moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
ماجرا از اینجا آغاز شد که سالار به کمک کردهای قوچانی، سبزوار را گرفت و به قصد پایتخت به طرف تهران حرکت کرد.نجفی، موسی؛ فقیه حقانی، موسی (<bdi>۱۳۸۳</bdi>). "تاریخ تحولات سیاسی ایران:بررسی مولفه‌های دین-حاکمیت-مدنیت و تکوین دولت-ملت در گستره هویت ملی ایران". تهران: مؤسسه مطالعات تاریخ معاصر ایران. امیر، حمزه میرزا حشمت‌الدوله را که از پیش از مرگ محمد شاه برای حکومت به خراسان رفته بود و نتوانسته بود سالار را شکست دهد از خراسان فراخواند و به جای وی سلطان مراد میرزا را با حکم حکومت خراسان و سپاهیان دولتی به خراسان فرستاد. در این زمان کنسول بریتانیا سعی فراوانی برای تثبیت حکومت خراسان برای سالار انجام می‌داد و نمایندهٔ بریتانیا دو نامه چاکرانهٔ سالار برای امیر و شاه فرستاد. اما کوشش وی و نمایندهٔ بریتانیا تصمیم امیر را دگرگون نکرد. امیر شرط اطاعت وی را تسلیم خراسان به حاکم منصوب دولت می‌دانست و دخالت‌های خارجی را برنمی‌تابید. آصف‌الدوله که در بغداد بود پسرش را به ایستادگی در برابر دولت تشویق می‌کرد.امیر کبیر و ایران - فریدون آدمیت شابک ۹۷۸-۹۶۴-۴۸۷-۰۳۰-۹ صفحه ۲۳۳ تا ۲۳۵
در این زمان امیر نورمحمد خان قاجار عموی سالار و سلیمان خان افشار را برای مذاکره و تشویق سالار به اطاعت به خراسان فرستاد. در نیشابور سلیمان خان توانست جعفرقلی خان کرد شادلو حاکم شهر را قانع کند تا دست از حمایت از سالار بردارد و این کار موقعیت سالار را بسیار تضعیف کرد. در این زمان سالار تلاش امیر در اتمام صلح‌آمیز ماجرا را ناشی از ناتوانی دولت می‌دانست و از تسلیم خودداری می‌کرد. امیر چراغ‌علی خان کلهر را برای مذاکره با وی به مشهد فرستاد و هم‌زمان سپاهیان دولتی را روانهٔ مشهد کرد. سالار اما شرط اطاعت از دولت مرکزی را حکم حکومت خراسان برای خودش اعلام کرد. چراغ‌علی خان کلهر وارد مشهد شد و با سالار و روحانیون مشهد وارد مذاکره شد. روحانیون مشهد به حمایت از سالار اصرار داشتند و حتی قصد داشتند چراغ‌علی خان کلهر را در مشهد به قتل برسانند. چراغ‌علی خان با حیله از مشهد خارج شد و خود را به اردوی دولتی به فرماندهی سلطان مراد میرزا در خبوشان رساند. سلطان مراد میرزا در این مرحله به دستور امیر سپاه را به سمت مشهد حرکت داد و شهر را محاصره کرد. در این هنگام نمایندگان بریتانیا و روسیه سعی در جلوگیری از حمله به مشهد و نجات سالار داشتند که اصرارها و تهدیدهایشان بر امیر بی‌اثر بود. از طرفی مردم مشهد که از حکومت سالار ناراضی بودند عباس‌قلی خان دره‌جزی و بهادر خان جامی را به نمایندگی نزد امیر فرستادند و نسبت به شاه جدید اظهار اطاعت کردند و از امیر قول گرفتند در موقع اشغال شهر توسط نیروهای دولتی جان و مالشان در امان باشد. امیر قول مساعد داد و به قولش نیز عمل کرد مردم نیز در حمایت از امیر در هنگام حملهٔ سپاه دولت به شهر مجتهد شهر را که از حامیان اصلی سالار بود زندانی کردند. سلطان مراد میرزا مشهد را محاصره کرد و نیروهای دولتی از هرات نیز به کمک وی شتافتند و نیروهای دولتی شهر را در ۱۰ جمادی‌الاول ۱۲۶۶ ه‍.ق تصرف کرد. سلطان مراد میرزا در ازای این پیروزی ملقب به حسام‌السلطنه شد و بنابر دستور اکید امیر از تجاوز سربازان به مال و جان مردم جلوگیری کرد کاری که در دورهٔ قاجار تا آن هنگام بی‌نظیر بود. سالار و همدستانش دستگیر شدند و به رغم اصرار و حمایت نمایندهٔ سیاسی بریتانیا به مجازات رسیدند.امیر کبیر و ایران - فریدون آدمیت شابک ۹۷۸-۹۶۴-۴۸۷-۰۳۰-۹ صفحه ۲۳۳ تا ۲۴۱
امیرکبیر، دستگاه وزارت امور خارجه را توسعه داد. تأسیس سفارت‌خانه‌های دائمی در لندن و سن‌پترزبورگ، ایجاد کنسولگری در بمبئی، عثمانی و قفقاز؛ تربیت کادر برای وزارت امور خارجه و تنظیم دفتر اسناد سیاسی از کارهای اوست.امیرکبیر و ایران، ص ۴۶۵
امیرکبیر در زمینه سیاست خارجی، سیاست معروف به «سیاست موازنهٔ منفی» را در پیش گرفت؛ که بر اساس آن می‌گفت نه به روس امتیاز می‌دهیم، نه به انگلیس و نه به هیج قدرت خارجی دیگر (در مقابل، در نظریه موازنهٔ مثبت، به دادن امتیاز به هر دو طرف قائل می‌شوند).نجفی م، فقیه‌حقانی م. تاریخ تحولات سیاسی ایران: بررسی مولفه‌های دین-حاکمیت-مدنیت و تکوین دولت-ملت درگستره هویت ملی ایران. تهران: مؤسسه مطالعات تاریخ معاصر ایران؛ ۱۳۸۳. ص:۱۲۲.
سیاست موازنهٔ منفی امیرکبیر، تنها یک‌بار خدشه‌دار شد و آن زمانی بود که در جریان حملهٔ ترکمن‌ها در آشوراده، تعدادی سربازان روسی کشته و روس‌ها عزل فرماندار مازندران را خواستار شدند و امیرکبیر به علت فشار روس‌ها، حاکم آنجا را عزل کرد. در این زمان انگلیسی‌ها از این ضعف حکومت مرکزی سود جستند و امتیاز نظارت بر کشتیرانی در جنوب را با ادعای مبارزه با تجارت برده کسب کردند؛ که البته امیرکبیر در این قرارداد این قید را گنجاند که به هنگام نظارت باید ناظران ایرانی حضور داشته‌باشند.نجفی م، فقیه‌حقانی م. تاریخ تحولات سیاسی ایران: بررسی مولفه‌های دین-حاکمیت-مدنیت و تکوین دولت-ملت درگستره هویت ملی ایران. تهران: مؤسسه مطالعات تاریخ معاصر ایران؛ ۱۳۸۳. ص:۱۲۳.
امیرکبیر برای تضعیف قدرت و نفوذ روس و انگلیس در ایران، می‌خواست نگاه فرانسه و در زمانی، آمریکا را به ایران جلب کند؛ لذا یک قرارداد سفارت کنسولگری و یک قرارداد در زمینه کشتیرانی با آمریکا منعقد کرد.نجفی م، فقیه‌حقانی م. تاریخ تحولات سیاسی ایران؛ ۱۳۸۳. ص:۱۲۳.
رابطهٔ او با روحانیّت خصمانه نبود. روحانی مورد اعتماد امیرکبیر در تهران، شیخ عبدالحسین تهرانی بود که امیر، منصب قضا را در پایتخت به وی سپرد ولی میرزا ابوالقاسم امام جمعه (امام جمعه تهران) در قتل امیرکبیر دست داشت.نجفی م، فقیه‌حقانی م. "تاریخ تحولات سیاسی ایران: بررسی مولفه‌های دین-حاکمیت-مدنیت و تکوین دولت-ملت درگستره هویت ملی ایران". تهران: مؤسسه مطالعات تاریخ معاصر ایران؛ ۱۳۸۳. ص:۱۲۴.
پس از مرگ محمدشاه در ۱۴ شهریور ۱۲۲۷ (آگوست ۱۸۴۸م)، امیرکبیر، که حدود سی سال بزرگتر از شاه جوان بود، با تدارک شش لشکر پیاده و سواره و توپخانه شاه را با قدرت بر تخت نشانید. در این زمان میرزا تقی خان به مقام امیر نظام ارتقا یافت که به معنای فرماندهی کل قوای نظامی کشور بود. ناصرالدین شاه فردای ورود به پایتخت تاجگذاری کرد و در همان شب امیرنظام را به صدارت منصوب کرد. در سلسله قاجار سابقه نداشت که تمام امور دیوانی و نظامی به یک نفر سپرده شود. پس از امیرکبیر شاه خود فرماندهی نظامی را برعهده گرفت و پس از میرزا آقاخان نوری هم با به وجود آمدن چند وزارت‌خانه، مقام صدر اعظمی برچیده شد.اوراق قاسم غنی شماره ۲۰۶
سه شخصیت اصلی مسئول سقوط صدر اعظم نماینده ناراضی‌ترین گروه‌های اشراف و دیوان سالاران بودند. دو سیاست امیرکبیر، کاهش مزایای درباریان و دور نگه داشتن شاه از بستگانش، مورد ضدیت اشراف قاجار برهبری مهد علیا قرار گرفت. فراش باشی دربار، علی خان حاجب الدوله و میرزا آقاخان نوری، نائب امیر کبیر نیز جزو گروه بودند. گسترش تعداد مخالفان امیرکبیر موجب انزوای روزافزون او می‌شد. برخورد دقیق و سخت گیرانه او صدارتش را در نظر درباریان نوعی حکومت وحشت، مجهز به مأموران خفیه نویس، اعدام در ملأ عام و سانسور شدید جلوه می‌داد. روابط صادقانه و سازش‌ناپذیر او با سفرای خارجی نیز دوستی در اردوی آنها برایش نگذاشته بود. با وجود ازدواج با خواهر شاه، به لحاظ اصل و نسب محقر خود شبکه خویشاوندی در اختیار نداشت و تکیه او فقط بر محبت ناصرالدین تا موقعی کار از پیش برد که شاه حاضر بود به او اعتماد ورزد.
در جریان سفر شاه و امیر به اصفهان در تابستان سال ۱۲۶۷ه‍.ق (۱۸۴۹م) شاید به ملاحظه مداخله بیگانه و شیطنت دشمنان، امیر درخواست کرد عباس میرزای سوم، برادر ناتنی و کوچک شاه و مادر او خدیجه چهریقی، جزو همراهان شاه در این سفر باشند.
امیرکبیر شاه را نصیحت می‌کرد با ملایمت با برادر ناتنی اش رفتار کند. این توصیه‌ها را دشمنان علامت دل بستگی صدر اعظم به برادر ناتنی شاه تعبیر کردند. بعید هم نیست که صدراعظم عباس میرزا را حربه مناسبی برای مهار زدن بر خشم و بد خلقی شاه دیده باشد.
ارتباط نزدیک تر امیرکبیر با عباس میرزا و رفتار محرمانه اش با خدیجه در طول سفر اصفهان اعتماد شاه را به او متزلزل تر ساخت. در راه بازگشت هنگامی که موکب همایونی به قم رسید، شاه خود عباس میرزا را والی قم کرد انتصابی که حکم تبعید داشت. صدر اعظم، که غافل گیر شده بود، فوراً در مقابل فرمان شاه ایستاد و به عباس و مادرش دستور داد بی درنگ پیشتر از اردوی شاهی به تهران حرکت کنند. ناصرالدین از این عمل صدر اعظم به خشم آمد و امر به بازگشت آن دو داد و برانتصاب عباس میرزا پا فشرد. به قول لسان الملک سپهر: «این اولین فرزین بندی بود که در رقعه آجال میرزا تقی خان از شاه رخ نمود.»
امیرکبیر، حساسیت ناصرالدین را نسبت به برادر ناتنی‌اش درست درنیافت آن هم در موقعیتی که نخستین ولی عهد ناصرالدین شاه، سلطان محمود میرزا، تازه مرده بود و مسئله جانشینی در معرض دسیسه بازی قرار گرفته بود. مورخ قاجار اعتماد السلطنه در شرح واقعه اصفهان نوشت که امیرکبیر می‌خواست عباس میرزا ولی عهد گردد. این روایت، چه درست و چه نادرست، نشانگر هول و هراسی است که ذهن مشوش شاه را آزار می‌داد. ماجرای عباس میرزا ضربه شدیدی بر پیکر امیر کبیر بود. در بازگشت به تهران متوجه شد که نفوذش برشاه تقلیل یافته‌است. شاه می‌ترسید که امیر کبیر به کمک انگلیسی‌ها در صدد برآید برادر صغیر ناتنی اش را به جای او بنشاند و بعد خود در مقام نایب السلطنه قدرت را به دست گیرد.قبله عالم. نوشته عباس امانت ترجمه حسن کامشاد
حضور امیرکبیر در دربار ناصرالدین‌شاه همواره مورد مخالفت تعدادی از نزدیکان شاه از جمله مهد علیا مادر شاه، اعتمادالدوله (میرزا آقاخان نوری) قرار داشت؛ چنان‌که تلاش‌های این عده سرانجام منجر به صدور حکم عزل امیرکبیر از مقام خود شد. برخی از درباریان که او را مخالف منافع خود می‌دیدند، تهمت زدند که امیرکبیر داعیه سلطنت دارد.محمود، محمود؛ تاریخ روابط سیاسی ایران و انگلیس، تهران، چاپ چهارم، ج۲، ص ۶۲۱.
در روز ۲۰ آبان ۱۲۳۰ (دو ماه قبل از روز قتل امیرکبیر) ناصرالدین شاه با ارسال این دستخط، او را از صدارت عزل کرد.
ناصرالدین شاه، بعد از عزل امیرکبیر در محذور عاطفی قرار گرفت. او در روز ۲۴ آبان نامه‌ای به امیرکبیر نوشت و در آن تأکید کرد که خودش تنها قصد دارد برای مدتی عهده‌دار امور کشوری شود و هرگز در امور لشکری قصد دخالت ندارد و نیز حتی یک شاهی بیش آنچه امیرکبیر مقرر داشته به مواجب کسی نخواهد افزود. این نامه با این جملات آغاز می‌شود:
امیرکبیر پس از دریافت این نامه از شاه درخواست ملاقات کرد تا شاید تصمیم او را تغییر دهد. او همچنین اطرافیان را به بدگویی از خودش متهم کرد. اما شاه ملاقات را به فردای آن روز (که روز انتصاب نوری بود) موکول کرد. شاه به امیرکبیر نوشت:
امیرکبیر دل‌آزرده از حکم عزلش که حالا دیگر حتمی شده بود یا به این خاطر که احساسات ناصرالدین شاه را صادقانه نمی‌دانست، مرتکب خطای بزرگی شد و در مراسم سلام شاهانه شرکت نکرد. این امر موجب فوران احساسات شاه و نیز تحریک سوظن او شد. پس از آن از امیرکبیر خواسته شد التزام‌نامه‌ای را امضا کند که شامل دوازده بند بود از جمله اینکه به مقام امیرنظامی کمال شکرگزاری را داشته باشد و فرمان پادشاه را همانند وحی منزل بپذیرد.ناسخ التواریخ ج ۳ ص ۳۸۵
پس از آن نوری شروع به عزل و نصب‌هایی کرد که غالباً از طریق رشوه و تبعیض انجام می‌گرفتند. او در نامه‌ای به شاه نوشت:
یک روز پس از برکناری امیر از صدارت میرزا آقاخان نوری که می‌دانست با وجود امیر در تهران و سمت امیر نظامی او برخورد بین او و امیر حتمی است دستخطی نوشت و در آن از امیر التزام گرفت که در کارهای مربوط به وزارت و عزل نصبهای وی هیچ دخالتی نداشته باشد. این دستخط به تأیید شاه و امضای امیر رسید. سه روز پس از واقعه امیر طی نامه‌ای که به شاه می‌نویسد و وضعیت امور لشکری را گزارش می‌دهد از شروع انتصابات افراد بی سرو پا با رشوه به شاه گله می‌کند.امیر کبیر و ایران - فریدون آدمیت شابک ۹۷۸-۹۶۴-۴۸۷-۰۳۰-۹ صفحه ۷۰۶–۷۰۷
میرزا آقاخان و مهد علیا که با بودن امیر در تهران کارشان استوار نمی‌شد و همواره احتمال انتصاب مجدد وی توسط شاه وجود داشت با همکاری و مشاوره با شیل وزیر مختار انگلیس امیر کبیر و شاه را راضی کردند که امیر به حکومت کاشان منصوب شود. در این هنگام پرنس دالگوروکی وزیر مختار روسیه که از به قدرت رسیدن میرزا آقاخان هوادار انگلیس نگران شده بود و نیز به دلیل خوی شتابگر و تندی که داشت با عده ای از افراد سفارت به خانه امیر رفت و به او پیشنهاد کرد تحت‌الحمایه روسیه شود. امیر نپذیرفت اما همان ملاقات بهانه‌ای به دست مخالفان امیر داد تا شاه را از وی خشمگین و ترسان کنند. وزیر مختار روسیه خانه امیر را ترک کرد و خانه به محاصره سربازان درآمد. امیر تعهد نامه‌ای به شاه نوشت که به هیچ‌یک از دو سفارت روس و انگلیس پناهنده نخواهد شد. روز بعد شاه که به شدت از این واقعه ترسیده بود امیر را از کلیه مناصب (امیر نظامی و حکومت کاشان) عزل کرد. دو هفته بعد نیز برای محو کردن خاطره امیر شاه دستور داد سمت امیر نظامی کلاً از سمتهای دولتی حذف شود. یک یا دو روز بعد امیر تحت‌الحفظ و همراه با مادر و همسر و فرزندانش راهی فین کاشان شد.امیر کبیر و ایران - فریدون آدمیت شابک ۹۷۸-۹۶۴-۴۸۷-۰۳۰-۹ صفحه ۷۰۹–۷۱۶
پس از دریافت این پاسخ طوفانی، امیرکبیر دانست که رابطه او با شاه وارد مرحله دیگری شده‌است. نوری و درباریان نیز اصرار داشتند که او باید از مقام امیرنظامی کنار گذاشته و به حکمرانی یکی از ولایات منصوب شود.
ابتدا حکومت فارس، بعد اصفهان و سپس قم به امیرکبیر پیشنهاد شد ولی نپذیرفت. او احساس می‌کرد که اگر از تهران برود جانش در خطر خواهد بود و با توجه به خشم شاه امکان هر اتفاقی وجود دارد. در این زمان وزیر مختار انگلستان حاضر به میانجی‌گری شد به گونه‌ای که طرفین توافق کردند اگر امیرکبیر به حکمرانی کاشان برود، جان و مالش محفوظ و تحت حمایت بریتانیا خواهد بود و بدون مزاحمت حکمرانی خواهد کرد.امین الدوله، عبدالله خان عباس امانت از گزارش وزیر مختار انگلیس در مورد دیدار خود با میرزا آقاخان نوری بحث حمایت بریتانیا از جان و مال امیر مطرح نشده‌است. تنها میرزا آقاخان از شیل می‌خواهد امیر را به حکمرانی ولایات ترغیب کند. میرزا آقاخان به شیل در مورد جان و مال امیر اطمینان می‌دهد ولی در نهایت راضی نمی‌شود مطلب را به صورت کتبی بنویسد.
وزیر مختار روسیه وقتی فهمید که امیرکبیر در حال پذیرش میانجیگری بریتانیاست به او پیشنهاد تحت‌الحمایگی بدون قید و شرط امپراتور روسیه را داد. در اینجا سفارت بریتانیا از قضیه کنار رفت و در مقابل روسیه خانه امیرکبیر که اتفاقاً مجاور سفارت بود را جز سفارت اعلام کرد و قزاقان روسی خانه امیرکبیر را که در آن زمان خواهر شاه (همسر امیرکبیر) و نیز مادر شاه در آن حضور داشتند را به محاصره گرفتند.
این وضع نه تنها از نظر سیاسی بلکه از نظر غیرت و صیانت حریم خصوصی اندرون شاهی، خون ناصرالدین شاه را به جوش آورد. نوری حتی ادعا کرد که این امر می‌رفت که به بلوایی عظیم با دخالت مردم تهران مبدل شود. شاه تصمیم گرفت که خود شخصاً با ملازمانش به منزل امیر برود و گردن او را بزند. در این موقعیت وزیر مختار روسیه از موضع خود عقب‌نشینی کرد و قزاقان منزل امیرکبیر را ترک کردند. سه ساعت بعد از غروب آفتاب امیرکبیر دستگیر و از درون خانه‌اش بیرون برده شد.FO 60/164 no 209 Sheil to Delgorouki Tehran 29 November 1851
روز ۳۰ آبان، فردای دستگیری، امیرکبیر از تمامی مناصب خلع شد و دو روز بعد به عنوان یک زندانی به کاشان فرستاده شد. این تبعید ۴۰ روز به طول انجامید. به نگهبانان دستور داده شده بود که با کمال احترام با او رفتار کنند. با این حال همسر وزیر مختار انگلیس که خارج از شهر با کاروان حامل امیر برخورد داشته می‌نویسد که سرنوشت او را به راحتی می‌شد حدس زد.Mary Sheil, Glimpses 251 با این وجود، مخالفان امیرکبیر در دربار احتمال می‌دادند که امیرکبیر بار دیگر مورد عنایت شاه قرار گیرد و به قدرت بازگردد.
صبح آنروز خبر آوردند که پیکی از تهران خواهد رسید که فرمان وزارت امیر و خلعتی شاه را می‌آورد. عزت‌الدوله البته باز هم نگران بود و خبر را باور نداشت. امیر اما به حمام رفت. شاید خبر رسیدن خلعت را باور کرده بود. حاج علی خان فراش که به باغ فین رسید چاپار دولتی را در کنار در حمام دید که منتظر امیر بود که از حمام خارج شود و پاسخ نامه‌ای را از وی بگیرد. علی خان فراش دست وی را گرفت و با خود به حمام برد که وی زن امیر را از آمدنش مطلع نکند. مأمورانش در دیگر حمام را مسدود کردند. امیر با حق نعمتی که بر علی خان داشت پرسید شما چرا مأمور اینکار شدید. امیر خواست عزت الدوله را ملاقات کند و نزد وی وصیت کند اما علی خان نپذیرفت.امیر کبیر و ایران - فریدون آدمیت شابک ۹۷۸-۹۶۴-۴۸۷-۰۳۰-۹ صفحه ۷۲۵ تا ۷۳۰
سرانجام امیرکبیر در روز شنبه ۲۰ دی ۱۲۳۰ در حمام فین کاشان به قتل رسید. فریدون آدمیت در کتاب امیرکبیر و ایران ( تهران، خوارزمی، 1387، صفحه 729) می نویسد، در مورد قتل امیر، گزاش معتبرتر "گزارش دکتر اعلم الدوله طبيب عزت الدوله است از قول او زبده آن را با توجه به مطالبی که نویسنده صدر التواریخ از خود در آورده و نکته هائی که نخواسته بگوید می آوریم:
چون حاج علیخان با همراهانش به باغ فین رسیدند، على اكبر بيك چاپار دولتی را دیدند که منتظر بیرون آمدن امیر از حمام بود که جواب نامه مهدعلیا را به عزت الدوله بگیرد فراشباشی دست علی اكبر بيك را گرفت با خود به حمام برد که زن امیر را از آمدن او مطلع نسازد. فراشباشی با مأموران خود وارد حمام گشتند دیدند خواجه حرمسرا مشغول جمع آوری لباسهای امیر .است اعتمادالسلطنه یکی از آن کسان را برسر او گماشت که از آنجا بیرون نرود. سپس پشت در دیگر حمام را سنگچین کردند که کسی از آن راه داخل نگردد وارد صحن حمام شدند. فراشباشی فرمان شاه را ارائه داد امیر خواسته بود عزت الدوله را ملاقات کند یا پیغام برای او بفرستد و وصیت بکند اعتمادالسلطنه اجازه نداده بود. پس امیر به دلاک دستور داد رگهای هر دو بازویش را بزند؛ و دو کف دستش را روی زمین نهاد در حالی که خون از بازوانش فوران داشت. در این وقت میر غضب به امر فراشباشی با چکمه لگدی به میان دو کتف امیر نواخت. چون امیر ،در غلتید دستمالی را لوله کرد به حلق امیر فرو برد و گلویش را فشرد تا جان داد بلند شد :گفت دیگر کاری نداریم از حمام بیرون آمدند و با اسبهای تندرو به تهران بازگشتند. ( پاورقی: دکتر خلیل ثقفى اعلم الدوله مقالات گوناگون ص ۷۸۸۳. اعلم الدوله که بعدها طبيب عزت الدوله ،بود در پایان مقاله مینویسد این تفصیل را که با تمام جزئیات آن پس از کشته شدن ،امیر عزت الدوله از علی اکبر بيك و خواجه و دلاك شنیده و تحقیق نموده بود بارها برای من نقل کرد فرمان اعدام امیر را احتساب الملك در اختیار اعلم الدوله قرار داده بود و ما از آن مأخذ آوردیم)"
سال مرگ او، ۱۲۶۸، را به حساب ابجد در یک گفتگو بیان کرده‌اند. اولی می‌پرسد: «کو امیر نظام» و دومی جواب می‌دهد «مردی بزرگ تمام شد»
در شرح حال ناصرالدین شاه آمده‌است که بعد از قتل امیرکبیر بسیار نادم و پشیمان شده بود و پس از آن واقعه اگر فردی از رجال خود را برکنار می‌کرد حتی اگر خائن بودند دستور به قتل آنها نمی‌داد.محمود، محمود؛ تاریخ روابط سیاسی ایران و انگلیس، تهران، چاپ چهارم، ج۵، ص۷۷.
به روایت میرزا محمد جعفر خان حقایق نگار خورموجی در کتاب مشهور حقایق‌الخبار ناصری روز بعد از قتل جسدش را در گورستان پشت مشهد کاشان (در نزدیکی امامزاده حبیب بن موسی) به خاک سپردند. اما چند ماه بعد، به اصرار همسرش عزت‌الدوله کالبدش را به کربلا منتقل کردند و در اتاقی که در آن به سوی حرم امام حسین باز می‌شد به خاک سپردند.ر. ک. به مورخان: فریدون آدمیت و بهرام افراسیابی - نامعلوم، «از شاگردی آشپزخانه تا صدارت»، ۱۳۸۴
بر دیوار آرامگاه وی در کاشان این ابیات نوشته شده‌اند:
نشریه هفتگی وقایع اتفاقیه (که خود امیر کبیر تأسیس کرده بود) پنجشنبه بیست و سه ربیع‌الاول، (پنج روز پس از قتل امیرکبیر) نوشت: «جلیل‌خان یوزباشی که شب یکشنبه نوزدهم این ماه از فین وارد دارالخلافه شده مذکور داشت که میرزا تقی خان احوال خوشی ندارد و صورت و پاهایش تا زانو ورم کرده‌است». دو شماره (چهارده روز) بعد در خبری کوچک در صفحه نخست روزنامه نوشته شد: «میرزا تقی خان که سابقاً امیرنظام و شخص اول این دولت بود شب شنبه هجدهم ماه ربیع‌الاول در کاشان وفات یافت.»وقایع اتفاقیه. ۵ و ۷ ربیع‌الاول ۱۲۶۸
روسیه و انگلستان به شدت به قتل امیرکبیر اعتراض کردند. وزیر خارجه انگلستان نامه شدیداللحنی نوشت و حتی برای اطمینان از انعکاس درست آن، ترجمه‌اش را در لندن انجام داد. در این نامه آمده‌است:
وزارت خارجه روسیه نیز نامه اعتراضی را تسلیم مصلحت‌گزار ایران در سن‌پترزبورگ کرد که نوری را وادار به پاسخ کرد. تزار روسیه همچنین در دیدار سفیر بریتانیا مراتب «خشم و وحشت» خود را از «قتل وزیر فقید شاه» ابراز داشت و سخن موهنی نیز به زبان آورد:FO 248/147 malmesbury to sheil no 9 foreign office
موضوع قتل امیرکبیر همچنین در مطبوعات این کشورها به‌طور گسترده مطرح شد.
گفته‌اند که صلابت امیر و یک‌کلامی او مشابه نادرشاه بوده‌است.
امیر درباب دین و بدهی شخصی حکم داده بود به رد دو هزار تومان و او به تظلم نزد شیخ مجتهد رفت. او نامه نوشت که امیر در این باب حکم به دور از حقانیت داده‌اند. امیر پاسخ داد حکم همان است که گفتم. اما چون شما نوشته‌اید، دوهزار تومان به این فرد از جیب خود می‌دهم.
یک نفر از تجار در راه قم مالش به سرقت رفت و برای دادخواهی به نزد امیر آمد. امیر بر کاغذی نوشت: مال این شخص باید پیدا شود فوراً و گرنه تا پنج فرسخ دهات اطراف را می‌کوبم و حکام را معزول می‌کنم و سکنه را جریمه سازم. و آن را به شخص داد و گفت بر سنگی در آن جاده بگذار، او مالت را برگرداند.
شخص آن را دیوانگی دانست، ولی اجابت کرد. اخبار در قم پیچید و همه بسیج شدند تا مال را یافتند و به زیر سنگ نهادند. امیر گفت: اگر حاکم باشد، سنگ هم حکم را می‌خواند.
حدود یک سال پس از انتصاب امیرکبیر به مقام صدراعظمی، نقاشی رنگ روغنی از امیرکبیر کشیده شد که در کنار آن نوشته شده‌است: «بر حسب امر مبارک سرکار اقدس شهریاری روحنا فداه، تصویر جناب جلالت ماب، صاحب السیف و القلم، مقتدی الرجال و الامم، آصف الامجد الافخم الاجل الاکرم الاعظم، سرکار امیر کبیر میرزا تقی‌خان ادام‌اللّه اقباله. جان نثار محمدابراهیم نقاش‌باشی ۱۲۶۵ [قمری]» این اثر در مالکیت حسن رفاهی مهران (معتضد الدوله) بود تا آنکه پس از درگذشت او، خانواده‌اش آن را به موزه اهدا کردند و اکنون در کاخ گلستان از آن نگهداری می‌شود.نشریه حافظ دی 1384 شماره 22 صفحه 67
دومین تصویر ( و ) را در سال ۱۲۶۷ قمری (یک سال قبل از عزل امیرکبیر) ابوالحسن غفاری در طول سفر به اصفهان کشیده‌است. در این سفر ناصرالدین‌شاه قصد نداشت عباس میرزا ملک‌آرا (برادر ناتنی خود که از کودکی مورد نفرت ناصرالدین بود و هم چنین تصور می‌کرد که به تاج و تخت چشم دارد) و مادر وی را همراه ببرد اما به اصرار امیرکبیر آنان همراه کاروان شدند. در هنگام بازگشت شاه عباس میرزا را حاکم قم کرد تا در حالتی تبعید گونه از پایتخت دور بماند. امیرکبیر فرمان شاه را نقض کرد و به آن‌ها دستور داد همراه کاروان شوند. شاه با امیرکبیر به منازعه برخاست و بر حکم خود اصرار کرد و در ضمن به امیرکبیر بی‌اعتماد شد. ابوالحسن غفاری (عموی کمال‌الملک) در این پرده نقاشی که در اصل برای کتاب هزار و یکشب ترسیم شده، هارون الرشید را به شکل ناصرالدین شاه و جعفر برمکی را به شکل امیرکبیر در کنار جوانی که احتمالاً عباس میرزاست نقش کرده‌است که این نقاشی را می‌توان به هوشمندی و آینده‌نگری نقاش یا به بدخواهی دشمنی او با امیرکبیر منتسب کرد.قبله عالم ص 210آفتاب این نقاشی هم‌اکنون در وضعیت بدی به سر می‌برد؛ و در واقع آن را پاره کرده و فقط تصویر امیرکبیر را از آن خارج کرده‌اند.
فریدون آدمیت در کتابش (سال ۱۳۲۱) پس از برشمردن چند نگاره اصلی امیرکبیر می‌گوید عکس‌هایی که در این چند سال اخیر به نام تصویر میرزا تقی خان منتشر ساخته‌اند، یک‌سره باسمه‌ای‌اند و اعتبار تاریخی ندارند.امیرکبیر و ایران لازم است ذکر شود صنعت عکاسی (فتوگراف و نه داگرئوتایپ) در سال ۱۲۶۵ هجری قمری ۱۸۴۹ میلادی اختراع شده‌است (دو سال قبل از مرگ امیرکبیر).افشار، ایرج. ص ۱۹. و پانزده سال بعد از آن نخستین عکاس حرفه‌ای ایران در دربار ناصرالدین‌شاه شروع به کار کرده‌است. از جمله این عکس‌ها ظاهراً برای نخستین بار در روزنامه اطلاعات چاپ شده ولی هیچ اطلاعی از پدیدآورنده و تاریخ ایجاد آن و هم چنین سند تاریخی آن وجود ندارد. با این حال این عکس برای مدتی به‌طور گسترده در ایران منتشر شده‌است و در طرح جلد برخی کتاب‌ها نیز به کار رفته‌است.داستان‌هایی از زندگی امیرکبیر. محمدحسن انصاری عکس‌های دیگری هم در برخی کتاب‌ها و منابع به‌عنوان عکس چهره امیرکبیر به چاپ رسیده‌است اما از آنجا که محل نگهداری اصل هیچ‌کدام از این عکس‌ها ذکر نشده اصالت آنها قابل تأیید نیست.
۲۰ دی ماه که سالروز تولد و درگذشت امیرکبیر است، در ششمین همایش مرزهای دانش توسعه، از سوی جمعی از اندیشه‌ورزان حوزه توسعه که در رأس آنان محسن رنانی بود به عنوان روز ملی توسعه اعلام و مراسم رونمایی از لوح یادبود آن که مزین به تمثال امیرکبیر بود جهت نصب در موزه باغ فین، در باغ فین کاشان برگزار شد. در این مراسم که به همت «پویش فکری توسعه» و با همکاری و مشارکت پژوهشکده اقتصاد دانشگاه تربیت مدرس، میراث فرهنگی کاشان و کمیسیون ملی یونسکو برگزار شد، شخصیت‌های فرهنگی و دانشگاهی مختلفی شرکت کردند. در این مراسم همچنین تمبر ویژه روز ملی توسعه که از سوی شرکت پست جمهوری اسلامی منتشر شده‌است با حضور مسئولان شرکت پست رونمایی و به مهر شرکت پست ممهور و سپس اندیشمندان شرکت کننده آن را امضا کردند.
رنانی در مورد انتخاب روز ۲۰ دی به عنوان «روز ملی توسعه» گفت: گرچه قاعدتاً روز ملی توسعه باید یک روز اردیبهشتی باشد، اما با توجه به این که سرحلقه تلاشگران توسعه ایران، یعنی امیرکبیر، در ۲۰ دی ماه به دنیا آمده و در همان ۲۰ دی ماه نیز به شهادت رسیده‌است، ترجیح دادیم این روز را به عنوان روز ملی توسعه انتخاب کنیم و امروز این‌جا در باغ فین کاشان گرد هم آمده‌ایم تا با امیر پیمان ببندیم که راه او را در مسیر تلاش برای توسعه این سرزمین ادامه خواهیم داد.
خبرگزاری ایرنا: خانه پدری امیرکبیر در هزاوه به تملک میراث فرهنگی درآمد
جزیره پادره جنوبی یک منطقه محبوب گردشگری در ایالات متحده آمریکا است.
این جزیره در جوار خلیج مکزیک، و در جنوب ایالت تکزاس قرار دارد.
ساحل ملی جزیره پادره در اینجا قرار دارد.
Wikipedia contributors، "South Padre Island، Texas،" Wikipedia، The Free Encyclopedia، http://en.wikipedia.org/wiki/South_Padre_Island (accessed February 5، 2008).
شبه جزیره اِسکاندیناوی منطقه‌ای جغرافیایی در شمال اروپا است که شامل قلمروهای اصلی نروژ و سوئد و دانمارک و قسمت شمالی فنلاند است. کلمهٔ اسکاندیناوی از واژهٔ اسکانیا آمده‌است که منطقه‌ای در انتهای جنوبی شبه جزیره است.
شبه جزیره اسکاندیناوی ۱٬۸۵۰ کیلومتر طول و بین ۳۷۰ تا ۸۰۵ کیلومتر عرض آن است. دارای مساحت تقریبی برابر ۷۷۷٬۰۰۰ کیلومتر مربع می‌باشد.
رشته کوه‌های اسکاندیناوی مرزهای بین این سه کشور را مشخص می‌کند و همین‌طور تا مناطق مرکزی جنوب نروژ ادامه پیدا می‌کند. شبه جزیره توسط آبهای زیادی محصور شده‌است:
زمین‌لرزه ۱۹۰۶ سان فرانسیسکو، زمین‌لرزه‌ی مخربی بود که در روز چهارشنبه ۱۸ آوریل ۱۹۰۶ (۲۹ فروردین ۱۲۸۵) در ساعت ۵:۱۲ صبح با بزرگی ۷/۸ واحد مقیاس بزرگای گشتاوری در سواحل شمال ایالت کالیفرنیا در ایالات متحده به وقوع پیوست.USGS – The Great 1906 San Francisco Earthquake این زمین لرزه باعث تخریب شهر و شروع آتش‌سوزی در شهر سانفرانسیسکو که تا هفت روز ادامه داشت. تلفات این زمین‌لرزه بین ۷۰۰ تا ۳۰۰۰ نفر ثبت شده‌است.Timeline of the San Francisco Earthquake April 18 – 23, 1906 , The Virtual Museum of the City of San Francisco این حادثه باعث تخریب بیش از هشتاد درصد این شهر شد.
این زمین لرزه به همراه طوفان ۱۹۰۰ گالوستون و طوفان کاترینا بدترین حوادث طبیعی تاریخ کشور ایالات متحده آمریکا می‌باشند. با توجه به‌شمار تلفات این حادثه طبیعی همچنان پر تلفات‌ترین حادثه طبیعی تاریخ ایالت کالیفرنیا به‌شمار می‌رود.John Dvorak "San Francisco Then and Now," "American Heritage", April/May 2006.
سانچو پانزا نام ملازم و همراه روستایی دن کیشوت در رمانی به همین نام اثر نویسنده اسپانیایی میگل د سروانتس (۱۵۴۷- ۱۶۱۶) است.دائرةالمعارف بریتانیکا-مدخل سانچو پانزا
در برخی از ترجمه‌ها، (از روی تلفظ فرانسوی)، سانکو پانزا نوشته شده‌است.
وی کوتاه قد و چاق می‌باشد. پرخوری و استفاده از ضرب‌المثلهای بجا از دیگر خصوصیات اوست. او در عین حال که ترسوست وفادار به ارباب خود نیز می‌باشد.[http://www.sparknotes.com/lit/donquixote/terms/char_2.html ۲
سانچو در فیلم‌های سینمایی زیادی توسط افراد مختلف به نمایش درآمده‌است که از مهم‌ترین آنها می‌توان به دن کیشوت اثر اورسن ولزکیشوت اثر اورسن ولز در وبگاه IMDb اشاره کرد.
شتاب (سرنام عبارت شبکهٔ تبادل اطلاعات بین بانکی) یک شبکهٔ بانکداری الکترونیک فراگیر در ایران است که توسط بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران در سال ۱۳۸۱ با هدف ایجاد، راه‌اندازی و راهبری سوئیچ ملی به منظور اتصال شبکهٔ پرداخت بانک‌ها به یکدیگر و نهایتاً ایجاد زمینه برای انجام مبادلات بین بانکی به صورت الکترونیکی ایجاد شد. عضویت در مرکز مزبور تابع مقررات حاکم بر مرکز شتاب مصوب خردادماه ۱۳۸۱ است.
سوئیچ ملی در فاز اول اتصال شبکهٔ کارت بانک‌ها و خودپردازها و در فازهای بعدی تبادل کلیهٔ تراکنش‌های بین بانکی شامل چک‌ها، حواله‌ها و اوراق بهادار را مد نظر دارد.
تا سال ۱۴۰۲، همهٔ بانک‌ها و مؤسسات مجوزدار از بانک مرکزی ایران عضو شبکهٔ شتاب‌اند و تنها مؤسسهٔ اعتباری کاسپین به شبکهٔ شتاب متصل نیست. همچنین برخی از بانک‌های بین‌المللی نیز به شتاب متصل‌اند.
اصطلاح پیش از میلاد یا پیشامیلاد و که به کوتاهی پ.م. یا ق.م. (قبل میلاد) نوشته می‌شود، به مفهوم سال‌های پیش از زایش عیسی مسیح و به معنی پیش از آن که مسیح زاده شود می‌باشد. در انگلیسی BC یا .B.C به کار می‌رود یا برابر گاه‌شماری عصر حاضر آن که استفاده از آن رو به گسترش است BCE یا .B.C.E که کوتاه‌شدهٔ (Before the Common Era) به معنی پیش از عصر مشترک است به کار می‌رود.
<mapframe latitude="34.791314" longitude="48.488524" zoom="14" width="222" height="218" align="left"/>
دانشگاه بوعلی سینا دانشگاه دولتی در شهر همدان، نخستین و تنها دانشگاه عضو گروه بین‌المللی دی۸ در کشور است. بر اساس رتبه‌بندی دانشگاهی کیواس سال ۲۰۲۳ در جمع ۳۵۰ دانشگاه برتر آسیا و در جایگاه نهم کشوری قرار دارد. این دانشگاه در رتبه‌بندی دانشگاه‌های جهان اسلام رتبه ۸ دانشگاه‌های جامع کشور و هم تراز با دانشگاه اصفهان را دارد. براساس گزارش مؤسسه رتبه‌بندی تایمز دانشگاه‌های کشورهای آسیایی در سال ۲۰۲۰، برای نخستین بار در رده ۳۵۰–۳۰۱ رتبه‌بندی قرار گرفت. دو موزه، یک دریاچه و یک مرکز برای آموزش زبان فارسی در این دانشگاه قرار دارد.
نخستین گام برای گشایش بوعلی سینا در اسفند ۱۳۵۱ براساس معاهده مشترک میان ایران و فرانسه برداشته شد؛ یک سال پس از آن نیز مجوز تأسیس در همدان توسط شورای گسترش آموزش عالی در ۱۳۵۲ تصویب شد. فعالیت آموزشی بوعلی سینا در ۱۳۵۵ با پذیرش حدود ۲۰۰ دانشجو در مقاطع مختلف تحصیلی کاردانی تا کارشناسی ارشد در چهار مجتمع کشاورزی، علوم تندرستی، علوم محیط زیست و علوم آموزشی آغاز شد. فضاهای آموزشی، کمک آموزشی، رفاهی – فرهنگی، خوابگاهی و ورزشی دانشگاه حدود ۲۵۰ هزار متر مربع در محل اصلی و در مساحتی قریب ۱۲۲ هکتار اکنون در تملک دانشگاه قرار دارد.
کیفیت تولیدات علمی و توسعهٔ تحصیلات تکمیلی در دانشگاه بوعلی سینا از سطح خوبی برخوردار است. این دانشگاه در علم شیمی و هم چنین میزان ارجاعات به مقالات اعضای هیئت علمی دانشگاه در کشور و جهان شاخص محسوب می‌شود و جزء یک درصد دانشگاه‌های مؤثر جهان است.
از استادان و اعضای هیئت علمی دانشگاه که در عرصه‌های مختلف مانند کسب موفقیت در جایزه‌های علمی معتبر ملی و بین‌المللی، انتخاب استاد نمونه کشوری، دانشمندان برتر و مؤثر جهان اسلام و یک درصد برتر دانشمندان مؤثر و برتر جهان می‌توان عباس افخمی عقداء، محمد علی زلفی گل، داود نعمت‌اللهی، محسن جلالی، محمد خانجانی، غلامحسین مجذوبی، امید طبیب زاده قمصری را نام برد.
دانشگاه بوعلی سینا هم چنین اکنون میزبان تعداد اندکی از دانشجویان منطقه در مقاطع کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکتری است و راه‌اندازی برنامه بین‌المللی در آینده محتمل است.
با تأسیس دانشکده در سال ۱۳۶۵، فعالیت آن با رشته‌های اقتصاد و زبان فرانسوی در سال ۱۳۶۷ آغاز شد.رشد ۳۵ درصدی مقالات پژوهشی و کتابهای منتشره دانشکده در سال 89
دانشکده ادبیات و علوم انسانی دارای ۱۲ گروه آموزشی است و حدود ۲۳۰۰ دانشجو و ۸۰ عضو هیئت علمی دارد.
گروه زبان انگلیسی دانشگاه، واقع در دانشکده ادبیات و علوم انسانی، با عنوان گروه زبان های خارجی از زمان آغاز به کار کردن دانشگاه بوعلی سینا تا سال ۱۳۸۳ در دانشکده های دیگر دانشگاه فعالیت می کرد.
ساختمان اصلی این دانشکده در فضای اصلی دانشگاه در کنار دانشکده اقتصاد و علوم اجتماعی قرار دارد. ساختمان‌های هر دو دانشکده از لحاظ معماری بسیار به یکدیگر شبیه هستند.
مدرسه عالی کشاورزی با همت علی اقبالی و سرمایه شخصی وی در ۱۳۴۶ تأسیس شد، که اولین مرکز آموزش عالی خصوصی خارج بود. اساسنامه و برنامه این مرکز در اسفند ۱۳۴۵ به تصویب «شورای مرکزی دانشگاه‌های ایران» رسید و پذیرش دانشجو در سال ۱۳۴۷ زیر نظر مرکز آزمون‌شناسی وزارت علوم و آموزش عالی آغاز شد. در سال ۱۳۵۶ مدرسه عالی به دانشکده کشاورزی تبدیل و به ساختمان کنونی دانشکده کشاورزی واقع در انتهای چرمسازی (بلوار آزادگان) منتقل شد و به دانشگاه بوعلی سینا پیوست. فعالیت‌های علمی و پژوهشی در این دانشکده در ۵ ساختمان اصلی، گلخانه‌ها، مزارع دستجرد و عباس‌آباد انجام می‌گیرد. در این دانشکده ۷۹ عضو هیئت علمی و مجموع ۱۹۰۰ دانشجو در مقاطع کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکتری مشغول فعالیت هستند. ساختمان جدید دانشگاه کشاورزی به مجموعه اضافه شده‌است.ماهنامه دنیای اقتصاد http://www.donya-e-eqtesad.com/news/453572/
دانشکده مهندسی فعالیت خود را از سال ۱۳۵۶ با جذب دانشجو در رشته مهندسی آب شروع کرد. سپس گروه مهندسی مکانیک این دانشکده در سال ۱۳۶۶ تأسیس گردید. گروه‌های شش‌گانه اصلی مهندسی شامل عمران، مکانیک، صنایع، برق، کامپیوتر و مواد در ۲۳ گرایش مختلف در این دانشکده دایر بوده و در تمامی مقاطع تحصیلی دانشجو دارد.
اولین مجوز تأسیس رشته اقتصاد در مقطع کارشناسی گرایش بازرگانی از وزارت علوم در ۱۳۶۷ اخذ شد. دانشکده علوم اقتصادی و اجتماعی در سال ۱۳۸۱ از ساختمان دانشکده علوم پایه تفکیک و در یک ساختمان مجزا در ۵ طبقه مستقر شد. این دانشکده در سه مقطع کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکتری با پنج گروه آموزشی اقتصاد، علوم اجتماعی، حسابداری، روان‌شناسی و علوم سیاسی فعالیت می‌نماید.
گروه‌های اقتصاد، علوم سیاسی، علوم اجتماعی، روان‌شناسی و حسابداری در این دانشکده قرار دارند.
از استادان برجسته این دانشکده به حاتم حسینی، سلیمان پاک‌سرشت، نادر مهرگان، فرهاد خسروخاور می‌توان اشاره کرد.
دیگر دانشکده‌ها به قرار زیر هستند:
هومبان هلتش سوم یا اوممان آلداش یا خوم بان کالداش یا هوبان هالتاش یکی از شاهان ایرانی در دورهٔ ایلام بود. اندکی پس از ژوئیه ۶۴۸پ. م بر آینده بیبی شورید و در شوش و مدکتو به پادشاهی شناخته شد.مجیدزاده، ص ۳۱. در ابتدا سعی داشت با تسلیم نبوبل شوماته حاکم سابق شورشی آشوریان در جنوب بابل، به آشور با آنان سازش کند؛ ولی با مخالفت بزرگان ایلام روبه رو شد؛ بنابراین زدوخوردهای پراکنده سپاهیان ایلام و آشور ادامه یافت.
در سال ۶۴۷پ. م سپاه آشور بانیپال توانست از راه دِر و راشی به شمال غرب ایلام وارد شودTavernier و پس از گشودن مدکتو و شوش، تمه ریتو بار دیگر به پادشاهی ایلام نشست. در این زمان به جز هومبان هلتش سوم، دست کم نام چهارتن دیگر به عنوان مدعیان پادشاهی در ایلام ذکر شده است. هومبان هلتش سوم که به کوهستان رفته بود، کمی بعد بازگشت و تمه ریتو را از شوش بیرون راند؛ ولی این بار نیز سعی او برای سازش با آشور بانیپال از راه تسلیم سردار شورشی به وی ناکام ماند. بار دیگر سپاهیان آشور از راه راشی، مدکتو و سپس شوش را گشودند. هومبان هلتش سوم که در هیدلو بود بار دیگر به کوهستان گریخت.کامرون، صص ۱۴۸–۱۵۵. در اواخر پائیز ۶۴۶پ. م شهر شوش و خزانه‌های گرانبهای شاهان گذشتهٔ ایلام و معابد خدایان ایلامی بر دست آشوریان غارت شد.هینتس، ص ۱۸۵.
هومبان هلتش سوم کمی بعد به مدکتو بازگشت و این بار وقتی قصد داشت نبو بل شوماته را به آشوریان بسپارد، این شورشی خود را کشت.کامرون، ص ۱۵۹. مجیدزاده، ص ۳۱. هینتس، ص ۱۸۷. پس از آن در حدود سال ۶۴۴/۶۴۵پ. مهینتس، ص ۱۸۷. Tavernier یا ۶۳۶پ. مکامرون، ص ۱۶۰. هومبان هلتش سوم یک بار دیگر گرفتار شورشی داخلی شد و به کوهستان گریخت و در آنجا اسیر جنگجویان اللی پی شد که او را به آشوریان سپردند. او نیز همراه با سایر شاهان اسیر در جشن پیروزی شاه آشور حاضر بود.کامرون، ص ۱۶۰. هینتس، ص ۱۸۷.
کتیبه آشور بانیپال دربارهٔ گشودن شوش چنین می‌گوید:
ولی بر پایه یافته‌های باستانشناسی پس از این پادشاهان ایلام تا زمان پیدایش هخامنشیان و پیروزی آنان بر مادها دست کم در خوزستان به فرمانروایی ادامه دادند.
هومبان هلتش یکم یا اوممان آلداش یکی از شاهان ایرانی در دورهٔ ایلام بود. از بستگی خانوادگی او با شاهان پیشین ایلام آگاهی در دست نیست. گفته شده است که شاید بنیانگذار خاندان جدیدی بوده باشد.Tavernier بر پایه سالنامه ای بابلی وی در میانه ی اکتبر ۶۸۱پ.م جان سپرد.کامرون، ص ۱۲۶. هینتس، ص ۱۷۸.
شیلهاک اینشوشیناک یا شیلهک-این شوشینک اول (Shilhak-inshushinak I) یکی از شاهان ایلامی در دورهٔ شهرنشینی ایلامیان، چهارمین پادشاه سلالهٔ شوتروکی ها و از پسران شوتروک-نهونت اول بود. او در سال ۱۱۶۵ پیش از میلاد، به شاهی ایلام رسید و پس از آن به تجهیز سپاه پرداخت و تا ناحیه دیاله نفوذ پیدا کرد و به کرکوک رسید و بابل را محاصره نمود و به غنایم زیادی دست یافت. در میان این غنایم، لوح سنگی نارامسین و قانون حمورابی به معبد شوش تقدیم شد و سپس همهٔ دره دجله و ساحل خلیج فارس و رشته‌کوه زاگرس زیر سلطهٔ او درآمد و همهٔ ایران غربی متحد شد و نخستین شاهنشاهی در تسلط ایلام تشکیل گردید. شیلهاک اینشوشیناک در سال ۱۱۵۱ قبل از میلاد، در اوج شکوه و قدرت درگذشت.
شوتروک ناهونته دوم یا شوتیر ناخونته یکی از شاهان ایرانی در دورهٔ شهرنشینی عیلامیان بود. او در سال ۷۱۷ پیش از میلاد، به شاهی عیلام رسید و کتیبه‌ای در کوه نزدیک مالمیر بنا کرد و یک نیایشگاه کوچک هم ساخت. شوتروک ناهونته دوم در سال ۶۹۹ پیش از میلاد، جان سپرد.
هالوشو (Khallushu) یا هالوشو-اینشوشیناک یکی از شاهان در دورهٔ شهرنشینی عیلامیان بود. او در سال ۶۹۹ پیش از میلاد به پادشاهی عیلام رسید و به سرزمین اکد حمله کرد و شاه بابل را اسیر کرد و با خود به عیلام آورد و شخص دیگری را به پادشاهی بابل برگزید. در زمان هالوشو، بابل تابع ایلام شد. هالوشو، پسر سناخریب را به دام انداخت و او را به قتل رسانید و سناخریب هم پسر او را کشت و پس از آن مردم عیلام شوریدند و او را در سال ۶۹۳ پیش از میلاد، عزل کردند.
پلاسنسیا یکی از مهمترین شهرهای استان کاسرس کشور پادشاهی اسپانیا با جمعیت ۳۸٬۴۹۵ نفر است.
استان سوریا در بخش خودمختار کاستیا-لئون اسپانیا ۱۸۳ دهستان دارد.
اینویاشا یک مجموعه مانگای ژاپنی است که توسط رومیکو تاکاهاشی نوشته و طراحی شده‌است. این مجموعه برای اولین بار توسط انتشارات شوگاکوکان از ۱۳ نوامبر ۱۹۹۶ در هفته‌نامه شونن ساندی تا ۱۸ ژوئن ۲۰۰۸ به چاپ می‌رسید. بر اساس نسخه مانگا دو مجموعه تلویزیونی انیمه نیز توسط استودیو سانرایز تهیه شد که اولین فصل آن به تعداد ۱۶۷ قسمت از ۱۶ اکتبر ۲۰۰۰ تا ۱۳ سپتامبر ۲۰۰۴ پخش شد. فصل دوم سری نیز به تعداد ۲۶ قسمت و با عنوان "اینویاشا: پرده آخر" پنج سال بعد در ۳ اکتبر ۲۰۰۹ شروع به پخش شد و تا ۲۹ مارس ۲۰۱۰ ادامه داشت.
داستان "اینویاشا" در قرون ۱۵ و ۱۶ در ژاپن اتفاق می‌افتد. بسیاری از موجودات داستان از افسانه‌های باستانی ژاپنی سرچشمه گرفته‌اند. موضوع اصلی داستان مربوط به مبارزه با یوکای به نام ناراکو و دست‌یافتن به خرده‌های شکستهٔ جواهر ۴ روح (shikon no tama) و ماجراهایی که در این میان برای یک دختر ۱۵ ساله در دورهٔ متوسطه (کاگومه)، یک هانیو (اینویاشا)، یک راهب (میرُکو)، یک مبارزه‌گر با دیوها (سانگو) و یک بچه-یوکای که دارای صورت انسان و پاهای روباه می‌باشد (شیپو) بر سر دست‌یافتن به تکه‌های جواهر اتفاق می‌افتد.
کاگومه که دانش آموز دورهٔ متوسطه در توکیوی امروزی می‌باشد، در روز تولد ۱۵ سالگی در حالی که با برادرش به دنبال گربه خانگیشان می‌گردند توسط یوکای که دارای صورت یک زن و بدن ۱۰۰۰ پا است به داخل چاهی در معبدی که سال‌ها توسط خانواده‌اش نگهداری می‌شود کشیده شده و سر از ژاپن ۵۰۰ سال پیش در می‌آورد.
در حالی که از دست یوکایی که به دنبال اوست فرار می‌کند، با اینویاشا که با تیری در سینه به درختی متصل شده روبه‌رو می‌شود. پس از اینکه متوجه می‌شود یوکای به دنبال جواهر در تصاحب اوست، تیری را که در سینهٔ اینویاشاست بیرون می‌کشد و اینویاشا پس از ۵۰ سال آزاد می‌شود.
اینویاشا بعد از اینکه یوکای را نابود می‌کند سعی می‌کند جواهر را از دست کاگومه درآورد. در طی یک جدال، جواهر که از دست کاگومه به زمین افتاده توسط یوکای که به شکل کلاغ است دزدیده می‌شود. کاگومه سعی می‌کند که با تیر کلاغ را بزند اما تیر نه تنها کلاغ را نابود می‌کند، بلکه باعث می‌شود که جواهر به صدها تکه تبدیل و در سراسر منطقه پخش شود. پس از این ماجرا، کاگومه که خود را مقصر اصلی خرد شدن جواهر می‌داند به همراه اینویاشا به دنبال جمع‌آوری تکه‌های جواهر به مناطق مختلف روانه می‌شود. از آنجا که جواهر دارای قدرت‌های خارق‌العاده‌ای می‌باشد بسیاری از یوکای‌ها به دنبال تکه‌های جواهر هستند تا بر قدرت خود بیفزایند.
در طی سفر هایشان به مناطق مختلف ابتدا با شیپو، آشنا می‌شوند. بعد از اینکه اروسوه خاکستر کیکیو را از آرام گاهش می‌دزدد جسم کیکیو را از خاکستر و خاک گورستان درست می‌کند تا تکه‌های جواهر را برایش پیدا کند اما پس از اینکه کیکیو بلند می‌شود در می‌یابد که روحش بر نگشته‌است. او متوجه می‌شود که روح کیکیو در بدن کس دیگری می‌باشد. با نزدیک شدن کاگومه و اینویشا کیکیو که روحش در بدن کاگومه می‌باشد از جای بر می‌خیزد و اروسوه سعی می‌کند با تسخیر روح کاگومه کیکیو را زنده کند. کیکیو پس از تسخیر روح کاگومه سعی می‌کند اینویشا را نابود کند و می‌گوید که باعث قتلش اینویشا بوده و او تیر را قبل از مرگ به سینهٔ اینویشا زده. پس از آن روح کاگومه به بدنش بر می‌گردد و کیکیو برای زنده ماندن نیاز به جمع اوری روح‌های دیگران دارد. اینویشا که تا به آن هنگام فکر می‌کرده کیکیو به قولی که به اینویشا داده بوده خیانت کرده متعجب می‌شود. اینویشا در آن زمان به کیکیو علاقه‌مند شده بوده و کیکیو به اینویشا قول می‌دهد که با استفاده از جواهر او را به یک انسان تبدیل کند و از آن پس با هم زندگی کنند. ولی در آن روز کیکیو با سر قرار حاضر نمی‌شود و اینویشا که فکر میکرده کیکیو به او دروغ گفته، تصمیم می‌گیرد جواهر را بدزدد اما در همین موقع کیکیو که زخمی شده، تیر طلسم شده را به سینهٔ اینویشا می‌زند و می‌میرد.
پس از آن با میرکو که دستش طلسم شده‌است مواجه می‌شوند. میرکو برایشان تعریف می‌کند که چگونه پدربزرگش به ناراکو جنگیده و او هر بار به صورت مختلفی ظاهر شده و چگونه دست پدربزرگ میرکو نفرین شده‌است و این نفرین همه چیز را به داخل دست او می‌کشد و نابود می‌کند و این نفرین نسل به نسل منتقل می‌شود. همین نفرین باعث مرگ پدر و پدر بزرگ میرکو شده و روزی نیز باعث مرگ میرکو خواهد شد. میرکو برای اینکه از نفرین خلاص شود سعی می‌کند که نارکو را نبود کند. اینویشا می‌فهمد که باعث مرگ کیکیو نیز نارکو بوده و از آن پس برای پیدا کردن نارکو، میرکو نیز به آن‌ها می‌پیوندد.
پس از این ماجرا با سانگو، دختری که خانوادهٔ خود را توسط نارکو از دست داده مواجه می‌شوند. نارکو با در دست گرفتن کنترل برادر کوچک سانگو او را وادار می‌کند همهٔ خانواده اش را نابود کند. در این میان تنها سانگو و برادرش زنده می‌مانند. بردار سنگو به شدت زخمی می‌شود و تنها به وسیلهٔ تکه جواهری که نارکو در بدن او قرار می‌دهد زنده می‌ماند. نارکو از بردار سانگو برای انجام کارهایش استفاده می‌کند. سانگو در صدد می‌شود که برادرش را نجات دهد و نارکو را نابود سازد. پس از اینکه اینویشا و دیگران این موضوع را می‌فهمند از او می‌خواهند که به آن‌ها بپیوندد.
اینویاشا: فصل ۱
اینویاشا: فصل ۲
اینویاشا فیلم سینمایی : احساسات لمس در سراسر زمان
اینویاشا: فصل ۳
اینویاشا: فصل ۴
اینویاشا فیلم سینمایی : قلعه فراتر از شیشه
اینویاشا: فصل ۵
اینویاشا فیلم: شمشیرهای یک فرمانروای محترم
اینویاشا: فصل ۶
اینویاشا: تسایگا سیاه (دی وی دی)
اینویاشا فیلم سینمایی : آتش سوزی در جزیره عرفانی
اینویاشا فیلم سینمایی: قانون نهایی
یاشاهیمه: پرنسس نیمه دیو
Wikipedia contributors, "InuYasha," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/wiki/InuYasha (accessed 6 February, 2010)
کرایون شین-چان که همچنین با نام شین-چان نیز شناخته می‌شود، یک مجموعه انیمه و مانگای ژاپنی است که توسط یوشیتو اوسوی نوشته و مصورسازی شده‌است. داستان این مجموعه درباره ماجراجویی یک پسر پنج ساله به نام شین است که به همراه خانواده‌اش، خواهر نوزادش، یک سگ، همسایه‌ها و دوستانش در کاسوکابه، سایتاما زندگی می‌کنند.
تاریخ اقتصاد هند را می‌توان به سه دوره تقسیم کرد که دوره اول آن از دوران پیش از استعمار تا قرن هفدهم ادامه می‌یابد. دوران استعمار انگلیس از قرن هفدهم شروع می‌شود و با استقلال هند در سال ۱۹۴۷ پایان می‌گیرد. دوره سوم از سال ۱۹۴۷ تا حال حاضر ادامه دارد.
مردمان تمدن دره هند، که در فاصله سال‌های ۲۸۰۰ تا ۱۸۰۰ پیش از میلاد یک اقامتگاه دائم شهری بود، به کشاورزی و دامداری اشتغال داشتند، از معیارهای وزنی و طولی یکسان استفاده می‌کردند، ابزار و اسلحه می‌ساختند و با سایر شهرها تجارت می‌کردند. شواهدی که از خیابان‌های خوش طرح و سیستم آب و فاضلاب آن زمان به دست آمده نشان می‌دهد که این مردم در زمینه برنامه‌ریزی شهری، که اولین سیستم بهداشتی و اولین گونه از دولت شهری در جهان را شامل می‌شود، دانش وسیعی داشته‌اند.
آمارگیری صورت گرفته در سال ۱۸۷۲ نشان داد ۳/۹۱درصد از جمعیت منطقه‌ای که هند کنونی را تشکیل داده، در روستاهایی زندگی می‌کرده‌اند که اقتصادهای آن‌ها کاملاً منفک و مستقل بوده و برپایه کشاورزی استوار بوده‌اند. کشاورزی نیازمندی‌های غذایی و نیز و مواد خام مورد نیاز در صنایع دستی همچون نساجی، فراوری غذا و صنایع دستی این روستاها را تأمین می‌کرد. روستاها بخشی از تولیدات کشاورزی خود را به عنوان مالیات به حاکمان می‌دادند و کارگران نیز به هنگام برداشت، بخشی از محصولات را به عنوان حق‌الزحمه دریافت می‌کردند.
مذهب، به ویژه مذهب هندوییسم، طبقات مختلف مردم و انسجام خانوادگی، نقش مؤثری را در شکل‌دهی به فعالیت‌های اقتصادی ایفا کرد. سیستم طبقات مختلف اجتماعی عملکردی مشابه عملکرد اصناف اروپایی در قرون وسطی داشت و علاوه بر تضمین تقسیم کار، امکان تربیت کارآموزان و در برخی موارد دستیابی صنعتگران به تخصص‌های ظریف را فراهم می‌کرد. به عنوان مثال در برخی مناطق، تولید هر یک از انواع پارچه در تخصص طبقه‌ای خاص قرار داشت.
خرافه‌هایی که در مورد سفر به خارج در میان هندوها وجود داشت، به این معنا بود که بخش عظیمی از تجارت خارجی هند توسط خارجی‌ها و مسلمانان انجام می‌شود. پارچه‌هایی همچون چیت موصلی، چلوار، شال و محصولات کشاورزی همچون فلفل، دارچین، تریاک و وسمه، در ازای طلا و نقره به اروپا، خاورمیانه و جنوب شرق آسیا صادر می‌شدند.
به دلیل کمبود اطلاعات کمیتی در مورد اقتصاد پیش از استعمار در هند، بررسی اقتصاد این دوره بیشتر به صورت کیفی صورت می‌گیرد. یک تخمین صورت گرفته نشان می‌دهد درآمد امپراتوری مغولی هند در زمان شاه اکبر در سال ۱۶۰۰، به ۵/۱۷ میلیون £ بالغ می‌شد و این در حالی بود که کل درآمد بریتانیای کبیر در سال ۱۸۰۰، نهایتاً به ۱۶ میلیون پوند می‌رسید. در زمان ورود بریتانیا به هند، اقتصاد این کشور به‌طور سنتی مبتنی بر کشاورزی بود که کلیت این نظام امرار معاش بر فناوری‌های بدوی استوار بود. این سیستم در کنار یک شبکه پیشرفته تجاری، تولیدی و اعتباری به کار خود ادامه می‌داد. با سرنگونی امپراتوری مغولی هند و روی کار آمدن سلسله ماراتا، به دلیل آغاز جنگ و کشتار و مناقشات، اقتصاد هند ناگهان به ورطه بی‌ثباتی‌های سیاسی سقوط کرد.
در حاکمیت استعمار فضایی پدید آمد که باعث تضمین حق مالکیت و تشویق تجارت آزاد شد و واحد پولی یکپارچه با نرخ برابری ثابت، اندازه‌گیری وزن و سایر اندازه‌ها، بازار سرمایه و نیز سیستم پیشرفته راه‌آهن هند، تلگراف، خدمات اجتماعی مستقل از مداخلات سیاسی، قانون واحد و یک نظام حقوقی خصومت‌آمیز را پدیدآورد. استعمار هند توسط انگلیس با تحولات مهم در اقتصاد جهانی همچون: صنعتی‌سازی و رشد چشمگیر در تولید و تجارت جهانی هم‌زمان شد. با این حال در پایان سلطه استعمار اقتصاد هند به یکی از فقیرترین اقتصادها در جهان در حال پیشرفت تبدیل شده بود که صنعت آن متوقف شده، کشاورزی آن قادر به سیر کردن جمعیت رو به رشد نبود و در سطح جهانی یکی از پایین‌ترین سطوح امید به زندگی و باسوادی را داشت.
تخمینی که توسط آنگوس مادیسون، از تاریخشناسان دانشگاه کمبریج صورت گرفته نشان می‌دهد در حالیکه در سال ۱۷۰۰ سهم هند در اقتصاد جهانی ۶/۲۲ درصد بوده- در مقایسه با سهم ۳/۲۳ درصدی اروپا- در سال ۱۹۵۲ سهم این کشور تا سطح ۸/۳ درصد نزول یافته بود. درحالیکه در دوران مبارزات استقلال‌طلبانه، رهبران هند و ملی‌گرایان چپ‌گرا حاکمیت استعمار را مقصر اصلی وضعیت اسفبار اقتصاد هند و پیامدهای آن دانسته‌اند، بررسی اقتصاد کلان هند در طی این دوره نشان می‌دهد فراز و نشیب‌هایی در اقتصاد هند رخ داده‌است که به خاطر تغییر در استعمار و در جهانی به وجود آمده که به سمت صنعتی شدن و یکپارچگی اقتصادی پیش می‌رود.
پس از استقلال هند، خط‌مشی اقتصادی هند تحت تأثیر تجربه دوران استعمار (که رهبران هند ماهیت ویرانگر آن را دیده بودند) و نیز رویکرد سوسیالیسم فابیوسی این رهبران قرار گرفت. این خط مشی به حامی تولیدات داخلی گرایش داشت و تأکید اصلی آن بر یافتن جایگزین برای واردات، صنعتی‌سازی، تصدی‌گری دولت در بازار مالی و کار، توسعه بخش دولتی، تنظیم مقررات تجاری و برنامه‌ریزی در مرکز قرار داشت. جواهر لعل نهرو، اولین نخست‌وزیر به همراه پراسانتا چاندرا ماهالانوبیس، خط مشی اقتصادی را تنظیم و مورد بازنگری قرار دادند. آنان انتظار داشتند از این راهبرد نتایج مطلوبی بگیرند چراکه این استراتژی هم بخش خصوصی و هم بخش دولتی را دربرمی‌گرفت و بر خلاف نظام اقتصاد شوروی که در آن حاکمیت شدیدی از مرکز اعمال می‌شد، مبتنی بر دخالت مستقیم وغیر مستقیم دولتی بود. سیاست تمرکز هم‌زمان بر سرمایه و صنایع سنگین مبتنی بر فناوری و ارائه یارانه به صنایع خانگی دستی و کم‌مهارت، توسط میلتون فریدمن اقتصاددان مورد انتقاد قرار می‌گرفت، چراکه وی معتقد بود این کار باعث اتلاف سرمایه و نیروی کار می‌شود و پیشرفت تولیدکنندگان کوچک را به تأخیر می‌اندازد. Retrieved on July 16.
از سال ۱۹۴۷ تا ۱۹۸۰، رشد کند افزایش درآمد در هند را به استهزاء نرخ رشد هندویی می‌خواندند چراکه این رشد در مقایسه با میزان رشد درآمد در سایر کشورهای جنوب آسیا و به ویژه «ببرهای شرق آسیا» بسیار نامطلوب بود. اصلاحات اقتصادی صورت گرفته پس از سال ۱۹۸۰ را که به رشد ناگهانی اقتصاد هند منجر شد، می‌توان به دو مرحله اصلاحات نسبت داد. اقدامات حامی تجارت که در سال ۱۹۸۰ توسط ایندیرا گاندی آغاز و توسط راجیو گاندی پیگیری شد، محدودیت‌های اعمال شده بر رشد ظرفیت‌ها را کمتر کرد، کنترل بر قیمت‌ها را حذف کرد و مالیات بر شرکت‌ها را کاهش داد. پس از آن آزادسازی اقتصادی که در سال ۱۹۹۱ در واکنش به بحران تعدیل درآمدها توسط پی وی ناراسیمها رائو نخست‌وزیر هند و مونموهان سینگ وزیر دارایی وی صورت گرفت، جریان لایسنس راج (مجوز دهی به سرمایه‌گذاری، امور صنعتی و واردات) را منتفی کرد و به بسیاری ازحقوق انحصاری دولت پایان داد و این امکان را به وجود آورد که سرمایه‌گذاری مستقیم خارجی خودبه‌خود در بسیاری از بخش‌ها تصویب شود. از آن زمان به بعد، صرفنظر از دولت‌های حاکم، جهت‌گیری کلی جریان آزادسازی به همان شکل بوده‌است هر چند که هنوز هیچ حزبی تلاش نکرده تا به لابی‌های قدرتمندی همچون اتحادیه‌های کارگری و کشاورزان، یا مباحث جنجال‌برانگیزی همچون اصلاح قوانین کار و کاهش یارانه‌های کشاورزی، توسل بجوید.
از سال ۱۹۹۰ به بعد، هند به یکی از ثروتمندترین کشورهای در حال توسعه تبدیل شده‌است؛ در این مدت اقتصاد این کشور به استثنای چند عقب‌گرد کوچک همواره رشدی چشمگیر داشته‌است. این رشد با مؤلفه‌هایی همچون افزایش امید به زندگی، میزان باسوادی و امنیت غذایی همراه شده‌است.
سید علی ریاض (زادهٔ ۱۳۳۷ در کربلا)، نمایندهٔ اصولگرای تهران در مجلس هفتم بود. او در دولت نهم قائم مقام معاون حقوقى و امور مجلس رئيس جمهور بود.
وی هم اکنون معاون پارلمانی مجمع تشخیص مصلحت نظام میباشد.
دکتر سید علی ریاض دارای دکترای دندانپزشکی نمایندهٔ تهران در مجلس هفتم، از چهره‌های شاخص و فعال اصولگرای مجلس بود. او به جز عضویت در هیئت رئیسهٔ کمیسیون اصل نود (نایب رئیس اول)، رئیس فراکسیون ایرانیان مقیم خارج از کشور، دبیر فراکسیون قرآن و عترت و فراکسیون حمایت از معلولان، رئیس سه گروه دوستی پارلمانی ایران و عراق، ایران و عربستان، ایران وکرواسی را بر عهده داشت. وی همزمان مشاور فرهنگی و رئیس بازرسی دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی شهید بهشتی تهران بود.
او پس از اتمام دورهٔ نمایندگی مجلس به عنوان مشاور وزیر بهداشت، قائم مقام معاون حقوقی و امور مجلس رئیس‌جمهور احمدی‌نژاد، نیز رئیس هیئت پزشکی حج و زیارت جمعیت هلال احمر جمهوری اسلامی فعالیت می‌کرد.
هندوستان از تولیدکنندگان بزرگ کشاورزی در سطح جهان است. کشاورزی و بخش‌های وابسته به آن مانند جنگل‌داری، بهره‌برداری از جنگل و ماهی‌گیری تشکیل دهندهٔ بیش از ۶/۱۸٪ از تولیدات خالص داخلی هند در سال ۲۰۰۵ بودند و بیش از ۶۰٪ از نیروی کار کشور در این بخش مشغول بودند.CIA factbook
با وجود کاهش مداوم سهم این بخش در تولیدات خالص داخلی هند، کشاورزی کماکان بزرگ‌ترین بخش اقتصادی هند است و نقشی بسیار مهم در توسعهِ اجتماعی-اقتصادی این کشور دارد. بازده کشاورزی هند در واحد سطح از سال ۱۹۵۰ افزایش داشته‌است که دلیل آن تأکید ویژه بر کشاورزی در برنامه‌های پنج سالهٔ هند و پیشرفت پی در پی در آبیاری، فناوری، استفاده از راهکارهای کشاورزی مدرن و تأمین اعتبار و یارانه‌های کشاورزی از زمان انقلاب سبز در هند بوده‌است. با این وجود، طبق مقایسه‌های بین‌المللی میانگین بازده کشاورزی در هند بین ۳۰ تا ۵۰ درصد بالاترین بازده‌ها در سطح جهان است.
در زیر نمودار وضعیت تولیدات غلات و سایر دانه‌های خوراکی مهم که توسط «سازمان مواد خوراکی و توزیع عمومی» در واحد تن آماده شده، آورده شده‌است. Retrieved on 2006-07-24.
بازده کشاورزی پایین در هند نتیجهِ عوامل زیر است:
موجک دسته‌ای از توابع ریاضی هستند که برای تجزیه سیگنال پیوسته به مؤلفه‌های فرکانسی آن بکار می‌رود که رزولوشن هر مؤلفه برابر با مقیاس آن است. تبدیل موجک تجزیه یک تابع بر مبنای توابع موجک می‌باشد. موجک‌ها (که به عنوان موجک‌های دختر شناخته می‌شوند) نمونه‌های انتقال یافته و مقیاس شده یک تابع (موجک مادر) با طول متناهی و نوسانی شدیداً میرا هستند.
چند نمونه موجک مادر در شکل زیر نمایش داده شده‌اند.
تعداد زیادی تبدیل موجک وجود دارد که لیست آن را می‌شود در فهرست تبدیل‌های مرتبط با موجک مشاهده نمود. معمول‌ترین این تبدیل‌ها عبارتند از:
موجک‌ها بر مبنای دو عمل اصلی قرار دارند:
در مقایسه با تبدیل فوریه می‌توان گفت که تبدیل موجک دارای خصوصیت محلی‌سازی بسیار خوبی است. به‌طور مثال تبدیل فوریه یک پیک تیز دارای تعداد زیادی ضریب است، چرا که توابع پایه تبدیل فوریه توابع سینوسی و کسینوسی هستند که دامنه آن‌ها در کل بازه ثابت است، در حالی که توابع موجک توابعی هستند که بیشتر انرژی آن‌ها در بازه کوچکی متمرکز شده‌است و به سرعت میرا می‌شوند. بنابراین با انتخاب مناسب موجک‌های مادر می‌توان فشرده‌سازی بهتری در مقایسه با تبدیل فوریه انجام داد.Wavelets and Dilation Equations: A Brief Introduction, Gilbert Strang, SIAM Review, Vol. 31, No. 4 (Dec., 1989), pp. 614-627, Published by: Society for Industrial and Applied Mathematics (موجک‌ها و معادلات اتساع: مقدمه‌ای کوتاه، گیلبرت استرنگ)
در تاریخ ریاضیات مبادی و ریشه‌های متعددی را می‌توان برای موجک‌ها سراغ گرفت.
مربوط به قبل از ۱۹۳۰ (م) می‌توان به آنالیز فرکانس‌ها اشاره کرد، که به وسیلهٔ فوریه شروع شد.
استفاده از واژهٔ موجک‌ها، برای اولین بار، در یکی از ضمیمه‌های تز آلفرد هار (۱۹۰۹ م) ظاهر شد. امروزه هم، این موجک‌ها به همان نام یعنی به موجک‌های هار معروف‌اند. موجک‌های هار دارای دامنهٔ تعریف فشرده (compact) بوده، و غیر مشتق‌پذیر به صورت پیوسته هستند.
در این دهه چند گروه پیرامون موضوع نمایش توابع با به‌کارگیری پایه‌های با مقیاس متغیر برای تنیدن فضاهای توابع تحقیق می‌نمودند.
مقالهٔ اصلی: موجک‌های متعامد