moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
"سفرنامهٔ ابن بطوطه" که عنوان "تُحْفَةَ النُّظّارْ في غَرائِبَ الأمْصارْ و عَجائِبَ الأسْفارْ" را بر خود دارد و بیشتر با نام مختصر "رحله" شناخته می‌شود، به خواست و ابتکار ابوعنان فارس نوشته شده‌است. او محمد بن محمد بن جزی الکلبی را برای به نگارش درآوردن ماجرای سفرهای ابن بطوطه برگزید. در نتیجه، ابن بطوطه خود کتابش را ننوشته‌است و ماجراهایی که از زبان او نقل می‌شد، توسط ابن جزی به نگارش درآمده‌است. شیوهٔ کار چنین بود که ابن جزی ابتدا داستان‌ها را به همان شکلی که ابن بطوطه تعریف می‌کرد، می‌نوشت و سپس به تصحیح آن می‌پرداخت. به گفتهٔ ابن مرزوق، علاوه بر تحریر کتاب، کار تلخیص و تهذیب و تنمیق آن هم به عهدهٔ ابن جزی بوده است. او همچنین در مواردی جملاتی از خودش را به کتاب افزوده است که آغاز و پایان آن با عبارت‌هایی چون «قال ابن جزی» و «ولنعد الی کلام الشیخ ابی عبدالله» قابل تشخیص است. نگارش اولیهٔ داستان‌ها در ۳ ذیحجهٔ ۷۵۶، در مدت کمتر از سه ماه، به پایان رسید و ابن جزی آن را در صفر ۷۵۷ تصحیح، و کتاب را آماده کرد.
حجم زیادی از مطالب سفرنامهٔ ابن بطوطه به مشاهدات او در هند اختصاص دارد.
دائرةالمعارف بزرگ اسلامی نواقص موجود در نثر سفرنامه را بیشتر متوجه ابن جزی می‌داند و معتقد است تلاش او برای یکپارچه کردن داستان‌های مجزایی که ابن بطوطه نقل می‌کرد، باعث حدی از اعمال سلیقه توسط او شده‌است. به طوری که در میان جملات ساده و نزدیک به محاورهٔ ابن بطوطه، جملات پرطمطراق و عبارات مسجع و اطالهٔ کلام توسط ابن جزی دیده می‌شود. همچنین در بخش‌هایی از سفرنامه که مربوط به شام و عربستان است، گاه اشعاری بی‌ربط به موضوع و نیز نوشته‌هایی از سفرنامهٔ ابن جبیر را می‌توان در مقدمهٔ معرفی شهرها مشاهده کرد.
بیشتر آثاری که بعداً دربارهٔ آسیای میانه و اردوی زرین نوشته شده‌اند، از نوشته‌های ابن بطوطه بی‌نیاز نبوده‌اند. سفرهای ابن بطوطه تقریباً همزمان با سفرهای مارکو پولو بود و مطالب این دو جهانگرد — به خصوص دربارهٔ آسیا — مکمل هم‌اند.
نوشته‌ای از ابن بطوطه چه در سفرنامه و چه در دیگر منابع شناخته نشده است ولی به اعتقاد دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، او شارح و ناقل بسیار توانایی بود.
این سفرنامه بین نویسندگان مسلمان خارج از مغرب شهرت چندانی نداشت و تنها کسانی چون ابن خلدون، مقری و لسان‌الدین خطیب اشاره‌هایی به آن داشته‌اند. در سال ۱۲۷۸ هجری قمری خلاصه‌ای از سفرنامه با نام المنتقی، توسط محمد بن فتح البیلونی در قاهره چاپ شد که در اوایل قرن ۱۹ میلادی به دست جهانگردان اروپایی چون اولریخ زتسن و یوهان لودویگ بورکارت رسید. آن‌ها نسخهٔ خلاصه را به کتابخانهٔ کمبریج بردند و یوهان گاتفرید لودویگ کوزه‌گارتن و یوهان هینریخ گاتفرید آپتس به پژوهش در آن پرداختند. کوزه‌گارتن در ۱۸۱۸ دربارهٔ سفرنامه در سه بخش «سفر به ایران»، «سفر به مالدیو» و «سفر به آفریقا» اظهار نظر کرد. آپتس نیز در ۱۸۱۹ اثر مشابهی دربارهٔ سفر ابن بطوطه به مالابار انتشار داد. متن خلاصه در ۱۸۲۹ توسط ساموئل لی، استاد دانشگاه کمبریج، به انگلیسی ترجمه شد. چندی بعد ترجمهٔ پرتغالی سفرنامه توسط موئورا و از روی نسخه‌ای که او در ۱۷۹۷ در فاس خریده بود، انجام شد. پس از تصرف الجزیره توسط فرانسوی‌ها، چند نسخهٔ خطی دیگر شناسایی شد. نسخه‌ای نیز در کنستانتسا در رومانی به دست آمد. در نتیجهٔ این کشفیات، پنج نسخه در کتابخانهٔ ملی فرانسه گردآوری شد که تنها دو نسخهٔ آن کامل بود. در نهایت شارل دفرمری و بنیامینو رافائلو سانگینتی نخستین ترجمه از متن کامل این سفرنامه را در چهار جلد طی سال‌های ۱۸۵۳ تا ۱۸۵۸ چاپ کردند که هنوز هم از ارزشمندترین مآخذ این باره است. جلد اول این مجموعه مورد توجه ارنست رنان قرار گرفت و مطالبی در رابطه با شخصیت ابن بطوطه نوشت. پس از او هم تحقیقات اروپایی‌ها در زمینهٔ بخش‌های مختلف سفرنامه ادامه یافت و افرادی چون فن مژیک در ۱۹۱۱ و گیب در ۱۹۲۹ ترجمه و تفسیرهایی از خود ارائه دادند. گیب بعدها به ترجمهٔ کامل سفرنامه و تحقیقی مناسب دربارهٔ آن پرداخت و اثرش را در سه جلد، همراه با توضیحات و یادداشت‌هایی چاپ کرد که سومین جلد آن در ۱۹۷۱ منتشر شد.
پس از چاپ متن کامل سفرنامه در پاریس، آوازهٔ آن کم‌کم به جوامع عرب و مسلمان رسید. از نیمهٔ دوم قرن ۱۹، ترجمهٔ ترکی سفرنامه زیر نظر کمال افندی، در نشریهٔ تقویم وقایع در استانبول چاپ می‌شد. طی سال‌های ۱۸۹۷ تا ۱۹۰۱، داماد محمد شریف ترجمهٔ ترکی سفرنامه را به طور کامل در سه جلد منتشر کرد. سپس ، دانشمند اهل ترکیه، تحقیقی در سفرنامه، معطوف به جمعیت «اخی‌ها» در آسیای صغیر و قیاس آن‌ها با فتیان سرزمین‌های اسلامی انجام داد. چاپ عربی سفرنامه در ۱۹۲۷ توسط فؤاد افرام بستانی صورت گرفت. مهدی حسین، پژوهشگر هندی، مطالبی راجع به نسخهٔ خطی پاریس نوشت. سعید حمدان و کینگ نوئل، پژوهشگران اوگاندایی، یادداشت‌هایی معطوف به سفر ابن بطوطه به آفریقای سیاه منتشر کردند. چند تن از نویسندگان عرب خلاصه‌هایی از سفرنامه را به چاپ رساندند که از آن میان خلاصهٔ شاکر خصباک با عنوان "ابن بطّوطه و رحلته" برجسته‌تر است. سفرنامهٔ ابن بطوطه نخستین بار توسط محمدعلی موحد به فارسی ترجمه شد و در دو جلد، در سال ۱۳۴۸ و در ایران به چاپ رسید.
گفته‌های ابن بطوطه از همان سال‌های ابتدایی تدوین سفرنامه، مورد تردید شنوندگان قرار گرفت. چنان که برخی از درباریان ابوعنان فارس، ابن بطوطه را به دروغ‌گویی و جعل اکاذیب متهم کردند. ابن جزی و ابن خلدون به شیوع این تردید بین مردم اشاره کرده‌اند؛ هرچند ابن خلدون خودش گفته‌های ابن بطوطه را باور داشت. این شک و تردید با گذشت زمان دچار افزایش و کاهش می‌شد. محققان مسلمان در قرن‌های بعد اغلب داستان‌های سفرنامه را در ردیف افسانه‌ها پنداشته‌اند و به آن نپرداخته‌اند. با این حال گاه خلاصه‌هایی از آن در ادبیات عرب نقل شده‌است، اما آن‌ها هم از اعتبار چندانی برخوردار نبودند. با رسیدن سفرنامه به دست اروپایی‌ها، آن‌ها نیز با شک به مطالب آن پرداختند تا جایی که هنری یول به شدت از متن سفرنامه انتقاد کرد. این انتقادها بیشتر مربوط به گفته‌های ابن بطوطه دربارهٔ قسطنطنیه و چین بوده‌است. به زعم دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، او اگرچه در قسطنطنیه دچار خطاهای تاریخی شده، اما تصویر دقیقی از شهر ارائه کرده است که دقت بالای او و آشنایی‌اش با آنجا را می‌رساند. دربارهٔ خاور دور اما معتقد بود که ابن بطوطه به چین و هندوچین نرفته است و مطالبش را به شیوه‌ای ناموفق، از منابع مختلف گرفته است. این نظر در سدهٔ بیستم از سوی دانشمندان رد شد. چرا که ابن بطوطه در سفرش به مناطق دوردست از دیدار با افرادی — همچون مولانا قوام‌الدین سبتی در چین و برادرش در سودان — سخن گفته است که در مغرب مشهور بودند و در صورت اثبات عدم صداقتش، می‌توانست باعث بی‌حیثیتی‌اش شود. ، محقق ژاپنی، نظر فران را رد کرد و تأکید کرد که گفته‌های ابن بطوطه دربارهٔ چین، با منابع چینی و نیز گفته‌های مارکو پولو منطبق است. ترتیب سفرها در سفرنامه چندان دقیق نیست و برخی تاریخ‌های اشتباه در آن دیده می‌شود اما با توجه به فراوانی نام‌های اشخاص و مکان‌ها، درصد خطاها پایین است. همیلتون گیب یکی از دشواری‌های بررسی سفرنامه را مربوط به تاریخ‌گذاری سفرها می‌داند و معتقد است که تاریخ‌ها احتمالاً به درخواست ابن جزی و با دقت پایین وارد متن شده‌اند که تصحیح آن را دشوار می‌کنند.
محمدعلی موحد احتمال می‌دهد که ابن بطوطه یادداشت‌های پراکنده‌ای از طول سفر با خود داشته که برای تدوین سفرنامه از آن‌ها استفاده کرده است. در سفرنامه گاه داستان‌های دو سفر مجزا به یک شهر، ذیل روایت‌های همان سفر اول نقل شده است که ترتیب تاریخی وقایع را دچار مشکل کرده است. این مورد در داستان‌های سفر به هرمز، شیراز و لرستان به چشم می‌خورد. هرچند به اعتقاد موحد، احتمالاً این مشکل بیشتر متوجه ابن جزی و نتیجهٔ تلخیص‌های اوست.
تعیین مکان سرزمینی که ابن بطوطه آن را طوالسی خوانده است، یکی از تلاش‌های پژوهشگران است. هنری یول در وجود چنین سرزمینی تردید کرده و آن را افسانه پنداشته بود. برخی دیگر، طوالسی را جایی حوالی جزیرهٔ بورنئو و سرزمین‌های جاوه، چامپا، کوشنشین و تونکن دانسته‌اند. یاماموتو شرح ابن بطوطه از طوالسی را تحلیل کرده و با اطمینان بالا، آن را جامپا دانسته است که در مسیر سفر ابن بطوطه از هندوستان به چین قرار گرفته است. با این که توصیفات ابن بطوطه در مورد طوالسی گاه با افسانه درآمیخته است، اما محققان معتقدند که او به دلیل عدم تسلط به زبان مردم آنجا، احتمالاً تحت تأثیر قصه‌پردازی‌های آنها قرار گرفته و شرحش موجب شک و تردید مخاطبان شده‌است. هرچند با توجه به تطابق گفته‌های ابن بطوطه از سرزمین‌های مجاور طوالسی همچون مالدیو با نوشته‌های دیگر جهانگردان، این شک و تردید به تدریج کم‌رنگ شده است.
توجه او به مردم بیش از توجهش به عوارض طبیعی و جغرافیایی بود و همین نکته، موجب اهمیت سفرنامهٔ او در وصف فرهنگ و جغرافیای تاریخی جوامع اسلامی و شرقی سدهٔ ۸ ه.ق شد. گفته‌های ابن بطوطه شامل جوانبی از زندگی است که کمتر مورد توجه مورخان قرار می‌گیرد. مطالب ارزشمندی دربارهٔ مراسم دربارها، پوشاک، عادات، مشخصات و غذاها در سفرنامه وجود دارد که نمی‌توان آن‌ها را سندی ممتاز به شمار آورد اما دیدگاه‌های مردم طبقهٔ متوسط جوامع اسلامی سدهٔ ۸ ه.ق را منتقل می‌کند. به اعتقاد موحد، رحله را می‌توان از چهار بعد شخصی، جغرافیایی، فرهنگی و اجتماعی و سیاسی نگریست. بعد شخصی سفرنامه، مردی گرم‌سخن و آسان‌گیر را تصویر می‌کند که با همهٔ اقشار نشست و برخاست دارد و مخاطب را شیفتهٔ هم‌سفری با او می‌کند. بعد جغرافیایی سفرنامه با توجه به گوناگونی سرزمین‌ها، شامل اطلاعاتی از عوارض طبیعی، راه‌ها، وسایل حمل و نقل و شیوه‌های سفر در قرن هشتم هجری است. بعد فرهنگی و اجتماعی به برخورد خواننده با انواع مختلفی از اشخاص با نژادها، زبان‌ها، عقاید، حرفه‌ها و طبقات اجتماعی متفاوت مربوط می‌شود. در بعد سیاسی نیز مواردی همچون جریانات سیاسی آن روز، رویدادهای نظامی و معادلات قدرت در دربارها مورد توجه قرار می‌گیرد که از منابع معتبر و دست اول برای تاریخ‌نگاری وقایع آن سال‌ها محسوب می‌شوند.
اطلاعات موجود دربارهٔ سال‌های پایانی زندگی ابن بطوطه از سه منبع به دست آمده است:
گافرغان روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بندر لنگه در استان هرمزگان واقع در جنوب ایران.
این روستا در حاشیه خلیج فارس واقع شده‌است و بندری است از سمت مشرق مغویه.
از شمال گارستانه، از جنوب خلیج فارس، از مغرب مغویه، و از سمت مشرق به دیوان منتهی می‌شود.
گافرغان یا دیوان غربی، روایت است که بخاطر مخالفت سرپرست (حاکم) این روستا با شاه یاخان مغویه شیخ سلطان مرزوقی و سر پیچی از حکم شیخ سلطان، (گافرغان) نامیده شده، یعنی مخالف خان یا حاکم به لهجه محلی.
در حدود ۳۰۰ نفر جمعیت دارد، که از اهل سنت و از پیروان امام احمد ابن حنبل هستند و به زبان عربی تکلم می‌کنند. دارای مسجد، آب‌انبار (برکه) و دبستان است.
کیوسک همگانی اینترنت نوع خاصی از ایستگاه اطلاع‌رسانی الکترونیکی است که به اینترنت متصل است. استفاده‌کنندگان می‌توانند در این ایستگاه‌ها کارهایی از قبیل خواندن نامه‌های الکترونیکی و گردش در وب را انجام دهند.
اغلب، کیوسک‌های اینترنت را می‌توان در محل‌های عمومی نظیر پایانه‌های مسافری، فرودگاه‌ها و ساختمان‌های دولتی و ... مشاهده کرد و مورد استفاده قرار داد. البته کار اصلی بسیاری از این ایستگاه‌ها اطلاع‌رسانی در مورد خدمات یک موسسهٔ خاص است و خدمات دسترسی به اینترنت به عنوان یک خدمت جانبی ارائه می‌شود.
۱ آبان دویست و هفدمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۱۴۸ روز (۱۴۹ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۲ آبان دویست و هجدهمین روز از سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۱۴۷ روز (۱۴۸ روز در سال کبیسه) مانده‌است.
۳ آبان دویست و نوزدهمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۱۴۶ روز (۱۴۷ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۴ آبان دویست و بیستمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۱۴۵ روز (۱۴۶ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۵ آبان دویست و بیست و یکمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۱۴۴ روز (۱۴۵ روز در سال کبیسه) باقی‌است. این روز مصادف با ۲۷ اکتبر، روز جهانی کاردرمانی(Occupationaltherapy) می‌باشد.
۶ آبان دویست و بیست و دومین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۱۴۳ روز (۱۴۴ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
منطقه ۸ شهرداری تهران یکی از مناطق شهری تهران است که در شرق این شهر قرار دارد. این منطقه در دامنه شیب ملایم رشته کوه البرز در شمال کوه‌های سه تپه در شرق تهران قرار گرفته‌است. از به ارتفاعات کوه البرز، نیز به بزرگراه رسالت در منطقه چهار از جنوب به منطقه سیزده و جنگل‌های سرخه‌حصار و کوه‌های سه‌تپه می‌رسد. از غرب به سبلان جنوبی و استاد حسن بنا منتهی می‌شود.‏
سابقه توسعه کالبدی و فضایی منطقه هشت شهرداری تهران به سال‌های دهه بیست خورشیدی بازمی‌گردد. محله‌های نارمک، مجیدیه و تهران‌پارس در شمار سکونت‌گاه‌های قدیمی شهری این منطقه هستند و در این بخش مروری بر توسعه کالبدی برخی از محله‌های قدیمی منطقه هشت می‌پردازیم.
در این بخش به اطلاعاتی نظیر محدوده منطقه، ویژگی‌ها، وسعت و جمعیت پرداخته می‌شود.
این منطقه در دامنه شیب ملایم رشته کوه البرز در شمال کوه‌های سه تپه در شرق تهران قرار گرفته‌است. از به ارتفاعات کوه البرز، نیز به بزرگراه رسالت در منطقه چهار از جنوب به منطقه سیزده و جنگل‌های سرخه‌حصار و کوه‌های سه‌تپه می‌رسد. از غرب به سبلان جنوبی و استاد حسن بنا منتهی می‌شود.
مستند به آمار سایت شهرداری منطقه هشت، وسعت این منطقه ۱۳۲۱ هکتار با ۴۲۵ هزار نفر جمعیت عنوان شده‌است. همچنین بر اساس اطلاعات مرکز آمار ایران، جمعیت این منطقه براساس سرشماری سال ۱۳۹۵ ایران، ۴۲۵٬۱۹۷ نفر (۱۴۸٬۵۸۲ خانوار) شامل ۲۰۸٬۳۷۹ مرد و ۲۱۶٬۸۱۸ زن عنوان شده‌است.
منطقه هشت شهرداری تهران دارای ۳ ناحیه ۱۳ محله است. فهرست محله‌ها به شرح زیر است. همچنین محدود نواحی به قرار زیر است.
ناحیه یک: از شمال و شرق به خیابان رسالت از جنوب به خیا بان دماوند از غرب به خیا بان شهید آیت می‌باشد
ناحیه دو: از شمال به بزرگراه رسالت از جنوب به خیابان دماوند و مسیل باختر؛ از شرق به خیابان شهید آیت و از غرب به خیابان شهید مدنی می‌باشد
ناحیه سه: از شمال به بزرگراه رسالت از جنوب به خیابان دماوند از شرق به خیابان مسیل با ختر از غرب به خیابان استاد حسن بنا و خیابان سبلان جنوبی می‌باشد
شهروندان تهرانی و ساکنان منطقه هشت تهرانی از طریق خط‌های ، و به سامانه‌های اتوبوس تندرو تهران دسترسی دارند و شماری از ایستگاه‌های اتوبوس‌های تندور در منطقه هشت واقع شده است. ‏
همچنین در منطقه هشت شهرداری تهران پنج ایستگاه‌های مترو به شرح زیر قرار دارد.‏
مناطق شهرداری تهران
۷ آبان دویست و بیست و سومین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۱۴۲ روز (۱۴۳ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۸ آبان دویست و بیست و چهارمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۱۴۱ روز (۱۴۲ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۹ آبان دویست و بیست و پنجمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۱۴۰ روز (۱۴۱ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۱۰ آبان دویست و بیست و ششمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۱۳۹ روز (۱۴۰ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
پرتقال کوکی فیلمی است از استنلی کوبریک، محصول سال ۱۹۷۱ شرکت برادران وارنر و برگرفته از رمانی کوتاه با همین نام از آنتونی برجس. این فیلم از تصاویر خشن و ناراحت‌کننده استفاده می‌کند تا روان‌پریشی، گروه‌های بزهکار جوان و دیگر موضوعات اجتماعی، سیاسی و اقتصادی را در بریتانیای پادآرمان‌شهر آینده نشان دهد. الکس (مالکوم مک‌داول)، نقش اصلی فیلم، یک بزهکار جامعه‌گریز باجذبه است که علایقش عبارتند از موسیقی کلاسیک (خاصه بتهوون)، تجاوز و چیزی است که در فیلم «فراخشونت» نامیده می‌شود. او رهبری یک گروه خلاف و لات (پیت، جورجی و دیم) را بر عهده دارد که آن‌ها را Droogies یا Droogs (به معنی رفیق است و از کلمهٔ روسیِ друг گرفته شده‌است) خطاب می‌کند. وقایعی که فیلم شرح می‌دهد عبارتند از قانون‌شکنی‌های وحشتناک آن گروه خلافکار، دستگیری الکس و استفاده از روش بحث‌برانگیز «شرطی‌شدن روانی» برای بازپروری او. الکس بیشتر فیلم را با زبان ندست روایت می‌کند که یک زبان موقعیتی منشعب از زبان‌های اسلاوی (به ویژه روسی)، انگلیسی و اسلنگ کاکنی رایمینگ است.
آنتونی برجس نوشته‌است که عنوان داستان اشاره به یک اصطلاح قدیمی در زبان کوکنی دارد که می‌گوید: "as queer as a clockwork orange". از آنجائی که برجس مدتی را در دفتر جامعه بریتانیائی مالزی مشغول به خدمت بوده، وی گمان می‌کرد که از این عبارت می‌شود به عنوان استعاره‌ای برای انسان عروسک خیمه‌شب‌بازی مکانیکی (کوکی) بهره برد. Orang در زبان مالزیایی به معنای انسان است. بدین ترتیب نام این رمان و فیلم را می‌شود «انسان کوکی» بیان داشت.
موسیقی متن پرتقال کوکی ترکیبی از موسیقی‌ها است که بیشتر شامل گزیده‌هایی از موسیقی کلاسیک و قطعه‌های ساخته‌شده با استفاده از ترکیب‌کنندهٔ مُهگ اثر وندی کارلوس بود. پوستر بسیار مشهور پرتقال کوکی هم اثر فیلیپ کاسل با طرحی از بیل گُلد است.
هنگام اکران این فیلم در انگلستان به خاطر تقلید برخی از جوانان از کارهای شخصیت اول فیلم (الکس)، کارگردان فیلم از پخش آن در انگلستان جلوگیری کرد و این فیلم در انگلستان پس از مرگ کارگردان اکران عمومی شد.
در زمانی (در آینده) در لندن الکس دلارج (مک‌داول) رئیس یک گروه دوستانهٔ بزهکار است. گروه دوستان که الکس Droogs (بروبچز) می‌نامد شامل پیت (مایکل تارن)، جورجی (جیمز مارکوس) و دیم (وارن کلارک) می‌شود. یک شب بعد از نوشیدن میلک پلاس (شیری که با مواد روانگردان مخلوط شده) بدنبال انجام یکی از آن «خشونت‌های افراطی» می‌روند؛ ابتدا پیرمردی ولگرد (با بازی پائول فارل) را کتک می‌زنند و بعد با گروه بزهکار رقیب که بیلی بوی (ریچارد کانات) آن‌ها را رهبری می‌کند کتک‌کاری می‌کنند. یک ماشین می‌دزدند و به خانهٔ نویسنده اِف. الکساندر (پاتریک مگی) می‌روند و آنقدر آقای الکساندر را می‌زنند که برای بقیه عمرش زمین گیر می‌شود. سپس الکس درحالی‌که آهنگ معروف آواز زیر باران را می‌خواند به همسر آقای الکساندر (آدرین کُری) تعرض می‌کند.
روز بعد، افسر ناظر، آقای دلتوئید (اوبری موریس) که از خشونت‌های الکس آگاهی دارد سراغ او رفته و به او هشدار می‌دهد. الکس در واکنش به او، به فروشگاه محصولات موسیقی می‌رود و در آنجا دو دختر را می‌بیند و با خود برای خوشگذرانی می‌بَرَد.
روز بعد، «رفیق»هایش از او به‌خاطر خرده‌خلاف‌هایش گله می‌کنند و خواهان برابری بیشتر و دزدی‌های با بازده بیشتر هستند. الکس با حمله به آن‌ها رهبری خویش را تثبیت می‌کند. بعدتر الکس به خانه زنی مجرد و ثروتمند که همدمی به جز گربه‌هایش ندارد حمله می‌کند، رفقایش بیرون در منتظر او مانده‌اند. الکس با مجسمه‌ای به صورت زن ضربه می‌زند. با شنیدن صدای آژیر پلیس سعی می‌کند فرار کند ولی دیم یک شیشه شیر را بر سر الکس خُرد می‌کند و او را همان‌جا با سرگیجه و خونریزی‌اش رها می‌کنند. پلیس، الکس را دستگیر می‌کند و کتک می‌زند. دلتوئید به صورت الکس آب دهان می‌ریزد و به او اطلاع می‌دهد که آن زن در بیمارستان مرده و الکس حالا دیگر قاتل محسوب می‌شود. الکس به ۱۴ سال حبس محکوم می‌شود.
بعد از گذراندن ۲ سال از حبس، وزیر کشور (با بازی آنتونی شارپ) وارد زندان می‌شود تا برای آزمایش جدیدی به نام لودویکو افرادی را انتخاب کند. این روش یک روش انزجاردرمانی آزمایشی است که مدعی است طی دو هفته جنایتکاران را اصلاح می‌کند. الکس با میل خودش داوطلب می‌شود. این فرایند عبارت است از : دارو دادن به سوژه ، بستن وی به صندلی، باز نگه داشتن پلک او با گیره مخصوص، و وادار کردنش به تماشای فیلم‌های خشن. الکس بخاطر داروها با دیدن آن صحنه‌ها احساس تهوع می‌کند. او متوجه می‌شود که موسیقی متن یکی از فیلم‌ها، همان آهنگ محبوب او، سمفونی شماره ۹ بتهوون است. روش انزجاردرمانی لودویکو باعث می‌شود هنگام شنیدن آن موسیقی هم احساس تهوع کند. او سعی می‌کند به دوره درمان خاتمه دهد اما ناموفق است.
بعد از گذشت دو هفته از استفاده روش لودُویکو، وزیر کشور نمایشی را ترتیب می‌دهد تا در آن نشان دهد که الکس «درمان» شده‌است. الکس در آنجا در مقابل یک بازیگر (جان کلایو) که با او به دعوا می‌کند و کتکش می‌زند و در برابر زنی زیبا و برهنه هیچ عکس‌العملی نشان نمی‌دهد. کشیش زندان (گادفری کوئیگلی) به نتیجه کار معترض است و معتقد است که الکس از اختیار خدادادی خود را از دست داده. او می‌گوید «او از خطاکار بودن دست کشیده است ولی از انسان بودن و حق انتخاب داشتن هم حذر می‌کند.» فرمانده زندان (مایکل گاور) این ارزیابی را دارد که آن‌ها علاقه‌ای به رساندن مجرمان به اخلاقیات متعالی ندارند بلکه فقط به فکر «کاهش جرم و جنایت و رهاسازی انبوه هولناک زندانیان هستند.»
الکس آزاد می‌شود و درمی‌یابد که پلیس اموالش را توقیف کرده و به عنوان خسارت به قربانیان جنایاتش داده است؛ و می‌فهمد که والدینش اتاق او را هم اجاره داده‌اند. الکس که بی‌جا و مکان شده، ناگهان همان پیرمرد رنجور ولگرد را که قبلاً کتک زده بود می‌بیند؛ پیرمرد می‌گوید: «یا مریم مقدس و تمام قدیس‌هایی که در بهشت بانی ما هستند ، من هرگز چهره‌ای را فراموش نمی‌کنم» و با دوستانش به الکس حمله‌ور می‌شود. الکس توسط دو پلیس نجات می‌یابد که ناگهان معلوم می‌شود آندو همان دیم و جورجی هستند. آن‌ها الکس را به بیرون شهر می‌برند، و به شدت کتک می‌زنند و تقریباً در آب خفه‌اش می‌کنند. الکس سرگردان و گیج ناگهان به‌طور اتفاقی سر از خانهٔ همان نویسنده، در می‌آورد و جلوی در از حال می‌رود. وقتی به هوش می‌آید خود را در آغوش خدمتکار (دیوید پروس) و رودرروی آقای الکساندر می‌بیند. آقای الکساندر بعد از حمله دچار معلولیت شده است. او در ابتدا الکس را به عنوان کسی که به خانه‌اش حمله کرده و به زنش تعرض کرده بود نمی‌شناسد اما دربارهٔ روش درمانی که روی او انجام شده در روزنامه‌ها خوانده است. آقای الکساندر که الکس را به عنوان سلاح یا اهرم فشاری علیه دولت می‌بیند، ترتیبی می‌دهد تا همکارانش (جان ساویدنت و مارگارت تایزک) با الکس دیداری داشته باشند. اما ناگهان صدای الکس را می‌شنود که در حمام دارد ترانهٔ «آواز در باران» را زمزمه می‌کند و ناخودآگاه به یاد آن روز تلخ که الکس به او و همسرش حمله کرد می‌افتد. آقای الکساندر با کمک همکارانش الکس را بیهوش کرده ، به اتاق خواب بالای پله‌ها برده و در را قفل می‌کند. الکس درحالی بیدار می‌شود که صدای سمفونی شماره ۹ (بتهوون) از اتاق پایینی می‌آید. او که بعد از دوره درمانی از شنیدن سمفونی ۹ متنفر شده، در آن اتاق از آن صدا به ستوه آمده ، خود را از پنجره اتاق به پایین پرتاب می‌کند و به کما می‌رود.
الکس در یک بیمارستان به هوش می‌آید. او بعد از انجام یک سری آزمایش روانشناسی متوجه می‌شود که دیگر انزجاری نسبت به خشونت احساس نمی‌کند. وزیر کشور وارد اتاق می‌شود و از او عذرخواهی می‌کند. او به الکس قول می‌دهد در ازای همکاری با روابط عمومی وزارت (برای حفظ آبروی از دست رفته بخاطر جنایاتی که ممکن است فاش شود) به او کار می‌دهد و از او مراقبت می‌کند. وزیر کشور به نشانه حُسن نیت، یک سیستم پخش استریو داخل اتاق می‌آورد که دارد سمفونی شماره ۹ را پخش می‌کند. سپس، الکس دوباره تصورات منفی و رذالت بار خود را آغاز می‌کند… و سپس به عنوان راوی می‌گوید: «من کاملاً درمان شدم!»
سؤال اخلاقی اصلی فیلم (که در خیلی از آثار برجس هم مطرح است) تعریف "خوب بودن" است و این که "آیا استفاده از روش انزجاردرمانی برای پایان دهی به رفتار غیراخلاقی، منطقی است؟" استنلی کوبریک در ستردِی ریویو، فیلمش را این‌گونه توصیف کرد:
".. طنزی اجتماعیست در مورد این سؤال که آیا روانشناسی رفتاری و شرطی کردن روانی، سلاح خطرناک جدیدی برای دولت است تا با استفاده از آن کنترل گسترده‌تری بر شهروندانش داشته و آن‌ها را به موجوداتی بسیار شبیه روبات تبدیل سازد؟"
به‌طور مشابه، کوبریک در برگهٔ تولید فیلم می‌نویسد:
«این فیلم داستان مشکوک رهایی یک نوجوان جاهل با روش درمانی شرطی‌شدن است. در عین حال، یک خطابهٔ کوچک دربارهٔ اختیار عمل هم هست.»
الکس بعد از انزجاردرمانی، مثل یک عضو خوب جامعه رفتار می‌کند، ولی نه با انتخاب خودش. خوبی‌اش داوطلبانه نیست. او دارای لقب «پرتقال کوکی» شده‌است- کائن نما در بیرون و ماشین نما در درون. در زندان، کشیش بعد از به چشم دیدن صحنه آزمایش‌ها روی الکس، آن را خطا دانسته و معتقد بود که خوبی باید از درون انسان تجلی یاید.
این، درون مایهٔ تجاوز به آزادی را شکل می‌دهد- چه حکومتی، چه شخصی یا شهروندی- نقض آزادی الکس از دو قدرت سیاسی، از طرفی دولت و از طرف دیگر مخالفان، که هر دو هم از الکس در جهت اهداف خود بهره‌کشی می‌کنند. داستان فیلم به گونه‌ای انتقادی دو حزب محافظه کار و لیبرال را نمایش می‌دهد که هردو به یک اندازه از الکس به عنوان ابزاری در جهت نیل به اهداف خود استفاده می‌کنند. نویسنده فرانک الکساندر-قربانی الکس و همدستانش- بدنبال انتقام از الکس است و می‌خواهد از او به عنوان ابزاری برای راندن مردم از دولت جدید استفاده کند. آقای الکساندر دولت را می‌ترساند و در تلفن می‌گوید:
«بردن جوان بزهکار به پلیس و اجرای برنامهٔ شرطی‌شدن روی آنها. اوه، همهٔ ما این رو در دیگر کشورها دیدیم…»
هدف مهم دیگر، رفتارگرایی یا روانشناسی رفتاری بود که توسط جان بی. واتسون و بی اف اسکینر مطرح شد. برجس رفتارگرایی را رد کرده و کتاب «ورای آزادی و وقار» اسکینر را «یکی از خطرناک ترین کتاب‌های نوشته‌شده در طول تاریخ» می‌شمرد. اگرچه بنیان‌گذار اصلی رفتارگرایی، واتسون، بر محدودیت‌های این مکتب روانشناختی اقرار می‌کرد اما اسکینر مدعی بود، اصلاح رفتار -مخصوصا شرطی شدن فعال (یادگیری رفتار با روش‌های تشویقی-تنبیهی نظام مند) بیشتر از روش شرطی شدن کلاسیک واتسونی- کلید جامعه ایدئال است. با این حال، روش لوودُویکوی نشان‌داده‌شده در فیلم تا حد زیادی تقلیدی تمسخرآمیز از انزجار درمانی به نظر مرسد تا شرطی‌شدن کلاسیک یا فعال.
مک‌داول بعد از اینکه کوبریک او را درفیلم "اگر..." دید برای نقش الکس انتخاب شد. مک‌داول همچنین لباس کریکتی را که داشت به کوبریک نشان داد و بدین ترتیب در انتخاب لباس گروه الکس و رفقایش به کوبریک کمک کرد. کوبریک هم به او گفت که ضربه گیر قسمت حساس بدن را نه زیر بلکه روی لباسش بپوشد.
در فیلمبرداری یکی از قسمت‌های صحنه معروف روش لودُویکو، یکی از قرنیه‌های مک‌داول خراش برداشته و به‌طور موقت نابینا شده بود. دکتری که در فیلم بالای سر الکس بود و محلول نمک در چشم به زور بازِ او می‌ریخت یک دکتر واقعی بود که برای جلوگیری از خشک‌شدگی چشمش این کار را می‌کرد. بخشی از استخوان دندهٔ مک‌داول هم در صحنه درگیری با گروه بیلی بوی ترک خورد. یک نوع جلوهٔ ویژه هم استفاده شد که در آن زمان منحصربه‌فرد بود؛ در صحنه‌ای که الکس به قصد خودکشی خود را از پنجره به بیرون پرت کرد و بیننده با دوربین همراه می‌شود تا زمانی که دوربین به زمین برخورد می‌کند و در واقع این زاویهٔ دید الکس است. این جلوه در شرایطی به‌دست آمد که یک دوربین کوکی نیومن سینکلر را در یک جعبه قرار دادند و در شرایطی که ابتدا لنز به زمین بخورَد، آن را به سمت زمین رها کردند. در عین بهت و تعجب کوبریک، شش قطعهٔ مهم از دوربین سالم ماند.
اقتباس سینمایی از رمان "پرتقال کوکی" (۱۹۶۲) تصادفی بود. تری سازرن، فیلم‌نامه‌نویس این فیلم یک نسخه از رمان را به کوبریک داد اما از آنجا که کوبریک مشغول پروژه مربوط به ناپلئون بناپارت بود، رمان پرتقال کوکی را کنار گذاشت. اندکی بعد، پروژه بناپارت کنسل شد و کمی بعدتر به‌طور اتفاقی کوبریک دوباره چشمش به رمان افتاد. رمان اثرگذاری سریعی بر کوبریک داشت. کوبریک در مورد اشتیاقش به رمان می‌گوید: "من از هرچیزی که در این رمان بود شگفت زده شدم؛ داستانش، ایده‌هایش، شخصیتهای داستان و البته زبان مورد استفاده در رمان (زبان ندست). و داستان هم البته در چند سطح مختلف کاربرد دارد: سطح سیاسی، جامعه شناختی و از همه مهمتر، در یک سطح روانشناختی-نمادین خیالی". کوبریک نمایشنامه‌ای وفادار به رمان نوشت و در این باره گفت: فکر می‌کنم برجس هرآنچه می‌خواست بگوید در کتابش آورده اما من هم کمی ایدهٔ روایی ابداع کرده و بعضی صحنه‌ها را کمی تغییر شکل دادم". کوبریک فیلم‌نامه را براساس نسخهٔ آمریکایی کوتاه‌شدهٔ رمان ایجاد کرد که بخش آخر را نداشت (که بعدتر به نسخه آمریکایی هم اضافه شد).
احساس آنتونی برجس نسبت به نسخه سینمایی اثرش مبهم بود. او عموماً می‌گفت که بازی مالکوم مک‌داول و مایکل بیتس و استفاده از موسیقی در این فیلم را دوست دارد. او کلمهٔ «زیرکانه» را در توصیف فیلم به کار می‌برد آنقدر زیرکانه که ممکن است خطرناک باشد. ناراحتی‌اش از این بود که «بخش آخر رهایی» در فیلم وجود ندارد، البته او ناشر آمریکایی کتاب را سرزنش می‌کرد و نه کوبریک را (پیش از ۱۹۸۶ تمام نسخه‌های آمریکایی فاقد بخش نهایی بودند).
برجس در خودزندگی نامه‌اش You've Had Your Time (1990) می‌نویسد او و کوبریک رابطهٔ خیلی خوبی با هم داشتند؛ هردو دیدگاه‌های سیاسی و فلسفی مشترکی داشتند و هردو خیلی به ادبیات، سینما، موسیقی و ناپلئون بناپارت علاقه داشتند. رمان ۱۹۷۴ برجس یعنی «سمفونی ناپلئون» به کوبریک تقدیم شده بود. رابطه آن‌ها زمانی خدشه‌دار شد که برجس کوبریک را در مقابل اتهاماتی که به فیلم زده شد تنها گذاشت. منتقدان فیلم معتقد بودند که این فیلم خشونت را ستایش می‌کند. برجس که یک کاتولیک برگشته بود خیلی تلاش کرد تا نکات اخلاقی داستان را به ارگان‌های مسیحی که خشمگین شده بودند توضیح دهد و از آن در برابر اتهام‌زنی روزنامه‌ها دفاع کند که می‌گفتند که داستان او از عقاید فاشیستی حمایت می‌کند. او همچنین برای دریافت جوایز کوبریک به جای او حضور می‌یافت.
کوبریک یک کمال‌گرا بود و در تحقیقاتش برای فیلم بسیار باریک‌بینانه عمل می‌کرد. او هزاران عکس از مکان‌های مناسب برای فیلمبرداری می‌گرفت و هر صحنه را هم چندین بار تکرار می‌کرد تا آن چیزی که می‌خواست در بیاید. با این حال، به گفته مالکوم مک‌داول، او معمولاً خیلی زود نتیجه‌ای را که می‌خواست به‌دست می‌آورد؛ بنابراین، تکرارهای کمی صورت می‌گرفت. فیلمبرداری از سپتامبر ۱۹۷۰ تا آوریل ۱۹۷۱ طول کشید که پرتقال کوکی را سریعترین فیلمبرداری بین فیلم‌های کوبریک ساخت. از نظر فنی، کوبریک برای دستیابی به کیفیت فانتزی و خیالی داستان، فیلم را با دوربین‌های با لنز فوق عریض فیلمبرداری کرد؛ مانند Kinoptik Tegea نُه و هشت دهم میلی‌متری به جای دوربین‌های ۳۵ میلی‌متری Arriflex.
بعضی (مثل میشل سیما که در مصاحبه اش با کوبریک عنوان کرد)، جامعه به تصویر کشیده شده در فیلم را بخاطر ارتباط‌هایی که با فرهنگ روسیه دارد جامعه‌ای کمونیست می‌خوانند. زبان عامیانه جوانان در فیلم واژگان روسی بسیاری در خود دارد که می‌توان به برجس نسبت داد. شواهدی وجود دارد که می‌توان بیان کرد جامعه فیلم جامعه‌ای سوسیالیست است یا شاید جامعه ایست در حال تحول از یک سوسیالیسم شکست‌خورده به سوی یک جامعه کاملاً فاشیست. در رمان، خیابان‌ها نقاشی‌هایی دارند از کارگران به سبک آثار هنری سوسیالیست روس؛ و در فیلم نقاشی‌های دیواری به سبک آثار سوسیالیستی است. بعدتر در فیلم، زمانی که دولت جدید قدرت را در دست می‌گیرد، فضای مستبدانه‌تری نسبت به فضای هرج‌ومرج‌طلبانهٔ اول فیلم می‌بینیم. پاسخ کوبریک به سؤال سیما (مصاحبه گر) که "جامعهٔ فیلم دقیقاً چگونه جامعه‌ای است" پاسخی مبهم بود. با این حال، کوبریک این را اظهار کرد که مقایسه‌هایی را بین هر دو طیف سیاسی چپ و راست انجام می‌دهد و اینکه از نظر او تفاوت اندکی بین دو طرف وجود دارد. کوبریک اظهار کرد: "وزیر که آنتونی شارپ آن را بازی کرد، یک نماد کامل از طرف راست است. نویسنده، پاتریک مگی یک چپ سینه‌چاک است… تنها تعصبات آن‌ها تفاوت می‌کند. ابزار و اهدافشان به سختی تفکیک‌پذیر است."
فیلمبرداری بیشتر صحنه‌های پرتقال کوکی بیرون از استودیو و در خیابانها و فضای باز بود؛ در متروپُلیتن و در دسترسی سریع به خانه‌ای که بعد از این فیلم، کوبریک در آن زندگی کرد.
معدود صحنه‌هایی که در استودیو فیلمبرداری شدند عبارتند از بار کورووا میلک، محل بازرسی بدنی زندانیان جدید، صحنه حمام کردن الکس در منزل اف. الکساندر و دو صحنه مانند آن در هال. محیط این صحنه‌ها در یک کارخانهٔ قدیمی در بول هد رُد در الستری ساخته شد که دفتر تولید فیلم هم بود.
دیگر مکانهای استفاده‌شده در فیلم اینها بودند:
پرتقال کوکی برخلاف ماهیت جنجالی‌اش، در میان مخاطبانش موفقیتی فوق‌العاده داشت و با توجه به بودجه محافظه‌کارانه ۲٫۲ میلیون دلاری‌اش فروشی بالغ بر ۲۶ میلیون دلار داشت؛ و نظر منتقدین را هم جلب کرده و نامزد جوایز متعددی شد از جمله نامزدی جایزه اسکار بهترین فیلم (که به ارتباط فرانسوی باخت). این فیلم همچنین باعث افزایش فروش سمفونی نهم بتهوون شد. اخیراً هم این فیلم از وبسایت راتن تومیتوس با %۸۹امتیاز نشان "Certified Fresh" دریافت کرد.
این فیلم برخلاف اقبال عمومی میان منتقدان، مخالف‌های برجسته‌ای هم داشت. استنلی کوفمان اظهار داشت: «شاید حتی به زحمت بتوان گفت، فیلمنامه فقط عنوان کتاب برجس را یدک می‌کشد.» راجر ایبرت، امتیاز ۲ از ۴ ستاره را به فیلم داد و آن را یک «افتضاح ایدئولوژیک» خواند! در مجله نیویورکر که عنوان «استنلی استرنجلاو» را انتخاب کرده بود، پائولین کیل این فیلم را هرزه‌نگاری خواند بخاطر طرز بدون احساسات انسانی نشان دادن قربانیان الکس و برجسته‌سازی مشقت‌هایی که شخصیت الکس متحمل می‌شد. کیل، کوبریک را با واژهٔ «بدجور هرزه‌نگار» مورد تمسخر قرار داد با یادآوری صحنه آزار زنی که قصد تعرض به او را داشتند و ادعا می‌کرد که آن صحنه برای خوشی و بنوعی قلقلک بود.
جان سایمون، با ذکر اینکه یک تأثیر بنیادی رمان، زبان عامیانه ندست آن بود، آن را برای یک فیلم انتخابی ضعیف دانست. سایمون در راستای بعضی نقدهای کیل در مورد طرز به نمایش درآوردن قربانیان الکس، ذکر کرد: "نقش نویسنده که در رمان جوانی دوست داشتنی بود را پاتریک مگی بازی کرد که فردی میانسال و بشدت دمدمی مزاج بود و سعی بر منزجرکننده نشان دادن شخصیت داشت". سایمون با توضیح بیشتر بیان کرد: "کوبریک، مگی افراطی را بیش از حد کارگردانی می‌کند تا آنجا که چشمهای مگی همچون موشکهایی می‌خواهند از محل پرتابشان (یعنی حدقه چشمش) در بیایند و چهره اش از فرط حرص، رنگ به رنگ می‌شود!
فیلم در سال ۱۹۷۳ دوباره منتشر شد و در بخش اجاره‌ای ۱٫۵ میلیون درآمد کسب کرد.
پرتقال کوکی بهمراه فیلم‌هایی چون بانی و کلاید (۱۹۶۷)، این گروه خشن (۱۹۶۹)، هری خبیث (۱۹۷۱) و سگهای کاهی یا سگهای پوشالی (۱۹۷۱)، از موارد برجسته آسان‌گیری مقوله کنترل خشونت در فیلم‌های سینمایی است. این فیلم در بریتانیا بسیار جنجالی شد و خود کوبریک از اکران آن صرف نظر کرد. پرتقال کوکی در ۱۰۰ سال... ۱۰۰ هیجان به انتخاب بفا در رتبه ۲۱ ۱۰۰ سال… ۱۰۰ فیلم به انتخاب بنیاد فیلم آمریکا در رتبه ۴۶ قرار داشت اگرچه در رتبهٔ به‌روزشده به ۷۰ نزول کرد. شخصیت الکس دلارج در رتبهٔ ۱۲ AFI's 100 Years...100 Heroes & Villains قرار دارد. در سال ۲۰۰۸ پرتقال کوکی به‌عنوان فیلم چهارم برترین فیلم علمی-تخیلی تا به امروز در ده فیلم برتر در ده ژانر به انتخاب بفا قرار گرفت. در سال ۲۰۱۰ هم، مجله تایم این فیلم را در جایگاه نهم مضحک‌ترین فیلم‌های خشونت بار لیست خود قرار داد.
ایالات متحده آمریکا در اکران اصلی خود به فیلم درجه X داد. بعد از این اتفاق، کوبریک تقریباً ۳۰ ثانیه از صحنه‌های نامتعارف فیلمش را با صحنه‌های با شدت کمتر عوض کرد تا درجه فیلم را برای اکران مجدد در سال ۱۹۷۳ به R برساند. دی‌وی‌دیهای کنونی موجود شامل همان نسخه اصلی X می‌باشند و تنها بعضی از نسخه‌های سیستم ویدئو خانگی اوایل دهه ۸۰ نسخه R بودند.
دفتر ملی کاتولیک برای فیلم‌ها به‌خاطر صحنه‌های خشونت و زننده آشکار به فیلم درجه C (محکوم شده) داد و براساس این درجه از نظر شرعی، مسیحیان معتقد به کلیسای کاتولیک از دیدن فیلم منع شدند. در سال ۱۹۸۲، دفتر ملی درجه C را منسوخ اعلام کرد؛ بنابراین فیلم‌هایی که با درجه محکوم شده شناخته می‌شدند به درجه O به معنی «از نظر اخلاقی زننده است» تغییر یافتند.
مسئولان بریتانیایی شدت خشونت و تصاویر این فیلم را بیش از حد دانستند. در مارس ۱۹۷۲ در یک دادگاه محاکمه، دادستان یک فرد ۱۴ ساله را که همکلاسی اش را به قتل رسانده بود متهم کرد و با اشاره به فیلم پرتقال کوکی، به قاضی گفت که پرونده مورد نظر ارتباط هولناکی با این فیلم دارد. فرد مهاجم دیگری هم که یک پسر ۱۶ ساله اهل بلچلی بود به پلیس اعتراف کرد که مجرم است و گفت که دوستانش از فیلم و از «کتک‌کاری کردن یک پیرمرد مثل این» برایش گفته بودند. وکیل مدافع شخص قاتل به دادگاه گفت که: «در ارتباط بین این جنایت و ادبیات تهییج گر به خصوص فیلم پرتقال کوکی هیچ گونه شک منطقی وجود ندارد». خبرنگاران هم این فیلم را سرزنش کردند مخصوصاً بخاطر صحنه تعرض که الکس و یارانش ترانه «آواز زیر باران» را می‌خوانند. کریستین کوبریک، همسر استنلی کوبریک، گفته که خانواده اش تهدیدهایی را دریافت می‌کردند و تظاهرکنندگانی هم بیرون منزلشان جمع می‌شدند. بعد از آن، کوبریک با اظهار تنفر از این ادعا که بگویند این فیلم مسئول هرگونه تقلید خشونت بار در زندگی واقعی مردم است، از کمپانی برادران وارنر خواست تا از پخش فیلم در بریتانیا صرف نظر کنند.
در سال ۱۹۹۳ باشگاه اسکالا سینما با ذکر این سخنان کوبریک: «تلاش و مسئولیت‌پذیری در هنر به عنوان علتی برای زندگی به نظر من اشتباه است. هنر عبارتست از بازسازی زندگی ولی زندگی نمی‌سازد و باعث زندگی هم نمی‌شود. به علاوه نسبت دادن اتفاقات به یک فیلم با این دیدگاه پذیرفته شده در تضاد است که می‌گوید حتی در حالت بعد از یک هیپنوتیزم عمیق هم مردم نمی‌توانند کارهایی بکنند که با ذاتشان در تضاد است»، بخاطر باختن در یک جدال قانونی در پی نمایش غیرمجاز فیلم مجبور به واگذاری شد.
بعد از پخش نشدن فیلم بمدت ۲۷ سال به هر دلیلی که داشت، دیدن این فیلم در بریتانیا خیلی مشکل بود. فیلم در سینماهای بریتانیا اکران شد و اولین VHSها و DVDها خیلی زود بعد از درگذشت کوبریک در سال ۱۹۹۹ منتشر شدند. در چهارم ژوئیه ۲۰۰۱، شبکه اسکای تی وی اولین بار نسخهٔ کوتاه‌نشدهٔ پرتقال کوکی را پخش کرد.
در سال ۱۹۹۴، شبکه ۴ انگلیس مستندی ۲۷ دقیقه‌ای به نام میوه ممنوعه پخش کرد که در مورد اکران نشدن بحث‌برانگیز پرتقال کوکی در بریتانیا بود؛ این مستند شامل تصاویری از فیلم بود که به قسمت‌هایی از فیلم که فقط یک بار طی ۲۷ سال منع پخش در بریتانیا اکران شد توجه داشت.
از آنجایی که کوبریک فقط بخش پایانی و مثبت رمان را در فیلم نیاورده یعنی جایی که الکس عاقل و بالغ می‌شود و از جامعه‌ستیزی دست برمی‌دارد، می‌توان گفت که او تا حد زیادی به خط داستان رمان وفادار بوده‌است. درحالی‌که در فیلم می‌بینیم به الکس پیشنهاد یک شغل دولتی می‌شود - ضمن اینکه به بیننده القا می‌شود که او در دل و وجود خود همچنان یک جامعه‌ستیز است - رمان با توصیف الکس به‌صورت یک فرد تغییریافته و مثبت‌شده از درون پایان می‌یابد. این تفاوت هم به‌خاطر آن بود که کوبریک فیلمنامهٔ خود را بر پایهٔ نسخهٔ آمریکایی رمان ساخته بود؛ همان‌طور که ذکر شد، بخش پایانی نسخه آمریکایی رمان با پافشاری منتشرکننده آمریکایی حذف شد. او اظهار داشت که تا زمانی‌که فیلمش به اواخر تولید رسیده بود نسخه کامل و اصلی را نخوانده بود و هیچوقت هم استفاده از آن را در دستور کارش قرار نداده بود. در مقدمه نسخه سال ۱۹۹۶ رمان آمده که کوبریک بخش پایانی نسخه اصلی رمان را به شدت خوشبینانه و به دور از واقعیت می‌دانست.
یک نمونه از این می‌تواند تفاوت‌های میان نقش کارآگاه اصلاح‌کننده الکس یعنی دلتوئید در فیلم و رمان باشد. در رمان بنظر می‌رسد پی.آر. دلتوئید کمی کنترل اخلاقی بر خود و الکس داشته باشد (اگرچه آن تلاش‌ها برای مهار الکس از دروغ گفتن به او و جنایت نکردنش کافی نیست). در فیلم، دلتوئید بنظر کمی سادیست می‌آید و انگار رفتار خاصی با الکس دارد مثلاً وقتی در اتاق الکس مشغول مصاحبه با او است ناگهان به قسمت نامتعارفی از بدن الکس ضربه وارد می‌کند.
در سال ۲۰۰۰، فیلم در دو نسخه جداگانه دی‌وی‌دی و سیستم ویدئو خانگی عرضه شد که هر دو از مجموعهٔ دی‌وی‌دی استنلی کوبریک بودند. وارنر برادرز به خاطر نارضایتی طرفداران از کیفیت محصول منتشر شده ، فیلم را دوباره منتشر کرد اما این بار با تصاویری بازگردانی‌شده به‌صورت دیجیتال و صدایی باز تنظیم شده. عرضهٔ محدودی هم از مجموعهٔ این فیلم با جلد فیلم ، سی‌دی موسیقی متن و یک کتابچه انجام شد که بعدتر ادامه نیافت. در سال ۲۰۰۵ نسخه بریتانیایی هم در بسته‌ای تحت عنوان «فیلمی اسطوره‌ای» منتشر شد که مشابه نسخهٔ دی‌وی‌دی بود به جز جلد بسته. در سال ۲۰۰۶، وارنر بروز اعلام کرد که یک نسخه مخصوص شامل دو سی‌دی همراه با مصاحبه با مک‌داول و همچنین نسخه‌ای شامل دو سی‌دی از فیلم‌های کوبریک را در ماه سپتامبر عرضه خواهد کرد. چندین عرضه‌کنندهٔ بریتانیایی زمان عرضهٔ این محصول را ۶ نوامبر ۲۰۰۶ تعیین کردند؛ انتشار به تأخیر افتاد و به تعطیلات ۲۰۰۷ موکول شد.
نسخهٔ اچ‌دی دی‌وی‌دی، دیسک بلو-ری و بازنسخه‌ای از دی‌وی‌دی فیلم در ۲۳ اکتبر ۲۰۰۷ منتشر شد. این نسخه‌ها شامل چهار فیلم کلاسیک دیگر از کوبریک هم بودند. نسخهٔ 1080p و صدای بازترکیب‌شدهٔ Dolby TrueHD 5.1 (برای HD DVD) و تِرَک‌های فشرده‌نشده 5.1 PCM (برای Blu-ray) در هر دو نسخه اچ‌دی دی‌وی‌دی و دیسک بلو-ری وجود دارند. بازنسخهٔ دی‌وی‌دی برخلاف نسخه‌های قبلی از نظر کیفی بهبود یافته تر است. دیسک بلو-ری فیلم به مناسبت چهلمین سالگرد اکران آن دوباره منتشر شد، با این حال این نسخه غیر از اضافه‌کردن قالب فیلم و مستند به عنوان جایزه خرید، مشابه نسخهٔ دیسک بلو-ری پیشین است.
۱۱ آبان دویست و بیست و هفتمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۱۳۸ روز (۱۳۹ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۱۲ آبان دویست و بیست و هشتمین روز از سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۱۳۷ روز (۱۳۸ روز در سال کبیسه) مانده‌است.
۱۴ آبان دویست و سی اُمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۱۳۵ روز (۱۳۶ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۱۵ آبان دویست و سی و یکمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۱۳۴ روز (۱۳۵ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۱۶ آبان دویست و سی و دومین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۱۳۳ روز (۱۳۴ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۱۷ آبان دویست و سی و سومین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۱۳۲ روز (۱۳۳ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۱۸ آبان دویست و سی و چهارمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۱۳۱ روز (۱۳۲ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۱۹ آبان دویست و سی و پنجمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۱۳۰ روز (۱۳۱ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۲۰ آبان دویست و سی و ششمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۱۲۹ روز (۱۳۰ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۲۱ آبان دویست و سی و هفتمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۱۲۸ روز (۱۲۹ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۲۲ آبان دویست و سی و هشتمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۱۲۷ روز (۱۲۸ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۲۳ آبان دویست و سی و نهمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۱۲۶ روز (۱۲۷ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۲۴ آبان دویست و چهلمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۱۲۵ روز (۱۲۶ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۲۵ آبان دویست و چهل و یکمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۱۲۴ روز (۱۲۵ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۲۶ آبان دویست و چهل و دومین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۱۲۳ روز (۱۲۴ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۲۷ آبان دویست و چهل و سومین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۱۲۲ روز (۱۲۳ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۲۸ آبان دویست و چهل و چهارمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۱۲۱ روز (۱۲۲ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۲۹ آبان دویست و چهل و پنجمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۱۲۰ روز (۱۲۱ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۱ بهمن سیصد و هفتمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۵۸ روز (۵۹ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۲ بهمن سیصد و هشتمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۵۷ روز (۵۸ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۳ بهمن سیصد و نهمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۵۶ روز (۵۷ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۴ بهمن سیصد و دهمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۵۵ روز (۵۶ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۵ بهمن سیصد و یازدهمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۵۴ روز (۵۵ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۶ بهمن سیصد و دوازدهمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۵۳ روز (۲۵۴ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۷ بهمن ماه سیصد و سیزدهمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۵۲ روز (۵۳ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۸ بهمن سیصد و چهاردهمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۵۱ روز (۵۲ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۹ بهمن از آغاز سال در گاه‌شماری ایران ۳۱۵ روز گذشته و به پایان آن ۵۰ روز (۵۱ روز در سال‌های کبیسه) باقی است.
۱۰ بهمن سیصد و شانزدهمین روز سال از گاه‌شماری خورشیدی در ایران است. به پایان سال ۴۹ روز (۵۰ روز در سال کبیسه) مانده‌است.
۱۱ بهمن سیصد و هفدهمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۴۸ روز (۴۹ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۱۳ بهمن سیصد و نوزدهمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۴۶ روز (۴۷ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۱۴ بهمن سیصد و بیستمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۴۵ روز (۴۶ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
روز هوا و فضا
۱۵ بهمن سیصد و بیست و یکمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۴۴ روز (۴۵ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۱۶ بهمن سیصد و بیست و دومین روز از سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۴۳ روز (۴۴ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۱۷ بهمن سیصد و بیست و سومین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۴۲ روز (۴۳ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۱۸ بهمن سیصد و بیست و چهارمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۴۱ روز (۴۲ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۱۹ بهمن سیصد و بیست و پنجمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۴۰ روز (۴۱ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۲۰ بهمن سیصد و بیست و ششمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۳۹ روز (۴۰ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۲۱ بهمن سیصد و بیست و هفتمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۳۸ روز (۳۹ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۲۳ بهمن سیصد و بیست و نهمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۳۶ روز (۳۷ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۲۴ بهمن سیصد و سی اُمین روز از سال در گاه شماری خورشیدی است. به پایان سال ۳۵ روز (۳۶ روز در سال کبیسه) مانده‌است.
۲۵ بهمن سیصد و سی و یکمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۳۴ روز (۳۵ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۲۶ بهمن سیصد و سی و دومین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۳۳ روز (۳۴ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۲۷ بهمن سیصد و سی و سومین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۳۲ روز (۳۳ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۲۹ بهمن سیصد و سی و پنجمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۳۰ روز (۳۱ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
جشن سپندارمذگان بر پایه پژوهش‌ها و منابع تاریخی، ایرانیان باستان در این روز جشنی به نام " مژده گیران " برپا می‌کردند. این جشن ویژه زنان بوده و برای بزرگداشت مقام آنان برپا می‌شد.
سیصد و سی و ششمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۹ روز (۳۰ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۱ اسفند سیصد و سی و هفتمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۸ روز (۲۹ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۲ اسفند سیصد و سی و هشتمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۷ روز (۲۸ روز در سال کبیسه) مانده‌است.
فرامرز اصلانی (زادهٔ ۲۲ تیر ۱۳۳۳) آهنگساز، ترانه‌سرا، نوازندهٔ گیتار و خوانندهٔ موسیقی پاپ ایرانی است.
اصلانی دانش‌آموختهٔ رشتهٔ روزنامه‌نگاری از دانشگاه لندن است. او ترانه‌ها و موسیقی‌اش را بیشتر خود می‌نویسد و آن را با سبک ویژه خودش با گیتار و آواز اجرا می‌کند.
وی پس از پایان تحصیلات به روزنامه‌نگاری پرداخت و نوشته‌های بسیاری را به زبان‌های انگلیسی و فارسی منتشر کرد. سال ۱۹۷۲ از لندن به لس‌آنجلس رفت و چهار سال در آنجا بود سپس به ایران بازگشت و فعالیت خود را یکی از روزنامه‌های انگلیسی‌زبان به نام تهران ژورنال (Tehran Journal) آغاز کرد.
در سال ۱۹۷۷ او مورد توجه رئیس کمپانی سی بی اس رکوردز اینترنشنال در تهران قرار گرفت و نخستین مجموعه از آثار موسیقی خود را تحت عنوان دلمشغولی‌ها به همراه کمپانی سی‌بی‌اس منتشر کرد که به سرعت توانست جزو پرفروش‌ترین آثار موسیقی در آن سال قرار گیرد.
پس از انقلاب ۱۳۵۷ او به همراه خانواده‌اش ایران را ترک کرد و در انگلستان سکنی گزید. در آنجا به‌طور هم‌زمان فعالیت‌های رسانه‌ای و موسیقایی‌اش را پی گرفت. هر دو دختر او به نام‌های فدرا و رکسانا نیز مانند پدر در زمینه موسیقی فعالیت می‌کنند. از مهم‌ترین آثار اصلانی که در ایران هم به شهرت فراوانی رسید آلبوم‌های دلمشغولی‌ها و روزهای ترانه و اندوه بود.
آلبوم‌های فرامرز اصلانی در داخل ایران اجازه پخش ندارند اما برخی آهنگ‌های او از جمله آهوی وحشی با شعری از حافظ بارها از رادیوی جمهوری اسلامی ایران پخش شده‌است.
در سال ۱۳۹۷ گزیده‌ای از ترانه‌های اصلانی در قالب کتاب «روزهای ترانه و اندوه: گزینهٔ ترانه‌های فرامرز اصلانی» توسط نشر کوله‌پشتی منتشر شد.
۴ اسفند سیصد و چهلمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۵ روز (۲۶ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۵ اسفند سیصد و چهل و یکمین روز از سال در گاه شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۴ روز (۲۵ روز در سال کبیسه) مانده‌ است.
۶ اسفند سیصد و چهل و دومین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۳ روز (۲۴ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۷ اسفند سیصد و چهل و سومین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۲ روز (۲۳ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
https://web.archive.org/web/20180226211758/http://www.nlai.ir/tabid/2598/mid/5853/ctl/asnad/Default.aspx?Subjectmid=5850&SubjectID=16517
۸ اسفند سیصد و چهل و چهارمین روز از سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۱ روز (۲۲ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۹ اسفند سیصد و چهل و پنجمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۰ روز (۲۱ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۱۰ اسفند سیصد و چهل و ششمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۱۹ روز (۲۰ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۱۱ اسفند سیصد و چهل و هفتمین روز سال در گاه‌شماری میلادی است. به پایان سال ۱۸ روز (۱۹ روز (در سال کبیسه) باقی‌است.
۱۲ اسفند سیصد و چهل و هشتمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۱۷ روز (۱۸ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۱۳ اسفند سیصد و چهل و نهمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۱۶ روز (۱۷ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۱۵ اسفند سیصد و پنجاه و یکمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۱۴ روز (۱۵ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۱۶ اسفند سیصد و پنجاه و دومین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۱۳ روز (۱۴ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۱۷ اسفند سیصد و پنجاه و سومین روز سال از گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۱۲ روز (۱۳ روز در سال کبیسه) مانده‌است.
۱۸ اسفند سیصد و پنجاه و چهارمین روز از سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۱۱ روز (۱۲ روز در سال کبیسه) مانده‌است.
۱۹ اسفند سیصد و پنجاه و پنجمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۱۰ روز (۱۱ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۲۰ اسفند سیصد و پنجاه و ششمین روز از سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۹ روز (۱۰ روز در سال کبیسه) مانده‌است.
۲۱ اسفند سیصد و پنجاه و هفتمین روز از سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۸ روز (۹ روز در سال کبیسه) مانده‌است.
۲۲ اسفند سیصد و پنجاه و هشتمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۷ روز (۸ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۲۳ اسفند سیصد و پنجاه و نهمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۶ روز (۷ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۲۴ اسفند سیصد و شصتمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۵ روز (۶ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
شهرستان بهار با متوسط ارتفاع ۱۷۳۵ متر از سطح دریا در غرب استان همدان به مرکزیت شهر بهار، یکی از شهرستان‌های نه‌گانه استان همدان و جمعیت این شهرستان در سال ۱۳۹۵ بالغ بر ۱۲۲٬۲۵۴ تن بوده‌است. این شهرستان شامل سه بخش مرکزی، لالجین و صالح‌آباد است. زبان اکثریت مردم شهرستان ترکی آذربایجانی می‌باشد.
شهرستان بهار از نظر طبیعی دارای آب و هوای معتدل و کوهستانی بوده، رژیم بارندگی آن از تیپ اقلیم مدیترانه‌ای است. شهر بهار مرکز شهرستان بهار است (قبل از شهرستان شدن بهار یعنی ۱۳۷۲ بخش سیمینه‌رود به مرکزیت شهر بهار یکی از بخش‌های شهرستان همدان محسوب می‌شد) مرکز این شهرستان یعنی شهر بهار در پانزده کیلومتری شمال غرب شهرهمدان (مرکز استان همدان) واقع است.
این شهرستان که شامل سه بخش ۱- بخش مرکزی به مرکزیت شهر بهار، ۲- بخش لالجین به مرکزیت شهر لالجین و ۳- بخش صالح آباد به مرکزیت شهر صالح آباد است. دهستان‌های این شهرستان عبارت از شش دهستان است ۱- دهستان سیمینه رود به مرکزیت ۲- دهستان آبرومند به از توابع بخش مرکزی بهار، ۳- دهستان سفالگران ۴ - دهستان مهاجران از توابع بخش لالجین ۵- دهستان صالح آباد ۶- دهستان دیمکاران از توابع بخش صالح آباد می‌باشد.
شهر بهار یکی از شهرهای استان همدان و در پانزده کیلومتری شمال شهر همدان قرار دارد. تانیم قرن اخیر قصبه‌ای معتبر و مرکز بخش سیمینه‌رود بود. حمدالله مستوفی در ذیل همدان غیرمستقیم از منطقهٔ بهار و توابع آن به‌اضافه قسمتی دیگر از اراضی مجاور شهر همدان از ناحیه فریوار نام برده‌است. اصطلاح فریوار در قرن پنجم هـ.ق. از زبان راوندی آمده‌است.گروسین، هادی، " زروامند". صفحهٔ ۴۸. همدان: انتشارات سپهردانش، ۱۳۸۶.
شهرستان: بهار: شامل:
شهرستان بهار یکی از شهرستان‌های نه گانهٔ استان همدان با وسعتی معادل ۱۷۳۹ کیلومترمربع، حدود هفت‌درصد از وسعت استان را شامل می‌شود.گزارش اجمالی اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی شهرستان بهار، سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی استان همدان، ۱۳۸۴ این شهرستان دارای سه بخش بخش مرکزی، لالجین و صالح‌آباد و شش دهستان و چهار شهر بهار، لالجین، مهاجران و صالح‌آباد و شصت و هشت روستای دارای سکنه است. این شهرستان از نظر طبیعی دارای آب و هوای معتدل و خشک بوده، رژیم بارندگی آن از تیپ اقلیم مدیترانه‌ای است.شناسنامهٔ آبادیهای استان همدان (شهرستان بهار- بخش لالجین)، دفتر آمار و اطلاعات معاونت برنامه‌ریزی استانداری، همدان، 1386
فعالیت عمده صنایع دستی شهرستان بهار در زمینه ساخت سفال و سرامیک و بافت قالی است. در این دو هنر-صنعت در سال ۱۳۸۲ به ترتیب ۱۱۱۲۱ و ۳۵۸۰ نفر مشغول به فعالیت بوده‌اند.همان
شهرت شهرستان بهار از قدیم‌لایام به دشت‌های آن به ویژه «دشت قرق» و «دشت کوزه‌کولان» بود و کوزه‌کولان جلگه‌ای است منتهی به دامنه‌های کوه الوند. لازم است ذکر شود کهن‌ترین مسیر ارتباطی پایتخت کشور ماد به سمت مغرب و جنوب غربی ایران یعنی به سرزمین‌های ایلام، بابل، اکد و سومر از این ناحیه عبور می‌نمود. اکنون بزرگراه همدان - کرمانشاه - سنندج و سه‌راهی صالح آباد محل تلاقی استانهای غربی کشور با مرکزو در دشت کوزه‌کولان قرار دارد.
مکانی با شرایط شکارگاه و سبزه‌زار، که تا چند دههٔ قبل چاه‌های عمیق موجود در «دشت بهار» حفر نشده بود در قرق بهار - منطقه‌ای در جوار شهر بهار- تالابی وجود داشت که همواره آب سطحی چمن زارها را پوشانده بود، در آن گیاهان مردابی می‌رویید و محل صید ماهی و مرغابی برای شکارچیان بود.
برداشت بیش از حد از منابع آب زیرزمینی برای مصارف کشاورزی و شرب باعث نابودی دریاچه گشته‌است. دریاچه‌ای که در مجاورت آن مرغزار، چراگاه، شکارگاه و باتلاقی هم ایجاد شده بود و اکو سیستم گیاهان، جانوران و پرندگان بومی و مهاجر به‌شمار می‌رفت. به استناد متون مکتوب بهرام گور همراه اسبش در این باتلاق عمیق فرو هشت و تلاش‌ها برای یافتن او بی‌ثمر ماند البته صحت این موضوع نامشخص می‌باشد و نیازمند تحقیقات بیشتر است.
این شهرستان در تولید سیب زمینی، سیر و (اخیرا یونجه ودانه‌های روغنی) و صنایع دستی از قبیل بافت فرش و سبد در شهر بهار و سفال و سرامیک در شهر لالجین از شهرت فراوانی برخوردار است. وجود زمین‌های آبرفتی حاصل‌خیز، سفره‌های آب زیرزمینی شرایط را برای کشاورزی به خصوص محصولاتی مانند سیب زمینی را فراهم کرده‌است، به‌طوری‌که بیشتر مردمان این شهرستان به کار کشاورزی و کشت سیب زمینی، گندم، سیر و… مشغول می‌باشند.
مردم بهار به زبان ترکی آذربایجانی به لهجه بهاری تکلم می‌کنند. مردم سه روستای وهنان، سمین زاعه، رباط زعفرانی که در نزدیکی تویسرکان می‌باشند لر هستند و به زبان لری سخن می‌گویند. محله‌های قدیمی نسبت‌های فامیلی قوی به چشم می‌خورد که شبیه به نظام قبیله‌ای گذشته می‌باشد، یعنی پدر در جوار خانه پدری و پسر نیز همین‌طور زندگی می‌کنند، این موضوع بخصوص در محله قلعه و آقدروازه به چشم می‌خورد. بیشتر وصلت‌های خانوادگی بین اهالی محل صورت می‌گیرد و به ندرت با غیر هم شهری ازدواج می‌کنند.