moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در طرف دیگر استفاده از "جدول درستی انتقال " نیز شیوه‌ای دیگر برای بیان این مفهوم می‌باشد.
در نمودار حالت، کلیه حالات یک ماشین در نظر گرفته شده و هر حالت با یک دایره نشان داده می‌شود. سپس شرایط آن حالت مورد بررسی قرار گرفته و بررسی می‌شود که بر اثر ورودی‌های مختلف ماشین به کدام حالت جدید می‌رود یا در حالت فعلی باقی می‌ماند. این انتقال حالت‌ها را به وسیله پیکانهایی از حالت فعلی به سمت حالت جدید نشان می‌دهند و دارای این مفهوم می‌باشد که ماشین با دریافت یک ورودی خاص، از این حالت به حالت جدید می‌رود. همچنین معمولاً بروی این پیکان‌ها مقدار ورودی متناظر برای این انتقال و مقدار خروجی از حالت فعلی را برای آن نشان داده و آن‌ها را با یک ممیز از هم جدا می‌کنند. این نمودار حالت در واقع شکل بصری جدول حالت یک ماشین یا مدار منطقی می‌باشد و به وسیله آن دید بهتری را می‌توان نسبت به مدار به دست آورد.
یک فرم کلاسیک از نمودار حالت برای سیستم‌هایی با حالات محدود، «گراف جهت دار» با المان‌ها (Q,Σ،Z,δ،q0,F) می‌باشد:
رأس‌های Q: حالت‌های محدود یک سیستم، با دایره‌ها و برچسب‌هایی بر روی آن‌ها که یکتا هستند، نشان داده می‌شود. گاهی نیز نام حالت را در دایره می‌نویسند.
مؤلفه ورودی Σ: مجموعه متناهی از نمادهای ورودی یا اختصاص داده شده به ورودی‌ها.
مؤلفه خروجی Z: مجموعه متناهی از نمادهای خروجی یا اختصاص داده شده به خروجی‌ها.
تابع خروجی ω نقشه‌ای برداری از زوج‌های مرتب ورودی‌ها و حالات به خروجی سیستم را ارائه می‌کند و معادل ریاضی آن به صورت ω: Σ × Q→ Z نشان داده می‌شود.
لبه δ: که نشاندهنده تغییر از یک حالت به حالت دیگر بر اثر یک ورودی می‌باشد. (که با نماد خود آن بر روی لبه دایره‌ها نشان داده می‌شود). یک لبه معمولاً به وسیله یک بردار از یک دایره (یک حالت) به دایره دیگر (حالت بعدی) متصل می‌شود. این لبه تغییر حالت را براساس یک ورودی خاص بیان می‌کند. این را به صورت δ: Q × Σ → Q نشان داده که در آن δ تابع انتقال نامیده می‌شود. برهمین اساس δ(q,a)= p معرف خروجی P برای حالت q با ورودی a می‌باشد.
حالت اولیه q0: یکی از حالات سیستم می‌باشد که در راه اندازی اولیه سیستم در آن وضعیت قرار گرفته و در صورت نداشتن برنامه خاص به صورت تصافی می‌باشد.
حالت پذیرش F: معمولاً به صورت دو دایره داخل هم نشان دهده شده و در واقع حالت پذیرش اولین و شروع‌کننده سیکل سیستم است. البته برخی اوقات برای مرحله نهایی یا مرحله‌ای که وضعیت ماشین از آن خارج نمی‌شود نیز استفاده می‌گردد.
در شکل زیر S1 و S2 حالات مدار و S1 حالت پذیرش، می‌باشد. هر یک از بردارهای لبه با یک ورودی نشانه گذاری شده‌است. مثلاً در حالت S2 در صورتی که ورودی ۱ به مدار اعمال شود، سیستم در حالت خود می‌ماند.
S1 و S2 و S2 حالات سیستم می‌باشند. هر بردار لبه به صورت "j / k" نشان داده شده‌است که در آن j ورودی مدار و k خروجی را نشان می‌دهد.
مدل ماشین میلی در واقع بر اساس این فرض استوار است که یک مدار ترتیبی از دو جزء مداری به صورت زیر ساخته شده‌است: یک قسمت حافظه و یک قسمت مدار ترکیبی.
خروجی مدار وابسته به شرایط فعلی و ورودی‌های فعلی بوده و حافظه نیز تابع شرایط ورودی است. درست مانند یک فیدبک، مدار به حالت فعلی و ورودی آن وابسته است. این وابستگی باعث می‌گردد تا در لحاظت بسیار کوچکی نتوان خروجی درستی از مدار گرفت (زمانی که هنوز فیدبک به خروجی نرسیده و خروجی پایدار نشده‌است) البته این زمان بسیار کوته می‌باشد. به این گونه مدارها اصطلاحاً مدارهای میلی گویند.
افراد تازه‌کار در نمودار حالت، معمولاً آن را با فلوچارت اشتباه می‌گیرند. شکل زیر تفاوت نمودار حالت را با فلوچارت نشان می‌دهد. در نمودار حالت، عبور از یک حالت به حالت دیگر به واسطه یک ورودی به صراحت بیان می‌شود در حالتی که در فلوچارت با انجام مراحل هر وضعیت به مرحله بعد رفته و فلوچارت را می‌پیماییم.
در فلوچارت مراحل به واسطه یک عملکرد خاص (مثلاً اجرای یک برنامه) انجام شده و مرحله بعد آغاز می‌شود و در واقع آن‌ها حالت یک سیستم را بیان نمی‌کنند بلکه وظایف یک سیستم را مشخص می‌کند. اغلب از فلوچارت برای اجرای برنامه‌های پشت سرهم استفاده شده و برنامه به صورت مرحله به مرحله اجرا می‌شود و این دقیقاً همان فلوچارت است.
به صورت دقیق تر هنگامی یک برنامه کار می‌کند، کد آن به صورت خط به خط اجرا شده و فلوچارت را پیمایش می‌کند. در هر کد مشخص شده‌است که چه کاری را انجام دهد و بنابراین خود برنامه بین دو وضعیت مختلف تصمیم‌گیری می‌کند.
در سوی دیگر، یک نمودار حالت، براساس شرایط فعلی و بسته به ورودی‌های سیستم رفتار می‌کند و خود آن از قبل برنامه‌ریزی شده نیست هرچند که تمام حالت‌های ورودی در آن تعریف شده باشد.
الیزابت آنجلا مارگریت بووِز-لیون (؛ ۴ اوت ۱۹۰۰ − ۳۰ مارس ۲۰۰۲) از ۱۱ دسامبر ۱۹۳۶ تا ۶ فوریهٔ ۱۹۵۲ به‌عنوان همسر جرج ششم، ملکهٔ پادشاهی متحد و قلمروهای مشترک‌المنافع بود. او از زمان به قدرت رسیدن همسرش در سال ۱۹۳۶ تا زمان منحل‌شدن راج بریتانیا در اوت ۱۹۴۷ آخرین امپراتریس هند بود. پس از مرگ همسرش، او با نام ملکه الیزابت، شهبانوی مادر شناخته شد تا با دخترش، ملکه الیزابت دوم، اشتباه نشود.
الیزابت که در خانواده‌ای از اشراف بریتانیایی متولد شد، در سال ۱۹۲۳ زمانی که با دوک یورک، دومین پسر شاه جرج پنجم و ملکه ملکه ماری ازدواج کرد، به شهرت رسید. این زوج و دخترانشان الیزابت و مارگارت مظهر ایده‌های سنتی خانواده و خدمات عمومی بودند.Roberts, pp. 58–59 دوشس انواع مختلفی از نامزدی‌های عمومی را به انجام رساند و به‌دلیل چهره همیشه شاد خود شناخته شد.
در سال ۱۹۳۶، زمانی که ادوارد هشتم، برای ازدواج با مطلقه آمریکایی، والیس سیمپسون، از سلطنت کناره‌گیری کرد، شوهر الیزابت به‌طور غیرمنتظره ای پادشاه شد. الیزابت سپس ملکه هم‌نشین شد. او قبل از شروع جنگ جهانی دوم، همسرش را در سفرهای دیپلماتیک به فرانسه و آمریکای شمالی همراهی کرد. در طول جنگ، خلق و خوی به‌ظاهر تسلیم‌ناپذیر او به مردم بریتانیا روحیه می‌داد. پس از جنگ، سلامتی شوهرش رو به وخامت گذاشت و او در سن ۵۱ سالگی بیوه شد. دختر بزرگش، الیزابت ۲۵ ساله، ملکه جدید شد.
پس از مرگ ملکه ماری در سال ۱۹۵۳، الیزابت به عنوان مادر خانواده سلطنتی بریتانیا در نظر گرفته شد. در سال‌های آخر زندگی، او به‌طور مداوم یکی از اعضای برجستهٔ خانواده بود، حتی در زمان‌هایی که دیگر خانواده‌های سلطنتی گرفتار سطح پایینی از محبوبیت در میان مردم بودند. او تا چند ماه قبل از مرگش در ۱۰۱ سالگی، هفت هفته پس از مرگ دختر کوچکترش، شاهدخت مارگارت، به زندگی اجتماعی فعالانه‌اش ادامه داد.
آندری روبلِف (زادهٔ ۱۳۶۰ میلادی – درگذشتهٔ میلادی) نقاش اهل روسیه بود.
بویکو بوریسوف (؛ زاده ) یک بازیکن فوتبال و سیاست‌مدارhttp://d-nb.info/gnd/1018614869/about/html اهل بلغارستان است.
خوائو برناردو وییرا (؛ زاده – درگذشته ) یک سیاست‌مدار اهل گینه بیسائو بود.
دانته گابریل روزِتی (؛ زاده درگذشته )، نقاش و شاعر اهل بریتانیا بود. او در سال ۱۸۴۸ به همراه ویلیام هولمن هانت و جان اِورت میلِی انجمن برادری پیشارافائلی را برای واکنش علیه رویال آکادمی بنیان نهاد.
راجندرا پراساد (؛ زاده – درگذشته پتنا، bihar, india) یک سیاست‌مدار اهل هند و نخستین رئیس‌جمهور هند از ژانویه ۱۹۵۰ تا مه ۱۹۶۲ بود.
رابرت فیچو (؛ زاده ) یک سیاست‌مدار اهل اسلواکی است که نخست‌وزیر سابق این کشور می‌باشد.
زوران جینجیچ (؛ زاده – درگذشته ) یک سیاست‌مدار اهل صربستان بود.
Đinđić در Bosanski Šamac، بوسنی و هرزگوین، یوگسلاوی، جایی که پدرش به عنوان افسر ارتش خلق یوگسلاوی (JNA) مستقر بود، به دنیا آمد. طرف پدری او اهل توپلیکا در جنوب صربستان بود. مادرش میلا دوشانیچ (حدود 1931-2 - 14 مارس 2016)، خانه‌دار، او و خواهر بزرگش گوردانا را بزرگ کرد. خانواده بر اساس شغل پدرش نقل مکان کردند. ده سال از کودکی زوران در شهر تراونیک در مرکز بوسنی سپری شد. سرانجام، پس از اینکه مادرش در آنجا پستی به دست آورد، خانواده به پایتخت بلگراد نقل مکان کردند. جینجیچ در نهمین ورزشگاه بلگراد شرکت کردو متعاقباً در دانشکده فلسفه دانشگاه بلگراد ثبت نام کرد و در سال 1974 التحصیل شد.
جینجیچ پس از محکومیت در سال 1974 توسط مقامات کمونیستی و از طریق رسانه های تحت کنترل حزب به دلیل نقشش در تلاش برای سازماندهی جنبش سیاسی مستقل دانشجویان یوگسلاوی، به لطف مداخله صدراعظم سابق آلمان، ویلی برانت، به آلمان غربی مهاجرت. که مقامات را متقاعد کرد که اجازه دهند جینجیچ به جای گذراندن دوران محکومیت خود در یوگسلاوی به آلمان بیاید. او تحصیلات خود را نزد استاد یورگن هابرماس در فرانکفورت ادامه داد. در آلمان، Đinđić در سال 1979 دکترای فلسفه را از دانشگاه کنستانز دریافت کرد. او در دوران دانشجویی بسیار تحت تأثیر توصیه هابرماس قرار گرفت که یک روشنفکر نه تنها وظیفه دارد فکر کند، بلکه باید عمل کند. یکی از دانشجویان یوگسلاوی که او را در آلمان می‌شناخت، میلوراد ووچلیچ، به یاد می‌آورد که جینجیچ در محوطه دانشگاه «نه تنها به خاطر درخشش خود به عنوان دانشجو، بلکه به خاطر زندگی باز بود. او یک روشنفکر خسته‌کننده معمولی نبود. او می‌دانست چگونه زندگی کند." زمانی که در دانشگاه کنستانز دانشجو بود، روابط نزدیکی با گروه‌های آنارشیست دانشجویی داشت و در مدرسه تابستانی کورچولا توسط پراکسیس شرکت کرد. او در زبان آلمانی مهارت یافت. بعداً در حالی که نخست وزیر صربستان بود، به زبان انگلیسی نیز تسلط داشت.
در سال 1979، جینجیچ به یوگسلاوی بازگشت تا در دانشگاه نووی ساد به تدریس مشغول شود.  در دهه 1980، او نویسنده مجله "Literary Review" ، یک مجله تأثیرگذار بلگراد بود.  در صربستان، به طور مشترک با دیگر کشورهای «غرق شده» اروپای شرقی که همگی در یک زمان توسط بیگانگان اداره می شدند، "روشنفکران" به عنوان حاملان فرهنگ ملی دارای اعتبار فوق العاده ای هستند و حس ملی را زنده نگه می دارند.
جینجیچ در مقاله‌ای در نسخه ژوئن 1988 "Literary Review" خواستار حفظ وضعیت موجود در سال 1974 شد که منطقه کوزوو به عنوان یک استان خودمختار در جمهوری سوسیالیستی صربستان باقی بماند و اعلام کرد که اگر کوزوو خودمختاری خود را از دست بدهد: ما می توانیم با قطعیت قابل توجهی اعلام کنیم که کوزوو در هر کشور آینده صربستان منبع دائمی سرکوب خواهد بود.»  موضع جینجیچ در مورد مسئله کوزوو او را به عنوان یکی از مخالفان اسلوبودان میلوشویچ مشخص کرد.که از سال 1987 برای پایان دادن به خودمختاری کوزوو تلاش کرده بود. یکی از روشنفکران، درینکا گوژکوویچ در سال 1996 به یاد می آورد: "شما نمی توانید تصور کنید که خواندن نوشته های او در آن زمان چقدر شگفت‌انگیز بود. در حالی که همه فریاد می زدند و از زبان تکان دهنده برای برانگیختن نفرت استفاده می کردند، زوران داشت این مقالات زیبا را می نوشت و استدلال می کرد که ناسیونالیسم چیزی نیست". در 28 ژوئن 1989، میلوشویچ به خودمختاری کوزوو پایان داد، که باعث نگرانی بسیاری در سایر جمهوری‌های یوگسلاوی شد، جایی که بیم آن می‌رفت که میلوشوویچ ممکن است کاری مشابه انجام دهد.
در 11 دسامبر 1989 همراه با دیگر روشنفکران صرب و فعالان طرفدار دموکراسی، حزب لیبرال دموکرات ( DS) را بر اساس حزب دموکرات که به طور مشابه در پادشاهی یوگسلاوی وجود داشت، تأسیس کرد. او در سال 1990 رئیس هیئت اجرایی حزب شد و در همان سال به عضویت پارلمان صربستان انتخاب شد. در اوایل دهه 1990، جینجیچ به سمت موضع ملی گرایانه تری رفت که به طور گسترده ای از سیاست های میلوشویچ حمایت می کرد، که باعث ناراحتی هواداران سابق او شد. در سال 1993، او نقش اصلی را در نوشتن پلاتفرم DS ایفا کرد و خواستار برگزاری رفراندوم در مورد احیای سلطنت شد. جینجیچ تصریح کرد که شخصاً طرفدار بازسازی خانه کاراجورجویچ است. همان پلتفرم خواستار آن شد که منطقه کوزوو بخشی از صربستان باقی بماند و دولت سیاست‌های ضد ناتالیستی را اتخاذ کند که برای محدود کردن زاد و ولد آلبانیایی‌های کوزوو طراحی شده بود.  در ژانویه 1994 او جایگزین دراگولب میچونوویچ به عنوان رئیس حزب دموکرات شد.
توازن جدید قدرت در DS منجر به برگزاری کنفرانس اولیه حزب شد. در کنفرانس حزب در 5 ژانویه 1994 در بلگراد، جینجیچ رئیس جمهور شد و مربی سیاسی شخصی میچونوویچ را که مجبور به استعفا شد، زیرا شاخه های حزب محلی علیه او مخالفت کردند، کنار زد. کنایه معروفی که در کنفرانس توسط جینجیچ 41 ساله درباره میچونوویچ 63 ساله بیان شد، این بود: "زمان میچونوویچ گذشته است... او تینا ترنر نیست که اکنون بهتر از سی سالگی آواز می خواند".  در سخنرانی تلخ خود در کنفرانسی که طی آن از سمت خود استعفا داد، میچونوویچ نحوه تصاحب DS توسط جینجیچ را "ترکیبی از ماکیاولیسم و ​​تکنیک انقلابی" توصیف کرد. در این رویارویی درون حزبی با میچونوویچ، جینجیچ از حمایت محتاطانه رسانه های دولتی تحت کنترل میلوشویچ نیز بهره مند شد.  اگرچه بسیاری از اعضای DS نحوه اجرای این انتقال قدرت را دوست نداشتند، اما به‌طور نمادین از آن به عنوان "oceubistvo" ( پاتکشی ) یاد می کردند. "باشگاه مناظره" به سمت ساختار سازمانی مدرن و کارآمد که بر اساس مدل مدیریت کسب و کار عمل می کند.  در فوریه 1994، جینجیچ برای ملاقات با رادوان کاراجیچ از پال بازدید کرد و گفت که او به بوسنی رفته بود تا با مردم جمهوری صرب بوسنی ابراز همبستگی کند.
سال بعد، در 15 آوریل 1995، کنفرانس منظم حزب برگزار شد و جینجیچ دوباره به عنوان رئیس حزب انتخاب شد. اگرچه DS یک حزب بسیار بهتر سازماندهی شده تحت رهبری جینجیچ بود، اما DS هنوز در تدوین یک موضع روشن در مورد مسئله ملی مشکل داشت. اقدامات خود جینجیچ شاید به خوبی نشان دهنده این وضعیت به ظاهر گیج کننده در هر دو طرف موضوع باشد. جینجیچ اساساً از پذیرفتن مسئله ملی به عنوان یک مسئله واقعی امتناع کرد و در کتاب خود یعنی "یوگسلاوی به عنوان یک دولت ناتمام" ، حتی یک بار اشاره ای به صرب های ساکن در سایر نقاط یوگسلاوی سابق نکرد . در همان زمان، او با سیاستمدار صرب بوسنی و رادوان کاراجیچ ، رئیس جمهور صربستان، ارتباط نزدیک داشت و از او در پاله دیدن کرد.در فوریه 1994 در حالی که نیروهای آمریکایی مواضع صرب های بوسنی را تهدید به بمباران کردند . این تلنگر ظاهراً در مورد مسئله ملی به طور مؤثر توسط مخالفان سیاسی DS و منتقدان Đinđić در سراسر طیف سیاسی مورد استفاده قرار گرفت.
با پایان یافتن جنگ بوسنی با امضای توافقنامه دیتون در نوامبر 1995، میلوشویچ علاوه بر تسلط بر قدرت داخلی، از حمایت پایدار جامعه بین‌المللی برخوردار شد که او را به عنوان "عامل صلح و ثبات در بالکان" می‌شناخت. فرصت بعدی برای شکستن زره او در انتخابات شهرداری نوامبر 1996 بود که DS به عنوان بخشی از یک ائتلاف مخالف به نام Zajedno با SPO، DSS و GSS وارد شد. حزب دموکرات (در آن زمان با مجموع تنها 7000 عضو در سراسر صربستان) بر خلاف میل شخصی جینجیچ به زایدنو پیوست، زیرا او در سه نوبت مختلف زمانی که تصمیم در داخل مورد بحث قرار گرفت، از رأی‌گیری خارج شد.  پس از پیروزی های مخالفان در شهرهای مهم صربستان مانند بلگراددر نیش و نووی ساد ، میلوشویچ از به رسمیت شناختن نتایج امتناع کرد و جرقه راهپیمایی های اعتراضی سه ماهه توسط صدها هزار شهروند را برانگیخت. پس از یک سری اعتراضات عمومی گسترده در مورد تقلب در انتخابات که توسط دولت مرکزی تحت رهبری اسلوبودان میلوشویچ در زمستان 1996-1997 انجام شد، جینجیچ شهردار بلگراد شد، اولین شهردار پسا کمونیستی که پس از جنگ جهانی دوم این سمت را بر عهده گرفت . تحت فشار، میلوشویچ نتایج را تصدیق کرد و در 21 فوریه 1997 جینجیچ به عنوان شهردار افتتاح شد.
بعداً در همان سال جینجیچ تصمیم جسورانه ای گرفت تا انتخابات پارلمانی را در 21 دسامبر 1997 تحریم کند و بدین ترتیب ائتلاف زایدنو را در هم شکست. ائتلاف "زاجدنو" (با هم) با SPO ووک دراشکوویچ و GSS وسنا پشیچ تنها با دشمن سیاسی خود متحد شدند، تنها چهار ماه پس از پیروزی آنها فروپاشید. جینجیچ توسط SPO , SPS و SRS از سمت خود به عنوان شهردار بلگراد کنار گذاشته شد.
جینجیچ و حزبش انتخابات ریاست جمهوری و پارلمانی صربستان در سال 1997 را تحریم کردند ، مانند سایرین در "بلوک دموکراتیک" از جمله حزب دموکراتیک صربستان به رهبری وویسلاو کوشتونیکا . این امر باعث شد که سوسیالیست ها و رادیکال ها اکثر کرسی ها را تصاحب کنند و سومین بخش بزرگ را به SPO ووک دراشکوویچ واگذار کنند. بایکوت به برگزاری دوره دوم انتخابات کمک کرد، زمانی که دور دوم رای دادن به شرکت ناکافی انجام شد. قانون صربستان در آن زمان حداقل 50 درصد مشارکت را برای انتخاب رئیس جمهور الزامی می کرد.
در این مورد، Vojislav Šešelj در دور دوم در برابر زوران لیلیچ از سوسیالیست ها پیروز شد . هنگامی که انتخابات دوباره انجام شد، شسلی به میلان میلوتینوویچ از سوسیالیست ها شکست خورد. این امر باعث شد که شسلج ادعای تقلب در انتخابات کند و اعتراضات علیه دولت را رهبری کند. با این حال، زمانی که بحران کوزوو در اوایل سال 1998 آغاز شد و رادیکال های او به عنوان یک شریک ائتلافی به دولت پیوستند، او نظر خود را تغییر داد. هنگامی که ووک دراشکوویچ در اوایل سال 1999 به دولت یوگسلاوی پیوست، جینجیچ به عنوان رهبر اصلی مخالفان صربستان باقی ماند زیرا جنگ ناتو علیه یوگسلاوی آغاز شد.
پس از اینکه پلیس مخفی سابق، ناشر و روزنامه‌نگار ضد میلوشوویچ، اسلاوکو چوروییا در عید پاک ارتدوکس در جریان بمباران ناتو در یوگسلاوی به قتل رسید، جینجیچ به دنبال امنیت رفت و به تبعید موقت در مونته‌نگرو گریخت، ظاهراً به این دلیل که در لیست قتل‌های میلوشلو قرار داشت. خدمات سری.
در سپتامبر 1999، جینجیچ توسط مجله "تایم" به عنوان یکی از مهمترین سیاستمداران در آغاز قرن بیست و یکم معرفی شد. جینجیچ پس از بازگشت به کشور در ژوئیه 1999، متهم به به خطر انداختن امنیت دولتی در دادگاهی شد که برای عموم غیرعلنی بود و متعاقباً مشخص شد که تقلب شده است.
یک سری از ترورهای مرموز، از جمله تیراندازی به پاوله بولاتوویچ ، وزیر دفاع یوگسلاوی در 7 فوریه 2000 در یک رستوران، آغاز شد. رهبر حزب رادیکال صربستان وویسلاو شسلی در طول شهادت خود در محاکمه میلوشویچ اظهار داشت که این قتل به عنوان مقدمه ای برای ربودن موفقیت آمیز حزب سوسیالیست خلق مونته نگرو در اکتبر 2000 توسط پردراگ بولاتوویچ انجام شد، که با موفقیت اکثریت پارلمانی را که میلو به دست آورد و میلو با موفقیت به دست آورد. متحدان، حزب خود را در اتحاد با اپوزیسیون دموکراتیک صربستان (DOS) جینجیچ حرکت می دهد. در آوریل، رئیس JAT و عضو چپ متحد یوگسلاوی ، ژیکا پتروویچدر حالی که سگش را راه می‌رفت به ضرب گلوله کشته شد. در اواخر اوت، ایوان استامبولیچ ، رئیس جمهور سابق صربستان ناپدید شد. او در کوه فروشکا گورا توسط اعضای واحد عملیات ویژه صربستان به قتل رسیده بود . جینجیچ و متحدانش آشکارا میلوشویچ را به این رویدادها متهم کردند و مدعی شدند که او یا به آنها دستور داده است یا دیگر قادر به حفظ کنترل نیست و بنابراین باید کناره گیری کند.
جینجیچ نقش برجسته ای در انتخابات ریاست جمهوری سپتامبر 2000 در جمهوری فدرال یوگسلاوی و در قیام 5 اکتبر که میلوشوویچ را پس از اعتراضات خیابانی بیشتر سرنگون کرد، ایفا کرد. در حالی که کوشتونیکا در ماه اکتبر این تلاش را عنوان کرد، جینجیچ رهبری ائتلاف 19 حزبی اپوزیسیون دموکراتیک صربستان (DOS) را برای پیروزی در انتخابات صربستان در دسامبر 2000 رهبری کرد . حزب دموکرات بزرگترین حزب بلوک اپوزیسیون دموکراتیک صربستان بود که در انتخابات دسامبر 2000 64.7 درصد آرا را به دست آورد و 176 کرسی از 250 کرسی مجلس پارلمانی را به دست آورد. در سال 2001 جینجیچ به عنوان نخست وزیر صربستان منصوب شددر رأس اولین دولت پس از میلوشویچ در 25 ژانویه 2001.
در 1 آوریل 2001، رئیس جمهور سابق اسلوبودان میلوشویچ توسط مقامات یوگسلاوی دستگیر شد. اگرچه هیچ اتهام رسمی مطرح نشد، میلوشویچ مظنون به سوء استفاده از قدرت و فساد بود. پس از دستگیری میلوشویچ، ایالات متحده دولت یوگسلاوی را تحت فشار قرار داد تا میلوشویچ را به ICTY استرداد کند یا کمک های مالی صندوق بین المللی پول و بانک جهانی را از دست بدهد .  رئیس جمهور کوشتونیکا با استرداد میلوشویچ مخالفت کرد و استدلال کرد که این امر قانون اساسی یوگسلاوی را نقض می کند. نخست وزیر جینجیچ جلسه فوق العاده دولت را برای صدور فرمان استرداد دعوت کرد. وکلای میلوشویچ از روند استرداد به دادگاه قانون اساسی یوگسلاوی شکایت کردند. دادگاه دو هفته برای رسیدگی به شکایت درخواست کرد. جینجیچ با نادیده گرفتن اعتراضات رئیس جمهور و دادگاه قانون اساسی، دستور استرداد میلوشویچ به ICTY را صادر کرد. در 28 ژوئن، میلوشویچ با هلیکوپتر از بلگراد به پایگاه هوایی ایالات متحده در توزلا، بوسنی و هرزگوین منتقل شد و از آنجا به لاهه، هلند منتقل شد.
جینجیچ نقش کلیدی در فرستادن میلوشویچ به ICTY در لاهه داشت.  استرداد باعث آشفتگی سیاسی در یوگسلاوی شد. رئیس جمهور کوشتونیکا این استرداد را غیرقانونی و غیرقانونی خواند، در حالی که یک حزب کوچک در دولت ائتلافی جینجیچ در اعتراض آن را ترک کرد. جینجیچ اظهار داشت که اگر دولت همکاری نکند عواقب منفی خواهد داشت. علاوه بر این، دولت استدلال کرد که فرستادن میلوشویچ به ICTY استرداد نیست زیرا این یک نهاد سازمان ملل است و یک کشور خارجی نیست.  پس از استرداد، یوگسلاوی تقریباً 1 میلیارد دلار کمک مالی دریافت کرد. بعدها، جینجیچ گفت که از محاکمه طولانی میلوشویچ ناامید شد و آن را به عنوان یک "سیرک" توصیف کرد. جینجیچ گفت دادگاه لاهه "به میلوشویچ اجازه می دهد مانند یک عوام فریب رفتار کند و محاکمه را کنترل کند".
در اوت 2001، پس از ملاقات با کابینه کوشتونیکا، مومیر گاوریلوویچ افسر سابق امنیت دولتی صربستان به قتل رسید. کوشتونیکا مدعی شد که گاوریلوویچ در مورد ارتباط برخی از اعضای دولت صربستان با جنایات سازمان یافته به کابینه خود توضیح می دهد. این امر باعث شد که کوشتونیکا و 45 عضو پارلمان DSS از DOS و دولت خارج شوند. جینجیچ تلاش کرد تا اعضای DSS را از پارلمان اخراج کند و با اشاره به وجود اختیارات ضروری که همه نمایندگان را تحت کنترل حزب منتخب به پارلمان قرار می‌دهد. در همین حال، کوشتونیکا و حزب او آشکارا جینجیچ را به دست داشتن در جنایات سازمان یافته متهم کردند.
جینجیچ و آنا لیند، وزیر امور خارجه سوئد در استکهلم. لیند قرار بود در مارس 2003، لحظاتی قبل از ترور جینجیچ، در بلگراد ملاقات کند. لیند شش ماه پس از ترور جینجیچ در استکهلم ترور شد.
جینجیچ مورد استقبال کشورهای غربی قرار گرفت. دیدارهای او با رهبران غربی جورج دبلیو بوش، تونی بلر، ژاک شیراک و دیگران به شدت نشان داد که غرب از سیاست او حمایت می کند. جینجیچ دائماً با شریک سابق خود در ائتلاف و رئیس جمهور وقت یوگسلاوی فدرال وویسلاو کوشتونیکا، که بزرگترین رقیب سیاسی او در خود صربستان بود، اختلاف داشت. روابط نزدیک او با رئیس جمهور مونته نگرو میلو جوکانوویچ نیز به دلیل تمایلات جدایی طلبانه جوکانوویچ برای یک کشور مستقل مونته نگرو سرد شده بود.
جینجیچ در زمان نخست وزیری صربستان اصلاحات اقتصادی را نیز افزایش داده بود. چنین اصلاحاتی شامل آزادسازی قیمت و کاهش عرضه پول با هدف دستیابی به ثبات اقتصاد کلان است. خصوصی سازی در مقیاس کوچک نیز در مورد دارایی های بانکی و بخش مالی رخ داد. در نهایت، دولت صربستان بسیاری از موانع تجاری را با هدف ادغام در اتحادیه اروپا از بین برد. اصلاحات اولیه اقتصادی در دولت کوشتونیکا-جینجیچ پس از ترور وی ادامه یافت و به اقتصاد اجازه داد تا پیش از بحران اقتصادی جهانی در سال 2008 به طور قابل توجهی افزایش یابد. به همان استانداردهای زندگی که قبل از سال 1990 داشت.
از ژانویه 2003، جینجیچ کارزار دیپلماتیک گسترده ای را برای تعیین موضوع کوزوو آغاز کرد.
کمی قبل از ترور وی، جینجیچ بیانیه ای را ارائه داد که در آن درباره ایده ایجاد اتحادیه ای از کشورهای صرب متشکل از صربستان، مونته نگرو و جمهوری صربستان صحبت می کرد که یک کشور ملی فدرال خواهد بود .
فرانسوا بوزیزه یانگوووندا (؛ زاده ) یک سیاست‌مدار اهل جمهوری آفریقای مرکزی که بین سال‌های ۲۰۰۳ و ۲۰۱۳ رئیس‌جمهور این کشور بود.
بوزیزه در دهه هفتاد میلادی که کشور تحت حاکمیت ژان-بدل بوکاسا بود به یکی از افسران ارشد ارتش بدل شد. او پس از سرنگونی بوکاسا از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۱ وزیر دفاع و از سال ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۲ وزیر اطلاع‌رسانی دولت بود. وی در کودتای ناموفق سال ۱۹۸۲ علیه دولت آندره کولینگبا مشارکت داشت که پس از نرسیدن به هدف از کشور متواری شد. سال‌ها بعد در دولت آنگه فلیکس پاتاسه فرماندهی ستاد ارتش را عهده‌دار بود اما در سال ۲۰۰۱ علیه پاتاسه سر به شورش برداشت.
نیروهای تحت رهبری او در مارس ۲۰۰۳، بانگی، پایتخت را تصرف کردند در حالیکه پاتاسه خارج از کشور بود. قدرت با نام دولت انتقالی به دست بوزیزه افتاد. در سال ۲۰۰۵ در دور دوم با کسب ۶۴٫۶ درصد از آرا او برنده انتخابات شد و این پیروزی را انتخابات سال ۲۰۱۱ در دوره اول با دوباره با ۶۴٫۶ درصد آرا تکرار کرد.
در دسامبر ۲۰۱۲ شورش مسلحانه دیگری این بار علیه دولت بوزیزه پدید آمد. نهایتاً در ۲۴ مارس ۲۰۱۳ با تصرف کاخ ریاست جمهوری توسط شورشی‌ها بوزیزه از طریق جمهوری دموکراتیک کنگو به کامرون گریخت و آن جا توسط پل بیا رئیس‌جمهور پناه داده شد. در ۲۹ می ۲۰۱۳ حکم دستگیری او از طرف جوامع بین‌المللی صادر شد.
بوزیزه در گابون و در قبیله گبایا متولد شد. در ایالت بوآر جمهوری آفریقای مرکزی به دانشکده تربیت نیروهای ارتش کشور ملحق شد. در سال ۱۹۶۹ به درجه ستوان دومی نائل شد و چهار سال بعد سروان ارتش گردید. سه سال بعد هنگامی که یک افسر وظیفه فرانسوی را که به رئیس‌جمهور بی‌احترامی کرده بود را کتک زد توسط امپراتور ژان-بدل بوکاسا به درجه سرتیپی رسید. او به همراه ژنرال مایوموکالا به افراد ارتش دستور داد به تظاهرات کنندگان جوانی که به عقب افتادگی دستمزد والدینشان معترض بودند حمله کنند. پس از آن که بوکاسا توسط دیوید داکو سرنگون شد و پس از این که نیروهای فرانسوی با حمله خود قصد سرنگون کردن داکو را داشتند او به سمت وزارت دفاع گمارده شد. پس از آن که داکو توسط کولینگبا در سپتامبر ۱۹۸۱ سرنگون شد بوزیزه به عنوان وزیر اطلاع‌رسانی منصوب شد. اما در ۳ مارس ۱۹۸۲ پس از آن که در کودتای ناموفق به رهبری پاتاسه شرکت داشت به همراه صد سرباز به شمال کشور گریخت درحالیکه که پیش از آن کولینگبا را به خیانت متهم می‌کرد و در رادیو بانگی مدعی شده بود که دولت کولینگبا سقوط کرده و قدرت به دست کودتاچیان افتاده‌است. او سپس پناهندگی به فرانسه را به دست آورد. در ژوئیه ۱۹۸۹ در کوتونو بنین دستگیر شد و در بازداشتگاه مورد شکنجه واقع شد. سپس به دستور کولینگبا به اتهام مشارکت در کودتای می به زندان افکنده شد اما در ۲۴ سپتامبر ۱۹۹۱ تبرئه و در اول دسامبر همان سال از زندان آزاد شد. سپس به فرانسه پناهنده شد و دو سال آن جا بود.
تحت فشارهای بین‌المللی در دهه ۸۰ میلادی برای دموکراسی کولینگبا مجبور شد اجازه تأسیس یک حزب سیاسی را بدهد و یک همه‌پرسی برگزار کند که در آن خود او به مدت شش سال به ریاست جمهوری منصوب شد. پس از سقوط دیوار برلین فشارهای داخلی و خارجی کولینگبا را مجبور کرد خط مشی ظاهراً دموکراتیک پیش بگیرد. در مارس ۱۹۹۱ ادوارد فرانک را به مقام نخست‌وزیری منصوب کرد درحالیکه او هیچگونه قدرتی نداشت. همچنین کمیسیونی برای تجدید نظر در قانون اساسی تشکیل داد تا کثرت گرایی را گسترش دهد.
با فشارهای جامعه جهانی کولینگبا مجبور شد انتخابات ریاست جمهوری را تحت نظر چند کشور از جمله ایالات متحده برگزار کند. او که فکر می‌کرد نتایج انتخابات سال ۱۹۹۲ برای او که همیشه نتایج انتخابات را به نفع خود دستکاری می‌کرد خوشایند نباشد نتایج آن را نامعتبر اعلام کرد و کمیسیون قانون اساسی را مجبور نمود آن را لغو نماید. با ادامه فشارهای بین‌المللی انتخابات دیگری برای سپتامبر سال بعد برنامه‌ریزی شد. در این انتخابات بوزیزه به عنوان یک فرد مستقل شرکت نمود که فقط موفق به کسب ۱۲۱۵۹ رای یعنی ۱٫۵ درصد کل آرا شد. پاتاسه، آبل گومبا و کولینگبا به ترتیب ۳۷٫۳۲، ۲۱٫۶۸ و ۱۲٫۱۰ درصد آرا را کسب کردند. درحالیکه که هیچ‌یک از نامزدها حائز اکثریت آرا نشده بودند، مصاف پاتاسه و گومبا، یعنی دو دارنده رای بیشتر به دور دوم کشیده شد. پاتاسه با کسب ۵۳٫۴۹ صدم آرا گومبا را شکست و به عنوان رئیس‌جمهور جمهوری آفریقای مرکزی منصوب شد.
بوزیزه چندین سال از پاتاسه حمایت کرد و او را در سرکوب دو شورش در سال‌های ۱۹۹۶ و ۱۹۹۷ یاری کرد. در این دوره بوزیزه به فرماندهی ارتش رسید. بوزیزه هیچ فعالیت دشمنانه‌ای علیه پاتاسه نشان نداد و چندین بار شورش‌ها علیه رئیس‌جمهور را سرکوب کرد.
در می ۲۰۰۱ یک کودتا علیه پاتاسه اتفاق افتاد که با کمک نیروهای دولت لیبی و شورشی‌های کنگویی با شکست مواجه شد. در پی این حادثه وفاداری بوزیزه زیر سؤال رفت و در نهایت او در اکتبر همان سال از فرماندهی ارتش عزل شد. درگیری‌ها زمانی بالا گرفت که دولت در ۳ نوامبر تلاش کرد بوزیزه را دستگیر کند. پس از پنج روز از این اتفاق نیروی‌های دولتی به کمک نیروهای دولت لیبی پادگان محل استقرار بوزیزه را تصرف کرد اما بوزیزه موفق به فرار به طرف چاد شد.
جنگ بین نیروهای دولتی و شورشی‌های تحت رهبری بوزیزه در سال ۲۰۰۲ ادامه یافت. حمله شورشی‌ها به پایتخت، بانگی از ۲۵ تا ۳۱ اکتبر با کمک دوباره شورشی‌های کنگویی به دولت ناموفق ماند. درحالیکه شورشی‌های کنگویی به غارت و تجاوز نسبت به مردم پایتخت متهم شدند.
این تحولات باعث بروز تنش بین دولت پاتاسه و دولت چاد شد. حزب حامی پاتاسه دولت چاد به رهبری ادریس دبی را به حمایت تسلیحاتی و انسانی از شورشی‌ها به رهبری بوزیزه برای بی‌ثبات کردن جمهوری آفریقای مرکزی متهم کرد.
در ۱۵ مارس ۲۰۰۳ درحالیکه نیروی‌های تحت کنترش بدون هیچ مقاومتی وارد بانگی، پایتخت شدند قدرت به دست بوزیزه افتاد. درحالیکه پاتاسه از یک دیدار از نیجر بازمی‌گشت نتوانست فرود بیاید چون فرودگاه به دست نیروهای طرفدار بوزیزه افتاده بود. پاتاسه به کامرون پناه برد و پس از یک سال به توگو رفت.
یک هفته بعد در ۲۳ مارس بوزیزه، آبل گومبا را نخست‌وزیر کرد. بوزیزه پس از رسیدن به قدرت قانون اساسی سال ۱۹۹۵ را ملغی اعلام کرد و قانون اساسی جدیدی که بسیار به قانون اساسی قبل قانون اساسی ۱۹۹۵ شبیه بود تدوین کرد که در یک همه‌پرسی در ۵ دسامبر ۲۰۰۴ به تصویب ملت رسید. در آن زمان بوزیزه اعلام کرد برای انتخابات ریاست جمهوری آینده هیچ برنامه‌ای ندارد اما پس از تصویب قانون اساسی در همه‌پرسی در ۱۱ دسامبر اعلام نمود که نامزد انتخابات ریاست جمهوری خواهد شد و آن را در نتیجه درخواست مردم و احساس مسئولیت خود در برابر کشورش و برای بازسازی کشور خواند.
پس از قدرت گرفتن بوزیزه، آفریقای مرکزی دچار جنگ داخلی دیگری این بار با گروه شورشی موسوم به اتحادیه نیروهای دموکراتیک برای یگانگی به رهبری میشل جوتودیا شد. این درگیری به سرعت به یک جنگ تمام عیار در سال ۲۰۰۴ تبدیل شد.
در ۳۰ دسامبر ۲۰۰۴ بوزیزه یکی از ۵ نامزد تأیید صلاحیت شده برای انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۰۵ اعلام شد. در ۴ ژانویه ۲۰۰۵ بوزیزه اعلام کرد که ۴ تن از افرادی که رد صلاحیت شده‌اند نیز می‌توانند در انتخابات شرکت کنند. در حالیکه پاتاسه رئیس‌جمهور سابق جزو آنها نبود. اواخر ژانویه اعلام شد افراد دیگری نیز می‌توانند نامزد انتخابات ریاست جمهوری شودند که این امر موجب شد که شمار نامزدها به ۱۱ تن برسد درحالیکه باز هم پاتاسه جزو آنها نبود. انتخابات که برای ۱۳ فوریه برنامه‌ریزی شده بود یک ماه به تعویق افتاد تا در ۱۳ مارس برگزار شود.
بوزیزه در انتخابات با به دست آوردن تقریباً ۴۳ درصد آرا جایگاه نخست را به دست آورد. در دور دوم انتخابات او با مارتین زیگوئله، نخست‌وزیر سابق پاتاسه باید رقابت می‌کرد. دور دوم انتخابات در ۴ می برگزار شد که بر اساس اعلام رسمی نتایج که در ۲۴ می انجام شد او با کسب ۶۴٫۶ درصد آرا برنده انتخابات شد. او در ۱۱ ژوئن به قدرت رسید.
پس از رئیس‌جمهور شدن بوزیزه عهده‌دار وزارت دفاع ملی نیز شد. او در ژوئن همان سال الیه دوته را به عنوان نخست‌وزیر انتخاب کرد.
در اوایل سال ۲۰۰۶ دولت او با ثبات به نظر می‌رسید. درحالیکه پاساته که در تبعید در توگو سر می‌کرد و نمی‌توان او را از دخالت در شورش‌های آینده دور دانست. حامیان او با عقیده به این که او همچنان رهبر قانونی کشور است به گروه‌های شورشی پیوستند. همچنین قبیله کولینگبا، یاکوما در جنوب هم تهدیدی بالقوه برای دولت بوزیزه حساب می‌شد همان‌طور که دور دوم انتخابات را تحریم کردند. از طرفی اعضای این قبیله تسلط و نفوذ خاصی در ارتش داشتند.
در ۱۳ آوریل ۲۰۰۷ یک قرارداد صلح بین دولت و شورشی‌های موسوم به اتحادیه نیروهای دموکراتیک برای یگانگی در بیراو به امضا رسید؛ که بر اساس آن همه شورشی‌ها عفو و این گروه به یک حزب سیاسی شد و جنگجویان آن نیز به ارتش پیوستند. در ادامه مذاکرات صلح منجر به تشکیل دولت ائتلافی، برگزاری انتخابات محلی در ۲۰۰۹ و ریاست جمهوری و مجلس در ۲۰۱۰ شد. دولت ائتلافی جدید در ژانویه ۲۰۰۹ تشکیل شد.
نارضایتی‌ها به دلیل تعویق در پرداخت دستمزدها در ژانویه ۲۰۰۸ بالا گرفت. بوزیزه دولت جدیدی با رهبری فاستین آرچانگه توآدرا که یک چهره دانشگاهی و عدم آشنا برای سیاسیون بود منصوب کرد. در این حال بوزیزه همچنان کنترل وزارت دفاع ملی را بر عهده داشت و پسر خود فرانسیس بوزیزه را به عنوان نماینده خود در این وزارت خانه انتخاب کرده بود. دختر بوزیزه، یوونه که مسئولیت وزارت گردشگری را بر عهده داشت به وزارت آب، جنگل‌ها، شکار، ماهیگری و محیط زیست گماشته شد.
کولینگبا فوریه ۲۰۱۰ در فرانسه درگذشت. اوایل مارس بوزیزه برای او مراسم تدفینی در بانگی ترتیب داد. یک هفته بعد بوزیزه با امضای حکمی موعد انتخابات ریاست جمهوری بعدی را ۲۵ آوریل همان سال تعیین کرد.
انتخابات در ابتدا به ۱۶ می موکول شد. پس لغو دوباره تاریخ انتخابات تاریخ مشخصی برای آن اعلام نشد. از مجلس خواسته شد تا با تغییر قانون اساسی این اجازه را به رئیس‌جمهور بدهد تا زمان برگزاری انتخاب در سمت خود باقی بماند. برخی بر این عقیده بودند که این کار یک کودتا علیه قانون اساسی بوده و قرار نبود انتخابات به زودی برگزار شود. به هر حال انتخابات در ژانویه و مارس ۲۰۱۱ برگزار شد و بوزیزه و حزبش برنده انتخابات اعلام شدند.
در ۱۰ دسامبر ۲۰۱۲ شورشی‌های سِلکا (سلکا به معنی ائتلاف) که متشکل از چهار گروه مختلف بودند شهرهای اندله، سام اوندجا و اوآدا را تصرف کردند. شورشی‌ها برای کنترل کامل بر اندله بیش یک ساعت با نیروهای دولتی و متحدانش درگیر بودند. در ۲۳ دسامبر بوزیزه از جامعه بین‌المللی مخصوصاً فرانسه و ایالات متحده برای مقابله با شورشی‌ها درخواست کمک کرد. فرانسوآ اولاند رئیس‌جمهور فرانسه با رد این درخواست اعلام کرد که ۴۵۰ نیروی نظامی فرانسوی که در فرودگاه بین‌المللی بانگی مستقر هستند به «هیچ وجه در امور داخلی این کشور دخالت نخواهند کرد».
در ۱۱ ژانویه ۲۰۱۳ یک پیمان آتش‌بس بین طرفین در لیبرویل پایتخت گابون منعقد شد. شورشی‌ها از خواسته خود برای کناره‌گیری بوزیزه دست کشیدند در عوض بوزیزه متعهد شد تا ۱۸ ژانویه ۲۰۱۳ نخست‌وزیری از حزب مخالف دولت انتخاب کند. در ۱۳ ژانویه بر طبق توافق با شورشی‌ها بوزیزه در حکمی توآدرا را از مقام نخست‌وزیری برکنار کرد. در ۱۷ ژانویه نیکولاس تیانگایه به نخست‌وزیری رسید.
در ۲۲ مارس شورشی‌ها در مواضع خود پیشروی کردند و بوزیره را به ارج ننهادن به آتش بش ژانویه متهم کردند. آنها چندین شهر کشور از جمله دامارا و بوسانگوآ را تصرف کردند و تا ۲۲ کیلومتری بانگی پایتخت پیشروی نمودند ولی آن جا با حمله هوایی یک بالگرد متوقف شدند. در همین حال نسلون انجادر، سخنگوی شورشی‌ها مدعی شد که آن‌ها بالگرد را ساقط کرده‌اند.
در ۲۴ مارس شورشی‌ها حمله سنگینی به بانگی ترتیب دادند و بسیاری از ساختمان‌ها و تأسیسات آن از جمله کاخ ریاست جمهوری را تصرف کردند. خانواده بوزیزه از طریق رودخانه به جمهوری دموکراتیک کنگو گریختند و از آنجا به یائونده پایتخت کامرون رفتند جایی که موقتاً به آن‌ها پناه داده شد. بوزیزه سپس از آن جا از بنین تقاضای پناهندگی سیاسی کرد.
بعدها اعلام شد بوزیزه می‌تواند به کشور بازگردد و در انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۱۵ نامزد شود.
در ورشو (امروزه بخشی از لهستان،در آن زمان بخشی از امپراتوری روسیه)بدنیا آمد، روکوسوفسکی طی جنگ جهانی اول، در ارتش امپراتوری روسیه خدمت کرد. در سال ۱۹۱۷ به گارد سرخ  و در ۱۹۱۸ به ارتش تازه تاسیس سرخ ملحق شد. او در جنگ داخلی روسیه ۱۹۱۷-۱۹۲۲ با تمایز بسیار مبارزه کرد. روکوسوفسکی تا سال ۱۹۳۷ فرماندهی ارشد را بر عهده داشت تا اینکه در این سال قربانی پاکسازی بزرگ استالین شد که طی آن او به عنوان خائن معرفی، زندانی و به احتمال زیاد شکنجه شد.
پس از ناکامی شوروی در جنگ زمستان ۱۹۳۹-۱۹۴۰، روکوسوفسکی از زندان خارج و بعلت نیازمبرم به افسران مجرب،به کارش برگردانده شد. بدنبال تهاجم آلمان به اتحاد جماهیر شوروی در ژوئن ۱۹۴۱،وی نقش کلیدی در دفاع از مسکو (۱۹۴۱-۱۹۴۲)، ضد حمله در استالینگراد(۱۹۴۲ – ۱۹۴۳) و کورسک(۱۹۴۳) ایفا کرد. او نقش اساسی در طراحی و اجرای عملیات باگریشن(۱۹۴۴) یکی از تعیین‌کننده‌ترین موفقیت‌های ارتش سرخ در جنگ داشت، که برای آن مارشال اتحاد جماهیر شوروی شد.
بعد از جنگ، روکوسوفسکی وزیر دفاع لهستان و معاون رئیس شورای وزیران جمهوری خلق لهستان تازه تاسیس شد. روکوسوفسکی در سال ۱۹۵۶ پس از اینکه ووادیسواف گومولکا رهبر لهستان شد، از سمت خود در لهستان کنار رفت، سپس به اتحاد جماهیر شوروی بازگشت و تا پایان عمرش تا ۱۹۶۸ در آنجا زندگی کرد.
میلو جوکانوویچ (؛ زاده ) یک سیاست‌مدار اهل مونته‌نگرو است.
شکافت آب عبارتی کلی است که به کلیه واکنش‌های شیمیایی که منجر به تجزیه مولکول آب به دو عنصر تشکیل دهنده آن یعنی اکسیژن و هیدروژن شود گفته می‌شود. با توجه به افزایش روز افزون استفاده از هیدروژن به عنوان سوخت روش‌های زیادی برای تولید هیدروژن از آب ابداع شده است که از جمله آن‌ها الکترولیز آب یا استفاده از جلبک‌ها برای تجزیه آب است.Patent Database Search Results: ttl/"water splitting" in US Patent Collection
انتونیو خوزه دو سوکره (؛ زاده درگذشته ) یک سیاست‌مدار اهل بولیوی بود.
بتینو کراکسی (؛ زاده – درگذشته ) یک سیاست‌مدار اهل ایتالیا بود.Profile of Bettino Craxi
وی رهبر حزب سوسیالیست ایتالیا از سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۹۳ و نخست‌وزیر ایتالیا از سال ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۷ بود. او رهبر سومین دولت در جمهوری ایتالیا بود و او یکی از قدرتمندترین و برجسته‌ترین سیاستمداران جمهوری به اصطلاح نخست بود.I tre più potenti? Agnelli, Craxi e De Mita
پرَکسیتِلیز () که در منابع فارسی پراکسیتلس هم خوانده می‌شود، هنرمند پیکرتراشhttp://d-nb.info/gnd/118793241/about/html مشهور آتنی بود. او نام‌آورترین تندیس‌گر آتیک در سده چهارم پیش از میلاد مسیح و نخستین کسی‌ست که پیکر برهنه‌ای از زن آفریده است.
بن‌ونوتو چلینی (؛ زاده درگذشته ) یک مجسمه‌ساز ایتالیایی در سبک مَنِریسم بود.
جووانی پیکو دلا میراندولا زاده درگذشته ) یک فیلسوف و نویسنده اهل ایتالیا بود.
پیکو دلا یکی از چهره‌های مهم دوره رنسانس بود که کتاب خطابه در مورد شأن انسان را نوشت، که در قرون وسطی غیرقابل تفکر بود. وی عمر کوتاهی داشت و در ۳۱ سالگی درگذشت.
جان ناکس (؛ زاده ۱۵۱۴ میلادی درگذشته )و یک روحانی مسیحی اسکاتلندی، نویسنده، و پژوهشگر دینی و یکی از رهبران اصلاحات پروتستانی بود که بعنوان بنیانگذار فرقه پرسبیتری (یعقوبی-یهودی) در اسکاتلند شناخته می‌شود. تصور می‌رود که او دانش آموختهٔ دانشگاه سنت‌اندروز باشد. او به عنوان یک کشیش دفتردار اسناد رسمی کار می‌کرد. جان ناکس به جنبش اصلاح کلیسای اسکاتلند پیوست و در حوادث دینی-سیاسی که در طی آن کاردینال بیتون در سال ۱۵۴۶ به قتل رسید و دخالت نمایندگان سلطنتی اسکاتلند (مری گایز) گرفتار شد. یک سال بعد او توسط نیروهای فرانسوی بازداشت و زندانی شد و هنگام آزادیش در سال ۱۵۴۹ به انگلستان تبعید گردید. در تبعید، ناکس اجازه یافت که به کار در کلیسای انگلستان بپردازد و در آن جا به رتبه های بالاتر دست یافت و سپس به عنوان یک روحانی سلطنتی در خدمت ادوارد ششم پادشاه انگلستان منصوب شد.
سری اوروبیندو (؛ زاده درگذشته ) یک پدیدآور اهل هند بود.
در زیر فهرست نوآورانی آمده‌است که مرگ آن‌ها با پروسه طراحی، تولید یا خود اختراع آن‌ها ربط داشته‌است.
شامل سلمان باسایف (؛ (زاده ۱۴ ژانویهٔ ۱۹۶۵ - درگذشته ۱۰ ژوئیه ۲۰۰۶) یک فرد نظامی بود.
شامل سلمان (سلمانویچ) باسایف، فرمانده مجلس شورای نظامی چچن و متولد ۱۴ ژانویه ۱۹۶۵ میلادی است. در پی جنگ اول چچن که در بین سال‌های ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۶ میلادی روی داد، به عنوان دشمن اول روسیه معرفی شد. مسئولان روسی او را مسئول دو مورد شورشی می‌دانند که در ماه‌های آگوست و سپتامبر ۱۹۹۹ میلادی در جمهوری داغستان در مجاورت چچن به وقوع پیوست. روس‌ها همچنین وی را مسئول موج انفجاراتی می‌دانند که در شهرهای مختلف روسیه انجام گرفت و قربانی آن ۲۳۹ غیرنظامی بودند. باسایف در فوریه سال ۲۰۰۰ میلادی و در هنگامی که مشغول هدایت عملیات فرار مبارزان چچنی از گروزنی، پایتخت چچن بود از روی یک مین رد شد و پای خود را از دست داد. وی سکانداری گروه‌های مسلحی که در آگوست سال ۱۹۹۹ میلادی با هدف ایجاد یک جمهوری اسلامی وارد داغستان شدند، بر عهده داشت. نیروهای روسی به تحرکات نظامی باسایف در داغستان خاتمه بخشیند و حمله گسترده‌ای را برای تعقیب نیروهای وی در چچن انجام دادند.
فرانسوا دووالیه ( معروف به پاپادوک؛ زاده – درگذشته ) یک سیاست‌مدار اهل هائیتی بودکه از سال ۱۹۵۷ تا ۱۹۷۱ رئیس‌جمهور این کشور بود. او در انتخابات عمومی سال ۱۹۵۷ بر اساس یک برنامه ناسیونالیستی / پوپولیستی به عنوان رئیس‌جمهور انتخاب شد. پس از خنثی کردن یک کودتای نظامی در سال ۱۹۵۸، رژیم او به سرعت خودکامه‌تر و مستبدتر شد. یک جوخه مرگ مخفی دولتی، تون‌تون ماکوت (Tonton Makout)، مخالفان را کشتند. تصور می‌شد که تونتون ماکوت آنقدر فراگیر است که مردم هائیتی از ابراز هرگونه مخالفت، حتی در خلوت، به شدت می‌ترسند. دووالیه بیشتر به دنبال تثبیت حکومت خود با ترکیب عناصر اساطیری هائیتی در کیش شخصیت بود.
قبل از ورود به سیاست، دووالیه یک پزشک بود. او از دانشکده بهداشت عمومی دانشگاه میشیگان با بورسیه‌ای فارغ‌التحصیل شد که قرار بود پزشکان سیاه‌پوست کارائیب را برای مراقبت از سربازان آفریقایی ــ آمریکایی در طول جنگ جهانی دوم آموزش دهد. او به دلیل حرفه و تخصص در زمینه پزشکی، لقب «پاپادوک» (بابا دکتر) را به خود اختصاص داد.
دووالیه در سال ۱۹۰۷ در پورتو پرنس به دنیا آمد. عمه‌اش، مادام فلورستال، او را بزرگ کرد. او یک سال را در دانشگاه میشیگان برای مطالعه بهداشت عمومی گذراند. در سال ۱۹۴۳ در یک کمپین تحت حمایت ایالات متحده برای کنترل شیوع بیماری‌های استوایی مسری، کمک به فقرا برای مبارزه با تیفوس، مالاریا و سایر بیماری‌های گرمسیری که سال‌ها هائیتی را ویران کرده بود. بیمارانش با محبت او را «پاپادوک» صدا می‌کردند، نامی که او در طول زندگی‌اش از آن استفاده می‌کرد.
نژادپرستی و خشونتی که در طول اشغال هائیتی توسط ایالات متحده رخ داد، که در سال ۱۹۱۵ آغاز شد، ملی‌گرایی سیاه‌پوستان را در میان هائیتی‌ها سرعت بخشید و تأثیر قدرتمندی بر دووالیه جوان گذاشت. او همچنین از قدرت سیاسی نهفته اکثریت فقیر سیاه‌پوست و رنجش آنها از نخبگان دورگه آگاه بود. دووالیه از آرمان‌های پان‌آفریقایی حمایت کرد و در جنبش نویسنده اهل هائیتی ژان پرایس-مارس شرکت کرد، که هر دو منجر به حمایت او از هائیتی وودو شد، یک مطالعه قوم‌شناختی که بعداً سود سیاسی زیادی برایش به همراه داشت. او در ۲۷ دسامبر ۱۹۳۹، او با سیمون دووالیه ازدواج کرد که از آنها صاحب چهار فرزند شد: ماری دنیز، نیکول، سیمون و ژان کلود.
در سال ۱۹۴۶، دووالیه خود را با رئیس‌جمهور دومارسه استیمه هماهنگ کرد و به عنوان مدیر کل خدمات بهداشت عمومی ملی منصوب شد. در سال ۱۹۴۹، او به عنوان وزیر بهداشت و کار مشغول به کار شد، اما در ۱۹۵۰ که با کودتای پل مگلوآر مخالفت کرد، دولت را ترک گفت و طبابت را از سر گرفت. فعالیت او شامل شرکت در کمپین‌هایی برای جلوگیری از بیماری‌ها بود. در سال ۱۹۵۴، دووالیه پزشکی را رها کرد و در حومه هائیتی از رژیم مگلوآر پنهان شد. در سال ۱۹۵۶، دولت مگلوآر در حال افول بود، و گرچه دووالیه هنوز مخفی بود، نامزدی خود را برای جایگزینی او به عنوان رئیس‌جمهور اعلام کرد. دسامبر ۱۹۵۶، مگلوآر شکست را پذیرفت.
دو پیشتاز مبارزات انتخاباتی سال ۱۹۵۷ برای ریاست جمهوری، دووالیه و یک ملاک شمالی به نام لوئیس دژوئی بودند. در طول مبارزات انتخاباتی آنها، هائیتی توسط پنج دولت موقت اداره می‌شد که هیچ‌کدام بیش از چند ماه دوام نیاوردند. دووالیه قول داد که کشور را بازسازی و نوسازی کند. مناطق روستایی هائیتی و همچنین ارتش نیز از او حمایت کردند. او به سیاه‌گرایی پوپولیستی متوسل شد و عصبانیت اکثریت آفریقایی‌های هائیتی را از اینکه توسط نخبگان معدود دورگه کنترل می‌شود، برانگیخت.
فرانسوا دووالیه در ۲۲ سپتامبر ۱۹۵۷ به عنوان رئیس‌جمهور انتخاب شد.
تثبیت قدرت
پس از انتخاب شدن به عنوان رئیس‌جمهور در سال ۱۹۵۷، دووالیه اکثر حامیان اصلی دژوئی را تبعید کرد. او قانون اساسی جدیدی را در آن سال تصویب کرد.
دووالیه اعضای اکثریت سیاهپوست را در خدمات کشوری و ارتش نصب کرد و ارتقاداد. در ژوئیه ۱۹۵۸، سه افسر تبعیدی ارتش هائیتی و پنج مزدور آمریکایی در هائیتی فرود آمدند و سعی کردند دووالیه را سرنگون کنند. همگی کشته شدند. اگرچه ارتش و رهبران آن تلاش برای کودتا را خنثی کردند، اما این حادثه بی‌اعتمادی دووالیه را به ارتش، نهاد مهمی که او کنترل محکمی بر آن نداشت، عمیق‌تر کرد. او رئیس ستاد را با یک افسر قابل اعتمادتر جایگزین کرد و سپس با تبدیل گارد ریاست‌جمهوری به یک سپاه زبده با هدف حفظ قدرت خود، اقدام به ایجاد پایگاه قدرت خود در ارتش کرد. پس از این، دووالیه کل ستاد کل را برکنار کرد و افسرانی را جایگزین آن نمود که مناصب و وفاداری خود را مدیون او بودند.
در سال ۱۹۵۹، دووالیه برای گسترش و تقویت حمایت از رژیم یک شبه نظامی روستایی به نام تونتون ماکوت ایجاد کرد که اعضای آن تا سال ۱۹۶۱ دو برابر اعضای ارتش شده بود. این نیروی شبه‌نظامی هرگز به یک نیروی نظامی واقعی تبدیل نشد، بلکه چیزی مانند یک پلیس مخفی بود.
دووالیه در سالهای اولیه حکومت خود توانست از نقاط ضعف استراتژیک مخالفان قدرتمند خود که عمدتاً از نخبگان دورگه بودند استفاده کند. این ضعف‌ها شامل ناتوانی آنها در هماهنگی اقدامات خود علیه رژیم بود که به‌طور فزاینده‌ای قوی تر شده بود.
به نام ملی‌گرایی، دووالیه تقریباً تمام اسقف‌های خارجی هائیتی را اخراج کرد، اقدامی که باعث تکفیر او از کلیسای کاتولیک شد. در سال ۱۹۶۶، او واتیکان را متقاعد کرد که به او اجازه دهد تا سلسله مراتب کاتولیک هائیتی را خود پیشنهاد کند. دووالیه اکنون بیش از هر زمان دیگری در هائیتی قدرت داشت.
حمله قلبی و ماجرای باربات
در ۲۴ می ۱۹۵۹، دووالیه دچار حمله قلبی شدید، احتمالاً به دلیل مصرف بیش از حد انسولین شد. او از اوایل بزرگسالی دیابت داشت و همچنین از بیماری قلبی و مشکلات گردش خون رنج می‌برد. در طول حمله قلبی، او به مدت ۹ ساعت در کما بود. پزشک وی معتقد بود که در جریان این حوادث دچار آسیب عصبی شده‌است که به سلامت روان او آسیب رسانده و شاید بتواند اقدامات بعدی او را توضیح دهد.
در حین بهبودی، دووالیه قدرت را به دست کلمان باربات، رهبر تونتون ماکوت سپرد. پس از بازگشت به کار، دووالیه باربات را متهم کرد که می‌خواهد جایگزین او به عنوان رئیس‌جمهور شود و او را به زندان انداخت. در آوریل ۱۹۶۳، باربات آزاد شد و شروع به توطئه برای برکناری دووالیه از سمت خود با ربودن فرزندانش کرد. توطئه شکست خورد و دووالیه سپس دستور داد تا به جستجوی باربات و دیگر توطئه‌گران بپردازند. در طول جستجو، به دووالیه گفته شد که باربات خود را به یک سگ سیاه تبدیل کرده‌است، که باعث شد دووالیه دستور دهد تمام سگ‌های سیاه در هائیتی کشته شوند. تونتون ماکوت باربات را در ژوئیه ۱۹۶۳ دستگیر کرد و کشت. در یک مورد دیگر، دووالیه دستور داد سر یک شورشی اعدام شده را منجمد کنند و نزد او آوردند تا بتواند با روح مرد مرده ارتباط برقرار کند. سوراخ‌هایی روی دیوار اتاق‌های بازجویی حک شده بود که دووالیه از طریق آن‌ها شکنجه و غوطه‌ور شدن زندانیان هائیتی را در حمام‌های اسید سولفوریک تماشا می‌کرد. گاه در هنگام شکنجه در اتاق بود.
تغییرات قانون اساسی
در سال ۱۹۶۱، دووالیه شروع به نقض قانون اساسی مصوب ۱۹۵۷ کرد. ابتدا قوه مقننه دو مجلسی را جایگزین یک مجلس کرد. سپس یک انتخابات ریاست جمهوری جدید برگزار کرد که در آن تنها نامزد بود، اگرچه دوره او در سال ۱۹۶۳ به پایان می‌رسید و قانون اساسی انتخاب مجدد را ممنوع کرده بود. در انتخابات به طرز آشکاری تقلب شد. آمار رسمی مجموعاً ۱۳۲۰۷۴۸ رای آری برای یک دوره دیگر برای دووالیه را نشان داد، بدون اینکه هیچ مخالفتی داشته باشد. پس از شنیدن نتایج، او اعلام کرد: «من اراده مردم را می‌پذیرم… من به عنوان یک انقلابی حق نادیده گرفتن خواست مردم را ندارم». آمریکای لاتین در طول تاریخ خود شاهد بسیاری انتخابات تقلبی بوده‌است، اما هیچ‌کدام از آن‌ها ظالمانه‌تر از انتخاباتی که اخیراً در هائیتی برگزار شد، نبوده‌است. ۹۹٫۹ درصد رای مثبت دادند، که جای تعجب نداشت زیرا همه برگه‌های رای از قبل با علامت آری مشخص شده بودند.
رابطه او با ایالات متحده پرفراز و نشیب بود. در سالهای اولیه زندگی، دووالیه ایالات متحده را به دلیل روابط دوستانه با رافائل تروخیو، دیکتاتور دومینیکن سرزنش می‌کرد. دولت کندی به ویژه از حکومت سرکوبگر و توتالیتر دووالیه و ادعاهایی مبنی بر سوء استفاده از کمک‌های مالی که در آن زمان بخش قابل توجهی از بودجه هائیتی ناراحت شد؛ بنابراین، بیشتر کمک‌های اقتصادی خود را در اواسط سال ۱۹۶۲ متوقف کرد. دووالیه علناً از هرگونه کمک واشینگتن به دلایل ناسیونالیستی چشم پوشی کرد و خود را مخالف اصولی و تنها سلطه یک قدرت بزرگ معرفی کرد.
دووالیه میلیون‌ها دلار کمک بین‌المللی، از جمله ۱۵ میلیون دلار کمک سالنه ایالات متحده را اختلاس کرد. یکی دیگر از روش‌های دووالیه برای به دست آوردن پول خارجی، گرفتن وام‌های بود، از جمله ۴ میلیون دلار آمریکا از دیکتاتور کوبا، باتیستا.
پس از ترور کندی در نوامبر ۱۹۶۳، که دووالیه بعداً ادعا کرد ناشی از نفرینی است که او به کندی داده بود، ایالات متحده فشار خود را بر دووالیه کاهش داد و با اکراه او را به عنوان سنگری در برابر کمونیسم پذیرفت.
پس از اینکه باتیستا (یکی از دوستان دووالیه) در انقلاب کوبا سرنگون شد، دووالیه نگران بود که فیدل کاسترو، رهبر جدید کوبا، پناهگاه امنی برای مخالفان هائیتی فراهم کند. دووالیه با به رسمیت شناختن دولت کاسترو با ارسال دارو و عفو چندین زندانی سیاسی تلاش کرد کوبا را به دست آورد، اما بی‌نتیجه بود. کاسترو از همان آغاز رژیم خود از مخالفان دووالیه حمایت کامل کرد.
دووالیه با رأی دادن علیه این کشور در نشست سازمان کشورهای آمریکایی (OAS) و متعاقباً در سازمان ملل، جایی که تحریم تجاری بر کوبا اعمال شد، کاسترو را خشمگین کرد. کوبا با قطع روابط دیپلماتیک پاسخ داد و دووالیه متعاقباً کارزاری برای خلاصی هائیتی از شر کمونیست‌ها به راه انداخت. این اقدام روابط هائیتی را با کوبا به مدت ۳۸ سال قطع کرد تا اینکه این دو کشور در سال ۱۹۹۷ روابط خود را دوباره برقرار کردند.
روابط دووالیه با جمهوری دومینیکن نیز همیشه پرتنش بود: دووالیه در سال‌های اولیه زندگی بر اختلافات بین دو کشور تأکید می‌کرد. در آوریل ۱۹۶۳، به دلیل دشمنی سیاسی بین دووالیه و رئیس‌جمهور دومینیکن، خوان بوش، روابط به مرز جنگ رسید. بوش، یک چپ‌گرا، به تبعیدیان هائیتی که علیه رژیم دووالیه توطئه کرده بودند، پناهندگی و حمایت اعطا کرد. دووالیه به گارد ریاست جمهوری خود دستور داد تا سفارت دومینیکن را اشغال کنند. رئیس‌جمهور دومینیکن با خشم واکنش نشان داد، علناً تهدید کرد که به هائیتی حمله خواهد کرد و به واحدهای ارتش دستور داد تا به مرز بروند. با این حال، از آنجایی که فرماندهان نظامی دومینیکن از حمله به هائیتی حمایت چندانی نکردند، بوش از تهاجم خودداری کرد و از طریق OAS به دنبال میانجیگری بود.
در سال ۱۹۶۶، دووالیه میزبان امپراتور اتیوپی، هایله سلاسی اول بود، که تنها سفر یک رئیس دولت خارجی به هائیتی تحت رهبری دووالیه بود. دووالیه گردنبند نشان ژان ژاک دسالین کبیر را به هایله سلاسی اعطا کرد و امپراتور نیز به نوبه خود گردنبند بزرگ نشان ملکه سبا را به دووالیه داد.
سیاست‌های داخلی
"سرکوب"
دولت دووالیه یکی از سرکوبگرترین دولت‌ها در نیمکره غربی بود. او در داخل کشور مخالفان خود را به قتل رساند و تبعید کرد. تخمین‌ها از کشته شدگان به ۶۰۰۰۰ نفر می‌رسد. حملات به دووالیه از داخل ارتش به‌ویژه جدی تلقی می‌شد. هنگامی که بمب‌هایی در نزدیکی کاخ ریاست جمهوری در سال ۱۹۶۷ منفجر شدند، دووالیه ۱۹ افسر گارد ریاست جمهوری را اعدام کرد.
کمونیست‌های هائیتی و حتی کمونیست‌های مظنون بار سنگین سرکوب دولت را متحمل شدند. دووالیه آنها را هدف قرار داد تا به ایالات متحده اطمینان دهد که او کمونیست نیست. او در اوایل زندگی خود در معرض افکار کمونیستی و چپ قرار گرفت و آنها را رد کرد. قانون جدید اعلام کرد که «فعالیت‌های کمونیستی، صرف نظر از شکل آنها، به این وسیله جنایت علیه امنیت دولت اعلام می‌شود.» کسانی که به دلیل فعالیت کمونیستی محکوم شده بودند، در معرض اعدام قرار گرفتند و با مصادره اموالشان مواجه شدند.
"سیاست‌های اجتماعی و اقتصادی"
دووالیه از ارعاب و سرکوب استفاده کرد تا نخبگان قدیمی دورگه را با نخبگان جدیدی که خودش ساخته بود جایگزین کند. فساد - در قالب تهاجم دولتی به صنایع، رشوه خواری، اخاذی از مشاغل داخلی و سرمایه‌های دزدیده شده دولتی - نزدیک‌ترین حامیان دیکتاتور را غنی کرد. اکثر آنها از قدرت کافی برای ارعاب اعضای نخبگان قدیمی برخوردار بودند که به تدریج کنار گذاشته شدند یا حذف شدند.
بسیاری از متخصصان تحصیل کرده از هائیتی به شهر نیویورک، میامی، مونترال، پاریس و چندین کشور آفریقایی فرانسوی زبان گریختند، که کمبود جدی پزشک و معلم را تشدید کرد. برخی از متخصصان بسیار ماهر به صفوف چندین آژانس سازمان ملل پیوستند تا در کشورهای تازه استقلال یافته مانند ساحل عاج و کنگو در توسعه کار کنند.
دولت زمین‌های دهقانان را مصادره کرد و آن‌ها را به اعضای شبه‌نظامی اختصاص داد، که حقوق رسمی نداشتند و از طریق جنایت و اخاذی امرار معاش می‌کردند.
با این وجود، دووالیه از حمایت قابل توجهی در میان اکثریت جمعیت روستایی سیاهپوست هائیتی برخوردار بود، که در او قهرمان ادعاهای خود علیه نخبگان دورگه که به صورت تاریخی بر آنان تسلط داشتند می‌دیدند. در طول ۱۴ سال قدرت، او یک طبقه متوسط سیاه‌پوست را ایجاد کرد، عمدتاً از طریق حمایت دولتی.
"فرقه وودو"
دووالیه ادعا کرد که او تجسم فیزیکی کشور است. او همچنین سنت‌های وودو را احیا کرد و بعداً از آنها برای تحکیم قدرت خود با ادعای خود مبنی بر اینکه کشیش وودو است استفاده کرد. دووالیه در تلاشی برای اینکه خود را حتی با ابهت‌تر نشان دهد، عمداً تصویر خود را از تصویر بارون سامدی، یکی از ارواح هائیتی وودو الگوبرداری کرد. او اغلب عینک آفتابی می‌زد تا چشمانش را پنهان کند و با لحن شدید صحبت می‌کرد. در تبلیغات رژیم آمده بود که «پاپاداک با لوا، عیسی مسیح و خود خدا یکی بود». مشهورترین تصویر از آن زمان، عیسی مسیح ایستاده را با دستی بر شانه پاپادوک نشسته نشان می‌دهد، با عنوان «من او را انتخاب کردم». دووالیه بلافاصله پس از اولین انتخاب خود، خود را «موجودی غیرمادی» و همچنین «پرچم هائیتی» نامید.
فرانسوا دووالیه در ۲۱ آوریل ۱۹۷۱، هفت روز پس از تولد ۶۴ سالگی خود، بر اثر بیماری قلبی و دیابت درگذشت. پسر ۱۹ ساله او، ژان کلود دووالیه، با نام مستعار «بیبی داک»، جانشین او به عنوان رئیس‌جمهور شد.
واکنش تغییر آب-گاز یا واکنش شیفت آب-گاز ، یک واکنش شیمیایی است که طی آن کربن مونوکسید در واکنش با بخار آب، تولید کربن دی‌اکسید و گاز هیدروژن می‌کند. اهمیت این واکنش از این جهت است که از دو ماده ارزان و فراوان (CO و HO) می‌توان گاز هیدروژن که کاربردهای صنعتی فراوان دارد تولید کرد. این واکنش نخستین بار توسط دانشمند ایتالیایی فلیس فونتانا در سال ۱۷۸۰ کشف شد. پیش از اوایل قرن ۲۰، هیدروژن با واکنش بخار تحت فشار زیاد با آهن و تولید آهن، اکسید آهن و هیدروژن بدست می‌آمد.http://cdn.intechopen.com/pdfs-wm/34193.pdf
از آنجا که واکنش جابجایی آب و گاز یک واکنش تعادلی است، یک واکنش جابجایی آب و گاز «معکوس» وجود ندارد. گاز آب به عنوان گاز سوختی متشکل از مونوکسیدکربن (CO) و هیدروژن (H2) تعریف می‌شود. اصطلاح «جابجایی» در جابجایی آب-گاز به معنای تغییر نسبت گاز و آب است. این نسبت را می‌توان با افزودن CO2 افزایش یا با افزودن بخار به راکتور کاهش داد.
کلیمنت یفرموویچ ووروشیلوف (؛ – ) انقلابی بلشویک اهل روسیه و سیاست‌مدار برجسته اتحاد جماهیر شوروی بود. او یکی از پنج مارشال اولیه اتحاد جماهیر شوروی بود و از سال ۱۹۵۳ تا ۱۹۶۰ در مقام صدر هیئت‌رئیسه شورای عالی(رئیس کشور) اتحاد شوروی خدمت کرده‌است.
ووروشیلوف در یک خانواده کارگر روسی در نزدیکی لیسیچانسک متولد شد. در انقلاب اکتبر ۱۹۱۷ به‌عنوان یک بلشویک مشارکت کرد. او در جنگ داخلی روسیه به‌عنوان یکی از فرماندهان نظامی ارتش سرخ شرکت نمود و در چندین نبرد از جمله نبرد تزاریتسین که در آن با ژوزف استالین رابطه‌ای دوستانه برقرار کرد، فرماندهی نیروهای بلشویک را برعهده داشت.
ووروشیلوف در سال ۱۹۲۱ به عضویت کمیته مرکزی حزب کمونیست اتحاد شوروی درآمد و در سال ۱۹۲۵ استالین او را به سمت کمیسر خلق در امور دفاعی منصوب کرد. او در سال ۱۹۲۶ به عضویت کامل پولیتبورو درآمد و در سال ۱۹۳۵ به درجه مارشال (بلندمرتبه‌ترین درجه نظامی شوروی) ارتقا یافت.