moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
با فرارسیدن شب دهم ماه رمضان، به مدت سه شب کودکان هر محله پس از افطار به صورت دسته جمعی و در پرتو مهتاب مراسم جیر جیرونه را آغاز می‌کردند. دسته کودکان به در خانه مردم رفته و خواندن اشعاری را شروع می‌کردند و این شعر خوانی توسط خوش صداترین بچه‌ها انجام می‌شد و این کودکان با آجیل پذیرایی می‌شدند.
نخل روستای برز:
در روستای برز همانند نطنز و روستاهای اطراف نخل گردانی وجود دارد. در دهه محرم و به ویژه روزهای نهم و دهم عزاداری‌های روستا شور و حال خاصی دارد و با برداشتن علم و چرخاندن آن در محله‌های مختلف روستا این ایام را زنده نگه می‌دارند.
مراسم عید فطر:
روز عید فطر پس از نماز عید، نمازگزاران به در خانه افرادی که در آن سال درگذشته‌اند می‌روند و پس از فاتحه خوانی برای فرد در گذشته، با میوه و شربت و شیرینی پذیرایی می‌شوند. بعد از ظهر نیز همه اهالی برای خواندن فاتحه و طلب آمرزش برای درگذشتگان بر سر قبور آن‌ها (مزار و قدمگاه) حاضر و برای شادی روح آن‌ها به توزیع نزورات می‌پردازند.
مراسم شاه بازی یا میر نوروزی، مراسم عسلی روغن خوران، طاب بستن، قلعه سوزانی و … سایر مراسم روستا بوده‌است که امروزه کمتر اجرا می‌شود.
با توجه به موقعیت مکانی و زمانی برز در زمان صفویه، می‌توان گفت بزرگانی که قبلاً نام آن‌ها ذکر شد بناهای قابل توجهی نیز از خود به جای نهاده بودند که امروزه تنها ویرانه‌ای از آن‌ها باقی‌مانده‌است.
مانند عمارت مشهور به تالار که تا سال ۱۳۳۵ شمسی قسمت مهم آن شامل بیرونی و اندرونی به جای مانده بوده‌است ولی سیل مهیبی که آن سال جاری شد، خسارت بسیاری به بار آورد آن چنان‌که برز را تقریباً به ویرانه تبدیل کرد. در نتیجه عمارت تالار نیز از این سیل مصون نماند و بیشتر قسمت‌های آن از بین رفت.
از آثار تاریخی و قدیمی برز می‌توان به بقعه سه تن از فرزندان امام موسی کاظم، شاه زاده اسماعیل، بی بی حلیمه خاتون و شاه‌زاده اسحاق، حمام قدیمی سرده، قلعه سنگی، قلعه سر ده و قدمگاه اشاره کرد.
مهمترین اثر تاریخی موجود در شاهزاده اسماعیل منبری چوبی با قدمتی طولانی مربوط به قرن ششم هجری است. این منبر دارای منبت کاری‌های ظریف و طرح و نقش‌های گوناگون است. بر ستون‌های دیواره کنار پله‌ها و مسند آن آیات قرآنی کنده کاری شده و دارای کتیبه‌ای است که در آن نام بانی و تاریخ ساخت که سال ۵۴۳ هـ. ق است درج شده‌است.
در ۱۸ کیلومتری جاده نطنز - کاشان جاده‌ای فرعی به سمت ابیانه منشعب می‌شود، بعد از پاسگاه نیروی انتظامی روستای هنجن قرار دارد؛ که از آن جا جاده دو قسمت می‌شود: جاده مستقیم به سمت ابیانه و جاده انحرافی سمت چپ به سمت چیمه می‌رود. در مسیر جاده ابیانه، روستاهای هنجن، یارند، کمجان، برز، طره و ابیانه قرار دارند که پس از طی مسافت ۱۸ کیلومتر به روستای برز می‌رسیم.
1- میرزا ابوالمعالی وزیر غلامان و تفنگچیان (وزیر شاه عباس اول)
2- میر ابوالعلی وزیر قورچیان شاه عباس اول
3- میرزا محمد شفیع، وزیر قورچیان شاه صفی
4- میرزا محمد باقر، وزیر قورچیان شاه عباس دوم
5- میرزا محمد صادق وزیر شاه طهماسب دوم
6- دکتر حسین مسیبی برزی (پزشک فارغ التحصیل از دانشگاه شهید بهشتی)
7- دکتر فرشید مسیبی برزی (دکترای PHD عمران از دانشگاه صنعتی اصفهان، دانشیار دانشگاه اصفهان)
8- دکتر محمدحسین علیزاده برزی (مولف بیش از 200 عنوان کتاب در زمینه های ادبی، تاریخی، دانشگاهی و...)
میراث فرهنگی نطنز نگارش سیدحسین اعظم واقفی، ناشر انجمن میراث فرهنگی نطنز
رامیرس سانتوس دو ناسیمنتو (؛ زادهٔ ) که با نام رامیرس شناخته می‌شود، بازیکن فوتبال اهل برزیل است.
وی فوتبال حرفه‌ای را از باشگاه جوینویل در سال ۲۰۰۶ آغاز کرد، در سال ۲۰۰۷ با قرارداد ۳۰۰٬۰۰۰ دلاری به تیم کروزیرو پیوست، وی در سال ۲۰۰۹ با قراردادی چهار ساله با دستمزد سالیانه ۷٫۵ میلیون یورو به باشگاه بنفیکا پیوست، اما وی در ۴ اوت ۲۰۱۰ میلادی با قرارداد ۲۲ میلیون یورویی به باشگاه چلسی پیوست.
وی در سال ۲۰۰۸ موفق به کسب مدال برنز از بازی‌های المپیک تابستانی در پکن، چین به همراه تیم ملی فوتبال زیر ۲۳ سال برزیل شد.
راداگاست قهوه‌ای شخصیتی خیالی در رشته افسانهٔ تالکین است. او یکی از جادوگران و دوست گندالف بود و پیوستگی خاصی با حیوانات داشت. او در روسگوبل در مرزهای غربی میرک‌وود، نزدیک میدان‌های گلادن حوالی رودخانهٔ بزرگ زندگی می‌کرد. به طور خلاصه در کتاب‌های هابیت، یاران حلقه، سیلماریلیون و قصه‌های ناتمام از او نام برده می‌شود.
راداگاست همچون دیگر جادوگران حوالی سال ۱۰۰۰ د. س از والینور به سرزمین میانه آمد. او در والینور در خدمت یکی از ایزدبانوان والار، یاوانا، بود. نام کوئنیایی او «"آیوندیل"» به معنای «دوست پرندگان» است. یاوانا کورمو را مجبور کرد تا راداگاست را به عنوان همسفر خود تا سرزمین میانه قبول کند و این احتمالاً دلیلی بود که سارومان به او اهانت می‌کرد.
خانهٔ او در روسگوبل در مرزهای غربی میرک‌وود بود. او دوست بئورن بود همچنان که دوست بسیاری از حیوانات جنگل مخصوصاً پرندگان نیز بود. با این حال گندالف نسبت به او در مورد حیوانات دانش بیشتری داشت و توسط آن‌ها بیش‌تر مورد احترام بود. راداگاست بیشتر وقتش را با حیات وحش می‌گذراند به جای انسان‌ها و الف‌ها، چرا که ارتباط با آن‌ها را مشکل‌تر می‌دانست. راداگاست مسامحه‌کار و بی‌قید و بند بود و شجاع نبود با این وجود همچنان از نیروهای خوب به حساب می‌آمد.
در تابستان ۳۰۱۸، سارومان از راداگاست برای فریب گندالف و کشاندن او به اورتانک سوءاستفاده کرد. سارومان او را به بری فرستاد تا به گندالف پیغامی بفرستد. در پیغام او از گندالف خواسته بود به اورتانک برود، جایی که او گندالف را زندانی کرد. خوشبختانه راداگاست هیچ سوءنیتی نسبت به گندالف نداشت و از نقشهٔ شوم سارومان آگاه نبود. راداگاست در فرار جادوگر خاکستری از اورتانک با آگاه ساختن عقاب‌ها از سفر گندالف به آنجا کمک کرد.
راداگاست بدون شک یک شخصیت مرموز بود. مشخص نیست که آیا قلب او در چه سمتی قرار داشت ولی او قدرت این را نداشت که مأموریت خود را در کمک به مردمان آزاد سرزمین میانه علیه سائورون به انجام برساند. در نتیجه در انتها او جزو ۴ جادوگری بود که در مأموریت خود شکست خورده بودند. او همچون سارومان ظالم و پلید نشد ولی چیزی هم از مشارکت‌هایش در جنگ حلقه در دست نیست.
از سرنوشت راداگاست قهوه‌ای در دوران چهارم اطلاعات دقیقی موجود نیست. ممکن است که او اجازه داشته به والینور بازگردد یا شاید در سرزمین میانه مانده و در میرک‌وود زندگی کرده تا روحش با حیوانات، جنگل و درختان یکی شده باشد.
در کتاب داستان‌های ناتمام آمده که نام راداگاست در زبان آدونائیک نومه‌نوری‌ها به معنی «پرستار حیوانات» است. اگرچه تالکین در نوشته‌هایش گفته که راداگاست کلمه‌ای در زبان مردمان سواحل رود آندوین است ولی تفسیری ندارد.
کراس فایر نام یک فناوری معرفی شده توسط شرکت کانادایی ATI می‌باشد که توسط این فناوری امکان استفادهٔ هم زمان از چند کارت گرافیکی توسط یک مادربرد به کاربران داده می‌شود.
به واسطهٔ این فناوری، یک چیپست کنترل کننده بر روی برد اصلی نصب می‌شود و وظیفهٔ کنترل کانال‌های واسطه و ادغام اطلاعات آن‌ها برای نمایش بر روی صفحهٔ نمایشگر بر عهدهٔ این چیپست می‌باشد .
در این فناوری برای اتصال کارت‌ها به یکدیگر از یک کابل به نام CrossFire Bridge یا پل کراس فایر استفاده می‌کنند.در برد اصلی پردازنده‌های گرافیکی که قابلیت استفاده از این فناوری را دارا می‌باشند، دو رابط برای اتصال به کارت‌های گرافیکی دیگر تعبیه می‌شود که از یک رابط برای انتقال داده‌ها و از یک رابط برای برگشت ان‌ها استفاده می‌شود.
به‌طور رسمی تا 4 عدد کارت گرافیک را می‌توان به صورت کراس فایر نصب کرد که در این صورت به ان Quad Cross fire می گویند.
این فناوری برای اولین بار به صورت رسمی در 27 سپتامبر ۲۰۰۵ برای رقابت با فناوری SLI شرکت امریکایی ان ویدیا که یک سال پیش از این معرفی شده بود، معرفی شد.
در اوایل معرفی این فناوری امکان متصل کردن کارت گرافیکی بویسلهٔ رابط PCI با سرعت ۸x امکان‌پذیر بود ولی با معرفی PCI Express ۲ این سرعت به ۱۶x(معادل۱۶ گیگا بایت در ثانیه)ارتقا یافت.
منبع:wikipedia.org (صفحه ی انگلیسی )
یکی از گونه‌های ادبی در ادب رسمی و فرهنگ مردم ایران چیستان است. چیستان نوعی از تفرج و تفنن ادبی است که به جز کاربرد سرگرم‌کننده، جنبه‌های آموزشی و فرهنگی دیگری نیز دارد. (در بخش کارکردهای چیستان به آنها اشاره خواهد شد) این نوع ادبی را می‌توان در زمره ادبیات اندرزی به‌شمار آورد.
چیستان کلمه ای مرکب از «چیست» و «آن» است که در علم بدیع در فارسی، معادل کلمه «لغز» عربیست. لغز در لغت به معنی پیچیدگی و پوشیدگی است و و در اصطلاح به معنی کلام موزونی است که نام چیزی در آن برده نشود ولی اوصاف آن طوری برشمرده شود که خواننده با خواندن آن اوصاف پی به نام آن چیز ببرد. طراح چیستان سعی می‌کند تا با بیان اجزای حسی و مادی یک پدیده و معرفی برخی از ویژگی‌های آن مخاطب را برای شناسایی آن به تلاش و تکاپوی فکری وادارد.
علت نام گذاری این صنعت به «چیستان» در فارسی، این است که لغزهای منظوم معمولاً به صورت سؤال و با عبارت «چیست آن» یا «چیست» آغاز می‌شوند. برای مثال:
در آغاز لغز «انبه» آمده‌است: «چیست آن درج زمرد رنگ ناپیدا دهان».
یا در آغاز لغز «مقراض» آمده‌است: «چیست کاندر دهان بی دندانش/ هرچه افتاد ریز ریز کند».
البته گاهی هم بدون عبارت «چیست آن» آغاز می‌شود:
«بی‌روح پیکری ست گه جنگ جان شکار/ بی دود آتشی ست گه رزم پر شرار» که پاسخ آن «شمشیر» است.
موضوع چیستان می‌تواند پدیده‌های طبیعی مثل آتش و ابر و خورشید یا اشیای بی جانی همچون شمع و نمک و شمشیر یا گیاهان و رستنی‌ها و غیره باشد.
این نوع ادبی از دیرباز در ادبیات ملل مختلف، مانند ادبیات عربی، عبری، یونانی، لاتینی، انگلیسی معمول بوده‌است. در ادبیات انگلیسی نمونه ای از چیستان کهن دیده می‌شود که برخلاف چیستان فارسی، که با سؤال آغاز می‌شود، با سؤال پایان می‌یابد. سؤالی مانند این که: «بگو بدانم من کیستم و نامم چیست.»
در ادبیات فارسی هم اشعار زیادی خصوصاً در سبک خراسانی در این نوع ادبی سروده شده‌است. در ادامه نمونه‌هایی از چیستان در شعر فارسی را خواهید دید.
از فرهنگ ایران باستان چیستان‌های مکتوبی به ما رسیده‌است. نمونه ای از چیستان در ادبیات پهلوی که در دست است، رساله ای به نام «یوشت فریان و اخت» است. این رساله، احتمالاً تنها متن اندرزی از نوع ادبی چیستان است که به زبان فارسی میانه (پهلوی) به جا مانده‌است. از آنجایی که کتابت متون دینی و ادبی در دوره‌های پیش از اسلام چندان معمول نبوده، به احتمال زیاد این رساله هم در ابتدا به صورت شفاهی نقل می‌شده و بعدها در اواخر دوران ساسانی، به کتابت درآمده است. چنان‌که آثار ادبیات شفاهی هم در آن مشهود است.
رساله یوشت فریان و اخت
آنطور که از اوستا برمی آید، یوشت از خاندان فریان و از پیروان دین زردشتی بوده‌است. و اخت هم از روحانیانی است که مخالف دین زردشت بوده‌است و به همین دلیل هم در ادبیات پهلوی به او لقب «جادوگر» داده شده‌است.
این رساله دارای چهار فصل است. در فصل اول توصیفی از چگونگی مناظره ارائه شده‌است. اخت با سپاه خود وارد شهری نمادین به نام «شهر حل کننده معما» می‌شود و مردمانی که سنشان کمتر از پانزده است را فرا می‌خواند و سوالات و چیستان‌های خود را مطرح می‌کند و هرکسی که توان پاسخگویی به آنها را نداشته باشد را می‌کشد. پس از کشته شدن تعداد زیادی از خاندان زردشت، مردی از آن شهر می‌گوید که کسی در این شهر است به نام یوشت فریان که می‌تواند معماهای اخت را حل کند. پس یوشت فریان را فرامی خوانند.
فصل دوم و سوم این رساله به پرسش‌های اخت از یوشت اختصاص دارد. این چیستان‌ها انواع مختلفی دارند. برخی از آنها رنگ زردشتی دارند. برخی برای آزمایش هوش و زیرکی یوشت است. مانند این پرسش که: «کدام آفریده‌است که اگر بنشیند بلندتر است تا ننشیند؟» که پاسخ آن سگ است.
بسیاری از این چیستان‌ها در مقوله اندرز قرار می‌گیرند و پاسخ آنها دربردارنده نتیجه اخلاقی است. مانند این پرسش که: «چیست که مردمان می‌خواهند پنهان کنند و نمی‌توانند؟» که پاسخ آن «پیری» است. یوشت موفق می‌شود تا به تمام این پرسش‌ها پاسخ دهد و در آن مناظره پیروز شود.
نثر این رساله روان و روشن است و دارای جمله‌های کوتاه است و همان‌طور که اشاره شد، احتمالاً این رساله به صورت شفاهی حفظ می‌شده و در اواخر دوران ساسانی مکتوب شده‌است.
یکی دیگر از متون پهلوی که خصوصیات چیستان در آن دیده می‌شود، گزارش شطرنج و وصف نرد است. دراین رساله بیان شده‌است که هندوان برای سنجیدن خرد و دانایی ایرانیان، شطرنجی را همراه با هدایای گرانبها به دربار خسرو انوشیروان می‌فرستند و از ایرانیان می‌خواهند تا راز این شطرنج و مهرهای آن را بیابند و در غیر این صورت باید به هندوان باج و خراج بپردازند. و بزرگمهر، وزیر انوشیروان، موفق به این کار می‌شود و او هم نرد را اختراع کرده و به دربار هندوان می‌فرستد تا راز این بازی و مهره‌های آن را کشف کنند اما هندوان موفق به این کار نمی‌شوند. معنی و مفهوم نهفته در این بازی‌ها و نقش نمادینی که مهره‌ها در این دو بازی دارند، به گونه ای ویژگی‌های چیستان را به این دو بازی می‌دهد.
این دو رساله، از قدیمی‌ترین متون ادبیات پهلوی هستند که می‌توان آنها را در زمره چیستان به حساب آورد. در میان آثار باقی مانده از ادبیات پهلوی، اثر دیگری نیست که ویژگی‌های نوع ادبی چیستان را در خود داشته باشد.
قدیمی‌ترین چیستان در ادبیات دری به صورت مشخص معلوم نیست؛ اما با در نظر داشتن سابقه این نوع ادبی در ادبیات پهلوی، می‌توان حدس زد که از همان ابتدای ظهور ادبیات دری چیستان‌هایی توسط شاعران سروده شده‌است که متأسفانه به دست ما نرسیده‌است.
یکی از نخستین شاعران دری که قسمت بیشتری از اشعارش از حوادث ایمن مانده و به ما رسیده‌است، رودکی است. وجود چیستان‌هایی در اشعار این شاعر، نشان دهنده موجودیت این نوع ادب در عهد اوست.
رودکی در لغز «قلم» سروده‌است:
«لنگ دونده است گوش نی و سخن یاب/گنگ فصیح است چشم نی و جهان بین
تیزی شمشیر دارد و روش مار/ کالبد عاشقان و گونه غمگین»
نمونه‌های چیستان در اشعار افرادی مثل منوچهری و عنصری تحت عنوان چیستان یا معما دیده می‌شود. یکی از معروف‌ترین آنها «لغز شمع» از منوچهری است که در مدح عنصری گفته‌است:
«ای نهاده بر میان فرق جان خویشتن/ جسم ما زنده به جان و جان تو زنده به تن»
این نوع از صنعت ادبی در دوره سبک خراسانی رواج بیشتری داشت. لغزها معمولاً در آغاز قصیده‌ها به عنوان تشبیب بکار می‌رفتند. به همین دلیل اوج یا رکود لغز یا چیستان، به رواج قصیده و قصیده سرایی وابسته بود. از آنجایی که قرون چهار تا شش دوران اوج قصیده سرایی در ادبیات فارسی بود و قصیده سرایان نام‌آوری در این عصر ظهور کردند، صنعت چیستان هم در این دوران (سبک خراسانی) به اوج خود رسید. به طوری که در شعر شاعرانی مثل ناصر خسرو، مسعود سعد، فرخی و منوچهری نمونه‌های بسیاری از این نوع دیده می‌شود. همچنین ابن یمین از دیگر شاعرانی است که توجه بسیاری به سرودن چیستان داشته‌است.
از دیگر لغزهای برجسته این دوره، لغز فرخی در وصف شمشیر است:
«چیست آن آب چو آتش و آهن چون پرنیان / بی روان تن پیکری پاکیزه چون بی تن روان»
بعدها در دوره بازگشت ادبی قصیده سرایی با اقبال دوباره شاعران مواجه شد و چیستان و لغز بار دیگر در شعر کاربرد بافت. فتحعلی خان صبا، از شاعران این دوره، لغزهایی به نام کتاب، خشخاش، خربزه، نیزه، عینک و… دارد. اما این کاربرد مدت زیادی تداوم نیافت و به تدریج از میان رفت.
معماگویی هم اگرچه که از دیرباز در شعر فارسی معمول بود، اما در نزد ادیبان و بزرگان ادبیات فارسی منزلتی نداشته‌است. عمده رواج آن از قرن هشتم به مدت دو یا سه قرن است. این سبک از دوران صفویه چنان رواج یافت که افرادی با تخلص «معمایی» کتاب‌هایی دربارهٔ انواع معما و شیوه‌های سرایش آن نوشتند. از جمله این کتاب‌ها می‌توان به «حلیه حلل جامی» و «دستور معمای میرحسن معمایی» اشاره کرد. این شاعران گاهی معماگویی را به جایی از پیچیدگی رساندند که کسی جز شاعر توانایی حل آن را نداشت. به همین دلیل استاد همایی معتقد است که در حدود این سه قرن شاعران بسیاری عمر خود را در این کار بیهوده هدر کردند. دربارهٔ تفاوت معما با چیستان و لغز در ادامه مطالبی بیان خواهد شد.
هر چیستان سه بخش دارد: یک یا چند موضوع- شرح یا تفسیر یا خبری دربارهٔ آن- پاسخ آن
مانند: «چیست آن درج زمرد رنگ ناپیدا دهان» که موضوع آن «درج»، شرح یا خبر آن «زمرد رنگ ناپیدا دهان» و پاسخ آن «انبه» است.
موضوع و شرح چیستان‌ها به لحاظ ساختار دو دسته هستند:
لغز یا چیستان نوعی شعر وصفی است که ابتدا در مقدمه قصاید به عنوان تشبیب، یا به صورت پرسشی یا خطابی به کار می‌رفته‌است و از آنجایی که این نوع ادبی وابسته به قالب قصیده بود، رکود یا اوج آن هم به تحولات قالب قصیده و قصیده گویی بستگی داشت. (در بخش تاریخچه چیستان به این موضوع اشاره شده‌است)
- سادگی: چیستان‌ها معمولاً ساختاری ساده دارند که با بهره‌گیری از عناصر پیرامونی و با توجه به اطلاعات پایه خواننده ساخته می‌شوند. اگرچه هدایت معتقد است که ابتدای لغز باید دشوار و پوشیده باشد و پایان آن آسان و آشکار باشد تا خواننده به تدریج مقصود را دریابد. (دانشنامه)
- کوتاهی: چیستان‌ها معمولاً یک یا دو بیت یا چند گزاره خبری یا پرسشی کوتاه به نظم یا نثر هستند. طولانی بودن بیش از حد چیستان‌ها هم موجب حشو و اطناب است و هم باعث می‌شود تا غرض و هدف اصلی حاصل نشود؛ زیرا در کوتاه‌ترین گزاره باید به پاسخ رسید. همچنین ایجاز در چیستان باعث می‌شود تا به مقولات ادبی نزدیک تر شود؛ بنابراین در چیستان سعی می‌شود تا بعضی اطلاعات اولیه به اختصار در اختیار خواننده گذاشته شود.
- روایت‌های متنوع: تنوع چیستان‌ها نشان از زنده بودن و کارکرد زیاد این قالب در ادبیات فارسی را دارد. گاه برای یک موضوع یا مورد ده‌ها چیستان سروده می‌شود که هریک به وجهی متمایز از آن موضوع اشاره کرده‌اند و در هر کدام جزئی از اجزا و خواص آن مورد توجه قرار گرفته‌است. برای مثال به این دو لغز دربارهٔ «شمشیر» توجه کنید:
«بی‌روح پیکری ست گه جنگ جان شکار بی دود آتشی ست گه رزم پر شرار»
«چیست آن آب چو آتش و آهن چون پرنیان بی روان تن پیکری پاکیزه چون بی تن روان»
- خلاقیت: چیستان‌ها خصلتی نوآورانه و آفرینشگر دارند و همان‌طور که پاسخ به آن نیازمند تفکر و نوآوری است، طراحی آن نیز نیازمند خلاقیت است.
- نداشتن سازنده مشخص: این ویژگی مختص چیستان‌های شفاهی است. به‌طور کلی چیستان‌ها از ادبیات شفاهی سرچشمه گرفته‌اند. چیستان‌هایی که در میان مردم مناطق مختلف رواج داشتند و دارند، سازندگان مشخصی نداشتند و خالقان آنها گمنام هستند. برعکس چیستان‌های مکتوب که منسوب به شاعران مشخصی هستند و سرایندگان آنها معلوم است. سازندگان خوش ذوق این چیستان‌ها استعداد بسیار زیادی داشتند؛ تا جایی که به نظر می‌آید از فنون از فنون مختلف شاعری آگاه بودند؛ زیرا در برخی چیستان‌ها ایجاز، تصویرسازی، هماهنگی و بار عاطفی و فلسفی بسیار هنرمندانه بکار رفته‌است.
- کارکردهای مختلف: یکی دیگر از وِیژگی‌های چیستان‌ها، کارکردهای مختلف آنها است. چیستان‌ها صرفاً جنبه تفریح و سرگرمی نداشتند و برای مقاصد مختلفی از جمله تعلیم و تربیت، تحریک حس کنجکاوی و… به وجود می‌آمدند. در بخش کارکردهای چیستان به این موضوع پرداخته شده‌است.
معما شعری است که در آن یک اسم را مد نظر قرار دهند و بدون ذکر آن اسم، سرنخ‌هایی را به خواننده بدهند و تا خواننده بتواند با کمک آنها آن نام را بیابد.
برای مثال نمونه ای از معما برای نام «خسرو» چنین است:
نام بت من اگر بخواهی سیبی است نهاده بر سر سرو
در حل آن باید «سیبی ست» (۳۰ در ۲۰) را که در حساب ابجد حرف خ است، بر سر کلمه «سرو» گذاشت تا نام «خسرو» پیدا شود.
معما گویی از دیرباز در شعر فارسی معمول بوده، اما در نزد سخنوران و ادیبان بزرگ جایگاه و منزلتی نداشته‌است. این صنعت از قرن هشتم به مدت دو یا سه قرن رواج یافت. و کم‌کم به صورت یک فن مخصوص درآمد. تا جایی که کسانی به نام «معمایی» شهرت یافتند و کتاب‌هایی در این موضوع تألیف شد. از جمله این کتاب‌ها می‌توان به «حلیه حلل جامی» و «دستور معمای میرحسن معمایی» اشاره کرد که به انواع معما و شیوه‌های سرایش آن پرداخته‌اند.
با توجه به شباهت و همانندی چیستان و معما، ظاهراً در ابتدا این دو را از یک نوع می‌دانسته‌اند. اما به‌طور کلی دربارهٔ تفاوت چیستان و معما سه نظر متفاوت وجود دارد:
الف) در بسیاری از منابع بلاغی، چیستان (لغز) و معما یکسان یا شبیه به یکدیگر دانسته شده‌است. معمولاً این منابع، معمایی را که به صورت سؤال باشد چیستان نامیده‌اند.
ب) برخی دیگر هم معتقدند که «معما» چیستان دشوار و پیچیده و دیریاب است. این دسته معتقدند که با ورود صنایع ادبی و پیچیدگی‌های لفظی در شعر، رفته رفته لغز تغییر یافت و صورت پیچیده تری یافت و «معما» نام گرفت.
پ) گروه سوم معما را چیزی غیر از چیستان دانسته‌اند و گفته‌اند: معما در لغت به معنی چیز پوشیده و پنهان داشته شده‌است. و در اصطلاح بدیع، اشاره به اسمی در یک یا دو بیت به زبان رمز است. و بهترین معما آن است که در نگاه نخست معلوم نشود که معماست. طولانی نباشد و ذوق سلیم از آن رویگردان نباشد و بتواند آن را حل کند.
رشید وطواط در گروه اول قرار دارد و در حدائق الشعر آورده که: این صنعت (چیستان/لغز) همان معما است الا کی این را به طریق سؤال گویند و عجم این را چیستان خوانند.
جامی در گروه سوم قرار دارد و در حلیله حلل آورده‌است: «معما کلامی ست موزون که دلالت کند بر اسمی از اسما به طریق رمز و ایما، دلالتی که سلامت فطرت و استقامت ذهن به صحت آن حکم کند. و فرق میان آن و لغز که عبارتست از کلامی موزون که دلالت کند بر ذات شی از اشیا به ذکر صفات و علامات آن بر وجهی که او را جدا گرداند از جمیع ماعدا، آن است که در معما لازم است که مطمح نظر ناظم اسمی باشد از اسما، و در لغز آن شرط نیست، و در لغز واجب است که دلالت او بر مقصود به ذکر علامات و اوصاف او باشد و در معما آن لازم نیست. پس هر کلامی موزون که دلالت کند بر اسمی از اسما، از عداد معمیات شمرده می‌شود. و از آن جهت که دلالت کند بر شیئی از اشیا، به ملاحظه صفات و سمات او، از قبیل لغز محسوب اوفتد.»
به‌طور کلی می‌توان چنین برداشت کرد که اولا معما شعری مستقل و کوتاه در دو یا سه بیت است. اما لغز طولانی‌تر است و معمولاً در آغاز قصیده‌های مدحی بکار می‌رفته و مستقل نبوده‌است. دوم اینکه در معما معمولاً یک نام و اسم مورد نظر است اما در چیستان (لغز) یک شیء با ذکر صفات و ویژگی‌هایش مورد پرسش قرار می‌گیرد. نکته دیگر اینکه معما ساختاری پیچیده‌تر و دیرفهم از چیستان دارد و در آن خواننده باید صرفاً با استفاده از سرنخ‌هایی کوتاه، از طریق محاسبات ابجد و ریاضی و عکس و غیره پاسخ را به‌دست‌آورد. درحالی‌که در چیستان اغلب با استفاده از توصیفات لطیف شاعر، خواننده در ابیات نخست پاسخ را می‌یابد و ابیات و توصیفات بعدی زیبایی کلام را می‌افزاید.
همچنین اینکه چیستان و لغز قدمتی طولانی‌تر از معما دارد. به طوری که در سبک خراسانی هم نمونه‌هایی از لغز گویی دیده می‌شود. اما همان‌طور که اشاره شد رواج معما گویی در میان شاعران از قرن هشتم بوده‌است. زمانی که الفاظ پیچیده و متکلف به شعر وارد شد، معما گویی هم پدید آمد؛ بنابراین می‌توان این را پذیرفت که معما در واقع همان صورت پیچیده و متکلف چیستان است.
چیستان‌هایی که در ادبیات فارسی موجود هستند، اغلب دارای وزن عروضی هستند. البته به جز دو اثری که از ادبیات پهلوی باقی مانده‌اند. این دو اثر یعنی «رساله یوشت فریان و اخت» و «گزارش شطرنج و نرد» به نثر هستند. به‌طورکلی آثار این دوره (ادبیات پهلوی) حتی اگر منظوم باشند یا ویژگی‌های نظم تا حدودی در آنها دیده شود، هیچ‌کدام دارای وزن عروضی نبوده‌اند.
ساختار این چیستان‌ها به لحاظ ادبی، مملو از صناعات بدیعی و بیانی هستند.
دربارهٔ این جنبه از چیستان باید یک مسئله مطرح شود و آن هم این است که اغلب استعاره‌های پیچیده، زمانی قالب لغز داشته‌اند. به این معنا که در واقع لغزها استعاره‌هایی هستند که هنوز چندان در میان افراد جا نیفتاده اند و مورد استفاده عموم قرار نگرفته‌اند. بلکه در طول زمان، در اثر تکرار، این چیستان‌ها و لغزها تبدیل به استعاراتی ملموس شده‌اند. نمونه ای از تطور لغز به استعاره در شاهنامه فردوسی دیده می‌شود. زمانی که مهراب، پدر رودابه، زال را می‌آزماید، چند پرسش را مطرح می‌کند که از این پرسش‌ها با عنوان چیستان تعبیر شده‌است. اما در شعر شاعران بعد از فردوسی تنها به عنوان استعاره به کار رفته‌اند. البته خود فردوسی نام لغز را نیاورده است و از این پرسش‌ها با نام «سخن‌های پوشیده در پرده» یاد کرده‌است. همین «سخن‌های پوشیده در پرده» فردوسی، به صورت استعاره در شعر شاعرانی مثل سنایی غزنوی و نظامی گنجوی دیده می‌شود.
چیستان‌ها می‌توانند در قالب نظم یا نثر بکار روند. یک رساله از نوع چیستان که از ادبیات پهلوی باقی مانده‌است (رساله یوشت فریان و اخت) و رساله دیگر از این دوره که ویژگی‌های چیستان در آن دیده می‌شود (گزارش شطرنج)، هردو به نثر هستند. همچنین در چیستان‌های شفاهی که در نواحی مختلف از دیرباز رواج داشته‌است، نمونه‌های منثوری دیده می‌شود. از چیستان‌های منظوم هم می‌توان به تمام نمونه‌هایی اشاره کرد شاعران در آغاز قصاید خود سروده‌اند. و همچنین تمام چیستان‌های تک بیتی یا دو بیتی که به صورت شفاهی در نواحی مختلف رواج داشته‌اند.
چیستان‌های محلی بخشی از ادبیات بومی مناطق مختلف ایران را تشکیل می‌دهند. این چیستان‌ها نوعی تفنن هستند که کارکرد اصلی آنها برای سرگرمی است؛ اما جنبه‌های دیگری هم دارند که در بخش کارکردهای چیستان به آن اشاره شد. این گونه ادبی در مناطق مختلف ایران با نام‌هایی مانند چیزچیزک، واگوشک، مسئله و مانند اینها شناخته می‌شود.
یکی از ویژگی‌های چیستان‌های محلی که قبل تر هم به آن اشاره شد، این است که این اشعار معمولاً سازنده‌های مشخصی ندارند و نشأت گرفته از ادبیات شفاهی مردم هستند که سینه به سینه منتقل شده‌اند. همان‌طور که در اکثر لغزها و چیستان‌ها دیده می‌شود، در انواع شفاهی و محلی چیستان هم از اطلاعات ساده استفاده شده‌است. به‌خصوص اینکه در این نوع محلی، مخاطب عوام هستند. در انواع ادبی و درباری آن که توسط شاعران پخته تری سروده می‌شد، ممکن است به استعارات و توصیفات پیچیده برخورد کنیم. اما در نوع محلی و شفاهی چیستان‌ها از اطلاعات پایه و ساده ای استفاده می‌شده تا توسط مرد محلی و عادی قابل فهم باشد. از دیگر ویژگی‌های چیستان‌های محلی این است که هریک از این چیستان‌ها با فرهنگ و اقلیم سازندگان آنها سازگاری دارند. به این دلیل که برخاسته از نگرش اجتماعی و باورهای قومی و محلی آنهاست و آرزوها، اندیشه‌ها و خواسته‌های آنان را بازتاب می‌دهد. چیستان‌های محلی با توجه به طبیعت و فرهنگ مردم هر منطقه شکل می‌گیرند.
چیستان‌های منظوم در هر نقطه از ایران و مناطق فارسی‌زبان به نامی خوانده می‌شوند:
یکی گوهری چون گل بوستانی نه زر وبه دیدار چون زرکانی
به کوه اندرون مانده دیرگاهی به سنگ اندرون زاده باستانی
گهی لعل چون باده ارغوانی گهی زرد چون بیرم زعفرانی
لطیفی بر آمیخته با با کثافت یقینی برابر شده با گمانی
نه گاه بسودن مر اورا نمایش نه گاه گرایش مرا وراگرانی
هم او خلق را مایه زورمندی هم او زنده را مایه زندگانی
ازو قوت فعل بری و بحری ازو حرکت طبع انسی و جانی
غم عاشقی ناچشیده و لیکن خروشنده چون عاشق از ناتوانی
چو زرین درختی همه برگ و بارش ز گوگرد سرخ و عقیق یمانی
چو از کهربا قبه برکشیده زده برسرش رایت کاویانی
عجب گوهرست این گهر گر بجویی مراو را نکو وصف کردن ندانی
نشان دو فصل اندر و بازیابی یکی نو بهاری یکی مهرگانی
ز اجزای او لاله مرغزاری ز آتار او نرگس بوستانی
به عرض شبه گوهری سرخ یابی از و چون کند با تو بازارگانی
کناری گهر بر سر تو فشاند چومشتی شبه بر سر او فشانی ….
ای نهاده بر میان فرق جان خویشتن جسم ما زنده به جان و جان تو زنده به تن
هر زمان روح تو لختی از بدن کمتر کند گویی اندر روح تو مضمر همی‌گردد بدن
گر نیی کوکب، چرا پیدا نگردی جز به شب ور نیی عاشق، چرا گریی همی بر خویشتن
کوکبی آری ولیکن آسمان تست موم عاشقی آری، ولیکن هست معشوقت لگن
پیرهن در زیر تن‌پوشی و پوشد هر کسی پیرهن بر تن، تو تن‌پوشی همی بر پیرهن
چون بمیری آتش اندر تو رسد زنده شوی چون شوی بیمار، بهتر گردی از گردن زدن
تا همی‌خندی، همی‌گریی و این بس نادر است هم تو معشوقی و عاشق، هم بتی و هم شمن
بشکفی بی نوبهار و پژمری بی‌مهرگان بگریی بی‌دیدگان و باز خندی بی‌دهن …
لنگ دونده‌ست، گوش نی و سخنیاب گنگ فصیح است، چشم نی و جهان بین
تیزی شمشیر دارد و روش مار کالبد عاشقان و گونهٔ غمگین
این یکی از قدیمی‌ترین لغزهای موجود در ادبیات دری است.
در شاهنامه فردوسی آمده‌است که موبدان برای سنجش هوش و خرد زال پرسش‌ها و چیستان‌هایی را برای وی مطرح می‌کنند و از او می‌خواهند پس از اندیشیدن راز چیستان‌ها را یکی پس از دیگری آشکار کند:
بپرسید مر زال را موبدی ازین تیز هش راه بین بخردی
که دیدم ده و دو درختی سهی که رستست شاداب با فرهی
از آن برزده هر یکی شاخ سی نگردد کم و بیش در پارسی
دگر موبدی گفت کای سرفراز دو اسب گرانمایه و تیز تاز
یکی ز آن به کردار دریای قار یکی چون بلور سپید آبدار
بجنبند و هر دو شتابنده اند همان یکدگر را نیابنده اند
سه دیگر چنین گفت کان سی سوار کجا بگذرانند بر شهریار
یکی کم شود باز چون بشمری همان سی بود باز چون بنگری
چهارم چنین گفت کان مرغزار که بینی پر از سبزه و جویبار
یکی مرد با تیز داسی بزرگ سوی مرغزار اندر آید سترگ
همه ترّّ و خشکش به هم بدرَوَد اگر لابه سازی سخن نشنود
دگر گفت کان برکشیده دو سرو ز دریای با موج برسان غرو
یکی مرغ دارد بریشان کنام نشیمن به شام آن بود این به بام
ازین چون بپرد شود برگ خشک برآن برنشیند دهد بوی مش
از آن دو همیشه یکی آبدار یکی پژمریده شده سوگوار
به پرده درست این سخن‌ها بجوی به پیش ردان آشکارا بگوی
گر این راز ما آشکارا کنی ز خاک سیه مشک سارا کنی
هراند دینک (زادهٔ ۱۵ سپتامبر ۱۹۵۴ ملطیه - ۱۹ ژانویهٔ ۲۰۰۷ استانبول) یک روزنامه‌نگار ارمنی‌تبار ترکیه‌ای بود که در ژانویهٔ ۲۰۰۷، به‌دست اوگون ساماست، یک ملی‌گرا، راستگرا و پانترک ترکیه‌ای ۱۷ ساله به ضرب گلوله در استانبول ترور شد.
به‌عنوان سردبیر روزنامهٔ ترکی-ارمنی آگوس، دینک یک چهرهٔ سرشناس در جامعهٔ ارمنی ترکیه بود. دینک بیشتر به‌خاطر پشتیبانی از آشتی میان دو ملت ترک و ارمنی و نیز حمایت از حقوق اقلیت‌ها در ترکیه شناخته می‌شد؛ او همزمان منتقد انکار نسل‌کشی ارمنی‌ها توسط ترکیه، و کارزار ارمنی‌های ساکن غرب برای شناسایی بین‌المللی آن بود.Turkey: Outspoken Turkish-Armenian Journalist Murdered | Human Rights Watch او سه بار به اتهام بدنام‌کردن «ترک‌بودن» محاکمه شد، و نیز بارها توسط ملی‌گرایان ترک به مرگ تهدید شد.
از آنجا که مادرش توانایی نگهداری او و دو برادرش را نداشت به اجبار آنان را به مرکز نگهداری کودکان بی سرپرست سپرد و هراند هشت سال در مرکز نگهداری کودکان بی سرپرستِ گِدیک پاشا وابسته به کلیسای پروتستان ارمنی به سر برد و تحصیلات ابتدایی خود را در آنجا به پایان رساند.
بعد از اتمام تحصیلات ابتدایی، هراند وارد دورهٔ متوسطه شد و تحصیلات خود را در مدرسهٔ شبانه‌روزی ارمنی سورپ خاچ تیبروانک به اتمام رساند.
سپس، در دانشکدهٔ علوم دانشگاه استانبول در رشتهٔ جانورشناسی مشغول به تحصیل شد. در همین زمان و در سن بیست سالگی، با دختری به نام راکل، که از دوران کودکی در همان مرکز نگهداری کودکان بی سرپرست با او آشنا شده بود، ازدواج کرد.
پس از اتمام تحصیلات در رشتهٔ جانورشناسی، دینک تصمیم گرفت تحصیلات عالیهٔ خود را در رشته‌ای که به آن علاقه داشت؛ ادامه تحصیل دهد، بنابراین این بار در رشتهٔ فلسفه دانشگاه استانبول مشغول به تحصیل شد و شاید در این دوران بود که به مسائل سیاسی نیز علاقه‌مند و وارد حزب کمونیسم ترکیه (مارکسیسم ــ لنینیسم)TKP/M شد.
در همین دوران تحصیل در دانشگاه، فعالیت‌های اجتماعی خود را نیز در میان جامعهٔ ارمنیان استانبول آغاز کرد و ابتدا در کنار شنورک گالوستیان، پاتریارک وقت ارمنیان ترکیه و سپس در کنار همسرش در مقام مسئول مرکز نگهداری کودکان بی سرپرست ارمنی مشغول به کار شد و البته، دوران سربازی خود را نیز در هنگ پیاده‌نظام دنیزلی در ارتش ترکیه به پایان رساند. دینک در این زمان صاحب سه فرزند بود، دو دختر و یک پسر.
او پس از بازگشت از خدمت سربازی به همراه برادران خود یک مغازهٔ فروش کتاب و لوازم التحریر را نیز اداره می‌کرد.
اما فعالیت‌های فرهنگی و سیاسی اش در مورد جامعهٔ ارمنیان ترکیه از۱۹۹۰ م به‌طور جدی آغاز شد. ابتدا، در روزنامهٔ مارمارا، با تخلص جوتاک بر کتاب‌هایی که دربارهٔ تاریخ ارمنستان در ترکیه به چاپ می‌رسیدند نقد می‌نوشت و در نهایت، با تلاش‌های فراوان در ۱۹۹۶ میلادی به کمک چند تن از دوستانش و حمایت‌های پاتریارک وقت نشریه‌ای به نام آگوس را تأسیس کرد.
از تاریخ ۱۹۹۶ میلادی بعد بود که دینک با مقالات خود در نشریه آگوس، که به صورت هفته نامه و به دو زبان ارمنی و ترکی به چاپ می‌رسید، ابتدا در جامعهٔ ترکیه و سپس در ارمنستان و در اندک زمانی حتی در اروپا و آمریکا شناخته شد و سیل انتقادات و تشویق‌های متفکران و منتقدان نشان داد که او قدم در راهی پرمعنا و البته، پرخطر نهاده‌است!
او در مورد مسئلهٔ ارمنی و نسل‌کشی ارمنیان نظرات نو و بدیعی را مطرح کرد. هدف اصلی او ارائه راه حلی برای پایان دادن به موضوع مورد اختلاف ارمنیان و ترک‌ها طی چندین دههٔ اخیر بود. آگوس نشریه‌ای کاملاً مردمی محسوب می‌شد که علاوه بر بیان این مسائل مشکلات جامعهٔ ارمنیان ترکیه را نیز مطرح می‌کرد. دینک بانی عقیده‌ای خاص برای تحقق این مسائل بود و در این راه از هیچ تلاشی دریغ نکرد.
دینک خیلی زود مورد توجه سازمان‌ها و جریاناتی که در زمینهٔ حقوق بشر و آزادی بیان فعالیت می‌کنند قرار گرفت.
او در سال ۲۰۰۵ مفتخر به دریافت نشان تقدیری از جامعهٔ حقوق بشر ترکیه شد و یک سال بعد، برای تلاش در راه تحقق آزادی عقیده و بیان نشان روزنامه‌نگار شجاع مجلهٔ آلمانی اشترن را دریافت کرد. در همین سال، نشان مشابه‌ای نیز از کشور هلند گرفت و به خاطر شجاعتی که در بیان مسئلهٔ کشتار دسته جمعی ارمنیان به کار برده بود نشان بجرنسون نروژ را نیز دریافت داشت.
اما خیلی زود به خاطر افکار و عقایدش مخالفانی نیز پیدا کرد. او برای مطرح کردن اندیشه‌هایش در مورد نسل‌کشی ارمنیان سه بار بر اساس مادهٔ ۳۰۱ قوانین ترکیه، مورد محکومیت قرار گرفت و در ۷ اکتبر ۲۰۰۵، بر اساس رأی دادگاه قضایی شیشلی به شش ماه حبس محکوم شد. البته، پیش از آن نیز بر اساس مادهٔ ۳۰۱ دوبار به پای میز محاکمه کشانده شده بود که یک بار محکوم و بار دیگر تبرئه شده بود.
دینک در ماه‌های پایانی زندگی اش مورد تهدیدات بسیاری از سوی مخالفانش قرار گرفت. بنا به اظهارات اردال دوآن، وکیل دینک، او در دو هفتهٔ پایانی حیاتش نامه‌های تهدیدآمیز فراوانی دریافت کرده بود که در بین تهدیدکنندگان برخی چهره‌های برجستهٔ نظامی سابق ترکیه نیز دیده می‌شدند.
هرانت دینک در ژانویهٔ ۲۰۰۷، به‌دست اوگون ساماست، یک ملی‌گرای ۱۷ سالهٔ ترک، در استانبول ترور شد. ترور او اندکی پس از پخش مصاحبهٔ او با نام «جیغ‌زنندگان» روی داد که در آن دربارهٔ انکار نسل‌کشی ۱۹۱۵ ارمنی‌ها و محاکمهٔ او طبق مادهٔ ۳۰۱ سخن می‌گفت. درحالی‌که قاتل از آن زمان در بازداشت است، تصویرهایی از او منتشر شده‌اند که او را شانه‌به‌شانه افسران لبخند-به-لب پلیس که در جلوی پرچم ترکیه ایستاده‌اند، نشان می‌دهند. این تصویرها در ترکیه جنجال آفریدند و تعدادی از افسران از کار برکنار شدند.Radikal-çevrimiçi / Türkiye / "Samast'a jandarma karakolunda kahraman muamelesi"Katili bir alnından öpmedikleri kalmışWorld Briefing | Europe: Turkey: Anger As Police Pose With Suspect - New York Times
قربانی راه حق، تقدیم به خاکستر هراند دینک، نویسنده: واراند، مترجم: سونا خواجه سری
سیه بود چشمانت
و بر سپیدی پیشانیت
چو موجی بیرون جهیده بود
گیس شفاف ابریشمینت
آری این چنین اند دلیران بی‌باک
آری این چنین محکوم اند پیامبران خاکی
آری این چنین اند آنانی که سرسختانه
بازنمی‌گردند
از آخرین دم پیکار موت و هستی
آنانی که در قلبشان
خون سرخ بره جاری است
و پولاد زره عزمشان
نمی‌سازد سرنگونشان
و خون رسولان
چو شبنمی است بر لبان آگوسآگوس در معنای لغوی به معنای شیاری است که در آن بذر گندم می‌کارند
و کلام خونینشان
دمی است بر سوسن صحرا
نور وجودشان
جلالی است بر مشعل امید
راهی جاودانگی می‌گردند
آنان، در شبی پر از رمز و راز…
دگر بار می‌خروشید
در سوز خاطرات ما
این دو شکاف درد و رنج
در خون آفرینش گر ما
از سوریه و دِرزُر
از رأس العین تا اردوگاه عراق
وجود من نقش بست
در حجلهٔ دو یتیم…
و آنی تبرک یافتیم
در مرز لایتناهی
و دگر لحظه
تبرک دادیم یکدیگر را
من چون شاعر
تو یک رسول
دیداری داشتیم، هراند.
به هم پیوستند
دو رود در تلاطم دست هایمان…
سرد بود لحظهٔ جدایی
بسان آیینی در سما
عبث بود لحظهٔ غم
چون اخگری بودیم
ز همان هیمهٔ آتش
تو مرگ را در آغوش گرفتی
بهر آن رؤیایی سترگ
و اینک من به جای مانده
می‌سرایم جاودانگیت را
لیکن پیشانیت سپید
آری این چنین گام برمی‌داشت مسیح
زیر تاب نیزه‌ها
آری می‌درخشید مغرورانه
تبسم با شکوهت
گویی درد تاج خار
نچکیده بود بر رویش…
جو فانگ (چینی: 周昉، پین‌یین: Zhou Fang، وید جایلز: Chou Fang) (درحدود ۷۳۰ - ۸۰۰) نقاشی چینی در اواسط دورهٔ امپراتوری تانگ بود. او را به نام‌های جو جینگ شوآن و جونگ لانگ نیز می‌شناسند.
جو در حدود سال ۷۳۰ میلادی در چانگ‌آن (شیان امروزی) زاده شد. او از خانواده‌ای اصیل بود و این موضوع در نقاشی‌های او همچون تابلوی «بانوان درباری در حال آراستن موهایشان» نیز نمود داشت. جو فانگ همچنین تحت تأثیر سبک ناب و پر از جزئیات گو کای‌جی و لو تان‌وی، از نقاشان دوران شش دودمان بود و در کشیدن آثارش از آنها پیروی می‌کرد.
لوبیسا تومباکوویچ ، (زاده ۲ سپتامبر ۱۹۵۲ در صربستان و مونته‌نگرو) بازیکن بازنشسته و مربی فوتبال اهل صربستان است.
تومباکوویچ در ایران مربی باشگاه‌های باشگاه فوتبال استیل‌آذین تهران بود که در آبان ۱۳۸۹ ازاین سمت برکنار شد. وی پیش از استیل آذین سرمربی تیم فوتبال شاندونگ لیونگ چین بود و با این تیم دو بار قهرمان سوپر لیگ فوتبال چین شده بود. او سابقه مربی گری در تیم‌های پارتیزان بلگراد و آ ا ک آتن یونان و قهرمانی در لیگ یوگسلاوی را هم دارد.
فرودگاه بین‌المللی شوتا روستاولی تفلیسთბილისის აეროპორტს შოთა რუსთაველის სახელი მიენიჭა Interpressnews Georgia () که پیش‌تر با نام "فرودگاه بین‌المللی نوو الکسیوکا" شناخته می‌شد، فرودگاه بین‌المللی اصلی در کشور گرجستان است که در فاصلهٔ جنوب‌شرقی شهر تفلیس، پایتخت این کشور قرار دارد.
فرودگاه از طریق خیابان جرج بوش، به مرکز شهر تفلیس متصل می‌شود. نخستین ترمینال فرودگاه در سال ۱۹۵۲ میلادی و با سبک معماری استالینیستی ساخته شده‌بود. عملیات ساخت ترمینالی جدید در سال ۱۹۹۰ میلادی به پایان رسید و با شکلی بین‌المللی طراحی شد. این فرودگاه دارای یک باند ۳ کیلومتری از جنس بتن است و ترمینال‌های فرودگاه به‌گونه‌ای طراحی شده‌اند که قابلیت انتقال بهینهٔ مسافر و بار را داشته‌باشند. یک ترمینال جدید و مدرن نیز در ۷ فوریه ۲۰۰۷ میلادی افتتاح شد.
فرودگاه بین‌المللی باتومی فرودگاهی است که در فاصله ۲ کیلومتری (۱٫۲ مایلی) جنوب باتومی، شهری در کرانهٔ دریای سیاه و مرکز آجارستان، جمهوری خودمختار در جنوب غربی گرجستان، واقع شده‌است. این فرودگاه در فاصله ۲۰ کیلومتری (۱۲ مایلی) شمال شرقی شهر هوپا، کشور ترکیه قرار دارد و به عنوان فرودگاهی خانگی و بین‌المللی برای گرجستان و منطقه شمال شرقی ترکیه خدمت می‌کند.
فرودگاه بین‌المللی باتومی یکی از سه فرودگاه بین‌المللی در حال فعالیت (همراه با فرودگاه بین‌المللی تفلیس که برای پایتخت گرجستان انجام وظیفه می‌کند و فرودگاه بین‌المللی کوتائیسی در دومین شهر بزرگ گرجستان، کوتائیسی) در گرجستان است. ترمینال جدید فرودگاه از ۲۶ مه سال ۲۰۰۷ شروع به فعالیت نموده‌است. با مساحتی معادل ۴٬۲۵۶ مترمربع (۴۵٬۸۱۰ فوت مربع) توانایی جابجایی ۶۰۰٬۰۰۰ مسافر در سال را دارد.batumiairport.com – Airport profile (p.11)
تعداد مسافران فرودگاه بین‌المللی باتومی، بعد از نوسازی که توسط تاو ایرپورت هولدینگ در سال ۲۰۰۷ انجام پذیرفت، رشد چشمگیری داشته‌است. فرودگاه تعداد ۱۳۴٬۰۰۰ مسافر را جابجا نمود که افزایش ۵۱ درصدی نسبت به سال قبل داشت.batumiairport.com – Airport profile (p.15)
کمپین حقوق بشر (HRC) یکی از بزرگترین گروهای مدافع حقوق ال‌جی‌بی‌تی و لابی‌گری در ایالات متحده آمریکا می‌باشد. این سازمان بر حمایت و گسترش حقوق افراد ال‌جی‌بی‌تی به ویژه ازدواج همجنس،قانون ضد تبعیض و نفرت و حمایت از مبتلایان به ایدز/اچ‌آی‌وی متمرکز است.این سازمان دارای تعدادی ابتکار قانونگذاری و همچنین منابع حمایتی برای افراد ال‌جی‌بی‌تی است.
این سازمان دارای بیش از ۷۵۰٬۰۰۰ عضو و پشتیبان است. به استناد اعلامیه ماموریت این نهاد «کمپین حقوق بشر رویای امریکایی را دارد که در آن همجنسگرایان دوجنسگرایان و افراد دو جنسه به طور کامل از تساوی حقوق بر خوردار شوند و به عنوان یک عضو خانواده در خانه‌شان یا محل کارشان یا در هر جای دیگر پذیرفته گردند.» کمپین حقوق بشر از یک سازمان غیرانتفاعی و یک کمیته فعالیت‌های سیاسی تشکیل شده‌است.
عوودیا یوسف (زادهٔ ۲۳ سپتامبر ۱۹۲۰ در بغداد، عراق. مرگ ۷ اکتبر ۲۰۱۳ در اورشلیم، اسرائیل) خاخام، عالم مذهبی یهودی و از مقامات رسمی در هلاخا بود. وی در گذشته خاخام ارشد سفاردی اسرائیل بود و سپس رهبر معنوی حزب تندروی مذهبی شاس در کنست، مجلس نمایندگان اسرائیل، به‌شمار می‌رفت. وی از شخصیت‌های مورد احترام جهان یهودیت به‌ویژه در میان یهودیان سفاردی و مزراحی بوده و پس‌از مرگ، در مراسم تشیع وی هزاران نفر شرکت نمودند.
وی جزو روحانیون صهیونیست است که با اینترنت مخالف بود.
یوسف در بغداد در کشور عراق در روز بعد از یوم کیپور زاده شد. در سال ۱۹۲۴ و وقتی که ۴ سال داشت به همراه خانواده خود به اورشلیم مهاجرت کرد. او در دوران نوجوانی در یشیوا پورات یوسف درس خواند و یکی از بهترین دانش آموزان این یشیوا بود.
معلم او خاخام عزرا اتیا نقش زیادی درماندن او در دنیای تورات داشت. گفته می‌شود که در زمانی که او چند روز به مدرسه نرفت معلم او به خانه وی آمد و پدر وی را متقاعد کرد که وی را دوباره به مدرسه بفرستد. یوسف در سن ۲۰ سالگی به مقام خاخامی رسید.
در سال ۱۹۴۷ یوسف با دعوت خاخام اهاورن چویکا به قاهره رفت تا در یشیوای آنجا تدریس کند؛ ولیکن اختلافهایی بین او و بقیه خاخامها به خصوص در مورد مسئله کشروت وجود داشت. بعد از این اختلافها او از مقام خود استعفا کرد و بعد از دو سال به اسرائیل بازگشت.
بعد از بازگشت به اسرائیل او در میدراش بنی صهیون استخدام شد. در سال ۱۹۵۱ او کتابی در مورد قوانین پسح به نام «خازُن اوادیا» چاپ کرد که مورد استقبال بقیه خاخامها قرار گرفت.
در سال ۱۹۷۳ یوسف به سمت خاخام ارشد سفاردی اسرائیل با رای ۸۱ به ۶۸ انتخاب شد. این انتخابات بسیار بحث‌برانگیز و پر از تنشهای سیاسی بود.
در سال ۲۰۰۵ نیروهای امنیتی اسرائیل گروهای از فلسطینیان را که قصد کشتن وی را داشتند دستگیر کرد. یکی از آن‌ها به نام موسی درویش به جرم تلاش برای قتل او محکوم شد.
یوسف در مقام خاخام ارشد انتقادهای زیادی را متوجه خود کرده‌است. این انتقادها مربوط به تصمیمات مذهبی، دستورهای هلاخایی و رفتار او به عنوان رهبر شاس است.
در سال ۲۰۰۰ او گفت که هولوکاست عذاب خدا برای روح بازمتولد شده یهودیان گناهکار بوده‌است: «شش میلیون قربانی هولوکاست روح بازمتولد شده گناهکاران بودند، کسانی که قوانین خدا را زیر پا گذاشته و کارهایی که نباید می‌کردند انجام دادند». این سخنان توسط الی ییشایی از دیگر مسئولین شاس مورد انتقاد قرار گرفت.
در سال ۲۰۰۷ او گفت: «دانش زنان فقط در خیاطی است … زنان باید شغلهای دیگری پیدا کنند و آشپزی کنند و به مسائل تورات کار نداشته باشند».Rabbi Ovadia: 'Women should stick to cooking, sewing' By AARON MAGID, The Jerusalem Post, 07/30/2007
در سال ۲۰۱۱ او در مورد زنان در جنگ گفت: «زنان نمی‌توانند به جنگ بروند … اگر زنی با اتوموبیل خود گربه‌ای را بکشد او گریه خواهد کرد». او ادامه داد: «مرد یک مرد است. کاری به او بدهید و انجام خواهد داد».Rabbi Ovadia Yosef on Women's Day Channel 10 News, Avishai Ben Haim, 08/03/2011
در اکتبر سال ۲۰۱۰ یوسف در سخنانی گفت که «تنها وظیفه غیریهودیان (جنتیلها) خدمت کردن به یهودیان است». او ادامه داد که جنتیلها دارای مأموریت الهی هستند: «چرا به جنتیلها احتیاج داریم؟ آنها کار می‌کنند، شخم می‌زنند و درو می‌کنند. ما مانند یک افندی می‌نشینیم و میل می‌کنیم. این دلیل خلقت جنتیلها است».
در همین مقاله در روزنامهٔ "جروزالم پست"، او جنتیلها را با الاغی که تنها وظیفه آن خدمت به اربابش است مقایسه کرده‌است: «در اسرائیل مرگ بر آنها قدرتی ندارد… برای جنتیلها مانند هرکسی دیگر - آنها احتیاج دارند بمیرند ولیکن (خدا) زندگی آنها را ادامه می‌دهد. چرا؟ زیرا فرض کنید که الاغ یک نفر بمیرد، او پول خود را از دست می‌دهد. از این رو نوکر او … دارای عمر زیادی می‌شود، تا خوب برای این یهودی کار کند. جنتیلها فقط برای خدمت به ما ساخته شدند. بدون این، آنها هیچ حقی از این دنیا ندارند، تنها برای خدمت به مردم اسرائیل».
کمیتهٔ یهودیان آمریکا این اظهارات یوسف را محکوم کرد و گفت که سخنان یوسف بسیار توهین آمیز است. سخنان او همچنین توسط اتحادیه ضدافترا مورد انتقاد قرار گرفت.
در سال ۲۰۰۱ یوسف در سخنانی خواستار از بین بردن عربها شد و گفت: «محبت کردن به آنها حرام است. شما باید بر سر آنها موشک بفرستید و آنها را نابود کنید. آنها شیطانی و لعنت‌شده هستند». یوسف بعداً گفت که سخنان او درست گزارش نشده‌است و منظور او نابودی تروریسم اسلامی و نه همهٔ عربها بوده‌است. او گفت که او مشکلی با وجود اعراب به عنوان شهروند اسرائیل ندارد.
وزیر دادگستری اسرائیل سخنان او را مورد نقد قرار داد و گفت که کسی با موقعیت او نباید چنین سخنانی بر زبان آورد. یوسف در سخنانی دیگر گفت: «تمامی افراد بدی که از اسرائیل متنفرند، مانند ابومازن (عباس) باید از این دنیا بروند … الهی خدا در بین فلسطینیانی که با اسرائیل می‌جنگند مریضی بفرستد که همه آنها را نابود کند». این سخنان مورد انتقاد دولت آمریکا قرار گرفت.
او در سخنانی در آگوست سال ۲۰۱۲ خواستار نابودی ایران شد. او گفت «وقتی ما از خدا می‌خواهیم دشمنانمان را نابود کند ما باید به ایران فکر کنیم، افرادی شیطانی که اسرائیل را تهدید می‌کنند. خدا آنها را نابود کند».
عووادیه یوسف در بین یهودیان ایرانی دارای طرفداران زیادی است و بسیاری یهودیان ایرانی در ایران، اسرائیل و آمریکا او را رهبر مذهبی خود می‌دانستند.http://www.iranjewish.com/News_F/news_28_02_uriel.htm او در سال ۱۹۳۷ میلادی به تدریس هلاخا در کنیسه ایرانی در اورشلیم پرداخت.http://www.timesofisrael.com/ovadia-yosef-outspoken-spiritual-leader-of-israels-sephardi-jews-dies-at-93/ بیشتر یهودیان ایران در فتواهای شرعی نظر وی را نظر نهایی می‌دانستند و قانون ارث بردن زنان یهودی در ایران در سال ۱۳۳۵ با تأیید عووادیه یوسف تغییر کرد و از این تاریخ به دادگاه‌های سراسر ایران ابلاغ شد.یوسف کهن - گزارش و خاطرات: Yousef Cohen Reports & Memoirs - Member of Iranian Parliament Representing صفحه 97 او در سال ۱۹۷۶ در یک مسافرت نه روزه به ایران سفر کرد تا از یهودیان ثروتمند ایران درخواست کمک برای اسرائیل کرده و به اختلاف بین سه ربی ایرانی پایان دهد. در این دیدار قرار بود شاه ایران نیز با یوسف دیدار کند ولیکن به دلیل حضور همزمان شاه عربستان خالد و ترس شاه از خدشه دار شدن روابطش با عربستان این دیدار لغو شد. یوسف در این دیدار از بسیاری کنیسه‌های تهران و شیراز دیدن کرد و مورد استقبال یهودیان ایران قرار گرفت. او توانست بسیاری یهودیان ثروتمند ایرانی را تشویق به کمک مالی به اسرائیل نماید.http://www.jta.org/1976/06/04/archive/rabbi-yosef-reports-successful-visit-to-iranian-jewry او همچنین در این دیدار با نماینده یهودیان ایران در مجلس شورای ملی، یوسف کهن، دیدار کرد.یوسف کهن - گزارش و خاطرات: Yousef Cohen Reports & Memoirs - Member of Iranian Parliament Representingصفحه 53
همچنین او در مراسم ختم حاخام معروف یهودیان ایران، یدیدیا شوفط در لوس آنجلس حضور داشت و به سخنرانی پرداخت.http://www.kosherdelight.com/Iranleaders.htm
در سال ۱۹۷۰ یوسف جایزه بهترین مقالات ربانی را گرفت. در سال ۲۰۰۵ در نظرخواهی که در سابت YNet انجام شد او به عنوان ۲۳ امین فرد بزرگ اسرائیل در تمامی زمان‌ها انتخاب شد.
منطقه هیگاشیمورایاما به یکی از بخش‌های منطقه تامای توکیو، پایتخت ژاپن گفته می‌شود. مساحت آن ۱۷٬۱۷ کیلومتر مربع است.
فیلم ۱۲۰ نوعی از فیلم قطع متوسط برای عکاسی ثابت است که در سال ۱۹۰۱ میلادی توسط شرکت ایستمن کداک به بازار عرضه شد. این نوع فیلم در ابتدا برای بازار مبتدی و مصرف‌کننده استفاده می‌شد اما در نهایت توسط فیلم ۱۳۵ (۳۵ میلی‌متری) در این نوع بازارها جایگزین شد. در حال حاضر فیلم ۱۲۰ و فیلم مشابه‌اش فیلم ۲۲۰، بیشتر برای مصارف حرفه‌ای و مبتدی پیشرفته بکار می‌روند. از مزیتهای این فیلم نسبت به قطع‌های کوچکتر می‌توان قابلیت درشت‌سازی بیشتر (در صورت استفاده از ابزار حرفه‌ای) و کمتر به چشم آمدن دانه‌های فیلم در درشت‌نمایی‌های پایین، را نامبرد.
فیلم ۱۲۰ از نواری از فیلم با کاغذ پشتیبان تشکیل شده که به دور قرقره‌ای پلاستیکی یا فلزی پیچده شده‌است. برخلاف فیلم ۱۳۵ که داخل کارتریج‌های فلزی عایق به نور قرار می‌گیرد، فیلم‌های ۱۲۰ فقط به نواری از کاغذ سیاه چسبانده می‌شوند. این خصوصیت باعث می‌شود که خطر تابانده شدن غیرعمدی نور به این نوع فیلم بیشتر باشد، بخصوص اگر دوربین استفاده شده فیلم نورد دیده را شل و غیر محکم به دور قرقره فیلم بپیچاند. انتهای فیلم معمولاً دارای نواری چسبناک برای محکم نگهداشتن فیلم نور دیده است.
فیلم ۲۲۰ شباهت بسیاری به فیلم ۱۲۰ دارد، با این تفاوت که طول آن دو برابر است و فقط در ابتدا و انتهای نوار فیلم کاغذ پشتیبان وجود دارد.
منطقه کُوکوبونجی به یکی از بخش‌های منطقه تامای توکیو، پایتخت ژاپن گفته می‌شود. مساحت آن ۱۱٬۴۸ کیلومتر مربع است.
شیصبانی یا عوف سلمی در باور دین اسلام شیعه، فردی‌ست که در آخر الزمان و پیش از قیام مهدی در عراق ظهور می‌کند. آغاز کار وی از تکریت است و در دمشق کشته می‌شود.
واژه شیصبان یکی از نام‌های ابلیس استفرهنگ نامه مهدویت، ص۱۵۷–۱۵۶ و در لغت به معنای مورچه نر، لانه مورچگان، رهبرگروهی از پریانلسان العرب، ج ۱ ص ۴۹۵. و گهگاهی ائمه از این واژه برای اشاره به بنی‌عباس استفاده می‌کرده‌اند.مستدرک الوسائل، ج ۱۳، ص ۱۲۶
از امام سجاد نقل‌شده:کتاب الغیبه، ص ۴۴۳
و از امام باقر آمده‌است:روزگار رهایی، ص ۱۰۴۳
بحارالانوار جلد ۱۳، باب ۲۹؛ ترجمه فارسی با نام مهدی موعود ج ۲
منطقه کونیتاچی به یکی از بخش‌های منطقه تامای توکیو، پایتخت ژاپن گفته می‌شود. مساحت آن ۸٬۱۵ کیلومتر مربع است.
منطقه فوسا به یکی از بخش‌های منطقه تامای توکیو، پایتخت ژاپن گفته می‌شود. مساحت آن ۱۰٬۲۴ کیلومتر مربع است.
فلاپر در آمریکا در دهه ۱۹۲۰ به زنان جوانی گفته می‌شد که دامن کوتاه می‌پوشیدند، موهایشان را کوتاه می‌کردند، جاز گوش می‌کردند، سیگار می‌کشیدند و مشروب سنگین می‌نوشیدند و آرایش غلیظ می‌کردند و رابطه جنسی غیر جدی برقرار می‌کردند و قیافه پسرانه بدون پستان داشتند.
امیرحسین کرمانشاهی (متولد ۶ دی ۱۳۷۸ در آمل) بازیگر ایرانی است.
امیرحسین کرمانشاهی دانشجوی رشته مدیریت بازرگانی در مقطع کارشناسی ارشد از دانشگاه آزاد اسلامی می‌باشد.
امیرحسین بازیگری را در سال ۱۳۸۸ برای نخستین بار در سریال «هوش سیاه» ساخته مسعود آب پرور آغاز و تجربه کرد.
میدان نفتی دهلران، یکی از میادین نفتی ایران که با میدان نفتی ابوغریب در عراق دارای مخزن مشترک است و در ۲۲ کیلومتری جنوب غربی دهلران در استان ایلام قرار دارد.
میزان نفت خام این میدان ۴۲۱۲ میلیون بشکه برآورد می‌شود که معادل ۰.۳۵۱ کیلو گرم انرژی هسته ای است.از این مقدار ۶۳۵ میلیون بشکه آن قابل استحصال می‌باشد. این میدان در سال ۱۳۵۱ و توسط شرکت نفت ایران و انگلیس کشف شد و اولین چاه آن، در عمق ۶۷۵ حفاری شد. یک سال بعد دومین چاه، در فاصله ۱۰ کیلومتری مرز ایران و عراق تا عمق ۴۳۰۰ متر حفاری شد. تا پاییز ۱۳۸۸ مجموعاً ۳ حلقه چاه بر روی این میدان زده شده است.
در طول جنگ ایران و عراق این میدان مورد حمله قرار گرفت و آسیب دید که موجب قطع تولید نفت آن شد. امتداد ایران در خاک عراق، میدان ابوغریب قرار دارد. در سال ۱۳۸۸ روزانه ۲۴۰۰۰ بشکه نفت خام از طریق ۱۲ چاه فعال این میدان، استخراج می‌شد. نفت خام دهلران دارای ۴۳٫۳ آ. پی. آی و ۷٫۲ درصد وزنی گوگرد است.
منطقه کومائه به یکی از بخش‌های منطقه تامای توکیو، پایتخت ژاپن گفته می‌شود. مساحت آن ۶٬۳۹ کیلومتر مربع است و کوچکترین منطقه در بین مناطق توکیو محسوب می‌شود.
منطقه کیوسه به یکی از بخش‌های منطقه تامای توکیو، پایتخت ژاپن گفته می‌شود. مساحت آن ۱۰٬۱۹ کیلومتر مربع است.
منطقه هیگاشی‌کورومه به یکی از بخش‌های منطقه تامای توکیو، پایتخت ژاپن گفته می‌شود. مساحت آن ۱۲٬۹۲ کیلومتر مربع است.
ای‌تی‌آی یک شرکت کانادایی و پیشگام در فناوری کارت‌های گرافیک، پردازنده‌های گرافیکی و انواع چیپست برای پردازنده‌های اینتل و ای‌ام‌دی در سرتاسر جهان بود.
از پردازنده‌های این شرکت علاوه بر رایانه‌های قابل حمل قدرتمند و کارت‌های گرافیک در برخی از مدل‌های کنسول بازی ایکس‌باکس ۳۶۰ و نیز ایستگاه‌های کاری پردازش گرافیکی استفاده می‌شد. همچنین از سال ۲۰۰۱ پردازش گرافیکی کنسول بازی نینتندو توسط پردازنده‌های گرافیکی سری رادئون انجام می‌شد.
این شرکت در سال ۱۹۸۵ تأسیس شده و همواره قطب تولید پردازنده‌های گرافیکی و پدیدآورندهٔ تکنولوژی‌های بسیاری مانند استفاده از دو پردازندهٔ گرافیکی بر روی یک برد (Dual GPU) می‌باشد. این شرکت علاوه بر تولید پردازنده‌های گرافیکی که بیشتر برای پردازش تصویر خروجی و انجام بازی‌ها کاربرد دارند به تولید قدرتنمد پردازنده‌های مبتنی بر پردازش موازی هم ادامه می‌دهد.
از سال ۱۹۹۳ و روی کار آمدن شرکت انویدیا، همواره این دو رقیب اصلی تولید پردازنده‌های گرافیکی برای یکدیگر بوده‌اند و پس از رقابت بر سر تملک شرکت‌های کوچک تر امروزه با تکنولوژی‌های قدرتمندتر و پیشرفته‌تر از دیگری با هم به رقابت می‌پردازند.
پس از قدرتمندتر شدن روزبه‌روز ان‌ویدیا و همزمان با ارائهٔ کارت‌های پر از ایراد سری Radeon ۲xxx این شرکت در آستانه‌ی ورشکستگی قرار گرفت، ولی با فروش سهام خود به شرکت ای‌ام‌دی و اتحاد این دو شرکت در سال ۲۰۰۶ ،ای‌تی‌آی حامی مالی قدرتمندی پیدا کرد.
از بدو خرید ای‌تی‌آی توسط ای‌ام‌دی، شرکت ای‌تی‌آی شروع به گسترش واحد تحقیق خود کرده و کارت‌های پیشرفتهٔ سری ۳xxx را به بازار عرضه کرد.اما این سری هنوز برای جبران ضررهای گذشته کافی نبود و به دنبال این سری AMD/ATI در سال ۲۰۰۸ سری موفق و شاهکار ATi Radeon ۴xxx را که از نظر طراحی برگ برنده و پله‌ای برای این شرکت محسوب می‌شد را عرضه کرد. این سری از پردازنده‌ها از حافظه‌های GDDR۵ و فناوری ساخت ۵۵ نانومتری استفاده می‌کرد که به دنبال آن مصرف برق و گرمای ایجاد شده به دلیل استفاده از ترانزیستورهای کوچکتر محقق می‌شد. در این سری از کارت‌ها تا مدت‌ها عنوان قدرتمندترین پردازنده‌ی گرافیکی تک هسته‌ای به RV۷۷۰ یعنی Radeon HD ۴۸۷۰ و قدرتمندترین کارت گرافیک جهان به HD ۴۷۸۰x۲ تعلق گرفته بود.
به دنبال سری ۴xxx در سال ۲۰۰۹ شرکت ای‌تی‌آی سری تکامل یافته و پیشرفته‌تر Radeon ۵xxx را به بازار عرضه کرد که از بدو ورود موفقیت‌های بسیاری رابرای این شرکت، به ارمغان آورد.
بزرگترین رقیب ATI شرکت آمریکایی NVIDIA می باشد.
این شرکت همواره تولید ۳ سری از کارت‌های گرافیکی از قبیل:
را مد نظر قرار داده و همواره بزرگترین تولیدکنندهٔ پردازنده‌های گرافیکی آنبرد(onboard) بوده و در زمینه ی تولید پردازنده‌های گرافیکی رایانه‌های قابل حمل نیز رقیبی برای انویدیا و اینتل به حساب می‌آید. علاوه بر این شرکت ای‌تی‌آی در زمینهٔ ساخت نرم‌افزارهای جانبی و وابسته به پردازنده‌های گرافیکی نیز فعال بوده و قسمت اعظمی از نرم‌افزارهای خود را به طور رایگان عرضه می‌کند.
در سال ۲۰۱۰ و همزمان با ورود کارت‌های گرافیک رادئون سری ۶xxx، مالک کنونی ای‌تی‌آی، یعنی شرکت ای‌ام‌دی اعلام کرد که دیگر از نام تجاری ای‌تی‌آی در محصولات خود استفاده نخواهد کرد و تمامی محصولات گرافیکی AMD/ATI با نام AMD Radeon وارد بازار خواهند شد. ای‌ام‌دی دلیل این امر را جلوگیری از سردرگمی خریداران، در زمان انتخاب محصولات ای‌ام‌دی بیان کرد. پیش از این نیز ای‌ام‌دی نام ای‌تی‌آی را از کارت‌های گرافیکی سری FirePro حذف کرده بود؛ با اعمال این تغییرات نام ای‌تی‌آی بعد از ۲۵ سال فعالیت در سطح اول جهان در زمینهٔ پردازش گرافیکی برای همیشه به خاطرات دنیای تکنولوژی پیوست.
منطقهٔ موساشی‌مورایاما به یکی از بخش‌های منطقه تامای توکیو، پایتخت ژاپن گفته می‌شود. مساحت آن ۱۵٬۳۷ کیلومتر مربع است.
تاما به یکی از بخش‌های منطقه تامای توکیو، پایتخت ژاپن گفته می‌شود. مساحت آن ۲۱٬۰۸ کیلومتر مربع است.
ایناگی به یکی از بخش‌های منطقه تامای توکیو، پایتخت ژاپن گفته می‌شود. مساحت آن ۱۷٬۹۷ کیلومتر مربع است.