moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
فرانسیسکو خاویر "خاوی" گارسیا فرناندز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به رئال مادرید، اوساسونا، بنفیکا، منچستر سیتی، زنیت سن پترزبورگ و رئال بتیس اشاره کرد.
وی همچنین بین سال‌های ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۳ توانست ۲ بازی برای تیم ملی فوتبال اسپانیا انجام دهد.
در سال 2022 در سن 35 سالگی در گذشت
«بون، بون» عنوان تک‌آهنگی از خواننده آمریکایی پیت‌بول است. سبک این ترانه لاتین پاپ و هیپ‌هاپ است. این تک‌آهنگ در بیلبورد در بین ترانه‌های لاتین رتبه سوم را بدست آورد. ملودی این تک‌آهنگ برگرفته از آهنگ «We No Speak Americano» از یولاندا بی کول است.
ماتیا ناستاسیچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل صربستان است که در پست مدافع برای باشگاه فوتبال مایورکا و تیم ملی فوتبال صربستان بازی می‌کند.
زبان گوارانی (avañeʼẽ) از زبان‌های بومی آمریکای جنوبی است که توسط سرخپوستان و مردم مستیزو به ویژه در پاراگوئه و مناطق همجوار آن تکلم می‌شود. زبان گوارانی یکی از زبان‌های رسمی کشور پاراگوئه می‌باشد.
مهمترین نکته قابل بیان دربارهٔ زبان گوارانی این است که این زبان تنها زبان بومی قاره آمریکا است که توسط غیر سرخپوستان و اروپاییان مهاجر نیز به عنوان زبان مادری تکلم می‌شود. با توجه به رواج پدیده تغییر زبانی در قاره آمریکا در امتداد کشف آن توسط اروپاییان، بیشتر زبان‌های سرخپوستان به سرعت به نفع اسپانیایی، انگلیسی و پرتغالی عقب‌نشینی کردند و به گروه‌های اقلیت در مناطق عمدتاً روستایی محدود شدند. با این‌حال گوارانی نه تنها در میان مردم بومی پاراگوئه باقی‌ماند بلکه بسیاری از اروپاییان مهاجر به پاراگوئه گوارانی‌زبان شدند و امروزه اکثریت قاطع مردم پاراگوئه را گوارانی زبانان تشکیل می‌دهند. زبان اسپانیایی نیز در کنار گوارانی جزو زبان‌های رسمی کشور پاراگوئه است.
هجاهای گوارانی از یک همخوان به همراه یک واکه یا یک واکه تنها ساخته می‌شوند. در این زبان هرگز هجاها با همخوان پایان نمی‌یابند.
واکه‌های گوارانی عبارتند از: ؛ گرچه گاه واج‌گونه‌های , نیز استفاده می‌شوند. نویسه همانند لهستانی واکه را نشان می‌دهد.
همخوان‌های گوارانی عبارتند از:Michael, Lev, Tammy Stark, Emily Clem, and Will Chang (compilers). 2015. Phonological inventory of Paraguayan Guarani. In South American Phonological Inventory Database v1.1.4. Survey of California and Other Indian Languages Digital Resource. Berkeley: University of California.
الفبای گوارانی برگرفته از خط لاتین است و برای نخستین بار با تلاش‌های مبلغین مذهبی اسپانیایی ایجاد شد. الفبای کنونی از سی و سه حرف تشکیل شده‌است:
ماده یک اعلامیه جهانی حقوق بشر به گوارانی:
عرفان قانعی‌فرد نویسنده و مترجم ایرانی است که در آمریکا اقامت دارد. او با مسعود بارزانی، جلال طالبانی، فؤاد معصوم، نوری مالکی، نوآم چامسکی، جیمز بیکر، پرویز ثابتی گفتگو داشته‌است. از او انتقاداتی به سبب شکل تاریخ‌نگاری سیاسی و ترجمه (به ویژه ترجمه کتابی از روناک یاسین) شده‌است.
از او انتقاداتی به سبب شکل تاریخ‌نگاری سیاسی و ترجمه شده‌است.
او در کتاب "خاطرات یک رعیت کرد" که در سال ۱۳۷۹ در ایران چاپ شد زندگی «روناک یاسین» را روایت کرده‌است. حسین حسینی، استاد دانشگاه سلیمانیه، در یک تحقیق مختصر نشان داد که روناک یاسین که در این کتاب با عنوان استاد هاروارد، از او یاد شده بود وجود خارجی ندارد. قانعی فرد در مصاحبه‌ای گفته‌است «این داستان اسطوره‌ای است که شخصی به یک زن پرداخته و کتابی از آن منتشر شده». این در حالیست که او در سال ١٣٨٥ مراسمی برای بزرگداشت شخصیت روناک یاسین در تهران برگزار کرده است.
واژه سایوز (به روسی: Союз به معنای «اتحاد») می‌تواند به موارد زیر اشاره داشته باشد:
سایوز ۱ (به معنای اتحاد ۱) یک فضاپیمای سرنشین دار برنامه فضایی سایوز ساخت اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. این فضاپیما نخستین فضاپیمای سایوز است که در تاریخ ۲۳ آوریل ۱۹۶۷ (۳ اردیبهشت ۱۳۴۶) به فضا پرتاب شد. سرهنگ ولادیمیر کومارف تنها سرنشین فضاپیمای سایوز -۱ متأسفانه هنگام بازگشت از فضا دچار حادثه شد و جان خود را از دست داد. وی اولین کسی بود که در یک سفر فضایی کشته شد. یوری گاکارین فضانورد پشتیبان این مأموریت بود.
اتحاد جماهیر شوروی یک برنامه سری را برای سفر به ماه دنبال می‌کرد. از این رو می‌بایست فضاپیمایی طراحی می‌شد که بتواند به ماه سفر کند. فضاپیماهای وستک و وسخد با آن‌که رکوردها و تجربیات خوبی را برای مهندسین روسی به ثبت رساند، اما توانایی انجام بسیاری از مانورهای مداری لازم را برای انجام عملیات سفر به ماه نداشت. مهم‌ترین این مانورها رهگیری، ملاقات و الحاق فضاپیماها در مدار زمین بود. همچنین با توجه به این‌که در ناوهای کیهانی پیشین شوروی مشکلات بی‌شماری وجود داشت، از این رو این سفینه‌ها از ضریب اطمینان بالایی برخوردار نبودند. به همین دلیل طراحی یک فضاپیمای مطمئن که پاسخگوی طرح‌ها و اهداف روس‌ها در فضا باشد، الزامی بود. در نتیجه طرح ناوهای کیهانی سایوز با جدیت دنبال شد و در نهایت پس از چند پرواز آزمایشی بی‌سرنشین، نوبت به آزمودن عملکرد آن در یک مأموریت فضایی سرنشین‌دار بود. این مأموریت به دلایلی که گفته می‌شود ناکام ماند و بعدها اهدافی که از انجام این پرواز دنبال می‌شد در مأموریت مشترک ناوهای کیهانی سایوز ۴ و ۵ محقق شدند.
هدف از پرتاب سایوز ـ ۱ علاوه بر آزمایش دستگاه‌های فضاپیمای سایوز طی یک مأموریت سرنشین‌دار، انجام یک پرواز مشترک با ناو کیهانی سایوز ـ ۲ بود که طبق برنامه می‌بایست یک روز پس از پرتاب سایوز ـ ۱ با سه سرنشین به فضا می‌رفت. برنامه از این قرار بود که این دو فضاپیما پس از آن‌که در فضا همدیگر را رهگیری و ملاقات کردند، دو کیهان‌نورد حاضر در سایوز ـ ۲ طی یک راهپیمایی فضایی به سایوز ـ ۱ منتقل شوند و بعد هر دو فضاپیما به زمین بازگردند. اما به دلیل مشکلات بی‌شماری که برای سایوز ـ ۱ پیش آمد، هیچ‌گاه این عملیات صورت نپذیرفت. مشکلات مدت کوتاهی پس از پرتاب آشکار شدند؛ زمانی که صفحات خورشیدی سایوز به درستی باز نشدند و دستگاه‌های فضاپیما برای فعالیت با کمبود انرژی الکتریکی مواجه شدند. سامانهٔ جهت‌یابی سایوز که در مانورهای مداری کاربرد داشت از کار افتاده بود. در سیزدهمین گردش به دور زمین، دستگاه‌های هدایت خودکار از کار افتادند و دستگاه‌های هدایت دستی نیز کار زیادی از پیش نمی‌بردند.
مدیران پروژه با بررسی اوضاع تصمیم گرفتند تا مأموریت سرنشینان سایوز ـ ۲ را تغییر دهند. آن‌ها می‌بایست هنگام ملاقات با سایوز ـ ۱ در فضا، طی یک راهپیمایی فضایی، اقدام به تعمیر و بازکردن صفحات خورشیدی سایوز ـ ۱ می‌کردند. اما انتشار گزارشی که خبر از بارندگی شدید در پایگاه فضایی بایکانور می‌داد، پرتاب سایوز ـ ۲ را غیرممکن می‌ساخت.
مدیران پروژه، با لغو مأموریت اصلی، تنها به بازگشت سالم فضاپیما از فضا فکر می‌کردند و در تلاش بودند تا کیهان‌نورد سالم به زمین بازگردد. پس از گزارش کومارف در دور ۱۳، مرکز فرماندهی تلاش‌ها را برای بازگشت سالم فضاپیما به زمین آغاز کرد.
مدیران در اولین اقدام والنتینیا، همسر کومارف را به مرکز فرماندهی آوردند تا با صحبت‌های خود کومارف را دلداری دهد و وضعیت روحی وی را بهبود بخشد. اما کومارف از تکان‌های شدید در فضاپیما خبر می‌داد و پس از یک سکوت کوتاه، فقط توانست به همسر خود بگوید: «خداحافظ»!
با توجه به تمام مشکلاتی که پیش آمده بود، مهندسان هنوز به بازگشت سالم فضاپیما امیدوار بودند. چون سامانهٔ هدایت دستی سایوز هنوز کاملاً از کار نیفتاده بود و کومارف می‌توانست فضاپیما را تا حدودی کنترل کند. در هجدهمین گردش به دور زمین، بر فراز خاک روسیه، عملیات کاهش ارتفاع با روشن شدن موتور اصلی فضاپیما در جهت خلاف حرکت با موفقیت انجام گردید. سایوز با زاویه و جهت مناسب وارد جو زمین شد. اما حادثهٔ بعدی رخ داد؛ چتر اصلی به علت نقص در یکی از حسگرها باز نشد. هر چند کومارف سعی کرد چتر را به‌طور دستی باز کند، ولی متأسفانه چتر به هنگام بازشدن به هم گره خورد. فضاپیما با سرعت ۱۴۵ کیلومتر بر ساعت فرود می‌آمد و سرانجام با این سرعت به زمین برخورد کرد. مزرعه‌دارانی که در آن اطراف مشغول به کار بودند، با دیدن این وضعیت برای نجات فضانورد به سمت فضاپیما دویدند؛ ولی وقوع یک حادثهٔ دیگر، کار را تمام کرد. موتورهای فرود، ناگهان روشن شدند و انفجاری مهیب رخ داد و آتش تمام فضاپیما را دربرگرفت و بر اثر این انفجار سایوز کاملاً منهدم شد. شاید در این پرواز تنها سیستمی که طبق برنامه کار کرد، موتورهای فرود بود! چرا که این موتورها طبق زمان‌بندی خود می‌بایست روشن می‌شدند. اما از آن‌جایی که سایوز زودتر از آنچه فکر می‌شد روی زمین فرود آمد، این موتورها زمانی روشن شدند که فضاپیما کاملاً روی زمین نشسته بود.
البته کومارف بر اثر انفجار ناشی از کارکرد موتورهای فرود کشته نشد، بلکه او در اثر همان برخورد شدید فضاپیما به زمین در ابتدای کار جان باخته بود.
پس از این حادثه خاکستر بدن ولادیمیر کومارف به عنوان یک قهرمان ملی در پای دیوار کرملین به خاک سپرده شد.
سرهنگ کاماروف دو بار در مأموریت‌های فضایی دیگر مورد احترام و تکریم قرار گرفت. بار اول در مأموریت آپولو ۱۱ و بار دوم در مأموریت آپولو ۱۵ که نام او در پلاک معروف فضانورد افتاده نقش بسته شده بود.
سایوز ۲ (به معنای اتحاد ۲)یک فضاپیمای بدون سرنشین برای برنامه فضایی سایوز بود که توسط اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی ساخته و توسعه یافته بود. هدف این فضاپیما ترازیابی و اتصال با فضاپیمای سایوز ۳ بود. این مأموریت نخستین تلاش‌ها برای اتصال به فضاپیمایی دیگر در تاریخ شوروی است. اگرچه اتصال کامل میان سایوز-۲ و سایوز-۳ در لحظات آخر برقرار نشد و روس‌ها بعد از آن و طی مأموریت‌های سایوز-۴ و سایوز-۵ توانستند به این هدف رسیدند.
در سال ۱۹۹۷ خوان فونتکابرتا مدعی شد که سایوز-۲ بدون سرنشین نبوده و شامل یک فضانورد به نام ایوان ایستیچنیکف و سگ همراه او کلوکا بوده‌است. طبق نظرات این عکاس اسپانیایی، این فضانورد و سگش به وسیله برخورد شهاب سنگ ناپدید شده‌اند و سازمان فضایی شوروی به منظور پشیگیری از مشکلات و همچنین حفظ وجهه خود در طول جنگ سرد، تمامی مدارک را از بین برده‌است. نمایشگاه آثار مرتبط با سایوز-۲ در بسیاری از کشورها به نمایش درآمد که با اعتراض شدید سفیران شوروی در آن کشورها همراه بود.
سایوز ۳ (به معنای اتحاد ۳) یک فضاپیمای برنامه فضایی سایوز ساخت اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود که در ۲۶ اکتبر ۱۹۶۸ به فضا پرتاب شد. تنها فضانورد این مأموریت، گئورگی برگوی ۴۷ ساله بود که تا آن زمان پیرترین فضانورد محسوب می‌شد. در طی این مأموریت، برای اولین بار روس‌ها توانستند دو فضاپیما را با یکدیگر ترازیابی فضایی کنند. این فضاپیما توانست با سایوز-۲ ترازیابی را انجام دهد ولی موفق به انجام اتصال نشد.
ولادیمیر شاتالوف فضانورد پشتیبان این مأموریت بود.
اقلیم تبریز استپی خشک با تابستان‌های گرم و خشک و زمستان‌های سرد است. سرمای زمستانی، تأثیرپذیرفته از ارتفاع بالا و توپوگرافی کوهستانی منطقه‌است.
آب و هوای این شهر در تابستان‌ها خشک و گرم است؛Tabrīz, Encyclopædia Britannica اگرچه حرارت به دلیل نزدیکی به کوه سهند و وجود باغ‌های زیادی در پیرامون شهر تعدیل می‌گردد.Tabrīz, Encyclopaedia of Islam
میانگین بارندگی سالیانهٔ تبریز مانند بیش‌تر شهرهای ایران بسیار اندک و در حدود ۳۳۰٫۱ میلی‌متر در سال است. معمولاً در طول فصل تابستان، میزان بارندگی بسیار ناچیز بوده و به ندرت بارش رخ می‌دهد.تبریز، دانشنامه جهان اسلام، جلد ۶، ت، زیرنظر: غلامعلی حداد عادل، تهران: بنیاد دائرةالمعارف اسلامی، ۱۳۸۰، سرواژه تبریز، ص۳۸۱.
میانگین دمای تبریز در تیرماه (گرم‌ترین ماه سال) ۲۵٫۴ درجهٔ سانتی‌گراد، در دی‌ماه (سردترین ماه سال) ۲٫۵- درجهٔ سانتی‌گراد، در فروردین‌ماه ۱۰٫۵ درجهٔ سانتی‌گراد و در مهرماه ۱۴٫۱ درجهٔ سانتی‌گراد و میانگین سالانهٔ دما ۱۱٫۹ درجهٔ سانتی‌گراد است.
میانگین بارندگی سالیانهٔ تبریز مانند بیش‌تر شهرهای ایران بسیار اندک و در حدود ۳۳۰٫۱ میلی‌متر در سال است. معمولاً در طول فصل تابستان، میزان بارندگی بسیار ناچیز بوده و به ندرت بارش رخ می‌دهد.
میانگین بارش در تبریز در زمستان ۱۱۳٫۳ میلی‌متر، در بهار ۱۲۱٫۸ میلی‌متر، در تابستان ۲۰٫۷ میلی‌متر و در پاییز ۷۴٫۳ میلی‌متر است. تعداد روزهای یخ‌بندان در طول سال به‌طور متوسط ۱۴۹٫۵ روز است که عموماً از اواسط پاییز تا اواخر زمستان را دربر می‌گیرد.
نوسان بارندگی سالانه از ۵۱۳٫۳ میلی‌متر در سال‌های پربارش تا حداقل ۱۹۲٫۴ میلی‌متر در سال‌های کم‌بارش گزارش شده که خطر سال‌های سیلابی و خشک‌سالی روشن می‌گردد. گزارش‌های تاریخی از دوران مغول تا سدهٔ حاضر بیانگر خسارت‌های عمده‌ای است که سیلاب‌های سنگین -که عموماً در اواخر بهار و اوایل تابستان اتفاق می‌افتند- به شهر وارد کرده‌اند.
سول‌کالیبر ۴ یک بازی ویدئویی در سبک مبارزه‌ای بر پایه سلاح است که توسط پراجکت سول ساخته شده و در سال ۲۰۰۸، برای دو کنسول ایکس‌باکس ۳۶۰ و پلی‌استیشن ۳ منتشر شده است. این پنجمین قسمت از مجموعه بازی‌های مبارزه‌ای "سول‌کالیبر" و بعد از نسخه "سول‌کالیبر ۳" است. "سول کالیبر ۴" شامل سه شخصیت قابل بازی از سری فیلم‌های "جنگ ستارگان" می‌باشد. دارث ویدر در نسخه پلی‌استیشن ۳ و یودا در نسخه ایکس‌باکس ۳۶۰ در دسترس است.سول کالیبر ۴ در وبگاه نامکو باندای
وستوک ۶ (به )(به معنای شرق) ششمین و آخرین مأموریت سرنشین دار سازمان فضایی شوروی در پروژه وستوک می‌باشد. این مأموریت به طور مشترک و همزمان با وستوک ۵ انجام شد و برای نخستین بار یک فضانورد زن را در مدار زمین قرار داد.
وستوک ۵ (به )(به معنای شرق) پنجمین مأموریت سرنشین دار سازمان فضایی شوروی محسوب می‌شود. این مأموریت به‌طور مشترک و همزمان با وستوک ۶ و همانند دو مأموریت قبلی خود یعنی وستوک ۳ و وستوک ۴ انجام شد.
وستوک ۵ به دلیل نگرانی‌های ناشی از فعالیت‌ها و اشعه‌های خورشیدی به‌طور مداوم عقب می‌افتاد و حتی بعد از پرتاب نیز طول مأموریت از ۸ روز به ۵ روز کاهش پیدا کرد.
فن‌داب (با فن‌ساب اشتباه نشود) یک دوبله به‌وسیلهٔ هواداران یا بازدوبله‌ای از یک اجرای زنده یا محصول پویانمایی‌شده است. اکثر محصولات از زبان‌های مبدأ گوناگونی ترجمه شده‌اند اما فن‌داب‌هایی نیز موجودند که در زبان خود محصول فن‌داب‌شده اجرا شده‌اند. کسترهٔ نوع گفتگوها می‌توانند از یک ترجمهٔ وفادار تا یک نسخهٔ کاملاً تغییرپیداکرده نسبت به داستان اصلی به همراه شخصیت‌های قهرمانان را پوشش دهد. دلیل فن‌داب‌کردن می‌تواند این باشد که محصول مورد نظر به‌طور رسمی دوبله نشده یا این‌که دوبلهٔ اصلی کیفیت پایینی داشته باشد. فن‌داب‌ها عمدتاً روی پویانمایی ژاپنی انجام می‌شود اما می‌تواند شامل اجراهای زنده و مجموعه‌های کارتونی و فیلم‌هایی در زبان‌های مختلف باشد. نسخه‌هایی که در آن‌ها، شخصیت‌های کاراکترها و محتوا به طرز قابل توجهی تغییر پیدا کرده باشند، به طور نمونه به شیوهٔ طنز، به «مجموعه‌های خلاصه‌شده (مختصر)» و «فن‌داب» شهرت دارند.
از آن‌جا که فن‌داب‌ها عمدتاً از محتوای شامل حق تکثیر استفاده می‌کنند، با همان اتهام‌هایی که فن‌ساب‌ها مواجه هستند اما در مقیاسی متفاوت، دست‌وپنجه نرم می‌کنند. مواردی وجود داشته است که فن‌داب‌هایی مشهور مانند "یو-گی-او! مختصر"، "دراگون بال زد مختصر" و "سیلر مون مختصر" برای استفاده غیرقانونی از محصولات تولیدکنندهٔ ژاپنی خاطی شناخته شده‌اند. چنین محصولاتی معمولاً به کانالی نوتر، مجدداً بارگذاری می‌شوند و گاهی نیز مجدداً خاطی شناخته می‌شوند.
وستوک ۴ (به )(به معنای شرق) چهارمین مأموریت سرنشین دار سازمان فضایی شوروی محسوب می‌شود. این مأموریت به طور مشترک و همزمان با وستوک ۳ انجام شد و اهداف عمده آن شامل آزمایش تاثیر بی وزنی بر عملکرد بدن انسان، آزمایش قابلیت‌های عملیاتی فضاپیمای وستوک 3KA در پروازهای بلند مدت مداری و همچنین اطلاع از توانمندی تیم کنترل زمینی بر نحوه راهنمایی دو فضاپیمای فعال در مدار زمین می‌شد.
وستوک ۴ کمی بعد از وستوک ۳ به فضا پرتاب شد و پس از پرتاب دو فضاپیما با فاصله ای حدود ۶.۵ کیلومتری از یکدیگر در مدار زمین قرار داشتند. با اینکه این فضاپیماها قابلیت پهلوگیری را نداشتند اما در مقطعی توانستند به یکدیگر نزدیک شوند و برای نخستین بار ارتباط رادیویی بین دو فضاپیما در مدار زمین را برقرار کنند.
در طول این مأموریت سیستم‌های حیاتی فضاپیما دچار مشکل شد و دمای داخل فضاپیما به حدود ۱۰ درجه سانتی‌گراد کاهش پیدا کرد ولی با این وجود مأموریت با موفقیت به اتمام رسید.
رکسیو نام یک مجموعهٔ تلویزیونی پویانمایی محصول کشور لهستان است که در فاصلهٔ سال‌های ۱۹۶۷ تا ۱۹۹۰ توسط استودیوی فیلم‌های انیمیشنی واقع در بیلسکو بیاوا این کشور تولید می‌شد. نویسندگی و کارگردانی این مجموعه را لِخوسواف مارشاوِک برعهده داشت. شخصیت اصلی این انیمیشن سگی به نام رکسیو بود که در هر قسمت ماجرایی از او و دوستانش روایت می‌شد.
این مجموعه از تلویزیون ایران نیز پخش شده است.
ایران در بازی‌های پارالمپیک تابستانی ۲۰۰۸ که در پکن چین برگزار شد با ۷۹ ورزشکار در نه رشته ورزشی شرکت نمود و با تصاحب ۱۴ مدال موفق به کسب رتبه بیست‌ودوم در جدول مدال ها شد.
وستوک ۳ (به )(به معنای شرق) سومین مأموریت سرنشین دار سازمان فضایی شوروی محسوب می‌شود. این مأموریت به طور مشترک و همزمان با وستوک ۴ انجام شد و اهداف عمده آن شامل آزمایش تاثیر بی وزنی بر عملکرد بدن انسان، آزمایش قابلیت‌های عملیاتی فضاپیمای وستوک 3KA در پروازهای بلند مدت مداری و همچنین اطلاع از توانمندی تیم کنترل زمینی بر نحوه راهنمایی دو فضاپیمای فعال در مدار زمین می‌شد.
وستوک ۳ حدود ۴ روز و ۶۴ دور در مدار زمین چرخید که این رکورد تا حدود ۳ سال بعد دست نخورده باقی ماند. با پرتاب وستوک ۴ این دو فضاپیما با فاصله ای حدود ۶.۵ کیلومتری از یکدیگر در مدار زمین قرار داشتند. با اینکه این فضاپیماها قابلیت پهلوگیری را نداشتند اما در مقطعی توانستند به یکدیگر نزدیک شوند و برای نخستین بار ارتباط رادیویی بین دو فضاپیما در مدار زمین را برقرار کنند.
آندریان نیکولایف پس از قرارگیری فضاپیما در مدار و باز کردن کمربند صندلی به نخستین انسانی تبدیل شد که به طور آزادانه در فضا شناور می‌شود. همچنین در این مأموریت آندریان نیکولایف و نیکیتا خروشچف تلاش کردند با یکدیگر گفتگو کنند اما به دلیل کیفیت بد رادیویی به طور کامل موفق به انجام این ارتباط نشدند.
سر ادوارد فرانکلند ، FRS (زادهٔ ۱۸ ژانویه ۱۸۲۵ - ۹ اوت ۱۸۹۹) یکی از بهترین شیمی دانان زمان خود بود. او در زمینهٔ کیفیت آب و تجزیه تحلیل آن زبردست بود. او در زمینهٔ زیست شیمی، باکتری‌ها، شیمی آلی فلزی و ساخت مواد تازهٔ شیمیایی کار می‌کرد. همچنین فرانکلند به همراه نورمن لاکیر یکی از کسانی است که هلیم را شناسایی کرد.
ادوارد فرانکلند در لنکستر انگلستان به دنیا آمد. او پس از پیوستن به مدرسهٔ سلطنتی زبان لنکستر، شش سال را به شاگردی در یک داروسازی در شهر گذراند. او در ۱۸۴۵ به عنوان دستیار در آزمایشگاه شیمی سازمان زمین‌شناسی بریتانیا، در لندن پذیرفته شد. در آن دوره، لاین پلیفر مسئول آزمایشگاه بود، پلیفر دانش آموختهٔ آلمان بود. در تابستان ۱۸۴۷ فرانکلند به آلمان رفت و برخی از دوستان شیمیدان پلیفر در آلمان، از جمله روبرت بونزن دیدار داشت. فرانکلند در اوت ۱۸۴۷ به عنوان دانشجوی کارشناسی ارشد در مدرسهٔ همپشایر پذیرفته شد اما پس از چندی در همان تابستان ترجیح داد به آلمان سفر کند و به عنوان یک دانشجوی تمام وقت در دانشگاه ماربورگ به تحصیل پردازد. حضور روبرت بونزن مهم‌ترین عامل علاقهٔ فرانکلند به تحصیل در این دانشگاه بود. فرانکلند پس از پایان آموزشش در آلمان به انگلستان بازگشت تا جایگاه پیشین پلیفر را که پیشتر رفته بود، بگیرد. وی پس از یک سال در دانشگاه تازه تأسیس منچستر مشغول به کار شد. فرانکلند در ۱۸۵۳ در انجمن سلطنتی پذیرفته شد، در ۱۸۵۷ نشان سلطنتی انجمن را دریافت کرد و در ۱۸۹۴ نشان کاپلی را از آن خود کرد. در ۱۸۹۷ به عنوان شوالیه پیذرفته شد.
فرانکلند در سال ۱۸۹۹ هنگامی که در تعطیلات در نروژ بود از دنیا رفت. او را در نزدیکی خانه‌اش به خاک سپردند. پسر او، پرسی فرانکلند هم از شیمیدانان برجسته بود و توانسته بود که به عضویت انجمن سلطنتی درآید.
فرانکلند از آغاز به حل مسائل پژوهشی شیمی مانند جداسازی برخی رادیکال‌های آلی، علاقه نشان می‌داد. او پس از چندی به ساخت مواد شیمیایی تازه روی آورد و هنگامی که تنها ۲۵ سال داشت در میانهٔ یک پژوهش که به پیشنهاد روبرت بونزن و هرمان کلبه بر روی کاکودیل انجام می‌داد به دست آوردهای مهمی در زمینهٔ ترکیب‌های شیمی آلی فلزی رسید. او هنگامی که به انگلستان بازگشت توانست دی‌اتیل‌روی و دی‌متیل‌روی را از واکنش میان اتیل یدید و متیل یدید با روی بسازد.
فرانکلند یکی کسانی است که توانست هلیم را شناسایی کند همچنین پژوهش‌های او علاوه بر شیمی در زمینهٔ زیست‌شناسی و باکتری‌ها هم ادامه داشت.
وستوک-۲ (به )(به معنای شرق) دومین مأموریت سرنشین دار سازمان فضایی شوروی به سمت فضا بود.
این ماموریت پس از پرواز تاریخی یوری گاگارین که با وستوک ۱ انجام گرفت، دومین پرواز مداری سرنشین‌دار بوده است. فضانورد این فضاپیما گرمان تیتوف در تاریخ ۶ اوت ۱۹۶۱ وارد فضا شد و پس از ۱۷/۵ چرخش مداری به دور زمین در سلامت به زمین برگشت.
فضاپیمای وستوک-۲ در این پرواز تجهیزات پشتیبانی از حیات، رادیو و تلویزیون برای پاییدن وضعیت فضانورد، ضبط صوت، سیستم سنجش از دور، ابزارهایی برای آزمایش‌های زیستی، و تجهیزات کنترل دستی و خودکار را با خود حمل می‌کرد. پس از ۱۷/۵ چرخش مداری، فضاپیما در ساعت ۷ و ۱۸ دقیقه به وقت گرینویچ در نزدیکی کرازنی‌کوت در ساراتوف روسیه به زمین نشست. گرمان تیتوف با استفاده از چتر جداگانه‌ای که همراه صندلی‌پران فضاپیما بود به زمین نشست.
اهداف این ماموریت فضایی، بررسی تاثیرات محیط بیرون از جو بر روی سازواره (ارگانیسم)سازواره واژهٔ پیشنهاد شده برابر ارگانیسم در برخی واژه‌نامه‌ها از جمله واژه‌نامه پارسی سره همچنین فرهنگستان زبان و ادب فارسی واژه‌ی اندامگان را برابر ارگانیسم پیشنهاد کرده است. انسان در خلال پروازهای مداری طولانی و در پی آن بازگشت به سطح زمین و نیز بررسی توانایی انسان برای کار و جنبش درازمدت در حالت بی‌وزنی بود.
جو آلن (زادهٔ ۱۴ مارس ۱۹۹۰ در کارمارتن، ولز) بازیکن فوتبال ولزی است. او همچنین عضو تیم ملی فوتبال ولز و باشگاه سوانزی سیتی نیز می‌باشد.
سیزدهمین انتخابات ریاست‌جمهوری ونزوئلا در ۷ اکتبر ۲۰۱۲ (۱۶ مهر ۱۳۹۱) برگزار شد.
در این انتخابات هوگو چاوز رئیس‌جمهور پیشین با کسب حدود ۵۵٪ رای‌ها به پیروزی رسید. کاندید اصلی اپوزیسیون با اعلام نتایج مقدماتی شکست را پذیرفت.
با مرگ هوگو چاوز بر اثر بیماری سرطان، انتخابات زودهنگام ریاست‌جمهوری تا یک ماه پس از مرگ او در ونزوئلا برگزار شده‌است.
زبان‌های توپیایی یک گروه زبانی از زبان‌های بومی آمریکا است که در آمریکای جنوبی توسط بومیان سرخپوست و اقوام مستیزو تکلم می‌شود. مهم‌ترین زبان این گروه گوارانی است.
«بگذار باشد» نام ترانه‌ای از گروه بیتلز (The beatles) می‌باشد. این تک‌آهنگ از آلبومی به همین نام می‌باشد و نوشتن آن به عهده جان لنون و پل مک‌کارتنی (لنون-مککارتنی) بود. جرج مارتین نیز تهیه‌کنندگی آلبوم را به عهده گرفت. این آهنگ همراه با آلبوم بگذار باشد (آلبوم) در تاریخ ۶ مارس ۱۹۷۰ منتشر گردید. در حال حاضر نسخهٔ تصویری این آهنگ وجود دارد و معروف می‌باشد. این اثر توسط فرهاد مهراد نیز اجرا شده‌است.
این آهنگ بر اساس رتبه‌بندی مجله رولینگ استون رتبهٔ ۸ را در تمام دوران در بخش بهترین‌های بیتلز به دست آورد. همچنین این آهنگ در Aol radio blog رتبهٔ دهم را بدست آورد. بسیاری از منتقدین سایت‌ها و بزر گان نیز این آهنگ را جزو ۵۰ آهنگ برتر جهان به حساب می‌آورند.
در مراسم اسکار سال ۱۹۷۰، بیتلز برای مستند بگذار باشد، برنده جایزه اسکار بهترین ترانه شدند.
این آهنگ بیش از آن که حاصل کار گروهی بیتل‌ها باشد اثریست که تماماً امضای پل مکارتنی را بر خود دارد.
نوع اجرا و سادگی ملودیهای اثر باعث شده بسیاری از خوانندگان دست به بازخوانی آن بزنند.
جان لننون از این آهنگ به شدت متنفر بود. طوری که بعدها در تک‌آهنگ How Do You Sleep به هجو این اثر پرداخت.
لیست اجرا کنندگان:
کودتای ۲۰ ژوئیه ۱۹۴۴، تلاش تعدادی از افسران ارتش آلمان برای حذف آدولف هیتلر و جلوگیری از شکست آلمان در جنگ جهانی دوم بود. در این کودتا با طرح‌ریزی نقشه‌ای، کلاوس فون اشتاوفنبرگ افسر ستاد ارتش آلمان نازی اقدام به بمبگذاری در مقر نظامی هیتلر در جبهه شرقی به نام آشیانه گرگ کرد. هیتلر در این ترور آسیبی ندید. به عقیدهٔ کودتاگران، به دلیل برخی سیاست‌های غلط هیتلر در سال‌های آخر جنگ، آلمان نازی رو به سقوط بود.
از آغاز سلطه هیتلر بر آلمان گروه‌های مختلفی در ارتش آلمان در مخالفت با او شکل گرفته بودند. فعالیت این گروه‌ها به دلیل هراس آن‌ها از کشیده شدن دوباره آلمان به جنگ جهانی در ۱۹۳۸ و در پی تهدیدات هیتلر علیه چکسلواکی به اوج رسید. اما قرارداد مونیخ و تصرف بدون خونریزی چکسلواکی به افزایش محبوبیت هیتلر کمک کرد و بسیاری از این گروه‌ها از تلاش برای جایگزینی هیتلر منصرف شدند. از سال ۱۹۴۲ و پس از شکستهای ارتش آلمان در شوروی و شمال آفریقا، به دلیل پافشاری هیتلر بر ادامه جنگ، فعالیت این گروه‌ها در راستای حذف هیتلر دوباره از سرگرفته شد. هدف اصلی این گروه‌های از حذف فیزیکی هیتلر این بود که هیتلر از سال ۱۹۳۴، نظامیان را به یادکردن سوگند وفاداری به خودش وادار کرده بود و بسیاری از نظامیان سرپیچی از فرمانهای هیتلر را خلاف شرف و آیین نظامیگری می‌دانستند؛ در نتیجه این گروه‌ها به این نتیجه رسیده بودند که برای نجات آلمان به ناچار باید به صورت فیزیکی او را حذف کنند.
مهم‌ترین عملیات این گروه‌ها، تلاش آن‌ها برای حذف هیتلر در بیست ژوئیه ۱۹۴۴ از طریق انفجار بمب در جلسه مذاکره هیتلر در راستنبرگ بوده‌است. راستنبرگ (که اکنون جزئی از لهستان هست) در پروس شرقی قرار داشت. قرارگاه هیتلر در راستنبرگ، وولفز شانزه (آشیانه گرگ) نام داشت و هیتلر از آن جهت هدایت عملیات جبهه شرقی (نبرد با روسیه) استفاده می‌کرد. سفر هوایی بین برلین و راستنبرگ حدود دو ساعت و نیم زمان می‌برد. قرارگاه وولف شانزده دارای پناهگاه‌های زیر زمینی ضدهوایی بود، اما در روز انفجار بمب، جلسه در ساختمانی ساده بر روی زمین برگزار شده بود.
در طی این واقعه، کلنل ون اشتافنبرگ کیفی حاوی بمب را در زیر میز مذاکره قرار داده و به بهانه مکالمه تلفنی از جلسه خارج شد و پس از انفجار بمب با هواپیما به سوی برلین بازگشت.
با وجود صدمه فراوان به ساختمان جلسه مذاکره، هیتلر توانست بدون آسیب جدی از بمب‌گذاری نجات پیدا کند. دلایل متعددی برای زنده ماندن او مطرح شده‌است. از طرفی بمب مورد استفاده فاقد ترکش بود و از طرفی دیگر بازبودن پنجره‌های ساختمان محل مذاکره به دلیل گرم بودن هوا از شدت انفجار کاسته بود. همچنین یکی از شرکت کنندگان، کیف حاوی بمب را از نزدیکی هیتلر به پشت پایه چوبی بزرگ میز مذاکره جابجا کرده بود که بسیاری معتقدند باعث نجات جان هیتلر در این واقعه شده بود.
طبق نقشه کودتا، ارتش ذخیره آلمان موظف شده بود که با استفاده از پوشش عملیات والکری ایستگاه‌های رادیویی و مراکز مخابراتی را تصرف کند، افراد مهم دولت نازی از قبیل گوبلز را دستگیر کرده و اس اس را خلع سلاح کند. عملیات والکری را سران کودتا از جمله هنینگ فن ترشکو، تحت عنوان استفاده از ارتش ذخیره برای سرکوب شورش داخلی در آلمان به تصویب هیتلر رسانده بودند.
ارتباطات مخابراتی محل جلسه در راستنبرگ تنها به‌طور موقت با برلین قطع شده بود و مقامات نازی در برلین به سرعت توانستند از سلامت هیتلر اطمینان پیدا کنند. در ضمن تعلل مقامات ارتش ذخیره برای اجرای اقدامات کودتا تا قبل از بازگشت ون اشتافنبرگ به برلین، موجب شد که جمع کوچکی از نیروهای پلیس برلین بتواند ضد کودتایی اجرا کند و عوامل کودتا را دستگیر نموده و از ادامه کودتا ممانعت به عمل آورد. بسیاری از نیروهای ارتش آلمان در فرانسه که با کودتاگران همکاری داشتند، اقدام به دستگیری سران اس اس در فرانسه کرده بودند که با شکست کودتا مجبور به آزاد کردن این افراد شدند و خود به عنوان خائن دستگیر و محاکمه شدند.
در پی شکست کودتا و با بازجویی شدید دستگیرشدگان، بیشتر عوامل شرکت‌کننده و طراح کودتا شناسایی شده و در دادگاه‌هایی به نام "دادگاه مردمی" محاکمه شده و اعدام شدند. اعتقاد بر این هست که بیش از ۷۰۰۰ نفر در جریان این پاکسازیها اعدام شدند. دامنه پاکسازی به افراد مهم ارتش آلمان، همچون فیلد مارشال رومل، فون ویتزلبن و ون کلوگه نیز رسید.
اَنخِلو خوزه اِنریکِس ایتورا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل شیلی است.
زبان‌های توپیایی-گوارانی مهمترین زیرشاخه زبان‌های توپیایی است که در آمریکای جنوبی بیش از پنجاه زبان مختلف را در برمی‌گیرد. مهمترین زبان این گروه زبان گوارانی است.
لهران روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان طالقان در استان البرز است.
این روستا واقع در دهستان پایین‌طالقان ابتدای راه عمومی قزوین این روستا کوهستانی و سردسیر آب این ده از چشمه تأمین می‌گردد. شغل اهالی این ده زراعت بوده است.
مکان های دینی این روستا از جمله چشمه ای به نام گو چشمه و سوسن پرتگاه زبان زد خاص و عام است.
مردم لهران به تاتی طالقانی تکلم می‌کنند.رزم آرا، فرهنگ جغرافیایی ایران ،استان مرکزی، جلد ١، ص ١٩٨.
غلات و گردو از محصولات این روستا است.
الکساندر الکساندرویچ بوگدانف (زاده ۲۲ آگوست ۱۸۷۳ – درگذشته ۷ آوریل ۱۹۲۸) پزشک، فیلسوف، نویسنده علمی–تخیلی و انقلابی بلشویک روسی بلاروس تبار بود.
الکساندر بوگدانف متولد روسیه بود. در تلاش برای جوانی پایدار در تلاش برای جوانی همیشگی، او شروع به آزمایشهایی روی انتقال خون کرد. او تزریق خون را روی خودش امتحان کرد و ادعا کرد که طاس شدنش متوقف شده و دید چشمش بهتر شده‌است. اما او اصلاً خون‌های اهداکننده‌ها را آزمایش نمی‌کرد و در یکی از آزمایش‌هایش خون فردی مبتلا به مالاریا و سل را به خودش تزریق کرد و در نتیجه عوارض این تزریق درگذشت.
گویش‌های گوارانی شامل یک مجموعه زنجیره گویشی است که توسط مردم گوارانی تکلم می‌شود. این مجموعه گویش‌های متعددی را در برمی‌گیرد. به صورت عمده زبان گوارانی به گویش‌های غربی و شرقی گوارانی بولیویایی، و گوارانی پاراگوئه‌ای تقسیم می‌شود. گوارانی پاراگوئه‌ای برگویشورترین گویش گوارانی است.
گلینک، روستایی از توابع شهرستان طالقان در استان البرز
روستایی است واقع در بخش مرکزی شهرستان طالقان آب و هوای این ده سرد است. آب این منطقه از رودخانهٔ حسنجون تأمین می‌گردد. شغل مردم این ده زراعت می‌باشد و عده‌ای هم در اداره‌های تهران مشغول به کار هستند.
زبان مردمش تاتی است.رزم آرا، فرهنگ جغرافیایی ایران، استان مرکزی، جلد ١، ص ١٩٣.
غلات، یونجه، سیب زمینی، لوبیا ، گردو و میوهٔ دیمی و انواع نان محلی از محصولات این روستا می‌باشند.
کرباس و جاجیم از صنایع دستی این ده هستند.
بی‌شوجو (با معنای تحت‌اللفظی «دختر زیبای جوان») از واژگان ژاپنی است و به دخترهای جوان و زیبایی اشاره دارد که معمولاً در سنین کم‌تر از دانشگاه هستند. "بیشوجو" در واژه‌نامهٔ ژاپنی شاخص کوجین در زمرهٔ لغات قرار نگرفته‌است. یک واژهٔ دیگر، "بیوجو" به دختری در سنین کم‌تر از بلوغ اشاره دارد. "بی‌شوجو" اشاره به تعداد زیادی از سبک‌های مختلف انیمه و مانگا دارد و تقریباً تمام انیمه‌هایی که دارای ویژگی‌هایی از قبیل دختران زیبا هستند (همانند سیلر مون) به عنوان "بی‌شوجو" در نظر گرفته می‌شوند.
شخصیت‌های "بیشوجو" تقریباً در تمام گونه‌های انیمه و مانگا دیده می‌شوند، به ویژه در دیتنیگ سیم‌ها، رمان‌های تصویری (که با عنوان بازی بیشوجو نیز شناخته می‌شوند) و انیمه و مانگاهای حارم. گاهی این واژه با واژهٔ مشابه "شوجو" اشتباه می‌شود؛ "بیشوجو" به جنسیت و ویژگی‌های منحصربه‌فرد "شخصیت" اشاره دارد درحالی که «شوجو» به "مخاطبین" اشاره دارد. اگرچه "بیشوجو" صرفاً نوعی طراحی کاراکتر است و یک ژانر نیست، اما گاهی اوقات مجموعه‌هایی که به‌طرز بارزی چنین کاراکترهایی را دربرمی‌گیرند مانند «حارم» یا رمان‌های تصویری، به عنوان «مجموعه‌های "بیشوجو"» شناخته می‌شوند. از آن‌جا که یکی از جذابیت‌های این مجموعه‌ها، هنر ترسیمی و شخصیت‌های زن جذاب است، گاهی این واژه به عنوان گونه‌ای که تنها بر بازاریابی شخصیت‌های زیبا تأکید دارد و نه محتوای داستان، دارای باری منفی است.
الفبای گوارانی الفبایی برگرفته از خط لاتین است که زبان گوارانی بدان نوشته می‌شود. تا پیش از ورود کنکیستادورها به آمریکای جنوبی زبان گوارانی فاقد کتابت بود. نخستین نوشته به این زبان توسط مسیونرهای یسوعی بود که درصدد بودند مسیحیت را میان متکلمان این زبان رواج دهند. بعدها در میانه سده هفدهم میلادی فرهنگ لغت اسپانیایی-گوارانی نوشته شد. از آن زمان به بعد تا کنون زبان گوارانی به خط لاتین نوشته می‌شود. گوارانی یکی از زبان‌های رسمی کشور پاراگوئه است.
این الفبا از سی و سه حرف تشکیل شده است:
نام این سی و سه حرف نیز به شرح زیر است:
رنج مرجع در حوزه پزشکی و سلامت٬ به بازه‌ای از مقادیر قابل پذیرش در رابطه با یک پارامتر یا آزمایش پزشکی٬ گفته می‌شود.
ویکی‌پدیا انگلیسی: Reference range
بهروز احمدی معمار ایرانی و طراح پروژه‌های ساختمان آرمیتا در خیابان بخارست تهران، موزهٔ قرآن و نمای ساختمان جدید مجلس شورای اسلامی ایران است. این مهندس معمار با مجموعه فعالیت‌های خود در زمینهٔ معماری، نزدیک به نیم قرن به معماری و هنر ایران خدمت کرد.
بهروز احمدی در آبان ماه ۱۳۲۵ در تهران به دنیا آمد.
بهروز احمدی در سال ۱۳۴۴ وارد دانشگاه تهران و در سال ۱۳۵۳ از آن فارغ‌التحصیل شد.
این معمار پیشکسوت در نهایت در صبح روز چهارشنبه ۱۵ شهریور ماه ۱۳۹۱، در سن ۶۶ سالگی بر اثر ایست قلبی درگذشت. پیکر این معمار صبح روز ۱۶ شهریور ۱۳۹۱، از مقابل دفتر مهندسین مشاور شارستان تشیع و در بهشت زهرای تهران به خاک سپرده شد.
بهروز احمدی عضو هیئت مدیرهٔ شرکت مهندسان مشاور شارستان و یکی از بنیانگذاران این شرکت بوده که امروز آثار ماندگاری از او برجای مانده‌است. احمدی طراح پروژه‌های ساختمان آرمیتاژ در خیابان بخارست، میدان آرژانتین تهران، موزهٔ قرآن واقع در مجموعهٔ نهاد ریاست‌جمهوری ایران و نمای ساختمان جدید مجلس شورای اسلامی ایران است. این مهندس معمار با مجموعه فعالیت‌های خود در زمینهٔ معماری، نزدیک به نیم قرن در زمینهٔ معماری و هنر ایران فعالیت کرد.
از دیگر آثار او می‌توان به ساختمان‌هایی همچون فروشگاه کوروش، مجتمع ساختمان‌های اداری بم، موزهٔ منطقه‌ای سیستان و بلوچستان، طراحی فرشی به مساحت هزار مترمربع در میدان شهید بهشتی شهر تبریز (مشهور به میدان فرش) و طراحی نمای بیمارستان چشم پزشکی نگاه بعنوان معمار همکار شرکت توسعه بنای کسری اشاره کرد.
بهروز احمدی در طول دورهٔ فعالیت حرفه‌ای خود حدود ۹۰ پروژه انجام داده که بیشتر این پروژه‌ها در به آثاری نمادین و به‌یادماندنی برای ایرانیان بدل شده‌است. او در آثارش با المان‌های سنتی کار می‌کرد. او طرح برج آرمیتاژ در خیابان بخارست تهران را با الهام از پستخانهٔ سابق ایران و ساختمان مجتمع ادارات بم را با الهام از ساختمان‌های ارگ بم طراحی کرد. احمدی خود در مورد سبک معماری‌اش گفته بود:
شهرهای ناپیدا یکی از رمان‌های ایتالو کالوینو است که در سال ۱۹۷۲ منتشر شد. این کتاب نخستین بار (۱۳۶۸) توسط ترانه یلدا با عنوان شهرهای نامرئی و بعد توسط بهمن رییسی دهکردی با عنوان شهرهای ناپیدا و فرزام پروا با عنوان شهرهای بی نشان به فارسی برگردانده شده‌است.
این کتاب قدرت و توانایی قوه تخیل را از طریق توصیف‌های مارکوپولو نشان می‌دهد. این کتاب گفت‌وگو میان امپراتور سالخورده مغول قوبلای خان و مارکوپولو تنظیم است. در این کتاب که به شکل شعر نثری نوشته شده ۵۵ شهر خیالی توسط مارکوپولو توصیف می‌شود. هر یک از این اشعار به موضوعی عمیق نظیر فرهنگ، زبان، زمان، حافظه و مرگ می‌پردازد.
مارکوپولو در طول نه فصل کتاب در مجموع پنجاه و پنج شهر را برای قوبلای خان توصیف می کند، اسامی این شهرها همگی نام زنان است. شهرها به یازده گروه موضوعی و هر کدام پنج گروه تقسیم می شوند:
او همچنان که این فهرست را به ترتیب کامل می‌کند، در یک ساختار ریاضی دقیق، بین گروه‌ها به جلو و عقب حرکت می‌کند. در جدول زیر شهرها به ترتیبی که در کتاب معرفی می‌شوند به همراه گروهی که به آن تعلق دارند نشان داده شده است.
این خط موربِ پنج‌شهری در فصل بعدی یک ستون موضوعی به جلو می‌رود
ارسطو در کتاب سیاست خود می‌نویسد: «هدف اساسی شهرساز این است که بوسیله علم خود نه تنها در شهروندان و ساکنان شهر خود اطمینان نفس و آرامش خاطر به‌وجود آورد، بلکه محیط رفاه و شادابی آنها را نیز فراهم سازد.»
این نظر که بیش از سیصد سال قبل از میلاد مسیح ایجاد شده‌است، همواره فکر روشنفکران را بخود مشغول داشته‌است.
ما هم‌اکنون شهرهای بسیاری را می‌شناسیم که در قرون مختلف و در اقصی و اکناف کره ارض به وجود آمده، رشد کرده، دوران شکوفائی خود را پیموده و از بین رفته‌اند و داستان‌های کم و بیش شگفت‌انگیزی از خود به‌جای گذاشته‌اند که دهان به دهان گشته و به گوش ما نیز رسیده‌است..
از اوّلین شهرهای بین‌النهرین شنیده‌ایم؛ از میان آن‌ها آشور و بابل، هگمتانه و پاسارگاد، اور و شوش، تیسفون و مداین را بیاد می‌آوریم که گهواره تمدن محسوب می‌شوند؛ از آتن، اسکندریه و شهرهای یونان باستان شنیده‌ایم که دمکراسی و حکومت مردم بر مردم در آن‌ها حاکم بود. از لوله‌های آبرسانی معلق رومی‌ها شنیده‌ایم که به کمک پل‌ها و طاقی‌های آجری و سنگی؛ اّب آشامیدنی را از فرسنگ‌ها مسافت به حوضها و فواره‌های داخل شهر می‌رساندند. شنیده‌ایم که مردمان آن‌ها در میدان‌های ورزشی جمع می‌شدند و از کشتی‌گیری و نبرد بین گلادیاتورها لذت می‌بردند؛ بعضی مواقع مسیحیان و مخالفان دین رسمی را در مقابل چشم خود تجسم می‌کنیم که در همان میدان‌ها لقمهٔ ببرها، شیرها و حیوانات وحشی دیگر می‌شدند؛ روم و کارتاژ، اسکندریه و قسطنطنیه را به یاد می‌آوریم و به عظمت از دست رفته آن‌ها فکر می‌کنیم.
اهرام ثلاثه مصر را در خاطر خود زنده می‌کنیم و به نظم چند هزارهٔ مصریان در شمال آفریقا، هندوستان و چین در آسیا، آزتک‌ها و اینکاها در آمریکای مرکزی و جنوبی می‌اندیشیم و به سازماندهی پر پیچ و خم اداری آن‌ها فکر می‌کنیم.
شهرهای قرون وسطی را به یاد می‌آوریم و ناقوس کلیساها در گوشمان طنین می‌اندازد؛ به یاد صومعه‌ها و دیرهایی می‌افتیم که ساکنان آن‌ها از صبح تا شب و سپس از شب تا صبح به عبادت خدای خود می‌نشستند؛ کلیساها را تجسم می‌کنیم که بعضی مواقع با گنبدهای سر به فلک کشیده، به سوی آسمان کش می‌آوردند تا روح مؤمنان را به عرش والا برسانند و بعضی مواقع به دور خود حُجره می‌زدند تا تصویر زاهدان به زانو نشسته را نشان دهند؛ جیغ و داد «زنان جادوگر و مؤمنان مرتد؛ ملحدان دینی و علمای خطاکار» را می‌شنویم که زیر دستگاه تفتیش عقاید به جادوگری، مرتدی و گناه ناکردهٔ خود اعتراف می‌کردند و بر خرمنی آتش تقاص پس می دادند.
شهری را در خواب می‌بینیم که «شهر صلح» نام دارد؛ بعضی‌ها آن را یروشالیم یا اورشلیم می‌نامند و بعضی دیگر دارالسلام یا قدس و بیت‌المقدس. آن را سرزمین موعود می‌گویند و برایش دعواها به راه می‌اندازند، اما وقتی فرصت پیدا می‌کنند، همگی بسویش می‌نگرند و بعد از آنکه نماز و عبادت کردند، چه‌ها که نمی‌کنند: به راستی که دل خاص و عام برای آن کباب می‌شود!
شهرهای دوران اسلامی را می‌شناسیم که در زیر طاق بازارچه‌ها و چهارسوق‌های خود سر و صدای زرگران و مسگران، مخمل دوزان و قالیبافان را طنین می‌اندازد. حمام‌ها را به یاد می‌آوریم که گاهی مردانه هستند و گاهی زنانه: از جاروجنجالی که به راه می‌افتد حرفی نمی‌زنیم که واقعاً تماشائی است! میدان‌های و باغ‌های بغداد و اصفهان، سمرقند و بخارا، دمشق و قرنطیه را تصور می‌کنیم و به یاد گلدسته‌های مساجدی می‌افتیم که مؤذن از فراز آن‌ها بانگ الله اکبر را به گوش مؤمنان می‌رساند. کاروانسراهایی را به یاد می‌آوریم که مسافران خسته و کوفته و تازه از راه سفر رسیده را آرامش می‌داد. به یاد بادگیرها، یخچالها، کاریزها و قنات‌های آبرسانی و سایه روشن‌های کوی و برزن شهرهای حواشی کویر می‌افتیم و در مقابل عملکرد آن‌ها مات و متحیر می‌مانیم.
با یک چشم به شهر عالی و ایدئال دوران رنسانس، به مدینه فاضله و دیگر شهرهای تخیلی می‌نگریم و با چشم دیگر به شهر انقلاب صنعتی را به یاد می‌آوریم که بالاخره تمام ساکنان را در مقابل تساوی حقوق شهروندی قرار داد.
به شهرهای مملو از آسمانخراش‌های سر به فلک کشیدهٔ دنیای مدرن می‌نگریم و آدم هادی را می‌بینیم که همانند مورچه از اینور به آن ورمی‌روند و طوری عمل می‌کنند که گوئی همه با هم قهر هستند: یا کلمه‌ای رد و بدل نمی‌کنند یا آنکه ادا و اطوار درمی‌آورند و در تنهائی با خود پچ پچ می‌کنند. شیکاگو و نیویورک، توکیو و تهران بزرگ را می‌بینیم و انگشت حیرت به دهان می‌گیریم. از خود می‌پرسیم:چه چیزی برسرما آمده‌است؟ خدایا چه گناهی کردیم که چنین مصیبتی دچارمان شد؟ چرا قادر به تنفس نیستیم؟ چرا رنگ و بوی هوا و آب آشامیدنی عوض شده‌است؟
این‌ها و چیزهای دیگر، موضوعاتی است که نویسنده در کتاب شهرهای ناپیدا بررسی کرده و تا حدی به آن‌ها پاسخ داده‌است. گرچه شهرهای کالوینو به هیچ‌یک از شهرهای امروزی شهرهای امروزی شباهت ندارد، اما همچون آینه منعکس کنندهٔ تمام مسائل آنهاست.
میدان تکسیم در بخش اروپایی شهر استانبول واقع است و یکی از مراکز خرید، جاذبه‌های گردشگری و تفریحی این شهر به‌شمار می‌آید که به خاطر رستوران‌ها، مغازه‌ها و هتل‌های متعددش شناخته شده‌است. این میدان شناخته شده‌ترین و معروف‌ترین مرکز مدرن شهر استانبول است. میدان تکسیم، قلب استانبول مدرن در نظر گرفته می‌شود و ایستگاه مرکزی شبکهٔ متروی استانبول در این میدان قرار دارد.
یادبود جمهوریت که توسط پیکرتراش مشهور ایتالیایی، پیئترو کانونیکا ساخته شده و در سال ۱۹۲۸ میلادی رونمایی شد نیز در میدان تقسیم و در ابتدای خیابان استقلال واقع شده‌است. یادبود جمهوریت، ادای احترامی است به تشکیل جمهوری ترکیه در سال ۱۹۲۳ میلادی که در نتیجهٔ جنگ استقلال به دست آمد این بنا از آن زمان به بعد محلی برای اجتماعات مردمی در استانبول به‌شمار می‌آید و جشن‌ها و اعتراضات زیادی تا به حال در این میدان برگزار شده‌است. این بنا همچنین محل دور زدن ترامواهایی است که از قدیم در این خیابان مسافران را جابه‌جا می‌کرده‌اند و اکنون تبدیل به تنها وسیله حمل و نقل در طول خیابان استقلال شده‌اند که عمدتاً توسط توریست‌ها و گردشگران مورد استفاده قرار می‌گیرند. این ترامواها یکی از قدیمی‌ترین ترامواهای دنیا حساب می‌شوند…
میدان تقسیم یا میدان تکسیم استانبول یکی از قطب‌های مهم حمل و نقل این شهر است که تقریباً دسترسی به همهٔ نقاط شهر را برای مسافران و ساکنین شهر فراهم می‌کند؛ همچنین به عنوان مرکز شهر و قطب حمل و نقل بهترین نقطه شروع برای گشت و گذار در شهر تاریخی استانبول است که تعدادی از مراکز دیدنی را نیز در اطراف خود جای داده‌است.
نامگذاری میدان تکسیم که به معنای تقسیم است به اوایل دوران عثمانی بازمی‌گردد که این میدان به عنوان محلی برای جمع‌آوری و ارسال آب به سراسر شهر استفاده می‌شد.
لاک‌هاپیشینۀ تاریخی سرزمین داغستان
یا لاکها گروه قومی در داغستان در قفقاز شمالی روسیه می‌باشند. آن‌ها به زبان لاکی صحبت می‌کنند. لاکها به‌طور تاریخی در دو بخش لاکسکی و کولنیسکی داغستان زندگی می‌کنند. این منطقهٔ قومی فرهنگی به عنوان لاکیه شناخته می‌شود که جمعیتی حدود ۱۸۰٬۰۰۰ نفر دارد.
سرزمین تاریخی لک‌ها در میان کوه‌های داغستان است و خود آن را لکیه می‌نامند.
منطقهٔ زندگی لک‌ها از نظر تاریخی بخش مرکزی داغستان کوهستانی (منطقهٔ لاک و کول) است و یکی از قوم‌های بومی داغستان به‌شمار می‌آیند. مرکزیت اداری لک‌ها دهستان قمق است.
تاریخچه اولیهٔ لاک‌ها نامشخص است. آنطور که مشخص شده‌است لاک‌ها از پیش از عصر برنز در داغستان حضور داشته‌اند. با اینکه مسیحیت توسط ارامنه و گرجی‌ها به لاک‌ها معرفی شده بود اما با فتح سرزمین‌شان توسط مسلم بن عبدالملک از سرداران خلیفهٔ عباسی اسلام به آنجا راه یافته‌است.
نام لگ در منابع باستانی به دست آمده دربارهٔ قوم‌های جنوب داغستان دیده می‌شود که در این منابع نام لگ در پیوند با قوم آلبان‌ها آمده‌است.
یکی از متخصصان برجستهٔ تاریخ آلبانیای قفقاز، کامیلا تریویر می‌گوید:
ام. گ گاجیف، اُ.ام. داویدف و آ. آر شیخ سعیدف نام لگ باستانی را با لک گرجی مرتبط می‌دانند:
نیکولای تروبتسکوی می‌گوید:
پژوهشگران و خاورشناسان سرشناسی چون پیوتر اوسلار و لاورف نام لگی را با نام‌های داغستانی "لاک"، "لک"، "لکزی" و "لزگی" دارای یک تعریف می‌دانند، ولی مشخص نیست که این تعریف مربوط به نیاکان لاک‌ها می‌شده یا این که مربوط به همهٔ ساکنان کوهستان‌های داغستان می‌شده‌است.
رمضانف و شیخ سعیدف تأکید می‌کنند که "نمی‌توان ریشهٔ گِل‌ها و لگ‌ها را در یک قوم به خصوصی دانست. پیش از هر چیزی آنچه که از این نام‌ها استنباط می‌شود به‌طور کلی مردمان داغستان، از جمله مردمانی که زبان آن‌ها لزگی یا با لزگی هم خانواده بوده‌است می‌باشد."Х. Х. Рамазанов, А. Р. Шихсаидов. Очерки истории Южного Дагестана. — Махачкала: Дагестанский филиал Академии наук СССР, ۱۹۶۴. — С. ۲۰.
در روسیهٔ پیش از انقلاب اکتبر لاک‌ها خود را کازیکوماخ، کازیکوموک یا لاک می‌نامیدند. نخستین کاربرد مستند نام کازی-کوموک که به معنای "مبارز در راه عقیده" است، بر می‌گردد به سدهٔ چهاردهم میلادی در منابع نوشتاری نظام الدین شامی و شرف الدین یزدی. بنا بر نوشته‌های تاریخ‌نگار و خاورشناس بزرگ واسیلی بارتلد، تیمور لنگ در اواخر سدهٔ چهاردهم وارد داغستان شد:
ریشهٔ این نام بنابر گفتهٔ نیکلای دوبروین:
لاک‌ها پیرو مذهب شافعی هستند. مسلمان شدن لاک‌ها اتحاد آن‌ها را حفظ کرده‌است و همچنین در طول تاریخ آن‌ها را در مقابل دولت‌های مسلمان محافظت کرده‌است. روستا نشینان لاک همچنین باورهای پیش از اسلام خویش را در کنار اسلام حفظ کرده‌اند.
زبان اصلی تمامی لاک‌ها لاکی نام دارد. این زبان عضوی از خانواده بسیار متنوع زبان‌های شمال شرقی قفقازی است. بحث‌های زیادی دربارهٔ ریشه‌های این زبان و رده‌بندی اش وجود دارد. بیشتر این باور وجود دارد که این زبان به صورت منزوی از یک نقطه آغازین تحول یافته یا اگر ارتباطی با دیگر زبان‌ها داشته در طول زمان آن ارتباط را از دست داده‌است.
ممکن است عده‌ای بگویند که لک‌های لرستان در هزاران سال پیش به قفقاز رفته و در طول سالیان، تغییر زبان و فرهنگ داده‌اند، در جواب آن‌ها باید گفت که خیر آنها هیچ ارتباطی با لک های ایران ندارند و از بومی های قفقاز شمالی هستند.
در کتاب اقوام مسلمان اتحاد شوروی در صفحهٔ ۱۸۸ به‌صراحت گفته شده که: «لک‌ها، قوم بومی داغستان هستند.» و در ادامه برای تأکید بیشتر می‌افزاید: «نویسندگان سدهٔ نهم و دهم عرب نظیر مسعودی از قومی به نام غومیک نام می‌برد که در ناحیهٔ کنونی متعلق به لک‌ها [ی داغستان] سکنی داشته‌اند و گمان می‌رود که اجداد لک‌های [داغستان] امروزی باشند (آکینر ۱۳۶۷: ۱۸۸). در توضیح واژهٔ غومیک لازم است ذکر شود که قبلاً لک‌ها [ی داغستان] را به‌نام قاضی کوموخ یا قاضی کومیک می‌شناختند (آکینر ۱۳۶۷: ۱۸۸). در باب تشابه کلمه‌ای باید گفت با آنکه کومیک‌ها و قاضی‌کومیک‌ها از نظر لغوی بسیار به هم شبیه هستند و با آن که در داغستان و در کنار هم سکنی دارند اما در بحث زبان و قومیت، هرگز آن‌ها را یکی ندانسته و کاملاً از هم جدا می‌دانند. کومیک‌ها بر خلاف قاضی کومیک‌ها ترک تبارند (آکینر ۱۳۶۷: ۱۸۹). کومیک‌ها در گروه زبانی و قومی، آلتایی (ترکی) قرار دارند در حالی که قاضی‌کومیک‌ها (لک‌های داغستان) در گروه زبانی و قومی قفقازی هستند. ب
جای تعجب است که پژوهش‌گران قفقازی با وجود تشابهی که بین کلمات کومیک و قاضی‌کومیک یا کومیخ وجود دارد آن‌ها را جدا می‌دانند اما معدودی از نظریه‌پردازان لرستان، لک‌های لرستان را با لک داغستان، بدون هیچ‌گونه تحقیق و بررسی علمی، یکی می‌دانند.
در زمان صفویه شمخالات غازی قمق حکومت تاریخی لاک‌ها با نام تازه خانات غازی قمق بخشی از حکومت ایران شد و خان‌هایش مرزهای شمالی ایران را پاسداری می‌کردند. پس از سقوط صفویه اما سرخای خان (سهراب خان) فرمانروای غازی قمق علم خودمختاری برافراشت و در برابر سپاه نادرشاه ایستادگی کرد که البته شکست خورد اما بعدها مورد لطف نادرشاه قرار گرفت. بعدها سرخای خان لکزی نواده سرخای خان (خان غاز قمق و لاک‌ها) از طرف حکومت قاجار والی داغستان شد وی به همراه شیخعلی خان قبه‌ای زیر پرچم ایران در سپاه عباس میرزا سال‌ها با روس‌ها جنگید. حتی پس از عهدنامه ترکمانچای از پای ننشت و همراه شیخعلی خان قبه‌ای به جنگ و گریز با روس‌ها ادامه داد تا در ۱۲۳۵ پس از جنگ خونین با سپاه یرملوف به دربار عباس میرزا پناهنده شد.نامه عباس میرزا به شیخعلی خان بیگلربیگی قبه و دربند، محمد امین ریاحی، مجله بررسی‌های تاریخی، مرداد و شهریور ۱۳۵۳، شماره ۵۲
میرزا سید محمدحسین فراهانی (درگذشتهٔ ۱۲۱۲ ه‍.ق)،شاعر و سیاست‌مرد عصر زندیه، متخلص به وفا بوده‌است.
وی در سال ۱۱۸۰ ه‍.ق وارد دیوان کریم خان زند شد و نخستین باری که به وزارت رسید، در دوران صادق خان زند بود. بعدها نیز پس از درگذشت علیمرادخان زند توانست بار دیگر به وزارت جعفرخان و لطفعلی‌خان زند دست یابد. نهایتاً لطفعلی‌خان او را کنار نهاد و او راهی سفر حج شد. پس از سقوط زندیان، وارد دربار آقامحمد خان قاجار شد ولی به واسطهٔ پیری و ناتوانی جسمی از ادامهٔ خدمت دیوانی عذرخواهی کرد و از شاه اجازهٔ سفر به عتبات گرفت.
او در ۱۲۱۲ ه‍.ق در قزوین درگذشت. تنها فرزند او دختری بود که به ازدواج برادرزاده‌اش میرزا عیسی فراهانی درآمد و مادر قائم‌مقام فراهانی شد.متشرعی، فری‌ناز. "نسب‌نامه قائم‌مقام". پیام بهارستان، شماره یک و دو (۱۳۸۷): ص‌ص۳۷۶–۳۷۸
آثاری که از محمدحسین فراهانی به جای مانده‌است: مثنوی بر وزن هفت پیکر نظامی و دیوان شعر که قریب به چهار یا پنج هزار بیت است و منظومه عاشقانه فیروز و شوخ.
مترسک با نام واقعی دکتر جاناتان کرین، یک شخصیت خیالی ابرشرور در کتاب‌های کامیک آمریکایی منتشر شده توسط دی‌سی کامیکس است که اغلب به عنوان دشمن شخصیت ابرقهرمان بتمن به‌شمار می‌رود. "دکتر جاناتان کرین" روانشناس، روان‌پزشک و شیمیدان از نخستین دشمنان بتمن در دنیای دی‌سی است. وی در ۱۹۴۱ توسط باب کین و بیل فینگر خلق شد. او نخستین بار در پاییز سال ۱۹۴۱ در شمارهٔ ۳ از مجموعه کمیک جنایی "برترین کمیک‌های دنیا" حضور یافت. در اصل قدرتش در هوش او و ماده دیوانه کننده‌اش است که باعث ترس می‌شود، اما در نهایت خودش به آن مسموم می‌شود. ماده او از گیاه سمی خاصی است.
او بعد حضورش در "برترین کمیک‌های دنیا" در کمیک شماره ۱۸۹ در عصر نقره‌ای بتمن حضور یافت. او همچنین در کمیک‌های «تاریکترین شب» (به انگلیسی:blackest night) حضور یافت.
مترسک قرار بود در قسمت بعدی بتمن‌های جوئل شوماخر حضور داشته باشد ولی بعد از شکست "بتمن و رابین" این فیلم ساخته نشد. امّا در سال ۲۰۰۵ در فیلم "بتمن آغاز می‌کند" حضور یافت و نقشش را کیلین مورفی ایفا کرد. چارلی تاهان نیز در سریال "گاتهام" این نقش را بازی کرد.
سری انیمیشن ""
"ماجراهای جدید بتمن" (به انگلیسی:The new adventures of Batman)
میرزا محمد مهدی فراهانی (ملک‌الکُتّاب اول) (۱۱۸۲-۱۲۷۰ هـ. ق) شاعر و خطاط و از ملتزمین فتحعلی‌شاه قاجار، متخلص به «عشرت».
پدرش میرزا روح‌الله تفرشی، وزیر صادق خان زند بود. میرزا مهدی در فراهان و بروجرد تحصیل کرد و با ادبیات فارسی و عربی آشنا شد. هنگامی که میرزا بزرگ قائم مقام به وزارت وزارت عباس میرزا به تبریز می‌رفت، میرزا مهدی را به دامادی خود برگزید و همراه برد. در ۱۲۲۶ میرزا ابوالقاسم قائم مقام که به درخواست میرزا بزرگ به وزارت عباس میرزا برگزیده شده بود، به تبریز رفت و میرزا مهدی را برای وکالت در امور ولیعهد به تهران فرستاد. میرزا مهدی توسط ملک‌الشعرای صبا به فتحعلی‌شاه معرفی شد. در ۱۲۳۰ از سوی شاه به «کتابت خاصه همایون» منصوب شد و در ۱۲۳۵ لقب «ملک‌الکتاب» یافت. پس از درگذشت عباس میرزا، قائم مقام به همدستی و همرازی میرزا مهدی محمد میرزا را ولیعهد کردند. محمد میرزا در دستخطی به ملک‌الکتاب چنین می‌نویسد:«میرزا مهدی ملک‌الکتاب مورد مرحمت شد و نظر به خدمات سابق او التفات فرمودیم و از خلصین درگاه سرکار است. بجهت سرافرازی او این چند کلمه بخظ سرکار مرقوم شد، ۱۲۴۹.» پس از قتل قائم مقام ملک‌الکتاب نیز مغضوب شد و به دستور محمدشاه محبوس گشت، ولی پس از چندی از زندان فرار کرد و پیاده به قم رفت و در آن‌جا تحصن جست. او در تمام دوران سلطنت محمدشاه در تنگدستی و پریشانی زندگی می‌کرد تا پس از جلوس ناصرالدین‌شاه که امیرکبیر به پاس محبت‌های ولی‌نعمت خود قائم مقام، وی را از قم طلبید و باغ‌ها و املاک ضبط شده او را در تهران و شمیران بازپس داد. پس از عزل امیر، ماجراهای پیشین باردیگر تکرار گشت و خانه ملک‌الکتاب به غارت رفت و از جمله قطعات نفیس خطوط استادان که جمع‌آوری می‌کرد نابود شد. ملک‌الکتاب تا سال ۱۲۶۹ در تهران بود و پس از این تاریخ به فراهان رفت و در قریه آهنگران فراهان در ذی‌الحجه ۱۲۷۰ در هشتاد و هشت سالگی درگذشت.ملک‌الکتاب در نوشتن انواع خط استاد بود و به شیوه درویش عبدالمجید طالقانی می‌نوشت. قدرت قلم او به قدری بود که در ظرف هفت ساعت یکهزار بیت به خط نیکو می‌نوشت بی‌آنکه سطری سیاه و صفحه‌ای کثیف کرده باشد. از او ابیاتی در مجمع الفصحا و تذکره انجمن خاقان نقل شده، اما دیوانی از وی باقی نمانده‌است. ملک‌الکتاب مردی ملایم و خوش طینت و صدیق بود.از نمونه ی دست خط وی ، میتوان به حاشیه های فوقانی مسجد شاه در بازار تهران اشاره کرد که هنوز سالم مانده است. قائم مقام در نامه‌ای به میرزا صادق وقایع‌نویس سادگی او را چنین توصیف می‌کند:«اگر ملک مثل «الف» هیچ ندارد، مخلصان دیگر دارید که مثل شین هم نقطه دارند و هم داندانه و هم مد و هم دایره.»قائم‌مقامی، جهانگیر. "رجال دوره قاجاریه: شرح‌حال ملک‌الکتاب فراهانی". یادگار، شماره هشتم (اردیبهشت ۱۳۲۷): ص۲۳-۳۶
میرزا محمدحسین فراهانی (ملک‌الکتاب ثانی) (۱۲۶۴-۱۳۳۱ هـ. ق) شاعر و نویسنده عصر قاجار، متخلص به «گلبن».
در قریه آهنگران فراهان متولد شد. پدرش میرزا محمدمهدی ملک‌الکتاب بود. در کودکی پدرش را از دست داد و مادرش او را تا سن دوازده سالگی در فراهان نگاه داشت و سپس برای تکمیل تحصیلات به تهران فرستاد. در ۱۲۸۶ هـ. ق برای مأموریت سیاسی و مذاکره با آقاخان محلاتی به بمبئی فرستاده شد و از آن پس به سفر علاقه زیادی پیدا کرد. در ۱۲۸۷ هـ. ق که ناصرالدین شاه برای زیارت عتبات به عراق می‌رفت، عازم بغداد شد تا وصلتی بین خاندان قاجار و پسر آقاخان محلاتی ترتیب دهد، اما موفق نشد و به این علت مدتی مغضوب شاه بود. در سال ۱۳۰۰ هـ. ق در رکاب ناصرالدین شاه به خراسان رفت و از طرف محمدحسن‌خان اعتمادالسلطنه مأموریت یافت پیرامون آثار تاریخی خراسان تحقیق کند. در سال ۱۳۰۲ هـ. ق از راه قفقاز به زیارت مکه رفت و به دستور ناصرالدین شاه سفرنامه‌ای در این باره نوشت و شاه برای انجام این کار به او لقب «ملک‌الکتاب» داد، که پیش از این لقب پدرش بود.ملک‌الکتاب در نگارش کتاب "مطلع‌الشمس" با اعتمادالسلطنه همکاری داشت. از آثار دیگر او، دو رساله "حالت" و "آداب‌السرور" است. بنا به گفته ادیب‌الممالک فراهانی او مجموعه شعر و منشآتی نیز داشته که امروزه مفقود شده است. ملک‌الکتاب به بخشندگی، خوش‌خطی، لطف بیان و زیبایی تحریر شهرت داشته است.فرمانفرمائیان، حافظ. "اشاره‌ای بر شرح زندگی و آثار میرزا محمد حسین فراهانی". یغما، شماره صد و هشتاد و نه (فروردین ۱۳۴۳): ص۱۸-۲۴
او پدر احمد خان ملک ساسانی است.
شای،در اساطیر مصر باستان به عنوان خدای سرنوشت،محافظ از بدو تولد تا مرگ پنداشته می‌شده‌است.اساطیر مصر،ورونیکا ایونس،ترجمه باجلان فرخی،انتشارات اساطیر،۱۳۷۵،صفحه‌ی۱۷۶.
http://en.wikipedia.org/wiki/Shai
شای به هیأت مردی به شکل بز و گاه به هیأت یک افعی که زیر خشت چالۀ تولد،که به شکل سر مسخنت است،ترسیم کرده‌اند.
این خدا به همراه مسخنت و تاورت در هنگام به دنیا آمدن کودکی بر او پدیدار می شدند و سرنوشت او را رقم می زندند.[Ancient Egypt Online http://www.ancientegyptonline.co.uk/shai.html]
میرزا موسی فراهانی برادر قائم مقام فراهانی و از رجال سیاسی معروف عصر قاجار است
میرزا موسی در طول حیات خود از طرف شاهان قاجار به مناصب حکومتی مهمی برقرار می‌شد. از جمله مناصب او تولیت آستان قدس رضوی بود که به این سبب به «متولی» معروف شد.
وي داماد فتحعلي شاه قاجار شد و با دختر وي بنام شمس بانو معروف به شاهزاده سادات ازدواج كرد.