moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
اصطلاح رخ بام در معماری به جزیی از اجزای بنا گفته می‌شود که برای حفاظت از مرز همرسی بام و نما ساخته شده و چون در نمای ساختمان هم دیده می‌شود، حالت تزییناتی نیز بدان می‌داده‌اند.
پس از ناودان که به سبب حجم زیاد آب موجود در آن، به عنوان یکی از مهم‌ترین نقاط ضعف و فرسایش هر بنا شناخته می‌شود، تقاطع جداره و سطح بام نیز یکی دیگر از مقاطع بسیار آسیب‌پذیر در برابر عوامل جوی به‌شمار رفته و تخریب بنا همواره از این نواحی آغاز می‌گردد. به همین دلیل در معماری سنتی تمهیدات بسیار گسترده ای جهت جلوگیری از فرسایش این بخش‌ها در نظر گرفته شده‌است که ساخت رخ بام نیز از این دست می‌باشد.
رطوبت آب باران بر هر یک از بخش‌های سه‌گانه نما (ازاره، جداره، رخ بام) تأثیرات مخرب متفاوتی دارد و هر چه از نفوذ و ارتباط رطوبت با این اجزاء کاسته شود، تخریب و فرسایش آن‌ها نیز کاهش می‌یابد.
ازاره بنا تحت تأثیر آب‌های روان، ترشحات آب‌هایی که بر روی زمین ریخته می‌شود و رطوبت بالارونده از پی و زمین زیر پی قرار دارد. برای محافظت این قسمت از نما تدابیری اعمال می‌گردد که از آن جمله می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
الف) بکارگیری مواد و مصالح مقاوم در ازاره مانند سنگ، آجر، چوب، فلز و...
ب) سکو چینی و کرسی چینی زیر دیوار،
ج) احداث ناکش برای دفع رطوبت،
د) شیب بندی برای دور نمودن آب‌های سطحی از ازاره.
جداره بنا حد فاصل بین ازاره و رخ بام است و غالباً دارای اجزاء مختلفی همچون بازشو‌ها، در‌ها، پنجره‌ها، قاب بندی، تزئینات، لغاز، تاق نما و... می‌باشد. سطوح پر و خالی جداره و مصالح بکار رفته در اجزای آن، به سبب وجود بخش‌های مختلف با فرم‌ها و اشکال متفاوت، متنوع بوده و به فرسایش و تخریب مضاعف این بخش از نما می‌انجامد. تدابیر مختلفی برای کاستن از اثرات فرستایشی رطوبت بر جداره اعمال گردیده‌ است که برخی از آن‌ها عبارتند از:
الف) دفع بخشی از آب توسط رخ بام،
ب) مقاوم‌سازی نما با کاهگل و مواد افزودنی همچون کتیرا و مانند آن،
ج) بکارگیری مواد و مصالح مقاوم و پدیدآوردن فرم‌های برجسته در بنا،
د) استفاده از چادر سراسری برای حفاظت از ارسی‌های چوبی،
ه) استفاده از گلپا (مهتابی)،
و) احداث ایوان سرتاسری جهت حفاظت ارسی‌ها.
از آن جا که محل تقاطع جداره و بام مرز آغاز فرسایش است، بنابراین باید تدبیری جهت جلوگیری از حرکت آزادنه آب باران از سمت بام بر روی جداره انجام گیرد. تمهیدات مختلفی برای کاهش این تخریب و فرسایش اعمال شده‌است و به این منظور رخ بام را با طیف گسترده‌ای از مصالح ساده مانند کاهگلِ پُرکاه، ردیفی از آجرهای معمولی تا آجر‌های ویژه، کاشی تا تزئینات پرهزینه و هنرمندانه بر روی مصالح مانند نقاشی، خراطی، منبت کاری و... به حالات مختلف پوشش داده‌اند که راه‌های گوناگون حفاظت و دفع رطوبت از نمای بنا نیز به دنبال آن شکل می‌گیرد.آموزه‌های معماری سنتی ایران پژمان شقاقی
الف) میزان بارندگی و سرعت باد در منطقه،
ب) مواد و مصالح به کار رفته در سازه اصلی، نماسازی و تزئینات بیرونی نما،
ج) مواد و مصالح به کار رفته در ناودان.آموزه‌های معماری سنتی ایران پژمان شقاقی
در هر یک از مناطق ایران، رخبام به اشکال مختلف و با مواد و مصالح گوناگون اجراء گردیده و به نام‌های مختلفی از جمله شیرسر (اصفهان)، سوباته (کردستان)، شرفی (یزد)، شرفه (تبریز)، هره (مناطق خشک)، کله شیری (گیلان و مازندران)، و دامنه (مناطق کوهستانی و پر باران) نامیده می‌شود.
آخرین جداره نما و قسمتی از بام را به شکل گرده ماهی (به صورت منحنی) شکل می‌دهند تا علاوه بر کاهش فرسایش رخبام، به خروج آب نظم و نسق دهند. کاه گل بکار رفته در گرده ماهی عموماً نسبت به باقی کاه گل‌های بکار رفته در بنا پُرکاه تر است.
نوع دیگری از رخ بام با بکار بردن یک لایه آجر رگی رخبامی (آجری مستطیل شکل که پهنای آن در نما دیده می‌شود.) اجرا می‌گردد. این لایه آجر، در برخی موارد به تنهایی و به‌طور ساده، گاه به صورت آجرهای مُهری و در بعضی بناها نیز به همراه لایه یی از کاشی به کار رفته‌است. این کاشی‌ها معمولاً به گونه یی قالب زده می‌شوند که در نما به شکل دندانه موشی دیده شوند، و در مواردی که آجر مُهری بکار رود، حالت دندانه موشی تنها به صورت نقشی بر آجر به چشم می‌خورد. در اجرای تمام این حالات از ملات گچ برای نصب آجر بهره گرفته می‌شود.
رخ بام‌های نواحی اصفهان شیرسر نامیده می‌شوند. شیرسر به معنای «شیرسار، گرزی که سری چون شیر دارد» می‌باشد. این واژه اصطلاح رایجی است که همواره توسط شادروان استاد پیرنیا استفاده می‌شده‌است.
شیرسرها که با مصالح چوبی اجرا می‌شوند، کم‌ترین رابطه را با پوشش اصل بنا یا بام دارند و مستقلاً در لبه بام احداث شده تا جداره بنا را از برف و باران محافظت نمایند. بهترین نمونه شیرسرها را در ارگ کریمخانی شیراز می‌توان مشاهده نمود که این شیرسرها تا حدود یک متر پیش آمدگی دارند.
دستک‌های چوبی (با تزئینات چوب بری شده) با مقطعی به ابعاد حدود (۵×۵) سانتی‌متر به طول بیش از ۵۰ سانتی‌متر به فاصله ۳۰ سانتی‌متر از هم و با شیب ۳۹ درجه روی جرز بنا کنسول می‌شوند. این دستک‌ها بر روی دو تکیه گاه اصلی که فقط بار مرده را تحمل می‌نمایند قرار دارند. این تکیه گاه‌ها به صورت دو تیر سراسری، یکی در منتها الیه دستک و دیگری همباد جداره بنا قرار می‌گیرد و پس از نصب منظم دستک‌های چوبی در سراسر طول تیرهای یادشده، شیرسر‌ها در پشت یا روی آن اجرا می‌شوند.
جاسازی لازم برای نصب قاب‌های چوبی نقاشی شده یا ساده، منبت کاری یا حتی قاب‌های حلبی به روش‌های بسیار متفاوتی در طرفین دستک انجام می‌شود.
نوک شیرسرها ممکن است گاهی دالبری یا مستقیم باشد.
شیرسرها در مواردی که طول کنسول شیرسر بیش از۵۰ سانتی‌متر باشد، مشکلات ایستایی پیدا کرده و در صورت افزایش طول، نیاز به تمهیدات مختلفی جهت پایدارسازی می‌یابند. در سقف‌های چوب پوش، تیرهای سقف پس از عبور از روی شاه تیر (یا کلاف سراسری چوبی) حدود یک متر به طرف بیرون بنا کنسول شده و قاب‌های تخته ی روی آن (در درون محل ابزار خورده) نصب می‌شوند. ممکن است جهت جلوگیری از کمانه کردن سر کنسول قطعه‌های تزئیناتی و سازه یی به تیرهای سقف نصب گردند تا کمانه کردن تیر را به حداقل برسانند.
در نواحی یزد، رخبام‌ها شرفی نامیده می‌شوند که در گویش ترک زبانانِ تبریزی «شرفه» گفته می‌شود.
شرفی بیرون آمدگی بسیار اندکی از لبه بام دارد و به صورت فرمی در درون آجر اتفاق می‌افتد. شرفی‌ها از مواد و مصالح مقاوم در برابر رطوبت ساخته می‌شوند که آب باران را به طرف بام هدایت کرده، از طریق ناودان به خارج انتقال داده و از جاری شدن آب برف و باران بر روی جداره بنا جلوگیری می‌کند.
شرفی‌ها دارای تزئینات بسیاری می‌باشند که بخش عمده یی تزئینات آجری می‌باشد که به صورت رگی و در بعضی موارد به صورت هره اجرا می‌گردد.
شرفی‌ها (بدون احتساب دست انداز) به دو گروه اصلی تقسیم می‌شوند:
برای ساخت این نوع شرفی، از آجرهای مختلفی استفاده می‌شود که تعدادی از آن‌ها عبارتند از:
خشت را پس از بیرون آوردن از قالب با چوبی ماله مانند واکوب کرده و با دست آغشته به آب رویه آن را صاف نموده، سپس به کوره می‌برند (آب کشیده شده بر روی خشت باعث به وجود آمدن یک لایه صیقلی یکدست می‌گردد که پس ازپخت آجر حالت لعاب می‌یابد).
این نوع آجر با بریدن و حذف بخشی از لبه‌های خشت مربع یا مستطیل ساخته می‌شود. بدین منظور خشت یا سفال را قبل از خشک شدن کامل به وسیله سیم یا تیغه یی برنده به شکل مورد نظر برش داده و پس از خشک شدن کامل، در کوره می‌پزند.
این گونه آجرها دارای اندازه‌های و شکل‌های مختلف هندسی و غیرهندسی، به ویژه دوردار، هستند که به صورت‌های پَخ، نیم گرد، فتیله، دندان موشی، سینه کفتری و لب شتری دیده می‌شوند.
سنگ تراش‌ها به صورت درپوش برای محافظت لایه زیرین به کار گرفته شده و عموماً پهنای آن به اندازه جرز دست انداز می‌باشد.
در اجرای این شرفی‌ها، پس از لعاب دادن بخشی از آجر یا سفال که در برابر عوامل جوی قرار خواهد گرفت، آن‌ها را در رخ بام به کار می‌برند. این کار (استفاده از لعاب بر روی آجر یا سفال)، ضمن بالا بردن مقاومت مصالح در برابر رطوبت، رنگ را نیز در تزئینات مطرح می‌نماید.
برای ساخت، ابتدا سفال یا آجر را (به هر شکلی که تولید شده باشد) با سمباده تمیز پرداخت کرده و سپس لعاب داده و در کوره می‌پزند. لعاب به کار رفته عموماً به رنگ آبی آسمانی یا بنفش بوده و نقش قالب آن‌ها صابونی می‌باشد که گاهی نقوش نیم دایره هم در آن‌ها دیده می‌شود و با کنار هم یا روی هم قرار دادن شان، فرم‌های ترکیبی بسیاری به وجود می‌آید.
«هره» به معنای گیاهی غوزه دار و کنگره‌دار مانند غوزه خشخاش می‌باشد، اما در معماری، قرار دادن خشت یا آجر را بر سطح باریک آن با حداقل نما- یا به عبارت دیگر دارای کمترین سطح در برابر عوامل جوی- را «هره چینی» گویند.
در آخرین بخش فوقانی بنا، یعنی رخ بام، که بار مرده حاصل از مواد و مصالح بر روی آن وجود ندارد، آخرین رگ آجر چینی وظیفه جلوگیری از فرسایش و فرو ریختن بخش فوقانی بنا به واسطه نیروهای افقی را بر عهده دارد.
رخبام آجری به صورت هره که همباد بنا ساخته می‌شود باران را از جداره آن دور می‌کند. عموماً جهت هره چینی رخ بام از آجرهای بکار رفته در ساخت بنا استفاده می‌شود و حتی المقدور آجرهای پخته تر را در ساخت رخ بام به کار می‌برند.
در هره چینی رخبام که بر روی انتهای جرز جداره انجام می‌شود، ستبرای جرز از یک تا چند ردیف آجر با رعایت ضرایب آجر متغیر است. در بعضی موارد که ستبرای جرز رگ چین شده زیاد باشد، به‌طور متناوب از آن کاسته سپس اقدام به احداث هره چینی می‌نمایند.
در رخبام کاروانسرای میاندشت و مسجد امام اصفهان، ستبرای جرز از ابعاد آجرهای ویژه هره تبعیت می‌نماید.
در مسجدجامع قزوین آجر هره با ۴۵ درجه دوران از حالت قائم، در رخبام به کار رفته‌است. در این حالت، علاوه بر آن که حجم ملات به کار رفته بسیار زیاد است، ایستایی قرنیز هم به مقاومت و چسبندگی ملات بستگی پیدا می‌کند.
به‌طور کلی آجرها به سه صورت در بنا بکار برده می‌شوند که عبارتند از:
رگی، تیغه و هره.
در رخ بام‌ها بهترین روش آجر چینی روش هره می‌باشد و پس از آن روش رگ چین و نامتعادل‌ترین روش جهت استفاده تیغه‌است.
روش هره چین به سبب سطح زیاد ملات خور نسبت به دو روش دیگر (رگ چین و تیغه) دارای استحکام بیشتری است.
بخش‌های هاشور خورده در شکل زیر، سطوح رؤیت شده آجر یا خشت را در هر روش نشان می‌دهد.
هره، رگ چین و تیغه با یک حرکت دورانی ۹۰ درجه قابل تبدیل به یکدیگرند. تیغه با ۹۰ درجه دوران حول محور Xها به رگ چین تبدیل می‌شود، هره با ۹۰ درجه دوران حول محور Zها به رگ چین تبدیل می‌گردد، و تیغه با ۹۰ درجه دوران حول محور Yها تبدیل به هره می‌شود.
شروع و اتمام دو شرفی یا دو جرز متقاطع با زاویه قائمه- یا همان بستن کار- می‌تواند به روش‌های زیر اجرا گردد:
•جرز با ضخامت یک آجر در طرفین، فصل مشترک رگ چین (خانه آیت اله یزدی)
•جرز با ضخامت بیش از یک آجر، هره از طرفین تا به ابعاد یک آجر برسد.
ب) با بلوک گچ: مانند کاروانسرای میاندشت که با استفاده از یک فرم هرمی شکل کار را به پایان رسانیده‌اند.
ج) با قطعه سنگ: مانند کاروانسرای رباط کریم.
د) دوران آجر حول محور قائمه:
• با دوران آجر حول محور Zها، آجرها به رگ چین تبدیل شده و کار به اتمام می‌رسد.
• در جرزهایی که همدیگر را با زوایای ۹۰٬۱۳۵، ۲۲۵و۲۷۰ درجه قطع می‌کنند، هره‌ها با زاویه یی برابر زاویه تقاطع دو جرز دوران می‌کنند که در برخی موارد تیزی زاویه برخورد نیز گرفته می‌شود. در جرزهایی که با زوایای ۹۰ و ۱۳۵ درجه همدیگر را قطع می‌کنند تفاوت هرز ملات درنمای کار است در حالی که جرزهای متقاطع با زوایای ۲۲۵ و ۲۷۰ درجه، تفاوت هرز ملات در پشت کار است.
•هره و جرز با هم برابر باشد،
•ضخامت هره بیشتراز جرز باشد،
•ضخامت جرز بیشتراز هره باشد؛ که در این حالت جرز از سمت بام با پلانی شدن ضخامتش کاسته شده تا همپای هره شود.
رخ بام در منطقه گیلان و مازندران «کله شیری» نامیده می‌شود و به روش اجرای آن اصطلاحاً «سربندی» گویند. کله شیری‌ها با بیرون آمدگی از جداره بنا نقش مهمی در دورکردن آب باران از بدنه ساختمان- خصوصاً در نواحی پر باران خطه شمال- بر عهده دارند. کله شیری‌ها عملاً ادامه سقف بنا و بخشی از آن محسوب می‌شوند. این نوع رخ بام‌ها با ادامه بام (پوشش و سازه بامه) تا حدود یک متر بعد از جداره ساخته می‌شوند و به تبع آن، سازه، مصالح و پوشش آن‌ها نیز همانند سقف ساختمان می‌باشد.
کله شیری‌ها از آن جا که خود بخشی از بنا به‌شمار می‌روند، توسط سقف نگهداری می‌شوند ولی به دلیل بیرون زدگی آن‌ها از جداره، به سبب کنترل نیروهای مخرب وارده حاصل از باد، از تیرهای چوبی که به صورت کنسول به بدنه بنا متصل شده و به موازات و در راستای شاه تیرهای سقف است، استفاده می‌شود. این کنسول‌ها توسط دو تیر سراسری که به موازات جداره بنا قرار گرفته‌اند، نگهداری و تقویت می‌گردند.فرهنگ واژهٔ معماری سنتی سعید فلاح فر
درمناطق پرباران از نوع دیگری رخبام به نام «دامنه» نیز استفاده می‌گردد. دامنه‌ها نیز همانند کله شیری‌ها عملاً ادامه سقف بنا محسوب شده اما تمامی عمق ایوان را پوشش می‌دهند و شیب آن‌ها از کله شیری‌ها بیشتر است. به تبع فرم این رخ بام که ادامه سقف شیبدار می‌باشد، سازه، مصالح و پوشش آن نیز مشابه سقف است. طول دامنه‌ها بسته به عمق ایوان و میزان شیب سقف متغیر می‌باشد و گاه (با شیب) تا کف ایوان ادامه می‌یابد. دفع آب در این رخ بام‌ها مستقل از ناودان بوده و شیب سقف است که آب باران را به خارج بنا هدایت می‌نماید.معماری و شهر سازی سنتی در کشورهای اسلامیتالیف و ترجمهٔ مهندس هانیه اخوت، مهندس نینا الماس فر، دکتر محمد رضا بمانیانتحقیق در معماری گذشتهٔ ایران تالیف پیرنیا تدوین غلامحسین معماریان
شرفویه، روستایی واقع در شهرستان لارستان استان فارس است.
این روستا در کنار مسیر اصلی ارتباطی جنوب(بندر عباس) به شیراز قرار دارد و از جایگاه ویژه ای در زمینه کشاورزی در شهرستان لارستان برخوردار است.
اهالی روستا به زبان اچمی سخن می‌گویند هستند. بیشتر اهالی این روستا در کشور های حوضه خلیج پارس کار و زندگی میکنند.
این روستا در بخش بنارویه قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت آن ۲۴۳۹ نفر (۵۶۱ خانوار)
شرفویه در ۲۵ کیلومتری جویم و در حدود ۲۷۰ کیلومتری شیراز (استان فارس) واقع شده‌است - فاصله شرفویه تا لارستان ۷۰ کیلومتر می‌باشد، شغل اصلی اهالی این روستا کشاورزی و دامداری است و بیشتر اهالی مردم خلیج رو می‌باشند، کشت عمده کشاورزی گندم و پنبه می‌باشد که در این زمینه قطب کشاورزی شهرستان لارستان محسوب می‌شود.
وضعیت آب و هوایی این منطقه بدین شکل است: تابستان‌های خشک همراه با بارش پراکنده و زمستانی تقریباً سرد و خشک با بارش باران متوسط. آب و هوای بهاری این منطقه، نسبتاً گرم است.
فلاسک یا دمابان یک ظرف است که مایعات یا گازها را گرم یا سرد نگه می‌دارد.
نخستین فلاسک خلاء توسط سر جیمز دیوئر فیزیکدان و شیمیدان اسکاتلندی در سال ۱۸۹۲ ساخته شد. نخستین تولید تجاری آن در سال ۱۹۰۴ توسط شرکت آلمانی ترموس GmbH انجام شد. این ظرف ترموس یا فلاسک دوئر هم نامیده می‌شود.
یک فلاسک خلاء کاربردی، یک بطری شیشه‌ای، فلزی یا پلاستیکی با دیواره‌های میان‌تهی است که فضای باریک میان دیواره‌های درونی و بیرونی از هوا خالی شده‌است. همچنین می‌توان آن‌ها را دو بطری با دیواره‌های نازک درنظر گرفت که یکی درون دیگری جا می‌گیرد و در سر فلاسک به هم محکم شده‌اند.
استفاده از خلاء مانع از انتقال گرما از طریق رسانایی یا همرفت می‌شود. گرمادهی تابشی را نیز می‌توان با بهره از روکش‌های بازتابنده (مانند نقره‌پوش کردن) در رویه‌ها به حداقل رساند.
محتویات فلاسک با دیوارهٔ درونی به تعادل گرمایی می‌رسند؛ دیواره که نازک است و ظرفیت گرمایی پاییینی دارد، گرمای زیادی را با محتویات مبادله نخواهد کرد، هرچند بر دمای محتویات کمی اثر می‌گذارد. در دمایی که فلاسک‌های خلاء استفاده می‌شوند (معمولاً پایین‌تر از دمای جوش آب) و با کاربرد پوشش‌های بازتابنده، انتقال فروسرخ (تابشی) کمی انجام می‌شود.
همچنین فلاسک باید دهانه‌ای برای افزودن و ریختن محتویات داشته باشد.
با توجه به قوانین ترمودینامیک، اشیای گرم با انتقال گرمای خود به محیط اطرافشان، سرد و اشیای سرد با گرفتن گرما از محیط پیرامون خود گرم می‌شوند. اساس کار فلاسک، جلوگیری از جریان یافتن گرما از خارج به درون ظرف یا از درون ظرف به خارج از آن است. حال آن که گرما به سه روش از جایی به جای دیگر جریان می‌یابد. این سه روش عبارتند از:
از آنجا که فلاسک دیواره‌ای از جنس شیشه دارد و شیشه ماده‌ای عایق است، گرما از راه رسانایی جریان پیدا نمی‌کند. همچنین وجود خلاء در فاصله بین دو جداره، از جریان یافتن گرما به صورت همرفت جلوگیری می‌کند. همچنین پوشش نقره‌ای داخل ظرف از جریان انتقال به صورت تابش جلوگیری می‌کند. در نتیجه این ظرف می‌تواند مواد گرم و سرد را برای زمانی طولانی بدون آن که دمای آنها تغییری کند، در خود نگه دارد. آن چیزی که این ویژگی فلاسک را در پی دارد، نخست جلوگیری خلاء از جریان گرما از راه همرفت و سپس هدر نرفتن گرما به دلیل سطح بازتابندهٔ دیواره است.
فتح مکه به دست محمد و مسلمانان در سال ۶۳۰ میلادی برابر ۲۰ رمضان سال هشتم هجری انجام گرفت.
بر اساس قرارداد صلح حدیبیه، بت‌پرستان قریش و مسلمانان پیرو محمد حق شبیخون زدن به کاروان‌ها و قبایل یک‌دیگر را نداشتند؛ پس از گذشت هفده یا هیجده ماه از صلح حدیبیه دو قبیله بنی‌بکر و بنی‌خزاعه نبرد کردند. گروهی از بنی‌خزاعه به نزد محمد بن عبدالله رفتند و شبیخون قبیله بنی‌بکر را با پشتیبانی سران قریش دانستند.
ابوسفیان مکه را ترک کرد و به مدینه رفت؛ تا پیمان صلح حدیبیه را دوباره برقرار کند؛ اما محمد بن عبدالله به وی توجهی نکرد و حتی دخترش رمله همسر محمد بن عبدالله، نیز او را از خود راند. (بر اساس برخی منابع)
محمد بن عبدالله، ارتشی ده‌هزار نفره از مسلمانان ترتیب داد و سرانجام به سوی مکه حرکت کرد؛ مسلمانان در جایی نزدیک مکه فرود آمدند.
ابوسفیان به همراه عباس پسر عبدالمطلب به نزد محمد بن عبدالله رفت. ابوسفیان از اعتراف به پیامبری محمد بن عبدالله خودداری کرد؛ ولی به اصرار عباس شهادتین گفت. عباس، از محمد بن عبدالله خواست که امتیازی به ابوسفیان داده شود. محمد بن عبدالله در پاسخ گفت:
ابوسفیان تعهد کرد که قبل از ورود محمد بن عبدالله به مکه، به آن شهر برود.
محمد بن عبدالله، در زمان آمدن به مکه علمی را به دست عبدالله خثعمی سپرد و کسانی را که زیر علم وی گردآیند، در امان دانست. سربازان محمد بن عبدالله، شهر را به تصرف خود درآوردند. محمد بن عبدالله نیز به مسجدالحرام رفت و به طواف کعبه پرداخت. محمد بن عبدالله بت هبل و دیگر بت‌های کعبه را شکست. محمد بن عبدالله پس از فتح مکه اقدام به شکستن بت‌ها نمود، به پیشنهاد او، علی روی شانه‌هایش رفت و بت‌ها را یکی پس از دیگری به زمین انداختالطرائف، ابن طاوس، ج۱، ص۸۰ پس از شکستن بت‌ها آیه ۸۱ سوره اسراء، «قُلْ جاءَ الْحَقُّ وَ زَهَقَ الْباطل إِنَّ الْباطِلَ کانَ زَهُوقاً» نازل شد.آیه88 اسراء ماجرای بالا رفتن علی بر شانه‌های محمد را بسیاری از بزرگان اهل سنت در کتاب‌های خود روایت کرده‌اند از جمله: احمد بن حنبل، ابو یعلی موصلی، ابو بکر خطیب در تاریخ بغداد، محمد بن صباغ زعفرانی در «الفضائل»، حافظ ابو بکر بیهقی، قاضی ابو عمر و عثمان بن احمد در کتاب‌های خودشان، ثعلبی در تفسیرش، ابن مردویه در «المناقب»، ابن منده در کتاب «المعرفة»، طبری در «الخصائص»، خطیب خوارزمی در «الاربعین» و ابو احمد جرجانی در «التاریخ» روایت کرده‌اندالطرائف، ابن طاوس، ج۱، ص۸۱
همچنین «ابو عبد اللَّه جعل» و «ابو القاسم حسکانی» و «ابو الحسن شاذان» کتاب‌هایی در اثبات این قضیه تألیف نموده‌اند.
سپس بلال حبشی را مأمور کرد که بر بام کعبه اذان بگوید. محمد بن عبدالله، اعلام کرد که هر کس در خانه بتی دارد آن را بشکند یا بسوزاند. محمدبن عبدالله، هیئت‌هایی را به اطراف اعزام داشت تا بت‌هایی را که در بین پرستشگاه‌ها و معابد عشایر و قبایل بود، درهم شکنند. محمد بن عبدالله، خالد بن ولید را مأمور شکستن بت عزی، عمرو بن عاص را مأمور ویران کردن بت‌خانه سواع و همچنین سعید بن زید را مأمور شکست منات کرد.
با ورود محمد بن عبدالله به مکه، بسیاری از سران قریش که در گذشته علیه او می‌جنگیدند به نزد وی آمدند؛ و از او طلب بخشایش کردند. محمد بن عبدالله در جواب ایشان گفت:
پس از فتح مکه محمد با اعلام عفو عمومی همه قبایل از جمله قریش را به جز چند نفر بخشید. عبدالله بن (هِلال بن) خَطَل اَدْرَمی (از بنی تمیم بن غالب) از جمله افرادی است که مورد عفو عمومی قرار نگرفت و به جرم قتل قصاص شد.سیره ابن هشام، ج 4، ص 53. مِقْیس بن صُبابه لَیثی نیز به جرم قتل انصار و ارتداد قصاص شد. هند بنت عتبة مورد عفو محمد قرار گرفت.همان، ص53.
انجمن سری آزادی‌خواهان گروهی متشکل از هواداران ایجاد حکومت مشروطه در ایران بود که بیشتر اعضاء آن را کاشانیان مقیم تهران تشکیل می‌دادند. شیخ یحیی کاشانی، سید حسن حبل‌المتین، عبدالعلی موبد بیدگلی کاشانی، سید محمد احمدی کاشانی و احمد خاوری کاشانی از مهمترین اعضای این انجمن بودند.
این گروه در نهایت با تدابیر علی‌اصغرخان اتابک از هم پاشیده، ماهیت آن افشاء و اعضای آن شناخته شده و به حبس و تبعید گرفتار شدنداحمد کسروی، "تاریخ مشروطه ایران"، ص ۲۵ تا ۲۸. در شب‌نامه‌ای که به اقامتگاه سلطان انداخته شد و به لو رفتن انجمن انجامید، علاوه بر مقاله‌ای تند و انتقادی از شیخ یحیی شعری از خاوری خطاب به اتابک نیز وجود داشت که در پایان آن می‌گفت:
ادوارد براون، "تاریخ انقلاب ایران"، ص ۴۳۰ناظم‌الاسلام، " تاریخ بیداری ایرانیان"، ص ۳۹۷ و ص ۲۱۴"تاریخ جراید و مجلات ایران"، ص ۲۰۳
«دنیای وحشی» ترانه‌ای نوشته و ضبط‌شده توسط کت استیونس است. این ترانه اولین بار در آلبوم "چای برای سکاندار" در سال ۱۹۷۰ منتشر شد که محبوب‌ترین ترانه در آن آلبوم بود. این ترانه در قالب سخنان کت استیونس خطاب به معشوقه‌اش پتی دآربانویل در حال جدا شدن سروده شده‌است.
«دنیای وحشی» هم در بریتانیا و هم در ایالات متحده ترانه‌ای محبوب شد و هم نقدگران و هم خود استیونس معتقدند که این آلبوم و آهنگ‌های آن بهترین آثار او هستند.
Wikipedia contributors, "Wild World," Wikipedia, The Free Encyclopedia, (accessed January 24, 2011).
به دامنه حرکتی پیرامون یک مفصل، انعطاف‌پذیری می‌گویند.
چند نوع انعطاف‌پذیری اساسی وجود دارد: انعطاف‌پذیری فعال و انعطاف‌پذیری غیرفعال. برای دستیابی به انعطاف‌پذیری مطلوب در یک مفصل معین، اغلب تلفیقی از حرکات انعطاف‌پذیری فعال و غیرفعال استفاده می‌شوند.
انعطاف‌پذیری فعال به شرایطی گفته می‌شود که در آن، ماهیچه‌ها پیرامون یک مفصل منقبض می‌شوند و یک عضو را به حرکت درمی‌آورند. انعطاف‌پذیری فعال می‌تواند به دو صورت پویا و ایستا باشد.
حرکات انعطاف‌پذیری فعال از نوع پویا، باعث انقباض عضلانی سریع و قوی می‌شود انجام چنین حرکاتی توصیه نمی‌شود.
انعطاف‌پذیری فعال از نوع ایستا، انقباض‌های مداوم و آهسته را موجب می‌شود.
انعطاف‌پذیری غیرفعال به شرایطی گفته می‌شود که در آن، یک نیروی خارجی، یک اندام را به حرکت درمی‌آورد تا به نقطه نهایی حرکت خود برسد.
- ساختار استخوانی.
- اندازه ماهیچه‌های پیرامون مفصل.
- بافت پیوندی موجود در مفاصل.
- قدرت ماهیچه‌ها و بافت‌های پیوندی احاطه‌کننده مفصل.
ترانه ساری گلین ، ، یک ترانهٔ افسانه‌ای فولکلور است که به ترکی آذربایجانی و ارمنی و با نام دامن‌کشان و یکبار هم با نام پاییز آمد به فارسی خوانده شده‌است. وجه اشتراک این ترانه‌ها ملودی آن در دستگاه بیاتی است و تفاوت‌های فاحشی در متن ترانه آن‌ها در زبان‌های مختلف وجود دارد. این ترانه در میان مردم آذربایجان، ارمنستان، ایران و ترکیه رایج است.
صفت «ساری» (Sarı) در زبان ترکی به معنی «زرد» است.Learn Turkish - Level 3: Beginner: Volume 1: Lessons 1-25، By Innovative Language Learning. "ساری گلین" (Sarı gəlin)، نام این ترانه در زبان ترکی آذربایجانی، به معنای «عروس بور» یا «عروس زرین» یا «عروس زردپوش» است.
«ساری» sari (սարի) در زبان ارمنی به معنی «کوه - کوهستان» می‌باشدThe Armenian Origin of the Etruscans, By R. Ellis. و آغچیک "aghjik" به معنی دختر. "ساری آغچیک" (Սարի աղջիկ)، نام این ترانه در زبان ارمنی، به معنی «دختر کوهسار» است.Conflicts in music in the South Caucasus: The case of Armenians and AzerbaijanisBy Hambersom Aghbashian Turkish Intellectuals Who Have Recognized The Armenian Genocide: Şanar Yurdatapan
روبرت دانکوف در کتاب «واژه‌های ارمنی در ترکی» معتقد است کلمه ترکی «ساری» (Sarı) از واژه ارمنی (Sari) گرفته شده‌است؛ و بر زبان ترکی نیز تأثیر گذاشته اشت.Armenian Loanwords in Turkish, By: Robert Dankoff. واژه ارمنی (Sari) در آهنگ‌های ارمنی به کار رفته‌است.مانند آهنگ (Sari Sirun Yar) به معنی یار زیبای کوهستانSari sirun yar , By: "Sayat-Nova" minstrel song ensemble. دیلاور دوزگونDilaver Düzgün معتقد است: «رنگ زرد» که در اساطیر ترکی وجود دارد یک عنصر شناخته شده‌است و عبارت «عروس زرد» (sarı gelin) «دختر زرد» (sarı kız) اغلب در ملودی‌های مردمی ترک‌های ساکن ترکیه، بالکان، حتی در میان ازبک‌ها، قزاق‌ها، ترکمن‌ها و تاتارها یافت می‌شود.«Milli Folklor" : International and Quarterly Journal of Folklore. — Summer 2003، By: Dilaver Düzgün.
نسخه فارسی این ترانه با نام‌های "دامن‌کشان" و "ساقی می‌خواران" شناخته شده‌است؛ و تنها ملودی آن را استفاده کرده‌است.
توافق در ریشهٔ این ترانه، میان افراد مورد بحث است. شانار یورداتاپان، (نوازنده، آهنگساز، ترانه‌سرا، مدافع حقوق بشر)
در کتاب «ترکیه: سانسور گذشته و حال» و «ماری کورپه»Marie Korpe (فعال حقوق بشر، روزنامه‌نگار و عضو یونیسف) در کتاب "Shoot the Singer!: Music Censorship Today" می‌نویسند: ترانه ساری گلین ارمنی است.Even today, very few people know that ‘Sari Gelin’ is an Armenian folk
song; similarly ‘Yaylalar’ (one of the favorite songs of Turkish fascists) is also
a Kurdish folk song.Sanar Yurdatapan: Turkish Intellectuals Who Have Recognized The Armenian Genocide, By: gagrule.net.Turkey: censorship past and present ، Şanar Yurdatapan.Shoot the Singer!: Music Censorship Today, Volume 1، By Marie Korpe.
در ورژن‌های ارمنی و ترکی ترکیه‌ای، مادر یا مادربزرگ دختر، نفرین شده‌است. از دید برخی، شاید به این انگیزه باشد که مادر یا مادربزرگ دختر، مایهٔ این جدایی بوده‌است."Ottman history, Episode 35: Sari Galin between Azerbaijan, Armenia and Turkey" by Chris Gratien from Georgetown University Podcast and Pdf
پاییز آمد
در میان درختان لانه کرده کبوتر
از تراوش باران میگریزد
دامن‌کشان،
ساقی می‌خواران،
از کنار یاران،
مست و گیسو افشان،
می‌گریزد.
در جام می،
از شرنگ دوری،
وز غم مهجوری،
چون شرابی جوشان،
می بریزد.
دارم قلبی لرزان به رهش،
دیده شد نگران.
دارم چشمی گریان به رهش،
روز و شب بشمارم،
تا بیاید.
آزرده‌دل
از جفای یاری،
بی‌وفا دلداری،
ماه افسونکاری،
شب نخفتم.
با یادش تا
دامن از کف دادم،
شد جهان از یادم،
راز عشقش در دل
تا نهفتم.
از چشمانش ریزد به دلم
شور عشق و امید.
دارم چشمی گریان به رهش.
روز و شب بشمارم
در لیست زیر، خوانندگانی که این ترانه را بازخوانیده‌اند، آورده شده‌اند.
همچنین، این ترانه در آلبوم "به تماشای آب‌های سپید"، کار نوازنده‌های برجسته حسین علیزاده و جیوان گاسپاریان (و با خوانندگی افسانه رثایی)، بازخوانی شده بود. این آلبوم، در سال ۲۰۰۶، نامزد دریافت جایزه گرمی برای بهترین موسیقی سنتی جهان شد.
تنها در تاریکی یا تنها در تاریکی ۵، پنجمین قسمت از مجموعه بازی‌های ترس و بقا تنها در تاریکی که توسط اینفوگیمرز ساخته شده‌است. این بازی برای مایکروسافت ویندوز، ایکس‌باکس ۳۶۰ و وی در اروپا، آمریکای شمالی و استرالیا در ژوئن ۲۰۰۸ منتشر شد. نسخه کنسول پلی‌استیشن ۳ با عنوان "تنها در تاریکی: اینفرنو" در تاریخ ۱۸ نوامبر ۲۰۰۸ منتشر شد و شامل چندین پیشرفت از نسخه‌های دیگر بود. این بازی برای کنسول‌های پلی‌استیشن ۲ و وی هم منتشر شده اگرچه این دو کنسول یک طرح مشابه، تا حد زیادی متفاوت با نسخه پلی‌استیشن ۳، ایکس‌باکس ۳۶۰ و مایکروسافت ویندوز است. از قابلیت‌های جدید این نسخه می‌توان به رانندگی، بلندکردن اجسام، استفاده از اشیاء به عنوان اسلحه، و استفاده از تلفن همراه اشاره کرد.
زندگی زیباست فیلمی ایتالیایی به کارگردانی روبرتو بنینی است. این فیلم یکی از برترین آثار کمدی جهان محسوب می‌شود؛ هرچند که فقط نیمه اول فیلم حالت کمدی دارد. در واقع فیلم از آن دسته ایست که به دو قسمت کاملاً متفاوت تقسیم می‌شوند. نیمهٔ اول این فیلم دربارهٔ گوییدو یک یهودی است که تازه به شهر آمده درگیر ماجرای عاشقانه می‌شود. نیمهٔ دوم فیلم به مسئلهٔ یهودی‌ستیزی در زمان جنگ جهانی دوم می‌پردازد.
"زندگی زیباست" جایزهٔ اسکار بهترین فیلم غیر انگلیسی‌زبان، اسکار بهترین موسیقی متن و همچنین اسکار بهترین بازیگر مرد (روبرتو بنینی) را در سال ۱۹۹۸ کسب کرد.
این فیلم رقیب فیلم بچه های آسمان در قسمت جایزه اسکار بهترین فیلم غیر انگلیسی زبان بود که در نهایت فیلم Life Is Beautiful برنده جایزه اسکار شد
داستان فیلم حول محور گوییدو مردی یهودی می‌گردد که در طی جریان عاشقانه ای با زنی مسیحی ازدواج می‌کند. در ابتدای داستان اشاراتی کوچک به یهودی‌ستیزی در دوران جنگ جهانی دوم می‌شود.
با این حال، در نیمه دوم فیلم، بینندگان بیش از پیش با نگرانی‌ها و سختی‌های یهودیان آشنا می‌شوند. پس از چندی گوییدو و پسر خردسالش به اردوگاه‌های کار اجباری مخصوص یهودیان (که در دوران جنگ به وجود آمدند) روانه می‌شوند.
داستان به شیوه ای احساسی به چگونگی عشق پدر به فرزندش می‌پردازد و تلاش شایستهٔ ستایش گوییدو برای دور نگه داشتن پسرش از ناراحتی‌های روانی و جسمی دوران جنگ.
کارگردان فیلم بنینی به راجر ایبرت منتقد مشهور فیلم گفته‌است که «این فیلم مخالفت شدید جناح راست ایتالیا را برانگیخته است. از طرف دیگر در فستیوال کن نیز برخی از منتقدان چپ را به علت استفاده از طنز در ارتباط با هولوکاست آزرده خاطر کرده‌است.» آنچه ممکن است برای هر دو جناح توهین‌آمیز باشد، کنار زدن سیاست به نفع نبوغ ساده انسانی است. بنینی واقعاً از هولوکاست کمدی نمی‌سازد. او نشان می‌دهد که چگونه گوییدو از تنها موهبتی که دارد برای محافظت از پسرش استفاده می‌کند. اگر تفنگ داشت به سمت فاشیست‌ها شلیک می‌کرد. اگر لشکری داشت آنها را نابود می‌کرد. گوییدو یک دلقک است و کمدی سلاح اوست. فیلم در واقع هولوکاست را کمی ملایم می‌کند تا طنز را اصلاً ممکن کند. در اردوگاه‌های مرگ واقعی هیچ نقشی برای گوییدو وجود نخواهد داشت. اما «زندگی زیباست» دربارهٔ نازی‌ها و فاشیست‌ها نیست، بلکه دربارهٔ روح انسان است. این فیلم در مورد نجات هر چیز خوب و امیدوارکننده از خرابه رویاهاست. در مورد اعتقاد یا این توهم ضروری انسانی است که همه چیز برای فرزندان ما بهتر از آنچه در حال حاضر هست خواهد بود.‏
ابوعبدالله حمزه بن حسن اصفهانی ادیب، لغوی و مورخ ایرانی بود که احتمالاً در سال ۲۸۰ هجری قمری در اصفهان متولد شد و بین سال‌های ۳۵۰ تا ۳۶۰ ه‍جری قمری درگذشت.
به گفتهٔ میتوخ آلمانی شمار تألیفات او به ۱۲ جلد می‌رسد و بیش‌تر کتاب‌های او در زمینهٔ نحو و لغت و ادب عربی بوده‌است. از این جز کتاب‌های "التنبیه علی حدوث التصحیف"، مجموعهٔ امثال یا کتاب "الامثال علی افعل"، "شرح اخبار ابی نواس"، "سنی ملوک الارض و الانبیا" باقی‌مانده‌است.
نام کامل وی ابوعبداللّه حمزة بن حسن اصفهانی است که به صورت حمزة بن حسین یا علی‌بن حمزه و با کنیهٔ ابوالحسن، ابوعبدالرحمان و ابوالفرج نیز ضبط شده‌است. تاریخ ولادت حمزه اصفهانی روشن نیست، اما برخی پژوهشگران با استناد به پاره‌ای قرائن، تولد او را حدود ۲۸۰ هجری قمری در اصفهان دانسته‌اند.
حمزه اصفهانی ظاهراً تحصیلات اولیه را در اصفهان به انجام رساند و بعدها، برای کسب دانش به مسافرت‌های علمی پرداخت. سه مسافرت علمی او به بغداد، بین سال‌های ۳۰۸ تا ۳۲۳ هجری قمری، شایان ذکر است. فضای مساعد اصفهان و بغداد در پرورش شخصیت علمی حمزه تأثیر بسزایی داشت. وی لغت، ادب، نحو، تاریخ و انساب را نزد بزرگانی چون ابن‌دُرَید (متوفی ۳۲۱)، ابن‌شُقَیر نحوی (متوفی ۳۱۷)، ابن‌علّاف (متوفی ۳۱۸) و برخی دیگر از دانشمندان آن روزگار آموخت. ضمناً از محضر محدّثانی چون عَبدان‌بن احمد جوالیقی (متوفی ۳۰۶)، محمدبن جریر طبری (متوفی ۳۱۰)، محمودبن محمد واسطی (متوفی ۳۰۷)، محمدبن صالح عُکبری (متوفی ۳۰۷) و محمدبن نصیر مدینی (متوفی ۳۰۵) نیز بهره برد.
مناسبات حمزه اصفهانی با امرای آل‌بویه نیز ظاهراً در شکوفایی علمی او مؤثر بوده‌است، به گونه‌ای که دو کتاب خود ("الخصائص" و "دیوان ابی‌نواس") را به نام دو تن از امرای آل‌بویه تألیف کرد. بارزترین ویژگی علمی او شیفتگی به دانش و مطالعهٔ انواع علوم بود که نه تنها معاصرانش، بلکه متأخران نیز به آن معترف بودند. توصیفات به کار رفته دربارهٔ وی چون مؤدِّب، فقیه، فاضل کامل، مصنف مطّلع، ادیب فاضل، خداوند تاریخ و صاحب‌اللغة منزلت علمی برجستهٔ او را تأیید می‌کند. ثعالبی حتی او را هم‌طراز بزرگانی چون صاحب‌بن عبّاد (متوفی ۳۸۵) و خوارزمی (متوفی نیمه دوم قرن چهارم) دانسته‌است. همچنین گفته شده‌است که ابوعلی مندویه اصفهانی، طبیب مشهور، رسالهٔ فلسفی و چند رسالهٔ پزشکی‌اش را برای حمزه ارسال کرد. با این همه، او بدخواهانی نیز داشت که به وی لقب "بائع الهَذَیان" داده بودند تا آنجا که برخی مؤلفان متأخر را به این گمان افکند که وی سبک‌مغز و ناقص عقل بوده‌است.
حمزه به شعوبی‌گری نیز متهم شده‌است. روشن نیست که این اتهام در روزگار خود وی نیز مطرح بوده یا نه. به نظر می‌رسد توجه فراوانش به زبان فارسی، آداب و رسوم، و تاریخ ایرانیان سبب طرح چنین اتهامی بوده‌است. تمایل وی نیز به تشیع، به‌رغم لحن جانب‌دارانه‌اش نسبت به علویان یا به کاربردن عباراتی چون «و الصلاة علی نبیه محمد و آله‌اجمعین» غیرمحتمل بوده و ذکر نامش در زمرهٔ مصنفان شیعه مذهب درست نمی‌نماید.
تاریخ وفات حمزه اصفهانی به درستی روشن نیست. سمعانی، قبل از ۳۶۰ را تاریخ فوت وی ذکر کرده‌است. عبدالمجید قطامش با استناد به اشارات موجود در "تاریخ سنی ملوک‌الارض"، وفات وی را در ۳۵۱ دانسته‌است که صحیح‌تر به نظر می‌رسد.
آثار متعددی را در شمار تألیفات حمزه اصفهانی برشمرده‌اند که تعداد اندکی از آن‌ها باقی‌مانده‌است. منابع کهن ۱۲ اثر از وی را نام برده‌اند که از میان آن‌ها ۳ کتاب دربارهٔ تاریخ، و ۹ کتاب در لغت و زبان‌شناسی است که امروزه ۴ کتاب از وی برجای مانده‌است.
"انواع‌الدعاء"، "الاوصاف"، "التشبیهات"، "التماثیل فی تباشیرالسرور"، "رُدودٌ علی علماء اللغة و علی رواةالشعر و الشعراء"، "دیوان ابی‌نواس"، "دیوان شعر ابی‌تمّام" و "شعراء اصفهان" برخی از آثار حمزه‌اند که فقط نام‌شان را می‌دانیم. اگرچه "ردودٌ علی علماء اللغة و علی رواةالشعر و الشعراء" در زمرهٔ تألیفات حمزه به‌شمار آمده، اما یاقوت حموی بر آن است که حمزه فقط جمع‌آوری و تدوین آن را برعهده داشته‌است. دربارهٔ "التماثیل فی تباشیر السرو"ر نیز چنین احتمالی وجود دارد، زیرا کتابی با همین عنوان منسوب به ابن‌معتز (متوفی ۲۹۶)، خلیفهٔ عباسی، در دست است که حاوی اشعار بزمی است.
برخی کتاب‌های حمزه مفقود شده‌اند، اما بخش‌های پراکنده‌ای از آن‌ها باقی مانده‌است. از جمله: "اصفهان و اخبارها"، کتابی مشتمل بر تاریخ، جغرافیا و معرفی اعلام شهر اصفهان؛ "اعیادالفرس" و "رسالة فی‌الاشعار السائرة فی النیروز و المهرجان" که بروکلمان آن را دو کتاب و یکی از محققان یک کتاب دانسته‌اند؛ "رسائل" که گفته شده مجموعه‌ای شامل رسالات ادبی و لغوی بوده و دو کتاب "الرسالةالمُعْرِبةُ عن‌شرف الإعراب" و "رسالة فی الاشعار السائرة فی النیروز و المهرجان"، از رسالات همین مجموعه بوده‌اند، و کتاب "مضاحک‌الاشعار" که ثعالبی قطعاتی از آن را نقل کرده‌است.
آثار به جای‌مانده حمزه اصفهانی عبارت‌اند از کتاب‌های: "التنبیه علی حدوث‌التصحیف"، "الامثال علی افعل"، "الخصائص و الموازنة بین‌العربیة و الفارسیة"، (گردآوریِ) "دیوان ابی‌نواس"، "الامثال الصادرة عن بیوت‌الشعر" (عن ثبوت‌الشعر)، "الفصول‌المختارة من کتب جاحظ" و "تاریخ سنی ملوک‌الارض و الانبیاء" که جز سه کتاب "الفصول‌المختارة"، "الامثال‌الصادرة"، و "الخصائص"، بقیه منتشر شده‌اند. محققان، از وجود یک نسخهٔ خطی از هر یک از دو کتاب "الفصول‌المختارة" و "الامثال‌الصادرة"، بدون اشاره به محتوای آن‌ها، یاد کرده‌اند.
"الخصائص و الموازنة بین‌العربیة و الفارسیة" که آن را "الموازنة بین‌العربی و العجمی یا الموازنة بین العربیة و العجمیة" نیز نامیده‌اند، اثری تحقیقی است دربارهٔ اسم‌های معرّب، اعم از اسم مکان، حیوانات و پرندگان، خوراک و پوشاک، عطریات، سلاح‌ها، قبایل، جواهرات و غیر آن. این کتاب که برای عضدالدوله دیلمی تألیف شده، به دلیل تأکید بر فارسی‌بودن بسیاری از اسم‌های عربی، از گذشته تاکنون یکی از دلایل اعتراض به حمزه اصفهانی بوده‌است. از این اثر، ابوریحان بیرونی، ثعالبی، یاقوت حموی و سیوطی بهرهٔ بسیار برده‌اند. دو نسخهٔ به‌جای مانده از این اثر در کتابخانه‌های مصر نگهداری می‌شوند.
"الامثال علی افعل"، که با نام‌هایی چون "الدرّةالفاخرة"، "امثال حمزه"، "الامثال السائرةالجاریة علی‌اَلْسِنة الفصحاء"، و جز آن نیز ذکر شده‌است، از مشهورترین کتاب‌های امثال عربی است. این کتاب شامل مقدمه‌ای طولانی و سی‌باب دربارهٔ امثال عربی بر وزن افعل، امثال مولَّدین و حَضَریّین (شهرنشینان) و خرافات رایج مرتبط با امثال، همراه با تفاسیر و حکایاتی دربارهٔ وجه تسمیه آن‌ها، شرح کلمات نامأنوس و ناآشنا با استفاده از اقوال لغویان، اشاره به امثال هم‌معنی با آن‌ها و استناد به شواهد قرآنی، حدیثی و شعری است. ضمن آنکه، حمزه به تناسب موضوع، از بحث‌های لغوی در مورد برخی واژگان، توضیح دربارهٔ مکان و زمان رواج امثال و نیز تعیین هویت عربی، اسلامی یا مولَّد بودن آن‌ها غفلت نکرده‌است. "الامثال علی‌افعل" کهن‌ترین کتاب به جامانده دربارهٔ امثال بر وزن افعل است. بحث‌های مهم لغوی و ادبی، بخش‌بندی منظم، ترتیب الفبایی امثال و استفاده از مهم‌ترین کتب امثال، لغت، ادب، تاریخ، اخبار و انساب، این کتاب را یکی از مهم‌ترین مراجع مؤلفان دوره‌های بعد، نظیر ابوهلال عسکری (متوفی ۳۹۵)، ابومنصور ثعالبی (متوفی ۴۲۹)، ابوعبید بکری (متوفی ۴۸۷)، ابوالفضل میدانی (متوفی ۵۱۸)، ابوالقاسم زمخشری (متوفی ۵۳۸)، ابن‌خلّکان (متوفی ۶۸۱) و ابن‌منظور (متوفی ۷۱۱) کرد. از این کتاب، نسخ خطی متعددی برجامانده‌است؛ با این ملاحظه که یکی از این نسخ به خطا، به زمخشری منسوب شده‌است. نخستین‌بار عبدالمجید قَطامش، محقق مصری، با اتکا به چهار نسخه اقدام به تصحیح و چاپ این اثر با عنوان "الدرةالفاخرة فی الامثال السائرة" نمود. در سال ۱۳۶۷ خورشیدی (۱۹۸۸ میلادی) نیز، فهمی سعد براساس نسخهٔ دارالکتب الوطنیه تونس و مقایسهٔ آن با اثر چاپی قطامش، اقدام به چاپ جدیدی از این کتاب با عنوان "سوائرالامثال علی افعل" نمود.
"التنبیه علی حدوث التصحیف"، که ابن‌ندیم آن را به‌صورت "التنبیه علی حروف‌المصحف" و یاقوت حموی به‌صورت "التصحیف، التصحیف و التحریف" و نیز "التنبیه" ضبط کرده‌است، از مهم‌ترین آثار لغوی به جامانده حمزه اصفهانی است. این کتاب دارای مقدمه‌ای طولانی است در باب خط عربی و تعلیل و تحلیل نحوه وقوع تصحیف در نگارش عربی. متن کتاب شامل هفت باب است، از جمله دربارهٔ تصحیف علما در شعر قدما، اشتقاق حروف و خطاهای انجام گرفته در آن، تفاسیر مختلف در خصوص ابیات دچار تصحیف، وجوداختلاف در قرائات "قرآن"، و تصحیف در نثر. حمزه در این کتاب، با بیانی نقادانه و صریح، علت وقوع تصحیف در زبان عربی را ضعف اساسی این زبان در خصوص چند حرف هم شکل (باء، تاء، ثاء، یاء و نون) و نحوهٔ نقطه‌گذاری و اعجام (اعراب‌گذاری) دانسته و ضمن برشمردن نمونه‌های بسیاری از تصحیفات پدید آمده در لغات عربی، تصحیف را از دلایل بروز تعدد قرائات قرآن به‌شمار آورده‌است. در همین زمینه، هرچند وی طعنه‌های گروهی از شعوبیان متعصب دربارهٔ لغت و شعر عربی را بیان کرده، متقابلاً از لغویان بزرگی چون خلیل‌بن احمد (متوفی ۱۷۰ یا ۱۷۵) و دیگران نیز دفاع کرده‌است. جهت‌گیری منتقدانهٔ حمزه در این کتاب، اگرچه دانشمندی چون اسحاق‌بن احمدبن ابونصر بخاری (متوفی ۴۰۵) را به نگارش ردّیه‌ای بر این‌کتاب واداشت، اما ملاحظات دقیق حمزه که حاصل احاطهٔ او به زبان عربی است و نیز رعایت انصاف در مواجهه با آرای لغویان، سبب شد که او را در زمرهٔ اصلاح‌گران خط عربی نیز قرار دهند. از این کتاب، چند نسخه به جامانده‌است. نخستین‌بار، محمدحسن آل‌یاسین در ۱۳۴۶ خورشیدی (۱۹۶۷ میلادی) این کتاب را براساس نسخهٔ مدرسه مروی تهران، در بغداد چاپ کرد. یک سال بعد، محمد اسعد طلس این کتاب را براساس نسخهٔ کتابخانه ظاهریه دمشق، با تصحیحات و تعلیقاتی به چاپ رساند.
"دیوان ابی‌نُواس" دیگر اثر به جای‌ماندهٔ حمزه اصفهانی است که آن را به نام عمادالدوله علی‌بن بویه تألیف کرد. در واقع مسافرت او به بغداد در ۳۲۳ هجری قمری با هدف تدوین این کتاب صورت گرفت. در این سفر، از کسانی چون ابن‌انباری، اخفش صغیر، ابن‌علاف، مهلهل‌بن مُزَرّع و برخی از افراد خاندان نوبختی به عنوان مراجع مورد اعتماد دربارهٔ ابونواس، اطلاعات کافی و وافی کسب کرد. در این میان، مهلهل‌بن مزرّع، ادیب و شاعر معروف، در پاسخ به اشتیاق فراوان حمزه به این کار، نه تنها آن قسمت از اشعار ابونواس را که در اختیار داشت به وی داد، بلکه رساله‌ای نیز دربارهٔ سرقت‌های ادبی ابونواس تألیف کرد و به حمزه سپرد. محتوای کتاب حمزه شامل شرحی از زندگی ابونواس و همهٔ اشعار او اعم از قصاید، ارجوزه‌ها و مقطعات است، ضمن آنکه از اشعاری که ابونواس اقتباس کرده و اشعاری که دیگران از او اقتباس کرده‌اند نیز یاد کرده‌است. ویژگی اصلی این مجموعه، تفسیر و تحلیل‌های حمزه است در خصوص اصطلاحات و مثل‌های فارسیِ به کار رفته در اشعار ابونواس و نیز کلماتی که این شاعر از فارسی به عربی برگردانده است. از دیوان ابی‌نواس به روایت حمزه اصفهانی، نسخ خطی متعددی موجود است. در ۱۳۱۶ خورشیدی (۱۸۹۸ میلادی) اسکندر آصاف، براساس نسخهٔ قاهره، این دیوان را چاپ کرد که چندی بعد در ۱۹۰۴ میلادی تجدید چاپ شد. نقایص این چاپ، اوالت واگنر (مستشرق آلمانی) را بر آن داشت تا در ۱۹۵۸ میلادی به تصحیح انتقادی و چاپ دیوان ابی‌نواس بپردازد.
"تاریخ سنی ملوک‌الارض و الانبیاء" که نام اصلی آن "تواریخ کبارالامم" بوده و با نام‌های دیگری چون "تاریخ کبارالبشر" و "کتاب الامم" نیز ذکر شده‌است، تنها کتاب تاریخی به جامانده از حمزه اصفهانی است که در آن، در ده باب به ذکر سال حکومت پادشاهان و حکام ایران، روم، یونان، قبط، اسرائیل، لخم، غسّان، حمیر، کنده و قریش، و پیامبران معاصر با برخی از این فرمانروایان پرداخته‌است. وی هنگام ذکر تاریخ قریش، از تاریخ مَعَدّیان آغاز کرده و آن را تا دوران اسلام و سپس عصر خلفا تا ۳۵۰ هجری قمری ادامه داده‌است، ضمن آنکه از توجه به حکومت‌های ایرانی معاصر عصر خلفا نیز غفلت نکرده‌است. محور اصلی این کتاب تعیین سنوات صحیح حکومت حکام و پادشاهان با کمک محاسبات نجومی است و از این‌رو بیش از آنکه رویکردی تاریخی داشته‌باشد، تقویمی است حاوی برخی تفاصیل تاریخی و اجتماعی. با این حال، دقت به‌کاررفته در آن توأم با روش علمی نگارش کتاب، اهمیت آن را تا حد یک اثر معتبر تاریخی ارتقا داده‌است. چند نسخهٔ خطی کامل و ناقص از این کتاب موجود است. نخستین‌بار در ۱۸۴۴، میلادی، گوتوالت متن عربی کتاب و در ۱۸۴۸ میلادی ترجمهٔ لاتینی آن را در لایپزیگ منتشر کرد. در ۱۸۶۶ میلادی مولوی کبیرالدین این کتاب را با عنوان "تاریخ ملوک‌الارض" در کلکته به چاپ رساند. در ۱۹۳۲ میلادی داود پوته ترجمهٔ انگلیسی آن را در بمبئی منتشر کرد. نخستین‌بار، در ۱۳۴۶ خورشیدی جعفر شعار این کتاب را به فارسی ترجمه کرد که با عنوان "تاریخ پیامبران و پادشاهان" انتشار یافت.
حمزه اصفهانی به‌گواهی عناوین آثار مفقود و مجموعهٔ آثار موجودش، پیش و بیش از آنکه مورخ باشد، ادیب و لغت‌شناسی مبرِّز بود. در دوران حیاتش، عبدان بن عبدالرحمان اصفهانی در قصیده‌ای، مقام علمی و ادبی او را ستوده و مهلهل‌بن مزرّع با همین دیدگاه او را ستایش کرده‌است. مؤلفان پس از وی نیز غالباً او را مؤدب، ادیب و لغوی معرفی کرده و از این دسته از آثار او بسیار بهره برده‌اند؛ اما مکانت ادبی حمزه در ادوار اخیر، غالباً تحت‌الشعاع تاریخ‌نگاری او قرار گرفته‌است؛ شاید به آن علت که نخستین پژوهش‌های علمی جدید در آثار وی، از کتاب "تاریخ سنی ملوک‌الارض و الانبیاء" آغاز شد و چه بسا محققان اروپایی پیشگام در این پژوهش، از آثار دیگر وی اطلاع دقیقی نداشته‌اند. تنها از نیمهٔ سدهٔ بیستم میلادی بود که دیگر آثار حمزه مورد توجه قرار گرفت و برخی از آن‌ها منتشر شد و مطالعات انجام‌گرفته بر روی آن‌ها، روش‌شناسی آثار ادبی و لغویِ وی را میسر ساخت. براساس همین آثار، تسلط فراوان حمزه بر مباحث ادبی و لغوی و تأثیرپذیری شایان توجه ادیبان و لغویان قرون بعد، از وی آشکار شد. به نوشتهٔ قطامش، کتاب‌هایی چون "التنبیه و الخصائص" حاوی مطالبی است که پیش از وی کسی بدانها نپرداخته و از این‌رو از مصادر مورد مراجعه دانشمندان بوده‌است.
جایگاه والای ادبی حمزه، به معنای نفی ارزش تاریخ‌نگاری او نیست. اگرچه جز کتاب موجز "تاریخ سنی ملوک‌الارض"، اثر تاریخی دیگری از وی باقی نمانده، اما تتبعات دقیق و روشمند موجود در این اثر، همراه با توصیفات به جامانده از کتاب مفقود "اصفهان" "و اخبارها"، حاکی از جایگاه او به عنوان مورخی مطرح است؛ به‌ویژه از آن‌رو که نگرش تاریخی حمزه، برخلاف غالب مورخان آن دوره، نگرشی نقادانه و علمی است. او در مقدمهٔ کتاب، از آمیخته‌بودن داستان‌های رؤیایی و باطل با تاریخ و قصدش برای رفع تحریفات تاریخی سخن گفته‌است. در واقع، به‌رغم آنکه وی دنباله‌رو تاریخ‌نگاری سنّتی ایران که برگرفته از ادبیات عرب بود، دانسته شده‌است، تاریخ‌نگاری او تفاوت‌های آشکاری با آثار برخی از مورخان آن روز دارد، از جمله کاربردی‌بودن تاریخ از نگاه او به لحاظ ارتباطات میان‌رشته‌ای و نیز نگرش علمی به تاریخ. توجه فراوان به تقویم، استنتاج سنوات صحیح تاریخ اقوام و ملل از طریق محاسبات نجومی و بهره‌گیری از اطلاعات منجمان، توجه خاص به میراث مکتوب به جامانده در آثار باستانی و اظهار تردید جدّی در روایات مربوط به آفرینش از برجسته‌ترین ویژگی‌های علمی اثر اوست. نگاه تاریخی او جهان‌شمول است، به این ترتیب که وی به سرگذشت تاریخی سایر اقوام و ملل نیز توجه نشان می‌داد و حتی از پژوهش‌های میدانی و مراجعه به صاحب‌نظران و دانشمندان غیرمسلمان، که گه‌گاه در قالب مسافرت‌های طولانی صورت می‌گرفت، ابایی نداشت. از این‌رو، شاید بتوان او را از تخصص‌گرایان روزگارش به‌شمار آورد.
ویژگی دیگر تاریخ او تعدد و تنوع منابعی است که از آن‌ها سود جسته‌است. منابع مکتوب و مراجع شفاهی که وی با اسم و رسم به معرفی و نقل مطلب از آن‌ها پرداخته، دقت نظر و تلاش وی برای عرضهٔ اطلاعات صحیح‌تر از منابع موثق‌تر را نشان می‌دهد. نگاه نقادانهٔ او تاریخ را از شکلی صرفاً روایی خارج کرده‌است و ازاین‌رو به‌رغم آنکه وی به نوعی با طبری مقایسه شده، برخلاف طبری نه تنها از قضاوت دربارهٔ وقایع ابایی نداشته بلکه به این امر اصرار نیز ورزیده‌است. بر این اساس، وی هنگام رد یا قبول یک رأی، دلیل یا دلایل خود را عرضه کرده و چنانچه قادر به داوری قطعی نبوده، با عبارت «اللّه اعلم» تردید خود را نشان داده‌است. گاه حتی به نظر می‌رسد که درصدد القای این تردیدها به خواننده است تا بلکه وی را از پذیرش بی‌چون و چرای هر نقلی بازدارد. "تاریخ سنی ملوک الارض" اگرچه به دلیل فقدان شرح و بسط وقایع سیاسی قابل مراجعهٔ بسیار نیست، به لحاظ ثبت سنوات حکومت حکام، تاریخ ایران و عرب قبل از اسلام، ذکر دستاوردهای تمدنی، برخی حوادث طبیعی و آشوب‌های اجتماعی، که گاه در فصولی جداگانه به آن‌ها پرداخته، حائز اهمیت است. با این حال این نقطهٔ قوت، به‌سبب عدم تمایل حمزه به طولانی‌شدن تاریخش، چنان کم‌دامنه است که جز ادای وظیفه‌ای علمی نمی‌نماید و خواننده را همچنان تشنه برجای می‌گذارد.
تاریخ‌نگاری حمزه از منظری دیگر نیز قابل تعمق است و آن تمایلات ایران‌دوستانهٔ اوست. ایران‌دوستی در آثار دیگر او نیز دیده می‌شود و موجب انتساب وی به شعوبی‌گری شده که از آن به تعصب قومی، تعصب زبانی و نظایر آن تعبیر کرده‌اند. توجه خاص وی به آثار فرهنگی و تمدنی ایران و تمایل به برجسته کردن آن‌ها، نظیر اختصاص دادن مفصّل‌ترین بخش تاریخ خود به پادشاهان ایرانی، ذکر دستاوردهای تمدنی صرفاً ایرانی، تأکید بر نابودی و انتقال میراث علمی ایران از سوی یونانیان و تقبیح آن، توجه به آثار باستانی ایران و مقایسهٔ آن‌ها با اهرام مصر، همگی مبیّن تمایلات ایران‌دوستانهٔ اوست. تألیف دو کتاب "اعیاد الفرس" و "رسالة فی‌الاشعار السائرة فی النیروز و المهرجان" را نیز باید در جهت همان تمایلات ارزیابی کرد. این تمایلات در کتاب ا"لخصائص و الموازنة" (که در آن بسیاری از نام‌های عربی را دارای اصلی فارسی دانسته)، به حیطهٔ دفاع از زبان فارسی کشیده شده، هر چند که از افراط نیز در امان نمانده‌است. با این همه، تجلی حس قومیت‌گرایی او با عقاید شعوبیان متفاوت و فاقد شائبه‌های تفاخر نژادی است.
ابوبکر (یا ابوعبدالله) شهاب‌الدین احمد بن محمد بن اسحاق بن ابراهیم اخباری همدانی معروف به ابن فقیه همدانی (ح ۲۵۵ ه.ق – ح ۳۳۰ یا ۳۴۰ه.ق) مورخ و جغرافیدان ایرانی است.بزرگان و سخن سرایان همدان، جلد اول، ص ۱۳۸
ستون زن‌پیکر (به یونانی: Καρυάτις، تلفظ: "کاریاتید") نام نوعی ستون در معماری یونان باستان و مصر باستان است.
در این‌گونه ستون ساختمان‌ها به شکل پیکر زنانه ساخته می‌شود.
ویتروویوس، معمار و یکی از لشکریان رومی در کتاب خود خاستگاه این‌گونه ستون‌ها را در یونان این‌گونه توضیح داده‌است:
در جنگ یونانیان علیه ایرانیان، مردم کاریا (نزدیک اسپارت در لاکونیا) از ایران پشتیبانی کردند. زمانی که یونانی‌ها سرانجام از پیشرفت ایرانیان در خاک یونان جلوگیری کردند، به تنبه کاریایی‌ها پرداختند. مردان کاریایی را کشتند و زنانشان را به بردگی بردند. مقرر شد که این زنان بایستی برای ابد باری به‌دوش بکشند. و این‌گونه ستون‌ها نمادی است از بارکشی ابدی زنان کاریایی.
نخستین ستون‌های زن‌پیکر که در آسیای میانه به کار رفته‌است از شهر کهن پنجکنت در تاجیکستان امروزی به دست آمده‌است.هنر قوم‌های کهن - نقاشی‌های سغدی. مترجم: بهزادی، رقیه. در: مجله «چیستا» (از ۳۵۸ تا ۳۶۸). آذر ۱۳۶۹ - شماره ۷۳.
عزیز اسپندار (متولد ۲۶ اسفند ۱۳۲۷) در بندر انزلی است. وی یکی از سه تفنگدار افسانه ای ملوان در دهه پنجاه است که تمام دوران ورزشی خود را در ملوان گذرانده و از پیشکسوتان باشگاه محسوب می‌گردد.ملوان بندر انزلی
آقای گل ایران در سال ۱۳۵۳و۱۳۵۶، دومین گلزن برتر کل دوران جام تخت جمشید با ۴۷ گل زده، یکی از سه تفنگدار افسانه ای ملوان و برندهٔ نخستین جام حذفی ایران، عضویت در تیم ملی ارتش ایران در پیش از انقلاب، نایب قهرمانی جهان در ایتالیا در سال ۱۳۷۴ به عنوان مربی با تیم ملی ارتش و کسب مقام هفتم لیگ برتر چهارم فوتبال ایران به عنوان مربی از دیگر افتخارات وی به‌شمار می‌آید.
اسپنداراز سال ۶۰ مشغول مربیگری است و در طول دوران مربیگری و در تمامی آن‌ها با رتبه ممتاز قبول شد و استعداد خود را همچون دوران بازیگری در مربیگری نیز نشان داد بطوریکه بینگهام ایرلندی (مدرس کلاس آو سرمربی اسبق ایرلند در جام جهانی ۱۹۸۲) در مصاحبه تلویزیونی به تعریف از وی پرداخت. اسپندار در حال حاضر دارای مدرک آ آسیا در زمینه مربیگری است و در سال ۸۶ نیز به همراه نصرت ایراندوست مربیگری تیم شاهین پارس جنوبی را بر عهده داشت.
وهمچنین قهرمانی در جام حذفی در سال ۱۳۵۵ و زدن دو گل در فینال که گل دوم وی که گل آخر بازی نیز بود از دایره مرکز زمین به ثمر رسید و به گفته کارشناسان فوتبال کشور بهترین گل به ثمر رسیده در تاریخ جام حذفی کشور نیز است. در ضمن اسپندار با ۶۲ گل زده در جام تخت جمشید و جام حذفیبرترین گلزن تاریخ ملوان نیز است.
بهترین خاطره ورزشی نیز از زبان وی به همین بازی و گل بازمی‌گردد:
ابن بلخی (فوت پس از ۵۱۱ ق.) مورخ نیمه اول قرن ۶ هجری قمری نویسندهٔ کتاب "فارسنامه" است که بین سال‌های ۴۹۸ تا ۵۱۱ ه. ق نوشته شده‌است.The Persian Encyclopedia نام او نامعلوم است و نخستین بار حمدالله مستوفی وی را با این نام (ابن بلخی) ذکر می‌کند. ابن بلخی خود در "فارسنامه" می‌نویسد بلخی‌نژاد است ولی در فارس بزرگ شده‌است. از وی جز "فارسنامه" اثر دیگری به دست نیامده‌است لیک خود نوشته‌است که بر آن بود تا کتاب تاریخ دیگری از زمان پیامبر اسلام تا دوران خود بنویسد.کاظم برگ نیسی. «ابن بلخی». در "دائرةالمعارف بزرگ اسلامی".
وانگ آنشی(چینی: 王安石؛ پین یین:Wáng Ānshí) یا وانگ آن شیه (به انگلیسی: "Wang Anshih") (زادهٔ ۱۰۲۱- مرگ ۲۱ مه ۱۰۸۶) اقتصاددان، سیاستمدار، صدر اعظم و چامه‌سرای چینی در دودمان سونگ بود. وی دست به یک سری اصلاحات اقتصادی-اجتماعی زد.
وانگ آنشی بر این باور بود که دولت می‌باید نیازهای تأمین یک زندگی درخور را برای شهروندانش فراهم‌آورد. او در ۱۰۶۹ بر سر کار آمد و سیاست‌های تازه‌ای را برای اصلاح امور پایه‌ریزی کرد.
شعرهای وانگ آنشی در سبک شی و همانند شاعر دیگر چینی دو فو بود.
هدف اصلی او این بود که بار سنگین مالیات را از دوش فقیران بردارد و آن را بیشتر به عهده ثروتمندان بگذارد که می‌توانستند آن را بپردازند. او مالیات های ارضی را تخفیف داد و به دهقانان اجازه داد که اگر پرداختن پول نقدی برای ایشان دشوار است، مالیات خود را به صورت جنسی (یعنی از غلات یا محصولات دیگر خود) بپردازند. او همچنین برای ثروتمندان مالیات بر درآمد وضع کرد.
"وانگ" همچنین پیشنهاد کرد که د کارهای عمومی نباید کار اجباری یا بیگاری وجود داشته باشد و هرکس که کار می‌کند باید تمام مزد کار خود را دریافت کند. همچنین او یک نوع نیرو نگهبانان محلی و ملی تاسیس کرد که بائوجیا یا پائوچیا نامیده می‌شد.
اصلاحات "وانگ" خیلی محبوب نبود و در 1074 میلادی او را مجبور به استعفا کردند. او در 1075 به قدرت برگشت ولی با قدرت محدود تر. پس از مرگ امپراتور، یک دستۀ ضد اصلاحات به قدرت رسیدند و اصلاحات "وانگ" را تا کمی پس از زمان مرگش خنثی کردند.
Wikipedia contributors, "Wang Anshi," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Wang_Anshi&oldid=225204952 (accessed July 27, 2008).
نهان‌خانه یا خلوتگاه (به یونانی: Άδυτον، تلفظ: "آدیتُن"، به لاتین: adytum) بخشی است از نیایشگاه‌های یونانی و رومی که به عنوان پَستویی در پشت درون‌خانه قرار گرفته‌است.
نام یونانی و رومی آن به معنی «وارد نشوید» یا «بدون دسترسی» است.
نهان‌خانه معمولاً فضای کوچکی بود که در دورترین قسمت درون‌خانه نسبت به در ورودی قرار داشت.
در نهان‌خانه معمولاً بت نمادین ایزد را قرار می‌دادند و تنها کاهنان به آن راه داشتند. این کاهنان مدعی ارتباط با هاتف غیبی در نهان‌خانه بودند.
به مکان مشابهی در نیایشگاه‌های یهودی قدس‌الاقداس می‌گویند.
کُدِش‌ها کُدِشیمتلفظ درست قدس القداس به زبان اصلی آن - عبری معرب به "قدس القداس" عبارتی است که در کتاب مقدس عبری آورده شده‌است. این مکان مرکزی‌ترین بخش یک کنیسه است که میشکان نامیده می‌شود.
قدس الاقداس به وسیله یک پرده پوشانده شده بود. هیچ‌کس غیر از کاهن اعظم اجازه وارد شدن به آن را نداشت. کاهن اعظم نیز تنها یکروز در سال در روز یوم کیپور برای ارائه خون قربانی و عود در برابر صندلی بخشش وارد می‌شد. وقتی اولین بارها میشکان در بیابان برپا شد ابری از جانب خداوند آن را احاطه می‌کرد. بر اساس نوشته تورات قدس الاقداس مکان تابوت عهد بود که بر روی آن دو فرشته چروبیم قرار داشتند. خداوند از بین دو فرشته با موسی صحبت می‌کرد.
قدس الاقداس در هیکل سلیمان لایه درونی معبد بود که یک مکعب کامل به ابعاد ۲۰ کیوبیت در ۲۰ کیوبیت در ۲۰ کیوبیت بود. درون آن کاملاً تاریک بود و تابوت عهد در آن نگهداری می‌شد. بر اساس تورات درون تابوت نسخه اصلی ده فرمان و عصای هارون و یک ظرف گزانگبین (غذایی که در بیابان به اسراییلیان فرستاده شد) وجود داشت.
وقتی معبد دوم بعد از آزادی یهودیان از بابل در زمان هخامنشیان بازسازی شد تابوت عهد دیگر در بین یهودیان نبود. از این رو قدس الاقداس دارای قسمتی بود که نشانگر محلی بود که تابوت عهد باید در آن قرار می‌گرفت. یوسفوس فلاویوس تاریخدان یهودی نوشته‌است که بعد از شکست اورشلیم پمپی فرمانده رومی وارد قدس الاقداس شده و آن را بی حرمت کرد.
تنها در تاریکی: کابوس جدید چهارمین بازی از سری بازی‌های ترسناک تنها در تاریکی و همچنین اولین بازشروع این مجموعه است که توسط دارک ورکز توسعه و توسط اینفو گرامرز منتشر شده است. این بازی برای مایکروسافت ویندوز, پلی‌استیشن, دریم‌کست, پلی‌استیشن ۲ و گیم بوی رنگی عرضه شده است.
در سال ۲۰۰۵ یک نسخه فیلم از روی این بازی ساخته شده که به تنها در تاریکی نامیده شد و فروش زیادی نداشت.
می‌دانم تابستان پیش چه کردی فیلمی ترسناک است که در سال ۱۹۹۷ ساخته شده‌است. با بازی جنیفر لاو هیوت، سارا میشل گلر، رایان فیلیپ و فردی پرنز جونیور با نویسندگی کوین ویلیامسون، این فیلم از روی رمانی به همین نام ساخته شده‌است. برای این فیلم تاکنون دو دنباله به نام‌های "هنوز یادمه تابستان پیش چه کردی" و "همیشه یادم می‌ماند که تابستان پیش چه کردی" ساخته شده‌است.
چند جوان برای تفریح به یک سفر جمعی می‌روند آن‌ها در بین راه با یک نفر تصادف می‌کنند وقتی که فکر می‌کنند او مرده‌است او را به حال خودش رها می‌کنند غافل ازاینکه او نمرده و سال بعد برای انتقام باز میگرددو….
Awards & Nominations for "I Know What You Did Last Summer" at IMDb