moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
ویلیام جردن (زاده ) بازیگر آمریکایی است.
از فیلم‌های معروف او می‌توان به بازی در فیلم "نمای پارالاکس"، "سردسته" و "مردی به نام اسب" اشاره کرد.
سب‌النبی به معنی توهین و اهانت به پیامبر است. این امر براساس قوانین مجازات اسلامی ایران با اعدام مجازات می‌شود.
سب در لغت به معنی دشنام دادن، نفرین کردن و اهانت است.Moin Encyclopedic Dictionary. در کتاب ترمینولوژی حقوق دکتر لنگرودی نیز در تعریف سب گفته‌است: «سبّ یعنی دشنام و بدگویی با جملات انشایی و آن عبارت است از ذکر الفاظ یا نوشته‌های ناخوش به کسی به قصد تحقیر و اهانت به صورت هجو و غیر آن. مجرم را سابّ گویند. از بزه‌های ضد شرف و عرض است. مجنی‌علیه را مسبوب گویند شتم نیز سبّ است. سبّ از مصادیق ایذاء است. سبّ نبی، کبیره است».ترمینولوژی حقوق (3/2128)، ترمینولوژی حقوق، حاوی اصطلاحات: رشته‌های حقوق، علوم سیاسی و اقتصادی و تاریخ حقوق و رشته‌های مختلف فقه اسلامی.
براساس قوانین مجازات اسلامی ایران:
جیسون اسپیواک (زاده ) بازیگر کانادایی است.
از فیلم‌های معروف او می‌توان به بازی در فیلم تب استقرار، آفتاب تمیز کردن اشاره کرد.
موزهٔ فرانس مایر () یک موزه در شهر مکزیکوسیتی است. این موزه در سال ۱۹۸۶ افتتاح شد و یکی از بزرگترین مجموعه‌های هنرهای تزئینی در آمریکای لاتین است. این موزه کلکسیونی شامل آثار هنری زیبا، کتاب، مبلمان، سرامیک، پارچه و عناصر تزئینی را طی پنجاه سال جمع‌آوری کرده‌است. تعداد زیادی از آثار از آسیا و اروپا هستند ولی اکثر موارد مرتبط به مکزیک علی‌الخصوص در قرون پانزدهم و بیستم می‌باشند.
این موزه در مکزیکوسیتی و در بخش تاریخی مرکز شهر، در کنار صومعهٔ قدیمی و بیمارستان سن خوآن د دیوس، واقع شده‌است. ساختمان قرن هجدهمی موجود بعدها به موزه بازسازی شده‌است. این نمایشگاه موزه مایر علاوه بر نمایش آثار جدید و قدیمی خود، کارگاه‌های آموزشی و نمایشگاه‌های موقت را نیز میزبانی می‌کند. همچنین در حیاط مرکزی موزه کافه‌ای وجود دارد.
موزه توسط فرانس مایر، مؤسس آن، در خلال بیش از پنجاه سال از عمر او آثار خود را به دست آورد. مایر قبل از مرگ خود در سال ۱۹۷۵ بانک مرکزی مکزیک را به تأسیس یک صندوق به نام خودش فراخواند تا از موزه نگهداری و مراقبت به عمل آورد. این موزه پس از مرگ مایر تا یازده سال بعد، یعنی سال ۱۹۸۶، به روی عموم گشوده نشد.Check date values in: codice_1
این نمایشگاه بر پایهٔ آثاری که مایر جمع کرد، ساخته شد ولی آثار متأخر پس از آن افزوده شدند.Check date values in: codice_1 به طور مثال اخیراً یک شی از گواتمالا که جمجمه‌ای نقره‌ای بود، به موزه اهدا شده‌است. در حدود بیش از یک چهارم از مجموعه موزه به نمایش گذاشته می‌شود و بخش باقی مانده اغلب به صورت موقت به موزه‌های دیگر قرض داده می‌شود چون فضای این موزه به اندازهٔ کافی بزرگ نیست. ساختمان دوم موزه در حال توسعه است و قصد آن است که در شهر دیگری شعبه‌ای برای آن ساخته شود.
ساختمان موزه در" پلازا د لا سانتا وراکروز" و در کنار موزهٔ ملی لا استامپا است. ساختمان و بنای موزه ابتدای امر به عنوان آسیاب آرد ساخته شد و سپس به عنوان یک بیمارستان برای نزدیک به چهار صد سال مورد استفاده قرار گرفت. در سال ۱۵۸۲ بیمارستان "Real y Pontificia Universidad de México" تأسیس شد و توسط دکتر پدرو لوپز که پزشک فارغ‌التحصیل اسپانیای نو بود، تمامی مردمان از هر قشر و طبقه‌ای برای درمان به آنجا مراجعه می‌کردند. بیمارستان به کلیسای سه مغ اختصاص داده شده‌بود. پس از بیمارستان لوپز، فرقه دومینیکن از ۱۶۰۴ مالک آن شد. ساختار فعلی بنا در قرن ۱۸ به این شکل ایجاد شد. در طول بیشتر از یک قرن و بازسازی و مرمت آن انجام شد. در ۱۶۲۰ مجموعه‌ای از کلیساها و صومعه‌ها و بیمارستان در این محل برپا بودند. در ۱۶۵۰ میلادی محراب اصلی کلیسا افتتاح و تکمیل شد و در سال ۱۶۷۲ درمانگاه کامل گشت. در سال‌های ۱۷۶۶ و ۱۸۰۰ با آتش‌سوزی و زلزله ساختمان تخریب شد و پس از استقلال کشور مکزیک، در سال ۱۸۲۱ ترمیم آن به تصویب رسید. پس از آن بیماران دوباره از سال ۱۸۶۵ به مراجعه به درمانگاه پرداختند و در سال ۱۸۷۵ بیمارستان بسط یافت. در دهه ۱۹۶۰ میلادی با نام‌ها مختلفی بیمارستان اداره شد و در زمان بازی‌های المپیک مکزیکو سیتی از آن استفاده شد. اما در طول دههٔ ۱۹۷۰ میلادی به مخروبه‌ای بدل شد.
در سال ۱۹۸۰ ایدهٔ تبدیل آن به موزه شکل گرفت و تصویب شد که این محل را تحت نظر بانک مرکزی مکزیک به موزه‌ای بدل کنند؛ بنابراین موزهٔ فرانتس مایر در سال ۱۹۸۶ افتتاح شد.
پارک لنین بزرگ‌ترین پارک طبیعی واقع در جنوب هاوانا، کوبا، با ۴۷۲ هکتار از مناطق سبز است که از جاذبه‌های شهری برای کودکان و بزرگسالان و نمایشگاه‌هاست. این پارک متشکل از شهر بازی، آکواریوم مصنوعی، دریاچه، محوطهٔ قایق‌رانی، سالن آمفی تئاتر، پیست سوار کاری، استخرهای شنا، کافه‌ها و رستوران‌ها می‌باشد. این پارک همچنین دارای یک خط راه‌آهن است که در محوطه بازدیدکنندگان را جابه‌جا می‌کند. پارک لنین در ۲۲ آوریل سال ۱۹۷۲ به یاد ولادیمیر لنین، رهبر و مؤسس اتحاد جماهیر شوروی، ساخته و تأسیس شد.
سنفورد کوینتر نویسنده، نظریه‌پرداز معماری کانادایی ساکن نیویورک و یکی از بنیانگذاران نشر زون بوکس است. کوینتر در حال حاضر استاد تئوری و نقد در موسسهٔ پرت است. او پیش از این به عنوان دانشیار دانشگاه رایس در هوستون، تگزاس و همچنین در ام‌آی‌تی، دانشگاه کلمبیا، دانشگاه کرنل و مدرسه عالی طراحی دانشگاه هاروارد تدریس کرده‌است.
کویینتر، دکترای خود را در ادبیات تطبیقی از دانشگاه کلمبیا گرفته و در دانشگاه هاروارد، دانشگاه هنرهای کاربردی وین، مؤسسه برلاخه در روتردام، مدرسه معماری انجمن معماری در لندن و اشتدلشوله در فرانکفورت تدریس کرده‌است. طی بیست سال گذشته، آثار او پیشگام ایده‌هایی نو در هنر، معماری، علم و علوم انسانی بوده‌اند. او به‌طور گسترده در مورد مسائل فلسفی مرتبط با طراحی، معماری و شهرسازی نوشته و در مجموعه ای از کنفرانس‌ها و نشریات مجله انی بین سال‌های ۱۹۹۱ و ۲۰۰۰ دخیل بوده‌است.
ریشه‌ها: هدیه () یک فیلم تلویزیونی به کارگردانی کوین هوکس محصول سال ۱۹۸۸ است.
این فیلم که در تاریخ ۱۱ دسامبر ۱۹۸۸ از ای‌بی‌سی پخش شده براساس رمان‌ها ریشه‌ها اثر آلکس هیلی ساخته شده‌است.
فران بنت (؛ - ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود.
بهنام مهدی‌زاده (زادهٔ ۱۰ شهریور ۱۳۶۷) کشتی‌گیر فرنگی‌کار تهرانی تیم ملی ایران است. وی دارندهٔ سه مدال طلای مسابقات قهرمانی آسیا می‌باشد.
مهدی‌زاده در مسابقات قهرمانی آسیا ۲۰۱۴ توانست با غلبه بر بهروم تویچیف از تاجیکستان (۸ بر یک)، یونگ مین کیم از کره جنوبی (۷ بر ۳) و ژالگا سوآیف از قزاقستان (۳ اخطاره شدن رقیب) به دیدار پایانی راه یابد. مهدی‌زاده در در رقابت نهایی مراد رومانوف از قرقیزستان را برد و قهرمان آسیا شد.
مهدی‌زاده در رقابت‌های جهانی ۲۰۱۴ در تاشکند، اولکساندر چرنتسکی از اوکراین را ۲–۱ و نورماخان تینالیف از قزاقستان را ۱–۰ شکست داد اما در دور سوم مقابل میخایین لوپز از کوبا سه اخطاره شد و به دور شانس مجدد برای کسب نشان برنز راه یافت. مهدی‌زاده در این مرحله مقابل ادوارد پوپ از آلمان به روی تشک رفت و در پایان با حساب ۶ بر صفر شکست خورد و شانس خود را برای رسیدن به مدال برنز از دست داد.
بهنام مهدی‌زاده در وزن ۱۳۰ کیلوگرم رقابت‌های قهرمانی آسیا ۲۰۱۷ در دهلی نو شرکت کرد و با ۳ پیروزی به عنوان قهرمانی مسابقات دست یافت. مهدی‌زاده در این مسابقات توانست کیم مین-سئوک از کره جنوبی را ۳–۱، آراتا سونودا از ژاپن را ۹–۰ و دامیر کاظم بایف از قزاقستان را با نتیجهٔ ۳–۱ مغلوب کند.
در وزن ۱۳۰ کیلوگرم مسابقا داخل سالن آسیا در عشق‌آباد، ترکمنستان بهنام مهدی‌زاده با برتری برابر نورماخان تینالیف از قزاقستان (۲–۱)، ساتوشی کایزوکا از ژاپن (۷–۳)، کیانگ منگ از چین (۱–۰) و ناوین کومار از هند (۲–۰) به نشان طلا دست یافت.
در وزن ۱۳۰ کیلوگرم مسابقات قهرمانی آسیا ۲۰۱۸ در بیشکک بهنام مهدی‌زاده در دور نخست با امتیاز فنی عالی (۹ بر صفر) آرتا سونودا از ژاپن را مغلوب کرد و سپس با نتیجهٔ ۵ بر صفر از سد ناوین کومار از هند گذشت و به دور نیمه‌نهایی راه یافت. مهدی‌زاده در این مرحله با نتیجهٔ ۶ بر ۴ ژیائومینگ نای از چین را شکست داد و به رقابت پایانی راه پیدا کرد و موفق شد با پیروزی ۳ بر ۱ برابر مؤمن جان عبدالله‌یف، نمایندهٔ ازبکستان، برای سومین بار نشان زرین این رقابت‌ها را پس از سال‌های ۲۰۱۴ و ۲۰۱۷ به دست بیاورد.
مهدی‌زاده نمایندهٔ وزن ۱۳۰ کیلوگرم ایران در بازی‌های آسیایی جاکارتا بود که دور نخست مقابل مراد رامانوف، نایب قهرمان آسیا از قرقیزستان با نتیجهٔ ۱۰ بر ۳ به پیروزی رسید. وی در دور بعد منگ لینگ‌ژی از چین را با امتیاز ۵ بر صفر شکست داد و به نیمه‌نهایی رسید. مهدی‌زاده در این مرحله مقابل مؤمن جان عبدالله‌یف دارندهٔ مدال نقره آسیا از ازبکستان با نتیجهٔ ۲ بر ۲ مغلوب شد. وی در دیدار رده‌بندی برای کسب مدال برنز مقابل کیم مین-سئوک از کره جنوبی قرار گرفت و با نتیجهٔ ۱–۱ از حریفش شکست خورد.
ام۱۱۲۸سیستم توپخانه‌ای متحرک ( یا به اختصار M1128 MGS) یک خودروی زرهی هشت چرخه و دارای سه خدمه از خانواده خودروی جنگی استرایکر است که به یک توپ تانک مدل M68A2 با کالیبر ۱۰۵ میلیمتری مجهز شده‌است. این زره‌پوش بر اساس خودروی سبک LAV III کانادایی، تولید شده توسط شرکت General Dynamics Land Systems ساخته شده‌است. این زره پوش هم‌اکنون در خدمت ارتش ایالات متحده است و برای پذیرش در چندین کشور دیگر نیز مورد توجه قرار گرفته‌است.
ام۱۱۲۸ دارای سیستم بارگذاری خودکار توپ یا همان Autoloader است و می‌تواند ۱۸ عدد از مهمات توپ اصلی را در نوار بارگذار واقع در قسمت عقب زره‌پوش ذخیره کند. این وسیله عمدتاً برای حمایت از پیاده‌نظام در عملیاتهای جنگی ساخته شده و می‌تواند برخی نقش تانک‌ها را در میدان نبرد به عهده بگیرد اما برای نبرد مستقیم با تانک‌ها به خصوص تانکهای اصلی میدان نبرد طراحی نشده‌است و حداکثر حفاظت زره آن در برابر مهمات ۱۴٫۵ میلیمتری می‌باشد ولی به‌طور کلی در رده زره‌کوبها یا شکارچی‌های تانک (Tank Destroyer) و توپ‌های تهاجمی (Assault Gun) قرار می‌گیرد. سلاح ثانویه ام۱۱۲۸ یک قبضه تیربار کالیبر ۵۰. ام۲ (M2 .50 Caliber Machine Gun) و یک قبضه تیربار ام۲۴۰سی (M240C Machine Gun) می‌باشد.
توپ ۱۰۵ میلیمتری این زره‌پوش دارای نرخ آتش شش گلوله بر دقیقه است و می‌تواند چهار نوع مهمات را شلیک کند:
۱) پرتابه‌های انرژی جنبشی (Kinetic Energy Penetrator) مدل M900 برای نفوذ مستقیم و پاره کردن زره حفاظتی زره‌پوش‌های دیگر طراحی شده‌است و در صورت برخورد با زاویهٔ مناسب، اثر تخریبی فوق‌العاده بالایی را برای هدف به بار می‌آورند. چون این پرتابه‌ها فاقد خرج انفجاری هستند بنابراین کاربرد آنها محدود به خودروها و زره‌پوش هاست.
۲) پرتابه‌های انفجارقوی ضدتانک (High Explosive Anti-Tank) مدل M456A2 که برای از نابودکردن وسایل زرهی با حفاظت زرهی تا حد متوسط و پایین مناسب بوده و به دلیل ترکش‌شوندگی قابلیت استفاده علیه پیاده‌نظام را نیز دارا می‌باشد.
۳) پرتابه‌های انفجارقوی پلاستیکی (High Explosive Plastic) مدل M393A3 مناسب برای از بین بردن سنگرها و پناهگاه‌ها، موقعیت‌های مسلسل و تک تیراندازها و ایجاد حفره‌هایی در دیوارها و ساختمانها برای دسترسی راحت‌تر پیاده‌نظام.
۴) و درنهایت پرتابه‌های کانیستر (Canister Shot) مدل M1040 که دارای خاصیت ترکش‌شوندگی بسیار بالایی بوده و مخصوص استفاده برضد نیروهای پیاده در محوطه‌های باز و بدون حفاظت است.
طول این وسیله ۶٫۹۵، عرض آن ۲٫۷۲ و ارتفاع آن ۲٫۶۴ متر بوده و وزن آن ۱۸٫۷۷ تن است. در مورد پیشران این زره‌پوش نیز می‌توان گفت که مجهز به یک موتور توربودیزل کاترپیلار۳۱۲۶ با قدرت ۳۵۰ اسب بخار است که آنرا به نهایت سرعت ۹۶ کیلومتر بر ساعت (۶۰ مایل بر ساعت) می‌رساند؛ بنابراین نسبت قدرت به وزن آن حدود ۱۴ اسب بخار بر تن است. همچنین ظرفیت مخزن سوخت آن ۲۱۲ لیتر و دارای برد عملیاتی نزدیک به ۵۲۸ کیلومتر است.
محمد فقیری (متولد ۲۴ دی ۱۳۶۳) کشتی‌گیر فرنگی‌کار تهرانی تیم ملی ایران است وی ۲ مرتبه صاحب مدال طلای آسیا شده است.
فقیری نماینده وزن ۵۵ کیلوگرم کشورمان پس از استراحت در دور نخست در دور دوم با نتیجه ۱۰ بر ۸ مقابل پیتر موداس، دارنده مدال برنز المپیک لندن، از مجارستان شکست خورد و با توجه به شکست موداس در مرحله یک چهارم نهایی مقابل کشتی گیر کره شمالی و عدم حضور این کشتی گیر در فینال مسابقات، محمد فقیری از گردونه رقابت‌ها حذف شد.
موسیقی کلمبیایی بیانگر فرهنگ کلمبیایی است که شامل ژانرهای موسیقی سنتی و مدرن می‌شود. با توجه به ویژگی‌های جغرافیایی و طبیعی هر ناحیه در کلمبیا، سبک‌های مختلفی در این نواحی رایج است. این تنوع سبک‌ها در مناطق مختلف متأثر از موسیقی‌های آفریقایی، بومیان، اروپاییان (به خصوص اسپانیایی‌ها) و در دوران معاصر موسیقی آمریکایی بوده‌است.
از پر طرفدارترین گونه‌های موسیقی در کلمبیا پاپ، موسیقی کلاسیک، سالسا و راک هستند. موسیقی کلمبیا توسط شرکت‌های مستقل و دولت کلمبیا به واسطه وزارت فرهنگ این کشور حمایت و پشتیبانی می‌گردد.
کلمبیا «سرزمین هزار ریتم» شناخته شده‌است، اما در واقع دارای بیش از ۱۰۲۵ ریتم عامیانه است.
برخی از ریتم‌های سرشناس این ناحیه کومبیا و وایناتو هستند. از برترین و شناخته‌شده‌ترین فعالان موسیقی ناحیه کاراییب و موسیقی آفریقایی-کلمبیایی Totó la Momposina و Francisco Zumaqué هستند.
کومبیا موسیقی ادغام شده از موزیک‌های اسپانیایی، بومیان و آفریقایی‌هاست. این موسیقی رقص مختص به خود را داراست. در قرن نوزدهم، برده داری لغو شد و آفریقایی‌ها، هندی‌ها و سایر گروه‌های قومی در فرهنگ کلمبیایی ادغام شدند.
کومبیا موسیقی پیچیده و ریتمیکی است که در سواحل اقیانوس اطلس کلمبیا به وجود آمده. در اصل گروه‌های کومبیا تنها از ساز کوبه‌ای و صدای خواننده استفاده می‌کردند؛ اما گروه‌های امروزین شامل ساکسوفون، ترومپت، ساز شستی‌دار و ترومبون هم هستند. تأثیر موسیقی بومی در این‌ها قابل توجه است. برخی معتقدند رقص اولیه با زنجیرهایی در پای رقصنده انجام می‌شده و برخی دیگر آن را مشابه رقص گینه‌ای محبوب، به نام کومبی، می‌دانند.
شکل امروزی کومبیا در دهه ۱۹۴۰، زمانی که از حومه روستا جدا و به مخاطبان شهری و طبقه متوسط ​​پیوست، به وجود آمد. گروه بزرگ مامبو و پوررو با حضور هنرمندانی همچون لوچو برمودز عصر طلایی کومبیا در دههٔ ۱۹۶۰ میلادی را ساختند. دیسکوس فونتس، بزرگترین و مأثرترین ناشر موسیقی کشور، در این دوره تأسیس شد. فروکو، که با عنوان "پدرخواندهٔ سالسا", موسیقی سالسا را به کلمبیایی‌ها معرفی کرد و اینچنین هنرمندانی مانند لا سونورا دینامیتا پا به عرصه حضور گذاشتند.
برخی از جوامع کلمبیایی مانند بخش چوکو، کارتاگنا (کلمبیا), جزیره پراویدنس و سن آندرس، دارای جوامع بزرگ آفریقایی‌تبار هستند. برخلاف اغلب کشورها، ادغام نژادها و مردمان مختلف با یکدیگر در کلمبیا به صورت نادری انجام گرفته. به خصوص در چوکو موسیقی موجود از زمان انتقال برده‌ها از آفریقای غربی تاکنون تغییر چندانی نکرده‌است. جزیرهٔ پراویدنس هم دارای موسیقی فولکوریک مختص به خود با نام منتو است که از فولکوریک جامائیکایی به جا مانده‌است. با این حال قابل ملاحظه‌تر از همه شهر کارتاگناست که موسیقی چامپتا در آن متأثر از سوکوس، کومپاس، زوک و رگی است. از نوازندگان این موسیقیLuis Towers, El Afinaíto, El Sayayín, El Pupy و Boogaloo هستند.
سبک پوررو گروه‌های بزرگی را شامل است که از بخش سوکره، بخش کوردوبا و سابانا د بولیوار آمده‌اند. سازهای بادی برنجی این سبک متأثر از موسیقی اسپانیایی‌ها است. از نوازندگان این سبک عبارتند از:La Orquestra Lucho Bermudez, Matilde Diaz, Pacho Galan, Banda de 11 Enero, La Sonora Cordobesa, La Sonora Cienaguera, Orquesta Climaco Sarmiento و Pedro Laza y sus Pelayeros.
وایناتو (Vallenato) در واقع یک ریتم نیست و خود آن شامل چهار ریتم است: Son, Puya, Merengue و Paseo. این موسیقی ابتدای امر در واییدوپار، که جزیره‌ای در اقیانوس اطس است، به وجود آمد ولی در دههٔ ۱۹۸۰ میلادی در کل کشور محبوبیت یافت. ریشه‌های این موسیقی پرابهام است و آن را به فرانسیسکو ال هومبره منتسب می‌کنند که در برابر شیطان از این ریتم‌ها استفاده کرد و او را در رقابت شکست داد. پایهٔ این موسیقی سازهای آکوردئون، گواچاراسا و کاخا واینتا (نسخهٔ بزرگتر بونگو) هستند که این موسیقی را مرتبط با کومبیا می‌کند. از هنرمندان این سبک آلخو دوران، آلفردو گوتیرز و لیساندرو مسا هستند. گیتار بیس علاوه بر آکاردئون، توسط بخشی از گروه‌های وایناتو از اواسط دهه ۱۹۶۰ استفاده شد.
وایناتو در کلمبیا پدیده مهمی بوده‌است. در ابتدا این سبک منحصر برای مردم ساحل اقیانوس اطلس بود، اما به دلیل گسترش برنامه‌های رادیویی این سبک در شهرهای دیگر جمهوری کلمبیا (مثل بوگوتا) رایج شد و مهاجرت مردم از ساحل به پایتخت به تثبیت بیشتر موسیقی مذکور در بقیهٔ نواحی کلمبیا مساعدت نمود. اما نه تنها موسیقی بلکه نوازندگان این ژانر در پایتخت و شهرهای دیگر نیز افزایش یافتند. در سال ۲۰۰۶ برترین نوازندگان و هنرمندان این سبک اهل پایتخت بودند؛ و نه واییدوپار.
وابناتو چند زیرشاخه نیز ایجاد کرده‌است، از جمله وایناتو-پروتستا، با اشعاری اجتماعی، و چارانگا وایناتا، که توسط کوبایی‌های مستقر در ایالات متحده، مانند روبرتو تورس، خلق شد.
کورولائو (Currulao) از سبک‌های آفریقایی در کلمبیا است و دارای ریشه‌هایی از آفریقایی-کلمبیایی‌ها/آفریقایی‌تباران/سیاه‌پوستان ساحل اقیانوس آرام دارد.
در ابتدای امر کورولائو توسط گروهی متشکل از چهار هنرمند اجرا می‌شد.
یک موسیقیدان ریتم ۶–۸ را با یک درام شناخته شده به نام "cununo"، که بسیار مشابه با درام "الگره" (که در کومبیا استفاده می‌شود)، اما باریک‌تر و بلندتر است، می‌نوازد. ریتم کورولائو به‌وسیلهٔ ضربه زدن به هر دو سمت درام با دست و چوبی کوچک ایجاد می‌شود.
نوازندهٔ دوم سازی را می‌نوازد که «گوئاسا» (goo-ah-SAH) یا «گوئاچا» (goo-AH-cheh) نام دارد. این ساز در واقع طبلی توخالی ساخته شده از فلز، چوب یا بامبو است که پر از دانه‌های سبک برنج یا دیگر چیزهاست.
اما ابزار اصلی سبک کورولائو شاید «ماریمبا کلمبیا» باشد، یک زایلوفون چوبی که شبیه به بلافون آفریقایی است.
بسیاری از گروه‌ها در کلمبیا این سبک سنتی موسیقی را اجرا می‌کردند. در حال حاضر، مشهورترین گروه‌ها عبارتند از Grupo Socavón, Grupo Gualajó، و Grups Bahia Trio. یکی از مشهورترین کاراکترهای قدیمی Baudilio Cuama Rentería از Buenaventura است.
در ایالات متحده دو گروه کلمبیایی این ژانر که با ابزارهای سنتی می‌نوازند، La Cumbiamba NY، در ساحل شرقی (نیویورک) و Aluna Band در ساحل غربی (سان فرانسیسکو) هستند. در سال ۲۰۱۰، کورولائو به فهرست یونسکو در شاهکارهای شفاهی و ناملموس میراث بشری اضافه شد. Accessed 7 Feb 2011
بامبوسو (Bambuco) نوعی موسیقی تحت‌تأثیر موسیقی ناحیهٔ باسک اسپانیاست که به عنوان "Música del interior" (موسیقی داخلی) شناخته می‌شود. منشأ این سبک روشن نیست، اما بسیاری از متخصصان بر این باورند که مؤلفه‌های بسیاری از موسیقی محلی اسپانیا را دارد. محبوبیت آن مدت‌ها بالا بود و در کلمبیا از اواسط دهه ۱۹۲۰ تا اواخر دهه ۱۹۳۰ بسیار محبوب بود. هنرمندانی چون Estudiantina, Los Carranguerros de Raquira, Jaime Llano González, Jorge Villamil, و Morales Pino Trío با این سبک اجرا کرده‌اند.
"موسیقی یانرا" نوعی موسیقی چنگ، بر پایهٔ لوس لیانوس (سبکی از ونزوئلا) است که در کلمبیا طرفدارانی دارد. این سبک شامل موسیقی سنتی خوروپو (Joropo) نیز می‌شود. هنرمندان این ژانر آلفردو رونالدو اورتیز (متولد کوبا), آلما لیانرا، گروه سیمارون، لوییس آریل ری، کارلوس روخاس، سابور لیانرو، آرنولفو بریسنیو، و اورلاندو والدمارا هستند. این موسیقی در کشور ونزوئلا نیز بسیار محبوب است و موسیقی ملی آن کشور محسوب می‌شود.
سالسا در پورتوریکو و کوبا زاده شد ولی در کلمبیا رواج یافت. گروه‌های بومی سالسا مانند فروکو و سوس تسوس و دیسکوس فونتس آن را گسترش دادند. سپس هنرمندانی چون خوئه آرویو در پیروی از آنان، سبک کلمبیایی آن را اختراع کردند. دیگر خوانندگان کلمبیایی این سبک کریستیان دل رئال، گروه نیچه، الکیمیا، لا میسما خنته، لوس تیتانس، لوس نموس دل پاسفیکو، ارکستا گوایاکان، گروه گاله و لا سونورا کاروسلس هستند. این موسیقی دارای رقص مختص به خود است که در کلمبیا نوع به خصوصی از آن وجود دارد. در این رقص، فرد نیم‌تنهٔ بالایی را رها کرده و به حرکات سریع پا می‌پردازد.
در اواخر دههٔ ۱۹۵۰ میلادی، گروه‌های راک اند رول مکزیکی مانند انریکه گوزمان و سزار کستا در کلمبیا بسیار محبوب بودند. اندکی بعد، گروه‌های بومی مانند لوس اسپیکرز و فلیپرز به موفقیت‌هایی دست یافتند. در آغاز ۱۹۶۷ (ببینید: موسیقی در ۱۹۶۷)، گروه بومی جنسیس (با گروه هم‌نام انگلیسی‌اش متفاوت است) نوعی موسیقی ترکیبی از راک و کومبیا ساخت. مارکو، صدای راک اند رول، پیشگام اشاعه موسیقی راک در کلمبیا است. او که «الویس کلمبیایی» لقب گرفته، با ترکیب موسیقی بومی و راک آمریکایی و با استفاده از زبان و کلام قدرتمندش، این سبک نوین را در کشور رایج کرد.
راک در کلمبیا در طول دههٔ ۱۹۸۰ با محبوبیت گروه‌هایی مانند Soda Stereo (آرژانتین), Los Prisioneros (شیلی) و Hombres G (اسپانیا) همراه شد. طی دههٔ ۹۰ میلادی، باندهای هوی متال و پانک بسیاری در بوگوتا، مدلین و کالی پدیدار شدند. کلمبیا در این دوره بیشترین موسیقی راک زیرزمینی را داشت و در آمریکای لاتین به «کوه پانک» مشهور بود. Aterciopelados, Kraken و Masacre مهم‌ترین گروه‌های کلمبیایی راک بودند.
رخداد راک آل پارک سالانه در بوگوتا به عنوان بزرگترین فستیوال راک آمریکای جنوبی اشتهار یافت؛ جایی که حدود ۱۰۰ باند طی ۳ روز برای ۴۰۰٬۰۰۰ مخاطب می‌نوازند. در حال حاضر، دکتر کراپولا، گروهی راک قدرتمند و پرطرفدار است که به ترکیب ترانه‌ها و آهنگ‌های سنتی با موسیقی راک می‌پردازد. بزرگ‌ترین گروه کلمبیایی خارج از کشور موناس، برندهٔ جایزهٔ بیلبورد و میک جگر برای محبوب‌ترین گروه راک لاتین است.
این ژانر موسیقی با هنرمندانی چون Los de Adentro, San Alejo, Sebastian Yepes, Lucas Arnau یا Mauricio & Palodeagua رشد یافت. نوعی پاپ ادغام‌شده با موسیقی محلی کلمبیا با نام تروپی پاپ اخیراً در حال محبوب شدن است و توسط خوانندگانی چون فونسکا و مائیا ترویج می‌شود.
برخی خوانندگان بین‌المللی و شناخته شدهٔ پاپ در کلمبیا عبارتند از:
هیپ هاپ در اواخر دهه ۱۹۸۰ به کلمبیا آمد، زمانی که چند آهنگ هیپ هاپ آمریکایی از سوی "NWA" و "MC Hammer" پخش شدند، یک تب رقابتی در میان جوانان مناطق کم‌درآمد در شهرهای بزرگ مانند مدئین، کالی و بوگوتا ایجاد شد. در پایان این دهه گروه‌ها شروع به تشکیل، و در نهایت منجر به ساخت آلبوم و تولید موسیقی حرفه‌ای‌تر در اواسط دههٔ ۱۹۹۰ میلادی شدند. "La Etnnia" و "Gotas de Rap" دو گروه مجزا در هیپ هاپ بودند که به عنوان پیشگامان رپ کلمبیایی نیز به حساب می‌آیند. هر دو گروه دیدگاه‌های سیاسی و اجتماعی شدیدی داشته و به اعتراض علیه خشونت، فساد، نابرابری و سختی‌ها در مناطق حاشیه‌نشین کلمبیا می‌پرداختند. سپس "Asilo 38" از شهر کالی با آلبوم‌های خود، "La Hoguera" (2000) و "La Descarga" (2002) وارد عرصهٔ رپ شد، صدای تجاری‌تر و رویکرد حرفه‌ای در این کارها بیشتر بود ولی هنوز پیام‌های اجتماعی و سیاسی قوی حفظ شده بودند.
در حالی که موسیقی رگی از پورتوریکو محبوبیتش را افزایش می‌داد، هیپ هاپ در کلمبیا برای مدتی یک گام به عقب نشست، و هنرمندان هیپ-هاپ کلمبیا سبک‌های جدیدی را امتحان می‌کردند. هنرمندانی مانند ترس پزوس، جی بالوین، مالوما، ریکن یلزید خود ژانرهایی ایجاد کرده‌اند و از جمله لوکا ال پوتا، «بائیلا» و «لا کومونا» و «میکیلا» تغییرات عظیمی را سبب شدند. بعدها اولین خواننده کلمبیایی موسیقی رگی «ایکس فاکتور» در سال ۲۰۰۶ آثاری عرضه کرد. رگی همواره در جزایر کارائیب کلمبیا، سان آندرس و پراویدنس محبوب بوده‌است و رگی اسپانیایی از پاناما به تقویت جنبش هنرمندان رگی در کلمبیا کمک کرده‌است. هنرمندانی مانند وودو سول خا، ناوال و آلرتا کاماردا (نمایندگان کلمبیایی در جشنواره رگی جامائیکا) در حال حاضر در این سبک محبوب در کلمبیا فعال هستند.
همچنین در سال ۲۰۰۶ رنسانسی در هیپ هاپ کلمبیا در قالب گروه آفریقا-کلمبیایی ChocQuibTown به وجود آمد و ریتم‌های سنتی و ابزارهای بومی ناحیهٔ اقیانوس آرام (پاسیفیک) کلمبیا به عرصهٔ هیپ-هاپ وارد شدند.
بنجامین فرانکلین () یک مجموعه تلویزیونی کوتاه به کارگردانی گلن جردن محصول سال ۱۹۷۴ است.
این مجموعه تلویزیونی که در سال ۱۹۷۴ در ۸ قسمت از شبکه سی‌بی‌اس ایالات متحده آمریکا پخش شده دربارهٔ زندگی بنجامین فرانکلین ساخته شده‌است.
مجموعه بنجامین فرانکلین برنده جایزه امی ساعات پربیننده برای مجموعه تلویزیونی کوتاه در سال ۱۹۷۵ شده است.
سارا وایتینگ مدیر طراحی دفتر معماری WW و رئیس دانشکده معماری دانشگاه رایس است. او در موسساتی مانند مدرسه عالی طراحی دانشگاه هاروارد، دانشکده معماری دانشگاه پرینستون، موسسه فناوری ایلینوی، دانشگاه کنتاکی و دانشگاه فلوریدا تدریس کرده‌است.
او دارای لیسانس هنر از دانشگاه ییل، کارشناسی ارشد معماری از دانشگاه پرینستون و پی‌اچ‌دی از موسسه فناوری ماساچوست است. او پیش از این در دفاتر پیتر آیزنمن، مایکل گریوز و دفتر معماری کلانشهر مشغول به کار بوده، جایی که به عنوان طراح اصلی طرح جامع اورالیل و پروژه‌هایی دیگر کار کرده‌است.
سارا وایتینگ در هیئت تحریریه نشریه معماری اسمبلج بود و یکی از شخصیت‌های اصلی لاگ است.
وایتینگ در دوره‌های کارشناسی و تحصیلات تکمیلی شهرسازی مدرن و تئوری معاصر در پرینستون تدریس کرده و در بسیاری از کنفرانس‌ها در موسسات معتبری مانند مؤسسه برلاخه، دانشگاه کلمبیا و انجمن معماری، سی‌سی‌ای شرکت و سخنرانی کرده‌است.
وایتینگ موضوع اصلی معماری را انتخاب‌ها می‌داند، او در گفتگویی با پیتر آیزنمن می‌گوید:
خرارد فن هونهورست (; – ) نقاش اهل هلند بود.
وی که در عصر طلایی نقاشی هلند فعالیت میکرده نقاشی را در هلند و ایتالیا آموخته است، فن هونهورست به عنوان مربی نقاشی فرزند ملکه الیزابت استوارت وارد حکومت سلطنتی شد و از طریق وی با برادرش چارلز یکم انگلستان آشنا و به انگلستان دعوت شد و آثار متعددی در آنجل خلق کرد و پس از مدتی به هلند بازگشت.
بهرام عاطف (زادهٔ ) یک مربی فوتبال اهل ایران است.
در سال ۱۳۹۵ باشگاه ذوب‌آهن یک استادیوم به نام وی نامگذاری کرد.
نادر فریادشیران (زادهٔ ) بازیکن پیشین و مربی فعلی فوتبال اهل ایران است.
فریادشیران در اهواز به دنیا آمد و فوتبال را زیر نظر حسین رزاقی آغاز کرد.
او فوتبال خود را از تیم لوکومتیو که تیم جوانان راه‌آهن بود آغاز کرد و به تیم ملی جوانان هم دعوت شد. سپس راهی تیم اصلی راه‌آهن شد و در لیگ تخت جمشید بازی کرد. او دوران مربی‌گری خود را در کنار محمد مایلی‌کهن و از تیم ملی فوتسال ایران آغاز کرد و همکاری او با مایلی‌کهن برای سال‌ها ادامه پیدا کرده است. وی کارمند سازمان تربیت بدنی بود و به همین دلیل مدتی مدیرعاملی تیم استقلال را عهده‌دار شد.رادیو جوان
کومبیا یک ریتم و رقص فولکلور در کلمبیا است. این سبک موسیقی و رقص از سه فرهنگ سرخ‌پوستی و سیاه‌پوستی (آفریقایی) و در درجهٔ بعدی سفیدپوستی (اسپانیایی) به وجود آمده و پایه‌های بنیادین آن متعلق به فرهنگ پیشا-کلمبی سرخ‌پوستان است که در زمان فتح و استعمار آمریکای لاتین بازسازی و دگرگون شد. محقق، خیرمو آبادیا مورالس، در "خلاصه‌ای از فرهنگ عامهٔ کلمبیا", دوره ۳، شماره ۷ منتشر شده در سال ۱۹۶۲ می‌گوید: «منشأ زامبو این موسیقی با سازهای سرخ‌پوستان و سیاه‌پوستان قابل توضیح است. موسیقی این گروه‌های قومی شاد و تند بودند و از طبل آفریقایی نیز در آن‌ها استفاده شده. همچنین قوم‌نگاری آنان را می‌توان با شیوهٔ رقص‌ها تطبیق داد»La cumbia - Origen
این سبک از کومبیا در حال حاضر در ناحیه کارائیب کلمبیا و در نواحی اطراف دلتای رود ماگدالنا و شهرستان بولیوار، سانتا کروز د مامپوکس رواج گسترده‌ای دارد.
برترین جشنواره‌های کومبیا عبارتند از:
اسمبلج یک مجله در حوزه تئوری معماری بود که در سال‌های ۱۹۸۶ تا ۲۰۰۰ توسط انتشارات ام‌آی‌تی منتشر می‌شد. چهل و یک شماره در مجموع منتشر شد و متن کامل آن در جی‌استور قابل مشاهده است.
کی مایکل هیز و آلیشیا کندی سردبیران اصلی تمام ۴۱ شماره بودند.http://www.gsd.harvard.edu/#/people/k-michael-hays.html مشاوران اصلی سردبیر مری مک لئود، مارک راکتانسکی و الن شاپیرو و دیگر اعضای تحریریه کاترین اینگراهام، استن الن، سارا وایتینگ، مارک پزنیک و مونیکا پونسه د لئون بودند.
هیئت مشاوران و هیئت تحریریه شامل بسیاری از نظریه پردازان و نویسندگان معماری از جمله استنفورد اندرسون (جلد ۱–۱۴)، فرانسواز شوئه (شماره‌های ۱–۵)، ماریو گندلسوناس (تمام شماره‌ها)، جورج سیلوتی (تمام شماره‌ها)، ورنر اوچسلین (شماره‌های ۱–۱۶)، بئاتریس کلومینا (شماره‌های ۱۴–۴۱)، مارک راکتانسکی (شماره‌های ۱۴–۳۳)، مارک ویگلی (شماره‌های ۱۴–۴۱)، سنفورد کوینتر (شماره‌های ۱۶–۴۱)، رابرت مک انالتی (شماره های۱۷–۴۱)، جنیفر بلومر (شماره های۱۷–۴۱)، و لاورن کویود (شماره‌های ۳۳–۴۱) بود.
معماری روستایی گیلان مجموعه‌ای از ساختمان‌های بومی مسکونی و غیر مسکونی در خطّهٔ گیلان تا پیش از صنعتی شدن است. این ابنیه به علّت نوع ارتباطشان در این اقلیم مورد توجّه قرار دارند. یکی از ویژگی‌های انحصاری این معمار ساختار تماماً چوبی آن است.
سرزمین گیلان وسعتی حدود ۱۴۰۴۴ کیلومتر مربع دارد که معادل ۹٪ مساحت کل ایران است. بادهای باران‌آور که از شمال و شمال غرب می‌وزند، هر ساله نزولات جوی خود را تماماً در دامنه‌های شمالی رشته کوه البرز فرو می‌ریزند. بدین لحاظ این منطقه پرباران‌ترین منطقه ایران است. رطوبت زیاد و گرمای هوا در تابستان شرایط اقلیمی ویژه‌ای را پدیدآورده است که مشابه آن را شاید بتوان تنها در مناطقی از آمریکای مرکزی، بنگلادش، مالزی یا اندونزی یافت. به دلیل وجود دریای خزر و هم چنین رطوبت بسیار زیاد هوا، نوسان درجه حرارت در طی شبانه روز بسیار اندک است و از چند سانتیگراد تجاوز نمی‌کند. خصوصاً در مواقعی که آسمان ابری است. جهت آسایش انسان ویژگی‌هایی که این اقلیم مرطوب و پرباران ایجاب می‌کند این است که در فصول گرم کلیه فضاها از جریان باد و داخل ساختمان‌ها از کوران دو طرفه استفاده صورت گیرد. در طی این فصول وجود جریان هوا و ایجاد سایه بهترین شرایط را برای آسایش انسان فراهم می‌نماید. در فصول سرد باید جلوی باد سرد و هم چنین باد توأم با باران را سد نمود. مطلب دیگر اینکه در کلیه فصول، ساختمان را باید در مقابل بارش بارانهای سیل آسا و رطوبت‌های حاصل از آن محافظت نمود.
بناهای روستایی گیلان با توجه به شرایط اقلیمی و برای پاسخگویی به مطلوب‌ترین شرایط انسانی طرح‌ریزی شده‌اند. پلان مستطیل شکل بنا با کشیدگی شمالی-جنوبی با بدنهٔ گسترده و باز به سمت شرق امکان بهره‌گیری از جریان‌های باد مطلوب تابستانی شرقی و شمال شرقی را فراهم می‌آورد. چرا که مهم‌ترین اصل برای رسیدن به شرایط آسایش در این منطقه تهویه و کوران مطلوب است. بدنهٔ شفاف لایهٔ اول بنا که ردیفی از ستونها و ایوان سرتاسری است که در طبقات تکرار شده، به علاوه بلند بودن کرسی ساختمان‌ها، گردش هوا را در بنا به حداکثر رسانده‌است.
جناحین شرق، جنوب و شمال خانه برای بهره‌گیری از جریان‌های هوا و گردش آن‌ها درفضا کاملاً باز است، ولی جناح غربی برای جلوگیری از نفوذ بادهای غالب زمستانی با امتداد یافتن سقف شیب دار تا سطح زمین کاملاً بسته شده‌است. بدنه‌های بازمانند ایوان و تلار (ایوان طبقه دوم) در فصول تابستان محل زندگی خانواده است و فعالیت‌هایی مانند آشپزی، خورد و خوراک و خواب و نشیمن در آن انجام می‌گیرد. در زمستان این فعالیت‌ها به فضاهای بسته با کمترین بازشو (اتاقها) منتقل می‌شود. ضخامت دیوار و جنس آن‌ها که از خاک و چوب یا چینه است، به حفظ گرمای داخل فضاها کمک می‌کنند. هم سازی مصالح ساخت با شرایط اقلیمی و انتخاب صحیح مصالح بوم آورد در مناطق مختلف آب و هوایی مانند جلگه، کوهپایه، کوهستان، شرایط آسایش گرمایی و سرمایی را فراهم می‌آورد. استفاده از چوب و خاک در مناطق جلگه ای، سنگ و چوب و خاک در مناطق کوهپایه‌ای و سنگ در مناطق کوهستانی، علاوه بر آنکه هزینه‌های ساخت را کاهش می‌دهد شرایط مطلوب آسایش را ایجاد می‌کند. سقف‌های شیب دار گیاهی از جنس لی (گیاه مردابی) و کلوش (ساقهٔ برنج) در تابستان هوای زیر سقف شیب دار و خانه‌ها را تا چندین درجه خنک تر از محیط پیرامون می‌کند. این تغییرات محدود به جنس مصالح نمی‌شود و فرم بنا را نیز به شدت تحت تأثیر قرار می‌دهد. به گونه‌ای که برخی تغییرات در فرم معماری هر حوزهٔ جغرافیایی تفاوت‌های معناداری با دیگر حوزه‌ها دارد که این تغییرات مستقیماً با اقلیم مرتبط هستند.
به دلیل بارندگی بسیار زیاد و رطوبت بیش از حد، فرم بنا در منطقه عمدتاً جهت مقابله با این دو عامل شکل گرفته‌است. در این منطقه، شیب بام‌ها غالباً بسیار زیاد است و در بعضی موارد تا حدود ۱۰۰ الی ۱۵۰ درصد می‌رسد. جهت محافظت دیوار ساختمان که عمدتاً با مصالح بنایی مانند گل و خشت و در بعضی موارد آجر است، اغلب یک غلام گرد مانند ایوانی در سرتاسر محیط ساختمان قرار می‌گیرد و بام را تا جلوی غلام گرد ادامه می‌دهند. به این ترتیب بام مانند چتری گسترده روی کل ساختمان و ایوان است. هم چنین از سمتی که باد غالب می‌وزد و باران از آن ناحیه به بدنهٔ ساختمان برخورد می‌کند، بام را تا ارتفاع پایین‌تری ادامه می‌دهند. به این صورت با ایجاد غلام گرد و پوشش بالای آن هم دیوارها محافظت می‌شوند هم یک فضای مناسب که در سایه قرار دارد و هوا در اطراف آن می‌تواند جریان یابد، برای ساکنان یه وجود می‌آید. به دلیل رطوبت بسیار زیاد منطقه، ساختمان‌ها فاقد هرگونه زیرزمین هستند؛ اگر ساختمان زیرزمین داشته باشد، هوای مرطوب که سنگین تر از هوای خشک است به داخل زیرزمین نفوذ کرده و در آنجا راکد باقی می‌ماند. به این ترتیب فضای زیرزمین محیط مطلوبی جهت زیست نخواهد بود و در صورت انبارکردن هرگونه وسیله یا آذوقه در این محل، آن‌ها به سرعت پوسیده یا فاسد می‌شوند همچنین به علت اینکه عمق آبهای زیرزمینی در منطقه بسیارکم است، لذا دیوار این‌گونه زیرزمینها همیشه مرطوب خواهد بود و عایق بندی آن مشکل است. در نتیجه کف طبقهٔ همکف ساختمان حتی‌المقدور بالاتر از سطح زمین اجرا می‌شود تا از نم و رطوبت زمین فاصله داشته باشد و بتوان از جریان بادی بهره‌مند شد که در ارتفاع بالاتر از سرعت بیشتری برخورد ار است؛ این روش کرسی­ چینی نام دارد؛ به‌طور کلی هر چه از سمت کوهپایه به سمت دریا نزدیک تر شویم، رطوبت هوا بیشتر و عمق آبهای زیرزمینی کمتر می‌شود و به همین دلیل کف طبقه همکف بناهای مجاور دریا، تا حداکثر دو متر از کف طبیعی زمین فاصله دارد وهر چه به سمت کوهپایه نزدیک شویم، از ارتفاع آن کاسته می‌شود. همانگونه که عنوان شد، در مناطق مرطوب، از بهترین روش‌های اقلیمی جهت تنظیم شرایط محیطی، استفاده از جریان باد و تهویهٔ هوا است.
چند عملکردی بودن فضاها، جابه جایی عملکردها در فصول مختلف سال و عدم تفکیک فضاها بر اساس جنسیت استفاده‌کنندگان، به فضاهای معماری گیلانی تنوع و سیالیتی خاص بخشیده‌است. محورهای اصلی در خانه‌های روستایی گیلان که سلسله مراتب فضایی را معین می‌کنند از پایین به بالا، از بیرون به درون و از جلو به پشت بناست. محور جلو به پشت برای تفکیک فضاهای تمیز و کثیف به کار می‌رود. این تقسیم‌بندی هم در سایت و هم در بنا رعایت می‌شود.
حیاط هر خانه سلسله مراتبی دارد که بر اساس شغل صاحبخانه فرق می‌کند. سلسله مراتب در خانه‌های این منطقه تابع دو الکوی کلی خانه کشاورز و دامدار است. به‌طور کلی سلسه مراتب و تقسیم‌بندی حیاط بر اساس فعالیت‌ها صورت می‌گیرد. در قسمت جلو حیاط اصلی تلمبار، باغچه، کندوج، و در قسمت کناری که محوطه زن محسوب می‌شود، تنور قرار دارد در طرف دیگر محوطه‌ای برای ماکیان، و در پشت خانه یا در گوشه‌های حیاط فضاهای سرویس بهداشتی و انبار قرار دارد. جایگاه این فعالیت‌ها در زمستان و تابستان فرق می‌کند. به‌طوری‌که در زمستان تمام فعالیت‌ها یک گام به عقب می‌آیند؛ مثلاً تنور خانه به داخل خانه کشیده می‌شود یا جایگاه مرغ و خروس زیر ساختمان و در فضای خالی پی قرار می‌گیرد. اجزای کلی محوطه در الکوی خانه کشاورز، شامل مسیر، پرچین، پوشش گیاهی، تلمبار، مکان مرغ و خروس، تنور و قسمت‌های ناپاک است.
در معماری بومی روستاهای گیلان که در کرانه‌های دریا ی خزر و دامنه‌های شمالی کوه‌های واقع شده‌اند، در راستای ارتقای معماری پایدار و بومی دستورالعملهای زیر رعایت شده‌است:
خود استان گیلان دارای ۱۶ اقلیم متفاوت است که اینها باعث تنوع زیاد در ساختماهای مناطق مختلف این اقلیم شده‌است. علاوه بر اینها در برخی از نواحی استان وجود گسل نیز منجر به زمین لرزه‌های شدید شده و تمهیداتی برای مقابله با زلزله در ساخت دیوارها و پی‌ها نیز در نظر گرفته شده‌است. در ادامه به نکاتی در چند اقلیم اشاره شده‌است.
ویژگی معماری این خانه‌ها اسکلت کاملاً چوبی بنا، پی شیکیلی و سقف چهار کله «گالی پوش» آن است. سقف شیبدار سازه ارتفاع بلندی دارد که گاه تا ۱۰ متر می‌سرد و شیب تند آن مانع نفوذ باران به بدنه داخلی بنا می‌شود. پی شیکیلی نوعی پی با سازه چوبی است که در آن بلندی کرسی بین ۱ تا ۲ متر متغیر است. در ساختمان این نوع پی هیچ نوع اتصالی بین اجزای تشکیل دهنده وجود دارد و تنا نیروی فشاری ناشی از بار ساختمان و شکل هرم ناقص پی‌ها باعث ایستایی ساختمان می‌شود. هم چنین به هنگام زلزله امکان حرکت اندک اجزا ساختمان، باعث پایداری کل بنا شده و اتصالات صلب و خشک در سازه این نوع پی وجود ندارد. شایان ذکر است که علت تخریب بسیاری از بناهای امروزی اتصالات صلب در نقاط حساس تحمل بار است. کرسی بلند بودن این خانه‌ها به منظور جدا کردن فضای مسکونی از زمین مرطوب پاکیزه نگه داشتن آن و جلوگیری از ورود حیوانات خانگی است؛ و چوب‌های سخت و بادوام و از یک جنس، که در برابر پوسیدگی مقاوم اند برای ساختن پی و زیرسازی خانه‌های به کار می‌برند.
علاوه بر وجود ایوانهایی در چهار طرف ساختمان، بنا از سطح زمین نیز ارتفاع می‌یابد و بدین وسیله تهویه لایه زیرین ساختمان نیز تأمین می‌شود. هم چنین ایوان و تالار (ایوان طبقه دوم که بیشتر در معرض باد است و کوران بهتری دارد) نیز حرکت راحت هوا در طبقات مسکونی امکان‌پذیر می‌کند؛ بنابراین تهویه توسط جریان باد، نه تنها در جداره‌های محیطی ساختمان تأمین می‌شود، بلکه در لایه‌های سطوح مختلف آن نیز تهویه هوا با جریان باد صورت می‌گیرد.
به دلیل تداوم بارش در اوقات زیادی از سال، هدایت باران از سطح رویی بنا باید به سهولت انجام پذیرد؛ زیرا نفوذ رطوبت و باران به مصالح ساختمانی موجب وارد شدن آسیب جدی به بنا و تخریب سریع آن می‌شود؛ بنابراین سقف‌های چهار شیبه یا کله قندی پاسخی درست و کارآمد به دفع راحت نزولات جوی است زیرا کج باران‌ها از هر طرف که به سقف برخورد کنند به راحتی به سطوح پایین منتل می‌شوند.
ویژگی معماری این خانه‌های اسکلت چوبی بنا، تلفیق دیوارهای زگالی و چینه‌ای و سقف شیبدار کلوشی است. خانه‌ها در این منطقه اغلب بر روی سکویی از جنس خاک رس کوبیده با اندود کلوش (ساقه برنج) و گاه به ارتفاع ۶۰ تا ۱۰۰سانتی‌متر از سطح زمین سخته شده‌اند تا مانع نفوذ رطوبت به کف ساختمان شوند. سیستم دیوار زگالی بعد از ایجاد اسکلت چوبی شکل می‌گیرد. بعد از آن شاخه‌های درختان که زوائد آن قطع شده، (زگال) را به تیرهای اصلی به فاصلهٔ حدود ۱۰ تا ۱۵ سانتی‌متر به صورت مورب یا افقی اتصال می‌دهند. یک ردیف از این زگال‌ها را بر روی سطح خارجی و ردیف دیگر را بر روی سطح خارجی می‌بندند و فضای بین این دو را همچون دیوار چینه‌ای (دیوار ساخته شده از گل نپخته مخلوط با کاه خرد شده، شن) با کاهگل پر می‌کنند. استحکام دیوار زگالی مانع خسارت دیدن بنا هنگام زلزله می‌شود.
این بناها عموماً در جهت شرق، جنوب شرقی و جنوب ساخته می‌شوند؛ که این به جهت حداکثر استفاده از آفتاب و کوران است. بناهای ساخته شده در مناطق کوهپایه‌ای در مقایسه با مناطق جلگه‌ای دارای فضاهایی بسته هستند و حداکثر در دو طبقه ساخته می‌شوند. دیوارها در این مناطق زگالی و زگمه‌ای بوده و پوشش سقف عموماً لت است. چیدن الوار در دیوار زگمه‌ای به نحوی است که در چهار وجه دیوار کمی به داخل جمع شده و مساحت سقف اتاق کمتر از کف آن است. بدین ترتیب حرکت جزئی احتمالی در هنگام ورود نیروی افقی باعث دررفتن چوبها از روی هم نبوده و پایداری ساختمان را تضمین می‌کند.
در این منطقه با توجه به اقلیم سرد، خانه‌ها دارای فضاهای بسته‌ای هستند و با توجه به وضعیت زمین شکل گرفته‌اند. دیوار خانه‌ها در این منطقه عموماً تخته ای، زگالی، سنگ چین و زگمه‌ای هستند. از لت به عنوان پوشش سقف خانه‌ها استفاده می‌گردد.
ویژگی معماری این خانه‌ها اسکلت کاملاً چوبی بنا، استفاده از سنگ در پی و سقف شیبدار کلوشی با لته سر است. برای ساخت پی‌های سنگی ابتدا گودال‌هایی کم عمق (۳۰ تا ۵۰ سانتی‌متر) حفر می‌کنند و داخل این گودالها را با چندید لابه گل و سنگ پر می‌کنند. این کار را تا ارتفاع حداکثر ۶/۱ متر از سطح زمین ادامه می‌دهند. تا این ارتفاع معمولاً ۲ یا ۳ بار ساختمان را با الوارهای چوبی کلاف می‌کنند. به این صورت که بین لایه‌های سنگ و گل الوار می‌چینند و در کناره‌های آن‌ها را به هم میخ می‌کنند.
ویژگی معماری این خانه‌ها تلفیق سازهٔ چوبی و سازهٔ گلی، دیوارهای چینه ای، لایهٔ شفاف و سقف شیبدار کلوشی است. بنا دو پوسته دارد. پوستهٔ شفاف بیرونی و پوستهٔ درونی که علاوه بر حل مسائل اقلیمی و ایجاد کوران، سبب ایجاد تنوع و زیبایی در بنا شده‌است. در غالب بناها، شکل‌گیری ساختمان روی سکویی از خاک رس کوبیده با اندود کلوش و گل است که از نفوذ رطوبت به کف اتاق‌ها جلوگیری می‌کند.
لیگ دسته دوم فوتبال ایران ۹۸-۱۳۹۷ هجدهمین دوره لیگ دسته دوم فوتبال ایران می‌باشد .
ایلاک — یکی از بزرگ‌ترین روستاهای دهات قلعه دشت ناحیه فیض‌آباد از ناحیه‌های تابع جمهوری، تاجیکستان می‌باشد. جمعیت آن براساس آمار سال ۲۰۱۷ در حدود ۴٬۲۱۱ نفر و ۵۲۴ خانوار می‌باشد.
روستا یک مؤسسة تحصیلات میانة عمومی و یک مؤسسة تحصیلات میانه، نقطه‌های خذمت‌رسانی میشی، خانة سلامتی، 41 خواجگی دهقانی، 7 مغازه، 2 داروخانه، سرتراشخانه، کارگاه دوزندگی، بستانسرا، خواجگی کالیکتیوی «ایلاک»، آسیای آبی، 2 آسیای برقی، سیخ کارکرد چوب و تخته، نقطة فروش محصولات سوزشواری، گوشة دهقان، اوتاسیرویس، اوستاخانة آهنگری، 2 تالار ورزشی، کارخانة کارکرد محصولات شیر جدمّ «سهرابجان»، کارخانة استحصال آبهای نوشاکی مینیرلی و رنگه، مسجد جامی مرکزی، مسجد پنج‌وقته دارد. مردم دیهه به باغداری، غلّه‌کاری، چارواداری، کرتاشکپروری مشغولند. زمینها از چشمه‌ها آبیاری می‌شوند. مقبرة شیخ عبدالرّحیم دولت و مسجد جامی مرکزی ناحیة فیض‌آباد در همین دیهه جایگیر است.
شهر ایلاک در مسافة یک روزه راه در شرق وشگیرد واقع بود و استخری آن را آخرین شهر وشگیرد در مرز راشت گفته است. حالا یکی از دیهه‌های ناحیة فیض‌آباد و هم رودی، که از حدود این ناحیه گذشته به دریای کافرنهانمی‌ریزد، ایلاک نام دارند. و. و. برتالد ویرانه‌های استحکام قلعة دشت را مکان شهر عصر میانگی ایلاک می‌شمارد. در خریطة عصر 19-ا این موضع در شمال و شرق فیض‌آباد، میان این ناحیه و آب گرم محلی با نام ایلاکدره قید شده است، که احتمال محل اصلی ایلاک عصر میانگی در آن واقع باشد.
پرسپکتا: ژورنال معماری دانشگاه ییل یک ژورنال دانشگاهی با داوری همتا است که از سال ۱۹۵۲ توسط مدرسه معماری ییل منتشر و توسط انتشارات ام‌آی‌تی توزیع می‌شود. سردبیر هر شماره به شکل رقابتی از میان دانشجویان دوره‌های تحصیلات تکمیلی دانشگاه انتخاب می‌شود. پرسپکتا قدیمی‌ترین ژورنال معماری در نوع خودش در ایالات متحدهhttp://www.architecture.yale.edu/drupal/publications/perspecta و به عنوان یکی از ژورنال‌های ردهٔ A* در فهرست ژورنال‌های ERA رتبه‌بندی شده‌است. نویسندگان ژورنال شامل برخی از مهمترین چهره‌های معماری معاصر در سراسر جهان هستند.
کلر دومار (به فرانسوی: Claire Démar) (تولد ۱۷۹۹- مرگ ۱۸۳۳) فمینیست، روزنامه‌نگار و نویسنده، از اعضای جنبش سن‌سیمونی بود.
زندگی‌نامهٔ او نامشخص است. برخی منابع نام او را امیلی دومار (Émilie d’Eymard)ذکر کرده‌اند. او اولین نامه‌هایش را با نام امیلی دومار امضا می‌نمود، اما نخستین آثار منتشر شده از او با امضای امیلی دومار است. تاریخ تولد او در ۱۷۹۹به درستی مشخص نیست. او در ۱۸۳۳درگذشت. پدرش ممکن است پیانیست و آهنگ ساز آلمانی الاصل سباستین دمار و مادرش الیزابت رئیسام نیز اصالتاً آلمانی بوده‌اند.
دومار یکی از برجسته‌ترین مبارزان زن جنبش سن‌سیمونی بود. او از جنبش سن‌سیمونی برای پیش‌رفتن و بیان یافته‌ها و ادعاهایی که توسط اکثریت معاصران او رد شد، اما توسط فمینیست‌ها در طول سال‌های پس از آن پذیرفته شد، استفاده کرد.
در ۱۸۳۳درست مدت کوتاهی پیش از مرگ، کلر دومار به نگارش دو متن دست برد که به سبب مضمون گفتاری که می‌خواست به «شدت انقلابی» باشد، شگفت‌انگیزاند. "«ندای یک زن به مردم دربارهٔ از بند رستگی زنان»"(به فرانسوی: Appel d’une femme au peuple sur l’affranchissement de la femme) نخستین متنی بود که در آن نویسنده ایدهٔ عشق آزاد برای همگان ـ مرد و زن ـ را پروراند و خواستار اعمال نمودن زنان در اعلامیهٔ حقوق انسانی و شهروندی گشت. در دومین متن «ایمان من به آینده» که در ۱۸۴۳ یک‌سال پس از خودکشی کلر دومار در مجلهٔ مستقل زنان تریبون زنان رؤیت شد نویسنده یک برنامهٔ انتقادی اجتماعی رادیکال فمینیستی و مفهوم ذهنیت زنانهٔ نوظهور را در چهارچوب مدرنیته مطرح می‌کند. در این اثر او به انتقاد ریشه‌ای از خانواده پرداخت و ازدواج را به عنوان فحشای قانونی معرفی کرد.
کلر دومار به معنای دقیق واژه انقلابی و به جمهوری‌خواهان نزدیک بود و نمی‌توانست رهایی را در نظر گیرد که میان آزادی عمومی و آزادی خصوصی تقسیم شده‌باشد. از دید او چنین رهایی به همگان ـ از خرد و کلان تا پرولتر و زن ـ مربوط می‌شود و اصل برچیدگی امتیازها هیچ استثنایی را برنمی‌تابد. دومار ایده‌های انتقادی آن زمان علیه مالکیت، ارث، ارث‌بری و پدرسالاری را برگرفت و اقدامات سرکوب‌گرانهٔ لوئی- فیلیپ علیه پرولترها را افشا کرد.
در ۱۸۳۳پس از آن که به خود جرأت افشای «قانون‌های ریاکارانه» و «منشورها و قانون‌های مدنی دروغینی» را داد ـ که انسان‌ها را برابر اعلام می‌کنند اما مردان را می‌فریبند و زنان را در بندگی نگاه می‌دارند ـ خودکشی نمود. زندگی پرفراز و نشیب او سال‌ها بعد (۱۸۸۶) الگوی کتابی به نام "«افسانهٔ زن رهیده»" نوشتهٔ فیرمن مه‌یار (Firman Millard) قرار گرفت که با ریشخند و مسخره‌کردن «زن‌آزاد» دیرزمانی کتاب مرجع به‌شمار می‌رفت.
جمیله بوحیرد (؛ زادهٔ ) از زنان مبارز الجزایری بود که در انقلاب الجزایر علیه استعمار فرانسه در نیمه قرن بیستم مستقیماً شرکت داشت. پدر او یک الجزایری روشنفکر و مادرش تونسی بود. مادر جمیله تأثیر بسیار زیادی روی او داشت و اولین کسی بود که عشق به وطن را در دل او کاشت و به او آموخت که یک الجزایری و نه یک فرانسوی است. وی در سال ۱۹۵۴ و در آستانه ۲۰ سالگی به جبهه آزادیبخش ملی الجزایر پیوست و جزو اولین نفراتی بود که داوطلب کاشتن مین در جاده‌هایی که فرانسویان استعمارگر تردد می‌کردند و به دلیل فعالیت‌هایش در این زمینه تحت تعقیب بود. او در سال ۱۹۵۷ دستگیر و تحت شدیدترین شکنجه‌ها قرار گرفت ولی مقاومت کرد و خطاب به فرانسویانی که او را شکنجه می‌کردند گفت: می‌دانم که شما مرا به اعدام محکوم خواهید کرد ولی فراموش نکنید که با اعدام من سنت‌های دمکراتیک در کشور خودتان را اعدام می‌کنید ولی شما نمی‌توانید مانع دست یافتن الجزایر به آزادی و استقلال شوید. او پس از گذراندن ۳ سال در زندان‌های الجزایر به فرانسه منتقل شد و در آنجا نیز ۳ سال در زندان بود تا این که سرانجام با بقیه همرزمانش آزاد گردید.djamila bouhired
در حالی که دانش آموزان الجزایری در صف صبحگاهی می‌گفتند «فرانسه مادر ماست»، جمیله فریاد می‌زد «الجزایر مادر ماست». به همین دلیل ناظر مدرسه او را از صف خارج و بشدت مجازاتش می‌کرد ولی او عقب‌نشینی نمی‌کرد و در همین لحظات در او میل به مبارزه متولد می‌شد. بعد از این بود که او برای مبارزه با استعمار فرانسه به جبهه آزادیبخش ملی الجزایر پیوست و بخاطر قهرمانی‌هایش در صدر لیست کسانی بود که تحت تعقیب بودند؛ و سرانجام نیز در سال ۱۹۵۷ در جریان تعقیب مورد اصابت گلوله قرار گرفته و دستگیر شد.
شکنجه گران فرانسوی شکنجه او را در داخل بیمارستان شروع کرده و سه روز او را برای لو دادن دوستانش شوک برقی دادند ولی او همه این شکنجه‌ها را تحمل می‌کرد به‌طوری که هر بار از هوش رفته و با به هوش آمدنش می‌گفت «الجزایر مادر ماست». سرانجام شکنجه گران از گرفتن اعتراف از او شکست خورده و در سال ۱۹۵۷ در یک دادگاه فرمایشی او را به اعدام محکوم و روز ۷ مارس ۱۹۵۸ را برای اجرای حکم اعدام مشخص کردند ولی بعد از این که کمیته حقوق بشر سازمان ملل میلیون‌ها تلگرام محکومیت از سراسر جهان دریافت کرد، حکم اعدام او به حبس ابد تبدیل شد.
جمیله بوحیرد سرانجام در سال ۱۹۶۲ و بعد از آزادی الجزایر از زندان خارج شد. او بعد از آزادی از زندان با جاک فیرجس فرانسوی که وکالت او و سایر رزمندگان جبهه آزادیبخش ملی الجزایر را بعهده داشت ازدواج کرد.
بعد از استقلال الجزایر جمیله بوحیرد ریاست اتحادیه زنان الجزایری را بعهده گرفت ولی مجبور بود بخاطر مخالفت‌های احمد بن بلا که در آن زمان رئیس‌جمهور الجزایر بود برای هر تصمیم‌گیری و اجرای آن بجنگد. سرانجام به دلیل این که دیگر قادر به تحمل آن وضعیت نبود، استعفا داده و وارد صحنه سیاست و بعد هم از انظار خارج شد و به ندرت در ملأ عام ظاهر می‌شد. او ثابت کرد که جهان هنوز او را سمبلی برای آزادی وطن می‌داند.
سرانجام جمیله بوحیرد از طریق رسانه‌های الجزایری از مردم درخواست کمک برای معالجه بیماری‌های مختلفی که دچار شده بود گردید و این باعث شگفتی بسیاری در مردم الجزایر شد. او سرانجام در مقابل قساوت زمانه و ظلمی که از طرف اطرافیانش به او می‌شد مجبور به دادن پیامی خطاب به مردم و رئیس‌جمهور الجزایر گردید و در آن خواستار هزینه معالجه شد تا بتواند بقیه عمرش را در عزت بگذراند ولی این بزرگترین زن رزمنده عرب پاسخی جز تیرهای زهرآگین از طرف رسانه‌های جمعی الجزایر دریافت نکرد.
چارچینگ بول یا گاو پولساز که ملقب به «گاو وال‌استریتی» و «گاو باولینگ گرین» هم هست، در منطقه اقتصادی منهتن/نیویورک که «باولینگ گرین» نام دارد مستقر است. این مجسمه، ساخته «آرتورو دی مودیکا» مجسمه‌ساز ایتالیایی است که همتای آن را پیشتر ساخته و در ویتوریای سیسیل ایتالیا نصب کرده بود.
این مجمسه برنزی ۳۲۰۰ کیلوگرمی که ۳ متر و ۴۰ سانت ارتفاع و ۴ متر و ۹۰ سانت طول دارد.
در سال ۱۹۸۹ نصب شد. این اثر نمادی از نیرو و قدرت مردم آمریکا در واکنش به بحران مالی سال ۱۹۸۷ بود. به ادعای امریکایی‌ها، سمبل خوش‌بینی اقتصادی و شکوفایی است. سر آن که به طرف پایین قرار دارد به معنی آمادگی او جهت پول‌سازی برای دیگران است.
بک‌لش یک رویداد غیر رایگان در کشتی حرفه‌ای است که توسط کمپانی دبلیودبلیوئی تهیه می‌شود و این دوره‌اش هم در ۲۶ آوریل ۲۰۰۹ و در مجموعه ورزشی دانکین دونات سنتر شهر پراویدنس ایالت رود آیلند برگزار شد. این رویداد یازدهمین رویداد با نام بک‌لش است و شرکت‌کنندگانش از برند را، اسمک‌داون و ای سی دبلیو می‌باشند.
این رویداد شامل هفت مسابقه می‌باشد. در مهمترین مسابقه اج (کشتی‌گیر) توانست در یک مسابقه آخرین فرد باقی‌مانده جان سینا را شکست دهد و قهرمانی سنگین‌وزن جهان (دبلیو دبلیو ای) را از آن خود کند. رندی اورتن در یک مسابقه شش نفره گروهی توانست قهرمان کمربند دبلیودبلیوئی قهرمانی جهان شود. همچنین جف هاردی توانست مت هاردی را در یک مسابقه پیروزی فقط با تسلیم کردن شکست دهد.
این رویداد ۱۸۲٬۰۰۰ فروش رفت.
شیر خان () فیلمی پاکستانی به کارگردانی یونس مالیک است که در سال ۱۹۸۱ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به سلطان رائه مصطفی قریشی اقبال حسن در نقش شیر خان اشاره کرد. منتشر شده در سال ۱۹۸۱ یکی از تولیدات فوق‌العاده سال است. این پروژه چند ستاره سلطان رائه انجمان مصطفی قریشی و بهار بود. به استثنای ستارگان فوق‌العاده یکی از برجسته‌ترین فیلم‌ها، نمره آن توسط وجاهات آتری توسط نورجان ارائه شده‌است. ۱۹۸۱ هنوز تحت جادوی ماولا جات مشهور بود (چندین بار توسط هیئت مدیره سانسور ممنوع شد و نظم و انضباط دادگاه برابر تعداد دفعاتی بود). این فیلم نه تنها برای ریخته‌گری سلطان رائه مصطفی قریشی نه تنها به دلیل اقدامات خشونت‌آمیز و انتقام جنجالی نهفته بود. خانم پوستر از مولو جت برش داده و چسبناک تر شده بود، چرا که کارگردان یونوس مالیک و فیلمنامه‌نویس ناصر عدیبه در هر دو فیلم حضور داشتند. ۱۹۸۱ در فیلم‌های پنجابی به تنهایی برای سالا صحابه چان ورهام مولو جات تی نووری نات جت در لندن و بسیاری دیگر رفت. یونوس مالیک خودش فیلم‌های عمده فروشی و عمده فروشی را تولید کرد، هنوز هم تحت موفقیت ماولا جت است.
جان راشبی (به انگلیسی: John Rushby)؛ یک دانشمند علوم کامپیوتر است.chacs.nrl.navy-درباره جان راشبی، بازدید ۱۳۹۶
جان راشبی در لندن متولد و بزرگ شد. او در مدرسه گرامر دارتفورد تحصیل کرده‌است. سپس برای تحصیل به دانشگاه نیوکاسل رفت و لیسانس خود را در رشته کامپیوتر از این دانشگاه در سال ۱۹۷۱ دریافت کرد. او دکترایش را در این رشته در سال ۱۹۷۷ دریافت کرد.
جان راشبی بین سال‌های ۱۹۷۴ و ۱۹۷۵ در دپارتمان علوم کامپیوتر دانشگاه منچستر به تدریس درس کامپیوتر اشتغال داشت. او بین سال‌های ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۲ به عنوان محقق در دانشگاه نیوکاسل کار کرد
او در سال ۱۹۸۳ به اس‌آرآی اینترنشنال در کالیفرنیا پیوست. او در حال حاضر مدیر برنامه روش‌های صوری و سیستم‌های وابسته است او یک سیستم اثبات پیش‌نمونه با یک اثبات قضیه خودکار را توسعه داده‌است.
جان راشبی در سال ۲۰۱۱ جایزه هارلون میلز را از انجمن کامپیوتر IEEE دریافت کرد.
مردمان وخی یا خیک، یک گروه نژادی ایرانی‌تبار ساکن واخان در شمال‌شرقی افغانستان، بدخشان در جنوب تاجیکستان، سین کیانگ در باختر چین و گژال در شمال پاکستان هستند و به زبان وخی سخن می‌گویند. جمعیت آنها بین هفتاد هزار تا یکصد هزار نفر تخمین زده می‌شود. در چین، مردمان وخی به همراه مردمان سریکالی به عنوان تاجیک‌های چین شناخته می‌شوند و در مناطقی از افغانستان و تاجیکستان، پامیری خوانده می‌گردند. همه مردمان وخی باورمند به نزاریه، یکی از شاخه‌های شیعیان اسماعیلی هستند. وخی‌ها غالباً کوچ‌نشین بوده و از حیوانات اهلی برای حمل و نقل استفاده می‌کنند.
اسنپ اینک. () شرکت فناوری و رسانه اجتماعی آمریکایی، بنیان گذاشته شده در ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۱ به وسیلهٔ ایوان اشپیگل و بابی مرفی مستقر در ونیز، لس‌آنجلس است. این شرکت چهار محصول دارد: اسنپ‌چت، سپکتکلز، بیتموجی و زنلی. نام این شرکت در ابتدا اسنپ‌چت اینک. بود ولی در ۲۴ سپتامبر ۲۰۱۶ به اسنپ اینک. تغییر برند داده شد تا محصول سپکتکلز را تحت یک شرکت واحد بگنجاند.
سال دوم دانشکده من محصول ۱۳۹۶ تازه‌ترین فیلم رسول صدرعاملی در مقام کارگردان بعد از ۹ سال و پس از ساخت فیلم در انتظار معجزه میباشد. این فیلم بر اساس فیلمنامه ای از پرویز شهبازی است و از ۹۰۰ نفر تست گرفته شد که در نهایت ۲۲ نفر بازیگر و ۲ چهره جدید به سینما معرفی شدند.https://www.salamcinama.ir/movie/lvXq/سال-دوم-دانشکده-من پدرام شریفی جزوه بازیگران سال دوم دانشکده من
این فیلم برای نخستین بار در سی و هفتمین دوره جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمد.
مهتاب (سها نیاستی) و آوا (فرشته ارسطویی) دانشجویان سال دوم دانشکده معماری هستند که به اتفاق تعدادی دیگر از همکلاسی‌هایشان برای یک سفر چند روزه دانشجویی از تهران به اصفهان می‌روند. در اصفهان آوا خونریزی مغزی می‌کند و به بیمارستان منتقل می‌شود. در آنجا مهتاب به علی (دوست پسر آوا) زنگ می‌زند که به اصفهان بیاید و ...
دشت گُژال یا وادی گوجال یا کُهچال، دره‌ای در منتهی‌الیه شمالی پاکستان است که مرز پاکستان و چین در گذرگاه خنجراب و مرز پاکستان و افغانستان در درهٔ شیپورسان را شامل می‌شود. گوجال، بزرگترین تعلقو در منطقهٔ گلگت-بلتستان پاکستان است. شاهراه قراقرم که از میان دشت گوجال می‌گذرد پاکستان را به چین اتصال می‌دهد. یخچال طبیعی بتورا نیز در دشت گوجال واقع است.
کوهیار کلاری (زاده ۱۳۶۰ در تهران) تصویربردار و مدیر فیلم‌برداری ایرانی است. وی فرزند محمود کلاری فیلمبردار سرشناس سینما می‌باشد.
نورپرداز
دستیار فیلمبردار
گروه فنی فیلمبرداری
تصویربردار پشت صحنه
کارگردان صحنه
العربی بن مهیدی () (زاده: ۱۹۲۳ – درگذشته: ۶ مارس ۱۹۵۷) مبارز الجزائری و یکی از فرماندهان انقلاب الجزایر بود که در شهر عین ملیله واقع در شرق الجزایر به دنیا آمده‌بود.
بن مهیدی در سال ۱۹۲۳ در روستای عین ملیله در استان در ام‌البوقی به دنیا آمد، او پسر دوم خانواده بود. او در مدرسه ابتدایی فرانسوی در زادگاهش متولد شد و پس از یک سال به باتنا رفت. وی سپس نزد خانواده اش به شهر بیسکرا نقل مکان کرد. بن مهیدی در بخش پیش دانشگاهی در مدرسه قسطنطنیه تحصیل کرد. در سال ۱۹۳۹ او به گردان امید ببسکره پیوست و بعد از چند ماه فرمانده گروه جوانان گردید.
بن مهیدی فردی متدین و متعهد به وظایف دینی و ملی بود ولی این امر او را از علاقه‌مندی به هنر و خوانندگان الجزائری منع نمی‌کرد. او همچنین علاقه زیادی به موسیقی به ویژه موسیقی اندلسی داشت، و به فیلم‌های انقلابی به‌خصوص شخصیت زاپاتا و فیلم‌های مربوط به جنگ علاقه‌مند بود. در کنار این علائق وی همواره نسبت به وظائف دینی فردی متدین بود و همواره به سرنوشت کشور خودش یعنی الجزایر فکر می‌کرد.