moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
اما سال بعد در ۱۵۵۴، گروهی از شورشیان به رهبری توماس وایت و پدر جین، هنری گری، با سه هزار سوار برای تصرف لندن و برکناری ملکه ماری به حرکت درآمده‌بود. وایت برای جلوگیری از ازدواج ماری با شاهزاده فیلیپ دوم اسپانیا و دشمن انگلیسی‌ها به این لشکرکشی دست زده بود. این شورش بزودی سرکوب شد. اگر چه جین و شوهرش (لرد گیلفورد دادلی) بر ضد ملکه ماری عملی انجام نداده بودند و ماری هم نمی‌خواست نوهٔ عمه‌اش را اعدام کند، ولی مشاورانش به او توصیه کرده‌بودند که فیلیپ تنها در صورت کشتن جین بدانجا خواهد آمد. سپس ملکه ماری با قلبی پرغم دستور اعدام جین را امضا کرد. جین قرار شد گردن زده شود.
وقتی به جین گفتند گردن زده خواهد شد، سخت به وحشت افتاد. با این حال خوشحال بود که «روزهای غم و اندوهش» بالاخره به سر خواهند آمد.
در ۱۲ فوریه ۱۵۵۴، در ارگ لندن، جین به طرف سکوی اعدام فرستاده شد. وی به آرامی از سکوی اعدام بالا می‌رفت و خاضعانه نیایش می‌کرد. سپس در برابر بلوک اعدام زانو زد و چشمانش را بست. وقتی جلاد از او خواست تا سرش را روی بلوک بگذارد، دستانش را پیش آورد ولی چون مضطرب بود نتوانست بلوک را پیدا کند. او کمک خواست تا اینکه فردی دستش را گرفت و کمکش کرد تا بلوک را پیدا کند. جین سرش را روی بلوک و چانه‌اش را در جایگاه گذاشت و گردنش را به چوب چسباند. سپس دستانش را به دورش کشاند. پیش از فرودآمدن تبر فریاد زد «خدایا، روحم را به تو می‌سپارم.»
جین هنگام اعدام ۱۶ ساله بود.
ناتینگهام شهری است در شمال انگلستان در ناحیه میدلند شرقی در کشور پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند شمالی. همچنین ناتینگام خانه اسطوره معروف رابین هود می‌باشد، این شهر منطقه‌ای خوشنام در ناتینگام‌شر انگلستان، واقع در جنوب شفیلد و شمال لستر است، علاوه بر افسانه رابین هود این شهر به دلیل وجود کارخانه و صنایع توتون و تنباکو بسیار مشهور است، ناتینگام یک مقصد توریستی است، در سال ۲۰۱۱ بازدیدکنندگان بالغ بر ۱/۵ میلیارد پوند برای این منطقه درآمدزایی داشتند که این میزان باعث شد تا این شهر در رتبه سیزدهمین شهر توریستی قرار بگیرد. آب و هوای این شهر معتدل است.
در سال ۲۰۱۵ جمعیت ناتینگام بالغ بر ۳۲۱٬۵۰۰ نفر برآورد گردید، به همراه شهرک‌های گسترده که شامل مجموعهٔ حومهٔ شهر می‌گردید ناتینگام جمعیتی به میزان ۷۶۸٬۶۳۸ نفر را در خود جای داده‌است، ناتینگام برنده جایزه سیستم حمل و نقل عمومی می‌باشد که از جمله آنها می‌توان به بزرگترین سیستم شبکه اتوبوس‌های دولتی در انگلستان اشاره داشت، ایستگاه راه‌آهن ناتینگام و سیستم ترانزیت مدرن ناتینگام اکسپرس از جمله موارد دیگر در زمینه حمل و نقل عمومی است، این شهر یک مرکز ورزشی بزرگ می‌باشد که در اکتبر ۲۰۱۵ به عنوان خانه ورزش انگلستان نامیده شد.
در ۱۱ دسامبر سال ۲۰۱۵ این شهر از طرف یونسکو به عنوان شهر ادبیات نامگذاری گردید که باعث شد در کنار معدود شهرهای موجود در دنیا همچون نورویچ، ملبورن، پراگ و بارسلونا قرار بگیرد، عناوین منتسب به این شهر یعنی میراث ادبی ناتینگام ارتباط مستقیمی با نوابغی چون لرد بایرون، دی. اچ. لارنس و الن سیلیتو دارد.
بر طبق سرشماری صورت گرفته در سال ۲۰۱۱ جمعیت این شهر تقریباً ۳۰۴ هزار نفر بوده‌است که یکی از شهرهای کم جمعیت انگلستان به حساب می‌آید.
ناتینگام فارست در شهر ناتینگام واقع شده‌است که در سال ۱۸۶۵تاسیس شده‌است. همچنین کریکت، راگبی و هاکی روی یخ از ورزش‌های مهم این شهر است.
ناتینگام خواهرخوانده شهرهای زیر است:
اقیانوس‌نگاری دانشی میان‌رشته‌ای است که به‌منظور شناخت از محیط‌های اقیانوسیِ رشته‌های زیست‌شناسی، شیمی، زمین‌شناسی، فیزیک، ژئوفیزیک، ریاضیات، گیاه‌شناسی، جانورشناسی، هواشناسی، و جغرافیا را با هم ترکیب می‌کند. پژوهش‌های اقیانوس‌نگاری مطالعهٔ امواج، جزر و مد، فرایندهای ساحلی، سازواره‌های پلانکتونیک و ته‌آبی، تغییرات سطح دریا و جوّی، و گردش اقیانوس را دربرمی‌گیرد.اقیانوس‌نگاری (وبگاه تحصیلات آمریکا-ایران)
موارد مورد مطالعه شامل؛ زمین‌شناسی عمومی و دریایی، زیست‌شناسی عمومی و دریایی، فیزیک عمومی و دریایی، شیمی عمومی و دریایی، اقیانوس‌شناسی ماهواره‌ای، بررسی رسوبات اقیانوسی، بررسی سواحل، هواشناسی وسیستم اطلاعات جغرافیایی است.
این رشته جزء یکی از رشته‌های اساسی و مهم است که ایران امروزه به شدت به آن نیاز دارد و به همین دلیل هرساله در دانشگاه‌های مناطق دریایی پذیرش بیشتر می‌شود. در ایران نخستین بار در سال ۱۳۹۰ اولین پذیرش مقطع کارشناسی رشته اقیانوس‌شناسی در دانشگاه هرمزگان انجام گرفته‌است.
پارک ملی کریتر لیک پارکی طبیعی در ایالت اورگان در ایالات متحده آمریکا است.
این پارک ۷۴۲ کیلومتر مربع وسعت دارد و دارای یک دریاچه است که عمیق‌ترین نقطه آن ۵۹۴ متر عمق دارد که دومین نقطه عمیق در آمریکای شمالی و نهمین در جهان است. البته میانگین عمق این دریاچه ۳۵۰ متر است که از این جهت نیز سومین دریاچه عمیق در جهان است.
همچنین این پارک در ۲۲ مه ۱۹۰۲ به ثبت ملی رسیده است.
پارک ملی کانگری پارکی طبیعی در ایالت کارولینای جنوبی در ایالات متحده آمریکا است.
این پارک ۸۸ کیلومتر مربع وسعت دارد.
Wikipedia contributors, "Congaree National Park," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/wiki/Congaree_National_Park (accessed March 3, 2008).
رود کلمبیا از رودهای بلند قاره آمریکای شمالی ست.
این رود ۲۰۰۰ کیلومتر طول دارد، و از کانادا و دو ایالت آمریکا میگذرد، و قسمتی از مرز مشترک میان ایالات اورگن و واشینگتن را تشکیل می‌دهد. در سال ۱۹۹۶ در این رودخانه مرد کنویکی، قدیمی‌ترین اسکلت کشف شده در آمریکای شمالی کشف شد.
کله‌پاک‌کن فیلمی آمریکایی در سبک سوررئال و وحشت جسمی به نویسندگی، کارگردانی و تهیه‌کنندگی دیوید لینچ با بازی جک نانس، شارلوت استوارت، جین بیتس، جودیت آنا رابرتس، لارل نیر و جک فیسک محصول سال ۱۹۷۷ است.
در سال ۲۰۰۴، کتابخانه کنگره، فیلم را برای حفاظت در فهرست ملی ثبت فیلم برگزید. این فیلم سیاه و سفید نخستین فیلم بلند دیوید لینچ بود که پس از چند کار کوتاه آن را کارگردانی کرد. ساخت آن با حمایت بنیاد فیلم آمریکا در دورانی که لینچ در آنجا مشغول به تحصیل بود، صورت گرفت و در نهایت هفت سال طول کشید. فیلم حول هنری اسپنسر (جک نانس) پیش می‌رود که در چشم‌اندازهای متروکه صنعتی با کودک ناقصش که شکل و شمایلی غیرمعقول دارد، رها شده‌است. در طول فیلم اسپنسر با رؤیاها یا توهمات در مورد بچه و زن داخل رادیاتور مواجه می‌شود.
تصویربرداری اصلی "کله‌پاک‌کن" به خاطر مشکلات مالی چندین سال به طول انجامید و کمک‌های فیسک و همسرش سیسی اسپیسک پیشروی کار را میسر کرد. فیلمبرداری این اثر در چند لوکیشن متعلق به بنیاد فیلم آمریکا در کالیفرنیا از جمله عمارت گری‌استونGreystone Mansion و تعدادی اصطبل متروک که لینچ در آن‌ها زندگی می‌کرد، انجام شد. لینچ و طراح صدا، آلن اسپلت، به مدت یک سال بر روی صدای این فیلم در استودیو فیلم که صدابندی شده بود، کار کردند. موسیقی متن "کله‌پاک‌کن" شامل آهنگ «در بهشت»In Heaven که توسط پیتر آیورز برای این فیلم نوشته شده بود و همین‌طور موسیقی ارگ از فتس والر می‌باشد.
در آغاز جمعیت کوچکی فیلم را دیدند و توجه چندانی بدان نکردند. "کله‌پاک‌کن" پس از چندین پخش طولانی به صورت فیلم نیمه‌شب مورد توجه قرار گرفت. از زمان پخش فیلم، این اثر با نقدهای مثبتی روبرو شده‌است. تصاویر سوررئال و گرایش‌های جنسی نهفته در درونمایه فیلم عناصری کلیدی محسوب می‌شوند.
چهره هنری اسپنسر بر روی سیاره‌ای در فضا دیده می‌شود. او دهانش را باز می‌کند و موجودی مانند اسپرماتوزون ظاهر می‌شود. مردی در سیاره اهرم‌ها را می‌کشد و آن موجود به طرفی شنا می‌کند.
در چشم‌انداز شهری صنعتی هنری با خواربار خود به سمت خانه می‌رود. او خارج از آپارتمانش توسط دختر زیباروی آنسوی راهرو متوقف می‌شود که به او اطلاع می‌دهد که دوست‌دخترش، مری، او را برای شام با خانواده‌اش به خانه‌شان دعوت کرده‌است. هنری خواربارش را در آپارتمانش رها می‌کند که پر از انباشته‌های خاک و گیاهان مرده است. آن شب، هنری به خانه مری می‌رود و با مادر او با نگرانی صحبت می‌کند. سر میز شام از او می‌خواهند که مرغی را برش دهد؛ پرنده روی بشقاب شروع به حرکت و پیچ‌وتاب خوردن می‌کند و خونش هنگام بریدن فوران می‌کند. بعد از شام، مادر مری هنری را به گوشه‌ای می‌برد و سعی می‌کند او را ببوسد. او به هنری می‌گوید که مری بچه او را به‌دنیا آورده و آن‌ها باید با هم ازدواج کنند. مری، گرچه، مطمئن نیست که آنچه به‌دنیا آورده، یک بچه باشد.
این زوج به آپارتمان یک‌اتاقه هنری می‌روند و شروع به مراقبت از بچه می‌کنند؛ ملفوفی قنداق‌شده با چهره‌ای غیرانسانی و شبیه به مار که مشابه اسپرماتوزونی است که پیشتر دیده شده بود. بچه از خوردن هر غذایی امتناع کرده و بی‌وقفه و به شکلی غیرقابل تحمل گریه می‌کند. این صدا مری را هیستریک می‌کند و او هنری و بچه را ترک می‌کند. هنری سعی می‌کند که از بچه مراقبت کند و می‌فهمد که او برای نفس کشیدن تقلا می‌کند و درمی‌یابد که زخم‌های دردناکی در او شکل گرفته‌است.
هنری شروع به تجربه رؤیاهایی می‌کند و دوباره مرد توی سیاره را می‌بیند و نیز زنی را که داخل رادیاتور سکونت دارد و بیشتر موجودات اسپرم‌مانند را زیر پا له می‌کند. پس از برخوردی جنسی با دختر زیبای آنسوی راهرو رؤیایی دیگر می‌بیند که در آن زن داخل رادیاتور آواز می‌خواند («در بهشت») و در حالی که بی‌قرار است، سرش کنده می‌شود و سر گریان بچه جایگزین آن می‌شود. سر هنری از آسمان سقوط می‌کند و در خیابانی فرود می‌آید و می‌شکافد. پسربچه‌ای سر را پیدا می‌کند و به کارخانه مدادسازی می‌برد تا از آن چند پاک‌کن بسازند (دلیل عنوان فیلم).
پس از بیدار شدن، هنری به‌دنبال دختر زیبای آنسوی راهرو می‌گردد اما او را با مردی دیگر می‌یابد. هنری، درهم‌شکسته، به اتاقش بازمی‌گردد. او یک قیچی برمی‌دارد و برای اولین بار لباس‌های قنداق بچه را درمی‌آورد. مشخص می‌شود که بچه پوست ندارد؛ نوارهایی اعضای داخلی بدنش را به یکدیگر وصل کرده بودند و پس از بریدن کهنه‌ها از هم جدا می‌شوند و بیرون می‌ریزند. نفس بچه از درد بند می‌آید و هنری با قیچی بر اندام‌های او می‌زند. از زخم‌هایش مایع غلیظی فوران می‌کند که بچه را می‌پوشاند. نور اتاق زیاد می‌شود و چراغ‌ها به‌دنبال آن سوسو می‌زنند. همینکه روشن و خاموش می‌شوند، کودک عظیم‌الجثه می‌شود. پس از خاموشی کامل چراغ‌ها سیاره‌ای که در ابتدای فیلم دیده شد، جایگزین سر بچه می‌شود. هنری در میان انبوهی از تراشه‌های پاک‌کن در حال گستردن ظاهر می‌شود. پهلوی سیاره می‌ترکد و درون آن مرد توی سیاره با اهرم‌ها که اکنون جرقه‌هایی منتشر می‌کنند، کشاکش می‌کند. هنری به‌گرمی توسط زن داخل رادیاتور به آغوش کشیده می‌شود و در این حین هم نور سفید و هم نویز سفید شدت می‌گیرند؛ پیش از اینکه صفحه سیاه و بی‌صدا شود.
طراحی صدای "کله‌پاک‌کن" از عناصر کلیدی آن محسوب می‌شود. فیلم شامل مشخصه‌های بصری برجستهٔ متعددی می‌باشد که با صداهای اطرافشان نیز هماهنگ هستند. همان‌طور که «فریادهای آهسته و ممتد» و «چشم‌اندازهای شنیداری محرک خیال» با آن‌ها هماهنگ هستند. سر و صدای مناطق صنعتی در پس زمینهٔ همهٔ صحنه‌های فیلم شنیده می‌شود و فضایی تهدیدآمیز و اعصاب خورد کن ایجاد می‌کند. از این روند در کارهایی مانند "هفت" دیوید فینچر و فیلم کمدی "بارتون فینک" ساختهٔ برادران کوئن هم تقلید شده‌است. جیمز ویرزبکی در کتابش "موسیقی، صدا و فیلمسازان: سبک صوتی در سینما"Music, Sound and Filmmakers: Sonic Style in Cinema این صدای مزاحم پیاپی را «شاید حاصلی از تخیلات اسپنسر» و موسیقی متن را «به طرزی بی‌رحمانه بی‌قید در تفاوت میان واقعیت و خیال» توصیف می‌کند. این فیلم همچنین آغازی بر حرکت دیوید لینچ به سمت پیوند دادن موسیقی حقیقی فیلم (موسیقی‌ای غیر از موسیقی پس زمینه که قسمتی از فیلم و اتفاقات آن است و شخصیت‌های فیلم می‌توانند آن را بشنوند) با رؤیاها و خیالات می‌باشد؛ مانند وقتی که زن داخل رادیاتور در توالی طولانی رؤیاهای اسپنسر «در بهشت» را می‌خواند. این رویه در «قسمت ۲» "توئین پیکس" هم وجود دارد که موسیقی حقیقی فیلم از رؤیاهای یکی از کاراکترها به افکار در حین بیداری او وارد می‌شود و همچنین در "مخمل آبی" روندی مشابه در آهنگ «در رؤیاها» از روی اوربیسن تکرار شده‌است.
"کله‌پاک‌کن" همچنین برای درونمایه‌های قوی جنسی مورد توجه واقع شده‌است. در اوایل فیلم لقاح دیده می‌شود؛ سپس هنری اسپنسر را شخصیتی می‌بینیم که از سکس می‌هراسد اما مسحور آن می‌شود. حضور مکرر موجودات اسپرم‌مانند، شامل بچه، در همه صحنه‌های سکس فیلم دیده می‌شود. جذبهٔ «دختر همسایه‌ای» ظاهری زن داخل رادیاتور وقتی که در حین اجرای قطعه موسیقی‌اش با خشونت شروع به له کردن موجودات اسپرم‌مانند اسپنسر می‌کند و خشمگینانه به نگاه او خیره می‌شود، از بین می‌رود. دیوید جی اسکلDavid J. Skal در کتابش "نمایش هیولا: تاریخچه‌ای فرهنگی از ژانر وحشت"The Monster Show: A Cultural History of Horror فیلم را این‌گونه توصیف می‌کند: «در این فیلم تولید مثل انسان همانند فریک شویی متروکه به تصویر کشیده شده؛ کاری که فقط مناسب دوزخیان می‌باشد.» اسکل همچنین به خصیصه‌ای متفاوت از زن داخل رادیاتور اشاره می‌کند و به او به این شکل می‌نگرد: «بسیار مشتاق برای جلب نظر بیننده‌ای نادیده.» مارک الین استوارتMark Allyn Stewart در کتابش با نام "دیوید لینچ رمزگشایی‌شده"David Lynch Decoded زن داخل رادیاتور را ناخودآگاه اسپنسر در نظر می‌گیرد؛ تجلی‌ای از میل خودش برای کشتن بچه که پس از این کار او را در آغوش می‌گیرد؛ گویی برای اینکه که خیالش را راحت کند که کار درستی انجام داده‌است.
به اسپنسر به شکل شخصیتی هرکسیEveryman می‌نگرند؛ چهرهٔ بی‌حالت و لباس‌های ساده وی را یک صورت نوعی ساده نگه می‌دارد. در طول فیلم اسپنسر گونه‌ای سکون صلح‌طلبانه و جبری‌گرایانه از خود نشان می‌دهد و بدون سعی برای اداره اتفاقات محیط اطرافش به آن‌ها اجازه پیش‌روی می‌دهد. این رفتار منفعلانه در تنها اقدام وی در نقطه اوج فیلم به پایان می‌رسد؛ عمل به ظاهر بچه‌کشی او توسط تأثیرات تحکم‌آمیز و کنترل‌ک‌ننده که او را احاطه کرده‌اند، هدایت می‌شود. منتقدانی همچون کولان اودل و میشل لوبلان به این سکون به شکل پیش‌درآمدی بر داستان مصور "عصبانی‌ترین سگ دنیا"The Angriest Dog in the World نوشتهٔ دیوید لینچ می‌نگرند.
نویسنده و کارگردان دیوید لینچ پیشتر برای نقاش شدن درس خوانده بود و چندین فیلم کوتاه برای انیمیشن کردن نقاشی‌هایش ساخته بود. با این حال، در سال ۱۹۷۰ تمرکزش را به‌سمت فیلمسازی تغییر داده بود و در ۲۴ سالگی بورسیه‌ای در مرکز مطالعات فیلم پیشرفته انستیتوی فیلم آمریکا را پذیرفت. لینچ از این دوره بیزار بود و در نظر داشت ترک تحصیل کند اما پس از اینکه به او فرصت تولید فیلمنامه‌ای را که خالقش خودش بود، دادند، نظرش عوض شد. به او اجازه استفاده از تمام محوطه دانشگاه را برای مکان‌های فیلم دادند. او اصطبل‌های بلااستفاده دانشگاه را تبدیل به یک سری مکان برای فیلم کرد و در آن‌ها زندگی می‌کرد. به‌علاوه، عمارت گری‌استون که آن هم متعلق به انستیتوی فیلم آمریکا بود، برای بسیاری از صحنه‌ها استفاده شد.
لینچ در ابتدا کار بر روی فیلمنامه‌ای با نام "کمرباغ"Gardenback را شروع کرده بود که بر اساس نقاشی او از پیکری خمیده بود که روی کمرش گیاه روییده بود. "کمرباغ" فیلمنامه‌ای سوررئالیستی درباره زنای محصنه بود که شامل حشره‌ای مداوماً در حال رشد بود که شهوت مردی برای همسایه‌اش را نشان می‌داد. این فیلمنامه نتیجه‌اش فیلمی به‌مدت حدوداً ۴۵ دقیقه می‌شد که انستیتوی فیلم آمریکا احساس می‌کرد برای اینطور فیلمنامه استعاری، غیرخطی‌ای بیش از حد طولانی باشد. بجای آن، لینچ "کله‌پاک‌کن" را ارائه داد که بر اساس یک رؤیاپردازی درباره بردن سر مردی به کارخانه مدادسازی توسط یک پسربچه شکل گرفته بود. چندین عضو هیئت مدیره انستیتوی فیلم آمریکا همچنان مخالف ساختن چنین کار سوررئالیستی‌ای بودند اما پس از اینکه رئیس فرانک دانیل تهدید کرد که اگر قرار باشد این کار رد شود، استعفا می‌دهد، با بی‌میلی پذیرفتند. فیلمنامه لینچ برای "کله‌پاک‌کن" تحت تأثیر مطالعاتش به‌عنوان یک دانشجوی سینما بود. رمان کوتاه "مسخ" (۱۹۱۵) اثر فرانتس کافکا و داستان کوتاه «دماغ» اثر نیکلای گوگول تأثیری قوی روی فیلمنامه "کله‌پاک‌کن" گذاشتند. لینچ همچنین در مصاحبه‌ای با "مترو سیلیکون ولی"Metro Silicon Valley تأیید کرد که فیلم وقتی که کتاب مقدس را باز کرد؛ آیه‌ای از آن خواند و آن را بست، «به‌هم آمد». هنگام نگاه به گذشته، لینچ نمی‌توانست به‌خاطر بیاورد که آیه از عهد عتیق بوده یا عهد جدید. در سال ۲۰۰۷ لینچ گفت: «باور کنید یا نه، "کله‌پاک‌کن" معنوی‌ترین فیلم من است.»
همچنین تصور می‌رود که فیلمنامه این فیلم تأثیرگرفته از ترس لینچ از پدر بودن بوده‌است. دختر او، جنیفر، هنگام تولد به‌شکل حاد پاهای چنبری داشت که در کودکی نیازمند جراحی همه‌جانبه بود. جنیفر گفته که لقاح غیرمنتظره خود او و نقایص مادرزادی‌اش اساس درونمایه‌های فیلم بوده‌اند. فضای فیلم همچنین تأثیرگرفته از زمان زندگی لینچ در محله‌ای پرآشوب در فیلادلفیا شکل گرفته بود. لینچ و خانواده‌اش پنج سال از زندگی را در جوی از «خشونت، نفرت و چرک» گذراندند. آن ناحیه یک «منطقه فقیر جنایت‌زده» توصیف شده‌است که الهام‌بخش پس‌زمینه شهری "کله‌پاک‌کن" بود. با توصیف این دوره از زندگی‌اش لینچ گفت: «چیزهای بسیاری در فیلادلفیا دیدم که نمی‌توانستم باور کنم... زنی بالغ را دیدم که سینه‌هایش را گرفت و مانند یک کودک صحبت می‌کرد و گله داشت که نوک پستان‌هایش درد می‌کند. اینجور چیزی شما را سر جایتان می‌نشاند.» منتقد فیلم، گرگ اولسون، در کتابش، "دیوید لینچ: تیره زیبا"،David Lynch: Beautiful Dark این را مطرح می‌کند که این زمان به‌وضوح با کودکی کارگردان در شمال غربی آرام در تضاد بود که در کارگردان «دیدگاهی دوقطبی و بهشت و جهنمی از آمریکا» ایجاد کرد که متعاقباً فیلم‌های او را شکل داد.
انتخاب بازیگران اولیه در سال ۱۹۷۱ آغاز و جک نانس سریعاً برای نقش اصلی انتخاب شد. با این حال، کارکنان انستیتوی فیلم آمریکا مقیاس پروژه را دست کم گرفته بودند. آن‌ها در ابتدا به "کله‌پاک‌کن" پس از دیدن فیلمنامه‌ای بیست و یک صفحه‌ای با فرض نسبت معمول صنعت فیلم که یک دقیقه فیلم در هر صفحه نوشته‌شده است و مدت زمان کار را به بیست دقیقه کاهش می‌دهد، چراغ سبز نشان داده بودند. این سوءتفاهم با کارگردانی موشکافانه خود لینچ همراه گشت و باعث شد که فیلم برای چندین سال در مرحله تولید باقی بماند. در یک نمونه حداکثری از این برنامه سنگین، یک صحنه از فیلم با باز کردن دری توسط شخصیت نانس شروع می‌شود و یک سال کامل می‌گذرد که فیلمبرداری ورود او به اتاق انجام شود. با این حال، نانس خود را وقف ساختن فیلم کرده بود و مدل موی نامتعارفی را که شخصیتش برای تمام زمان تولید فیلم لازم داشت، حفظ کرد.
با حمایت با کمک‌های مالی منظم از سوی دوست دوران کودکی لینچ، جک فیسک و همسر فیسک، سیسی اسپیسک، تولید فیلم چندین سال ادامه یافت. وجوه اضافی توسط همسر نانس، کاترین ای. کولسن، فراهم شد که پیشخدمت بود و درآمدش را اهدا می‌کرد و نیز توسط خود لینچ که در تمام طول تصویربرداری اصلی فیلم روزنامه پخش می‌کرد. در طی یکی از وقفه‌های متعدد در فیلمبرداری، لینچ قادر بود فیلم کوتاه "مقطوع‌العضو"The Amputee را بسازد و از تمایل انستیتوی فیلم آمریکا به امتحان فیلم خام جدید پیش از دست زدن به خرید عمده استفاده کند. این قطعه کوتاه با بازی کولسن همراه بود که به کار با لینچ در نقش تکنیسین برای "کله‌پاک‌کن" ادامه داد. دست‌اندرکاران تولید "کله‌پاک‌کن" بسیار کم بودند؛ متشکل از لینچ، طراح صدا، آلن اسپلت؛ فیلمبردار، هرب کاردول که کار را به دلایل مالی ترک کرد و فردریک المز جایگزین او شد؛ مدیر تولید و طراح وسایل و لوازم صحنه، دورین اسمال و کولسن که در نقش‌های مختلفی کار کرد.
جلوه‌های فیزیکی استفاده‌شده برای خلق کودک ناقص نامعلوم و راز باقی مانده‌اند. لینچ چشمان آپارات‌چی‌ای که بر روی روزانه‌های فیلم کار می‌کرد را برای پرهیز از افشای ماهیت وسیله صحنه می‌بست و او در مصاحبه‌های متعاقب از بحث درباره این جلوه‌ها امتناع کرده‌است. این وسیله صحنه — که نانس به آن لقب اسپایکSpike داده بود — شامل چندین بخش قادر به عمل بود؛ گردنش، چشم‌هایش و دهانش قادر به عمل مستقل بودند. لینچ نظرات رمزآلودی در مورد وسیله صحنه ارائه کرده و گهگاه گفته که «در همین نزدیکی‌ها زاده شده بود» یا «شاید پیدا شده باشد». جان پترسون از "گاردین" حدس زده‌است که وسیله صحنه از خرگوشی پوست‌کنده یا جنین بره ساخته شده باشد. به این بچه به‌شکل پیش‌درآمدی به عناصری از دیگر فیلم‌های لینچ مانند گریم جان مریک در "مرد فیل‌نما" (۱۹۸۰) و ماسه‌کرم‌های "تلماسه" (۱۹۸۴) نگاه می‌کنند.
در طول تولید، لینچ شروع به آزمایش این تکنیک کرد که دیالوگی را که از لحاظ آوایی از آخر گفته شده، ضبط و صدای آن را معکوس کند. گرچه این تکنیک در این فیلم استفاده نشد، لینچ در «قسمت ۲» مجموعه تلویزیونی "توئین پیکس" (۱۹۹۰) به آن بازگشت. لینچ همچنین در زمان ساختن فیلم شروع به علاقه نشان دادن به درون‌پویی متعالی کرده، رژیم غذایی گیاه‌خواری را اختیار و سیگار و الکل را ترک کرد.
لینچ با آلن اسپلت برای طراحی صدای فیلم کار کرد. این زوج برای عایق‌بندی استودیویشان پوشش ضدصدا چیدند و ساختند؛ جایی که آن‌ها تقریباً یک سال را صرف ساختن و ویرایش جلوه‌های صوتی فیلم کردند. موسیقی متن فیلم به‌شدت چندلایه است؛ حتی شامل پانزده صدای متفاوت که به‌طور همزمان با استفاده از چندین حلقه پخش می‌شوند. صداها به شکل‌های مختلفی ساخته شدند. برای یکی از صحنه‌ها که در آن تختی به آرامی در استخری از مایع حل می‌شود، لینچ و اسپلت میکروفونی را درون یک بطری پلاستیکی قرار دادند و آن را در وان حمام غوطه‌ور کردند و صدای هوای دمیده‌شده از توی بطری را ضبط کردند. پس از ضبط شدن، صداها با تغییراتی در زیروبمی، بازآوایش و فرکانسشان بیشتر تقویت شدند.
پس از نمایشی آزمایشی با واکنش‌های منفی که لینچ معتقد است در آن موسیقی متن را با صدای خیلی بالایی میکس کرده بود، کارگردان بیست دقیقه از فوتیج فیلم را برش داد و طول فیلم را به ۸۹ دقیقه رساند. در میان فوتیج‌های بریده‌شده صحنه‌ای هست که کولسن به‌عنوان مامای بچه حضور دارد و در صحنه‌ای دیگر مردی با یک باتری ماشین دو زن — که بازیگر یکی از آن‌ها باز هم کولسن است — را شکنجه می‌کند و دیگر، صحنه‌ای که در آن اسپنسر با گربه‌ای مرده ور می‌رود.
موسیقی متن برای "کله‌پاک‌کن" توسط آی.آر.اس. رکردزI.R.S. Records در سال ۱۹۸۲ منتشر شد. دو آهنگ موجود در آلبوم شامل بریده‌هایی از موسیقی ارگ از فتس والر و ترانه «در بهشت» که برای فیلم توسط پیتر آیورز نوشته شده، هستند. این موسیقی متن در ۷ اوت ۲۰۱۲ توسط سیکرید بونز رکردزSacred Bones Records در تعداد محدود ۱٬۵۰۰ نسخه دوباره منتشر شد. به این آلبوم به شکل نشانه شومی برای ژانر موسیقی دارک امبینت نگاه شده و وجود نویز در پس‌زمینه و نشانه‌های غیرموسیقیایی آن توسط مارک ریچاردسون از "پیچفورک" به شکل «صدا آهنگsound track (دو کلمه) به معنای واقعی کلمه» توصیف شده‌است.
نمایش نخست "کله‌پاک‌کن" در جشنواره فیلم فیلمکس در لس آنجلس در ۱۹ مارس ۱۹۷۷ بود. در شب افتتاحیه فیلم بیست‌وپنج نفر حضور داشتند؛ بیست‌وچهار نفر شب بعد آن را تماشا کردند. با این حال، بن بارنهولتس،Ben Barenholtz رئیس شرکت توزیع‌کننده فیلم، لیبرا فیلمز،Libra Films سالن سینمای محلی، سینما ویلیجCinema Village را ترغیب کرد که فیلم را به‌شکل فیلم نیمه‌شب پخش کند که یک سال ادامه یافت. پس از این، فیلم برای نودونه هفته در ویورلی سینمایWaverly Cinema نیویورک پخش شد؛ در سینما راکسیRoxie Theater در سان فرانسیسکو به‌مدت یک سال از ۱۹۷۸ تا ۱۹۷۹ پخش نیمه‌شب داشت و حق قانونی پخش در سینما نیوآرتNuart Theatre در لس آنجلس را به‌مدت سه سال از ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۱ به‌دست آورد. در طی یک دوره نمایش در نیویورک و لس آنجلس به‌مدت تقریباً دو سال انیمشین کوتاه "مارچوبه" (۱۹۷۹) ساخته‌شده توسط سوزان پیتSuzan Pitt در کنار "کله‌پاک‌کن" نمایش داده می‌شد.
"کله‌پاک‌کن" یک موفقیت تجاری بود و ۷ میلیون دلار در ایالت متحده و ۱۴٬۵۹۰ دلار در سایر مناطق درآمد ناخالص داشت. "کله‌پاک‌کن" همچنین به‌عنوان بخشی از جشنواره فیلم لندن ۱۹۷۸ و جشنواره فیلم تلیوراید ۱۹۸۶ پخش شد.
هنگام انتشار "کله‌پاک‌کن"، "ورایتی" نقدی منفی از آن ارائه داد و فیلم را «تمرینی بدآیند و تهوع‌انگیز» نامید. این نقد درباره مدت طولانی تولید فیلم ابراز ناباوری کرد و پایان آن را غیرقابل مشاهده توصیف کرد. با مقایسه "کله‌پاک‌کن" با فیلم بعدی لینچ، "مرد فیل‌نما"، تام باکلیTom Buckley از "نیویورک تایمز" نوشت که در حالی که دومی فیلمی خوش‌ساخت، با بازیگرانی بامهارت بود، قبلی نبود. باکلی "کله‌پاک‌کن" را «به شکلی تیره و تار پرتکلف» خواند و نوشت که جنبه‌های ترسناک فیلم تنها ناشی از ظاهر کودک ناقص هستند و نه از فیلمنامه یا بازی‌ها. در سال ۱۹۸۴ لوید رزLloyd Rose از "آتلانتیک" نوشت که "کله‌پاک‌کن" نشان داد که «لینچ یکی از خالص‌ترین سوررئالیست‌هایی است که تاکنون در فیلمسازی کار کرده‌است». رز فیلم را به‌شدت شخصی توصیف کرد و دریافت که بر خلاف فیلم‌های سوررئالیستی قبلی مانند "سگ اندلسی" (۱۹۲۹) یا "عصر طلایی" (۱۹۳۰) ساخته لوئیس بونوئل تصویرسازی لینچ «از فیلم‌هایش به ما نمی‌رسد؛ ما در آن‌ها غرق می‌شویم». در نقدی برای "شیکاگو تریبون" در سال ۱۹۹۳ مایکل ویلمینگتونMichael Wilmington "کله‌پاک‌کن" را منحصربه‌فرد توصیف نمود و احساس کرد که «شدت و حدت» و «وضوح کابوس» فیلم نتیجه توجه لینچ به جزئیات در خلق آن به‌خاطر درگیری او در نقش‌هایی بسیار زیاد در طول تولید فیلم بوده‌اند. جاناتان رزنبامJonathan Rosenbaum منتقد در مقاله ۱۹۹۵ با عنوان «ایده‌های بد: هنر و سیاست‌های توئین پیکس»Bad Ideas: The Art and Politics of Twin Peaks نوشت که "کله‌پاک‌کن" بهترین کار لینچ را نمایاند. رزنبام نوشت که استعداد هنری کارگردان پس از آنکه محبوبیتش افزایش یافت، افول کرد و فیلم را در مقابل "از ته دل وحشی" — جدیدترین فیلم بلند لینچ در آن زمان — قرار داد و گفت که «حتی سرسری‌ترین مقایسه میان "کله‌پاک‌کن" و "از ته دل وحشی" افت هنری شدیدی را آشکار می‌سازد که به‌سختی می‌توان تصور کرد یک نفر هردو فیلم را ساخته‌است». جان سایمونJohn Simon از "نشنال ریویو" "کله‌پاک‌کن" را «مشمئزکننده برای هواداران کالت» خواند.
استقبال امروزی از فیلم بسیار مطلوب بوده‌است. در راتن تومیتوز فیلم با میانگین امتیاز ۸٫۴/۱۰ دارای ۹۰٪ نظر مساعد طبق ۶۷ نقد است. اجماع انتقادی این وبگاه می‌گوید: «"کله‌پاک‌کن" سوررئال دیوید لینچ از عوامل بصری پر ار جزئیات و موسیقی‌ای مورمورکننده استفاده می‌کند تا نگاهی عجیب و نگران‌کننده به ترس مردی از والد بودن ایجاد کند.» در متاکریتیک این فیلم دارای میانگین امتیاز ارزیابی‌کننده ۸۷ از ۱۰۰ بر اساس نظر ۱۵ منتقد است که «تحسین جهانی» را نشان می‌دهد.
استیو بیردSteve Beard که برای مجله "امپایر" نوشت، به فیلم امتیاز پنج ستاره از پنج داد. او نوشت که این فیلم «بسیار بنیادشکن‌تر و لذت‌بخش‌تر از تلاش‌های هالیوودی بعدی [لینچ]» بود و روی ترکیب وحشت جسمی سوررئالیستی و کمدی سیاه آن تأکید کرد. آلمار هافلیدیسونAlmar Haflidason از بی‌بی‌سی به "کله‌پاک‌کن" سه ستاره از پنج داد و آن را «یک کار برجسته معمولی بر مبنای استانداردهای بعدی [لینچ]» توصیف نمود.
فیلیپ دوم می‌تواند به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
چَنبَره در هندسه، نوعی رویه دورانی است که از طریق دوران یک دایره در فضای سه‌بعدی، حول یک محور که با دایره است، ایجاد می‌شود.
چنبره یکی از اشکال هندسی است.
چنبره را می‌توان به صورت پارامتری تعریف کرد:
در دستگاه مختصات دکارتی می‌توان تعریف کرد:
که به‌طور ساده‌تر می‌توان نوشت:
"A" مساحت رویه چنبره از معادله:
و "V" حجمی که یک چنبره محصور می‌کند از
کره و چنبره حجم‌هایی‌اند که با چرخاندن دایره حول یک محور ایجاد می‌شوند. با چرخاندن دایره به دور محوری که با آن در یک صفحه باشد چنبره به دست می‌آید. بسته به فاصلهٔ محور چرخش از مرکز دایره formula_8 سه گونهٔ متفاوت چنبره ایجاد می‌شود. اگر فاصلهٔ محور از مرکز دایره از شعاع دایره کوچکتر باشد formula_9 و محورْ دایره را در دو نقطه قطع کند حجم حاصل «چنبرهٔ دوکی»، اگر فاصلهٔ محور از مرکز دایره با شعاع دایره مساوی باشد (s=r) و محورْ دایره را در یک نقطه لمس کند حجم حاصل «چنبرهٔ شاخی»، و اگر فاصلهٔ محور از مرکز دایره از شعاع دایره بیشتر باشد formula_10 و محور با دایره تقاطع نداشته باشد حجم حاصل «چنبرهٔ حلقه‌ای» خواهد بود.
چنبرهٔ حلقه‌ای در این میان ویژگی خاصی دارد و آن این است که علاوه بر دو خانوادهٔ دوایر نصف‌النهاری و دوایر موازی، دو خانوادهٔ از دوایر دیگر نیز در آن شکل می‌گیرد (یعنی هر نقطه روی سطح چنبرهٔ حلقه‌ای روی محیط چهار دایره روی سطح آن قرار دارد) که به موسومند.
اگر محور چرخش بر هر کدام از قطرهای دایره منطبق باشد formula_11 حاصل کره خواهد بود (کره را می‌توان حالت خاص چنبره دانست).
Wikipedia contributors, "Torus," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Torus&oldid=197083746 (accessed March 10, 2008).
اِمروز به روزی گفته می‌شود که زمان فعلی بخشی از آن است.
امروز ، (یا ) هجری شمسی برابر با میلادی(مطابق قمری قراردادی) می‌باشد.
امروز معمولاً به تمام مدت زمانی که بین نیمه‌شب گذشته و نیمه‌شب امشب قرار دارد گفته می‌شود. در بسیاری اوقات از امروز برای اشاره کردن به زمان روشن بودن زمین بر اثر تابش خورشید که بخشی از شبانه‌روز را تشکیل می‌دهد گفته می‌شود.
چَنبَرهٔ استنفورد طرحی پیشنهادی برای یک زیستگاه فضایی است که بتواند گنجایش سکونت ۱۰ هزار تا ۱۴۰ هزار نفر را داشته باشد.
این طرح از یک حلقهٔ چنبره‌ای تشکیل شده که قطر آن ۱٫۶ کیلومتر است و در هر دقیقه یک بار حول مرکز خود می‌چرخد تا از این طریق و به‌وسیلهٔ نیروی مرکزگرا بتواند یک گرانش مصنوعی بین ۰٫۹ جی تا ۱٫۰ جی در فضای درونی حلقهٔ بیرونی خود ایجاد کند.
سامانه‌ای از آینه‌ها، آفتاب را به درون چنبره هدایت می‌کنند.
چنبره از طریق میله‌هایی شعاعی (پَرّه‌ها) به یک توپی مرکزی متصل می‌شود و ساکنان می‌توانند از راه این پره‌ها از چنبره به توپی رفت‌وآمد کنند.
چون توپی، در محور گردشی ایستگاه قرار گرفته و کم‌ترین گرانش مصنوعی را دارد، بهترین قسمت برای پهلوگیری فضاپیماها خواهد بود.
صنایعی که به محیطی با نیروی جاذبهٔ صفر نیاز دارند می‌توانند در یک محفظهٔ ناگردنده که به محور توپی چسبیده مستقر بشوند.
چنبرهٔ استنفورد در جریان مطالعات تابستانهٔ ناسا در سال ۱۹۷۵ در دانشگاه استنفورد پیشنهاد شد. این مطالعات در خصوص ایجاد طرح‌هایی برای استقرار دائمی انسان در فضا صورت گرفت.
Wikipedia contributors, "Stanford torus," Wikipedia, The Free Encyclopedia, (accessed March 9, 2008).
فردا به روز بعد از امروز گفته می‌شود.
بخش دوم واژه فْرَدا (دا) همانست که امروز در زبان انگلیسی day خوانده میشود. این واژه در پهلوی فْرَتاک بوده است که این گونه (تاگ) نیز در آلمان به جای روز است. در پنجه پایان سال باستانی ارمنیان نیز یک روز به نام (لوسیناتاگ) بوده است که چون بخش نخست آن لوسین = ماه است، نام آن روز، روز ماه بوده است و فردا بر روی هم پیش به سوی روز و روشنایی پس از سیاهی شب را میرساند .
در بسیاری موارد از فردا برای بیان زمان آینده استفاده می‌شود.
فردا می‌تواند به موارد زیر نیز اشاره داشته باشد.
دیروز می‌تواند به موارد زیر نیز اشاره داشته باشد:
مردمان هندوآریایی یا هندوآریایی‌ها (Indo-Aryan peoples or the Indic peoples) گستره‌ای از مردم زبان‌های هندواروپایی هستند که به زبان‌های هندوآریایی سخن می‌گویند. جمعیت هندوآریایی‌ها بیش از یک میلیارد و چهارصد میلیون نفر است و بومی جنوب آسیا هستند.https://www.britannica.com/topic/Indo-Iranian-languages بیش‌تر آن‌ها بومی خاور و جنوب خاوری فلات ایران می‌باشند. ایشان تا کامبوج، ویتنام (پادشاهی‌های خمر و چامپا)، بالی اندونزی و فیلیپین اثرگذار بوده‌اند. مهاجران نوین در بیش‌تر قاره‌ها و کشورها اقلیت هندوآریایی را ساخته‌اند. خبرگزاری آناتولی ترکیه در اینفوگرافیکی که در ۲۹ ام ماه آوریل سال ۲۰۱۷ میلادی (اردیبهشت ماه سال ۱۳۹۶ خورشیدی) به مناسبت سفر طیب اردوغان به هند تهیه کرده بود، جمعیت هند را شامل ۷۲ درصد هندوآریایی و ۲۵ درصد دراویدی برشمرده بود که بیش از ۹۵۰ میلیون نفر از مردم هند در سال ۲۰۱۷ هندوآریایی هستند.https://www.aa.com.tr/fa/info/اینفوگرافیک/5832
جمعیت به میلیون نفر می‌باشد و آمار پایان سال ۲۰۱۹ میلادی برای ۲۲ کشور زیر لحاظ شده‌است:
کریستوفر مارلو که گاهی از او به نام کیت مارلو یاد می‌شود، شاعر، نمایش‌نامه نویس و مترجم انگلیسی عصر الیزابت بود. از او با عنوان پدر نمایش‌نامه‌نویسی بریتانیا یاد می‌شود به نحوی که حتی ویلیام شکسپیر نیز از او تأثیر پذیرفته‌است. حتی برخی شماری از آثار شکسپیر را نوشته مارلو می‌دانند.
کریستوفر مارلو در سال ۱۵۶۴، در شهر کانتربری به دنیا آمد. تاریخ روز تولد او نامشخص است اما روز تعمید او در کلیسای شهر زادگاه‌اش ۲۶ فوریه ثبت شده‌است. او تنها دو ماه از ویلیام شکسپیر بزرگ‌تر است که تاریخ غسل تعمید شکسپیر در ۲۶ آوریل همان سال ثبت شده‌است. مارلو پس از دانش‌آموختگی از مدرسهٔ شاهی، در دانشگاه کمبریج به تحصیل علوم دینی پرداخت تا در سلک روحانیان درآید؛ ولی به دلیل مطالعه در علوم طبیعی از خدمت در کلیسا منصرف شد و به نوشتن نمایش‌نامه پرداخت. حرفه پدرش کفاشی بود. او که شاعر و درام‌نویسی مطرح در ادبیات است در سال‌های سلطنت الیزابت اول (۱۶۰۵ تا ۱۵۵۸) می‌زیست.
مارلو یکی از هفت دانشمند انگلیسی است که در سده شانزدهم نمایش‌نامه‌نویسی را در این کشور بنیان نهادند و به «خداوندان ذوق دانشگاه» معروف شدند. در مدت بیست و نه سال زندگی خود، چندین نمایش‌نامه نوشته‌است که مهم‌ترین آن‌ها «ادوارد دوم»، «یهودی مالت» و «دکتر فاستوس» (۱۶۰۴) است. از زندگی کریستوفر مارلو اطلاعات چندانی در دست نیست ولی معروف است که در سال ۱۵۹۳ در میکده‌ای به ضرب چاقو از پای درآمد. کریستوفر مارلو در زمان حیاتش یکی از مأموران اطلاعاتی سازمان اطلاعات مخفی بریتانیا بود که حتی یکی از نظریه‌های مرگ زود هنگام او مربوط به همین مورد است.
ریوِر جود فینیکس (؛ ۲۳ اوت ۱۹۷۰ – ۳۱ اکتبر ۱۹۹۳) بازیگر، موسیقی‌دان و کنشگر آمریکایی بود. او در طول حرفه‌اش نامزد دریافت یک جایزهٔ اسکار و یک جایزهٔ گلدن گلوب شده بود.
فینیکس در یک خانواده دوره‌گرد به دنیا آمد و برادر بزرگتر رین فینیکس، واکین فینیکس، لیبرتی فینیکس و سامر فینیکس است. او تحصیلات رسمی نداشت، اما استعدادی غریزی برای گیتار از خود نشان داد. او فعالیت بازیگری خود را از ۱۰ سالگی در تبلیغات تلویزیونی آغاز کرد. وی در فیلم ماجراجویی علمی تخیلی "کاوشگران" (۱۹۸۵) بازی کرد و اولین نقش برجسته خود را در فیلم "کنار من بمان" در سال ۱۹۸۶ داشت. فینیکس با بازی در فیلم "ازنفس‌افتاده" (۱۹۸۸) نامزد جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شد. او همچنین در فیلم "آیداهوی اختصاصی خودم" نقش یک همجنس‌گرا در جستجوی مادر بیگانه‌اش را ایفا کرد. وی برای این نقش برندهٔ جام ولپی بهترین بازیگر مرد در جشنواره فیلم ونیز شد.
فینیکس در ساعات اولیه ۳۱ اکتبر ۱۹۹۳، در ۲۳ سالگی به دلیل مصرف بیش از حد مواد مخدر در هالیوود غربی درگذشت. قبل از مرگ، وی در حال فیلمبرداری "خون تیره" بود که ۱۹ سال بعد، در سال ۲۰۱۲ به‌طور ناقص منتشر شد.
او با نام ریور جود باتم در متولیوس ایالت اورگان در پنج مایلی مادراس به دنیا آمد. اسم کوچک او (ریور به معنی رودخانه) از رود رمان سیذارتا اثر هرمان هسه گرفته شده‌است و اسم وسطش (جود) از آهنگ هی جود گروه بیتلز می‌آید. مادرش آرلین شارون، زادهٔ منطقهٔ برانکس نیویورک بود و از خانواده‌ای یهودی و روسFOXNews.com - 'Walk the Line' Star Won't Campaign for Oscar - Celebrity Gossip | Entertainment News | Arts And Entertainment و پدرش، جان لی باتم، از خانواده‌ای کاتولیک ولی شخصاً غیرمذهبی از نژاد انگلیسی، آلمانی و فرانسوی و اهل فونتانای کالیفرنیا است.The Days of Summer | Arts | Jewish Journal در ۱۹۶۸، مادر وی خانواده‌اش را ترک کرد و به کالیفرنیا رفت و در آن‌جا با پدر فینیکس آشنا شد. آن‌ها در ۱۹۶۹ با هم ازدواج کردند و بعداً به عضویت فرقهٔ فرزندان خدا درآمدند و به همین علت مبلٌغ مذهبی شدند و به آفریقای جنوبی رفتند تا در مزارع میوه کار کنند.
آن‌ها بعد از ریور صاحب چهار فرزند دیگر شدند: واکین (بازیگر)، رین (خواننده و بازیگر)، سامر (بازیگر و مدل) و لیبرتی (بازیگر). فینیکس همچنین یک برادر بزرگتر و ناتنی از پدرش داشت که جودن نام داشت ولی بعداً نامش را به تراست تغییر داد. خانواده فینیکس در زمانی که او بسیار کوچک بود، به خارج از کشور نقل مکان کردند. فینیکس اظهار داشت که آنها در فقر مطلق زندگی کردند. او و خواهرش از طریق آواز خواندن در خیابان‌های کاراکاس، ونزوئلا مخارج خانواده را تأمین می‌کردند در حالی که پدر و مادرش فقط مبلغین مذهبی بودند. فینیکس هرگز در مدرسه رسمی شرکت نکرد. بعدها نائومی فونر جیلنهال، فیلمنامه‌نویس و مادر جیک و مگی جیلنهال، اظهار کرد: «او کاملاً بدون تحصیلات بود. منظورم این است که او می‌توانست بخواند و بنویسد، و علاقه زیادی به آن داشت، اما او هیچ ریشه عمیقی در درک تاریخ و ادبیات نداشت.» جورج سلوزر ادعا داشت که فینیکس خوانش‌پریش بود.
در سال ۱۹۷۳، این خانواده به فرقه ای مذهبی به نام فرزندان خدا پیوستند. آنها در کاراکاس، ونزوئلا مستقر شدند، جایی که فرزندان خدا آنها را مستقر کرده بودند تا به عنوان مبلغین و جمع‌آوری میوه کار کنند. گرچه فینیکس به‌ندرت در مورد این فرقه صحبت می‌کرد، اما در ۱۹۹۴ در مصاحبه با اسکوایر، فینیکس گروه فرزندان خدا را «مشمئزکننده» نامید و گفت «آن‌ها فقط زندگی مردم را از بین می‌برند».Esquire magazine , March, 1994 طبق مجله ونتی فر، فینیکس در چهار سالگی مورد تجاوز قرار گرفت. در مصاحبه‌ای با مجلهٔ دیتیلز در ۱۹۹۱، ریور گفته بود که اولین رابطهٔ جنسی‌اش را در چهار سالگی و زمانی که در فرزندان خدا بودند تجربه کرده‌است."Details", November, 1991 او بعداً تحت فشار نماینده‌هایش این ماجرا را یک شوخی نامید.
آرلین و جان سرانجام از فرقه فرزندان خدا ناامید شدند. بعداً آرلین به یک روزنامه‌نگار گفت که او و همسرش مخالف آیین این فرقه بودند. وی اظهار کرد: «این گروه توسط دیوید برگ، که درحال قدرتمند تر و ثروتمند تر شدن بود، رهبری می‌شد. او به دنبال جذب مریدان ثروتمند از طریق رابطه جنسی بود. به هیچ وجه.» خانوادهٔ فینیکس در ۱۹۷۷ به ایالات متحده نزد والدین آرلین، در فلوریدا نقل مکان و در ۲ آوریل ۱۹۷۹، نام خانوادگیشان را به "فینیکس" تغییر دادند تا تولد دوبارهٔ خانواده‌شان را نشان بدهند.
با تشویق‌های والدین‌اش به سینما روی آورد. او پس از بازی در چند نقش کوچک، در ۱۹۸۹ در ۱۸ سالگی برای بازی در دویدن روی هیچ اثر سیدنی لومت، نامزد دریافت اسکار نقش مکمل شد.
پس از بازگشت به ایالات متحده، آرلین به عنوان دبیر یک پخش کننده ان‌بی‌سی و جان به عنوان یک معمار شروع به کار کردند. آریس برتون، عامل استعدادیابی، ریور، واکین و خواهرانشان سامر و رین را در حال آواز خواندن در اوقات فراغتشان در وست وود، لس آنجلس دید و چنان شیفته این خانواده شد که نماینده این چهار خواهر و برادر شد.
فینیکس شروع به انجام تبلیغات تجاری برای میتسوبیشی، اوشن اسپری و ساکس فیفت اونیو کرد و اندکی بعد وی، برادر و سایر خواهرانش با مدیر انتخاب بازیگر، پنی مارشال از پارامونت پیکچرز قرارداد بستند. ریور و رین بلافاصله به عنوان افتتاح کننده اجرای «کودکان واقعی» انتخاب شدند. در سال ۱۹۸۰، فینیکس کار خود را به عنوان بازیگر به‌طور رسمی دنبال کرد و اولین حضور خود را در یک برنامه تلویزیونی به نام "فانتزی" به همراه خواهرش رین به عنوان خواننده داشت. در سال ۱۹۸۲، فینیکس برای نقش آفرینی در سریال تلویزیونی کوتاه مدت از شبکه سی‌بی‌اس به نام هفت عروس برای هفت برادر، انتخاب شد که در آن به عنوان کوچکترین برادر، گاتری مک فادن نقش آفرینی کرد. فینیکس با گیتار خود به تست‌های بازیگری می‌رفت و با تقلید کردن نقش الویس پرسلی، تهیه‌کننده‌های نمایش را جذب خود می‌کرد. در این سن، فینیکس استعداد زیادی نیز در تپ دنس داشت.
تقریباً یک سال پس از پایان هفت عروس در سال ۱۹۸۳، فینیکس نقش جدیدی را در فیلم تلویزیونی "سلبریتی" در سال ۱۹۸۴ پیدا کرد وی نقش جفی کرافورد جوان را بازی کرد. اگرچه او فقط حدود ده دقیقه روی صفحه بود، اما شخصیت او مهم بود. کمتر از یک ماه از حضور وی در سلبریتی گذشته بود که وی دربرنامه تلویزیونی «» نقش آفرینی کرد. در این برنامه، فینیکس در نقش پسر جوانی بازی کرد که متوجه می‌شود به خوانش‌پریشی مبتلا است. واکین در کنار ریور در نقش کوچکی بازی کرد. در ماه سپتامبر، قسمت آزمایشی مجموعه تلویزیونی کوتاه مدت «این حرکت تو است» پخش شد. فینیکس به عنوان نقش برایان انتخاب شد و فقط یک خط دیالوگ داشت. وی همچنین در نقش پسر رابرت کندی، رابرت اف. کندی جونیر، در فیلم تلویزیونی رابرت کندی و اوقاتش بازی کرد. پس از اینکه به خاطر نقشش در خوانش‌پریشی مورد تحسین قرار گرفت، فینیکس تقریباً بلافاصله به عنوان نقش اصلی در فیلم تیلوزیونی بعدی خود به نام انتخاب شد. او در نقش فیلیپ بروگان در کنار مالی رینگوالد و هتر اورورک بازی کرد. در نیمه فیلمبرداری زنده ماندن، آیریس برتون در مورد نقش احتمالی وی در فیلم کاوشگران با او تماس گرفت.
در اکتبر ۱۹۸۴، فینیکس نقش ولفگانگ مولر در فیلم علمی-تخیلی کاوشگران، اثر جو دانته در کنار ایثن هاک تضمین کرد و تولید پس از مدت کوتاهی آغاز شد. این فیلم در تابستان ۱۹۸۵ منتشر شد و اولین نقش اصلی فیلم سینمایی وی بود. در اکتبر ۱۹۸۶، فینیکس در کنار تیوزدی ولد و جرالدین فیتزجرالد در فیلم تحسین شده تلویزیونی از شبکه سی‌بی‌اس با نام «» نقش آفرینی کرد که داستانی را در مورد آزار سالخوردگان در خانه روایت می‌کرد. این آخرین نقش تلویزیونی فینیکس قبل از تبدیل شدن به ستاره فیلم بود.
در ۱۵ سالگی، فینیکس در فیلم محبوب در کنار من بمان، اثر راب راینر، نقش قابل توجهی داشت، که باعث شد او به یک نام محبوب تبدیل شود. واشینگتن پست اظهار نظر کرد که فینیکس "مرکز جاذبه" را به این فیلم داده‌است. فینیکس اظهار داشت: "واقعیت این است که من آنقدر با نقش کریس چمبرز همذات پنداری کردم که اگر بعد از فیلمبرداری خانواده ام را نداشتم، احتمالاً باید به روانپزشک مراجعه می‌کردم." کمی بعد در همان سال، فینیکس فیلم‌برداری صحنه‌های خود در نقش پسر شخصیت‌های هریسون فورد و هلن میرن، در فیلم ساحل پشه، ساخته پیتر ویر را به پایان رساند. ویر گفت: "او به وضوح قرار بود ستاره سینما شود." "این چیزی جدا از توانایی بازیگری است. لارنس اولیویه هرگز آنچه که ریور داشت را نداشت." در طول فیلم‌برداری پنج‌ماهه در بلیز، فینیکس عاشقانه ای را با همبازی خود، مارتا پلیمپتن آغاز کرد، رابطه ای که سالها به نوعی ادامه داشت. فینیکس از استقبال ضعیف این فیلم متعجب شد و نسبت به کار در فیلم در کنار من بمان احساس امنیت بیشتری کرد. فینیکس بعداً به عنوان بازیگر نقش اول در درام-کمدی نوجوانان با نام شبی در زندگی جیمی ریردن (۱۹۸۸) انتخاب شد، اما از بازی خود ناامید شد: "طوری که فکر می‌کردم اتفاق نیفتاد و من خودم را سرزنش می‌کنم. من می‌خواستم یک کمدی کار کنم، و این قطعاً یک کشش بود، اما مطمئن نیستم که حتی فرد مناسبی برای این نقش بودم." در سال ۱۹۸۸، فینیکس در فیلم نیکیتای کوچک، در کنار سیدنی پوآتیه نقش آفرینی کرد. در این مدت، خانواده فینیکس به‌طور منظم درحال نقل مکان بودند و تا زمانی که فینیکس ۱۸ ساله بشود، بیش از چهل بار نقل مکان کرد. فینیکس در سال ۱۹۸۷ برای خانواده خود مزرعه ای را در میکانوپی، فلوریدا، نزدیک گینسویل خریداری کرد.
ششمین فیلم سینمایی او به نام ازنفس‌افتاده (۱۹۸۸)، اثر سیدنی لومت بود که برای آن نامزد اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد (و همچنین گلدن گلوب) شد و افتخار بهترین بازیگر نقش مکمل را از هیئت ملی بازبینی فیلم دریافت کرد. هنگامی که کوین کلاین جایزه اسکار همان بخش را دریافت کرد، فینیکس از خوشحالی برای او از جایش بلند شد. مادرش آرلین به یاد می‌آورد: "من مجبور شدم جلوی دویدن ریور به سمت کوین که به هدف در آغوش گرفتن او بود را بگیرم. هرگز به ذهنش خطور نکرد که اصلاً اون نبوده که برنده شده‌است." در همان سال، او برای دومین بار در مقابل هریسون فورد نقش جوانی ایندیانا جونز در فیلم ایندیانا جونز و آخرین جنگ صلیبی به کارگردانی استیون اسپیلبرگ را بازی کرد، و پس از آن پیشنهاد بازی در سریال تلویزیونی‌ای در همین نقش را رد کرد. در سال ۱۹۹۰، فینیکس توسط بروس وبر برای مجله وگ عکس گرفت و سخنگوی کمپینی برای گپ بود. در سال ۱۹۹۱، فینیکس در فیلم تن‌به‌تن هوایی به همراه لیلی تیلور و کارگردانی نانسی ساووکا، نقش آفرینی کرد. در این درام عاشقانه، فینیکس نقش یک تفنگدار دریایی جوان آمریکایی را شب قبل از انتقال به ویتنام در نوامبر ۱۹۶۳ به تصویر کشید. تیلور اظهار داشت که فینیکس رنج می‌برد زیرا نمی‌توانست از شخصیتش فاصله بگیرد: "آن زمان او به هیچ [مواد مخدری] معتاد نبود - آن موقع فقط الکل می‌نوشید. این چیز دیگری بود… این نقش در واقع برای او یک نقش سخت بود، زیرا کاملاً متفاوت از آن چیزی بود که او در زندگی واقعی بود. او یک هیپی بود، و مشغول بازی در نقش یک تفنگدار دریایی بود. این در واقع رنج زیادی برای او ایجاد کرد. فکر نمی‌کنم از این کار لذت می‌برد، که واقعاً در آن ذهنیت قرار بگیرد. "
وی با کیانو ریوز سر صحنهٔ فیلم پدر و مادری که برادرش واکین در آن نقش آفرینی می‌کرد، آشنا شد. با این حال، گزارش شده‌است که فینیکس برای بازی در نقش بیل در پروژه قبلی ریوز در فیلم ماجراجویی بسیار عالی بیل و تد تست بازیگری داده بود ولی این نقش به الکس وینتر داده شد. این دو برای اولین بار (به همراه کوین کلاین، تریسی آلمن و جوآن پلورایت) در سال ۱۹۹۰ در فیلم تا مرگ دوستت دارم همکاری کردند و دوباره در فیلم آوانگارد گاس ون سنت به نام آیداهوی اختصاصی خودم همبازی شدند. فینیکس در اکران مطبوعاتی آیداهوی اختصاصی خودم در جشنوارهٔ نیویورک، گفته بود که «احتمالاً از این به بعد تعداد زیادی فیلم با محوریت همجنس‌گراها ساخته خواهد شد» و اضافه کرده بود که «فکر می‌کنم لازم است چند تایی از این نوع فیلم‌ها ساخته شود تا بشود قدم بزرگی در زمینهٔ این معضل برداشت، تا جایی که این مسئله دیگر معضل نباشد، و آرزوی من هم همین است».
دیوید آنسن، در بررسی اجرای فینیکس برای نیوزویک تمجید کرد: "صحنه آتش سوزی که در آن مایک به طرز ناجوری عشق یکطرفه خود را به اسکات اعلام می‌کند، یک شگفتی ظرافت است. در این صحنه، و در هر صحنه، فینیکس در شخصیت خود غوطه ور می‌شود و تقریباً فراموش می‌کنید قبلاً او را دیده‌اید: این یک نمایش کاملاً خیره کننده و حساس، تکان دهنده و کمیک است ". دوستی او با ریوز و ون سنت تا مرگ‌اش ادامه داشت.
فینیکس برای بازی در فیلم آیداهوی اختصاصی خودم، افتخارات بهترین بازیگر مرد جشنواره فیلم ونیز، جامعه ملی منتقدان فیلم و جوایز ایندیپندنت اسپیریت را به دست آورد. این فیلم و موفقیت آن باعث قوت بخشیدن به چهره فینیکس به عنوان بازیگری با پتانسیل پراکنده و برجسته شد. در آن دوره فینیکس شروع به استفاده از ماری جوانا، کوکائین و هروئین با برخی از دوستان خود کرد.
در کتاب پینک که گاس ون سنت در مورد فینیکس نوشته بود، ون سنت به وضوح گفت که فینیکس یک مصرف‌کننده منظم مواد مخدر نبوده بلکه فقط گاه به گاه مصرف می‌کرد و این بازیگر مشکلش با الکل مجدی تری بود. فینیکس همیشه سعی می‌کرد اعتیاد خود را پنهان کند زیرا می‌ترسید که این موضوع حرفه اش را خراب کند، همانطوری که رابطه اش با مارتا پلیمپتون را خراب کرد.
فینیکس با رابرت ردفورد و دوباره با سیدنی پوآتیه برای فیلم شیادان همکاری کرد. یک ماه بعد، او شروع به همکاری در فیلم زبان خاموش که در سال ۱۹۹۴ منتشر شد، کرد. او همچنین نقش پل در فیلم رودخانه‌ای از میان آن می‌گذرد به برد پیت از دست داد. فینیکس نقش کوتاهی را در فیلم حتی دخترهای گاوچران هم افسرده می‌شوند، اثری دیگر از ونت سنت، در کنار خواهرش رین ایفا کرد. وی سپس در فیلم چیزی به نام عشق، اثری از پیتر باگدانوویچ، آخرین فیلم کامل شده اش پیش از مرگ، نقش آفرینی کرد. فینیکس سر صحنه فیلمبرداری این فیلم با سامانتا ماتیس وارد رابطه ای عاشقانه شد.
ریور قبل از درگذشت‌اش در حال فیلمبرداری خون تیره اثری از جورج سلوزر بود که به دلیل مرگ او هیچ‌وقت به کاملاً تکمیل نشد و در سال ۲۰۱۲ به صورت خصوصی اکران شد.
او قرار بود در فیلم خاطرات بسکتبال (۱۹۹۴) بازی کند که بعد از مرگ‌اش، آن نقش به لئوناردو دی کاپریو سپرده شد. همچنین آن رایس، او را برای نقش اصلی فیلم مصاحبه با خون‌آشام در نظر گرفته بود که تهیه‌کننده، به دلیل این‌که بازیگر شناخته‌شده‌تری می‌خواست، تام کروز را به فیلم تحمیل کرد. به این ترتیب، فینیکس در این فیلم نقش مصاحبه‌گر را بر عهده گرفت که آن نقش هم به دلیل درگذشت‌اش به کریستین اسلیتر سپرده شد. فیلم بعداً به فینیکس هدیه شد و اسلیتر همهٔ درآمدش از فیلم را به موسسه‌های خیریهٔ محبوب فینیکس داد.
فینیکس با نظر عموم منتقدان، امیدوارکننده‌ترین ستارهٔ جوان دههٔ ۹۰ بود. او به همراه برادرش واکین، اولین برادرهایی هستند که نامزد اسکار بازیگری شده‌اند.
هرچند که درآمد عمدهٔ ریور از راه سینما بود، ولی گفته شده که علاقهٔ اصلی او موسیقی بوده‌است. او آهنگساز و گیتاریستی چیره‌دست بود و حرفه گیتار را از پنج سالگی خودش به تنهایی به خود آموخته بود. وی در مصاحبه ای با E! در سال ۱۹۸۸ اعلام کرد که هدف آنها از مهاجرت به لس آنجلس، کالیفرنیا زمانی که نه سالش بود این بود که وی و خواهرش به موسیقی به صورت حرفه ای ادامه دهند. او همچنین گفت: "من به دلایل مالی وارد تبلیغات شدم و بازیگری برایم به مفهومی جذاب تبدیل شد.". قبل از قرارداد وی با عامل استعدادیابی، فینیکس، برادر و خواهرش، سعی داشتند با اجرا در خیابان‌های منطقه وست وود، لس آنجلس، در موسیقی حرفه ای ایجاد کنند، که اغلب اجرای آنها توسط پلیس، به علت تجمع مردم، متوقف می‌شد. از اولین ثمره موفقیت حرفه بازیگری خود، فینیکس ۶۵۰ دلار پس‌انداز کرد تا مالکیت ارزشمند خود را بدست آورد، گیتاری که به عنوان "پراگرسیو و فولک راک اثیری" توصیف کرد.
فینیکس هنگام کار در فیلم یک شب در زندگی جیمی ریردون در سال ۱۹۸۶، آهنگی به نام "قلبی برای گرفتن" را به صورت ویژه برای تیتراژ پایانی فیلم نوشت و ضبط کرد. استودیو قرن بیستم فاکس آن را از فیلم نهایی حذف کرد. اما کارگردان ویلیام ریچرت، این را برای نسخهٔ جدید این فیلم، چند سال بعد دوباره سر جای خود قرار داد. هنگام فیلمبرداری بود که فینیکس با کریس بلک ول از آیلند رکوردز ملاقات کرد. این جلسه بعداً فینیکس را با یک قرارداد دو ساله با این شرکت تضمین کرد. فینیکس از ایده یک هنرمند انفرادی بدش می‌آمد و از همکاری لذت می‌برد؛ بنابراین او بر روی تشکیل یک گروه تمرکز کرد. گروه وی آلکاز اتیک نام داشت که در سال ۱۹۸۷ تشکیل شد. در این گروه خواهرش رین نیز عضو بود. ریور همچنین دوستی نزدیکی با مایکل استایپ، خوانندهٔ گروه آر ای ام داشت.
فینیکس متعهد به کسب اعتبار توسط لیاقت خود بود و اظهار داشت که گروه برای اجراهایی که سودی برای سازمان‌های خیریه نداشت، از نام او استفاده نکنند. اولین آهنگ منتشر شده فینیکس "آن سوی راه" بود که با هم گروهی خود، جاش مک کی نوشته شده بود. این آهنگ در سال ۱۹۸۹ در آلبومی به سود بنیاد مردمی رعایت اصول اخلاقی در برابر جانوران با عنوان خودت را رام کن منتشر شد. در سال ۱۹۹۱، فینیکس قطعه ای گفتاری را به نام "Curi Curi" برای آلبوم TXAI اثر میلتون ناسیمنتو نوشت و ضبط کرد. در همان سال، آهنگ آلکاز اتیک به نام "Too Many Colors" در فیلم آیداهوی اختصاصی خودم استفاده شد، که فینیکس در نقش اصلی آن بازی کرد.
گروه آلکاز اتیک در سال ۱۹۹۲ منحل شد، اما فینیکس به نوشتن و اجرا ادامه داد. فینیکس هنگام کار در فیلم چیزی به نام عشق در سال ۱۹۹۳، آهنگ "Lone Star State of Mine" را نوشت و ضبط کرد که در این فیلم این آهنگ را اجرا کرد. این آهنگ در آلبوم موسیقی متن فیلم شامل نشد. در سال ۱۹۹۶، آهنگ "یادداشتی برای یک دوست" از آلکاز اتیک در آلبوم سودمند در دفاع از حیوانات: جلد دوم منتشر شد که فلی، عضو گروه رد هات چیلی پپرز به عنوان بیسیست در این آهنگ همکاری کرده بود. فینیکس با دوستش جان فروشانته که برای اولین بار از گروه رد هات چیلی پپرز جدا شده بود همکاری کرد و آهنگهای "Height Down" و "Well I'm Been" را در دومین آلبوم انفرادی فروشانته به عنوان Smile from the Streets You Hold در سال ۱۹۹۷ منتشر کرد. فینیکس یک سرمایه‌گذار در تور خانه بلوز (که توسط دوست خوب او و همبازی اش در فیلم شیادان، دن اکروید تأسیس شد) در کمبریج، ماساچوست بود، که پس از خدمت به گروهی از افراد بی خانمان در روز شکرگذاری سال ۱۹۹۲ درهای خود را به روی عموم گشود.
فینیکس یک فعال حقوق حیوانات، فعال محیط زیست و سیاسی بود. وی سخنگوی برجسته بنیاد مردمی رعایت اصول اخلاقی در برابر جانوران بود و به دلیل تلاش‌های خود برای جمع‌آوری کمک مالی، جایزه بشردوستانه آنها را در سال ۱۹۹۲ دریافت کرد. در ۱۹۹۰، در روز زمین، فینیکس مقالهٔ ای با نام ما دنیا هستیم با هدفگیری به سوی مخاطبان جوان خود نوشت که در مجلهٔ ۱۷ چاپ شد. او از ۷ سالگی گیاه‌خوار بود. دوست دختر اول او، مارتا پلیمپتن یادآوری می‌کند: "یک بار وقتی پانزده ساله بودیم، من و ریور برای یک شام تجملی به منهتن رفتیم و من خرچنگ‌هایی با پوسته نرم سفارش دادم. او رستوران را ترک کرد و با گریه شروع به پیاده روی در خیابان پارک کرد. من بیرون رفتم و او گفت، "من تو را خیلی دوست دارم، چرا؟..." او به شدت از اینکه من یک حیوان داشتم می‌خوردم غمگین بود." او به بسیاری از سازمانهای زیست‌محیطی و بشردوستانه کمک مالی کرد و ۸۰۰ هکتار از جنگل‌های در معرض خطر را در کاستاریکا خریده بود. علاوه بر سخنرانی در جلسات برای گروه‌های مختلف، فینیکس و گروهش غالباً برای موسسات خیریه معروف و همچنین محلی در منطقه گینسویل، فلوریدا اجراهایی را نیز برگزار می‌کردند. او در انتخابات ریاست جمهوری آمریکا سال ۱۹۹۲ از بیل کلینتون حمایت کرد.
برادر وی واکین، بعد از مرگ فینیکس، از اعضای فعال بنیاد مردمی رعایت اصول اخلاقی در برابر جانوران است و سنت خانوادگی فینیکس‌ها را در عدم استفاده از محصولات حیوانی ادامه می‌دهد.
۳۱ اکتبر ۱۹۹۳، فینیکس بیرون نایت کلاب وایپر روم درگذشت.
در اواخر اکتبر ۱۹۹۳، فینیکس با پروازی پس ازشش تا هفت هفته در یوتا و سپس یک هفته در نیومکزیکو برای تکمیل سه هفته از کارهای باقی مانده از آخرین پروژه خود، خون تیره، فقط برای یک روز به لس آنجلس بازگشت. این فیلم سرانجام در سال ۲۰۱۲ تکمیل شد.
باب فارست (نوازنده و بعداً مشاور معتادین مواد مخدر)، دوست خوب فینیکس، در کتاب خود در به عنوان «دویدن با هیولاها» که در سال ۲۰۱۳ منتشر شد، یکی از مفصل‌ترین گزارش‌ها را دربارهٔ آخرین روزهای فینیکس و لحظات منتهی به مرگ وی بیان کرد. عصر ۳۰ اکتبر ۱۹۹۳، فینیکس قصد داشت با گروه P اجرایی داشته باشد. این گروه شامل یکی از دوستان خوب او فلی از گروه رد هات چیلی پپرز، جانی دپ، گیبی هینس از گروه بات‌هول سرفرز همراه با ال یورگنسن از گروه مینیستری در وایپر روم، یک کلوپ شبانه هالیوود که در آن زمان متعلق به دپ بود، بود. فارست ادعا می‌کند که فینیکس و جان فروشانته با هم به این کلوپ شبانه آمدند و در آنجا با دوست دختر فینیکس سامانتا ماتیس، برادر فینیکس واکین و خواهرشان رین همراه با فلی و دپ دیدار می‌کنند. پس از ورود، کوکائین بلافاصله در کلوپ پخش شد. فارست گفت که فینیکس به وضوح به اندازه کافی مواد مخدر مصرف کرده بود. در حین اجرای گروه P، فارست اظهار کرد که فینیکس روی شانه او ضربه زده تا به او بگوید که حال خوبی ندارد و فکر می‌کند بیش از حد مواد مخدر مصرف کرده‌است. فارست در جواب به فینیکس گفت که فکر نمی‌کند بیش از حد مصرف کرده باشد زیرا می‌تواند بایستد و صحبت کند. با این وجود، او پیشنهاد داد که فینیکس را به خانه ببرد، اما فینیکس با بیان اینکه حال وی بهتر است، از این کار منصرف شد. فینیکس، بعد از بیرون آمدن از کلوپ، با صورت به پیاده‌رو می‌افتد و برای ۸ دقیقه دچار تشنج می‌شود. به گفته فارست، چند لحظه بعد در کلوپ هیاهویی به پا می‌شود و او به بیرون می‌رود. فارست، ماتیس را در حال فریاد کشیدن بر سر بدن بی حال دوست پسرش درحالی که وی در پیاده‌رو تشنج کرده بود پیدا می‌کند.
همچنین، به گفتهٔ فرانک ویلکینس، او شب قبل از درگذشت‌اش، بعد از رد کردن پیشنهاد اجرای موسیقی، به همراه چند نفر از دوستانش در دستشویی در حال مصرف مواد بوده‌است. Retrieved on 2007-04-24. گفته شده‌است که یکی از دوستانش به او کمی پرشین براون (نوعی متامفتامین قوی که با مسکٌن ترکیب می‌شود) تعارف می‌کند و کمی بعد از مصرف آن، حال ریور خراب می‌شود. بعد از بیرون آمدن از آن‌جا، ریور با صورت به پیاده‌رو می‌افتد و برای ۸ دقیقه دچار تشنج می‌شود.
برادر وی، واکین با ۹۱۱ تماس می‌گیرد و نمی‌تواند وضعیت تنفس فینیکس را تشخیص دهد چون در حقیقت در آن لحظه فینیکس تنفس‌اش قطع شده بوده. خواهرش، رین شروع به دادن تنفس دهانی می‌کند، ولی مأمور ۹۱۱ به او می‌گوید که نباید این کار را بکند. هنگامی که آمبولانس می‌رسد، فینیکس هنوز در قید حیات بوده‌است و دوستش فلی با او به مرکز پزشکی سیدرز-ساینای می‌رود. وقتی فارست به بیمارستان می‌رسد، ماتیس را می‌بیند که در راهرو ایستاده و گریه می‌کند. تلاش‌های بیشتر برای احیای فینیکس در بیمارستان به نتیجه نمی‌رسد و در ساعت ۱:۵۱ بامداد روز ۳۱ اکتبر ۱۹۹۳ در ۲۳ سالگی درگذشت او اعلام می‌شود.