moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
پژوهش‌های باستان‌شناختی که از ۱۹۲۲ میلادی بدین‌سو انجام شده‌است نشان‌دهنده، آثار هنری عالی از نوشته‌های قبل از اسلام می‌باشد. ادبیات این کشور به زبان اصلی نوشته و بعد به الفبای عربی تغییر داده شده‌است، این امر باعث شده‌است تا این ادبیات دارای میراث غنی از نوشته‌های قبل از اسلام باشد، که قبل از جای‌گزین شدن الفبای عربی وجود داشت و شامل زبان‌های شارادا، خروشتی، یونانی و براهمی بعد از فتح افغانستان توسط مسلمانان می‌باشد. زبان باختری را نیز می‌توان در نوشته‌های قبل از اسلام ردیابی کرد.
ادبیات معاصر افغانستان به‌طور عمیق در میراث غنی ادبیات شفاهی و ادبیات نوشتاری سنتی ریشه دارد. مردمان بومی افغانستان که در داخل افغانستان یا خارج از کشور زندگی می‌کنند، معمولاً زبان‌های پشتو و دری را به‌کار می‌برند. این دو زبان توسط ۳۲ میلیون نفر در افغانستان به‌کار برده می‌شود. در نتیجه این دو زبان رسمی بخش عمده‌ای از ادبیات افغانستان را پوشش می‌دهند. ادبیات افغانستان به لحاظ تاریخی توسط شاعران و نویسنده‌گان ثبت شده‌است. نویسندهٔ فرانسوی به‌نام جیمز دارمستتر در ۱۸۸۶ میلادی پیرامون زمینه تاریخی ادبیات افغانستان و نقش شاعران نوشت.
استدلال می‌شود که شعرهای پشتو، از جمله کتاب شیرزمان طایزی به عنوان میدان در (۱۹۸۸) میلادی، نقش قابل توجهی در ادبیات ایفا نموده بود. در عصر امروزی، شعرا و نویسنده‌گان داستان‌های کوتاه افغان به‌طور فعال مشغول نوشتن شعر هستند که یک حوزه مشخص ادبیات را شکل می‌دهد.
ادبیات افغانستان برای قرن‌ها از نظر ادبیات با تمدن‌های ایران، چین و هند پیوند دارد. کارهای هنری این کشور در عصر اسلامی در دوران غزنویان در قرن دهم تا دوازدهم میلادی و دودمان غوری‌ها که معمولاً از زبان فارسی استفاده می‌کردند شکوفا شد.
چون افغانستان دارای یک هویت ادبی غنی است، آهنگ‌های فولکلور و سنتی بیان‌گر ادبیات قرن‌های قدیم تا ادبیات مدرن افغانستان می‌باشد. در جریان قرون وسطی، ادبیات اساساً به زبان‌های دری، پشتو، عربی و ترکی نوشته می‌شد. امپراطوری‌های چون سامانیان، غزنویان، تیموریان و امپراطوری مغول به‌طور گستردهٔ از ادبیات فارسی متأثر بودند. آن‌ها معمولاً به تشویق نویسنده‌گان آن‌زمان چون رومی، جامی، رودکی، فردوسی و خواجه عبدالله انصاری می‌پرداختند.
در این دوره تنها زبانی که شعرهای حماسی به آن نوشته می‌شد، زبان دری بود. فردوسی اشعار شاه‌نامه را نوشت، که حاوی شصت‌هزار بیت هم‌قافیه است. رومی نیز در آن زمان شعرهای بسیاری می‌نوشت و بیشتر شعرهای وی بعداً به زبان انگلیسی ترجمه شد.
به دلیل مهاجرت‌های گسترده به سایر کشورها در قرون شانزدهم و هجدهم میلادی، نحوه بیان ایده‌ها و ایجاد نهادهای ادبی و محیط‌های آموزشی برای نخستین‌بار در خارج از کشور، این جوامع خارجی اغلب به عنوان مراکز ادبیات اولیه افغان پنداشته می‌شوند. در جریان آن قرن‌ها، این کشور شخصیت‌های ادبی فراوانی در میان ملت تقسیم نشده ثبت نموده‌است، اما پس از تقسیم کشور میان امپراطوری مغول و صفویان، چندین شاعر از جمله خوشحال ختک به این مراکز ادبی نقل مکان کردند. ختک که شاعر و جنگ‌جوی قرن هفدهم بود در رشته کوه‌های هندوکش زندگی می‌کرد. تا اواخر قرن نزدهم میلادی، پشتون‌های که قبل از تقسیم شدن در کشور زندگی می‌کردند، معمولاً به خواندن شعرها در قالب غزل، یک ژانر کلاسیک اردو، در حیات شاهی سلطنت می‌پرداختند.
ادبیات ادبی، افغان، ترکی و پشتو دارای سنت‌های مشابه هستند و به‌طور جمعی به‌نام ادبیات فارسی شناخته می‌شوند، هرچند ادبیات افغانستان هم‌مانند سایر کشورها یک ادبیات مجزا است، که سنت‌ها و طریقه‌های نوشتاری خود را دارد، به‌ویژه در ترکیب شفاهی-قالبی.
کابل، پایتخت افغانستان، در قرن بیستم میلادی به مرکز شخصیت‌های ادبی و نشر آثار ادبی مبدل شد. محمود طرزی که یک اصلاح‌گرا بود، به نخستین ویراستار سراج الاخبار، نخستین روزنامه ادبی کابل که از ۱۹۱۱ تا ۱۹۱۹ میلادی پخش می‌شد، مبدل گردید. وی اغلب برای توسعه محیط ادبی مدرن تحسین می‌شود. افغانستان طی چند دهه پسین چندین شخصیت ادبی را پرورانده‌است، از جمله خلیل‌الله خلیلی و سید بهاءالدین مجروح. خلیلی برای نقشی که در ادبیات معاصر داشته‌است به‌نام «مرد رنسانس» یاد می‌شود.
محمود طرزی به‌طور فعالانه در ترویج پشتو به عنوان یک زبان ملی دخیل بود و هم‌واره از طریق روزنامه سراج‌الاخبار معلومات و خبر فراهم می‌کرد. در این دوره سراج‌الاخبار نقشی کلیدی در مدرنیته‌سازی جامعه افغانستان از طریقه مقاله‌های خود ایفا نمود. برعلاوه وی، یک رمان‌نویس فرانسوی به‌نام ژول ورن آثار را به زبان خارجی ترجمه کرد. وی به نخستین نویسندهٔ مبدل شد، که نخستین کتاب‌های چاپ شده در افغانستان مستقل را نشر کرد.
شعر و فرهنگ افغانستان، به‌طور کل دارای یک تاریخ طویل بوده و قدمت آن به ظهور تصوف برمی‌گردد. اشعار به زبان‌های گوناگون اما مشترک مانند فارسی، دری، پشتو و اندکی هم به زبان اردو نوشته شده بودند. اشعار زبان‌های خارجی چون انگلیسی و ترکی نیز بر شعر در افغانستان تأثیرات قوی داشته‌است. شاعری افغانستان منعکس‌کننده سنت‌های معنوی گوناگون در داخل این کشور است. به‌طور مشخص، بیشتر شاعران افغان از تجارب اسرارآمیز و تصوف الهام گرفته‌اند. شاعری کهن‌ترین شکل ادبیات است و سنت گفتاری و نوشتاری غنی دارد. در افغانستان، شعر از قرن‌ها بدین‌سو وجود داشته‌است. شاعر بزرگ مولانا شاعری افغانستانی بود، که در تمام عمر خود به زبان فارسی می‌نوشت. شعرای دیگری نیز به زبان فارسی می‌نوشتند، با این حال چندین شاعر دیگر نیز تحت تأثیر زبان‌های پشتو و عربی قرار داشتند. زنان امروزی پشتون معمولاً به نوشتن گونهٔ از شعر سنتی افغانستان می‌پردازند که دارای دو بیت هم-قافیه است و به‌نام لندی (landay) یاد می‌شود.
در ۲ و ۳ می ۱۸۰۸ قیام د مایو یا قیام دوم مه ۱۸۰۸ در حومه مادرید رخ داد. این قیام شورش مردم مادرید علیه اشغال شهر توسط سربازان فرانسوی بود که توسط نیروهای امپراتوری فرانسه سرکوب شد و اهمیت فوق‌العاده‌ای داشت. علاوه بر این، نیروهای گارد امپراتوری ناپلئون با استفاده از کلاه‌ها و شمشیرهای هلالی با ساکنان مادرید در پوئرتا دل سول جنگیدند، به این ترتیب خاطرات اندلس (اسلامی) را زنده کردند.
این شهر از ۲۳ مارس همان سال تحت اشغال ارتش ناپلئون بود. شاه کارلوس چهارم توسط مردم اسپانیا در جریان شورش‌های آرانخوئز مجبور شده بود به نفع پسرش فرناندو هفتم از سلطنت کناره‌گیری کند، و در زمان قیام هر دو به اصرار ناپلئون در شهر بایون فرانسه بودند. تلاش ژنرال فرانسوی یواخیم مورا برای انتقال دختر و فرزندانش به همراه کوچکترین پسرش کارل چهارم به بایون باعث شورش گردید.
ملا منصور دادالله (متوفی ۲۰۱۵ میلادی) برادر ناتنی کوچک‌تر ملا دادالله آخوند بود، کسی که پس از وی فرمانده ارشد نظامی طالبان در شرق افغانستان شد. وی از ولسوالی ارغنداب ولایت قندهار از قبیله کاکر و از قوم پشتون بود.
وی در ویدیوی که نشان‌دهنده «جشن فراغت» انتحاری‌ها بود، ظاهر شد. تصور می‌شد که وی در ۲۰۰۷ حدود ۳۰ سال عمر داشته باشد. ملا منصور دادالله در دهه ۱۹۹۰، زمانی‌که طالبان علیه ائتلاف شمال جنگ می‌کردند، به عنوان دستیار برادر خود خدمت می‌کرد. وی در نوامبر ۲۰۱۵ میلادی به عنوان معاون امیر شاخه انشعابی طالبان که به‌نام شورای عالی امارت اسلامی افغان یاد می‌شد، گماشته شد.
ملا داد الله منصور در مارس ۲۰۱۷ زمانی که در کابل زندانی بود، طی یک تفاهم هم‌راه با چند طالب دیگر با یک خبرنگار اهل ایتالیا به‌نام دانیال ماستروجیاکومو که نزد طالبان زندانی بود معاوضه شده و از زندان رها شد. در آن زمان تصور نمی‌شد که وی عضو مهم گروه طالبان شد.
پس از این‌که برادر وی در ۱۲ می ۲۰۰۷ کشته شد، یکی از سخنگویان طالبان اعلام کرد که منصور داد الله به عنوان فرمانده نظامی گروه طالبان در شرق افغانستان جانشین برادرش خواهد شد. گمارش منصور ظاهراً نتیجه توانایی ویژه وی نبوده بلکه صرفاً برای این بود که وی برادر ملا داد الله آخوند بود. رهبر طالبان ملا محمد عمر که از قساوت دادالله آخوند ناراضی بود، گفته می‌شود که با انتصاب دادالله مخالفت نشان داد. با این حال، وی تحت حمایت گروه القاعده قرار گرفت و از وی خواسته شد، تا از تاکتیک‌های ابومصعب الزرقاوی را در افغانستان استفاده کند.
ملا منصور دادالله در ژوئن ۲۰۰۷ گفت: «شیخ اسامه بن لادن زنده است و فعالیت دارد. وی در حال پیش‌برد وظایف خود است. تازه‌ترین مدرک مبنی بر زنده بودن وی این بود که وی پس از مرگ برادرم به من نامهٔ تسلیت فرستاد. وی به من نصیحت کرد، تا راه برادرم را ادامه دهم».Taliban: Bin Laden alive and well ملا منصور دادالله در ۲۹ دسامبر ۲۰۰۷ از سمت خود به عنوان فرمانده نظامی طالبان به دلیل سرپیچی توسط ملا محمد عمر عزل شد. داد الله به تاریخ ۱۱ فوریه ۲۰۰۸ در جریان یک حمله شدید نیروهای پاکستانی به طالبان در منطقه گاوال اسماعیل‌زی مجروح و دستگیر گردید.
دادالله همراه با ۶ زندانی دیگر بنا بر درخواست حکومت افغانستان و به منظور گفت‌گوهای صلح به تاریخ ۷ سپتامبر ۲۰۱۳ توسط حکومت پاکستان از زندان رها شد. دادالله پس از رهایی از زندان به افغانستان بازگشت تا پیروان برادر خود را مجدداً تحت یک جبهه جدید به‌نام جبهه ملا دادالله سازمان‌دهی نماید. پس از اعلامیه اوت ۲۰۱۵ منبی بر این‌که اختر منصور به عنوان رهبر طالبان جانشین مرحوم ملا عمر شده‌است، دادالله از بیعت به وی خودداری نموده و با حامیان خود در زادگاهش ولایت زابل برای خود پایگاه ساخت. پس از آن جنگ‌های میان افراد وفادار به دادالله و منصور به وقوع پیوست.
رسانه‌های افغانستان در اوایل سپتامبر گزارش دادند، که گفته می‌شود ملا دادالله پس از اختلافات روی گماردن اختر منصور به عنوان رهبر طالبان، به شاخه افغانستانِ گروه دولت اسلامی (داعش) پیوست. این اعلامیه از جانب یک حامی دولت اسلامی اعلام شد، وی هم‌چنین افزود که ۲۳۰ جنگ‌جوی دولت اسلامی (داعش) از ولایت فراه به ولایت زابل اعزام شدند تا بر علیه ۲٬۱۰۰ شبه نظامی طالبان که از طریق منصور فرستاده شده‌است به نیروهای دادالله کمک کنند. بر اساس گفته‌های حاجی مهمند نصرت‌یار ولسوال ارغنداب ولایت زابل، جنگ‌جویان دادالله با دولت اسلامی هم‌فکر هستند. با این وجود، برخی منابع افغان می‌گویند که دادالله پیوستن به دولت اسلامی را رد کرد و هنوز به طالبان وفادار بود. گزارش می‌شود که وی گفته‌است، «ما با امارت هستیم و (همیشه) خواهیم بود». دادالله با رهبری طالبان مخالفت داشت و اختر منصور را «دروغ‌گو» می‌خواند.
دادالله در جریان جنگ‌های میان نیروهای وی و نیروهای وفادار به رهبر طالبان منصور، در نوامبر ۲۰۱۵ در ولسوالی خاک افغان زابل کشته شد. ادعاهای کشته شدن وی از سوی بزرگان قبیله در منطقه، مقامات دولت افغان و فرماندهان طالبان تأیید گردید، اما سخنگوی وی که ملا نعیم نیازی نام داشت گفت که دادالله صرفاً زخمی شده‌است. علی‌رغم این تکذیب، شاخه منسوب به وی به تاریخ ۱۵ اوت ۲۰۱۶ به‌طور رسمی مرگ وی را تأیید نموده و برادرزاده وی به‌نام ملا امدادالله منصور را جانشین کردند. منصور سوگند یاد کرد که انتقام مرگ کاکای خود را می‌گیرد.
تاریخ اسلام در چین به دوران صدر اسلام اسلام بازمی‌گردد. بر اساس روایات سنتی مسلمانان چین، هجده سال پس از فوت پیامبر اسلام، خلیفه سوم، عثمان، هیأتی را به سرپرستی سعد بن ابی وقاص، دایی محمد، نزد امپراتور گائوزونگ، حاکم وقت چین، فرستاد.
با توجه به روایات سنتی مسلمانان چینی، اسلام برای اولین بار توسط هیئت اعزامی ازسوی عثمان، سومین خلیفه، یعنی در کمتر از بیست سال پس از فوت پیامبر اسلام در ۶۵۱، به چین آورده‌اند. ریاست این هیئت برعهده سعد بن ابی وقاص، عموی پیامبر بود. امپراتور گائوزونگ، امپراتور تانگ از این هیئت استقبال نمود و سپس دستور داد برای یادبودِ پیامبر اسلام، مسجدی در کانتون بسازند. این مسجد، اولین مسجد ساخته‌شده در چین بود.
اما مورخان مدرن می‌گویند که هیچ مدرکی دال برآمدن خودِ سعد بن ابی‌وقاص به چین وجود ندارد، آنها معتقدند که دیپلمات‌ها و بازرگانان مسلمان در عرض چند دهه پس از آغاز دوره اسلامی به چین (که تحت حاکمیت سلسله تانگ بود) رسیدند. فرهنگ جهان‌وطنی سلسله تانگ، که موجب ارتباطات مداوم چینی‌ها با مردم آسیای مرکزی و ورود بازرگانان آسیای مرکزی و غربی، و بعدتر ساکن شدن آنها در شهرهای چین، به معرفی اسلام کمک کرد.
هامادا هاگراس می‌نویسد: "اسلام در دوران تانگ در تابستان سال ۶۵۱ در عصر امپراتور گائوزونگ وارد چین شد؛ در آن سال اولین سفارت عرب در دربار سلسله تانگ تأسیس گردید. این اولین تماس مستقیم میان چینی‌ها و اعراب است.
مردم عرب در اسناد مکتوب چینی، اولین بار تحت نام "داشی" در سالنامه سلسله تانگ (۶۱۸–۹۰۷) ذکر شده‌اند، (تاشی یا داشی درواقع برگرفته از لغت فارسی «تازی» است؛ نامی که مردم ایران برای اشاره به اعراب استفاده می‌کردند).Israeli, Raphael (2002). "Islam in China". United States of America: Lexington Books. . اسناد مربوط به سال ۷۱۳ میلادی، از ورود یک سفیر "داشی خبر می‌دهند." اولین جمعیتی که به‌طور عمده در چین اسکان یافتند، بازرگانان عرب و فارس بودند.Israeli (2002), pg. 291
در منابع عربی آمده‌است که قتیبه بن مسلم، کاشغر را برای مدت کوتاهی از چین گرفت ولی پس از مدتی به‌طور توافقی دست به عقب‌نشینی زد. اما مورخان جدید این ادعا را به کلی رد می‌کنند.
خلافت اموی در سال ۷۱۵ میلادی، اخشید، پادشاه دره فرغانهرا خلع کرد و پادشاه جدیدی را بر تخت نشاند. پادشاه مخلوع به کوچا (مقر تحت‌الحمایهٔ آنکسی) فرار کرد و از چینی‌ها درخواست کرد مداخله کنند. چینی‌ها ۱۰٬۰۰۰ سرباز سرباز تحت فرماندهی ژانگ شیائوسانگ به فرغانه فرستادند. او نیروهای اشغالگر عرب را در نمنگان شکست داد و اخشید را دوباره بر تخت سلطنت نشاند.
ژنرال چینی تانگ، جیاهویی، حملهٔ اعراب و تبتی‌ها را در نبرد آقسو (۷۱۷) دفع کرد و آنها را شکست داد. خان تورگش، سولوک، نیز در حمایت از اعراب به کارزار آقسو پیوست. اوچ تورفان و آقسو در ۱۵ اوت ۷۱۷ مورد حمله نیروهای تورگش، عرب و تبتی قرار گرفتند. خلخ‌هایی که به ارتش چین خدمت می‌کردند، تحت فرماندهی آرسیلا شیان، یک خاقانات ترک غربی که زیر نظر ژنرال تانگ جیاهویی، خدمت می‌کردند، این حمله را دفع کردند. الیشکوری، فرمانده عرب و ارتشش پس از شکست به تاشکند گریختند.
در سال ۷۵۱، خلافت عباسی سلسله تانگ را طی نبرد رودخانه تالاس شکست داد. با با مبادله فرستاده‌ای از امپراتور گائوزونگ با ژنرالی از خلیفه عثمان، سلسله تانگ شاهد ایجاد نخستین سفارت مسلمان در چین بود. چینی‌ها درخواست‌های کمکی نیز برای سربازان مسلمان ارسال می‌کردند، مثلاً در سال ۷۵۶، احتمالاً گروهی متشکل از ایرانی‌ها و عراقی‌ها به کانسو فرستاده شدند تا به امپراتور سوسونگ در مبارزه با آن لوشان کمک کنند. کمتر از ۵۰ سال بعد، اتحادی بین تانگ و عباسیان علیه حملات تبتی‌هاآسیای مرکزی منعقد شد. بعدتر هیأتی از جانب خلیفه هارون الرشید (۷۶۶–۸۰۹) به چانگان رسید. این روابط دیپلماتیک، با گسترش جهان اسلام از طریق دریا به اقیانوس هند و تا شرق آسیا پس از تأسیس بغداد در سال ۷۶۲ همزمان بود. پس از تغییر پایتخت از دمشق به بغداد، کشتی‌های تجاری از مسیر تجاری سیراف و بندر بصره به سمت هند، تنگه مالاکا و چین جنوبی حرکت می‌کردند. کانتون (یا آنطور که به عربی خوانده می‌شود: خنفو) بندری در جنوب چین بود که در میان جمعیت ۲۰۰٬۰۰۰ نفری آن، تعداد زیادی از بازرگانان مسلمان موجود بود.Gernet, Jacques. A History of Chinese Civilization. 2. New York: Cambridge University Press, 1996.
اولین نمونه‌ها از معماری اسلامی چینی، مسجد جامع شیان (که ساخته شد طبق حکاکی بر روی یک لوح سنگی در داخل مسجد در سال ۷۴۲ ساخته‌شد)، و مسجد کوچه داکسی در شیان (بر اساس کتیبه امپراتور تیان چی (۱۶۲۰–۱۶۲۷)) از سلسله مینگ؛ که در سال ۷۰۵ ساخته شد) بودند.
در زمان سلسله تانگ، جریان پیوسته‌ای از بازرگانان عرب و ایرانی از طریق جاده ابریشم و مسیرهای دریایی از طریق بندر کوانژو به چین رسیدند. مسلمانان مساجد خود را در محله خارجی در کرانه جنوبی رودخانه کانتون داشتند.Gernet, Jacques. A History of Chinese Civilization. 2. New York: Cambridge University Press, 1996. ISBN  همه مهاجران مسلمان نبودند، اما بسیاری یا تعدادی از آنها ماندند. در تواریخ آمده‌است که در سال ۷۵۸، یک شهرک بزرگ مسلمان‌نشین در گوانگژو شاهد یک ناآرامی بزرگ بود و فرار کرد. در همان سال دزدان دریایی عرب و ایرانی که احتمالاً پایگاه خود را در بندری در جزیره هاینان داشتند. این امر باعث شد بخشی از تجار مسیرشان را به شمال ویتنام و منطقه چائوژو در نزدیکی مرز فوجیان منحرف کنند. جامعه مسلمانان در کانتون یک مسجد بزرگ (مسجد هوئائیشنگ) ساخته بودند که در سال ۱۳۱۴ در اثر آتش‌سوزی ویران شد و در سال‌های ۵۱–۱۳۴۹ بازسازی شد. از ساختمان اول فقط خرابه‌های یک برج باقی مانده‌است.
اسلام در دورهٔ سلسله تانگ توسط بازرگانان عرب به چین آورده شد که صرفاً به تجارت و بازرگانی می‌پرداختند و هیچ تلاشی برای گسترش و تبلیغ اسلام نمی‌کردند. آنها اصلاً برای مسلمان شدن هیچ چینی‌ای تلاش نکردند و فقط تجارت کردند. علت این مسئله این بود که در سال ۸۴۵ فرمانی علیه آئین بودایی در جریان آزار و شکنجه بزرگ ضد بودایی صادر شده‌بود که مطلقاً راجع‌به اسلام اظهار نظری نمی‌کرد. مهاجران اولیه مسلمان، در حالی که اصول اعتقادی خود را در چین رعایت می‌کردند، هیچ کارزار جدی‌ای را علیه بودیسم، آیین کنفسیوس، تائوئیسم یا آیین دولتی انجام ندادند؛ آنها تنها یک عنصر ثابت جمعیت را تشکیل می‌دادند که دائماً در حال رفت‌وآمد بین چین و جهان اسلام از طریق مسیرهای دریایی یا زمینی بود.
کلیسای جامع چفالو () یک بازیلیکای کاتولیک در چفالو، سیسیل است. این مکان یکی از نُه سازه‌ای است که به عنوان پالرموی عرب-نورمن و کلیساهای جامع چفالو و مونرئاله ثبت میراث جهانی یونسکو شدند.
این کلیسای جامع میان سال‌های ۱۱۳۱ تا ۱۲۴۰ در سبک معماری نورمنی ساخته شد زیرا جزیره سیسیل در سال ۱۰۹۱ توسط نورمن‌ها فتح شد. بنا به سنت، ساختمان کمی پس از وقتی که پادشاه سیسیل، راجر دوم یک سوگند مقدس یاد کرد، زیرا که از توفان فرار کرد و به ساحل شهر آمد، ساخته شد. این ساختمان یک شخصیت دژ-مانند دارد و اگر از فاصله دور دیده شود، نمای هوایی شهر قرون وسطایی را می‌پوشاند.
کلیسای جامع در یک منطقه پرجمعیت ساخته شد ووجود یک جاده رومی و یک موزاییک پارینه-مسیحی گواه آن است. ساخت و ساز در سال ۱۱۳۱ آغاز گشت، موزائیک‌ها در سال ۱۱۴۵ قرار گرفتند و در همان سال، راجر دوم یک تابوت به عنوان آرامگاه برای خودش و همسرش در همان جا قرار داد. پس از ۱۱۷۲ کلیسا شاهد یک دوران افول شد. در سال ۱۲۱۵، فریدریش دوم، امپراتور مقدس روم، دو تابوت را به کلیسای جامع پالرمو برد. کمی پس از آن ساخت و ساز کلیسا از سر گرفت و نمای خارجی در سال ۱۲۴۰ تکمیل شد.
در سال ۱۴۷۲ یک رواق میان دو برج نمای بیرونی افزوده شد.
کیم سونگ چول (؛ زادهٔ ۳۱ دسامبر ۱۹۹۱) بازیگر اهل کره جنوبی است. او ابتدا در تئاترهای موزیکال به موفقیت دست پیدا کرد پیش از اینکه در نخستین مجموعه تلویزیونی خود به نام "دفترچه زندان" (۲۰۱۷) ایفای نقش کند. او به خاطر بازی در "نبرد جنگساری" (۲۰۱۹) و "تابستان دوست‌داشتنی ما" (۲۰۲۲) شناخته می‌شود.
جون نو-مین (؛ ؛ زادهٔ جون جه-ریونگ در ۲۸ اوت ۱۹۶۶) بازیگر اهل کره جنوبی است. او در مجموعه‌های تلویزیونی مانند "ملکه سوندوک" و "ماسک عروس" ایفای نقش کرده‌است. از آثار دیگری که در آنها ایفای نقش کرده است می‌توان به "سرنوشت یک مبارز" و "" اشاره کرد.
زیگفرید کاشه (۱۸ ژوئن ۱۹۰۳–۷ ژوئن ۱۹۴۷) سفیر آلمان نازی در کشور مستقل کرواسی بود و همچنین با مرتبه "اوبه‌گقوپن‌فیوقه" در "اشتوم‌آبتایلونگ" (اس‌آ)، یکی از شاخه‌های شبه نظامی حزب نازی خدمت کرد. کاشه رهبر پیشنهادی برای رایش کمیساریات مسکو بود، هرچند بعدها اجرای این طرح تحقق نیافت.Kay (2006), pp. 181-182. او در تاریخ ۷ ژوئن ۱۹۴۷ به دلیل جنایات جنگی در یوگسلاوی به دار آویخته شد.
کاشه در اشتراوسبرگ متولد شد. او پس از گذراندن دانشکده افسری در پوتسدام و آکادمی نظامی لیشترفلده، سال‌های ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۰ را در "فرایکور" در برلین و کشورهای حوزه دریای بالتیک گذراند. او در سال ۱۹۲۵ به اشتوم‌آبتایلونگ (اس‌آ) پیوست و در سال ۱۹۲۶ به عضویت حزب نازی درآمد. او همچنین رهبر اس‌آ در پامرنیا بود. کاشه در سال‌های ۱۹۲۸ تا ۱۹۳۱، معاون گاولایتر در اوستمارک بود، و در سپتامبر ۱۹۳۰ به رایستاگ (پارلمان) راه یافت. در سال ۱۹۳۴، کاشه در اس‌آ به درجه "اوبه‌گقوپن‌فیوقه" که درجه ای برابر با سپهبد در ورماخت (نیروهای مسلح آلمان نازی) بود؛ دست یافت. کاشه یکی از معدود افسران عمومی اس‌آ بود که از شب دشنه‌های بلند جان سالم به در برد. کاشه با دخالت هرمان گورینگ در پرونده خود توانست جان سالم به در برد.DER SPIEGEL 26/1984 - Mordsache Röhm
در آوریل ۱۹۴۱، کاشه برای انجام خدمات دیپلماتیک وارد وزارت خارجه شد. در ۱۵ آوریل ۱۹۴۱، زمانی که آلمان کشور مستقل کرواسی را به رسمیت شناخت، کاشه به عنوان سفیر در این کشور انتخاب شد. او در ۲۰ آوریل وارد زاگرب شد. در جلسه رهبری نازی‌ها در ۱۶ ژوئیه طبق برنامه‌ریزی انجام شده او به عنوان "رایش کمیسر" آینده مستعمره نازی‌ها به نام مسکو انتخاب شد. این مستعمره قرار بود سرزمین‌های اصلی روسیه مرکزی و شمالی تا کوه‌های اورال را شامل شود. واقعیت‌های نظامی در جبهه شرقی در طول زمستان ۱۹۴۱–۱۹۴۲ مانع از اجرای این پروژه شد و مستعمره مسکو فقط در حد یک برنامه باقی ماند.
در کشور مستقل کرواسی، کاشه از تلاش مشترک نیروهای محور علیه پارتیزان‌های یوگسلاوی حمایت کرد. از آنجایی که او به آنته پاولیچ و «انقلاب اوستاشه» بسیار علاقه داشت، سیاست‌ها و اقدامات اوستاشه (حزب فاشیست کرواسی) را توجیه می‌کرد و به همین دلیل هیتلر او را از پاولیچ هم کروات‌تر خواند. کاشه به‌طور دائم با ادموند گلایسه-هورستناو، ژنرال تام‌الاختیار آلمان‌ها در کشور مستقل کرواسی در کشمکش بود. پس از توطئه ناموفق لورکوویچ-ووکیچ در سال ۱۹۴۴، که تلاشی برای همسو کردن کشور مستقل کرواسی با متفقین بود، کاشه سرانجام فرصتی یافت تا ژنرال گلایسه-هورستناو را بدنام کرده و او را مجبور به ترک کردن کرواسی کند، چرا که او در این توطئه نقش داشت.
در طول جنگ جهانی دوم، بسیاری از صرب‌ها از کرواسی تبعید شدند - برخی به صربستان و برخی دیگر به آلمان. دستور اخراج صرب‌ها از سوی رهبران دولت مستقل کرواسی صادر نشد؛ چرا که آن‌ها ترجیح می‌دادند صرب‌ها را در داخل مرزهای خود بکشند، یا به عنوان برده بازداشت کنند یا به اجبار به دین دیگری درآورند. با توجه به دادگاه نورنبرگ، کنفرانسی در نمایندگی آلمان به ریاست زیگفرید کاشه برگزار شد که در آن تصمیم گرفته شد اسلوونیایی‌ها را به اجبار به کرواسی و صربستان و صرب‌ها را از کرواسی به صربستان منتقل کنند. این تصمیم در تلگرافی از وزارت امور خارجه آلمان، "شماره ۳۸۹، مورخ ۳۱ مه ۱۹۴۱"بیان شد. او در ۱۸ آوریل ۱۹۴۴ به برلین گزارش داد که «کرواسی یکی از کشورهایی است که مشکل یهودیان در آن حل شده‌است».Jewish History of Yugoslavia, porges.net; accessed 5 May 2016.
پس از پایان جنگ در اروپا، کاشه توسط متفقین به یوگسلاوی بازگردانده شد. او در ماه مه ۱۹۴۷ توسط دادگاه عالی جمهوری خلق کرواسی محاکمه شد و در ۷ ژوئن ۱۹۴۷ به دار آویخته شد.Execution of Siegfried Kasche, jewishvirtuallibrary.org; accessed 5 May 2016.
لی ته-گون (؛ ؛ زادهٔ ۲۷ نوامبر ۱۹۷۷) بازیگر اهل کره جنوبی است.
خانه جیمز هنری () یک خانه تاریخی در سن پترزبورگ، فلوریدا، ایالات متحده آمریکا است که ثبت ملی اماکن تاریخی شده‌است.
جو وو-جین (؛ ؛ زادهٔ ۱۶ ژانویه ۱۹۷۹) بازیگر اهل کره جنوبی است. او به عنوان بازیگر نقش مکمل در صفحهٔ بزرگ و مجموعه‌های تلویزیونی مانند "گابلین" (۲۰۱۷)، "ماشین تحریر شیکاگو" (۲۰۱۷)، "دراگ کینگ" (۲۰۱۸) و "آقای آفتاب" (۲۰۱۸) شناخته می‌شود. او در سال ۲۰۱۹ برندهٔ جایزهٔ بهترین بازیگر نقش مکمل مرد در چهلمین جوایز فیلم اژدهای آبی به خاطر عملکردش در فیلم "دیفالت" شد.
آسلیهان گونر (؛ هنرپیشه اهل ترکیه است. عمده سر شناسی وی به دلیل بازیگری در نقش "ییلدیز کادی‌اوغلو/ ییلدیز ملا اوغلو" در سریال ستاره شمالی میباشد، همچنین همسر وی مرت کلیچ میباشد. که به خاطر بازی در ستاره شمالی خیلی ها اورا با همسر اسماعیل دمیرچی ( کوزی مولااوغلو) اشتباه گرفتند
آسلیهان گونر (متولد 17 دسامبر 1987) (26 آذر 1366 ) در شهر استانبول ترکیه مادرش اهل ملطیه و پدرش تاجر از سیواس است. اسلیهان فرزند بزرگ خانواده گونر و دو خواهر به نام نسلیهان و یاسیمن و همچنین یک برادر کوچکتر دارد.
چوی بیونگ چان ( زادهٔ ۱۲ نوامبر ۱۹۹۷)، همچنین با نام بیونگ‌چان نیز شناخته می‌شود، خواننده و بازیگر کره جنوبی است. او در سال ۲۰۱۶ به عنوان یکی از اعضای گروه کره‌ای ویکتون فعالیتش را آغاز کرد. در سال ۲۰۱۹، او در برنامهٔ رقابتی "پرودوس اکس ۱۰۱" شرکت کرد. در سال ۲۰۲۰، او حرفهٔ بازیگری خود را با ایفای نقش در مجموعه تلویزیونی "لایو آن" آغاز کرد.
رابرت سارا (زاده ۹ ژوئن ۱۹۴۶) بازیکن سابق فوتبال اتریشی است که در اوبر لاینسیتس، در نزدیکی سنت مارتین ایم والدویرتل متولد شده‌است.برادر کوچکتر او جوزف سارا نیز یک فوتبالیست موفق بود.
سارا پس از ۲۰ سال ماندن در باشگاه و برنده شدن جوایز بزرگ با آنها، به یک اسطوره باشگاهی در اتریش وین تبدیل شد. او کار حرفه ای خود را در ۱۹ سالگی آغاز کرد و ۹ قهرمانی لیگ، ۶ جام داخلی را به دست آورد و در فینال جام برندگان جام ۱۹۷۸ بازی کرد که آنها با نتیجه ۴–۰ مقابل اندرلخت شکست خوردند. ۵۷۱ بازی او رکوردی برای بیشترین حضور یک بازیکن در لیگ برتر اتریش است.سارا در سال ۲۰۰۱ در تیم قرن اتریش انتخاب شد.
او اولین بازی خود را برای اتریش در پیروزی ۳–۲ مقابل انگلیس در ومبلی در اکتبر ۱۹۶۵ انجام داد و در فینال جام جهانی فوتبال ۱۹۷۸ بازی کرد.Record at FIFA Tournaments – FIFA کاپیتان تیم، او پاس قاطع را به هانس کرانکل زد تا در بازی با نام معجزه کوردوبا که اتریشی‌ها با نتیجه ۳–۲ پیروز شدند و اولین برد اتریش در برابر آلمان غربی بود، گل پیروزی مقابل رقیب سرسخت آلمان غربی را به ثمر رساند و بعد از ۴۷ سال این پیروزی برای اتریش بدست آمد.
او ۵۵ بازی ملی انجام داد و ۳ گل به ثمر رساند.Appearances for Austrian National Team – RSSSF آخرین بازی ملی او در می ۱۹۸۰ بازی دوستانه مقابل آرژانتین بوده است.
بیست و یک () که قبلاً در بریتانیا، فرانسه و آمریکا با نام Vingt-Un بازی ورق شناخته می‌شد، نامی است که به خانواده بازی‌های ورق قمار محبوب خانواده قمار داده می‌شود، که ابتدا در اسپانیا در اوایل قرن هفدهم دیده شده‌است. این خانواده شامل بازی‌های کازینوی بلک جک و پونتون و همچنین مشابه‌های داخلی آن‌ها است. بیست و یک در قرن هجدهم در فرانسه به شهرت رسید و از آنجا به آلمان و بریتانیا گسترش یافت و از آنجا به آمریکا رفت. در ابتدا در تمام آن کشورها "به عنوان Vingt-Un شناخته می" شد، پس از جنگ جهانی اول به Pontoon در بریتانیا و در اواخر قرن ۱۹ در کانادا و ایالات متحده به بلک جک تبدیل شد، جایی که قانونی شدن قمار باعث افزایش محبوبیت آن شد.
در حالی که انواع متعددی از بیست و یک وجود دارد، قوانین کلی زیر اعمال می‌شود. این بازی دارای یک بانکدار و تعداد متغیری از بازیکنان است. نقش بانکدار حول بازیکنان می‌چرخد، به جز بازی‌های کازینو که نقش بانکدار به‌طور دائم توسط یکی از کارکنان کازینو انجام می‌شود. بانکدار دو کارت، رو به پایین، به هر بازیکن می‌دهد. شرط‌ها یا قبل از دریافت کارت‌ها یا پس از دریافت و مشاهده اولین کارت انجام می‌شود. بازیکنان نیز به نوبه خود، پس از برداشتن و بررسی هر دو کارت، اعلام می‌کنند که آیا با کارت‌هایی که دارند می‌مانند یا کارت دیگری را رایگان از بانکدار دریافت می‌کنند. برخی از بازی‌ها همچنین به یک بازیکن اجازه می‌دهند که مبلغ بت خود را بالا ببرد و کارت دیگری بخرد. هدف این است که دقیقاً بیست و یک امتیاز به دست آورید یا در صورت عدم موفقیت، بر اساس مقادیر کارت پرداخت شده تا حد امکان به بیست و یک امتیاز نزدیک شوید. اگر بازیکنی بیش از بیست و یک باشد، بازی را می‌بازد. هنگامی که هر بازیکن اعلام کرد که با کارت‌های خود می‌ماند یا از بیست و یک فراتر رفت، دیلر نوبت خود را می‌گیرد. هرکسی که در دو کارت اول خود بیست و یک را به دست آورد، بسته به نوع بازی، که دوبرابر شرط خود را می‌برد.
در پیرامون تاریخ نوشته سید احمد کسروی تبریزی (۸ مهر ۱۲۶۹–۲۰ اسفند ۱۳۲۴) تاریخ‌نگار، زبان‌شناس، پژوهشگر، حقوق‌دان و اندیشمند ایرانی در توصیف تاریخ‌نگاری و بیان تحولات تاریخ‌نویسی ایران است.
در کتاب «در پیرامون تاریخ» تحولات تاریخ‌نویسی و تاریخ‌نویسان در ایران پس از اسلام با نگاهی به کتاب‌های "تاریخ مشروطه ایران" و "تاریخ هیجده ساله آذربایجان یا یا سرنوشت گردان و دلیران" کاوش شده‌است. شاید بتوان این کتاب را تکملهٔ نویسنده بر دیدگاه‌های تاریخی خود دانست چرا که پس از سایر آثار تاریخی شهیرش این اثر را نوشته‌است.
کسروی هدفش را کوتاه ولی گویا چنین می‌نویسد: «"بیان نکات ضروری تاریخ‌نویسی و خطر آلودگی‌های تاریخ‌نگاری"» او در پانویسی روی اولین سرسخن خود با نام «پیرامون تاریخ» می‌نویسد: «"در آغاز این گفتار باید بگویم: گفتاری که در شماره گذشته با سر سخن «در پیرامون تاریخ مشروطه» نوشتیم (که پس از این خواهد آمد) پارهٔ خوانندگان بسیار پسندیدند و چنین درخواستند که آنرا دنبال نمائیم ولی از آنجا که در آن باره سخن فزونتری نیست بهتر می‌دانیم در پیرامون تاریخ از هر گونه «مطلق» گفتاری برانیم چنان‌که این را نیز نوید داده‌ایم و چون دارنده پیمان را یادداشتهایی در این زمینه از سالهای پیش هست همان را در اینجا می‌آوریم. (پیمان سال چهارم صفحه ۴۴۱)"»
دکتر آفریقایی (نام اصلی: Bienvenue à Marly-Gomont) یک فیلم کمدی-درام فرانسوی محصول سال ۲۰۱۶ است که بر اساس زندگی سیلو زانتوکو، پدر کامینی (موسیقی‌دان) ساخته شده‌است. در این فیلم کامینی دستیار نویسنده بوده‌است و جولین رامبالدی کارگردانی آن را بر عهده داشته‌است. در این فیلم مارک زینگا و آئیسا مائیگا ایفای نقش می‌کنند.
دکتر آفریقایی فیلمی است که داستان پدر کامینی، زانتوکو را روایت می‌کند. او که اصالتاً اهل زئیر (جمهوری دموکراتیک کنگو فعلی) است، به روستایی می‌رسد که او، همسر و فرزندانش تنها سیاه‌پوستان هستند. این فیلم عمدتاً با لحنی نیمه طنز به مشکلات کار یک پزشک سیاه‌پوست در دهکده کوچک دورافتاده ای در شهر ان (در منطقه پیکاردی) در سال ۱۹۷۵، علیرغم کمبود پزشک می‌پردازد.
نجات وینتیان () یک سرویس نجات داوطلبانه در وینتیان پایتخت لائوس می‌باشد. نجات وینتیان در مجموع تاکنون ضمن پاسخگویی به بیش از ۵۷۶۰ تصادف جاده‌ای سالانه (ارقام ۲۰۱۵)، بزرگ‌ترین خدمات این چنینی را در این کشور جنوب شرقی آسیا ارائه کرده‌است. این سازمان از بیش از ۲۰۰ داوطلب، هشت آمبولانس، یک واحد آتش‌نشانی، یک تیم نجات غواصی و همچنین تیم‌های نجات هیدرولیک و حفاری تشکیل شده‌است.
نجات وینتیان یکی از شش دریافت کننده جایزه رامون مگسیسی در ۲۰۱۶ بود.
در ۲۰۰۷، تیمی از داوطلبان بنیاد کمک به مردم فقیر لائوس (PDR) از یک آمبولانس اهدا شده به ایشان برای ایجاد مرکز نجات وینتیان به منظور ارائه خدمات کمک‌های اولیه در آخر هفته‌ها استفاده کردند. در ۲۰۱۰، سباستین پرت، یک امدادگر و آتش‌نشان فرانسوی ساکن وینتیان، به بنیاد ملحق شد و به همراه فایچی کونپاتوم لائوسی و پنج داوطلب ۱۵ ساله، نجات وینتیان را تأسیس کردند تا اولین خدمات نجات ۲۴ ساعته و ۷ روز هفته را در کشور راه‌اندازی نماید.
در سال‌های اولیه، داوطلبان با کمبود بودجه، تجهیزات و آموزش رسمی مواجه بودند و اغلب نمی‌توانستند به کمک‌های درخواستی پاسخ دهند. در ۲۰۱۲، این گروه تنها آمبولانس خود را از دست داد و خدمات نجات به مدت یک سال به حالت تعلیق درآمد، متعاقباً بودجه‌ای برای خرید یک وسیله نقلیه جدید جمع‌آوری شد.
از آن زمان تاکنون، نجات وینتیان با بیش از ۲۰۰ داوطلب از ۴ مکان مختلف در وینتیان به امداد رسانی می‌پردازند. آنها روزانه به ۱۵ تا ۳۰ تصادف پاسخ می‌دهند و به گفته هیئت داوران جایزه رامون مگسیسی ۲۰۱۶ به این تیم تعلق گرفت و بین ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۵ به نجات جان ده هزار نفر نیز کمک کردند.
نجات وینتیان یکی از شش دریافت‌کننده جایزه رامون مگسیسی در ۲۰۱۶ بود که معمولاً به عنوان معادل آسیایی جایزه نوبل در نظر گرفته می‌شود. به گفته هیئت داوران، این جایزه به خاطر «کار قهرمانانه این تیم در نجات جان مردم لائوس در زمان و مکانی که نیاز شدیدی به آن داشتند، تحت محروم‌ترین شرایط، از اشتیاق انسان دوستانه و پرشور آنها ناشی می‌شد به این تیم تعلق می‌گیرد و آن را به رسمیت می‌شناسد.»
در نوامبر ۲۰۱۶، رئیس‌جمهور فرانسه، فرانسوا اولاند، در مراسمی در پاریس، جایزه فرانسه انگیج را به سباستین پره و وینتیان نجات وینتیان اهدا کرد.
سپتوم بین‌عضلانی قدامی ساق یا سپتوم بین‌عضلانی قدامی کرورال، نواری از فاسیا است که کمپارتمان کناری را از کمپارتمان قدامی ساق جدا می‌کند.
از سطح عمقی فاسیای عمقی ساق، در سمت جانبی ساق، دو سپتوم بین‌عضلانی قوی به نام‌های پرونئال قدامی و خلفی ایجاد می‌گردد که پرونئوس لانگوس و برویس را دربر می‌گیرد و آنها را از ماهیچه‌های قدامی و خلفی موجود در کمپارتمان‌های لترال و خلفی جدا می‌کند. از همین فاسیای عمقی چندین استطاله نازک‌تر نیز جدا می‌گردد که غضلات منفرد موجود در هر کمپارتمان را نیز به صورت جداگانه دربر می‌گیرد.
دیواره یا سپتوم بین عضلانی پا ممکن است به موارد زیر اشاره داشته باشد:
دیواره یا سپتوم بین عضلانی خلفی ساق یا سپتوم بین ماهیچه ای خلفی یک نوار فاسیایی است که کمپارتمان جانبی ساق را را از کمپارتمان خلفی ساق جدا می کند .
از سطح عمقی فاسیای عمقی ساق ، در سمت جانبی ساق، دو سپتوم بین عضلانی قوی به نام‌های پرونئال قدامی و خلفی ایجاد می‌گردد که پرونئوس لانگوس و برویس را در بر می‌گیرد و آنها را از ماهیچه‌های قدامی و خلفی موجود در کمپارتمان های لترال و خلفی جدا می‌کند. از همین فاسیای عمقی چندین استطاله نازکتر نیز جدا می گردد که غضلات منفرد موجود در هر کمپارتمان را نیز بصورت جداگانه در بر می گیرد.
نیام عرضی عمقیSauerland, Eberhardt K. ; Tank, Patrick W. (2005). Grant's dissector. Hagerstown, MD: Lippincott Williams & Wilkins. p. 136. ISBN 0-7817-5848-3. یک دیواره بین عضلانی عرضی است که از نیام (فاسیای) عمقی جداشده و بین عضلات سطحی و عمقی پشت ساق پا قرار گرفته‌است. محفظه پسین (کمپارتمان خَلفی) ساق خود به دو کمپارتمان سطحی و عمقی تقسیم می‌شود و این دیواره در بین این دو کمپارتمان است.
در طرفین به حاشیه استخوان‌های درشت‌نی و نازک‌نی متصل است.
این نیام در بالا، جایی که ماهیچه گودی زانویی (پوپلیتئوس) را می‌پوشاند، ضخیم و متراکم است و از زردپی نیمه غشایی (سمی‌ممبرانوس) گستره‌هایی را می‌گیرد که به تراکم ان کمک می‌کند. در وسط ساق نازک‌تر است. اما در زیر، جایی که زردپی‌های عبوری از پشت برآمدگی‌های قوزک‌ (مالئول‌ها) را می‌پوشاند، مجدداً ضخیم شده و با رباط لاکی (laciniate) یا همان رتیناکولوم فلکسور پیوسته می‌شود.
پیراهن طلسمات یا پیراهن طلسم (به ) یک نوع پیراهن است که روی آن طلسم می‌نویسند. پیراهن‌های طلسم را در سراسر جهان اسلام می‌توان پیدا کرد. این پیراهن‌ها را می‌توان به چهار نوع تقسیم کرد که از نظر سبک و نمادهای مورداستفادهٔ آنها متفاوت است: پیراهن عثمانی، صفوی، مغول و غرب آفریقا این چهار نوع هستند.
اولین نمونه‌های باقی مانده تقریباً در قرن پانزدهم ساخته شدند،Atighi Moghaddam, Behnaz (17 June 2015). "Guest Post: A Warrior's Magic Shirt". "Victoria and Albert Museum". Retrieved 7 October 2015. اگرچه سنت پیراهن‌های طلسم ممکن است بسیار قدیمی تر باشد. در سورهٔ یوسف قرآن، پیراهن یوسف پیامبر به عنوان محافظ و حتی معجزه‌گر وصف شده‌است. بطوریکه یوسف بوسیله آن کوری پدرش را شفا می‌دهد. یعقوب: .
پیراهن ممکن است محاط باشد و با آیاتی از قرآن، نام خدا و پیامبران و حتی با اعداد تزئین شده‌باشد. آنها ممکن است تصاویر یا نمادهای خاصی را حمل کنند، به عنوان مثال تصاویر طالع‌بینی. اعتقاد بر این است که نام‌های حک‌شده می‌توانند حاملشان را محافظت و راهنمایی کنند. اگرچه پیراهن‌های طلسم را می‌توان برای محافظت در برابر بسیاری از بدی‌ها و اشرار پوشید، به نظر می‌رسد کاربرد عمدهٔ آنها این بوده‌است که در جنگ‌ها بعنوان سپری برای جنگجویان عمل کنند.Atighi Moghaddam, Behnaz (17 June 2015). "Guest Post: A Warrior's Magic Shirt". "Victoria and Albert Museum". Retrieved 7 October 2015.
حزب سوسیالیست دموکراتیک چین یک حزب سیاسی در جمهوری چین (۱۹۴۹–۱۹۱۲) بود که در ۱۴ اوت ۱۹۴۶ در شانگهای تأسیس شد. این حزب از طریق ادغام حزب سوسیالیست ملی سابق چین (این حزب هیچ ارتباطی با حزب نازی آلمان نداشت) و حزب مشروطه خواه دموکراتیک، که هر دو با حمایت کلی از دولت ملی تحت رهبری کومینتانگ، از سال‌های تجاوز ژاپن جان سالم به در برده بودند، تأسیس شد. اولین رئیس حزب کارسون چانگ بود. این حزب همراه با کومینتانگ، حزب جوانان چین، لیگ دمکراتیک چین و حزب کمونیست چین یکی از طولانی‌ترین احزاب سیاسی فعال در چین بود.
هم سوسیالیست‌ها و هم مشروطه خواهان دموکرات پیوندهای محکمی با حزب مترقی منحله لیانگ کیچائو داشتند. اولی در چین به‌عنوان بخشی از اتحادیه دموکراتیک چین مستقر بود، در حالی که دومی متشکل از چینی‌های خارج از کشور و مهاجران بود. اکثر اعضای آنها میانسال تا مسن بودند. آنها هرگز به‌طور فعال عضوگیری نمی‌کردند و بیشتر اعضای آنها دوستان یا اقوام یکدیگر بودند. تعداد کم آنها به این معنی بود که آنها فاقد نفوذ بودند، اما همچنین به آنها اجازه داد تا تحت رادار کومینتانگ فعالیت کنند و از نفوذ سایر احزاب جلوگیری کنند.
پس از اعلام قانون اساسی جمهوری چین در ژانویه ۱۹۴۷، حزب سوسیالیست دموکراتیک شعبه‌هایی را در چندین استان و شهر در سراسر چین تأسیس کرد و در اولین انتخابات مجلس ملی، یوان قانونگذاری و یوان کنترل شرکت کرد. این حزب همچنین هسو فو-لین را به عنوان نامزد معاون رئیس‌جمهور در اولین مجمع ملی سال ۱۹۴۸ در نانجینگ معرفی کرد.
گراف فراخوانی (که به عنوان مولتی گراف فراخوانی نیز شناخته می‌شود) یک گراف کنترل جریان است، که روابط فراخوانی بین زیر برنامه‌ها را در یک برنامه کامپیوتری نشان می‌دهد. هر راس یک دستور العمل را نشان می‌دهد و هر یال "(f, g)" نشان می‌دهد که دستورالعمل "f" "روند g را" فراخوانی می‌کند. در نتیجه، یک چرخه در گراف فراخوانی رویه بازگشتی را نشان می‌دهد.
گراف‌های فراخوانی می‌توانند پویا یا ایستا باشند. یک گراف فراخوانی پویا یک ثبت از اجرای برنامه است، به عنوان مثال به عنوان خروجی توسط یک پروفایلر؛ بنابراین، یک گراف فراخوانی پویا می‌تواند دقیق باشد، اما فقط یک بار اجرای برنامه را توصیف می‌کند. یک گراف فراخوانی ایستا یک گراف فراخوانی است که طراحی شده‌است تا همهٔ اجراهای ممکن برنامه را نمایش دهد. داشتن گراف فراخوانی استاتیک کاملاً دقیق یک مسئله حل نشدنی است، بنابراین الگوریتم‌های گراف فراخوانی استاتیک معمولاً با تقریب بیش از حد به دست آمده‌اند؛ یعنی هر رابطه فراخوانی که رخ می‌دهد در گراف نشان داده می‌شود، و احتمالاً برخی از روابط فراخوانی که هرگز در اجرای واقعی برنامه رخ نمی‌دهند نیز در گراف نمایش داده می‌شوند.
گرافهای فراخوانی را می‌توان طوری تعریف کرد که بتوانند درجات مختلفی از دقت را نمایش دهند. یک گراف فراخوانی دقیق تر، رفتار برنامه واقعی را با دقت بیشتری تقریب می‌کند، به قیمت اینکه زمان بیشتری برای محاسبه کردن و حافظه بیشتری برای ذخیره‌سازی نیاز داریم. دقیق‌ترین گراف فراخوانی کاملاً به "متن حساس است"، به این معنی که گراف برای هر دستور العمل، شامل یک راس جداگانه برای هر پشته فراخوانی است که می‌توان با آن دستور العمل را فعال کرد. یک گراف فراخوانی کاملاً حساس به متن، درخت فراخوانی محتوا نامیده می‌شود. این را می‌توان به راحتی به صورت پویا محاسبه کرد، اگرچه ممکن است مقدار زیادی از حافظه را اشغال کند. فراخوانی درخت‌های محتوا معمولاً به صورت ایستا محاسبه نمی‌شود، زیرا ممکن است برای یک برنامه بزرگ خیلی زمان بر باشد. گراف فراخوانی این که کمترین دقت را دارد گراف فراخوانی غیر "حساس به متن است"، به این معنی که برای هر رویه فقط یک راس وجود دارد.
با زبان‌هایی که دارای ارسال پویا هستند، مانند جاوا و C++، محاسبه یک گراف فراخوانی ایستا دقیقاً به نتایج تجزیه و تحلیل مستعار نیاز دارد. و برعکس، محاسبه نام مستعار دقیق به یک گراف فراخوانی نیاز دارد. بسیاری از سیستم‌های تجزیه و تحلیل استاتیک، رگرسیون نامتناهی ظاهری را با محاسبه آن دو به‌طور همزمان حل می‌کنند.
گراف‌های تجزبه را می‌توان به روش‌های مختلفی استفاده کرد. یکی از کاربردهای ساده گراف‌های فراخوانی، یافتن دستورالعمل‌هایی است که هرگز فراخوانی نمی‌شوند. گراف‌های فراخوانی می‌توانند به عنوان سندی برای درک برنامه‌ها توسط انسان عمل کنند. آنها همچنین می‌توانند به عنوان پایه ای برای تجزیه و تحلیل‌های بیشتر، مانند تجزیه و تحلیلی که جریان مقادیر بین رویه‌ها را دنبال می‌کند، یا پیش‌بینی تأثیر تغییر، عمل کنند. همچنین از گراف‌های فراخوانی می‌توان برای تشخیص ناهنجاری‌های اجرای برنامه یا حملات تزریق کد استفاده کرد.
متیل ۲-کلروآکریلات یک مایع بی‌رنگ است که در ساخت پلیمرهای اکریلیک مانند پلی‌متیل‌متاکریلات استفاده می‌شود. همچنین به عنوان یک مونومر برای پلیمرهای خاص استفاده می‌شود.
متیل ۲-کلروآکریلات ماده ای قابل پلیمری‌شدن، نامحلول در آب و محرک پوست، چشم و ریه است. استنشاق بخارات این ماده باعث ادم ریوی می‌شود. مقادیر کمی از آن روی پوست باعث ایجاد تاول‌های بزرگ می‌شود.U.S. Environmental Protection Agency. 1998. Extremely Hazardous Substances (EHS) Chemical Profiles and Emergency First Aid Guides. Washington, D.C. : U.S. Government Printing Office
۲-آمینوتیازولین-۴-کربوکسیلیک اسید، یک واسطه در سنتز صنعتی ال-سیستئین، از واکنش تیواوره با متیل ۲-کلروآکریلات است.
۲-آمینوتیازولین-۴-کربوکسیلیک اسید (ACTA) یک ترکیب آلی حاوی گوگرد و یک هتروسیکل با فرمول شیمیایی HOCCHCHSCNHN است. این ترکیب مشتقی از تیازولین است. ACTA واسطه‌ای در سنتز صنعتی آمینو اسید ال-سیستئین است. این مولکول با توتومر خود ۲-ایمینوتیازولیدین-۴-کربوکسیلیک اسید در تعادل است.
این مولکول از واکنش متیل کلروآکریلات با تیواوره تولید می‌شود. همچنین یک نشانگر زیستی برای مسمومیت با سیانید است، زیرا در نتیجه تراکم سیستئین و سیانید تولید می‌شود.
سنتز آمینو اسید اشترکر (در تلفظ انگلیسی استرکر خوانده می‌شود) که به شکل ساده با عنوان سنتز اشترکر نیز شناخته می‌شود، روشی برای سنتز آمینو اسیدها از واکنش یک آلدهید با آمونیاک در حضور پتاسیم سیانید است. در طی واکنش تراکمی، یک α-آمینونیتریل تولید می‌شود که متعاقباً هیدرولیز شده و آمینو اسید مورد نظر را ایجاد می‌کند. این روش به صورت تجاری برای تولید متیونینِ راسمیک از متیونال استفاده می‌شود.
در حالی که استفاده از نمک‌های آمونیوم، آمینو اسیدهای استخلاف‌نشده می‌دهد، آمین‌های نوع اول و دوم آمینو اسیدهای استخلاف‌شده می‌دهند. به همین ترتیب، استفاده از کتون‌ها، به جای آلدهیدها، آمینو اسیدهای α، α-استخلافی می‌دهد.
در بخش اول واکنش، اکسیژنِ کربونیلِ یک آلدهید پروتونه می‌شود و به دنبال آن یک حمله هسته‌دوستی آمونیاک به کربنِ کربونیل انجام می‌شود. پس از تبادل پروتون بعدی، آب از حدواسط یون ایمینیم جدا می‌شود. سپس یک یون سیانید به کربن ایمینیم حمله می‌کند و یک آمینونیتریل تولید می‌کند.
در بخش دوم سنتز اشترکر، نیتروژنِ نیتریلِ آمینونیتریل پروتونه می‌شود و کربنِ نیتریل توسط یک مولکول آب مورد حمله قرار می‌گیرد. در ادامه پس از تبادل پروتون و حمله هسته دوستی آب به کربنِ نیتریل سابق، یک ۲٬۱-دی‌آمینو-دی‌ال تشکیل می‌شود. آمونیاک متعاقباً پس از پروتونه‌شدن گروه آمینو از بین می‌رود و در نهایت از پروتون‌زدایی یک گروه هیدروکسیل یک آمینو اسید تولید می‌شود.
یکی از نمونه‌های سنتز اشترکر، سنتز مشتق ال-والین در مقادیر بالا است که از متیل ایزوپروپیل کتون شروع می‌شود:The initial reaction product of 3-methyl-2butanone with sodium cyanide and ammonia is resolved by application of L-tartaric acid. The amino acid is isolated as its salt with dicyclohexylamine.
واکنش‌های اشترکر نامتقارن به خوبی توسعه یافته‌اند. با جایگزینی (S)-آلفا-فنیل‌اتیل‌آمین به جای آمونیاک به عنوان کمکی کایرال، محصول نهایی واکنش آلانین کایرال خواهد بود.
واکنش اشترکرِ نامتقارنِ کاتالیزوری را می‌توان با استفاده از کاتالیزورهای مشتق شده از تیواوره انجام داد. در سال ۲۰۱۲ یک کاتالیزور مشتق شده از BINOL برای تولید آنیونِ سیانیدِ کایرال استفاده شد.
شیمیدان آلمانی آدولف اشترکر مجموعه‌ای از واکنش‌های شیمیایی را کشف کرد که یک آمینو اسید از یک آلدهید یا کتون تولید می‌کند. استفاده از آمونیاک یا نمک‌های آمونیوم در این واکنش آمینو اسیدهای استخلاف‌نشده می‌دهد. در واکنش اولیه اشترکر، استالدهید، آمونیاک و هیدروژن سیانید با هم ترکیب شدند و پس از هیدرولیز، آلانین تشکیل شد. مشخص شده‌است که استفاده از آمین‌های نوع اول و دوم به جای آمونیوم باعث تولید آمینو اسیدهای N-استخلافی می‌شود.
سنتز کلاسیک اشترکر مخلوط راسمیکی از α-آمینو اسیدها تولید می‌کند، اما چندین روش جایگزین با استفاده از کمکی‌های نامتقارن یا کاتالیزورهای نامتقارن توسعه داده شده‌است.
واکنش نامتقارن اشترکر توسط هارادا در سال ۱۹۶۳ گزارش شد. اولین سنتز نامتقارن از طریق یک کاتالیزور کایرال در سال ۱۹۹۶ گزارش شد.
روش‌های مختلفی برای سنتز آمینو اسیدها به غیر از سنتز اشترکر وجود دارد.
تولید تجاری آمینو اسیدها معمولاً به باکتری‌های جهش یافته متکی است که با استفاده از گلوکز به عنوان منبع کربن، آمینو اسیدها را به صورت منفرد در مقادیر بالا تولید می‌کنند. در غیر این صورت آمینو اسیدها با تبدیل آنزیمی واسطه‌های سنتزی تولید می‌شوند. ۲-آمینوتیازولین-۴-کربوکسیلیک اسید یک واسطه در سنتز صنعتی ال-سیستئین است. آسپارتیک اسید با افزودن آمونیاک به فومارات با استفاده از لیاز تولید می‌شود.
یکی از قدیمی‌ترین روش‌ها با برم‌دار کردن در کربن آلفای یک کربوکسیلیک اسید شروع می‌شود. سپس جانشینی هسته‌دوستی با آمونیاک، آلکیل برومید را به آمینو اسید تبدیل می‌کند.
متیونال یک ترکیب آلی با فرمول CHSCHCHCHO است. این ماده به صورت مایع بی‌رنگ است که محصول تجزیه متیونین محسوب می‌شود. این ماده عامل اصلی طعم میان‌وعده‌های مبتنی بر سیب زمینی، یعنی چیپس سیب زمینی محسوب می‌شود، که یکی از محبوب‌ترین غذاهای حاوی متیونال است.Faith C. Belanger, Rong Di & Daphna Havkin-Frenkel (2009) Increasing the Methional Content in Potato through Biotechnology, Biotechnology in Flavor Production, 185-188, مقادیر کمی از این ترکیب را می‌توان در چای سیاه و محصولات مبتنی بر چای سبز نیز یافت. متیونال شامل هر دو گروه عاملی آلدهید و تیواتر است. به راحتی در حلال‌های الکلی از جمله پروپیلن گلیکول و دی‌پروپیلن گلیکول حل می‌شود.
دی سیکلوهگزیل آمین یک آمین نوع دوم با فرمول شیمیایی HN(CH) است. این ماده به صورت مایعی بی‌رنگ است، اگرچه نمونه‌های تجاری آن ممکن است زرد به نظر برسند. بوی مانند بوی ماهی دارد که مخصوص آمین‌ها است. کمی در آب حل می‌شود. به عنوان یک آمین، یک باز آلی و پیش ساز مفید برای سایر مواد شیمیایی است.Karsten Eller, Erhard Henkes, Roland Rossbacher, Hartmut Höke "Amines, Aliphatic". In "Ullmann's Encyclopedia of Industrial Chemistry", 2000, Wiley-VCH, Weinheim.
دی‌سیکلوهگزیل‌آمین کاربردهایی مشابه سیکلوهگزیل‌آمین دارد، یعنی تولید موارد زیر:
کاکایی‌های راستین یک سرده بزرگ از کاکایی‌ها با پراکندگی در سراسر جهان است (بیشترین تنوع گونه‌ای در نیم‌کره شمالی است).
بسیاری از گونه‌های آن پرندگان فراوان و شناخته شده‌ای در محدوده خود هستند. تا حدود سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۷، بیشتر کاکایی‌های در این سرده قرار می‌گرفتند، اما اکنون این آرایش به‌عنوان چندتباری شناخته می‌شود که منجر به احیای سرده‌های "ماهی‌آله"، "کاکایی‌های رنگین‌سر"، "کاکایی‌های سفیدوخاکستری" و "کاکایی کوچک" می‌شود (این آخری بیشتر از بقیه سرده‌ها شناخته شده‌است) برای چندین گونه که به‌طور سنتی در سردهٔ کاکایی‌های راستین گنجانده شده‌است.
آنها به‌طور کلی پرندگان متوسط تا بزرگ هستند، معمولاً خاکستری یا سفید، اغلب با نشانه‌های سیاه روی سر یا بال‌های خود دارند. آنها دارای نوک بلند و تنومند و پاهای پرده‌دار هستند.
آرایه‌شناسی کاکایی‌های بزرگ در مجموعه کاکایی شاه‌ماهی‌خوار و کاکایی پشت‌سیاه کوچک بسیار پیچیده‌است و مقامات مختلف بین دو تا هشت گونه را تشخیص می‌دهند.
سردهٔ کاکایی‌های راستین در سال ۱۷۵۸ توسط طبیعت‌شناس سوئدی کارل لینه در ویرایش دهم "سامانه طبیعی" خود معرفی شد. نام سرده از واژهٔ یونان باستان "laros" (λάῥος) یا به لاتین کاکایی‌های راستین است که به نظر می‌رسد به کاکایی‌ها یا دیگر پرندگان دریایی بزرگ اشاره داشته باشد. گونه نماد آن کاکایی پشت‌سیاه بزرگ ("Larus marinus") است.
این سرده دربردارندهٔ شامل ۲۴ گونه است.
سنگواره‌های کاکایی‌سردهٔ کاکایی‌های راستین از میوسن میانی، حدود ۲۰ تا ۱۵ میلیون سال پیش، شناخته شده‌است. تخصیص فسیل‌های قبلی به این سرده به‌طور کلی رد شده‌است. جغرافیای زیستی از سوابق فسیلی نشان می‌دهد که این جنس در شمال اقیانوس اطلس تکامل یافته و در سراسر جهان در طول پلیوسن گسترش یافته‌است، زمانی که به نظر می‌رسد تنوع گونه‌ها مانند بیشتر پرندگان دریایی بالاترین میزان بوده‌است.
گروه حلقوی گونه‌های کاکایی‌های راستین اغلب به عنوان نمونه کلاسیک گونه حلقه‌ای ذکر شده‌است. دامنه این کاکای‌های حلقه ای را در اطراف قطب شمال تشکیل می‌دهد. کاکایی شاه‌ماهی اروپایی که عمدتاً در بریتانیای کبیر و اروپای شمالی زندگی می‌کند، می‌تواند با کاکایی شاه‌ماهی آمریکایی (که در آمریکای شمالی زندگی می‌کند) دورگه شود که همچنین می‌تواند با کاکایی وگا یا شرق سیبری که زیرگونه غربی آن، کاکایی بیرولا است، آمیخته شود. می‌تواند با کاکایی سیبری دورگه شود که به نوبه خود می‌تواند با کاکایی سیبری با پشت‌سیاه کوچک تلاقی کند (هر چهار مورد در شمال سیبری زندگی می‌کنند). آخرین نماینده شرقی کاکایی پشت‌سیاه کوچک پشت سیاه در شمال غربی اروپا، از جمله بریتانیای کبیر است. با این حال، کاکایی پشت‌سیاه کوچک و شاه‌ماهی‌خوار به اندازه کافی متفاوت هستند که به ندرت با هم آمیخته شوند؛ بنابراین، گروه کاکایی به جز در اروپا، جایی که این دو اصل و نسب به هم می‌رسند، زنجیره ای را تشکیل می‌دهند. با این حال، یک مطالعه ژنتیکی اخیر نشان داده‌است که این مثال بسیار پیچیده‌تر از آنچه در اینجا ارائه شده‌است، است و احتمالاً یک گونه حلقه واقعی را تشکیل نمی‌دهد.Supplemental material: Electronic appendices
ارتشبد ستاد عبدالجبار خلیل شَنشَل (۱۹۲۰–۲۰ سپتامبر ۲۰۱۴) متولد موصل عراق، افسر ارشد و وزیر جنگ عراق برای مدت بسیار طولانی بود، وی همچنین سمت وزیر امور نظامی و رئیس ستاد ارتش را بر عهده داشت.
اوراق اللواء خلیل جاسم الدباغ، د.م. غیث الدباغ، دار دجلة للطباعة والنشر، الاردن
او در سال ۱۹۴۰ از دانشکده نظامی عراق در بغداد فارغ‌التحصیل شد (دوره ۱۸) و در اکثر جنگ‌های عراق شرکت کرد. از جمله:
گفتگوی چهارجانبهٔ امنیتی () یا (QSD)، که به عنوان چهار یا QUAD نیز شناخته می‌شود) یک گفت‌وگوی استراتژیک بین ایالات متحده، هند، ژاپن و استرالیا است که حفظ مذاکرات بین کشورهای عضو را باعث می‌شود. این گفتگو در سال ۲۰۰۷ توسط شینزو آبه، نخست‌وزیر ژاپن و با حمایت دیک چنی، معاون رئیس‌جمهور ایالات متحده، جان هوارد، نخست‌وزیر استرالیا و نخست‌وزیر هند، مانموهان سینگ آغاز شد. این گفت‌وگو با تمرینات نظامی مشترک در مقیاسی بی‌سابقه با عنوان تمرین ملابار همراه بود. ترتیبات دیپلماتیک و نظامی به‌طور گسترده به‌عنوان پاسخی به افزایش قدرت اقتصادی و نظامی چین در نظر گرفته شد و دولت چین با صدور اعتراضات دیپلماتیک رسمی به اعضای خود به گفت‌وگوی چهارجانبه پاسخ داد.
گفت‌وگوی چهارگانه پس از خروج استرالیا در دوران تصدی کوین راد به عنوان نخست‌وزیر متوقف شد، که بازتابندهٔ دوگانگی در سیاست استرالیا در مورد تنش فزاینده بین ایالات متحده و چین در آسیا و اقیانوسیه بود. پس از جانشینی راد توسط جولیا گیلارد در سال ۲۰۱۰، همکاری نظامی تقویت شده بین ایالات متحده و استرالیا از سر گرفته شد که منجر به استقرار تفنگداران دریایی ایالات متحده در نزدیکی داروین، مشرف بر دریای تیمور و تنگه لومبوک شد. در همین حال، هند، ژاپن و ایالات متحده به برگزاری مانورهای دریایی مشترک زیر نظر مالابار ادامه دادند.
در جریان اجلاس سران آسه آن در سال ۲۰۱۷ در مانیل، هر چهار عضو سابق به رهبری آبه، مالکوم ترنبول، نخست‌وزیر استرالیا، نارندرا مودی، نخست‌وزیر هند، و دونالد ترامپ رئیس‌جمهور ایالات متحده توافق کردند که اتحاد چهارجانبه را به منظور مقابلهٔ نظامی و دیپلماتیک با چین در جنوب احیا کنند. دریای چین تنش بین اعضای Quad و چین به ترس از آنچه توسط برخی مفسران به عنوان «جنگ سرد جدید» در منطقه لقب گرفت، منجر شده‌است.
در یک بیانیه مشترک در مارس ۲۰۲۱، «روح چهارگانه»، اعضای Quad «یک چشم‌انداز مشترک برای یک هند و اقیانوس آرام آزاد و باز» و «نظم دریایی مبتنی بر قوانین در دریاهای چین شرقی و جنوبی» را توصیف کردند. که کشورهای عضو Quad برای مقابله با ادعاهای دریایی چین مورد نیاز هستند. Quad متعهد شد که پاسخی برای کووید۱۹ بیابد، و نخستین جلسهٔ «Quad Plus» را برگزار کرد که شامل نمایندگانی از نیوزلند، کره جنوبی و ویتنام بود تا روی پاسخ آن به آن کار کنند.Campbell, K. M. , Patel, N. and V. J. Singh, 2008. "The Power of Balance: America in iAsia". "Center for a New American Security’’. بیانیه مشترک چهارگانه که به‌طور گسترده به عنوان قصد محدود کردن "قدرت رو به رشد چین" تلقی می‌شود، انتقادات وزارت خارجه چین را برانگیخت که گفت: چهارگانه "علناً باعث ایجاد اختلاف بین قدرت‌های منطقه‌ای در آسیا می‌شود.
اریک اُلین رایت ؛ (۹ فوریه ۱۹۴۷–۲۳ ژانویه ۲۰۱۹) یک مارکسیست تحلیلی جامعه‌شناس و مربی آمریکایی، متخصص در قشربندی اجتماعی و همچنین دنبال بدیل‌هایی برابری‌طلب برای سرمایه‌داری در آینده بود. او به دلیل انحراف از مارکسیسم کلاسیک در تجزیه طبقه کارگر به زیرگروه‌های دارای قدرت متفاوت و بنابراین درجات متفاوت آگاهی طبقاتی شناخته شده بود. رایت برای انطباق با این تغییر دیدگاه، مفاهیم جدیدی از جمله دموکراسی عمیق و انقلاب بینابینی را معرفی کرد.
رایت در ۹ فوریه ۱۹۴۷ در برکلی، کالیفرنیا زاده شد ولی در لارنس، کانزاس بزرگ شد. والدین رایت، ام اریک رایت و بئاتریس آن (پوسنر) رایت هر دو استاد روان‌شناسی در دانشگاه کانزاس بودند. پدر و مادرش، یهودی بودند. او دو مدرک لیسانس هنر، یکی از کالج هاروارد (مطالعات اجتماعی) در سال ۱۹۶۸ و یکی از کالج بالیول، آکسفورد، (تاریخ) در سال ۱۹۷۰ دریافت کرد. رایت در سال ۱۹۷۶ از دانشگاه کالیفرنیا، برکلی مدرک دکترای فلسفه در جامعه‌شناسی دریافت کرد. او در سال ۱۹۷۶ استاد جامعه‌شناسی در دانشگاه ویسکانسین-مدیسون شد.
رایت در اواسط دهه ۱۹۷۰ به همراه یک نسل کامل از دانشگاهیان جوان که توسط جنگ ویتنام و جنبش حقوق مدنی رادیکال شده بودند، به جامعه روشنفکری کمک کرد.
رایت در دانشگاه ویسکانسین-مدیسون، رساله‌های بسیاری از دانشمندان جوان را نظارت کرد که به جامعه‌شناسان و سیاستمداران برجسته تبدیل شدند. از جمله آنها می‌توان به ویلموت جیمز، سزار رودریگز گاراویتو و ویوک چیبر اشاره کرد. رایت همچنین در کمیته رسال‌های پژوهشگرانی خدمت می‌کرد که در زمینه‌های قشربندی اجتماعی، سیاست اجتماعی، و نابرابری از جمله گوستا اسپینگ-اندرسن، رئیس سابق انجمن جامعه‌شناسی آمریکا، ادواردو بونیلا-سیلوا و دواه پیگر مشارکت چشمگیری داشتند.
در طول زندگی حرفه‌ای رایت، سایر دانشگاه‌ها از او خواسته بودند تا به دانشکده جامعه‌شناسی آنها بپیوندد. یکی از این تلاش‌های قابل توجه برای استخدام در دانشگاه هاروارد در سال ۱۹۸۱ رخ داد. در میان حامیان رایت، هریسون وایت بودند که علیرغم مخالفت با تعهدات سیاسی رایت، مارکسیست ولی به کار رایت احترام گذاشتند.
مخالفان رایت در هاروارد شامل دانیل بل، جورج هومنز و همچنین رئیس دانشگاه، درک بوک بودند که گویا با تلاش آنها استخدام رایت مسدود شد. تلاش هاروارد برای استخدام رایت در سال ۱۹۸۱ با مخالفت تدا اسکاچپول مصادف شد، تصمیمی که بعدها پس از بحث و جدل بر سر اتهامات تبعیض جنسیتی لغو شد.
در سال ۲۰۱۲، رایت به عنوان رئیس انجمن جامعه‌شناسی آمریکا انتخاب شد.
رایت همچنین یک نوازنده مشتاق کمانچه بود و اغلب در مهمانی‌ها، مهمانان را به رقص محلی آمریکایی تشویق می‌کرد.
رایت در ۷۱ سالگی در ۲۳ ژانویه ۲۰۱۹ بر اثر لوسمی حاد مغز استخوان در بیمارستانی در میلواکی، ویسکانسین درگذشت.
رایت به عنوان یک نظریه‌پرداز اثرگذار چپ نو توصیف شده‌است. کار او عمدتاً مربوط به مطالعه طبقه اجتماعی بود و به ویژه با وظیفه ارائه به روز کردن و بسط مفهوم مارکسیستی طبقه، به منظور قادر ساختن پژوهشگران مارکسیست و غیر مارکسیست به استفاده از «طبقه» برای تبیین و پیش‌بینی منافع مادی افراد، تجربیات زیسته، شرایط زندگی، درآمدها، ظرفیت‌های سازمانی و تمایل به مشارکت در کنش جمعی، گرایش‌های سیاسی و غیره. علاوه بر این، او تلاش کرد تا مقوله‌های طبقاتی را توسعه دهد که به محققان اجازه دهد ساختارها و پویایی طبقاتی جوامع مختلف سرمایه‌داری پیشرفته و «پساسرمایه‌داری» را مقایسه کنند.
رایت بر اهمیت موارد زیر تأکید کرده‌است: