moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
یافته‌های ۳۲ جلدی فقط در اختیار محققان و پژوهشگران مرکز تحقیقات تهران قرار گرفت و با قانونگذاران و سازمان‌های دولتی به اشتراک گذاشته شده‌است. مطالعه ایران، کشوری متنوع با جوامع قومی و فرهنگی بسیار، نتایج متفاوتی را بر اساس استان به همراه داشت. این را می‌توان به فقدان آموزش عالی، اقتصاد و تسلط دین نسبت داد.Moradian, Azad. "Domestic Violence against Single and Married Women in Iranian Society." Tolerancy International. September 2009. Retrieved 16 Nov. 2011.
از حدود سال ۱۹۹۴ تعداد قابل توجهی پایان‌نامه تألیف شده در مورد مسائل مربوط به زنان در مقاطع تحصیلی عالی از جمله کارشناسی ارشد و پی‌اچ‌دی در دانشگاه‌های ایران وجود داشته‌است. از آنجایی که مقالات نتوانسته‌اند منجر به تغییر یا پیشرفت شوند، اکنون بسیاری از دانشگاه‌ها از نگارش پایان‌نامه‌های مبتنی بر مسائل زنان ایرانی جلوگیری می‌کنند.Moradian, Azad. "Domestic Violence against Single and Married Women in Iranian Society." Tolerancy International. September 2009. Retrieved 16 Nov. 2011.
براساس تحقیقی که در ایران منتشر شده، در دوران شیوع و قرنطینه کرونا بیش از ۷۷ درصد زنان ایرانی حداقل یکی از انواع خشونت را در دوران قرنطینه تجربه کرده بودند. در میان این ۷۷٫۲ درصد زنانی که قربانی خشونت بوده‌اند، ۹۱٫۲ درصد خشونت روانی، ۶۵٫۸ درصد خشونت جسمی، ۴۲٫۶ درصد خشونت جنسی و ۳۸٫۲ درصد خشونت منجر به صدمه را تجربه کرده‌اند. در دوران همه‌گیری، تماس با اورژانس اجتماعی برای خشونت خانگی افزایش معنی‌داری نداشته‌است، اما زمانی که پیامک خط ۱۲۳ به خانواده‌ها ارسال شد، تماس‌ها هفت تا هشت برابر شد.
براساس گزارش منتشر شده مرکز آمار ایران در سال ۱۴۰۰ در زمینه «همسرآزاری جسمی» طی چهار سال اخیر همواره ۹۴ درصد معاینات پزشکی قانونی در این خصوص بوده‌است. همچنین در طی همین دوره چهار سال بین ۵۵ تا ۹۰ درصد معاینات پزشکی قانونی در خصوص «مدعیان همسر آزاری روانی» بوده و در سال ۱۳۹۹ این میزان به ۹۴ درصد رسیده‌است. آمار منتشر شده از سوی مرکز آمار ایران نشان می‌دهد که حدود ۹۶ درصد از مجموع ۸۰ هزار و ۱۸۷ مورد معاینه مربوط به مدعیان همسر آزاری جسمی پزشکی قانونی در سال گذشته (۱۳۹۹) معطوف به زنان بوده‌است. از مجموع ۱۸۲ معاینه مربوط به «همسرآزاری روانی» در پزشکی قانونی تنها ۱۰ مورد مربوط به مردان بوده و بقیه سهم زنان بوده‌است.
براساس تحقیقی در ایران که نتایج آن در کتاب «زنان کتک خورده»، نوشته شهلا اعزازی منتشر شده، آمده‌است که ۸۳ درصد زنان کتک خورده که در این تحقیق حضور داشته‌اند، خانه‌دار بوده‌اند و ۹۲ درصد زنان کتک خورده در این تحقیق در خانه خود، مورد خشونت واقع شده‌اند. آمار بالای خشونت خانگی که بیشتر اوقات در مقابل کودکان رخ می‌دهد، می‌تواند اثراتی جبران ناپذیر بر نسل بعدی باقی گذارد.‏
قوانین موجود (ماده ۴۲، ۴۳، ۶۶ قانون آیین دادرسی کیفری ایران) در نظر دارند خشونت را در قالب آدم‌ربایی، آزار جنسی، سوء استفاده از زنان باردار و «جرایم علیه حقوق و مسئولیت‌های درون خانواده» ممنوع کنند، اما به دلیل فرهنگی و سیاسی از زنان حمایت نمی‌کند، متجاوزان آنها را محاکمه نمی‌کند و به قربانیان خدمات ارائه نمی‌دهد.Moradian, Azad. "Domestic Violence against Single and Married Women in Iranian Society." Tolerancy International. September 2009. Retrieved 16 Nov. 2011."Iran enforces laws on prevention of violence against women: Iranian MP" Judiciary of the Islamic Republic of Iran, High Council For Human Rights. 16 Sep. 2011. Retrieve 15 Nov. 2011.
قوانینی برای اجرای بهتر قوانین موجود و حمایت از زنان در برابر خشونت در هفته منتهی به ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۱ در مجلس ایران با تمرکز بر حمایت و پیشگیری از خشونت علیه زنان، از جمله تمرکز بر قاچاق انسان، حمایت بهتر و خدمات قربانیان، توانبخشی (به ویژه در مورد آزار خانگی) و فرآیندهای بهتر برای مدیریت بازجویی از مجرمان زن در دستور کار قرار گرفت. یکی از کلیدهای موفقیت نهایی، تغییر دیدگاه فرهنگی جامعه در مورد استفاده از خشونت علیه زنان بیان شده‌است."Iran enforces laws on prevention of violence against women: Iranian MP" Judiciary of the Islamic Republic of Iran, High Council For Human Rights. 16 Sep. 2011. Retrieve 15 Nov. 2011.
در عین اینکه دولت‌ها، خشونت مردسالارانه بر علیه زنان را تدوین و سازماندهی می‌کنند، جامعه متشکل از خانواده، رسانه، نهادها و شبکه‌های اجتماعی که تجسمی از مناسبات اجتماعی، طبقاتی و جنسیتی و متأثر از دولت و بازار هستند، در تولید و بازتولید خشونت نقش ایفا می‌کند. تن زن، کالایی جنسی است که باکرگی او و کنترل آن، ضرورتی است که به شیوه‌های متفاوت در ارزیابی مردان از زنان دخیل است. انگاره‌های مردسالارانه‌ای که نسل به نسل منتقل شده‌اند و موازنه قدرت را به نفع مردان ثابت نگه داشته‌اند.
قوانین در ایران نه تنها از زنان در برابر خشونت‌های مبتنی بر جنسیت که با آن‌ها در محیط خانه، محیط‌های کاری یا سایر مکان‌های عمومی رو به رو هستند، محافظت نمی‌کند، بلکه در بسیاری از موارد خود مروج خشونت علیه زنان هستند. زنان در ایران از همان کودکی با خشونت‌های ساختاری و سیستماتیک رو به رو می‌شوند. خشونت‌هایی که آن‌ها را از همان دوران کودکی از دسترسی به ابتدایی‌ترین نیازهای انسانی‌شان محروم می‌سازد. ایران در دوران جمهوری اسلامی در زمرۀ پنجاه کشوری قرار می‌گیرد که قوانین مشخصی برای مبارزه علیه خشونت به‌ویژه خشونت خانگی ندارد.
لایحه «منع خشونت علیه زنان» پس از پشت سر گذاشتن فراز و نشیب‌های بسیار در طول ۶ سال اخیر و حتی تغییر نام از لایحه «منع خشونت علیه زنان» به «تأمین امنیت زنان» و در ادامه، «صیانت و کرامت بانوان» که در هر مرحله از تغییر نام، مواردی از مواد آن حذف و دایره شمولش نیز محدودتر شد، تکلیفی نامشخص دارد.‏
لایحه منع خشونت علیه زنان در برابر خشونت از سال ۱۳۹۲ در دست بررسی و ویرایش است و در شهریور ماه سال ۱۳۹۸ قانونگذاری ایران به تصویب رسید. هدف از این لایحه رسیدگی به موضوع خشونت خانگی علیه زنان در ایران است. این لایحه قصد دارد از طریق آموزش به خشونت بپردازد. در واقع، دوره‌های آموزشی را برای معلمان، والدین و دانش‌آموزان اجرا می‌کند تا به دیگران کمک کند تشخیص دهند که چه زمانی یک زن در معرض خشونت قرار دارد و به آگاهی و آگاهی دربارهٔ موضوع آزار علیه زنان کمک کند. این لایحه همچنین حمایت قانونی از زنان در موقعیت‌های آزاردهنده از جمله خانه‌های امن و کمک‌های پزشکی و روانی برای زنان را اجرا می‌کند. همچنین آموزش‌هایی را برای کارکنان پزشکی آغاز می‌کند تا آنها را در مورد چگونگی کمک به زنان در جستجوی کمک در موقعیت‌های خشونت آمیز تجهیز کنند.‏‏‏‏‏
یکی دیگر از اصلاحات اساسی این لایحه مستلزم آن است که مجری قانون نحوه برخورد با خشونت علیه زنان را از نو طراحی کند. قبل از این لایحه، بسیاری از وکلا و مجریان قانون نسبت به رسیدگی به پرونده‌های خشونت خانگی محتاط بودند، که اغلب موارد خشونت علیه زنان را به‌عنوان یک موضوع خانوادگی و نه یک موضوع دولتی در نظر می‌گرفتند. این لایحه اکنون قوه قضائیه و مجریان قانون را ملزم می‌کند که به‌طور جدی به این موضوع بپردازند و آنها را یک موضوع امنیت عمومی بدانند.‏
خط تماس ۱۲۳ مخصوص تماس‌های اورژانس اجتماعی است که افراد در معرض آسیب و آسیب‌دیده اجتماعی می‌توانند از آن کمک بگیرند.‏‏
کلیشه‌های جنسیتی نسبت به ورزش در ایران که زنان در آن‌ها با محدودیت‌های ساختاری‌ رو به رو هستند، بیشتر خود را نشان می‌دهد. دختربچه‌هایی که از همان بدو ورود به مدرسه و به دلیل حجاب اجباری و پوشیدن مقنعه و مانتوهای گشاد و بلند و محدود شدن در فضاهای بسته عملا فرصتی برای تحرک و فعالیت بدنی نمی‌یابند.
در ایران بسیاری از ورزش‌ها- مانند دوچرخه‌سواری- که انجام دادن آن‌ها نیاز به حضور در عرصه عمومی دارد برای زنان ممنوع اعلام شده است. ممنوعیت دوچرخه‌سواری زنان در ایران آن‌قدر جدی است که حتی دختربچه‌ها هم نمی‌توانند برای رفتن به مدرسه از دوچرخه استفاده کنند. محمدتقی نقدعلی، نماینده خمینی‌شهر در مجلس شورای اسلامی از مخالفان دوچرخه‌سواری زنان با غیرقانونی خواندن و حرام دانستن آن در فضاهای عمومی خواستار آن شد تا با انتقال دوچرخه‌سواری زنان به مکان‌های سرپوشیده مانند پارک‌های مخصوص زنان این فعالیت به امری معقول تبدیل شود.
این ممنوعیت‌ها و محدودیت‌های محیط‌های ورزشی برای زنان و دختران آسیب‌های جسمی و روانی زیادی را به دنبال داشته است. به طوریکه به گفته معاون اجتماعی سازمان بهزیستی ایران، در ۱۵ سال گذشته به دلیل کمبود فضا و تحرک، ظرفیت‌های حیاتی و سلامتی دختران ۱۱ درصد کاهش یافته است.
بر اساس آمار اعلام شده از سوی افشین مولایی، رئیس فدراسیون ورزش‌های همگانی، آمار کم‌تحرکی و ورزش نکردن زنان در ایران به رقم هشدار دهنده ۶۴ درصد رسیده است. مولایی با نگران کننده خواندن این عدد می‌گوید: «اگر در بازه زمانی چهارساله نتوانیم ورزش همگانی را در بین زنان و دختران کشور عملیاتی و اجرایی کنیم در یک دهه آینده فقط با جمعیت زنان بیمار مواجه خواهیم بود.»‏‏
تحقیقات نشان می‌دهند کمک به ایجاد زندگی فعال دختران در دوران نوجوانی به ادامه این روند در بزرگسالی آن‌ها کمک شایانی دارد. دختران غیرفعال در آینده به زنان غیرفعال که از بیماری‌های جدی‌ای رنج می‌برند تبدیل خواهند شد. کم‌تحرکی در دختران باعث اختلالات هورمونی می‌شود و پوکی استخوان و کاهش توان عضلات را به دنبال خواهد داشت. اختلالات قاعدگی نیز از دیگر عوارض کم‌تحرکی در دختران گزارش شده است. فشار خون بالا، دیابت نوع دو، سرطان پستان، سرطان تخمدان و دهانه رحم از دیگر بیماری‌هایی است که افراد کم‌تحرک در دوران کودکی در بزرگسالی با آن مواجه خواهند بود.
فرزانه ترکان متخصص پزشکی فیزیکی و مؤسس نخستین نهاد پزشکی ورزشی تحت عنوان هیئت پزشکی ورزشی تهران با اشاره به تحقیقی که در مورد ورزش دختران انجام‌شده میگوید: «در مورد زنان ایرانی با مسئله‌ای مواجهیم که ۶۰ درصد زنان ما با فقر حرکتی از سنین زیر نوجوانی مواجه‌اند؛ یعنی فقر حرکتی از سن دبستان در زنان ما شروع شده است. این وضع ادامه پیدا می‌کند و تا جوانی و میانسالی استمرار می‌یابد و منجر به بیماری‌هایی می‌شود که باید به درمان آن پرداخت و برایش هزینه کرد.» به گفته این متخصص پزشکی و بر اساس تحقیق انجام‌گرفته سن بلوغ دختران در ایران بسیار پایین آمده است و به سن دبستان یعنی ۹ و ۱۰ سال رسیده است. بر اساس تحقیق یادشده سن بلوغ در دخترانی که ورزش می‌کردند بالاتر از سن بلوغ در دخترانی است که ورزش نمی‌کردند.‏
بر اساس نگاه حکومتی اکثر باشگاه‌های ورزشی در ایران نوبت صبح و ظهر خود را به زنان اختصاص داده‌اند و ساعت‌های عصر و شب که زنان شاغل و دختران نوجوان مدرسه‌ای می‌توانند در آن حضور یابند عملا به مردان اختصاص داده شده است. سیاست‌هایی که به دختربچه‌ها از همان بدو کودکی می‌آموزد، ورزش در ایران قلمرویی مردانه است که سهم اندکی از آن، آنهم در برخی از شهرهای بزرگ و برای طبقه‌ای خاص به آن‌ها اختصاص داده شده است.
دختران خیابان انقلاب نام پویشی بود که در آن دختران و زنان به نشانهٔ اعتراض به حجاب اجباری در ایران با حرکتی نمادین روسری خود را در خیابان از سر برمی‌داشتند.http://fa.euronews.com/2018/01/29/as-girl-of-enghelab-street-is-released-in-iran-thers-continue-the-protest-free-hijabhttps://web.archive.org/web/20180130013837/http://fa.euronews.com/2018/01/29/as-girl-of-enghelab-street-is-released-in-iran-thers-continue-the-protest-free-hijab بعضی از دختران در نقاطی از شهر روی سکو رفته و روسری خود را به نشانه اعتراض بر سر چوب زدند. مردان نیز گاه با تکان دادن روسری یا حمل پلاکارد از این حرکت حمایت کرده‌اند. این حرکت توسط ویدا موحد بنیانگذاری و آغاز شد.
در فروردین ۱۴۰۱ بیانیه‌ایی توسط جمع قابل توجهی (۳۰۰ نفر) از زنان سینماگر سرشناس در اعتراض به خشونت علیه زنان در سینما منتشر شد. در بخش‌هایی از این بیانیه آمده: «در ماه‌های گذشته، زنان در بستری که با همت خود در طی جنبشی علیه خشونت جنسی فراهم کردند، روایت‌هایی حاکی از آزارگری و اعمال قدرت بر زنان در محیط سینما را منتشر کردند. گزارشاتی که نشان می‌دهد هر فرد صاحبت قدرت و شهرت در سازوکار سینمای ایران از موقعیت خود برای قلدری، تهدید، توهین، تحقیر و تعرض به زنان بهره‌برداری می‌کند. بی‌آنکه نهادهای قانونی، خانه سینما، سینماگران و منتقدان آنها را وادار به پاسخگویی و پذیرش مسئولیت کارشان کنند.»
جمعی از زنان پس از قتل رومینا اشرفی در اردیبهشت ۱۳۹۸، تصمیم گرفتند با ایجاد حلقه‌ای از فعالان حقوق زنان در داخل و خارج ایران برای تغییر قوانین به نفع زنان و آموزش و فرهنگ‌سازی عمومی در این زمینه تلاش کنند. در حال حاضر زنان بسیاری عضو این کارزارند؛ از استادان دانشگاه در کشورهای اروپایی گرفته تا زنان خانه‌دار و روستایی که برای جلوگیری از قتل‌های ناموسی فعالیت می‌کنند.
از تابستان ۱۳۹۹ در شبکه‌های اجتماعی به‌ویژه توئیتر جنبش من هم (ایران) آغاز شد؛ این جنبش روایت قربانیان ایرانی از آزارهای جنسی است. این رخداد شبیه به جنبش من هم بود که در سال ۲۰۱۷ جنجال‌های زیادی را آفرید.
چهارم آذر روزی است که در تقویم جهانی به نام روز مبارزه با خشونت علیه زنان شناخته می‌شود. از سال ۱۹۸۱، ۲۵ نوامبر هر سال (معادل چهارم آذر) به عنوان روز جهانی رفع خشونت علیه زنانInternational Day for the Elimination of Violence against Women برگزیده شده‌است. این روز برای یادآوری عزم همگانی برای مبارزه با خشونت علیه زنان انتخاب شده‌است. مجمع عمومی سازمان ملل متحد در ۱۷ اکتبر ۱۹۹۹ نامگذاری این روز را به عنوان روزی جهانی تصویب کرد.UN Resolution 54/134-International Day for the Elimination of Violence against Women
نبرد برموله در ۲۰ اوت ۱۱۱۹ بین هنری یکم، پادشاه انگلستان و لوئی ششم پادشاه فرانسه در نورماندی درگرفت. هنری یکم مجبور شد چندین بار از دارایی‌های خود در دوک‌نشین نورماندی دفاع کند و پیروزی او در این نبرد تهاجم فرانسوی‌ها را دفع کرد.
شکست فرانسه در برموله عملاً شورش بارون‌ها را فلج کرد و باعث شد که لوئی ششم مجبور شود ویلیام آدلین پسر هنری یکم را به عنوان دوک نورماندی بپذیرد. ویلیام به‌طور رسمی در سال ۱۱۲۰ در دوک‌نشین تاج‌گذاری کرد، حتی اگر لوئی ششم همچنان از ادعای ویلیام کلیتو برای دستیابی به این افتخار حمایت می‌کرد.
این نبرد نتیجه یک رویارویی تصادفی بین دو همسایه است که در مرزهای داخلی خود درگیر یک عملیات نگهبانی قانونی بودند، در حالی که حدود پادشاهی آنها هنوز در وکسین و دره سن نامشخص است.
تاریخ‌نویسان طرف فرانسوی نبردی سخت و خونین را توصیف می‌کنند که در آن لوئی چاق، علی‌رغم وزن سنگینش، چنان نزدیک شوالیه‌های دشمن جنگید که یک سرباز نورمن افسار اسبش را گرفت و فریاد زد: شاه گرفته شد!، که پادشاه با یک ضربه سنگین از گرز خود پاسخ داد و فریاد زد: شاه را نه در جنگ و نه در شطرنج! میتوان گرفت، با این حال، بعداً ثابت شد که این یک انتساب نادرست است.Rozan, Charles (1888), "Petites ignorances historiques et littéraires", pp. 4–5.
از سوی دیگر، وقایع‌نگاری از سمت نورمن نشان می‌دهد که شوالیه‌های آنها سود زیادی از باج‌هایی که توسط شوالیه‌های فرانسوی اسیرشده پرداخت می‌شد به دست آوردند و در صورتی که آنها فقط سه قربانی داشتند.Orderic Vitalis, "Historia Ecclesiastica" VI 240–241. Cfr. "Anglo-Saxon Chronicle" 1119.
این نبرد آخرین نبرد سرنوشت‌ساز بود که پادشاهی کاپتی طی یک قرن آینده در آن شرکت کرد. با وجود یک قرن پر از جنگ، نبرد واقعی بعدی برای کاپتی‌ها، نبرد سرنوشت‌ساز بووین در سال ۱۲۱۴ خواهد بود که در آن فیلیپ دوم آگوستوس با امپراتور مقدس روم اتو چهارم که با جان انگلستان متحد شده بود، روبرو شد و وی را شکست داد.
پدرو د اردیا (Pedro de Heredia) (مادرید، زادهٔ حدود ۱۵۰۵ - زهارا د لوس آتونس، کادیس، درگذشتهٔ ۲۷ ژانویه ۱۵۵۴) کنکیستادور اسپانیایی، بنیان‌گذار شهر کارتاخنا د ایندیاس و کاوشگر سواحل شمالی و مناطق داخلی کلمبیای امروزی بود.
پدرو د اردیا از نوادگان خانواده‌ای ثروتمند از تبار اشراف بود. والدینش، پدرو د اردیا و اینس فرناندز بودند. مورخ، خوان د کاستلانوس بیان می‌کند که اردیا حتی از سنین جوانی، شخصیتی ماجراجو و ستیزه‌جو داشت. اردیا در جوانی با شش مرد که سعی کردند او را در کوچه‌ای تاریک در مادرید بکشند، درگیر شد. در آن دعوا، بینی او به قدری آسیب دید که نیاز به پزشکی، از دربار اسپانیا داشت. اردیا برای تلافی، سه نفر از آن مهاجمان را کشت و سپس برای فرار از چنگ عدالت، همسر و فرزندانش را ترک کرد و به دنیای جدید گریخت.
اردیا به همراه برادرش آلونسو د اردیا به هند غربی سفر کرد و در سانتو دومینگو، پایتخت جزیرهٔ هیسپانیولا زندگی کردند، در آنجا صاحب یک کارخانهٔ قند و ملکی در استان آزوا شدند. سپس با خبر درگذشت فرماندار سانتا مارتا، رودریگو د باستیداس، هیئت سلطنتی سانتو دومینگو تصمیم گرفتند که پدرو د وادیلو را به عنوان فرماندار موقت استان و پدرو د اردیا را به عنوان معاونش به آنجا بفرستند. در سال ۱۵۲۸، وادیلو و اردیا به همراه ۲۰۰ مرد، وارد سانتا مارتا شدند، اما طولی نکشید که درگیر اختلافاتی با رودریگو آلوارز پالومینو، معاون سابق باستیداس، شدند که این موضوع با غرق شدن پالومینو در رودخانه‌ای به نام خودش، خاتمه یافت.
وادیلو به عنوان فرماندار موقت سانتا مارتا خدمت کرد، اما برای شرکت در (یک دادگاه اجرایی و قضایی) به سانتو دومینگو بازگشت. در این حین، اردیا تا سال ۱۵۲۹ به کار خود ادامه داد و در تعامل با هندیان، تجربیات زیادی را به‌دست‌آورد. او غنیمت‌های ارزشمندی از مبادلات آینه، ناقوس و دیگر اشیاء زینتی با بومیان جمع‌آوری کرد، سپس به سانتو دومینگو و بعد با کشتی به اسپانیا بازگشت.
اردیا زمانی که در مادرید بود، تلاش کرد تا تأییدیهٔ سلطنتی برای حفظ متصرفات، قلمرو خلیج کارتاخنا و نیواندولوسیا را به دست آورد؛ نیواندولوسیا سرزمینی بود که از دهانهٔ رودخانهٔ ماگدالنا تا ستان دارین که متعلق به آلونسو د اوجدا بود، امتداد داشت. قراردادی که در آن به اردیا، لقب آدلانتادو داده شد، در ۵ اوت ۱۵۳۲، توسط ملکه جوآنا از کاستیل (معروف به جوآنای دیوانه) در مدینا دل کامپو امضا گشت. منطقه‌ای که به اردیا واگذار شده بود، تقریباً کل کلمبیای کنونی و بیش از نیمی از اکوادور امروزی را در بر می‌گرفت که از سرزمین‌های داخل کشور تا ناحیهٔ استوایی امتداد داشت. اردیا به شهر سویا نقل مکان و در آنجا یک گالن، یک کشتی و یک پتاچی را تهیه و در نوامبر ۱۵۳۲، با ۱۵۰ مرد و ۲۲ اسب از کادیس، حرکت خود را آغاز کرد.
اردیا ابتدا وارد پورتوریکو شد و در آنجا بازماندگان گروه اکتشافی سباستین کابوت را پیدا کرد که پس از شش سال تلاش سخت و نافرجام در نیم‌کره غربی در حال بازگشت از ریو دلا پلاتا بودند. اردیا تعدادی از افسران کابوت را به گروه خود افزود، از جمله فرانسیسکو سزار که او را معاون خودش کرد. او سپس عازم سانتو دومینگو شد، جاییکه از املاک خود بازدید کرد و تعدادی هندی، برده، چند زن اسپانیایی و یک مترجم به نام ایندیا کاتالینا را به خدمت خود درآورد. ایندیا کاتالینا زنی بومی بود که به هر دو زبان اسپانیایی و هندی مسلط و در جوانی توسط دیگو د نیکوزا ربوده شده بود.
اردیا پس از گذراندن روز کریسمس در سانتو دومینگو، از میان دریای کارائیب به قارهٔ آمریکای جنوبی رفت، جاییکه با کشتی‌های ساحلی در خلیج سانتا مارتا دریاگردی نمود و سپس از دهانهٔ رودخانهٔ ماگدالنا گذشت. او چندین دهکدهٔ هندیان موکانا را پشت سر گذاشت تا اینکه در ۱۴ ژانویه ۱۵۳۳ به کالاماری، بزرگ‌ترین دهکده که در ساحل شنی خلیج کارتاخنا قرار داشت، رسید. اردیا پس از درگیری شدید با بومیان قلمرو تورباکو، شهری را بنا نهاد که امروزه کارتاخنا د ایندیاس نامیده می‌شود و نام آنجا را از شهر کارتاخنا در اسپانیا برگرفت، زیرا خلیج مشابهی داشت، اما آنجا را «کارتاخنا د پونینته» نامید تا از آن شهر متمایز باشد. تاریخ دقیق تأسیس کارتاخنا د ایندیاس همچنان موضوعی بحث‌برانگیز است. برخی معتقدند که در ۲۰ یا ۲۱ ژانویه ۱۵۳۳ بوده، اگرچه فرهنگستان تاریخ کلمبیا، تاریخ اول ژوئن ۱۵۳۳ را ثبت کرده‌است.
اردیا با سران قبایل هندی در نزدیکی جزایر، پیمان دوستی امضا کرد. اردیا با کمک کاتالینا به عنوان مترجم، مناطق اطراف کارتاخنا از جمله تورباکو و رودخانهٔ ماگدالنا را فتح و کنترل کرد.
پدرو د اردیا دومین سفر اکتشافی به دریای جنوب را تدارک دید و در سال ۱۵۳۴، به رودخانهٔ سینو رسید و در آنجا مقبره‌های بومیان را در جست‌وجوی طلا غارت کرد. سپس او و نیروهایش وارد آنتیوکیا شدند و خسته، به کارتاخنا بازگشتند.
بلافاصله پس از ورود اردیا به کارتاخنا در ۲۵ ژوئیه ۱۵۴۴، شهر توسط نجیب‌زادهٔ پروتستانی فرانسوی، ژان فرانسوا روبروال، معروف به «رابرت بال» تاراج شد. اندکی پس از حملهٔ روبروال، اردیا برای تصاحب سرزمین‌های تحت حاکمیت کارتاخنا، آنتیوکیا را ترک کرد. او بعدها در سال ۱۵۴۸ به کارتاخنا بازگشت تا برای سوءاستفاده از قدرت و اقتدارش در زمان ریاست خود، در (دادگاه بررسی) حاضر شود. بازرس (بازرس سلطنتی که به شورای هند غربی گزارش می‌داد) میگل دیز د آرمنداریز در همهٔ اتهامات، اردیا را گناهکار دانست. هرچند، اردیا مقام اجرایی خود را حفظ کرد.
در سال ۱۵۵۲، اردیا با ۲۸۹ اتهام جدید از سوی قاضی دادگاه (یک عضو دادگاه) استیناف سانتافه، خوان مالدونادو، مواجه شد. این اتهامات عبارت بودند از: تخصیص غیرقانونی بودجهٔ سلطنتی، خویشاوندی، ممانعت از جلسات شوراهای شهری، خشونت‌های شدید نسبت به افراد بومی مانند زنده سوزاندن، ناقص و شکنجه‌کردن. اردیا پس از مجرم شناخته شدن و برکناری از مقام خود به اسپانیا بازگشت تا درخواست تجدید نظر کند. در ۲۷ ژانویه ۱۵۵۴، (برخی منابع می‌گویند ۱۵۵۵) کشتی اردیا، لا کاپیتانا که بخشی از ناوگان کوزمه فارفون بود، در سواحل زاهارا د لس اچونز غرق شد. او سعی کرد به‌سوی ساحل شنا کند، اما جسدش هرگز پیدا نشد.Gilchrist 1979, p. 54
سالار عظیمی تاجر ایرانی ساکن هلند است. او در سن ۱۳ سالگی به هلند رفت و تاجر و میلیونر شد.
عظیمی وقتی به هلند آمد، ابتدا چند سال با پدر و مادر و برادرش ساسان در اتاق کوچکی در مرکز پناهجویان زندگی کرد. سپس به مدرسه در زلاند فلاندر رفت. پس از فارغ‌التحصیلی، او به همراه ساسان نهادهای تجاری متنوعی ایجاد کرد: شرکت تلفن ترندی تلکام، شرکت ترندی کامپیوترز، بعدها همچنین یک هتل، یک قایق مهمانی و باشگاه فوتبال آماتور بلژیکی خود با عنوان K. Patro Eisden Maasmechelen. آنها میلیونر شدند.
عظیمی با آنیکا رویشر ازدواج کرد. آنها دو دختر دارند: پرنسس و ایزابل. آنها در قلعه الدرشانس در آردنبورگ زندگی می‌کنند. او همچنین صاحب چندین خودرو گران‌قیمت و انحصاری است.
عظیمی در چندین برنامه تلویزیونی بلژیکی و هلندی حضور داشته‌است.
در ۱۸ اسفند ۱۳۹۰ عظیمی به همراه برادرش ساسان دستگیر شدند. آنها مظنون به پولشویی، کلاهبرداری وام مسکن و جعل هستند.
سیروس احمدی مدیر تجاری، پژوهشگر و ورزشکار استرالیایی-ایرانی است. او برای فعالیتش در حوزهٔ مهاجرت در استرالیا شناخته شده‌است.
احمدی سوابقی در زمینهٔ قایق‌رانی نیز دارد.
احمدی در ایران به تدریس در دانشگاه مشغول بود. سپس برای ادامه تحصیل به استرالیا رفت اما برنامه ای برای ماندن در استرالیا نداشت. زمانی که در سیدنی زندگی می‌کرد و دوستان و اقوام خود را برای مهاجرت به استرالیا راهنمایی می‌کرد، به حرفهٔ مهاجرت علاقه‌مند شد. وی پس از دریافت دکترای خود از دانشگاه سیدنی، مدرک تحصیلات تکمیلی خود را در رشته حقوق مهاجرت از دانشگاه ملی استرالیا اخذ کرد و از سال ۲۰۰۸ وکیل مهاجرت در استرالیا است. احمدی همچنین مشاور مهاجرتی دارای مجوز در نیوزلند است. او مؤسس و مدیر شرکت ویزایاب است.
کاوه الموتی (متولد مهر ۱۳۴۳) بانکدار و سرمایه‌گذار ایرانی-بریتانیایی است.
الموتی دارای مدرک لیسانس مهندسی از امپریال کالج لندن، و مدرک MBA و دکترای امور مالی از دانشکده بازرگانی لندن است که در آنجا به عنوان استاد دانشکده مالی و حسابداری مشغول شد.
در سال ۱۹۸۳ به برادران سالومون پیوست.
الموتی در سال ۱۹۹۰ به بانک توکای ملحق شد تا یک گروه آربیتراژ تأسیس کند که به صورت جهانی فعالیت می‌کند. او مسئول مدیریت ریسک کلی و سودآوری گروه توکای بانک اروپا در درآمد ثابت، ارز خارجی، سهام، اعتبار و بازارهای نوظهور بود. او در آنجا به عنوان مدیر عامل ارشد توکای بانک اروپا و رئیس بازرگانی گروه توکای بانک اروپا خدمت کرد.
الموتی ماتریس بهینه مدیریت دارایی را در نوامبر ۱۹۹۹ برای مشارکت در مدیریت دارایی به صورت جهانی راه اندازی کرد. پس از آن، معامله گر و مدیر پورتفولیو در مدیریت سرمایه مور بود.
بین سال‌های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۴، الموتی به عنوان مدیر اجرایی در سیتادل است مدیریت اروپا خدمت کرد.
عشاق () یک فیلم درام به کارگردانی ژان-مارک بار است که در سال ۱۹۹۹ منتشر شد.
دیه‌گو دابکوفسکی (؛ زادهٔ ) تهیه‌کننده فیلم و نقاش اهل آرژانتین است که در سینمای آرژانتین فعالیت دارد.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "فاکلند"، "گاراژ المپیک" و "خاطرات موتورسیکلت" اشاره نمود.
مارزپتونی هامویی مانوکیان (؛ زادهٔ ) یک مهندس و سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۲۰۰۷ تا تاریخ ۲۰۱۲ سمت نمایندگی دوره چهارم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت.
در ۲۶ آوریل ۱۹۶۴ در واردنیک به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان فارغ‌التحصیل شد.
سوفیا آزاتی هوسپیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۲۰۱۹ تا تاریخ ۲۰۲۱ سمت نمایندگی دوره هفتم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت.
در ۲۰ آوریل ۱۹۸۱ در متس مانتاش به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان فارغ‌التحصیل شد.
فاکلند () یک فیلم کمدی-درام آرژانتینی به تهیه‌کنندگی دیه‌گو دابکوفسکی است که در سال ۲۰۰۰ منتشر شد.
این فیلم با سیستم ویدئوی دیجیتال تصویربرداری شده و نخستین فیلم در آمریکای لاتین است که به‌دنباله‌روی از جنبش دگما ۹۵ ساخته شد. این فیلم در بندر استنلی در جزایر فالکلند ساخته شد.
جولین کله‌خر () فیلمی درام به کارگردانی هارمونی کورین است که در سال ۱۹۹۹ منتشر شد.
کری وودز (؛ زادهٔ ) تهیه‌کننده فیلم، متصدی کشف استعداد و مدیر اجرایی تولید اهل ایالات متحده آمریکا است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "این طور شد که با قاتل تبربه‌دست ازدواج کردم"، "رودی"، "آمیزش جنسی سه‌نفره"، "فقط تو"، "بچه‌ها"، "کارهایی که بعد از مرگت در دنور باید انجام داد"، "دختران زیبا"، "هوسران"، "جیغ"، "سرزمین پلیس"، "گودزیلا"، "جولین کله‌خر"، "پرایم گیگ" و "فروشنده‌ها" اشاره نمود.
دیوید پاجو (؛ زادهٔ ) موسیقی‌دان فیلیپینی‌تبار اهل ایالات متحده آمریکا است.
میکلا بیردسلی (؛ زادهٔ ) تهیه‌کننده فیلم و کارآفرین اهل ایالات متحده آمریکا است.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "روزنامه‌نگار" و "بلوز" اشاره نمود.
آمریکانا () یک فیلم مستقل آمریکایی است که در سال ۲۰۰۱ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به مایکل ای. گورجیان و جیمز دووال نام برد.
این فیلم ادای احترامی به فیلم "ایزی رایدر" (۱۹۶۹) و سیزدهمین فیلم از جنبش دگما ۹۵ است.
جیمز مرندینو (؛ زادهٔ ) کارگردان، تهیه‌کننده، فیلم‌نامه‌نویس و بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۹۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "اس ال سی پانک!" و "آمریکانا" اشاره نمود.
ریچارد مارتینی (؛ زادهٔ ۱۲ مارس ۱۹۵۵) کارگردان فیلم اهل ایالات متحده آمریکا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به سالت، "مرد کن"، "تکان دهنده‌ها و لرزاننده‌ها" و "تو نمی‌تونی در عشق عجله کنی" اشاره کرد.
استدلال کیرا: یک داستان عاشقانه (؛ ) یک فیلم درام دانمارکی به کارگردانی اوله کریستیان مدسن است که در سال ۲۰۰۱ منتشر شد.
موئنس روکو (؛ – ) فیلم‌نامه‌نویس و نمایشنامه‌نویس اهل دانمارک بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است& می‌توان به "عنصر جنایت"، جشن، ""، "همه چیز درباره عشق است"، "ارث"، "بازسازی" و "قتل شبه‌عمد" اشاره کرد. وی همچنین مشاور فیلم‌نامه‌نویسی برای فیلم "پخمه‌ها" بود.
جوناگلد گونه ای از سیب‌های کشت شده ("Malus domestica") است. همچنین به صورت تجاری با نام جهش یافته رنگی جوناگلد و با نام تجاری (پرنس سرخ- به دلیل گستره رنگ سرخ در این نوع سیب) Red Prince در دسترس است. جوناگلد از گلدن دلیشز و جاناتان در ایستگاه آزمایشی دانشگاه کورنل در جنوا، نیویورک، ایالات متحده آمریکا در سال ۱۹۴۳ پرورش یافت و در سال ۱۹۶۸ به فروش رفت.
جوناگلد یکی از شش گونه رایج سیب در جهان است. این گیاه بیشتر در شمال و شرق اروپا کاشته می‌شود. جهش‌یافته‌هایی با رنگ‌های قرمز مشخص مانند 'جونیکا'، 'کینگ'، 'جوناگلد'، 'Rubinstar', 'Novajo', 'Red Jonaprince' و 'Jomured' در کشت در اولویت هستند. برخی از این جهش یافته‌ها از نظر ظاهری با ظاهر معمولی جوناگلد تفاوت دارند و برخی دیگر تفاوت قابل ملاحظه‌ای ندارند.
میوه‌ها بزرگ و کروی تا بلند هستند، شاخص ارتفاع-عرض آنها ۰٫۸۸ است. رنگ آنها زرد آفتابی، نارنجی-قرمز تا قرمز توت فرنگی روشن در سمت آفتابی است. عدس‌ها را می‌توان به صورت ستاره‌های قرمز یا نقاط روشن مشاهده کرد. کاسه گل متوسط است. ساقه آن متوسط ضخیم و بلند است. دانه‌ها به‌طور نامنظم تشکیل می‌شوند.
گوشت این نوع سیب، مایل به زرد رنگ، شل، کوتاه و آبدار است که بعداً نرم می‌شود. آنها را می‌توان از اکتبر خورد. طعم این نوع سیب آن شیرین مایل به میوه ای و کمی ترش است.
در سال‌های مخصوصاً مرطوب و پر محصول، سطح این رقم سیب می‌تواند لکه‌های تیره را نشان دهد. اینها به اصطلاح "لکه‌های جاناتان هستند" که از گونه مادری جاناتان به ارث رسیده‌اند. هیچ اختلالی در طعم بوجود نمی‌آورند.
محتوای قند و اسید متوسط تا زیاد است.
جوناگلد، همراه با گونه‌های سیب بربرن، گالا، زرد و اسمیت، به‌طور خاص در رابطه با گونه‌های دیگر به عنوان غیرقابل تحمل برای افراد مبتلا به آلرژی سیب ذکر شده‌است.Bund für Umwelt und Naturschutz Deutschland Lemgo, Info Apfelallergie
گیاهان این درخت دارای یک ساقه قوی و نسبتاً باریک هستند. شاخساره‌ها بیشتر به صورت مسطح وارد می‌شوند، شاخه‌های بلند زیادی تشکیل می‌شوند. برگ‌ها درشت و پوکه ای شکل هستند. واریته آن دیر و طولانی گل می‌دهد و پربار است.
تنوع مکان درکشت این نوع سیب وجود دارد ولی بیشتر مکان‌های گرم را ترجیح می‌دهد. خاک‌های حاصلخیز و عمیق را ترجیح می‌دهد. شکوفه‌ها و چوب‌ها نسبت به سرما حساس هستند. جوناگلد ماندگاری بسیار خوبی دارد. میوه‌ها به سختی توسط باد در معرض خطر هستند.
جوناگلد نسبتاً به سفیدک پودری، دلمه و شانکر درختان میوه حساس است و می‌تواند آلوده شود. به عنوان یک واریته تریپلوئید، درخت جوناگلد به عنوان اهداکننده گرده مناسب نیست.
جهش یافته سیب جوناگلد که رنگ قرمز گسترده‌تری نسبت به گونه اصلی دارد و با نام جوناگلد نیز فروخته می‌شود و Red Jonaprince (با نام تجاری "پرنس سرخ") بسیار رایج هستند. جهش یافته‌های رایج نیز "Novajo", "Jonica" و "Wilmuta" هستند. اینها رنگ قرمز روشن تری نسبت به فرم اصلی سیب دارند، اما بازدهی کمی نیز دارند.
"مارنیکا" جهش یافته با رنگ قرمز بسیار چشمگیرش مشخص می‌شود. به دلیل گوشت بسیار آبدار آن اغلب برای تهیه آب سیب استفاده می‌شود. به عنوان مثال، در آلمان، جهش یافته در باغ‌های شمال آلمان به دلیل عملکرد بالا کشت و تولید می‌شود., Öko-Obstbau S. 3
میانگین محتوای پلی فنل ۹۳۴ میلی‌گرم در لیتراست. پلی فنول‌ها برای سلامتی مفید هستند و می‌توانند مواد آلرژی زا در سیب را بی‌ضرر کنند."Hoher Polyphenolgehalt bei alten Apfelsorten." In: "biopress.de", 13. Oktober 2020."Apfelallergie – alte Sorten fast ausnahmslos verträglich." In: "bund-lemgo.de", abgerufen am 10. Oktober 2021. بسیاری از مبتلایان به آلرژی به این گونه به شدت واکنش نشان می‌دهد."Hoher Polyphenolgehalt bei alten Apfelsorten." In: "biopress.de", 13. Oktober 2020.
هنری وود (; – ) رهبر (موسیقی)، آهنگساز، و استاد دانشگاه اهل بریتانیا بود.
جورج توماس اسمارت (; – ) رهبر (موسیقی)، و آهنگساز اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود.
استاد جانشین Regent Master,(Magister regens) عنوانی بود که در دانشگاه‌های قرون وسطی به دانشجویی که مدرک کارشناسی ارشد گرفته بود اعطا می‌شد. این مدرک صرفاً به معنای حق تدریس بود، حقی که می‌توانست در دانشگاه پاریس تنها توسط صدراعظم کلیسای نوتردام یا صدراعظم سنت ژنویو اعطا شود. طبق شورای سوم لاتران، که در سال ۱۱۷۹ برگزار شد، این اجازه تدریس باید به‌طور رایگان و به همه متقاضیان واجد شرایط اعطا می‌شد.
اگر عضو جدید در دانشگاه می‌ماند و به مشارکت فعال در تدریس آن ادامه می‌داد، او را معلم تمرینی می‌نامیدند. با این حال، اگر او به دنبال شغل دیگری می‌گشت، تبدیل به یک عضو غیرقانونی می‌شد. نمونه ای از نایب استاد، ویلیام ووریلونگ، فیلسوف فرانسوی قرون وسطی بود. قبل از توسعه این عنوان در اروپا، گواهینامه‌ها بر اساس اخلاقیات داده می‌شد.
یوری تمیرکانوف (؛ زادهٔ ) رهبر (موسیقی)، و مربی موسیقی اهل روسیه است.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی، هنرمند مردمی جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی روسیه، جایزه دولتی اتحاد شوروی، و نشان لنین شده‌است.
رضا گلپور چمرکوهی (زاده ۱۳۵۶) نویسنده اهل ایران و زندانی سیاسی بود. او در ابتدا نزدیک به جریان‌های امنیتی محافظه‌کاران ایران تصور می‌شد ولی بعداً به جرم ارتباط با اسرائیل زندانی شد. گلپور در اوایل دهه ۸۰ شمسی با کتاب شنود اشباح که اتهاماتی امنیتی را علیه اصلاح‌طلبان مطرح می‌کرد، شناخته میشد و در آن مقطع در عین حمله به اصلاح‌طلبان، با حسین شریعتمداری، مدیر مسئول کیهان هم جدل قلمی داشت. گلپور در سال ۸۸ از حامیان محمود احمدی‌نژاد بود، اما پس از آن علیه اسفندیار رحیم مشایی و محمدرضا رحیمی از معاونان محمود احمدی‌نژاد می‌نوشت.
گلپور در تیر ماه ۸۴ به دلیل انتشار شنود اشباح که علیه وزارت اطلاعات در دوران دولت محمد خاتمی تهیه شده بود، چندین ماه بازداشت شد و سرانجام به دلیل اتهامات امنیتی و تبلیغ علیه نظام، از سوی شعبه ۳۰ دادگاه انقلاب تهران، به یک میلیون و پانصد هزار تومان جزای نقدی محکوم شد.
پس از آن که در زمستان ۱۳۹۴ درگیری‌ محمد سرافراز رئیس وقت صدا و سیما بر سر فساد مالی در این سازمان بالا گرفت، رضا گلپور با او و شهرزاد میرقلی‌خان صحبت کرد و کمی بعد به همراه محمدحسین رستمی به اتهام جاسوسی برای اسرائیل بازداشت شد.
او در آذر ۱۳۹۵ توسط سازمان اطلاعات سپاه پاسداران انقلاب اسلامی به اتهام جاسوسی برای اسراییل به حکم علی قناعت کار بازپرس شعبه یکم دادسرای ۳۳ امنیت و در پی اظهارات و ادعاهای محمدحسین رستمی مدیر سایت عماریون دستگیر شد. گلپور که با کیفرخواست اعدام به اتهام جاسوسی برای اسرائیل توسط قاضی ابوالقاسم صلواتی به ۲۸ سال و نیم حبس محکوم گردیده بود پس از حدود ۲۸ ماه حبس در بازداشتگاه امنیتی دوی الف اوین؛ توسط قاضی سید احمد زرگر از اتهام جاسوسی تبرئه گردید؛ اما به عناوین دیگری نظیر ارتباط با دول متخاصم، اجتماع و تبانی به قصد برهم زدن امنیت داخلی و خارجی ایران، اهانت به مسئولان، تبلیغ علیه نظام و پرداخت جریمه نقدی در پی شکایت شخصی جعفری دولت‌آبادی دادستان تهران به بیش از بیست و نه سال و شش ماه و ۱۰ روز حبس و چهار میلیون تومان جریمه محکوم شد.
او تیر ۱۳۹۸ در جریان نامه‌نگاری با ابراهیم رئیسی، رئیس وقت قوه قضاییه، به یک سال و ده روز حبس تعزیری نیز محکوم شد. در این نامه اتهامات گسترده‌ای علیه حسین طائب، رئیس سازمان اطلاعات سپاه و صادق لاریجانی، رئیس سابق قوه قضاییه مطرح شده بود. فایل صوتی نامه رضا گلپور توسط شهرزاد میرقلی‌خان، کارمند سابق سازمان صدا و سیما منتشر شد.
گلپور در پی تبرئه شدن از اتهامات مطروحه در پرونده‌اش از سوی دیوان عالی کشور ایران در ۳ مهرماه ۱۴۰۰، از زندان اوین آزاد شد.
مارک الدر (؛ زادهٔ ) رهبر (موسیقی) اهل بریتانیا است.
ادلا دمتیا (متولد ۱۹۸۴ در تیرانا) یک متصدی هنری مستقل آلبانیایی است.
او از سال ۲۰۱۰، کارگردان هنری در مؤسسه هنری تیرانا - مرکز هنرهای معاصر تیرانای آلبانی، است. او پیش از این به عنوان مدیریت تولیدات هنری مشغول به کار بود.
دمتیا فارغ‌التحصیل مدرسه عالی هنری استیداسکول و دانشگاه گوته فرانکفورت، در شهر فرانکفورت آم ماین، آلمان، با مدرک کارشناسی ارشد در رشته مطالعات کیوریتوری و انتقادی می‌باشد.
آموزش هنرهای زیبا در آکادمی هنر در تیرانا، و در کالج طراحی، واقع در کارلسروهه، آلمان باعث شد دمیتا یک نقاش شود.
از آنجا که دمیتا یکی از بنیانگذاران مؤسسه هنر تیرانا بود، نمایشگاه‌های مختلف هنرهای معاصر را در مکان‌های مختلف در اطراف تیرانا برگزار و مدیریت کرده‌است.
مؤسسه هنری تیرانا از سال ۲۰۱۴ توسط دفتر نمایشگاهی چند منظوره واقع در مرکز تیرانا مدیریت می‌گردد. این دفتر همچنین میزبان یک کتابخانه عمومی از کتاب‌های مرجع انگلیسی، آلبانیایی و ایتالیایی، کاتالوگ‌های هنرمندان، انتشارات در زمینه نقد و بررسی هنر، و همچنین مجموعه ای از مجلات هنری بین‌المللی است. دسترسی عموم به کتابخانه تیرانا آزاد است.
از جمله نمایشگاه‌های انفرادی دمیتا می‌توان موارد زیر را نام برد:
دمیتا نمایشگاه‌های گروهی زیر را سرپرستی کرده‌است:
محل زندگی و کار دمیتا در تیرانا و فرانکفورت آم ماین زندگی و کار می‌باشد.
کریستف کونچ (؛ زادهٔ ) موسیقی‌دان اهل اتریش است. وی از سال ۱۹۹۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "ویولن سرخ" اشاره کرد.
ژان-ماری اوبرسون (; – ) رهبر (موسیقی) اهل سوئیس بود.
هتل گراند (انگلیسی: Grand Hotel)، در پایتخت نروژ، اسلو در خیابان کارل یوهان، شماره ۳۱ واقع شده‌است. این هتل در سال ۱۸۷۴ میلادی تأسیس؛ و در سال ۱۸۹۷م، به یک شرکت سهامی تبدیل شد. در حال حاضر، خدمات هتل گراند، تحت مدیریت شرکت اسکاندیک، اداره می‌شود.https://snl.no/Grand_Hotel_i_Oslo
بخش اصلی ساختمان فعلی هتل گراند، بین سالهای ۱۹۱۱ تا ۱۹۱۳ میلادی توسط معمار نروژی، اوله اسوره، طراحی شده و تا به حال، چندین بار، از جمله در سال ۱۹۷۵م، گسترش یافته‌است.
هتل گراند، دارای حدود ۵۰۰ تخت در ۲۳۸ اتاق و ۵۱ سوئیت، است. این هتل همچنین دارای چند رستوران و قهوه‌خانه است. از جمله قهوه‌خانه معروف گراند که در اواخر قرن ۱۹ میلادی، پاتوق هنرمندان سرشناسی مانند هنریک ایبسن و ادوارد مونک، بوده‌است. قهوه‌خانه گراند، در پاییز سال ۲۰۱۵م، مدتی بسته بود؛ اما یک سال بعد با آرایش جدیدی گشوده شد.
هتل گراند تا اواسط دهه ۱۹۹۰م، در بورس اوراق بهادار ثبت شده بود. سپس توسط یک شرکت املاک، تحت ریاست: «کریستیان رینگنس» خریداری شد و تحت مدیریت «هتل‌های ریکا» قرار گرفت. در سال ۲۰۱۴م، «هتل‌های ریکا» توسط شرکت اسکاندیک، خریداری شد.
چاس مارتینز (متولد سال ۱۹۷۲) طراح، مورخ هنر و نویسنده اسپانیایی است. او در حال حاضر مدیر آکادمی هنر و طراحی اف اچ ان دابلیو در بازل است. در این آکادمی او فضای نمایشگاهی مؤسسه در تانک را نیز اداره می‌کند.
مارتینز همچنین مدیر هنری فضای اقیانوس ونیز است، مکانی که توسط آکادمی تی بی ای ۲۱ رهبری می‌شود و هدف آن ترویج، تحقیق و حمایت از دانش اقیانوس از طریق هنر است. در سال ۲۰۱۷، مارتینز متصدی کولن اسکالپور شماره ۹ بود.. او در هیئت‌های مشاوره بسیاری از موسسات هنری بین‌المللی مانند کاستلو دی ریوولی، تورین، دی اپل، آمستردام؛ موزه تاریخ آلمان، برلین؛ و موزه در مدرن، سالزبورگ حضور داشته‌است..
مارتینز بین سال‌های ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۴ مدیر ارشد موزه دل باریو در نیویورک بود. قبل از آن، او رئیس بخش کارگردانی هنری و عضو گروه عامل اصلی برای داکیومنتا بود و در آن زمان همراه با بتینا فونکه، مجموعه «۱۰۰ یادداشت-۱۰۰ فکر» را ویرایش کرد.
مارتینز قبلاً به عنوان سرپرست ارشد موزه هنرهای معاصر بارسلونا در سالهای ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۰ بود.
در سالهای ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۸ مدیر فرانکوورتر و در ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۵ مدیر هنری سالا رکاردو بیلبائو بوده‌است. در این مدت او نمایشگاه‌های متعددی با هنرمندان معاصر سازماندهی کرده‌است. در سال ۲۰۰۵، او غرفه قبرس را در پنجاه و یکمین بینال ونیز با هنرمندان پانایوتیس مایکل و کنستانتیا سوفوکلووس و در سال ۲۰۱۵، این غرفه را با هنرمند آلبرت سرا، برای پنجاه و ششمین بینال ونیز سرپرستی کرد. مارتینز همچنین عنوان مشاور متصدی برای دوسالانه استانبول در سال ۲۰۱۵، بیست و نهمین دوسالانه هنر سائوپائولو در سال ۲۰۱۰، و کارنگی بین‌المللی در سال ۲۰۰۸ را در کارنامه کاری خود دارد.
مارتینز تاریخ هنر و فلسفه را در دانشگاه خودمختار بارسلون و سپس در دانشگاه توبینگن و دانشگاه آزاد برلین تحصیل کرده‌است. در سال ۱۹۹۵، او در همبرگر بانهوف، در برلین کار کرد. به دنبال آن، او کارشناسی ارشد خود را در دانشگاه کلمبیا و مرکز مطالعات کیوریتوریال در کالج بارد نیویورک اخذ کرد.
باتون چوبی است که توسط رهبران ارکستر عمدتاً برای بزرگ کردن و تقویت حرکات دستی و بدنی مرتبط با هدایت یک گروه از نوازندگان استفاده می‌شود.
محمدحسین رستمی (زاده ۱۳۶۴ شهر ری) نظامی و زندانی سیاسی اهل ایران و مدیر سایت عماریون بود که بنا بر روایت سپاه پاسداران، که از صدا و سیما پخش شد، از نیروهای نظامی ایرانی درگیر در سوریه بود که در آنجا شروع به جاسوسی برای اسرائیل کرده و همچنین اطلاعاتی برای آمدنیوز می‌فرستاده‌است. او با انتشار دو فایل صوتی از داخل زندان این اتهامات را تکذیب کرد. وبسایت و کانال تلگرامی آمدنیوز یکی از اولین رسانه‌هایی بودند که خبر بازداشت محمدحسین رستمی را منتشر کردند. رستمی مدعی است دلیل برخورد با آنها افشاگری دربارهٔ فساد هولدینگ یاس و محمود سیف بوده‌است.
رستمی در بخش تفحص در مناطق جنگی کار می‌کرد، واحدی که سپاه پاسداران برای یافتن بقایای کشته‌شدگان جنگ ایران و عراق دارد. او بعدتر در حراست سازمان شهرداری‌ها مشغول به کار شد و پس از آن به وزارت رفاه رفت و سایت عماریون را در سال ۱۳۸۹ راه انداخت. رستمی فعالیت سیاسی‌اش را از ستاد انتخاباتی محمود احمدی‌نژاد و در سال ۱۳۸۴ آغاز کرد. البته او بعدتر، به منتقد او و اسفندیار رحیم مشایی تبدیل شد.
مبلغان یا میخوای یا نه فیلمی محصول سال ۲۰۱۴ و به کارگردانی تونی مارشال است. در این فیلم بازیگرانی همچون سوفی مارسو، پاتریک بروئل، آندره ویلم، سیلوی وارتان، فرانسوا مورل، فیلیپ للوش، ژان-پیر ماریل، پاتریک برائوده، کلود پرون، ماری ریورا و الکسا بارلیر ایفای نقش کرده‌اند.
انتخابات ریاست‌جمهوری ترکمنستان در ۱۲ مارس ۲۰۲۲ برگزار شد. این انتخابات پس از آن برگزار شد که قربانقلی بردی محمدوف، رئیس‌جمهور فعلی ترکمنستان، قصد استعفای خود را اعلام کرد. حزب دمکرات که از زمان استقلال از اتحاد جماهیر شوروی بر کشور حکومت می‌کند، سردار بردی محمدوف، پسر بردی محمدوف را به عنوان نامزد وی انتخاب کرد. بردی محمدوف در انتخاباتی که بسیاری از ناظران بین‌المللی آن را نه آزاد و نه عادلانه برآورد کردند، با ۷۲/۹۷ درصد آرا پیروز شد.
تاکنون هیچ انتخاباتی در ترکمنستان آزاد و عادلانه برگزار نشده‌است. انتخابات ۲۰۲۲در شرایطی استبدادی برگزار گردید. این کشور در برآوردها یک دیکتاتوری توتالیتر تحت حاکمیت صفرمرات نیازوف و قربانقلی بردی محمدوف توصیف شده‌است. زیرا در این کشور حزب دمکرات ترکمنستان به عنوان تنها نیروی مشروع در نظر گرفته شده‌است و احزاب دیگری که پس از ۲۰۱۲ تأسیس شده‌اند تا در ظاهر یک سیستم چند حزبی را نمایندگی کنند. بگونه‌ای است که اکنون همه این احزاب قانونی از دولت حمایت می‌کنند.
در ۲۰۱۲، قانون اساسی ترکمنستان برای تمدید دوره ریاست‌جمهوری از پنج سال به هفت سال و حذف محدودیت سنی ۷۰ سال برای برگزیدن ریاست‌جمهوری اصلاح گردید. در واقع این تلاشی بود تا به قربانقلی بردی محمدوف، رئیس‌جمهور فعلی اجازه دهد در سمت خود باقی بماند.Constitutional Changes Pave Way for Turkmen President-for-Life The Diplomat, 16 September 2016 با وجود این، او تنها با گذشت پنج سال از دوره هفت ساله‌اش، استعفای خود را اعلام نمود. در ۱۲ فوریه ۲۰۲۲، مجلس ملی ترکمنستان با تصویب اصل ۸۱ قانون اساسی، زمان برگزاری انتخابات را برای ۱۲ مارس تعیین کرد. و به این ترتیب پسر رئیس‌جمهور، سردار بردی محمدوف، جانشین پدرش شد.
رئیس‌جمهور ترکمنستان با استفاده از سیستم دو مرحله‌ایTurkmenistan IFES برای یک دوره هفت ساله انتخاب می‌شود. حداقل سن برای یک نامزد ریاست‌جمهوری ۴۰ سال است.
طوطیان عشق ، یک زیرخانواده از طوطی‌ها و یکی از پنج زیرخانواده که خانواده طوطیان سبز را تشکیل می‌دهند.Leo Joseph, Alicia Toon, Erin E. Schirtzinger, Timothy F. Wright, Richard Schodde. 2012. "A revised nomenclature and classification for family-group taxa of parrots (Psittaciformes) " ISSN 1175-5326 Zootaxa 3205: 26–40. اعضای آن طوطی‌های کوچک و دم‌کوتاهی هستند که در آفریقا و آسیا زندگی می‌کنند. آن‌ها معمولاً دارای پرهای عمدتاً سبزرنگ هستند و رنگ‌های مختلفی روی سر دارند.
این زیرخانواده شامل ۳ سرده است:Leo Joseph, Alicia Toon, Erin E. Schirtzinger, Timothy F. Wright, Richard Schodde. 2012. "A revised nomenclature and classification for family-group taxa of parrots (Psittaciformes) " ISSN 1175-5326 Zootaxa 3205: 26–40.
طوطی‌های خاکستری یک سرده‌ از طوطی‌های خاکستری آفریقایی در زیرخانواده طوطیان آفریقایی است. این سرده دارای دو گونه است: طوطی خاکستری یا کاسکو ( "Psittacus erithacus" ) و طوطی تیمنه ( "Psittacus timneh" ).
این سرده، اکنون تنها دو گونه دارد.
برخی از پرورش‌دهندگان پرندگان، گونه‌های سوم و چهارم را می‌شناسند، اما این گونه‌ها در مطالعات علمی قابل تشخیص نیستند.
پرندگان زندان و فیلمی محصول سال ۲۰۱۵ و به کارگردانی آدری استروگواست. در این فیلم بازیگرانی همچون سوفی مارسو، سوزان کلمنت، آن لو نی، کارول فرانک، ماری دنارنائود، پائولین بورله، آلیس بلایدی، ژولی گایه و نیکلاس گب ایفای نقش کرده‌اند.
طوطی دالان‌ساز که با نام کونور پاتاگونیا نیز شناخته می‌شود، یک گونه طوطی بومی آرژانتین و شیلی است. این گونه متعلق به سردهٔ تک‌نماد "Cyanoliseus" با چهار زیرگونه است که در حال حاضر شناخته شده‌اند.
طوطیچه‌های رنگین یک سرده از طوطی‌های نوگرمسیری از خانواده طوطیان راستین است.
این سرده توسط جانورشناس انگلیسی جورج رابرت گری در سال ۱۸۵۵ با طوطی شانه‌سرخ ("Touit huetii") به عنوان گونه نماد معرفی شد. نام سرده از زبان منقرض‌شده Tupi گرفته شده‌است که توسط مردم بومی برزیل صحبت می‌شد: "Tuí eté" به معنای «طوطی واقعاً کوچک» است. در سال ۱۶۴۸، طبیعت‌شناس آلمانی، گئورگ مارکگرو، از "Tuiete" برای طوطی کوچک در "تاریخچه طبیعی برازیلیا" استفاده کرد. این سرده هشت گونه دارد.
طوطی‌های شاهی یک سرده از طوطیهای استرالیایی با جثه متوسط است که شامل طوطی شاهی استرالیایی ("Alisterus scapularis")، طوطی شاهی پاپوآیی ("A. chloropterus") و طوطی شاهی ملوکی ("A. amboinensis") است. این سه گونه به ترتیب در شرق استرالیا، پاپوآ، مولوکاس و سایر جزایر اندونزی یافت می‌شوند. طوطی‌های دم دراز عمدتاً با پرهای قرمز و سبز به سرده‌های "Aprosmictus" و "طوطی‌های ارجمند" مربوط می‌شوند.
آگوست رنه کایه (Auguste René Caillié) (۱۹ نوامبر ۱۷۹۹–۱۷ مه ۱۸۳۸) یک کاشف فرانسوی بود و اولین اروپایی که از شهر تیمبوکتو زنده برگشت. قبل از کایه، یک افسر بریتانیایی، سرگرد گوردون لاینگ، در سپتامبر ۱۸۲۶ هنگام ترک شهر تیمبوکتو، به قتل رسید.
کایه در روستایی نزدیک بندر روشفور در غرب فرانسه به‌دنیا آمد. والدین او فقیر بودند و وقتی که او هنوز جوان بود، مُردند. در ۱۶ سالگی، خانه را ترک کرد و به عنوان یکی از اعضای خدمه یک کشتی نیروی دریایی فرانسه که به سمت سنت لوئیس در ساحل سنگال مدرن در غرب آفریقا می‌رفت، ثبت نام کرد. او برای چند ماه در آنجا ماند سپس به همراه یک کشتی تجاری از اقیانوس اطلس به مقصد گوادلوپ، عبور کرد. او دومین دیدارش را از غرب آفریقا، دو سال بعد انجام داد. زمانی که او یک هیئت اعزامی انگلیسی که از صحرای فریو به سمت باکئل بر روی رود سنگال می‌رفتند را همراهی کرد.
کایه در ۱۸۲۴ با تمایل قوی برای تبدیل شدن به یک کاشف و دیدار از تیمبوکتو، به سنت لوئیس برگشت. به منظور اجتناب از برخی سختی‌ها که در سفرهای پیشین تجربه کرده بود، تصمیم گرفت به تنهایی در لباس مسلمانان سفر کند. او فرماندار فرانسوی سنت لوئیس را متقاعد کرد که برای تأمین هزینه اقامت ۸ ماهه با مردم عشایر در منطقه براکنا در جنوب موریتانی، کمک کند جاییکه زبان عربی و آداب و رسوم اسلامی را آموخت. او نتوانست کمک مالی بیشتری از دولت فرانسه و بریتانیا، دریافت کند. اما با جایزه ۹ هزار فرانکی ارائه شده توسط انجمن جغرافیای پاریس برای اولین شخصی که با توصیفی از تیمبوکتو برگردد، تشویق شد و تصمیم گرفت که هزینه سفر را خودش تأمین کند. او برای پس‌انداز مقداری پول، چند ماه در سیرالئون، مستعمره بریتانیا، کار کرد. سپس با کشتی در گینه نو به سمت بوکه در ریونونز سفر کرد. از آنجا در آوریل ۱۸۲۷ در سراسر غرب آفریقا، حرکت کرد. او یکسال بعد به تیمبوکتو رسید و برای دو هفته آنجا ماند قبل از اینکه از صحرای بزرگ به سمت طنجه در مراکش برود.
در بازگشت به فرانسه، جایزه ۹۰۰۰ فرانکی انجمن جغرافیای فرانسه را به او داده شد و با کمک محققی به نام، ادمی فرانسوا جمرد، گزارشی از سفر خود منتشر کرد. در ۱۸۳۰، نشان طلای انجمن جغرافیا، به او اعطا شد.
کایه ازدواج کرد و در نزدیک محل تولدش ساکن شد. او از ضعف سلامتی رنج می‌برد و در ۳۸ سالگی بر اثر بیماری سل، درگذشت.
رنه کایه در ۱۹ نوامبر ۱۷۹۹ در مائوز سور لمیگنون، در روستایی در بخش دئوکس سورس در غرب فرانسه، به دنیا آمد. پدرش، فرانسیس کایه، به عنوان نانوا کار می‌کرد. اما چهار ماه قبل از تولد رنه، او به سرقتی کوچک متهم شد و به ۱۲ سال کار سخت در یک تبعیدگاه در راشفورت محکوم شد. او در ۴۶ سالگی در سال ۱۸۰۸ در آنجا مُرد. مادر رنه، الیزابت نی لپین، ۳ سال بعد، در سال ۱۸۱۱ در ۳۸ سالگی، فوت کرد. بعد از مرگ مادرش، او و خواهر ۱۸ ساله‌اش سلست، توسط مادربزرگ مادری‌شان، نگه‌داشته شدند.
کایه در ۱۶ سالگی با ۶۰ فرانکی که از مادربزرگش به ارث برده بود، خانه را ترک کرد. او به سمت بندر راشفورد رفت. ۵۰ کیلومتری (۳۱ مایلی) موزسورلمیگنن در رودخانه چارنته. آنجا، او به عنوان خدمه کشتی لویر ثبت نام کرد. یک کشتی ذخیره نیروی دریایی فرانسه که قرار بود ناوچه مدوس و دو کشتی دیگر را در سفر بازپس‌گیری مستعمره فرانسوی سنت لوئیس از بریتانیا بر اساس شرایط ۱۸۱۴ و ۱۸۱۵ عهدنامه پاریس، همراهی کند. این چهار کشتی در ژوئن ۱۸۱۶ لنگرگاه خود را در نزدیکی ایل دایکس در دهانه رودخانه چارنت ترک کردند. مدوس جلوتر از لویر رفت و در ساحل آرگین در سواحل موریتانی امروزی غرق شد. تعدادی از بازمانده‌ها توسط کشتی‌های دیگر نجات یافتند. این کشتی غرق شده عمومیت زیادی دریافت کرد و موضوع یک نقاشی رنگ روغن معروف به نام «قایق مدوسا» اثر تئودور ژریکو شد. وقتی سه کشتی باقی‌مانده فرانسوی به سنت لوئیس رسیدند، متوجه شدند که فرماندار بریتانیایی، آماده تحویل مستعمره، نیست؛ بنابراین کشتی‌ها به سمت جنوب ادامه دادند و در جزیره گوره در نزدیکی داکار، لنگر انداختند. کایه چند ماه قبل از برگشتن به سنت لوئیس مدتی را در داکار که در آن زمان، فقط یک روستا بود، گذراند. در آنجا او متوجه شد که یک هیئت اعزامی انگلیسی به رهبری سرگرد ویلیام گری در حال آماده شدن برای ترک گامبیا برای کاوش در داخل قاره است. کایه مایل بود خدمات خود را ارائه دهد و با دو همراه در امتداد ساحل به راه افتاد. او قصد داشت ۳۰۰ کیلومتر (۱۹۰ مایل) را با پای پیاده طی کند، اما گرمای بسیار شدید و کمبود آب را طاقت‌فرسا دید. او نقشه خود را در داکار رها کرد و در عوض یک عبور رایگان از طریق اقیانوس اطلس از یک تاجر به گوادلوپ به دست آورد.
کایه برای شش ماه در گوادلوپ استخدام شد. زمانی که در آنجا بود، گزارش مانگو پارک را از اکتشاف خود در نیجر میانی در مالی امروزی خواند. گزارشی از نخستین سفر او در سال ۱۷۹۹ به زبان فرانسه، چاپ شده بود. پارک سفر اکتشافی دوم خود را در ۱۸۰۵ آغاز کرده بود اما هنگام گذر از تندبادها در نیجر نزدیک بوسا، همان نیجریه امروزی، غرق شد. گزارشی از سفر دوم به انگلیسی در سال ۱۸۱۵ منتشر شده بود.
کایه به بوردو در فرانسه بازگشت و سپس به سنگال سفر کرد و در پایان سال ۱۸۱۸ به آنجا رسید. او سفری به داخل کشور به استان قبل از استعمار بوندو انجام داد تا تدارکات را برای یک اعزام بریتانیایی حمل کند، اما از تب بیمار شد و مجبور شد به فرانسه بازگردد.
در سال ۱۸۲۴ او برای سومین بار با آرزوی بازدید از مناطق داخلی آفریقا به سنگال بازگشت. انجمن جغرافیا مستقر در پاریس به اولین اروپایی که تیمبوکتو را ببیند و زنده از آن بازگردد، جایزه ۹۰۰۰ فرانکی ارائه می‌کرد و معتقد بود این شهر غنی و شگفت‌انگیز است. او هشت ماه را با مورهای براکنا ساکن شمال رودخانه سنگال گذراند و زبان عربی را آموخت، قوانین و آداب اسلام را به عنوان یک مسلمان آموخت. او پروژه خود را برای رسیدن به تیمبوکتو قبلاً پیش فرماندار سنگال مطرح کرد، اما هیچ تشویقی دریافت نکرد. به سیرالئون رفت، جاییکه مقامات بریتانیا او را سرپرست یک مزرعه نیل کردند. با پس‌انداز ۸۰ پوندی به کاروان ماندینگو که به داخل کشور می‌رفت، پیوست. او لباسی مانند مسلمانان به تن داشت و اعلام کرد که یک عرب مصری است که توسط فرانسوی‌ها به سنگال برده شده‌است و می‌خواهد کشور خود را بازپس گیرد.
از کاکوندی نزدیک بوکه در ریونونز در ۱۹ آوریل ۱۸۲۷ آغاز کرد. کایه، در امتداد تپه‌های فوتا دژالون به سمت شرق، سفر کرد. از رودخانه‌های اصلی سنگال، گذر کرد و از بالای نیجر در کروسا عبور نمود.
کایه بر اثر بیماری سل در ۱۷ مه ۱۸۳۸ در لگریپری سنت سیمفورین در دپارتمان چارنیت‌مارتیم، جاییکه صاحب عمارت لابادابر بود، درگذشت.
کایه به خاطر رویکردش به اکتشاف، مشهور است. در دوره‌ای که سفرهای اکتشافی بزرگ با پشتیبانی سربازان و استفاده از باربران سیاه‌پوست متداول بود، کایه سال‌ها به یادگیری زبان عربی، مطالعه آداب و رسوم و دین اسلام پرداخت و قبل از اینکه با یک همراه و بعداً به تنهایی به سفر برود، مانند بومیان زندگی کرد. نظر او در مورد تیمبوکتو خیلی متفاوت از نظر لائینگ بود که آن را شهری شگفت‌آور توصیف کرده بود. کایه آن را شهری کوچک اظهار کرد که بی‌اهمیت و فقیر است و هیچ نشانی از شهرت افسانه‌ای که پیش از آن گفته شده بود، نیست.
طوطی‌های بال‌سرخ یک سرده از طوطی‌ها در خانوادهٔ طوطیان سبز است.GILL, F. ; DONSKER, D. (Eds.) (2013). Parrots. IOC World Bird List (v.3.5). چندین عضو پیشین، از جمله طوطی شاهی استرالیایی، اکنون در سردهٔ "طوطی‌های شاهی" جای می‌گیرند.
دارای دو گونه و پنج زیرگونه است.GILL, F. ; DONSKER, D. (Eds.) (2013). Parrots. IOC World Bird List (v.3.5).
طوطی گواوا یک گونه از طوطی‌ها در خانواده طوطیان سبز، متعلق به سردهٔ تک‌نماد Bolbopsittacus و نزدیک به طوطی عشق ("Agapornis") و طوطی‌های آویزان ("Loriculus") است. این گونه بومی فیلیپین است و در محلی به نام "bubutok" شناخته می‌شود. نام رایج آن از شهرت آن برای خوردن گواوا گرفته شده‌است.
رابرت کنیکوت (Robert Kennicott) (زادهٔ ۱۳ نوامبر ۱۸۳۵ – درگذشتهٔ ۱۳ می ۱۸۶۶ میلادی)، طبیعت‌گرا و خزنده‌شناس اهل ایالات متحده بود. بیماری مزمن در دوران طفولیت، کنیکوت را از رفتن به مدرسه بازداشت. در عوض، کنیکوت اغلب وقت خود را در طبیعت گذراند و به گردآوری نباتات و جانوران پرداخت. پدرش در خانه او را آموزش داده و طبیعت‌شناس جارد پوتر کرتلند را متقاعد نمود تا او را به عنوان دستیار موقت بپذیرد. پس از مدت کوتاهی، کنیکوت به مؤسسه اسمیتسونین، از طریق معاون اسپنکر فولرتن بیرد، نمونه فراهم می‌کرد.
کنیکوت در عصری برای مطالعه و محافظت از جانوران بومی مرغزار دادخواهی می‌کرد که دهقانان سعی بر نابود کردن آنها داشتند. او با دانشگاه نورث‌وسترن همکاری نمود تا در ۱۸۵۷ میلادی یک موزه تاریخ طبیعی پایه‌گذاری نماید، پس از آن آکادمی علوم شیکاگو را بنیان‌گذاری کرد. هنگام حضور در شیکاگو، او به عنوان مشاور چندین طبیعت‌شناس جوان از جمله ویلیام هیلی دال، خدمت کرد. او به باشگاه مگاتریوم (Megatherium Club) ملحق شده و نمونه‌های را در خلیج هادسون مطالعه نمود. سفر اکتشافی تلگراف اتحاد غربی (Western Union Telegraph Expedition) کنیکوت را به عنوان دانشمند در سفر کوتاه مدت خود در میانه دهه ۱۸۶۰ میلادی انتخاب نمودند. کنیکوت در جریان این سفر اکتشافی درگذشت و با گذاشتن نام او بر یخچالی در آلاسکا، یخچال کنیکوت، از وی تجلیل صورت گرفت. خانه وی، «دَ گرو» در گلنویو، ایلینوی امروزه از سوی سازمان پارک‌های ملی به عنوان مکان ملی تاریخی شناخته شده‌است.
رابرت کنیکوت در ۱۳ نوامبر ۱۸۳۵ در نواورلئان، لوئیزیانا به‌دنیا آمد. پدر وی جان آلبرت به گیاه‌شناسی علاقه‌مند بود و در ناحیه نرثفیلد، شهرستان کوک، ایلینوی یک قطعه زمین بزرگ داشت که بعداً معروف به «دَ گرو» شد. رابرت یک کودک دردمند بود و با سپری کردن وقت بیشتر در طبیعت، تلاش می‌کرد تا صحت خود را بهبود بخشد. او به‌طور منظم به مدرسه نمی‌رفت، اما پدر وی تدابیرهای لازم را برای اینکه او در خانه آموزش ببیند، فراهم نمود. تحت مربی‌گری پدر خود، کنیکوت یادگرفت تا با حوصله‌مندی طبیعت را مشاهده نموده و به گردآوری نمونه‌ها آغاز نماید.