moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
وی که در سال 1999 تبدیل به یک کارآفرین اینترنتی شد از بنیان گذاران اصلی چندین استارت آپ مختلف است. وی در طی سالهای 2003 تا 2005 برای گوگل کار کرد و در پیشبرد تکنولوژی های وبلاگ نویسی و پادکست ساختن همکاری داشت. بیز استون قبل از اینکه تبدیل به یک ستاره ی صنعت تکنولوژی شود، درمورد جنبه های اجتماعی تکنولوژی در روزگار رواج اینترنت، کتاب و مقاله مینوشت و اغلب به عنوان سخنران میزبان برای دانشگاه ها، شرکت ها و کنفرانس های مختلف صحبت میکند. بیز استون از بنیانگذاران شرکت Jelly است که بعدها این شرکت با پینترست ادغام شد. در حال حاضر وی مجددا به توییتر بازگشته است.
استون، بیز. "آن چه پرنده کوچک به من آموخت". تهران: مؤسسه انتشارات میلکان، 1395 شابک .
ماتُریدی یکی از چهار مذهب کلامی اهل سنت است که از نظر جهان‌بینی و دیدگاه عملی بیش‌ترین نزدیکی را با اشاعره دارند. بنیان‌گذار آن ابو منصور ماتریدی (ابومنصور محمد بن محمد بن محمود ماتریدی انصاری حنفی ملقب به امام الهدی) است. میان او و ابوالقاسم سمرقندی ملقب به حکیم سمرقندی دربارهٔ اختلاف میان اهل سنت و معتزلیان و کرامیان در سمرقند مناظره بوده‌است.مؤسسه لغتنامه دهخدا، لغتنامه دهخدا (لوح فشرده)، مؤسسه انتشارات و چاپ دانشگاه تهران،1378. این مکتب تا مدت‌ها با عنوان مکتب علمای سمرقند شناخته می‌شد. بعد از ابومنصور ماتریدی بود که افرادی همچون حکیم سمرقندی، ابولیث سمرقندی، ابوالیسر پزودی و نجم‌الدین عمر نسفی آن را به نام ماتریدی گستردند.حمزه علی بهرامی، تحلیل تطبیقی استواء علی العرش در اندیشه ماتریدیان و سلفیان با تأکید بر دیدگاه ابن‌تیمیه، پژوهش‌نامهٔ مذاهب اسلامی، سال پنجم، شمارهٔ نهم، ص ۷–۲۳.
اَهْلِ سُنَّتْ وَ جَماعَت، اصطلاحی در گروه‌بندی‌های مذهبی مسلمانان که در طی سده‌ها متمادی ناظر به گرایش مذهبی اکثریت مسلمانان بوده‌است. نسبت به اهل سنت و جماعت با رعایت اختصار، به صورت «سنی» شهرت یافته‌است. از نظر اصول اعتقادی، اهل سنت و جماعت، در طیفی میان اشعریه تا سلفیه پراکنده‌اند. این اختلاف نظر بدین جهت است که گروهی از اندیشمندان در برخورد با مباحث اعتقادی به کلام و استدلال متوسل می‌شدند و گروهی دیگر معتقد به پذیرش نصوص و پیروی از شیوهٔ سلف (صحابه و تابعین) و پرهیز از مباحث کلامی بودند.دانشنامهٔ بزرگ اسلامی، مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، جلد ۱۰، صفحهٔ ۴۱۵۳. دوران ماتریدی دورهٔ ضعف حکومت مرکزی بغداد است و در همین دوره است که حکمرانیهای محلی یکی پس از دیگری استقلال یافته‌اند، از جلمه حکومت ادب‌پرور سامانیان. در دوران حکومت همین خاندان بر خراسان و فرارود بود که ماتریدی تربیت یافت.حسین صابری، تاریخ فرق اسلامی، جلد اول، سمت، چاپ دوم، ۱۳۸۴، ص ۲۹۳–۲۹۵.
عقاید و آراء ابومنصور ماتریدی تا سدهٔ هشت قمری در سایه‌ای از ابهام قرار داشت، تا اینکه تفتازانی بخشی از اندیشه‌های وی را به‌طور خلاصه در شرح العقاید النسفیة و شرح المقاصد بیان کرد. به نظر برخی از محققان نام فرقهٔ ماتریدیه نیز تا پیش از شرح و بسط تفتازانی بر آرای ابومنصور ماتریدی تحت این عنوان نبود و در دوره‌های نخستین این مکتب، به‌طور عام مکتب علمای سمرقند یا مکتب علمای ماوراءالنهر خوانده می‌شد.دانشنامهٔ بزرگ اسلامی، مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، جلد ۱۵، ص ۶۰۱۱.
ماتریدیه برای اثبات خدا و بحث توحید عموماً بر براهینی که دیگر متکلمان نیز به آن اشاره دارند مانند برهان حدوث، برهان وجوب و امکان و برهان نظم تکیه دارند. یکی از براهین جالب توجهی که ماتریدی به چالش می‌کشد، برهان شر است. او از این برهان که به‌طور معمول برای انکار خداوند به کار می‌رود برای اثبات وجود صانع بهره می‌جوید: «اگر عالم خود به خود به وجود آمده بود می‌بایست هر چیزی برای خود بهترین و نیکوترین صفات و حالات را پدیدمی‌آورد و در این صورت شرور و زشتی‌ها وجود نمی‌داشت و وجود اینها دلیل بر این است که جهان خود به خود به وجود نیامده بلکه به واسطه غیر از خود پدید آمده‌است».ماتریدی، ابو منصور، التوحید، تحقیق: فتح‌الله خلیف، ص 17، مصر، اسکندریه، دارالجامعات، بی‌تا.
ماتریدیه به جبری معتدل باور دارند که حد وسط نظر اشعری و دیدگاه معتزلی است. از دیدگاه ماتریدیه انسان نوعی فاعلیت دارد و فعل ارادی‌اش با قدرت و اختیار صورت می‌گیرد. ماتریدیه، برخلاف اشاعره، براین رای اند، که فعل و مفعول متفاوت است، فعل انسان غیر از فعل خدا است و برخلاف فعل خدا، ایجاد و احداث نیست. به‌طور مثال معتقد اند: نشستن و برخاستن فعل انسان است، اما ایجاد آن فعل خدا است، به این معنی که ذات نشستن و برخاستن، آفریدهٔ خدا، اما عمل نشستن و برخاستن کردار انسان است؛ کرداری که انسان آن را کسب می‌کند. ماتریدیه معتقدند اگر انسان قصد انجام دادن فعل نیک و بد نکند، خدا هم قدرت انجام گرفتن فعل در او نمی‌آفریند. ملاک و معیار ثواب و عقاب، در نظر ماتریدیه، نه خود فعل، که قصد و نیت عمل از سوی انسان است؛ قصد کردار نیک و خیر، ثواب به بار می‌آورد و قصد فعل بد و نیت گناه، عقاب در پی دارد زیرا: «اِنّما الاعمالُ بالنیّات».دانشنامهٔ بزرگ اسلامی، مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، جلد ۱۷، ص ۶۴۲۶.
ماتریدیه برخلاف اشاعره معتقدند خداوند کسی را که به چیزی قدرت و طاقت ندارد مکلف نمی‌کند و درخواست تکلیف مالایطاق با عدالت و حکمت خداوند سازگار نیست.دانشنامهٔ بزرگ اسلامی، مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، جلد ۱۶، ص ۶۰۵۹.
متکلمان اسلامی اتفاق دارند که خدا دارای اوصافی مانند علم و قدرت و حیات است. معتزله و امامیه عقیده دارند که صفات ذاتی رب‌العالمین، عین ذات اوست و خدا از نظر کمال و جمال در جایگاهی است که ذات او سراسر علم و قدرت است. اشاعره این صفات را زاید بر ذات دانسته و معتقدند صفات ذات قدیم، و صفات فعل حادث هستند، در حالی که «ماتریدیه» مسئله عینیت ذات و صفات را قبول دارند و در مسئلهٔ صفات خداوند هم صفات ذات و هم صفات فعل را قدیم می‌دانند و در این موضوع با امامیه و معتزله همسو هستند.حسین صابری، تاریخ فرق اسلامی، سمت، جلد ۱، چاپ دوم، ۱۳۸۴، ص ۲۹۹. در امکان عقلی کیفر دادن بندگان مطیع و صالح از سوی خداوند، اشعریون امکان عقلی را می‌پذیرند که خدا قادر به هر فعلی می‌باشد ولی در عین حال معتقدند کبه دلیل اخباری که در این باره وجود دارد، شرعاً این کار امکان‌پذیر نیست (و خداوند بندگاه صالح را بی‌جهت در آن دنیا عذاب نخواهد کرد). ماتریدیه معتقد به حسن و قبح عقلی‌اند، بدین معنی که حکم عقل را در مسئله استحقاق مدح و ثواب یا استحقاق نکوهش و عقاب می‌پذیرند و معتقدند از طریق حکم عقل، می‌توان حکم الهی را نیز کشف کرد. بدین معنی که ایجابی از ناحیه عقل در کار نیست و خرد در اصل کاشف یک حقیقت واقع است. بر این اساس و بر حکم عقل، خدا عادل است و محال است جائر و ستمکار باشد، همچنانکه جایز نیست مطیع را معذب سازد و به این ترتیب کیفر دادن بندگان مطیع از سوی خداوند ناممکن است، چه از لحاظ شرع چه از لحاظ عقل.
زیدالله طلوعی، (زادهٔ: ۱۳۲۵، گرگان ) ، نوازندهٔ ایرانی تار و سه‌تار و از اعضای هیئت مدیرهٔ خانهٔ موسیقی است.
زیدالله طلوعی در سال ۱۳۲۵ در شهرستان گرگان به دنیا آمد. او آموزش تار را نزد پدربزرگش، که با نواختن تار و سه‌تار آشنایی داشت، آغاز کرد. او پس از مدتی به تهران آمد و در هنرستان موسیقی نزد حبیب‌الله صالحی و علی‌اکبر خان شهنازی، ردیف موسیقی ایرانی را آموخت. سپس به کلاس محمود کریمی رفت و هم‌زمان توسط محمدرضا لطفی با شیوه‌های نورعلی خان برومند آشنا شد.
در سال ۱۳۵۴ و با تأسیس گروه شیدا به سرپرستی محمدرضا لطفی، زیدالله طلوعی به عضویت این گروه درآمد. او با این گروه در تهیهٔ مجموعه آلبوم‌های چاووش و آثاری چون جانِ جان و سپیده همکاری کرد. همچنین او در آلبوم بیداد هم به عنوان نوازندهٔ تار همکاری داشت.
از جمله شاگردان طلوعی، علی لطفی، حمید متبسم، بهداد بابایی، رامین جزایری و پیمان سلطانی،امیرحسین اسکندری، هومن کوثری و حامد نیک پی و بهاره فیاضی را می‌توان نام برد.
سنگ‌نوشته‌ها در نیشابور(کتیبه‌ها در نیشابور) بخشی از آثار تاریخی این شهر است که به چهار گونه «کتیبه تاریخی»، «سنگ نوشته قبر»، «کتیبه‌های سفالین» و «کتیبه‌های نوین» تقسیم می‌شود.
کتیبه‌های تاریخی در نیشابور یادگارهایی از فرمانروایانی است که در این شهر فرمانی را صادر کرده‌اند یا رویدادی را به پایان رسانیده‌اند.
یکی از کتیبه‌ها (سنگ نوشته‌ها) در آرامگاه محمد محروق قطعه شعری از زمان شاه سلطان حسین به جای مانده و تاریخ آن ۱۱۱۹هـ. ق می‌باشد بدین مضمون:
در طرف چپ این کتیبه، کتیبهٔ دیگری است از ناصر الدین شاه قاجار، که دو سهم آب یکی از رودخانهٔ بوژمهران و دیگری از رودخانهٔ فرخک، که دو سهم آب رودخانهٔ فرخک، به وسیلهٔ شاهزاده پرویز میرزا، برای امامزاده وقف شده‌است به سال ۱۲۹۷هـ. ق.
پنج سنگ نوشته در مسجد جامع نیشابور قرار دارد. یکی سنگ نوشته تأسیس است. دو سنگ از شاه عباس صفوی و دو سنگ نوشته دیگر مربوط به تعمیر اساسی مسجد است.
این مسجد، از بناهای قرن نهم هـ ق است و بانی آن پهلوان علی کرخی بوده‌است. صحن این مسجد به شکل چهار گوش است، ایوان‌های بلند، شبستان و محرابی سنگی دارد. کتیبه‌ای از زمان شاه عباس اول‌صفوی در سال ۱۰۲۱ در این بنا نصب شده‌است. کتیبه اصلی مسجد، منظوم و شامل دو بیت به خط ثلث است‌و بر روی ستون شبستان باقی‌مانده‌است. کتیبه منظوم دیگری بر روی سنگ، در بالای محراب نصب شده‌است.
مفاد این کتیبه حاکی از این است که مسجد به دست عباسقلی خان بیات تعمیر شده و بدست او بناهایی به‌ساختمان اصلی مسجد افزوده شده‌است. سه فرمان تاریخی از شاه عباس اول صفوی، در روی سنگ نقرشده و در دیواره این مسجد نصب شده‌است. متن سه فرمان شامل لغو و تخفیف مالیات، رفع مزاحمت عمال دولتی ازمردم و ساکنین نیشابور است. این بنا در شمار آثار تاریخی ثبت شده‌است.
یک سنگ نوشته در آرامگاه محمد عطار نیشابوری (علاوه بر ستون سنگی و سنگ قبر) نصب شده‌است که مربوط به فرمان فرح پهلوی دربارهٔ بازسازی این بنا است. این سنگ نوشته با جمله «بنام خدای یکتا» شروع می‌شود.
کتیبه‌های سفالی نوشته‌ها بر روی سفال نیشابور است که مشهورترین کتیبه‌ها از نیشابور می‌باشد. این کتیبه‌ها همگی به زبان عربی و به خط کوفی است.
یک سنگ قبر متعلق به "یحیی بن جعفر"(احتمالاً یحیی بن جعفر سلمی) از نیشابور (محدوده شهر کهن) کشف شده‌است و اکنون در موزه ملی ایران نگهداری می‌شود. این سنگ قبر که به کتیبهٔ کوفی نیشابور نیز مشهور است به زبان عربی و به خط کوفی نوشته شده‌است. متن کتیبه بدین شرح است:
حاشیه سنگ مزار:بسم الله الرحمن الرحیم قل هو الله / احد الله الصمد لم یلد / ولم یولد و لم یکن له کفوا احد.
متن اصلی: بسم / الله الرحمن / الرحیم لا اله /الا الله / محمد رسو/ ل الله صلی/الله علیه و/ سلم هذا/ قبر یحیی / بن جعفر/ رحمه الله / و غفر له / و نضر وجهه / و نور له / فی قبره / و الحقه الله / بمحمد / صلی الله / علیه و سلم.
نوشته‌ها بر روی سنگ قبر ابو عثمان سعید بن سلام مغربی به دو زبان عربی و فارسی است و با جمله «هو الحی الذی لا یموت» شروع می‌شود.
در کنار این نوشته اسامی چهارده معصوم نقش شده‌است.
یک ستون سنگی مربوط به دوره تیموری به ارتفاع سه متر به صورت عمودی در زیر گنبد آرامگاه عطار نیشابوری قرار دارد. بر بالای آن نام «چهارده معصوم مذهب شیعه دوازده امامی» و این بیت شعر:
حکاکی شده‌است. در زیر این بیت و نام‌ها عدد ۸۹۱ به خط ثلت سنگ‌تراشی شده که تاریخ ساخت و نصب این ستون است. در ادامه شعری طولانی بقیه فضای این ستون را پر کرده. این شعر فارسی که دارای اشتباهات تاریخی در سال وفات عطار است توسط یک شاعر گمنام ایرانی اهل نیشابور در قرن نهم قمری به «رافعی» سروده شده‌است. این شعر با جمله «بسم الله الرحمن الرحیم» شروع می‌شود.
در سال ۱۳۱۳ هـ. ش همزمان با برپائی جشن هزارهٔ فردوسی انجمن آثار ملی ایران آرامگاهی مشتمل بر سکویی چهارگوش و ساختمان سنگی روبازی در محل غرفهٔ قبر عمر خیام در جنب آرامگاه محمد محروق ایجاد نمود. آرامگاه عبارت بود از دو ایوان بالا و پائین و دیوار کوتاه سنگی از سنگ خلج که دراطراف محل قبر و روی قبر که سه یا چهار متر ازدیوار بقعه فاصله داشت بکار رفته بود؛ و نیز یک ستون سنگی به همراه یک رباعی از ملک الشعرای بهار با خط خوش بر آن نقش کردند ولی پس از چند سال این بنای یادبود جمع‌آوری و در وسط میدان خیام نیشابور روبروی دبیرستان خیام نصب شد.
رباعی محمد تقی بهار:
که مصرع آخر به حروف ابجد ۱۳۱۳، یعنی تاریخ ساخت این بنا است.
در کتیبه‌های لوزی‌شکل و کاشی‌کاری شده این بنای یادبود خیام، بیست رباعی از خیام به خط تعلیق توسط مرتضی عبدالرسولی در ۱۳۳۹ ش نگاشته‌است؛ که تحت نظارت طراح و معمار بنا، مهندس سیحون انجام شده و نمونه‌ای منحصربه‌فرد از کاربرد خط تعلیق در کتیبه‌نگاری بناها به‌شمار می‌رود. خط تعلیق هر چند امروزه فراموش شده اما نخستین خط ایرانی است و در روزگار خیام در میان کاتبان کاربرد فراوانی داشت.
دو سنگ نوشته مربوط به تأسیس این آرامگاه خیام بر روی دیواری نصب شده‌است که به "سنگ نوشتهٔ شاه" مشهور است.
سنگ نوشته قبر کمال الملک با جمله «هو الحی الذی لایموت» شروع می‌شود.
سنگ نوشته قبر یعقوب علی شورورزی با جمله «انا لله و انا الیه راجعون» آغاز می‌شود.
سنگ نوشته قبر فریدون گرایلی با جمله «انا لله و انا الیه راجعون» آغاز می‌شود.
حدیث سلسلةالذهب یکی از گونه‌های جدید کتیبه‌ها در نیشابور است. حدیث سلسلة الذهب، حدیثی است که از علی بن موسی الرضا به هنگام ورودش به نیشابور نقل شده و عده کثیری آن را نوشته‌اند و به زبان عربی است. متن کامل این حدیث:
اسماعیل نوری‌علا (زادهٔ ۲۳ بهمن ۱۳۲۱)http://www.puyeshgaraan.com/bio-farsi.htm استاد دانشگاه، فعال سیاسی، نویسنده، کارگردان ایرانی، یکی از منتقدان دین اسلام و نظام جمهوری اسلامی ایران و نیز برادر پرتو نوری‌علا است.
او از فعال‌ترین شاعران و منتقدان و روزنامه‌نگاران و از پیگیرترین مفسران و مدافعان شعر موج نو در دهه‌های چهل و پنجاه بود. او به همراه "احمدرضا احمدی"، "محمدعلی سپانلو"، "غفار حسینی" و "نادر ابراهیمی" انتشارات طرفه را به نیت دفاع از هنر موج نو و پشتیبانی از هنرمندان موج نویی (به‌ویژه شاعران)، در اوایل دههٔ چهل تأسیس کرده بود و با انتشار چندین جُنگ و داستان و مجموعهٔ اشعار و نگارش مقالات فراوان در نشریات متعدد توانسته بود که حرکت موج نو را تسریع کند. او هچنین از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۳ مدیر مسئول و سردبیر نشریهٔ "سکولاریسم نو" بود که بعدها این نشریه در سایت «جنبش سکولار دموکراسی ایران» ادغام شد.http://www.newsecularism.com/
در روز اول اردیبهشت سال ۱۳۴۷ در جلسهٔ شلوغی در خانهٔ "جلال آل‌احمد" «کانون نویسندگان ایران» رسماً فعالیت خود را آغاز کرد. بنابر پیش‌بینی اساسنامه، ۴۹ تن از امضاکنندگان بیانیهٔ اول اسفند ۱۳۴۶ - که در جلسه حضور داشتند - هیئت مؤسس نامیده شدند و از میان آن‌ها کمیسیونی مأمور شد که مقدمات انتخابات هیئت دبیران کانون را، مطابق اساسنامه فراهم آورد. یکی-دو هفته بعد، در خانهٔ "جعفر کوش‌آبادی" انتخاب هیئت دبیران انجام شد. "اسماعیل نوری‌علاء" در این انتخابات به عنوان یکی از اعضای نخستین هیئت دبیران کانون نویسندگان ایران و سمت منشی کانون انتخاب شد. در انتخابات دورهٔ دوم کانون "اسماعیل نوری‌علاء" با ۲۵ رأی به همراه "رضا براهنی" با ۱۳ رأی به عنوان عضو علی‌البدل دومین دورهٔ کانون نویسندگان ایران برگزیده شدند.
نقد شعر نو در دههٔ سی، به رغم ظاهر علمی، نقدی ذوقی-اخلاقی بود؛ نقدی بود اخلاقی، بر اساس دانش عمومی منتقد در زمینه‌های مختلف و علایق شخصی به مقولهٔ شعر و شاعری. نقد در معنای علمی، در دههٔ چهل پا گرفت؛ اگرچه از انحراف و حب و بغض‌ها هنوز خالی نبود. فعال‌ترین و مطرح‌ترین منتقدین دههٔ چهل عبارت بودند از: "عبدالعلی دستغیب" (منتقد نوقدمایی میانه‌رو)، "یدالله رؤیایی" (منتقد و مبلغ و بانی نقد فرمالیستی در ایران)، "اسماعیل نوری‌علاء" (مبلغ و مفسر و مروج شعر موج نو)، "محمد حقوقی" (مسلط بر ادبیات قدیمه و مدافع فرمالیسم)، "م. آزاد"، "مهرداد صمدی" و "رضا براهنی".
در این میان "اسماعیل نوری‌علاء" مطرح‌ترین مدافع و مفسر و شارح شعر موج نو بود. او شعر "سهراب سپهری" را «پدر بلافصل» شعر "احمدرضا احمدی" - بانی موج نو - می‌دانست. او شعر «لولوی شیشه‌ها»ی "سهراب سپهری" را از نمونه‌های اول این طرز دانسته و نوشته بود: «"سپهری" در این شعر دریچه‌ای به دنیای تازه‌یافته می‌گشاید و تصاویری تازه ارائه می‌دهد.» با این وجود از نظر مدافعان «طرح» "احمدرضا احمدی" هیچ‌چیز جز خود مدرنیسم افراطی ضدسنت مطرح نبود، آن‌ها حتی گرایش عرفانی "سپهری" و "ایرانی" را که به‌نوعی تعهد و معنا احاله داشت، برنمی‌تافتند. از نظر "نوری‌علاء" شعر موج نو حرکت قاطعی به سوی «شعر ناب» محسوب می‌شود و به همین دلیل بسیاری از مشخصات شعر ناب را می‌توان در آن دید.
چند سال پس از انتشار شعر موج نو، "اسماعیل نوری‌علاء" شاخه‌هایی را در آن مشخص و از هم جدا می‌کند که به قرار ذیل بود:
"اسماعیل نوری‌علاء" پابرجاترین مدافع شعر "محمدعلی سپانلو" نیز بود. وقتی که "نوری‌علاء" به موارد متعددی از غلط‌های دستوری و «تصویری» در شعر "سپانلو" اشاره می‌کند. "مهرداد صمدی" - مفسر مؤثر موج نو در دههٔ چهل - می‌گوید: «اصلاً غلط دستوری توی شعر خیلی کم‌اهمیت است. مخصوصاً وقتی شعر خوب باشد» و "سپانلو" می‌گوید: «اگر واقعاً عیبی هست من کلاً بی‌تقصیرم.»
از اتفاقات قابل توجه سال ۱۳۴۶ توجه چشمگیر زنان به شعر و شاعری بود. عده‌ای علت این توجه را موفقیت و مرگ "فروغ" دانسه بودند. "اسماعیل نوری‌علاء" ضمن اشاره و تأیید این نکته در مقاله‌ای تحت عنوان «تذکرة اللطیفه» می‌نویسد که این هجوم و استقبال متأسفانه سبب «کمبود اصالت و فقدان استقلال لازم در شاعره‌ها» ی دههٔ چهل شد. او در این مقاله از ۱۲۰ نفر از شاعران زن نام می‌برد.
"اسماعیل نوری‌علاء" همچنین مقالاتی با عنوان «دربارهٔ جوانان» با نام مستعار «ماهیار» در مجلهٔ فردوسی شماره‌های ۸۸۲ تا ۸۸۸ (از مهر تا آذر ۱۳۴۷) به چاپ رساند و در این مقالات کوشش کرد تا وجوه مختلف زندگی «جوان» آن روزگار را ترسیم کند.
«اتاق‌های در بسته» نخستین مجموعهٔ شعر "اسماعیل نوری‌علاء" اتفاقاً ربط چندانی به شعر موج نو نداشت؛ اگرچه انگیزهٔ پیدایش شعر متفاوتِ موج نو که مخالفت با سانتی‌مانتالیسم و سمبولیسم و روی آوردن به اشیا و روابط غیرمعمول روزمره بود، پشت سر اشعار او نیز دیده می‌شد.
اشعار «اتاق‌های در بسته» بدیع و ساده بود، ولی کمبود موسیقی و در نتیجه جا نیفتادن پاره‌ای از کلمات در بافت اشعار، آن را به مجموعه ترجمه‌ای تشبیه کرده بود؛ به‌ویژه آن‌که نوع تصویرسازی و بسیاری از اشیا مورد توجه شاعر هم، بیشتر رنگ و بوی فرنگی داشت؛ مثل «ماه‌نوردان» و «جنگ جهانی» که از طریق مجلات می‌رسید.
"اسماعیل نوری‌علاء" به همراه "احمدرضا احمدی"، "محمدعلی سپانلو"، "غفار حسینی" و "نادر ابراهیمی" انتشارات طرفه را به نیت دفاع از هنر موج نو و پشتیبانی از هنرمندان موج نویی (به‌ویژه شاعران)، در اوایل دههٔ چهل تأسیس کرده بود و با انتشار چندین جُنگ و داستان و مجموعهٔ اشعار و نگارش مقالات فراوان در نشریات متعدد توانسته بود که حرکت موج نو را تسریع کند.
کتاب اول طرفه در تیرماه ۱۳۴۳ منتشر شد. این کتاب مشتمل بر ۴ بخش بود: قصهٔ ایرانی، شعر ایرانی، شعر دیگران، و بررسی و نقد. بخش شعر شامل اشعاری از: "جعفر کوش‌آبادی"، "یدالله رؤیایی"، "بهمن فرسی"، "رضا براهنی"، "ا. ن. پیام (اسماعیل نوری‌علاء)"، "م. آزاد"، "غفار حسینی"، "محمدعلی سپانلو" و "احمدرضا احمدی".
کتاب دوم طرفه در آبان ۱۳۴۳ منتشر شد. شاعران این مجموعه عبارت‌اند از: "محمدعلی سپانلو"، "منوچهر آتشی"، "احمدرضا احمدی"، "م. آزاد"، "یدالله رؤیایی"، "جعفر کوش‌آبادی"، "پرتو نوری‌علاء"، "غ. متین"، "منوچهر شیبانی"، "محمد حقوقی"، "مروا"، "بیژن الهی"، "سیروس آتابای"، "غفار حسینی"، و "الف. ن. پیام. (اسماعیل نوری‌علاء)"
در فروردین سال ۱۳۴۵ انتشارات طرفه که مدافع جریان شعر موج نو بود، جُنگی با نام جزوهٔ شعر منتشر کرد. مسؤول و مدیر جزوه "اسماعیل نوری‌علاء" بود. شاعران دفتر اول جزوهٔ شعر عبارت‌اند از: "احمدرضا احمدی"، "عبدالوهاب احمدی"، "بهرام اردبیلی"، "محمدرضا اصلانی"، "بیژن الهی"، "پروانه"، "الف. ن. پیام (اسماعیل نوری‌علاء)"، "الف. تمرز"، "محمدعلی سپانلو"، "شاهرخ صفایی"، "حمید عرفان"، "پ. غریب"، "بیژن کلکی"، "فریده فرجام"، "جواد مجابی"، "فریدون معزی‌مقدم".
... و همچنین، صدها مقالهٔ گوناگون دیگر.
گونار نوردال (زادهٔ ۱۹ اکتبر ۱۹۲۱ در سوئد، درگذشتهٔ ۱۵ سپتامبر ۱۹۹۵ در ایتالیا)، ملی‌پوش اسبق سوئدی و از نامدارترین بازیکنان تاریخ باشگاه میلان ایتالیاست. او با به ثمر رساندن ۲۲۱ گل بهترین گلزن تاریخ میلان می‌باشد.
نوردال پنج بار به عنوان آقای گلی رقابت‌های سری‌آ دست یافته‌است و تاکنون کسی نتوانسته به رکورد او دست یابد. او همچنین سومین گلزن برتر تاریخ سری آ می‌باشد. فرانچسکو توتی بازیکن و اسطورهٔ تیم آ. اس. رم و سیلویو پیولا بازیکن اسبق تیم‌های لاتزیو و یوونتوس با به ثمر رساندن ۲۷۴ گل بالاتر از او قرار دارند.
نوردال در ۳۳ بازی که با پیراهن تیم سوئد انجام داد موفق شد ۴۳ گل به ثمر برساند. انتقال او به تیم میلان منجر به خداحافظی او از تیم ملی کشورش شد. در آن زمان بازیکنانی که خارج از لیگ سوئد بازی می‌کردند به تیم ملی دعوت نمی‌شدند و به همین دلیل نوردال که به تیم میلان پیوسته بود، به تیم ملی دعوت نشد و بازی‌های جام جهانی ۱۹۵۸ که به میزبانی کشورش سوئد برگزار می‌شد را از دست داد.
سیکلوسپورین
رده درمانی: سرکوب‌کننده ایمنی.
اشکال دارویی: کپسول، محلول خوراکی و تزریقی
سیکلوسپورین در جلوگیری از رد پیوند (کلیه، کبد، قلب یاسایر ارگانها) به همراه کورتیکوستروئیدها مصرف می‌شود. این دارو هم چنین در آرتریت روماتویید حاد، درماتیت آتوپیک، آلوپسی، پیوند قرنیه چشم. آنمی آپلاستیک وپسوریازیس به کار می‌رود.
اثر دارو احتمالاً به‌دلیل مهارتولید و آزاد شدن اینترلوکین ۲- که برای پاسخ‌های ایمنی سلولی و همورال ضروری است، می‌باشد.
داروهای زیر می توانند سطح سیکلوسپورین را بالا ببرند و امکان مسمومیت دارویی را افزایش میدهند
داروهای زیر میتوانند سطح سیکلوسپورین در خون را کاهش دهند و موجب کاهش اثر گذاری این دارو میشوند:
هیپرپلازی لثه‌ها، افزایش فشار خون عوارض کبدی، تشنج، حساسیت کشنده، پرمویی، نارسایی کلیه، سکسکه، یبوست، تهوع و سمیت کلیوی از عوارض جانبی مهم سیکلوسپورین هستند.
در بعضی موارد اثرات زیر گزارش شده‌اند:
ـ لرزش آرام دست‌ها
ـ افزایش مختصر رشد موهای بدن
ـ ورم یا التهاب لثه‌ها
ـ افزایش فشار خون
ـ خستگی.
موارد زیر گاهی اوقات پیش می‌آیند:
ـ زرد شدن خفیف سفیدی چشم
ـ سردرد
ـ واکنش‌های پوستی مثل ایجاد دانه‌های قرمز
ـ احساس گرما یا حتی سوزش در کف دست‌ها و پاها
ـ در بعضی موارد نادر ممکن است فرد دچار گرفتگی عضلانی و ضعف شود.
شدت التهاب لثه‌ها به شرایط دندان‌های بیمار بستگی دارد. اگر فرد بهداشت دهان و دندان‌هایش را رعایت کند به خوبی از بروز چنین عوارضی پیشگیری می‌شود.
اگر دچار تورم لثه‌ها شدید از دندانپزشک بخواهید که با پزشک شما تماس بگیرد. هنگامی که ساندیمون مصرف می‌کنید نسبت به عفونت‌ها حساس تر می‌شوید؛ بنابراین اگر دچار تب، زخم گلو، سرماخوردگی یا آنفلوآنزا، کورک و موارد دیگر شدید یا احساس ناخوشی عمومی کردید فوراً به پزشک اطلاع دهید.
سعی کنید موادی که پتاسیم زیادی دارند کمتر استفاده کنید (مثل میوه جات و سبزیجات خشک). دربارهٔ غذاهایی که پتاسیم زیادی ندارند از پزشک خود سؤال کنید.
روزانه حداقل ۲ لیتر (۸ لیوان) مایعات بنوشید. از تشنگی طولانی مدت خودداری کنید.
به علت خطر تغییرات پوستی حین درمان با ساندیمون از قرار گرفتن طولانی مدت در معرض نور آفتاب خودداری کنید. این امر به خصوص در بیماران مبتلا به اختلالات پوستی اهمیت زیادی دارد؛ بنابراین بهتر است که بین ساعات ۱۰ صبح تا ۲ بعد از ظهر از منزل خارج نشوید. از کرم‌های ضدآفتاب مناسب استفاده کنید. لباس آستین بلند بپوشید. از کلاه نقاب دار استفاده کنید.
در هنگام مصرف ساندیمون باید از خوردن میوه گریپ فرود خودداری کرد زیرا این میوه باعث افزایش ناخواسته میزان دارو در خون می‌شود.
برادر جاناتان شخصیتی افسانه‌ای است که روزهای آغازین بنیان‌گذاری ایالات متحده خلق شد تا به ایالات متحده تجسم ببخشاید.
در کارتون‌های سرمقاله‌ای و پوسترهای میهن‌دوستانه، برادر جاناتان اغلب به شکل یک انقلابی آمریکایی با کلاهی سه‌گوشه و لباس نظامی بلندی به تصویر کشیده می‌شد. در حقیقت، برادر جاناتان اصطلاحی بود تقریباً استهزاآمیز که در طول جنگ انقلاب آمریکا (۱۷۸۳–۱۷۷۶) از سوی لویالیست‌ها برای خطاب قرار دادن میهن‌دوستان به کار می‌رفت.
بر طبق یک داستان عامیانه دربارهٔ خاستگاه برادر جاناتان، این شخصیت از جاناتان ترامبول (۱۷۸۵–۱۷۱۰)، فرماندار کنتیکت، ساخته شده‌است. گفته می‌شود که جورج واشینگتن به هنگام مواجهه با موقعیت‌های دشوار اغلب جملهٔ «ما باید با برادر جاناتان مشورت کنیم» را به زبان می‌آورد. با این‌حال این خاستگاه، مشکوک به نظر می‌رسد؛ زیرا که هیچ کس در زمان حیاتش به آن داستان اشاره‌ای نکرده‌است و اولین مرتبهٔ انتشار داستان نیز به نیمهٔ قرن نوزدهم، یعنی مدت‌ها بعد از مرگشان، باز می‌گردد.
برادر جاناتان از ۱۷۸۳ تا ۱۸۱۵ به منظور تجسم بخشیدن به ملیت آمریکایی به کار می‌رفت. در طی جنگ ۱۸۱۲ اصطلاح عمو سام شیوع یافت. عمو سام از ۱۸۱۳ تا ۱۸۱۵ بر روی روزنامه‌ها و از ۱۸۱۶ بر کتاب‌ها نقش بست. کلمبیا، نماد زنانهٔ تجسم‌بخشی به ایالات متحده و عمو سام که شهرتش هر روز فزونی می‌یافت، جایگزین برادر جاناتان شدند. در واقع می‌توان برادر جاناتان را پلی مابین یانکی دودل و عمو سام دانست که نشانگر یک شهروند آمریکایی بوده‌است.
با این وجود برادر جاناتان و اشکال مشابه نام جاناتان همچنان در جنگ داخلی آمریکا برای خطاب قرار دادن آمریکاییان به کار می‌رفت. مثلاً جانی رب به معنای سرباز مؤتلفه بود.
عبارت «ما باید با برادر جاناتان» مشورت کنیم بر روی مدارک فارغ‌التحصیلی کالج ترامبول دانشگاه ییل -که به افتخار جاناتان ترامبول این‌چنین نام گرفته‌است- دیده می‌شود.
فارست هیلز (به انگلیسی:Forest Hills) یکی از محله‌های منطقهٔ کویینز شهر نیویورک است.
رزورسینول
رزورسینول (یا رزورسین) یک ترکیب آلی با فرمول C6H4(OH)2 است.  این یکی از سه بنزندیول ایزومر، 1،3-ایزومر (یا متا ایزومر) است.  رزورسینول از بنزن به صورت سوزن های بی رنگ متبلور می شود که به راحتی در آب، الکل و اتر حل می شود، اما در کلروفرم و دی سولفید کربن نامحلول است.  [6]
رده درمانی: کراتولیتیک، دی هیدروکسی بنزن.
اشکال دارویی: پماد و محلول
کاربرد اصلی رزورسینول در درمان جوش صورت (آکنه) و سبوره است ولی در درمان، اگزمای مزمن، پسوریازیس وهیدرادنیت عفونی نیز به کار میرود . این دارو در سایر ترکیبات ضدآکنه مانند پماد رزورسینول اس نیز وجود دارد.رزورسینول همچنین به عنوان ضدعفونی‌کننده و گندزدا نیز مصرف می‌شود
رزورسینول به عنوان واسطه در ساخت برخی ترکیبات کاربرد دارد.
اثر دارو احتمالاً به‌دلیل برداشتن لایه کراتینین پوست می‌باشد.
تیرگی پوست، تحریک پوست، تیره شدن موهای روشن.
رگلیس
زخم معده و اثنی‌عشر، ترشح زیاد اسید و نفخ معده، پیشگیری از ایجاد زخم پپتیک در مصرف همزمان با داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDs).
اثرات درمانی شیرین‌بیان مربوط به فلاونوئیدهای مختلف موجود در آن است که این ترکیبات باعث افزایش سطح پروستاگلاندینها در مخاط قسمت فوقانی دستگاه گوارش می‌شوند. پروستاگلاندین‌ها از یک طرف موجب کاهش ترشح اسید از سلول‌های پاریتال می‌شوند و از طرف دیگر با افزایش ترشح موکوس و بی‌کربنات یک سد محافظت‌کننده (Protective) را در مخاط دستگاه گوارش ایجاد می‌کنند.
قرص د ـ رگلیس همچنین حاوی کربنات کلسیم و اسانس‌های نعناع و رازیانه می‌باشد که خود دارای خاصیت آنتی‌اسید و ضد نفخ بوده و اثرات آنتی‌اسپاسمودیک شیرین‌بیان را افزایش می‌دهند
عوارض مینرالوکورتیکوئیدی به صورت احتباس آب و سدیم، دفع پتاسیم و افزایش فشار خون.
رمی فنتانیل
رده درمانی: داروهای بیهوشی
کاربرد اصلی آن به عنوان پیش دارو و آرامبخش قبل از بیهوشی در اتاق عمل است.امروزه رمی فنتانیل به‌طور گسترده ای برای بیهوشی و تسکین درد استفاده می شود.
رمی فنتانیل با قدرت اثر ضد دردی دو برابر فنتانیل و دویست برابر مرفین به پزشکی به عنوان هوشبر داخل وریدی معرفی شده است. این دارو بر گیرنده های اپیوئیدی مؤثر است.
کاهش فشار خون دیاستولی و کاهش اشباع اکسیژن خون، تهوع و استفراغ.
فنتانیل
ریشه نام اهواز را برگرفته از قوم خوزی (یا هوزی) می‌دانند که ساکنان بومی استان خوزستان بوده‌اند و زبان آن‌ها تا چند قرن بعد از اسلام زبان مردم خوزستان بوده‌است.
محتمل تر آن است که اهواز در محل شهر قدیم تاریانا هخامنشی قرار گرفته باشد. در دوره ساسانی نام شهر هرمز اردشیر تغییر داده شده‌است. هرمشیر یا به صورت خلاصه شده داراواشیر درآمد.
این شهر در همه جا مرکز تجاری خوزستان، هوجستان واجار (بازار خوزستان) نامیده می‌شد و شهر سوی دیگر رودخانه به عنوان مرکز فرماندار و نجبا، هرمشیر خوانده می‌شد. شهر دوم در حمله عرب‌ها در قرن اول هجری (هفتم میلادی) از بین رفت. اما نام شهر دیگر را عرب‌ها «سوق الاهواز» ترجمه کردند. بطوری که اهواز جمع هوزی یا خوزی، نام قبیله بومی استان خوزستان بوده‌است.
در عصر ساسانیان این شهر علاوه بر نام‌های ذکر شده به نام‌های «رام شهر» و «شهررام» نامیده می‌شد. در دوره قاجار و از زمان ناصرالدین شاه اهواز را ناصری و ناصریه نامیدند ولی از شهریور ۱۳۱۴ هجری شمسی با تصویب هیئت وزیران اهواز نامیده شد.
کلیفورد باسورث در دانشنامه ایرانیکا و لاکهارت در دانشنامه اسلام، هاینزهایم و مایکل بونر، علی کرم همدانی در دایرةالمعارف بزرگ اسلامی و دانشنامه بریتانیکا ولادیمیر مینورسکی و سوات سوجک ریشه نام اهواز را برگرفته از قوم خوزی (یا هوزی) می‌دانند که ساکنان بومی استان خوزستان بوده‌اند و زبان آن‌ها تا زمان ساسانیان نیز در منطقه تکلم می‌شده‌است. یونایان به این قوم اوکسیویی می‌گفتند و نام این شهر در نوشته‌های مسیحیان سریانی «بِيث هوزَيِا/ܒܝܬ ܗܘܙܝܐ» یا «بث هوزایی» در تلمود «בי חוזאי/بِی حوزای» ثبت شده‌است.
عبدالمجید ارفعی، دربارهٔ ریشهٔ نام شهر اوز و اهواز چنین نظر داده‌است: «اَوَز دارای یک صورت تحولی است و شکل دیگری است از کلمهٔ اهواز، خوز و خوزستان که این اسم را زمان هخامنشی داشته‌ایم و به ایلامی‌های خوزستان اطلاق می‌شده‌است. این واژه که با فتح الف و واو و سکون ز درست می‌باشد ریشه‌اش در فارسی باستان اووَجَه (uvaja) و اووْجَه (uvja) می‌باشد. از همین کلمه هم خوز آمده‌است (او تبدیل به خو و ج تبدیل به ز) و هم اهواز (او تبدیل به ـَه و ج تبدیل به ز. در اوز، او (uva) خودش مانده و ج تبدیل به ز شده‌است.»روزنامهٔ عصر اوز، شمارهٔ ۴۶، مهرماه ۱۳۸۳، صفحهٔ ۱۴
مینورسکی و سوجک چنین می‌پندارند که خوزی‌ها احتمالاً از نسل ایلامیان بوده‌اند. و زبان این قوم (خوزی) تا چند قرن بعد از فتح خوزستان توسط مسلمانان زبان محلی مردم خوزستان بود. بطوریکه استخری در قرن دهم میلادی در مسالک‌الممالک در مورد زبان خوزستان می‌نویسد:
تلاش‌هایی برای مطابقت دادن اهواز با شهر اگینیس که استرابون از آن نام برده انجام شده‌است، لیکن محتمل تر آن است که اهواز در محل شهر قدیم تاریانا هخامنشی که نئارخوس در مسافرت خود به خلیج فارس در کنار آن لنگر انداخت قرار گرفته باشد. بنوشته کلیفورد باسورث، اردشیر یکم، بنیان‌گذار سلسله ساسانی نام شهر را به هرمز اردشیر تغییر داده‌است. این نام در منابع عربی به شکل‌های متفاوتی ثبت شده‌است. بنابر گفته مقدسی فرزند اردشیر (شاپور یکم) بود که شهر را در دو سوی رودخانه از نو بنیان نهاد و یکی را بنام خدا و دیگری را تحت نام خود نامگذاری کرد. این دو نام بعدها با یکدیگر مخلوط و به صورت هرمز-اردشیر یا به صورت خلاصه شده داراواشیر درآمد.
این شهر در همه جا مرکز تجاری خوزستان، هوجستان واجار (بازار خوزستان) نامیده می‌شد و شهر سوی دیگر رودخانه به عنوان مرکز فرماندار و نجبا، هرمشیر خوانده می‌شد. شهر دوم در حمله عرب‌ها در قرن اول هجری (هفتم میلادی) از بین رفت. اما نام شهر دیگر را عرب‌ها «سوق الاهواز» ترجمه کردند. بگفته لاکهارت و هاینزهایم و باسورث اهواز جمع هوزی یا خوزی، نام قبیله بومی استان خوزستان بوده‌است.
ریچارد فرای در مورد خوزستان و اهواز می‌نویسد: «خوزستان استانی ثروتمند و کم ارتفاع بود که دست کم به هفت کوره تقسیم می‌شد؛ بزرگترین جز آن هرمزداردشیر یا هرمزدشهر بود که عرب‌ها بدان سوق‌الاهواز می‌گفتند».
بنوشته دائرةالمعارف بزرگ اسلامی در عصر ساسانیان این شهر علاوه بر نام‌های ذکر شده به نام‌های «رام شهر» و «شهررام» نامیده می‌شد. در دوره قاجار و از زمان ناصرالدین شاه اهواز را ناصری و ناصریه نامیدند ولی از شهریور ۱۳۱۴ هجری شمسی با تصویب هیئت وزیران اهواز نامیده شد.
پروفسور کلیفورد ادموند باسورث معتقد است که جغرافی دانان عربی-[اسلامی] در مورد ریشه این شهر دچار سردرگمی بوداند.
به گمان پ. شوارتز چنین تفاوت‌های موجود در توجیه نام اهواز در منابع اسلامی بخاطر سعی این جغرافی دانان در توجیه نام مصطلح هورمشیر بوده‌است.
حسین مفتخری به نقل از «سنی ملوک الارض و الانبیا» دربارهٔ فتح اهواز می‌نویسد:
بیلی یانک نماد تجسم‌بخشی به ایالت‌های شمالی آمریکا یا به صورت دقیق‌تر اتحادیه در خلال جنگ داخلی آمریکاست. یانک از یانکی که لفظ عامیانه‌ای برای اهالی نیو انگلند می‌باشد مشتق شده‌است. در دههٔ ۱۸۶۰ کارتون‌های سیاسی از بیلی یانک و نقطهٔ مقابلش، جانی رب، به عنوان نمادهای دو طرف درگیر در جنگ داخلی آمریکا استفاده می‌کردند.
جانی رِب یا جانی رِبِل نماد تجسم‌بخشی به ایالت‌های جنوبی آمریکاست. قسمت دوم نام او (رب یا ربل) از Rebellion به معنای شورش گرفته شده‌است. میهن‌دوستان آمریکایی از جانی رب و همتای شمالی‌اش، بیلی یانک، به عنوان نماد طرفین درگیر در جنگ داخلی آمریکا در دههٔ ۱۸۶۰ استفاده می‌کنند.
جانی رب اغلب با یونیفرم چرمی خاکستری‌رنگی که پرچم مؤتلفه بر روی آن نصب شده، به تصویر کشیده می‌شود.
مزار پیغمبر در ابتدای بازار فلسطین (یهودی‌های سابق) در داخل مسجد پیغمبر «کنیسهٔ حجی سابق» در شهر همدان واقع شده‌است.انجمن کلیمیان تهران، آذر 1380، کلیمیان همدان، تشکیلات و اجتماعات کلیمیان همدان، بند 2 | http://www.iranjewish.com/worldyahood/IRANJEWISH/Essay41.htm این مرقد در داخل مسجد در سمت محراب در اطاقی کوچک و سه گوش قرار دارد. مرقد متعلق به حجی (یا حگی) (برجیس در منابع اسلامی) پیغمبر و چند تن از بزرگان و عرفای بزرگ یهود است که در اطراف مرقد حَجَی قرار دارند. بر روی مزار پیغمبر ضریح چوبی مشبکی به رنگ سبز قرار دارد. سنگ مزار پیغمبر در زیر ضریح چوبی پوشیده از کاشی‌های فیروزه رنگ و آبی است. حجی پیغمبر (برجیس یا حگی) یکی از انبیای بنی‌اسرائیل در زمان داریوش بزرگ هخامنشی بود که صحیفهٔ وی در جزو کتاب مقدس عهد عتیق به چاپ رسیده‌است.
امامزاده گرجی یا خانم گرجی در شمال غربی شهر همدان در محلهٔ بن بازار در کنار بلوار سپاه فعلی و در کوچهٔ جنگلی‌ها قرار دارد. مردم صاحب مرقد را دختر امام موسی بن جعفر می‌شناسند. ولی از نام زیارت‌گاه چنین بر می‌آید که بانوی عالیقدری از خاندانی بزرگ شاید دور از وطن خویش درگذشته و تقوی و بزرگی این بانو موجب شده که مزارش زیارت‌گاهی برای مردم همدان باشد.
نانا () نهمین داستان از مجموعهٔ بیست جلدی روگن ماکار اثر امیل زولا نویسنده، روزنامه‌نگار، و نمایش نامه نویس فرانسوی است. ماجرای این داستان در سال ۱۸۶۸ آغاز می‌شود.
نانا فرزند مردی خیالی به نام کوپو و زنی رختشوی به نام ژروز است که شخصیت اصلی کتاب آسوموار است. نانا نمایندهٔ زنان فاحشه‌ای است که در دوران امپراتوری دوم فرانسه مقام درخشان و آمیخته به رسوایی داشتند.
محمدعلی شیرازی ترجمهٔ ناقصی از این رمان را به روش آزاد به فارسی ارائه کرده‌است که وفادار به متن اصلی نیست.
اه اه (چیز دیگری برای گفتن ندارم) آهنگ خواننده پاپ آمریکایی لیدی گاگا است.
نهنگ قاتل کوتوله یک گونه آب‌باز کوچک‌جثه و کمیاب از زیرخانواده دلفین‌های اقیانوسی است. این جانور نام خود را به دلیل همانندی‌های ظاهری با نهنگ قاتلOrcinus orca به دست آورده و کوچک‌ترین جانوری است که نام "نهنگ" بر خود دارد.
با آنکه این گونه در سال ۱۸۷۵ توسط جان ادوارد گری توصیف شد، تا میانهٔ دهه ۱۹۵۰ نهنگ قاتل کوتوله تنها از روی دو جمجمهٔ نگهداری شده در موزه بریتانیا شناخته می‌شد. پس از آنکه در سال ۱۹۵۲ اجساد شکار شدهٔ این جانور به دست شکارچیان نهنگ در هونشو، ژاپن، توسط دانشمندان مورد بررسی قرار گرفت و همانندی‌های میان آن و نهنگ قاتل دیده شد، پیشنهاد شد تا نام این گونه "نهنگ قاتل کوتوله" باشد؛ با این حال نهنگ قاتل کوتوله رابطه نزدیکی با نهنگ قاتل ندارد.
نهنگ قاتل کوتوله دلفینی با جثه متوسط است (اندکی بزرگتر و سنگین‌تر از یک مرد بالغ) و در دریا می‌تواند به آسانی با دیگر پستانداران دریایی، به ویژه نهنگ کله‌خربزه‌ای، اشتباه گرفته شود. بدنی مقاوم و تیره‌رنگ دارد. سر گرد-شکل است. پهلوها رنگ روشن‌تری دارند و شکم اغلب به رنگ سفید است. بعضی از نهنگ‌های قاتل کوتوله دارای نقش‌بندی‌های سفید رنگ به دور دهان و گونه هستند. بالهٔ پشتی بلند است و اندکی انحنادار.
نهنگ‌های قاتل کوتوله از تماس با انسان دوری می‌کنند. بیرون آوردن سر از آب به صورت عمودی، پرش از آب و دیگر فعالیت‌ها دیده شده‌اند، با این حال این جانوران کمتر به انجام چنین حرکاتی می‌پردازند.
این دلفین‌ها همواره به صورت گروهی حرکت می‌کنند. گروه‌ها اغلب از ۱۰ تا ۳۰ عضو تشکیل می‌شوند که گاه بزرگ‌تر نیز دیده شده‌اند.
مکتب کیوتو نامی است که به یک جنبش فلسفی برخاسته از دانشگاه کیوتو اطلاق شده‌است. متفکران اصلی این مکتب همچون نیشیدا کیتارو، هاجیمه تانابه و کیجی نیشیتانی؛ به تلفیق فلسفهٔ غرب با آرای دینی و عرفانی حکمای آسیای شرقی به ویژه بودا و کنفوسیوس پرداختند؛ و از آن برای بازنگری در بینش‌های دینی و اخلاقی خاصّ فرهنگ شرق دور بهره گرفتند.
عنوان این مکتب اولین بار توسط یکی از شاگردان نیشیدا کیتارو به نام توساکا جون در مقاله‌ای تحت عنوان «فلسفه مکتب کیوتو» در یکی از روزنامه‌های ژاپنی در ۱۹۳۲ به کار رفت. کیجی نیشیتانی بر این باور است که «مکتب کیوتو شیوه‌ای از فلسفه‌پردازی است نه نظام یکپارچه و منسجم تفکر». هرچند همه فیلسوفان این مکتب بودائیست بودند ولی هدف شان نه شرقی بود نه بودایی بلکه هدف آنان تأسیس فلسفه جهانی بود. نیشیدا و همکاران او در کیوتو اعتقاد داشتند که فلسفه اساساً نه غربی است نه شرقی.
نیشیدا بانفوذترین و مهم‌ترین فیلسوف قرن بیستم ژاپن است. نیشدا کیتارو (۱۹۵۰–۱۸۷۰) در ۱۹ می۱۸۷۰ در روستای موری در حومهٔ شهر کانازاوا به دنیا آمد. خودش می‌گوید که «زندگی من دو نیمه داشت: نیمه اول صرف نگاه کردن به تخته‌سیاه شد و نیمة دوم صرف تدریس در مقابل تخته‌سیاه». مهم‌ترین کتاب او تحقیقی درباب خیر(۱۹۰۵) نام دارد. او در این کتاب فلسفه اروپایی را با اندیشهٔ آسیایی به ویژه تفکر ژاپنی درهم آمیخت و طرحی نو درانداخت. او شالودهٔ جدیدی برای فلسفهٔ ژاپن ریخت که در آن عناصر شبه دینی و عرفانی آسیایی از یک سو و عناصر عقل گرایانهٔ فلسفهٔ غربی از دیگر سو غنایی خاص به فلسفهٔ مکتب کیوتو بخشیدند. او بنیانگذار اولیه مکتب کیوتو است.
وی رسالهٔ خود را درباب «مفهوم علیت نزد هیوم» به پایان رساند. نظریات مهم فلسفی کیتارو در کتاب تحقیقی درباب خیر مطرح شده‌اند. نظریه تجربه و آگاهی، نظریه کلیات و منطق مکان، عدم مطلق و نظریه‌های سیاسی از جمله نظریاتی هستند که وی در این کتاب مطرح کرده‌است.
نیشیدا اساس معرفت‌شناسی فلسفه مدرن را به زیرسوال می‌برد. به زعم این فیلسوف ژاپنی در این معرفت‌شناسی تجربه(experience) امری فردی و ذهنی فرض شده‌است. او می‌گوید که تجربه در شکل اصیل و اولیه‌اش، تجربهٔ افرادی که مجهز به حواس و توانایی‌های ذهنی هستند تا با جهان بیرونی تماس برقرار کنند نیست، بلکه آن از سوژهٔ تجربه‌کننده و اوبژهٔ تجربه شده فراتر می‌رود و فرد برآیند آن است نه بالعکس. او در تحقیقی درباب خیر می‌نویسد که «لحظهٔ دیدن یک رنگ یا شنیدن یک صدا نه تنها مقدم بر این فکر است که رنگ یا صدا فعالیت یک شیء خارجی است بلکه همچنین مقدم بر این حکم است که رنگ یا صدا چیست». این همان «تجربهٔ ناب» است که نیشیدا از آن سخن می‌گوید. او در همین کتاب دربارهٔ این تجربهٔ ناب که با مدیتیشن به آن رسیده می‌نویسد: «وقتی شخص مستقیماً حالات آگاهی خودش را تجربه می‌کند دیگر نه سوژه‌ای هست نه اوبژه‌ای و معرفت و متعلق معرفت کاملاً با هم متحدند، این ناب‌ترین شکل تجربه‌است». بی شک او در بیان این دیدگاه تحت تأثیر بودائیسم است، چنان‌که او می‌نویسد که «در تفکر اصلی بودائیستی تأکید شده که نفس و عالم بنیاد مشترکی دارند یا به بیان دقیق‌تر، آنها یک چیز هستند»). می‌توان گفت که این همان مونیسم سنتی شرقی است که بر تجربه‌ای عرفانی مبتنی است.
به گمان این فیلسوف ژاپنی این تجربهٔ ناب نه تنها صورت اصلی هر تجربهٔ حسی و هر تجربهٔ عقلانی است بلکه صورت بنیادین واقعیت است. نیشیدا بر اساس همین تجربهٔ ناب خودآگاهی را نیز تبیین می‌کند. به عقیدهٔ او صورتی از آگاهی وجود دارد که باطناً در درون خودش به خودش می‌اندیشد یا خود را مثل آیینه در خودش منعکس می‌سازد. در این حالت بین آنکه می‌اندیشد و آنچه که اندیشیده می‌شود تمایزی وجود ندارد و بقول فیلسوفان اسلامی اتحاد عاقل و معقول رخ می‌دهد. به نظر او در خودآگاهی، تجربهٔ مستقیم و اندیشه متحد می‌شوند. نیشیدا با تحلیل خودآگاهی به مسئلهٔ کلیات نیز می‌پردازد. در فلسفهٔ غرب بین ذهن و عین شکاف هست و در فلسفهٔ دکارت این شکاف به اوج رسیده‌است. به سخن دیگر، ذهن از طریق تصورات جهان را در خود بازنمایی می‌کند و این امر منجر به مسئلهٔ غامض ثنویت(dualism) می‌شود. راه حل نیشیدا برای این ثنویت این است که بگوییم جهان خودش را در هر چیز همچون آیینه نشان می‌دهد، یعنی هرچه در جهان هست آیینه‌ای از جهان است. به این معنا این جهان است که از خودش آگاه است. هیچ راه برون رفتی از آن نیست. به نظر نیشیدا خودآگاهی فرد بازتاب کوچکی از جهان است. او با انتقاد از مفهوم جوهر و کلیات ارسطو که نقش اصلی را در آگاهی غربی ایفا می‌کنند معتقد است که در آگاهی مورد نظر او جایی برای کلیات وجود ندارد.
از دیگر نظریات مهم نیشیدا دیدگاه او درباب مفهوم عدم است. مفهوم «عدم» یکی دیگر از مفاهیم کلیدی فلسفهٔ نیشیداست. نیشیدا در اواخر عمرش نظریهٔ جدیدی تحت عنوان «جایگاه عدم مطلق» را مطرح کرد. جان کلام او در این نظریه این است که عدم نه غیاب خداست نه غیاب نفس بلکه غیاب کیفیت، تقسیم‌بندی یا مفهوم است. وی حتی از آن به عنوان «نفس بدون نفس» نیز یاد می‌کند. به عبارت دیگر، به نظر او ما چیز خاص یا وجود جزئی نیستیم بلکه ما همه چیز هستیم. به نظر نیشیدا آنچه غرب را از شرق متمایز می‌کند این است که غرب اساس واقعیت را «وجود» می‌داند و شرق اساس واقعیت را «عدم» می‌پندارد. مطلق بودن عدم به معنای فراتر بودن از هر نوع مفهوم و جهان و انسان است. نکته‌ای که در اینجا حائز اهمیت است این است که نیشیدا به هیچ وجه شأن آنتولوژیکی به مفهوم عدمِ مطلق قائل نیست و از این جهت با اندیشهٔ فیلسوفان غربی و اسلامی تفاوت بنیادی دارد. عدم به نظر وی شیوهٔ بیان نفی نفس است تا از این طریق نفس خودش را به روی خودِ حقیقی‌اش بازکند. استفاده از مفهوم عدم در ژاپن امری رایج است و در نزد فیلسوفان دیگر مکتب کیوتو نیز این مفهوم مطرح شده‌است. از آنجا که در بودائیسم مفهوم «هیچ یا عدم» از جمله مفاهیم اساسی این مکتب به‌شمار می‌آید باید بگوییم که این عبارت اشارهٔ تلویحی به مدیتیشن زِن دارد که در آن بر «هیچ» تأمل می‌شود و در آن دیگر نه روحی در کار است نه ذهنی. البته به نظر نیشیدا «نفی به معنای نفی عقلانی نیست بلکه تلاشی برای جلوگیری از سوژه پنداشتن خود(the self) در مقابل جهان اوبژه هاست».
نیشیدا واقعیت را نیز از سنخ عدم می‌داند. خود واقعیت را «عدم مطلق» پنداشتن به معنای آن است که واقعیت در معرض دیالکتیک وجود و ناوجود است. به عبارت دیگر، اینهمانی هرچیز وابسته به تناقض مطلق است. شکی وجود ندارد که نیشیدا کاملاً با دیالکتیک هگل آشنا بوده و کتابهای او را خوانده‌است و مفهوم دیالکتیک را از هگل گرفته ولی معنای بودائیستی نه عقلانی به آن داده‌است. او می‌گوید که «همان‌طور که هگل بیان کرده واقعیت عبارت است از تناقض و هرچه عمیق‌تر به این تناقض می‌اندیشیم بیشتر به حقیقی بودن واقعیت پی می‌بریم».
اما این عدم مطلق را چگونه درک می‌کنیم؟ نیشیدا در پاسخ می‌گوید که مفهوم عدم نوعی «تصور نامتناهی» است که در اعماق روح مان آن را شهود می‌کنیم. او آن را به معنای واقعی کلمه یک اصل متافیزیکی می‌داند و از آن به «کلی کلیات» تعبیر می‌کند. منظور او از این کلیِ کلیات این است که این کلی سایر کلی‌های تفکرمان را نسبی و از مطلقیت ساقط می‌کند.
تانابه هاجیمه(۱۹۶۲–۱۸۸۵) در توکیو متولد شد. او در ۱۹۱۳ در دانشگاه سلطنتی توهوکو فلسفه خواند و در گروه علوم طبیعی به تدریس مشغول شد. او بر مسائل بنیادی علم متمرکز شد و اولین کتابش را دربارهٔ فلسفهٔ علم تحت عنوان علوم طبیعی امروزی در ۱۹۱۵ چاپ کرد. کتاب دوم او طرح کلی علوم نام دارد. اما مهم‌ترین کتاب او فلسفه به مثابه فرااندیشه‌است. تانابه در کتاب فلسفه به مثابه فرااندیشه ضمن فاصله‌گیری از اندیشه‌های نیشیدا، از یک طرف با اندیشه‌های شینران (۱۲۶۲–۱۱۷۳) سروکار دارد و از طرف دیگر با اندیشه‌های متفکران غربی مثل اکهارت، کانت، شلینگ، هگل و هایدگر مواجه می‌شود. همچنین او به جریان‌های فکری نوکانتی نیز توجه خاصی داشت. او با دعوت نیشیدا به عنوان استادیار در گروه فلسفه دانشگاه کیوتو مشغول به کار شد. تانابه بعد از بازنشستگی نیشیدا جانشین او شد.
همان‌طور که در فلسفه نیشدا مفهوم تجربه ناب مفهومی کلیدی بود، در فلسفهٔ تانابه نیز از مفاهیم کلیدی به‌شمار می‌آید. تانابه از همان ابتدا کارش مسیری متفاوت از مسیرِ نیشیدا را انتخاب کرد و دربارهٔ مفهوم تجربهٔ ناب نگاهی متفاوت دارد که بیشتر شبیه دیدگاه کانت است تا دیدگاه نیشیدا. او معتقد است که تجربهٔ ناب با این موضع کانتی سازگار است که معرفت صرفاً بازنمایی جهان عینی برای سوژهٔ مدرِک نیست بلکه وحدتی است که در آگاهی ساخته می‌شود.
آشنایی تانابه با مکتب ماربورگ و شناخت فلسفهٔ کانت باعث شد که عقاید کانتی را در فلسفهٔ خود هضم کند و در کتاب علوم طبیعی امروزی و کتاب طرح کلی علوم نگرشی کانتی اتخاذ نماید. برای مثال دربارهٔ آزادی اخلاقی نگرشی کانتی دارد. او همانند کانت می‌پذیرد که آزادی اخلاقی فاکتی داده شده نیست بلکه ایده‌آلی است که به جهان ارزش و نه جهان وجود تعلق دارد. اما نباید فراموش کرد که تانابه به هیچ وجه آزادی اراده را کاملاً به قلمرو ذهن فرو نمی‌کاهد او در پایان کتاب طرح کلی علوم می‌گوید «اگر روش علوم طبیعی را یگانه روش نگاه‌کردن به زندگی انسان قبول کنیم آن وقت دین به توهم، اخلاق به سودمندی و هنر به مکانیسمی برای لذت بردن از غرایز طبیعی تبدیل می‌شود».
تانابه بعد از مدتی از تفکر کانتی و نوکانتی دور شد و به سمت فلسفه‌های ایده آلیستی فیشته و هگل روی آورد؛ لذا مفهوم میانجی مطلق را تحت تأثیر هگل مطرح کرد. تانابه فلسفه را به عنوان علمی عقلانی که با وجود سروکار دارد رد می‌کند. مراد او از فرااندیشه (meta-noesis) حرکتی به ماورای اندیشة فلسفه سنتی و دین است. کار او نوعی ساختارشکنی در حیطه فلسفه و عقل فلسفی است و حتی از ما می‌خواهد که نفس‌مان را نیز مشمول ساختارشکنی قرار دهیم. ولی ساختارشکنی او ماهیتاً متفاوت از ساختارشکنی دریداست.
عدم مطلق یکی دیگر از مفاهیم مشترک در بین فیلسوفان مکتب کیوتو است و تانابه نیز نظراتی دربارهٔ این مفهوم دارد. تانابه تحت تأثیر هگل نگاهی دیالکتیکی به تاریخ دارد و از اینرو عدم مطلق تصویری از خدای یهودی– مسیحی است که وجود آن نوعی وحدت متعالی در تاریخ است. این مفهوم مفهومی عقلانی و ثابت هم نیست بلکه نوعی نیروی حیاتی(élan vital) پویاست که کل وجود را دربرگرفته‌است. ناگفته پیداست که تانابه علاوه بر هگل تحت تأثیر اندیشهٔ برگسون هم بوده‌است. تانابه تفسیر جدیدی از عدم مطلق ارائه می‌دهد که متفاوت از تفسیر نیشداست. همین تفسیر او را به طرح نظریهٔ منطق امر خاص سوق داده‌است. منطق امر خاص تانابه واکنشی به منطق مکان نیشدا بوده‌است. البته منطقی که تانابه از آن صحبت می‌کند منطق ارسطویی یا منطق ریاضی نیست بلکه می‌توان آن را منطق فرهنگی و اجتماعی نامید. او با منطق امر خاص خود می‌خواست موضع سیاسی خود را در مقابل حکومت ژاپن بیان کند. او یک فیلسوف سوسیال دموکرات بود که از فرهنگ بورژوازی انتقاد می‌کرد. به نظر او منطقِ موضوع و محمولی نتوانسته بین آگاهی و نهادهای اجتماعی که براندیشه فرد نفوذ زیادی دارند پلی ایجاد کند؛ لذا تانابه در ۱۹۳۴ مقاله‌ای تحت عنوان «منطق اگزیستانس اجتماعی» را منتشر ساخت. او در این منطق از جامعهٔ قوم محور (منظور دولت ژاپن وقت خودش) صحبت می‌کند که خودش و اذهان اعضای خودش را بسته‌است. با توجه به این موضوع او به این نتیجه رسید که «بین فرد انضمامی و زنده و جامعهٔ آرمانی بُعد دیگری وجود دارد که او آن را قلمرو امر خاص نامیده‌است». بنابراین می‌بینیم که فلسفهٔ تانابه نیز همانند فلسفهٔ نیشیدا دارای مفاهیم مشابهی مثل عدم، تجربه و غیره‌است ولو اینکه هر دو متفکر در روش تفسیر این مفاهیم اختلاف نظر دارند.
نیشیتانی کیجی(۱۹۹۰–۱۹۰۰) در ایشیکاوا متولد شد. او در دانشگاه کیوتو فلسفه خواند و سپس در همان دانشگاه تدریس نمود. اولین کتاب او فلسفهٔ ذهنیت ابتدایی(۱۹۴۰) نام دارد. مراد او از ذهنیت کم و بیش همان معنای نفس و خودی(self) که در فلسفهٔ غرب رایج است ولی صفت ابندایی دربارهٔ ذهنیت به معنای چیزی متفاوت از صفت «بنیادی» است و لفظ «ابتدایی» به معنای ذهنیتی بدون قانون الهی یا ایمان است.
همچنین از مهم‌ترین آثار او می‌توان به غلبه بر پوچ انگاری، جهان و فرد، درباب بودانیسم و کتاب دین و عدم اشاره کرد. او در کتاب اخیرش یعنی دین و عدم کوشیده ثنویت رایج در فلسفهٔ غرب را با بودائیسم شرقی اصلاح کند.
اندیشه نیشیتانی شباهت زیادی به اندیشه‌های اگزیستانسیالیستی قرن بیستم مثل اندیشهٔ هایدگر دارد. وی بر خلاف نیشیدا و تانابه که به مجموعه‌ای از اندیشه و مفاهیم فلسفی توجه داشتند با مفاهیمی مثل ناامیدی، پوچ‌انگاری و نفی، فلسفهٔ خود را آغاز می‌کند؛ لذا همانند هایدگر نقطهٔ شروع فلسفه او وضعیت انسان در این جهان است. بدین جهت می‌بینیم که او در کتاب دین و عدم با مسائلی مثل معنای انسان، مرگ، تناهی و امکان بشر سروکار دارد.
ابرهای ماژلانی کوچک و بزرگ کهکشان‌های کوتولهٔ نامنظمی هستند که پیش از این تصور می شد که به دور کهکشان را شیری به صورت اقماری در گردش هستند اما کشفیات اخیر نشان داده که سرعت این دو به حدی است که نمی توانند تحت جاذبه راه شیری بمانند بلکه این دو از سفری دور می ایند و تنها مدتی همسایه ما هستند و نهایتا از ما دور خواهند شد.این دو کهکشان مانند راه شیری دارای میلیون‌ها ستاره و همچنین احتمالا دارای سیاره هستند.این دو کهکشان در نیمکره جنوبی آسمان در صورت فلکی صلیب جنوبی دیده می‌شوند.این دو کهکشان در مقایسه با راه شیری اندازهٔ کوچک تری دارند و به طوری تحت جاذبه اش گرفتار شده‌اند.
جریان ماژلانی (نوار ماژلانی) نواری است که از دو ابر ماژلانی کوچک و بزرگ عبور می‌کند و به دیسک کهکشان راه شیری می‌خورد و از آن نیز عبور می‌کند.
نوار ماژلانی را HVC۳۰۶-۲+۲۳۰ نام‌گذاری کرده‌اند.نوار ماژلانی از گاز هیدروژن غنی تشکیل شده و گاز بسیار داغ(K۱۰۰۰۰۰۰)و نازکی از هالهٔ کهکشان راه شیری آن را احاطه کرده‌است.طول نوار ماژلانی Ly۱۶۰۰۰۰ در نظر گرفته شده‌است و عمر آن ۲٫۵میلیارد سال است.این نوار فقط در طول موج رادیویی قابل مشاهده‌است.(هالهٔ کهکشان راه شیری هم فقط در طول موج رادیویی قابل مشاهده‌است.)
دربارهٔ رابطهٔ این نوار با کهکشان راه شیری دو فرضیه وجود دارد:یکی این که این نوار مداری به دور کهکشان راه شیری دارد، و دیگری آن که این نوار فقط از نزدیکی کهکشان راه شیری عبور می‌کند.دلیل به وجود آمدن این نوار این است که جاذبهٔ بسیار زیاد کهکشان راه شیری باعث می‌شود که ابرهای ماژلانی کوچک و بزرگ به دور آن بچرخند.چون این جاذبه خیلی قوی است ابرهای ماژلانی نمی‌توانند آن را تحمل کرده و به سمت راه شیری کشیده می‌شوند...
این نوار هم بر اثر همین جاذبه و جاذبهٔ دو ابر ماژلانی بر یکدیگر تشکیل شده‌است.این جاذبهٔ زیاد قسمت خارجی دیسک کهکشان راه شیری را تحت تأثیر قرار می‌دهد.ابرهای ماژلانی هم ممکن است به دلیل این جاذبه از هم گسیخته یا به دورن راه شیری بلعیده شوند.
البته دربارهٔ نقش کهکشان راه شیری در شکل‌گیری نوار ماژلانی هم دو فرض وجود دارد:یکی این که این نوار به دلیل جاذبهٔ کهکشان راه شیری تشکیل شده و فرض دیگر این است که این نوار ابتدا بر اثر حرکت نزدیک دو ابر ماژلانی به هم و جاذبه شان تشکیل شده و سپس کهکشان راه شیری آن را این طور شکل داده‌است.
منجمان از GBT)Green Bank Telescope) استفاده کردند تا جاهای موجود در تصویر نوارماژلانی را پر کنند.منجمان با استفاده از GBT بیش تر از ۱۰۰ساعت نوار ماژلانی را رصد کردند.آن‌ها داده‌های جدید GBT را با داده‌های قدیمی شامل تلسکوپ آرسیبو(Arecibo) در پرتوریکو، تلسکوپ پارکز(Parkes) در استرالیا و تلسکوپ وستربورک (Westerbork) درهلند مخلوط کردند.آن‌ها بعد از رصدهای جدید متوجه شدند که عددی که در فرض قبلی شان برای طول نوار به دست آورده بودند فقط ۴۰٪ طول جدیدی بود که به دست آوردند.
یکی از منجمان GBT می‌گوید:
سن جدید نوار، زمان به وجود آمدنش را به وقتی نسبت داد که دو ابر ماژلانی از نزدیکی هم عبور کردند.بر اثر موج گرانشی که در مواد دو کهکشان افتاد رگبار ستاره‌ای درست شد.ستاره‌های این رگبار به خاطر شدت موج گرانشی حجم بسیار زیادی داشتند.این حجم زیاد باعث کوتاه شدن عمر آن‌ها شد و بنابراین در این رگبارها بادهای قوی ستاره‌ای و همچنین انفجار ابرنواخترها اتفاق می‌افتادند که می‌توانسته‌اند این گاز را به بیرون بدمند.گاز هم بر اثر این جاذبهٔ کهکشان راه شیری این شکل را به خود می‌گیرد.
یکی از نتیجه‌هایی که از این طول جدید می‌شد گرفت قدیمی تر بودن این نوار بود.(عمر جدید نوار ۲٫۵ میلیارد سال اندازه‌گیری شد.(این به آن دلیل بود که سن زیاد نشان می‌دهد کهکشان راه شیری وقت بیشتری برای شکل دادن و در نتیجه طولانی‌تر کردن نوار داشته‌است.
www.apod.nasa.gov:
APOD: ۲۰۱۰ January ۲۵ - The Magellanic Stream
www.sciencedaily.com:
Harvard-Smithsonian Center for Astrophysics. «Magellanic Clouds Are First-Time Visitors.» ScienceDaily, ۲۹ Sep. ۲۰۰۷. Web. ۹ Sep. ۲۰۱۱.
National Radio Astronomy Observatory. «Giant intergalactic gas stream longer than thought.» ScienceDaily, ۵ Jan. ۲۰۱۰. Web. ۹ Sep. ۲۰۱۱.
CSIRO Australia. «Gas 'Finger' Points To Galaxies' Future.» ScienceDaily, ۴ Feb. ۲۰۰۸. Web. ۹. Sep. ۲۰۱۱
www.universetoday.com :
Stream of Hydrogen Connects the Milky Way and the Magellanic Clouds
امیر معزی می‌تواند اشاره به یکی از افراد زیر باشد:
نهان پشت ابر نام هفتمین آلبوم از گروه موسیقی پراگرسیو راک بریتانیایی، پینک فلوید است که برای فیلمی فرانسوی با نام "La Vallée" به کارگردانی باربت شرودر ساخته شده بود. این آلبوم در ژوئن ۱۹۷۲ عرضه شد و به صدر نمودارهای آلبوم‌های فرانسه رفت و در بریتانیا هم به مکان بهتر از ششم دست نیافت. این آلبوم در سال ۱۹۸۶ هم به صورت لوح فشرده منتشر شد. ساخت این آلبوم موسیقی متن در شرایطی بود که گروه در حال کار بر روی آلبوم نیمه تاریک ماه بود. آهنگ "?Wot's... Uh the Deal" از این آلبوم توسط دیوید گیلمور در تورهای وی اجرا می‌شده‌است.
جلد آلبوم مردی را نشان می‌دهد که بر روی یک درخت نشسته، اما نوع عکسبرداری تصویر را مبهم نشان می‌دهد.
محمدعلی امیرمعزّی (متولد ۵ بهمن ١٣٣۴ خورشیدی / ۲۶ ژانویه ۱۹۵۶، در تهران) شرق شناس، اسلام‌پژوه و قرآن‌پژوه ایرانی و استاد دانشگاهِ مقیم در فرانسه است. تخصص او الهیات تشیع است و در زمینه‌ی تفسیرِ تاریخ‌های قرآنی و الهیاتِ شیعه تدریس می‌کند. او هم‌اکنون مدیر مطالعات در دانشسرای عملی پژوهش‌های عالی و دارای کرسی تفسیر و الهیات اسلام شیعه است.
علاوه بر آثاری در حوزۀ شیعیانِ نخستین و تفسیرِ تاریخ‌های قرآنی، او سرویراستار و مدیر اثرِ جمعیِ فرهنگ قرآن (Le dictionnaire du Coran) است که توسط انتشارات روبر لافون در ۲۰۰۷ میلادی منتشر شد. امیرمعزّی همچنین پدیدآورنده، مدیر و یکی از ۳۰ نویسنده‌ی مجموعه‌ی چهار جلدیِ قرآنِ مورخان (Le Coran des historiens) (چاپ شده در نوامبر ۲۰۱۹ / آبان ١٣٩٨) است.
پژوهش‌های امیرمعزّی نه تنها از وجه تاریخِ شیعه اهمیت زیادی پیدا کرده‌اند، بلکه توانسته‌اند برخی محدودیت‌ها برای شناخت مناسب از تاریخ صدرِ اسلام را نیز رفع کنند.