moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
او متولد سال ۱۵۹۱ بود و از سال ۱۶۱۸ هنگامی که نخستین اثر کوتاه خود یعنی «قلم‌های عالی‌جناب، یا منشی‌گری‌های لذیذ» را به چارلز یکم انگلستان اهدا کرد، ساکن شهر لندن در محلهٔ بوش لین در نزدیکی لاندن استون (London Stone) شد. از این زمان به بعد او بدل به قطب اصلی نویسندگی و کتابت میان سایر کاتبان شد. در سال ۱۶۳۷، ویرایش دوم کتاب “A Coppie Booke” بیلینگزلی که حاوی مثال‌های متنوع در مورد تمامی دست خط‌های نادر و کم‌یاب بود، منتشر شد. این کتاب در ادامهٔ تالیفات قبلی وی مثل «قلم‌های تعالی‌بخش» بود و دربردارندهٔ فهرستی از سایر آثاری بود که می‌توانست با تالیفات بیلینگزلی ارتباط داشته باشد.
شمار انواع دست‌خط‌هایی که توسط بیلینگزلی در دست‌نوشته‌هایش برجای مانده شش مورد است که هر یک شامل تعدادی قسمت‌های فرعی نیز می‌شود. این شش نوع دست‌خط تشکیل‌دهندهٔ «خط‌های رایج انگلیسی» هستند؛ "بستارد سکرتری(the Bastard Secretary)" یا "تکس(Text)"، "رُمَن (Roman)"، "ایتالین (Italian)"، "کورت (the Court)" که در دربار پادشاهی و اماکن قضایی استفاده می‌شود. ، و "چانسری (Chancery)". بنا به گفته بیلینگزلی، خط Roman، خط متداول و مورد استفاده زنان است.
سیلوانوس اپیفانیو اولمپیو (متولد ۶ سپتامبر ۱۹۰۲ – مرگ ۱۳ ژانویه ۱۹۶۳) سیاستمدار اهل توگو بود. او اولین رئیس‌جمهوری این کشور که پس از استقلال توگو به شیوهٔ دموکراتیک انتخاب شد. حکومت اولمپیو در سال ۱۹۶۳ سرنگون شد، پس از آن اولمپیو که تحت تعقیب قانونی قرار داشت در حالی که سعی داشت از راه دیوار به سفارت آمریکا در لومه پناه ببرد به ضرب گلولهٔ یکی از افسران ارتش به نام گناسینگبی ایادیما کشته شد.
ژنرال گناسینگبی ایادیما سیاستمدار و نظامی اهل توگو بود.
ایادیما در طی دو کودتای نظامی حکومت دو نفر از روسای جمهور پیشین توگو یعنی سیلوانوس اولیمپیو و نیکولاس گرونیتزکی را به ترتیب در سال‌های ۱۹۶۳ و ۱۹۶۷ سرنگون کرد.
پس از آن یک کمیسیون آشتی ملی در کشور توگو برقرار شد، ولی در ماه آوریل ایادیما با انحلال این کمیسیون، به صورت دیکتاتور گونه‌ای خود را رئیس جمهور کشور نامید. او با به حالت تعلیق در آوردن قانون اساسی فعالیت همهٔ احزاب را نیز ممنوع اعلام کرد و تنها عقاید شخصی و مکتب فکری خود را پیرامون حیطهٔ کاری و مسئولیت ریاست جمهوری اش قرار می‌داد. تحت فشار غرب ایادیما در سال ۱۹۹۳ مجبور شد فعالیت احزاب سیاسی را قانونی اعلام کند. در اوت ۱۹۹۳ اولین انتخابات ریاست جمهوری به صورت چند حزبی در توگو برگزار شد که باز هم ایادیما با کسب بیش از ۹۶٪ آرا رئیس جمهور توگو باقی‌ماند، تقلبات گسترده در این انتخابات نیز کانون توجه محافل داخلی و خارجی قرار گرفت، ایادیما ۵ سال بعد در سال ۱۹۹۸ نیز مجدداً رئیس جمهور توگو شد. سرانجام ایادیما پس از ۳۸ سال دیکتاتوری در توگو، در اوایل فوریهٔ سال ۲۰۰۵ میلادی درگذشت تا در میان کشورهای آفریقایی دارای بیشترین عمر سیاسی یک سیاست‌مدار را به خود اختصاص داده باشد.
محمدحسین اَبارِقی (زادهٔ ۱۵ دی ۱۳۷۳ در کرمان) دوندهٔ ایرانی دوهای سرعت، به‌ویژه ۱۰۰ متر و ۲۰۰ متر است. وی رکورددار دو ۲۰۰ متر ایران با زمان ۲۰٫۴۷ ثانیه (ژوئیهٔ ۲۰۱۵ در آلماتی قزاقستان) است.
ابارقی در سال ۲۰۱۴ در قهرمانی جوانان آسیا در تایوان با زمان ۲۰٫۶۳ ثانیه مدال طلای ۲۰۰ متر را دریافت کرد و رکورد جدیدی برای بزرگسالان ایران و مسابقات قهرمانی جوانان آسیا به‌جا گذاشت. وی در رشتهٔ ۱۰۰ متر هم با زمان ۱۰٫۵۰ به مدال برنز رسید.
لازار کارنو (۱۳ می ۱۷۵۳–۲ اوت ۱۸۲۳) ریاضی‌دان فرانسوی بود که نقشه تشکیل جنگی پیروزی در جنگ‌های انقلاب فرانسه را تهیه نمود. او در سال ۱۷۹۴ به ریاست مجمع ملی فرانسه انتخاب گردید. او همچنین پدر نیکولا سعدی کارنو و پدربزرگ ماری فرانسوا سعدی کارنو رئیس‌جمهور فرانسه می‌باشد.https://en.wikipedia.org/wiki/Lazare_Nicholas_Marguerite_Carnot
فهرست زیر شامل کارگردان‌های زنی است که از زمان پیدایش صنعت سینما در اوایل قرن بیستم تا کنون به تهیه و تولید فیلم اشتغال داشته‌اند
کارل فریدریش آبل (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ) آهنگساز دورهٔ کلاسیک اهل آلمان بود. او نوازندهٔ ویولا دا گامبا بود و آثاری برای این ساز تصنیف کرد.
پدرش (۱۶۸۲–۱۷۶۱) آهنگسازِ دورهٔ باروک و از نوازندگان چیره‌دستِ ویولن، ویولنسل، و به‌ویژه ویولا دا گامبا به‌شمار می‌رفت.
پدربزرگش (۱۶۳۴–۱۶۹۶) نیز آهنگساز، نوازندهٔ ویولن، و نوازندهٔ ارگ بود.
برادر بزرگش (۱۷۹۴–۱۷۱۷) هم نوازندهٔ ویولن و آهنگساز بود.
آندره گرایپل (؛ زادهٔ ) یک دوچرخه‌سوار اهل آلمان است.
گرهارت فون شارنهورست (۱۲ نوامبر ۱۷۵۵ – ۲۶ ژوئن ۱۸۱۳) نظامی هانوفری در خدمت پادشاهی پروس بود.
او به عنوان نخستین رئیس ستاد کل پروس برگزیده شد. وی به دلیل تئوری‌های نظامی، اصلاحات نیروی زمینی پروس و رهبری آن در جنگ‌های ناپلئونی مورد توجه قرار گرفت. شارنهورست استفاده از مجازات‌های بدنی را محدود، ترفیع درجه به جهت شایستگی را برقرار، جذب خارجی‌ها را ملغی، ایجاد یک ارتش ذخیره را آغاز و سازمان نیروهای مسلح را سازمان و ساده‌سازی کرد.
هایکه هنکل (؛ زادهٔ ) یک ورزشکار اهل آلمان است.
فریدریش ویلهلم فون اشتویبن (؛ – ) یک فرد نظامی اهل آلمان بود.
فردیناند هیلر (; – ) یک آهنگساز، نوازنده پیانو، و رهبر ارکستر اهل آلمان بود.
اولین معلم موسیقی او آلویس اشمیت، موسیقیدان آلمانی بود. وقتی او ده سال داشت، پدرش او را به خاطر استعداد بی نظیری که داشت از هومل به وایمار فرستاد. در آنجا خود را وقف ساختن آهنگ کرد و از این طریق با گوته آشنایی پیدا کرد.
به عنوان نوازنده پیانو پیشرفت‌های زیادی در این دوره کرد. در سال ۱۸۲۷ در سفری به وین با بتهوون ملاقات کرد.
فردیناند هیلر در یک خانواده یهودی ثروتمند در فرانکفورت آم ماین به دنیا آمد، جایی که پدرش یوستوس (اصلاً آیزاک هیلدسهایم، نامی که در اواخر قرن ۱۸ تغییر داد تا ریشه یهودی خود را پنهان کند) یک تاجر منسوجات انگلیسی بود. کسب و کار در نهایت توسط جوزف برادر فردیناند ادامه یافت. استعداد هیلر در اوایل کشف شد و پیانو توسط آلویس اشمیت، نوازنده برجسته فرانکفورتی، ویولن توسط یورگ هافمن، و هارمونی و کنترپوان توسط گئورگ یاکوب وولویلر به او آموخت. در ۱۰ سالگی کنسرتو موتزارت را در ملاء عام اجرا کرد. و دو سال بعد اولین تصنیف خود را ساخت.
در سال ۱۸۲۲، فلیکس مندلسون ۱۳ ساله وارد زندگی او شد. خانواده مندلسون در آن زمان برای مدت کوتاهی در فرانکفورت اقامت داشتند و هیلر جوان از آنها دیدن کرد و در آنجا بسیار تحت تأثیر بازی فلیکس (و حتی بیشتر از آن از بازی خواهرش فانی مندلسون) قرار گرفت. هنگامی که در سال ۱۸۲۵ آشنایی آنها تجدید شد، دو پسر بلافاصله دوستی صمیمی پیدا کردند، که قرار بود تا سال ۱۸۴۳ ادامه یابد. هیلر با درایت، درگیری آنها را ناشی از "آسیب پذیری های اجتماعی و نه شخصی" توصیف می کند. اما در واقع به نظر می رسد که بیشتر مربوط به جانشینی هیلر به جای مندلسون به عنوان مدیر ارکستر لایپزیک گواندهاوس در سال ۱۸۴۳ بوده است.
هیلر از ۱۸۲۵ تا ۱۸۲۷ شاگرد یوهان نپوموک هومل در وایمار بود. در حالی که او با هومل در بستر مرگ بتهوون بود، هیلر یک دسته از موهای بتهوون را محکم کرد. این قفل پس از فروخته شدن در ساتبیز در سال ۱۹۹۴، اکنون در دانشگاه ایالتی سن خوزه است. هیلر و هومل در وین برای تعزیه های بتهوون، شنیدند که یوهان مایکل ووگل و فرانتس شوبرت در حال اجرای Winterreise شوبرت بودند. هیلر نوشت که استادش چنان متاثر شد که اشک از چشمانش سرازیر شد.
هیلر از سال ۸۲۸ تا ۱۸۳۵ در پاریس مستقر شد و در آنجا به عنوان معلم آهنگسازی در مدرسه موسیقی Choron مشغول به کار شد. او در نهایت سمت خود را رها کرد تا بهتر بتواند خود را به عنوان یک پیانیست و آهنگساز مجهز کند. در پاریس با شوپن، برلیوز و لیست آشنا شد. او مدتی را در ایتالیا گذراند، به این امید که این به او کمک کند تا یک اپرای موفق بنویسد (امیدی که هرگز برآورده نشد). در سال ۱۸۳۶، او در فرانکفورت بود و خود را وقف آهنگسازی کرد. توانایی های او شناخته شد، و با وجود اینکه 25 سال داشت، از او خواسته شد که در طول بیماری رهبر ارکستر شلبل، به عنوان رهبر ارکستر Cäcilienverein عمل کند.
علاوه بر مندلسون، او توجه جیواکینو روسینی را نیز به خود جلب کرد، که به او کمک کرد تا اولین اپرای خود، رومیلدا (که شکست خورده بود) را در میلان راه اندازی کند. مندلسون برای هیلر مدخلی در Gewandhaus گرفت و فرصتی برای ارائه عمومی سخنرانی هیلر Die Zerstörung Jerusalems (تخریب اورشلیم، 1840) فراهم کرد. پس از یک سال تحصیل در موسیقی کلیسایی در رم، هیلر به لایپزیگ بازگشت و در طول فصل 1843-1844 کنسرت های Gewandhaus را رهبری کرد. در این زمان موقعیت او در دنیای موسیقی تثبیت شد و افتخارات و انتصابات بر او نازل شد. در سال 1845 رابرت شومان کنسرتو پیانوی خود را به هیلر تقدیم کرد. هیلر در سال 1847 سرپرست شهرداری دوسلدورف شد و در سال 1850 انتصاب مشابهی در کلن دریافت کرد، [2] جایی که در آن سال کنسرواتوار کلن را تأسیس کرد و تا سال 1884 به عنوان کاپل مایستر باقی ماند. در این مدت، او دوازده بار مدیر جشنواره رانیش پایین بود. جشنواره موسیقی و اجرای کنسرت های گورزنیچ. او در درسدن نیز کار می کرد. بنابراین او نقش مهمی در زندگی موسیقی آلمان ایفا کرد. و در طول فصل 1852-1853 رهبر ارکستر اپرای ایتالیا در پاریس بود.
در طول سلطنت طولانی هیلر در کلن، که برای او یک "فون" پیش از نام خانوادگی اش به ارمغان آورد، شاگرد ستاره او مکس بروخ، آهنگساز مرثیه ویولن سل کول ندری، بر اساس سرود کنیسه ای بود که در یوم کیپور خوانده شد. بروخ یهودی نبود. دانش او از موضوع کول ندری از طریق هیلر به دست آمد، که او را با چازان برلین، لیختن اشتاین آشنا کرد. رژیم هیلر در کلن به شدت با سلایق محافظه‌کارانه‌اش مشخص بود، که او سعی کرد با توصیه به عنوان جانشین خود در سال 1884، برامس یا بروخ را طولانی‌تر کند. با این حال، این انتصاب به یک "مدرنیست"، فرانتس وولنر، که به گفته گروو "اصطلاح دوره خود را با کنسرت هایی از واگنر، لیست و ریچارد اشتراوس آغاز کرد، که هیلر از همه آنها اجتناب کرده بود."
هیلر در سال 1849 به عضویت آکادمی هنرهای پروس انتخاب شد و در سال 1868 عنوان دکتر را از دانشگاه بن دریافت کرد.[2] او در کلن درگذشت.
پرتره فردیناند هیلر، آهنگساز (1811-1885).
مهربانی هیلر یکی از قوی ترین دارایی های او بود. او دوستان بیشماری مانند چارلز والنتین آلکان پیدا کرد، [6] و مکاتبات بسیار گسترده او با تمام موسیقیدانان برجسته در اروپا که هنوز بخشی از آن منتشر شده است، منبع مهمی برای تاریخ موسیقی دوران اوست. با این حال، یکی دیگر از دارایی های او همسر بسیار زیبای او آنتونکا بود که حرفه ای یک خواننده بود و در سال 1840 در ایتالیا با او ازدواج کرد و خانه خود را به آهنربایی برای روشنفکران در هر کجا که ساکن شدند تبدیل کرد.
هیلر و واگنر
دوران حضور هیلر در درسدن نشان‌دهنده برخوردهای اولیه‌اش با ریچارد واگنر بود، که در سال 1843 معاون کاپل مایستر در آنجا شد، پس از موفقیت در اجرای اپرای او Rienzi (سال قبل در درسدن به صحنه رفت). واگنر در زندگی‌نامه خود که در طول سال‌های 1865–1870، زمانی که در حال تسویه حساب، واقعی و خیالی، پس از مرگ جاکومو میربیر بود، نوشته شده است، معمولاً در این دوره از هیلر حمایت می‌کند، که به گفته ما، «به‌ویژه رفتاری جذاب و دلپذیر داشت. در آن روزها». آنتونکا به عنوان «یهودی لهستانی خارق‌العاده‌ای توصیف می‌شود که باعث شده بود به همراه شوهرش پروتستان تعمید یابد». او بعداً به عنوان "برای اپرای همسرش از حمایت تعداد زیادی از هموطنانش [...] استفاده می کند." (اپرا کنرادین هیلر بود).
اظهارات انکارآمیز واگنر در مورد هیلر در سرتاسر زندگی‌نامه‌اش Mein Leben و در بررسی بعدی‌اش از زندگی‌نامه هیلر نشان‌دهنده رابطه او با هیلر نیست که در اسناد دیگر آشکار شده است. واگنر به طور مکرر در دفتر خاطرات هیلر در آن دوره ظاهر می شود. از جمله این یادداشت ها عبارتند از:
[30.11.1844] واگنر به اتاق من آمد [...] [15.1.1845] با واگنر در لیدرتافل [...] [24.2.1845] واگنر آمد تا در مورد امور خود صحبت کند. بحث در مورد دین با واگنر [...] [28.4.1845] از دو عمل آخر تانهاوزر با واگنر گذشت [...]
و غیره هیلر در اکتبر 1845 در صحنه‌سازی تانهاوزر در درسدن کمک کرد. در نوامبر 1846 هیلر به دیدن تانهاوزر رفت و یادداشت کرد: "مندلسون روبروی ما نشسته است" (اما احتمالاً هیچ گفتگوی انجام نشد). در سال 1847 او پیش نویس اپرای خود را به نام کنرادین با واگنر در میان می گذارد.
بحث در مورد «امور» و مذهب واگنر در 1845 باید جالب بوده باشد. ما از مکاتبات می دانیم که در همان ماه، واگنر تلاش کرد ۲۰۰۰ تالر از هیلر قرض بگیرد. با این حال، مخالفت ظاهری هیلر مانع از آن نشد که واگنر در ماه ژوئن هیلر را به کلم، مسئول دربار درسدن، به عنوان آهنگساز بالقوه یک لیبرتو توصیه کند.
کارل ویلهلم ژولیوس هوگو ریمان (آلمانی: Hugo Reimann؛ – ) یک تئوریسین موسیقی و رهبر ارکستر اهل آلمان بود.
امانوئل شیکاندر با نام اصلیِ یوهان یوزف شیکِنِدِر (آلمانی: Johann Joseph Schickeneder) (زادهٔ – درگذشتهٔ ) نمایش‌نامه‌نویس، بازیگر تئاتر، خواننده، آهنگساز، و ترتیب‌دهندهٔ کنسرت اهل آلمان بود.
او مدتی با موتسارت و بتهوون همکار بود. لیبرتوی اپرای "فلوت سحرآمیز" موتسارت را شیکاندر نوشته‌است.
فریدریش ماکسیمیلیان کلینگر (; – ) یک نویسنده، و نمایش‌نامه‌نویس اهل آلمان بود.
فردیناند ریس
(زادهٔ ۲۸ نوامبر ۱۷۸۴ (غسل تعمید) – درگذشتهٔ ژانویهٔ ۱۸۳۸) آهنگساز و نوازندهٔ پیانو اهل آلمان بود. او از دوستان، شاگردان، و همچنین منشی لودویگ فان بتهوون، آهنگساز بزرگ، بود.
ریس ۸ سمفونی، یک کنسرتو ویولن، ۸ کنسرتو پیانو، ۳ اپرا، و شماری آثارِ دیگر در سایر فرم‌های موسیقی، ازجمله، ۲۶ کوارتت، تصنیف کرد. از ریس ۳۰۰ اثر به جا مانده‌است. آثار او در سبک کلاسیک و رمانتیکِ اولیه و کاملاً متأثر از سبک بتهوون است.
ریس، همراه با فرانتس گرهارد وگلر، پزشک و از دوستان دوران کودکیِ بتهوون، مجموعه‌ای از خاطرات استادش، بتهوون را در سال ۱۸۳۸، یعنی ۱۱ سال پس از درگذشتِ آهنگساز بزرگ، منتشر کرد."Biographische Notizen über Ludwig van Beethoven" تاریخ‌نگاران، این خاطرات را منبعی مهم و قابل اعتماد دربارهٔ زندگی آهنگساز بزرگ می‌دانند.
یوهان رودولف رکر (آلمانی: Rudolph Rocker; – ) یک انقلابی آنارشیست، تاریخ‌نگار، و پدیدآور اهل آلمان بود.
کارل کریستیان فریدریش کراوزه (؛ – )، یک فیلسوف اهل آلمان بود.
لودویگ برنه (؛ – ) یک نویسنده، و شاعر اهل آلمان بود.
کارل آوگوست فن هاردنبرگ (؛ – ) یک وزیر (دولت)، و دیپلمات اهل آلمان بود.
وی همچنین برنده جوایزی همچون مدرک افتخاری شده است.
کارل لاخمان (؛ – ) یک زبان‌شناس اهل آلمان بود.
گوتفرید آوگوست بورگر (؛ – ) یک نویسنده، و شاعر اهل آلمان بود.
یوهان فریدریش ویلهلم هربست (؛ – ) یک حشره‌شناس اهل آلمان بود.
اکسل اشپرینگر (؛ – ) یک ژورنالیست و ناشر اهل آلمان بود. او در سال ۱۹۴۶ به همراه پدراش شرکت رسانه‌ای اکسل اشپرینگر را در شهر هامبورگ تاسیس کرد. از مهمترین زیرمجموعه‌های این شرکت رسانه‌ای می‌توان به روزنامه‌های بیلد و دی ولت اشاره کرد. بر اساس آمار سال ۲۰۱۴ این شرکت ۱۶۳۰۰ کارمند دارد و ارزش تجاری سالیانه‌ی آن ۳٫۲ میلیارد دلار است.
کاترین کرابه (؛ زادهٔ ) یک ورزشکار اهل آلمان است.
کریستا لودویگ (؛ (زادهٔ – درگذشتهٔ ۲۴ آوریل ۲۰۲۱) یک موسیقی‌دان اهل آلمان بود.
ولفگانگ لوت (۱۵ اکتبر ۱۹۱۳ – ۱۴ مه ۱۹۴۵) نظامی اهل آلمان در دوره رایش سوم بود که در "کریگس‌مارینه" خدمت کرد. در جریان جنگ جهانی دوم، او با فرماندهی چهار او-بوت در ۱۷ گشت رزمی مجموعاً در ۶۰۹ روز موفق به غرق کردن ۴۷ شناور دشمن با تناژ بیش از ۲۲۰ هزار تن شد که او را در جایگاه دوم برترین فرماندهان او-بوت، پس از اتو کرچمر، قرار می‌دهد. لوت همچنین به جهت این موفقیت‌ها یکی از تنها ۲۷ تنی بود که نشان صلیب شوالیه صلیب آهنین با برگ‌های بلوط، شمشیرها و الماس‌ها را دریافت کردند.
ولفگانگ لوت روز ۱۵ اکتبر سال ۱۹۱۳ بین جمعیت آلمانی شهر ریگا در امپراتوری روسیه زاده شد. چهارمین پسر و آخرین فرزند آوگوست و اِلفریده لوت به حساب می‌آمد. پدربزرگش از لوبک به ریگا مهاجرت کرده بود. با آغاز جنگ جهانی اول پدرش توسط روس‌ها در سیبری زندانی شد. خانواده او برای هفت سال به برسلاو نقل مکان کردند و مجدداً به ریگا بازگشتند. لوت تحصیلات خود را در یک دبیرستان محلی آلمانی گذراند و سال ۱۹۲۷ دیپلم خود را گرفت. سال ۱۹۳۱ در رشته حقوق وارد دانشگاه معتبر "گوتفرید هِردِر" شد.
پس از تنها سه ترم دانشگاه را ترک کرد و روز ۱ آوریل سال ۱۹۳۳ به عنوان نامزد افسری به "رایشس‌مارینه"، نیروی دریایی آلمان پیوست. پس از گذران دوره آموزش نظامی پایه در پیاده‌نظام، به کرجی آموزشی "گورش فوک" منتقل شد و به درجه مهناوی سوم ترفیع گرفت. سپس با ناو "کارلسروهه" سفری به دور دنیا داشت. آزمون اصلی افسران نیروی دریایی را در دانشکده دریایی فلنسبورگ-مورویک با موفقیت گذراند و روز ۱ اکتبر سال ۱۹۳۶ به درجه ناوبان دوم ترفیع گرفت. سال ۱۹۳۷ وارد ناوگان او-بوت‌های ورماخت شد و روز ۱ ژوئن سال ۱۹۳۸ درجه ناوبان یکم دریافت کرد. لوت به عنوان افسر دیده‌بان در او-۲۶ و او-۳۷ خدمت کرد.
پس از آغاز جنگ جهانی دوم، ماه دسامبر سال ۱۹۳۹ به فرماندهی او-۹ منصوب شد. در طول شش ماه فرماندهی بر این او-بوت نوع ۲ب پنج گشت رزمی به انجام رساند و ۱۶٬۶۶۹ تن از کشتی‌های دشمن را عرق کرد. در جریان تهاجم به نروژ در کنار شناورهای دیگر مأمور به محافظت از گذر کشتی‌های آلمانی در مقابل رخنه دشمن شد و توانست یک زیردریایی متفقین را غرق کند و به یک ناوشکن آسیب بزند.
لوت ماه ژوئن سال ۱۹۴۰ فرمانده او-۱۳۸ از نوع ۲ دی شد. در جریان دو مأموریت در اقیانوس اطلس مجموعاً حدود ۴۰ هزار تن از شناورهای دشمن را غرق کرد. لوت روز ۲۴ اکتبر سال ۱۹۴۰ مفتخر به دریافت نشان عالی صلیب شوالیه صلیب آهنین گردید.
همان ماه فرماندهی او-۴۳ یک او-بوت اقیانوس‌پیمای نوع ۹آ به او سپرده شد. در شش مأموریت خود با این او-بوت در اقیانوس اطلس ۹ شناور دیگر دشمن را غرق کرد تا با مجموع تناژ شکارهای خود را به ۵۴۸۰۰ تن برساند.
ماه مه سال ۱۹۴۲ فرماندهی او-۱۸۱ یک او-بوت برد بلند نوع ۹ دی در اختیار او قرار گرفت. لوت با این او-بوت برای نخستین بار به اقیانوس اطلس جنوبی رفت و با دور زدن دماغه امید نیک وارد اقیانوس هند شد. لوت در طول ۱۲۸ روز ۱۲ کشتی متفقین را با مجموعاً بیش از ۵۸۰۰۰ هزار تن وزن راهی کف اقیانوس کرد. به جهت این موفقیت‌ها، روز ۱۳ نوامبر سال ۱۹۴۲ برگ‌های بلوط به صلیب شوالیه او افزوده گشت. ماه مارس سال ۱۹۴۳ با او-۱۸۱ به اقیانوس هند بازگشت و با بر جای نهادن یک رکورد، مأموریتی ۲۰۵ روزه را مخصوصاً در آب‌های اطراف موریس، به انجام رساند. لوت در جریان این گشت رزمی روز ۱ آوریل سال ۱۹۴۳ به درجه ناوسروانی ترفیع یافت و پانزدهمین روز همان ماه خبر از اعطای گیره شمشیرها به نشان صلیب شوالیه خود گرفت. لوت در این گشت رزمی ۱۰ شناور دیگر با مجموع تناژ ۴۵ هزار تن را غرق کرد تا روز ۱ اوت سال ۱۹۴۳ به درجه ناخدا دومی نائل آید و گیره الماس‌های صلیب شوالیه را نیز روز ۹ اوت دریافت کند. لوت از منظر رکورد تناژ شناورهای غرق شده با با حدود ۲۲۸ هزار تن در رده دوم پس از اتو کرچمر با حدود ۲۶۳ هزار تن، قرار گرفت.
لوت روز ۱ ژانویه سال ۱۹۴۴ به فرماندهی ناوگان بیست و دوم او-بوت منصوب شد. او زان پس دیگر به دریا نرفت. لوت ماه ژوئیه سال ۱۹۴۴ به دانشسرای نیروی دریایی در مورویک منتقل شد و ماه سپتامبر با درجه ناخدا یکمی فرماندهی آن را بر عهده گرفت. او تا پایان جنگ در این جایگاه بود. پس از پایان جنگ در اروپا، لوت روز ۱۴ مه سال ۱۹۴۵ در حال قدم زدن در حوالی دانشسرا بود که اخطاری از جانب یکی از نگهبانان مجموعه دریافت کرد. ناخدا یکم ولفگانگ لوت احتمالاً به جهت مشغله فکری پاسخی به این اخطار نداد تا به ضرب گلوله نگهبان کشته شود. او را در آخرین خاکسپاری حکومتی در تاریخ رایش سوم، دو روز بعد با احترام کامل نظامی در فلنسبورگ، محل استقرار دولت بزرگ‌دریادار دونیتس، دفن کردند. نگهبان مذکور متعاقباً در دادگاه نظامی تبرعه شد.
اودو لاتک (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ) یک بازیکن فوتبال، و سرمربی اهل آلمان بود. اودو لاتک، یکی از چهره‌های برجسته مربی‌گری فوتبال در آلمان بود. او در طول چندین دهه فعالیت مربی‌گری هدایت تیم‌های صاحب‌نامی چون بارسلونا، بایرن مونیخ و بروسیا دورتموند را بر عهده داشت.
لاتک که فعالیت مربی‌گری خود را در سال ۱۹۶۴ آغاز کرد او بزرگ‌ترین موفقیت‌های خود را با باشگاه پرآوازه بایرن مونیخ جشن گرفت. باشگاه‌های بروسیا دورتموند، بروسیا مونشن‌گلادباخ، کلن از دیگر تیم‌های بوندس‌لیگا هستند که اودو لاتک هدایت آنها را برعهده داشته است. او در سال ۱۹۸۳ سرمربی‌گری در خارج از خاک آلمان را نیز تجربه کرد. لاتک در بین سال‌های ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۳ سکان کشتی پرستاره بارسلونا را در دست داشت. در آن سال‌ها دیگو مارادونا، ستاره بزرگ فوتبال در خدمت باشگاه بارسلونا بود و در نهایت نیز لاتک به خاطر اختلافاتش با این ستاره مجبور شد از سمت سرمربی‌گری بارسلونا کناره گیرد.
لاتک که پیش از آن یکی از پاهای ثابت در برنامه‌های تحلیلی شبکه ورزشی تلویزیون آلمان بود، خود را پس از آن از صحنه کنار کشید و در یکی از خانه‌های ویژه سالمندان بستری شد. در سال ۲۰۱۳ بود که پزشکان تشخیص دادند که لاتک در پی سکته مغزی به بیماری پارکینسون دچار شده است. اودو لاتک، روز شنبه ۳۱ ژانویه ۲۰۱۵ در سن ۸۰ سالگی در کلن درگذشت.
مجموعاً ۱۵ عنوان قهرمانی را از آن خود کرد. او با هشت بار قهرمانی بوندس‌لیگا، موفق‌ترین سرمربی لیگ دسته اول آلمان محسوب می‌شود.
لوئیس هلتبی (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل آلمان است.
ب. تراون () یک رمان‌نویس اهل آلمان بود.
آدالبرت هامبورگ (؛ حدود ۱۰۰۰ میلادی – ) یک اسقف اعظم، و کشیش اهل آلمان بود. وی اسقف اعظم هامبورگ و اسقف برمن بین سال‌های ۱۰۴۳ تا ۱۰۷۲ میلادی بود.
لارس ریدل (؛ زادهٔ ) یک ورزشکار اهل آلمان است.
برنهارد کارل «برت» تراوتمان (؛ ۲۲ اکتبر ۱۹۲۳ – ۱۹ ژوئیهٔ ۲۰۱۳) بازیکن فوتبال اهل آلمان بود که از ۱۹۴۹ تا ۱۹۶۴ در پست دروازه‌بان برای باشگاه فوتبال منچستر سیتی بازی می‌کرد.
تراوتمان در ۹ سالگی به گروه تازه‌کار جوانان هیتلری پیوست. او در اوایل جنگ جهانی دوم به لوفت‌وافه پیوست و سپس به عنوان چترباز خدمت کرد. او سپس به لهستان اشغالی اعزام شد و پس از آن به مدت سه سال در جبهه شرقی جنگید و پنج مدال از جمله یک صلیب آهنین به دست آورد. بعداً در جنگ به جبهه غربی منتقل شد و با نزدیک شدن به پایان جنگ توسط انگلیسی‌ها اسیر شد. به عنوان یک سرباز داوطلب، مقامات او را در زمره زندانیان دسته "C" طبقه‌بندی کردند، به این معنی که او را نازی می‌دانستند. او یکی از تنها ۹۰ هنگ ۱۰۰۰ نفری بود که از جنگ جان سالم به در برد و به اردوگاه اسیران جنگی در اشتون این میکرفیلد، لانکاشر منتقل شد. تراوتمان پیشنهاد بازگشت را رد کرد و پس از آزادی در سال ۱۹۴۸ تصمیم گرفت در لانکاشر ساکن شود و فعالیتش را با بازی در باشگاه فوتبال سنت هلنز تاون آغاز کرد.
برت ترائوتمن، جزو آلمان‌های نازی به حساب می‌آمد. زمانی که جنگ جهانی آغاز شد، ۱۷ساله بود و داوطلبانه به ارتش پیوست. او در کریمه و مسکو جنگید. این سرباز آلمانی مسوول عبور و مرور اتومبیل‌ها در جاده بود اما در یک حمله توسط آلمان‌ها توانست از این محل فرار کند و دوباره به میدان جنگ بازگردد. در نهایت تنها پنج هفته مانده به پایان جنگ، توسط متحدین در کنار رود رن دستگیر شد. ابتدا در بلژیک زندانی بود سپس به انگلیس رفت.
در این کشور دیداری میان زندانیان و نگهبانان برگزار شد و بازی ترائوتمن که دروازه‌بان بود، به چشم آمد. همان موقع بود که تیم سنت هلن با او قرارداد امضا کرد. ترائوتمن به درخشش خود ادامه داد تا این که تیم‌هایی هم‌چون تاتنهام، آرسنال و منچسترسیتی خواهانش شدند. او دربارهٔ تیم جدید خود گفت: پیشنهاد سیتی را پذیرفتم چون همیشه به من می‌گفتند هر چقدر به مناطق شمالی انگلیس نزدیک شوید، مردمان بهتر هستند.
ترائوتمن تصمیم گرفت در انگلیس زندگی کند چون در آلمان خانه و خانواده‌ای نداشت. او باید زندگی جدیدی را شروع می‌کرد. دروازه‌بان آلمانی در آن سال (۱۹۴۹)، ۲۳ ساله بود و از حضورش در منچستر استقبال خوبی نشد. ۵۰ هزار نفر در لندن تظاهرات کردند و در پلاکاردهایی مخالفت خود را با امضا قرارداد بازیکن آلمانی اعلام کردند.
نخستین بازی‌اش برای سیتی با حضور ۲۷ هزار تماشاگر به میزبانی بولتون انجام شد. برای تماشاگران عجیب بود که یک سرباز نازی در تیم حریف بازی می‌کند. این دیدار پایان خوشی برای سیتی نداشت چون سه بر صفر مغلوب بولتون شد. با این حال ترائوتمن بازی خوبی از خود به نمایش گذاشت و ۱۵ سال از دروازه تیم شهر منچستر حفاظت کرد. درخشان‌ترین روزش در این سال‌ها دیدار نهایی FA کاپ ۱۹۵۶ بود. در آن بازی سیتی سه بر یک بیرمنگام را شکست داد. این دروازه‌بان آلمانی توانست در ۱۵ دقیقه پایانی با وجود حملات زیاد حریف، دروازه‌اش را بسته نگه دارد. او توسط انجمن فوتبالیست‌ها، بهترین بازیکن فصل انتخاب شد. این برای نخستین‌بار بود که این جایزه به یک خارجی داده می‌شد.
در سال ۱۹۶۴ بازی خداحافظی‌اش در مراسمی با شکوه برگزار شد. منتخب دو تیم شهر منچستر که در میان آن‌ها بابی چارلتون هم حضور داشت، برابر تیم ملی انگلیس قرار گرفت. چارلتون در آن زمان دربارهٔ او گفت: ترائوتمن بهترین دروازه‌بان تمام دوران‌هاست. هم‌چنین انجمن فوتبال او را در میان ۱۱ مرد ومبلی که جز بهترین‌های لیگ بودند، قرار دارد. در این فهرست به جز ترائوتمن، اسپنسر، اپگود، بلانچفلوور، رایت، بابی مور، استنلی متیوز، کارتر، میلبورن، بابی چارلتون و تام فینی قرار داشتند
سیگمار پولک (; – ) یک عکاس اهل آلمان بود.
گرد وسیگ (؛ زادهٔ ، در لوبتس، مکلنبورگ-فورپومرن) یک ورزشکار رشتهٔ پرش ارتفاع اهل جمهوری دمکراتیک آلمان بود که مدال طلا را در این رشته در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۰ به دست آورد.
وی نخستین ورزشکار مردی است که تا کنون یک رکورد جهانی پرش ارتفاع را در بازی‌های المپیک ثبت کرده‌است.
آرند پایفر (؛ زادهٔ ) یک ورزشکار ورزش دوگانه اهل آلمان است.
یواخیم نئاندر (؛ ۱۶۵۰ – ) یک آهنگساز اهل آلمان بود.
گرالد تسیولک (؛ زادهٔ ) یک دوچرخه‌سوار اهل آلمان است.
لوتس پفاننشتیل (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل آلمان است.
دتمار کرامر (؛ زادهٔ -درگذشته ۱۷ سپتامبر ۲۰۱۵) بازیکن و مربی فوتبال اهل آلمان بود. او به عنوان مربی توانست تیم فوتبال بایرن مونیخ را دو بار در سال‌های ۱۹۷۵ و ۱۹۷۶ قهرمان لیگ قهرمانان اروپا کند. وی را به عنوان پدر فوتبال مدرن در ژاپن می‌شناسند. وی مدتی نیز سکان هدایت تیم فوتبال الاتحاد عربستان را به عهده داشت.
وی با برگزاری کلاس‌های آموزشی در پیشبرد فوتبال ایران نیز نقش داشت.
ادگار رامیرس (؛ ؛ زاده ۲۸ مارس ۱۹۷۷) بازیگر ونزوئلایی است.
یاکوب فن اوکسکول (; – ) یک زیست‌شناس، و فیلسوف اهل آلمان بود.
یوپ دروال (؛ – ) یک بازیکن فوتبال اهل آلمان بود.
یوهان کریستف باخ
(زادهٔ ۱۶ ژوئن ۱۶۷۱ - درگذشتهٔ ۲۲ فوریهٔ ۱۷۲۱) آهنگساز آلمانی دورهٔ باروک بود. او بزرگ‌ترین برادر یوهان سباستیان باخ، آهنگساز نامدار، بود که پس از مرگِ پدر، سرپرستی برادر را به‌عهده گرفت.
یوهان کریستف باخ، از ۱۶۸۶ تا ۱۶۸۹، در ارفورت، سه سال شاگردِ یوهان پاخلبل بود.
والتر کریستالر (؛ – ۱۹۶۹) یک جغرافی دان اهل آلمان بود.
آریتس آدوریس زوبلدیا (Aritz Aduriz Zubeldia) یک بازیکن بازنشسته فوتبال اهل اسپانیا است.
او برای تیم ملی اسپانیا ۱۳ بازی انجام داده است و ۲ گل ملی در کارنامه دارد وی همچنین با گلزنی مقابل مقدونیه به عنوان مسن ترین گلزن تاریخ تیم ملی اسپانیا شناخته میشود.
وی بیشتر دوران حرفه ای خود را در اتلتیک بیلبائو گذراند، هرچند وی سابقه بازی در والنسیا، رئال وایادولید و رئال مایورکا نیز دارد. او در تاریخ ۱ خرداد ۱۳۹۹ با انتشار پستی از فوتبال خداحافظی کرد.
خوزه آنتونیو پریمو دریورا (; – ) سیاست‌مدار اسپانیایی و بنیانگذار حزب فالانژ اسپانیا بود. او در جریان جنگ داخلی توسط جمهوری دوم اسپانیا اعدام شد.
رافائل مونه‌رو آرنزادی (; – ) یک بازیکن فوتبال اهل اسپانیا بود.
پیچیچی فوتبالیست اسپانیایی متولد بیلبائو در دهه ۱۹۱۰ و ۱۹۲۰است.
پیچیچی به مدت یازده سال شماره ۸ تیم اتلیکو بیلبائو بود و در سال‌های حضور در این تیم ۴ بار در سالهای ۱۹۱۴٬۱۹۱۵٬۱۹۱۶٬۱۹۲۱ در جام حذفی اسپانیا موسوم به «کوپا دل ری» به قهرمانی رسید.
در المپیک ۱۹۲۰ آنتورپ برای تیم اسپانیا به میدان رفت و در نهایت صاحب مدال نقره گردید.
پیچیچی در سال ۱۹۲۲ از دنیای فوتبال خداحافظی کرد.
جایزه بهتربن گلزنان لالیگای اسپانیا به افتخار او «جایزه پیچیچی» نام گذاری شده و لیونل مسی رکورد دار کسب این جایزه است.
پدرو دلا روزا (؛ زادهٔ ) یک اتوموبیل‌ران فرمول ۱ اهل اسپانیا است.
آلونسو بروگوت (؛ ح. ۱۴۸۸ در پاردس د نابا – ۱۵۶۱) یک نقاش، مجسمه‌ساز و معمار اهل اسپانیا بود.
سازه نگهبان یا دیوار حایل دیواری است که بتواند به صورت یک سازهٔ نگه دارنده و تکیه گاهی برای پایداری سازهٔ دیگر، یا جلوگیری از ریزش، و مهار خاک‌های تپه‌ها یا دیگر عوارض طبیعی مشرف به جاده‌ها یا ساحلی نزدیک به دریاها و دامنه‌های غیرطبیعی و به‌طور کلی هر جا که احتیاج به تکیه‌گاه جانبی باشد استفاده شود. وجود خاک محدود بین دو ارتفاع مختلف و نیز در جاهایی که چشم‌انداز نیاز شدیدی به شکل‌گیری دارد، یا برای هدف ویژه‌ای مانند کشاورزی در دامنهٔ کوه‌ها و تپه‌ها از دیوار یا دیواره‌های حائل استفاده می‌شود.
دیوار حائل می‌تواند به‌صورت‌های وزنی، طره‌ای، پشت‌بنددار طراحی شود.
ساختار دیوارهای حائل به گونه‌ای طراحی شده‌اند که مقاومت خاک را در برابر فشار جانبی که در اثر شیب‌های غیرطبیعی پدید می‌آید افزایش دهند. از این دیوارها در شرایطی که ایجاد شیب‌های مورد نظر بیش از زاویهٔ نشست خاک آن منطقه اختلاف سطح ایجاد کند استفاده می‌شود.
مهم‌ترین عامل در طرح و محاسبهٔ این گونه دیوارها شناسایی و برآورد نیروی فشار جانبی خاک بر آن‌ها است. کنترل پایداری در برابر واژگونی و لغزش و ظرفیت باربری مجاز خاک زیر پِی دیوار به شناخت دقیق این نیرو و محل نقطه اثر آن بستگی دارد پس از آن می‌توان با استفاده از آیین‌نامه‌های معتبر به محاسبات ضخامت و میلگردهای توزیعی و اصلی دیوار اقدام نمود.
دیوار وزنی جهت مقاومت در برابر فشار خاک پشت به وزن خود متکی است. طراحی سطح مقطع دیوار با استفاده از روش‌های ترسیمی، جداول یا تجربه مهندسی انجام می‌شود و سپس پایداری دیوار با سطح مقطع انتخابی بررسی می‌شود. با این حال این روش‌ها تضمین کننده سطح مقطع بهینه برای دیوار نیستند. شرایط گسیختگی مهمی که همیشه باید برای پایداری دیوار وزنی بررسی شوند عبارتند از:
۳- ظرفیت باربری بستر دیوار
دیوار طره‌ای از دو قسمت قائم (ساقه یا به انگلیسی: Stem) و قسمت افقی (دال بستر یا به انگلیسی: Base slab) تشکیل می‌شود. قسمت افقی و قائم به یکدیگر متصل هستند. دیوار طره‌ای نسبت به دیوار وزنی مزایایی مثل وزن کمتر، عملکرد لرزه‌ای بهتر و هزینه کمتر دارد؛ با این حال کاربرد استفاده از یک دیوار طره‌ای معمولاً محدود به ارتفاع متوسط (کمتر از ۶ متر) است و در دیوار با ارتفاع بیشتر لنگر خمشی زیادی در قسمت‌های پایینی دیوار ایجاد می‌شود که نیاز به طراحی سطح مقطع بیشتر را ایجاب می‌کند و این نوع دیوار را غیراقتصادی می‌کند.
رافائل آلبرتی مرلو (اسپانیایی: Rafael Alberti؛ – ) یک شاعر اهل اسپانیا بود.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است می‌توان به "شبح‌بانو" اشاره نمود.
وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه سروانتس شده است.
دیوید ساتکلیف (زاده ۸ ژوئن ۱۹۶۹) بازیگر کانادایی است. از فیلم‌هایی که او در آن بازی کرده است، می‌توان به "کیک" و "روز بد در بلوک" اشاره کرد.
سازمان هرمسی پگاه زرین (انگلیسی: Hermetic Order of the Golden Dawn) یا به صورت خلاصه پگاه زرین (انگلیسی: Golden Dawn) سازمانی بود که در قرن ۱۹ و ۲۰ به مطالعه متافیزیک و علوم خفیه می‌پرداخت. این سازمان که به عنوان یک سازمان سحرآمیز شناخته می‌شد در انگلستان فعال بود. بسیاری از فلسفه‌های مدرن سحر نظیر تلما و ویکا از نوشتارهای پگاه زرین ناشی شده‌اند.
سه مؤسس این سازمان ویلیام رابرت وودمن، ویلیام وین وستکات و ساموئل لیدل مکگرگور مترز فراماسون بودند و در سازمان مخفی رز-صلیب عضو بودند. وستکات نیروی اصلی ایجادکننده این سازمان بود. پگاه زرین مانند لژهای فراماسونری عمل می‌کرد با این تفاوت که زنان نیز مانند مردان اجازه عضویت داشتند. سازمان در ابتدا سه مرحله داشت، مرحله اول به قبالای هرمسی و خودسازی از طریق اخترشناسی، تاروت، پیشگویی و رمل می‌پرداخت. مرحله دوم که مرحله درونی نام داشت به تدریس سحر عملی نظیر خواندن ارواح، مسافرت فضایی و کیمیا می‌پرداخت. مرحله سوم که مرحله مخفی نام داشت دو مرحله پایینتر را مدیریت می‌کرد و با ارواح رئیس دو مرحله پایینتر در ارتباط بود.
ریشه این سازمان در تداریس عرفان مسیحی، قبالا، کابالا، هرمسیسم، دین مصر قدیم، فراماسونری، کیمیا، تئوسوفی، اخترشناسی، جادونامه‌ها، سیستم انوشی جان دی و ادوارد کلی بود.
اولین نوشتار پگاه زرین به نام متن کلید در زمان تأسیس آن به توصیف آیینهای قبالای هرمسی، اخترشناسی، تاروت، رمل و کیمیا می‌پردازد. این متن به دست ویلیام وین وستکات که فراماسون بود رسید و او موفق شد آن را درک کند. او به دوست خود ساموئل لیدل مکگرگور مترز پیشنهاد کرد که با هم لژی برای این سیستم ایجاد کنند. مترز به ویلیام وودمن دوست خود پیشنهاد کرد که به آن‌ها ملحق شود. اولین آیینهای پگاه زرین توسط این سه نفر ایجاد شد. اولین معبد پگاه زرین به نام معبد آیسیس-اورانیا در لندن در سال ۱۸۸۸ تأسیس شد. از ابتدا به زنان نیز اجازه داده شد که در این معبد عضو شوند. در اولین معبد آیینهای پگاه زرین شکل گرفت. در این معبد به سحر توجه زیادی نشد. بعد از این سه معبد دیگر به نام‌های معبد اوسیریس در وستون سوپر مار، معبد هوروس در برادفورد، معبد آمن-را در ادینبورگ ایجاد شدند. چند سال بعد مترز معبد اهاتور را در پاریس ایجاد کرد.
در این زمان ارتباط با ارواحی به نام روسای مخفی آغاز شد. مترز این آیینها را بر اساس نوشتارهای کریستین روزنکراز ایجاد کرد.
در سال‌های ۱۸۹۰ پگاه زرین در انگلستان قدرت زیادی یافته بود و بیش از ۱۰۰ عضو داشت. بسیاری افراد مشهور در انگلستان نظیر فلورنس فر، مود گون، ویلیام باتلر ییتز، آرتور ماچن، اولین آندرهیل و آلیستر کراولی در آن عضو بودند. در سال ۱۸۹۶ وستکات ارتباط خود را با سازمان قطع کرد و آن را به مترز سپرد. در سال ۱۸۹۹ معبدهای آیسیس-اورانیا و آمن را با ریاست مترز و دوستی بیش از حد او با آلیستر کراولی مشکل پیدا کردند. عضویت کراولی در لندن تأیید نشد ولیکن مترز او را فوراً در معبد اهاتور در پاریس عضو کرد. بعد از اینکه مترز متوجه شد که طرفداران او بسیار کم هستند ادوارد بریج را به جانشینی خود منصوب کرد. بر اساس نوشته‌های اسرائیل ریگاردی پگاه زرین از سال‌های ۱۹۰۰ به آمریکا نیز کشیده شد و معبد توث-هرمس در شیکاگو تأسیس گردید. تا زمان جنگ جهانی اول حدود سه معبد در آمریکا تأسیس گردیدند. کارهای معبدها تا حدود سال ۱۹۷۰ ادامه داشتند تا اینکه بیشتر آن‌ها در اواخر دهه ۷۰ تعطیل شدند.
عرفان کولودوم تودی (زاده ۸ فوریه ۱۹۹۰ میلادی) ورزشکار رشته پیاده‌روی اهل هندوستان است. وی رکورددار رشته پیاده‌روی ۲۰ کیلومتر در هند است. وی در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ مقام دهم را کسب کرد.
سوناکشی سینها (زاده ۲ ژوئن ۱۹۸۷) بازیگر، خواننده و مدلینگ هندی است.همچنین او فرزند بازیگر پیشکسوت شاتروگان سینها میباشد.
از جمله فیلم‌هایی که او در آن بازی کرده‌است می‌توان به بازی در پسر سردار، آکیرا، ، راجکومار، نترس و عملیات مریخ اشاره کرد. سوناکشی سینها از یک خانواده هنری بوده و فعالیت خود را در سینما به عنوان یک طراح صحنه و لباس آغاز نمود و اولین نقش بازیگریش را سال ۲۰۱۰ در یک فیلم دراماتیک با نقش همسر سلمان خان اجرا کرد که با بازی در این فیلم توانست جایزه فلیم فیر سینمای هند را کسب نماید. او در زمینه های هنری دگر همچون خوانندگی و نقاشی نیز فعالیت می کند.
فهرست برخی از فیلم‌هایی که سوناکشی سینها در آن‌ها به ایفای نقش پرداخته است:
Ɓ ، ɓ یا B قلاب‌دار یکی از حروف الفبای لاتین و الفبای آفریقا می‌باشد . ɓ در الفبای آوانگاری بین‌المللی نشانهٔ همخوان مکشی دولبی واک‌دار می‌باشد. از این حرف در زبان‌هایی مانند فولا و هوسه استفاده می‌شد و در گذشته نیز در زبان‌های خوسایی و زولو کاربرد داشته‌است.
Wikipedia contributors, "Ɓ," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Ɓ&oldid=597289145 (accessed July 24, 2014).
سوسک‌های شب‌رو (علمی: "Tenebrionidae") خانواده‌ای از قاب‌بالان هستند که شامل حدود ۲۰/۰۰۰ گونه زیستی می‌باشند. سوسک‌های شب‌رو در سراسر جهان دیده شده‌اند و اکثرشان دارای بال‌پوش تیره یا سیاه هستند.
مگس‌های لاشه نام یک تیره از زیرراسته کوتاه‌شاخکان است.
لاشه‌مگسیان نام یک زیرخانواده از تیره مگس‌های لاشه است.
لاشه‌مگس نام یک سرده از تیره مگس‌های لاشه است.
شیشه‌سبز نام یک سرده از تیره مگس‌های لاشه است.
مگس بطری فیروزه‌ای نام یک گونه از سرده لاشه‌مگس است. این گونه تقریباً در سرتاسر جهان زندگی می‌کند. مگس بزرگسال از شهد گل‌ها و لارو این مگس از لاشه جانوران مرده تغذیه می‌نماید. مگس بطری فیروزه‌ای در گردافشانی برخی گل‌ها نیز مشارکت می‌کند. طول این مگس کمی بزرگتر از مگس خانگی و بین ۱۰ تا ۱۴ میلی‌متر است. رنگ بخش شکمی این مگس آبی متالیک با نواحی سیاه رنگ است.
مگس شیشه‌سبز معمولی نام یک گونه از تیره مگس‌های لاشه است.
مگس شیشه‌سبز مکزیکی نام یک گونه از سرده شیشه‌سبز است.
مگس وزغ نام یک گونه از سرده شیشه‌سبز است.
مگس لاجوردی نام یک گونه از سرده شیشه‌سبز است.
درخت بطری نام یک سرده از تیره پنیرکیان است.
درخت بطری کوچک نام یک گونه از سرده درخت بطری است.
تام و ویو نام فیلم درامی است که در سال ۱۹۹۴ به کارگردانی برایان گیلبرت و بر پایهٔ نمایش‌نامه‌ای با همین نام از مایکل هستینگز ساخته شد. میراندا ریچاردسون موفق شد برای بازی در این فیلم در رشتهٔ بهترین بازیگر نقش اول زن نامزد دریافتِ جایزه اسکار شود.
"تام و ویو" داستانِ رابطهٔ تی. اس. الیوت، شاعر آمریکایی، و همسرِ اولش، ویوین هی‌وود الیوت را روایت می‌کند.
درخت بطری بیابانی نام یک گونه از سرده درخت بطری است.
خرنوب (سرده) نام یک سرده از تیره باقلاییان است.
خَرنوب نام یک گونه گیاه دارویی از سرده خرنوب است.
میوه‌ای است که از ۵۰۰۰ سال پیش شناخته شده‌است. چند صد سال پیش از این، به‌جای شکر در پخت شیرینی‌ها از آن استفاده می‌شد یا به جای شکر خورده می‌شد. نام این گیاه از واژه اکدّی خَروبو گرفته شده و در آرامی به صورت کروبو درآمده‌است.دانشنامه جهان اسلام. سرواژه خرنوب.
خرنوب از میان کشورهای حاشیه دریای مدیترانه، در ایتالیا، اسپانیا و ترکیه به مقدار فراوان پرورش می‌یابد. نزدیک به ۳۵٪ از مواد موجود در خرنوب، کربوهیدرات‌های با ساختار مولکولی ساده می‌باشند و باز نزدیک به ۴۰٪ آن از نشاسته با ساختار مولکولی پیچیده تشکیل یافته‌است. میزان چربی آن بسیار کم و در حدود ۱٪ است. بهترین جایگزین برای استفاده به‌جای کاکائو می‌باشد. دارای کافنوئیدهای کاکائو نمی‌باشد.
خواص آن را به این صورت ذکر کرده‌اند: علیه تنگی نفس· علیه تنگی نفس آلرژیک· علیه آلرژی‌های حاصل از سردی هوا· علیه ناتوانی جنسی· از بین برنده تورم ریه‌ها· خلط‌آور· پیشگیری کننده سرطان ریه· افزایش دهنده تعداد اسپرم متحرک· علیه آسم· علیه اسهال· علیه یبوست.
درختی است به بزرگی درخت گردو؛ برگ آن همیشه سبز است و دارای گل های زرد و طلایی است. میوه آن حدوداً یک وجب است، رنگ آن سیاه و ضخیم است، دانه‌های آن شبیه به باقلا است و تا اندازه‌ای طعم شیرین دارد که در ۱۵ سال اول زندگی‌اش هیچ میوه‌ای نمی‌دهد. ارتفاع خرنوب به ۸ تا ۱۰ متر می‌رسد. شاخه‌های گره‌دار و برگ‌هایی مرکب از ۸ تا ۱۰ برگچه دارد. گل‌های آن عاری از گلبرگ و مجتمع به صورت خوشه است. میوه‌اش نیام و ناشکوفا به طول متفاوت ۱۰ تا ۳۰ سانتی‌متر به عرض ۲ تا ۳ سانتی‌متر و دارای وضع آویخته و کاملاً مشخص بر روی شاخه هاست. رنگ میوه قهوه‌ای شفاف و سطح خارجی آن مسطح و قوسی شکل است. میان‌بر میوه طعم بسیار شیرین شبیه عسل دارد؛ و در داخل آن ۱۲ تا ۱۶ دانه بسیار سخت شبیه عدس دیده می‌شود. درخت خرنوب دیکلین است یعنی دارای پایه‌های نر و ماده‌است و گاهی بر حسب سنین مختلف جنس خود را تغییر می‌دهد. درخت خرنوب را می‌توان از طریق دانه‌ها تکثیر کرد اما حدود ۸ سال میوه نخواهد داشت. در اینصورت برای آنکه بتوانند از آن به عنوان علوفه‌ای استفاده کنند باید آن‌ها را پیوند بزنند.
معمولاً درخت خرنوب در هر جایی که درختان مرکبات وجود داشته باشد به‌خوبی می‌روید.
خرنوب گیاهی است بومی شرق مدیترانه، احتمالاً شرق میانه، که کشت آن حداقل مربوط به مدت ۴۰۰۰ سال قبل بوده‌است، این گیاه را به یونانیان باستان، که دانه‌های این گیاه را در یونان و ایتالیا کاشته‌اند نسبت داده‌اند، در ایران نیز درختان کهن‌سال آن در غار شاهپور نزدیک کازرون وجود دارد و احتمال می‌رود که بذر آن زمان حمله اسکندر به ایران از یونان وارد شده باشد؛ و به‌جای این درخت علوفه‌ای، متقابلاً یونجه را به کشور خود برده باشند.
در تحفهٔ حکیم مؤمن آمده: خرنوب بستانی و بری می‌باشد و بستانی دو قسم است یکی را خرنوب شامی گویند و درخت او بقدر درخت گردکان با برگش مستدیر و با غلظت و گلش ذهبی و غلاف او بقدر شبری و کوتاه‌تر و سیاه و ضخیم و دانه‌های او شبیه بباقلی و از آن در شام و مصر رب می‌سازند و در اسهال استعمال می‌کنند و با وجود شیرینی از سایر شیرینیها ابرد است و قسمی درختش خار دارد برگش نرم و مایل بتدویر و غلاف ثمرش شبیه بباقلی و از آن رقیق‌تر و دانه‌های او بقدر ترمس و شیرین طعم و در تنکابن کرات گویند و در مازندران و گیلان لالکی نامند. تازه هر دو قسم مسهل بوده و مدر بول و خشک او در حرارت و برودت معتدل و در دوم خشک و شیرینی او مایل به حرارت و دانهٔ او سرد و خشک و بسیار قابض و مقوی بدن و مدر بول و ضماد پختهٔ او جهت صدمه و سقطه و امثال آن تازهٔ خرنوب شامی که از سال نگذشته باشد دیرهضم و بعد از انهضام مولد خلط صالح و با دانه جهت فتق و تسمین بدن و چون داخل شیر کنند شیر را لذیذ کند و اشتها آورد و جهت سرفهٔ مزمن مجرب دانسته‌اند. تخمش محلل اورام و جهت بروز مقعد و نزف الدم نافع مضر معده و مخفف اعصاب و مصلحش بهدانه و نبات و بدلش بوزنش از هر یک از قرظ و طراثیث و عفص شربتش تا پنج درهم است. صاحب برهان قاطع گوید: خرنوب چند قسم می‌باشد: نبطی، شامی، هندی. نبطی را به فارسی کَبَر خوانند و آن رستنی باشد خاردار که پرورده کنند و خورند، آن را کَوَر نیز گویند و به عربی ینبوت و قضم قریش خوانند، و شامی را به فارسی کورزه و به شیرازی کورک کازرونی گویند، و مصری همان نبطی باشد که گفته شد، و هندی خیارچنبر است و آن دوایی باشد معروف.
در منتهی‌الارب آمده: درختی است بری خاردار ثمر آن مانند سیب لیکن بدمزه باشد و قسم دیگر آن شامی است ثمر آن مانند خیار شنبر است مگر نسبت به خیارشنبر اندک عریض باشد و از آن رب گیرند و پست سازند. خارسم. فش.لغت‌نامه دهخدا: خرنوب.
درخت دم‌اسبی نام یک گونه از سرده دم‌اسب‌درختی است.
گیاه‌پارچ‌ها (نام علمی: Nepenthes) سرده‌ای از گیاه کوزه‌دار گوشت‌خوار گرمسیری از خانواده تک‌گونه‌ای پارچ‌گیاهان است. بیشتر گونه‌ها به صورت خزنده یا بوته‌های کم رشد می‌کنند. آنها با شهد خود حشرات و طعمه‌های دیگر را به دام‌های خود می‌کشانند، تله‌هایی که روی زمین دراز می‌کشند یا در هوا آویزان می‌شوند. هنگامی که حیوانات روی لبه پارچ فرود می‌آیند، به راحتی روی سطح لغزنده لیز می‌خورند و داخل پارچ می‌افتند. پارچ پر از مایع چسبناک و پر از آنزیم‌های گوارشی است که توسط غدد داخلی آن تولید می‌شود. بسیاری از گیاه‌پارچ‌ها در همزیستی با سایر موجودات زندگی می‌کنند که بسیاری از آنها کاملاً وابسته به گیاه هستند. بیشتر گونه‌های این جنس بومی منطقه خود هستند. منطقه پراکنش آن تا حد زیادی در جنوب‌شرقی آسیا و بیشترین تنوع زیستی در بورنئو، سوماترا و فیلیپین است. تعداد کمی از گونه‌های بسیار فراتر از جمله در سریلانکا، ماداگاسکار و سیشل یافت می‌شوند. شیوه زندگی گوشت‌خواری آنها به گیاهان اجازه می‌دهد در خاک فقیر از مواد مغذی رشد کنند. بیشتر گونه‌ها در جنگل‌های شیب استوایی با اختلاف دمای زیاد رشد می‌کنند. از سوی دیگر، تعداد کمی از گیاهان در مناطق پست مرطوب رشد می‌کنند، جایی که هم در روز و هم در شب گرم است. از زمان اولین توصیفات در قرن هفدهم، طبقه‌بندی این جنس مرتباً تجدید نظر شده‌است. بیش از ۱۶۰ گونه و تعداد زیادی جوره و دورگه توصیف شده‌است. بسیاری از گونه‌ها و ارقام با موفقیت پرورش یافته‌اند. به لطف دانش روزافزون فیزیولوژی گیاه، کاربردهای زیست‌تقلید مختلفی توسعه یافته‌است.
گونه‌های گیاه‌پارچ معمولاً از یک سیستم ریشه‌ای کم‌عمق و یک ساقه سرپایی یا بالارونده، اغلب با چندین متر طول تا ۱۵ متر یا بیشتر و معمولاً ۱ سانتی‌متر قطر یا کمتر تشکیل شده‌اند، اگرچه ممکن است در چند گونه ضخیم‌تر باشد مانند گیاه‌پارچ دودندان. از ساقه‌ها، برگ‌های متناوب و شمشیری شکل با تمام حاشیه برگ‌ها بیرون می‌آیند. امتداد نوار میانی (پیچک)، که در برخی گونه‌ها به بالا رفتن کمک می‌کند، از نوک برگ بیرون زده‌است. در انتهای پیچک، پارچ تشکیل می‌شود. پارچ به‌عنوان یک جوانه کوچک شروع می‌شود و به تدریج گسترش می‌یابد و یک تله کروی یا لوله‌ای شکل را تشکیل می‌دهد.Barthlott, W. , Porembski, S. , Seine, R. , and Theisen, I. 2007. "The Curious World of Carnivorous Plants." Portland, Oregon: Timber Press. این اشکال می‌توانند فلوت شامپاین یا کاندوم مورد استفاده نادرست را تداعی کنند.
تله حاوی مایعی از تولید خود گیاه است که ممکن است آبکی یا چسبناک‌تر باشد و برای غرق کردن طعمه استفاده می‌شود. این مایع حاوی زیست‌بسپار گران‌روکشسان است که ممکن است برای نگهداری حشرات در تله‌های بسیاری از گونه‌ها حیاتی باشد. مایع گران‌روکشسان موجود در پارچ‌ها به‌ویژه در نگهداری حشرات بالدار مؤثر است. راندمان به دام انداختن این سیال، حتی زمانی که به‌طور قابل توجهی توسط آب رقیق می‌شود، بالا باقی می‌ماند، همان‌طور که به ناچار در شرایط مرطوب اتفاق می‌افتد. قسمت پایینی تله شامل غده‌هایی است که مواد مغذی را از طعمه‌های گرفته شده جذب می‌کند. در امتداد قسمت داخلی بالای تله یک پوشش صاف و مومی شکل وجود دارد که فرار طعمه را تقریباً غیرممکن می‌کند.
اطراف ورودی تله ساختاری به نام پریستوم () است که لغزنده و اغلب کاملاً رنگارنگ است و طعمه را به خود جذب کرده اما جای پای ناایمنی ارائه می‌دهد. اثربخشی گرفتن شکار در پریستوم در محیط‌های مرطوب بیشتر می‌شود، جایی که تراکم ممکن است باعث ایجاد یک لایه آب نازک بر روی سطح پریستوم شود. سطح لغزنده پریستوم باعث می‌شود حشرات به آب پیمایش یا لغزش و سقوط به داخل پارچ افتند. در بالای پریستوم یک کلاهک وجود دارد. در بسیاری از گونه‌ها این امر مانع از رقیق شدن مایعات درون پارچ توسط باران می‌شود، زیرا سطح زیرین آن ممکن است حاوی غدد شهد باشد که طعمه را جذب می‌کنند.
گونه‌های گیاه‌پارچ معمولاً دو نوع پارچ تولید می‌کنند که به دوشکلی برگ معروف است. تله‌های بزرگ و پایینی که معمولاً روی زمین می‌نشینند در نزدیکی پایه گیاه ظاهر می‌شوند. پارچ‌های بالایی یا هوایی معمولاً کوچکتر و رنگ‌های متفاوتی دارند و دارای ویژگی‌های متفاوتی با پارچ‌های پایینی دارند. پارچ‌های بالایی معمولاً با رسیدن گیاه به بلوغ و بلندتر شدن گیاه شکل می‌گیرند. برای ثابت نگه داشتن گیاه، پارچ‌های بالایی اغلب یک حلقه در پیچک تشکیل می‌دهند و به آن اجازه می‌دهند تا به اطراف تکیه‌گاه نزدیک خود بپیچند. در برخی گونه‌ها مانند گیاه‌پارچ رافلز، طعمه‌های مختلف ممکن است توسط دو نوع پارچ جذب شود. این ریخت‌شناسی متنوع نیز اغلب شناسایی گونه‌ها را دشوار می‌کند.
طعمه معمولاً از حشرات تشکیل شده‌است، اما بزرگ‌ترین گونه‌ها همچون گیاه‌پارچ راجا و گیاه‌پارچ رافلز ممکن است گاهی مهره‌داران کوچکی مانند موش و مارمولک را بگیرند.Moran, J.A. 1991. The role and mechanism of "Nepenthes rafflesiana" pitchers as insect traps in Brunei. Ph.D. thesis, University of Aberdeen, Aberdeen, Scotland. سوابقی از گیاهان زراعی که پرندگان کوچک را به دام می‌اندازند، ساخته شده‌است. گل‌ها در نژادها در گل‌آذین خوشه‌ای یا به ندرت در پانیک () با گل‌های نر و ماده روی گیاهان جداگانه دیده می‌شوند. سه گونه دارای روابط همزیستی با حشره‌خواران درختی هستند که شهد تولید شده توسط گیاه را می‌خورند و در پارچ‌ها مدفوع می‌کنند و مواد مغذی ارزشمندی را فراهم می‌کنند.
گیاه‌پارچ‌ها توسط حشرات گرده‌افشانی می‌شوند، عوامل اصلی آن مگس‌ها (از جمله مگس‌های لاشه، مگس‌ریزه و پشه‌ها)، بیدها، زنبورها و پروانه‌ها هستند.Clarke, C.M. 2001. "Nepenthes of Sumatra and Peninsular Malaysia". Natural History Publications (Borneo), Kota Kinabalu. بوی آنها می‌تواند از شیرین تا کپک‌زده یا قارچ مانند باشد.Phillipps, A. & A. Lamb 1996. "Pitcher-Plants of Borneo". Natural History Publications (Borneo), Kota Kinabalu. بذر معمولاً در یک کپسول چهار طرفه تولید می‌شود که ممکن است حاوی ۵۰ تا ۵۰۰ بذر توزیع شده در باد باشد که از یک رویان مرکزی و دو بال (در هر طرف یک بال) تشکیل شده‌است (اگرچه گیاه‌پارچ پرویلی متفاوت است).
این جنس از نظر زیست‌شناسی سلولی دیپلوئید است و همه گونه‌های مورد مطالعه دارای تعداد کروموزوم ۲n=۸۰ هستند.Lowrey, T.K. 1991. No. 519: Chromosome and isozyme number in the Nepenthaceae. "American Journal of Botany" 78(6, supplement): 200–201. تصور می‌شود که این عدد بالا منعکس کننده پالئوپلوئیدی () است (احتمالاً 8x یا 16x).Brittnacher, J. Evolution -- "Nepenthes" Phylogeny . International Carnivorous Plant Society.
در حال حاضر حدود ۱۷۰ گونه از گیاه‌پارچ معتبر هستند. این تعداد در حال افزایش است و هر ساله چندین گونه جدید توصیف می‌شود.Clarke, C.M. & C.C. Lee 2004. "Pitcher Plants of Sarawak". Natural History Publications (Borneo), Kota Kinabalu.
ریشه‌شناسی
نام جنس گیاه‌پارچ برای اولین بار در سال ۱۷۳۷ در "هورتوس کلیفورتینوس" () اثر کارل لینه منتشر شد.Linnaeus, C. 1737. "Nepenthes". "Hortus Cliffortianus". Amsterdam. این به قسمتی از ادیسه هومر اشاره می‌کند که در آن معجون () نپنتس فارماکون (Nepenthes pharmakon) توسط یک ملکه مصری به هلن داده شده‌است. «نپنته» در لغت به معنای «بدون غم» (ne = نه، پنتوس = اندوه) است و در اساطیر یونانی دارویی است که با فراموشی همه غم‌ها را فرومی‌نشاند.Gledhill, D. 2008. "The Names of Plants". Fourth Edition. Cambridge University Press, Cambridge. لینه توضیح داد:
اگر این نپنتس هلن نیست، قطعاً برای همه گیاه‌شناسان خواهد بود. کدام گیاه‌شناس اگر پس از یک سفر طولانی، این گیاه شگفت‌انگیز را بیابد، تحسین‌برانگیز نخواهد بود. در حیرت او، با مشاهده این کار تحسین‌برانگیز خالق، بیماری‌های گذشته فراموش می‌شود! [ترجمه از لاتین توسط هری ویچ ()گیاه توصیف شده لینه، گیاه‌پارچ تقطیرکن گونه‌ای از سریلانکا بود.
نپنتس به‌طور رسمی به عنوان یک نام عمومی در سال ۱۷۵۳ در کتاب "گونه‌های گیاهان" معروف لینه منتشر شد، که نامگذاری گیاه‌شناسی را به شکل امروزی ایجاد کرد. گیاه‌پارچ تقطیرکن گونه‌ای از این جنس است.
نام «فنجان میمون» در شماره مه ۱۹۶۴ نشنال جئوگرافیک مورد بحث قرار گرفت که در آن "پل آ. زال" (Paul A. Zahl) نوشت:حاملان آنها را «لیوان میمون» می‌نامیدند، نامی که در جاهای دیگر در اشاره به نپنتس شنیده بودم، اما این مفهوم که میمون‌ها مایع پارچ را می‌نوشند دور از ذهن به نظر می‌رسید. بعداً ثابت کردم حقیقت دارد. در "ساراواک"(Sarawak)، اورانگوتانی را پیدا کردم که به‌عنوان حیوان خانگی بزرگ شده بود و بعداً آزاد شده بود. همان‌طور که در جنگل به آن نزدیک شدم، یک پارچ نیمه‌پر به آن پیشنهاد دادم. در کمال تعجب، میمون آن را پذیرفت و با ظرافت یک خانم در چای ریختن، یک پایین به بالا را ظریف اجرا کرد.این گیاهان اغلب در اندونزی "کانتونگ سمار" (kantong semar) (جیب سمار) و در فیلیپین "ساکو نی هداس" (کیسه پول یهودا) نامیده می‌شوند.
بسیاری از گونه‌های این جنس دارای نام‌های علمی هستند که به منطقه پراکنش (انحصاری) آنها اشاره دارد. به‌عنوان مثال، نام‌های، گیاه‌پارچ ماسوالا، گیاه‌پارچ خاسیانا، گیاه‌پارچ لیته، گیاه‌پارچ سیبویان به ترتیب به پارک ملی ماسوالا در ماداگاسکار، تپه‌های خاسی در هند و جزایر فیلیپین لیته و سیبویان اشاره دارد. نام گونه‌های دیگر ادای احترام به افراد است. به‌عنوان مثال، گیاه‌پارچ ویچی از خاندان ویچ که نهالستان "ویچ و پسرها" () را اداره می‌کردند نامگذاری شده‌است[۶] و گیاه‌پارچ اتنبرا به افتخار سر دیوید اتنبرا، یکی از دوستداران گیاه‌پارچ‌ها نامگذاری شده‌است.
تعداد قابل توجهی از نام‌های گونه‌ها به یکی از ویژگی‌های گیاه، به‌ویژه فنجان‌های به دام انداختن آن اشاره دارد. به‌عنوان مثال، نام گونه گیاه‌پارچ توالت‌فرنگی در اندونزیایی به معنای توالت است و به شکل فنجان‌ها اشاره دارد.[۸] گیاه‌پارچ زرآوندی نام خود را مدیون شباهت فنجان‌ها با گل‌های سرده زرآوندی است.[۹] اسامی توصیفی مشابه، گیاه‌پارچ دودندان («دوخار»)، گیاه‌پارچ قلمی («لاغر»)، گیاه‌پارچ کوچک‌زبان («زبان کوچک»)، گیاه‌پارچ خون‌سرخ («قرمز خونی»)، گیاه‌پارچ پرزدار («مودار») و گیاه‌پارچ برهنه‌پارچ («پارچ برهنه») نیز به‌کار می‌روند.
فقدان شواهدی از گونه‌های میانی، فسیلی یا زنده (یعنی یک حلقه مفقوده)، اجازه نمی‌دهد تا یک جدول زمانی تبارزایی برای توسعه ویژگی‌های متمایز گیاه‌پارچ مدرن، که شامل پارچ‌های نسبتاً نادر دوپایه جنسی سخت و گوشت‌خوار آن است تشکیل شود. اگرچه گیاه‌پارچ با فاصله دور با چندین جنس مدرن مرتبط است، در این میان، حتی خویشاوندان گوشت‌خوار (ژاله‌پوش، ونوس مگس‌خوار، چرخ‌آب و ژاله‌پوش پرتغالی)، همگی فاقد آن صفات هستند. در میان گیاه‌پارچ‌های شناخته شده، هیچ ویژگی اولیه یا تغییرات بزرگی یافت نمی‌شود که نشان دهد همه گونه‌های موجود از یک نیای نزدیک منفرد منشعب می‌شوند که همه ویژگی‌های مدرن را دارد. مقایسه‌های تبارزایی توالی‌های ژن کلروپلاست () بین گونه‌های گیاه‌پارچ با گونه‌های مرتبط این نتیجه‌گیری را تأیید می‌کند، فاصله ژنتیکی طولانی بین گیاه‌پارچ و دیگران، و گروه‌بندی ناگهانی گونه‌های گیاه‌پارچ.
گرده فسیل شده گیاهان شبه‌پارچ که در شمال دریای تتیس از ۶۵ تا ۳۵ میلیون سال پیش زندگی می‌کردند، نشان می‌دهد که اروپای گرمتر در آن زمان ممکن است جایی بوده باشد که گیاه‌پارچ‌های اولیه توسعه یافته‌اند و سپس با برخورد آفریقا با اروپا و اروپا به آسیا و هند رهایی یافتند. تغییرات آب و هوایی متعاقب آن گونه‌های اجدادی را در زیستگاه اصلی از بین برد. حدود ۲۰ میلیون سال پیش، بورنئو، سوماترا، و سولاوسی و احتمالاً حتی فیلیپین به سرزمین اصلی آسیا متصل شدند و پلی برای توسعه بیشتر مناطق انشعاب گونه‌های گیاه‌پارچ فراهم کردند. پل‌های زمینی گسترده در این منطقه ۲۰۰۰۰ سال پیش در عصر یخبندان، دسترسی به مکان‌های باقی مانده از جمعیت گیاه‌پارچ در اقیانوسیه را فراهم می‌کرد. عارضه اصلی این فرضیه وجود گیاه‌پارچ در جزایر دوردست سیشل و ماداگاسکار است. تصور می‌شد که این بذرها توسط پرندگان دریایی و پرندگان ساحلی منتقل شده‌اند که در طول مهاجرت خود در زیستگاه‌های باتلاقی استراحت می‌کنند و ممکن است به‌طور ناخواسته بذرها را برداشته باشند. این فرضیه احتمالاً با موفقیت گیاه‌پارچ تقطیرکن ساکن در باتلاق‌های زمین‌های پست و استعمار بسیاری از مکان‌ها، تقویت می‌شود.
جنس گیاه‌پارچ بیشتر در مجمع الجزایر مالایی یافت می‌شود، با بیشترین تنوع زیستی در بورنئو، سوماترا، و فیلیپین، به‌ویژه در جنگل‌های بارانی کوهستانی بورنئو (). طیف کامل این جنس شامل ماداگاسکار (گیاه‌پارچ ماداگاسکاری، گیاه‌پارچ ماسوالا)، سیشل (گیاه‌پارچ پرویلی)، سریلانکا (گیاه‌پارچ تقطیرکن) و هند (گیاه‌پارچ خاسیانا) در غرب تا استرالیا (گیاه‌پارچ شگرف، گیاه‌پارچ رووانیا، گیاه‌پارچ سرسخت) و کالدونیای جدید (گیاه‌پارچ پیرمرد) در جنوب شرقی است. بیشتر گونه‌ها به مناطق بسیار کوچک محدود می‌شوند، از جمله برخی فقط در کوه‌های منفرد یافت می‌شوند. این توزیع‌های محدود و غیرقابل دسترس بودن مناطق، اغلب به این معنی است که برخی از گونه‌ها چندین دهه بدون کشف مجدد در طبیعت می‌گذرند (مانند گیاه‌پارچ دینیانا که ۱۰۰ سال پس از کشف اولیه‌اش دوباره کشف شد). حدود ۱۰ گونه دارای توزیع جمعیتی بزرگتر از یک جزیره یا گروهی از جزایر کوچکتر هستند. گیاه‌پارچ شگرف پراکنده‌ترین گونه در این جنس است که از هندوچین و در سراسر مجمع الجزایر مالایی تا استرالیا را شامل می‌شود.McPherson, S.R. 2009. "Pitcher Plants of the Old World". 2 volumes. Redfern Natural History Productions, Poole.
به‌دلیل ماهیت زیستگاه‌هایی که گونه‌های گیاه‌پارچ اشغال می‌کنند، بسته به ارتفاع آن‌ها از سطح دریا تا ۱۲۰۰ متر به‌عنوان گونه‌های پست یا مرتفع طبقه‌بندی می‌شوند. گونه‌هایی که در ارتفاعات پایین‌تر رشد می‌کنند به آب و هوای دائمی گرم با تفاوت کمی بین دمای روز و شب نیاز دارند، در حالی که گونه‌های کوهستانی زمانی که روزهای گرم و شب‌های بسیار خنک‌تری دریافت نمایند رشد می‌کنند. گیاه‌پارچ لامی در ارتفاعات بالاتر از هر جنس دیگر، تا ارتفاع ۳۵۲۰ متری رشد می‌کند.