moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
عامل مهم دیگر در کنترل کیفیت صدا مربوط به طنین یا پس آواست و در واقع مربوط به مدت زمانی است که طنین ادامه می‌یابد. این اتفاق زمانی رخ می‌دهد که انرژی صدا پس از اینکه خروج اش از منبع متوقف می‌شود، ادامه میابد؛ و این موضوع تا زمانی که طنین از طریق برخوردهای با سطوح و گردش در محیط که نهایتاً منجر به از دست دادن انرژی آن می‌شود، از بین برود؛ که این موضوع و مدت زمان ادامه یافتن طنین وابسته به حجم فضا و نوع مصالح خواهد بود. به عنوان مثال اگر این طنین بسیار طولانی گردد فهم کلمات را در یک سخنرانی با مشکل روبرو خواهد نمود.
هر جسمی دارای تناوبی طبیعی است و در واقع دارای لرزشی است. یک سالن موسیقی یا مانند آن خود یک تشدیدکننده غول پیکر است. یکی از جالبترین نمونه‌ها در این قسمت بحث دربارهٔ گنبد است که باعث تحریف صدا و انتقال آن به گونه‌ای خاص می‌گردد.
منشأ موسیقی که احتمالاً با کلمات موزون و خودساختهٔ انسان‌های اولیهٔ قبایلی در کنار آتش آغاز شده بر کسی معلوم نیست. مدارک و شواهد نشان می‌دهند که ادوات اولیه موسیقی، ۱۳ هزار سال پیش از میلاد نیز موجود بوده‌اند اما درک شفاف موسیقایی و همخوانی منظم را به ۳ هزار سال پیش از میلاد، هنگامی که «فوهی» فیلسوف چینی کتابی در مورد موسیقی نوشته نسبت داده‌اند که امکان دارد صحیح نباشد.
اولین مکان‌های عمومی انسان نیز احتمالاً شکلی طبیعی داشته‌اند: جایی میان درختان انبوه یا در شکاف کوه. به دلیل این که انسان بر روی دو پای خود ایستاد و جهت وریِ شنوایی و بینایی اش مستقیم به سمت جلو گشت، مکان‌های عمومی اولیه نیز شکلی قطبی به خود گرفت. به شکلی نیم دایره که گوینده در مرکز آن می‌ایستد تا همه به‌طور یکسان او را ببینند و بشنوند. این شکل «معماری اولیه» به همان دلیل ساختار طبیعی بدن انسان است.
یونانی‌ها احتمالاً به دلیل ساختار دموکراتیک حکومتشان برخی از اولیه‌ترین آمفی تئاترهای فضای باز را بنا نهادند. طرح نشیمن این آمفی تئاترهای روباز که معمولاً بر روی تپه‌هایی رو به دریاست، به صورت بخشی از یک دایره است که بیشتر از ۱۸۰ درجه می‌باشد. یکی از بهترین نمونه‌های این معماری، یک آمفی تئاتر یونانی-هلنی است که در «اپیداروس» در شمال پلوپونزی و در زمان ارسطو ساخته شده‌است. نشیمن‌ها با یک شیب تند به سمت پایین و مرکز ساخته شده‌اند که این کار دو مزیت دارد. یکی اینکه حضار به خوبی می‌توانند صحنه را ببینند و دیگری کاهش تضعیف صدا توسط زمین (grazing attenuation) است.
به نظر می‌رسد یونانی‌ها در موسیقی و رقص پیشرفته بوده‌اند. نقل شده‌است که در سال ۲۵۰ پیش از میلاد گروهی چندصد نفره از همخوانان کر، قطعه‌ای با پنج موومان در ستایش پیروزی آپولون بر پیتون اجرا کرده‌اند (رولاند و دیگران ۴۸) مدارک دیگری نیز در دست است که نشان می‌دهد بازیگران تئاتر یونانی در اجراهایشان وسایلی قیفی شکل که کاربری بلندگو و ازدیاد جهت‌وری صدا را داشت در دست داشتند و از آن‌ها استفاده می‌کردند. شگفت‌انگیز نیست که خطیب ماهر آن دوران یعنی دموستنس، ریگهایی در دهان می‌گذاشت و رو به دریا فریاد می‌زد و سخنرانیش را تمرین می‌کرد. شفافیت صدا در آمفی تئاترهای یونانی به دو دلیل وجود داشت: یکی سنگی بودن بنا و دیگری کم بودنِ نویز جامعهٔ دورهٔ پیشا صنعتی.
آن چیزی که امروز در بارهٔ موج صوتی و انتشار صوت می‌شناسیم، ریشه اش به مدارس یونان باستان بازمی‌گردد. در آن زمان در مدارسی مانند «پایتاگوریا» که هندسه، جبر، فیزیک و سایر علوم تدریس می‌شد، صدا را به موجهایی که حاصل از برخورد سنگ به سطح آب است تشبیه کردند. ارسطو به ماهیتی به نام «رسانا» پی برد و انتقال گرما، موج یا هر چیز دیگری را مؤلفه‌ای وابسته به مادهٔ انتقال دهنده دانست. همچنین دانشمندانی در مورد رابطهٔ سرعت و فرکانس صدا، لرزش و انرژی صوت و … تحقیقاتی انجام دادند. کتابی به نام «در باب آکوستیک» موجود است که نگارشش به ارسطو نسبت داده می‌شود.
معماری رومی‌ها و آمفی تئاترهای هلنی متاخر، بسیار به معماری یونانی‌ها شباهت داشت با این تفاوت که نشیمن‌ها تا ۱۸۰ درجه بسط داده شده بود. آن‌ها همچنین یک استیج مجزا برای خوانندگان در پشت بازیگرها تعبیه کرده بودند (که به آن‌ها اسکین می‌گفتند) همچنین یک آویز که روسا را از آفتاب محافظت می‌کرد. گروه کر بر روی یک دایرهٔ سنگی که بر روی زمین داشت می‌ایستادند. مثالی از این معماری در ترکیه با نام آسپندیوس وجود دارد. در مجموع، رومی‌ها مهندسین بهتری نسبت به یونانی‌های قدیم بودند.
«کلزیوم» نمونهٔ بارز معماری رومی هاست. نام اولیهٔ این بنا، «فلاویان» بوده‌است. ظرفیت این بنا ۴۰ هزار نفر بوده که بیشترین ظرفیت یک آدیتوریوم در دوران باستان می‌باشد. معماران کلزیوم مجهولند اما تکنیک‌های ابداعیشان هنوز مورد استفاده قرار می‌گیرد. بیشتر مؤلفه‌های برجستهٔ این بنا مربوط به ویژگی‌های مطلوب دیداری آن است و چون بیشتر برای جنگ گلادیاتورها از آن استفاده می‌شده، شفافیت صوت و موسیقی در آن اهمیت زیادی نداشته‌است. تئاتر در فضاهای روبسته نیز در زمان رومی‌ها انجام می‌شد که به سالن‌های آن‌ها odea می‌گفتند. تاریخ odeaها به دوران پریکلس در یونان بازمی‌گردد. در این سالن‌ها از چوب به عنوان سقف آن استفاده می‌شد. آن‌ها به خواص آکوستیکی چوب پی برده بودند.
در دوران درخشش رومی‌ها در معماری، در یونان نیز بناهای خلاقانه‌ای ساخته می‌شد که نمونهٔ آن Odeon of Agrippa در آتن است که ۱۲ سال پیش از میلاد بنا شد. در این بنا تا ۲۵ متر ارتفاع، با چوب محکم شده بود. مشابه این سالن با ظرفیت‌های مختلف (از ۲۰۰ تا ۱۵۰۰ نفر) در شهرهای مختلف یونان نیز بنا شد. Odeon of Agrippa در قرن دوم پس از میلاد فروریخت و تا آن زمان، محل برگزاری هزاران تئاتر باستانی و اپرا بود.
Odeon یا Odeum به معنای «مکانی برای سرود» است.
از امپراتوری رومی‌ها تا تاجگذاری چارمین در ۸۰۰ میلادی را دورهٔ اول مسیحی می‌نامند. این دوره، تمامی پادشاهی کنستانتین را در بر می‌گیرد، تغییر مکان او از رم به بیزانتین، تاخت و تاز هون‌ها در اروپا، قدرت گرفتن مسلمانان در شمال آفریقا و بخش‌هایی از اسپانیا، جنگ‌های متعدد ژرمن‌ها و گال‌ها و .. از حوادث این دورهٔ اروپا هستند. در این دوره، صومعه‌ها به پناهگاهی برای مردم عادی تبدیل شده بود و عملاً مدرسه، محل گردهمایی و جلسات، عزاداری‌ها و جشن‌ها و… صومعه‌ها بودند.
پس از پذیرش همگانی مسیحیت در اروپا، کلیساها به سرعت گسترش یافتند. در رم، کلیسای سنت پیتر به دستور خود کنستانتین بنا گردید. معماری این کلیسا ترکیبی از یک «باسیلیکا» (دادگاه‌های آن زمان به این نام بودند) و معماری دورهٔ رومانس (که از پسِ این دوره آمد) است. اکنون ۳۱ باسیلیکا در رم موجودند. این ساختمان‌ها از یک عرشهٔ اصلی حاوی دو راهرو تشکیل شده که توسط یک ردیف ستون که سقف و دیوارهٔ مرتفع را نگه داشته‌اند جدا می‌گردد. میان ستون‌ها و درب، یک اتاق میانی نیز وجود دارد که در آن زمان به آن atrium می‌گفتند. باسیلیکاها در واقع طرح‌های اولیهٔ کلیساهای اروپای غربی بودند و کلیساهای جامع گوتیک نیز فرزندان آنهایند. .
در امپراطوری رم شرقی، بناها حاوی یک گنبد هستند که طرح روی آن مربع یا چند ضلعی است. فرم ساختمان‌ها، ترکیبی از ردیف ستون‌های سبک یونانی برای دیوارهٔ بالایی و چند دیوارهٔ قوسی شکل نزدیک سقف است. مواد سازندهٔ اولیهٔ بنا، آجرهای تخت است و از سنگ مرمر به عنوان تزیین بنا استفاده می‌شود. معروفترین بنای این دوره، «سنت سوفیا» است که اکنون به نام مسجد ایاصوفیه در قسطنطنیه وجود دارد. این بنا ابتدا کلیسایی بوده و در سال ۵۳۲ تا ۵۳۷ توسط دو معمار رومی به نام آنتمیوس و ایزودروس ساخته شده‌است.
در قرن ششم میلادی، می‌توان سه گستره را در اروپا، شمال آفریقا و خاور میانه و نزدیک در نظر گرفت:سرزمین‌های روم شرقی، سرزمین‌های اسلامی و اروپای بدوی غربی.
سرودهای فرقه گریگوری که به نام plainsong معروف بود، برای قرن‌ها در کلیساهای غرب و شرق اروپا به صورت مناجات و آداب نماز درآمده بود. این سرودها ترکیبی از یک ملودی ساده و ریتم است. با به وجود آمدن یک نوشتار – اگرچه اولیه و ساده- برای موسیقی در قرن نهم میلادی، این سرودها هماهنگ تر و یکپارچه‌تر گردید.
طنین صداها در کلیساهای باسیلیک بسیار زیاد بود حتی وقتی که پنجره‌ها را باز می‌کردند. این باعث می‌شد که یک سرود مونولوگ هم با طنین و به زیبایی در فضا منتشر شود. با تقسیم شدن ایدئولوژیک مسیحیت شرق و غرب اروپا، کلیساهای آن‌ها هم تا حدودی فرم‌های متفاوت به خود گرفت. از جمله تغییراتی که دیده می‌شود، رنگ کردن دیوارهای کلیسا در ایتالیاست.
از آغاز سلطنت چارمین تا ورود به کلیساهای جامع گوتیک در قرن دوازدهم را دورهٔ رومانس می‌نامند. در این دوره، کمتر کسی پیدا می‌شد که بیرون از طبقهٔ روحانیون، به تحصیل علم پرداخته باشد. زبان لاتین در کشورهای مختلف با توجه به میزان تسلط کلیسا بر آن‌ها گسترش پیدا نمود. فئودالیسم، ساختار بارز این دوره است و پیرامون آن، ایدئولوژیهایی نیز شکل گرفته بود. این ایدئولوژیهاآمیزه‌ای از اصول فئودالیسم و ایده‌های مسیحی بود.
تأثیرات معماری رومی و بیزانتین به خوبی در دورهٔ رومانس مشهود است؛ مثلاً، معماری ساختار باسیلیکایی خود را – که بازماندهٔ دورهٔ رومی بود- حفظ کرد با این حال شکل کف سالن‌ها به سمت «صلیبی شکل شدن» گرایش پیدا کرد. تأثیرات معماری شرقی، خود را در شهرهایی مانند ونیز و مارسی نشان داد. معماری دورهٔ رومانس با طاق‌های گرد و سقف‌های گنبدی شکل – که ملهم از سبک معماری در جهان اسلام و روم شرقی بود- شناخته می‌شود. پنجره‌های مرتفع و باریک اروپای جنوبی تبدیل به پنجره‌های بزرگ برای تابش نور آفتاب شد. سقف‌های تخت خانه‌ها تبدیل به شیروانی گردید تا برف و باران روی آن‌ها نماند.
مواد اولیهٔ بناها در دورهٔ رومانس، آجر و سنگ و سفال بود. آن سنگ مرمرهای دست‌ساز اعلای دورهٔ یونانی و رومی، جای خود را به آجرهای زمخت قرون وسطی داد و در معماری‌ها دیگر خبری از تزیینات قبلی نبود. اما یکی از استثنائات معماری در این دوره، کلیسای سنت مارک در ونیز است. این کلیسا که بر روی بقایای یک کلیسای باسیلیک بنا شده، سقف‌های گنبدی شکلی – آنطور که در قسطنطنیه دیده می‌شود- دارد. کف آن صلیبی شکل است و طاقهای گنبدی شکل آن همان چیزی است که در دوره‌های بعد در کلیساهای ارتودکس روسیه دیده شد.
آوازهای گریگوری در دورهٔ رومانس به صورت تواشیح مسیحی و عبادات درآمد. «اورگانیوم» یکی از این سرودهاست که از سرودهای اولیهٔ گریگوی به وجود آمده‌است. در این سرود، دو تنور خوان با یک گام فاصله، هم‌زمان سرود را می‌خوانند. در دورهٔ قرون وسطی، همخوانی و آواز و به تبع آن آکوستیک معماری پیشرفت قابل توجهی نداشت.
در این دوره انقلابی در معماری به وجود آمد و این انقلاب‌ها از طراحی جدید کلیساها آغاز شد. جنگهای صلیبی موجب شد تا علاوه بر احساس نیاز مسیحیان به باشکوه جلوه دادن سرزمین‌های خویش، از شهرها و ساختمان‌ها علیه هجوم اعراب و مسلمانان محافظت کنند. این انقلاب از شمال فرانسه شروع شد و سپس تمامی اروپا را دربرگرفت. به این کلیساهای جدید که محل عبادت تعداد زیادی از مردم بود، کلیساهای جامع می‌گفتند.
اولین کلیسای جامع، جایی نزدیک پاریس با نام کلیسای سنت دنیس ساخته شد. معمار این کلیسا ابوت شوگر است که در الیگارشی مخوف آن زمان، بخت این را یافت تا از میان مردم معمولی به تحصیلات عالیه بپردازد. سقف کلیسای سنت دنیس ۳۰ متر از زمین فاصله دارد. پنجره‌های مرتفع و بزرگ آن به همراه ردیف ستون‌های جانبی باعث نورگیری کلیسا می‌شود. علاوه بر آن، لوسترهای شمعی که در آن کار گذاشته شده‌است به کلیسا حالتی روحانی می‌بخشد.
در دورهٔ گوتیک، سرودهای مذهبی با این استدلال که این سرودها آوازهای فرشتگانند، پیشرفت کردند. از این رو، سرودخوانی به صورت سنت هر روزهٔ مردم درآمد. در نیمهٔ دوم قرن دوازدهم، همخوانی در نوتردام آموزش داده می‌شد و پیشگام این کار، صومعهٔ سنت مارشال بود. بخش‌هایی به اورگانیوم نیز افزوده شد. این قطعه‌ها با توجه به طنین زیاد کلیساهای جامعه ساخته شده بودند. همچنین یک تغییرات آرام در سرودها به سمت بالا رفتن صدا به وجود آمد. این بالا رفتن‌ها باعث شد تا در قرون چهارده و پانزده، گرایش به همخوانی نیز بیشتر گردد؛ و با گسترش همخوانی، برخی از نتها تغییر نمود.
علاوه بر تأثیر کلیسا و سرودهای مذهبی بر موسیقی، کولی‌های بی‌دین پرووینس، خنیاگران شمال فرانسه و جنوب انگلستان، قصه گوهای بومی و آوازه خوان‌های آلمان نیز سهم بزرگی در پیشرفت موسیقی داشته‌اند.
دورهٔ رنسانس، دورهٔ شکوفایی همه چیز – از جمله هنر- بود. این دوره، از شمال ایتالیا آغاز گردید و سپس تمامی اروپا را دربر گرفت. پیشرفت موسیقی در این دوره چشمگیر بود و هزاران قطعه ساخته و نواخته شد. گرچه، موسیقی مذهبی متوقف ماند. البته در اوایل این دوره، معماری کلیسا همچنان رونق داشت. کلیسای جامع سنت پیتر که مهم‌ترین بنای آن دوران است در سال ۱۵۰۶ پایه‌ریزی شد و تعدادی از معماران برجستهٔ آن روزگار مانند میکلانژ، برنینی، رافائل و دیگران بر روی آن کار کردند. از میان اینها، برنینی متعلق به دوران باروک بوده که تخت کلیسای سنت پیتر را طراحی نموده‌است.
ساخت تئاتر نیز اوایل رنسانس در ایتالیا آغاز گردید؛ یعنی تقریباً در همان سرزمینی که هزار سال پیش از آن، رومی‌ها سالن‌های تئاتر می‌ساختند. در سال ۱۵۸۰ آکادمی المپیک، پالادیا (۱۵۸۰–۱۵۱۸) را مأمور کرد تا اولین ساختمان تئاتر را بعد از odeonهای رومی بسازد. نشیمن این سالن، که Teatro Olimpico نام دارد، به شکل نیم بیضی است و استیج آن برگرفته از الگوهای روم باستان می‌باشد. پشت صندلی‌ها ردیف ستون‌هایی با سر ستون‌های مجسمه قرار دارند. استیج این سالن، شیب دار است و این به دلیل کشف تازهٔ هنر پرسپکتیو در آن دوران می‌باشد. اصطلاحات «پایین صحنه» و «بالای صحنه» بازماندهٔ سالن‌های آن دوران است.
در نیمهٔ اول قرن هفدهم میلادی، اروپا درگیر جنگی هراس‌آمیز و گیج‌کننده در مرکز خویش بود. جنگی سی ساله که در طی آن جنگ، اتحادهای سیاسی و مذهبی پیشین فروریخت، فرانسه به استعمارگر اروپا تبدیل شد و بخش‌هایی از آلمان را به تصرف درآورد. در این دوران، ایتالیا مرکز هنر اروپا شناخته می‌شد چراکه تا حدودی از تاخت و تازها و جنگ‌های مرکز اروپا دور بود. در شمال اروپا، سبکی پدید آمد که به آن barocco که به معنی «صدف یا مروارید کج و معوج» است می‌گفتند. این سبک حاصل مدارس فلورنس و آهنگسازانی بود که به آن‌ها Camerata می‌گفتند. این گروه، تکخوانی با یک ساز را جایگزین سبک همخوانی کلیسایی رنسانس نمودند این نوع موسیقی، سکولار و عاشقانه بود و به آهنگساز آزادی بیشتری می‌داد.
هم موسیقی و هم معماری در دورهٔ باروک به سمت تزیینات بیشتر رفتند. آهنگسازان فرم‌های جدید استفاده از سازها و گام‌ها را ابداع کردند و سبکهایی مانند اپرا به وجود آمد. پیشرفت موسیقی در این دوره مرهون معماری نیز بود و نقشی که سالن‌ها بر صدا داشتند جهت پیشرفت موسیقی را مشخص می‌کرد. به عنوان مثال، برای کلیسای سنت مارک چند گنبد ساخته شد که این امر باعث طنین زیبای صدا و همچنین ایجاد چند فضای مجزا درون سالن برای اجرای چند ساز به صورت مجزا می‌شد. گابریلی که به مدت بیست و هفت سال معمار این کلیسا بود این اثر را با آزمون و خطا به دست آورد و در معماری بنا اعمال کرد.
در سال ۱۶۹۷ نخستین سالن اپرای – یا اصطلاحاً اپرا هاوس- جهان در ونیز با نام سنت جیووانی پائولو ساخته شد. نشیمن این سالن، U شکل بود که از سالن تئاتر Farnese الهام گرفته‌است. علاوه بر آن، در میان هر ردیف، چارچوب‌هایی نیز تعبیه شده‌است. بعدها شکل نشمین از U به صورت نیم بیضی درآمد. ارکستر که در ابتدا عقب صحنه و سپس در دوره‌هایی روی بالکن‌های کناری می‌ایستاد بالاخره در پایین استیج جای گرفت. استیج نیز وسیع تر شد و آن را به صورت متحرک درآوردند. این سالن را می‌توان نمونهٔ ایتالیایی اپراهاوس در دورهٔ باروک نامید؛ که در دویست سال بعدی در تمامی اروپا از سبک معماری آن تقلید شد.
در آن سال‌ها می‌توان ایتالیا را مرکز اپرای جهان نامید. تا پایان قرن هفدهم، فقط در ونیز ۳۸۸ سالن اپرا بنا شد. در واقع اپرا بزرگ‌ترین گردهمایی مردمان ان روزگار ایتالیا بود. مردم عادی با دادن ۵۰۰ تومان – به پول امروز ما!- می‌توانستند بر روی زمین و در ورودی سالن بنشینند و اپرا را تماشا کنند؛ که البته طبق معمول صندلی‌ها توسط روسا و مدیران اشغال شده بود!
شلوغی اپراها نویز زیادی ایجاد می‌کرد. علاوه بر آن، با پیشرفت اپراها و استفاده از «جلوه‌های ویژه» در آن، وجود دستگاه‌های مکانیکی را در پشت صحنه ایجاب می‌کرد که آن‌ها هم صدای زیادی داشتند. به همین خاطر اولاً آهنگسازان یک موسیقی بدون کلام را در خلال اپرا اجرا می‌کردند تا نویز محو شود و ثانیاً از کسانی که حنجرهٔ قوی و توانایی ادای بسیار واضح کلمات را داشتند در اپرا استفاده می‌شد. این دو موضوع، هنوز هم در اپراها وجود دارد.
در قرن هفدهم، تجمل گرایی نیز اوج گرفت و به تبع آن تزیینات کلیساها و سالن‌ها بیش از پیش گردید. استفاده از تزیینات و دکوراسیون‌های تجملاتی، نشانهٔ دورهٔ باروک است. در این دوره، موسیقی نیز جای خود را در کلیسا باز نمود. Oratorio فرم موسیقی کلیسایی آن زمان است که همان اپرا بود منتها بدون لباس نمایش و طراحی صحنه تئاتری. پاپ آن زمان (اوربان هفتم) نیز به اپرا علاقه داشت و به سفارش او سالن تئاتر (قصر) باربنینی را – که توسط باربنینی طراحی شده بود و گنجایش ۳۰۰۰ نفر را داشت- بنا نمود که با یک اپرای مذهبی در سال ۱۶۳۲ افتتاح شد.
دردورهٔ باروک، موسیقی بی کلام به نوعی شکوفایی دست یافت و هم طراز با آواز گردید. این امر به دلیل ابداع سازهای خوش صدا و پیچیده و بالا رفتن کیفیت ساخت سازهای قدیمی بود. هارپسیکورد – همان هارپ خودمان!- و سازهای خانوادهٔ ویولن به صورت گروه اصلی همنوازی درآمد. عود – که یک ساز مردمی بود- نیز به ارکسترها اضافه شد. همچنین شکل‌های اولیه ابوا (که در آن زمان، «شام» نام داشت)، شیپور و طبل نیز وارد همنوازی بی کلام گردید. ویوالدی نابغهٔ موسیقی دوران باروک است. او ویولن را از پدرش – که ویولونیست کلیسای سنت مارک بود- آموخت.
موسیقی پروتستان نیز از موارد پراهمیت دورهٔ باروک است. باروک، دورهٔ شکوفا و پرزرق و برقی است و توضیحات بیشتر در مورد این دوره، مجال بیشتری می‌طلبد. فعلاً از این دوره عبور می‌کنیم.
از دوران قدیم تا دورهٔ رنسانس در اروپا، تئوری آکوستیک و علوم شاره‌ها پیشرفتی نکرده بود. رومیان قدیم تنها می‌دانستند که باد، پایین تپه‌های را طی می‌کند تا به بالای آن برسد. همچنین استفاده از لوله‌کشی‌های اولیه و قنات نیز مرسوم بود. از دورهٔ رنسانس به بعد، دانشمندان سعی در تعریف رفتارهای طبیعی داشتند که یکی از آن‌ها حرکت شاره‌ها و دیگری، نوسان و لرزش مواد بود.
لئوناردو داوینچی از نخستین کسانی است که در مورد رفتار شاره‌ها به صورت اولیه مطالعاتی انجام داده‌است. او پی برده بود که در رودخانه‌هایی با عمق ثابت، سرعت آب در بخش‌های باریک، بیشتر از سرعتش در بخش‌های پهن‌تر است. این ایده، اساس معادلهٔ پیوستگی است که امروزه مورد استفاده قرار می‌گیرد و یکی از پایه‌های رسیدن به معادله موج است.
از آن سو، نیوتون رابطه‌ای میان فرکانس یک سیم کشیده با طول، تنش (کشش) و چگالی آن به دست آورد. جیووانی باتیستا رابطه‌ای میان پیچ صوت و فرکانس لرزش تارهای فلزی محاسبه نمود. در انگلستان، رابرت هوک که بر روی نور تحقیق می‌کرد به معادلهٔ نوسان دست یافت. این رابطه بر اساس قانون دوم نیوتون به دست آمده‌است با این حال هوک در عصر خود نیوتون جوان را مورد آزار و اذیت قرار می‌داد! نخستین کسی که تئوری انتشار صدا را به صورت مدون درآورد، نیوتون بود. او در کتاب «اصول ریاضی فلسفهٔ طبیعت» به فرمولهایی هوشمندانه دست پیدا کرده‌است. از جمله رابطهٔ سرعت صدا، فشار صدا و چگالی محیط.
در قرن هیجدهم، ریاضیدانان شروع به ساخت ابزارهای ریاضی برای توضیح مکانیک نمودند. این اقبال گسترده به فیزیک به دلیل جوایزی که حاکمان برای حل سوالات پیچیده می‌گذاشتند هم بود. برنولی، اویلر و لاگرانژ از جمله ریاضیدانانی بودند که به حل مسائل مکانیکی روی آوردند و به ایده‌های شگرفی نیز رسیدند. رفتار صدا در لوله‌ها و تیوب‌ها از جمله موضوعات جالب توجه آن دوره بوده که دانشمندان مذکور بر روی آن نیز تحقیق می‌کردند. در سال ۱۷۶۶ اویلر رساله‌ای جامع در مورد مکانیک شاره‌ها ارائه نمود که یک فصل آن کاملاً به صدا در تیوب پرداخته بود.
سنتِ جایزه دادن به اکتشافات علمی در قرن نوزدهم نیز ادامه پیدا کرد. به عنوان مثال، ناپلئون دستور داد تا یک جایزهٔ ۳۰۰۰ فرانکی از طریق انستیتو فرانسه به جهت کشف «تئوری لرزش سطوح و صفحات» اهدا کنند. این جایزه به ریاضی‌دانی به نام سوفی ژرمن اهدا شد که یک معادله دیفرانسیلی درجه چهار برای توضیح نوسان سطح پیدا کرده بود.
تمامی تجارب و تحقیقات آکوستیکی قرون رنسانس به بعد، در کتابی با نام «تئوری صوت» به قلم جان اشتراووت و لرد ریلی به صورت کلاسیک درآمد. این کتاب هنوز هم اثری درخشان محسوب می‌شود.
قرن هیجدهم اروپا، قرن دیکتاتوری روشنفکران بود. همه چیز به بایستی به صورت دقیق، چهارچوب دار و مستدل انجام می‌گردید. همچنین بازگشت به هنر رومی و سادگی و فرمدار بودنش نیز در این دوره مشاهده می‌شود. موسیقی نیز از این قاعده مستثنی نیست. در قرن هیجدهم توجه به دقیق بودن و فرم موسیقی افزایش یافت و فرمهایی ابداع و قانونگذاری گردید. یکی از این فرم‌ها «سونات» است که به صورت قطعه‌ای سه قسمتی یا ترنری می‌باشد. ابداع سونات به سباستین باخ نسبت داده می‌شود و پس از باخ، جوزف هایدن، موتزارت و بعدتر، بتهوون نیز از این فرم در آهنگسازی استفاده نمودند.
برای نخستین بار در لندن سالن‌هایی صرفاً برای اجرای موسیقی – و نه تئاتر- بنا گردیدند. دو موسیقیدان مهاجر، کارل فریدریک آبه و یوهان کریستین باخ (پدر سباستین باخ معروف) از جیووانی آندره گالینی درخواست کردند تا این سالن را بسازد. ساخت این بنا که «هانوور» نام دارد در ۱۷۷۳ شروع شد و دو سال به طول انجامید و برای یک قرن، بهترین کنسرت هال لندن شناخته می‌شد.
فضای اجرای این سالن، مکعبی با ابعاد حدود ۲۴*۱۰*۸ می‌باشد. ظرفیت این سالن ۸۰۰ نفر بود و هنگامی که پر از حضار می‌شد، زمان واخنش آن به کمتر از یک ثانیه می‌رسید. راهرو شکل بودن هانوور باعث می‌شد تا دیواره صدا را بارها منعکس کنند و در نتیجه وضوح صدا مطلوب باشد با این حال به تراز بالایی برای صدارسانی نیاز بود. سالن هانوور مورد تأیید موسیقیدانان به نام آن زمان واقع شد.
در قرن هیجدهم دیگر ایتالیا سردمدار هنر و موسیقی نبود. ارکسترهای لندن، پاریس، مانهایم، برلین و وین پذیرای آهنگسازان تمامی ملل بودند. سالن‌های اجرای موسیقی نیز در دوبلین، آکسفورد و ادینبورگ بنا شدند که در تمامی اروپا پیشرو بودند. سالن Hollywell music آکسفورد در سال ۱۷۴۸ بنا شد که استانداردهای آن هنوز هم معتبر است. زمان واخنش این سالن کمتر از ۱٫۵ ثانیه و ظرفیت آن ۴۰۰ تا ۶۰۰ نفر می‌باشد.
همچنین اجراهای فضای باز نیز در این دوره گسترش یافت. این اجراها معمولاً در باغ‌ها و پارک‌های عمومی انجام می‌گرفت و مردم با دادن دو شیلینگ به تماشای آن‌ها می‌پرداختند. با این حال، رفتن به سالن‌های کنسرت در قرن هیجدهم مختص اشراف و نخبگان بود. کنسرتها معمولاً در قصرها و خانه‌های اشرافی – مانند Eisenstadt Castle در جنوب وین یا قصر استرازا در بوداپست که خانهٔ هایدن بود- اجرا می‌شد و مردم عادی به آنجا راه نداشتند. نخستین سالن‌های عمومی کنسرت در آلمان بنا شدند. در هامبورگ و لایپزیک سالن‌هایی با ظرفیت ۴۰۰ نفر برای عموم بنا گردید.
دوره رمانتیک و کلاسیک را نمی‌توان به روشنی از هم تفکیک نمود. پیوستاری فرهنگی این دو دوره در قطعات موسیقی آهنگسازان از ۱۷۷۰ تا ۱۹۰۰ کاملاً مشهود است. با این حال، موسیقی رمانتیک نسبت به موسیقی دورهٔ کلاسیک با احساس تر، شخصی تر و شاعرانه تر است و کمتر از موسیقی دوره کلاسیک خود را در بند فرم‌ها محصور می‌کند. آهنگسازان دوره رمانتیک قصد داشتند افکار، احساسات شخصی و داستان‌ها را در قالب موسیقی بریزند. شاهد این مدعا که دورهٔ کلاسیک و رمانتیک تفکیک ناپذیرند اینکه بتهوون تمامی عمر خود را در دوران کلاسیک سپری کرد اما موسیقی او – علی‌الخصوص سمفونی ششم و نهم او- در طبقه‌بندی موسیقی رمانتیک قرار می‌گیرد.
روشن است که بتهوون پیوند دهندهٔ دو دورهٔ کلاسیک و رمانتیک است. شوبرت، برلیوز، فلیکس مندلسون، یوناس برامز و ریشارد واگنر نیز از آهنگسازان برجستهٔ دورهٔ رمانتیک محسوب می‌شوند. از ویژگی‌های موسیقی دورهٔ کلاسیک، استفادهٔ فراگیر از پیانو بود که این موضوع در دورهٔ رمانتیک هم صادق است. با افزایش قدرت صوتی سازها در دورهٔ رمانتیک، امکان استفاده از ارکسترهای بزرگ و اجرا در مکان‌های بزرگ نیز میسر شد. این امر موجب شد تا آکوستیک سالن‌های بزرگ و رفتار صوت در آن‌ها مورد توجه معماران و موسیقیدانان قرار بگیرد.
تا پیش از این، سالن‌های اجرا به نوعی وارث معماری باستانی بودند. در ایتالیا سالن‌ها را به سبک یونان و روم قدیم می‌ساختند. در شمال اروپا، کلیساهای باسیلیک الهام بخش ساخت سالن‌ها بودند. بسیاری از این سالن‌ها بازدهی بسیار خوبی داشتند با این حال تجربهٔ ساخت سالن‌های اجرای موسیقی بزرگ با آکوستیک مناسب هنوز ایجاد نشده بود. از این رو سالن‌هایی که با ابعاد بزرگ و به سبک قدیمی ساخته می‌شدند از واخنش زیاد و انعکاسات تأخیری طولانی رنج می‌بردند.
یکی از بناهای مهم دوره رمانتیک، Crystal Palace است که توسط جوزف پاکستون در لندن طراحی شد. این ساختمان عظیم با روبنای شیشه و اسکلت چدنی پذیرای نمایشگاه‌های مختلف و کنسرتهای هفتگی متعددی بود. به‌طور مثال در سال ۱۸۸۲ کنسرتی متشکل از ۵۰۰ نوازنده و ۴۰۰۰ کر خوان برای جمعیتی حدود ۸۸۰۰۰ نفر در آن اجرا شد.
یکی دیگر از سالن‌های تئاتر جالب توجه در قرن نوزدهم، اپرا هاوس واگنر است که در ۱۸۷۶ در بایروث آلمان بنا شد. این سالن حاصل پیوند دو نگاه آهنگسازی و معماری در شخصی به نام «اتو برکوالد» معمار بناست. این سالن از لحاظ آکوستیکی بسیار مطلوب است و در جامعهٔ آلمان نیز منزلت خود را یافت. محوطهٔ داخلی سالن، مکعبی است اما صندلی‌ها با آرایش قطاعی از دایره چیده شده‌اند که در نوع خودش ابتکار آن زمان بوده‌است چراکه تفاوت کلاسی میان محل استقرار ارکستر و باکس‌ها وجود ندارد. شکل نعل اسبی سالن که تا سیصد سال از سالن‌های ایتالیایی اقتباس می‌شد، در اپراهاوس واگنر به کناری گذارده شده‌است.
زمان واخنش ۱٫۵ ثانیه‌ای (برانک ۱۹۶۶) با موسیقی واگنر بسیار همخوانی داشت. شاید به همین دلیل بود که واگنر قطعاتی می‌ساخت که در این سالن قابل اجرا باشد، و این سبک و سیاق آهنگسازی در سالن‌های دیگر تکرار نشد.
قرن نوزدهم آغاز رویکرد به آکوستیک به عنوان یک علم بود و مقالات زیادی در کتاب‌ها و مجلات مختلف در مورد تکنیک‌های آکوستیکی منتشر می‌شد. تا پیش از این، ایده‌های علمی آکوستیکی منتشر نمی‌شدند یا به صورت دست نوشته‌های شخصی معماران باقی می‌ماند یا حداکثر میان تحصیلکرده‌های متخصص دست به دست می‌شد که بیشتر آن‌ها هم به زبان لاتین بود- زبانی که عامهٔ مردم نمی‌توانستند آن را بخوانند. در قرن نوزدهم کتاب‌ها به زبان آلمانی و انگلیسی تحریر گردید که موجب آگاهی‌رسانی عمومی در زمینهٔ آکوستیک شد. از این کتاب‌ها می‌توان به کتاب «احساس موسیقی» به قلم هرمان هلمهولتز (۱۸۲۱–۱۸۹۴) و کتاب تئوری صوت (که به آن اشاره شد) را نام برد. کتاب اخیر را می‌توان مهم‌ترین کتاب قرن نوزدهم در زمینهٔ تئوری صوت نامید. جالب است بدانیم زمانی که ریلی و اشتراووت کتاب شاهکار خود را – که مجموعه‌ای از مقالات علمی آن زمان به همراه پیشنهادهای هوشمندانه برای کارهای آینده بود- را منتشر کردند، تنها چشمهٔ تولید صوت در آزمایشگاه، صوت بلبلیِ آزمایشگر و تنها دیتکتور، شعلهٔ گاز بود!
در همان دوران و در دهه تأثیرگذار ۱۸۷۰، موجی در پیشرفت دستگاه‌های الکتروآکوستیکی به وجود آمد. در سال ۱۸۷۴ در آلمان، ارنست زیمنس طرح ترانسفورماتور با هستهٔ متحرک را پیشنهاد کرد. این طرح، طرح اولیهٔ همان چیزی است که اکنون نیز در اسپیکرها مورد استفاده قرار می‌گیرد. در سال ۱۸۸۷ دیوان عالی آمریکا یکی از هوشمندانه‌ترین طرح‌های دوران را به ثبت رساند و این طرح چیزی نبود جز طرح تلفن گراهام بل(۱۸۴۷–۱۹۲۲). کمتر از یک سال بعد، ادیسون گرامافون را طراحی کرد و کمی بعد تر در سال ۱۸۹۱، تصاویر متحرک ابداع شد. در واقع در طی یک دهه شالودهٔ فناوری‌های تلفن، ضبط صدا، بازتولید موسیقی و صنعت فیلم متحول گردید.
در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، معماری آکوستیک به عنوان یک رشتهٔ علمی توسط فیزیکدان و استاد جوانی از هاروارد به نام ویلیام سابین پایه‌گذاری گردید. سابین کار خود را با درخواست چارلز ویلیم الیوت، رئیس آن زمان هاروارد آغاز کرد. الیوت از وی خواسته بود تا برای حل مشکلات آکوستیکی سالن همایش موزهٔ هنرهای Fogg واقع در هاروارد «کاری کند». سابین با نگاه از بیرون و بررسی سالن‌های دیگر و انجام یک سری آزمایش‌های تجربی، به روابطی در مبحث speech رسید. با اتمام اصلاح سالن Fogg، او توانسته بود اولین تئوری جذب صدا در مواد، رابطه اش با میرایی صوت در اتاق و فرمولی برای میرایی (یا همان زمان واخنش) در اتاق را ابداع کند. کشف کلیدی او در زمینهٔ جذب و زمان واخنش هنوز هم معتبر است.
سابین سپس به طراحی سالن موسیقی بوستون دعوت شد. او در آن سالن از تخته گچ‌های سنگین در سقف استفاده کرد و ارتفاع آن را نیز زیاد گرفت تا زمان واخنش را به ۱٫۸ ثانیه برساند. باریک گرفتن کناره‌ها و ایجاد بالکن در پشت باعث کاهش نقاط سایه (shadow zones) آکوستیکی گردید و زاویه دار کردن دیوارها و سقف باعث شد تا صدای ارکستر به خوبی به شنوندگان برسد. همچنین طاقچه‌ها و مجسمه‌های کلاسیک به کار رفته در سالن باعث پخشاگری مطلوب در آن گردید. سالن موسیقی بوستون (که به سمفونی هال معروف است) در سال ۱۹۰۰ افتتاح شد و هنوز هم یکی از سه یا چهار سالن برجستهٔ جهان از حیث مشخصات آکوستیکی محسوب می‌شود.
در همان دوران در نیویورک سالن دیگری منتها این بار با سبک و سیاق ایتالیایی بنا شد: اپرا هاوس نیویورک. این سالن گنجایش ۳۶۰۰ نفر را داشته که آن را یکی از بزرگ‌ترین سالن‌های جهان می‌کند. با وجود حجم بزرگ، آکوستیک اپراهاوس نیویورک بسیار مطلوب است. البته در ابتدا در بالکن‌های بالایی صدا با وضوح شنیده نمی‌شد که این مشکل با استفاده از سقف‌های کاذب و اضافه کردن بالکنهایی در جلو به خاطر افزایش پخشاگری حل شد. از سالن‌های مدرن آمریکایی می‌توان به سالن کارنگی نیز اشاره نمود که به درخواست و سرمایهٔ بارون اندرو کارنگی – سرمایه‌دار بزرگ و تاجر فولاد- در نیویورک بنا گردید. این سالن به شفافیت صدا برای فرکانس‌های بالا معروف است.
در قرن بیستم به هنر و به معماری آکوستیک به عنوان علم نگریسته شد و مؤلفه‌های آکوستیکی بیشتری شناخته شد تا بتوان در اساس آن‌ها کیفیت صدا را در سالن‌ها افزایش داد. در زمینهٔ کنترل نویز و هام موفقیت‌های زیادی حاصل شد و الکترو آکوستیک به کلی متحول گشت. میکروفون‌ها و اسپیکرها، آمپلی فایرها و میکسرهای صدا در مقیاس وسیعی پیشرفت کردند و کاربردی شدند. در همین قرن تکنیک‌های میکروفون‌گذاری و اسپیکرگذاری ابداع شدند تا نقاط ضعف آکوستیکی سالن‌ها پوشانده شوند.
همچنین در معماری قرن بیستم، سطوح دیواره‌ها تخت و مسطح شدند و دیگر از تزیینات پر زرق و برق دوران‌های قدیم خبری نیست. همین سطوح تخت و اثرات نامطلوب آن بر صوت موجب شد که پنل‌های جاذب و پخشاگر اختراع شوند. پخشاگرهای شرودر با امکان طراحی ریاضی ابداع شدند و مدلسازی آن‌ها هر روز رو به بهبود می‌رود. همچنین پلیمرهای زیادی سنتز شدند که با استفاده از آن‌ها می‌شود در سطوح دلخواه، جذب مورد نیاز را به دست آورد.
موسیقی در قرن بیستم متحول و سازها و سبک‌های متنوعی به بازار موسیقی وارد شد. بر طبق این سبک‌های جدید، استیج‌هایی جدید نیز طراحی گردید که می‌توان به استیج صدفی و استیج خیابانی اشاره کرد. در برخی جنبه‌ها فلسفهٔ موسیقی و معماری نیز تغییر کرد و بر طبق آن، نحوهٔ اجرا و صدارسانی نیز.
سالن‌های بسیار متعددی در اقصی نقاط جهان بنا شدند که اگرچه خیلی از آن‌ها عاری از ذوق هنری است اما شاهکارهایی نیز در میان آن‌ها دیده می‌شود. در این میان می‌توان به کنسرت هال سیدنی، هلسینکی و کنسرت هال والت دیزنی در لس آنجلس اشاره کرد.
جی او. ساندرس (زاده ۱۶ آوریل ۱۹۵۳) بازیگر آمریکایی است.
از فیلم‌های معروف او می‌توان به فیلم‌های برای ثروتمند یا فقیر، کادیلاک رکوردز، آقای سرنوشت، افتخار، سه آرزو، وقتی که عنکبوت می‌آید، "بازگشت دوست‌پسرم"، "شاهزاده پنسیلوانیا"، "اعتراف"، "فرشتگان در زمین بیس‌بال" و "ادیسه آمریکایی" اشاره کرد.
نقشه‌سازی یا نقشه‌کشی ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
باشگاه فوتبال فلورا تالین باشگاهی در شهر تالین، استونی است.
این باشگاه در سال ۱۹۹۰ میلادی تأسیس شده است.
۱۹۹۳–۹۴، ۱۹۹۴–۹۵، ۱۹۹۷–۹۸، ۱۹۹۸، ۲۰۰۱، ۲۰۰۲، ۲۰۰۳، ۲۰۱۰، ۲۰۱۱
۱۹۹۴–۹۵، ۱۹۹۷–۹۸، ۲۰۰۷–۰۸، ۲۰۰۸–۰۹، ۲۰۱۰–۱۱، ۲۰۱۲–۱۳
۱۹۹۸، ۲۰۰۲، ۲۰۰۳، ۲۰۰۴، ۲۰۰۹، ۲۰۱۱، ۲۰۱۲
بلوار پاکروفسکی از خیابان‌های اعیان‌نشین در هسته مرکزی مسکو، پایتخت روسیه است.
سفارت ایران در مسکو در این بلوار واقع شده‌است.Moscow International Portal
باشگاه فوتبال لوادیا تالین باشگاهی در شهر تالین، استونی است.
این باشگاه در سال ۱۹۹۸ میلادی تأسیس شده است.
۱۹۹۹، ۲۰۰۰، ۲۰۰۴، ۲۰۰۶، ۲۰۰۷، ۲۰۰۸، ۲۰۰۹، ۲۰۱۳
۱۹۹۹، ۲۰۰۰، ۲۰۰۴، ۲۰۰۵، ۲۰۰۷، ۲۰۱۰، ۲۰۱۲
۱۹۹۹، ۲۰۰۰، ۲۰۰۱، ۲۰۱۰، ۲۰۱۳
آمالتئا یا آمالتیا در اساطیر یونان، یک بز مقدس (در برخی از تفسیرها یک حوری الهی) که وظیفه شیردادن و پرستاری از پادشاه خدایان زئوس، را در غاری واقع در کرت برعهده داشت. به‌طور دقیق مشخص نیست که "آمالتئا" فرزند چه کسی بوده‌است اما بر طبق روایات او یا فرزند اوکئانوس، هلیوس یا ملیسوس است. بر طبق تئوگونیا، مشهورترین نوشته هزیود شاعر یونانی، تایتان کرونوس که شنیده بود سرانجام بوسیله‌ی یکی از فرزندانش سرنگون خواهد شد، فرزندانش را بلافاصله بعد از تولد یکی پس از دیگری می‌بلعید. اما زئوس آخرین فرزند کرونوس، توسط مادرش رئا نجات پیدا کرد. او تخت سنگی را قنداق پیچ کرده و بجای زئوس آن را به کرونوس داد تا ببلعد. در این حین رئا فرزندش را به غاری واقع در کرت برده و پنهان نمود. در اینجا بود که "آمالتئا" با دادن شیر و عسل از زئوس مراقبت می‌نمود تا هنگامی که بزرگ شود.
هنگامی که زئوس مردی بالغ شد در ازای حق‌شناسی "آمالتئا" را کشته و یکی از شاخ‌های او را تبدیل به جامی نمود که بعدها با نام "شاخ نعمت" «horn of plenty یا cornucopia» شناخته شد و به آن چنان قدرتی دادند که هر زمان صاحب آن آرزویی می‌نمود بلافاصله با هرآنچه که مورد نظر بود، پر می‌شد. همچنین از پوست بز برای خود ایجس درست کرد، که زره افسانه‌ای بر تن الهه آتنا نیز بود.آمالتئا نوشته میکا اف. لیندمنز - بازبینی در ۸ نوامبر ۲۰۱۳
دریاچه پیپوسLake Peipus. Encyclopaedia Britannica online (; (Pskovsko-Chudskoe ozero), ) پنجمین دریاچه بزرگ قاره اروپا است که در مرز کشور استونی و روسیه قرار دارد.
این دریاچه که ۳٬۵۵۵ کیلومتر مربع مساحت دارد عمق آن در کمترین ۷٫۱ متر و بیشترین ۱۵٫۳ متر است.
سینما صحرا یا سینما ریوُلی سابق از سینماهای معروف تهران است. این سینما در روز جمعه ۱۶ دی ماه سال ۱۳۴۵، با نمایش فیلم "کتاب مقدس" افتتاح شد. طراح این سینما یوسف شریعت‌زاده بود و در زمینی به مساحت ۱۰۵۰ متر مربع در خیابان شریعتی تهران، سه‌راه طالقانی ساخته شده‌است. سالن سینما صحرا با ظرفیت ۱۱۰۰ نفر یکی از بزرگترین سینماهای ایران است. مدیریت این سینما را عباس فروزنده بر عهده دارد.سینما صحرا
سینما صحرا در گذر سال‌ها، هنوز روی پای خود ایستاده‌است.
سالن تئاتر ریولی (Rivoli) نیویورک، یکی از قدیمی‌ترین سینماهای جهان بود که در ۲۸ دسامبر ۱۹۱۷ در آمریکا بر روی عموم گشوده شد. پس از آن نام ریولی برای بسیاری سینماهای دیگر نیز انتخاب شد.
سینما آفریقا (نام پیشین: سینما آتلانتیک) از سینماهای معروف تهران است. این سینما در سال ۱۳۴۳ در یک سالن با ظرفیت ۴۳۰ نفر تأسیس شد. در روز ۱۴ مرداد ۱۳۵۷ سینما آتلانتیک تهران دچار آتش‌سوزی شد. این سینما در سال ۱۳۵۸ از آتلانتیک به آفریقا تغییر نام داد.
سینما آفریقا در خیابان ولی‌عصر (پهلوی سابق) بالاتر از میدان ولیعصر نرسیده به خیابان زرتشت واقع شده‌است. این سینما دارای یک سالن به همراه بالکن است و حدود هزار صندلی دارد. این سینما دارای درجه کیفی «ممتاز» است و در حال حاضر حوزه هنری مالکیت آن را دارد.
کک ممکن است به موارد زیر اشاره کند:
سینما شهر قصه از سینماهای تهران بود. این سینما در ۱۲ اردیبهشت سال ۱۳۵۰ در چهارراه عباس‌آباد و در مجاورت سینما شهر فرنگ (بعدها با نام سینما آزادی) با ظرفیت ۱۴۷ نفر تأسیس شد. کلیه برنامه‌های این سینما در یک جلسهٔ خصوصی یک هفته پیش از نمایش عمومی برای نویسندگان مطبوعات و منتقدان به نمایش در می‌آمد. به عنوان نخستین گام فیلم مستند تریستانا (لوئیس بونوئل) بدین صورت به نمایش درآمد.
در حادثه آتش‌سوزی سینما آزادی در روز جمعه ۲۹ فروردین ۱۳۷۶، سینما شهر قصه نیز تعطیل شد و ساختمان آن برای جلوگیری از فروریختن احتمالی تخریب شد. در سال ۱۳۸۶ ساختمان جدید سینما آزادی در همان محل سابق سینما شهر فرنگ (آزادی) و شهرقصه افتتاح شد.
رمضان خدر (زادۀ ۲۱ فروردین ۱۳۲۳، نوکنده، بندر گز – درگذشتۀ ۱۳۷۸، تهران) کشتی‌گیر آزادکار ایرانی بود.
خدر نایب قهرمان مسابقات جهانی کشتی در استانبول ۱۹۷۴ و دارای مقام پنجم وزن ۵۷ کیلو در المپیک مونترال ۱۹۷۶ می‌باشد.http://www.aftabir.com/articles/view/sport/wrestling/c6c1200834288_wrestling_p1.php/مسابقه-های-کشتی-آزاد-بازی-های-المپیک-۱۹۷۶-مونترال
رمضان خدر در سه دورۀ مسابقات کشتی پیشکسوتان جهان صاحب گردن آویز طلا شده‌است. وی همچنین ۹ سال متوالی قهرمان ایران شده و از این حیث رکورددار است.
کمتر کشتی‌گیری در جهان وجود دارد که بتواند تمام فنون کشتی را به بهترین حالت ممکن اجرا کند اما خدر مهارت ویژه‌ای در پیاده کردن فنون کشتی به بهترین نحو داشت و از این جهت در میان علاقمندان به کشتی شهرت دارد.
رمضان خدر در ۲۳ فروردین ۱۳۲۳شهر نوکنده مهد سابق کشتی ایران و آسیا، چشم به جهان گشود. ازهمان کودکی علاقه بسیار زیادی به ورزش کشتی داشت علاقه وی در این مسیر سبب شد تا دستاوردهای بسیاری را کسب کند.
نقطه شروع برای رمضان خدر،مسابقات قهرمانی ایران ( تهران 1344 ) با وزن 57 کیلوگرم بود . چرا که او دوسال ناکامی در مسابقات را در وزن 52 کیلوگرم تجربه نموده و بسیار با انگیزه در صدد جبران آن اینبار در یک وزن بالاتر بود . در غیاب چند چهره نامدار , همانند  شعبان بابا اولادی،جبار بایرام جهانی، و ...
رقابت تنها میان چند چهره نوخاسته شکل میگرفت ابوطالب طالبی،شمس الدین سید عباسی،احمد کوه دره ای و یک مازندرانی بنام رمضان خدر
شگفتی اما از همان دور نخست شکل گرفت چرا که شمس الدین سید عباسی که با عبور از سد شعبان بابا اولادی شانس حضور در مسابقات قهرمانی ایران را یافته بود در اولین دور با ضربه فنی مغلوب رمضان خدر شد . خدر این پیروزی را در شرایطی بدست آورد که امتیازات کافی را قبل از آن برای خود اندوخته بود .
رمضان خدر به دلیل ناجوانمردی‌هایی فراوانی که در طول دوران ورزشی‌اش به او شد،به نماد مظلومیت در تاریخ کشتی ایران تبدیل شد.
سرانجام وی در سال ۱۳۷۸ در تهران،دور از زادگاهش چشم از جهان فرو بست.
سینما استقلال (نام پیشین: "سینما امپایر") از سینماهای تهران است. این سینما در سال ۱۳۳۹ با نمایش فیلم شب‌های اروپا بازگشایی شد. در حال حاضر این سینما با درجه ممتاز و گنجایش ۷۰۰ نفر و مساحت ۸۰۰ متر تحت نظر حوزه هنری می‌باشد. سینما استقلال در خیابان ولیعصر، بالاتر از میدان ولیعصر قرار دارد.
زمینه‌گرایی به سازگاری با زمینه‌های کالبدی تاریخی و اجتماعی فرهنگی گفته می‌شود و هر پدیده‌ای در محیط پیرامون خود تأثیر می‌گذارد و از آن تأثیر می‌گیرد و در تعامل با یکدیگر هستند.
زمینه(context) در لغت به معنای مجموعه شرایط یا واقعیت‌هایی است که یک موقعیت یا شرایط را در بر می‌گیرد و همچنین به معنای شرایطی که چیزی در آن اتفاق می‌افتد و به شما کمک می‌کند تا آن را درک کنید. مراد از زمینه همان متن بستر و محیطی است که معماری در آن شکل می‌گیرد و هم محتوا و شکل را در بر می‌گیرد.
معماری زمینه‌گرا به ضرورت توجه به محیط پیرامون اثر معماری تأکید دارد و بر این باور است که توازن میان معماری و محیط می‌تواند هم برای خود اثر و هم برای زمینه عاملی مؤثر و تقویت‌کننده باشد. زمینه‌گرایی الگویی است برای خلق محیط مطلوب‌تر لذا شناخت و آگاهی بیشتر و درکی عمیق‌تر نسبت به زمینه و محیط برای معماران و طراحان امری ضروری و اجتناب ناپذیر است. معماری زمینه‌گرا تلاشی است برای نشان دادن توان محیط مطلوب بصری در مقیاسی کلان‌تر از معماری پیام معماری زمینه‌گرا ضرورت توجه به محیط کالبدی پیرامون اثر معماری است.کتاب معماری پایدارنویسنده سیداحسان صیادی و سید مهدی مداحی
ژاک ریوِت (فرانسوی : Jacques Rivett; زاده ۱ مارس ۱۹۲۸- درگذشت ۲۹ ژانویه ۲۰۱۶) کارگردان، فیلمنامه‌نویس و منتقد سینمایی اهل فرانسه بود.
او به همراه گروهی شامل فرانسوا تروفو، ژان-لوک گدار، اریک رومر و کلود شابرول از نسل فیلمسازان موج نوی سینمای فرانسه بودندScott, A. O. "NY Times.com: Jacques Rivette". nytimes.com. Retrieved 25 January 2010. که همگی فعالیت خود را با نوشتن نقد در مجله معروف کایه دو سینما که از آن به عنوان معرف و بنیان‌گذار سینمای موج نوی فرانسه یاد می‌شود، آغاز کردند.
کارگردان و منتقد معروف فرانسوی، فرانسو تروفو دربارهٔ ریوت می‌گوید:
«مردی از فراسوی رؤیا و تعلیق که تا کنون آن‌طور که می‌بایست شناخته نشده و قدر ندیده‌است.»Morrey, Douglas and Smith, Alison. Jacques Rivette. Manchester University Press. 2009. p. 1.
ریوت در ۲۹ ژانویه ۲۰۱۶ در ۸۷ سالگی و در حالی که از بیماری آلزایمر رنج می‌برد، در گذشت.
ژاک پیر لوئیس ریوت در اول مارس ۱۹۲۸ در روان دیده به جهان گشود. پدرش با آن که داروساز بود ولی به نقاشی و اپرا نیز بسیار علاقه‌مند بود. عشقش به سینما در سال‌های کودکی با خواندن کتابی از ژان کوکتو آغاز شد. ۲۱ ساله بود که اولین فیلم آماتوریش را با یک دوربین ۱۶ میلیمتری ساخت.
نشان رامفورد نشانی است که انجمن سلطنتی بریتانیا به طور متناوب و هر دو سال یک بار، به پژوهش‌گرانی در اروپا که به کشف‌های بزرگ در زمینۀ ویژگی‌های حرارتی و نوری مواد و موضوعات پیرامونی آن رسیده باشند اهدا می‌کند.
نخستین نشان رامفورد در سال ۱۸۰۰ اهدا شد و اهدای آن تا کنون ادامه دارد. کمیتۀ جوایز دانش‌های فیزیکی انجمن سلطنتی برندۀ این نشان را برمی‌گزیند.Rumford Medal، انجمن سلطنتی.
نشان رامفورد از جنس نقره است و بهای آن نزدیک به ۱۰۰۰ پوند بریتانیا است.
فار کرای یک بازی ویدئویی در سبک تیراندازی اول شخص است که در ۲۴ مارس ۲۰۰۴ توسط شرکت یوبی‌سافت برای مایکروسافت ویندوز منتشر شد. این اولین قسمت از مجموعه بازی‌های "فار کرای" محسوب می‌شد که دنباله‌ای نیز با عنوان فار کرای ۲ برای آن در سال ۲۰۰۸ به بازار عرضه شد.
جک کارور پس از رها کردن گذشته‌ی تلخ و اسرار آمیزش در نیروهای ویژه، به کار قایقرانی خصوصی در جنوب اقیانوس آرام می‌پردازد. یک گزارشگر به نام والریا کنستانتین، جک را استخدام می‌کند که او را مخفیانه به مجمع‌الجزایری دورافتاده میکرونزی ببرد تا بتواند بر روی زوایای ناشناخته‌ای از بقایای جنگ جهانی دوم تحقیق کند. وقتی آن‌ها به دریا نزدیک می‌شوند، والریا با جت‌اسکی به سمت ساحل می‌رود و جک مشغول لنگر انداختن می‌گردد. وقتی والریا به ساحل می‌رسد، قایق جک با اصابت موشک مزدوران ساکن جزیره نابود می‌شود. هر چند جک سعی می‌کند فرار کند و جان خود را نجات دهد، اما در میان آب‌های گرمسیری آنجا گرفتار می‌شود. جک تصمیم می‌گیرد تنها دوستش را که در میان جنگل گمشده پیدا کرده و نجات دهد.
جک در حالی که از یک حمله‌ی دیگر فرار می‌کند، از هوش می‌رود و وقتی به هوش می‌آید متوجه می‌شود که درون یک دژ قدیمی ژاپنی قرار دارد. او در همانجا مزدوران را می‌یابد و متوجه می‌شود که به دنبال او می‌گردند. جک در آنجا یک دستیار دیجیتال شخصی می‌یابد و از طریق آن با کسی که خود را دویل معرفی می‌کند، آشنا می‌شود. جک با کمک دویل به راهش ادامه می‌دهد و با کشتن مزدوران و پیش رفتن در یک کشتی به دنبال والریا می‌گردد، اما او را نمی‌یابد و تنها به اطلاعات دست پیدا می‌کند. دویل برای جک توضیح می‌دهد که او سرپرست یک گروه علمی در جزیره بوده و به اطلاعات دست یافته که نشان می‌دهد شخصی به نام کریگر در جزیره دست به آزمایش‌های زیستی پیچیده‌ی غیرقانونی می‌زند و مزدوران را نیز برای این استخدام کرده که کسی نتواند به دارایی‌ها و تحقیقاتش ضربه‌ای بزند. آشکار شده است که آزمایش‌هایی که در استحکامات جزیره انجام می‌شود بر تغییرهای ژنتیکی تمرکز دارد. کریگر یک سِرُم جهش‌زا به دست آورده و با استفاده از آن می‌خواهد موجوداتی با هوش، قدرت، پایداری، سرعت و توانایی‌های رزمی فوق‌العاده‌ای تولید کند. او تا به حال این سرم را روی موجودات نخستی‌سان جز انسان، مانند شامپانزه و میمون آزمایش کرده است. در اثر تزریق سرم تمام جنبه‌های مورد نظر کریگر در موردهای آزمایش افزایش یافت، اما سرم یک اثر جانبی نیز ایجاد می‌کرد و ‌آن‌ها را به موجوداتی غول‌شکل تبدیل می‌کرد که بسیار بی‌عاطفه و مشتاق کشتن بودند. دانشمندان بر روی این غول‌های جهش‌یافته نام تریجن نهادند. دکتر کریگر، به این امید که موجودات جهش‌یافته‌ی ساخته‌ی خودش از او اطاعت کنند، دی‌ان‌ای خود را در سرم گنجانده بود. جک با این جهش‌یافته‌های بدسگال در مراکز آزمایشی جزیره مبارزه می‌کند. طولی نکشید که جک به کشف تازه‌ای دست می‌یابد: کریگر به جز نخستی‌سانان، بر روی انسان هم این آزمایش را انجام داده بود. او سربازان مزدور را مجبور می‌کرد تا بر خلاف میلشان سرم را تزریق کنند تا بتواند سرم و پیشرفت فاکتورهای فرمان‌پذیری را آزمایش کند.
به مرور مشخص می‌شود که این تریجن‌ها به مشکل بزرگی برای مزدوران بدل شده‌اند. آن‌ها از ساختمان آزمایشگاه فرار کرده و علیه مزدوران شورش می‌کنند و دست به تاراج می‌زنند. جک در نهایت والریا را می‌یابد، اما در حالی که مأموران کریگر او را سوار هلی‌کوپتر می‌کنند تا به یک مکان جدید منتقل کنند. جک در لحظه‌ی آخر چرخ هلی‌کوپتری که در حال صعود است را می‌گیرد، اما وقتی که حواس مأموران به او پرت شده است، والریا می‌تواند از هلی‌کوپتر بیرون پریده و جک را نیز با خود همراه می‌کند و آن‌ها در دریا سقوط می‌کنند. وقتی آن‌ها به ساحل می‌رسند، والریا می‌گوید که گزارشگر نیست و در واقع مأمور سیا است و مأموریت یافته جلوی اقدامات کریگر را بگیرد. والریا پیشنهاد می‌کند که جزیره را بین خودشان تقسیم کنند تا سریع‌تر بتوانند به نتیجه‌ برسند و جک راهی یک مرکز عملیات اصلی می‌شود.
جک پایگاه را از بین می‌برد و باعث کلافگی مزدوران می‌شود. در همین موقع والریا به کشف بزرگی نائل می‌شود و درباره‌ی مدرکی اطلاع می‌یابد که به منبع تریجن‌ها مربوط می‌شود، اما آن مدرک داخل ایستگاه نیروی جزیره است، اما این ایستگاه در آب غرق شده و همچنین در محاصره‌ی تریجن‌ها قرار دارد. جک والریا را نجات می‌دهد و سپس وارد ایستگاه می‌شود. موقعیت در آنجا سخت‌تر از قبل است، چرا که تفنگداران معمولی کشته شده و ایستگاه تحت اختیار تریجن‌هاست. در نتیجه کریگر مأمورهای نخبه‌تر خود را که از هوش و قدرت بیشتری برخوردارند، مأمور حفاظت از جزیره کرده است. جک و والریا باز هم از جدا می‌شوند و هنگامی دوباره به هم می‌رسند که جک فرمانده‌ی مزدوران، کرو را پیدا کرده و کشته است. با اطلاعاتی که از جسد کرو می‌یابند، می‌فهمند که کریگر یک سلاح هسته‌ای دارد که می‌خواهد اگر پروژه‌اش شکست خورد، از آن به عنوان شکست امن استفاده نماید.
بعد از آنکه وزارت دفاع داده‌های والریا را بررسی می‌کند، او و جک به پایگاه مردابی می‌روند، که در آنجا سرم تریجن‌ها را تولید می‌کنند و سلاح هسته‌ای را می‌دزدند تا آن را فعال کنند و گزینه‌ی شکست امن کریگر را از بین ببرند. جک با این کار موافق نیست، اما والریا به او اطمینان می‌دهد که این سلاح کوچک و تاکتیکی است و اگر از پایگاه خارج شوند، دیگر خطری نخواهد داشت. پیش از آنکه آن‌ها سلاح را بیابند، دویل به آن‌ها هشدار می‌دهد که ممکن است توسط تریجن‌ها آلوده شوند و بهتر است پیش از آنکه این اتفاق رخ دهد، پادزهر این سرم را به خودشان تزریق کنند. درون آزمایشگاه، دویل به آن‌ها دستور می‌دهد سرنگ‌هایی که درون یک جعبه‌ی قرمز رنگ که بر آن علامت مخاطرات زیستی درج شده را به خودشان تزریق کنند و آن‌ها نیز چنین کرده و سپس به مسلح کردن بمب می‌پردازند. این بمب درست پس از آن‌که جک و والریا از آزمایشگاه خارج می‌شوند و منفجر شده و باعث می‌شود تا آن‌ها از هوش بروند.
کریگر در همین موقع از پایگاه دیدن کرده و بدن‌های ناهشیار جک و والریا را می‌رباید. جک در هلی‌کوپتر کریگر چشم بازکرده و کریگر و محافظانش و والریا را همراه خود می‌بیند. هلی‌کوپتر از روی یکی از جزایر بی‌سکنه می‌گذرد و جک می‌بیند که جزیره مملو از هزاران تریجن‌ است و هر انسانی به آنجا می‌رفت به شکلی وحشیانه کشته شده و خورده می‌شد. کریگر سعی می‌کند دورنمایی از دنیای مورد انتظار خودش را به جک نشان بدهد. دنیایی که نژاد انسانی با این ابرانسانان عوض شده و آن‌‌ها دنیا را برای رهبر قدرتمندشان تسخیر می‌کنند. سپس یکی از محافظان کریگر با لگد جک را از هلی‌کوپتر به بیرون پرتاب می‌کند، اما جک با برخورد با شاخ و برگ درختان پیش از سقوط به زمین، می‌تواند شدت ضربه را کاهیده و جان سالم به در ببرد. همچنین یک اسلحه‌ی ام۴ نیز با ۱۰ گلوله همراه با او از هلی‌کوپتر پایین می‌اندازند. جک پیش می‌رود تا والریا را بیابد تا بتوانند از آنجا بگریزند. در بین راه او به یک سلاح‌خانه‌ی قدیمی رفته و برای خودش سلاح‌ها و گلوله‌های بیشتری برمی‌دارد. در همین موقع درمی‌یابد که بازویش کمی متورم و سبزرنگ شده است. جک به دویل اطلاع می‌دهد و دویل می‌گوید که باید پادزهر جلوی آن را بگیرد، اما احتمالاً انفجار مقدار زیادی از ماده‌ی سرم تریجن‌ها را در هوا پراکنده و این بلا سر خود دکتر کریگر هم آمده است. با این اوصاف، جک برای یافتن کریگر به راه افتاد.
جک به دفتر کریگر که در بالای یک آتش‌فشان فعال است، رسیده و والریا را آنجا می‌بیند که به شدت بیمار به نظر می‌رسد و پوستش سبز رنگ شده و علائم اولیه‌ی تغییر به جهش‌یافته‌ها را نشان می‌دهد. جک با کریگر که همچون او و والریا درگیر سرم شده و حال به یک شبه‌جهش‌یافته بدل شده مقابله می‌کند و او را شکست می‌دهد. جک از کریگر در حال مرگ می‌پرسد که پادزهر این سرم کجاست و کریگر پاسخ می‌دهد که این سرم تنها می‌تواند هنگامی که به صورت زیرپوستی تزریق شود، تأثیرگذار باشد. پس از مرگ کریگر، دویل خودش را به یکی از مناطق نزدیک آنجا می‌رساند و افشا می‌کند که سرنگی که آن‌ها به خود تزریق کرده‌اند، پادزهر نبوده و ماده‌ی جهش‌زا درون رگ‌هایشان جاری است. درواقع دویل آن‌ها را فریب داده تا خودشان را آلوده کنند و کریگر را بکشند. جک که متوجه خیانت دویل شده، او را تهدید می‌کند که اگر پادزهر را به آن‌ها ندهد، او را می‌کشد، اما دویل پاسخ می‌دهد که تریجن‌ها که کریگر را پدر خودشان می‌دانستند، از مرگ او و انفجار رخ داده بسیار خشمگین هستند. جک پیش از آن‌که راهی انتقام گرفتن از دویل شود، والریا را درون یک قایق در اسکله می‌گذارد و یک تفنگ کنارش می‌گذارد تا بتواند در موقع نیاز از خودش مواظبت کند.
جک تریجن‌هایی که قصد دارند جلوی او را بگیرند که به دویل نرسند را می‌کشد و به دویل می‌رسد. دویل می‌گوید که جک نمی‌فهمد. او را فرستاده‌اند و او تنها مأمور است و جک نمی‌تواند جلوی این اتفاق را بگیرد، اما جک دویل را می‌کشد. سپس پادزهر سرم را برداشته و می‌رود. جک در حالی که آتش‌فشان با فورانش دارد دفتر کریگر را می‌بلعد، از آنجا می‌گریزد. او خودش و والریا را درمان می‌کند و در حالی که آتش‌فشان کل جزایر را نابود می‌کند، آن‌ها به جامعه‌ی مدنی بازمی‌گردند. والریا که هنوز تخت را ترک نکرده و در حال گذراندن دوران نقاهت است، پرونده‌ای ضخیم متشکل از مدارک، عکس‌ها، فیلم‌ها و نوارها را می‌بیند که روی آن نوشته شده: «پروژه‌ی فارکرای»
خلیلی یک نام خانوادگی‌ست. افراد شاخص با این نام از این قرارند:
نبرد مونته کاسینو که نبرد رم یا نبرد برای کاسینو هم خوانده می‌شود مجموعه چهار حملهٔ پر هزینه توسط متفقین علیه خط زمستان در ایتالیای در دست آلمانی‌ها و ایتالیایی‌ها در جریان کارزار ایتالیا ، حینِ جنگ جهانی دوم بود. هدف دستیابی به رم بود.
جان ویلیامز (زاده ۲۴ آوریل ۱۹۴۱) یک موسیقی‌دان و نوازندهٔ گیتار کلاسیک اهل استرالیا است.
او از کودکی در لندن، بزرگ شد. وی امروزه در بین نوازندگان گیتار کلاسیک با لقب شاهزاده گیتار کلاسیک شناخته می‌شود. تکنیک نوازندگی او بسیار خاص است و او قطعات بسیاری از رپرتوار گیتار کلاسیک را اجرا و ضبط کرده‌است. او که از معدود شاگردان آندریاس سگوویا بود که در همان سن نوجوانی مطرح شد و تنها ۱۷ سال داشت که اولین آلبوم نوازندگی خود را منتشر کرد. وی در سال ۱۹۷۳ با آلبوم «جولیان و جان» که به همراه دیگر نوازندهٔ گیتار کلاسیک جولیان بریم اجرا کرد، برنده جایزه معتبر گرمی شد. گراهام وید تاریخ‌دان گیتار دربارهٔ او می‌گوید: «جان ویلیامز احتمالاً تکنیکی‌ترین نوازنده گیتار کلاسیکی است که دنیا به خود دیده‌است.»Dalya Alberge, "John Williams says guitar maestro Andrés Segovia bullied students and stifled their creativity", "The Observer", 14 October 2012.
وی نوازندگی گیتار را فیلم‌هایی چون "شکارچی گوزن"، "ماهی‌ای به نام وندا" و "آرزوهای بزرگ" به عهده داشته‌است.
اولین اجرای حرفه ای ویلیامز در 6 نوامبر 1958 در تالار Wigmore در لندن برگزار شد. از آن زمان ، وی در سراسر دنیا اجرا می کند و به طور منظم در رادیو و تلویزیون ظاهر می شود. او این کار را با راه اندازی کنسرت های گیتار از آهنگسازانی همچون استفان داگسون ، آندره پروین ، پاتریک گورز ، ریچارد هاروی و استیو گری گسترش داده است. ویلیامز آلبوم های دوئت را با گیتاریست های دیگر جولیان برام و پاکو پونا ضبط کرده است.
ایران‌گام یک شرکت فرهنگی و هنری ایرانی ناشر موسیقی است که در سال ۱۳۶۴مدیر شرکت «ایران‌گام» در گفتگو با سایت «موسیقی ما» خاطرات سه دهه فعالیتش را مرور کرد: صدرالدین حسین‌خانی: اتفاقی که برای آلبوم خشایار اعتمادی یا چند اثر دیگر در دهه هفتاد رخ داد، واقعاً خاص بود و تکرارنشدنی، وبگاه خبری تحلیلی موسیقی ما. توسط صدرالدین حسین‌خانی بنیان گذاشته‌شد.خط قرمزها مشخص و قانونی شوند ، مردم سالاری. ایران‌گام همراه با دو شرکت فعال دیگر این عرصه توانست در نظر سنجی بزرگ سایت موسیقی ما از ۱۰۰ نفر ار اهالی موسیقی جزو شرکت‌های برتر موسیقی در سال ۱۳۹۰ باشد.گفتگویی جالب با صدرالدین حسین‌خانی مدیر با سابقه شرکت ایران‌گام:موسیقی هنر است نه تجارت؛ عده‌ای دنبال سودجویی هستند، موسیقی ما.
تهیه‌کنندگی آلبوم‌های موسیقی همچون پادشاه فصل ها و عاشقا سلام ، عاشقا درود از علیرضا افتخاری ، سلام آخر و فصل تازه از احسان خواجه‌امیری ، بی‌واژه از محمد اصفهانی، ساعت ۹ و جاده رویاها سیروان خسروی، توهم نیما مسیحا، دیگه میرم مجید خراطها، گفتم نرو محمد علیزاده، شش امین رستمی شش موسیقی ما و ... به وسیلهٔ ایران گام انجام پذیرفته است. از دیگر هنرمندانی که با ایران گام همکاری داشته‌اند می‌توان به محسن چاوشی، حمید حامی ، محمد علیزاده، خشایار اعتمادی، علیرضا عصار، فرزاد فرزین، گرشا رضایی نام برد.
در زمینه موسیقی سنتی ایرانی نیز آثار هنرمندانی چون شهرام ناظری، گروه شمس و پورناظری‌ها، بیژن کامکار، علیرضا قربانی، محمد معتمدی توسط این انتشارات منتشر شده‌است.درباره شرکت ایران گام ، وبگاه رسمی شرکت ایران گام.
بیابان یهودیه یا بیابان یهودا (به عبری: מִדְבַּר יְהוּדָה) و (به عربی: صحراء یهودا) نام بیابانی در کشور اسرائیل است که در کرانه باختری رود اردن و در شرق اورشلیم قرار دارد و به دریای مرده منتهی می‌شود.
این بیابان از شمال شرق صحرای نگب تا شرق بت ال کشیده شده و در منطقه‌ای که شیب تندی دارد به دریای مرده و درهٔ اردن می‌رسد. رودهای فصلی زیادی، از شمال شرقی به سمت جنوب شرقی از این بیابان عبور می‌کنند. همچنین این منطقه دارای آبکندهای (دره‌های باریک و عمیق) بسیاری است که عمق آن‌ها از ۱۲۰۰ پا در غرب تا ۶۰۰ پا در شرق متغیر است.Geography and politics in Israel since 1967, Elisha Efrat نام دیگر این بیابان، "بیابان سرزمین وحشی" (יְשִׁימוֹן) است.About “yeshimon”
بارندگی سالانه در این منطقه حدود ۴۰۰ تا ۵۰۰ میلی‌متر در تپه‌های غربی، ۶۰۰ میلی‌متر در غرب اورشلیم و نقاط مرکزی این صحرا، در شرق اورشلیم، ۴۰۰ میلی‌متر و در شرق این صحرا به‌دلیل وقوع پدیدهٔ سایه باران، تا ۱۰۰ میلی‌متر کاهش پیدا می‌کند. اقلیم منطقه نیز از اقلیم مدیترانه‌ای در غرب، اقلیم نیمه‌خشک در مرکز و اقلیم بیابانی در شرق، متغیر است.
بر اساس مطالعات دانشگاه عبری اورشلیم، سفره‌های آبی زیرزمینی عظیمی در عمق این منطقه یافت شده‌است. این آب‌ها از جبال الخلیل به سوی دریای مرده در جریان است.
شدّادیان نام دودمانی کُردتبار بوده است که در سال‌های ۳۴۰ تا ۴۸۰ یا ۴۶۸ هجری قمری در نواحی گنجه، بردعه، بیلقان، دوین یا دَبیل(در ابتدا و برخی سال‌ها) و... که به طور کلی شدّادیان حاکمان ارّان و قسمت‌هایی از ارمنستان بودند و بعضاً نواحی از شروان، گرجستان و روم شرقی را هم به تصرف خود در می‌آوردند.
بنیان‌گذار آن محمد بن شدّاد بن قرتپ(در اصل قُرتق) بود.
نام برخی از شخصیت‌های مهم آنها علی لشکری(یکم و دوم)، فضل یا فضلون(یکم و دوم و سوم) و ابوالاسوار شاور(بن فضل یکم بن محمد)، در اشعار و منابع تاریخی آمده است. شدادیان در جنگ‌های اسلام با روم، طوایف گرجی و ارمنی و دیگر طوایف این مناطق نقش برجسته‌ای داشتند.
شدادیان در ابتدای به قدرت رسیدن درگیری های نیز با دیلمیان داشتند.