moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در سال ۱۴۶ میلادی با مسمومیت امپراتور ژی توسط لیانگ جی مقامات به امپراتریس لیانگ پیشنهاد کردند که یکی از خویشاوندان بزرگسال در خاندان هان را برای حکومت برگزیند اما لیانگ جی برای این که بتواند قدرت را حفظ کند خواهرش را دوباره ترغیب کرد که یک امپراتور کوچک و بی فایده را برای فرمانروایی برگزیند در همان سال امپراتریس بیوه لیانگ اعلام بر تخت نشستن امپراتور هوان هان که در آن زمان کمتر از ۱۴ سال داشت را صادر کرد و همچنان خود به عنوان نایب السلطنه باقی ماند و به حکومت کردن ادامه داد و لیانگ جی بخاطر این که خواهرش هنوز در مسند قدرت است حتی از قبل هم قدرتمندتر شد و به همین خاطر خشونت و فسادش افزایش چشمگیری داشت، ۲ سال بعد امپراتور هوان علناً نارضایتی خود را از امپراتریس بیوه لیانگ و برادرش لیانگ جی نشان داد و به درباریان اعلام کرد من تقریباً به سن بلوغ رسیدام و می خواهم خود حکومت کنم در همان سال زمانی که امپراتریس لیانگ این حرف را شنید بسیار عصبانی شد و این درخواست را رد کرد بعد از این ماجرا لیانگ جی به امپراتریس پیشنهاد کرد که یک کودتا به راه بیندازند و امپراتور را کنار بزنند و یکی که بسیار ضعیف و ناتوان باشد را روی کار بیاورند اما امپراتریس لیانگ از این امر خودداری ورزید و گفت که این امر اشتباه است در سال ۱۵۰ میلادی امپراتریس بیوه لیانگ رسماً اعلام کرد که می خواهد از حکومت کنار بکشد و تمام قدرت را به امپراتور واگذار می کند هر چند این امر اتفاق نیفتاد زیرا که در همان سال امپراتریس بیوه لیانگ درگذشت و بعد از مرگ امپراتریس لیانگ برادرش لیانگ جی همچنان قدرت را حفظ کرد و به خشونت و فساد خود حتی بیشتر از قبل ادامه داد اما بعد از مرگ امپراتریس لیانگ استحکامت خاندانشان با فساد برادرش کم شد و لیانگ جی ۹ سال بعد به وسیله یک کودتا از طرف امپراتور هوان و درباریان از قدرت برکنار و خاندان لیانگ و خاندان همسری وی سئو کشتار شد.
ظهیرالدین کرابی (۷۵۹ - ۷۶۰ ق) با حمایت حیدر قصاب، فرمانده سپاه سربداران به قدرت رسید. ظهیر الدین، پیوسته به بازی نرد و شطرنج مشغول بود و لیاقت حکومتداری دولت را نداشت. از این رو حیدر قصاب او را خلع کرد و خود، قدرت را به دست گرفت.
پاسخ یا تماس فیلمی محصول سال ۲۰۰۰ و به کارگردانی راجکومار سانتوشی است. در این فیلم بازیگرانی همچون آنیل کاپور، مادهوری دیکشیت، نامراتا شیرودکار، دنی دنزونگپا، اوم پوری، کولبوشان کارباندا، شیواجی ساتام، فریده جلال، روهینی هاتانگادی، گیریش کارناد، آنجان سیرواستاو، موکش ریشی، یاشپال شارما، پرابو دوا ایفای نقش کرده‌اند.
امپراتور لینگ هان (۱۵۶ تا ۱۳ مه ۱۸۹)، با نام شخصی لیو هونگ، دوازدهمین امپراتور دودمان هان شرقی بود. او بعنوان پسر یک مارکی دون‌پایه (لیو چانگ) به دنیا آمد. او یکی از نوادگان پسری امپراتور ژانگ هان بود. لیو هونگ در تاریخ ۱۶۸ میلادی در سن ۱۲ سالگی بعنوان امپراتور هان شرقی انتخاب شد. زیرا امپراتور هوان هان پسری برای حاکمیت دودمان هان شرقی نداشت. او پدر امپراتور شائو هان و امپراتور شیان هان (واپسین فرمان‌روای دودمان هان) بود. پس از وی پسرش لیو بیان با نام امپراتور شائو هان تاجگذاری نمود.
پهلوان حیدر قصاب(چشمی)(۷۶۰ - ۷۶۱ ق) از امیران سربداران هست که پس از قتل شمس الدین علی و برکناری ظهیر الدین کرابی به قدرت رسید و حسن دامغانی را فرمانده سپاه خود قرار داد؛ اما پس از چندی، نصرالله باشتینی در اسفراین به مخالفت او برخاست. حیدر قصاب با یاران خود او را محاصره کرد که در اثنای محاصره حیدر با توطئه ای از پای درآمد و نصرالله، دروازه شهر را به روی حسن دامغانی گشود تا لطف‌الله بن مسعود را به حکومت برساند. بدین ترتیب، حیدر قصاب، بیش از چهار ماه حکومت نکرد.
خواننده، ترانه‌سرا، مدل، تهیه‌کننده و بازیگر انگلیسی هری استایلز ترانه‌های دو آلبوم استودیویی‌اش، "هری استایلز" (۲۰۱۷) و "خط باریک" (۲۰۱۹)، و همچنین ترانه‌هایی را برای پنج آلبوم استودیویی وان دایرکشن، "همه شب بیدار" (۲۰۱۱)، "مرا به خانه ببر" (۲۰۱۲)، "خاطرات شبانه" (۲۰۱۳)، "چهار" (۲۰۱۴) و "ساخته‌شده در بامداد" (۲۰۱۵) و گروهی از هنرمندان دیگر نوشته‌است. او اکثر سهام خود را در نوشته‌های معتبرش دارد.
استایلز با جف باسکر، میچ رولند، آلکس سابین، تیلر جانسون و رایان نسکی ترانه‌هایی را برای نخستین آلبوم استودیویی‌اش از جمله تک‌آهنگ اصلی‌اش «نشانه زمان» نوشتند، که به رتبه یک در جدول تک‌آهنگ‌های بریتانیا رسید و بیشتر از دو میلیون نسخه در ایالات متحده فروخت. استایلز دربارهٔ مفهوم ترانه گفت «مادری بچه‌اش متولد می‌شود و اینجا عارضه‌ای وجود دارد. به مادر گفته می‌شود، بچه‌اش خوب است اما شما نمی‌خواهید آن را باور بکنید.» مقایسه‌ای که خواننده از آن برای اشاره به بی‌عدالتی‌های «بنیادی» موجود در زندگی و جامعه مدرن استفاده می‌کند. استایلز دربارهٔ روند ساختش توضیح داد: «آهنگی که باعث شد درواقع آلبوم احساس کند به جای اینکه گروهی از ترانه‌ها باشد، آلبومی باشد «نشانه زمان» بود. ناهار را زود تمام کردم و حدود پنج دقیقه پشت پیانو نشستم. این سریع‌ترین ترانه‌نویسی آلبوم بود. من فکر می‌کنم ما حدود سه ساعت کارمان را تمام کردیم، منهای گروه کر.» باسکر این احساسات را تکرار کرد، «هری آن را با پیانو نواخت و ما کمی بعد آن را دیدم. سپس او به سمت میکروفون رفت و من با پیانو نواختم و در نهایت ما آن را کمتر از سه ساعت ضبط کردیم.» باسکر همچنین اضافه کرد که، «مجبور شدم اتاق را ترک کنم. او نیازی به نشستن در آنجا نداشت و دائماً احساس می‌کرد که باید در برابرم تسلیم شود. هری رئیس بود.»
برای دومین آلبوم استودیویی‌اش، استایلز با دوست قدیمی و تهیه‌کننده مستقل، توماس هال مشارکت کرد، کسی که در اولین آلبوم استودیویی‌اش نقشی کوچک داشته‌است، همچنین همکاران سابق او، جانسون، رولند و باسکر در این آلبوم همکاری کردند. او روند ساخت این آلبوم را "سرگرم‌کننده‌تر" توصیف کرد و گفت: «بخش اختیاری ساخت این آلبوم تعریف دوباره موفقیت برایم بود. گرفتن چارچوب موسیقی که مرا خوشحال می‌کند، نشانه واقعی موفقیت است، و رها کردن همه رشته‌هایی که در مورد شماره‌هایی که برای ضبط‌هایی که کرده بودم گرفته بودم، بسیار آزادی‌بخش بود.» استایلز ضبط کردن اولین تک‌آهنگ، «چراغ‌ها روشن» که در جدول تک‌آهنگ‌های بریتانیا به رتبه سه رسید، این‌گونه به عنوان «ترانه‌ای بسیار بلند و رهایی‌بخش» و «دربارهٔ اندیشیدن خود، کشف کردن خود و آزادی خود. چیزهایی که من در طی چند سال گذشته سعی در پردازش و مقابله با آن‌ها بودم، قبول همه این موارد.» توصیف می‌کند. او دربارهٔ روند نوشتن می‌گوید «چراغ‌ها روشن غیرارتدکس‌ترین ترانه‌ای بود که تا حالا ساخته‌ام. این از طریق یادداشت‌های صوتی با تیلر [جانسون] نوشته شده‌است. او برایم آهنگی می‌فرستاد و ما پیام‌های صوتی را پس و پیش برایش می‌فرستادیم. من لیریک را نوشتم و در استودیو جمع شدیم تا واقعاً سریع ضبط کنیم. روز دوم تصمیم گرفتم گروه کر را اجرا کنم، که معمولاً این کار را زود انجام نمی‌دهیم. هنگامی که ما گروه کر را اجرا دادیم، این آهنگ را ساخت و آن را دگرگون کرد. قسمت مورد علاقه من در موردش این است که نمی‌دانم [سبک] آهنگ چیست. لزوماً این حس را خیلی ندارد، اما فکر می‌کنم این بخشی از چیزی است که دوستش دارم.»
پس از نوشتن ترانه‌های متعدد برای "همه شب بیدار" و "مرا به خانه ببر"، استایلز با استیو کتچا و کارل فالک برای نوشتن «با خوشحالی» همکاری کرد، و گری لایت‌بادی از اسنو پاترول و جک‌نایف لی برای نوشتن «چیزهای عالی»، که هردوی آن‌ها در "خاطرات شبانه" قرار داشتند. در این آلبوم، استایلز همچنین تک‌آهنگ «داستان زندگی‌ام» نوشت که در جدول تک‌آهنگ‌های بریتانیا در صدر قرار گرفت، و بیش از سه میلیون نسخه از آن در ایالات متحده به فروش رفت. استایلز با کارولینا لایر در نوشتن ترانه «فقط کمی از قلبت» همکاری کرد که در دومین آلبوم استودیویی آریانا گرانده، "همه‌چیز من" (۲۰۱۴) قرار گرفت. او همچنین در نوشتن ترانه «دوستت دارم» اثر آلکس و سیرا برای نخستین آلبوم استودیویی آن‌ها همکاری کرد. استایلز چندین ترانه برای "چهار"، شامل «قلب‌های شکسته کجا می‌روند؟»، «سندرم استکهلم» و تک‌آهنگ «شب تغییر می‌کنه» نوشت. استایلز چندین ترانه برای "ساخته‌شده در بامداد" نوشت. شامل دومین تک‌آهنگ آن، «بی‌نقص» که در جدول تک‌آهنگ‌های بریتانیا به رتبه دو رسید. استایلز ترانه «روزی» را با همکاری مگان ترینر نوشت که توسط ترینر و مایکل بوبله برای نهمین آلبوم استودیویی بوبله، ضبط شد. با جک آنتونوف و لیس جوبیر، استایلز در نوشتن «آهنگ آلفی (ترانه عاشقانه نه‌چندان معمولی)» همکاری کرد که توسط بلیچرز برای موسیقی متن فیلم "با عشق، سایمون" (۲۰۱۸) منتشر شد.
استایلز مجموعاً هشتاد و چهار ترانه معتبر تحت نامش دارد، از جمله چندین ترانه که منتشرنشده‌است. گذشته از هنرمندان بالا، استایلز ترانه‌هایی را برای گروه‌های آگوستانا، کدالین و همچنین گوین دگراو نوشته‌است. او با رایان تدر خواننده اصلی وان‌ریپابلیک، جان لجند دریافت‌کننده ای‌جی‌اوتی و پیانیست اسنو پاترول، جانی مک‌داید همکاری کرده‌است. همکاران استایلز گفته‌اند که او موسیقی‌هایی را با تیلور سوئیفت، برونو مارس و مکس مارتین ضبط کرده‌است، اگرچه هنوز هیچ اثری ثبت نشده‌است.
بسیاری از همکاران ترانه‌سرای استایلز، استعداد و مهارت او را در ترانه‌سرایی تحسین کرده‌اند، تدر از او به عنوان «نویسنده‌ای مستعد و فوق‌العاده»یاد می‌کند و کتچا می‌گوید: «با هری واقعاً جالب بود، چون از آلبوم دوم [وان دایرکشن] واقعاً دیدید که او نویسنده لعنتی خوبی است. ما برای سومین آلبوم ترانه‌ای نوشتیم، تنها کاری که برای آلبوم سوم انجام دادیم، به نام "با خوشحالی"، که من به آن افتخار می‌کنم و فکر می‌کنم او هم همین فکر را می‌کند… او در ارائه ایده‌ها بسیار عالی بود.» در همین حال، گرانده استایلز را ستوده‌است و تأیید کرده‌است که «مردم قبل از هرچیزی هری را به عنوان خواننده می‌شناسند، ولی من فکر می‌کنم آن‌ها وقتی مهارت نوشتنش را می‌شنوند بسیار تحت تأثیر قرار خواهند گرفت،» و اینکه «من بیشتر مرعوب شدم، زیرا او نسخه‌ای دمو برایم ضبط کرد تا بتوانم آهنگ [فقط کمی از قلبت] را یاد بگیرم. من دوست داشتم، من نمی‌دانم آیا می‌خواهم آن را لمس کنم! بسیار زیباست، راهی که او آن را خواند، من نمی‌دانم آیا خودم می‌خواهم آن را بسازم.» از طرف خودش، لجند اظهار داشت که «من دوست دارم دوباره با او بنویسم چون او مرد خوبی است و بسیار با استعداد. او ایده‌های بسیار خوبی را برای ترانه‌هایش دارد و ترانه‌سرای بسیار خوبی است.»
وجود فیلمی محصول سال ۱۹۹۸ و به کارگردانی ان چاندرا است. در این فیلم بازیگرانی همچون نانا پاتیکار، مادهوری دیکشیت، موکول دو، رامیا کریشنان، جانی لور، پاریکشیت سهنی، شیواجی ساتام ایفای نقش کرده‌اند.
لطف‌الله بن مسعود (۷۶۱–۷۶۲ ق) دهمین امیر سربداران است که به یاری حسن دامغانی و نصرالله باشتینی به قدرت رسید و مردم سبزوار، از رهبری‌اش استقبال کردند و به وی تبریک گفتند. پس از چندی میان لطف‌الله و حسن دامغانی اختلاف افتاد و دامغانی موفق شد لطف‌الله را دستگیر کند و در قلعه مستجردان به قتل برساند.
محمد شریفیان (زادهٔ ۱۳۰۳، بوشهر و درگذشتهٔ ۲۰ بهمن ۱۳۵۰، بوشهر) شاعر، آهنگ‌ساز، نوحه‌خوان و یکی از چهره‌های اصیل موسیقی استان بوشهر است. وی شاگردانی چون جهانبخش کردی‌زاده که از معروفترین و خوش صداترین نوحه‌خوانان بوشهر بوده‌است را تربیت کرد.
محمد شریفیان در سال ۱۳۰۳ هجری شمسی در محله صلح آباد بوشهر به دنیا آمد. موسیقی و آئین‌های مذهبی در خانواده او بسیار مورد توجه بود و مادرش «شهربانو» که روضه‌خوان بوده‌است، جزو یکی از نوحه‌خوان‌های مطرح مراسم زنانه بوشهر محسوب می‌شد. شریفیان از همان دوران کودکی به موسیقی دیار خود علاقه‌مند شد و با دقت زیاد سعی در فراگیری آن نمود و سرانجام با پشتکار و استعدادی که در این زمینه از خود نشان می‌داد، در ردیف بهترین نوحه‌خوان‌های بوشهر قرار گرفت. وی به دلیل نوحه‌سرایی و نواسازی در موسیقی مذهبی و نیز تسلط و بداهه‌خوانی در مراسم سینه‌زنی نزد مردم شهرت فراوانی داشت. تسلط او در مراسم سینه‌زنی هنوز در خاطره مردم این مرز و بوم می‌درخشد. وی پس از آنکه در مسجد شنبدی به نوحه‌خوانی پرداخت، به کوشش یکی از اهالی محله شنبدی، در دایره کارپردازی اداره کل آموزش پرورش استان بوشهر مشغول به کار شد.فرزند صدا . صدا وسیما استان بوشهر.
شریفیان با آهنگ‌های رایج زمان خود آشنایی کامل داشت و در بعضی موارد آن‌ها را با شعری که خود می‌سرود انطباق می‌داد و آن را چنان با حزن و اندوه اجرا می‌کرد که ماهیت اصلی آهنگ برای شنونده قابل تشخیص نبود. با این وجود هم‌اکنون تعداد قابل توجهی از نوحه‌های بوشهر که در مراسم سینه‌زنی خوانده می‌شود از آثار او می‌باشد و شعر و آهنگ حزین آن‌ها در نوحه‌خوانی هنوز برای دوستدارانش تازگی دارد و گیراتر از هر شعر و آهنگ جدیدی جلوه‌گری می‌کند. گفتنی است که شریفیان، پیش از نوحه‌خوانی، نوازندهٔ سازه‌هایی مانند: نی‌جفتی، فلوت و ضرب بود و در خیام‌خوانی نیز چیره‌دست بوده‌است. شریفیان با بیشتر مراسم و آیین‌های بوشهر آشنایی کامل داشته و مراسم شام‌غریبان، صبحدم، بیت‌خوانی، پامنبری، ذکر و حتی شبیه‌خوانی زین العابدین را به خوبی اجرا می‌نموده‌است. او در شروه‌خوانی نیز یکی از بهترین شیوه‌ها را درا بوده و افسون آهنگ شروه‌اش تا هنوز نیز مورد تقلید و نوجه شروه‌خوانان بوشهری می‌باشد.
شریفیان علاوه بر استفاده از تجربه‌های نوحه‌خوانان گذشته و پیشکسوتهایی نظیر ناخدا عباس دریانورد؛ تا حدی زیاد، نوحه‌خوانی خود را مدیون مادرش «شهربانو» می‌دانست. او پاره ای اوقات نیز در مراسم مذهبی چون شام غریبان همراه با مادرش به طرز ویژه ای به نوحه‌خوانی و نواختن فلوت می‌پرداخت. او هرگز مایل نبود که علاقه‌مندان از اندوخته‌ها و یافته‌های هنری‌اش بی‌بهره بمانند. جهانبخش کردی‌زاده معروف به «بخشی» که از معروف‌ترین و خوش صداترین نوحه‌خوانان بوشهر بوده‌است از تجربه و شیوه استاد خود محمد شریفیان، که رابطهٔ خویشاوندی نزدیکی با او داشت نهایت استفاده را بردهاست و در واقع می‌توان گفت که او یکی از بهترین استادهای جهانبخش کردی زاده بوده‌است.
پیرامون تکنیک آهنگسازی محمد شریفیان در آفریدن نوحه‌های مذهبی، اظهار نظر دوتن از موسیقیدانان و محققان نامی عرصهٔ موسیقی، یوزف کوکرتز موسیقی‌دان شهیر آلمانی و محمد تقی مسعودیه محقق و موسیقی‌شناس بزرگ ایرانی شایان تأمل می‌باشد. آن دو پس از آوانویسی یکی از آثار محمد شریفیان (نوحهٔ: به دشت کربلا) چنین نوشته‌اند: «در بسیاری از موارد قدرت بیان و توانایی آهنگساز در ایجاد نظم خارق‌العاده به نظر می‌رسد. می‌توان اذعان کرد که او تحت تأثیر موسیقی محلی، آگاهانه نمونه‌های ملودی خود را به نحوی خلق کرده‌است که بتواند با مضامین اشعار انطباق یابد و احساسات و علائق مذهبی شرکت کنندگان را ضمن اجرای مراسم تجدید کند. بررسی آوازهای بعدی او نشان خواهد داد که چگونه می‌توان بر اساس این هدف، موسیقی محمد شریفیان را بعنوان موسیقی «هنری محلی» وانمود».
نوحهٔ به دشت کربلا:
در وصف شهادت علی بن موسی الرضا :
شعری در سوگ ناخدا عباس دریانورد، شاعر و ناخدای ایرانی:
شریفیان حاضر نبود تحت هیچ شرایطی، عزاداری اهل بیت را ترک کند؛ به همین علت نیز بدون اعتنا به تذکر پزشکان- که فشار نوحه خوانی و استرس آن را برای قلب و مغز او مضر می‌دانستند- او از قید سلامت خود گذشت و سرانجام در سال ۱۳۴۱ هـ. ش در شب ۱۳ محرم پس از نوحه خوانی در سه محلهٔ مهم بوشهر (صلح آباد، زیارتی‌ها و شنبدی‌ها) در آخرین و چهارمین اجرای خود (محله ریشهر) که تا ساعت ۵/۴ صبح ادامه داشت؛ دچار حمله شدید قلبی و جسمی شد که در نهایت به سکته مغزی انجامید. ۹ سال بعد این حادثه در حالی که سکته دوم به صورت خفیف به سراغش آمده بود نوحه‌سرایی کرده شعر سرود و آهنگ ساخت، تا اینکه سرانجام در روز ۲۰ بهمن سال ۱۳۵۰ عمر خود را به موسیقی بوشهر هدیه کرد و غریبانه جسد پاک او را از صلح آباد تا بهشت صادق تشییع کردند.
روجو به معنی تحت‌الفظی ریش سفید یک پست اداری بلندپایه در شوگون‌سالاری توکوگاوا در دوره ادو در ژاپن بود. این عبارت ممکن است به ریش سفید خاص یا شورای ریش سفیدان اشاره داشته باشد. در دوره دو شوگون نخست از شوگون‌سالاری، تنها دو روجو وجود داشت اما به تدریج تعداد آنها به ۵ نفر رسید و بعد از آن تعداد روجوها به چهار نفر کاهش یافت. روجوها از بین دایمیوهای فودای با قلمروهای بین ۲۵۰۰۰ یا ۵۰۰۰۰ ککو انتخاب و منصوب می‌شدند.
خواجه حسن دامغانی (۷۶۲ - ۷۶۶ ق) پس از قتل لطف‌الله بن مسعود به حکومت سربداران رسید؛ ولی مریدان طریقت شیخ حسن، به رهبری درویش عزیز مجدی در طوس به مخالفت برخاستند. شورش آنان مدتها ادامه داشت تا اینکه حسن دامغانی، آنها را سرکوب کرد. وی پس از دستگیری درویش عزیز از کشتن او امتناع کرد و با دادن هدایایی، او را به اصفهان تبعید کرد.
اختلافات داخلی سربداران و مریدان طریقت شیخ حسن جوری موجب شد که امیر ولی، فرزند شیخ علی هندو، از امرای خان مغول در مازندران و استرآباد، مخالفان دولت سربدار را جمع آورد و با کمک آنان، استرآباد، و سپس بسطام، دامغان و فیروزکوه را از سلطه سربداران خارج کند. در همین حال، حسن دامغانی برای سرکوبی شورش از سبزوار خارج شد و به قلعه شغان رفت. مخالفان از نبود او در پایتخت استفاده کردند و بدون زحمت، حکومت را در دست گرفتند. آنان به فرماندهان دامغانی نوشتند که از همراهی او دست بردارند و برای آنکه سهمی از خزانه داشته باشند، سر دامغانی را با خود بیاورند.
دامغانی پس از اطلاع از این موضوع، برای تسلیم شدن به سوی سبزوار حرکت کرد؛ ولی به دستور خواجه علی موید به قتل رسید.
خواجه علی موید (۷۶۶–۷۸۳ ق) آخرین امیر سربداران بود. وی از طرفداران طریقت شیخ حسن جوری بود و برای جلب حمایت مردم، درویش عزیز مجدی را به عنوان رهبر دینی و معنوی نهضت برگزید. وقتی خواجه علی، قدرت خود را تثبیت کرد، درویش عزیز را مانع کار خود دید. از طرفی، درویش عزیز اصرار داشت تا انتقام خون شیخ حسن را از آل کُرت بگیرد. از این رو، خواجه علی، سپاهی به همراهی درویش عزیز، روانه جنگ با معزالدین حسین کرت کرد و تصمیم گرفت درویش را از بین ببرد. وی نامه ای به سران سپاه خود نوشت تا درویش را تنها گذاشته و بازگردند. درویش عزیز با تعدادی از طرفدارانش به سوی عراق حرکت کرد؛ اما خواجه علی که از نفوذ او در هراس بود، نیرویی به تعقیب او فرستاد که در این درگیری، درویش و عده ای از یارانش کشته شدند.
علی موید، پس از پیروزی بر مریدان طریقت شیخ حسن، مزار شیخ خلیفه و شیخ حسن را تخریب کرد. در نتیجه کسانی مانند درویش رکن الدین، از مریدان شیخ حسن، در سال ۷۷۸ ق، به مخالفت با خواجه علی برخاستند که خواجه علی، بر آنها پیروز شد و درویش رکن الدین به اصفهان گریخت. بعد از مدتی، درویش با حمایت حاکم کرمان، شاه شجاع و حاکم هرات، پیر علی، به سبزوار حمله کرد و آنجا را به تصرف درآورد و به نام خود، خطبه خواند و خواجه علی موید از سبزوار گریخت و به حاکم استرآباد، امیر ولی، پناه برد. امیرولی با سپاهیان بسیاری به کمک علی موید آمد و درویش رکن الدین و مریدان او را شکست داد و خواجه علی بار دیگر در سال ۷۸۰ ق، سبزوار را فتح کرد. پس از چندی، امیر ولی به سبزوار حمله کرد و آنجا را به محاصره درآورد. خواجه علی از تیمور یاری خواست. تیمور، امیرولی را شکست داد و وارد سبزوار شد و مورد استقبال علی موید قرار گرفت و پیروی خود را از او اعلام کرد. مردم سبزوار که حاضر به پذیرفتن سلطه بیگانگان نبودند، مبارزه خود را آغاز کردند و شیخ داوود سبزواری، رهبری قیام را بر عهده گرفت؛ اما سپاه تیمور بار دیگر بر سبزوار یورش آوردند و پس از کشتار بسیار از مردم سبزوار، بر آنجا تسلط یافتند. خواجه علی در جنگ با لُر کوچک در نزدیک خرم‌آباد کشته شد.
لیانگ جی (متوفای ۱۵۹)، با نام محترم بوژئو، یک سیستمدار و فرمانده نظامی در دوره هان شرقی بود. او برادر امپراتریس لیانگ نا، همسر امپراتور شون هان و مادرخوانده امپراتور چونگ هان بود. بعد از مرگ خواهرش امپراتریس لیانگ، لیانگ جی توسط امپراتور هوان هان در یک کودتا سرنگون شد. قبیله لیانگ و قبیله همسر لیانگ جی سون شئو، قبیله سون کشتار شدند.
لیو بیان (۱۷۶ تا ۶ مارس ۱۹۰)، همچنین شناخته شده با نام امپراتور شائو هان و شاهزاده هونگنونگ، سیزدهمین امپراتور دودمان هان شرقی و یکی از امپراتوران دودمان هان بود. امپراتور شائو پسر و جانشین دوازدهمین امپراتور دودمان هان شرقی، امپراتور لینگ بود. لیو بیان در حدود سن ۱۳ سالگی‌اش از هنگام مرگ پدرش امپراتور لینگ (دو روز بعد از مرگ پدرش) (۱۵ مه ۱۸۹) تا تاریخ ۲۸ سپتامبر ۱۸۹ (تاریخ عزل شدنش) بر هان شرقی حکم می‌راند. پس از عزل شدنش در ۲۸ سپتامبر ۱۸۹، لیو بیان تا هنگام مرگش یعنی ۶ مارس ۱۹۰، لقب شاهزاده هونگنونگ را گرفت. پس از عزل شدن امپراتور شائو (لیو بیان) از سلطنت، برادر کوچکش لیو شیه با نام امپراتور شیان هان، واپسین امپراتور هان شرقی و دودمان هان، بر تخت پادشاهی تکیه زد.
امپراتور شائو می‌تواند به موارد زیر اشاره کند:
امپراتور گنگشی (متوفای ۲۵ میلادی) امپراتور دودمان هان پس از سرنگونی دودمان زین (به حاکمیت وانگ مانگ) بود. او همچنین با نام محترماش شنگگونگ بعنوان پادشاه یا شاهزاده هواییانگ نیز شناخته‌شده‌است. گنگشی امپراتور بعنوان یک حاکم ناشایسته و ضعیف از نظر گذرانده شده‌است. پس از او، لیو شیو با نام امپراتور گوانگ‌وو هان بعنوان نخستین امپراتور هان شرقی تاجگذاری نمود.
«آنچه یک دختر می‌خواهد» تک‌آهنگی از هنرمند اهل ایالات متحده آمریکا کریستینا آگیلرا است.
این تک‌آهنگ در چارت‌های، نیوزلند، اسپانیا در رتبه اول و در چارت‌های استرالیا، والونیا، اسکاتلند، فلاندرز جزو ده ترانه اول قرار گرفت.
«بیا عزیزم (همه خواسته من تویی)» تک‌آهنگی از هنرمند اهل ایالات متحده آمریکا کریستینا آگیلرا است.
این تک‌آهنگ در چارت‌های، در رتبه اول و در چارت‌های استرالیا، بریتانیا، ایرلند، نیوزلند، اسپانیا، جزو ده ترانه اول قرار گرفت.
«درتی» () تک‌آهنگی از هنرمند اهل ایالات متحده آمریکا کریستینا آگیلرا، است. واژهٔ 'Dirrty' با این ترانه ابداع شد و در اصطلاح عامیانه به فعالیت های جنسی اشاره دارد.
این تک‌آهنگ در چارت‌های اسکاتلند، ایرلند، بریتانیا در رتبه اول و در چارت‌های ایتالیا، نروژ، استرالیا، آلمان، اسپانیا، دانمارک، سوئد، سوئیس، اتریش جزو ده ترانه اول قرار گرفت.
«آوای درون» تک‌آهنگی از هنرمند اهل ایالات متحده آمریکا کریستینا آگیلرا است.
این تک‌آهنگ در چارت‌های استرالیا، بریتانیا، دانمارک، اتریش، ایرلند، سوئیس، جزو ده ترانه اول قرار گرفت.
«مرد دیگری نیست» تک‌آهنگی از هنرمند اهل ایالات متحده آمریکا کریستینا آگیلرا است که در منتشر شد. این تک‌آهنگ که در آلبوم بازگشت به اصول (آلبوم کریستینا آگیلرا) قرار داشت در سال ۲۰۰۷ برندهٔ جایزه گرمی شد.
این تک‌آهنگ در چارت‌های، استرالیا، ایتالیا، اسکاتلند، بریتانیا، فنلاند، سوئیس، اتریش، آلمان، ایرلند، نیوزلند، نروژ جزو ده ترانه اول قرار گرفت.
«کندی‌من» تک‌آهنگی از هنرمند اهل ایالات متحده آمریکا کریستینا آگیلرا است که در منتشر شد. این تک‌آهنگ در آلبوم بازگشت به اصول (آلبوم کریستینا آگیلرا) قرار داشت.
این تک‌آهنگ در چارت‌های کانادا، استرالیا، ایتالیا، نیوزلند جزو ده ترانه اول قرار گرفت.
«مرا از دست دادی» تک‌آهنگی از آلبوم بایانیک اثر خواننده و ترانه‌سرا آمریکایی کریستینا آگیلرا است.
به تو رو میارم () تک‌آهنگی از هنرمند اهل ایالات متحده آمریکا کریستینا آگیلرا است.
این تک‌آهنگ در چارت ۱۰۰ آهنگ داغ بیلبورد در رتبه سوم و در چارت‌های کانادا و اسپانیا جزو ده ترانه اول قرار گرفت.
شارخوگین تومنتستسگ کشتی گیر زن کشور مغولستان است.
رزیتا علیپور (زادهٔ ۱۵ تیر ۱۳۶۸ در قائمشهر)، کاراته‌کار ایرانی است.
وی در وزن ۶۱ کیلوگرم کومیته مسابقه می‌دهد. او در بازی‌های همبستگی کشورهای اسلامی ۲۰۱۷ و بازی‌های آسیایی ۲۰۱۸ به مدال نقره دست یافت.
او همچنین در مسابقات لیگ جهانی کاراته ۲۰۱۹ که در مسکو برگزار شد، موفق به کسب مدال طلا شد.دومین طلای تیم ملی کاراته بانوان ایران برای علیپور ورزش ۳
سال ۲۰۱۳ مدال طلای لیگ جهانی
سال ۲۰۱۳ مدال طلای مسابقات آسیایی
سال ۲۰۱۴ مدال نقره مسابقات دانشجویان جهان
سال ۲۰۱۵ مدال طلای جام باشگاه‌های آسیا
سال ۲۰۱۵ مدال طلای مسابقات جایزه بزرگ امارات
سال ۲۰۱۷ مدال نقره مسابقات کشورهای اسلامی
هیرو سوزوکی میناگاوا کشتی گیر زن کشور ژاپن است.
از عناوین وی می‌توان به کسب مدال نقره مسابقات قهرمانی کشتی جهان ۲۰۱۹ و دو مدال برنز مسابقات قهرمانی کشتی جهان ۲۰۱۷ و مسابقات قهرمانی کشتی جهان ۲۰۱۸ و مدال نقره بازی‌های آسیایی ۲۰۱۸ اشاره کرد. وی سابقه حضور در المپیک ۲۰۲۰ توکیو را دارد.
الیاس علی‌اکبری (زاده ۱۰ اسفند ۱۳۶۶ در اسفراین) کوراش‌کار اهل ایران است. وی هم‌اکنون سرمربی تیم ملی کوراش ایران است.
از افتخارات او می‌توان به کسب مدال برنز وزن ۸۱- کیلوگرم در مسابقات جهانی کوراش ۲۰۱۵ اشاره کرد. وی همچنین موفق به کسب مدال طلای کوراش در مسابقات آسیایی جاکارتا ۲۰۱۸ شد.
الیاس علی‌اکبری و امید تیزتک بر روی سکوی قهرمانی مسابقات بازی‌های آسیایی ۲۰۱۸ جاکارتا.
جعفر پهلوانی (زاده ۱۱ تیر ۱۳۷۱ - تهران) جودوکار و کوراش‌کار اهل ایران است.
از افتخارات وی میتوان به کسب مدال نقره وزن ۱۰۰+ کیلوگرم در مسابقات جهانی کوراش ۲۰۱۷ اشاره کرد.
ماتئوس آقاخان قاراخانیان () عکاس دربار و شهربانی اصفهان بود.
ماتئوس آقاخان به سال ۱۲۳۹ خورشیدی (۱۸۶۰ میلادی) در همدان در یک خانواده ارمنی به دنیا آمد دوساله بود که به همراه خانواده اش به اصفهان آمد و در قریهٔ جلفا ساکن شد. پدرش، یوسف آقاخان قاراخانیان، به زبان فارسی تسلط کافی داشت و به منشی کلیسای وانک جلفا، در مکاتبات فارسی مشغول به کار شد.
ماتئوس تحصیلات ابتدایی خود را در کلیسای سورپ میناس و سورپ آستواتساتسین جلفا به پایان رسانید و همزمان پدرش خواندن و نوشتن زبان فارسی را نیز به وی آموخت، تا جایی که ماتئوس پس از پدر توانست عهده‌دار شغل او در کلیسای وانک گردد.
در سال ۱۲۵۹ (۱۸۸۰) ماتئوس جوان که بیست سال بیشتر نداشت، برای اولین بار در مقابل دوربین عکاسی گریگوری ارمنی نشست همان با دختری از ارامنهٔ تهران ازدواج کرد و عکس مذکور را چون جواهری در پشت حفاظ شیشه، با گچ روی دیوار حجله عروسی‌اش قاب گرفت که تا سال‌ها پس از مرگش همچنان بر روی دیوار باقی ماند. در سال ۱۲۷۵ (۱۸۹۶) ریاست اولین پست خانهٔ جلفای اصفهان به وی واگذار شد که تا سال ۱۲۸۴ (۱۹۰۶) عهده‌دار این سمت بود.
پس از آن در ۱۲۹۹ (۱۹۲۰) به مدت هشت سال، در مقان فرماندهٔ کل شهربانی در نظمیهٔ اصفهان خدمت کرد.
ماتئوس آقاخان در سنین نوجوانی دو پسر خود، آبرام و استفان را برای تحصیل به کلکته، هند فرستاد. در سفری به هند به منظور دیدار از فرزندانش، به خاطر علاقهٔ زیادی که به عکاسی داشت مصمم شد دوربین و وسایل عکاسی خریداری نموده با خود به جلفا بیاورد. وی اولین عکس خود را در سال ۱۳۰۰ (۱۹۲۱) از خانواده وسکانیان در جلفا گرفت.
هر چند که آغاز فعالیت ماتئوس آقاخان به عنوان عکاس در سن شصت و یک سالگی بود اما به زودی توانست در این فن صاحب مهارت زیادی شود. یکی از اتاق‌های خانه اش در محلهٔ چهارسوی اصفهان را به تاریکخانه تبدیل نمود و تا سال ۱۳۱۴ (۱۹۳۵) که بینایی خود را کاملاً از دست داد، عکاسی می‌کرد.
ماتئوس آقاخان، سرانجام به سال ۱۳۲۵ (۱۹۴۷) در جلفا درگذشت و در گورستان ارامنهٔ اصفهان به خاک سپرده شد.
بیستمین جشن خانه سینمای ایران در روز ۱۰ شهریور ۱۳۹۷ برگزار شده‌است.
در سال ۲۰۱۸ فیلم‌های متعددی ساخته شده‌است. این لیست شامل همه فیلم‌های ۲۰۱۸ و رویدادهای این سال است.
پرفروش‌ترین فیلم‌های ۲۰۱۸ به شرح زیر می‌باشد:
" " با عبور از فروش دو میلیارد دلاری، به چهارمین فیلم پر فروش تاریخ تبدیل شد. "پلنگ سیاه"، "" و "شگفت‌انگیزان ۲" نیز هر کدام با عبور از فروش یک میلیارد دلاری، به ترتیب نهمین، دوازدهمین و نوزدهمین فیلم پر فروش تاریخ شدند، همچنین "شگفت‌انگیزان ۲" به سومین انیمیشن پر فروش تاریخ تبدیل شد.
فهرستی برخی از جشنواره‌های فیلم سال ۲۰۱۸ که که توسط فدراسیون بین‌المللی انجمن‌های تولیدکنندگان فیلم تأیید شده‌است.
روز استقلال جمهوری ازبکستان هر سال روز یکم سپتامبر به پاسداشت اعلام استقلال این کشور در روز سی و یکم آگوست سال ۱۹۹۱ از اتحاد جماهیر شوروی جشن گرفته می‌شود. روز یکم سپتامبر در ازبکستان تعطیلی رسمی است.
در سال ۱۹۹۱، در کودتای آگوست، مسکو پایتخت شوروی به تسخیر کودتا کنندگان درآمد. به ابتکار اسلام کریموف در روز ۳۱ آگوست سال ۱۹۹۱ استقلال ازبکستان اعلام شد. در این روز در نشست فوق العادهٔ شورای عالی جمهوری سوسیالیستی شورویِ ازبکستان، قطعنامه ای برای «اعلام استقلال جمهوری ازبکستان» و قانون «اساسنامهٔ استقلال جمهوری ازبکستان» منتشر شدند.
در روز ۳۱ آگوست سال ۱۹۹۱، روز یکم ماه سپتامبر به عنوان روز استقلال اعلام شد. افزون بر این، در روز پنجم سپتامبر ب فرمان اسلام کریموف میدان مرکزی پایتخت ازبکستان که پیشتر میدان لنین خوانده می‌شد، از آن پس میدان استقلال نامگذاری شد. در روز سوم ژوئیه سال ۱۹۹۲، قانون شمارهٔ 669-XII به نام «تعطیلات عمومی در جمهوری ازبکستان» منتشر شد که روزهای تعطیل رسمی از جمله روز استقلال را برمی‌شمرد.
در سال ۱۹۹۲، روز استقلال برای نخستین بار جشن گرفته شد. به افتخار این روز نخستین روز سرگرمی کارگران ازبکستان به مدت پنج روز برگزار شد و از تمامی کشورهای منطقه نمایندگانی گرد آمدند. در روز ۳۱ آگوست سال ۱۹۹۲، فیلم استقلال به کارگردانی داورون سلیموف در سینمای «نادیرا بِگیم» تاشکند به نمایش درآمد. این فیلم دربارهٔ نخستین سال این کشور جدید و دگرگونی پدید آمده سخن می‌گفت. در ادامهٔ این فیلم، کارهای دیگری دربارهٔ پیشینهٔ ازبکستان و نویسندگان و فیلسوفان برجستهٔ آن به نمایش درآمدند.
در ۳۱ سپتامبر ۱۹۹۳، نمیشگاهی از نگارهٔ اولین سفیران کشورهای مختلف که به تاشکند آمده بودند به نمایش درآمد. در سپتامبر، کتابخانهٔ بین‌المللی استقلال در تاشکند شروع به کار کرد.
در اواخر سلسله گوریو در قرن سیزدهم میلادی افرادی که در قدرت بودند با دلایل مختلفی زمین‌های کشاورزان را غضب می‌کردند و آن‌ها را از کار بر روی زمین محروم می‌کردند. کشاورزانی که زمین‌های خود را از دست می‌دادند به بردگی گرفته می‌شدند. به منظور اصلاح این شرایط برای اولین بار در سال ۱۲۶۹ سیستم مدیریت برای طبقه بندی زمین‌های کشاورزی و جمعیت کشاورزان معرفی شد. سازماندهی دولت با هدف اصلاح زمین‌ها و برده‌ها پس از آن چندین مرتبه دیگر تکرار شد. دفتر سلطنتی تا سال ۱۳۶۶ در خلال سلطنت امپراتور گنگ مین نقشی حیاتی را بازی می‌کرد. راهبی بودایی به نام شین دون در خلال این سازماندهی‌ها مبادرت به اصلاحاتی ورزید وی به پشتوانه اعتماد پادشاه اکثر قدرت کشور را در دست گرفت. بعضی‌ها او را یک اصلاح طلب و انقلابی و بعضی دیگر او را یک راهب بودایی فاسد می‌دانند که طمع قدرت او را کور کرده بود.
شین دون (هانگول:산돈، انگلیسی: sin don) به عنوان پسر یک زن برده در دیری بودایی در سال ۱۳۲۲ به دنیا آمد. او بدون پدر و توسط مادرش پرورش یافت. او به‌طور طبیعی تبدیل به یک راهب بودایی شد و دوران کودکی خود را با نام دار مایی خود «پیون جو» سپری کرد. شین دون برای اولین بار و در سال ۱۳۵۸ با پادشاه گنگ مین دیدار کرد. پادشاه از طبقه اشراف به دلیل همراهی با قدرت ناامید شده بود و به دنبال شخصیت تازه ای برای پیشبرد اصلاحات بود.
شبی پادشاه خوابی دید. در خواب مردی در حال کشتن پادشاه بود که راهبی بودایی در حال گذر از آن مکان جان پادشاه را نجات داد. مدت کمی بعد از آن خواب پادشاه، شین دون را ملاقات کرد. پادشاه بر این اعتقاد بود کسی که او را در خواب نجات داده شین دون است.
بعد از آن پادشاه متناوباً با شین دون ملاقات می‌کرد و به او لقب چونگ هان گوسا را به معنی عابد روشن ضمیر و با فراغ بال اعطا می‌کند. شین دون با جدیت شروع به اشتغال در امور کشوری نمود. او مصمم بود تا جامعه فاسد را اصلاح کند.
سیاست او بر بهبود معیشت مردم تکیه داشت. پادشاهان قبلی مدیریتی برای طبقه‌بندی زمین‌های کشاورزی و جمعیت کشاورزان به وجود آورده بودند ولی شین دون تشکیلات برای اصلاح سیستم زمین و بردگان را مجدداً سازماندهی کرد. او بر روی قانونی متمرکز شد که در آن اشراف را ملزم می‌کرد تا زمین‌هایی را که از کشاورزان بینوا گرفته بودند به صاحبان اصلی شان بازگردانند. اگر برده‌ها یا مردمان با رده اجتماعی پایین می‌خواستند به افراد عادی جامعه تبدیل شوند شین دون به این آرزوی آن‌ها جامه عمل می‌پوشاند. این کار او باعث شد تا بردگان و کشاورزان از او به عنوان یک فرد اصلاح طلب و مقدس یاد کنند.
کتاب تاریخی با نام تاریخ گوریو شین دون را راهبی شرور می‌داند. در آن کتاب او به عنوان فردی که با کلماتش وانمود می‌کرد مقدس است اما در مورد دیگران وقیحانه صحبت می‌کرد و در حالی که زنان را با فریب به روابط ناشایست می‌کشاند به آن‌ها صدمه می‌زد، توصیف شده‌است. به گفته این کتاب شین دون علی‌رغم تمام رفتارهای مجرمانه اش در برابر پادشاه کاملاً متفاوت ظاهر می‌شد. شین دون هیچ ترسی از پادشاه نداشت زیرا از اعتماد کامل پادشاه به خودش اطمینان داشت. اشراف از پادشاه در خواست می‌کردند تا از این فرد شیطانی دوری بجوید و حتی نقشه کشیدند تا از شر او خلاص شوند اما پادشاه از شین دون حمایت و طرفداری می‌کرد.
با اینحال روابط شین دون و پادشاه گنگ مین هنگامی که شین دون پیشنهاد تغییر پایتخت را داد شروع به فروپاشی کرد. زمانی که پادشاه از فزونی رویاهای شین دون آگاهی یافت سعی کرد تا فاصله خود را با او حفظ کند. شین دون نقشه خیانت کشید که این کارش باعث تبعیدش در سال ۱۳۷۱ شد و بعدها سرش را از تنش جدا کردند.
شین دون اختیار قدرت را برای مدت نسبتاً کوتاه شش سال در زمان پادشاه گنگ مین بر عهده گرفت. جایگاه سیاسی او تقریباً غیرطبیعی بود زیرا تنها ریشه در اعتماد پادشاه داشت و گفته شده که او فاقد صلاحیت به عنوان یک سیاستمدار بوده‌است.
او از یک پست دولتی برای بازگرداندن زمین‌هایی که اشراف از کشاورزان غضب کرده بودند استفاده کرد تا آن‌ها را به صاحبان اصلی شان بازگرداند. او سیاستمداران را از طریق سیستم سونگ گیونگ وان انتخاب می‌نمود.
شورای عالی شوروی، نام مشترکِ مهستان (مجلس قانون گذاری) جمهوری‌های شوروی سوسیالیستی در کشور اتحاد جماهیر شوروی بود. این شوراهای عالی بر مبنای مدل شورای عالی اتحاد جماهیر شوروی، که در سال ۱۹۳۸ بنیان‌گذاری شده بود، شکل گرفتند و هم شکل و همسان بودند. نمایندگان مورد قبول شوروی در شوراهای عالی به صورت دوره ای در انتخابات‌های بدون رقیب انتخاب می‌شدند. نخستین انتخابات آزاد یا نیمه آزاد در اواخر سال دههٔ هشتاد میلادی در دورهٔ پرستوریکا برگزار شد. شوراهای عالی تا اندازهٔ زیادی سازمانهایی بودند که فرمان‌های داده شده به آن‌ها از سوی حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی را برای هر جمهوری سوسیالیستی باز تأیید می‌کردند. شوراهای عالی به صورت نامتناوب (معمولاً دو بار در سال و برای چند روز) نشست داشتند و شواری رهبری شورای عالی را انتخاب می‌کردند تا در غیاب شورای عالی نقش آن را انجام دهد. بر پایهٔ قانون اساسی ۱۹۳۶ و ۱۹۷۷ شوروی، شورای رهبریِ این شوراهای عالی، به عنوان شورای رهبری اتحاد جماهیر شوروی عمل می‌کردند. این شوراهای عالی همچنین هیئت وزیران را انتخاب می‌کرد. پس از انحلال اتحاد جماهیر شوروی در دسامبر ۱۹۹۱، بیشتر این شوراهای عالی مهستان (مجلس قانون گذاری) کشورهای استقلال یافته شدند.
مجتبی مقتدایی (زادهٔ ۱ فروردین ۱۳۷۵) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست مدافع راست برای باشگاه استقلال تاجیکستان در لیگ عالی تاجیکستان بازی می‌کند.
وی بازی خود را از پایه‌های صنعت نفت آبادان آغاز کرده و عضویت در تیم ملی نوجوانان و جوانان ایران را نیز در کارنامه خود دارد.https://www.transfermarkt.co.uk/mojtaba-moghtadaei/leistungsdatendetails/spieler/597564/saison/2018/verein/6081/liga/0/wettbewerb/IRN1/trainer_id/0/pos/5
وی هم اکنون در تیم استقلال دوشنبه تاجیکستان بازی می‌کند.
بثی‌اسفیر (یونانی: "βαθύς" بسیوس به معنی"عمیق" و "σφαῖρα" اسفیر، "کره") وسیله منحصر به فرد کروی بود که برای کاوش در اعماق زیر دریا بود که توسط کابلی به بالا یا پایین اقیانوس آب منتقل می‌شد از این وسیله برای یک سری غواصی‌ها در نزدیکی سواحل برمودا در بین سالهای ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۴ استفاده شد. بث‌اسفیر در سالهای ۱۹۲۸ و ۱۹۲۹ توسط مهندس آمریکایی اوتیس بارتون به منظور استفاده و مطالعه طبیعت ویلیام بی‌بی برای مطالعه زیراب حیات وحش طراحی و ساخته شد. بی‌بی و بارتون با همراهی هم غواصی‌هایی را در بثی‌اسفیر انجام دادند و به این ترتیب برای نخستین با یک زیست‌شناس دریایی توانست حیات وحش اعماق آب را در محیط بومی خود مشاهده نماید. غواصی‌های آن‌ها چندین رکورد متوالی جهانی را برای برای عمیق‌ترین غواصی‌های انجام شده توسط بشر به ثبت رسانید. رکورد ثبت شده عمیقترین غوص به عمق۳۰۲۸ فوت یا ۹۲۲٫۹۳۴ که در ۱۵ اوت ۱۹۳۴ با استفاده از بثی‌اسفیر به ثبت رسید تا زمانی که توسط باتون در سال ۱۹۴۹ شکسته شد دوام آورد.
بثی‌سکف وسیله زیردریاپیما خود کششی برای غوص-آزاد در اعماق دریا است که متشکل از کابین خدمه شبیه به یک بثی‌اسفیر است که به جای آویزان شدن از کابل می‌تواند به تنهایی شناور بماند بر خلاف طراحی کلاسیک بث‌اسفیر.
شناور از بنزین پر می‌شود زیرا به آسانی است، شناور است و غیر قابل تراکم است. غیرقابل تراکم بودن بنزین به این معنی است که مخزن به به استحکام چندانی نیاز ندارد زیرا که فشار داخل و خارج مخزن به تعادل می‌رسد و اصلا نیازی به مقاومت در برابر اختلاف فشار داخل و خارج از مخزن وجود ندارد. در نقطه مقابل کابین خدمه می‌بایستی توان مقاومت در برابر فشار زیاد داشته باشد و از این رو بسیار سنگین و با استحکام ساخته می‌شود. شناوری در سطح را می‌توان به راحتی با جایگزینی بنزین با آب کاهش که چگال‌تر است  داد.
اگوست پیکار مخترع اولین بثی‌سکف است.
دانشگاه ملی ازبکستان قدیمی‌ترین و بزرگ‌ترین دانشگاه ازبکستان است. این دانشگاه دوازده دانشکده دارد. این دانشگاه در سال ۱۹۱۸ با نام دانشگاه مردمِ ترکستان با ۱۲۰۰ نفر دانشجو بنیان‌گذاری شد. در سال ۱۹۲۰ با نام دانشگاه دولتی ترکستان نامیده شد و در سال ۱۹۲۳ نامش به دانشگاه دولتی آسیای مرکزی دگرگون شد. این نام تا پایان دههٔ ۱۹۵۰ بر روی این دانشگاه ماند. در سال ۱۹۶۰، نام آن به دانشگاه دولتی تاشکند لنین دگرگون شد. با استقلال یافتن ازبکستان این دانشگاه، دانشگاه ملی ازبکستان نامیده شد.
در طول جنگ جهانی دوم، بسیاری از دانشگاهیان از نقاط غربی اتحاد جماهیر شوروی به آسیای مرکزی، بخصوص بخاطر ساختِ اروپایی گونهٔ تاشکند و تعداد زیاد روس زبانان این شهر، به این شهر رفتند. گروهی از استادهای دانشگاه در اعتراض به اینکه از تاشکند منتقل شدند اعتصاب کردند. این دانشگاه دوازده دانشکده دارد.http://nuu.uz/
بمب‌گذاری سرای استرلینگ در پردیس دانشگاه ویسکانسین-مدیسن در ۲۴ اوت ۱۹۷۰ (دوشنبه، دوم شهریور ۱۳۴۹) روی داد. این رخداد توسط چهار نفر جوان در اعتراض به ارتباطات پژوهشی دانشگاه با نیروهای نظامی آمریکا در جریان جنگ ویتنام صورت گرفت. فرجام این رویداد مرگ یک پژوهشگر فیزیک و آسیب دیدگی سه نفر دیگر شد.
اسرای استرلینگ ساختمانی است بنا نهاده شده در مرکز پردیس دانشگاه ویسکانسین-مدیسون. بمب بر روی ساعت ۳:۴۲ دقیقهٔ صبح روز بیست و چهارم آگوست سال ۱۹۷۰ (۲ شهریور ۱۳۴۹) تنظیم شده بود با این انگیزه که مرکز پژوهشهای ریاضی ارتش را که در طبقه‌های دوم، سوم و چهارم این ساختمان بودند نابود کند. فرجام این انفجار ویرانی سهمگینی بر بخشهای دیگر این ساختمان و همچنین ساختمان‌های نزدیک به آن بود. این انفجار باعث مرگ رابرت فَسنَکت، و آسیب دیدگی سه نفر دیگر و همچنین آسیب دیدگی شدید دانشکده فیزیک و تجهیزات آن شد..More than one of codice_1 and codice_2 specified ()"The Injured Remember" ; ; August 23, 1971More than one of codice_1 and codice_2 specified ()
در طول جنگ ویتنام، طبقه‌های دوم، سوم و چهارمِ بخش جنوب (شرقی-غربی) سرای استرلینگ پذیرای مرکز پژوهشهای ریاضی ارتش (AMRC) بود. این مرکز یک اندیشکده با هدایت بود.
کارکنانِ این مرکز در زمان بمب‌گذاری دربرگیرندهٔ چهل و پنج نفر ریاضیدان بود، که سی نفر از آنها تمام وقت بودند. رُزِر، بخاطر پژوهشهایش در ریاضیات محض، منطق و نظریهٔ اعداد شناخته شده بود. در طول جنگ جهانی دوم، رُزر مسئول برنامهٔ موشکهای بالستیک ایالات متحده بود و همچنین وی در پژوهش بر روی چندین موشک که توسط نیروهای مسلح ایالات متحده به کار می‌رفت نقش داشت.
هزینهٔ ساخت مرکزی برای مرکز پژوهشهای ریاضی ارتش توسط در سال ۱۹۵۵ فراهم شده بود. با پول آنها یک بخش شش طبقهٔ اضافی برای سرای استرلینگ ساخته شد. در قراردادی که برای کار در این مرکز بسته می‌شد، الزام شده بود که ریاضیدانان حداقل نیمی از زمانشان را بر پژوهشهای ارتش آمریکا اختصاص دهند.
رُزر هرگونه نقش نظامی مرکز را به حداقل رساند و اینگونه وانمود کرد که این مرکز برای ریاضیات، هم ریاضیات محض و هم ریاضیات کاربردی، بنیان نهاده شده‌است. روزنامهٔ دانشجویی دانشگاه ویسکانسین، ، گزارشهای فصلی منتشر شده‌ای را که این مرکز به ارتش آمریکا ارسال می‌کرد به دست آورد. این نشریه یک مجموعه از مقاله‌های تحقیقی منتشر کرد که بیان می‌کرد این مرکز پژوهشهایی را انجام می‌داده‌است که مستقیم به درخواست وزارت دفاع آمریکا و در رابطه با فعالیت‌های ضد شورش در ویتنام بوده‌است. این مرکز پژوهشی به مرکز تظاهرات تبدیل شد که در آن تظاهرکنندگان شعار می‌دادند "آمریکا از ویتنام بیرون برو! ریاضیاتِ ارتش را درهم بشکنید!".
مرکز پژوهشهای ریاضی ارتش توسط وزارت دفاع آمریکا در پایان سال مالی ۱۹۷۰ بسته شد.Master Government List of Federally Funded R&D Centers. National Science Foundation.
بمبگذاران کارلتون «کارل» آرمسترانگ، ، و بودند. آنها خود را گروه سال نو می‌نامیدند که نامی بود انتخاب شد در عید سال نوی سال ۱۹۶۹. در حمله ای پیشین، دوایت و کارل، همراه با دوست دختر کارل، لین شوالتز (که خودرو را می‌راند) یک هواپیمای کوچک از دزدیدند. دوایت و کارل مواد منفجرهٔ دست‌ساز را بر روی انداختند. آنها هواپیما را به صورت موفقیت‌آمیز در فرودگاهی دیگر فرود آوردند و فرار کردند. پیش از بمب‌گذاری سرای استرلینگ، کارل عملیات هایِ ضد جنگ بسیاری انجام داد از جمله آتش زدن یک مرکز ROTC (برنامه‌های نظامی در دانشگاه‌ها) در ، و عملیات دیگری که سعی در آتش زدن مرکز جذب نیروی دولتی داشت ولی به صورت اشتباه به مرکزی دیگر برخورد کرد.
لَنفادنیت سِلی (Tuberculous lymphadenitis) یا آماس سلی غده‌های لنفاوی رایج‌ترین شکل خارج ریه‌ای بیماری سل است. لنف آدنیت سلی بیماری مزمن خاص گرانولومایی، التهاب غدد لنفاوی با نکروزناشی از عفونت با "مایکوباکتریوم توبرکلوزیس" یا دیگر باکتری‌های وابسته است است.
شایع‌ترین علت بیماری سل در ریه‌ها "مایکوباکتریوم توبرکلوزیس است". گاهی اوقات باکتری‌های مربوط نیز عامل بیماری می‌شوند. از جمله "M. bovis," "M. kansasi. "M Fortiutum, M Marnum, M Ulcerans.
در کنار گره‌های لنفاوی متورم یا همان لنف آدنیت، فرد ممکن است دچار تب خفیف و بی اشتهایی یا از دست دادن وزن شود. این سویه بیماری های ریوی نیز ایجاد می کند
تشخیص لنف آدنیت سلی ممکن است نیاز به بیوپسی داشته باشد.subscription required دیگر روش‌های تشخیصی عبارتند از: تست توبرکولین مثبت، عکس قفسه سینه، رادیوگرافی و سی تی اسکن، سیتولوژی، بیوپسی، کشت.
برش دریناژ و تخلیه محتوی و به دنبال آن شروع داروهای ضد سل.
درمان این سویه کاملا با سل متفاوت است و از کلاریترومایسین یا آزیترومایسین +ریفابیوتین و اتامبوتول استفاده می شود
لنف آدنیت سلی بیشتر در کشورهای در حال توسعه دیده می‌شود. به ویژه در زمینه HIV/AIDS.
کورت گوتس (؛ – ) یک هنرپیشه، کارگردان فیلم و نویسنده اهل آلمان و سوئیس بود.
وی در دوران خود، یکی از بهترین نویسندگان کمدی به زبان آلمانی محسوب می‌شد.
کورت گوتس خویشاوندی دوری با جرج برنارد شاو داشت و اغلب با وی مقایسه می‌شد.
گی دولیل (؛ زادهٔ ) یک کارگردان فیلم، کارتونیست و اَنیماتور مشهور اهل کانادا است که هم‌اکنون ساکن شهر مون‌پلیه در فرانسه است.
سفرنامه‌های تحسین‌شدهٔ دولیل (پیونگ‌یانگ، سرزمین مقدس، یانگون و شنژن) از برجسته‌ترین آثار ژانر داستان تصویری‌اند.
دولیل در دانشکدهٔ شریدان در اوک‌ویل رشتهٔ انیمیشن را تمام کردو. پس از آن به کار در استودیوی انیمیشن سینه‌گروپ در مونترئال پرداخت. او بعدها در استودیوهای مختلفی در کانادا، فرانسه، آلمان، چین و کرهٔ شمالی به کار پرداخت.
تجربیات او به عنوان سوپروایزر در استودیوهای آسیا در دو داستان تصویری او به نام‌های "شنزن" و "پیونگ‌یانگ: سفری به کرهٔ شمالی" انعکاس یافته است. این دو کتاب که مشهورترین کتاب‌های دولیل هستند، ابتدا توسط انتشارات کمیک (باند دسینه) اسوسیاسیون منتشر شدند و بعد به بسیاری زبان‌ها از جمله انگلیسی، آلمانی، پرتغالی، اسپانیایی و چک ترجمه شدند.
دولیل با یکی از اعضای پزشکان بدون مرز ازدواج کرد و به همران آن زن سفری به میانمار (در برمه) در سال ۲۰۰۵ رفت که این سفر در کتاب "وقایع برمه" منعکس شده است.
آنتونیو اسکارمتا (؛ ) یک نویسنده اهل شیلی بود. تبار او از مهاجران کرووات از جزیرهٔ براچ است.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون «جایزهٔ ملی ادبیات شیلی»Antonio Skármeta es el nuevo Premio Nacional de Literatura. cooperativa.cl. 22 August 2014 و کمک‌هزینه گوگنهایم شده‌است.
آمامی اوشیما یکی از جزایر ساتسونان است که بین کیوشو و استان اوکیناوا قرار گرفته است.
جایزه خانگی-جهانی ایبروآمریکن در داستان‌سرایی آمریکای لاتین () یکجایزهٔ ادبی اسپانیایی در آمریکای لاتین بود.
برندهٔ جایزه، مبلغ $۲۰۰٬۰۰۰ دلار آمریکا دریافت می‌داشت که گران‌ترین جایزهٔ ادبی جهان محسوب می‌شد. علاوه بر میزان نقدی آن، این جایزهٔ به‌لحاظ پذیرش و بررسی تعداد زیادی از کتاب‌های منتشرشده نیز شهرت داشت به نحوی که تنها در سال ۲۰۱۰ میلادی، ۶۰۰ کتاب وارد این مسابقه شد که در مقام مقایسه، ۱۲۰ تا بیشتر از جایزه ادبی من بوکر بود.
این جایزه نخستین بار در سال ۲۰۰۷ میلادی اهدا شد و هر سال، در یکی از پایتخت‌های کشورهای اسپانیایی‌زبان، برگزار می‌شد. برندهٔ نخست، ۲۰۰٬۰۰۰ دلار و کتاب دوم ۵۰٬۰۰۰ دلار دریافت می‌داشت. اهدای این جایزه در سال ۲۰۱۲ ملغی شد.
برخی از برندگان آن عبارتند از: خورخه ادواردز (۲۰۰۸) و آنتونیو اسکارمتا (۲۰۱۱)
جزایر آمامی یک مجمع‌الجزایر در جزایر ساتسونان و بخشی از جزایر ریوکیو است که در جنوب غربی کیوشو قرار گرفته است. از نظر مدیریتی این جزایر به استان کاگوشیما متعلق هستند.
کیجیما ماتابی، ماساهیسا ; – ) یک سامورایی در خدمت خاندان موری در قلمروی چوشو بود. وی یکی از سامورایی‌هایی بود که در حادثه ایکه‌دایا در ژوئیه سال ۱۸۶۴ مورد حمله شینسنگومی قرار گرفت.
جایزه ملی ادبیات () یک جایزه ادبی در کشور شیلی است که در تاریخ ۸ نوامبر ۱۹۴۲ پایه‌گذاری شد و در آغاز، به‌طور سالیانه و از سال ۱۹۷۲ میلادی، به‌صورت دوسالانه اعطا می‌شود.
این جایزهٔ مشتمل بر یک جایزهٔ نقدی (۱۶ میلیون پزوی شیلی، در حدود ۳۰ هزار دلار آمریکا) و همچنین یک حقوق ماهیانهٔ مادام‌العمر (به میزان ۱۷ هزار دلار در سال) است.
برخی از برندگان این جایزه عبارتند از:
ناراهارا شیگه‌رو، ناراهارا کوگورو ; – ) یک سیاستمدار در دوره میجی از اهالی قلمروی ساتسوما در ژاپن بود. وی هشتمین فرماندار استان اوکیناوا از سال ۱۸۹۲ تا ۱۹۰۸ میلادی بود. از وی به عنوان مسبب کشته شدن تاجر انگلیسی در سال ۱۸۶۲ در حادثه ناماموگی که منجر به بمباران کاگوشیما توسط انگلستان شد، نام برده می‌شود.
کاواجی توشییوشی ; – ) سیاستمدار، و پرسنل نظامی اهل ژاپن بود.
قلمروی فوکوئی ، قلمروی اچیزن یک هان (ژاپن) در دوره شوگون سالاری توکوگاوا در ژاپن بود. این قلمرو با ولایت اچیزن در ارتباط است.
فیودور ساولیویچ خیتروک (؛ – ) یک کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس و پویانمای اهل روسیه بود.https://www.theguardian.com/film/2012/dec/10/fyodor-khitruk
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است می‌توان به "بانی‌فیکس به تعطیلات می‌رود" اشاره نمود.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان جنگ میهنی، جایزه دولتی اتحاد شوروی، هنرمند مردمی جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی روسیه، و جایزه هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی شده‌است.
داته مونه‌ناری، مارکی ; – ) سیاست‌مدار در دوره باکوماتسو و اوایل دوره میجی و هشتمین ارباب قلمروی اواجیما اهل ژاپن بود. در زمان قدرتمندی تایرو، ای نائوسوکه، در طی تصفیه آنسی وی محکوم به حبس خانگی شد.
یامائوکا تشّو ؛ – ) سامورایی، و خوشنویس اهل ژاپن بود. وی نقش بزرگی در اصلاحات میجی در دوره باکوماتسو داشت.
ایتاکورا کاتسوکیو ; – ) دایمیو، روجو و سیاست‌مدار در دوره ادو اهل ژاپن بود. بعدها به یک راهب شینیویی تبدیل شد.
کونوئه تاداهیرو ; – ) یک کانپاکو در زمان شوگون‌سالاری توکوگاوا بود. وی فرزندخواندهٔ ارباب قلمروی ساتسوما، شیمازو ناری‌اوکی بنام آتسو-هیمه را به فرزندخواندگی خود پذیرفت. سپس آتسوهیمه یکی از همسران شوگون سیزدهم توکوگاوا ایه‌سادا شد.
جونشی به معنای «خودکشی در راه وفاداری»، به خودکشی پس از کشته شدن ارباب در اثر جنگ یا قتل در قرون وسطی در ژاپن گفته می‌شود.
کشّو (؛ یک سانگها در دوره باکوماتسو از طرفداران نهضت سوننو جوئی (حرمت گذاری به امپراتور، بیرون راندن خارجیان) اهل ژاپن بود. وی از دوستان سایگو تاکاموری و مسئله جانشینی شوگون از طرفداران جناح هیتوتسوباشی بود. در سال ۱۸۵۸ در پی مرگ ارباب ساتسوما، شیمازو ناری‌آکیرا و شروع تصفیه آنسی و دستگیری مخالفان شوگون سالاری به همراه تاکاموری به قلمروی ساتسوما رفت ولی سران ساتسوما که از غضب شوگون سالاری به علت پناه دادن به وی در هراس بودند دستور اخراج وی را از قلمرو دادند. وی به همراه با سایگو تاکاموری دست به جونشی (خودکشی پس از مرگ ارباب) در دریا زدند. تاکاموری نجات پیدا کرد اما وی غرق شد.
جناح هیتوتسوباشی ؛ گروهی بودند که در مسئله جانشینی، توکوگاوا ایه‌سادا از توکوگاوا یوشینوبو (بعدها شوگون پانزدهم)، از خاندان هیتوتسوباشی توکوگاوا یکی از سه شاخه خاندان توکوگاوا حمایت می‌کردند.
توکوگاوا ایه‌سادا (شوگون سیزدهم) بیمار بود و علی‌رغم جوانی، از نظر امیدواری به طول عمر و تولد فرزند در وضعیتی ناامید کننده قرار داشت. بنابر این به‌طور طبیعی مسئله جانشینی شوگون درگرفت، جناح هیتوتسوباشی، پسر ارباب سابق قلمروی میتو بنام هیتوتسوباشی یوشینوبو را که پیرتر و فرزانه تر از توکوگاوا ایه‌موچی بود را برای جانشینی توصیه می‌کرد.
طرفداران این جناح ارباب سابق قلمروی میتو، توکوگاوا ناری‌آکی (پدر واقعی یوشینوبو)، ارباب زمان وقت قلمروی میتو توکوگاوا یوشی‌آتسو (پسر ارشد ناری‌آکی و برادر بزرگتر یوشینوبو)، ارباب قلمروی اچیزن، ماتسودایرا یوشیناگا، ارباب قلمروی اُواری، توکوگاوا یوشیکاتسو از دایمیوهای شینپان (خویشاوندان خاندان توکوگاوا) و همچنین برخی از دایمیوهای توزاما (خاندان‌های فئودالی که بعد از نبرد سکیگاهارا با توکوگاوا ایه‌یاسو پیمان اتحاد بسته بودند)، ارباب قلمروی ساتسوما، شیمازو ناری‌آکیرا، ارباب قلمروی اواجیما، داته مونه‌ناری، ارباب قلمروی توسا، یامائوچی یودو بودند.
گروهی که مقابل جناح هیتوتسوباشی قرار داشت جناح نانکی نامیده می‌شود که توکوگاوا ایه‌موچی از خاندان کیوشو توکوگاوا را برای جانشینی توصیه می‌کردند. بیشتر دایمیوهای فودای (خاندان‌های فئودالی که قبل از نبرد سکیگاهارا با توکوگاوا ایه‌یاسو پیمان اتحاد بسته بودند) از جناح نانکی حمایت می‌کردند. برخلاف دایمیوهای شینپان و دایمیوهای توزاما که از مرکز قدرت دور بودند، دایمیوهای دایمیوهای فودای به مرکز قدرت نزدیک بودند و رهبری باکوفو (شوگون‌سالاری) را در اختیار داشتند. روجو (ریش سفید باکوفو) در این زمان، ارباب قلمروی فوکویاما، آبه ماساهیرو (از دایمیوهای فودای) بود.
در مورد سیاست خارجی در جناح هیتوتسوباشی اتفاق نظر وجود نداشت برخی مانند قلمروی میتو طرفدار نظریه اخراج اجنبی و برخی مانند قلمروی ساتسوما و قلمروی اواجیما طرفدار پایان دادن به ساکوکو (بسته بودن کشور) بودند.
جناح هیتوتسوباشی همچنین تلاش کرد تا روی حرمسرای قلعه ادو کار کند، مانند ارباب قلمروی ساتسوما، شیمازو ناری‌آکیرا، که ا دختر خوانده خود تنشو-این در سال ۱۸۵۶ به ازدواج شوگون سیزدهم درآورد، اما توکوگاوا ناری‌آکی، که صادق، به نفوذ بر حرمسرای قلعه ادو علاقه‌ای نداشت.
پس از عهدنامه دوستی و تجارت بین ایالات متحده آمریکا و ژاپن در اوت ۱۸۵۸، درگیری بین دو جناح شدت گرفت و پای دربار امپراتوری در کیوتو نیز به این اختلافات کشیده شد. معتمد ماتسودایرا یوشیناگا، هاشیموتو سانای، معتمد شیمازو ناری‌آکیرا، سایگو تاکاموری و دیگران نیز پنهانی در کیوتو در جهت اهداف جناح هیتوتسوباشی فعالیت کردند، اما با انتصاب ای نائوسوکه (ارباب فئودال قلمروی هیکونه) به عنوان تایرو (برابر با نخست‌وزیر کنونی ژاپن)، هم تصمیم‌گیری در مورد معاهدات و هم مسائل جانشینی تحت رهبری ای نائوسوکه درآمد و در پایان توکوگاوا ایه‌موچی جانشین شوگون سیزدهم شد و جناح هیتوتسوباشی شکست خورد.
شیمازو ناری‌آکیرا، پدر و فرزند ناری‌آکی، توکوگاوا یوشی‌آتسو و ماتسودایرا یوشیناگا که از این اقدام ای نائوسوکه خشمگین بودند، بدون اجازه به قلعه ادو برای گفتگو با ای نائوسوکه به قلعه ادو رفتند، بنابراین به آنها دستور حبس خانگی داده شد. با استفاده از این فرصت، ای تصفیه آنسی را شروع کرد. حتی در کیوتو، مانابه آکیکاتسو (ارباب فئودال سابائه) که از جناح نانکی طرفداری می‌کرد سرکوب شد. بسیاری از رهبران جناح هیتوتسوباشی حبس خانگی گرفتند. شیمازو ناری‌آکیرا که سعی داشت به طرف کیوتو لشکرکشی کند درست قبل از اقدام بر اثر بیماری درگذشت. پس از آن به جهت بازگرداندن قدرت دایمیوها حادثه ساکورادامون (۱۸۶۰) رخ داد و ای نائوسوکه در این حادثه ترور شد. در سال ۱۸۶۲ برادر کوچکتر شیمازو ناری‌آکیرا (رهبر خاندان شیمازو)، شیمازو هیسامیتسو به پیروی از برادرش به طرف کیوتو لشکرکشی کرد به همین سبب اصلاحات بونکیو انجام شد.
مسئله جانشینی شوگون ؛ به درگیری سیاسی در ژاپن برای تعیین جانشین توکوگاوا ایه‌سادا (شوگون سیزدهم) گفته می‌شود. در این درگیری سیاسی دایمیوها به دو دسته یا جناح تقسیم شدند:
جناح نانکی ؛ به طرفداران توکوگاوا ایه‌موچی از خاندان کیوشو توکوگاوا در مسئله جانشینی شوگون در دوره باکوماتسو گفته می‌شود. مسئله جانشینی شوگون این جناح در مقابل جناح هیتوتسوباشی که طرفدار توکوگاوا یوشینوبو از خاندان هیتوتسوباشی توکوگاوا بودند، قرار داشت.
فینکس فورس یک نهاد کیهانی خیالی در کتاب‌های کامیک منتشر شده توسط مارول کامیکس است. این موجودیت و نیروی کیهانی با شخصیت‌های دیگر پیوند داده می‌شود و اغلب از نام مستعار فینکس استفاده می‌کند. فینکس توسط کریس کلیرمونت و دیو کاکرام خلق شده‌است و برای اولین بار در شمارهٔ ۱۰۱ از مجموعه کتاب کامیک "مردان-ایکس غیرطبیعی" (اکتبر ۱۹۷۶) حضور پیدا کرد. او که از ناحیه پوچ مابین وضعیت موجود زاده شده‌است به عنوان فرزند جهان و یکی از کهن‌ترین و قدرتمندترین نیروهای کیهانی در جهان به‌شمار می‌رود. فینکس فورس یک نهاد کیهانی بسیار قدرتمند، موجودیتی تغییرناپذیر، جاودانه و نمایانگر تمامی اشکال حیات در زمان حال و آینده است. او گهگاه برای زندگی میزبانی انتخاب می‌کند، و نیروی عظیم خود را به او اعطا می‌نماید.
فینکس فورس بیشتر برای نقش گسترده خود در خط داستان "سرگذشت‌نامه دارک فینکس" شناخته شده‌است، و اغلب با شخصیت جین گری در ارتباط است. او به عنوان سرچشمه تمام انرژی‌های دورکاری ذهن به‌شمار می‌رود و برای همیشه در واقعیت‌های فرضیه چندجهانی وجود خواهد داشت.
گرگی کاراچونی (؛ زادهٔ ) سیاست‌مدار اهل مجارستان و شهردار بوداپست است.
عنصر آب () رمانی است به قلم استیوی دویس، نویسنده اهل ویلز که در سال ۲۰۰۱ به وسیله انتشارات زنان چاپ شده‌است. این رمان در سال ۲۰۰۱ نامزد جایزه ادبی من بوکر شده و در سال ۲۰۰۲ نیز نامزد جایزه ادبیات داستانی زنان شده‌است. همچنین در اسل ۲۰۰ توانست لقب کتاب سال ویلز را از آن خود کند.
اتفاقات دوقلوهای راوی رمان عنصر آب در سال‌های ۱۹۴۵ و ۱۹۵۸ به وقوع می‌پیوندد. «پل دال» و «مایکل کوانتز» در آلمان قبل از جنگ بزرگ شده‌اند. تا زمانی که دوران کودکی خود را سپری می‌کردند جدایی برایشان متصور نبود، اما همین‌طور که بزرگتر شدند و نازیسم رشد و توسعه پیدا می‌کرد، فهمیدند که دیگر نمی‌توانند مانند دوران خردسالی روزگار را با یکدیگر سپری کنند. بعدها «دال» افسر اس‌اس شد و «کوانتز» نیز در سمت پیاده به ارتش سری نازی‌ها پیوست. ۱۳ سال پس از این ماجرا، فرزندانشان به نام‌های «ولفی» و «ایسولده»، در مدرسه شبانه‌روزی انگلیسی همدیگر را پیدا می‌کنند.
بعد از چاپ و انتشار رمان "عنصر آب"، این رمان نامزد جایزه ادبی من بوکر و جایزه ادبیات داستانی زنان شد. اِی، اِل، کندی نیز در نشریه آبزرور این رمان را "رمان مورد علاقه اش" نامید و از آن به عنوان "کتاب عالی با موضوع انتهای جنگ جهانی دوم یاد کرد که با موضوعاتی از قبیل خاطره، تقصیر و اشتباه، عشق و مسئولیت" سر و کار دارد". در سال ۲۰۰۲، هم توانست لقب کتاب سال ویلز را از آن خود کند.
محبت فیلمی محصول سال ۱۹۹۷ و به کارگردانی ریما راکش نات است. در این فیلم بازیگرانی همچون آکشای کانا، مادهوری دیکشیت، سانجای کاپور، فاروغ شیخ، مقبول فدا حسین ایفای نقش کرده‌اند.
سافت‌اینجین گروه موسیقی فنلاندی است.
آن ها در یوروویژن ۲۰۱۴ نماینده فنلاند بودند.
سلئو (زاده ۲۵ ژوئن ۱۹۸۳) خواننده لهستانی است.
او در یوروویژن ۲۰۱۴ نماینده لهستان بود.