moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
لم اقلیدس کاربردهای زیادی در نظریۀ اعداد دارد. یکی از این کاربردها را در قضیۀ اساسی حساب می‌بینیم.
اثبات با استفاده از قضیۀ بزو:
طبق قضیۀ بزو، اگر formula_16 و formula_17 اعداد صحیح و نسبت به هم اول باشند، آنگاه اعداد صحیح formula_18 و formula_19 موجودند که:
حال در لم اقلیدس داریم formula_21 و formula_22. لذا طبق قضیۀ بزو، formula_18 و formula_19 صحیحی موجودند که:
و از طرفی:
و لذا:
انجمن بین‌المللی حمل‌ونقل هوایی که با نام یاتا نیز شناخته می‌شود، سازمانی فرامرزی و متشکل از ۲۶۰ شرکت هواپیمایی است که در ماه آوریل سال ۱۹۴۵ در شهر هاوانا، کوبا راه‌اندازی شد.
IATA هم‌اکنون ۸۳٪ درصد از ترافیک هوایی جهانی را به خود اختصاص می‌دهد. دفتر مرکزی سازمان یاتا در شهر مونترآل کشور کانادا قرار دارد.
انجمن بین‌المللی حمل‌ونقل هوایی، به‌اختصار؛ یاتا، سازمانی است فرامرزی، متشکل از شمار زیادی از خطوط هواپیمایی، که پس از جنگ جهانی دوم، در تاریخ ۱۹ آوریل ۱۹۴۵ در شهر هاوانا بنیان نهاده شد تا به حل پیش آمدهایی که بر اثر گسترش سریع حمل و نقل هوایی به وجود آمده بود، بپردازد.
انجمن بین‌المللی حمل‌ونقل هوایی جایگزین اتحادیه ترافیک هوایی گردید، که بعد از جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۹ در شهر لاهه جهت حمل و نقل هوایی منظم، بنیان‌گذاری گردیده بود.
یاتا در واقع مانند پارلمان و شخصیت جمعی بیش از ۱۱۰ شرکت هوایی و نمایندگان آن‌ها در سازمان‌های بین‌المللی می‌باشد. یاتا انجمنی است غیردولتی، فرامرزی، غیرانحصاری و غیرسیاسی، با هدفی معلوم و امکان عضویت دلخواه در آن. یاتا در اموری نظیر: استاندارد کردن قیمت‌ها، بلیت‌ها، بارنامه‌ها و… فعالیت دارد.
اعضای IATA شرکت‌های هواپیمایی هستند که دارای پروازهای منظم برنامه‌ای خارجی بوده و دولت آنها عضو ایکائو باشد که این اعضاء پس از عضویت به دو گروه اعضای فعال (ACTIVE MEMBER) و اعضای وابسته (Associate Member) تقسیم می‌شوند که هر دو گروه در جلسات یاتا شرکت می‌کنند ولی فقط اعضای فعال حق رأی دارند.
شرکت‌های هواپیمایی که عضو یاتا می‌شود، بعد از بازرسی ۵ روزه و تأیید لیست استانداردهای لازم شرکت، گواهینامه آیوسا اعطا می‌کنند. این گواهینامه ۲ سال اعتبار داشته و ۱۵۰ روز قبل از پایان اعتبار، برای تمدید دوباره بازرسی‌های لازمه انجام می‌شود.
این انجمن‌ها زیرمجموعه‌های قاره‌ای یاتا هستند و مقر آنها نیز در مقر اصلی یاتا، در شهر مونترال است.
یاتا برای انجام فعالیت‌های خود، بین کمیته‌های مختلف تقسیم کار نموده‌است، که این کمیته‌ها عبارتند از:
انجام امور مربوط به حسابداری و تسویه حساب بین شرکت‌های هوایی، در رابطه با تجارت فی‌مابین آنها را، عهده‌دار می‌باشد. همچنین مسائل شرکت‌های هوایی در رابطه با ارز و مبادله آن، مالیات و مطالبات، بیمه و آمار به این کمیته مربوط می‌شود.
همکاری شرکت‌های هوایی در زمینه‌های عملیاتی و فنی از طریقه کمیته فنی یاتا امکان‌پذیر می‌گردد. فعالیت فنی یاتا مبتنی بر تبادل اطلاعات و تجارب بین شرکت‌های هوایی می‌باشد.
کمیته حقوقی با موارد و مسائل حقوقی، که به نحوی به حمل و نقل بین‌المللی ارتباط پیدا می‌کند، سر و کار دارد.
همچنین تدوین نظریات شرکت‌های هوایی، در رابطه با مسائلی نظیر مسئولیت و تعهدات شرکت‌های هوایی، در قبال یکدیگر و مسافران، بخشی از وظایف این کمیته می‌باشد.
کمیته ترافیک، در بر گیرنده کلیه فعالیت‌های بازرگانی شرکت‌های هوایی می‌باشد. یاتا به عنوان یک انجمن خصوصاً مایل به تسهیل امور بین شرکت‌های هوایی، از جمله استاندارد کردن فرم‌ها، رویه‌ها و توافق‌های مربوط به هندلینگ می‌باشد.
از طرف دیگر یاتا به منزله آژانسی نیمه دولتی است، که بسیاری از دولت‌ها مسئولیت مذاکره قراردادهای بین‌المللی مربوط به نرخ و قیمت‌ها را به آن محول نموده‌اند، تا نهایتاً پس از تصویب دولت‌ها به مرحله اجرا درآید.
کمیته پزشکی متشکل از مشاورین و متخصصین در امر پزشکی ایرلاین می‌باشد. کار این کمیته، بررسی عوامل روان‌تنی می‌باشد، که ممکن است سلامت و ایمنی کارکنان پرواز و مسافرین را تحت تأثیر قرار دهد. این کمیته کانالی ارتباطی برای همکاری ایرلاین، با سازمان بهداشت جهانی می‌باشد.
مقر اصلی یاتا در مونترال، کانادا و مرکز کمیته مالی یاتا نیز در شهر ژنو سوئیس مستقر است. از قسمت‌های مهم این سازمان، اداره تسویه حساب یاتا (CLEARING HOUSE) است که شرکت‌های هواپیمایی درآمدهای حاصل از مسیرهای اینترلاین خود را از طریق آن تصفیه می‌کنند.
"جیمز" هیلر بلانت (زاده ۲۲ فوریه ۱۹۷۴)National Archives, England & Wales, Birth Index: 1916–2005 volume 6b, page 446 confirms birth as Q1, 1974 آهنگساز و ترانه‌سرای انگلیسی است. آلبوم آغازین او به‌نام "بازگشت به بدلَم" (۲۰۰۴) و ترانه‌هایی مانند «تو زیبایی» و «بدرود عشقم» باعث شهرت او شدند. «تو زیبایی» در زمان انتشارش در ایالات متحدهٔ آمریکا صدرنشین جدول ۱۰۰ تک‌آهنگ داغ بیلبورد شد. آخرین خوانندهٔ انگلیسی که پیش از بلانت به چنین موفقیتی رسیده بود التون جان در سال ۱۹۹۷ بود.
بلانت پیش از آن‌که به خوانندگی بپردازد به‌عنوان افسر گارد نگهبانی ارتش بریتانیا خدمت می‌کرد و در زمان درگیری‌های سال ۱۹۹۹ کوزوو به آن‌جا فرستاده شده بود. او در طول جنگ کوزوو با گروه پزشکان بدون مرز آشنا شد و از آن دوران به بعد همواره از این گروه (به خصوص در کنسرت‌هایش) حمایت کرده‌است.
جیمز بلانت در یک بیمارستان نظامی در شهرک تیدوورث در شهرستان ویلتشر بریتانیا متولد شد. او یک برادر و خواهر کوچک‌تر از خودش دارد. بیشتر دوران کودکی بلانت در سنت مری بوران همپشر سپری شد اما مدتی از آن هم در قبرس و آلمان گذشت چرا که پدرش به عنوان یک سرهنگ نیروی هوایی بریتانیا مدام و در زمان‌های مختلف به کشورهای گوناگونی فرستاده می‌شد.
زمانی که پدرش متوجه علاقهٔ بلانت به خلبانی شد، او را آموزش داد و جیمز در ۱۶ سالگی مجوز پرواز را دریافت کرد. خانوادهٔ بلانت تاریخچهٔ خدمات نظامی بسیار طولانی‌ای دارند که به قرن ۱۰اُم میلادی بازمی‌گردد.
بلانت در جوانی پیانو، ویولن و گیتار را فرا گرفت و مدرک کارشناسی‌اش از دانشگاه بریستول را با پایان‌نامه‌ای با عنوان «کالاانگاری وجهه - تولید یک بُت پاپ» دریافت کرد. پس از آن با بورس تحصیلی ارتش وارد آکادمی سلطنتی نظامی سندهرست شد. او با درجهٔ «کاپیتان» به‌عنوان یکی از نیروهای حافظ صلح ناتو در جنگ کوزوو خدمت کرد و در اکتبر ۲۰۰۲ فعالیت نظامی‌اش را به‌عنوان عضوی از هنگ محافظ زندگی در سواره‌نظام بریتانیا به پایان رساند.
در سال ۲۰۰۴ بلانت برای شرکت در فستیوال موسیقی SXSW به آستین تگزاس رفت. زمانی که در هتل مشغول اجرای قطعهٔ «تو زیبایی» بود توجه لیندا پری (خوانندهٔ سابق فور نان بلاندز و تهیه‌کنندهٔ موسیقی) به او جلب شد. این اتفاق باعث شد بلانت قراردادی با شرکت کاستارد کوردز (متعلق به لیندا پری) امضا کند و در اکتبر همان‌سال اولین آلبوم استودیویی او با نام "بازگشت به بدلام" به‌صورت مشترک توسط کاستارد و آتلانتیک رکوردز منتشر شد.
"بازگشت به بدلام" در آغاز انتشارش در بریتانیا مورد توجه قرار نگرفت به شکلی که در هفتهٔ اول فقط ۴۸۲ نسخه از آن به‌فروش رسید. اما این ناکامی دوام زیادی نداشت و به‌لطف پخش مکرر «تو زیبایی» از ایستگاه‌های رادیویی، آلبوم وارد جدول‌های موسیقی شد و پُروفروش‌ترین آلبوم سال ۲۰۰۵ و دههٔ ۲۰۰۰ میلادی بریتانیا شد. "بازگشت به بدلام" در زمان انتشارش در سوئیس، آلمان، اتریش، بلژیک، سوئد، نروژ، دانمارک، استرالیا، نیوزیلند و کانادا شمارهٔ ۱ جدول پرفروش‌ترین آلبوم‌ها شد و در تمام دنیا ۱۷ میلیون نسخه از آن به‌فروش رسید. این در حالی بود که دو تک‌آهنگ «تو زیبایی» و «بدرود عشقم» از آن آلبوم در مجموع ۲۰ میلیون نسخه فروختند.
در ۶ سپتامبر ۲۰۱۴، بلانت با الکساندرینا «سوفیا» ولزلی، دختر لرد جان هنری ولزلی و نوهٔ بزرگ دوک ولینگتون ازدواج کرد.
دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب ( به اختصار STB) سومین واحد تأسیس شده از واحدهای دانشگاه آزاد اسلامی است. این دانشگاه به عنوان یکی از واحدهای برتر دانشگاه آزاد اسلامی، قدمت ۳۶ ساله دارد. این واحد دانشگاهی هم‌اکنون دارای ۷۲ رشته مصوب دکتری و ۱۵۹ رشته مصوب کارشناسی ارشد، ۴۹ رشته مصوب کارشناسی و ۱۷ رشته مصوب کارشناسی ناپیوسته می‌باشد.
این واحد دانشگاهی از لحاظ تعداد دانشجو در حال حاضر با بیش از ۴۱ هزار نفر دانشجو دومین دانشگاه بزرگ کشور و از نظر رشته‌های فنی و مهندسی با حدود ۱۰۰۸۵ هزار نفر دانشجو در دانشکده فنی و مهندسی بزرگترین دانشگاه کشور و خاورمیانه به‌شمار می‌رود.http://azad.ac.ir/fa/page/5/تاریخچه-واحد
این واحد دانشگاهی، در تاریخ ۱۰ تیرماه سال ۱۳۶۴ خورشیدی با محوریت رشته‌های فنی و مهندسی در شهر تهران تأسیس گردید و با حدود ۷۰۰ دانشجو در رشته‌ها و گرایش‌های مختلف، فعّالیّت اصلی خود را آغاز کرد. شروع کار این دانشگاه در مقطع تحصیلی کاردانی بوده که عمدتاً رشته‌های فنّی را در بر می‌گرفته و تعداد از معدودی رشته‌های کارشناسی به تدریج با تجهیز آزمایشگاه‌ها و کارگاه‌ها و به‌کارگیری نیروهای متخصّص ایجاد شده‌است. بعدها، بیشتر گرایش‌های مقاطع کارشناسی و سپس کارشناسی ارشد، نیز شکل گرفت. دانشکده فنّی دانشگاه آزاد واحد تهران جنوب از نظر وسعت و تعداد دانشجو بزرگ‌ترین دانشکده فنّی در سطح کشور در بین دانشگاه‌های آزاد می‌باشد. بعد از سال ۱۳۶۴ تعداد رشته‌های دانشگاه هم از نظر کمّی و هم از نظر کیفی گسترش یافتند.
دانشجویان این دانشگاه در ۱۵ دانشکده فنّی و مهندسی، تحصیلات تکمیلی فنی مهندسی، مهندسی کامپیوتر و فناوری اطلاعات، مهندسی صنایع، مهندسی مکانیک عمران و معدن، مهندسی شیمی و پلیمر، مهندسی برق، حقوق و علوم سیاسی، روان‌شناسی و علوم تربیتی، اقتصاد و حسابداری، ادبیات فارسی و زبان‌های خارجه، مدیریت، علوم پایه، هنر و معماری و دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی تحصیل می‌نمایند. دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب در حال حاضر دارای ۵ معاونت: «آموزشی»، «پژوهشی و فناوری»، «دانشجویی»، «اداری و مالی» و «فنّی و عمران» و تعدادی دفتر و مدیریّت مستقل است که با توجه به وظایف و مأموریت‌های محوّله نسبت به انجام امور آموزشی، اداری و تحقیقاتی مجموعه دانشگاه اقدام می‌نمایند.
این واحد دانشگاهی از ابتدای تأسیس خود در سال ۱۳۶۴، تعداد ۷۳۱۹۸ فارغ التّحصیل داشته که از این تعداد، ۲۳۳۷ نفر از دانشکده تحصیلات تکمیلی، ۸۰۸۰ نفر از دانشکده علوم انسانی، ۱۸۰۸۹ نفر از دانشکده تربیت معلّم (ادبیّات فارسی و زبان‌های خارجی، روان‌شناسی و علوم تربیتی فعلی)، ۱۸۱۶۴ نفر از دانشکده مدیریّت و حسابداری و ۲۶۵۲۸ نفر از دانشکده فنّی و مهندسی فارغ‌التحصیل شده‌اند.
این واحد دانشگاه در حال حاضر دارای ۱۶ مجله علمی می‌باشد که ۷ عنوان از آن‌ها به زبان انگلیسی و بقیه فارسی می‌باشند. از این مجلات ۱ مجله دارای ایندکس اسکوپوس و ۵ مجله علمی-پژوهشی وزارت علوم می‌باشند. ۳ مجله از مجلات این واحد دانشگاهی توسط انتشارات معتبر اشپرینگر ساینس+بیزینس مدیا در آلمان منتشر می‌گردد. این واحد دانشگاهی از لحاظ تعداد مجلات علمی و پژوهشی، پس از واحد علوم و تحقیقات و واحد مرودشت دارای بیشترین مجلات علمی در میان واحدهای دانشگاه آزاد اسلامی می‌باشد.
از آنجایی که اساس فعالیت دانشگاه آزاد واحد تهران جنوب بر نیروهای متخصص در رشته‌های فنی و مهندسی استوار است لذا دانشکده فنی و مهندسی هم‌زمان با فعالیت دانشگاه فعالیت خود را آغاز کرد و در ۵ رشته در مقطع فوق دیپلم اقدام به پذیرش دانشجو نمود.
اکنون این دانشگاه بزرگ‌ترین دانشگاه فنی و مهندسی از نظر وسعت و تعداد دانشجو در سطح کل کشور ایران می‌باشد.
دانشکده فنی در بلوار ده حقی (آهنگ) در شرق تهران واقع شده‌است.
از دیگر امکانات این دانشکده می‌توان از مراکز تخصصی نام برد که زیر نظر گروه‌های آموزشی فعالیت می‌کنند و عبارت‌اند از: مرکز تخصصی برق و الکترونیک و کامپیوتر، مکانیک عمومی و پایه که این مراکز در دروسی که احتیاج به آزمایشگاه و کارگاه دارند به دانشجویان رشته‌های فنی و مهندسی سرویس می‌دهند. دانشکده فنی و مهندسی شامل ۲۰ گروه آموزشی است. همچنین ۱۱ انجمن علمی دانشجویی در این دانشکده فعالیت می‌کنند.
در حال حاضر فرهاد رزاقیان ریاست این دانشکده را بر عهده دارد.
ازسال ۱۳۶۴ دو رشته حقوق و مترجمی زبان انگلیسی در مقطع کارشناسی و در سیستم آموزشی پاره وقت و قرار دادی در دانشکده مدیریت و حسابداری در کنار سایر رشته‌ها تدریس می‌گردید و بعداً جذب دانشجو در سیستم تمام وقت نیز در دستور کار قرار گرفت..
گروه مهندسی صنایع این دانشگاه در سال ۱۳۸۸، از ساختمان دانشکده فنی جدا شده و مجوز تأسیس دانشکده را از دانشگاه گرفت. دانشکده مهندسی صنایع اولین و در حال حاضر تنها دانشکده مهندسی صنایع دانشگاه آزاد می‌باشد. مکان فعلی و موقت این دانشکده در ساختمان مهینیه (دانشکده علوم انسانی سابق) واقع در میدان امام حسین می‌باشد.
از برنامه‌های آتی این دانشکده تعمیق فعالیت کیفی آموزشی- پژوهشی، تربیت دانشجویان دکتری و افزایش گرایش‌های جدید بین رشته‌ای خواهد بود و سیاست قطب علمی شدن را دنبال می‌کند و گواهینامه استاندارد بین‌المللی مدیریت کیفیت آموزشی ISO۱۰۰۱۵ را اخذ نموده و مجله بین‌المللی مهندسی صنایع را با کیفیت بالا و اخذ تاییدیه علمی – پژوهشی از وزارت علوم و تحقیقات و فناوری به چاپ می‌رساند.
دانشکده اقتصاد، مدیریت و حسابداری دومین دانشکده از نظر تعداد دانشجو است. ریاست این دانشکده بر عهده خلیل سعیدی می‌باشد. دانشکده اقتصاد، مدیریت و حسابداری شامل ۸ گروه آموزشی است، این دانشکده ۶ انجمن علمی دانشجویی دارد. دانشکده اقتصاد، مدیریت و حسابداری به مجتمع دانشگاهی ولیعصر در ابتدای خیابان دماوند انتقال یافته‌است.
گروه‌های آموزشی فعال در این دانشکده عبارتند از:
حسابداری و مدیریت مالی، مدیریت بازرگانی، مدیریت فرهنگی، مدیریت صنعتی، مدیریت تکنولوژی، مدیریت خدمات بهداشتی و درمانی و مدیریت فناوری اطلاعات
ریاست این دانشکده بر عهدهٔ آقای صالحی می‌باشد.
این دانشکده در سال ۱۳۸۹ از دانشکدهٔ تربیت معلم (ادبیات فارسی و زبان‌های خارجی فعلی)، جدا گشته و هم‌اکنون در محل جدید ساختمان واقع در خیابان فاطمی جنب سازمان آب خیابان شهید دائمی، مشغول به فعالیت می‌باشد. ریاست این دانشکده نخست بر عهده پریرخ دادستان از شاگردان ژان پیاژه روان‌شناس شهیر بود ریاست کنونی این دانشکده آمینه احمدی است
از نشریات علمی - پژوهشی این دانشکده می‌توان از مجله روان‌شناسی تحوّلی (روانشناسان ایرانی) به مدیر مسئولی محترم نعمت طاووسی و سردبیری آقای محمد کریم خداپناهی نام برد.
از انجمن‌های فعال این دانشکده می‌توان از انجمن روانشناسی عمومی، روانشناسی صنعتی - سازمانی و مشاوره و راهنمایی نام برد.
مجموعه ورزشی کاوه در جنوب تهران در منطقه خانی آباد نو در زمینی به مساحت ۱۰۵۰۰ متر مربع با زیر بنای ۶۰۰۰ متر مربع به صورت کاملاً مدرن و مجهز در سال ۱۳۸۵ احداث شد. در سال ۱۳۸۸ دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب این مجموعه را خریداری نمود و در سال ۱۳۸۹، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، در این مجموعه، به منظور تربیت نیروی متخصص و توانمند در رشته تربیت بدنی با استفاده از بالاترین استانداردهای آموزشی و پژوهشی تأسیس گردید.
آغاز به کار رشته‌های مصوب گروه هنر در واحد تهران جنوب به سال ۱۳۷۵ و هم‌زمان به پذیرش دانشجو در رشته‌های کاردانی معماری و گرافیک بازمی‌گردد. با تأسیس رشته مهندسی معماری در مقطع کارشناسی در سال ۱۳۸۱ فعالیت این گونه رشته‌ها در قالب دانشکده فنی و مهندسی ادامه می‌یابد چنانچه در طول این سال‌ها، به عنوان مرکزی معتبر در جهت تربیت نیروی انسانی مورد نظر جامعه شناخته شده‌است.
دانشکده هنر و معماری دانشگاه آزاد اسلامی تهران جنوب، به عنوان دانشکده‌ای جوان و تازه تأسیس که از سال ۱۳۹۲ شروع به فعالیت نموده‌است، امروز با داشتن حدود ۲۵۰۰ نفر دانشجو در مقاطع کارشناسی پیوسته و ناپیوسته و کارشناسی ارشد و دکترا، به تربیت نیرهای متخصص در این زمینه می‌پردازد. رشته‌های هنر و معماری دانشگاه آزاد تهران جنوب در سال اخیر با تصویب رشته‌های کارشناسی مهندسی شهرسازی و طراحی لباس (به عنوان تنها مجری دانشگاه آزاد این رشته‌ها در سطح شهر تهران)، و راه اندازی دوره‌های کارشناسی ارشد مهندسی معماری، مدیریت پروژه و ساخت، معماری منظر، معماری داخلی، مرمت، طراحی شهری، برنامه‌ریزی شهری، جغرافیا و برنامه‌ریزی شهری و برنامه‌ریزی گردشگری، پژوهش هنر و دوره‌های دکتری معماری و شهرسازی رو به گسترش نهاده‌است.
این دانشکده در راستای سیاست تخصصی‌سازی دانشکده‌ها که در واحد تهران جنوب دنبال می‌شود، تأسیس شده و در این راستا گروه‌های آموزشی شامل شیمی کاربردی، فیزیک و ریاضی کاربردی از دانشکده فنی، و دبیری ریاضی از دانشکده ادبیات فارسی و زبانهای خارجی به این دانشکده منتقل شده‌است. پس از تأسیس دانشکدهٔ تربیت بدنی و علوم ورزشی و دانشکدهٔ روانشناسی و علوم تربیتی دانشکده علوم پایه نهمین دانشکده مصوب واحد تهران جنوب می‌باشد.
به دنبال سیاست‌های دانشگاه آزاد اسلامی مبنی بر تجمیع دانشکده‌های واحدهای شهر تهران در یک پردیس دانشگاهی، سایتی ۱۲ هکتاری در کنار سایت دانشکده فنی واحد تهران جنوب جهت تجمیع تمامی دانشکده‌ها در سال ۱۳۹۳ خریداری گردید.
رشته تربیت بدنی در سال ۱۳۸۷ و در گرایش‌های فیزیولوژی ورزشی، بیومکانیک ورزشی و مدیریت ورزشی به جمع رشته‌های این دانشگاه افزوده شد.
در حال حاضر ۲ مرکز تربیت بدنی در این دانشگاه قرار دارد.
در روز ۱۲ بهمن ۱۳۸۸ بزرگ‌ترین مجموعه ورزشی جنوب تهران در دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب با نام شهید کاوه و با حضور رئیس دانشگاه آزاد، جاسبی افتتاح شد. این مجموعه ورزشی شامل ۱۰ هزار و ۱۶۰ مترمربع استادیوم، شش هزار و ۵۶۲ مترمربع زمین چمن مصنوعی، هزار و ۳۲۰ مترمربع سالن سرپوشیده، سالن بدنسازی، سونای خشک و پارکینگ است. البته طبق گفتهٔ جاسبی، در آینده نیز یک استخر به این مجموعه اضافه می‌شود.
از دیگر امکانات این مجموعه می‌توان به کلاس‌های درس، خوابگاه و ساختمان اداری اشاره کرد.
این مجموعه ورزشی واقع در میدان بهمن، اتوبان شهید تندگویان، چهارراه میثاق، میثاق جنوبی، انتهای خیابان ۳۴، می‌باشد.
دومین مجموعه ورزشی نیز در محل دانشکده فنی واقع در بلوار آهنگ قرار دارد. این مجموعه شامل یک سالن سر پوشیده، زمین چمن مصنوعی و زمین‌های جانبی می‌باشد.
امکاناتی همچون باشگاه بدن سازی و تنیس روی میز نیز در این مجموعه موجود می‌باشد.
اقلیم یا آب‌وهوا به معنی شرایط جوی غالب و درازمدت در یک محل است.
اقلیم ممکن است به یکی موارد زیر نیز اشاره داشته باشد:
هفت کشور یا هفت اقلیم، نوعی تقسیم‌بندی جهان به هفت منطقه بر پایۀ جهان‌بینی ایرانیان قدیم است.
در سنت زردشتی جهان به هفت اقلیم یا کشور تقسیم شده است و در اوستا از هفت کشور سخن رفته است. نام این کشورها و جای آن‌ها چنین است:
خونیرث برترین این کشورهاست که در پهناوری، به‌تنهایی با شش کشور دیگر برابر بوده و دارای صفت بامیک (بامی) به‌معنای درخشان است. «خونیرث بامی» بهترین کشور از هفت کشور نامبرده بود که مزدا آفرید. هر کدام از این هفت کشور را سروری است و سرور سرزمین خونیرث بامی «زردشت» است. در کهن‌ترین بخش اوستا، گاث‌ها، به خونیرث اشاره شده است.
ابوریحان بیرونی در التفهیم نموداری از هفت کشور را چنین آورده:
در نوشته‌های کهن، منظور از صقلاب یا سقلاب همان اسلاو می‌باشد که در جمع عربی به شکل صقالبه نوشته می‌شده است.
توتالیتاریسم یا تمامیت‌خواهی شکلی از حکومت و نظام سیاسی است که با استفاده از قدرت و با اصل ایجاد وحشت در جامعه، در کلیه امور اجتماعی، اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و آموزشی به شکلی انحصاری و با ایجاد فضای خفقان، دخالت می‌کند. این رژیم‌ها توتالیتر نامیده می‌شوند.
رژیم‌های توتالیتر با اهرم قانونی که خود وضع می‌کنند، در کلیه عرصه‌های زندگی مردم و حریم خصوصی افراد دخالت نموده و آن را تحت سلطه خود قرار می‌دهند. به گفته هانا آرنت فیلسوف آلمانی، توتالیتاریسم صورت جدیدی از رژیم‌های سیاسی است که ایجاد وحشت (ترور) اصل راهنمای آن است.
از ویژگی‌های عمده توتالیتاریسم؛ تبلیغات وسیع و سنگین دروغین، دستگاه پلیسی و اطلاعاتی پیچیده، بحران‌سازی، دشمن‌تراشی، کیش شخصیت و قداست بخشیدن به رهبر و ارزش‌های حکومت، ترویج دیدگاه ماکیاولی (حفظ قدرت به هر قیمت)، حذف اندیشه‌های متفاوت و ایدئولوژی‌های مخالف خود، ترویج فرهنگ حذفی و خودپرستانه، ایجاد فضای رعب و وحشت، زندان، شکنجه، سانسور شدید خبری، انتخابات غیرآزاد و نمایشی، ایجاد طیفی از افراد وفادار از قشر لمپن و افراد بی‌طبقه جامعه از طریق امکانات مادی، انحصار رسانه‌های عمومی و مجازی، استفاده حداکثری از آن برای بی‌حیثیت نمودن مخالفان از طریق ساخت فیلم‌های تبلیغاتی است.
در میان رژیم‌های توتالیتر، توتالیتاریسم دینی خطرناک‌ترین نوع حکومت است. چنین نظامی با استفاده از دین رفتار سرکوب‌گرانهٔ خود را مشروع جلوه داده و از اعتقادات مردم جهت پیشبرد منافع خود استفاده می‌کند. جمهوری اسلامی در کشور ایران از این نوع حکومت است.
نمونه‌هایی چون کمونیسم (لنینیسم، مائوئیسم و…)، فاشیسم، نازیسم، اسلام‌گرایی و دین‌سالاری در حقیقت زیرگونه‌های این گونهٔ حکومتی است.
کالوگا (به روسی: Калу́жская о́бласть، تلفظ: "کالوژسکایا اُبلاست") یکی از استان‌های روسیه است.
پایتخت آن شهر کالوگا و جمعیت آن ۱٬۰۴۱٬۶۴۱ نفر است (سال ۲۰۰۲).
برای خواندن درباره تاریخچه قدیم این استان به نوشتار امیرنشین‌های اوکای بالا نگاه کنید.
یافا (به عبری: יפו: یافو؛ به عربی:‌ يافا) شهری قدیمی در سرزمین های اشغالی فلسطین است. تاریخ تاسیس یافا به ۱۴۰۰ سال پیش از میلاد، به دست کنعانی‌ها بر می‌گردد. در زبان عربی، اهالی این شهر، اصطلاحاً «یافاوی» نامیده می‌شوند.
پیش از سال ۱۹۴۸، این شهر از بزرگ‌ترین شهرهای عرب فلسطینی به حساب می‌آمد. در سال ۱۹۴۸، بعد از تاسیس اسرائیل و اشغال شهر، اکثریت جمعیت ۸۰،۰۰۰ نفری شهر اخراج و آواره شد. این شهر از سال ۱۹۵۰ به امروز، در حوزه استحفاظی شهرداری تل‌آویو-یافا واقع شده‌است، و بافت جمعیتی مختلط یهودی اسرائیلی و عرب فلسطینی مسلمان و مسیحی دارد. جمعیت شهر یافا، حدود ۵۵،۰۰۰ نفر می‌باشد، که حدود یک سوم آن عرب فلسطینی، و بقیه جمعیت، یهودی اسرائیلی می‌باشد.Zonszein, Mairav. “Jaffa 'Ethnic Cleansing'.” News | Al Jazeera. Al Jazeera, April 16, 2014. Link.
از پناهندگان فلسطینی پراکنده در جای‌جای دنیا، امروزه، ۱۵٪ آنها، حدود ۷۰۰،۰۰۰ نفر، فرزندان و نوادگان ساکنین اخراج شده این شهر هستند.
شهر بندری یافا در کرانهٔ خاوری مدیترانه و در ۶ کیلومتری جنوب تل‌آویو قرار دارد. در جنوب این شهر، شهر بت یام، در شرق این شهر، شهر خولون، و در غرب شهر، دریای مدیترانه قرار دارد.
در امتداد ساحل مدیترانه، شهر اشدود در ۳۵ کیلومتری جنوب یافا، و شهر غزه در حدود ۷۵ کیلومتری جنوب شهر می باشد. در امتداد ساحل مدیترانه، شهر حیفا در حدود ۱۰۰ کیلومتری شمال شهر، و مرز لبنان در فاصله ۱۴۰ کیلومتری شمال می باشد.
شهر مورد مناقشه بیت المقدس، پایتخت مورد ادعا دول اسرائیل و فلسطین، در حدود ۶۵ کیلومتری شرق یافا قرار دارد.
این شهر پیش از تاسیس اسرائیل و نکبت فلسطین (اصطلاح فلسطینی که اشاره به اخراج ۷۲۵ هزار عرب فلسطینی از کشور دارد)، به عنوان پایتخت فرهنگی فلسطین شناخته می شد، و ملقب به «عروس فلسطین»، یا «عروس دریا» بود.Sherwood, Harriet. “Jaffa's Arab Haven of Coexistence Resists Influx of Israeli Hardliners.” The Guardian. Guardian News and Media, July 17, 2010. Link.Itamar Radai (2011) Jaffa, 1948: The fall of a city, Journal of Israeli History, 30:01, 23-43, DOI: [10.1080/13531042.2011.553064 Link] یافا پیش از سال ۱۹۴۸، محل مهمترین روزنامه‌های عربی فلسطین، مجله‌ها و چاپ‌خانه‌های متعدد، و از مهمترین تئاترها و سینماهای فلسطین بود. پیش از جنگ ۱۹۴۸، یافا از بزرگترین شهرهای فلسطین به شمار می آمد. جمعیت شهر در این دوران حدود ۸۰،۰۰۰ نفر، و جمعیت روستاهای اطراف آن، حدود ۴۰،۰۰۰ نفر بود. در طول نکبت فلسطین، ۹۵٪ جمعیت شهر توسط قوای اسرائیلی اخراج شده، و امروزه، ۱۵٪ کل جمعیت پناهندگان فلسطینی را زادگان مردم یافا تشکیل می دهند. بعد از جنگ، از کل جمعیت شهر، ۴،۰۰۰ نفر باقی ماندند.
از لحاظ اقتصادی، در آن دوران، یافا نقش بسیار مهمی را برای منطقه فلسطین ایفا می کرد. اولا که یافا محل مهمترین بندر تجاری منطقه بود، و کل منطقه را به مراکز مهم اقتصادی اروپایی در ساحل مدیترانه متصل می کرد. دوما که باغات مرکبات
گسترده‌ای که یافا را احاطه کرده بود، این شهر را به یکی از مهمترین و مشهورترین مراکز مرکبات منطقه و جهان تبدیل کرده بود، به طوری که امروزه در ایران، نوعی پرتقال به اسم یافا (و یا پرتقال فلسطینی) کشت و فروخته می شود.ابو شحاده سامی. “معنى النكبة مجدّدًا: يافا التاريخ، يافا المستقبل.. (معنی نکبت دوباره:‌یافای تاریخی، یافای آینده).” موقع عرب 48. عرب 48, May 14, 2009. Link.میرنیا سید امیر حسین. “پرتقال شاموتی یا یافا.” nahalestanmirnia, February 21, 2020. Link.
به دلیل این رشد و مرکزیت اقتصادی، جمعیت طبقه کارگری یافا نیز افزایش زیادی داشت، جمعیتی که اکثرا از سایر نقاط فلسطین برای کار به یافا مهاجرت کرده بودند. حدود ۷۰٪ جمعیت عرب یافا را طبقه کارگری تشکیل می داد. مشابه شهرهای دیگر در حال رشد خاورمیانه، مثل تهران، این جمعیت کارگری در حاشیه‌های شهر و در تبعیض نسبت به جمعیت مرفه‌تر، مثلا در محله منشیه (شمال شهر قدیم در امتداد ساحل مدیترانه) زندگی می‌کردند. جمعیت مرفه‌تر و تحصیل کرده یافا در محله عجمی (جنوب شهر قدیم در امتداد ساحل مدیترانه). در آستانه پایان قومیت بریتانیا بر فلسطین و شروع جنگ، این اختلافات طبقاتی در غنی‌ترین شهر عربی فلسطین، برای اتحاد و آمادگی شهر وضعیت مبارکی نبود.
در پاییز سال ۱۹۴۷، دولت بریتانیا اعلام کرد که قصد ترک فلسطین را دارد، و پرونده فلسطین را به سازمان تازه تأسیس ملل ارجاع می‌دهد. مجمع عمومی سازمان ملل در ماه نوامبر ۱۹۴۷، طرح تقسیم فلسطین به دو دولت عربی و یهودی را داد. این طرح با مخالفت اعراب فلسطینی که اکثریت ۶۷٪ جمعیت فلسطین را تشکیل می‌دادند و به دنبال استقلال و حاکمیت واحد برای تمامی اهالی فلسطین را داشتند مواجه شد. شهر یافا، با جمعیت ۸۰ هزار نفر قرار بود به عنوان بخشی برون‌بوم از دولت عربی فلسطین،‌احاطه شده توسط اراضی دولت پیشنهادی یهودی فلسطین، و دور از نزدیک‌ترین شهرهای و آبادی دیگر تحت حاکمیت دولت پیشنهادی عربی باشد. پیشنهاد سازمان ملل این بود که تمامی روستاها و باغات عربی-فلسطینی اطراف یافا، با جمعیت ۴۰ هزار نفر به دولت پیشنهادی یهودی فلسطین داده شوند.
با شروع «جنگ میان‌قومی»، از لحاظ جغرافیایی، یافا در همسایگی بزرگترین شهرها و شهرک‌های یهودی بود. بطور مثال،‌ محله منشیه (با جمعیت ۱۲ هزار نفر) در شمال شهر، در همسایگی شهر تل آویو و منطقه عجمی در همسایگی شهرک بت یام بود. تنها ارتباط زمینی یافا با سایر شهرهای عرب فلسطین، جاده یافا-رمله-بیت المقدس (جاده ۴۴ امروزی) بود. درگیری‌ها در همان روز اول بعد از مصوبه مجمع عمومی سازمان ملل، در تاریخ ۳۰ نوامر ۱۹۴۷ آغاز شد. این روز در یافا و تل آویو به طور عادی شروع شد. بازارها باز بودند،‌اتوبوس‌های حامل یهودیان از محلات عرب‌نشین و اتوبوس‌های حامل اعراب از محلات یهودی‌‌نشین عبور می کردند. اما در آن روز، در نقطه‌ای دیگر از فلسطین، بعضی اعراب به اتوبوس‌های شهرکهای یهودی حمله مسلحانه کرده بودند، و با رسیدن این خبر به یافا و تل آویو، رفت و آمد اتوبوس‌ها لغو شد. شایعات خشونت در بازار کارمل (بازاری که در آن زمان بازار فعالیت اقتصادی مشترک یهویان و اعراب فلسطینی بود) در مرز بین شمال منشیه و تل آویو، منجر به تخلیه محله توسط اعراب و یهودیان شد. روزهای اول جنگ شاهد اعتصاب سراسری اعراب، درگیری‌ها و تیراندازی‌ها در محلات بین یافا و شهرهای یهودی اطراف، و انفجار بمب در قلب شهر یافا به دست گروههای میلیشیای صهیونیستی ایرگون و لحی بود. حمله تروریستی گروه لحی علیه ساختمان «سرایا» در قلب شهر قدیمی یافا و کشتار ۲۶ فلسطینی در تاریخ ۴ ژانویه ۱۹۴۸، اثر قابل توجهی بر جو شهر داشت. بر اثر این اتفاقات، جمعیت غنی‌تر و مرفحٰ‌تر شهر شروع به ترک شهر و فرار از درگیری‌ها کردند. در همان ماه‌های اول، تا نیمه ژانوین ۱۹۴۸، حدود ۱۵ هزار نفر از فلسطینی‌های یافا از طریق دریا به غزه،‌ عکا، و یا لبنان و مصر پناه بردند.
از میانه ماه فوریه ۱۹۴۸، فرماندهان و قوای داوطلب عربی از سایر کشورهای عرب، برای کمک به یافا به این شهر آمدند. این اتفاقات باعث شدیدتر شدن درگیریها، بالاخص در منشیه و ابوکبیر شد. قوای داوطلب عرب به سمت مناطق مسکونی تل آویو و قوای هگانا به روستای ابوکبیر خمپاره پرت کردند. فرار ساکنین عرب شهر یافا از این شهر، به طور مداوم ادامه داشت. مردم شهر یافا رابطه خوبی با قوای داوطلب عرب خارجی نداشتند. این قوا با مردم شهر به طور تحقیرآمیز رفتار می کرده، و سلاح‌های محلی را به زور جمع‌آوری می کردند. این نارضایتی‌ها، دلیل دیگری شد در تضعیف نظامی و اجتماعی هرچه بیشتر یافا و فرار مردمان آن. در این دوران، مسجد حسن بک در مرز بین منشیه و تل آویو نقش نظامی مهمی داشت، چرا که تک‌تیراندازهای عرب بالای مناره‌های مسجد موضع گرفتند و به رهگذران در تل آویو تیراندازی می‌کردند.
در این ۵ ماه اول جنگ، حدود هزار نفر از ساکنین یهودی تل آویو کشته شدند. همینطور، از ۴۰ هزار نفر جمعیت روستاهای حومه یافا، همه ساکنین آن آواره شده بودند، و از ۸۰ هزار نفر جمعیت خود شهر، ۳۰ هزار نفر آنها شهر را ترک کرده بودند. در نتیجه، حدود ۳۵ تا ۴۵ هزار نفر هنوز در شهر ساکن بودند.LeBor, A. World Policy Journal Vol. 24, No. 4, pp.61-75.
در اواخر ماه آوریل، در طول «عملیات خامتس»،‌ قوای ایرگون روستاهای متعددی در حومه شرقی یافا را به تصرف در آوردند، و جمعیت آنها را به سوی شرق، شهر لد و کرانه غربی اخراج کردند. موفقیت ایرگون در این عملیات به معنای قطع کامل ارتباط زمینی یافا، و تنگ‌تر شدن حصر بر علیه این شهر، و همینطور سقوط محله منشیه در شمال این شهر بود.Chaim Herzog, 'The Arab-Israeli Wars'. . Has a clear map on p.37.Bell, Bowyer J.: "Terror out of Zion" (1976) در این عملیات، خود شهر یافا نیز در آستان سقوط قرار داشت، که با میانجی‌گری انگلیسی‌ها این اقدام انجام نشد. در طول این عملیات،‌ قوای ایرگون رشته‌هایی خمپاره به مرکز شهر یافا پرتاب کردند، که منجر به ترس شدید ساکنان و فرار جمعی تعداد زیادی از ساکنین یافا به ساحل شهر و انتظار آنها برای آمدن کشتی تخلیه شد.
صلاح خلف ملقب به «ابو اياد»، از بنیان‌گذاران سازمان آزادی‌بخش فلسطین نیز یکی از زادگان و ساکنین شهر یافا بود، و در همین دوران بود که او به همراه خانواده‌اش با قایق به غزه گریختند. او این روزها را چنین توصیف کرد:
بعد از این عملیات، حدود ۱۵ هزار نفر هنوز در شهر بودند. حتی در طول آتش‌بس بعد از «عملیات خامتس»، و قطع شدن ارتباط شهر، تخلیه و آوارگی جمعیت یافا، چه از طریق دریا، و چه از طریق جاده بیت المقدس، با اسکورت قوای بریتانیایی ادامه داشت. در نهایت، در تاریخ ۱۴ مه ۱۹۴۸، یک روز پیش از تاریخ رسمی خروج قوای بریتانیایی از فلسطین و اعلام موجودیت دولت اسرائیل، شهر یافا، در حالی که فقط حدود ۴۰۰۰ نفر از جمعیت آن در شهر باقی مانده بود، تسلیم قوای هگانا شد.Yoav Gelber, "Independence Versus Nakba"; Kinneret–Zmora-Bitan–Dvir Publishing, 2004, , p.104
بعد از جنگ، جمعیت باقی مانده فلسطینی، به دستور ارتش اسرائیل، همگی در یکی از محلات یافا، به اسم محله عجمی فرستاده شده و دورادور محله، با نرده و سیم خاردار محصور شدند. مشابه سایر شهرها و روستاهای فلسطینی که بعد از نکبت، هنوز در آنها جمعیتی مانده بود، ارتش اسرائیل بر روی جمعیت عرب یافا حکومت نظامی اعمال کرد. اما این وضعیت فقط یکی دو سال ادامه داشت، و حکومت نظامی در یافا (و همچنین در سایر شهرهای مختلط مثل لد و رمله)، بر خلاف شهرها و روستاهای منطقه جلیل در شمال کشور، منطقه مثلث در مرکز، و مناطق بدویی جنوب کشور، برداشته شد.Raz, Adam. “When Israel Placed Arabs in Ghettos Fenced by Barbed Wire.” Haaretz.com. Haaretz, May 27, 2020. Link.
ابو شحاده سامی. “Jaffa: From Eminence to Ethnic Cleansing - Jaffa - يافا (יפו) - Palestine Remembered.” Jaffa: From Eminence to Ethnic Cleansing - Jaffa - يافا (יפו) - Palestine Remembered, February 2, 2009. Link. در سال۱۹۵۰، با تصویب قانون «املاک غائبین» در پارلمان جدید التاسیس اسرائیل، املاک تمامی پناهندگان فلسطینی، و همینطور املاک فلسطینی خارج از محدوده محله عجمی، در حالی که صاحبان آنها در در نزدیکی ملک خود در محله عجمی تحت حکومت نظامی محصور بودند، توسط دولت اسرائیل محاصره شد.
در سال ۱۹۵۰، شهر یافا استقلال خویش را از دست داد، در شهرداری تل آویو-یافا ادغام شد. در دهه ۱۹۵۰، دولت اسرائیل، از طریق شرکتی دولتی به اسم «عمیدار»، عهده‌دار ماکیت املاک مصارده‌شده فلسطینی شد، و این املاک را به مهاجران فقیرتر یهودی تازه‌وارد (از بلغارستان، رومانی، و ممالک عرب) را در یافا، در همسایگی جمعیت فقیر و سرخورده فلسطینی، ساکن کرد. در این دوران، دولت اسرائیل آمادگی سکنی دادن موج جدید مهاجران یهودی و یا ساخت به موقع آپارتمان‌های جدید را نداشت. در نتیجه، بغضی املاک مصادره شده فلسطینی به این مهاجرین داده شد، و در بعضی موارد، شرکت دولتی عمیدار خانواده‌های عرب یافاوی و خانواده‌های این مهاجران تازه‌وارد را هم‌خانه کرد. AFP. “Jaffa Housing Battles Shed Light on Israel's Arab-Jewish Unrest.” France 24. France 24, May 17, 2021. Link. این مسئله منجر به سرخوردی بیشتر خانواده‌های فلسطینی شد، چرا که آنها معتقد بودند که این مهاجران تازه‌وارد یهودی، در عمل شهر و املاک خود آنها و هم‌وطنانشان را دزدیده‌اند. در نتیجه، در این دوران، رابطه فی‌مابین شهروندان عرب و یهودی بسیار متشنج و خصمانه بود. وضعیت در این دوران به حدی وخیم بود که در طول این دهه،‌ یافا فقیرترین و جرم‌خیز ترین منطقه «تل آویو-یافا» به حساب می‌آمد.
از دهه ۱۹۶۰ به بعد، یافا توجه سرمایه‌گذاران و سازندگان را جمع کرد، و این شروعی بود بر احیای شهر یافا، بالاخص «شهر قدیمی». شهر یافا، امروزه پر است از رستوران‌ها، موزه، بوتیک، و همین‌طور گالری هنری. یکی از جذبه‌های امروزی شهر یافا، تمرکز مغازه‌ها و کارگاه‌های هنری در شهر قدیمی می‌باشد. در این مدت، باغات پرتقال مشهور یافا به مرور زمان تخریب شده و جای آنها، آپارتمانهای مسکونی برای ساکنین شهر در حال رشد تل آویو-یافا ساخته شد. اسامی خیابان‌ها و نقاط مهم، از نام اصلی عربی خویش به اسامی عبری شخصیت‌ها و مفاهیم ملی-میهنی اسرائیلی و صهیونیستی عوض شدند.
متاسفانه، این پیشرفت و تکامل شهر یافا، بدون مسئله نبوده، و سیاست ملی اسرائیل که بر پایه تبعیض علیه اقلیت عرب فلسطینی بنا شده، در مدیریت شهری یافا نیز، توأما با سیاست تبعیض علیه ساکنین یهودی فقیر، نمایان می باشد. اول اینکه، از پیشرفتها و پروژه‌های نوسازی در شهر قدیم یافا، اعراب، که یک سوم جمعیت را تشکیل می‌دهند، سهمی بسیار ناچیز بردند. دوم اینکه، به مدت چندین دهه، پروانه ساخت یا گسترش ساختمان به هیچ عرب فلسطینی در شهر داده نشد. پروانه ساخت به یهودیان اسرائیلی فقیر ساکن محله هم داده نشد. در نتیجه، مردم مجبور به ساخت و گسترش غیر قانونی برای اسکان خانوداده خویش شدند. در نتیجه، امروزه، بر اساس شهادت محلی، صدها خانواده حکم تخریب دارند. در این دوران، نسل جدید اعراب فلسطینی شهر یافا، در اقتصاد کشور اسرائیل و شهر تل آویو مشارکت بیشتری داشتند، و اکثرا شغلهای کارگری مثل بنایی، کار در رستوران‌ها، و غیره را به عهده گرفتند. این دوران، اولین دهه‌ای بود که فلسطینی‌های شهروند اسرائیل (به‌جز ساکنین شهرهای مختلط مثل یافا، شامل ۸۵٪ جمعیت عرب اسرائیل) از زیر یوغ حکومت نظامی () خارج شده بودند، و این به اعراب اسرائیل، منجمله مردم یافا فرصت شروع فعالیت سیاسی هم داد. در این دوران در جامعه فلسطینی، احزاب چپی و همچنین کنشگران اجتماعی که هدفشان مبارزه برای بهبود شرایط زندگی، ضد تبعیض، و ضد مصادره اراضی خصوصی فلسطینی، رشد قابل توجهی داشتند.
در طول دهه ۱۹۸۰ به بعد، زنده شدن دوباره فعالیت اجتماعی-سیاسی عربی در یافا به‌طور جدی برای اولین بار بعد از نکبت فلسطین، و همینطور مهاجرت فلسطینی‌ها از شمال و مرکز کشور به یافا، به دلیل نزدیکی این شهر به قطب تپنده اقتصاد اسرائیل،تل آویو، مخصوصا این‌که فلسطینی‌های یافا موفق به باز کردن جای پایی مهم در بخش‌های مهم کارگری اقتصاد تل آویو شده بودند، باز دوباره یافا را تبدیل به یکی از مراکز زنده‌ی جامعه عرب فلسطین کرد. این اتفاقات منجر به عوض شدن چهره شهر یافا نیز شد. شهری که حدود ۳۰ سال فقیر، سرخورده، و در حال تحلیل بود، مجددا شاهد باز شدن مغازه‌ها و تجارات متعدد، تعمیر مساجد،‌کلیساها، و سایر ساختمان‌های تاریخی، و همچنین بهبود شرایط اجتماعی ساکنین این شهر شد، به طوری که امروزه، میزان تحصیلات مردم این شهر پیشرفت قابل ملاحظه‌ای داشته است. البته که مصادره اراضی خصوصی فلسطینی، و اقداماتی که فلسطینی‌ها با ظن به اینکه به هدف اخراج آهسته و پیوسته آنها از شهر را دارد، تا به امروز ادامه دارد، و تنشهای در نتیجه همین اقدامات، در سال ۲۰۲۱، منجر به بروز وضع بحرانی در این شهر در طول شورش رمضان ۲۰۲۱ می شود.
در چند سال اخیر، چندین قضیه جدال برانگیز، فضای سیاسی شهر یافا، و مراودات سیاسی بین اقلیت عرب فلسطینی در یک سو، و شهرداری «تل آویو-یافا»، دولت مرکزی، و نظام قضائی اسرائیل در سوی دیگر را متشنج کرده است.
شهرداری تل آویو-یافا پروژه‌ای مبنی بر ساخت یک پناهگاه سه طبقه در یافا برای افراد بی‌خانمان در نظر داشت. اما، محل مورد نظر این پروژه بر روی اراضی قبرستان تاریخی مسلمین، به اسم «قبرستان الاسعاف» بود. در نتیجه، فلسطینی‌های شهر یافا شهرداری را متهم به تخریب میراث تاریخی-فرهنگی-مذهبی فلسطینی‌های شهر یافا، و بخشی از سیاست کلی نظام اسرائیل در تبعیض و بیرون راندن شهروندان فلسطینی در کشور داشت. همینطور، بخشی از فرهنگ سیاسی فلسطینیان ساکن یافا در دهه‌های اخیر، مرتبط می‌شود به سنگینی یک احساس مسئولیت جمعی اهالی شهر در حفظ میراث خویش، هم برای آینده خود و مخصوصا برای آینده‌ی آوارگان فلسطینی این شهر که دستشان از شهر اجدادی خویش کوتاه مانده، و آرزوی بازگشت به یافا را دارند. از سوی دیگر، شهرداری تل آویو-یافا و نظام اسرائیل مدعی هستند که این قبرستان، برای چندین دهد، از پیش از جنگ ۱۹۴۸، بلااستفاده بوده، و پیش از تشنجات اخیر، از ارزش معنوی خاصی برای مسلمین این شهر برخوردار نبوده. در نتیجه، نظام قضائی اسرائیل، در این مجادله، حکم را علیه فلسطینیان صادر کرد. این اتفاقات منجر به وقوع تظاهرات‌های بعضا خشن، مخصوصا در تابستان ۲۰۲۰ شد. در این تظاهرات‌ها، شخصیت‌های سیاسی فلسطینی شهروند اسرائیل، چپی‌ها و سوسیالیست‌ها، و شخصیت‌های اسلامی، منجمله اشخاصی که سابقه سخن‌رانیهای افراطی نیز دارند، با هم متحدانه علیه تخریب قبرستان موضع گرفتند. جالب است که در این تشنجات، حزب شاس، حزب یهودی مذهبی سنتی محافظه‌کار نیز جانب فلسطینی‌ها و موضعی ضد تخریب بناها و میراث مذهبی گرفت.Boxerman, Aaron. “Abandoned for a Century, Jaffa Muslim Cemetery Brings up Old Ghosts and New Fury.” The Times of Israel, June 15, 2020. Link.
قضیه‌ای دیگر بر سر مسئله مصادره اراضی که شهر را متشنج کرد، مسئله خانه‌های دولتی شرکت «عمیدار» هست. همان‌طور که اشاره شد، در دهه اول بعد از تاسیس دولت اسرائیل، شرکت دولتی «عمیدار» مالکیت املاک مصاره شده آوارگان فلسطینی در یافا را به عهده گرفت، و این شرکت، این املاک مصادره شده را به خانواده‌های فقیر عرب فلسطینی و همین‌طور خانواده‌های فقیر یهودی عمدتا مزراحی (یهودی اصالتا از ممالک «شرقی») داد. از دهه ۱۹۸۰ به بعد، با تغییر سیاست‌های شهرداری در قبال شهر یافا، شرکت دولتی عمیدار شروع به خصوصی‌سازی و فروش املاک در مالکیت خویش کرد. با وجود این‌که ساکنین این املاک حق تقدم خرید را داشتند، پرداخت قیمتی که شرکت «عمیدار» برای این املاک طلب می‌کرد از عهده ساکنین عمدتا فقیر این املاک خارج بود. همینطور، این «حق خرید»، با شرایطی بر ساکنان فلسطینی تحمیل می شد، که عملا خرید ملک را تبدیل به ضرر می کرد. مثلا، در سال ۲۰۱۳، برخی منازل طوری قرار بود فروخته شوند، که بخشی از ساختمان منزل بدون مالک قانونی باقی می‌ماند، که در عمل دریافت وام خرید مسکن را برای ساکنین غیر ممکن می‌کرد.Guarnieri, Mya. “Settlers Target 'Shared Cities'.” News | Al Jazeera. Al Jazeera, June 21, 2010. Link.
در نتیجه، از دهه ۱۹۸۰ به بعد، علی رغم رابطه متشنج بین ساکنین یهودی و عرب این املاک، این خانواده‌ها در شرایطی بودند که منافع آنان با هم همسو شد، و در نتیجه، ارتباطات سیاسی و تظاهرات‌های مشترک ضد سیاستهای شهرداری گسترش پیدا کرد. دشمن مشترک این ساکنین سیاستهایی بود که منافع بساز-بفروش‌ها و سرمایه‌داران ثروتمند را پیش از منافع شهروندان فقیر و مستضعف می‌گذاشت.Jaradat, Mya Guarnieri. “Citizens, Palestinian and Jewish, Protest Death of Public Housing.” +972 Magazine, November 30, 2011. Link. اما، به چند دلیل، مسئله یافا، بطور افزاینده‌ای، جنبه‌ای ملی‌گرایانه (به معنی این‌که طرفین این مسئله، قضیه را بخشی کوچک از منازعه فلسطین-اسرائیل می‌شمارند.
اول این‌که، ساکنین یهودی منطقه، گزینه‌های بیشتری برای نقل مکان در حومه تل آویو دارند. به‌طور مثال، شهر یهودی‌نشین بت یام در همسایگی جنوبی یافا، منطقه‌ای مناسب برای خانواده‌های یهودی به شمار می‌رود. خانواده‌های عرب مسلمان و مسیحی یافا، به عبارتی، جایی برای نقل مکان در شهر «تل آویو-یافا» ندارند، و مجبور به خروج از شهر و نقل مکان به لد و رمله می‌شوند، چرا که این دو شهر، نزدیک‌ترین شهرهایی هستند که جمعیت، موسسات، و مراکز آموزشی فلسطینی فعال وجود دارند. در فضای سیاسی تبعیض‌آمیز اسرائیل، امکان این‌که فلسطینی‌ها بتوانند در شهرهای یهودی‌نشین مجاور یافا مجوز ساخت مسجد، کلیسا، و یا مدرسه عربی بگیرند بسیار ناچیز می‌باشد. در نتیجه، بعد از چند دهه تلاش «عمیدار» برای خصوصی سازی، اکثر مستاجرینی که امروزه با خطر حکم تخلیه مواجه هستند، خانواده‌های فلسطینی می‌باشند. تخمین زده می‌شود که امروزه، حدود یک سوم کل جمعیت عرب فلسطینی یافا، با یک همچنین خطری مواجه است.
دوما این‌که، این املاک، همان‌طور که اشاره شد، املاک مصادره‌ای فلسطینی‌های اخراج شده از شهر در سال ۱۹۴۸ می‌باشد. و همان‌طور که اشاره شد، سنگینی احساس مسئولیت ساکنین عرب شهر یافا در حفظ و امانت‌داری از این املاک، قضیه را پیچیده‌تر می‌کند، به طوری که فلسطینی‌ها، اقدام «عمیدار» را در راستای برنامه دولت اسرائیل در غیرممکن کردن بازگشت پناهندگان به شهر خویش می بینند. فلسطینی‌ها در اسرائیل، از فقیرترین اقشار جامعه می باشند و هیچ شخص یا فلسطینی توانایی خرید و نگه‌داری این املاک، با توجه به قیمت پیشنهادی بالای آنها را ندارد.Shamir, Jonathan. “As Jerusalem Burns, the Palestinians of Jaffa Face Similar Evictions.” New Lines Magazine, May 14, 2021. Link. فلسطینی‌ها شاهد این بودند که در محلات همسایه یافا، در جنوب تل آویو، مستاجران یهودی شرکت «عمیدار» موفق به کسب تعهد از شرکت برای فروش منازل به ساکنن با تخفیف ویژه شدند. این اتفاقات، مدرک بیشتری دال بر ظن و اتهام فلسطینی‌ها مبنی بر این‌که شرکت و شهرداری قصد ادامه پاک‌سازی قومی یافا را دارند، شد.
و سوما، بالاخص در این سالهای اخیر، از مشتریان اصلی املاک «عمیدار»، جنبش صهیونی-مذهبی تندرویی به اسم «شرکت بِمونا» که به قصد «تقویت حضور یهودییت در شهرهای غیر یهودی و یهودی سکولار» بوده است. این شرکت، در نقاط مختلف یافا، منجمله در قلب محله «عجمی»، آپارتمان‌هایی را خریده، و با انجام تبعض واضح و رسمی، آنها را انحصارا به مشتریان یهودی می‌فروشد. این مسئله منجر به افزایش بیش از پیش تنش بین فلسطینی‌ها از یک‌سو، و شرکت «عمیدار»، شرکت «بِمونا»، و مستاجران تازه‌وارد یهودی ساختمان‌های «بِمونا» شده است. فلسطینی‌ها این شرکت و مستاجرانش را تهدیدی علیه هویت و جمعیت عربی-فلسطینی شهر و اقدامی در راستای ادامه پاک‌سازی قومی شهر می‌بینند.
در طول سال ۲۰۲۱، به موازات افزایش تنش‌ها و افزایش توجهات جهانی به محله شیخ جراح در بیت المقدس شرقی، تنش‌ها و تظاهرات‌ها در یافا نیز افزایش پیدا کرد. مردم در این تظاهرات‌ها، شعارهایی مثل «يافا مش للبيع» به معنی «یافا برای فروش نیست»، و «مستوطن برّه برّه» به معنای تقریبی «شهرک‌نشین، برو گم شو» سر دادند. در ماه آوریل سال ۲۰۲۱، حدود یک ماه پیش از ماه رمضان، شهر یافا شاهد افزایش تنش‌ها، اعتراضات، و خشونت‌ها در واکنش به خبر اینکه یک حاخام وابسته به موسسه رادیکان-ناسیونالیت «جمعیت عطریت کوهنیم» قصد تاسیس یشیوا (مدرسه علمیه یهودی) در قلب محله عرب‌نشین «عجمی» دارد بود. «جمعیت عطریت کوهنیم» سابقا در قلب محله عرب‌نشین «حی اسلامی» در شهر قدیمی بیت المقدس نیز یشیوا تاسیس کرده بودند. در این تظاهرات‌ها، فلسطینی‌های عرب، در کنار جوانان یهودی چپ-گرا، متحدانه حضور داشتند. این تظاهرات‌ّها صحنه اعمال خشونت پلیس برای متفرق کردن جمعیت بود. در این تنش‌ها، حاخام الیاهو مالی، رئیس این یشیوا، مورد ضرب و شتم جوانان فلسطینی قرار گرفت. البته جای دارد اشاره شود که حاخام الیاهو مالی ممکن است نه بخاطر ارتباط خویش با پروژه مدرسه عملیه یهودی، بلکه به خاطر لباس‌ها و ظاهر واضحا یهودی خود مورد حمله قرار گرفته باشد.staff, TOI. “Cops Clash with Jaffa Arabs for 2nd Straight Night as Tensions Flare.” The Times of Israel, April 20, 2021. Link.
افزایش این تنش‌ها، شهر را به نقطه‌ای رساند که کوچک‌ترین جرقه، می توانست منجر به اتفاقی بزرگ شود. این جرقه در ماه مه ۲۰۲۱ مصادف با ماه رمضان از راه رسید. سرکوبهای خشن نمازگزاران فلسطینی توسط پلیس اسرائیل در مسجد الاقصی (که در ماه رمضان معمولا میزبان جمعیت عظیمی از فلسطینیهای شهرهای اسرائیل، مثل شهر یافا هست)، واکنش حماس با موشک‌باران شهرهای اسرائیل از نوار غزه، و واکنش اسرائیل با انجام حملات هوایی گسترده علیه غزه، جرقه‌ای شد در شهر یافا و حومه. در تاریخ ۱۲ مه ۲۰۲۱، شورش‌ها ودرگیری‌های قومی شدیدی سراسر کشور،‌ و همینطور شهر یافا و حومه را در بر گرفت. در همسایگی جنوبی یافا، شهر بت یام، فیلم جوانان راست‌گرای اسرائیلی منتشر شد که با سر دادن شعار «مرگ بر اعراب» به مغازه‌ها و املاک عرب آسیب رسانده. همین‌طور در بت یام، در حین پخش زنده یکی از شبکه‌های تلویزیونی اسرائیل از محل، جوانان راست‌گرای اسرائیلی، مردی یهودی اسرائیلی، که به جای عرب فلسطینی اشتباه گرفته شد، از ماشین خویش بیرون کشیده شده و مورد ضرب و شتم قرار گرفت. Guardian Staff and Agencies. “Live TV Shows Israeli Mob Attack Motorist They Believed to Be an Arab.” The Guardian. Guardian News and Media, May 12, 2021. Link. در آن شب قرار بر این بود که این گروه خشن جوانان راست‌گرای اسرائیلی قصد راهپیمایی به محلات عرب‌نشین یافا و ایجاد درگیری را داشته‌ که خوش‌بختانه، پلیس مانع این کار آنها شد.Ynet, and Reuters. “Israeli Jew in Serious Condition after Beatings by Arab Mob amid Nationwide Riots.” ynetnews. ynetnews, May 12, 2021. Link. متاسفانه، در آن شب‌های پر خشونت، افراد ناشناس در منازل اعراب شهر یافا مواد منفجره پرتاب کرده بودند، که منجر به مصدومیت و سوختگی کودک فلسطینی ۱۲ ساله و خواهر ۱۰ ساله‌اش شد.TOI staff, and Agencies. “Arab Boy Seriously Hurt in Firebombing of Jaffa Home; Riots Spread across Israel.” The Times of Israel, May 15, 2021. Link.
تحقیقات باستان‌شناسی نشان می دهد که شهر یافا، حداقل حدود ۱۴۶۰ سال پیش از میلا مسیح توسط مردم کنعان تاسیس شده.
Aaron A. Burke and Martin Peilstöcker, "The Egyptian Fortress in Jaffa", Popular Archaeology, 3 March 2013 شهر یافا بر روی تل به ارتفاع حدود ۴۰ متر از سطح دریا، در ساحل دریای مدیترانه تاسیس شد. در طول قرن‌ها، با دفن آوار و زباله، ارتفاع این تل بیشتر هم شده است.
در منابع مصر باستان، به شهر یافا برای اولین بار در سال ۱۴۴۰ پیش از میلاد اشاره شده است. در این سال،‌ جهوتی، از فرماندهان فرعون تحوتموس سوم تسخیر شد. در این دوران، مصری‌ها شهر را با اسم «یاپو» (Ya-pu) می شناختند. مصر فراعنه، تا سال ۱۲۰۰ سال پیش از میلاد مسیح، کنترل یافا و ساحل مدیترانه فلسطین را در کنترل داشت. در این دوران، مردمان یافا و این منطقه، از قوم کنعان بودند.
با فروپاشی تمدن‌های عصر برنز در حدود ۱۲۰۰ تا ۱۱۵۰ سال پیش از میلاد، و تضعیف امپراطوری فراعنه مصر، مصری‌ها از یافا و به‌طور کل از منطقه فلسطین عقب نشینی کردند، و منطقه را به اقوام و طوائف این منطقه سپردند. در این دوران شهر یافا بین اقوام بنی اسرائیل،‌ و به طور خاص طایفه دان و فلیسطی‌ها (با فلسطینی‌های امروزی اشتباه نشود) دست به دست شد. فلیسطی‌ها قومی بودند که بر اساس افسانه‌ها از دریا، و بر اساس تحقیقات باستان‌شناسی، از یونان باستان وارد منطقه شدند و در ساحل مدیترانه سکنی گزیدند. جالب است اشاره شود که در زبان عبری مدرن، به منطقه شهری تل آویو و حومه، مرکز جمعیتی، اقتصادی، و فرهنگی اسرائیل، با اقتباص از نام این طایفه باستانی، «غوش دان» گفته می شود، به معنی بلوک [شهری] دان.
در دوران فرمانروایی حضرت داوود و حضرت سلیمان بر مملکت بنی اسرائیل، کنترل شهر و بندر یافا در درست این مملکت بود. حضرت سلیمان با استفاده از بندرگاه یافا، از شهر صور، برای احداث هیکل سلیمان، اولین معبد یهودیان در بیت المقدس، چوب سدر لبنانی وارد کرد. بعد از وفات حضرت سلیمان، کنترل شهر دوباره دست فلیسطی‌ها افتاد تا زمان فتح منطقه به دست آشوری‌ها.
در سال ۷۰۱ پیش از میلاد مسیح، امپراتوری آشور منطقه فلسطین و شهر یافا را فتح کرد، و به استقلال و حکمرانی مملکت یهودی اسرائیل پایان رساند. در این دوران، امپراطوری آشور، سیاستی خصمانه علیه جمعیت یهودی بومی منطقه اتخاذ کرد و بخش بزرگی از یهودیان را به بین النهرین تبعید کرد. بعد از سقوط آشور، امپراطوری بابل حاکم منطقه شد، و پس از آن، امپراطوری هخامنشی. در این دوران، یهودیان در تبعید به سرزمین خود بازگشتند. در این دوران، شهر بندری یافا تحت مدیریت ساتراپی فنیقیه به مرکزیت صور بود.
پس از سقوط امپراطوری هخامنشی و فتح منطقه توسط اسکندر کبیر در سال ۳۳۰ پیش از میلاد مسیح، کنترل یافا به دست یونانی‌ها افتاد. شهر یافا به مدت ۱۰۰ سال تحت حاکمیت امپراتوری بطلمیوسی، و از سال ۲۰۰ پیش از میلاد به بعد، در دست امپراتوری سلوکی بود. در این دوران، یافا مرکزیت و اهمیت خود به عنوان بندر اصلی ساحل خاوری مدیترانه از دست داد و در سایه شهر قیساریه، ۵۵ کیلومتر شمالتر قرار گرفت., s.v. "Antiquities" 15.9.6. (15.331)
پس از پیروزی‌های شورش مکابی و کسب خودمختاری و استقلال نسبی،‌ شهر یافا از حدود سال ۱۴۰ پیش از میلاد به بعد، تحت سلطه حکومت یهودی حشمونیان قرار گرفت.
در سال ۶۳ پیش از میلاد، شهر یافا توسط امپراتوری روم تسخیر شد. حکومت روم منجر به وقوع شورشهای متعدد یهودی ضد سلطه روم شد. در این شورشها، در سال ۶۳ میلادی، امپراطوری روم شهر یافا را، به بهانه این‌که شهر یافا مقر ملوانان دریایی یهودیی بود که قوای دریایی روم، مخصوصا کاروان‌های دریایی گندم از مصر برای قوای زمینی روم، را آزار می‌دادند، تخریب کرد.
در قرن‌های بعدی، قرن‌های اول ظهور مسیحیت، شهر یافا از اهمیت افتاد و به بندری کوچک تقلیل پیدا کرد.Michel Le Quien, "Oriens Christianus", III, 627.
در این دوران، اسم شهر به زبان یونانی، زبان مرسوم امپراطوری روم شرقی، «یوپّا» (Ἰόππη) بود.
در دهه ۶۳۰ میلادی، فلسطین، و بالاخص شهر یافا، توسط فرمانده ارتش اسلام،‌ عمرو عاص فتح شد. خلفای اسلامی، ناحیه جند فلسطین را به تابعیت بلاد شام تاسیس کردند.Gil, Moshe; Ethel Broido (1997). A History of Palestine. Cambridge University Press, pp. 634–1099. . پایتخت فلسطین در این دوران، شهر رمله، در حدود ۲۰ کیلومتری شرق یافا بود. در این دوران، یافا نقش بندر و دروازه تجاری رمله و فلسطین را ایفا می‌کرد، و بعد از چندین قرن، مجددا اهمیت خویش را پیدا کرد. جغرافی‌دان شمس‌الدین مقدسی، در قرن ۴ام قمری، از یافا بازدید کرده. تعریف او از یافا، شهری کوچک، با دیوارهایی بزرگ و دروازه‌های آهنین بود. او به نقش یافا به عنوان بندر اصلی جند فلسطین و رمله اشاره کرد و از زیبایی مسجد و ساحل شهر تعریف کرد.le Strange, 1890, pp. 550-551
در طول قرن ۴ قمری، مصادف با قرن ۱۰ میلادی، خلافت فاطمیان حاکمیت خویش بر فلسطین و یافا را تثبیت کرد.
شهر یافا در سال ۱۰۹۹، در طول جنگ‌های صلیبی توسط مسیحیان اروپایی تصرف شد. در این سال، حکمرانی یافا در دست کنت‌نشین یافا و اشکلون، حکومتی تابع پادشاهی اورشلیم. در این دوران نیز، یافانقش دروازه تجاری و بندرگاه اصلی متصرفات صلیبیان در فلسطین، و زنجیره مهمی ارتباط این متصرفات با اروپا بود.
حدود ۱۸۰ سال بعد، در طول جنگ صلیبی سوم، شهر یافا شاهد جنگ و درگیری، و همین‌طور دست به دست شدن بین ارتش صلیبی و ارتش صلاح الدین ایوبی بود. مهمترین این نبردها، نبرد سال ۱۱۹۲ میلادی بود، که با پیروزی صلیبیان، که در این جنگ، پایتخت خویش بیت المقدس را از دست داده بودند، تمام شد. جنگ صلیبی سوم با امضای معاهده یافا، به اتمام رسید. در نتیجه این توافق متصرفات صلیبیان به نوار ساحلی فلسطین، از یافا در جنوب، تا صور در شمال تقلیل پیدا کرد. پایتخت جدید پادشاهی اورشلیم، شهر عکا بود.
حدود ۴۰ سال بعد، در دهه ۱۲۲۰ میلادی، در طول جنگ صلیبی ششم، یافا مجدد شاهد فعالیت نظامی بود. در این دوران، دیوارهای شهر تقویت شده، و شهر یافا نقش مهمی در ورود قوای صلیبی به فلسطین ایفا کرد. در آخر این جنگ، معاهده دوم یافا، مجددا حاکمیت پادشاهی‌های صلیبی بر یافا را تثبیت کرد.
نهایتا، در سال ۱۲۶۸ میلادی، سلطان الظاهر بیبرس از سلطنت ممالیک مصر، شهر یافا را تصرف کرد، و تحت حاکمیت مسلمین برگرداند.Edbury, "Kingdom of Cyprus and the Crusades", pp. 85-90.
شهر یافا، و کل فلسطین، برای حدود۲۵۰ سال تحت حاکمیت سلطنت ممالیک قرار داشت.
در این دوران،‌ جغرافی‌دان ابوالفداء در سال ۱۳۲۱ میلادی، در کتاب خود «تقویم‌البلدان»، یافا را به این صورت توصیف کرد:
در سال ۱۵۱۵ میلادی، شهر یافا در زمان سلطنت سلطان سلیم اول، به تصرف امپراتوری عثمانی در آمد.
در سال ۱۵۹۶ میلادی، شهر یافا تحت مدیریت ناحیه رمله، لواء غزه قرار داشت. در این سال، جمعیت این شهر ۱۵ خانوار مسلمان ثبت شده بود. به نظر می‌آید که در قرن اول حاکمیت عثمانی، شهر یافا به روستایی کوچک و مخروبه تقلیل یافته بود. به طور مثال، جهان‌گرد هلندی «یوهانس کوتْویک»، در سال۱۵۹۸ میلادی از یافا بازدید کرد، و این شهر را «تپه‌ای از آوار» توصیف کرد.
قرن ۱۷ام میلادی به بعد، یافا دوباره اهمیت خود به عنوان بندر و دروازه ورودی فلسطین باز یافت. در این دوران، در شهر، کلیساها و هتل‌های متعددی به منظور میزبانی از زائرین مسیحی که به قصد زیارت از اماکن مقدس مسیحی در بیت المقدس و بیت اللحم در شرق یافا، و ناصره در منطقه جلیل، از طریق دریا وارد یافا می‌شدند، احداث شد. با این وجود، در طول قرن ۱۸ام میلادی، شهر بندری یافا مشکلات خاص خویش را داشت. سواحل این شهر، بارها مورد حصر و حمله دزدان دریایی قرار گرفت، طوری که ساکنین شهر مجبور می شدند که هربار موقتا به شهرهای لد و رمله نقل مکان کرده و منتظر اتمام حملات دزدان دریایی شوند.
در طول لشکرکشی ناپلئون به مصر و سوریه در اواخر قرن ۱۸ام میلادی، ارتش فرانسه، بعد از فتح شهر عریش در صحرای سینا، به فلسطین وارد شده و به یافا حمله کرد. شهر یافا در سال ۱۷۹۹ میلادی تحت حمله و حصر فرانسوی‌های بناپارتی بود. در طول این جنگ، در واکنش به اعدام فرستادگان ناپلئون که قصد رساندن شرایط تسلیم شدن شهر به قوای فرانسه را داشتند، شهر یافا را غارت کرده، و تعدادی از ساکنین شهر را قتل عام کرد., quoted in
بلافاصله بعد از این جنگ، شهر یافا درگیر بیماری طاعون خیارکی شد، که در نتیجه آن، جمعیت قابل توجهی از شهر تلف شد."Jaffa: a City in Evolution" Ruth Kark, Yad Yitzhak Ben-Zvi, Jerusalem, 1990, pp. 8–9 بعد از این جنگ، عثمانی‌ها «محمود ابو نبوت» را به عنوان فرمان‌دار یافا منصوب کردند. این دوران، شروع باز دوباره زنده شدن یافا، و پیدا کردن مکان خود به عنوان شهری استراتژیک در فلسطین بود. محمود ابو نبوت پروژه‌های ساخت و ساز گسترده‌ای را در یافا انجام داد. از منجمله پروژه‌های این دوران، به «مسجد محمودیه» و «سبیل ابو نبوت» (در معماری عثمانی، سبیل به چشمه‌ای دست‌ساز در کوچه خیابان‌های شهر اشاره دارد) می توان اشاره کرد. در بنای مسجد محمودیه از ستون‌های باستانی رومی که از مناطق قیساریه و اشکلون به یافا آورده شده بودند استفاده شده است. سبیل ابو نبوت، به طور خاص برای خدمت‌رسانی به زائرین مسلمان، مسیحی، و یهودی که قصد سفر به اماکن مقدس در بیت المقدس را داشتند ساخته شد.Sabil Abu Nabbut Archnet Digital Library.TABITHA at popartmachine.com در همین دوران، «اشعیا آگیمان»،‌از یهودیان سفاردی ساکن قسطنطنیه در شهر یافا کنیسه و هتلی به منظور میزبانی از زائرین یهودی که به قصد زیارت از شهرهای مقدس بیت المقدس، خلیل (حبرون)،‌ صفد، و طبریه را داشتند در این شهر ساخت. محله اطراف این کنیسه و هتل، نام «دار الیهود» را به خود گرفت. در این دوران، یهودیانی که به فلسطین مهاجرت می‌کرده و شهر یافا را برای سکنی برگزیدند، در این محله ساکن شدند. این دوران صلح و رشد، منجر به افزایش جمعیت یهودیان یافا شد، طوری که در سال ۱۸۳۹ میلادی، جمعیت یهودی سفاردی شهر حداقل ۱۵۳ نفر تخمین زده شد. در این سال‌ها، به مدت ۵۰ سال، حاخام یهودا هَلِوی مه‌راگوسا (به عبری:)، رهبر معنوی مردمان یهودی شهر یافا بود.