moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
شیمی‌درمانی سودمندی کمی دارد و معمولاً اندیکاسیون ندارد. اکترئوتید یا لانروتید (آنالوگ‌های سوماتوستاتین) ممکن است فعالیت ترشحی کارسینوئید را کاهش دهد و همچنین ممکن است اثر ضد تکثیری داشته باشد. درمان با اینترفرون نیز مؤثر است و معمولاً با آنالوگ‌های سوماتوستاتین ترکیب می‌شود.
از آن‌جا که پتانسیل متاستاتیک یک کارسینوئید تصادفی احتمالاً پایین است، توصیهٔ فعلی برای پیگیری ۳ ماهه با سی‌تی اسکن یا MRI است.
این تومورها نخستین بار در سال ۱۹۰۷ توسط زیگفرید اوبرندورفر، آسیب‌شناس آلمانی در دانشگاه مونیخ، توصیف شدند که اصطلاح "کارزینواید" یا «شبه‌کارسینوما» را برای توصیف ویژگی منحصر به فرد رفتار مانند یک تومور خوش‌خیم علی‌رغم داشتن ظاهر بدخیم از نظر میکروسکوپی معرفی کرد. شناخت ویژگی‌های مربوط به غده درون‌ریز آن‌ها بعداً توسط Gosset و Masson در سال ۱۹۱۴ توصیف شد، و اکنون مشخص شده‌است که این تومورها از سلول‌های انتروکرومافین (EC) و شبه‌انتروکرومافین (ECL) روده به‌وجود می‌آیند. برخی از منابع، این کشف را به اتو لوبارش نسبت می‌دهند.
در سال ۲۰۰۰، سازمان بهداشت جهانی «کارسینوئید» را دوباره تعریف کرد، اما این تعریف جدید توسط همهٔ پزشکان، پذیرفته نشده‌است. این امر منجر به پیچیدگی‌هایی در تمایز بین تومورهای کارسینوئید و سایر تومورهای عصبی غدد درون‌ریز در منابع مختلف شده‌است. بر پایهٔ تعریف انجمن سرطان آمریکا، تعریف سازمان جهانی بهداشت در سال ۲۰۰۰ می‌گوید:سازمان جهانی بهداشت اکنون این رشدها را به تومورهای عصبی غدد درون‌ریز و سرطان‌های عصبی غدد درون‌ریز تقسیم می‌کند. تومورهای نورواندوکرین تومورهایی هستند که خوش‌خیم به‌نظر می‌رسند اما احتمالاً می‌توانند به سایر قسمت‌های بدن گسترش یابند. سرطان‌های نورواندوکرین، رشد غیرطبیعی سلول‌های عصبی غدد درون‌ریز هستند که می‌توانند به سایر قسمت‌های بدن گسترش یابند.
موزه کمونیسم در جمهوری چک () واقع در پراگ پایتخت جمهوری چک، موزه ای است که به ارائه گزارشی از رژیم کمونیستی پس از جنگ جهانی دوم در چکسلواکی به‌طور کلی و پراگ به‌طور خاص اختصاص یافته‌است.Rose Smith: "An American's Museum of Communism in Prague". In: "WerkstattGeschichte" (2022), 83, p. 121-124 (pdf). موزه کمونیسم، نگاهی همه‌جانبه به زندگی پشت پرده آهنین ارائه می‌دهد. مصنوعات واقعی، مصاحبه‌ها، عکس‌های آرشیو، آثار هنری، اسناد تاریخی و تأسیسات در مقیاس بزرگ که یک فصل کامل از تاریخ را زنده می‌کند.
این موزه توسط گلن اسپیکر، تاجر آمریکایی و دانشجوی سابق سیاست، تأسیس شد که ۲۸ هزار دلار برای خرید ۱۰۰۰ اثر باستانی هزینه کرد و یان کاپلان مستندساز را مأمور طراحی موزه کرد. به گفته کاپلان، او یک تراژدی سه پرده را در نمایش آرمان‌های کمونیسم، واقعیت زندگی فقیرانه تحت رژیم و کابوس یک دولت پلیسی خلق کرد. این شامل اتاق‌هایی است که یک مدرسه، یک مغازه با لوازم محدود و یک اتاق بازجویی پلیس مخفی را نشان می‌دهد."Red revival", "The Guardian"
یادران شتلیک (؛ زادهٔ ۱۹ ژانویهٔ ۱۹۵۲) عکاس هنری اهل جمهوری چک است.
وی عکاسی را از سن ۱۵ سالگی در رم و با عکاسی از افراد مشهور آغاز کرد که به‌طور تصادفی با آنها آشنا شده بود. سپس از سن ۱۸ سالگی و به‌طور جدی به یادگیری و تحصیل در رشته عکاسی در شهر پراگ پرداخت. وی در زمینهٔ عکاسی هنری شهرت بین‌المللی دارد و تخصصش در حوزهٔ عکاسی چهره و پرتره است.
فُوتوفُزون‌گر یا تکثیرکن‌فوتونی یا فزون‌گرفتونی افزاره‌ای است که فوتون‌های فرودی را به سیگنال الکتریکی تبدیل می‌کند.
انواع فوتوفزون‌گر عبارتند از:
غُرغُر یا غُرغُر کردن یک صدای آرام و گلویی است که توسط جانوران به عنوان یک هشدار تهاجمی تولید می‌شود، اما می‌تواند در زمینه‌های دیگر مانند رفتارهای بازیگوشی یا جفت‌گیری نیز دیده شود. جانوران مختلف از غرغر کردن در زمینه‌های خاص به عنوان نوعی ارتباط استفاده می‌کنند. در انسان‌ها ممکن است هنگام نارضایتی از چیزی یا عصبانیت، صداهای کم یا کسل‌کننده‌ای منتشر شود، اگرچه به این صدای انسان اغلب «نالیدن» می‌گویند.
جانورانی که غرغر می‌کنند عبارتند از گربه‌ایان، خرس‌ها، سگ‌ها و تمساح‌ها. جانورانی که بیشتر برای غرغر کردن شناخته می‌شوند سگ‌سانان، خرس و گربه‌سانان هستند.
در زیست‌شناسی و بوم‌شناسی، منبع (Resource) یک ماده یا شی در محیط است که توسط یک موجود زنده برای رشد، نگهداری و تولیدمثل طبیعی مورد نیاز است. منابع می‌توانند توسط یک موجود زنده مصرف شوند و در نتیجه برای موجودی دیگر از دسترس خارج شوند.Ricklefs, R.E. 2005. "The Economy of Nature, 6th edition". WH Freeman, USA.Chapin, F.S. III, H.A. Mooney, M.C. Chapin, and P. Matson. 2011. Principles of terrestrial ecosystem ecology. Springer, New York. برای گیاهان منابع کلیدی نور، مواد مغذی، آب و محل رشد است. برای جانوران منابع اصلی غذا، آب و قلمرو هستند.
گیاهان زمینی به منابع خاصی برای فتوسنتز و تکمیل چرخه زندگی خود یعنی جوانه‌زنی، رشد، تولیدمثل و پراکندگی نیاز دارند:Barbour, M.G. J.H. Burk, W.D. Pitts and F.S. Gilliam. 1998. Terrestrial Plant Ecology, 3rd ed. Benjamin Cummings, San Francisco, CA.Craine, J.M. 2009. Resource strategies in wild plants. Princeton University Press, Princeton.
جانوران برای سوخت‌وساز و تکمیل چرخه زندگی خود یعنی بارداری، تولد، رشد و تولیدمثل به منابع خاصی نیاز دارند:Smith, T.M. , and R.L. Smith. 2008. Elements of ecology, 7th ed. Benjamin Cummings, San Francisco, CA.
در دسترس بودن منابع نقش اساسی در فرآیندهای بوم‌شناختی دارد:
اثر انباشت یک مکانیسم همزیستی است که در نظریه بوم‌شناختی همزیستی گونه‌ها پیشنهاد شده‌است، که تلاش می‌کند توضیح دهد که چگونه چنین طیف گسترده‌ای از گونه‌های مشابه قادر به همزیستی در یک جامعه یا سطح غذایی جامعه بوم‌شناختی هستند. اثر انباشت در اصل در دهه 1980 برای توضیح همزیستی در جوامع مختلف ماهیان صخره مرجانی پیشنهاد شد، با این حال از آن زمان برای پوشش انواع جوامع زیست‌محیطی تعمیم داده شده‌است. این نظریه یک راه را برای همزیستی چندین گونه پیشنهاد می‌کند: در یک محیط در حال تغییر، هیچ گونه‌ای تحت هر شرایطی نمی‌تواند بهترین باشد. به جای آن، هر گونه باید پاسخ منحصر به فردی به شرایط محیطی متفاوت داشته باشد و راهی برای محافظت در برابر اثرات سال‌های دشوار داشته باشد. اثر انباشت نام خود را به این دلیل گرفته‌است که هر جمعیت دستاوردها را در سال‌های خوب یا زیستگاه‌های کوچک (تکه‌ها) «انباشته» می‌کند تا به آن کمک کند که از تلفات جمعیت در سال‌ها یا تکه‌های نامناسب جان سالم به در ببرد. یکی از نقاط قوت این نظریه این است که برخلاف بیشتر مکانیسم‌های همزیستی، اثر انباشت را می‌توان با واحدهای نرخ رشد سرانه (فرزند به ازای هر بزرگسال در هر نسل) اندازه‌گیری و کمی کرد.
در روانشناسی ، کنترل درک شده یک شخص (PC) درجه ای است که آنها بر این باور هستند که بر روی خود و مکان، افراد، اشیا، احساسات و فعالیت‌های پیرامون خود کنترل دارند. دو بعد مهم وجود دارد: (۱) اینکه هدف کنترل در گذشته‌است یا آینده و (۲) اینکه آیا هدف کنترل یک نتیجه، رفتار یا فرایند است.
انقلاب شناختی که در حدود دهه ۱۹۴۰ تکمیل شد، به‌طور قابل توجهی روانشناسی را تغییر داد. دانشمندان تحت تأثیر ایده‌های پاولوف و سایر فیزیولوژیست‌ها، علاقه خود را به سمت اشیائ قابل مشاهده معطوف کردند. به دور از ذهنیت، بررسی عینی رفتار قابل اعتماد و قابل تخصیص شد. این انقلاب به توسعه زمینه‌های مطالعه کنترل ادراک شده کمک کرد. هدف جویی و انگیزه انسانی در بسیاری از نظریه‌ها اهمیت یافت. در سال ۱۹۵۹، رابرت دبلیو وایت تئوری «انگیزه اثربخشی» را ارائه کرد که در آن انگیزه انسان برای کنترل از طریق نیاز ذاتی به توانایی در اداره یک موقعیت و به دست آوردن کنترل بر محیط توضیح داده می‌شود.
در سال ۱۹۶۶، جولیان روتر «انتظارات تعمیم یافته برای کنترل داخلی در مقابل کنترل خارجی تقویت» را منتشر کرد که در آن برای اولین بار از اصطلاح «کنترل درک شده» استفاده شد. کار او بر چندین رشته از جمله روانشناسی، جامعه‌شناسی، اقتصاد و مراقبت‌های بهداشتی تأثیر گذاشت. پس از انتشار او، کار علمی در مورد مفهوم کنترل داخلی ادراک شده او عمدتاً به دو شاخه متفاوت بود. یکی معتقد بود که کنترل درک شده یک ویژگی شخصیتی ثابت است و بنابراین به مفاهیمی مانند خودکارآمدی و شایستگی اشاره می‌کند، دیگری در مورد کنترل درک شده به عنوان یک فرایند شناختی صحبت می‌کند که تحت تأثیر سرنخ‌های محیطی است که می‌تواند به‌طور سیستماتیک دستکاری شود. این به مفاهیمی مانند توهم کنترل، درماندگی آموخته شده و ذهن آگاهی مربوط می‌شود.
"مجموعه‌ای از مطالعات از این فرضیه حمایت می‌کنند که فردی که اعتقاد قوی دارد که می‌تواند سرنوشت خود را کنترل کند، احتمالاً نسبت به جنبه‌هایی از محیط که اطلاعات مفیدی را برای رفتار آینده‌اش ارائه می‌کند، هوشیار است. ب) اقداماتی را برای بهبود شرایط محیطی خود انجام دهد. (ج) برای مهارت یا دستیابی به تقویت‌ها ارزش بیشتری قائل باشد و به‌طور کلی بیشتر به توانایی‌ها، به‌ویژه شکست‌هایش اهمیت دهد. و (د) در برابر تلاش‌های ظریف برای تأثیرگذاری بر او مقاومت نشان دهید.»" Rotter 1966
از این منظر، کنترل درک شده را می‌توان به عنوان یک ویژگی شخصیتی یا یک پردازش شناختی در نظر گرفت که در هر صورت عملکرد و بقا را افزایش می‌دهد.
در سال ۱۹۷۵, مارتین ای پی سلیگمن اصطلاح «درماندگی یادگرفته شده» را ابداع کرد. از نظر کنترل درک شده، اصطلاح سلیگمن، «درماندگی یادگرفته شده» توصیف کرد که کنترل درک شده از یک وضعیت منجر به یک نتیجه خاص از رفتار می‌شود. سلیگمن با وضعیتی همراه با عدم کنترل کامل درک شده با سگها روبرو شد که در نهایت سگها را به سمت شرایط سوق می‌دهد. آنها انفعال و درماندگی را یادگرفتند. سلیگمن تجربیات خود را به انسان منتقل کرد و حدس زد که کنترل درک شده مربوط به توسعه افسردگی است.
تحقیقات شولتز و هانسوا در مورد کنترل ادراک شده بر روابط علی بین کنترل خود و بهزیستی روانشناختی و فیزیولوژیکی وی و نه تنها بر همبستگی این عوامل متمرکز است. در یک مطالعه انجام شده در ۱۹۷۸, بازنشستگان زندگی در یک خانه بازنشستگی شرکت کنندگان در مورد به دست گرفتن کنترل یا از دست دادن کنترل شد. یا می‌توانستند خودشان تصمیم بگیرند که چه زمانی دانشجو را می‌خواهند بازدید کنند یا هیچ تأثیری در برنامه‌ریزی ویزیت دانشجو نداشته‌اند. نتایج نشان می‌دهد که بازنشستگان که کنترل بر زمانی که خواهد شد داشتن بازدید کنندگان احساس بهتر و سالم‌تر از بازنشستگان در "بدون نفوذ"-گروه بودند. این مطالعه کنترل درک شده را به عنوان یک فرایند شناختی توصیف می‌کند که سلامت و انگیزه فرد را دستکاری می‌کند.
محمد صالحی (۱۳۲۸ – ۳۱ شهریور ۱۳۵۹) سرگرد خلبان مک‌دانل داگلاس اف-۴ فانتوم ۲ بود که در عملیات انتقام طی جنگ ایران و عراق کشته شد.
محمد صالحی در خانواده‌ای با ۴ پسر و یک دختر به دنیا آمد که محمد آخرین فرزند خانواده بود. او یک بار در دوران کودکی مریض می‌شود و مادرش نذر می‌کند که اگر شفا گرفت، اسم دیگر او را «عباس» صدا بزنند و بعد از شفای او، همین کار را انجام می‌دهد.
به گفته خانواده‌اش، محمد خیلی باهوش بوده و در سال ۱۳۴۶ در رشته پزشکی پذیرفته می‌شود اما به دلیل علاقه‌ای که به پرواز داشته، به نیروی هوایی ارتش می‌رود؛ او دوره آموزش اولیه را در ایران سپری کرده و برای تکمیل دوره تخصصی پرواز به آمریکا اعزام می‌شود.
وی در سال ۱۳۵۴ با «ناهید حسن‌علی» ازدواج کرد و تنها فرزندش به نام «پانته‌آ» در سال ۱۳۵۶ به دنیا آمد؛ وقتی که سید روح‌الله خمینی در بهمن ۱۳۵۷ وارد ایران شدند، محمد جزو نخستین افراد نظامی بود که به دیدار او رفت؛ محمد بعد از پیروزی انقلاب ۱۳۵۷ در پایگاه هوایی نوژه به خدمت می‌پرداخت و در افشای جریان کودتای نوژه که همان ابتدای انقلاب در پایگاه هوایی همدان طراحی شده بود، نقش مهمی ایفا کرد.
محمد صالحی به همراه خالد حیدری به عنوان خلبانان مک‌دانل داگلاس اف-۴ فانتوم ۲ از پایگاه هوایی نوژهِ همدان در قالب گروه آلفارد به پایگاه «شعبیه» و «کوت» عراق حمله‌ور شدند و اولین پاسخ را به حمله رژیم بعث عراق دادند.
پس از انهدام این پایگاه‌ها، هنگام بازگشت به خاک ایران هواپیمای جنگنده آن‌ها دچار سانحه شد و محمد صالحی به همراه کابین عقب خود خالد حیدری کشته شدند و بدین ترتیب نام خود را به عنوان نخستین خلبانان کشته‌شده در عملیات برون مرزی در دوران به ثبت رساندند.
همسر محمد صالحی در این باره می‌گوید:
پیکر محمد صالحی آبان ماه سال ۱۳۹۱، پس از ۳۲ سال به ایران بازگشت.
مستند آلفارد روایت زندگی و نحوه شهادت خالد حیدری و محمد صالحی است که توسط هوشنگ میرزایی به تصویر کشیده شده‌است.
کارل واگنر (؛ زادهٔ ۲۲ مارس ۱۹۴۲) موسیقی‌دان، آهنگساز، تهیه‌کننده موسیقی، کاپل‌مایستر، خواننده، کارآفرین، نوازندهٔ گیتار بیس و کنترباس اهل جمهوری چک است.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "آفتاب، علف، تن‌کامگی" اشاره نمود.
فروشگاه لباس زنانه () یک فیلم کمدی صامت کوتاه آمریکایی به کارگردانی لری سمون است که در سال ۱۹۲۳ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می‌توان به اولیور هاردی، لری سمون، کتلین مایرز، ویلیام هابر، فرانک هیز، دوروثیا والبرت، اوتو لدرر، اسپنسر بل و جو راک اشاره کرد.
اسپنسر بل (؛ – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "بدون ناقوس عروسی"، "دلقک تمام‌عیار"، "کید اسپید"، "عشق برق‌آسا"، "دوست پسرش"، "فروشگاه لباس زنانه"، "بزرگ باش!"، "جادوگر شهر از" اشاره کرد.
عشق برق‌آسا () یک فیلم کمدی صامت کوتاه آمریکایی به کارگردانی جیمز دی. دیویس و لری سمون است که در سال ۱۹۲۳ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می‌توان به اولیور هاردی، لری سمون، کتلین مایرز، ویلیام هابر، آل تامپسون و اسپنسر بل اشاره کرد.
دیپلماسی فرهنگی نوعی دیپلماسی عمومی و قدرت نرم است که شامل تبادل اندیشه‌ها، اطلاعات، هنر، زبان و سایر جنبه‌های فرهنگی میان کشورها و مردم آنان به منظور تقویت درک متقابل است."Cultural Diplomacy, Political Influence, and Integrated Strategy," in Strategic Influence: Public Diplomacy, Counterpropaganda, and Political Warfare, ed. Michael J. Waller (Washington, DC: Institute of World Politics Press, 2009), 74. هدف دیپلماسی فرهنگی این است که درک درستی از آرمان‌ها و رسم و رسوم مردم یک کشور خارجی به دست بیاورد تا بر مبنای آن اهداف اقتصادی و سیاسی، در سطح گسترده‌ای به ثمر نشیند.Mary N. Maack, "Books and Libraries as Instruments of Cultural Diplomacy in Francophone Africa during the Cold War," Libraries & Culture 36, no. 1 (Winter 2001): 59. در اصل، دیپلماسی فرهنگِ باطن یک ملت را آشکار می‌کند که باعث افزایش میزان نفوذ پذیری آن می شود.United States, Department of State, Advisory Committee on Cultural Diplomacy, Diplomacy Report of the Advisory Committee on Cultural Diplomacy, 3. اگرچه معمولا دیپلماسی فرهنگی جدی گرفته نمی‌شود اما می‌تواند نقش موثری در دستیابی به سطوح بالای امنیت ملی داشته باشد.
فرهنگ ، مجموعه‌ای از ارزش‌ها و اعمالی است که به یک جامعه معنا می‌بخشد. مفهوم فرهنگ دربرگیرنده فرهنگ فاخر (ادبیات، هنر و تحصیلاتی که مورد پسند نخبگان می باشد) و فرهنگ عامه (موضوعات مورد پسند اکثریت جامعه) است.Joseph S. Nye, Soft Power: The Means to Success in World Politics (Cambridge: Perseus Books, 2004), 22. شناخت فرهنگ یک ملت، همان چیزی است که دولت‌ها در هنگام ورود به دیپلماسی فرهنگی برای جذب مخاطبان خارجی نیاز دارند. این رویکرد، نوعی قدرت نرم است که در واقع «توانایی به ثمر رساندن اهداف از طریق ایجاد جاذبه به جای ایجاد اجبار یا پرداخت هزینه» می‌باشد. این جاذبه «بر مبنای کِشِش‌های فرهنگی، آرمان‌های سیاسی و همچنین رسم و رسوم یک کشور» پدید می‌آید.Joseph S. Nye, Soft Power: The Means to Success in World Politics (Cambridge: Perseus Books, 2004), 18. دیپلماسی فرهنگی، توانایی جذب مخاطبان خارجی از طریق ارزش‌های فرهنگی را دارا می باشد. در واقع دیپلماسی فرهنگی از زیرشاخه‌های دیپلماسی عمومی به حساب می آید. دیپلماسی عمومی حوزۀ بزرگتری را دربرمی‌گیرد. دیپلماسی عمومی یک جامعه و متعلقات آن (که فرهنگ یکی از این متعلقات است) را برای تحت تأثیر قرار دادن افکار عمومی دیگر کشورها به جهان معرفی کرده و همزمان به «تقویت و تبلیغ آن جامعه و فرهنگ در مقیاس وسیعی در جهان» می‌پردازد.Carnes Lord, Losing Hearts and Minds?: Public Diplomacy and Strategic Influence in the Age of Terror (Westport, CT: Praeger Security International, 2006), 15. می‌توان گفت که «دیپلماسی عمومی تنها زمانی کاملاً مؤثر است که از قبل شرایط پذیرش اطلاعات ارایه شده در کشورهای مقصد فراهم شده‌ باشد؛ لذا با شناخت فرهنگ دیگر کشورها، راه‌های تأثیرگذاری بر آ« آشکار می‌شود.»Carnes Lord, Losing Hearts and Minds?: Public Diplomacy and Strategic Influence in the Age of Terror (Westport, CT: Praeger Security International, 2006), 30. دیپلماسی فرهنگی را «عنصر حیاتی دیپلماسی عمومی» نامیده‌اند، زیرا فعالیت‌های فرهنگی طرز فکر ملت‌ها را به بهترین شکل نشان می‌دهد.
"ریچارد تی. ارنث"، کارشناس سابق دیپلماسی فرهنگی در وزارت امور خارجه ایالات متحده آمریکا، می‌گوید: «در شرایط عادی، روابط فرهنگی بدون دخالت دولت‌ها و به‌طور طبیعی گسترش پیدا می‌کند. از جمله: مبادلات تجاری، فعالیت‌های گردشگری، جریان‌های دانشجویی، رد و بدل اطلاعات، انتشار کتب، مهاجرت، تعاملات رسانه‌ای، ازدواج‌های بین نژادی و میلیون‌ها پیوند میان فرهنگیِ دیگر که روزانه رخ می‌دهد. می‌توان گفت که دیپلماسی فرهنگی تنها زمانی نمایان می‌شود که دیپلمات‌های رسمی یک کشور، تلاش کنند این جریان طبیعی را برای پیشبرد منافع ملی خودشان تغییر داده و هدایت کنند.»"Cultural Diplomacy, Political Influence, and Integrated Strategy," in Strategic Influence: Public Diplomacy, Counterpropaganda, and Political Warfare, ed. Michael J. Waller (Washington, DC: Institute of World Politics Press, 2009), 74-75. لذا همان‌طور که اشاره شد، دیپلماسی فرهنگی فعالیتی است که دولت‌ها درگیر آن هستند. بخش خصوصی در این روند نقش بسیار مهمی ایفا می‌کند، زیرا دولت‌ها در فرهنگ‌سازی و رشد طبیعی آن نقشی ندارند. دولت‌ها تنها می‌توانند مولفه‌های فرهنگی را برای ایجاد جاذبه به جهانیان معرفی کرده و از تأثیرات آن را برای پیشبُرد سیاست‌ها و منافع ملی خود به ورطه ظهور رسانند. از طریق دیپلماسی فرهنگی و با بهره‌گیری از منابع فرهنگی و دستاوردهای آن، دولت‌ها خود را در عرصه جهانی معرفی کرده و این گونه سعی در مدیریت محیط بین‌المللی دارند.Nicholas J. Cull, "Public Diplomacy: Taxonomies and Histories," Annals of the American Academy of Political and Social Science 616 (March 2008): 33. یکی از جنبه‌های مهم دیپلماسی فرهنگی این است که یک تبادل دو طرفه را بنیان گردد.United States, Department of State, Advisory Committee on Cultural Diplomacy, Diplomacy Report of the Advisory Committee on Cultural Diplomacy, 7. هدف از این تبادل دو طرفه، تقویت درک متقابل و در نتیجه آن تحت تأثیر قرار دادن و نفوذ در کشور مقصد است. در عین حال دیپلماسی فرهنگی از مقامات و مولفه‌های فرهنگی اعتبار پیدا کرده و صورتی موجه به خود می‌گیرد، نه از طریق نهادهای دولتی.Nicholas J. Cull, "Public Diplomacy: Taxonomies and Histories," Annals of the American Academy of Political and Social Science 616 (March 2008): 36. در برخی از دیدگاه ها دیپلماسی فرهنگی به عنوان یک سلاح خاموش و با روش‌های غیرخشونت‌آمیز برای به دست آوردن کنترل ملت‌های دیگر به کار برده شده‌است.
در نهایت، هدف دیپلماسی فرهنگی نفوذ کردن در مخاطبان خارجی و تحت تأثیر قرار دادن آنان است. دیپلماسی فرهنگی با تأثیرگذاری و نفوذ در کشورهای دیگر از طریق تبادلات فرهنگی درازمدت، بستری را برای جلب حمایت دوستانۀ خارجیان در مورد سیاست‌های مدنظر فراهم می‌کند. دیپلماسی فرهنگی با مهار عناصر فرهنگی، کشورهای دیگر را به پذیرش موارد ذیل ترغیب می‌کند:"Cultural Diplomacy, Political Influence, and Integrated Strategy," in Strategic Influence: Public Diplomacy, Counterpropaganda, and Political Warfare, ed. Michael J. Waller (Washington, DC: Institute of World Politics Press, 2009), 77.
از طرفی دیپلماسی فرهنگی می‌تواند به یک کشور کمک کند تا به درک بهتری از کشور خارجی‌ای که با آن درگیر است برسد که این می‌تواند تفاهم دوجانبه را تقویت کند. دیپلماسی فرهنگی می‌تواند روشی برای برقراری روابط بین‌الملل باشد که در آن هیچ‌ یک از معضلاتی که در دیپلماسی سنتی معمولاً انتظار می‌رود، پیش نیاید."Cultural Diplomacy, Political Influence, and Integrated Strategy," in Strategic Influence: Public Diplomacy, Counterpropaganda, and Political Warfare, ed. Michael J. Waller (Washington, DC: Institute of World Politics Press, 2009), 89. برنامه‌های تبادل فرهنگی به‌عنوان واسطه‌ای برای ایجاد نگرشی مطلوب، نسبت به یک کشور خارجی عمل می‌کنند. هدف از این برنامه‌ها، جلب موافقت و تأیید دیگر کشورها نسبت به اقدامات فرهنگی و پذیرفته شدن هنجارهای اجتماعی یک فرهنگ توسط فرهنگ‌های دیگر است.
به‌طور کلی در دیپلماسی فرهنگی به طرح‌های بلندمدت فرهنگی بیشتر توجه شده و موضوعات سیاستی خاص مدنظر نیستند. هدف دیپلماسی فرهنگی، ایجاد نفوذ در درازمدت است تا زمانی که به آن نیاز شد با درگیر کردن مستقیم افراد بتوان از آن بهره بُرد. این نفوذ، پیامدهایی از تأثیر بر امنیت ملی تا افزایش فرصت‌های تجاری و فعالیت‌های گردشگری را دربردارد.Mark Leonard, "Diplomacy by Other Means," Foreign Policy 132 (September/October 2002): 51. دیپلماسی فرهنگی به دولت‌ها اجازه می‌دهد تا بستری خنثی «بر پایه اعتماد» و درک متقابل ایجاد کنند تا ملت‌های مختلف بتوانند با همدیگر پیوند برقرار کنند. یکی دیگر از ویژگی‌های منحصر به فرد و مهم دیپلماسی فرهنگی، توانایی آن در دستیابی به جوانان، غیر نخبگان و سایر مخاطبانی است که به شکل عادی در دسترس سفارت نیستند. به‌طور خلاصه، دیپلماسی فرهنگی بذر آرمان‌ها، ایده‌ها، استدلال‌های سیاسی، ادراکات معنوی و دیدگاهی کلی از جهان را در دل ملت‌های دیگر می‌کارد که ممکن است شکوفا شود یا نشود.United States, Department of State, Advisory Committee on Cultural Diplomacy, Diplomacy Report of the Advisory Committee on Cultural Diplomacy, 3, 4, 9. به‌طور مثال، ایدئولوژی‌ها و افکاری که توسط دیپلماسی فرهنگی در مورد ارزش‌های مورد پسند مردم آمریکا تبلیغ و منتشر می‌شوند، به کسانی که به دنبال زندگی بهتر هستند، این امکان را می‌دهد تا به جهان غرب روی بیاورند، جایی که شادی و آزادی به عنوان اهداف مطلوب و دست یافتنی به تصویر کشیده می‌شود.
دیپلماسی فرهنگی در درجه اول نشان دهنده قدرت ملی است، زیرا همه جنبه‌های فرهنگی یک کشور، از جمله ثروت، پیشرفت‌های علمی و تکنولوژیکی، برتری در همه زمینه‌ها از ورزش و صنعت گرفته تا قدرت نظامی و در کل اُبُهَت یک ملت را به مخاطبان خارجی نشان می‌دهد."Cultural Diplomacy, Political Influence, and Integrated Strategy," in Strategic Influence: Public Diplomacy, Counterpropaganda, and Political Warfare, ed. Michael J. Waller (Washington, DC: Institute of World Politics Press, 2009), 76.Sergei Gavrov, Lev Vostryakov, Cultural diplomacy as a tool for constructing and broadcasting an attractive brand of the Russian state. (Moscow, Russia: Moscow State University of Culture and Arts, 2018, № 2), 26-33. قطعاً احساس اُبُهَت داشتن، یک ملت را در تضمین امنیت تواناتر می‌کند. علاوه بر این‌ها، دیپلماسی فرهنگی مباحث سیاسی و ایدئولوژیک را نیز دربرگرفته و با دفاع از آرمان‌های یک ملت و متقاعدسازی دیگر ملت‌ها نسبت به آن، می‌تواند به عنوان ابزاری برای جنگ سیاسی مورد استفاده قرار گیرد و برای رسیدن به اهداف چالش‌برانگیز بدون وقوع جنگ مفید باشد."Cultural Diplomacy, Political Influence, and Integrated Strategy," in Strategic Influence: Public Diplomacy, Counterpropaganda, and Political Warfare, ed. Michael J. Waller (Washington, DC: Institute of World Politics Press, 2009), 93. از یک فعال سیاسی چینی نقل شده‌است که «ما فیلم‌های هالیوودی زیادی دیده‌ایم – در این فیلم‌ها سکانس‌هایی از مراسم عروسی، تشییع جنازه و دادگاه رفتن آمده‌است؛ بنابراین ما فکر می‌کنیم که این طبیعی است که چند بار در طول زندگی خود به دادگاه برویم.».Joseph S. Nye, Soft Power: The Means to Success in World Politics (Cambridge: Perseus Books, 2004), 23. فیلم‌های هالیوودی نمونه‌ای از صادرات فرهنگی است که احتمالاً تأثیر ظریفی بر سیستم حقوقی چین گذاشته، که در نهایت می‌تواند به نفع ایالات متحده یا هر کشور دیگری باشد که مایل به دیدن چینی دموکراتیک‌تر است.
دیپلماسی فرهنگی، انقلابی اطلاعاتی در جهان به راه انداخته که به‌طور فزاینده‌ای ملت‌ها را از ارزش‌ها و انگیزه‌های یکدیگر باخبر می‌سازد. این گردش اطلاعات می‌تواند بستری برای موفقیت یا عدم موفقیت سیاست‌هایی باشد که در جهت تأمین اهداف امنیت ملی توسط دولت‌ها به کار گرفته می‌شود.Mark Leonard, "Diplomacy by Other Means," Foreign Policy 132 (September/October 2002): 49. دولت‌ها برای پیروزی در نبردهای اطلاعاتی و خبری به منظور تعریف یک وجهه قابل قبول از اقدامات خود در چشم مردم جهان، به شدت با هم در رقابت و کشمکش هستند تا بتوانند تحولات مهم بین‌المللی را به نفع خود دستکاری کنند. اگر اقدامات یک دولت در خارج از کشور آن گونه که مدنظر بوده، نمایش داده نشده و تفسیر نشود، می‌توان گفت آن اقدامات بیهوده بوده‌اند.Jamie Frederic Metzl, "Popular Diplomacy," Daedalus 128, no. 2 (Spring 1999): 178. دیپلماسی فرهنگی می‌تواند محیطی ایجاد کند که در آن یک کشور با وجههٔ خوبی شناخته شود، که این به نوبه خود اقدامات آن کشور را نیز سازنده و مفید نشان می‌دهد.
اغلب افراد مشارکت کننده در دیپلماسی فرهنگی، دیدگاه بهتری نسبت به نگرش‌های فکری و فرهنگی اقوام خارجی دارند تا کارمندان رسمی سفارت. این امر می‌تواند به درک بهتر نیات و توانایی‌های اقوام خارجی منجر شود. شناخت هر چه بیشتر یک ملت خارجی از طریق دیپلماسی فرهنگی، می‌تواند سوء تفاهمات ناشی از تبلیغات خصمانه مخالفان را برطرف سازد و چالش‌های مغرضانه ناشی از سوء استفاده از اطلاعات فرهنگی در دسترس آن ملت را خنثی کند."Cultural Diplomacy, Political Influence, and Integrated Strategy," in Strategic Influence: Public Diplomacy, Counterpropaganda, and Political Warfare, ed. Michael J. Waller (Washington, DC: Institute of World Politics Press, 2009), 78-79.
دیپلماسی فرهنگی همواره می‌تواند از تمام جوانب فرهنگ یک ملت بهره‌برداری نموده و بستر تبادل را برپا کند. از جمله:"Cultural Diplomacy, Political Influence, and Integrated Strategy," in Strategic Influence: Public Diplomacy, Counterpropaganda, and Political Warfare, ed. Michael J. Waller (Washington, DC: Institute of World Politics Press, 2009), 82-87.
همه این ابزارها به دنبال رساندن درک درستی از فرهنگ یک ملت به مخاطبان خارجی هستند. این ابزارها زمانی بهترین تأثیر را دارند که متناسب با فهم مخاطب خارجی مدنظر بهینه شوند که این خود مستلزم رسیدن به درک درستی از آن مخاطب است. این ابزارها را می‌توان از طریق سازمان‌های غیردولتی، گروه‌های اعتقادی و احزاب سیاسی در خارج از کشور مورد استفاده قرار داد تا به ارتباط ملت‌ها با هم و افزایش درک متقابل آنها کمک کرد.Mark Leonard, "Diplomacy by Other Means," Foreign Policy 132 (September/October 2002): 51, 52. این ابزارها عموماً توسط دولت‌ها ایجاد نمی‌شوند، بلکه در بستر فرهنگ شکل می‌گیرند و سپس دولت‌ها پیاده‌سازی و اجرای آن‌ها را در خارج از کشور برای مخاطبان خارجی تسهیل می‌کنند تا بتوانند از طریق آنها تأثیر مدنظر را القا کنند.
در این مورد، دولت‌ها با مدنظر قرار دادن جریان فکری ناشی از آثار هنری مانند نقاشی‌ها، عکس‌ها و غیره، به ترویج ایدئولوژی خود به صورت ضمنی می‌پردازند.Nicholas J. Cull, "Public Diplomacy: Taxonomies and Histories," Annals of the American Academy of Political and Social Science 616 (March 2008): 39-40. در این روش با استفاده از قدرت نرم دیپلماسی فرهنگی، دولت‌ها با حمایت از یک سری آثار به هم مرتبط هنری (به ویژه عکس و نقاشی) سعی در القای مورد خاصی در افکار عمومی دارند.Liam Kennedy, "Remembering September 11: Photography as Cultural Diplomacy," International Affairs 79, no. 2 (March 2003): 315-323.
نمایشگاه‌ها اغلب در طول جنگ سرد برای نشان دادن برتری فرهنگی و به رخ کشیدن پیشرفت‌ها توسط ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی مورد استفاده قرار می‌گرفتند. این نوع نمایشگاه‌ها که توسط دولت‌ها حمایت می‌شوند، به صورتی غیر تهدیدآمیز و حتی دوستانه به ارایۀ اغراق‌آمیز فرهنگ و سبک زندگی یک ملت می‌پردازند تا به‌طور ضمنی وجههٔ فرهنگی و سیاسی ملت‌های دیگر را تضعیف و اقدامات آنان را در عرصه بین‌الملل بی‌اثر نمایند.Nicholas John. Cull, The Cold War and the United States Information Agency: American Propaganda and Public Diplomacy, 1945-1989 (Cambridge: Cambridge University Press, 2008), 162-167.
مبادله شهروندان (اغلب به شکل بورسیه دانشجو، پژوهشگر و استادان دانشگاه) دو فایده عمده دارد: نوعی نیت سیاسی در پس این مبادله‌ها نهفته‌است و نتیجه آن تأثیری خاص در امور سیاسی خواهد داشت. هدف از مبادله‌ها این است که شبکه‌ای از افراد با نفوذ در خارج از کشور ایجاد کند. افراد مبادله شده به عنوان پیوندی بین دو ملت در نظر گرفته می‌شوند و بسته به زمانی که در کشور میزبان سپری می‌کنند، می‌توانند آثار مفیدی از خود بر جای بگذارند.Giles Scott-Smith, "Mapping the Undefinable: Some Thoughts on the Relevance of Exchange Programs within International Relations Theory," Annals of the American Academy of Political and Social Science 16 (March 2008): 174. افراد مورد مبادله اغلب از میان جوانان هستند تا به کشور میزبان این فرصت داده شود که در سنین جوانی تأثیرپذیری مدنظر را ایجاد کند و از این طریق نزدیکی فرهنگی بیشتری حاصل شود.
برنامه فولبرایت، نمونه‌ای از برنامه‌های مبادله شهروندان است که ایالات متحده از سال ۱۹۴۶ میلادی به بعد هزاران نفر را از طریق آن بورسیه آموزشی کرد.
سرگرمی‌های عامیانه یک ملت، هویت آنها را نشان می‌دهد. تلویزیون، موسیقی و فیلم به عنوان عوامل آشکارکننده فرهنگی می‌توانند پیام‌های مهمی را در مورد خصوصیات فردی، کالاهای مورد علاقه و سایر ارزش‌های یک ملت منتقل کنند. برای مثال، شهروندان شوروی که فیلم‌های آمریکایی را تماشا می‌کردند، متوجه شدند که آمریکایی‌ها اتومبیل شخصی خود را دارند، مجبور نیستند برای خرید غذا در صف‌های طولانی بایستند و در آپارتمان‌های مشترک زندگی نمی‌کنند.Carnes Lord, Losing Hearts and Minds?: Public Diplomacy and Strategic Influence in the Age of Terror (Westport, CT: Praeger Security International, 2006), 52. البته زمانی که این فیلم‌ها در هالیوود ساخته می‌شد، این گونه پیام‌های سیاسی مدنظر نبودند، اما به هر حال چنین تأثیراتی را دربرداشتند.
وزارت امور خارجه ایالات متحده آمریکا در طول جنگ جهانی دوم از طریق برنامه‌های فرهنگی شامل موسیقی جاز لاتین به عنوان یک ابزار مهم دیپلماتیک، برای حفظ وحدت و گسترش صلح بین دو قاره آمریکای شمالی و آمریکای جنوبی تلاش‌های مفید بسیاری انجام داد."The New York Times", January 8, 1941, pg. 8"The New York Times", January 1, 1942, pg. 27"The New York Times", May 10, 1942, pg. Sm10"The New York Times" February 28, 1943, pg. X9"The New York Times", January 18, 1942, pg. 27Media Sound & Culture in Latin America & the Caribbean. Editors - Bronfman, Alejandra & Wood, Andrew Grant. University of Pittsburgh Press, Pittsburgh, PA, USA, 2012 Pg. 49, ISBN 978-0-8229-6187-1. Books.Google.Com See Pg. 49 در دوران پس از جنگ جهانی دوم نیز، ارتش ایالات متحده به اهمیت برنامه‌های فرهنگی از طریق موسیقی به عنوان یک ابزار دیپلماتیک ارزشمند در میان سرزمین‌های ویران اروپا توجه ویژه‌ای داشت (بین سال‌های ۱۹۵۲ تا ۱۹۶۲ میلادی)."The Juilliard Journal" Faculty Portraits of Samuel Adler at the Juilliard School of Music, New York, October 2013 on Juilliard.edu"A Conductor's Guide to Choral-Orchestral Works, Part 1" Jonathan D. Green, Scarecrow Press, Oxford, 1994, Chapter II - Survey of Works p. 14 Samuel Adler on https://books.google.com"The Directory of the Armed Forces Radio Service Series" Harry MacKenzie, Greeenwood Press, CT. 1999, p. 198 "Seventh Army Symphony on Armed Forces Radio in 1961 performing works by Vivaldi and Dvorak" on https://books.google.com"New Music New Allies" Amy C. Beal, University of California Press, Berkeley, 2006, P. 49, "Seventh Army Symphony Orchestra (1952-1962) performing works by Roy Harris, Morton Gould and Leroy Anderson" on https://books.google.com
با تشدید جنگ سرد بین ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی در دهه ۱۹۵۰ میلادی، دولت آمریکا با استفاده از برنامه‌های تبادل فرهنگی به ترویج دستاوردهای فرهنگی آمریکایی در حوزه رقص، تئاتر و موسیقی در سراسر جهان پرداخت.
موسیقی جاز در طول جنگ سرد نقش مهمی در برقراری روابط سیاسی ایفا کرد. برخی جاز را به عنوان راهی برای مقابله با طرز تفکرهای تحمیل شده و معرفی سبکی جدید برای یک زندگی آزاد و خلاقانه معرفی می‌کنند.Richmond, Yale. Cultural Exchange and the Cold War: Raising the Iron Curtain. (University Park, PA: Penn State University Press, 2004), 205-209.Von Eschen, Penny M. , Satchmo Blows Up the World: Jazz Ambassadors Play the Cold War. (Harvard University Press, 2004), 10, 13, 34, 225. روزنامه نیویورک تایمز در نوامبر ۱۹۵۵، لویی آرمسترانگ (از مشهورترین موسیقی‌دانان جاز و از برجسته‌ترین ترومپتنوازان تاریخ موسیقی) را به عنوان مؤثرترین سفیر آمریکا معرفی کرد. کاری که دیپلمات‌های آمریکایی نتوانستند انجام دهند، آرمسترانگ با موسیقی جاز انجام داد. در این مقاله اشاره شده بود که موسیقی‌دانانی مانند آرمسترانگ، زبانی جهانی برای برقراری ارتباط بین ملت‌ها ایجاد کرده‌اند.
در دهه ۱۹۵۰ میلادی، گروه‌های موسیقی آمریکایی با اعضای بین نژادی خود توانسته بودند ورای موانع اجتماعی و زبانی با سایر ملت‌های جهان ارتباط برقرار کنند و تأثیرات مثبتی را برای وجهه جهانی ایالات متحده کسب کنند.
تأثیر بیتلز (گروه موسیقی راک انگلیسی) در روسیه در طول جنگ سرد نمونه‌ای از این است که چگونه موزیسین‌ها و آثار آن‌ها می‌تواند تأثیرات سیاسی داشته باشد. در این دوران، موسیقی راک به عنوان یک شکل هنری مترقی و مدرن، ایده‌های لیبرال غربی را به چالش کشید. گروه بیتلز نماد فرهنگ غربی بود به گونه‌ای که ایده‌های جدیدی را معرفی می‌کرد. بسیاری معتقدند که گروه بیتلز در فروپاشی کمونیسم تأثیر داشته‌است.John Alter, "You say you want a revolution," Newsweek (September 22, 2003): 37. لذا گروه بیتلز با محبوبیتی که در اتحاد جماهیر شوروی کسب کرد و تأثیراتی که در آنجا گذاشت، نوعی دیپلمات فرهنگی به حساب می‌آید. موسیقی بیتلز ارتباط میان جوانان را تقویت کرد و مردم را با یک روحیهٔ مشترک فرهنگی به هم پیوند داد.
به معنای تبلیغ شهرهای یک کشور با استفاده از تصاویر و نمادهای جذاب است.Braun, Erik, Eshuis, Jasper, & Klijn, Erik-Hans. (2014). The effectiveness of place brand communication. Cities, 41, 64. هدف آن القای پاسخ‌های عاطفی از سوی مخاطبان است تا در نتیجه رابطه معناداری بین فرد و آن مکان‌ها شکل بگیرد؛ لذا القای تصویری باشکوه از کشور در ذهن همگان، بخش مهمی از «سیاستهای استراتژیک دولت‌ها» شده‌است. برندسازی مکان «مجموعه افکار، احساسات، تداعی‌ها و انتظاراتی است که وقتی مخاطب یا طرفدار در معرض نام، لوگو، محصولات، خدمات، رویدادها یا هر طرح یا نماد مربوطی قرار می‌گیرد، به ذهن او می‌رسد». برندسازی مکان موجب می‌شود تا یک کشور در ذهن مردم برای سرمایه‌گذاری، گردشگری، برتری سیاسی و غیره قابل قبول باشد. همان‌طور که جوزف نای گفته‌است: «در عصر اطلاعات، اغلب یک داستان خوب است که طرف را برنده می‌کند»، که این منجر شده تا دولت‌ها از سبک قدیمی سیاسی خود به ایجاد برند و افزایش شهرت خودشان روی بیاورند. به‌طور خلاصه، یک کشور می‌تواند از فرهنگ خود برای ایجاد بِرَندی برای خود استفاده کند که نمایانگر ارزش‌های مثبت و تصویری موجه باشد.Peter Van Ham, "Place Branding: The State of the Art," The Annals of the American Academy of Political and Social Science 616 (March 2008): 127-133, doi:10.1177/0002716207312274.
دیپلماسی موزه زیرمجموعه‌ای از دیپلماسی فرهنگی است که به موزه‌ها و آثار فرهنگی به نمایش گذاشته شده در آنها مربوط می‌شود. در این نوع از دیپلماسی به ساخت موزه‌ها، حمایت از موزه‌ها، هدیه دادن آثار هنری و آثار باستانی و تأسیس نمایشگاه‌های سیار پرداخته می‌شود.
به عنوان مثال، کشور فرانسه آثار هنری و باستانی که در دوره استعمارگری خود از دیگر کشورها به غارت برده بود را به عنوان یک اقدام دیپلماتیک به آن کشورها بازگردانده و سعی در جلب حمایت و دوستی آن کشورها داشته‌است.
هر دولتی که سعی در اجرای برنامه‌های دیپلماسی فرهنگی دارد، با چالش‌های منحصر به فردی روبرو می‌شود. طرز فکر و اندیشه‌ها و احساسات اکثر اقوام خارجی تحت کنترل دولت‌ها درنمی‌آید. دولت‌ها اغلب در تولید کتاب، موسیقی، فیلم، برنامه‌های تلویزیونی، محصولات مصرفی و غیره که به دست مخاطب می‌رسد، نقشی ندارند. بیشترین کاری که دولت‌ها می‌توانند انجام دهند این است که در این میان فرصت‌هایی را بیابند تا بتوانند پیام مدنظرشان را به مخاطبان انبوه خارج از کشور برسانند.Mark Leonard, "Diplomacy by Other Means," Foreign Policy 132 (September/October 2002): 50. برای ایجاد وابستگی فرهنگی در عصر جهانی شدن، یک دولت باید بر جریان‌های اطلاعاتی و فناوری‌های ارتباطی و از جمله مبادلات تجاری، کنترل داشته باشد.Louis Belanger, "Redefining Cultural Diplomacy: Cultural Security and Foreign Policy in Canada," Political Psychology 20, no. 4 (December 1999): 677-8, doi:10.1111/0162-895X.00164. همچنین در بازارهای آزاد جهانی که در آنها کنترلی بر جریان‌های عمده اطلاعاتی وجود ندارد، فعالیت دولت‌ها از طریق دیپلماسی فرهنگی بسیار دشوار است. کاری که دولت‌ها می‌توانند انجام دهند این است که با استفاده از توافقات تجاری یا دسترسی به شبکه‌های مخابراتی خارجی، به فعالیت‌های مفید و تأثیرگذار فرهنگی مدنظرشان تداوم ببخشند.Louis Belanger, "Redefining Cultural Diplomacy: Cultural Security and Foreign Policy in Canada," Political Psychology 20, no. 4 (December 1999): 678, doi:10.1111/0162-895X.00164.
همچنین ممکن است برخی از مقامات یک کشور خارجی در مقابل وارد شدن یک مقوله فرهنگی مقاومت کرده و با آن مخالفت داشته باشند، در حالی که مردم آن کشور به جذب آن بسیار مشتاق هستند. این امر می‌تواند به دست آوردن حمایت رسمی سیاستمداران یک کشور را دشوار کند.Joseph S. Nye, Soft Power: The Means to Success in World Politics (Cambridge: Perseus Books, 2004), 56. تبادلات فرهنگی می‌تواند برای مردم یک کشور هم جذاب و هم منفور جلوه کند. ممکن است برخی از عناصر یک فرهنگ برای مخاطب خارجی توهین‌آمیز به نظر برسد. برخی از تبادلات فرهنگی نیز می‌توانند اهداف مدنظر دولت را تضعیف کنند. نمونه‌ای از این امر مخالفت علنی مردم آمریکا با جنگ عراق بود در حالی که سیاست رسمی دولت آمریکا به حمایت از آن ایجاب می‌کرد. البته ممکن است آزادی در بیان این نوع اعتراضات، برخی از مخاطبان خارجی را به فضای باز سیاسی آمریکا جذب کرده باشد. سنجش میزان موفقیت دیپلماسی فرهنگی نیز دشوار است.
نهادها و سازمان‌های نام برده شده در ذیل، به فعالیت‌های مربوط به دیپلماسی فرهنگی مشغول هستند.
نعل اسب () یک فیلم کمدی صامت کوتاه آمریکایی به کارگردانی جیمز دی. دیویس و لری سمون است که در سال ۱۹۲۳ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می‌توان به اولیور هاردی، لری سمون و کتلین مایرز اشاره کرد.
یک ایالت امپراتوری یا دولت امپراتوری (: "Status Imperii"; : "Reichsstand"، جمع:
) بخشی از امپراتوری مقدس روم با نمایندگی و حق رأی در انجمن امپراتوری (') بود. حاکمان این املاک می‌توانستند از حقوق و امتیازات قابل توجهی استفاده کنند و فوریآزاد از اقتدار هر ارباب محلی اعلام شدند و تحت اقتدار مستقیم ("فوری"، به معنای "بدون واسطه") امپراتور مقدس روم و بعداً نهادهای امپراتوری مانند رژیم قضایی قرار گرفتند بودند، به این معنی که تنها قدرت بالاتر از آنها امپراتور مقدس روم بود؛ بنابراین آنها توانستند با میزان قابل توجهی از خودمختاری بر سرزمین‌های خود حکومت کنند.
سیستم ایالت‌های امپراتوری جایگزین تقسیم منظم‌تر آلمان به دوک‌نشین‌های در اوایل قرون وسطی شد. دوک‌نشین‌های قدیمی کارولنژی به عنوان بخش‌های اصلی آلمان تحت سلسله سالیان حفظ شدند، اما در اوایل دوره قرون وسطی تحت حکومت دودمان اشتاوفر به‌طور فزاینده‌ای منسوخ شدند و سرانجام در سال ۱۱۸۰ توسط فریدریش یکم، مشهور به فردریک بارباروسا به نفع تقسیم‌های ارضی بیشتر لغو شدند. از سال ۱۴۸۹، ایالات امپراتوری در چینش ارائه شده در انجمن امپراتوری به سه قسمت تقسیم شد، کالج شاهزادگان انتخابگر (Kurfürstenkollegium/den Kurfürstenrat)، کالج شاهزادگان امپراتوری (Reichsfürstenrat) و کالج شهرهای امپراتوری. کنت‌ها و نجیب‌زادگان علیرغم موقعیت بلافصلشان مستقیماً در رژیم حضور نداشتند، اما هر کدام با یک رأی در «نیمکت» (Grafenbänke) دسته‌بندی شدند. شوالیه‌های امپراتوری موقعیت فوری داشتند، اما در انجمن امپراتوری نماینده نداشتند.
ایالات امپراتوری می‌تواند مذهبی یا سکولار باشد. املاک کلیسایی توسط:
ایالات سکولار، مهمترین آنها:
تا سال ۱۵۸۲، آرای شهرهای آزاد و شهرهای امپراتوری فقط مشورتی بود. هیچ‌یک از فرمانروایان پایین‌تر از امپراتور روم مقدس، به استثنای پادشاهان بوهم، به عنوان پادشاه در رده‌بندی قرار نگرفتند.
وضعیت Estate معمولاً به قلمرو خاصی در امپراتوری وابسته بود، اما برخی از reichsständische Personalisten یا «افراد دارای دولت امپراتوری» وجود داشتند. در ابتدا، امپراتور به تنهایی می‌توانست این وضعیت را اعطا کند، اما در سال ۱۶۵۳، محدودیت‌های متعددی بر قدرت امپراتور اعمال شد. ایجاد یک ایالت جدید مستلزم موافقت مجمع شاهزادگان انتخابگر و مجمع شاهزادگان بود (رایشستاگ).
حاکم موظف بود با قبول مالیات امپراتوری و تعهدات نظامی موافقت کند. علاوه بر ایالات، املاک ملزم به اخذ پذیرش در یکی از محافل امپراتوری بود. از نظر ایالات املاک شخصی پس از سال ۱۶۵۳ ممنوع بود، اما اغلب استثناهایی وجود داشت مثلاً قلمرویی که به یک قدرت خارجی واگذار شده بود، دیگر دارایی نیست.
از سال ۱۶۴۸ به بعد، ارث به یک خانواده محدود شد. قلمرویی که توسط خانواده دیگری به ارث رسیده بود، دیگر املاک شخصی نیست مگر اینکه امپراتور صریحاً اجازه دهد. در نهایت، یک قلمرو می‌تواند با قرار گرفتن در معرض ممنوعیت امپراتوری، دیگر یک ایالت امپراتوری نباشد (مشهورترین مثال مربوط به فردریک پنجم، انتخابگر پفالتس است که در سال ۱۶۲۱ به دلیل شرکت در شورش بوهمی ممنوع شد).
در ایجاد اتحادیه آلمان بین سال‌های ۱۸۰۳ و ۱۸۰۶، اکثریت قریب به اتفاق ایالات امپراتوری مقدس روم اقدام به اتحاد نمودند. آنها قدرت امپراتوری خود را از دست دادند و بخشی از سایر ایالات شدند. تعداد املاک از حدود سیصد به حدود سی کاهش یافت. میانجی‌سازی با سکولاریزاسیون همراه شد: الغای بسیاری از املاک کلیسایی. این انحلال قانون اساسی ساختار امپراتوری به زودی با انحلال خود امپراتوری در سال ۱۸۰۶ همراه شد.
حاکمان ایالات و کشورهای امپراتوری بر سایر رعایا در امپراتوری ارجحیت داشتند. شاهزادگان انتخابگر در اصل با عنوان‌ها عالیجاه ()، شاهزاده اصیل‌زاده () و کنت والاحضرت و اصیل‌زاده () نامیده می‌شدند. در قرن هجدهم، رأی‌دهندگان به Durchläuchtigste (والاحضرت)، شاهزادگان به Durchlaucht (عالیجاه) و شمارش به Erlaucht (اعلیحضرت) ارتقا یافتند.
کشورهای امپراتوری از چندین حقوق و امتیاز برخوردار بودند. حاکمان از آنجایی که به خانواده‌هایشان مربوط می‌شد، خودمختاری داشتند. به ویژه، آنها مجاز بودند که قوانینی را در مورد میراث ایالت‌های خود بدون دخالت امپراتوری وضع کنند. آنها اجازه داشتند با سایر کشورهای امپراتوری و همچنین با کشورهای خارجی معاهدات ببندند و وارد اتحاد شوند. امرای انتخابگر، (اما نه سایر حاکمان)، مجاز به اعمال برخی از قدرت‌های سلطنتی، از جمله قدرت ضرب پول، قدرت جمع‌آوری عوارض و انحصار بر معادن طلا و نقره بودند.
از سال ۱۴۸۹ به بعد، انجمن امپراتوری به سه انجمن تقسیم شد: شورای امرای انتخابگر، شورای شاهزادگان و شورای شهرها. ایالت‌های انتخابگرنشین متعلق به اولین شوراهای یادشده بودند. سایر ایالت‌ها، اعم از مذهبی (متعلق به کلیسا) یا سکولار، به شورای شاهزادگان تعلق داشتند.
رأی‌ها به‌جای اینکه بر مبنای شخص باشد، بر تعداد ایالت‌ها بود. در نتیجه، فردی که بر چندین ایالت حکومت می‌کرد، رای‌های متعددی داشت. به‌طور مشابه، افراد متعددی که بر بخش‌هایی از یک ایالت حکومت می‌کنند، یک رای واحد را به اشتراک گذاشتند. این قوانین تا سال ۱۵۸۲ رسمیت یافت. قبل از این دوران، زمانی که افراد متعدد بخش‌هایی از یک ایالت را به ارث می‌بردند، گاهی هر یک، اجازه یک رای می‌گرفتند. آرا یا فردی یا جمعی بود. شاهزادگان و روحانیون ارشد عموماً رأی فردی داشتند (اما چنین آرایی، همان‌طور که در بالا ذکر شد، گاهی به اشتراک گذاشته می‌شد). پیشوایان (رهبران و پیشینیان) بدون رای فردی به دو نیمکت - نیمکت راین و نیمکت سوابیا - طبقه‌بندی شدند که هر کدام از یک رای جمعی برخوردار بودند. به‌طور مشابه، شمارش‌ها به چهار نیمکت کامیتال با رای جمعی هر کدام دسته‌بندی شدند - نیمکت رانیش بالا در وتراو، نیمکت سوابین، نیمکت فرانکونی و نیمکت وستفالی.
هیچ انتخاب کننده‌ای تا به حال چندین رای‌دهنده را در اختیار نداشت. انتخابگرنشین‌ها هرگز بین چندین وراث تقسیم نشدند. از این رو، در شورای انتخاب کنندگان، هر فرد دقیقاً یک رأی داشت. انتخاب کنندگانی که علاوه بر انتخابگرنشین تحت حکومتشان، بر ایالت‌ها نیز حکومت می‌کردند، در شورای شاهزادگان نیز رأی می‌دادند. به‌طور مشابه، شاهزادگانی که بر سرزمین‌های کامیتال نیز حکومت می‌کردند، هم به صورت انفرادی و هم در نیمکت‌های جمعی رأی می‌دادند. به عنوان مثال، در رایشتاگ در سال ۱۷۹۲```، انتخاب کننده براندنبورگ هشت رای فردی در شورای شاهزادگان و یک رای در نیمکت وستفالیا داشت. به همین ترتیب، در میان کلیساها، استاد اعظم شوالیه‌های تتونیک یک رای فردی در شورای شاهزادگان و دو رای در نیمکت راین داشت.
دردسرهای آبجوسازی () یک فیلم کمدی صامت کوتاه آمریکایی به کارگردانی لری سمون است که در سال ۱۹۲۴ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می‌توان به اولیور هاردی، لری سمون، کارملیتا گرتی، ویلیام هابر و آل تامپسون اشاره کرد.
دیپلماسی فرهنگی ایالات متحده در ایران به استفاده دولت ایالات متحده از نوعی قدرت نرم موسوم به دیپلماسی فرهنگی در قبال ایران برای دستیابی به منافع خود اشاره دارد.
دیپلماسی فرهنگی به معنای تلاش برای آگاهی، مشارکت و تأثیرگذاری بر افکار عمومی مردم، نهادها و یا دولت‌های دیگر کشورهاست. یکی از حساس‌ترین موضوعات مدیریت فرهنگی، سازوکار استفاده از ظرفیت‌های فرهنگی در قالب دیپلماسی برای تأثیرگذاری بر افکار عمومی دیگر کشورها است. هیچ یک از عناصر تأثیرگذار در سیاست خارجی کشورها به اندازه دیپلماسی فرهنگی پایدار و مؤثر نیست.
بُعد منفی دیپلماسی فرهنگی، استفاده از آن به عنوان ابزاری برای نفوذ است. به این ترتیب مردمان عادی و رهبران فکری دیگر جوامع، هدف دیپلماسی فرهنگی قرار می‌گیرند تا همکاری موثری را به دولت‌های خود تحمیل کنند. دیپلماسی فرهنگی نمونه بارز اِعمال قدرت نرم است که به کشورها اجازه می‌دهد تا از طریق عناصری مانند فرهنگ، ارزش‌ها و اندیشه‌ها طرف مقابل را تحت تأثیر قرار دهند و آن را وادار به همکاری کنند.
همچنین مبانی اصولی دیپلماسی فرهنگی را نیز می‌توان در موارد ذیل خلاصه کرد:
روابط سیاسی بین ایران و ایالات متحده از سال ۱۸۵۶ میلادی (۱۲۳۵ شمسی) آغاز شد، اما به دلیل خط‌مشی انزواگرایانه آن موقع ایالات متحده در سیاست خارجی‌اش و از طرفی به دلیل عدم شفافیت در مورد منافع استراتژیک ایران، درجه این روابط تا سال ۱۹۴۴ میلادی (۱۳۲۳ شمسی) به سطح سفارت ارتقا نیافت. در طول جنگ جهانی دوم، ایالات متحده از دسامبر سال ۱۹۴۲ تا اوایل سال ۱۹۴۴ میلادی (از آذر ماه ۱۳۲۱ تا اواخر ۱۳۲۲ شمسی) بیش از ۳۰،۰۰۰ نیرو در ایران مستقر کرد. این حضور گسترده آغازی برای کشف اهمیت واقعی ایران بود. یکی از مهمترین جنبه‌های توجه به ایران، مسائل اقتصادی به ویژه منافع ناشی از نفت بود. یعنی آمریکایی‌ها ضمن حفظ منافع نفتی خود در عربستان سعودی، چشم به منابع نفتی ایران هم داشتند. در واقع از سال ۱۹۲۰ میلادی (۱۲۹۹ شمسی)، آمریکایی‌ها تلاش خود را برای کسب امتیاز منابع نفتی مناطق شمالی ایران آغاز کرده بودند.
از سال ۱۹۵۳ میلادی به بعد (۱۳۳۲ شمسی به بعد)، روابط ایران و آمریکا وارد مرحله جدیدی شد. سفارت آمریکا در ایران به تدریج تبدیل به بزرگترین نمایندگی دیپلماتیک آمریکا در خاورمیانه شد.
در اواخر دهه ۱۹۶۰ میلادی (دهه ۱۳۴۰ شمسی)، باج‌خواهی شاه ایران به اوج خود رسیده بود و دولت ایالات متحده در روابط خود با شاه به بن‌بست خورده بود.
علیرغم همه حمایت‌های آمریکا از محمدرضا شاه و حتی انجام اصلاحاتی موسوم به انقلاب سفید در ایران، مردم ایران زیر بار این استثمار نماندند. در سال ۱۳۴۲ شمسی (۱۹۶۳ میلادی)، با بیشتر نمایان شدن سید روح‌الله خمینی در عرصه مخالفان سیاسی شاه، مبارزات مردم ایران با هدایت وی تا انقلاب ۱۳۵۷ ادامه یافت تا نظام حکومتی ایران به جمهوری اسلامی تبدیل شد.
پس از انقلاب ۱۳۵۷ و قطع دسترسی آمریکا به منابع نفتی ایران، دولت آمریکا همواره نوعی پارازیت شناختی را نسبت به جمهوری اسلامی ایران در جهان گسترش داده است.
قدرت نرم ایجاد شده توسط ایالات متحده از طریق رسانه‌ها و به ویژه از طریق دیپلماسی فرهنگی، نقش مهمی در ایجاد مطالبات مردمی که خواهان دموکراسی، حقوق بشر و عدالت اقتصادی و اجتماعی هستند، ایفا کرده است. اما در عین حال، ظهور جنبش‌های مردمی در جهان اسلام و عرب، این اقدامات ایالات متحده را به چالش کشیده است.
دیپلماسی فرهنگی ایالات متحده منجر به شکل‌گیری گفتمان‌ها، شیوه‌های گفتمانی، فرآیندهای اجتماعی و نظام‌های دانشی می‌شود که از طریق آن معانی تولید، تثبیت و تحلیل می‌شوند و روابط اجتماعی، هویت‌های اجتماعی، موضوعات و ظرفیت‌های آنها از طریق آن اهمیت پیدا می‌کنند.
اما دیپلماسی فرهنگی در قالب قدرت نرم (برخلاف جنگ که قدرت سخت است) توسط دولت آمریکا به عنوان پروژه‌ای بزرگ علیه مخالفان استعمار آن، مورد استفاده قرار می‌گیرد. لذا، از جمله جنبه‌های غیرمفید دیپلماسی فرهنگی ایالات متحده می‌توان به موارد ذیل اشاره کرد:
دیپلماسی فرهنگی ایالات متحده در ایران را می‌توان مجموعه‌ای از اهداف متاثر از هویت ملی و منافع ملی این کشور دانست. در مقدمه گزارش متعلق به سال ۱۹۶۴ میلادی (۱۳۴۳ شمسی) در مورد برنامه تبادل فرهنگی بین آمریکا و ایران، این تبادل به عنوان ابزاری برای سیاست خارجی دولت ایالات متحده تلقی شده و به اهداف روانی آن بدین گونه اشاره شده است: "سیاست خارجی آمریکا و اهداف روانی آن در ایران از طریق برنامه تبادل فرهنگی پیاده‌سازی می‌شود. برای دستیابی به این اهداف، سفارت آمریکا در ایران باید نشان دهد که ایران با کمک ایالات متحده، گام‌های سریعی در جهت نوسازی برمی‌دارد."DSA (1964), DEPARTMENT Of STATE AIRGRAM FROM: AMEMASSY TEHRAN TO: THE DEPARTMENT OF STATE, WASHINGTON, NO: A-156, DATE: October 3, 1964, SUBJECT: annual report on the educational and cultural exchange program in Iran.
در گزارش عملکرد "کمیسیون تبادلات فرهنگی و آموزشی ایران و آمریکا" متعلق به سال ۱۹۶۲ میلادی (۱۳۴۱ شمسی)، این اهداف آشکارا بیان شده و به صراحت به «نقش برنامه‌های فرهنگی در پیشبرد اهداف مورد نظر سیاست‌های ایالات متحده» اشاره شده است. این اهداف به شرح ذیل ذکر شده است:
DSA (1962), DEPARTMENT Of STATE AIRGRAM FROM: AMEMASSY TEHRAN TO: THE DEPARTMENT OF STATE, WASHINGTON, NO: A-493, DATE: February 4, 1963, SUBJECT: annual report on the educational and cultural exchange program in Iran.
علاوه بر این‌ها، در سال‌های بعدی با ادامه روند هدف‌گذاری مبنی بر "برنامه مبادلات فرهنگی و آموزشی با ایران" در سندی مربوط به سال ۱۹۶۴ میلادی (۱۳۴۳ شمسی)، اهدافی با صراحت و با قابلیت سنجش بیشتری به شرح ذیل ذکر شده است:
DSA (1964), DEPARTMENT Of STATE AIRGRAM FROM: AMEMASSY TEHRAN TO: THE DEPARTMENT OF STATE, WASHINGTON, NO: A-156, DATE: October 3, 1964, SUBJECT: Annual report on the educational and cultural exchange program in Iran.
با بررسی دقیق مجموعه اسناد موجود، علاوه بر اهداف فوق، ابعاد دیگری از دیپلماسی فرهنگی آمریکا در ایران را که به طور صریح یا ضمنی مورد توجه قرار گرفته است را می‌توان استخراج و فهرست زیر را به عنوان اهداف عملی آن نام برد:
در دوره حکومت محمدرضا شاه بر ایران، دولت آمریکا از دیپلماسی فرهنگی برای تامین منافع نفتی خود استفاده می‌کرد، هرچند که برای توسعه جامعه ایران نیز منافعی دربرداشت. اما این مزایا در قبال بهایی که جامعه ایران پرداخت می‌کرد، بسیار ناچیز بود.
): در سال ۱۳۵۷ انقلابی در ایران رخ داد. از زمان تغییر حکومت ایران به جمهوری اسلامی در سال ۱۳۵۷، ایالات متحده آمریکا دشمن فرهنگی شماره یک این کشور به شمار می‌رود.
با وقوع انقلاب اسلامی ۱۳۵۷، مردم ایران به رهبری سید روح‌الله خمینی امید تازه‌ای یافتند و خواهان توسعه کشور خود شدند.
لذا دیپلماسی فرهنگی ایالات متحده در قالب قدرت نرم در قبال جمهوری اسلامی ایران، شامل اقدامات زیر بوده است:
دختری در لیموزین () یک فیلم کمدی صامت کوتاه آمریکایی به کارگردانی لری سمون و نوئل ام. اسمیت است که در سال ۱۹۲۴ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می‌توان به اولیور هاردی، لری سمون، فلورنس گیلبرت، لری استیرس، لوسیل وارد، کلیر آدامز، چارلز ماری و چارلز سلون اشاره کرد.
اِیـوْری هاپ‌وود (؛ – ) نمایشنامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا در عصر جاز بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "این همان شب است"، "خفاش (فیلم ۱۹۲۶)"، "خفاش (فیلم ۱۹۵۹)"، "زمزمه‌های خفاش"، "دمدمی‌مزاج"، "باغ عدن" و "دختری در لیموزین" اشاره نمود.
ریکاردو مانوئل آندره سیلوا سا پینتو (به ؛ زادهٔ در پورتو، پرتغال) مهاجم فوتبال سابق و سرمربی اهل پرتغال است.وی هم اکنون هدایت باشگاه فوتبال آپوئل را برعهده دارد.
او از همان دوران بازی، به خاطر روحیه جنگنده‌اش شناخته می‌شد، تا جایی که در دوران حضورش در اسپورتینگ، هواداران باشگاه به او لقب «ریکاردو شیردل» دادند. سا پینتو در دوران بازی‌اش ۲۳۰ بازی در لیگ برتر پرتغال انجام داد و ۵۱ گل به ثمر رساند؛ او همچنین به مدت دو سال نیز برای رئال سوسیداد در لالیگا اسپانیا بازی کرده‌است.
سا پینتو به همراه تیم ملی پرتغال در دو دوره جام ملت‌های اروپا یعنی در جام ملت‌های اروپا ۱۹۹۶ و جام ملت‌های اروپا ۲۰۰۰ حضور داشت و در یورو ۲۰۰۰ به مقام سوم رسید. وی دوران مربی‌گری خود را در سال ۲۰۱۲ با اسپورتینگ آغاز و پس از آن در ۸ کشور خارجی کار کرده‌است.
سا پینتو متولد پورتو است و اولین بازی رسمی خود را برای تیم شهرش، سالگیروش، انجام داد. نخستین بازی رسمی سا پینتو در لیگ برتر پرتغال به تاریخ ۳۰ اوت ۱۹۹۲ در باخت ۲–۰ خارج از خانه مقابل فارنسی، جایی که وی به عنوان یار تعویضی در نیمه دوم وارد زمین شد، به ثبت رسید.
در فصل ۹۵–۱۹۹۴ سا پینتو به اسپورتینگ پیوست و پس از درخشش در این تیم مورد توجه رئال سوسیداد در لالیگا قرار گرفت و در ژوئیه ۱۹۹۷ قراردادی چهار ساله به ارزش ۴۰۰ میلیون پزوتا امضا کرد اما قبل از انجام اولین بازی خود با یک سال محرومیت جهانی مواجه شد. اولین بازی رسمی سا پینتو برای باشگاه جدیدش که با گلزنی وی نیز همراه شد، تساوی خانگی ۳–۳ مقابل رئال اویدو در ۳۰ اوت ۱۹۹۸ انجام شد.
پس از ۷۰ بازی و شش گل در اسپانیا، سا پینتو به اسپورتینگ بازگشت، جایی که شش سال دیگر در آنجا بازی کرد؛ در این مقطع هرچند مصدومیت‌های فراوان، برایش دردسر بزرگی بود ولی در نهایت توانست به بازوبند کاپیتانی تیم دست پیدا کند. در فصل ۰۷–۲۰۰۶، او به سرژیو کونسیسائو، ملی‌پوش پرتغالی در استاندارد لیژ پیوست و همان‌جا در حوالی ۳۵ سالگی کفش‌هایش را آویخت.
او توانست خیلی زود به لباس تیم ملی زیر ۲۱ سال پرتغال برسد تا همراه این تیم نائب قهرمان مسابقات جام ملت‌های اروپا زیر ۲۱ سال ۱۹۹۴ شود.