moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
گلداسمیت، دانشگاه لندن با نام رسمی کالج گلداسمیت یک دانشگاه تحقیقاتی تشکیل‌دهنده دانشگاه لندن در انگلستان است. این کالج در هنر، طراحی، علوم انسانی و علوم اجتماعی تخصص دارد..
آروانیا () یک روستا و یک شهرداری سابق در آخائا، یونان غربی، یونان است. این روستا از زمان اصلاحات دولت محلی در سال ۲۰۱۱، بخشی از شهرداری کالاوریتا و یکی از واحدهای شهری آن است. مساحت این واحد شهری ۱۷۳٫۸۰۴ کیلومتر مربع است و جمعیت آن ۱٬۶۱۹ نفر (سرشماری سال ۲۰۱۱) است. مقر ادارهٔ آن نیز در شهر پسوفیدا قرار داشته‌است. نام این شهرداری از نام روستا و کوهی با همین نام گرفته شده‌است.
ساختمان شمالی متروپولیتن لایف () آسمان‌خراش ۳۰ طبقه واقع در خیابان مدیسون، منهتن، نیویورک است، که در سال ۱۹۲۸ عملیات ساخت آن آغاز شد و در سال ۱۹۵۰ به بهره‌برداری رسید.
علی کریم‌لی (؛ زادهٔ ) سیاست‌مدارDanger of attacks against Ali Karimli . Meydan TV, 14 April 2016 اهل جمهوری آذربایجان است.
ظهیر () (در دوبله فارسی «جیهو» هم نامیده می‌شود) یک شخصیت داستانی تکراری در مجموعهٔ پویانمایی تلویزیونی افسانه کورا نیکلودئون (دنباله‌ای برای ) است. در‌حالی‌که او به‌عنوان همآورد اصلی کتاب سوم: تغییر عمل می‌کند، اقدامات او تأثیرات ماندگاری بر آواتار کورا و طرح سریال در ادامهٔ کتاب دارد. این شخصیت توسط مایکل دانته دی‌مارتینو و برایان کونیتزکو خلق شده و هنری رالینز صداپیشگی آن را انجام داده است. این شخصیت به‌عنوان یک شخصیت شرور پیچیده و ترسناک مورد استقبال منتقدان قرار گرفت.
هاروی ویلی کوربت (; – ) معمار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
هدایت عروج‌اف (؛ زادهٔ ) سیاست‌مدار اهل جمهوری آذربایجان است.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون خادم هنر افتخاری آذربایجان شده‌است.
برج بوش () آسمان‌خراش ۳۰ طبقه واقع در خیابان چهل و دوم منهتن، نیویورک است که در سال ۱۹۱۸ احداث شد.
الدار محمودوف (؛ زادهٔ ) سیاست‌مدار اهل جمهوری آذربایجان است.
لاله شوکت (؛ زادهٔ ) سیاست‌مدار اهل کشور جمهوری آذربایجان است.
وینر مدیکال () شرکت تجهیزات پزشکی چینی است که در سال ۱۹۹۱ تأسیس شد. دفتر مرکزی این شرکت در شهر شنژن قرار دارد.
آسیاست () شرکت ماهواره مخابراتی هنگ کنگی است، که در سال ۱۹۸۸ تأسیس شد.
آرینک () شرکت خوشه‌ای آمریکایی است، که در زمینه هوانوردی، خدمات امنیتی و نیروی نظامی، مراقبت سلامت، شبکه مخابراتی و ارائه خدمات ترابری فعالیت می‌کند. این شرکت در سال ۱۹۲۹ تأسیس شد.
بریتکس () شرکت تجهیزات ایمنی خودرو بریتانیایی است، که در سال ۱۹۳۸ تأسیس شد.
مبدل پروتکل دستگاهی است که برای تبدیل مناسب پروتکل استاندارد یا اختصاصی یک دستگاه به دستگاهی دیگر استفاده می‌شود. این کار به منظور تعامل متقابل و مطلوب بین دو دستگاه صورت می‌گیرد. پروتکل‌ها نرم‌افزارهایی هستند که روی مسیریاب‌ها نصب شده و قالب‌های داده، میزان داده و پروتکل‌های یک شبکه را به پروتکل‌های شبکه دیگری تبدیل می‌کنند که داده در آن در حال ناویدن می‌باشد. انواع گوناگونی از پروتکل‌ها در زمینه‌های مختلفی همچون تولید برق، انتقال و توزیع، نفت و گاز، اتوماسیون، نرم‌افزارهای سودمند و برنامه‌های پایش از راه دور استفاده می‌شوند. پیغام‌های اصلی انتقال پروتکل‌ها شامل تبدیل پیام‌های داده، رخدادها، دستورها و همگام سازی‌های زمانی می‌شوند.
ساختار کلی یک مبدل پروتکل شامل یک پروتکل داخلی راهبر می‌باشد که با یک سری دستگاه پیرو خارجی در ارتباط است و از داده جمع‌آوری شده برای به روز کردن پایگاه داده یا دیتابیس داخلی خود مبدل استفاده می‌کند. وقتی راهبر خارجی درخواست داده می‌کند، پیرو داخلی داده را از پایگاه داده دریافت کرده و به راهبر خارجی ارسال می‌کند. راه‌های مختلفی برای رسیدگی به گزارش همزمان رخدادها و دستورها وجود دارد. رسانه فیزیکی مختلفی نیز برای ارتباط روی پروتکل X & Y وجود دارد از جمله RS-232، RS-485، اترنت و غیره.
کاربرد مبدل‌های پروتکل از صنعتی به صنعت دیگر متفاوت است. مبدل پروتکل می‌تواند بستگی به پروتکل‌ها از نوع مبدل نرم‌افزار، مبدل سخت‌افزار یا مبدلی ترکیبی از این دو باشد.
پروتکل‌های اصلی که در زمینه‌های خاص خود استفاده می‌شوند در لیست پروتکل‌های اتوماسیون نام برده شده‌اند.
مبدل‌های پروتکل معمولاً برای انتقال داده و دستورها از یک دستگاه یا اپلیکیشن به دستگاهی دیگر استفاده می‌شوند. این کار لزوماً فرایندهای انتقال داده، دستورها، نمایش آن‌ها، کدگذاری و قاب‌بندی را نیز درگیر کار می‌کند.
بستگی به دامنه و اپلیکیشنی که در آن می‌خواهیم تبدیل را انجام دهیم، تبدیل‌های ساده و پیچیده داریم. ساده‌ترین و رایج‌ترین تبدیلی که استفاده می‌شود، تبدیل پروتکل بین مودباس RTU و مودباس TCP می‌باشد. در این تبدیل، تغییری در قاب‌بندی کلی ما ایجاد نمی‌شود؛ بنابراین برداشتن قاب "سریال مودباس RTU" و قرار دادن آن در سوکت TCP/UDP و فرستادن آن روی اترنت کار ساده ای خواهد بود. از آنجایی که قاب‌بندی پروتکل هردوی آن‌ها به جز ارسال لایه فیزیکیشان یکسان است، هر دو لایه‌های اپلیکیشن، داده‌ها را تا زمانی که رابط‌ها شفاف شوند، یکسان تفسیر می‌کنند.
هرچند تبدیل‌های بسیار پیچیده‌ای نیز داریم، برای مثال: جایی که داده شکل می‌گیرد، جایی که انواع داده‌ها پشتیبانی می‌شوند، مدل‌های شیءگرایی و غیره. آن‌ها به قدری متفاوت هستند که موتور تبدیل نه تنها در قاب‌بندی باید اصلاحاتی انجام دهد، بلکه در نگاشت اطلاعات برای هر نوع داده، دستور و در بعضی موارد مدل‌های شیءگرایی نیز اصلاحاتی را باید انجام دهد. همچنین ممکن است پیکربندی‌هایی که کاربر انجام داده‌است نیز در تعریف کردن نگاشت داده‌های پشتیبانی شده و پشتیبانی نشده لازم باشند.
این تغییر شکل‌ها البته یک سری مزیت‌های تبدیلی، تاخیرهای اولیه در ارتباطات، تاخیرهای کلی در پردازش و یک زمان پردازش نقطه به نقطه کلی که محدود نیز هست را به همراه دارند. زمان پردازش نقطه به نقطه کلی باید در تمامی حل مسئله‌ها در نظر گرفته شود.
تأخیر در ارتباطات نقطه به نقطه بستگی به تأخیر اولیه در پردازش نرم‌افزار یا سخت‌افزار مورد استفاده، پیچیدگی پروتکل و تبدیل، و ساختار حل مسئله دارد. این تاخیرها در اپلیکیشن‌های اتوماسیون صنعتی و انرژی می‌توانند از ۱۰ الی ۲۰ میلی ثانیه تا به بزرگی یک ثانیه متغیر باشند. ساختارهای حل مسئله که از مبدل‌های پروتکل استفاده می‌کنند باید این تأخیر و تأثیر آن روی پروژه‌هایی که از این مبدل‌ها استفاده می‌کند را در نظر بگیرند.
همچنین، اکثریت این ساختارها پیکربندی و نگاشت را در خود دارند که هر دو فرایند نیازمند زمان و تلاش مهندسی بسیاری است. تمامی این فاکتورها باید هنگام تعریف برنامه‌های پروژه در نظر گرفته شوند.
محمد امین عالی پاشا (به ترکی: Mehmed Emin Âli Paşa؛ ۵ مارس ۱۸۱۵ - ۷ سپتامبر ۱۸۷۱) یکی از سیاستمداران برجسته دوره تنظیمات، در اواسط قرن نوزدهمِ امپراتوری عثمانی و محرک اصلی فرمان اصلاحاتی بود که در سال ۱۸۵۶ صادر شد.Un dossier de Turquie-Culture
محمد امین علی پاشا در سال ۱۸۵۶ به عنوان صدر اعظم امپراتوری عثمانی شاهد انعقاد عهدنامه پاریس بود که به جنگ کریمه پایان داد.المکتبة الشاملة: تاریخ الدولة العلیة العثمانیة: معاهدة باریس 25 فبرایر 30 مارس 1856 م وی پس از ماه‌ها بیماری در ۷ سپتامبر ۱۸۷۱ در استانبول درگذشت.hukam.net:کبار الوزارة فی الدولة العثمانیة
ایست وست بنک () شرکت خدمات مالی و بانکداری آمریکایی است، که در سال ۱۹۷۳ توسط شرکت ایست وست بانکورپ تأسیس شد و هم‌اکنون مالک شبکه‌ای از ۱۲۴ شعبه می‌باشد.
ویسنادین () یک گشادکنندهٔ طبیعی عروق است. این دارو برای نخستین بار از علف هرز اسقف (Ammi visnaga)، گیاه بومی منطقه مدیترانه که سده‌ها در مصر به عنوان ضد اسپاسم استفاده می‌شد، جدا شد.
پیتر پیترز (زاده ۲۱ ژوئن ۱۹۶۲ در اوختندانگ، ایالت راینلاند-فالتز) یک روزنامه‌نگار و مدیر فوتبال آلمانی است. او هم‌اکنون به همراه راینر کخ، سرپرستی فدراسیون فوتبال آلمان را برعهده دارد.
پیترز از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۷، او عضوی کمیته امنیت یوفا بود. در ۱۵ مارس ۲۰۰۷، پیترز به عنوان نایب رئیس هیئت نظارت DFL (سازمان لیگ فوتبال آلمان) و نایب رئیس انجمن لیگ انتخاب شد. وی در سال‌های ۲۰۰۷، ۲۰۱۰ و ۲۰۱۳ به اتفاق آرا به عنوان نایب رئیس اتحادیه لیگ و عضو هیئت مدیره فدرسیون فوتبال آلمان DFB (به آلمانی :Deutscher Fussball-Bund) منصوب شد. پیترز از سال ۲۰۱۱ عضو هیئت صدور مجوز باشگاه‌های یوفا و عضو هیئت مدیره بنیاد بوندس‌لیگا است.
ستیدیل () یک گشاد کنندهٔ عروق و یک عامل ضد داسی است.
گروه آرک کپیتال () شرکت خدمات مالی و بیمه آمریکایی است، که در سال ۱۹۹۵ در شهر همیلتون، برمودا تأسیس شد.
بانک اورینت () شرکت خدمات مالی و بانکداری آمریکایی است، که در سال ۱۹۷۱ در شهر سان فرانسیسکو تأسیس شد.
هبرو یا هپرو به موارد زیر مرتبط است:
مانوج موکاند ناراوانه (؛ زادهٔ ) فرماندهٔ نظامی اهل هند است، که هم‌اکنون به‌عنوان رئیس ستاد کل نیروهای مسلح هند فعالیت می‌کند.
رئیس ستاد ارتش هند () بالاترین جایگاه در ارتش هند است، که فرماندهی بر نیروی زمینی هند را برعهده دارد. در حال حاضر ارتشبد مانوج موکاند ناراوانه به‌عنوان رئیس ستاد ارتش هند فعالیت می‌کند.
دموی بازی اکثر اوقات به علت کمبود بودجه سازنده آن بازی می‌باشد تا از طریق فروش نسخه دمو ( کامل نشده) بازی بتواند سرمایه ای جمع کرده و ادامه مجموعه را بسازد و آن را کامل کند یا حتی گاهی ممکن است سازنده قصد ساخت ادامه بازی را نداشته باشد به موجب همین دموی آن را برای فروش می‌گذارد.مثل بازی لایف ایز استرنج و .
نسخه‌های نمایشی معمولاً توسط ناشر بازی منتشر می‌شوند تا به مصرف‌کنندگان کمک کنند تا قبل از تصمیم‌گیری درباره خرید نسخه کامل و یا حفظ آن، احساسی از بازی داشته باشند.  نسخه ی نمایشی یک نسخه محدود از یک بازی است که به گیمرهای علاقه مند اجازه می دهد قبل از خرید آن را امتحان کنند. دموها معمولاً یک پنجره بسیار محدود به بازی ارائه می دهند. دموی بازی‌ها به ۲ دسته قابل بازی و غیرقابل بازی تقسیم می‌شود:
دموهای این گونه دقیقاً دارای همان گیم‌پلی نسخه نهایی هستند، هر چند که بسیاری از بخش‌ها و عوامل مختلف بازی در دمو، نسبت به نسخه کامل بازی محدود هستند.
نسخه آزمایشی از یک بازی ویدیویی است که به یک محدودیت زمانی خاص یا یک نقطه در حال پیشرفت محدود شده است، که منجر به خرید بازی توسط بازیکن می‌شود که آن را دوست داشته باشد. نسخه ی نمایشی بازی به اشکالی مانند اشتراک افزار، دیسک آزمایشی، نرم افزار قابل دانلود و دموهای فنی ارائه می شود.
در اوایل دهه 1990، توزیع اشتراک‌افزار روشی محبوب برای انتشار بازی‌ها برای توسعه‌دهندگان کوچک‌تر، از جمله شرکت‌های نوپایی مانند Apogee Software (در حال حاضر 3D Realms )، Epic MegaGames (اکنون Epic Games )، و id Software بود . این به مصرف‌کنندگان این فرصت را می‌دهد تا قبل از خرید بقیه ماجرا، یک بخش آزمایشی از بازی را که معمولاً محدود به بخش اول یا «اپیزود» کامل بازی است، امتحان کنند. رک های بازی روی فلاپی دیسک های تک 5 1 ⁄ اینچی و بعد از آن 3.5 اینچیدر بسیاری از فروشگاه ها رایج بود، اغلب بسیار ارزان. از آنجایی که نسخه‌های اشتراک‌افزار اساسا رایگان بودند، هزینه فقط برای پوشش دیسک و حداقل بسته‌بندی لازم بود. گاهی اوقات، دیسک های نمایشی در جعبه بازی دیگری توسط همان شرکت بسته بندی می شدند. از آنجایی که حجم فزاینده بازی‌ها در اواسط دهه 1990 باعث شد که آنها بر روی فلاپی دیسک قرار نگیرند، و ناشران خرده‌فروش و توسعه‌دهندگان شروع به تقلید جدی از این روش کردند، بازی‌های اشتراک‌افزار با نسخه‌های نمایشی کوتاه‌تری جایگزین شدند که یا به صورت رایگان روی سی‌دی‌ها همراه با مجلات بازی توزیع می‌شدند. به عنوان دانلود رایگان از طریق اینترنت، در برخی موارد تبدیل به محتوای انحصاری برای وب سایت های خاص .
Shareware همچنین روش توزیع انتخابی تیراندازی اول شخص مدرن اولیه (FPS) بود.
تفاوت فنی بین اشتراک‌افزار و دمو وجود دارد. تا اوایل دهه 1990، اشتراک‌افزار را می‌توان به راحتی با افزودن «قسمت‌های دیگر» یا بخش کامل بازی به نسخه کامل ارتقا داد. این باعث می شود که فایل های اشتراک افزار موجود دست نخورده باقی بماند. دموها از این جهت متفاوت هستند که برنامه های "خودی" هستند که نمی توان آنها را به نسخه کامل ارتقا داد. به عنوان مثال می توان به اشتراک افزار Descent در مقابل نسخه ی نمایشی Descent II اشاره کرد. بازیکنان می‌توانستند بازی‌های ذخیره شده خود را روی اولی حفظ کنند، اما دومی را نه.
مجلاتی که شامل نسخه‌های نمایشی روی سی‌دی یا دی‌وی‌دی هستند و به همین ترتیب ممکن است منحصر به یک نشریه خاص باشند. نسخه‌های نمایشی نیز گاهی بر روی نوار/دیسک‌های جلد منتشر می‌شوند ، به‌ویژه در بریتانیا و سرزمین اصلی اروپا ، اما با توجه به افزایش اندازه نسخه‌های نمایشی و در دسترس بودن گسترده اینترنت باند پهن، این روش رایج در دهه‌های 1980 و 1990 به تدریج تمرکز روی جلد را به بازی‌های کامل از دست داد . با ظهور سرویس‌های آنلاین برای کنسول‌ها، نسخه‌های نمایشی نیز به‌عنوان دانلود رایگان یا پریمیوم در دسترس هستند.
سازندگان کنسول همچنین اغلب سیستم‌های خود را با یک دیسک نمایشی حاوی پیش‌نمایش‌های قابل پخش بازی‌ها منتشر می‌کنند تا برای کنسول خود منتشر شوند.
در دسترس بودن دموها بین فرمت ها متفاوت است. سیستم‌هایی که از کارتریج استفاده می‌کنند معمولاً به دلیل هزینه‌های تکراری، نسخه‌های نمایشی در دسترس نداشتند، مگر اینکه دیجیتالی باشند، در حالی که سیستم‌هایی که از رسانه‌های تولید شده ارزان‌تر مانند نوار ، فلاپی دیسک و بعداً CD-ROM و DVD- پشتیبانی می‌کنند. رام ، انجام دهید. در حال حاضر، اینترنت منبع اصلی دموها است، زیرا تقریباً تمام توسعه دهندگان بازی و پلتفرم‌ها بر توزیع آنلاین تمرکز می‌کنند.
آلا وازگنی وارطانیان (؛ ؛ ) یک هنرپیشه اهل ارمنستان است.
وی در ۱۶ ژانویهٔ ۱۹۵۹ در پوتسدام به دنیا آمد و از فارغ‌التحصیل شد. وارطانیان هنرپیشه فرهنگستان دولتی تئاتر سوندوکیان می‌باشد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند افتخاری جمهوری ارمنستان (۲۰۰۹) شده‌است.
ژنرال کوویرا () یا کوویرا، یک شخصیت خیالی در مجموعهٔ پویانمایی تلویزیونی افسانه کورا نیکلودئون است که توسط مایکل دانته دی‌مارتینو و برایان کونیتزکو خلق شده‌است. او که در فصل سوم سریال به عنوان نقش مکمل معرفی شد، تبدیل به هماورد اصلی فصل چهارم و قهرمان اصلی مجموعهٔ خرابه‌های امپراطوری می‌شود. کوویرا با ویژگی‌های مشابهی با نقش شخصیت کورا در فصل‌های قبل خلق شد تا تغییراتی را که در طول مجموعه ایجاد کرده بود برجسته کند. شخصیت کوویرا بیشتر با استقبال مثبت روبرو شده‌است. منتقدان انگیزه‌های او را قابل درک می‌دانند، در حالی که اقدامات او را به سیاست شبیه می‌دانند.
ندیم رضا (; –) فرمانده نظامی اهل پاکستان است، که هم‌اکنون به‌عنوان رئیس ستاد مشترک نیروهای مسلح پاکستان فعالیت می‌کند.
کارینه هنریکی جانجوقازیان (؛ ؛ ) یک هنرپیشه اهل ارمنستان بود.
وی در ۲۰ فوریهٔ ۱۹۶۲ در آختالا به دنیا آمد و از آکادمی دولتی هنرهای زیبای ارمنستان فارغ‌التحصیل شد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال طلای وزارت فرهنگ جمهوری ارمنستان و هنرمند افتخاری جمهوری ارمنستان شده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به آخرین یکشنبه اشاره کرد.
ماریانا مخیتاریان (؛ ؛ ) یک هنرپیشه اهل ارمنستان است.
وی در در ایروان به دنیا آمد و از آکادمی دولتی هنرهای زیبای ارمنستان فارغ‌التحصیل شد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال طلای وزارت فرهنگ جمهوری ارمنستان و مدال یادبود نخست‌وزیر ارمنستان شده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به دفتر خاطرات روزانه الن اشاره کرد.
تحلیل احساسات چند وجهی بعد جدیدی از تحلیل احساسات مبتنی بر متن است، که فراتر از تجزیه و تحلیل متون می‌رود و شامل بررسی سایر ابعاد مانند داده‌های صوتی و تصویری نیز می‌شود. تحلیل احساسات چندوجهی، می‌تواند دو وجهی باشد که به معنی ترکیب دو مدالیته مختلف است، یا سه وجهی باشد که دربرگیرنده سه مدالیته است. با وجود حجم گسترده داده‌های رسانه‌های اجتماعی که به شکل‌های مختلف از جمله ویدئو و تصویر به صورت آنلاین در دسترس هستند، تکنیک متعارف تحلیل احساسات مبتنی بر متن به مدل‌های پیچیده‌تر تحلیل احساسات چندوجهی تبدیل شده‌است. این تکنولوژی می‌تواند در توسعه دستیاران مجازی، تجزیه و تحلیل نقد فیلم‌های یوتیوب، تجزیه و تحلیل ویدیوهای خبری، و تشخیص احساسات مانند نظارت بر افسردگی و زمینه‌های دیگر کاربرد داشته باشد.
مشابه تحلیل احساسات سنتی، یکی از اساسی‌ترین وظایف در تحلیل احساسات چندوجهی ، طبقه‌بندی احساسات است که احساسات مختلف را به دسته‌هایی مانند مثبت، منفی یا خنثی دسته‌بندی می‌کند. پیچیدگی تجزیه و تحلیل ویژگی‌های متنی، صوتی و بصری برای انجام چنین کاری مستلزم استفاده از تکنیک‌های ترکیبی مختلف، مانند سطح ویژگی، سطح تصمیم، و ترکیب هایبرید است. عملکرد این تکنیک‌های ادغامی و الگوریتم‌های طبقه‌بندی، تحت‌تاثیر نوع ویژگی‌های متنی، صوتی و بصری به کار رفته در این بررسی است.
مهندسی ویژگی، که شامل انتخاب ویژگی‌هایی است که به الگوریتم‌های یادگیری ماشین داده می‌شوند، نقش کلیدی در عملکرد طبقه‌بندی احساسات بازی می‌کند. در تحلیل احساسات چندوجهی، ترکیبی از ویژگی‌های متنی، صوتی و بصری مختلف به کار گرفته می‌شود.
مشابه تجزیه و تحلیل احساسات مرسوم مبتنی بر متن، برخی از متداول‌ترین ویژگی‌های متنی مورد استفاده در تحلیل احساسات چندوجهی، تک-گرم‌ها و ان-گرم‌ها هستند که اساساً دنباله‌ای از کلمات در یک سند متنی هستند. این ویژگی‌ها با استفاده از مدل بسته کلمات یا مدل بسته مفاهیم اعمال می‌شوند که در آن کلمات یا مفاهیم به صورت بردارهایی در فضایی مناسب نمایش داده می‌شوند.
عواطف و احساسات دارای خصوصیات آوایی و عروضی متفاوتی در ویژگی‌های صوتی هستند. برخی از مهم‌ترین ویژگی‌های صوتی مورد استفاده در تجزیه و تحلیل احساسات چندوجهی عبارتند از ضرایب فرکانس مل (MFCC)، مرکز طیفی، شار طیفی، هیستوگرام ضربان، مجموع ضربان، قوی‌ترین ضرب، مدت زمان مکث، و گام. OpenSMILE و Praat ابزارهای منبع باز پرطرفدار برای استخراج این ویژگی‌های صوتی هستند.
یکی از مزایای اصلی تجزیه و تحلیل ویدئوها در مقایسه با تحلیل صرف متن، غنی بودن نشانه‌های احساسات در داده‌های بصری است. ویژگی‌های بصری شامل حالات چهره است که در شناسایی احساسات و عواطف از اهمیت بالایی برخوردار است، زیرا کانال اصلی نمایش حالات ذهنی فعلی فرد است. به‌طور خاص، لبخند به عنوان یکی از واضح‌ترین نشانه‌های بصری در تحلیل احساسات چندوجهی در نظر گرفته می‌شود. OpenFace یک جعبه ابزار منبع باز برای تجزیه و تحلیل چهره است که برای استخراج و درک چنین ویژگی‌های بصری در دسترس است.
برخلاف تحلیل احساسات سنتی مبتنی بر متن، در تحلیل احساسات چندوجهی تحت یک فرایند ادغام، داده‌های روش‌های مختلف (متنی، صوتی یا بصری) با هم ترکیب و تجزیه و تحلیل می‌شوند. رویکردهای موجود برای ادغام داده‌ها در تحلیل احساسات چندوجهی را می‌توان به سه دسته اصلی گروه‌بندی کرد: سطح ویژگی، سطح تصمیم، و ترکیب هایبرید. عملکرد طبقه‌بندی احساسات بستگی به نوع تکنیک ترکیبی مورد استفاده دارد.
ترکیب در سطح ویژگی (که گاهی اوقات به عنوان ادغام اولیه شناخته می‌شود) همه ویژگی‌ها را از هر مدالیته (متنی، صوتی یا بصری) جمع‌آوری می‌کند و همه آنها را در یک بردار ویژگی واحد قرار می‌دهد که در نهایت به یک الگوریتم طبقه‌بندی وارد می‌شود. یکی از مشکلات در اجرای این تکنیک، ادغام ویژگی‌های ناهمگن است.
ترکیب در سطح تصمیم (که گاهی اوقات به عنوان ادغام ثانویه شناخته می‌شود)، داده‌های هر مدالیته (متنی، صوتی یا بصری) را به‌طور مستقل به الگوریتم طبقه‌بندی مختص به خود می‌دهد و با ادغام هر نتیجه در یک بردار تصمیم واحد، نتایج طبقه‌بندی احساسات نهایی را به دست می‌آورد. یکی از مزایای این تکنیک ترکیبی، این است که نیاز به ترکیب داده‌های ناهمگن را از بین می‌برد و هر مدالیته می‌تواند از مناسب‌ترین الگوریتم طبقه‌بندی خود استفاده کند.
ترکیب هیبریدی، ترکیبی از تکنیک‌های ترکیب در سطح ویژگی و سطح تصمیم است که از اطلاعات تکمیلی هر دو روش در طول فرایند طبقه‌بندی استفاده می‌کند. این فرایند معمولاً شامل یک روش دو مرحله‌ای است که در مرحله اول، ابتدا بین دوتا از مدالیته‌ها، روش ترکیب در سطح ویژگی پیاده‌سازی می‌شود و سپس در مرحله دوم برای ادغام کردن نتیجه این ترکیب با مدالیته باقیمانده، بین نتایج این فرایند و مدالیتهٔ باقیمانده، عملیات ترکیب در سطح تصمیم اعمال می‌شود.
مشابه تجزیه و تحلیل احساسات مبتنی بر متن، تجزیه و تحلیل احساسات چندوجهی را می‌توان در توسعه سیستم‌های توصیه‌گر در اشکال مختلف مانند تجزیه و تحلیل ویدیوهای تولید شده توسط کاربران در خصوص نقد فیلم و نقد کلی محصولات، به منظور پیش‌بینی احساسات مشتریان و متعاقباً توصیه محصولات یا خدمات، استفاده کرد. تجزیه و تحلیل احساسات چندوجهی همچنین نقش مهمی در پیشرفت دستیاران مجازی از طریق استفاده از پردازش زبان طبیعی (NLP) و تکنیک‌های یادگیری ماشین ایفا می‌کند. در حوزه بهداشت و درمان، تجزیه و تحلیل احساسات چندوجهی می‌تواند برای تشخیص برخی شرایط پزشکی مانند استرس، اضطراب یا افسردگی استفاده شود. تجزیه و تحلیل احساسات چندوجهی را می‌توان در درک احساسات موجود در برنامه‌های خبری ویدیویی نیز به کار برد، از آنجایی که خبرنگاران معمولاً به‌طور واضح احساسات خود را نشان نمی‌دهند و بیشتر خنثی هستند، به عنوان یک حوزه پیچیده و چالش‌برانگیز در نظر گرفته می‌شود.
مهدی کاظمی (۲۵ آذر ۱۳۵۳ – ۱۸ دی ۱۴۰۰) معروف به بکتاش آبتین، شاعر، کارگردان فیلم و زندانی سیاسی اهل ایران بود.
او که در ابتدا با نام شناسنامه‌ای‌اش غزل‌هایی پیشرو می‌گفت، نام خود را به بکتاش آبتین تغییر داد و به شعر آزاد روی آورد. وی در ادامهٔ همین مسیر توانست با مجموعهٔ چهارم شعری خود، "پتک"، جایزهٔ شعر خبرنگاران را کسب کند. آبتین این مسیر را در دههٔ نود با چاپ مجموعهٔ "در میمون خودم پدربزرگم" ادامه داد؛ اما با بروز مشکلاتی همچون: دستگیری، زندان و بیماری نتوانست در زمان حیاتش مجموعهٔ دیگری را به چاپ برساند و پس از درگذشتش فقط مجموعهٔ "تنهایی دسته‌جمعی" از او در پاریس به چاپ رسید. او همچنین از اواسط دههٔ هشتاد، کار فیلم‌سازی مستند را به‌طور جدی آغاز کرد و تا هنگام مرگ، ۱۹ فیلم مستند ساخت که از مطرح‌ترین آن‌ها می‌توان به "پارک مارک" و "مُری زن می‌خواد" اشاره کرد. او با فیلم "۱۳ اکتبر ۱۹۳۷" بر اساس زندگی لوریس چکناواریان توانست جایزهٔ بهترین فیلم بلند پُرتره از ششمین جشنواره سینما حقیقت را به‌دست‌آورد. آخرین ساختهٔ او، "موریانه‌ای با دندان‌های شیری" — که یک اثر سلف‌پرتره بود — موفق به کسب دیپلم افتخار از دوازدهمین جشن مستقل سینمای مستند شد. محمد رسول‌اف نیز فیلمی با نام "جنایت عمدی" براساس آخرین روزهای زندگی آبتین ساخت که پس از مرگ وی به نمایش درآمد.
فعالیت‌های سیاسی آبتین با حضور یافتن و مجروح شدنش در اعتراضات سال ۱۳۸۸ آغاز شد. او از سال ۱۳۸۹ به عضویت کانون نویسندگان ایران درآمد و در سال‌های مختلف، مسئولیت‌هایی همچون: منشی کانون، عضویت در هیئت دبیران و نیز بازرس کانون را به عهده گرفت. وی پس از چند بار بازداشت و حضور در دادگاه، سرانجام در سال ۱۳۹۸ با سه اتهام «تبلیغ علیه نظام»، «اجتماع و تبانی به قصد اقدام علیه امنیت ملی» و «تشویق بانوان کشور به فساد و فحشا» در شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب محاکمه و به شش سال زندان تعزیری محکوم شد.
آبتین که از مهر ۱۳۹۹ در زندان به سر می‌برد، چند بار با بیماری‌های مختلفی روبه‌رو شد. او در آذر ۱۴۰۰ برای دومین بار به کرونا مبتلا شد؛ اما مسئولان زندان از فرستادنش به بیمارستان خودداری کردند؛ درنهایت پس از وخیم‌تر شدن حال جسمی‌اش به بیمارستان منتقل شده و در آنجا با پابند و زنجیر به تخت، بسته شد. وی در ۱۱ دی به کما رفت و یک هفته بعد، در ۱۸ دی ۱۴۰۰ درگذشت. اداره کل زندان‌ها و دادستانی تهران هرگونه اهمال در رسیدگی به وضعیت آبتین را رد کردند؛ اما این مرگ، واکنش‌های بسیاری را در رسانه‌ها به‌همراه داشت، به طوری که برخی آن را قتل یا کشته‌شدن نامیدند و مسئولیت مرگ آبتین را بر عهدهٔ حکومت و مسئولانش دانستند. پس از مرگ آبتین، تجمع‌های گوناگونی در ایران و کشورهای دیگر برای یادبودش برگزار شد که با دخالت پلیس و نهادهای امنیتی همراه شد.
بکتاش آبتین با نام شناسنامه‌ای مهدی کاظمی در ۲۵ آذر ۱۳۵۳ در شهر ری در خانواده‌ای مذهبی از طبقهٔ متوسط جامعه متولد شد. پدر او اسدالله کاظمی از جانبازان شیمیایی جنگ ایران و عراق بود که در ۳ فروردین ۱۴۰۱ بر اثر بیماری سرطان درگذشت. او همچنین برادر کوچک‌تری به نام آرمان داشت.
آبتین در کودکی و نوجوانی به‌صورت حرفه‌ای ورزش می‌کرد و در رشته‌هایی همچون کشتی، جودو و شنا به مدال قهرمانی، دست یافته بود. سپس رشته ورزشی خود را به پینگ پونگ تغییر داد و سال‌ها عضو تیم ملی نوجوانان و جوانان بود؛ اما آشنایی او در دوران سربازی با دوستی که به شعر شاملو (شعر سپید) علاقه داشت، مسیر او را به سمت شعر و هنر کشاند.
آبتین به‌دلیل مذهبی بودن خانواده‌اش و نیز کشته شدن دایی‌اش در جنگ ایران و عراق در سال ۱۳۶۲، در کودکی عقایدی مذهبی داشت و حتی عضو بسیج بود. او حتی در ۱۴–۱۳ سالگی تلاش کرده بود که با دست بردن در شناسنامه راهی جبهه شود. آبتین که با اصرار پدر، مکبّر مسجد بود، پس از رسیدن به نوجوانی، کم‌کم شروع به اعتراض کرد و گاهی در میان نماز، مکبّری را رها می‌کرد و گاهی گلابدان مسجد را از جوهر پر می‌کرد. این اعتراض‌ها پس از رفتن او به سربازی و آشنایی‌اش با شعر و جهان هنر، جهت‌دهی‌ای اجتماعی پیدا کرد و حتی در سربازی به درگیری او با فرماندهان و تبعیدش به سردشت منجر شد.
همسرِ آبتین، مریم یاوری، بازیگر و فیلم‌ساز است و در بیشترِ کارهای سینماییِ آبتین در دههٔ ۱۳۹۰ تهیه‌کننده بوده‌است. آشنایی آن‌ها به سالِ ۱۳۸۸ و آغاز ارتباطشان به یک احوال‌پرسی تلفنی پس از شکستنِ جمجمه بکتاش در اعتراضاتِ آن سال برمی‌گشت. آن‌ها چهار سال با یکدیگر دوست بودند؛ سپس مدّتی در یک خانه زندگی کردند؛ و، درنهایت، به گفتهٔ یاوری، به خاطرِ فشارهای اجتماعی، مجبور شدند که در تیرِ ۱۳۹۲ ازدواجِ رسمی کنند.
او از نوجوانی و به‌صورت حرفه‌ای از اوایل دهه ۱۳۷۰ در زمینه ادبیات به فعالیت مشغول بود. در ابتدا غزل می‌گفت و با نام «مهدی کاظمی» در فضای غزل پیشرو در آن زمان مطرح شد. اولین مجموعه او در این قالب-که در سال ۱۳۷۸ به‌چاپ رسید- «"و پای من که قلم شد نوشت برگردیم"» نام داشت.
او در اوایل دهه هشتاد، نام خود را از مهدی کاظمی به بکتاش آبتین تغییر داد و در سال ۱۳۸۱ دومین کتاب و اولین مجموعه اشعار آزاد خود به نام «"مژه‌ها چشم‌هایم را بخیه کرده‌اند»" را به‌چاپ رساند که تجربه‌هایی نزدیک به جریان «شعر گفتار» بود. سومین مجموعه شعری او-که در سال ۱۳۸۴ به‌چاپ رسید- «"شناسنامه خلوت"» نام داشت که از لحاظ فرم، بیشتر به قالب‌هایی نظیر هایکو و تانکا شبیه بود و از نظر محتوا به مسائل انسانی با تکیه بر مقوله زن و دغدغه‌های اجتماعی می‌پرداخت. آبتین در سال ۱۳۹۰ مجموعه "پتک" را با نشر چشمه به‌چاپ رساند و این مجموعه توانست برندهٔ جایزه شعر خبرنگاران شود. او در سال ۱۳۹۲ مجموعهٔ «"در میمون خودم پدربزرگم"» را راهی بازار کرد که دارای مضمون‌هایی عاطفی و اجتماعی و آخرین اثر او قبل از مرگش بود. همسر بکتاش، مریم یاوری، آثار منتشرنشدهٔ او را پس از مرگش جمع‌آوری و با نام «تنهایی دسته‌جمعی» توسط «نشر ناکجا» در پاریس منتشر کرد. در این کتاب، بارکدی وجود دارد که می‌توان با اسکن آن‌ها شعر را با صدای خود شاعر شنید. برخی از اشعار متأخرتر این مجموعه، در زندان سروده شده‌است.
شیدا محمدی، شاعر، غزل‌های ابتدایی بکتاش را نشان‌گر تسلط او بر اوزان عروضی و شعر کلاسیک می‌داند. مظاهر شهامت، شاعر، نیز زبان امروزین و بسامد بالای به‌کارگیری صفت و موصوف‌های نامأنوس را از ویژگی‌های آثار آزاد او در مجموعهٔ "مژه‌ها چشم‌هایم را بخیه کرده‌اند" ذکر کرده‌است. شهرنوش پارسی‌پور، نویسنده و منتقد، این دو مجموعه را تحت‌تأثیر اشعار بیژن نجدی می‌داند و مواردی مانند جان‌بخشی به اشیا و توجه به عرفان ذن را شاهدی بر این استقبال ذکر می‌کند؛ هرچند آن را تقلید نمی‌داند.
منتقدانی نظیر هرمز شریفی، مجموعهٔ "پتک" را نقطهٔ حرکت بکتاش به سمت شعر تصویرگرا می‌دانند. علی‌رضا بهنام، شاعر و مترجم، این مجموعه را هرچند متعلق به جریان ساده‌نویسی می‌داند؛ اما اعتقاد دارد که اجرای قوی، تسلط بر زبان، تن‌زدن از تشکیل یک تصویر مرکزی و پیشبرد هم‌زمان چند تصویر (با وجود محافظه‌کاری شاعر در حوزهٔ زبان) از افتادن او در ورطهٔ ساده‌انگاری جلوگیری کرده و به موفقیت این مجموعه منجر شده‌است. مجموعهٔ "در میمون خودم پدربزرگم" نیز در فضای جریان «ساده‌نویسی» است. دوری شاعر از ترفندهای زبانی و نزدیکی او به زبان روزمره در این مجموعه همراه با طنزی شاعرانه بوده‌است؛ هرچند این طنز در آثار اجتماعی-سیاسی او موفق‌تر است و گاهی متن شوخ و شنگ بکتاش به عقب‌نشینی شعر و شاعرانگی منجر شده‌است. مطرح‌ترین اثر این مجموعه، شعر بلندی به‌نام «فرشته خانم» و از زبان یک زن تن‌فروش است و در آن از ریتمی تند و عصبی و قافیه‌های درونی بسیار استفاده شده‌است که به قول حافظ موسوی، شاعر و منتقد، چکش‌وار بر سر خواننده یا شنونده فرود می‌آمد. علی‌رضا بهنام، معتقد است که «زبان این شعر از حالت اقتدارگرایی-که در شعر مردانه است-فاصله می‌گیرد و با شکستن کلمات و ایجاد تداعی‌های مختلف و گشتن به دُور موضوع به‌جای بیان مستقیم، لحن و حال و هوای زنانه را در شعرش ایجاد کرده‌است»؛ هرچند شوکا حسینی، شاعر و منتقد، اعتقاد دارد که اگرچه این شعر از آثار مهم فمینیستی معاصر است، این نقد بر آن وارد است که «در سطر پایانی آن، کارکرد ساخته‌شده نظام‌های عرفی، اجتماعی و دینی از زن را تعریف کرده‌است و می‌گوید زن باید پارسا، پاک‌دامن و فرشته باشد!» رضا عابد، منتقد، این شعر را دارای بینامتنیت با نمایش‌نامه «"زن خوب ایالت سچوان"» برشت می‌داند و آن را «خلق اثری تازه بر ویرانه اثر برشت» برمی‌شمرد.
در سال‌های میانی دههٔ هشتاد، نواری صوتی از «بکتاش آبتین» به‌نام «افیون» با آهنگ‌سازی «هومن گنجور» و تنظیم «ایرج همدمی» منتشر شد. سپس او سی‌دیِ بدون مجوزی شامل شعرخوانی‌هایش را با نام «موریانه‌ای با دندان‌های شیری» راهی بازار کرد. وی در مصاحبه‌هایش از چاپ مجموعه‌ای به‌نام «"تظاهرات یک‌نفره"»، شامل ۱۵ شعر بلند اجتماعی-سیاسی و نیز یک سی‌دی شامل دکلمهٔ ۲۵ شعر عاشقانه با صدای خودش و آهنگ‌سازی و تنظیم «مسعود اقبالی» خبر داده بود. او همچنین در زندان در حال نوشتن کتابی دربارهٔ معماری سنتی ایران بود که با مرگ ناگهانی‌اش این اثر، هرگز به‌پایان نرسید.
آبتین ورود به عرصه سینما را در اوایل دهه ۱۳۸۰ و با بازیگری آغاز کرد. مریم یاوری، همسر او که در بسیاری از پروژه‌های سینمایی‌اش حضور داشته‌است، ورود آبتین به جهان سینما را به‌دلیل علاقه‌اش به محمدرضا یزدان‌پناه، رئیس سازمان منطقه آزاد کیش و نیز دوستی‌اش با فرشید ابراهیمی، طراح و فیلم‌بردار، می‌داند. او با فیلم کوتاهی به نام "کسوف" در سال ۱۳۸۵ فعالیت در زمینه سینمای مستند را آغاز کرد؛ سپس در بهمن همان سال، فیلم کوتاه پرهزینه و داستانی‌ای به‌نام "میکا" را منتشر کرد که بازیگرانی همچون حامد کمیلی و لیلا زارع (که البته در آن زمان، چندان شناخته‌شده نبودند) در آن نقش ایفا کردند. آبتین سومین اثر سینمایی خود را در خرداد سال ۱۳۸۶ با نام "تُنگ شنی" ساخت که به ساختار جزیرهٔ کیش و چگونگی شکل‌گیری آن می‌پردازد. او در همان سال، ساخت فیلم مستند خود دربارهٔ زندگی منصور بنی‌مجیدی، شاعر آستارایی، با نام "رخنه در خواب" را آغاز کرد. نام این فیلم، برگرفته از نام یکی از مجموعه‌اشعار بنی‌مجیدی است که (پس از مرگ او مجوز نگرفت و هرگز چاپ نشد) به زندگی خصوصی، سوابق شعری و اجتماعی، آثار و همچنین زمان بستری بودن او در بیمارستان (به‌علت ابتلا به سرطان) می‌پردازد. آبتین در شهریور ۱۳۸۷، فیلم بعدی خود به‌نام "رؤیای نزدیک" را ساخت که به چگونگی شکل‌گیری جزیره کیش می‌پردازد.
آبتین فیلم مستند نیمه‌بلند "پارک مارک" را در سال‌های ۱۳۸۸–۱۳۸۷ کارگردانی کرد. این فیلم دربارهٔ یک معتاد به کراک است که از صندوق‌های صدقات سرقت می‌کند. این فیلم در چهاردهمین جشن سینمای ایران برای بهترین فیلم‌برداری، صدا، کارگردانی و تدوین، نامزد جایزه شد و توانست دیپلم افتخار بهترین صدابرداری را دریافت کند؛ این فیلم در جشنواره‌های خارجی‌ای همچون: تسالونیکی یونان و بازار بین‌المللی جشنواره کن نیز حضور داشت که از دیدگاه احمد زاهدی لنگرودی، منتقد، جایگاه او را به‌عنوان یک مستندساز حرفه‌ای تثبیت کرد.
آبتین در سال ۱۳۸۹ مستندی ۴۲ دقیقه‌ای به‌نام "مُری زن می‌خواد" ساخت که به جشنواره‌های گوتنبرگ سوئد، روتردام هلند و بوستون راه یافت. این فیلم به مشکلات جنسی و مسئلهٔ ازدواج یک سرایدار میان‌سال به‌نام مرتضی محمودزاده می‌پردازد و کارگردان، بخش‌هایی از آن را به‌علت خاص بودن محتوا و فضای سنتی اصفهان-که باعث عدم همکاری مردم می‌شد-با کمک ۴۰ بازیگر بازسازی کرد؛ هرچند بازیگرانِ نقش اصلی و نقش‌های کلیدی، افراد حقیقی بودند.
بکتاش در سال ۱۳۹۰، ساختن فیلمی به‌نام "آنسور" با محوریت زندگی علیشاه مولوی را آغاز کرد؛ فیلمی با راوی ناشنوا که از دیدگاه آبتین، جنبه‌ای نمادین نیز دارد. "آنسور" به موضوع سانسور در ادبیات می‌پردازد که در واقع، همان واژهٔ سانسور است که حرف نخستش حذف شده‌است. فیلم در چند جشنوارهٔ فیلم مستند و یک دانشگاه در آمریکا به نمایش درآمد؛ اما آبتین از نتیجه کار، ناراضی بود و در سال ۱۳۹۶ آن را با نام "کاملاً خصوصی برای آگاهی عموم" بازسازی کرد.
او در سال ۱۳۹۱ چهار فیلم «۱۳ اکتبر ۱۹۳۷» (زندگی لوریس چکناواریان)، «شرح بی‌نهایت» (زندگی فرهاد فخرالدینی)، «مشق شب» (زندگی فخری ملک‌پور) و «همایون خرم» را ساخت، اما هیچ‌یک از فیلم‌ها جز «۱۳ اکتبر ۱۹۳۷» به نمایش عمومی درنیامدند. بکتاش نتوانست فیلم «شرح بی‌نهایت» را به علت عدم تأمین منابع مالی آنگونه که می‌خواست کامل کند، اما این فیلم که درون‌مایهٔ اصلی‌اش بر موسیقی کارهای فخرالدینی استوار است، خاطرات او و همسرش، حضورش در میان شاگردانش و بسیاری نکات مهم زندگی این هنرمند را دربرمی‌گیرد. «مشق شب» و «همایون خرم» نیز با توجه به محدودیت‌های تحمیلی آنگونه که کارگردان می‌خواست ساخته نشدند، هرچند با چرخیدن بر تم موسیقی و شخصیت، بازگوکننده خاطرات روزگار طلایی موسیقی ایران هستند. بکتاش سپس فیلم ۱۳ اکتبر ۱۹۳۷ را ساخت که در آن به زندگی سخت دوران کودکی لوریس چکناواریان پرداخته می‌شود. این فیلم اگرچه توانست جایزهٔ بهترین فیلم بلند پرتره را در «ششمین جشنواره سینما حقیقت» کسب کند، اما هرگز مجوز اکران عمومی پیدا نکرد و درنهایت توسط سایت «هاشور» به‌صورت اینترنتی نمایش داده شد.
آبتین در سال ۱۳۹۴ بلندترین مستند خود با نام «نادر» را ساخت که مستندی در مورد زندگی «نادر صنعانی»، معروف به پدر سنگ ایران، است. این فیلم که به تحقیقات صنعانی پیرامون سنگ‌های ایرانی می‌پردازد ازلحاظ ساختاری به آثار شخصی آبتین شباهت دارد. او در سال ۱۳۹۷ ساخت فیلمی به نام «رنگ پاشیدن بر هیچ» را آغاز می‌کند که به زندگی شاعر اصفهانی «حسن صفدری» می‌پردازد. این فیلم نیمه‌تمام می‌ماند و به مرحله تدوین نمی‌رسد. درونمایهٔ این مستند، تفاوت ظاهر پرهیاهوی صفدری در تضاد با تنهایی عمیق درون او است. در آن سال‌ها ممنوع‌الفعالیت بودن آبتین او را به سمت ساخت مستندهای صنعتی و تبلیغاتی (نظیر تبلیغ شرکت هواپیمایی قشم) می‌برد.
وی همچنین طی سال‌های ۱۳۹۸ تا ۱۴۰۰، سه مستند پرتره از اعضای کانون نویسندگان یعنی فریبرز رئیس‌دانا، ناصر زرافشان و علی‌اکبر معصوم‌بیگی ساخت که دو فیلم آخر، پس از مرگ او به نمایش درآمدند. از ویژگی‌های مشترک این سه فیلم، می‌توان به اهمیت تاریخی آن‌ها و همچنین ساخته شدن با کمترین عوامل و امکانات اشاره کرد.
آخرین ساختهٔ وی، سلف‌پرتره‌ای با نام «موریانه‌ای با دندان‌های شیری» بود که شاید شخصی‌ترین اثر آبتین باشد. فیلمی که فاصلهٔ کوتاه قرنطینهٔ کرونا در جزیرهٔ کیش (به دور از همسرش) تا زندانی شدن او را دربرمی‌گیرد. این فیلم توانست درحالی‌که حدوداً ۱۰ ماه از زندانی شدن آبتین می‌گذشت، در دوازدهمین جشن مستقل سینمای مستند ایران دیپلم افتخار بهترین کارگردانی فیلم مستند نیمه‌بلند را کسب کند.
آبتین ساخت فیلم مستند "تو مصطفایی" (گل یا پوچ) و مستندی پیرامون کانون نویسندگان ایران را آغاز کرده بود که با زندانی شدن و مرگ او نیمه‌تمام ماند.
مریم یاوری، سبک مستندسازی آبتین را ترکیبی بین شعر و تئاتر می‌داند و محبوبه موسوی، داستان‌نویس، اعتقاد دارد که «نگاه حسی بکتاش به جهان بر نمای واقع‌گرایانه مستندهایش رنگ می‌پاشید.» داریوش معمار، روزنامه‌نگار، نیز اعتقاد دارد که «فیلم‌های بکتاش آبتین وابسته به همان شرایط روحی و حس‌آمیزی در درک تصاویر و زمان و جریان زندگی بودند که در شعرهایش وجود داشت»؛ اما شاهین کربلایی طاهر، کارگردان و منتقد سینما، با دیدگاهی متفاوت، بیان می‌کند که «اولین موضوع جالب توجه در فیلم‌های بکتاش، ناهمگونیِ چیدمان تصویری (صداییِ) آثار اوست با آنچه سینمای شاعرانه می‌دانیم. در هیچ‌یک از آثار او با تصاویر آبستره، حرکات یا نماهای عجیب و غریب دوربین، صداهای نامأنوس و در یک‌کلام «قرتی‌بازی» روبه‌رو نمی‌شویم.» محمد رسول‌اف، کارگردان سینما، آثار آبتین را دارای فراز و نشیب دانسته؛ اما تجربه‌گرایی و جسارت او را مهم‌ترین عنصر این آثار برمی‌شمرد.
منتقدان گوناگونی، صدابرداری پارک مارک را-که برنده دیپلم افتخار صدابرداری جشن سینما شد-ستوده‌اند. احمد زاهدی لنگرودی، مستندساز و روزنامه‌نگار، اعتقاد دارد که تصویر و صدابرداری خیابانی فیلم-که بسیاری از لحظاتش در شب می‌گذرد-از نمونه‌های فنی موفق تاریخ سینمای مستند ایران است. یزدان سلحشور، منتقد، در این‌باره می‌گوید: «صدا شخصیت اصلی فیلم است و حضور یک حرفه‌ای تمام‌عیار در حوزه صدابرداری، جان‌مایه اثر را زیر پوشش گارانتی خود دارد. کاربرد صدا در فیلم نیز دارای همان اهمیتی است که در آثار موج نو و نسخهٔ آمریکایی این موج یعنی سینمای جارموش شاهد بوده‌ایم.»
منتقدانی همچون: محبوبه موسوی و مهرداد خامنه‌ای فیلم‌های پرترهٔ کانون نویسندگان را به موفقیت آثار گذشتهٔ کارگردان نمی‌دانند و آن را «یک بیانیهٔ طولانی سیاسی»، «گزارش و مونولوگی گاه طولانی» و «رپرتاژ تلویزیونی» نامیده‌اند؛ هرچند محمد رسول‌اف، این آثار را تجربه‌های تازه، و احمد زاهدی لنگرودی نیز آن‌ها را نویددهندهٔ استعدادی درخشان در عرصهٔ سینمای مستند می‌نامد. علی‌اکبر معصوم‌بیگی نیز با بیان مشکلات کارگردان در زمان ساخت این فیلم‌ها، حکم قطعی زندان او و همچنین تنگناهای مالی، این آثار را قابل دفاع می‌داند و با آثار متأخر ژان لوک گدار مقایسه می‌کند.
آبتین در زمینه طنز و هجو نیز فعال بود و دفتری از هجویات داشت که تا به امروز منتشر نشده‌است.
او مدتی با منطقه آزاد کیش همکاری و در آنجا جلسات ادبی برگزار می‌کرد. وی به‌عنوان دبیر انجمن شاعران کیش، در ابتدای دهه ۸۰، جلسه‌های شعر و داستان این جزیره را با حضور شاعران و نویسندگان مطرح برگزار کرد و بعدها نیز محفلی به نام «پاتوق شعر و داستان کیش» ایجاد کرد.
بکتاش همچنین با همراهی علیشاه مولوی و تعدادی از شاعران، «جریان شاعران سراسر ایران» را ایجاد کرد. این جریان ابتدا در سال‌های ابتداییِ پس از انقلاب و در زمانی که علیشاه مولوی سردبیر نشریه نافه بود ایجاد شد و هدف آن، حمایت از شاعران شهرستانی در مقابل دیگر نشریاتی بود که تنها به شاعران مرکزنشین توجه می‌کردند. بعدها این جریان به «تشکل شاعران مستقل ایران» تغییر نام داد و با هماهنگی ۱۸ هیئت تحریریه در سرتاسر ایران با مجلاتی نظیر «دال» به فعالیت خود ادامه داد.
او در سال‌های زندان به تشکیل «کمیسیون فرهنگی زندان» دست زد؛ بیش از ۷۰۰ کتاب به کتابخانه این زندان اضافه کرد و جلساتی را برای آموزش خطاطی، شعر، داستان و زبان‌های خارجی ایجاد کرد.
بکتاش آبتین در سال ۱۳۸۸ در اعتراضات خیابانی جنبش سبز، به‌دست مأموران امنیتی مورد ضرب‌وشتم قرار گرفت و به علت شدت جراحات، در بیمارستان و سپس در خانه چند ماه بستری شد. بنا به گزارشی که کانون نویسندگان ایران منتشر کرده‌است، ضربه‌ای که به سر او وارد شد، باعث به کما رفتن او شد.
آبتین دراین‌باره گفته بود: «مأموران امنیتی در یکی از آن تظاهرات به من با چاقو حمله کردند و جمجمه‌ام شکست و بلافاصله به بیمارستان فیروزگر منتقل شدم و پس از آن هم حدود یک‌سال در خانه بستری بودم. آن روز، من مثل بقیه شهروندان در خیابان بودم و برای گرفتن عکس یا فیلم نرفته بودم.»
بکتاش از سال ۱۳۸۷ برای عضویت در کانون نویسندگان ایران اقدام کرده بود و در سال ۱۳۸۹ به‌طور رسمی به عضویت آن درآمد.
آبتین همواره عضویت در کانون نویسندگان را نقطه‌عطف زندگی خود می‌دانست و زندگی‌اش را به دوره‌های پیش و پس از آشنایی و همکاری با کانون نویسندگان ایران تقسیم کرده بود. او در این‌باره گفته بود: «واقعاً کانون نویسندگان ایران به من هویت داد. به من آموخت که آزادی چیه، آزادی‌خواهی چیه…، ما برای چی دور هم جمع می‌شویم…، از چه چیزی حرف می‌زنیم…، چه چیزی می‌خواهیم…»
در سال ۱۳۹۱، بعد از به زندان افتادن منشی آن زمان کانون یعنی منیژه نجم عراقی، بکتاش آبتین از سوی هیئت دبیران کانون به جای او انتخاب شد. او همچنین در شهریور ۱۳۹۳ در انتخابات مجمع عمومی کانون به عضویت هیئت دبیران آن درآمد؛ در انتخابات شهریور ۱۳۹۴ با بیشترین آرای انتخاباتی به فعالیت خود ادامه داد و در ۱۸ بهمن ۱۳۹۶ به‌عنوان «بازرس کانون» انتخاب شد. او در سال‌های عضویت خود در کانون، بسیاری از بیانیه‌ها و همچنین کتاب‌های کانون نویسندگان، از جمله، کتاب «پنجاه سال کانون نویسندگان ایران» را منتشر کرد که بعدها به دلیل انتشار آن‌ها به زندان افتاد.
فعالیت بکتاش آبتین در کانون نویسندگان برای او پیامدهای حقوقی داشت. او در اردیبهشت ۱۳۹۴ به کمپین بین‌المللی حقوق بشر در ایران اطلاع داد که «در سه روز متوالی از تاریخ ششم تا هشتم اردیبهشت ماه برای فیلم‌ها، عضویتش در کانون نویسندگان و شرکت در اعتراضات خیابانی سال ۸۸» بازجویی شده‌است. مأموران وزارت اطلاعات منزل او را تفتیش کردند و آثارش ممنوع اعلام شد. این پرونده به مدت سه سال در دادسرای فرهنگ و رسانه باز بود تا اینکه در آبان ۱۳۹۷ او با کیوان باژن و رضا خندان مهابادی به شعبه ۷ دادسرای اوین احضار شده و اتهام تبلیغ علیه نظام به او تفهیم شد. سه ماه بعد پس از احضار مجدد، سه اتهام «تبلیغ علیه نظام»، «اجتماع و تبانی به قصد اقدام علیه امنیت ملی» و «تشویق بانوان کشور به فساد و فحشا» به او تفهیم شد.
در ۱۲ آذر ۱۳۹۵ در هجدهمین مراسم یادبود جانباختگان قتل‌های زنجیره‌ای، بکتاش آبتین و تعداد زیادی از مردم، هنرمندان و فعالان سیاسی در کنار آرامگاه محمد مختاری و محمدجعفر پوینده در امام‌زاده طاهر کرج حاضر شدند. به گفتهٔ رضا خندان مهابادی، نیروهای امنیتی، صبح همان روز با چند تن از اعضای کانون نویسندگان، تماس گرفته و به آن‌ها گفته بودند که نباید این برنامه برگزار شود؛ این مراسم با مداخلهٔ نیروهای انتظامی و لباس‌شخصی به خشونت کشیده شد و جمعی از حاضران، از جمله، بکتاش آبتین و مزدک زرافشان (فرزند ناصر زرافشان) مورد ضرب‌وشتم قرار گرفته و بازداشت شدند.
دو روز پس از آن، بکتاش با قرار کفالت آزاد شد؛ اما پرونده‌ای با اتهام «تجمع غیرقانونی» و «ضرب و شتم نیروی انتظامی» از طرف دادگاه انقلاب کرج علیه او تشکیل شد. در ۲۷ دیِ همان سال، وی دوباره احضار و اتهام تبلیغ علیه نظام به او تفهیم شد. مصداق این اتهام جدید، انتشار عکس صورت مجروح مزدک زرافشان پس از ضرب و جرح به‌دست مأموران امنیتی توسط بکتاش در صفحهٔ اینستاگرامش بود. او با سپردن وثیقه، موقتاً آزاد شد تا سرانجام در خرداد ۱۳۹۶، حکم این پرونده از سوی دادگاه انقلاب کرج به وی ابلاغ شد.
او توسط شعبه ۲ دادگاه انقلاب کرج، به سه ماه کار اجباری خدماتی در بهزیستی (بدل از یک سال حبس تعزیری) و جریمه نقدی محکوم شد. بکتاش این حکم را نپذیرفت و گفت «من این حکم را قبول ندارم. اصولاً محاکمه هیچ‌کس را به دلیل ابراز نظر و عقیده‌اش قبول ندارم؛ برای همین هم عضو کانون نویسندگان شده‌ام. مدافع آزادی بیان، بی‌هیچ حصر و استثنا هستم و این فشارها در عزم من برای مبارزه با سانسور، خللی وارد نمی‌کند. من به حکم صادر شده اعتراض می‌کنم.» کانون نویسندگان نیز با انتشار بیانیه‌ای در ۳۰ خرداد ۱۳۹۷، حکم کار اجباری برای یک هنرمند را محکوم کرد، آن را «از نوآوری‌های دستگاه قضایی برای متهمان سیاسی» دانست که «در آن، ذره‌ای عدالت وجود ندارد» و خواستار لغو این حکم شد. درنهایت در شهریور ماه ۹۷، دادگاه تجدیدنظر حکم وی را به پرداخت پنج میلیون تومان جریمه نقدی تقلیل داد.
به گزارش دویچه‌وله فارسی، در اردیبهشت ۱۳۹۴ مأموران وزارت اطلاعات ضمن بازداشت او در خانه‌اش، بیش از دو هزار قلم فیلم، عکس‌های خانوادگی، موبایل، لپ‌تاپ و اسناد کانون نویسندگان ایران را با خود بردند. رضا خندان مهابادی و کیوان باژن نیز یک هفته بعد از آن احضار شدند. با آنکه این پرونده در شعبهٔ ۱۲ دادسرای فرهنگ و رسانه باز شده بود، پس از گذشت سه سال، در ۹ مرداد سال ۱۳۹۷ این سه نویسنده به شعبه ۷ دادسرای اوین احضار شده و به‌دلیل جمع‌آوری و انتشار کتاب چهار جلدی «پنجاه سال کانون نویسندگان ایران» - که اثری پژوهشی بود - با عنوان «تبلیغ علیه نظام» تفهیم اتهام شدند و قاضی قرار کفالت را به وثیقه تبدیل کرد.
آن‌ها یک بار دیگر در ۱۲ آبانِ همان سال، با شکایت وزارت اطلاعات و در زمان وزارت محمود علوی، به شعبه ۷ دادسرای اوین احضار شدند و دو عنوان اتهامی جدید «اجتماع و تبانی به قصد اقدام علیه امنیت ملی» و «تشویق بانوان کشور به فساد و فحشا» به پروندهٔ آن‌ها اضافه شد. همچنین میزان وثیقهٔ آن‌ها دوبَرابر افزایش یافت. بکتاش آبتین پس از برگزاری دادگاه، در مصاحبه با رادیو فردا دربارهٔ علت اتهام «تشویق بانوان کشور به فساد و فحشا» گفت که برای این اتهام، دلیلی ارائه نشد؛ اما احتمالاً «پایهٔ آن باید بیانیه‌های کانون نویسندگان ایران در دفاع از حرکت دختران خیابان انقلاب و روز جهانی زن باشد». کانون نویسندگان ایران با انتشار بیانیه‌ای این اتهام‌ها را پرونده‌سازی نامید و خواستار مختومه شدن این پرونده و دیگر پرونده‌های مشابه شد. همچنین حدود ۷۰۰ نفر از هنرمندان و فعالان اجتماعی در بیانیه‌ای گروهی، انتساب «تشویق بانوان کشور به فساد و فحشا» به این هنرمندان را از آن دست اتهام‌های جدیدی دانستند که سابقه‌اش را تنها در نظام دادرسی دیوان بلخ می‌توان سراغ گرفت.
بکتاش آبتین به‌همراه کیوان باژن و رضا خندان مهابادی در ۲ بهمن ۱۳۹۷ به شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب احضار شد. قاضی مقیسه با رد کردن وکلای متهمان، ناصر زرافشان و راضیه زیدی، گفت که «متهمان خود می‌توانند از خودشان دفاع کنند» و حق آن‌ها برای برخورداری از وکیل را نقض کرده و مبلغ وثیقه را به ده‌برابر افزایش داد.
در روز محاکمه، ۷ اردیبهشت ۱۳۹۸، جمعی از اعضای کانون به نشانه اعتراض در مقابل دادگاه انقلاب تجمع کردند. در این جلسه، اتهام‌هایی همچون: «اجتماع و تبانی به قصد اقدام علیه امنیت ملی» و «تبلیغ علیه نظام» مطرح شد که مصادیق آن را کتاب‌های کانون نویسندگان، از جمله، کتاب «پنجاه سال کانون نویسندگان ایران»، بیانیه‌های کانون نویسندگان و نیز یادداشت‌ها و مطالب منتشر شده در صفحات شخصی بکتاش دانسته بودند.
شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب درنهایت، در ۲۵ اردیبهشت ۱۳۹۸ حکم خود را مبنی بر شش سال زندان تعزیری برای بکتاش آبتین صادر کرد که یک سال آن، به‌دلیل اتهام «تبلیغ علیه نظام» و شش سال آن نیز به‌خاطر اتهام «اجتماع و تبانی به قصد اقدام علیه امنیت کشور» بود. پس از صدور این حکم، بسیاری از فعالیت‌های ادبی بکتاش، تحت فشار نهادهای امنیتی محدود شد به‌طوری‌که حتی جلسه «حبسیه‌سرایی در شعر کهن و مدرن» در خرداد ۱۳۹۸ - که قرار بود بکتاش آبتین در آن شعرخوانی کند - با تماس تلفنی مسئول یک نهاد امنیتی لغو شد.
در ۵ مرداد ۱۳۹۸ کانون نویسندگان اعلام کرد که پروندهٔ بکتاش آبتین و دو عضو دیگر کانون به شعبه ۳۶ دادگاه تجدیدنظر فرستاده شده‌است. سرانجام در ۷ دی ۱۳۹۸، شعبه ۳۶ دادگاه تجدیدنظر به ریاست قاضی زرگر، حکم ۶ سال زندان بکتاش آبتین را عیناً تأیید کرد. این دادگاه بدون دعوت از بکتاش و وکلای او برگزار شد.
در روز ۲۰ اسفند ۱۳۹۸، شعبهٔ یک اجرای احکام دادسرای شهید مقدس، بکتاش را برای تحمل دوران محکومیت خود فراخواند؛ اما به‌دلیل هم‌زمانی با بحران شیوع کرونا در ایران، اجرای این حکم به تعویق افتاد تا سرانجام در روز ۵ مهر ۱۳۹۹، بکتاش آبتین به‌همراه رضا خندان مهابادی و کیوان باژن پس از مراجعه به دادسرای شهید مقدس به زندان اوین منتقل شدند. تعدادی از شاعران، نویسندگان و دوستداران آن‌ها از صبح همان روز در اعتراض به اجرای حکم این سه نویسنده، در مقابل زندان اوین جمع شدند و تا لحظه بدرقه آن‌ها در آن‌جا حضور داشتند.
انجمن جهانی قلم (پِن) در ۱۴ اردیبهشت ۱۳۹۸ در بیانیه‌ای محاکمهٔ بکتاش آبتین و دو نویسنده دیگر را محکوم و اعلام کرد. کانون نویسندگان نیز در ابتدا در واکنش به حکم دادگاه بدوی، در بیانیه‌ای «دلایل» و «مستندات» حکم را نامربوط دانست؛ سپس با انتشار بیانیه‌ای در ۱۰ دی ۱۳۹۸ به حکم دادگاه تجدیدنظر اعتراض کرد و «از تمام نهادهای فرهنگی و انسان‌های آزادی‌خواه و مدافعان آزادی بیان خواست که نسبت به این احکام ظالمانه اعتراض کنند و خواهان لغو آن گردند.»
۵۴ نفر از نویسندگان و هنرمندان مطرح، از جمله: بابک احمدی، علی باباچاهی، اسفندیار منفردزاده، جعفر پناهی و بهرام بیضایی، ضمن محکوم کردن این احکام، آن را «نشانی دیگر از افزایش تهدید و فشار بر اهل قلم» دانستند. همچنین بیش از ۹۰۰ نویسنده، مترجم و شاعر هم نامه‌ای سرگشاده به مقامات اجرایی و قضایی کشور نوشتند و این احکام را «ناروا و آزادی‌کُش» و «لطمه‌ای گران به حقوق اساسی فرد فرد ملّت ایران» خواندند و خواستند که فوراً و بدون قید و شرط از این سه نفر رفع اتهام شود.
در ۲۸ مرداد ۱۳۹۸، یسپر بنگتسون، رئیس انجمن قلم سوئد، یک روز قبل از سفر محمدجواد ظریف (وزیر امور خارجهٔ ایران) به سوئد، در نامه‌ای سرگشاده به وزیر امور خارجهٔ سوئد، در دستور کار قرار گرفتن «وضعیت وخیم و بحرانی حقوق بشر در ایران» و وضعیت «بکتاش آبتین» و چهار زندانی دیگر به نام‌های نسرین ستوده، نرگس محمدی، رضا خندان مهابادی و کیوان باژن را درخواست کرد. در ۱۲ مهر ۱۳۹۸ نیز یک «عصر شعر» تقدیم به بکتاش آبتین برگزار شد که در آن افرادی همچون: حافظ موسوی، عنایت سمیعی و فریبرز رئیس‌دانا سخنرانی کرده و تعدادی از شاعران جوان به یاد بکتاش شعرخوانی کردند.
یک روز پس از زندانی شدن آبتین و دو نویسنده دیگر، کانون نویسندگان طی بیانیه‌ای خواستار آزادی بی قید و شرط این سه نفر شد. در ۲۱ مهر ۱۳۹۹ انجمن قلم استرالیا با انتشار بیانیه‌ای خواستار آزادی بی‌درنگ آبتین و دو نویسنده زندانی دیگر و همچنین اقدام فوری در جهت نگارش نامه‌ای به سفیر ایران در استرالیا شد.
در ۵ آبان ۱۳۹۹ تعدادی از استادان دانشگاه و نویسندگان نظیر یرواند آبراهامیان، داریوش آشوری، بابک احمدی، منیرو روانی‌پور، فرج سرکوهی، مراد فرهادپور و آذر نفیسی نامه‌ای خطاب به انجمن جهانی قلم و سازمان‌های مدافع حقوق بشر امضا کردند و از این نهادها خواستند که با تمامی امکانات خود برای آزادی فوری بکتاش و سه زندانی سیاسی دیگر اقدام کنند.
در ۱۱ آبان ۱۳۹۹ انجمن جهانی قلم با ارائه چند راهکار از ۱۵۰ شعبه خود در ۱۰۰ کشور خواست که برای لغو حکم‌های زندان بکتاش آبتین و دو نویسنده دیگر زندانی اقدام کنند این انجمن درخواست کرد که شعباتش در کشورهای مختلف نامه‌هایی را خطاب به حسن روحانی، رئیس‌جمهور وقت ایران، و ابراهیم رئیسی، رئیس قوه قضائیه در آن زمان، ارسال کنند و خواستار آزادی فوری و بی قید و شرط این سه هنرمند شوند.
در ۲۲ آذر ۱۳۹۹ بیش از ۱۳۰۰ نفر از هنرمندان، شاعران و نویسندگان ایرانی همچون: جعفر پناهی، علی باباچاهی، احمد پوری و نیلوفر بیضایی با انتشار بیانیه‌ای به حکم زندان بکتاش آبتین و دو نویسنده دیگر اعتراض کردند.
در ۶ مهر ۱۴۰۰ انجمن قلم آمریکا فراخوانی با امضای ۶۰ نویسنده، روزنامه‌نگار و هنرمند نظیر مریل استریپ، پل استر، اورهان پاموک، مارگارت اتوود، خالد حسینی، تام استاپارد و آریل دورفمان منتشر کرد که از حکومت ایران خواسته بودند بکتاش آبتین، کیوان باژن و رضا خندان مهابادی را - که به‌تازگی برنده جایزه «آزادی برای نوشتن» شده بودند - آزاد کند.
او در بند هشت زندان اوین - که به نام «تبعیدگاه اوین» شناخته می‌شود - با افرادی همچون: اسماعیل عبدی، امیرسالار داودی، نصرالله لشنی، کیوان صمیمی، بهنام محجوبی، مصطفی خسروی بابادی، رضا خندان مهابادی، کیوان باژن و در ماه‌های آخر نیز با آرش گنجی هم‌بند بود. بنا به نظر کانون نویسندگان ایران، بکتاش با کمک آن‌ها در پاییز ۱۳۹۹ چهار کمیسیون فرهنگی، پزشکی، پشتیبانی و ورزشی را ایجاد کرد که نتایج آن، تهیه صدها کتاب برای بند، افزایش زمان استفاده از کتابخانه، آموزش خطاطی، شعر، داستان، زبان و مواردی از این دست بود.
بکتاش در اواخر آذر ۱۳۹۹ از داخل زندان، پیام صوتی سه دقیقه‌ای فرستاد که در آن به مسائلی نظیر اعمال فشار از سوی مأموران امنیتی، مشکلات دسترسی به تلفن عمومی و عدم نظارت بر فروشگاه زندان اوین اشاره داشت و نیز گفت که از همبندانش برای مرخصی گرفتن یا آزادی مشروط، توبه‌نامه و تعهدنامه گرفته می‌شود.
او در اعتراض به تبعید اسماعیل عبدی، به‌همراه امیرسالار داودی از ۲۷ اسفند ۱۳۹۹ اعتصاب غذا کرد و سپس زندانیان دیگری به آن‌ها پیوستند. درنهایت، آن‌ها در پی درخواست اسماعیل عبدی در ۳ فروردین ۱۴۰۰ به اعتصاب غذایشان پایان دادند.
بکتاش روز سه‌شنبه ۸ تیر ۱۴۰۰، به بازپرسی شعبه ۴ دادسرای اوین احضار شد. این احضار در ارتباط با انتشار خبر ابتلای او به کرونا در زندان بود. او سرانجام در ۱۷ شهریور ۱۴۰۰ برای اولین بار به‌دلیل تشدید بیماری پدر به مرخصیِ ۵ روزه آمد و با آنکه پزشکان از وجود یک کیست در بیضه‌اش خبر داده بودند، فرصت نشد که درمانش را پیگیری کند.
در ۲۵ شهریور ۱۴۰۰، انجمن قلم آمریکا اعلام کرد که جایزه «آزادی قلم» سال ۲۰۲۱ را به بکتاش آبتین، رضا خندان مهابادی و کیوان باژن اهدا خواهد کرد و آن‌ها را نویسندگانی نامید «که نه تنها برای ارائهٔ آثار و ایده‌های خود، بلکه برای زندگیِ بدون ترس و همراه با فداکاری بی‌حد و حصر در خدمت آزادی‌هایی بوده‌اند که پشتوانهٔ اندیشه آزاد، هنر، فرهنگ و خلاقیت هستند.» این جایزه در ۱۴ مهر ۱۴۰۰ رسماً اعطا شد و این سه نویسنده در پیامی که از زندان نوشته بودند، جایزه را به «تمام افراد سرکوب‌شدهٔ ایران و دیگر مناطق جهان» تقدیم کردند.
بکتاش آبتین در مدتی که دوران حبس خود را در زندان اوین می‌گذارند، دو بار به ویروس کرونا مبتلا شد؛ اولین بار، خبرگزاری هرانا در ۱۵ فروردین ۱۴۰۰ ابتلای او به کرونا را تأیید کرد و گفت که هیچ امکانات و تمهیدات پیشگیرانه‌ای وجود نداشته و سالن هواخوری تمام سالن‌های بند ۸ زندان اوین مشترک است. درنهایت به‌جای مرخصی استعلاجی یا انتقال به بیمارستان، او را قبل از پایان دوره بیماری‌اش به بند برگرداندند.
در اواسط تیر ۱۴۰۰ بکتاش در ناحیه بیضه، احساس درد شدید کرد و به همین دلیل به بیمارستان طالقانی تهران منتقل شد؛ اما بدون تکمیل مراحل درمان به زندان بازگردانده شد. با شدت گرفتن بیماری و درد، او در ۲۷ تیر به بیمارستان شهدای تجریش منتقل شد. محمد رسول‌اف عکسی از آبتین را در ۲۸ تیر منتشر کرد که با پابند و زنجیر به تخت بیمارستان، بسته شده بود. او نوشت: «شاعر را با پابند زمخت فلزی به تخت بیمارستان بسته‌اند.» انتشار این تصویر و دست‌به‌دست‌شدنش در شبکه‌های اجتماعی، موجب واکنش‌های خشم‌آلود، اعتراضی و ناباورانه شد به طوری که حتی غلامحسین محسنی اژه‌ای، رئیس قوه قضاییه، نیز در پیامی اعتراضی، بدون اشاره مستقیم به انتشار عکس بکتاش با پابند، گفت: «وقتی متهمی جرم خشن مرتکب نشده نباید به او پابند زد، مگر داعشی و تروریست است که پابند می‌زنید؟!» پس از این اعتراضات گسترده، محمدمهدی حاج‌محمدی، رئیس سازمان زندان‌ها، از تنبیه عوامل خاطی اعزام بکتاش آبتین خبر داد و گفت که تحقیقات در این مورد ادامه دارد. آرمان کاظمی، برادر بکتاش، در مصاحبه‌ای پس از مرگ او، یادآور شد که با وجود این اعتراضات و وعده‌ها، در مرتبهٔ دوم اعزام به بیمارستان و روزهای قبل از مرگ بکتاش آبتین نیز مجدداً به او پابند زده بودند.
از ۶ آذر، بکتاش آبتین با علائمی مانند تب و لرز و بدن‌درد روبه‌رو شد. پس از یک هفته، پزشک کشیک با سربازجوی پرونده تماس گرفت؛ اما بازجو با انتقال او به بیمارستان مخالفت کرد. بکتاش تهدید کرد که اگر به بیمارستان منتقل نشود، خودش را دار خواهد زد. او بالاخره در ۱۵ آذر به بیمارستان طالقانی منتقل شد. پس از چند روز، خانوادهٔ او مطلع شدند؛ اما توضیح بیشتری دربارهٔ وضعیت سلامتی‌اش داده نشد. در روزهای بعد، کانون نویسندگان ایران از وخامت حال او خبر داد و اعلام کرد که درگیری ریه‌های وی افزایش یافته‌است. در روز ۲۲ آذر، خانواده و وکیل بکتاش موفق شدند با گرفتن مرخصی استعلاجی، او را از بیمارستان طالقانی به بیمارستان ساسان منتقل کنند و وی در بخش آی‌سی‌یو این بیمارستان بستری شد. کانون نویسندگان در ۱۱ بهمن در بیانیه‌ای اعلام کرد که حال بکتاش وخیم‌تر شده و پزشکان او را به کمای مصنوعی برده‌اند. این خبر با واکنش‌های زیادی در فضای مجازی روبه‌رو شد.