moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
دانشگاه باشکنت در سال ۱۹۹۳ با ریاست مهمت هابرال در شهر آنکارا تأسیس شد و از ۱۳ ژوئن ۱۹۹۴ به صورت رسمی آغاز به کار کرد. مهمت هابرال تحصیلات ابتدایی خود را در دانشگاه آنکارا در رشتهٔ پزشکی گذراند و در دانشگاه کلرادو آمریکا تحصیلات خود را ادامه داد. او در سال ۱۹۷۵ موفق شده تحت راهنمایی جراح آمریکایی توماس استارزل اولین جراحی پیوند کبد را در ترکیه با موفقیت به انجام برساند. مهمت هابرال خدمات ویژه ای را در راستای آموزش و پرورش در ترکیه ارائه داده‌است. از جمله مهم‌ترین آنها دانشگاه باشکنت است که اولین و مجهزترین دانشگاه خصوصی ترکیه است و در حال حاضر یکی از بزرگ‌ترین و مجهزترین پردیس‌های دانشگاهی را دارد. در حال حاضر دانشگاه باشکنت آنکارا امکانات علمی بی نظیری را در اختیار دانشجویان قرار می‌دهد و از جمله دانشگاه‌های خصوصی به حساب می‌آید.
اساتید این دانشگاه اکثراً از اساتید مشترک در دانشگاه حاجت تپه و آنکارا هستند و اغلب در آمریکا تحصیل کرده‌اند. اساتید و آموزش دانشگاه نسبت به دانشجویان و نحوهٔ تحصیل آن‌ها بسیار سخت گیر بوده و امتحان نهایی دانشجویان انتهای سال تنها یک بار برگزار می‌شود و به همین علت امتیاز و نمرهٔ دانشجویان برای قبولی بسیار مهم است و اگر در این آزمون نمرهٔ قبولی(۶۰ به بالا) دریافت نکنند، باید آن سال را دوباره ثبت نام کنند و مشغول به تحصیل در همان سال شوند و شهریه آن سال دوباره پرداخت می‌شود.
کلاس‌ها از ۸۵ دانش آموز تشکیل شده‌است که هر کلاس ظرفیت ثبت نام ۱۳ ایرانی را دارد. در این دانشگاه به زبان ترکی یا انگلیسی تحصیل می‌کنند. در صورتی که به زبان انگلیسی در رشته‌های پزشکی تحصیل می‌کنید پس از سال چهارم موظف به صحبت به زبان ترکی هستید تا بتوانید با بیمار ارتباط برقرار کنید. ساعت کاری دانشگاه و شروع کلاس‌ها ۹ صبح می‌باشد و بستگی به تعداد کلاس‌ها و رشته تان تا ۵ بعد از ظهر ادامه می‌یابد.
در حال حاضر یازده دانشکده، سه خوابگاه، محوطه دانشگاهی با امکانات کامل ورزشی و فرهنگی، مرکز کارآفرینی، درمانگاه و تمام امکانات یک شهر کامل در محل دانشگاه وجود دارد و دانشجویان را از مراجعه به خارج از دانشگاه بی‌نیاز می‌کند. دانشگاه باشکنت امکانات خوبی را برای دانشجویان خود ارائه می‌دهد که از جمله مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به خوابگاه‌هایی با امکاناتی همچون کتابخانه، سالن بیلیارد، سالن بازی، مسجد، آرایشگاه، خشکشویی و غیره اشاره کرد. همچنین خدمات درمانی برای دانشجویان دانشگاه باشکنت به صورت رایگان ارائه می‌شود. غذای دانشگاه با دریافت هزینه به شما ارائه می‌شود. همچنین این دانشگاه برای دانشجویانی که قصد دارند از خوابگاه به مرکز شهر مراجعه کنند، اتوبوس رایگان تدارک دیده‌است و همچنین دانشجویان می‌توانند تا ساعت ۱۲ شب را بیرون از خوابگاه سپری کنند و زمان بسته شدن درب‌های خوابگاه در روزهای تعطیل رسمی و جمعه و شنبه تا ساعت ۱٫۳۰ بامداد نیز قابل تمدید می‌باشد. سالن مطالعه دانشکده‌های دانشگاه باشکنت ۲۴ ساعته باز است، این سالن در طبقه ششم هر بلوک قرار دارد که می‌تواند برای مطالعه و اهداف اجتماعی استفاده شود. در عین حال، کتابخانهٔ محوطهٔ اصلی دانشگاه همه روزه تا ساعت ۲۳ باز است و به دانشجویان خدمات ارائه می‌دهد
دانشگاه باشکنت در شهر آنکارا پایتخت کشور ترکیه به عنوان دانشگاهی با رنکینگ جهانی +۱۰۰۱ شناخته می‌شود. دانشگاه باشکنت آنکارا به عنوان یکی از معتبرترین دانشگاه‌های ترکیه، مقصد خیلی از دانشجویان ایرانی است. مخصوصاً در رشته‌های مرتبط با پزشکی، این دانشگاه در سال ۲۰۲۱ و در رنکینگ تایمز، رتبه +۶۰۱ را کسب نمود که در نوع خود حائز اهمیت است.
این دانشگاه در زمینه‌هایی مانند بیمارستان‌ها، کلینیک‌های سرپایی و مراکز دیالیز در میان مردم ترکیه بسیار شناخته شده‌است.
دانشگاه باشکنت دارای ۱۰ بیمارستان در سراسر کشور ترکیه از جمله بیمارستان‌هایی در ۶ شهر کشور ترکیه
نگاه کلی به بیمارستان‌ها و مراکز درمانی دانشگاه
دانشگاه باشکنت در زمینهٔ رشته‌های پزشکی بسیار معروف است و به همین علت خدمات بسیاری در این زمینه ارائه می‌کند. برای مثال مرکز بهداشت دانشجویی در مجتمع خوابگاه خدمات پزشکی رایگان را به صورت ۲۴ ساعته در اختیار دانشجویان قرار می‌دهد. در مرکز بهداشت دانشجویی، یک کلینیک عمومی و دندانپزشکی وجود دارد. دانشجویان می‌توانند از خدمات بیمارستان دانشگاه باشکنت آنکارا در صورت لزوم بهره‌مند شوند. علاوه بر این، بیماران می‌توانند از خدمات درمانی بیمارستان‌های دانشگاه باشکنت در شهرهایی مانند آلانیا، آدانا، ازمیر، اسکندران و استانبول استفاده کنند.
شبکه تلویزیونی Kanal B یک کانال تلویزیونی ملی است که توسط دانشگاه باشکنت تأسیس شده‌است. یک ایستگاه رادیویی (Radio Başkent) نیز در ارتباط با این کانال وجود دارد. در ۹ می ۲۰۰۴ استودیوی کانال تلویزیونی باشکنت در محوطهٔ این دانشگاه تأسیس شد و برنامه‌ها و اخبار این دانشگاه از طریق این کانال به اطلاع عموم مردم می‌رسد. این برنامه از ماهواره Türksat , DigiTurk, D-Smart پخش می‌شود.
دانشکده بیکنت (Beykent) یکی از دانشگاه‌های کشور ترکیه است.
این دانشگاه در سال ۱۹۹۷ آغاز به کار کرد. بانی آن بنیاد آموزشی آدَم چَلیک بیکنت (Adem çelik Beykent) است. تسلط دانشجویان این دانشگاه به انگلیسی اجباری است.
دانشگاه بیلکنت یکی از دانشگاه‌های غیرانتفاعی ترکیه واقع در شهر آنکارا است. بیلکنت مخفف bilim kenti به معنی شهر دانش است.Bilkent University - Online Academic Catalog این دانشگاه در رتبه‌بندی سال ۲۰۱۱–۲۰۱۲ بهترین دانشگاه‌های دنیا که توسط مؤسسه تایمز انجام شده رتبه ۲۰۴ جهان را بدست آورده‌است. این دانشگاه با داشتن اساتيد سرشناس توانسته همتراز دانشگاه هاي برتر دنيا سطح آموزشی و تحقیقاتی خود را بالا ببرد. این دانشگاه بر اساس همین رتبه‌بندی بهترین دانشگاه خاورمیانه‌ بعد از دانشگاه آمریکایی بیروت در لبنان است.جزئیات بیشتر از رتبه‌بندی دانشگاه‌های جهان
این دانشگاه به عنوان اولین دانشگاه خصوصی ترکیه در سال۱۹۸۴ تأسیس شد. زبان آموزشی دانشگاه انگلیسی است. دارای ۷ دانشکده، ۲ مدرسه عالی، ۳ مدرسه عالی شغلی و یک مرکز آموزش فنون موسیقی است. این دانشگاه بیش از ۱۱ هزار دانشجو و یک هزار هیئت علمی دارد.
فعالیت‌های فرهنگی: فعالیت اجتماعی و فرهنگی دانشجویان از طرف شورای دانشجویان به مرحله اجرا گذاشته می‌شود. تمامی دانشجویان دانشگاه می‌توانند به عضویت شورای مذکور دربیایند. انجمن‌های دانشجویی دانشگاه در زمینه‌های مختلف فعالیت می‌کنند.
دانشگاه بیل‌کند بر اساس رتبه‌بندی مؤسسه QS در سال ۲۰۱۹ در رده ۴۵۶ برترین دانشگاه‌های جهان قرار دارد و دومین دانشگاه برتر ترکیه معرفی شده‌است این در حالی است که بر اساس رتبه‌بندی مؤسسه تایمز در بین ۶۰۰ دانشگاه برتر جهان قرار دارد.
دانشگاه بغازیچی یکی از دانشگاه‌های ترکیه است که در تپه‌های ببک استانبول واقع شده‌است.
دانشگاه بغازیچی با نام پیشین «کالج روبرت» نخستین نهاد آموزش عالی خارج از خاک ایالات متحده آمریکا است که در سال ۱۸۶۳ (میلادی) با پشتیبانی بازرگانی به همین نام آغاز به کار کرد. مدیریت این دانشگاه تا سال ۱۹۷۱ بر عهده آمریکایی‌ها بود. این سال، مدیریت دانشگاه به دولت ترکیه واگذار شد. از آن پس، این دانشگاه، کنش‌های آموزشی خود را با همان رویه‌های پیشین، ادامه داده‌است.
آموزگاری رشته‌های رایانه و فناوری‌های آموزشی، علوم پایه، فیزیک، ریاضیات دوره ابتدایی، زبان انگلیسی، شیمی، ریاضیات پیش‌دبستانی، مشاوره و راهنمایی
فلسفه، فیزیک، زبان و ادبیات انگلیسی، شیمی، ریاضیات، زیست‌شناسی مولکولی و ژنتیک، روان‌شناسی، جامعه‌شناسی، تاریخ، زبان و ادبیات ترکی، مطالعات رسانه‌های اجتماعی
اقتصاد، مدیریت، علوم سیاسی، و روابط بین‌الملل
مکانیک، رایانه، برق، الکترونیک، صنایع، عمران، شیمی، ماشین‌آلات
مدیریت گردشگری، بازرگانی بین‌الملل، سامانه‌های انفورماتیک مدیریت
مترجمی زبان انگلیسی
در سال تحصیلی ۲۰۲۰–۲۰۲۱ دانشگاه بغازیچی بر پایه رشته تحصیلی شهریه دریافت می‌کند. اگر دانشجویی در دوره تحصیلی، ممتاز شناخته شود از تخفیف و بورسیه تحصیلی دانشگاه هم برخوردار می‌شود.
هزینه تحصیلی دانشجو در مقاطع کارشناسی ارشد و دکترا سالیانه ۴۵۰۰ لیر است.
دانشگاه بغازیچی در بخش‌های مهندسی، علوم اجتماعی، علوم پایه، علوم آموزشی، آموزش کاری، و هنرهای زیبا از موقعیت خوبی برخوردار است. زبان آموزشی در این دانشگاه، زبان انگلیسی است. شمار دانشجویان آن بیش از ۱۶ هزار نفر و شمار کادر علمی آن ۹۱۹ نفر و نسبت استاد به دانشجو ۱ به ۱۰ است.
دانشگاه بغازیچی دارای امکانات کتابخانه، رصدخانه، مؤسسات علمی و پژوهشی، مرکز بهداشت، آزمایشگاه، خوابگاه دانشجویی، امکانات ورزشی و… است.
کتابخانه: دانشگاه بغازیچی در سال ۱۸۶۳ با ۲۰۰ قفسه کتاب اهدایی از سوی مدرسه حقوق دانشگاه هاروارد آغاز به کار کرد. این کتابخانه در سال ۲۰۰۵ نزدیک به ۳۰۰ هزار کتاب به زبان‌های گوناگون داشت. دانشجویان علاوه بر کتاب، از نشریات دوره‌ای، کتب مرجع و آثار مربوط به خاور نزدیک نیز بهره‌مند می‌شوند. کتب و مجلات زیادی به خط بریل و آثار صوتی برای استفاده دانشجویان نابینا در کتابخانه موجود است.
دانشگاه بغازیچی، هفت خوابگاه دانشجویی با ظرفیت ۲۵۰۰ نفر و آپارتمان‌های لوکس برای زندگی ۴۸۶ دانشجو دارد. یک سالن غذاخوری بزرگ به همراه ۴ بوفه در مجتمع دانشگاه وجود دارد که نهار و شام در آنها سرو می‌شود.
دانشگاه امکانات زیادی برای انواع ورزش‌ها چون فوتبال آمریکایی، بدمینتون، دوچرخه‌سواری، آیروبیک (نرمش هوازی)، بدن‌سازی، شمشیربازی، قایق‌سواری، شنا، واترپلو و…برای دانشجویان فراهم کرده‌است. دانشجویان در ۳۰ باشگاه فرهنگی دانشگاه در امور عکاسی، ادبیات، فیلم، رادیو، شطرنج، موسیقی ترکی و… فعالیت می‌کنند.
دانشگاه بغازیچی در سطح ملی، رتبه نخست را به خود اختصاص داده و در سطح جهانی بر پایه رده‌بندی موسسات QS ,Times و U.S.News در رتبه‌های ۲۳۰ تا ۴۰۰ در سال ۲۰۱۸ قرار دارد. این دانشگاه در سال ۲۰۲۳ موفق شد تا رتبه ۵۰۰ تا ۱۰۰۰ را در میان دانشگاه‌های جهان کسب کند.
در ۱ ژانویه ۲۰۲۱ رجب طیب اردوغان رئیس‌جمهور ترکیه با حکمی رئیس دانشگاه بوغازیچی" را عوض کرد. این کار با مخالفت دانشجویان و استادان دانشگاه، مواجه شد و چند درگیری جدی بین مخالفان و موافقان اردوغان پیش آمد؛ زیرا به معنی دخالت دولت ترکیه در نهادهای غیر دولتی بود. منتقدان اردوغان، این کار وی را به معنی تلاش وی برای در درست گرفتن همه نهادهای دولتی و مدنی می‌دانند.
https://mohajerdanesh.com/bogazici-university/
دانشگاه چاغ (به ترکی: Çağ Üniversitesi) در شهر طرسوس ترکیه قرار دارد.
بانی آن بنیاد آموزش بایبوغاری (Bayboğari) است. مجتمع دانشگاه در راه آدانا - مرسین قرار دارد. زبان آموزشی دانشگاه انگلیسی است.این دانشگاه دارای ۴ دانشکده: علوم پایه و ادبیات، حقوقِ، اقتصاد و اداری و مهندسی و معماری و یک مدرسه عالی و ۲ مؤسسه‌است.
وب‌گاه دانشگاه
دانشگاه جلال بایار (Celal Bayar Üniversitesi) یکی از دانشگاه‌های ترکیه‌است.
این دانشگاه در سال ۱۹۹۲ در شهر مانیسا تأسیس شد. دارای ۵ دانشکده، ۴ مدرسه عالی، ۱۴ مدرسه عالی آموزش مهارت، ۳ انستیتو و ۹ مرکز تحقیقات است.
اعضای هیأت علمی آن شامل۴۵ استاد، ۴۳ دانشیار، ۱۹۳ استادیار، ۱۱۵ مربی، ۳۶۲ محقق، ۵۱ مدرس و ۴۲ کادر متخصص می‌باشند. بیمارستان دانشگاه نیز دارای ۴۰۰ تخت بیمارستانی است.
تغییر ساعت تابستانی یا صرفه‌جویی در زمان نور روز و هماهنگی ساعت کار اقتصادی (DST) ـ که در بیشتر کشورها با نام ساعت تابستانی نامیده می‌شودGerman: "Sommerzeit", literally "summer time", see Sommerzeit in WordReference.com.Spanish: "Horario de verano", literally "summer time". See DST in WordReference.comFrench: "heure d'été", literally "summer time". See daylight saving time in WordReference.comJapanese: 夏時間, literally "summer time". See 夏時間 and 夏。時。間。 in Google Translate.Russian: Летнее время, literally "summer time". See Летнее время and Daylight Saving Time in Google Translate.Chinese: 夏时制, literally "summer time system". See 夏时制 and 夏 。时 。制。 in Google Translate. ـ به تغییر ساعت در منطقه‌های زمانی گفته می‌شود که موجب طولانی‌تر شدن روز در عصر و کوتاه‌تر شدن آن در صبح می‌شود. این تغییر معمولاً در آغاز بهار هر سال انجام و در پاییز نیز به حالت عادی بازگردانده می‌شود.DST practices and controversies:
ایدهٔ ابتدایی این تغییر در دوران مدرن در سال ۱۸۹۵ توسط جرج هادسون مطرح شد و برای نخستین‌بار در زمان جنگ جهانی یکم به اجرا درآمد. بسیاری از کشورها در زمان‌های متفاوت از این شیوه استفاده کرده‌اند. پس از بحران انرژی در دههٔ ۱۹۷۰ میلادی، ساعت تابستانی به صورت گسترده مورد استفاده قرار گرفت و تا امروزه نیز در آمریکای شمالی و استفاده می شود
استفادهٔ بیشتر از نور خورشید در طول روز، برای نخستین‌بار در سال ۱۷۸۴ در فرانسه مطرح شد. در این سال، بنجامین فرانکلین، وزیر مختار آمریکا در فرانسه طی مقاله‌ای که در یکی از مجلات فرانسه چاپ شد از مردم خواست که صبح‌ها یک ساعت زودتر از خواب بیدار شوند. فرانکلین معتقد بود که به این ترتیب، مردم می‌توانند روزها از روشنایی خورشید استفاده بیشتری کنند و شب‌ها شمع کمتری مصرف نمایند. البته فرانکلین پیشنهادی مبنی بر تغییر ساعت رسمی کشور ارائه نکرد. این پیشنهاد، برای نخستین‌بار در سال ۱۹۰۷ در انگلستان توسط فردی به نام ویلیام ویلِت پیشنهاد شد؛ هرچند که در آن مقطع زمانی عملی نشد. ویلیام به ورزش گلف علاقه‌مند بود و چون به خاطر غروب آفتاب و تاریک شدن هوا مجبور می‌شد بازی را ناتمام رها کند، به فکر کمپین تغییر ساعت افتاد.
اما تغییر ساعت رسمی برای صرفه‌جویی در مصرف انرژی، برای نخستین‌بار در سال ۱۹۱۶ در امپراتوری آلمان عملی شد. بعداً برخی دیگر از کشورها از جمله آمریکا (۱۹۱۸)، بریتانیا، و برخی از کشورهای اروپایی نیز دست به اقدام مشابهی زدند. عاملی که این دولت‌ها را برای استفاده از این روش متقاعد نمود، کمبود شدید انرژی در دورهٔ جنگ جهانی یکم بود.
اکنون هفتاد و هفت کشور جهان با استفاده از این روش، ساعات رسمی خود را تنظیم می‌کنند. اما زمان جلو و عقب کشیدن در تمامی کشورها یکسان نیست؛ برای نمونه، کشورهای اروپایی از آخرین یکشنبهٔ ماه مارس تا آخرین یکشنبهٔ ماه اکتبر و آمریکا و کانادا از دومین یکشنبهٔ ماه مارس تا نخستین یکشنبهٔ ماه نوامبر (به مدت هفت ماه) ساعت رسمی خود را جلو می‌کشند.
در برخی از مقاطع زمانی، برخی از کشورها تغییر ساعت رسمی خود را در بازهٔ زمانی بیشتری انجام داده‌اند؛ برای نمونه، آمریکا در سال‌های ۱۹۷۵ و ۱۹۷۶ زمان تغییر ساعت رسمی را دو ماه جلو انداخت و دولت بریتانیا نیز در خلال جنگ جهانی دوم، ساعت‌ها را دو ساعت جلو می‌کشید.
این در حالی است که بررسی‌های اخیر نشان می‌دهد که این تغییر ساعت بیشتر داری تأثیر اسمی نه واقعی است. از آغاز سال ۲۰۱۱ پژوهش در مورد تأثیر تغییر ساعت ۷۰۰ درصد رشد داشته‌است؛ ولی بیشتر کشورها همچنان بر این امر اصرار دارند. اما کشورهای پیشرفته و پرجمعیتی مثل ژاپن، چین، و هند این تغییرات را اعمال نمی‌کنند.Time to Spring Ahead: Daylight Saving Time
تغییر ساعت، هم مورد ستایش و هم مورد انتقاد قرار گرفته‌است. به دلیل بهره‌برداری از زمان پس از ساعات کاری، افزوده شدن طول روز پیش از عصر به سود خرده‌فروش‌ها، مسابقات ورزشی و دیگر فعالیت‌ها است. اما می‌تواند برای برنامه‌های سرگرمی و دیگر برنامه‌های مرتبط مشکل ایجاد کند.Effect on those whose hours are set by the sun:
تغییر ساعت تابستانی، امروزه با چالش‌های دیگری نیز روبرو شده‌است. پیچیده‌تر شدن حفظ زمان موجب اختلال در دیدارها، پرداخت صورت‌حساب، حسابرسی، تجهیزات پزشکی، و تجهیزات سنگین و همچنین الگوی خواب افراد می‌شود. نرم‌افزارها به‌طور معمول می‌توانند ساعت را به‌طور خودکار تنظیم کنند؛ اما این قابلیت به خصوص در زمان تغییر ساعت تابستانی بیشتر محدود و دارای خطا است.
در ایران، برای نخستین بار، پیش از انقلاب ۱۳۵۷ ساعت رسمی به ساعات تابستانی و زمستانی تقسیم شد. پس از انقلاب، این روند به حالت تعلیق درآمد.
در سال ۱۳۷۰ (در زمان ریاست جمهوری اکبر هاشمی رفسنجانی) بر پایه محاسباتی، هیئت دولت ایران مصوبه‌ای را به تصویب رساند که طی آن ساعت رسمی کشور همه ساله در یکم فروردین یک ساعت جلو کشیده شود و در سی و یکم شهریور به حالت عادی بازگردد. ادامه بررسی‌ها در آن دوره نشان داد که نزدیک به ۱۰۰ مگاوات کاهش مصرف در زمان اوج مصرف حاصل شده‌است. اما دولت محمود احمدی‌نژاد در اسفند ۱۳۸۴ این مصوبه را ابطال نمود. غلامحسین الهام سخنگوی وقت دولت، در زمان اعلام این تصمیم دولت اعلام نمود که بررسی کارشناسانه‌ای مبنی بر این که تغییر ساعت در کشور منجر به صرفه‌جویی در مصرف انرژی در کشور شده باشد وجود ندارد. وی دلیل لغو مصوبه پیشین هیئت دولت را «سردرگمی بخش‌های زیادی از جامعه در اثر تغییر ساعت رسمی کشور» و «عدم وجود بررسی‌های دقیق و کارشناسانه برای تأیید صرفه‌جویی در مصرف برق با روش تغییر ساعت» اعلام نمود. این ادعا در حالی مطرح می‌شد که مدتی پیش از آن مدیر دفتر مدیریت مصرف برق شرکت توانیر از کاهش ۱٫۵ درصدی مصرف برق با تغییر ساعت رسمی کشور در یکم فروردین خبر داده بود و میزان این صرفه‌جویی ظرف ۶ ماه را بیش از ۷۵ گیگاوات ساعت تخمین زده بود. هم‌چنین برخی نمایندگان مجلس در موافقت با توقف تغییر ساعت، ثابت بودن ساعت را کمکی به بجا آوردن فریضه‌های دینی و کم کردن اتلاف زمان بین نماز و ساعت کار معرفی کردند.
پس از آن در سال‌های ۱۳۸۵ و ۱۳۸۶ نمایندگان مجلس شورای اسلامی، طرح‌هایی را در دستور کار خود قرار دادند تا دولت را مکلف به تغییر ساعت رسمی کشور در شش‌ماهه نخست سال نمایند اما در نهایت این طرح‌ها به‌صورت قانون در نیامدند. این در حالی بود که منابع مختلف پیشنهادهای مختلفی، هم‌چون تاریخ‌هایی تازه برای آغاز و پایان تغییر ساعت در سال را مطرح می‌کردند.
در روز ۳۱ مرداد ۱۳۸۶ قانونی مشتمل بر یک مادهٔ واحده مبنی بر تغییر ساعت رسمی کشور به تصویب مجلس شورای اسلامی رسید؛ بنابراین قانون، ساعت رسمی کشور هر سال در ساعت ۲۴ روز یکم فروردین یک ساعت به جلو کشیده می‌شود و در ساعت ۲۴ روز سی‌ام شهریور به حالت قبلی برگردانده می‌شود.
در نهایت در تاریخ ۱ خرداد ۱۴۰۱ ساعت تابستانی در ایران رسماً ابطال شد و این قانون از سال ۱۴۰۲ لازم اجرا است و دیگر ساعت ایران تغییر نخواهد کرد.
تعدادی از نمایندگان دوره یازدهم مجلس شورای اسلامی ایران طرحی را تدوین کردند که به موجب آن قانون تغییر ساعت رسمی کشور مصوب سال ۱۳۸۶ مجلس شورای اسلامی را لغو و تغییر ساعت رسمی کشور اتفاق نیفتد. طرح مذکور پس از بررسی در صحن علنی مجلس شورای اسلامی در تاریخ ۲۴ اسفند ۱۴۰۰ تصویب شد اما به دلیل ابهاماتی که شامل مشخص نبودن زمان اجرای قانون و مشخص نبودن اختیار دولت در ارتباط با صلاحیت تصمیم‌گیری برای تغییر ساعت می‌شد مورد تأیید شورای نگهبان قرار نگرفت و پس از برگشت به مجلس و رفع ابهامات در تاریخ ۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۱ شورای نگهبان طرح مذکور را خلاف موازین شرع و قانون اساسی تشخیص نداد و این طرح به قانون تبدیل شد. این طرح به وسیله رئیس‌جمهور جمهوری اسلامی سید ابراهیم رییسی در تاریخ ۱ خرداد ۱۴۰۱ به تمام نهادهای دولتی و حاکمیتی ابلاغ شد و از تاریخ ۱ فروردین ۱۴۰۲ لازم‌الاجراست و تا آن زمان دولت ایران باید مقدمات، فرایند و زیرساخت‌های لازم را فراهم کند.
در حال حاضر بیش از هفتاد کشور جهان از قانون تغییر ساعت تابستانی استفاده می‌کنند که شامل لیست زیر است:
۲۶. طرح «تغییر ساعت رسمی کشور» تأیید شد
۲۷. قالیباف قانون «تثبیت ساعت رسمی کشور» را به دولت ابلاغ کرد
درجه‌های نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران به درجات نظامی مرسوم در نیروهای مسلح ایران اشاره دارد، که از ۳ سازمان نظامی شامل: ارتش جمهوری اسلامی ایران، سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و فرماندهی انتظامی جمهوری اسلامی ایران تشکیل می‌شود. درجه‌های ارتش به ۴ نیرو شامل: نیروی زمینی، نیروی هوایی، نیروی پدافند هوایی و نیروی دریایی، درجه‌های سپاه به دو بخش (نیروی زمینی و نیروی هوافضا در یک بخش و نیروی دریایی به‌عنوان بخش دوم) هم‌چنین درجه‌های فراجا تقسیم می‌گردد.
تا پیش از انقلاب اسلامی ایران، درجه ارتشبدی، معادل دریابد در نیروی دریایی بوده‌است.قانون استخدام نیروهای مسلح ارتش شاهنشاهی مصوب ۳۰/۴/۱۳۳۶ ترتیب درجات ژاندارمری کل کشور مانند درجات نیروی زمینی است به استثناء سرباز و سرباز یکم که در ژاندارمری، ژاندارم یکم نامیده می‌شود.همان. واژهٔ خطاب امرا تا اواخر دههٔ ۱۳۷۰ تیمسار بود.
بنا بر بند ب - ماده ۳۲ قانون استخدام نیروهای مسلح مصوبه ۲۹ آبان ۱۳۵۸ حداقل مدت توقف در درجات سربازی تا ستوانی یکمی به شرح زیر بود:سامانه قوانین و مقررات: حافظه قوانین، بازدید: مارس ۲۰۰۹.
در دورهٔ پادشاهی پهلوی با برپایی فرهنگستان زبان فارسی نام‌های درجه‌های ارتشی نیز دگرگون شد. پس از تشکیل قشون متحدالشکل به سال ۱۳۰۰، درجات و مناصب سابق لغو و درجات جدید به این شرح تعیین گردید:مجله قشون، شماره ۳، مورخ ۱۶ برج حوت، ص ۴ و ۵
پس از تشکیل فرهنگستان ایران در فروردین ماه ۱۳۱۴، واژه‌های جدیدی برای ارتش برگزیده شد و از همان سال استعمال آن‌ها در واحدهای نظامی اجباری شد.باقر عاقلی، رضاشاه و قشون متحدالشکل، چاپ پنجم ۱۳۸۶ (ISBN 964-6895-05-0) نشر نامک، ص ۳۳۵. در جدول زیر برابرهای امروزی و قدیمی این درجات می‌آید:برابرها از: گاهنامهٔ پنجاه سال شاهنشاهی پهلوی. پاریس: سازمان چاپ و انتشارات سهیل، ص۱۶.
تیمسار خطابی احترام‌آمیز است که فرهنگستان ایران آن را به جای واژه‌های "ژنرال"، "حضرت اجل" ٬ "والاحضرت" و "حضرت" برگزید و به "گروه امرا" یعنی "درجات بالاتر از سرهنگی" گفته می‌شود.
این کلمه از چند سال پس از انقلاب با واژه‌های "امیر "و "سردار" جایگزین شده است. این خطاب در ارتش ایران برای امرای نیروهای سه‌گانهٔ ارتش به کار می‌رفت. واژهٔ «امیر» افزون بر کاربرد پیشینش (گروه نظامیانی که درجه‌هایشان بالاتر از سرهنگ یا ناخدا یکم بود) در سال ۱۳۷۸ به صورت واژهٔ خطاب جایگزین «تیمسار» شد.
سرکان یکی از شهرهای استان همدان در ایران است. این شهر در شهرستان تویسرکان و در جنوب دامنه‌های رشته کوه الوند واقع شده‌است. مختصات جغرافیایی سرکان ۴۸ درجه و ۲۷ دقیقه طول شرقی و ۳۴ درجه و ۳۶ دقیقه عرض شمالی است. ارتفاع متوسط آن از سطح دریا ۲۰۴۰ متر و مساحت شهر ۲٬۰۲۶ کیلومتر مربع است. کوتاه‌ترین راه تا مرکز استان ۱۰۰ کیلومتر و کوتاهترین فاصله با شهرهای مجاور ۱۰ کیلومتر است که با شهر تویسرکان می‌باشد.
در سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۴۵۵۷ و تعداد خانوارهای آن ۱۱۴۲ بوده‌است.
سرکان از دو کلمه (سر) به معنی (راز) و (کان) به معانی (گنج، معدن، چشمه) می‌باشد. و از دو واژهٔ «سَر» و «کان» به معنای سرِ چشمه تشکیل شده باشد اما به سبب تلفظ خاص گویش همدانی پیشوند سَر به سِر تبدیل شده‌است. یک ایران‌شناس آلمانی این واژه را «سَرخان» ضبط کرده و گفته‌اند که چون بر بالای سُرخ رود باشد پس بدان نسبت یافته‌است. همچنین «حسن ابن محمد» (قرن ۴) در مورد قریه سرکان می‌گوید: «چون اردشیر به بنای آن فرمود و آن را گفتند که در کدام موضع بنا نهیم گفت: «افراسَراکان» یعنی بر سر کوهی که از آن رودخانه می‌آید پس آن دیه را بنا کردند و سرکان نام نهادند.»
فرصت‌های شغلی بسیاری در شهر سرکان ایجاد شده و افراد بومی و غیر بومی را به درآمد رسانده‌است. از عمده فعالیت در سرکان را می‌توان به صنعت منبت و مبل اشاره کرد، همچنین در صنعت پرورش مرغ گوشتی شهر سرکان دارای مرغداری‌های بسیار زیادی می‌باشد.
افراد زیادی نیز با کشاورزی کسب درآمد می‌کنند. یا با فروش محصول گردو یا دیگر محصولات خود کسب درآمد می‌کنند.
طبیعت شهر سرکان در همه فصل‌ها جذابیت خاص خود را دارد، و بهترین فصلی که این زیبایی به اوج می‌رسد بهار است.
سرکان به دلیل چشمه‌ها و رودهای بسیار مورد توجه بسیار زیادی قرار گرفته‌است.
درخت‌های گردو بسیار زیاد طبیعت سبز سرکان را در وسعت بسیار زیادی نشان می‌دهد.
شهر سرکان به فاصله حدود ۶ کیلومتری شمال غربی تویسرکان در دامنه کوه‌های الوند و در کنار رودخانه سرکان قرار دارد. شهر سرکان از شمال و شرق به کوهستان الوند، وشهرهمدان از جنوب به شهر تویسرکان و از غرب به شهرستان اسدآباد منتهی می‌شود. سرکان دارای آب و هوای ییلاقی و بسیار مطبوعی است و وجود انبوه درختان میوه وچشمه‌های پرآب سرکان را به یکی از زیباترین مناطق گردشگری استان تبدیل کرده‌است.
بارزترین جاذبه‌های این شهر باغهای زیبا و کوه‌های بلند آن است. آبشار اللو در بین کوهای سیاه کمر- پارک توریستی کمربسته نیز با چنارهایی کهن در این شهر قرار داردو اصلی‌ترین جاذبه این شهر آب و هوای شهر است که آب و هوای پاکی دارد
https://serkoo.ir/تویسرکان-شهر-سرکان/
قُطب‌نما وسیله‌ای که با استفاده از میدان مغناطیسی زمین جهت قطب شمال را نشان می‌دهد.
چینیان نخستین بار تقریباً در آغاز تقویم میلادی قطب‌نما را با شناور کردن تکه ای سنگ ماگنت بر روی چوب پنبه شناور بر آب ساختند.
ظاهراً نیاز مسلمانان در قبله یابی در بیابان باعث ابداع قطب‌نمای بدون آب که عقربه آن بر روی محور می‌چرخد شد. در ۱۳۰۰ میلادی منجم مصری مؤذن ابن سمعون ساختمان قبله‌نمای خشک را شرح می‌دهد.
دریانوردان مسلمان از تیغه فولادی که به شکل ماهی کوچکی ساخته و آنرا با مالیدن به سنگ ماگنت مغناطیسی می‌کردند استفاده می‌کردند.
در قرن ۱۴ میلادی دریانوردان مسلمان درجه‌بندی را بر روی قطب‌نما انجام دادند که از طریق آن می‌شد مسیر کشتی را تعیین کرد. تا قبل از آن قطب‌نما فقط برای پیدا کردن جهت‌های اصلی استفاده می‌شد ولی از این ببعد برای ناوبری و محاسبه مسیرها می‌شد از آن استفاده کرد.
شمال مغناطیسی با شمال حقیقی مقداری فاصله دارد. زاویه بین شمال حقیقی و شمال مغناطیسی، میل مغناطیسی نامیده می‌شود. امروزه برای تعیین شمال حقیقی از قطب‌نماهای پیشرفته‌تری مانند قطب‌نمای ژیروسکوپی استفاده می‌شود.
قطب‌نماهای مغناطیسی جدید کشتی‌ها معمولاً از چند آهنربا ساخته شده که بر روی یک قرص مسطح به نام صفحه قطب‌نما نصب شده‌است. صفحه قطب‌نما بر محوری چنان سوار شده‌است که بتواند به آزادی نوسان کند. صفحه و محور در ظرف شیشه‌ای بسته‌ای قرار دارند که معمولاً از مخلوطی از الکل پر شده و صفحه بر روی آن شناور است. مخلوط الکل برای این است که در هنگامی که کشتی به این سو و آن سو نوسان می‌کند از نوسان صفحه جلوگیری شود. آهنرباها صفحه‌ها را به اطراف می‌کشند و جهات را نشان می‌دهند.پارکر، برتا موریس: فرهنگنامه پارکر. جلد یازدهم. ترجمه و تنظیم زیر نظر رضا اقصی. تهران: شرکت سهامی کتاب‌های جیبی و مؤسسه انتشارات امیرکبیر با همکاری مؤسسه انتشارات فرانکلین. چاپ اول ۱۳۴۶. ص۱۰۶۹.
قطب‌نماهای پیشرفته که بیشتر در صنایع مخابرات و امور نظامی به کار برده می‌شوند، مجهز به سلول‌های شب‌نما هستند این نوع قطب‌نماها در دوربینهای دو چشمی نظامی، تانکها، نفربرها و حتی در ساختمان برخی خودروهای پیشرفته نیز به کار می‌روند.
از قطب‌نماهای پیشرفته در اندازه‌گیری طول جغرافیایی و عرض جغرافیاییِ محل نیز استفاده می‌کنند که در نقشه‌خوانی، پیاده‌سازی عملیات نظامی، دیده‌بانی در مناطق جنگی و … استفاده می‌شود.
اشیای آهنی و فولادی یا منابع الکتریکی عقربه را از جهت قطب مقداری منحرف می‌کنند، که به آن انحراف مغناطیسی می‌گویند؛ بنابراین، هنگام استفاده از قطب‌نما باید مطمئن شویم که از اشیای انحراف‌دهنده به اندازه کافی دور است.
علی صیاد شیرازی (۲۳ خرداد ۱۳۲۳ – ۲۱ فروردین ۱۳۷۸) مدرس و عضو ارتش شاهنشاهی ایران قبل از انقلاب و سرلشکر نیروی زمینی ارتش و سومین فرمانده نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی ایران از ۶ مهر ۱۳۶۰ تا ۱۲ مرداد ۱۳۶۵ بود.
وی پس از استعفا از فرماندهی نیروی زمینی ارتش، عضو شورای عالی دفاع ملی شد. صیاد شیرازی از فرماندهان جنگ ایران و عراق بود. او در ۲۱ فروردین ۱۳۷۸ در تهران و مقابلِ درِ منزلش، به دست اعضای سازمان مجاهدین خلق ترور شد.
علی صیاد شیرازی در ۲۳ خرداد ۱۳۲۳ در روستایصیاد شیرازی کبودگنبد شهرستان کلات از توابع استان خراسان رضوی زاده شد.کتابشناسی شهید علی صیاد شیرازی (خبرگزاری hawzah.ne)گلعلی بابایی و حسین بهزاد، همپای صاعقه (کارنامه عملیاتی لشکر ۲۷ محمد رسول‌الله)، سوره مهر، چ۴، ص۸۰۳ مادرش شهربانو و پدرش زیادخان نام داشت. پدرش، که از عشایر قشقایی بود، به استخدام ژاندارمری درآمد و سپس به ارتش منتقل شد. او به همراه پدر و خانواده، مانند دیگر خانواده‌های نظامیان، از شهری به شهری مهاجرت می‌کرد. شهرهای مشهد، گرگان، شاهرود، آمل، گنبد و سرانجام گرگان محلّ پرورش وی شدند.
مادر وی، شهربانو شجاع، در ۴ مرداد ۱۳۹۵ درگذشت.
علی صیاد شیرازی، در سال ۱۳۴۰ برای ادامه تحصیل به تهران آمد و سال ششم متوسطه را در تهران گذراند و در سال ۱۳۴۲ موفق به اخذ دیپلم گردید. در سال ۱۳۴۳ در کنکور دانشکده افسری شرکت کرد و پذیرفته شد و سرانجام در مهرماه ۱۳۴۶ در رسته توپخانه دانش‌آموخته شد و با درجه ستوان دومی وارد ارتش گردید. پس از طی دوره آموزشی در شیراز و اصفهان به لشکر تبریز و سپس لشکر زرهی کرمانشاه منتقل شد.
او در سال ۱۳۵۰ برای گذراندن دوره آموزش زبان انگلیسی به تهران منتقل شد و پس از پایان کلاس به موجب تسلط بالایی که به دست آورده بود، از استادان زبان انگلیسی ارتش شد. وی زمانی که تصمیم داشت با دختر عموی خود، عفت شجاع، ازدواج کند، با مخالفت ارتش حکومت پهلوی روبرو شد. حکومت پهلوی دلیل مخالفتش را سابقه مبارزاتی پدر عفت شجاع با حکومت مطرح کرد. اما سرانجام در اثر اصرار ستوان شیرازی، ارتش حکومت پهلوی با این ازدواج موافقت کرد.علی صیادشیرازی رشد (شبکه ملی مدارس)
او در انجمن حجتیه فعالیت می‌کرد و از افراد مهم آن‌ها بود.
وی در سال ۱۳۵۲ برای تکمیل تخصص‌های توپخانه از طرف ارتش به آمریکا اعزام شدگلعلی بابایی و حسین بهزاد، همپای صاعقه (کارنامه عملیاتی لشکر ۲۷ محمد رسول‌الله)، سوره مهر، چ۴، ص۸۰۳ تا دوره هواسنجی بالستیک را بگذراند. او این دوره آموزشی را در شهر فورت سیل در ایالت اوکلاهما، در منطقه‌ای نظامی، با موفقیت طی کرد و پس از گذراندن دوره، با تخصصی جدید به ایران مراجعت کرد.
ارتش برای استفاده از دانش نظامی ستوان، او را در سال ۱۳۵۳ به اصفهان (مرکز توپخانه) منتقل کرد.
پیش از انقلاب صیاد در اصفهان با یافتن دوستان جدید مطالعات مذهبی خود را پی گرفت و شخصیت سیاسی خویش را بارز ساخت و در نامه‌ای که برای محمد مهدی کتیبه، یکی از افسران مذهبی، ارسال کرد این جمله را نوشت: «"در مورد برنامه‌های مذهبی بحمدالله پیش می‌رویم مخصوصاً در آن قسمت که می‌دانید"». این جمله حساسیت ضداطلاعات را برانگیخت و از آن پس وی تحت مراقبت قرار گرفت. آن‌ها پس از تحقیق و مراقبت متوالی، او را «"متعصب مذهبی"» معرفی کردند و مراقبت از وی را شدت بخشیدند.صیاد در اواخر حکومت پهلوی به دلیل این که در بین افسران، ضدیت با حکومت وقت می‌کرد و از مخالفان حکومت پهلوی بود، ضداطلاعات از قرار دادن جنگ‌افزار در اختیار وی ممانعت کرد و اعلام نمود که از واگذاری مشاغل حساس به او خودداری شود. سرانجام او در ۱۹ بهمن دستگیر و زندانی شد و در آستانه پیروزی انقلاب، در بهمن ۱۳۵۷ آزاد شد.
پس از پیروزی انقلاب، صیاد شیرازی با رحیم صفوی و احمد سالک آشنا می‌شود و با همکاری یکدیگر از پادگان‌های اصفهان حفاظت می‌کنند.
وی پس از پیروزی انقلاب ایران، سال ۱۳۵۸ در کردستان، به فرماندهی عملیات شمال غرب کشور برگزیده شد و در نبردهای کردستان به همراه مصطفی چمران نقش مهمی ایفا نمود.
پس از حوادث کردستان، صیاد با درجه سرگردی به همراه رحیم صفوی به غرب اعزام می‌شود و با همکاری ارتش و سپاه، بر سنندج مسلط می‌شود. این عملیات در کردستان موجب می‌شود تا او با درجه سرهنگی به فرماندهی عملیات غرب منصوب شود. ولی مدتی بعد به سبب تمرد، این ۲ درجه از او پس گرفته می‌شود.
در نوشته‌های سید ابوالحسن بنی‌صدر، رئیس‌جمهور سابق ایران، این‌گونه آورده شده که در سردشت، نیروهای تحت امر سرهنگ صیاد شیرازی تلفات و شکست سختی متحمل شده‌اند. در پاسخ به پرسش فرماندهٔ کل قوا، بنی‌صدر در مورد تلفات، صیاد شیرازی پاسخ می‌دهد آنان به بهشت می‌روند و برای جبران شکست درخواست استفاده از بمب ناپالم می‌کند که با خشم شدید و مخالفت بنی‌صدر مواجه می‌شود. این اختلافات موجب خلع دو درجه، برکناری و دستور محاکمهٔ نظامی صیاد شیرازی می‌شود.نامه‌های بنی‌صدر به خمینی و دیگران، ص 157 و 3-321
ولی آنچه توسط خود صیاد شیرازی و همچنین سخنگوی وقت ارتش سرتیپ غلامحسین دربندی نقل شده، این ماجرا با آنچه بنی‌صدر نوشته متفاوت است. صیاد شیرازی دربارهٔ عزل خود گفته‌است:به موجب سعایت‌هایی که علیه اینجانب و قرارگاه عملیاتی غرب کشور انجام گرفت، به دستور رئیس‌جمهوری وقت حیطه فرماندهی من به کردستان محدود شد. سپس از مسئولیت خود عزل شدم. در ضمن به درجه قبلی یعنی سرگردی تنزل یافتم. در همین اوان بود که جنگ تحمیلی نیز آغاز گردید.
پس از خلع بنی‌صدر، با حضور محمدعلی رجایی در سمت ریاست جمهوری، صیاد شیرازی بار دیگر با دریافت دو درجه، به ارتش بازگشتگلعلی بابایی و حسین بهزاد، همپای صاعقه (کارنامه عملیاتی لشکر ۲۷ محمد رسول‌الله)، سوره مهر، چ۴، ص۸۰۴ و برای پایان دادن به ناهماهنگی ارتش و سپاه، قرارگاه مشترک عملیاتی سپاه و ارتش تحت عنوان قرارگاه حمزه سیدالشهداء را راه‌اندازی کرد.
صیاد شیرازی درخاطره‌ای نقل می‌کند: نامه‌ای به من ابلاغ شد تا قرار گاه را به‌هم بزنم و بعنوان مشاور فرمانده لشکر کردستان در امرعملیات نامنظم کار کنم؛ یعنی مسئولیت من از فرماندهی منطقه کرمانشاه و کردستان محدود به کرمانشاه شد. حالا می‌بایست یک دفعه تشکیلات را برهم می‌زدیم در حالی که کار تمام نشده بود، چون کار را غیر معقول می‌دیدم؛ غفلت کردم و نامه‌ای تهیه کردم و در آن جملاتی نوشتم که از نظر نظامی حالت طغیان و سرپیچی و تمرد را داشت. مستندترین مدرکی که بنی صدر به تحریک اطرافیانش همه جا بگوید ببینید این همان است که می‌گفتم؛ صیاد طغیان و تمرد کرده‌است. بنی صدر نامه را مستقیم برده بود خدمت حضرت امام و گفته بود که صیاد شیرازی تمرد کرده. حضرت امام مرا که نمی‌شناخت ایشان هم همان اعتقادی که به اصول دین داشتند دستور داده بودند؛ با ایشان طبق مقررات رفتار کنید و منظور از مقررات نه تنها برکناری با قاطعیت بلکه گرفتن درجه و حتی دادگاهی کردن بود.
پس از کشته شدن ولی‌الله فلاحی در ۹ مهر ۱۳۶۰، قاسمعلی ظهیرنژاد (فرماندهٔ وقت نیروی زمینی) به سمت رئیس ستاد مشترک ارتش منصوب شد و صیاد شیرازی (با درجه سرهنگی) به درخواست اکبر هاشمی رفسنجانی، رئیس شورای عالی دفاع و با حکم سید روح‌الله خمینی به عنوان فرمانده نیروی زمینی ارتش منصوب شد.
او در مقام فرمانده نیروی زمینی ارتش با مشارکت سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، در عملیات طریق القدس، فتح‌المبین، بیت‌المقدس، رمضان، مسلم‌بن‌عقیل، مطلع‌الفجر، محرم، والفجر۱، ۲، ۳، ۴، ۸، ۹، عملیات خیبر و بدر و قادر شرکت نمود و پیروزی‌های بزرگی را برای ایران به ارمغان آورد.
در سال ۱۳۶۴ و بعد از عملیات قادر صیاد شیرازی ناکامی ارتش در این عملیات را ناشی از عدم همکاری سپاه دانستهدر کمین گل سرخ، ص۳۴۵ به نقل از یادداشت‌های روزانهٔ غلامرضا صالحی، از فرماندهان لشکر ۲۷ سپاه.و این موضوع اختلافات پیش آمده بین محسن رضایی به عنوان فرمانده کل سپاه و صیاد شیرازی به عنوان فرمانده نیروی زمینی ارتش تا بدانجا رسید که آیت‌الله خمینی در تیر ۱۳۶۵ با آنها در جماران ملاقات کرد و از آنها خواست «وحدت» را دنبال کنند.
اما علی صیاد شیرازی در مرداد سال ۱۳۶۵ از فرماندهی نیروی زمینی استعفا داد و با پیشنهاد سید علی خامنه‌ای و تصویب سید روح‌الله خمینی به سمت «نمایندگی رهبری در شورای عالی دفاع» منصوب شد. به گفته رئیس اداره دوم ارتش در دهه ۶۰، سرهنگ محمدمهدی کتیبه محسن رضایی باعث کنارگذاشتن صیاد شیرازی از فرماندهی نیروی زمینی ارتش بود.https://www.khabaronline.ir/news/1294719/سرهنگ-کتیبه-صیاد-شیرازی-به-خاطر-اختلاف-با-محسن-رضایی-کنار-گذاشتهhttps://www.mosalasonline.com/بخش-سیاسی-6/45749-صیاد-شیرازی-بخاطر-اختلاف-با-محسن-رضایی-کنار-گذاشته-شد
در ۱۸ اردیبهشت ۱۳۶۶، وی به درجه سرتیپی ارتقاء یافت.
صیاد شیرازی (به همراه محسن رضایی و اکبر هاشمی رفسنجانی) به عنوان "اصلی‌ترین رهبران نظامی ایران و کسانی که به وضوح پس از آزادسازی خرمشهر طرفدار ادامه جنگ و کشاندن جنگ به داخل عراق بودند، شناخته می‌شد.
صیاد شیرازی در سال ۱۳۶۷ در عملیات مرصاد که در خلال آن مرزهای غربی ایران مورد هجوم مجاهدین خلق قرار گرفته بود، با طراحی و فرماندهی این عملیات به نیروهای مجاهدین شکست سختی وارد کرد.
در مهر ۱۳۶۸، بنابه درخواست رئیس ستاد کل نیروهای مسلح، و با موافقت و حکم فرماندهی کل قوا به سمت معاونت بازرسی ستاد کل نیروهای مسلح و در شهریور ۱۳۷۲ به سمت جانشین رئیس ستاد کل نیروهای مسلح منصوب شد. او پنج روز قبل از مرگ در ۱۶ فروردین ۱۳۷۸ هم‌زمان با عید غدیر از سوی فرمانده کل قوا به درجه سرلشکری ارتقاء پیدا کرد که این درجه مجدداً پس از کشته شدن وی به سپهبدی ارتقاء یافت.
صیاد شیرازی در بامداد ۲۱ فروردین ۱۳۷۸ به وسیله عوامل مسلح سازمان مجاهدین خلق در پوشش رفتگر، مقابل درب منزل مسکونی‌اش واقع در تهران و در برابر دیدگان فرزندش ترور شد. طبق گزارشی از خبرگزاری ایسنا، زهره قائمی، به عنوان مسئول عملیات ترور صیاد شیرازی معرفی شد.
علی صیاد شیرازی طی مراسمی با حضور سید علی خامنه‌ای و مقامات لشکری و کشوری و جمعی از دوستدارانش، در قطعه ۲۹ بهشت زهرا به خاک سپرده شد.
رحیم صفوی فرمانده وقت سپاه پاسداران در حاشیه مراسم یازدهمین سالگرد ترور گفت: عملیات تلافی‌جویانه سپاه پاسداران در همان سال اول ترور، با شلیک بیش از هزار گلوله توپ و موشک به مقرهای مجاهدین خلق در داخل خاک عراق انجام شد. رحیم صفوی تصریح کرد: بدون شک دستور ترور صیاد شیرازی از یک رده بالاتر به مجاهدین خلق داده شد و شخص صدام این دستور را به مجاهدین خلق داد.تلافی‌جویانه سپاه با شلیک هزار موشک و گلوله توپ به پایگاه منافقین در عراق سرلشکر صفوی افزود: سپاه پاسداران در همان سال اول ترور وی، طی یک طرح عملیاتی از ساعت ۴ تا ۸ صبح تمام مقرهای مجاهدین خلق از پادگان اشرف گرفته تا العماره را با شلیک بیش از هزار موشک و گلوله توپ‌خانه برد بلند، منهدم و تلفات سنگینی را به مجاهدین خلق وارد کرد. به دنبال این عملیات، عراق واکنش شدیدی از خود نشان نداد و تنها به گله مختصری بسنده کرد.عصر ایران
احمدرضا پوردستان فرمانده نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی، دلایل و بهانه‌های اصلی ترور صیاد شیرازی توسط مجاهدین خلق را شکست و ضربه‌ای دانست که این گروه در عملیات مرصاد در اثر تدابیر و فرماندهی صیاد شیرازی متحمل شده بودند. وی افزود صیاد شیرازی با شناخت خوبی که از منطقه و نیروها داشت به پایگاه کرمانشاه رفت و با بالگرد ۲۱۴ هوانیروز، عملیات شناسایی از منطقه را انجام داد و در نهایت با ساماندهی و تدابیر ویژه خود با کمک و هدایت نیروها، ضربه مهلکی در عملیات مرصاد به مجاهدین خلق وارد و مجاهدین خلق را مجبور به عقب‌نشینی کرد.شکست در مرصاد دلیل ترور شهید صیاد شیرازی بود . [خبرگزاری جمهوری اسلامی(ایرنا) http://www.irna.ir]
فرض‌الله شاهین‌راد در مورد وی می‌گوید «صیاد توانست خرد نظامی را با احساس مردمی ترکیب کند». شاهین راد این کار را خدمت صیاد می‌داند.
پس از درگذشت علی صیاد شیرازی، سید علی خامنه‌ای رهبر جمهوری اسلامی به او درجه سپهبدی اعطا کرد.
همچنین چندین خیابان، ساختمان و مجتمع نظامی با نام وی نامگذاری شده‌اند، از جمله یک بزرگراه و یک ایستگاه مترو در تهران.
این بخش شامل نشان‌ها و جایزه‌های رسمی امیر صیاد شیرازی است که بر روی لباس همسان او نصب می‌شود ولی جایزه‌های غیرنظامی و غیررسمی را دربر نخواهد گرفت.
جرالد "جِری" آدامز (زاده ۶ اکتبر ۱۹۴۸ در بلفاست)، نام رهبر شن‌فن شاخه نظامی ارتش جمهوریخواه ایرلند شمالی است.
وینسنت وَن گوگ یا وینسنت ویلم فان خوخ (زادهٔ – درگذشتهٔ ) نقاش پست‌امپرسیونیسم هلندی بود که کار او تأثیر گسترده‌ای بر هنر سده ۲۰ (میلادی) داشت. کارهای او شامل شب پر ستاره، تک‌چهره، خودنگاره، چشم‌انداز، طبیعت بی‌جان، سرو، کشتزار گندم و گل‌های آفتابگردان است. او از کودکی به نقاشی علاقه داشت ولی تا اواخر دههٔ دوم زندگی‌اش نقاشی نکرد. او بسیاری از کارهای شناخته‌ شده‌اش را در دو سال آخر زندگی‌اش تکمیل کرد. وی در یک دهه بیش از ۲٬۱۰۰ کار هنری تولید کرد که شامل ۸۶۰ نقاشی رنگ روغن و بیش از ۱٬۳۰۰ نقاشی با آبرنگ، طراحی و چاپ می‌شود. ون گوگ در خانوادهای سطح متوسط به بالا به دنیا آمد و جوانی خود را به عنوان فروشنده آثار هنری گذراند. او پس از تدریس در آیل‌ورث و رامس‌گیت انگلستان به لاهه، لندن و پاریس مسافرت کرد. او در جوانی عمیقاً مذهبی بود و آرزو داشت کشیش شود. از سال ۱۸۷۹ به عنوان مُبلغ مسیحی در میان کارگران زغال‌سنگ در بلژیک فعالیت کرد و در آنجا آغاز به کشیدن طرح‌هایی از مردم محلی نمود. در سال ۱۸۸۵ سیب‌زمینی‌خورها را که نخستین کار مهم او شناخته می‌شود کشید. در مارس ۱۸۸۶ به پاریس رفته و با امپرسیونیسم فرانسوی آشنا شد. بعدها به جنوب فرانسه رفت و تحت تأثیر نور آفتاب شدید آنجا قرار گرفت. هرچند او در زمان حیاتش در گمنامی به‌سر می‌برد و در تمام طول عمر خود تنها یک تابلو نقاشی به نام "تاکستان سرخ" و چند طراحی از خود را فروخت.وبگاه vangoghgallery.com اما اکنون به‌عنوان یکی از تأثیرگذارترین نقاشان سده ۱۹ (میلادی) در جهان شناخته می‌شود. ون گوگ شیفته نقاشی از مردم طبقهٔ کارگر مانند تابلوی "سیب‌زمینی‌خورها"، کافه‌های شبانه مانند "تراس کافه در شب"، مناظر طبیعی فرانسه، "گل‌های آفتابگردان"، "شب پر ستاره" و خودنگاره بود. وی در اواخر عمر به شدت از بیماری روانی اختلال دوقطبی و فشار روحی رنج می‌برد.
هنوز در مورد نحوه مرگ ونسان تردید وجود دارد، برخی معتقدند او خودکشی کرده و برخی دیگر یقین بر کشته شدن وی دارند.
ونسان ون گوگ در ۳۰ مارس ۱۸۵۳ در زوندِرتZundert؛ روستایی نزدیک شهر بردا در استان برابانت شمالی هلندVincent Van Gogh Biography, Quotes & Paintings, "The Art History Archive"; retrieved 12 July 2011.Pomerans (1997), pg. 1 نزدیک مرز بلژیک زاده شد. او بزرگ‌ترین فرزند زنده‌مانده آنا کورنلیا کاربنتوس و تئودوروس ون گوگ بود. پدر و پدربزرگ او کشیش و سه تا از عموهایش فروشنده آثار نقاشی بودند. نام پدربزرگ و عموی او نیز ونسان بود که به او «عمو کِنت» می‌گفت. همچنین ونسان نام برادر بزرگ‌تر وی و فرزند نخست خانواده بود که چندی پس از تولد و یک سال پیش از تولد ونسان درگذشته بود. برادر محبوب و حامی‌اش تئودوروس ون گوگ، ملقب به تئو، چهار سال پس از ونسان در ۱ مه ۱۸۵۷ به‌دنیا آمد. سپس خانواده ون گوگ دارای چهار فرزند دیگر، یک پسر به نام کور و سه دختر به نام‌های آنا، الیزابت و ویل شد. ونسان اغلب کودک ساکت و آرامی بود.
در سال ۱۸۶۰ (میلادی) وارد دبستان روستای زوندرت شد. جایی که یک کشیش کاتولیک به ۲۳۰۰ دانش‌آموز درس می‌داد. از سال ۱۸۶۱ یک معلم خصوصی، به او و خواهرش ویل درس می‌داد تا اینکه در سال ۱۸۶۴ به یک مدرسه شبانه‌روزی به نام "سنت پرولی"Jan Provily در زونبرگZevenbergen رفت. دوری از خانواده او را افسرده می‌کرد و این مسئله را در بزرگ‌سالی نیز عنوان کرد. در سال ۱۸۶۶ به یک دبیرستان به نام ویلن کلسWillen ll collese در تلبوریTilbury رفت و در آن‌جا تحت نظر "کنستانتین هایزمن"، که در پاریس به موفقیت‌هایی رسیده بود، اصول نخستین طراحی را آموخت.
در سال ۱۸۶۸ ونسان ناگهان به خانه بازگشت؛ بعدها در نامه‌ای به تئو، سال‌های نخستین خود را این‌گونه توصیف می‌کند: «دوران جوانی من تیره و سرد و بی‌حاصل بود».
ونسان در سال ۱۸۶۹ (میلادی) نزد عمویش "ونسان" در یکی از شعبه‌های بنگاه خرید و فروش آثار هنری به نام "گوپیل و شرکا" در لاهه مشغول به کار شد و سپس در سال ۱۸۷۳ از طرف عمویش به لندن فرستاده شد. این دوران خوبی برای ونسان بود و در بیست سالگی از پدرش بیشتر پول درمی‌آورد.
در همین دوران او عاشق دختر صاحب‌خانه‌اش آگنی لویرEugénie Loyer شد ولی از وی جواب رد شنید. ونسان به‌تدریج گوشه‌نشین شد و به دین روی آورد. پدر و عمویش او را به پاریس فرستادند. در آن‌جا بود که ونسان از اینکه با هنر مانند یک کالای مصرفی برخورد می‌کرد پشیمان شد و این روحیه را به مشتریان نیز منتقل می‌کرد تا این‌که در سال ۱۸۷۶ از کار اخراج شد.
اعتقاد مذهبی او به تدریج شدیدتر شد تا آنجا که به انگلستان بازگشت و در یک مدرسه به صورت داوطلبانه و بدون دستمزد به تدریس مشغول شد. او تصور می‌کرد در مسیر درست زندگی قرار گرفته‌است. این مدرسه در بندر رامس گیتRamsgate قرار داشت و این فرصتی بود تا ونسان چند طرح از مناظر آن‌جا بکشد. ونسان، به مدت ۱۵ ماه در رشته علوم دینی در آمستردام تحصیل کرد. او پس از ترک تحصیل و پرداختن به نقاشی، سال‌ها پس از این دوران به‌عنوان «وحشتناک‌ترین دوران زندگی» اش نام برد.
مدتی بعد جای مدرسه عوض شد و ونسان هم به خانه بازگشت و شش ماه را در یک کتاب‌فروشی به کار مشغول بود؛ ولی این کار وی را راضی نمی‌کرد و وی بیشتر وقت خود را در اتاق پشت مغازه به طراحی و برگردان انجیل به زبان‌های انگلیسی، فرانسوی و آلمانی می‌گذراند. در این دوران به گواهی هم اتاقی‌اش "گورلیتز"Gorlitz که آموزگاری جوان بود به شدت صرفه‌جو بود و از مصرف گوشت پرهیز می‌کرد.
در سال ۱۸۷۷ وی تصمیم داشت روحانی شود و تحصیل الهیات را در دانشگاه ادامه دهد؛ بنابراین خانواده‌اش او را به آمستردام و نزد دیگر عمویش "جان"jan van Gogh که یک فرمانده نیروی دریایی بود فرستادند؛ ولی وی از تحصیل الهیات ناکام ماند و آن‌جا را ترک کرد.
ونسان مدتی در انگلستان و نیز در میان کارگران معادن زغال‌سنگ شهر واقع در بلژیک به عنوان مبلغ دین مسیحی فعالیت کرد.
ونسان ون گوگ فعالیت هنری خود را به عنوان طراح و نقاش از سال ۱۸۸۰ (میلادی) و در سن ۲۷ سالگی آغاز کرد. وی پس از مواجهه با آثار ژان فرانسوا میله عمیقاً تحت تأثیر نقاشی‌های او و پیام اجتماعی آنها قرار گرفت و در همین زمان بود که طراحی را به‌صورت جدی و حرفه‌ای آغاز کرد. او از آنجا که در سن ۳۷ سالگی درگذشت، در واقع تمام آثارش را در ۱۰ سال آخر عمر خویش آفرید که شامل بیش از ۹۰۰ نقاشی، بیش از ۱۱۰۰ طراحی و ۱۰ چاپ می‌شود. برخی از پرآوازه‌ترین آنها در ۲ سال پایانی عمرش کشیده شده‌اند.
ون گوگ در ابتدا تحت تأثیر نقاشی‌های هلندی از رنگ‌های تیره و اندوه‌ناک استفاده می‌کرد تا این‌که برادر جوان‌ترش تئو که به خرید و فروش تابلوهای نقاشی اشتغال داشت بعدها باعث آشنایی او با نقاشان امپرسیونیسم شد.ارنست هانس گامبریچ(۱۳۸۵)، ص ۵۳۲ آشنایی وی با جنبش‌های امپرسیونیسم و پست‌امپرسیونیسم در پاریس پیشرفت هنری او را سرعت بخشید.
ون گوگ شیفته نقاشی از کافه‌های شبانه، مردم طبقهٔ کارگر، مناظر طبیعی فرانسه و گل‌های آفتاب‌گردان بود. مجموعهٔ گل‌های آفتابگردان او که تعدادی از آنها از سرشناس‌ترین نقاشی‌هایش نیز به‌شمار می‌آیند شامل ۱۱ اثر است. خودنگاره‌ها و شب‌های پرستارهٔ وی از دیگر نقاشی‌های برجستهٔ او به‌شمار می‌آیند.
او دوست داشت تابلوهایش تأثیر مستقیم و قوی اوکی‌یوئههای ژاپنی را داشته باشند که آنها را بسیار ستایش می‌کرد. آرزو داشت هنر صاف و ساده‌ای بیافریند که نه تنها هنرشناسان متمول را خوش بیاید، بلکه مایهٔ شگفتی و آرامش همه انسان‌ها باشد.ارنست هانس گامبریچ(۱۳۸۵)، ص ۵۳۴ گفته می‌شود که «گندم‌زار با کلاغ‌ها» آخرین اثر ون گوگ است. اما در مورد آن اختلاف نظر وجود دارد.
وَنسان وَن گوگ که از بیماری روانی رنج می‌برد، در دسامبر ۱۸۸۸ گوش چپ خود را با تیغ سلمانی برید.معمای جنون وَن گوگ، "بی‌بی‌سی فارسی" دربارهٔ اصل ماجرا تردیدی وجود ندارد و خود نقاش هم در دو خودنگاره تصویر خود را با گوش باند پیچی شده کشیده‌است. ون گوگ تا روز ۲۳ دسامبر دو گوش درست داشت، اما روز بعد که او را در بستر غرق خون یافتند، جای گوش چپشور زندگی / ایرونیگ استون / دکتر محمدعلی اسلامی ندوشن / چاپ 11، 1370، انتشارات یزدان / صفحه 407 او خالی بود و به یاد نمی‌آورد چه بلایی به سرش آمده‌است. دربارهٔ چگونگی ماجرا حرف و حدیث زیاد است و دو گفتمان بر سر زبان‌ها است:
نخست: ون گوگ، که در اوایل سال ۱۸۸۸ به توصیه برادر کوچک و مهربانش تئو به شهر آرل در جنوب فرانسه کوچ کرده بود چند ماه بعد به ناراحتی روحی و افسردگی شدید دچار شد؛ او در کابوسهای ترسناک و هذیان‌آلود دست و پا می‌زد و به حالت روان‌پریشی نزدیک می‌شد. هنرمند رنجور و حساس که از مدتی پیش در گوش چپ خود صداهایی تحمل‌ناپذیر می‌شنید تصمیم گرفت با اقدامی قطعی خود را از شر گوش راحت کند.
دوم: روایت دیگر این است که ون گوگ به یک زن روسپی به نام راشل دل بسته بود و چون مال و منالی نداشت به او بدهد، به دلبر خود قول داده بود که به او یک «هدیه گرانبها» تقدیم کند و این البته گوش خودش بود. برای این روایت گواه واقعی وجود دارد؛ زیرا راشل واقعاً گوش بریده را دریافت کرد.چه بلایی بر سر گوش ون گوگ آمد؟، "بی‌بی‌سی فارسی"
سوم:ونگوگ با نقاش معروف پل گوگن صمیمی بود و همچنین همخونه اما با وجود اینکه یک دیگر را دوست داشتند بعضی اوقات بحث هایشان به دعوا های جدی ختم می شد یک روز که باهم دعوا میکردند پل گوگن گوش ون گوگ را برید و ون گوگ برای اینکه پل گوگن را دستگیر نکنند تقصیر را گردن گرفت.
ون گوگ در آخرین سال زندگی خود (۱۸۹۰) به دکتر گاشه روان‌شناسی که کامی پیسارو به او معرفی کرده بود، مراجعه کرد. نخستین برداشت ون گوگ از گاشه که چهره‌اش را نیز کشیده‌استچهره دکتر گاشه: مرد همراه پیپ، vggallery.com. این بود که دکتر از خود او بیمارتر است.
روز به روز فرورفتگی و افسردگی ون گوگ عمیق‌تر می‌شد با این حال او تنها در ۲ ماه پایانی عمرش ۹۰ نقاشی برجای گذاشت. ونسان ون گوگ در ۲۹ ژوئیه ۱۸۹۰ در سن ۳۷ سالگی در اثر شلیک گلوله به شکمش زخمی شد و روز بعد در مهمان‌سرای رَوو درگذشت. ونسان آخرین احساسش را به برادر خود که پیش از مرگش بر بالین وی آمده بود این‌گونه بیان کرد: «غم برای همیشه باقی خواهد ماند». شش ماه بعد تئو نیز درگذشت.
بر پایه باور بیشتر مردم، وی خودکشی کرده‌است؛ ولی بر پایه برخی گفته‌ها، مرگ وی در اثر شلیک گلوله از یک تفنگ معیوب توسط دو نوجوان مست صورت گرفته‌است و وی بعداً تصمیم گرفت که برای حفاظت از آنها، مسئولیت واقعه را بر عهده بگیرد. پژوهشگران معتقدند که گلوله با زاویه و نه به‌طور مستقیم به قسمت فوقانی شکم ون گوگ اصابت کرده‌است. در حالی که در صورت خودکشی انتظار می‌رود گلوله به‌طور مستقیم به فرد اصابت کند.
پژوهشگران بر پایه شواهد و نامه‌های به‌دست‌آمده معتقدند که ون‌گوگ نیت خودکشی نداشته اما زمانی که با مرگ یا خطر آن مواجه شد، خود را تسلیم مرگ کرده‌است.
در سال ۱۹۶۵ یک کشاورز، تفنگی را که ون گوگ با آن خودکشی کرد در مزرعه گندمی که ون‌گوگ برای نقاشی به آن می‌رفت در نزدیکی دهکده "اُوِر سور آواز" پیدا کرد. با اینکه قدمت این تپانچه تقریباً و کالیبر گلوله‌های آن شبیه همان گلوله‌هایی است که ونسان ون‌گوگ خود را با آن کشت اما دربارهٔ اصالت این تفنگ، تردیدهای اساسی وجود دارد.
جامع‌ترین منبع اصلی برای درک ون گوگ به عنوان یک هنرمند و به عنوان یک انسان مجموعه‌ای از نامه‌های بین او و برادر کوچکترش تئودوروس ون گوگ است.Pomerans (1996), ix آن نامه‌ها پایه همه دانش ما دربارهٔ افکار و عقاید ون گوگ هستند."Van Gogh: The Letters", vangoghletters.org; retrieved 7 October 2009.Van Gogh's letters, Unabridged and Annotated, webexhibits.org; retrieved 25 June 2009. تئو از نظر مالی و احساسی حامی ون گوگ بود. بیشتر آنچه به عنوان افکار و عقاید هنری ونسان شناخته شده‌است، در صدها نامه فرستاده‌شده بین آنها بین سال‌های ۱۸۷۲ تا ۱۸۹۰ ثبت شده‌است. بیش از ۶۵۰ نامه از ونسان به تئو و حدود ۴۰ نامه از تئو به ونسان باقی مانده‌اند.
گرچه بسیاری از نامه‌ها تاریخ ندارند، تاریخدانان هنری می‌توانند ترتیب زمانی آنها را تعیین کنند. البته مشکلاتی هم، به ویژه برای مشخص‌کردن تاریخ نامه‌های فرستاده شده از آرل، وجود دارد. گرچه مشخص است که در این دوره ونسان حدود ۲۰۰ نامه به زبان‌های هلندی، فرانسه و انگلیسی به دوستانش نوشت.Hughes (1990), 143 تجزیه و تحلیل دوران زندگی ونسان در پاریس سخت‌ترین دوره است. چون دو برادر با هم زندگی می‌کردند و نیازی به مکاتبه نداشتند.Pomerans (1996), i–xxvi
ونسان در انزوای خودخواسته‌اش در آرل، همه اندیشه‌ها و امیدهایش را در نامه‌هایی به تئو، که به صورت خاطره‌نگاری‌های روزانه درآمده بود می‌نوشت. در این نامه‌ها رسالتی که نقاش در خود احساس می‌کرده، تلاش‌ها و کام‌یابی‌ها، تنهایی غم‌بار و آرزوی داشتن هم‌صحبتی همدل به خوبی آشکار است.
در یکی از نامه‌هایش به تئو می‌نویسد: «ایده تازه‌ای در سرم بود و این پیش‌طرحی از آن است. این بار موضوع تابلو همان اتاق خواب خودم است، اتاقی که در آن فقط رنگ است که اهمیت دارد؛ و ضمن آن که با سادگی و یک‌دستی خود شکوهی به اشیاء داده‌است، نشان می‌دهد که این اتاق چیزی جز محل خواب و استراحت نیست. خلاصه بگویم، نگاه‌کردن به این تابلو باید موجب استراحت فکر و بیش از آن آسودگی خیال شود.»ارنست هانس گامبریچ(۱۳۸۵)، ص ۵۳۶
علاوه بر نامه‌های ونسان به تئو، نامه‌هایی به آنتون فان راپارد ،امیل برنار، خواهرش ویل و دیگران نیز به‌جا مانده‌اند. این مجموعه، نخستین‌بار در سال ۱۹۱۴ (میلادی) توسط همسر برادرش یوهانا ون گوگ-بونگر در سه جلد به چاپ رسید و بعدها گفت آن را با ترس منتشر کرده‌است چون نمی‌خواست کارهای هنرمند در سایه زندگی‌اش قرار بگیرند. ون گوگ خود از خوانندگان علاقه‌مند زندگی‌نامه هنرمندان دیگر بود و انتظار داشت زندگی آنها مطابق شخصیت هنری آنها باشد.
برادر نزدیک و پشتیبان همیشگی ونسان، تئودوروس ون گوگ ملقب به تئو چهار سال پس از ونسان در ۱ مه ۱۸۵۷ زاده شد. کار او فروش تابلوهای نقاشی بود و باعث آشنایی ونسان با نقاشان پست‌امپرسیونیسم شد. تئو حتی زمانی که خود تنگ‌دست بود مخارج ونسان را می‌پرداخت و در ازای آن ونسان تابلوهایش را برای او می‌فرستاد. او مخارج سفر ونسان به ارل در جنوب فرانسه و اقامتش در آن شهر را از درآمد خود پرداخت. ونسان امیدوار بود بتواند چند سال در آن‌جا با خیال آسوده کار کند تا سرانجام روزی با فروش تابلوهایش زحمات برادرش را جبران کند. البته این آرزوی ونسان هیچ‌گاه برآورده نشد.
تئودوروس همیشه با ونسان رابطهٔ بسیار صمیمی‌ای داشت و نامه‌های بسیاری به یکدیگر می‌نوشتند. تئو در واقع تنها فردی بود که در زمان حیات ونسان او و نقاشی‌هایش را عمیقاً درک می‌کرد. او همچنین تنها کسی بود که هنگام مرگ ونسان در کنارش بود و هر کاری که از دستش برمی‌آمد برای نجات زندگی او انجام داد. تئو شش ماه پس از مرگ ونسان، در سن ۳۳ سالگی درگذشت.
کتاب‌ها و فیلم‌های داستانی و مستند زیادی دربارهٔ ون گوگ و آثارش نوشته و ساخته شده‌است. از جمله:
جمهوری چهارم رژیمی بود که میان سال‌های ۱۹۴۶ تا ۱۹۵۸ بر کشور فرانسه فرمان می‌راند. این نظام بازسازی جمهوری سوم فرانسه بود که تا پیش از جنگ دوم جهانی بر این کشور فرمانروا بود. بر این پایه این رژیم همان گرفتاریهای رژیم پیشین را مانند کوتاه بودن دوره وزارت و در نتیجه دشواری برنامه‌ریزی سیاسی را با خود به همراه داشت. مردم فرانسه قانون اساسی جمهوری چهارم را در ۱۳ اکتبر۱۹۴۶ پذیرفتند.
در این رژیم کوشش‌هایی برای افزایش نیروی قوه مجریه به منظور پیشگیری از نا استواری‌ها و سستی‌هایی که پیش از جنگ جهانی دوم وجود داشت، انجام گرفت؛ ولی این بی‌ثباتی با تغییر نگرشهای پی در پی در دولت به چشم می‌خورد. هرچند که جمهوری چهارم توانست اقتصاد را رونق دهد و صنعت کشور را بازسازی کند. برجسته‌ترین رویداد این زمان استعمارزدایی بود.
اندکی پس از استقلال هندوچین از فرانسه الجزایر دیگر مستعمره این کشور نیز سر به شورش برداشت. دولت در آغاز توانست جلوی این شورش را بگیرد، ولی افشای شکنجه که دولت و دستگاه اطلاعاتی در برخورد با شورشیان در پیش گرفته بودند آبروی دولت را برد و رسوایی بزرگی به بار آورد. با اینکه ارتش فرانسه به پیروزیهای چشمگیری در نبرد با شورشیان دست یافته بودند ولی مردم فرانسه این بحث اخلاقی را پیش می‌کشیدند که آیا نگهداری مستعمره‌ها با زور سرنیزه درست است؟
در ۱۹۵۸ که دولت اعلام کرد که با ملی‌گرایان الجزایری به گفتگو خواهد نشست، بی‌ثباتی و نااستواری دولت به اوج خود رسید. نیروهای دست راستی ارتش فرانسه به رهبری سرلشکر ژاک ماسو به شهر الجزیره تاختند و تهدید کردند که با نیروهای چترباز به پاریس خواهند تاخت مگر اینکه شارل دو گل ریاست جمهوری را برگرده گیرد. دو گل پیش‌شرط پذیرش دولت را افزایش قدرت رئیس‌جمهور در قانون نوین گذارد. تغییراتی که پس از این رخ داد به پیدایش جمهوری پنجم فرانسه انجامید.