moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
فدیا دامیانوف (؛ زادهٔ ) قایقران کانو اهل بلغارستان است.
فلیچه فنتی (; – ) قایقران روئینگ اهل ایتالیا بود.
فلیشیا افرسیلوایی (؛ زادهٔ ) ورزشکار روئینگ اهل رومانی است.
فردیناند بوچانان (; – ) ورزشکار ورزش تیراندازی اهل آفریقای جنوبی بود.
فردیناند فریریک (; – ) ورزشکار شمشیربازی اهل بلژیک بود.
فردیناند کیفلر (; – ) بازیکن هندبال اهل اتریش بود.
فرنتس همانگ (؛ زادهٔ ) ورزشکار شمشیربازی اهل مجارستان است.
فرنتس هاتلاتسکی (; – ) قایقران کایاک، و معمار اهل مجارستان بود.
فرنتس هِگِدوش (؛ زادهٔ ) ورزشکار شمشیربازی اهل مجارستان است.
دیسکوی عشق () یک داستان کارآگاهی آرژانتینی به کارگردانی آدولفو آریستارائین است که در سال ۱۹۸۰ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می‌توان به کاچو کاستانیا، ریکاردو دارین، آرتورو مالی، کامیلو سستو، و خوزه خوزه اشارخ کرد.
فرنتس موهاچی (؛ زادهٔ ) قایقران کانو اهل مجارستان است.
فرنتس وارگا (؛ زادهٔ ) قایقران کایاک اهل مجارستان است.
فرنان بوسنس (; – ) ورزشکار شمشیربازی اهل بلژیک بود.
کلارکیت () یک کانی اکسید اورانیوم است با فرمول شیمیایی یا
رنگ آن از قهوه‌ای تیره تا نارنجی متمایل به قرمز متغیر است. کلارکیت با اکسایش و جایگزینی اورانینیت دیرهنگام در طی بلوری‌شدن پگماتیت تشکیل می‌شود. اگرچه پگماتیت‌های گرانیتی حاوی اورانینیت رایج هستند، کلارکیت نادر است و نزدیک با سایر کانی‌های اورانیوم رشد می‌کند.
این سنگ تنها از دو محل شناخته شده‌است. منطقه پگماتیت اسپروس پاین در غرب کارولینای شمالی، ایالات متحده، و راجپوتانا، در منطقه اجمیر هند. کلارکیت تنها اورانات با دمای بالا است که به‌طور طبیعی وجود دارد. فرمول کلی برای کلارکیت ایده‌آل است. نام آن از نام فرانک ویگلزوورث کلارک (۱۸۴۷–۱۹۳۱)، شیمیدان معدنی آمریکایی، و شیمیدان ارشد سابق سازمان زمین‌شناسی آمریکا گرفته شده‌است.
آهوان ختن یک خانواده از سرون‌داران جفت‌سم، شامل آهوی ختن "(Moschus)" و بستگان منقرض آن است. آنها با «دندان‌های شمشیری» بلند به جای شاخ، شاخ استخوانی و اندازه متوسط مشخص می‌شوند (آهوی ختن "Moschus" تنها می‌رسد؛ گونه‌های دیگر حتی کوچک‌تر بودند) و بدون غدد چهره هستند.University of Michigan Museum of Zoology - Animal Diversity Web - Moschus (musk deer) Classification سابقه فسیلی این خانواده به اواخر الیگوسن، حدود ۲۸ میلیون سال پیش بازمی‌گردد. این گروه در طول دوره میوسن در سراسر اوراسیا و آمریکای شمالی فراوان بود، اما پس از آن در اوایل پلیستوسن تنها به سردهٔ موجود "Moschus" کاهش یافت.
شکست برای شکست () یک فیلم دلهره‌آور آرژانتینی به کارگردانی آلبرتو لچی است که در سال ۱۹۹۳ منتشر شد. از بازیگران فیلم می‌توان به انریکو پینتی، آنا ماریا پیکیو و ریکاردو دارین اشاره نمود.
فانوس دریایی () یک فیلم درام اسپانیایی-آرژانتینی است که در سال ۱۹۹۸ منتشر شد.
معاونت حقوقی ریاست‌جمهوری نهادی دولتی در ایران است که زیرمجموعهٔ نهاد ریاست‌جمهوری قرار دارد. انجام امور حقوقی ریاست‌جمهوری و دولت و بررسی عضویت‌های دولت در سازمان‌ها و مجامع بین‌المللی، مستندسازی املاک دولت، هماهنگی و نظارت بر امور حقوقی دستگاه‌های اجرایی و رفع اختلاف آنها، اجرای برنامه تدوین و تنقیح قوانین و مقررات دولت الکترونیک، پیگیری اجرای قانون اساسی و حقوق شهروندی و انجام اطلاع‌رسانی پژوهش‌ها و آموزش‌های لازم در زمینه حقوقی از وظایف این نهاد می‌باشد.
در سال ۱۳۸۸، «معاونت امور حقوقی و مجلس ریاست‌جمهوری» به «معاونت حقوقی» و «معاونت امور مجلس» تفکیک شد.
معاون حقوقی رئیس‌جمهور یکی از اعضای هیئت دولت است و مانند دیگر معاونان از سوی رئیس‌جمهور انتخاب می‌شود و این انتصاب نیازی به رأی اعتماد مجلس ندارد.
در پی تصویب یک قانون تک‌ماده‌ای به تاریخ ۱۳۵۰/۱۲/۲۹ در مجلس شورای ملی، «سازمان تنقیح و تدوین قوانین و مقررات کشور» با وظایف فرادستگاهی زیر نظر نخست‌وزیری تشکیل شد. آیین‌نامهٔ اجرایی این قانون در ۱۳۵۳/۳/۱۸ به تصویب هیئت وزیران رسید.
بعد از انقلاب ۱۳۵۷، فعالیت این سازمان طبق مصوبات شورای انقلاب در قالب «اداره‌کل تدوین و تنقیح قوانین و مقررات» ذیل معاونت امور حقوقی و مجلس نخست‌وزیری و سپس ریاست‌جمهوری ادامه یافت.
در سال‌های ۱۳۷۳ تا ۱۳۸۵، مسئولان اداره‌کل چندین سامانه و سیستم مکانیزه برای انتشار قوانین و مقررات طراحی و پیاده‌سازی کردند:
در سال ۱۳۸۸، این اداره‌کل به «معاونت تدوین و تنقیح قوانین و مقررات» ارتقا یافت. این معاونت اقدام به راه‌اندازی سامانه ملی قوانین و مقررات نمود که در سال ۱۳۹۰ مورد بهره‌برداری رسمی قرار گرفت. همچنین انتشار لوح جامع قوانین و مقررات، سامانهٔ رایانامه حقوقی و نرم‌افزار کتابخانه دیجیتال قوانین و مقررات از دیگر اقدامات این معاونت محسوب می‌شود.
سامانه ملی قوانین و مقررات جمهوری اسلامی ایران، با هدف جمع‌آوری، ارائه و به‌روز نگه‌داشتن الکترونیکی کلیه قوانین و مقررات کشور طراحی شده‌است. این سامانه دسترسی به عنوان، اطلاعات پایه، تاریخ تصویب و متن قوانین و مقررات مصوب تمامی مراجع تصویب با آخرین تغییرات و اصلاحات، با امکان مشاهده فرایند تصویب (مشروح مذاکرات)، اطلاعات تنقیحی و نظریات مرتبط به تفکیک مراجع تصویب را فراهم می‌آورد.
ادواردو مینیونیا (؛ – ) کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس و شاعر اهل آرژانتین بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "فرار"، "فانوس دریایی"، کلئوپاترا و سیگنال اشاره نمود.
مطالعهٔ زمان و حرکت () یا مطالعههٔ حرکت و زمان، یک تکنیک کارآمد تجاری (بهره‌وری اقتصادی کسب‌وکار) است، که کار مطالعه زمان فردریک وینسلو تیلور را با کار مطالعه حرکت فرانک بانکر گیلبرث و لیلین مولر گیلبرث ترکیب می‌کند. این تکنیک بخش عمده‌ای از روش مدیریت علمی (تیلوریسم) است. پس از اولین معرفی، مطالعه زمان در جهت تعیین زمان‌های استاندارد توسعه یافت، در حالی که مطالعه حرکت به تکنیکی برای بهبود روش‌های کار تبدیل شد. این دو تکنیک در یک روش کاملاً پذیرفته شده، قابل اعمال برای بهبود و ارتقاء سیستم‌های کاری یکپارچه و پالایش شدند. این رویکرد یکپارچه برای بهبود سیستم کاری تحت عنوان مهندسی روش‌ها شناخته می‌شود و امروزه در سازمان‌های صنعتی و خدماتی از جمله بانک‌ها، مدارس و بیمارستان‌ها به‌کار گرفته می‌شود.
شرکت علوم و صنعت هوافضای چین () شرکت دولتی فناوری هوافضا و صنایع جنگ‌افزاری چینی است، که در سال ۱۹۹۹ توسط سازمان ساساک تأسیس شد.
شرکت مهندسی انرژی چین () شرکت دولتی انرژی چینی است، که در سال ۲۰۱۱ توسط سازمان ساساک تأسیس شد.
شرکت ساخت‌وساز برق چین () شرکت دولتی صنایع سنگین چینی است، که در سال ۲۰۰۹ توسط سازمان ساساک تأسیس شد.
ذخیره فرماندهی عالی کل قوا () همچنین به نام RVGK ذخیره استاوکا شناخته می‌شود، تشکیلات و واحدهای نظامی ذخیره را شامل می‌شود. ذخیره استاوکا به عنوان ذخیره نظامی اصلی ارتش سرخ شوروی در طول جنگ جهانی دوم عمل کرد و ذخیره استاوکا اکنون به عنوان بخشی از نیروهای مسلح روسیه تحت کنترل فرمانده کل نیروهای مسلح روسیه (روسی: Верховный главнокомандующий) - رئیس جمهور فدراسیون روسیه تشکیلات و واحدهای نظامی ذخیره را شامل می‌شود.
تور ماجونگا () ساختمان اداری ۴۷ طبقه مستقر در لا دفانس، پوتو، ایل-دو-فرانس، فرانسه است، که پروژه ساخت آن در سال ۲۰۱۱ آغاز شد و در سال ۲۰۱۴ به بهره‌برداری رسید. این ساختمان پس از تور فرست، تور مون‌پارناس و تور اینسیتی، چهارمین ساختمان مرتفع فرانسه می‌باشد.
ماسترورم () آسمان‌خراش تجاری ۶۳ طبقه مستقر در شهر فرانکفورت است، که پروژه ساخت آن در سال ۱۹۸۸ آغاز شد و در سال ۱۹۹۰ به بهره‌برداری رسید. ماسترورم دومین ساختمان بلند در آلمان و سومین ساختمان مرتفع اروپا است.
برج ماین () آسمان‌خراش اداری تجاری ۵۶ طبقه مستقر در شهر فرانکفورت است، که پروژه ساخت آن در سال ۱۹۹۶ آغاز شد و در سال ۱۹۹۹ به بهره‌برداری رسید.
امنیتورم () ساختمان اداری ۲۴ طبقه مستقر در شهر فرانکفورت است، که پروژه ساخت آن در سال ۲۰۱۷ آغاز شد و در سال ۲۰۱۹ به بهره‌برداری رسید. ساختمان امنیتورم ششمین ساختمان مرتفع در آلمان می‌باشد.
تریانون () ساختمان اداری تجاری ۴۵ طبقه مستقر در شهر فرانکفورت است، که پروژه ساخت آن در سال ۱۹۹۰ آغاز شد و در سال ۱۹۹۳ به بهره‌برداری رسید.
گرند تاور () ساختمان مسکونی ۵۱ طبقه مستقر در گالوس (فرانکفورت ام ماین) است، که پروژه ساخت آن در سال ۲۰۱۶ آغاز شد و در سال ۲۰۲۰ به بهره‌برداری رسید.
ماژول اتصال یونیتی () که با نام «Node 1» نیز شناخته می‌شود، اولین قسمت ساخت ایالات متحده در ایستگاه فضایی بین‌المللی (ISS) است. این ایستگاه بخش‌های روسیه و ایالات متحده را به هم متصل می‌کند و جایی است که خدمه با هم غذا می‌خورند.
این ماژول به شکل استوانه‌ای است، با شش محل اسکله (جلو، عقب، پورت، سمت راست، اوج و عقبه) که اتصال به ماژول‌های دیگر را تسهیل می‌کند. قطر یونیتی ۴٫۵۷ متر (۱۵٫۰ فوت) و طول آن ۵٫۴۷ متر (۱۷٫۹ فوت) است و از فولاد ساخته شده‌است و برای ناسا توسط بوئینگ در یک مرکز تولیدی در مرکز پرواز فضایی مارشال در هانتسویل، آلاباما ساخته شده‌است. "یونیتی" اولین ماژول از سه ماژول اتصال است. دو مورد دیگر هارمونی و ترانکولیتی هستند.
برج کلن () ساختمان اداری تجاری ۴۴ طبقه مستقر در شهر کلن، آلمان است، که پروژه ساخت آن در سال ۱۹۹۹ آغاز شد و در سال ۲۰۰۱ به بهره‌برداری رسید.
یوروتاور () ساختمان اداری ۳۹ طبقه مستقر در شهر فرانکفورت است، که در سال ۱۹۷۷ احداث گردید.
کلونیا-هاوس () ساختمان مسکونی ۴۲ طبقه مستقر در شهر کلن، آلمان است، که پروژه ساخت آن در سال ۱۹۷۰ آغاز شد و در سال ۱۹۷۳ به بهره‌برداری رسید.
خوان کارلوس ماسیاس (؛ زادهٔ ۲۸ آوریل ۱۹۴۵) تدوین‌گر اهل آرژانتین است.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "فرار"، "طاعون"، "گزارش رسمی"، "فانوس دریایی"، "گرینگوی پیر"، "پول سوخته" و "کامچاتکا" اشاره نمود.
سانتیاگو کارلوس اووِس (؛ – ) کارگردان فیلم و فیلم‌نامه‌نویس اهل آرژانتین بود.
همان عشق، همان باران () فیلمی کمدی رمانتیک به کارگردانی خوان خوزه کامپانلا است که در سال ۱۹۹۹ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به ریکاردو دارین، سولداد بیژامیل، گراسیه‌لا تننبائوم، ماخلا سانوتا و رودریگو دِ لا سرنا اشاره کرد.
امیلیو کائودرر (؛ زادهٔ ) موسیقی‌دان، آهنگساز، رهبر ارکستر، ارکستراتور و ترانه‌سرا اهل آرژانتین است که در لس آنجلس زندگی می‌کند.
وی دانش‌آموختهٔ آکادمی ملی موسیقی چایکوفسکی و کنسرواتوار دولتی چایکوفسکی مسکو است و بابت آثار و مشارکت‌های هنری‌اش، برندهٔ جوایزی چون جایزه فرهنگستان علوم و هنرهای سینمایی آرژانتین و جایزه گرمی لاتین شده‌است.
برخی آثار امیلیو کائودرر به شرح زیر است:
ماخلا سانوتا (؛ زادهٔ ۱۲ ژوئن ۱۹۷۲) بازیگر اروگوئه‌ای‌الاصل اهل آرژانتین است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "زنان قاتل"، "طاعون" و "همان عشق، همان باران" اشاره نمود.
فرار () فیلمی آرژانتینی به کارگردانی ادواردو مینیونیا است که در سال ۲۰۰۱ منتشر شد.
تعلیم پریان () یک فیلم درام به کارگردانی خوزه لوئیس کوئردا است که در سال ۲۰۰۶ منتشر شد.
کارانچو () یک فیلم جنایی آرژانتینی به کارگردانی پابلو تراپرو است که در سال ۲۰۱۰ منتشر شد. این فیلم در بخش نوعی نگاه در جشنواره فیلم کن ۲۰۱۰ به‌نمایش درآمد. این فیلم، نمایندهٔ کشور آرژانتین در رقابت برای جایزه اسکار بهترین فیلم بین‌المللی در هشتاد و سومین دوره جوایز اسکار بود که به فهرست نهایی نامردها راه نیافت. از بازیگران این فیلم می‌توان به ریکاردو دارین و مارتینا گوسمن اشاره کرد.
مارتینا گوسمن (؛ زادهٔ ) بازیگر و تهیه‌کننده فیلم اهل آرژانتین است. وی بابت نقش‌آفرینی‌هایش برندۀ جایزه فرهنگستان علوم و هنرهای سینمایی آرژانتین شد و یکی از داوران جشنواره فیلم کن ۲۰۱۱ بود.
زنبور برگ‌بر اینگنوا یک گونه از زنبورهای برگ‌بر از خانواده برگ‌بران است. کرسون در سال ۱۸۷۸ آن را توصیف کرد اما از دهه ۱۹۶۰ دیده نشده‌است، تصور می‌رود که احتمالاً منقرض شده‌است
نادیا مفتونی (زاده ۲۴ دی ۱۳۴۴) پژوهشگر فلسفه و عضو هیئت علمی دانشگاه تهران است. از فعالیت‌های جانبی او به نمایشنامه‌نویسی و نقاشی نیز اشاره شده‌است. وی با رتبه دانشیار به تدریس در دانشکده الهیات و معارف اسلامی می‌پردازد. او از معدود چهره‌های فلسفه معاصر ایران است که با فلاسفه جهانی تعامل فعال دارد و آن‌ها نظراتی را دربارهٔ او بیان داشته‌اند. شهرت وی در زمینه علمی به دلیل احیای فلسفه هنر فارابی، تبیین فلسفه علم حکمای مسلمان و استخراج مباحثی جدید از حکمت اشراق شهاب الدین سهروردی است. وی به عنوان پژوهشگر ارشد (Senior Research Scholar) در دانشکده حقوق دانشگاه ییل (Yale) فعالیت دارد و همچنین از اعضای بُرد مشاوران فصلنامه تاریخ فلسفه دانشگاه ایلینوی است. نشریه "فلسفه‌های جهانی" از نشریات دانشگاه ایندیانای آمریکا مقاله‌ای را به بازخوانی فلسفه نادیا مفتونی اختصاص داده‌است.https://scholarworks.iu.edu/iupjournals/index.php/jwp/article/view/5886/484 مفتونی با حسین نوری (پس از جانبازی و معلولیت وی) ازدواج کرد.
نادیا مفتونی در سال ۱۳۴۴ در تهران به دنیا آمد. پدر و مادرش در محله دردشت نارمک، خیابان مهر ساکن بودند. او از نخستین تحصیل‌کردگان دبیرستان استعدادهای درخشان تهران (سمپاد) بود. وی در سال ۱۳۶۲ در کنکور شرکت کرد و با کسب رتبه ۲۴ در رشته فیزیک کاربردی دانشگاه صنعتی شریف قبول شد. او به اصرار همسرش در کنکور ۱۳۷۸ شرکت کرد و در دانشگاه فردوسی مشهد در رشته فلسفه قبول شد.
مفتونی هنگام تحصیل در دانشگاه صنعتی شریف در نمایشنامه‌نویسی هم دستی داشت و در کارهای فرهنگی دانشگاه فعالیت می‌کرد. روزی یکی از دوستانش به او می‌گوید که از طرف جهاد دانشگاهی فردی به دانشگاه آمده که در کارهای هنری بویژه نمایشنامه‌نویسی استاد است و اگر می‌خواهی می‌توانی نمایشنامه‌ات را برای کسب نظر به او بدهی. با شنیدن این خبر مفتونی نمایشنامه را پیش آن استاد می‌برد. این استاد کسی نبود جز حسین نوری که در آن زمان بر روی ویلچر می‌نشست. بعد از این جلسه این دو نفر در جلسه دیگری همدیگر را می‌بینند و مفتونی، طبق گفته خودش، عاشق او شده و برخلاف روال معمول، او از نوری خواستگاری می‌کند و بعد از مدتی در سال ۶۳ با وجود مخالفت اطرافیان به عقد هم در می‌آیند.
مفتونی بعد از ازدواج، درسش را در دانشگاه صنعتی شریف رها کرده و به همراه نوری راهی محل سکونت او در تربت جام می‌شود. آنها مدت هفت سال در تربت جام زندگی می‌کنند. در آن سال‌ها دو فرزندشان یعنی ابوالفضل و محمود به دنیا می‌آیند.
نادیا مفتونی هم نقاش است و نقاشی را پس از ازدواج از همسر خود آموخته‌است. او در همان سال‌ها نمایشنامه‌ای را تحت عنوان مار زنگی می‌نویسد که نوری آن را کارگردانی کرده و به صحنه می‌برد. این نمایشنامه در همان زمان در جشنواره ۱۷ شهریور اثر برگزیده شد. همچنین آنها در تولید برنامه‌های رادیویی و تلویزیونی، کارهای مختلفی را در آنجا انجام می‌دهند.
در اسفند ۱۳۹۳ در جلسه‌ای با حضور محمدعلی معلم دامغانی، نوری خاطره‌ای را از رد و بدل شدن یک شعر میان خود و مفتونی، همسر آینده‌اش در سال ۶۳ تعریف کرد: «زمانی که همسر بنده از من خواستگاری کرد، من سجده شکر به جا آوردم، با این حال پیش خود گفتم که تو چه حقی داری این دختر نمونه دانشگاه شریف با این حسن و جمال را اذیت و درگیر مشکلات خود کنی؟ مانده بودم چه بگویم که چند مصرع شعر گفتم و از ایشان خواستم که آن را کامل کنند و ایشان هم فی البداهه به بهترین نحو آن را کامل کردند.» نوری در این جلسه این اشعار را قرائت کرد و همسرش نیز مصرع دوم آن را خواند و اشک شوق از دیدگان حضار و همین‌طور استاد معلم دامغانی روان شد.
نوری: زورق مضروب جسمم بسته جان شما\ مفتونی: بادبان جان من برپا به ایمان شما\ نوری: همسفر با من چرایید اندرین دریای درد؟ \ مفتونی: درد شعر عاشقان و عشق درمان شما\ نوری: صد بلا باشد در این ره باز تردیدی کنید… \ مفتونی: کربلا مَهرم بود، هستم به پیمان شما (اشاره به مَهریه مفتونی که یک مُهر کربلا است)\ نوری: گر برد موج فنا بی‌رحم در گردابتان؟... \ مفتونی: در فنای فی‌الله‌ام دامانِ رحمان شما\ نوری: چون هنرمندم شریکم گشته‌ای در این مسیر؟ \ مفتونی: از میان صد هنر احسن به ایمان شما\ نوری: از کجا دانید خواهان چه هستم در نهان؟ \ مفتونی: آنکه گوید راز من گوید ز پنهان شما.
مفتونی دربارهٔ تصمیم ازدواج با نوری بیان داشته که این انتخاب را نوعی ایثار نمی‌بیند: "انسان وقتی می‌خواهد ایثار کند مثل این است که می‌خواهد کار مشکل و طاقت‌فرسایی را انجام دهد. من برای این می‌گویم ایثار نکرده‌ام که مرارت و سختی حس نکرده‌ام. الان هم مشکلی احساس نمی‌کنم. من از چیزی نگذشته‌ام. به همین دلیل کاری که من کردم ایثار نبود، مثل هر وصلت دیگری؛ فقط جذب شخصیت آقای نوری شدم. دیگر اینکه کسی که ایثار می‌کند در دلش از خدا توقع اجر دارد ولی من توقع هیچ اجری ندارم چون فشاری را تحمل نمی‌کنم. زندگی روزمره ما اینقدر مستحکم و خوب است که هیچ چیز آن را برهم نمی‌زند. حتی دوستان به ما مراجعه می‌کنند تا مشکلاتشان را حل کنیم. آیا خوشبخت‌تر از این کسی هست؟"«ای آفتاب سرکشان با کهکشان آمیختی». زن روز، شنبه 17 بهمن 1371، شماره 1397، ص 14.
مفتونی چند سال بعد از ازدواج و بزرگ‌تر شدن دو فرزندش به اصرار همسرش در کنکور سراسری سال ۷۸ شرکت می‌کند. او به عنوان دانشجوی ممتاز دانشگاه تهران در مدت سه سال دوره کارشناسی، در مدت یک سال دوره کارشناسی ارشد و در مدت سه سال هم دوره دکتری تخصصی را به پایان می‌رساند و مدتی بعد به عضویت هیئت علمی این دانشگاه درمی‌آید.
همچنین نیکولاس رِشِر، فیلسوف برجسته آلمانی-آمریکایی، طی رویدادی پژوهش‌های مفتونی پیرامون فارابی را بسیار جالب توجه دانست و در تقدیر از این تلاش‌ها گفت: «بعد از پایان کرونا و بازگشایی محل کارم، نسخه‌ای از کتابم "کتاب‌شناسی فارابی" را به شما اهدا خواهم کرد.»
پژوهش‌های مفتونی محدود به فارابی نبوده و او دامنه تفکرات فارابی در ابن سینا و دامنه تفکرات ابن سینا در سهروردی را هم مورد تحلیل قرار داده‌است. دیمیتری گوتاس، استاد فلسفه و مطالعات اسلامی دانشگاه ییل و پژوهشگر برجسته ابن سینا دقت نظر مفتونی در بررسی دامنه تفکر سینوی در سهروردی را ستودنی دانسته و از جمله در واکنش به اثبات اینکه سهروردی در تمامی رساله‌های رمزی‌اش به جای نظریه صدور اشراقی خود از نظریه صدور ابن سینا بهره می‌برد، احاطه مفتونی به آثار و آرای شیخ اشراق را جالب، آموزنده و روشنگر توصیف کرده‌است.
تأثیرات پژوهش‌های مفتونی محدود به حیطه فلسفه نبوده و برای برخی پژوهشگران بین‌المللی حاکی از جایگاه تفکر فارابی در بستر تمدنی نیز بوده‌است. بروس لارنس که در زمینه تاریخ اسلام و تمدن اسلامی صاحب‌نظر است در نشستی که به صورت مشترک با مفتونی داشت با نقد دیدگاه شهاب احمد که شروع تمدن اسلامی را از قرن ۱۳ میلادی می‌داند اشاره کرد: «درست است که هم سعدی و هم رومی محصول قرن ۱۳ میلادی هستند اما توجه به نکاتی که نادیا مفتونی از فارابی که در قرن ۹ قرار داشته مطرح کرده‌است نشان می‌دهد که حتی در قرن ۹ فضای روشنفکری و ایده جدیدی از تفکر به زندگی وجود داشته‌است.» او همچنین دربارهٔ مفتونی گفت: «نادیا، تو ابعاد جدیدی از فارابی را به من شناساندی که با آن آشنا نبودم. در نتیجه از تو سپاسگزارم که غیر از همراهی در این گفتگو، معلم من نیز بودی.»
مفتونی در نمونه‌ها و مصادیق به هنرهای موجود در زمان فارابی بسنده نکرده و کاربرد نظریات فارابی در حیطه‌های نوظهور نظیر سینما و رسانه‌های جمعی را نیز مورد بررسی قرار داده‌است. دادلی اندرو مؤلف و استاد برجسته ادبیات تطبیقی و نیز مطالعات سینمایی، پژوهش‌های مفتونی دربارهٔ رویکرد نوافلاطونی فارابی به هنر و پیاده کردن آن در تحلیل هنرهای امروزی از جمله سینما را «بسیار کاربردی» برشمرده و آن را درخور تأمل دانسته‌است. راب ماس، فیلمساز و استاد گروه هنر، فیلم و مطالعات بصری دانشگاه هاروارد نگاه مفتونی در بازخوانی تاریخ و فلسفه ایران و استخراج متُدهای تحلیل هنری بر مبنای آن را مورد قدردانی قرار داده و اظهار داشته که مفتونی این تحلیل‌ها را به شکلی بسیار گیرا مطرح می‌کند.
مفتونی با کتاب "اقتصاد فرهنگ و رسانه فاضله فارابی" باب جدیدی در پژوهش‌های مربوط به فارابی باز کرد و آن توجه به نظریات اقتصادی فارابی بود. او در این کتاب به برخی دیدگاه‌های اقتصادی فارابی که پیش از آن در جایی مورد توجه قرار نگرفته پرداخته که نشان از نزدیک بودن نگاه وی به اقتصاد آزاد دارد. از جمله این که وظیفه اول هر فرد را تلاش حداکثری در کسب ثروت می‌داند.مفتونی، نادیا. اقتصاد فرهنگ و رسانه فاضله فارابی. تهران: انتشارات سروش، ۱۴۰۰، صفحه ۳۳ . این نظر قرابت آشکاری با دیدگاه میلتون فریدمن در باب profit maximization دارد که مسئولیت اجتماعی کسب و کار را افزایش دادن سوددهی می‌داند.
مفتونی از سال ۲۰۱۹ به عنوان پژوهشگر ارشد (Senior Research Scholar) در دانشکده حقوق دانشگاه ییل (Yale) فعالیت دارد و احاطه او به مباحث تاریخی مورد استفاده برخی اساتید این دانشگاه بوده‌است. بروس اَکِرمن استاد برجسته در زمینه حقوق اساسی تلاش‌های پژوهشی دقیق مفتونی را شایسته تقدیر دانسته و از تکمله‌های مفتونی بر کتاب "قانون‌های اساسی انقلابی" استفاده به عمل آورده‌است.
نشریه "فلسفه‌های جهانی" (Journal of World Philosophies) از نشریات دانشگاه ایندیانای آمریکا در مقاله‌ای به بازخوانی فلسفه نادیا مفتونی پرداخته‌است. مفتونی این مقاله را به درخواست مونیکا اشتاین‌باخ، سردبیر نشریه و استاد فلسفه دانشگاه آمستردام، در قالب خودزندگی‌نامه‌ای نگاشته‌است.https://scholarworks.iu.edu/iupjournals/index.php/jwp/article/view/5886/484
مفتونی اصطلاحاتی را برای تبیین مباحث علمی خود ابداع کرده‌است که به برخی از آنها اشاره می‌شود.
مفتونی در یکی از کتاب‌های خود اشاره می‌کند: "برای تحلیل فلسفی، عرفانی و اخلاقی درام و متن نمایشی، اصطلاح دراموسوفی را به قرینه فیلوسوفی (فلسفه) پیشنهاد می‌کنم. این اصطلاح را جایی نیافتم، اما اصطلاح دراماسوفی را دیده‌ام که به‌طور اساسی در معانی دیگری به کار می‌رود.مفتونی، نادیا. فارابی و فلسفه هنر دینی. تهران: انتشارات سروش، 1393 .
مفتونی در مقاله «رابطه تفکر و تخیل؛ موردپژوهی قصه غربت غربی» گفته‌است: «فیلسوف و دانشمندی را که قادر باشد علوم و معارف را به زبان تخیل و تمثیل ارائه کند، هنر-دانشمند می‌نامیم و معادل انگلیسی Scientartist را برای آن پیشنهاد می‌کنیم.»
مفتونی در مقاله «بررسی تطبیقی همه‌عاشق‌انگاری نزد ابن سینا و شیخ اشراق» آورده‌است: «یکی از مسائل تأمل‌برانگیز پیرامون عشق، سریان عاشقی در همه موجودات هستی است که آن را همه‌عاشق‌انگاری می‌نامیم» و در پاورقی ذکر می‌کند: «نگارنده Panamatorism را به عنوان معادل انگلیسی همه‌عاشق‌انگاری پیشنهاد می‌کند. Amator واژه لاتین به معنای عاشق است.»
برخی از آثار مفتونی از این قرار است:
گینتاما: پایان (銀魂 THE FINAL)، یک فیلم پویانمایی اکشن کمدی ژاپنی محصول سال ۲۰۲۱ ساخته بندای نامکو پیکچرز است. این فیلم بر اساس مانگا و مجموعه انیمه‌های گینتاما، به عنوان پایانی برای خط داستانی مجموعه انیمه عمل می‌کند. کارگردانی از مجموعه انیمیشن Chizuru Miyawaki و بر اساس داستانی از Hideaki Sorachi، نویسنده اصلی گینتاما ساخته شده‌است. سوگیتا توموکازو، دایسوکه ساکاگوچی، ری کوگیمیا از جمله بازیگران دیگری هستند. این فیلم در ۸ ژانویه ۲۰۲۱ اکران شد.
یک انیمه ویژه "گینتاما: نیمه نهایی"، که به این فیلم مرتبط است، در ۱۵ ژانویه ۲۰۲۱ در سرویس آنلاین dTV به نمایش درآمد و قسمت دوم آن در ۲۰ ژانویه منتشر شد. این خلاء بین پایان انیمه تلویزیونی و فیلم را پر می‌کند.
مریم کوچکی‌نژاد پژوهشگر و استاد در دانشگاه نورث‌وسترن در اوانستون، ایلینوی ایرانی اهل صومعه‌سرا، گیلان است. او دارای مدرک کارشناسی و کارشناسی ارشد فیزیک از دانشگاه صنعتی شریف، دکتری رفتار سازمانی از دانشگاه یوتا و پسادکتری از مرکز ادموند جی صفرا در دانشگاه هاروارد است.
کوچکی‌نژاد زادهٔ صومعه‌سرا در استان گیلان، ایران است. او برادرزادهٔ جبار کوچکی‌نژاد، نمایندهٔ رشت در مجلس شورای اسلامی است.
کوچکی‌نژاد مدرک کارشناسی و کارشناسی ارشد خود در رشتهٔ فیزیک را از دانشگاه صنعنی شریف اخذ کرده‌است. پس از آن در سال ۲۰۱۲ تحصیلات دکتری رفتار سازمانی را در دانشگاه یوتا، و پسادکتری را نیز در مرکز ادموند جی. صفرا در دانشگاه هارواد پشت سر گذاشته‌است.
او از سال ۲۰۱۴ در دانشگاه نورث‌وسترن در اوانستون ایالت ایلینوی به پژوهش مشغول بوده و هم‌اکنون به‌عنوان دانشیار در این دانشگاه مشغول به کار است. او در پژوهش‌های خود متمرکز بر «درک ماهیت پویای تصمیم‌گیری‌های اخلاقی» و «چگونگی تجربهٔ روانی افراد از نظر روانشناسی در برخوردهای اخلاقی روزمره» است.
نتایج پژوهش‌های کوچکی‌نژاد در نشریات دانشگاهی مختلف و نیز در رسانه‌هایی نظیر "نیویورک تایمز"، "وال‌استریت جورنال" و "هافینگتون پست" منتشر شده‌است.
وبگاه "Poets & Quants" در سال ۲۰۲۰ فهرستی از ۴۰ استاد برتر جوان زیر چهل سال جهان در رشتهٔ مدیریت را منتشر کرد که نام کوچکی‌نژاد نیز به‌همراه علیرضا احمدسیماب در میان این ۴۰ استاد قرار اشت.
خانه پویانمایی کمدی سیاه استاپ موشن ساخت سال ۲۰۲۲ برای بزرگسالان است که سه داستان گوناگون پیرامون یک خانه را در دوره‌های زمانی و شخصیت‌های مختلف روایت می‌کند. این مجموعه برای نتفلیکس توسط استودیو نکسوس در لندن با داستان‌هایی به کارگردانی اما دی سواف، مارک جیمز رولز، نیکی لیندروت فون باهر و پالوما بائسا کارگردانی شده‌است.
در دوره‌های مختلف، یک خانوادهٔ فقیر، یک توسعه‌دهنده مضطرب و یک صاحب‌خانهٔ خسته به یک خانهٔ مرموز در این کمدی تاریک گره خورده‌اند.
پروژه کوبا، همچنین به عنوان عملیات مونگوس شناخته می‌شود، مجموع ای از عملیات‌های گسترده حمله‌های تروریستی علیه غیرنظامیان و عملیات‌های مخفی بود که توسط آژانس اطلاعات مرکزی ایالات متحده در کوبا انجام شد. این رسماً در ۳۰ نوامبر ۱۹۶۱توسط رئیس‌جمهور آمریکا جان اف کندی مجاز شد. نام عملیات مونگوس در جلسه قبلی کاخ سفید در ۴ نوامبر ۱۹۶۱توافق شده بود. عملیات به پایان رسید جی ام ویو، ایستگاه جمع‌آوری اطلاعات و عملیات مخفی ایالات متحده که یک سال قبل در میامی، فلوریدا تأسیس شد،"Cold War in South Florida: Historic Resource Study ", Steven Hach (ed."157488915X&id=ugcm7NwLlEoC&pg=RA1-PA72&lpg=RA1-PA72&ots=tHB6Gp8XZ6&dq=JMWAVE&sig=5lnmPuZr_HrhxyLmQzlXmKjZZfs#PRA1-PA50,M1 Spymaster: My Life in the CIA", Theodore G. Shackley, 2005, Brassey's, و توسط ژنرال نیروی هوایی ایالات متحده، ادوارد لنزدیل در سمت نظامی رهبری می‌شد. و ویلیام کینگ هاروی در سیا و پس از تهاجم شکست خورده به خلیج خوک‌ها وارد عمل شدند.
عملیات مونگوس یک برنامه مخفی علیه کوبا بود که هدف آن حذف کمونیست‌ها از قدرت بود، که تمرکز اصلی دولت کندی بود.سندی از وزارت امور خارجه ایالات متحده تأیید می‌کند که هدف این پروژه "کمک به کوبا برای سرنگونی رژیم کمونیستی، از جمله رهبر آن فیدل کاسترو، بود و هدف آن "شورشی بود که می‌تواند تا اکتبر۱۹۶۲در کوبا رخ دهد". سیاستگذاران ایالات متحده همچنین می‌خواستند "دولت جدیدی را ببینند که ایالات متحده بتواند با آن در صلح زندگی کند".US Department of State, Foreign Relations of the United States 1961–1963, Volume X Cuba, 1961–1962 Washington, DC: Program Review by the Chief of Operations, Operation Mongoose (Lansdale), 18 January 1962
افزایش قدرت فیدل کاسترو در سال ۱۹۴۸ توسط سازمان سیا از دیده شده بود. با به قدرت رسیدن او، سیا به‌طور فزاینده ای نگران اقدامات و دیدگاه‌های سیاسی او شد. در اواخر دهه۱۹۵۰، سیا شروع به جمع‌آوری اطلاعات بیشتر در مورد کاسترو کرد، به گمان اینکه او یک کمونیست است. سازمان در ابتدا نتوانست شواهد محکمی مبنی بر کمونیست بودن کاسترو کشف کند. با این حال، سیا همچنان نگران این بود که چگونه دولت کاسترو مواضع طرفدار کمونیستی را اتخاذ کرد. اطلاعات سیا به این نتیجه رسید که افراد مورد اعتماد کاسترو، ارنستو چه گوارا و رائول کاسترو روز، هر دو تمایل‌های کمونیستی داشتند. ژنرال تشارلز پی کابل در نوامبر۱۹۵۹خاطرنشان کرد که در حالی که کاسترو کمونیست نبود، به حزب کمونیست در کوبا فرصت آزاد داد تا رشد کند و پیام خود را منتشر کند. با این وجود، تا دسامبر، طرح‌هایی از قبل بین مقام‌های بلندپایه سیاست خارجی ایالات متحده که خواستار سرنگونی دولت کاسترو بودند، دست به دست می‌شد. یک گزارش رسمی از سیا بیان می‌کند که تا مارس ۱۹۶۰، ایالات متحده قبلاً تصمیم گرفته بود که فیدل کاسترو باید آواره شود. به دلیل ترس ایالات متحده از پیامدهای سازمان ملل، این طرح در بالاترین سطح محرمانه نگه داشته شد.
دولت در ۱۷ مارس ۱۹۶۰، زمانی که رئیس‌جمهور آیزنهاور مقاله سیا را با عنوان «برنامه اقدام پنهانی علیه رژیم کاسترو» امضا کرد، به‌طور رسمی مجوز این عملیات را صادر کرد. یک گزارش از طبقه‌بندی خارج شده توسط بازرس کل لیمان کرک پاتریک، تاریخچه عملیات را شرح می‌دهد، و بیان می‌کند که دستور رئیس‌جمهور به آژانس اجازه می‌دهد تا سازمانی از کوبایی‌های تبعیدی را برای مدیریت برنامه‌های مخالفان، آغاز یک «حمله تبلیغاتی» برای جلب حمایت از جنبش ایجاد کند. ایجاد یک شبکه جمع‌آوری اطلاعات در داخل کوبا و «توسعه یک نیروی شبه نظامی برای معرفی به کوبا برای سازماندهی، آموزش و رهبری گروه‌های مقاومت علیه رژیم کاسترو.تهاجم تبلیغاتی از استفاده از برنامه‌های رادیویی و اعلامیه‌هایی برای پخش استفاده می‌کرد. این اقدام صرفاً با هدف تبلیغ حمایت از دولت موقت بود.Cuban Operation: CIA Reportبرآورد بودجه سیا برای این عملیات مخفی تقریباً ۴٫۴میلیون دلار بود. مقاله امضا شده توسط آیزنهاور همچنین تنها گزارشی بود که توسط دولت در کل پروژه صادر شد. این امر محرمانه بودن دولت ایالات متحده در اجرای عملیات و همچنین سیاست انکار پذیری آن را برجسته می‌کند. این برنامه آژانس را ملزم به کار شبانه‌روزی و جمع‌آوری حجم زیادی از اطلاعات مربوط به جزئیات و همچنین همکاری با سایر آژانس‌ها می‌کرد.برای تأمین حمایت مالی مورد نیاز، «گروه بندر» بعنوان سازمانی ایجاد شد که راه مخفی را برای بازرگانان آمریکایی فراهم می‌کرد تا از طریق آن با گروه‌های کوبایی تجارت کنند.در ۱۱می ۱۹۶۰، گروه بندر با گروهی به نام جبهه انقلابی دموکراتیک به توافق رسید. فعالیت‌های تبلیغاتی شامل استفاده از رسانه‌های چاپی و رادیویی برای پخش پیام‌های ضد کاسترو بود. این برنامه‌ها در سراسر آمریکای لاتین راه اندازی شد.مقادیر زیادی ملک برای استفاده در این عملیات توسط آژانس خریداری شد. یک پایگاه عملیاتی در ۲۵ مه در میامی با استفاده از «شرکت حرفه ای و توسعه نیویورک» و «قرارداد وزارت دفاع» به عنوان پوشش ایجاد شد.یک ایستگاه ارتباطی نیز در ۱۵ ژوئن با استفاده از عملیات ارتش به عنوان پوشش ایجاد شد. آژانس همچنین خانه‌های امنی را در سرتاسر میامی برای اهداف عملیاتی مختلف به دست آورد. سیا همچنین به دلایل مختلف در شهرهای مختلف آمریکا و خارج از کشور املاکی به دست آورد
از ماه مارس تا آگوست۱۹۶۰، سیا برنامه‌هایی داشت که هدف آن تضعیف کاسترو و جذابیت او برای مردم از طریق خرابکاری در سخنرانی‌های او بود.هدف از طرح‌های اندیشیده شده بی‌اعتبار کردن کاسترو از طریق تأثیرگذاری بر رفتار او و تغییر ظاهر او بود. یکی از طرح‌هایی که مورد بحث قرار گرفت این بود که استودیوی پخش خود را با ترکیبی شبیه به ال اس دی اسپری کنند، اما به دلیل غیرقابل اعتماد بودن ترکیب کنار گذاشته شد. طرح دیگر بستن جعبه سیگار کاسترو با ماده شیمیایی شناخته شده‌ای بود که باعث سردرگمی موقت می‌شود. برنامه‌های سیا برای تضعیف وجهه عمومی کاسترو تا آنجا پیش رفت که حتی کفش‌های او را با نمک‌های تالیوم پوشانده بود که باعث می‌شد ریش‌های او بریزد. برنامه این بود که وقتی او در سفری خارج از کوبا بود، کفش‌هایش را با نمک ببندند. از او انتظار می‌رفت که کفش‌هایش را بیرون از اتاق هتلش بگذارد تا صیقل داده شود و در آن زمان نمک‌ها تزریق می‌شد. این طرح به دلیل لغو سفر کاسترو کنار گذاشته شد.
مخالفت ایالات متحده با کاسترو مبتنی بر موضع ایالات متحده بود که اجبار در داخل کوبا شدید است و دولت به عنوان الگویی برای جنبش‌های ضد استعماری متحدین در سایر نقاط قاره آمریکا عمل می‌کرد.Michael Grow.یک ماه پس از شکست تهاجم خلیج خوک‌ها، سیا برنامه ای برای خرابکاری و حمله‌های تروریستی علیه اهداف غیرنظامی و نظامی در کوبا پیشنهاد کرد. در نوامبر۱۹۶۱، رابرت کندی و ریچارد گودوین به پرزیدنت کندی پیشنهاد کردند که دولت ایالات متحده این کارزار را آغاز کند و رئیس‌جمهور مجوز آن را دریافت کرد.آنها معتقد بودند که تلاش متمرکز به رهبری مقام‌های ارشد کاخ سفید و سایر سازمان‌های دولتی برای برکناری فیدل کاسترو و سرنگونی دولت کوبا بهترین اقدام است. پس از جلسه ای در کاخ سفید در ۳ نوامبر۱۹۶۱، این ابتکار عمل به عنوان عملیات مونگوس شناخته شد و توسط سرتیپ نیروی هوایی ادوارد لنزدیل در سمت نظامی و ویلیام کینگ هاروی در سیا رهبری می‌شد.
آژانس‌های دیگری برای کمک به برنامه‌ریزی و اجرای عملیات مونگوس وارد شدند. پس از تصمیم آیزنهاور، در تاریخ رسمی تهاجم به خلیج خوک‌ها اشاره شده‌است که «بلافاصله پس از تصمیم آیزنهاور برای ترویج برنامه ضد کاسترو، همکاری قابل توجهی بین سیا و سایر سازمان‌های مربوطه صورت گرفت. وزارت دفاع، وزارت امور خارجه، اداره تحقیق‌های فدرال، خدمات مهاجرت و تابعیت، و دیگران." نمایندگان وزارت امور خارجه، وزارت دفاع و سیا نقش‌های بزرگ تری در اجرای فعالیت‌های عملیات داشتند، در حالی که نمایندگانی از آژانس اطلاعات ایالات متحده و وزارت دادگستری نیز گاهی برای کمک به عملیات فراخوانده می‌شدند. سرتیپ لنزدیل به عنوان رهبر عملیات، توضیحات و به روز رسانی‌ها را از این آژانس‌ها دریافت کرد و مستقیماً به گروهی از مقام‌های عالی‌رتبه دولتی، موسوم به گروه ویژه مخفی گزارش داد. در زمان آیزنهاور، قرار بود چهار شکل عمده اقدام برای کمک به مخالفان ضد کمونیستی در کوبا در آن زمان انجام شود. اینها عبارت بودند از: (۱) ارائه یک حمله تبلیغاتی قدرتمند علیه رژیم، (۲) تکمیل یک شبکه اطلاعاتی مخفی در داخل کوبا، (۳) توسعه نیروهای شبه نظامی در خارج از کوبا و (۴) دریافت پشتیبانی لجستیکی لازم برای عملیات نظامی مخفی در کوبا. جزیره. در این مرحله، هنوز مشخص نبود که این تلاش‌ها به حمله به خلیج خوک‌ها ختم شود.
برخی از اهداف طرح‌شده این عملیات شامل جمع‌آوری اطلاعات و ایجاد هسته‌ای برای جنبش مردمی کوبا، همراه با بهره‌برداری از پتانسیل دنیای زیرزمینی در شهرهای کوبا و جلب همکاری کلیسا برای وارد کردن زنان کوبا به اقداماتی بود. وزارتخانه‌های امور خارجه، دفاع و دادگستری مسئول ترکیبی از این اهداف بودند. کندی و بقیه گروه مخفی امیدوار بودند که رژیم کاسترو را از بین ببرند و در سیستم سیاسی کوبا تغییر ایجاد کنند.
پرزیدنت کندی، دادستان کل، جان مک‌کون، رئیس سیا، ریچارد گودوین و سرتیپ لنزدیل در ۲۱ نوامبر ۱۹۶۱برای بحث در مورد برنامه‌های عملیات مونگوس ملاقات کردند. رابرت کندی بر اهمیت اقدام پویا فوری برای بی‌اعتبار کردن رژیم کاسترو در کوبا تأکید کرد. او از شکست حمله به خلیج خوک‌ها چند ماه قبل ناامید ماند. تا پایان نوامبر، پرزیدنت کندی جزئیات عملیات مونگوس را نهایی کرده بود. لنزدیل مسئول عملیات باقی ماند و دسترسی به دانش عملیات مونگوس کاملاً محرمانه و محدود باقی ماند. همان‌طور که در تمام دوران ریاست جمهوری کندی معمول بود، تصمیم‌گیری متمرکز و در داخل گروه ویژه مخفی قرار می‌گرفت. در این زمان عملیات مونگوس در جریان بود.
رئیس ستاد مشترک وزارت دفاع ایالات متحده هدف نهایی این پروژه را ارائه توجیه کافی برای مداخله نظامی ایالات متحده در کوبا دانست. آنها از وزیر دفاع درخواست کردند که مسئولیت این پروژه را به آنها بسپارد، اما رابرت اف کندی، دادستان کل،کنترل مؤثر را حفظ کرد.
در ۸ ژانویه ۱۹۶۰، ژنرال کبل، معاون مدیر اطلاعات مرکزی، یک جلسه توجیهی مشترک در مورد کوبا برای وزارت امور خارجه و ستاد مشترک ارتش برگزار کرد.http://nsarchive.gwu.edu/NSAEBB/NSAEBB355/bop-vol3.pdf در این ملاقات سرهنگ الکی وایت اشاره کرده بود که باید با فیدل کاسترو برخورد شود. در این زمان همچنین در مورد نیاز به افزایش برنامه‌های مخفی و نیمه مخفی با هدف کاسترو بحث کرد. این برنامه‌ها شامل جنگ روانی، اقدام سیاسی، اقدام اقتصادی و اقدام شبه نظامی بود. تا ۱۸ژانویه، عملیات‌های مختلف کوبا را انجام دادند.Volume 3 Cuba Plan بعداً بحث شد که باید یک شعبه جداگانه برای رسیدگی به همه چیز در مورد جنبش ضد کاسترو ایجاد شود. این گروه شامل ۴۰پرسنل بود که ۱۸نفر در مقر، ۲۰نفر در ایستگاه هاوانا و دو نفر در پایگاه سانتیاگو بودند. وزارت امور خارجه نگران بود که اگر کاسترو سرنگون شود، مردمی که پس از او خواهند آمد بدتر از او خواهند بود. در درجه اول چه گوارا و رائول کاسترو؛ بنابراین آنها راهی برای به دست آوردن یک رهبر بهتر پیشنهاد کردند که به جای او مورد تأیید قرار می‌گرفت. سیا شروع به نگرانی کرد که مشارکت آنها با جنبش ضد کاسترو منجر به یک جنبش ضد ایالات متحده شود. در ۱۴ مارس ۱۹۶۰، دالس «برنامه اقدام پنهانی عمومی برای کوبا» را ارائه کرد که فقط بر مشکلات کوبا متمرکز بود. ظرفیت چریک‌ها در گروه‌های ضد کاسترو در داخل و خارج از کوبا مورد بحث قرار گرفت.
ریچارد بیسل، معاون مدیر برنامه‌ها، از شفیلد ادواردز، مدیر امنیت، پرسید که آیا ادواردز می‌تواند با سندیکای قمار ایالات متحده که در کوبا فعال بود ارتباط برقرار کند. هدف به وضوح ترور کاسترو بود، اگرچه ادواردز ادعا می‌کند که در گفتگو با بیسل از این اصطلاح اجتناب شده‌است. بیسل به یاد می‌آورد که این ایده از جی سی کینگ، سرچشمه گرفت، اگرچه کینگ اکنون به یاد می‌آورد که دانش محدودی از چنین طرحی داشته‌است و در تاریخ بسیار دور حدود اواسط سال 1962.
شورای انقلابی ضد کاسترو، متشکل از گروهی از کوبایی‌ها، بیانیه‌ای مطبوعاتی در کنفرانسی در شهر نیویورک در ۲۲ مارس ۱۹۶۱منتشر کرد. بیانیه مطبوعاتی از اتحاد نیروها علیه کاسترو و تشریح سکوی مأموریت آنها خبر داد. اهداف عبارت بودند از سرنگونی «استبداد کمونیستی که مردم کوبا را به بردگی می‌کشد». در بیانیه مطبوعاتی امتیازات مربوط به سیاست ارضی، سیاست اقتصادی، نظام‌های حقوقی، اصلاحات آموزشی، ساختار نظامی و غیره ذکر شده‌است. طرح جامعی بود. بیانیه مطبوعاتی به عنوان ابزار تبلیغاتی دیگری که سیا احساس می‌کرد می‌تواند مأموریت آنها را پیش ببرد اجرا شد.
برای کسانی که توسط سیا استخدام و به خدمت گرفته می‌شدند، پیش نیازهایی وجود داشت: آنها باید طرفدار غرب، ضد کمونیست، از نظر سیاسی بی‌طرف و قادر به جمع‌آوری حمایت‌های دیگر از کوبا باشند. اهداف مشخصی برای کوبایی‌هایی که در جبهه اپوزیسیون کوبا حضور داشتند، مشخص شد، هدف اصلی بازگرداندن قانون اساسی کوبا در سال۱۹۴۰است. هدف جبهه اپوزیسیون کوبا را می‌توان به این صورت خلاصه کرد: ۱)عمل به عنوان چراغی برای جذب سایر گروه‌های ضد کاسترو، ۲)خدمت به عنوان قربانی در صورت کشف عملیات‌های مخفی، و ۳)عمل به عنوان یک جایگزین بالقوه برای کاسترو پس از سقوط او برای عملیات کوبا، سیا فهرستی از جنگجویان چریکی بالقوه در استان‌های کوبا تهیه کرد. هفت گروه متشکل از ۱۸۰تا بیش از ۴۰۰۰فراری احتمالی وجود داشت. آنها متشکل از زندانیان سیاسی و چریک‌هایی بودند که سیا معتقد بود می‌توان آنها را متقاعد کرد که در عملیات علیه کاسترو شرکت کنند.در واکنش به افزایش میزان سلاحهای اتحاد جماهیر شوروی و همچنین نفوذ فزاینده حزب کمونیست در کوبا، در اوایل ژوئن ۱۹۶۰ ،۵۰۰تبعیدی کوبایی به عنوان اعضای شبه نظامی آموزش می‌دیدند تا حمله به خلیج خوک‌ها را اجرا کنند. برخی از آن تبعیدیان در پاناما آموزش دیده‌اند.با توجه به حذف اخیر هزاران صفحه از سیا در سال ۲۰۱۱(پنجاهمین سالگرد تهاجم خلیج خوک‌ها)، اکنون مشخص شده‌است که کارگروه سیا مسئول حمله شبه نظامی می‌دانست که عملیات بدون تبدیل شدن به یک عملیات باز نمی‌تواند موفقیت‌آمیز باشد. تهاجم با حمایت ارتش آمریکا به گفته پیتر کورنبلوه، این مهم‌ترین افشاگری از طبقه‌بندی کردن تاریخ رسمی سیا بود.
در ۱۲ آوریل۱۹۶۱، سیا گزارش کاملی از عملیات کوبا تهیه کرد که جهت‌گیری و مفهوم آن را مشخص می‌کرد. توطئه علیه کاسترو با ظهور «مقاومت داخلی فزاینده و مؤثر، به کمک فعالیت‌های هواپیماهای شکست‌خورده کوبا و نفوذ سلاح‌ها و گروه‌های کوچک مردان» مشخص می‌شود. (عملیات کوبا) در این گزارش بر گام‌های خاصی که باید برای دستیابی به ظاهر انقلاب داخلی برداشته شود، تأکید شد. میرو کاردونا بیانیه‌های عمومی می‌داد و تأکید می‌کرد که دولت ایالات متحده در این امر دخالت نداشته و هر عملیاتی توسط کوبایی‌ها انجام شده‌است.
تنها چند روز بعد در ۱۶آوریل، ابتدا ۱۱هدف وجود داشت که قرار بود مورد حمله قرار گیرند. لیست اهداف بعداً به ۴کاهش یافت. این ۴مورد شامل پایگاه هوایی سن آنتونیو، پایگاه هوایی آزاد شده کامپو و در نهایت پایگاه‌های دریایی واقع در باتابانو و نوئکا جرونا بودند.Volume 1 Cuba Plans. علاوه بر این، تعداد هواپیماهای B-26مورد استفاده در حمله از ۱۵به ۵فروند کاهش یافت که در نهایت پوشش هوایی ایالات متحده را محدود کرد. تاریخچه رسمی عملیات خلیج خوک‌ها سیا اشاره می‌کند که پوشش هوایی محدود، نیروی هوایی بریگاد را در معرض حمله‌های نیروهای کاسترو قرار داده‌است. در این سند آمده‌است که «شکی نیست که اگر هواپیماهای جی میت و تعداد خدمه هواپیما بیشتر بود، پوشش هوایی ثابت امکان‌پذیر بود.»Central Intelligence Agency. هر دو کندی این واقعیت را نادیده گرفتند که حمله‌های هوایی محدود از اثربخشی نیروی هوایی بریگاد به دلیل خطر حمله متقابل توسط نیروی هوایی کوبا جلوگیری می‌کند. به نقل از یکی از کارکنان کاخ سفید، «... برنامه این بود که نیروی هوایی کاسترو را قبل از شروع نبرد در زمین منهدم کرد و سپس با یک «نیروی هوایی» ضد کاسترو متشکل از حدود دوجین هواپیمای اضافی، پشتیبانی هوایی کرد. توسط تبعیدیان کوبایی پرواز کرد. آن طرح شکست خورد.» در ۱۸ آوریل یک حمل و نقل هوایی از سوی نیروی هوایی آمریکا برنامه‌ریزی شده بود و آن بهترین روز برای بسیج تیپ بی-۲۶ بود. در طی این حمله هیچ هواپیمای گم نشد و یک حمله موفقیت‌آمیز به ستون کاسترو در حال حرکت از پلایا لارگا به پلایا جیرون انجام شد. تاریخچه رسمی این عملیات خاطرنشان می‌کند که در مورد نتایج عملیات‌های مختلف بین ۱۷تا ۱۹ آوریل ۱۹۶۱چندین عدم قطعیت وجود داشت، از جمله تعداد و هویت تلفات خلبانان و غیرنظامیان کوبایی، و همچنین یک سؤال در مورد استفاده احتمالی. ناپالم توسط سرپرست هواپیمای گارفیلد ثوررود بخش هوایی ایالات متحده در ۱۷ آوریل ۱۹۶۱. تاریخ رسمی اشاره می‌کند که استفاده از ناپالم تا روز بعد، ۱۸ آوریل ۱۹۶۱به‌طور رسمی تأیید نشده بود. ۱۰روز بعد، ۵بمب بی-۲۶را پرتاب کرد.http://nsarchive.gwu.edu/NSAEBB/NSAEBB355/bop-vol1-part2.pdf
مونگوس توسط ادوارد لنزدیل در وزارت دفاع و ویلیام کینگ هاروی در سیا رهبری می‌شد. لنزدیل به دلیل تجربه اش در مبارزه با شورش در فیلیپین در طول شورش هوکبالاهاپ، و همچنین به دلیل تجربه اش در حمایت از رژیم دیم ویتنام انتخاب شد. ساموئل هالپرن، یکی از سازمان‌دهنده‌های سازمان سیا، گستردگی مشارکت را بیان کرد: «سیا و ارتش ایالات متحده و نیروهای نظامی و وزارت بازرگانی، و مهاجرت، خزانه‌داری، خدا می‌داند چه کسی دیگری همه در مونگوس بودند. این یک عملیات دولتی بود که از دفتر بابی کندی با اد لنزدیل به عنوان مغز متفکر خارج شد.»James G. Blight, and Peter Kornbluh, eds. , Politics of Illusion: The Bay of Pigs Invasion Reexamined.
در طی برنامه‌ریزی «عملیات مونگوس»، در یادداشت مارس۱۹۶۲سیا به دنبال توصیفی کوتاه اما دقیق از بهانه‌هایی بود که رئیس ستاد مشترک ارتش در نظر گرفت که توجیهی برای مداخله نظامی آمریکا در کوبا فراهم می‌کند. یادداشت طبقه‌بندی شده قبلی، روشی را نشان می‌دهد که سیا و رئیس ستاد مشترک به دنبال دلیلی برای حمله به جزیره کوبا بودند که برای مردم آمریکا قابل قبول باشد. در این سند آمده‌است: «چنین طرحی امکان ترکیب منطقی حوادث را با سایر رویدادهای به ظاهر نامرتبط برای استتار هدف نهایی و ایجاد تصور لازم از عجول و بی‌مسئولیت کوبایی در مقیاس بزرگ فراهم می‌کند که متوجه کشورهای دیگر از جمله ایالات متحده می‌شود «این بیانیه ادامه می‌دهد: «نتیجه مطلوب اجرای این طرح، قرار دادن ایالات متحده در موقعیت آشکاری است که از نارضایتی‌های قابل دفاع از سوی دولت عجول و غیرمسئول کوبا رنج می‌برد و تصویری بین‌المللی از تهدید کوبا برای صلح در نیمکره غربی ایجاد می‌کند.» ملاحظات مهم دیگر این بود که هرگونه مداخله نظامی ایالات متحده در کوبا نباید شامل اتحاد جماهیر شوروی شود.با توجه به اینکه کوبا بخشی از پیمان ورشو نبود، و هنوز هیچ مدرک قابل توجهی مبنی بر ارتباط بین کوبا و اتحاد جماهیر شوروی وجود نداشت، اعتقاد بر این بود که مداخله نظامی می‌تواند بدون عواقب عمده از سوی اتحاد جماهیر شوروی انجام شود.
۳۲کار یا طرح (همان‌طور که 33Vaughan, Terry A. ; James M. Ryan; Nicholas J. Czaplewski (2010). گونه زنده مانگوز وجود دارد) تحت پروژه کوبا در نظر گرفته شد که برخی از آنها انجام شد. این طرح‌ها از نظر کارایی و هدف متفاوت بودند، از اهداف تبلیغاتی برای ایجاد اختلال در دولت و اقتصاد کوبا. برنامه‌ها شامل استفاده از نیروهای ویژه ارتش ایالات متحده، تخریب محصولهای شکر کوبا و استخراج معادن بندرها بود.
در ۱۰ اوت۱۹۶۲جلسه ای از گروه ویژه (افزایش یافته) در اتاق کنفرانس وزیر امور خارجه دیوید راسک برگزار شد که در آن وزیر دفاع رابرت مک نامارا موضوع انحلال رهبران کوبا را مطرح کرد. این بحث منجر به یک یادداشت اقدام پروژه مونگوس شد که توسط ادواردز لندزدیل تهیه شده بود.
در ۴ اکتبر۱۹۶۲، یک گروه ویژه در مورد عملیات مونگوس برای بحث در مورد اقدامات تشکیل جلسه داد. دادستان کل، آقای جانسون، و ژنرال لنددل در میان دیگران آنجا بودند. در حالی که آنها در مورد برخی از منافع شخصی در به دست آوردن آب‌های کوبا برای حقوق معدن، برنامه‌ریزی طرح‌های احتمالی نظامی و حمله به گوانتانامو بحث کردند، این عقاید و ایده‌ها توسط همه شرکت کنندگان مشترک نبود. در پایان جلسه چهار هدف اصلی را تعیین کردند. (۱)آنها به اطلاعات بیشتری در مورد کوبا نیاز داشتند تا نحوه ادامه کار را تعیین کنند. این احتمالاً مستلزم تحقیق‌های بیشتر توسط سیا در کوبا است. (۲)آنها باید میزان خرابکاری‌هایی را که مامورانشان در آن درگیر بودند افزایش دهند. خط «باید خرابکاری به میزان قابل توجهی بیشتر شود» زیر خط کشیده شده‌است. (۳)مقررات و محدودیت‌ها باید تحقق می‌یابد تا سیا به‌عنوان یک آژانس و عوامل عملیاتی آن‌ها بتوانند راه‌های میانبر را در آموزش و آماده‌سازی انتخاب کنند. (۴)اینکه سیا هر کاری می‌تواند برای خلع کاسترو و جلوگیری از گسترش کمونیسم در نیمکره غربی انجام دهد. در بند چهارم آمده‌است: «تمام تلاش‌ها باید برای ایجاد رویکردهای جدید و تخیلی برای امکان خلاصی از رژیم کاسترو به کار گرفته شود».
در ۲۶ اکتبر۱۹۶۲، کاسترو نامه‌ای به خروشچف نوشت و در آن عقاید خود را در مورد آنچه در عمل تجاوز اتفاق می‌افتد تشریح کرد و به او گفت که مطمئن باشد کوبا مقاومت خواهد کرد وبا نیروهای متجاوز مخالف عمل خواهد کرد
عملیات نورث وودز طرحی بود که در سال۱۹۶۲پیشنهاد شد و توسط رئیس ستاد مشترک ارتش امضا شد و برای تأیید به وزیر دفاع رابرت مک نامارا ارائه شد و هدف آن استفاده از عملیات پرچم دروغین برای توجیه مداخله در کوبا بود. از جمله اقدامات در نظر گرفته شده، حمله‌های واقعی و شبیه‌سازی شده در خاک ایالات متحده یا کشورهای خارجی بود که دولت کوبا را مقصر دانست. اینها شامل حمله یا گزارش حمله‌های جعلی به تبعیدیان کوبایی، آسیب رساندن به پایگاه‌ها و کشتی‌های ایالات متحده، حمله هواپیمای «کوبایی» به کشورهای آمریکای مرکزی مانند هائیتی یا جمهوری دومینیکن، یافتن محموله‌های سلاحهایی در سواحل مجاور، جعل هواپیمای نظامی کوبایی در حال انهدام است. یک هواپیمای غیرنظامی آمریکایی و توسعه احتمالی عملیات تروریستی با پرچم دروغین دیگر در خاک ایالات متحده.این عملیات توسط کندی رد شد و هرگز انجام نشد. در سال۱۹۶۲نشان داده شد که کشورهای دیگر از انقلاب کاسترو حمایت مالی می‌کنند.http://nsarchive.gwu.edu/NSAEBB/NSAEBB355/bop-vol2-part2.pdf
پروژه کوبا نقش مهمی در رویدادهای منتهی به بحران موشکی کوبا در سال۱۹۶۲ایفا کرد. برنامه شش مرحله ای پروژه توسط ادوارد لنددل در ۲۰فوریه ۱۹۶۲ارائه شد. رابرت کندی، دادستان کل بر آن نظارت می‌کرد. پرزیدنت کندی در ۱۶ مارس۱۹۶۲در جریان دستورالعمل‌های عملیات قرار گرفت. لنزدیل برنامه هماهنگ عملیات‌های سیاسی، روانی، نظامی، خرابکاری، و اطلاعاتی و همچنین تلاش برای ترور رهبران سیاسی کلیدی را تشریح کرد. هر ماه از زمان معرفی او، روش متفاوتی برای بی‌ثبات کردن رژیم کمونیستی وجود داشت. برخی از این برنامه‌ها شامل انتشار تبلیغات سیاسی ضد کاسترو، تسلیح گروه‌های مخالف ستیزه‌جو، ایجاد پایگاه‌های چریکی در سراسر کشور و آماده‌سازی برای مداخله نظامی اکتبر در کوبا بود. بسیاری از برنامه‌های فردی توسط سیا برای ترور کاسترو طراحی شد. با این حال، هیچ‌کدام موفق نبودند.
ایستگاه عملیات مخفی و جمع‌آوری اطلاعات سیا جی ام ویو در میامی به عنوان مرکز عملیات گروه ضربت دبیلو، واحد سیا که به عملیات مونگوس اختصاص داده شده‌است، تأسیس شد./ فعالیت‌های آژانس همچنین در مرکز پذیرش کارائیب در اوپا-لوکا، فلوریدا مستقر بود و حتی در یک مقطع از مافیا (که مشتاق بودند عملیات کازینو کوبایی خود را دوباره به دست آورند) برای طراحی یک ترور کمک گرفتند. تلاش علیه کاسترو؛ ویلیام هاروی یکی از افسران پرونده سیا بود که مستقیماً با مافیو جان رزلی سروکار داشت. مافیوز جان روزلی توسط رابرت ماهو، مأمور سابق اف‌بی‌آی به سیا معرفی شد. ماهو از دهه۱۹۵۰روزلی را می‌شناخت و از ارتباط او با سندیکای قمار آگاه بود. روزلی با نام مستعار «جان رالسون» وظیفه داشت کوبایی‌هایی را از فلوریدا برای کمک به ترور کاسترو استخدام کند.https://www.cia.gov/readingroom/docs/CIA-RDP83-01042R000200090002-0.pdf
مورخ استفان رابه می‌نویسد که «دانشمندان به‌طور قابل درک بر تهاجم به خلیج خوک‌ها، کمپین تروریسم و خرابکاری ایالات متحده معروف به عملیات مونگوس، توطئه‌های ترور علیه فیدل کاسترو، و البته، بحران موشکی کوبا تمرکز کرده‌اند. به وضعیت روابط آمریکا و کوبا پس از بحران موشکی توجه کمتری شده‌است. رابه می‌نویسد که گزارش‌های کمیته کلیسا نشان می‌دهد که از ژوئن ۱۹۶۳به بعد، دولت کندی جنگ خود را علیه کوبا تشدید کرد در حالی که سیا تبلیغات، «انکار اقتصادی» و خرابکاری را برای حمله به دولت کوبا و همچنین اهداف خاص در داخل ادغام کرد. یکی از مثال‌های ذکر شده، حادثه‌ای است که در آن مأموران سیا، که به دنبال ترور کاسترو بودند، به یک مقام کوبایی، رولاندو کوبلا سکسیدز، یک خودکار مجهز به سوزن زیرپوستی سمی دادند. در این زمان، سیا مجوز ۱۳عملیات عمده در کوبا، از جمله حمله به نیروگاه برق، پالایشگاه نفت و کارخانه قند را دریافت کرد. رابه استدلال کرده‌است که «دولت کندی علاقه ای به درخواست مکرر کاسترو مبنی بر توقف کارزار خرابکاری و تروریسم علیه کوبا از ایالات متحده نشان نداد. کندی سیاست دوگانه ای را در قبال کوبا دنبال نکرد. ایالات متحده فقط پیشنهادهای تسلیم را پذیرفته‌است.» رابه همچنین مستند می‌کند که چگونه «گروه‌های تبعیدی، مانند آلفا ۶۶و جبهه دوم اسکامبری، حملاتی را در جزیره انجام دادند. در کشتی‌های حمل‌کننده کالا، سلاح‌هایی را در ایالات متحده خریداری کردند و حملاتی را در ایالت باهاما آمریکا انجام دادند."
مورخ هاروارد، خورخه دومینگز بیان می‌کند که دامنه عملیات مونگوس شامل اقدامات خرابکارانه علیه یک پل راه‌آهن، تأسیسات ذخیره‌سازی نفت، یک ظرف ذخیره‌سازی ملاس، یک پالایشگاه نفت، یک نیروگاه، یک کارخانه چوب بری و یک جرثقیل شناور بود. دومینگوئز بیان می‌کند که «تنها یک بار در [هزار] صفحه اسناد، یک مقام آمریکایی چیزی را مطرح کرد که شبیه یک اعتراض اخلاقی ضعیف به تروریسم تحت حمایت دولت ایالات متحده بود.» متعاقباً اقداماتی علیه یک پالایشگاه نفت، یک نیروگاه، یک کارخانه چوب بری و یک جرثقیل شناور در بندر کوبا انجام شد تا اقتصاد کوبا را تضعیف کند.
پروژه کوبا در ابتدا طراحی شد تا در اکتبر ۱۹۶۲با «شورش آشکار و سرنگونی رژیم کمونیستی» به اوج خود برسد. این در اوج بحران موشکی کوبا بود، که در آن ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی به‌طور نگران‌کننده‌ای به جنگ هسته‌ای بر سر حضور موشک‌های شوروی در کوبا نزدیک شدند، که توسط هواپیماهای پایین پرواز در مأموریت‌های عکاسی و عکاسی نظارتی زمینی تأیید شد. این عملیات در ۳۰ اکتبر ۱۹۶۲به حالت تعلیق درآمد، اما ۳تیم از ۱۰تیم خرابکار شش نفره قبلاً به کوبا اعزام شده بودند.
دومینگز می‌نویسد که کندی با تشدید بحران موشکی کوبا، اقدامات منگوس را متوقف کرد (زیرا تصاویر سلاح‌های هسته ای شوروی مستقر در سواحل شمالی کوبا توسط اطلاعات آمریکا از طریق شناسایی ماهواره ای به دست آمد)، اما «به سیاست خود مبنی بر حمایت از تروریسم علیه تروریسم بازگشت. کوبا با کاهش رویارویی با اتحاد جماهیر شوروی.با این حال، نوام چامسکی استدلال کرده‌است که "عملیات تروریستی در پرتنش‌ترین لحظه‌های بحران موشکی ادامه یافت" و خاطرنشان کرد که "آنها به طور رسمی در ۳۰اکتبر، چند روز پس از توافق کندی و خروشچف لغو شدند، اما با این وجود ادامه یافتند." بر این اساس، «کمیته اجرایی شورای امنیت ملی اقدامات مختلفی را توصیه کرد، از جمله «استفاده از تبعیدیان منتخب کوبایی برای خرابکاری در تأسیسات کلیدی کوبایی به‌گونه‌ای که این اقدام به‌طور قابل قبولی به کوبایی‌ها در کوبا نسبت داده شود» و همچنین «خرابکاری» محموله و کشتیرانی کوبا، و محموله و حمل و نقل بلوک[شوروی] به کوبا."Chomsky, Noam.
عملیات مونگوس شامل یک برنامه اقدامات مخفیانه از جمله خرابکاری، جنگ روانی، جمع‌آوری اطلاعات و ایجاد انقلاب داخلی علیه دولت کمونیستی بود. ایالات متحده هنوز فاقد توانایی دریافت مؤثر اطلاعات به اکثریت مردم کوبا بود. آنها تحریم تجاری، امتناع از تسهیلات ذخیره‌سازی، افزایش امنیت بندر و رویه کنترل حمل و نقل، داده‌های فنی و بازرسی گمرکی داشتند. ایالات متحده همچنین از ابزارهای دیپلماتیک برای ناکام گذاشتن مذاکرات تجاری کوبا در اسرائیل، اردن، ایران، یونان و احتمالاً ژاپن استفاده کرد. از همان ابتدا، لنزدیل و اعضای دیگر اس چی ای حمایت داخلی از جنبش ضد کاسترو را مهمترین جنبه عملیات شناسایی کردند. سازماندهی و حمایت آمریکا از نیروهای ضد کاسترو در کوبا کلیدی تلقی می‌شد که مشارکت آمریکا را از آنچه عمدتاً کمک اقتصادی و نظامی نیروهای شورشی بود، گسترش داد؛ بنابراین، لنزدیل امیدوار بود که تلاشی را در داخل عملیات، به رهبری سیا، سازماندهی کند تا به‌طور پنهانی از یک جنبش مردمی در کوبا حمایت کند. این یک چالش بزرگ بود. شناسایی نیروهای ضد کاسترو در داخل کوبا دشوار بود و زمینه حمایت مردمی وجود نداشت که شورشیان کوبایی بتوانند از آن استفاده کنند. در چند ماه اول، یک بررسی داخلی از عملیات مونگوس به توانایی‌های محدود سیا برای جمع‌آوری اطلاعات سخت و انجام عملیات‌های مخفی در کوبا اشاره کرد. تا ژانویه ۱۹۶۲، سیا نتوانست عوامل کوبایی مناسبی را که بتوانند در رژیم کاسترو نفوذ کنند، استخدام کند. سیا و لنزدیل تخمین زدند که به ۳۰عامل کوبایی نیاز دارند. لنزدیل از تلاش سیا برای افزایش فعالیت‌های خود برای برآوردن جدول‌های زمانی مناسب عملیات مونگوس انتقاد کرد. رابرت مک‌کون از سیا شکایت کرد که جدول زمانی لنزدیل بسیار تسریع شده‌است و دستیابی به وظایف خواسته شده در چنین بازه زمانی کوتاهی دشوار خواهد بود.
در ماه فوریه، لنزدیل یک بررسی جامع از تمام فعالیت‌های عملیات مونگوس تا به امروز ارائه کرد. لحن او فوری بود و می‌گفت: «زمان علیه ما می‌گذرد. مردم کوبا احساس درماندگی می‌کنند و به سرعت امید خود را از دست می‌دهند. آنها به زودی به نمادهای مقاومت داخلی و منافع بیرونی نیاز دارند. آنها به چیزی نیاز دارند که بتوانند به این امید بپیوندند که مطمئناً برای سرنگونی رژیم شروع به کار کنند.»او خواستار تشدید تلاش‌ها از سوی همه سازمان‌ها و بخش‌ها برای تسریع در اجرای پروژه کوبا شد. او یک طرح شش قسمتی را با هدف سرنگونی دولت کاسترو در اکتبر۱۹۶۲ارائه کرد.
در مارس۱۹۶۲، یک گزارش اطلاعاتی کلیدی، که توسط سیا نوشته شده بود، برای لنزدیل تهیه شد. این نشان داد که اگرچه تقریباً یک چهارم جمعیت کوبا پشت رژیم کاسترو ایستاده‌اند، بقیه مردم هم ناراضی و هم منفعل بودند. این گزارش می‌نویسد که اکثریت منفعل کوبایی‌ها «به پذیرش رژیم کنونی به عنوان دولت اثرگذار تسلیم شده‌اند.»نتیجه این بود که شورش داخلی در کوبا بعید است.
عدم پیشرفت و وعده موفقیت در چند ماه اول عملیات، روابط را دراس جی ای تیره کرد. جان اِی مککون انتقاد از دست زدن به عملیات، به این باور است که «سیاست ملی بیش از حد محتاط بود» و پیشنهاد تلاش‌های نظامی ایالات متحده برای آموزش چریک بیشتر، و تمرینات نظامی آبی خاکی در مقیاس بزرگ در سواحل کارولینای شمالی در ماه آوریل، ۱۹۶۲انجام شد