moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
باکتری‌های اکسید‌کننده آهن در منطقه‌انتقالی سامن می‌شوند که در آن آب بدون اکسیژن از یک‌ محیط بی‌هوازی به یک‌محیط هوازی جریان می‌یابد. آب‌های‌زیرزمینی حاوی مواد آلی محلول، ممکن است توسط میکروب‌هایی که از آن‌مواد آلی محلول تغذیه می‌کنند، اکسیژن‌زدایی شود. در شرایط هوازی، تغییرات pH نقشی مهم در تحریک واکنش اکسیداسیون Fe 2 + / Fe 3 + ایفا می‌کند. در pH های نوتروفیل (منافذ گرمابی، بازالت های اعماق اقیانوس، تراوش آهن آب های زیرزمینی) اکسیداسیون آهن توسط میکروب‌ها با واکنش سریع غیرزیستی که در کمتر از یک دقیقه رخ می‌دهد بسیار رقابتی می‌باشد. بنابراین، جامعه میکروبی باید در مناطق خرد هوازی ساکن شوند که در آن غلظت‌کم‌اکسیژن به سلول اجازه می‌دهد تا Fe(II) را اکسید کند و برای رشد انرژی تولید کند. با این‌حال، در شرایط اسیدی، جایی که آهن حتی در حضور اکسیژن محلول‌تر و پایدارتر است، فقط فرآیندهای بیولوژیکی مسئول اکسیداسیون آهن هستند، بنابراین اکسیداسیون آهن به استراتژی اصلی متابولیک در محیط‌های اسیدی غنی از آهن تبدیل می‌شود. .
علیرغم این‌که از نظر فیلوژنتیکی متنوع است، استراتژی متابولیک اکسیداسیون آهن میکروبی (که در آرکی‌ها و باکتری‌ها یافت می‌شود) در 7 فیلا باکتریایی وجود دارد ، که در پروتئوباکتری فیلا (کلاس‌های آلفا، بتا، گاما و زتاپروتئوباکتریا ) بسیار برجسته می‌باشد، در میان دامنه آرکئا در پهن‌باستانیان و چشمه‌باستانیان ، و همچنین در اکتینو‌باکتری‌ها ، فیرمیکوت‌ها ، باکتری گوگردی سبز ، و نیتروسوسپیر فیلا(Nitrosospirae phyla).
تعداد زیادی از گونه‌های اکسیدکننده آهن باکتریایی مورد مطالعخ وجود دارند مانند "تیوباسیلوس فرواکسیدان‌ها" و "لپتوسپیریلوم فرواکسیدان‌ها ،" و برخی مانند گالیونلا فروجین ("Gallionella ferruginea)" و "ماری‌پروفندیس فرواکسیدان‌ها" قادر به تولید یک‌خارج سلولی ساختار ساقه روبان خاص غنی از آهن، شناخته‌شده به عنوان نمونه ردپای زیستی میکروبی اکسیداسیون آهن. این‌ساختارها را می‌توان به آسانی در یک نمونه آب شناسایی کرد که نشان‌دهنده وجود باکتری اکسید‌کننده آهن می‌باشد. این‌ردپای زیستی ابزاری برای درک اهمیت متابولیسم آهن در گذشته زمین بوده‌است.
برخلاف اکثر متابولیسم های لیتوتروف، اکسیداسیون Fe 2 + به Fe 3 + انرژی خیلی کمی را در مقایسه با بقیه متابولیس‌های کمولیتوتروف. به سلول می‌دهد (∆G ° = 29 kJ/mol و ∆G° = -90 kJ/mol به ترتیب در محیط‌های اسیدی و خنثی) بنابراین سلول باید مقادیر زیادی از Fe 2+ را اکسید کند تا نیازهای متابولیکی خود را برآورده سازد و همچنین به فرایند زیست‌کانی‌سازی کمک کند(از راه دفع ساقه‌های پیچ‌خورده). تصور می شود که متابولیسم باکتریایی اکسید‌کننده آهن هوازی به دلیل ظهور اکسیژن در اتمسفر در2.7 میلیارد سال قبل(ساخته شده توسط سیانوباکترها ) در تشکیل بزرگ‌ترین رسوب آهن (تشکیل آهن نواری (BIF)) سهم بسزایی داشته‌است
با این‌حال، با اکتشاف آهن (II) اکسیداسیون تحت شرایط بدون اکسیژن در اواخر دهه 90 میلادی با استفاده از نور به عنوان منبع انرژی و یا به صورت لیتوتروفیک شیمیایی انجام شد، با استفاده از یک‌الکترون پایانی مختلف (عمدتاNO -)، پیشنهاد به وجود آمد که متابولیسم بدون اکسیژن Fe 2+ ممکن است قبل از اکسیداسیون هوازی Fe 2+ باشد و اینکه سن BIF قبل از فتوسنتز اکسیژنی است. این نشان‌دهنده این است که متابولیسم کمولیتوتروف بی‌هوازی و فوتوتروف میکروبی امکان‌دارد در زمین باستان وجود داشته‌باشد، و همراه با کاهش‌دهنده‌های Fe(III)، امکان‌دارد مسئول BIF در دوران پرکامبرین بوده‌باشند .
اکسیداسیون فوتوتروفیک آهن بدون‌اکسیژن اولین‌متابولیسم بی‌هوازی بود که در متابولیسم اکسیداسیون بی‌هوازی آهن توصیف شد. باکتری‌های فوتوفروتروف از Fe 2+ به عنوان اهداکننده الکترون و انرژی حاصل از نور برای جذب CO به زیست توده از طریق چرخه کالوین (یا تثبیت کربن ) در یک محیط نوتروفیل (pH 5.5-7.2) استفاده می‌کنند و اکسید‌های Fe 3+ را به عنوان یک‌محصول زائد که طبق استوکیومتری زیر به صورت کانی رسوب می کند تولید می کنند (4 میلی‌مولار Fe(II) می‌تواند 1  میلی‌مولار CH O تولید کند):
با این اوصاف، برخی از باکتری‌ها از متابولیسم اکسیداسیون فتواتوتروفیک Fe(II) به منظور رشد استفاده نمی‌کنند. در عوض، پیشنهاد شده است که این‌گروه‌ها به Fe(II) حساس هستند و برای همین برای کاهش سمی‌بودن، Fe(II) را به اکسید Fe(III) نامحلول‌تر اکسید می‌کنند که در حضور Fe(II) رشد کنند. از طرفی دیگر، بر اساس آزمایش‌ها با "R." capsulatus SB1003 (فتوتروتروفیک)، نشان داده شده است که اکسیداسیون Fe(II) امکان‌دارد مکانیسم‌هایی باشد که به سبب آن باکتری‌ها توانایی دسترسی به منابع کربن (استات، سوکسینات) را دارند که استفاده از آن‌ها به اکسیداسیون Fe(II) بستگی دارد . با این‌حال ، خیلی از باکتری‌های اکسید‌کننده آهن می‌توانند علاوه بر Fe(II) از ترکیبات دیگری به عنوان اهدا کننده الکترون استفاده کنند، یا حتی کاهش غیر شبیه سازی (III)Fe به عنوان "کاهش فلزی ژئوباکتر (Geobacter metallireducens)"
وابستگی فتوفروتروفیک‌ها به نور به عنوان یک‌منبع حیاتی می‌تواند باکتری‌ها را به موقعیت دست‌وپاگیری ببرد، جایی که به خاطر نیاز آن‌ها به مناطق نورانی بدون اکسیژن (نزدیک سطح) ممکن است با رقابت با واکنش‌های غیر زنده به دلیل وجود اکسیژن مولکولی مواجه شوند. برای جلوگیری از این‌مشکل، آنها شرایط سطح میکروآئروفیل را تحمل می‌کنند یا اکسیداسیون فوتوفروتروفیک Fe(II) را عمیق‌تر در ستون رسوب/آب با در دسترس بودن نور کم انجام می‌دهند.
نفوذ نور می‌تواند اکسیداسیون Fe(II) در ستون آب را محدود کند. با این‌حال، اکسیداسیون میکروبی Fe(II) وابسته به نیترات، یک‌متابولیسم مستقل از نور می‌باشد که نشان داده‌شده‌است از رشد میکروبی در رسوبات مختلف آب شیرین و دریایی (خاک شالیزار، رودخانه، تالاب شور، هیدروترمال، رسوبات اعماق دریا) حمایت می‌کند و بعدتر نیز به عنوان متابولیسم مشخص در ستون آب در منطقه حداقل اکسیژن . میکروب‌هایی که این‌متابولیسم را انجام می‌دهند در محیط‌های نوتروفیل یا قلیایی موفق می‌باشند، به دلیل اختلاف زیاد بین پتانسیل ردوکس زوج های Fe 2 /+Fe 3 + و NO /-NO - (200+ mV و +770 mV، به ترتیب) آزادشدن مقدار زیادی انرژی آزاد در مقایسه با سایر متابولیسم های اکسیداسیون آهن
اکسیداسیون میکروبی آهن به همراه نیترات‌زدایی (با گاز نیتریت یا دی‌نیتروژن که محصول نهایی می‌باشد) می‌تواند هتروتروفیک باشد با استفاده از کربن معدنی یا سوبستراهای آلی (استات، بوتیرات، پیروات، اتانول) که رشد هتروتروفیک را در نبود کربن معدنی انجام می‌دهند. پیشنهاد شده است که اکسیداسیون آهن وابسته‌به‌نیترات هتروتروف با استفاده از کربن آلی، امکان‌دارد مساعدترین فرآیند باشد. این‌متابولیسم امکان‌دارد برای انجام مرحله‌ای مهم در چرخه بیوژئوشیمیایی در منطقه‌حداقل‌اکسیژن بسیار بااهمیت باشد.
در محیط‌های دریایی، شناخته‌شده‌ترین دسته از باکتری‌های اکسید کننده آهن، زتاپروتئوباکتری‌ها می‌باشند، که بازیگران اصلی در اکوسیستم‌های دریایی هستند. از آن‌جایی که عموماً میکروآئروفیل هستند، برای زندگی در مناطق انتقالی که در آن آب‌های بی‌اکسیژن و اکسیژن‌دار مخلوط می‌شوند، سازگار شده‌اند. زتاپروتئوباکتری‌ها در زیستگاه‌های مختلف غنی از آهن (II) وجود دارند که در مکان‌های اقیانوسی عمیق مرتبط با چاه‌گرمابی و در زیستگاه‌های ساحلی و خشکی یافت می‌شوند و در سطح رسوبات کم‌عمق، آبخوان‌های ساحلی و آب‌های سطحی گزارش شده‌اند.
"ماری‌پروفندیس فرواکسیدان‌ها" یکی از رایج‌ترین و مورد مطالعه‌ترین گونه‌های زتاپروتئوباکتری‌ها می‌باشد. نخستین بار از دریاکوه لوئیهی، در نزدیکی هاوایی در عمقی بین 1100 تا 1325 متر، بر روی قله این آتشفشان سپری جدا شد. دریچه‌ها را می توان از اندکی بالاتر از محیط (10 درجه سانتی‌گراد) تا دمای بالا (167 درجه سانتی گراد) پیدا کرد. آب‌های دریچه غنی از CO ، Fe(II) و منگنز می‌باشند. در اطراف منافذ دریچه ممکن‌است تشک‌های بزرگ پوشیده‌شده با بافت ژلاتینی ایجادشده توسط باکتری‌های اکسیدکننده آهن به عنوان محصول جانبی (رسوب آهن-اکسی هیدروکسید) وجود داشته باشند. این‌مناطق ممکن‌است توسط سایر جوامع باکتریایی مستعمره شوند که می‌توانند ترکیب شیمیایی و جریان آب‌های محلی را تغییردهند. دو نوع مختلف دریچه در دریاکوه لوئیهی وجود دارد: یکی با فوکوس و جریان با دمای بالا (بالای 50 درجه سانتی گراد) و دیگری با کولر (10-30 درجه سانتی گراد) جریان پراکنده. اولی تشکهایی به اندازه چند سانتی‌متر در نزدیکی روزنه‌ها ایجاد می‌کند، دومی تشک‌های متر‌مربعی به ضخامت یک متر تولید می‌کند.
در سیستم‌های اقیانوسی باز پر از آهن‌محلول، متابولیسم باکتری اکسید کننده آهن در همه‌جا موجود است و چرخه‌آهن را تحت تاثیر قرار می‌دهد. امروزه این‌چرخه بیوشیمیایی به دلیل آلودگی و تغییرات آب‌وهوایی دستخوش تغییراتی شده است. با این‌وجود، توزیع طبیعی آهن در اقیانوس می‌تواند تحت اثر گرمایش جهانی تحت شرایط زیر قرار گیرد: اسیدی‌شدن، تغییر در جریان‌های اقیانوسی، و روند هیپوکسی آب اقیانوس و آب‌های زیرزمینی.
تمام این‌ها پیامدهای افزایش چشمگیر انتشار در جو از منابع انسانی می‌باشد. در حال حاضر غلظت دی‌اکسیدکربن در جو حدود 380 پی‌پی‌ام می‌باشد (80 پی‌پی‌ام بیش از 20 میلیون سال قبل)، و حدود یک چهارم کل انتشار وارد اقیانوس‌ها می‌شود (2.2 pg C سال -1 ). در واکنش با آب دریا، یون بی‌کربنات (HCO -) تولید میکند و در نتیجه اسیدیته اقیانوس افزایش پیدا می‌کند. افزون بر آن، دمای اقیانوس حدودا یک‌درجه افزایش یافته است (0.74 درجه سانتی‌گراد) و موجب ذوب شدن مقادیر بسیار زیادی از یخچال‌های طبیعی می‌شود که به افزایش سطح دریا کمک می‌کند. این امر حلالیت را با مهار تبادل اکسیژن بین آب‌های سطحی که O بسیار فراوان است و آب‌های عمیق بدون اکسیژن کاهش می‌دهد.
تمام این‌تغییرات در پارامترهای دریایی (دما، اسیدیته و اکسیژن‌رسانی) بر چرخه بیوژئوشیمیایی آهن تأثیرگذار هستند و می‌تواند پیامدهای مختلف و حیاتی بر میکروب‌های اکسیدکننده آهن داشته باشند. شرایط هیپوکسیک و اسیدی می‌تواند بهره‌وری ابتدایی را در آب‌های سطحی و ساحلی بهتر کند زیرا در دسترس بودن آهن Fe(II) برای اکسیداسیون آهن میکروبی را افزایش می‌دهد. با این حال، در آن‌زمان، این سناریو همچنین می‌تواند اثر آبشاری رسوبات در آب‌های عمیق را مختل کند و موجب مرگ حیوانات زیرزمینی شود. علاوه بر این، بسیار با اهمیت است که در نظر داشته‌باشیم که چرخه‌های آهن و فسفات کاملاً یا هم مرتبط و در تعادل هستند، به شکلی که یک‌تغییر کوچک در چرخه اول می‌تواند پیامد‌های مهمی بر دومی داشته باشد.
باکتری‌های اکسیدکننده آهن می‌توانند برای مدیریت تامین آب چاه‌های آب مشکل به وجود آورند ، زیرا توانایی تولید اکسید آهن نامحلول را دارند که به صورت لجن ژلاتینی قهوه‌ای پدیدار می‌شود که وسایل لوله‌کشی و لباس‌ها یا ظروف شسته‌شده با آب حمل‌کننده آن را لکه‌دار می‌کند.
تاثیرات برحسته باکتری‌های آهن در آب‌های سطحی به صورت توده‌های لزج قهوه‌ای‌رنگ در کف رودخانه‌ها و سواحل دریاچه‌ها یا به صورت تابش روغنی روی آب دیده می شود. مشکلات جدی‌تر زمانی اتفاق می‌افتد که باکتری‌ها در سیستم‌های چاه‌ها انباشته شوند. باکتری‌های آهن در چاه‌ها مشکلی برای سلامتی ایجاد نمی‌کنند، اما می‌توانند با مسدود کردن صفحه‌ها و لوله‌ها، عملکرد چاه را کاهش دهند.
تکنیک‌های درمانی که امکان‌دارد با موفقیت، باکتری‌های آهن را حذف یا بکاهند شامل حذف فیزیکی، پاستوریزه‌کردن و درمان شیمیایی می‌شود. درمان چاه‌هایی که بسیار آلوده شده‌اند امکان‌دارد سخت، پرهزینه و فقط تا حدی موفقیت‌آمیز باشد.
حذف‌فیزیکی معمولاً به عنوان اولین‌گام انجام می‌شود. لوله‌های با قطر کوچک را گاهی اوقات با یک برس سیمی تمیز می‌کنند، در حالی که خطوط بزرگ‌تر را می‌توان با یک‌لوله لایروب تمیز کرد و شست. تجهیزات پمپاژ در چاه نیز باید برداشته و تمیز شوند.
فیلترهای آهنی برای بهبود باکتری‌های آهن استفاده شده‌اند. فیلترهای آهنی از نظر ظاهری و اندازه‌ای مشابه نرم‌کننده‌های آب معمولی اند، ولی حاوی بسترهایی از محیط‌هایی می‌باشند که دارای قدرت اکسیداسیون ملایمی هستند. همان‌طوری که آب‌دارای‌آهن از بستر ردمی‌شود، تمام آهن محلول به آهن نامحلول تغییرحالت پیدا می‌کند و سپس از آب فیلتر می‌شود. هرآهنی که از قبل دچار رسوب شده‌باشد با فیلتراسیون‌ مکانیکی‌ ساده حذف می‌گردد. در این‌فیلترهای آهنی می‌شود از چند رسانه فیلتر مختلف از جمله ماسه‌سبز‌منگنز، Birm، MTM، چند‌رسانه‌ای، ماسه و دیگر مواد مصنوعی استفاده کرد. در اغلب‌موارد، اکسیدهای بالاتر منگنز، عملکرد اکسید کننده مورد نظر را تولید می‌کنند. فیلترهای آهنی دارای محدودیت هایی می‌باشند. از آنجایی که عملکرد اکسیدکننده نسبتاً ملایم می‌باشد، زمانی‌که مواد آلی، یا ترکیب‌شده با آهن یا کاملاً جداشده، در آب وجود داشته‌باشد، به خوبی کار نخواهد کرد. بنابراین، باکتری آهن از بین نخواهد رفت. غلظت خیلی بالای آهن امکان‌دارد نیاز به شستشوی معکوس مکرر و/یا بازسازی داشته باشد. نهایتا، رسانه‌های فیلتر آهنی برای شستشوی معکوس مناسب نیازمند به دبی بالا هستند و اینچنین جریان‌های آبی همواره در دسترس نمی‌باشند.
آتش‌سوزی‌ها امکان‌دارد ترکیب‌هایی حاوی آهن را از خاک به جریان‌های کوچک زمین‌های وحشی رها‌کنند و باعث تکثیر سریع اما اغلب موقتی باکتری‌های اکسیدکننده آهن با رنگ نارنجی، تشک‌های ژلاتینی و بوهای گوگردی شوند. فیلترهای شخصی با کیفیت بالاتر امکان‌دارد برای حذف باکتری‌ها، بو و بازگرداندن شفافیت آب استفاده شوند.
پیری ناشی از نور(photo-ageing) سریع پلیمرها در واحدهای سپاپ(SEPAP) ، تخریب کنترل شده پلیمر و تخریب پوشش پلیمری تحت شرایط آزمایشگاهی یا طبیعی است.
پیش‌بینی فرسودگی مواد پلاستیکی موضوع مهمی است که هم به مصرف کنندگان و هم به تولیدکنندگان مواد (پلیمرها، پرکننده‌ها و افزودنی‌های مختلف) و یا واسطه‌ها مربوط می‌شود که واسط ها بسیاری از تبدیل کننده ها هستند که از خاصیت «ترموپلاستیک» خود برای ساخت اجسام متعدد توسط فرآیندهای مختلف مانند اکستروژن، قالب گیری تزریقی و غیره استفاده می‌کنند.
قابلیت اطمینان از مواد یکی از چندین ضمانتی است که به طور صعودی و فزاینده‌ای برای تمامی اجسام تولیدی که ما روزانه استفاده می‌کنیم مورد نیاز است و بنابراین به طور کامل با رویکرد "توسعه پایدار" ادغام می‌شود. با این حال، پیش بینی رفتار یک ماده یا یک قطعه صنعتی در طی زمان یک فرآیند حساس است، زیرا موارد زیادی باید در نظر گرفته شود.
مقاومت در برابر فرسودگی "طبیعی" خود تغییرپذیر است و بستگی به دما، تابش خورشید (اقلیم، عرض جغرافیایی، رطوبت، ...) و بسیاری از عوامل دیگر (محدودیت‌های فیزیکی، سطح آلودگی، ...) دارد که ارزیابی دقیق آن کار دشواری است. شبیه‌سازی این فرسودگی با استفاده از چشمه نور مصنوعی و سایر محدودیت‌های فیزیکی (دما، پاشیدن آب شبیه‌سازی باران، ...) موضوع بسیاری از پیشرفت ها بوده است که مبنای چندین استاندارد مانند ISO، ASTM و غیره نیز می باشد.
در هر صورت، تسریع این فرسودگی برای عرضه، برای مثال، ضمانت‌های ده ساله یا تأیید عوامل تثبیت‌کننده، رویکردی پیچیده‌تر است که باید بر مبنای پیشینه‌های علمی محکم باشد. لازم به ذکر است که کاربردهای دیگر (مانند مواردی از موادی که باید به سرعت در محیط تجزیه شوند) نیز مورد توجه این رویکرد هستند.
1. رویکرد مکانیکی 2. پیری ناشی از نور (photo-aging) 3.واحدهای تسریع کننده فرسودگی مصنوعی سپاپ(SEPAP) 4. شتاب متوسط و فوق العاده 5. نقش آب 6. (CENP) 7. یادداشت ها و مراجع
مدت زمان زیادی است مشخص شده است که بیشتر فرسودگی این مواد مبتنی بر یک واکنش شیمیایی به نام «اکسیداسیون رادیکال» می‌باشد. تحت تأثیر تنش‌های خارجی، رادیکال‌های اولیه تولید می‌شوند که این رادیکال ها به پیوندهای شیمیایی حمله می‌کنند (به ویژه فراوان‌ترین آن‌ها، میان کربن و هیدروژن)، در نتیجه واکنش‌هایی با اکسیژن اتمسفر رخ می‌دهد. این موضوع باعث تشکیل بسیاری از فرآورده های شیمیایی می‌شود که بین آنها هیدروپراکسیدها و پراکسیدها فرآورده های کلیدی و مهم هستند. آنها هم به حدکافی پایدار هستند که قابل شناسایی باشند و هم به حد کافی واکنش پذیر هستند تا به بسیاری از محصولات جانبی مانند کتون ها، الکل ها، اسیدها و ... تجزیه شوند که این محصولات به آسانی با روش های طیف سنجی قابل تشخیص و شناسایی می‌باشند. عنصر مهم دیگر، تجزیه یکی از این گروه‌های پراکسید شده (مانند پراکسید هیدروژن) است که دو رادیکال جدید را تولید می‌کند که این رادیکال ها خود منجر به تسریع فرسودگی می‌شود.
نور خورشید (که طول موج آن در زمین بیشتر از 295 نانومتر است) از جمله عوامل اصلی موثر بر فرسودگی طبیعی پلاستیک ها به همراه دما و اکسیژن اتمسفر است. با این حال، قابل ذکر است که اگر تأثیر دما را بتوان به طور جداگانه تجزیه و تحلیل کرد (فرسودگی در تاریکی)، با photo-ageing که همیشه با یک اثر دما همراه است یکسان نیست، همچنین اغلب به درستی به عنوان "photo-thermal" تعیین می شود.
اوایل سال 1978، اصول نام برده در بالا منجر به طراحی و ساخت واحدهای خاص توسط آزمایشگاه فوتوشیمی مولکولی و ماکرو مولکولی [2] شد که هم اکنون به مؤسسه شیمی کلرمون-فران ( https://iccf.uca.fr ) ملحق شده است. . یکی از این واحدها، با ارجاع به SEPAP 12-24، مدت زیادی است که توسط ATLAS MTT (تصویر 1) ساخته و به بازار عرضه شده بود. بعدها مدل جدیدتر SEPAP MHE در سال (1393) 2014 ارائه شد ( https://www.atlas-mts.com ).
آیا پیری ناشی از نور (photo-ageing) می تواند تسریع بیشتری داشته باشد؟ راه‌های بسیار زیادی برای رسیدن به این هدف (تسریع photo-ageing) وجود دارد، اما ریسک زیادی وجود دارد که دیگر فرسودگی طبیعی اتفاق نیفتد. برای مثال از نقطه نظر فتوشیمیایی، باید از اثرات چند فوتونیک ترسید، همانطور که قحطی (کمبود) اکسیژن ممکن است بسیار سریع رخ بدهد و به شدت مکانیزم های تخریب را مختل کند. رویکرد فوق شتاب در واحد SEPAP MHE توسعه یافت و حل مشکل پایداری بسیار طولانی مدت مورد نیاز برای کاربردهای خاص (مانند پل های کابلی، پانل های فتوولتائیک، توربین های بادی، ...) یا نیاز به توانایی همولوگ کردن سریع یک ماده جدید را ممکن ساخت(مانند صنعت خودرو، . . . ).
نقش آب اول از همه نقش فیزیکی آن (شستشو) است که به طور ویژه و خاص در پلی اولفین ها (پلی اتیلن، پلی پروپیلن) اهمیت دارد. محصولات تخریب قطبی و وزن‌های مولکولی کم می‌توانند از سطح ماده حذف شوند و در نتیجه میتوان پدیده فرسودگی را مخفی کرد. SEPAP MHE را می توان با آبپاش‌های دوره‌ای آب البته با اجتناب از پاشیدن بیش از حد مجاز که می‌تواند منجر به دست‌کم‌گرفتن فرسودگی شود، به کار انداخت. پاشش بیش از اندازه مکرر آب همچنین می تواند باعث استخراج زودهنگام پایدار کننده هایی که وزن مولکولی کم دارند شود و به اشتباه مواد پلیمری را رد صلاحیت کند. برای بررسی و آزمایش نقش ترکیبی آب با سایر محدودیت‌های فیزیکی و شیمیایی موجود (فرابنفش - گرما - اکسیژن)، نمونه اولیه و خام واحد SEPAP 12-24 H توسعه یافت. در این واحد، نگهدارنده نمونه در آب مایع که دمای آن کنترل شده است غوطه ور می شود که در گردش در فضای باز دوباره تبدیل به اکسیژن می شود.
در سال 1986، کار آزمایشگاه فوتوشیمی مولکولی و ماکرو مولکولی باعث شد یک مرکز انتقال CNEP ایجاد شود تا مهارت‌های خود را در زمینه فرسودگی نوری مواد پلیمری در خدمت تولیدکنندگان قرار دهد، هم برای تجزیه و تحلیل و آنالیز خرابی مواد آنها و هم برای انجام مطالعات مورد علاقه جمعی.
مطالعات برای پیش‌بینی رفتار مواد پلیمری تحت محدودیت‌های محیطی مختلف (نور خورشید، گرما با یا بدون رطوبت) یا تجزیه و تحلیل (آنالیز) شکست قطعات پلیمری را می‌توان با همکاری بخش‌های تحقیق و توسعه تولیدکنندگان انجام داد. CNEP یا مرکز ملی ارزیابی حفاظت از نور می‌تواند در پروژه‌های مشترکی که توسط صنعتگران در یک موضوع تحقیقاتی نوآورانه رهبری می‌شوند نیز مشارکت کند.
در حالی که سیا با همتای فرانسوی خود، اداره کل امنیت خارجی همکاری می‌کند، کشورها اطلاعاتی را دربارهٔ یکدیگر جمع‌آوری می‌کنند، به ویژه در زمینه‌های اقتصادی و علمی.
سیا شاخه فرانسوی عملیات گلادیو را تشکیل می‌دهد. دریاسالار پیر لاکوست اظهار داشت که سیا از گلادیوی فرانسوی و سازمان افراطی راست‌گرای ارتش مخفی برای حمله به چارلز دیگل حمایت می‌کند.
سیا مظنون است که در حزب کمونیست فرانسه نفوذ کرده و برای حمایت از رشد کمونیست‌های غیرانقلابی در فرانسه تلاش کرده‌است تا نفوذ شوروی را بر عناصر رادیکال تر در حزب کمونیست فرانسه خنثی کند.
سیا مظنون است که در حمایت از شورش‌های دانشجویی علیه چارلز دیگل برای انتقام گرفتن از خروج او از ناتو و سیاست‌های فرانکوفیلی او دست داشته‌است.
«شارل دوگل با استفاده از جنبش‌های ملی‌گرایانه و جدایی‌طلبانه در کبک، تحت عنوان «تکنیک کمک و همکاری» یا «عملیات اسکوت» عملیات‌های مخفیانه را در کبک انجام داد. ژاک فوکارت مأموران خدمات اسناد خارجی و ضد جاسوسی را به کبک فرستاد تا رشد جنبش‌های جدایی‌طلب را توسعه دهند و تشویق کنند.»
به گفته باب گیتس، مدیر اطلاعات مرکزی آمریکا، حداقل ۲۰کشور از اروپا، آسیا، خاورمیانه و آمریکای لاتین در فعالیت‌های اطلاعاتی که برای منافع اقتصادی ما مضر است، مشارکت دارند. برخی از موارد خاص تکان دهنده هستند. بر اساس مقاله اخیر نیویورک تایمز توسط پیتر شوایزر، «بین سال‌های۱۹۸۷ و۱۹۸۹، اطلاعات فرانسه خال‌هایی را در چندین شرکت آمریکایی از جملهIBM کاشت. در پاییز سال۱۹۹۱، یک تیم اطلاعاتی فرانسوی تلاش کرد تا فناوری «رادارگریز» را از لاکهید بدزدد. گزارش‌های دیگر گزارش می‌دهند که واحدهای اطلاعاتی فرانسه هر روز۱۰ تا ۱۵بار در هتل‌های بزرگ پاریس برای کپی اسنادی که متعلق به بازرگانان، روزنامه‌نگاران و دیپلمات‌ها است، حمله می‌کنند. بر اساس گزارش‌های دیگر، فرانسوی‌ها دستگاه‌های شنود را در پروازهای ایرفرانس پنهان کرده‌اند تا اطلاعات اقتصادی مفیدی را از مسافران تجاری دریافت کنند.
«در سال۱۹۹۳، آر. جیمز وولسی، مدیر جدید اطلاعات مرکزی در آن زمان، علناً اعلام کرد که اطلاعات اقتصادی متمرکز بر رویه‌های فساد اروپایی و رشوه‌دهی اکنون یک برنامه سیا است. اطلاعات فرانسه به شدت به دنبال اطلاعات مدیران آمریکایی بود. وولسی گفت: «دیگر آقای خوب نیست.»name=Woolsey 2000-03-17
اندکی بعد، ایستگاه سیا پاریس حداقل ۵افسر داشت که روی درک سیاست تجاری ملی فرانسه و مقابله با جاسوسی اقتصادی فرانسه علیه ایالات متحده کار می‌کردند. ۴نفر تحت پوشش دیپلماتیک و یک نفر تحت پوشش غیررسمی قرار داشتند.
بازرس کل سیا گزارشی در مورد کار خدمات مخفی سیا در زمینه اطلاعات اقتصادی ارائه کرد که احتمال دارد برای پایان دادن به شغل چندین افسر، از جمله رئیس ایستگاه پاریس، دیک هولم، رئیس بخش علوم رایانه اروپا، جوزف دی ترانی، و حداقل چهار افسر پرونده.
وزیر کشور فرانسه، شارل پاسکوا، این مشکل را در فوریه۱۹۹۵ فاش کرد. افسری که تحت پوشش غیررسمی به عنوان نماینده بنیاد بود، در ظاهر شدن به عنوان نماینده بنیاد، دو اشتباه داشت: ارتباط بیش از حد آشکار با ایستگاه سیا و ارتباط بسیار مخفیانه با هدف خود، یک مقام فرانسوی آقای هولم، رئیس ایستگاه، از رابطه عاشقانه ای که او با این مقام انجام می‌داد، مطلع شد. واضح بود که این عاشقانه می‌تواند عملیات را به خطر بیندازد. هولم رئیس خود را متقاعد کرد که عملیات را ادامه دهد.
با این حال فرانسوی‌ها توافق معمول میان سرویس‌های غربی را شکستند و آنچه را که آموخته بودند اعلام کردند و افسر مستقر در سفارت را «ناسازگار با وضعیت دیپلماتیک آنها» اخراج کردند.CIA 1995-1996 Economic Espionage in France بحث و جدل بر سر سؤالاتی در مورد اینکه آیا جاسوسی از متحدان برای داده‌های اقتصادی برای سیا کار شایسته‌ای است، شعله‌ور شد، حتی اگر متحدان این کار را با ایالات متحده انجام دهند، یا اینکه ماموریت‌های دیگر اولویت بیشتری دارند.Weiner1996-03-13در حالی که جنبه‌های تراژیکیک وجود داشت، این موضوع که جاسوسی در میان متحدان اسمی چه چیزی قابل تحمل است، پیچیده باقی می‌ماند، به‌ویژه زمانی که شامل مسائل امنیتی واضحی مانند جاناتان پولارد باشد.
فدراسیون بین‌المللی حقوق بشر و اتحادیه حقوق بشر با ارائه شکایتی از دادستان عمومی فرانسه خواستند تا در مورد استفاده ادعایی از فرودگاه‌های فرانسه توسط پروازهای مخفی سیا که مظنونان تروریستی را حمل می‌کنند، تحقیق کند.
پادشاهی‌های هفتگانه انگلستان () نامی برای هفت پادشاهی آنگلوساکسون بریتانیا در قرن پنجم تا قرن هشتم میلادی و نهایتاً به تبدیل این هفت پادشاهی به چهار پادشاهی مرسیا، نورثامبریا، وسکس و آنگلیای شرقی گفته می‌شود.
اصطلاح «هپتارکی» (از یونانی ἑπταρχία، «هپتارکیا»؛ از ἑπτά، «هپتا»: «هفت»؛ ἀρχή، «arche»: «حکومت، حکومت» و پسوند -ία، «-ia») به این دوره اشاره دارد. این سنت که هفت پادشاهی آنگلوساکسون وجود دارد، معمولاً اشاره به این هفت پادشاهی دارد: آنگلیای شرقی، اسکس، کنت، مرسیا، نورثومبریا، ساسکس و وسکس. واژه هپتارکی به قرن شانزدهم باز می گردد اما اشاره به پادشاهی‌های هفت‌گانه اولین بار توسط هنری هانتینگدون در (قرن دوازدهم) به‌کار رفته‌است.
استخراج هیدرولیکی نوعی استخراج معدنی است که از جت‌های آب پرفشار برای جابجایی مواد سنگی یا جابجایی رسوب استفاده می‌کند.Paul W. Thrush, "A Dictionary of Mining, Mineral, and Related Terms", US Bureau of Mines, 1968, p.560. در استخراج رسوبی طلا یا قلع، دوغاب آب_رسوب به دست آمده به سمت جعبه‌های آبکشی هدایت می‌شود تا طلا یا قلع را جدا کنند. این روش برای استخراج کائولن و زغال سنگ نیز مورد استفاده قرار می‌گیرد.
استخراج هیدرولیکی، از روش و تکنیک‌های روم باستان برگرفته شده و توسعه یافته‌است، رومیان از آب برای حفاری ذخایر نرم زیرزمینی استفاده می‌کردند. شکل مدرن استخراج هیدرولیکی، با استفاده از جتهای آب تحت فشار تولید شده توسط نازلی به نام «مانیتور»، در دهه ۱۸۵۰ تحت تأثیر تب طلا در کالیفرنیا در ایالات متحده به وجود آمد. اگرچه این روش در استخراج مواد معدنی غنی از طلا موفقیت‌آمیز عمل کرد، اما استفاده گسترده از این فرایند منجر به آسیب‌های زیست‌محیطی گسترده‌ای مانند افزایش بروز سیل و فرسایش، مسدود شدن آبراه‌ها با افزایش میزان رسوبات و پوشیده شدن زمین‌های کشاورزی با رسوبات شد. این مشکلات منجر به تنظیم قانونی استفاده از آن شد. از استخراج هیدرولیکی به اشکال مختلف در سراسر جهان استفاده می‌شود.
پیش ساز استخراج هیدرولیکی عمل آب‌کشی زمین که حالتی توسعه یافته از عملیاتی به نام «هوشینگ» می‌باشد، که در آن جریان‌های سطحی آب منحرف می‌شوند تا شن‌های طلادار را فرسایش دهند. این روش در ابتدا در امپراتوری روم در قرن‌های اول قبل از میلاد و بعد از میلاد استفاده می‌شد و در سراسر امپراتوری روم، در هرمنطقه‌ای که رسوبات آبرفتی وجود داشت، گسترش پیدا کرد.Paul W. Thrush, "A Dictionary of Mining, Mineral, and Related Terms", US Bureau of Mines, 1968, p.515. رومی‌ها آب‌کشی زمین را برای از بین بردن اضافه بار و بقایای طلا در لاس مدولاس اسپانیا و دولاوکوتی در بریتانیای کبیر به کار بردند. همچنین این روش در انگلستان و ولز الیزابتی (و بندرت اسکاتلند) به منظور توسعه معادن قلع، سرب و مس استفاده شد.
مهندسان رومی در قرون اول قبل از میلاد و پس از میلاد، زمانی که امپراتوری روم به سرعت در اروپا در حال گسترش بود، در مقیاس وسیعی از آب استفاده می‌کردند. رومی‌هااز فرآیندی که بعدها به نام «هوشینگ» شناخته شد استفاده کردند، در این فرایند حجم زیادی از آب را در یک مخزن در بالای منطقه‌ای که قرار بود استخراج شود، ذخیره و سپس آب به سرعت آزاد می‌شد. موج حاصل از آب، بار اضافی و سنگ بستر را از بین می‌برد. سپس، بر روی رگه‌های طلا در سنگ بستر با استفاده از تعدادی تکنیک کار می‌شد و دوباره از نیروی آب برای حذف زباله‌ها استفاده می‌شد. بقایای موجود در لاس مدولاس و مناطق اطراف آن، زمین لم یزرع مناظر را در مقیاسی عظیم نشان می‌دهد که با توجه به هیدرولیکی کردن، غنی از سپرده طلا آبرفتی است. لاس مدولاس در حال حاضر میراث جهانی یونسکو است. این سایت بقایای حداقل هفت قنات بزرگ تا طول را نشان می‌دهد که منابع زیادی از آب را به سایت تغذیه می‌کنند. پلینی بزرگ (تاریخ‌نگار روم باستان) عملیات استخراج طلا را در کتاب "تاریخ طبیعی" خود که در قرن اول پس از میلاد منتشر شد، به‌طور واضح شرح داده‌است. پلینی در دهه ۷۰ پس از میلاد در هیسپانیا تاراکوننسیس دادستان بود و خود شاهد این عملیات بود. استفاده از هوشینگ از طریق بررسی‌های میدانی و باستان‌شناسی در دولاوکوتی واقع در ولز جنوبی، تنها معدن طلای رومی شناخته شده در بریتانیای کبیر، تأیید شده‌است.
شکل امروزی استخراج هیدرولیکی که با استفاده از جت‌های آبی که تحت فشار بسیار بالا آب را از طریق شلنگ‌ها و نازل‌ها به سوی سنگ‌های مرتفع دارای طلا هدایت می‌کنند، انجام می‌گیرد، برای اولین بار توسط ادوارد متسون در سال ۱۸۵۳ و در جریان تب طلا در کالیفرنیا، در نزدیکی نوادا سیتی، کالیفرنیا مورد استفاده قرار گرفت.Randall Rohe (1985) "Hydraulic mining in the American West", Montana: The Magazine of Western History, v.35, n.2, p.18-29. متسون از شلنگ کرباسی استفاده کرد که بعدها در دهه ۱۸۶۰، شلنگ کرینولین جایگزین آن گشت. در کالیفرنیا، برای استخراج هیدرولیکی اغلب آب را از مکان‌های مرتفع‌تر برای فواصل طولانی می‌بردند تا حوضچه‌ها را چند صد فوت بالاتر از منطقه مورد استخراج قرار دهند. معدن‌کاری هیدرولیکی در کالیفرنیا از رسوبات شن بهره‌برداری کرد و آن را به نوعی از استخراج پلاسر تبدیل نمود.
معدنچیان اولیه پلاسر در کالیفرنیا متوجه شدند که هرچه شن بیشتری پردازش شود، احتمال یافتن طلای بیشتری وجود دارد. معدنچیان به جای استفاده از قاب‌ها، جعبه‌های آبکشی، تشت‌های بلند و غلتانک‌ها، به منظور یافتن راه‌هایی برای پردازش با سرعت بیشتر و مقادیر بیشتر شن، همکاری کردند. استخراج هیدرولیکی به بزرگ‌ترین و مخرب‌ترین شکل استخراج پلاسر تبدیل شد. آب از طریق یک شیلنگ کرباسی بزرگ به داخل کانالی که به صورت ممتد باریک می‌شود، هدایت می‌شد و از طریق یک نازل آهنی غول پیکر به نام «مانیتور» به خارج هدایت می‌شد. از جریانی با فشار فوق‌العاده بالا از طریق دریچه‌های عظیم برای شستن کل دامنه تپه‌ها استفاده می‌شد.
در اوایل دهه ۱۸۶۰ در حالی که استخراج هیدرولیکی در اوج خود بود، استخراج پلاسر در مقیاس کوچک، تا حد زیادی لایه‌های سطح غنی پلاسر را خسته کرده بود و صنعت معدن به سنگ سخت (با نام استخراج کوارتز در کالیفرنیا) یا استخراج هیدرولیکی، که به تشکیلات بزرگ‌تر و سرمایه و بودجه بسیار بیشتر نیاز داشت، روی آورد. تخمین زده می‌شود که ۱۱ میلیون اونس طلا (تقریبا به ارزش ۷٫۵ میلیارد دلار با احتساب قیمت‌های اواسط سال ۲۰۰۶) توسط استخراج هیدرولیکی در تب طلا در کالیفرنیا، در اواسط دهه ۱۸۸۰ بازیابی شده باشد.
در حالی که استخراج معدنی هیدرولیکی میلیون‌ها دلار درآمد مالیاتی برای ایالت ایجاد نمود و از جمعیت زیادی از معدن‌چیان در کوهستان حمایت می‌کرد، تأثیرات مخربی بر محیط طبیعی ساحلیو سیستم‌های کشاورزی در کالیفرنیا داشت. میلیون‌ها تن خاک و آب به رودخانه‌های کوهستانی می‌ریخت که رودخانه‌هایی را که به دره ساکرامنتو می‌ریزند، تغذیه می‌کردند. هنگامی که رودخانه‌ها به دره‌های نسبتاً مسطح می‌رسند، سرعت آب کاهش و عرض رودخانه‌ها افزایش می‌یابد و رسوبات در دشت‌های سیلابی و بستر رودخانه انباشته می‌شود که باعث بالا آمدن رودخانه‌ها، انتقال آن‌ها به کانال‌های جدید، طغیانشان از سواحل خود و در نتیجه بروز سیلابی بزرگ (مخصوصا در دوره ذوب بهاری) شد.
شهرها و شهرک‌های دره ساکرامنتو تعداد فزاینده‌ای از سیل‌های ویرانگر را تجربه کردند، همچنین بالا آمدن بستر رودخانه‌ها مسیریابی در رودخانه‌ها را به‌طور چشمگیری دشوار می‌کرد. شاید هیچ شهر دیگری به اندازه ماریس ویل نعمت و عذاب ناشی از استخراج طلا تجربه نکرده باشد. ماریس ویل که در محل تلاقی رودخانه یوبا و رود فیدر قرار دارد، آخرین نقطه پرش معدنچیانی بود که برای جستجوی ثروت به سمت کوهپایه‌های شمالی می‌رفتند. کشتی‌های بخار حامل معدنچیان و تدارکات از سانفرانسیسکو، از رودخانه ساکرامنتو و سپس رود فیدر به ماریس ویل، جایی که مسافران و محموله‌های خود را تخلیه می‌کردند، رفتند. ماریس ویل در نهایت یک خاکریز پیچیده برای محافظت از شهر در برابر سیل و رسوب ایجاد کرد. استخراج هیدرولیکی مشکل سیل را در ماریس ویل به شدت تشدید و آب رود فیدر را به شدت کم عمق کرد به طوری که تعداد کمی از قایق‌های بخار می‌توانستند از رودخانه ساکرامنتو به سمت اسکله‌های ماریس ویل حرکت کنند. رسوبات به جا مانده از چنین تلاش‌هایی توسط لایروبی معدن در یوبا گلدفیلدز واقع در نزدیکی ماریس ویل بازفرآوری شد.
منظره فرسایش یافته باقی مانده در محل استخراج هیدرولیکی را می‌توان در پارک تاریخی ایالتی مالاکوف دیگینز در شهرستان نوادا، کالیفرنیا مشاهده کرد. همچنین منظره مشابهی را در لاس مدولاس در شمال اسپانیا می‌توان مشاهده کرد، جایی که مهندسان رومی ذخایر آبرفتی غنی از طلای رودخانه سیل را از زمین جدا کردند. پلینیوس (تاریخ‌نگار روم باستان) در کتاب "تاریخ طبیعی" خود ذکر می‌کند که اسپانیا در نتیجه عملیات سنگ‌شویی زمین به دریا و دریاچه‌های محلی تجاوز کرد.
مناطق گسترده‌ای از زمین‌های کشاورزی واقع در دره ساکرامنتو زیر رسوبات معدنی به‌طور عمیق مدفون شده بود. کشاورزان که زمین‌های کشاورزی آن‌ها غالباً توسط آب‌های سیل ویران شده بود، خواستار پایان یافتن استخراج هیدرولیکی شدند. در مشهورترین مبارزه قانونی کشاورزان علیه معدنچیان، کشاورزان شکایت خود از عملیات استخراج هیدرولیک و پرونده تاریخی "وودراف در برابر شرکت معدن شن بلومفیلد شمالی" به دادگاه منطقه ای ایالات متحده در سانفرانسیسکو رسانند، جایی که قاضی لورنزو ساویر به نفع کشاورزان تصمیم گرفت و استخراج هیدرولیکی را در ۷ ژانویه ۱۸۸۴ ممنوع اعلام کرد و نیز اعلام نمود که استخراج هیدرولیکی «مایه رنجش عمومی و خصوصی» است. او دستور به عملی کردن این تصمیم در مناطق منشعب از نهرها و رودخانه‌های قابل کشتیرانی را داد.Hydraulic mining outlawed accessed 19 Jan 2014 استخراج هیدرولیکی در مقیاس بسیار کوچکتر، زمانی که کنگره ایالات متحده قانون Camminetti را تصویب کرد، پس از سال ۱۸۹۳ آغاز شد که در صورت ساخت سازه‌های حوضه نگهداری رسوب، چنین معدنکاری را مجاز می‌کرد. این اتفاق منجر به تعدادی عملیات در بالای آبگیرهای (سد) رسوب‌گیری و سدهای تخت چوبی شد. بیشتر زیرساخت‌های تحویل آب موردنیاز در استخراج هیدرولیکی در اثر سیل سال ۱۸۹۱ از بین رفته بود، بنابراین، این مرحله بعدی از استخراج و معدنکاری در مقیاس بسیار کوچکتر در کالیفرنیا ادامه یافت.
با وجود اینکه این فناوری به دلیل پذیرش و استفاده گسترده در کالیفرنیا، عموماً به این منطقه مرتبط است، این فناوری به‌طور گسترده به داکوتای جنوبی (دودوود در ۱۸۷۶)، آیداهو (آیداهو سیتی در ۱۸۶۳)، کلرادو (کلیر کریک، سنترال سیتی و برکنریج در ۱۸۶۰)، اورگان (جکسونویل در ۱۸۵۶)، آریزونا (لینکس در ۱۸۶۸)، مونتانا (باناک در ۱۸۶۵)، آلاسکا (فربنکس در ۱۹۲۰)، بریتیش کلمبیا (کانادا) و نیز خارج از قاره آمریکا صادر شد. این فناوری به‌طور گسترده در داهلونگا، جورجیا استفاده شد و همچنان در کشورهای در حال توسعه مورد استفاده قرار می‌گیرد واستفاده از آن اغلب با پیامدهای زیست‌محیطی ویرانگر همراه است. ویرانی‌ها و تخریب‌های ناشی از استفاده از این روش در استخراج معدن سبب آن شد که ادوین کارتر، «طبیعت‌شناس کلبه چوبی» از معدن کاری به جمع‌آوری نمونه‌های موجود در حیات وحش از سال ۱۸۷۵ الی ۱۹۰۰، دربرکنریج، کلرادو ایالات متحده روی آورد.
استخراج هیدرولیکی همچنین در طول تب طلا در استرالیا مورد استفاده قرار گرفت که به آن آبکشی (یا سنگ شویی کردن) هیدرولیکی می‌گفتند. یکی از مکان‌های قابل توجه در اورینتال کلایمز در نزدیکی اومئو، در ویکتوریا بو، با شواهد فراوانی از آسیب که امروزه نیز قابل مشاهده است، که بین دهه ۱۸۵۰ و اوایل دهه ۱۹۰۰ مورد استفاده قرار گرفت.
از استخراج هیدرولیکی به‌طور گسترده در تب طلای اوتاگو مرکزی استفاده شد که در دهه ۱۸۶۰ در جزیره جنوبی نیوزیلند رخ داد، جایی که به عنوان سنگ شویی کردن ("sluicing)" نیز شناخته می‌شد.
با شروع از دهه ۱۸۷۰، استخراج هیدرولیکی به یکی از پایه‌های اصلی استخراج قلع آبرفتی در شبه جزیره مالایی تبدیل شد.Mark Cleary and Kim Chuan Goh, "Environment and Development in the Straits of Malacca", London: Routledge, 2000, p.47.accessed 5 November 2009.این روش قبلاً در شهرستان پولک فلوریدا برای استخراج سنگ فسفات مورد استفاده قرار می‌گرفته‌است.George J. Young, "Elements of Mining", 4th ed. , New York: McGraw-Hill, 1946, p.436-438.
استخراج هیدرولیکی علاوه بر کاربرد آن در استخراج ثابت معدن، می‌تواند به عنوان یک عملیات خاکی نیز استفاده شود که عمدتاً برای تخریب تپه‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد. برای مثال دنی ریگرید در سیاتل تا حد زیادی با استخراج هیدرولیکی انجام شد.
استخراج هیدرولیکی، روش اصلی استخراج کائولینیت در معادن کورنوال و دوون واقع در جنوب غربی انگلستان است.
در عملیات بدر (۱۹۷۳) که آغازگر جنگ یوم کیپور بود، مصر برای شکستن دیوار شنی بار لو لاین در کانال سوئز از روش استخراج هیدرولیکی استفاده کرد.
شرکت طلا و اورانیوم ایست راند (ERGO) یک مرکز تصفیه مجدد باطله‌های سطحی طلا است که از سال ۱۹۷۷ در حال بهره‌برداری در میادین طلای راند آفریقای جنوبی است. در این تأسیسات از مانیتورهای هیدرولیکی برای ایجاد دوغاب از سایت‌های باطله قدیمی‌تر (و در نتیجه غنی‌تر) استفاده می‌شود و حاصل را به کارخانه تغلیظ در فاصله زیاد و طولانی پمپاژ می‌کنند.
این تأسیسات ماهانه نزدیک به دو میلیون تن باطله را با هزینه پردازش کمتر از ۳٫۰۰ دلار آمریکا در تن پردازش می‌کند(۲۰۱۳). طلا تنها با نرخ ۰٫۲۰ گرم در تن بازیافت می‌شود، ولی این بازده کم، با هزینه بسیار کم پردازش و بدون نیاز به استخراج یا آسیاب پر هزینه و پرخطر برای بازیابی جبران می‌شود.
لعاب‌های به دست آمده به دورتر از مناطق ساخته شده پمپ می‌شوند که درنتیجه امکان توسعه اقتصادی زمین‌های نزدیک به مناطق با ارزش تجاری و سابقاً پوشیده شده توسط باطله‌ها را، فراهم می‌کند. در حال حاضر، زباله‌های تاریخی معدنی زرد رنگ در اطراف ژوهانسبورگ تقریباً نادر هستند و فقط در عکس‌های قدیمی‌تر مشاهده می‌شوند.
پیریت و اورانیوم (برای فرایند تولید سولفوریک اسید) نیز به عنوان محصولات مشترک از فرایند جریان، قابل بازیابی با شرایط مناسب اقتصادی هستند.
تاریخ کلیسایی مردم انگلیس ()کتابی است که توسط سنت بید تالیف شده است و مربوط به تاریخ کلیساهای مسیحی در انگلستان است.تمرکز اصلی آن بر تضاد بین آیین رومی پیش از مسیحیت و مسیحیت سلتیک است. در اصل کتاب به زبان لاتین نوشته شده است و یکی از مهم ترین مراجع در تاریخ آنگلوساکسون محسوب می شود و نقش کلیدی در توسعه هویت ملی انگلیسی داشته است. اعتقاد بر این است که کتاب در سال ۷۳۱ میلادی زمانی که سنت بید تقریباً ۵۹ ساله بود تکمیل شده است.
اولین فصل از پنج فصل کتاب با بررسی جغرافیایی آغاز می شود و سپس تاریخ انگلستان را ترسیم می کند. حمله سزار در سال ۵۵ قبل از میلاد شرح مختصری از مسیحیت در بریتانیای روم، از جمله شهادت سنت آلبان مرد اشاره واقع و با داستان مأموریت آگوستین به انگلستان در سال ۵۹۷ میلادی، که مسیحیت را به میان آنگلوساکسون ها آورد، دنبال می شود.شرح مختصری از مسیحیت در بریتانیای روم، از جمله شهادت سنت آلبان، با داستان مأموریت آگوستین به انگلستان در سال 597، که مسیحیت را به آنگلوساکسون ها آورد، دنبال می شود.فصل دوم با مرگ گریگوری کبیر در سال ۶۰۴ آغاز می شود و پیشرفت بیشتر مسیحیت در کنت و اولین تلاش ها برای بشارت نورثومبریا را دنبال می کند.هنگامی که پندا، پادشاه بت پرست مرسیا، ادوین تازه مسیحی نورثامبریا را در نبرد هتفیلد چیس در حدود سال ۶۳۲ میلادی در نبرد هتفیلد چیس کشت، پیشرفت مسیحیت متوقف می شود.این عقب‌نشینی موقتی بود و فصل سوم رشد مسیحیت در نورثامبریا را در زمان پادشاهان اسوالد و اوسوی بازگو می‌کند نقطه اوج کتاب سوم گزارش شورای ویتبی است که به طور سنتی به عنوان یک نقطه عطف بزرگ در تاریخ انگلیس تلقی می شود.فصل چهارم با تقدیس تئودور به عنوان اسقف اعظم کانتربری آغاز می شود و تلاش های ویلفرد برای آوردن مسیحیت به پادشاهی ساسکس را بازگو می کند.کتاب پنجم داستان را به زمان سنت بِد می‌آورد، و شامل گزارشی از کار تبلیغی در فریزیا، و درگیری با کلیسای بریتانیا بر سر تاریخ‌گذاری صحیح عید پاک است.سنت بید مقدمه ای برای این اثر نوشت که در آن کتاب را به پادشاه نورثآمریا تقدیم می کند.احتمالاً پادشاه وقت به اندازه کافی لاتین می دانست که متن کتاب را بفهمد، و حتی ممکن است قادر به خواندن آن بوده باشد
صومعه جارو یک کتابخانه عالی داشت. هم بندیکت بیسکوپ و هم سئولفریث کتابهایی را از اروپای قاره ای به دست آورده بودند، و در روزگار بِید، صومعه مرکز آموزشی مشهوری بود.
برای دوره قبل از ورود آگوستین در سال ۵۹۷ میلادی، بِید از نویسندگان قبلی، از جمله اوروسیوس، اوتروپیوس، پلینی و سولینوس استفاده کرده است.او از زندگی ژرمنوس اثر کنستانتیوس به عنوان منبعی برای روایات ژرمنوس از بریتانیا استفاده کرده است.گزارش سنت بید از تهاجم آنگلوساکسون ها عمدتاً از کتاب ویرانی و فتح بریتانیا( De Excidio et Conquestu Britanniae) اثر گیلداس گرفته شده است. سنت بید همچنین با گزارش‌های جدیدتری مانند زندگی ویلفرد اثر ادیوس استفانوس و زندگی‌های ناشناس گرگوری کبیر و کاتبرت آشنا بوده است.او همچنین از آثار باستانی ژوزفوس و آثار کاسیودوروس استفاده کرد و نسخه‌ای از کتاب پاپی (Liber Pontificalis ) در صومعه او وجود داشت.
بیدهمچنین دوستانی داشت که به او اطلاعات می دادند. آلبینوس، رهبر صومعه در کانتربری، اطلاعات زیادی در مورد کلیسای کنت ارائه کرد، و با کمک نوثلم، که در آن زمان کشیش در لندن بود، نسخه‌هایی از مکاتبات گرگوری کبیر از روم در رابطه با مأموریت آگوستین به دست آورد. تقریباً تمام اطلاعات بید در مورد آگوستین از این نامه‌ها گرفته شده است. سنت بید در مقدمه کتاب به این موضوع اشاره داشته است؛ او با دانیل، اسقف وینچستر، برای اطلاعاتی در مورد تاریخ کلیسای وسکس در تماس بود، و همچنین برای اطلاعاتی به صومعه لاستینگهام نامه نوشت. او همچنین از ابوت اسی(Abbot Esi) به عنوان منبعی برای امور کلیسای شرقی انگلیس و اسقف ساینیبرت (Cynibert) برای اطلاعاتی در مورد لیندسی نام می برد.
مورخ والتر گفارت استدلال می کند که بِید ساختار تاریخ را بر سه اثر بنا نهاده است و از آنها به عنوان چارچوبی استفاده می کند که سه بخش اصلی اثر حول آن ساخته شده اند. برای بخش اولیه کار، تا زمان مأموریت گریگوری، گوفارت ادعا می کند که بید از کتاب ویرانی و فتح بریتانیا اثر گیلداس استفاده کرده است. بخش دوم، جزئیات مأموریت گریگوری آگوستین کانتربری را بر اساس زندگی ناشناس گرگوری کبیر که در ویتبی نوشته شده بود، تنظیم کرده است. گفارت ادعا می‌کند که بخش آخر، جزئیات رویدادهای پس از مأموریت گریگوری را از زندگی ویلفرد استفان از ریپون الگوبرداری کرده است.
تاریخ کلیسا و مردم انگلیس هدفی جدلی و آموزشی دارد. بید نه تنها برای گفتن داستان انگلیسی ها، بلکه برای پیشبرد دیدگاه های خود در مورد سیاست و مذهب تلاش می کند. از نظر سیاسی او طرفدار زادگاهش نورثامبریا است و نقش آن را در تاریخ انگلیس بیش از مرسیا، رقیب بزرگ جنوبی آن،می داند. او در توصیف رویدادهای قرن هفتم، زمانی که نورثومبریا قدرت غالب آنگلوساکسون بود، بیشتر از هشتم، زمانی که چنین نبود، زحمت می کشد. تنها انتقادی که او از زادگاهش نورثومبریا وارد می کند، به صورت نوشتاری درباره مرگ پادشاه اکگفریت در نبرد با پیکت ها در نچتانسمیر در سال ۶۸۵ است.
بید این شکست را به انتقام خداوند برای حمله نورثومبریا به ایرلندی ها در سال قبل نسبت می دهد. زیرا در حالی که بید به نورثومبریا وفادار است، وابستگی حتی بیشتر به ایرلندی ها و مبلغان آنها نشان می دهد، که به نظر او آنها را بسیار مؤثرتر و فداکارتر از همتایان انگلیسی خود می داند.
آخرین دغدغه او تاریخ دقیق عید پاک است که به طور مفصل درباره آن می نویسد. در اینجا و تنها اینجاست که او جرأت می‌کند از سنت کاتبرت و مبلغان ایرلندی انتقاد کند، که به گفته‌ی بید، این رویداد را در زمان نامناسبی جشن گرفتند. در پایان او با خوشحالی متذکر شد که کلیسای ایرلندی با پذیرش تاریخ صحیح عید پاک از اشتباه نجات یافت.
مرکز کنترل مأموریت ( یا (MCC) (که گاهی به آن مرکز کنترل پرواز یا مرکز عملیات نیز می‌گویند) تأسیساتی است که پروازهای فضایی را معمولاً از نقطه پرتاب تا فرود یا پایان مأموریت مدیریت می‌کند.
این مرکز قسمتی از بخش زمینی عملیات فضاپیما است. در چنین مرکزی، کارکنان کنترل‌کننده پرواز و سایر پرسنل پشتیبانی تمام جنبه‌های مأموریت را با بهره‌گیری از فناوری‌های دورسنجی پایش می‌کنند و با استفاده از ایستگاه‌های زمینی دستورات را به فضانوردان یا سفینه‌های فضایی ارسال می‌کنند.
پرسنل پشتیبانی‌کننده در این مراکر می‌توانند شامل افراد بخش کنترل وضعیت، قدرت، پیشرانش، حرارتی، پویایی‌شناسی وضعیت، عملیات مداری و سایر سامانه‌های فرعی باشند. آموزش این مأموریت‌ها معمولاً برعهده کنترل‌کننده‌های پرواز است که تمرینات گسترده‌ای را در مرکز کنترل مأموریت ترتیب می‌دهند.
ماهواره جوی یا شبه ماهواره (استفاده بریتانیایی) یک اصطلاح بازاریابی برای هواپیمایی است که برای مدت طولانی در جو در ارتفاعات بالا کار می‌کند تا خدماتی را که به‌طور متعارف توسط یک ماهواره مصنوعی در حال چرخش در فضا ارائه می‌شود ارائه دهد.
ماهواره جوی از طریق بالابری اتمسفر بالا باقی می‌ماند، یا رانش (به عنوان مثال، بالن) یا آیرودینامیکی (به عنوان مثال، هواپیما). در مقابل، ماهواره‌های معمولی در مدار زمین در خلاء فضا عمل می‌کنند و از طریق نیروی گریز از مرکز ناشی از سرعت مداری آنها در پرواز باقی می‌مانند.
تا به امروز، تمام اتمسات‌ها وسایل نقلیه هوایی بدون سرنشین (پهپاد) بوده‌اند.
یک اتمسات از طریق بالابر اتمسفر به سمت بالا باقی می‌ماند، برخلاف ماهواره ای که در مدار زمین است که آزادانه با سرعت بالا در خلاء فضا حرکت می‌کند و به دلیل نیروی گریز از مرکز خود که با نیروی گرانش مطابقت دارد در مدار می‌چرخد. ساخت و پرتاب ماهواره‌ها گران است و هرگونه تغییر در مدار آنها مستلزم صرف سوخت بسیار محدود آنهاست. ماهواره‌های جوی بسیار آهسته پرواز می‌کنند. آنها قصد دارند خدمات مختلف خود را با صرفه اقتصادی و تطبیق پذیری بیشتر نسبت به ماهواره‌های کنونی در مدار پایین زمین ارائه دهند.
انتظار می‌رود ارتفاعات عملیاتی در تروپوپوز ( تقریباً ۶۵۰۰۰ فوت) باشد، جایی که بادها معمولاً کمتر از ۵ گره هستند و ابرها جلوی نور خورشید را نمی‌گیرند. در ایالات متحده مطلوب است که در ارتفاعات بالای ۶۰۰۰۰ پا عمل کند، که بالاتر از آن اداره هوانوردی فدرال حریم هوایی را تنظیم نمی‌کند.
دو کلاس از اتمسات وجود دارد، به ترتیب بالابری خود را از طریق یا نیروهای هوازی (به عنوان مثال، بالن) یا آیرودینامیکی (به عنوان مثال، هواپیما) به دست می‌آورند. طراحی‌های ناسا و تیتان هوافضا برای اینکه برای مدت‌های طولانی در آسمان باقی بمانند، برخلاف پروژه لون گوگل که استفاده از بالن‌های پر از هلیوم در ارتفاع بالا را در نظر می‌گیرد، از هواپیماهای برقی ملخ‌دار با انرژی سلول‌های خورشیدی استفاده می‌کنند.
برای فعال کردن عملکرد در شب و اطمینان از استقامت در چرخه‌های متوالی ۲۴ ساعته روز/شب، در ساعات روشنایی روز، پنل‌های خورشیدی باتری‌ها یا سلول‌های سوختی را شارژ می‌کنند که متعاقباً در ساعات تاریکی، تغذیه می‌کنند. یک ماهواره جوی ممکن است در ابتدا در شب با انرژی باتری بالا برود و کمی بعد از سپیده دم به ارتفاع برسد تا پانل‌های خورشیدی بتوانند از نور خورشید یک روز کامل استفاده کنند.
سیستم آکیلا مبتنی بر پهپاد فیس بوک انتظار دارد از فناوری ارتباط لیزری برای ارائه ارتباط اینترنتی بین پهپادها و همچنین بین پهپادها و ایستگاه‌های زمینی استفاده کند که به نوبه خود به مناطق روستایی متصل می‌شوند. پهپاد Aquila یک بال پرنده فیبر کربنی با انرژی خورشیدی است که به اندازه یک جت مسافربری طراحی شده‌است. اولین پرواز آزمایشی آکیلا در ۲۸ ژوئن ۲۰۱۶ انجام شد. این هواپیما به مدت نود دقیقه پرواز کرد و به حداکثر ارتفاع ۲۱۵۰ فوتی رسید، و زمانی که یک بخش ۲۰ فوتی از بال سمت راست در حین نزدیک شدن نهایی به فرود شکسته شد، به شدت آسیب دید. Aquila توسط شرکت بریتانیایی آسنتا طراحی و تولید شده‌است.Rory Cellan-Jones; Facebook's drones - made in Britain, BBC, 21 July 2016. (Retrieved 24 July 2016).
هوافضای لومیناتی ادعا می‌کند که هواپیمای خورشیدی Substrata آن می‌تواند به‌طور نامحدود تا عرض جغرافیایی ۵۰ درجه از طریق شکل‌گیری پرواز مانند غازهای مهاجر، در ارتفاع باقی بماند و تا ۷۹ درصد از توان مورد نیاز برای هواپیمای عقب‌نشین کاسته شود و به بدنه‌های کوچک‌تر هواپیما اجازه دهد.
یک ماهواره بالون زمین ثابت (GBS) در استراتوسفر () بالاتر از سطح دریا) در یک نقطه ثابت روی سطح زمین پرواز می‌کند. در آن ارتفاع هوا ۱۰/۱ چگالی آن در سطح دریا است. میانگین سرعت باد در این ارتفاعات کمتر از سرعت باد در سطح است.
یکی از پروژه‌های قبلی Google 's Project Loon بود که استفاده از بالن‌های پر از هلیوم در ارتفاعات را در نظر داشت.
کاربردهای پیشنهادی برای اتمسات‌ها شامل امنیت مرزی، نظارت بر ترافیک دریایی، عملیات ضد دزدی دریایی، واکنش به بلایا، مشاهده کشاورزی، رصد جو، پایش آب و هوا، رله ارتباطات، تحقیقات اقیانوس‌شناسی، تصویربرداری از زمین و ارتباطات راه دور است. طبق گزارش‌ها، فیس بوک در نظر دارد با ناوگانی متشکل از ۱۱۰۰۰ وسیله نقلیه، دسترسی به اینترنت به قاره آفریقا را فراهم کند.
استقامت طولانی در ارتفاع بالا (HALE) توصیف یک وسیله نقلیه هوایی است که در ارتفاع بالا (تا ۶۰۰۰۰ پا) عملکرد بهینه دارد و قادر به پروازهایی است که برای مدت زمان قابل توجهی بدون توسل به فرود ادامه می‌یابد. . tropopause نشان دهنده ارتفاع بالا است.AUVSI Review - 2007 published by Defense Update magazine [Retrieved 2015-12-09]
لاکهید مارتین یک نمایشگر HALE تولید کرده‌است که اولین نمونه از این نوع کاردستی بود. وسیله نقلیه HALE-D در ۲۷ ژوئیه ۲۰۱۱ به فضا پرتاب شد تا از مکانی بالاتر از جت استریم در موقعیت geostationary کار کند. HALE-D قرار بود به عنوان یک سکوی نظارتی ، رله مخابراتی یا یک ناظر آب و هوا عمل کند.profile published by Lockheed Martin Corporation 2015 [Retrieved 2015-12-09]
نورثروپ گرومن RQ-4 گلوبال هاوک نمونه ای از پهپاد HALE است. در مجموع ۴۲ نفر از آنها در خدمت نیروی هوایی ایالات متحده، از سال ۱۹۹۸ هستند. آن را حمل بالا وفاداری رادار، الکترو نوری، و مادون قرمز سنسور، قادر می‌سازد آن را به surveil به همان اندازه که ۴۰۰۰۰ مایل مربع (۱۰۰۰۰۰ کیلومتر 2) از زمین در روز است.
BAYRAKTARs AKINCI به عنوان کلاس HALE تولید شد پهپاد و قرار است در سال ۲۰۲۱ یا اواخر سال ۲۰۲۰ وارد خدمت شود.
هواپیمای پروتئوس در ارتفاع بالا در ارتفاع ۱۹ کیلومتری و ۸۱۲ متری (۶۵۰۰۰ فوت)، در حالی که وزن ۱۱۰۰ کیلوگرم را حمل می‌کرد، با زمان استقامت حداکثر ۱۸ ساعت.Factsheet published by NASA February 28, 2014 (& August 10, 2015) Editor: Yvonne Gibbs [Retrieved 2015-12-09]
Altus II، (لاتین: "Altus" به معنی "بلند") در ارتفاعات ۱۸ کیلومتری و ۲۸۸ متری (۶۰۰۰۰ فوت) به علاوه، با زمان استقامت تقریباً ۲۴ ساعت، با تغییرات قابلیت‌های استقامتی بستگی به ارتفاع عملیات عمل می‌کند.Factsheet published by NASA February 28, 2014 (& July 31, 2015) Editor: Yvonne Gibbs [Retrieved 2015-12-09]
Boeing Phantom EyeJ. Meister - News page published by pddnet 2015 [Retrieved 2015-12-10] قادر است چهار روز یک محموله پرواز را در ارتفاع حفظ کند. یک نوع طراحی قادر است در حین حمل محموله به مدت ده روز پرواز را در ارتفاع حفظ کند.Boeing - profile [Retrieved 2015-12-10]
یک مقاله طراحی کشتی HALE PW-114 را توصیف می‌کند که مجهز به حسگرهایی برای پرواز در ارتفاع ۲۰ کیلومتری به مدت ۴۰ ساعت است.
لاکهید مارتین آرکیو-۳ دارک-استار یک سفینه با محوریت پنهانکاری بالا است که برای عملکرد بهینه در مناطق بسیار محافظت شده و به منظور انجام شناسایی ساخته شده‌است. این شناور برای حداقل هشت ساعت در ارتفاعات ۱۳٫۷۱۶ کیلومتری (۴۵۰۰۰ پا) و فراتر از آن در نظر گرفته شده‌است.F.A.S. - Document published by the Federation of American Scientists [Retrieved 2015-12-10]F.A.S. Intelligence Resource program - document published by the Federation of American Scientists [Retrieved 2015-12-10]
ایرباس زفیر برای پرواز تا حداکثر ارتفاع ۲۱٫۳۳۶ کیلومتر (۷۰ ۰۰۰ پا) طراحی شده بود و در پروازی در سال ۲۰۰۶، ۸۰ ساعت در هوا بود که در آن زمان طولانی‌ترین پرواز انجام شده توسط یک وسیله نقلیه HALE بود.A. Rapinett - Dissertation published by the University of Surrey (Physics Dept.) April 2009 [Retrieved 2015-12-10] مدل ۷ دارای رکورد رسمی استقامت طولانی برای یک پهپاد ۳۳۶ ساعت و ۲۲ دقیقه و ۸ ثانیه است، پروازی که از ۹ تا ۲۳ ژوئیه ۲۰۱۰ انجام شده‌است.
اسلام در جزایر کوکوس (کیلینگ) دین اکثریت است. بر اساس ، ۷۵ درصد از جمعیت جزایر کوکوس مسلمان بودند.
جمعیت زیاد مسلمانان به دلیل مهاجرت کارگرانی با اصالت مالایی و اندونزیایی به جزایر کوکوس و جزیره کریسمس است. جمعیت دو جزیره مسکونی کوکوس عموماً بین قومیت‌های اروپایی در جزیره غربی (تقریباً ۱۲۰ نفر) و مالایی‌های قومی در جزیره اصلی (۵۰۰ نفر) تقسیم شده‌است.
سازمان اصلی مسلمانان جزیره، شورای اسلامی جزایر کوکوس کیلینگ است.
این جزایر سه مسجد دارند که جدیدترین آنها مسجد جزیره غربی است که در فهرست میراث فرهنگی ثبت شده‌است.
ویرانی و فتح بریتانیا ()اثری است که به زبان لاتین توسط روحانی بریتانیایی سنت گیلداس در قرن ششم پس از میلاد نوشته شده است. این کتاب در سه بخش و در محکومیت اعمال معاصران گیلداس، اعم از سکولار و مذهبی، که او آنها را مقصر وضعیت وخیم امور در بریتانیای زیر سلطه روم می داند تدوین شده است. این کتاب یکی از مهم ترین منابع برای مطالعه تاریخ بریتانیا در قرن پنجم و ششم میلادی است، زیرا تنها منبع قابل توجه برای دوره است که توسط یکی از معاصران نزدیک به مردم و وقایع شرح داده شده نوشته شده است.
بخش اول شامل روایتی از تاریخ بریتانیا از فتح روم تا زمان گیلداس است. این بخش شامل اشاراتی به آمبروسیوس اورلیانوس و پیروزی بریتانیایی ها در برابر ساکسون ها در نبرد مونس بادونیکوس است. قسمت دوم محکومیت پنج پادشاه به دلیل گناهان مختلف است، قسمت سوم شامل حمله مشابهی به روحانیون عصر بریتانیا است.
کار گیلداس برای مورخان اهمیت زیادی دارد، زیرا اگرچه در ابتدا به عنوان کتاب تاریخی در نظر گرفته نشده است، اما تقریباً تنها منبع باقیمانده است که رویدادهای بریتانیایی تقریباً معاصر نویسنده در قرن پنجم و ششم را بیان داشته است. تاریخ معمولی که برای نگارش این اثر ذکر شده است،زمانی در دهه چهلم قرن ششم است، اما اکنون به احتمال زیاد زودتر، در ربع اول قرن ششم یا حتی قبل از آن در نظر گرفته می شود. مورخ کمبریج، کارن جورج، در مطالعه جامع خود از متن گیلداس، محدوده ای تاریخی بین ۵۱۰ تا ۵۳۰ میلادی را پیشنهاد می دهد
از دیدگاه گای هالسال مورخ:شواهدی وجود دارد که کتاب در اواخر قرن پنجم نوشته شده است. این دلایل عبارت از، سبک لاتین او، دغدغه های الهیاتی او، و بازخوانی بخش تاریخی و جایگاه او در آن است. البته بعید است که گیلداس قبل از ۴۸۰-۴۹۰ میلادی یا خیلی بعد از حدود ۵۵۰ کتابش را نوشته باشد.
اندرو بریز در کتاب اخیر خود (۲۰۲۰) استدلال می کند که گیلداس در حال نوشتن کتاب در سال ۵۳۶، در میانه رویدادهای شدید آب و هوایی ۵۳۵-۵۳۶ بوده است، زیرا او به یک "مه غلیظ و شب سیاه" اشاره کرده که "بر کل منطقه نشسته است"
هدف گیلداس در نوشته‌هایش موعظه برای معاصرانش به روش پیامبران عهد عتیق بوده است، بنابراین، او جزئیات تاریخی را تنها در جایی که هدف او را برآورده می کند، ارائه می دهد. به عنوان مثال، او یکی از اولین توصیفات دیوار هادریان و شاید دیوار آنتونین را ارائه می دهد، اگرچه گزارش او از تاریخ آنها بسیار نادرست است. با این حال، او جزئیاتی را که در پیام او نقشی ندارند، حذف می کند. او دائماً مبهم سخن می گوید، نام‌های کمی می‌آورد و تاریخ مشخصی برای رویداد ها ندارد. با این وجود، کتاب او نه تنها برای تاریخ قرون وسطی بلکه برای تاریخ بریتانیا به طور کلی یک اثر مهم باقی مانده است، زیرا یکی از معدود آثاری است که در بریتانیا از قرن ششم باقی مانده است.
در کتاب، گیلداس اشاره می کند که سال تولد او با نبرد مونس بادونیکوس، که ممکن است در سال ۴۸۲ پس از میلاد اتفاق افتاده باشد، یکسان بوده است. سبک نوشتاری بلاغی گیلداس نشان‌دهنده آموزش کلاسیک لاتین است که به سختی می‌توانست برای هیچ بریتانیایی پس از قرن پنجم در دسترس باشد.سالنامه کمبریج ​​سال مرگ او را ۵۷۰ میلادی ذکر می کند. با این حال منبعی دیگر تاریخ مرگ او را به سال ۵۶۹ می رساند.