moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
بر اساس یک ماد از عنوان Quake در سال ۱۹۹۶ که فقط "تیم فورترس" شناخته می‌شود، ولو بازی را به موتور GoldSrc (که در نیمه‌عمر استفاده شد) منتقل کرد. از زمان عرضه "تیم فورترس کلاسیک،" بازی ارتقاهای قابل توجهی در حالت‌های بازی و غیره قرار گرفته‌است.
"تیم فورترس کلاسیک" نظرات مثبت منتقدان را بدست آورد و امتیاز ۸۵٪ را در سایت بازبینی جمعی بازی‌های ویدیوئی گیم‌رنکینگز کسب کرد.
چاه میرزا حسن یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان باقرآباد واقع شده‌است. چاه میرزا حسن ۳۰ نفر جمعیت دارد.
چاه کلنته یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان نه واقع شده‌است. چاه کلنته ۱۴ نفر جمعیت دارد.
چاه کوری یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان میغان واقع شده‌است.
چاه دشت محمدخان ۵ یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان صحرا واقع شده‌است.
چاه دشت محمدخان ۱۲ یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان صحرا واقع شده‌است.
مزرعه پیر ویس‌آباد یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان میان‌دربند واقع شده‌است.
رگ‌زنی یا فصد (همچنین فصد خون) یکی از روش‌های خون‌گیری در طب سنتی است.
در آثار طبی ابوعلی سینا و ابوریحان بیرونی به بعد از آن به معنای تیغ زدن بر رگ به منظور خارج کردن خون مضر از تن بیماران مبتلا به بیماری های کشنده استفاده شد.
پزشکان معتقدند که با انجام فصد می‌توان بسیاری از بیماری‌هایی که در بدن نهفته‌اند رهایی یافت؛ و به همین دلیل انجام این کار را به همه توصیه می‌کنند
فصد ۶۴ موضع دارد که هر کدام برای یک بیماری خاص است که به شیوه ایی خاص نیز باید عمل خونگیری شود، اما به طور کلی فصد خون را در نواحی مختلف بدن می‌توان انجام داد.
خون حجامت از مویرگ‌ها خارج می‌شود و فرد کمتر دچار ضعف می‌شود، ولی در فصد خون از رگ گرفته می‌شود و به همین دلیل ضعف و بی حالی ممکن است بروز پیدا کند.
فصد در کل بدن اثر می‌گذارد، اما حجامت موضعی است.
فصد پاکسازی عمومی می‌کند، اما حجامت پاکسازی موضعی انجام می‌دهد.
حجامت خون غلیظ را دفع نمی‌کند، ولی فصد به دفع خون غلیظ کمک می‌کند.
سپاه ویژهٔ خدمات بهداشت عمومی ایالات متحده (The United States Public Health Service Commissioned Corps) , یکی از هشت سرویس متحدالشکل (دارای یونیفرم نظامی) در ایالات متحده است. مأموریت اصلی این نیروها حفاظت، ارتقا و بهبود بهداشت عمومی مردم است.
فیلم "وحشت در خیابان‌ها" ساختهٔ سال ۱۹۵۰ به این نیروها و مبارزهٔ آن‌ها با نوع جدیدی از طاعون می‌پردازد.
نبرد اناب (Battle of Inab) که نبرد ارض الحطیم یا Fons Muratus نیز نامیده می‌شود، جنگی است که در ۲۹ ژوئن سال ۱۱۴۹ و در جریان جنگ صلیبی دوم به وقوع پیوست. ارتش زنگیان به فرماندهی اتابک نورالدین زنگی، ارتش متحد شاهزاده‌نشین انطاکیه (به رهبری ریموند پواتیه) و حشاشین (به رهبری علی بن وفا) را نابود کرد. متعاقباً شاهزاده‌نشین انطاکیه غارت شد و از آنجا که مرز شرقی آن به سمت غرب رانده شده بود، از وسعت آن کاسته شد.
در توپولوژی، فضای توپولوژیکی formula_1 یک فضای formula_2 یا فضای کولموگوروف (به اسم ریاضیدان آندری کولموگوروف نامگذاری شده است) نامیده می شود اگر برای هر جفت از نقاط formula_1، حداقل یکی از آن ها دارای همسایگی باشد که دیگری را شامل نشود. در حقیقت در فضایی با خاصیت formula_2 تمام نقاط از هم قابل تمیز هستند.
در توپولوژی، فضای formula_1، فضایی است که در آن هر دو نقطه مجزا دارای همسایگی هستند که دیگری در آن قرار ندارد.Arkhangel'skii (1990). "See section 2.6." همچنین یک فضارا formula_2 گویند اگر خاصیت اخیر برای هر دو نقطه ای که از نظر توپولوژیکی متمایزند (دو نقطه را از نظر توپولوژیکی متمایز گویند اگر همسایگی شامل یکی وجود داشته باشد که دیگری را در بر نداشته باشد) برقرار باشد.
فرض کنید formula_3 یک فضای توپولوژیکی باشد و formula_4 و formula_5 نقاطی از formula_3 باشند. می گوییم formula_4 و formula_5 جدا شده اند اگر هر کدام در همسایگی قرار گیرد که دیگری در آن همسایگی واقع نشده باشد.
اگر formula_3 یک فضای توپولوژیکی باشد آنگاه شرایط زیر با هم معادلند:
یک فضای formula_1 را فضای دست‌یافتنی یا توپولوژی فرشه گویند و فضای formula_2 را فضای متقارن نامند. (عبارت "فضای فرشه" را برای معنای کاملاً متفاوتی در آنالیز تابعی نیز به کار می برند. به همین دلیل، عبارت "فضای formula_1" ترجیح داده می شود. همچنین مفهومی به نام فضای اوریسون-فرشه وجود دارد که نوعی فضای دنباله ای است. همچنین عبارت "فضای متقارن" نیز معنای دیگری در منیفلدهای شبه-ریمانی دارد).
باتری‌های آلومینیوم یونی دسته‌ای از باتری‌های قابل شارژ هستند که در آن یونهای آلومینیوم با جریان یافتن از سمت الکترود منفی باتری یعنی آند، به الکترود مثبت یعنی کاتد، انرژی الکتریکی را تولید می‌کنند. در هنگام شارژ مجدد، یون‌های آلومینیوم به الکترود منفی برمی گردند که یون می‌تواند سه الکترون را مبادله کنند.
این بدان معنی است که یک یون Al+3 معادل سه یون Li+1 در کاتدهای معمولی است.
همچنین با توجه به آن که از آنجا که شعاع یونی Al+3 و Li+1 نزدیک هستند، تعداد الکترون‌ها ی بیشتری بوسیله Al+3 می‌تواند جذب کاتدها شود بدون آن که پودر شوند. در واقع وجود ۳ الکترون در یون Al+3 هم مزیت و هم نقطه ضعف این نوع باتری است. در واقع انتقال ۳ واحد بار توسط یک یون به‌طور قابل توجهی ظرفیت ذخیره انرژی را افزایش می‌دهد که نکته مثبتی است اما از طرفی دیگر نیز درهم آمیختگی الکترواستاتیکی ماده میزبان با یک کاتیون سه ظرفیتی، یک واکنش الکتروشیمیایی بسیار قوی است.Zafar, Z. A. , et al. (2017). "Cathode materials for rechargeable aluminum batteries: current status and progress." J. Mater. Chem. A 5(12): 5646-5660 |http://pubs.rsc.org/en/content/articlelanding/2017/ta/c7ta00282c#!divAbstract|
باتری‌های مبتنی بر آلومینیوم قابل شارژ، علاوه بر قابلیت‌هایی همچون کم هزینه بودن و قابلیت اشتعال پایین، به علت وجود یون‌های دارای سه الکترون، ظرفیت بالایی نیز دارند.
انتظار می‌رود بی اثر بودن آلومینیوم و سهولت کار با آن در یک محیط عادی، بهبود قابل توجهی در ایمنی برای این نوع باتری‌ها ایجاد کند.
بعلاوه، آلومینیوم به دلیل چگالی بالای خود در مقایسه با لیتیم، پتاسیم، منیزیم، سدیم، کلسیم و روی از ظرفیت حجمی به نسبت بالاتری نیز برخوردار است.
این به این معنی است که انرژی ذخیره شده در باتری‌های آلومینیوم به ازای واحد حجم، بیشتر از انرژی باتری‌های فلزی دیگر است بنابراین انتظار می‌رود که اندازه باتری‌های آلومینیوم کوچکتر باشد.
همچنین باتری‌های آلومینیوم یونی تعداد سیکل‌های شارژ بیشتری دارند؛ بنابراین، باتری‌های آلومینیوم یونی توانایی جایگزینی باتری‌های لیتیوم یون را دارند.
همانند سایر باتری‌ها، ساختار اصلی باتری‌های آلومینیوم یونی نیز تشکیل شده از دو الکترود است که بوسیله یک الکترولیت بهم دیگر متصل می شون.
در واقع الکترولیت یک ماده رسانایی یونی (و نه الکتریکی) است که واسطه ای برای جریان یافتن حامل‌های بار است.
بر خلاف باتری‌های یون لیتیوم، جایی که یون متحرک Li+1 است، آلومینیوم در اکثر الکترولیت‌ها با کلرید واکنش می‌دهد و یک حامل بار متحرک آنیونی، معمولاً AlCl–1 یا AlCl-1 تولید می‌کند.
میزان انرژی یا توانی که باتری می‌تواند آزاد کند به عواملی از جمله ولتاژ، ظرفیت سلول و ترکیب شیمیایی سلول باتری بستگی دارد. یک باتری می‌تواند میزان انرژی خروجی را بوسیله موارد زیر به حداکثر برساند:
باتری‌های آلومینیوم یونی از نظر مفهومی مشابه باتری‌های لیتیوم یونی هستند، اما به جای آند لیتیوم، دارای آند آلومینیوم هستند.
در حالی که ولتاژ تئوری باتری‌های آلومینیوم یونی (۲٫۶۵ ولت) کمتر از باتری‌های لیتیوم یونی (۴ ولت) است اما ظرفیت انرژی نظری برای باتری‌های یون آلومینیوم 1060Wh / kg در مقایسه با ظرفیت 406Wh / kg لیتیوم یونی است.
امروزه باتری‌های لیتیوم یونی دارای چگالی توان بالا (تخلیه سریع) و چگالی انرژی بالا هستند (شارژ زیادی را در خود نگه می‌دارند). آن‌ها هم‌چنین می‌توانند ساختار دندریتی ایجاد کنند که می‌تواند اتصال کوتاه در باتری ایجاد کند و منجر به آتش‌سوزی شود.
هم‌چنین آلومینیوم انرژی را با کارایی بیشتری منتقل می‌کند.
در داخل یک باتری، اتم‌های عنصر (لیتیوم یا آلومینیوم) مقداری از الکترون‌های خود را از دست می‌دهند بوسیله یک سیم خارجی جریان خود را به یک دستگاه منتقل می‌کنند.
یون‌های لیتیوم به دلیل ساختار اتمی خود هر بار می‌توانند فقط یک الکترون تهیه کنند در حالی که آلومینیوم می‌تواند سه بار درهمین مدت زمان بدهد.
آلومینیوم هم‌چنین نسبت به لیتیوم فراوان است که باعث کاهش هزینه‌های مواد می‌شود.
باتری‌های آلومینیوم یونی عمر نسبتاً کوتاهی دارند زیرا با ترکیب گرما، سرعت شارژ و سیکل‌های شارژ-تخلیه می‌تواند به‌طور چشمگیری ظرفیت انرژی را کاهش دهد.
نکته دیگر این است که وقتی باتری‌های فلزی یونی کاملاً تخلیه می‌شوند، دیگر نمی‌توان دوباره آنها را شارژ کرد.
الکترولیت‌های یونی اگرچه ایمنی و پایداری بلند مدت دستگاه‌ها را با به حداقل رساندن خوردگی بهبود می‌بخشد، اما تولید و خرید آنها گران‌قیمت است و بنابراین ممکن است برای تولید انبوه باتری‌های آلومینیوم یونی مناسب نباشد.
نکته دیگر نیز آن است که پیشرفت‌های فعلی فقط به مقیاس آزمایشگاهی محدود است، یعنی باید کارها و تحقیقات بیشتری برای تولید در مقیاس انبوه انجام شود.
تیم‌های مختلف تحقیقاتی در حال آزمایش آلومینیوم و سایر ترکیبات شیمیایی برای تولید باتری کارآمد، با دوام و ایمن هستند که برخی از آن‌ها می‌پردازیم.
در سال ۲۰۱۰، آزمایشگاه ملی اوک ریج (ORNL) دستگاهی با ظرفیت ذخیره انرژی بالا را تولید و به ثبت رساند که ظرفیت انرژی باتری‌های یون آلومینیوم 1060Wh / kg در مقایسه با ظرفیت 406Wh / kg لیتیوم یونی بود.
ORNL به جای الکترولیت آبی معمولی که گاز هیدروژن تولید کرده و باعث خوردگی آند آلومینیومی می‌شود، از یک الکترولیت یونی استفاده کرد.
با این حال، الکترولیت‌های یونی رسانایی کمتری دارند و ظرفیت انرژی را کاهش می‌دهند.
با کاهش فاصله بین آند و کاتد می‌تواند هدایت الکتریکی کاهش یافته را جبران کرد، اما باعث گرم شدن می‌شود.
ORNL کاتدی را ساخته‌است که از اکسید منگنز تشکیل شده و باعث کاهش بیشتر خوردگی می‌شود.
در آوریل ۲۰۱۵ محققان دانشگاه استنفورد ادعا کردند که یک باتری آلومینیوم یونی با زمان شارژ حدود یک دقیقه (برای ظرفیت باتری نامشخص) تولید کرده‌اند. آنها ادعا کردند که باتری آنها امکان آتش‌سوزی ندارد، ویدئویی از حفر سوراخ در باتری هنگام تولید برق ارائه می‌دهند. سلول آنها در صورت اتصال در یک سری دو سلوله، ۴ ولت را فراهم می‌کند. نمونه اولیه بیش از ۷۵۰۰ چرخه تخلیه شارژ بدون از دست دادن ظرفیت به طول انجامید.
باتری آلومینیوم یونی قابل شارژ سریع از آند آلومینیوم، الکترولیت مایع، فوم ایزوله و کاتد گرافیت ساخته شده‌است.
در طی فرایند شارژ، یون‌های AlCl–1 بین لایه‌های انباشته گرافن بین همدیگر می‌شوند و در زمان تخلیه، یون‌های AlCl–1 به سرعت از طریق لایه‌های انباشته گرافن، مقابله می‌شوند. از ویژگی‌های باتری‌های آلومینیوم یون می‌توان به این موارد زیر اشاره کرد:
۱-یک چرخه تخلیه شارژ سریع که می‌تواند در یک دقیقه تکمیل شود
۲-دوام بالا که به باتری اجازه می‌دهد تا بیش از ۱۰٬۰۰۰ چرخه بدون خرابی ظرفیت مقاومت کند
در سال ۲۰۱۶، آزمایشگاه این سلول‌ها را از طریق همکاری با مؤسسه تحقیقات فناوری صنعتی تایوان (ITRI) برای تأمین انرژی موتور آزمایش کرد. با این حال، آن نسخه از باتری یک اشکال عمده در نیاز آن به یک الکترولیت گران‌قیمت داشت.
در سال ۲۰۱۷، جدیدترین نسخه شامل یک الکترولیت مبتنی بر اوره است و حدود ۱۰۰ برابر ارزان‌تر از مدل ۲۰۱۵ است، با بازده بالاتر و زمان شارژ ۴۵ دقیقه ای.
در سال ۲۰۱۶، یک تیم از دانشگاه مریلند یک باتری آلومینیوم / گوگرد قابل شارژ را گزارش داد که از کامپوزیت گوگرد / کربن به عنوان ماده کاتد استفاده می‌کند. شیمی قادر است چگالی انرژی نظری 1340 Wh / kg را فراهم کند. این تیم یک سلول نمونه اولیه ساخت که چگالی انرژی ۸۰۰ وات بر کیلوگرم را برای بیش از ۲۰ دوره نشان می‌دهد
کمونیسم چپ یا چپ کمونیست، موضعی است که جناح چپ کمونیسم در اختیار دارد، که از ایده‌ها و عملکردهای سیاسی مورد حمایت مارکسیست - لنینیست‌ها و سوسیال دموکرات‌ها انتقاد می‌کند. کمونیست‌های چپ مواضعی را مطرح می‌کنند که مارکسیست‌تر از نظرات مارکسیسم - لنینیسم مورد حمایت بین‌الملل کمونیست پس از بولشوییزاسیون توسط جوزف استالین و در طی دومین کنگره خود هستند."Non-Leninist Marxism: Writings on the Workers Councils" (2007) (includes texts by Herman Gorter, Antonie Pannekoek, Sylvia Pankhurst and Otto Rühle). St. Petersburg, Florida: Red and Black Publishers. .
به‌طور کلی، دو جریان کمونیسم چپ یعنی چپ ایتالیایی و هلندی-آلمانی وجود دارد. چپ کمونیست در ایتالیا در طی جنگ جهانی اول در سازمان‌هایی مانند حزب سوسیالیست ایتالیا و حزب کمونیست ایتالیا شکل گرفت. چپ ایتالیایی خود را ذاتاً لنینیستی می داند، اما مارکسیسم - لنینیسم را به عنوان نوعی فرصت طلبی بورژوایی که در اتحاد جماهیر شوروی تحت سلطه استالین تحقق یافت، محکوم می‌کند. چپ ایتالیایی در حال حاضر در سازمانهایی مانند حزب کمونیست انترناسیونالیست (باتاگلیا کمونیستا) و حزب کمونیست بین‌المللی تجسم یافته‌است. چپ هلند و آلمان قبل از حکومت استالین از ولادیمیر لنین جدا شد و از یک نظر قاطعانه مارکسیستی کمونیستی و مارکسیسم لیبرترین در مقابل چپ ایتالیا حمایت می‌کند که بر نیاز به یک حزب انقلابی بین‌المللی تأکید می‌کند.The Bordigist Current (1919-1999) - Philippe Bourrinet
کمونیسم چپ با اکثر اشکال دیگر مارکسیسم در این باور که کمونیست‌ها نباید در پارلمان‌های بورژوازی شرکت کنند، متفاوت است و برخی مخالف شرکت در اتحادیه‌های کارگری محافظه کار هستند. با این حال، بسیاری از کمونیست‌های چپ در انتقاد از بلشویک اختلاف نظر داشتند. کمونیست‌های شورا بلشویک‌ها را به دو دلیل عملکردهای حزب نخبه گرا مورد انتقاد قرار دادند و بر تشکیلات خودمختار طبقه کارگر بدون احزاب سیاسی تأکید کردند.
اگرچه او در سال ۱۹۱۹ قبل از اینکه چپ کمونیست به عنوان جریان متمایز ظاهر شود، کشته شد، رزا لوکزامبورگ بر اکثر کمونیست‌های چپ تأثیر زیادی گذاشته‌است. طرفداران کمونیسم چپ عبارتند از: آمادئو بوردیگا، اونوراتو دامن، ژاک کاماته، هرمان گورتر، آنتونی پانکوک، اوتو روهله، سیلویا پانکهورست و پل ماتیک.
دو سنت عمده را می‌توان در کمونیسم چپ یعنی جریان هلندی - آلمانی و جریان ایتالیایی مشاهده کرد. مواضع سیاسی این سنت‌ها مخالف جبهه‌های مردمی، انواع مختلف ملی‌گرایی و جنبش‌های آزادی ملی و پارلمانتاریسم است.
ریشه‌های تاریخی کمونیسم چپ از جنگ جهانی اول ناشی می‌شود. بیشتر کمونیست‌های چپ از انقلاب اکتبر در روسیه حمایت می‌کنند، اما نگاه انتقادی به توسعه آن را حفظ می‌کنند. با این حال، برخی از جریانات هلندی - آلمانی در سالهای بعد این عقیده را که انقلاب ماهیتی پرولتری یا سوسیالیستی دارد، رد می‌کنند و معتقدند که این انقلاب صرفاً با ایجاد یک نظام سرمایه‌داری دولتی، وظایف انقلاب بورژوازی را انجام داده‌است.
کمونیسم چپ برای اولین بار به عنوان یک جنبش مشخص در حدود سال ۱۹۱۸ مورد توجه قرار گرفت. ویژگی‌های اساسی آن تأکید بر نیاز به ایجاد یک حزب کمونیست یا شورای کارگری کاملاً جدا از عناصر اصلاح طلب و مرکزگرا بود که «به پرولتاریا خیانت کردند»، مخالفت با همه، اما محدودترین مشارکت در انتخابات و تأکید بر ستیزه‌جویی. جدا از این، اشتراکات کمی بین دو بال وجود داشت. فقط ایتالیایی‌ها برای مدت کوتاهی نیاز به کار انتخاباتی را پذیرفتند که مدت کوتاهی با آن مخالفت کردند و باعث خشم بروز ولادیمیر لنین در کتاب " شد".
بلشویسم چپ در سال ۱۹۰۷ ظهور کرد در حالی که گروه Vpered استبداد و پارلمانتاریسم ادراک شده ولادیمیر لنین را به چالش می‌کشید. در این گروه الکساندر بوگدانف، ماکسیم گورکی، آناتولی لوناچارسکی، میخائیل پوکرووسکی، گریگوری الکسینسکی، استانیسلاو ولسکی و مارتین لیادوف حضور داشتند. "اوتسوویست‌ها" یا فراخوان‌ها طرفدار فراخوان نمایندگان حزب سوسیال دموکرات کارگری روسیه از دومای سوم بودند. بوگدانف و متحدانش، لنین و احزابش را به ارتقا لیبرال دموکراسی از طریق «پارلمانتاریسم به هر قیمت» متهم کردند.Sochor Z. A. Cornell University Press 28 March 1988 p4. , .
در سال ۱۹۱۸، جناحی در درون حزب کمونیست روسیه به نام کمونیست‌های چپ به‌وجود آمد که با امضای پیمان صلح برست-لیتوفسک با آلمان شاهنشاهی مخالف بود. کمونیست‌های چپ خواهان انقلاب بین‌المللی پرولتری در سراسر جهان بودند. در آغاز، رهبر این فراکسیون نیکولای بخارین بود. آنها برای جنگ انقلابی علیه قدرتهای مرکزی ایستادند. با حق تعیین سرنوشت ملتها مخالفت کردند (به ویژه در مورد لهستان از آنجا که لهستانی‌های زیادی در این گروه کمونیست بودند و آنها نمی‌خواستند یک دولت سرمایه‌داری لهستان تأسیس شود). و آنها عموماً در مورد احتمالات انقلاب اجتماعی در آن زمان موضع داوطلبانه داشتند.
آنها شروع به انتشار روزنامه "کمونیست" که انتقادی از مسیری را که بلشویک‌ها در آن "قدم می‌گذارند" ارائه می‌دادند. آنها علیه بوروکراتیک سازی بیش از حد دولت استدلال کردند و همچنین استدلال کردند که مالکیت کامل دولت بر ابزار تولید باید با سرعتی سریعتر از آنچه لنین می‌خواست پیش رود.
کمونیست‌های چپ کم رنگ شدند چون موج انقلابی جهان در جنگ جویی خاموش شد زیرا لنین شخصیتی بیش از حد قوی نشان داده بود. آنها همچنین از زمان جناح راست شدن موقعیت او بخارین را به عنوان یک شخصیت برجسته از دست دادند تا اینکه سرانجام با لنین به توافق رسید. در بحث‌های داخلی که شکست خوردند، آنها حل شدند. چند گروه بسیار کمونیست چپ کمونیست در چند سال آینده در داخل جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه شوروی ظاهر شدند، اما بعداً قربانی سرکوب توسط دولت شدند. از بسیاری جهات، مواضع کمونیست‌های چپ توسط جناح مخالف کارگران و گروه کارگران گاوریل میاسنیکوف از حزب کمونیست روسیه و تا حدودی توسط دسیست‌ها به ارث رسید.
کمونیست‌های چپ ایتالیا در مرحله بعدی توسعه خود، کمونیست چپ نامیده شدند، اما هنگامی که حزب کمونیست ایتالیا (PCd'I) تأسیس شد، اعضای آن در واقع نمایندگی اکثریت کمونیستها در آن کشور بودند. این نتیجه یک فراکسیون ممتنع کمونیست حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) بود که از سایر بخشهای PSI پی برده بود، زیرا آنها باید یک حزب جداگانهٔ کمونیست تشکیل دهند که اصلاح طلبان را شامل نمی‌شود. این به آنها مزیت بزرگی نسبت به بخشهای PSI می‌داد که به دنبال شخصیت‌هایی مانند Giacinto Menotti Serrati و آنتونیو گرامشی برای رهبری بودند. این نتیجه بی صبری انقلابی رایج در زمانی بود که انتظار می‌رفت در آینده ای نزدیک انقلاب، به معنای محدود تلاش شورشیان برای به دست گرفتن قدرت، توسعه یابد.
تحت رهبری آمادئو بوردیگا چپ‌ها باید کنگره PCd'I را تا کنگره لیون ۱۹۲۶ کنترل می‌کردند. در این دوره، ستیزه‌جویان PCd'I خود را از کارگران اصلاح طلب و دیگر ستیزه‌جویان ضد فاشیست منزوی می‌دانند. در یک مرحله، هنگامی که به شبه نظامیان کمونیست دستور داده شد تا سازمانهای دفاعی را کنترل کنند که کاملاً تحت کنترل حزب نبودند، این انزوا عمیق شد. این تاکتیکهای فرقه ای موجب نگرانی در رهبری انترناسیونال کمونیست و منجر به ایجاد مخالفتی در درون PCD'I خود شد. سرانجام، این دو عامل منجر به جابجایی بوردیگا از سمت خود به عنوان دبیر اول و جایگزینی او با گرامشی شد. تا آن زمان، بوردیگا در یک زندان فاشیست بود و قرار بود تا سال ۱۹۵۲ در خارج از سیاست سازمان یافته باقی بماند. توسعه جناح کمونیست چپ توسعه جریان بوردیگیست نبود (همان‌طور که اغلب به تصویر کشیده می‌شود).
سال ۱۹۲۵ برای چپ ایتالیایی نقطه عطفی بود زیرا سالی بود که به اصطلاح بولشوییزاسیون در بخشهای انترناسیونال کمونیست اتفاق افتاد. این طرح برای از بین بردن تمام انحرافات سوسیال دموکراتیک از انترناسیونال کمونیست و توسعه آنها در خطوط بلشویکی یا حداقل در امتداد آنچه گریگوری زینوویف، دبیر انترناسیونال کمونیست، خطوط بلشویکی می‌دانست، طراحی شد. در عمل، این به معنای ساختارهای بوروکراتیک از بالا به پایین بود که در آن اعضا توسط رهبری تأیید شده توسط کمیته اجرایی انترناسیونال کمونیست (ECCI) کنترل می‌شدند. در ایتالیا، این بدان معنا بود که رهبری که قبلاً در دست بوردیگا بود به بدنه ای اعطا می‌شد که با پیوستن اقلیت Serrati-Maffi به PSI به PCd'I به وجود آمد، اگرچه گروه بوردیگا اکثریت داشتند. رهبری جدید توسط بوردیگا پشتیبانی شد، وی اراده بین‌الملل کمونیست را به عنوان یک مرکزگرا پذیرفت.
با این وجود، بوردیگا از درون با ECCI جنگید تا مقاله ای از وی که برای مواضع لئون تروتسکی در مورد موضوعات مورد اختلاف روسیه مطلوب بود سرکوب شود. در همین حال، بخشهایی از چپ با انگیزه Onorato Damen کمیته انتانت را تشکیل دادند. به این کمیته دستور داده شد که خود رهبری که اکنون توسط گرامشی رهبری می‌شود، منحل شود و این تنها مخالف مواضع بوردیگا بود که پس از یک کار جذب موفق به اعتبار رسیده بودند. با برگزاری کنگره حزب در سال ۱۹۲۶ در لیون، تاجگذاری شده توسط پایان‌نامه‌های مشهور گرامشی در لیون، اکثریت چپ اکنون شکست خوردند و البته به اقلیت حزب تبدیل شدند. با پیروزی فاشیسم در ایتالیا، بوردیگا به زندان افتاد. هنگامی که بوردیگا با رای مخالف تروتسکی در گروه PCd'I زندان مخالفت کرد، وی در سال ۱۹۳۰ از حزب اخراج شد. او سالها بعد از این موضع عدم دخالت در سیاست را گرفت. پیروزی فاشیسم ایتالیا همچنین بدان معنی بود که چپ ایتالیایی وارد فصل جدیدی از توسعه خود می‌شود، اما این بار در تبعید.
کمونیسم چپ در هر دو کشور با هم پدیدار شد و همیشه بسیار نزدیک بود. از جمله نظریه پردازان برجسته جنبش قدرتمندتر آلمان، آنتونی پانه کوک و هرمان گورتر و فعالان آلمانی پس از به قدرت رسیدن نازی‌ها در سال ۱۹۳۳ در هلند پناهنده شدند. انتقاد از اصلاح طلبی سوسیال دموکراتیک را می‌توان قبل از جنگ جهانی اول جستجو کرد زیرا در هلند یک جناح انقلابی سوسیال دموکراسی حتی قبل از جنگ از حزب اصلاح طلب جدا شده بود و با فعالان آلمانی ارتباط برقرار کرده بود. تا سال ۱۹۱۵ حزب ضد ملی سوسیالیست توسط فرانتس پففرت تأسیس شد و به "دی" اکتیون مرتبط بود. پس از آغاز انقلاب آلمان در سال ۱۹۱۸، می‌توان حال و هوای چپ را در میان بخشهای احزاب کمونیست هر دو کشور پیدا کرد. در آلمان، این امر پس از اخراج شخصیت‌های برجسته آن از حزب کمونیست آلمان (KPD) توسط پاول لوی، مستقیماً به تأسیس حزب کارگران کمونیست آلمان (KAPD) منجر شد. این تحول در هلند و در مقیاس کوچکتر در بلغارستان، جایی که جنبش کمونیستی چپ برای تقلید از آلمان منعکس شد.
KAPD هنگام تأسیس آن، ده‌ها هزار انقلابی را شامل می‌شود. با این وجود، طی چند سال از هم پاشیده و عملاً منحل شد. دلیل آن این بود که این اساس بر اساس خوش‌بینی انقلابی و یک خلوص بود که آنچه را که به عنوان جبهه بینی شناخته می‌شد، رد می‌کرد. جبهه گرایی مستلزم کار در همان سازمان‌های کارگران اصلاح طلب بود. KAPD در زمانی که تصور می‌شد انقلاب یک واقعه قریب‌الوقوع است و صرفاً هدفی نیست که هدف آن باشد، چنین کاری توسط KAPD مفید نبود. این باعث شد اعضای KAPD کار در اتحادیه‌های کارگری سنتی را به نفع تشکیل اتحادیه‌های انقلابی خودشان رد کنند. این "اتحادیه‌ها" که اصطلاحاً آنها را از اتحادیه‌های کارگری رسمی متمایز می‌کند، ۸۰ هزار عضو در سال ۱۹۲۰ داشتند و در سال ۱۹۲۱ با ۲۰۰ هزار عضو به اوج خود رسیدند، پس از آن به سرعت کاهش یافتند. آنها همچنین از نظر سازمانی از ابتدا تقسیم شده بودند، با اتحادیه‌های مرتبط با KAPD AAU-D و کسانی که در ساکسونی در اطراف Otto Rhhle بودند که مخالف تصور یک حزب به نفع سازمان یک طبقه واحد به عنوان AAU-E بودند.
KAPD قادر به رسیدن به حتی کنگره تأسیس آن قبل از درد و رنج برای اولین بار تقسیم آن زمانی که به اصطلاح گرایش بلشویک ملی در اطراف بود فریتز Wolffheim و هاینریش لاوفنبرگ (Laufenberg) ظاهر شد (این گرایش هیچ ارتباطی با گرایش‌های سیاسی مدرن در روسیه نیز به همین نام). به‌طور جدی تر، KAPD به دلیل عدم ایجاد ساختارهای ماندگار، خیلی سریع پشتیبانی خود را از دست داد. این امر همچنین منجر به مشاجرات داخلی شد و حزب در واقع به دو گرایش رقابتی معروف به گرایش‌های اسن و برلین برای مورخان چپ تقسیم شد. کمونیست کارگران بین‌المللی (KAI) که به تازگی تأسیس شده‌است، دقیقاً در همان خطوطی از حزب کوچک کارگر کمونیست بلغارستان تقسیم شده‌است. تنها وابستگان دیگر KAI حزب کمونیست کارگران انگلیس به رهبری سیلویا پانکهورست، حزب کمونیست کارگران هلند (KAPN) در هلند و گروهی در روسیه بودند. AAU-D در همان خطوط تقسیم شد و به عنوان یک گرایش واقعی در کارخانه‌ها به سرعت متوقف شد.
کمونیست‌های چپ به‌طور کلی از تصرف قدرت بلشویکی در انقلاب اکتبر حمایت می‌کردند و امیدهای زیادی به تأسیس انترناسیونال کمونیست یا همان کمینترن داشتند. در حقیقت، آنها اولین ارگان تشکیل شده توسط کمینترن را برای هماهنگی فعالیت‌های خود در اروپای غربی، دفتر آمستردام ، کنترل کردند. با این وجود، این فقط یک مختصر مختصر بود و دفتر آمستردام هرگز به عنوان یک نهاد رهبری برای اروپای غربی همان‌طور که در ابتدا در نظر گرفته شده بود، عمل نکرد. دفتر وین کمینترن نیز ممکن است به عنوان کمونیست چپ طبقه‌بندی شود، اما پرسنل آن نباید به هیچ‌یک از دو جریان تاریخی تشکیل دهنده کمونیسم چپ تبدیل شوند. در عوض، دفتر وین ایده‌های فوق‌العاده چپ اولین دوره در تاریخ کمینترن را پذیرفت.
کمونیست‌های چپ از انقلاب روسیه حمایت می کردند، اما روش‌های بلشویک را قبول نمی‌کردند. بسیاری از سنتهای هلندی - آلمانی انتقاد روزا لوکزامبورگ را همان‌طور که در مقاله پس از مرگ وی با عنوان "انقلاب روسیه" منتشر شد، پذیرفتند. در این مقاله، او موضع بلشویکی در مورد توزیع زمین به دهقانان و حمایت آنها از حق تعیین سرنوشت ملت‌ها را رد کرد که به دلیل فرسوده بودن تاریخ آن را رد کرد. کمونیست‌های چپ ایتالیا در آن زمان هیچ‌یک از این انتقادها را نپذیرفتند و هر دو جریان متحول می‌شوند.
تا حدی قابل توجه، جدال شناخته شده "کمونیسم جناح چپ" لنین ": یک اختلال شیرخوارگی" حمله به ایده‌های جریان‌های نوظهور کمونیست چپ است. هدف اصلی وی بحث درگیری با جریاناتی بود که به سمت تاکتیک‌های انقلابی خالص حرکت می‌کردند و به آنها نشان می‌داد که می‌توانند بر اساس اصول کاملاً انقلابی باقی بمانند و از انواع تاکتیک‌ها استفاده می‌کنند؛ بنابراین، لنین از استفاده از پارلمانتاریسم و کار در اتحادیه‌های کارگری رسمی دفاع کرد.
از آنجایی که شورش کرونشتات در زمانی رخ داد که بحث در مورد تاکتیک‌ها هنوز در کمینترن ادامه داشت، به اشتباه توسط برخی از مفسران کمونیستی باقی مانده‌است. در حقیقت، جریان‌های کمونیست چپ هیچ ارتباطی با این شورش نداشتند، اگرچه وقتی از آن مطلع شدند برای حمایت از آن تجمع کردند. در سالهای بعد، به ویژه سنت آلمان و هلند سرکوب شورش را به عنوان نقطه عطف تاریخی تکامل دولت روسیه پس از اکتبر ۱۹۱۷ می‌دانست.
پس از سال ۱۹۲۶، کمونیسم چپ ایتالیا در تبعید و بدون مشارکت بوردیگا شکل گرفت. ارتباطات بین ایتالیایی‌ها و آلمانی‌ها در فرانسه برقرار شده بود و توسعه یافته بود، اما چپ ایتالیایی فشارهای KAPD در سازماندهی کارخانه را مانند ایده‌های "L'Ordine Nuovo" گرامشی می‌دانست و بنابراین تماس نزدیکتر را رد کرد. تلاش برای کار با گروه پیرامون کارل کورش نیز ناکام ماند. جناح چپ PCd'I به‌طور رسمی در ژوئیه ۱۹۲۷ توسط تعدادی از مبارزان جوان تأسیس شد. این گروه جدید در فرانسه، بلژیک و ایالات متحده عضو بودند و مروری را با عنوان "Prometeo" منتشر کردند. در سال ۱۹۲۸ تخمین زده شد که حداکثر ۲۰۰ شبه نظامی داشته باشد، اما به نظر می‌رسد در حالی که هرگز بیش از ۱۰۰ شبه نظامی در هر زمان فعال نبوده، در واقع نفوذ آن بسیار بیشتر بوده‌است. با این حال ، کنترل دستگاه PCd'I توسط استالینیست‌ها به این معنی بود که تلاش برای رسیدن به سایر تبعیدی‌ها تقریباً غیرممکن بود و آنها دوباره به کارهای دایره ای کوچک هدایت شدند.
جناح چپ ایتالیا برای بقیه دهه ۱۹۳۰ به رهبری اوتورینو پرون (با نام مستعار Vercesi نیز شناخته می‌شد) بود، اگرچه به شدت با کیش شخصیتی که در این سالها در کمینترن در اطراف جوزف استالین در حال رشد بود مخالف بود و مقاومت مشابهی داشت فشارها در سازمان خود. این جناح در فرانسه، بلژیک و ایالات متحده عضو بود، اما تعداد بسیاری از افراد در ایتالیا که به نظر می‌رسیدند مشخص نیست، زیرا همه فعالیت‌های کمونیستی در آنجا توسط دولت فاشیست به زیر زمین رانده شده‌است. فعالیت اصلی جناح در این سالها انتشار مطبوعات آن بود که متشکل از مقاله "Prometeo" و مجله "Bilan بود". این بخش با تأسیس به عنوان یک گروه، به دنبال هم اندیشان بین‌المللی نیز بود. آنها با دیدن مخالفت چپ بین‌المللی به رهبری لئون تروتسکی به عنوان اصلی در جنبش کمونیست غیر استالینیست، آنها خواستار تماس با آن شدند. اگرچه توافق در مورد اصول اساسی غیرممکن بود، این تماس‌ها قطع می‌شد.
فاصله سیاسی بین جناح و دیگر جریانات کمونیستی در طول دهه ۱۹۳۰ عمیق‌تر خواهد شد، زیرا این جناح خود را مخالف با تاکتیک‌های مخالفت چپ برای گسترش حمایت خود اعلام کرد (به عنوان مثال، این جناح مخالفت خود را با ادغام با گروه‌های مرکزگرا، مخالفت با ورود به این کشور و به زودی). همیشه با تاکتیک جبهه متحد کمینترن مخالف بود، اکنون این جناح پس از ۱۹۳۳ کاملاً مخالف جبهه مردمی اعلام شد. مانند تروتسکیست‌ها، شکست حزب کمونیست آلمان در برابر فاشیسم را شکست تاریخی خود دانست و از تاریخ کنگره ۱۹۳۵ که در بروکسل برگزار شد، خود را بخشی از این حزب دانست.
جناح چپ منزوی شد و تلاش کرد متحدان خود را در محیط گروه‌های چپ جنبش تروتسکیستی کشف کند. به‌طور معمول، این بحث‌ها به جایی نرسید، اما آنها توانستند از Ligue des کمونیست انترناسیونالیست (LCI) در بلژیک، گروهی که از تروتسکیسم جدا شده بودند، استخدام کنند. همچنین یک رابط آزاد با گروه‌های کمونیست شورایی در هلند و به ویژه با GIK حفظ شد. با این حال، وقتی کودتای فاشیستی در اسپانیا منجر به انقلاب و جنگ داخلی شد، این بحث‌ها به پس زمینه رانده شد.
بلافاصله پس از شروع جنگ داخلی، اقلیتی در جناح چپ ظاهر شدند که اعضای آن به دنبال شرکت در حوادث اسپانیا بودند. این اقلیت، از جمله اعضای قدیمی این فراکسیون، حدود ۲۶ مبارز را تشکیل می‌داد که عمدتاً متعلق به فدراسیون فراکسیون پاریس بودند. آنها برای ثبت نام در شبه نظامیان کارگری به بارسلونا سفر کردند و پس از یک جلسه بی‌نتیجه در ماه سپتامبر با هیئت نمایندگان فراکسیون به خانه، آنها را اخراج کردند. مشکل فراکسیون این بود که پشتیبانی نظامی که توسط این اقلیت به نیروهای جمهوری‌خواه ارائه می شد، با پشتیبانی سیاسی همراه بود (به این دلیل که اقلیت آرزو داشت اعتصابات بین کارگران وفادار را به نام پیروزی نظامی علیه فاشیسم متوقف کند). طبق این کسر، حتی در مبارزه با فاشیسم هیچ حمایتی از یک دولت بورژوازی نمی‌توان کرد.
مسئله اسپانیا LCI بلژیک را مجبور کرد مواضع خود را روشن کند و در نتیجه بحث در صفوف آن اختلاف ایجاد شد. در کنفرانس خود در فوریه ۱۹۳۷، اقلیتی از LCI به رهبری میچل از مواضع چپ ایتالیایی دفاع کردند و اخراج شدند. اگرچه تعداد آنها کمتر از ده بود، آنها یک بخش بلژیکی از چپ کمونیست تشکیل دادند. در این مرحله بود که چپ ایتالیایی از گروهی به نام Grupo de Trabajadores در مکزیک با موقعیتهای بسیار مشابه موقعیت خود مطلع شد. آن را Paul Kirchhoff رهبری می‌کرد و جنبش تروتسکیست مکزیک را ترک کرده بود. کرچف قبلاً عضو حزب کمونیست در آلمان و سپس تروتسکیست در ایالات متحده بوده‌است، اما به نظر می‌رسد که گروه کوچک او با شروع جنگ در سال ۱۹۳۹ ناپدید شده‌اند. در اوایل سال ۱۹۳۸، بخشهای ایتالیایی و بلژیکی دفتر بین‌المللی بخشهای چپ را تشکیل دادند که مروری را با نام "Octobre منتشر کرد".
در این دوره، چپ ایتالیایی همچنین تعدادی از مواضع را که فکر می‌کرد منسوخ شده‌اند، بررسی کرد. آنها ایده تعیین سرنوشت ملی را رد کردند و شروع به توسعه دیدگاه‌های خود در مورد اقتصاد جنگ و انحطاط سرمایه‌داری کردند. بیشتر این کار توسط Vercesi انجام شد، اما میچل از گروه بلژیکی نیز یکی از چهره‌های اصلی کار بود. شاید چشمگیرترین، آنها همچنین درک خود را از انقلاب روسیه و دولتی که از آن به وجود آمده‌است، مرور کردند. سرانجام، آنها به این بحث پرداختند که دولت روسیه در اواخر دهه ۱۹۳۰ سرمایه‌داری است و قرار نیست از آن دفاع شود. به‌طور خلاصه، آنها معتقد بودند که نیاز به یک انقلاب جدید است.
بسیاری از جریانات کوچک در چپ احزاب کمونیست توده ای در آغاز جنگ جهانی دوم فروپاشیدند و کمونیست‌های چپ نیز در ابتدا ساکت بودند. علی‌رغم اینکه جنگ را به وضوح بیش از برخی دیگر از جناح‌ها پیش‌بینی کرده بود، اما هنگامی که این جنگ آغاز شد، غرق شد. بسیاری توسط نازیسم آلمان یا فاشیسم ایتالیایی مورد آزار و اذیت قرار گرفتند. شبه نظامیان برجسته چپ کمونیست مانند میچل، که یهودی بود، قرار بود در اردوگاه کار اجباری بوخنوالد بمیرند.
در همین حال، گروه‌های کمونیستی شورای نهایی در آلمان در بحبوحه نابودی ناپدید شده بودند و گروه کمونیست بین‌المللی (GIK) در هلند رو به وخامت بود. سابق میانه گروه به رهبری هنک Sneevliet (به سوسیالیست انقلابی حزب کارگران، RSAP) خود را به تبدیل جبهه مارکس-لنین-لوکزامبورگ. در آوریل ۱۹۴۲، رهبری آن توسط گشتاپو دستگیر و کشته شد. فعالان باقیمانده سپس به دو اردوگاه تقسیم شدند زیرا برخی به تروتسکیسم متشکل از کمیته مارکسیستهای انقلابی (CRM) روی آوردند درحالی‌که اکثریت کمونیست باند-اسپارتاکوس را تشکیل دادند. گروه دوم به کمونیسم شورایی روی آوردند و اکثر اعضای GIK به آنها پیوستند.
در سال ۱۹۴۱، بخش ایتالیایی در فرانسه سازماندهی مجدد شد و همراه با هسته جدید فرانسه از حزب کمونیست با ایده‌هایی که این جناح از سال ۱۹۳۶ تبلیغ کرده بود، یعنی ناپدید شدن اجتماعی پرولتاریا و جنگهای محلی و غیره، در تضاد قرار گرفت. دفاع از این ایده‌ها توسط ورسی در بروکسل ادامه یافت. به تدریج، جناح‌های چپ مواضع ناشی از کمونیسم چپ آلمان را اتخاذ کردند. آنها این تصور را که دولت روسیه به نوعی پرولتری باقی مانده‌است کنار گذاشتند و همچنین برداشت ورسی از جنگهای محلی را به نفع ایده‌های امپریالیسم با الهام از روزا لوکزامبورگ کنار گذاشتند. مشارکت ورسیسی در کمیته صلیب سرخ نیز به شدت مورد مناقشه قرار گرفت.
اعتصاب در FIAT در اکتبر ۱۹۴۲ تأثیر زیادی در بخش ایتالیا داشت، که با سقوط رژیم موسولینی در ژوئیه ۱۹۴۳ عمیق‌تر شد. بخش ایتالیا اکنون وضعیت پیش از انقلاب در ایتالیا را آغاز کرد و آماده مشارکت در انقلاب آینده شد. در سال ۱۹۴۳، حزب کمونیست انترناسیونالیست توسط Onorato Damen و Luciano Stefanini، و دیگران ایجاد شد. در سال ۱۹۴۵ این حزب ۵۰۰۰ عضو در سراسر ایتالیا داشت و برخی از طرفداران آنها در فرانسه، بلژیک و ایالات متحده بود.The Italian Communist Left - A Brief Internationalist History این "مانیفست چپ کمونیست را به پرولتاریای اروپا منتشر کرد" که در آن کارگران را به جنگ طبقاتی قبل از جنگ ملی فرا می‌خواند.The 1944 Manifesto of the Internationalist Communist Left
در فرانسه، احیا شده توسط مارکو در مارسی، بخش ایتالیایی اکنون با بخش فرانسوی جدید که به‌طور رسمی در دسامبر ۱۹۴۴ در پاریس تأسیس شد، نزدیک بودند. با این حال، در ماه مه ۱۹۴۵، بخش ایتالیایی، که بسیاری از اعضای آن قبلاً به ایتالیا بازگشته بودند، به انحلال خود رای داد تا مبارزان آن بتوانند خود را به عنوان افراد در حزب کمونیست انترناسیونالیست ادغام کنند. کنفرانسی که در آن این تصمیم اتخاذ شد نیز از به رسمیت شناختن بخش فرانسوی امتناع ورزید و مارکو را از گروه آنها اخراج کرد.
این منجر به انشعاب در بخش فرانسوی و تشکیل Gauche Communiste de France توسط کسر فرانسوی به رهبری مارکو شد. تاریخچه این حزب متعلق به دوران پس از جنگ است. در همین حال، اعضای سابق فراکسیون فرانسه که با Vercesi و حزب کمونیست انترناسیونالیست همدرد بودند، فراکسیون جدیدی در فرانسه تشکیل دادند که مجله "L'Etincelle را" منتشر کرد و در پایان سال ۱۹۴۵ توسط اقلیت قدیمی این بخش که به "اتحادیه کمونیست" در دهه ۱۹۳۰ پیوسته بود، پیوست.
یکی دیگر از تحولات در طول سالهای جنگ در این مرحله قابل ذکر است. گروه کوچکی از شبه نظامیان آلمانی و اتریشی در این سالها به مواضع کمونیست چپ نزدیک شدند. این ستیزه‌جویان جوان که به عنوان سازمان کمونیست انقلابی شناخته می‌شوند، در آغاز جنگ جهانی دوم از نازیسم تبعید شده در فرانسه بودند و از اعضای جنبش تروتسکیست بودند، اما آنها با تشکیل انترناسیونال چهارم در سال ۱۹۳۸ مخالفت کرده بودند به این دلیل که زودرس آنها از اعتبار کامل نمایندگان رد شدند و فقط در روز بعد در کنفرانس مؤسس جوانان بین‌المللی پذیرفته شدند. آنها سپس به کمیسیون ارتباط بین‌المللی هوگو اوهلر برای بین‌الملل چهارم (کمونیست) پیوستند و در سال ۱۹۳۹ "دارال مارکسیست را" در آنتورپ منتشر می‌کردند.
با شروع جنگ، آنها نام کمونیست‌های انقلابی آلمان (RKD) را به خود گرفتند و در توافق با کتاب مضمون "روسی" آنته سیلیگا، روسیه را به عنوان سرمایه‌داری دولتی تعریف کردند. در این مرحله، آنها موضعی انقلابی شکست گرا در قبال جنگ اتخاذ کردند و تروتسکیسم را به دلیل دفاع انتقادی از روسیه (که توسط تروتسکیست‌ها به عنوان یک دولت کارگر منحط دیده می‌شد) محکوم کردند. پس از سقوط فرانسه، آنها دوباره با شبه نظامیان در محیط تروتسکیستی در جنوب فرانسه ارتباط برقرار کردند و برخی از آنها را در انقلابیون کمونیست در سال ۱۹۴۲ استخدام کردند. این گروه در سال ۱۹۴۳ به "Fraternisation Proletarienne" و سپس در ۱۹۴۴ به انقلابی‌ها معروف شدند. CR و RKD خودمختار و مخفی بودند، اما با سیاست مشترک همکاری نزدیک داشتند. جنگ هرچه روند خود را طی می‌کرد، آنها در جهت شورایی تکامل یافتند و در عین حال بیشتر و بیشتر با کارهای لوکزامبورگ همذات پنداری می‌کردند. آنها همچنین با فراکسیون چپ کمونیست فرانسه کار کردند و به نظر می‌رسد در پایان جنگ از هم پاشیده‌اند. بدون درنگ با دستگیری کارل فیشر، مبارز برجسته، که به اردوگاه کار اجباری بوخن والد اعزام شد، جایی که می‌خواست در نوشتن "اعلامیه کمونیستهای انترناسیونالیست بوخنوالد" هنگام آزادسازی اردوگاه شرکت کند، این تجزیه سرعت گرفت.
مراحل پایانی جنگ جهانی دوم همان‌طور که برای هر گرایش سیاسی دیگری نیز صادق بود، در تاریخ کمونیسم چپ یک حوضه آبریز بود. مانند تروتسکیست‌ها، کمونیست‌های چپ انتظار داشتند که جنگ حداقل با آغاز یک موج انقلابی مبارزه مانند آنچه که پایان جنگ جهانی اول را رقم زده بود، به پایان برسد. از این رو اعتصابات در ایتالیا از سال ۱۹۴۲ به بعد مورد توجه شدید آنها بود. بسیاری از کمونیست‌ها را که قبلاً در تبعید، زندان یا به دلیل سرکوب غیرفعال بودند، رها کردند و به فعالیت سیاسی فعال در ایتالیا بازگشتند. این نتیجه این شد که سازمان‌های جدیدی که با کمونیسم چپ شناخته می‌شوند به وجود آمده و سازمانهای قدیمی خود را منحل کردند.
اگر برای چپ ایتالیایی پایان جنگ شروع جدیدی را رقم زد، آن را برای چپ آلمانی-هلندی نیز انجام داد. اگرچه در آلمان چنین بود که سنت چپ کمونیست کاملاً خاموش شد، و فقط در قالب چند گروه پراکنده که دیدگاه‌های شورایی داشتند زنده ماند، اما با مقایسه فرانسه، با آغاز تلاش آگاهانه برای ایجاد ترکیبی از دو رشته کمونیسم چپ به شکل "Gauche Communiste de France"، که بر پایه مشارکتهای قبل از جنگ بنا شد.
سال ۱۹۵۲ پایان نفوذ توده ای از جانب کمونیسم چپ ایتالیا را نشان داد زیرا تنها نماینده باقی مانده آن، حزب کمونیست انترناسیونالیست، در دو بخش تقسیم شد: گروه تحت رهبری بوردیگا نام حزب کمونیست بین‌المللی را گرفت، در حالی که گروه اطراف دامن نام حزب کمونیست انترناسیونالیست. Gauche Communiste de France (GCF) در همان سال منحل شد. کمونیست‌های چپ از این نقطه به بعد تقریباً در دوره افول مداوم قرار گرفتند، اگرچه با وقایع ۱۹۶۸ تا حدودی جوان شدند.
قیامهای می ۱۹۶۸ منجر به افزایش مجدد علاقه به اندیشه‌های کمونیست چپ در فرانسه شد، جایی که گروه‌های مختلفی تشکیل می‌شدند و به‌طور منظم مجلات را منتشر می‌کردند تا اواخر دهه ۱۹۸۰ که علاقه کمرنگ شد. گرایشی به نام کمونیزاسیون در اوایل دهه ۱۹۷۰ توسط کمونیست‌های چپ فرانسوی ابداع شد و جریان‌های مختلف کمونیسم چپ را تلفیق کرد. امروز در محافل آزادی‌خواه مارکسیست و چپ کمونیست همچنان تأثیرگذار است. در خارج از فرانسه، گروه‌های کوچک کمونیستی چپ مختلف، عمدتاً در کشورهای پیشرو سرمایه‌داری ظهور کردند. در اواخر دهه ۱۹۷۰ و اوایل دهه ۱۹۸۰ باتاگلیا کمونیستا یک سری کنفرانس‌های چپ کمونیست را برای درگیر کردن این عناصر جدید که جریان کمونیست بین‌المللی نیز در آن شرکت داشت، آغاز کرد. در نتیجه این موارد، در سال ۱۹۸۳ دفتر بین‌المللی حزب انقلابی (بعداً به عنوان گرایش کمونیست انترناسیونالیست تغییر نام یافت) توسط باتاگلیا کمونیستا و سازمان کارگران کمونیست انگلیس تأسیس شد.Internationalist Communist Tendency
طرفداران برجسته کمونیسم چپ پس از سال ۱۹۶۸، پل متیک و ماکسیمیلین روبل را شامل می‌شوند. گروه‌های برجسته کمونیست چپ امروزه شامل حزب کمونیست بین‌الملل، جریان کمونیست بین‌الملل و گرایش کمونیست انترناسیونالیست هستند. علاوه بر گروه‌های کمونیست چپ در تبار مستقیم سنتهای ایتالیا و هلند، از سال ۱۹۶۸ تعدادی از گروه‌ها با مواضع مشابه شکوفا شده‌اند.
چری تیگو ۷ یک کراس‌اوور کامپکت است که در سری محصولات تیگو توسط چری تولید می‌شود.
در ایران این خودرو توسط مدیران خودرو از سال ۱۳۹۶ تولید و عرضه می‌شود.
نسل اول چری تیگو۷ در ابتدا در نمایشگاه اتومبیل پکن ۲۰۱۲ به صورت کانسپت رونمایی شد، نسخه تولیدی آن در طی نمایشگاه اتومبیل پکن ۲۰۱۶ چین نشان داده شد.
این خودرو دارای یک موتور ۱٫۵ لیتری خطی-چهار سیلندر توربو بنزینی و یک موتور ۲٫۰ لیتری خطی-چهار سیلندر بنزینی است.
نسل اول تیگو ۸ در سال ۱۳۹۶ هجری شمسی، در تیپ اکسلنت، توسط مدیران خودرو عرضه شد. یک سال بعد مدیران خودرو، با اعمال تغییراتی از جمله بهبود سیستم صوتی، تغییر تریم تودوزی داشبورد و صندلی ها، اضافه کردن ترمز پارک برقی و اتوهلد، تیپ جدید تیگو ۷ به نام ie را روانه بازار کرد.
فیس لیفت این خودرو در سال ۲۰۱۸ با نام تیگو ۷ فلای رونمایی شد. این خودرو در سپتامبر ۲۰۱۸ با قیمت‌هایی از ۸۵۹۰۰ یوان تا ۱۱۳٬۹۰۰ وارد بازار شد. مدل فیس لیفت همچنان از پیشرانه مشابه مدل پیش از فیس لیفت استفاده می‌کند، توربوی ۱٫۵ لیتری با قدرت ۱۴۷ اسب بخار و ۲۱۰ نیوتن متر. جعبه دنده‌های این خودرو یک جعبه دنده ۶ سرعته دو کلاچه یا یک جعبه دنده ۶ سرعته دستی است.
این خودرو در سال ۲۰۱۷ رونمایی شد. این خودرو تفاوت خاصی با مدل‌های قبلی ندارد.
نسل دوم چری تیگو۷ به عنوان یک مدل مفهومی در نمایشگاه اتومبیل گوانگژو ۲۰۱۹ معرفی‌شد، موتورهای نسل دوم چری تیگو۷ شامل یک موتور ۱٫۵ لیتری خطی-چهار سیلندر توربو بنزینی با قدرت ۱۴۷ اسب بخار و ۱٫۵ لیتری چهار سیلندر توربو خطی با ۱۵۶_۱۵۷ اسب بخار و یک موتور ۱٫۶ لیتری خطی-چهار سیلندر بنزینی با ۱۹۷ اسب بخار است.
کابینه دراگی () شصت و هفتمین کابینه جمهوری ایتالیا و اولین کابینه‌ای است که به رهبری ماریو دراگی تشکیل شد. این کابینه که ائتلافی از احزاب است به عنوان یک دولت وحدت ملی توصیف شده‌است.Governo Draghi, Berlusconi: "Governo di unità nazionale, non nascerà una maggioranza politica", "Corriere della Sera"
‌این دولت متشکل از سیاستمداران و کنشگران سیاسی مستقل و تکنوکرات‌ها است که مورد حمایت جنبش پنج ستاره(M5S) می‌باشند که از جانب لیگ راست میانه پشتیبانی می‌شوند (لگا نورد) راست میانه فوزا ایتالیا، حزب چپ میانه حزب دموکراتیک ایتالیا(PD)، مرکز گرایان زنده‌باد ایتالیا (۴)، همراه با گروه پارلمانی چپگرای آزاد و برابر (LeU)
مزرعه پنجعلی کریمی یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان فسارود واقع شده‌است.
چاه واگذاری شماره ۵ یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان ریزآب واقع شده‌است. چاه واگذاری شماره ۵ ۸۶ نفر جمعیت دارد.
مزرعه پنج چاه یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان ایزدخواست غربی واقع شده‌است. مزرعه پنج چاه ۲۱۰ نفر جمعیت دارد.
مشاع ۱ شیخ علی ارمغان یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در بخش اسماعیلی واقع شده‌است.
چاه بادمشک یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان میغان واقع شده‌است.
چاه محمدی و دکتر کارگر یا چاه رحمت‌آباد روستایی در دهستان دهشیر بخش مرکزی شهرستان تفت استان یزد ایران است.
چاه بیست نفره یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان نهارجان واقع شده‌است.
موتور محمد کریمی چاه حسن یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان جازموریان واقع شده‌است. موتور محمد کریمی چاه حسن ۴۴ نفر جمعیت دارد.
نهضت‌آباد خاوری یا موتور چراگی خاوری روستایی در دهستان نهضت‌آباد بخش مرکزی شهرستان رودبار جنوب استان کرمان ایران است. نام این روستا از نام چراگی خاوری اقتباس شده است. چراگی از افراد نزدیک به سردار حاجی کراچی شلوار کنده می باشد.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۹۶۵ نفر (۲۲۱خانوار) بوده‌است.
موتور امیرآباد یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان گوهرکوه واقع شده‌است. موتور امیرآباد ۸۱ نفر جمعیت دارد.
موتور ۱۷ شهریور یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان ارزوئیه واقع شده‌است. موتور ۱۷ شهریور ۸۷ نفر جمعیت دارد.
موتور جمعه نادری یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان جلگه چاه هاشم واقع شده‌است. موتور جمعه نادری ۵۱ نفر جمعیت دارد.
موتور سهرابی حور یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در بخش مرکزی شهرستان فاریاب واقع شده‌است. موتور سهرابی حور ۲۳۵ نفر جمعیت دارد.
بی‌وای دی سانگ مکس یک خودروی ون ام‌پی‌وی چند منظوره ساخت شرکت بی‌وای‌دی است که از سال ۲۰۱۷ تولید و عرضه می‌شود.
برای این خودرو در زمان عرضه فقط یک موتور ارائه شد. یک موتور ۱٫۵ لیتری بنزینی توربو شارژ با توانایی تولید و گشتاور با گیربکس ۶ سرعته دستی یا جعبه دنده ۶ سرعته DCT.
سانگ مکس برای عرضه در سال ۲۰۲۱ در اوت سال ۲۰۲۰ فیس لیفتی را تجربه کرد. این فیس لیفت شامل تغییرات جزئی برای سپر جلو و طراحی انتهای عقب بود. مدل به روز شده توسط یک موتور ۱٫۵ لیتری توربو خطی ۴ سیلندر تولید می‌شود که حداکثر توان تولیدی آن ۱۶۰ اسب بخار و ۲۴۵ نیوتن متر است. جعبه دنده یک گیربکس ۶ سرعته DCT است.
این خودرو در نمایشگاه اتومبیل شانگهای در سال ۲۰۱۹ معرفی شد. نام این مدل بی‌وای‌دی سانگ مکس دی‌ام است.
این مدل از لحاظ ظاهری تقریباً شبیه به مدل معمولی است، این خودرو به موتور ۱۶۳ اسب بخاری مجهز شده‌است حداکثر سرعت این خودرو ۱۵۰ کیلومتر است.
کمونیسم چپ: یک اختلال شیرخوارگی (، ) ) اثری از ولادیمیر لنین است که به منتقدان بلشویک‌ها که ادعا می‌کردند مواضع سمت چپ آنها را دارند، حمله می‌کند. بیشتر این منتقدان طرفداران ایدئولوژی‌هایی بودند که بعداً به عنوان کمونیسم چپ توصیف شدند. این کتاب در سال ۱۹۲۰ نوشته شد و در اواخر سال به زبان‌های روسی، آلمانی، انگلیسی و فرانسه منتشر شد. سپس نسخه ای در دومین کنگره جهانی کمینترن برای هر نماینده توزیع شد، که لنین در کار به چندین نفر از آنها اشاره کرد."Endnotes to Left-Wing Communism: An Infantile Disorder": Lenin Works Archive این کتاب به ده فصل و یک پیوست تقسیم شده‌است.
عنوان دست‌نویس لنین با عنوان «نمایشی عامه پسند از استراتژی و تاکتیک‌های مارکسیستی» بود، اما این نسخه در مورد هیچ نسخه ای که در زمان حیات وی ارائه شده بود، اعمال نشد."Note 1 to "Left-Wing" Communism, An Infantile Disorder": Foreign Languages Press, Peking (1970)
لنین اشاره می‌کند که انقلاب روسیه از اهمیت بین‌المللی قابل توجهی برخوردار است و رهبران انترناسیونال دوم از جمله کارل کائوتسکی را به دلیل عدم شناخت ارتباط بین‌المللی قدرت شوروی به عنوان یک مدل انقلابی مورد انتقاد قرار می‌دهد. وی برای نشان دادن دور شدن آنها از سیاست انقلابی، نقل قولی از کار کاوتسکی در سال ۱۹۰۲ ارائه می‌دهد که نتیجه می‌گیرد "اروپای غربی در حال تبدیل شدن به سنگر واکنش و مطلق گرایی در روسیه است". لنین ادعا می‌کند که در جنگ علیه بورژوازی ، "انضباط آهنین" "شرط اساسی" است. وی سپس شرایطی را توصیف کرد که بلشویک‌ها در موفقیت در به دست گرفتن قدرت دولت در روسیه به این نتیجه رسیدند.
فصل سوم تاریخ بلشویسم را به "سالهای آماده سازی انقلاب" (۱۹۰۳–۱۹۰۵)، "سالهای انقلاب " (۱۹۰۵–۱۹۰۷)، "سالهای واکنش" (۱۹۰۷–۱۹۱۰)، " سالهای ظهور»(۱۹۱۰–۱۹۱۴)، «اولین جنگ جهانی امپریالیستی»(۱۹۱۴–۱۹۱۷) و «انقلاب دوم در روسیه». او شرایط متغیر انقلابیون در روسیه و واکنش بلشویک‌ها در برابر آنها را شرح می‌دهد.
لنین دشمنان طبقه کارگر را انقلابیون خرده بورژوائی فرصت طلب توصیف می‌کند که آنها را با آنارشیسم پیوند می‌دهد؛ و بلشویک‌های «چپ» (در سال ۱۹۰۹ از گروه بلشویکی اخراج شدند)، که وی آنها را با کسانی که از عهدنامه برست-لیتوفسک انتقاد می‌کردند ارتباط می‌دهد. او با انتقاد از منشویک‌ها، انقلابیون سوسیالیست و اعضای انترناسیونال سوسیالیست که آماده دفاع با یک سیستم سرمایه‌داری برای سازش با رهبران آلمان بودند، پایان می‌یابد.""Left-Wing" Communism, An Infantile Disorder": Foreign Languages Press, Peking (1970)
فصل‌های پنجم، ششم و هفتم بخشی از حزب کمونیست آلمان را مورد بحث قرار می‌دهد که بین نوشتن سند و انتشار آن برای تشکیل حزب کارگران کمونیست آلمان (KAPD) تقسیم شده‌است. به عنوان نمونه، وی مقاله کارل ارلر «انحلال حزب» را در نظر گرفت. لنین از مواضع ضد صنفی این گروه، ضد پارلمانتاریسم آنها و پیشنهاد ارلر از دیکتاتوری توده‌ها به عنوان نقطه مقابل «دیکتاتوری حزب» که ادعا می‌کند انقلاب روسیه منجر شده‌است ، انتقاد کرد.
لنین خاطرنشان می‌کند که حزب کمونیست روسیه (بلشویک‌ها) به اتحادیه‌های کارگری روسیه اعتماد می‌کنند و اشراف کارگری ارتجاعی اجتناب ناپذیر است، اما باید در درون جنبش اتحادیه ای مبارزه شود. برخلاف KAPD، او معتقد است که تا زمانی که بیشتر پرولتاریا در مجلس توهماتی دارد، کمونیست‌ها باید در داخل چنین سازمان‌های مرتجعی کار کنند. سپس لنین ضد پارلمانتاریسم چپ هلندی و آمادئو بوردیگا را مقایسه می‌کند.
سپس لنین با انتقاد از شعار «بدون مصالحه» با اشاره به اینکه بلشویک‌ها در تاریخ خود مصالحه‌های زیادی انجام داده‌اند. وی معتقد است که این استفاده از نظریه به عنوان جزمی است، نه به عنوان «راهنمای عمل». لنین همچنین از بلشویسم ملی و برخی چپ گرایان به دلیل عدم به رسمیت شناختن معاهده ورسای انتقاد می‌کند.""Left-Wing" Communism, An Infantile Disorder": Foreign Languages Press, Peking (1970)
لنین مخالفت فدراسیون سوسیالیست کارگران با اقدامات پارلمانی و به ویژه وابستگی به حزب کارگر را از طریق متن‌های نوشته شده توسط سیلویا پانکهورست و ویلی گالاچر نقد می‌کند. وی پیشنهاد می‌کند که همه گروه‌های اصلی سوسیالیست در این کشور باید یک حزب کمونیست انگلیس تشکیل دهند و آنها باید یک ائتلاف انتخاباتی با حزب کارگر ارائه دهند. وی نتیجه گرفت که حزب خواه خواه پذیرفت یا نپذیرفتن کارگران از پیشنهاد، به نفع خود خواهد بود. در یک عبارت معروف، او می‌گوید که آنها باید از دبیرکل کارگر آرتور هندرسون حمایت کنند «به همان روشی که طناب از یک مرد آویخته حمایت می‌کند».""Left-Wing" Communism, An Infantile Disorder": Foreign Languages Press, Peking (1970)
لنین نتیجه می‌گیرد که در هر کشور، کمونیسم باید علیه منشویسم و کمونیسم چپ مبارزه کند. او ادعا می‌کند که کمونیسم قبلاً پیشتاز کارگران را به دست آورده‌است، اما برای پیروزی بر توده‌ها باید به اختلافات هندرسون، دیوید لوید جرج (لیبرال‌ها) و وینستون چرچیل (محافظه کاران) مربوط شود. با وجود شکست‌های خاص، او معتقد است که جنبش کمونیستی «با شکوه پیشرفت می‌کند».
لنین کمونیسم «جناح چپ» را همان اشتباه سوسیال دموکرات‌ها توصیف می‌کند، اما «برعکس»، اشتباهی که باید اصلاح شود؛ و از آنجا که کمونیسم «جناح چپ» فقط یک روند جوان است، «در حال حاضر هزار برابر خطرناک تر و قابل توجهتر از اشتباهات دکترینارگرایی راست است».""Left-Wing" Communism, An Infantile Disorder": Foreign Languages Press, Peking (1970)
در پاسخ به تحولات جدید در آلمان پیرامون تشکیل KAPD و مطالعات جدید توسط لنین از چپ ایتالیا، چندین پیوست قبل از انتشار به سند اضافه شد. پیوست نهایی نامه ای را به نمایندگی از حزب کمونیست هلند تأیید کرد که در آن دیوید وینکوپ شکایت داشت که مناصبی که لنین به سازمان آنها اعطا می‌کند فقط مربوط به اقلیت‌های گروه است.""Left-Wing" Communism, An Infantile Disorder": Foreign Languages Press, Peking (1970)
لنین پانکهرست و Gallacher به دومین کنفرانس دعوت کمینترن. وی آنها را متقاعد کرد که برای حزب خود بحث کنند و سپس به حزب کمونیست (بخش انگلیس از بین‌الملل سوم) تغییر نام داده و به عضویت حزب کمونیست انگلیس درآیند. CP (BSTI) پیوست و گالاچر به عنوان عضوی وفادار باقی ماند، گرچه پانکهورست در سال ۱۹۲۱ از CPGB اخراج شد و متعاقباً با حمایت از انترناسیونال کارگران کمونیست، گروه باقی مانده خود را با KAPD متحد کرد."Comments on Pankhurst's "The Communist Party: Provisional Resolutions towards a Programme"" in Communism #3, Internationalist Communist Group
هرمان گورتر در نامه ای سرگشاده به لنین پاسخ داد و استدلال کرد که تعداد کمتر دهقانان در اروپای غربی تفاوت اساسی در مبارزه طبقاتی با روسیه دارد."Open letter to comrade Lenin: Introduction by Wildcat" وی در مقدمه اظهار داشت:این کار به من آموخته‌است، همان‌طور که تمام نوشته‌های شما انجام داده‌است. [. . .] بسیاری از آثار و بسیاری از میکروب‌های این بیماری شیرخوارگی، که بدون شک من نیز قربانی آن شده‌ام، توسط بروشور شما بدرقه شده یا هنوز توسط آن ریشه کن خواهد شد. مشاهدات شما دربارهٔ سردرگمی انقلابی که در بسیاری از مغزها ایجاد کرده نیز کاملاً درست است. من این را می‌دانم انقلاب خیلی ناگهانی و از جهتی کاملاً متفاوت از آنچه انتظار داشتیم رخ داد. سخنان شما برای من انگیزه خواهد بود، یک بار دیگر، و حتی بیشتر از قبل، قضاوت خود را در تمام موضوعات تاکتیک، همچنین در انقلاب، منحصراً بر اساس واقعیت، بر اساس روابط طبقاتی واقعی بنا کنم، همان‌طور که آشکار می‌شود خودشان از نظر سیاسی و اقتصادی.
عشق و گلوله‌ها () فیلمی کوتاه به کارگردانی راسکو آرباکل محصول سال ۱۹۱۴ کشور ایالات متحده آمریکا است.
میبل و روز نظافت چاقالو () فیلمی کوتاه به کارگردانی راسکو آرباکل محصول سال ۱۹۱۵ کشور ایالات متحده آمریکا است.
میبل و زندگی ساده چاقالو () فیلمی کوتاه به کارگردانی راسکو آربوکل محصول سال ۱۹۱۵ کشور ایالات متحده آمریکا است.
چاقالو و میبل در نمایشگاه سن دیگو () فیلمی کوتاه به کارگردانی راسکو آرباکل محصول سال ۱۹۱۵ کشور ایالات متحده آمریکا است.
میبل، چاقالو و قانون () فیلمی کوتاه به کارگردانی راسکو آرباکل محصول سال ۱۹۱۵ کشور ایالات متحده آمریکا است.
زندگی زناشویی میبل و چاقالو () فیلمی کوتاه به کارگردانی راسکو آرباکل محصول سال ۱۹۱۵ کشور ایالات متحده آمریکا است.
عشاق کنار دریای خانم چاقالو () فیلمی کوتاه به کارگردانی راسکو آرباکل محصول سال ۱۹۱۵ کشور ایالات متحده آمریکا است.
جیمی برسلین (; – ) روزنامه‌نگار، ستون‌نویس، رمان‌نویس، فیلم‌نامه‌نویس، نمایشنامه‌نویس و بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی تا زمان درگذشتش ستون‌نویس یکشنبه روزنامه نیویورک دیلی نیوز بود."Current Biography 1942", pp. 648–51: "Patterson, Joseph Medill"
برسلین در ۱۷ اکتبر ۱۹۲۸ در یک خانواده کاتولیک ایرلندی در جامائیکا، کوئینز، نیویورک به دنیا آمد. پدرش جیمز ارل برسلین، یک الکلی و نوازنده پیانو بود که یک روز برای خرید رول بیرون رفت و دیگر برنگشت. برسلین و خواهرش دیرد، در دوران رکود بزرگ اقتصادی توسط مادرشان، فرانسیس (کرتین)، معلم دبیرستان و بازرس دپارتمان رفاه شهر نیویورک پرورش یافتند.
برسلین از سال ۱۹۴۸تا ۱۹۵۰ در دانشگاه لانگ آیلند تحصیل کرد. وی بدون اینکه فارغ‌التحصیل شود از دانشگاه کناره‌گیری کرد.
جیمی رمان‌های زیادی نوشت و ستون‌های او به‌طور منظم در اغلب روزنامه‌های مختلف شهر نیویورک منتشر می‌شد. وی تا زمان بازنشستگی‌اش به عنوان یک ستون‌نویس منظم در روزنامه نیوزدی لانگ آیلند کار می‌کرد"" و تا ۲ نوامبر ۲۰۰۴ در این روزنامه خدمت کرد، هرچند همچنان مقالات خود را گاه به گاه برای چاپ در این روزنامه ارسال می‌کرد. وی به دلیل ستون‌های روزنامه‌اش که دیدگاه دلسوزانه‌ای از مردم طبقه کارگر شهر نیویورک ارائه می‌داد (در نیویورک کاملاً شناخته شده بود)"Jimmy Breslin." "Encyclopedia of World Biography". Vol. 33. Detroit: Gale, 2013. "Biography in Context". Web. March 19, 2017. و به خاطر تفاسیرش در ۱۹۸۶ و ستون‌هایی که به‌طور مداوم از شهروندان عادی حمایت می‌کرد، موفق به دریافت جایزه پولیتزر شد.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "تابستان سام" اشاره کرد.
برسلین دو بار ازدواج کرد. اولین ازدواج وی با رزماری دتولیکو بود که وی در ۱۹۸۱ درگذشت. آنها شش فرزند داشتند: پسران کوین، جیمز، پاتریک و کریستوفر و دختران رزماری و کلی. دخترش رزماری در ۱۴ ژوئن ۲۰۰۴، براثر بیماری نادر خونی درگذشت و دخترش کلی، ۴۴ساله، در ۲۱ آوریل ۲۰۰۹، در پی یک ایست قلبی در یک رستوران در شهر نیویورک درگذشت. برسلین از سال ۱۹۸۲تا زمان مرگش در ۲۰۱۷ با عضو سابق شورای شهر نیویورک، رونی الدریج ازدواج کرده بود.