moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
همچنین این کرم ۱۲۰۰ رایانه اداره مرکزی کمیسیون اروپا در بروکسل را دچار مشکل کرد و باعث لغو ۴۰ پرواز بخاطر از کار افتادن رایانه‌های متعلق به شرکت هواپیمایی دلتا ایرلاین شد. در تایوان ۴۰۰ اداره پستی به دلیل اختلال در رایانه‌های خود مجبور به استفاده از قلم و کاغذ برای سرویس دهی به مشتریان خود شدند.
در ایران طبق گزارش‌هایی که توسط نمایندگی شرکت پاندا سکیوریتی اعلام شد بیشترین میزان آلودگی به کرم ساسر در دنیا متعلق به رایانه‌های کاربران ایرانی بود.
نویسنده این کرم رایانه‌ای یک نوجوان آلمانی به نام سوئن جاشان بود که در سن ۱۷ سالگی این کرم مخرب را برنامه نویسی کرده بود.
خسارات ناشی از این کرم بحدی بود که مایکروسافت مبلغ ۲۵۰ هزار دلار به عنوان جایزه برای دستگیری وی تعیین کرد که نهایتاً جاشان در ۷ می۲۰۰۴ توسط پلیس آلمان دستگیر
و توسط دادگاه شهر وردن آلمان به ۲۱ ماه حبس تعلیقی محکوم می‌شود.
این کرم دارای دو نوع ای و بی بود که هر دو نوع پس از اجرا در رایانه به ترتیب دو فایل AVSERVE.EXE و AVSERVE.EXE را در شاخه ویندوز و فایل‌های xxxxx_up.exe (که xxxxx یک عدد ۵ رقمی تصادفی است) را در شاخه‌های Windows/system و Windows/system32 کپی می‌نمایند. این کرم تغییراتی در رجیستری ویندوز اعمال کرده و باعث اختلال در اجرای فایل سیستمی LSASS.EXE می‌شود. همچنین این کرم باعث خاموش شدن یا ریستارت شدن سیستم به صورت خودکار می‌گردد.
مایکروسافت برای پیشگیری از دچار شدن کاربران به این کرم، اصلاحیه MS04-011 را منتشر ساخت
و در صورت آلوده شدن به این کرم برای پاکسازی آن نیز می‌توان از ابزار حذف کرم ساسر استفاده نمود که اغلب شرکت‌های تولیدکننده نرم‌افزارهای ضدویروس ارائه کرده‌اند.
بارگیری ابزار حذف کرم ساسر از سایت شرکت سیمانتک
مهرناز از شخصیت‌های شاهنامه، نام خواهر کیکاووس پادشاه کیانی و همسر رستم پهلوان شاهنامه.
مهرناز زیبا چون خورشید یک اسم ایرانی دخترانه است که از دو بخش تشکیل شده بخش اول «مهر» به معنای «خورشید» و محبت و بخش دوم «ناز» به معنای زیبایی و دلربائی و خیلی زیبا.لغتنامه دهخدا
سئارا لقب: (سرزمین نور) یکی از ایالت‌های برزیل است که در شمال شرقی این کشور قرار دارد.
سئارا از شمال با اقیانوس اطلس، از شرق با ایالت‌های ریوگرانده دو نورتی و پاراییبا، از جنوب با پرنامبوکو، و از غرب با پیائویی همجوار است.
مرکز این ایالت شهر فرتالیزا می‌باشد.
این ایالت ۱۴۶،۳۴۸.۳کیلومتر مربع مساحت دارد.
در سال ۲۰۰۶ جمعیت آن ۸،۲۱۷،۰۸۵ نفر تخمین زده شده است.
۱۲۴۸ (قمری) هزار و دویست و چهل و هشتمین سال در گاهشماری هجری قمری است. اول محرم این سال برابر با سی و یکم مه سال ۱۸۳۲ میلادی است.
چهار منار یا چار منار (به انگلیسی: Charminar به اردو: چار مینار به هندی:चार मीनार به تلگو:చార్ మినార్) معروفترین مسجد و اثر تاریخی در شهر حیدرآباد، مرکز ایالت تلگانه در هند است. این اثر تاریخی که قدیمی‌ترین بنای تاریخی شهر حیدرآباد است به عنوان سمبل آن شهر شناخته می‌شود و نمونه‌ای از فرهنگ اسلامی ـ‍ ایرانی در کشور هندوستان است.
چار منار یک مسجد و بنای یاد بود در شهر حیدرآباد ایالت تلگانه هند است، که در سال ۱۵۹۱ میلادی/۱۰۰۶ هجری قمری ساخته شده‌است. این مکان برجسته به عنوان نشانه‌ای جهانی از حیدر آباد محسوب می‌شود که در لیست شناخته شده‌ترین بناهای هندوستان می‌باشد. چار منار در ساحل شرقی رودخانه موسی واقع است، و در غرب آن بازار لاد قرار دارد و در جنوب غربی بنا مسجد مکه که تزئینات فراوان گرانیتی دارد قرار گرفته‌است. این ساختمان به عنوان یک گنجینه معماری و باستان شناختی در فهرست رسمی «بناهای به یاد ماندنی» که توسط مرکز مطالعات باستان‌شناسی هند تهیه شده‌است، قرار دارد.
اسم آن از ترکیب کلمات «چهار»""Chār" "و «منار» ""Minar"" یا""meenar""در اردو می‌باشد که در انگلیسی به "four towers " ترجمه شده‌است. برج‌های ذکر شده مناره‌های تزئین شده‌ای می‌باشند که به ۴ طاق بزرگ متصل شده و توسط آنها حمایت می‌شوند.
سلطان محمد قلی قطب شاه پنجمین پادشاه سلسله قطب شاهی در سال ۱۰۰۶ ه‍.ق / ۱۵۹۱ م پس از مدت کوتاهی از آنکه پایتخت خود را از گلکنده به جایی که اکنون حیدرآباد شناخته می‌شود انتقال داد این بنا را ساخت. او این مسجد را به شکرانه دفع بلای طاعون از شهر بنا کرد.
تعدادی از افسانه‌های معروف که با جنبه معمارانه این بنای یادبود هماهنگی داردو باقی مانده‌اند به شرح زیر می‌باشد:
مرکز مطالعات باستان شناختی هند"ASI"، سرپرست فعلی بنا، در اسناد خود شرح می‌دهد که:"باتوجه به هدف ساخت چارمنار چند نظریه موجود است. گرچه بسیار مورد قبول است که چارمنار که در مرکز شهر ساخته شده، برای جشن گرفت ریشه کن شدن طاعون است."یک بیماری بسیار مهلک که در آن زمان بسیار شیوع یافته بود؛ زیرا که محمد قلی قطب شاه برای خاتمه یافتن طاعون که شهرش را ویران ساخته بود، دعا و نذر کرده بود که مسجدی در جایی که دعا کرده بود برپا سازد.
براساس گفته‌های ژان ده تونات، سیاح فرانسوی قرن ۱۷ میلادی، کسی که روایتش مکمل متون فارسی در دسترس است، چارمنار در سال ۱۵۹۱ میلادی ساخته شد، تا شروع هزاره دوم اسلام را جشن بگیرد. این واقعه در جهان اسلام به‌طور گسترده جشن گرقته شد، بنابراین قطب شاه شهر حیدر آباد را برای جشن گرفتن این واقعه به وجود آورد و با ساختن بنای مسجد، این واقعه را گرامی داشت.
جناب مسعود حسین خان مورخ نقل می‌کند که ساختمان چارمنار در سال ۱۵۹۲ میلادی به اتمام رسید و در حقیقت شهر حیدر آباد در سال ۱۵۹۱میلادی ساخته شد. بر اساس کتاب "روزگار محبوب"قطب شاه چار منار را در سال ۱۵۸۹ میلادی ساخت، درجایی که به‌طور اتفاقی با ملکه آینده‌اش "باگماتی "آشنا شد و بعد از به اسلام گرویدن ملکه، قطب شاه شهر را حیدر آباد نامید. گرچه این داستان به وسیله مورخین و پژوهشگران انکار گشت اما در میان مردم محلی افسانه ای محبوب شد.
در مدت فرمان‌روایی حکومت مغول در بین فرمان‌روایی حکومت‌های قطب شاهی و آصف شاهی، منارهٔ جنوب غربی در اثر برخورد صاعقه فرو ریخت و کاملاً منهدم گشت و سپس با هزینه ۶۰۰۰۰ روپیه مورد تعمیر قرار گرفت. در سال ۱۸۲۴ میلادی با هزینه یک لک دوباره اندود زده شد.
این بنای عظیم تاریخی دارای چهار مناره و چهار دروازه بزرگ می‌باشد و هر یک از دروازه‌ها به یک خیابان منتهی می‌شود. ساختار اولیه شهر حیدرآباد بر اساس بنای چهار منار نهاده شده‌است که سبک شهرسازی آن مانند شهر اصفهان در ایران می‌باشد.
چهار منار عمارتی دو طبقه و مربع شکل است با ارتفاع ۲۶ و عرض ۲۰ متر که در چهار سمت آن چهار مناره به ارتفاع ۴۸/۷ متر از زمین ساخته شده‌است. در داخل هر مناره پلکانی مارپیچی با ۱۴۹ پله مردم را به بالای مناره هدایت می‌کند تا دورنمای کل شهر را نظاره کنند.
این عمارت زیبا نمونه عالی معماری اسلامی است و در تمام جزئیات و ظرایف این عمارت زیبا نگاه زیبایی‌شناسی اسلامی نهفته‌است. در قسمت داخلی بین هر یک از ستون‌ها نام حضرت رسول و علی در کنار هم نوشته شده‌است.
عمارت چهار منار یک مسجد است که در زمان «قطب شاهیان» به‌عنوان مدرسه علوم دینی استفاده می‌شده‌است؛ که امروزه وجود آن در مرکز شهر این بنا را به نمادی برای حیدرآباد تبدیل کرده‌است.
چارمنار در شب هم به کمک نورافکن‌هایی که برآن می‌تابد چون نگینی می‌درخشد و به اندازه روشنایی روز دیدنی و جذاب است.
۱۲۱۴ (قمری) هزار و دویست و چهاردهمین سال در گاهشماری هجری قمری است. اول محرم این سال برابر با پنجم ژوئن سال ۱۷۹۹ میلادی است.
روز پادشاه یک تعطیلی رسمی در کشور هلند است. مراسم روز پادشاه در روز 27 آوریل و اگر 27 آوریل یکشنبه باشد، در روز 26 آوریل برگزار می‌شود. در روز پادشاه در واقع روز تولد پادشاه الکساندر جشن گرفته می‌شود و این روز به عنوان روز اتحاد ملی شناخته می‌شود. این سنت از تاریخ ۳۱ اوت ۱۸۸۵ میلادی، روز تولد ویلهلمینای هلند پی گرفته شده است.
در روز ۳۰ آوریل ۲۰۰۹ میلادی درست قبل از اینکه اتوبوس حامل خانواده سلطنتی آخرین دور خود را به سمت قصر هت‌لو به اتمام برساند، مردی به نام کارست تاتس با اتوموبیل به جمعیت هجوم برد. این حادثه باعث کشته شدن ۷ نفر شد.
عصب چهره‌ای یا فاشیال هفتمین زوج از میان اعصاب مغزی بوده که یک عصب محیطی مختلط(حسی-حرکتی)محسوب می‌شود. عصب چهره‌ای، یک ریشه حرکتی بزرگ و یک ریشه حسی کوچکتر (موسوم به ریشه بینابینی) دارد. این دو ریشه در بخش پتروس استخوان تمپورال به هم می پیوندند و عصب فاشیال را ایجاد می کنند..این عصب نسبت به اعصاب مغزی دیگر، بیشتر دچار آسیب می‌گردد.فلج بل به علت آسیب عصب هفتم ایجاد می‌شود.
محل و نام هسته‌های عصب هفتم مغزی عبارتنداز:
(هسته اصلی)که در پل مغزی قرار دارد.فیبرهای هسته حرکتی عصب هفتم مغزی به عضلات چهره‌ای می‌روندMuscles of facial expression.حالت طبیعی چهره به عملکرد صحیح عضلات چهره‌ای که از طریق عصب هفتم عصب دهی می‌شوند، وابسته‌است.
جهت حس چشایی که محل هسته در پیاز نخاع است.هسته راه منزوی(هسته منزوی)ازنظر حس چشایی با اعصاب چهره‌ای، زبانی حلقی(زوج نهم) و عصب واگ(زوج دهم)ارتباط دارد.حس چشایی قسمت دو سوم جلویی زبان و همچنین کام سخت و نرم مربوط به عصب چهره‌ای است.عصب زبانی حلقی، حس چشایی یک سوم پشتی زبان و مخاط حلق را برعهده دارد.عصب واگ، حس چشایی سطح اپیگلوت را ایجاد می‌کند.
(عصب سه شاخه) در پیاز نخاع تا سگمان C2 نخاع.هسته نخاعی عصب پنج که جزو هسته حسی عصب سه شاخه است، از پیاز نخاع تا قطعه دوم نخاعی(C2) امتداد می‌یابد.این هسته درارتباط با عصب هفتم مغزی، حس ناحیه پوست گوش خارجی را ایجاد می‌کند.
عصب هفتم مغزی در داخل غده پاروتید به شش شاخه تقسیم می‌شود که عضلات چهره‌ای را عصب رسانی می‌کنند.شاخه‌های انتهایی عصب چهره‌ای شامل:
فیبرهای هسته حرکتی عصب چهره‌ای به گروههای عضلانی ذیل می‌روند:
۱-عضلات دهان
۲-عضلات بینی
۳-عضلات گردن
۴-عضلات مسئول حرکت پلکها
۵-عضلات دیگر که شامل:
گفتمان (فرانسه: discours)، اصطلاحی است که در زمینه‌ها و رشته‌های گوناگونی چون فلسفه، جامعه‌شناسی، انسان‌شناسی و زبان‌شناسی به‌طور گسترده به کار برده شده‌است و فیلسوفان و نظریه‌پردازان مختلف دربارهٔ دامنه، مفهوم، نقش و کارکرد آن، نظریه‌هایی گوناگون، و تا حدی متفاوت مطرح کرده‌اند و دربارهٔ آن دیدگاه‌های گوناگونی داشته‌اند.
گُفتمان در زمینه‌های مختلف، تعاریف متفاوتی دارد.
در یکی از تعاریف آن، گُفتمان به معنای مجموعه یا دستگاهی بینشی است که از راه واژگان و گفتارهای نهادینه شده، بر ذهنیت‌ها اثر می‌گذارد و گاه حتی بر آگاهی یک دوران تاریخی نیز سایه می‌اندازد؛ بی‌آنکه کاربران همواره بر این ذهنیت و خصلت خاص تاریخی آن خودآگاه باشند.عبدی کلانتری: داریوش آشوری، سرگشته میان جهان‌های شرقی و غربی. در: بی‌بی‌سی فارسی. ۲۰ آبان ۱۳۹۲.
در تعریفی دیگر، گفتمان به معنی پرداختن مفصل و جزءبه‌جزء یک موضوع، در قالب نوشتن یا گفتن است. به بیانی دیگر، به‌کاربردن زبان در گفتار و نوشتار، بهر پدیدآوردن معنا و مفهوم. بازیابی‌شده در ۲۱ اسفند ۱۳۸۸. گفتمان با جنبهٔ فاعلی یک چهارچوب زبانی سروکار دارد، که طی آن فاعل خبر یا روایتگر، با گذر از واژه‌های یک زبان و ارتباطات میانشان، می‌تواند به صورت آگاهانه یا ناآگاهانه، با اثرگذاری بر ساختار زبان، کنترل آن را در دست خویش گیرد و در جهت آن‌چه خود می‌پسندد و بدان گرایش دارد، به پیش بَرَد.
به‌طور کلی در علوم انسانی و علوم اجتماعی، گفتمان یک روش صوری تفکر را توصیف می‌کند که به واسطهٔ زبان ابراز وجود می‌کند.
گفتمان یک مرز اجتماعی است که مشخص می‌کند چه گزاره‌هایی می‌توانند در مورد یک موضوع گفته شوند. بسیاری از تعاریف گفتمان عمدتاً از آثار فیلسوف فرانسوی میشل فوکو گرفته شده‌اند.
در جامعه‌شناسی، گفتمان به‌عنوان «هر عملی (که در طیف گسترده‌ای از اشکال یافت می‌شود) که توسط آن افراد واقعیت را با معنا آمیخته‌اند» تعریف شده‌است.
علوم سیاسی گفتمان را نزدیک به سیاست و سیاست‌گذاری می‌داند.
به همین ترتیب، نظریه‌های مختلفی در مکاتب مختلف گفتمان را مرتبط با قدرت و دولت می‌دانند، تا آن‌جا که کنترل گفتمان‌ها به‌عنوان مهار واقعیت درک می‌شود (به‌عنوان مثال اگر کشوری رسانه‌ها را کنترل کند، «حقیقت» را کنترل کرده‌است. در اصل، گفتمان‌ها گریزناپذیرند، زیرا هرگونه استفاده از زبان بر دیدگاه‌های فردی تأثیر خواهد گذاشت. به عبارت دیگر، گفتمان انتخاب شده واژگان، اصطلاحات و، شاید حتی سبکی که برای برقراری ارتباط لازم است، را فراهم می‌کند.
به‌عنوان مثال، می‌توان از دو گفتمان مشخص در توصیف چریک‌ها استفاده کرد: توصیف آن‌ها در قامت «مبارزان آزادی»، یا «تروریست‌ها». هر کدام از این تعاریف نتایج معنایی خاص خود را دارند.
در روان‌شناسی، گفتمان‌ها در ژانرها و متاژانرهای مختلف بلاغی گنجانده شده‌اند تا به آن‌ها امکان دهند دربارهٔ خود زبان صحبت کنند.
اصطلاح گفتمان (Discourse) از دههٔ شصت میلادی در علوم انسانی، هنر و ادبیات کاربرد وسیعی پیدا کرد.
تا پایان سدهٔ نوزدهم گفتمان به معنای نظام ارائهٔ بحث در مورد مسئله‌ای خاص به کار می‌رفت و محدودهٔ آن تقریباً منحصر به نوشتار بود و تاحدودی به شیوهٔ بیان مربوط می‌شد.
در زبان‌شناسی جدید، پس از فردینان دو سوسور گفتمان به معنای کاربرد فردی زبان یا فعلیت یافتن زبان به کار رفت.
امروزه در زبان‌شناسی انگلوساکسون از گفتمان به‌عنوان «زمینهٔ معنایی بحث» یاد می‌کنند.
نویسندگان مکتب تحلیل گفتمان، برای اصلی اعتبار قائل شده‌اند و آن اصل نهایی و زنده‌ای است که در هر ارتباط گفتاری و نوشتاری وجود دارد و به جمله‌ها معنا می‌بخشد. این اصل که هم به عناصر غیرزبانی (دنیای رخدادها و کنش‌ها) و هم به قواعد و قوانین زبان مربوط می‌شود، گفتمان خوانده می‌شود.
گفتمان در کارهای میخائیل باختین و پیروانش معنایی فرازبانی دارد. باختین تحلیل زبان‌شناسانهٔ مستقل از واقعیت‌های عملی و اجتماعی را نادرست می‌داند. به گمان باختین و هم‌فکرانش، زمینهٔ اجتماعی بخش جدایی‌ناپذیر از هر ارتباط کلامی است و معنای گزاره‌ها از راه فهم گفتمان، یعنی ادراک موقعیت گوینده، افق دلالت‌های معنایی و ارزشی که گوینده در آن جای دارد و شکل‌گیری تاریخی خود زبان قابل درک است.
میشل فوکو محدودهٔ گفتمان را حتی از این هم بسیار فراتر می‌برد. به نظر فوکو گفتمان نقطه تلاقی و محل گردهمایی قدرت و دانش است. هر رشته خاص از دانش در هر دوره خاص تاریخی، مجموعه‌ای از قواعد و قانون‌های ایجابی و سلبی را دارد که معین می‌کند دربارهٔ چه چیزهایی می‌توان بحث کرد و دربارهٔ چه چیزهایی نمی‌توان وارد بحث شد. همین قواعد و قانون‌های نانوشته - که در عین حال بر هر گفتار و نوشتاری حاکمند - گفتمان آن رشته خاص در آن دوره تاریخی خاص هستند.میشل فوکو، اریک برنز، مترجم بابک احمدی، نشر ماهی، ص ۱۰–۱۱
واژهٔ «گفتمان» به عنوان برابرنهادهٔ واژهٔ discourse، توسط داریوش آشوری برساخته شده‌ است. وی برای نخستین بار این همسنگ را در مقالهٔ «نظریهٔ غرب‌زدگی و بحران تفکر در ایران» در نشریهٔ ایران‌نامه به کار برد و به جامعهٔ فرهنگی پارسی‌گو شناساند. پیش از برساخته‌شدن و رواج واژهٔ «گفتمان»، واژهٔ فرنگی discourse به همسنگ‌های دیگری همچون: «گفتار»، «سخن»، «وعظ و خطابه»، «درس و بحث»، «مقال»، «سخنرانی»، «مراوده»، «مکالمه» و «نطق»، در زمینه‌ها و رشته‌های مختلف، و توسط مترجمان گوناگون، به فارسی برگردانده می‌شد.
معمولاً در زبان‌شناسی، به واحد زبانی بزرگ‌تر از جمله، کلام یا گفتمان می‌گویند. البته در مورد تعریف کلام بین زبان‌شناسان قدیم یعنی نحویون و حتی در زبان‌شناسی جدید اختلاف نظر وجود دارد.
تعاریف مختلف کلام عبارتند از:
موهاوی نام قبیله‌ای از سرخ‌پوستان غرب آمریکا است. مردم موهاوی در سه ایالت آریزونا، کالیفرنیا و نوادا در کرانه‌های رود کلرادو در بیابان موهاوی زندگی می‌کنند.
لاپاراسکوپی (لاپاروسکوپی از ریشه یونانی λαπάρα با تلفظ "lapara" به معنی «پهلو، کنار» و σκοπέω با تلفظ "skopeo" به معنای «دیدن» مشتق شده‌است) عملیاتی است که با استفاده از یک دوربین و برش‌های کوچک (معمولاً به اندازه ۰٫۵–۱٫۵ سانتی‌متر) در ناحیه شکم یا لگن انجام می‌شود. لاپاروسکوپی با ایجاد شکاف‌های کوچک در ناحیه شکم، به تشخیص یا مداخلات درمانی کمک می‌کند.MedlinePlus > Laparoscopy Update Date: August 21, 2009. Updated by: James Lee, MD // No longer valid
به جراحی لاپاروسکوپی، "جراحی با کمترین تهاجم" و همچنین "جراحی سوراخ کلید" هم می‌گویند و جزو فنون نوین جراحی می‌باشد. این نوع جراحی چند مزیت نسبت به جراحی بازدارد. این مزایا شامل درد کمتر به علت ایجاد شکاف‌های کوچکتر، کم شدن خونریزی و دوره بهبود کوتاه‌تر می‌باشد. عنصر اصلی، استفاده از لاپاروسکوپ است که یک سامانه کابل تاری بلندی است که امکان مشاهده و اثرگذاری بر روی ناحیه مورد نظر را دارا بوده و می‌توان آن را از ناحیه دور تری پیچ و تاب داده و کنترل کرد.
جراحی لاپاروسکوپی شامل عملیاتی است در حفره شکم یا لگن، در حالی که جراحی در منطقه سینه را جراحی توراکوسکوپی می‌نامند. ابزارهای تخصصی که در جراحی لاپاروسکوپی استفاده می‌شوند شامل فورسپ زایمانی، قیچی، کاوشگر، ابزار کالبد شکافی، قلاب و انقباضگرها می‌باشد.
جراحی لاپاروسکوپی و توراکوسکوپی به حوزه وسیع تری به نام درون بینی یا آندوسکوپی متعلق اند. اولین عمل لاپاروسکوپی توسط جراح آلمانی گئورگ کلینگ در ۱۹۰۱ صورت پذیرفت.
با ایجاد یک یا دو برش محدود (با قطر حدود یک سانتی‌متر) در سطح پوست شکم لوله دستگاه درون‌بین را که در راس آن دوربین قرار دارد وارد شکم می‌کنیم. محل عمل با نور سرد (مانند هالوژنه) روشن می‌شود.
از شایع‌ترین خطرات مرتبط با لاپاروسکوپی می‌توان به خونریزی، عفونت و آسیب به اندام‌های شکمی اشاره کرد. خطر عفونت در این روش نسبت به جراحی‌های باز بسیار کمتر است اما باید در مورد علائم عفونت پس از عمل؛ بسیار مراقب بود.
در صورت بروز علائم زیر، بیمار باید سریعاً پزشک خود را مطلع سازد:
تب یا لرز
سرفه مداوم
تهوع یا استفراغ مداوم
احساس خالی شدن سر
عدم توانایی در ادرار کردن
درد شکمی که با گذشت زمان شدت می‌یابد
قرمزی، تورم، خونریزی یا ترشح در محل برش
به‌طورکلی در طی لاپاروسکوپی آسیب اندکی به اندام‌های بیمار وارد می‌شود. در صورت سوراخ شدن اندام ممکن است خون و مایعات دیگر به درون بدن نشت یابند. در این حالت به عمل جراحی دیگری برای رفع آن‌ها نیاز است؛ بنابراین تجربه و دانش پزشک در انجام لاپاروسکوپی اهمیت زیادی دارد
کارل رودولف گرت فون روندشتت (۱۲ دسامبر ۱۸۷۵ – ۲۴ فوریه ۱۹۵۳) یک نظامی و فیلدمارشال آلمانی در دوره رایش سوم بود که در طول جنگ جهانی دوم فرماندهی دو گروه ارتش و سپس کل جبهه غربی را بر عهده داشت.
کارل رودولف گرت فون روندشتت روز ۱۲ دسامبر سال ۱۸۷۵ در آشرسلیبن نزدیکی هاله در زاکسن در خاندانی محافظه‌کار و سلطنت‌طلب قدیمی پروسی از مکلنبورگ به دنیا آمد. پدرش زمین‌دار و افسر هوسار بود که بعداً به درجه سرتیپ رسید. روندشتت در دوازده سالگی وارد دانشکده افسری شد. ماه مارس سال ۱۸۹۲ در ۱۷ سالگی به عنوان دانشجو در هنگ ۸۳ پیاده‌نظام در کاسل شروع به خدمت در نیروی زمینی امپراتوری آلمان کرد. روز ۱۷ ژوئن سال ۱۸۹۳ با درجه ستوان دوم در هنگ ۱۷۱ پیاده‌نظام (۲ آلزاس علیا) به سلک افسران درآمد. سال ۱۹۰۲ به درجه ستوان یکم ترفیع گرفت. سال ۱۹۰۷ وارد ستاد کل شد. سروان روندشتت در پی آغاز جنگ جهانی اول در جایگاه افسر عملیات‌های لشکر بیست و دوم پیاده‌نظام ذخیره قرار گرفت. سرگرد روندشتت از ماه نوامبر سال ۱۹۱۴ تا بهار سال ۱۹۱۵ در ستاد فرمانداری نظامی بلژیک بود. تابستان سال ۱۹۱۶ ریاست ستاد یک گروه رزمی مشترک از نیروهای آلمان و اتریش-مجارستان در جبهه شرقی را بر عهده داشت. نیمه دوم سال ۱۹۱۷ رئیس ستاد سپاه ۵۳ در جبهه شرقی و سپس سپاه ۱۵ در جبهه غربی شد.
پس از جنگ، روندشتت در رایشسور صد هزار نقری باقی ماند پیشرفت مداومی در آن داشت. با درجه سرهنگ دوم رئیس ستاد لشکر سوم سواره‌نظام بود. از ماه فوریه سال ۱۹۲۳ با درجه سرهنگ هنگ ۱۸ پیاده‌نظام را فرماندهی کرد. به مدت سه سال از ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۳ به مطالعه دلایل شکست آلمان در جنگ پیشین پرداخت. اواسط دهه ۱۹۲۰ در سرکوب شدید کمونیست‌ها و سایر گروه‌های چپ در تورینگن در مرکز آلمان مشارکت داشت. روندشتت ماه نوامبر سال ۱۹۲۷ به درجه سرتیپ ترفیع گرفت و به ریاست ستاد منطقه نظامی شماره ۲ در اشتتین منصوب شد. با وجود روحیه غیرسیاسی، رابطه نزدیکی با سرلشکر کورت فون شلایشر داشت که مدت کوتاهی صدراعظم آلمان بود. روندشتت با این رابطه سال ۱۹۲۸ به فرماندهی لشکر دوم سواره‌نظام در برسلاو رسید. ماه مارس سال ۱۹۲۹ با درجه سرلشکر ترفیع گرفت. ماه ژانویه سال ۱۹۳۲ فرماندهی منطقه نظامی شماره ۳ (برلین) به او سپرده شد. بدین شکل روندشتت در جریان حوادث موسوم به کودتای پروس () در ماه ژوئیه، فرماندار نظامی برلین هنگام برقراری حکومت نظامی در آن و تسخیر وزارتخانه‌ها بود. ماه اکتبر به درجه سپهبد (ژنرال پیاده‌نظام) ترفیع گرفت و به فرماندهی گروه ارتش ۱ در برلین منصوب گشت. در این جایگاه حدود نیمی از کل قوای نیروی زمینی تحت امر روندشتت بودند.
روندشتت از خاندانی اشرافی، تعلق خاطری به حزب ناسیونال سوسیالیست که در سال ۱۹۳۳ در آلمان به قدرت رسید، نداشت. با این وجود شش سال بعدی نقش پررنگی در بازسازمان‌دهی و تسلیح مجدد نیروهای پیاده‌نظام آلمان ایفا کرد. او تأکید ویژه‌ای بر موتوریزه‌سازی، افزایش قدرت آتش و آموزش انفرادی داشت. برخلاف برخی از هم‌دوره‌ای‌های خود، روندشتت هیچگاه نسبت به نیروهای زرهی خوش‌بین نبود و عمیقاً اعتقاد داشت این نیروها باید در همکاری نزدیک با پیاده‌نظام به‌کارگرفته شوند و توسعه آن‌ها نباید به ضرر سایر نیروهای زمینی تمام شود. او به عنوان یک نیروی پیاده‌نظام سنتی در شناسایی ارزش و کارایی نیروهای زرهی کند بود.
روندشتت ماه مارس سال ۱۹۳۸ به درجه ارتشبد ترفیع گرفت و به دومین فرد ارشد در نیروی زمینی، پس از ارتشبد والتر فون براوخیچ، فرمانده کل نیروی زمینی که یک ماه زودتر از او ترفیع گرفته بود، بدل گشت. با حمایت روندشتت از فریچ و اعتراض به تمایل رهبران آلمان به جنگ، جایگاه او در نزد حاکمان رایش سوم متزلزل شد. بدین ترتیب ماه نوامبر سال ۱۹۳۸ به میل خود به همراه چندین ژنرال ارشد دیگر، از مقام خود کناره‌گیری کرد تا در سن حدود ۶۳ سالگی بازنشسته شود. روندشتت فرمانده افتخاری هنگ ۱۸ پیاده‌نظام که در گذشته مدتی در راس آن بود، نام گرفت.
بازنشستگی روندشتت مدت زیادی به طول نینجامید و در ۱ ژوئن سال ۱۹۳۹ مجدداً به خدمت فراخوانده شد. با وجود این که با جنگ با بریتانیا مخالف بود، اعتقاد به از بین بردن لهستان و کریدور دانتسیش، موجب بازگشت او به ورماخت شد. ماه اوت پیش از تهاجم آلمان به لهستان، فرماندهی گروه ارتش آ متشکل از سه ارتش میدانی هشتم، دهم و چهاردهم با مجموع توان بیش از نیم میلیون نفر نیرو به روندشتت سپرده شد. با آغاز جنگ جهانی دوم از ماه سپتامبر سال ۱۹۳۹ نیروهای او تحت عنوان گروه ارتش جنوب، در یک «عملیات بی‌نقص» و کوتاه‌مدت موفقیت‌های تعیین‌کننده‌ای کسب کردند. سرلشکر اریش فون مانشتاین در این حین رئیس ستاد او بود. به جهت مشارکت در پیروزی در این کارزار، روز ۳۰ سپتامبر سال ۱۹۳۹ نشان عالی صلیب شوالیه صلیب آهنین به او اعطا گردید. روندشتت در جایگاه فرماندهی کل مناطق شرقی قرار گرفت. به هر صورت معترض به شیوه اداره نواحی تصرف‌شده و رفتار اس‌اس در آن بود و درخواست کرد جابه‌جا شود. از این رو برای فرماندهی گروه ارتش آ به غرب منتقل شد.
موفقیت‌های روندشتت در نبرد فرانسه در سال ۱۹۴۰ ادامه پیدا کرد. در ابتدا نیروهای او در گروه ارتش آ متشکل از ۲۷ لشکر از جمله یک لشکر زرهی، نقش تهاجم پشتیبانی به منظور حمایت از تهاجم اصلی توسط گروه ارتش ب تحت امر ارتشبد فدر فون بک را بر عهده داشتند اما در نهایت با تلاش‌ها و نظرات سرلشکر مانشتاین]]، رئیس ستاد گروه ارتش آ و پشتیبانی تام روندشتت، این نقش‌ها معکوس شد. (مورد زرد) با وجود نگرانی‌های اولیه روندشتت از تهدید ضد حمله نیروهای فرانسوی در جناح چپ در ناحیه وردون، بر این اساس نیروهای گروه ارتش آ متشکل از ۴۴ لشکر، از جمله ۷ لشکر زرهی بخشی تحت هدایت سپهبد هاینتس گودریان، از روز ۱۰ مه سال ۱۹۴۰ با گذر از جنگل‌های آردن، بدون مواجهه با هر گونه ضدحمله قابل توجهی از جانب دشمن، پیروزی مافوق تصوری کسب کردند. به هر صورت روندشتت به جهت تعللی که موجب گریز بریتانیایی‌ها از دانکرک شد مورد انتقاد قرار گرفته‌است. در مرحله دوم نبرد فرانسه گروه ارتش آ می‌بایست خطوط دفاعی "ویگان" بر رودهای سن و مارن را می‌شکست. نیروهای روندشتت تنها در رود سن با مقاومت شدید مواجه شدند؛ مابقی کارزار به آسانی پیش رفت و به تسلیم فرانسه منجر گشت. در پی این پیروزی، رونشتت به همراه چند تن دیگر از فرماندهان ارشد، روز ۱۹ ژوئیه سال ۱۹۴۰ توسط آدولف هیتلر به درجه فیلدمارشال نائل آمد.
در قالب طرح عملیاتی تهاجم به جزیره بریتانیا موسوم به عملیات "زی‌لووه"، روندشتت می‌بایست گروه ارتش آ متشکل از سه ارتش ششم، نهم و شانزدهم، را به عنوان نیروی عمل‌کننده فرماندهی می‌کرد. او نسبت به عملی بودن این تهاجم، مخصوصاً با توجه به ناتوانی "کریگس‌مارینه" در تأمین پوشش دریایی کافی، مردد بود و این مسئله را با هیتلر نیز در میان گذاشت. در مدت آماده‌سازی برای این عملیات، روندشتت از روز ۲۵ اکتبر سال ۱۹۴۰ به مدت تقریباً یک سال فرمانده کل مناطق غربی بود.
روندشتت در جریان طرح‌ریزی برای تهاجم به شوروی، ماه مه سال ۱۹۴۱، ضمن ابراز تشکیک در قصد برنامه‌ریزان، با توجه به گستردگی اراضی، تحقق پیروزی تنها با یک عملیات تابستانه را غیرممکن دانست و خواهان آماده شدن برای یک جنگ طولانی‌مدت شد.
روندشتت در جریان عملیات بارباروسا، تهاجم آلمان به شوروی که از روز ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۱ آغاز شد، فرماندهی گروه ارتش جنوب متشکل از سه ارتش ششم، یازدهم و هفدهم به‌علاوه گروه زرهی ۱ ارتشبد ایوالت فون کلایست، را بر عهده داشت که با شمول نیروهای متحد محور حدود ۶۰ لشکر را دربرمی‌گرفت. او مسئول خط مقدم از مرداب‌های پریپیات در شمال تا کوه‌های کارپات در جنوب بود. نیروهای او با عمل در اوکراین، با بزرگ‌ترین تمرکز نیروهای شوروی مواجه بودند. با وجود تأخیر اولیه نسبت به دو گروه ارتش دیگر، قوای زرهی تحت امر روندشتت در نهایت روز ۵ ژوئیه خط دفاعی استالین را شکستند. او خواهان یک تهاجم سریع مستقیم با نیروهای زرهی به شهر کی‌یف بود اما به جهت ماهیت پر خطر این اقدام و فقدان پشتیبانی کافی پیاده‌نظام، فرماندهی عالی با آن مخالفت کرد. به هر صورت با یاری گروه زرهی ۲ گودریان، یگان‌های زرهی گروه ارتش محاصره بزرگی در ناحیه شرق کی‌یف ایجاد کردند که در نهایت با انهدام آن حدود ۶۶۵٬۰۰۰ نفر از قوای دشمن به اسارت درآمدند. در ادامه موظف به به تسخیر کریمه و خارکوف و پیشروی به سمت روستوف در کرانه رود دن شد. با وجود مشکلات سلامتی با تحمل یک حمله قلبی در اوایل ماه نوامبر، نیروهای روندشتت در ابتدا به روستوف دست یافتند. با این حال ضدحمله ارتش سرخ سرنیزه زرهی او را از این شهر بیرون راند. روندشتت خواهان عقب‌نشینی ۱۰۰ کیلومتری تا رود میوس بود که با مخالفت شدید فرماندهی عالی مواجه گشت. در نهایت روز ۱ دسامبر در پی اختلاف نظر با هیتلر در ارتباط با کارزار زمستانی و با نادیده گرفته شدن پیشنهادهای او، روندشتت از مقام خود کناره‌گیری کرد. روندشتت به طعنه هیتلر را «سرجوخه بوهمی» می‌خواند. جانشین او فیدمارشال والتر فون رایشناو در عمل وادار به عقب‌نشینی تا رود میوس شد.
این بازنشستگی هم چندان طول نکشید و روندشتت ماه مارس سال ۱۹۴۲ مجدداً به عنوان فرمانده کل غرب برگزیده شد. حوزه استحفاظیه او برای مدت نسبتاً طولانی دور از محل اصلی درگیری‌های جنگ بود. البته خود از چنین مسئولیتی منفعلانه‌ای ناراضی نبود. به هر حال روندشتت همراه با فیلدمارشال اروین رومل، دیوار آتلانتیک، رشته مواضع دفاعی ساحلی آلمان در مناطق تحت سلطه آن را پیش از حمله متفقین ارزیابی کرد. روندشتت معتقد بود که حمله متفقین از منطقه کاله خواهد بود و بیشتر نیروهای آلمانی را در آن منطقه متمرکز کرد. در پی پیاده‌شدن نیروهای متفقین در نرماندی در ماه ژوئیه سال ۱۹۴۴، روندشتت از فرماندهی عالی خواست مناطق جنوبی فرانسه پایین‌تر از رود لوآر را رها و نیروهای مستقر در آن را به شمال منتقل کند که البته رد شد. پس از شکست ضدحمله آلمان در ناحیه کان، فیلدمارشال ویلهلم کایتل، رئیس فرماندهی عالی ورماخت، روز ۱ ژوئیه در تماس تلفنی با روندشتت پرسید «چه باید بکنیم؟» که پاسخ گرفت «صلح کنید احمق‌ها!» هیتلر برآشفته روز بعد او را از مقام خود خلع کرد. به هر صورت همان روز ۱ ژوئیه سال ۱۹۴۴ برگ‌های بلوط نشان صلیب شوالیه به روندشتت اعطا گردید. فیلدمارشال گونتر فون کلوگه جایگزین او شد. روندشتت از توطئه نظامیان مخالف هیتلر آگاهی داشت اما هیچ همکاری با آن‌ها نکرد. او حتی در پی کودتای ۲۰ ژوئیه از عوامل «دادگاه شرافت» برای اخراج عناصر دخیل از نیروهای مسلح بود. پس از خودکشی کلوگه روندشتت روز ۴ سپتامبر سال ۱۹۴۴، دوباره به فرماندهی کل نیروهای آلمانی در غرب رسید. این بار، با دخالت هر چه بیشتر هیتلر، تأثیر او بر تصمیم‌گیری‌ها از جمله در تهاجم آردن در ماه دسامبر، حداقلی بود. روندشتت برای آخرین بار روز ۱۰ مارس سال ۱۹۴۵ کنار گذاشته شد و با فیلدمارشال آلبرت کسلرینگ جایگزین گردید.
در پی پایان چنگ، روندشتت ماه مه سال ۱۹۴۵ به اسارت نیروهای آمریکایی درآمد. آن‌ها او را به بریتانیایی‌ها تحویل دادند. متهم به جنایت جنگی بود اما به دلیل بیماری، محاکمه نشد. در دوران اسارت حملات قلبی دیگری بر او عارض گشت. او را سال ۱۹۴۸ آزاد کردند. فیلدمارشال گرت فون روندشتت در نهایت ماه فوریه سال ۱۹۵۳ در هانوفر درگذشت.
فیلد مارشال بالاترین درجه نظامی است که معادل ژنرال ۵ ستاره می‌باشد.
فیلد مارشال یک درجه از ارتشبد (ژنرال چهار ستاره) بالاتر است. در نیروی زمینی ایالات متحده، ژنرال چهار ستاره را «General» و ژنرال پنج ستاره را که معادل فیلد مارشال در نیروی زمینی بریتانیاست، «ژنرالِ نیروی زمینی» می‌نامند. درجهٔ «ژنرال نیروی زمینی» در ایالات متحده در هنگام صلح اعطا نمی‌شود. ژنرال داگلاس مک‌آرتور پس از جنگ جهانی دوم این درجه را دریافت کرد. شکل این درجه در نیروی زمینی ایالات متحده به‌صورت پنج ستاره است، که به‌صورت مدور در کنار هم قرار دارند.
عنوان «فیلدمارشال» از سده شانزدهم در امپراتوری مقدس روم و از سده هجدهم در پروس به‌کار می‌رفته‌است. ورماخت، نیروهای مسلح رایش سوم، یک درجه بالاتر از فیلدمارشال با عنوان رایش‌مارشال هم داشت که منحصراً به هرمان گورینگ، فرمانده لوفت‌وافه، اعطا شد.
روسری پارچه‌ای معمولاً سه گوش یا چهارگوش (به صورت سه تا شده) است که بیشتر روی سر یا گردن پوشیده می‌شود. روسری ممکن است به منظور رعایت حجاب اسلامی، گرما، تمیزی یا برای زیبایی پوشیده است
با توجه به اینکه برندهای مختلفی در حال تولید این محصول هستند ، و هرکدام از نظر کیفیت با هم دیگر متفاوت است ممکن است حین خرید برخی ایرادت به چشم بیایید.
در ورزش جودو، پوشیدن روسری به دلایل ایمنی جودوکار ممنوع است.حجاب اسلامی جودوکار عربستان سعودی دردساز می‌شود، بی‌بی‌سی فارسی
متروی مونترآل بخش اصلی حمل و نقل عمومی زیرزمینی در شهر مونترال، ایالت کبک در کانادا می‌باشد. این مترو توسط شرکت حمل و نقل مونترال اداره می‌شود و در ۱۴ام اکتبر سال ۱۹۶۶ میلادی در زمان شهرداری ژان دراپو افتتاح شده‌است. این مترو دارای ۴ خط و ۶۸ ایستگاه می‌باشد و طول آن معادل ۷۱ کیلومتر است.
متروی مونترال در حال حاضر طولانی‌ترین و شلوغ‌ترین خط مترو در کانادا است. مطابق با آمار فصل چهارم سال ۲۰۱۸ میلادی در روز حدود ۱،۳۶۷،۲۰۰ نفر در متوسط هفته از این مترو استفاده می‌کنند. مطابق با آمار شرکت اس‌تی‌ام در سال ۲۰۱۰ حدوداً ۷ میلیارد نفر از این مترو استفاده کرده‌اند که تقریباً نزدیک به جمعیت جهان است.
در چهاردهم ژوئن ۲۰۱۹، متروی مونترال از طرف انجمن مهندسی راه و ساختمان کانادا به عنوان یک بنای تاریخی، ثبت ملی شد.مجله مداد - بخش خبری
«ای ایران» نام یکی از مشهورترین و محبوب ترین سرودهای میهن پرستانه و ملی‌گرایانه ایران، ساخته روح‌الله خالقی است که می‌توان آن را سرود ملی غیررسمی ایرانیان دانست. سرود «ای ایران» به ثبت ملی رسیده‌است.
دربارهٔ پیشینه و دلایل ساخت این سرود روایت‌های مختلفی وجود دارد. روح‌الله خالقی در کتاب سرگذشت موسیقی ایران چنین نوشته است:
گلنوش خالقی، موسیقی‌دان و دختر روح‌الله خالقی، دلیل شکل گرفتن این سرود را بحثِ بین پدرش با لطف‌الله مفخم‌پایان، موسیقی‌دان و از همکاران خالقی، عنوان کرده است. او در این مورد گفته است: «مفخم معتقد بود هر یک از مایه‌های موسیقی ایرانی فضایی دارند که آهنگسازی در آنها موجب می‌شود اثر هم همان فضا را منعکس کند. برای مثال، دشتی به عنوان مایه‌ای غمگین شناخته شده است در نتیجه اگر اثری در این مایه ساخته شود آن اثر هم الزاماً فضایی غمگین خواهد داشت. پدرم اما این موضوع را رد می‌کرد. او معتقد بود فضای اثر متکی به توانایی آهنگساز و ایده‌های موسیقایی اوست و برای اثبات نظرش، سرود «ای ایران» را که فضایی حماسی دارد در دشتی آفرید. کمی بعد هم از حسین گل‌گلاب درخواست کرد تا شعر سرود را بسراید.»
برخی دیگر با تأکید بر وقایع دوران جنگ جهانی دوم، زمانی که در سپتامبر ۱۹۴۱، متفقین ایران را اشغال کرده‌بودند، ایدهٔ ساختِ شعر «ای ایران» توسط حسین گل‌گلاب را دیدنِ اهتزاز پرچم متفقین از پادگان استرآباد عنوان کرده‌اند.
در روایتی دیگر، چنین نقل شده است که روزی حسین گل‌گلاب در راه ملاقات با روح‌الله خالقی در خیابان، شاهد درگیری دو سرباز ایرانی و انگلیسی بوده است که در آن وضع، سرباز انگلیسی به سرباز ایرانی که درجه بالاتری نیز نسبت به آن داشته سیلی می‌زند و سرباز ایرانی به خاطر شرایط وقت که ایران در اشغال بود هیچ واکنشی نشان نمی‌دهد. گل‌گلاب با دیدن این صحنه با چشمانی اشکبار به دیدار خالقی می‌رود و جریان را بازگو می‌کند. و همچنین می‌گوید شعری خواهم گفت تا ایران و روح ایرانی در آن زنده ماند. خالقی نیز می‌گوید که من آهنگ آن را تنظیم می‌کنم و بنان که آنجا بوده نیز می‌گوید من هم شعر را خواهم خواند. از حسین گل‌گلاب در این باره چنین نقل شده است:
نخستین اجرای آن، در ۲۷ مهرماه ۱۳۲۳ در تالار دبستان نظامی دانشکدهٔ افسری با صدای غلامحسین بنان و به سرپرستی روح الله خالقی در خیابان استانبول دو شب متوالی برگزار شد. سرود «ای ایران» آنقدر اثر کرد که شنوندگان تکرار آن را خواستار شدند و سه بار تجدید شد. استقبال و تأثیر این سرود باعث شد که وزیر فرهنگ وقت، هیئت نوازندگان را به مرکز پخش صدا دعوت کرد تا صفحه‌ای از آن ضبط و همه روزه از رادیو تهران پخش شود. اجرای دیگر، مربوط به سال‌های ۱۳۳۷ تا ۱۳۴۲ در برنامه گل‌ها است که غلامحسین بنان این سرود را خواند. در سال ۱۳۵۰ نیز اُپرای رادیویی این سرود با همکاری ارکستر بزرگ رادیو تلویزیون ملی ایران با رهبری فرهاد فخرالدینی و خوانندگی اسفندیار قره‌باغی انجام گرفت. دو اجرای دیگر از این اثر نیز یکی با صدای حسین سرشار و دیگری با صدای رشید وطن‌دوست موجود است.
بعد از انقلاب ۵۷ چند نفر به جرم همکاری در تهیه این سرود زندانی شدند و خواندن آن جرم به حساب آمد اما پس از مدتی از آن برای تهییج سربازان در جنگ ایران و عراق استفاده شد و خواندن آن آزاد گردید.
در سال ۱۳۶۹ گلنوش خالقی، دختر روح‌الله خالقی که برای بیست و پنجمین سالروز درگذشت پدرش در تهران بود، این سرود را دوباره برای ارکستر، تکخوان و آواز گروهی تنظیم کرد که در آلبوم "می ناب" توسط انتشارات سروش منتشر شد. تکخوان در این نسخه، رشید وطندوست است.
متن شعر:
جنگ جَلولا شدیدترین جنگ میان امپراتوری ساسانی و خلافت راشدین بود که در ماه آوریل ۶۳۷ میلادی و پس از گشایش تیسفون پایتخت ساسانیان روی داد. فرجام این جنگ پیروزی اعراب علی‌رغم پیشروی پارسیان در ابتدا بود چنان‌که در منابع تاریخی آمده‌است سپاه ساسانیان که اینبار تماماً پارسی بوده‌اند یک جبهه از سربازان اعراب را به کلی نابود کردند و جایگاه برای نفوذ سواران ساسانی فراهم شد تا اعراب محاصره شوند لکن ساسانیان از این فرصت به خاطر اعتماد به نفس بالای مهران رازی یا نا مطلع بودن او در حین نبرد استفاده نکردند، و در ادامه جنگ طوفان شن کار را بر پارسیان سخت کرده و اوضاع به اعراب بادیه شد به طوریکه عده ای از سرباران عرب پنهان شده در طوفان به پشت ساسانیان اردو زده به پارسیان یورش بوردند و در همان ابتدا به سردار ایران مهران رازی که از خاندان مهران بود یورش بورده او را کشتند با اینحال پارسیان علی‌رغم محاصره طوفان شن و کشته شدن سردارشان به انتقام قادسیه مقاومت کرده و اعراب تلفات شدیدی دادند با اینحال شب هنگام لشکر بی فرمانده ایران بدون نظم متواری و اعراب از این فرصت استفاده کرده و از آنجا که سبک زره و چابک بودند ایرانیان را با دسته‌های جدا کشته و به سرعت به دسته‌های بعدی یورش بورده و فاتح شدند،
پس از این نبرد اعراب هفت ماه منطقه جلولا را محاصره کردند تا توانستند این منطقه استراتژیک که راه ورود به فلات ایران بود را فتح کنند.
پس از جنگ تیسفون و سقوط پایتخت ساسانیان، یزدگرد سوم آخرین پادشاه ساسانی تیسفون را ترک گفته رهسپار "حلوان" که شهر کوچکی در نزدیک خانقین کنونی بود، شد تا مقدمات اعزام نیرویی را فراهم آورد. بعد از چندی به سعد بن ابی وقاص خبر رسید که یزدگرد سوم در حلوان قشونی جمع کرده، در صدد جنگ‌است. سعد کسی نزد عمر فرستاد تا از وی دربارهٔ تعقیب یزدگرد اجازت کند. عمر در پاسخ دستور داد خود سعد در مدائن بماند ولی هاشم ابن عتیبه با دوازده هزار نفر تن از سپاهیان را بدانجا بفرستد.تاریخ ده هزار ساله ایران، جلد دوم، ص ۱۴۰ خره‌زاد فرخزاد که در این زمان سپهسالار ایران بود چون از تیسفون بیرون آمد به جلولا که رسید به راهنمایی از سرداران دیگر در صدد برآمد پیش از آنکه لشکرش پراکنده شوند و هر یک بجایی بروند، یکبار دیگر پیش از یورش عرب درایستد و در دفع بلای آن‌ها تلاشی بکار برد. در زمانی که یزدگرد در حلوان بود فرخزاد نامه‌ای به او نوشت و از او مال و لشکر کمکی خواست. یزدگرد پول و سپاه برای وی فرستاد و حتی از اصفهان نیز ارتشی به یاری وی آمد. به موجب یک روایت دیگر مهران رازی بود که در این جنگ فرماندهی داشت. ایرانیان در جلولا خندق کندند و آمادهٔ جنگ شدند.زرینکوب. تاریخ ایران بعد از اسلام، ص ۳۳۲ سعد نیز به دستور خلیفه عمر با سپاهش عازم حلوان بود که در سر راه خود در جلولا با نیروهای ایران روبرو شدند. جنگ سختی روی داد و ایرانیان شکست خوردند. گروه بسیاری از ایرانیان و از جمله مهران رازی کشته شدند و گروهی نیز روی به گریز نهادند. گریختگان را اعراب تا "حلوان" و قصر شیرین دنبال کردند. پس از جنگ اعراب وارد حلوان شده دست به یغما گشودند و اموال و نفایس هنگفتی را به غارت بردند. به موجب نوشتهٔ مورخان سهم هر یک از سپاهیان از غنائم بدست آمده، ۳۰ هزار درهم بود.تاریخ ده هزار ساله ایران، جلد دوم، ص ۱۴۱ کثرت اسیران، خاصه زنان و دختران چندان بود که گویند وجود اسیران جلولا برای عمر مایهٔ نگرانی گشت و مکرر می‌گفت «از ترس فرزندانی که این زنان قرار است به دنیا بیاورند، به خدا پناه می‌برم.»بامداد اسلام، زرینکوب، ص ۹۴
بعد از این فتح سعد بن ابی وقاص می‌خواست یزدگرد را تعقیب کند ولیکن عمر به او نوشت که «میانرودان برای اعراب کافی است و کاش مابین میانرودان و ممالک آنطرف کوه‌ها (مقصود کوه‌های زاگرس است) سدی بود که نه ایرانی‌ها می‌توانستند از آن بگذرند و نه اعراب.» بنابراین در سال ۱۶ هجری یا ۶۳۷ میلادی، سعد به تسخیر شهرهای دیگر میانرودان پرداخت و کاملاً موفق شد.پیرنیا. تاریخ باستانی ایران. ص ۳۶۴
پس از جنگ جلولاء تعداد زنان اسیر بسیار زیاد بودند به طوری که عمر بن خطاب دربارهٔ فرزندان حاصل از تجاوز جنسی به فکر فرورفت. دینوری در کتاب اخبار اطوال اینچنین می‌نویسد:
تحمیدیه به معنای حمد و ستایش خداوند یکی از صفاتی است که یک انسان دارای دین، نسبت به خدا دارد.
در اصطلاح عبارت است از مقدمه ای که در آغاز شعرهای فارسی در نیایش خدا و برشمردن نعمات و صفات او آورده می‌شود. از جمله کتب نگارش یافته در این موضوع "تحمیدیه در ادب فارسی" از غلامرضا ستوده و نیز رساله دکتری حشمت اله آذرمکان با عنوان "بررسی تطبیقی تحمیدیه‌ها در منظومه‌های برجسته تا قرن دهم" است. کتابی به نام "تحمیدیه" که مجموعه ای از مشهورترین تحمیدیه‌های اشعار فارسی است نیز توسط لیلا شیرینکام گردآوری شده است.
از برجسته‌ترین نمونه‌های تحمیدیه در شعر و ادب فارسی، می‌توان به دیباچه (مقدمه) گلستان سعدی اشاره کرد.
نکته جالب آنکه در بین منظومه‌های معروف ادبیات فارسی مثنوی معنوی، اثر بزرگ نوشتة مولوی، بدون تحمیدیه است، گرچه مضامین کتاب لبریز از حمد خداست.
سرارود یکی از روستاهای شهرستان مبارکه در استان اصفهان است که در حاشیه رودخانه زیبای زاینده رود است. از کنار این روستا یک پل قدیمی وجود دارد که بر روی یک رودخانه فصلی زده شده‌است. یکی از آسیاب‌های قدیمی این روستا اکنون تبدیل به یک سفره خانه سنتی شده‌است.
این روستا دارای دو محله می‌باشد
روستای سرارود دارای آب و هوایی خوب و یکی از تولید کنندگان عمدهٔ برنج لنجان در شهرستان مبارکه محسوب می‌شود. پارک ساحلی سرارود یکی از جاذبه‌های دیدنی این روستا محسوب می‌شود که در کناره‌های رود خانه زاینده رود می‌باشد .
این روستا دارای یک آسیاب آبی بوده که از قدمت تاریخی بالایی برخور دار بوده که هم‌اکنون به محل بازرسی پلیس تبدیل شده‌است
نِت‌شهروندتغییر برای برابری، برنده جایزه «نت‌شهروند», رادیو زمانه یا شهروند اینترنتی،سایت «تغییر برای برابری» برنده جایزه شهروند اینترنتی شد, دویچه وله فارسی نام جایزه‌ای است که از سال ۲۰۱۰ میلادی، از سوی سازمان گزارشگران بدون مرز به افراد یا گروه‌هایی که برای گسترش حقوق بشر و مبارزه با سانسور اینترنت فعالیت می‌کنند، تعلق می‌گیرد.
شهروند اینترنتی، شهروند سایبری یا نِت‌وَند به کاربرانی از اینترنت گفته می‌شود که مشارکت فعالی در ارتباط‌های اینترنتی دارند و از آن به عنوان یک ابزار اجتماعی بهره می‌برند. این اصطلاح همچنین ممکن است برای اشاره به افرادی که تنها قصد گسترش و بهبود اینترنت را دارند نیز به کار رود.
این اصطلاح نخستین بار در اواخر دههٔ ۱۹۹۰ میلادی مطرح شد. مایکل و راندا هابن از نسختین کسانی بودند که این اصلاح را به این شکل به کار بردند. آن‌ها کار تحقیق و نوشتن در مورد تاریخچه و آثار اجتماعی شبکهٔ یوزنت را در اوایل دههٔ ۹۰ میلادی آغاز و نتایج تحقیق خود را در سال ۱۹۹۴ با عنوان «نِت‌وندان و دنیای اعجاب‌انگیز شبکه»Netizens and the Wonderful world of the Net به صورت آنلاین منتشر نمودند. مایکل هابن در فصل اول کتابی که با عنوان «نت‌وندان: دربارهٔ تاریخچه و اثر یوزنت و اینترنت»Netizens: On the history and Impact of Usenet and the Internet در ده‌سالگی اینترنت منتشر شد دربارهٔ شهروند اینترنت چنین می‌نویسد:
به قرن بیست و یکم خوش آمدید. شما یک نت‌وند (یک شهروند اینترنت) هستید و به لطف اتصالی جهانی که به کمک شبکه ممکن شده، به این نت‌وندی نایل آمده‌اید. اینجا، همه هموطن هستند. اگر چه به صورت فیزیکی در کشوری ساکن هستید، اما تک‌تک شبکه وندان جهان همسایه دیواربه‌دیوار شمایند و فاصله‌های جغرافیایی با حضور در فضای مجازی مشابه، جایگزین شده است.
به هابن که خود مدعی ابداع این اصلاح است آن را مشتق‌شده از عنوان یک گروه خبری اینترنتی به نام net.citizen معرفی می‌کند که برای اولین بار به اینترنت به صورت یک نهاد اجتماعی نگاه می‌کرد.
تابع دیریکله تابعی است که در سال ۱۸۲۹ توسط ریاضیدان آلمانی، یوهان پتر گوستاف لوژون دیریکله معرفی شد و چنین تعریف می‌شود:
اگر formula_1 آنگاه
یعنی اگر "x" عددی گویا باشد، مقدار تابع دیریکله ۱ و اگر "x" عددی گنگ باشد، مقدار تابع دیریکله ۰ خواهد شد. از جمله ویژگی‌های مهم تابع دیریکله این است که در هیچ نقطه‌ای از formula_3 (اعداد حقیقی) پیوسته نمی‌باشد. این تابع همچنین در هیچ نقطه و بازه‌ای دارای حد و انتگرال‌پذیر نمی‌باشد. به این ترتیب نموداری از آن نمی‌توان رسم کرد.
ادعا می‌کنیم که تابع دیریکله در هیچ نقطه‌ای از formula_3 پیوسته نیست.
اگر "c" عددی گویا باشد، فرض می‌کنیم ("x") دنباله‌ای از اعداد گنگ باشد که به "c" همگراست.بنابر نتیجه‌ای از قضیه چگالی که بیان می‌کند: «اگر "x" و "y" دو عدد حقیقی با شرط "x<y" باشند، آنگاه عددی گنگ مانند z وجود دارد که "x<z<y"»، چنین دنباله‌ای وجود دارد. چون به ازای هر formula_5، ، داریم در حالی که . بنابراین "f" در عدد گویای "c" پیوسته نیست.
از طرفی دیگر، اگر "b" یک عدد گنگ باشد، فرض می‌کنیم ("y") دنباله‌ای از اعداد گویا باشد که به "b" همگراست.بنابر قضیه چگالی که بیان می‌کند: «اگر "x" و "y" دو عدد حقیقی با شرط "x<y" باشند، آنگاه عددی گویا مانند r وجود دارد که "x<r<y"»، چنین دنباله‌ای وجود دارد. چون به ازای هر formula_5، ، داریم در حالی که . بنابراین "f" در عدد گنگ "b" پیوسته نیست.
در ریاضیات، یک تابع ناپیوسته در همه جا، که یک تابع همه جا ناپیوسته نیز خوانده می‌شود، یک تابع است که در هر نقطه‌ای از دامنه اش پیوسته نیست. اگر "f" یک تابع از اعداد حقیقی باشد، آنگاه ("f"("x" در هیچ نقطه‌ای پیوسته نخواهد بود اگر برای هر "x" یک ε > ۰ وجود داشته باشد به طوری که برای هر δ > ۰ بتوانیم یک "y" پیدا کنیم به طوری که
اهمیت این عبارت در این است که بدون توجه به اینکه ما به یک نقطه ثابت چقدر نزدیک هستیم، نقاطی نزدیکتر به نقطه مورد نظر وجود دارند به طوری که در آن نقاط تابع هیچ همسایگی ندارد.
تعریف کلی تر این نوع توابع را می‌توان با جایگرینی تابع فاصله به جای مقدار مطلق در یک فضای متری، یا با استفاده از تعریف پیوستگی در یک فضای توپولوژیک بدست آورد.
مثالی از چنین توابعی تابع شاخص اعداد گویا هستند، که با تابع دیریکله هم شناخته می‌شوند. این نام گذاری پس از مرگ پیتر گوستاو لژیون دیریکله ریاضیدان آلمانی انجام شد. این تابع به صورت "I" نوشته می‌شود و دارای دامنه و برابر با اعداد حقیقی هستند. ("I"("x" برابر ۱ است اگر "x" یک عدد گویا باشد و برابر ۰ است اکر "x" گویا نباشد. اگر در یک سری همسایگی‌ها در "y" به تابع نگاه بیندازیم، به دو مورد برخورد می‌کنیم:
"تابع دیریکله" را می‌توان به صورت یک حد مقطه‌ای دوگانه یک توالی از توابع پیوسته بازسازی کرد:
که "j" و "k" اعداد صحیح هستند.
این نشان می‌دهد که "تابع دیریکله" یک کلاس ۲ است. این تابع نمی‌تواند تابع بیر کلاس ۱ باشد زیرا یک تابع بیر کلاس ۱ تنها می‌تواند بر روی یک ناپیوسته باشد.
در حالت کلی، اگر "E" زیرمجموعه‌ای از فضای توپولوژیک "X" باشدبه طوری که هر دوی "E" و مکمل "E" چگال باشند، آنگاه تابع با مقدار حقیقی که مقدار ۱ را بر روی "E" و ۰ را بر روی مکمل "E" برمی‌چیند، هیچ جا پیوسته نخواهد بود. توابعی از این دست اصولاً توسط مورد بررسی قرار گرفتند.
هفت‌برکهٔ گراش هفت آب انبار تاریخی مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام در شهر گراش، در استان فارس است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۳۲۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
این هفت آب‌انبار که در اندازه‌های مختلف و زمان‌های متفاوت ساخته شده‌اند، در فاصلهٔ کمی نسبت به هم قرار دارند و در مسیر رودخانه‌ای فصلی به نام بزئرد (bezerd) در محلهٔ ناساگ، واقع می‌باشند. از این هفت آب‌انبار، پنج حلقهٔ آن دارای سقف گنبدی‌شکل و دو حلقهٔ دیگر بدون سقف است که بزرگ‌ترین و معروف‌ترین آن‌ها به برکهٔ حاج‌ابوالحسن موسوم گردیده‌است.
طبق سنگ‌نوشته‌ای که در دهانهٔ شمال شرقی برکهٔ حاج‌ابوالحسن نصب است، این آب‌انبار به همت حاج‌ابوالحسن، فرزند حاج‌حسن (بانی برکهٔ چارتاخ) ساخته شده‌است. خصوصیت منحصر به فرد آن، این است که سنگ‌پله‌ها در دیوارهٔ مخزن در سمت دهنهٔ جنوب شرقی تا کف آب‌انبار و در سمت بقیهٔ دهنه‌ها تا چهار ردیف، ادامه دارد. مخزن آن دایره‌ای شکل بوده و مجراهای ورودی و خروجی آب در سمت غربی دهانهٔ شمارهٔ یک و چهار قرار دارد. کف این آب‌انبار برخلاف دیگر آب‌انبارها هم‌سطح دهانه‌ها و طاق‌های آن به صورت هلالی است. طاق‌های سردرها و دهنه‌ها به شکل تیزه‌دار ساخته شده که طاق‌های سردر شمارهٔ دو و پنج دارای تزئینات مقرنس می‌باشد. سردرها از دیواره مرتفع‌تر بوده و مانند دیوار بدنه (شاوره)، از سنگ و ملات گچ تشکیل شده‌است. گنبد آب‌انبار با سنگ و ملات گچ ساخته شده و با ساروج اندود شده‌است.
کاسپار داوید فردریش (زاده ۵ سپتامبر ۱۷۷۴ در گرایفسوالد - درگذشته ۷ می ۱۸۴۰ در درسدن) نقاش منظره‌پرداز آلمانی و از پیشگامان جنبش رمانتیسیسم در اوایل قرن نوزدهم بود.کاسپار داوید فریدریش ، وبگاه بریتانیکا. بازدید در ۱۱ ژانویه ۲۰۱۱.
فردریش بیش از همه به خاطر ترسیم مناظر پر رمز و راز و تمثیل‌گونه شناخته می‌شود. در این نقاشی‌ها معمولاً انسانی به حالت تأمل در مقابل آسمان شب، مه صبحگاهی، درختان خشکیده یا ویرانه‌های گوتیک ایستاده‌است. علاقه اصلی فردریش تأمل در طبیعت بود و در آثار عمدتاً ضد کلاسیک و نمادین خود می‌کوشید پاسخی سوبژکتیو و عاطفی به جهان طبیعی بدهد.
فردریش در شهر گرایفسوالد متولد شد که در آن زمان تحت حاکمیت سوئد بود. او تا سال ۱۷۹۸ در کپنهاگ درس خواند و سپس در درسدن ساکن شد. او در زمانه‌ای می‌زیست که در سراسر اروپا موجی از دلسردی و نومیدی نسبت به جامعه ماتریالیستی ایجاد شده و گرایش و علاقه جدیدی نسبت به معنویت در حال شکل‌گیری بود. این حرکت و تغییر معمولاً از طریق بازاندیشی در مورد جهان طبیعی ابراز می‌شد، برای مثال هنرمندانی مانند ویلیام ترنر و جان کانستبل تلاش می‌کردند در آثار خود طبیعت را خلقتی معنوی و روحانی تصویر کنند که در مقابل مصنوعیت تمدن بشری قرار گرفته‌است.
آثار فردریش خیلی زود باعث شهرت او شد و هنرمندان هم‌دوره او مانند مجسمه‌ساز فرانسوی، دیوید دی‌انجرز، فردریش را نقاشی می‌دانستند که «تراژدی منظره» را کشف کرده‌است. اما محبوبیت آثار فردریش در سال‌های آخر عمرش کاهش یافت و او در گمنامی از دنیا رفت. آلمان در اواخر قرن ۱۹ با شتاب در حال حرکت به سوی مدرنیته بود و حسی از فوریت در آثار هنری این دوره به چشم می‌خورد، بنابراین طبیعی بود که نقاشی‌های تأمل‌برانگیز و پر از سکون فردریش، منسوخ و متعلق به گذشته تلقی شود.
در اوایل قرن بیستم، آثار فردریش دوباره مورد توجه قرار گرفت و در ۱۹۰۶، نمایشگاهی از ۳۲ تابلوی او در برلین برپا شد. پس از آن اکسپرسیونیست‌ها آثار فردریش را کشف کردند و در دهه ۱۹۳۰ و اوایل دهه ۱۹۴۰، سورئالیست‌ها و اگزیستانسیالیست‌ها نیز به آثار فردریش توجه بسیار نشان دادند. ظهور نازیسم در اوایل دهه ۱۹۳۰ باعث شد علاقه و توجه به آثار فردریش احیا شود اما این دوره چندان نپایید و پس از سقوط رژیم نازی، آثار فردریش که با این دوره از تاریخ آلمان عجین شده و دارای ابعاد ناسیونالیستی قلمداد می‌شد، بار دیگر مورد بی‌اعتنایی قرار گرفت. بالاخره در دهه ۱۹۷۰ فردریش جایگاه خود به عنوان چهره برجسته جنبش رمانتیک آلمان و نقاش برجسته بین‌المللی را بار دیگر به دست آورد.
«هنرمند نه فقط چیزی که در مقابلش می‌بیند را باید نقاشی کند بلکه باید آنچه در درون خود می‌بیند را هم نقاشی کند. اما اگر چیزی در خودش نمی‌بیند پس آنچه را در مقابل خود می‌بیند را هم بهتر است نقاشی نکند.»
کاسپار داوید فردریش در ۵ سپتامبر ۱۷۷۴ در گرایفسوالد متولد شد که در آن زمان تحت حاکمیت سوئد بود. او فرزند ششم از میان ده فرزند بود. پدرش که به‌شدت پابند مذهب لوتری خود بود، او کارگاه شمع‌سازی و صابون‌پزی داشت. سوابق مربوط به وضع مالی خانواده او ضد و نقیض هستند. فردریش از کودکی با مرگ آشنا شد. در سال ۱۷۸۱، هنگامی که فقط ۷ سال داشت، مادرش (سوفی) را از دست داد. یک سال بعد خواهرش الیزابت از دنیا رفت و ۱۷۹۱ خواهر دیگرش ماریا بر اثر تیفوس درگذشت. بزرگ‌ترین تراژدی زندگی فردریش، مرگ برادرش یوهان کریستوفر در ۱۷۸۷ بود. فردریش که در آن زمان ۱۳ سال داشت، شاهد سقوط و غرق‌شدن برادرش در یک دریاچه یخ‌زده بود. برخی روایت‌ها حاکی از آنند که برادر فردریش در تلاش برای نجات جان او بود که جان خود را از دست داد.
فردریش تحصیلات هنری خود را در سال ۱۷۹۰ در دانشگاه گرایفسوالد و زیر نظر یوهان گوتفرید کوئیس‌تورپ آغاز کرد. نام دانشکده هنر این دانشگاه را بعدها به افتخار او "مؤسسه کاسپار داوید فردریش" گذاشتند. کوئیس‌تورپ دانشجویانش را برای نقاشی به طبیعت می‌برد. فردریش از طریق کوئیس‌تورپ با لودویگ گاترد کوسگارتن، استاد الهیات، آشنا شد و تحت تأثیر او قرار گرفت. یکی از آموزه‌های مهم کوسگارتن این بود که طبیعت جلوه‌ای از خداوند است. کوئیس‌تورپ، فردریش را با آثار هنرمند آلمانی قرن هفدهم آدام السهایمر آشنا کرد که مضامین مذهبی و چشم‌اندازهای طبیعی و سوژه‌های شبانه جایگاه مهمی در نقاشی‌های او داشتند. فردریش طی این دوره زیر نظر استاد سوئدی خود به نام تامس توریلد، به مطالعه ادبیات و زیبایی‌شناسی نیز پرداخت. چهار سال بعد، فردریش وارد آکادمی کپنهاگن شد و از محضر اساتیدی مانند کریستین اوت لورنتزن و ینس جوئل که تحت تأثیر جنبش طوفان و طغیان آلمان بودند بهره‌مند شد.
فردریش در سال ۱۷۹۸ برای همیشه به درسدن نقل مکان کرد. او در ابتدا مشغول حکاکی و طراحی روی چوب و نقاشی با جوهر و آبرنگ و سیپیا شد. بعد از مدتی دوباره به نقاشی مناظر طبیعی روی آورد و از سفرهای متعددی که داشت الهام می‌گرفت. شهرت فردریش به عنوان یک هنرمند هنگامی تثبیت شد که در سال ۱۸۰۵ توانست جایزه مسابقه وایمار را که توسط یوهان ولفگانگ فون گوته برگزار می‌شد دریافت کند.
پس از آنکه ولیعهد پروس دو نقاشی فردریش را خرید، فردریش در ۱۸۱۰ به عنوان یکی از اعضای آکادمی برلین برگزیده شد. اما او در سال ۱۸۱۷ تلاش کرد خود را از حکومت پروس دور کند و ژوئن همان سال درخواست دریافت شهروندی ساکسون را داد. دولت ساکسون در آن زمان طرفدار فرانسه بود در حالی که نقاشی‌های فردریش وطن‌پرستانه و مشخصا ضد فرانسه قلمداد می‌شدند. به هر حال فردریش توانست شهروندی ساکسون را کسب کند و در ۱۸۱۸ به عضویت آکادمی ساکسون درآمد و سالانه ۱۵۰ تالر مقرری می‌گرفت. فردریش امیدوار بود که بتواند استاد کامل آکادمی شود اما نتوانست زیرا آثار او را شخصی‌تر از آن تلقی می‌کردند که بتواند چیزی به دانشجویان یاد بدهد. عوامل سیاسی از جمله رشد گرایش به فرانسه و بیزاری از فرهنگ ژرمانیک (که در آثار فردریش فراوان بود) نیز در این موضوع بی‌تاثیر نبود.
فردریش در ۲۱ ژانویه ۱۸۱۸ با دختری ۲۵ ساله اهل درسدن به نام کارولین بومر ازدواج کرد. حاصل ازدواج آنها سه فرزند بود و اولین دختر او به نام اِما در ۱۸۲۰ متولد شد. در همین سال‌ها فردریش توانست دو حامی مالی در روسیه پیدا کند که تا اواخر عمر فردریش کماکان آثار او را خریداری می‌کردند.
فردریش در این دوره اغلب به کشیدن طرح بناهای یادبود و مجسمه‌های آرامگاه گرایش پیدا کرد که نشان‌دهنده دغدغه ذهنی او نسبت به مرگ و جهان پس از مرگ بود. برخی از این آثار بعدها در آتش‌سوزی کاخ شیشه‌ای مونیخ (۱۹۳۱) و بمباران درسدن (۱۹۴۵) نابود شدند.
شهرت فردریش طی ۱۵ سال انتهایی عمر او به تدریج رو به کاهش گذاشت. آرمان‌های رمانتیسم کم‌کم از مُد افتاد و او حالا شخصیتی عجیب و غریب و مالیخولیایی قلمداد می‌شد که با زمانه خود ارتباطی ندارد. حامیان و مشتریان او به تدریج پراکنده شدند و در دهه ۱۸۲۰ فردریش در انزوا و تنهایی و فقر عمر می‌گذراند.
در ژوئن ۱۸۳۵ فردریش برای اولین بار سکته کرد و دچار فلج خفیف دست و پا شد که توانایی او برای نقاشی را کم می‌کرد. او دیگر نتوانست با رنگ روغن کار کند و خود را محدود به آبرنگ و سیپیا کرد. در این دوره، نمادهای مرگ در آثار فردریش جلوه بارزی دارد. مدتی بعد، خانواده سلطنتی روسیه تعدادی از تابلوهای قدیمی فردریش را خرید و او توانست برای بهبود و نقاهت به تپلیتسه سفر کند.
تا سال ۱۸۳۸، فردریش دیگر توان چندانی برای کار نداشت و فقط می‌توانست روی تابلوهای کوچک کار کند. او و خانواده‌اش در فقر زندگی می‌کردند و بیش از پیش وابسته به کمک و اعانه دوستانشان شده بودند.
فردریش در ۷ مه ۱۸۴۰ در درسدن درگذشت و در همان شهر به خاک سپرده شد. در این زمان، شهرت و محبوبیت فردریش رو به افول گذاشته بود و خبر مرگ او چندان مورد توجه جامعه هنری قرار نگرفت.
علاقه اولیه فردریش به عنوان یک هنرمند، طبیعت و تفکر عمیق در مناظر آن بود؛ این مناظر اغلب جنگل‌ها، بیشه‌ها، صخره‌ها و مناظر دریایی است. به دلیل آشنایی با مرگ، از دوران کودکی این موضوع در اغلب آثارش دیده می‌شود.
این اشاره به مرگ در اغلب آثار غیر مستقیم و با نمادهایی به نمایش درآمده؛ ولی در تعداد اندکی از آثار نیز اشاراتی مستقیم دیده می‌شود. این حس تنهایی و مرگ، در آخرین آثار فردریش با حسی از منفی‌نگری و ترس با رنگ‌هایی که رو به تیرگی می‌روند دیده می‌شود.
در کل دو فضا در اغلب کارهای فردریش دیده می‌شود: اول فضای معنوی، دوم فضای مرگ. انسان در نقاشی‌های فردریش یک عنصر مغلوب در طبیعت است و در یک پرسپکتیو ناچیز ترسیم شده و نقش فرعی در مناظر دارد و بیشتر مانند یک ناظر است. در اغلب آثار انسانی از پشت سر ایستاده و به منظره نگاه می‌کند. این فرد بیننده را تشویق می‌کند که خودش را به جای او بگذارد و خودش به تماشای آن منظره بایستد. به این افراد ایستاده از پشت در آلمانی «راکنفیگور» گویند.
سپیده‌دم و شامگاه زمان‌هایی هستند که اغلب در مناظر فردریش دیده می‌شود. در مناظر دریایی فردریش کشتی‌های لنگر انداخته در ساحل، به امید معنوی هنرمند اشاره دارند. در نقاشی‌های فردریش نوعی گذر زمان دیده می‌شود که کمتر در آثار هم‌عصرانش به چشم می‌خورد.
فردریش از اولین هنرمندانی بود که مناظر زمستانی با زمین‌های مرده و یخ‌زده و پر از سکون را به وجهی که گویی تاکنون هیچ انسانی در آن‌ها گام نگذاشته و متروک هستند، ترسیم کرده‌است. در قرن‌های ۱۵ و ۱۶ مرسوم بود که در مناظر برفی تعداد زیادی انسان را در حال اسکی ترسیم کنند و این‌گونه مناظر بدون حضور انسان عجیب می‌نمود ولی فردریش این مناظر را بدون حضور انسان ترسیم کرده‌است.