moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
گویش الیکایی یا طبری الیکایی گویشی از زبان مازندرانی می‌باشد که در شهرستان‌های آرادان و گرمسارو شاهرود و مجن در استان سمنان و ورامین در استان تهران گویش می‌شود. گویش الیکایی در ساختمان فعلی به گویش مرکزی مازندران شباهت دارد و برخی خصوصیات نحوی آن به گویش شمیرانی شباهت دارد و از نظر واژگان با گویش شمیرانی و دماوندی و گویش مرکزی مازندرانی دارای شباهت می‌باشد و در حروف اضافه با گویش شهمیرزادی و گویش مرکزی مازندران دارای شباهت است.گویش الیکایی، علیرضا شاه حسینی، انتشارات بوستان اندیشه، سمنان، 1384 این دسته از مردمان طبری خود را اَلیکایی می‌نامند.
ایل الیکایی، یکی از ایل‌های پرجمعیت و مهم شهرستان آرادان، مجن، گرمسار، ورامین، فیروزکوه، دماوند و شمیرانات است که در حال حاضر، شماری اندکی از آن‌ها زندگی عشایری دارند. به نقل از دانشنامه تبرستان و مازندران؛ برپایه سرشماری ادارهٔ کل ثبت احوال استان سمنان، جمعیت الیکایی‌ها استان سمنان ۲۱٬۴۲۶ نفر می‌باشد. امروزه حدود۳۰٬۰۰۰ الیکایی در سراسر ایران زندگی می‌کنند که اکثر آنها یکجانشین شده‌اند و بخش بسیار کوچکی از این ایل به کوچ و زندگی عشایری ادامه داده‌اند.
جمعیت کوچنده ایل الیکایی در آرادان:https://iranicaonline.org/articles/garmsar-
جمعیت کوچنده ایل الیکایی در گرمسار:
جمعیت کوچنده ایل الیکایی در شهرستان دماوند:
جمعیت کوچنده ایل الیکایی در لواسان شمیرانات:
جمعیت کوچنده ایل الیکایی در بخش مرکزی فیروزکوه:
جمعیت کوچنده ایل الیکایی در شهر مجن:
جمعیت کوچنده ایل الیکایی در ارجمند فیروزکوه:
الیکایی ممکن است به یکی از مفاهمی زیر اشاره داشته باشد:
جیمز پاتریک "جیمی" مورفی (زاده:۸ اوت ۱۹۱۰-درگذشته:۱۴ نوامبر ۱۹۸۹) بازیکن و مربی فوتبال بود.
آلفرد هارولد "آلف" آلبوت که به صورت رایج با نام ای. اچ آلبوت شناخته می‌شود، نخستین کارمند تمام وقت باشگاه نیوتون هیث بود.
جف بنت (زاده ۲۳ سپتامبر ۱۹۳۲-درگذشته:۶ فوریه ۱۹۵۸) بازیکن انگلیس تیم فوتبال منچستر یونایتد بود و جزء ۸ بازیکنی بود که در حادثه مونیخ جان خود را از دست داد.
اِس اَند اِم یک آلبوم موسیقی زنده است که به صورت مشترک توسط گروه هوی متال آمریکایی متالیکا و ارکستر سمفونیک سانفرانسیسکو در ۲۱ و ۲۲ آوریل ۱۹۹۹ در سالن تئاتر برکلی ایالت کالیفرنیا ضبط شد. این آلبوم آخرین آلبومی بود که گروه متالیکا با بیسیست جیسون نیوستد فعالیت کرد.
آلبوم شامل دو لوح‌فشرده می‌باشد که شامل ۲۱ آهنگ بوده و به جز آهنگ The Ecstasy of Gold از انیو موریکونه باقی اهنگها گلچینی از اهنگهای متالیکا می‌باشد.
"اس‌اندام" شامل اجرای آهنگ‌های متالیکا است که در این آهنگ‌ها از عناصر موسیقی سمفونیک که توسط مایکل کی‌من نوشته شده‌استفاده شده‌است. ایدهٔ ترکیب موسیقی هوی متال با موسیقی کلاسیک و سمفونی توسط بیسیست سابق گروه متالیکا کلیف برتون داده شده بود و این مورد را جیمز هتفیلد بارها عنوان کرده‌است. برتون عاشق موسیقی کلاسیک و سمفونیک بود خصوصاً هنرمندانی نظیر یوهان سباستین باخ.
متالیکا در این آلبوم جدا از آهنگ‌هایی که از آلبوم سوار بر آذرخش تا ریلود برای اجرا در این کنسرت انتخاب کرده بود، دو آهنگ جدید دیگر هم اجرا کرد که تاکنون منتشر نشده بود(No Leaf Clover" و "−Human). علاوه بر آن یک آهنگ از انیو موریکونه با نام "The Ecstasy of Gold" را نیز اجرا کردند. آهنگ‌هایی نظیر "Wasting My Hate", "The Unforgiven", "Low Man's Lyric", "Fade to Black"II Unforgiven II, "Through The Never", "Harvester of Sorrow", و "...And Justice For All" هم قرار بود اجرا بشوند، ولی به دلیل فاصله‌ای که از آخرین اجرای آن تا به آنروز افتاده بود و وقت کمی هم وجود داشت، گروه تصمیم گرفت که این آهنگ‌ها از لیست خارج شوند. آهنگ‌هایی هم بودند که از نظر متالیکا و کی‌من برای سمفونی‌شدن مناسب نبودند("Ronnie" و "Mama Said").
چهار بزرگ: زنده از صوفیه، بلغارستان یک کنسرت زنده و مشترک بین چهار گروه پیشروی سبک ترش متال به نام‌های متالیکا، مگادث، اسلیر و آنترکس است که در ۲۲ ژانویه ۲۰۱۰ در صوفیه بلغارستان اجرا و ضبط شد و در ۲۹ اکتبر منتشر شد.
DVD 1/CD 1
DVD 1/CD 2
DVD 1/CD 3
DVD 2/CD 4 & 5
شورانگیز ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
شورانگیز‌سازی زهی مضرابی و تلفیقی از سه‌تار، تار و تنبور است که سال‌ها پیش برای اولین بار به پیشنهاد علی تجویدی و توسط ابراهیم قنبری مهر ساخته شده بود.
شیوهٔ نواختن این ساز در اصل برگرفته از سه‌تار است گرچه خصیصه‌های صوتیِ آن در بعضی موارد تفاوت‌های اساسی دارد. به عنوان مثال، طنینِ بیشترِ شورانگیز به خاطرِ استفاده از کاسهٔ تنبور است که صفحهٔ آن علاوه بر چوب، از پوست هم بهره می‌برد.
صدای شورانگیز کمی بم تر از سه‌تار معمولی است.
شورانگیز دارای شش سیم (دو سیم اول و دوم به صورت جفت بسته شده) و ۲۴ پرده است. حوزهٔ صدایی شورانگیز از دو (نت موسیقی) تا می(نت موسیقی) کرن می‌باشد و از لحاظ طول ارتعاش نیز متفاوت از تار و سه تار و طولانی‌تر از آنهاست. به این ترتیب که طولِ کاسه ۳۶ سانتی‌متر و طول دسته از محل اتصال تا شیطانک حدود ۴۱ سانتی‌متر می‌باشد.
حسین علیزاده در تعدادی از آثارش مانند ماه و مه، باده تویی، نوای نور و… از این ساز استفاده کرده‌است.
شورانگیز یک تکنیک از ابداعات ابراهیم قنبری مهر در تولید سازهای زهی می‌باشد. اصل ترکیب پوست و چوب در قسمتی از صفحه روی (منطقهٔ خرک) پایه این تکنیک می‌باشد. مشخصهٔ اصلی صدای این ساز حجم زیادتر و پر طنین تر در مقایسه با سازهای مشابه هم خانواده آن می‌باشد. پوست مورد استفاده در انواع شورانگیز نسبتاً ضخیم می‌باشد و در مقابل رطوبت حساسیت کمتری نسبت به پوست تار دارد.
http://www.mbw.ir/index.php/detail.php?id=215
موسیقی فارس: مقاله سازهای ابداعی؛ از قنبری مهر تا حافظ ناظری
گری‌هوند، گونه‌ای از سگ‌های شکاری است که در درجهٔ اول آن‌ها را برای مسابقه‌های سرعتی آماده می‌کنند. هرچند اخیراً به دلیل شهرتی که این گونه از سگ‌ها پیدا کرده‌اند از آن‌ها به عنوان سگ‌های خانواده و حیوان خانگی نیز استفاده می‌شود. این نژاد از سگ‌ها بسیار رام و باهوش‌اند؛ پاهایی بلند و قدرتمند، سینه‌ای گود، ستون مهره‌های انعطاف‌پذیر و بدن باریک دارند؛ تمامی این ویژگی‌ها باعث می‌شود تا از آن‌ها در مسابقات سرعتی استفاده شود. این سگ می‌تواند با سرعتی بیش از ۱۸ متر بر ثانیه (۵۹ فوت بر ثانیه) یا ۶۳ کیلومتر در ساعت (۳۹ مایل در ساعت) بدود.
جنس نَر این سگ‌ها معمولاً ۷۱ تا ۷۶ سانتی‌متر (۲۸ تا ۳۰ اینچ) بلندی آن‌ها تا جَدوگاه است و وزنی بین ۲۷ تا ۴۰ کیلوگرم (۶۰ تا ۸۸ پوند) دارند. جنس مادهٔ آن‌ها کمی کوتاه‌تر است و بلندی شانه‌هایش بین ۶۸ تا ۷۱ سانتی‌متر (۲۷ تا ۲۸ اینچ) است و وزنی بین ۲۷ تا ۳۴ کیلوگرم (۶۰ تا ۷۵ پوند) دارند. گری‌هوندها موهای بسیار کوتاهی دارند که این امر مراقبت از آن‌ها را آسان‌تر می‌کند. حدود ۳۰ رنگ مختلف از این سگ تا به حال دیده شده‌است که به صورت تک‌رنگ یا ترکیبی از رنگ‌های سفید، خاکستری، سیاه، حنایی و قرمز بوده‌است.
دلیل سرعت زیاد گری‌هوندها را باید در بدن سبک ولی عضلانی آن‌ها، داشتن بزرگترین قلب در میان دیگران، کیفیت حرکتdouble suspension gallop آن‌ها و انعطاف‌پذیری بسیار زیاد ستون مهره‌های آن‌ها جستجو کرد. منظور از کیفیت حرکت آن‌ها نحوه ویژه دویدنشان است که در سرعت‌های بالا هر ۴ پا را هم زمان از زمین جدا می‌کنند.
گری‌هوند با وجود اینکه در طول مسابقه پوزه بند بر دهان دارد اما بر خلاف ظاهرش و اعتقاد برخی، سگ وحشی نیست. آن‌ها برای اینکه در طول مسابقه به یکدیگر آسیب نزنند باید پوزه‌بند داشته باشند. اما معمولاً بلافاصله پس از پایان مسابقه زمانی که هیجان ازبین رفت پوزه‌بند آن‌ها برداشته می‌شود. پوست آن‌ها بسیار نازک است و به راحتی در اثر دندان سگ‌ها، زخم می‌شود. البته مواردی در میان این سگ‌ها هست که باید در خارج از محیط مسابقه نیز پوزه‌بند داشته باشند، این به دلیل تمایل زیاد آن‌ها به دنبال کردن شکارهای کوچک است.
گری‌هوندهای بالغ، به تمرین روزانه نیاز ندارند اما توله‌های آن‌ها که هنوز یاد نگرفته‌اند چگونه از انرژی خود استفاده کنند اگر زمان کافی در بیرون سپری نکنند می‌توانند مخرب باشند و باید صاحب آن‌ها باتجربه‌تر باشد.
صاحبان گری‌هوند معتقدند این حیوان به عنوان حیوان خانگی فوق العاده است؛ آن‌ها بسیار رام، ساکت و وفادار به صاحب خود هستند. برخلاف دیگر سگ‌ها اهل واق واق کردن زیاد نیستند و از بودن با انسان‌ها یا حیوان‌های دیگر لذت می‌برند و البته برخی از آن‌ها هستند که مشکلی با بودن با دیگر حیوانات خانگی مانند گربه‌ها ندارند.به ویکی‌پدیای انگلیسی مراجعه شود.
گری‌هوندها در محیط‌های ساکت راحت ترند و به شرطی که بچه‌ها به اندازه کافی بزرگ باشند تا با گری‌هوند تعامل داشته باشند می‌توانند با بچه‌ها دوست شوند.
شیمر کالج یک دانشگاه کوچک خصوصی علوم مقدماتی در شیکاگو، ایلی‌نوی، آمریکا است. این دانشگاه به وسیله فرانسیس وود شیمر در سال ۱۸۵۳ در مونت کرول، ایلی‌نوی تأسیس شد. در بیشتر ۱۰۰ سال اول حیاتش یک مدرسه دخترانه به حساب می‌آمد. شیمر در سال ۱۸۹۶ به دانشگاه شیکاگو پیوست و یکی از اولین دانشکده‌های ۲ ساله ایالات متحده شد. در سال ۱۹۵۰ به یکی از
دانشگاه‌های ۴ ساله با حضور دانشجویان دختر و پسر تبدیل شد و نام شیمر کالج را برای خود برگزید.
مارتا گراهام (۱۱ مهٔ ۱۸۹۴ – ۱ آوریل ۱۹۹۱) رقصنده آمریکایی بود که به عنوان یکی از پیشگامان رقص مدرن شناخته شده‌است. تأثیر او بر رقص را با تأثیر ایگور استراوینسکی در موسیقی، پابلو پیکاسو در نقاشی و فرانک لوید رایت در معماری مقایسه می‌کنند.
گراهام زبان جدیدی در حرکات ابداع کرد و از آن برای بروز احساسات، هیجانات و لذت‌های مشترک بشر استفاده کرد. او برای هفتاد سال رقصید و اولین رقصنده‌ای بود که در کاخ سفید برنامه اجرا کرد و اولین رقصنده‌ای که به عنوان سفیر فرهنگی به کشور دیگری سفر کرده‌است. او همچنین اولین هنرمندی در رشته رقص بود که بالاترین مدال شهروندی آمریکا یعنی مدال آزادی رییس‌جمهوری را دریافت کرد. او می‌گوید «من تمام زندگی‌ام را در رقص و رقصندگی سپری کردم.»
جاناتان آدام «جی» باروشل (زادهٔ ۹ آوریل ۱۹۸۲ در اتاوا) بازیگر، کمدین، کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس کانادایی است. او بیشتر برای صداپیشگی نقش هیکاپ در مجموعه فیلم‌های "چگونه اژدهای خود را تربیت کنیم" و ایفای نقش‌های کمدی در فیلم‌هایی نظیر "باردار" (۲۰۰۸)، "تندر استوایی" (۲۰۰۸)، "پسرهای طرفدار" (۲۰۰۹)، "او از سطح من بالاتر است" (۲۰۱۰) و "این آخرشه" (۲۰۱۳) به شناخت رسید. وی همچنین به خاطر حضور در فیلم‌های "محبوب میلیون دلاری" (۲۰۰۴)، "شاگرد جادوگر" (۲۰۱۰) و مجموعه تلویزیونی "مرد در جستجوی زن" (۲۰۱۷–۲۰۱۵) نیز شناخته شده‌است.
باروشل در اتاوا، انتاریو متولد شد. مادرش رابین رپل نویسنده و پدرش سرژ باروشل فروشنده عتیقه بود و یک خواهر کوچکتر از خود دارد. او در نزدیکی مونترآل، کبک بزرگ شد. پدر او در پاریس، فرانسه متولد شده‌بود. باروشل یک چهارم اصالت یهودی دارد و بقیه اجداد او فرانسوی و ایرلندی-کاتولیک هستند. باروشل معتقد است که ریشه‌های ایرلندی او از شهرستان مایو است.
باروشل از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۳ با الیسون پیل نامزد بود. در فوریه ۲۰۱۳، باروشل از طریق توئیتر اعلام کرد که او و پیل از یکدیگر جدا شده‌اند. در ماه مه سال ۲۰۱۸، او نامزدی خود را با ربکا-جو دانم اعلام کرد. آن‌ها در ۲۱ سپتامبر ۲۰۱۹ در پرتغال ازدواج کردند.
باروشل دارای چندین خالکوبی است: یک صلیب سلتیک در بالای بازوی سمت راستش که برای احترام به تبار ایرلندی خود و یک برگ افرا قرمز بروی سینهٔ سمت چپش که نشان ملیت کانادایی‌اش است، در فیلم‌های "پسرهای طرفدار"، "باردار"، "تندر استوایی" و "این آخرشه" دیده‌می‌شود.
ابوعلی جمال‌الدین ماجد بن هاشم بن علی حسینی بحرانی، ادیب، شاعر، فقیه و محدث شیعی سده‌های دهم و یازدهم هجری قمری است.
بحرانی در روستای جد حفص بحرین زاده شد و در همان‌جا به یادگیری پرداخت. پس از آن به اصفهان رفت و از محضر شیخ بهایی بهره برد و از او اجازه گرفت. همچنین محمد بن احمد بن خاتون و فضل بن محمد بن فضل عباسی نیز به او اجازه دادند. بحرانی دوره‌ای نیز امام جمعه بحرین بود و منصب قضای آنجا را بر دوش داشت. سپس راهی شیراز شد و به نشر حدیث و گسترش دانش‌های دینی پرداخت. پس از مدتی شیخ‌الاسلام شیراز شد و چندان شهرت یافت که دوستداران فقه و حدیث از حجاز و عراق نزد او می‌آمدند. بحرانی تا پایان زندگی، امامت جمعه و منصب قضای شیراز را به دوش داشت و در ۲۱ رمضان ۱۰۲۸ قمری درگذشت. او را در کنار احمد بن موسی به خاک سپردند.
بحرانی در بحرین و شیراز شاگردان بسیاری پرورش داد، از جمله ملامحسن فیض کاشانی، محمد بن حسن بحرانی، محمد بن علی مقشاعی، زین‌الدین علی بن سلیمان بحرانی، سید عبدالرضا بحرانی، احمد بن جعفر بحرانی، احمد بن عبدالسلام بحرانی، جمال‌الدین فسایی، جعفر بن کمال‌الدین بحرانی و میر فضل‌الله دستغیب حسینی.
بحرانی شعر نیز می‌سرود و با شاعر هم‌دورهٔ خود ابوالبحر بن محمد خطی بحرانی، دوستی نزدیکی داشت. آقابزرگ طهرانی دیوان او را شناسانده است. از او دو قصیده رائیه یاد کرده‌اند. برخی از دیدگاه‌های فقهی و اصولی او همچون باور او به وجوب نماز جمعه، توجه علما را جلب کرد.
شب‌های ورامین نام یکی از داستانهای صادق هدایت است که در مجموعه داستان سایه‌روشن به چاپ رسیده است. این داستان کوتاه با جملات زیر آغاز می‌شود:
«از لای برگهای پاپیتال، فانوسی خیابان سنگفرش را که تا دم در می‌رفت روشن کرده بود. آب حوض تکان نمی‌خورد، درخت‌های تیره فام کهنسال در تاریکی این اول شب ملایم و نمناک بهار بهم پیچیده، خاموش و فرمانبردار بنظر می‌آمدند .»
ملیسا آرنته «میسی» الیوت (زاده ۱ ژوئیه ۱۹۷۱) خواننده، ترانه‌سرا، بازیگر، تهیه‌کننده، رقاص و طراح لباس آمریکایی است.
میسی الیوت با فروش هفت میلیون نسخه در ایالت متحده، تنها رپر زن است که شش آلبوم وی موفق به دریافت گواهینامه پلاتنیوم از انجمن صنفی ضبط موسیقی آمریکا (RIAA) شده‌اند. او به عنوان ترانه‌نویس و تهیه‌کننده با هنرمندان زیادی همکاری کرده. او دوست دوران کودکی تیمبالند است. از ترانه‌ها و ویدئوهایی مشهور او به آثار زیر اشاره کرد:
ارتش سرخ ژاپن (日本赤軍، Nihon Sekigun) نامی است که یک سازمان پنهانی ژاپنی بر خود نهاده بود. این سازمان که دارای ایدئولوژی انقلابی بود، از میان جنبش دانشجویان ژاپن در ۱۹۶۹ پدید آمد. با فشار در این دوره که ما می‌توانیم یک ابرقدرت منطقه ای و حتی جهانی باشیم را سازماندهی و حملهٔ پلیس ژاپن به نهانگاه‌های ارتش سرخ، این گروه پایگاه عملیات خود را به خاورمیانه و اروپا برد و در آلمان و ایتالیا، سازمان‌های همانندی در ارتباط با آن ایجاد شد. این ارتش‌های سرخ با «آرمان فلسطین» و «جنبش آزادی‌بخش فلسطین» در ارتباط بودند و با برخی گروه‌های فلسطینی همکاری داشت. از جمله عملیات ارتش سرخ ژاپن، حمله (مه ۱۹۷۲) به فرودگاه لود در اسرائیل و کشتار ۲۶ تن و زخمی کردن ۷۱ تن از جمعیت حاضر در فرودگاه با تیراندازی به آنان بود. همچنین از جمله کارهای آنان چند مورد هواپیماربایی و حمله به پالایشگاه نفت در سنگاپور (فوریهٔ ۱۹۷۴) بود. از جمله عملیات بسیار پر سر و صدای ارتش سرخ ژاپن ربایش و کشتار هانس مارتین شلایر، رئیس سندیکای کارفرمایی آلمان و پر سر و صداترین عملیات بریگاد سرخ ایتالیا ربایش و کشتار آلدو مورو، سیاستمدار برجسته ایتالیا، در سال ۱۹۷۸ بود.دانشنامهٔ سیاسی- داریوش آشوری-نشر مروارید- چاپ شانزدهم ۱۳۸۷- ص۱۶
در آوریل سال ۲۰۰۱ فوساکو شیگه‌نوبو رهبر این گروه که دوران محکومیت بیست ساله خود را در ارتباط با اشغال سفارت فرانسه در پراگ سپری می‌کرد، انحلال ارتش سرخ ژاپن را اعلام کرد.Court uploads 20-yr prison term for ex-Japan Red Army head Shigenobu+. تاریخ بازدید =۲۶ می ۲۰۱۱.
میشل پتروچیانی (زاده۲۸ دسامبر ۱۹۶۲ - درگذشته ۶ ژانویه ۱۹۹۹) موسیقیدان و نوازنده فرانسوی پیانوی جاز بود.
او در اورانژ به دنیا آمد و دچار بیماری نقص استخوان مادرزاد بود. از کودکی زیر نظر پدرش نواختن پیانو را آموخت. آموزش او نخست در زمینه موسیقی کلاسیک بود اما بعدها به جاز روی آورد و تا پایان زندگی با بسیاری از بزرگان جاز نواخت.
در سال ۱۹۸۲ به آمریکا رفت و در آنجا اقامت کرد.
سبک نواختن او را از نظر حسی با بیل اونس و کیت جرت و از نظر مهارت با اسکار پترسون مقایسه کرده‌اند.
او در بخش‌های بداهه نوازی گاهی در اوج متوقف می‌شد و سپس فرود می‌آمد. بیشتر نوازندگی می‌کرد تا تنظیم و هارمونیزاسیون و می‌گفت: «من وقتی می‌نوازم با روح و قلبم می‌نوازم»
اورنج یا اورانژ ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
ویلیام جان ایوانز معروف به بیل ایوانز (۱۶ اوت ۱۹۲۹ – ۱۵ سپتامبر ۱۹۸۰) پیانونواز آمریکایی در سبک جاز بود..
سبک ویژه او در نواختن و بداهه‌نوازی بر نوازندگان مهم دیگری مانند هربی هنکاک و ماریان مک‌پارتلند و کیت جرت و چیک کوریا و میشل پتروچیانی اثر گذاشته‌است. سبک نواختن او شامل هارمونی‌های امپرسیونیست، کلیدهای سیاه و جاز سنتی می‌باشد که همگی سر منشأ بسیاری از پیانیست‌های این دوره زمانی می‌باشند
مشهورترین ساخته او "" است که در اصل برای دخترش دبی نوشت و امروز از استانداردهای جاز است.
در کل می‌توان دوره‌های زندگی وی را به سه دسته کامل تقسیم کرد
۱. پیش‌درآمد (تمام کردن تحصیلات و عضویت در بند مایلز دیویس و همکاری با چت بکر و ضبط آلبوم )
۲. دوران ظهور (جدایی از بند مایلز دیویس و تشکیل اولین بند سه نفره خود تا مرگ اسکات لافارو)
۳. دوران اوج (آشنایی با ادی گومز و کار کردن با او بمدت ۱۱ سال و ضبط قطعات ماندگار بسیار)
۴. دوران افول (خود کشی برادرش و مصرف بی‌رویه کوکائین)
ایوانس در یک خانواده نسبتاً مرفه زندگی می‌کرد، پدر او هری یک معتاد الکلی بود که مشکل قمار داشت و مادر او یک نوازنده ارگ در کلیسا، برادری کوچکتر از خود به اسم هری (هارولد) داشت که وابستگی خاصی نسبت به او داشت. بخاطر شخصیت مخرب پدرش بر روی بچه‌ها مادرشان همیشه آن‌ها را به خانه ای خواهرش در نزدیکی سامرویل می‌برد. هری در خانه سامرویل مشغول یادگرفتن پیانو از استاد محلیشان به اسم هلن لیاند بود و بیل کوچک‌تر از آن بود که بتواند نت‌ها را درک کند ولی هر نتی را که می‌شنید درست ادا می‌کرد و بنابراین او و برادرش هر دو پیانو را یادگرفتند. او در سن هفت سالگی موفق شد ویلون را کامل فرا بگیرد، بدنبال آن فلوت و پیکولو را فرا گرفت که بعدها باعث شد که سبک خاص خود را در نواختن پیانو پیدا کند.
او در سن۱۲ سالگی و بعد از شنیدن کارهای تامی دروسی و هری جیمز مشتاق نواختن در سبک جاز شد بطوریکه در سن ۱۳ سالگی در بند بادی والنتینو به‌عنوان پیانیست ذخیره انتخاب می‌شد با حقوق یک دلار در ساعت، در همین حین بود که او دان الیوت را دید و دوستی این دو از اینجا نشأت گرفت و در سال ۱۹۴۶ از دبیرستان پینفیلد شمالی فارغ‌التحصیل شد.
الگوهای بیل در سنین جوانی عبارت بودند از ارل هاینز، کولمن هاوکینز، باد پاول، جرج شرینگ، استن گتز (که بعدها با هم یک آلبوم ضبط کردند) و نت کینگ کول. او شخصاً کول را ستایش می‌کرد.
او بعد از تمام کردن دبیرستان راه خود را با بورسیه ای که از طریق نواختن فلوت در دانشگاه لویزیانا گرفته بود هموار کرد. او موسیقی کلاسیک می‌خواند و همین نقطه عطفی برای شروع کار او بود زیرا با کمک استادش، گرتچن مگی توانست اولین کارهای خود را بنویسد.
او در سال سوم کالج، یکی از بیادماندنی‌ترین و تقریباً اولین قطعه هنری رسمیش را به اسم "خیلی زود" نوشت؛ و در همان مدت زمان هم قطعه دیگری را به اسم" صلح تکه ای (Peace Piece)" را نوشت و تنظیم کرد. در همان سال در بین دو نیمه تیم فوتبال کالجشان نواخت و از عضو ثابت قدم بند کالجش بود. در سال ۱۹۵۰ او سمفونی شماره ۳ بتهوون را برای رسیتال پایانی نواخت و با اخذ مدارک:
کالج را به پایان برد. او همیشه سه سال پایانی کالجش را به عنوان خوشحالترین لحظات زندگیش نام می‌برد.
پدران آدم نام داستان کوتاهی از صادق هدایت است که در مجموعه داستان کوتاه سایه‌روشن به چاپ رسیده‌ است. در این داستان، نویسنده با دستمایه قرار دادن موضوع تکامل انسان و تبدیل جامعه میمون‌ها به انسان در زمان‌های گذشته، ماجرای عشق دو میمون - انسان را پیش روی خواننده قرار می‌دهد.
ران مکگاونی (زادهٔ ۲ نوامبر ۱۹۶۳) نوازندهٔ گیتار بیس اهل آمریکا است که بیشتر به عنوان اولین باسیست متالیکا شناخته می‌شود.او پیش‌تر به همراه جیمز هتفیلد در سال ۱۹۸۱، در یک گروه به اسم Leather Charm به اجراهای زنده می‌پرداخت و در اجراهای اولیه از متالیکا نیز حضور داشت.ویکی‌پدیا انگلیسی،Ron McGovney، بازبینی در پانزدهم فوریه ۲۰۱۳.
«مُحَلِّل» داستان کوتاهی از صادق هدایت است که آن را در سال ۱۳۱۱ در مجموعه داستان کوتاه "سه قطره خون" انتشار داد. در این داستان آشنایی تصادفی مردی با محلل همسر سابقش روایت می‌شود. این دو مرد کهنسال پس از شرح زندگی خود یکدیگر و آشنایی قدیمی خود را به یاد می‌آورند.
این داستان پیش از این در ۲۶ تیر ۱۳۱۰ با عنوان «درد دل میرزا یدالله» در شمارهٔ ۲۸ نشریهٔ "افسانه" چاپ شده بود.
آلفرد ریچارد اوراژ (زاده ۲۲ ژانویه ۱۸۷۳ در یورکشایر، انگلستان ـ درگذشته ۶ نوامبر ۱۹۳۴، لندن) روشنفکری انگلیسی بود که بیشتر برای ویراستاری مجلهٔ "عصر نو" شناخته می‌شود.
جیمز آلفرد اوراژ در دیکر نزدیک هروگیت در وست رایدینگ یورکشایر در خانواده‌ای سنت‌گریز دینی به دنیا آمد. اطرافیان معمولاً او را دیکی می‌نامیدند اما او کم‌کم جیمز را از نام خود حذف کرد و به جایش نام ریچارد را به عنوان نام میانی خود بین افراد جا انداخت.
در بیست و یک سالگی آموزگار دبستانی در لیدز شد و به بنیاد نهادن شاخهٔ حزب خودمختار کارگر (ILP) لیدز در ۱۸۹۴ کمک کرد.
او هر هفته از ۱۸۹۵ تا ۱۸۹۷ برای ستون ادبی روزنامهٔ رهبر کارگر قلم می‌زد. اوراژ دیدگاهی فلسفی را به روزنامه آورد و بیشتر به اندیشهٔ افلاطون و ادوارد کارپنتر می‌پرداخت. اوراژ در مجموع هفت سال از زندگی خود را (۱۸۹۳–۱۹۰۰) به پای مطالعهٔ افلاطون و ادوارد کارپنتر گذاشت؛ همچنین هفت سال از زندگی خود را (۱۹۰۰–۱۹۰۷) هم به پای مطالعهٔ فلسفهٔ نیچه گذاشت و در آخر از ۱۹۰۷ تا ۱۹۱۴ شاگرد ماهاباراتا شد.The Purchase of "The New Age" p. 17
در اواخر سال‌های ۹۰ سدهٔ نوزدهم میلادی از توهمی که نسبت به سوسیالیسم قراردادی داشت بیرون آمد و برای مدتی به تئوسوفی روی آورد. در ۱۹۰۰ در یک کتابفروشی در لیدز به هولبروک جکسون برخورد و نسخه‌ای از "باگواد گیتا" را به او قرض داد. در عوض جکسون "چنین گفت زردشت نیچه" را به او قرض داد که باعث شد از آن پس به مطالعهٔ ژرف آثار نیچه بپردازد. در ۱۹۰۳ اوراژ، جکسون و آرثور پنتی باشگاه هنرهای لیدز را که باشگاهی سرزنده و موفق بود بنیاد نهادند، با این نیت که کار اندیشمندان رادیکال از جمله جی.بی. شاو را که اوراژ در ۱۸۹۸ دیده بود، و همین‌طور هنریک ایبسن و نیچه را ارتقا بخشند. در این دوره او به عقاید سوسیالیستی بازگشت، اما تا ۱۹۰۶ دیگر عزم جزم کرده بود که سوسیالیسم کارپنتر را با نیچه و الهیات درهم‌آمیزد.
کانونمند شدن روی این و حضور بیتریس هیستینگز، جین همسرش را که با او در علاقه‌اش به الهیات و زیبایی‌شناسی فعالیت‌های آغازین اوراژ در باشگاه هنرهای لیدز سهیم بود، سرخورده کرد ولی با طلاق موافقت نکرد و در عوض رفت که با هولبروک جکسون زندگی کند و بقیه زندگی خود را در مقام زنی کاردان در سنت ویلیام موریس گذراند. در ۱۹۰۶ بیتریس هستینگز که نام واقعیش امیلی آلیس‌های بود، زن زیبای بیست و شش سالهٔ چشم سبزی با بلندپروازی‌های ادبی همه جا با اوراژ دیده می‌شد و در نهایت یکی از نویسندگان مجلهٔ عصر نو شد. در یک سال بعد رابطهٔ آن‌ها بسیار نزدیک می‌شود و به قول بیتریس هستینگز «... آفرودیت به بهای ما خود را سرگرم می‌کرد.»
اوراژ انگاره‌های تازه‌اش را در چندین کتاب کندوکاو کرد. او ابرمردم (ابرانسان) نیچه را استعاره‌ای برای «حالت عالیتر آگاهی» می‌دید که متافیزیک در جستجویش بود و کوشید مسیری برای آن تعریف کند و اصرار داشت که این باید نفی تمدن و اخلاق قراردادی را دربربگیرد. در عوض از راه بزرگداشت دیونیسوس در این جهت حرکت کرد که خود را نه مدافع سوسیالیسم قانون‌مدار که جنبشی آنارشیستی اعلام کند.
در مدت یک سال ۱۹۰۶–۱۹۰۷ سه کتاب منتشر کرد، "آگاهی: جانور، آدم و ابر آدم" بر پایهٔ تجربه‌اش با الهیات، "فردریک نیچه: روح دیونیسوسی عصر" و ن"یچه در طرحهای کلی و گفته‌های کوتاه". نقد عقلی الهیات او پاسخی را از سوی مجلهٔ الهیات برانگیخت و او در ۱۹۰۷ ارتباط خود را با آن جامعه گسست. دو کتابش در بارهٔ نیچه نخست در انگلستان به عنوان آشنایی سیستماتیک با اندیشهٔ نیچه‌ای به چاپ رسید.
اوراژ هنگامی که در مدرسه‌ای در لیدز آموزگار بود، علائق گوناگونی از جمله مطالب پیرامون افلاطون، حزب خودمختار کارگر و الهیات را دنبال می‌کرد. او در سال ۱۹۰۰ با فردی به نام هولبروک جکسون آشنا شد آن‌ها سه سال بعد باشگاه هنرهای لیدز را بنیاد نهادند که تبدیل به مرکز فرهنگ نوگرایی در بریتانیای پیش از جنگ جهانی اول شد.
در ۱۹۰۵ اوراژ از آموزگاری استعفا داد و به لندن نقل مکان کرد او در سال ۱۹۰۷ هفته نامهٔ "عصر نو" را خرید و نخست با هولبروک جکسون به بیرون دادن این مجله همت گماشت و یکی از شخصیت‌های پرنفوذ در سیاست سوسیالیستی و فرهنگ مدرنیستی، به ویژه در اوج آوازهٔ مجله پیش از جنگ جهانی اول گشت.
اوراژ در ۱۹۲۴ "عصر نو" را فروخت و به فرانسه رفت تا با گئورگ گورجیف آموزگاری معنوی که پی.دی. آسپنسکی به او معرفی کرده بود، مطالعه کند. پس از گذراندن آموزش ابتدایی سیستم گورجیف، اوراژ از سوی گورجیف به آمریکا فرستاده شد تا کلاسهای آموزش سیستم تازهٔ تکامل بخشیدن به خود را که روی کار هماهنگ کارکردهای اندیشمندی، عاطفی و متحرک تأکید داشت، به راه اندازند. از این گذشته، اوراژ در ترجمهٔ نخستین نسخهٔ "همه و همه چیز" گورجیف و همین‌طور "ملاقات با مردمان برجسته" از روسی به انگلیسی کار کرد؛ با این حال، هیچ‌کدام از آن‌ها در دوران زندگی آن دو به چاپ نرسیدند.
اوراژ به همراه همسرش در حالی‌که هنوز در نیویورک بود، اغلب به شخصیت‌های نامدار مانند پل روبسون که توری از لندن راه انداخته بود، جا می‌دادند. در ۱۹۳۰ اوراژ به لندن بازگشت و در ۱۹۳۱ "هفته نامهٔ انگلیسی نو" را منتشر کرد.
اوراژ تا زمان مرگش در لندن ماند.
در ۱۹۰۶، اوراژ از آموزگاری استعفا داد و با دنباله‌روی از آرثور پنتلی، دوست باشگاه هنرهای لیدز خود به لندن رفت. اوراژ کوشید لیگی برای نوزایی سیستم اتحادیهٔ صنفی بیشتر به صورتی که ویلیام موریس توصیف کرده بود، راه‌اندازی کند.
شکست در این پروژه او را برانگیخت تا با پشتیبانی جورج برنارد شاو، مجلهٔ هفتگی عصر نو را با همیاری هولبروک جکسون بخرد. به زودی این مجله را به دریافتش از محل برخورد دادوستد آرا در بارهٔ سیاست، ادبیات و هنرها تبدیل کند. هر چند بیشتر نویسندگان فابینی بودند، ولی اوراژ می‌کوشید خود را از سیاست آن‌ها دور نگاه دارد و مجله پهنهٔ گسترده‌ای از دیدگاه‌های سیاسی را بازنمایی می‌کرد. در حالی‌که اوراژ در بارهٔ نیاز به آرمان‌شهرگرایی بحث می‌کرد، مجله به سیاست پارلمانی یورشی برد.
از این گذشته اوراژ به رهبری اتحادیه‌ها حمله می‌کرد در عین حال که از سندیکالیسم تا اندازه‌ای پشتیبانی می‌کرد و می‌کوشید آن‌ها را سیستم اتحادیه صنفی درهم‌آمیزد. نتیجهٔ درآمیختن این دو دیدگاه سوسیالیسم اتحادیهٔ صنفی، گونه‌ای فلسفهٔ سیاسی بود که او از ۱۹۱۰ به بحث در بارهٔ آن پرداخت.
از ۱۹۰۸ تا ۱۹۱۴ عصر نو بی‌تردید مهمترین مجلهٔ کوچک در بریتانیا بود. در پیشگامی آوانگارد بریتانیای، از وورتیسیسم (جنبش هنری الهام گرفته از کوبیسم و فوگردشگری) تا ایماژیسم (جنبشی در شعر با تأکید روی نگاره‌سازی و زبان روشن). برخی از نویسندگان این دوره عبارتند از: تی.ای. هولمه، ویندهم لوئیس، ارزا پاند، هربرت رید و بسیاری دیگر. جدا از نبوغ بی‌تردیدش در مقام ویراستار، در بارهٔ استعداد واقعی اوراژ می‌توان گفت که او گفتگوگرا و «گردهم آورندهٔ» مردمان بود. در سالهای ۱۹۰۵ تا ۱۹۱۰ مدرنیست‌های لندن پراکنده بودند و از ۱۹۱۰ تا پیش از جنگ جهانی اول در سایهٔ اوراژ، حس «جنبشی» واقعی و پاک‌نهاد میانشان آفریده شد.
به گفته‌ای دیگر اوراژ با موفقیت فورومی را گردانید که دست‌کم گونه‌ای همانندی را میان فلسفه‌ها و آداب هنری که در ظاهر بسیار با هم فاصله داشتند و در آن زمان پدید می‌آمدند، فرض می‌داشت (و شاید حتی آن را آفرید).
اوراژ خود را سوسیالیست اعلام می‌کرد و از جورجس سورل در این بحث پیروی می‌کرد که اتحادیه‌ها باید سیاست تهاجمی فزاینده‌ای را نسبت به موضوعاتی مانند دستمزدها و شرایط کار دنبال کنند. نظامی‌گری فزایندهٔ اتحادیه‌ها را در عصر پیش از جنگ تأیید می‌کرد و به نظر می‌رسد در باور سورل به ضرورت اعتصاب عمومی که اتحادیه کارگری آن را رهبری کند، و به وضعیت نوتکاملی برسد، سهیم بود. با این حال، از دید اوراژ قدرت اقتصادی پیش از قدرت سیاسی می‌آمد و اصلاحات سیاسی بدون اصطلاحات اقتصادی بی‌ثمر می‌نمود.
در شماره‌های اول عصر نو، اوراژ از جنبش آزادی زنان پشتیبانی می‌کرد، اما با برجسته‌تر و ستیزه‌جوتر شدن اتحادیهٔ اجتماعی و سیاسی زنان به شکل فزاینده‌ای با این جنبش دشمنی ورزید. پس از ۱۹۱۰ دیگر مقالاتی در دفاع از آزادی زنان به چاپ نرسانید، اما به شعلهٔ بحثهایی که در ستون همخوان در بارهٔ این موضوع درمی‌گرفت می‌دمید.
در زمان جنگ جهانی اول، اوارژ از منافع طبقهٔ کارگر دفاع می‌کرد. در ۶ اوت ۱۹۱۴ (۱۲۹۳) در یادداشتهای هفتهٔ عصر نو نوشت: «... ما بر این باوریم که انگلستان ناگزیر است به راه سوسیالیسم رود، همان‌طور که سوسیالیسم برای کل دنیا ضروری است.» در ۱۹۱۷ (۱۲۹۶) در اثر به چاپ رسیدهٔ آرمانهای سیاسی، برتراند راسل برای نخستین بار به سوسیالیسم اتحادیهٔ صنفی اوراژ اشاره می‌کند. (۱۰) در ۱۴ نوامبر ۱۹۱۸، اوراژ از پیمان ورسای خبر داد:
«... جنگ جهانی بعدی، اگر متأسفانه قرار باشد جنگ دیگری از راه رسد، به احتمال بسیار زیاد در چارچوب مفاد و شرایطی روی خواهد داد که به پیمان صلح کنونی پیوست شده‌است.»
در پایان جنگ، اوراژ متقاعد شده بود که سختیهای طبقهٔ کارگر نتیجهٔ سیاست‌های پولی بانک‌داری و حکومت است. اگر بریتانیای بزرگ می‌توانست پوند را از معیار طلا در زمان جنگ بردارد و معیار طلا را یک بار دیگر پس از جنگ از نو جا بیندازد، آن‌گاه معیار طلا به اندازه‌ای که جرگه‌سالاران (الیگارشی) انگشت‌شمار پولی می‌خواهند پرولتاریا باور کند، لازم نخواهد بود. در ۱۵ ژوئیهٔ ۱۹۲۰ اوراژ نوشت: «... نخست ما باید بپذیریم که دریافتن موضوع پول دشوار است. وجود آن نیت جرگه‌سالاران انگشت‌شماری است که دنیا را به یاری آن اداره می‌کنند.»
پس از جنگ جهانی اول، او زیر نفوذ سی.اچ. دوگلاس قرار گرفت و پشتیبان اعتبار سوسیال شد. در ۱ ژانویه ۱۹۱۹ (۱۲۹۸)، نخستین مقالهٔ دوگلاس را به نام دیدگاه مکانیکی اقتصاد، در عصر نو به چاپ رسانید.
اوراژ پی.دی. آسپنسکی را که انگاره‌هایش تأثیر ماندگاری روی او گذاشت در ۱۹۱۴ ملاقات کرد. در ۱۹۲۱ وقتی آسپنسکی به لندن رفت، اوراژ حضور در سخنرانی‌های او در بارهٔ «پاره‌های آموزه‌ای ناشناخته» را آغاز کرد که دیرتر در قالب در جستجوی معجزه‌آسا به چاپ رسید. از این دیدگاه اوراژ علاقه‌اش به ادبیات و هنر را بیشتر و بیشتر از دست داد و توجه خود را از دههٔ بیست میلادی بیشتر به پرسشهای نظریه و آداب عرفان کانونمند کرد، بی‌آنکه ناگزیر از دنیا بگریزد. نامه‌نگاری او با هاری هودینی در بارهٔ این موضوعات او را واداشت تا انگاره‌های زندگی پس از مرگ را کندوکاو کند. او به این انگاره بازگشت که راستی و درستی‌ها (حقایق) مطلق جایی وجود دارند و احساس می‌کرد که آن‌ها در ماهابهاراتا گنجانیده شده‌اند.
در فوریه ۱۹۲۲ آسپنسکی اوراژ را با گورجیف آشنا کرد و به دنبال آن اوراژ عصر نو را فروخت و به پاریس رفت تا در نهاد هماهنگ تکامل مردم به مطالعه پردازد. در ۱۹۲۴ اوراژ از سوی گورجیف به دستیاری گرداندن گروه‌های مطالعه در آمریکا گمارده شد. او به مدت هفت سال سیستم گورجیف را در آمریکا آموزش داد.
گورجیف در ۱۳ نوامبر ۱۹۳۰ وارد نیویورک می‌شود و اوراژ را پس از چند سال آموزش انگاره‌هایش در نیویورک برکنار کرد و گروه‌هایش را از هم پاشانید زیرا بر این باور بود که اعضای آن به شکل نادرستی آموزش دیده‌اند و با این سوءدریافت کار می‌کردند که مشاهدهٔ خود را می‌توان بدون به یاد آوردن خود یا در حضور عواطف منفی تمرین کرد. به اعضا اجازه داده شد که پس از سوگند خوردن که دیگر با اوراژ ارتباط نخواهند داشت به مطالعه با گورجیف ادامه دهند (و طنز ماجرا در این است که خود اوراژ هم این سوگند را خورد).
با شنیدن آنکه اوراژ هم پای آن پیمان را امضاء کرده‌است، گورجیف گریسته. گورجیف زمانی اوراژ را دوست و برادر خود می‌دانسته و جسی را انتخاب بدی برای همسری با اوراژ می‌پنداشته‌است. اوراژ به شدت سیگاری بود و جسی سخت باده‌نوشی می‌کرد.
اوراژ، آسپنسکی و دالی کینگ بر برخی از جنبه‌های سیستم گورجیف تأکید داشتند در حالیکه جنبه‌های دیگر را نادیده می‌گرفتند. بنا به خود گورجیف، اوراژ روی مشاهدهٔ خود تأکید داشت. در هارلم نیویورک، جین تومر، یکی از شاگردان اوراژ در گرینویچ ویلج و بخشی از نوزایی (رنسانس) هارلم، از کار گورجیف برای برخورد با پرسش نژادگرایی بهره می‌برد.
اوراژ در ۲۹ دسامبر ۱۹۳۰ با کشتی واشینگتن از انگلستان به سوی نیویورک راه می‌افتد و ۸ ژانویه ۱۹۳۱ در ساعت نه و نیم صبح به آنجا می‌رسد. روز بعد در حالی‌که در هتل ایروینگ اقامت داشت، نامه‌ای به گورجیف می‌نویسد و برنامهٔ چاپ "همه و همه چیز" را برایش در آن فاش می‌کند و قول میزان چشمگیری پول به او می‌دهد.
در ظهر ۲۱ فوریه ۱۹۳۱ در شهر نیویورک، اچمد عبدالله، ا.ک.ا. نادر خان محرمانه به اوراژ می‌گویند که گورجیف را در تبت دیده‌اند و آنجا گورجیف ا.ک. ا لاما دورجیف عامل حکومت تزاری و آموزشگر دالای لاما بوده‌است.
پس از جدایی از گورجیف، اوراژ با جسی به انگلستان بازمی‌گردد. در سلسلهٔ سوم نوشته‌ها که به شکلی خصوصی منتشر شد؛ گورجیف در بارهٔ اوراژ و همسرش جسی می‌نویسد: "... ماجرای عاشقانه‌اش به آنجا کشیده شد که با کتابفروش سان‌رایز ترن، زن امریکایی جوان نازپرورده که نسبتی با جایگاهش نداشت، ازدواج کند…"
همسر نخست اوراژ، جین واکر نام داشت که در ۱۹۲۷ از او جدا شد پس از آن، اوراژ با جسی ریچاردز دوایت که یکی از صاحبان کتابفروشی سان‌رایز ترن بود ازدواج کرد. این کتابفروشی جایی بود که گورجیف نخستین بار سیستم خود را ارائه کرده بود. اوراژ از ازدواج دومش صاحب دو فرزند به نام‌های ان و ریچارد شد.
در ماه مه ۱۹۳۰ (۱۳۰۹)، اوراژ به انگلستان بازگشت و به شکلی جدی درگیر موضوعات سیاسی شد و در جرقه زدن دوباره به جنبش اعتبار سوسیال نقش مهمی بازی کرد.
در ۸ ژانویه ۱۹۳۱ برای دیداری کوتاه مدت به نیویورک می‌رود تا به مطالبات تازهٔ گورجیف پاسخ دهد. بنا به اعتراف اوراژ به همسرش، او پس از پایان بهار دیگر سیستم گورجیف را به هیچ گروهی آموزش نمی‌دهد. در ۱۳ مارس ۱۳۱۰ اوراژ برای بدرقهٔ گورجیف که به پاریس بازمی‌گشت به بندر می‌رود و او و همسرش در ۳ ژوئیهٔ همان سال به انگلستان بازمی‌گردند. هنگام بازگشت به انگلستان اوراژ در آوریل ۱۳۱۱ مجلهٔ تازه‌ای به نام "هفته‌نامهٔ انگلیسی نو" راه می‌اندازد که با آغاز ۱۳۱۲ دیگر مجلهٔ جاافتادهٔ موفقی با بخش نقد می‌شود، اما با شروع افت بزرگ اقتصادی برای چاپ آن در تنگنای مالی قرار می‌گیرد.
در ۱۸ مه ۱۳۱۲ اوراژ نخستین شعر دیلان توماس به نام و مرگ قلمرویی نخواهد داشت را چاپ می‌کند. در سپتامبر ۱۳۱۲ جسی دخترشان آن را به دنیا می‌آورد. در ژانویه ۱۳۱۳ سناتور برونسون کاتینگ در سنا آمریکا می‌گوید که برنامهٔ اعتبار سوسیال اوراژ بخشی از ابزارهای سیاست‌های اقتصادی روزولت بوده‌است؛ اخبار آن در ۲ فوریه هفته‌نامهٔ انگلیسی نو پدیدار می‌شود. در آغاز اوت ۱۹۱۳، گورجیف از اوراژ می‌خواهد "نوید فرارسیدن خوبی" را از نو ویرایش کند. در اوت ۲۰، اوراژ آخرین نامه‌اش را به گورجیف می‌نویسد: "آقای گورجیف عزیز، چیز زیادی برای ویرایش نیافتم…"
اوراژ از دو سال پیش از مرگش از درد در ناحیهٔ قلب رنج می‌برد اما هرگز درمان نکرد.
او هنگامی که داشت روی اعتبار سوسیال کار می‌کرد و یک سخنرانی دربارهٔ «دارایی به وفور» برای پخش کار می‌کرد. هنگام پخش، درد شدیدی را تجربه می‌کند اما به سخنرانی خود ادامه می‌دهد. پس از بیرون آمدن از استودیو، شامگاه را با همسر و دوستانش می‌گذراند و برنامه می‌ریزد که روز بعد به دکتر برود. او پس از نیمه شب در هنگام خواب در ۶ نوامبر ۱۹۳۴ از دنیا می‌رود.
در هنگام مرگ اوراژ، گورجیف در نیویورک بود و به صورت تلگرافی از خبر مرگ او با خبر می‌شود. با شنیدن این خبر گورجیف چنین اعلام می‌دارد:
در ۷ دسامبر ۱۳۱۳ در نامه‌ای به ارزا پاند، تی.ای. لورنس اندوه خود را از مرگ ا.آر. اوراژ بیان می‌کند. شاگردان پیشین سیستم گورجیف اوراژ انیگرام را روی سنگ گورش را نقش زدند.
رانلف فاینز (؛ "تلفظ نام و نام‌خانوادگی": ؛ زاده ۷ مارس ۱۹۴۴) افسر سابق نیروی زمینی بریتانیا، کاوشگر، نویسندهٔ مقالات و کتاب‌های سفر و جهانگردی و ماجراجوی اهل بریتانیا است.
در کتاب گینس از او به عنوان بزرگ‌ترین جهان گرد حال حاضر جهان، که در طول زندگی کاری خودش بیش از ۳ سفر اکتشافی داشته، یاد شده اما رانلف فاینز بیشتر به خاطر سفر ۳ساله‌اش به دور دنیا معروف شده‌است. اولین سفر دنیا با کشتی در محور قطب، سفری که در سال ۱۹۸۲ به پایان رسید. او بدون دریافت هیچ کمکی به قطب شمال سفر کرد. و یک سفر ۹۷ روزه هم به قطب جنوب داشت. او همچنین به عنوان یکی از پرطرف‌دارترین کسانی بوده که حرف هاش به دیگران انگیزه داده‌است.
در سال ۲۰۰۰ فاینز نام خودش را به عنوان اولین کسی که بدون هیچ کمکی و تک‌وتنها به قطب شمال واقعی سفر کرد ثبت کرد. ولی در آنجا دچار سرمازدگی شد و قسمت‌های پایین انگشت‌های دست چپش را از دست داد.
در سال ۲۰۰۷ رانلف از دیوارهٔ شمالی کوه ایگر بالا رفت و توانست برای مؤسسهٔ کمک به بیمارهای سرطانی ماری کوری ۸/۱ میلیون پند پول جمع‌آوری کند. فینس بالاخره در سن ۶۵ سالگی و در اوایل سال ۲۰۰۹ موفق به سعود از قله ی اورست شد و در در سال ۱۹۹۳ فینس جایزه یرتبه امپراتوری بریتانیا را به خاطر تلاش‌های انسان دوستانه‌اش و خدمات نیکوکارانه‌ای که انجام داده بود از ان خودش کرد. او در مسابقات دو ماراتون نیویورک توانست در ۵ساعت و ۲۵دقیقه به دو ماراتون خودش پایان دهد.
به خاطر شکستن رکوردهای مختلف رانلف فاینز توانسته بود بیش از ۱۰ میلیون پند برای موسسه‌های خیریه جمع‌آوری کند.
او به غیر از جهان گردی به حرفه نویسندگی هم مشغول بوده و در این مدت موفق به نوشتن ۱۶ کتاب شد. که یکی از آن‌ها در انگلستان پر فروش‌ترین شد.
در سال ۲۰۰۳ رانلف دچار حملهٔ قلبی شدیدی شد. تنها ۳ ماه و نیم بعد از به هوش آمدن، از یک کمای ۳ روزه، و ۲ عمل بای پس رانلف در ۷ مسابقهٔ دوی ماراتون در مدت تنها هفت روز و در تمامی هفت قاره شرکت کرد. ولی گرمای حاره‌ای سنگاپور و آلودگی آنجا او را از پا انداخت.
خودصداها یا ایدیوفون‌ها رده‌ای از سازهای موسیقی در طبقه‌بندی هورن‌بوستل-زاکس هستند. در این رده، تولید صدا با ارتعاش بدنهٔ ساز صورت می‌گیرد.
صدای این گروه از سازها از طریق بدنهٔ ساز و با ضربه‌زدن، مالش دادن، کشیدن یا لرزاندن قطعات ساز تولید می‌شود و نه از طریق ارتعاش سیم یا دمیدن هوا.
خودصداها را می‌توان براساس نوع تولید صدا به این بخش‌ها تقسیم کرد:
ادبیات داستانی شکلی از روایت است که در همه یا بخشی از آن به رویدادهایی اشاره می‌شود که واقعی نیستند، یعنی خیالی هستند و ساختهٔ ذهن نویسندهٔ اثرند. در مقابل آن "ادبیات غیر داستانی" قرار دارد که عمدتاً به رویدادهای واقعی می‌پردازد (نظیر تاریخ‌نگاری، زندگینامه‌نویسی و…)."fiction." Merriam-Webster.com. Merriam-Webster, Incorporated. 2015.Sageng, Fossheim, & Larsen (eds.) (2012). "The Philosophy of Computer Games". Springer Science & Business Media. pp. 186-187.William Harmon and C. Hugh Holman "A Handbook to Literature" (7th edition). New York: Prentice Hall, 1990, p. 212.
ادبیات داستانی یا داستان تخیلی سبکی است در ادبیات و به داستان‌هایی گفته می‌شود که بخشی از آن یا همه آن به صورت حکایتی یا نقلی و به شیوه خیالی و تصوری نوشته می‌شود. اگر چه سبک تخیلی توصیف یک اثر ادبی است اما این اصطلاح و سبک برای آثار موسیقی، فیلم، مستند و تئاتر نیز استفاده می‌شود؛ مثلاً فیلم ارباب حلقه‌ها و داستان آلیس در سرزمین عجایب به‌ترتیب یک فیلم تخیلی و یک داستان تخیلی به‌شمار می‌روند. بر عکس سبک تخیلی سبک غیر تخیلی است که به موضوعات حقیقی مثل داستان‌های تاریخی و زندگی‌نامه می‌پردازد.
رویدادهای ادبیات داستانی واقع‌گرا، اگرچه خلاف واقع است، اما می‌تواند به راستی رخ دهد. ممکن است بعضی شخصیت‌ها، پیش‌آمدها یا مکان‌ها واقعی باشند. ممکن است در آینده رویدادهای آن به واقعیت بدل شوند. به عنوان مثال اگرچه رمان از زمین تا کره ماه ژول ورن در زمان خود چیزی بیش از تخیلات غنی نویسنده‌اش نبود، اما در سال ۱۹۶۹ ثابت شد که وقوع آن امکان‌پذیر است. ادبیات داستانی واقع‌گرا خود را چنان به خواننده می‌نمایاند که انگار رویدادهای آن در حال حاضر رخ می‌دهند.
ادبیات داستانی غیرواقع‌گرا، شامل رویدادهایی است که در زندگی واقعی امکان وقوع ندارند یا فراطبیعی‌اند، یا روایت دیگرگونه‌ای از تاریخ به دست می‌دهند که با آنچه اسناد تاریخی گزارش می‌کنند، همخوانی ندارد، یا در آن‌ها تکنولوژی‌های ناممکن به کار رفته‌است. شمار قابل توجهی از این آثار در دست است، مثلاً: آلیس در سرزمین عجایب یا داستان‌های کلیله و دمنه.
ادبیات غیرداستانی به بازنمایی رویدادهایی می‌پردازد که در واقع رخ داده‌اند. این بازنمایی ممکن است صحیح باشد یا نباشد، از این رو ادبیات غیر داستانی می‌تواند روایتی درست یا نادرست از یک رویداد واقعی به‌دست دهد. با این حال، عموماً چنین پنداشته می‌شود که نویسندهٔ ادبیات غیرداستانی در هنگام خلق اثر صادق بوده‌است. باید در نظر داشت که گزارش اعتقادات دیگران در یک اثر غیرداستانی لزوماً به معنای تأیید صحت آن اعتقادات نیست (نظیر اسطوره‌شناسی، دین).
ادبیات نیمه‌داستانی، داستانی‌است که با حجم زیادی مطالب غیر داستانی (واقعی) آمیخته شده، به عنوان مثال داستانی که در توضیح آن آمده‌است: «بر اساس داستانی واقعی»، یا نسخهٔ داستانی شدهٔ یک رویداد واقعی، یا زندگینامهٔ بازسازی شده.
در میان اهل فن و نویسندگان در مورد تعداد و ترکیب عناصر بنیادین داستان اتفاق نظر وجود ندارد. به عنوان مثال:
پیرنگ، یا خط داستانی، اغلب به عنوان یکی از عناصر بنیادین ادبیات داستانی برشمرده می‌شود. پیرنگ عبارت‌است از ساخت و پرداخت کنش‌های یک داستان. در سطح خرد، پیرنگ مجموعه‌ای‌ست از کنش‌ها و واکنش‌ها، یا محرک‌ها و پاسخ به محرک‌ها. در سطح کلان پیرنگ آغاز، میانه و پایان دارد. اغلب آن را با نموداری کمان شکل با خطوط زیگ‌زاگی برای نمایش اوج و فرود کنش داستان ترسیم می‌کنند. در سطح میانه، ساختار پیرنگ متشکل است از صحنه و پایان‌بندی. صحنه واحدی از درام است که در آن کنش واقع می‌شود. سپس، نوعی تحول یا گذار از موقعیت فعلی صورت می‌گیرد و در پی آن پایان‌بندی می‌آید: جمع‌بندی و پیامد داستان.
مقدمه‌چینی به معنای خلق موقعیت داستانی اولیه است. در این مرحله صحنه به شیوه‌های گوناگون طراحی می‌شود، شخصیت‌ها معرفی می‌شوند، و کشمکش آغاز می‌شود. برای مثال:
شبی تاریک و طوفانی بود. بیوهٔ جوان به مرد غریبه که از سر و رویش آب می‌چکید و کف آشپزخانهٔ زن را خیس می‌کرد، خیره شد. زن گفت: «به شما گفتم شوهرم خانه نیست.» مرد به پهنای صورت لبخند زد، در را پشت سرش بست و گفت: «به من چیزی بگویید که نمی‌دانم.»
پیش‌آگاهی، تکنیکی است که نویسنده به کار می‌بندد تا سرنخ‌هایی را در اختیار خواننده قرار دهد. خواننده با استفاده از این سرنخ‌ها می‌تواند آنچه را که قرار است بعدتر در داستان اتفاق بیفتد پیش‌بینی کند. به عبارت دیگر، نویسنده به نکات ظریفی اشاره می‌کند که از رویدادهای آتی پیرنگ خبر می‌دهند و بعداً در داستان به کار می‌آیند.
کنش صعودی، عنصر روایی یک اثر داستانی‌ست که از پس مقدمه‌چینی می‌آید و به نقطه اوج داستان می‌انجامد. کنش صعودی معمولاً به منظور ایجاد تعلیق تا رسیدن به نقطهٔ اوج به کار می‌رود و نباید آن را با میانهٔ داستان اشتباه کرد. هر آنچه بعد از نقطهٔ اوج می‌آید را کنش فرودی می‌نامند.
در یک اثر داستانی، نقطهٔ اوج جایی است که قهرمان با جدی‌ترین چالش خود مواجه می‌شود. چالشی که اجتناب ناپذیر است و بیم آن می‌رود که به شکست قهرمان بینجامد. نقطهٔ اوج برای مخاطب غافلگیرکننده است و او را وامی‌دارد داستان را با اشتیاق تا پایان دنبال کند. نقطهٔ اوج اغلب از سه بخش تشکیل شده‌است. شخصیت دچار تغییر می‌شود، چیزی در مورد خودش یا یک شخصیت دیگر کشف می‌کند و مضمون داستان آشکار می‌شود.
کنش نزولی معمولاً در تراژدی‌ها و داستان‌های کوتاه دیده می‌شود. کنش نزولی پس از اوج می‌آید و تأثیرات آن را نمایش می‌دهد و در نهایت به پایان‌بندی یا عاقبت داستان (که گاه فاجعه‌بار است) می‌انجامد. داستان پایان می‌یابد و مخاطب اتفاقی که در اوج داستان رخ داده و پیامدهای آن را درک می‌کند.
پس از اوج، کشمکش داستان به نتیجهٔ نهایی خود می‌رسد. ممکن است یک تعلیق نهایی وجود داشته باشد که مخاطب را دربارهٔ پایان داستان در تردید بگذارد.
کشمکش عنصری ضروری در ادبیات داستانی‌ست و به معنای چالشی است که قهرمان با آن روبه‌رو می‌شود و در تمام گونه‌های ادبیات کاربرد دارد. انواع کشمکش را بر اساس ویژگی‌های قهرمان و ضدقهرمان معمولاً به این شکل طبقه‌بندی می‌کنند:
اغلب کشمکش را به پنج گونهٔ اصلی تقسیم می‌کنند. در دوران مدرن فرد علیه ماشین یا فرد علیه تکنولوژی هم به این طبقه‌بندی افزوده شده‌است.
شخصیت‌پردازی را یکی از عناصر بنیادین داستان می‌دانند. شخصیت در داستان مشارکت می‌کند، معمولاً یک انسان است و هویت و ویژگی‌های گوناگونی دارد که از بطن داستان برآمده است. گونه‌های مختلف شخصیت‌های داستانی از این قرارند:
فورستر شخصیت‌ها را با توجه به عمل و ویژگی‌های روانی آن‌ها به دو دسته کلی تقسیم می‌کند. شخصیت‌های مسطح(flat),و شخصیت‌های گرد یا کروی(round).
تمام رویدادها به ترتیبی رخ می‌دهند که در متن آمده‌است. ممکن است اشاره‌هایی به گذشته یا آینده وجود داشته باشد، اما بازگشت به گذشته یا آینده در کار نیست.
بازگشت به گذشته یا فلاش‌بک یعنی به میان آوردن صحنه‌ای که روایت را از زمان فعلی داستان به زمانی در گذشته برمی‌گرداند. از فلاش‌بک اغلب به منظور بازنمایی رویدادهایی استفاده می‌شود که از نظر زمانی مقدم بر خط توالی اتفاقات داستان رخ داده‌اند یا اطلاعاتی ضروری در مورد پیش‌داستان (آنچه قبل از شروع داستان رخ داده) به دست می‌دهند. فلاش‌بک‌های مبتنی بر شخصیت، رویدادهای مهمی را از گذشتهٔ شخصیت بازگو می‌کنند که در رشد و گستردگی شخصیت نقش داشته‌است.
درست در نقطهٔ مقابل، بازگشت به آینده یا فلاش‌فوروارد، رویدادهایی را آشکار می‌کند که در آینده به وقوع خواهد پیوست. این تکنیک به منظور ایجاد تعلیق در داستان یا پرداخت شخصیت به کار برده می‌شود.
پرداخت صحنه، به معنای توصیف زمان و مکان داستان، را اغلب یکی از عناصر بنیادین ادبیات داستانی می‌دانند. در برخی موارد صحنه خود به یکی از شخصیت‌های داستان بدل می‌شود و ممکن است لحن ویژه‌ای به داستان بدهد.
درونمایه یا تم عصارهٔ مفهومی داستان است و اغلب آن را یکی از عناصر بنیادین ادبیات داستانی می‌دانند. مفهوم یا ایدهٔ محوری داستان که عنصر وحدت‌بخش داستان هم است. اگر بپرسند «ازاین داستان چه چیزی یادگرفتید؟» پاسخ همان درونمایه یا تم خواهد بود.
سبک چیزی نیست که نوشته شده بلکه چگونه نوشتن آن است. سبک در ادبیات داستانی به قراردادهای زبانی اشاره دارد که در ساختمان اثر به کار می‌روند. داستان‌نویس ممکن است بیان، ساختار جمله، جمله‌بندی، گفتگو نویسی، یا سایر جنبه‌های زبانی را دستکاری کند تا سبک یا حال و هوای به خصوصی را خلق کند. گردآورنده علی قربانی
1. Project Gutenberg: یک کتابخانه دیجیتالی رایگان با بیش از ۶۰٬۰۰۰ کتاب شامل رمان‌های معروف دنیا مانند "جنگ و صلح"، "درجه‌ی اول"، "مردگان سرخ" و غیره.
2. Goodreads: یک شبکه اجتماعی برای علاقه‌مندان به کتاب‌ها که امکان جستجو و معرفی کتاب‌های مختلف را برای شما فراهم می‌کند. همچنین، شامل نقدها و امتیازات کاربران به کتاب‌های مختلف است.
3. Amazon: یکی از بزرگترین فروشگاه‌های کتاب‌های آنلاین که بیشترین تنوع را از نظر آثار ادبیات داستانی دارد.
4. Book Riot: یک وب‌سایت ادبیاتی که به معرفی و بررسی کتاب‌های مختلف، اخبار و اطلاعات مرتبط با دنیای کتاب می‌پردازد.
همه و همه چیز نام سه‌گانه‌ای ساخته از ده کتاب است که جورج ایوانویچ گورجیف نوشته‌است. ده کتاب سپس به سه سلسله مقوله‌بندی شدند:
طرح کلی شکل و درونمایهٔ همه و همه‌چیز نسختین بار از سوی گورجیف در کتابش به نام نوید فرارسیدن خوبی به چاپ رسید.
در شناساگری برای همه و همه‌چیز که در سرآغاز هر بخش از سه‌گانه چاپ شده، گورجیف هدف خود را در انتشار این متن‌ها بیان می‌کند:
سلسلهٔ نخست: سه کتاب با نام "نقد عینی و بی‌طرفانهٔ زندگی مردم (انسان) نوین"، یا "قصه‌های بلزباب برای نوه‌اش".
سلسلهٔ دوم: سه کتاب با نام مشترک "ملاقات با مردمان برجسته".
سلسلهٔ سوم: چهار کتاب با نام مشترک "زندگی واقعی است، تنها زمانی که «من هستم»".
تمامی این آثار بر پایهٔ اصول تازهٔ خردورزی منطقی نوشته شده و به شدت در جهت حل سه پرسش حیاتی زیر رهبری شده‌است:
سلسلهٔ اول: نابودکردن سنگدلانه و بدون کمترین مصالحهٔ باورها و دیدگاهها در بارهٔ هر چیزی که در دنیاست و سده‌ها در اندیشه‌ورزی و احساس‌های خواننده ریشه دوانده‌است.
سلسلهٔ دوم: آشنا کردن خواننده با موادی که برای آفرینش تازه لازم است و اثبات درستی و سلامت و کیفیت خوب آن.
سلسلهٔ سوم: کمک به پدید آمدن بازنمودی سنجش‌پذیر و غیرخیالی از دنیایی که در واقعیت در اندیشه‌ورزی و احساس‌های خواننده هستی دارد و نه دنیایی اوهامی که اینک درک و دریافت می‌کند.
گفته شده که انجمن برادری سارمونگ انجمن برادری صوفیان رازورمزگرا بوده که در آسیا پایگاه داشته‌است. هستی این انجمن در نوشته‌های جورج ایوانویچ گورجیف، آموزگار یونانی ارمنی معنویت از تاریکی درآمد و پرآوازه گشت. برخی از مایه‌های مربوط به صوفیان امروز هم ادعا می‌کنند که با این گروه تماس داشته‌اند، هر چند نخستین و قدیمی‌ترین مایه خود گورجیف است که پژوهندگانی را به آنجا رسانده که نتیجه بگیرند این گروه تنها ابزاری ساختگی برای آموزش بوده‌است. (۱)
انجمن برادری سارمونگ ، انجمنی که جورج ایوانویچ گورجیف یا به طور مختصر تر گئورگ گورجیف ، عارف ارمنی که آموزه اش را « مسیحیت راز و رمزگرا » توصیف می کرد به همراه ادریس شاه ، عالم هندی که کتاب های زیادی در خصوص جمله روانشناسی و معنویت در قالب سفرنامه ها و مقالات فرهنگی نوشته بود مدعی بود که انجمن برادری سارمونگ نقش یک انجمن زیرزمینی در قالب سحر و جادو را دارد که علوم و دانش های مخفی را به غرب منتقل کرده است (۲)
طبق مطالعات تاریخ تاسیس این انجمن ۲۵۰۰ سال قبل از میلاد مسیح بوده است و سرچشمه ی آن در تمدن بابل بوده است (۳)
بسیاری از دانشمندان و تاریخ شناسان معاصر ریشه ی این انجمن را به طریقت نقشبندیه نسبت می دهند (۴) که شاخه ای منشعب از سلسله خواجگان است که اصل آن به عارف و عالم ایرانی خواجه یوسف همدانی باز می گردد (۵) شاید به همین دلیل باشد که امروزه هم افرادی مدعی وجود مخفی این انجمن و فعالیت های مخفی آن ها در این سرزمین هستند (۶)
واژهٔ سارمونگ گویش ارمنی اصطلاح فارسی «سَرمَن» را به کار می‌برد که یا به معنای «کسی است که آموزهٔ زردشت را نگهداری می‌کند» یا «زنبور» است. (۲)
در بارهٔ معنای آن، جان جی. بِنِت، شاگرد و دستیار جورج ایوانویچ گورجیف عارف می‌نویسد:
جورج گورجیف در سفرهای پیش از ۱۹۱۲ (۱۲۹۱) خود به جنوب غربی آسیا و آسیای مرکزی به جستجوی این انجمن برادری می‌پردازد. (۲) (۳) گورجیف می‌گوید که گفته می‌شد این انجمن تا سدهٔ ششم یا هفتم میلادی در جایی در میان‌دوآب (بین‌النهرین) هستی داشته‌است. در برخوردهای بعدی خود گورجیف نوشت: «اما در بارهٔ هستی بعدی آن کمترین نشانی در هیچ‌کجا نمی‌شد یافت.» (۴)
تجربه‌های گورجیف در این سفرها و روایت سرسری رابطهٔ تا حدی رازآمیزش را با انجمن برادری سارمونگ می‌توان در زندگینامه‌ای که خود به نام ملاقات با مردمان برجسته نوشته، یافت. (۴) تلاشهایش برای به وجود آوردن پیوند میان این انجمن، سومر باستان و حتی مصر پیش از شن تلاشی کنجکاوی‌برانگیز برای دست‌یافتن به دانش رازورمزگرایی بوده که از عهد عتیق انتقال داده شده بود.
در مطالعاتی در دین تطبیقی (وینتر ۱۹۷۴)، گفته می‌شود که بنا به کتاب ارمنی مرخَوَت، انجمن برادری سارمونگ که به آن با نام «محفل درونی مردمیت» هم اشاره شده‌است، حدود ۲۵۰۰ سال پیش از میلاد، در بابل باستان سرچشمه گرفت (۶)، کمابیش در زمانی که مصریان هرم بزرگ گیزا را ساختند. بنیاد آسپنسکی می‌گوید که این انجمن برادری در دوران زرین بابل همورابی (۱۷۲۸-۱۶۸۶ پ. م) فعال بود و با زردشت، آموزگار فیثاغورث (متولد حدود ۵۸۰ ـ ۵۷۲ پ. م. ، درگذشت در حدود ۵۰۰-۴۹۰ پ. م) پیوند دارد. بنا به این بنیاد، فیثاغورث به مدت دوازده سال در بابل ماند. (۷)
در استادان فرزانگیِ جی. جی. بنت آمده‌است که سرمن پیش از ورود پادشاه یونانی مقدونیه، اسکندر بزرگ (که از ۳۳۶-۳۲۳ پ. م. پادشاهی کرد) بابل را ترک کرد، به کنارهٔ رود دجله رفت و پایگاه‌های خود را در پایتخت متروک پادشاهان آشوری، نزدیک موسول امروز در شمال عراق ساخت. (۸)
شاه کوماژن، آنتیخوس اول و تئوس اپیفانس (۸۶-۳۸ پ. م، فرمانروایی از ۷۰-۳۸ پ. م) از قرار با این انجمن پیوند داشت و شاید حتی (چنانکه آدرین گیلبرت می‌گوید) رهبرش بوده باشد. (۵)
در گورجیف در سنت نور (۲۰۰۲)، ویتال پری نوشته که گورجیف بر این باور بود که فرقه‌های صوفیان شمالی به خوبی می‌توانستند زیر رهبری خواجگان ـ استادان فرزانگی ـ باشند که از سوی «محفل درونی» سرمن، «مجمع قدیسان زندهٔ زمین» به میان مردمان فرستاده می‌شدند. (۹)
بنا به روایت انجمن برادری سارمون (۱۹۶۶؛ ۱۹۸۲) نوشتهٔ سرگرد دسموند مارتین، مرکز اصلی انجمن برادری سارمون امروز در کوههای هندوکش شمال افعانستان بود. سرگرد مارتین، همدم نویسنده و آموزگار صوفی، ادریس شاه بود. (۱۰)
در این روایت، گفته می‌شود یکی از شعارهای سارمون‌ها این بود: «کار جوهر شیرین تولید می‌کند (عمل ذاتی شیرین می‌سازد)، کار نه تنها کار برای خدا و دیگران، بلکه برای خود. در رابطه با آن، گفته می‌شود که درست همان‌طور که زنبور عسل انباشته می‌کند، سارمون‌ها چیزی را که خود»دانش راستین" می‌نامند، انباشت، ذخیره و نگهداری می‌کنند (که به همان اندازه به عنوان کالایی مثبت هستی دارد و با موهبت یا انرژی معنوی برکت ارتباط دارد). (۱۰) (۱۱)
در زمانهای نیاز، این یک بار دیگر از راه فرستاده‌هایی که آموزش ویژه دیده‌اند به دنیا فرستاده می‌شود. (۱۰)
ادوارد کمپبل (با نام نویسندگی ارنست اسکات) یکی دیگر از همدم‌های ادریس شاه، در کتابش به نام مردمان راز می‌گوید که در معبد معاصر سارمون در افغانستان، مطالعاتی در زمینهٔ درک‌ودریافت فراحسی پیش برده می‌شود. (۱۱)
مارک سیدگویک، هماهنگ‌کنندهٔ واحد مطالعات عرب و اسلامی دانشگاه آرهوس می‌نویسد: هر چند چند شارح گورجیف بسیار روشن سخن می‌گویند، اما به نظر من می‌رسد که سارمونگ به کلی خیالپردازانه‌است. هیچ طریقت صوفی با این نام شناخته شده نیست و در واقع «سارمونگ» نمونهٔ نامهای خیالپردازانهٔ گورجیفی است. برای هر کسی که چیزی در بارهٔ صوفی‌گرایی می‌داند، بی‌درنگ روشن می‌شود که هیچ چیزی که کم‌ترین نشانی از صوفیان داشته باشد در فرقهٔ سارمونگ که گورجیف توصیف کرده نیست. (۱) (۱۲)
می‌توان پنداشت که «انجمن برادری سارمونگ» هیچ نهاد رسمی نباشد، بلکه نامی باشد که گورجیف به عنوان استعاره برای سنت‌های مهمی به کار می‌گرفته که از گذشته انتقال یافته و او در سفرهایش پیدا کرده و از این راه مشروعیت و لنگری تاریخی برای آموزه‌هایش در اختیار گذاشته‌است.
حرکات گورجیف نامی است که به مجموعه‌ای از رقصهای مقدس داده شده که از سوی جورج ایوانویچ گورجیف گردآوری و ساخته شده‌است و به عنوان بخشی از کار مشاهده و مطالعهٔ خود او آنها را به شاگردانش یاد می‌داد. برخی از پیروان جورج ایوانویچ گورجیف ادعا می‌کنند که حرکات گورجیف را تنها کسانی می‌توانند انتقال دهند که خود از سوی شاگردان مستقیم گورجیف رازآموخته شده‌اند، در غیر این صورت به گفتهٔ آنها به جایی نمی‌رسد.
حرکات بر پایهٔ رقصهای سنتی استوار شده‌اند که گورجیف هنگام سفر در آسیای مرکزی، هندوستان، تبت، خاور نزدیک و آفریقا مطالعه کرد و در آنجاها بود که با فرقه‌های گوناگون هندواروپایی، فرقه‌های صوفیان، مراکز بودایی و دیگر مایه‌های فرهنگ و فراگیری سنتی برخورد داشت. (۱) با این حال، گورجیف اصرار داشت که مایهٔ اصلی و همین‌طور نمادد یگانهٔ انیگرام به او در مقام رازآموخته در معبد سرمونگ انتقال داده شده‌است. در اصل هزاران حرکت از سوی گورجیف گردآوری و آموزش داده شده‌است. موسیقی این حرکات را جورج ایوانویچ گورجیف و توماس دوهارتمن و آهنگساز بریتانیایی ادوارد مایکل ساخته‌اند.
نمونه‌ای از سلسله حرکات آخر (سلسلهٔ ۳۹) عبارت است از:
۱. خودکار (اوتومات)
۲. دعا در سه بخش
۳. چهار تابلو
۴. دعا برای رهنمود
۵. درویش اشاره‌کننده
۶. حرکت در قانون شرع
۷. رازورمزگرا
۸. سه‌تاییها در پاریس. پیچیدگی و سادگی
۹. البوگمک، تکثیر دوتایی
۱۰. (رقصی سبک با شمارش در قانون
۱۱. پروردگارا ما را ببخشای
۱۲. هاللویا (ستایش بر خداوند باد)
۱۳. حرکت دعا
۱۴. خواندن از روی یک کتاب مقدس
۱۵. روزهای هفتهٔ (تبتی)
۱۶. ـ ـ ۱۷. تکثیر انیگرام
۱۸. ـ ـ ۱۹. تمرین ایست. «ترسیده»
۲۰. شش جابه‌جایی. تمرین درویش
۲۱. پشیمانی وژدان
۲۲. از سلسلهٔ مزوتریک
۲۳. ــ ۲۴. چدزه ودزه (پروردگارا، ببخشای!)
۲۵. جادوی سیاه و سفید
۲۶. تکثیر
۲۷. یک قانون شرع
۲۸. ـ ـ ۲۹. ـ ـ ۳۰. قانون شرع شش سنجش. رقصی «کیهانی»
۳۱. پانزده ریتم. بلند شدن و نشستن
۳۲. مردم‌آهنی
۳۳. تمرین ابتدایی تور امریکا
۳۴. تکثیر ممتد
۳۵. ـ ـ ۳۶. حرکت درویش، مردمان پراکنده می‌شوند