moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
۳۰ چهارمین آلبوم استودیویی خوانندهٔ انگلستانی، ادل است. این آلبوم در ۱۹ نوامبر ۲۰۲۱ از طریق کلمبیا رکوردز و ملتد استون منتشر شد. با الهام از طلاق از همسر سابقش سیمون کونکی، ادل در این آلبوم به موضوع دوری می‌پردازد و در مورد حس مادری و نگاه عمیق به شهرت صحبت می‌کند. او این آلبوم را میان سال‌های ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۱ با تهیه‌کنندگان مختلف از جمله توبیاس جسو جونیور، گرگ کرستین، مکس مارتین و شلبک نوشت که ادل در آلبوم پیشین خود، "۲۵" (۲۰۱۵) با این افراد کار کرده بود.
تک‌آهنگ آغازین آلبوم با عنوان «به من سخت نگیر» در ۱۵ اکتبر ۲۰۲۱ منتشر شد و با موفقیت‌های جهانی همراه بود. این آلبوم با مجموعه‌ای از کمپین‌های تبلیغاتی به‌صورت گسترده تبلیغ شد. در پی انتشار، "۳۰" با ستایش منتقدان همراه بود و برای تولید و اجراهای آوازی قدرتمند مورد تحسین قرار گرفت.
مبادا که فراموش کنیم () فیلمی روسی به کارگردانی لئونید لوکف است که در سال ۱۹۵۴ منتشر شد.
ماتوِی ایساکوویچ بلانتر (؛ – ) موسیقی‌دان و آهنگساز اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی بین سال‌های ۱۹۲۰ تا ۱۹۹۰ میلادی فعالیت می‌کرد.
وی آهنگساز ترانهٔ فولکلور و مشهور «کاتیوشا» است.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "مبادا که فراموش کنیم" اشاره نمود.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی، هنرمند مردمی جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی روسیه، نشان لنین، و قهرمان کار سوسیالیست شده‌است.
ولادیمیر آبراموویچ راپاپورت (؛ – ) فیلم‌بردار و کارگردان تلویزیونی اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "رفیق آرسنی"، "دن آرام"، "نگهبان جوان"، "دوستان"، "دوست دخترها" و "مبادا که فراموش کنیم" اشاره نمود.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار و جایزه دولتی اتحاد شوروی شده‌است.
الکساندر لئوپولدویچ خویلیا (؛ – ) بازیگر اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "جک فراست"، "برادران کارامازوف، نگهبان جوان، مبادا که فراموش کنیم و "دست الماس" اشاره کرد.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند مردمی جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی روسیه و نشان پرچم سرخ کار شده‌است.
لیدیا نیکلایونا اسمیرنووا (؛ – ) بازیگر اهل امپراتوری روسیه بود.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند مردمی جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی روسیه، نشان پرچم سرخ کار، نشان انقلاب اکتبر، نشان دوستی، و جایزه هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی شده‌است.
نیکلای سرگئیوویچ پلاتنیکوف (؛ – ) بازیگر اهل امپراتوری روسیه بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "نبرد استالینگراد" و "مبادا که فراموش کنیم" اشاره کرد.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی، هنرمند مردمی جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی روسیه، نشان پرچم سرخ کار، و نشان لنین شده‌است.
هاینریش کیپرت (۳۱ ژوئیه ۱۸۱۸–۲۱ آوریل ۱۸۹۹) جغرافی‌دان و طراح آلمانی بود. کیپرت در برخی از آثار نیکولای ولادیمیروویچ خانیکوف با او همکاری کرده‌است.
کیپرت در سال ۱۸۱۸ در برلین آلمان متولد شد. او در جوانی با خانواده خود مکرراً سفر می‌کرد و سفرهای خود را با نقاشی ثبت می‌کرد. خانواده او با لئوپولد فون رانکه دوست بودند، که الهام بخش تلاش‌های خلاقانه کیپرت بود. کیپرت توسط آگوست مینکه در مدرسه آموزش داده شد. او در رشته تاریخ، فلسفه و جغرافیا تحصیل کرد.
ایلنا نیکلایونا گوگولوا (؛ – ) بازیگر اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار، هنرمند مردمی جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی روسیه، نشان لنین، نشان انقلاب اکتبر، قهرمان کار سوسیالیست، و جایزه هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی شده‌است.
والنتینا پتروونا تیلیگینا (؛ – ) بازیگر اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "نامت را به‌خاطر بسپار"، "نغمه یک سرباز"، "رستاخیز" و "پاول کارچگین" اشاره نمود.
پاول کارچگین () فیلمی روسی به کارگردانی الکساندر آلوف و ولادیمیر نائوموف است که در سال ۱۹۵۶ منتشر شد.
خودخوانده () که به آن خوداظهاری نیز گفته می‌شود داشتن یک عنوان حقوقی را توصیف می‌کند که توسط خود شخص اعلام‌کننده به رسمیت شناخته می‌شود اما لزوماً توسط هیچ پایگاه قانونی شناخته‌شده‌ای برای چنین اظهاری وجود ندارد. این می‌تواند اعلام داشتن یک عنوان اشرافی یا مقام ملی باشد. این اصطلاح به صورت غیررسمی برای هرکسی که خود را به عنوان غیررسمی اعلام می‌کند نیز استفاده می‌شود.
پادشاهی خودخوانده مانند ژان بدل بوکاسا.
نظمی خودخوانده، نظمی جوانمردانه با ادعای ناشناخته میراث تاریخی
بهاری بی‌نظیر () یک فیلم درام روسی است که در سال ۱۹۵۷ منتشر شد.Rollberg p.669 از بازیگران آن می‌توان به لئونید پارخامنکو و یوگنی لئونف اشاره کرد.
Rollberg, Peter. Historical Dictionary of Russian and Soviet Cinema. Scarecrow Press, 2008.
سرگئی الکساندروویچ یرمالینسکی (؛ – ) روزنامه‌نگار و فیلم‌نامه‌نویس اهل امپراتوری روسیه بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "بهاری بی‌نظیر" اشاره نمود.
الکساندر بوریسوویچ استولپر (؛ – ) کارگردان فیلم و فیلم‌نامه‌نویس اهل امپراتوری روسیه بود.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی، هنرمند مردمی جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی روسیه، نشان پرچم سرخ کار، و جایزه دولتی برادران واسیلیف شده‌است.
دوئل () یک فیلم درام روسی به کارگردانی ولادیمیر پتروف است که در سال ۱۹۵۷ منتشر شد.
ولادیمیر پتروف (؛ – ) کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس و بازیگر اهل امپراتوری روسیه بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "نبرد استالینگراد" و "دوئل" اشاره نمود.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی، نشان پرچم سرخ کار و نشان لنین شده‌است.
مجید توکّلی (زادهٔ ۱۳۶۰ در تهران)، بازیگر و کارگردان سینمای ایران و فارغ التحصیل کارشناسی در رشته معماری است. توکلی به عنوان بازیگر در فیلم های سینمایی رهایم نکن، حبیب آقا، مرگ سپید، بوی کافور، عطر یاس حضور داشته و کارگردانی فیلم های سینمایی زیگزاگ، متولد ۶۵، عروس مردم و کارتن خواب را نیز در کارنامه هنری خود دارد. او مشاور کارگردان ایرج طهماسب در برنامهٔ مهمونی می‌باشد.
مجید توکلی کارگردان سینما برای پاسداشت یاد پرویز پورحسینی و چنگیز جلیلوند فیلمی در سال ۱۳۹۹ ساخته است.
او گفت : بعد از چندین تجربه متفاوت برای فیلم‌های بزرگداشت، پیشنهاد ساخت این دو فیلم حس و حال عجیبی بود. پرویز پورحسینی بازیگر و چنگیز جلیلوند به عنوان دوبلور، هر دو از افراد محبوب من بودند و برایم سخت بود تا در فقدان‌شان کاری بسازم. به هر حال با توجه به زمان محدودی که در اختیار داریم، تلاش کردیم تا کار متفاوتی نسبت به کار‌های گذشته انجام بدهیم.
شعر دریا () فیلمی روسی به کارگردانی یولیا سولنتسوا است که در سال ۱۹۵۸ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به لئونید پارخامنکو و بوریس آندریف اشاره کرد.
خواهران () یک فیلم حماسی روسی به کارگردانی گریگوری روشال است که در سال ۱۹۵۷ منتشر شد. این فیلم بر پایهٔ رمان "خواهران" (نخستین قسمت از تریلوژی "گذر از رنج‌ها") اثر آلکسیی نیکولایویچ تولستوی ساخته شد. از بازیگران آن می‌توان به "لئونید پارخامنکو" اشاره کرد.
غزاله شکور (۱۳۷۳ – ۱۲ اسفند ۱۳۹۲) دختر ۱۹ ساله ایرانی بود که روز ۱۲ اسفند سال ۱۳۹۲ به دست دوست‌پسرش آرمان عبدالعالی (۱۹ اسفند ۱۳۷۴ – ۳ آذر ۱۴۰۰) کشته شد و جسدش هرگز یافت نشد. آرمان عبدالعالی در زمان وقوع جرم کمتر از ۱۸ سال سن داشت. روند طولانی رسیدگی به پرونده قتل غزاله شکور در نتیجه مفقودی جسد و همین‌طور صدور احکام متعدد اعدام و لغو در آخرین لحظات این پرونده را پیچیده کرد. عبدالعالی سرانجام در دادگاه مجرم شناخته و بامداد چهارشنبه ۳ آذر ۱۴۰۰ به دار آویخته شد.
غزاله شکور دختر ۱۹ ساله‌ای بود که در ۱۲ اسفند ۱۳۹۲ از خانه خارج شد و پس از آن ناپدید گردید و هرگز اثری از او یافت نشد، پس از گزارش مفقودی توسط خانواده شکور، تحقیقات پلیس نشان داد که غزاله به قصد دیدار با آرمان عبدالعالی، دوست‌پسر خود از خانه خارج شده و پس از آن ناپدید شده‌است. عبدالعالی در بازجویی‌های اولیه اعتراف کرد که غزاله بابت مهاجرت تصمیم داشته تا رابطه خود با او را خاتمه دهد و در نتیجه این تصمیم بین آنها درگیری روی می‌دهد و که در پی آن به سر غزاله ضربه وارد شده و از هوش می‌رود، عبدالعالی در بازجویی‌های اولیه معترف می‌شود که پس از هل دادن غزاله سر دختر دچار ضربه می‌شود، اینجاست که آرمان چندین بار با میله فلزی بارفیکس به سر غزاله می‌زند و پس از آن جسدش را در کیسه پلاستیکی پیچیده و به سطل زباله می‌اندازد، اما بعداً این اعترافات را پس گرفت و وارد آمدن ضربه به سر غزاله را ناشی از سر خوردن او در راه‌پله دانست و مدعی شد که از ترس بدنش را معدوم کرده‌است.
در طول محاکمه، عبدالعالی در طی سال‌های ۱۳۹۸ و ۱۳۹۹ دست‌کم دوبار حکم قصاص محکوم شد که هر بار اعدام به تعویق افتاد، در یکی از این موارد حکم اعدام عبدالعالی در پای چوبه دار متوقف شد، خانواده شکور به او مهلتی یک‌ماهه دادند تا به محل رهاسازی بدن غزاله اعتراف کند، اما در همین حال وکیل عبدالعالی با توسل به این که حساب کاربری فیسبوک غزاله دوباره بازگشایی شده بود و همین‌طور خانواده‌اش برای او از دانشگاه مرخصی تحصیلی گرفته بودند مدعی بی گناهی موکلش شد و درخواست اعاده دادرسی را مطرح کرد.
عبدالعالی همچنین در طی سالیان رسیدگی به پرونده در نتیجه صدور حکم اعدام بارها به انفرادی منتقل شد.
در سال ۱۴۰۰ به نقل از وکیل عبدالعالی و رئیس مرکز حل اختلاف در خصوص آخرین وضعیت پرونده گزارش شد که کار رسیدگی پایان یافته و تصمیم نهایی دادگاه اعدام است که اجرای آن بستگی به تصمیم خانواده مقتول دارد.در طی این سال عبدالعالی چهار بار طی فقط ۳ هفته برای اجرای حکم اعدام به انفرادی منتقل شد، بنا بود تا در ۲۱ مهر اجرا شود اما اجرای حکم تا ۲۴ مهر به تعویق افتاد. او سپس در ۲۵ مهر باز هم به انفرادی منتقل شد اما دوباره اجرای حکم لغو گردید. مطابق اعلام خرمشاهی یکی از وکلای عبدالعالی، حکم اعدام موکلش در ۲۵ مهر به دلایل عمومی (توقف تمام اعدام‌ها در آن مقطع) متوقف گردید. او بار دیگر در ۱۰ آبان ۱۴۰۰ برای اجرای حکم در ۱۲ آبان به انفرادی منتقل شد که حکم باز هم اجرا نشد.
سرانجام در سحرگاه ۳ آذر ۱۴۰۰ حکم اعدام آرمان عبدالعالی در زندان رجایی شهر اجرا شد.
در مهر ماه ۱۴۰۰ وکلای آرمان عبدالعالی در نامه‌ای به محسنی اژه‌ای با اشاره به مواردی همچون پیدا نشدن جسد غزاله و اخذ مرخصی تحصیلی و تمدید دفترچهٔ درمانی متوفی مدعی شدند شهادت کتبی چند نفر از اهالی زاهدان موجود است که غزاله را در آن شهر رویت کرده‌اند. چند روز پس از اعدام عبدالعالی، پدر او مجدداً این ادعا را تکرار کرد. به گفتهٔ او پنج شاهد در دادگاه شهادت داده بودند که غزاله شکور را در مقاطع زمانی و مکان‌های مختلف رویت کرده بودند. او مدعی شد آخرین شاهد اعلام کرده بود که غزاله را بر روی ویلچر و با یک مرد پاکستانی در بیمارستان هلال احمر ایرانیان در دبی دیده و آن دختر خود را «غزاله» معرفی کرده‌است.
روز چهارشنبه ۳ آذر ۱۴۰۰ سخنگوی دفتر حقوق بشر سازمان ملل با اشاره به «هشدارآمیز و شوک‌آور بودن» اعدام آرمان عبدالعالی گفت: «مقامات جمهوری اسلامی بی‌اعتنا به درخواست‌های مکرر نهادهای گوناگون، حتی تماس سازمان ملل با مقامات جمهوری اسلامی برای جلوگیری از این اعدام، آن را اجرا کردند.»
وقایع‌نگاری سال‌های پُرتب‌وتاب () یک فیلم درام روسی به کارگردانی یولیا سولنتسوا است که در سال ۱۹۶۱ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به لئونید پارخامنکو و بوریس آندریف اشاره کرد. سولنتسوا بابت کارگردانی این فیلم، برندهٔ جایزه بهترین کارگردان در جشنواره فیلم کن ۱۹۶۱ شد.
دیگر هرگز () فیلمی روسی به کارگردانی ولادیمیر دیاچنکو و پیوتر تاداروفسکی است که در سال ۱۹۶۲ منتشر شد.Расписание неделиКульт и его личностиАрхивное кино, которое интересней современного«Московская премьера 2013»: Программа از بازیگران آن می‌توان به یوگنی یوستیگنیف و لئونید پارخامنکو اشاره کرد.
اولگ نیکلایوویچ کاراوایچوک (؛ – ) آهنگساز، نوازنده پیانو، موسیقی‌دان و رهبر ارکستر اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
وی دانش‌آموختهٔ رشتهٔ آهنگسازی در کنسرواتوار سن پترزبورگ و از شاگردان دمیتری شوستاکوویچ و سویاتوسلاو ریختر بود.
رفیق آرسنی () فیلمی روسی است که در سال ۱۹۶۴ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به لئونید پارخامنکو اشاره کرد.
تیخون نیکلایویچ خرینیکوف (؛ – ) موسیقی‌دان، آهنگساز، طراح رقص، نوازنده پیانو، مدرس موسیقی و سیاستمدار اهل امپراتوری روسیه بود. وی در دههٔ ۱۹۳۰ میلادی، آهنگساز رسمی اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی محسوب می‌شد و نفوذ و قدرت خود را تا پایان فروپاشی شوروی حفظ کرد. آندری ژدانف رهبر دکترین ژدانف وی را به‌عنوان دبیر اتحادیه آهنگسازان شوروی انتخاب نمود. او در سال ۱۹۴۷ به حزب کمونیست پیوست و قائم‌مقام شورای عالی آن شد.Barnett, Rob (Ed.). "Khrennikov: Three Symphonies". "MusicWeb International". 6 April 2006. Retrieved 26 February 2009 تیخون خرینیکوف پس از دههٔ ۱۹۵۰، یکی از اعضای ثابت کمیته مرکزی حزب کمونیست اتحاد شوروی و از سال ۱۹۶۲، یک از نمایندگان شورای عالی اتحاد شوروی بود. او به‌مدت ۲۵ سال رهبر موسیقی «سالن مرکزی نمایش و تئاتر ارتش سرخ» بود. وی در سال‌های پایانی عمر، از منتقدان سرسخت پرسترویکا و رهبران آن بود که سبب فروپاشی شوروی شدند و در مصاحبه‌ای گفت: «این خیانت رهبران ما بود. من گورباچف و حامیانش را که سبب مشقت و صدمه‌دیدنِ هنر شوروی شدند، خائن به حزب و مردم می‌دانم…»Tikhon Khrennikov: "Ya chist pered muzikoy i narodom ..." ("I am innocent towards music and the people ..."). "Zavtra", № 41 (254), 13 October 1998.
وی دانش‌آموختهٔ رشتهٔ آهنگسازی در دانشکده دولتی موسیقی گنیسین (۱۹۳۲–۱۹۲۹) و از شاگردان میخائیل گنیسین و ییفریم گیلمان بود. وی سپس در سل‌های ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۶ برای ادامه تحصیل به کنسرواتوار دولتی چایکوفسکی مسکو رفت و در آنجا آهنگسازی را نزد ویساریون شیبالین و نوازندگی پیانو را نزد هاینریش نویهاوس فرا گرفت. نخستین سنفونی او را لئوپولد استوکوفسکی رهبری کرد.The Economist obituary 1 September 2007 p. 73 وی همچنین در سال ۱۹۳۶ برای اپرایی که بر پایهٔ هیاهوی بسیار برای هیچ ساخته و توسط یوگنی واختانگوف در مسکو کارگردانی شد، آهنگسازی نمود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "رفیق آرسنی" اشاره نمود.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار، هنرمند مردمی جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی روسیه، نشان لنین، جایزه لنین، جایزه دولتی اتحاد شوروی، قهرمان کار سوسیالیست، جایزه هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی، و مدال دفاع از مسکو شده‌است.
ویساریون یاکوولویچ شیبالین (؛ – ) موسیقی‌دان، آهنگساز، مربی موسیقی، رهبر موسیقی و استاد دانشگاه اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
وی در سال ۱۹۲۸ از کنسرواتوار دولتی چایکوفسکی مسکو فارغ‌التحصیل شد. او یکی از قربانیان دکترین ژدانف بود که به حذف و پاکسازی تعداد بیشماری از هنرمندان منجر شد. از شاگردان او می‌توان به ویلیو تورمیس، ادیسون دنیسوف و تیخون خرینیکوف اشاره کرد.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند مردمی جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی روسیه، نشان پرچم سرخ کار، و نشان لنین شده‌است.
دانشکده دولتی موسیقی گنیسین () یکی از مراکز مشهور و برجستهٔ آموزش موسیقی در مسکو روسیه است.Moisenko, Rena. (1949) "Realist Music: 25 Soviet Composers," London: Meridian Book, Ltd.
این مرکز عالی آموزشی در ۱۵ فوریهٔ ۱۸۹۵ با نام «مؤسسهٔ گنیسین» توسط سه خواهر پایه‌گذاری شد.Phillips, Anthony & Prokofiev, Sergey. (2006). "Sergey Prokofiev Diaries, 1907-1914: Prodigious Youth", p. 498 Ithaca: Cornell University Press. خواهران گنیسین در رشتهٔ نوازندگی پیانو در کنسرواتوار دولتی چایکوفسکی مسکو تحصیل کرده بودند.Phillips, Anthony & Prokofiev, Sergey. (2006). "Sergey Prokofiev Diaries, 1907-1914: Prodigious Youth", p. 498 Ithaca: Cornell University Press. ساخت ساختمان مدرن این مرکز در سال ۱۹۳۷ صورت پذیرفت و بخش اصلی آکادمی موسیقی آن (مشهور به «آکادمی موسیقی گنیسین») در سال ۱۹۴۶ ساخته شد. این دانشکده یکی از مراکز عالی و نخبهٔ آموزش موسیقی و مشهورترین مرکز، پس از کنسرواتوار دولتی چایکوفسکی مسکو محسوب می‌شود.Phillips, Anthony & Prokofiev, Sergey. (2006). "Sergey Prokofiev Diaries, 1907-1914: Prodigious Youth", p. 498 Ithaca: Cornell University Press.
از دانش‌آموختگان مشهور این مرکز می‌توان به نیکلای باسکف، سونیا بلوسووا، دیما بیلان، مارینا ولادیمیروونا دیویاتوا، الینا ایبراگیمووا، فیلیپ کیرکوروف، یوگینی کیسین، لیف کنیپر، بوریس پارسادانیان، ویساریون شیبالین، میکائیل تاریوردیف، والنتینا تولکونووا، یولیا ولکوا و تیخون خرینیکوف اشاره کرد.
همچنین از استادان و مدرسان این مرکز آموزشی می‌توان از تیموفی دوکشیتسر، میخائیل گنیسین و آرام خاچاتوریان نام برد.
بیا اینجا، مختار! () یک فیلم درام روسی است که در سال ۱۹۶۵ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می‌توان به یوری نیکولین، لئونید پارخامنکو و نیکلای کریوچکف اشاره کرد.
ولادیمیر ایلیچ روبین (؛ – ) موسیقی‌دان و آهنگساز اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "بیا اینجا، مختار!" اشاره نمود.
بی‌اختیاری ادراری سرریزی یا بی‌اختیاری ادراری لبریزی نوعی بی‌اختیاری ادرار است که با خروج غیرارادی ادرار از مثانه لبریز از ادرار مشخص می‌شود، در اغلب موارد فرد دچار چکمیزک لبریزی هیچگونه احساسی از پر بودن مثانه یا نیاز به دفع ادرار ندارد. این حالت در افرادی که مجرای خروجی مثانه در آنها مسدود شده رخ می‌دهد(بزرگ شدن (خوش‌خیم) پروستات، سرطان پروستات یا تنگی مجرای ادراری)، یا زمانی رخ میدهدکه ماهیچه مسئول تخلیه ادرار در مثانه بسیار ضعیف شده باشد و قادر به تخلیه مثانه به‌طور طبیعی نباشد. بی‌اختیاری ادراری لبریزی همچنین ممکن است در اثر عوارض جانبی برخی از داروها رخ دهد.
ضایعات (عصبی) که بر بخش‌های ساکرال (نخاع) یا فیبرهای عصبی خودکار محیطی تأثیر می‌گذارد، باعث آتونی مثانه (شل شدن مثانه) همراه با از دست دادن هماهنگی اسفنکتر (ادراری) می‌شوند. این امر منجر به از دست دادن انقباظ عضله دترسور، مشکل در شروع ادرار کردن و بی‌اختیاری لبریزی می‌شود. عوارض جانبی آنتی کولینرژیک برخی از داروها (به عنوان مثال، برخی داروهای ضد روان پریشی و ضد افسردگی) ممکن است باعث احتباس ادرار شود که ممکن است منجر به بی‌اختیاری لبریزی شود. آگونیست‌های آلفا آدرنرژیک ممکن است با تحریک انقباض اسفنکتر مجرای ادراری باعث احتباس ادرار شوند. مسدود کننده‌های کانال کلسیم ممکن است انقباض بافت ماهیچه ایی صاف موجود در مثانه را کاهش داده و باعث احتباس ادرار همراه با بی‌اختیاری لبریزی شود. بی‌حسی اپیدورال و زایمان نیز می‌تواند باعث بی‌اختیاری ادرار لبریزی شوند.
بی‌اختیاری لبریزی ادراری زمانی اتفاق می‌افتد که مثانه بیمار به‌طور دائم پر است و در نتیجه پر بودن دائمی مثانه ادرار به‌طور مکرر از مجرای ادراری نشت می‌کند. ضعف عضلات مثانه، در نتیجه تخلیه ناقص مثانه، یا انسداد مجرای ادراری می‌تواند باعث این نوع بی‌اختیاری شود. نوروپاتی خودکار ناشی از دیابت یا سایر بیماریها (به عنوان مثال مولتیپل اسکلروزیس) می‌تواند سیگنال‌های عصبی (ارسالی) از مثانه را کاهش دهد (این امر منجر به پر شدن بیش از حد مثانه می‌گردد) و همچنین ممکن است بیرون راندن ادرار (از مثانه) توسط عضله دترسور را کاهش دهد (که باعث احتباس ادرار می‌شود). تومورها و سنگ کلیه نیز می‌توانند مجرای ادرار را مسدود کنند (و منجر به بی‌اختیاری ادراری لبریزی شوند). آسیب‌های نخاعی یا اختلالات سیستم عصبی از علل دیگر بی‌اختیاری لبریزی ادرار هستند. در مردان، هیپرپلازی خوش‌خیم پروستات (BPH) همچنین ممکن است جریان ادرار را محدود کند. بی‌اختیاری لبریزی ادرار در زنان نادر است، اگرچه گاهی اوقات در اثر فیبروم یا تومورهای تخمدان ایجاد می‌شود. همچنین بی‌اختیاری لبریزی ادرار در زنان می‌تواند ناشی از افزایش مقاومت مجرای خروجی مثانه ناشی از پرولاپس پیشرفته واژن باشد که باعث ایجاد غُر شدن یا فرو رفتگی در لوله مجرای خروجی ادرارمیگردد. بی‌اختیاری لبریزی ادرار در زنان همچنین می‌تواند بدنبال عمل جراحی جهت برطرف کردن بی‌اختیاری ادرار در زنان رخ دهد (این در صورتی است که جراح مشکل را بیش از حد اصلاح کرده‌است که منجر به احتباس ادرای و عدم دفع ادرار در مثانه می‌گردد). علائم اولیه بی‌اختیاری لبریزی ادراری شامل خروج ادرار با تأخیر در هنگام شروع شاشیدن یا کندی سرعت خروج ادرار در هنگام شاشیدن است. داروهای آنتی کولینرژیک و داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی ممکن است بی‌اختیاری لبریزی ادرار را تشدید کنند.
استاندارد طلایی برای بررسی هر گونه بی‌اختیاری ادراری یک آزمایش نوار مثانه (تست یورودینامیک) است که ظرفیت مثانه، پایداری عضلات دترسور، قدرت انقباض عضلات مثانه و توانایی مثانه در تخلیه ادرار (سیستومتری) را بررسی می‌کند.
داروی بتانکول (کنترل بی‌اختیاری لبریزی مثانه با فعال کردن گیرنده‌های موسکارینی در مثانه و تحریک انقباض مثانه برای خارج کردن ادرار) این دارو جهت درمان علت زمینه ایی بی‌اختیاری لبریزی نیست؛ و قبل از استفاده باید حتماً وجود انسداد ادراری را رد کرد.
اگر بی‌اختیاری ادراری به دلیل وجود بی‌اختیاری ادراری لبریزی باشد (که در آن مثانه هرگز به‌طور کامل تخلیه نمی‌شود)، یا اگر مثانه به دلیل ضعف در کشیدگی طبیعی عضلات مثانه (ضعف در تون عضلانی)، جراحی‌های گذشته یا آسیب نخاعی نمی‌تواند تخلیه شود، تخلیه مثانه با استفاده از یک سوند ادرای امکان‌پذیر است. سوند ادراری لوله ای (توخالی) است که می‌تواند از طریق مجرای ادراری وارد مثانه شود تا ادرار را تخلیه کند. تخلیه مثانه باد کرده (متسع) به کمک سوند ادراری ممکن است بصورت گاه به گاه یا به‌طور مداوم صورت گیرد، در صورت تخلیه مداوم مثانه به کمک سوند ادراری لوله سوند به کیسه ای متصل می‌شود که (به کمک یک تکه کِش) به ساق پا وصل می‌شود. اگر از سوند ادراری ماندگار به‌طور طولانی مدت استفاده شود، امکان وقوع عفونت ادراری وجود دارد.
داستان دُن () یک فیلم درام روسی به کارگردانی ولادیمیر فیتین است که در سال ۱۹۶۴ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می‌توان به یوگنی لئونف، لیودمیلا چورسینا و لئونید پارخامنکو اشاره کرد.
لیودمیلا آلکسیونا چورسینا (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل روسیه است.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "داستان دُن" اشاره نمود.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی، هنرمند مردمی جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی روسیه، و جایزه دولتی برادران واسیلیف شده‌است.
ولادیمیر الکساندروویچ فیتین (؛ – ) کارگردان فیلم اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "داستان دُن" اشاره نمود.
سالی به درازای زندگی () یا سالی به درازای یک عمر، یک فیلم درام روسی به کارگردانی گریگوری روشال است که در سال ۱۹۶۶ منتشر شد.
گالینا یوسیفوونا سیریبریاکووا (؛ – ۳۰ ژوئن ۱۹۸۰) نویسنده، فیلم‌نامه‌نویس و روزنامه‌نگار اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی و یکی از بازماندگان گولاگ بود.
همسر و پدر او که از حامیان لئون تروتسکی (پس از درگذشت لنین) بودند، در جریان پاکسازی بزرگ در سال ۱۹۳۶ دستگیر شدند و خودش نیز تا مدت‌ها تحت آزار و اذیت کمیساریای خلق در امور داخلی بود. کمی بعد در سال ۱۹۳۷، او را به همراه دو دختر و مادرش به سمیپالاتینسک تبعید کردند و پس از دستگیری در سال ۱۹۳۷ و محاکمه در سال ۱۹۳۹، به مدت ۸ سال در گولاگ زندانی کردند. وی در سال ۱۹۴۵ آزاد شد و به طراز در قزاقستان رفت؛ اما مجدداً در مه ۱۹۴۹ دستگیر و به ۱۰ سال حبس در گولاگ محکوم شد.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "سالی به درازای زندگی" (۱۹۶۵) اشاره نمود که بر پایهٔ رمانی به همین نام، اثر او ساخته شد.
انتقام‌جویان ناپیدا () فیلمی روسی به کارگردانی ادموند کئوسیان است که در سال ۱۹۶۷ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به لئونید پارخامنکو، اینا چوریکوفا و ساولی کراماروف اشاره کرد.
فوم گلاس کاربری توأم عایق گرم و سرد می‌باشد. همچنین دارا بودن قابلیت‌هایی از جمله استحکام فشاری و خمشی بسیار بالا، عدم جذب آب و بخار آب، قابلیت کاربری در خصوص کف مخازن و عایق خطوط لوله زیر زمینی، مقاومت شیمیایی بسیار بالا و عدم تخریب محیط زیست و لایه ازن، جایگزین بسیار مناسبی برای عایق‌های رایج از جمله PIR, PUR و پشم سنگ می‌باشد.
عایق فوم گلاس تخته ایی (بورد یا بلوک) برای استفاده در سطوحی همچون دیوارها، درها، تانک‌ها در دمای پایین، سیستم‌های خنک‌کننده و صنایع مختلف همچون پالایشگاه‌ها، نیروگاه‌ها و ساختمان‌ها مناسب است.
سلولار گلاس لوله ایی (پایپ) برای استفاده در سیستم‌های بخار زیرزمینی، خطوط لولهٔ سرد و گرم، مکان‌های ساحلی و صنایعی همچون پالایشگاه‌ها، نیروگاه‌ها و ساختمان به کار می‌رود. همچنین انواع شکل‌های مختلف همچون زانویی، سه راهی، تبدیل و غیره قابل تولید است.
پیتر جرارد اسکالی (زاده ۱۳ ژانویه ۱۹۶۳) یک مرد استرالیایی است که پس از محکومیت به اتهام یک مورد قاچاق انسان و پنج مورد تجاوز جنسی به دختران زیر سن قانونی در فیلیپین به حبس ابد محکوم شد. او در حال رسیدگی به جرایم دیگر علیه کودکان، از جمله تولید و انتشار هرزه‌نگاری کودکان و شکنجه است. همچنین ادعا شده او یک دختر یازده‌ساله را به قتل رسانده.
پیتر اسکالی قبل از فرار به شهر مانیل، فیلیپین در سال ۲۰۱۱ در حومه شهر ملبورن زندگی می‌کرد. او با همسر و دو فرزندش زندگی را می‌گذراند. او پیش از این که در دادگاه به کلاه‌برداری ۲٫۶۸ میلیون دلاری محکوم شود و فیلیپین فرار کرده بود. طبق اظهارات خودش، یک کشیش زمان کودکی از او سوء استفاده جنسی کرده بود. پیش از خروج از ملبورن، او از خدمات اسکورت آنلاین بدون مجوزی را اداره می‌کرد. دوست دختر فیلیپینی‌ای به عنوان یک کارگر جنسی در آن تارنمای کار می‌کرد. تحقیقات کمیسیون اوراق بهادار و سرمایه‌گذاری استرالیا از سال ۲۰۰۹ نشان داد که اسکالی در ۱۱۷ جرم کلاهبرداری و فریب مربوط به کلاهبرداری در املاک دست داشته‌است.
اسکالی در دارک وب یک وب سایت مخفی پورنوگرافی کودکان را تحت عنوان "لذت بی‌مرز" ("No limits fun") اداره می‌کرد.Murdoch, Lindsay (20 September 2016). بدنام‌ترین ویدئویی که اسکالی تولید کرد، "Daisy's Destruction" بود که او آن را به مشتریانش با قیمتی بالاتر از ده هزار دلار می‌فروخت این ویدئوی چند قسمتی در سال ۲۰۱۲ ساخته شد. شدت خشونت و اهریمن‌منشی این ویدئو آنقدر زیاد است که مدتی به عنوان یک افسانه محلی تلقی می‌شد. این فیلم شامل شکنجه و تجاوز وحشیانه اسکالی و برخی از همدستان فیلیپینی او به سه دختر خردسال است. سه قربانی اصلی لیزا (۱۲ ساله)، سیندی (۱۱ ساله) و دیزی (۱۸ ماهه) بودند. دوست دختر فیلیپینی اسکالی که در سایت اسکورت او کار می‌کرد و خود نیست در کودکی قاچاق شده بود، برخی از شدیدترین سوء استفاده‌های فیزیکی را با اصرار اسکالی انجام داد. در این ویدیو، لیزیل مارگالو (دوست دختر فیلیپینی) دیزی هجده‌ماهه را شکنجه می‌کند و مورد تعرض جنسی قرار می‌دهد.
قبل از اینکه ویدیو مورد توجه عموم قرار گیرد، اسکالی "Daisy's Destruction را" به‌صورت در تارنمای پولی‌اش پخش می‌کرد. متیو گراهام، مدیر یک سایت پورنو کودکان در دارک وب، بعد از دیدن این ویدئو آن را در تارنمایش پخش کرد. به دلیل محتوی شدید این ویدئو، بسیار زود مورد توجه پلیس قرار گرفت. نهاد ملی ضد تعرض به کودکان هلند اولین نهادی بود که تحقیقات را برای این جنایت آغاز کرد. پس از آن، یک تعقیب بین‌المللی برای کسانی که مسئول تولید این ویدئو بودند راه افتاد. اسکالی سرانجام در شهر مالایبالای فیلیپین ردیابی و در ۲۰ فوریه ۲۰۱۵ دستگیر شد. بازرسان شش حکم برای بازداشت او داشتندMurdoch, Lindsay (20 September 2016). محققان همچنین موفق شدند سرنوشت سه قربانی اصلی در "تخریب دیزی را کشف کنند". مشخص شد که لیزا و دیزی زنده است، اگرچه زخم‌هایی هویدا بر تن داشت. ولی سندی یازده ساله دیگر زنده نبود. دوست دختر فلیپینی اسکالی، مارگالو، ادعا کرد که اسکالی سندی را کشته. او گفتی اسکالی به قبل از اینکه او را با طناب خفه کنند، به او با شکنجه تجاوز کرده بود و مجبورش کرده بود قبر خود را بکند. به گفته مارگالو، اسکالی زمان کشتن سندی از خودش فیلم گرفت.
اسکالی و دوست دختر فیلیپینی‌اش به حبس ابد محکوم شدند.
تترای چشم‌چراغی با نام علمی Hemigrammus ocellifer یک ماهی آب شیرین بومی آمریکای جنوبی است. این ماهی به نام ماهی فانوس دریایی، تترای فانوس دریایی و تترای سرودم‌چراغی نیز شناخته می‌شود. این ماهی در رودخانه‌های گویان، سورینام، گویان فرانسه و حوضه آمازون برزیل و پرو یافت می‌شود.
اکثر نمونه‌هایی که برای فروش در فروشگاه‌ها عرضه می‌شوند از نوع پرورشی هستند.
حداکثر اندازه آن ؛ جنس جنسیت با بالغ بودن ماده‌های بالغ مشخص می‌شود.
نمونه‌های وحشی با طیف وسیعی از شرایط آب سازگار می‌شوند: pH باید ۶–۸ باشد. dH تا ۱۸ درجه؛ و دمای ایده‌آل می‌باشد.
تترای چشم‌چراغی از طیف گسترده‌ای تغذیه می‌کند، از قبیل سخت‌پوستان کوچک، میکروپلت‌ها، و غذاهای منجمد مانند لارو پشه، میگوی آب شور و دافنی.
تترای چشم‌چراغی، تترای صلح‌جویی است و با سایر گونه‌های تترا، گورامی، دانیو، رازبورا، ماهی رنگین کمانی، دیسکس، آنجل، گوپی، پلاتی، دم‌شمشیری و مولی سازگاری دارد.
افرا یک سرده درخت است و می‌تواند به موارد زیر هم اشاره داشته باشد:
بازی ویدئویی تطبیق کاشی یک سبک بازی ویدئویی معمایی است که در آن بازیکن باید کاشی‌ها را طوری بچیند که آنها ناپدید شوند.The definition proposed by Juul (2007). در بسیاری از بازی‌های تطبیق کاشی، معیار این است که بازیکن کاشی‌های همرنگ (هم نوع) را کنار هم قرار دهد. به علت آنکه معمولاً سه کاشی نیاز است تا ناپدید شوند به این نوع بازی‌ها تطبیق سه بازی هم گفته می شو.Juul (2009) p. 100
چالش اصلی بازی‌های تطبیق کاشی، شناسایی الگوهای بازی است. منشأ این ژانر بازی در بازی‌های اواخر دهه ۱۹۸۰ مانند "تتریس"، "" و "" به وجود آمد. بازی‌های تطبیق کاشی در دهه ۲۰۰۰ در قالب بازی‌های نامرتب یا اینترنتی، به ویژه سری بازی‌های ""، رایج شد.Juul (2007) از آن زمان محبوبیت این بازی‌ها هنوز حفظ شده به طوری که عنوان "کندی کراش ساگا" در سال ۲۰۱۳ به عنوان پربازدیدترین بازی در فیس‌بوک تبدیل شد."San Francisco Chronicle" Thursday, March 28, 2013 Business Report "Tech Chronicles" Page C2
بازی‌های تطبیق کاشی طیف وسیعی از عناصر طراحی، مکانیک و گیم پلی را پوشش می‌دهد. ممکن است عناصر بازی اکشن مانند محدودیت زمان، تیراندازی یا … را در خود داشته باشند.Juul (2009) p. 84
منطقه تاریخی هرون–مورتون پلیس () یک منطقه تاریخی در ایندیاناپلیس می‌باشد که بازسازی و مرمت شده‌است. محدوده این بخش عبارتند از: خیابان ۱۶ شرقی در جنوب، خیابان ۲۲ شرقی در شمال، پنسیلوانیا شمالی در غرب و خیابان مرکزی در شرق.
بخش تاریخی هرون–مورتون به خاطر وجود مجموعه سبک‌های معماری مسکونی اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰ مشهور است. بسیاری از خیابان‌های شمالی-جنوبی در هرون-مورتون (شامل خیابان‌های دلاور، آلاباما و نیوجرسی) در ابتدا دارای پیاده‌روهای بزرگ به‌سمت مرکز با خانه‌های بزرگی که اطراف این پیاده‌روها وجود داشت احساس فرحبخشی به انسان دست می‌داد. تنها خیابان نیوجرسی است که آن مناظر و پیاده‌روها را در خیابانهای اصلی حفظ کرده و نمونه‌ای از ظاهر نیمه شمالی محله را ارائه می‌دهد.
منطقه‌ای که هرون –مورتون را تشکیل می‌دهد در اصل بخشی از امتیاز ۶۵ هکتاری زمین بود که در نوامبر ۱۸۲۲ به توماس اونیل اعطا شد. در ۱۸۳۵، اونیل زمین را به ساموئل هندرسون، اولین پستچی پست ایندیاناپلیس و اولین شهردار (۱۸۴۷–۱۸۴۹) فروخت. این زمین عمدتاً توسعه نیافته بود، به غیر از یک منطقه جنگلی ۱۵ هکتاری، که تقریباً با خیابان‌های ۱۹، تالبوت و ۲۲ و خیابان مرکزی کنونی محدود شده‌است. در اواسط قرن نوزدهم، این مکان تبدیل به یک مکان تفریحی معروف به نخلستان هندرسون شد. در سال ۱۸۵۰، هندرسون زمین را فروخت. ۳۲ هکتار غرب خیابان دلاور توسط الیزابت تینکر و منطقه شرق خیابان دلاور توسط ویلیام اوتیس خریداری شد.
در سال ۱۸۵۹، شورای کشاورزی ایالت ایندیانا زمینی را که هنوز توسعه نیافته بود، به عنوان خانه‌ای برای نمایشگاه ایالتی ایندیانا خریداری کرد.
در آغاز جنگ داخلی آمریکا، این منطقه به عنوان مرکز استقرار پیاده‌نظام داوطلب ایندیانا مورد استفاده قرار گرفت. بعداً در جنگ به‌عنوان اردوگاه مورتون، در خدمت اردوگاه اسرای جنگی سربازان کنفدراسیون و فرماندار ایندیانا، الیور اچ.پی.تی. مورتون نامگذاری شد. پس از جنگ داخلی، دوباره به محل نمایشگاه‌های دولتی بازگشت. یک ساختمان نمایشگاه جدید طراحی شده توسط ادوین‌می (خانه فعلی نمایندگان ایالت ایندیانا) در سال ۱۸۷۳ ساخته شد. نمایشگاه ایالتی هر ساله در این محل برگزار می‌شد تا اینکه مکان کنونی نمایشگاه در خیابان ۳۸ در سال ۱۸۹۰ ایجاد شد.
گسترش خودرو و متعاقب آن گسترش ایندیاناپلیس، افراد مرفه را از قلب شهر و در نتیجه از هرون–مورتون دورتر کرد. میدان‌های مسافرتی در خیابان‌های دلاور و آلاباما در دهه ۱۹۲۰ برداشته شد زیرا جریان تردد در داخل و خارج شهر را کند می‌کرد. هنگامی که رکود اقتصادی بزرگ آغاز شد، بسیاری از خانه‌های تک نفره به خانه‌های چند خانواده تقسیم شد و باعث شد که محله جذابیت خود را بیشتر از دست بدهد. بین سال‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۷۰، مقدار قابل توجهی از سهام مسکن به دلیل آتش‌سوزی و تخریب از بین رفت.
تلاش‌های احیای عمومی و خصوصی در چند دهه گذشته ادامه داشته‌است. هرون–مورتون در حال حاضر دوباره یکی از محله‌های بسیار توسعه یافته ایندیاناپلیس است و بسیاری از خانه‌هایی که در دهه‌های ۱۹۳۰، ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ به چندین واحد تبدیل شده بودند، اکنون به خانه‌های تک خانواده تبدیل شده‌اند. بخش تاریخی شامل ۵۷۴ ساختمان مشارکتی در نمونه‌های مختلف، نمایانگر معماری به سبک‌های نئوکلاسیک، ملکه آن و تودور احیا است.
از سال ۱۹۵۰، هرون–مورتون میزبان نمایشگاه هنری خیابان تالبوت بود، این نمایشگاه هنری در ژوئن هر سال سالانه در خیابان تالبوت برگزار می‌شود. در سال ۱۹۷۶ انجمن همسایگی هرون–مورتون، برای پیشبرد امر نوسازی خانه و تشویق توسعه اسکان جدید، کاهش جنایت و بازسازی روحیه جامعه تشکیل گردید.
بنیاد همسایگی هرون–مورتون، بودجه‌ای را برای حفظ و نگهداری یک پارک در بلوک ۱۹۰۰ خیابان آلابامای شمالی و دیگر تلاش‌های زیباسازی در سراسر بخش جمع‌آوری می‌کند. این بنیاد در هر سال جهت جمع‌آوری پول برای پارک این منطقه چندین رویداد را برنامه‌ریزی می‌کند که از مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به فستیوال سالانه اکتبر در اواخر سپتامبر و یک تور خانگی دو ساله برای خانواده‌ها اشاره کرد.
تترای دم‌شمشیری ، که به نام کاراسین دم‌شمشیری شناخته می‌شود، گونه‌ای از تتراسانان است که بومی کلمبیا، ترینیداد و توباگو و در ونزوئلا نیز یافت می‌شود. همچنین به عنوان ماهی آکواریوم نگهداری می‌شود. این گونه تنها عضو از این سرده است.Thomaz, A.T. , Arcila, D. , Ortí, G. & Malabarba, L.R. (2015): Molecular phylogeny of the subfamily Stevardiinae Gill, 1858 (Characiformes: Characidae): classification and the evolution of reproductive traits. "BMC Evolutionary Biology, (2015) 15: 146."
زمان آرماگدون () فیلم آمریکایی در ژانر درام بلوغ به نویسندگی و کارگردانی جیمز گری است که در ۲۰۲۲ منتشر شد. ان هتوی، جرمی استرانگ، بنکس رپتا، جیلین وب و آنتونی هاپکینز بازیگران آن هستند. این داستان با الهام از تجربیات کودکی گری، پسر جوان یهودی آمریکایی را دنبال می‌کند که با یک همکلاسی آفریقایی-آمریکایی دوست می‌شود و شروع به مبارزه با انتظارات خانواده‌اش می‌کند و در دنیایی پر از امتیاز، نابرابری و تبعیض بزرگ می‌شود. این فیلم توسط داریوش خنجی در ایالت نیوجرسی فیلم‌برداری شده‌است.
این فیلم برای رقابت دریافت نخل طلای جشنواره فیلم کن ۲۰۲۲ انتخاب شد و در ۲۸ اکتبر توسط فوکس فیچرز در ایالات متحده به‌صورت محدود اکران شود. این فیلم عموماً نقدهای مثبتی از منتقدان دریافت کرد، اما در گیشه شکست خورد و بیش از ۶٫۵ میلیون دلار در مقابل بودجه ۱۵ میلیون دلاری فروخت.
سارام انترتینمنت (؛ ) یک شرکت سرگرمی در کره جنوبی است که توسط لی سو-یونگ در سال ۲۰۰۶ تأسیس شد. این شرکت در زمینهٔ مدیریت هنرمند و تولید فیلم تخصص دارد.
تترای سرآتشی "(Hemigrammus rhodostomus)" یک گونه از ماهیان گرمسیری آب شیرین کاراسین‌ها است. منشأ و خاستگاه این ماهی جنوب آمریکا، و یکی از ماهی‌های محبوب در میان دوستداران ماهی و آکواریوم است. این ماهی دارای پوزه‌ای قرمز و نقطه‌های سیاه بر روی دم است. در بازار ایران با نام ماهی رامینوز نیز شناخته می‌شود.
سه گونه مختلف این ماهی که به عنوان تترای سرآتشی شناخته می‌شوند، دارای پراکنش زیر هستند:
لاک‌پشتان گردن‌ماری یکی از سه تیرهٔ زنده لاک‌پشت‌ها از زیرراسته کنارگردن است و معمولاً با نام لاک‌پشت‌های کنارگردن استرالیا-آمریکای جنوبی نامیده می‌شوند. این تیره در استرالیا، گینه نو، بخش‌هایی از اندونزی و مخصوصاً آمریکای جنوبی توزیع شده‌است. این یک خانواده بزرگ لاک‌پشت با تاریخچه فسیل قابل توجهی است که به دوران کرتاسه بر می‌گردد.Georges, A. & Thomson, S. (2006). "Evolution and Zoogeography of Australian freshwater turtles". In: Merrick, J. R. ; Archer, M. ; Hickey, G. & Lee, M. (eds.) "Evolution and Zoogeography of Australasian Vertebrates". Sydney: Australia.
"لاک‌پشت‌های گردن‌ماری" مانند دیگر کنارگردن‌ها، گردن خود را به سمت داخل پوسته خود می‌کشند.
دفترچه خاطرات یک بی‌عرضه: مسافت طولانی فیلمی محصول سال ۲۰۱۷ و به کارگردانی دیوید باورز است. در این فیلم بازیگرانی همچون جیسون دراکر، آلیسیا سیلورستون، تام اورت اسکات، چارلی رایت و اوون آسزتاالوس ایفای نقش کرده‌اند.
این چهارمین قسمت از این مجموعه فیلم و بر اساس داستان‌های دفترچه خاطرات یک بچه چلمن می‌باشد.
پاراکریپتودیرا یک گروه منقرض شده در راسته لاک‌پشت است که از ژوراسیک تا پالئوژن در آمریکای شمالی و اروپا حضور داشنند.Gaffney (1975)
آماردوس (Amardus) یا ماردوس (Mardus) (یونانی باستان: Ἀμάρδος, Μάρδος Amárdos, Márdos)Dionysius Periegetes. Perieg. , 5.734 رودخانه ای از سرزمین ماد بود.
امیانوس مارسلینوس آن را در سرزمین ماد قرار داده‌است.Ammianus.xxiii.6 بطلمیوس آن را در ماد قرار داده‌است و منشأ آن در زاگرس است. این رودخانه به سمت شمال جریان دارد و وارد سواحل جنوبی دریای مازندران می‌شود.Ptolemy.6.2.2 ویلیام اسمیت این رودخانه را با رودخانه سفیدرود برابر می‌داند.DGRG.title=Amardus همان‌طور که بطلمیوس آماردی‌ها را در اطراف سواحل جنوبی خزر قرار می‌دهد و به داخل آن امتداد می‌یابد، ممکن است تصور کنیم که آنها حداقل زمانی را بر روی این رودخانه ساکن بودند.
به گفته یوزف مارکوارت یونانی‌ها از زمان سفر اکتشافی پاتروکلس (سردار سلوکی) به رودخانه سفیدرود، «آماردوس» می‌گفتند.
ناحیه دوبونگ (도봉구, "Dobong-gu") یکی از ۲۵ نواحی شهر سئول، کره جنوبی است.
جیسون دراکر بازیگر آمریکایی است.
از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم‌های و بامبلبی اشاره کرد.
تترای اخگر یا تترای اِمبِر ("Hyphessobrycon amandae") گونه ای ماهی آب شیرین از خانواده کاراسین (خانواده کاراسینان) از راسته تتراسانان است. تترای اخگر بومی حوضه رودخانه Araguaia برزیل است و در سال ۱۹۸۷ کشف شد و به افتخار مادر کاوشگر هایکو بلهر (آماندا بلهر) نامگذاری شد.
این گونه معمولاً دارای تیپ کلی ماهی‌های تترا است اما حداکثر طول کلی آن تقریباً است. بیشتر آنها دارای رنگ نارنجی و قرمز متمایز با شفافیت خفیف در نزدیکی باله مخرجی هستند. چشم اغلب آینه‌ای و به رنگ سیاه است.
رژیم طبیعی تترای اخگر شامل بی‌مهرگان و گیاهان کوچک است.
این ماهی جزو گونه‌های کمیاب در فروشگاه‌های ماهی است.
تتراهای اخگر باید در آب اسیدی با pH نزدیک به ۶٫۶ نگهداری شوند و هر چند که زیستگاه بومی آنها دارای آب بسیار نرم است، اما آنها به خوبی با طیف وسیعی از سختی آب (5-17 dGH) سازگار شده‌اند. محدوده دما بین ۲۳ تا ۲۹ درجه سانتیگراد (۷۳ تا ۸۴ درجه فارنهایت) است. در حالت ایده‌آل مخزن آنها باید حاوی گیاهان زنده، بستر تیره‌تر و فضای باز برای شنا باشد. تتراهای امبر باید در گروه‌های حداقل ۱۰ تا ۱۰ نفر نگهداری شوند. آنها در یک آکواریوم گر از گیاهان بسیار سرحال هواهند بود.
آلفا-اولفین‌ها (یا α-اولفین‌ها) خانواده ای از ترکیبات آلی هستند. این ترکیبات نوعی آلکن (با نام اولفین‌ها نیز شناخته می‌شوند) با فرمول شیمیایی CH هستند که با داشتن پیوند دوگانه در موقعیت اولیه یا آلفا (α) متمایز می‌شوند."Petrochemicals in Nontechnical Language", 3rd Edition, Donald L. Burdick and William L. Leffler, این محل قرارگیری پیوند دوگانه، واکنش پذیری ترکیب را افزایش داده و آن را برای بسیاری از کاربردها مفید می‌سازد.
نمونه‌هایی از آلفا الفین‌های خطی عبارتند از پروپن، ۱-بوتن و ۱-دکن.
نمونه ای از آلفا الفین شاخه ای ایزوبوتیلن است.
دوال کلیر (؛ زادهٔ ) که بیشتر با نام هنری خود، ماستا ایس شناخته می‌شود، () موسیقی‌دان، خواننده رپ، و خواننده اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۸۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
نینتندو دایرکت یک مراسم ارائه آنلاین مخصوص شرکت نینتندو است که در آن دربارهٔ محتوای آینده شرکت، بازی‌ها و… اطلاعات ارائه می‌شود. در ۲۱ اکتبر ۲۰۱۱ نخستین مراسم در ژاپن و آمریکای شمالی پخش شد و سپس در اروپا، استرالیا و کره جنوبی گسترش یافت.
رامبد، نام و نام خانوادگی در زبان فارسی است و ممکن است به هر یک از اشخاص زیر اشاره داشته باشد:
ناحیه یون پی‌یانگ (은평구, "Eunpyeong-gu") یکی از ۲۵ ناحیه شهر سئول پایتخت کره جنوبی است.
مجید توکلی، نام و نام خانوادگی در زبان فارسی است و ممکن است به هر یک از اشخاص زیر اشاره داشته باشد:
کشت گلو یک آزمایش تشخیصی آزمایشگاهی است که وجود عفونت باکتریایی یا قارچی در گلو را ارزیابی می‌کند. نمونه ای از گلو با سواب زدن گلو و قرار دادن نمونه در محیط کشت جمع‌آوری می‌شود که به عفونت‌ها اجازه رشد می‌دهد. اگر یک ارگانیسم رشد کند، کشت مثبت است و وجود عفونت تأیید می‌شود. نوع عفونت با استفاده از میکروسکوپ، آزمایش‌های شیمیایی یا هر دو مشخص می‌شود. در صورت عدم رشد عفونت، کشت منفی است.
کشت برای استرپتوکوک پیوژنز در حالی که در دمای ۳۷ درجه سانتیگراد (دمای بدن) رشد می‌کند، ۱۸ تا ۲۴ ساعت طول می‌کشد.
ناحیه گن‌باک یکی از ناحیه‌های شهر سئول پایتخت کره جنوبی است. به علت قرار گرفتن در شمال رود هان، به این ناحیه این نام را داده‌اند. این شهر از همسایه ناحیه دوبونگ (도봉구) در ۱۹۹۵ ایجاد شد.
باشگاه فوتبال اتلتیکو آرتزو یک باشگاه حرفه‌ای که در سری دی است و در شهر آرتزو در کشور ایتالیا حضور دارد. این باشگاه در سال ۱۹۲۳ بنا نهاده شده‌است.
واکنش تیول-ان (همچنین با نام هیدروتیول‌دار کردن آلکن یا هیدروتیولاسیون آلکن نیز شناخته می‌شود) یک واکنش آلی بین یک تیول و یک آلکن برای تشکیل یک تیواتر است. این واکنش برای اولین بار در سال ۱۹۰۵ گزارش شد اما در اواخر دهه ۱۹۹۰ و اوایل دهه ۲۰۰۰ به دلیل انجام‌پذیری مناسب و طیف وسیعی از کاربردها، اهمیت زیادی پیدا کرد. این واکنش با توجه به بازده بالا، قدرت فضاگزینی بالا، سرعت بالا و نیروی محرک ترمودینامیکی، به عنوان واکنشی در کلیک شیمی پذیرفته می‌شود.
این واکنش منجر به افزایشِ ضد مارکونیکوفیِ یک ترکیب تیول به یک آلکن می‌شود. با توجه به فضاگزینی بالا و همچنین میزان تولید و بازدهی بالا، این واکنش سنتزی مفید می‌تواند زمینه‌ساز کاربردهای آینده در علوم مواد و زیست‌پزشکی باشد.
اَشک، اَرشَک یا آرشاک (پهلوانی: 𐭀𐭓𐭔𐭊، ارمنی باستان: Արշակ، پارسی باستان: 𐎠𐎼𐏁𐎣، سریانی: ܐܪܫܟ‎، یونانی: Ἀρσάκης، لاتین: Arsaces)، نام ارشک یکم، بنیان‌گذار و نخستین پادشاه دودمان اشکانی در ایران بود. پس از مرگ ارشک یکم، تمام پادشاهان حاکم بر شاهنشاهی اشکانی، به استثنای چند پادشاه غاصب و فاقد مشروعیت سلطنتی، خود را بر سکه‌ها و اسناد رسمی با نام ارشک خطاب می‌کردند.Encyclopædia Britannica: Arsaces. ارشک یا آرشاک (شکل ارمنی این نام)، همچنین نام سه تن از پادشاهان دودمان اشکانی ارمنستان نیز بوده‌است.Encyclopædia Iranica: ARSACIDS vii. The Arsacid dynasty of Armenia.
مارک کروساس (؛ زادهٔ ) بازیکن بازنشسته فوتبال اهل اسپانیا است که در پست هافبک دفاعی بازی می‌کرد. وی در حال حاضر تحلیل‌گر فوتبال می‌باشد و در حال حاضر دارای تابعیت مکزیک است.
خدنگ کوچک هندی نام یک گونه از سرده خدنگ‌های آسیایی است. این گونه بومی عراق و شمال آسیای جنوبی می‌باشد. همچنین به بسیاری از مناطق جهان مانند چندین جزیره کارائیب و اقیانوس آرام معرفی شده است.
"Mangusta auropunctata" نام علمی بود که توسط برایان هاوتون هاجسون در سال ۱۸۳۶ برای نمونه خدنگ جمع آوری شده در مرکز نپال پیشنهاد شد.
بعداً در جنس "Herpestes" طبقه بندی شد، اما تصور می‌شود که همه خدنگ‌های آسیایی متعلق به جنس "Urva" هستند.
در قرن ۱۹ و ۲۰، چندین نمونه جانورشناسی شرح داده شد:
خدنگ کوچک هندی زمانی زیرگونه‌ای از خدنگ جاوه‌ای ("H. javanicus") محسوب می شد. تجزیه و تحلیل ژنتیکی نمونه‌های مو و بافت از ۱۸ خدنگ کوچک هندی و جاوه‌ای نشان داد که آنها دو کلاد را تشکیل می‌دهند و گونه‌های متمایزی هستند.
بدن خدنگ کوچک هندی باریک است و سر با پوزه‌ای نوک تیز کشیده شده است. طول سر و بدن ۵۰۹-۶۷۱ میلی‌متر (۲- تا ۲۶٫۴ اینچ) است. گوش‌ها کوتاه هستند. پاها دارای پنج انگشت و پنجه بلند هستند. جنس‌ها از نظر اندازه متفاوتند، و نرها سر پهن‌تر و بدن بزرگ‌تری دارند.
به دلیل اندازه کمی کوچک‌تر، می‌توان آن را از خدنگ خاکستری هندی ("U. edwardsii") متمایز کرد. جمعیت جزایر در سراسر جهان از نظر اندازه و دودیسی جنسی افزایش یافته است، شبیه جمعیتی در شرق محدوده خود، که در آن هیچ رقیب زیست محیطی ندارند. جمعیت‌های معرفی شده به دلیل رانش ژنتیک و انزوا جمعیت، تنوع ژنتیکی را نشان می‌دهند.
خدنگ کوچک هندی در عراق، جنوب شرقی ایران، افغانستان تا پاکستان، هند، نپال، بوتان، بنگلادش و میانمار توزیع می‌شود. به چندین کشور اروپایی و همچنین جزایر دریای کارائیب، هند و اقیانوس آرام معرفی شده است. تا ارتفاع ۲۱۰۰ متر (۶٫۹۰۰ فوت) زندگی می‌کند.
در عراق، خدنگ کوچک هندی در دشت‌های آبرفتی سامانه رودخانه‌ای دجله و فرات زندگی می‌کند، جایی که در بیشه‌های رودخانه، مزارع و باغات زندگی می‌کند. همچنین در مرداب‌های همار مشاهده شد.
در ایران، تنها در چند منطقه در جنوب و شرق، به ویژه در استان کرمان، ثبت شده است.
در پاکستان، در فلات پوتوهار، در ناحیه سیالکوت، در جنوب شرقی آزاد جامو و کشمیر و در پارک ملی مارگالا هیلز رخ می‌دهد. در هند، در مناطق جنگلی منطقه حفاظت شده ببر پانا، بخش گونا و پناهگاه گاندی ساگار مشاهده شد.
در سال ۲۰۱۶، کمیسیون اروپا خدنگ را در لیست گونه‌های بیگانه مهاجم در اتحادیه اروپا قرار داد.
در سال ۱۸۷۲، ۹ خدنگ کوچک کوچک هندی از هند برای کنترل موش‌های سیاه ("Rattus rattus") و قهوه‌ای ("R. norvegicus") در مزارع نیشکر معرفی شدند. آنها ظرف چند ماه تکثیر شدند.
در دهه ۱۸۰۰، مزارع نیشکر در بسیاری از جزایر گرمسیری از جمله هاوایی، فیجی و جامائیکا افزایش یافت. با آمدن نیشکر موش‌های صحرایی جذب گیاه شیرین شدند که باعث از بین رفتن و خسارت به محصولات نیشکر شد. تلاش شد تا خدنگ در ترینیداد در سال ۱۸۷۰ برای کنترل موش‌ها معرفی شود، اما به موفق نرسید. از سال ۱۸۷۰، خدنگ کوچک هندی به تمام آنتیل بزرگ معرفی شد: جامائیکا، کوبا، هیسپانیولا (در جمهوری دومینیکن) و پورتوریکو، و همچنین سنت کرویکس در جزایر ویرجین، برای شکار موش‌های سیاه که صنعت نیشکر را خراب کرده بودند. یکی دیگر از دلایل معرفی خدنگ کاهش مارها در مزارع نیشکر بود. در حالی که در کاهش آسیب نیشکر از موش‌ها موفق بود، مقدمه تأثیر منفی بر خزندگان و سایر جانوران داشت. ایگوانای سبز ("Iguana iguana"، که همچنین تصور می‌شود یک گونه معرفی شده است) از نظر تعداد بسیار کاهش یافته است، و مارمولک زمینی "Ameiva polops" قبل از سال ۱۹۶۲ از جزیره سنت کرویکس حذف شد (اما نه از پروتستان کی، گرین کی، روت کی، و جزیره باک). پرندگان لانه‌ساز زمینی و همچنین ایگوآناهای صخره‌ای و پستانداران بومی منطقه مانند هوتیا و سولنودون‌ها نیز ممکن است تحت تأثیر قرار گرفته باشند. همچنین در مورد هدف دوم خود در از بین بردن مارها بسیار موفق بوده است. در بسیاری از جزایر کارائیب که در آن آزاد شد مارهای بومی منقرض شده‌اند و اکنون فقط در جزایر دریایی وجود دارد. حداقل یک گونه از سنت کرویکس در جزایر ویرجین در حال حاضر منقرض شده است.
گزارش‌ها مربوط به صنعت قند در اوایل قرن ۲۰ بیان می‌کند که خدنگ‌های معرفی شده در کاهش تعداد موش‌های صحرایی، موش‌ها و حشرات موثر بوده است. با این حال، خدنگ‌ها برای پرندگان بومی مضر بوده‌اند که در غیاب شکارچیان پستانداران تکامل یافته‌اند و همچنین تخم‌های لاک‌پشت‌های در حال انقراض را شکار می‌کنند.
تصور می‌شود که تنها جزایر لانائی و کائوآئی عاری از خدنگ هستند. دو داستان متناقض وجود دارد که چرا کائوآئی نجات یافته است. اول این که ساکنان کائوآئی با داشتن جانوران در جزیره مخالف بودند و هنگامی که کشتی حامل فرزندان به کائوآئی رسید، جانوران به دریا پرتاب و غرق شدند. طبق داستان دیگر، هنگام رسیدن به کائوآئی، یکی از خدنگ‌ها یک کارگر اسکله را گاز گرفت، که در عصبانیت، جانوران در قفس را در بندر انداخت تا غرق شوند.
در ژاپن، خدنگ در سال ۱۹۱۰ به جزیره اوکیناوا و در سال ۱۹۷۹ در جزیره آمامی اوشیما معرفی شد تا بتواند جمعیت مار سمی "Protobothrops flavoviridis"، گونه بومی و سایر آفات را کنترل کند، اما از آن به بعد خود آفات شده‌اند."The Small Asian Mongoose introduced to the Island of Okinawa and Amami-Oshima: The Impact and Control Measure." Science Links Japan . Accessed 15 Feb 2009.Fisher, Cindy. Marines defend Camp Gonsalves from encroaching mongoose 9 July 2006. Stars and Stripes. Accessed 15 Feb 2009.
خدنگ کوچک هندی از حدود ۱۲ صدای مختلف استفاده می‌کند.
در پاکستان، خدنگ کوچک هندی عمدتاً از حشرات از جمله آسیابک‌ها، ملخ‌ها، آبدزدک‌ها، سوسک‌های زمینی، گوش‌خیزک‌ها و مورچهها تغذیه می‌کند. همچنین موش باندیکوت کوچک ("Bandicota bengalensis")، موش ورامین ("Nesokia indica")، حشره‌خوار خانگی آسیایی ("Suncus murinus")، جربیل هندی ("Tatera indica") و موش خانگی ("Mus musculus") شکار می شود. مدفوع جمع‌آوری شده در پارک ملی پیر لاسورا حاوی بقایای موش صحرایی سیاه ("Rattus rattus")، دوزیستان کوچک، خزندگان، پرندگان کوچک، دانه‌های علف و میوه‌ها بود.
مشخص شد که مانگوهای کوچک هندی در شمال جزیره اوکیناوا به باریک‌پیچه‌ها و سویه‌های اشریشیا کلی مقاوم به آنتی بیوتیک آلوده شده‌اند. خدنگ کوچک هندی ناقل اصلی هاری در پورتوریکو است، اما انتقال آن به انسان کم است.
آنگولا کشوری است در مرکز آفریقا واقع در ساحل غربی اقیانوس اطلس. این کشور بین نامیبیا و جمهوری کنگو واقع شده‌است. آنگولا همچنین از شرق با جمهوری دموکراتیک کنگو و زامبیا هم‌مرز است.
این کشور شامل یک دشت ساحلی کم‌آب و تا حدی کم‌گیاه است که در مسافت ۵۰ تا ۱۶۰ کیلومتر در داخل کشور امتداد دارد. کمی در داخل و موازی با ساحل، کمربندی از تپه‌ها و کوه‌ها و در پشت آن یک فلات بزرگ قرار دارد. مساحت کل خشکی کشور ۱٬۲۴۶٬۷۰۰ کیلومتر مربع است.
بلندترین نقطه کشور کوه موکو با ۲۶۲۰ متر و پست‌ترین نقطه آن در کنار ساحل اقیانوس است. طولانی‌ترین رود آنگولا رود کنگو است با ۴۳۴۴ کیلومتر درازا.
این کشور به یک نوار ساحلی خشک؛ ارتفاعات مرطوب و داخلی؛ گرم‌دشت خشک در قسمت داخلی جنوب و جنوب شرقی؛ و جنگل بارانی در شمال و در کابیندا تقسیم شده‌است. نوار ساحلی آن از نامیبیا تا لواندا کشیده شده‌است.
ارتفاعات کشور به‌طور کلی از ۹۰۰ تا ۱۸۰۰ متر متغیر است. ساحل در بیشتر قسمت‌ها مسطح است، گاهی صخره‌های کم‌ارتفاع و تکه‌هایی از ماسه‌سنگ قرمز در آن دیده می‌شود.
رودخانه زامبزی و چندین سرشاخه رودخانه کنگو از آنگولا سرچشمه می‌گیرند.
مانند دیگر مناطق گرمسیری آفریقا، آنگولا فصل‌های بارانی و خشک متمایز و متناوبی را تجربه می‌کند. یک فصل بارانی کوتاه از فوریه تا آوریل وجود دارد. تابستان‌ها گرم و خشک و زمستان‌ها معتدل است.
نوار ساحلی با جریان هوای خنک بنگوئلا تعدیل می‌شود و در نتیجه آب و هوایی شبیه به ساحل پرو یا باخا کالیفرنیا دارد. در جنوب و در امتداد ساحل تا لواندا نیمه خشک است. ارتفاعات داخلی دارای آب و هوای معتدل با فصل بارندگی از نوامبر تا آوریل و پس از آن فصل خشک سرد از ماه مه تا اکتبر است.
در استپ دو فصل بارانی وجود دارد: باران‌های کوتاه از نوامبر تا فوریه و باران‌های زیاد از مارس و آوریل. تابستان‌ها گرم و مرطوب و زمستان‌ها معتدل و خشک است. شمال دارای فصل سرد و خشک است. آب و هوا به شدت تحت تأثیر بادهای غالب است. دو فصل مشخص می‌شود - سرد، از ژوئن تا سپتامبر. و بارانی، از نوامبر تا آوریل. بیشترین بارندگی در آوریل رخ می‌دهد و با طوفان‌های شدید همراه است. شمال دور و کابیندا بیشترین میزان بارندگی سالانه را دارند.
گیاهان و جانوران آنگولا بیشتر همان گونه‌های رایج در مناطق گرمسیری آفریقا هستند. تا جنوب بنگوئلا، کرانه‌های دریا سرشار از نخل‌های روغنی و جنگل‌های حرا است. در قسمت شمالی این استان جنگل‌های انبوه وجود دارد. در جنوب به سمت کوننه، مناطقی از خاربیشه‌های متراکم وجود دارد.
درختان لاستیک طبیعی در این کشور فراوان است، اما در برخی از مناطق با روش‌های ابتدایی که گردآورندگان بومی لاستیک در پیش گرفته‌اند، تعداد آنها به میزان چشمگیری کاهش پیدا کرده‌است. درخت لندولفیا نیز یافت می‌شود. گیاهان قهوه، پنبه و فلفل گینه بومی هستند و گیاه تنباکو در چندین منطقه شکوفا می‌شود. در میان درختان چندین درخت وجود دارند که الوار عالی می‌دهند، مانند تاکولا (Pterocarpus tinctorius)، که به اندازه بسیار زیاد رشد می‌کند، چوب آن به رنگ قرمز خونی است، و چوب ماهون آنگولا. پوست موسوئمبا (Albizzia coriaria) تا حد زیادی در دباغی چرم استفاده می‌شود. مولوندو میوه‌ای به اندازه یک توپ کریکت دارد که با پوسته سبز سخت پوشانده شده‌است و مانند انار دارای هسته‌های قرمز است.
جانوران شامل شیر، پلنگ، یوزپلنگ، فیل، زرافه، کرگدن، اسب آبی، گاومیش آفریقایی، گورخر، کودو و بسیاری دیگر از انواع شاخ‌درازان، خوک، شترمرغ و تمساح. آنگولا قبلاً به عنوان زیستگاه سگ وحشی آفریقایی به عنوان گونه در معرض خطر عمل می‌کرد که در حال حاضر به دلیل فعالیت‌های انسانی در دوره ۱۹۶۵ تا ۱۹۹۱ در سراسر کشور منقرض شده‌است.C. Michael Hogan. 2009. "Painted Hunting Dog: Lycaon pictus", GlobalTwitcher.com, ed. N. Stromberg از میان ماهیان آنگولا می‌توان به زردپر معمولی، سیم و ماهی زرد آفریقایی اشاره کرد.
کسری برای اشاره به شاهنشاهان ساسانی و به عنوان لقب آن ها کاربرد دارد. کسری (کسرا) شکل (معرب) واژه پارسی خسرو (فارسی میانه: 𐭧𐭥𐭮𐭫𐭥𐭣𐭩‎) است. این واژه برای اشاره به شاهنشاهان ساسانی رایج بود و به نوعی در مقابل واژه قیصر که لقب امپراتوران روم بود قرار می‌گرفت. کسری، در ادبیات پارسی «پادشاه صاحب شکوه و جلال» معنی می‌دهد.
نام کسری (کسرا) از اسامی شاهنامه است . این نام در شاهنامه برای خسرو انوشیروان ساسانی به کار برده شده است .
بیت هایی از بخش اول داستان پادشاهی کسری انوشیروان در شاهنامه :
ناحیه سوچو () یکی از ناحیه‌های شهر سئول پایتخت کره جنوبی است. از سال ۲۰۱۹، ناحیه سوچو با میانگین قیمت فروش ۴۷.۷۵ میلیون وون در هر ۳.۳ متر مربع به عنوان دومین ناحیه ثروتمند در کره جنوبی و در میان گران‌ترین نواحی سئول رتبه‌بندی می‌شود.https://www.statista.com/statistics/1023632/south-korea-most-expensive-areas-to-live-seoul/
سارا دیدار (۷ آذر ماه ۱۳۸۳ در نیشابور) بازیکن فوتبال اهل ایران است. وی عضو تیم ملی فوتبال زنان ایران و باشگاه خاتون بم می‌باشد.
قلعه ولفنشتاین () بازی‌ای در سبک اکشن ماجراجویی محصول سال ۱۹۸۱ است که توسط میوز سافتور برای کامپیوتر خانگی اپل ۲ توسعه داده شد. این یکی از قدیمی‌ترین بازی‌هایی است که طبق سازوکار مخفی‌کاری ساخته شده‌است.
این بازی در زمان جنگ جهانی دوم رخ می‌دهد. بازیکن نقش یک اسیر جنگی از متفقین را دارد که در قلعه خیالی ولفنشتاین در اسارت است. پس از گریختن از سلول خود، هدف بازیکن پیدا کردن برنامه‌های جنگی مخفی نازی‌هاست. سربازان دشمن نازی را می‌توان هویتشان را جعل کرد، مخفیانه از آن‌ها گریخت یا کشت.
این بازی از سوی منتقدان واکنش‌های مثبتی دریافت کرد و یکی از پرفروشترین بازی‌های اوایل دهه ۱۹۸۰ شد. اینگونه در نظر گرفته می‌شود که این بازی تأثیری مستقیم روی بازی‌های مخفی‌کاری و تیراندازی اول شخص امروزی داشته‌است. گرافیک و گیم‌پلی این بازی ستوده شد اما برای زمان‌های طولانی که باید برای باز کردن صندوق‌ها صرف کرد، مورد انتقاد قرار گرفت.
ژوسلین گوروِنِک (زادهٔ ۲۲ مارس ۱۹۷۲)، بازیکن پیشین و مربی کنونی فوتبال اهل فرانسه است.
گورونک در دوران بازی در پست هافبک و برای تیم‌هایی از جمله لوریان، رن، نانت، مارسی، مون‌پلیه، باستیا، آنژه و کلرمون فوت به میدان رفته‌است.
گنگام