moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
روز بعد خوزه، کیت و آنا برای عکاسی به هیثمن می‌روند و کریستین، آنا را برای قهوه بیرون می‌برد. کریستین می‌پرسد آیا آنا با کسی رابطه دارد، به خصوص خوزه. وقتی آنا جواب می‌دهد با کسی رابطه ندارد، کریستین از خانواده اش می‌پرسد. در طول مکالمه آنا می‌فهمد کریستین هم مجرد است ولی مردی رمانتیک نیست. این برای آنا یک هشدار است. درهرحال، آنا فکر می‌کند که به اندازه کافی برای کریستین جذاب نیست. بعد از پایان امتحانات، آنا بسته‌ای از کریستین شامل اولین نسخه کتاب «تس آو د دیربرویل» دریافت می‌کند و شوکه می‌شود. آن شب، آنا با دوستانش بیرون می‌رود و در نهایت با مستی به کریستین زنگ می‌زند. بعد برای هوای تازه بیرون می‌رود و خوزه تلاش می‌کند او را ببوسد ولی کریستین می‌رسد و مانع می‌شود. آنا با کریستین می‌رود ولی قبلش متوجه می‌شود که کیت با برادر کریستین، الیوت، خوش می‌گذارند. بعداً، آنا در اتاق هتل کریستین از خواب بیدار می‌شود و بخاطر رفتار دیشبش سرزنش می‌شود. کریستین فاش می‌کند که دوست دارد با آنا رابطه جنسی داشته باشد؛ ولی اول باید قراردادی را امضا کند.
کریستین با هلیکوپتر، آنا را به آپارتمانش می‌برد. آنجا کریستین اصرار دارد که قراردادی امضا شود تا آنا چیزی از رابطه‌شان را فاش نکند و او قبول می‌کند. کرییستین قرارداد دیگری را هم ذکر می‌کند ولی قبلش او را به اتاق بازیش می‌برد که پر از اسباب بازی‌های بی دی اس ام است و می‌گوید که قرارداد دوم برای سروری و بردگی است و در این رابطه هیچ عشقی نیست؛ فقط یک رابطه جنسی. این قرارداد آنا را از لمس کردن یا ارتباط چشمی با کریستین منع می‌کند. در اینجا، کریستین می‌فهمد که آنا باکره است و توافق می‌کند که بدون امضای قرارداد باکرگی او را ازاله کند.
سپس باهم رابطه برقرار می‌کنند. صبح بعد، آنا و کریستین دوباره سکس دارند. مادر کریستین لحظاتی بعد می‌رسد و از دیدن آنا غافلگیر می‌شود؛ چون قبلاً فکر می‌کرده کریستین هم جنس‌گراست. بعداً این دو برای ناهار بیرون می‌روند و کریستین فاش می‌کند که در ۱۵ سالگی برای اولین بار با دوست مادرش رابطه داشته و آن رابطه هم سروری و بردگی بوده‌است (کریستین فاش می‌کند که در اولین رابطه سروری و بردگیش، برده بوده‌است) و اینکه رابطه‌های سروری/بردگی سابقش بخاطر ناسازگاری شکست خورده‌است. آن‌ها برنامه می‌ریزند که دوباره ملاقات کنند و کریستین، آنا را به خانه می‌رساند. آنا پیشنهادهای شغلی می‌گیرد و برای کیت، تصدیق می‌کند که با کریستین سکس داشته‌است.
روزهای بعد، آنا بسته‌هایی از کریستین دریافت می‌کند. این‌ها شامل یک لپ‌تاپ برای جستجوی دربارهٔ زندگی بی دی اس ام و ارتباط باهم به‌علاوه نمونه جزئی‌تر قرارداد است. آن‌ها به هم ایمیل می‌دهند و بعداً برای بحث دربارهٔ قرارداد باهم دیدار می‌کنند. بخاطر ماهیت توافق بی دی اس ام و رابطه جنسی بدون عشق با کریستین، آنا از کریستین دور می‌شود تا اینکه در فارغ‌التحصیلی دوباره او را می‌بیند. این بار، آنا قرارداد را قبول می‌کند. دوباره سر جزئیات قرارداد بحث می‌کنند و به محدودیت‌های سخت و نرم آنا می‌رسند. برای اولین بار از کریستین کتک می‌خورد؛ این تجربه هم برای او جذاب و هم گیج‌کننده است. این گیجی با هدایای زیاد کریستین و ملاقات با خانواده او بدتر می‌شود. این رابطه ادامه می‌یابد درحالیکه آنا هنوز قرارداد را امضا نکرده‌است. وقتی آنا در انتشارات مستقل سیاتل شغل پیدا می‌کند، قرارداد عدم افشاسازی و رابطه پیچیده اش با کریستین بیشتر او را عذاب می‌دهد. تنش بین این دو، نهایتاً به جایی می‌رسد که آنا از کریستین می‌خواهد او را تنبیه کند تا بفهمد یک رابطه بی دی اس ام تا کجا می‌تواند پیش برود. کریستین این کار را انجام داده و او را با کمربند می‌زند. با این کار، آنا می‌فهمد با هم سازگار نیستند. در نهایت با نابودی، آنا، کریستین را ترک می‌کند و به آپارتمانش پیش کیت برمی‌گردد.
اولین بار ای.ال. جیمز رمان را با نام "ارباب جهان" و به صورت اپیزودیک با تخلص «اژدهای یخیِ ملکهٔ برفی» (Snowqueen's Icedragon) در وبگاههای فن فیکشن پست کرد. "ارباب جهان" بر گرفته از طرح فن فیکشن گرگ و میش است که سابق، جیمز آن را نگاشته بود. در اصل سه‌گانهٔ "پنجاه طیف خاکستری" نسخهٔ گسترش یافتهٔ فن فیکشنی از گرگ و میش است و شخصیت‌های اصلی رمان (آناستازیا استیل و کریستین گری) الهام گرفته از شخصیت‌های گرگ و میش به نام بلا سوان و ادوارد کالن هستند. جیمز بعد از این‌که با بازخوردهایی منفی نسبت به محتوای سکس عریان رمان مواجه شد، داستان را از وبگاه‌های فن فیکشن برداشت و آن را به وبگاه خود (FiftyShades.com) منتقل کرد. او به دنبال استقبال خوانندگان و مشهوریت رمان در دنیای مجازی، "ارباب جهان" را از وبش برداشت و آن را دوباره بازنویسی کرد. هم‌چنین نام کتاب و شخصیت‌های اصلی را تغییر داد و مجوز انتشار آن را اولین بار با نام "پنجاه سایهٔ گری" به یک نشر مجازی کوچک استرالیایی به دو صورت کتاب الکترونیک و چاپ بنابر تقاضا واگذار کرد. انتشارات وینتیج بوکز توانست حق امتیاز چاپ این سه‌گانه را برای ایالات متحده آمریکا در ۱۰ مارس ۲۰۱۲ به دست آورد.
استفانی میر نویسندهٔ گرگ و میش دربارهٔ این رمان پر فروش گفته‌است: «من کتاب را نخوانده‌ام، این واقعاً سبک مورد علاقهٔ من نیست، اما در موردش حرف‌های زیادی شنیدم… (جیمز) دارد کارش را خوب انجام می‌دهد. عالیه.»
این سه‌گانه که از سوی برخی از روزنامه‌ها نظیر نیویورک تایمز «پورن مامان» (Mommy Porn) نام گرفته در میان زنان و دختران جوان محبوبیت خاصی پیدا کرده‌است. متعاقب انتشار این رمان، صنعت اسباب‌بازی جنسی رونق پیدا کرده‌است و سکس شاپهای بریتانیا و ایالات متحده از افزایش ۳۰٪ فروش شلاق، چشم‌بند و دستبند خبر داده‌اند. سکس توی‌هایی که در این رمان بسیار به آن‌ها اشاره شده و بیش‌تر زنان را راغب به خریدنشان کرده‌است. رمان هم‌چنین بر افزایش میزان ثبت‌نام و تقاضا در وبگاه‌های دوست‌یابی اینترنتی تأثیر گذاشته‌است.
در مارس ۲۰۱۲ کتابخانه‌ای عمومی در شهرستان براوارد، فلوریدا تمامی نسخه‌های "پنجاه سایهٔ گری" را از قفسه‌های خود برداشت. مدیر این کتابخانه، کتی شوینزبرگ معتقد بود این کتاب با معیارهای انتخاب شده برای این کتابخانه هم‌خوانی ندارد و تاکنون مراجعه‌کنندگان از آن استقبال کمی کرده‌اند. یکی از نمایندگان این کتابخانه دلیل اصلی جمع‌آوری این رمان را محتوای پورنوگرافی آن داستنه و گفته‌است دقیقاً به همین دلیل کتابخانه‌ها از خرید آن برای قفسه‌های خود امتناع کرده‌اند.
پس از چندی مسئولین کتابخانه به دلیل تقاضای عمومی نسخه‌های رمان را به قفسه‌ها بازگرداندند.
"پنجاه سایه گری" بخاطر اینکه در اصل یک فن فیکشن بر اساس رمان‌های گرگ و میش بود، انتقادهایی دریافت کرد و بعضی خواننده‌ها مسئله کپی رایت را مطرح کردند. آماندا هیوارد، عضو کافی شاپ نویسندگان، به این ادعاها پاسخ دهد که پنجاه سایه گری «شباهت خیلی کمی به گرگ و میش دارد» و اینکه «گرگ و میش و سه‌گانه پنجاه سایه دنیاهایی جدا هستند.»Deahl, Rachel (13 January 2012). "E.L. James and the Case of Fan Fiction". Publishers Weekly. Retrieved 19 August 2012. در آپریل ۲۰۱۲، ای.ال. جیمز توسط مجله تایم در لیست «۱۰۰ فرد بانفوذ در جهان» آورده شده؛"The 100 Most Influential People in the World: 2012". Time. Retrieved 10 August 2013. و ریچارد لاوسان از مجله آتلانتیک وجود او را در این لیست بخاطر منشأ فن فیکشن سه‌گانه او مورد نقد قرار داد.Lawson, Richard (18 April 2012). "Five Things Wrong with This Year's 'Time 100'". The Atlantic Wire.
این کتاب هم چنین بخاطر وجود نگارش بی دی اس ام در آن، مورد انتقادهایی قرار گرفت. کیتی رویف از نیوزویک پرسید «ولی چرا، مخصوصاً برای زنان، آزادی یک بار سنگین باشد؟ … شاید چون قدرت همیشه باعث راحتی نباشد، حتی برای کسانی مثل ما که با آن بزرگ شده‌ایم؛ شاید چون تساوی، چیزی است که ما فقط گاهی و در بعضی مواقع آن را طلب می‌کنیم؛ شاید چون قدرت و تمام الزاماتش می‌تواند کسل‌کننده باشد.»Roiphe, Katie (15 April 2012). "Spanking Goes Mainstream". The Daily Beast. Newsweek. آندریا ریر از زپتو ایت با ناراحتی از گفته رویف بیان می‌کند که «برده جنسی بودن معادل با قربانی تجاوز بودن نیست» یا اینکه «آنها قدرتشان یا تساویشان را به شریکشان تسلیم می‌کنند.»Reiher, Andrea (16 April 2012). "Katie Roiphe's Fifty Shades of Grey diatribe misses several points". Zap2it. سایت‌های دیگری چون جزبل به این موضوع جواب داده‌اند. جزبل دلایلی را برای محبوبیت پنجاه سایه گری لیست کرده و بیان کرده که «تعداد بسیار زیادی از هواداران مجذوب رابطه عاطفی کریستین و آناستازیا هستند، نه سکس.»"Fifty Shades of Grey 's Success Has Nothing to Do with Repressed Feminist Fantasies". Jezebel. 16 April 2012.
در اوایل سال ۲۰۱۲ تقریباً ۱۰ شرکت عمدهٔ فیلم‌سازی نظیر برادران وارنر، پارامونت پیکچرز، سونی پیکچرز، یونیورسال استودیوز و شرکت فیلمسازی مارک والبرگ علاقهٔ جدی خود را به ساخت فیلمی از سه‌گانهٔ "پنجاه طیف گری" نشان دادند. در مزایدهای که به همین منظور در مارس ۲۰۱۲ برگزار شد، یونیورسال استودیوز و فوکس فیچرز موفق شدند امتیاز ساخت فیلم را از آن خود کنند. جیمز تقاضا کرده‌است روند ساخت فیلمی که از کتاب او قرار است ساخته شود با هماهنگی و نظارت او انجام شود. مایک د لوکا و دانا برونتی تهیه‌کنندگان فیلم "شبکهٔ اجتماعی" قرارداد ساخت فیلم را با جیمز امضا کردند. برت ایستن الیس نویسندهٔ رمان "روانی آمریکایی" علاقهٔ خود را برای نوشتن سناریوی فیلم اعلام کرده‌است. هم‌چنین در سال ۲۰۱۲ شرکت ای‌ام‌آی کلاسیکز یک آلبوم از ترانه‌های انتخاب شده توسط جیمز را تحت عنوان "آلبوم کلاسیک: پنجاه سایهٔ گری" منتشر کرد.
هابیت فیلمی سه قسمتی در سبک حماسه‌ای فانتزی-ماجرایی بر اساس رمانی به همین نام نوشته جی.ار.ار. تالکین می‌باشد و پیتر جکسون را در مقام کارگردان، تهیه‌کننده و همکار فیلم نامه‌نویس در اختیار دارد. گیرمو دل تورو به عنوان کارگردان نزدیک به دو سال با جکسون در مرحلهٔ پیش تولید همکاری کرد اما در می۲۰۱۰ پروژه را ترک کرد و در ژوئیه اعلام شد جکسون برای کارگردانی هر دو قسمت قرارداد امضا کرده‌است. ایان مک‌کلن، اندی سرکیس، کریستوفر لی، کیت بلانشت و هوگو ویوینگ که در سه گانهٔ ارباب حلقه‌ها حضور داشتند نقش‌های خود را در هابیت تکرار می‌کنند. هاوارد شور آهنگساز سه گانهٔ ارباب حلقه‌ها آهنگسازی این فیلم را بر عهده دارد.
اگرچه در ابتدا قرار بود این فیلم دو قسمتی باشد ولی پیتر جکسون و مترو گلدوین مایر از داشتن برنامه‌هایی برای ساخت فیلم سوم صحبت کرده‌اند. نام قسمت اول این فیلم هم‌اکنون است. فیلم دوم در ابتدا "آنجا و بازگشت دوباره" نام‌گذاری شده بود ولی پس از اینکه سه قسمتی شدن این فیلم تأیید شد نامش به تغییر یافت. همچنین نام قسمت سوم را هابیت: آنجا و بازگشت دوباره گذاردند که که بعدها به تغییر یافت. دو قسمت اول فیلم به صورت یک‌جا در نیوزلند فیلم‌برداری شده و فیلمبرداری صحنه‌ها در ۲۱ مارس ۲۰۱۱ آغاز و در ۶ ژوئیه ۲۰۱۲ اتمام یافت. قسمت اول و دوم فیلم در تاریخ‌های ۱۴ دسامبر ۲۰۱۲ و ۱۳ دسامبر ۲۰۱۳ و قسمت سوم نیز در ۱۷ دسامبر ۲۰۱۴ بر روی پرده سینما رفتند.
تورین با دیدن گنجینه، همان بیماری پدر و پدربزرگش را گرفت و مجذوب طلا شد. با کشته شدن اسماگ دیگر موجودات نیز به دنبال اربور هستند نه فقط برای گنجینه‌ها، بلکه برای موقعیت جغرافیایی اش، اگر نیروی تاریکی بر اربور حاکم شود می‌تواند کل سرزمین میانه را تصرف کند. بازماندگان شهر روی دریاچه به سرپرستی بارد، برای گرفتن سهمشان از ثروت کوه به پیش تورین می‌آید، اما او که مجنون طلاهایش شده بود، به قولش عمل نکرد و مردم را از خود راند، انسان‌های آسکارس به ناچار در خراب‌های شهر دیر پناه گرفتند. روز بعد، الف‌های جنگلی نیز با سپاه بزرگی از تیراندازها به دیر آمدند، الف‌های جنگلی عاشق نور ستارگان هستند، در آن کوه جواهراتی از نور خالص وجود داشت که تراندویل آرزوی داشتن آن‌ها را داشت. راداگاست قهوه ای، گاندولف را به قلعه دول گولدور برای دیدار شخصی به نام نکرومانسر(احضارکننده روح) می‌برد، گاندولف پس از ورود به قلعه، با تراین که تحت طلسم تاریکی بود، دیدار کرد و طلسم را برداشت. گاندولف فهمید که سپاه اورک‌های موریا و اورک‌های گُندآباد و جادوگر دول گولدور برای رسیدن به کوه با هم متحد شده‌اند. گاندولف توسط نکرومانسر اسیر می‌شود و متوجه می‌شود که نکرومانسر در واقع روح سائورون ارباب تاریکی است که ۹ خادم خود را نیز احضار کرده‌است. بانو گارادریل، سارومان و پادشاه ارلاند به کمک گاندولف می‌آیند و جنگی بین آن‌ها و ۹ خادم درمی‌گیرد. گالادریل با نیروی خود، روح سائورون را به شرق تبعید می‌کند و فعلاً خطر را رفع می‌کند. گاندولف برای رساندن خطر اورک‌ها به دیر می‌رود. بیلبو که می‌دانست فردا جنگی میان الف‌ها و دورف‌ها در خواهد گرفت، شبانه به دیر رفت و آرکنستون را به آن‌ها داد تا با دورف‌ها معامله کنند. صبح فردا، انسان‌ها و الف‌ها به دروازه اربور رسیدند، دورف‌ها در شهر را با سنگ بستن و پشت آن سنگر گرفتند و به گفت و گو پرداختند. در همین حین، ارباب دیم یا پاآهنین از شرق به کوه می‌رسد، او پسرعموی تورین و پادشاه تپه‌های آهنین بود. گاندولف خطر سپاه اورک‌ها را به هر دو جناح گوش زد می‌کند اما هیچ‌کدام اعتنایی نکردند. جنگی بسیار کوتاه میان دورف‌ها و الف‌ها درمی‌گیرد تا زمانی که سپاه اورک‌های موریا به فرماندهی آزوگ از جنوب به کوه می‌رسد. دورف‌ها و الف‌ها متحد شده و به جنگ اورک‌ها می‌روند. دار و دسته تورین پشت سنگرهای خود به تماشا نشسته‌اند و هیچ کاری نمی‌کردند، تورین با درگیری‌هایی که با خود داشت سرانجام متحول می‌شود و دوباره سرپا می‌شود. زمانی که اورک‌ها کوه را محاصره کرده بودند و دورف‌ها و الف‌ها عقب‌نشینی کرده بودند، آن‌ها از کوه خارج شده و به آن‌ها روحیه دادند. تورین با بهترین سربازانش یعنی دوالین، فیلی و کیلی به سراغ آزوگ در رِیوِنهیل می‌روند اما این تله بود چون مزدورهای گابلین به همراه اورک‌های گُندآباد از شمال به فرماندهی بُولگ پسر آزوگ آمده بودند، فیلی و کیلی در آن لحظه کشته می‌شوند. بار دیگر جنگی میان این دو دشمن قدیمی یعنی تورین و آزوگ شروع می‌شود.
سرانجام ارتش اورک‌ها توسط عقاب‌های بزرگ، راداگاست قهوه ای، بئورن، دورف‌ها، الف‌ها و انسان‌ها نابود می‌شود، بولگ توسط لگولاس پسر تراندویل کشته می‌شود، آزوگ و تورین هم همدیگر را می‌کشند. حکومت اربور به پاآهنین رسید و آرکنستون نیز به او رسید و تورین سپربلوط به افسانه‌ها پیوست…
اینجا بود که گاندولف و بیلبو از اربور خارج می‌شوند، گاندولف بیلبو را تا شایر همراهی می‌کند و به او اخطار می‌کند که نباید خیلی از حلقه قدرت استفاده کند، گاندولف خواست تا حلقه پیش بیلبو بماند چون جای حلقه آنجا امن تر بود.
فیلم‌های سه‌گانه رویدادهای کتاب هابیت را دربر می‌گیرند اما از منابع دیگر کتب تالکین نیز برای به تصویر کشیده شدن وقایع آن استفاده شد. ماجرای ارباب حلقه‌ها نیز بعد از هابیت رخ می‌دهد.
نسخه‌های 4K Ultra HD هر ۶ فیلم سینمایی «ارباب حلقه‌ها» و «هابیت» در تاریخ ۳۰ نوامبر (۱۰ آذر) عرضه شدند. در تابستان سال ۲۰۲۱ میلادی هم برادران وارنر یک کالکتورز ادیشن باکیفیت و زیبا را عرضه می‌کند که شامل هر ۶ فیلم با همین کیفیت می‌شود. البته محتواهای فیزیکی و ویدیویی آن پکیج که «کالکشن سرزمین میانه» نام دارد، به مراتب بیشتر از بسته‌های نسخهٔ بلوری 4K Ultra HD سه‌گانه است.
قیمت نسخهٔ بلوری 4K Ultra HD سه‌گانهٔ The Hobbit برابر با ۷۹٫۹۹ دلار است.
هابیت ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
شرکت لبنی دوشه آمل برند تجاری هراز یکی از بزرگ‌ترین شرکت‌های تولید لبنیات در کشور ایران محسوب می‌شود.
شرکت لبنی هراز در سال ۱۳۸۶ هجری شمسی توسط بزرگمهر دادگر در شهر آمل پایه‌گذاری شد.
تولیدات این شرکت شامل لبنیات ماست، پنیر، دوغ، دسر، کشک، شیر، خامه و کره می‌باشد. این شرکت از اولین تولیدکنندگان ماست طعم دار در کشور ایران محسوب می‌شود. همچنین محصولات این شرکت علاوه بر داخل کشور به کشورهای همسایه ترکمنستان، آذربایجان، عراق، کویت و بحرین ارسال می‌شود.
سازمان بین‌المللی پناهندگان که به اختصار آی. آر. او خوانده می‌شود در تاریخ ۲۰ آوریل ۱۹۴۶ جهت مقابله با مشکلات آوارگان و پناهندگان برجای مانده از جنگ جهانی دوم تشکیل شد. این سازمان در سال ۱۹۵۰ منحل و وظایف آن به کمیساریای عالی سازمان ملل متحد برای پناهندگان (UNHCR) واگذار گردید.
پیمان لوکارنو نام مجموعه‌ای از عهدنامه‌ها بود که پس از جنگ جهانی اول میان متفقین و آلمان در تاریخ ۳ دسامبر ۱۹۲۵ در لندن به امضا رسید. به موجب این پیمان آلمان به خانواده دولت‌های اروپایی پیوست و مرزهای غربی خود با فرانسه و بلژیک را به رسمیت شناخت و از اراضی خود که به لهستان داده شده بود صرفنظر کرد. در ماده دوم قرارداد ذکر شده بود که اگر آلمان به منطقه غیرنظامی حمله کند باید به طور یکپارچه در برابرش ایستاد.
فرانسه نیز که سعی کرده بود به بهانه به تعویق افتادن پرداخت غرامات جنگی آلمان مندرج در قرارداد ورسای، منطقه رنانی را به خاک خود ملحق سازد، این منطقه را طبق پیمان تخلیه کرد.
این پیمان پیرو مذاکراتی بود که بین دولت‌های آلمان، فرانسه، انگلستان، ایتالیا، بلژیک و هلند در کنار دریاچه لوکارنو در کشور سوئیس در اکتبر ۱۹۲۵ صورت گرفته بود. به دنبال امضای این قراردادها رابطه بین فرانسه و آلمان به شکل قابل‌ملاحظه‌ای بهبود یافت و آلمان در ۱۹۲۶ به جامعه ملل پیوست.
کاج چتری، «صنوبر ثمری» یا کاج ایتالیایی یکی از انواع کاج است. این کاج بومی منطقه مدیترانه است و در جنوب اروپا، شمال آفریقا و سرزمین شام یافت می‌شود.
کاج چتری به‌خاطر دانه‌های درشت و خوردنی آن از دوران‌های پیش از تاریخ مورد توجه بوده و کاشته می‌شده است. این درخت به عنوان درختی زینتی به بیشتر نقاط جهان برده شده و در باغ‌ها و پارک‌ها کاشته شده است.
هومبان هلتش دوم یا اوممان آلداش یکی از شاهان ایرانی در دورهٔ ایلام بود.
در پژوهش هاي اخير بر اساس يک متن پيشنهاد شده‌است که هومبان هلتش یکم و هومبان هلتش دوم برادر بوده‌اند.Waters اما هيچ نمونه ي ديگري از ناميدن دو برادر به يک نام در خاندان هاي شاهان ايلامي ديده نشده‌است. هومبان هلتش دوم در میانهٔ اکتبر ۶۸۱پ.م بر تخت نشست.کامرون، ص ۱۲۷. هینتس، ص ۱۷۸. در ابتداي حکومتش يکي از شاهزادگان فراري بابلي را که به دربار ايلام آمده بودند، کشت.کامرون، ص ۱۲۷. او در ۶۷۵پ.م شهر سيپار را که اکنون زير فرمان آشوريان قرار داشت مورد حمله و غارت قرار داد. ولي اندکي بعد در پایان سپتامبر ۶۷۵پ.م درگذشت.هینتس، ص ۱۷۸. مجیدزاده، ص ۳۰. کامرون، ص ۱۲۷.
حَموله بن علی البروجردی (نیز: حموله یا حمویه) یکی از وزیران حکومت آل ابی دلف و حکمران بروجرد در سده سوم هجری بوده است. وی در سال ۲۴۴ قمری درگذشته است. آل ابی دلف عرب زبان بودند و در غرب و مرکز ایران پراکنده شده بودند و وابستگان محلی خلفای عباسی به حساب می آمدند. مقر اینان کرج ابودلف در ناحیه ای بین اراک، بروجرد و شازند امروزی بوده است.
حموله مردی ادیب و اصالتا بروجردی بود که از سوی ابودلف حاکم عباسی منطقه به حکومت بروجرد که در این زمان بخشی از ماه نهاوند (ماه بصره) بود گمارده شد. ماه نهاوند دارای دو قصبه (شهر) نهاوند و بروجرد بوده است . حموله ابودلف را به بروجرد برد و آتشکده این شهر را برای تبدیل شدن به مسجد به وی نشان داد و ابودلف گفت: «هذا مسجدالعتیق». به این ترتیب از تخریب آتشکده صرف نظر شد و آن محل تبدیل به مسجد جامع شد و منبری در آن بنا شد (مرکزیت یافت) . به این ترتیب بروجرد که پس از حمله اعراب و شکست ایرانیان در جنگ نهاوند ویران و کم رونق شده بود مجددا به شهری پر رونق تبدیل شد.
محمدحسین قربانی (زادهٔ ۷ خرداد ۱۳۴۴ در روستای پنچاه، شهرستان آستانه اشرفیه) دندانپزشک ایرانی و نماینده آستانه اشرفیه و بندر کیاشهر در مجلس شورای اسلامی ایران و نایب رئیس دوم کمیسیون بهداشت و درمان مجلس شورای اسلامی است. قربانی در دوره نهم و دهم مجلس نمایندگی این حوزه را برعهده داشته‌است.
محمد حسین قربانی در ۱۳۴۴ در آستانه اشرفیه متولد شد. او برادرزاده زین العابدین قربانی لاهیجی، امام جمعه پیشین رشت و نماینده پیشین ولی فقیه در گیلان است. او در سن پانزده سالگی به جبهه جنگ ایران و عراق رفت مجروح شد و برادرش شهید شد. در سال ۱۳۶۹ وارد دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی تهران در رشته دندان‌پزشکی شد و در سال ۱۳۷۳ مدیریت انجمن اسلامی دانشکده دندانپزشکی دانشگاه شهید بهشتی را بر عهده گرفت. در سال ۱۳۷۵ و پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه در وزارت بهداشت شاغل شد ولی مسئولیت در وزارتخانه را رها کرد و در دانشگاه علوم پزشکی گیلان مشغول و به طبابت در آستانه اشرفیه مشغول شد. وی به عنوان «عضو جامعه معتمدین معین ایثارگر استان» انتخاب شد. مشاورت استاندار گیلان در امور ایثارگران سمت دیگر اوست. در انتخابات دوره هشتم مجلس شورای اسلامی کاندیدای حوزه آستانه اشرفیه بود که با وجود ۲۲ نفر کاندیدا بیشترین آرا را کسب نمود و به عنوان نفر اول به دور دوم راه یافت ولی انتخاب نشد. در دور نهم با ۲۲ هزار رای برگزیده شد.http://www.icana.ir/NewsPage.aspx?NewsID=191228 خبرگزاری مجلسمحمدحسین قربانی از آستانه اشرفیه به مجلس نهم راه یافت
وی با بیان اینکه پارازیتهای ماهواره‌ای هیچ گونه اثر مخربی بر سلامت مردم ندارد، گفت: مسائلی که در زمینه بروز سقط جنین، ناباروری و ... در مورد این امواج مطرح می‌شود، نادرست و غیرکارشناسانه است. قربانی در گفتگو با مهر دربارهٔ ارسال پارازیتهای ماهواره‌ای و شایبه‌هایی که از مخرب بودن این امواج حکایت دارد، اظهار داشت: براساس بررسی‌های صورت گرفته این امواج هیچگونه اثر مخربی بر سلامت انسان ندارد. وی اضافه کرد: این پارازیتها قطعا مانند امواج رادیویی است که توسط گیرنده‌های تلویزیونی می‌تواند تصویر و صدا را ارسال کند و به‌طور قطع پیام مخربی در حوزه سلامت ندارند. وی با بیان اینکه در زمینه امواج پارازیتهای ماهواره‌ای مسئولان حوزه ارتباطات و امنیت باید نظرات خود را اعلام کنند، گفت: اگرچه این موضوع بحث حاکمیتی است و ارتباطی با کمیسیون بهداشت ندارد اما این کمیسیون مسئله موردنظر را بررسی کرده و به این نتیجه رسیده است که این امواج هیچ تأثیری در سلامت افراد جامعه ندارد. قربانی با تأکید براینکه هر حاکمیتی برای صیانت از حریم و حقوق و فرهنگ جامعه خود حق دارد که این پارازیتها را ارسال کند، تصریح کرد: پارازیتهای ماهواره‌ای هیچگونه تخریب و آسیب و مشکلی در حوزه سلامت افراد ایجاد نمی‌کند و مسائلی که در زمینه بروز سقط جنین، ناباروری یا سرطان در مورد این امواج مطرح می‌شود، کارشناسی شده نیست.نماینده مجلس: پارازیت‌ها اثر مخرب ندارد
ایکات گونه‌ای روش رنگرزی و همچنین نوعی روش بافت گفته می‌شود. این شیوه بافت پارچه در تعدادی از کشورهای جهان متداول است و در ایران تنها در شهر یزد وجود دارد که به آن دارایی‌بافی نیز می‌گویند. ایکات کلمه‌ای است مالایی به معنای گره زدن و رنگ نمودن که به فارسی به آن دارایی می‌گویند و روشی است قدیمی برای منقوش نمودن پارچه که عبارت است از رنگ نمودن نخ‌های پارچه قبل از بافت. زادگاه این هنر به احتمال زیاد در اندونزی بوده ولی در ایران از دیرباز در مناطق مختلفی انجام می‌گرفته‌است و هم‌اکنون در شهر یزد تعدادی کارگاه به تولید دارایی مشغول هستند.
"ایکات" از واژه مالایی "منجیکات" به معنای بستن یا گره زدن یا پیچاندن است و منظور آن شیوه بستن تار و پود از روی الگویی است که از پیش آماده شده‌است. گفته می‌شود نام "دارایی" از آن جهت برای آن مصطلح شده شده‌است که در قدیم این پارچه در جهیزیه هر عروس جزء وسایل سرمایه‌ای بوده و دارایی عروس محسوب می‌شده‌است. البته در باور عوام این نقل قول وجود دارد که چون اشخاصی که این نوع پارچه را خریدند ثروتمند بودند.
ایکات بر سه نوع است: ایکات تار و ایکات پودو ایکات تاری پودی. در ایکات تار، نخ‌های تار قبل از بافت رنگرزی شده و بعد چله کشی پارچه صورت می‌گیرد و سپس نقوش در حین بافت پدید می‌آید. در ایکات پود، نخ‌های تار و پود هر دو قبل از چله کشی رنگرزی شده و بعد از عمل چله کشی، بافت انجام می‌گیرد. ایکات پود بسیار پرکاربرد تر و گرانبها تر است. دارایی‌های تولید شده معمولاً به عرض ۹۰ و طول ۳۰ سانتیمتر است که پس از پایان بافت بسته به مورد مصرف بریده شده و مورد استفاده قرار می‌گیرد.
به دلیل کاربرد روش ایکات در مورد تار یا پود یا هردو، لازم است میان ایکات تار و ایکات پود و ایکات دوگانه، تفاوت قائل شویم. ضمن آنکه لازمهٔ هر سه روش آن است که نخ‌ها روی نوعی چارچوب کشیده شوند تا بتوانند آن‌ها را به صورت نقشی جمع کرده و بهم بست.
معمولاً ثابت هستند و همینکه روی دستگاه بافندگی نصب شوند دیگر به آن‌ها دست نمی‌زنند و فقط پود رنگی واحدی را به آن‌ها می‌بافند. البته این قاعده، استثنایی نیز دارد و آن این است که هنگامی که تارها به صورت افقی می‌بندند باید آن‌ها را به ترتیب و توالی به جلو بکشند تا نقش پیکان یا شعله‌ای از آن پدید آید.
به کار بیشتری روی دستگاه بافندگی نیاز دارد زیرا هر گره‌ای باید در جای دقیق و معین زده شود تا نقش حاضر گردد. البته بافنده تا اندازه‌ای می‌تواند با حرکت دادن و جلو و عقب بردن پود نقش‌هایی را که خود در نظر دارد به وجود آورد.
به مهارت فوق‌العاده‌ای که در هر دو روش باید به کار بسته شود نیاز دارد و گاه تکمیل این بافت‌های ظریف پیچیده یک سال یا بیشتر زمان می‌گیرد.
در هر سه روش، وقت‌گیرترین کار، بستن و رنگ زدن و گشودن نخ‌هاست. مقدار بستن از اندازهٔ ظرافت نقش تبعیت می‌کند. برای رنگ زدن تا گذشتهٔ نه چندان دور، همواره از رنگ‌های طبیعی استفاده می‌شد؛ ولی امروزه رنگ‌های شیمیایی جای رنگ‌های طبیعی را گرفته و کمتر از رنگ‌های طبیعی استفاده می‌شود. در هر حال در رنگرزی با رنگ‌های طبیعی: از رنگ نیل برای رنگ آبی، روناس و قرمز دانه برای رنگ قرمز، پوست درخت یا گل برای رنگ زرد، مواد معدنی و خاکی گوناگون برای رنگ سیاه استفاده می‌شده و می‌گردد. با روش ایکات و ضمن استفاده از مواد اولیه‌ای که به آن اشاره شد، عنوان پارچه که مورد استفادهٔ رولحافی، بقچه، سوزنی و رومیزی دارد، تولید می‌گردد. با ادامه و استمرار انواع روش‌ها در بافت دارایی یا ایکات، نقش‌های بیشمار از ساده‌ترین صور راه‌راه و هندسی تا پیچیده‌ترین سبک ژاکارد از نسلی به نسل دیگر انتقال یافته‌است. هیچگاه دو گونه ایکات همسان نمی‌توان یافت، بلکه هر بافت، نرمی و مواجی ویژه‌ای دارد که آن را از انواع دیگر بافت‌های رنگین و حتی چاپ باتیک متمایز می‌سازد.نساجی سنتی ایران-حسین یاری-برای پژوهشگاه فرهنگ و هنر اسلامی، موسسه آموزش عالی سوره، حوزه هنری، ۱۳۸۰
تله کابین حیران در منطقه نمونه گردشگری حیران آستارا در استان گیلان می‌باشد.https://www.mehrnews.com/news/1353812/افتتاح-بزرگترین-تله-کابین-شمال-غرب-کشور-در-آستارا
تله کابین حیران دارای مسیری به طول ۱٬۵۰۰ متر است که در ۳۵ کیلومتری جاده آستارا به نمین در حاشیه کوهستان حیران در منطقه‌ای معروف به حاجی امیر در گیلان و اردبیل قرار دارد.https://web.archive.org/web/20171217020157/http://www.telecabinheyran.com/?option=com_content&view=article&id=2&Itemid=291
تله کابین در نقطه‌ای از گردنه حیران در گیلان شروع شده قسمتی از ان در جنگل فندقلو در استان اردبیل قرار می‌گیرد. تله کابین حیران از طرف شرق به دریای خزر و شهر آستارا، از طرف غرب و جنوب به جنگل فندقلو و از شمال نیز به شهرهای مرزی جمهوری آذربایجان مشرف است.https://web.archive.org/web/20180728221439/https://www.farsnews.com/news/8907281567/%d8%aa%d9%84%d9%87-%d9%83%d8%a7%d8%a8%d9%8a%d9%86-%d8%ad%d9%8a%d8%b1%d8%a7%d9%86-%d8%a2%d8%b3%d8%aa%d8%a7%d8%b1%d8%a7-%d8%a7%d9%81%d8%aa%d8%aa%d8%a7%d8%ad-%d9%85%d9%8a%e2%80%8c%d8%b4%d9%88%d8%af- این تله کابین دارای ۳۰ کابین شش نفره معمولی و سه کابین ویژه VIP بوده و ایستگاه‌های این تله کابین از استانداردترین ایستگاه‌های موجود در تله کابین‌های کشور است که از شرکت دوپل‌مایر اتریش خریداری شده‌است. این تله کابین بزرگترین تله کابین شمال غرب کشور و سورتمه ریلی این مجموعه به عنوان طولانی‌ترین سورتمه شمال ایران احداث شده‌است.https://web.archive.org/web/20150604155004/http://farsnews.com/newstext.php?nn=13930220001499
طرح احداث دهکده توریستی حیران از سال ۱۳۸۴ آغاز و در مدت ۶ سال توسط سرمایه‌گذار بخش خصوصی به پایان رسید. هزینه این طرح برابر با ۱۲ میلیارد تومان بوده و با حضور استانداران وقت اردبیل و گیلان افتتاح شد.
در سالهای ۱۳۹۴–۱۳۹۵ با طرح مواردی از سوی صفر نعیمی رز یکی از اعضا کمیسیون امنیت ملی مجلس مبنی بر بحث زمین‌خواری در منطقه حیران و دخالت کمال‌الدین پیرمؤذن و برخی از وزرای دولت احمدی‌نژاد مطرح شد که در این خصوص دادستان کل کشور و استاندار وقت گیلان در این خصوص اقدام به بررسی کردند. در پی این موضوع مالک این مجموعه ابتدا به تخریب بخشی از سورتمه و سپس قسمتی از پیست کارتینگ اقدام کرد.
وبگاه رسمی تله‌کابین حیران
قاسم حاجی‌زاده نقاش ایرانی مقیم فرانسه است. حاجی‌زاده در لنگرود بزرگ شد و در هنرستان هنرهای تجسمی تهران تحصیل کرد. او از پیشگامان هنر مردمی در ایران است.
او که به توصیهٔ اردشیر محصص به نقاشی فیگوراتیو روی آورده بود، در اواخر دههٔ ۱۳۴۰ شروع به برگزاری نمایشگاه‌های نقاشی در تهران کرد. مهم‌ترین آثار او نقاشی از روی عکس‌های دوران قاجار بود. پس از انقلاب سال ۱۳۵۷، مهم‌ترین موضوع نقاشی‌های او نهضت جنگل و میرزا کوچک خان جنگلی بودند. او در سال ۱۳۶۵ به فرانسه مهاجرت کرد و از آن زمان در آنجا به فروش آثارش و آموزش نقاشی می‌پردازد.
بیشتر کارهای حاجی‌زاده بر پایهٔ استفاده از رنگ روغن، گواش و اکریلیک است. او در اغلب آثارش با مهارت در طراحی چهره‌ها، با نگاهی مردم‌نگارانه فضاهای نوستالژیک و قدیمی دیروز را در ذهن مخاطب بازسازی می‌کند و در دستهٔ دیگری از آثارش که به انتزاع گرایش بیشتری دارد، رویکردهای مفهومی و معناگرایانه را دنبال می‌کند.
قاسم حاجی‌زاده در ۱۲ فروردین ۱۳۲۶ در لاهیجان، گیلان، ایران زاده شد. پدرش اصالتاً ترکمن بود و مادرش اهل یکی از روستاهای اطراف لاهیجان. در کودکی در خانه‌ای به همراه چند خانوادهٔ دیگر زندگی می‌کردند که پدر یکی از این خانواده‌ها عکاس بود و در حیاط خانه از مردمی که به این منظور به سراغش می‌رفتند عکس می‌گرفت. فرایند ظهور عکس برای حاجی‌زادهٔ کوچک شگفت‌انگیز به نظر می‌رسید. در همین دوران بود که پدرش دوربین عکاسی معمولی‌ای خرید و از کودکی او و خانواده‌اش عکس‌های بسیاری گرفت. حاجی‌زاده با این‌که زادهٔ لاهیجان بود ولی از آن‌جا که پدرش کمی بعد در یک کارخانهٔ چای در لیلاکوه، در جنوب لنگرود، به عنوان کارشناس چای استخدام شد، به لنگرود نقل مکان کردند و در نتیجه قاسم در این روستای کوهپایه‌ای در باغ‌های چای بزرگ شد.
وقتی به سن تحصیل رسید به لنگرود رفتند که تنها چند کیلومتر با لیلاکوه فاصله داشت و در نتیجه باز هم بیشتر ایام را در ده می‌گذراند. پدرش برای او چنین در نظر گرفته بود که او دیپلم کشاورزی بگیرد و سپس او را به هند بفرستند تا مهندس کشاورزی یا چای‌ساز شود و به شهرش بازگردد. بنابراین او را در لنگرود به مدرسهٔ کشاورزی «محزون آزموده» فرستادند؛ مدرسه‌ای روستایی که در آن‌جا صبح‌ها درس می‌خواندند و بعدازظهرها کار کشاورزی می‌کردند. برخی از کتاب‌های درسی‌شان دربارهٔ گیاهان و کشاورزی و دامپروری بود و دانش‌آموزان موظف بودند برای شناخت بهتر گل‌ها و گیاهان از تصاویر آن‌ها نقاشی کنند. انجام این کار برای حاجی‌زاده بسیار لذت‌بخش بود و دیری نپایید که توانست این کار را از دیگر همکلاسی‌هایش بهتر انجام دهد. کلاس چهارم یا پنجم بود که یک نقشهٔ بزرگ جغرافی در کلاسشان نصب کردند. حاجی‌زاده که شیفتهٔ آن شده بود دوست داشت همهٔ آن را بکشد به‌خصوص منظره‌ای که از کوه دماوند در آن بود و چنین نیز کرد و آن را با رنگ روغن بی‌آن‌که کار با طرز کارش آشنا باشد کشید. خانواده که اشتیاق او را به نقاشی بیشتر از درس می‌دیدند، با آن مخالفت کردند؛ ولی این مخالفت به گفتهٔ خودش او را برای نقاشی حریص‌تر کرد. قاسم حاجی‌زاده از همان دوران تحصیل در مدرسهٔ کشاورزی که مجبور بودند از روی گل‌ها و گیاهان نقاشی کنند متوجه شد که نقاشی‌اش بهتر از کشاورزی‌اش است و این کار را بهتر از دیگر هم شاگردیانش انجام می‌دهد. او به رنگ علاقه‌مند بود اما چون معلم نقاشی نداشت چیز زیادی از نقاشی نمی‌دانست.
دورهٔ دبیرستان را در دبیرستان امیرکبیر لنگرود ثبت نام کرد و پس از مدتی با یک تابلونویس به نام «خوش‌نشین» آشنا شد که مغازه‌ای برای این کار داشت و ذوقی در نقاشی. دوستی با او حاجی‌زاده را با نقاشی بیشتر آشنا کرد. او که به نقاشی علاقه‌مند شده بود شروع کرد به تابلونویسی برای مغازه‌ها و در این تابلوسازی‌ها نقاشی‌هایی مرتبط با شغل مغازه‌داران هم می‌کشید. گاهی نیز کپی یا نقاشی مناظر اطراف را می‌کشید و از این‌که او را به عنوان نقاش می‌شناختند خوشحال بود. تا وقتی که ساکن لنگرود بود این مغازه را او اداره می‌کرد. معلمانش نیز به او بیشتر احترام می‌گذاشتند زیرا در آن دوران درآمد یک تابلونویسی حاجی‌زاده با حقوق ماهانهٔ معلمان مدرسه برابر بود.
در این دوره، هربار که به رشت می‌رفت، به آتلیهٔ حبیب محمدی، نقاش تحصیل‌کردهٔ شوروی و بنیانگذار نقاشی مدرن گیلان می‌رفت و از پشت شیشه، نقاشی‌های وی را که روی دیوار نصب بود و هنرجویانش مشغول کشیدن نقاشی پشت سه‌پایه‌ها بودند تماشا می‌کرد. دیدن این صحنه‌ها و آثاری که از نقاشان شوروی به صورت اصل یا پوستر، گاهی در بعضی از خانه‌های افراد متمول و اعیان رشت و گیلان می‌دید، انتظار او را از نقاشی و خودش بیشتر می‌کرد.
بعدها از طریق یکی از هم‌ولایتی‌هایش، شاپور طواف‌زاده که در هنرستان هنرهای تجسمی تهران درس خوانده بود و به علت فعالیتی که به عنوان کاریکاتوریست در نشریهٔ توفیق داشت در گیلان اسم و رسمی پیدا کرده بود، فهمید در تهران جایی است که نقاشی یاد می‌دهند به اسم هنرستان که می‌شود در آن در رشتهٔ نقاشی ادامهٔ تحصیل داد؛ بنابراین حاجی‌زاده پس از گرفتن مدرک سوم دبیرستان به تهران رفت و در کنکور ورودی «هنرستان هنرهای تجسمی پسران» ثبت‌نام کرد. موضوع امتحان عملی طراحی از مجسمه بود ولی او تا آن زمان چنین کاری نکرده بود و از آن‌جا که طراحی نمی‌دانست در این آزمون رد شد و دوباره به گیلان برگشت. سال چهارم دبیرستان را نیز به ناچار در رشتهٔ ادبی درس خواند ولی به دلیل مصمم بودن برای تحصیل در هنرستان، آن سال را یکسره طراحی کرد. سال بعد دوباره به تهران برگشت و این‌بار در کنکور پذیرفته شد. اما پدرش با تحصیل او در هنرستان مخالف بود و به همین دلیل قاسم حاجی‌زاده از خانه فرار کرد و در تهران ماند و در این شهر به نقاشی پرداخت و در هنرستان درس خواند.
دوران تحصیل حاجی‌زاده در هنرستان سال‌های ۱۳۴۳ تا ۱۳۴۶ بود. آموزگاران او در این سال‌ها عبارت بودند از: علی آذرگین، بهروز گلزاری، اصغر داوودی، ابوطالب مقیمی، علی قهاری، غلامحسین نامی و محسن وزیری مقدم. به گفتهٔ او مؤثرترین معلم او در هنرستان، وزیری مقدم بود که به آن‌ها قدرت تفکر و دیدن را می‌آموخت. او در این دوره با بهرام خائف، رحیم ناژفر و مرتضی رفیعی همکلاس بود. پس از تحصیل در هنرستان نقاشی به بخش جدایی‌ناپذیر زندگی او بدل شد. شیوهٔ نقاشی او در این دوران به تبعیت از معلم مورد علاقه‌اش، وزیری مقدم، آبستره بود اما لابه‌لای فرم‌های آبستره گاه حضور پیکره یا چهره‌ای نیز نمود می‌یافت.
حاجی‌زاده در سال ۱۳۴۶ پس از پایان تحصیل در هنرستان به سربازی رفت و به بندرعباس اعزام شد. در این دوران با وجود همهٔ مشکلات و محدودیت‌های سربازی با جدیت به نقاشی ادامه داد و پس از بازگشت مجدد به تهران این جدیتش بیشتر شد و در سال ۱۳۴۸ اولین نمایش انفرادی آثارش را در تالار قندریز برگزار کرد.
حاجی‌زاده برای ماندن در تهران و تأمین مخارج زندگی به کارهایی نظیر کار در کارخانهٔ چینی‌سازی و نقاشی روی چینی و پتینه‌کاری روی بدل‌هایی از اشیای عتیقه می‌پرداخت. یکی–دو سال پس از پایان دوران سربازی به عنوان گرافیست در سازمان رادیو و تلویزیون ملی ایران استخدام شد و شروع به کار کرد. همچنین در مجلهٔ تماشا در کنار قباد شیوا و ایرج گرگین به فعالیت مشغول بود. در این دوران از کار که به خانه برمی‌گشت تا آن‌جا که توان داشت نقاشی می‌کشید. حاجی‌زاده بدین ترتیب دومین نمایشگاه انفرادی آثارش را در سال ۱۳۵۰ دوباره در تالار قندریز برگزار کرد.
حضور و فعالیت نقاشانهٔ حاجی‌زاده در تهران منجر به افزایش دامنهٔ دوستانش شد. او با اردشیر محصص، دیگر نقاش لاهیجانی آشنا شد و این آشنایی روزبه‌روز بیشتر می‌شد به طوری که هر روز به شکلی با هم در تماس بودند. در نهایت به درخواست محصص کارش را رها کرد تا تنها به نقاشی بپردازد. آن ایام سال‌های اوج‌گیری هنر پاپ در آمریکا بود و محصص با شناختی که از این جریان داشت حاجی‌زاده را به این سمت سوق داد. نقاشی از پرترهٔ شاعران مقدمهٔ ورود قاسم حاجی‌زاده به نقاشی پاپ بود. حاصل این رویکرد تازه در سال ۱۳۵۱ در انجمن فرهنگی ایران و آمریکا به نمایش درآمد.
در آن دوران اردشیر محصص طرح‌هایی از روی عکس‌های دوران قاجارها می‌کشید و این الهام‌بخش حاجی‌زاده شد تا به ظرفیت بصری عکس‌های قدیمی خانوادگی و مطبوعاتی توجه کند. حاجی‌زاده همواره به عکس، به ویژه عکس‌های قدیمی علاقه داشت و برایش خاطره‌انگیز بود. او از کودکی با تماشای پوسترهای نقاشی‌های روسی روی دیوار نگارخانه‌ها شیفتهٔ زرق و برق لباس‌های روسی بود و لباس‌های اشراف و ارتشی‌های دوران قاجار هم برایش همین حس را داشت. با چنین انگیزی‌ای بود که شروع کرد به جمع‌آوری عکس‌های قدیمی، پوسترهای سینما، پرتره‌هایی از زنان شهر نو، پرترهٔ خوانندگانی نظیر مهوش، قمرالملوک وزیری، داریوش رفیعی و دیگران و تصنیفات روز. او با اندک تغییری در عکس‌های آشنا، رنگ‌گذاری نامحدود، انتخاب برش‌های غیرعادی از عکس، جداسازی آشکار یا پنهان، جرح و تعدیل فضا و رابطه‌ها و ترکیب‌ها، به آشنایی‌زدایی دست زد و توانست دوره‌ای طولانی، به اندازهٔ چند نمایشگاه از عکس به عنوان مادهٔ خام نقاشی‌هایش استفاده کند. قدیمی‌ترین کارهای او در این زمینه پرترهٔ شاپور و مهوش است. او در سال ۱۳۵۴ در نمایشگاه‌اش در انستیتو گوته، اسکچ‌هایی از تابلوهای آینده‌اش را به نمایش گذاشت که شامل جوانان قدیم، اعراب، رقاصگان، بزرگان خاندان و عزیزان فراموش‌شده بود که در طرح‌هایی عصبی و قلم‌انداز و به خلاصه‌ترین شکل ظاهر می‌شوند؛ طرح‌هایی که بیشتر حالت کاریکاتوری داشتند و حاوی اغراقی در تناسبات و حالات سوژه بودند.
تا مدت‌ها روش نقاشی حاجی‌زاده ترکیبی بود از فضای آبسترهٔ آثار پیشینش با فیگورهایی که به آثارش راه یافته بودند. بعدها کم‌کم عکس بدل به مهم‌ترین مرجع کارهایش شد به طوری که او از روی عکس، به ویژه عکس‌های قدیمی کار می‌کرد. حاجی‌زاده در ۱۳۵۴ موفق به سفری چندماهه به نیویورک شد. حضور در محافل و مراکز هنری این شهر تأثیر تعیین‌کننده‌ای در نگرش او نقاشی و اهمیت آن داشت. در مدتی که در آمریکا بود با منوچهر یکتایی ملاقات کرد و وقتی نقاشی‌هایش را به او نشان داد یکتایی دربارهٔ نقاشی‌های او گفت: «نقاشی یا باید آبستره باشد یا فیگوراتیو.» پس از آن، وقتی که او به تهران بازگشت دیگر در آثارش فرم‌های آبستره را ادامه نداد. پس از چندی، یکتایی در بازدید از تهران آثار تازهٔ او را دید و آن‌ها را کاملاً تأیید کرد.
حاجی‌زاده در سال ۱۳۵۵ تابلوهای رنگی‌اش از همین فضاها در انجمن ایران و آمریکا ارائه کرد که به گفتهٔ جواد مجابی، در آن‌ها از عکس‌های خانگی، عکس‌های صفحات حوادث، روی جلد مجلات زرد، او را به درون روابطی می‌خوانند که او با خونسردی به تبیین روابط اجتماعی آنان در تابلوهایش می‌پردازد. در ۱۳۵۶ او منظره‌سازی را سوژه قرار می‌دهد. در عکس‌ها آدم‌ها و مناظر مختصات زمانی‌شان را حفظ می‌کنند ولی هنگام استفادهٔ مجدد از آن در نقاشی این مشخصات زمانی و مکانی تحت‌الشعاع زمان‌نگاری ناشی از تخیل نقاش قرار می‌گیرد به طوری که نشانه‌نگاری زمانی و مکانی در چهارچوب بوم با معنای تاریخی عکس ارتباطی اندک دارد.
طی ماه‌های اوج‌گیری انقلاب ۱۳۵۷، ایام پرآشوب پس از آن، شروع جنگ ایران و عراق، تعطیلی گالری‌ها و رکود در فضای هنرهای تجسمی ایران، قاسم حاجی‌زاده همچنان به نقاشی ادامه داد. در این دوران روش کار او تغییری نمی‌کند و کماکان سوژه‌هایش را از میان عکس‌های قدیمی برمی‌گزیند و نقاشی از «زنان قلعه» را ادامه می‌دهد. در کشاکش انقلاب او همچنین به عکس‌های فامیلی و عکس از آدم‌هایی علاقه‌مند می‌شود که هیچ شناختی از آن‌ها ندارد و تنها به صرف نکته‌ای طنزآمیز انتخابشان می‌کند:
در کنار موضوعات دیگر، موضوع تازه‌ای که در سال‌های پس از انقلاب ۱۳۵۷ به آن پرداخت، نقاشی از عکس‌های مربوط به جنبش جنگل و میرزا کوچک‌خان بود. او خود در اینباره می‌گوید:
نخستین تابلوی حاجی‌زاده در زمینهٔ جنبش جنگل چهرهٔ بسیار بزرگی بود از ابراهیم حشمت به ابعاد ۳×۲ متر و به صورت آبستره و فیگوراتیو که در آن سر او دارزده به نظر می‌رسید. در سال ۱۳۵۵ این تابلو به همراه دو تابلوی دیگر، یکی از مهوش و دیگری از زنی قاجاری با بچه‌ای بی‌سر در بغل در نمایشگاهی گروهی شرکت داده شد. در روز افتتاح، محمدرضا شاه پهلوی و شهبانو فرح نیز از آن بازدید کردند. محمدرضا پهلوی هنگام رسیدن به تابلوی ابراهیم حشمت از او دربارهٔ صاحب عکس پرسید و وقتی نام را فهمید چهره‌اش در هم رفت و سپس از زن قاجار و بچهٔ بی‌سرش پرسید و در آخر از تابلوی مهوش تعریف کرد. پس از رفتن وی امیرعباس هویدا نزد حاجی‌زاده رفت و با اشاره به نقاشی‌های ابراهیم حشمت و زن قاجار به او گفت این‌ها را کنار بگذار و «مهوش» را ادامه بده.
حاجی‌زاده که در دورهٔ دودمان پهلوی از نمایش نقاشی‌های میرزا کوچک‌خان منع شده بود، فقط می‌توانست در خفا در این مورد نقاشی کند. با وقوع انقلاب فرصتی شد تا او به‌طور جدی موضوع جنبش جنگل را ادامه دهد. برای این منظور با کمک محمود پاییزه و محمدرضا اصلانی ملاقاتی با ابراهیم فخرایی داشت و او پس از اطلاع از قصد حاجی‌زاده، همهٔ عکس‌هایی که داشت در اختیار حاجی‌زاده قرار داد و حاجی‌زاده نیز پس از عکس‌گرفتن از آن‌ها باعجله و شتاب و تمام مدت، شبانه‌روز مشغول خلق سری نقاشی‌های میرزا کوچک‌خان شد. در این دوران او اغلب در آپارتمانش مشغول کشیدن نقاشی بود و کمتر از خانه خارج می‌شد و فقط صبح‌ها برای دواندن سگ شکاریش و کمی ورزش با ماشین به لشگرک می‌رفت. حاجی‌زاده دوران خانه‌نشینی و نقاشی پی‌درپی مجموعهٔ جنبش جنگل را در نهایت در حوالی سال ۱۳۶۴ به پایان رساند. او این مجموعه را در ۱۳۶۴ در نگارخانهٔ مجموعهٔ آزادی و گالری سیحون به نمایش گذاشت و سپس با خوشحالی تصمیم گرفت آن‌ها را چاپ کند. او از آثارش آلبومی تهیه کرد و به اداره‌ای به نام انتشارات برد. آن‌جا دو–سه نقاش بودند که او را می‌شناختند. آلبوم را از او تحویل گرفتند و گفتند برای گرفتن جواب برو چند روز دیگر بیا؛ اما وقتی به آن‌جا برگشت آلبوم نقاشی‌هایش را زیر پای دربان آن‌جا یافت و این اولین شوک به او بود. سپس به انتشارات کودکان رفت که چند دوست قدیمی‌اش آن‌جا بودند، اما آن‌ها عذرخواهی کردند و گفتند در راستای زمینهٔ کارشان نیست. یکی از دوستانش به او پیشنهاد داد «حالا که نمی‌توانی آثارت را چاپ کنی، در موزه هنرهای معاصر تهران نمایشگاه بگذار.» هنگامی که او به آن‌جا رفت، «خوشنویس» رئیس وقت موزه، پاسخ به درخواست او را به جلسهٔ مشورتی موکول کرد و پس از چند روز که به آن‌جا برگشت به او گفت: «آقای حاجی‌زاده بهتر است از ایران بروی» و برادر غلامحسین نامی را خواند و گفت: «کمک کن آقای حاجی‌زاده بتواند نقاشی‌هایش را همراه خود ببرد.» حاجی‌زاده بلیطی برای پرواز به فرانسه خرید ولی یک روز پیش از سفر دوباره نزد مدیر موزه رفت و گفت کار اشتباهی انجام نداده و از دلیل ممنوعیت آثارش پرسید. رئیس موزه گفت در کمیته افرادی هستند که در صورت اطلاع از حضور حاجی‌زاده در ایران ممکن است «سر او را ببرند.» حاجی‌زاده دلیل این مخالفت را نداشتن ذهنیت اسلامی یا دینی و کشیدن چهره کسانی چون خوانندگان آن دوره می‌داند. در نهایت، قاسم حاجی‌زاده در سال ۱۳۶۵ به علت محدودیت کاری در ایران به پاریس مهاجرت می‌کند.
فرانسه نخستین کشوری بود که به وی روادید داد. پیش از رفتن، وی نقاشی‌هایش را پنهان کرد و با خود نبرد. آنها را در یک بسته گذاشت و با پست فرستاد. او به این دلیل که فرانسه به هنر احترام می‌گذاشت از این کشور درخواست کارت اقامت کرد.
حاجی‌زاده در سال ۱۳۶۵ تن به مهاجرت از ایران داد، ولی این مهاجرت را دوست نداشت. او طی هفت سال پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران، بی‌آن‌که فروشی داشته باشد یک‌سره کار کرده بود. حاجی‌زاده با وجود این که برای تأمین مخارج زندگی مجبور به فروش وسایل زندگی‌اش شده بود، از وضعیت زندگیش رضایت داشت و تمایلی برای مهاجرت نداشت، ولی به اعتقاد خودش مجموع شرایط او را وادار به مهاجرت کرد. به باور حاجی‌زاده، ورود وی به فرانسه آغازگر مشکلات بسیار در زندگی‌اش بوده‌است که همواره ادامه داشته‌اند. حاجی‌زده هنگام اقامت در فرانسه چهل سال سن داشت و شخصیت هنری تثبیت شدهٔ او با محیط فرهنگی فرانسه تفاوت زیادی داشت. ناآشنایی با زبان هم به این فاصله دامن می‌زد.
حاجی‌زاده در بدو ورود به پاریس به دیدار دوستانش در آن‌جا نظیر کامران دیبا، لیلی متین دفتری، بیژن صفاری، فریبا غفاری رفت و آثارش به‌خصوص مجموعهٔ میرزا کوچک‌خان را که با خود از ایران آورده بود به آن‌ها نشان داد. همهٔ دوستانش به‌جز کامران دیبا از آن‌ها استقبال کردند. در آن میان دیبا که روزگاری رئیس موزهٔ هنرهای معاصر تهران بود به او گفت: «باید این نقاشی‌ها را کنار بگذاری و به سراغ نقاشی‌های روز دنیا بروی. این کارهای تو لهجه دارد و هنر امروز، لهجه را قبول نمی‌کند.» با این وجود حاجی‌زاده به پیشنهادهای دیبا عمل نکرد زیرا اعتقاد داشت در ایران رشد کرده و به دنیا از نگاه یک ایرانی می‌نگرد و سعی داشت همان‌طور که نگاهش شکل گرفته نقاشی کند. حاجی‌زاده به محض ورود به پاریس، در سال ۱۳۶۶ در گالری «کارولین کور» پاریس به زعم خود مهم‌ترین نمایشگاه زندگی‌اش را برگزار کرد. در این نمایشگاه مجموعهٔ میرزا کوچک‌خان او با استقبال گستردهٔ مردم فرانسه مواجه شد. این استقبال او را به این باور رساند که آن‌ها نیز او را با همان لهجهٔ ایرانی‌اش می‌پسندند. این نمایشگاه در جامعهٔ هنری فرانسه مقبول واقع شد و تعدادی از آثارش به فروش رفت و کارش ادامه پیدا کرد؛ پیشنهاد و سفارش تعدادی نقاشی برای ساخت یک فیلم به نام نامهٔ فراموش‌شده و نقشی که برای این منظور به او دادند نیز از پیامدهای آن بود. نقاشی‌هایش در فیلم جزئی از داستان بود و خود وی نیز در آن فیلم به جای هنرپیشه‌ای که نقش نقاش را داشت، نقاشی می‌کرد. با پولی که از این کار کسب کرد توانست برای پلیس فرانسه مدرک تهیه کند که در آن‌جا پس‌انداز و درآمد دارد تا امکان اقامتش تثبیت شود.
مدتی بعد از سوی سفارت ایران با او تماس گرفتند و به او گفتند که مشکلی برای بازگشت به ایران ندارد. در آن دوران معصومه سیحون آن‌جا بود و در دو–سه ماه حضور تقریباً هر روز حاجی‌زاده را به ناهار دعوت می‌کرد و می‌گفت می‌خواهد برایش نمایشگاه برگزار کند. در نهایت حاجی‌زاده بالاخره به ایران برگشت و در گالری سیحون نمایشگاه گذاشت. در سال ۱۳۷۱ بالاخره کتاب میرزا کوچک‌خان را با عنوان «یاد سبز» منتشر کرد که بعدها بر این باور شد که به لحاظ مالی «کلاه گشادی به سر او گذاشته‌اند.» وقتی برای سفر به پاریس می‌رفت با معصومه سیحون قرار نمایشگاه بعدی‌اش را گذاشت اما زمانی که به تهران بازگشت اجازهٔ برپایی نمایشگاه در گالری سیحون را به او ندادند. وقتی که پیگیری کرد به او گفتند: «حاجی‌زاده ممنوع‌النمایشگاه است.» رئیس آن وقت موزه به او گفت: «می‌توانی در خانه‌ات نمایشگاه بگذاری اما حق نداری کارت دعوت چاپ کنی؛ تنها می‌توانی با تلفن آدم‌ها را دعوت کنی.» حاجی‌زاده نیز همین کار را کرد و تقریباً همهٔ آثارش در خانه‌اش به فروش رفت اما از آن‌جا که این رفتار خیلی آزرده بود پس از آن آپارتمانش در تهران را فروخت و برای همیشه از ایران رفت.
حاجی‌زاده در سال‌های پس از مهاجرت از ایران و زندگی در فرانسه تنها از طریق فروش آثارش و آموزش نقاشی روزگار می‌گذارند. او می‌گوید «هنوز با هر محیط زندگی‌اش اخت نشده و هنوز نتوانسته کاملاً با خیال راحت نقاشی کند و هنوز صبح‌ها که از خواب برمی‌خیزد خیال می‌کند در تهران است.»
بیشتر کارهای حاجی‌زاده بر پایهٔ استفاده از رنگ روغن، گواش و اکریلیک است. او برای القای قدمت و ایجاد نوعی رنگ منوکروم در سوژه‌های نقاشی‌هایش از روش میکس مدیا بهره می‌برد. در این شیوهٔ نقاشی آب و روغن جایی ندارد؛ او نخست برای نقاشی از اکریلیک و آبرنگ استفاده می‌کند و سپس برای اتمام کار جلا به کار می‌برد تا علاوه‌بر محافظت از آثارش، نمایی قدیمی و آنتیک هم در تابلوها ایجاد کند.
حاجی‌زاده در دهه ۱۳۸۰ به بعد در برخی از کارهایش با حذف رنگ و تنها با مداد و در ابعاد بزرگ نقاشی کرده‌است و گفته امکانات عجیب مداد سیاه را تازه کشف کرده‌است.
نگاه مردم‌نگارانهٔ قاسم حاجی‌زاده در اغلب آثارش و مهارت او در طراحی چهره‌ها، فضاهای نوستالژیک دیروز را در ذهن مخاطب بازسازی می‌کند و در عین حال، در دستهٔ دیگری از آثارش که به انتزاع گرایش بیشتری دارد، رویکردهای مفهومی و معناگرایانه را دنبال می‌کند. به اعتقاد بهنام ناطقی، نقاشی حاجی‌زاده نوعی تخیل و بازسازی گذشته‌ای‌ست که وجود نداشته؛ گذشته‌ای که خود او هرگز تجربه نکرده‌است. آثار حاجی‌زاده تخیلی‌ست دربارهٔ چیزی واقعی از میان عکس‌های گذشته که به آن شاخ و برگ داده و باری از اشاره و حس فرهنگی و سیاسی را به عکس‌هایی که برگزیده اضافه کرده‌است. شهروز نظری دلیل این مسئله را اندکی دخل و تصرف، حذف و تعمداً خام‌دستی اغراق‌شده به‌طور همیشگی در نقاشی‌های حاجی‌زاده می‌داند که در پی آن عکس اولیه اهمیت بصری‌اش را نزد بیننده از دست می‌دهد. به نوشتهٔ جواد مجابی، او بخشی از روابط موجود در عکس را محو کرده، جزئی را حذف و جزئی را انتخاب می‌کند و سندی می‌سازد که نگاه او را دارد و در فضای شنگولانهٔ ذهن طبیعت‌پرداز او جریان دارد؛ گرچه او قصد تمسخر آن روابط را ندارد اما مسخرگی آن روابط را گرچه قهرمانانش جدی‌اش گرفته‌اند، نشان داده و ماهیت درونی یک سند اجتماعی را نشان می‌دهد.
آخرین دوره از کارهای قاسم حاجی‌زاده در ایران مجموعهٔ «کوچک جنگلی» است. از این مجموعه نقاشی کتابی به نام «یاد سبز» نیز به چاپ رسیده‌است که در آن به تعبیر شهروز نظری، عشقی کودکانه و ناسیونالیستی به قهرمان جمهوری جنگل قابل مشاهده است. در یکی از آثار این دوره، شمایل میرزا کوچک جنگلی با هیبتی اغراق‌شده روبه‌روی بیننده ایستاده‌است؛ شاخه‌های پس‌زمینهٔ درختان گویی از تن او بیرون زده‌اند و تصویر میرزا با ریشه‌هایی در آب و خاک تداعی‌کنندهٔ درختی تنومند است؛ درختی که با گل‌های محلی احاطه شده‌است. نظری نوع قلم‌گیری بدوی حاجی‌زاده در این آثار را گاه یادآور آثار فریدا کالو و تصویری می‌داند برای «ارائهٔ نسخه‌ای بومی از عکسی که شاید هیچ‌وقت قرار نبود به تصویری قهرمانانه از سردمدار نهضت جنگل بدل شود.»
حاجی‌زاده در سال‌هایی که در پاریس حضور داشته در نقاشی همچنان روند گذشته‌اش را ادامه می‌دهد و از عکس‌های قدیمی ایرانی مایه می‌گیرد و با کمک اغراق‌ها، دخل و تصرف یا تحریف‌هایی که در عکس می‌کند کار خود را پیش می‌برد. با این وجود، او که در نخستین سال‌های اقامتش در پاریس هنوز به شیوهٔ پیشینش که شامل دخل و تصرف در متن عکس‌ها بود وفادار مانده بود و به نوشتهٔ مجابی، پرداخت ساده و بی‌آرایهٔ کارهایش او را در زمرهٔ نقاشان «نائیف» می‌آورد، در نمایشگاه‌هایی که در فاصلهٔ سال‌های ۱۹۸۲–۱۹۸۹ به اهتمام گالری کارولین کور در پاریس برپا کرد تغییرات تازه‌ای در شیوهٔ کار خود نشان داد. او در اواخر دههٔ ۱۹۸۰ از اسلوب آزمودهٔ خود فاصله می‌گیرد و نوعی کارکرد مینیاتوری بر تابلوهایش مستولی می‌شود. او با تکیه بر منابع فرهنگ بومی و شگردهای فنی که از نقاشی قهوه‌خانه‌ای و مینیاتورهای ایرانی نشانه دارند، می‌کوشد در عرصهٔ نقاشی جهانی خود را به عنوان هنرمندی معرفی کند که علایق استواری به فرهنگ سرزمین مادری‌اش دارد، بی‌آن‌که گرفتار نوستالژی مهاجران یا مقهور تربیت سنتی اسلوب‌های بومی گردد. او از این دوره به بعد شخصیت‌هایش را از قید جاذبه و تناسبات روزمره و هیجانات ژورنالیستی می‌رهانند، فضای نقاشی‌هایش رنگین‌تر و پیچیده می‌شود، آدم‌ها عریض و غول‌آسا می‌گردند، طبیعت را از خود عبور می‌دهند و در طبیعت حلول می‌کنند، تناسب و هماهنگی اندام‌هایشان بیشتر تابع ظرفیت‌های کشدار و خیالی رنگ و خط می‌شود تا کارکرد فیزیولوژیکشان که بر اثر عادت شناخته‌ایم. او درهم‌آمیزی اکنون و گذشته را به مدد پرسپکتیوهای متداخل و بازی با فضاهایی که در یکدیگر محو یا آشکار می‌شوند نشان می‌دهد و بدین‌گونه، چیزها یا کسانی را از گذشته به امروز و از اکنون به قدیم می‌برد. آثار حاجی‌زاده از شمایل‌سازی مذهبی ایرانی بسیار مایه دارند و موضوعات مختلف آن‌ها به تاریخ معاصر ایران بازمی‌گردند.
با این‌که حاجی‌زاده سال‌هاست در فرانسه زندگی می‌کند ولی در نقاشی او نشانی از این کشور و تأثیر آن دیده نمی‌شود. او خود بیشتر به نیویورک علاقه دارد تا فرانسه و ذهنش میان نیویورک و لیلاکوه، یعنی جایی که در آن بزرگ شده‌است می‌گردد.
نقاشی‌های حاجی‌زاده در جامعهٔ هنری ایران جایی برای خود باز کرده‌است. در سال‌های ابتدایی فعالیت او منتقدان می‌گفتند او یکی از پیشگامان هنر مردمی در ایران است. وی نیز خود را متعلق به این سبک هنری می‌داند.
نقاشی‌های حاجی‌زاده بر اساس عکس‌هایی از دوران قاجاریان و همچنین چهره‌های فرهنگی و هنری معاصر ایران و همچنین زندگی مردم با استفاده از عکس‌های روزنامه‌هاست. یکی از موضوعات نقاشی‌های حاجی‌زاده قهرمانان هستند: میرزا کوچک‌خان جنگلی، چه گوارا، محمد مصدق و صادق هدایت. از دیگر موضوعات نقاشی‌های او سوژه‌هایی چون روسپی‌ها و مردان زن‌نمای تهران‌اند که به گفتهٔ خودش «زندگی‌های دوگانه داشتند؛ روزها با زن و بچه‌هایشان یک زندگی معمولی را می‌گذراندند و شب‌ها در دوره‌های خصوصی خودشان با لباس زنانه شرکت می‌کردند.» حاجی‌زاده سوژهٔ نقاشی‌هایش را لابه‌لای عکس‌های قدیمی، میان آلبوم‌ها و لابه‌لای جراید قدیمی پیدا می‌کند. او بسیاری از سوژه‌های نقاشی‌هایش را از مجلاتی پیدا کرده‌است که پدرش در آن دوران آبونمان بود.
تا پیش از مجموعهٔ جنبش جنگل، برای حاجی‌زاده عکس‌ها تنها دستمایه‌ای برای ساختن آثارش بودند. در آن دوران او با شوخ و شنگی خاصش به درهم‌ریزی عناصر عکس برای رسیدن به ترکیب‌های طنزآمیزی می‌پرداخت؛ اما در مجموعهٔ جنبش جنگل به علت علاقه‌اش به میرزا کوچک‌خان و خیزش جنگل این‌بار برخلاف باقی آثارش جهت‌دار عمل می‌کند. حاجی‌زاده در این مجموعه می‌کوشد با تأملی جانب‌دار بر زندگی میرزا کوچک‌خان و یارانش، زندگی آنان را به مثابهٔ قهرمانانی ترسیم کند که به نیاز عاطفی فردی و اجتماعی پاسخ می‌دهند. در آثار او در این مجموعه روزبه‌روز میرزا وضوح بیشتری می‌یابد، بزرگ می‌شود، فضا را اشغال می‌کند و در آب و خاک و هوا ریشه می‌گستراند؛ حضورش به‌اندازهٔ غیبتش مهم است و مرگش همان‌قدر حماسی است که زندگی‌اش. به دلیل این نگرش شیفته‌وار است که تابلوهای میرزا، ابراهیم حشمت و دیگر یارانش بیش از آن‌که در گرو ضرورت‌های تجسمی باشد، وامدار احساسات عاشقانهٔ نقاش به شخصیتی است که بازتاب‌دهندهٔ نوستالژی جوانی وی است.
حوادث روزنامه‌ها چه مربوط به ایران باشد، چه باقی دنیا برای او جالب و جذاب است. او عکس‌های این اتفاقات را جدا کرده و از آن‌ها بایگانی مفصلی برای خود تهیه کرده‌است. حاجی‌زاده معتقد است اتفاقات روز دنیا باعث ایجاد انگیزه‌های تازه در نقاشی‌های او می‌شوند؛ با این وجود، پرداختن به این حوادث نیز کاملاً از دریچهٔ همان رویهٔ گذشته‌اش، یعنی علاقه به عکس‌های قدیمی است. به عنوان مثال، پس از تخریب تندیس‌های بودا در بامیان توسط طالبان در مارس ۲۰۰۱، این سوژه را دستمایه قرار داده و کاری در ابعاد ۳×۲ متر کشید که در آن با استفاده از عکسی از دوران قاجار، صحنه‌ای از قمه‌زنی را نشان می‌دهد در حالی که بتمن در کنار جمع ایستاده‌است.
اما برخی چهره‌ها در نقاشی‌های او تکرار می‌شوند. یکی از این چهره‌ها تاج‌السلطنه همسر ناصرالدین شاه قاجار است. حاجی‌زاده شخصیت این زن و این‌که سوگلی ناصرالدین شاه و یکی از زنان بانفوذ دربار قاجار بوده را دلایل علاقه‌اش به این شخصیت می‌داند. او گاهی یک تابلو را با تغییرات مختصری و هر بار با ابزار مختلفی نظیر مداد، آبرنگ یا ترکیب مواد و در ابعاد بزرگ چندین بار تکرار می‌کند و معتقد است نمایش این آثار در کنار هم برای بینندگان تأثیرگذار است.
حاجی‌زاده از کاوه گلستان به عنوان یکی از تأثیرگذارترین شخصیت‌های زندگی هنری خود نام می‌برد:
قاسم حاجی‌زاده در آغاز آبستره کار می‌کرد؛ یک آبسترهٔ محض که هیچ‌گونه فرمی در آن نبود؛ اما در دههٔ ۱۳۵۰ به واسطهٔ همنشینی با اردشیر محصص، فیگورها به آثارش راه یافتند، محصص همواره به او توصیهٔ اکید می‌کرد که به نقاشی فیگوراتیو سوق یابد به طوری که ایدهٔ نقاشی از پرترهٔ شاعران را محصص به او داد و همچنین حاجی‌زاده تابلوی معروف «مهوش» را به سفارش محصص خلق کرد، که آن را فریدون آو خرید. حاجی‌زاده اردشیر محصص را بزرگ‌ترین استاد خود می‌داند و معتقد است معاشرت با او چیزهای زیادی از جدیدترین جریانات هنری آن روز دنیا به او آموخته‌است. به توصیهٔ محصص بود که او به کار در زمینهٔ نقاشی فیگوراتیو پرداخت و ایدهٔ نقاشی از پرترهٔ شاعران را به او داد.
حاجی‌زاده همچنین ملاقاتش با منوچهر یکتایی را در شکل‌گیری دیدگاه هنری خود مؤثر می‌داند. نقاشی‌های حاجی‌زاده تا پیش از ملاقات با یکتایی تلفیقی بودند از آبستره و نقاشی فیگوراتیو اما یکتایی معتقد بود نقاشی یا باید آبستره باشد یا فیگوراتیو. پس از ملاقات با یکتایی بود که حاجی‌زاده دیگر در آثارش فرم‌های آبستره را ادامه نداد.