moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
شهر ویست به دلیل داشتن چندین مزرعه دارای دشت‌هایی است که در تمام فصول سال زیبائی خاص و منحصر به فرد خود را دارد. مزارع لاسُمان، بادام ، جومزه و پیکریان از جمله مزارعی است که در میان انبوهی از درختان بادام و صیفی جات محصور شده است؛ اگر چه در  کنار این مزارع انبوه باغ‌ انگور های مرغوب نیز به وفور به چشم می‌خورد، در فصل بهار شکوفه‌های انگور عطری دل‌انگیز دارند که استشمام آن لحظاتی رویایی را به شما هدیه می‌دهد.
اگر چه در فصل بهار ویست میزبان مردمی است که خود را به دشت‌ها و دامنه کوه  می‌رسانند تا گیاهان کوهی و داروئی مانند آویشن، ریواس، قارچ کوهی و سایر گیاهان خودرو را از دامن طبیعت بچینند و این چینش لذت عجیبی دارد که تجربه آن بدون شک خالی از لطف نیست.
در مورد آب و هوای ویست باید گفت که این منطقه به دلیل واقع بودن در دل پیشکوه‌های زاگرس آب و هوای نیمه کوهستانی دارد و کوه‌های آن نوک تیز و نسبتاً مرتفع است، اگر چه هوای مطبوع آن در فصل بهار عجیب به دل می‌نشیند به ویژه اینکه در اردیبهشت ماه در بین تپه‌های آن با رویش گیاهان خودرو انگار یک مخمل سبز بر روی آن کشیده شده است. مخملی که دوست دارید روی آن شیرجه بزنید و یا برای ساعت‌ها دراز بکشید و به آواز قناری‌ها و پرندگان صحرایی گوش دهید.
رودخانه خروشان دربند ویست
از مکان‌های بکر در ویست که دارای جذابیت طبیعی هستند می‌توان به رودخانه دربند، بیشه‌های اطراف سد گلپایگان که در همسایگی ویست قرار دارد و همچنین به بارگاه معنوی پیر شهریار که در 4 کیلومتری پس از ویست و پیش از سد گلپایگان قرار دارد، اشاره کرد؛ مکانی معنوی و مقدس برای اهالی منطقه تا لحظاتی را برای عبادت و نیایش با خدای خود خلوت کنند.
رودخانه دربند از انشعابات رشته کوه‌های زاگرس(تونل قمرود) است؛ رودخانه خروشان دربند ویست تفرجگاهی زیبا در میان بیشه‌های سر به گریبان رفته درختان محلی است که اغلب در روزهای پایان هفته و روزهای تعطیل میزبان مردم طبیعت دوست است. سطح این رودخانه همانند سایر رودخانه‌ها در فصل‌های بارندگی افزایش می‌یابد اما با این حال باز هم میزبان مردم منطقه خود است.
بیشه‌های این رودخانه بکر درخت‌های محلی وجود دارد که در فصل پائیز میوه‌های جنگلی به نام محلی " گیچ" ثمر می‌دهد، میوه‌هایی شیرین از نژاد زالزالک اما به قدری سرخ است که در فصل رویش انگار بر هر درخت آن حجم انبوهی از خون زلال بر درختان نشسته است و این رنگ آمیزی خداوند بر پهنه طبیعتی است که باید آن را از نزدیک دید چرا که وصف این زیبائی در  کلمات نمی‌گنجد.
اما در امتداد رودخانه دربند ویست بیشه‌هایی زیبا و سایه بان‌هایی از  درختان محلی مامنی امن برای مهمانان محیا کرده‌اند.
در امتداد بکر ویست سد گلپایگان در همسایگی این شهر قرار دارد، بیشه‌ها و دشت‌های اطراف این سد با آب و هوای مطبوع خود هماره وزش نسیم خنکی که هر بار بر روی گونه‌های شما برخورد می‌کند فضایی دلنشین برای ساعت‌ها اقامت را نوید می‌دهد.
در این سد هنگام فصل صید ماهی، انواع ماهی‌های مختلف وجود دارد و افراد محلی برای صید این نعمت الهی از این سد استفاده می‌کنند.
قلعه تاریخی ویست
همچنین ویست دارای قلعه‌ای تاریخی است که بیش از 3700 سال قدمت دارد. این قلعه که بر روی تپه سنگی در مرکز آبادی قرار داشته و به شماره 10236 در سال 1382 به ثبت ملی رسیده است. بر اساس تاریخ شفاهی ضبط شده راهروهای امنیتی زیر زمینی از مرکز این قلعه به بیرون آن وجود داشته است که افرادی در آن وارد شده اند اما اکنون مسیر آن ناپیدا و بسته است. به گفته باستان شناسان اگر درب این قلعه به سوی کاوشگران باز شود تاریخ نهفته و گمشده این شهر و حتی گلپایگان آشکار می‌شود.
صنایع دستی این شهر فرش دستباف فرش بدون نقشه ویستی است که حاصل تراوشات فکری و ذهنی پیشینیان است. فرش ویستی که در سال 1391 به شماره 769 در فهرست آثار ناملموس کشور ثبت شده است را می توان قدیمی ترین فرش ایرانی دانست که با نقوشی از دوران هخامنشی و ساسانی در ویست از طریق آموزش شفاهی نسل اندر نسل آموزش داده شده و هنوز برخی از زنان ویستی این فرش چهارباغی با شمسه ها و زیگوراتهای زیبا را از بر می بافند. این فرش زیبا که پیش از انقلاب به دلیل صادرات آن به اروپا و آمریکا رونق خوبی داشت پس از یک دوران فترت دوباره مرکز توجه علاقمندان آثار شده است و رو به رونق است. شاید بتوان این مقوله را به عنوان یک هدیه معنوی که بیانگر هویت، تاریخ فرهنگ و هنر یک ملت را بازگو می‌کند دانست که از سوی بزرگترها به عنوان یک میراث به نسل‌های بعد به شمار آورد.
سوغاتی‌های ویست
اگر چه فرش ذهنی ویستی در سال‌های قبل به دلیل عدم توجه و نداشتن خریدار دچار رکود شد و به بیان دیگر چله‌نشینی و گوشه‌نشینی را اختیار کرده بود، فرشی که در قدیم در بیشتر خانه‌های شهر ویست بافته می‌شد؛ روندی را پیش گرفته بود که دارهای این فرش یکی پس از دیگری به انبارها رفته و در میان انبوهی از گرد و غبار روزگار در دایره سکوت فراموش شده بود.
اما بارقه‌های امید برای جان بخشیدن به این فرش که از حفظ بافته می‌شود در میان تار و پود آن جریان گرفته تا باز هم دارهای این فرش از گرد و غبار روزگار پاک شود و رونق سابق خود را بدست آورد و در حال حاضر نیز کشورهای خارجی همانند سال‌های قبل خریدار مجدد این فرش استثنائی شده‌اند.
از صنایع دستی دیگر این شهر می‌توان به سبد بافی که توسط بانوان و فعالین این شهر انجام می‌شود اشاره کرد، سبدهایی که هر کدام مصرف کاربردی دارند و با ایجاد کارگاه در این بخش سبب اشتغال‌زایی نیز شده است.
از سوغاتی‌های دیگر این شهر بکر لبنیات تازه، طبیعی است که توسط دامداران تهیه شده و حتی به سایر استان‌های کشور از جمله پایتخت نیز صادر می‌شود؛ همچنین ویست به دلیل بهره‌مند بودن از باغ‌های انگور کشمش و شیره انگور مرغوبی دارد که توسط بانوان این شهر تهیه شده و به عنوان یک سوغات ارزنده و ارزشمند نیز محسوب می‌شود. هم‌چنین لبنیات مرغوب این شهر از کیفیت بالایی برخوردار است. دیگر محصولات مهم این شهر نیز توتون و تنباکو میباشد.
نگاه جدی‌تر و عاری از تعصبات مسئولان مربوطه می‌تواند شهرهایی که از ظرفیت پنهان گردشگری برخوردار بوده، اما هر بار هیچ نگاه و توجهی به آنها نشده را در لیست شهرهای گردشگری قرار داد تا صنعت گردشگری که جزئی از مقوله مهم و پر ظرفیت فرهنگ ما بوده را توسعه داد.
اقدامی که با توسعه آن می توان بیکاری را حداقل در چنین مناطقی کاهش داد، اگر چه این اقدام همتی بزرگ و دلسوزانه از سوی مسئولان را می‌طلبد.
وردپاتکان
پژو آرسی‌زد ( به انگلیسی: PEUGEOT RCZ )ساخت شرکت فرانسوی پژو از ماه مه سال ۲۰۱۰ در معرض فروش قرار داده شد. این خودرو رسماً در سال ۲۰۰۹ در نمایشگاه خودرو فرانکفورت به نمایش گذاشته شد. مونتاژ این خودرو توسط شرکت مگنا اشتایر که از زیرمجموعه‌های شرکت کانادایی مگنا در اتریش می‌باشد انجام می‌پذیرفت.
این خودرو جوایز متعدد و فراوانی را از آن خود کرد که از مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به پنج بار جایزه بهترین خودروی اسپورت توسط "Diesel Car magazine" و جایزه کوپه سال ۲۰۱۰ توسط "تاپ گیر" نام برد.
در نمایشگاه خودروی ۲۰۰۷ فرانکفورت، پژو از یک کانسپت ۲+۲ کوپه بر اساس پژو ۳۰۸ با نام پژو ۳۰۸ آر سی زد رونمایی نمود. ارتفاع این کانسپت، ۱۸ میلیمتر کمتر از خودروی اصلی بود و از نظر کلاس، هم ردهٔ خودرویی مانند آئودی تی‌تی بود. مدل نهایی، در نمایشگاه سال ۲۰۰۹ فرانکفورت و با نام پژو آر سی زد رونمایی شد و در بهار سال ۲۰۱۰ تولید آن آغاز شد.
محمدرضا نعمتی زاده (متولد ۱۳۱۳، بوشهر، درگذشته ۱۳۶۷ ، بوشهر) مشهور به نیمای جنوب شاعر و نویسنده ایرانی بود. وی چهره ای برجسته و اثرگذار در شعر جنوب ایران شمرده می شود.
محمد رضا نعمتی زاده، فرزند نور الله مغازه دار فرش فروشی، دهم اسفند سال ۱۳۱۳ در شهر بوشهر به دنیا آمد و در نوزدهم اسفندماه ۱۳۶۷ در شهر بوشهر نیز چشم از جهان فروبست. از دوران کودکی به شعر و شاعری علاقه مند شد. وی تحصیلات متوسطه را در دبیرستان سعادت بوشهر گذرانید و معلم شد. در جم، بندر دیلم، چاهکوتاه و بوشهر به تدریس پرداخت و در سال ۱۳۳۴ نخستین مجموعه شعر خود را به نام پس از سکوت با تخلص م . ن کاوه منتشر ساخت. در سال ۱۳۴۳در رشته زبان و ادبیات انگلیسی از دانشسرای عالی تهران لیسانس گرفت. نعمتی زاده در گونه های مختلف شعر مهارت داشت. دو بیتی، غزل، رباعی، چهار پاره و منظومه های بلند در عروض نیمایی و عروض کلاسیک می سرود. از کتابهای او میتوان به فصل خاکستر که به همت همسرش بعد از فوت او منتشر شده اشاره کرد.
نعمتی زاده اولین شاعر جنوبی است که با شعر نیمایی آشنا شد و به استقبال شعر نیما رفت. وی از شاعران مطرح دهه های ۳۰، ۴۰ و ۵۰ بود و از وی شعرهای بسیاری در مطبوعات ادبی آن زمان به چاپ می رسید. نعمتی زاده در سال ۱۳۳۴ توانست اولین دفتر شعر خود «پس از سکوت» را چاپ و منتشر سازد. وی در کنار فعالیتهای ادبی به فعالیتهای سیاسی نیز می پرداخت بدلیل همین مبارزات سیاسی بارها توسط ساواک بازداشت و زندانی شد.
از نعمتی زاده پس از مرگ وی مجموعه‌های فصل خاکستر، کوچ و پس از سکوت تا کوچ به چاپ رسیده است.
منوچهر آتشی دیگر شاعر بوشهری در مورد این شاعر می گوید:
«دو تا همزاد بودیم، در واقع مثل یک نفر در دو لباس بودیم. هیچ کس دیگه ای هم غیر از ما دو تا نبود که در بوشهر اساس کار رو خوب شروع کنه.»
محسن پزشکیان نیز شعری به نام ای ابرهای عالم برای وی سروده است.
نمونه ای از سروده های وی:"
در دل منی و باز دور و بیکرانه ای
دور از منی و با دلم هم آشیانه ای
دل به بیکرانه ها به دیدن تو پر زند
با صدای بالها، میان لب ترانه ای
شعر محسن پزشکیان برای محمدرضا نعمتی زاده:"
این وب‌گاه یک نسخه از ویکی‌پدیا به زبان تایلندی است که در دسامبر ۲۰۰۳ افتتاح شدhttp://en.wikipedia.org/wiki/Thai_Wikipedia ویکی‌پدیای انگلیسی و تا ۲۶ اوت ۲۰۱۰ دارای ۶۲۰۰۰ مقاله می‌باشد.http://meta.wikimedia.org/wiki/List_of_Wikipedias فراویکی بازیابی در ۲۶ اوت ۲۰۱۰
تا تاریخ ۱۵ ژوئیه ۲۰۱۱ این دانش‌نامه با بیش از ۶۸٬۰۰۰ مقاله در رتبهٔ چهل‌وششم ویکی‌پدیاها قرار دارد.فراویکی بازیابی در ۱۵ ژوئیه ۲۰۱۱
راجر هیلتون متولد (۱۹۱۱-۱۹۷۵) نقاش انگلیسی و از پیشگامان هنر آبستره (هنر انتزاعی) در بریتانیای پس از جنگ جهانی دوم بود.
راجر هیلتون در ۱۹۱۱ میلادی در نورث‌وود لندن زاده شد. او نقاشی را در مدرسه هنر اسلید لندن آموخت. سپس مدتی را در دههٔ ۳۰ میلادی در پاریس گذراند. با شروع جنگ جهانی دوم به خدمت ارتش درآمد ولی در ۱۹۴۲ و در طی نبردی در Dieppe فرانسه دستگیر شد و تا ۱۹۴۵ به عنوان اسیر جنگی در بند آلمان‌ها بود.
با پایان‌یافتن جنگ و آزادی هیلتون، او نقاشی را بار دیگر از سر گرفت و نخستین نقاشی‌های آبستره خود را در ۱۹۵۰ ارائه کرد. او جایزهٔ اول نمایشگاه جان مور لیورپول را در ۱۹۶۳ و جایزهٔ یونسکو را در دوسالانه ونیز در ۱۹۶۴ دریافت داشت.
راجر هیلتون در ۱۹۷۵ در کورن‌وال انگلستان درگذشت.
ویکی‌پدیای کردی کرمانجی یکی از نسخه‌های ویکی‌پدیا به زبان کردی شمالی (کرمانجی) است که در تاریخ ۱۵ سپتامبر ۲۰۱۱، با بیش از ۱۶٬۵۰۰ مقاله، ۲۷٬۴۰۵ کاربر، ۶۹ کاربر فعال، ۳ مدیر و ۶۷۸ پرونده بوده‌است.فراویکی، بازیابی در تاریخ ۳۱ مارس ۲۰۱۶
این دانشنامه در ۲۸ مهٔ ۲۰۱۶ با بیش از ۲۲٬۰۰۰ مقاله، در رتبهٔ صدوچهارم ویکی‌پدیاها قرار داشت.
ویکی‌پدیای کردی کرمانجی، هم‌اکنون ، کاربرِ ثبت‌نام‌کرده، مدیر، و مقاله دارد.
ویکی‌پدیای بلاروسی (نوین) نسخه‌ای از ویکی‌پدیا به زبان بلاروسی می‌باشد که در تاریخ ۱۲ اوت ۲۰۰۴ افتتاح شدhttp://en.wikipedia.org/wiki/Belarusian_Wikipedia ویکی‌پدیای انگلیسی و تا تاریخ ۲۶ اوت ۲۰۱۰ دارای ۲۲۹۰۰ مقاله بود و در رتبه ۷۰ قرار داشت.http://meta.wikimedia.org/wiki/List_of_Wikipedias فراویکی بازیابی در ۲۶ اوت ۲۰۱۰
تا تاریخ ۱۲ سپتامبر ۲۰۱۱ این دانش‌نامه با بیش از ۳۲٬۶۰۰ مقاله در رتبهٔ شصت‌وهشتم ویکی‌پدیاها قرار دارد.فراویکی بازیابی در ۱۲ سپتامبر ۲۰۱۱
شیخ محمدتقی عبده بروجردی معروف به محمد عبده عالم دینی، فقیه و قاضی دوران پهلوی بود.
شیخ محمد عبده فرزند شیخ ملاحسین بروجردی‌در سال ۱۲۵۸(ش) در بروجرد به دنیا آمد. جلال عبده فرزند وی سفیر ایران در هند و حکمران گینه بیسائو بوده‌است. علی عبده فرزند دیگرش، مشتزن حرفه‌ای و مدیر باشگاه پرسپولیس بوده‌است.
او تحصیلات حوزوی خود را تا سن شانزده سالگی در بروجرد و پس از آن در تهران ادامه می‌دهد. از استادان او می‌توان به میرزا حسن آشتیانی، آیت الله لاهیجی، میرزاهاشم حکیم اشاره کرد. او اجازه اجتهاد خود را میرزا حسن آشتیانی دریافت کرده و به تدریس در مدرسه دانش و «ایران وآلمان» مشغول شده و به فراگیری زبان آلمانی مبادرت می‌ورزد. سپس در دوره‌های شبانه مدرسه آلیانس شرکت کرده و زبان فرانسه را یادمی‌گیرد.
شیخ عبده، در کنار فعالیت‌های قضایی، به تدریس در مدرسه عالی حقوق و سپس دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران می‌پرداخت، او دروس فقه و اصول ، حقوق مدنی و اصول محاکمات مدنی را تدریس می‌کرد، پس از دانشکده حقوق، اکثر در کلاس‌های قضایی دادگستری و حوزه‌های علمیه تهران مانندحوزه علمیه صدر و همچنین مدرسه عالی سپهسالار به تدریس می‌پرداخت.در دوران بازنشستگی نیز تا پایان عمر مدرس دانشکده الهیات دانشگاه تهران بود و عموماً دروس اصول فقه و معارف اسلامی راارائه می‌داد.
شیخ عبده در دههٔ ۱۳۱۰ (ش) پایان نامهٔ دکترای خود تحت عنوان "انحلال عقد واحد به عقودمتعدد " را ارائه کرد و نظرات وی در امور قضایی، همواره جزو نمونه‌های ابتکاری و جالب توجه قضایی وحکمیت و استدلال‌های حقوقی به‌شمار می‌آمد و مرجعی تمام عیار در علوم حقوقی و اصول محاکمات شناخته شده بود.
شیخ عبده با کناره گیری از مدرسه ایران و آلمان به خدمت قضائی پرداخته و به عنوان عضو دادگاه تجدیدنظر تهران، آغاز به کار کرد. پس از چند سال دادستان تجدیدنظر تهران شد و در این سمت تا زمان انحلال عدلیه و تشکیل دادگستری نوین، باقی ماند و پس از تشکیل دادگستری نوین به مستشاری دیوان عالی و کمی بعد به عضویت محکمهٔ انتظامی قضات و سپس ریاست دادگاه انتظامی قضات منصوب شد و تا زمان بازنشستگی، حدود سی سال دراین پست به انجام وظیفه پرداخت.
آثار تألیفی باقی مانده از وی عبارتند از: حقوق مدنی، شرح قانون مدنی، کلیات حقوق اسلامی، اصول و رویهٔ قضایی مستخرجه از آرای دیوان عالی تمیز، صرف و نحو عربی.
بروجردی در سحرگاه پانزدهم تیرماه ۱۳۴۶ (ش.)، پس از ادای نماز صبح درگذشت و بر جنازه او مرعشی نجفی نماز میت خواند. جسد او در جوار مرقد معصومه در قم به خاك سپرده شده است.
ویکی‌پدیای بلاروسی (کلاسیک) نسخه‌ای از ویکی‌پدیا به زبان بلاروسی می‌باشد که در تاریخ ۱۲ اوت ۲۰۰۴ افتتاح شدhttp://en.wikipedia.org/wiki/Belarusian_Wikipedia ویکی‌پدیای انگلیسی و تا تاریخ ۲۶ اوت ۲۰۱۰ با داشتن ۲۷۰۰۰ مقاله در رتبه ۶۶ قرار داشت.http://meta.wikimedia.org/wiki/List_of_Wikipedias فراویکی بازیابی در تاریخ ۲۶ اوت ۲۰۱۰
تا تاریخ ۱۵ ژوئیه ۲۰۱۱ این دانش‌نامه با بیش از ۳۷٬۰۰۰ مقاله در رتبهٔ شصت‌ویکم ویکی‌پدیاها قرار دارد.فراویکی بازیابی در ۱۵ ژوئیه ۲۰۱۱
در مجموع رقم تقریبی ایرانیان که بعضاً نیوزیلندی ‌ها هم به‌طور غیر رسمی به آن اشاره دارند، حدود ۸۰۰۰ نفر تخمین زده می‌ شود که عمدتاً در بزرگترین شهر کشور یعنی آوکلند ساکن هستند. دیگر مراکز جمعیتی ایرانی شهرهای کرایست چرچ، دنیدن(جزیره جنوبی)، ولینگتون و همیلتون (جزیره شمالی) هستند.
می توان گفت با بروز وقایع زیر موجی از ایرانیان را به نیوزیلند سرازیر شده اند:
بیشتر ایرانیان نیوزلند (حدود ۷۲٪) در منطقه آوکلند زندگی می‌کنند. متوسط سن آنها ۳۵/۲ سال است. متوسط درآمد سالانه هر فرد ایرانی-نیوزلندی بالای ۱۵ سال معادل ۲۷٬۱۰۰ دلار نیوزیلند است. ۵۱/۵٪ ایرانیان استرالیا مدرک کارشناسی و بالاتر دارند. از نظر دینی ۳۶٫۹٪ بی‌دین، ۳۱٫۴٪ مسلمان، ۸٫۱٪ مسیحی، ۱۲٫۴٪ پیرو سایر دین‌ها و ۱۱٪ نیز اظهار ننموده‌اند.
جدول زیر تعداد ایرانیان مقیم به تفکیک استان های نیوزیلند می باشد. یعنی ایرانیانی که دارای کارت شهروندی نیستند شمارش نشده اند. بنابراین ایرانیانی که در کشورهای دیگر ( عمدتا خود نیوزیلند، استرالیا، ترکیه و ...) متولد شده باشند یا ایرانیانی که هنوز کارت شهروندی نگرفته اند در سرشماری محسوب نشده اند.
به علاوه بسیاری از شهروندان افغانستان، عراق، ترکیه، پارسیان هند ایرانی تبار و فارسی زبان هستند که تعدادشان در نیوزیلند بیشتر از شهروندان ایرانی است.
منبع: http://nzdotstat.stats.govt.nz/wbos/Index.aspx
[ویکی‌پدیای انگلیسی]
هونگ‌وو به معنای «قدرت بزرگ نظامی»، نام پادشاهی جو یوان‌جانگ (۲۱ اکتبر ۱۳۲۸ - ۲۴ ژوئن ۱۳۹۸) بنیان‌گذار و نخستین امپراتور دودمان پادشاهی مینگ بین سال‌های ۱۳۶۸ تا ۱۳۹۸ بود. او را پس از مرگ مینگ‌تای‌زو به معنای «جد بزرگ مینگ» لقب دادند.
امپراتور هونگ‌وو با نام واقعی جو یوآن‌جانگ در ۱۳۲۸ میلادی در دهکدهٔ جنگلی (فنگ‌یانگ امروزی در آن‌هویی) و در یک خانوادهٔ فقیر روستایی زاده شد. ۱۶ ساله بود که رود زرد طغیان کرد و زمین‌های کشاورزی آن‌ها را زیر آب برد. به دنبال شیوع وبا تمام افراد خانوادهٔ یوآن جانگ ازپای درآمدند و تنها او و یکی از برادرانش زنده ماندند.
جو یوآن‌جانگ مدتی را به عنوان طلبه در یک معبد بودایی گذراند اما به دلیل مشکلات مالی معبد مجبور به ترک آنجا شد. او چند سالی را به گدایی گذراند و از نزدیک با مشکلات دیگر مردم عادی آشنا شد. سپس بار دیگر به معبد بازگشت و تا ۲۴ سالگی درآنجا ماند و در این مدت خواندن و نوشتن را از دیگر راهبان آموخت.
در ۱۳۵۲ و پس از آن‌که معبدی که یوآن‌جانگ در آن ساکن بود توسط نیروهای حکومتی که برای سرکوب شورشی محلی به آنجا اعزام شده‌بودند تخریب شد، او نیز به جمع شورشیانی پیوست که ضد دودمان مغولی یوآن در چین به‌پا خواسته‌بودند. توانایی‌هایی جو یوآن‌جانگ سبب شد تا او خیلی زود به رهبر شورشیان تبدیل شود. او سپس به انجمن مخفی نیلوفرآبی سفید پیوست و با گروه شورشی دیگری به نام دستار سرخ‌ها همراه شد. اکثریت چینی‌های نژاد هان از این گروه‌ها حمایت می‌کردند و جو یوآن‌جانگ باردیگر فرماندهی شورشیان را برای برانداختن حکومت مغول‌ها برعهده گرفت.
جو یوآن‌جانگ در ۱۳۵۶ نانجینگ را تصرف کرد و آنجا را به عنوان پایگاه خود درآورد. سلسلهٔ یوآن در این زمان به دلیل مشکلات داخلی و شورش‌های گوناگون رو به زوال بود. یوآن‌جانگ بیجینگ را نیز به تصرف خود درآورد و در ۱۳۶۸ موفق شد تا سلسلهٔ یوآن را سرنگون سازد. او در همین سال سلسلهٔ جدیدی را با نام مینگ به معنای «درخشان» در نانجینگ بنیان گذاشت و خود با نام هونگ‌وو (به معنای قدرت بزرگ نظامی) به عنوان نخستین امپراتور این دودمان بر تخت نشست. او سپس باقی‌ماندهٔ مغول‌ها را از چین، کره و منچوری تا ورای کوهستان تین‌شان بیرون راند.
هونگ‌وو پس از آنکه خود را امپراتور چین نامید تمام مقامات درباری مغول را از قدرت خلع و مقامات چینی را جایگزین آن‌ها نمود. او همچنین بار دیگر سیستم آزمون کنفسیوس را در کشور برقرار نمود تا افرادی که از نظر فلسفه و ادبیات دارای آگاهی خوبی بودند به عنوان مقامات مسئول انتخاب شوند. همچنین آن دسته از اندیشمندان پیرو تعالیم کنفسیوسی که در سلسلهٔ یوآن به حاشیه رانده شده بودند را بار دیگر در امور حکومتی وارد کرد.
استفاده از جامگان و نام‌های مغولی در این زمان متوقف شد و فرهنگ چینی جایگزین فرهنگ مغولی گردید.
اما با وجود تمام کارهای مثبتی که هونگ‌وو انجام داد، او برای تحکیم حکومتش و در دست گرفتن تمام قدرت دست به کشتارهای بی‌رحمانه‌ای نیز زد. او تمام انجمن‌های مخفی را سرکوب کرد و اعضای آن‌ها را کشت. همچنین پلیس ویژه‌ای را به وجود آورد و زندان‌هایی را برای شکنجهٔ زندانیان در اختیار آن‌ها قرار داد.
هونگ‌وو ۲۶ پسر داشت، هونگ‌وو به پسران خود لقب سانگ به معنی سلطان محلی داد اما قدرت و اختیاراتی زیادی به آن‌ها اعطا نکرد، در این میان به افرادی که برای مرزبانی و جلوگیری از حملات بیگانگان در مرزها مستقر ساخت قدرت نظامی بیشتری داد و به آن‌ها لقب سای‌وانگ به معنی سلطان مرزی اعطا کرد.
هونگ‌وو به مدت ۳۰ سال از ۱۳۶۸ تا ۱۳۹۸ حکومت کرد و سرانجام در ۲۴ ژوئن ۱۳۹۸ میلادی درگذشت. او را پس از مرگ مینگ تای‌زو به معنای «جد بزرگ مینگ» لقب دادند.
تحصیلات ابتدایی را در کنگان، متوسطه را در دبیرستان سعادت و دروس حوزوی را در نجف اشرف و قم به پایان رسانید. نبوی تحصیلات دانشگاهی خود را تا حد لیسانس در رشته منقول و علوم قضایی و علوم تربیتی و در دانشگاه تهران گذراند. وی سالها در دبیرستان‌های بوشهر به تدریس پرداخت.
پس از انقلاب به سمت مدیر کل آموزش و پرورش بوشهر منصوب شد و در همین سال (۱۳۵۸) به نمایندگی مجلس خبرگان انتخاب گردید. وی سه دوره نماینده مردم بوشهر، گناوه و دیلم در مجلس شورای اسلامی بود و از سال ۱۳۷۳ تا هنگام فوت ریاست مرکز علمی و فرهنگی بوشهرشناسی را به عهده داشت. .سازمان میراث فرهنگی؛ استان بوشهر؛ مشاهیر استان بوشهر، حجت‌الاسلام والمسلمین سید محمدحسن نبوی
بر اساس نظر اکثریت، مسلمانان اولین بار در سال ۱۸۶۸ از چین به نیوزیلند آمدند و اولین بار در سرشماری سال ۱۸۷۴ آماری از مسلمانان ساکن این سرزمین پدیدار شد. موج بعدی ورود مسلمانان به این کشور در دهه ۱۹۱۰ اتفاق افتاد ولی جمعیت مسلمان این کشور از سال‌های ۱۹۵۰ به بعد شاهد رشد قابل توجه گردیده و مراکز اسلامی، مساجد و انجمنهای اسلامی در شهرهای مختلف تأسیس گردیدند، که اولین انجمن تحت نام انجمن مسلمانان نیوزیلند (NZAMA) در سال ۱۹۵۰ در بزرگترین شهر کشور یعنی آوکلند ایجاد شد. اولین مجمع اسلامی پایتخت (IMAN) نام داشت که در سال ۱۹۶۲ تأسیس شد. امروزه اغلب شهرهای کوچک و بزرگ کشور دارای چنین تشکیلات و مراکز مختلف برای عبادت و برگزاری مراسم می‌باشد. در حال حاضر نیز اکثر این مراکز در قالب سازمانی ثبت شده و فراگیر بنام فیانز (Federation of Islamic Association) تشکل داده شده و فعالیت می‌نمایند.در سال ۱۳۸۶ تشکل جدیدی بنام شورای اسلامی نیوزیلند متشکل از ۷ گروه شیعی فعال در شهرهای مختلف این کشور به ثبت رسیده و فعالیت خود را آغاز نموده‌است.
شیعیان هم رفته رفته حضور قابل توجه تری یافته و جمعیت آنان حدود ۱۰۰۰۰ نفر تخمین زده می‌شود. شیعیان در شهر آوکلند تشکیلات خود را بنا نهاده‌اند که از جمله می‌توان به مرکز شیعی هیئت خیریه فاطمه زهرا، مرکز اهل البیت، مرکز عربی المصطفی و مرکز ایمان اشاره کرد.
در مجموع امروزه جمعیت مسلمانان را بیش از ۳۰ هزار نفر برآورد می‌‌ کنند که از ۳۵ کشور مختلف به این سرزمین آمده‌اند. (طبق سرشماری رسمی سال ۲۰۰۱ نیوزیلند، جمعیت مسلمانان ۲۳۴۱۵ نفر اعلام شده‌است) مسلمانان نیوزیلند عمدتاً از کشورهای فیجی، هندوستان، پاکستان، ایران، عراق، سوریه، فلسطین، افغانستان، سومالی، اندونزی و مالزی به این سرزمین آمده و بیش از ۶۰٪ آنان در بزرگترین شهر کشور، آوکلند، زندگی می‌کنند. بیشترین تعداد مسلمانان نیز از فیجیائی‌های هندی تبار عنوان می‌شوند که بعد از کودتاهای دهه ۱۹۹۰ در فیجی به تعداد قابل توجه به نیوزیلند مهاجرت کردند و عمدتا از میان تحصیل کردگان آن کشور می‌باشند.
رفتار دولت با مسلمانان عموما خوب بوده و سعی در مدارای مذهبی در کشور و جذب مسلمانان مانند دیگر اقلیت‌ها در ارکان کشور و برخورداری آنان از حقوق شهروندی مساوی می‌باشد. در انتخابات سال ۲۰۰۲ نیز برای اولین بار اشرف چودری، مسلمان پاکستانی الاصل، که استاد دانشگاه مسی نیوزیلند بود، از سوی حزب حاکم به مجلس راه یافت و سوگند وفاداری خود را با قسم به قرآن انجام داد. وی در سال ۲۰۰۵ نیز مجددا از سوی حزب کارگر به مجلس راه یافته‌است.برگزاری مراسم عید فطر توسط دولت در سال ۲۰۰۵ از دیگر نشانه‌های مثبت سیاست دولت در جذب مسلمانان این کشور می‌باشد.
سید عبدالله بلادی بوشهری (زادهٔ ۱۲۵۳ خورشیدی در شهر نجف، درگذشته ۱۳۳۱ خورشیدی)، فرزند سید ابوالقاسم بوشهری، از روحانیون تأثیرگذار در مشروطه‌خواهی جنوب ایران (بوشهر) بود.
خانواده بلادی از ساکنین قدیمی کوی بهبهانی یکی از محلات قدیمی بوشهر هستند.نسب این خاندان به سید محمد حائری بن سید ابراهیم مجاب بن سید محمد بن موسی بن جعفر الکاظم می رسد
وی در بوشهر علاوه بر دروس حوزوی علم طب، زبان انگلیسی، نجوم و هیئت جدید را نیز فرا گرفت و دروس عالی خود را در نجف با بهره‌گیری از آخوند خراسانی، سید کاظم یزدی و شریعت اصفهانی ادامه داد و در سال (۱۳۲۴ قمری) به درجه اجتهاد نائل شد، در اوج نهضت مشروطه به ایران آمد.سید عبدالله، کلام و فلسفه را از محضر حکیم فیلسوف شیخ محمدرحیم کازرونی آموخت. او از رهبران روحانی جنبش جنوب بود و با سران مبارز تنگستانی مثل رئیس علی دلواری دوستی نزدیکی داشت. بلادی رسالات بسیاری در موضوعات مذهبی یا موضوعات مبارزاتی مثل «سانسور» و «رفع حجاب» از خود بیادگار گذاشت. آثار سید عبدالله بلادی از هشتاد جلد بیشتر است. «لوایح و سوانح» از جمله آثار مشهور او می‌باشد. وی سرانجام در پی ابتلاء به بیماری بواسیر در ۲۱ مهرماه ۱۳۳۱ شمسی (۲۳ محرم ۱۳۷۳ قمری) بر اثر وبا درگذشت.جنازه ایشان پس از تشییع، به‎صورت امانت در بوشهر به خاک سپرده شد و در سال ۱۳۷۴ق، به نجف اشرف منتقل و در وادی‎السلام ـ پایین پای قبر پدرش سید ابوالقاسم بلادی به خاک سپرده شد.
وی در دوازده سالگی خود به ملاقات سید جمال‌الدین اسدآبادی رسیده بود.سید عبدلله بلادی بوشهری وبگاه اهلبیت
ابوالمحاسن بلادی بهبهانی بوشهری از نویسندگان و شعراء دوره معاصر فرزند وی است.او نویسنده کتاب ناقص سید محمد عابد جد خود است.
شاندور مارائی با نام اصلی شاندور کارویی هنریک گروس‌شمید دی مارا (زاده ۱۱ آوریل ۱۹۰۰ در کاشّا در اتریش-مجارستان – درگذشته ۲۱ فوریه سال ۱۹۸۹ در سن دیه گو، کالیفرنیا، ایالات متحده)، نویسنده و روزنامه‌نگار اهل مجارستان بود.
شاندور مارائی در ۱۱ آوریل ۱۹۰۰ میلادی در شهر کاشّا در اتریش-مجارستان، کوشیتسهٔ کنونی در اسلواکی به دنیا آمد. وی به خانواده‌ای قدیمی با نسب ساکسون تعلق داشت که در طی قرنها با مجارها مخلوط شده بودند. مارائی در سال‌های اولیه فعالیت خود، ضمن سفر و اقامت‌های نه چندان طولانی خود در فرانکفورت، برلین و پاریس نوشتن به زبان آلمانی را در نظر داشت، اما در نهایت زبان مادری خود، مجاری را برای خلق نوشته‌هایش برگزید. او در منطقهٔ "کریستیناواروش" بوداپست، به سال ۱۹۲۸ ساکن شد. در سال ۱۹۳۰، وی از طریق سبک واقع‌گرایی دقیق و روشنی که در رمان‌هایش اتخاذ کرده بود، به‌عنوان یک نویسنده برجسته مطرح شد و اولین نویسندهٔ مجار بود که در آثارش نسبت به کارهای کافکا موضع انتقادی گرفت.
او در نوشته‌هایش با شوق و ذوق خیلی زیاد در مورد جوایز وین سخن گفته بود، که طی آن آلمان، چکسلواکی و رومانی را وادار به پس دادن بخش‌هایی از سرزمین‌های از دست رفته مجارستان مطابق پیمان تریانون نمود. با این وجود، مارائی به شدت نسبت به نازیها انتقاد داشت و به گونه‌ای شفاف موضع ضد فاشیستی را که موضعی خطرناک در زمان جنگ جهانی دوم محسوب می‌شد، اتخاذ کرده بود.
مارائی که نویسنده ۴۶ عنوان کتاب بود، و عمده کتابهای او را رمان‌های او تشکیل می‌دادند، از طرف منتقدان ادبی، به‌عنوان یکی از تأثیرگذارترین نمایندگان ادبیات طبقه متوسط در مجارستان، در فاصله بین دو جنگ جهانی تلقی می‌گردد. او در سال ۱۹۴۲ کتاب "شمع‌ها تا ته می‌سوزند"، که در فارسی با عنوان "خاکستر گرم" یا "خاکستر داغ" ترجمه شده‌است، را نوشت که مشتمل بر ابراز دلتنگی برای گذشته‌ایی چند قومی و چند فرهنگی بود که در زمان امپراتوری اتریش-مجارستان در زادگاهش وجود داشت، اثری که یادآور آثار یوزف رت بود. در سال ۲۰۰۶ اقتباسی از این رمان به منظور اجرای صحنه‌ای آن، توسط کریستوفر همپتون نوشته شد، که در لندن به اجرا درآمد.
وی همچنین از رژیم کمونیستی که پس از جنگ جهانی دوم قدرت را در کشورش به‌دست گرفته بود، متنفر بود و همین باعث شد که در سال ۱۹۴۸ مجارستان را ترک کند یا به تعبیری از کشورش تبعید شود. مارائی پس از مدتی زندگی در ایتالیا، در شهر سن دیگو، واقع در ایالت کالیفرنیا آمریکا سکنی گزید.
وی نوشتن به زبان مادری خود را ادامه داد، و تا اواسط سال ۱۹۹۰ آثاری را که به زبان انگلیسی نوشته بود منتشر نکرد. کتاب خاطرات مارائی از مجارستان (در فاصله سالهای ۱۹۴۴–۱۹۴۸) حاوی نگاهی اجمالی به اوضاع مجارستان در طی جنگ جهانی دوم و اشغال شوروی است. خاطرات شاندور مارائی نیز، همانند خاطرات دیگر نویسندگان و دولتمردان اهل مجارستان، برای اولین بار در غرب منتشر شد، چرا که امکان انتشار چنین نوشته‌هایی، در مجارستان بعد از جنگ و در دوران زمامداری یانوش کادار وجود نداشت. البته نسخهٔ مجاری خاطرات شاندور مارائی، پس از مرگ این نویسنده و در سال ۱۹۹۶ منتشر شد.
مارائی بعد از درگذشت همسرش، روز به روز بیشتر و بیشتر به سمت منزوی شدن پیش رفت. وی سرانجام در روز ۲۱ فوریه ۱۹۸۹، سال فروپاشی کمونیسم در مجارستان، با شلیک گلوله‌ای به سر خود، در سن دیگو خودکشی کرد.
آثار شاندور مارائی (شامل شعرها، رمان‌ها و یادداشت‌های روزانه) در داخل مجارستان، تا حد زیادی به فراموشی سپرده شده بود، امّا در طی سالهای اخیر، بسیاری از این آثار، دوباره کشف و منتشر شده‌است. آثار شاندور مارائی، به زبانهای بسیاری از جمله فرانسوی (شروع انتشار به این زبان در سال ۱۹۹۲)، لهستانی، کاتالان، ایتالیایی، انگلیسی، آلمانی، اسپانیایی، پرتغالی، چک، دانمارکی، ایسلندی، کره‌ای، هلندی، فارسی، و زبان‌های دیگر منتشر شده‌است. آثار وی به عنوان بخشی از معیارهای تعالی ادبیات اروپا در طول قرن بیستم مورد توجه قرار گرفته‌اند.
شاندور مارائی، نویسنده مجارستانی قرن بیستم، در دهه ۱۹۳۰ همچون یکی از خلاق‌ترین رماننویسان در جریان ادبی کشورش بلندآوازه شد. مارائی ضد فاشیست بود و پس از جنگ جهانی دوم و به دلیل سلطه کمونیستها و شرایط حاکم در کشورش که اجازهٔ انتشار آثارش را میسر نمی‌کرد، مجارستان را در سال ۱۹۴۸ ترک گفت و نخست کوتاه مدت به ایتالیا و سپس بلندمدت و تا پایان عمر به ایالات متحده آمریکا رفت و هرگز به کشورش بازنگشت.
مارائی چندین دهه در تبعید خودخواسته‌اش گمنام ماند و حجم آثارش که شامل شعر، ده‌ها رمان و چندین کتاب خاطرات می‌شود، ناشناخته باقی‌مانده بود به علت اینکه ترجمه از زبان مجار معمول و متداول نبود.
سرانجام در سال ۲۰۰۱ رمان خاکستر گرم به انگلیسی ترجمه و منتشر شد و در کوتاه مدت توجه منتقدان صاحب نام انگلیسی زبان را به خود جلب کرد و در میان ده اثر پرفروش جهان ادبیات انگلیسی زبان جا گرفت. این رمان برای بار اول در سال ۱۹۴۲ در بوداپست به انتشار رسیده بود، امّا استقبال چندانی از آن به‌عمل نیامده بود.
منتقد ادبی بانفوذ روزنامه تایمز، چاپ لندن، رمان خاکستر گرم را «رمانی باشکوه با داستانی مسحورکننده و پرشور» توصیف کرد. دیلی تلگراف آن را «عالی، شگفت‌آور و بی‌اندازه تأثیرگذار» خواند. روزنامه آبزرور لندن، آن را «خارق‌العاده، مرثیه مانند، تاریک، آهنگین و جذاب» نامید.
قبل از شاندور مارائی، دو نویسنده مجار با ترجمه آثارشان به فارسی، در ایران شناخته شده‌اند که این دو عبارتند از: گئورگ لوکاچ و آرتور کوستلر (زاده: ۱۹۰۵ - درگذشت: ۱۹۸۳)، که دومی بویژه با رمان معروف تاریکی در نیمروز (۱۹۴۰) محبوبیت فراوانی در ایران کسب نموده‌است.مجله بخارا، شماره ۷۵، فروردین تا تیر ۱۳۸۹، صفحات: ۳۷۰–۳۷۲
خاکستر گرم یا خاکستر داغ (, ) عنوان رمانی از شاندور مارائی، شاعر، نویسنده، روزنامه‌نگار و شرح حال‌نویس برجسته مجار در قرن بیستم است، که گرچه در چاپ نخست خود در سال ۱۹۴۲ و به زبان مجاری با استقبال چندانی مواجه نگردید، امّا پس از ترجمه و انتشار به زبان انگلیسی در سال ۲۰۰۱، توجه جمع کثیری از منتقدان برجسته ادبی دنیا را به خود جلب کرد و در میان ده اثر پرفروش ادبیات انگلیسی زبان قرار گرفت.
عنوان اصلی این رمان به زبان مجاری "شمع‌ها تا ته می‌سوزند" است که در سال ۲۰۰۱ با عنوان "خاکستر گرم"، به انگلیسی و سپس با همین عنوان در فارسی با ترجمه مینو مشیری توسط نشر ثالث منتشر شده‌است.
مضمون این رمان مشتمل بر ابراز دلتنگی برای گذشته چند قومی و چند فرهنگی جامعه‌ای بود که در زمان اتریش-مجارستان در زادگاه مارائی وجود داشت، اثری که یادآور آثار یوزف روت بود. همچنین در سال ۲۰۰۶ اقتباسی از این رمان به منظور اجرای صحنه‌ای آن، توسط کریستوفر همپتون نوشته و در لندن به اجرا درآمد.
این رمان بلافاصله پس از ترجمه به زبان انگلیسی در کوتاه مدت توجه منتقدان صاحب‌نام انگلیسی زبان را به خود جلب کرد و در میان ده اثر پرفروش جهان ادبیات انگلیسی زبان جا گرفت. این رمان برای بار اول در سال ۱۹۴۲ در بوداپست به انتشار رسیده بود، امّا استقبال چندانی از آن به عمل نیامده بود.
منتقد ادبی بانفوذ روزنامه تایمز، چاپ لندن، رمان "خاکستر گرم" را «رمانی باشکوه با داستانی مسحورکننده و پرشور» توصیف کرد. دیلی تلگراف آن را «عالی، شگفت‌آور و بی‌اندازه تأثیرگذار» خواند. روزنامه آبزرور لندن، آن را «خارق‌العاده، مرثیه مانند، تاریک، آهنگین و جذاب» نامید. ایونینگ استاندارد دربارهٔ آن نوشت: «یک شاهکار!... خواندن نوشتاری چنین خلاق و مبهوت‌کننده، شورانگیز است.» منتقد سکاتسمن گفت: «به‌غایت حیرت‌آور، یک رمان استثنائی و زیبا» و همچنین ساندی تلگراف در مورد آن نوشت: «یکی از آن رمان‌هایی که مدت‌ها در خاطره می‌ماند. یک اثر برجسته»
در سال‌های اخیر، این رمان و آثار دیگری از شاندور مارائی، گذشته از زبان انگلیسی، به زبان‌های فرانسوی، کاتالان، ایتالیایی، آلمانی، اسپانیایی، پرتغالی، ایسلندی، کره‌ای، فارسی و برخی زبان‌های دیگر ترجمه شده‌اند و مارائی را چندین سال پس از مرگش، از پرفروشترین نویسندگان در قرن بیست و یکم کرده‌اند.
نثر مارائی در رمان "خاکستر گرم"، نثری صحیح و دقیق و موشکافانه و رئالیست است. محور داستان که دربارهٔ یک مثلث عشقی است، تازگی ندارد و بهانه‌ای بیش نیست. آنچه این رمان را متمایز می‌کند، جسارت نویسنده در ساختار تجربی اثر است، آن هم ده‌ها سال پیش از میلان کوندرا و نویسندگان هم‌نسل او. نویسنده به فراسوی ساختار کلیشه‌ای داستان می‌رود و به آن بُعدی فلسفی و روانشناختی می‌دهد، زیرا رمان در واقع دربارهٔ وسواس فکری، تحقیق و کاوش دربارهٔ تنهایی انسان، غم و سرانجام با رسیدن به کمال پختگی، پذیرفتن یک درام روانی است.
تیپ ۶۵ نیروهای ویژه هوابرد یا تیپ ۶۵ نوهد معروف به "کلاه‌سبزهای ارتش ایران" یکی از ۹ یگان تکاور نیروی زمینی ایران و زبده‌ترین نیروی ویژه ارتش جمهوری اسلامی ایران است، که پیشینه شکل‌گیری آن به سال ۱۳۴۹ و تأسیس تیپ ۲۳ نیروهای ویژه هوابرد توسط سرلشکر خلبان منوچهر خسروداد بازمی‌گردد. این یگان در خلال جنگ ایران و عراق از یگان‌های نیروی زمینی ارتش بود و در عملیات‌های بیت‌المقدس و کربلای ۵ شرکت داشت.
تیپ ۶۵ نوهد در سال ۱۳۷۱ از لشکر ۲۳ تکاور مجزا شد و بطور رسمی تأسیس گردید. مأموریت اصلی این تیپ جنگ ناهمتراز تعریف شده‌است. محل استقرار تیپ ۶۵ نوهد در افسریه شرق تهران، مسلط بر مسیر شرقی جاده سمنان و مسیر شمال‌شرقی جاده شمال می‌باشد.تیپ ۶۵ نوهد "وبگاه ارتشی"
نخستین تلاش‌ها برای شکل‌دهی نیروهای مخصوص در ارتش شاهنشاهی ایران به سال ۱۳۳۲ بازمی‌گردد. در این سال ۱۰ نفر از کارکنان نیروی زمینی شاهنشاهی برای طی دوره چتربازی به کشور فرانسه و ۲ سال بعد در بازگشت به کشور، واحد چتربازی را پایه‌گذاری کردند. این واحد در سال ۱۳۳۸ به گردان چتربازی ارتقاء یافت. در همان سال تیپ ویژه هوابرد با شماره ۲۳ به نام «تیپ ۲۳ نیروهای ویژه» در قالب ۵ گردان عملیاتی، یک گردان پشتیبانی، یک دسته مخابرات، گروهان قرارگاه و آموزشگاه جنگ‌های نامنظم تشکیل شد. این یگان در سال ۱۳۴۹ به «تیپ ۲۳ نیروهای ویژه هوابرد» تغییر نام یافت و یک سال پس از آن، دو یگان دیگر به نام‌های «رهایی گروگان» و گروهان «عملیات روانی» نیز به ساختار تیپ ۲۳ اضافه شد.ورود سلاح‌های جدید تک‌تیرانداز و جلیقه ضدگلوله ایرانی به سازمان رزم تکاوران ارتش "خبرگزاری مشرق" مقر اصلی این تیپ در پادگان نظامی باغ‌شاه (پادگان حر) قرار داشت.
پس از وقوع انقلاب، تصمیم فرماندهان ارتش بر حفظ این یگان و محول کردن مأموریت‌های خاص و ویژه به آن بود، بنابراین در درگیری‌های خوزستان، سیستان و بلوچستان و کردستان که در اوایل انقلاب ایران بسیار شایع بود، به‌طور فراگیر از این نیروها استفاده شد. پس از افشای طرح کودتای نوژه که بر طبق اعترافات عاملین آن قرار بود تعداد قابل توجهی از نیروهای این تیپ نیز در تهران وارد عمل شده و کنترل نقاط حساس را در اختیار بگیرند،عوامل کودتای نوژه بازداشت شدند "تاریخ ایرانی" حسن روحانی، نماینده وقت مجلس شورای اسلامی، در جلسه مورخ ۲۳ تیر ۱۳۵۹ درخواست انحلال این یگان را مطرح می‌کند که این امر با مخالفت مصطفی چمران، وزیر دفاع وقت مواجه شد.روحانی: تیپ «نوهد» خطرناک است آن را منحل کنید "دولت بهار"
با شروع جنگ ایران و عراق نیاز به ارتقای اندازه این یگان به لشکر احساس شد، بنابراین لشکر ۲۳ تکاور تشکیل و مأموریت‌های مختلفی توسط این لشکر در طول جنگ ایران و عراق انجام گرفت، از جمله حضور تیپ ۶۵ این لشکر در عملیات بیت‌المقدس و عملیات کربلای ۵.
نیروهای نوهد در جنگ‌های چریکی و برون مرزی فعالیت داشتند. عملیات‌های تیپ نوهد بیشتر در خاک عراق انجام می‌شد، ولی در نبردهای کلاسیک نیز حضور داشتند. این یگان در این دوره درگیری‌های بسیاری با سازمان مجاهدین خلق و کومله در کردستان داشت. تیپ نوهد در کردستان و منطقه جنوب با مصطفی چمران عملیات‌های بسیاری انجام داد.تشکر دکتر چمران از ارتشی‌ها
پس از پایان جنگ، نیاز به حضور یک یگان نیروی ویژه در کشور ایران احساس شد، بنابراین با دستور فرمانده کل قوا در سال ۱۳۷۰ تیپ ۶۵ (سومین تیپ از لشکر تکاور مشتمل به ۳ گردان ۷۴۵، ۷۴۸ و ۱۵۴) از لشکر ۲۳ تکاور جدا شد و به صورت یک تیپ مستقل درآمد. پس از جدایی، عنوان «تیپ ۶۵ نیروهای ویژه هوابرد» برای آن انتخاب شد و از سال ۱۳۷۱ فعالیت تخصصی خود را آغاز کرد. در همان زمان رنگ رسمی کلاه لباس سربازان، سبز انتخاب شد؛ که موجب شد این یگان در ارتش ایران «کلاه سبزها» لقب بگیرد. امروزه اغلب عملیات‌های این تیپ محرمانه است.تیپ نوهد سلاح هوشمند ایران در برابر دشمنان "باشگاه خبرنگاران جوان"
علی صیاد شیرازی با توجه به مأموریت‌های حساس نیروهای ویژه و عمدتاً برون مرزی تیپ ۶۵، پیشنهاد برگزاری یک مانور شهری را مطرح کرد، تا هم نتیجه آموزش‌های جدید این تیپ مشخص شود و هم توانایی نیروهای مخصوص‌ این تیپ که پس از پایان جنگ در هیچ رزمایشی شرکت نکرده بود، محک زده شود، لذا در سال ۱۳۷۱ بنا بر تدابیر صیاد شیرازی چند نقطه در شهر تهران به عنوان اهداف این مانور تعیین شد و نیرو مخصوص‌های این تیپ موظف شدند تا بدون در اختیار داشتن هرگونه سلاحی، اهداف از پیش تعیین شده در تهران را در زمان مشخصی تسخیر کنند.
اهداف در نظر گرفته شده همچون برخی کلانتری‌ها، پاسگاه‌ها، تعدای از ادارات، بعضی از پادگان‌ها و حتی سازمان رادیو و تلویزیون آن زمان، که جزو اهداف از پیش تعیین شده بودند، به گونه‌ای انتخاب شده بودند که هم از حساسیت بالایی برخوردار بودند و هم در مواردی ورود به آن‌ها غیرممکن به نظر می‌رسید. این در حالی بود که در این مانور نیروهای شهری موظف شده بودند که از این محل‌ها در برابر هر نیروی متخاصمی، در طول برگزاری مانور به شدت محافظت کنند، که نیرو مخصوص‌های تیپ ۶۵ نوهد موفق شدند اهداف از پیش تعیین شده را در مدت زمانی کمتر از زمان تعیین شده به تسخیر خود درآورند. یکی از نقاط قوت نیرو مخصوص‌های تیپ ۶۵ در این مانور آموزش ویژه‌ای بود که به همت صیاد شیرازی و دیگر فرماندهان این تیپ، برای آن‌ها طراحی شده بود و این نیروهای مخصوص برای هرگونه نفوذ از بین بردن و تسخیر اهداف خود در عملیات‌های برون مرزی، از آن بهره‌مند بودند؛ آموزش‌هایی که طی آن نیروهای مخصوص این تیپ با لباس بومی هر منطقه و با لهجه و زبان خاص آن در پوششی از نیروهای محلی به اهداف مورد نظر، نفوذ کنند.چگونه تهران 2 ساعته توسط کلاه سبزها تسخیر شد
اصغر نوری جمشیدی و غلام خلیلی به همراه تعدادی دیگر از نیرو مخصوص‌های نوهد، دوره‌های اصلی و اولیه نیروی مخصوص را برای تعدادی از یگان‌های سپاه پاسداران برگزار کرد و آموزش‌های لازم را در پادگان حر که مقر سابق لشکر ۲۳ نوهد بود، به آن‌ها انتقال داد. به دلیل گروگان‌گیری‌ها در شهر، تیپ نوهد به شکل‌گیری واحد رهایی گروگان در نیروی انتظامی آموزش و کمک بسیاری انجام داد تا در سال ۱۳۷۴ یگان نوپو به شکل منسجم‌تری درآمد که کمیته بازنشستگان تیپ ۶۵ نوهد نیز در آموزش این نیروها، کمک بسیاری در ابتدای امر داشتند.«نوپو»؛ سرزمین ناشناخته ناجا/مهارت «هدف‌گیری و شلیک در ۳ ثانیه» و تسلط به «تمام گویش‌ها» خبرگزاری تسنیم
سرلشکر صالحی فرمانده وقت ارتش برخی از کماندوهای تیپ نوهد را به خلیج عدن اعزام کرد، تا در عملیات‌های نیروی دریایی ارتش حضور مستقیم داشته باشند.کماندوهای «نوهد» به خلیج عدن می‌روند
با افزایش گروگان‌گیری‌ها در جهان نیاز به تشکیل تیم رهایی گروگان در نیروهای مسلح ایران احساس شد. در ایران نیز ابتدا این مأموریت به ارتش و تیپ ۶۵ نیروی ویژه هوابرد واگذار شد. آموزش‌های دوره رهایی گروگان ۱۸ ماه طول می‌کشد. بعد از اتمام تمامی دوره‌ها در تیپ ۶۵ فرد با آموزش دوره رهایی گروگان عضو یک واحد از تیم رهایی گروگان می‌شود.کلاه سبزها
علی آراسته؛ معاون هماهنگ‌کننده نیروی زمینی ارتش با اشاره به حضور مستشاری نیروی زمینی ارتش به خصوص تیپ ۶۵ به سوریه اظهار داشت:
عمده‌ترین دوره‌های آموزشی در این تیپ عبارتند از:
در طول دوره آموزشی تیپ ۶۵ نوهد، ۵ آموزش عمده به نیروها داده می‌شود، که شامل: ۱-آموزش‌های ویژه تخریب ۲-اطلاعات و عملیات ۳-بهداری ۴-مخابرات ۵-سلاح‌های انفرادی و جمعی می‌باشد. در کنار این ۵ زمینه اصلی، آموزش‌های تخصصی‌تری که به «دوره نوهد» معروف می‌باشند و مدتی ۹ ماهه را به خود اختصاص می‌دهد، نیز به فراگیران داده می‌شود. در مرحله بعد، نیروهای برتر انتخاب شده و جهت آموزش دوره رهایی گروگان معرفی می‌شوند، که این دوره نیز ۳۲۶ ساعت به درازا می‌انجامد.کلاه سبزهای تیپ ۶۵ نوهد چه کسانی هستند؟ "خبرگزاری الف"آشنایی با نیروهای ویژه هوابرد ارتش "ایرنا"
قلعه‌نو روستایی در دهستان فورگ بخش فورگ شهرستان داراب استان فارس ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۱٬۵۳۰ نفر (۴۷۴خانوار) بوده‌است.
بیشتر مردم این روستا به کار کشاورزی مشغول بودند. اما به علت خشکسالی چندین ساله به کارگری در شهرها مشغولند. کشاورزی این روستا شامل گندم، ذرت دانه‌ای پنبه و جو و صیفی جات می‌شود.
همچنین قلعه نو دارای باغ مرکبات و خرما می باشد.
از خانواده های معروف این روستا، خاندان خورشید سوار که خان روستا بوده و رسول خان از خوانین بزرگ منطقه می باشد.
مردم این روستا به زبان فارسی سخن می‌گویند.
انجیلک ، روستایی است از توابع بخش بندپی غربی شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان خوش‌رود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۸ نفر (۲۰خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
بالابورا، روستایی است از توابع بخش بندپی غربی شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان خوش‌رود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۴۸ نفر (۹۰خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
برگ نو، روستایی است از توابع بخش بندپی غربی شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان خوش‌رود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
پلنگ دره ، روستایی است از توابع بخش بندپی غربی شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان خوش‌رود قرار دارد و بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۲۸ نفر (۶۳خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
چاق فیروزجایی، روستایی است از توابع بخش بندپی غربی شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان خوش‌رود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۹ نفر (۸خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
شهنه پشته حاجی مهدی، روستایی است از توابع بخش بندپی غربی شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان خوش‌رود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۶ نفر (۱۵خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
فریدون‌کلا، روستایی است از توابع بخش بندپی غربی شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان خوش‌رود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۵ نفر (۱۶خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
پولادسی، روستایی است از توابع بخش بندپی غربی شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان خوش‌رود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۳۲ نفر (۲۹خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
کیس، روستایی است از توابع بخش بندپی غربی شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان خوش‌رود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۹ نفر (۱۰خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
موزی کتی ، روستایی است از توابع بخش بندپی غربی شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان خوش‌رود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۹۹ نفر (۲۵خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
ولیک تخت ، روستایی است از توابع بخش بندپی غربی شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان خوش‌رود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۵ نفر (۹خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
گته نو، روستایی است از توابع بخش بندپی غربی شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان خوش‌رود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۰ نفر (۱۱خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
کرات سی، روستایی است از توابع بخش بندپی غربی شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان خوش‌رود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۹۲ نفر (۲۸خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
بالاولیک ، روستایی است از توابع بخش بندپی غربی شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان خوش‌رود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۴۲ نفر (۳۸خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
دیزنو، روستایی است از توابع بخش بندپی غربی شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان خوش‌رود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۰ نفر (۴خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
انجیل سی، روستایی از توابع بخش بندپی غربی شهرستان بابل در استان مازندران در ایران است.
دولت رودبار، روستایی است از توابع بخش بندپی غربی شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان خوش‌رود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۷۰ نفر (۴۸خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
دیوا ملکشاه، روستایی است از توابع بخش بندپی غربی شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان خوش‌رود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۱۱۹ نفر (۶۱۱خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
نارنج لو ، روستایی است از توابع بخش بندپی غربی شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان خوش‌رود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۱ نفر (۵خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
دیواعمران، روستایی است از توابع بخش بندپی غربی شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان خوش‌رود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۲۳ نفر (۹۳خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
تلیکا ، روستایی است از توابع بخش بندپی غربی شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان خوش‌رود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۳۴ نفر (۳۲خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
پینک روستایی در دهستان خوش رود بخش بندپی غربی شهرستان بابل استان مازندران ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۱۵۷ نفر (۵۴خانوار) بوده‌است.
تیرنگ سی، روستایی است از توابع بخش بندپی غربی شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان خوش‌رود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۴ نفر (۱۲خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
سوت سی شیاده، روستایی است از توابع بخش بندپی غربی شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان خوش‌رود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۰ نفر (۵خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
شیاده بالا ، روستایی است از توابع بخش بندپی غربی شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
با توجه حاصلخیز بودن منطقه، اکثر اهالی بومی روستای شیاده مشغول کشاورزی و دامداری هستند اما در این میان کسانی هستند که پرورش زنبور عسل را در این منطقه رواج داده‌اند.
این روستا در دهستان خوش‌رود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۵۱ نفر (۴۱خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
فیلبند (به مازندرانی: فِل‌بَن) روستایی در بخش
لاریجان دهستان چلاو شهرستان آمل در استان مازندران ایران است.اهالی به این روستا فلبن می‌گویند؛ فِل یا فِل‌آمدن بمعنی خسته شدن و بَن بمعنی بند یعنی جایی که خستگی تمام می‌شود. دسترسی راحت به فیلبند از جاده هراز و سنگچال آمل صورت میگیرد. از شهر آمل به سمت جاده هراز حرکت کنید و بعد از دو کیلومتر که از اولین تونل عبور کردید سمت چپ جاده تابلوی روستای چلاو را مشاهده خواهید کرد که با پشت سر گذاشتن این روستا اول به مراتع و بعد از عبور از سربالایی ها به روستای فیلبند خواهید رسید
این روستا در دهستان خوشرود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸ نفر (۴خانوار)؛ و بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۰، کمتر از ۳ خانوار بوده‌است. فیل‌بند، ییلاق اهالی روستای دیواکه واقع در بندپی غربی بابل است که از دیرباز در ماه‌های گرم سال به آنجا می‌رفته‌اند. مراتع حوالی فیل‌بند در فصل گرم سال، چراگاه دام‌های اهالی دیواملکشاه‌هاست. فیل‌بند به دلیل سوز و سرما و بارش برف شدید، در طی مدت زمستان از سکنه خالی است.
مسیر ماشین رو که به فیلبند ختم می‌شود، جاده فرعی «منگل- چلاو» در مسیر جاده هراز (یک کیلومتر بعد از اولین تونل بعد از پلیس راه آمل که تماماً آسفالت بوده و جاده‌های اصلی داخل محل نیز آسفالت است.
یک مسیر دسترسی راه شوسه نیز از ییلاق شیخ موسی بخش بندپی شرقی به فیلبند وجود دارد.
راه مال روی «کَرمیناپِی» نیز برای رسیدن به این روستا وجود دارد که از روستای دیوا، حدود ۳۰ کیلومتر و جنگلی است.
روستای فیلبند در شمال غربی به روستای سنگچال آمل، از جنوب به ییلاق ونه بن، از جنوب شرقی به روستاهای شیخ موسی و لهه بابل ختم می‌شود. این روستا به دلیل ارتفاع زیاد آن از سطح دریا زمستان‌هایی سخت و با بارش برف سنگین همراه است و شاید یکی از دلایل نام‌گذاری این روستا هم همین باشد. در تابستان‌ها این روستا دارای هوای بسیار مطلوبی است که پذیرای مسافرانی بسیار و همچنین کوهنوردان می‌باشد.آپارات
گویش محلی فیلبند گویشی از زبان تبری است یکی از مشخصه‌های اصلی ساخت‌آوایی آن نبود صامت /ž/ و وجود مصوّتِ /Ə/ به جای /e/است، که مانند یک واجگونه بعد از همزه و در واژه‌های عربی به کار می‌رود. در این گویش، گذشته نقلی و بعید متعدی و لازم با فعل کمکی «دار-/داشت-» ساخته می‌شود. مثلاً: بخردارمه ba-xƏrd-dār-mƏ (خورده‌ام)، و بخرداشتمه ba-xƏrd-dāšt-Ə-mƏ (خورده بودم). قریب، بدرالزمان: گذشته نقلی و بعید متعدی در سغدی و شباهت آن‌ها با برخی از گویش‌های ایرانی نو. مترجم: فریدی، میترا. در: ویژه‌نامه «نامه فرهنگستان» اردیبهشت ۱۳۸۳ - شماره ۲. ص۵۷.
به دلیل سرمای شدید پاییز و زمستان، درختان رشد چندانی در فیلبند ندارند. از درختان تنها گونه‌های سیاه‌ریشه مانند آلوچه ترش، زرشک کوهی و انگور کوهی (: گالش انگیر) و نیز درخت ون در آن می‌رویند. کشت درختانی چون گردو، فندق، سیب و آلبالو ناموفق بوده‌است و رشد اندکی دارند.
تشبیشه ، روستایی است از توابع بخش بندپی غربی شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
شیاده سادات محله ، روستایی است از توابع بخش بندپی غربی شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان خوش‌رود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۷۲ نفر (۹۷خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
کاشمسی، روستایی است از توابع بخش بندپی غربی شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان خوش‌رود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۶ نفر (۵خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
شوب‌کلا ، روستایی است از توابع بخش بندپی غربی شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
شوب‏‌کلا، ده (جمعیت در 139۵ش 1۵90 تن)، از دهستان شهیدآباد در بخش بندپی غربی شهرستان بابل. این روستا در °3۶ و ´2۶ عرض شمالی و °۵2 و ´3۵ طول شرقی به فاصلۀ هجده کیلومتری جنوب باختری مرکز شهر بابل و در بلندای 23 متری از سطح دریاهای آزاد نهاده است. شوب‏‌کلا روستای ورودی به بخش بندپی غربی است. فاصله ی آن تا مرکز بخش یعنی شهر خشرودپی ۷ کیلومتر می باشد . این روستا در شمالی ترین نقطه ی بخش، واقع گردیده است که از شمال به روستای شاسیبکلا و عالی زمین(تابع بابل)،از جنوب به روستای صلحدار کلا و باییکلا، از شرق به روستاهای معلم کلا و کلاگرسرا و قمی کلا و از غرب به روستاهای درزیکلا آقا شفیع و اله چال محصور می باشد. سومین محله پر جمعّیت بخش بندپی غربی است. این محله شامل دو قسمت پایین محله و بالا محله است که قسمت پایین محله جمعّیت بیشتری را در خود جای داده است.رودخانۀ کِلرو/ کلارود از خاور و رودخانه فصلی چشمه رود که منشا آن از روستای مجاور(صلحدرکلا) می باشد، از مرکز این روستا می‏‌گذرد. مردم روستا کشاورزی و باغداری می‏‌کنند و فرآورده‏‌های آن‏‌ها برنج، مرکبات و تره‏‌بار است. شوب‏‌کلا آب‏‌بندان*، دبستان، کتابخانۀ عمومی، درمانگاه، مسجد و تکیه دارد. سقانفار* شوب‏‌کلا که در سدۀ سیزدهم هجری ساخته شده با شمارۀ 220۴0 در 138۶ش به ثبت ملی رسیده است. نام روستا از نام خاندان شوب گرفته شده است. شوب، خاندانی ساکن بارفروش و بندپی در سده‏‌های دهم و یازدهم هجری. از بزرگان این خاندان به ارجاسب شوب، گته کیا شوب، ذوالفقار شوب، شیرزاد شوب، بدرالدین شوب و اردشیر شوب می‏‌توان اشاره کرد. ارجاسب شوب از همراهان سیاوش خطیر در رویارویی با محمد روزافزون بود و در این راه به خدمت میرعبدالله مرعشی (939- 9۶9ق)، از حاکمان مرعشی مازندران، درآمد. گته کیا شوب در ایام حکومت میرسلطان‏‌مراد یکم مرعشی (9۶9- 98۴ ق) سر به مخالفت برداشت. وی در خلال این جنگ‏‌ها کشته شد. ذوالفقار شوب در دستگیری سیدمرتضی حسام، از سادات کوسه، که غضنفر ابتر و میرزای رئیس را کشته بود، نقش داشت. وی به هنگام تحصن میرزاخان مرعشی (98۴- 98۶ق) در دژ فیروزجاه در این دژ حضور داشت. او بعدها در دفاع از بیجن رئیس، از بزرگان خاندان رئیس لپور، که از سوی میرحسین‏‌خان مرعشی در پیگرد بود، در منطقۀ بندپی کشته شد. شیرزاد شوب و بدرالدین شوب نیز در خدمت میرشاه‏‌میر، حاکم مرعشی مازندران، بودند وقتی ملک سلطان محمد، حاکم کجور، به مازندران حمله کرد، دوازده نفر از اعضای این خاندان به دیدارش رفتند، اما وی همۀ آنان را کشت.هم اکنون خانواده هایی از خاندان شوب با نام خانوادگی شناسنامه ای شوبکلایی (شوبیان) در این روستا سکونت دارند. از این خاندان حسین علی شوبکلایی(شوبیان) و داوود شوبکلایی(شوبیان) در جنگ ایران و عراق به شهادت رسیدند. خانواده هایی از خاندان شوب در حوالی گتاب ساکن شدند و روستای شوب محله را ایجاد کردند. گروهی از خاندان شوب به منطقهء بابلکنار رفتند و روستای "یک شوب" را در نزدیکی درازکلا و انجیل سی ایجاد کردند.هم چنین در روستای گونه کلای بابلکنار در کنار روستاهای شیردارکلا و سیدکلا خانواده هایی از خاندان شوب با نام خانوادگی شوبی زندگی می کنند؛ که چند خانواده از این گروه به شهر شیرگاه کوچ کردند و هم اکنون نواده های آن ها در شیرگاه سکونت دارند. در روستای شوبکلا مهاجرینی از خاندان های پازوکی و آهنگر و مشایی و قاسمی و فتحی ساکن اند.
‏منابع:‌ اطلس کتابخانه‏‌های مازندران، 218؛ بندپی سرزمین، تاریخ، فرهنگ، 2۶؛ فرهنگ آبادی‏‌ها و مکان‏‌های مذهبی کشور، 3۴۵؛ فرهنگ جغرافیایی آبای‏‌های کشور جمهوری اسلامی ایران، ساری، 28/33۴- 33۵؛ فرهنگ جغرافیایی رودهای کشور، 2/23۴؛ فهرست آثار ملی ایران؛ مرکز آمار ایران؛ بندپی (سرزمین، تاریخ، فرهنگ)، ۶1۴؛ تاریخ خاندان مرعشی، 113، 11۵- 11۶، 13۵، 1۶8، 20۴، 2۴9، 293، 31۵، 38۴، دانشنامه مازندران.
جهان پهلوان مصطفی رمضانی
یکی از بزرگ ترین کشتی گیران لوچو، دارنده چندین مدال طلای جهانی پیشکسوتان جهان.
• آذین معصومی : از نقاشان و تصویر پردازان نامدار در عرصه جهانی می‌باشد.
شهید اسماعیل فرنیا؛ فرمانده پایگاه مقاومت روستای شوبکلا؛ معلم و فرمانده جنگ تحمیلی
منابع دیگر: اطلس کتابخانه‏‌های مازندران، 218؛ بندپی سرزمین، تاریخ، فرهنگ، 2۶؛ فرهنگ آبادی‏‌ها و مکان‏‌های مذهبی کشور، 3۴۵؛ فرهنگ جغرافیایی آبای‏‌های کشور جمهوری اسلامی ایران، ساری، 28/33۴- 33۵؛ فرهنگ جغرافیایی رودهای کشور، 2/23۴؛ فهرست آثار ملی ایران؛ مرکز آمار ایران؛ بندپی (سرزمین، تاریخ، فرهنگ)، ۶1۴؛ تاریخ خاندان مرعشی، 113، 11۵- 11۶، 13۵، 1۶8، 20۴، 2۴9، 293، 31۵، 38۴، دانشنامه مازندران. [۱]
روستا کلاگرمحله در دهستان شهیدآباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۷۶ نفر (۱۱۹خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
یزدان‌آباد ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
قنبرزاده، روستایی است از توابع بخش بندپی غربی شهرستان بابل در استان مازندران ایران.