moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در ۱۱ آوریل ۱۹۷۴ در ایروان به دنیا آمد و از فارغ‌التحصیل شد. وی گالوست ساهاکیان پسر می‌باشد. وی همچنین برنده نشان آنانیا شیراکاتسی شده‌است.
شهلا آقاپور (به انگلیسی: Shahla Aghapour) معروف به شهلا آقاپور-بناکوهِل (به انگلیسی: Shahla Aghapour-Benakohell) (زادهٔ تهران) هنرمند، نویسنده و مدیر گالری ایرانیِ مقیم آلمان است. او هم به عنوان نویسنده، شاعر و هم به عنوان نقاش، مجسمه‌ساز، هنرمند پرفورمنس و مدیر گالری-بناکوهِل فعالیت می‌کند.
شهلا آقاپور زادهٔ آذربایجان ایران، در تهران بزرگ شد و از کودکی به هنر و ادبیات علاقه داشت. او علاوه بر تحصیل در رشتهٔ هنر، در اوایل انقلاب اسلامی به شغل روزنامه‌نگاری پرداخت و در روزنامهٔ آیندگان مشغول به کار شد. در نتیجهٔ فعالیت‌های روزنامه‌نگاری‌اش در انتقاد از رژیم، مجبور به مهاجرت از ایران شد. او اکنون ساکن برلین، آلمان است.
شهلا آقاپور به عنوان یک هنرمند آزاد در برلین کار می‌کند و آثار و کتاب‌خوانی‌های خود را در آلمان و سایر کشورها به نمایش گذاشته‌است. او در سال ۲۰۰۳ میلادی مقطع کارشناسی ارشد هنر را در دانشگاه هنر برلین در زمینهٔ هنر به پایان رساند، و به عنوان معلم هنر و مدیر پروژه‌های هنری کار می‌کند.
شهلا آقاپور عضو انجمن فدرال هنرمندان آلمان، مرکز قلم نویسندگان در تبعید کشورهای آلمانی زبان و از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۰۹ میلادی رئیس انجمن نویسندگان ایران در تبعید بوده‌است. آقاپور همچنین عضو «گروه هفت» است: گروهی متشکل از پنج زن هنرمند ایرانی مقیم و شاغل در آلمان با تمرکز بر زنان و مسائل اجتماعی، فرهنگی و سیاسی در سراسر جهان، به ویژه مربوط به ایران.
این لیستی از نمایشگاه‌های منتخب به ترتیب تاریخ است.
گاگیک ینگیباری میناسیان (؛ زادهٔ ) یک مهندس و سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۵ تا تاریخ ۲۰۱۸ سمت نمایندگی دوره‌های اول تا ششم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت.
در ۵ آوریل ۱۹۵۰ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه پلی‌تکنیک ارمنستان فارغ‌التحصیل شد. وی همچنین برنده مدال مخیتار گش شده‌است.
هوهانس هایکی مارگاریان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۲۰۰۳ تا تاریخ ۲۰۱۷ سمت نمایندگی دوره‌های سوم و پنجم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت.
در ۲۱ مه ۱۹۶۴ در گیومری به دنیا آمد
آرکادی استانیسلاوی هامبارتسومیان (؛ زادهٔ ) یک حقوق‌دان، کارآفرین و سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۲۰۰۳ تا تاریخ ۲۰۱۸ سمت نمایندگی دوره‌های سوم تا ششم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت.
در ۹ آوریل ۱۹۷۱ در ایروان به دنیا آمد و از دانشکده حقوق دانشگاه دولتی ایروان فارغ‌التحصیل شد.
آرسن پیوتری میخائیلوف (؛ زادهٔ ) سیاستمدار آشوریان ارمنستان اهل ارمنستان است که از تاریخ ۲۰۱۷ تا تاریخ ۲۰۲۱ سمت نمایندگی دوره‌های ششم و هفتم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت.
در ۲۹ ژانویهٔ ۱۹۶۳ در آرزنی به دنیا آمد و از دانشگاه لووف فارغ‌التحصیل شد.
رافیک گارگینی پتروسیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک سیاستمدار و حقوق‌دان اهل ارمنستان است که از تاریخ تا تاریخ سمت نمایندگی دوره‌های سوم و چهارم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت.
وی در ۱ مهٔ ۱۹۴۰ در کیروواکان به دنیا آمد و از دانشکده حقوق دانشگاه دولتی ایروان فارغ‌التحصیل شد. وی در ۱۷ دسامبر ۲۰۲۱ در سن ۸۱ سالگی در ایروان درگذشت.
وارطان بابکنی بوستانجیان (؛ زادهٔ ) یک استاد دانشگاه، اقتصاددان و سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۹ تا تاریخ ۲۰۰۳ سمت نمایندگی دوره دوم مجلس ملی جمهوری ارمنستان و بار دیگر از تاریخ ۲۰۰۷ تا تاریخ ۲۰۱۲ سمت نمایندگی دوره چهارم را برعهده داشت.
در ۹ سپتامبر ۱۹۴۹ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه پلی‌تکنیک ارمنستان و دانشگاه دولتی ایروان فارغ‌التحصیل شد. وی همچنین برنده مدال قدردانی شده‌است.
شیراک آرتمی توروسیان (؛ زادهٔ ) یک تاریخ‌نگار و سیاستمدار اهل ارمنستان است که سمت نمایندگی دوره‌های چهارم، پنجم، ششم، هفتم و هشتم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده دارد.
در ۱۶ آوریل ۱۹۷۲ در به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ‌التحصیل شد.
کوریون گارنیکی ناهاپتیان (؛ زادهٔ ) یک حقوق‌دان و سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۲۰۰۷ تا تاریخ ۲۰۱۸ سمت نمایندگی دوره‌های چهارم تا ششم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت.
در ۲۳ ژوئیهٔ ۱۹۷۱ در ایروان به دنیا آمد و از دانشکده حقوق دانشگاه دولتی ایروان فارغ‌التحصیل شد.
هاروتیون آرپیاری قاراگیوزیان (؛ Կարամելի Հարութ زادهٔ - درگذشته ) یک کارآفرین، حقوق‌دان، اقتصاددان و سیاستمدار اهل ارمنستان است که از ۱۹۹۰ تاریخ تا تاریخ ۲۰۱۷ سمت نمایندگی دوره اول شورای عالی جمهوری ارمنستان و نمایندگی دوره‌های اول تا پنجم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت.
در ۱ مه ۱۹۵۹ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ‌التحصیل شد. وی در ۷ اکتبر ۲۰۱۸ در ایروان در سن ۵۹ سالگی اقدام به خودکشی نمود.
آرائیک تیموری گریگوریان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۲۰۰۳ تا تاریخ ۲۰۱۸ سمت نمایندگی دوره‌های سوم تا ششم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت.
در ۱۰ مهٔ ۱۹۶۳ در آوشار به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی علم اقتصاد ارمنستان فارغ‌التحصیل شد.
رافیک خورنی گریگوریان (؛ زادهٔ ) یک اقتصاددان و سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۲۰۰۳ تا تاریخ ۲۰۱۲ سمت نمایندگی دوره‌های سوم و چهارم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت.
در ۱۷ مه ۱۹۵۸ در دزوراگیوغ، گغارکونیک، شهرستان مارتونی به دنیا آمد . وی همچنین برنده نشان آنانیا شیراکاتسی و مدال گارگین نژده شده‌است.
وازگن یوریکی خاچیکیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۹ تا تاریخ ۲۰۰۷ سمت نمایندگی دوره‌های دوم و سوم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت.
در ۱۹ مارس ۱۹۷۲ در آختالا به دنیا آمد و از دانشکده حقوق دانشگاه دولتی ایروان فارغ‌التحصیل شد.
آلکسان هامبارتسومی کاراپتیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک دانشمند علوم سیاسی و سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۹ تا تاریخ ۲۰۰۷ سمت نمایندگی دوره‌های دوم و سوم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت.
در ۲۸ مارس ۱۹۵۰ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه پلی‌تکنیک ارمنستان فارغ‌التحصیل شد. وی در ۹ مارس ۲۰۱۵ در سن ۶۴ سالگی در ایروان درگذشت.
هاکوب رافیکی هاکوبیان (؛ زادهٔ ) یک مهندس، اقتصاددان و سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۹ تا تاریخ ۲۰۱۸ سمت نمایندگی دوره‌های دوم تا ششم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت.
در ۲۶ ژانویهٔ ۱۹۵۸ در تسووینار به دنیا آمد و از دانشگاه پلی‌تکنیک ارمنستان فارغ‌التحصیل شد.
تیمچه اکبریان مربوط به دوره قاجاریه است و در تهران، خیابان پانزدهم خرداد، کوچه صغیرها، مقابل کوچه حکیم، پ ۸۸ واقع شده است.
پیشتر این تیمچه با نام تیمچه یهودیان شناخته می‌شد، دلیل این نامگذاری حضور کسبه یهودی در این تیمچه بود. این تیمچه که یکی از قدیمی‌ترین تیمچه‌های تهران است، اولین بانک و اولین صرافی تهران که به شیوه‌ای متفاوت از بانک‌ها و صرافی‌های امروزی کار می‌کردند را در خود داشته است. بانک تیمچه را «داوود کلیمیات» که از یهودیان محله عودلاجان بوده اداره می‌کرده است. کارشناسان میراث فرهنگی قدمت تیمچه اکبریان را مربوط به دوران آغا محمدخان سر سلسله قاجاریه می‌دانند.
این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۳۶۰۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
جهاد تبیین اصطلاحی است که به دنبال سخنرانی سید علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی ایران در آذر ۱۴۰۰، به کلیدواژه‌های عمومی ایران اضافه شده‌است. این کلیدواژه برای تبلیغات فرهنگی، مذهبی و سیاسی همگانی در جهت چیزی است که سید علی خامنه‌ای آن را «مفاهیم عالی اسلامی» می‌نامد. در همین راستا برنامه‌ها و همایش‌ها و طرح‌های مختلفی زیر عنوان این عبارت برگزار و اجرا شد، کتابی تحت عنوان «جهاد تبیین در اندیشه حضرت آیت‌الله العظمی خامنه‌ای» توسط انتشارات انقلاب اسلامی وابسته به دفتر حفظ و نشر آثار خامنه‌ای منتشر شد و وزارت جهاد کشاورزی قرارگاه جهاد تبیین تشکیل داد.
مجلس ایران در جریان بررسی بخش هزینه‌ای لایحه بودجه ۱۴۰۱، یکصد میلیارد تومان برای «مقابله با جنگ نرم و جهاد تبیین» به معاونت مطبوعاتی وزارت ارشاد اختصاص داد. در پی تصویب این بودجه که واکنش‌های منفی گسترده‌ای در پی داشت، سید علی خامنه‌ای اعلام کرد تخصیص بودجه سنگین برای جهاد تبیین کار غلطی است و تجربه‌های گذشته نشان داده‌است «این بودجه‌ها غالباً هدر می‌رود.» در نهایت نمایندگان مجلس جهت تامین نظر شورای نگهبان، بند مربوط به اختصاص بودجه برای جهاد تبیین در سال ۱۴۰۱ را حذف کردند.
منش اونت ماشین سافتور، همچنین به عنوان ام یو ام (MuM) شناخته می‌شود، یک ارائه دهنده نرم‌افزار تخصصی در طراحی / ساخت به کمک رایانه (CAD/CAM) است. حوزه کسب و کار این شرکت به دو بخش تقسیم می‌شود: نرم‌افزار M+M - نرم‌افزار استاندارد برای ساخت به کمک رایانه، مدل‌سازی اطلاعات ساختمان و مهندسی به کمک رایانه و خانه سیستم - و بخش دوم، راه حل‌های دیجیتالی سازی خاص مشتری، آموزش و مشاوره برای مشتریان از صنعت، ساخت و ساز و زیرساخت.
گردش مالی سالا نه این شرکت در سال ۲۰۲۰ ۲۴۳٫۹۸ میلیون یورو بوده‌است. این شرکت ۹۴۸ نفر را در حدود ۷۵ محل بین‌المللی استخدام کرده‌است. سهم M+M در فرانکفورت (مقیاس۳۰) و مونیخ (m:access) فهرست شده‌است.
این شرکت در سال ۱۹۸۴ توسط آدی ترودلف تأسیس شد و در سال ۱۹۹۷، ام یو ام (MuM) به عنوان هشتمین شرکت در Neuer Markt شروع به کار کرد.
در ژانویه ۲۰۱۹، ام یو ام (MuM) شرکت سازنده نرم‌افزار Sofistik را که متخصص در محاسبه، طراحی و ساخت پروژه‌های ساختمانی است، را در خود ادغام کرد.
ام یو ام (MuM) حدود دو سوم ارزش افزوده خود را در بخش صنعت کسب می‌کند، به عنوان مثال مهندسی مکانیک، ساخت وسایل نقلیه/هواپیما/ کشتی، ساخت قالب و ابزار، مهندسی فرایند، هیدرولیک، پنوماتیک، مهندسی برق یا طراحی صنعتی.
یک سوم ارزش افزوده این شرکت از صنعت ساخت و ساز می‌آید، به عنوان مثال معماری، خدمات ساختمان، مهندسی عمران، ساخت پل / تونل، مهندسی عمران، زیرساخت، مدیریت املاک یا باغبانی و محوطه سازی. همچنین تعدادی راه حل متقاطع وجود دارد، به عنوان مثال کارخانه دیجیتال، PDM/PLM، شبیه‌سازی، ساخت کارخانه یا تجسم/ انیمیشن که بخشی از درآمد این شرکت است.
در سال ۲۰۱۸، بخش نرم‌افزار با نرم‌افزارهای CAD /CAM, BIM و CAE ابن شرکت، بیش از ۵۵٫۷ میلیون یورو درآمد کسب کرد.
خانه هوشمند راه حل‌های دیجیتالی سازی را برای نیازهای خاص مشتری طراحی می‌کند که شامل آموزش و خدمات ارائه می‌شود. طبق اظهارات خود، این شرکت بزرگترین شریک فروش Autodesk در اروپا است.
مشتریان در این بخش عبارتند از دویچه بان، میله، Stadtwerke Bad Homburg و BLS AG.
با BIM Ready، ام یو ام (MuM) دوره‌های آموزشی را برای کارکنان درگیر در پروژه‌های BIM ارائه می‌دهد. طراحان فنی، برنامه ریزان اجرایی و مبتدیان BIM آموزش ساخت BIM را تکمیل می‌کنند. محتوای آموزش شامل قوانین مدل‌سازی، تبادل داده‌ها از طریق کلاس‌های بنیاد صنعت (IFC) و اثرات BIM در عمل است. Man and Machine یکی از شرکت‌های آموزشی رسمی است که فرمت تبادل اطلاعات BIM در ساخت و ساز تعریف شده توسط کلاس‌های بنیاد صنعت (IFC) را در سمینارها آموزش می‌دهد. ام یو ام عضو انجمن BuildingSMART است.
شرکت تابعه Open Mind AG در راه حل‌های CAD/CAM با نرم‌افزار hypermill تخصص دارد. محلول هایپرمیل و hypercad-S برای فرزکاری، حفاری و تراشکاری در زمینه‌های مختلف مانند مهندسی مکانیک، ساخت ابزار و قالب، صنایع خودروسازی و هوافضا و همچنین در فناوری پزشکی، اسباب بازی، مورد استفاده در صنایع جواهرات و ساعت‌سازی استفاده می‌شود. .
SOFiSTiK AG نرم‌افزار استاتیک و تقویتی را برای ساخت پل، تونل و ساختمان تولید می‌کند، پروژه‌هایی که شامل BMW World در مونیخ می‌شود. مدل‌ساز پل SOFiSTiK طراحی و محاسبه پل‌ها را به صورت سه بعدی و پارامتریک، همان‌طور که توسط BVMI، با قابلیت BIM نیاز دارد، ممکن می‌سازد.
DATAflor نرم‌افزاری را برای باغبانی و محوطه سازی، معماران منظر، کارهای خاکی و مهندسی عمران توسعه می‌دهد. DATAflor در سال ۱۹۸۲ تأسیس شد. این نرم‌افزار شامل بخش برنامه‌ریزی گرافیکی، محاسبات تجاری و صورتحساب کامل است با نرم‌افزار دنیای باغ‌های مجازی در مراحل مختلف گل دهی فصلی.
ام یو ام (MuM) Mechatronik GmbH مجوز نرم‌افزار برنامه‌ریزی مهندسی برق Escad را از طرف Autodesk در سال ۲۰۱۵ صادر کرد. از این رو، ام یو ام (MuM) جانشین eXs را توسعه داد که در برنامه‌ریزی پروژه CAE برای تجارت صنعتی مهندسی برق، مهندسی فرایند، هیدرولیک و پنوماتیک و همچنین برای مهندسی خدمات ساختمان به عنوان بخشی از پروژه‌های BIM استفاده می‌شود.
یوزو یک شبیه‌ساز کنسول بازی نرم‌افزار آزاد و متن‌باز نینتندو سوئیچ است که در زبان برنامه‌نویسی سطح میانی با کاربرد عمومی یا C++ توسعه یافته‌است. یوزو در ۱۴ ژانویه ۲۰۱۸، ۱۰ ماه پس از انتشار نینتندو سوییچ در حال توسعه اعلام شد.
این شبیه‌ساز توسط توسعه دهندگان شبیه‌ساز نینتندو ۳دی‌اس سیترا ساخته شده‌است و کد قابل توجهی بین پروژه‌ها به اشتراک گذاشته شده‌است. در اصل، یوزو فقط از برنامه‌های آزمایشی و بازی‌های ویدیویی پشتیبانی می‌کرد، اما از جولای ۲۰۱۹، تعداد کمی از بازی‌ها بدون مشکل کار می‌کنند.
یوزو از یک سرویس شبکه به نام باکس کت به عنوان جایگزینی برای شبکه محتوای پویا BCAT نینتندو استفاده کرد. این ویژگی بعداً به دلیل غیر کاربردی بودن حذف شد. این پیاده‌سازی در نهایت با برنامه‌ای جایگزین می‌شود که امکان استفاده از فایل‌های BCAT محلی را که از یک نینتندو سوییچ حذف می‌شوند، می‌دهد.
یوزو همچنین ویژگی تغییر مقیاس رزولوشن را ارائه می‌کند که وضوح‌های docked, undocked و غیر بومی را شبیه‌سازی می‌کند. پس از افزودن پشتیبانی اولیه به وضوح فراتر از بومی، این ویژگی به دلیل مشکلات پایداری و رفتار ناسازگار در تولیدکنندگان مختلف GPU کمی بعد دوباره حذف شد. دو سال پس از حذف، این ویژگی در نهایت با نام رمز "Project ART" دوباره اضافه شد.
در دسامبر ۲۰۱۹، یوزو یک رندر آزمایشی Vulkan را به ساخت دسترسی زودهنگام خود اضافه کرد و آن را به بیلدهای خط اصلی خود آورد. در ۹ می ۲۰۲۰، تیم توسعه یک به‌روزرسانی را اعلام کرد که شامل شبیه‌سازی آزمایشی CPU چند هسته‌ای با اسم رمز "Prometheus" بود.
در نوامبر ۲۰۲۰، توسعه دهندگان یوزو قابلیت آنلاین را به شبیه‌ساز اضافه کردند اما مدت کوتاهی پس از آن آن را حذف کردند.
در ژوئن ۲۰۲۱، پشتیبانی Fastmem به بیلدهای دسترسی اولیه یوزو اضافه شد.
در جولای ۲۰۲۱، یوزو «پروژه هادس» را به پایان رساند که هدف آن بازنویسی دیکامپایلر Shader بود که باعث بهبود عملکرد کلی شبیه‌ساز شد
در اکتبر ۲۰۱۸، "Kotaku" مقاله ای منتشر کرد و اشاره کرد که "Super Mario Odyssey" قابل بازی است. نویسنده مقاله از توانایی یوزو برای تقلید از بازی‌هایی که در آن زمان به صورت تجاری در دسترس بودند ابراز نگرانی کرد.Plunkett, Luke (November 2, 2018).
"PC Gamer" اشاره کرد که شبیه‌ساز قادر به اجرای Pokémon: Let's Go, Pikachu! and Let's Go, Eevee"Pokémon: Let's Go, Pikachu!" and "Let's Go, Eevee!" مدت کوتاهی پس از انتشار بازی‌ها، البته با مشکلات صوتی.Horti, Samuel (November 24, 2018).
در اکتبر ۲۰۱۹، Gizmodo مقاله‌ای منتشر کرد که در آن اشاره کرد که یوزو قادر است برخی از بازی‌ها را با نرخ فریم تقریباً برابر با سخت‌افزار واقعی کنسول تقلید کند.
دراگاو آرنا (که پیش از این، به دلیل حامی مالی‌ آن، با نام دراگاو کایشا شناخته می‌شد) یک سالن سرپوشیده در پورتوی پرتغال است که بازی‌های تیم‌های بسکتبال، هندبال و هاکی با چرخ باشگاه فوتبال پورتو را میزبانی می‌کند. این سالن در ۲۳ آوریل ۲۰۰۹ افتتاح شد و ۲٬۱۷۹ نفر صندلی ظرفیت دارد. عملیات ساخت آن با همکاری بانک دولتی کایشا ژرال دِ دپوزیتوش انجام شد که حق نامگذاری سالن را به مدت ۱۰ سال در اختیار داشت.
سالن به دست مانوئل سالگادو طراحی شد که معمار ورزشگاه دراگاو است و مشخص شده بود تا برای اولین بار از سال ۲۰۰۱، بازی‌های تیم‌های بسکتبال، هندبال و هاکی با چرخ را زیر یک سقف میزبانی کند، زمانی که زمین قبلی؛ پاویلیاو آمریکو د سا، در راستای ساخت ورزشگاه جدید تخریب شد.
حمله به مسجد پیشاور ۲۰۲۲ () در روز ۴ مارس ۲۰۲۲، شاخه خراسان داعش به مسجد شیعیان در پیشاور ، منطقه خیبر پختونخوا، پاکستان حمله کرد. یک افغان مقیم پاکستان اقدام به حمله انتحاری کرد که دست کم ۶۳ تن را کشت و ۱۹۶ نفر را زخمی کرد. این حمله در منطقه شیعه نشین شهر پیشاور، موسوم به کوچه رسالدار، رخ داد. در جریان این حمله مرد سیاهپوش مسلحی به نماز جمعه حمله کرد. ابتدا به دو پلیس محافظ شلیک کرد، که یکی را کشت و دیگری را زخمی کرد. سپس وارد صحن مسجد شد و نمازگزاران را به رگبار بست. چند ثانیه بعد کمربند انفجاری خود را که مسلح به مواد منفجره ۵ کیلوگرمی بود منفجر کرد.
آنامیکا فیلمی هندی محصول سال ۲۰۱۴ و به کارگردانی سکار کامولا است. در این فیلم بازیگرانی همچون نایانتارا، وایبهاو ردی، پاسوپاتی و هارشواردان رانه ایفای نقش کرده‌اند.
این فیلم بازسازی فیلم داستان می‌باشد.
زنان در پرو هم از نظر تعداد و هم حقوق قانونی در اقلیت هستند. اگرچه از نظر تاریخی تا حدودی با مردان برابری می‌کند، پس از تسخیر و استعمار اسپانیایی‌ها، فرهنگ در پرو کنونی به‌طور فزاینده ای مردسالارانه شد. فرهنگ مردسالارانه هنوز قابل توجه است. زنان حقوق کمتری نسبت به مردان دریافت می‌کنند، فرصت‌های شغلی و سیاسی کمتری دارند و در مواردی بدون عواقب مورد سوء استفاده قرار می‌گیرند. در دسترس بودن وسایل پیشگیری از بارداری برای تقاضا کافی نیست و بیش از یک سوم بارداری‌ها به سقط جنین ختم می‌شود. نرخ مرگ و میر مادران نیز از بالاترین میزان در آمریکای جنوبی است.
دولت پرو تلاش‌هایی را برای مبارزه با نرخ بالای مرگ و میر مادران و عدم حضور سیاسی زنان و همچنین خشونت علیه زنان آغاز کرده است. با این حال، تلاش‌ها هنوز به ثمر نرسیده‌است.
تمدن آند به‌طور سنتی برای مردان و زنان تا حدودی برابری طلبانه است و زنان مجاز به ارث بردن دارایی از مادران خود هستند. پس از اینکه اسپانیایی‌ها امپراتوری اینکاها را فتح کردند، فرهنگ مردسالارانه تر شد. و جامعه حاصل به عنوان "ماچیستا" توصیف شده‌است.
در طول انقلاب‌های جمهوری‌خواه در قرن‌های هجدهم و نوزدهم، مفهوم حوزه‌های مجزا (خصوصی در مقابل عمومی) به موضوعی قانونی در پرو تبدیل شد. تعیین یک تمایز واضح از مرزهای بین جرایم خصوصی و جرایم عمومی مهم شد زیرا فقط جرایم عمومی می‌توانست مستقیماً توسط دولت مورد تعقیب قرار گیرد. در این مدت، جرایم عمومی جرایمی بودند که بر دولت یا جامعه تأثیر می‌گذاشتند، در حالی که جرایم خصوصی فقط به فردی که مرتکب عمل می‌شد آسیب می‌رساند. اگرچه همه پرونده‌های مدنی خصوصی تلقی می‌شدند، برخی از جرایم خصوصی به‌طور بالقوه می‌توانند بر عموم تأثیر بگذارند. جرائمی مانند سرقت و وارد کردن صدمات شدید بدنی قبلاً فقط با خواست شاکی پیگیری می‌شد. با این حال، در اوایل جمهوری، این جنایات بر اساس دستور کار خود دادستان‌ها و قضات پیگیری می‌شد. در مقابل، با جرایمی مانند تهمت، تجاوز جنسی، یا هر چیز مرتبط با ناموس مانند گذشته برخورد می‌شد. قربانیان این جنایات نسبت به قربانیان دزدی و صدمات جسمی جدی باید کار بیشتری انجام دهند. این قربانیان برای رسیدگی به پرونده باید پرونده خود را گزارش می‌کردند و باید شکایت رسمی و همچنین شاهد ارائه می‌کردند. از این شاکیان انتظار می‌رفت که تصمیم بگیرند که آیا خود جرم یا گزارش جرم به دادگاه آسیب بیشتری به ناموس آنها وارد می‌کند یا خیر.
حتی اگر شرایطی وجود داشته باشد که در آن تجاوز یا اغوا به اندازه کافی جامعه را آشفته کند تا آن را به عنوان یک جرم عمومی تبدیل کند، دادن اختیار به دادستان برای طرح اتهام «آرامش و رازداری را که باید در حوزه داخلی وجود داشته باشد بر هم می‌زند». به همین دلیل، صدمات جسمی ناشی از «مجازات» وابستگی (خادمین، همسران، فرزندان) معمولاً «خصوصی» تلقی می‌شد، جرایم و حقوق مرتکبان وزن بیشتری نسبت به حمایت‌های قربانیان داشت. حتی در حالی که مقامات قضایی جمهوری‌خواه تلاش کردند تا خواسته‌های نظم عمومی و داخلی را متعادل کنند، آنها همچنان که با اصلاحات بوربن آغاز شده بود، به‌طور فزاینده ای مدعی صلاحیت قضایی در آن دسته از پرونده‌های مربوط به ازدواج، خانواده و شرافت جنسی می‌شوند، که در آن طرف‌های آسیب دیده این کار را انجام دادند. اتهامات مطبوعاتی قبلاً، چنین مواردی عمدتاً در صلاحیت قضایی کلیسا بود.
در طول این ایالت جمهوری‌خواه، مردانی که در حوزه عمومی مشارکت داشتند یا متأهل بودند که بین ۲۱ تا ۲۵ سال داشتند، دارای اموال بودند، حرفه‌ای مستقل داشتند یا مالیات پرداخت می‌کردند و «وضعیت شهروندی» خطاب می‌شدند. این وضعیت به آنها امکان داد تا به راحتی از آزادی‌های مدنی خود محافظت کنند. از سوی دیگر، زنان از مزایای مشابهی برخوردار نبودند زیرا نقش آنها محدود به حوزه خصوصی بود. کار به‌طور سنتی توسط زنان (خیاطی، پخت و پز، فرزندپروری و غیره) بی‌ارزش شد، زیرا دیگر به عنوان یک مشارکت عمومی شناخته نمی‌شد، بلکه فقط بخشی از سیستم خصوصی (پدرسالارانه) در پرو بود. از نظر قانونی، زنان از حمایت‌های کمی برخوردار بودند، زیرا وظیفه شوهر یا پدرشان محافظت از آنها تلقی می‌شد.
از نظر قانونی، زنان تحت حمایت سیستم جدید نبودند. در نتیجه با سختی‌های زیادی مواجه شدند. به عنوان مثال، آزار خانگی یک مشکل مداوم بود، عمدتاً به این دلیل که آزار و تجاوز جنسی به عنوان «جرایم خصوصی» در نظر گرفته می‌شد. دولت این اعمال شنیع را به این ترتیب طبقه‌بندی کرد زیرا آنها نمی‌خواستند جامعه مردسالار را مختل کنند.
زنان عمدتاً با صورت جنسی و توانایی‌های خدمت در خانه تعریف می‌شدند. مخصوصاً زنان فقیر برای انطباق با نگاه «مادر جمهوری‌خواه» مشکل داشتند و نمی‌توانستند حقوق یا وظایف خود را به‌عنوان مادری ادعا کنند. علاوه بر این، اگر آنها به جرمی محکوم می‌شدند، «غیرطبیعی» تلقی می‌شدند و اغلب از آزادی زودهنگام از زندان جلوگیری می‌کردند. اگرچه زنانی مانند ماریا تولدو و خوانا پیا به دلیل رفتار خوب و به دلیل اینکه تنها حامی فرزندان خود بودند، برای آزادی زودهنگام مبارزه کردند، اما دادستان استدلال کرد که این زنان تأثیر منفی بر فرزندانشان خواهند گذاشت. در مقابل، مردان به عنوان تأمین کننده سختکوش خانواده دیده می‌شدند و از مزایای بیشتری نسبت به زنان برخوردار بودند. به عنوان مثال، چند ماه قبل از رد دادخواست تولدو، مجازات «مردی» کاهش یافت، زیرا همسرش در درخواست تجدیدنظر اعلام کرده بود که او تنها تأمین کننده خانواده اش است. این نظام زن ستیز برای چندین دهه حاکم بود.
در ۱۷ ژوئن ۱۹۵۶، زنان پرو پس از سال ها مبارزه توسط زنانی مانند ماریا ژسوس آلوارادو، آدلا مونتهسینوس، زویلا آرورا کاسرس، الویرا گارسیا و گارسیا، و ماگدا پورتال، برای اولین بار در انتخابات عمومی رای دادند. پرو آخرین کشور در آمریکای لاتین بود که به‌طور کامل از حقوق زنان برخوردار شد.
در جریان درگیری‌های داخلی در پرو که در دهه ۱۹۸۰ آغاز شد، برخی از خانواده‌ها مادرسالار شدند و تقریباً ۷۸ درصد از خانواده‌های مهاجر توسط زنان سرپرستی می‌شدند. در حلبی آبادها، زنان سوپ‌پزخانه‌هایی ("کمدور") تأسیس می‌کردند و با هم کار می‌کردند تا اطمینان حاصل کنند که خانواده‌هایشان غذای کافی برای خوردن دریافت می‌کردند.
سواد زنان در پرو کمتر از سواد مردان است: طبق برآوردهای سال ۲۰۱۶، تنها ۹۴٫۳ درصد از زنان (۱۵ و بالاتر) در مقایسه با ۹۷٫۲ درصد از مردان باسواد هستند.
زنان بومی پرو کمتر از مردان سفر می‌کنند. به این ترتیب، آنها تمایل به تسلط کمتری به اسپانیایی، زبان ملی پرو دارند که این ممکن است منجر به مشکلاتی شود که آنها باید با افراد خارجی که اغلب به زبان بومی صحبت نمی‌کنند صحبت کنند. اگرچه نرخ بی سوادی زنان بیشتر از مردان است، اما تعداد فزاینده ای از زنان تحصیلات عالی دریافت می‌کنند.
زنان در اروگوئه به وضعیت زنانی که در اروگوئه متولد شده‌اند، در آن زندگی می‌کنند و اهل اروگوئه هستند می‌پردازد. با توجه به کشورها و فرهنگ‌های آنها، نسبت بسیار بالایی از زنان اروگوئه ای وجود دارد که در نیروی کار این کشور آمریکای جنوبی شرکت می‌کنند. قانون اروگوئه معتقد است که زنان اروگوئه از حقوق برابر برای قدرت، اقتدار و امتیازات برخوردار هستند. اما در واقعیت، زنان هنوز «مقام بالاتر اقتصادی، حرفه‌ای، سیاسی، اجتماعی و مذهبی» را اشغال نمی‌کنند. در رابطه با عرصه سیاسی، زنان سازمان ملل گزارش داد که یک مطالعه در سال ۲۰۱۲ توسط اتحادیه بین پارلمانی (IPU) اروگوئه را به عنوان ۱۰۳ امین از ۱۸۹ کشور از نظر نمایندگی زنان در پارلمان رتبه‌بندی کرد. رتبه پایین اروگوئه تا حدودی به دلیل مشارکت سیاسی پایین آن از زنان است: تا سال ۲۰۱۴ تنها ۱۶ درصد از اعضای پارلمان زن هستند.
یکی از زنان برجسته اروگوئه ای پائولینا لوئیسی است. لوئیسی رهبر جنبش فمینیستی در کشور اروگوئه بود. در سال ۱۹۰۹، او اولین زن در این کشور بود که مدرک پزشکی گرفت و بسیار مورد احترام بود. او نماینده اروگوئه در کنفرانس‌های بین‌المللی زنان بود و به سراسر اروپا سفر کرد و نظر خود را در مورد حقوق زنان بیان کرد و در سال ۱۹۱۹، پائولینا نیروی حقوق زنان را در اروگوئه راه اندازی کرد. در سال ۱۹۲۲، کنفرانس پان-آمریکایی زنان پائولینا لوئیسی را به عنوان معاون افتخاری این نشست معرفی کرد و او همچنان به فعال بودن خود ادامه داد تا اینکه اروگوئه به زنان حق رأی داد.
خشونت خانگی یک مشکل بسیار جدی است، به ویژه جرایم به اصطلاح عاطفی، که تا سال ۲۰۱۷ طبق ماده ۳۶ قانون مجازات ("La pasión provocada por el adulterio") - ماده ۳۶ - تحمل می‌شد "." در تاریخ ۳۱ آذر ۱۳۹۶ ماده ۳۶ قانون مجازات برای رفع جرم شور و شوق اصلاح شد. از سال ۲۰۱۳ تلاش‌های سیاسی مداومی برای حذف این ماده از قانون جزا صورت گرفته‌است.
قبل از سال ۲۰۰۶، مرتکبین تجاوز، اگر پس از تجاوز، با قربانی ازدواج می‌کردند، از مجازات عفو می‌شدند. قانون اروگوئه در برابر خشونت خانگی از سال ۲۰۰۲ تصویب شده‌است.
بر اساس یک مطالعه سازمان ملل در سال ۲۰۱۸، اروگوئه پس از جمهوری دومینیکن، دومین کشور و بالاترین میزان قتل زنان توسط شرکای فعلی یا سابق را در آمریکای لاتین دارد.
قانون سقط جنین در اروگوئه در مقایسه با سایر کشورهای آمریکای لاتین بسیار لیبرال است. در سال ۲۰۱۲، اروگوئه دومین کشور در آمریکای لاتین بعد از کوبا شد که سقط جنین را بر اساس تقاضا (در ۱۲ هفته اول بارداری) قانونی کرد.
برخلاف بسیاری از کشورهای آمریکای لاتین، زنان چندان در سیاست حضور ندارند. اروگوئه یکی از پایین‌ترین درصد زنان در سیاست را در آمریکای لاتین دارد.
Asunción Lavrin، زنان، فمینیسم و تغییرات اجتماعی: آرژانتین، شیلی و اروگوئه، ۱۸۹۰–۱۹۴۰ (مطبوعات نبراسکا، ۱۹۹۵)
شرلی فریمپونگ مانسو (زاده ۱۶ مارس ۱۹۷۷) کارگردان، نویسنده و تهیه‌کننده فیلم غنائی است. او بنیانگذار و مدیرعامل یک شرکت تولید فیلم، تلویزیون و تبلیغات است. شرلی برنده بهترین کارگردان در ششمین جوایز آکادمی فیلم آفریقا شد. در سال ۲۰۱۳ بر اساس لیست E.tv Ghana او در رتبه چهل و هشتمین فرد تأثیرگذار غنا قرار گرفت.
وضعیت زنان در آرژانتین پس از بازگشت دموکراسی در سال ۱۹۵۴ به‌طور قابل توجهی تغییر کرده‌است. و به سطح نسبتاً بالایی از برابری دست یافته‌اند. در گزارش جهانی شکاف جنسیتی که توسط مجمع جهانی اقتصاد در سال ۲۰۰۹ تهیه شد، زنان آرژانتینی در بین ۱۳۴ کشور مورد مطالعه از نظر دسترسی به منابع و فرصت‌ها نسبت به مردان در رتبه ۲۴ام قرار گرفتند. آنها از سطوح تحصیلی مشابه و نسبت ثبت نام در مدارس تا حدودی بالاتر از همتایان مرد خود برخوردار هستند. آنها به خوبی در زندگی فرهنگی و فکری کشور ادغام شده‌اند، هرچند در اقتصاد کشور نقش کمتری دارند. نفوذ اقتصادی آنها در رابطه با مردان بیشتر از اکثر کشورهای آمریکای لاتین است، با این حال، و تعداد زیادی از زنان آرژانتینی پست‌های برتر را در دنیای شرکت‌های آرژانتینی دارند. از جمله شناخته شده ترین‌ها می‌توان به کریس مورنا، مالک شرکت تولید تلویزیونی به همین نام، ماریا آمالیا لاکروز د فورتابات، مدیرعامل سابق و سهامدار عمده Loma Negra، بزرگترین تولیدکننده سیمان کشور، و ارنستینا هررا د نوبل، کارگردان گروه کلارین، گروه رسانه ای برتر در آرژانتین اشاره کرد. .
با این حال، زنان همچنان با چالش‌های سیستمی متعددی روبرو هستند که در کشورهای دیگر رایج است. خشونت خانگی در آرژانتین مانند موانع پیگرد قانونی به موقع تجاوز جنسی، شیوع آزار جنسی، و شکاف دائمی دستمزدهای جنسیتی، از جمله دیگر تخلفات یک مشکل جدی است.
در اوایل قرن نوزدهم، ولیعهد اسپانیا بر منطقه ای که اکنون توسط کشورهای مدرن آرژانتین، اروگوئه و پاراگوئه احاطه شده‌است، از طریق نایب السلطنه ریو د لا پلاتا، به پایتختی بوئنوس آیرس، حکومت می‌کرد. با تهاجم ناپلئون به اسپانیا در سال ۱۸۰۸، نواحی قائم مقامی دست به شورش زدند.
یکی از شرکت‌کنندگان در جنگ‌های استقلال، خوانا آزوردوی بود که هم‌اکنون توسط بولیوی و آرژانتین به‌عنوان یاری رسان به استقلال گرامی داشته می‌شود. در سال ۲۰۰۹، کریستینا فرناندز دی کرشنر، رئیس‌جمهور آرژانتین، آزوردوی را از سرهنگ دوم به درجه ژنرال در ارتش آرژانتین ارتقا داد. ارتش آرژانتین یک هنگ پیاده‌نظام مستقر در منطقه شمالی سالتا را «جنرالا خوانا آزوردوی» نامید. در ژوئن ۲۰۱۴، رئیس‌جمهور فرناندز دی کرشنر از اسکناس ۱۰ پزوی جدید آرژانتین با تصویر آزوردوی رونمایی کرد.
آرژانتین در اوایل قرن نوزدهم شهرهای کمی داشت، اما بندر بوئنوس آیرس از پس‌آب‌های امپراتوری اسپانیا به بندری بزرگ در اواخر قرن هجدهم تبدیل شد. نواحی روستایی در آرژانتین توسط بومیان و گاوچوها پرجمعیت بود، مردانی که از نژاد مخلوط سوار اسب بودند و برای پوست و تهیه گوشت گاو خشک گاوهای آزاد شکار می‌کردند. زنان غیر بومی در پامپاهای وسیع آرژانتین اندک بودند و در هنر به عنوان آسیب‌پذیر در برابر ربوده شدن توسط سرخپوستان «بربر» به تصویر کشیده می‌شدند.
در طول دهه ۱۹۳۰، فانی ادلمن، یک رهبر کمونیست که بخشی از بریگادهای بین‌المللی در دفاع از جمهوری دوم اسپانیا بود، به یک چهره بین‌المللی به نمایندگی از کمونیسم و فمینیسم تبدیل شد. او در ایجاد اتحادیه زنان آرژانتین در سال ۱۹۳۷ شرکت کرد و در سال ۱۹۷۲ رئیس فدراسیون بین‌المللی دموکراتیک زنان شد. او تا زمان مرگش در سال ۲۰۱۱ رئیس افتخاری حزب کمونیست آرژانتین بود.
پس از تصویب حق رای زنان توسط رئیس‌جمهور خوان پرون در سال ۱۹۴۹، بانوی اول اویتا پرون تا زمان مرگش در سال ۱۹۵۲ رهبری حزب پرونیست زنان را بر عهده داشت و به تقویت نقش زنان در جامعه آرژانتین کمک کرد. زنان نقش مهمی را هم به عنوان حامی و هم به عنوان مخالف فرایند سازماندهی مجدد ملی، آخرین دیکتاتوری آرژانتین، در اواخر دهه ۱۹۷۰ ایفا کردند، و تأسیس مادران پلازا د مایو، یک گروه مدافع به رهبری مادران ناپدید شدگان، توسط مادران ناپدید شدگان انجام شد. آزوسنا ویلافلور د ویسنتی و بیشتر زنان دیگر، بر این منطق که کمتر مورد سرکوب قرار می‌گیرند (ویلافلور دی ویسنتی و بنیانگذاران همکارش توسط رژیم در سال ۱۹۷۷ به قتل رسیدند).Fleitlowitz, Marguerite. حقوق زنان در آرژانتین پس از بازگشت دموکراسی در سال ۱۹۸۳ به شکل قابل توجهی پیشرفت کرد. رئیس‌جمهور رائول آلفونسین در سال ۱۹۸۷ قوانینی را امضا کرد که هم "Patria potestas" (فرصتی که به پدر در رابطه با رفتارش با اعضای خانواده، به ویژه فرزندان داده می‌شود) محدود می‌کرد و هم طلاق را قانونی می‌کرد و به حل وضعیت حقوقی ۳ میلیون بزرگسال که در جدایی قانونی زندگی می‌کردند کمک کرد. قانون سهمیه آرژانتین که توسط رئیس‌جمهور کارلوس منم در سال ۱۹۹۱ امضا شد، مقرر می‌دارد که یک سوم اعضای هر دو مجلس کنگره باید زن باشند، هدفی که از طریق فهرست‌های انتخاباتی متعادل به دست می‌آید.Report on Human Rights Practices 2006: Argentina. تا سال ۲۰۰۶، ۲۹ زن در سنا ۷۲ کرسی، ۸۶ زن در مجلس نمایندگان آرژانتین با ۲۵۷ کرسی، دو قاضی زن دادگاه عالی و سه زن در کابینه ریاست جمهوری حضور داشتند. رئیس‌جمهور آرژانتین، کریستینا فرناندز دی کرشنر در سال ۲۰۰۷ انتخاب شد. نایب قهرمان میدان شلوغ نیز یک زن به نام الیزا کاریو بود.
پرتره زن معمولی از آرژانتین
وضعیت زنان در مکزیک به‌طور قابل توجهی در طول زمان تغییر کرده‌است. تا قرن ۲۰ام، مکزیک یک کشور عمدتاً روستایی بود، با وضعیت زنان روستایی که در چارچوب خانواده و جامعه محلی تعریف می‌شد. با شروع شهرنشینی در قرن ۱۶، پس از تسخیر امپراتوری آزتک توسط اسپانیا و دوران استعمارگری اسپانیا در این کشور شهرها فرصت‌های اقتصادی و اجتماعی را فراهم کرده‌اند که در روستاهای روستایی امکان‌پذیر نیست. کاتولیک رومی در مکزیک نگرش‌های اجتماعی را در مورد نقش اجتماعی زنان شکل داده‌است و بر نقش زنان به عنوان پرورش دهندگان خانواده تأکید می‌کند و مریم باکره به عنوان یک الگو به‌شمار می‌رود. ماریانیسمو با نقش زنان در خانواده تحت اقتدار مردان یک ایده‌آل بوده‌است. در قرن بیستم، زنان مکزیکی گام‌های بلندی در جهت داشتن موقعیت حقوقی و اجتماعی برابرتر برداشتند. در سال ۱۹۵۳ به زنان مکزیک حق رای در انتخابات ملی داده شد.
زنان شهری در مکزیک در کارخانه‌ها کار می‌کردند که اولین آنها کارخانه‌های تنباکو بود که در شهرهای بزرگ مکزیک به عنوان بخشی از انحصار پرسود تنباکو تأسیس شد. زنان در دوران استعمار شرکت‌های مختلفی را اداره می‌کردند و بیوه‌های تاجران نخبه به اداره تجارت خانوادگی ادامه می‌دادند. در دوره‌های پیش از اسپانیایی و استعماری، زنان غیرنخبگان در بازارها فروشنده‌های کوچک بودند. در اواخر قرن نوزدهم، زمانی که مکزیک اجازه سرمایه‌گذاری خارجی در شرکت‌های صنعتی را داد، زنان فرصت‌های بیشتری برای کار در خارج از خانه پیدا کردند. اکنون می‌توان زنانی را دید که در کارخانه‌ها، چرخ دستی‌های غذای قابل حمل کار می‌کنند و کسب و کار خود را دارند. در سال ۱۹۱۰، زنان ۱۴ درصد از نیروی کار را تشکیل می‌دادند، در حالی که تا سال ۲۰۰۸ آنها ۳۸ درصد بودند.
زنان مکزیکی با تبعیض و در مواقعی مورد آزار و اذیت مردانی قرار می‌گیرند که علیه آن‌ها بدجنسی می‌کنند. اگرچه زنان در مکزیک در حال پیشرفت‌های بزرگ هستند، اما با انتظار سنتی که سرپرست خانواده هستند، مواجه هستند. مارگاریتا والدس پژوهشگر زمینه زنان بیان کرد که در حالی که نابرابری‌های کمی توسط قانون یا سیاست در مکزیک تحمیل شده‌است، نابرابری‌های جنسیتی که توسط ساختارهای اجتماعی و انتظارات فرهنگی مکزیکی تداوم یافته‌است، توانایی‌های زنان مکزیکی را محدود می‌کند.
از سال ۲۰۱۴، مکزیک بالاترین میزان قتل زنان در جهان را دارد.
تمدن مایاها در ابتدا در دوره پیش کلاسیک (حدود ۲۰۰۰ قبل از میلاد تا ۲۵۰ پس از میلاد) تأسیس شد. طبق گاهشماری اجماع در آمریکای مرکزی، بسیاری از شهرهای مایا در طول دوره کلاسیک (حدود ۲۵۰ تا ۹۰۰ پس از میلاد) به بالاترین وضعیت توسعه خود رسیدند و در طول دوره پس از کلاسیک تا ورود اسپانیایی‌ها در ۱۵۱۹ پس از میلاد ادامه یافتند. زنان در جامعه مایاها از نظر موقعیت، ازدواج و ارث محدود بودند. در تمام جوامع قبل از کلمبیا، ازدواج بهترین حالت برای زنان بعد از سن بلوغ بود. زنان نجیب اغلب با حاکمان پادشاهی‌های همسایه ازدواج می‌کردند، بنابراین اتحادهای سلسله ای ایجاد می‌کردندSocolow, S. M. (2000).
اگرچه اکثریت این زنان مسئولیت‌های سیاسی کمی داشتند، اما برای ساختار سیاسی دولت حیاتی بودند.Socolow, S. M. (2000). زنان نخبه از جایگاه بالایی در جامعه خود برخوردار بودند و گاه فرمانروای ایالت‌های شهر بودند. در میان تعداد انگشت شماری از فرمانروایان زن، بانو آهپو کاتوم از پیدراس نگراس و بانو آفو هه از پالنکه بودند. اگرچه زنان نفوذ سیاسی کمی داشتند، اما داده‌های گلیف مایا شامل صحنه‌های بسیاری با شرکت یک زن در فعالیت‌های عمومی مختلف است و شجره نامه‌ها حق حاکمان مرد برای قدرت را از طریق اعضای زن خانواده‌شان نشان می‌دهند.
زنان نمی‌توانستند زمین داشته باشند یا وارث شوند. آنها صاحب کالاهایی بودند که می‌توان آنها را زنانه نامید که شامل اشیاء خانگی، حیوانات اهلی، کندوهای زنبور عسل و لباس‌های خودشان بود.Socolow, S. M. (2000). زنان می‌توانستند دارایی خود را وصیت کنند، اما این دارایی جنسیت خاص بود و معمولاً ارزش چندانی نداشت.
کلمه «آزتک» به گروه‌های قومی خاصی در مکزیک مرکزی اشاره دارد، به‌ویژه آن دسته از گروه‌هایی که به زبان ناهواتل صحبت می‌کردند و از سال ۱۳۰۰ تا ۱۵۰۰ پس از میلاد بر بخش‌های وسیعی از آمریکای شمالی تسلط داشتند. به هر دختر دوک‌ها و شاتل‌های کوچک داده می‌شد تا نماد نقش آینده او در تولید خانگی باشد.Socolow, S. M. (2000). بند ناف او را نزدیک شومینه خانه اش دفن کردند به این امید که نگهبان خوبی برای خانه باشد.
انتظار می‌رفت که دختران مجرد که بزرگ می‌شدند باکره باشند و از نزدیک تحت تعقیب قرار می‌گرفتند تا اطمینان حاصل شود که باکرگی آنها تا زمان ازدواجشان دست نخورده باقی می‌ماند.Socolow, S. M. (2000). دختران پس از رسیدن به بلوغ ازدواج می‌کردند زیرا ازدواج حالت ایده‌آل برای زنان بود. تخمین زده می‌شود که نود و پنج درصد از زنان بومی ازدواج کرده بودند. انتظار می‌رفت زوج‌ها در کنار هم بمانند، با این حال جامعه آزتک طلاق را به رسمیت شناخت و هر یک از شریک‌ها دارایی خود را که پس از طلاق وارد ازدواج شده بود، حفظ کردند.
همانند جامعه مایا، زنان نجیب آزتک در ازدواج خود انتخاب چندانی نداشتند، زیرا ایجاد اتحاد یک موضوع سیاست دولتی بود.Socolow, S. M. (2000). در رابطه با ارث و حقوق مالکیت، زنان آزتک به شدت محدود بودند. اگرچه زنان مجاز به ارث بردن دارایی بودند، اما حقوق آنها از آن بیشتر به حقوق استفاده بود.Kellogg, Susan. (1986). اموالی که به کودکان داده می‌شد در جایی که می‌توانست وصیت می‌شد یا فروخته می‌شد، بسیار آزاد بود.
موقعیت حقوقی زنان در اتریش از اواسط دهه ۱۹۷۰ بهبود یافته‌است. با توجه به حقوق زنان، اولویت در اتریش به جای داشتن حقوق برابر، بر رفتار برابر با هر دو جنس است؛ بنابراین، زنان اتریشی از تلاش دولتشان برای جبران نابرابری‌های جنسیتی خاص سود می‌برند. با این حال، مفهوم نقش‌های سنتی، تحت تأثیر مذهب کاتولیک رومی در اتریش، هنوز در جامعه اتریش رایج است.
اولین تلاش‌ها برای بهبود مشارکت سیاسی زنان در طول انقلاب ۱۸۴۸ توسط انجمن زنان دموکراتیک وین انجام شد، اما عمر این انجمن کوتاه مدت بود.
مبارزه برای حق رای دوباره با تشکیل انجمن عمومی زنان اتریش در سال ۱۸۹۳ آغاز شد.
حق رای زنان در سال ۱۹۱۹ پس از فروپاشی سلطنت هابسبورگ به زنان داده شد.
مانند سایر کشورهای اروپایی، ازدواج به‌طور سنتی بر اساس اختیارات قانونی شوهر بر زن بود. تا اواخر دهه ۱۹۷۰، آزادی زنان متأهل به‌طور قانونی محدود بود."Contemporary Western European Feminism", by Gisela Kaplan, p. 133 اتریش تجاوز جنسی زناشویی را در سال ۱۹۸۹ غیرقانونی اعلام کرد. اتریش یکی از آخرین کشورهای غربی بود که زنا را در سال ۱۹۹۷ جرم زدایی کرد.http://www.spiegel.de/politik/ausland/debatte-ueber-untreue-gesetz-noch-1997-drohte-oesterreichs-ehebrechern-gefaengnis-a-317486.html در سال ۲۰۰۴ تجاوز زناشویی به یک جرم دولتی تبدیل شد، به این معنی که می‌توان آن را حتی در صورت عدم شکایت همسر، با رویه‌هایی شبیه به تجاوز جنسی به افراد غریبه، توسط دولت تحت پیگرد قانونی قرار داد.
در سال‌های اخیر، روش‌های جدیدی برای زندگی پدیدار شده‌است، با افزایش زندگی مشترک مجردان جوانان بیشتری روش‌های سنتی را زیر سؤال می‌برند. در مطالعه ارزش‌های اروپایی (EVS) در سال ۲۰۰۸، درصد پاسخ‌دهندگان اتریشی که با این ادعا موافق بودند که «ازدواج یک نهاد منسوخ است» ۳۰٫۵٪ بودhttp://zacat.gesis.org/webview/index.jsp?study=http%3A%2F%2F193.175.238.79%3A80%2Fobj%2FfStudy%2FZA4783&variable=http%3A%2F%2F193.175.238.79%3A80%2Fobj%2FfVariable%2FZA4783_V252&mode=documentation&submode=variable&top=yes&language=en See: Variable Description - Family - Q 45. و تا سال ۲۰۱۲، ۴۱٫۵٪ از کودکان خارج از ازدواج متولد شدند. نرخ باروری کل ۱٫۴۶ کودک/زن (تا سال ۲۰۱۵)، است که کمتر از نرخ جایگزینی ۲٫۱ درصد است.
اکثر زنان در اتریش شاغل هستند، اما بسیاری از آنها به صورت پاره وقت کار می‌کنند. در اتحادیه اروپا، تنها هلند زنان بیشتری دارد که پاره وقت کار می‌کنند.http://ec.europa.eu/social/main.jsp?langId=ro&catId=89&newsId=2535&furtherNews=yes مانند سایر مناطق آلمانی زبان اروپا، هنجارهای اجتماعی در مورد نقش‌های جنسیتی کاملاً محافظه کارانه هستند. در سال ۲۰۱۱، خوزه مانوئل باروسو، رئیس وقت کمیسیون اروپا بیان کرد: «آلمان، و همچنین اتریش و هلند، باید به نمونه کشورهای شمالی نگاه کنند. و جویندگان کار با مهارت پایین وارد نیروی کار شوند».http://www.dw.com/en/germanys-persistently-low-birthrate-gets-marginal-boost/a-15325123-0
در اوایل دهه ۱۹۹۰، بیشتر ترافیک عابران پیاده و حمل و نقل عمومی در وین توسط زنان تشکیل می‌شد. ایوا کیل نمایشگاه «Who Owns Space Public – زندگی روزمره زنان در شهر» را در سال ۱۹۹۱ سازماندهی کرد. این نمایشگاه، همراه با یک نظرسنجی در سال ۱۹۹۹ که توسط اداره زنان شهر انجام شد، نشان داد که زنان، به‌طور کلی، مقصدهای متنوع تری دارند و بیش از مردان در شهر به اقدامات ایمنی در سفر نیاز دارند. این موارد منجر به تغییر در برنامه‌ریزی شهری وین شد. برخی از تغییرات اعمال شده توسط شهر شامل تعریض پیاده‌روها و افزودن پل‌های روگذر عابر پیاده در مناطق خاص است.
وین پروژه Frauen-Werk-Stadt را آغاز کرد، پروژه ای برای تولید مجتمع‌های مسکونی است که توسط معماران زن به‌طور خاص برای پاسخگویی به نیازهای زنان طراحی شده‌است. این مجتمع‌ها به راحتی به وسایل حمل و نقل عمومی و همچنین امکانات موجود در سایت مانند مهدکودک‌ها و داروخانه‌ها دسترسی دارند. پس از موفقیت وین در اجرای این طرح تلاش‌های مشابهی با تأکید فراوان بر کمک به زنان انجام شد.
تغییرات زیرساختی باعث افزایش قابل توجه ترافیک عابران پیاده شد. در نتیجه، خیابان‌ها مملو از شاهدان جنایات احتمالی بود. این امر باعث کاهش میزان جرایم جزئی ارتکابی در فضاهای عمومی شد.
لیندا مک داول استدلال کرد که چنین تلاش‌هایی نتیجه معکوس دارند و در جهت تعمیق مبارزات طبقاتی موجود در مکان‌هایی مانند وین عمل می‌کنند. بحث اصلی مک داول این است که این تلاش‌ها به اندازه کافی دقیق نبودند تا هم حقوق زنان و هم فقر را در نظر بگیرند.
مطالعات گوناگونی در مورد زنان در اتیوپی انجام شده‌است. از لحاظ تاریخی، زنان نخبه در اتیوپی به عنوان مدیران و جنگجویان قابل مشاهده بوده‌اند. ولی هرگز سودی برای بهبود حقوق زنان تبدیل نشد، اما به این معنا بود که زنان می‌توانند ارث ببرند و دارایی داشته باشند و به عنوان مشاور در امور مهم مشترک عمل کنند. در اواخر قرن ۱۹، ملکه منن، همسر امپراتور ایاسو چهارم، نقش تعیین‌کننده ای در اداره امپراتوری اتیوپی داشت. نایب السلطنه‌های ورکیت و مستایت به پسران خردسال خود مسئول استان‌های خود شناخته شده‌اند. آنها به دلیل نوع خاصی از تصرف زمین که از مستأجران بدون در نظر گرفتن جنسیت، به عنوان شبه نظامی برای اربابان خدمت می‌کردند، مدیون مالکیت زمین بودند. در سال ۱۸۹۶، ملکه تایتو بتول، همسر امپراتور منلیک دوم، فعالانه به دولت مشاوره داد و در دفاع از کشور در برابر تهاجم ایتالیا شرکت کرد. زنان برجسته و دیگر صاحبان زمین علیه تهاجم دوم در سال‌های ۱۹۳۵–۱۹۴۱ مبارزه کردند. با کمک مستشاران اروپایی، زنان در دوره بعدی حتی به عنوان مشاور از ارتش و سیاست دور ماندند و به کارهای خانوادگی و خانگی یعنی تربیت فرزندان و آشپزی محدود می‌شدند. با افزایش پیوسته نمایندگی زنان در آموزش، آنها شروع به انجام وظایف پرستاری، تدریس و سایر نقش‌های حمایتی کرده‌اند. در طول دوره ۲۰۱۸–۲۰۱۹، مشارکت تدریجی آنها در سیاست دولتی سرعت رو به افزایشی داشته‌است.Tsehai Berhane-Selassie, "Ethiopian Warriorhood: Land Defence and Society'James Currey, 2018; Abate, Yohannis. "
مانند سایر جوامع سنتی، در اتیوپی نیز ارزش زن بر حسب نقش او به عنوان مادر و همسر سنجیده می‌شود. بیش از ۸۵ درصد از زنان اتیوپیایی در مناطق روستایی زندگی می‌کنند، جایی که خانواده‌ها عمدتاً به کشاورزی معیشتی مشغول هستند. در روستاها، زنان در اقتصاد روستایی ادغام می‌شوند، اقتصاد روستایی که اغلب همراه با کار فشرده‌است و عوارض جسمی سنگینی بر همه، از جمله کودکان وارد می‌کند. انقلاب اتیوپی تأثیر چندانی بر زندگی زنان روستایی نداشت. اصلاحات ارضی وضعیت اجتماعی-اقتصادی آنها را که در ارزش‌ها و باورهای سنتی ریشه دار ریشه دار بود تغییر نداد. بهبود شرایط اقتصادی استاندارد زندگی زنان را بهبود می‌بخشد، اما تغییر پایدار مستلزم تغییر نگرش مقامات دولتی و مردان در مورد نقش زنان است.Abate, Yohannis.
در مناطق شهری، زنان دسترسی بیشتری به آموزش، مراقبت‌های بهداشتی و اشتغال در خارج از خانه دارند. در سال ۱۹۷۶، حدود ۴۰ درصد از زنان شاغل در مناطق شهری در بخش خدمات، عمدتاً در هتل‌ها، رستوران‌ها و بارها کار می‌کردند. اشتغال در تولید و حوزه‌های مرتبط (مانند منسوجات و فرآوری مواد غذایی) ۲۵ درصد از نیروی کار زنان را تشکیل می‌دهد و پس از آن فروش، حدود ۱۱ درصد را تشکیل می‌دهد. این نظرسنجی همچنین نشان داد که کارگران زن کارخانه در آدیس آبابا حدود یک چهارم دستمزدی را که مردان برای همان نوع کار دریافت می‌کنند می‌گیرند. این تفاوت‌ها علیرغم اعلامیه ای در سال ۱۹۷۵ وجود داشت که حقوق برابر برای کار برابر برای مردان و زنان را تصریح می‌کرد.Abate, Yohannis.
پس از انقلاب اتیوپی، زنان در زمینه‌های اقتصادی و سیاسی دستاوردهایی داشتند. انجمن زنان انقلابی اتیوپی (REWA) که مدعی عضویت بیش از ۵ میلیون نفر بود، در آموزش زنان مشارکت فعال داشت. ایجاد تشکل‌های زنان در کارخانه‌ها، انجمن‌های محلی و خدمات ملکی را تشویق کرد. برخی از زنان در سازمان‌های محلی و در انجمن‌های دهقانی و کبل‌ها شرکت می‌کردند. اما نقش زنان در سطح ملی محدود بود. در سال ۱۹۸۴، دولت تنها یک زن را به عنوان عضو کامل کمیته مرکزی حزب کارگران اتیوپی انتخاب کرد. از ۲۰۰۰ نماینده ای که در کنگره افتتاحیه حزب در سال ۱۹۸۴ شرکت کردند، تنها ۶ درصد زن بودند.Abate, Yohannis.
تحت رژیم درگ، ثبت نام دختران در مدارس ابتدایی و متوسطه از حدود ۳۲ درصد در سال ۷۵/۱۹۷۴ به ۳۹ درصد در سال ۸۶/۱۹۸۵ افزایش یافت. نرخ ثبت نام در میان دختران در مناطق شهری بسیار بیشتر از دختران در مناطق روستایی است.Abate, Yohannis. نرخ باسوادی بزرگسالان نیز در پی یک کمپین آموزشی سراسری به ۶۰ درصد افزایش یافت. پس از برکناری درگ، نرخ باسوادی بزرگسالان تا سال ۲۰۰۷ به حدود ۳۹ درصد کاهش یافت. در پاسخ به این وضعیت وزارت آموزش و پرورش یک کمپین آموزشی جدید راه اندازی کرد که هدف آن نرخ باسوادی نهایی ۹۵ درصد است و هدف آن آموزش ۱۷ میلیون بزرگسال است.
از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۰۹، افزایش پیوسته در ثبت نام عمومی و کاهش اختلاف جنسیتی در دسترسی به آموزش مشاهده شده‌است. متوسط نرخ رشد سالانه ثبت نام در تمامی مقاطع تحصیلی برای دختران ۲۷٫۲ درصد و برای پسران ۳۳٫۷ درصد بوده‌است که متوسط نرخ رشد سالانه برای دختران در مهدکودک ۲۹٫۷ درصد، برای دختران در مقطع ابتدایی ۱۳٫۴ درصد، برای دختران در دوره متوسطه ۳۰٫۸ درصد است. مدرسه، ۱۴٫۵ درصد برای زنان در آموزش فنی و حرفه ای، و ۲۱٫۴ درصد برای زنان در آموزش عالی بوده‌است.
پس از تشکیل جمهوری فدرال در سال ۱۹۹۵، وزارت امور زنان نیز تأسیس شد. از اکتبر ۲۰۰۹، مفیدیات کمیل به عنوان وزیر خدمت می‌کند."House Approves Appointment Of Nine Ministers" (accessed 14 April 2009)
نینا دودنیک یک کارآفرین اجتماعی آمریکایی، مدافع دیپلماسی علمی است. وی مؤسس و مدیر عامل سابق آزمایشگاه‌های Seeding که یک سازمان غیرانتفاعی مستقر در ایالات متحده است و در ایجاد ظرفیت علمی در جهان در حال توسعه سرمایه‌گذاری می‌کند است. دودنیک این سازمان را در سال ۲۰۰۳ زمانی که یک دانشجوی در حال تحصیل در دانشگاه هاروارد بود تأسیس کرد. نینا در همان دانشگاه دکترای خود را در رشته زیست‌شناسی مولکولی دریافت کرد.
دودنیک شخصاً تأثیرات عدم دسترسی به منابع علمی در کشورهای در حال توسعه را در ساحل عاج هنگامی که برای پرورش انواع بهتر برنج کار می‌کرد، احساس کرده بود. زمانی که برای ادامه تحصیل در مقطع دکتری به ایالات متحده بازگشت، تلاش کرد تا این مشکل را حل کند. او گروهی از دانشجویان را در جمع‌آوری تجهیزات و لوازم بیولوژیکی اضافی در دانشگاه هاروارد برای ارسال به آزمایشگاه‌های کشورهای در حال توسعه برای حمایت از تحقیقاتی که در مؤسسات محلی خود انجام می‌دادند رهبری کرد. این تلاش پایه و اساس آزمایشگاه Seeding شد، که به‌طور رسمی در سال ۲۰۰۷ راه اندازی شد، زمانی که دودنیک بورسیه Echoing Green را دریافت کرد. یک سال بعد آزمایشگاه Seeding به عنوان یک سازمان غیرانتفاعی در سال ۲۰۰۸ به ثبت رسید.
تاریخچه پیشرفت زنان در کنیا را می‌توان به زنان در فرهنگ سواحیلی، زنان در کنیا بریتانیا و زنان کنیایی پس از استقلال تقسیم کرد. وضعیت جمعیت زنان در کنیا در طول قرن گذشته با تغییرات زیادی روبرو بوده‌است.
کنیا از سال ۱۸۸۸ تا ۱۹۶۳ مستعمره بریتانیا بود قبل از حکومت استعماری، زنان نقش‌های مهمی در جامعه ایفا می‌کردند، از بزرگ کردن و تربیت فرزندان گرفته تا کار در مزارع و بازارها. تحت حکومت استعماری، زنان به‌طور فزاینده ای برای سیستم اقتصادی بی‌اهمیت شدند و قدرت و نفوذ آنها از حوزه عمومی محو شد. با وجود این، برخی از زنان مانند "مکاتیلی و منزا" و زنان دیگر از جمله "کیریما موتونی" که بخشی از قیام "Mau Mau" بود در طول مبارزات استقلال در کنار مردان جنگیدند و در تاریخ طولانی کشور به دلیل مشارکت‌هایشان به رسمیت شناخته شده‌اند.
پس از استقلال کنیا در سال ۱۹۶۳، زنان هنوز با مسائل مربوط به تبعیض جنسی روبرو بوده‌اند و به جز تعداد کمی از زنان جوان، فرصت‌های زیادی در بخش‌هایی مانند آموزش به آنها داده نشده‌است. زنان هنوز با مشکلات زیادی مانند ازدواج کودکان، ازدواج‌های ترتیب داده شده، ختنه زنان، اپیدمی ایدز و همچنین کمبود آموزش مواجه هستند. اگرچه کنیا هنوز راه درازی برای شنیدن وضعیت زنان در پیش دارد، اما همچنان بهبود در شمول مالی، اجتماعی و اقتصادی در داخل کشور در مراحل مختلف اعم از گفتگو، اجرای سیاست، نمایندگی و غیره وجود دارد.
در کنیا، علیرغم یک قانون جنسیتی در قانون اساسی ۲۰۱۰، زنان فرصت کمی برای به دست آوردن نقش‌های تصمیم‌گیری در دولت دارند، که زنان را بیشتر به عقب می‌اندازد. اگرچه کنیا در این مورد عقب است، اما چند زن با نفوذ هستند که کرسی‌هایی در پارلمان کنیا به دست آورده‌اند.
کارکردهای اصلی زنان در اکثر جوامع پیش از استعمار کنیا مربوط به کشاورزی، مراقبت از کودکان، نگهداری از خانه، فروشندگان بازار و مراقبت از شوهرانشان در صورت ازدواج بود. تعداد کمی از جوامع مادرسالار وجود داشت، اما ساختارهای قدرت اغلب از مردان (پدرسالاری) حمایت می‌کردند. در جوامع معدودی مانند آکامبا و ناندی، زنان می‌توانستند با زنان ازدواج کنند، اغلب برای محافظت از آنها پس از مرگ شوهرانشان، یا متوجه می‌شدند که نمی‌توانند بچه دار شوند. در چنین شرایطی، یک زن با زن دیگری ازدواج می‌کند و از مردی به انتخاب خود بچه دار می‌شود.
زندگی زن کنیایی تحت حکومت استعماری به‌طور قابل توجهی تغییر کرد. این مستعمره عمدتاً به منظور ایجاد مزارع محصول نقدی متعلق به مهاجران سفیدپوست و کارگران کنیایی مورد استفاده قرار گرفت. تحت این سیستم، نقش زنان به‌طور فزاینده ای به حاشیه رانده شد و زنان کنیایی شروع به از دست دادن خودمختاری در واحد خانواده کردند. زن کنیایی نقش دوری در این نظام اقتصادی داشت، اما همچنان تلاش می‌کرد تا با مردان برابر باشد و صدای آنها را هم به گوش مقامات استعماری و هم به مردان کنیا برساند.
مسجد شاهزاده مربوط به دوره قاجاریان است و در شهرستان سراب، بخش مرکزی، خیابان قدس جنوبی، کوچه شاهزاده واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۳۸۹/۱۱/۱۹ با شمارهٔ ثبت ۲۹۵۶۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
یعقوب یسرائیل هرتزوگ (، زاده:۱۹۷۷) یک حاخام اسرائیلی-آمریکایی ساکن اورشلیم است که در زمینه مسائل بین دینی فعالیت می‌کند. او خود را حاخام اعظم (حاخام اکبر، حاخامباشی) عربستان نامیده‌است.
هرتزوگ در در بروکلین، ایالات متحده آمریکا به دنیا آمد. او تحصیلات خود را در موسسات مذهبی به پایان برد. او با خباد لوباویچ مرتبط است و مدرک حاخام بودن خود را از این مؤسسه دریافت کرده‌است. در ۱۲ سالگی هرتزوگ به همراه خانواده اش به اسرائیل مهاجرت کردند. او تحصیلات ابتدایی خود را در یشیوای کیریات اربا و سپس در یشیوای هار براخا انجام داد. او سپس به کشاورزی روی آورد و در زمینه فروش محصولات کشاورزی شروع به کار نمود. او دارای شرکتی است که بذر صادر می‌کند. هرتزوگ همچنین یک موهل است.
هرتزوگ معتقد است مأموریت او نزدیک کردن تمامی ملتهای جنتیل دنیا به اجرای قوانین هفت‌گانه نوح بر اساس تلمود و ارزشهای جهانی پایدار است.https://www-makorrishon-co-il.translate.goog/news/332463/?_x_tr_sl=iw&_x_tr_tl=en&_x_tr_hl=en&_x_tr_pto=sc
هرتزوگ خود را حاخام اعظم عربستان سعودی نامیده‌است. جامعه یهودیان در عربستان بسیار کم است. او چندین سفر به عربستان کرده‌است و به گفته خودش قصد دارد با محمد بن سلمان دیدار کند. بیشتر سفرهای او با هزینه شخصی انجام شده و او در وبسایتش برای سفرهایش پول جمع می‌کند. وزارت امور خارجه اسرائیل در مورد سفر هرتزوگ اظهار بی اطلاعی کرد.
هرتزوگ بنا به گفته خودش ۲۵ سال است که با عربستان سعودی در تجارت است و بذرهای کشاورزی به عربستان صادر کرده‌است.
او در اسفند ۱۴۰۰ به ایران سفر کرد و با یهودیان ایران دیدار کرد. او در این سفر به همدان رفت و از مقبره استر و مردخای بازدید نمود. او همچنین به کنیسه‌های مختلف سر زد. رهبر کلیمیان ایران همایون سامه‌یح نجف‌آبادی اعلام کرد که با این سفر مخالف بوده‌است و جامعه کلیمیان ایران با صهیونیستها در تماس نیست. او اعلام کرد در مورد ورود هرتزوگ تماسی با جامعه کلیمیان صورت نگرفته‌است. وی بیان کرد: متأسفانه کسانی در خارج و بعضاً داخل کشور هستند که باعث ایجاد حاشیه‌سازی برای ایرانیان جامعه کلیمی می‌شوند و مشخص نیست چرا به‌دنبال چنین اقداماتی هستند. سیامک مره صدق نماینده ادواری کلیمیان نیز گفت :هیچ دعوتی از سوی جامعه ایرانی کلیمی برای سفر وی به ایران انجام نشده‌است. او گفت هیچ عکسی از دیدار مقامهای کلیمی کشور با وی وجود ندارد. روزنامه کیهان خواستار پاسخگویی نهادهای مسئول دربارهٔ سفر هرتزوگ شد. بسیاری سایتهای ایرانی قبلاً سفر هرتزوگ به عربستان سعودی را مورد انتقاد قرار داده بودند.
آنارکالی از آراح فیلمی هندی محصول سال ۲۰۱۷ و به کارگردانی آویناش داس است. در این فیلم بازیگرانی همچون سوارا بهاسکار، سانجای میشرا و پانکاج تریپاتی ایفای نقش کرده‌اند.
نانداموری کالیان رام (زاده ) بازیگر هندی است.
از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم "شیر"، جای لاوا کوسا، ۱۱۸، ، ، ازدواج لاکشمی، خرابکار و پسری با کیفیت خوب اشاره کرد.
او نوه ن. ت. راما رائو است.
شهره شهیدی از استادان دانشگاه در ایران است که در رشته مهندسی متالوژی از دانشگاه صنعتی شریف فارغ‌التحصیل شده‌است. ترجمه مشهور او «متالوژی مکانیکی» از کتاب‌های درسی دانشگاه است که توانست برنده کتاب سال جمهوری اسلامی ایران شود. این کتاب اثر دیتر جورج الوود است.
شهره شهیدی از سال ۱۳۵۰ شمسی با اتمام دوره متوسطه، به دانشگاه وارد شد. او توانست پس از ۶ سال در سال ۱۳۵۶ در رشته مهندسی متالوژی دانشگاه صنعتی شریف فارغ‌التحصیل بشود.واحد تحقیقات مرکز تحقیقات رایانه ای قائمیه اصفهان، "زندگینامه مشاهیر ایران و جهان" ج1، ص۷۰
از فعالیت‌های علمی او، می‌توان به عهده‌داری منصب دستیار تحقیقات در دانشکده متالوژی صنعتی شریف اشاره کرد. او همچنین مسئول هماهنگی پروژه‌های بین سازمان گسترش و سازمان UNID0 و همچنین عضویت در هیئت اجرایی جامعه ریخته‌گران ایران بود. او در کنار این شغل، به ترجمه کتاب‌ها و مقاله‌های متعددی در موضوع آهنگری و ریخته‌گری کرد و کتاب متالوژی مکانیکی را ترجمه کرد. این کتاب توانست در دوره نهم کتاب سال جمهوری اسلامی ایران، برنده جایزه کتاب برگزیده بشود."آینه دوران"، تهران،‌خانه کتاب. جلد ۱، صفحه ۱۷۱.
آثار شهیدی در قالب ترجمه و با موضوع ریختگری و متالوژی مکانیکی بود. ترجمه مهم او «متالوژی مکانیکی»، برای استفاده دانشجویان سال اولی کارشناسی ارشد مهندسی متالوژی با مکانیک نوشته شده‌است که مورد استفاده مهندسان این صنعت نیز قرار گرفته‌است. با وجود اینکه هنوز این رشته تحصیلی، منابع مفصل و تخصصی ندارند، این کتاب برای دانشجویان این رشته، بسیار مهم تلقی می‌شود. از ویژگی‌های دیگر کتاب او، ارجاعات متنوع و متعددی است که راه برای دستیابی به استخراج‌ها و تحلیلهای علمی در این زمینه را فراهم می‌کند. کتاب‌شناسی از منابع عمومی در این موضوع که در پایان فصل آخر کتاب آمده‌است نیز به اهمیت این کتاب افزوده‌است. در انتهای کتاب مجموعه‌ای از مسائل آمده‌است که در مرحله نخست برای استفاده خواننده درگیر در صنعت و کسی که می‌خواهد اطلاعات خود را در زمینه مواد بررسی کند مفید است. این کتاب اثر دیتر جورج الوود (به انگلیسی: Dieter, George Ellwood) است که در موضوع‌های مقاومت مصالح، متالورژی فیزیکی و فلزکاری توسط مرکز نشر دانشگاهی ایران به چاپ رسیده‌است.
ناونیت کائور دیلون (زاده ) بازیگر هندی است.
از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم آمبارساریا اشاره کرد.
او ملکه زیبایی هند در سال ۲۰۱۲ بود.
مونیکا گیل (زاده ) بازیگر هندی است.