moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
یوری وینیچوک (؛ زادهٔ ) روزنامه‌نگار، شاعر، مؤلف (پدیدآور)، مترجم، و نویسنده اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است.
بوریس دمیترویچ هرینچنکو ؛ (زادۀ میلادی – درگذشتۀ میلادی) نویسندۀ نثر کلاسیک اوکراینی، کنشگر سیاسی، مورخ، پابلیسیست، و قوم‌نگار بود. او نقش مهمی در احیای فرهنگی اوکراین در اواخر قرن نوزدهم و آغاز قرن بیستم میلادی داشت.
نویسنده اولین فرهنگ لغت زبان اوکراینی، ویراستار تعدادی از نشریات اوکراینی. او از گسترش زبان اوکراینی در مدارس و مؤسسات حمایت کرد.
هرینچنکو سردبیر نشریات مختلف اوکراینی بود. او یکی از بنیانگذاران حزب رادیکال اوکراین بود. هرینچنکو همچنین نویسندۀ آثار مهم قوم‌نگاری، فرهنگ‌شناسی و آموزشی، مطالعات ادبی، بررسی‌های تاریخی، و اولین کتاب‌های درسی به زبان اوکراینی، به‌ ویژه "واژۀ بومی"، کتاب-مدرسه برای خواندن بود. او ویراستار چهار جلد کتاب "" (فرهنگ لغت اوکراینی؛ انتشارات «کیفسکایا استارینا»، کی‌یف، ۱۹۰۹–۱۹۰۷ میلادی) بود.
وی یکی از سازمان‌دهندگان و اولین مدیر انجمن پروسویتا در کی‌یف بود.
لو کیسکا (؛ 1663 – ) کشیش کاتولیک، و نویسنده اهل مشترک‌المنافع لهستان–لیتوانی بود.
قنات مغزیاین معادل از ترجمه کتاب "نوروآناتومی بالینی" تألیف "ریچارد اس. اسنل" گرفته شده‌است. مترجمین: دکتر محمد اکبری، دکتر علیرضا فتح‌اللهی، چاپ پنجم، مهر 1396 یا مجرای مغزی (اسامی دیگری چون: مجرای مزنسفالونی، مجرای مزنسفالیک، قنات سیلوین یا قنات سیلویوس نیز دارد)، در میان‌مغز قرار دارد. این مجرا شامل مایع مغزی-نخاعی (CSF) بوده که بطن سوم را به بطن چهارم متصل کرده و در قسمت پشتی پل مغزی و شکمی نسبت به مخچه قرار دارد. قنات مغزی توسط ماده خاکستری به نام «ماده خاکستری پیرامون مجرا» یا خاکستری مرکزی احاطه شده‌است.
این مجرا، اولین بار توسط فرانسیسکوس سیلویوس نامگذاری شد.
امیرحسین میراسماعیلی، (متولد ۲۵ شهریور، ۱۳۶۶ در بابلسر) روزنامه‌نگار روزنامه جهان صنعت بود. وی سال‌ها در ایران به روزنامه‌نگاری مشغول بود تا اینکه در سال ۱۳۹۷، به اتهام تشویش اذهان عمومی، توهین به مقامات نظام جمهوری اسلامی و توهین به مقدسات به حبس محکوم شد.
امیرحسین میراسماعیلی روزنامه‌نگاری را از سال ۱۳۹۰ و با روزنامه قانون آغاز کرد. او در این روزنامه خبرنگار ورزشی بود و در کنارش و در صفحه "بی‌قانون" این روزنامه، طنز می‌نوشت.
او از سال ۱۳۹۵ و با توقیف روزنامه قانون، به روزنامه جهان صنعت رفت و در این روزنامه علاوه بر طنزنویسی، خبرنگار حوزهٔ اجتماعی شد. همزمان برای روزنامه اعتماد گزارش‌های ورزشی تهیه می‌کرد و در رادیو ایران نیز به نویسندگی و اجرای برنامه طنز ورزشی مشغول بود.
میراسماعیلی یک سال در ایران و به‌طور مخفیانه نویسندگی برنامه طنز «"سالی‌تاک»" شبکهٔ منوتو را بر عهده داشت و پس از سفر به ترکیه نیز تا یک سال دیگر این همکاری ادامه یافت.https://www.fardanews.com/بخش-شبکه-های-اجتماعی-105/939181-روزنامه-نگار-هتاک-نویسنده-سالی
امیرحسین میراسماعیلی، روز ۲ اردیبهشت ۱۳۹۷ در توییتر خود، به زبان طنز از احمد علم‌الهدی - امام جمعه مشهد - انتقاد کرد و اظهار داشت که امام جمعه مشهد حق ندارد با سوءاستفاده از نام امام هشتم شیعیان، در مشهد نقشی فراقانونی ایفا کند و مانع از اجرای کنسرت‌های موسیقی شود.https://www.radiofarda.com/a/f4_mashhad_prayer_music_concert_iran_ban/26873369.html وی در توییت خود نوشت:"«دربارهٔ علت شهادت امام رضا دوتا روایت هست که یکیش میگه ایشون با خوردن انگور مسموم شدن دیگری میگه علتش آب انار بوده، پس صددرصد ایشون به آب انگور و چیپس و ماست هم علاقه داشتن. اونوقت علم‌الهدی میگه رقص و موسیقی هتک حرمت به امام رضاست! برو خالی نبند امام رضا از خودمونه بابا.»"همین توییت باعث شد تا اکانت‌های وابسته به حکومت ایران در فضای مجازی به او حمله کنند و با هشتگ #خبرنگار_هتاک خواهان بازداشت فوری او شوند.
روز ۳ اردیبهشت ۱۳۹۷ نیز عده‌ای از مداحان و شهروندان مذهبی در تهران، مقابل دادستانی تهران تجمع کردند و شعار دادند که: «خبرنگار هتاک، اعدام باید گردد.»
همان روز امیرحسین میراسماعیلی در توییت دیگری نوشت که منظور او از آن توییت، بی‌احترامی به اعتقادات شیعیان نبوده و او فقط خواسته تا از امام جمعه مشهد انتقاد کند.https://www.yjc.ir/fa/news/6511583/عذرخواهی-خبرنگار-هتاک-به-ساحت-امام-رضا-ع در همین زمان توهین‌ها و تهدیدهات به سوی او و خانواده‌اش سرازیر شد و عده‌ای از بسیجی‌ها نیز به محل کار برادر و مادر او حمله کردند.
روز ۴ اردیبهشت ۱۳۹۷ امیرحسین میراسماعیلی تصمیم گرفت برای دور بودن از حملات و تهدیدها به‌طور موقت به کشور گرجستان سفر کند، اما در فرودگاه امام خمینی تهران بازداشت شد و توسط مأموران سازمان اطلاعات سپاه پاسداران به زندان اوین منتقل شد.https://www.radiofarda.com/a/iranian-journalist-arrested-airport-charge-insulting-8th-imam-shia-islam/29189965.htmlhttps://www.mehrnews.com/news/4280234/خبرنگار-هتاک-حین-فرار-از-کشور-بازداشت-شدhttps://www.bbc.com/persian/iran-43885406
امیرحسین میراسماعیلی به مدت یک هفته در سلول انفرادی و به مدت ۱۸ روز در سلولی ۸ نفره زندانی بود، تا اینکه با تودیع وثیقه‌ای ۲۰۰ میلیون تومانی و تا زمان تشکیل دادگاه آزاد شد.https://ifj-farsi.org/?p=1642 او که همزمان با دستگیری، از روزنامه جهان صنعت و رادیو ایران اخراج شده بود، پس از آزادی مجدداً به نوشتن در اکانت‌های شخصی خود روی آورد و در مورد اتفاقات سیاسی روز می‌نوشت. همین اتفاق باعث شد تا پس از یک توییت از طرف او که نسبت به هزینه‌کرد کمیته امداد در فلسطین انتقاد کرده بود، احضاریه‌ای از سوی دادسرای فرهنگ و رسانه تهران برای او ارسال شود. وی مجدداً در تاریخ ۲۱ تیرماه ۱۳۹۷ بازداشت شد.https://ifj-farsi.org/?p=1812https://www.radiofarda.com/a/29359371.html
قاضی این‌بار او را به زندان فشافویه تهران فرستاد. امیرحسین میراسماعیلی گفته‌است: «در این زندان آب آشامیدنی سالم وجود ندارد، انواع حشرات و حیوانات در سلول‌ها رفت‌وآمد می‌کنند. تعداد سرویس‌های بهداشتی به تعداد یک عدد برای ۵۰ نفر است و درحالی که خبری از دستگاه تهویه هوا نیست، ۳۵ زندانی را در سلول‌های ۹ نفره قرار می‌دهند.»
این روزنامه‌نگار پس از گذشت ۱ ماه و با تودیع وثیقه ۲۰۰ میلیون تومانی دیگر، از زندان آزاد شد. سپس یک هفته پس از آزادی، توسط شعبه ۲۰ دادگاه کارکنان دولت به تحمل ده سال و ده ماه حبس محکوم شد. او پس از اعلام اعتراض به حکم صادرشده، تا فروردین سال ۱۳۹۸ در ایران ماند و امیدوار بود تا حکمش لغو یا کاهش یابد، اما حکم صادرشده در دادگاه تجدیدنظر نیز عیناً تأیید شد.https://www.kampain.info/archive/32396.htm
امیرحسین میراسماعیلی پس از خروج از ایران، در گفتگو با تلویزیون «منوتو» به بیان رنج‌ها و مشکلاتی که بر او تحمیل شد پرداخت و اعلام کرد که در ترکیه اعلام پناهندگی کرده‌است. https://www.youtube.com/watch?v=5Buhi_TcY_0
نیلا کریوکووا (; – ) بازیگر اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
الکسی دیکی (؛ – ) بازیگر، و کارگردان نمایش اهل امپراتوری روسیه بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "دریاسالار ناخیموف"، "نبرد استالینگراد" اشاره کرد.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین، جایزه هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی، هنرمند مردمی جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی روسیه، و نشان پرچم سرخ کار شده‌است.
ویکتور استانتیتسین (؛ ۲ مه ۱۸۹۷ – ) بازیگر اهل امپراتوری روسیه بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "جنگ و صلح"، "نبرد استالینگراد" اشاره کرد.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی، مدال دفاع از مسکو، هنرمند مردمی جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی روسیه، و نشان پرچم سرخ کار شده‌است.
الیزابت پیناژف (؛ – ) بازیگر اهل امپراتوری روسیه بود.
ایرینا کپتلووا (؛ زادهٔ ) بازیگر، مدل، روزنامه‌نگار اهل اوکراین است.
والنتینا سرووا (؛ ۲۳ دسامبر ۱۹۱۷ – ۱۲ دسامبر ۱۹۷۵) بازیگر اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
کنستانتین شاین (؛ – ) بازیگر، و بازیگر سینما اهل امپراتوری روسیه بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "راپسودی"، "سرگیجه"، "زنگها برای که به صدا در می‌آیند"، "پنج گور تا قاهره"، "مأموریت به مسکو"، "غریبه"، "زندگی پنهان والتر میتی"، "چهارراه هفتم"، "۵ انگشت"، "گذرگاهی به سوی مارسی"، "دانوب سرخ"، "گریه شهر، و "هیچ جز قلب تنها" اشاره کرد.
اولگا کراسکو (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل روسیه است.
تاتیانا کارپوا (؛ – ) بازیگر تئاتر، بازیگر سینما، و بازیگر اهل امپراتوری روسیه بود.
دیانا هارکوشا (؛ زادهٔ ) وکیل، رقص، بازیگر، مدل، و ملکه زیبایی اهل اوکراین است.
اینا گولایا (؛ ۹ مه ۱۹۴۰ – ) بازیگر اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی بین سال‌های ۱۹۶۶ تا ۱۹۹۰ میلادی فعالیت می‌کرد.
کریل پلتنیوف (؛ زادهٔ ) بازیگر، کارگردان فیلم، تهیه‌کننده فیلم، تدوین فیلم، فیلم‌نامه‌نویس اهل روسیه است. وی از سال ۲۰۰۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه عقاب طلایی شده‌است.
آنا استن (؛ subject to dispute – ) بازیگر اهل امپراتوری روسیه بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به " یهودی ابدی"، "آسمان می‌داند، آقای الیسون، و "طوفان بر فراز آسیا" اشاره کرد.
آلا تاراسووا (؛ – ۵ آوریل ۱۹۷۳ (aged 81)) بازیگر، و سیاستمدار اهل امپراتوری روسیه بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "راسکولینکف" اشاره کرد.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین، جایزه هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی، قهرمان کار سوسیالیست، و نشان پرچم سرخ کار شده‌است.
میخائیل سویتین (؛ – ) بازیگر اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
آندری خاریتونوف (؛ – ) بازیگر، کارگردان، و بازیگر تلویزیون اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی بین سال‌های ۱۹۸۰ تا ۲۰۱۹ میلادی فعالیت می‌کرد.
دینا پرونیچوا (؛ – 1977 (aged 65/66)) بازیگر، و عروسک‌گردان اهل امپراتوری روسیه بود.
لیوبوف دوبرژانسکایا (؛ – ) بازیگر، و خواننده اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "طنز سرنوشت" اشاره کرد.
ناتالی کووانکو (؛ ۱۳ سپتامبر ۱۸۹۹ – ) بازیگر اهل امپراتوری روسیه بود.
پاول پاولنکو (؛ – ) بازیگر اهل امپراتوری روسیه بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "دوئل"، "جک فراست"، "برادران کارامازوف، و "شاعر گلینکا" اشاره کرد.
روسلانا پیسانکا (؛ زادهٔ ۱۷ نوامبر ۱۹۶۵) بازیگر و فیلم‌بردار اوکراینی بود. او مجری چندین برنامه تلویزیونی بود و در چند فیلم‌ و سریال بین‌المللی از جمله "با آتش و شمشیر (فیلم)"، "با آتش و شمشیر (مجموعه تلویزیونی)"، ظاهر شد. پیسانکا به عنوان مجری اصلی پیش‌بینی آب و هوا در کانال اینتر شهرت داشت.
پیسانکا در ۱۹ ژوئیه ۲۰۲۲ در سن ۵۶ سالگی در کایزرسلاوترن آلمان درگذشت.
واتسلاو دورژتسکی (; – ) بازیگر، و بازیگر تلویزیون اهل امپراتوری روسیه بود.
الکساندر تسکالو (؛ زادهٔ ) بازیگر، خواننده، آهنگساز، مجری، کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس، تهیه‌کننده فیلم، رستوران‌دار، روزنامه‌نگار، شومن، تهیه‌کننده تلویزیونی، مجری تلویزیون، سردبیر، و گیتارنواز اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است.
ایلیا ولوک (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل اوکراین است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به ""، "تکنواز" و "چرخش بوریس" اشاره کرد.
صویت
آمروسی بوچما (؛ – ) بازیگر، کارگردان فیلم، و کارگردان نمایش اهل اتریش-مجارستان بود.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین، جایزه هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی، مدال دفاع از استالینگراد و نشان پرچم سرخ کار شده‌است.
آدام هانوسکیویچ (؛ – ) بازیگر و کارگردان نمایش اهل لهستان بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "دست‌ها بالا!" و "ده فرمان" اشاره کرد.
اولها سومسکا (؛ زادهٔ ) بازیگر، سیاستمدار اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است.
یرژی پشیبیلسکی (؛ – ) بازیگر اهل لهستان بود. وی بین سال‌های ۱۹۴۷ تا ۱۹۹۱ میلادی فعالیت می‌کرد.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "رانندگان جایگزین"، "سیل"، "" و "آسایشگاه ساعت‌شنی" اشاره نمود.
نیکولای گوبنکو (؛ (۱۷ اوت ۱۹۴۱ – ) سیاست‌مدار اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "من بیست ساله هستم" اشاره کرد.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند مردمی جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی روسیه، جایزه دولتی برادران واسیلیف، و نشان دوستی شده‌است.
نوننا گریشایوا (؛ زادهٔ ) بازیگر، کمدین، خواننده اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. وی از سال ۱۹۹۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
رومن کارتسف (؛ – ) بازیگر، طنزپرداز اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
یوری استویانوف (؛ زادهٔ ) بازیگر، مجری تلویزیون، خواننده، گیتارنواز، طنزپرداز، شاعر، رمان‌نویس اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "۱۲" اشاره کرد.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند مردمی روسیه و جایزه عقاب طلایی شده‌است.
فاطما قدری (; – ) بازیگر اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
هیوندای اینترادو یک خودروی مینی SUV مفهومی است که توسط شرکت کره ای هیوندای ساخته شده است. نیروی پیشران این خودرو توسط یک پیشرانه سلول سوختی هیدروژنی با باتری لیتیوم یون ۳۶ کیلووات ساعتی تأمین می شود که قابلیت پیمایش ۶۰۰ کیلومتر با هربار شارژ کردن را داراست
شتاب صفر تا صد هیوندای اینترادو ۱۲.۲ ثانیه است و حداکثر سرعت آن به ۱۶۰ کیلومتر بر ساعت می‌رسد.
جیکوب پاولوویچ آدلر (؛ ۱۲ فوریه ۱۸۵۵ – ) بازیگر اهل اوکراین بود. او اولین موفقیت تئاتری خود را در اودسا بدست آورد. وی در تئاتر ییدیش در لندن ستاره شد و در سال ۱۸۸۹، در دومین سفر خود به ایالات متحده، در شهر نیویورک اقامت گزید.
لئونید لئونیدوف (; – ) کارگردان نمایش، کارگردان فیلم، بازیگر تئاتر، بازیگر سینما، و بازیگر اهل امپراتوری روسیه بود.
اوکسانا فاندرا (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل روسیه است.
روستیسلاو یانکوفسکی (؛ ۵ فوریه ۱۹۳۰ – ) بازیگر اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "واترلو" اشاره کرد.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نقاب زرین، جایزه هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی و نشان پرچم سرخ کار شده‌است.
ولادیمیر ساموئیلوف (؛ – ) بازیگر اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی بین سال‌های ۱۹۴۸ تا ۱۹۹۹ میلادی فعالیت می‌کرد.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "آزادی"، "سیبریایی" اشاره کرد.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی، نشان جنگ میهنی، جایزه دولتی اتحاد شوروی، و هنرمند مردمی جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی روسیه شده‌است.
زینیدا رایش (؛ – ) بازیگر، و بازیگر تئاتر اهل امپراتوری روسیه بود.
تاتیانا لیوتایوا (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. وی از سال ۱۹۸۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
میخائیل راسومنی (; – ) بازیگر، و بازیگر تئاتر اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "ژست شانگهای"، "زنگها برای که به صدا در می‌آیند"، "آنا و سلطان سیام"، "تپش قلب"، "آسمانهای آبی"، "رفیق ایکس"، "جلوی سحر را بگیرید"، "جزیره بیداری"، "راه مراکش"، "نژاد اصیل، و "نادیده" اشاره کرد.
یانینا سوکولووا (؛ زادهٔ ) مجری تلویزیون، روزنامه‌نگار، بازیگر، و تهیه‌کننده تلویزیونی اهل اوکراین است.
الکساندر اسکیچکو (؛ زادهٔ ) بازیگر، مجری، مجری تلویزیون، کمدین، و سیاستمدار اهل اوکراین است. وی از سال ۲۰۰۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
میخائیل کوزنتسوف (؛ – ) بازیگر اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
یوجین لاورنچوک (؛ زادهٔ ) بازیگر، کارگردان نمایش اهل اوکراین است.
آبراهام گلدفادن (؛ – ) نمایشنامه‌نویس، مترجم، شاعر، نویسنده، و آهنگساز اهل امپراتوری روسیه بود. وی بین سال‌های ۱۸۷۶ تا ۱۹۰۸ میلادی فعالیت می‌کرد.
والریا زکلونا (؛ – ) بازیگر اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی بین سال‌های ۱۹۶۶ تا ۲۰۱۶ میلادی فعالیت می‌کرد.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند مردمی روسیه و جایزه دولتی اتحاد شوروی شده‌است.
کسنیا سیمونوا (؛ زادهٔ ) هنرمند، و نقاش اهل اوکراین است. او در زمینه پرفورمنس آرت، انیمیشن ماسه‌ای، طراحی گرافیک، تصویرسازی، سینما و ادبیات فعالیت می‌کند. سیمونوا دارای عنوان هنرمند شایسته اوکراین است و در سال ۲۰۰۹ پس از کسب جایزه «استعداد اوکراین» به شهرت رسید.
ولادیمیر بارانوف-روسین (؛ – ) نقاش، هنرمند، و مجسمه‌ساز اهل امپراتوری روسیه بود.
ایوان مارچوک (؛ زادهٔ ) هنرمند، و نقاش اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است.
ایوان مارچوک در خانواده ای بافنده به دنیا آمد. پس از گذراندن دوره هفت‌ساله مدرسه، وارد دانشکده هنرهای کاربردی ایوان تروش لویو در گروه نقاشی تزئینی شد و از سال ۱۹۵۱ تا ۱۹۵۶ در آنجا تحصیل کرد. پس از خدمت در ارتش، تحصیلات خود را در گروه سرامیک ادامه داد. مؤسسه هنرهای کاربردی لویو که در سال ۱۹۶۵ فارغ‌التحصیل شد. بعداً در کیف کار کرد. از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۶۸ در مؤسسه مواد فوق سخت آکادمی ملی علوم اوکراین و از سال ۱۹۶۸ تا ۱۹۸۴ در کارخانه هنرهای یادبود و تزئینی کیف کار کرد. در سال ۱۹۸۹ او اتحاد جماهیر شوروی را ترک کرد و در ایالات متحده، کانادا و استرالیا زندگی کرد. پس از حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، مارچوک به کیف بازگشت. در سال ۱۹۹۰، اولین نمایشگاه رسمی او در کیف - در موزه دولتی هنرهای زیبای اوکراین (موزه هنر ملی اوکراین اکنون) برگزار شد. مارچوک که در اتحاد جماهیر شوروی بها داده نشده بود، در اوکراین مستقل به خوبی پذیرفته شد و در سال ۱۹۹۷ جایزه معتبر تی. شوچنکو را دریافت کرد. قرار است موزه ایوان مارچوک در کیف ساخته شود.
اولگ کولیک (؛ زادهٔ ) هنرمند، نقاش، و عکاس اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. کولیک فارغ التحصیل از هنرستان کیف (1979) و کالج خدمات زمین شناسی کیف (1982) بود و در سال 1996 توسط سنای برلین بورسیه شده است.
واگریچ بخچانیان (؛ – ) نقاش، و کاریکاتوریست اهل ایالات متحده آمریکا بود.
الکساندر جی موتیل (؛ زادهٔ ) تاریخ‌نگار، هنرمند، استاد دانشگاه، نویسنده، و کارشناس سیاسی اهل ایالات متحده آمریکا است.
الکسیس گریتچنکو (; – ) نقاش اهل روسیه بود.
امشی نورنبرگ (; – ) نقاش، و هنرمند اهل امپراتوری روسیه بود.
نینا ژنکلر (؛ – ) نقاش اهل امپراتوری روسیه بود.
اوکسانا ماس (؛ زادهٔ ۱۹۶۹) هنرمند، و نقاش اهل اوکراین است.
ایلیا کاباکوف (؛ زادهٔ ) مجسمه‌ساز، نقاش، هنرمند، و عکاس اهل روسیه است.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون پرمیوم ایمپریاله و نشان دوستی شده‌است.
لویی چوریس (; – ) گردشگر، و نقاش اهل آلمان بود.
والنتین گالوچکین (؛ ۲۲ نوامبر ۱۹۲۸ – ۳ نوامبر ۲۰۰۶) مجسمه‌ساز اهل اوکراین بود.
سرگئی سویاتچنکو (؛ زادهٔ ۱۹۵۲) نقاش، و عکاس اهل اوکراین است.
کاساندره (; – ) نقاش، طراح گرافیک، سنگ‌تراش، و طراح اهل روسیه بود.
ولادیمیر بورلیوک (؛ – 1917) نقاش، و تصویرگر اهل امپراتوری روسیه بود.
بوریس آرتزیباشف (؛ – ) نقاش، و تصویرگر اهل امپراتوری روسیه بود.
نیکولای گتمن (؛ – ) نقاش اهل روسیه بود.
بوریس یفیموف (؛ – (aged 108)) نقاش، کاریکاتوریست، کارتونیست، و پویانما اهل جمهوری روسیه بود.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار، نشان انقلاب اکتبر، جایزه دولتی اتحاد شوروی، نشان لنین، قهرمان کار سوسیالیست، و مدال دفاع از مسکو شده‌است.
ترشیش (عبری: תַּרְשִׁישׁ‎) عبارتی است که با معانی گوناگون، به ویژه نام یک منطقه جغرافیایی، در تنخ به کار رفته‌است. این منطقه فاصله زیادی با اسرائیل و فنیقیه داشت و از آن در کتیبه‌های آشوری و فنیقی نیز یاد شده‌است. مکان دقیق ترشیش حتی در دوران باستان نیز مشخص نبوده‌است و در دو هزار سال اخیر حدس‌ها و افسانه‌ها درباره آن رواج داشته‌است.
ایگور ساویتسکی (؛ ۴ اوت ۱۹۱۵ – ۲۷ ژوئیه ۱۹۸۴) نقاش، و باستان‌شناس اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
هالینا زوبچنکو (؛ – ) نقاش اهل اوکراین بود.
پیتر فیشمان (؛ زادهٔ (61)) نقاش، و مجسمه‌ساز اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است.
بوریس آرواتوف (; – ) نویسنده، و منتقد ادبی اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
هنریک یوزفسکی (؛ – ) نقاش و سیاستمدار اهل لهستان بود.
ایوان سلزنیوف (؛ – ) نقاش اهل امپراتوری روسیه بود.
کاترینا املچوک (؛ زادهٔ ) نقاش اهل اوکراین است.
کنستانتین کریژیتسکی (; – ) نقاش اهل اوکراین بود.
وی در خانواده ای با سابقه اوکراین-لهستان به دنیا آمد. پدرش تاجر بود. وی پس از پایان تحصیلات ابتدایی، در مدرسه نقاشی که توسط نیکولای موراشکو اداره می‌شد، تحصیل کرد. در سال ۱۸۷۷، او وارد آکادمی سلطنتی هنر سن پترزبورگ شد و در آنجا نزد میخائیل کلود تحصیل کرد. وی دوره‌های خود را در سال ۱۸۸۴ در آنجا به پایان برد و عنوان «هنرمند درجه یک» و یک مدال طلا برای نقاشی «بلوط» دریافت کرد.
در سال ۱۸۸۰، وی به عنوان یکی از اولین اعضای انجمن آبرنگ شناسان روسی شناخته شد.
ویکتور سیدورنکو (؛ زادهٔ ) عکاس، و نقاش اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است.
ولادیمیر اورلوفسکی (؛ – ) نقاش اهل اوکراین بود.
اورلوفسکی در سال ۱۸۴۲ در کیف در خانواده‌ای از نژاد اوکراینی متولد شد.
در طول تحصیل اورلوفسکی در آکادمی هنر شاهنشاهی، معلم او یکی از مشهورترین نقاشان روسی در قرن نوزدهم الکسی بوگولیوبوف بود. اورلوفسکی در سال ۱۸۶۳، یک مدال نقره در آکادمی هنر سن پترزبورگ دریافت کرد.
یوهان گئورگ پینسل (; – ) مجسمه‌ساز اهل مشترک‌المنافع لهستان–لیتوانی بود.
یان استیکا (؛ ۸ آوریل ۱۸۵۸ – ) نقاش اهل لهستان بود.
یژی سیمگینوفسکی-الوتر (; ح. ۱۶۶۰ – ح. ۱۷۱۱) نقاش، قلم‌زن، و طراح اهل مشترک‌المنافع لهستان–لیتوانی بود.
آلفرد نوسیگ (؛ ۱۸ آوریل ۱۸۶۴ – ) مجسمه‌ساز اهل لهستان بود.
فرانسیسک تپا (؛ ۱۷ سپتامبر ۱۸۲۹ – ۲۳ دسامبر ۱۸۸۹) نقاش اهل لهستان بود.
کاژیمیش سیخولسکی (؛ ؛ – ) نقاش، استاد دانشگاه، و کاریکاتوریست اهل اتریش-مجارستان بود.
آلفرد آبردام (; – ) نقاش اهل لهستان بود.
فرانتس روبو (; – ) نقاش، و استاد دانشگاه اهل روسیه بود. او در سال ۱۹۱۳ روسیه را به مقصد مونیخ ترک کرد. پس از شروع جنگ جهانی اول، روبو در تاریخ ۱۹ دسامبر ۱۹۱۴ رسما به شهروند آلمان شد.
کیریاک کوستاندی (؛ – ) نقاش اهل امپراتوری روسیه بود.
اوسیپ براز (؛ – ) نقاش اهل امپراتوری روسیه بود.
نیکولای بوداروسکی (; – ) نقاش اهل امپراتوری روسیه بود.
گالینا کمیت (؛ – ) عکاس اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
کاترینا بیلوکور (؛ – ) نقاش اهل امپراتوری روسیه بود.
آناستازیا مارکوویچ (؛ زادهٔ ) نقاش اهل اوکراین است.
واسیل کریچفسکی (؛ – ) معمار، طراح گرافیک، و نقاش اهل امپراتوری روسیه بود.
ژانا بدووا (؛ زادهٔ ) بازیگر، کارگردان، مجری، مجری تلویزیون، طراح، تهیه‌کننده تلویزیونی، آموزشگر، و آموزگار اهل ایتالیا است.
نیکلای نیکلایوویچ گیه (؛ – ) نقاش و نمادگرای اهل امپراتوری روسیه بود.
ژاک هنیزدوفسکی (؛ – ) نقاش، و مجسمه‌ساز اهل اوکراین (اتریش-مجارستان) بود.
نیکولای موراشکو (؛ – ) نقاش اهل امپراتوری روسیه بود.
اولگا روزانوا (; – ) شاعر، تصویرگر، نقاش، و نویسنده اهل امپراتوری روسیه بود.
الکساندر لیتوفچنکو (؛ – ) نقاش روس اوکراینی‌تبار بود.
آدولف فدر (؛ ۱۶ ژوئیه ۱۸۸۶ – ) نقاش اهل فرانسه بود.
فیودور پاولوویچ رشتنیکوف (؛ – ) نقاش اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
رشتنیکوف که از او به عنوان متخصص برجستهٔ «واقع‌گرایی سوسیالیستی» یاد می‌کنند، سه دهه و نیم در آکادمی هنرهای شوروی عضو بود. آثار او در بهترین مجموعه‌های روسیه از جمله نگارخانه ترتیاکوف (مسکو)، موزه دولتی روسیه (سن پترزبورگ) و موزه تاریخی دولتی (مسکو) موجود است.
رشتنیکوف در روستای سورسکو-لیتوفسکی در منطقهٔ کنونی دنیپروپتروفسک اوکراین در خانواده‌ای از نقاشان بزرگ به دنیا آمد. رشتنیکوف در کودکی یتیم شد و برادرش وظیفهٔ تربیت او را به عهده گرفت. او نقاشی‌های دیواری و شمایل‌های کلیسا را برای امرارمعاش نقاشی می‌کرد و از رشتنیکوف هم به عنوان شاگرد بهره می‌برد.
رشتنیکوف که هرگز به دبیرستان نرفته بود، جهت آماده‌سازی خودش برای عضویت در مؤسسه هنری نخبگان وتماس، در مؤسسه آموزشی رابفاک (مخفف دانشکده کارگران) ثبت نام کرد. نوعی مؤسسه آموزشی که کارگران شوروی را برای ورود به موسسات آموزش عالی آماده می‌کرد.
در حالی که هنوز یک دانشجوی هنر بود، مهارت رشتنیکوف در نمایش واقع‌گرایی، باعث شد او را به عنوان «گزارشگر هنری» در دو سفر قطبی در ۳۴–۱۹۳۲ در نظر بگیرند: اولی، با کاشف مشهور اتو اشمیت روی کشتی یخ‌شکن ای سیبریاکف؛ و دیگری روی کشتی اس‌اس چلوسکین محکوم به فنا که در سال ۱۹۳۴ غرق شد. رشتنیکوف یکی از افرادی بود که پس از غرق شدن کشتی، از یخ نجات یافتند.
در اواخر دهه ۱۹۴۰، رشتنیکوف به عنوان یکی از بهترین‌های واقع‌گرایی سوسیالیست شوروی پدیدار شد. او در دو نوع نقاشی تخصص داشت: ترسیم رهبر اتحاد جماهیر شوروی (چندین نقاشی او از استالین مورد پسند رهبر وقت اتحاد شوروی بود) و زندگی عادی. کودکان در نقاشی‌های او بسیار رایج بودند.
در طول زندگی، رشتنیکوف با فرمالیسم در هنر مخالفت کرد و در هر جایی که آن را یافت، آن را افشا کرد. نظرات وی در بین مقامات محبوب بود. رشتنیکوف در سال ۱۹۵۳ به عضویت فرهنگستان هنر درآمد، و در ۱۹۷۴ نیز معاون رئیس آن فرهنگستان شد. او بسیاری از جوایز معتبر دولتی از جمله جایزه استالین را برای مشارکت خود در فرهنگ شوروی دریافت کرد.
رشتنیکوف از سال ۱۹۵۳ تا ۱۹۶۲ در دو دانشکده مسکو به تدریس هنر پرداخت. او در ۱۹۶۳ کتابی به نام «اسرار انتزاعی گرایی، Тайны абстракционизма» تألیف کرد، که در آن دیدگاه‌های منفی خود را دربارهٔ جنبش‌های هنری «بورژوایی» بیان کرد.
فیودور پاولوویچ رشتنیکوف در سال ۱۹۸۸ در مسکو درگذشت.
کنستانتین بوگایفسکی (؛ – ) نقاش اهل پادشاهی هلند بود.
واسیل کاسیان (؛ ۱ ژانویه ۱۸۹۶ – ) نظامی، و نقاش اهل اتریش-مجارستان بود.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین، قهرمان کار سوسیالیست، و نشان پرچم سرخ کار شده‌است.
الکساندر اسمرکین (؛ – ) نقاش اهل امپراتوری روسیه بود.
زوفیا سزیپچیکا (; – ) نقاش، و نویسنده اهل لهستان بود.
آنتون لوسنکو (؛ – (aged 36)) نقاش اهل امپراتوری روسیه بود.
اولکسا نواکیووسکی (; – ) نقاش اهل اوکراین بود.
ادوارد تارلتسکی (؛ زادهٔ ) مجری، موسیقی‌دان، روزنامه‌نگار اهل اوکراین است.
تارلتسکی که در بلاروس تحت تعقیب سیاسی بود، در سال ۲۰۰۸ به اوکراین نقل مکان کرد، زمانی که او نقش «دیوا» را در فیلم کالت روسی خیمه‌شب‌بازی بازی کرد که برنده جایزه XXXIII شد. جشنواره فیلم مسکو پس از آن، ادوارد تارلتسکی را به عنوان یک سرگرم‌کننده شناخت و بعداً، او مسابقه معروف ملکه اوکراینی «دوشیزه دیوا» را در سال ۲۰۱۳ پایه‌گذاری کرد. در فوریه ۲۰۱۴، ادوارد تارلتسکی در نقش مادام ژو ژو در برنامه تلویزیونی «زوانا وچریا» (نسخه اوکراینی قوانین آشپزخانه من) شرکت کرد. او در سال ۲۰۱۵ درخواست پناهندگی سیاسی در اوکراین کرد، اما درخواست او رد شد. در سال ۲۰۱۸ به سوئد نقل مکان کرد.
از سال ۲۰۱۸ تارلتسکی در استکهلم، سوئد زندگی می‌کند، وی در جنبش اعتراضی علیه دولت الکساندر لوکاشنکو شرکت کرد.
یوگنی خالدی (؛ – ) عکاس، عکاس جنگ، روزنامه‌نگار، و پرسنل نظامی اهل دولت موقت روسیه بود.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال دفاع از قفقاز، مدال تسخیر وین، مدال دفاع از سواستوپول، مدال تسخیر بوداپست، مدال تسخیر برلین، و مدال آزادسازی بلگراد شده‌است.
ایگور کوستین (; – ) عکاس، و روزنامه‌نگار اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
آلفرد فیدتسکی (؛ ۱۸۵۷ – ۲۱ ژوئیه ۱۹۰۲) عکاس، فیلم‌ساز اهل امپراتوری روسیه بود.
آنتون سولوموخا (؛ – ) عکاس، و نقاش اهل فرانسه بود.
نیکولای شماتکو (؛ – ) نقاش، و مجسمه‌ساز اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
ایوان مارتوس (؛ 1754 – ) مجسمه‌ساز اهل امپراتوری روسیه بود.
چانا اورلوف (; – ) مجسمه‌ساز اهل فرانسه بود.
ایوان کاوالیدزه (; – ) مجسمه‌ساز، بازیگر، کارگردان فیلم، کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس، و نمایشنامه‌نویس اهل امپراتوری روسیه بود.
پرتره کنتس اوسونویل یک نقاشی رنگ روغن روی بوم است که توسط هنرمند نوکلاسیسیسم فرانسوی ژان اگوست دومینیک انگر در سال ۱۸۴۵ ایجاد شده‌است.
لوئیز دو بوروی، کنتس اوسونویل، در خانه ثروتمند بروگلی نشسته‌است. شاهزاده خانم بروگلی، که بعدها انگر وی را به تصویر کشید. ۱۸۵۱–۵۳، با آلبرت دو بروگلی، برادر لوئیز سیاستمدار سلطنت طلب فرانسوی، دیپلمات و نویسنده ازدواج کرد
."Joséphine-Éléonore-Marie-Pauline de Galard de Brassac de Béarn (1825–1860), Princesses de Broglie". . Retrieved 23 September 2017 لوئیز دو بروگلی با تحصیلات بالا، بعداً مقاله‌نویس و زندگینامه نویس شد و رمان‌های عاشقانه تاریخی را براساس زندگی لرد بایرون، رابرت امت و مارگارت ولوا منتشر کرد.Rosenblum, 110
این نقاشی یکی از پرتره‌هایی سفارشی است که انگر در آن زمان پذیرفت، زیرا او بیشتر به موضوع نئوکلاسیک علاقه داشت که برای او درآمدزایی بسیار کمتری نسبت به تصویرگری داشت. او یک طرح مقدماتی تهیه کرده بود و دو سال قبل نسخه رنگ روغن و بوم خود را آغاز کرده بود، اما وقتی دی بروگلی باردار شد کمیسیون را کنار گذاشت و دیگر نمی‌توانست برای مدت‌های طولانی به ژست بپردازد، و او به هر حال غیرقابل توصیف و "خسته کننده" بود. " کار نهایی در سمت چپ پایین امضا و تاریخ گذاری شده‌است.
در سال ۱۸۴۵ شهرت انگر در اوج بود و او به عنوان یک چهره‌نگار بسیار مورد توجه بود. در آن زمان، او فقط به دو پرتره متعهد بود. اثر فعلی و پرتره بارون دو روچیلد. وی امروزه بیشتر برای پرتره‌هایی از این دست شناخته شده‌است.Mongan and Naef, xxi
لوئیز دو بروگلی (۱۸۱۸–۱۸۸۲) در زمان تصویربرداری ۲۷ ساله بود. انگر دو تا سه سال قبل او را با گچ سیاه به عنوان نقاشی مقدماتی طراحی کرد و یک نقاشی روی بوم نقاشی را آغاز کرد که شامل آینه و تصاویر منعکس نشده‌است، و حالت را معکوس می‌کند، اما این کار رها شد. جلسات طولانی و آهسته بود، و دی بروگلی آنها را خسته کننده دانست، در یک مرحله با شکایت از انگر ،"Tinterow et al, 406 فرزند سوم خود باردار شد، بنابراین دیگر نتوانست ژست بیشتری بگیرد و نقاشی سال ۱۸۴۲ ناتمام ماند و پرتره سال ۱۸۴۵ تکمیل شد.Tinterow et al, 40
سابقه جنگ‌افزارهای تراکیا از قرن ۱۰ پیش از میلاد تا قرن ۱ میلادی در منطقه ای تعریف می‌شود که مورخان یونان باستان و لاتین آن را به عنوان تراکیه تعریف کرده‌اند. این مربوط به درگیری‌های مسلحانه قبایل تراکی و پادشاهی آنها در بالکان است. جدا از درگیری بین تراکیان و ملل و قبایل همسایه، جنگهای داخلی بی شماری در میان قبایل تراکی ثبت شده‌است.
به‌طور پیوسته در میان قبایل تراکی اختلافاتی پیش می‌آمد و جنگهای داخلی به وقوع می‌پیوست و آنها با یونانیان علیه سایر قبایل هم نژادشان متحد می‌شدند. کسانی که با یونانی‌ها متحد بودند بیشتر متمدنانه رفتار می‌کردند و آنها معمولاً در شهرک‌های حاشیه ساحل تراکیا مستقر بودند. قبایل داخلی به وحشی و بربر بودن معروف بودند و حتی تا دوره روم نیز عادات بربر بودن خود را حفظ کردند. به دلیل درگیری مداوم و اختلافات داخلی در طول دوران‌ها نتوانستند متحد شوند و مدتی تحت حکومت مصری‌ها، تئوکریان‌ها، میسیایی‌ها و در نهایت ایرانی‌ها در زمان داریوش درآمدند.
با شروع جنگ پلوپونز، قبایل مختلف تراکی تحت حکومت سیتالز‌ها، پادشاه ادروسی‌ها متحد شدند. در مدت زمان درگیری با آتن متحد شد. با این حال، پادشاهی پس از مرگ پادشاه سوتس دوباره به قسمتهای مختلف تقسیم شد. در این زمان بود که فیلیپ مقدونی قسمت وسیعی از ترکیه را فتح کرد و قلمرو و قبایل آن را به مقدونیه جذب کرد.
ژان بوتز (زاده ۸ ژوئن ۱۹۹۵)، بازیکن فوتبال اهل فرانسه است که به عنوان دروازه‌بان برای آنتورپ بازی می‌کند.
بوتز در سال ۲۰۰۳ و در ۸ سالگی، برای جوانان لیل بازی می‌کرد. او در سال ۲۰۱۷، به صورت قرضی به موسکرون پیوست. وی نخستین بازی خود در لیگ برتر فوتبال بلژیک را در ۳۰ ژوئیه ۲۰۱۷ برابر اوستنده انجام داد.
سورس ۲ یک موتور بازی ویدئویی است که توسط ولو به عنوان جانشین موتور سورس تولید شده‌است. این موتور در سال ۲۰۱۵ معرفی شد، اولین بازی که از موتور سورس ۲ استفاده کرد "دوتا ۲" بود که در ۲۰۱۵ به سورس ۲ منتقل شد. از آن زمان، "آرتی‌فکت"، "دوتا آندر لرد" و "" همه با این موتور ساخته شده‌اند.
برنامه جانشینی برای موتور سورس پس از انتشار "" در سال ۲۰۰۷ آغاز شد. اولین نسخه نمایشی فناوری موتور در سال ۲۰۱۰ با بازسازی نقشه "لفت فور دد ۲" ساخته شد. تصاویر این آزمایش در اوایل سال ۲۰۱۴ به اینترنت درز کرد. در کنفرانس توسعه‌دهندگان بازی ۲۰۱۴، یک کارمند ولو به اسم Sergiy Migdalskiy، یک ابزار اشکال زدایی فیزیک سورس ۲ را نشان داد که در "لفت فور دد ۲" استفاده شده بود. قبل از معرفی رسمی در کنفرانس توسعه دهندگان بازی سال ۲۰۱۵، سورس ۲ نخستین بار از طریق استیم ورک‌شاپ برای "دوتا ۲" در ۲۰۱۴ در دسترس عموم قرار گرفت. در آنجا، ولو هدف خود را اجازه دادن به تولید محتوای موثرتر توصیف کرد. ولو همچنین اظهار داشت که از رابط گرافیکی ولکان پشتیبانی می‌کند و از یک موتور فیزیک جدید داخلی به نام Rubikon استفاده می‌کند که جایگزین ابزار شخص ثالث مانند هاوک می‌شود.
گیب نیوئل، رئیس ولو، گفت که این شرکت قبل از انتشار موتور و کیت توسعه نرم‌افزار آن، برای کسب اطمینان از وجود بالاترین کیفیت برای توسعه دهندگان، تولید بازی‌های خود با سورس ۲ را در اولویت قرار می‌دهند. او اضافه کرد که آنان قصد داشتند تا زمانی که بازی در استیم منتشر شود، آن را برای توسعه دهندگان اش رایگان کنند.
در ژوئن ۲۰۱۵، ولو اعلام کرد که تمام بازی "دوتا ۲" طی روزرسانی به نام Dota 2 Reborn به سورس ۲ منتقل می‌شود. بروزرسانی Reborn برای اولین بار به عنوان به روزرسانی بتا در سپتامبر ۲۰۱۵ در دسترس عموم قرار گرفت و "دوتا ۲" به عنوان اولین بازی استفاده‌کننده از موتور تبدیل شد. همچنین سورس ۲ برای "آرتی‌فکت" و "دوتا آندر لرد" استفاده شده و این موتور برای پشتیبانی از اندروید و آی‌اواس برای سیستم عامل دوم پورت شده‌است. همچنین این موتور از ایجاد بازی در واقعیت مجازی، استفاده در SteamVR Home پشتیبانی می‌کند. اولین بتا عمومی ابزار سورس ۲ که به‌طور خاص برای ایجاد محتوای سفارشی برای "" ساخته شده، در ماه مه سال ۲۰۲۰ منتشر شد.
جام والیبال شهبانو ۱۳۵۴ نخستین دوره از جام والیبال شهبانو و نخستین دوره از مسابقات سراسری والیبال زنان در ایران بود که در پاییز و زمستان ۱۳۵۴ در سه مرحله برگزار شد.
مسابقات این مرحله در گروه تیم‌های تهرانی و شهرستانی برگزار شد.
از گروه تیم‌های تهرانی ۲ تیم دیهیم و صنعت نفت صعود کردند و در کنار تیم‌های اول تا ششم فصل قبل جام باشگاه‌های تهران ۸ تیم تهرانی حاضر در مرحله دوم را تشکیل دادند. این تیم‌هها عبارتند از هما، پاس، تاج، افسر، دیهیم، صنعت نفت، ؟ و پرسپولیس.
مسابقات شهرستان‌ها در سه شهر اصفهان، مشهد و اهواز انجام شد. در اصفهان نمایندگان استان‌های اصفهان، چهار محال و بختیاری و کرمان حاضر بودند که نمایندگان اصفهان و چهارمحال و بختیاری به مرحله دوم صعود کردند. در مشهد ۲ تیم تاج گیلان و خانه جوانان مازندران حاضر بودند که هر دو تیم صعود کردند. تیم پاس مشهد قرار بود در این گروه حاضر شود که در مسابقات حاضر نشد. فارس، کرمانشاه و خوزستان در گروه دیگر حاضر بودند که تیم‌های فارس و خوزستان صعود کردند.
در مرحله دوم ۸ تیم تهرانی در تهران و ۵ تیم شهرستانی در اهواز به رقابت پرداختند. از هر ۳ تیم به مرحله نهایی صعود کرد تا تکیف ۶ تیم حاضر در مرحله نهایی مشخص شود.
در گروه تیم‌های تهرانی تیم‌های تاج، هما، پاس، پرسپولیس، افسر، دیهیم، صنعت نفت و عقاب حاضر بودند. تیم‌ها تاج، پاس و هما از این گروه صعود کردند.
در گروه تیم‌های شهرستانی نیز تیم‌های استان اصفهان، استان خوزستان، تاج گیلان، استان مازندران و استان فارس حاضر بودند. تیم چهار محال و بختیاری با آنکه مجوز حضور در رقابت‌ها را داشت اما در بازی‌ها غایب بود. در پایان ۳ تیم اصفهان، خوزستان و گیلان به مرحله نهایی صعود کردند.
شش تیم تاج، هما، پاس،‌ اصفهان، خوزستان و گیلان به این مرحله صعود کردند. قرار بود این مسابقات در اسفند ۱۳۵۴ برگزار شود که به دلیل امتحانات مدارس به اردیبهشت ۱۳۵۵ تعویق افتاد. در اردیبهشت ماه، با انصراف تیم‌های خوزستان و گیلان، این مرحله چهار تیم تاج، هما، پاس و اصفهان به صورت گروهی در ۳ شب (۸، ۹ و ۱۱ اردیبهشت ۱۳۵۵) در سالن شماره ۲ نصیری با یکدیگر مسابقه دادند.
ابتدا در شب ۸ اردیبهشت، تاج ۳-۰ اصفهان را شکست داد و هما ۳-۱ پاس را شکست داد.
در شب دوم هما اصفهان را شکست داد و تاج ۳-۲ پاس را شکست داد. شنبه ۱۱ اردیبهشت، بازی‌های آخر برگزار شد که در آن پاس ۳-۱ اصفهان را شکست داد، اما در بازی دیگر، مربی تاج (حسین بهرام‌صفت) در میانه‌ی بازی خود مقابل هما، تیم خود را بیرون کشید تا به این ترتیب هما بتواند با شکست هر سه رقیب خود قهرمان اولین دوره مسابقات شود. تیم پاس نیز مقام دومی را کسب کرد
اسامی بازیکنان و کادر فنی تیم قهرمان هما عبارت است از: فهیمه فرمان‌آرا، مینو اشتیاق، مینا فتحی (کاپیتان)، فرزانه فرمان‌آرا، شهلا صفوی، روزا آوانسیان.
اسامی بازیکنان و کادر فنی تیم نایب قهرمان تاج عبارت است از: ‍ناهید حسینی (کاپیتان)، مهوش نامدار، بتول حسین‌پور، حبیبه پاشایی، سودابه مرادی و لینو بیت ملک. اعضای کادر فنی: حسین بهرام‌صفت.
اسامی بازیکنان و کادر فنی تیم سوم پاس عبارت است از: ‍گیتی یگانه (کاپیتان)، مینو میرحیدر، پریوش وکیلی، بهناز رسولی‌نژاد، ثریا یگانه، فروزان عبدی.
بولیوارینیسم ترکیبی از پان‌هیسپامینگ، سوسیالیستی و ملی‌گرایی - میهن‌پرستی است. آرمان ثابت این جنبش در برابر بی عدالتی‌های امپریالیسم، نابرابری و فساد به نام بعد از سیمون بولیوار، به‌طور کلی ونزوئلا ۱۹ قرن و آزاد از پادشاهی اسپانیا پس از آن را در حالت تعلیق، که منجر به مبارزه برای استقلال در سراسر آمریکای جنوبی بود.
در سال‌های اخیر، مهمترین مظهر سیاسی بولیواریسم در دولت رئیس‌جمهور ونزوئلا هوگو چاوز بود، که از ابتدای ریاست جمهوری خود را یک وطن‌پرست بولیواری می‌خواند و تفسیر خود را از چندین ایده‌آل بولیوار در امور روزمره اعمال می‌کرد، به عنوان بخشی از انقلاب بولیواری بود. این شامل قانون اساسی ۱۹۹۹ بود که نام ونزوئلا را به جمهوری بولیواری ونزوئلا و سایر ایده‌ها مانند مدارس بولیواری، محافل بولیواری و دانشگاه بولیواری ونزوئلا تغییر داد. اصطلاح "Bolivarianism" اغلب به‌طور خاص برای اشاره به قانون چاوز استفاده می‌شود.
نکات اصلی بولیواریسم که توسط چاوز تعالی داده شده‌است، موارد زیر است:
نسخه چاوز از بولیوارییسم گرچه به شدت از آرمان‌های بولیوار استفاده می‌کرد، اما از نوشته‌های مورخ مارکسیست فدریکو بریتو فیگوروا نیز گرفته شد. چاوز همچنین از سنت اسپانیایی زبان آمریکایی تحت تأثیر قرار بود cooperativism در اوایل زندگی خود را مانند که تمرین توسط، خورخه گایتان، فیدل کاسترو، چه گوارا و سالوادور آلنده. از دیگر تأثیرات اساسی در فلسفه سیاسی چاوز می‌توان به آزکوئیل زامورا و سیمون رودریگز اشاره کرد. اگر چه خود چاوز با اشاره به ایدئولوژی خود را به عنوان "bolivarianismo" ("Bolivarianism")، حامیان و مخالفان چاوز در ونزوئلا به خود را به عنوان یا علیه "چاویزمو" ("مراجعه کنید Chavism "). طرفداران چاوز خود را "چاویستا می‌نامند" .
بعداً در زندگی خود، چاوز به نقشی که سوسیالیسم دموکراتیک (نوعی سوسیالیسم که خواستار نهادهای دموکراتیک در اقتصاد است) در بولیوارییسم اعتراف می‌کند. چاوز حمایت خود از سوسیالیسم دموکراتیک را به عنوان بخشی جدایی ناپذیر از بولیواریسم اعلام کرد و اعلام کرد که بشریت باید «نوع جدیدی از سوسیالیسم، یک نوع اومانیستی را بپذیرد، که انسان‌ها و نه ماشین‌ها یا دولت را بالاتر از همه قرار می‌دهد». وی بعداً در یک سخنرانی ۲۶ فوریه در چهارمین اجلاس بدهی اجتماعی که در کاراکاس برگزار شد، این احساس را تکرار کرد.
از نظر تاریخی، هیچ تعریف قابل قبول جهانی در مورد استفاده صحیح از اصطلاحات «بولیواریایی» و «بولیواریایی» در تمام کشورهای منطقه وجود نداشته‌است. بسیاری از رهبران، جنبش‌ها و احزاب به‌طور نامشخص از آنها برای توصیف خود در بیشتر قرون ۱۹ و ۲۰ استفاده کرده‌اند.
افرادی که خود را "بولیواریانوس" خوانده‌اند ادعا می‌کنند از ایدئولوژی کلی بیان شده در متون بولیوار مانند "کارتا جامائیکا" و "Discurso de Angostura پیروی می‌کنند". برخی از ایده‌های بولیوار شامل ایجاد اتحادیه ای از کشورهای آمریکایی اسپانیایی‌تبار، ارائه آموزش عمومی و اجرای حاکمیت برای مبارزه با حمله خارجی است، که تفسیر شده‌است شامل تسلط اقتصادی توسط قدرت‌های خارجی است. نمونه ای از چنین اتحادیه ای گران کلمبیا، مجموعه ای از کشورها متشکل از ونزوئلا، کلمبیا، پاناما (بخشی از گرانادای جدید در آن زمان) و اکوادور بود.
گروه شورشی کلمبیایی FARC نیز در سالهای اخیر خود را الهام گرفته از آرمانهای بولیوار و نقش او در مبارزات استقلال طلبانه قرن ۱۹ علیه اسپانیا دانسته‌است. این کشور همچنین علناً همدردی خود را با چاوز و انقلاب بولیواری وی اعلام کرده‌است، گرچه هیچ‌یک از این افراد درگیری با گروه شورشی را تأیید یا انکار نمی‌کنند.
یک سازمان چریکی ونزوئلا، نیروهای بولیواریایی آزادی نیز از بولیواریایی حمایت می‌کند، اگرچه مشخص نیست که آنها هیچ ارتباطی با دولت ونزوئلا دارند.
Bolivarianism در ونزوئلا نیز به (توسط مخالفان آن گاهی اوقات کنایه آمیز) اشاره به عنوان "چاویزمو" یا "Chavezism". از طرفداران به عنوان "Chavistas یاد می‌شود".
چندین حزب سیاسی در ونزوئلا "از Chavismo" حمایت می‌کنند. حزب اصلی، که مستقیماً به چاوز وابسته است، حزب متحد سوسیالیست ونزوئلا (PSUV) است، که جایگزین جنبش جمهوری پنجم شد (به اسپانیایی: "Movimiento Quinta Republica"، که معمولاً با سه حرف MVR به آن اشاره می‌شود). از دیگر احزاب و جنبش‌های حمایت از "Chavismo می‌توان به" حزب کمونیست ونزوئلا، وحدت مردمی ونزوئلا و توپاماروس اشاره کرد.
میهن چپ برای همه (به اسپانیایی: "Patria Para Todos" یا PPT)، جنبش برای سوسیالیسم (به اسپانیایی: "Movimiento al Socialismo" یا MAS)، علت رادیکال (به اسپانیایی: "Causa R") و برای سوسیال دموکراسی (به اسپانیایی: "Por la Democracia Social") در ابتدا از "Chavismo" حمایت می‌کرد، اما آنها از آن فاصله گرفته‌اند و اکنون با آن مخالفت می‌کنند.
مقاله ۲۰۰۲ در "بوستون گلوب" گفت: "چاویسمو" «باعث فوران خشم عمومی شد که رئیس جمهور کاریزماتیک و تقابل را دوباره به قدرت رساند، پس از آنکه گروهی از افسران نظامی او را در آوریل به مدت دو روز به نفع یک رئیس جمهور بازرگان برکنار کردند»، افزود که «"پدیده Chavismo" تقریباً دارای ویژگیهای مذهبی است».
بولیواریسم در بولیوی و اکوادور که بحران احزاب سیاسی را تجربه کردند تقلید شد. طبق یک مطالعه در سال ۲۰۱۷، بولیواریسم نتوانست از طریق آمریکای لاتین و کارائیب گسترش یابد "در کشورهایی که احزاب سیاسی و نهادهای دموکراتیک همچنان در آن فعالیت می‌کنند، و جامعه چپ و جامعه مدنی به دموکراسی، کثرت گرایی و حقوق لیبرال به دلیل تجارب وحشیانه خودکامه". این مطالعه همچنین نشان داد که "ترس از بولیواریاریسم همچنین منجر به کودتایی علیه رئیس جمهور زلایا در هندوراس شد ".
جنبه‌های بولیواریسم توسط حزب سیاسی اسپانیا Podemos اقتباس شد.Torre, Carlos de la (10 April 2017). "Hugo Chávez and the diffusion of Bolivarianism". "Democratization". 0 (7): 1271–1288. doi:. ISSN 1351-0347.
اخلاق تحقیقات اینترنتی شامل اخلاق پژوهشی علوم اجتماعی ، علوم انسانی و تحقیقات علمی می باشد که به وسیله اینترنت انجام می شود.
به عنوان مثال ویکی‌پدیای انگلیسی و اخلاق پژوهشی مورد توجه ویژه است. O'Neil, 2009 دیدگاه معمولی این است که فضاهای خصوصی و عمومی در اینترنت تار می شوند. King, 1996 Bakardjieva & Feenberg, 2000 این موضع گیری ها ایرادات متفاوتی دارد که همه آن ها مربوط به تحقیقات ویکی‌پدیای انگلیسی هستند. Herring, 1996 به طور ویژه ، اطمینان از ناشناس بودن شرکت کنندگان برای محققان سخت است. یک مطالعه بر روی 112 مقاله تحقیقاتی منتشر شده در زمینه فناوری تحصیلی توانست هویت شرکت کنندگان در 10 مقاله را بشناسد. بیشتر این مطالعات بر روی این داده ها را تحت شرایط ناشناس بودن، جمع آوری کرده بودند.
ارزیابی و بررسی اخلاق در تحقیقات مبتنی بر اینترنت، همراه با تعدادی از پیشنهادها، به وسیله کمیته کاری هیئت مشاوره ای آژانس اخلاقی تحقیق (PRE) در کانادا آماده شده است. PRE مجموعه ای از متخصصان خارجی می باشد که در نوامبر 2001 به وسیله سه آژانس تحقیقاتی کانادا تأسیس شده است.موسسات تحقیقات بهداشت کانادا ( CIHR ) ، شورای تحقیقات علوم و مهندسی کانادا ( NSERC ) و شورای تحقیقات علوم انسانی و علوم انسانی (SSHRC) - برای حمایت از توسعه و تکامل سیاست اخلاقی تحقیق مشترک خود ، بیانیه سیاست سه شورایی: رفتار اخلاقی برای تحقیق درمورد انسان ها   (TCPS).
کتاب یکم: آب اولین فصل از مجموعه انیمیشنی آمریکایی ساخته شده توسط استدیوی نیکلودئون است. این انیمیشن توسط مایکل دانته دی‌مارتینو و برایان کونیتزکو ساخته شد. فصل اول در نیکلودئون در ۲۱ فوریه ۲۰۰۵ پخش شد. این فصل شامل بیست قسمت بود و در ۲ دسامبر ۲۰۰۵ به پایان رسید. سریال با صدای زک تایلر آیزن، می ویتمن، جک دسنا، دانته باسکو، دی بردلی بیکر، ماکو ایواماتسو، جیسون آیزکس به عنوان شخصیت‌های اصلی آغاز شد.
هر قسمت از فصل در اولین پخش، بیش از یک میلیون بیننده را به خود جذب کرد. بین ۳۱ ژانویه ۲۰۰۶ و ۱۹ سپتامبر ۲۰۰۶، پنج مجموعهٔ دی‌وی‌دی در ایالات متحده منتشر شد که هر کدام حاوی چهار قسمت از فصل بود. نیکلودئون همچنین در ۱۲ سپتامبر ۲۰۰۶ «بسته کامل مجموعه کتاب اول» را منتشر کرد که شامل تمام قسمت‌های فصل و همراه یک دیسک ویژگی خاص بود. انتشارهای اصلی در منطقهٔ یک کدگذاری می‌شدند؛ یک نوع دی‌وی‌دی که تنها دستگاه‌های پخش آمریکای شمالی پخش می‌شد. نیکلودئون از ۲۰۰۷ تا ۲۰۰۹، دی‌وی‌دی‌های منطقهٔ دو را منتشر کرد که می‌توانستند در اروپا پخش شوند.
از کتاب یکم: آب فیلمی لایو اکشن آخرین بادافزار به کارگردانی ام. نایت شامالان اقتباس شده که این فیلم در سال ۲۰۱۰ منتشر شد.
این فصل حول محور قهرمان داستان، آنگ و دوستانش و ساکا می‌گردد که برای یافتن استاد آب‌افزاری برای آنگ و کاتارا عازم سفری به قطب شمال می‌شوند. ملت آتش جنگی برای پایان همه چیز در مقابل امپراتوری خاک و قبایل آب به راه انداخته‌اند که در ادامه قتل‌عام صحرانشینان باد در صد سال گذشته‌است. آنگ، آواتار حال حاضر، باید بر عناصر چهارگانه (باد، آب، خاک و آتش) مسلط شود تا جنگ را به پایان برساند. در میان این مسیر، آنگ و دوستانش توسط تعقیب کنندگان مختلفی تعقیب می‌شوند: شاهزاده تبعید شده ملت آتش زوکو، همراه عمویش آیرو و ژنرال سابق و دریاسالار ژائو از نیروی دریایی آتش.
برنامه توسط نیکلودئون تولید و پخش شد و متعلق به ویاکوم بود. تهیه‌کنندگان اجرایی و سازندگان مایکل دانته دیمارتینو و برایان کونیتزکو بودند که در کنار نویسندهٔ اصلی و تهیه‌کننده، آرون اهاز کار می‌کردند. هشت قسمت توسط دیو فیلونی کارگردانی شد. لورن مک‌مولان و جیانکارلو ولپ هر کدام پنج قسمت و آنتونی لیویی دو قسمت را کارگردانی کردند.
قسمت‌ها توسط نویسنده یا نویسندگان تیم نوشته می‌شد، از جمله نیک مالیس، جان اوبریان، متیو هوبارد، جیمز ایگان، ایان ویلکاکس، تیم هدریک و الیزابت ولش. تمام موسیقی‌های برنامه توسط «تیم آهنگ» متشکل از جرمی زاکرمن و بنجامین وین ساخته شد که زاکرمن به دلیل اینکه هم اتاقی کنیتزکو بود به عنوان تهیه‌کننده هم شناخته شد. دو استودیوی متناوب کره‌ای برای فراهم کردن پشتیبانی تولید انیمیشن برای این سریال ثبت نام شدند؛ دی‌آر مووی و جی‌ام انیمیشن.
اگر چه نه همه آن‌ها اما بیشتر شخصیت‌های اصلی برنامه در اولین قسمت‌ها حضور پیدا کردند: زک تایلر آیزن صدای آنگ، می ویتمن صدای ، جک دسنا صدای ساکا، دانته باسکو صدای زوکو، ماکو صدای آیرو و دی بردلی بیکر صدای آپا و مومو.شخصیت‌های مکمل فرعی عبارتند از جیسون آیزکس صدای دریاسالار ژائو و کرافورد ویلسون صدای جت.
منتقدان فیلم از فصل اول "آواتار: آخرین بادافزار" استقبال کردند چرا که آن توجه «مخاطبی فراتر از بازار کودکان با انیمیشن تُرد و داستان گویی لایه‌ای» را جلب می‌کرد.در بازبینی جمعی راتن تومیتوز، منتقدان برای فصل اول بر «ترکیبی درخشان از جادو، شوخ‌طبعی و ماجراجویی، آواتار، کلاسیکی لحظه‌ای» اجماع داشتند. درمورد کیفیت فیلم و تصویر، گورد لیسی از تی‌وی‌شوزآن‌دی‌وی‌دی.کام ادعا دارد: «رنگ‌ها درخشان و تصویر تقریباً بی عیب و نقص است». او بعداً در یک بررسی گفت: «صدا خیلی خوب، همراه با افکت‌های جهت‌دار و نشانه‌های خوب موسیقی است». کریستینا اوربان، منتقد بارنز اند نوبل این فصل را تحسین کرد و آن را ترکیبی استادانه از «عناصر هنرهای رزمی چینی، بودیسم تبتی، اشکال هنرهای رزمی ژاپنی و حتی عقاید معنوی هندو» دانست. به گفته آرون بینوم از انیمیشن‌اینسایدر.نت «این مجموعه در ماه مه، سال به سال سودهای دو رقمی داشته‌است» او همچنین گفت این برنامه در میان پسران نه تا چهارده ساله محبوب بوده و بسیاری از گروه‌های سنی و جنسیتی را در میان ۱٫۱ میلیون تماشاگر در هر قسمت جذب کرده‌است.
فصل علاوه بر این، جایزه‌های زیادی را در طول مدت پخش کسب کرد. در میان سی و سومین جشنوارهٔ سالانهٔ جایزه آنی، نامزد جایزهٔ «بهترین انیمیشن تولیدی تلویزیون» شد. این انیمیشن بابت قسمت «پیشگو»، نامزد جایزهٔ «نویسنده انیمیشن تولیدی تلویزیون» شد. برای قسمت «فراری» نامزد و برندهٔ جایزهٔ «داستان‌نویسی انیمیشن تولیدی تلویزیون» شد. در خلال جوایز پولسینلا در سال ۲۰۰۵، این فصل برندهٔ جایزهٔ «بهترین اکشن/ماجراجویی سریال تلویزیونی» و هم چنین جایزهٔ عمومی «بهترین سریال تلویزیونی» شد.
نیکلودئون در ۳۱ ژانویه ۲۰۰۶ شروع به انتشار دی وی دی‌های فصل یک در آمریکای شمالی که همراه با مجموعه ای از مجموعه‌های تک دیسکی که هر چهار قسمت را در یک دیسک شامل می‌شد، کرد. بعداً بسته کامل مجموعه کتاب اول در ۱۲ سپتامبر ۲۰۰۶ منتشر شد که همه بیست قسمت به اضافه موارد اضافی در شش دیسک را شامل می‌شد.
نسخه‌های پال مجموعه جلد تک دیسک در ۱۹ فوریه ۲۰۰۷ شروع به انتشار کرد. همانند دی‌وی‌دی‌های اصلی ان‌تی‌اس‌سی منطقه یک، هر مجموعه شامل چهار قسمت در هر دیسک است. بسته کامل مجموعه کتاب اول در ۲۶ ژانویه ۲۰۰۹ منتشر شد و شامل تمام بیست قسمت در چهار دیسک می‌شد. این انتشارهای منطقه دو فاقد تفسیر صوتی و سایر دی‌وی‌دی‌های اضافی نسخه‌های منطقه یک هستند.
"آخرین بادافزار" یک فیلم لایو اکشن بر اساس فصل اول همین انیمیشن تلویزیونی سریالی است و در ۱ ژوئیه ۲۰۱۰ اکران نمایشی شد. کارگردان این فیلم ام. نایت شامالان بوده‌است.
ریاست شورای امنیت سازمان ملل متحد () مسئولیت هدایت شورای امنیت سازمان ملل متحد را بر عهده دارد. ریاست آن ماهانه در بین ۱۵ کشور عضو شورا می‌چرخد. بنابر این رئیس هیئت نمایندگی هر کشور به عنوان رئیس شورای امنیت سازمان ملل شناخته می‌شود. ریاست این شورا از زمان تأسیس آن در ۱۹۴۶ هر ماه تغییر می‌کند و رئیس شورای امنیت در جهت هماهنگی اقدامات شورا و تصمیم‌گیری در مورد اختلافات سیاسی و گاهی به عنوان عنصر دیپلمات یا واسط بین گروه‌های متخاصم فعالیت می‌کند.
رئیس شورای امنیت مسئولیت خود را بر اساس آیین‌نامه موقت شورای امنیت و همچنین عملکرد شورا انجام می‌دهد.Provisional Rules of Procedure of the United Nations Security Council, Chapter I, Rules 1 and 2 نقش این رئیس شامل فراخواندن برای جلسات شورای امنیت،Provisional Rules of Procedure of the United Nations Security Council, Chapter II, Rule 7 تصویب دستور کار موقت پیشنهادی توسط دبیرکل سازمان ملل متحدProvisional Rules of Procedure of the United Nations Security Council, Chapter IV, Rule 19 و ریاست جلسات آن، تصمیم‌گیری دربارهٔ سوالاتی‌که مربوط به سیاست است و نظارت بر هرگونه بحران است. رئیس شورای امنیت مجاز است هم بیانیه‌های شورای امنیت البته (با توافق اعضای شورا) و هم پیاده کردن یادداشت‌های تفاهم و به‌دنبال آن به‌طور کامل می‌تواند در شورای امنیت کامل پیگیری شود. رئیس شورای امنیت همچنین مسئول خواندن بیانیه‌های شورای امنیت برای مطبوعات می‌باشد. دارنده مقام ریاست «چهره» و سخنگوی آن به‌شمار می‌رود. رئیس شورای امنیت می‌تواند از طرف‌های درگیر دعوت به «خویشتنداری» کند.Provisional Rules of Procedure of the United Nations Security Council, Chapter III, rule 13
رئیس شورای امنیت قبل از سایر ارگان‌های نظام سازمان ملل متحد و کشورهای عضو، شورای امنیت را نمایندگی می‌کند. این ارگان همچنین از اعضا خواستار موضعگیری است و علاوه بر این، متقاضیان عضویت در سازمان ملل را به کمیته فرستاده و در مورد آن تصمیم‌گیری می‌کند. به‌ویژه پس از پایان جنگ سرد رئیس شورای امنیت برای هماهنگی با سایر ارگان‌ها تلاش می‌کند.Provisional Rules of Procedure of the United Nations Security Council, Chapter I, Rules 1 and 2 یکی از اختیارات رئیس شورای امنیت دادن تذکر آئین‌نامه‌ای و صدور حکم است و اگر عضوی از شورا اقدام رئیس را به چالش بکشد، می‌توان آن را به رای سایر اعضا گذاشت.Provisional Rules of Procedure of the United Nations Security Council, Chapter II, Rule 7 آن‌ها همچنین از اعضای ارگان‌های مختلف تابعه خواستار می‌شوند تا به‌طور کلی وظیفه حفظ نظم را بر عهده بگیرند.Provisional Rules of Procedure of the United Nations Security Council, Chapter IV, Rule 19 از نوامبر ۲۰۰۰ رئیس شورای امنیت به بیانیه مقدماتی را در مورد موضوع مورد بحث تهیه می‌کند.
رئیس شورای امنیت همچنین نمایندگی کشورها را برعهده دارد. دوره ریاست شورای امنیت چرخشی است و به‌طور ماهانه می‌چرخد، همه اعضای ملل متحد در شورای امنیت می‌توانند به‌طور مساوی بر موضوعات مهم تأکید نمایند. بیشتر کشورهای غیر دائم شورای امنیت در طول دوره دو ساله خود یک یا دو بار رئیس شورای امنیت می‌شوند. در اواخر سال ۱۹۸۴ جمهوری ولتای علیا نام خود را به بورکینافاسو تغییر داد و سه دور شرکت کرد. رئیس شورای امنیت هنگامی که در موضع رئیس شورای امنیت صحبت می‌کند، کشور متبوعش را نمایندگی نمی‌کند.
نماینده دائم (سفیر) پانزده کشور عضو در شورای امنیت معمولاً رئیس شورای امنیت خواهد شد، اما به لحاظ فنی رئیس شورای امنیت شخص نیست بلکه به کشور عضور شورا اختصاص دارد. به عنوان مثال، در ژانویه ۲۰۰۰، که به‌طور دوره‌ای ایالات متحده یک ماه ریاست شورای امنیت را بر عهده داشت، ال گور، معاون رئیس‌جمهور وقت ایالات متحده، برای چند روز ریاست هیئت ایالات متحده در سازمان ملل متحد را بر عهده گرفت.Presidents of the Security Council : 2000–, United Nations. در نتیجه، گور در این مدت رئیس شورای امنیت بود. سران کشورها تاکنون شش بار در شورای امنیت حضور یافته‌اند. کلیه اعضای شورا، از جمله رئیس‌جمهور، رئیس دولت یا وزیر امور خارجه باید مدارک صادر شده کشورهای متبوع خود را به رئیس شورای امنیت ارائه دهند، مگر اینکه نماینده، رئیس دولت یا وزیر امور خارجه آن کشور نیز رئیس شورای امنیت باشد.Provisional Rules of Procedure of the United Nations Security Council, Chapter III, rule 13
رئیس‌شورای امنیت یک بار از منشور سازمان ملل متحد سخن گفت و اظهار داشت شورای امنیت مجاز به ایجاد آئین دادرسی از جمله در ماده ۳۰ آن که روش انتخاب رئیس‌شورای امنیت است، پرداخت.United Nations Charter, ch. V , s. 30. شورای امنیت در اولین جلسه خود در ۱۷ ژانویه ۱۹۴۶ اولین متمم موقت ۱۸را به تصویب رساند و روش زیر را برای انتخاب رئیس شورای امنیت تعیین کرد:Provisional Rules of Procedure of the United Nations Security Council, Chapter IV, rule 18 Provisional Rules of Procedure of the United Nations Security Council, Chapter III, rule 13 رئیس‌شورای امنیت ماهانه در میان پانزده عضو شورای امنیت چرخشی است. چرخش به ترتیب حروف الفبا از نام‌های رسمی کشورهای عضو به انگلیسی صورت می‌گیرد. بدین ترتیب، استرالیا اولین کشوری بود که ریاست شورای امنیت را به عهده گرفت.Provisional Rules of Procedure of the United Nations Security Council, Chapter IV, rule 18 چنین چرخشی در ریاست شوار این ارگان را در بین کلیه ارگانهای سازمان ملل متحد منحصر به فرد می‌کند. این ریاست از هفدهم هر ماه آغاز و به پایان می‌رسید تا اینکه پیشنهادی از سوی استرالیا در دسامبر ۱۹۴۶برای تغییر زمان داده شد و این پیشنهاد منجر به تغییر در زمان دوره شد تا دوره ریاست شورای امنیت در هر ماه تغییر یابد. رئیس شورای امنیت تنها رئیس غیر منتخب ارگانهای سازمان ملل است.Presidents of the Security Council : 1960–1969 , United Nations.