moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
شاه عباس از همان لحظه به قدرت رسیدن متوجه شد که یا باید اقتدار خود را بر قزلباش‌ها تحمیل کند یا بازیچه و ابزار آنها باقی بماند. اما ترکمانان قزلباش همچنان ستون فقرات نظامی دولت صفوی بودند. اگر آنها را تضعیف می‌کرد، دولت را تضعیف کرده بود. او در زمانی که عثمانی‌ها مناطق وسیعی از قلمرو صفوی را در شمال غرب در اختیار داشتند نمی‌توانست از عهده این این کار (تضعیف قبایل قزلباش) برآید. راه حل او تشکیل یک ارتش جدید و دائمی متشکل از سربازگیری از غلامان خاصه شریفه بود. این غلامان مسیحیان گرجی، ارمنی و چرکس بودند که در جریان لشکرکشی‌های صفویان به قفقاز، به اسلام گرویدند و به اسارت درآمدند و برای خدمت در خاندان سلطنتی آموزش دیدند. به جز اینکه این غلامان با استخدام سیستماتیک جذب نمی‌شدند، از بسیاری جهات مشابه ینی چری‌های عثمانی بودند. وفاداری این غلامان به شخص شاه بود نه به یک قبیله و در نتیجه پشتوانه ارزشمندی برای شاه در اختلافاتش با قزلباش‌ها بود. ایجاد سپاه غلامان راه حل مؤثری برای معضل شاه عباس بود. اما در درازمدت، منشأ ضعف دولت بود، زیرا غلامان شریفه خاصه در تحلیل نهایی، ویژگی‌های رزمی قزلباش را نداشتند.
ایجاد یک ارتش دائمی باعث ایجاد مشکلی با ماهیت متفاوت شد، یعنی مشکل مالی. نیروهای قبیله ای به سبک قدیم توسط رؤسای قبایل خود که در عین حال فرمانداران ایالات نیز بودند و مجاز به استفاده از درآمدهای ایالت برای تأمین هزینه‌ها بودند. تنها بخش کوچکی از مالیات‌های اخذ شده در ایالات (استان‌ها) به خزانه سلطنتی راه می‌یافت. شاه عباس بار دیگر راه حلی یافت که در کوتاه مدت مؤثر بود، اما در درازمدت یکی از عوامل اصلی انحطاط صفویان بود. در برخی ایالات، شاه به منظور تأمین بودجه لازم برای سپاه جدید، مستخدمانی را منصوب کرد که مالیات‌ها را جمع‌آوری کرده و مستقیماً به خزانه سلطنتی واریز می‌کردند. این سیاست که توسط جانشینان وی نیز ادامه و گسترش یافت، توازن میان قزلباشان و سپاه غلامان (ارامنه، چراکسه و گرجی‌ها) را برهم زد و در نتیجه قدرت نظامی پادشاهی صفوی را به شدت تضعیف کرد.
معرفی غلامان خاصه شریفه به عنوان نیروی سوم، فرصت شاه را برای مانور بین عناصر رقیب قزلباش و تاجیک در ایالات افزایش داد و به تجدید سازماندهی قابل توجهی در نظام اداری صفوی انجامید. در پایان سلطنت شاه عباس اول، غلامان حدود یک پنجم مناصب عالی اداری را به عهده گرفتند و این نسبت در زمان جانشینان او افزایش یافت. دفاتر جدید نشان دهنده اهمیت فزاینده غلامان بود. دارندگان دو مورد از این مناصب، قلرآقاسی (فرمانده هنگ‌های غلامان) و تفنگنچی‌آقاسی (فرمانده هنگ تفنگداران) در زمره شش فرمانده اصلی دولت قرار داشتند. در نتیجه، منصب امیرالامرا یا فرمانده کل قوای قبایل قزلباش (و به‌طور ضمنی، فرمانده تمام نیروهای مسلح صفوی) فاقد اهمیت شد.
توتیر (به زبان آسی : Тутыр) ارباب گرگ ها در اساطوره های آسی است. او اغلب به آنها اختیار می دهد، اما گاهی اوقات به آن ها گرسنگی می دهد. نام "توتیر" از نام سنت تئودور تیرون گرفته شده است.
گفته می شود که توتیر اغلب با حامی گوسفند فلورا در ستیز است.
آسی ها معتقد بودند که گرگ‌ها بدون اراده توتیر نمی‌توانند به دام‌ها حمله کنند و در زمانی که گرگ‌ها به دام‌ها حمله می‌کنند، توتیر را فرا می خواندند که منجر به فرار گرگ‌ها شود. همچنین برای خشنودی توتیر بز و قوچ قربانی می کردند و می پنداشتند اگر این کار را انجام ندهند باعث می شود توتیر به گرگ ها دستور بدهد به چهارپایان و حتی انسان ها حمله کننند.
توتیر در حماسه نارت یکی از دوستان نارت ها است که بارها به ان ها کمک کرده است. به عنوان مثال، سوسلان نیروی خود را از شیر گرگ گرفته بود.
انزو فررو (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل آرژانتین است که برای بوکا جونیورز در آرژانتین و اسپورتینگ خیخون در اسپانیا بازی کرد.
دیوگو فیگویراس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است که در پست دفاع راست بازی می‌کند.
یوهانه نیلسداتر (نروژی: Johanne Nielsdatter) متولد سده هفدهم میلادی و مرگ به سال ۱۶۹۵م، یک زن نروژی بود که به جرم جادوگری محکوم به اعدام شد.حکم صادره بر این اساس استوار بود که چندین نفر از اشخاص برجسته در دریا در اثر طوفان جان باخته بودند و به تشخیص دادگاه این تراژدی نتیجه سحر و جادوی یوهانه نیلسداتر بود. حکم اعدام در سال ۱۶۹۵م، در ترومس به اجرا درآمد و به این ترتیب یوهانه نیلسداتر آخرین فردی است که به جرم جادوگری در نروژ محکوم و اعدام شده‌است.https://snl.no/Johanne_Nielsdatter
در مورد جزئیات زندگی یوهانه نیلسداتر اطلاعات بسیار اندکی در دسترس است. اما مدارک پرونده وی در اسناد دادگاه محلی که امروز در ترومس واقع شده، کشف شده‌اند. اولین دور رسیدگی به پرونده وی در ۲۷ آوریل ۱۶۹۵م، در دادگاه محل برگزار شد. در این دور یوهانه مجرم شناخته و به اعدام محکوم شد. اما اجرای حکم نیاز به تأیید سطح بالاتری در دستگاه قضایی داشت؛ بنابر این تا بازخورد از مقامات عالی، یوهانه در زندان تحت بازداشت به سر برد. از سرنوشت قطعی این پرونده، اطلاع دقیقی در دست نیست. اما احتمالاً حکم اعدام تأیید و یوهانه نیلسداتر در شعله‌های آتش سوزانده شد. در همه حال پرونده یوهانه نیلسداتر جالب است؛ زیرا در نوع خود آخرین موردی است که در نروژ جاری شده‌است.https://snl.no/Johanne_Nielsdatter
اگر چه در مورد زندگی شخص یوهانه نیلسداتر، اطلاعات بسیار ناچیز است. اما از سوی دیگر بر اساس مدارک ثبت شده در پرونده می‌توان تا حدودی به شخصیت و طرز فکر مقامات و مسئولان قضایی و دادگاه پی برد. طبق این مدارک، یوهانه نیلسداتر و یک زن دیگر به اتهام جادوگری در اوایل ماه مارس ۱۶۹۵م، دستگیر و زندانی شده‌اند. طبق همین مدارک به نظر می‌رسد که آن زن دیگر پیش از تعیین رای نهایی دادگاه، اقدام به خودکشی کرده و خود را در زندان می‌کشد.
ضابط این دستگیری و مسئول تجسس، نماینده پادشاه و حاکم محل است. این دو زن، ابتدا در خانه یکی از مالکان محل که اهل برگن است، حبس می‌شوند. طبق مدارک بابت مخارج نگهداری از زندانیان در دو ماه مارس و آوریل سال ۱۶۹۵م، مبلغی به پول رایج آن زمان، به مالک خانه پرداخت شده‌است.
یوهانه نیلسداتر تا ۱۳ ژوئیه در حبس خانگی باقی می‌ماند. از این تاریخ تا اواسط نوامبر ۱۶۹۵م، مسئولیت نگهداری از زندانی به کلانتر محل واگذار شده‌است. ظاهراً کلانتر، زندانی را در ملک شخصی خود حبس می‌کند. چرا که دختر بزرگ کلانتر مسئول رساندن آب و خوراک به زندانی بوده و او را شخصاً می‌شناخته‌است.
قاضی دادگاه که مسئولیت رسیدگی به پرونده، همراه با منشی دادگاه که مردی از اهالی محل است، به او سپرده شده بوده، اختیار رسیدگی به پرونده‌های جنایی و هم صدور حکم اعدام داشته‌است.
مدارک پرونده نزد قاضی نگهداری می‌شده‌است. طبق این مدارک قاضی
ضمن توافق با یک هیئت منصفه متشکل از بزرگان محلی، حکم اعدام در شعله‌های آتش را در مورد یوهانه نیلسداتر صادر کرده؛ و یکی از رعیت‌های محلی نیز به عنوان جلاد و مجری حکم انتخاب می‌شود.https://snl.no/Johanne_Nielsdatter
در دادخواست دادگاه از جمله آمده: گویا بنا به اعتقاد دادستان، یوهانه نیلسداتر قدرت جادویی خود را از یکی از دستیاران شیطان، به نام «کنوت» دریافت کرده بود. در پرونده‌های متعدد مربوط به جادوگری در فینمارک، این ادعا که متهم با دستیاران شیطان با نامهای عادی، دمخور بوده، رایج بود.نهایتا یوهانه به جرم خود اعتراف کرده و کشتن چهار نفر و آسیب به سلامتی افراد بیشتر و کارهای بدتر از آنها را به گردن گرفته‌است.
بنا بر درک آن زمان، دادگاه بی شوخی با یک جادوگر واقعی روبرو بود.
امروز ما می‌دانیم که شخصی که سابقاً حاکم و نماینده پادشاه در محل بوده، دریک حادثهٔ دریایی، به همراه همسرش در سال ۱۶۹۵م، کشته شده‌است. اگر چه مدرکی در دست نیست که مرگ حاکم و همسرش مشخصا به جادوی یوهانه نسبت داده شده باشد. اما این نکته که جادو به وضع هوا و دریا ارتباط داده شده، روشن است. همچنین این موضوع با اصطلاح رایج در شمال نروژ، که جادوگران را جادوگر دریا می‌نامند، مطابقت دارد.https://snl.no/Johanne_Nielsdatter
نتیجه پرونده در تاریخ ۱۴ نوامبر ۱۶۹۵م، در آخرین جلسه دادگاه روشن می‌شود. جلسه ای که در آن تصمیم گرفته شده که یوهانه نیلسداتر را داخل آتش انداخته و بسوزانند. در مدارک پرونده، در صدور حکم به قوانین نروژ در سال ۱۶۸۷م، فصل اول و ماده نهم استناد شده‌است. رئیس دادگاه و نماینده پادشاه با مهر خود قانونی بودن حکم را تأیید کرده‌است.
آتش مراسم اعدام احتمالاً در روستای محل یا یکی از جزایر نزدیک به محل افروخته شده‌است. در این مرحله طبق روال معمول، همه جزئیات مربوط به پرونده باید به قاضی دادگاه تحویل داده می‌شد. اما متأسفانه در تاریخچه دادگاه بین سالهای ۱۶۹۱ تا ۱۷۰۸م، بخشی گم شده و ما قادر نیستیم روند پرونده را در سطوح بالاتر قضایی پیگیری کنیم. نه در نروژ و نه در کپنهاگ، پرونده جادوگری این دادگاه یافت نشد. همه مدارک مربوط به دادگاه بدوی در محل است. می‌توان تصور کرد که این پرونده اصلاً در دادگاه بالاتری بررسی نشده‌است. دستگاه قضایی در قرن هفدهم میلادی تمرکز نداشت و آشفته بود.
در سال۱۶۹۵م، یکسری اصلاحات در نظام قضایی نروژ اعمال شد. کلانتری‌های چند محل همسایه در هم ادغام شدند. به علاوه در تقسیم مشاغل و مسئولیتهای قضایی تنوع بیشتری ایجاد شد. در نتیجه این اصلاحات بعضی از مناصب حذف شد یا تغییر کرد. ضمن آنکه روشن می‌شود که حاکم محل قادر نبوده حساب مالی خود را پس دهد و این نکته با واکنش حسابرس روبرو شده‌است. چنین شرایطی می‌توانست روی روند دادگاه جادوگری اثر داشته باشد.
به نظر می‌رسد که یوهانه نیلسداتر آخرین فردی است که در نروژ با استناد به قانون سال ۱۶۸۷م، مبنی بر ممنوعیت جادو، به اعدام محکوم شده‌است. پس از سال ۱۶۹۵م، دیگر هرگز آتشی برای مجازات جادوگران در نروژ روشن نشد. با این حال تا سال ۱۷۵۷م، همچنان جرایمی مانند لواط و رابطه جنسی با جانوران با سوزاندن در آتش، مجازات، یا به آن تهدید می‌شده‌است.https://snl.no/Johanne_Nielsdatterhttps://lokalhistoriewiki.no/wiki/Johanne_Nilsdatter_(d._1695)
سرخیو آرلانو استارک (); ( – ) افسر نظامی اهل شیلی بود. او جوخه ای به نام کاروان مرگ را رهبری می‌کرد، که به واسطهٔ تردد توسط هلی کوپتر، ۹۷ نفر از مردم شیلی را به قتل رساند و باعث تثبیت قدرت آگوستو پینوشه بر شیلی شد.
آرلانو استارک در روز ۱۰ ژوئن ۱۹۲۱، در سانتیاگو بدنیا آمد، او به سرعت سلسله مراتب نظامی را طی کرد. آرلانو در کالج فرماندهی و ستاد کل ارتش فورت لون‌وورت، کانزاس آموزش دید. در دههٔ ۱۹۶۰، دستیار رئیس‌جمهور ادواردو فرای مونتالوا بود و در اسپانیا خدمت کرد.
آرلانو استارک، یکی از افسران کلیدی درگیر در کودتای ۱۱ سپتامبر، ۱۹۷۳ بود که رئیس‌جمهور منتخب مردمی، سالوادور آلنده را سرنگون کرد و منجر به قدرت رسیدن پینوشه گردید. بعد از کودتا، او جوخه ای از افراد منتخب را تدارک دید تا به مدت دو ماه، از شهری به شهر دیگر رفت تا مخالفین حکومت جدید دیکتاتوری را بیابد. هر بار که متمردین به قتل می‌رسیدند، نام آنها از فهرست حذف می‌شد. تخمین زده می‌شود که «کاروان مرگ»، ۷۵ زندانی سیاسی را به قتل رسانده‌است. جوخه هلیکوپتر، چند فرمانده ارتش را که در حال برنامه‌ریزی برای رژه بزرگ بودند و انتظار بهره‌گیری از سلاح‌های سنگین را نداشتند، غافلگیر کرد. به سربازان فرمان داده شد که قتل‌ها را بدون تأخیر انجام دهند و اجساد در چاه‌های عمودی معدن یا در بیابان آتاکاما رها شدند.
کیتی اونیل (; – ) مهندس، راننده خودروی مسابقه‌ای، بدل‌کار، و شیرجه‌رو اهل ایالات متحده آمریکا بود.
کیتی لین اونیل (زاده ۲۴ مارس ۱۹۴۶ – درگذشته ۲ نوامبر ۲۰۱۸) یک بدلکار و مسابقه‌دهنده آمریکایی بود که به عنوان «سریع‌ترین زن جهان» لقب گرفت. یک بیماری در اوایل کودکی او را ناشنوا کرد، و بیماری‌های بیشتر در اوایل بزرگسالی باعث کوتاهی مدت شغلش در شنا شد. حرفه بعدی اونیل به عنوان یک بدلکار و راننده مسابقه منجر به به تصویر کشیدن او در یک فیلم تلویزیونی و به عنوان یک چهره اکشن شد. رکورد سرعت مطلق زنان او تا سال ۲۰۱۹ پابرجا بود.
کیتی لین اونیل در ۲۴ مارس ۱۹۴۶ در کورپس کریستی، تگزاس به دنیا آمد. جان اونیل، پدرش، یک افسر در نیروی هوایی ارتش ایالات متحده آمریکا بود که یک چاه کن نفتی بود. او در کودکی کیتی در یک سانحه هوایی جان باخت. مادرش، پتسی کامپتون اونیل، چروکی بومی بود. در پنج ماهگی، اونیل به بیماری‌های همزمان دوران کودکی مبتلا شد، شنوایی خود را از دست داد. پس از اینکه ناشنوایی او در سن دو سالگی آشکار شد، مادرش لب خوانی و گفتار را به او آموزش داد، در نهایت تبدیل به یک گفتاردرمانگر شد و مدرسه ای برای دانش آموزان با اختلالات شنوایی در ویچیتا فالز، تگزاس تأسیس کرد.
در نوجوانی، کیتی به یک شیرجه رو سکوی ۱۰ متری و شیرجه رو تخته پرشی ۳ متر تبدیل شد و در مسابقات قهرمانی شیرجه اتحادیه ورزشکاران آماتور برنده شد. او در سال ۱۹۶۲ با مربی شیرجه سامی لی تمرین کرد. قبل از رقابت‌های تمرینی بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۶۴، او مچ دست خود را شکست و به مننژیت نخاعی مبتلا شد، که توانایی او را در راه رفتن تهدید کرد و به رقابت او برای یک موقعیت در تیم شیرجه المپیک پایان داد. او در ۱۰۰ متر کرال پشت و ۱۰۰ متر شنا آزاد در المپیک تابستانی ناشنوایان ۱۹۶۵ شرکت کرد.[۷] پس از بهبودی از مننژیت، او علاقه خود را به شیرجه از دست داد و به اسکی روی آب، غواصی اسکوبا، چتربازی و کایت‌سواری روی آورد و اظهار داشت که شیرجه «برای من به اندازه کافی ترسناک نبود». در اواخر ۲۰ سالگی، او تحت دو درمان سرطان قرار گرفت.
در سال ۱۹۷۰، اونیل به مسابقه در آب و خشکی پرداخت و در Baja 500 و Mint 400 شرکت کرد. او هنگام مسابقه موتور سیکلت با بدلکاران هل نیدهام و ران همبلتون آشنا شد و با همبلتون زندگی کرد، مسابقه را برای مدتی رها کرد. در اواسط دهه ۱۹۷۰، او وارد کار بدلکاری شد و با نیدهام، همبلتون و دار رابینسون تمرین کرد. در سال ۱۹۷۶، او اولین زنی بود که با استانت آنلیمیتد، آژانس بدلکاری پیشرو، همکاری کرد. او به عنوان یک بدلکار در فیلم‌های زن بیونیک، فرودگاه ۷۷، برادران بلوز (فیلم) و سایر تولیدات تلویزیونی و سینمایی ظاهر شد.
در فیلمبرداری یک قسمت از زن شگفت‌انگیز در سال ۱۹۷۹، اونیل برای اجرای یک بدلکاری بسیار دشوار به جای جنین اپر، که بدلکار معمول لیندا کارتر بود، استخدام شد. در این روند، او رکورد پرش ارتفاع ۱۲۷ فوتی (۳۹ متر) را در ولی هیلتون ۱۲ طبقه در شرمن اوکس کالیفرنیا به ثبت رساند. جسه کوچکش (قد ۱۵۷ سانتی‌متری و وزن ۹۷ پوند (۴۴ کیلوگرم) به او اجازه داد در برابر نیروهای ضربه مقاومت کند. او بعداً با سقوط ۱۸۰ فوت (۵۵ متر) از هلیکوپتر رکورد خود را شکست. در سال ۱۹۷۷، اونیل رکورد زنان در سرعت ۲۷۵ مایل در ساعت (۴۴۳ کیلومتر در ساعت) را به نام خود ثبت کرد و او در سال ۱۹۷۰ رکورد ۱۰۴٫۸۵ مایل در ساعت (۱۶۸٫۷۴ کیلومتر در ساعت) را در اسکی روی آب در اختیار داشت.
شافا یا سافا (به زبان آسی : Сафа) در اسطوره های آسی حامی اجاق و زنجیره اجاق است. در برخی افسانه ها او خدای کوره آتش و آهنگری نیز شناخته می شود. شافا خدای خانگی آسی ها است که باعث می شود نقش پر رنگی در زندگی اجتماعی و خانوادگی مردم آسی داشته باشد تا جای که در اساطیر آسی شافا به مردم زنجیر اجاق (به آسی: рæхыс) داد که مردم به نشانه آشتی، سوگندهای رسمی و خونی می‌ خوردند، همدیگر را می‌بخشیدند و به این زنجیره چنگ می‌زدند.
رنگ‌های ملی کانادا () توسط جرج پنجم در سال ۱۹۲۱، سرخ و سفید اعلام گردید و به‌طور واضح روی پرچم ملی کشور قابل مشاهده است. رنگ سرخ نماد انگلستان و رنگ سفید نماد فرانسه است، رنگ‌هایی که در گذشته، نمایندگی شناسایی این کشورها را بر عهده داشتند. افرا یکی از نمادهای ملی این کشور است و رنگ سرخ اولین رنگ برگ بعد از شکوفایی در بهار و هم چنین رنگ پاییزی برگهای افرا است.
مرگ سالوادورآلنده ()، در روز ۱۱ سپتامبر ۱۹۷۳، سالوادور آلنده، رئیس‌جمهور شیلی بر اثر جراحت شلیک گلوله، در هنگام کودتا به رهبری آگوستو پینوشه، فرمانده کل ارتش شیلی، جان سپرد. بعد از چند دهه تردید در مورد اینکه آلنده ممکن است توسط نیروهای مسلح شیلی مورد سوءقصد قرار گرفته باشد، دادگاه شیلی در سال ۲۰۱۱، اجازه نبش قبر و کالبدشکافی جسد آلنده را صادر کرد. تیمی از کارشناسان بین‌المللی، جسد را بررسی کردند و به این نتیجه رسیدند که آلنده با یک اسلحه کلاشینکف به خود شلیک کرده‌است. در ماه دسامبر ۲۰۱۱، قاضی مسئول این پرونده، نتایج بررسی کارشناسان را تأیید کرد و حکم صادر کرد که مرگ آلنده به علت خودکشی بوده‌است. در روز ۱۱ سپتامبر ۲۰۱۲، سی و نهمین سالگرد مرگ آلنده، دادگاه تجدید نظر به اتفاق آراء رأی صادر شده توسط دادگاه بدوی را تأیید کرد و پرونده به‌طور رسمی مختومه اعلام گردید.
ایزابل آلنده، دختر السالوادور آلنده و عضو سابق مجلس سنای شیلی اظهار کرد که خانواده آلنده از چند مدت قبل پذیرفته‌اند که رئیس‌جمهور سابق به خود شلیک کرده‌است. او طی مصاحبه ای با بی‌بی‌سی اعلام کرد «نتیجه گزارش‌ها با چیزی که ما از قبل به آن باور داشتیم مطابقت دارد. هنگامی که رئیس‌جمهور سابق با موقعیت بسیار سختی مواجه شد، تصمیم گرفت به جای حقارت به زندگی خود خاتمه دهد.»
بنیاد بازماندگان اسیدپاشی یک سازمان غیردولتی بنگلادشی است که به افزایش آگاهی و جلوگیری از اسیدپاشی و ارائه کمک‌های پزشکی و حقوقی به بازماندگان و نجات‌یافتگان اختصاص دارد.
این بنیاد در سال ۱۹۹۹ توسط پزشک بریتانیایی دکتر جان موریسون با کمک قابل توجه جراح بریتانیایی دکتر رونالد هیلز و متعاقباً گروهی متشکل از چهار شهروند بنگلادشی کازی فضل الرحمن، دکتر سی.ال. سن جراح پلاستیک، سیگما هدی وکیل و سلیم احمد در ۱۲ مه ۱۹۹۹ با حمایت قابل توجه یونیسف و آژانس توسعه بین‌المللی کانادا در داکا تأسیس شد.
نسرین پروین حق یک شخصیت برجسته در زمینه اصلاحات اجتماعی و حقوق بشر در بنگلادش در سطح بین‌المللی برای این سازمان کمپین برگزار کرد. در سال ۲۰۰۵، منیره رحمان مدیر اجرایی سابق بنیاد بازماندگان اسیدپاشی جایزه حقوق بشر را از سوی عفو بین‌الملل دریافت کرد.
متعاقباً از بنیاد بازماندگان اسیدپاشی بنگلادش به عنوان یک سازمان نمونه برای تأسیس سایر سازمان‌های مشابه در اوگاندا، کامبوج و پاکستان استفاده شد که همگی توسط سازمان بین‌المللی نجات یافتگان از اسیدپاشی به سرپرستی سر جان موریسون پشتیبانی می‌شوند.
پس از تأسیس، بنیاد بازماندگان اسیدپاشی، با کمک یک سازمان مردم نهاد دیگر به نام «توسعه دریافت کمک‌های خارجی» برای ایجاد یک سیستم اطلاع‌رسانی سراسری جهت شناسایی حملات اسیدی در عرض ۲۴ ساعت کار کرد. ظرف ۴۸ ساعت وضعیت بررسی می‌شود و قربانی به بیمارستان بنیاد بازماندگان اسیدپاشی در داکا منتقل می‌شود. همچنین یک خط تلفن پاسخگو در ۷ روز هفته و ۲۴ ساعته وجود دارد که امکان گزارش حملات و انتقال قربانیان به بیمارستان را فراهم می‌کند. همچنین اطلاع‌رسانی به سازمان‌های دولتی، سازمان‌های غیردولتی و رسانه‌ها انجام می‌شود.
قربانیان اسیدپاشی به درمان‌های تخصصی از جمله جراحی پلاستیک ترمیمی، فیزیوتراپی و استفاده از لباس‌های تحت فشار نیاز دارند. بیماران معمولاً به درمان تخصصی برای چشم، گوش، بینی، دهان، گردن یا سایر اعضای بدن نیاز دارند. سایر صدمات و شرایط سلامتی از جمله شکستگی، دیابت، بارداری و غیره بر روند درمان تأثیر می‌گذارد.
با شروع به کار بنیاد بازماندگان اسیدپاشی در سال ۱۹۹۹، بیمارستان کالج پزشکی داکا با واحد سوختگی ۸ تختخوابی خود، تنها بیمارستانی در بنگلادش بود که در درمان هر نوع آسیب سوختگی تخصص داشت. برای اصلاح بخشی از وضعیت، بنیاد بازماندگان اسیدپاشی با کمک کمیسیون عالی بریتانیا و انجمن زنان بریتانیا یک مرکز توانبخشی سوختگی ۲۰ تختخوابی را در نوامبر ۱۹۹۹ راه‌اندازی کرد که به‌طور غیررسمی به عنوان تیکانا (به معنای مقصد در بنگالی) شناخته شد.
ماهیت آسیب‌رسانی دائمی اسیدپاشی‌ها و ناکارآمدی سیستم قضایی بنگلادش، آسیب جدی و گاه دائمی برای سلامت روانی بازماندگان و خانواده‌هایشان به همراه دارد. این می‌تواند منجر به ایجاد شرایط روان‌پزشکی، از جمله اختلال اضطراب پس از سانحه و بحران خودکشی شود که نیاز به مراقبت‌های روان‌پزشکی تخصصی دارد. بیمارستان کالج پزشکی داکا در حال حاضر تنها بیمارستان در بنگلادش است که دارای بخش روان‌شناسی بالینی است.
در نتیجه، بنیاد بازماندگان اسیدپاشی برای کمک به قربانیان و خانواده‌هایشان برای غلبه بر آسیب‌های ناشی از حمله، حمایت روانی در کنار تخت و جامعه ارائه می‌کند. بنیاد بازماندگان اسیدپاشی در حال حاضر یک روان‌شناس بالینی و دو مشاور همتا در بیمارستان خود برای ارائه خدمات مشاوره و روان درمانی دارد. بنیاد بازماندگان اسیدپاشی همچنین موسیقی و هنر درمانی را در بیمارستان خود سازماندهی می‌کند تا به بیماران کمک کند تا احساسات خود را بیان کنند.
حملات به‌طور موقت ظرفیت فرد را برای کار یا تحصیل از بین می‌برد. این ظرفیت را می‌توان پس از درمان از طریق تکنیک‌های توانبخشی و ادغام مجدد بازسازی کرد.
آمار بنیاد بازماندگان اسیدپاشی نشان داده‌است که ۴۶ درصد از مرتکبین افراد نزدیک به قربانی هستند. حدود ۲۶ درصد شوهر و ۲۰ درصد دیگر اعضای خانواده هستند؛ بنابراین، بسیاری از قربانیان خشونت اسید قادر به بازگشت به خانواده خود نیستند. با این حال، برخی به دلیل فقدان منبع درآمد مجبور به انجام این کار هستند.
اداره رفاه اجتماعی و شوراهای ملی و شورای کنترل اسید منطقه دارای صندوق‌هایی هستند که به بازماندگان وام بدون بهره می‌دهند. بنیاد بازماندگان اسیدپاشی به‌طور مداوم با شرکا و بازماندگان خود کار می‌کند تا اطمینان حاصل کند که این سرمایه‌ها به‌طور مؤثر به نفع بازماندگان اسید استفاده می‌شود. سرمایه‌گذاری خرد اغلب یک گزینه نیست زیرا بازماندگان اسیدپاشی در یک طبقه‌بندی با ریسک بالا برای سرمایه‌گذاری قرار می‌گیرند.
بنیاد بازماندگان اسیدپاشی برای توانبخشی بیماران خود از طریق استفاده از اقدامات زیر تلاش می‌کند:
بنیاد بازماندگان اسیدپاشی مدافع تضمین حقوق قانونی بازماندگان است. کمپین‌های حمایتی بنیاد بازماندگان اسیدپاشی مستقیماً بازماندگان را به عنوان سخنگویان تغییر درگیر می‌کند. این به کمپین‌ها اجازه می‌دهد تا نفوذ بیشتری داشته باشند و به بازماندگان اعتماد به نفس بیشتری بدهد. بنیاد بازماندگان اسیدپاشی همچنین با دولت، سازمان‌های غیردولتی، سازمان‌های تجاری و سایر آژانس‌ها لابی می‌کند تا حمایت توانبخشی را برای بازماندگان فراهم کند.
برای اطمینان از اینکه بازماندگان در موقعیتی هستند که می‌توانند به عنوان سخنگوی عمل کنند، آنها باید معیشت مطمئنی داشته باشند. به این ترتیب، بنیاد بازماندگان اسیدپاشی با ارائه حمایت‌های توانبخشی به بازماندگان از طریق حمایت اجتماعی و سایر طرح‌ها، که به بازماندگان امکان می‌دهد یک معیشت مطمئن و با موفقیت دوباره ادغام شوند در جامعه، مکمل تلاش‌های دولت است.
بنیاد بازماندگان اسیدپاشی همچنین به قربانیانی که تنها نان آور خانواده خود هستند، حمایت مالی اضطراری می‌کند و برای تشویق بازماندگان به ادامه تحصیلات ابتدایی و متوسطه، حمایت آموزشی ارائه می‌کند.
تنها در صورتی می‌توان از پیشگیری مؤثر از خشونت اسیدی و یا اسیدپاشی اطمینان حاصل کرد که همه مجرمان به دست عدالت سپرده شوند و دولت بتواند به‌طور مؤثر استفاده غیرقانونی اسید را کنترل کند.
قبل از سال ۲۰۰۲، جرایم مربوط به اسید عمدتاً با استفاده از قانون پیشگیری از ظلم علیه زنان و کودکان در سال رسیدگی می‌شد. بنیاد بازماندگان اسیدپاشی همراه با سایر سازمان‌های حقوق بشر، فعالان اجتماعی و گروه‌های فشار از معرفی قوانین جدید برای مبارزه با جرایم اسیدی به‌طور خاص حمایت کردند. بنیاد بازماندگان اسیدپاشی، در روز جهانی زن بیش از ۵۰۰۰ نفر را برای راهپیمایی در کنار ۱۰۰ بازماندگان اسیدپاشی به عنوان کمپین برای قوانین جدید بسیج کردند.
تلاش‌های بنیاد بازماندگان اسیدپاشی بنگلادش منجر به ایجاد دو قانون در ۱۷ آوریل ۲۰۰۲ شده‌است، اسیدپاشی آن را به اولین کشور در جهان تبدیل کرده‌است که قوانین خاصی را در برابر اسیدپاشی‌ها دارد.
بنیاد بازماندگان اسیدپاشی با ارجاع آنها به شرکای حقوقی خود از جمله انجمن ملی وکلای زنان بنگلادش، و خدمات کمک حقوقی و اعتماد بنگلادش از بازماندگان حمایت قانونی می‌کند. مدیران پرونده بنیاد بازماندگان اسیدپاشی گزارش موردی از هر بازمانده را هنگام بستری شدن در بیمارستان بنیاد بازماندگان اسیدپاشی تهیه می‌کنند و سپس به بازماندگان و خانواده آنها مشاوره حقوقی ارائه می‌دهند. در حالی که شرکای حقوقی پرونده‌های دادگاه را برای هر بازمانده پیگیری می‌کنند، مدیران پرونده بنیاد بازماندگان اسیدپاشی بر نقش پلیس و دادستان عمومی نظارت می‌کنند تا اطمینان حاصل کنند که نگرانی کمتری وجود دارد.
بنگلادش بالاترین میزان گزارش شده خشونت اسیدی را در جهان دارد. در بنگلادش، خشونت با اسید تا حد زیادی یک جنایت تبعیض آمیز جنسیتی علیه زنان است. از زمان آغاز به کار، بنیاد بازماندگان اسیدپاشی برای ایجاد کمپین‌های پیشگیری موفق کار کرده‌است که منجر به کاهش قابل توجهی در حملات اسیدی شده‌است. بنیاد بازماندگان اسیدپاشی کمپین‌های پیشگیری محلی و ملی را با استفاده از رادیو، تلویزیون و چاپ اجرا می‌کند تا این موضوع را در معرض توجه عموم قرار دهد.
بنیاد بازماندگان اسیدپاشی کمپین‌های مختلف مدرسه و کالج را سازماندهی کرده‌است تا دانش آموزان را تشویق کند تا نقشی فعال در جلوگیری از خشونت اسیدی در جوامع خود داشته باشند. این کمپین‌ها همچنین به افزایش آگاهی در مورد علل خشونت اسید کمک می‌کند، که باعث تغییر نگرش نسبت به زنان و روابط انسانی می‌شود. این کمپین‌ها همچنین برای حساس کردن جوانان به نیازهای توانبخشی اجتماعی قربانیان و تشویق جوانان به عدم تبعیض علیه دانش آموزان دارای زخم و بدشکلی کار می‌کنند. همچنین دانش‌آموزان از روش‌های مناسب برای مقابله با اسیدپاشی مطلع می‌شوند.
جلسات اجتماعی بنیاد بازماندگان اسیدپاشی شامل خانواده‌های بازماندگان، رهبران جامعه، و نمایندگان دولت محلی می‌شود تا آنها را از پیامدهای خشونت اسیدی و همچنین مبارزات روانی-اجتماعی بازماندگان آگاه کنند. طرح‌هایی برای تسریع پذیرش جامعه از بازماندگان، تضمین حمایت اجتماعی، و ارتقای محیط‌های مساعد برای شفا نیز مورد بحث قرار می‌گیرد.
۲۱ ژوئن ۲۰۱۱، آلن دانکن وزارت توسعه بین‌المللی، از بیمارستان بنیاد بازماندگان اسیدپاشی بازدید کرد و با بازماندگان تعامل کرد. او همچنین با نخست‌وزیر دیدار کرد تا از زمینی که در آن دولت بریتانیا به بنیاد بازماندگان اسیدپاشی در ساخت «مجتمع سوختگی بنیاد بازماندگان اسیدپاشی» کمک کند، درخواست کند. کاهش تعداد سوختگی‌های مرتبط با اسید
موارد متناسب با افزایش گزارش‌های حملات نفت‌سفید و گاز بوده‌است. بنگلادش یک مرکز ۱۰۰ تختخوابی برای درمان همه این موارد دارد، که بیمارستان بنیاد بازماندگان اسیدپاشی و وزارت توسعه بین‌المللی هر دو موافقند کافی نیست.
۱ مارس ۲۰۱۱، پرنسس آنا برای دومین بار از بیمارستان بنیاد بازماندگان اسیدپاشی بازدید کرد (اولین بار در سال ۲۰۰۰)، جایی که او شاهد عمل مرکز توانبخشی بود و با برخی از قربانیان تعامل داشت.
۱۷ فوریه ۲۰۱۱، تیم کریکت انگلیسی از بیمارستان بنیاد بازماندگان اسیدپاشی بازدید کرد، جایی که آنها با قربانیان تعامل کردند.
۱۰ دسامبر ۲۰۱۱، بیمارستان بنیاد بازماندگان اسیدپاشی در مراسمی که در اسکله اورسی در پاریس برگزار شد، جایزه را از کمیسیون حقوق بشر فرانسه دریافت کرد.
در ۲۸ آوریل ۲۰۱۱، دکتر منیره رحمان، مورهابازی نامگابه، و سیسیلیا فلورس-اوبندا به عنوان قهرمانان حقوق کودکان برای میلیون‌ها کودک در قلعه گریپسولم در ماریفریا، سوئد تجلیل شدند.
‌فرانسوا دِسه (به فرانسوی: François Desset)، باستان‌شناسی فرانسوی با تمرکز پژوهشی بر پیشاتاریخ و تاریخ اولیهٔ ایران است که رمزگشایی خط ایلامی باستان را در سال ۲۰۲۰ اعلام کرده و تا سال ۲۰۲۳ منتشر کرد.
فرانسوا دسه در سال ۲۰۱۱ دکترای خود را از دانشگاه سوربن پاریس دریافت کرد. او برای دپارتمان Archéorient مرکز ملی تحقیقات علمی کار می کند و با دانشگاه‌های تهران و لیون همکاری میکند. وی از سال ۱۳۹۳ در دانشگاه تهران به تدریس باستان‌شناسی عصر مفرغ مشغول است. او از سال ۲۰۰۶ پژوهش را آغاز کرده و در سال ۲۰۲۰ او تلاشی برای رمزگشایی دبیرهٔ ایلامی خطی ارائه کرد که در حدود ۲۰۰۰ پیش از میلاد نوشته شده بود.
مقاله‌ای فارسی از فرانسوا دسه درمورد رمزگشایی این خط در روزنامهٔ شرق منتشر شده است.
او در ۲۷ ژوئیهٔ ۱۹۸۲ در شهر مَسی (Massy) نزدیک پاریس در فرانسه به دنیا آمد. بعدها به شهر تولوز نزدیک مرز فرانسه با آندورا و اسپانیا رفت و در همان شهر هم به تحصیل در دانشگاه مشغول شد.
او در شروع قصد داشت به عراق برود اما در ۲۱ سالگی چون امکان تحصیل در باستان‌شناسی خاورمیانه در دانشگاه تولوز وجود نداشت به پاریس رفت و در آنجا با یکی از استادانش به نام دکتر سرژ کلزیو (Serge Cleuziou) صحبت کرد و به او گفت که می‌خواهد در عراق، درباره بین‌النهرین کار کند و این موضوع برمی‌گردد به سال ۲۰۰۳ که عراق توسط ارتش امریکا اشغال شده بود. استادش به او گفت که این، انتخاب خیلی خوبی نیست و پیشنهاد داد که به ایران بیاید که نزدیک عراق هم هست و از دوره‌ای به بعد دیگر کسی روی ایران کار نکرده است.
در نتیجه نخستین بار در سال ۲۰۰۶ برای حفاری جیرفت به ایران آمد و با پروفسور مجیدزاده همکاری کرد.
پیرامون برخی ادعاهای این باستان‌شناس فرانسوی، انتقاداتی از سوی برخی مانند دکتر آوات عباسی صورت گرفته است، و وی به سرقت علمی از آثار دکتر آژیده مقدم متهم شده است، همچنین یک کارزار علیه او شکل گرفت.https://www.karzar.net/72690
خشونت خانگی در کره جنوبی به آزار روانی، جسمی، کلامی یا جنسی یا جرایم خشونت آمیز علیه قربانی در محیط خانوادگی روابط زناشویی و زندگی مشترک گفته می‌شود. خشونت خانگی خشونت علیه شریک خانوادگی، علیه کودکان و بین خواهر و برادر را توصیف می‌کند. بر اساس یک نظرسنجی از خشونت خانگی در کره جنوبی در سال ۲۰۱۰، سالمند آزاری ۱۰ درصد، آزار جسمی ۲٫۲ درصد، آزار عاطفی ۹ درصد، آزار اقتصادی ۱٫۲ درصد و بی‌توجهی ۲٫۵ درصد برآورد شده‌است. خشونت همسر رایج‌ترین شکل خشونت خانگی در کره جنوبی است. از هر شش زوج در کره جنوبی، یک زوج بیش از یک بار خشونت فیزیکی از سوی همسر خود را تجربه کرده‌اند.
به عنوان بخشی از فرهنگ کره جنوبی، خشونت زناشویی به جای یک جرم یا موضوع اجتماعی، یک موضوع خصوصی خانوادگی در نظر گرفته می‌شود. بر این اساس، ۵۰ درصد از بزرگسالان کره ای گفتند که برای خشونت زناشویی با پلیس تماس نخواهند گرفت زیرا «این یک موضوع خانوادگی است.»
دولت کره مدعی است که حذف کلیشه‌های جنسیتی و خشونت را در اولویت قرار داده‌است. در سال ۲۰۱۸، کنوانسیون رفع هرگونه تبعیض علیه زنان سازمان ملل متحد از افزایش تلاش‌های دولت برای بهبود برابری جنسیتی در کره جنوبی با حمایت از حقوق زنان در اشتغال، بهداشت، و آموزش و کاهش خشونت علیه زنان خبر داد. در سال ۲۰۰۹ دولت کره ۲۷٫۱ میلیارد ون از بودجه ملی را برای مجازات و جلوگیری از خشونت خانگی و جنسی هزینه کرد.
طبق تعریف دولت جمهوری کره، جرایم خشونت خانگی به اعمال ضرب و جرح، ترک، سوء استفاده، دستگیری، زندان، ارعاب و غیره بین اعضای خانواده که موجب آسیب جسمی، روحی یا مالی می‌شود، تعریف می‌شود. پرونده‌های خشونت خانگی به عنوان پرونده‌های ویژه در مرحله تحقیقات و رویه دادگاه رسیدگی می‌شود.
یکی از عوامل اصلی خشونت خانگی در جمهوری کره وجود پدرسالاری در بسیاری از محیط‌های خانگی و هژمونی مردسالاری است. سیستم پدرسالاری (هاجوجه)، که قوانین جانشینی را به طرف پدری خانواده اعطا می‌کند، در کره جنوبی حاکم بود تا اینکه در سال ۲۰۰۵ دولت آن را لغو کرد. در سال ۲۰۰۸ قوانینی برای ثبت خویشاوندی خانوادگی وضع شد و جانشینی پدری به پایان رسید. از آن زمان به بعد، وزیر برابری جنسیتی و خانواده، آموزش خانواده را بر اساس برنامه بهداشت پایه که برابری و شادی را ترویج می‌کند، هدایت می‌کند.
خشونت علیه زنان در دوران دیکتاتوری نظامی پارک چونگ هی، که هژمونی پدرسالارانه را تحمیل کرد، رایج بود و زنان از سوء استفاده جنسی، فحشا و آزار فیزیکی در محل کار رنج می‌بردند. قربانیان این جنایات قادر به شکایت یا درخواست کمک نبودند زیرا به آنها حقوقی برابر با مردان داده نمی‌شد. خشونت دولتی پس از پرونده شکنجه جنسی پلیس پوچون در سال ۱۹۸۶ آشکارتر شد. در این مورد، یک فعال دانشجویی کارگری از دانشگاه ملی سئول به دلیل استفاده از شناسنامه‌های جعلی مقیم برای کار در دانشگاه ملی سئول توسط مقامات بدون حکم بازداشت شد. وی در بازجویی ۱۰ روزه خود مورد آزار جنسی و شکنجه افسران پلیس قرار گرفت. این پرونده نگرانی‌ها و آگاهی از خشونت مبتنی بر جنسیت دولتی را در میان جامعه کره برانگیخت و باعث اعتراض مرتبطی شد که توسط انجمن زنان متحد کره و سازمان‌های غیردولتی محلی سازماندهی شد.
در یک نظرسنجی در سال ۲۰۰۲ در مورد نقش‌های خانواده و تغییر جنسیت توسط نظرسنجی اجتماعی بین‌المللی، در مقیاس ۱ تا ۵، کره جنوبی به دلیل حمایت پاسخ دهندگان از عبارت "درآمد شغل مردانه است" امتیاز بالای ۳٫۲ را به دست آورد. و وظیفه زن مراقبت از خانه و خانواده است." بر اساس شاخص توانمندسازی جنسیتی برنامه عمران ملل متحد، کره جنوبی از نظر مشارکت زنان در تصمیم‌گیری‌های مهم سیاسی و اقتصادی در رتبه ۶۸ از ۱۰۰ کشور قرار دارد. با تاکید بر تسلط مردان در همه مناطق کشور ، سنت مردسالاری اغلب ریشه عمیقی در فرهنگ کره جنوبی دارد، با ضرب المثل‌های قدیمی کره ای مانند "ماهی خشک می‌شود و زن پس از کتک خوردن بهتر است"، یا یک عبارت رایج "زنان جزئی از وسایل خانه یا آشپزخانه" هستند.
در نظرسنجی خشونت خانگی در کره جنوبی در سال ۲۰۱۰، مردان کره‌ای گزارش دادند که از خشونت در محیط‌های خانگی استفاده می‌کنند زیرا احساس استرس می‌کردند، زیرا خشونت را یک تاکتیک مناسب برای حل تعارض می‌دانستند، الکل می‌نوشیدند یا در کودکی شاهد خشونت بین والدین بودند.
بر اساس تجزیه و تحلیل فراوانی حاصل از نظرسنجی ملی کره، مردان با ویژگی‌های جمعیت شناختی پایین عموماً خشن تر بودند. سطوح مختلف درآمد خانوار با سطوح مختلف خشونت شریک زندگی مرتبط بود. قربانیان خشونت خانگی بیشتر در مشاغل خدماتی به کار گرفته می‌شدند و مرتکبین بیشتر تحت تأثیر الکل بودند.
دولت کره به کمیته حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی سازمان ملل گزارش داد که در مجموع ۱۸۴۱ نفر را به دلیل خشونت خانگی و در مجموع ۴۸۳۳ نفر را به دلیل اقدامات حفاظتی تحت پیگرد قانونی قرار داده‌است. در سال ۲۰۰۷، گزارش این کمیته در مورد کره بر تعداد کم موارد گزارش شده و تحت پیگرد قانونی خشونت علیه زنان تأکید کرد و در عین حال از دولت خواست تا تحقیقات بیشتری در مورد این روند انجام دهد. دولت کره توضیح داد که به دلیل موارد متعدد اظهارات نادرست یا اغراق‌آمیز قربانیان و عاملان، و رابطه نزدیک بین قربانیان و مجرمان، جمع‌آوری شواهد و حقایق دشوار است. از یک نظرسنجی ملی در سال ۱۹۹۹ در مورد خشونت شریک زندگی، حدود ۳۴٫۱٪ از زوج‌های متأهل در کره جنوبی درگیر خشونت بودند. در حالی که در سال ۲۰۱۰، نظرسنجی ملی کاهش ۱۶٫۵ درصدی را در زوج‌های متأهل یا مشترک نشان داد. در سال ۲۰۱۰، میزان آزار جسمی علیه کودکان ۲۹٫۹ درصد، آزار عاطفی ۵۲٫۱ درصد و بی‌توجهی ۱۷ درصد بوده‌است.
از یک مطالعه در سال ۲۰۱۵ توسط مؤسسه جرم‌شناسی کره در مورد خشونت شریک جنسی، به استثنای خشونت خانگی، در کره جنوبی، ۲٫۵ درصد از جرایم جنسی از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۴ بین عاشقان رخ داده‌است. از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۴، تعداد جرایم علیه عاشقان از ۲۱۸ مورد در سال ۲۰۱۵ به ۶۸۶ مورد در سال ۲۰۱۴ افزایش یافته‌است. دلایل اصلی تجاوز جنسی تحت تأثیر الکل (۲۵٫۱٪) یا حادثه برای اولین بار (۲۸٫۲٪) بوده‌است. در قتل، ۱۰ درصد موارد بین عاشقان اتفاق افتاده‌است که در ۸۰ درصد موارد، مرتکبین دارای سابقه کیفری قبلی بوده‌اند.
دولت کره دومین برنامه اساسی برای سیاست برابری جنسیتی ۲۰۱۸–۲۰۲۲ را تصویب کرده‌است که اهداف خاصی را برای هر وزارتخانه تعیین می‌کند. بودجه دولت برای مسائل جنسیتی به ۷٫۴ درصد افزایش یافته‌است، در مقایسه با ۳٫۷ درصد در سال ۲۰۱۰. در سال ۱۹۸۳، دولت کره به کنوانسیون سازمان ملل متحد در مورد حذف همه اشکال تبعیض علیه زنان پیوست. به دلیل افزایش فشار از سوی سازمان‌های بین‌المللی، دولت در سال ۱۹۸۳ مؤسسه توسعه زنان کره و در سال ۱۹۸۴ وزارت امور سیاسی را تأسیس کرد که برای رسیدگی به مسائل زنان طراحی شده بود. اما دولت کره بودجه و منابع انسانی کافی را به این موسسات اختصاص نداد و این امر آنها را به نهادهای رسمی بدون قدرت تبدیل کرد. دولت کره در سال ۲۰۰۱ وزارت برابری جنسیتی را برای تمرکز بر پیشگیری از خشونت خانگی و حمایت از قربانیان تأسیس کرد. در اوت ۲۰۰۸، وزیر برابری جنسیتی کمپین «نه بگوییم به خشونت علیه زنان» را با صندوق توسعه سازمان ملل متحد برای زنان امضا کرد.
دولت کره در ۱۶ شهر و شهرستان در سراسر کشور مراکز خط تلفن اضطراری به نام خط تلفن بحران زنان ۱۳۶۶ ایجاد کرد. این مراکز به صورت ۲۴ ساعته فعال هستند و به زنان قربانی خشونت خانگی، خشونت جنسی و فحشا اجباری مشاوره، حفاظت و خدمات اضطراری ارائه می‌دهند. این مرکز مشاوره تلفنی و آنلاین را به هشت زبان مختلف ارائه می‌دهد. این مرکز گزارش می‌دهد که سالانه به ۱۶۰۰۰۰ قربانی کمک می‌کند.
در سال ۱۹۹۸، دولت کره دو قانون خشونت خانگی را اجرا کرد. قانون ویژه مجازات خشونت خانگی، مجازات جرایم خشونت خانگی را تعیین کرده‌است (همان ماده ۱). قانون دوم با عنوان «قانون پیشگیری از خشونت خانگی و حمایت از قربانیان آن و غیره» به عنوان قانون پیشگیرانه در برابر جرایم خشونت خانگی و حمایت از قربانیان عمل می‌کند. حفاظت شامل حضانت، درمان و مشاوره، مشروط و دسترسی محدود به اعضای خانواده است. این قانون به مقامات اجازه می‌دهد تا به مجرمان دستور دهند که تا شش ماه از قربانیان دور بمانند، در حالی که اعضای خانواده به غیر از قربانیان مجاز به درخواست دستور منع هستند. این قانون منابعی را برای ایجاد تسهیلات حمایتی برای قربانیان خشونت خانگی فراهم می‌کند. این قانون در اکتبر ۲۰۰۷ بازنگری شد و برای آموزش اجباری خشونت خانگی در همه مدارس هدایت شد (همان، ماده ۳–۴؛ کره ۹ آوریل ۲۰۰۸، بند ۷۴). در سال ۲۰۰۵، انجمن بیمارستان‌های دولتی منطقه‌ای کره، حمایت‌های پزشکی را برای قربانیان خشونت خانگی مانند مراکز حمایتی «یک مرحله‌ای» معرفی کرد.
تجاوز جنسی به همسر در کره جنوبی جرم نیست. در ژوئن ۲۰۰۷، این کشور در کنوانسیون رفع هرگونه تبعیض علیه زنان اعلام کرد که به دلیل سوابق اخیر دادگاه که در آن همسران تحت تعقیب قرار گرفتند، قصد دارد در آینده با تجاوز زناشویی متفاوت رفتار کند. در ژانویه ۲۰۰۹، دادگاهی در کره جنوبی برای اولین بار تجاوز جنسی را به عنوان جرم طبقه‌بندی کرد. به نوشته "کره تایمز"، این شوهر بارها به همسرش تجاوز کرده و از سلاح‌های مختلف برای تهدید او استفاده کرده‌است. این شوهر توسط دادگاه ناحیه بوسان به ۳۰ ماه زندان محکوم شده‌است.
در دهه ۱۹۷۰، بسیاری از جنبش‌های اجتماعی رژیم کنونی را به چالش کشیدند و خود را حامی دموکراسی و حقوق بشر معرفی کردند. با پیوستن زنان تحصیل‌کرده و شاغل به جنبش‌ها، آنها شروع به پرداختن به مسائل اجتماعی، مانند نیاز به تجدید نظر در قوانین خانواده، مشاوره تنظیم خانواده، و کمک به کارگران جنسی کردند.
در سال ۱۹۷۴، یک نشست مشورتی از رهبران زن در کره جنوبی، در مورد انسان سازی زنان در حالی که مشکلات زنان کره ای و کلیشه‌هایی که در زندگی با آنها مواجه هستند، مورد بحث قرار گرفت. اعضا پیش نویس اعلامیه انسانی کردن زنان را تهیه کردند که پدرسالاری و نابرابری جنسیتی در کره جنوبی را به عنوان موانعی بر سر راه آزادی و پیشرفت انسان در این کشور معرفی کرد. در نتیجه، آکادمی مسیحی «برنامه‌های آموزش اجتماعی» را برای زنان جوان کره ای ایجاد شد تا از فعالیت‌های زنان و جنبش‌های آزادیبخش حمایت کند. بسیاری از زنانی که در این برنامه‌ها شرکت کردند، دانشجویان جوانی بودند که قبلاً به اعلامیه فمینیستی، فمینیسم غربی و چپ نو علاقه‌مند بودند. بسیاری از آنها بعداً در سال ۱۹۸۳ به جنبش زنان کره جنوبی پیوستند.
انجمن زنان متحد کره جنوبی در ژانویه ۲۰۰۸ اعلام کرد که دولت کره به‌طور کامل از قربانیان خشونت خانگی محافظت نمی‌کند. این انجمن دلایل عدم حمایت دولت را شناسایی کرد:
۵. خدمات عمومی به جای مجازات مرتکبین، بر مشاوره قربانیان متمرکز است، که نتیجه آن تنها ۱۴٫۹ درصد از تعقیب قضایی در میان افرادی است که به دلیل خشونت خانگی در سال ۲۰۰۳ دستگیر شده‌اند.
خط تلفن زنان کره که در سال ۱۹۸۳ تأسیس شد، اولین جنبش حقوق بشر زنان در کره جنوبی است و سازمانی متعهد به ترویج برابری جنسیتی و حذف خشونت است. این جنبش خشونت خانگی را خشونت علیه زنان تعریف می‌کند و بر تجاری‌سازی رابطه جنسی و رفتار غیرشخصی جنسیت در جامعه کره تأکید می‌کند. اعمالی مانند پایان بارداری، تجارت غیرقانونی نیروی کار، اجبار زنان به ترک کار پس از ازدواج، توریسم جنسی و مسابقات زیبایی با اعمال برخی موارد خشونت جنسی محسوب می‌شوند. این جنبش خشونت خانگی را به عنوان یک موضوع بین‌المللی می‌بیند تا یک نگرانی داخلی و آن را به دولت کره و سایر نقاط جهان خطاب بازتاب می‌دهد. در سال ۱۹۹۳، جنبش با دولت تفاهم کرد تا خشونت جنسی، خشونت خانگی و قاچاق جنسی را جرم انگاری کند، که منجر به قانون پیشگیری در سال ۱۹۹۷ شد. در سال ۱۹۹۴، جنبش اولین رویداد هفتگی کره ای را با هدف ریشه کنی این جنایت ترتیب داد. این جنبش دارای ۲۵ شعبه در سراسر کره جنوبی است که به قربانیان خشونت خانگی کمک‌های پزشکی و حقوقی، مشاوره تلفنی و پناهگاه‌های نجات را برای بازیابی استقلال ارائه می‌دهند. در خدمات اولیه خط تلفن در سال ۱۹۸۳، جنبش ۱۹۳۰ جلسه مشاوره برگزار کرد که در ۴۵ درصد موارد خشونت فیزیکی علیه زنان خانه‌دار بود. جنبش با بیان «صلح در خانواده، صلح در جامعه» شعاری برای افزایش آگاهی در مورد مسائل اجتماعی خشونت خانگی در جامعه ایجاد کرده‌است.
این مقاله فهرستی از جایزه‌ها و نامزدی‌های دریافت شده توسط لی بیونگ هون، بازیگر اهل کره جنوبی است.
برنامه‌ریزی برای تنظیم خانواده در بنگلادش توسط سازمان‌های دولتی و با حمایت سازمان‌های غیردولتی انجام می‌شود.اداره کل تنظیم خانواده، سازمان دولتی مسئول تنظیم خانواده در بنگلادش است. ماری استوپس بنگلادش یک سازمان غیردولتی بین‌المللی است که خدمات تنظیم خانواده را در بنگلادش ارائه می‌دهد.
در سال ۱۹۷۵، جمعیت بنگلادش ۷۶٫۳ میلیون نفر بود و تا سال ۲۰۲۰، جمعیت به ۱۶۴٫۷ میلیون نفر رسید.بنگلادش دارای نرخ باروری ۲٫۰۱ است که بر اساس گزارش صندوق جمعیت سازمان ملل متحد، آن را به یک «کشور کم باروری» تبدیل می‌کند.بنگلادش دارای تراکم جمعیتی بالایی با حدود ۱۱۲۳٫۸۵ نفر در هر کیلومتر مربع است. از زمان استقلال، بنگلادش نرخ باروری کل خود را به ۲٫۰۱ کاهش داده‌است، به این معنی که زنان به‌طور متوسط ۲٫۰۱ فرزند دارند. در اینطرح و بدون مهاجرت، جمعیت یک کشور نه رشد می‌کند و نه کاهش می‌یابد. برنامه‌های تنظیم خانواده بنگلادش در سال‌های اخیر ضعیف شده‌است.
در سال ۱۹۵۰، تنظیم خانواده توسط داوطلبان پزشکی و مددکاران اجتماعی معرفی شد. در سال ۱۹۶۵، حکومت پاکستان برنامه تنظیم خانواده را در پاکستان شرقی آغاز کرد. در سال ۱۹۷۶، دولت بنگلادش رشد سریع جمعیت را به عنوان مشکل شماره یک کشور اعلام کرد. بنگلادش از زمان استقلال خود رشد سریع جمعیتی را تجربه کرده‌است. این نتیجه نرخ بالای باروری، افزایش امید به زندگی و کاهش نرخ مرگ و میر بود. در سال ۱۹۷۵، نرخ باروری کل ۶٫۳ بود که تا سال ۲۰۱۱ به ۲٫۳ کاهش یافت، طبق داده‌های جمع‌آوری شده توسط بررسی سلامت جمعیت بنگلادش در سال 2011. این نظرسنجی نشان داد که اکثر زنان دو یا چند فرزند دارند. همچنین مشخص شد که اکثریت زنان در بنگلادش ترجیح می‌دهند دو یا کمتر فرزند داشته باشند. از سال ۲۰۱۱، نرخ باروری کل در ۲٫۳ باقی ماند، طبق کنفرانس بین‌المللی تنظیم خانواده، تنظیم خانواده در بنگلادش از آن زمان تاکنون بهبود نیافته‌است. بر اساس گزارش "لنست"، مرگ و میر نوزادان از ۱۶۰۳۰۰ در سال ۲۰۰۰ به ۸۳۱۰۰ تا سال ۲۰۱۵ کاهش یافت. بنگلادش از نظر تعداد مرده زایی در رتبه هفتم جهان قرار دارد. بررسی سلامت جمعیتی بنگلادش در سال ۲۰۱۴ نشان داد که ۳۳ درصد از نوجوانان ۱۵ تا ۱۹ ساله باردار بودند. شصت و شش درصد از جمعیت قبل از ۱۹ سالگی زایمان می‌کنند. خدمات خانواده توسط صندوق جمعیت سازمان ملل متحد در بنگلادش پشتیبانی می‌شود.
بر اساس برآوردهای رسمی دولت در بنگلادش، ۶۵ درصد از دختران قبل از تولد ۱۸ سالگی ازدواج کرده‌اند. ۶۰ درصد از عروس‌های کودک در سن ۱۹ سالگی صاحب فرزند می‌شوند و ۱۰ درصد از آنها در سن ۱۵ سالگی صاحب فرزند می‌شوند. قانون جزایی بنگلادش سن رضایت را ۱۴ سال تعیین می‌کند، در حالی که رابطه جنسی قبل از ازدواج از نظر اجتماعی مورد انتقاد قرار می‌گیرد. طبق قانون محدودیت ازدواج کودکان-۲۰۱۷، ازدواج کودکان در صورتی که به نفع دختر خردسال و با رضایت والدین باشد در بنگلادش قانونی خواهد بود.
نرخ باروری کل ۲٫۳ فرزند به ازای هر زن در سال ۲۰۱۹ بود. میانگین سن اولین تولد در میان زنان در سنین باروری ۱۸٫۶ سال است. ۴۳ درصد زنان قبل از رسیدن به ۱۸ سالگی زایمان کرده‌اند. میزان باروری با سطح تحصیلات رابطه معکوس دارد. زنان بدون تحصیلات ابتدایی یا ناقص به‌طور متوسط ۲٫۶ فرزند دارند، در حالی که زنان با تحصیلات متوسطه یا بالاتر به‌طور متوسط ۲٫۲ فرزند دارند. در بنگلادش، میانگین سن اولین تولد در میان زنان ۲۰ تا ۴۹ ساله ۱۸٫۶ سال است. ۲۸ درصد از زنان ۱۵ تا ۱۹ ساله شروع به بچه دار شدن کرده‌اند. فرزندآوری در میان نوجوانان شهری کمتر از نوجوانان روستایی است (۲۳ درصد در مقابل ۲۹ درصد).
در سال ۱۳۹۵، ۸۶ درصد از مراکز بهداشتی درمانی خدمات نوین تنظیم خانواده را ارائه کردند. اما ۳۱ درصد از بیمارستان‌های منطقه و ۷۵ درصد از مراکز خصوصی هنوز روش‌های تنظیم خانواده را ارائه نمی‌دهند. فقط ۱/۴ از امکانات ضدبارداری برگشت‌پذیر طولانی‌اثر یا روش‌های دائمی ارائه می‌دهند و حتی تعداد کمتری نیز عقیم‌سازی مردانه یا زنانه را ارائه می‌دهند. قرص‌های ترکیبی خوراکی یا حاوی پروژسترون و کاندوم‌های مردانه (هر کدام ۸۵ درصد) رایج‌ترین روش‌های موقت مدرن هستند. بیش از ۶۰٪ از امکانات فقط تزریق پروژسترون را ارائه می‌دهند. یک چهارم آنها تمام امکانات IUCD را ارائه می‌دهند و بخش کوچکی (۶٪) ایمپلنت‌های یک یا دو میله ای را ارائه می‌دهند.
هندلی پیج دارت هرالد یک هواپیمای مسافربری توربوپراپ بریتانیایی متعلق به دهه ۱۹۵۰ است.
حمله درعا (ژوئن ۲۰۱۷) حمله‌ای نظامی بود که ارتش عربی سوریه در نیمه جنوبی شهر درعا در سوریه علیه شورشیان مخالف اسد انجام داد. این حمله جنگ بر سر تصاحب اردوگاه آوارگان فلسطینی بود. .
حمله درعا با بیش از ۲۰ حمله هوایی و همچنین موشک‌های زمین به زمین انجام شد.
خانه اسپادنا یا خانه جادوگر، خانه ای در بورلی هیلز کالیفرنیا است. این خانه به خاطر طراحی خیال‌انگیز و حالت مخروبه‌اش که به آن شکل و شمایلی وهم برانگیز داده، شناخته می‌شود.Spadena House, Southwest Airlines Travel Guide, Accessed July 20, 2009.
هندلی پیج اچ‌پی.۱۳۷ جت‌استریم یک هواپیمای مسافربری کوچک دو توربوپراپ با بدنه تحت فشار است. این هواپیما برای پاسخگویی به نیازهای بازار مسافرتی ایالات متحده و خطوط هوایی منطقه ای طراحی شده‌است. این طرح بعداً توسط بریتیش ایروسپیس به عنوان بریتیش ایروسپیس جت‌استریم ۳۱ و بریتیش ایروسپیس جت‌استریم ۳۲ بهبود یافت و دارای موتورهای توربوپراپ مختلف بود.
احتقان پستان () عارضه ای است که در اثر گشادشدگی و فشار ناشی از ساخت و تجمع شیر مادر در غده شیری رخ می‌دهد. همچنین یک عامل اصلی در تغییر توانایی شیرخوار در چفت کردن مناسب دهان به دور نوک پستان (latch-on به معنی گرفتن خوب پستان توسط دهان نوزاد) است. احتقان پستان، شکل و انحنای ناحیه نوک سینه را با ایجاد انعطاف‌ناپذیری، سفت و تخت کردن پستان و متورم نمودن آن تغییر می‌دهد. نوک پستان دذ اثر احتقان یا صاف می‌شود با به درون فرومی‌رود (معکوس می‌شود). گاهی در اثر احتقان پستان ممکن است شقاق بر روی نوک پستان ایجاد شود، که عمدتاً یکی از علائم اولیه ماستیت یا عفونت پستان است.
احتقان پستان معمولاً زمانی اتفاق می‌افتد که سینه‌ها از مرحله آغوز به مرحله تولید شیر کامل وارد می‌شوند (اصطلاحا می‌گویند شیر مادر آمد). با این حال، اگر زنان شیرده چندین بار شیر ندهند و شیر به اندازه کافی از پستان‌های خارج نشود، احتقان پستان ممکن است کمی بعد روی دهد. شیردهی ناکافی و/یا مسدود شدن مجاری شیر احتقان پستان را تشدید می‌کند. احتقان پستان ممکن است سبب تورم، ضربان‌دار شدن و درد خفیف تا شدید پستان شود.
احتقان پستان ممکن است منجر به ماستیت (التهاب پستان) شود و در صورت عدم درمان مناسب بر مجاری شیر فشار وارد می‌کند و اغلب باعث مسدود شدن مجرای شیر می‌شود. مبتلایان در بسیاری از موارد، توده ای را در یک قسمت از پستان خود احساس می‌کنند و پوست آن ناحیه ممکن است قرمز و/یا گرم باشد. اگر بیماری درمان نشود، مجرای شیر مسدود شده ممکن است به عفونت پستان تبدیل شود و در این مرحله ممکن است فرد دچار تب یا علائمی شبیه آنفولانزا شود.
علائم احتقان پستان شامل اِدِم و بزرگ شدن پستان و براق و قرمز شدن پوست آن است. معمولاً کل هر دو پستان تحت تأثیر قرار می‌گیرند و دردناک هستند. فرد مبتلا ممکن است تب داشته باشد که معمولاً در عرض ۲۴ ساعت فروکش می‌کند. نوک پستان ممکن است سفت و صاف شوند که چسبیدن و خارج کردن شیر را برای کودک دشوار می‌کند. جریان شیر خوب و مناسب نیست.
تب ممکن است در ۱۵ درصد رخ دهد، اما معمولاً کمتر از ۳۹ درجه سانتیگراد است و حدود یک روز دوام دارد.
عدم تخلیه شیر مادر به خصوص در روزهای اول پس از زایمان که شیر وارد پستان شده و آن را پر می‌کند و افزایش همزمان جریان خون در پستان باعث احتقان می‌شود. دلایل رایجی که باعث می‌شود شیر به اندازه کافی خارج نشود، تأخیر در شروع شیردهی، تغذیه ناکافی، اشتباه در نحوه گرفتن کودک زیر پستان، مکیدن ضعیف و ناکافی نوزاد، تغییر ناگهانی در روال شیردهی، قطع ناگهانی شیردهی، یا کاهش شیر خوردن ناگهانی نوزاد هستند.
مادر باید شیر مادر را از پستان‌ها خارج کند. اگر کودک می‌تواند به خوبی به پستان بچسبد و شیر بخورد، باید هر چند دفعه که کودک می‌خواهد شیردهی انجام شود. اگر نوزاد پستان را نمی گرد و قادر به مکیدن مؤثر نیست، مادر باید شیر خود را با دست یا پمپ چند بار بدوشد تا پستان‌ها نرم‌تر شوند و نوزاد بهتر بتواند سینه را بگیرد و سپس نوزاد را به شیر خوردن مکرر وادار کند. مادر می‌تواند کمپرس گرم را روی پستان بگذارد یا پیش از شیردوشی، دوش گرفتن آب گرم بگیرد تا شیر بهتر جریان یابد. او می‌تواند پس از تغذیه یا شیردهی از کمپرس سرد استفاده کند که به کاهش ادم کمک می‌کند. احتقان پستان در بیمارستان‌های دوستدار کودک که «مراحل ده‌گانه» را انجام می‌دهند و به مادران کمک می‌کنند تا بلافاصله پس از زایمان شیردهی را شروع کنند، کمتر اتفاق می‌افتد.
شیردهی منظم را می‌توان و باید ادامه داد. درمان احتقان پستان را می‌توان به گروهِ غیر پزشکی و پزشکی تقسیم کرد. روش‌های غیرپزشکی شامل بسته‌های گرم/سرد، گوا-شا (خراش‌درمانی)، طب سوزنی و نوشیدن چای‌های گیاهی خاص است، در حالی که روش‌های پزشکی استفاده از آنزیم‌های پروتئولیتیک مانند سراتیوپپتیداز، پروتئاز و تجویز اکسی‌توسین زیرجلدی هستند. استفاده از برگ‌های کلم به‌عنوان یک درمان احتمالی ذکر شده، اما مطالعات نشان داده‌اند که این برگ‌ها «فایده‌ای کلی» برای رفع احتقان پستان ندارند. شواهد حاصل از کارآزمایی‌های بالینی منتشرشده در مورد اثربخشی گزینه‌های درمانی، کیفیت ضعیفی دارند و به اندازه کافی قوی نیستند که بتوان با اتکا به آن یک توصیه بالینی خوب را ارائه داد.
ممنتو موری (با طراحی" | Mori" روی جلد آلبوم) پانزدهمین آلبوم استودیویی دپش مد است که در ۲۴ مارس ۲۰۲۳، توسط شرکت ضبط کلمبیا و میوت منتشر شد. این اولین آلبوم استودیویی گروه پس از مرگ اندی فلچر، از بنیان‌گذاران گروه می‌باشد.
در ۲۶ مه ۲۰۲۲، اندی فلچر به‌طور غیرمنتظره ای درگذشت و علت مرگ بعداً دیسکسیون آئورت اعلام شد. اگرچه کار بر روی آلبوم قبل از مرگ فلچر آغاز شد، اما دیو گاهان در مصاحبه ای با "ان‌ام‌ئی" اظهار داشت که فلچر در هیچ بخشی از آلبوم مشارکت نداشته‌است.
در اوت ۲۰۲۲، تصویری از مارتین گور و دیو گاهان در استودیو در رسانه‌های اجتماعی به اشتراک گذاشته شد که نشان می‌داد آنها در استودیو مشغول کار بر روی آلبوم جدید هستند.
در ۴ اکتبر ۲۰۲۲، گروه یک کنفرانس مطبوعاتی در برلین برگزار کرد و آلبوم آینده خود را با عنوان "Memento Mori" و یک تور جهانی برای همراهی با آن اعلام کرد.
شرحی از آلبوم در وب‌سایت رسمی گروه منتشر شد: «۱۲ قطعه آلبوم گستره وسیعی از حالات و بافت‌ها را ترسیم می‌کند، از آغاز شوم آن تا تصمیم پایانی آن – که گستره‌ای از پارانویا و وسواس به کاتارسیس و شادی را در بر می‌گیرد و به تعداد بیشماری از نقاط بین دست می‌یابد. "
در ۳ فوریه ۲۰۲۳، حساب رسمی توییتر گروه اعلام کرد، آهنگ " Ghosts Again " به عنوان اولین تک آهنگ آلبوم در تاریخ ۹ فوریه همراه با موزیک ویدیو منتشر خواهد شد.
در ۹ مارس، "My Cosmos Is Mine" در پلتفرم‌های استریم برای تبلیغ بیشتر آلبوم منتشر گردید. به صورت تک آهنگ منتشر نشد.
ممنتو موری نمره ۸۶ از ۱۰۰ را در میان چهارده نقد در وبگاه متاکریتیک دریافت کرد که نشان‌دهنده «تحسین جهانی» است. "" گاردین" " به آن ۴/۵ ستاره داد و نوشت: "اشعار گور می‌گوید-آنچه می‌بینی همیشه در مورد ضروریات زندگی بهترین است - رابطه جنسی و مرگ - و Ghosts Again بهترین تک آهنگ این زوج در اعصار است، یک مدیتیشن طولانی دربارهٔ مرگ و میر. این مختصر و قدرتمند است. صدای هر دو در آن خوب است. تریل‌های همخوانی گور هرگز غنی‌تر از Soul With Me نبوده‌اند، در حالی که گاهان همیشه بی‌قرار از اپرا گرفته تا خزنده، او [در واقع] فردی مرکوری الکتروپاپ است. گرما در ادغام موسیقی صنعتی با ملودی ظریف آلبوم وجود دارد، و جیمز فورد تهیه‌کننده، جرقه‌های عجیبی را در آهنگ‌هایی مانند My Cosmos Is Mine ایجاد می‌کند. برای رکوردی که درگیر مرگ است، قلب بزرگش از زندگی می‌ترکد.»
کوری گرو از "رولینگ استون" پیام این آلبوم را ستود و اظهار داشت: «اعتراف به مرگ و میر، بسیاری از "ممنتو موری را تعریف می‌کند،" اما هرگز احساس سنگینی یا حتی آنقدر عبوس نیست. برخی از آهنگ‌ها حتی شاداب به نظر می‌رسند." او نتیجه گرفت: "مثل همیشه در دپش مد، همه چیز به مقدار زیادی اهمیت دارد، و در "ممنتو موری"، مخاطرات بیشتر از همیشه به نظر می‌رسد."
نظر کریستینا جالرو از "ای‌بی‌سی نیوز" نیز در مورد آلبوم نیز مثبت بود و اظهار داشت: «۱۲ قطعه کاملاً دپش هستند، از نظر صدا کاملاً مست، از نظر هنری هیجان‌انگیز و گاهی گیج‌کننده. موسیقی عاشقانه به ورطه خیره شده و از آن می‌خواهد که دوباره آن را دوست داشته باشد. مرگ همیشه در حاشیه صدا معلق است، صدایی گرانج، صنعتی و بارانی نیز مملو از مهربانی عجیبی است. دپش مد ممکن است با مرگ و میر روبرو شود، اما قدرت آنها به عنوان نوازنده تا بی‌نهایت گسترش می‌یابد.»
نوازندگان اضافی
لاباروم () یک وکسیلوم (بیرق یا پرچم نظامی) بود که نماد «کای-رو» ☧ را نشان می‌داد، یک کریستوگرام که از دو حرف اول الفبای یونانی کلمه عیسی به زبان یونانی تشکیل شده بود. ΧΡΙΣΤΟΣ، یا Χριστός – خی Chi (χ) و Rho رو (ρ). اولین بار توسط امپراتور روم کنستانتین بزرگ استفاده شد.
پل پامبان () یک پل راه‌آهن می‌باشد که شهرک در سرزمین اصلی را با رامشوارام در جزیره پامبان متصل می‌کند. این پل در ۲۴ فوریه ۱۹۱۴ گشایش یافت.
ریلکسین () یک هورمون پروتئینی با وزن ۶۰۰۰ دالتون است که نخستین بار در سال ۱۹۲۶ توسط «فریدریک هیسا» توصیف شد.
هورمون‌های پپتیدی خانواده ریلکسین متعلق به ابرخانواده انسولین هستند و از هفت پپتید ساخته شده‌اند که تشابه ساختمانی زیاد اما تشابه اندک در توالی آمینواسید دارند و شامل ریلاکسین-1 (RLN1)، ریلاکسین-2 (RLN2) و ریلاکسین-3 (RLN3) و پپتیدهای شبه انسولینی INSL3، INSL4، INSL5 و INSL6 هستند. عملکرد ریلاکسین-۳، INSL4، INSL5 و INSL6 هنوز مشخص نشده‌است.
تصور می‌شود که ریلکسین ممکن است در آینده یکی از اهداف درمانی در بیماری‌های زنان باشد.
در زنان، ریلکسین توسط جسم زرد تخمدان، پستان و در دوران بارداری نیز توسط جفت، کوریون و دسیدوا تولید می‌شود. در مردان این هورمون در پروستات تولید می‌شود و در منی انسان وجود دارد.
از نظر ساختاری، ریلکسین یک هترودایمر متشکل از دو زنجیره پپتیدی ۲۴ و ۲۹ آمینو اسیدی است که توسط سه پل دی‌سولفید به هم مرتبط شده‌اند و به نظر می‌رسد که با هورمون انسولین شباهت‌های ساختاری داشته باشد.
ریلکسین از پیش‌ساز خود، «پروریلکسین»، طی فرایند پروتئین‌کافت پیرایش پساترجمه‌ای پپتید پیام‌رسان و پپتید پایانه-C تولید می‌شود.
در زنان، ریلکسین عمدتاً توسط جسم زرد تولید می‌شود، چه در زنان باردار و چه در زنان غیر باردار. سطح ریلکسین در عرض تقریباً ۱۴ روز پس از تخمک‌گذاری به اوج خود می‌رسد و سپس در صورت عدم وقوع بارداری کاهش می‌یابد و منجر به قاعدگی می‌شود. ریلکسین ممکن است در فرایند حیاتی دسیدواسازی رحم (آمادگی برای پذیرش) دخیل باشد و در کنار هورمون‌های استروئیدی به آندومتر اجازه دهد تا برای لانه‌گزینی آماده شود. در طول سه‌ماهه اول بارداری، سطح ریلکسین افزایش می‌یابد و میزان بیشتری از آن توسط دسیدوا ساخته می‌شود. سطح پلاسمایی ریلکسین در طول سه‌ماهه اول (۱۲–۸ هفته) در ۱٫۲ نانوگرم در میلی لیتر به اوج خود می‌رسد و متعاقباً پس از از بین رفتن جسم زرد کاهش می‌یابد. در طول حاملگی، ریلکسین واسطهٔ تغییرات همودینامیکی چون افزایش برون‌ده قلبی و افزایش جریان خون کلیوی است. این هورمون همچنین سایر رباط‌های لگن را در قسمت تحتانی دستگاه تناسلی شل می‌کند.