moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
این رمان نخستین بار از طرف نشر علم در سال ۱۳۸۵ منتشر شد و بلافاصله توقیف شد پس از ۱۴ سال این رمان توسط نشر کتاب کوچه تجدید چاپ شد که دوباره از طرف ارشاد «بدون هیچ توضیحی توقیف شده‌است»
داستان رمان دربارهٔ دختری به نام مرضیه است که با شروع جنگ به عنوان امدادگر داوطلب راهی جنوب می‌شود. در همان ماه‌های نخست جنگ اسیر می‌شود. روزی که به عنوان قهرمان جنگی به ایران بازمی‌گردد و از وی استقبال می‌شود، ابداً منتظر تغییر نگاه‌ها به خود نیست. پرسشی بی پاسخ دربارهٔ اینکه آیا یک دختر جوان در دوران اسارت مورد تجاوز قرار گرفته یا نه در نگاه همه خواندنی است. چرخش‌های عجیب در رفتار و واکنش خانواده و جامعه با این زن جوان سرنوشت عجیب و تامل‌برانگیزی برای او رقم می‌زند.
رولند منگس (۱۶ نوامبر ۱۹۶۵ در براونشویگ) اقتصاددان آلمانی و استاد دانشگاه فنی کلاوستال است.
وی در دانشگاه کریستین آلبرشت در کیل اقتصاد تحصیل کرد و در سال ۱۹۹۲ با مدرک دیپلم فارغ‌التحصیل شد. ۱۹۹۳ یک مدرسه بازدید کننده در مرکز اقتصاد تجربی در دانشگاه یورک، بریتانیا بود. وی در سال ۱۹۹۶ با نیروی کار در Kiel متولد شد که ترجیحات و استراتژی‌های اطلاعاتی سازگار را برای دکتر ایجاد کرد. پولیس ارتقا یافته وی بین سالهای ۱۹۹۹ و ۲۰۰۳ عضو ابتکار تجارت گواهینامه انرژی تجدیدپذیر اروپا (RECS)، پروژه آزمایشی دارندگان گواهینامه اروپا بود. تحرک وی در اقتصاد در سال ۲۰۰۶ با پایان‌نامه مدیریت عمومی بهداشت عمومی در دانشگاه فلنسبورگ به پایان رسید.
منگس از ژوئیه ۲۰۱۰ استاد اقتصاد بوده‌است، اسپانیا. اقتصاد کلان در دانشگاه صنعتی کلاوستال. علایق اصلی تحقیق او اقتصاد محیط زیست، اقتصاد رفتاری و تحقیقات اقتصادی تجربی،"Dr. Roland Menges – Lebenslauf." Website des IfW der TU Clausthal. Abgerufen am 01. Mai 2020. به‌طور خاص، به عنوان مثال، وی با پذیرش اجتماعی انتقال انرژی سرو کار دارد. وی یکی از اعضای مرکز تحقیقات فناوری‌های ذخیره انرژی در دانشگاه صنعتی کلاوستال است. ۲۰۱۹ وی سردبیر مجموعه خلاصه نظریه اقتصادی و سیاست اقتصادی بود که در آن سهمی در اقتصاد محیط زیست نوشت. این خلاصه توسط Springer-Verlag منتشر شد.
ترش‌سو یا تورشسو ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
سینمای سومالی به صنعت فیلم‌سازی در سومالی اشاره دارد. با این همه بررسی سینمای این سرزمین بدون در نظر گرفتن شرایط استعمار تا سال ۱۹۶۰ و درگیری‌های حال حاضر در این کشور امکان‌پذیر نیست. سومالی پیش از این در مناطق شمالی موسوم به سومالی‌لند مستعمره ایتالیا و در مناطق جنوبی مستعمره انگستان بود. پس از استقلال هرج و مرج و بلوا و کودتاهای فراوان باعث شده که هم‌اکنون دولت مرکزی در سومالی و در پایتخت آن موگادیشو به معنای واقعی وجود نداشته باشد. این ناآرامی‌ها در همه امور اجتماعی و فرهنگی به مردم این کشور صدمه‌زده و سینمای سومالی نیز از آن بی‌نصیب نیست.
حضور ایتالیا در سومالی در دهه ۳۰ باعث ورود سینما به این کشور شده بود. برای ۲ دهه فیلم‌های خبری و مستند به زبان ایتالیایی در این کشور نمایش داده می‌شدند. در دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰، بازیگران و تکنسین‌های اهل سومالی با همکاری اکیپ ایتالیایی برای تولید داخلی فیلم‌های فاشیستی همکاری می‌کردند. با این همه مهمترین اتفاق تولید فیلم "نگهبانان برنز" در سال ۱۹۳۷ با حضور عوامل بازیگری تمام بومی در سومالی است. "نگهبانان برنز" حتی به جشنواره ونیز نیز راه یافت.
در اواخر دهه ۱۹۵۰ همکاری‌هایی بین استودیو چینه‌چیتا رم و اولین کارگردانان بدنه سینمایی سومالی بوجود آمد. مدتی بعد در سال ۱۹۶۳ فیلم "شهر و حومه آن" ساخته حاجی کاگاکومبه، به عنوان اولین فیلم بلند سینمایی این کشور که محصول مشترک چینه‌چیتا و سومالی بود ساخته شد.
پس از استقلال، دهه ۶۰ شاهد شوق و شور فراوان جوانان تحصیلکرده برای ورود به صنعت سینما بود. در سال ۱۹۷۵ به دنبال ایجاد نهاد نظارتی آژانس فیلم سومالی (SFA) این روند شتاب بیشتری پیدا کرد و چندین فیلم محلی ساخته شد.
در دهه ۷۰ نسل بومی جدیدی از کارگردانان فیلم، فیلم‌برداران و دیگر عوامل فنی ظهور کردند که بیشتر آنها در مصر، ایتالیا، اتحاد جماهیر شوروی، آلمان غربی، آلمان شرقی، هند و انگلستان آموزش دیده بودند. از جمله فیلمسازان اخیر عبدی علی گیدی، حسن محمد عثمان، ابراهیم عواد، ابراهیم کونشور، فؤاد عبدالعزیز، کومار کبدلا، محمد فیقی و مکسیادیین قلیف قابل اشاره هستند. این نسل جدید تا سال ۱۹۸۲ بیش از ۳۰ فیلم بلند و کوتاه در بدنه سینمایی سومالی تولید کرد که در ۱۲۰ سالن سینمای این کشور به نمایش درآمدند.
سومالی‌وود در حال حاضر نامی غیررسمی برای صنعت فیلم در سومالی است. سومالی وود پیرو بالیوود است. عبدالسلام عاتو فیلمساز سومالیایی به نوعی پایه‌گذار سومالی وود شناخته می‌شود. هدف او و کارگردانان جوان نزدیک به او ساخت و اکران آثار کم‌خرج با قصه‌های عوام‌پسند است.
نبرد موگادیشو که در بین آمریکایی‌ها به سقوط شاهین سیاه و در بین سومالیایی‌ها به روز رنجرها معروف است، به عملیات نیروهای آمریکا با پشتیبانی نیروهای سازمان ملل علیه شبه نظامیان سومالیایی به فرماندهی محمد فرح عیدید در روزهای ۳ و ۴ اکتبر ۱۹۹۳ گفته می‌شود.
"سقوط شاهین سیاه" فیلمی ۱۴۴ دقیقه‌ای به کارگردانی ریدلی اسکات با بازی جاش هارتنت محصول سال (۲۰۰۱) کشور ایالات متحده آمریکا است. این فیلم داستان واقعی نبرد موگادیشو را به تصویر می‌کشد.
"فرزند چهارم" عنوان فیلم درام به نویسندگی و کارگردانی وحید موسائیان محصول سال ۱۳۹۱ می‌باشد. بیشتر صحنه‌های این فیلم که به سفارش بنیاد سینمایی فارابی ساخته شده بود، در مرز سومالی و کنیا فیلمبرداری شده بود که منطقه‌ای فاقد دولت مرکزی بوده و امنیت گروه فیلمبرداری را گروه‌های مسلح شبه‌نظامی بر عهده داشتند. این فیلم در سی و یکمین جشنواره فیلم فجر حاضر بود.
یکی از معدود فیلم‌های بلند که با تمام عوامل بومی در سومالی ساخته شد، "دراویش سومالی" نام دارد. تولید این فیلم ۲ سال طول کشید و بین سال‌های ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۵ سعید صلاح و عمار سنه کارگردانان فیلم مشغول تهیه آن بودند.
این فیلم حماسی و تاریخی که ۴ ساعت و ۴۰ دقیقه زمان دارد و با بودجه ۱٫۸ میلیون دلاری ساخته شده به زندگی محمد عبدالله حسن رهبر جنبش انقلابی دراویش سومالی می‌پردازد. زبان این فیلم زبان سومالی، عربی، ایتالیایی، انگلیسی و ۳ گویش منطقه‌ای است.
دولت دراویش، یک پادشاهی در اوایل سده بیستم میلادی بود که توسط یک رهبر دینی به نام محمد عبدالله حسن تشکیل شد. وی نیروهای سومالیایی را از سراسر شاخ آفریقا گرد هم آورد و آن‌ها را به گروهی از وفاداران به نام دراویش تبدیل و باعث اتحاد آن‌ها شد. دولت درویشان به خاطر مقاومتی که علیه بریتانیا و ایتالیا از خود نشان داد شهرت یافت.
شلوه ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
قشلاق ۲ () یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان شوشی واقع شده‌است.
چالاگان گونی () یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان کاشاتاق واقع شده‌است. نبرد چالاگان در سال ۱۴۱۲ میلادی در این ناحیه روی داد.
هاسین فنگ-لین (انگلیسی: Hsien Feng-lien) یک تکواندوکار تایوانی است. وی در مسابقات قهرمانی تکواندو جهان ۱۹۸۷ در کلاس سبک‌وزن برنده مدال نقره شد. در مسابقات تکواندو قهرمانی آسیا وی در سال ۱۹۹۰مدال برنز و در سال ۱۹۹۲ مدال نقره گرفت.
او در سال ۱۹۸۵ از دبیرستان گرانادا هیلز فارغ‌التحصیل شد. و لیسانس خود را در رشته مهندسی برق در سال ۱۹۹۰ از دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس دریافت کرد. او عضو گروه ETC، یک گروه متال تشکیل شده توسط کارکنان بلیزارد است و در آنجا گیتار بیس می نوارد.
در کلاس ششم، مورهایم به همراه برادر و خواهرش یک کنسول بازی ویدیویی به نام Bally Professional Arcade خریداری کردند که اولین بار در سال ۱۹۷۸ منتشر شد. مورهایم کشف کرد که این کنسول قابل برنامه‌نویسی است و فهمید که چگونه می‌توان بازی‌های ساده ای را روی آن نوشت.
مورهایم به عنوان دانشجوی مهندسی برق در UCLA بیشتر از سخت‌افزار به نرم‌افزار توجه داشت و بعدها اعتراف کرد: «من خیلی معطل کردم». “LA Times Interview with Michael Morhaime, all quotations from this source” Retrieved on 30 September 2017. بعد از گذراندن دوره کارآموزی در شرکت ریزتراشه‌های سن خوزه، اوضاع تغییر کرد. در دوره کارآموزی، او در مورد طراحی مدار آموخت، و هنگامی که به مدرسه بازگشت کلاس معماری کامپیوتر را پیشی گرفت. وی گفت: «من قبلاً آدمی بودم که در پشت می‌نشستم»، اما بعد از حضور در دره سیلیکون، او گفت: «من شروع به نشستن جلو کردم». آن دوره زمانی بود که مورهایم با دو شخص دیگری ملاقات کرد و به کمک آنان شرکت Silicon & Synapse را ایجاد خواهد کرد، شرکتی که بعداً به بلیزارد تغییر نام یافت. بنیانگذاران اولیه به اسم‌های - مورهایم، آلن ادهم و فرانک پیرس - دفتر کار کوچکی را در ارواین، کالیفرنیا تشکیل دادند، چون انتظار می‌رفت مجاورت و هم‌نشینی با شرکت‌های دیگر برای آنها مفید باشد.
در سال ۱۹۹۵، بلیزارد عنوان ""، که اولین بازی شرکت بود منتشر کرد. مورهایم گفت: " شاید این بازی بوده که بلیزارد را در نقشه قرار داد «در مرکز توجه قرار داد»". علاوه بر فروش زیاد، "این اولین بازی ای بود که می‌توانستید با کسب یک تجربه خوب، از طریق اینترنت انجام دهید"، بازی از طریق اینترنت در آن زمان یک اتفاق جدیدی بود که باعث شد عناوین دیگر نیز شروع به توسعه دادن شوند.
بزرگترین موفقیت بلیزارد با درسی سخت اما ناخواسته همراه بود. در برنامه‌ریزی برای انتشار بازی "دنیای وارکرفت" ("WoW") در اواخر سال ۲۰۰۴، مورهایم فکر کرد که بازار بازی‌های بسیار بزرگ و تعاملی به آرامی رشد می‌کند و یک سوپرایز غیرمحبوب برای جامعه بازی‌ها خواهد بود. (در نتیجه او WOW را تبدیل به اولین بازی در تاریخ کرد که بازیکنان مجبور به پرداخت هزینه اشتراک ماهیانه بودند) وی گفت: "ما احساس کردیم که به احتمال زیاد این هزینه برای مردم بازدارنده است و "WoW" به سرعت برخی از بازی‌های قبلی ما نمی‌فروشد". تمام تصمیمات تولید و بازاریابی بلیزارد بر اساس این فرض بود. در کمال تعجب بلیزارد بازی "WoW" خیلی سریع فروخت و شرکت آماده نبود که تاجران مورد نیاز بازی را برای مدت کوتاهی نگه دارد. وی گفت: "برای کل سال اول، ما تلاش کردیم تا با تقاضا مطابقت داشته باشیم"و "احتمالاً سالها از زندگی ما صرف این موضوع شد ." "World of Warcraft" از سال ۲۰۱۰ تقریباً ۱۱ میلیون مشترک به دست آورده بود.
در تاریخ ۳ اکتبر ۲۰۱۸، مورهایم اعلام کرد که از سمت خود به عنوان رئیس شرکت و مدیرعامل کناره‌گیری می‌کند و در سمت مشاور شرکت می‌شود. جورج آلن براک، تهیه‌کننده اجرایی "World of Warcraft" جایگزین مورهایم شد. سمت مشاوره وی در ۷ آوریل ۲۰۱۹ به پایان رسید.
در سپتامبر ۲۰۲۰ او شرکت توسعه دهنده جدید بازی ویدئویی به اسم Dreamhaven را تأسیس کرد. این شرکت در ارواین، کالیفرنیا است و دو بازی به اسم‌های Secret Door و Moonshot Games را در دست توسعه دارد. Dreamhaven, Inc زیرمجموعه Moonwell Studios LLC است.
در سال ۲۰۰۸، مورهایم به تالار مشاهیر آکادمی هنرها و علوم تعاملی وارد شد. در همان سال، مورهایم در ۵۹ امین جوایز سالانه فناوری و مهندسی امی افتخار یافت. در کنار Don Daglow از استودیو Stormfront و جان کارمک از اید سافت‌ویر، مورهایم به یکی از سه طراح یا سازنده ای بدل شد که جوایز فناوری و جوایز مهندسی امی (جوایز دی.آی.سی.ای.) را در آکادمی هنر و علوم تعاملی دریافت می‌کند.
مورهایم جایزه ملی کارآفرین جوان سال در گروه فناوری را در سال ۲۰۱۲ دریافت کرد.Ernst & Young Engineer Of The Year Award winner , ey.com; accessed 2016-07-99. در سال ۲۰۱۹، موهایم به خاطر موفقیت در صنعت بازی به عنوان جایزه افتخاری ۲۰۱۹ در مراسم Gamelab Barcelona اسپانیا منصوب شد.
مورهایم پوکر بازی می‌کند و در مسابقات 2006 Celebrity Poker Tournament DICE به مقام دوم رسید. در آخرین دور، او با اسکات فیشمن و پری فریدمن (بازیکنان حرفه ای در سری جهانی پوکر) و ری موزیکا، بنیانگذار و مدیر عامل توسعه دهنده بازی‌های ویدیویی بایوور مواجه شد. بعد از یک بازی ۴۵ دقیقه ای، موزیکا برنده شد و مورهایم در مسابقات در جایگاه دوم قرار گرفت.
در سال ۲۰۱۲، مورهایم در "The Guild که یک مجموعه وب دربارهٔ زندگی تجارب آنلاین گیمرها است" حضور پیدا کرد. او به خاطر همکاری و همیاری با جامعه بازی‌ها مشهور است و بر روی "فیلم وارکرفت" نیز کار کرده‌است.
باشگاه فوتبال کارگر آبادان یک تیم فوتبال ایرانی از شهر آبادان بود.
کارگر آبادان در نخستین دوره لیگ فوتبال ایران، جام منطقه‌ای ۱۳۴۹ حاضر بود. کارگر در مرحله مقدماتی با تیم‌های تاج تهران، پرسپولیس رضائیه و پاس همدان همگروه بود و با ۲ پیروزی و ۱ شکست به عنوان تیم دوم به مرحله نهایی صعود کرد. در مرحله نهایی کارگر با تیم‌های تاج تهران، تاج آبادان و آریا مشهد همگروه شد. کارگر با تساوی با ۲ تیم تاج تهران و تاج آبادان و پیروزی برابر آریا مشهد تنها به دلیل تفاضل گل کمتر نسبت به تاج آبادان در رتبه سوم قرار گرفت و از صعود به مرحله نیمه‌نهایی بازماند.
ترجمان‌الاشواق (به‌معنی: «مفسر/مترجم/راهنما/سرگذشت حسرت‌ها/آرزوها/امیال»Michael Sells, 'Return to the Flash Rock Plain of Thahmad: Two Nasībs by Ibn al-˛Arabī', "Journal of Arabic Literature", 39 (2008), 3–13 (p. 4); DOI: 10.1163/157006408X310825. مجموعه‌ای از ۶۱ شعر مستقل به زبان عربی در قالب شعری "نسیب" است که توسط عارف صوفی اندلسی، محی‌الدین ابن العربی (۱۱۶۵–۱۲۴۰) سروده شده‌است.
این کتاب به عنوان یکی از مهم‌ترین آثار ادبی تصوف در کنار نوشته‌های بزرگ‌ترین شعرای فارسی‌زبان قرار دارد. ابن عربی به نوشته خودش، در مکه در سال ۵۹۸ هجری قمری در مجلس درس یکی از استادان، «نظام»، دختر زیبا و دانای شیخ ابی شجاع بن رستم اصفهانی را دیده و زیبایی‌های ظاهری و معنوی نظام در وی اثر کرده، دلباخته او شده و این دلباختگی الهام‌بخش او در سرودن اشعار عارفانه و عاشقانه ترجمان‌الاشواق شده‌است. ظاهر اشعار ترجمان‌الاشواق با مفاهیم متداول در زندگی متعارف انسان‌ها پیوند دارد، اما ابن‌عربی در شرح آن، اشعار را با معانی عرفانی ربط داده‌است.
ابن عربی خود این دفتر شعر را در حلب توضیح داد و عنوان «فتح الذخائر والإغلاق شرح ترجمان الأشواق» به معنی «بازکردن مفاد و بستن شرح ترجمان الاشواق» برای آن انتخاب کرد. دلیل نوشتن این شرح آن بود که برخی از فقها در حلب، اسرار الهی موجود در آنها را انکار می‌کردند.
این کتاب که توسط نیکلسون در سال ۱۹۱۱ تحقیق، تصحیح و به زبان انگلیسی ترجمه و شرح شده‌است و در سال ۱۳۹۳ توسط گل‌بابا سعیدی از انگلیسی به فارسی برگردانده شده‌است.
سووات () یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان کاشاتاق واقع شده‌است.
باربارا لاگوآ (؛ زادهٔ https://www.mynews13.com/content/dam/news/static/fl/pdfs/lagoa-barbara-application.pdf) یک وکیل و حقوقدان آمریکایی است که به عنوان قاضی دادگاه تجدید نظر در دادگاه استیناف حوزه یازدهم ایالات متحده آمریکا فعالیت می‌کند. لاگوآ در سپتامبر ۲۰۱۹ توسط دونالد ترامپ نامزد ریاست دادگاه استیناف آتلانتا شد و سنا نیز با ۸۰ رای در برابر ۱۵ رای انتصاب او را تأیید کرد.
چورمان () یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان شاهومیان واقع شده‌است.
نبوت یا پیامبری ادعای یک نبی مبنی بر رساندن پیامی است ادعا شده از سوی یک خدا به او وحی شده‌است. چنین مفهومی به خصوص در ادیان ابراهیمی اهمیت زیادی دارد.
کلافه‌لیق () یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان کاشاتاق واقع شده‌است.
مؤسسه فرهنگی ورزشی پاس بوشهر یک تیم فوتبال ایرانی از شهر بوشهر است.
پاس بوشهر در دهه ۱۳۵۰ تأسیس شد و در دهه ۱۳۶۰ از فعال‌ترین و قوی‌ترین تیم‌های استان بوشهر بود. پاس سابقه ۱۲ قهرمانی در جام‌های حذفی و باشگاه‌های بوشهر را دارد. پاس بوشهر در جام قدس ۶۹–۱۳۶۸ به عنوان نامینده بوشهر حضور داشت در گروه ب به رتبه هفتمی بسنده کرد. فعالیت این تیم در سال‌های بعد متوقف شد و در دهه ۱۳۹۰ تلاش‌هایی برای احیای پاس بوشهر شد.
چورمان ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
روغن‌کار (همچنین با نام «گریس‌کار» نیز شناخته می‌شود) کارگری است که کار اصلی او روانکاری ماشین‌آلات است. در گذشته در صنایع گوناگون از جمله کارهای دریایی(نیروی دریایی و تجاری)، راه‌آهن، فولادسازی، معدنکاری و ترابری ریلی سمتِ روغن‌کار وجود داشت. امروزه بیشتر این سمت‌ها با تغییر تکنولوژی حذف شده‌اند و روغن‌کاری، دیگر نیاز چندانی به دخالت انسانی ندارد، به طوری که به ندرت، روغن‌کاری به عنوان وظیفهٔ اصلی کارگران محسوب می‌شود. در دورانی که یاتاقانهای ساده در همه جا به چشم می‌خورد، هر گاه از روغن‌کاری سخن به میان می‌رفت اغلب منظور از آن پیشهٔ روغن‌کاری بود.
امروزه در کشتیرانی تجاری، روغن‌کار با جایگاهی متفاوت از گذشته به کار گمارده می‌شود. روغن‌کار در یک کشتی تجاری، کارگری است که بدون هیچ گواهینامه‌ای در بخش مهندسی کشتی کار می‌کند. این سمت از کارهای پایین رتبه در موتورخانه است. رتبهٔ روغن‌کار فقط از تمیزکار، بالاتر است. روغن‌کار هنگامی که زمان معینی از کار در کشتی را بگذراند، می‌تواند برای گذراندن دوره‌ها و آزمونهایی درخواست دهد تا گواهی مهندسیِ موتورخانه را دریافت کند.
روغن‌کار به عنوان عضوی از بخش مهندسی کشتی، پیشرانه و سایر سیستم‌های موجود در کشتی را اداره و نگهداری می‌کند. روغن‌کارها همچنین با تأسیسات «هتلی» روی کشتی، به ویژه فاضلاب، روشنایی، تهویهٔ مطبوع و سیستمهای آب سر و کار دارند. آنها به انتقال سوخت انبوه کشتی، کمک می‌کنند و به این خاطر نیاز به آموزش آتش‌نشانی و کمک‌های اولیه دارند. علاوه بر این، روغن‌کارها به تسهیل عملکرد قایق‌های کشتی و سایر کارهای دریایی - به ویژه در عملکرد درست تجهیزات بارگیری و تخلیهٔ بار و سیستم‌های ایمنی کمک می‌کنند. با این حال، کار تخلیهٔ بارهای ویژه، همچنان بر عهدهٔ افسران عرشه و کارگران عرشه است.
قوزلو () یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان کاشاتاق واقع شده‌است.
واگازین () یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان کاشاتاق واقع شده‌است.
سری فینال‌های قهرمانی جهان ان‌بی‌ای ۱۹۵۲ بازی‌های دور قهرمانی اتحادیهٔ ملی بسکتبال (ان‌بی‌ای) در فصل ۵۲–۱۹۵۱ می‌باشد که بین دو تیم مینیاپولیس لیکرز، قهرمان بخش غرب در برابر نیویورک نیکس، قهرمان بخش شرق به صورت بهترین از هفت برگزار شد که با مزیت بازی خانگی بیشتر برای مینیاپولیس همراه بود.
مینیاپولیس در بازی نخست برنده شد و پس از آن تیم‌ها به صورت یکی در میان به پیروزی رسیدند، مینیاپولیس در جمعه، ۲۵ آوریل، در بازی تعیین‌کننده با اختلاف ۱۷ امتیاز در خانه پیروز شد و عنوان قهرمانی فصل را از آن خود کرد.
هفت بازی دو تیم در این سری در مجموع ۱۴ روز به طول انجامید. روزهای شنبه و یکشنبه، ۱۲ و ۱۳ آوریل، بازی‌ها در مینیاپولیس، ۱۶ و ۱۸ آوریل در نیویورک برگزار شد. سه بازی بعدی یکی در میان در زمین دو تیم به انجام رسید و بازی هفتم در زمین مینیاپولیس برگزار شد. کل مسابقات پس از فصل ۳۹ روز به درازا کشید که در این بازی‌ها مینیاپولیس ۱۳ بازی و نیویورک ۱۴ بازی انجام دادند.
"لیکرز برندهٔ سری ۴–۳"
جاغازور () یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان کاشاتاق واقع شده‌است.
هوسولو (به لاتین: Hüsülü) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان آغجه‌آباد واقع شده است. هوسولو ۴۲۳۵ نفر جمعیت دارد.
جغه‌زور یا جاغازور ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
هوسولو ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
تمیزکار پایین‌ترین رتبه در موتورخانهٔ یک کشتی است. وظیفهٔ یک تمیزکار شامل تمیز کردن فضای موتور و ماشین آلات و کمک به مهندسان طبق دستورالعمل است. تمیزکاری، دورهٔ کارآموزی برای روغنکار شدن است. در دوران مدرن، تمیزکار باید مدت زمان مشخصی روی کشتی کار کند تا به آنچه که «تایمِ دریا» نامیده می‌شود، برسد.
در بازرگانیِ دریاییِ ایالات متحده برای تمیزکار شدن، شخص باید گواهینامهٔ دریاییِ تجاری و گواهی STCW صادر شده توسط گارد ساحلی ایالات متحده را داشته باشد. به دلیل کنوانسیون‌ها و موافقت نامه‌های بین‌المللی، همهٔ تمیزکارانی که در آبهای بین‌المللی کار می‌کنند، باید از کشورهای متبوع خود گواهینامه‌های مشابهی را دریافت کرده باشند.
کارگران راه‌آهنی که در گذشته کارهای مشابهی را انجام می‌دادند نیز به عنوان تمیزکار یا در انگلیس به عنوان «پاک کننده» شناخته می‌شدند.
اوباباکواک یا داستان‌های اوبابا (Obabakoak) (در ایران: دوست داشتم هرشب به پیاده‌روی بروم و دیگر داستان‌های اوبابا) یکی از محبوب‌ترین آثار ادبی کشور اسپانیا است که برناردو آچاگا، نویسندهٔ اهل باسک، آن را نوشته و ازآن‌پس به بیش از ۲۵ زبان ترجمه شده‌است. این اثر از مجموعه‌ای از داستان‌ها تشکیل شده که عمدتاً در روستای کوچک اوبابا اتفاق می‌افتند و رشتهٔ مشترکی در تمام آن‌ها جریان دارد. تمرکز بر پایان‌بندی‌های غیرمنتظره، مؤلفه‌های رئالیسم جادویی و نمونه‌های فراوان بینامتنیت با آثار ادبی سرتاسر جهان از ویژگی‌های این اثر است.
این کتاب در سال ۱۹۸۸ منتشر شد و در سال بعد، جایزهٔ ملی ادبیات اسپانیا و چندین جایزهٔ دیگر از جمله جایزهٔ منتقدین را برای آچاگا به ارمغان آورد.
کتاب اوباباکواک را می‌توان چیزی میان مجموعه‌داستان و رمان به حساب آورد، چراکه رشته‌ای مشترک، داستان‌ها را به هم پیوند می‌دهد. یکی از مفاهیمی که در این اثر به نمایش گذاشته می‌شود غرابت‌های سرشت انسان است که در قالب سرگذشت و باورهای شخصیت‌ها نشان داده می‌شود. یکی از این باورها که ریشه در سنت شفاهی دارد این است که مارمولک‌ها می‌توانند از راه گوش وارد سر انسان شوند و مغز او را بخورند.
کتاب به سه بخش کلی تقسیم می‌شود.
کتاب داستان‌های اوبابا مورد استقبال گستردهٔ منتقدین و مخاطبان قرار گرفت و شهرت زیادی را در سرتاسر جهان برای برناردو آچاگا به ارمغان آورد. یوجنیو سوارز گالبان از نیویورک تایمز می‌نویسد: «تنوع فوق‌العاده و ترکیب بی‌مانند ژانرهای مختلف باعث می‌شود که این کتاب از هر اثر دیگر در ژانر داستان کوتاه متمایز شود. صفحات [کتاب اوباباکواک] کلام و جهان را دگربار نو و باطراوت می‌کنند».https://www.nytimes.com/1993/06/20/books/a-village-in-the-palm-of-ones-hand.html نیک کایستور از نشریهٔ ایندیپندنت نیز با ستایش این کتاب و قدرت قلم آچاگا می‌نویسد «سؤالاتی که آچاگا پیش می‌کشد جهان‌شمول و فارغ از زمان هستند. داستان‌های این اثر به طرز شگفت‌آوری نو و بسیار درهم‌آمیخته‌اند. آچاگا با قدرت قلم خود ما را محسور می‌کند».https://www.independent.co.uk/arts-entertainment/books/books-the-deceptive-caress-of-a-giraffe-nick-caistor-speaks-to-bernardo-atxaga-about-the-rebirth-of-1550892.html
این کتاب تا کنون به بیش از ۲۵ زبان ترجمه شده‌است که از آن‌ها می‌توان به انگلیسی، فرانسوی، آلمانی، ایتالیایی، پرتغالی، هلندی، ترکی، عربی، کره‌ای و … اشاره کرد. به دنبال ترجمهٔ این کتاب به زبان‌های مختلف، برناردو آچاگا به آوازه‌ای جهانی رسید و کتاب‌های دیگر او نیز مورد توجه مخاطبین در سرتاسر دنیا قرار گرفت.
در سال ۲۰۰۵، فیلمی با عنوان اوبابا (Obaba) به کارگردانی مونچو آرمنداریس بر مبنای این کتاب ساخته شد.
آردوامووا () یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان کاشاتاق واقع شده‌است.
گای سیگس‌ورث (؛ زادهٔ ) آهنگساز، تهیه‌کننده موسیقی، مسئول استودیوی ضبط موسیقی، و ترانه‌نویس اهل بریتانیا است. او در طول حرفه‌اش با هنرمندان برجسته‌ای مانند بریتنی اسپیرز و مدونا همکاری داشته‌است.
هسو چیا-لین (انگلیسی: Hsu Chia-lin؛ متولد ۲۹ فوریه ۱۹۹۲) یک تکواندوکار تایوانی است. هسو در مسابقات تکواندو قهرمانی جهان در سال ۲۰۱۳ در کلاس سبک‌وزن (زیر ۵۴ کیلوگرم) صاحب مدال نقره شد. وی در نیمه نهایی حسین شریف قهرمان آفریقا از مصر را شکست داد اما در بازی نهایی با نتیجه ۷–۰ به کیم تائه-هون از کره جنوبی باخت.
بایرام اوشاغی () یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان کاشاتاق واقع شده‌است.
قووشوق () یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان کاشاتاق واقع شده‌است.
«دریای زمان» قطعه‌ای ایسنترومنتال است که جرج مارتین آن را ساخته و توسط ارکستر ۴۱ تکهٔ وی برای فیلم "زیردریایی زرد" بیتلز اجرا شد و در روی دوم آلبوم موسیقی متن زیردریایی زرد منتشر شد. این قطعه در بین قطعات ارکسترال قابل توجه است، زیرا دارای سازهای کلاسیک هندی است. قطعه با یک تامپورا و یک ملودی پیچ در پیچ شبیه ترانهٔ «درون تو بدون تو» از جرج هریسون، از آلبوم "گروهبان فلفلِ" بیتلز در سال ۱۹۶۷ آغاز می‌شود.
این قطعه مانند سایر قطعه های فیلم، متناسب با تصاویر پر جنب و جوش فیلم "زیر دریایی زرد" است، بنابراین شامل صداهای جدید، جلوه‌ها و تجربه‌های موسیقایی است که وقتی با برخی از تصاویر بصری مرتبط شوند، بهتر درک می‌شوند، اما دیگران می‌توانند به تنهایی از زیبایی آن سپاس‌گزار باشند.
در نسخه‌های LP آمریکایی آلبوم "زیردریایی زرد""، دریای زمان" با "قطعهٔ دریای حفره‌ها یکی شده و با نام مِدلی: دریای زمان و دریای حفره‌ها" منتشر شده است"،" در حالی که در همهٔ نسخه‌های دیگر، آنها به عنوان آهنگ‌های جداگانه منتشر شده‌اند.
نیژنیه آخ-کرپی () یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان کاشاتاق واقع شده‌است.
اوژن آدرین رولان ژورژ گاروس (به فرانسوی: Eugène Adrien Roland Georges Garros ; ؛ ۶ اکتبر ۱۸۸۸–۵ اکتبر ۱۹۱۸) هوانورد پیشگام و خلبان جنگنده اهل فرانسه در طول جنگ جهانی اول و روزهای ابتدایی صنعت هواپیمایی بود.
استادیوم تنیس رولان گاروس در سال ۱۹۲۸ به یاد او نامگذاری شد. همچنین مسابقات تنیس آزاد فرانسه نام رولاند-گاروس را از استادیومی که در آن برگزار می‌شود، گرفته‌است.
این خلبان مشهور فرانسوی جنگ جهانی اول اولین پروازش را در بهار سال ۱۹۱۰ انجام داد و به سرعت به شهرت رسید.
در ۲۳ سپتامبر سال ۱۹۱۳ توانست نخستین شخصی باشد که بدون توقف بر سراسر دریای مدیترانه پرواز کند. او در دوران زندگی خود رکوردهای زیادی را به ثبت رسانید.
رولان گاروس در آوریل سال ۱۹۱۵ اسیر شد، اما پس از دو سال اسرات موفق شد فرار کند.
در ۵ اکتبر ۱۹۱۸ در حالی که فقط پنج هفته به پایان جنگ جهانی اول باقیمانده بود و تنها یک روز به تولد سی سالگی‌اش مانده بود در یک نبرد هوایی کشته شد.
رولان گاروس برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (شوالیه و افسر) شد.
ده سال پس از گذشت آن واقعه نامش را به عنوان یک قهرمان و نمادی از شجاعت برای مسابقات قهرمانی تنیس فرانسه انتخاب کردند.
هنگ تقویت‌شده ۳۶۹ پیاده‌نظام (, ) یک یگان نظامی در طول جنگ جهانی دوم بود که به کمک داوطلبان در دولت مستقل کرواسی تشکیل و در قالب ورماخت در جبهه شرقی به نبرد پرداخت.
دهم ماه آوریل سال ۱۹۴۱، پس از ورود نیروهای آلمانی به یوگسلاوی حاکمیتی تحت عنوان دولت مستقل کرواسی از یوگسلاوی اعلام استقلال کرد. این دولت شروع به تشکیل نیروهای مسلح خود نمود. این نیروی مسلح که تا پایان سال ۱۹۴۱ میلادی دارای ۴۶ گردان در قالب ۶ لشکر بود، گارد میهن نام گرفت.https://weltkrieg2.de این حاکمیت یک هفته بعد به نیروهای محور پیوست به بریتانیا اعلان جنگ نمود. با اشغال بخشی از مناطق ساحلی کرواسی توسط پادشاهی ایتالیا، این دولت با نگرانی از زیاده خواهی ایتالیا در دست اندازی بیشتر به اراضی آن، از آلمان درخواست کمک نظامی کرد.
۲۵ ژوئن همان سال و سه روز پس از آغاز تهاجم آلمان به شوروی، آنته پاولیچ، رهبر دولت مستقل کرواسی پس از دیدار با سران نظامی و غیرنظامی محلی و جلب رضایت همگی آن‌ها مبنی بر مشارکت این کشور در مبارزه با کمونیسمhttps://www.axishistory.comhttps://www.vojsko.net و همچنین پس از مشورت با ادموند گلایز-هورستنائو، نماینده نظامی آلمان در کرواسی، با ارسال پیامی به برلین، از آمادگی دولت خود برای تأمین نیروهای رزمی داوطلب زمینی، دریایی و هوایی تا اندازه مقدور، جهت به‌کارگیری در جبهه شرقی خبر داد. یک هفته بعد، آدولف هیتلر، پیشوای آلمان ضمن تشکر، این درخواست را مورد تأیید قرار داد. او معتقد بود امکان اعزام بلافاصله نیروی زمینی وجود دارد اما نیروهای دریایی و هوایی مدتی برای آماده‌سازی و آموزش نیاز دارند. یگان‌هایی تحت نظارت افسران آلمانی شروع به تشکیل کردند. گفته می‌شود هدف از چنین اقدامی، تحکیم روابط با آلمان برای مقابله با ایتالیا بوده‌است.
با دعوت این دولت از مردم برای پیوستن به نیروهای داوطلب، با وجود این که هدف تشکیل یک هنگ ۳۹۰۰ نفری بود، بیش از ۹ هزار نفر (بیش از ۵ هزار نفر طبق ویکی‌پدیای کروات) اعلام آمادگی کردند که کثرت آن‌ها باعث شگفتی دعوت کنندگان گردید. به همین جهت معیارهای انتخاب سخت‌تر شد.
هنگ تقویت‌شده ۳۶۹ پیاده‌نظام بخشی از گارد میهن کرواسی به حساب می‌آمد و مسئولیت تأمین نیروی انسانی و ارتقا درجات قوای آن بر عهده این کشور بود اما نیروهای این یگان نسبت به پیشوای آلمان نیز سوگند وفاداری خوردند و مواجب ماهانه، تجهیزات و تسلیحات خود را از آلمانی‌ها دریافت می‌کردند. با وجود این که این هنگ رسماً بخشی از ورماخت نبود، در طول دوره حیات خود همواره به عنوان بخشی از لشکر صدم پیاده‌نظام سبک تحت فرماندهی مستقیم ارتش آلمان قرار داشت. تمامی سربازان این هنگ یونیفرم ورماخت را به همراه درجه‌های نظامی آلمانی بر تن می‌کردند درحالیکه نماد هنگ به همراه کلمه "Hrvatska" (کرواسی) در بخش بالایی آستین راست (آستین چپ) و بخش سمت راست (سمت چپ) کلاه آن‌ها حک شده بود. این نماد دارای ۲۴ خانه شطرنجی قرمز و سفید بود.
دولت مستقل کرواسی هیچگاه رسماً به شوروی اعلان جنگ نکرد؛ از این رو نیروهای این هنگ داوطلبان خارجی حاضر در ورماخت تلقی می‌شدند.
برای شکل‌گیری هنگ تقویت‌شده ۳۶۹ پیاده‌نظام، ابتدا دو گردان در واراژدین تشکیل گردید. گردان سومی نیز پس از ایجاد در سارایوو به این هنگ ملحق گردید. تنها کروات‌ها، بلاروسی‌ها و اوکراینی‌ها به عنوان داوطلب به عضویت این هنگ پذیرفته شدند. البته گفته می‌شود تقریباً یک سوم این نفرات مسلمانان بوسنیایی بودند. یک گردان آموزشی در استوکرائو در اتریش به این هنگ اختصاص یافت. وظیفه این گردان تأمین نیروی هنگ در خط مقدم بود. افراد هنگ جهت آموزش عازم دورلسهایم گردیدند و پس از دریافت تسلیحات و ادای سوگند نسبت به سران آلمان و کرواسی دوره کوتاهی سه هفته‌ای را گذراندند. با در اختیار داشتن ۵ هزار نفر (۳۸۹۵ نفر)، این هنگ دارای ستاد فرماندهی و سه گردان پیاده‌نظام (هر یک دارای یک ستاد، سه گروهان پیاده‌نظام و یک آتشبار توپخانه)، یک گروهان تدارکات، یک گروهان تیربار و یک گروهان ضدتانک و مجموعاً سه آتشبار توپخانه صحرایی بود. به دلیل وجود یگان توپخانه در این هنگ پسوند تقویت‌شده در عنوان آن به کار برده می‌شد چرا که وجود چنین بخشی در یگانی به اندازه هنگ معمول نبود.
۲۱ ماه اوت سال ۱۹۴۱، هنگ تقویت‌شده ۳۶۹ پیاده‌نظام با قطار از طریق مجارستان به منطقه بیسارابیا رومانی منتقل شد. از این موقعیت، این هنگ با پیاده‌روی ۳۵ روزه مسیر ۷۵۰ کیلومتری با صرفاً یک روز استراحت، خود را اول اکتبر در روستای بودینسکایا به خط مقدم در اوکراین رساند. در جریان این راهپیمایی ۱۸۷ نفر به علت بیماری به کرواسی بازگردانده و ۲ تن نیز به سبب ترک پست نگهبانی اعدام شدند. پس از یک هفته استراحت و دریافت آموزش‌های بیشتر از نیروهای آلمانی، نهم اکتبر در کرانه رود دنیپر به لشکر صدم پیاده‌نظام سبک به عنوان بخشی از ارتش هفدهم از گروه ارتش جنوب پیوست.
مبدأ لشکر صدم پیاده‌نظام سبک که بعدها به لشکر صدم یگر تغییر عنوان داد، به اتریش بازمی‌گشت. احتمالاً به جهت داشتن پیشینه مشترک در قالب امپراتوری اتریش-مجارستان، این هنگ درون این لشکر قرار گرفت.
به جهت آشنایی با شرایط و عملکرد لشکر و آموزش بیشتر، بلافاصله پس از رسیدن به خط مقدم حوالی خارکیف، یگان‌های این هنگ بین هنگ‌های لشکر صدم پیاده‌نظام سبک تقسیم شدند. در اسناد مربوط به لشکر صدم، هدف اصلی این اقدام، ارتقای نظم در این یگان عنوان شده‌است.
مشکلات جدی انضباطی و روحیه ای به اندازه ای در بین نفرات این هنگ موجود بود که بیش از صد نفر از آن‌ها صفوف نیروها متواری شده و عده دیگری توسط دادگاه‌های نظامی آلمانی تیرباران گردیدند. به همین دلیل، اواخر ماه سپتامبر بیش از ۱۸۰ تن دیگر از افسران و سربازان بد رفتار یا بیمار هنگ، به فرمان فرمانده یگان به جهت برهم نخوردن نظم، به کرواسی بازگردانده شدند که چهار تن از آن‌ها در ماه آوریل سال ۱۹۴۲ میلادی به تیرباران و عده دیگری به زندان محکوم گردیدند. در گزارشی که در ماه سپتامبر توسط سرهنگ مارکولی به زاگرب مخابره شد بی نظمی، اغتشاش و آشفتگی حاکم بر هنگ دانسته شده‌است. او در این گزارش داوطلبان را در حال دزدی، غارت، گروگان‌گیری، تجاوز، رها کردن سلاح و ترک اردو معرفی می‌کند. البته در گزارش دیگری در همین ماه که توسط سرهنگ سابلیاک ارائه شده، کل لشکر صدم به دسته‌ای راهزن تشبیه گردیده که از هر کجا می‌گذرند آثار اعمال مجرمانه از جمله تجاوز و غارت‌گری از خود بر جای می‌گذارند. بنابر ادعای برخی منابع، این هنگ به اندازه‌ای مورد بی‌توجهی افسران آلمانی بود که حتی در یک مورد با اسرای روس اشتباه گرفته شد.
با باز پس گرفته شده روستوف توسط ارتش سرخ، لشکر صدم عازم مواضع درگیری در مناطق جنوبی شد. در همین هنگام درجه حرارت هوا به کمتر از منفی ۱۵ درجه سانتیگراد کاهش پیدا کرد؛ درحالیکه هنگ تقویت‌شده ۳۶۹ پیاده‌نظام هیچ البسه زمستانی همراه خود نداشت. در برخی مواقع سربازان هنگ از لباس‌های به غنیمت گرفته شده از دشمن برای گرم کردن خود استفاده می‌کردند. سرمای هوا و عدم رعایت مناسب بهداشت باعث شیوع بیماری‌هایی نظیر اسهال خونی و زردی که از آن‌ها با عنوان بیماری روسی یاد می‌شد، بین افراد هنگ گردید. در این موقعیت، یگان‌های هنگ که همچنان بین هنگ‌های دیگر تقسیم شده بودند، با حفر سنگر موضع تدافعی گرفتند.
میانه ماه ژانویه سال ۱۹۴۲، لشکر صدم به شرق اوکراین منتقل شد تا جلوی پیشروی سواره‌نظام شوروی را که توانسته بود خط تدافعی را بشکند، سد نماید. با وجود نبردهای سنگین، این لشکر موفق شد در طول رود سامارا مقاومت شدیدی نشان دهد و در طول زمستان موضع خود را حفظ کند.
پس از این نبردها که اولین برخورد جدی هنگ تقویت‌شده ۳۶۹ پیاده‌نظام با دشمن بود، نظر آلمانی‌ها در ارتباط با آن تا حدودی تغییر کرده و تصویر همراه با بی نظمی، رفتار ناهنجار و غیر ماهرانه آن با عبارات تحسین آمیز دربارهٔ شجاعت استثنایی اعضای هنگ جایگزین گردید.
در طی این نبردها نیروهای این هنگ موفق شدند به شکل شگفت‌انگیزی هزاران سرباز ارتش سرخ را به اسارت بگیرند. تعداد اسرا به اندازه ای زیاد بود که عده ای از آن‌ها آزاد شدند. سربازان روسی و اوکراینی ارتش سرخ ترجیح می‌دادند به اسارت کروات‌ها که همانند آن‌ها اسلاو بودند، در بیایند تا این که اسیر آلمانی‌ها شوند.
سرهنگ دوم مارکو مسیچ، فرمانده گردان توپخانه این هنگ به سبب عملکرد مناسب و مؤثر که در برخی مواقع سبب جلوگیری از انهدام و تحمل تلفات سنگین در یگان‌ها شده بود، نشان صلیب آهنین را دریافت نمود.
از ماه مه سال ۱۹۴۲، یگان‌های هنگ به فرماندهی سرهنگ مارکولی مجدداً به یکدیگر ملحق گردیدند و با لشکر صدم پیاده‌نظام سبک در مرحله نهایی نبرد دوم خارکوف حضور پیدا کردند. در جریان این عملیات این هنگ که در قالب لشکر خود در حال پشتیبانی از پیشروی ارتش یکم زرهی در طول رودخانه دن بود و قصد داشت از این رودخانه عبور کند، با مواجهه با مقاوت شدید دشمن، متحمل تلفات سنگین شد. سرهنگ مارکولی و هفت تن دیگر از افسران این هنگ پس از این نبرد نشان درجه یک صلیب آهنین را دریافت کردند.
پس از مدت کوتاه فرماندهی سرهنگ دوم ایوان بابیچ بین ماه‌های آوریل و ژوئن، ۷ ژوئیه (۲۲ سپتامبر) سال ۱۹۴۲، سرهنگ ویکتور پاویچیچ به فرماندهی این هنگ رسید. روز ۲۶ اوت، هنگ تقویت‌شده ۳۶۹ پیاده‌نظام با دریافت نخستین گروه نیروی کمکی از گردان آموزشی استوکرائو، مدتی را خارج از خط مقدم برای آموزش و استراحت به سربرد.
روز ۲۴ سپتامبر آنته پاولیچ شخصاً از نیروهای هنگ دیدار به عمل آورد.
از ۲۶ سپتامبر، لشکر صدم پیاده‌نظام سبک که به «لشکر صدم یَگِر» تغییر نام داده بود، به همراه هنگ تقویت‌شده ۳۶۹ پیاده‌نظام در قالب سپاه ۵۱ از ارتش ششم وارد عملیات ورماخت برای تصرف شهر استالینگراد شد. شهر پیش از ورود این هنگ از پیش به تلی از خرابه بدل شده بود. این هنگ به جهت نشان دادن عملکرد و فداکاری استثنایی در چند نبرد گذشته، تنها یگان غیر آلمانی بود که در جانب نیروهای محور وارد شهر استالینگراد گردید که خود نشان افتخاری برای آن به حساب می‌آمد. به همین جهت عده ای سخن از تغییر نام لشکر صدم یگر به لشکر صدم آلمانی-کرواتی یگر به میان آوردند.
در مدت حضور این هنگ در نبرد بر سر استالینگراد، آمار تلفات آن به وجهی افزایش پیدا کرد که طبق گزارش ۲۱ اکتبر تنها ۱۴۰۳ نفر برای آن باقی مانده بود. از این پس هیچ نیروی کمکی جدیدی به جز تعداد اندکی افسران ستادی برای هنگ ارسال نشد و تنها افراد مجروح و بیمار بهبود یافته آن به خط مقدم بازگشتند. از مجموع ۱۴۷ افسری که پیش از فصل پاییز در هنگ حضور داشتند، ۲۲ تن کشته و ۳۸ تن مجروح شده و ۶۶ نفر دیگز از آن‌ها به کرواسی بازگشته بودند. در نتیجه تنها ۲۰ افسر در استالینگراد باقی مانده بودند که البته یک نفر از آن‌ها نیز مفقود الاثر به حساب می‌آمد.
لشکر صدم یگر به همراه هنگ تقویت‌شده ۳۶۹ پیاده‌نظام در جریان نبرد استالینگراد در درگیری‌های سنگین بر سر کارخانه فولاد موسوم به «اکتبر سرخ» در نواحی شمالی شهر و حوالی خط آهن مشارکت داشتند. نیروهای این هنگ نهایتاً ۱۷ اکتبر به ورودی این کارخانه رسیدند. پنج روز بعد، در برنامه‌ریزی عملیاتی مقرر شد هنگ تقویت‌شده ۳۶۹ پیاده‌نظام با در اختیار داشتن ۹۸۳ نیروی رزمی (بدون احتساب نیروهای توپخانه و تدارکات) در جناح راست در کنار لشکر چهاردهم زرهی و هنگ ۲۲۷ یگر مستقر شود. در جریان تلاش برای سلطه بر کارخانه، این هنگ ذیل لشکر هفتاد و نهم پیاده‌نظام قرار گرفته بود و نقشی کلیدی در تصرف ساختمان‌های شماره ۱ تا ۳ ایفا نمود. روز ۳ نوامبر از این هنگ (بجز یگان توپخانه) یک گردان پیاده‌نظام با ۹۸ نفر و ده مسلسل سبک، یک گروهان تیربار سنگین با ۷۳ نفر و یک مسلسل سنگین و یک گروهان ضد تانک با ۲۰ نفر و ۶ توپ باقیمانده بود. از مجموع این ۱۹۱ تن‌تنها ۴ نفر افسر بودند. روز بعد عده کمی نیروی جایگزین از گردان آموزشی استوکرائو دریافت شد. روز ۶ نوامبر افراد باقیمانده این هنگ تحت امر هنگ ۲۱۲ پیاده‌نظام آلمان قرار گرفتند.
تا ماه نوامبر، نبرد در این منطقه به بن‌بست با پیشرفت حداقلی رسیده بود. با تحمل تلفات سنگین، تا پایان این ماه تنها پنج افسر و ۱۱۰ سرباز در این هنگ باقی مانده بود.
در نبرد ساختمان به ساختمان سربازان مهاجم تنها می‌توانستند روزی ۱۰ تا ۱۰۰ متر پیشروی کنند. در یک مورد استثنایی نیروهای هنگ موفق شدند بدون صبر کردن برای رسیدن حمایت زرهی، یک ساختمان تی (T) شکل را با کشتن تمامی مدافعان و بدون تحمل حتی یک تن تلفات، تصرف و تحویل قوای هنگ ۵۴ پیاده‌نظام آلمان دهند. البته مدت کوتاهی بعد، این ساختمان با وارد آوردن تلفات سنگین به نیروهای آلمانی مجدداً به سلطه نیروهای ارتش سرخ که از راه‌های زیرزمینی وارد ساختمان شده بودند، درآمد. این ساختمان چند روز بعد این بار با تلفات سنگین توسط آلمانی‌ها دوباره تصرف شد.
این نبردها به اندازه ای برای هنگ تقویت‌شده ۳۶۹ پیاده‌نظام شدید و خسارت بار بود، که تا ماه دسامبر همان سال تنها یک سوم از توان رزمی آن نسب به میزان اولیه آن در آغاز نبرد استالینگراد باقی مانده بود. بیشتر تلفات ناشی از آتش مسلسل‌های طرف مقابل بود. با وجود شرایط بسیار سخت، فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان وضعیت این هنگ را مناسب توصیف کرد و حتی در برخی موارد یگان‌هایی مشتکل از سربازان آلمانی تحت امر این هنگ قرار گرفت. چندین تن از اعضای هنگ به جهت نشان دادن شجاعت، مهارت و اَعمال قهرمانانه در نبرد، به دریافت نشان‌های افتخار مختلف آلمانی و کروات نائل آمدند.
پس از به محاصره درآمدن نیروهای آلمانی در اطراف استالینگراد و عدم امکان عقب‌نشینی و دریافت تدارکات لازم، روز ۱۴ ژانویه سال ۱۹۴۳ فقط ۹۰ تن از اعضای هنگ در حالت رزم در محل کارخانه فولاد در خط مقدم حضور داشتند. سرمای شدید منفی ۳۰ درجه سانتی گراد، کمبود سوخت، غذا، دارو و مهمات و فرسودگی نیروها در پی نبرد مداوم شبانه‌روزی، وضعیت اسفناکی برای افراد باقی مانده ایجاد کرده بود. به فرمان سرهنگ پاویچیچ اسب‌های باقی مانده هنگ جهت تأمین خوراک نیروها سلاخی شده و تنها بین افرادی که در خط مقدم حضور داشتند، پخش می‌شد. وعده غذایی شامل ۱۲۰ گرم گوشت اسب و هر مقدار نانی که یافت می‌شد، بود. از وعده‌های غذایی ارائه شده در هر سه روز، تنها یک وعده از آن دارای میزان نسبتاً کافی کالری بود که آن هم تنها با نیمی از غذای نفرات خارج از خط مقدم برابری داشت. عده‌ای از افراد که تحمل شرایط سخت نبرد را نداشتند و درون سوله‌ها، خانه‌ها و انبارهای متروک پنهان شده بودند، از دریافت این مواد غذایی محروم ماندند. مهمات به قدری کمیاب شده بود که در نبرد نزدیک شهری برای صرفه جویی در مقادیر باقی مانده از آن، از سر نیزه در مقابل نفرات دشمن استفاده می‌شد.
با بروز اختلاف نظر بین پاویچیچ، فرمانده هنگ و آلمانی‌ها، او از مقام خود عزل و ۱۵ ژانویه با هواپیما به خارج از محاصره فرستاده شد. پاویچیچ پیش از ترک استالینگراد، سرهنگ مسیچ را به عنوان جانشین خود به سرلشکر ورنر زانه، فرمانده هنگ صدم یگر توصیه کرده بود که به آن جامه عمل پوشانده شد.
در روزهای پایانی، ۷۰۰ تن از نیروی‌های بی‌تجربه توپخانه و تدارکات نیز با آموزش پراکنده و اندک در نقش پیاده‌نظام در مواضع تدافعی به کار گرفته شده بودند. آخرین گزارش رسمی از استالینگراد در ۲۱ ژانویه سال ۱۹۴۳، شمار نیروهای پیاده‌نظام را ۴۴۳ تن و نیروهای توپخانه را ۴۴۴ تن برای این هنگ ذکر کرده‌است. برخی افراد به جهت امتناع از زنده به اسارت درآمدن توسط روس‌ها، به نبرد متهورانه ادامه داده و به شکل «قهرمانانه‌ای» کشته شدند. پیش از تسلیم ارتش ششم آلمان، نزدیک به هزار سرباز مجروح کروات و اسناد و گزارش‌های مکتوب هنگ به کمک هواپیما از منطقه تحت محاصره خارج گردیدند. احتمالاً آخرین نشست و برخاست یک هواپیمای آلمانی در استالینگراد هواپیمایی بود که در باند فرودگاه دانشکده هوانوردی که هنگ تقویت‌شده ۳۶۹ پیاده‌نظام در نزدیکی آن قرار داشت یا تحت کنترل آن بود، در وضعیت وخیم جوی و زیر آتش نیروهای دشمن که به نزدیکی محل رسیده بودند، فرود آمد و به همراه ۲۰ مجروح کروات از استالینگراد خارج شد.
با یخ بستن رودخانه ولگا و فراهم آمدن فضای بیشتر برای نیروهای ارتش سرخ جهت تهاجم به نفرات باقی مانده در محاصره، نهایتاً دوم ماه فوریه سال ۱۹۴۳ میلادی قریب به ۹۰۰ تن از نفرات باقی مانده هنگ از جمله تنها ۱۰۰ نیروی زرمی که بیشتر آن‌ها مجروح، سرمازده یا بیمار بودند، در کنار سرهنگ مسیچ در دانشکده هوانوردی شهر استالینگراد به اسارت نیروهای ارتش سرخ درآمدند. گفته می‌شود پیش از تسلیم شدن، با محاکمه در دادگاه صحرایی نظامی، تعدادی از نفرات هنگ به اتهام نافرمانی و بزدلی اعدام شدند. در مجموع ۵۴۰ تن از سربازان این هنگ در سه‌ماهه آخر (۱۷۵ تن در دو هفته آخر) در نبرد استالینگراد کشته شدند.
افراد به اسارت درآمده با پای پیاده و در سرمای استخوان سوز زمستانی، ابتدا به بکتوفکا سپس به مسکو و نهایتاً به اردوگاه‌های کار اجباری در سیبری منتقل گردیدند که قریب به نیمی از آن‌ها در راه بر اثر سرمازدگی، گرسنگی یا بیماری جان باختند.
قریب به هزار سربازی که از این هنگ زنده از جبهه شرقی بازگشتند، مدال افتخار دریافت کرده و هسته لشکر سیصد و شصت ونهم پیاده‌نظام کرواسی را تشکیل دادند.
بسیاری از سربازان به اسارت درآمده از جمله سرهنگ مسیچ، اواخر جنگ در قالب یگان‌هایی که توسط ارتش سرخ تشکیل داده شده بود به جنگ با آلمانی‌ها و دولت به وجود آمده به کمک آن‌ها در کرواسی پرداختند. دلیل این امر را شاید بتوان در وضعیت بسیار بد اردوگاه اسرا در شوروی یافت چرا که احتمال مرگ در این اسارت بسیار بیشتر از هنگام جنگ با متحدان سابق بود. به هر حال عده زیادی از همین افراد نیز بعدها در جنگ با آلمانی‌ها کشته شدند. عده ای نیز با استفاده فرصت نزدیکی به کرواسی، ارتش سرخ را ترک کرده مجدداً به نیروهای کروات متحد آلمان پیوستند.
پس از پایان جنگ جهانی دوم، تعداد کمی از داوطلبان کروات که زنده مانده بودند، آینده سختی را تجربه کردند. این افراد علاوه برداشتن سابقه همکاری با نازی‌ها در کارنامه خود، از طرف دولت یوگسلاوی متهم به عضویت در ان‌کاوه‌ده و جاسوسی برای آن بودند.
ولادیمیر گوتسائف (زاده ۲۱ دسامبر ۱۹۵۲) یک بازیکن و مربی فوتبال بازنشسته اهل گرجستان است. او از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۸ نماینده مجلس گرجستان از حزب جنبش اتحاد ملی گرجستان بود. https://www.howold.co/person/vladimir-gutsaev
سری فینال‌های قهرمانی جهان ان‌بی‌ای ۱۹۵۳ دور قهرمانی اتحادیهٔ ملی بسکتبال (NBA) در فصل ۵۳–۱۹۵۲ می‌باشد. مینیاپولیس لیکرز به عنوان قهرمان منطقهٔ غرب در یک سری بهترین از هفت برابر نیویورک نیکس به عنوان قهرمان منطقهٔ شرق قرار گرفت. لیکرز با برد چهار بازی، در برابر یک برد رقیب، توانست پنجمین قهرمانی خود را در طی شش سال، از سال ۱۹۴۸، آخرین فصل حضور باشگاه در لیگ ملی بسکتبال، به‌دست بیاورد.
این پنج بازی در هفت روز انجام شد، از شنبه و یکشنبه، ۴ و ۵ آوریل، در مینیاپولیس بازی‌ها آغاز شد و در جمعهٔ همان هفته به پایان رسید. در این بین، دو بازی وسط هفته در شهر نیویورک به میزبانی نیکس برگزار شد. در مجموع مسابقات پس از فصل ۲۵ روز طول کشید که در آن مینیاپولیس ۱۲ بازی انجام داد، نیویورک نیز ۱۱ بازی انجام داد.
"لیکرز برندهٔ سری ۴–۱"
ناغ‌دالی () یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان کاشاتاق واقع شده‌است.
ناغ‌دالی (به لاتین: Nağdalı) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان آب‌شوران واقع شده است.
کارل فریهر فون درایس (به آلمانی: Karl Freiherr von Drais؛ نام کامل: کارل فریدریش کریستین لودویگ فرایهرر درایس فون زائربرون به آلمانی: Karl Friedrich Christian Ludwig Freiherr Drais von Sauerbronn؛ زاده ۲۹ آوریل ۱۷۸۵ در کارلسروهه - درگذشته ۱۰ دسامبر ۱۸۵۱ در کارلسروهه) یک مقام جنگلبان نجیب اهل آلمان و مخترع مهمی در دوره بیدرمایر بود.
درایس یک مخترع پرکار بود او یک نوع دوچرخه اولیه را اختراع کرد که «لاف‌ماشین» یا «ماشین دویدن» (به آلمانی: Laufmaschine) نامیده می‌شدو بعدها «دوچرخه پایی» (velocipede؛ به انگلیسی: "draisine"؛ به فرانسوی: "draisienne") نیز نامیده شد، همچنین به اسب سرگرمی یا اسب شیک نیز معروف گشت. این وسیله تماماً از چوب بود و پدال نداشت. هر کس که می‌خواست سوار شود باید پایش را روی زمین فشار می‌داد تا این وسیله به جلو حرکت کند. این محبوب‌ترین و مشهورترین اختراع درایس بود. این اختراع در اصل شامل دو چرخ بود که برای دوچرخه و موتور سیکلت اساسی است و آغاز حمل و نقل شخصی مکانیزه و شکل اولیه دوچرخهٔ بدون رکاب به‌شمار می‌رود. اولین گزارش سواری درایس با این وسیله در مانهایم در ۱۲ ژوئن ۱۸۱۷ به ثبت رسید؛ فاصله این سواری حدود رفت و برگشت بود که کمی بیشتر از یک ساعت طول کشید. این دوچرخه اولین بار در ششم آوریل سال ۱۸۱۸ در پاریس به نمایش گذاشته شد.
این اختراع می‌توانست به عنوان تحولی بزرگ برای حمل و نقل بدون اسب شناخته شود. اما پس مدتی مشخص شد که جاده‌ها توسط کالسکه‌ها آنقدر شکننده شده‌اند که تعادل طولانی مدت روی دستگاه به سختی انجام می‌شود، بنابراین سواران بر این دستگاه به پیاده‌روها می‌روند و تا به سرعت حرکت کنند و عابران پیاده را به خطر می‌اندازند. در نتیجه، مقامات آلمان، انگلیس، ایالات متحده و حتی کلکته استفاده از آن را ممنوع کردند، که به این روند برای دهه‌ها پایان داد."Karl Drais-The New Biography" by Dr. Hans-Erhard Lessing
درایس همچنین اولین ماشین تحریر را با صفحه کلید اختراع کرد (۱۸۲۱). وی بعدها دستگاه «استنوگراف» یا ماشین تندنویس اولیه را ساخت که از ۱۶ حرف استفاده می‌کرد (۱۸۲۷). همچنین دستگاهی برای ضبط موسیقی پیانو بر روی کاغذ (۱۸۱۲)، اولین چرخ گوشت، یک اجاق گاز برای صرفه‌جویی در چوب و اولین صندوق یونجه را ساخت. وی همچنین دو وسیله نقلیه چهار چرخ مبتنی به نیروی انسانی (۱۸۱۴/۱۸۱۳) اختراع کرد که پس از شکست ناپلئون در وین به کنگره دومین خودرو را از چوب تراشید. در سال ۱۸۴۲، او یک وسیله نقلیه راه‌آهن مبتنی به نیروی انسانی با پای پیاده تولید کرد که نام آن " خطرو " گذاشت که حتی امروزه نیز برای حرکت محدود بر روی راه‌آهن استفاده می‌شود."Karl Drais-The New Biography" by Dr. Hans-Erhard Lessing
درایس نتوانست از نظر سودآوری اختراعات خود را به بازار عرضه کند زیرا او هنوز کارمند دولت بادن بود، هرچند بدون ارائه خدمات فعال، حقوقی دریافت نمی‌کرد. در نتیجه، دوک بزرگ کارل در ۱۲ ژانویه ۱۸۱۸، به درایس یک امتیاز بزرگ دلو ("Großherzogliches Privileg") برای محافظت از اختراعاتش به مدت ۱۰ سال در بادن اعطا کرد. دوک بزرگ کارل همچنین درایس را به عنوان استاد مکانیک منصوب کرد. این صرفاً یک عنوان افتخاری بود و مربوط به هیچ دانشگاه یا مؤسسه دیگری نبود. درایس از خدمات کشوری بازنشسته شد و به دلیل انتصاب خود به سمت استاد علوم مکانیک به او مستمری تعلق گرفت."Karl Drais-The New Biography" by Dr. Hans-Erhard Lessing
هتم‌لر (به لاتین: Hətəmlər) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان تووز واقع شده است. هتم‌لر ۱۴۳ نفر جمعیت دارد.
هتم‌لر () یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان کاشاتاق واقع شده‌است.
ناغ‌دالی ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
هتم‌لر ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
بی‌ایم‌لی (به لاتین: Bəyimli) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان زرداب واقع شده‌است. بی‌ایم‌لی ۸۳۰ نفر جمعیت دارد.
بی‌ایم‌لی (به لاتین: Bəyimli) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان آق‌سو واقع شده‌است. بی‌ایم‌لی ۳۳۱ نفر جمعیت دارد.
بی‌ایم‌ساروف (به لاتین: Bəyimsarov) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان ترتر واقع شده‌است. بی‌ایم‌ساروف ۲۵۹۱ نفر جمعیت دارد.
بی‌ایم‌لی ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
چیپی توتک () در اساطیر آزتک خدای رستاخیز (مرگ و تولد دوباره) بود. چیپی توتک همچنین به عنوان خدای کشاورزی، پوشش گیاهی، زرگری و نقره‌کاری هم محسوب می‌گردید. چیپی توتک با اسامی دیگری نیز شناخته می‌گردید که برجسته‌ترین آنها عبارت هستند از "تلالوکا"، "تِلالاکی تِزکاتیپوکا" و "یولاهون"Fernández 1992, 1996, p.60. Neumann 1976, p.255. این ایزد به صورت خدایی طلایی نقش می‌گردید و اعتقاد آزتک‌ها بر این بود که او واسطهٔ ابداع جنگ و جنگاوری بوده‌است.Matos Moctezuma & Solis Olguín 2002, p.423. کلاهی با انتهای تیز و قیف‌گونه و عصای جغجغه‌ای از جمله نشان‌ها و حمایل وی محسوب می‌گردید.Toby Evans & David Webster, 2001, p.107 چیپی توتک همچنین پرستشگاه بزرگی در معبد مایور به نام یوپیکو داشت و در پی تسخیر آمریکای جنوبی و متعاقب آن، استعمارگری اسپانیا در قاره آمریکا به‌طور گسترده‌ای مورد پرستش قرار می‌گرفت.
طالع بد او به عقیدهٔ آزتک‌ها با جوش، التهاب و بیماری‌های چشمی همراه بودworldhistory.org و اعتقاد بر این بود که در طالع بد، چیپی توتک می‌تواند متضمن بروز آفت بسیار باشد. وی ارتباط بسیاری با بیماری‌هایی همچون آبله، تاول و سایر عوارض بصری داشت و اگر کسی از چنین عوارضی در رنج بود، به او پیشنهاد می‌دادند که برای این ایزد قربانی بدهد.Citing Bernardino de Sahagún: در اساطیر آزتک همچنین از چیپی توتک به عنوان ایزد زرگری و نقره‌کاری تجلیل می‌گردید و آزتک‌ها سارقان طلا و نقره را برای عبرت سایرین، ابتدا در شهر می‌گرداندند و سپس برای او قربانی می‌کردند.
دام‌بلاغ () یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان کاشاتاق واقع شده‌است.
بزگونی () یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان کاشاتاق واقع شده‌است.
حسین‌علی‌لار ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
ساریجالی () یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان آسکران واقع شده‌است. ساریجالی ۱۸۴۸ نفر جمعیت دارد.
ایوان سُلُمُنیس دزه بریتاشویلی (; – ) یکی از فیزیولوژیست‌های بزرگ اهل گرجستان و شوروی و از بنیان‌گذاران علم بیو رفتارشناسی بود.I.S. Beritashvili (Beritov) is one of the founders of the modern biobehavioral science (to the 120th anniversary) by Kostandov E.A. , Zh Vyssh Nerv Deiat Im I P Pavlova. 2005 Jan-Feb;55(1):6-14. Russian او بنیان‌گذار و مدیر یک دانشگاه فیزیولوژی در گرجستان، آکادمیسین آکادمی علوم شوروی، عضو مؤسس آکادمی علوم پزشکی شوروی و علوم پزشکی گرجستان شوروی بود. بریتاشویلی در سال ۱۹۶۴ جایزه قهرمان حزب کارگر سوسیالیست را دریافت کرد.Beritashvili, Ivan Solomonovich from The Great Soviet Encyclopedia (1979) او برای بیش از نیم قرن فعالیتش یک رهبر در بین نوروفیزیولوژیست‌های کشورهای اروپای شرقی و مرکزی و شوروی سابق به حساب آمد. او در مطالعه عملکردهای بالاتر مغز، سعی کرد فیزیولوژی و روان‌شناسی را به هم ارتباط دهد. او بسیار تلاش کرد تا این دو را به هم نزدیک کند. او و آنری گستو بنیان‌گذاران سازمان بین‌المللی تحقیقات مغز (IBRO) بودند.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار و نشان لنین شده‌است.
ساریجالی (به لاتین: Sarıcalı) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان آغجه‌آباد واقع شده‌است. ساریجالی ۱۵۴۰ نفر جمعیت دارد.
ساریجالی (به لاتین: Sarıcalı) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان ترتر واقع شده است.
ساریجالی بالا (به لاتین: Yuxarı Sarıcalı) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان ترتر واقع شده است.
ساریجالی ( یا ساریجال‌لی Sarıcallı) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان هادروت واقع شده‌است.
داش‌باشی (به لاتین: Daşbaşı، به ارمنی: Քարագլուխ) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان آق‌دام واقع شده است.
ساریجالی ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
داش‌باشی ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
زنگلان ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
رودخانه هاکاری (به ) یک رود و یکی از ریزابه‌های سمت چپ رود ارس در جمهوری آذربایجان است. این رودخانه درازا دارد و از شهرستان قبادلی و شهرستان زنگلان گذر می‌کند. چندین روستای پرجمعیت از جمله واردانانتس در کناره این رود جای دارند. اختلاف ارتفاع بین سرآب و دهانه رود است. از آب این رودخانه برای آبیاری و آشامیدن استفاده می‌شود. ماهی‌هایی مانند قزل‌آلا و سیسکوی قطبی در این رودخانه تخم‌ریزی می‌کنند.
ان‌بی‌ای ۲کی۲۰ یک بازی ویدئویی شبیه‌سازی بسکتبال است که توسط ویژوال کانسپتس ساخته شده‌است و توسط ۲کی گیمز براساس اتحادیه ملی بسکتبال (ان‌بی‌ای) منتشر شده‌است. این بازی بیست و یکمین بازی در مجموعه ان‌بی‌ای ۲کی است. تصویر انتونی دیویس بازیکن تیم لس آنجلس لیکرز برروی جلد نسخهٔ عادی بازی است، در حالیکه تصویر دوین وید برروی جلد نسخهٔ افسانه‌ای قرار گرفته‌است.
ان‌بی‌ای ۲کی۲۰ در تاریخ ۶ سپتامبر ۲۰۱۹ برای مایکروسافت ویندوز، نینتندو سوئیچ، پلی‌استیشن ۴ و ایکس‌باکس وان و در تاریخ ۱۸ نوامبر ۲۰۱۹ برای استادیا منتشر شد.Knezevic, Kevin. NBA 2K20 Cover Stars And Release Date Revealed. GameSpot. Accessed July 10, 2019.
قارقولو () یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان کاشاتاق واقع شده‌است.
عضلات بین استخوانی پا () به دو گروه تقسیم می شوند.
کار آنها دور کردن انگشتان سوم و چهارم از خط مرکزی پا است و چون به هر دو طرف انگشت دوم اتصال دارند مسئول حرکت در هر دو جهت انگشت دوم می باشند.
کار اینها دور کردن انگشتان سه، چهار و پنج از انگشت دوم می باشد.
عصب دهی هر دو گروه عضلات توسط عصب پلنتار لترال انجام می گردد.
قارقولوق ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
گویش ساروی یا طبری ساروی گویشی از زبان مازندرانیواژه‌نامه بزرگ تبری، گروه پدید آورندگان به سرپرستی: جهانگیر نصراشرفی و حسین صمدی، سال 1377، جلد اول، ص 31 که در دو شهرستان ساری و میان‌دورود گویش می‌شود. گویش ساروی جز گویش‌های مازندرانی شرقی محسوب می‌شود و به گویش قائمشهری نزدیکی بسیاری دارد. گویش ساروی یکی از گونه‌های معیار زبان مازندرانی محسوب می‌شود که اکثر اهالی مازندران علاوه بر گویش مازندرانی خود توانایی تکلم به گویش ساروی را نیز دارند. حبیب برجیان گویش ساروی، قائمشهری و بهشهری را جز گویش‌های شرقی مازندرانی می‌داند و شناسه‌های فعلی آن را با گویش‌های مرکزی همچون آملی و بابلی متفاوت می‌داند. ولادیمیر ایوانف گویش ساروی را یکی از گویش‌های زبان مازندرانی می‌داند.
گویش ساروی[https://iranicaonline.org/articles/iran-vi2-documentation = The dictionary edited by Naṣri Ašrafi (1381 Š./2002) contains vocabulary from the dialects of ʿAbbāsābād, Āmol, Bābol, Behšahr, Katul, Kord-kuy, Nowšahr, Sāri, Qāʾem-šahr, Tonokābon, etc. (in part compared with Pahlavi) در شهرستان ساری و میان‌دورود شامل چهاردانگه از کیاسر تا کوهستان‌های دودانگه، جلگه‌های مابین میان دورود و جلگه‌های مناطق غربی تجن رود تا جویبار صحبت می‌شود.واژه‌نامه بزرگ تبری، گروه پدید آورندگان به سرپرستی: جهانگیر نصراشرفی و حسین صمدی، سال 1377، جلد اول، ص 31
در مازندرانی ضمیر سه حالت دارد: فاعلی، مفعولی و ملکی.گویش ساری (مازندرانی)، گیتی شکری، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، سال 1374، ص 75
در زبان فارسی دو دسته شناسه داریم: گذشته و حال. اما در گویش ساروی سه دسته شناسه داریم: گذشته، حال ساده و حال التزامی.(نمونه زیر بر اساس گویش کلیجان رستاق ساری تنظیم شده‌است)