moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در مرحله حذفی، ۱۶ تیم صعود کرده از مرحله گروهی، در دو منطقه متفاوت تا فینال رقابت‌ها به مسابقه می‌پردازند. در این مسابقات دو تیم در دو بازی رفت و برگشت در خانهٔ خود و حریف به رقابت می‌پردازند. تیمی که در مجموع دو مسابقه برتر باشد (گل‌های وقت اضافه محاسبه نخواهد شد و در صورت لزوم امکان محاسبهٔ قانون گل زده در خانه حریف و رسیدن مسابقه به ضربات پنالتی می‌باشد)، صعود و به مرحله بعد خواهد رفت.
نبرد تیم‌ها بعد از مرحلهٔ گروهی بدین صورت است که تیم اول صعودکنندهٔ گروه A، ملزم به رویارویی با تیم دوم گروه C است. همچنین تیم دوم گروه A باید با تیم اول گروه C مبارزه کند. این روال در مورد گروه‌های دیگر به صورت فاصلهٔ دوتایی صدق می‌کند.
چارت زیر نوشته شده بر اساس قرعه کشی برای مرحلهٔ یک چهارم نهایی است. این قرعه کشی که در روز ۶ ژوئن سال ۲۰۱۷ (۱۶ خرداد ۱۳۹۶) و در ساعت ۱۲:۳۰ (به وقت ایران) برگزار شد، تیم‌های صعودکننده به مرحلهٔ یک چهارم نهایی را آمادهٔ رویارویی با یکدیگر کرد.
با توجه به اینکه تنها نماینده‌های غرب و شرق در فینال رقابت‌ها دیدار می‌کنند، برندهٔ هر کدام از مسابقه‌ها با برندهٔ منطقهٔ خود دیدار می‌کند. دیدار نیمه نهایی بین برندگان مرحلهٔ یک چهارم نهایی برگزار خواهد شد و برندهٔ آن‌ها نیز در فینال رقابت‌ها دیدار خواهند کرد.
بازیکنان پر رنگ هنوز در رقابت‌ها حضور دارند.
توجه: گل‌هایی که در مرحلهٔ پلی آف به ثمر رسیده در این لیست محاسبه نشده‌است. (طبق ماده ۶۴٫۴)
چیه‌زو کاتائوکا یک بازیگر ژاپنی سینما و تلویزیون بود. وی بیشتر بخاطر نقش‌های خود در جیدایگکی (درام تاریخی) معروف بود.
ریونوسوکه تسوکی‌گاتا ؛ ( – ) یک هنرپیشه اهل ژاپن بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به سانشیرو سوگاتا، سانشیرو سوگاتا قسمت دوم، نیزه خونین در کوه فوجی اشاره کرد.
ایتارو شیندو یک بازیگر فیلم ژاپنی بود. او در بیش از ۳۰۰ فیلم بین سال‌های ۱۹۳۶ و ۱۹۷۵ ظاهر شد. از فیلم‌های وی می‌توان به فرشته مست (۱۹۴۸)، سانشوی مباشر (۱۹۵۴)، عاشقان مصلوب (۱۹۵۴) و نیزه خونین در کوه فوجی (۱۹۵۵) اشاره کرد.
مانور سر به عقب/چانه به بالا روشی است برای برطرف کردن انسداد راه هوایی فوقانی که به دلیل افتادن زبان به انتهای حلق ایجاد می‌شود. در این مانور سر بیمار ناهشیار را به عقب کج می‌کنیم. این کار را معمولاً با وارد آوردن مقداری فشار به پیشانی و چانه می‌توان انجام داد. باید در نظر داشت این مانور فقط برای بیمارانی قابل انجام است که ستون فقرات آن‌ها در ناحیه گردن آسیب ندیده باشد. این مانور در بسیاری از دوره‌های کمک‌های اولیه به عنوان روش استاندارد برای تمیز کردن راه هوایی بیمار آموزش داده می‌شود.
این مانور به همراه مانور کشیدن چانه به بالا جزئی از اساسی‌ترین روش‌های مدیریت راه هوایی فوقانی می‌باشند. اگر نگرانی در مورد آسیب به ستوان فقرات در ناحیه گردنی وجود دارد می‌توان از مانور کشیدن چانه به بالا به عنوان مانور جایگزین استفاده کرد.
اگر خطر آسپیراسیون ریوی برای بیمار وجود دارد باید بیمار را در وضعیت ریکاوری قرار داد و به سرعت برای بیمار راه هوایی مطمئنی ایجاد کرد.
جایزه روبان آبی جوایزی مخصوص فیلم است که صرفاً توسط منتقدان فیلم و نویسندگانی که در توکیو، ژاپن هستند، اهدا می‌شود. جوایز در سال ۱۹۵۰ توسط انجمن روزنامه نگاران روزنامه نگاران فیلم توکیو برقرار شد (東京映画記者会 Tōkyō Eiga Kishakai) که از خبرنگاران فیلم از هفت روزنامه ورزشی مستقر در توکیو تشکیل شده‌است.
در زیر رده‌هایی آورد شده‌است:
عابدینی از نام‌های خانوادگی در ایران است. برخی افراد با این نام خانوادگی عبارتند از:
اسوین دوم (دانمارکی : Svend Estridsen) و (نروژی : Svein Estridsson) - زاده ۱۰۲۰ میلادی و مرگ بین سالهای ۱۰۷۴ تا ۱۰۷۶ پادشاه دانمارک (۱۰۴۷–۱۰۷۴) و برای دوره کوتاهی (۱۰۴۲–۱۰۴۷) فرمانروای نروژی‌ها بود.
منظور از نوشاد شاید یکی از این موارد باشد:
نعمتی یک نام خانوادگی است. افراد سرشناس با این نام از این قرارند:
افرادی با نام خانوادگی حدادی عبارتند از:
در زیر فهرستی از افراد با نام خانوادگی صمیمی را می‌بینید:
سه‌گانه سامورایی () فیلمی در ژانر سینمای سامورایی به کارگردانی هیروشی ایناگاکی است که در سال ۱۹۵۴ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به توشیرو میفونه و رنتارو میکونی اشاره کرد.
سه سامورایی یاغی (; ) یک فیلم چانبارا به کارگردانی هیدئو گوشا است که سال ۱۹۶۴ اکران شد. از بازیگران آن می‌توان به تتسورو تامبا، هیساشی ایگاوا و میکیجیرو هیرا اشاره کرد.
بکش! () فیلمی به کارگردانی کی‌هاچی اوکاموتو است که در سال ۱۹۶۸ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به تاتسویا ناکادای، آکیرا کوبو و آتسو ناکامورا اشاره کرد.
مانور کشیدن چانه به بالا روشی است برای برطرف کردن انسداد راه هوایی فوقانی که به دلیل افتادن زبان به ته حلق ایجاد می‌شود. این مانور به همراه مانور کشیدن چانه به بالا جزئی از اساسی‌ترین روش‌های مدیریت راه هوایی فوقانی می‌باشند.
این مانور در حالی انجام می‌شود که بیمار به پشت خوابیده باشد. روش انجام این مانور بدین شکل است که امدادگر انگشت اشاره و میانی خود را بر روی انحنای استخوان فک قرار داده و به سمت داخل و بالا کشیده و همزمان انگشت شست را روی چانه بیمار قرار داده و به سمت پایین فشار وارد می‌کند، با این روش دهان باز شده و زبان به سمت بالا کشیده می‌شود و در نهایت انسداد که ناشی از افتادن زبان به انتهای حلق است برطرف می‌شود.
این مانور در بیمارانی که آسیب به ستون فقرات در ناحیه گردنی دارند جایگزین خوبی برای مانور سر به عقب/چانه به بالا می‌باشد.
به‌طور کلی، یک سال تقویمی یا سال گاهشماری برپایه تقویم (مربوط به آن منطقه) از روز اول سال آغاز شده و پایان آن تا پیش از روز نخست سال نو است و بدین سان شمار روزهای پدیدآورنده یک سال را در بر می‌گیرد. همچنین با نگرش به هر روزشماری یک سال گاهشماری می‌تواند از روزهای دیگر سال آغاز شود و پایان آن در سال نو پیش از همان روز باشد. برای وفق داده شدن سال تقویمی با چرخه نجومی (دارای تعداد کسری از روز) بعضی از سال‌ها دارای تعداد روز اضافی هستند.
به عبارتی دیگر سال تقویمی (عرفی) مدتی است بین دو تاریخ روز که نام واحدی در تقویم دارند؛ مثلاً از ۵ آذر تا ۵ آذر بعد.
در تقویمهای خورشیدی مشهور سال تقویمی ۳۶۵ روز (۸٫۷۶۰ ساعت) و در صورت کبیسه بودن ۳۶۶ روز (۸٫۷۸۴ ساعت) می‌باشد.
در گاه‌شماری هجری خورشیدی که به عنوان تقویم رسمی ایران و افغانستان مورد استفاده قرار می‌گیرد، سال تقویمی عادی ۳۶۵ روزه از ۱ فروردین شروع شده و پایان آن برابر ۲۹ اسفند است. و در صورت کبیسه بوده ۳۶۶ روزه و پایان آن ۳۰ اسفند می‌باشد. از یک سال عادی و در صورت کبیسه بودن سال، ۳۶۶ روز از یک سال کبیسه را در بر می‌گیرد.
در گاه‌شماری میلادی که در بیشتر مناطق دنیا مورد استفاده قرار می‌گیرد، سال تقویمی عادی از ۱ ژانویه شروع شده و پایان آن برابر ۳۱ دسامبر است. و در صورت کبیسه بودن سال با احتساب ۲۹ فوریه (روز کبیسه میلادی)، ۳۶۶ روز می‌باشد.
میانگین سال اعتدالی در ستاره‌شناسی در حال حاضر ۳۶۵/۲۴۲۱۹ روز است.
سال شمسی تقویمی می‌تواند به چهار ربع سه ماه (فصل) تقسیم‌بندی شود. به عبارت زیر:
سال قمری تقویمی یا عرفی مساوی است با ۱۲ ماه هلالی و مدت آن برابر با ۳۵۴ یا ۳۵۵ شبانه روز (سال کبیسه) است. سال قمری متوسط ۳۵۴٫۳۶۷ روز است.
اسد بن سامان یکی از پسران سامان‌خدا، نیای سامانیان، بود. پدرش سامان در زمان اسد بن عبدالله القسری حاکم خراسان به اسلام گروید و برای تقرب هرچه بیشتر و خوشامد او نام فرزند تازه به دنیا آمده خود را اسد نهاد. اسد در پیوستن به جنبش ابومسلم همراه پدر شد و این نکته از آنجا مستفاد می‌شود که بعدها اسد از جمله نزدیکان حکام خراسان به‌شمار می‌آمده‌است. هرچند از زندگانی او در عصر خلفای نخستین عباسی، منصور، مهدی و هادی خبر نداریم، لیکن می‌دانیم که در جرگه مقربان حاکم هارون الرشید به نام علی بن عیسی بن ماهان که از سال ۱۸۰ه. (۷۹۶م) در خراسان زمامداری داشته، بوده‌است. در ظفرنامه در وصف وی آمده‌است:
پسر بود یکی او را نامور / اسد نام کرده پسر را پدر
پدید آمدش حرمت و قدر و جاه / به فرمان او شد فراوان سپاه
که آمد از او تخم دولت پدید / به فرزند او پادشاهی رسید
اسد بود یک چند با عز و ناز / در آن مملکت خسروی سرفراز
اگر زمان درگذشت سامان برای ما روشن بود، بهتر می‌توانستیم روزگار حیات اسد را بررسی کنیم. لیکن باید این زمان را حدود نیمه دوم قرن دوم هجری (هشتم میلادی) در نظر گرفت. بدین ترتیب می‌توان این نکته را پذیرفت که اسد، آغازین سال‌های سده سوم هجری را نیز درک کرده‌است؛ از این‌رو سخن نرشخی را نیز که از هم‌زمانی اسد با هارون و حتی نگاشتن نامه‌ای از سوی مِأمون در یاری جستن از از اسد، در سرکوب غائله رافع بن لیث، با او مکاتبه کرده‌است می‌توان پذیرفت.
نکته فوق در بر دارنده این مطلب نیز خواهد بود که در این زمان، خاندان اسد از چنان موقعیت والایی برخوردار شده‌است که بتواند در تحولات سیاسی-نظامی منطقه خراسان و ماوراءالنهر نقش بسزایی ایفا کند. برخی از مورخان معاصر نیز بر این موقعیت و اهمیت صحه گذاشته‌اند.
با تمام این احوال، اطلاعات ما پیرامون شخصیت اسد پسر سامان‌خدا اندک است و نمی‌توان بر اساس آن تصویر روشنی از او و تحولات زمانش تصویر کرد. برخی از محققان برجسته نیز در بررسی رویدادهای این مقطع از تاریخ سامانیان، ناامیدانه اظهار بی اطلاعی و عجز کرده‌اند. لیکن باید پذیرفت که کوشش‌های سیاسی-نظامی اسد بود که اساسی‌ترین زمینه‌های لازم را برای اقتدار آل سامان فراهم ساخت.
پس از دعوت اسد توسط مأمون به مرو، وی به آنجا رفته و پس از چندی در مرو درگذشت.
معماری پیشرفته گذرگاه میکروکنترلر (AMBA) یک استاندارد باز و ابزار اتصال جهت متصل کردن و مدیریت بلوک‌های عملیاتی در طراحی‌های سیستم روی تراشه (SoC) است. این معماری، توسعه طراحی‌های چندپردازنده‌ای با تعداد زیادی از کنترولرها و لوازم جانبی را آسان می‌کند. از زمان ظهور این معماری، بر خلاف نام آن، دامنه AMBA فراتر از دستگاه‌های میکروکنترلر رفته‌است. امروزه AMBA به‌طور وسیعی در طیفی از قطعات ASIC و SoC استفاده می‌شوند که دربردارنده پردازنده‌های کاربردی هستند که در دستگاه‌های موبایل سیار مانند گوشی‌های هوشمند مورد استفاده قرار می‌گیرند. AMBA یک علامت تجاری ثبت شده از ARM با مسئولیت محدود است.
AMBA در سال 1996 توسط ARM معرفی شد. اولین گذرگاههای AMBA گذرگاه سیستم پیشرفته (ASB) و گذرگاه لوازم جانبی (APB) پیشرفته بودند. در نسخه دوم، AMBA 2 در سال 1999، ARM به AMBA گذرگاه با کارآیی بالا (AHB) را افزود. که یک پروتکل ساعت تک لبه است. در سال 2003، ARM نسل سوم را معرفی کرد، AMBA 3، که شامل AXI است تا به کارآیی اتصال بالاتری دست یابد و همچنین شامل گذرگاه ردیابی پیشرفته (ATB) به عنوان بخشی از دید اصلی راه حل اشکال زدایی و ردیابی بر روی تراشه است. در سال 2010 مشخصات AMBA 4 معرفی شد، که با AMBA 4 AXI4 شروع شد و سپس در سال 2011[2] با سیستم انسجام گسترده AMBA 4 ACE توسعه یافت. در سال 2013، مشخصات AMBA 5 CHI (واسط قطب منسجم) معرفی شد، همراه با یک لایه انتقال دوباره طراحی شده با سرعت بالا و ویژگی‌هایی که جهت کاهش ازدحام طراحی شده‌اند.
این پروتکل‌ها امروزه استانداردهای بالفعل برای پردازنده‌های 32 بیتی جاسازی شده هستند، زیرا به خوبی مستندسازی شده اند و بدون حق امتیاز می‌توانند مورد استفاده قرار گیرند.
جنبه مهم SoC تنها اجزاء و بلوک‌هایی که در خود جای می دهد نیست، بلکه اینکه چگونه آن‌ها به هم متصل می‌شوند نیز مهم است. AMBA راه حلی است برای بلوک‌ها که چگونه به هم متصل شوند.
اهداف AMBA عبارتند از:
مشخصات AMBA یک استاندارد از ارتباطات روی تراشه برای طراحی کردن میکروکنترلرهای تعبیه شده با عملکرد بالا تعریف می‌کند. که توسط ARM Limited با مشارکت متقابل وسیع صنعت پشتیبانی می‌شود.
خصوصیات AMBA 5 واسط ها/گذرگاه‌های زیر را تعریف می‌کند:
خصوصیات AMBA 5 واسطها/گذرگاههای زیر را تعریف می‌کند:
خصوصیات AMBA 3 چهار واسط/گذرگاه زیر را تعریف می‌کند:
خصوصیات AMBA 2 چهار واسط/گذرگاه زیر را تعریف می‌کند:
خصوصیات AMBA (نسخه اولیه) دو واسط/گذرگاه زیر را تعریف می‌کند:
جنبه‌های زمانی و سطوح ولتاژ روی گذرگاه توسط مشخصات تعیین نشده‌اند.
ACE، به عنوان بخشی از مشخصات AMBA4 تعریف شده است، که AXI را به همراه سینالینگ بیشتر، با معرفی انسجام وسیع سیستمی توسعه می‌دهد.Kriouile, A., & Serwe, W. (2013). این انسجام سیستمی به چندین پردازنده اجازه می دهد تا حافظه را به اشتراک بگذارند و تکنولوژی از جمله پردازش big.LITTLE از ARM را فعال می‌کند. پروتکل ACE-Lite انسجام یک طرفه معروف به IO را قادر می سازد. به‌طور مثال یک واسط شبکه که می‌تواند از کش یک پردازنده ACE منسجم بخواند.
AXI، نسل سوم واسط AMBA، مشخصات AMBA3 را تعریف می‌کند، که به منظور طراحی سیستم‌های با فرکانس ساعت بالا و کارآیی بالا هدف‌گذاری شده است، و شامل ویژگی‌هایی است که آن را ارتباطات داخلی ریزسنج‌ها مناسب می‌کند:
AHB یک کنترلر گذرگاه است که در نسخه شماره 2 معماری پیشرفته گذرگاه میکروکنترلر؛ منتشر شده توسط شرکت ARM Ltd، معرفی شده‌است.
علاوه بر موارد منتشر شده قبلی، دارای ویژگی زیر نیز هست:
یک تراکنش ساده بر روی AHB شامل یک فاز آدرس و یک فاز داده بعدی (بدون حالت‌ها انتظار: تنها دو گذرگاه-سیکل)  می‌شود. دسترسی به دستگاه هدف از طریق یک MUX (non-tristate) کنترل می‌شود، بنابراین قابلیت گذرگاه-دسترسی به یک گذرگاه-اصلی در یک زمان را فراهم می‌کند.
AHB-Lite زیرمجموعه خانواده AHB است که در استاندارد AMBA 3 تعریف شده‌است. این زیرمجموعه، طراحی برای یک گذرگاه با یک تک مستر را ساده می‌کند.
APB برای کنترل دسترسی به پهنای باند پایین طراحی شده است، به عنوان مثال واسط‌های ثبات در لوازم جانبی سیستم. این گذرگاه نیز دارای یک فاز آدرس و یک فاز داده مشابه AHB است، اما کاهش یافته و با لیست سیگنالی که پیچیدگی کمی دارد (به عنوان مثال بدون burst ها)
محصولات AMBA یک خانواده از IP Core‌های قابل سنتز و مجوز گرفته از ARM Limited هستند که یک بزرگراه دیجیتال در SoC برای انتقال و ذخیره داده‌ها با استفاده از مشخصات پروتکل AMBA پیاده‌سازی کرده‌اند. خانواده AMBA شامل موارد زیر می‌شود:
شبکه اتصالات AMBA (CoreLink NIC-400)، اتصالات منسجم حافظه نهان (CoreLink CCI-500)، کنترل‌کننده حافظه SDRAM (CoreLink DMC-400)، کنترل‌کننده‌های DMA (CoreLink DMA-230, DMA-330)، کنترل‌کننده‌های حافظه نهان سطح 2 (L2C-310) و غیره.
تعدادی از تولیدکننده ها، از گذرگاه‌های AMBA برای طراحی‌های غیر از ARM استفاده می‌کنند. به عنوان مثال، Infineon از گذرگاه AMBA برای ADM5120 SoC مبتنی بر معماری MIPS استفاده می‌کند.
واتسلاو یکم ممکن است به یکی از افراد زیر اشاره داشته باشد:
آمار تلفات نظامی آلمان در جنگ جهانی دوم دقیق نیست و دارای تناقضاتی است. در زمان جنگ آماری از تلفات نظامیان توسط مورخان نظامی و به دستور فرماندهان رده بالا گردآوری شد که در تاریخ ۳۱ ژانویه ۱۹۴۵ منتشر شد. رودیگر اورمنس (به انگلیسی: Rudiger Overmans) مورخ آلمانی، اخیراً مطالعه‌ای انجام داده است و در آن آمارهای مورخانی که به دستور فرماندهان در دوران جنگ آمار را ثبت می‌کردند، غیرمعتبر می‌داند. او تلفات نظامیان آلمانی را ۵٫۳ میلیون نفر می‌داند که حدود ۹۰۰هزار نفر از آن‌ها در اردوگاه‌های کار اجباری، خارج از آلمان، در مرزهای اتریش، شرق و مرکز اروپا از بین رفتند. Rüdiger Overmans, Deutsche militärische Verluste im Zweiten Weltkrieg. با این حال دولت آلمان هنوز هم مدعی است که آمار فرماندهان زمان جنگ درست بوده و تلفات نظامیان ۴٫۳ میلیون نفر بوده‌است.Willi Kammerer; Anja Kammerer- Narben bleiben die Arbeit der Suchdienste - 60 Jahre nach dem Zweiten Weltkrieg Berlin Dienststelle 2005 p.17(Published by the Search Service of the German Red Cross. شمار قربانیان غیرنظامی در طول جنگ که شامل قربانیان حملات هوایی و مرگ و میر می‌باشد، که این بمباران‌ها توسط متفقین انجام می‌شد حدود ۳۵۰هزار تا ۵۰۰ هزار برآورد شده‌است.Erich Hampe "Der Zivile Luftschutz im Zweiten Weltkrieg" pp.138-142 The figure of 500,000 includes 436,000 civilians, 39,000 foreign workers and prisoners of war and 25,000 police and military personnel.Wirtschaft und Statistik October 1956, journal published by Statistisches Bundesamt Deutschland.The Statistisches Jahrbuch für die Bundesrepublik Deutschland 1960, Page 78."United States Strategic Bombing Survey, The Effect of Bombing on Health and Medical Care in Germany", P. 13 According to the report "no complete and accurate figures on German civilian air raid casualties, covering the entire period of the war, are available". همچنین آلمان نازی حدود ۲۰۰هزار نفر از افرادی که دارای معلولیت ذهنی یا معلولیت جسمی بودند را ازبین برد که نام این برنامه را، «کشتن از سر ترحم» نامید.Das Bundesarchiv "Das Inventar der Quellen zur Geschichte der "Euthanasie"-Verbrechen 1939–1945" (report available online at Bundesarchiv website)
ارتش آلمان یک سامانه یکپارچه برای بدست آوردن تلفات دقیق در اختیار نداشت چون هر واحد به صورت جداگانه و بدون ارزشیابی دقیق گزارش‌ها را ارسال می‌کردند. به عنوان مثال نیروی دریایی به صورت جداگانه و نیروی هوایی به صورت جداگانه گزارش‌ها خود را ارسال می‌کردند. به همین دلیل آمار آلمان به صورت دقیق نمی‌باشد. در اوایل سال ۱۹۴۵ فرماندهی ارشد آلمان (OKW) خلاصه‌ای از آمار تلفات ارائه داد. رودیگر اورمنس بر اساس پژوهش خود معتقد است که این ارقام ناقص و غیرقابل اعتماد هستند. با توجه به مقاله اورمنس این آمار به دلیل هرج‌ومرجی که در پایان جنگ وجود داشت غیرقابل استناد است و بسیاری از افرادی که ازبین رفتند یا زندانی شدند و در آمار فرماندهی ارشد (OKW) ذکر نشده‌است.Rüdiger Overmans ().
با توجه به گزارش منتشر شده توسط خبرگزاری رویترز در تاریخ ۲۹ ژوئیه ۱۹۴۵، تلفات تا تاریخ ۳۰ نوامبر ۱۹۴۴ حدود ۳٫۶ میلیون نفر بوده‌است. گفتنی است که این گزارش براساس آرشیو بسیار محرمانه‌ای از خانه ژنرال رینیک (به انگلیسی: General Reinecke) بدست آمده بود.
منبع ارقام: Gregory Frumkin." تغییرات جمعیت در اروپا از سال ۱۹۳۹"تا ۱۹۵۱. صفحه: ۷۲
پرسی ارنست شرام (به انگلیسی: Percy Ernst Schramm) که مسئول حفظ مقام OKW خاطرات جنگی خود را درسال  ۱۹۴۹ در روزنامه دی تسایت (به انگلیسی:  Die Zeit) چاپ کرد که در آن، آمار و ارقامی از تلفات جنگ نیز وجود داشت"Die Zeit" 27 October 1949
آمار منتشر شده توسط فرمانده ارشد (OKW) از تاریخ ۱ سپتامبر ۱۹۳۹ تا ۳۱ ژانویه ۱۹۴۵.
منبع ارقام: PercyPercy Schramm Kriegstagebuch des Oberkommandos der Wehrmacht: ۱۹۴۰–۱۹۴۵: 8 Bde. 1961 () صفحات ۱۵۰۸–۱۵۱۱
یادداشت‌ها:Rüdiger Overmans.
۱. این آمار شامل تلفات نیروهای داوطلب از اتحاد جماهیر شوروی نیز می‌باشد که ۸۳٬۳۰۷ مرده و ۵۷٬۲۵۸ کشته و ۱۱۸٬۱۲۷هزار زخمی شدند.
۲. همچنین این آمار شامل حدود ۳۲۲٫۸۰۷ نفر است که توسط آمریکا و انگلیس اسیر شدند.
بل دو ژور (به فرانسوی: Belle de jour) ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
آرش دِرَم‌بخش (زادهٔ ۲۵ ژوئیهٔ ۱۹۷۹) یک سیاست‌مدار، نویسنده و وکیل فرانسوی ایرانی‌تبار است. وی همچنین نمایندهٔ انجمن شهر کوربوآ واقع در حومهٔ غرب پاریس و عضو حزب جمهوری‌خواهان (جناح راست) فرانسه است. او مدتی است که مبارزه با دور ریختن مواد غذایی را با جدیت دنبال می‌کند.
در اواخر دهه ۷۰ میلادی خانواده آرش درمبخش از ایران به فرانسه مهاجرت کردند. او متولد ۲۵ ژوئیه ۱۹۷۹ در فرانسه و فارغ‌التحصیل انستیتو حقوق و جرم‌شناسی پاریس است. او دکترای خود را در حقوق از دانشگاه سوربن در پاریس دریافت کرد.
آرش درمبخش که در راه صرفه‌جویی و مبارزه با هدر دادن مواد غذایی عزم را جزم کرده‌است و کتابی به نام «مانیفست علیه هدر دادن (یا اسراف) مواد غذایی» منتشر کرده‌است. این کتاب ماجرای یک نمایندهٔ شوراهای شهر را حکایت می‌کند که می‌کوشد سوپرمارکت‌های بزرگ را از دور ریختن مواد غذایی منصرف سازد. برای این کتاب آرش درم‌بخش «جایزهٔ ادگار فور» را برای بهترین کتاب سیاسی سال برنده شد. هیئت داوران وی را «نماینده و سفیر» این نوع مبارزه توصیف کرد.
آرش درمبخش در راه جلوگیری از هدر رفتن مواد غذایی تلاش فراوانی کرده‌است. او با آگاهی به حجم عظیم مواد خوراکی که به دلیل انقضای تاریخ مصرف یا دلایل دیگر توسط سوپرمارکت‌ها هدر داده می‌شود، در پی راهی قانونی است تا موادی که همچنان قابل استفاده است را به دست نیازمندان برسد. درمبخش و گروهش توانستند ۲۱۰ هزار امضا جمع کنند و طرح خود را به پارلمان فرانسه بفرستند. در نهایت او با طرحی که ارائه داد سبب شد قانونی در پارلمان فرانسه به تصویب برسد که برپایه آن فروشگاه‌های بزرگتر از ۴۰۰ متر مربع از این پس اجازه نخواهند داشت مواد غذایی فروخته نشده را که هنوز قابل مصرف هستند دور بریزند، بلکه باید آن‌ها را ببخشند یا به مراکز تولید کود یا مواد غذایی برای حیوانات تقدیم کنند. همچنین استفاده درست از مواد غذایی باید در مدارس فرانسه آموزش داده شود.
نام آرش درمبخش همراه با یک ایرانی‌تبار دیگر در فهرست سال ۲۰۱۶ نشریه فارن پالیسی از یک‌صد "متفکر جهانی" به چشم می‌خورد.
هم‌زمان با اعلام فهرست مجله فارن پالیسی آرش درم‌بخش به واشینگتن پایتخت آمریکا رفت تا در این باره با کاخ سفید، تیم انتقال دولت به دونالد ترامپ، رئیس‌جمهوری منتخب آمریکا و همین‌طور کنگره ایالات متحده هم رای‌زنی‌هایی کند.او در سال ۲۰۱۹ کتاب دیگری را با عنوان فرانسوی "«Tomber 9 fois, se relever 10 - Échec scolaire, ne jamais lâcher»" منتشر کرد.
او به دلیل تلاش برای مبارزه با هدردادن مواد غذایی و تصویب قوانین ضد اسراف در فرانسه و کشورهای دیگر در سال ۲۰۱۹ برنده جایزه محیط زیستی گوتنبرگ سوئد معروف به «نوبل توسعه پایدار» شد.
درم‌بخش، در سال ۲۰۱۶ به تصویب یک قانون از بین بردن مواد غذایی کمک کرد. او به دنبال این اقدام در سال ۲۰۱۹، برنده جایزه توسعه پایدار شهر سوئد گوتنبرگ شد. این جایزه، همچنین جایزه دریافت شده توسط ال گور (۲۰۱۱) یا کوفی عنان (۲۰۰۷) است. او نخستین فرد فرانسوی است که موفق به دریافت این جایزه شده‌است. او قصد دارد که زنجیره تولید و توزیع غذای کشاورزی و فراتر از مرزهای شش ضلعی را اصلاح کند.
بنابر خبر روزنامه فیگارو، کمیته تحقیق دانشگاه پانتئون سوربن در گزارشی چهل صفحه‌ای به این نتیجه رسید که رساله دکترای آرش درمبخش در سال ۲۰۱۵، «حاصل سرهم‌بندی نوشته‌های منتشره توسط دیگران و کپی کردن آن‌ها به گونه‌ای بوده‌است که این تصور ایجاد شود آقای درمبخش خود آن‌ها را نوشته‌است.» بنابر حکم صادره و در پی محرز شدن جرم، تز دکترا و مدرک دانشگاهی وی باطل شد و او اجازه نخواهد داشت در دانشگاه‌های دولتی فرانسه ثبت نام کند.
درمبخش در واکنش با رد حکم دانشگاه گفته‌است: «بر فرض اینکه من متقلب باشم، سوربن هم شریک جرم من به حساب می‌آید چرا که تمام مراحل رساله من را تأیید کرده‌است».
وبسایت وکالت آرش درم‌بخش
پناهگاه امن (به انگلیسی: Safe haven) فیلمی درام، عاشقانه, هیجان انگیز محصول سال ۲۰۱۳ ایالات متحده آمریکا به کارگردانی لاسه هالستروم است. این فیلم در اصل در ۸ فوریه برای انتشار تنظیم شده بود، اما به ۱۴ فوریه ۲۰۱۳ منتقل شد.
دختری جوان با گذشته‌ای مرموز وارد ایالت کارولینای شمالی می‌شود، جایی که با یک مرد بیوه آشنا می‌شود. این آشنایی که او را مجبور می‌کند با رازهای تاریکش روبرو شود….
عباسی ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
دمیتری لویتسکی () نقاش پرتره روسی-اوکراینی بود.
رحمت‌آباد (جویم)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان جویم در استان فارس ایران است.
آبشار رحمت آباد جویم آبشاری در نزدیکی روستای رحمت آباد شهرستان جویم است که ۲۰ متر ارتفاع و اب بسیار سبکی دارد.
کمی دورتر از نخل، باقی‌مانده آثار یک شهر کوچک در دشتی مسطح قرار دارد. در بالاترین قله این کوه قلعه باستانی کیقباد وجود دارد که عبور آب از تمامی اتاق‌ها و سالن‌ها و طبقه‌های آن و تعبیه استخرهای کوچک و متوسط در این مجموعه نشان دهنده رواج آئین میترائیسم در دوره‌های پیش از اسلام را در منطقه رحمت آباد جویم است.
کاخ کیقباد مربوط به سده‌های متاخر دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان جویم، بخش مرکزی جویم، ۱۹ کیلومتری شمال شهر جویم، منطقه رحمت آباد، در جوار آبشار رحمت آباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۳۴۰۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
یان بروگل مهتر ; (؛ همچنین: Breughel ; ؛ ۱۵۶۸ – ۱۳ ژانویه ۱۶۲۵) نقاش اهل فلاندرز بود. او پسر پیتر بروگل مهتر و پدر یان بروگل کهتر است.
او نام‌های مستعار بروگل «مخملی» (Velvet Brueghel)، بروگل «گل» (Flower Brueghel) و بروگل «بهشت» (Paradise Brueghel) داشت که دو مورد آخر به گل‌های طبیعت بی‌جان و مناظر بهشتی که می‌کشید مرتبط است و مورد نخست ممکن است اشاره به تلالو مخملین رنگ‌های او داشته باشد.
او زاده بروکسل بود و یک استودیو در آنتورپ در بلژیک امروزی داشت، جایی که او بر اثر وبا در ۱۳ ژانویه ۱۶۲۵ درآنجا بدرود حیات گفت.
باشگاه فوتبال شانگهای پورت () یک باشگاه فوتبال در شانگهای، چین است. اسکار، ستاره برزیلی، از بازیکنان کنونی این تیم است.
این باشگاه که در سال ۲۰۰۵ بنیان‌گذاری شده‌است، در سال ۲۰۱۵ به نایب‌قهرمانی سوپر لیگ فوتبال چین دست یافته‌است.
استان پاتوم تانی (به لاتین: Pathum Thani Province) یک استان در تایلند است
استان پاتوم تانی ۱٬۵۲۵٫۹ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۰۷۴٬۰۵۸ نفر جمعیت دارد.
پْرْژِمیسْل (، ) دودمان پادشاهی بوهم (چکی) بود که در سده‌های نهم تا چهاردهم میلادی در بوهم و موراویا و بخش‌هایی از مجارستان، سیلزی، اتریش و لهستان حکومت می‌کرد.
تاریخ آغاز دودمان پرژمیسل به سدهٔ نهم میلادی بازمی‌گردد. در آن زمان خاندان پرژمیسل بر قلمرو کوچکی در حوالی پراگ که سکونتگاه قبیلهٔ چک از اسلاوهای غربی بود، حکومت می‌کردند. به تدریج قلمرو آنان با فتح ناحیهٔ بوهم گسترش یافت. نخستین دوک پرژمیسل که در تاریخ یاد شد، بورژیوی یکم بود. در سدهٔ دهم، پرژمیسل‌ها بر سیلزی نیز حکومت می‌کردند و شهر وروتسواف را بنا کردند. نام شهر از دوک بوهمی وراتیسلاو یکم پدر واتسلاو مقدس گرفته شد. در دوران حکومت بولسلاو یکم و پسرش بولسلاو دوم، پرژمیسل‌ها بر منطقه‌ای که تا بلاروس کنونی گسترده شده‌بود، حکومت می‌کردند.
دودمان پرژمیسل در این دوره، مسیرهای تجاری حیاتی را در سلطهٔ خود داشت. سرزمین‌های چک و شهر پراگ مرکز تجاری مهمی بودند که بازرگانانی از تمام اروپا ساکن آن بودند. پس از قدرت گرفتن پرژمیسل‌ها، کشمکش‌های درون خاندان باعث زوال قدرت آنان شد و بولسلاو یکم لهستان در سال ۱۰۰۲ پراگ را اشغال کرد. بولسلاو سوم، پسر بولسلاو دوم از بوهم گریخت و دهه‌هایی از آشفتگی و هرج و مرج آغاز شد.
ضعف دودمان در دوران حکومت برتیسلاو یکم نوهٔ بولسلاو دوم به پایان رسید. او در سال ۱۰۳۸ بخش‌هایی از لهستان از جمله کراکوف را غارت کرد. او به دنبال استقرار قلمرو اسقفی پراگ و عنوان سلطنتی بود. وراتیسلاو دوم، پسر و جانشینش در سال ۱۰۸۵ نخستین شاه بوهم شد.
سوبسلاو یکم پسر وراتیسلاو در سال ۱۱۲۶ ارتش امپراتوری شاه لوتار سوم را در نبرد چلومتس نابود کرد. این پیروزی به افزایش قدرت بوهم و به اوج رسیدن آن در دوران ولادیسلاو دوم کمک کرد. ولادیسلاو دوم صومعه‌های بسیاری را بنا کرد و نخستین پل سنگی را روی رود ولدآوا ساخت که یکی از نخستین نمونه‌ها در مرکز و شمال اروپا بود. دوباره اختلافات داخلی باعث تضعیف دودمان پرژمیسل شد. تخت سلطنت بوهم میان رهبران دودمان دست به دست شد و باعث ورشکستگی ناگهانی آنان شد. در نهایت، هنگامی که اوتاکار یکم به سلطنت رسید، تغییراتی را برای خروج بوهم از بحران آغاز کرد و دورانی از موفقیت را آغاز کرد که حدود ۲۲۰ سال دوام یافت.
اوتاکار یکم در سال ۱۱۹۸ به عنوان سومین شاه بوهم به تخت نشست. این رویداد باعث آغاز رشد قابل توجه قدرت دودمان پرژمیسل بود. هم‌چنین توسعهٔ شهری و صنعتی در سرزمین‌های چک را به همراه داشت.
در نیمهٔ دوم سدهٔ سیزدهم، دودمان پرژمیسل یکی از قدرتمندترین دودمان‌ها در مرکز اروپا بود. شاه پرژمیسل اوتاکار دوم، پسر واتسلاو یکم، به دلیل قدرت نظامی و ثروت خود لقب «شاه آهنی و طلایی» را گرفته بود. او پس از چند جنگ پیروزمندانه در برابر پادشاهی مجارستان، توانست اتریش، اشتایرمارک، کرنتن و کارنیولا را به دست آورد و قلمرو بوهم را تا دریای آدریاتیک گسترش دهد.
اوتاکار دوم آرزوی رسیدن به تخت امپراتوری مقدس روم را داشت. جاه‌طلبی او باعث آغاز درگیری با خاندان هابسبورگ شد که تا آن زمان شاهزادگان کمتر شناخته شده‌ای بودند. رودلف نمایندهٔ آن‌ها بود که به عنوان شاه روم انتخاب شد. اوتاکار در نبرد موراوا با ارتش امپراتوری و مجارستان جنگید و کشته شد. خاندان هابسبورگ اتریش را در دست گرفتند و تا سدهٔ بیستم آن را در اختیار داشتند.
ونتسل دوم پسر اوتاکار در هفت‌سالگی بر تخت حکومت بوهم نشست. او توانست با دیپلماس ماهرانه، حکومت لهستان را برای خود و حکومت مجارستان را برای پسرش به دست آورد. ونتسل دوم امپراتوری بزرگی را از دریای بالتیک تا رود دانوب شکل داد و شهرهای زیادی از جمله پلزن را بنا کرد. در دوران او با استخراج نقره از کوتنا هرا، بوهم تبدیل به کشوری ثروتمند شد. او پنی پراگ را ایجاد کرد که برای سده‌ها واحد پول اروپایی مهمی بود. هم‌چنین طرحی برای ساخت نخستین دانشگاه در اروپای مرکزی داشت.
قدرت و ثروت پادشاهی بوهم احترام زیادی برای آنان پدیدآورد، ولی دشمنی سایر خاندان‌های سلطنتی اروپا را نیز به همراه داشت. پس از مرگ ونتسل دوم در سال ۱۳۰۵ فروپاشی دودمان پرژمیسل آغاز شد و قتل تنها پسرش ونتسل سوم در سال ۱۳۰۶ به حکومت آنان پایان داد.
نخستین شخصیت تاریخی پرژمیسل دوک بورژیوی یکم بود که در سال ۸۷۴ توسط متودیوس مقدس تعمید داده شد. بوهم در سال ۸۹۵ از موراویای بزرگ استقلال یافت. سپس در سال‌های ۱۰۰۳ و ۱۰۰۴ در دست بولسلاو یکم دوک لهستان از خاندان پیاست بود.
وراتیسلاو دوم در سال ۱۰۸۵ و ولادیسلاو دوم در سال ۱۱۵۸ به عنوان هدیه‌ای شخصی از امپراتور مقدس روم با نام شاه بوهم تاج‌گذاری کردند. ولی این عنوان موروثی نبود.
بوهم تنها شاهزاده‌نشین درون امپراتوری مقدس روم بود که پیش از جنگ‌های ناپلئونی به وضعیت پادشاهی ارتقا یافت. دلیل این ارتقا قدرت آن بود. بوهم پس از غلبه بر نزاع داخلی به متحد اصلی همهٔ نامزدهای تخت امپراتوری تبدیل شد. امپراتور می‌توانست از نیروهای بوهمی برای تنبیه شورشیان همسایهٔ چک استفاده کند. شاهد این امر، شاه بوهم نامیدن وراتیسلاو دوم توسط امپراتور هاینریش چهارم در سال ۱۰۸۵ است.
اوتاکار یکم در سال ۱۱۹۸ عنوان شاه را به عنوان متحد فیلیپ سوابی دریافت کرد. این عنوان توسط اتوی چهارم و فریدریش دوم نیز تأیید شد.
السکاندر پولکینگ (؛ زادهٔ ) یک بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل برزیل - آلمان است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال دارمشتات ۹۸ و باشگاه فوتبال آپوئل اشاره کرد.
باشگاه فوتبال بانکوک یونایتد () یک باشگاه فوتبال در بانکوک، تایلند است. این باشگاه که در سال ۱۹۸۸ پایه‌گذاری شده در سال ۲۰۰۶ قهرمان لیگ برتر فوتبال تایلند شده‌است. مهرداد پولادی هافبک ایرانی عضو این باشگاه بود.
ریچارد ایچ دیک باتین (زاده ۳ مارس ۱۹۲۵ - درگذشته ۸ فوریه ۲۰۱۴) مهندس، ریاضی‌دان کاربردی و مدرس دانشگاه آمریکایی بود. مهمترین دستاورد وی مدیریت پروژهٔ سیستم راهنمای آپولو بود. در عین حال به عنوان پروفسور در ام‌ای‌تی باتین استاد تعدادی از فضانورادان پروژه‌های مختلف فضایی آمریکا بود.
او در ۳ مارس ۱۹۲۵ در آتلانتیک سیتی، در نیوجرسی به دنیا آمد. پدر وی در شرکت خدماتی تبلیغاتی سیرز هولدینگز کار می‌کرد. او تا ۱۷ سالگی در آتلانتیک سیتی به مدرسه می‌رفت و در سال ۱۹۴۱ از دبیرستان فارغ التحصیل شد.
او ابتدا هیچ آشنایی با دانشگاه ام‌آی‌تی نداشت، ولی با کمک مادرش و راهنمای آموزشی دبیرستان به خاطر توانایی بالای ریاضی‌اش به این دانشگاه رفت. در سال ۱۹۴۵ مدرک مهندسی الکترونیک را از این دانشگاه دریافت کرد و پس از آن در کنار گذارندن دروس دکترا به تدریس حسابان به دانشجویان تازه‌وارد می‌پرداخت. در سال ۱۹۵۱، باتین موفق شد دکترای خود را در زمینهٔ ریاضیات کاربردی از ام‌آی‌تی دریافت کند..
پس از پایان دورهٔ دکترا، به عنوان مدرس دینامیک فضایی او در ام‌ای‌تی به کار مشغول شد. این شغل را وی تا سال ۲۰۱۰ (بازنشستگی) حفظ کرد. در این دوران شاگردان زیادی در این زمینه تربیت شدند که از آن‌ها به جنیس ئی واس اشاره کرد که در ۵ ماموریت شاتل شرکت کرد. باز آلدرین از معروف‌ترین افرادی که به ماه رفتند نیز دیگر شاگرد وی بود. در کنار تدریس در دانشگاه او در مرکز دارپر ناسا نیز مشغول به کار بود که وظیفهٔ اصلی آن ایجاد سیستم راهنمای آپولو بود. این تجارب او را به سمت نوشتن چندین کتاب در زمینه دینامیک فضایی برد. در همین سال‌ها از طرف انستیتو آمریکایی هوانوردی و فضانوردی چندین جایزهٔ مختلف دریافت کرد.
او از سال ۲۰۱۰ در بازنشستگی به سر می‌برد. او در سن ۸۸ سالگی در ۲ فوریه بیمارستانی در کنکورد، بر اثر ذات‌الریه درگذشت.
استان سوکوتای (به لاتین: Sukhothai Province) یک استان در تایلند است.
استان سوکوتای ۶٬۵۹۶٫۱ کیلومترمربع مساحت و ۶۰۲٬۴۶۰ نفر جمعیت دارد.
باشگاه فوتبال سوکوتای () یک باشگاه فوتبال در استان سوکوتای، تایلند است.
این باشگاه که در سال ۲۰۰۹ تأسیس شده در سال ۲۰۱۶ قهرمان جام حذفی فوتبال تایلند شده است.
گله یک فیلم ترسناک استرالیایی محصول سال ۲۰۱۵ به کارگردانی نیک رابرتسون بر اساس فیلمنامه‌ای از ایوان رندال گرین ساخته شده‌است. این فیلم اولین نمایش جهانی خود را در ۵ اوت ۲۰۱۵ در جشنواره فیلم فانتزی داشت داستان دربارهٔ یک خانواده جوان استرالیایی است که توسط گروهی از سگ‌های وحشی وحشت زده می‌شوند. با وجود عنوان، این فیلم بازسازی فیلمی به همین نام در سال ۱۹۷۷ نیست.
داستان فیلم در مورد یک کشاورز و خانواده‌اش می‌باشد که می‌بایست برای بقا در مقابل گروهی از سگ‌های وحشی که خانهٔ آن‌ها را محاصره کرده‌اند، مقاومت کنند، اما طولی نمی‌کشد که این درگیری‌های خون آلودی اتفاق می‌افتد و راه آن‌ها برای زنده ماندن سخت‌تر می‌شود …
استقبال منتقدان برای این فیلم عمدتاً منفی بود و فیلم در حال حاضر دارای امتیاز ۵۰٪ در راتن تومیتوز، بر اساس هشت نقد است.Rotten Tomatoes. Retrieved 28 June 2018/ https://www.rottentomatoes.com/m/the_pack_2016 هفته نامه لس آنجلس فیلم را بررسی کرد و از آن به دلیل داستان سرایی آن انتقاد کرد و اظهار داشت که خانواده فیلم «به طرز قابل توجهی احمق» هستند.
گله در ۵ اوت ۲۰۱۵ در جشنواره بین‌المللی فیلم فانتزی در آلمان و در ۱۳ نوامبر ۲۰۱۵ در ترکیه منتشر شد. در ۵ فوریه ۲۰۱۶ اکران محدودی در ایالات متحده دریافت کرد و همچنین یک بلو-ری و دی‌وی‌دی در همان تاریخ منتشر شد.
کاماتاری فوجیوارا بازیگر اهل ژاپن بود. فوجیوارا در بیش از ۷۰ فیلم از ۱۹۳۰ دههٔ تا ۱۹۸۴ ظاهر شد و علاوه بر این در بیش از ۵۰ فیلم تلویزیونی حضور داشت.
پرچم‌های سامورایی یا فورین کازان به معنای لغوی باد، جنگل، آتش، کوه فیلمی به کارگردانی هیروشی ایناگاکی است که در سال ۱۹۶۹ اکران شد.
شوچیکو یک استودیو و شرکت تولید کابوکی ژاپنی است. شوچیکو همچنین یک شرکت تولید و توزیع فیلم انیمه است. بهترین کارگردانان به یادماندنی که با این شرکت همکاری داشتندعبارتند از: یاسوجیرو ازو، کنجی میزوگوچی، میکیو ناروسه، کیسوکه کینوشیتا و یامادا یوجی.
ماساکازو تامورا بازیگر فیلم و تئاتر ژاپنی است. از فیلم‌های که او در آن نقش داشته می‌توان به پرچم‌های سامورایی اشاره کرد.
شیر قرمز ، آکاگه یک فیلم به کارگردانی کی‌هاچی اوکاموتو است که در سال ۱۹۶۹ اکران شد. از بازیگران آن می‌توان به شیما ایواشیتا، توشیرو میفونه، و نوبوکو اوتاوا اشاره کرد.
گیوکین () فیلمی در ژانر درام و ماجراجویی به کارگردانی هیدئو گوشا است که در سال ۱۹۶۹ اکران شد.
حادثه آکو یا انتقام چهل و هفت رونین یک رویداد تاریخی در قرن ۱۸ است که در آن یک گروه از رونین‌ها (سامورایی‌های بدون ارباب) انتقام مرگ ارباب خود را می‌گیرند. حادثه آکو به رشته حوادث به هم پیوسته‌ای گفته می‌شود که روز چهاردهم از ماه سوم سال چهاردهم گنروکو برابر با ۲۱ آوریل ۱۷۰۱ میلادی، با زخمی شدن کیرا یوشیناکا توسط آسانو ناگانوری آغاز شد و یک سال و نه ماه بعد، در روز چهاردهم از ماه دوازده سال پانزدهم گنروکو برابر با ۳۰ ژانویه ۱۷۰۳ میلادی، با حمله رونین‌های آکو به عمارت کیرا پایان یافت.
مبنای تاریخی روایت در روز چهاردهم مارس در سال ۱۷۰۱ میلادی آغاز می‌شود. توکوگاوا تسونایوشی شوگون حاکم شوگون‌سالاری توکوگاوا، آسانو ناگانوری دایمیوی قلمروی آکو را مأمور پذیرش فرستاده‌ها از دربار امپراتوری در کیوتو قرار داد. شوگون همچنین یکی از اشراف بنام کیرا یوشیناکا را به عنوان مسئول آموزش تشریفات به آسانو ناگانوری منصوب کرد. روز آخر پذیرایی در قلعه ادو، آسانو شمشیر کوتاه واکیزاشی را کشید و قصد کشتن کیرا را داشت. دلایل وی مشخص نیست، اما بسیاری ادعا می‌کنند که توهین کیرا، وی را تحریک کرده‌است. آسانو به انجام سپوکو محکوم شد، اما کیرا هیچ مجازاتی دریافت نکرد. شوگون‌سالاری (باکوفو) همچنین زمین‌های آسانو در قلمروی آکو را نیز مصادره کرد؛ بدین ترتیب سامورایی‌هایی که در خدمت وی بودند نیز کار و محل زندگی خود را از دست دادند و به رونین (سامورایی بدون ارباب) تبدیل شدند. پایان حادثه آکو در یک سال و نه ماه بعد، در روز ۳۰ ژانویه سال ۱۷۰۳ میلادی رخ داد. در این روز اُوایشی یُوشیئو، که یک سامورایی عالی‌رتبه در خدمت آسانو بود، یک گروه چهل و هفت نفری از رونین‌ها را رهبری کرد. آنها به عمارت کیرا در ادو وارد شدند و کیرا را کشته و سپس سر او را بر روی قبر آسانو در معبد سنگاکو (واقع در توکیوی کنونی) گذاشتند. آنها سپس خود را به مقامات رسمی تحویل دادند و پس از گذشت سه ماه، در ۲۰ ماه مارس ۱۷۰۳ میلادی، به حکم شوگون‌سالاری در همان عمارت‌ها با انجام سپوکو (خودکشی آئینی) به زندگی خود پایان دادند.
حادثه چهل و هفت رونین یکی از محبوب‌ترین موضوعات در هنر ژاپن بوده‌است. در دوره گنروکو، نزدیک به ۱۰۰ سال از نبرد سکیگاهارا گذشته بود و در طی این مدت مردم در صلح کامل زندگی می‌کردند و اعتقاد بر این بود که بوشیدو (راه و رسم سامورایی) مربوط به گذشته و داستانی است که دیگر هرگز برنمی‌گردد. با این حال، رؤیای گذشته کاملاً ناگهانی بازگشت؛ و آن انتقام مرگ ارباب توسط ۴۷ رونین بود.
روایت خیالی و الهام گرفته از حادثه چهل و هفت رونین به عنوان "چوشینگورا" شناخته می‌شود. این داستان در نمایش‌های متعددی از جمله در ژانرهای بونراکو و کابوکی رواج یافت. این داستان همچنین در جهان غرب نیز شناخته شده و محبوب است. در سال ۲۰۱۳، یک فیلم آمریکایی با عنوان "چهل و هفت رونین" با بازی کیانو ریوز ساخته شد و سپس نسخهٔ دیگری با عنوان "آخرین شوالیه‌ها" در سال ۲۰۱۵ اکران شد. تا به امروز، داستان وفاداری این ۴۷ رونین در ژاپن همچنان محبوب است و هر ساله در ۱۴ دسامبر، معبد سنگاکو، جایی که آسانو ناگانوری و رونین‌ها دفن شده‌اند، جشنواره بزرگداشت این رویداد را برگزار می‌کند.
در ژاپن اصطلاحی که برای این واقعه به عنوان یک واقعیت تاریخی به کار می‌رود، «حادثه آکو» است. اما از طرف دیگر، برای جلوگیری از سردرگمی با حوادث دیگری که در خاندان‌های فئودالی قلمروی آکو رخ داده‌است، «حادثه گنروکوی آکو» نیز خوانده شده‌است که به زمان رخداد در دوره گنروکو اشاره دارد. حادثه آکو به رشته حوادث به هم پیوسته‌ای گفته می‌شود که روز چهاردهم از ماه سوم سال چهاردهم گنروکو برابر با ۲۱ آوریل ۱۷۰۱ میلادی، با زخمی شدن کیرا یوشیناکا توسط آسانو ناگانوری آغاز شد و یک سال و نه ماه بعد، در روز چهاردهم از ماه دوازده سال پانزدهم گنروکو برابر با ۳۰ ژانویه ۱۷۰۳ میلادی، با حمله رونین‌های آکو به عمارت کیرا پایان یافت.
علاوه بر این، اغلب پس از خلق کانادهون چوشینگورا در بونراکو و کابوکی که تحت تأثیر این واقعه ساخته شد، این واقعه در ادبیات و هنر، چوشینگورا خوانده می‌شود. در کودان به آن «سرگذشت آکوگیشی» (یا به سادگی سرگذشت گیشی) می‌گویند. همچنین از دیدگاه ستایش‌آمیز نسبت به چهل و هفت نفری که از کیرا یوشیناکا انتقام گرفتند، این چهل و هفت نفر آکوگیشی (یا به سادگی گیشی به معنی سلحشوران برحق) نامیده شده‌اند. همچنین شرکت‌کنندگان در این انتقام، آکوروشی یا چهل و هفت روشی/رونین نامیده می‌شود، گرچه این نام در دوره گنروکو هنگام وقوع این حادثه کلمه رایجی نبوده‌است و توسط نویسنده کتاب "آکوروشی"، اوساراگی جیرو (۱۸۹۷ – ۱۹۷۳) رایج و محبوب شده‌است. همچنین ممکن است از اصطلاح «آکورونین» نیز استفاده شود.
در دوره ادو (۱۸۶۸–۱۶۰۳)، بر اثر توفیق نظام شوگون‌سالاری توکوگاوا در استقرار قانون و نظم و حفظ آن پس از سال‌ها جنگ داخلی، در کشور اثری از جنگ و نبرد نبود و سامورایی‌ها به کارهای دیگر مانند شغل دیوانی یا معلمی مشغول بودند.
طبقه اشراف شامل امپراتور، درباریان، شوگون و دایمیوها (اربابان فئودال) می‌شد. باقی ماندهٔ غیر اشرافی جامعه ژاپن از چهار طبقه سامورایی‌ها، کشاورزان، پیشه‌وران و بازرگانان تشکیل می‌شد. سامورایی‌ها بالاتر از سه طبقه دیگر به‌شمار می‌آمدند و همراه خانواده‌هایشان حدود ۷ تا ۹ درصد جمعیت کشور را تشکیل می‌دادند و از امتیازات اجتماعی و مقرری موروثی بهره‌مند بودند و فقط آنان حق بستن شمشیر داشتند. سامورایی‌ها در بیشتر قسمت‌ها زمین‌های خود را به کلی از دست داده بودند و در داخل یا نزدیک به قلعه ارباب خود زندگی می‌کردند. مقرر بود هر دو سال یک بار، هر دایمیو در ادو (توکیوی کنونی) حضور داشته باشد که سانکین کوتای (به معنای حضور متناوب) خوانده می‌شد. اربابان در طی حضورشان در ادو در عمارت‌های اربابی ادو اقامت می‌کردند و در صورت نیاز به خدمت به شوگون‌سالاری مشغول می‌شدند.
از آنجایی که رهنمودهای مکتب نوکنفوسیوسی در تسلیم و مطیع بودن به مقام‌های حاکم با خواست شوگون‌سالاری توکوگاوا در حفظ نظم و ثبات سیاسی و اجتماعی سازگار بود، مبنای فلسفی و اعتقادی شوگون‌سالاری بیش از همه تحت تأثیر اندیشه‌های این مکتب بود. در خاستگاه اصلی این آیین در چین، تأکید بر وفاداری شخص نسبت به والدین در درجه نخست و پس از آن وفاداری به امیر و فرمانروا قرار داشت، اما در تعبیر این آئین در ژاپن در مورد وفاداری به ارباب و فرمانروا بیش از هر چیز دیگری تأکید شد و در درجه نخست جای گرفت و جزئی از آیین‌های جنگی ساموراییها شد. در اعتقادات اخلاقی کنفوسیوسیِ یک سامورایی، وفاداری به امیر بر هر موضوع دیگری حتی بر وظیفه نسبت به خانواده برتر شمرده می‌شد. کانون اندیشه بوشیدو (راه و رسم سامورایی) در دوره توکوگاوا بر این باور قرار گرفت که یک سامورایی باید در راه ارباب زندگی خود را ایثار کند. عمق وفاداری سامورایی‌ها را می‌توان در فاجعه مرگ چهل و هفت رونین، در راه وفاداری به ارباب یافت. در اواخر دوره ادو این وفاداری بی‌قید و شرط به ارباب کاهش یافت و به تدریج در اثر تغییرات عقیدتی، وفاداری نسبت به امپراتور ژاپن جایگزین آن شد.
شوگون‌سالاری توکوگاوا در شروع هر سال جدید به دربار امپراتوری در کیوتو پیکی می‌فرستاد و سال نو را تبریک می‌گفت، و دربار امپراتوری نیز در پاسخ، پیام‌رسان به قلعه ادو رهسپار می‌کرد. خاندان‌های عالی‌رتبه دایمیو (ارباب فئودالی) به عنوان میزبان و سرگرم‌کننده پیام‌رسان امپراتور عمل می‌کردند و مراسم تشریفاتی را برگزار می‌کردند. در ماه فوریه سال ۱۷۰۱ میلادی، یکی از مقام‌های عالی‌رتبه شوگون‌سالاری به نام کیرا یوشیناکا به عنوان پیام‌رسان تبریک سال نو به دربار کیوتو فرستاده شد. پس از آن در پاسخ به تبریک سال نو، امپراتور هیگاشی‌یاما (تولد ۱۶۷۵ – مرگ ۱۷۱۰) دو مقام درباری را به نزد شوگون‌سالاری توکوگاوا فرستاد، این دو در روز ۱۸ آوریل به ادو رسیدند و قرار بود روز ۲۱ آوریل که آخرین روز مأموریت آنها در ادو بود با شوگون پنجم توکوگاوا تسونایوشی، شوگون حاکم شوگون‌سالاری توکوگاوا، دیدار کنند. آسانو ناگانوری دایمیوی آکو، هیوگو که در حال گذراندن سانکین کوتای در ادو بود، به عنوان زیردست کیرا یوشیناکا به عنوان مسئول پذیرایی از فرستادگان دربار انتخاب شده بود. همچنین کیرا یوشیناکا مسئولیت آموزش مراسم به آسانو ناگانوری را برعهده داشت.
در روز ۲۱ آوریل سال ۱۷۰۱، که روز پذیرایی از فرستادگان امپراتور در قلعه ادو بود، در ساعت ۱۱ و نیم صبح، به گفتهٔ شاهد ماجرا کاجیکاوا یوریترو در راهروی بزرگ کاج، هنگامی که کیرا با سه نفر از مقام‌های عالی‌رتبه در راهرو مشغول صحبت بود، آسانو در حالی که در پشت کیرا قرار داشت ناگهان خطاب به وی گفت «آیا کینه‌ها را در این مدت بخاطر دارید؟» و شمشیر کوتاه خود را بیرون کشید. کیرا که تعجب کرده بود رویش را به سمت وی برگرداند و آسانو ضربه‌ای با خنجر به صورت او در قسمت بالای ابرو وارد کرد. پس از آن کیرا فرار کرد اما آسانو او را تعقیب کرد و از پشت یک ضربه دیگر به شانه وی زد. پس از آن کاجیکاوا با گرفتن دست و مهار آسانو مانع از حرکت وی شد.
مقامات شوگون‌سالاری ابتدا شرح ماجرا را از زبان کاجیکاوا یوریترو که زمان حادثه آسانو آنجا بود شنیدند و تأیید کردند که کیرا شمشیر خود را بیرون نیاورده‌است. سپس با آسانو گفتگو کردند و منظور او را از گفتن «آیا کینه‌ها را در این مدت بخاطر دارید؟» پرسیدند که پاسخ آسانو در این باره این بوده که هیچ حرفی برای گفتن ندارد.
از طرف دیگر، از کیرا پرسیده شد که آیا ممکن است در مورد علت کینه آسانو نسبت به خود نظری داشته باشد؟
با این حال، بدیهی است که اگر می‌گفت که علت کینه را به خاطر می‌آورد، در وضعیت بدی قرار می‌گرفت، بنابراین حتی اگر از علت کینه آگاه بود، ممکن است آن را پنهان کرده و به این طریق شهادت داده باشد. پس از بازجویی، آسانو به عمارت اربابی تامورا تاتسوآکی فرستاده شد تا در آنجا منتظر حکم شوگون باشد.
گرچه زخم سطحی بود اما این گستاخی و آداب‌شکنی ارباب آسانو، به یک مقام بلندپایه شوگون‌سالاری در حریم محل زندگی شوگون یک جرم جدی تلقی می‌شد. هر نوع خشونت، در قلعه ادو کاملاً ممنوع بود. واقعهٔ خارج کردن خنجر از غلاف در قلعه ادو چنان خشم سالار جنگ شوگُون تسُونایوشی را برانگیخت که دستور داد تا آسانو در همان روز دست به سِپُّوکُو (شکم-دری آئینی) بزند اما کیرا هیچ مجازاتی دریافت نکرد. شوگون‌سالاری (باکوفو) همچنین قلعه و زمین‌های آسانو ناگانوری در قلمروی آکو را نیز مصادره کرد.
هر چند کیرا یوشیناکا در این حادثه بدون تقصیر شناخته شد اما به علت سنگینی مجازات آسانو و به وجود آمدن احساس همدردی با او، نگاه و نظرها نسبت به کیرا سرد و سخت‌گیرانه شده بود. در نوشته‌ای که از همان زمان برجا مانده، آمده‌است که «از دیدگاه بوشیدو (راه و رسم سامورایی) فرار کیرا از آسانو که بر روی او شمشیر کشیده بود، عملی ننگ‌آور برای یک سامورایی است.» کیرا یوشیناکا با آگاهی بر اینکه افکار جمعی علیه او است، روز ۳ مه، تقاضای استعفای خود را از منصب کوکه یا مسئول برگزاری مراسم را به شوگون‌سالاری، تحویل داد.
یکی از ملازمان خاندان آسانو به نام کایانو شیگه‌زانه در زمان حادثه زخمی کردن کیرا توسط اربابش آسانو در ادو بود، پس از مطلع شدن از ماجرا، ساعت چهار بعدازظهر به همراه یک سامورایی دیگر ادو را به قصد رساندن خبر این حادثه به قلمروی آکو ترک کردند. از شهر ادو تا قلمروی آکو ۶۲۰ کیلومتر فاصله بود. هیکاکوها (پست‌رسان‌ها) این فاصله را در ۸ روز طی می‌کردند، با این حال پس از گذشت تنها ۴ روز و نه ساعت آنها خود را به قلمروی آکو رساندند. پیک دوم پس از انجام سپوکوی آسانو راهی قلمروی آکو شد.
پس از خودکشی آسانو، املاک و قلعه‌اش مصادره شد. در آن زمان بیش از ۳۰۰ سامورایی در خدمت خاندان آسانو بودند و بدین ترتیب سامورایی‌هایی که در خدمت وی بودند نیز کار و محل زندگی خود را از دست دادند و به رونین (سامورایی بدون ارباب) تبدیل شدند.
پس از رسیدن پیک دوم که حامل نامه برادر ارباب سابق بود و در آن دستور مبادلهٔ اوراق بهاداری که توسط قلمرو آکو چاپ شده بود، با پول نقد داده شده بود. در آن زمان در صورت ورشکستگی معمولاً چنین اوراق بهاداری ارزش خود را به کلی از دست می‌دادند و چیزی بیشتر از یک ورق پاره ارزش نداشتند. اُوایشی یُوشیئو، رئیس ملازمان خاندان، ۶۰ درصد از ارزش اسمی این اوراق را به مردم پس داد. این در مقایسه با پرداخت موارد مشابه بسیار زیاد بود و هرچند کسانی که اوراق را تهیه کرده بودند متحمل زیان شده بودند، ولی از عملکرد مقام‌های قلمروشان خشنود شدند.
وابستگان به خاندان آسانو در برابر این واقعیت که فقط آسانو محکوم شده‌است، خشمگین بودند. بحث و گفتگوها با محوریت رهبر آنها اُوایشی یُوشیئو انجام شد. اُوایشی برای دریافتن میزان اراده آنها، پیشنهاد سنگر گرفتن در قلعه آکو و حتی انجام جونشی (به معنای «خودکشی در راه وفاداری») را مطرح کرد. پس از طرح این پیشنهاد، حدود ۶۰ نفر از رونین‌ها پیمان‌نامه‌هایی را که با خون خود آن را امضا کرده بودند، به وی تسلیم و موافقت خود را برای خودکشی اعلام کردند. بر طبق فرضیه‌های مطرح شده، قصد اُوایشی از دادن چنین پیشنهادی تنها محک زدن و شناسایی کسانی بود که از وی پیروی می‌کردند.
یکی از چهل و هفت رونین هوریبه یاسوبه که در هنگام مرگ اربابش آسانو ناگانوری در ادو بود، قبل از تحویل قلعه، به همراه دو ملازم دیگر خاندان آسانو، جهت گفتگو با اُوایشی به قلمروی آکو آمد. هوریبه یاسوبه بر استفاده از شمشیر و کشتن کیرا یوشیناکا اصرار داشت و معتقد بود که انتقام نگرفتن (آدائوچی) موجب خدشه‌دار شدن عزت و آبروی آنان خواهد شد. اما سرانجام تصمیم گرفته شد که طبق دستور شوگون پنجم قلعه آکو را تسلیم کنند. در این مرحله، هنوز راهی برای احیای خاندان آسانو با رهبر قرار دادن آسانو ناگاهیرو، برادر کوچکتر ارباب قبلی وجود داشت و به نظر رسید که ماندن در قلعه و جنگیدن و همچنین جونشی نفعی برای خاندان آسانو ندارد.
در حالی که اُوایشی در حال انجام کار بر روی کارهای باقیمانده تحویل قلعه بود، همسرش، اُوایشی ریکو به همراه سه فرزند کوچکترش برای مدتی به خانه پدری‌اش بازگشتند و پسر ارشدش در کنار او باقی ماند. پس از آن، اُوایشی در یاماشینا، کیوتو محلی برای اقامت اجاره کرد و ریکو نیز در اوایل ماه اوت به همسرش در کیوتو پیوست. در طی زندگی این زوج در کیوتو، ریکو دوباره باردار شد.
هنگامی که رونین‌ها هر کدام به مناطق مختلف نقل مکان کردند و مستقر شدند، بین آنها در مورد چگونگی رفتار در آینده درگیری به‌وجود آمد. تقابل نظر، عمدتاً با محوریت اُوایشی و هوریبه یاسوبه ادامه داشت. هوریبه یاسوبه از ملازمان خاندان آسانو بود که قبل از مرگ اربابش در عمارت اربابی ادو خدمت می‌کرد. گروه اُوایشی را «گروه صعود تدریجی» (上方漸進派) و گروه هوریبه یاسوبه، «گروه تندروی ادو» (江戸急進派) نامیده شده‌اند.
اُوایشی برای حمله به کیرا، منتظر نتیجه دو خواسته از شوگون‌سالاری بود؛ یکی احیای خاندان آسانو و دیگری مجازات کیرا. اگر هیچ‌کدام انجام نمی‌شد او با حمله موافق بود. اُوایشی در تلاش بود که از برادر ارباب قبلی آسانو ناگاهیرو حمایت و خاندان آسانو را احیا کند. خاندان اُوایشی با خاندان آسانو خویشاوندی نزدیک داشتند و چندین نسل بود که به خاندان آسانو و قلمروی آکو خدمت می‌کردند؛ بنابراین احیای خاندان آسانو برای او به معنی «وفاداری» بود.
از طرف دیگر، قصد هوریبه از ابتدا انجام آدائوچی (به معنای انتقام مشروع) بود و برای حمله به اقامتگاه کیرا، رونین‌های آکو را به ادو فرا می‌خواند. هوریبه یک بار دیگر نیز رونین شده بود و به علت مهارت در شمشیربازی توجه خاندان ارباب سابق آسانو ناگانوری را جلب کرده و به استخدام او درآمده بود. از نظر هوریبه آسانو ناگاهیرو هیچ چیز به جز برادر ارباب قبلی نبود، در نگاه هورینه «وفاداری» این بود که انتقام خون ارباب وی از کیرا گرفته شود.
عمارت اربابی کیرا در نزدیکی قلعه ادو قرار داشت اما از آنجائیکه انتظار حملهٔ رونین به عمارت کیرا می‌رفت، به دستور شوگون‌سالاری، در ماه اکتبر ۱۷۰۱، کیرا یوشیناکا به حومه شهر نقل‌مکان کرد. همچنین در ماه دسامبر (روز یازدهم از ماه دوازده گنروکو) او از رهبری خاندان کیرا بازنشسته شد و پسرخوانده‌اش کیرا یوشیچیکا (۱۶۸۶ –۱۷۰۶) رهبری خاندان کیرا را به جای او برعهده گرفت.
در روز ۹ دسامبر ۱۷۰۱، «جلسه ادو» در عمارت سابق اربابی آکو برگزار شد. هوریبه یاسوبه در این جلسه عنوان می‌کرد که حمله انتقامی در هنگامی که آسانو ناگاهیرو، برادر کوچکتر ارباب قبلی در حبس خانگی قرار دارد، برای او مشکلی به وجود نخواهد آورد. از طرف دیگر، اُوایشی اصرار داشت که برای حمله، بهتر است صبر کنند و امنیت ناگاهیرو را در نظر داشته باشند. در پایان جلسه، رونین‌ها نظر دادند که اگر مهلت و زمان انتقام تعیین نشود، روحیه و انگیزه همه از بین خواهد رفت و اُوایشی قول داد که تا سوم مارس سال بعد، اگر تلاش جهت احیای خاندان آسانو به نتیجه نرسید، انتقام از سر گرفته شود.
پس از واگذاری قلعه آکو در ۲۶ مه سال ۱۷۰۱، یکی از رونین‌های آکو، کایانو شیگه‌زانه به خانه پدری‌اش بازگشت و از پدرش اجازه خواست که به ادو برود. اما پدرش مخالفت کرد و مصرانه از وی خواست که به عنوان ملازم برای خاندان اوشیما، که خود او نیز در خدمت آنها بود، کار کند. از آنجائیکه در این زمان خاندان اوشیما با خاندان کیرا که رونین‌ها قصد انتقام از آن را داشتند، روابط بسیار نزدیکی برقرار کرده بود، شیگه‌زانه که می‌بایست بین وفاداری به خاندان آسانو و دوستانش در قلمروی آکو، یا پیروی و وفاداری به پدرش یکی را انتخاب می‌کرد؛ چون انتخاب هر کدام به معنای خیانت به دیگری بود، وی تحت فشار روانی قرار گرفت. او در طی نامه ای که به اُوایشی نوشت، قصد خود را برای انجام سپوکو در ۱۰ فوریه ۱۷۰۲ به اطلاع وی رساند و از اینکه نمی‌توانست به قولی که داده بود عمل کند، عذرخواهی کرد. شیگه‌زانه در هنگام خودکشی ۲۸ سال داشت. قبر او امروزه در معبد سنگاکو در توکیو در کنار قبر چهل و هفت رونین قرار دارد.
«جلسه یاماشینا» در روز ۱۳ مارس سال ۱۷۰۲ در کیوتو برگزار شد. اُوایشی در این جلسه همچنان برای ادامهٔ تلاش جهت احیای خاندان آسانو و دعوت رونین‌ها به صبر تأکید کرد. اما همزمان، مشغول پیشبرد حمله انتقام و گفتگوهای مخفیانه با دیگر رونین‌ها نیز بود؛ بنابراین از آنجا که در پیوندنامه‌شان آمده بود: «با همسر و فرزندان صحبت نکنید» تا محرمانگی عملیات حفظ شود، و او نیز می‌خواست که احتیاط لازم برای حفظ اطلاعات را به عمل بیاورد، به جز پسر ارشدش که به رونین‌ها پیوسته بود، هیچ‌یک از دیگر اعضای خانواده اش را در جریان نگذاشت. وی پسر ارشدش را نزد خود نگه داشت و در ۱۱ مه، به منظور اینکه از مجازات آتی خانواده‌اش جلوگیری کند، از همسرش، ریکو، طلاق گرفت و او را به همراه سه فرزند دیگرش به خانه پدری ریکو فرستاد. سه ماه بعد، ریکو، اُوایشی دایسابورو، پسر سوم خانواده را به دنیا آورد.
در روز ۱۱ اوت، حکم تبعید برادر کوچکتر ناگانوری، آسانو ناگاهیرو صادر شد و به این ترتیب امیدها برای احیای خاندان آسانو پایان یافت. ده روز بعد از آن «جلسه مارویاما» در کیوتو برگزار شد و تصمیم قطعی برای انتقام گرفته شد. طبق وعده در جلسه مارویاما، اُوایشی در روز ۲۵ نوامبر کیوتو را ترک کرد. در طول مسیر، او برای دعا به معبد هاکونه رفت و همچنین از مقبره برادران سوگا، که به انجام آدائوچی (انتقام) معروفند نیز دیدن کرد و برای موفقیت انتقام دعا کرد. در این هنگام، او سنگ قبر را کمی تراشید و در کاغذ پیچید و در جیب خود گذاشت. سپس در راه ادو به معبد تسوروگائوکا هاچیمانگو رفت و برای پیروزی دعا کرد. در روز ۱۴ دسامبر در خانه یکی از رونین‌ها در روستای هیکن در کاواساکی نزدیکی ادو وارد شد و مدتی در آنجا به طرح نقشه برای حمله مشغول شد. سرانجام در روز ۲۳ دسامبر وارد ادو شد.
هنگامی که تصمیم به حمله به محل سکونت کیرا گرفته شد، رونین‌های آکو یکی پس از دیگری به سمت ادو حرکت کردند. آنها از اسم مستعار استفاده می‌کردند و خود را پزشک، شمشیرزن و دارای مشاغل دیگر نشان می‌دادند تا کسی به آنها مشکوک نشود. آنها برای اقامت خود در ادو ۱۵ مکان تهیه کردند. اُوایشی پس از وارد شدن به ادو، در مسافرخانه‌ای که از قبل پسرش در آنجا اقامت داشت، در نیهونباشی اقامت گزید.
در هنگام تحویل قلعه آکو در حدود ۶۰ نفر از رونین‌ها پیمان‌نامه‌ای را با خون امضا و آن را با اُوایشی رد و بدل کرده بودند که در طی ماه‌های پس از آن تعداد کسانی که این پیمان‌نامه را به اُوایشی تسلیم کردند به ۱۲۰ نفر رسید. پس از انحلال خاندان آسانو رونین‌ها پراکنده شده بودند و تماس با بسیاری از این رونین‌ها برقرار نشده بود و از آنجایی که شکست برای این برنامه بزرگ قابل جبران نبود، اُوایشی برای مطمئن شدن از همراهی رونین‌ها دست به یک غربالگری زد و «بازپس دادن پیمان‌نامه‌ها» را انجام داد. بدین ترتیب که سه نفر از رونین‌ها به دستور وی با یک یک کسانی که پیمان‌نامه‌ها را امضا کرده بودند، دیدار کردند و ضمن اطلاع دادن لغو نقشه حمله پیمان‌نامه‌ها را پس دادند. تنها در صورت اعتراض رونین بود که آنها قصد واقعی خود را برای همرزمانشان فاش می‌کردند. به این ترتیب تعداد همرزمان که حدود ۱۲۰ نفر بودند، به حدود ۵۰ نفر رسید که کمتر از نصف بود.
۲۵ دسامبر، رونین‌ها توانستند نقشه عمارت اربابی کیرا را به دست بیاورند. در همین ماه اُوایشی نیز از کیوتو به ادو نقل مکان کرد.
رونین‌ها پس از مدت‌ها بیکاری، از نظر مالی به شدت در مضیقه افتاده بودند؛ برخی حتی با رسیدن فصل پاییز توان خرید یک دست لباس اضافی نداشتند و پرداخت اجاره‌خانه برخی‌هایشان عقب افتاده بود. اُوایشی به رونین‌ها کمک مالی می‌کرد اما پولی که از قلمروی آکو در دست او باقی مانده بود، تحلیل رفته بود و کار زیادی از دستش برنمی‌آمد.