moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
جّد سامانیان را هم «سامان‌خداه» می‌گفتند، چون در ناحیهٔ سامان از نواحی بلخ فرمانروا بوده‌است. مهم‌ترین اثر تاریخی دورهٔ ساسانی است که در آن نام پادشاهان دودمان‌های ایرانی و رویدادهای دوران‌های گوناگون را آمیخته با افسانه، ضبط کرده‌بودند. اصل خدای‌نامه به زبان پارسی میانه در دست نیست. در دوران اسلامی خدای‌نامه با عنوان‌هایی مانند سیرالملوک یا سیر ملوک الفرس و جز آن به عربی ترجمه شده‌است. ترجمه‌های خدای‌نامه به عربی و البته اصل پارسیگ آن به همراه دیگر کتب تاریخی مورد استفادهٔ نویسندگان و سرایندگان شاهنامه‌ها مانند شاهنامه فردوسی به پارسی در سده چهارم قرار گرفته‌است. در روزگار کهن، شاهنامه نام عمومی همهٔ کتاب‌هایی است که در موضوع داستان‌های باستانی نوشته یا سروده می‌شدند.
تدوین‌کنندگان خدای‌نامه از منابع سریانی هم (مثلاً درباره اسکندر) استفاده کرده‌اند. مضمون این کتاب کُهَن تاریخ حماسی ایران، آفرینش جهان و نخستین شهریار تا یزدگرد سوم ساسانی است و در تهیه و تنظیم آن دبیران شاهی، موبدان و خاندان‌های بزرگ ساسانی نقش داشته‌اند.
خدای‌نامک تقریر حماسه‌های ایرانی از زمان گیومرث تا خسرو پرویز، که در میانه پادشاهی یزدگرد سوم آخرین پادشاه ساسانی (۶۳۴ تا ۶۴۲)، به وسیلهٔ دهقان دانشور تألیف شد. تکامل نهایی آن را در شاهنامهٔ فردوسی می‌توان یافت (نیمهٔ اول سدهٔ یازدهم میلادی)؛ اثری به زبان پارسی میانه است. فردوسی از شاهنامهٔ ابومنصوری استفاده کرد و شاهنامهٔ ابومنصوری که به نثر بود را به نظم برگرداند و در شاهنامهٔ ابومنصوری که خود را از نژاد اصیل دهقانان می‌دانست منابع خدای نامک و دیگر کتب حماسی و تاریخی ایران استفاده شده‌است.
ابن مقفع در سدهٔ ۸ میلادی این خدای‌نامک را به عربی ترجمه کرد و به صورت گسترده‌ای مورد استفادهٔ تاریخ‌نگاران مسلمان قرار گرفت؛ که هر دو برگردان پارسیگ و عربی آن از دست رفته‌است.
خدای‌نامه (در فارسی میانه خودای‌نامگ، xwadāy-Nāmag‏) ترکیبی از کلمه «خودای» به معنی سرور و «نامگ» به معنی کتاب است. معادل عربی کلمه خدا در زبان عربی، کلمه «مولی» است. مورخین و نویسندگان دوره اسلامی خودای‌نامگ را به «سیرالملوک» ترجمه کردند و در قرن‌های سوم و چهارم هجری که فارسی دری به عنوان زبان نوشتار رواج یافت، ایرانی های مسلمان لفظ «خدا» را غالباًَ به جای «الله» به کار می‌بردند و شاهنامه را به جای خودای‌نامگ یا سیرالملوک وضع کردند. در همان دوران به واژه هایی بر می خوریم که معنی کهن «خدای» را همچنان حفظ کردند، از جمله آنها لقب‌های برخی از پادشاه ها چون «سامان‌خدات»، «بخاراخدات» و «کاول‌خدای» بود. در شاهنامه فردوسی، خدا به معنی «شاه» و «سرور» فراوان به کار رفته است. در زبان فارسی نو مفهوم کهن «خدا» در ترکیب‌هایی چون «دهخدا»، «کدخدا» و «ناخدا» (در اصل ناوخدا) باقی مانده است.
در دربار شاهان ساسانی دفاتر رسمی وقایع وجود داشته و آگاثیاس مورخ بیزانسی سده ششم میلادی که هم‌زمان با خسرو انوشیروان بوده، از آن‌ها استفاده کرده‌است. همچنین در دربار ساسانی کسانی بوده‌اند که روایت‌های تاریخی را افسانه‌وار از برداشتند. در کاخ شاهان ساسانی، بایگانی‌هایی ساخته شده بود که در آن‌ها، اسناد رسمی و چگونگی رویدادهای بزرگ کشور در این بایگانی‌ها نگهداری می‌شد. خداینامه‌ها گونه‌ای از رویدادنامه‌های رسمی روزگار ساسانیان بوده‌اند."هفته‌نامه امرداد"، شنبه ۲۵ آذر ۱۳۹۱، سال سیزدهم، شماره ۲۸۸، ص ۶.فردوسی آورده‌است که در راه شکار داستان‌های جمشید و فریدون را برای بهرام گور نقل می‌کردند. ظاهراً حتی در زمان بهرام گور نیز "نامهٔ باستان" وجود داشته‌است که داستان‌های آن را در مجالس بزم می‌خواندند.
تدوین خدای نامه را باید به زمان انوشیروان منسوب داشت که دوران تألیف و ترجمه و نهضت ادبی بوده‌است. در این زمان بر اساس دفاتر رسمی و نیز با استفاده از سنت‌های شفاهی و رسالات جداگانه‌ای که در مطالب گوناگون مرتبط با تاریخ از قبیل نسب نامه‌ها و فهرست جنگ‌ها یا شهرها و وقایع مربوط با آن‌ها وجود داشته، خدای نامه تدوین شد. در زمان پادشاهان بعدی ساسانی طبعاً مطالبی بر آن افزوده گشت و پس از برافتادن ساسانیان نیز سرنوشت یزدگرد سوم را تا کشته شدنش بدان افزودند. تدوین کنندگان خدای نامه دبیران شاهی و موبدان بوده‌اند و احتمالاً خاندان‌های بزرگ ساسانی نیز در تنظیم داستان‌های پهلوانی، نقش داشته‌اند.
خدای نامه نه تنها رویدادهای زمان پادشاهان را دربرداشته بلکه در آن خطبه‌ها و کلمات قصار و وصایای آنان نیز ذکر شده بود، مثلاً عامری جملاتی را که منقول از عهد شاپور یکم به پسرش هرمز یکم است به روایت خدای نامه آورده‌است. در سرگذشت هر یک از شاهان قصه‌هایی نیز گنجانده می‌شد، مانند داستان‌های، بهرام گور. تدوین کنندگان خدای نامه همچنین از منابع بیگانه مانند منبعی سریانی در مورد اسکندر استفاده کرده‌اند.
اصل خدای نامه به زبان پهلوی در دست نیست اما با مطالعهٔ منابع عربی به فارسی مربوط به تاریخ ایران و شاهنامه فردوسی می‌توان عناصر تشکیل دهندهٔ آن را تعیین کرد.
در دوران اسلامی خدای نامه با عنوان‌هایی مانند سیرالملوک یا سیر ملوک الفرس و غیره به عربی ترجمه شده‌است. از روایت‌های حمزه اصفهانی و ابن ندیم و پیشگفتار قدیم شاهنامه و غیره به وجود ۹ ترجمه و اقتباس از خدای نامه به عربی پی می‌بریم. از کهن‌ترین مترجمان معروف این کتاب، ابن مقفع است. ترجمه‌های خدای نامه مأخذ عمدهٔ تاریخ نویسان دورهٔ اسلامی، مانند طبری و مسعودی و ابن قتیبه و بلاذری و حمزه اصفهانی و ثعالبی و دیگران قرار گرفت.تفضلی، احمد، ص ۲۶۹ تا ۲۷۴
در سال ۲۰۱۸ یاکو هامین آنتیلا، ایران‌شناس فنلاندی کتابی با نام «خدای‌نامگ: کتاب شاهان در پارسی میانه» منتشر ساخت و در این کتاب مدعی شده‌است که بر خلاف باور موجود، خدای‌نامگ کتابی عظیم همسنگ شاهنامه فردوسی نبوده‌است. او در کتابش آورده این اثر مجموعه کوچک و فهرست‌واری از رویدادهای تاریخی بوده‌است.
که به این دیدگاه نقدهایی وارد شده است
اشلی نیکول سیمپسون (زاده : ۳ اکتبر ۱۹۸۴ ، ویکو، تگزاس Ashlee Simpson-Wentz) بازیگر و خواننده، آمریکایی است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به دختران داغ و ماجراهای دکه سمساری اشاره کرد.
در سریال آسمان هفتم (7th Heaven) از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۵ به ایفای نقش پرداختAshlee Simpson lists Beverly Hills area home at $4 million او در سال ۲۰۰۴ به عنوان بهترین هنرمند زن تازه وارد توسط نشریه بیلبورد انتخاب شد.Singer Ashlee Simpson engaged
اشلی سیمپسون خواهر جسیکا سیمپسون خواننده آمریکایی است Ashlee Simpson-Wentz defends sister Jessica's fuller figure.
در سال ۲۰۰۴ سیمپسون اولین آلبوم خود را به نام خود زیستنامه ارائه داد و پس از آن در سال ۲۰۰۵ آلبوم I Am Me و در ۲۰۰۸ آلبوم جهان تلخ و شیرین را ارائه داد.http://articles.latimes.com/2010/feb/13/home/la-hm-hotprop13-2010feb13 Ashlee Simpson lists Beverly Hills area home at $4 million
او در سال ۲۰۰۸ با پت ونتز ازدواج کرد. این دو در سال ۲۰۱۱ از هم جدا شدند.
در اساطیر یونان، قصه‌های بسیاری در مورد چهره‌هایی به نام چلوریس یا شلوریس وجود دارد(«خلوریس» یا Χλωρίς، از «خلوروس» یا همان: "Khloros" یا χλωρός، که به معنای «زرد مایل به سبز»، «سبز رنگ پریده»، «رنگ پریده»، «زرد کمرنگ» یا «بی حال و بی نمک» می‌باشد، گرفته شده‌است). این چهره‌ها در برخی از داستانها، بوضوح به شخصیت‌های مختلف و متفاوت از یکدیگر اشاره دارند؛ اما داستان‌های دیگری نیز وجود دارند که ممکن است در آنها ارجاع به همان چلوریس صورت گرفته باشد، هرچند که در جزئیات این داستان‌ها نیز، اختلاف نظرهایی وجود دارد.
چلوریس یک نیمف یا حوری بود که با بهار، گل‌ها و رشد و رویش جدید همراهی داشت. معادل رومی او، الهه یا ایزدبانویی به نام فلورا بود. او توسط زفیر یا همان باد صبا که خدای بادهای غرب بود ربوده شد (آن‌ها بعدها با یکدیگر ازدواج کردند).
ملیبوئا یکی از چهارده فرزند نایوبی و آمفیون محسوب می‌شد (نایوبیدز) و تنها فرد (یا یکی از دو فردی) بود که هنگامیکه آرتمیس و آپولو، نایوبیدز را به مجازات توهین نایوبی به مادرشان لتو کشتند، بخشوده شد. دلیل این امر، این بود که او تعداد زیادی بچه داشت امّا لتو تنها دارای دو فرزند بود. ملیبوئا از بابت این مصیبت چنان وحشت زده شد، که برای همیشه به موجودی رنگ پریده تبدیل گردید و نام او نیز بدین ترتیب تغییر نمود و به چلوریس (به معنای فرد رنگ پریده) تغییر یافت.به همین دلیل است که در اودیسه اثر هومر به چلوریس اشاره شده‌است. (کتاب ۱۱، خطوط ۲۸۱-۲۹۶).
او بعدها با نلئوس ازدواج کرد و در پیلوس به ملکه مبدّل گشت. آنها صاحب تعداد زیادی پسر از جمله نستور، الاستور و کرومیوس و همچنین یک دختر بنام پرو شدند. چلوریس همچنین هنگامیکه با نلئوس ازدواج کرد، یک پسر دیگر نیز، به نام پریکلایمنوس داشت، هر چند که در برخی از روایات، پدر پریکلایمنوس، پوزئیدون معرفی شده‌است. (خود پوزئیدون پدر نلئوس بود). پوزئیدون به پریکلایمنوس توانایی داد که با آن وی می‌توانست به هر حیوانی تبدیل شود. سایر بچه‌های او عبارت بودند از: تاوراس، آستریوس، پیلائون، دیماخوس، اوریبیوس، فراسیوس، اوریمنس، اواگوراس و اپی لائوس.
گفته می‌شود که اودیسئوس در جریان سفر خود به هادس، با چلوریس مواجه شده‌است. (اودیسه هومر، ۱۱ ، ۲۸۱).
چلوریس با آمپیکس بینا (پسر الاتوس)ازدواج کرد و از او صاحب فرزندی به اسم موپسوس شد که او نیز به صفت بینا مشهور شد و بعدها به آرگونات‌ها پیوست.
پالانگ‌کارایا () یکی از شهرهای اندونزی و پایتخت استان کالیمانتان مرکزی است. این شهر در بین رودخانه‌های کایاهان و سابانگائو واقع شده‌است.
پالانگ‌کارایا هم‌چون سایر شهرهای کالیمانتان مرکزی (نظیر سمپیت) در فوریه و مارس سال ۲۰۰۱ میلادی، صحنهٔ درگیری‌های گستردهٔ قومی بین بومیان (دایاک‌ها) و مهاجران (مادورها) بوده‌است. هزاران تن از مادورها برای رهایی از خشونت‌های قومی از ۲۰ سال پیش سایر جزایر را به مقصد کالیمانتان ترک کرده بودند.
اکثر ساکنان پالانگ‌کارایا را مسلمانان تشکیل می‌دهند. البته شماری از مسیحیان و دایاک‌ها نیز در بین آن‌ها دیده می‌شود. جمعیت این شهر در سرشماری سال ۲۰۰۰ بالغ بر ۱۶۰٬۰۱۸ نفر بوده‌است.
اتاق آبی نام کتابی از سهراب سپهری است. بر خلاف هشت کتاب که مجموعه اشعار سهراب سپهری است، اتاق آبی به نثر نگاشته شده‌است و شامل مطالبی دربارهٔ خاطرات و برداشت‌های فیلسوفانه او از دوران کودکی می‌باشد. این کتاب برای اولین بار بعد از مرگ سهراب ویراسته پیروز سیار در سال ۱۳۶۹ به چاپ رسید. در بعضی چاپ‌های کتاب، از جمله منبعی که در این مقاله از آن استفاده‌شده‌است، کتاب اتاق آبی به همراه دو نوشته دیگر (معلم نقاشی ما و گفت‌وگو با استاد) انتشاریافته‌است.
هربرت جیمز دراپر (زاده ۱۸۶۳ - درگذشته ۲۲ سپتامبر ۱۹۲۰) نقاش انگلیسی در عصر ویکتوریا بود. او هنر را در آکادمی سلطنتی لندن آموخت و همچنین در فاصلهٔ سالهای ۱۸۸۸ تا ۱۸۹۲ سفرهای متعدد آموزشی را به رم و پاریس انجام داد. از سال ۱۸۹۰ او کار خویش را به عنوان تصویرگر آغاز نمود. در سال ۱۸۹۱ وی با همسرش آیدا ویلیامز ازدواج کرد، و از او صاحب فرزند دختری شد.
سال ۱۸۹۴، آغاز پرکارترین دورهٔ فعالیت هنری دراپر بود. کارهای او عمدتاً در زمینهٔ موضوعات و تم‌های اساطیری مربوط به یونان باستان متمرکز بودند. نقاشی او با نام «سوگواری برای ایکاروس» که در سال ۱۸۹۸ خلق شده بود، مدال طلای نمایشگاه بین‌المللی پاریس را در سال ۱۹۰۰ برنده شد.
اگرچه دراپر، نه عضو آکادمی سلطنتی لندن بود و نه وابستهٔ این آکادمی به شمار می‌آمد، وی در بخشی از نمایشگاههای سالانهٔ این آکادمی که از سال ۱۸۹۷ به بعد برگزار می‌شدند، شرکت داشت. دراپر در طول دوران زندگی خویش کاملاً مشهور بود و بعنوان یک نقاش پرتره شناخته می‌شد. محبوبیت او در آخرین سال‌های عمرش روی به نقصان گذاشت و کم رنگ شد و امروزه او تقریباً فراموش شده‌است.
درباره او کتابی با عنوان: "دراپر، هربرت ۱۸۶۳-۱۹۲۰: شرح زندگی"، توسط سیمون تال نوشته شده که توسط باشگاه جمع آوری عتیقه جات؛ در سال ۲۰۰۳ به چاپ رسیده است؛ شابک این کتاب: ۱-۸۵۱۴۹-۳۷۸-۶ می‌باشد.
بهمن محصص (۱۰ اسفند ۱۳۰۹ در رشت – ۶ مرداد ۱۳۸۹ در رم) نقاش، مجسمه‌ساز و مترجم پیشرو و جریان‌ساز ایرانی بود. او جزو نخستین نقاشان ایرانی بود که نقاشی را به شیوه غربی آموخت و آن را با نگاهی شرقی آمیخت. بسیاری او را تحت تاثیر پیکاسو می‌دانند و برخی حتی او را پیکاسوی ایرانی می‌نامند؛ هنرمندی که با وجود استفاده از تکنیک‌ها و نگاه‌های غربی در آثارش، وجود روح ایرانی در کارهایش انکارناپذیر است. نقاشی‌های آوانگارد بهمن محصص از آثار معتبر نقاشی مدرن ایران محسوب می‌شود.
محصص در نظرسنجی نوروز سال ۹۴ برای انتخاب ده هنرمند برگزیده هنر نوگرای ایران که بین صد هنرمند و هنرشناس انجام شد، در صدر فهرست هنرمندان نوگرای ایران از دههٔ بیست تا به امروز قرار گرفت.
بهمن محصص در سال ۱۳۰۹ در خانواده‌ای لاهیجانی در رشت به دنیا آمد. خاندان محصص مشتمل بر حدود ۱۵ خانواده بود که از مالکان لاهیجان و در کار تجارت چای و ابریشم بودند و در محلهٔ پردسر این شهر اقامت داشتند. اردشیر محصص، پسر‌عموی او نیز جایگاه ویژه‌ای در جریان نوگرای ایران دارد. به گفته حسین محجوبی «همهٔ محصص‌ها کاراکتر غریبی داشتند ولی بهمن از همه پیچیده‌تر و خاص‌تر به نظر می‌رسید.» اردشیر محصص کارتونیست شهیر ایرانی پسر عموی او نیز جایگاهی رفیع در جریان نوگرای ایران دارد.
خودش در فیلم مستند «فی‌فی از خوشحالی زوزه می‌کشد» که درباره زندگی اوست، می‌گوید نسبش از طرف پدر به مغول‌ها و از طرف مادر به قاجارها می‌رسد. در ۱۴ سالگی در کارگاه و نمایشگاه محمد حبیب محمدی، نقاش گیلانی که هنر را در آکادمی هنر مسکو فراگرفته بود، شروع به کار کرد. در بهار ۱۳۳۰ در رشت و با حمایت از حبیب محمدی، نمایشی از کارهای محصص برگزار شد. بهمن محصص تحصیلات خود را در دبیرستان «شاهپور» رشت (شهید بهشتی فعلی) به پایان رساند. پدر او کارمند اداره تلگراف و تلفن بود و به تهران منتقل شد. بهمن محصص در کنکور دانشگاه تهران قبول نمی‌شود اما گویا با وساطت و گفت‌گوی خانواده، را می‌پذیرند؛ لیکن رهاتر از آن است که دانشگاه را تاب آورد و در کمتر از چند ماه آن را ترک می‌کند. به گفته محجوبی «خیلی با کسی نمی‌جوشید و فکر می‌کنم بهمن‌خان این بدعنقی را از او به ارث برده باشد.» محصص هنرمندی بود که انزوا و تنهایی را ترجیح می‌داد و این نگاه تلخ نیز در بسیاری از آثارش خودنمایی می‌کرد. مجسمه‌های پرنده‌ای که پر پرواز نداشتند یا چهره‌های بدون احساس او در مجموعه فی فی همگی به نوعی انعکاسی تلخ از نگاه این هنرمند بودند. وی شاگردی نداشت و پروانه اعتمادی تنها کسی بود که به‌طور جدی نقاشی را از او آموخت.
در زمان اقامت خانوادگی در تهران، محصص چند ماهی در دانشگاه هنر تهران به تحصیل پرداخت. در همین زمان بود که او به انجمن خروس جنگی که توسط جلیل ضیاپور تأسیس شده بود پیوست و برای مدتی ویراستار هفته نامه ادبی هنری «پنجه خروس» بود."Mohasses, Bahman" in "The Iranian Modern Art Movement: The Iranian Collection of the Tehran Museum of Contemporary Art", (Tehran Museum of Contemporary Art: Tehran, 2006). , page 310. از طریق همین انجمن او به جریان نوگرای ایران وارد شد که از اعضای آن نیما یوشیج، پدر شعر نوی فارسی، سهراب سپهری، هوشنگ ایرانی و غلامحسین غریب بودند. او با بزرگان زمان خود نظیر نیما یوشیج، فروغ فرخزاد و جلال آل احمد معاشرت داشت. محصص آثار بسیاری را متأثر از اشعار نیما یوشیج خلق کرد که از آن جمله می‌توان به تابلوی “عقاب کور” اشاره کرد که اشارتی به شعر “عقاب نیل” داشت که نیما آن را در سال 1308 سروده بود. بهمن محصص آثار اولیه‌ی خود را با نام «بهمن محصصی» امضاء می‌کرد؛ بعدها در اواخر دهه‌ی ۱۳۲۰ از نام «محصص» برای خود بهره برد.
در اردیبهشت سال ۱۳۳۳، آثاری از او و تعدادی از هنرمندان مدرنیست ایرانی در حاشیه‌ی نمایشگاهی به مناسبت «هزاره‌ی بوعلی‌سینا» در اداره‌ی کل هنرهای زیبای کشور به تماشا درآمد. بهمن محصص در سال ۱۳۳۳ به اروپا سفر کرده و در ایتالیا ساکن شد و در آکادمی هنر رم مدتی نزد فروچیو فراتزی به آموختن هنر مشغول شد. حاصل این دوره از زندگی محصص، چندین نمایشگاه گروهی و انفرادی در داخل و خارج ایتالیا و شرکت در نمایشگاه‌هایی چون بینال (دو سالانه) ونیز، سائوپائولو و پاریس بود.
بهمن محصص با دختر پسرعموی پدرش به نام «نزهت‌الملوک» که در بندر انزلی دبیر و بعداً در تهران رئیس دانشسرای عالی دختران بود در سال ۱۳۵۶ ازدواج کرد. قرار بود خیلی قبل‌تر این دو با هم ازدواج کنند ولی به علت رفت‌وآمد محصص به ایتالیا در این امر تأخیر افتاد. ارتباط آنان بیشتر تلفنی بود زیرا محصص در ایتالیا و همسرش در تهران زندگی می‌کردند. نزهت‌الملوک که به‌طور مستقل برای خود زندگی می‌کرد در حدود ۱۳۷۵ یا ۱۳۷۶ به علت تومور مغزی درگذشت.
Out که در حوزه سبک زندگی و سرگرمی همجنس‌گرایان منتشر می‌شود، در مرور فیلم فی‌فی از خوشحالی زوزه می‌کشد ساخته میترا فراهانی دربارهٔ بهمن محصص، از او به عنوان یکی از هنرمندان همجنس‌گرای ایرانی نام برده‌است.The Unapologetic Life of Bahman Mohasses
در سال ۱۳۴۲ به امید برپا کردن جنبشی نو در هنر کشورش به ایران بازگشت و در نمایشگاه‌ها و کنفرانس‌ها و برنامه‌های متعددی شرکت کرد. محصص آثاری از پیراندلو، مالاپارته و کالوینو را از ایتالیایی و آثاری از اوژن یونسکو و ژان ژنه را از فرانسوی به فارسی ترجمه کرد.
محصص از پیشگامان طراحی صحنهٔ تئاتر در ایران بود؛ او نمایش صندلی‌ها اثر اوژن یونسکو را به روی صحنه برد. او برای این نمایش تعدادی صندلی دکوراتیو و اکسپرسیو طراحی کرد که وقتی کنار هم قرار داده می‌شدند جنگلی آبستره را به ذهن متبادر می‌کردند. طراحی دیگر او برای تولید "هنری چهارم" از لوییجی پیراندلو به مناسبت صد سالگی آن بود که در آن فرم‌های فلزی تندیسی در تضاد با پرده‌های ساده کیسه‌ای قرار گرفته بود.http://books.google.com/books?id=maGU4ziPQJQC&lpg=PA213&ots=wITaHNP0Ue&dq=bahman%20mohassess&pg=PA213#v=onepage&q=mohassess&f=false
در سال ۱۳۴۸ از ادامه فعالیت در ایران صرف نظر کرد و به رم بازگشت و در همان‌جا به ادامه زندگی و کار پرداخت. او در این دوران سفارش ساخت مجسمه‌هایی را برای برپایی در تهران دریافت کرد، اما بسیاری از آثار عمومی او پس از انقلاب اسلامی نابود شده یا آسیب دیدند و خود هنرمند نیز باقی کارهای خود در ایران را از بین برد. او گاهی به ایران سفر می‌کرد و سرانجام در ۱۳۸۹ در انزوای خودخواسته در رم رخت از جهان بربست. در بخشی از مستند فی فی از خوشحالی زوزه می‌کشد، درباره خودش گفته بود «مرگ هیچ وقت من را نمی‌ترساند و فکر می‌کنم شاید به موقع تمام کردن مهمترین کار زندگی باشد. یک آرتیست باید بداند همان اندازه که وارد شدن به صحنه مهم است، لحظه خارج شدن هم مهم است». به واسطه‌ی برخی مسائل، امکان اجرای وصیتش در رم فراهم نیامد و به ناچار جنازه‌اش به آمریکا رفت و در آن‌جا خاکسترش به آب و به باد سپرده شد؛ تا بعد از مرگ نیز هم‌چون زندگی‌اش، بی‌آرام و قرار بر آب‌وباد به این سو و آن سو برود.
کارهای محصص را می توان به دو بخش تقسیم کرد، قبل از مهاجرت و بعد از آن. در کارهای اولیه ظرافت و دقت در طراحی ها و انتخاب دقیق رنگ ها که عموما شامل رنگ های کدر و تیره استفاده می شد، دیده می شود. اما در کارهای پس از مهاجرتش او یک روحیه آنارشیستی دیده می شود؛ با قلم هایی که گویی از سر خشم بر روی بوم کوبیده شده اند و رنگ های تند و متعددی که بر روی بوم منفجر شده اند و نشانی از کارهای اولیه اش ندارند.
در کارنامه هنری محصص، افزون بر نقاشی و مجسمه‌سازی، می‌توان طراحی برای کتاب‌ها را نیز دید، که برای نمونه، طراحی‌های کتاب «اورازان» نوشته جلال آل احمد کار اوست.«طرح نقشه‌ها و اشکال و ظروف محلی را آقای بهمن محصص کشیده‌اند.» جلال آل احمد، اورازان، ص ۱۰، چاپ دوم، ۱۳۴۹
روزنامۀ اطلاعات: "شناخت‌نامۀ بهمن محصص رونمایی می‌شود"، نوشته‌شده در ۷ تیر ۱۳۹۶؛ بازدید در ۲۱ تیر ۱۴۰۲.
مجسمه های بند باز، خاندان سلطنتی و نی لبک زن هرکدام از مهمترین گنجینه های فرهنگی و هنری یک سرزمین هستند که همگی نابود گشته و سرنوشت غمباری داشته اند،
در سال ۱۳۵۱ به محصص سفارش ساخت مجسمه ی خانواده سلطنتی جهت نصب در یکی از پارک های عمومی تهران داده شد و این اثر مانند تمام مجمسه های هنرمند در ایتالیا برنز ریزی شد، او با قبول سفارش ساخت این مجسمه دست به خلق یکی از انتقادی ترین آثار پیرامون این خانواده زد تا جایی که میتوان آن را یکی از تلخ ترین آثار این هنرمند به شمار آورد، ملکه با صورتی مغموم و نگران خیره به آینده ای نامعلوم و شاه با صورتی درهم فرو رفته جدای از دیگران در سرمای حاکم بر ذهن آشفته ی خود در شنل سنگینش فرو رفته است. در طول تاریخ هنر ایران می توان این اثر را یگانه دانست، که در آن وقت و در قالب سفارشی درباری اثری انتقادی درباره پادشاه و خانواده او ساخته شده است. اما سال ها بعد محصص درباره نابودی این اثر اینگونه می گویدː خانم دیبا من را خواست و گفت، اعلی حضرت مجسمه خانواده سلطنتی را نپذیرفتند و خواسته اند آن را خراب کنید. محصص با همان لهجه‌ی شیرین رشتی می‌گوید:
«خانم شما سرباز دارید، تانک و اسلحه دارید، خودتان خرابش کنید. من چطور می‌توانم این مجسمه‌ی برنزی را ویران کنم.»
گویا به وساطت ملکه از تخریب این مجسمه جلوگیری به عمل آمد؛ اما بلافاصله بسته‌بندی و به یکی از انبارهای کاخ «نیاوران» انتقال می‌یابد.
مجسمه چهارمتری مرد نی‌لبک‌زن یکی از مشهورترین آثار بهمن محصص است که در سال ۱۳۵۳ در محوطه تئاتر شهر تهران نصب شد. مرد نی‌لبک‌زن برگرفته از شخصیت اسطوره‌ای «فان» رومی یا «ساتیر» یونانی است. توجه به اسطوره‌ها و شمایل‌های بت‌وار انسانی- حیوانی از شاخصه های آثار بهمن محصص است که در مجسمه حاضر نیز تجلی یافته است. او با رجوع به این فیگور رقصان هنر کلاسیک، همان رویکرد هنرمندان مدرنیست همچون پیکاسو را در استفاده از اسطوره‌ها و هنرهای بومی برای خلق اثر مدرن و امروزی به کار می‌گیرد.محصص این اثر را به برادرش فریدون تقدیم کرده است.
پیکره عضلانی و پرپیچ‌وتاب مرد نی‌لبک‌زن، با ساق‌ها و ساعدهای نوک‌باریک، استمرار تنش دراماتیک از اسطوره تا واقعیت را یادآور می‌شود. فرم رهاشده در فضا، آزادانه در هم می‌پیچد و حرکتی رقص‌گونه را پدید می‌آورد. محصص در این اثر همچون بسیاری دیگر از مجسمه‌هایش می‌کوشد تندیس برنزی را طوری بسازد که بی‌وزن به نظر برسد. او با برهم زدن خاصیت نیروی جاذبه، پیکره را تنها روی یک پا متعادل کرده است.
این اثر نیز مانند بسیاری از مجسمه‌های محصص اقبال چندانی نیافت. در فروردین ۱۳۵۸ به دستور سرپرست موقت مجموعه‌ی تئاتر شهر، قسمت میانی مجسمه با گچ پوشانده و آن را همرنگ دیگر بخش‌ها ساختند. معضلی که در ظهر ۱۵ فروردین با برداشتن بخش گچی به ظاهر پایان یافت و اثر به‌صورت اول خود درآمد. اما دیری نپایید که نی‌لبک‌نواز کلا از جای خود به زیر کشیده شد. گویی در این حین دست‌های آن نیز قطع گردید. مجسمه‌ تا سال‌ها در انبار مجموعه‌ی تئاتر شهر نگه‌داری می‌شد؛ تا آن‌که در سال ۱۳۸۷ به گنجینه‌ی موزه هنرهای معاصر تهران انتقال یافت.
بهمن محصص در سال ۱۳۵۴ مجسمه‌ای برنزی از دو کشتی‌گیر را برای مجموعه‌ی «استادیوم المپیک تهران» (آزادی امروز) می‌سازد. این اثر به گونه‌ای ساخته شده بود تا بتوان در فضای منفی میان دو فیگور خورشید را نظاره کرد. محصص به بهانه جدال دو کشتی‌گیر، بار دیگر به مفاهیم مورد علاقه‌ی خود نظیر تقابل و تخاصم پرداخت. این مجسمه نیز سال‌های بعد از انقلاب و تا مدت‌ها در انبار نگهداری شد؛ و بعدها در جزیره‌ی کیش بدون پایه‌ی اصلی برروی سکویی روکش شده از سنگ نصب گردیده که تا به امروز نیز پابرجاست.
در سال ۱۹۷۱، تندیسی انتزاعی توسط محصص ساخته و بر روی استخر محوطه‌ی آرامگاه رضاشاه پهلوی واقع در شاه‌عبدالعظیم نصب شد. ویژگی‌ای اثر آن بود که جریانی دائمی از آب برروی آن حرکت داشته، فضای منفی مجسمه را همچون دریچه‌ای شفاف و شیشه‌ای ظاهر می‌نمود.
در سال ۱۳۵۷ به سفارش موزه‌ی هنرهای معاصر تهران، بهمن محصص به ساخت مجسمه‌ای با عنوان بندباز در ابعاد ۳۰۰×۳۵۰×۵۰۰ سانتی‌متر و از جنس برنز و فولاد ضدزنگ پرداخت. مجسمه‌ای که به مسئولین دولتی تحویل داده شد و از وضعیت آن تا مدت‌ها اطلاعی در دست نبود. این اثر در واقع نقطه‌ی پایانی بر دوره‌ای حدودا هشت ساله از کارنامه‌ی بهمن محصص است که در آن تعداد زیادی از بهترین مجسمه‌های خود را در ابعادی بزرگ طراحی کرده، موفق به ساخت برخی از آن‌ها گردید.
محصص از پیشگامان طراحی صحنه تئاتر در ایران به شمار می‌آید؛ او نمایش صندلی‌ها اثر اوژن یونسکو را به روی صحنه برد و در اجرا این نمایش تعدادی صندلی دکوراتیو و اکسپرسیو طراحی کرد که وقتی کنار هم قرار داده می‌شدند جنگلی آبستره را در ذهن تداعی می‌کردند. طراحی دیگر او برای تولید هنری چهارم از لوییجی پیراندلو به مناسبت صد سالگی آن بود که در آن فرم‌های فلزی تندیسی در تضاد با پرده‌های ساده کیسه‌ای قرار گرفته بود، همچنین ترجمه‌ی متن و طراحی لباس را نیز خود عهده‌دار بود.
در آبان ۱۳۴۰ شماره‌ی سوم ‌ی اندیشه و هنر، داستان «دو تخت خواب دونفره» نوشته‌ی لوئیچی پیرآندللو به ترجمه‌ی او به چاپ رسید.
درسال 1343 کتاب پوست اثر کورتزیو مالاپارته، با ترجمه‌ی محصص در تیراژ دو هزار نسخه توسط انتشارات «نیل» روانه‌ی بازار می‌شود. به توصیه‌ی جلال آل‌احمد نام کتاب را به ترس جان برمی‌گرداند؛ تا معنای دقیقی از مندرجات آن ارائه دهد. شیوه‌ی نگارش او در این کتاب مختص خود اوست و تلاش بسیار دارد تا درعین‌حال، سبک نوشتار و لحن مالاپارته نیز رعایت شود. غرور و اعتمادبه‌نفس بالای او سبب می‌شود تا در پایان چنین بنویسد:
«تا آن‌جا که دیده‌ام رسم بر این است که در آخر باید پوزش خواست و من چنین کاری نمی‌کنم؛ چرا که در مقابل مزدی که گرفته‌ام کوششم –در ترجمه‌ی این کتاب- از سر خیلی‌ها زیادتر است.»
در اسفند ۱۳۴۴ محصص متن نمایشنامه صندلی‌ها را ترجمه نمود. یک سال پس از آن، در اول آذر ۱۳۴۵، متن نمایشنامه با ترجمه‌ی او توسط انتشارات «طرفه» به کوشش احمدرضا احمدی و با سرمایه‌ی ایرج گنجه‌ای، در پانصد نسخه به چاپ رسید.
آیدین آغداشلو، نقاش ایرانی درباره محصّص می‌گوید: «به گمانِ من او یکی از پنج هنرمند بزرگ هنر معاصر ماست.»هنرآنلاین: "آنالیز سومین حراج تهران در میزگرد آغداشلو، گلستان و کاظمی"، گفت‌وگو از سما بابایی، نوشته‌شده در ۱۲ مرداد ۱۳۹۳؛ بازدید در ۲۱ تیر ۱۴۰۲.
شهروز نظری در مقدمهٔ بزرگداشت بهمن محصص در شمارهٔ ۱۲۶ دوهفته‌نامه تندیس می‌نویسد: «چهره پروتاگونیست او به عنوان روشنفکر به مثابه الگویی برای تیپ هنرمند نخبه مورد تقلید بسیار قرار گرفت.» رویین پاکباز دربارهٔ ویژگی آثار محصص می‌نویسد: او با تعمق در سنت پیکره‌سازی مدرن و در عین پیروی از هنرمندان بزرگ دورهٔ مدرن همچون به گفتهٔ خود محصص بروگل و گویا، به سبک بدیع و متمایز خود دست یافته‌است و از همین روی او هنرمندی تک‌رو و متکی به خود است.
محصص در دوره نهضت ملی شدن نفت ابتدا عضو حزب زحمت‌کشان ملت ایران و سپس با جدایی ملکی از مظفر بقایی از اعضای حزب نیروی سوم به رهبری خلیل ملکی و طرفداران دکتر مصدق می شود. او پس از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ از نیروی سوم جدا شده و به حزب سوسیالیست به رهبری محمدعلی خنجی، مسعود حجازی می‌پیوندد. حجازی، مسعود - رویدادها و داوری - انتشارات نیلوفر-۱۳۷۵
او نمایشگاهی از آثارش را در آبان ۱۳۳۱ در «کلوپ حزب زحمت‌کشان ملت ایران» برگزار می‌کند که در آن نمایشگاه اعضای برجسته حزب زحمتکشان و نیروی سوم حاضر می‌شوند.https://www.honarmrooz.com/بخش-هنری-14/8373-بیوگرافی-بهمن-محصصمطابق با آن‌چه در آثار او مشاهده می‌کنیم، هیچ‌گاه توده‌ای نبود و اگر هم از توده‌ای بودن ارثی برده بود، نگاه تلخ و گزنده و یأسی بود که در کنار آرمانگرایی‌ها و زیاده‌خواهی‌هایش تا پایان عمر با خود به این سود و آن سو می‌کشید.
بهمن محصص نخستین حضور خود در بی‌ینال ونیز را در سال ۱۳۳۵ با اثری به نام کمپوزیسیون در بیست‌وهشتمین دوره‌ی آن اجرا می‌گردد. در حوالی همین سال در رشت در نمایشگاهی از آثار حبیب محمدی و شاگرادنش شرکت کرد.
در ۶ فروردین ۱۳۳۷ در تالار «ملاقات رم» نمایشگاهی از آثارش برگزار می‌کند که توسط «موسی نوری اسفندیاری»، سفیر کبیر ایران در رم، افتتاح می‌گردد. با وجود تلاش برای دست‌یابی به زبانی جهانی و نیز کیفیت قابل‌قبول آثارش، او نیز محکوم به ریشه داشتن در جغرافیای زادگاهش است. چنان‌که در تاریخ (۳۱/۱/۱۳۳۷) در نامه‌ای به سهراب سپهری در خصوص این نمایشگاه می‌نویسد:
«در ماه مارس و آوریل، برای مدت پانزده روز نمایش از کارهایم ترتیب داد. هیچ‌کاری نفروختم. کلکسیونیست‌ها گفتند که خارجی استو معلوم نیست که کارش را در رم دنبال خواهند کرد یا نه. هرجا باشیم چوب آن خراب‌شده را بخوریم! وضعیت دنیا خنده‌آور است! از نظر انتقاد و روزنامه، موفقیت من جالب‌توجه بود، خیلی چیز نوشتند، رادیو نیز صحبت کرد. از نظر خودم به هیچ نمی‌ارزد، ولی از نظر موقعیت اجتماعی قابل‌ملاحظه است».
۱۳۳۹ شرکت در دومین دوره‌ی بی‌ینال تهران، کاخ ابیض.
۱۳۴۲ شرکت در سومین دوره‌ی بی‌ینال پاریس، فرانسه.
۱۳۴۲ شرکت در هفتمین دوره‌ی بی‌ینال سائوپائولو، برزیل.
از ۲۹ اردیبهشت تا ۴ خرداد ۱۳۴۲ در «نمایشگاه نقاشان ایرانی تحصیل‌رده در ایتالیا» با چند تابلوی ابستره با عناوینی انتزاعی‌تر هم‌چون انعکاس تراژدی و یادگار حضور می‌یابد.
از روز دوشنبه ۱۰ تا ۲۶ اسفند ۱۳۴۳ از ساعت ۵ تا ۸ در تالار ایران با شانزده تابلو نمایشگاهی انفرادی از نقاشی‌هایش برگزار می‌کند و فصلی جدید در کارنامه‌ی کاری وی آغاز می‌گردد. محصص شرط برگزاری این نمایشگاه کراواتی‌بودن تمام بازدیدکنندگان مرد و پوشیدن کت برای آنان در روز افتتاحیه و نیز پذیرایی خاص و دلخواه وی قرار داد؛ امری غیرمرسوم در آن زمان به‌ویژه در تالار ایران که در مجاورت دانشگاه تهران قرار داشت.
۱۳۴۵ نمایشگاه انفرادی، «کتاب آفرینش»، گالری سیحون، تهران.
۱۳۴۷ نمایشگاه گروهی، «نمایشگاه نقاشی نوگرای ایرانی»، مرکز مطالعات ایرانیان دانشگاه کلمبیا، نیویورک.
۱۳۴۷ نمایشگاه انفرادی، «نقاشی‌های بهمن محصص»، گالری سیحون. نمایشگاهی که در ابتدا مصمم به نمایش چند طرح در آن بود، در نهایت به نمایش حدود ۲۰ تا ۲۵ اثر از نقاشی‌های محصص اختصاص یافت. بسیاری از آثار این نمایشگاه یادآور فضای داستان پوست، نوشته‌ی مالاپارته، به ترجمه‌ی خود او بودند.
در ۱۳ خرداد ۱۳۴۸ در نمایشگاهی گروهی، گالری سیحون آثاری از بهمن محصص، سهراب سپهری، پرویز تناولی، لیلی متین‌دفتری، فرامرز پیلارام، مسعود عربشاهی، محمد احصائی، صادق تبریزی، آلن بایاش و غلامحسین نامی را به نمایش گذاشت.
در مهر ۱۳۴۸ بار دیگر گالری سیحون نمایشگاهی از ۱۴ نقاش معاصر ایرانی از جمله محصص گذاشت.
۲۱ مرداد ۱۳۵۱ نمایشگاهی گروهی از چهارده هنرمند معاصر از جمله بهمن محصص در گالری «سیحون» واقع در خیابان وزرا برگزار گردید.
در ادامه‌ی فعالیت‌های فرهنگی حکومت پهلوی در خارج از مرزهای کشور و در راستای معرفی هرچه بیشتر هنر ایران به جهانیان، در سال ۱۳۵۲، فرح دیبا به همراه کلود پمپیدو نمایشگاه تالار «پاییز» را در دو بخش ایرانی و خارجی در «گران پاله» پاریس افتتاح نمود. بخش ایرانی طیف متفاوتی از آثار از حمله دوره قاجار، هنر عامیانه و هنر معاصر داشت. بهمن محصص نیز به عنوان یکی از نقاشان نوگرای ایرانی در این نمایشگاه حضور داشت.
۱۳۵۸ نمایشگاه انفرادی، گالری فُنتانِلا بُرجِس، رم.
۱۳۸۵ نمایشگاه انفرادی، «آثار بهمن محصص»، موزه‌ی جهان نما.
۱۳۸۹ درگذشت در رم، ایتالیا.
۱۳۹۷ نمایشگاه گروهی، «فروش آزاد»، گالری طراحان آزاد.
۱۳۹۹ نمایشگاه گروهی «کلکسیونر شش» گالری آرتیبیشن.
۱۴۰۰ نمایشگاه گروهی، «آخر هفته معقول»، گالری هما.
اولین حضور بهمن محصص در حراج‌ها به سال 1386 در حراج کریستیز بازمی‌گردد. آثار او تا مهرماه 1400، 82 مرتبه در حراج‌های داخلی و خارجی حضور مستمر داشته و 86 درصد از آثارش در حراج‌های بین‌المللی به فروش رسیده است. گرانترین اثر او (مینوتور در ساحل دریا) تا سال 2021 در حراج ساتیز با مبلغ یک میلیون و 405 هزار دلار در فروردین سال 1400 چکش خورده است و میانگین قیمت فروش آثار او صد و چهل هزار دلار میباشد.
در سال ۱۳۴۶، احمد فاروقی با همکاری بیژن صفاری مستندی در خصوص بهمن محصص به تهیه‌کنندگی تلویزیون ملی ایران و با عنوان چشمی که می‌شنود (هنر امروزی ایران) ساخت. فیلمی کوتاه از یک شب زندگی هنرمند میان ساعات ۹ شب تا ۳ صبح که در آن نقاش از خود و عقایدش صحبت کرده، به کافه می‌رود. و در انتهای شب به نقاشی می پردازد. محصص در این فیلم خود را پرسوناژی تاریخی برای این آب و خاک عنوان می‌کند. درون‌مایه‌ی آثارش را محکومیت وجود دانسته که از طریق نقص فیزیکی و وقاحت برهنگی به نمایش درمی‌آیند.
بهمن محصص بیش از ۵۰ تابلو از محمدحبیب محمدی استاد خود را برای نمایش در موزۀ رشت از طریق فرامرز طالبی و عنایت سمیعی به این موزه اهدا کرده‌بود. این آثار که پس از ۲۵ سال دچار صدماتی شده‌بودند، پس از مرمت سرانجام از ۲۸ اسفند ۱۴۰۰ به مدت یک ماه در این موزه در معرض تماشا قرار گرفتند.خبرگزاری جمهوری اسلامی (ایرنا): "گنجینۀ رشت، میزبان آثار نقاشان نامی ایران"، نوشته‌شده در ۱۷ فروردین ۱۴۰۱؛ بازدید در ۲۰ تیر ۱۴۰۲. در افتتاحیۀ نمایشگاه سه تابلوی قدیمی محصص که به دورۀ شاگردی او نزد حبیب محمدی مربوط است از نمایشگاه برداشته‌شد و این سه تابلو تنها از روز دوم اجازۀ نمایش یافتند.خبر خوب: "ماجرای نمایشگاه محصص در رشت چه بود؟"، نوشته‌شده در ۳ اردیبهشت ۱۴۰۱؛ بازدید در ۲۰ تیر ۱۴۰۲. در ایام برگزاری این نمایشگاه و در روز ۲۳ فروردین ۱۴۰۱ مدیرکل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی گیلان از خریداری خانۀ بهمن محصص در لاهیجان و تبدیل آن به موزه هنرهای معاصر گیلان خبر داد و گفت ۶۰ اثر نقاشی مربوط به حبیب محمدی و بهمن محصص به این خانه منتقل خواهد شد.خبرگزاری جمهوری اسلامی (ایرنا): "خانۀ «محصص» موزۀ هنرهای معاصر گیلان می‌شود"، نوشته‌شده در ۲۳ فروردین ۱۴۰۱؛ بازدید در ۲۰ تیر ۱۴۰۲. به دنبال این مسئله، یک روحانی به نام مرتضی عبداللهی با انتشار پستی در اینستاگرام با تبدیل خانۀ بهمن محصص به موزه مخالفت کرد و ضمن محکوم کردن مدیران دولتی از دستگاه قضایی خواست به مسئله ورود کند.رنگ ایمان: "مسئولین اشتباهی در جمهوری اسلامی"، نوشته‌شده در ۲۴ فروردین ۱۴۰۱؛ بازدید در ۲۰ تیر ۱۴۰۲. به دنبال انتشار این پُست اینستاگرامی مراسم اختتامیۀ نمایشگاه که قرار بود در روز چهارشنبه ۲۸ فروردین با سخنرانی چند تن از پژوهشگران و هنرمندان گیلان برگزار شود لغو شد.حکایت گیلان: "بعد از یک یادداشت اینستاگرامی؛ لغو عجیب اختتامیۀ دو استاد شاخص نقاشی گیلان"، نوشته‌شده در ۲۷ فروردین ۱۴۰۱؛ بازدید در ۲۰ تیر ۱۴۰۲. سپس گفته‌شد که «مدیر تحقیقات انقلاب اسلامی گیلان» با تبدیل خانۀ بهمن محصص به موزه مخالفت کرده‌است.
بنیاد میراث پاسارگاد: "نمایشگاه بهمن محصص لغو و با تبدیل خانۀ او به موزه مخالفت شد"؛ بازدید در ۲۰ تیر ۱۴۰۲. به دنبال این وقایع، جمعی از هنرمندان، فرهنگ‌دوستان و کُنشگران فرهنگی گیلان با انتشار بیانیه‌ای ضمن اعلام حمایت خود از برگزاری نمایشگاه و نیز تبدیل خانۀ بهمن محصص به موزه، نسبت به مخالفت با این اقدامات اعتراض کردند و خواهان شنیده شدن صداهای متکثر و احترام به دیدگاه‌های متفاوت شدند.صباخبر: "اعتراض جمعی از هنردوستان گیلانی نسبت به حواشی نمایشگاه حبیب محمدی و بهمن محصص"، نوشته‌شده در ۱ اردیبهشت ۱۴۰۱؛ بازدید در ۲۰ تیر ۱۴۰۲.
گلاب‌شکر نوعی شیرینی است که از آب، گلاب و شکر تهیه می‌شود. در برخی از انواع آن برای گرفتن طعم و رنگ مواد دیگری مانند هل، زنجبیل و... نیز به آن می‌افزایند.
سرچشمه یا چشمه فیلمی به کارگردانی دارن آرونوفسکی و با بازی هیو جکمن و ریچل وایس محصول ۲۰۰۶ آمریکا است که در ۲۲ نوامبر ۲۰۰۶ منتشر شد.Wikipedia contributors, «The Fountain,» Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=The_Fountain&oldid=376087332 (accessed July 29, 2010).
فیلم از سه داستان موازی تشکیل شده‌است که در انتها به هم می‌پیوندند. فیلم با داستان یک جنگاور اسپانیایی به نام توماس (هیو جکمن) آغاز می‌شود. او در جنگلهای محل زندگی مایاها به دستور ملکه ایزابل (راشل وایز) به دنبال درخت حیات است. داستان دوم به زندگی دکتر تام کرئو (هیو جکمن) می‌پردازد که به دنبال درمانی برای سرطان می‌گردد تا همسرش ایز (ریچل وایز) را از مرگ نجات دهد. در داستان سوم روایت مردی است که در فضایی ناشناخته درون حبابی به همرا یک درخت خشک و کهنسال شناور است.Wikipedia contributors, «The Fountain,» Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/wiki/The_Fountain
بنگکولو (به اندونزیایی: Benkoelen) یک استان‌ در اندونزی است که در جنوبغربی این کشور واقع شده‌است.
همچنین با نام "سوماترای جنوبغربی" Southwest Sumatra شناخته می‌شود
بنگکولو ۱۹٬۹۱۹٫۳۳ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۸۲۸٬۲۹۱ نفر جمعیت دارد.
بیمارستان امام رضا ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
جامبی (به اندونزیایی: Jambi) یک استان در اندونزی است که در غرب این کشور واقع شده‌است.
جامبی ۵۰٬۰۵۸٫۱۶ کیلومترمربع مساحت و ۳٬۴۱۲٬۴۵۹ نفر جمعیت دارد.
شهنی یا طایفه شهنی، یکی از طوایف ایل بختیاری، در ایران می‌باشد. ایل بختیاری از دو شاخه هفت لنگ و چهارلنگ تشکیل می‌شود، شاخه هفت‌لنگ به چهار باب بختیاروند، بابادی باب، دورکی و دینارانی تفکیک شده است، که طایفه شهنی از طوایف زیرمجموعه بابادی باب بشمار می‌آید. پیشینه این تقسیمات طایفه‌ای سازمان یافته، به قرن شانزدهم میلادی بازمی‌گردد، که امروزه به‌عنوان ساختار اجتماعی ایل بختیاری شناخته می‌شود. طایفه شهنی از ۱۲ تیره تشکیل شده است.
امروزه بیشترین درصد از افراد این طایفه، به ترتیب میزان جمعیت، در استان‌های خوزستان، چهارمحال و بختیاری و اصفهان مستقر می‌باشند و درصدی نیز، در استان البرز و شهر تهران زندگی می‌نمایند. همچنین تعدادی از افراد این طایفه، پس از وقوع انقلاب اسلامی، از ایران خارج شدند، ولی آمار دقیقی از تعداد و یا جمعیت آنها، در دست نیست.
طایفه شهنی نیز قبل از یکجانشین کردن عشایر، (تخته قاپو کردن عشایر، که در زمان رضاشاه به اجرا در آمد) مانند تمامی طایفه‌های ایل بختیاری، به ییلاق و قشلاق، می‌پرداختند...
قشلاق(گرمسیـر) این طایفه، در اطراف مسجدسلیمان، تل بزان، شلا (در منتهی‌الیه جنوبی شیمبار)، دشتگل، و قلعه خواجه، واقع در استان خوزستان بوده،
ییلاق(سردسیـر) آن‌ها، در مناطق بیرگان، پرجفت و احمدلیوه در استان چهارمحال و بختیاری می‌باشد. صفی نژاد، جواد. "عشایر مرکزی ایران". تهران:امیر کبیر، ۱۳۶۸. امروزه روستاهای تل بزان در استان خوزستان و بیرگان در استان چهارمحال و بختیاری، از املاک این طایفه به‌شمار می‌آیند.
ایل بختیاری، از دو شاخه هفت‌لنگ و چهارلنگ تشکیل شده‌است. شاخه هفت‌لنگ، به چهار باب، تقسیم شده، که شهنی از طوایف زیرمجموعه بابادی باب محسوب می‌شود. طایفه شهنی، خود، شامل ۱۲ تیره می‌باشد، که هر یک از این تیره‌ها، خود شامل زیر شاخه‌های فراوانی بنام اولاد بوده، که این اولادها نیز، تعداد زیادی خانوار را شامل می‌شوند.
تیره‌های طایفه شهنی، به ترتیب حروف الفبا عبارتند از:
اجداد این قوم، به همراه دیگر قومیت‌های ایلی، در کنار سلسله جبال زاگرس، روزگار می‌گذراندند. این کنفدراسیون فامیلی، به همراه خانواده و دیگر اعضای فامیل، در دشت وسیعی بنام مزرعه سینی، در نزدیکی کوه شین از توابع خان‌میرزا، استان چهارمحال و بختیاری زندگی می‌کردند.
در آن زمان مرسوم بود، که نام یک قوم یا طایفه را، به نام "محلی که در آن، زندگی می‌کردند" و یا بنام "بزرگ خانواده"، نام‌گذاری می‌کردند. بنابراین، نام‌گذاری طایفه‌ای بنام "شـینی" و بعدها شـهنی، بر این مبنا می‌باشد. شینی، داریوش. "نگرشی بر ایل بختیاری و طایفه شهنی"
توضیح اینکه، در جلد دهم لغت‌نامه دهخدا، در مورد این طایفه نوشته است :
...ولی اشاره‌ای به کلمه "شینی" نکرده‌است! بنابراین، نام صحیح این طایفه؛ شهنی می‌باشد. گفتنی است، که جـّد طایفه شهنی، فردی بنام: فردین می‌باشد، که نام برخی از تیره‌های این طایفه نیز، از نام فرزندان وی گرفته شده‌است.شینی، داریوش. "نگرشی بر ایل بختیاری و طایفه شهنی"
شهنی در لغت، به معنی شهنه؛ که در گذشته به سربازان حکومت شاهنشاهی که درب کاخ پادشاه، بصورت گارد شاهنشاهی، نگهبانی می‌دادند و به تناسب کاری که داشتند، از شمشیر با تیغه کوتاه استفاده می‌کردند، گفته می‌شد... (زیرا تیغه بلند، سنگین و دست و پا گیر بوده‌است!)
شهنی، نامی است که مختص منطقه پارسوماش بوده، که محل تولد و زندگی پدر کورش کبیر و خانواده هخامنش است.
معنی دیگر آن، شاهانی یا شاهنشاهی است، که تخلیص شده آن، می‌شود : شهنی.
از مشاهیر طایفه شهنی، می‌توان به اشخاص زیر اشاره نمود:
محمد مخبر دزفولی (زادهٔ ۱۳۳۴) مدیر ارشد اجرایی و سیاستمدار ایرانی است که از ۱۴۰۰ به‌عنوان معاون اول رئیس‌جمهور ایران و از ۱۴۰۱ به‌عنوان عضو حقیقی مجمع تشخیص مصلحت نظام فعالیت می‌کند.
او پیش از این ریاست ستاد اجرایی فرمان امام، معاونت بازرگانی و حمل و نقل بنیاد مستضعفان، ریاست هیئت مدیره بانک سینا و معاونت استانداری خوزستان را بر عهده داشته‌است. او همچنین پیش از فعالیت در بنیاد مستضعفان، در سِمت معاون اجرایی و مدیر عامل شرکت مخابرات خوزستان و مدیر عامل شرکت مخابرات دزفول مشغول بوده‌است.
محمد مخبر در ۱۳ ژانویه ۲۰۲۱ توسط وزارت خزانه‌داری آمریکا به دلیل سرکوب مخالفان جمهوری اسلامی تحریم شد.
محمد مخبر فرزند عباس مخبر که از وعاظ و منبری‌های شهرستان دزفول است مقطع ابتدایی را در دزفول و اهواز ادامه تحصیل نمود سپس در مقطع دکتری در رشته مدیریت و برنامه‌ریزی توسعه اقتصادی، در مقاطع کارشناسی‌ارشد و کارشناسی به ترتیب در رشته‌های مدیریت با گرایش سیستم‌ها و کارشناسی در مهندسی برق تحصیل کرده‌است. وی همچنین دارای مدرک کارشناسی ارشد و دکتری حقوق بین‌الملل است.
مخبر، مدیرعاملی شرکت مخابرات خوزستان، معاونت استانداری خوزستان، ریاست هیئت مدیره بانک سینا، معاونت بازرگانی و حمل و نقل بنیاد مستضعفان و ریاست ستاد اجرایی فرمان امام را به ترتیب در سابقه خود دارد.
محمد مخبر از ۱۳۸۶ تا ۱۴۰۰ به مدت ۱۴ سال ریاست ستاد اجرایی فرمان امام را بر عهده داشت.
در ژوئیه سال ۲۰۱۰ میلادی، اتحادیه اروپا مخبر را در فهرست افراد و اشخاصی قرار داد که در فعالیت‌های مربوط به موشک‌های بالستیک و هسته‌ای مورد تحریم قرار می‌گرفتند اما دو سال بعد نام او را از آن فهرست حذف کردند.
وزارت خزانه‌داری ایالات متحده آمریکا در ۱۳ ژانویه ۲۰۲۱ مخبر را تحریم کرد و به فهرست «شهروندان ویژه برگزیده» (اس‌دی‌ان) اضافه کرد. استیون منوشن، وزیر خزانه‌داری آمریکا، گفت: «ایالات متحده با هدف گرفتن کسانی که ادعا می‌کنند به مردم ایران کمک می‌کنند ولی ثروت خود را افزایش می‌دهند، ادامه می‌دهد.» در بیانیه وزارت خزانه‌داری آمریکا تأکید شده‌است که افرادی و نهادهایی تحریم شده به سرکوب سیستماتیک مخالفان، مصادره زمین و دارایی معترضان سیاسی، اقلیت‌های مذهبی و تبعیدی‌ها متهم شده‌اند.
لامپونگ (به اندونزیایی: Lampung) یک استان در اندونزی است که در جنوبغربی این کشور واقع شده‌است.
لامپونگ ۳۵٬۳۷۶ کیلومترمربع مساحت و ۷٬۹۷۲٬۲۴۶ نفر جمعیت دارد.
گنوم وب (که تا ۲۰۱۲ اپیفانی خوانده می‌شد) یک مرورگر وب آزاد و سبک‌وزن برای میزکار گنوم است.
گنوم وب از مرورگر گالئون انشعاب گرفته شده و توسط مارکو پسنتی گریتی ساخته شد. این نرم‌افزار از موتور چیدمان وب‌کیت‌جی‌تی‌کی برای بارگذاری صفحات وب استفاده می‌کند. گنوم وب درحال حاضر توسط پروژه گنوم توسعه داده می‌شود.
مارکو پسنتی گریتی، خالق گالئون، در سال ۲۰۰۲ میلادی توسعه اپیفانی را به‌عنوان یک انشعاب از گالئون شروع کرد. دلیل این کار مغایر بودن اهداف گریتی با سایر تیم گالئون بود:
گسترش گالئون سرانجام متوقف شد و توسعه دهندگان سعی کردند با ساخت و توسعۀ افزونه‌ها ویژگی‌های پیشرفته به اپیفانی اضافه کنند.
ناصر واعظ طبسی فرزند متولی سابق آستان قدس رضوی، عباس واعظ طبسی است. او و پدرش از جمله افرادی بودند که عباس پالیزدار اتهام‌های سنگینی را پیرامون دست داشتن در فساد اقتصادی در ایران به آن‌ها وارد کرد. در سال ۱۳۷۹ شرکت او را به۱۰۰ میلیارد تومان اختلاس متهم کردند. در تیر ۱۳۸۰ ناصر مدتی به زندان رفت ولی با ضمانت پدرش بیرون آمد. بعد هم دادگاه با این توضیح که او نمی‌دانسته فعالیت‌هایش خلاف قانون است،ناصر را تبرئه کرد.
ناصر واعظ طبسی مدیریت شرکت المکاسب را که پروندهٔ فساد اقتصادی المکاسب در مورد آن در جریان بود بر عهده داشت. وی در این این‌باره گفته بود:
او در جریان پرونده علت ایجاد دفتر این شرکت در دبی را «توصیه وزیر اطلاعات و برخی مقام‌های اطلاعات سپاه» عنوان کرد.
دادگاه دوسال از ۱۳۷۹ تا اسفند ۱۳۸۱ طول کشید ...اتهام متهمان رديف اول و دوم اين پرونده، تباني در معاملات دولتي و اتهام ناصر واعظ طبسي، متهم رديف سوم، تحصيل مال از طريق نامشروع عنوان شده بود. به گفته وکيل ناصر واعظ طبسي، وي چکي سفيد امضا به بانک ملي داده بود که بانک در آن مبلغ 14 ميليارد و 400 ميليون تومان را نوشت، در حالي که موکل وي اين چنين مبلغي به بانک بدهي نداشت و بانک ملي نيز رضايت داد. راي به برائت متهمان پرونده المکاسب در حالي صادر مي‌شود که در ابتداي طرح پرونده و پس از بازداشت متهمين، يکي از بازداشت شدگان با پرداخت وثيقه اي پنج ميليارد توماني آزاد شده بود. حدس زده مي‌شود تنها کسي که قادر به پرداخت چنين وثيقه سنگيني مي‌توانست باشد، ناصر واعظ طبسي بوده است . به همين دليل به درستي اکنون اين پرسش مطرح ميشود که چرا متهمي با چنين قرار وثيقه اي تبرئه مي‌شود. عباس سليمي نمين، مدير مسئول پيشين «تهران‌تايمز» که خود يکي از مدافعين سرسخت محافظه‌کاران بنيادگراست، با اشاره به دليل تبرئه متهمان به علت جهل به قانون،در اسفند ۱۳۸۱ گفته بود که اين علت مي‌تواند در مورد بسياري از متهمان صادق باشد. به گفته وي، قوه قضائيه تحت تاثير عناصر با نفوذ قرار گرفته است.
.travel یک دامنه سطح‌بالا در سامانه نام دامنه (DNS) اینترنت است که برای وبگاههای شرکت‌ها و موسسات مسافرتی استفاده می‌شود.
راه اندازی رسمی این دامنه در اکتبر ۲۰۰۵ با فرایند غربالگری برای تعیین واجد شرایط بودن برای ثبت دامنه در هر سه گروه ماهانه برای اکتبر، نوامبر و دسامبر آغاز شد. ثبت نام باز شده در ژانویه سال ۲۰۰۶ آغاز شد. دولت‌ها از ژوئیه ۲۰۰۵ تا تاریخ ۲۱ دسامبر ۲۰۰۷ ثبت نام اولویتی برای نام مکان جغرافیایی داشتند.
قدیم‌ترین پوست نوشته‌های ساسانی آثار مکشوفه در دورا اروپوس است. آثار متأخر که همه به خط پهلوی متصل نوشته‌شده، متعلق به اواخر دورهٔ ساسانی است. مجموعه‌ای از آن‌ها مربوط به سالهای ۶۱۹ تا ۶۲۸ میلادی است. در این زمان خسرو پرویز مصر را به تصرف درآورد. گرچه در این نوشته‌ها بجز ماه و روز تاریخی ذکر نشده اما نام‌های جغرافیایی و مطالب آن‌ها ارتباطشان را با لشکرکشی مصر مسلم می‌کند.
دو مجموعه دیگر پوست نوشته‌ها که در ایران به دست آمده دارای تاریخ‌هایی میان ۲۹ و ۳۵ است و احتمالاً مبدأ آن آغاز سلطنت خسرو پرویز بوده‌است. مجموعهٔ اول بیشتر نامه‌های دیوانی هستند که از سوی صاحب منصبان ایرانی نوشته شده‌اند و از جهت پی بردن به شیوهٔ نامه‌نگاری دوران ساسانی اهمیت به سزایی دارند. این آثار همچنین گنجینه‌ای از نام‌های خاص ایرانی متداول در دورهٔ ساسانی است. علاوه بر آن در آن‌ها بعضی منصب‌ها و نام جای‌ها نیز ذکر شده‌است. مجموعهٔ دوم بیشتر اسناد تجاری و اقتصادی است مانند سند تحویل پول یا خرید غلات یا فهرستی از حیوانات مانند گوسفند و بز و میش و غیره که مورد داد و ستد بوده‌اند.تفضلی، احمد، ص ۱۰۷
اهمیت سفال‌نوشته‌ها خصوصاً از جهت دربرداشتن نام‌های خاص و القاب و گاهی نام جای‌ها و واژه‌های مربوط به غلات و نوشیدنی هاست. این نوشته‌ها به زمانی میان نیمهٔ دوم قرن ششم و قرن هفتم میلادی تعلق دارد. از این گونه آثار به خط پهلوی کتابی، اثری از زمان پیش از قرن ششم میلادی به دست نیامده‌است.
تعدادی از سفال نوشته‌هایی که در کاوش‌های باستان‌شناسی در ناحیهٔ ورامین و چال طرخان عشق‌آباد (نزدیک ری) و قصر ابونصر (نزدیک شیراز) و مواضع گوناگون در جنوب جمهوری ترکمنستان به دست آمده، دارای نوشته‌هایی با مرکب به خط پهلوی متصل است. سفال‌های شکسته ظاهراً صورت حساب یا صورت تحویل محصولات کشاورزی و دامی (جو، سبزی، می، نان، و گوشت و گوسفند) یا پیش‌نویس نامه و یادداشت‌های روزانه و مانند آنهاست و در بسیاری از آن‌ها نام روز و ماه آمده اما غالباً ذکری از سال نشده‌است. بیشتر نوشته‌ها بر طرف بیرونی سفالینه است ولی در موارد نادری علاوه بر آن قسمت داخلی هم نوشته دارد.تفضلی، احمد، ص ۱۰۷ و ۱۰۸
تعدادی از جام‌های نقرهٔ ساسانی، دارای نوشته‌های کوتاهی به خط پهلوی است. خط به کار رفته در این جام‌ها، غالباً خط متصل است که مانند اثر سوزن نقش شده‌است. گرچه گاهگاهی خط پهلوی منفصل (کتیبه‌ای) نیز به همین شیوه در این آثار به کار رفته‌است. این نوشته‌ها مشتمل بر نام صاحب جام و پدر او و وزن آن است. در این نوشته‌ها غالباً عنوانی برای صاحبان آن ذکر نمی‌شود و این خود شاید دلیلی بر این باشد که این جام‌ها در اصل متعلق به بزرگان دولت ساسانی بوده و بعدها، به دست اشخاص پایین مرتبه افتاده و این نوشته‌ها به دستور آنان حک شده‌است. فقط در بعضی از آن‌ها لقب "سپهبد" دیده می‌شود که لقب حکمرانان طبرستان در سده‌های نخستین اسلامی بوده‌است. بنابراین بیشتر این نوشته‌ها از دوره‌های متأخر احتمالاً اوایل دورهٔ اسلامی است. تفضلی، احمد، ص ۱۰۸
خروج یمانی در باور شیعیان، یکی از انقلاب‌های زمینه ساز ظهور مهدی است که در روایات، به حتمی بودن آن تصریح شده‌است؛ یمانی منسوب به یمن است و از آن سامان قیام می‌کند؛ چنان که جعفر صادق گفته‌است: «قبل از قیام قائم، وقوع پنج علامت حتمی است: یمانی، سفیانی، صیحه آسمانی، کشته شدن نفس زکیه و فرو رفتن در بیابان.» "(بحارالانوار، ج۵۲، ص ۲۰۴)"
در بعضی روایات، قیام یمانی و پرچم او را هدایت کننده‌ترین پرچم‌ها دانسته و یاری کردن آن را واجب شمرده و نام او را حسن یا حسین از نسل زید بن علی دانسته است؛ چنان که جعفر صادق گفته‌است: «خروج این سه تن - خراسانی، سفیانی و یمانی - در یک سال و یک ماه و یک روز اتفاق می‌افتد، پرچم یمانی از همه هدایت کننده تر است؛ زیرا او دعوت به حق می‌کند.» "(بحارالانوار، ج۵۲، ص۲۱۰)"
رابرت برنز (۲۵ ژانویه ۱۷۵۹ – ۲۱ ژوئیه ۱۷۹۶)، معروف به رابی در بین اسکاتلندی‌ها، شاعر و ترانه‌سرای اسکاتلندی بود. از او به عنوان شاعر ملی اسکاتلند یاد می‌شود و شهرت جهانی دارد.
او سرشناس‌ترین شاعری است که به زبان اسکاتس نوشته‌است، هرچند بسیاری از نوشته‌های او به انگلیسی با گویش اسکاتی خفیف است، که برای مخاطبان در بیرون از اسکاتلند نیز قابل دسترس است. به‌علاوه او به زبان انگلیسی نیز نوشته است، و در این قطعه‌هاست که دیدگاه‌های سیاسی یا مدنی او نیز در اوج خود هستند.
از او به عنوان یکی از پیشگامان جنبش رمانتیک یاد می‌شود و پس از مرگش، برای بنیان‌گذاران هر دو مکتب لیبرالیسم و سوسیالیسم به شخصیتی الهام‌بخش تبدیل شد. به عنوان شخصیتی فرهنگی در اسکاتلند و در میان اسکاتلندی‌ها در دیگر نقاط جهان، تجلیل از زندگی و آثار او به یک فرهنگ ملی کاریزماتیک در طول سده‌های ۱۹ و ۲۰ میلادی تبدیل شد، و مدت‌هاست که نفوذ او بر ادبیات اسکاتلندی قدرتمند مانده‌است. افزون بر سرودن قطعه‌های ادبی، او همچنین به گردآوری ترانه‌های محلی از سرتاسر اسکاتلند پرداخت، که اغلب آن‌ها را بازبینی یا تنظیم می‌کرد.
هر ساله ۲۵ ژانویه سالروز تولد او را در بریتانیا و اروپا جشن می‌گیرند.
استفانیا پرستیگیاکامو (زاده ۱۶ دسامبر ۱۹۶۶) وزیرمشاور در امور محیط زیست در دولت سیلویو برلوسکونی است که پیشتر وزیر فرصت های برابر بود.Berlusconi is sworn into office bbc
او یک بار به عنوان دختر شایسته پالرمو نیز انتخاب شده است.سیلویو برلوسکونی، استاد کشف وزیران زیبارو
پرستیگیاکامو در سال ۱۹۹۴ به عنوان نماینده مجلس انتخاب شدBiography: Ms Stefania PrestigiacomoOECD
در دهه ۱۹۹۰ به او لقب «دوشیزه پارلمان» داده بودند.Ex-showgirl stars in Berlusconi's female cast
در یک نظرخواهی او به عنوان سکسی‌ترین زن در سیاست ایتالیا انتخاب شد.Berlusconi Says Opposition Has Poor Taste in Women (Update2)BLOOMBERG
زبان فریجی، زبان هندواروپایی فریجی‌ها بود که در دورهٔ کلاسیک باستان (حدود سده ۸ پیش از میلاد تا سده ۵ پس از میلاد) در آسیای کوچک سخن گفته می‌شد.
زبان فریجی بسیار نزدیک به زبان یونانی در نظر گرفته می‌شود. شباهت برخی از واژه‌های فریجی به یونانی، در اثر کراتیلوس افلاطون نیز ذکر شده‌است.
تعداد بسیاری از مُهرهای ساسانی که از سنگ‌های گران‌بها ساخته شده‌اند در دست است. بسیاری از آنها دارای نقوش بعضی دارای نوشته‌است. این نوشته‌ها شامل نام صاحب مهر و نام پدر و در مواردی عنوان و منصب وی است. تعدادی از آنها متعلق به دین مردان (روحانیان) زردشتی است. بیشتر مهرها به مردان تعلق دارد گرچه تاکنون تعداد کمی از مهر زنان نیز به دست آمده‌است که حاکی از نقش فعال زنان در امور اجتماعی عهد ساسانی است. مهرها هم در موزه‌های گوناگون جهان و هم در مجموعه‌های خصوصی نگاه‌داری می‌شود و تاکنون بسیاری از آن‌ها منتشر شده‌است.
مهرواره‌ها را از گل پخته درست می‌کردند و در آن‌ها سوراخی می‌نهادند. نامه‌ها و اسناد را پس از پیچیدن با ریسمان و غیره با این مهرواره‌ها می‌بسته‌اند و به اصطلاح امروز مهر و موم می‌کرده‌اند. دو مجموعهٔ عمده از مهرواره‌ها تخت سلیمان و قصر ابونصر تاکنون منتشر شده‌است. مهرها و مهرواره‌ها از جهت در برداشتن نام‌های اشخاص، عنوان‌ها و نام جای‌ها از اهمیت برخوردارند در بعضی مهرها جملات اندررز نیز دیده می‌شود. تفضلی، احمد، ص ۱۰۹
نامه‌های منوچهر در رد بدعت‌هایی است که برادرش زادسپرم در مورد ساده کردن مراسم تطهیر برشنوم نهاده بود و خشم بسیاری از متعصبان سنت‌گرا را برانگیخته بود. نامهٔ اول منوچهر خطاب به مردم سیرجان کرمان و نامهٔ دوم خطاب به برادرش زادسپَرَم و نامهٔ سوم که باید آن را فتوایی دینی به‌شمار آورد خطاب به بهدینان زرتشتیان است و تاریخ ۲۵۰ سال یزدگردی برابر با ۸۸۱ میلادی دارد. منوچهر برای اثبات نظر خود علاوه بر استناد به متون دینی به اقوال مفسران اوستا مانند ابرگ، سوشانس، میدیوماه، آذر فرنبغ و آذر بوزید اشاره کرده‌است. در این نامه‌ها تسلط او را نه تنها در دانش دینی بلکه در نجوم نیز می‌بینیم. اهمیت این نامه‌ها در محتوای آن‌ها بر مطالب دینی و اصطلاحات خاص آنهاست و طبعاً از لحاظ ادبی ارزش چندانی ندارد.تفضلی، احمد، ص ۱۴۹
در منظومهٔ بهرام ورجاوند ظهور بهرام ورجاوند در پایان جهان به صورت منظومهٔ مقفای کوتاهی مشتمل بر حدود ۱۴ بیت پیشگویی شده‌است. ابیات و حتی مصراع‌ها به -ان ختم می‌شود. در آغاز آن به حملهٔ اعراب و ضبط اموال و دارایی و وضع جزیه اشاره رفته و در پایان مژده داده شده‌است که بهرام ورجاوند در پایان جهان خواهد آمد و از تازیان انتقام خواهد گرفت. منظومه چنان‌که از مضمون آن پیداست پس از اسلام ساخته شده‌است و در آن نفوذ فارسی نیز دیده می‌شود. این متن به فارسی ترجمه شده‌است.تفضلی، احمد، ص ۱۷۶
پُس دانشن کامگ یا پسر آرزومند دانش متن کوچکی است، مانند شکند گمانیک وزار، که اصل آن به پارسی میانه از میان رفته و فقط تحریر پازند ش در دست است. پسری دربارهٔ دلیل بستن کستی یا کمربند دینی زردشتیان از پدرش سؤال می‌کند و پدر بدو پاسخ می‌دهد و در ضمن پاسخ بعضی مسائل اصولی زرتشتی مانند ثنویت مورد بحث قرار می‌گیرد. انسان که جهان اصغر است مانند جهان اکبر به دو قسمت خوب و بد تقسیم می‌شود. بخش بالای بدن اهورایی و بخش پایین بدن اهریمنی است و کمربند حد فاصل این دو است. زبان این متن و نوع استدلالات آن شباهت بسیاری به شکند گمانیک وزار (اواخر قرن سوم هجری) دارد و به احتمال بسیار هم زمان با آن نوشته شده‌است. تفضلی، احمد، ص ۱۶۴
فریگیه یا فریژیه ، نام یک پادشاهی در جهان باستان، در غرب بخش مرکزی آناتولی (واقع در ترکیه امروزی) بود. بر پایهٔ هرودوت، فریگی‌ها نخست در بالکان جنوبی و تحت نام بریگ‌ها (Bryges) می‌زیستند، که پس از مهاجرت نهایی‌شان به آناتولی به فریگ‌ها تغییر نام یافتند.
در زمان طلوع دولت‌شهر تروآ، بخشی از بریگ‌ها یا به عنوان متحدان تروجان‌ها یا تحت حمایت تروآ به آناتولی مهاجرت کردند. از آنجا که زبان تروجانی نجات نیافته‌است، رابطهٔ دقیقش با زبان فریگی و موضوع پیوستگی جامعهٔ فریگی به جامعهٔ تروآ مسئله‌ای حل‌نشده باقی مانده‌است. به همین ترتیب، تاریخ مهاجرت و رابطهٔ فریگی‌ها با امپراتوری هیتی نامشخص است. اگرچه آن‌ها اغلب به عنوان بخشی از گروه «تراکو-فریگی» شناخته می‌شوند. تاریخ رایج ۱۲۰۰ پیش از میلاد استفاده می‌شود، که اواخر کار امپراتوری هیتی است. این قطعی است که فریگیه در سرزمین هیتی بنا شد، اما نه در مرکز قدرت هیتی‌ها در خمیدگی بزرگ رود هالیس، جایی که آنکارا امروز واقع شده‌است.
از سرآغازهای قومی و روستایی، حکومت فریگیه در سده ۸ پیش از میلاد، به پایتختی شهر گردیوم برخاست. در طول این دوره، فریگی‌ها به سمت شرق گسترش یافتند و به غصب پادشاهی اورارتو، نوادگان هوری‌ها (رقیب پیشین هیتی‌ها)، پرداختند.
وانگهی پادشاهی فریگی‌ها توسط فاتحان کیمری در حدود ۶۹۰ پیش از میلاد در هم شکست، سپس برای مدت کوتاهی توسط همسایه‌اش لیدی تصرف شد، تا اینکه به تسخیر شاهنشاهی ایران توسط کوروش درآمد. بعدتر تحت سلطهٔ امپراتوری اسکندر و جانشینانش درآمد، و سپس توسط سلسله آتالیدهای پرگامون تسخیر شد، تا اینکه سرانجام به بخشی از امپراتوری روم تبدیل گشت. آخرین اشارات به زبان فریگی مربوط به سده ۵ میلادی است و ظاهراً تا سده ۷ میلادی منقرض شده‌است.