moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ونتسپیلس، باشگاه فوتبال اسپارتاک ولادی‌قفقاز، باشگاه فوتبال داسیا کیشیناو، و باشگاه فوتبال شریف تیراسپول اشاره کرد.
جن داکونام (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل توگو است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ختافه، باشگاه فوتبال سنت ترویدنس، و باشگاه فوتبال آلکورکون اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال توگو و توگو بازی کرده‌است.
حسین گودرزی (زادهٔ ۱۴ اردیبهشت ۱۳۸۰ در بروجرد) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست مدافع برای باشگاه فوتبال شمس آذر در لیگ برتر خلیج فارس و تیم ملی فوتبال امید ایران بازی می‌کند .
نوک پیکان (به انگلیسی:arrowhead) معمولاً نوک تیز و سخت شده یک تیر است که بخش عمده ای از جرم پرتابه را تشکیل می‌دهد و مسئول برخورد و نفوذ به یک هدف و همچنین انجام برخی اهداف خاص مانند سیگنال دهی است.
نوک پیکان‌های اولیه از سنگ و از مواد آلی ساخته شده می‌شدند. با پیشرفت تمدن‌های بشری، از مواد آلیاژی دیگر استفاده شد. نوک پیکان دست‌ساخته‌های مهمی برای باستان‌شناسان هستند. نوک پیکان‌ها یک زیر مجموعه از سر پرتابه‌ها می‌باشند. امروزه و توسط علاقه مندان نوین هنوز «سالانه بیش از یک میلیون نیزه و نوک پیکان جدید تولید می‌شود».
در عصر سنگ، مردم از استخوان‌های تیز شده، سنگ‌های آتشزنه، پولک‌ها، تراشه‌ها و تکه‌های سنگ به عنوان سلاح و ابزار استفاده می‌کردند. چنین اقلامی در سراسر تمدن بشری مورد استفاده قرار گرفتند و با گذشت زمان از مواد جدیدی استفاده شد. به عنوان دست‌ساخته‌های باستان‌شناسی، چنین اشیایی به عنوان سرپرتابه و بدون مشخص‌سازی استفاده آنها در کمان یا نیزه یا هر روش پرتابی دیگر طبقه‌بندی می‌شوند.
چنین دست‌سازه‌هایی را می‌توان در سراسر جهان و در مکان‌های مختلف یافت. آنهایی که باقی مانده‌اند معمولاً از سنگ ساخته شده‌اند که عمدتاً از سنگ آتشزنه، ابسیدین یا چرت تشکیل شده‌است. در بسیاری از کاوش‌ها نوک پیکان‌های استخوانی، چوبی و فلزی نیز یافت شده‌است.
پرتابه‌های سنگی با قدمت ۶۴۰۰۰ سال از لایه‌های رسوب باستانی در غار سیبودو و در آفریقای جنوبی کاوش شد. در بررسی‌ها آثاری از خون و بقایای استخوان و چسب ساخته شده از یک رزین گیاهی که برای چسباندن آن‌ها به یک محور چوبی استفاده شده‌است. این نشان‌دهنده یک «رفتار خواستار فرایند شناختی» مورد نیاز برای تولید چسب می‌باشد.
«شکار با تیر و کمان نیاز به برنامه‌ریزی پیچیده چند مرحله ای، جمع‌آوری مواد و آماده‌سازی ابزار نیاز دارد و مستلزم مجموعه ای از مهارت‌های اجتماعی و ارتباطی نوآورانه است.»نوک پیکان‌ها به شفت‌های پیکان متصل می‌شوند تا از کمان پرتاب شوند. انواع مشابهی از سر پرتابه ممکن است به یک نیزه متصل شده و با استفاده از آتالاتل (پرتاب کننده نیزه) «پرتاب» شود.
نوک پیکان یا سر پرتابه قسمت اصلی و پایه‌ای تیر است و بیشترین نقش را در تعیین هدف آن ایفا می‌کند. برخی از تیرها ممکن است به سادگی از یک نوک تیز شده از شفت جامد استفاده کنند، اما ساختن سر پیکان‌های جداگانه، معمولاً از فلز، شاخ، سنگ یا مواد سخت دیگر، بسیار رایج تر است.
نوک پیکان‌ها معمولاً با توجه به عملکردشان دارای انواع مختلفی هستند. به عنوان مثال نوک "پیکان‌های سه تیغه ای"، "سه تیغه ای" یا "سکایی" در مناطق تحت تأثیر سکاها و ایرانیان باستان یافت شده‌اند. این نوع از نوک پیکان‌ها معمولاً توسط ارتش شاهنشاهی هخامنشی استفاده می‌شده‌است.
هندلی پیج هالیفاکس یک بمب افکن سنگین چهار موتوره متعلق به نیروی هوایی پادشاهی بریتانیا (RAF) در جنگ جهانی دوم بود. این هواپیما توسط هندلی پیج با همان مشخصات فنی هواپیمای دو موتوره آورو منچستر که در آن دوره تولید می شد، توسعه یافت.
ناظریا: یک گروه منابع فمینیستی دگرباش (با نام اختصاری: Nazariya QFRG) یک سازمان غیر انتفاعی مستقر در دهلی، هند است. این گروه در اکتبر ۲۰۱۴ تشکیل شد و از آن زمان در جنوب آسیا حضور داشته‌است. این سازمان کارگاه‌ها، سمینارها، مشاوره تلفنی، و حمایت از حقوق افرادی را که به عنوان زنان همجنس‌گرا و دوجنس‌گرا معرفی می‌شوند، و افراد تراجنسیتی که در بدو تولد به آنها جنسیت انتسابی داده شده‌اند، انجام می‌دهد. ناظریا همچنین برای اطلاع‌رسانی گفتمان دگرباشان در موسسات و ایجاد ارتباط بین مسائل دگرباش، خشونت و معیشت کار می‌کند. آنها بر اینترسکشنالیتی بین جنبش‌های دگرباش، زنان و جنبش‌های چپ مترقی در هند تمرکز می‌کنند.
در سال ۲۰۱۵، ناظریا از شیوا ۱۹ ساله با گرفتن مشاور حقوقی، پناهگاه امن در دهلی برای به چالش کشیدن محصور کردن غیرقانونی اعمال شده توسط والدینش در آگره حمایت کرد. در سال ۲۰۱۸، لایحه قاچاق انسان (پیشگیری، حفاظت و توانبخشی) هند توسط بسیاری از محققان، حقوقدانان و فعالان به دلیل جرم انگاری افراد آسیب‌پذیر در غیاب اقدامات کافی برای رسیدگی به عواملی که منجر به آن می‌شود مورد انتقاد قرار گرفت. افرادی که در وهله اول در معرض قاچاق قرار دارند.
لغت "ناظریا" به معنای «شیوه دیدن» یا «چشم‌انداز» است. این نام نشان دهنده مأموریت گروه برای شنیدن دیدگاه‌های به حاشیه رانده شده، به منظور مقابله با «هژمونی دگرجنس‌گراهنجاری» فرهنگی و اجتماعی است.
هدف این گروه حساس کردن گروه‌ها و افرادی است که روی مسائل خشونت علیه زنان، آموزش، بهداشت و معیشت از دیدگاه همجنس‌گرایی زنانه، دوجنس‌گرایان و تراجنسیتی (LBT) کار می‌کنند. آنها از طریق آموزش، پژوهش، وکالت، ارزیابی و ظرفیت سازی از این کار حمایت می‌کنند. این سازمان برای افزایش آگاهی از «واقعیت‌های زندگی» افراد دگرباش کار می‌کند، و بر بسیاری از مسائل کاری، از جمله آگاهی از اچ آی وی و ایدز، حساسیت نسبت به جهت‌گیری جنسی و هویت جنسی؛ جرم انگاری آمیزش بر خلاف نظم طبیعت طبق بخش ۳۷۷ قانون مجازات هند؛ عدم شمول افراد دگرباش در خشونت، مداخلات بهداشتی و آموزشی؛ عدم گنجاندن و تبعیض علیه افراد دگرباش در فضای کاری؛ فقدان گروه‌های حمایتی در شهرها، شهرک‌ها و مناطق روستایی ردیف دوم و سوم در هند؛ فقدان رویکرد اینترسکشنالیتی در گفتمان هویت‌ها در هند و آسیای جنوبی تمرکز دارد.
ناظریا معتقد است که اعضای جامعه دگرباش با تبعیض فامیلی، اجتماعی و قانونی بر اساس هویت خود علاوه بر استرس‌های ناشی از زندگی روزمره مانند کار، روابط و فشار همسالان مواجه هستند. این استرس اضافی و منحصر به فرد به عنوان استرس اقلیت شناخته می‌شود، که به عنوان استرس اضافی که یک فرد در نتیجه وضعیت خود به عنوان یک اقلیت تجربه می‌کند، تعریف می‌شود. از سال ۲۰۱۷، گروه منابع روی معنای رفاه روانی برای افراد دگرباش کار کرده‌است. در سپتامبر و دسامبر ۲۰۱۷، این سازمان سلامت و حقوق جنسی و باروری مستقر در دهلی بر روی یک سری کارگاه‌های رایگان و دوزبانه در مورد مدیریت استرس و پیشگیری از فرسودگی شغلی برای افراد ال‌جی‌بی‌تی کار کرد. این کارگاه‌ها بر خودمراقبتی به‌عنوان یک موضوع فمینیستی تأکید داشتند و بر اساس یک مدل غیرپزشکی با تأکید بر تکنیک‌های ساده مدیریت استرس که می‌توان به‌صورت فردی بدون هیچ گونه تجهیزات یا منابع اضافی عمل کرد، فعالیت کرد.
در سپتامبر ۲۰۱۵، سازمان توسط مرکز ملی حقوق لزبین ایالات متحده، و متعاقباً توسط خود نوجوان، در مورد حبس غیرقانونی و نقض حقوق بشر شیوا ۱۹ ساله تماس گرفت. یک شهروند هندی که از ۳ سالگی در ایالات متحده زندگی می‌کرد، شیوا که به عنوان یک زن ترنس تعیین شده در هنگام تولد شناسایی شده بود، بلافاصله پس از اینکه والدینش متوجه شدند او دوست دختری دارد، به آگره آورده شد. در آگره، مدارک سفر و پاسپورتش توسط والدینش ضبط شد و او مجبور شد در یک کالج محلی ثبت نام کند. شیوا تحت حضانت والدین خود بود و مجبور به زندگی در خانه با احتمال ازدواج قریب‌الوقوع با یک مرد هندی روبرو بود. شیوا همچنین از کانال یوتیوب این گروه منبع برای انتشار ویدئویی که تجربیات خود را بازگو می‌کرد، استفاده کرد.
در اکتبر ۲۰۱۵، ناظریا برای یک وکیل حقوقی به نام آرونداتی کاتجو امکاناتی ترتیب داد تا از طرف شیوا برای محافظت در برابر آزار و اذیت و حق بازگشت به ایالات متحده، یک دادخواست کتبی در دادگاه عالی دهلی ارائه کند. دادگاه عالی دهلی به نفع شیوا رای داد و حق او برای تعیین سرنوشت، سفر و تحصیل را مجدداً تأیید کرد. علاوه بر این، دادگاه، دستور داد که والدین شیوا مدارک سفر او را پس دهند تا او بتواند به ایالات متحده سفر کند.
پس از اعلام قضاوت، شیوا به کالیفرنیای شمالی بازگشت تا در دانشگاه کالیفرنیا، دیویس در رشته زیست‌شناسی عصبی تحصیل کند. وی در اظهار نظر در مورد این حکم گفت که «[قاضی] اساساً قانون را به درستی اجرا کرد» و «مایه تاسف است که باید جشن گرفته شود، اما بسیاری از قوانین به‌طور عادلانه برای افراد دگرباشان جنسی اعمال نمی‌شوند».
این سازمان یک خط تلفنی مشاوره (از دوشنبه تا جمعه از ۱۱ صبح تا ۶ بعد از ظهر، +۹۱–۹۸۱۸۱۵۱۷۰۷) دارد که دذ فضای اداری خود در دهلی قرار دارد. آنها به شایستگی یک فضای آفلاین یا آنلاین که به افراد LBT در توصیف تجربیات و برخوردهای جنسی خود و همچنین برای خانواده و دوستان افراد LBT پاسخ می‌دهد.
"زندگی ما قصه‌های ما" یک پروژه تاریخ شفاهی آرشیوی در حال انجام برای مستندسازی تاریخ دگرباش و واقعیت‌های زندگی عجیب آنها در هند است.
در سال ۲۰۱۸، دو نفر از بنیانگذاران سازمان در یک فیلم کوتاه دوزبانه دربارهٔ زندگی روپس و پریام، یک مرد ترنس و یک همجنس‌گرا، عشق‌ها، خواسته‌ها، تجربیات دوستیابی، دوستی‌ها و روابط صمیمی آن‌ها شرکت کردند. "عشق، دوستی و همه چیز" در ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۸ در مرکز بین‌المللی هند، دهلی نو به نمایش درآمد.
با همکاری اوریکالانکینی، ناظریا برای افزایش آگاهی در مورد جنسیت و تمایلات جنسی، یک کمک هزینه تحصیلی ۱۳ هفته ای برای نوجوانان در آزمایشگاه جنسیت و جنسی ارائه داد.
فعالان زیر گروه را تأسیس کردند و همچنان نقش محوری در عملکرد سازمان دارند: ریتابهارا مهتا - مسئول توسعه سازمانی، اجرای برنامه، و جمع‌آوری کمک مالی. ریتوپارنا بورا — مسئول جمع‌آوری اعانه، توسعه برنامه و شبکه سازی، بورا یک فعال فمینیست دگرباش است که در مورد تجربیات شخصی خود، از لزبین بودن، فمینیسم اعتراضی مانند «راه‌پیمایی سلیطه‌ها» صحبت و آنها را منتشر کرده‌است. پورنیما گوپتا - عضو هیئت مدیره. فمینیست و فعال حقوق مدنی.
آورو ۶۷۹ منچستر یک بمب افکن سنگین دو موتوره بریتانیایی بود که توسط شرکت هواپیماسازی آورو در بریتانیا توسعه داده و تولید شد. اگرچه تعداد زیادی از این هواپیما ساخته نشد، اما نمونه پیشرویی برای طراحی هواپیمای معروف و بسیار موفق چهار موتوره آورو لانکاستر بود که یکی از توانمندترین بمب‌افکن‌های راهبردی جنگ جهانی دوم بود.
محمد عامر (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل مصر است.Footballdatabase
محمد عبدالمنعم (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مصر است.
طارق العشری (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل مصر است.
حمزه عبدالمولی (; – ) بازیکن فوتبال اهل مصر بود.
مروان داوود (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مصر است.
خالد عید (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل مصر است.
شریف الفار (; – ) بازیکن فوتبال اهل مصر بود.
موسی العظم (؛ زاده نامشخص – درگذشته ۱۹۶۰) بازیکن فوتبال اهل مصر بود.
محمد الجندی (; – ۱۳ نوامبر ۱۹۹۵) بازیکن فوتبال اهل مصر بود.
وجیه عبدالحکیم (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مصر است.
محمد حمدی زکی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مصر است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال الاتحاد اسکندریه، باشگاه ورزشی الاهلی، و باشگاه فوتبال سموحه اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال مصر و مصر بازی کرده‌است.
مروان حمدی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مصر است.
عبدالجلیل حمزه (; – ) بازیکن فوتبال اهل مصر بود.
حسام حسن (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مصر است.
محسن هنداوی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مصر بود.
سعد حسنی (؛ زادهٔ ۱ ژانویه ۱۹۸۷) بازیکن فوتبال اهل مصر است.
عبدالعزیز همامی (؛ درگذشته قبل از ۲۰۰۹) بازیکن فوتبال اهل مصر بود.
فیری باراکودا یک هواگرد ناوپایه، اژدرافکن و بمب‌افکن شیرجه‌ای بریتانیایی بود که توسط فیری اوییشن طراحی شده بود. باراکودا اولین هواپیما از این نوع بود که توسط نیروی دریایی سلطنتی (FAA) به‌طور کامل از فلز ساخته شد.
عبدالعزیز محمد قابیل (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مصر بود.
لامبورگینی رِوُئلتو (به ایتالیایی: Lamborghini Revuelto؛ () یک خودروی اسپرت موتور وسط است که توسط خودروساز ایتالیایی لامبورگینی تولید می‌شود. این خودرو به‌طور رسمی در ۲۹ مارس ۲۰۲۳ و به‌عنوان جایگزین لامبورگینی اونتادور رونمایی شد.
این خودرو در نیمهٔ دوم سال ۲۰۲۳ به تولید می‌رسد. انتظار می‌رود نخستین خودروها در سه ماههٔ آخر سال ۲۰۲۳ تحویل داده شوند.
روئلتو در ۲۹ مارس ۲۰۲۳ از طریق انتشار آنلاین اطلاعات و تصاویر فنی به‌عنوان جانشین لامبورگینی اونتادور ارائه شد. این خودرو اولین خودروی این برند است که از یک سیستم محرکه اتصال برقی دوگانه‌سوز استفاده می‌کند.
طبق آداب نام‌گذاری سازنده، نام Revuelto به نام گاو نر اشاره دارد که در سال ۱۸۸۰ در اسپانیا وجود داشته‌است.
در جلو، لامبورگینی روئلتو شامل پرتوهای ال‌ئی‌دی با نام تجاری Y شکل روز و چراغ‌های مخفی پنهان در پشت این پرتوها بود. این خودرو همچنین دارای یک سیستم آیرودینامیک جدید با دریچه‌های بازطراحی شده در زیر چراغ‌های جلو و پشت درهای قیچی است.
با حرکت به سمت عقب، روئلتو دارای یک اسپویلر فعال هوا برای ۶۶٪ نیروی رو به پایین بیشتر از مدل قبلی خود، اونتادور است. چراغ‌های عقب دارای پرتوهای ال‌ئی‌دی با ظاهری تهاجمی‌تر مانند چراغ‌های جلو هستند.
دارای کابین بزرگتر، فضای سر بزرگتر و فضای آرنج بزرگتر برای حداکثر راحتی برای راننده و سرنشین است.
روئلتو دارای حالت رانندگی هیبریدی جدید "Città" است که مخفف "شهر" در ایتالیایی است. این حالت رانندگی قدرت خودرو را برای استفاده روزانه و راحتی بیشتر در شهر کاهش می‌دهد.
روئلتو دارای یک نمایشگر بازطراحی شده‌است که وضعیت شارژ، بازیابی انرژی و میزان باتری را نشان می‌دهد. همچنین نشان می‌دهد که راننده به چه موسیقی گوش می‌دهد و باتری و میزان مصرف سوخت در سمت چپ و راست مانیتور از هم جدا می‌شوند.
از دید مسافر، خودرو دارای یک صفحه نمایش کوچک است که سرعت، دنده و وضعیت خودرو را کنترل می‌کند.
روئلتو دارای شاسی مونوکوک است که به‌طور کامل از فیبر کربن ساخته شده‌است و از شاسی اونتادور ۱۰٪ سبک‌تر است. استحکام پیچشی آن ۲۵ درصد بهبود یافته و قاب جلویی آن ۲۰ درصد سبک‌تر است. سازنده در ساخت این خودرو از سی‌اف‌آرپی استفاده کرده و پشت شاسی آن دارای آلیاژهای آلومینیومی با استحکام بالا است.
این مدل دارای موتور ۶٫۵ لیتری وی۱۲ جدید است که با سه موتور الکتریکی تکمیل شده‌است که قدرت ترکیبی را تولید می‌کند.
مهند لاشین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مصر است.
طلعت منصور (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مصر بود.
حسین مدکور (؛ ۱۹۱۹ – ۳۰ ژوئن ۲۰۰۱) بازیکن فوتبال اهل مصر بود.
عمر مرموش (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مصر است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال وولفسبورگ و باشگاه فوتبال سن پائولی اشاره کرد.
احمد مکاوی (; – ) بازیکن فوتبال اهل مصر بود.
موسی محمد (؛ زادهٔ ۱۹۲۵ - درگذشته نامشخص) بازیکن فوتبال اهل مصر بود.
سید محمد (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مصر بود.
حلمی معاطی (؛ – ۶ ژوئیه ۱۹۹۷) بازیکن فوتبال اهل مصر بود.
پادشاهی لمباردها (لاتین: Regnum Langobardorum؛ ایتالیایی: Regno dei Longobardi؛. بعدها پادشاهی ایتالیا -لاتین، Regnum totius Italiae) یک ایالت قرون وسطایی اولیه بود که توسط لمباردها، از ژرمن‌ها ، در شبه جزیره ایتالیا در اواخر قرن ششم تأسیس شد. پادشاه به طور سنتی توسط اشراف عالی‌رتبه، دوک ها، انتخاب می شد، تلاشهای متعددی برای ایجاد یک سلسله موروثی با شکست مواجه شد. این پادشاهی به چندین دوک‌نشین‌ تقسیم می‌شد که توسط دوک‌های نیمه خودمختار اداره می‌شدند. دوک‌نشین‌ها به نوبه خود بین مأموران عالیرتبه ( گاستالدها) تقسیم می‌شدند. پایتخت این پادشاهی و مرکز حیات سیاسی آن پاویا در منطقه‌ای بود که امروزه در شمال ایتالیای مدرن لمباردی خوانده می‌شود.Lombard Kingdom: Overview & History | Kingdom of the Lombards
تهاجم لمباردها به ایتالیا با مخالفت امپراتوری بیزانس روبرو شد که کنترل بیشتر شبه جزیره را تا اواسط قرن هشتم حفظ کرد. در بیشتر تاریخ پادشاهی، مناطق اگزارچات راونا و دوک‌نشین رم تحت حاکمیت بیزانس، دوک‌نشین‌های لمبارد شمالی را که مجموعاً به نام لانگوباردیای کبیر شناخته می‌شدند، از دو دوک‌نشین بزرگ جنوبی اسپولتو و بنونتو که لانگوباردیا صغیر را تشکیل می‌دادند جدا کردند.به دلیل این تقسیم، دوک‌نشین‌های جنوبی به‌طور قابل ملاحظه‌ای خودمختارتر از دوک‌نشین‌های شمالی کوچکتر بودند.Lombard-Byzantine Relations from the Beginning of 6th century to the fall of the Exarchate of Ravena
در قرن ششم، امپراتور بیزانس، ژوستینین یکم تلاش کرد تا قدرت امپراتوری را در قلمروهای امپراتوری روم غربی بازگرداند. در نتیجه جنگ گوت‌ها (۵۳۵–۵۵۴) که علیه پادشاهی استروگوت‌ها به راه افتاد، امیدهای بیزانس برای یک پیروزی زودرس و آسان به یک جنگ فرسایشی طولانی تبدیل شد که منجر به جابجایی و پراکندگی گسترده جمعیت و تخریب اموال شد.European Kingdoms
مشکلات بیشتر در زمستان آتش‌فشانی ۵۳۶ میلادی تشدید شد و باعث قحطی گسترده (۵۳۸–۵۴۲) و یک بیماری همه گیر طاعون ویرانگر (۵۴۱–۵۴۲) شد. اگرچه امپراتوری بیزانس در نهایت پیروز شد، اما ثابت شد که این یک پیروزی شکست‌آمیزبود، زیرا همه این عوامل باعث شد که جمعیت شبه جزیره ایتالیا سقوط کند و سرزمین‌های فتح شده به شدت کم جمعیت و فقیر شود.50. The Volcanic Winter of 536 A.D. and the Beginning of the Dark Ages in the West Procopius: History of the Wars, Vol. 2, Books 3-4: Vandalic War
در سال ۵۷۲، سی و پنج دوک در پاویا گرد هم آمدند تا از پادشاه کلف استقبال کنند. پادشاه جدید مرزهای پادشاهی را گسترش داد و فتح توشیا را تکمیل کرد و راونا را محاصره کرد. کلف سعی کرد سیاست آلبوین را به طور مداوم دنبال کند، که هدف آن شکستن نهادهای قانونی-اداری بود که در دوران استروگوت‌ها و حکومت بیزانس ایجاد شده بود. او با از بین بردن بسیاری از اشراف لاتین، از طریق اشغال زمین‌های آنها و به دست آوردن دارایی‌های آنها، به این مهم دست یافت. با این‌حال، او نیز در سال ۵۷۴ قربانی شد و توسط مردی از اطرافیانش که احتمالاً با بیزانسی‌ها تبانی کرده بود، کشته شد.The Lombards: The “Barbaric” Germanic Warriors Who Changed Italy
پس از ترور کلف، پادشاه دیگری منصوب نشد و برای یک دهه دوک‌ها به عنوان پادشاهان مطلق در دوک‌نشین‌های خود حکومت کردند. Origo Gentis Langobardorum در این مرحله، دوک‌ها صرفاً سران فاراها (خانواده‌های) مختلف مردم لومبارد بودند. آنها هنوز ارتباط چندانی با شهرها نداشتند، و صرفاً مستقل عمل می‌کردند، از طرفی تحت فشار رزمندگانی بودند، که اسماً تحت افرمان آنها بودند، تا به آنها اجازه غارت بدهند.
وضعیت ناپایدار که در طول زمان تداوم یافت، منجر به فروپاشی نهایی ساختار سیاسی-اداری رومی-ایتالیایی شد که تقریباً تا زمان تهاجم برقرار ماند، به طوری که همان اشراف رومی-ایتالیایی مسئولیت اداره مدنی را حفظ کرده بود (همان‌طور که به عنوان نمونه اشاره شد توسط امثال کاسیودوروس). The Lombard kingdom, 584–774
پس از ده سال حکام جدا از هم، نیاز به یک سلطنت متمرکز قوی، حتی برای مستقل‌ترین دوک‌ها نیز، واضح شد.فرانک‌ها و بیزانسی‌ها فشار آوردند و لمباردها دیگر نمی‌توانستند ساختار قدرتی آنچنان روان داشته باشند که فقط برای هجوم در جستجوی غارت مفید بود. در سال ۵۸۴ دوک‌ها موافقت کردند که پسر پادشاه کلف، اوداری را تاجگذاری کنند و نیمی از دارایی خود را به این پادشاه جدید تحویل دادند (و سپس احتمالاً حتی با سرکوب جدید رومی‌های باقیمانده و تصاحب دارایی‌های آنها).Regatul lombard
اوداری سپس توانست لمباردها را مجدداً سازماندهی کند و استقرار آنها را در ایتالیا تثبیت کند. او، مانند پادشاهان استروگوت، عنوان فلاویو را به خود داد، که با آن قصد داشت خود را حامی تمام رومیان در قلمرو لمبارد نیز معرفی کند.این یک فراخوان آشکار، ضد بیزانسی، به میراث امپراتوری روم غربی بود. Risultati
اوداری بیزانسی‌ها و همچنین فرانک‌ها را شکست نظامی داد و از ائتلاف با آنها خارج شد. این در واقع مأموریتی بود که دوک‌ها در زمان انتخابش به او سپرده بودند.در سال ۵۸۵ او فرانک‌ها را به پیه‌مونته مدرن راند و بیزانسی‌ها را بدان سمت راند که برای اولین بار از زمان ورود لمباردها به ایتالیا، درخواست آتش‌بس کنند. او نهایتاً آخرین سنگر بیزانس، ایزولا کوماسینا در دریاچه کومو، در شمال ایتالیا، را اشغال کرد.
اوداری در سال ۵۹۰ درگذشت، احتمالاً به دلیل مسمومیت در یک طرح و طبق افسانه ای که توسط پل شماس ثبت شده‌است. Storia dei longobardi
حمدی نوح (؛ زادهٔ ۲۳ آوریل ۱۹۵۴) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل مصر است.Footballdatabase
عفت نصار (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل مصر است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال الرائد، باشگاه ورزشی زمالک، باشگاه فوتبال الوحده عربستان سعودی، و باشگاه فوتبال صامسون‌اسپور اشاره کرد.
محمد رضوان (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال است.
احمد راشد (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مصر بود.
احمد یاسر ریان (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مصر است.
وائل ریاض (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مصر بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال گراتس و باشگاه ورزشی الاهلی اشاره کرد.
احمد صابر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مصر بود.
سعفان الصغیر (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل مصر است.
توستن (به معنای «دستیابی به موفقیت» در زبان ولوف) یک سازمان بین‌المللی غیردولتی سازمان ۵۰۱ (سی) ثبت شده در ایالات متحده است که مقر آن در داکار، سنگال است. مأموریت این سازمان «توانمندسازی جوامع برای توسعه و دستیابی به چشم‌انداز خود برای آینده و الهام بخشیدن به جنبش‌های مقیاس بزرگ منجر به عزت برای همه» در چندین کشور غرب آفریقا از جمله سنگال، گینه، گینه بیسائو، گامبیا، مالی و موریتانی است.
توستن با تسهیل برنامه‌های آموزش غیررسمی مبتنی بر حقوق بشر، به ویژه برنامه توانمندسازی جامعه، که هدف آن حمایت و توانمندسازی مشارکت کنندگان و جوامع برای رهبری توسعه خود است، رویکردی جامع و یکپارچه برای توسعه اتخاذ می‌کند. این سازمان با استخدام ۵۰۰ نفر برای تقویت و ترویج مشارکت جامعه در پروژه‌های مربوط به سوادآموزی، بهداشت، رفاه کودکان، حقوق بشر و دموکراسی، پایداری محیط زیست و توانمندسازی اقتصادی کار می‌کند.
اگرچه توستن بیشتر به دلیل موفقیتش در تسریع در کنار گذاشتن شیوه‌های سنتی مضر، به ویژه بریدن آلت زنانه و کودک‌همسری، در سراسر آفریقا شناخته شده‌است، اما این سازمان همچنین به نتایج مثبتی در حوزه‌های تأثیرگذاری حکومت، آموزش، سلامت، توانمندسازی اقتصادی و محیط زیست، و همچنین در موضوعات حمایت از کودکان، توانمندسازی زنان و دختران، و رشد اولیه دوران کودکی… دست یافته‌است. . در سال ۲۰۰۷، توستن جایزه بشردوستانه کنراد ان. هیلتون، بزرگ‌ترین جایزه بشردوستانه جهان را به دلیل «کمک قابل توجهی که در کاهش درد و رنج بشری داشته‌است» دریافت کرد.Tostan - Hilton Humanitarian Prize. hiltonfoundation.org (2018-01-01). Retrieved on 2019-01-15.
توستن در سال ۱۹۹۱ توسط مولی ملچینگ، یک معلم آمریکایی و مدافع حقوق بشر، با هدف اصلی ارائه برنامه‌های آموزشی جامع غیررسمی به جوامع روستایی در سنگال، تأسیس شد. ملچینگ و تیمی از متخصصان فرهنگی سنگالی با اتکا به بازخوردهای جوامع محلی، برنامه‌ای به نام برنامه توانمندسازی جامعه توسعه دادند، برنامه درسی که جوامع را با کار به زبان خودشان و استفاده از ترکیبی از روش‌های یادگیری، مانند گفتگو، تئاتر و رقص مدرن و سنتی آفریقایی درگیر می‌کند. این برنامه برای اولین بار در ۴۴ منطقه سنگالی راه اندازی شد و تا سال ۱۹۹۴ به ۳۵۰ گسترش یافت.
قبل از سال ۱۹۹۷، اهداف شامل شش مدل بود که مهارت‌های حل مسئله، سلامت و بهداشت، پیشگیری از مرگ و میر کودکان، مدیریت مالی، رهبری و پویایی گروه و مطالعات امکان‌سنجی برای پروژه‌های درآمدزا را پوشش می‌داد. در سال ۱۹۹۷، توستن هفتمین مدل در مورد حقوق بشر و سلامت زنان را اضافه کرد که شامل اطلاعاتی در مورد اثرات احتمالی برش دستگاه تناسلی زنان بر سلامتی بود. پس از گذراندن این مرحله، زنان مالیکوندا بامبارا، روستایی در غرب سنگال، به‌طور جمعی تصمیم گرفتند که تمرین بریدن آلت زنانه را کنار بگذارند، و جنبشی را آغاز کردند که از آن زمان تاکنون نزدیک به ۹۰۰۰ جامعه آفریقایی را به ترک این عمل سوق داده‌است.
توستن تا سال ۱۹۹۷ به‌طور انحصاری در سنگال کار کرد، زمانی که اجرای اهدافش را در جوامع بورکینافاسو در یک مشارکت شش ساله آغاز کرد، که در نتیجه منجر به این شد که ۲۳ منطقه بورکینایی قصد خود را برای ترک دائمی بریدن آلت زنانه اعلام کردند. در سال ۲۰۰۲، توستان پیشنهادات برنامه‌ای خود را برای اولین بار گسترش داد و طرحی به نام پروژه زندان را در یک زندان سنگال در تی‌یس، سومین شهر بزرگ سنگال و محل آن زمان مقر توستان، اجرا کرد. پروژه زندان و هدف آن فراهم کردن منابع برای کمک به آنها برای توسعه مهارت‌های درآمدزای ارزشمند، بازگرداندن تماس با خانواده و ادغام مجدد در جامعه است و در نتیجه نرخ تکرار جرم را نیز کاهش می‌دهد.
در طول دهه ۲۰۰۰، با افزایش تقاضا برای اجرای برنامه، توستن به گسترش خود ادامه داد و دفاتر ملی در گینه (۲۰۰۳)، گامبیا (۲۰۰۶)، موریتانی (۲۰۰۷)، گینه بیسائو (۲۰۰۸) و مالی (۲۰۰۹) افتتاح کرد. علاوه بر این دفاتر تعطیل شده در سومالی، سودان و جیبوتی بازگشایی شدند.
در سال‌های اخیر، توستن دو کمپین بزرگ را به نام‌های پروژه تغییر نسل در ۳ سال و پروژه نسل پیشرفت در تلاش برای ارتقای توانمندسازی زنان و دختران و کنار گذاشتن شیوه‌های سنتی مضر راه‌اندازی کرده‌است. غرب آفریقا در طول پروژه تغییر نسل در ۳ سال، که از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۶ به طول انجامید، اهداف توستن را در ۱۵۰ منطقه در سراسر گینه، گینه بیسائو، مالی و موریتانی اجرا کرد که به‌طور مستقیم به بیش از ۹۰۰۰ نفر رسید و بیش از ۳۵۰ منطقه را به ترک بریدن آلت زنانه، کودک همسری و سایر سنت‌های مضر، علاوه بر تعهد به حمایت از حقوق بشرهدایت کرد. توستن متعاقباً پروژه نسل پیشرفت را در سال ۲۰۱۷ راه‌اندازی کرد و دوباره مستقیماً به ۱۵۰ منطقه در یک دوره سه ساله در گینه، گینه بیسائو، مالی و گامبیا دسترسی پیدا کرد.
از سال ۲۰۱۴، توستن با بنیاد بیل و ملیندا گیتس برای بهبود سیستم‌های نظارت و ارزیابی خود مشارکت داشته‌است و این سازمان اکنون از چارچوب نتایجی که با همکاری این بنیاد توسعه یافته‌است استفاده می‌کند که تأثیرات را در پنج حوزه کلیدی اندازه‌گیری می‌کند: سلامت، حکومت، توانمندسازی اقتصادی، محیط زیست و آموزش. در سال ۲۰۱۵، در پاسخ به علاقه گسترده به مدل تحت رهبری جامعه خود، توستان مرکز آموزش توستن را در تی‌یس برای شرکت کنندگان خارجی باز کرد. جایی که یک برنامه آموزشی ۱۰ روزه در مورد رویکرد خود به توسعه تحت رهبری جامعه به دو زبان انگلیسی و فرانسوی برای فعالان جامعه، اعضای سازمان‌ها و دولت‌های محلی، ملی و بین‌المللی و نمایندگان دانشگاه‌ها و رسانه‌ها ارائه می‌دهد.
در سال ۲۰۱۷، ملچینگ از سمت مدیرعاملی به سمت مدیر خلاقیت توستن رفت و النا بونومتی به عنوان مدیرعامل جانشین او شد.
اگرچه برنامه توستن جامع نگر است، توستان به دلیل موفقیتش در تسریع ترک کودک‌همسری و بریدن اندام تناسلی زنان ، سنتی که برای قرن‌ها در اکثر مناطق آفریقا وجود داشته‌است، به‌طور گسترده‌ای شناخته شده‌است. به گفته یونیسف، بریدن اندام تناسلی زنان یک «عمل اجتماعی خوداجباری» یا هنجار اجتماعی است که خانواده‌ها احساس می‌کنند باید با آن مطابقت کنند تا از طرد شدن توسط جامعه خود جلوگیری کنند. به‌طور کلی، بریدن آلت زنانه بر روی دختران جوان بین سنین دو تا پنج سال انجام می‌شود، اگرچه نوجوانان نیز اغلب این عمل را انجام می‌دهند.
در سال ۱۹۹۷، توستن شروع به ارائه اطلاعاتی در مورد اثرات احتمالی بریدن آلت زنانه در یک مدل که حقوق بشر و سلامت زنان را پوشش می‌دهد، کرد. توستن ابتدا در طرح موضوع بریدن آلت زنانه در برنامه‌های خود تردید داشت و معتقد بود که این عمل بسیار حساس است و می‌تواند کارش را تضعیف کند، اما اصرار کارمندان در این زمینه در نهایت سازمان را به گنجاندن اطلاعاتی در مورد این عمل سوق داد.
نظریه تغییر توستن عمدتاً بر اساس کار گری مکی، محقق دانشگاه کالیفرنیا، سن دیگو است که در سال ۱۹۹۶ در مقاله "بازنگری جامعه‌شناختی آمریکا" این فرضیه را مطرح کرد که بریدن آلت زنانه، مانند عمل بستن پا در چین، پایان خواهد یافت. به سرعت هنگامی که مردم شروع به پایان دادن به این عمل به‌طور جمعی کردند تا توانایی زن برای ازدواج در گروه قومی خود را حفظ کنند. توستان، با مشاوره و نظرات مکی، از آن زمان این ایده را به یک نظریه تغییر گسترده تبدیل کرده‌است که فرض می‌کند بریدن آلت زنانه را می‌توان به‌طور پایدار تنها در صورتی رها کرد که هم افراد و هم شبکه‌های اجتماعی گسترده آنها به عنوان یک فرد در فرایند تصمیم‌گیری دخیل باشند.
حمایت کنندگان توستن عبارتند از: بنیاد گرین باوم، آژانس همکاری توسعه بین‌المللی سوئد (SIDA)، یونیسف، صندوق جمعیت سازمان ملل متحد، نمایندگی ایالات متحده آمریکا برای انکشاف بین‌المللی، صندوق جهانی والاس، و بنیاد ویلیام و فلورا هیولت و دیگران.
در آگوست ۲۰۰۷، توستن جایزه سوادآموزی کینگ سجونگ یونسکو و در سپتامبر ۲۰۰۷، توستان جایزه بشردوستانه کنراد را دریافت کرد. در سال ۲۰۱۰، توستن و مؤسس آن، مولی ملچینگ، توسط بنیاد اسکول با جایزه اسکول برای کارآفرینی اجتماعی شناخته شدند. بنیاد سسیلیا سارکوزی از توستن در سال ۲۰۱۲ در بهبود سیستم‌های بهداشتی و مراقبت از مادر در سطح جامعه تقدیر کرد. در سال ۲۰۱۳، مولی ملچینگ در چهارمین اجلاس سالانه زنان در جهان با جایزه «زنان تأثیرگذار» تجلیل شد. ملچینگ در سال ۲۰۰۲ جایزه بشردوستانه برجسته سارجنت شرایور را از انجمن ملی سپاه صلح برای همکاری با توستان دریافت کرد. این جایزه به داوطلبان سپاه صلح بازگشته اعطا می‌شود که همچنان به کمک مستمر و متمایز به اهداف بشردوستانه در داخل یا خارج از کشور ادامه می‌دهند یا کارآفرینان اجتماعی نوآوری هستند که اقدامات آنها تغییرات بلندمدت قابل توجهی را به همراه خواهد داشت.
عمر السعید (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مصر است.
احمد سلیمان () بازیکن فوتبال اهل مصر بود.
سعد سلیط () بازیکن فوتبال اهل مصر بود.
احمد شرویده (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مصر است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال الاتحاد اسکندریه، باشگاه فوتبال انپی، و باشگاه فوتبال المصری اشاره کرد.
محمد شریف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مصر بود.
محمد شمیس (؛ زاده نامشخص – درگذشته ۱۵ سپتامبر ۱۹۷۶) بازیکن فوتبال اهل مصر بود.
محمد سعد شحاته (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مصر بود.
فؤاد صدقی (; – ) بازیکن فوتبال اهل مصر بود.
محمد صدیق (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مصر بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی زمالک، باشگاه ورزشی کوکائلی اسپور، باشگاه فوتبال مقاولون عرب، باشگاه ورزشی الاهلی، و باشگاه فوتبال المصری اشاره کرد.
احمد ساری (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل مصر بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال المپیک مصر، باشگاه ورزشی الاهلی، و باشگاه فوتبال الاتحاد اسکندریه اشاره کرد.
کمربند امنیت دریایی که با چمدان‌واژهٔ چی‌ایرو نیز شناخته می‌شود، یک رزمایش دریایی سه‌جانبه است که چین، ایران و روسیه را به‌عنوان شُرکا در آن شرکت می‌کنند. اولین بار درسال ۲۰۱۹ برگزارشد و قرار است هرسال برگزار شود.
اولین دوره این تمرین در ۲۷ دسامبر ۲۰۱۹ آغازشد و چهار روز به طول انجامید. منطقه عملیاتی بخش شمالی اقیانوس هند بود.
یگان‌های شرکت کننده در این رزمایش عبارت بودند از:
چین در نسخه دوم رزمایش زمانی که توسط روسیه و ایران در ۱۶ فوریه ۲۰۲۱ آغاز شد، غایب بود. بعداً اعلام شد که نیروی دریایی هند و چین نیز به آن ملحق خواهند شد، اما هیچ‌کدام در نهایت در آن شرکت نکرنند. در ۱۸ فوریه ۲۰۲۱، وب سایت رسمی نیروی دریایی هند با صدور بیانیه ای شرکت در رزمایش را تکذیب کرد. خبرگزاری آنادولو ترکیه گزارش داد که نیروی دریایی هند در آخرین لحظه این طرح را لغو کرده‌است، زیرا تهران گفته‌است که چین نیز می‌تواند به رزمایش بپیوندد و هندی‌ها به دلیل درگیری‌های مرزی اخیر نمی‌خواهند با چینی‌ها همراه شوند.
نسخه سوم این رزمایش در اواخر ژانویه ۲۰۲۲ در منطقه ای به وسعت ۱۷۰۰۰ کیلومتر مربع (۶۵۶۰ مایل مربع) در شمال اقیانوس هند برگزار شد. این شامل مجموعه ای از تمرینات تاکتیکی مانند خاموش کردن آتش در کشتی‌های در حال سوختن، رهاسازی یک کشتی ربوده شده و شلیک به اهداف هوایی در شب بود.
اسلام سری (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مصر است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی الاهلی و باشگاه فوتبال پتروجت اشاره کرد.
کریم طارق (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مصر است.
جمیل الزبیر (; زاده نامشخص – درگذشته ) بازیکن فوتبال اهل مصر بود.
احمد یاسین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مصر است.
علی بن طاهر سلمی (; – ) محقق، عالم و خطیب شافعی مسجد جامع دمشق و نخستین کسی بود که طی موعظه‌هایش مسلمانان را به جهاد علیه صلیبیون طی جنگ صلیبی اول فراخواند. و تنها بخش‌هایی از موعظه‌های او که مکتوب کرده‌است، با عنوان "کتاب الجهاد" باقی مانده‌است.
زمین‌لرزه ۱۹۷۶ صباح () در ساعت ۱۰:۵۶ دقیقه صبح روز ۲۶ ژوئیه، نزدیک لاهاد داتو در شرق ایالت صباح، مالزی رخ داد. این زمین لرزه با بزرگای ۶٫۳ ریشتر، یکی از قویترین زمین لرزه‌ها در مالزی است که توسط دستگاه لرزه‌نگاری به ثبت رسیده‌است.
مردان عقرب ( یا آکراباملو) در چندین اسطوره زبان اکدی از جمله "انوما الیش" و نسخه بابلی "حماسه گیلگمش" به نمایش درآمده‌است. مردان عقرب دارای سر، تنه و بازوهای مرد و بدن عقرب هستند.
آنها ابتدا توسط تیامات خلق شدند تا با خدایان جوانتر برای قتل همسرش آپسو جنگ کنند. در "حماسه گیلگمش" آنها بیرون دروازه های خدای خورشید شماش در کوه های ماشو نگهبانی می‌دهند. اینها به ایرکالا، سرزمین تاریکی، ورود می‌کنند. مردان عقرب در حالی که شماش هر روز به بیرون سفر می‌کند درها را به روی او باز می‌کنند و هنگامی که شبانه به دنیای زیرین باز می‌گردد درها را به دنبال او می‌بندند. آنها همچنین به مسافران در مورد خطری که فراتر از پست آنها است هشدار می‌دهند. سرهایشان آسمان را لمس می‌کند، «هورش حیرت انگیز است» و «نگاهشان مرگ است». این ملاقات گیلگمش، در راه اوتناپیشتیم، با قوم عقرب که از ورودی تونل محافظت می‌کند، در "Iškār Gilgāmeš" ، لوح IX، سطرهای ۴۷-۸۱ شرح داده شده است.A. R. George : "The Babylonian Gilgamesh Epic". Oxford University Press, 2003. p. 493
ماشو، آن‌گونه که در "حماسه گیلگمش" اساطیر بین‌النهرین توصیف شده‌است، کوه سرو بزرگی است که گیلگمش -شاه قهرمان پس از خروج از جنگل سرو، جنگلی به گستره ده هزار لیگ، در سفر خود به دیلمون از طریق تونلی می‌گذرد. سیدوری، علوی، در ساحل زندگی می‌کرد و با «آب‌های مرگ» مرتبط بود که گیلگمش برای رسیدن به اوتناپیشتیم در جستجوی راز زندگی ابدی باید از آن عبور می‌کرد.Trample, Christopher "A Maiden Guards the Door: Symbolism and Meaning in Mythology" (http://www.public.iastate.edu/~ctrampel/Trampel_Mythology_Journal_Format2.pdf ), accessed 02.09.2013
مکان مربوطه در واقعیت موضوع حدس و گمان بوده‌است زیرا هیچ مدرک تأیید کننده‌ای پیدا نشده‌است. جفری اچ تیگای پیشنهاد می‌کند که در نسخه سومری، از طریق ارتباط با خدای خورشید اوتو، کوه سرو به‌طور ضمنی در شرق قرار دارد، در حالی که در نسخه‌های اکدی، مقصد گیلگمش از شرق حذف شده‌است. و «به صراحت در شمال غرب، در لبنان یا نزدیک آن واقع شده‌است».
فرانکو فراگاپانه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است که در پست وینگر برای باشگاه فوتبال مینه‌سوتا یونایتد در لیگ برتر فوتبال ایالات متحده آمریکا بازی می‌کند.
فراگاپانه متولد لاس هراس، استان مندوسا، در سال ۲۰۰۵ در سن ۱۲ سالگی به تیم جوانان باشگاه فوتبال بوکا جونیورز پیوست.
نورما جین بیزلر (به ، زادهٔ ۳۰ ژانویهٔ ۱۹۳۸) یک خوانندهٔ کانتری اهل ایالات متحده آمریکا است که از ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۷ عضوی از "پرتر واگونر شو" بود. او میان سال‌های ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۸ سیزده تک‌آهنگ کانتری در میان ۴۰ ترانهٔ برتر کانتری "بیلبورد" داشت، میان سال‌های ۱۹۶۴ تا ۱۹۷۳ بیست آلبوم برای آرسی‌ای رکوردز ضبط کرد، دو بار نامزد گرمی شد و برای چندین سال عضوی از گرند اول اپری بود.
پیگلت (انگلیسی: Piglet) یک شخصیت خیالی از کتاب‌های وینی پو اثر ای. ای. میلن است. پیگلت نزدیک‌ترین دوست وینی پو در میان بقیه حیواناتی است که در داستان‌ها هستند. اگرچه او یک «حیوان بسیار کوچک» با حالتی ترسو است، اما سعی می‌کند شجاع باشد و گاهی بر ترس‌های خود غلبه می‌کند."Ian Carmichael And Full Cast – The House At Pooh Corner – HMV Junior Record Club – UK – 7EG 117". 45cat. 23 July 2010. Retrieved 5 November 2011.
آگنس اینگلیس (۱۸۷۰–۱۹۸۲) یک آنارشیست متولد دیترویت، میشیگان بود که معمار اصلی کتابخانه و مجموعه لبادی در دانشگاه میشیگان شد.
اگنس اینگلیس در ۳ دسامبر ۱۸۷۰ در دیترویت، میشیگان از خانواده اگنس (نام خانوادگی لامبی) و ریچارد اینگلیس به دنیا آمد. او کوچک‌ترین فرزند یک خانواده محافظه کار و مذهبی بود و در آکادمی دخترانه ماساچوست تحصیل کرد. والدین او اهل اسکاتلند بودند. پدرش پزشک بود و در سال ۱۸۷۴ درگذشت، مدتی بعد، خواهرش بر اثر سرطان درگذشت و مادرش نیز در سال ۱۸۹۹ قبل از اینکه آگنس سی ساله شود، درگذشت.
پس از مرگ مادرش، آگنس در دانشگاه میشیگان در رشته تاریخ و ادبیات مشغول تحصیل شد و همزمان از خانواده بزرگ خود کمک هزینه دریافت می‌کرد. او قبل از فارغ‌التحصیلی دانشگاه را ترک کرد و چندین سال به عنوان مددکار اجتماعی در هال هاوس شیکاگو، خیابان فرانکلین در دیترویت و YWCA در آن آربر کار می‌کرد. در خلال دورانی که در این مکان‌ها کار می‌کرد، با شرایط کارگران مهاجر در ایالات متحده آشنا شده و با آنها ابراز همدردی کرد و در نهایت این موضوع اعتقادات سیاسی قوی‌ای را در تجربیاتش ایجاد کرد.
در سال ۱۹۱۵ اینگلیس با اما گلدمن و کمی بعد با معشوقه و رفیق گلدمن الکساندر برکمن آشنا شد و با او دوست شد. با شروع جنگ جهانی اول فعالیت‌های رادیکال خود را افزایش داد و بیشتر وقت و پول خانواده خود را به ویژه در سالهای وحشت ۱۹۱۹–۱۹۲۰ برای حمایت قانونی از مهاجران استفاده کرد.Herrada, J. , & Hyry, T. (1999). Agnes Inglis: Anarchist librarian. Progressive Librarian (special supplement to # 16), 16, 7-10.
آگنس با جوزف لبادی دوست شد و در سال ۱۹۲۴ متوجه شد که کتاب‌ها و موارد مربوط به جنبش‌های رادیکال که او در سال ۱۹۱۱ به دانشگاه میشیگان اهدا کرده بود، به سختی مورد توجه قرار گرفته بود. این مجموعه بدون پردازش باقی ماند و در یک قفس قفل شده نگهداری شد.Herrada, J. (2007). Collecting anarchy: Continuing the Legacy of the Joseph A. Labadie Collection. RBM: A Journal of Rare Books, Manuscripts, and Cultural Heritage, 8(2), 133-140. آنگاه او شروع به کار داوطلبانه تمام وقت کرد، و با دقت سازماندهی و فهرست‌نویسی آنچه را که به عنوان مجموعه لبادی شناخته می‌شود، را آغاز کرد. کمک‌های او به مجموعه بی‌نظیر بود. او از روش‌های غیرمتعارفی برای تنظیم مجموعه استفاده کرد. بر روی کارت‌های فهرست، بر پایه نظرات شخصی گاهی، اطلاعات کتاب‌شناختی را به موارد اضافه می‌کرد.
پس از چند سال، اینگلیس و لبادی، نامه‌هایی به ۴۰۰ رادیکال ارسال کردند و از آنها خواستار مشارکت در تجربیات شخصی و سازماندهی تلاش‌هایشان شدند. در ابتدا، واکنش ضعیفی از سوی آنان دیده شد، اما در طول ۲۸ سال بعد، حجم عظیمی از نشریات، نوشته‌ها و مطالب مستند را به این مجموعه اهدا کردند. این مطالب شامل مقالات راجر بالدوین، الیزابت گورلی فلین و رالف چاپلین بودند. همچنین، اینگلیس به بسیاری در تحقیقات و انتشاراتشان کمک کرد، مانند هنری دیوید با تراژدی‌های مارکت و جیمز جی. مارتین با مردی علیه دولت. تلاش‌های اینگلیس در سراسر ایالات متحده شناخته شده بود و پس از چند دهه از مرگ بسیاری از آنارشیست‌ها، خانواده‌های آنان مجموعه‌های خود را به مجموعه لبادی اهدا کردند. تخمین زده می‌شود که تلاش‌های او اندازه مجموعه اصلی کتابخانه را تقریباً بیست برابر افزایش داد.
اینگلیس در ۳۰ ژانویه ۱۹۵۲ در میشیگان درگذشت، اما یک کتابخانه گسترده و جامع در مورد جنبش‌های اجتماعی رادیکال از خود بر جای گذاشت. با مرگ او اما برخی از کارهای ظریف سازماندهی مجموعه کتابخانه از بین رفت.
نری فرانکو (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل پاراگوئه است که در پست مهاجم بازی ‌می‌کرد.
آندری فراسکارلی (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل برزیل است که در پست مدافع بازی می‌کرد.
در چین، تعداد زنان به‌طور قابل توجهی کمتر از مردان است، که منجر به نسبت جنسی انسانی نامتعادل می‌شود. این پدیده ناشی از تأثیرات فرهنگی و سیاست‌های دولت است. گاهی اوقات از این رخداد به عنوان زنان مفقود یا دختران گمشده چین یاد می‌شود.
معایب زن در بقای کودکان در سراسر چین نشان دهنده الگوی طولانی تبعیض جنسیتی است. ترجیح دادن پسران در چین به دلیل توانایی آنها در نگاه داشتن نام خانوادگی، ارث و ثروت و این ایده که آنها معمولاً پس از بزرگتر شدن از والدین خود مراقبت می‌کنند، رایج است. محدود کردن توانایی والدین برای داشتن فرزندان متعدد، آنها را مجبور می‌کند که به دلایل منطقی و بلندمدت برای داشتن فرزند پسر یا دختر فکر کنند. والدین چینی از خانواده‌های پرجمعیت حمایت می‌کنند و پسران را به دختران ترجیح می‌دهند تا منابع خانواده‌شان را بیشتر کنند. نتیجه تبعیض و ترجیح مردان، کمبود زنان و نسبت جنسی بسیار نامتعادل در جمعیت چین است. نسبت جنسی در چین نسبتاً دارای بیشترین انحراف در حوزه جهانی است.
در دسامبر ۲۰۱۶، محققان دانشگاه کانزاس گزارش دادند که زنان مفقود ممکن است تا حد زیادی ناشی از گزارش ناقص اداری باشد و ثبت نام تأخیری زنان می‌تواند حدود ۱۰ تا ۱۵ میلیون زن مفقود از سال ۱۹۸۲ را تشکیل دهد محققان دریافتند که زنان گزارش‌نشده در سرشماری‌های دولتی دهه‌ها بعد به دلیل تأخیر در ثبت نام ظاهر می‌شوند، زیرا خانواده‌ها سعی می‌کردند هنگام تولد دختران از مجازات جلوگیری کنند. نتیجه نشان داد که اختلاف جنسیتی احتمالاً در تحلیل‌های قبلی اغراق‌آمیز بود.
آمارتیا سن متوجه شد که در چین، توسعه سریع اقتصادی با بدتر شدن مرگ و میر زنان و نسبت جنسی بالاتر همراه شد. اگرچه چین به‌طور سنتی علیه زنان تبعیض آمیز بوده‌است، اما پس از سال ۱۹۷۹، سال پس از اجرای اصلاحات اقتصادی و اجتماعی در دوران دنگ شیائوپینگ، کاهش قابل توجهی در جمعیت زنان چین رخ داد. سن به این نتیجه رسید که سه دلیل وجود دارد که چرا محیط برای زنان چینی بدتر شده‌است، به ویژه از سال 1979:
سیاست تک‌فرزندی در سال ۱۹۷۹ در تلاش برای کنترل اندازه خانواده‌ها به اجرا گذاشته شد که به معنای داشتن یک «خانواده تک فرزندی» برای اکثر خانواده‌های چینی به استثنای برخی موارد بود. به دلیل ترجیح شدید پسر، این اقدامات اجباری منجر به بی‌توجهی دختران و در مواردی منجر به نوزادکشی دختر شد. به نظر نمی‌رسد چین لقاح انتخابی جنسی یا شیوه‌های قبل از بارداری را نظام مند کند؛ بنابراین فرض بر این است که ۱۰ درصد از کودکان دختر در برخی از مراحل پس از لقاح ناپدید می‌شوند: چه در رحم، و چه در اوایل دوران نوزادی. مرگ و میر نوزادان دختر در سال‌های اولیه پس از اصلاحات در سال ۱۹۷۹ به‌طور چشمگیری افزایش یافت و برخی از آمارها نشان می‌دهد که مرگ و میر نوزادان دختر از سال ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۴ دو برابر شده‌است
یک بحران عمومی در خدمات بهداشتی پس از اصلاحات اقتصادی به وجود آمد زیرا قبلاً بودجه برنامه‌های مراقبت بهداشتی گسترده روستایی چین عمدتاً از سوی تیپ‌ها و گروه‌های تولید کشاورزی تأمین می‌شد. هنگامی که اصلاحات اقتصادی این ساختارهای سنتی را لغو کرد، سیستم مسئولیت خانوار جایگزین آنها شد، که به این معنی بود که کشاورزی در خانواده متمرکز می‌ماند و دسترسی به امکانات عمومی در سیستم مراقبت بهداشتی روستایی گسترده چین محدود می‌شد. به‌طور کلی، تأثیر محدودیت در خدمات پزشکی خنثی بود، اما در یک جامعه روستایی چین که به مردان و زنان نگاه می‌کرد، کاهش خدمات بهداشتی به‌طور قابل توجهی بر زنان و کودکان دختر تأثیر گذاشت.
سیستم مسئولیت خانه شامل کاهش مشارکت زنان در کار کشاورزی مزدبگیرانه بود. در همان زمان، فرصت‌های شغلی خارج از کشاورزی عموماً برای زنان کمیاب بود. با توجه به رویکرد تعارضات، «چه کسی کار مولد انجام می‌دهد و چه کسی تا چه اندازه در شکوفایی خانواده کمک می‌کند، می‌تواند بسیار تأثیرگذار باشد»، تأثیر این تغییر سیستماتیک بر زنان درون خانواده منفی بود، زیرا زنان قدرت چانه زنی کمتری داشتند. این واقعیت خانواده‌ها را برانگیخت تا پسران را بر دختران ترجیح دهند، که به کاهش مراقبت از کودکان دختر کمک کرد.
دلایل نسبت جنسی بالا در چین ناشی از ترکیبی از انتخاب جنسیت فرزند، سیاست تک فرزندی، دسترسی آسان به سقط جنین بر پایه جنسیت، کمبود غذا، و تبعیض و سوء استفاده از زنان است.
ترجیح پسر در فرهنگ پدرسالاری کنفسیوس‌گرایی چینی یک سنت است. پسران به چند دلیل ترجیح داده می‌شوند: مردم فکر می‌کنند پسران به نسل خانواده ادامه می‌دهند، نام خانوادگی را حفظ می‌کنند، ظرفیت دریافت دستمزد بالاتری دارند، عبادت اجدادی را انجام می‌دهند و عموماً ارث می‌گیرند، در حالی که دختران اغلب به عنوان یک بار اقتصادی در نظر گرفته می‌شوند. پس از ازدواج، آنها معمولاً اعضای خانواده شوهر خود می‌شوند و مسئولیت والدین سالخورده یا بیمار را ندارند.
با پیشرفت‌های اجتماعی-اقتصادی، مدرن‌سازی و افزایش موقعیت زنان، ترجیح پسر در بسیاری از مناطق شهری در چین کاهش یافته‌است، اما در برخی از خانواده‌های کاملاً سنتی و مناطق روستایی همچنان ادامه دارد و تحت سیاست تک فرزندی مجدداً خود را نشان می‌دهد. بیشترین کمبود زنان در بخش‌هایی از مناطق روستایی چین ظاهر می‌شود که در آن به ازای هر ۱۰۰ زن، ۱۴۰ تولد پسر وجود دارد.
مائوتسه تونگ در طول رهبری خود از سال ۱۹۴۹ تا ۱۹۷۶ بین این باور که جمعیت‌های بزرگ منبع قدرت هستند و خطرات افزایش جمعیت را تشخیص می‌داد، رفت و برگشت از خود نشان داد. اگرچه او توصیه‌های اقتصاددانان را در مورد ایجاد احتمالی یک سازمان تنظیم خانواده در سراسر کشور در اواسط دهه ۱۹۵۰ در نظر گرفت، مائو بعداً به حمایت از رشد سریع جمعیت در طول جهش بزرگ به جلو بازگشت.
در دهه ۱۹۶۰، زمانی که نرخ رشد جمعیت پس از یک قحطی در سراسر کشور افزایش یافت، کمیسیون‌های تنظیم خانواده در سراسر کشور ایجاد شد. با این حال، کمپین‌های کنترل جمعیت زمین را تحت پوشش قرار ندادند، اما تا پس از سال ۱۹۷۱، زمانی که تعدادی از اقدامات داوطلبانه، مانند سن ازدواج، فواصل ثابت سال‌ها بین تولدها و محدودیت دو فرزند، توسط دولت مرکزی مورد حمایت قرار گرفت. پس از مرگ مائو، دنگ شیائوپینگ در سال ۱۹۷۸ به قدرت رسید. تحت رهبری او، اقدامات پیشگیری از بارداری به سیاست‌های اولویت دار در زمینه تنظیم خانواده تبدیل شد. دنگ بر این باور بود که کنترل جمعیت برای رشد اقتصادی ضروری است و برای رسیدن به این هدف تا حد زیادی در کنترل تولید مثل پیش رفت. در میان یک فرهنگ سیاسی فوری اقتصادی و جاه طلبی توسعه ای، دولت سیاست تک فرزندی را در سال ۱۹۷۹ اجرا کرد.
در طول دهه ۱۹۷۰، چین رونق قابل توجهی از جمعیت را تجربه کرد. در تلاش برای بهبود شرایط محیطی و اقتصادی از طریق محدود کردن رشد جمعیت، چین سیاست تک فرزندی خود را در سال 1979 اجرا کرد. این سیاست تعدادی از قوانین را وضع می‌کرد که ترکیب خانواده‌های چینی را تحت تحریم دولت قرار می‌داد: هر خانوار مجاز به تولد یک بار بود و در صورت تخطی از مقررات، عواقب مختلفی از جریمه تا عقیم‌سازی اجباری را به دنبال داشت. این سیاست در مناطق شهری که تراکم مسکونی معمولاً بیشتر بود، به شدت اجرا می‌شد و تأثیرات آن بسته به منطقه متفاوت بود: این سیاست در میان اقلیت‌های قومی در چین به‌شدت اجرا نمی‌شد، و تعدادی استثنا در میان اکثریت مردم هان وجود داشت. همچنین برای خانواده‌هایی که اولین و تنها فرزندشان معلولیت داشتند کمک هزینه در نظر گرفته شد.
ژو فنگ چن، مدیر مرکز کودکان چینی در پکن، اظهار داشت: «غیرقابل انکار است که تک فرزندی جامعه ای متفاوت را ایجاد می‌کنند، ما ابتدا باید فرصت‌ها و توانایی‌های تک فرزندی را در ارتباطات اجتماعی، تعامل و رشد افزایش دهیم.» تک فرزندی در چین از تجربیاتی که مادر و پدرشان تجربه کرده‌اند محروم هستند. رفاه آنها در معرض خطر تلقی می‌شود. آنها ممکن است رفتار کلیشه ای تک فرزندی را نشان دهند یا به عنوان لوس، خودخواه و غیر اجتماعی شناخته شوند.Zeng, Y and Wang, Z. A policy analysis on challenges and opportunities of population/household aging in China. J Popul Aging. 2014; 7: 255–281 سیاست تک فرزندی «مهم‌ترین و گسترده‌ترین پیامدهای برای جمعیت و توسعه اقتصادی چین» خوانده شده‌است. آزادی‌های تولید مثلی جمعیت چین به عنوان ابزاری سیاسی برای نوسازی اجتماعی مورد استفاده قرار گرفت.
سیاست تک فرزندی ترجیح سنتی برای پسران را برجسته کرد. نتایج آن شامل افزایش نرخ سقط جنین بر اساس جنسیت، رها کردن کودکان دختر، و در برخی موارد، نوزادکشی دختر بود.Wen X. Effect of son preference and population policy on sex ratios at birth in two provinces of China. J Biosoc Sci 2003;25:509#21. این سیاست همچنین منجر به افزایش گزارش کمتر تولد و فرزندخواندگی دختران شد. همه این عوامل به پدیده شدید «زنان مفقود» کمک کردند که پیامدهای اجتماعی آن را می‌توان در فراوانی مردان مجرد و افزایش ربوده شدن و قاچاق زنان برای ازدواج و کار جنسی مشاهده کرد.
سیاست یک فرزند در سال ۲۰۱۶ پایان یافت و با سیاست دو فرزند جایگزین شد و به نوبه خود با سیاست سه فرزند در سال ۲۰۲۱ ادامه یافت.
یکی از عوامل اصلی که منجر به ایجاد سیاست تک فرزندی شد، کمبود غیرقابل حل غذا در چین بود که به دولت این کشور این اختیار را داد که قدرت بی‌سابقه ای بر جوامع روستایی و مالکیت زمین آنها داشته باشد. پس از سال ۱۹۵۶، دولت‌های ایالتی یا محلی مدعی مالکیت تمام زمین‌های روستایی از طریق مصادره اجباری و غرامت‌های کمتر از ارزش بازار شدند. در نتیجه، کشاورزان در توانایی خود برای افزایش سرمایه محدود بودند، زیرا نمی‌توانستند زمین را بفروشند، اجاره کنند، یا بخرند تا زمین‌های مقرون به صرفه‌تر بسازند یا از زمین به عنوان وثیقه برای وام استفاده کنند. کنترل دولت بر زمین همچنین انگیزه‌های فردی برای کار سخت را کاهش داد، زیرا کشاورزان نمی‌توانستند از محصولاتی که تولید می‌کردند سود ببرند. در نتیجه، منجر به گرسنگی در مقیاس بزرگ و شکاف عمیق بین قشر برخوردار جامعه و آسیب‌پذیری بیشتر جمعیت محروم آن شد.
مشکلات کمبود غذا با خشکسالی‌های پی در پی در رود زرد، جنوب غربی و جنوب چین، دشت شمال چین و رودخانه یانگ‌تسه از سال ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۰ بدتر شد و همه اینها منجر به شرایط آب و هوایی اسفناک و باعث قحطی بزرگ چین در سالهای ۱۹۵۹–۱۹۶۱ گردید.
به‌طور کلی، دولت چین از کمبود مواد غذایی برای افزایش قدرت خود در زمین‌های باز قبلی استفاده کرده‌است. در بسیاری از موارد، سیاستمداران محلی از وعده‌های دروغین در مورد ایمنی مواد غذایی استفاده کرده‌اند تا شهروندان خود را برای پیروی از مقررات جدید مواد غذایی تحت فشار قرار دهند. مشروعیت و قدرت بیشتر حزب کمونیست چین نیز میلیون‌ها نفر را کشت و سیاست تک‌فرزندی را آغاز کرد.
ترجیح پسر، سیاست تک فرزندی و فناوری تشخیص جنسیت قبل از تولد به گسترش تبعیض قبل از تولد در بخش‌هایی از چین که سقط جنین قانونی است کمک کرده‌است. روش‌های سقط جنین انتخابی منجر به تولد مردان بیش از حد می‌شود که در نتیجه نسبت جنسی را در یک جمعیت به‌طور قابل توجهی تغییر می‌دهد. بر اساس "آمار چاپ چین در سال ۲۰۱۳"، نسبت جنسی در چین در هنگام تولد ۱۱۱ در سال ۱۹۹۰، ۱۱۷ در سال ۲۰۰۱، ۱۲۱ در سال ۲۰۰۵ و ۱۱۹ در سال بود. تقریباً ۳۷ تا ۴۵ درصد از زنان مفقود چین ممکن است قبل از تولد ناپدید شده باشند. محققان دریافتند که سقط جنین بر اساس جنسیت می‌تواند مشکلات اجتماعی طولانی مدتی را در بین جمعیت ایجاد کند. کمبود زنان ممکن است برای برابری جنسیتی مضر باشد: کاهش جمعیت زنان باعث کاهش قدرت مدنی می‌شود. در مناطقی که ازدواج برای پیشرفت اجتماعی ضروری است، کمبود عروس و مادر ممکن است به افزایش آدم‌ربایی، ازدواج‌های اجباری و خشونت منجر شود.
برخی استدلال می‌کنند که سقط جنین انتخابی دارای مزایایی است. دسترسی به تعیین جنسیت قبل از تولد، تولد مطلوب پسران را افزایش می‌دهد و در نتیجه تبعیض پس از تولد و رها شدن دختران را کاهش می‌دهد. هند، کره جنوبی و چین همگی مرگ و میر زنان کمتری را در دهه گذشته گزارش کرده‌اند. همچنین استدلال شده‌است که کمبود زنان منجر به ارزش گذاری بیشتر برای زنانی می‌شود که به دنیا می‌آیند. در نتیجه موقعیت اجتماعی آنها افزایش یافته‌است. سقط جنین انتخابی به مادران نیز قدرت می‌دهد تا جنسیت فرزند خود را انتخاب کنند. به دلیل ترجیح پسر، یک زن ممکن است از طریق توانایی خود در تولید پسر به رسمیت شناخته شود.
کشتن نوزادان دختر، یا قتل نوزادان دختر به دلیل ترجیح دادن به نوزادان پسر است. اگرچه دختران تازه متولد شده از مزیت بیولوژیکی نسبت به پسران تازه متولد شده برای زنده ماندن در اولین سال زندگی خود استفاده می‌کنند، مرگ و میر زودرس ناشی از نوزادکشی، و همچنین سوءتغذیه و بی‌توجهی به مراقبت‌های بهداشتی منجر به نرخ مرگ و میر نوزادان دختر می‌شود که از پسران در چین پیشی می‌گیرد. محققان دریافتند که در برخی مناطق روستایی چین، «گاهی نیمی از نوزادان توسط خانواده‌هایشان کشته می‌شوند».
همان‌طور که سن اشاره می‌کند، شیوه‌های نوزادکشی دختر در طول تاریخ چین رخ داده‌است. قحطی بزرگ چین در سال‌های 1959 ۱۹۶۱ بسیاری از خانواده‌ها را بر آن داشت تا نوزادکشی دختر را به عنوان وسیله ای برای حفظ غذا و منابع انتخاب کنند. اخیراً، سیاست تک فرزندی چین نقش مهمی در افزایش نرخ نوزادکشی دختران ایفا کرده‌است. در سپتامبر ۱۹۹۷، کمیته منطقه‌ای سازمان جهانی بهداشت برای غرب اقیانوس آرام ادعا کرد که بیش از ۵۰ میلیون زن در چین به دلیل کشتار و بی‌توجهی نهادینه‌شده دختران به دلیل برنامه کنترل جمعیت پکن که پدر و مادر را به داشتن به یک فرزند محدود می‌کند، به عنوان زنان مفقود تخمین زده می‌شوند.
در یک نظرسنجی طبیعی چینی اخیر در سال ۲۰۰۳، سی و هفت درصد از زنان جوان، عمدتاً شهری، گفتند که ترجیح جنسیتی ندارند و چهل و پنج درصد گزارش کردند که خانواده ایده‌آل آنها شامل یک پسر و یک دختر است.2003. "China Amends One-Child Policy." Reproductive Health Matters 11 (21): 194.
بر اساس سیاست تک فرزندی، برخی از والدین چینی در مناطق روستایی، دختران بسیار کوچک خود را رها می‌کنند تا امکان تربیت پسر را افزایش دهند. بیش از ۹۵ درصد از نوزادان در یتیم خانه‌های دولتی، نوزادان دختر سالم هستند، در حالی که درصد بالایی از این دختران رها شده در عرض چند ماه به دلیل شرایط بد و بی‌توجهی به سلامت در یتیم خانه‌ها جان خود را از دست می‌دهند. آن دسته از والدینی که فرزندان دختر خود را رها می‌کنند، فرزندان خود را نه چندان دور از خانه یا نزدیک به مکان‌های عمومی رها می‌کنند تا مطمئن شوند که نوزادان توسط دیگران پیدا می‌شوند. به گفته یک مقام در استان لیائونینگ، «هر سال کمتر از ۲۰ نوزاد دختر رها شده در سطل‌های زباله و گوشه‌ها پیدا می‌شوند.»
بی‌توجهی به مراقبت‌های بهداشتی و تغذیه مناسب برای دختران و زنان باعث گستردگی زنان مفقود می‌شود. تبعیض علیه دختران پس از تولد منجر به مراقبت‌های بهداشتی ضعیف و سوء تغذیه و در بسیاری از موارد مرگ زودرس می‌شود. برای زنان بالغ، شرایط اولیه زندگی مستقیماً بر سلامت و مرگ و میر آنها در زندگی بعدی تأثیر می‌گذارد. طبق سنت‌های چینی، دوره "زویو یوزی" یا ۳۰ یا ۴۰ روز اول پس از زایمان، یک دوره نقاهت ضروری برای مادران برای اطمینان از سلامت آینده خود است. اگر در این مدت از آنها حمایت یا مراقبت نشود (به عنوان مثال، برخی از زنان روستایی کارهای سنگین مزرعه را انجام می‌دهند)، خطرات بالقوه شامل عوارض سلامتی و مرگ زودرس است.
در تلاش برای کنترل جمعیت این کشور در سال ۲۰۱۵، دولت چین فرصت‌های استفاده از وسایل پیشگیری از بارداری را گسترش داد. کینینگ ژانگ، پزشک محقق، گفت: ۲۰ سال پیش اگر به روستاهای چین می‌رفتید، می‌توانستید روی دیوار شعارهایی را ببینید که روی آن نوشته شده بود: «اگر یک فرزند دارید، آی یو دی لطفاً، اگر دو فرزند دارید، لطفاً عقیم کنید.» در انجمن تحقیقات بهداشت و توسعه یوننان. هنوز هم تأثیر بسیار قوی [از آن] سیاست وجود دارد.» نگرش نسبت به سلامت باروری به‌طور چشمگیری در سراسر کشور تغییر کرده‌است. سلامت جنسی اغلب چیزی محرمانه بود و آشکارا مورد بحث قرار نمی‌گرفت. نظرسنجی انجام شده توسط دانشگاه رنمین در سال ۲۰۱۵ بیان می‌کند که بیش از نیمی از پاسخ دهندگان فکر می‌کنند رابطه جنسی قبل از ازدواج قابل قبول است. دیدگاه‌های سنتی در مورد سلامت جنسی و پیشگیری از بارداری به سرعت در حال تغییر است و در درجه اول بر نسل جوان و مجرد تأثیر می‌گذارد.