moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
برنامه ریزی درسی دوره پست مدرن بر گفتمان‌هایی تأکید دارد که درک فرهنگی، تاریخی، سیاسی، بوم‌شناسی، زیبایی‌شناسی، زبانی و تأثیر خود شرح حال نویسی برنامه درسی بر موقعیت انسان، ساختارهای اجتماعی و محیط زیست را ارتقاء بخشد نه بر برنامه ریزی، طراحی، اجرا، ارزشیابی غیر متنی و رویدادهای بی‌ارزش و اطلاعات جزئی و سطحی
برنامه درسی باید به دنبال نوعی تربیت تحولی باشد که باعث شود معلمان و دانش آموزان در یک سفر اکتشافی و امیدواری به کشف، به بررسی مسائل بپردازند.
فلسفه‌های آموزش و پرورش اغلب به زبانی غیرقابل فهم به دانشجویان ارائه می‌شوند و فیلسوفان آموزش و پرورش اغلب بخش فلسفه و آموزش را باهم قبول ندارند در حالی که ماکسی نتیجه می‌گیرد که فلسفه، آموزش و رهبری در مکتب پست مدرن تفکیک نمی‌شوند. فلسفه آموزش و پرورش باید فراتر از دوگانگی فلسفه و آموزش در تلفیق التقاطی باشد و در صورت رهبری فعال و قابل توجه، هردو ادغام و مورد ستایش قرار می‌گیرند.
برنامه درسی گفت‌وگوهای پیچیده فرهنگی در مورد تجربه‌های آموزشی است.
در ایران، برنامه‌ریزی درسی در سطوح تحصیلی آموزش عمومی (ابتدایی، راهنمایی و متوسطه) به صورت متمرکز بر عهدهٔ وزارت آموزش و پرورش و مشخصاً سازمان پژوهش و برنامه‌ریزی آموزشی است و آموزگاران ملزمند تنها از یک کتاب درسی مشخص و واحد برای تدریس استفاده کنند.
در سطح تحصیلات عالی و دانشگاه نیز سرفصل دروس توسط شورای انقلاب فرهنگی و وزارت علوم، تحقیقات و فناوری تعیین می‌شود اما استادان در تعیین کتاب درسی یا ارائه مطالب درسی به هر گونه‌ای آزاد هستند.
طرح درس نوعی برنامه‌ریزی برای معلمین به‌شمار می‌رود که روند تدریس را به شکل مدون برای یک بازهٔ تحصیلی در مدرسه مشخص می‌کند طرح درس می‌تواند به شکل کوتاه‌مدت یا بلندمدت تهیه شود که نوع کوتاه‌مدت آن برای برنامهٔ تدریس روزانه یا جلسه‌ای است و طرح درس بلندمدت، برنامهٔ تدریس یک سال یا نیم‌سال تحصیلی را مشخص می‌کند.
برنامه سالانه و تقویم اجرایی برنامه ای می‌باشد که همه ساله توسط آموزش و پرورش به مدارس ابتدایی، متوسطه برای نظم دهی و شکل دهی بر اساس سند تحول بنیادین آموزش و پرورش، برنامه طرح تدبیر و برنامه طرح تعالی ابلاغ می‌شود. در این برنامه از مدیران و معاونان خواسته می‌شود برنامهٔ سال تحصیلی مدرسه را بر اساس چهارچوب‌های ابلاغی تدوین نمایند.
یکی از موضوعات اساسی در برنامه‌ریزی درسی، میزان تمرکز یا عدم تمرکز برنامه درسی است. میزان تمرکز برنامه درسی به صورت طیفی است که یک سر آن تمرکزگرایی مطلق و سوی دیگر آن عدم تمرکز کامل است. البته این دو حالت ممکن نیستند و برنامه‌های درسی کشورهای مختلف در حالتی بین این دو وضع است. در تمرکز مطلق که ممکن است در سطوح متفاوت سیاسی، اقتصادی، مدیریتی، آموزشی و نظایر آن وجود داشته باشد، تمام اختیارات در دست حکومت مرکزی است و هیچ گونه حق تصمیم‌گیری به واحدهای موسسه‌ای پایین‌تر داده نمی‌شود و همگی، مجری سیاست‌های حکومت مرکزی هستند. در سر دیگر طیف، یعنی در عدم تمرکز مطلق، حکومت مرکزی تمام اختیارات را به واحدهای موسسه‌ای پایین‌تر واگذار می‌کند.کتاب برنامه ریزی درسی در عصر پست مدرن (1393). پاتریک اسلاتری. ترجمه دکتر صمد ایزدی، دکتر مصطفی قادری و فاطمه حسینی. انتشارات آورای نور
موش‌های جنگلی یا موش‌های کُپه‌ساز نامی است که به چند گونه از موش‌های سردهٔ نئوتوما (Neotoma) داده می‌شود.
موش‌های کپه‌ساز در بیابان‌ها و فلات‌های غرب ایالات متحده و شمال مکزیک زندگی می‌کنند و در شرق آمریکا و غرب کانادا نیز دیده می‌شوند. موش‌های کپه‌ساز کمی کوچک‌تر از موش‌های خانگی معمولی هستند و دمی دراز و بعضاً پرمو دارند.
موش‌های کپه‌ساز، لانه‌هایی پیچیده درست می‌کنند و در آن‌ها کپه‌ها و توده‌هایی از شاخه‌ها و کاکتوس‌ها و دیگر اشیاء گرد هم می‌آورند که به این کپه‌ها اصطلاحاً موش‌انباشتPack rat midden، برابر از: فرهنگستان زبان فارسی. فرهنگ واژه‌های مصوّب فرهنگستان ـ دفتر هفتم. بخش اوّل: فارسی. تهران: ۱۳۷۶ تا ۱۳۸۵. گفته می‌شود.
موش‌انباشت‌ها گاه موادی را در خود جای می‌دهند که ۴۰ هزار سال دیرینگی دارند و این به باستان‌شناسان برای بازسازی محیط‌های ماقبل تاریخ کمک می‌کند.
Wikipedia contributors, "Pack rat," Wikipedia, The Free Encyclopedia, (accessed July 7, 2010).
نُقره‌سَنجی نوعی اندازه‌گیری حجمی است که در آن از رسوب‌شدن نمک‌های نقره (کرمات نقره یا کلرید نقره) استفاده می‌کنند.
دستگاهی که می‌توان با آن مقدار نمک‌های موجود در یک مخلوط را از طریق رسوب‌دادن نقره اندازه‌گیری کرد «نقره‌سنج» نام دارد.
فرهنگستان زبان و ادب فارسی: "فرهنگ واژه‌های مصوّب فرهنگستان"، دفتر هفتم، بخش اوّل: فارسی. تهران، ۱۳۷۶ تا ۱۳۸۵.
حاج حسن خان حسینی طبیب فسایی فارسی معروف به میرزا حسن حسینی فسایی (۱۲۳۷–۱۳۱۶ ه‍.ق) فرزند میرزا حسن نویسنده فارسنامه ناصری در سال ۱۳۱۳ ه‍.ق است.لغت نامه دهخدا
میرزا حسن حسینی فسائی از خاندان کهن سادات دشتکی است و «دشتک» نام یکی از محلات قدیمی شیراز است که تا عهد کریم خان زند یکی از محلات مستقل شیراز بود اما در این دوران چون حصار شیراز را کوچک کردند این محله را با محله سردزک و بازار مرغ به هم پیوستند و بخشی از آن را جزء محله لب آب قرار دادند. جماعتی از افراد این خاندان که اکثر از اولاد سید علی خان بودند به فسا رفتند و در دهکده تنککرم و … سکونت گزیدند و در شهر فسا مقامات اداری و سیاسی و در روستاهای آن، علائق ملکی پیدا کردند. پدر میرزا حسن از این دسته است که در شیراز رشد کرد و به رونیز علیا رفت و در همان‌جا به سال ۱۲۳۷ درگذشت.
میرزا حسن حسینی فسائی بنابر آنچه خود در فارسنامه ناصری نگاشته‌است سومین فرزند پسر خانواده خویش بود که در سال ۱۲۳۷ در شهر فسا متولد شد اما سه ماه پیش از تولدش، پدر خود را از دست داده بود و مادر برای زنده نگه داشتن نام و یاد شوهر او را حسن نامید ولی خود مادر نیز چندی بعد فوت کرد و میرزا حسن تا ده سالگی در سرپرستی مادربزرگ و سپس برادر ارشدش قرار گرفت و به کسب علم و ادب پرداخت.
میرزا حسن فسائی، دو همسر اختیار کرد که نخستین آن‌ها دختر میرزا سید علی نیاز بود که بعدها فلج شد و دومین آنها مریم دختر حاجی ملا آقا بابا تاجر شیرازی بود که میرزا حسن پس از اجازه از همسر اول با وی ازدواج کرد. میرزا حسن دو فرزند پسر از همسر اول به نام‌های سید علی و میرزا جواد و ۸ فرزند (۴ پسر و ۴ دختر) از همسر دوم داشت.
تلویزیون سه‌بعدی ، تلویزیونی است که تصاویر یا فیلم‌ها را با استفاده از فناوری‌های سه‌بعدی و عینک‌های مخصوص به صورت برجسته نشان می‌دهد.
در تلویزیون‌های معمولی برای تشکیل تصویر از نقاط فوق‌العاده کوچکی به نام پیکسل استفاده می‌شود. این در حالی است که در یک تلویزیون سه‌بعدی، این پیکسل‌ها به دو قسمت تقسیم می‌شوند و یک قسمت از آنها برای ایجاد یک تصویر استفاده می‌شود و قسمت دیگر برای ایجاد یک تصویر مشابه دو تصویر اولی ولی با اندکی تفاوت با آن، در فاصله‌های خیلی نزدیک یا خیلی دور این دو تصویر روی یکدیگر افتاده و تصویر نهایی تقریباً نامشخص می‌شود.
وقتی جسمی در دور دست قرار دارد، شعاع‌های نور بازتابی که از آن به دو چشم ما می‌رسد با یکدیگر موازی هستند. ولی وقتی همان جسم نزدیک می‌شود، این شعاع‌ها دیگر موازی نیستند. این خطوط از اجسامی که در نزدیکی چشم ما هستند به طور همگرا گسیل می‌شوند و چشم ما برای دیدن آن‌ها باید کمی تغییر حالت بدهد. برای اینکه این مطلب را بهتر متوجه شوید، جسمی را از فاصله دور تا نزدیک بینی خود حرکت دهید. حتماً متوجه تغییر فیزیکی قسمتی از چشم خود می‌شوید.
این تغییر توسط مغز کنترل می‌شود و میزان تغییرات نیز توسط مغز ثبت می‌شود. همین داده‌ها به مغز کمک می‌کند تا فاصله اجسام تا چشم را تخمین بزند. برای مثال مغز با توجه به اینکه چشم برای دیدن یک جسم تقعر بسیار کمی پیدا کرده، متوجه می‌شود که این جسم احتمالاً در فاصله‌ای نزدیک قرار دارد.
ایده کلیدی ضبط و پخش تصاویر هم دقیقاً در همین عملکرد مغز و چشم است. در تلویزیون‌های سه‌بعدی سعی می‌شود تصاویری ارائه شود که برای هر چشم در محل متفاوتی قرار داشته باشد تا مغز آن‌ها را به صورت غیر مسطح و عمق‌دار تشخیص دهد.
البته مشکلی هم در اینجا وجود دارد چرا که تمرکز کردن هر چشم بر روی این تصاویر متفاوت به این معنی است که میزان تقعر و نقطه فوکوس هر چشم با یکدیگر نمی‌خواند و همین امر باعث ایجاد سردرد و احساس سرگیجه می‌شود.
برای ایجاد این تفاوت بین تصاویری که هر چشم می‌بیند معمولاً از عینک‌های مخصوص استفاده می‌شود. در کل دو نوع عینک در صنعت تصاویر سه بعدی رایج هستند: عینک‌های منفعل و عینک‌های فعال.
هفته‌نامه کابل از پرشمارگان‌ترین نشریه‌های افغانستان است. این نشریه به سه زبان انگلیسی، فارسی و پشتو مقاله دارد.
این هفته‌نامه به‌جز کابل در شهرستان‌ها نیز توزیع می‌شد.
هفته‌نامه کابل کار خود را در سال ۱۹۹۱ آغاز کرد اما پس از انتشار مقاله‌ای انتقادی نسبت به دولت مجاهدین، دولت در سال ۱۹۹۴ هفته‌نامه را تعطیل کرد. این نشریه کار خود را پس از سرنگونی طالبان دوباره آغاز کرد.
شمارگان این نشریه ۱۰ هزار نسخه است و هزینه‌های آن از راه چاپ آگهی تأمین می‌شود.
هفته‌نامه کابل بعد از سقوط حکومت دکتر نجیب الله، در سال ۱۹۹۱ به همت رزاق مأمون، فضل الرحیم رحیم، میرغیاث الدین اکبری، مصطفی آذرخش مصتور، ذبیح‌الله آسمائی، نورمحمد، در شرایط دشوار و زیر راکتباران جنگ قدرت به عنوان یگانه نشریه در پایتخت کشور کابل، نشر می‌گردید که صفحات هفته نامه، حاوی مطالب سیاسی، ادبی، فرهنگی و تحلیل‌ها، مصاحبه‌ها و تبصره بود دفتر هفته نامه به یگانه مرکز دید و ادیده‌ها بین قلم بدستان تهی دست کابل، مبدل گشته بود که توان رفتن به کشورهای خارجی را نداشتن در این وضعیت اسفناک جنگ قدرت هفته نامه کابل توانست جایگاه رفیع در بین قشر باسواد کابل و سایر شهرهای افغانستان، را به خود اختصاص دهد. هفته نامه کابل، داشت به یک نشریه با وزنه خبرنگاری به تربیون آزاد و اپوزیسون نیروهای مجاهدین بر سر قدرت مبدل می‌شد. در همین زمان پس از انتشار مقاله‌ای انتقادی نسبت به دولت مجاهدین، دولت در سال ۱۹۹۴ هتفه نامه کابل، را تعطیل کرد. بعد از سرنگونی طالبان، هفته نامه کابل، کار نشراتی خود را دوباره آغاز نمود؛ به مدیریت فهیم دشتی، که در دور اول نشراتی هفته نامه کابل همکار قلمی هفته‌نامه بود. هفته نامه کابل از پرشمارگان‌ترین نشریه‌های افغانستان بود. این نشریه به سه زبان انگلیسی، فارسی و پشتو مقاله دارد. این هفته‌نامه به‌جز کابل در شهرستان‌ها نیز توزیع می‌شود.
راشل جوی اسکات (۵ آگوست ۱۹۸۱-۲۰ آوریل ۱۹۹۹) اولین قربانی کشتار دبیرستان کلمباین بود.در این حادثه ۱۲ دانش‌آموز، یک معلم و دو مجرم حادثه در یکی از مرگبارترین تیراندازی‌های مدرسه‌ای تاریخ آمریکا کشته شدند.
او از آن زمان به موضوع چندین کتاب و منبع الهام برنامه "چالش راشل" تبدیل شد که برنامه ای سراسری در مدرسه‌های کشور آمریکا برای پیشگری از خشونت نوجوانان است.سخنرانی این برنامه را پدرش، دارل اسکات و برادرش، کرگ اسکات به عهده دارند.همچنین مادر او بث نیمو، برای زنده نگه داشتن میراث دخترش به نوشتن کتاب و سخنرانی درباره زندگی او میپردازد.
عمرلی، از شهرستان‌های استان ماردین ترکیه است. تا سال 1953 پارچه ای از شهرستان ساوور، با نام روستا و بخش ماسرتی ( کردی : مهسرد ) بود؛ با پیوستن به استان ماردین بخش بودنش به پایان رسید.
بر پایه آمار سال 2000، جمعیت این شهرستان 15962 تن می باشد. 7353 تن در شهرک کانونی شهرستان زندگی می کنند.
ویکی ترکیه
ساساری (به ساساریایی: Sassari، به ساردنیایی: Tàthari) شهری است در جزیره ساردنی ایتالیا.البته خود ساساری‌ها بعلت شبه جزیره بودن آنرا جزیره ساساری می نامند. جان فرانکو زولا مشهورترین فوتبالیست این شهر بوده که بعدها به تیم پارما و چلسی پیوسته است.
ساساری با جمعیتی در حدود ۱۳۰ هزار نفر دومین شهر بزرگ جزیره ساردنی است. جمعیت ساساری به اضافهٔ حومه در حدود ۳۰۰ هزار نفر است. شهر ساساری یکی از قدیمی‌ترین شهرهای ساردنی است و مجموعهٔ بزرگی از آثار هنری را در خود جا داده‌است.
این شهر در طی تاریخ خود در تسلط ساردنی‌ها (مدتی کم)، جنوآیی‌ها، پیزایی‌ها، آراگونها، کاتالان‌ها، اسپانیایی‌ها و اتریشی‌ها قرار داشته و همهٔ این سلطه‌گران آثار هنری و تاریخی خود را در این شهر به یادگار گذاشته‌اند.
کاخ‌ها و میدان‌های تاریخی شهر ساساری از جمله «میدان ایتالیا»Piazza d'Italia و «تئاتر شهروندی»Teatro Civico از نقاط دیدنی آن هستند.
ساساری به عنوان دومین شهر جزیره ساردنی پس از کالیاری و پنجمین شهرستان بزرگ در ایتالیا (با ۵۴۶ کیلومتر مربع مساحت) در جزیره ساردنی از اهمیت زیادی برخوردار است.
با این‌که ساساری در اوایل سده‌های میانه بنیاد شد، سرزمینی که این سکونتگاه در آن قرار گرفته از دوره نوسنگی مسکونی بوده‌است. در دوران باستان ساکنان آن از نوراگی‌ها، فنیقی‌ها و رومی‌ها بودند. فنیقی‌ها، مردمی دریانورد و سامی‌نژاد که از لبنان آمده‌بودند.
شهر ساساری در حدود سده‌های ۹ و ۱۰ میلادی توسط ساکنان بندر قدیمی رومی «توریس لیبیسونیس» (پورتو تورس امروزی) که از حملات شرقیون می‌گریختند بنیاد شد.
Catholic Encyclopedia of 1913، در مالکیت عمومی.
کوه سُوباتسوبو (به زبان ژاپنی 蕎麦粒山) یکی از کوه‌‌های منطقه تامای توکیو در ژاپن است. این کوه ۱۴۷۲ متر ارتفاع دارد. این کوه یکی از کوه‌های اوکوتاما محسوب می‌شود. تعداد کوهنوردان در این کم است و مورد پسند کسانی قرار می‌گیرد که کوه‌های خلوت را می‌پسندند.東京都の山 ص ۲۶
ابتدا باید با استفاده از قطارهای جی‌آر، به آخرین ایستگاه خط اومه، ایستگاه اوکوتاما رسید. سپس از آنجا برای رسیدن به نقطه شروع مسیر در "ایستگاه اتوبوس کاوانوری باشی" «川乗橋バス亭» می‌توان از اتوبوس‌های "نیشی توکیوباس" استفاده کرد. راه بازگشت به ایستگاه اتوبوس هیگاشی نیپارا «東日原バス亭» ختم می‌شود. طول این مسیر ۱۵٬۵ کیلومتر است و طی کردن آن تقریباً ۷ ساعت و ۱۰ دقیقه طول می‌کشد.
کوه کاوانوری (به زبان ژاپنی 川苔山) یکی از کوه‌های اطراف توکیو در ژاپن است. ارتفاع این کوه ۱۴۷۲ متر است. این کوه جزء کوه‌های اوکوتاما محسوب می‌شود.東京都の山 ص ۲۸
میتاکه سان یکی از کوه‌های واقع در پارک ملی چیچیبو تاما کائی در توکیو پایتخت ژاپن است. این کوه در ناحیهٔ اومه (青梅市) قرار دارد و یکی از کوه‌های اوکوتاما محسوب می‌شود. ارتفاع این کوه ۹۲۹ متر است.
اُوداکِه سان یکی از کوه‌های توکیو در ژاپن است. این کوه در ناحیهٔ
اوکوتاما قرار دارد. کوه اوداکه را می‌توان سمبل رشته کوه‌های اوکوتاما (奥多摩) به حساب آورد. در چهار فصل سال تعداد زیادی از کوهنوردان از اوداکه دیدن می‌کنند. این کوه ۱۲۶۶ متر ارتفاع دارد و نام آن در فهرست ۲۰۰ کوه برگزیدهٔ ژاپن نیز آمده‌است.
برای رسیدن به نقطهٔ آغازین مسیر کوه‌پیمایی در ایستگاه "اوکوتاما" (奥多摩駅) می‌توان از خطوط قطار جی آر و از خط اومه استفاده کرد. از ایستگاه شینجوکو در داخل توکیو تا ایستگاه اوکوتاما (奥多摩駅) که آخرین ایستگاه این خط فرعی است، در حدود ۱ ساعت و ۴۰ دقیقه با قطار طول می‌کشد. 東京都の山 ص ۴۰
奥多摩駅 ウイキペディア (accessed 7月 8, 2010). ایستگاه اوکوتاما
کوه هینُودِه یکی از کوه‌های منطقه تامای توکیو در ژاپن است. این کوه در منطقه تامای غربی و بخش اومه قرار دارد و یکی از کوه‌های اوکوتاما محسوب می‌شود. ارتفاع این کوه ۹۰۲ متر است.東京都の山 ص ۴۲
مبدأ این مسیر در صورت استفاده از قطار، ایستگاه هیناتاوادا یکی از ایستگاه‌های خط اومه است. پس از خارج شدن از ایستگاه باید به طرف راست و به سمت رود تاما حرکت کرد پس از گذشتن از پل جیندائی در طرف چپ خیابان پارک اومه (پارک آلو) قرار دارد. از ایستگاه تا این پارک ۱۵ دقیقه پیاده راه است. پارک اومه بزرگترین پارک در تمام ژاپن از نظر داشتن شکوفه‌های آلو محسوب می شود. در این پارک ۱۲۰ نوع مختلف درخت آلو کاشته شده‌است. تقریباً نیمهٔ اسفند مناسب‌ترین زمان برای پیمودن این مسیر است و مناظر شکوفه‌های آلو از زیبایی خاصی برخوردار هستند. راه ورودی به قله در کنار ورزشگاه گلف و نزدیک به در شمالی این پارک و در خیابان اومه کوئن «Umenokoen-dori» قرار دارد. از این راه ورودی برای رسیدن به کوه میتاکه نیز استفاده می‌شود. بسیاری از کوهنوردان این دو کوه را همزمان در یک روز طی می‌کنند. از این راه ورودی تا قله در حدود سه ساعت راه است. در راه برگشت اگر از قلهٔ کوه میتاکه باشد، می‌توان از معبد موساشی‌میتاکه نیز دیدن کرد و با استفاده از قطارهای کابلی و سپس اتوبوس به ایستگاه میتاکه رسید.
کوه گُوزِن یکی از کوه‌های اطراف شهر توکیو در ژاپن است. این کوه در منطقه تامای غربی (西多摩郡) قرار دارد و یکی از کوه‌های اوکوتاما (奥多摩) محسوب می‌شود. ارتفاع این کوه ۱۴۰۵ متر است. 東京都の山 ص ۴۴
میتو سان ( به زبان ژاپنی 三頭山) یکی از کوه‌های اطراف شهر توکیو در ژاپن است. این کوه در منطقه تامای غربی قرار دارد. این کوه یکی از کوه‌های رشته کوه‌های اوکوتاما محسوب می‌شود. ارتفاع این کوه ۱۵۳۱ متر است.東京都の山 ص ۴۶
کوه‌های اُوکوتاما یکی از رشته کوه‌های غرب توکیو در ژاپن است. این رشته کوه در جنوب غربی استان سایتاما، در شرق استان یاماناشی، و در شمال غربی استان کاناگاوا و در قسمت شرقی پارک ملی چیچیبو تاما کائی واقع شده‌است.
東京都の山 ص ۲ و ۳
از مسیرهای زیر از توکیو در فهرست ۵۰۰ مسیر زیبا و برگزیدهٔ جهت راهپیمایی در ژاپن نام برده شده‌است.
وارطان چاپاریان (؛ زاده ۱۳۰۸) متخصص امور فنی فیلم‌های فارسی ایرانی ارمنی‌تبار است.
در سال ۱۳۰۸ خورشیدی (۱۹۲۹ میلادی) در تهران به دنیا آمد از ۱۳۳۲ به «استودیو عصر طلایی» پیوست و در زمینه‌های مختلف فنی تا ۱۳۳۹ در این استودیو فعالیت کرد به عنوان متصدی برق ضبط صدا میکس و انتخاب‌کننده موسیقی برای فیلم‌ها کار کرده‌است پس از عصر طلایی با استودیوهای «کاروان فیلم» و «تل فیلم» نیز همکاری داشته‌است. نخستین فیلمی که چاپاریان به عنوان متصدی برق در عنوان بندی آن آمده "دختر چوپان" به کارگردانی معزالدیوان فکری است که در ۱۳۳۲ به نمایش درآمد. "فرزند گمراه" (امین امینی، ۱۳۳۴) و "هفده روز به اعدام" (هوشنگ کاووسی، ۱۳۳۵) دیگر فیلم‌هایی هستند که چاپاریان با همین مسوولیت در آن هل همکاری داشته‌است.
انجام امور صدای فیلم‌های "مشهدی عباد (صمد صباحی، ۱۳۳۲)، "میلیونر" (امین امینی، ۱۳۳۳)، "بازگشت به زندگی" (عطاءالله زاهد، ۱۳۳۶)، "مادموازل خاله" (امین امینی، ۱۳۳۶)، "آقای اسکناس" (امین امینی، ۱۳۳۷) و میکس فیلم "جنوب شهر" ساخته (فرخ غفاری، ۱۳۳۷) از دیگر فعالیت‌های فنی چاپاریان است.
تدوین فیلم "مبارزه با شیطان" (۱۳۵۰) و افکت گذاری این فیلم که توسط ژوزف واعظیان ساخته شد از آخرین کارهای چاپاریان محسوب می‌شود
روبیک منصوری (زاده ۱۳۱۶ تهران – درگذشته ۲۱ مرداد ۱۳۷۹ تهران) آهنگساز، تنظیم‌کننده موسیقی، تدوین‌گر و صداگذار فیلم ایرانی ارمنی بود. شهرت او بیشتر در زمینه موسیقی فیلم و صداگذاری بر روی فیلم ها بود .
روبیک (علی) منصوری دانش‌آموخته هنرستان عالی موسیقی و ساز تخصصی‌اش فلوت بود اما وقتی وارد کار سینما شد به رغم اینکه نامش به عنوان سازنده یا انتخاب‌کننده موسیقی متن ثبت می‌شد، رشته تخصصی‌اش را دنبال نکرد.
منصوری از سال ۱۳۳۴ به پیشنهاد حسن مصیبی و به‌عنوان دستیار وی، به استودیو برنا (سینما تن) که توسط یک آمریکایی به‌نام استفان نایمن اداره می‌شد، رفت و صداگذاری دوبلاژِ فیلم "شیطان فراری" را (به مدیریت دوبلاژ ضیاء الابصاری) انجام داد.مصاحبه با روبیک منصوری، ماهنامهٔ سینمایی فیلم، سال دوم، شماره ۲۷، مرداد ۶۴، صفحهٔ ۱۲ و ۱۳ نخستین فیلمی که نام منصوری در عنوان‌بندی آن ثبت شده‌است "طوفان در شهر ما" نام دارد. او در این فیلم دستیار سوریک خاچیکیان و هنریک آودیسیان در صداگذاری فیلم بود و در "قاصد بهشت" (۱۳۳۷) فیلم بعدی خاچیکیان در کنار سوریک و هاکوپ گیورگیز به مقام صدابردار ارتقاء یافت. از آن پس در صدها فیلم نام روبیک منصوری به عنوان صداگذار، میکساژ، افکت، سینکرون ، انتخاب موسیقی متن و… ثبت شده‌است و فعالیت بی‌وقفه او تا واپسین لحظه‌های مرگش در ۲۱ مرداد ۱۳۷۹ برابر با اوت ۲۰۰۰ در سن ۶۲ سالگی ادامه یافت.
منصوری پس از آژیرفیلم فعالیت خود را در استودیوهای ایران فیلم، پارس فیلم، استودیو میثاقیه، شاهین فیلم و فیلمکار گسترش داد و در صداگذاری فیلم‌های "فریاد نیمه شب" (ساموئل خاچیکیان ۱۳۴۰) "آقای قرن بیستم" (سیامک یاسمی ۱۳۴۳) "مومیایی" (حمید مجتهدی ۱۳۴۵) "یوسف و زلیخا" (مهدی رئیس فیروز ۱۳۴۷) "دنیای آبی" (صابر رهبر ۱۳۴۸) "قیصر" (مسعود کیمیایی ۱۳۴۸) "حسن کچل" (علی حاتمی ۱۳۴۹) "فرار از تله" (جلال مقدم ۱۳۵۰) "خداحافظ رفیق" (امیر نادری ۱۳۵۰) "صادق کرده" (ناصر تقوایی ۱۳۵۱) "پستچی" (داریوش مهرجویی ۱۳۵۱) "خاک" (مسعود کیمیایی ۱۳۵۲) "حاجی واشینگتن" (علی حاتمی ۱۳۶۱) "بایکوت" (محسن مخملباف ۱۳۶۵) "کال" (ابوالفضل جلیلی ۱۳۶۸) و "نرگس" (رخشان بنی اعتماد ۱۳۷۱) مشارکت کرد.
مهارت، خلاقیت، حسن خلق و سابقه طولانی روبیک منصوری در سینما موجب شده بود که بسیاری از کارگردانان هم دوره اش و نسل متأخر جایگاه کارشناس و مشاور برای او قائل شوند و موقع همکاری با او اختیار کامل به وی بدهند
قلعه هاشم خان قصبه ای است جزء دهستان رامند بخش بوئین شهرستان قزوین، واقع در ۲۴ هزار گزی باختر بوئین و ۱۸ هزار گزی راه عمومی، این ده در جلگه واقع و معتدل است. سکنه آن ۷۰۰۰ تن است. آب آن از قنات و زه آب خررود و محصولات آن غلات، چغندر قند، بادام، انگور و شغل اهالی زراعت و گلیم و جاجیم بافی است.
تِنجُو سان ( به زبان ژاپنی 天上山) یکی از کوه‌های واقع در جزایر ایزو در استان توکیو در ژاپن است. این کوه در جزیرهٔ کوزوشیما (神津島 Kōzushima) قرار دارد. ارتفاع این کوه ۵۷۱ متر است. طول مسیر راهپیمایی در این کوه ۴ و نیم کیلومتر است. به‌طور تقریبی پیمودن این مسیر ۳ ساعت می‌کشد.
東京都の山 ص ۸۶
میهارا سان ( به زبان ژاپنی 三原山) در جزیرهٔ ایزو اوشیما (伊豆大島) قرار دارد. این جزیره بزرگترین جزیرهٔ مجمع‌الجزایر ایزو (伊豆諸島) محسوب می‌شود. این کوه یکی از مراکز گردشی شناخته شده در ژاپن است و در فصل شنا در دریا بخاطر ازدحام جمعیت گردش در این جزیره توصیه نمی‌شود. ارتفاع آن ۷۶۴ متر است و از دوازده مسیر کوهنوردی متفاوت می‌توان در این کوه به راهپیمایی پرداخت.東京都の山 ص ۸۸
کوه هاچی‌جو فوجی (به زبان ژاپنی 八丈富士) یکی از کوه‌های واقع در جزایر ایزو در استان توکیو در ژاپن است. این کوه در جزیرهٔ هاچی‌جوجیما (八丈島) قرار دارد. ارتفاع آن ۸۵۴ متر است.
طول مسیر راهپیمایی ۸ و نیم کیلومتر است. به‌طور تقریبی پیمودن این مسیر ۴ ساعت و ۲۰ دقیقه طول می‌کشد.東京都の山 ص ۹۶
سویرن (به چینی: 燧 人، به پین یین: suì rén)، بر طبق افسانه‌های باستانی چین نام مخترع یا کاشف آتش است. در برخی روایات گفته می‌شود که او نیز، یکی از سه شهریار و پنج خاقان در پیشینهٔ کهن چین باستان بوده‌است.
تصاویر برجای مانده نشانگر آن هستند که وی به لحاظ ظاهری، دارای سه چشم بوده‌است.
یوچائو (به چینی: 有 巢، به پین یین: Yǒucháo)، بر طبق اساطیر چین باستان، مخترع خانه و ساختمان محسوب می شود. طبق برخی روایات گفته می‌شود که او نیز یکی از سه شهریار و پنج خاقان، در اعصار دوردست چین باستان بوده است.
دیه‌گو رائول پوزو (متولد: ۱۶ فوریه ۱۹۷۸) دروازه‌بان تیم ملی فوتبال آرژانتین می‌باشد. همچنین وی عضو باشگاه کولون دسانتو فی می‌باشد.
مارتین گستون دمیکلیس (؛ زادهٔ ) در سن لورنزوآرژانتین بازیکن فوتبال سابق اهل آرژانتین است.
وی سابقه عضویت در تیم‌های ریور پلاته، بایرن مونیخ، مالاگا، اتلتیکو مادرید، منچستر سیتی و اسپانیول را دارد.
او در لیست ۲۳ نفره آرژانتین برای جام جهانی ۲۰۱۴ قرار داشت.او در مقابل بلژیک روی نیمکت بود و در نیمه دوم وارد زمین شد.در نیمه نهایی در برابر هلند در ترکیب اصلی قرار داشت که آرژانتین در ضربات پنالتی ۲-۴ هلند را برد و به فینال رفت.او در بازی فینال در ترکیب اصلی آرژانتین بود و در آن بازی آرژانتین ۱-۰ باخت تا او با مدال نقره جام را با تیمش ترک کند.
در تاریخ ۲ آوریل ۲۰۲۱ بایرن مونیخ اعلام کرد که دمیکلیس و دنی شوارتس به عنوان سرمربی های جدید بایرن مونیخ ۲ شروع به کار خواهند کرد.https://www.kicker.de/trainerwechsel-bei-bayern-ii-duo-uebernimmt-am-sonntag-801312/artikel
رباب تمدن (۱۳۰۷–۱۳۸۶) متولد جهرم، شاعر ایرانی و از فعالان سیاسی در دوران پیش از انقلاب اسلامی می‌باشد.
رباب تمدن در آبان‌ماه سال ۱۳۰۷ در جهرم متولد شد. تحصیلاتش را در جهرم به پایان برد.
از سال ۱۳۲۸ به فعالیت‌های سیاسی و انقلابی روی آورد. او که از مدت‌ها پیش به طنز سیاسی - اجتماعی روی آورده بود، پس از انتشار روزنامهٔ «چلنگر» همکاری خود را با آن آغاز کرد و با نام‌های مستعار «دوشیزه رباب. ت» و «دوشیزه ر. امیدوار» به چاپ اشعار خود پرداخت. وی به سبب اندیشه‌های ضد سلطنتی بعد از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ تحت پیگرد مقامات امنیتی قرار گرفت و مدتی در جهرم و لار در اختفا زندگی می‌کرد.
از سال ۱۳۴۸ مبارزات پنهانی و فعالیت‌های سیاسی خود را دوباره آغاز کرد.
در سال ۱۳۳۴ در جهرم نامه‌ای از خلیل سامانی («موج») که سرپرستی قسمت ادبی بعضی از مجلات را عهده‌دار بود، به دستش رسید و مکاتبات آن‌ها آغاز شد. از سال ۱۳۲۸ با آثار یکدیگر در مجلات و روزنامه‌ها آشنا شده بودند، اما برای نخستین‌بار در تهران یکدیگر را ملاقات و در پنجم مردادماه سال ۱۳۳۶ با هم ازدواج کردند. از همان زمان بنای «انجمن ادبی صائب» که به همت «موج» همه هفته در روزهای جمعه تشکیل می‌شد، طراحی و پی‌ریزی شد و نشریهٔ ماهنامهٔ این انجمن با نام «باغ صائب» تا زمان حیات خلیل سامانی، یعنی تا مردادماه ۱۳۶۰ انتشار یافت. اما رباب تمدن در سال ۱۳۴۸ به بیماری ام. اس دچار شد.
یک دست و پای او سنگین و سست شد و پس از مدتی دست و پای دیگرش هم از کار ماند و ناچار، در سال ۱۳۵۷ روی صندلی چرخدار نشست. البته در سال ۱۳۵۳ به مدت شش ماه برای معالجه به پاریس رفت؛ اما درمان مؤثر واقع نشد. شعر معروف «پیام مادر ایرانی به مادر فلسطینی» از سروده‌های رباب در دوران اقامتش در پاریس است.
خلیل سامانی(۱۳۰۸_۱۳۶۰) در سال ۱۳۶۰ به علت حملهٔ قلبی درگذشت و سپیده سامانی که سال‌ها(۱۶ سال) در منزل از مادرش نگهداری کرده بود، به علت بروز مشکلاتی در سلامتی‌اش و با اصرار خود مادرش، در زمستان سال ۱۳۶۴ او را در سرای سالمندان نیکان تهران بستری کرد؛ و تا پایان عمر رباب، هر روز به ملاقاتش رفته و روزی چند ساعت از او پرستاری می‌کرد.
تمدن که در شعری، خود را بیمار امیدوار تخت چهل نام نهاده بود، سال‌ها به بیماری ام. اس مبتلا بود و از سال ۱۳۶۴ در سرای سالمندان نیکان تهران روزگار می‌گذراند.
تمدن تابلویی را با این مضمون زیر را بالای تخت خود داشت
او در سال‌های سرای سالمندان هم از طریق رادیو پی‌گیر اخبار سیاسی بود.
در بهار ۱۳۷۰ مجموعه شعرش (که شامل بخشی از اشعار رباب بود)، تحت عنوان شبیخون؛ به کوشش دخترش سپیده سامانی منتشر شد.
این مجموعه، شامل سه مقدمه از سپیده سامانی، غلامرضا جولایی (مزدا) و پناهی سمنانی و بخشی از اشعار خانم رباب تمدن است.
او صبح روز سه‌شنبه ۱۶ مردادماه ۱۳۸۶ بر اثر ایست قلبی در سن ۷۹سالگی از دنیا رفت و ساعت ۱۰ صبح روز پنج‌شنبه ۱۸ مرداد از مقابل تالار وحدت تشییع و در قطعهٔ هنرمندان بهشت زهرا (س) تهران به‌خاک سپرده شد.
شعر رباب، نوعی شعر عریان و شعارگونه است شعر او پرخاشجو، انتقادی، اجتماعی و محکم است.
سید مرتضی طایر جهرمی متخلص به طایر در سال ۱۲۷۷ هجری قمری در جهرم متولد شد. در اوایل عمر مدتی به تحصیل علوم مختلف پرداخت و مدتی را نیز به سیر و سیاحت پرداخت و سی سال آخر عمر را در جهرم مسکن گزید.
از جمله آثار این شاعر می‌توان به اصلاح مختارنامه اشاره کرد.
وزارت فواید عامه به یکی از موارد زیر اشاره دارد:
حسین علی محرم جهرمی از درباریان فتحعلی شاه قاجار (۱۲۱۲–۱۲۵۰ ق) بود. محرم جهرمی به سخن‌شناسی و لطایف طبع معروف بود و به زبان ترکی و فارسی شعر می‌گفته است و دستی در موسیقی داشته است. از آثار او می‌توان به دیوان شعری اشاره کرد.
وزارت راه و ترابری با نام اولیه وزارت طرق و شوارع یکی از وزارت‌خانه‌ها در دولت ایران بین سال‌های ۱۳۰۸ تا ۱۳۹۰ بوده‌است. این وزارت‌خانه در سال ۱۳۹۰ با ادغام وزارت مسکن و شهرسازی به وزارت راه و شهرسازی تبدیل شد.
محمدعلی فروغی، در فروردین ۱۳۰۹ به ایران بازگشت و وزارت فوائد عامه، فلاحت و تجارت را به دو وزارت‌خانهٔ تازه به نام‌های وزارت اقتصاد ملی (به سرپرستی خود) و وزارت طرق و شوارع (به سرپرستی تقی‌زاده) تقسیم کرد. در سال ۱۳۱۵، نام وزارت طرق و شوارع به «وزارت راه» و در سال ۱۳۵۳، نام وزارت راه به «وزارت راه و ترابری» تغییر یافت.
ساختار تشکیلاتی این وزارت‌خانه در اواخر دهه ۱۳۸۰ به‌صورت زیر بود:
یی یا هویی (به چینی: 后羿)، که گاهی نیز یی یی (夷 羿) نامیده می‌شود، امّا اغلب به صورت ساده شده همان یی یا یی کمانگیر خوانده می‌شود، یک کماندار افسانه‌ای در اسطوره‌های چینی محسوب می‌شود، که رهبر قوم دونگیی نیز بوده‌است. یی را گاهی اوقات با عنوان خدای تیراندازی خوانده‌اند و او را در حالی که تیر و کمان در دست دارد، به تصویر کشیده‌اند. در اساطیر چین وی به صورت کماندار بزرگی که برای یاری مردمان از آسمان نازل شده‌است، توصیف می‌کنند. امّا در عین حال، وی گاهی نیز به عنوان رئیس قبیله "یوجیونگ" (有 穷 氏) [یا همان قبیلهٔ دونگیی]، به‌شمار آورده می‌شود که در دوران سلطنت شاه تای کانگ از دودمان شیا زندگی می‌کرده‌است. در شکل اساطیری، همسر او، چانگ ای، ایزدبانوی ماه بود.
در سال‌های بسیار دور گذشته، به جای یک خورشید، ده خورشید در آسمان بود. شی‌هه، مادر این ده خورشید، همسر دی جون، ایزد شرق بود. او ده کودک خود را در برکه‌ای از آب داغ در دره تانگ واقع در دورترین نقطه شرق جهان شستشو می‌داد. آنگاه این ده خورشید که مغز هرکدام آن‌ها پرنده‌ای بود، به مانند پرندگان بر فراز درخت توت عظیمی استراحت می‌کردند.
از این خورشیدها، نه خورشید بر شاخه‌های پائینی درخت می‌نشستند، امّا یکی از این خورشیدها که هر شب به شکلی بود، بر شاخه‌های بالایی درخت می‌نشست. هنگامی که سپیده دمان در پرتو صبحگاهی فرامی رسید، خورشیدی که بر شاخه‌های بالایی درخت می‌نشست، سوار بر ارابه اش در آسمان پرتوافشانی می‌کرد. گاه این ارابه را اسبان می‌کشیدند و گاه اژدهایان کشیدن ارابه را عهده‌دار بودند. هر هفته ده روز داشت و هر روز از هفته، یکی از این خورشیدها بر آسمان پدیدار می‌گشت.
از آنجا که خورشیدها همه به مانند هم بودند و هر روز تنها یکی از آنها بر آسمان پدیدار می‌گشت، مردمی که به روی زمین زندگی می‌کردند نمی‌دانستند که بیش از یک خورشید وجود دارد. در آن هنگام، آدمیان و جانوران به مانند همسایگان و دوستان کنار هم زندگی می‌کردند. حیوانات فرزندان خود را در لانه رها می‌کردند و از آن هراسناک نبودند که جانوران بدان‌ها دستبرد زنند. آدمی اگر بنا به اتفاق بر سرماری پای می‌گذاشت، مار او را نمی‌گزید.
کودکان به هنگام بازی دُم پلنگ و ببر را می‌کشیدند و این حیوانات آن‌ها را آسیب نمی‌زدند و نمی‌کشتند. روزگار، روزگار فراوانی و وفور نعمت بود و خوراک حتی بیش از اندازهٔ کافی برای همه فراهم بود. آدمیان و جانوران می‌دانستند که دشوار نیست که نظری مساعد و درست به هم داشته باشند و هرکدام به مایملک دیگری احترام بگذارند.
باری، همه چیز خوب و عالی بود تا اینکه یک روز خورشیدها اندیشیدند که مایهٔ سرخوشی و مزاح خواهد بود که روزی همه همراه هم در آسمان پدیدار گردند. بدین گونه که با فرارسیدن سپیده دمان، هر ده خورشید در ارابه نشستند و بر فراز آسمان تابیدن گرفتند.
گرمای آتشین خورشیدها، زمین را سوزاند. جنگل‌ها آتش گرفتند و خاکستر شدند و بسیاری از جانوران مُردند. آن جانورانی هم که در آتش نسوخته بودند، گرداگرد انسان‌ها نعره می‌کشیدند و در تلاش نومیدانه برای جستجوی غذا، شریر و بدکار گشته بودند.
رودخانه‌ها و حتی دریاها خشکیدند. ماهی‌ها مُردند و حیوانات عظیم‌الجثهٔ آبی برای جستجوی غذا به سرزمین‌های خشک هجوم آوردند. بسا آدمیان و جانورانی که از تشنگی مردند. باغ‌ها و محصولات کشاورزی خشکیدند و ذخیرهٔ غذای آدمیان و جانوران اهلی به تندی پایان یافت. برخی آدمیان که سرپناه و خانه‌های خود را ترک گفته بودند از غایت گرما آتش گرفتند و سوختند و مُردند. برخی دیگر از آن‌ها، از آن رو که دیگر غذایی نمانده بود، خوراک جانوران وحشی گردیدند.
مردم نزد امپراتور خویش، یائو لابه کردند و از او یاری خواستند. یائو دی جون را واداشت که این وضعیت را درست کند. دی جون بی‌درنگ از یگانه کسی که می‌دانست می‌تواند عالم را نجات بخشد، یاری خواست. این شخص تیراندازی بزرگ به نام "یی" بود.
یی، این تیرانداز برگ از شهبانوی شرق اکسیر حیات گرفته بود و پیش از آنکه زنش به مابقی آن دستبُرد بزند، بخشی از آن را نوشیده بود. امپراتور از یی خواست که نه خورشید از ده خورشید را با تیرها و کمان خویش نشانه بگیرد و عالم را از تباهی نجات بخشد. نشانه‌گیری یی کمانگیر، دقیق و درست بود. وی یک به یک تیرها را به جانب خورشیدها انداخت و تیرها همه به هدف خوردند. نه خورشید نتوانستند از دم تیرهای یی جان سالم به در ببرند و یک به یک مُردند.
پرهای خورشیدها بر زمین ریخت و گرمایشان از دست رفت. زمین تیره‌تر و تیره‌تر گشت تا سرانجام تنها به اندازهٔ پرتو یک خورشید روشنایی آن باقی ماند. مردم در همه جا به آسمان خیره شدند و شادی کردند. اینک آن‌ها می‌توانستند همه چیز را دوباره و از نو آغاز کنند.
فوائد عامه دستهٔ وسیعی از پروژه‌های زیرساختی هستند که از سوی حکومت برای استفاده‌های تفریحی، کاری، سلامتی و ایمنی در اجتماع تأمین بودجه و احداث می‌شوند. از جمله آنها ساختمان‌های عمومی (سیتی‌هال، مدرسه، بیمارستان), ترابری (راه، ترابری ریلی، پل، خط لوله انتقال، آبراهه، بندر، فرودگاه), فضاهای عمومی (میدان، پارک، ساحلی), خدمات عمومی (شبکه تأمین آب، فاضلاب، تورین برقی، سد), و دیگر دارایی ساختمانی فیزیکی بلند مدت هستند.
محمدحسین تمدن جهرمی (زاده ۱ دی ۱۳۰۴، جهرم – درگذشته ۲۶ اسفند ۱۳۹۱، تهران) چهره ماندگار اقتصاد ایران بود.
تحصیلات ابتدایی اش را در مدرسه اسلامی جهرم گذراند و دوره متوسطه را در دبیرستان نمازی شیراز طی کرد. وی در دوران تحصیل همواره از شاگردان ممتاز بود. به اصرار پدر رشته "طب" را پی می‌گیرد ولی با روحیه وی سازگار نیست و به ناچار انصراف داد و به رشته حقوق روی آورد. محمدحسین تمدن در سال۱۳۲۵ لیسانس حقوق اش را از دانشگاه تهران دریافت می‌کند و پس از فارغ‌التحصیلی حقوق تصمیم می‌گیرد تا برای دکترا درس بخواند. در همان سال‌ها به لندن می‌رود و آنجا به مدت یک سال تحصیل موفق به اخذ گواهی نامه در رشته مدیریت اقتصادی و اجتماعی شد. سپس به ایران بازگشت و وکالت را به عهده گرفت تا این که در سال ۱۳۳۹ در کنکور دکترای اقتصاد شرکت کرده و به انگلیس رفت.
محمدحسین تمدن به اقتصاد علاقه‌مند شده بود و دکترایش را با گرایش برنامه‌ریزی ادامه داد و رساله دکترایش را با مقایسه در نظام برنامه‌ریزی فرانسه و یوگسلاوی به انجام رساند. او پس از بازگشت در سال ۱۳۴۴ در تهران به استخدام مؤسسه توسعه و تحقیقات اقتصادی تهران به ریاست دکتر پیرنیا درآمد و مسئول بخش تحقیقات برنامه‌ریزی مؤسسه شد. استاد کهنه‌کار و پیر فرزانه اقتصاد ایران در همایش چهره‌های ماندگار مورد تقدیر و قدردانی قرار گرفت.
بابک امیرخسروی در زندگی نامه ی سیاسی اش صفحه ی ۱۲۴ میگوید:به جرئت میتوانم بگویم،در میان ما هیچکس به اندازه ی محمد حسین تمدن، با دانش و مایه ی تئوریک قوی یافت نمی شد و موضع درست و خلل ناپذیری در قبال نهضت ملی شدن صنعت نفت و دولت دکتر مصدق نداشت.تک تک ما به درجات گوناگون،از گفته ها و نوشته ها و صحبت های او متأثر بودیم. تمدن با آنکه انسانی بسیار فروتن، به ظاهر خجول و کم رو بود، ولی به هنگام بحث و گفت و گو به طرز شگفت آوری شجاع و سرسخت و در عقایدش استوار بود.
محمدحسین تمدن در مورد اشتیاقش به رشته حقوق و اقتصاد می‌گوید:
محمدحسین تمدن در مورد ازدواج خود با همسرش چنین می‌گوید:
به نظر او برای تجزیه و تحلیل وضع جاری و تدوین سیاست مؤثر نمی‌توان تنها به تئوری اقتصادی صرف تکیه داشت، بلکه لازم است علاوه بر کسب اطلاعات کامل و داده‌های آماری و شاخص‌های دقیق به جنبه‌ها و ابعاد دیگر جامعه ازجمله ابعاد حقوقی، سیاسی، جامعه شناختی و روان‌شناسی اجتماعی توجه کافی داشت. البته بهبود و توسعه جوامع بدون قانونمند شدن و استقرار نظام قضایی عادل و آشنا به مبانی و نیز همراه کردن افکارعمومی از راه تقویت مردم سالاری میسر نخواهدبود.
وزارت کشور یا وزارت داخله در برخی کشورها، نام وزارت‌خانه‌ای است که مسئولیت نظارت بر عملکرد سیستم سیاست داخلی آن کشور را برعهده دارد.
در ایران از ابتدای مشروطیت تا سال ۱۳۱۹ ه‍.خ این نهاد، وزارت داخله بود، اما پس از سال ۱۹۴۰ وزارت داخله به وزارت کشور تغییر نام یافت.
خواجه ملا علی ترابی (تراب) جهرمی از شاعران ایرانی است. وی در سال ۱۲۶۲هجری شمسی زاده شد و در سال ۱۳۱۱هجری شمسی در شهر شیراز درگذشت و در همان‌جا به خاک سپرده شد. تخلص وی در شاعری، «تراب» بوده‌است.اشراق، محمد کریم. بزرگان جهرم. تهران: خیام، ۱۳۵۱. ص ۱۰۷
وی در کوی مصلی جهرم زندگی می‌کرده‌است و نزدیک به هزار بیت شعر سروده‌است. قطعه شعر زیر از ایشان می‌باشد:حقایق، حسین. کتاب جهرم. تهران: انتشارات دیبا، ۱۳۷۵. ص ۲۳۷
دلشدگان، نام آلبومی است که با صدای محمدرضا شجریان و آهنگسازی حسین علیزاده تدوین شده‌است. پیش از انتشار این آلبوم، تمام آوازها و تصنیف‌های آن در فیلمی با همین نام ساختهٔ علی حاتمی استفاده شده بود. فریدون مشیری به درخواست محمدرضا شجریان شعرها و آهنگ‌های فیلم را بررسی کرد و مورد بازبینی قرار داد. شعر علی ترابی جهرمی در این آلبوم و فیلم با این تغییرات خوانده می‌شود:
محمد کریم اشراق در کتاب «بزرگان جهرم» نقل کرده‌است: فتحعلیشاه قاجار در راه بازگشت از گرمسیر (مناطق جنوب فارس) به جهرم می‌آید. تراب غزل زیر را در حضور ایشان می‌خواند:اشراق، محمد کریم. بزرگان جهرم. تهران: خیام، ۱۳۵۱. ص ۱۰۸
فتحعلی شاه گویا در جواب فوری می‌گوید:
با توجه به دوره زمانی فتحعلی شاه(۱۱۵۱ خورشیدی در دامغان – ۱۲۱۳ خورشیدی در اصفهان) و دوره زمانی خواجه ملا علی ترابی (تراب) جهرمی، قطعاً این روایت ناصحیح می‌باشد یا شاه مورد نظر، یکی دیگر از شاهان قاجار بوده‌است.
ابراهیم کاویان جهرمی متخلص به آگاه در سال ۱۲۸۲ شمسی در جهرم متولد شد. تحصیلات مقدماتی را در جهرم و شیراز و اصفهان گذراند. آگاه در ۲۲ شهریور ۱۳۳۱ اولین شماره روزنامهٔ "چاره مردم" را در جهرم منتشر ساخت.
بنیاد خرد و دانش ریچارد داوکینز موسسه‌ای غیرانتفاعی است که ریچارد داوکینز، زیست‌شناس بی‌خدای بریتانیایی در سال ۲۰۰۶ بنیان نهاده‌است.
از جمله اقداماتی که این بنیاد کارش را با آن‌ها شروع کرد، این بود که حق پخش مستندهای داوکینز را به دست آورده و آن‌ها را به‌طور رایگان در وبگاه خود قرارداد. زمینه فعالیت بنیاد مذکور عموماً شامل پشتیبانی مالی از پژوهش‌های علمی و نیز فعالیت‌های بی خدایانه می‌گردد.
۱. a b "Our Mission". richarddawkins.net. The Richard Dawkins Foundation for Reason and Science. https://web.archive.org/web/20061117150429/http://www.richarddawkins.net/foundation,ourMission. Retrieved 2006-11-17.
2. Dawkins, Richard (2009). The Greatest Show on Earth: The Evidence for Evolution. London: Bantam Press. .
3. "The Four Horsemen: Available Now on DVD". richarddawkinsfoundation.org. The Richard Dawkins Foundation for Reason and Science. http://richarddawkinsfoundation.org/#092007. Retrieved 2008-04-27.
4. Ledwig, Marion (2008). God's Rational Warriors. Ontos-Verlag. p. ۷۶. .
5. Dawkins 2002 TED talk accessed 2010-04-14
6. "Antievolution resolutions introduced in Oklahoma". National Center for Science Education. March 07, 2009. https://web.archive.org/web/20150501072815/http://ncse.com/news/2009/03/antievolution-resolutions-introduced-
oklahoma-004637. Retrieved 2009-03-17.
7. "Dawkins lecture draws thousands at OU". Norman Transcript. March 07, 2009. http://www.normantranscript.com/localnews/local_story_066011126. Retrieved 2009-03-17.
8. "Richard Dawkins at the University of Oklahoma - Introduction". Richard Dawkins Foundation for Reason and Science. March 07, 2009. http://richarddawkins.net/article,3646,Richard-Dawkins-at-the-University-of-Oklahoma---Introduction,Richard-Dawkins . Retrieved 2009-03-17.
9. Giving Aid site/
دارمرزدارمرز، واژۀ مصوب برای Tree line از سوی فرهنگستان زبان و ادب فارسی. https://wiki.apll.ir/word/index.php/Tree_line یا خط رویش درختان بیشترین ارتفاعی است که درختان یک منطقه می‌توانند در آن رشد کنند. در ارتفاعات بالاتر به‌دلیل شرایط نامناسب محیطی، مانند هوای بسیار سرد حاکم بر این‌گونه مناطق، و نیز کمبود اکسیژن - که گیاهان برای ادامهٔ زندگی به آن نیازمندند - امکان رشد درختان وجود ندارد. ارتفاع خط درخت در مناطق گوناگون متفاوت است و به شرایط اقلیمی آن منطقه بستگی دارد. بیشترین ارتفاع خط رویش درختان در جهان ۵۲۰۰ متر و در کشور بولیوی است.
پاک‌سازی قومی کوششی قهرآمیز جهت یک‌دست‌سازی منطقه‌ای از لحاظ قومی است که معمولاً با تبعید، مهاجرت و جایگزینی اجباری و کشتار صورت می‌گیرد. پاک‌سازی قومی، معمولاً با نابودی بخش بزرگی از آثار تاریخی، گورستان‌ها، خانه‌ها و دیگر مظاهر تمدنی قوم هدف همراه خواهد بود. شاید بتوان گفت پاک‌سازی قومی، نوعی نسل‌کشی است که بیشتر برای زدودن قوم هدف از یک منطقهٔ جغرافیایی خاص انجام می‌پذیرد و معمولاً سبب تغییر جغرافیای قومی-نژادی-مذهبی آن منطقه می‌شود.
بزرگترین شباهت میان نسل‌کشی و پاک‌سازی قومی را می‌توان نابودی اجباری گروه‌های قومی، نژادی، ایدئولوژیکی دانست. از آنجایی که پاک‌سازی قومی تعریفی رسمی در مجامع بین‌المللی ندارد، نمی‌توان به‌درستی تفاوتی قضایی، میان نسل‌کشی و پاک‌سازی قومی قائل شد. انگیزهٔ اغلب پاک‌سازی‌های قومی مدرن، یکدست‌سازی ترکیب دینی-قومی یا نژادی بوده‌است، در حالی که در قرون وسطی و اوایل دوران مدرن، انگیزهٔ پاک‌سازی‌ها عموماً بر پایهٔ مذهب بوده‌است. پاک‌سازی قومی ترجمهٔ فارسی عبارت انگلیسی "ethnic cleansing" و آن خود ترجمهٔ تحت‌الفظی عبارت صربی-کرواتی "etničko čišćenje" است. این واژه در دههٔ ۹۰ قرن ۲۰ میلادی و به دنبال نسل‌کشی‌هایی که در جریان فروپاشی یوگسلاوی سابق اتفاق افتاد، وارد ادبیات سیاسی جهان شد و به‌سرعت به یکی از اصطلاحات رایج در میان واژگان مربوط به خشونت علیه گروه‌های انسانی تبدیل شد. هر چند که برخی معتقدند پاک‌سازی قومی ریشه‌ای تاریخی دارد. اینکه آیا پاک‌سازی قومی در طول تاریخ ریشه داشته یا مربوط به تحولات قرن بیستم میلادی‌است، از موارد مورد اختلاف است. از مصادیق پاک‌سازی قومی در طول تاریخ می‌توان به جابه‌جایی‌های اجباری توسط آشوریان سدهٔ نهم تا هفتم پ. م، کشتار و اعدام دسته‌جمعی دانمارکی‌های ساکن انگلستان در سده دهم میلادی، اخراج یهودیان از اسپانیا در قرن ۱۵ میلادی، و نابودی سرخ‌پوستان آمریکا توسط مهاجران و استعمارگران سفیدپوست اروپایی اشاره کرد. اگرچه عملاً فتح تمامی سرزمین‌های مستعمراتی توسط اروپاییان—مانند مکزیک، استرالیا، آمریکا—خشن بوده‌است، اما فقط برخی از آن‌ها منجر به پاک‌سازی قومی خونین شدند.
ظهور «پاک‌سازی قومی مدرن» در قرن نوزدهم و بیستم میلادی و در مناطق مختلفی مانند سرزمین‌های امپراتوری‌های قدیمی در مرکز و شرق اروپا و غرب آسیا اتفاق افتاد. امواج متعدد پاک‌سازی قومی نقشهٔ قومی و مذهبی این مناطق را تغییر داد. نخستین موج در زمان جنگ جهانی اول آغاز و مدت کوتاهی پس از پایان آن به اتمام رسید. دومین موج درست پس از آغاز جنگ جهانی دوم به اوج خود رسید و اندکی پس از اتمام جنگ پایان پذیرفت. سومین موج هم در خلال جنگ سرد با شدت کمی آغاز و پس از پایان جنگ سرد به اوج رسید. از موارد به وقوع پیوسته در امواج مذکور می‌توان به نسل‌کشی ارمنی‌ها، آشوریان و یونانیان توسط ترکان عثمانی در خلال و پس از جنگ جهانی اول، نسل‌کشی یهودیان—معروف به هولوکاست—توسط آلمان نازی، اخراج میلیون‌ها آلمانی از لهستان و چکوسلواکی و دیگر مناطق اروپای شرقی پس از پایان جنگ جهانی دوم و کشتار بوسنیایی‌های مسلمان توسط صرب‌های بوسنی پس از پایان جنگ سرد اشاره کرد. کمیسیونی از کارشناسان سازمان ملل که جهت رسیدگی به وقایع بوسنی و هرزگوین تشکیل شده بود، در ماه فوریهٔ ۱۹۹۳ پاک‌سازی قومی را جرمی علیه قوانین بین‌المللی توصیف کرده‌اند. اگرچه امروزه مفهوم پاک‌سازی قومی به‌خوبی فهمیده شده‌است، اما برخلاف نسل‌کشی وارد اسناد حقوق بین‌الملل نشده و به عنوان جزئی از جرایمی که پیشتر تعریف شده، یعنی جنایت علیه بشریت و جنایات جنگی، طبقه‌بندی می‌شود.
پاک‌سازی قومی ترجمهٔ فارسی عبارت انگلیسی "ethnic cleansing" و آن خود ترجمهٔ تحت‌الفظی عبارت صربی-کرواتی "etničko čišćenje" است. این واژه در دهه ۹۰ قرن ۲۰ میلادی و به دنبال نسل‌کشی‌هایی که در جریان فروپاشی یوگسلاوی سابق اتفاق افتاد، وارد ادبیات سیاسی جهان شد. هر چند که برخی معتقدند پاک‌سازی قومی ریشه‌ای تاریخی دارد. ممکن است حامیان حملات خشن صرب‌ها این واژه را ابداع کرده باشند؛ و شاید نیز صرب‌ها این واژه را که قبلاً خود برای اشاره به فشار آلبانیایی‌تبارها به صرب‌های کوزوو در دهه ۸۰ میلادی استفاده می‌کردند، احیا کرده‌اند. پس از حوادث جریان فروپاشی یوگسلاوی سابق، پاک‌سازی قومی به یکی از اصطلاحات رایج در میان واژگان مربوط به خشونت علیه گروه‌های انسانی تبدیل شد.
شاید بتوان گفت پاک‌سازی قومی، نوعی نسل‌کشی‌است که بیشتر برای زدودن قوم هدف از یک منطقه جغرافیایی خاص انجام می‌پذیرد و معمولاً سبب تغییر جغرافیای قومی-نژادی-مذهبی آن منطقه می‌شود. بزرگترین شباهت میان نسل‌کشی و پاک‌سازی قومی را می‌توان نابودی اجباری گروه‌های قومی، نژادی، ایدئولوژیکی دانست. از آنجایی که پاک‌سازی قومی تعریفی رسمی در مجامع بین‌المللی ندارد، نمی‌توان به‌درستی تفاوتی قضایی، میان نسل‌کشی و پاک‌سازی قومی قائل شد. انگیزهٔ اغلب پاک‌سازی‌های قومی مدرن، یکدست‌سازی ترکیب دینی-قومی یا نژادی بوده‌است، در حالی که در قرون وسطی و اوایل دوران مدرن، انگیزهٔ پاک‌سازی‌ها عموماً بر پایهٔ مذهب بوده‌است.
پاک‌سازی قومی نه تنها می‌تواند به حذف اجباری گروه‌های قومی اشاره کند، بلکه می‌تواند به حذف گروه‌های مشابه مرتبط [به جز اقوام] نیز اشاره داشته باشد.
قومیت معمولاً نشانگر گروهی با هویتی ریشه‌دار فرهنگ و تاریخ مشترک است، اما به‌طور گسترده‌تر قومیت می‌تواند به گروهی که از دیدگاه دیگران هویت متفاوت و متمایزی از بقیه دارد، هم گفته شود [بدون اینکه آن گروه از افراد لزوماً فرهنگ و تاریخ یکسانی داشته باشند]. قومیت همچنین با اشکال دیگر از هویت، که مهم‌ترین آن‌ها دین است، همپوشانی دارد اما این پرسش که دقیقاً چه مشترکات هویتی میان گروه‌هایی که هدف حذف قرار می‌گیرند وجود دارد، در مقایسه با رابطهٔ بین عاملان و قربانیان، دارای اهمیت کمتری‌است. معمولاً عاملان پاک‌سازی قومی گروه‌هایی را حذف می‌کنند که وجود آن‌ها را ذاتاً تهدیدی علیه خود محسوب می‌کنند.
مفهوم پاک‌سازی قومی با مفاهیم «مهاجرت اجباری» و «انتقال جمعیت» در ارتباط است. مهاجرت اجباری مفهومی کلی‌تر از پاک‌سازی قومی‌است و به نوعی پاک‌سازی قومی را نیز در برخی موارد شامل می‌شود، اما همچنین برخی جابه‌جایی‌های جمعیتی به دلایلی مختلف مانند پروژه‌های کاری عمومی را نیز دربر می‌گیرد که این‌ها جزء پاک‌سازی قومی محسوب نمی‌شود. در نقل و انتقالات سازمان‌یافتهٔ جمعیت، کشورها در انتقال یا تبادل گروه‌های خاص در داخل مرزهای بین‌المللی شان به توافق می‌رسند. قوانین منظم برای نقل و انتقال باعث می‌شود که این کار نسبت به اخراج کمتر خشونت‌آمیز باشد. با این حال، بر اساس کتابچهٔ مطالعات نسل‌کشی دانشگاه آکسفورد به دو دلیل، وجود تمایزی قوی بین انتقال منظم جمعیت و پاک‌سازی قومی را می‌توان زیر سؤال برد. اول اینکه در جابه‌جایی جمعیت ممکن است تمامی قوانین مهاجرت رعایت نشود. دوم اینکه نقل و انتقالات جمعیت، حتی اگر با توجه به امنیت شهروندان انجام شود، هنوز هم اجباری‌است و گروه‌هایی را تنها به دلیل اینکه هویتی خاصی دارند مجبور به ترک می‌کنند؛ بنابراین حتی سازمان‌یافته‌ترین انتقال‌های جمعیت نیز خود شکلی از پاک‌سازی قومی می‌باشد.
نخستین مقاومت‌ها در برابر به‌کارگیریِ واژهٔ پاک‌سازی قومی از این جهت بود که برخی استدلال می‌کردند که استفاده از این نوواژه ممکن است باعث حسن تعبیر نسبت به ماهیت آن شود و بر خشونت‌های محصول آن سرپوش بگذارد یا آن را صلح‌آمیزتر از چیزی که هست جلوه دهد. اما علی‌رغم قابلیت کژفهمی، واژهٔ «پاک‌سازی قومی» به‌سرعت برای توصیف شکل مهمی از خشونت در سطحی گسترده رایج شد. مفهوم «پاک‌سازی قومی» از چندین جهت مورد مجادله میان محققان بوده‌است. اولین مورد مشخص کردن دقیق تمایز آن با نسل‌کشی‌است. مورد دیگر این است که آیا پاک‌سازی قومی ریشه در تحولات قرن بیستم میلادی دارد؟ برخی از محققان، تبعید و اسکان‌های اجباری میلیون‌ها نفر توسط آشوریان در ۹ و ۷ قرن پیش از میلاد را از اولین نمونه‌های پاک‌سازی قومی در نظر می‌گیرند. دیگر پژوهشگران می‌گویند که پاک‌سازی قومی، برخلاف اسکان‌های اجباری قبلی، نتیجهٔ تحولات خاص و منحصربه‌فرد قرن بیستم میلادی، مانند ظهور پدیدهٔ «دولت‌های ملی» حاصل از ایدئولوژی‌های ملی‌گرایانه و شبه نژادپرستانه و مقارن شدن آن با گسترش تکنولوژی‌های پیشرفته و ارتباطات بوده‌است.
کمیسیونی که از کارشناسان سازمان ملل، جهت رسیدگی به وقایع بوسنی و هرزگوین تشکیل شده‌بود، نخستین تعریف‌ها از پاک‌سازی قومی و سازوکارهای انجام آن را اینگونه بیان کرد: به عنوان مثال یکی از روش‌های صرب‌ها برای پاک‌سازی قومی مسلمانان بوسنی و هرزگوین، تجاوز جنسی سربازان صرب به زنان مسلمان بود. آنان به زنان مسلمان تا زمانی که باردار می‌شدند تجاوز می‌کردند و تا زمان بی‌خطریِ سقط جنین، آنان را زندانی کرده و سپس آن‌ها را آزاد می‌کردند. منطق این کار، پاک‌سازی نژادی توسط بچه‌دار کردن به وسیلهٔ نژاد صرب، و همچنین وادار کردن مسلمانان به مهاجرت بود. با اینکه پاک‌سازی قومی در طول تاریخ، با استفادهٔ مکرر از زور جهت حذف گروه خاصی از مناطقی مشخص همراه بوده‌است، اما سازوکارهای آن نیز تناقض‌آمیز بوده‌است. از طرفی پاک‌سازی قومی توسط کشورهای قدرتمند جهت تغییر نقشهٔ قومی، به خصوص در مناطق مرزی انجام می‌شده‌است، و از طرفی دیگر فروپاشی چنین کشورهایی نیز خود می‌توانست به جنگِ قدرتی بینجامد که پاک‌سازی قومی اغلب یکی از پیامدهای آن بود. به این ترتیب، نورمن نیامارک، پاک‌سازی قومی را «محصول پیشرفته‌ترین توسعه در عصر مدرن» می‌داند و مایکل مان استدلال می‌کند که احتمال اینکه دموکراسی‌های جدید دست به پاک‌سازی قومی بزنند، حتی از رژیم استبدادی پایدار نیز بیشتر است. یکی دیگر از تناقضات پاک‌سازی قومی این است که حداقل بخشی از انگیزهٔ درگیری، اختلافات قومی و مذهبی بوده‌است یا چنین اختلافاتی به درگیری‌ها دامن زده‌است، اما همین عوامل نیز گاهی، حداقل در فرم اصلاح‌شده، به عنوان چاره‌ای برای جلوگیری و حل درگیری استفاده می‌شوند.
اینکه آیا پاک‌سازی قومی در طول تاریخ ریشه داشته یا مربوط به تحولات قرن بیستم میلادی‌است، همانند تعریف مفهوم پاک‌سازی قومی از مسائل مورد اختلاف است. به گفتهٔ اندرو بل-فیالکاف، قدیمی‌ترین نمونه‌های پاک‌سازی قومی به دوران آشوریان و رومی‌ها بازمی‌گردد. بعدها مذهب به مهم‌ترین عنصر هویت جمعی تبدیل شد چنانچه در قرون وسطی همگون‌سازی بیشتر شکل مذهبی داشت، و اقلیت‌های مذهبی را هدف قرار می‌داد. با ورود به دنیای مدرن و جایگزین شدن سکولاریسم به جای دین، ملی‌گرایی جایگزین مذهب شده و به جای اینکه «هویت جمعی مشترک» از مذهب مشترک سرچشمه بگیرد، بیشتر از قومیت و ملیت مشترک ناشی شده و فرایند همگون‌کردن شکل سکولار به خود گرفت. از این جهت پاک‌سازی قومی در ادامهٔ پاک‌سازی مذهبی است با یک تفاوت. در پاک‌سازی مذهبی، افراد امکان اینکه مذهب خود را تغییر بدهند داشتند، اما در پاک‌سازی قومی تنها راه برای همگون شدن مرگ یا جابه‌جا شدن است. به گفتهٔ اندرو بل-فیالکاف اولین مورد پاک‌سازی قومی در قرون وسطی —که هنوز جنبهٔ پاک‌سازی مذهبی در آن پررنگ بود— اخراج بسیاری از کاتولیک‌های ایرلندی از انگلستان است. پاک‌سازی سرخ‌پوستان توسط ایالات متحده آمریکا نمونهٔ بعدی پاک‌سازی قومی‌است. اما فقط در قرن نوزدهم میلادی بود که "نابودی کامل" برخی از گروه‌های قومی به هدف آشکار یک دولت تبدیل شد. در این زمان عثمانی پاک‌سازی یونانیان و ارمنی‌ها را آغازید. در نسل‌کشی سال ۱۹۱۵ میلادی، ارمنی‌ها حدود یک و نیم میلیون نفر —بیش از نیمی از جمعیت خود— و همچنین حدود ۹۰ درصد از سرزمین‌های محل سکونت خود را از دست دادند. اما در واقع نازی‌ها بودند که پاک‌سازی قومی را با ترکیب عناصر تبعید، اخراج، انتقال جمعیت، قتل‌عام و نسل‌کشی به کاملترین شکل ممکن ظهور دادند و آنچه را که «یک راه حل نهایی برای مسئلهٔ یهودیان» می‌خواندند، به اجرا گذاشتند. اما بزرگترین پاک‌سازی قومی در طول تاریخ بشر را ایالات متحده، اتحاد جماهیر شوروی و انگلستان پس از جنگ جهانی دوم انجام دادند. برای وارونه کردن تلاش‌های هیتلر برای گسترش نژاد آلمانی در اروپا، این سه کشور در پوتسدام دستور به حذف بیش از ۱۰ تا ۱۲ میلیون آلمانی از شرق اروپا دادند. میزان دقیق مشخص نیست اما تخمین زده می‌شود که نزدیک به ۱۲ میلیون آلمانی از لهستان، چکسلواکی، مجارستان، رومانی و یوگسلاوی پاک‌سازی شدند. این تصمیم به پاک‌سازی موجب مرگ بیش از ۲ میلیون آلمانی در اثر جنگ، گرسنگی، سرما و بیماری شد.
بر اساس کتابچه مطالعات نسل‌کشی دانشگاه آکسفورد، پاک‌سازی قومی در طول تاریخ از دو راه انجام می‌پذیرفته‌است. نخست سیاست‌های کنترل مناطق مرزی امپراتوری‌های بزرگ و دوم شیوه‌های مورد استفاده توسط مستعمره‌نشینان اروپایی درراندن مردم بومی از زمین‌هایشان. ظهور «پاک‌سازی قومی مدرن» در قرن نوزدهم و بیستم و در مناطق مختلفی مانند سرزمین‌های تحت سلطهٔ امپراتوری‌های قدیمی در مرکز و شرق اروپا و غرب آسیا اتفاق افتاد. امواج متعدد پاک‌سازی قومی نقشه‌های قومی و مذهبی این مناطق را تغییر داده‌است. نخستین موج مدت کوتاهی پس از پایان جنگ جهانی اول به پایان رسید؛ دومین موج درست بعد از جنگ جهانی دوم به اوج خود رسید و پایان پذیرفت؛ و سومین موج پاک‌سازی قومی در پایان جنگ سرد اتفاق افتاد.
بر اساس کتاب یوشع، در فاصلهٔ ۱۲۵۰ تا ۱۰۵۰ پ. م یهودیان برای به دست آوردن سرزمین موعودی که به گفتهٔ خودشان خدا بدان‌ها وعده داده‌بود، دست به کشتار و پاک‌سازی جمعیتی در این سرزمین زدند. بر اساس نوشته‌های کتب عهد عتیق، خدای قوم یهود «یهوه»، بدان‌ها فرمان داد پس از تسخیر هر شهر، اقدام به کشتن همهٔ افراد آنجا اعم از مرد، زن، کودک، میانسال و بزرگسال کنید. به‌طور مثال در کتاب یوشع فصل هشت آیات ۱ تا ۲۹ شرح کاملی از چگونگی تسخیر و کشتار مردمان روستای کنعانی آی موجود است.
بر اساس خوانش‌های مذهبی، این واقعه موردی خاص و استثنایی‌است که خدا، یک قوم را به دلیل سنت‌های فاسدشان به وسیلهٔ قوم بنی اسرائیل مجازات کرده‌است، همان‌گونه که این مجازات را علیه خود بنی اسرائیل در زمانی که در گناه افراط می‌کند به وسیلهٔ قوم‌های دیگر اعمال می‌کند؛ و اینکه مجازات خدا به وسیلهٔ یک قوم یا به وسیلهٔ ابزارهای طبیعی مانند سیل از پیش خبر دادن قضاوت نهایی بشر و مجازات پیشِ روی افراد فاسد است.
برخی باستان‌شناسان تاریخی بودن وقوع پاک‌سازی قومی را رد می‌کنند و معتقدند که ساکن شدن یهودیان فرایند درازمدتی بوده که از طریق جنگ انجام نشده، بلکه حاصل عوامل پیچیده‌ای که چرخه توسعه و انقباض زیستگاه و کشاورزی را هدایت می‌کند، بوده‌است.
طبق فرضیه مستند متن تورات از چند رشته روایت مختلف در زمان‌های مختلف تشکیل شده که به صورت یک متن متحد به هم بافته شده‌اند. قدیمی‌ترین رشته روایت‌های تورات در مورد پاک‌سازی قومی چیزی نمی‌گویند، و آنچه در تورات مربوط به پاک‌سازی قومی قریب‌الوقوع است تنها در رشته روایت‌های جدیدتر ظاهر می‌شود.
اسکان‌های اجباری و تبعید مردمان شهرهای تسخیر شده و قبایل شورشی مغلوبِ آشوریان را می‌توان به عنوان یکی از نمونه‌های ابتداییِ پاک‌سازی‌های قومی در طول تاریخ دانست. به عنوان مثال سارگون دوم در هنگام نبرد با ارتش مصر، اقدام به تسخیر مجدد مناطق شورشی، تنبیه شورشیان و تبعید شمار زیادی از مردمان شهرهای تسخیر شده به خاک آشور و اسکان مردم مناطق دیگر تحت تسخیر به جای آن‌ها کرد. این اقدام مشخصاً در دو شهر سامریه و حمات در تاریخ ثبت شده‌است. نتیجه این نبرد شکست مصر در رفح واقع در مرز مصر بود. یکی دیگر از نمونه‌های این تبعیدها توسط آشوریان، تبعید فلسطینی‌های باستان بود. آزیرو حاکم شهر اشدود اقدام به شورش و تحریک دیگر مناطق همجوار برای شورش علیه سارگون دوم کرد. سارگون در سال ۷۱۳ پ. م اقدام به عزل آزیرو و جانشین کردن برادرِش؛ آخیمِتو به جای وی کرد. اما در کمتر از یکسال یعنی در سال ۷۱۲ پ. م مردم اشدود، با سقوط آخیمِتو، یامانی را حاکم و دست به شورش علیه آشوریان زدند. سارگون با حملهٔ مجدد و تسخیر دوباره اشدود، شروع به تبعید مردم شهر و جایگزین کردن مردمی از شرق به جای آنان کرد. به عنوان نمونه‌ای دیگر، سناخریب پسر سارگون دوم که پس از پدرش به تخت نشست، اقدام به تبعید ۲۰۸ هزار نفر از سامره به بابل نمود. با این حال نزد مورخان، تعداد تبعیدیانی که منابع آشوری ذکر کرده‌اند، خالی از اغراق نیست. اخراج و تبعید از موضوع‌های اصلی آثار هنری آشوریان بود. اما انگیزهٔ انجام چنین تبعیدهایی لزوماً خالص‌سازی قومیتی نبوده‌است. مورخان معتقدند انگیزهٔ این اقدامات آشوریان، تنبیه شورشیان، به دست آوردن کارگر و سرباز، اسکان مناطق استراتژیک و گسترش جمعیت و توسعه شهری شهرهای جدید و قدیمی بوده‌است.