moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
تفاوت عمده بین SSI و سازمانهای دیگر آموزش غواصی مانند NAUI , CMAS , BSAC و دیگران این است که دوره‌های SSI برگرفته و کپی شده از دوره‌های آموزشی PADI و بر اساس استانداردهای غواصی در نظر گرفته شده‌است و برای اطمینان از کیفیت آن در سراسر جهان تحت پوشش شورای جهانی آموزش غواصی تفریحی قرار گرفته‌است.
دوره های SSI به نسبت دیگر سازمان های آموزشی ارزانتر و کوتاه تر است و در هزینه های شما صرفه جویی میشود . همچنین دوره های آنلاین زیادی در SSI وجود دارد . همچنین دوره ها بر اساس سرعت و دقت یادگیری دانشجوی غواص تا 20 درصد میتواند تغییر کند
اسکوبا اسکولز اینترنشنال گواهینامه ISO در رابطه با استانداردهای غواصی را در اول ژوئن ۲۰۱۰ دریافت کرد.
دفتر مرکزی SSI در فورت کالینز، کلرادو است و توسط رابرت کلارک در سال ۱۹۷۰ تأسیس شد. او از پیشگامان آموزش حرفه ای نابینایان بود.
SSI در سال 2008، توسط Doug McNeese صاحب NASDS و رابرت استس (مدیر Scubapro و Seemann Sub) خریداری شد.
در ژانویه 2014 اسکوبا اسکولز اینترنشنال یا SSI توسط کمپانی MARES ایتالیا که یکی از تولید کنندگان تجهیزات غواصی است جهت تبلیغات و انجام بازاریابی محصولات خود به مبلغ 4.9 میلیون یورو خریداری شد.
تارنمای رسمی اسکوبا اسکولز اینترنشنال
بلقیس روشن می‌تواند به افراد زیر اشاره کند:
بلقیس روشن (متولد ۱۳۵۲) نماینده ولایت فراه در دوره شانزدهم مجلس سنای افغانستان بود. سپس در انتخابات دوره هفدهم ولسی جرگه شورای ملی از ولایت فراه انتخاب گردید که تا آمدن طالبان در ۱۷ اسد ۱۴۰۰ صدای مردمش در پارلمان بود. وی پس از تسخیر افغانستان بدست نیروهای طالبان به آمریکا مهاجرت کرد.
خانم بلقیس روشن به‌عنوان منتقد جدی جنگسالاران و دولت حامد کرزی و اشرف غنی (که او آنها را «پوشالی» و «دست‌نشانده آمریکا» می‌نامید) در افغانستان به شهرت رسید. او به‌خصوص طی دو لویه جرگه با بلند کردن شعارهایی علیه امضای پیمان امنیتی با امریکا و رهایی زندانیان طالب اعتراض نمود که انعکاس وسیع جهانی یافت. در «جرگه مشورتی صلح» به تاریخ ۱۷ اسد ۱۳۹۹ در جریان سخنرانی اشرف غنی با بلند کردن پلاکارد «باج‌دهی به طالبان وحشی خیانت ملی است» اعتراض کرد و توسط منسوبین امنیتی جرگه در برابر چشمان غنی بر زمین کوبیده شد که این حرکت حکومت خشم مردم افغانستان را برانگیخت.
سو گاردنر (زادهٔ ۱۹۶۷ م.)Wikipedians do it for love. Really. "Globe and Mail". July 26, 2010 مدیر اجرایی سابق بنیاد ویکی‌مدیا در سان‌فرانسیسکوست.
وی در دسامبر ۲۰۰۷ به‌عنوان مدیر اجرایی بنیاد ویکی‌مدیا استخدام شد."Sue Gardner Hired as Executive Director", Wikimedia Foundation press release. December 3, 2007. از ژوئیهٔ ۲۰۱۴ لایلا ترکتیشوف جایگزین وی گردید.
تئودمیر (درگذشتهٔ ۴۷۴ میلادی) پادشاه اوستروگوت‌ها از دودمان آمال‌ها و پدر تئودوریک کبیر بود. او دو «برادر» به‌نام‌های والامیر و ویدمیر داشت که در اصل برادران همسرش ایریلویوا بودند. تئودمیر پس از مرگ فرمانروای پیش از خود ویدمیر، سه امپراتوری گوتی پانونیا را به زیر فرمان خود درآورد و به‌طور مشترک با برادرانش، والامیر و ویدمیر بر آنها حکومت نمود.
تئودمیر مذهب آریانی داشت اما همسرش ایریلُویوا کاتولیک بود. آن‌دو صاحب دو فرزند بودند، پسری به‌نام تئودوریک (۴۵۴-۵۲۶) و دختری به‌نام آمالافریدا. تئودمیر در سال ۴۷۵ درگذشت و پس از او پسرش به پادشاهی رسید.
انجمن بین‌المللی غواصان نایتروکس و فنی یا (IANTD) سازمانی در ارتباط با ارائه آموزشها و صدور گواهینامه‌های غواصی با نایتروکس و غواصی فنی است.
انجمن بین‌المللی غواصان نایتروکس و فنی (به انگلیسی: International Association of Nitrox and Technical Divers) یا (IANTD) یک سازمان غواصی است که با صدور گواهینامه و آموزش در غواصی ورزشی ، غواصی فنی ، غواصی غار ، غواصی در مغروق ها، غواصی مداربسته و سرگروهی غواصی مرتبط است. این کمپانی که در سال 1985 تشکیل شد، پیشگام معرفی غواصی با Nitrox بود و آن را در غواصی ورزشی وارد کرد .انجمن اروپایی غواصان فنی (EATD) در سال 1993 به عضویت IANTD تبدیل شد.
این انجمن توسط دیک روتکوسکی، سرپرست سابق غواصی اداره ملی اقیانوس و جوی آمریکا (NOAA) در سال ۱۹۸۵ تشکیل شد و اقدام به آموزش دوره‌های نایتروکس به غواصان ورزشی نمود. دیک روتکوسکی برای دکتر ولز، مدیر آموزش غواصی در NOAA نیز کار کرده بود. وی این انجمن را از طریق سمت خود در NOAA توسعه داد.
در سال ۱۹۹۲ تام مونت به ریاست و مدیریت عامل این شرکت انتخاب و نام سازمان را به انجمن بین‌المللی غواصان نایتروکس و فنی (IANTD) تغییر داد. همزمان با آن، انجمن اروپایی غواصان فنی نیز با این مجموعه ادغام شد که مدیر آن بیلی دینز مدتی به عنوان مدیر IANTD خدمت کرد. این سازمان برای اولین بار به ارائه آموزش‌های بین‌المللی برای غواصان فنی (تکنیکال دایورز) پرداخت.
در سالهای اولیه روند توسعه شرکت به سختی پیش می‌رفت و با توجه به آنکه برنامه آموزشی غواصی با نایتروکس و ارائه گواهینامه استفاده از هوای غنی شده (نایتروکس) توسط برخی از سازمانهای دیگر مانند BSAC نا امن معرفی شده بود، این شرکت با سرعتی بسیار آهسته به زندگی خود ادامه می‌داد، با این حال از سال ۱۹۸۵ تا فوریه ۱۹۹۲ با حمایت مؤسسه هایپرباریکس بین‌المللی از این سازمان نگهداری شد. در سال ۱۹۹۱ تام مونت و دیک روتکوسکی در IANTD برای اولین بار به ارائه برنامه‌های آموزشی همه‌جانبه غواصی فنی مانند (نایتروکس پیشرفته، غواصی عمیق، غواصی فنی، غواصی در غار، نورموکسیک، تری میکس و سیستمهای ری بریزر) و همچنین از سال 2000 به غواصی آزاد پرداختند.
در مارس 2018، IANTD به RSTC ایالات متحده پیوسته و گواهینامه ISO خود را تجدید کرد
اسکوبا دایوینگ اینترنشنال به انگلیسی Scuba Diving International یا(SDI) سازمانی آموزش و آژانس صدور گواهینامه غواصی می‌باشد. این سازمان بخشی از سازمان آموزش غواصی فنی یا TDI است.
SDI که در سال ۱۹۹۸ یا ۱۹۹۹ راه اندازی شد، این سازمان بخشی از سازمان آموزش غواصی فنی با نام TDI است. بدین ترتیب SDI توسط متخصصان غواصی از حوزه غواصی فنی ایجاد شد. در منظر سازمان TDI این بود چیزی که سایر آژانس‌های صدور گواهینامه غواصی ورزشی نداشتند. آموزش غواصی تفریحی را از طریق دیدگاه غواصان فنی باتجربه ارائه کند.
SDI تنها آژانس آموزشی غواصی است که دانشجویان را به داشتن کامپیوتر غواص در طول تمامی دوره‌های آموزش غواصی ملزم می‌نماید. همچنین SDI در میان سازمان‌های آموزشی غواص ورزشی، اولین سازمانی است که گواهینامه غواصی سولو (انفرادی) را ارائه کرد و آموزشهایی برای آن ارائه داد. در سایر سازمانهای بزرگ آموزش غواصی و طبق استانداردهای غواصی جهانی، در تمام اوقات غواصی فقط به همراه دیگران و به صورت گروهی مجاز می‌باشد.
SDI عضو RSTC ایالات متحده، RSTC کانادا و RSTC اروپا است
SDI و سیستم‌های آموزش TDI از گواهینامه EUF در سال ۲۰۰۶ با گواهینامه S EUF CB 2006002 گواهینامه CEN را به دست آوردند و در حال حاضر تا سال ۲۰۲۲ گواهی دارند.
SDI عضو شورای جهانی آموزش غواصی تفریحی است. SDI عضو RSTC ایالات متحده، RSTC کانادا و RSTC اروپا است
نُوری در زبان ژاپنی به مجموع جلبک‌های دریایی خوراکی مانند انواع جلبک قرمز، جلبک سبز و سیانوباکتریا (جلبک‌های سبزوآبی) و فراورده‌های آنها گفته می‌شود. نوری بیشتر خشک است و شکل ظاهری آن به کاغذ شباهت دارد. نوع غیر خشک و مرطوب آن نامانوری نامیده می‌شود. ظهور نوری در فرهنگ غذایی ژاپن به دورهٔ نارا بر می‌گردد. به غیر از ژاپن در چین، کره، نیوزیلند و انگلستان نیز کشت می‌شود و به تازگی کشت آن در آمریکا نیز آغاز شده‌است.
نوری از نظر داشتن پروتئین و ویتامین بسیار غنی است و از موادی است که مصرف بسیار بالایی در ژاپن دارد. از آنجائیکه به رطوبت حساس است معمولاً به همراه یک بستهٔ کوچک حاوی مواد مخصوص خشک‌کننده بسته‌بندی می‌شود. نمونه‌ای از غذاهایی که در آنها نوری بکار می‌رود، عبارتند از:سوشی، اونیگیری، سنبی، رامن، فوری‌کاکه، اوکونومی‌یاکی
ایدیوتک نام هشتمین آهنگ از آلبوم کید ای اثر ردیوهد است.این آهنگ به عنوان گسست گروه به سمت موسیقی الکترونیک شناخته می‌شد.ایدیوتک تقریباً در همه کنسرت‌های ردیوهد بعد از سال۲۰۰۰ اجرا شده و در فهرست ۵۰۰ آهنگ برتر دهه ۲۰۰۰ پیچفورک مدیا در رتبه هشتم قرار گرفت.
براساس گفته‌های تام یورک:ایده ایدیوتک در واقع برای من نبود،برای جانی بود.جانی یک نسخه ۵۰ دقیقه‌ای از کاری که در استودیو به تنهایی انجام داده بود به من داد.من همه ۵۰ دقیقه را گوش دادم و یک قسمت ۴۰ ثانیه‌ای واقعاً نظرم را جلب کرد.واقعاً کار یک نابغه بود.من آن ۴۰ ثانیه را در آوردم و اینطور بود...
یورک به صورت شفاف درباره ترانه آهنگ صحبت نکرده اما ایدیوتک توسط دیگران به عنوان آهنگی با مضمون آخرالزمانی توصیف شده که اشاره‌هایی به حوادث طبیعی وجنگ و شکست‌های تکنولوژی دارد.برخی هواداران معتقدند که آهنگ به گرمایش کره زمین اشاره دارد موضوعی که تام یورک درباره آهن بسیار حرف زده و گفته که آهنگ‌هایی درباره آن هم نوشته است.بسیاری از ترانه‌های ایدیوتک مانند دیگر آهنگ‌های گروه در زمان اجرای زنده دستخوش تغییراتی می‌شدند.
خوش‌شانس نام آهنگی از گروه آلترنیتیو راک انگلیسی ریدیوهد است.در سال ۱۹۹۷ یک نسخه تبلیغاتی از آهنگ در فرانسه منتشر شد.
در سال ۱۹۹۵ زمانی که ردیوهد در تور آلبوم خمش‌ها بود اداوبراین برای تست کردن آلات موسیقی صدای موسیقی چند نته و بلندی ایجاد می‌کند.چند هفته بعد این صدای تصادفی در لیست پخش ردیوهد قرار می‌گیرد.در این زمان تهیه‌کننده برایان انو از ردیوهد برای ساخت یک آهنگ در آلبومی زنده به نامآلبوم کمک که دربارهٔ بچه‌های جنگ‌زده در بوسنی و هرزگوین است دعوت می‌کند.گروه در مدت ۵ ساعت و با توجه به قطعه تصادفی کنسرت آهنگی به نام خوش‌شانس می‌نویسد.تمامی اعضای گروه معتقدند که خوش‌شانس بهترین آهنگی بوده که ردیوهد تا آن زمان نوشته است.
باغ‌وحش وکیل‌آباد در جنوب غربی مشهد و هم‌جوار با پارک جنگلی وکیل‌آباد قرار دارد. این باغ‌وحش تنها باغ‌وحش مشهد است. در این باغ‌وحش از انواع گونه‌های جانوری نگهداری می‌شود.
باغ‌وحش شهر مشهد به سال ۱۳۳۹ توسط محمدعلی آذریان و امیر وجدانی تأسیس گردید که محل آن در محدودهٔ خواجه‌ربیع فعلی قرار داشت. عمده حیوانات باغ‌وحش در ابتدا توسط اسماعیل آذریان با قطار از هند و پاکستان وارد کشور شدند. در سال‌های ابتدایی، برنامه‌های نمایش حیوانات نیز اجرا می‌شد که از جمله برنامه‌های پُرطرفدار، قرار دادن سر انسان در دهان شیر و نبرد با گرگ توسط امیر وجدانی بود.
همچنین با ایجاد شرکت باغ‌وحش وکیل‌آباد در سال ۱۳۵۹ مشهد شاهد ایجاد دوبارهٔ باغ‌وحش در ورودی پارک جنگلی وکیل‌آباد در زمینی به وسعت چهار هکتار بود. این مکان، بزرگ‌ترین باغ‌وحش ایران است و بیشترین حیوانات و گونه‌های جانوری را دارد.
باغ‌وحش وکیل‌آباد، تنها باغ‌وحش مشهد و خراسان رضوی است. این باغ‌وحش دارای جانوران گوشتخوار و علف‌خوار، آبزی، خزنده و پرنده است که از جملهٔ آن‌ها می‌توان به شیر، ببر، خرس، خوک، گراز، گربهٔ وحشی، چهار نوع گوزن، شامپانزه و… اشاره کرد. در این باغ‌وحش برخی جانوران در حال انقراض و برخی جانوران بسیار کمیاب همچون ببشیر (جانور دورگهٔ حاصل جفت‌گیری ببر نر و شیر ماده) نیز یافت می‌شوند.
ببر بنگال، ببر اندونزی، تیزشاخ سفید، قوچ و میش آئوراد، تمساح، لاما (شبیه شتر)، پلنگ آفریقا و سیاه‌گوش از جمله حیواناتی هستند که منحصراً در این مجموعه نگهداری می‌شوند.
طبق آمار، در مجموعهٔ باغ‌وحش مشهد ۱۲۵ گونهٔ جانوری شامل ۴۹ گونه از پرندگان، ۶۱ گونه پستانداران و جوندگان، ۵ گونه خزندگان و ۱۰ گونه آبزیان وجود دارند که جمعاً تعداد آن‌ها به ۸۱۲ فرد می‌رسد. تکثیر گونه‌های در حال انقراض نیز یکی دیگر از فعالیت‌های مهم در باغ‌وحش مشهد محسوب می‌شود.
آمالافریدا دختر تئودمیر، خواهر تئودوریک کبیر و مادر تئوداهاد، هر سه نفر از پادشاهان اوستروگوت‌ها و همسر تراساموند، پادشاه وندال‌ها بود.
تئودوریک، برادر آمالافریدا در سال ۵۰۰ میلادی به‌منظور تحکیم بیشتر نفوذ خود بر وندال‌ها و اتحاد با آنان، مقدمات ازدواج خواهرش با تراساموند، پادشاه وندال‌ها را فراهم نمود و او به‌عنوان دومین همسر آمالافریدا با او ازدواج کرد. آمالافریدا جهیزیهٔ فراوانی را با خود به سرزمین وندال‌ها برد اما علاوه بر آن، ۵۰۰۰ سرباز گوتی نیز او را همراهی می‌کردند.Peter Heather, "The Goths" (Oxford: Blackwell, 1996), p. 231
تراساموند در سال ۵۲۳ درگذشت و هیلدریک، پسر هونریک جانشین او شد. وندال‌ها افرادی آریان‌مذهب بودند اما هیلدریک با صدور فرامینی، به تمامی اسقف‌های تبعیدی کاتولیک اجازهٔ بازگشت داد و بونیفاس، از حامیان سرسخت کلیسای ارتدکس را اسقف کلیسای آفریقا ساخت. این موضوع سبب شد تا آمالافریدا در مقابل، سر به شورش برداشته و از مورها تقاضای یاری کند. دو طرف در همان سال در کاپسا، در حدود ۳۰۰ مایلی جنوب پایتخت، کارتاژ، در حاشیهٔ صحرای لیبی وارد جنگ با یکدیگر شدندHodgkin, Thomas. Italy and Her Invaders: The Ostrogothic invasion, 476-535. p. 587-590 که در نهایت به شکست آمالافریدا انجامید.
هیلدریک با پایان یافتن درگیری‌ها و به‌منظوری براندازی هژمونی اوستروگوت‌ها، آمالافریدا را دستگیر و زندانی کرده و فرمان مرگ سپاهیان گوتی‌تبار او را صادر نمود. این موضوع خشم تئودوریک کبیر، برادر آمالافریدا را برانگیخت و او درصدد حمله به قلمرو وندال‌ها برآمد، اما پیش از عملی‌ساختن تصمیمش درگذشت و هیلدریک از رویارویی با او رهایی یافت. آمالافریدا نیز در زندان و در تاریخی نامشخص درگذشت.Heather, "The Goths", p. 248
آمالافریدا از همسری نامعلوم دو فرزند داشت، یک پسر به‌نام تئوداهاد که به پادشاهی اوستروگوت‌ها رسید و یک دختر به‌نام آمالابرگا که با هرمانفرید، شاه تورینگی ازدواج کرد.
فروشگاه ویندوز فون (قبلاً بازار ویندوز فون نامیده می‌شد) سرویسی است که توسط مایکروسافت برای سیستم عامل ویندوز فون عرضه می‌شود. در مارکت ویندوز فون، همانند گوگل پلی و اپ استور می‌توانید برنامه‌های مورد علاقه خود را خریداری یا دانلود کنید. طبق آمار مایکروسافت، مارکت ویندوز فون در حال حاضر بیش از ۱۰۰۰۰۰ هزار برنامه دارد.
گرانت جی کارگردان و فیلمساز بریتانیایی است که هم‌اکنون در برایتون زندگی می‌کند.جی دانش‌آموخته رشته جغرافیا از کالج سنت کاترین،آکسفورد است.
گرانت جی بیشتر به خاطر مستند ملاقات با مردم آسان است که درباره گروه آلترنیتیو راک ردیوهد است شناخته می‌شود.
دانشنامهٔ قرآن به سرپرستی جین دمن مک‌آولیف، استاد دانشگاه جرج واشنگتن، کتابی است در ۵ جلد که توسط انتشارات بریل طی سال‌های ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۶ منتشر شده‌است.
بطن انتهایی یا بطن پنجم، وسیع‌ترین قسمت مجرای مرکزی طناب نخاعی است که در سطح مخروط انتهایی یا نزدیک به آن واقع شده‌است.radsource.us/ventriculus terminalis مجرای مرکزی طناب نخاعی مانند یک بطن انتهایی دوکی شکل اتساع می‌یابد که طول آن در سطح مخروط انتهایی تقریباً ۸ الی ۱۰ میلی‌متر است.Williams & Warwick. Gray's Anatomy .THIRTY-SEVENTH EDITION.ISBN 0 443 04177 6 این بطن که بخش متسع انتهای مجرای مرکزی است، در تمام دوران حیات باقی می‌ماند.میناگر، علیرضا و وثوق آزاد، ژاک. ترجمه: نوروآناتومی پایه و کاربردی پروفسور فیتزجرالد. انتشارات دانش پژو
اولین بار Stilling در سال ۱۸۵۹ بطن انتهایی را توصیف کرد. در سال ۱۸۷۵، Krause، بطن انتهایی را به عنوان یک ساختار بطنی حقیقی شناخت که توسط سلول‌های اپندیمی مژه دار احاطه می‌شد.
او پس از مشاهده سلول‌های اپندیمی طبیعی، اصطلاح بطن پنجم را مرسوم کرد. Krause، این بطن را به همه بزرگسالان مربوط ساخت، ولی اشاره کرد که بطن انتهایی در میانسالی کوچکترین و در ابتدای کودکی و پیری وسیع‌ترین حالت را دارد.
Kernohan در سال ۱۹۲۴ جزئیات منشاء و سیر تکاملی ساختار بطن انتهایی را توصیف کرد که به‌طور طبیعی در همه افراد طی رشد جنینی وجود دارد.
اگرچه بطن انتهایی در جنین و کودکان قابل مشاهده‌است، اما معمولاً در بزرگسالان حضور ندارد. این بطن ممکن است از طریق ام آر آی یا سونوگرافی در کودکان کمتر از پنج سال قابل مشاهده باشد.pubmed/cyst of the medullary conus انجام ام آر آی معمولاً جهت رویتش مفید است.
شواهد حاصل از ام آر آی در سطح مخروط انتهایی در شرایط پاتولوژیک ممکن است درارتباط با موارد زیر باشد:
در مواردی خاص، بطن انتهایی ممکن است به علت اتساع ناشی از افزایش مایع مغزی-نخاعی، علایم بالینی ایجاد کند.
نیروگاه هسته‌ای تیانژ در منطقه تیهانژ (منطقه والونی بلژیک) در مساحت ۷۵ هکتار در کنار رودخانه موز در ۳۰ کیلومتری جنوب غربی لیئژ - ۳۴ کیلومتری شرق نامُور - ۶۸کیلومتری شارل‌روآ - ۸۰ کیلومتری جنوب شرقی بروکسل قرار دارد.
ساخت این نیروگاه در سال ۱۹۶۹ با آگاهی از وجود گسل آردن یا گسل جنوب در منطقه آغاز شد.
این نیروگاه مقدار ۵۲٪ کل توان تولیدی برق (از انرژی هسته‌ای) کشور بلژیک را تولید می‌کند.
این نیروگاه دارای ۳ رآکتور از نوع راکتور آبی فشرده است که به وسیلهٔ کارخانه وستینگ هاوس ساخته شده‌اند که به ترتیب به رآکتور شماره۱ - رآکتور شماره۲ - رآکتور شماره۳ نامگذاری شده‌اند.
برای خنک کردن رآکتورهای این نیروگاه از آب رودخانه موز استفاده می‌شود. این آب پس از استفاده به رود بازگردانده می‌شود.
هر رآکتور مجهز به یک برج خنک‌کننده است که از نوع آبی فشرده می‌باشند و بخار این برج‌ها توربین‌های تولید برق را تغذیه می‌کند و این توربین‌ها نیر خود دارای ژنراتورهای برق ۵۰۰ مگاوات هستند.
درمجموع حدود ۲۷ شرکت و کارخانه وابسته به این نیروگاه هستند و کارکنان این نیروگاه در کل ۹۳۰ نفر می‌باشد.
آغاز بساخت رآکتور شماره۱ این نیروگاه در ۱ ژوئن ۱۹۷۰ بود و در۱ اکتبر ۱۹۷۵ (میلادی) به بهره‌برداری رسید و توان تولید برق این رآکتور ۹۶۲ مگاوات است. این رآکتور بتنهایی مجهز به دو توربین است.
زمان قراردادی برای خاموش کردن این رآکتور سال ۲۰۱۵ (میلادی) پیش‌بینی شده.
مدیریت و کنترل این رآکتور را شرکت الکترابل (نمایندگی گروه فرانسوی جی‌دی‌اف سوئز) و شرکت ای‌دی‌اف به عهده دارند.
مذاکراتی با دولت بلژیک در جریان بود تا بهره‌برداری از این رآکتور را برای مدت ۱۰ سال دیگر تمدید نمایند.
آغاز بساخت رآکتور شماره۲ این نیروگاه در ۱ آوریل ۱۹۷۶ بود و در۱ ژوئن ۱۹۸۳ به بهره‌برداری رسید و توان تولید برق این رآکتور۱۰۰۸ مگاوات می‌باشد.
زمان قراردادی برای خاموش کردن این رآکتور سال ۲۰۲۳ پیش‌بینی شده‌است.
آغاز بساخت رآکتور شماره۳ این نیروگاه در ۱ نوامبر ۱۹۷۸ است و در۱ سپتامبر ۱۹۸۵ به بهره‌برداری رسید و توان تولید برق این رآکتور ۱۰۵۴ مگاوات می‌باشد.
زمان قراردادی برای خاموش کردن این رآکتور سال ۲۰۲۵ پیش‌بینی شده‌است.
در ۲۵ اکتبر ۲۰۰۶ حدود ۳۰ فعال صلح سبز در مقابل این نیروگاه گردهم آمده و ضمن تأکید بر قدیمی بودن این نیروگاه و خطرات ناشی از کاربرد نیروگاه هسته‌ای فرسوده خواستار عدم تمدید مدت کارکرد این نیروگاه شدند.
بیشتر ضایعات هسته‌ای این نیروگاه به مرکز فرآوری هسته‌ای هاگ فرانسه منتقل می‌شود. با این حال مقداری از این زباله‌های هسته‌ای در محل نیروگاه نگهداری می‌شوند.
در جدول زیر رویدادها و پیشامدهای این نیروگاه آمده‌است؛ که بر اساس مقیاس اینس(INES) اندازه‌گیری شده‌اند
پوئبلا نام رسمی شهر «پوئبلا د ساراگوسا» ، مرکز ایالت پوئبلا در کشور مکزیک است.
جمعیت این شهر ۱٬۵۳۹٬۸۱۹ نفر است و یکی از پنج شهر مهم دوران استعماری کشور مکزیک است.
این شهر در سال ۱۵۳۱ میلادی در منطقه ای به نام «کوتلاکسکواپان» (Cuetlaxcoapan)، که به معنی «جایی که مارها تغییر پوست می‌دهند»، در بین دو تا از شهرهای اصلی بومی در آن زمان تأسیس شد، تلاکسکالا (Tlaxcala) و چولولا (Cholula). قبل از رسیدن اسپانیایها به این منطقه در قرن ۱۶ میلادی هیچ قمی در این دره زندگی نمی‌کرد. این منطقه در درجه اول برایی جنگ (جنگهای گلی) میان سرخپوستان بومی استفاده می‌شد.
پایه و اساس این شهر با نامه‌ای از اسقف تلاکسکالاا، خولیان گارسس (Julián Garcés)، در سال ۱۵۳۰ میلادی به ملکه اسپانیا که در آن از ضرورت ساخت یک شهر میان شهر مکزیکو سیتی و بندر وراکروس صحبت می‌کرد آغاز می‌شود. ملکه اسپانیا از تأسیس پوئبلا حمایت کرد، ولی به عنوان یک شهر بدون انکومیاندا، این سیستم که مورد سوءاستفاده قرار گرفته بود و تعدادی از اسپانیاییها را مستعمرات بی زمین گذاشته بود.
در تاریخ ۱۶ آوریل ۱۵۳۱ میلادی این شهر با طرح کلاسیک و اسپانیایی، با یک میدان اصلی در مرکز، (امروزه به نام "سوکالو") و با نام "شهر فرشتگان" (سیوداد د لوس آنخلس) ، تأسیس شد.
در طول جنگ استقلال مکزیک، نقش اصلی پوئبلا چاپ و توزیع طرح استقلال بود. پس از استقلال در سال ۱۸۲۷، همه اسپانیایی‌ها از زمین‌های این شهر اخراج شدند.
پس از استقلال مکزیک در سال ۱۸۲۱ میلادی در طول جنگ آمریکا و مکزیک در سال‌های ۱۸۴۶ تا ۱۸۴۸ میلادی، جنگی که در آن مکزیک قسمت بزرگی از خاک خود را در شمال به همسایه خود آمریکا واگذار کرد، این شهر به دست ارتش آمریکا بدون شلیک گلوله اشغال شد. در آخر جنگ بنا بر قرارداد گواداالوپه ایدالگو (Treaty of Guadalupe Hidalgo) ارتش آمریکا این شهر را ترک کرد.
در زمان حمله فرانسه به مکزیک (۱۸۶۲ تا ۱۸۶۷ میلادی)، این شهر در اشغال فرانسویها بود تا اینکه، ژنرال ایگناسیو ساراگوسا، در تاریخ ۵ مه ۱۸۶۲ میلادی در این شهر اشغالگران فرانسوی که در آن زمان به عنوان پور قدرت‌ترین ارتش دنیا شناخته می‌شدند را شکست داد. پس از فروپاشی امپراتوری ماکسیمیلین، رئیس‌جمهور وقت، بنیتو خوارس نام این شهر را به نام فعلی آن «پوئبلا» (پوئبلا د ساراگوسا) تغییر داد.
در طول انقلاب مکزیک این در این شهر اکیلس سردان (Aquiles Serdán) پشت یکی از نخستین توطئها در برابر رژیم پورفیریو دیاس بود. این شهر در طول این انقلاب زیر کنترل پابلو گونزالس بود والی بعد به دست امیلیانو ساپاتا افتاد.
با توجه به تاریخ و سبک‌های معماری این شهر که رنسانس و باروک مکزیکی هست، این شهر جایگاه خود را به عنوان یک میراث جهانی یونسکو در سال ۱۹۸۷ میلادی به دست آورد.
نام نخست این شهر در زمان تأسیس «شهر فرشتگان» (سیوداد د لوس آنخلس) بود. نام فعلی آن «پوئبلا» (پوئبلا د ساراگوسا) را رئیس‌جمهور وقت، بنیتو خوارس پس از فروپاشی امپراتوری ماکسیمیلین، در اقدامی تلافی جویانه بر سر گروه محافظه کاری که در آن زمان این شهر را تحت سلطه داشت و به افتخاره ژنرال ایگناسیو ساراگوسا، که در زمان حمله فرانسه به مکزیک در تاریخ ۵ مه ۱۸۶۲ میلادی در این شهر اشغالگران فرانسوی را شکست داده بود، تغییر نام داد.
شهر پوئبلا به خاطر موقعیت جغرافیائی خود و نزدیکی به شهر مکزیکو سیتی، پیوستن بندر وراکروس به پایتخت و پا داشتن فرودگاه بین‌المللی در ۲۳ کیلومتری شمال غربی شهر، یکی از مهم‌ترین شهرهای کشور مکزیک به حساب می‌آید.
این شهر یک شهر صنعتی و تجاری به‌شمار می‌رود، که بزرگترین آن‌ها نساجی و صنعت خودرو (کارخانهٔ ولکس واگن) است. از محصولات اصلی دیگر این شهر می‌شود از منسوجات، سفال، ظرف، کاشی و غذاهای فراوری شده نام برد.
شهر پوئبلا ۹ شهر خواهرخوانده دارد.
احمد صدری جامعه‌شناس ایرانی‌ست. او برادر دوقلوی محمود صدری است.مصاحبه با احمد و محمود صدری او از دانشگاه نیو اسکول دکترای جامعه‌شناسی دارد و استاد دانشگاه لیک فارست است.
حمیدرضا ابک (زادهٔ ۱۳۵۳) نویسنده، روزنامه‌نگار و منتقد ایرانی‌ست. او فارغ‌التحصیل رشته فلسفه از دانشگاه تهران است.
او با چند نشریه از جمله روزنامه جامعه، روزنامه توس، روزنامه نشاط، نشریه مدرسه، نشریه حدید، روزنامه شرق و روزنامه همشهری همکاری داشته و دارد.
ابک همچنین بنیانگذار و سردبیر مجله همشهری معماری بوده و تا سال ۱۳۹۳ این مسئولیت را با انتشار ۲۵ شماره برعهده داشت.
او سردبیر نشریه اخبار فلسفه و ماهنامه خانه نو است.
هانبوک لباس سنتی کره‌ای است. این لباس‌ها از روی سبک خطوط ساده، رنگ آمیزی شاد و بدون جیب بودنشان تشخیص داده می‌شوند. اگرچه کلمه هانبوک به معنای لباس کره‌ای است، اما امروزه اشاره‌ای به نوع خاصی از لباس، متعلق به دودمان جوسان دارد و این لباس‌های در جشن‌ها یا جشنواره به‌طور رسمی یا نیمه رسمی مورد استفاده قرار می‌گیرند.
هلن بگلی بازیگر امریکایی بود. او در نیویورک امریکا به دنیا امد و در عصر فیلمهای صامت به عنوان کودک بازیگر ایفای نقش کرد.
جان باریمور (زادهٔ ۱۵ فوریهٔ ۱۸۸۲ در فیلادلفیا — درگذشتهٔ ۲۹ می ۱۹۴۲) بازیگر امریکایی بود.
او در عصر فیلمهای صامت به ایفای نقش پرداخت. او پدربزرگ درو باریمور بازیگر زن هالیوود است.
جان باریمور با نام جان سیدنی بلایت در ۱۵ فوریهٔ ۱۸۸۲ در فیلادلفیا، پنسیلوانیا به دنیا آمد.
جوان‌ترین عضو «خانوادهٔ افسانه‌ای باریمور» بود. پسر موریس باریمور (هربرت بلایت) و جرجیانا درو بازیگران صحنه، برادر لیونل و اتل و پدر دایانا باریمور و جان (درو) باریمور جونیور و پدر بزرگ درو باریمور.
تحصیلاتش را در «آکادمی جرج تاون»، «سیتن هال نیوجرسی» و «کینگز کالج در ویمبلدون» انگلستان به پایان برد.
جان باریمور ابتدا با سرپیچی از سنت خانواده، به عنوان کاریکاتوریست یک روزنامه در نیویورک به کار پرداخت. اما در سال ۱۹۰۳ او هم به تئاتر روی آورد. به رغم شروع دیر هنگامش، خواهر و برادرش را پشت سرگذاشت و با حضور در نمایش‌هایی مثل «ماجراهای آناتول»، «پیتر ایبتسن» و «رستگاری» ستایش شده‌ترین بازیگر تئاتر دوران خود شد.
در سال ۱۹۱۳ در نخستین فیلمش بازی کرد. فیلم‌های صامت او بیشتر درام‌های رومانتیک، کمدی و ماجراهای شمشیربازی بودند و بازی او نقطهٔ اوج این آثار اغلب بی اهمیت به‌شمار می‌آمد. ژست‌های پُر قدرت ولی خویشتن دارانه او و نقش آفرینی تقریباً سرخوشانه اش به ضعیف‌ترین نقش‌ها روح می‌بخشید. با وجود موفقیت در نقش عاشق بزرگ، او خود نقش شخصیت‌های گروتسک و عذاب کشیده را ترجیح می‌داد و مثلاً در «دکتر جکیل و مستر هاید»، استحاله شخصیت اصلی را بدون کمک گریم برگزار کرد. با ظهور ناطق، صدای معرکهٔ باریمور نیز به امتیازات او، از جمله نیم رخ با شکوهش، اضافه شد و او را به ستاره‌ای پولساز بدل کرد. کمپانی‌ها مایل بودند از شهرت تئاتری اش حداکثر بهره‌برداری را کنند و به همین خاطر تک گویی‌هایی از نمایش نامه‌های معروف را در فیلم‌هایش اجرا می‌کرد. با تمام این‌ها، صدا دیرتر از آن به سینما رسید که بتواند شکوه کامل بازیگری اش را به نمایش بگذارد. در پنجاه سالگی و در حالی که از کم حافظگی رنج می‌برد، اغلب جملاتش را از روی کارت‌های راهنما می‌خواند. شیوهٔ بی بند و بار زندگی اش کم‌کم اثر خود را بر چهرهٔ او گذاشته بود. خاطرهٔ چهار ازدواج ناموفق و رسوایی‌های عشق بی‌شمار، مشکلات او را پیچیده تر ساخته بود (از جمله با دولورس کاستلوی بازیگر سینما). او ستاره‌ای در حال افول شده بود و نقش‌هایش، مثلاً بازیگر پیری که در خاطرهٔ شکوه گذشته غرق شده، هجویهٔ وضعیت دردبار خود او بودند.
جان باریمور در همان اوان کارش، خود سرگذشت نامهٔ اعترافات یک بازیگر (۱۹۲۶) و کتاب ماسه تا (۱۹۳۵) را دربارهٔ خودش، آتل و لیونل نوشت. داستان زندگی اش موضوع کتاب شب بخیر شاهزادهٔ عزیز (۱۹۴۴) بود. در خود سرگذشت نامهٔ تراژیکِ دخترش، دایانا، خیلی زیاد، خیلی زود (۱۹۵۷) چهرهٔ او با ستایش ترسیم شده‌است. در نسخهٔ سینمایی این اثر، یک بازیگر بی بند و بار دیگر، ارول فلین نقش او را ایفا می‌کند. بعدها در و. ک. فیلدز و من (آرتور هیلر، ۱۹۷۶) جک کسیدی ایفای نقش او را به عهده گرفت.
امروزه باریمور را نابغه‌ای می‌شمارند که از سویی هالیوود با تأمین هزینهٔ مصرف الکلش تباهش کرد و از سوی دیگر خودش با کوشش برای توجیه برچسب «عاشق پیشهٔ بزرگ» باعث این تباهی شد. او را نمونه‌ای از تراژدی بازیگر بزرگی می‌دانند که خالق تصاویری متعالی از «هملت»، «ریچارد سوم» و «مرکوشیو» بر پردهٔ سینما بوده‌است. اما در واقع این بیشتر یک افسانه‌سازی است تا حدیثی موثق. او بر خلاف تماشاگران رُمانتیکش به بازیگری ایمان نداشت. امتیازاتش به عنوان یک بازیگر- خوش سیمایی، فن بیان یا شکوه- خودش را متقاعد نمی‌کردند. به این ترتیب جان باریمور مرتباً از پرسونای ساخته شدهٔ خود فاصله می‌گرفت و آن را دست می‌انداخت. اهمیت او نیز در همین مرحله آشکار می‌شود. در واقع یک شاهکار، یعنی قرن بیستم بر محور همین جستجوی نومیدانهٔ خویشتن شکل گرفته‌است. او در این فیلم نقش بازیگر/ مدیر پُرادعا و موفقی را بازی می‌کند که درگیر ماجرایی عاشقانه و هم‌زمان نوعی رو کم کنی با کارول لومبارد می‌شود. نقشی که هم‌زمان تجلیل و تمسخر یک بازیگر بزرگ است. در این فیلم او بازیگری ناشی و بدگمان است که به پوچی رمانس معتقد است ولی آن را تنها راه حل در برابر آشفتگی و هرج و مرج می‌بیند. از این لحاظ باریمور متأخر جالب تر است چرا که افت دست مایه‌ها و افول ناشی از الکلیسم به عیان شدن این وجه «انتقاد از خود» کمک می‌کردند. او در چند فیلم کیوکر حضور جذابی داشت: در طلاق نامه- در نقش پدر کاترین هپبرن-، شام در ساعت هشت و رومیو و جولیت. یک رشته نقش‌های فرعی و فیلم‌های ردهٔ «ب» از پی آمدند و سپس در فیلم‌هایی متوالی با کنایه‌های سرد، دسیسه در نیمه شب. باریمور از طریق اسطوره شکنی خود، به نمونه‌ای از جذابیت‌های چند لایهٔ بازیگری بدل شد.
مارکتا ایرگلووا (زاده ۲۸ فوریه ۱۹۸۸ در والاشسکی مزیریچی، جمهوری چک) موسیقی‌دان، بازی‌گر و خوانندهٔ اهل جمهوری چک است. او از سال ۲۰۱۰ ساکن نیویورک آمریکاست. او در گروه دونفرهٔ «سوئل سیزن» فعالیت داشته و موسیقی متن و بازی در فیلم «یک‌بار» را نیز به‌عهده داشته‌است. هم‌چنین او آلبوم تک‌نفره‌ای به اسم انار هم در سال ۲۰۱۱ به بازار عرضه کرده است.
با سوئل سیزن
تک‌خوانی
جایزه‌ها
اوج التهاب نام فیلم نوآری است که در سال ۱۹۴۹ توسط رائول والش کارگردانی شد. این فیلم به عنوان یکی از آثار کلاسیک سینمای گنگستری شناخته می‌شود و در سال ۲۰۰۳ به دلیل تأثیر فرهنگی، تاریخی و زیبایی‌شناختی توسط کتابخانه کنگره آمریکا وارد فهرست ملی ثبت فیلم شد.
این فیلم با عنوان «"التهاب"» و دوبله فارسی از شبکه نمایش پخش شد.
داستان فیلم دربارهٔ تعقیب و گریز تبهکار و جانی خطرناکی به نام کودی جَرِت (Cody Jarrett) است که توسط نیروهای پلیس مورد تعقیب است و بعد از مرگ مادرش برای کشتن قاتلانِ او تصمیم به فرار از زندان می‌گیرد.
کاراکتر کادی بر اساس شخصیت قاتل نیویورکی فرانسس کراولی ساخته شده در سن ۱۸ سالگی به دلیل قتل مأمور پلیس توسط چاقو به مرگ محکوم شد. آخرین کلمات او این بود: عشق من را به مادرم بفرستید.
سرقت قطار که در اول فیلم نمایش داده می‌شود احتمالاً برگرفته از سرقت قطار طلایی است که در سال ۱۹۲۳ توسط برادران داترمونت صورت گرفت.
انار نام آلبوم تکی به‌وسیلهٔ خواننده-ترانه‌نویس چک، مارکتا ایرگلووا می‌باشد. این آلبوم در آمریکا در تاریخ ۱۱ اکتبر ۲۰۱۱ و با برچسب "آنتی-" به‌بازار آمد. این آلبوم شامل یک ترانهٔ سنتی و فولکلور ایرانی به‌اسم "دختر قوچانی" نیز هست.
پادشاهی ممنوعه یا قلمرو ممنوعه عنوان فیلمی رزمی و حماسی به کارگردانی راب مینکاف می باشد که در سال یازدهم آوریل سال ۲۰۰۸ اکران عمومی شد. در این فیلم برای اولین بار جکی چان و جت لی در کنار هم نقش آفرینی کردند. مدت زمان فیلم صد و چهار دقیقه است.
برای ساخت پادشاهی ممنوعه پنجاه و پنج میلیون دلار هزینه شد . این فیلم در گیشه بیش از صد و بیست و هفت میلیون دلار فروخت.
کاخِتی استانی است در کشور گرجستان که در خاور این کشور واقع شده و مرکز آن شهر تلاوی است.
مطابق با نتایج سرشماری سال ۲۰۰۲ میلادی، جمعیت این استان حدوداً ۴۱۰ هزار نفر بوده‌است، که حدود ۸۴ درصد از آنها گرجی و ۹٫۸ درصد آذری بوده‌اند. استان کاختی جزء مناطق آذربایجانی‌نشین گرجستان به‌شمار می‌رود. اکثر مردم ساکن در استان کاختی، به یک گویش محلی از زبان گرجی سخن می‌گویند.
کاختی از سوی شمال و شمال خاوری با فدراسیون روسیه هم‌مرز است. از سوی جنوب و جنوب خاوری با جمهوری آذربایجان هم‌مرز است و در باختر آن استان‌های متسختا-متیانتی و کومو کارتلی واقع شده‌اند.
منطقه کاختی را از نظر جغرافیایی به دو بخش کاختی درونی در شرق کوهستان تسیو-گومبوری، و کاختی بیرونی در غرب آن تقسیم می‌کنند. رودخانه اصلی بخش خاوری آلازانی نام دارد و رود اصلی بخش باختری نیز رود ایوری است.
بخشی از مجموعه صومعه داوید گارجای گرجی در استان کاختی واقع شده و جمهوری آذربایجان و گرجستان بر سر آن مناقشه سرزمینی دارند.
سرزمین کاختی از اواخر سده هشتم میلادی یک امیرنشین فئودال مستقل بود. در آغاز سده یازدهم میلادی، این امیرنشین به پادشاهی متحد گرجستان ضمیمه شد اما این پیوند ده سال بیشتر نپایید. در آغاز سده دوازدهم میلادی، داویت چهارم (۱۰۸۹–۱۱۲۵)، پادشاه گرجستان موفق شد کاختی را دوباره ضمیمه پادشاهی متحد گرجستان کند.
همزمان با فروپاشی پادشاهی متحد گرجستان در نیمه دوم سده پانزدهم میلادی، سرزمین کاختی در دهه ۱۴۶۰ خود به یک پادشاهی مستقل تبدیل شد. در سال ۱۷۶۲ پادشاهی کاختی با پادشاهی گرجی‌تبار همسایه خود یعنی کارتلی یکپارچه شد و پادشاهی کارتلی-کاختی شکل گرفت. شهر تلاوی که پایتخت سرزمین کاختی و هم‌چنین مرکز هرتی آلبانیا بود، به عنوان پایتخت پادشاهی کارتلی-کاختی برگزیده شد.
پیوستن آلبانیایی‌ها به پادشاهی کارتل-کاختی مایه نیرومندی مسیحیت در این مناطق شد، اما حمله‌های پرشمار ایران به این نواحی باعث شد که کارتل-کاختی به سستی بگراید. سرانجام در سال ۱۸۰۱ میلادی، پادشاهی کارتل-کاختی ضمیمه امپراتوری روسیه شد.
در سال‌های ۱۹۱۸ تا ۱۹۲۱ میلادی، کاختی به صورت بخشی از جمهوری دموکراتیک گرجستان درآمد. از ۱۹۲۲ تا ۱۹۳۶ میلادی، سرزمین کاختی به صورت بخشی از جمهوری سوسیالیستی ماورای قفقاز شوروی اداره می‌شد. از ۱۹۳۶ تا ۱۹۹۱ میلادی، کاختی به عنوان بخشی از جمهوری سوسیالیستی گرجستان شوروی درآمد.
از هنگام فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱ میلادی، گرجستان یکبار دیگر به استقلال کامل دست یافت. از آن سال تا کنون، منطقه کاختی نیز بعنوان یکی از استان‌های گرجستان شناخته می‌شود. مرکز آن، شهر تلاوی انتخاب شده‌است.
صدری به موارد زیر اشاره دارد:
محمد صدری (زاده ۱۳۴۲ در تهران) تهیه کننده و کارگردان ایرانی است. او فارغ‌التحصیل رشته سینما از دانشگاه هنر و کارشناس ارشد پژوهش هنر از همان دانشگاه می‌باشد. او ۲۰ سال سابقه کار در زمینه تولید برنامه‌های مستند در اقصی نقاط جهان دارد. محمد صدری بازنشسته سازمان صدا و سیما است.
از جمله فعالیت‌های اجرایی و هنری محمد صدری به موارد زیر می‌توان اشاره نمود:
چندین مجموعه سریال تلویزیونی، جُنگ تلویزیونی، برنامه‌های مناسبتی، برنامه‌های اجتماعی، فرهنگی، سیاسی و اقتصادی
فریدریش ویلهلم سوم (زایش ۳ آگوست ۱۷۷۰ - مرگ ۷ ژوئن ۱۸۴۰) از سال ۱۷۹۷ تا ۱۸۴۰ پادشاه پروس بود. این پادشاه در نبرد با ناپلئون شکست سختی خورد و پذیرفت متحد و دست نشانده امپراتوری فرانسه گردد اما پس از شکست سنگین فرانسه در سرمای روسیه ، فردریش توانست با اتحاد با بریتانیا و روسیه و اتریش علیه فرانسه استقلال خود را به دست آورد و در تصرف فرانسه به دست نیروهای متحد نقش ایفا کند.
دربازی جنگ اروپاEURPEAN WAR4
بوبی قهوه‌ای پرنده‌ای دریایی و بزرگ وابسته به خانواده بوبیان (Sulidae) است. بوبی قهوه‌ای بالغ به طول 76 سانتیمتر است. سر و روتنه قهوه‌ای تیره، در حالی‌که بخش‌های دیگر به طور متضاد سفید هستند. نوجوان‌ها قهوه‌ای خاکستری با تیرگی روی سر، بال‌ها و دم هستند. نوک کاملا تیز با لبه دندانه‌دار است.
این پرنده دارای ۴ زیرگونه است:
معبد کونسوارام معبد کونسوارام (Koneswaram temple) ، یک معبد هندو در شرق استان ترینکوال در کشور سریلانکا می‌باشد که در سراسر این قاره مورد تکریم و احترام هندوها می‌باشد.
در سراسر این معبد تندیس و نقاشی‌های خدای مقدس هندوها، شیوا، به چشم می‌خورد. این معبد در طول قدمت آن بارها توسط استعمالگران خارجی تخریب و نابود شده‌است اما هر باره توسط بومیان و مریدان هندو ترمیم و بازسازی شده‌است. این معبد جزو یکی از غنی‌ترین و مورد بازدیدترین معابد آسیا می‌باشد و در اوایل قرن هفدهم مبدل به یکی از مهم‌ترین ساختمان‌های بازمانده با نفوذ از دوره کلاسیک دراویدی شد. این معبد بین سال‌های 300 تا 1600 قبل از میلاد مسیح توسط پادشاهان و حاکمان محلی توسعه و افزایش یافت. مجسمه‌ها و تندیس‌های بودا و شیوانا با دقت و هنرمندی تمام تزئین شده‌اند، دیواره‌های با گرانیت سیاه که هم‌اکنون نمومه اندکی از آن‌ها در آسیا است، پوشیده شده‌است. معبد کونسوارام به دلیل تکریم و احترامش ، پیوسته از سوی مردم و پادشاهان مورد کمک‌های مالی فراوانی قرار می‌گرفت.
جام رئیس دولت امارات یک جام فوتبال است که همان جام حذفی است در کشور امارات برگزار می‌شود. این مسابقات به صورت حذفی برگزار می‌شوند. دور نخست این بازی‌ها از فصل ۷۵–۱۹۷۴ آغاز شد.
سایه‌نگاریShadowgraphy. روشی در عکسبرداری است که در آن نور چشمه نقطه‌ای را به موازات آزمونگاه بر شاره در حال حرکت و از آنجا بر روی فیلم می‌تابانند تا بر اساس شکست نور در شاره تغییرات چگالی آن به صورت ناحیه‌های سایه‌روشن مشاهده شود.
به عکسی که به روش سایه‌نگاری برداشته می‌شود سایه‌نگاشتshadowgram گفته می‌شود.
واژه‌های مصوب فرهنگستان زبان و ادبیات فارسی ۶ (حرف ژ - س).
پروژه ونوس پروژه‌ای است که توسط ژاک فرسکو و با هدف بهبود جامعه انسانی با استفاده از طراحی‌هایی که او اقتصاد منبع‌مبنا می‌نامد آغاز شده‌است. هدف نظام مورد نظر این پروژه به هم پیوستن مفاهیمی مثل شهرهایی با توسعه پایدار، نظام ارزشی، مزارع اشتراکی، مدیریت منابع طبیعی و خودکارسازی پیشرفته‌است. در وبگاه رسمی این پروژه چنین آمده‌است:
«پروژه ونوس» یک نقشه اولیه واقعی و اثبات‌پذیر است برای آفرینش یک تمدن نوین جهانی؛ تمدنی که بر اساس [رفع] نگرانی‌های بشر و آبادسازی محیط زیست بنا شده باشد.
نام این پروژه از ونوس واقع در ایالات فلوریدا ایالات متحده آمریکا، که مرکزی پژوهشی در آن قرار دارد، گرفته شده‌است. در این مرکز پژوهشی ده ساختمان قرار دارد که همگی توسط خود ژاک فرسکو طراحی شده‌اند و معماری مورد نظر این پروژه را به تصویر می‌کشند. مستند طراحی آینده فیلمی است که در مورد زندگی و کارهای ژاک فرسکو در سال ۲۰۰۶ میلادی ساخته شده‌است.
پروژه ونوس در سال ۱۹۷۵ میلادی با همکاری ژاک فرسکو و نقاش چهره، روکسان مدوز (انگلیسی: Roxanne Meadows) در ونوس فلوریدا آغاز شد.
پروژه ونوس یک کسب‌وکار دوبخشی به نام "Future By Design" و یک شرکت تجاری به نام "Project Venus Inc" است. این پروژه بر اساس این ایده شکل گرفت که تمام ملل از پایه فاسدند و این فساد از استفاده از پول ناشی می‌شود.
اصطلاح "اقتصاد منبع‌مبنا" اولین با توسط «ژاک فرسکو» ابداع شد. طبق تعریف، وی این نوع اقتصاد را "نظامی اقتصادی/اجتماعی کل‌نگر" می‌داند که در آن تمام کالاها و خدمات بدون استفاده از "پول"، "اعتبار" یا هر نوع نظام مبتنی بر "بدهی" به مردم عرضه می‌شود.
فرسکو در مبانی پروژه ونوس پیشنهاد می‌کند که در یک «اقتصاد منبع‌مبنا»، باید منابع را بر اساس نیاز مصرف‌کننده به کالاها و خدمات تخصیص داد و این کار باید بر پایه دسترسی‌پذیری، پایایی و پیشرفت‌های فناوریک باشد. در نتیجه، نقش پول از بین می‌رود و به جای آن، کامپیوترهای عظیم و متمرکزی صف‌بندی کالاها و خدمات را به‌عهده می‌گیرند و شهروندان درون این صف امکان سفارش محصول یا خدمات مورد نظر خود را خواهند داشت. وی این امر را با تمام‌کامپیوتری کردن و خودکارسازی کامل فعالیت‌هایی چون تولید، انبارداری و ترابری و ساخت شهرهای پاک و پربازده (از دیدگاه مصرف انرژی) امکان‌پذیر می‌داند.
اقتصاد منبع‌مبنا برای عرضه کالا و خدمات از معدن منبع تا محصول نهایی، مراکز توزیع و ارسال به دست مصرف‌کننده، از ماشین‌ها به عنوان نیروی کار استفاده می‌کند. نتیجه چنین روشی این است که هزینه‌ای به مصرف‌کننده تحمیل نمی‌شود؛ چرا که هزینه مربوطه در اساس به صورت انرژی و منابع به‌کاررفته خواهد بود که ماشین‌ها کار خودکارسازی تنظیم آن را به عهده گرفته، بارش را از دوش مصرف‌کننده برخواهند داشت. هدف اصلی این مدل، بیرون کشیدن بازار از اقتصاد بازار است و تغییر مفهوم سودبری کسب‌وکارها است. بدین ترتیب، ماشین‌ها کار رساندن کالاها و خدمات را به دست مصرف‌کننده انجام خواهند داد و در این زمینه جایگزین دولت و بازار خواهند شد. فرسکو برای رفع ابهام موجود در این مدل مثال زیر را می‌زند:
«در آغاز جنگ جهانی دوم ایالات متحده آمریکا تنها ۶۰۰ هواپیمای جنگی تراز اول داشت. اما، به‌سرعت توانست آن را به تعداد ۹۰،۰۰۰ فروند برساند. در ابتدای جنگ، سؤال این بود که ""آیا سرمایه کافی برای تولید افزارهای جنگی را داریم؟"" و پاسخ منفی بود؛ نه پول و نه طلای کافی برای این کار وجود داشت. اما آنچه که به وفور در دسترس بود، منابع مکفی بود و همین منابع آمریکا را قادر ساخت تا به کارایی تولید بسیار بالایی دست یابد. اما متأسفانه این امر فقط به زمان جنگ محدود شد.»
پروژه ونوس در سال ۲۰۰۸ میلادی در فیلم مستند (انگلیسی: ) به صورت برجسته‌ای ارائه و به عنوان راهکاری برای مشکلات جهانی مطرح شد. این فیلم در پنجمین جشنواره فیلم آرتیویست (انگلیسی: ) در لوس آنجلس، کالیفرنیا به نمایش درآمد و بالاترین جایزه را از آن خود کرد.
کاکائوئیان، تیره‌ای از پنیرک‌سانان درختی یا درختچه‌ای یا بالارونده یا علفی با حدود ۶۸ سرده و ۷۰۰ گونه است که در نواحی گرمسیری و نیمه‌گرمسیری می‌رویند؛ برگهایشان ساده یا مرکب یا دمبرگ‌دار با آرایش متناوب و حاشیه پهنکlamina آنها دندانه‌دار یا کامل است و گلهایشان معمولاً منظم و گاهی نامنظم و معمولاً پنج‌پر است.
واژه‌های مصوب فرهنگستان زبان و ادبیات فارسی ۹ = حروف (ک – گ).
شمشیر استالینگراد یک شمشیر تیغه بلند دولبه تشریفاتی است که با سنگ‌های زینتی و جواهرات پوشیده شده که به سفارت حکومت پادشاهی متحده در کارخانه تیغه‌سازی "Wilkinson Sword" در مدت ۳ ماه ساخته شد. درازا این شمشیر در حدود ۱۲۰ سانتیمتر است و در آن ۱۸ قیراط طلا نیز به کار رفته است. غلاف این شمشیر از چرم قوچ ایرانی ساخته شده بود.
در دومین روز از برگزاری کنفرانس تهران، چرچیل، نخست‌وزیر وقت بریتانیا، این شمشیر را به عنوان یک هدیه به نشانه وحدت و یکپارچگی متفقین، از طرف جرج ششم، پادشاه بریتانیا به جوزف استالین، رهبر اتحاد جماهیر شوروی اهدا کرد که با استقبال وی و فرانکلین روزولت، رئیس جمهور وقت ایالات متحده آمریکا که در جلسه حاضر بود روبرو شد.
نوکیا لومیا ۸۰۰ تلفن همراه هوشمند تولیدشده به‌وسیلهٔ شرکت نوکیا می‌باشد که در اکتبر ۲۰۱۱ رونمایی و در نوامبر ۲۰۱۱ عرضه گردید. این تلفن هوشمند بر خلاف تلفن‌های هوشمند پیشین عرضه‌شده توسط نوکیا که دارای سیستم‌عامل سیمبیان هستند از سیستم‌عامل ویندوز فون ۷٬۵ شرکت مایکروسافت استفاده می‌کند.
تَفتگاه یا لکهٔ داغ در دانش زمین‌شناسی به نقاطی در کره زمین گفته می‌شود که نسبت به نقاط دیگر به‌طور غیرعادی گرم هستند و باور دانشمندان بر این است که علت آن فعالیت‌های آتشفشانی در گوشته زمین در لایه‌های زیر این نقاط می‌باشد.W. J. Morgan (5 March 1971). "Convection Plumes in the Lower Mantle". Nature 230: 42–43.
تفتگاه‌ها ممکن است در نزدیکی صفحات زمین‌ساختی قرار داشته باشند یا از آن‌ها دور باشند.همان.
تعداد تفتگاه‌ها، حدود ۵۰ تا ۱۲۰ عدد تعیین شده‌است. یکی از این نقاط نیز در جزیره ایسلند در شمال اروپاست.دانشنامه رشد: نقاط داغ.
زمین‌شناسان بر این باورند که نوعی مخزن در حال بالا آمدن از مواد گوشته، در زیر آتشفشان‌های داخل صفحات اقیانوسی قرار دارد. گداختن این مواد در هنگام رسیدن به ژرفاها و کم‌وکاسته شدن از مقدار فشار، باعث پدیدآوردن نوعی نقطه داغ می‌شود. با فرض اینکه صفحه اقیانوس آرام از روی این نقطه داغ عبور می‌کند، به ترتیب ساختارهای آتشفشانی حاصل می‌آید. عمر هر آتشفشان نیز نشاندهنده زمانی است که کوه، در روی تفتگاه و ساکن گوشته قرار داشته‌است.
نقاط داغ در واقع مراکز فعالیت‌های آتشفشانی ادوار گذشته و حال هستند. اگرچه تفتگاه‌ها بر روی صفحات سنگ‌کره قرار دارند ولی از نظر مکانی غالباً فاصله زیادی با حاشیه‌های فعال صفحه‌ها دارند. تفتگاه‌ها می‌توانند به صورت آتشفشان‌های منفرد یا گروهی هم در سنگ‌کره قاره‌ای و هم در سنگ‌کره اقیانوسی پدید آیند. در کف ژرف سنگ‌کره‌های اقیانوسی زنجیره‌هایی از آتشفشان‌ها به عنوان نقاط داغ مشاهده شده‌است. تفتگاه‌های دیگری نیز در حاشیه‌های سازنده صفحه‌ها به چشم می‌خورند.
آتشفشان‌های مربوط به جزایر و رشته‌کوه‌های قوسی موجود در بالای منطقه فرورانش از رده تفتگاه‌ها خارج هستند و به‌عبارت دیگر در این ردیف و مفهوم بحساب نمی‌آید.
مخازن ماگما در محل خود ثابت هستند و این در حالی است که مخزن به‌طور مستقیم در حال حرکت است. در این رهگذر همواره روی تفتگاه آتشفشان‌هایی شکل می‌گیرند؛ ولی به محض اینکه در اثر حرکت سنگ‌کره آتشفشان مذکور از نقاط داغ دور می‌شوند مجدداً روی آن آتشفشان جدیدی شکل گرفته و آتشفشان پیشین از فعالیت بازمی‌ایستد. در همین رابطه آتشفشان‌های غیرفعال زنجیره‌ای را تولید می‌کنند که نمایانگر جهت حرکت صفحه می‌باشد.
تفتگاه‌هایی که در کف اقیانوس اطلس قرار دارند دارای رفتار متفاوت نسبت به صفحه اقیانوس آرام هستند. به نظر می‌رسد نقاط داغ اقیانوس اطلس اصولاً در دور یا نزدیکی محور کافت آغازی اقیانوس یعنی کافتی که در اثر جداشدن صفحه آمریکا از آفریقا به‌وجود آمده و باعث تشکیل اقیانوس اطلس شده‌است قرار دارند.
نقطهٔ داغ فیلم نئو-نوار آمریکایی محصول سال ۱۹۹۰ است که توسط دنیس هاپر کارگردانی و بر اساس کتاب سال ۱۹۵۲ " "جهنم‌های بدون خشم"" اثر چارلز ویلیامز ساخته شد. دان جانسون، ویرجینیا مادسن و جنیفر کانلی در فیلم به ایفای نقش پرداختند و جک نیچه موسیقی فیلم را نوشت که توسط جان لی هوکر، مایلز دیویس، تاج محل، روی راجرز و درامر، ارل پالمر، نواخته شد.
چارلز ویلیامز به همراه نونا تیستون در سال ۱۹۶۲ نسخهٔ فیلمنامه را نوشتند. رابرت میچام ابتدا به عنوان کارگردان در نظر گرفته شده بود، اما چند سال بعد، دنیس هوپر فیلمنامه را پیدا کرد و آن را به روز کرد. هوپر در توصیف فیلم گفت" "آخرین تانگو در تگزاس: بسیار" داغ و پر انرژی. "
در صحنهٔ اتاق خواب در اصل قرار بود که مادسون برهنه ظاهر شود، اما او تصمیم گرفت لباس خواب بدن‌نما تن کند، زیرا او احساس می‌کرد که «نه تنها برهنگی از نظر داستانی ضعف بود، بلکه همچنین به مخاطب این اجازه را نمی‌داد که او را برهنه کند». هوپر بعدها اعتراف کرد که نظر مادسن درست بوده‌است.
"نقطهٔ داغ" اولین نمایش خود را در سال ۱۹۹۰ جشنواره فیلم تورنتو تجربه کرد. دنیس هوپر احساس می‌کرد که دان جانسون و ویرجینیا مادسن در تبلیغ فیلم به اندازه کافی از خود اشتیاق نشان ندادند. هوپر در مورد جانسون گفت: «او می‌گوید تا زمانی که نقدها را نخوانده، هیچ کاری برای فیلم انجام نمی‌دهد.» جانسون این ادعا را رد کرد و گفت که سر صحنه فیلمبرداری "هارلی داویدسون و مرد مارلبورویی بوده‌است". دربارهٔ مادسن، هوپر ادعا کرد که او به دلیل صحنه‌های زیاد برهنگی «بسیار خجالت زده» بود. فیلم در ۱۲ اکتبر ۱۹۹۰ در ۲۳ تئاتر به نمایش درآمد که در هفتهٔ افتتاحیه ۱۱۲٬۱۸۸ دلار فروش کرد. در نهایت فروش فیلم در آمریکای شمالی فقط ۱٫۲ میلیون دلار بود که به مراتب کمتر از هزینه تولید آن بود.
"نقطهٔ داغ" به‌طور کلی نقدهای مثبتی از منتقدان دریافت کرد. راتن تومیتوز بر اساس بررسی ۲۱ نقد، امتیاز ۷۱٪ را به فیلم داد. راجر ایبرت سه ستاره از چهار ستاره به فیلم داد و نوشت: «فقط دوستداران سینما که هنوز افکار خود را از بی-مووی‌های بزرگ آز.ک. ئو و ریپابلیک پیکچرز حفظ کرده‌اند، "نقطهٔ داغ را" به عنوان اثری برجسته از یک سنت قدیمی خواهند شناخت.» جانت ماسلین در بررسی خود برای "نیویورک تایمز" نوشت: "کارگردانی آقای هوپر در مقایسه با نگاه زنده و تاثیرگذار فیلمبردار، اوئلی استیگر، سخت و شیک است ". "یواس‌ای تودید" دو ستاره و نیم به فیلم داد و نوشت: "به عبارت دیگر، کارگردانی هوپر فوق‌العاده نبوده و تا حدودی گیج کننده بود، اما این فیلم باعث می‌شود بخواهید با شریک زندگی کس دیگری، برهنه شنا کنید. "
در ۱۳ اوت ۲۰۱۳، کارخانه فریاد! "نقطهٔ داغ را" در نسخه بلو-ری به همراه فیلم "من را به آرامی بکش منتشر کرد".
آرتمیزیا جنتیلسکی (زاده در رم – درگذشته در ناپل) نقاش ایتالیایی با سبک باروک بود که امروزه به عنوان یکی از نقاشان به نام محسوب می‌شود. او در کارهای خود از کاراواجو الهام گرفته‌است. در دوره‌ای که زنان نقاش از سوی جامعه هنری پذیرفته نمی‌شدند او نخستین زن نقاش بود که به عضویت آکادمی Accademia di Arte del Disegno (آکادمی هنرهای ترسیمی) در فلورانس درآمد. نقاشی‌های او از زنان در رنج، اسطوره‌ها و کتاب انجیل، قربانیان، خودکشی و مبارزه بود. او در نقاشی‌های خود از داستان جودیس الهام می‌گرفت. شناخته‌شده‌ترین تصویر او Judith Beheading Holofernes بود که سر بریدن هولوفرنز را در صحنه‌ای از خون‌ریزی و کشمکش نشان می‌دهد. آرتمیزیا دختر اوراتسیو جنتیلسکی دیگر نقاش ایتالیایی است.
آرتمیزیا جنتیلسکی در ۸ ژوئیه ۱۵۹۳ در رم زاده شد. او بزرگترین فرزند نقاش اوراتزیو جنتیلسکی بود. آرتمیزیا با تقلید از پدرش به نقاشی روی آورد و نسبت به برادرانش استعداد بیشتری از خود نشان داد. اوراتزیو دخترش آرتمیزیا را مورد تشویق فراوان قرار می‌داد. برادرانش نیز به حرفه نقاشی مشغول بودند. آرتمیزیا جنتیلسکی طراحی را فراگرفت و آموخت که چطور رنگ‌ها را با یکدیگر ترکیب و نقاشی کند. از آنجائیکه پدرش با الهام از سبک کاراواجو نقاشی می‌کرد، او نیز متعاقباً از سبک پدرش پیروی می‌کرد. سبک آرتمیزیا جنتیلسکی تا اندازه‌ای با پدرش متفاوت بود زیرا نقاشی‌های او بسیار طبیعت‌گرا بودند.
در طی سده ۱۷ (میلادی) چنین تصور می‌شد که زنان دارای هوش و مهارت کافی برای کار کردن نیستند. در همین زمان بود که آرتمیزیا بر سبک سنتی اصرار ورزید و آثاری را خلق کرد. با انجام اینکار او شناخته شد و مردم او را تحسین کردند و مورد احترام قرار دادند. آرتمیزیا نخستین کار هنری خود را در ۱۷ سالگی خلق کرد Susanna e i Vecchioni (Susanna and the Elders) بود. نقاشی او نشان می‌دهد که چطور او توانسته‌است از سبک کاراواجو پیروی کند بدون اینکه به مدرسه رفته باشد یا توسط هنرمندانی آموزش دیده باشد. این یکی از نقاشی‌های اوست که تجاوز جنسی توسط دو مرد را نشان می‌دهد.
در سال ۱۶۱۲ پدر او با آگوستینو تاسی برای کاشت گل در محوطه Pallavicini Rospigliosi Palace رم کار می‌کرد. اوراتزیو از او خواست که به‌طور خصوصی به دخترش نقاشی یاد دهد. در طی آموزش، تاسی، به آرتمیزیا تجاوز جنسی کرد. مرد دیگر کوسیمو کورلیس نیز تاسی را در انجام این تجاوز یاری کرد. پس از این ماجرا آرتمیزیا رابطه جنسی خود را با تاسی ادامه داد. آن‌ها تصمیم گرفتند که با یکدیگر ازدواج کنند. پس از مدتی تاسی قول خود را زیر پا گذاشت و به او گفت که او با مرد دیگری رابطه داشته‌است. پدر آرتمیزیا، اوراتزیو پس از آنکه از تصمیم ازدواج آن دو مطلع شد تاسی را مورد خشونت قرار داد همچنین او را به دزدیدن نقاشی جودیت از خانه جنتیلسکی متهم کرد اما موضوع اصلی درگیری، تجاوز به آرتمیزیا بود. این در حالی بود که پیش از تجاوز تاسی به آرتمیزیا، آرتمیزیا دارای رابطه دیگری نیز بوده‌است. پس از بررسی‌های بسیار، مشخص شد که تاسی نقشه قتل همسرش را طراحی کرده‌بود. علت طراحی این نقشه، مشکل همسرش با خواهر شوهرش بوده‌است. پس از پایان محاکمه، تاسی به یکسال اخراج از رم محکوم شد. اما این حکم هرگز اجرا نشد. این محاکمه مورد توجه طرفداران حقوق زنان در سده ۲۰ (میلادی) قرار گرفت. نقاشی «سربریدن هولوفِرن به دستِ جودیث» (۱۶۱۲–۱۶۱۳) خشونت زنان علیه مردان را به تصویر می‌کشید. یک ماه پس از محاکمه، اوراتزیو تصمیم گرفت که دخترش با پییرانتونیو استیاتسی ازدواج کند. او یک نقاش میانه‌رو از فلورانس بود. مدت کوتاهی پس از ازدواج آن‌ها به فلورانس کوچ کردند. آرتمیزیا در فلورانس، اثر کایا بوناروتی را از خود به جا گذاشت.
برخی تاریخ‌دانان استدلال می‌کنند که آرتمیزیا جنتیلسکی با حیله‌گری از داستان تجاوز خود در دادگاه خود برای جلب توجه و پیشبرد عقاید فمینیستی خود استفاده می‌کرده است.
موضوعات مشخصهٔ آرتمیزیا جنتیلسکی، قهرمانان زن هستند؛ بنتشیبا زنی که طعمهٔ هوا و هوس داوود پادشاه قرار گرفته و سرنوشتی غم‌انگیز پیدا کرد و یهودیه که جان مردم را با گردن زدن هلوفرنس نجات داد. هر دوی این موضوعات در دوره باروک که از صحنه‌های شهوانی و خشونت بار استقبال می‌شد، بسیار مورد پسند واقع شدند. نمایش چندین‌باره این قهرمانان زن کتاب مقدس توسط آرتمیزیا اشاره به احساسات دوگانه او نسبت به مردان داشت که ریشه درزندگی آشفته او داشت. تابلوی یهودیه و کنیز او با سر هلوفرنس اثری، کاملاً پخته، مستقل، نمایشی، و سترگ است. موضوع اثر، داستان یهودیه است که با پیشخدمت خود به چادر سردار آشوری رفته او را مست کرده و سرش را با شمشیر می‌برد. این اثر هم‌زمان با داستان داوود و جالوت است.
در فلورانس، آرتمیزیا جنتیلسکی موفقیت و محبوبیت زیادی بدست آورد. او نخستین زنی بود که به آکادمی هنر دل دیزاینو وارد شد.Bissell, R. Ward. "Artemisia Gentileschi and the Authority of Art Critical Reading and Catalogue Raisonné". University Park: Pennsylvania State University Press, 1999. او ارتباط خوبی را با هنرمندان زمان خود مانند کریستوفانو آلوری و گالیلئو گالیله برقرار کرد.
پس از تولد برادر زاده‌اش، به نام «بوناروتی» آرتمیزیا جنتیلسکی تصویر او را طراحی کرد. برادرش از آرتمیزیا خواست تا نقاشی او را در گالری قرار دهد و آرتمیزیا نقاشی را در گالری آلگوریا دل ایکلنازیون قرار داد. این نقاشی مورد توجه قرار گرفت و همه روزه تعداد زیادی از آن بازدید می‌کردند. آرتمیزیا در دوران خلق آثار هنری خود، آوازه فراوانی یافته بود. اما آنچه که برای او رنج‌آور بود موضوع تجاوز او بود که او را شرمسار می‌کرد؛ بنابراین می‌توان دریافت که چرا در آثار خود در بیشتر موارد خشونت زنان را به تصویر می‌کشیده‌است. از کارهای جالب توجه او می‌توان به La Conversione della Maddalena و Giuditta che decapita Oloferne اشاره کرد. این دو اثر از مهمترین اثرهای او بودند که در گالری فلورانس به نمایش گذاشته شده‌اند. با وجود موفقیت‌های او، به دلیل هزینه‌های فراوانی که او و همسرش متحمل شدند دوره زندگی در فلورانس، دوره ای پر از مشکل برای آنان بود این مشکلات سبب شدند که آرتمزیا در سال ۱۶۲۱ به رم برگردد.
در همان سالی که پدرش اوراتسیو جنتیلسکی، ژنو را ترک کرد آرتمیزیا وارد رم شد. برخی‌ها گمان می‌کردند که آرتمیزیا پدرش را در این سفر همراهی کرده‌است. این در حالی است که شواهدی مبنی بر این موضوع در این دوران وجود ندارند. پس از ترک پدرش او به سختی نقاشی‌های خود را انجام می‌داد. این دوران سخت‌ترین دوران زندگی او بود. شواهدی نیز وجود دارند که آرتمیزیا رم را برای زندگی انتخاب کرد و دخترش را در آنجا بزرگ کرد. اوراتسیو همچنین از ازدواج با پرودنزیا صاحب فرزندی به نام پییرآنتونیو استیاتسی شد اوراتسیو در سال ۱۶۲۷ صاحب دختر دیگری شد. او تلاش کرد که هنر را به فرزندانش بیاموزد اما موفق نشد.
در سال ۱۶۳۰ آرتمیزیا جنتیلسکی به ناپل (شهر دوستداران هنر) کوچ کرد. او به این شهر علاقه زیادی داشت و فرصت‌های کاری تازه‌ای بدست آورد. بسیاری از هنرمندان دیگر نظیر کاراواجو، آنیباله کاراچی، سیمون ووئه از مدت‌ها پیش در ناپل زندگی می‌کردند. همچنین جوزپه د ریبرا، ماسیمو استانزیون، و دومنیکینو در این شهر مشغول به فعالیت بودند. آرتمیزیا رابطه هنری خود را با دوک آلکالا و شماری از هنرمندان مشهور آغاز کرد و با ماسیمو استانزیون و برناردو دو مینیچی رابطه نزدیکی داشت. او همچنین سفرهایی به مناطق مختلف داشت و آثار خود را نیز در آن مناطق به نمایش گذاشت. در ناپل برای نخستین‌بار آرتمیزیا جنتیلسکی کار خود را با نقاشی کلیسای جامع ناپل آغاز کرد. او کلیسای جامع San Gennaro nell'anfiteatro di Pozzuoli در پازولی را به تصویر کشید. در طول نخستین دوران افلاطونی، او اثر Nascita di San Giovanni Battista را خلق کرد. آرتمیزیا جنتیلسکی در این دو اثر سعی کرد که به جای یودیه، سوسانا، بنتشیبا موضوعات تازه‌ای را به تصویر بکشد.
آرتمیزیا جنتیلسکی در سال ۱۶۳۸ به پدرش در لندن پیوست و آنها دوباره همکاری خود را با یکدیگر آغاز کردند. آن‌ها تابلوی هنریتا ماریای فرانسه در گرینویچ طراحی کردند. اما واضح بود که کمک پدرش فقط به دلیل آمدن او به لندن نبوده‌است. شهرت آرتمیزیا تا اندازه‌ای پدرش را آزرده خاطر می‌کرد. زیرا او همهدرامدش را صرف کار و خلق آثار هنری می‌کرد. اوراتزیو در سال ۱۶۳۹ به‌طور ناگهانی درگذشت. آرتمیزیا جنتیلسکی پس از مرگ پدرش به تنهایی به کار پرداخت. بسیار مشخص بود که او تا سال ۱۶۴۲ یک چپ‌گرا بوده‌است. آرتمیزیا تا اندازه زیادی تحت تأثیر کارهای مهندس معماری به نام ایل ساریس (که پسرش آرکوییک نیز یک مهندس بود) قرار گرفت.
در گذشته، باور بر این بود که آرتمیزیا جنتیلسکی در سال ۱۶۵۲ یا ۱۶۵۳ درگذشته باشد. اما شواهد تازه نشان می‌دهند که او تا سال ۱۶۵۴ نقاشی می‌کرده است. اما تا اندازه زیادی به دستیار خود، اُنُفریُ پالومبُ وابسته بوده است. برخی گمان می‌برند که او در سال ۱۶۵۶ در دوره همه‌گیری طاعون در ناپل جان سپرد.
نخستین نویسنده‌ای که کتابی را در مورد آرتمیزیا نوشت، آنا بانتی همسر روبرتو لونگو بود کهنخستین پیش‌نویس خود را در سال ۱۹۹۴ ارائه داد. آنا بانتی همچنین در دفتر خاطرات خود اتفاقات جالب زندگی خود را نیز ثبت می‌کرد. ۵۰ سال بعد در سال ۱۹۹۹ نویسنده فرانسوی الکساندرا راپیله مجذوب آرتمیزیا شد و داستانی در مورد او نوشت و کارهای او را مورد ستایش قرار داد. او در نوشته‌های خود سعی کرد رابطه بین زن بودن او و حرفه نقاشی اش را بیان کند. الکساندرا راپیله همچنین تلاش کرد تا ارتباط بین لتیموتیو به عنوان عشق او و رابطه او با پدرش را بیابد.
در سال ۱۹۹۷ آنیس مرلت فیلم زندگی آرتمیزیا جنتیلسکی را ساخت. والنتینا چروی زندگی هنرمندانه او و رابطه تاسی و آرتمیزیا و تجاوز را را در فیلم به تصویر کشید.