moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
این نظام دنباله داشت و افزایش برق آبی، مستقیماً با پیشرفت صنایع مرتبط بود. سال ۲۰۰۵، لندسویرکیون ۷٬۱۴۳ گیگاواتساعت برق تولید نمود که از این مقدار ۶٬۶۷۶ گیگاواتساعت، یا به عبارت بهتر ۹۳٪ کل برق، از روش برق آبی تهیه شده‌بود. ۵٬۱۹۳ گیگاواتساعت برابر ۷۲٪ نیز، در صنایع پرمصرفی همچون ذوب آلمینیوم، استفاده شده‌بود.Electricity Production , "Landsvirkjun", accessed 2007-04-19) در سال ۲۰۰۹ ایسلند بزرگترین پروژهٔ هیدروالکتریک خود تا امروز، را ساخت؛ نیروگاه آبی کاراهنیوکار،Kárahnjúkar Hydropower Plant یک نیروگاه آبی ۶۹۰ مگاواتی برای تهیهٔ انرژی لازم ذوب آلمینیوم.Helga Bardadottir, "Energy in Iceland." (Reykjavik: Hja Godjon O, 2004) این پروژه با مخالفت حامیان محیط‌زیست مواجه شد.
دیگر موقعیت‌های برق آبی ایسلند شامل این موارد است:
بلاندستاد (150MW),Blöndustöð
بورفلستاد (270MW),Búrfellsstöð
هرائونیافستاد (210MW),Hrauneyjafosstöð
لاکسارستادوار (28MW),Laxárstöðvar
سیگالدستاد (150MW),Sigöldustöð
سُگستادوار (89MW),Sogsstöðvar
سولتارتانگستاد (120MW)Sultartangastöð و
واتنسفلستاد (90MW).Vatnsfellsstöð
ایسلند نخستین کشوری در جهان است که با استفاده از انرژی تجدیدپذیر در صنایعش، موفق شد اقتصاد خود را قوی کند؛ و همچنان نیز، ایسلند بیشترین مقادیر دستنخوردهٔ هیدروالکتریک را در اختیار دارد. در سال ۲۰۰۲ برآورد شد که تنها ۱۷٪ از ظرفیت انرژی برق آبی کشور مورد استفاده قرار گرفته‌است. حکومت ایسلند باور دارد که می‌توان سالانه ۳۰ تراواتساعت دیگر تولید برق داشت، لیکن این کار مستلزم کار در مناطقی است که از نظر زیستمحیطی توجیهی ندارند.
برای قرن‌ها، مردم ایسلند با استفاده از چشمه‌های آبگرم حمام می‌کردند و لباس میشستند. استفادهٔ از انرژی زمین‌گرمایی برای گرمایش، تا سال ۱۹۰۷ تجربه نشد، تا این که یک مزرعه‌دار با لوله‌های بتنی بخار چشمه را به سوی خانه‌اش هدایت کرد. در ۱۹۳۰, اولین لوله‌کشی در شهر ریکیاویک توزیع شد و برای فراهم کردن گرمای دو مدرسه، ۶۰ خانه و بیمارستان اصلی شهر مورد استفاده قرار گرفت. این مسیر از یک چشمهٔ داغ خارج از شهر لوله‌کشی شد. سال ۱۹۴۳ نخستین شرکت توزیع گرمایش، برای به‌کارگیری انرژی زمین‌گرمایی، تأسیس شد. یک مسیر لوله‌ای در شهر ریکاویک احداث شد و در ۱۹۴۵ بیش از ۲٬۸۵۰ خانه را تأمین کرد.
امروزه زمین‌گرمایی منبع گرمایش ۸۹٪ از خانه‌های ایسلندیان است و بیش از ۵۴٪ انرژی اولیه کشور از این منابع تأمین میگردد. زمین‌گرمایی در ایسلند کاربردهای فراوانی دارد. ۵۷٫۴٪ این انرژی برای گرم کردن فضاها و ۲۵٪ آن برای الکتریسیته استفاده می‌شود، همچنین مقدار باقی مانده در کاربری‌های متفرقه از قبیل استخرهای شنا، پرورش ماهی، و خانه‌های سبز استفاده می‌شود.
حکومت ایسلند دربارهٔ انرژی زمین‌گرمایی، نقش تعیین‌کننده‌ای دارد. دولت در دههٔ ۱۹۴۰، مرجع الکتریسیته کشورState Electricity Authority را برای افزایش آگاهی دربارهٔ مایه زمین‌گرمایی و کاربرد این نیرو در ایسلند، تأسیس کرد. این آژانس بعدتر، در ۱۹۶۷، به مرجع انرژی ملیNational Energy Authority (Orkustofnun) تغییر نام داد. این آژانس بسیار موفق بود و با گسترش استفاده از زمین‌گرمایی به عنوان منبع گرمایش بیشتر جاها، موجب تشکیل اقتصادی زیست پذیر شده‌است. نیروی زمین‌گرمایی زمانی به موفقیت رسید که دیگر نیازی نبود حکومت برای یافتن منابع جدید جستجو کند و صنایع زمین‌گرمایی این کار را بر عهده گرفتند.
نیروگاه‌های اصلی زمین‌گرمایی در ایسلند شامل موارد زیرند:
نسیاولیر (120MW),Nesjavellir
ریکیانس (100MW),Reykjanes
هلیشیدی (303MW),Hellisheiði
کرافلا (60MW),Krafl
و سوارتسنگی (46.5MW).Svartsengi دو نیروگاه سوارتسنگی و نسیاولیر، علاوه بر برق، بخار آب داغ هم، جهت مصرف گرمایشی، عرضه می‌کنند. گذر از گرمایش نفتمحور به انرژی زمین‌گرمایی، از سال ۱۹۷۰ تا ۲۰۰۰، در حدود ۸٫۲ بیلیون دلار آمریکا صرفهٔ اقتصادی برای ایسلند داشته و میزان رها کردن کربن دی‌اکسید تا ۳۷٪ کاهش یافته. برای گرم کردن خانه‌ها در ایسلند در سال ۲۰۰۳، سوزاندن ۶۴۶٬۰۰۰ تُن نفت نیاز بود.
دولت ایسلند باور دارد منابع زمین‌گرمایی بیشتری در کشور وجود دارد که در صورت استخراجشان، برآورد می‌شود سالانه ۲۰ تراواتساعت به ظرفیت تولید زمین‌گرمایی کشور اضافه می‌شود. این مقدار با ۳٫۳٪ تولید سالانه 600TWh برق در آلمان برابری می‌کند. اگر این ظرفیت موجود را با مقادیر دستنخوردهٔ هیدروالکتریک جمع کنیم، به عدد 50TWh انرژی در هر سال، آن هم تنها از طریق انرژی‌های تجدیدپذیر، خواهیم رسید.
انرژی زمین‌گرمایی فراوان در ایسلند، به این کشور اجازه می‌دهد به سمت روش‌های تجدیدپذیر ابتکاری حرکت کند؛ مانند روند تبدیل کربن موجود در چرخهٔ جهانی کربن به متانول، که می‌تواند موجب کاهش وابستگی ایسلند به سوخت‌های فسیلی شود.
میزان در معرض نور خورشید بودن در ایسلند کم است؛ با توجه به عرض جغرافیایی زیاد، پتانسیل انرژی خورشیدی محدود است. در کل سال در حدود ۲۰٪ روزها نور خورشید به مقدار کافی است. این مقدار در مقایسه با پاریس و مادرید، در فصل زمستان خیلی کمتر است.
امکان‌پذیر بودن احداث نیروگاه‌های بادی در ایسلند، در مرحلهٔ مطالعات قرار دارد. در سال ۲۰۱۲ دو توربین بادی در جنوب ایسلند نصب شد و در ۲۰۱۵ یک اطلس بادها، به نام ایسویند،icewind تکمیل شد.Umtalsverð virkjun vindorku á íslandi framundan. (in Icelandic)
کودک دل‌شکسته فیلمی محصول سال ۲۰۰۷ و به کارگردانی برادران فارلی است. در این فیلم بازیگرانی همچون بن استیلر، میشل موناهن، مالین اکرمان، جری استیلر، راب کوردری، کارلوس منچیا، اسکات ویلسون، دنی مک‌براید، آلی هیلیس، امی اسلوآن، استفانی کورتنی، پالی هالیدی و اوا لونگوریا ایفای نقش کرده‌اند.
خوان ماریا سولار (؛ زادهٔ ) موسیقی‌دان اهل آرژانتین است. این آهنگساز آرژانتینی پیانیست است. سولار متولد بوئنوس آیرس آرژانتین است. مطالعات سولار درحوزه پیانو بوده و دیپلم خود را در پیانو (ماریا ترزا Criscuolo) و تصنیف (فرمینا Casanova خوان کارلوس Zorzi) و رهبری موسیقی (ماریو Benzecry) در Conservatorio Nacional de Música کارلوس لوپز اندکللو دریافت کرده‌است. او همچنین با فرانسیسکو Kröpfl مطالعه خصوصی داشته‌است.
سولاره همچنین برای انیمیشن های اینترنتی نیز موسیقی نوشته است که عمدتاً برای فیلم هنرمند کاتالان نوریا جانکوزا بوده است.Nuria Juncosa. "la-nuria.com". la-nuria.com. Retrieved 2013-12-14.
در ژانویه سال 2002 در رقابت Jugend musiziert به خدمت در داوران پیانو پرداخت.
در مارس 2004 عضو هیئت داوران در رقابت های ملی برای پیانیست جوان "پیکوله مانی" (پروجا، ایتالیا) با یک قطعه از او با عنوان "قطعه واجب" در هر بخش.
در سپتامبر سال 2004 او در هیئت منصفه (تصنیف) در رقابتهای "Xicöatl" (سالزبورگ) بود.
در سال 2006 یکی از اعضای هیئت داوران در رقابتهای تصنیف در جهان موسیقی روز (اشتوتگارت) بود.
در سال 2007 عضو هیئت داوران رقابتهای کلارینت در موسیقی ماریشن کلاریپرو Clariperu. "Musical Marathon - Prize for Most Creative Interpretation". Clariperu. Retrieved 2013-12-14. بود با قطعه خود به نام کانوالنسیا به عنوان قطعه واجب.
ماته کوسیدو () (تلفظ اسپانیایی: [ˈmate koˈsiðo]). یک نوع نوشیدنی است که عمدتاً در جنوب برزیل، آرژانتین، پاراگوئه و اروگوئه مصرف می‌شود. به‌طور سنتی با جوشاندن ماته در آب و سپس با فشردن عصاره‌گیری شده و در فنجان سرو می‌شود. مزه این نوشیدنی مانند ماته تلخ است اما تلخی آن خفیف تر است. خواص محرک و خواص تغذیه ای آن مشابه ماته است. در بسته‌های مشابه چای کیسه ای موجود است که می‌توان آن را مانند چای آماده نمود.
یسوعیان در سرزمین کنونی از جنوب برزیل و پاراگوئه و استان‌های آرژانتین از استان و کورینتس در دهه اول از قرن 17th، تکنیک کشت یربا ماته (yerba mate) را بهبود بخشیدند و صادرات آن را آغاز کردند. اسپانیا برای رقابت با چای که در انگلستان به فروش می‌رسید یک یربا ماته (yerba mate) خرد شده را برای فروش قرار داد که با آن چایی که در اروپا محبوب داشته و به عنوان "چای " یسوعیان" شناخته می‌شد را تهیه کنند."El té de los Jesuitas (historia de la yerba maté)" (in Spanish). Miguel Krebs. Retrieved 2010-12-14. «چای یسوعیان» که در قرن ۱۷ متداول بود امروز به ماته کوسیدو تبدیل شده‌است. این چای یک عصاره بسیار محبوب است که به دلیل قیمت پایین یربا ماته در مقایسه با قیمت چای یا قهوه از اوایل قرن 20th به نوشیدنی متداولی در مدارس، بیمارستان‌ها و زندان‌ها تبدیل شده‌است.
محتویات ماته کوسیدو که در بسته‌های چای-کیسه قرار داده می‌شود تقریباً مشابه یربا ماته معمولی است با این تفاوت که با دقت گرد و غبار و شاخه‌های اضافه از آن حذف شده و مرتب‌سازی و پردازش تنها بر روی برگ‌ها انجام شده‌است."Establecimiento Las Marías - Elaboración del mate cocido" (in Spanish). Lasmarias.com.ar. Retrieved 2012-02-06. این محصول پردازش شده ماته کوسیدو در فرم قابل حل تولید شده‌است."Yerba Mate Amanda - Mate cocido/té" (in Spanish). Yerbamanda.com.ar. Retrieved 2012-02-06.
ویل میلانیز (انگلیسی: Veal Milanese) یا ویل آلا میلانیز (ایتالیایی: cotoletta alla milanese) یا گوشت گوساله میلان یک غذای ایتالیایی و یک نوع محبوب از کتلت‌ها است.Ermanno Sogliani, La tradizione gastronomica italiana این غذا به همراه روستو آلا میلانیز (Risotto (this version) alla milanese) و پاناتنو (Panettone (this version)) از غذاهای معروف میلان هستند. به‌طور سنتی با کتلت گوشت گوساله آماده می‌شود اگر چه یک نوع متداول از آن با گوشت مرغ آماده می‌شود که در ایالات متحده و دیگر کشورهای انگلیسی زبان محبوبیت دارد که به نام "مرغ میلان" alla milanese pollo) نامیده می‌شود.http://www.huffingtonpost.com/2011/10/11/breaded-chicken-cutlets-milanese-and-lucchese_n_1006288.html
دستور العمل‌های سنتی برای کتلت گوشت گوساله با "استخوان" است که پوشیده با نان و به صورت سرخ شده در کره سرو می‌شود. کره قبل از سرو نهایی بر روی کتلت ریخته می‌شود. در دستورالعمل‌های جدید این غذا، معمولاً تمایل به تهیه کتلت بدون استخوان بیشتر است و اغلب آب لیمو ترش به عنوان چاشنی جایگزین کره نهایی می‌شود. یکی از نمونه‌های محبوب از این غذا به نام "oreggia d'elefant و" "orecchio d'elefante" ("گوش فیل") است که با استفاده از برش‌های نازکتر ولی بزرگتری از گوشت بدون استخوان تهیه می‌شود.
در میلان تاریخچه این غذا به اواخر ۱۱۳۴ برمیگردد. زمانی که در یک ضیافت برگزار شده در یکی از کلیساهای شهر میلان از این غدا نام برده شده‌است.Horizon Cookbook and Illustrated History of Eating and Drinking Through the Ages, William Harlan Hale [American Heritage:New York] 1968 (p. 516)
اما شواهد حاکی از این است که تاریخ اولین تولید این غذا در حوالی قرن اول قبل از میلاد باشد، زمانی که رومانیایی‌ها از غذایی یاد می‌کنند که متشکل از برش‌های باریکی از گوشت که برشته و سرخ شده سرو می‌شود.
از طرفی این غذا مشابه غذای استرالیاییWiener Schnitzel (this version) است که در فرهنگ استرالیا ریشه داشته و قدمت آن به حدود قرن ۱۹ میلادی بر می‌گردد.Neudecker, Maria Anna (1831). Allerneuestes allgemeines Kochbuch. Prague.
انواع دیگر غذاهای گوشتی که با نان پوشیده شده‌است و در آمریکای لاتین تهیه می‌شود، از کتلتهای آلا میلانیز (cotoletta alla milanese) الهام گرفته شده‌اند و بطور کلی تحت نام میلانیز (Milanesa (this version)) مشهورند.
در آمریکای جنوبی، یک نوع از میلانیز به نام a la napolitana https://es.wikipedia.org/wiki/Milanesa_napolitana تهیه می‌شود که مشابه کتلت آلا میلانیز است و همراه با پنیر و گوجه فرهنگی آماده می‌شود.
لا آروکانا حماسه‌ی منظومی از قرن شانزدهم میلادی است که به زبان اسپانیایی دربارهٔ توسط سروده شده‌است.Alonso de Ercilla y Zúñiga, Spanish soldier and poet, Encyclopædia Britannica. این مجموعه اشعار در ناحیهٔ فرمانداری شیلی و یکی از مهم‌ترین آثار ادبی در عصر طلایی اسپانیا ("Siglo de Oro") بود.
بنا بر ادعای شاعر این منظومه، خود او در جنگ شرکت داشت و وقایع را وقتی در شیلی مستقر بود، با استفاده از کاغذ، چوب درختان و دیگر وسایل محلی به نگارش درآورده‌است و بعد از پایان جنگ ابیات سروده شده را به یکدیگر متصل کرده و داستان را به حالت واحدی درآورد. در داستان آروکانا شخصیت منفی داستان که رهبر سرخ‌پوستان است، فردی قابل احترام تصویر شده که در نبرد شکست می‌خورد. این داستان همچنین با تأثیر از ادبیات ایتالیایی و ادبیات رنسانس حالتی مذهبی و در دفاع از کلیسای کاتولیک به خود گرفته‌است.
شورش زمانی آغاز می‌شود که فاتح شیلی، پدرو د والدویا، توسط سرخپوستان ماپوچه (همچنین به عنوان Araucanian) دستگیر و کشته شده‌است. نویسنده، آلونسو د ارسیا، در این هنگام به جای آن‌که اعدام شود، برای جنگ به جبهه‌ها اعزام شده‌بود. او در زمان رخداد داستان‌ها در معرکه حضور داشت و واقعه‌نگاری می‌کرد. او به همدردی با رنج سرخپوستان، تحسین شجاعت مقاومت آن‌ها، انتقاد از ظلم و ستم اسپانیا دست زده‌است اما در عین حال در وفاداری به پذیرش مشروعیت احکام پادشاه اسپانیا و برای گسترش مسیحیت، مهاجمان را نیز تحسین می‌کند و به توصیف محسنات اسلحه‌های اسپانیایی می‌پردازد.
پس از بازگشت ارسیا به اسپانیا، این کتاب در مادرید در سه قسمت و در طول بیش از دو دهه منتشر شد. جلد اول در سال ۱۵۶۹ منتشر شد. دوم در سال ۱۵۷۸ و سوم در سال ۱۵۸۹ چاپ و نشر شدند. این کتاب پس از آن، موفقیت قابل توجهی در میان مخاطبان یافت.
این منظومه تأثیرات بسیاری بر ادبیات اسپانیایی نهاد و پس از آن کتاب‌های ادبی دیگری نیز دربارهٔ فتوحات امپراتوری اسپانیا در آمریکای لاتین نوشته شدند. میگوئل سروانتس در اثر سرشناس خود، دن کیخوت، از زبان یکی از شخصی‌های داستانش، در آن بخشی که مرتبط با کتاب‌سوزی‌هاست، کتاب لا آراوکانا را در زُمرهٔ یکی از سه کتاب برتر رزم و جنگ در زبان اسپانیولی یاد می‌کند که قابل رقابت با داستان‌های رزمی ایتالیایی هستند. امروزه در کشور شیلی لا آراوکانا نوعی حماسهٔ منظوم و ایلیادگونه است و بخش‌هایی از آن در مدارس به دانش‌آموزان تدریس می‌گردد.
کتاب هفته می‌تواند به نشریات زیر اشاره کند:
کتاب هفته، هفته‌نامه‌ای برای اطلاع‌رسانی راجع به کتاب در ایران است که از سوی خانه کتاب منتشر می‌شد.منتقد: حتی «کتاب هفته» را از پاکت درنمی‌آوردم چه برسد که آن را بخوانم / سردبیر: وقتی نشریه را نخواندید پس چطور نقد می‌کنید!
انتشار کتاب هفته در اسفند ۱۳۹۳ به‌دستور مجید غلامی جلیسه، مدیرعامل وقت خانه کتاب و به بهانه نبود بودجه تعطیل شد. اگرچه این نشریه پس از آن نیز منتشر می‌شد اما تحریریه آن منحل و بیشتر صفحات آن به‌صورت تبلیغات به چاپ می‌رسید.
هرنان دیاز آلونسو (بوینوس آیرس، ۱۹۶۹) معمار آرژانتینی-آمریکایی است.
او مدیر/مدیر اجرایی سای-آرک در لس آنجلس و بنیان‌گذار و مدیر دفتر طراحی زفیروتارک (مستقر در لس آنجلس) است. او معمار، طراح و استاد دانشگاه آرژانتینی است که به دلیل رهبری سای-آرک در گذار به تکنولوژی‌های دیجیتال و ایفا کردن نقشی کلیدی در شکل‌گیری برنامه درسی تحصیلات تکمیلی در دههٔ گذشته مشهور است. به عنوان مدیر سای-آرک او مسئول یک مؤسسه با بیش از ۵۰۰ دانشجو و ۸۰ استاد است، که بسیاری از آن‌ها افراد شناخته‌شده‌ای در زمینه معماری و طراحی‌اند. در کنار رهبری سای- آرک، آلونسو مدیر شرکت زفیروتارک است که برای تولید کارهای گروتسک و مضطرب‌کننده که پاسخ به محیط زیست را به چالش می‌کشد شناخته شده. علاوه بر این دیاز آلونسو برنده برنامه معمار جوان MoMa PS1 در سال ۲۰۰۵، جایزه AR+D برای معماران نوظهور و تقدیر ویژه P/A سال ۲۰۱۳ شده‌است.Missing or empty codice_1 ()
دیاز آلونسو در سال ۱۹۶۹ در بوینوس آیرس آرژانتین متولد شد و دارای مدرک کارشناسی ارشد در طراحی پیشرفته معماری از دانشکده تحصیلات تکمیلی معماری، برنامه‌ریزی و حفاظت (GSAPP) دانشگاه کلمبیا در شهر نیویورک و کارشناسی معماری از دانشگاه ملی روزاریو آرژانتین است. پیش از رفتن به لس آنجلس، دیاز آلونسو به عنوان طراح ارشد در دفتر پیتر آیزنمن در شهر نیویورک کار می‌کرد. در سال ۲۰۰۱ او دفتر خود زفیروتارک را در لس‌آنجلس تأسیس کرد، و هم‌اکنون مدیر این دفتر است. دیاز آلونسو در سال ۲۰۰۱ شروع به تدریس در استودیوی طراحی سای-آرک کرد و به عنوان هماهنگ‌کننده پایان‌نامه‌های برنامه تحصیلات تکمیلی از ۲۰۰۷–۲۰۱۰ و عضو برنامه‌های تحصیلات تکمیلی در سال‌های ۲۰۱۰–۲۰۱۵ مشغول به کار بوده. او در سپتامبر ۲۰۱۵ به عنوان مدیر و مدیرعامل سای-آرک منصوب شد. دیاز آلونسو همچنین در سال"های"۲۰۰۴–۲۰۱۱ در دانشگاه کلمبیا (GSAPP) تدریس کرده، و سرپرست استودیوی برنامه‌های تحصیلات تکمیلی در دانشگاه هنرهای کاربردی وین، اتریش است. او همچنین استاد مدعو در دانشگاه ییل بود که در آن جا به عنوان استاد مدعو طراحی معماری لویی کان در سال ۲۰۱۰ و استاد مدعو طراحی معماری ارو سارینن در سال ۲۰۱۵ خدمت می‌کرد.
در طول زندگی حرفه‌ای‌اش به عنوان معمار و استاد دانشگاه، دیاز آلونسو برای رهبری و نوآوری و توانایی در ایجاد مشارکت میان حوزه‌های گوناگون جلب توجه کرده. در سال ۲۰۰۵، او برنده برنامه معمار جوان MoMA PS1 شد، و در سال ۲۰۱۲ جایزه «استاد سال» را از بخش لس‌آنجلس مؤسسه معماران آمریکا دریافت کرد. در سال ۲۰۱۳ او برنده جایزه AR+D برای معماری نوظهور شد و جایزه افتخاری معماری مترقی سال ۲۰۱۳ را برای طراحی غرفه/موزه تیسن بورنامیتسا در پاتاگونیا آرژانتین دریافت کرد.
کریستینا پاژیتسکی سگورا (؛ زادهٔ ) که با نام هنری‌اش کریستینا پی شناخته می‌شود، استندآپ کمدی، نویسنده، مجری پادکست، و شخصیت تلویزیونی آمریکایی-کانادایی است.
پاژیتسکی در نوامبر ۲۰۰۸ با همکار کمدین‌اش تام سگورا ازدواج کرد. آن‌ها دو فرزند دارند.
میدان بولیوار ("به اسپانیایی: پلازا بولیوار") در کاراکاس یکی از مهم‌ترین و شناخته شده فضاهای عمومی درونزوئلا است. این میدان در سال ۱۵۶۷ در مرکز ۲۵ بلوک اول شهر کاراکاس قرار داشت. نام این شهر در آن زمان ""Santiago de León de Caracas"" بود. این میدان در مرکز تاریخی شهر در کلیسای جامع محله لیبرتادور است.
در اطراف میدان بولیوار ساختمان‌های مهمی مانند کلیسای جامع کاراکاس، موزه مقدس، کاخ اسقف اعظم، تالار شهر، کلیسای سانتا رزا ده لیما، خانه زرد، خانه، سالن اصلی تئاتر و ساختمان دولتی مرکز شهر قرار دارد. کاخ دادگستری فدرال نیز در جنوب غربی این میدان است.
این مکان از ابتدا به عنوان میدان شهرداری کاراکاس در نظر گرفته شد تا به عنوان یک مرکز تجاری در شهر استفاده بشود. در این مدت تغییرات بسیاری در این میدان اتفاق افتاد و شاید یکی از مهم‌ترین این تغییرات کاری بود که فرماندار شهر فلیپه ریکاردوس در ۱۷۵۴ انجام داد. وی دستور ساخت تاق نصرت‌هایی را در اطراف میدان داد. این میدان در آن زمان برای تیرباران و اعدام دشمنان سیاسی و مبارزان ضد استعماری اسپانیا استفاده می‌شد. اعدام خوزه ماریا اسپانیا یکی از معروف‌ترین این اعدام‌ها است. بدن او در سال ۱۷۹۹ در این میدان چهار تکه شد. مردم ونزوئلا اولین شورش‌های خود ضد سلطنت استعماری اسپانیای را در نوزدهم آوریل ۱۸۱۰ در این میدان آغاز کردند.
پس از استقلال نام آن به میدان تسلیحات (Plaza de Armas) و چهارراه بازار (Plaza del Mercado) تغییر کرد اما وقتی جسد بولیوار از سانتا مارتا وارد کاراکاس شد در ۱۸۴۲ نام آن را رسماً به میدان بولیوار تغییر دادند. گرچه این نام تا سال ۱۸۷۴ به درستی استفاده نمی‌شود."Distrito Capital-Plaza Bolívar" Gobierno en Línea
ژنرال آنتونیو گوزمن بلانکو، که در سال ۱۸۶۵ از سوی رئیس جمهور مارشال خوان کریسوستومو فالکون صاحب منصب ریاست جمهوری شده بود، در ماه مه تصمیم به تخریب تاق نصرت‌های اطراف میدان"Demolición de los portales de la Plaza Mayor" Historia de Venezuela en Imágenes (اسپانیایی) و حذف فروشگاه‌های اطراف آن گرفت. پنج سال پس از آن پروژه‌هایی برای به‌سازی مکان میدان آغازشد. در سال ۱۸۷۲ فرایند تازه ای برای نوسازی میدان به سبک فرانسوی آغاز کردند، از جمله این که رئیس جمهور در ماه نوامبرتصمیم به ساخت مجسمه ای از سیمن بولیوار گرفت. همچنین تصمیم گرفتند جایگاه‌هایی برای درختان تعبیه کنند که درختانی در آن بکارند و هر چهار فصل سال را در گوشه‌های میدان نشان بدهند، چهار آبخوری با تزیینات آهنی و حدود ۱۰۰ ستون آهنی با تززینات مختلف به صورت نرده در اطراف میدان قرار گرفت. به خاطر پله‌های کوچک جنوب شرقی میدان نام "Gradillas به "معنی تراس کوچک نیز به آن دادند.
مجسمه سیمن بولیوار در تاریخ ۷ نوامبر ۱۸۷۴ در مرکز میدان به به صدا درآوردن زنگ و شلیک بیست و یک تفنگ افتتاح شد. این مجسمه نمنه مشابهی از مجسمه ای است که آدامو تادولینو ساخته و در میدان بولیوار لیما در پرو نصب شده‌است. این مجسمه محصول ریخته‌گری فون مولر است و بولیوار را سوار بر یک اسب نشان می‌دهد که روی پاهای عقبی خود ایستاده‌است و پایه دولایه دارد. قد مجسمه ۴ متر است.
تصمیم به نصب برق در این میدان در سال ۱۸۹۴ گرفته شد و پس از آن تغییر قابل توجهی رخ نداد تا این که در سال ۱۹۶۷ کف رنگارنگ میدان را با مرمر خاکستری عوض کردند. بین سال‌های ۱۹۰۸ تا ۱۹۴۷ چند ایستگاه پایانی تراموای کاراکاس در گوشه و کنار این میدان بود.
در ۲۱ فوریه ۱۹۵۹ این مجسمه بنای یادبود در نظرگرفته شد. در اواسط سال ۲۰۰۳ شهرداری لیبرتادور دست به کار مرمت میدان شد از جمله این که باغ‌ها، چشمه ها، کف میدان و روشنایی آن را به روز کرد.
کتاب فصل جمهوری اسلامی ایران عنوان یک جایزه فرهنگی نیمه‌دولتی ایرانی بود که هر سه‌ماه یک بار توسط خانه کتاب ایران به‌عنوان زیرمجموعه‌ای از جایزه کتاب سال ایران از سال ۱۳۸۶ تا ۱۳۹۲ (جمعاً ۲۷ دوره) اهدا می‌شد.
اهدای این جایزه در سال ۱۳۹۳ متوقف شد و قرار بر این شد که «آثار ارزشمند در هر فصل، به عنوان بهترین‌های فصل یا نامزدهای احتمالی کتاب سال، بر روی میز داوری کتاب سالِ همان سال قرار گیرد و لیست کلیه بهترین‌ها و نامزدهای احتمالی کتاب سال در اختیار افکار جمعی و رسانه‌های عمومی کشور قرار گیرد.»
چیلاکیولز (انگلیسی: Chilaquiles) () از واژه "chīlāquilitl" [t͡ʃiːlaːˈkilit͡ɬ] از زبان ناهواتلی مشتق شده‌است و یک غذای سنتیمکزیکی است. به‌طور معمول قطعات نان ذرت مکزیکی که تورتیلا نامیده می‌شود، به صورت سرخ شده ماده اصلی غذا را تشکیل می‌دهد. سالسا سبز یا قرمز یا مول بر روی نان ذرت مکزیکی به شکل مثلث برش خورده ریخته می‌شود و توتوپوس ("totopos) نامیده می‌شود". ترکیب فوق پخته می‌شود تا حدی که نان ذرت مکزیکی شروع به نرم شدن کند. گاهی مرغ رشته شده نیز به مخلوط اضافه می‌شود. معمولاً از چاشنی کرما (crema)، پنیر تازه (queso fresco) خرد شده، حلقه‌های پیاز خام و برش آووکادو تزئین می‌شود.
چیلاکیولز را می‌توان با لوبیای پخته شده، تخم مرغ (نیمرو یا سرخ شده) و گوشت گاو و گوآکاموله به عنوان غذای جانبی سرو نمود.
چیلاکیولز مانند بسیاری دیگر از غذاهای مکزیکی، منطقه ای و خانواده گونه‌های متفاوت آن بین وعده‌های غذایی کاملاً رایج است.
معمولاً چیلاکیولز در وعده صبحانه و یا میانوعده خورده می‌شود؛ بنابراین چیلاکیولز یک دستور غذایی متداول است که می‌توان با استفاده از نان ذرت و سالسای باقی‌مانده از وعده‌های غذایی تهیه نمود.
چیلاکیولز اغلب با غذای تکس-مکزیک مگاس‌ها (Tex-Mex migas) اشتباه می‌شود. چرا که هر دو این غذاها با فطعات/نوارهایی از نان ذرت مکزیکی تهیه می‌شوند و هر دو نیز در وعده صبحانه خورده می‌شوند.
در مرکز مکزیک، برای تهیه چیلاکیولز متداول است که برش‌های نان ذرت مکزیکی را به صورت ترد باقی می‌گذارند. برای رسیدن به این هدف تمام مواد به جز سالسا در یک ظرف قرار داده می‌شود. سالسا در آخرین مرحله قبل از سرو ریخته می‌شود. گوادالاخارا از کلم بروکلی در تهیه چیلاکیولز استفاده می‌شود که باعث غلظت یافتن آن مانن سوپ ذرت می‌شود.
در ایالت سینالوآبا گاهی چیلاکیولز را با سس سفید آماده می‌کنند.
دستور العمل پخت چیلاکیولز در یک کتاب آشپزی در ایالات متحده منتشر شده در سال ۱۸۹۸ یافت شد. این کتاب انکرنکین پیندو را "ال کوکینرو اسپانول (Encarnación Pinedo's El cocinero español)" (طبخ "اسپانیایی ") نام دارد که شامل سه دستور العمل است—یکی برای "چیلاکیولز تاپاتیوس (chilaquiles tapatios a la mexicana)", یکی برای "چیلاکیولز (chilaquiles mexicana)" و یکی برای "چیلاکیولز باهم کمرنس سکوس (chilaquiles con camarones secos) "(چیلاکیولز با میگو خشک).Pinedo, Encarnación; Strehl, Dan; Valle, Victor (2005-10-24). "Encarnación's Kitchen: Mexican Recipes from Nineteenth-Century California". . آخرین مورد در ایالات متحده همچنین به نام «کیلی فلفل قرمز» (chili killi)Timothy Banning (13 June 2005). "Chili Killi - Mexican Brunch". Epicurean.com. Kraft Foods (2017). "Chili Killi". Kraft Recipes. H.J. Heinz Company Brands. و «لازانیای مکزیکی» نیز شناخته می‌شود.Darla Mays (24 April 2010). "Chicken Chilaquiles (Mexican Lasagna)". Just a Pinch. "Chilaquiles (Mexican Lasagna)". Cooks.com. 2017.
النور کاستیا () ملکه انگلستان و اولین همسر ادوارد یکم بود. ازدواج او با ادوارد بنا بر یک معاملهٔ سیاسی، با هدف تأیید و ابقای حاکمیت انگلستان بر منطقهٔ گسکونی شکل گرفت. النور سفرهای بسیاری به همراه همسرش داشت و حتی در لشکرکشی نهمین جنگ صلیبی به همراه وی بود و زمانی که در عکا، شوهر وی مجروح گردید داستان‌های عامیانه و محبوبی شکل گرفت حاکی از اینکه النور با مکیدن سم از بدن مجروح شوهرش باعث نجات جان ادوارد گردید. پس از مرگ النور در نزدیکی لینکلن، ادوارد دستور داد تا ستون‌های صلیبی و یادبود را در هر مکان توقف تا رسیدن به چرینگ کراس نصب نمایند که بقایای بازمانده از آن‌ها امروزه نیز وجود دارد و مشهور به می‌باشند.
النور در بورگوس به دنیا آمد. پدر وی فرناندوی سوم، پادشاه کاستیا و مادرش ژوان، کنتس پونتیو بود. او پس از مادربزرگش، النور انگلستان، ملکه کاستیا به این نام شهره گشت. النور دومین فرزند از ۵ فرزند فردیناند و ژوان بود. برادر بزرگترش، فردیناند در سال ۱۲۳۹ و برادر کوچکتر وی نیز در سال ۱۲۴۲ متولد گردید. چنین به نظر می‌رسد که النور آموزش‌های مختلفی را به دلیل عضویت در خاندان سلطنتی از سر گذرانده که بسیار بالاتر از حد طبیعی است و همچنین فعالیت‌ها و داشته‌های ادبی وی نیز به عنوان یک ملکه مورد توجه و تقویت قرار می‌گیرد. در سال ۱۲۵۲ هنگامی که پدرش در سویل با مرگ دست و پنجه نرم می‌کرد، النور بر بالین وی حاضر بود.
در دهه ۱۲۶۰، زمانی که انگلستان درگیر دومین نبرد بارون‌ها بود، پادشاهی بین هنری سوم و بارون‌هایش تقسیم گردید. در طول این زمان النور به‌طور کاملاً فعالانه از ادوارد حمایت کرد. وی حتی پا را فراتر از این گذاشت و کمانداران شهرستان مادری‌اش یعنی پونتیو را فراخواند. با همهٔ این احوال شایعاتی وجود دارد مبنی بر اینکه برای احتراز از خطر در طول جنگ، به فرانسه فرستاده شد که صحت ندارد و وی به‌طور کامل در انگلستان حضور داشته و در این احوال مراقب قلعه ویندسور و زندانیان بارونی بوده.
فصلنامه نقد کتاب کلام، فلسفه و عرفان نشریه‌ای برای نقد کتاب‌های منتشره در حوزه فلسفه، کلام و عرفان است که از سوی خانه کتاب ایران منتشر می‌شود. این نشریه مدتی تحت‌عنوان «کتاب ماه ادبیات و فلسفه» و سپس تحت‌عنوان «کتاب ماه فلسفه» منتشر می‌شد. سردبیری نشریه را مالک شجاعی بر عهده دارد.
پلازا ونزوئلا (میدان ونزوئلا به زبان اسپانیایی) میدانی است در کاراکاس ونزوئلا که در سال ۱۹۴۰ افتتاح شد و در واقع در مرکز جغرافیایی کاراکاس قرار دارد.
در این میدان نشانه‌های بسیاری از کاراکاس به چشم می‌خورد از جمله آب نمای چراغ دار، بنای تاریخی کریستف کلمب از مانوئل دلا کوا، فیزیکرومی به احترام آندرئاس بلو اثر کرلوس کروز دیز و مجسمه آفتابی باز اثر آلخاندرو اوترو.
از این میدان می‌توان به مکان‌های مهم دیگر مانند شهر دانشگاهی، باغ گیاه‌شناسی کاراکاس، برج‌های دوقلوی پارک مرکزی، بلوار سابانا گرانده و مرکز فرهنگی هنری شهر راه پیدا کرد. بین سال‌های ۲۰۰۷ و ۲۰۰۹ مرکز هنری لااستانسیا PDVSA طرحی برای مرمت این منطقه اجرا نمود.
آب نمای این میدان از سال ۱۹۴۰ مورد پنج طرح مرمت قرار گرفته‌است و آنچه امروز می‌بینیم از نهم اوت ۲۰۰۹ تا به امروز به همین وضع است و به فناوری رسانه در کنترل روشنایی و دستگاه‌های حالت جامد مجهز شده‌است. نخستین بار است که آین آب‌نما با موسیقی کار می‌کند.
در مترو کاراکاس ایستگاهی به نام همین میدان وجود دارد که می‌توان برای رفتن به آن میدان از این ایستگاه استفاده کرد.
مراسم رقص شیاطین بدن مسیح یکی از جشنواره‌های مذهبی پرطرفدار در ونزوئلا است که در عید بدن مسیح به نشانه حضور مسیح در عشای ربانی برگزار می‌شود. این مراسم یادآور یازده مجمع اخوت است که در مناطق مختلف شکل گرفته بود و بیش از ۵۰۰۰ نفر عضو داشت شناخته شده‌ترین مجمع از این میان مجمعی بود که نام شیاطین رقصنده یاره بر خود گذاشته بود. یونسکو این مراسم را به عنوان میراث فرهنگی ناملموس در سال ۲۰۱۲ پذیرفت.
مجامع اخوت در اواسط قرن هفدهم در شهرستان‌های ارگوا و وارگاس شکل گرفت. در سال ۱۷۴۹ جشن بدن مسیح برگزار می‌شد و بریا برگزای آن مردان و زنان و کودکان به نشانه تحقق وعده خوبان لباس شیاطین به تن می‌کردند.
در مورد ریشه‌های این مراسم روایت‌های مختلفی را نقل می‌کنند. یکی از این داستان‌ها می‌گوید ۴۰۰ سال پیش در مجمع سن فرانسیسکو ده یاره یک کشیش که امکان برگزار کردن این مراسم را نداشت برای تحریک مردم به برگزاری آن به آن‌ها گفت: "اگر پول نداشته باشیم و هیچ کس از مومنان حاضر نباشد مراسم وعده خوبان را برگزار کند شیطان‌ها می‌آیند!" بعد طوفان شد و بعد از آن چند شیطان جلوی کلیسا پدیدار شدند.
داستان‌های دیگری نیز در مورد این انجمن‌ها می‌گویند از جمله در کتاب "پوئنیا "نوشته مانوئل ویسنته رومرو گارسیا می‌خوانیم که برگزارکنندگان این مراسم در دهه ۱۸۷۰ رقصندگان سبک کوا بوده‌اند.
یازده مجمع گروه یا صنف وجود دارد که برای خود سلسله مراتبی دارند و این رقص را سالانه برگزار می‌کنند و وعده می‌دهند عهد مقدس خداوند را گرامی بدارند. تمام این مجامع مستقل هستند و در منطقه خود تأسیس شده‌اند. امروز این گروه‌ها به سازمان‌های مردم نهاد تبدیل شده‌اند که برای بهتر کردن روش کار سازمانی خود و جلب نظر مخاطب بیشتر از دولت و مردم درخواست کمک مالی می‌کنند.
بعضی ازاین مجامع برای ایجاد قدرت سازمانی یک سری جلسه ملی در منطقه خود برگزار کردند. در نتیجه، انجمن ملی رقص شیاطین عید بدن مسیح ایجاد شد و بسیاری از این مجامع عضو آن شدند.
شیاطین رقصنده یاره ("Diablos Danzantes del Yare") یک جشن مذهبی در سن فرانسیسکو ده یاره، در ایالت میراندا در ونزوئلا در روز عید بدن مسیح است. مسوول برگزاری این جشن‌ها Sociedades del Santísimo است و می‌گویند ریشه‌های آن به قرن ۱۸ برمی گردد و این مجموع قدیمی‌ترین مجموع قاره آمریکا است.
در روز عید تن مسیح (نه پنج شنبه بعد از پنج شنبه مقدس) شیاطین رقصنده مراسم رقصی برگزار می‌کنند که طی آن لباس‌های رنگارنگ (معمولاً قرمز) و لایه‌های پارچه می پوشند و ماسک‌های عجیب می‌زنند و لوازمی مانند صلیب، حمایل، تسبیح و اشیای مقدس به خود وصل می‌کنند.
این مجامع سلسله مراتب مشخصی دارند که از ماسک‌های شان پیدا است.
هر مجمع به نام محله خود نظیر شیاطین رقصنده نایگواتا و شیاطین رقصنده چوآو شناخته می‌شوند.
در این جشنواره مردم به قدیس حامی فرانسیس اهل پائولا و عهد خوبان و عیسی مسیح ادای احترام می‌کنند. جشن روز یکشنبه شروع می‌شود، موسیقی بومی فولیاس می‌نوازند، شعر بوم دسیماس می‌خوانند و تا صبح چند دعای مسیحی از جمله دعای تسبیح را می‌خوانند. روز بعد مومن‌ترین مردم شهر لباس شیاطین به تن می‌کنند و در اطراف میدان اصلی شهر می‌رقصند و با ماسک و لباس سرخ در خیابان‌ها رژه می‌روند و با ضرب "اشعار هشت هجایی می‌رقصند".
سپس گروه به سمت جلوخان کلیسا حرکت می‌کند و عشای ربانی در ورودی کلیسا برگزار می‌شود و نوعی مبارزه بین شیاطین و نگهبانان نمایش داده می‌شود. در نهایت شیاطین تسلیم می‌شوند و در مقابل کسی که عشای ربانی برگزار می‌کند به نشان تسلیم زانو می‌زنند و با موسیقی بامبا در تجلیل از او رقص می‌کنند. کل این مراسم نشان دهنده پیروزی خوبی بر بدی است. شیاطین پیراهن آستین بلند، شلوار، ماسک و سندل قرمز می‌پوشندT صلیبی از برگ مقدس نخل، تسبیح و گردنبند شمایل مسیح (یا یک تصویر مذهبی دیگر) به گردن خود آویزان می‌کنند و در یک دست خود ساز ماراکا و در دست دیگر شلاق می‌گیرند.
طراحی فرایند محور یک متدولوژی طراحی نرم‌افزار است که رویکرد مبتنی بر کسب و کار را به منظور طراحی رابط کاربری پیشنهاد می کند.
این متد در برنامه های سازمانی هنگامی که یک فرایند کسب و کار مورد استفاده قرار گیرد هدف گزاری می شود. بر خلاف سیستم های محتوی محور مانند وب سایت ها یا پورتال ها , برنامه های سازمانی به منظور ایجاد فرایندهای سازمانی مورد استفاده قرار می گیرند.
انفجار اکتبر ۲۰۱۷ موگادیشو پایتخت سومالی روز شنبه ۱۴ اکتبر به وقوع پیوست. این انفجار سنگین ناشی از بمب‌گذاری یک کامیون بوده که دستکم ۴۱۴ تن کشته و ۴۰۰ زخمی بر جای گذاشت؛ گزارش شده‌است که هتل صفری سقوط کرده و ساختمان سفارت قطر شدیداً آسیب دیده‌است، یک بمب دیگر که در همان روز منفجر شد، دو نفر را در ناحیه مدینه کشت. تاکنون هیچ گروهی مسئولیت این انفجار را نپذیرفته‌است.
محمد عبدالله محمد، رئیس‌جمهور سومالی، در واکنش به بمب‌گذاری‌ها، سه روز عزای عمومی اعلام کرد.
براساس گزارش‌ها این انفجار، مهیب‌ترین انفجاری بوده که تاکنون در سومالی دیده شده‌است.Somalia: At least 137 dead in Mogadishu blastsThe Latest on the Mogadishu Bombing
این انفجار توسط یک خودروی باری بمب‌گذاری شده که در نزدیکی هتل صفری نزدیک وزارت خارجه سومالی در منطقه‌ای شلوغ و پُر رفت‌وآمد در خیابان هودن صورت گرفته‌است. این هتل بیشتر محل اقامت خبرنگاران، بومی‌های بازگشته از خارج کشور و کارمندان دولت بوده‌است.
به گفته شاهدان راننده خودروی باری با وجود شلیک سربازان به روی او خود را به شلوغ‌ترین نقطه رساند و کامیون را منفجر کرد. شدت انفجار به حدی بوده که بخش عمده هتل را کاملاً تخریب و ساختمانهای اطراف را نیز ویران کرده‌است، به‌طوری که درب‌ها و پنجره‌های ساختمانهایی که صد متر با این انفجار فاصله داشتند به شدت آسیب دیده‌اند.
بنابر گفته پلیس یک انفجار دیگر با اندکی فاصله زمانی در محله دیگری با نام مدینه در موگادیشو منفجر شد.تلفات انفجار یک خودروی بمبگذاری شده در پایتخت سومالی به ۱۸۹ نفر رسیدحداقل ۳۲ کشته در بمب‌گذاری‌های پایتخت سومالی
تعداد کشته‌های این انفجار تروریستی دست کم به ۴۱۴ نفر رسیده‌است و آمار زخمی‌ها صدها مجروح می‌باشد، به گفته پلیس تعداد زیادی از زخمی‌ها به دلیل شدت جراحات در بیمارستان درگذشتند. بیشتر قربانیان غیرنظامی و چند سرباز نیز در میان آنها بودند.
در انفجار دو نیز دو نفر کشته شدند.حمله مهیب انتحاری در پایتخت سومالی با بیش از ۱۸۹ کشته
نیروهای امداد نیمه شب با استفاده از چراغ‌قوه دنبال بازماندگان در زیر خرابه‌های هتل تخریب شده بودند.
هنوز هیچ گروهی این انفجار را به عهده نگرفته‌است. اما حکومت سومالی گروه الشباب را مسئول این بمبگذاری می‌داند.
غذاهای اردن سبک سنتی آماده‌سازی مواد غذایی نشات گرفته از روش آشپزان اردنی یا روش استفاده معمول در اردن است که در طی قرن‌های متمادی از تغییرات اجتماعی و سیاسی توسعه یافته‌است.
طیف گسترده‌ای از تکنیک‌های موجود در آشپزی اردنی مورد استفاده قرار می‌گیرد، اعم از تنوری کردن، تف دادن و کباب کردن با چاشنی سبزیجات (هویج و برگها، بادمجان و غیره), گوشت و مرغ. همچنین یک زوش متداول در غذاهای اردنی برشته کردن یا تهیه غذاها با انواع سس‌های مخصوص است.
به عنوان یکی از بزرگترین تولیدکنندگان زیتون در جهان "Top 25 Olive Oil Producing Countries". Peas Health. Retrieved 6 July 2015. روغن زیتون اصلی تربن روغن پخت‌وپز در اردن است. سبزیها، سیر، پیاز، سس گوجه فرنگی و لیمو ترش از طعم‌هایی هستند که معمولاً در غداهای اردن یافت می‌شوند. ترکیبی از ادویه جات ترشیجات به نام za'atar "Saudi Aramco World : Thyme Travels". www.saudiaramcoworld.com. Retrieved 2015-10-28. شامل یک گیاه محلی معروف به نام سماق"Saudi Aramco World : Jordan’s Legendary Musakahan". www.saudiaramcoworld.com. Retrieved 2015-10-28است. سماق یک گیاه وحشی است که در غذاهای اردن و کشورهای همسایه و نزدیک به آن در منطقه مدیترانه استفاده می‌شود.
کافه تورتونی یک قهوه‌خانه است که در بوئنوس آیرس آرژانتین قرار دارد و در سال ۱۸۵۸ توسط یک فرانسوی مهاجر که نام خانوادگی او توآن بوده و با نام تورتونی شناخته شده بر پایه یکی از کافه رستوران‌های مشهور پاریس ان را بنا کرد.. کافه تورتونی به عنوان یکی از ده کافه زیباترین در جهان شناخته شده‌است."Top 10: Most BEAUTIFUL CAFES in the World," UCityGuides. Accessed Dec. 4, 2012.
در اواخر قرن ۱۹ و با الهام از قهوه‌خانه ای اروپایی این کافهٔ هنر نو، ایستگاه فرهنگی آرژانتین بوده‌است. بسیاری از نامهای مشهور بوینس آیرس، کافه تورتونی را به عنوان خانهٔ دوم خود می‌پندارند. دکوراسیون بی همتا آن شامل شیشه‌های رنگ آمیزی شده، سنگ‌های مرمر، برنزها، چوبها و عکس‌های آویخته شده به دیوار آن برای سالهاست که به همین شکل باقی مانده و دست نخورده‌اند.
علاوه بر قهوه و شیرینی‌های فوق‌العاده، این مکان، شو رقص تانگو، جاز و شعر خوانی در شب را پیشنهاد می‌دهد. علاوه بر توریستها، محلی‌های عاشق شکلات نیز زمانی طولانی را در این جو شگفت‌انگیز می‌گذرانند.
در طول سالها، کافه توسط بسیاری از افراد مشهور از جمله سیاستمداران مانند کارلوس گاردل و خوان مانوئل فانخیو و همچنین چهره‌های بین‌المللی مانند آلبرت اینشتین، فدریکو گارسیا لورکا، هیلاری کلینتون، رابرت دووال و خوآن کارلوس اول اسپانیا مورد بازدید قرار گرفته‌است.
عملیات تصرف سیسیل (با نام رمز عملیات هاسکی) یا نبرد سیسیل نبردی است در جنگ جهانی دوم که در تاریخ ۹ ژوئیه سال ۱۹۴۳ با حمله ارتش متفقین به جزیره سیسیل در ایتالیا شروع شد و در نهایت به تصرف خاک سیسیل انجامید. این تهاجم به نوعی آغاز نبرد ایتالیا بود.
نیروهای متفقین، به‌معنای هم‌پیمانان، کشورهایی هستند که با هم در جنگ جهانی اول در برابر متحدین جنگیدند و در جنگ جهانی دوم نیز به جنگ با نیروهای محور یا همان «متحدین» ادامه دادند. همپیمانان اصلی متفقین کشورهای فرانسه، امپراتوری بریتانیا، امپراتوری روسیه (تا ۱۹۱۷ میلادی)، ایتالیا (از ۲۳ می ۱۹۱۵ میلادی)، بلژیک، ایالات متحده آمریکا (از ۶ آوریل ۱۹۱۷ میلادی) بودند.
ناو دریایی آمریکا ۵۴۶ کشته یا از دست رفته و ۴۸۴ زخمی و نیروی دریایی سلطنتی ۳۱۴ کشته یا از دست رفته، ۴۱۱ تن زخمی و چهار دستگیرشده‌است.
دستگاه تبدیل انرژی امواج آزورا (آمریکا، ایالت هاوایی، اوآهو)، برای استفاده از حرکات سطحی دریا و اقیانوس و تبدیل آن به انرژی الکتریکی است. دستگاه با گذر موج جابه‌جا می‌شود و همین جابه‌جایی، انرژی موج را به انرژی الکتریکی تبدیل می‌کند. این دستگاه می‌تواند ۲۰ کیلووات برق تولید کند. آزورا به‌طور آزمایشی و تحقیقاتی به شبکه برق متصل شده‌است و در اسکله‌ای به عمق ۳۰ متر قرار دارد.
این دستگاه به شبکه شهری متصل است که برق را برای هاوایی فراهم می‌کند. بر اساس گزارش وزارت انرژی ایالات متحده آمریکا، این اولین‌بار است که ژنراتور برق موج به‌طور رسمی تأیید شده‌است که انرژی را به یک شبکه برق در آمریکای شمالی تأمین می‌کند.
دستگاه تبدیل انرژی امواج آزورا با حمایت نیروی دریایی، وزارت انرژی و دانشگاه هاوایی طراحی شده و در یک دوره ارزیابی ۱ ساله خواهد بود. در طول این زمان، دانشگاه هاوائی مسئول جمع‌آوری و تجزیه و تحلیل داده‌ها خواهد بود.
آزورا به صورت شناور در سطح دریا با وزن ۴۵ تن است. این یک مکانیزم شناور منحصر به فرد است که می‌تواند ۳۶۰ درجه گردش کند. این باعث می‌شود که از حرکت افقی موج (ارتعاشی) به خوبی حرکت عمودی آن، برای تولید انرژی الکتریکی بهره برد. ژنراتور با یک سیستم هیدرولیکی با فشار بالا هدایت می‌شود.
در مرحله اول یک نمونه کوچک در یک مخزن موج، آزمایش شد. در نمونه بعدی در سال ۲۰۱۲ برای یک دوره ۶ هفته‌ای در مرکز آزمایشگاه ملی انرژی دریایی شمال‌غربی در ساحل اورگن در دریای آزاد نصب شد. در طول این آزمایش، دستگاه تا ارتفاع موج ۳٫۷۵ متر در یک حالت دریایی ۱۲ تا ۱۴ ثانیه تحت آزمایش قرار گرفت.
شرکت سازنده (NWEI) از اطلاعات جمع‌آوری شده در طول آزمون فعلی برای توسعه بیشتر پروژه استفاده خواهد کرد. این شرکت قصد دارد با سرمایه‌گذاری ۵ میلیون دلاری آزورا را بهبود دهد تا کارایی و قابلیت اطمینان آن افزایش یابد. سپس، طرح جدیدی مورد آزمایش قرار دهد که در مقیاس کامل تولید می‌شود و بین ۵۰۰ کیلووات تا ۱ مگاوات برق تولید کند.
در اواخر سال ۲۰۱۷، شرکت سازنده (NWEI) قصد دارد یک مدل کامل تولید کند. ژنراتور آن ۵۰۰ کیلووات تا ۱ مگاوات در یک اسکله ۶۰ تا ۸۰ متری قرار خواهد گرفت. یک مگاوات برای تأمین برق صدها خانه کافی است.
تئاتر ملی سروانتس که همچنین به عنوان تئاتر ملی بوینس آیرس نیز شناخته می‌شود، در شهر بوینس آیرس قرار دارد و تنها تئاتر ملی آرژانتین است. در سال ۱۹۹۵ به عنوان یادبود تاریخی ملی با قانون شماره ۲۴٬۵۷۰ ثبت شد.
این تئاتر در خیابان کوردووا و دو بلوک شمالی خانه اپرای مشهور بوینس آیرس، تئاتر کلن واقع شده‌است که دارای سه سالن است. سالن ماریا گرررو سالن اصلی تئاتر است.
تأمیر پاردو (؛ زادهٔ ۱۹۵۳) سیاست‌مدار اهل اسرائیل است.
وی در ۲۹ نوامبر ۲۰۱۰ توسط بنیامین نتانیاهو نخست وزیر وقت اسرائیل به سمت یازدهمین رئیس سازمان اطلاعات و وظایف ویژه (موساد) منصوب گشت و در اول ژانویه ۲۰۱۱ ریاست این سازمان را بر عهده گرفت و تا پنجم ژانویه ۲۰۱۶ عهده‌دار این سمت بود.
لا آرژانتینا () شعری متعلق به سال ۱۶۰۲ میلادی است که توسط مارتین دل بارکو سنتنرا نوشته شده‌است. نام کامل این شعر که به محتوای آن اشاره دارد، فتح آرژانتین و ریو د لا پلاتا، همراه با رویدادهای دیگر در پادشاهی پرو، توسمان و ایالت برزیل () است.
"مارتین دل بارکو سنتنرا" یک کشیش بود که وارد ریو د لا پلاتا شد تا "خوان ارتیز د ساراته" را همراهی کند. او بیست و چهار سال در مناطق مختلف سرگردان در پی او بود و تجارب خود از این سنوات را در شعر مذکور بیان کرده‌است. شعرهای وی مخلوطی از وقایع تاریخی واقعی و قصه‌های تخیلی، مانند انسان به شکل ماهی، را شامل هستند. این اثر با بیش از ده هزار بیت شعر به نگارش درآمده و در بیست و چهار فصل تقسیم شده‌است. نخستین بار در سال ۱۶۰۲ میلادی نسخه‌ای از آن در لیسبون پرتغال چاپ و منتشر شد.
این شعر یکی از نخستین مکتوباتی شناخته شده‌است که از نام آرژانتین، با کاربرد امروزی آن، استفاده کرده‌است.
دولسه د لچه (; ) یک شیرینی است که روش آماده‌سازی آن اینگونه است که ابتدا به شیر شیرین را به آرامی حرارت داده می‌شود تا ماده ای که عطر و طعم آن از واکنش Maillard مشتق می‌شود. همچنین تغییر رنگ آن مشهود است و عطر و طعمی شبیه به کارامل پدید می‌آید. "Origen mítico del dulce de leche". edant.clarin.com (in Spanish). Clarín. Retrieved 8 June 2014. ترجمه دقیق این کلمه:"آب نبات [ساخته] از شیر" یا "شیرینی [ساخته] از شیر است." Ducrot, Víctor Ego (6 de abril de 2003). «Origen mítico del dulce de leche" (HTM). edant.clarin.com. Consultado el 2 de junio de 2014. منشأ آن بسیار موضوع بحث است و در اکثر کشورهای آمریکای لاتین محبوب است.
کاسپاز ۴ () آنزیمی است که که پروتئین‌های دیگر را در محل باقیماندهٔ اسید آسپارتیک (LEVD-) می‌شکافد.
این آنزیم متعلق به خانوادهٔ کاسپازها از سیستئین پروتئازهاست و عملکردش هنوز به‌طور کامل مشخص نشده‌است، اما احتمال داده می‌شود که همچون کاسپاز ۱ و کاسپاز ۵ و هومولوگِ موشیِ کاسپاز ۴ یعنی کاسپاز ۱۱، از دستهٔ کاسپازهای التهاب‌زا بوده و در دستگاه ایمنی نقش داشته باشد.
نادائیسم ( به معنی "هیچ گرایی" در زبان فارسی) یک جنبش هنری و فلسفی پادفرهنگ است که در کلمبیا میان سال‌های ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۴ شایع بود. این جنبش توسط نویسنده گونزالو آرانگو و تحت تأثیر نیهیلیسم و اگزیستانسیالیسم و آثار دیگر نویسنده و فیلسوف کلمبیایی فرناندو گونزالس اوچوا تأسیس شد. نادائیسم تا حدود زیادی یک جنبش در واکنش به "لا ویولنسیا" بود و در کشور کلمبیا با بیانی آوانگارد-وار در شعر و ادبیات نمود یافت و مشابه نمونهٔ آمریکایی در طول دههٔ ۱۹۵۰ و دههٔ ۱۹۶۰ بود که نسل بیت نام داشت؛ همچنین نمونهٔ اکوادوری آن "Tzanticos" به صورت معاصر و موازی گسترش یافت. این جنبش تا حد زیادی ضد استقرار و تمامیت‌خواهی بود و منجر به خلق آثار متعددی در ادبیات و موسیقی و فیلمسازی شد که به هنر نادائیسم شناخته می‌شوند.
اصطلاح "nadaísmo" ترکیبی برگرفته از کلمه ""nada"" به معنی هیچ چیز و هیچ است که مانند "دادائیسم" () می‌باشد و معنای مشابهی دارد. Nadaísmo گاهی اوقات به همین دلیل با نام "دادائیسم کلمبیایی" یا "نسل بیت کلمبیاً یا "فوتوریسم کلمبیایی" نیز شناخته می‌شود.
حوادث خشونت‌آمیز در کلمبیا در طول دو دههٔ ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ میلادی، منجر به خلق آثار نویسندگان نادائیست شدند. حوادثی مانند موج "لا ویولنسیا" و برپایی دولت نظامی گوستاو روخاس پینییا و همچنین توسعه شهرنشینی به صورت چشم‌گیر، تا حد زیادی شکل‌گیری جنبش هیچ‌انگارانهٔ "Nadaísta" را تحت تأثیر قرار دادند. آرانگو زمانی که گوستاو روخاس پینیا در کلمبیا به قدرت رسید، از حامیان او بود و به "Movimiento Amplio Nacional" (جنبش ملی گسترده) که متشکل از هنرمندان و روشنفکران جوان حامی دیکتاتوری بودند، تشکیل می‌شد.Escobar, Eduardo, Boceto biográfico . Link retrieved on June 12, 2008. در این دوره آرانگو به روزنامه‌نگاری در مطبوعات اشتغال می‌ورزید. اما مدت کوتاهی پس از آن، با واکنش رهبران محافظه‌کار و لیبرال‌ها در برابر روخاس، دیکتاتوری نظامی وی در ۱۰ می ۱۹۵۷ با توافق گروه‌های مذکور برکنار شد. در حالی که روخاس به اسپانیا تبعید شده‌بود، گونزالو آرانگو به مدلین، شهرستانی در کلمبیا، فرار کرد.
آرانگو جنبش نادائیسم خود را در سال ۱۹۵۸ برپا کرد. در این سال او ۴۲-صفحه جزوه که "مانیفست نادائیسم" بود، را نوشت و با نام "gonzaloarango" در مجله "Amistad" (به معنی "دوستی") در مدلین منتشر کرد. آرانگو و دیگر نویسندگان از سرخوردگی خود در حمایت از حکومت نظامی روخاس می‌نوشتند.
برخی از نخستین افرادی که به این جنبش جدید روی آوردند، آلبرتو اسکوبار و آمیلکار اوسوریو بودند. به عنوان یک حرکت آغازین آن‌ها در سال ۱۹۵۸ ادبیات کلمبیایی را در Plazuela de San Ignacio در مدلین سوزاندند و از آن به عنوان نمادی در برابر آنچه آثار فاخر سنتی ادبیات کلمبیایی یاد کردند. با این اعمال، دیگر جنبش‌های ادبی کلمبیا مانند "Los Nuevos" حرکات آن‌ها را محکوم کردند. یکی از کتاب‌هایی که آن‌ها سوزاندند، نخستین اثر آرانگو یعنی «پس از آدم» بود.
این جنبش با مرگ اعضای مؤسس آن، رو به زوال نهاد و تا حد زیادی محو شد.
نویسندگان سرشناسی که بخشی از این جنبش بودند، عبارتند از:
علاوه بر لوس اسپیکرز (به معنی «سخنگویان»)، گروه راک متأثر از این جنبش بوده‌اند.
در آمریکای لاتین آایاکا (]; alt. یا دیکته "hayaca" و "ayaca") غذایی است که برای درست کردن آن، سسی از گوشت گاو، خوک، مرغ یا ماهی (یا برخی جاهای دیگر برخی غذاهای دریایی دیگر) را در خمیر ذرت می‌ریزند و روی آن را با کشمش، کبر، زیتون و چند قاچ گوشت مرغ تزیین می‌کنند. مثل تاماله ای که در مکزیک درست می‌کنند آیاکا را در برگ موز می‌پیچند، با نخ می‌بیندند و آب‌پز می‌کنند. این غذا معمولاً در زمان کریسمس تهیه می‌شود و در ونزوئل، پورتوریکو، دومینیکن، اکوادور و کلمبیا به شیوه‌های مخلف درست می‌شود. اغلب معتقدند آیاکا یک غذای ملی ونزوئلا است؛ ولی در سراسر کشورهای کارائیب هم این غذا را به شیوه‌های مختلف درست می‌کنند. در دومینیکن، نام این غذا پاستلس ان هوخاس است که از موز سبز زمینی یا "guanimos" با خمیر ذرت درست می‌شود که گوشت چرخ کرده یا مرغ در آن می‌ریزند؛ در ترینیداد و توباگو نام این غذا پاستله و در پورتوریکو پاستل است و با موز درختی سبز، موز زمینی سبز، کدو و سبزیجات ریشه ای و خمیر سیب زمینی شیرین درست می‌شود. خاصیت این غذا خمیر ظریف ذرت است که با آب انواع سوپ‌ها و چربی خوک (مانتکا) درست می‌شود و رنگ آن از گیاه آناتو است. این غذا در شرق کوبا طرفداران بسیاری دارد.
به احتمال زیاد تمام غذاهایی که خمیر ذرت دارند و در برگ موز پیچیده می‌شود ریشه در تاماله دارند که در آمریکای مرکزی درست می‌شود. تاماله بت نام‌های مختلف در تمام مناطق اسپانیایی زمان آمریکای جنوبی تا آرژانتین تولید و مصرف می‌شود و اسپانیایی‌ها به محض فتح این منطقه درست کردن این غذا را به مردم این منطقه یاد دادند.
نظر آدولفو ارنست این است که کلمه "hallaca" از فعلی در زبان بومی گوارانی می‌آید که به صورت "ayua" یا "ayuar به "معنی مخلوط کردن یا ترکیب کردن بوده‌است. بعد کلمه "ayuaca" به معنی مخلوط شده به "ayaca" تبدیل شد و در نهایت حرف اچ که در اسپانیایی خوانده نمی‌شود به ابتدای آن اضافه شد: "hayaca" یا "hallaca". نظریه دیری هست که می‌گوید این کلمه به مععنی بستن و محکم کردن از یک زبان بومی در غرب کشور می‌آید. اولین بار که این کلمه در مفهوم مدرن استفاده شده‌است در سال ۱۷۸۱ در یک متن ایتالیایی به قلم فیلیپو سالواتوره جیلی زبان‌شناس است.
آیاکا یکی از اجزای اصلی جشن کریسمس در ونزوئلا است و معمولاً فقط در همان زمان خورده می‌شود. ازسویی می‌توان آن را میراث فرهنگ مختلط ونزوئلا دانست چون برای آماده‌سازی آن مواد اروپایی (کشمش، بادام و زیتون) مواد بومی (آرد ذرت، دانه آناتو و پیاز) و مواد آفریقایی (برگ دود خورده موز برای بسته‌بندی) مورد نیاز است.
برخلاف ونزوئلا این غذا در اکوادورو در تمام طول سال خورده می‌شود و چندین گونه از آن در سراسر کشور در مناطق مختلف وجود دارد. این غذا و هومیتا یکی از غذاهای سنتی اصلی اکوادور است.
در ترینیداد که فقط یازده کیلومتر از ساحل شرقی ونزوئلا فاصله دارد این غذا را به نام پاستله می‌شناسند. روش آماده‌سازی آن نیز مشابه است و نهایتاً کمی اندازه و مخلفات داخلی آن ممکن است تفاوت داشته باشد. یکی از گیاهانی که در ترینیداد در این غذا می‌ریزند زول بودار است (که خود به آن چادون بنی می‌گویند) و طعم غالب چاشنی‌های گوشتی در این منطقه را ایجاد می‌کند. برای توریتس‌های هندو و سایر گیاه خواران همین غذاها را با مواد گیاهی نظیر سویا و عدس غیره نیز تهیه می‌کنند. پاستله ترینیداد معمولاً از آیاکای ونزوئلا کوچک‌تر است.
در دو جزیره آروبا و کوراسائو، در سواحل فالکون ونزوئلا نام این غذا را به صورت ayaca یا ayaka می‌نویسند. مواد تشکیل دهنده آن گوشت خوک و مرغ با هم یا هر کدام به تنهایی، کبر، کشمش، یادام هندی، فلفل دلمه ای ترشی پیاز، آلو و زیتون است. خمیر آن از آرد ذرت سفید درست می‌شود و برگ‌ها را اول در گوشت یا روغن خوک می‌خوابانند. بعد گوشت پخته و مواد تشکیل دهنده دیگر را در برگ‌ها می‌ریزند، با نخ می‌بندند و ۲ ساعت آب‌پز می‌کنند. مزه این غذا در هر خانواده ای متفاوت است و برخی فلفل مادام ژانت که بسیار تند است به آن می‌زنند. شاید مهاجران این دستور غذا را با خود آورده باشند. در فرهنگ آروبا و کوراسائو در در ترینیداد چیزهایی بسیاری از فرهنگ‌های دیگر به وام گرفته شده‌است که در کریسمس استفاده می‌شود.
در پورتوریکو این غذا به عنوان یک خوراکی محلی زمانی بسیار محبوب بوده‌است و تصور می‌کنند از خوراکی‌های بومی آن منطقه است؛ ولی حتی مردم محلی هم آیاکا را از پاستله گوانیم و آلکاپوریا و امپانادا تشخیص نمی‌دهند چون این غذاها شباهت بسیاری با هم دارند. آیاکا در پورتوریکو از خمیر ذرت ساخته نمی‌شود و سرخ شده؛ آب‌پز یا بخارپز نیست بلکه به‌طور سنتی و معمولی در آتش زغال کباب و دودی می‌شود. ترکیب مخصوص این غذا با گیاه مانیوک، شیر، آناتو، برگ موز و پخت اب آتش زغال درپورتو ریکو نشان می‌دهد شاید این غذا اختراع قبایل تاینو یا بردگان آفریقایی یا اسپانیایی‌های استعمارگر باشد. این غذا به دلیل پخت طولانی و مفصلی که دارد امروز چندان یافت نمی‌شود، مگر در رستوران‌های خانوادگی ساحلی یا رستورا هاس نتی به نام کیوسکوس که روش‌های پخت قدیمی و کم سرعت هنوز در آن‌ها استفاده می‌شود.
روش پخت سنتی "آیاکا "این است که برگهای موز را با روغن خوراکی که دانه رنگی آناتو در آن ریخته‌اند چرب می‌کنند و یک دایره خمیر ذرت (حدود 30 سانتی‌متر) روی آن می‌خوابانند و بعد مواد مختلف را روی آن می‌ریزیم. هر خانواده ای این غذا را به روش مخصوص خود درست می‌کند ولی اغلب ترکیبی از انواع گوشت‌های پخته (یا خام) با کشمش و زیتون سبز هسته جدا است. امروز دانه‌های فلفل سبز در داخل زیتون بسیار محبوب است. اهالی لوس لانوس تخم مرغ آب‌پز و تکه‌های فلفل قرمز هم به آن اضافه می‌کنند. می‌توان نخود، آجیل و بادام هم به آن اضافه کرد.
سپس خمیر پر از مواد را با دقت به شکل مستطیل می‌پیچند و با نخ می‌بندند تا در آب جوش بپزد. بعد از دو ساعت با چنگال آیاکا را برمی‌دارند، برگ آن را باز می‌کنند با همان وضع "با سالاد مرغ و پان دژامون "(نان ژامبون دار) یا نان ساده سرو می‌کنند. در آند محتوای داخل آیاکا همان زمان که در آب جوش قرار می‌گیرد می‌پزد ولی در سایر نقاط کشور معمولاً آن‌ها را از قبل می‌پزند.
بهترین حالت این است که ایاکا رنگ طلایی ابریشمی مایل به قرمز براق داشته باشد. مزه آن تعادلی بین شوری گوشت و زیتون و شیرینی کشمش و خمیر ذرت است.
پس از درست کردن آیاکاها باقی مانده مواد را مخلوط می‌کنند تا خمیر بشود. بعد آن را با همان وضع شکل می‌دهند، در برگ می‌پیچند و می‌پزند؛ ولی معمولاً اندازه آن کوچکتر و تعداد آن کمتر می‌شود. این خوراکی را بولو می‌نامند که و برای هر وعده غذایی قابل مصرف است.
پس از پخت می‌توان این غذا را منجمد کرد و چندین هفته نگهداری کرد بدون این که عطر و طعم آن تغییر کند. حتی برخی خانواده‌ها این غذا را نگهداری می‌کنند تا در اواخر ماه مه یا ژوئن سال آینده بخورند.
هر منطقه ای و هر خانواده ای این غذا را با مواد مختلفی درست می‌کنند. نخود، گوجه فرنگی، فلفل دلمه ای، ترشی سبزیج و سیر موادی است که غیرممکن نیست در هر جایی در این غذا داخل کنند یا نکنند. در آند به آن سیب زمینی اضافه می‌کنند. برخی از مواد تشکیل دهنده سنتی را می‌توان با انواع مواد محلی مانند ماهی و خرچنگ (ساحل شرقی) و خمیر موز زمینی (ماراکایبو) جایگزین کرد.
ساخت آیاکا کار زمان بر و سختی است و به همین دلیل هر مقدار که بخواهند در یک مرحله درست می‌کنند و سعی می‌کنند این قدر درست کنند تا در تمام تعطیلات بتوانند بخورند. این غذا به جهت تعدد مواد و خاصیت غذایی خوبی که دارند اهمیت اقتصادی بسیاری هم دارد. به همین دلیل مهم‌ترین روزنامه‌های ونزوئلا در آغاز ماه دسامبر هزینه پخت این غذا را برآورد کرده و افزایش هزینه‌های آن را گزارش می‌دهند.
"برای درست کردن آیاکا اغلب اعضای "خانواده در زمان تعطیلات دور هم جمع می‌شوند و با شادی برای شروع جشن و تعطیلات به تولید این غذا کمک می‌کنند. شاید بتوان به دلیل اهمیت فرهنگی که آیاکا در ونزوئلا این غذا را با غذای عید شکرگزاری در آمریکا مقایسه نمود.
می‌توان تصور کرد جریان ساخت این غذا یک فرایند مادرسالارانه است که مادربزرگ یا مادر رهبر آن است. کسانی که در ماه دسامبر به ونزوئلا می‌آیند اغلب تعجب می‌کنند که چرا این قدر آیاکا به آن‌ها تعارف می‌شود.
کسانی که این غذا را درست می‌کنند بر سر این که چه کسی ماهرتر است رقابت‌های دوستانه شکل می‌دهند و عبارت: "la mejor "hallaca" es la que hace mi mamá" به معنی بهترین آیاکا آن است که مادر من می پزد محصول این اتفاق است و منظور کسی که آن را بیان می کند ادای احترام و ابراز تعلق به خانواده خود است. این عبارت در یکی از ترانه‌های ونزوئلا خواننده پاپ ونزوئلایی راکل کاستانیو آمده‌است.
کاسپاز ۳ () که با نام‌های دیگری همچون «آپوپـِین»، «یاما» و «CPP32» هم شناخته می‌شود، نوعی آنزیم از دستهٔ کاسپازهاست که در تعامل با کاسپاز ۸ و کاسپاز ۹ بوده و در انسان، توسط ژن «CASP3» کُد می‌شود. هومولوگ‌های این پروتئین در پستانداران زیادی کشف شده‌است که نقشهٔ کامل ژنوم آنها در دسترس است. هومولوگ‌های خاصی از این پروتئین نیز در پرندگان، مارمولک‌ها، نرم‌دوزیستان و پیوسته‌استخوانان وجود دارد.
کاسپاز ۳ که از دو واحدِ ۱۷ و ۱۲ کیلو دالتونی تشکیل شده‌است، توسط کاسپاز ۸، کاسپاز ۹ و کاسپاز ۱۰ فعال شده و خود به‌نوبهٔ خود، کاسپاز ۶ و کاسپاز ۷ را فعال می‌کند.
کاسپاز ۳، یکی از مهمترین کاسپازها، در تجزیهٔ «پروتئین پیش‌ساز آمیلوئید بتا A4» یا به‌اختصار (APP) است که با مرگ سلول‌های عصبی در بیماری آلزایمر مرتبط است. وجود این آنزیم برای رشد و نمو طبیعی مغز انسان ضروری است.
فردریک لونوار، () یک نویسنده فرانسوی است.