moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
ریتولد در سال ۱۹۲۸ از د استایل جدا شد و با سبک معماری کاربردی تری شناخته شد که به آن معماری مدرن ("Nieuwe Zakelijkheid)" یا ("Nieuwe Bouwen)" می‌گویند. در همان سال او به کنگرهٔ جهانی معماران مدرن پیوست. از اواخر دهه ۱۹۲۰ او به مسکن اجتماعی، روشهای ارزان قیمت تولید، مواد جدید، پیش ساخته و استاندارد توجه داشت. در سال ۱۹۲۷ او در حال آزمایش اسلبهای بتونی پیش ساخته به عنوان ماده ای بسیار غیر معمول در آن زمان بود. در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ تمامی کارهای او از افراد خصوصی بود و دهه ۱۹۵۰ بود که وی توانست ایده‌های مترقی خود در مورد مسکن اجتماعی، در پروژه‌های اوترخت و ریوویک عملی کند.
ریتولد را در سال ۱۹۳۴ طراحی کرد و شروع به طراحی موزه ون گوگ در آمستردام کرد که پس از مرگ وی به پایان رسید
در سال ۱۹۵۱ ریتولد یک نمایشگاه بازنگری در مورد د استایل طراحی کرد که در آمستردام، ونیز و نیویورک برگزار شد که در نتیجه آن علاقه به کار او دوباره زنده شد. در سالهای بعدی پروژه‌های زیادی به وی اعطا شد، از جمله غرفه هلند برای دوسالانه ونیز (۱۹۵۳)، آکادمی‌های هنری در آمستردام و آرنهام و اتاق مطبوعات برای ساختمان یونسکو در پاریس. در سال ۱۹۶۵ غرفه سونزبیک ریتولد که برای نمایش مجسمه‌های کوچک در سومین نمایشگاه بین‌المللی مجسمه‌سازی در پارک سونزبیک آرنهم طراحی شده بود، در موزه کولر-مولر بازسازی شد؛ اما در سال ۲۰۱۰ به دلیل خسارات جبران ناپذیر پوسیدگی بار دیگر، این بار با مواد جدید، بازسازی شد. ریتولد در سال ۱۹۶۱ به منظور رسیدگی به همه این پروژه‌ها، با همکاری یوهانس ون دیلن و جی ون تریت صدها خانه ساخت که بسیاری از آنها در شهر اوترخت بودند.
پس ازسی سال که کارهای او نادیده گرفته می‌شد عقل‌گرایی رواج پیدا کرد و آنها دوباره احیا شدند.
ریتولد در ۲۵ ژوئن ۱۹۶۴ در اوترخت درگذشت. پسرش نیز یک طراح مشهور صنعتی شد.
میشل لی مایو (زاده ۱۳ فوریه، ۱۹۸۶) که با نام مستعار جیدن جیمز شناخته می‌شود، هنرپیشه فیلم‌های پورنو، استریپ‌تیز و مدل آمریکایی است. او از زمان شروع حرفهٔ بازیگری خود از ۲۰ نوامبر سال ۲۰۰۶ در فیلم‌های بزرگسالان، در بیش از ۴۰۰ فیلم ایفای نقش کرده‌است. او گرایش جنسی دوجنس‌گرایی دارد.
"جیدن جیمز" با نام اصلی میشل لی ۱۳ فوریه ۱۹۸۶، در آپ لند کالیفرنیا به دنیا آمده‌است. او فرزند بزرگ خانواده و دارای یک خواهر و برادر کوچکتر از خود است. جیدن از ۲۰ نوامبر ۲۰۰۶ در حالی که به‌طور تمام وقت در رشته حسابداری و بازرگانی به تحصیل در دانشگاه مشغول بود، به عنوان یک استریپ‌تیز وارد صنعت پورن گردید. او بسیار به حرفهٔ خود و بودن یک ستاره پورن علاقه دارد. او در سال ۲۰۰۹ برنده جایزه نایت‌مووز به عنوان بهترین ستاره تازه‌کار و در سال ۲۰۱۰ برنده جایزه اِی‌وی‌اِن برای بهترین صحنه سکس گروهی گردید.زندگینامه جیدن جیمز نوشته وودی اندرز - بازبینی در ۱۸ دسامبر ۲۰۱۳اطلاعات جیدن جیمز در ووردپرس
کینگ سی. ژیلت یا کینگ کمپ ژیلت (زادهٔ ۵ ژانویهٔ ۱۸۵۵ - درگذشتهٔ ۹ ژوئیهٔ ۱۹۳۲) کارآفرین آمریکایی بود، که برای اختراع ریش‌تراش و تأسیس شرکت ژیلت مشهور است. شرکت «ژیلت» هم‌اکنون از برندهای متعلق به کمپانی پروکتر اند گمبل محسوب می‌شود.
پروانه اصلی بالگرد یا ملخ اصلی بالگرد، ، مجموعه‌ای از چند تیغهٔ گردان، یک توپی و یک سامانهٔ کنترل‌گر برای آن است. این بخش از بالگرد نیروی برآر تولید می‌کند تا وزن آن از زمین بلند شود و همچنین نیروی رانش برای چیره شدن بر نیروی پسار فراهم می‌کند تا بالگرد توانایی پرواز رو به جلو را نیز داشته باشد. همهٔ تیغه‌ها بر روی یک «توپی» نصب می‌شوند و توپی نیز بر روی سواش‌پلیت نصب می‌شود. در بالگردهای معمولی یک پروانهٔ اصلی در بالای بالگرد و یک پروانه هم بر روی دم آن وجود دارد؛ از این رو، نیروی لازم برای چرخاندن پروانه دُم، بطور مستقیم از گیربکس پروانهٔ اصلی بالگرد گرفته می‌شود که به وسیلهٔ یک شَفت به پروانه دم بالگرد منتقل می‌گردد؛ پروانه دم نیز در کنار خود یک گیربکس کوچک دارد.
مجموعهٔ پروانه بالگرد از قطعهٔ سواش‌پلیت آغاز شده و تا نوک تیغه‌ها ادامه می‌یابد. به تمام بخشی که بر روی دکل نصب می‌گردد پروانه گفته می‌شود. پروانهٔ بالگرد نیروی مورد نیاز خود را حداقل از یک موتور دریافت می‌کند. این نیرو از موتور به یک گیربکس منتقل شده و به‌وسیلهٔ یک شفت بلند که دکل نام دارد به مجموعهٔ پروانه بالگرد منتقل می‌شود. دکل یک میلهٔ استوانه‌ای بلند است که از سقف بالگرد بیرون زده و به وسیلهٔ گیربکس گردانده می‌شود. دکل دارای دو بخش ایستا و گردان است. بخش گردان دکل درواقع همان شفت کاردان است که با گشتاور موتور می‌گردد. دکل ایستا درواقع روپوش آن شفت به‌حساب می‌آید. بر بالای دکل یک مهرهٔ چفت‌سازی وجود دارد که مهره دکل نامیده می‌شود و بخشی از «مجموعهٔ توپی» به حساب می‌آید. تیغه‌های پروانه به وسیله پین به توپی وصل می‌شوند و این توپی می‌تواند به میزان ۱۰ تا ۲۰ بار بیشتر از تیغه، فشار پسار را تحمل کند.Harris, Franklin D. "Rotor Performance at High Advance Ratio: Theory versus Test " page 119 NASA/CR—2008–215370, October 2008. Accessed: 13 April 2014. مجموعهٔ پروانهٔ بالگرد بسته به نوع اتصال تیغه‌ها به توپی، در کلاس‌های گوناگونی طبقه‌بندی می‌شوند. در کل سه طبقه‌بندی اصلی وجود دارد که شامل «بی‌لولا»، «نیمه لولایی» و «تمام لولایی» هستند. گرچه پروانهٔ برخی از بالگردهای نوین، آمیخته‌ای از این سه طبقه‌بندی است. پروانه یک مجموعهٔ بالانس شده‌است که با ابزارهای بسیار حساس و دقیقی برای کاهش لرزش و تغییر سرعت هوا مجهز شده‌است. پروانه‌ها به گونه‌ای طراحی شده‌اند تا در دور موتور ثابت کار کنند که البته در برخی از بالگردها، میزان دور موتور تا مقدار کمی قابل افزایش است. در برخی از بالگردهای آزمایشی، سرعت گردش ملخ متغیر بوده‌است.Datta, Anubhav et al. "Experimental Investigation and Fundamental Understanding of a Slowed UH-60A Rotor at High Advance Ratios" page 2. "NASA" ARC-E-DAA-TN3233, 2011. Header Accessed: May 2014. Size: 26 pages in 2MBCroucher, Phil. Professional helicopter pilot studies page 2-11. . Quote: [Rotor speed] "is constant in a helicopter".Robert Beckhusen. "Army Dumps All-Seeing Chopper Drone" "Wired" June 25, 2012. Accessed: 12 October 2013. Archived on 22 April 2015. "Quote:The number of revolutions per minute is also set at a fixed rate"
برخلاف پروانه‌های نصب شده در هواپیماهایی با موتور توربوپراپ، پروانهٔ بالگردها بسیار بزرگ است و مساحت زیادی را اشغال می‌کند. از این رو می‌تواند حجم زیادی از هوا را به پایین جریان دهد و نیروی برآر را به صورت کاملاً عمودپرواز فراهم نماید. همچنین این پروانه با روانه کردن این نیرو در راستای مایل (شیبدار)، می‌تواند نیروی رانش را نیز فراهم کند.Paul Bevilaqua : The shaft driven Lift Fan propulsion system for the Joint Strike Fighter page 3. Presented May 1, 1997. DTIC.MIL Word document, 5.5 MB. Accessed: 25 February 2012.Johnson, Wayne. Helicopter theory pp3+32, "Courier Dover Publications", 1980. Accessed: 25 February 2012. Wieslaw Zenon Stepniewski, C. N. Keys. Rotary-wing aerodynamics p3, "Courier Dover Publications", 1979. Accessed: 25 February 2012. از آنجایی که موتور بالگرد در سرعتهای کم، بازدهٔ بیشتری دارد، بالگرد می‌تواند با صرف ۶۰ درصد از توان خود بر روی زمین هاور کند. هاور کردن به شرایطی گفته می‌شود که بالگرد حرکت نمی‌کند و مختصات خود را تغییر نمی‌دهد، بلکه تنها بر روی هوا معلق می‌ماند.Whittle, Richard. "It’s A Bird! It’s A Plane! No, It’s Aircraft That Fly Like A Bird! " "Breaking Defense", 12 January 2015. Accessed: 17 January 2015.Jackson, Dave. "Figure of Merit" "Unicopter", 16 December 2011. Retrieved: 22 May 2015. Archived on 26 November 2013. مساحت کل پروانهٔ بالگرد (دایره) به سه بخش تقسیم می‌شود که بخش درونی آن به دلیل شعاع گردش بسیار کم، نیروی برآر بسیار کمی فراهم می‌نماید که در نشست و برخاست بالگرد بی‌تأثیر است.Bensen, Igor. "How they fly - Bensen explains all " "Gyrocopters UK". Accessed: 10 April 2014.
بالهای یک بالگرد درواقع چند تیغه به شکل ماهی‌واره بلند با نسبت منظری زیاد هستند. به معنای این است که نازک و بلند هستند و این ویژگی باعث می‌شود که نسبت تاوه نوک بال به نیروی برآر بسیار کم و ناچیز باشد. تاوه‌ها در زمان جریان هوای قوی، اثر بسیار بیشتری بر بالگرد می‌گذارند و موجب کاهش نیروی برآر و از دست دادن ارتفاع می‌شوند. هرجا که جریان هوا سریعتر باشد، تاوه‌ها نیز مشکل‌سازتر خواهند شد و ممکن است حالت حلقه تاوه‌ای ایجاد کنند؛ بنابراین با طراحی تیغه‌ها بصورت نازک و بلند، نیروی کافی برای بلند کردن وزن بالگرد و چیره شدن بر تاوه‌ها فراهم می‌شود. تیغه‌های بالگردها از متریال گوناگون همانند آلومینیم، آلیاژ فولاد، کامپوزیت یا تیتانیوم ساخته می‌شوند. همچنین روکشی از جنس متریال بسیار مقاوم و ضد فرسایش بر روی تیغه کشیده می‌شود.
توپی به بخشی از مجموعهٔ پروانه گفته می‌شود که با استفاده از میله‌های اتصال، بر روی سواش‌پلیت گردان نصب می‌شود. توپی درواقع همانند یک سگک بزرگ است که دو تیغهٔ پروانه به آن وصل شده‌اند. در تصویر بالا توپی بالگرد رابینسون آر-۲۲ به‌وسیلهٔ دو میلهٔ اتصال بلند، بر روی سواش‌پلیت گردان نصب شده‌است. اجزای توپی آر-۲۲ به ترتیب از بالا به پایین در زیر نگاشته شده‌اند:
پروانه‌های نیمه‌لولایی با لقب «پروانه الاکلنگی» نیز نامیده می‌شوند. این آرایش ساده با دو تیغه ساخته می‌شود که دو تیغه‌اش دقیقاً بر روی یک لولای بالابر-پایین‌بر نصب می‌شوند. این ویژگی باعث می‌شود که تیغه‌ها در جهت مخالف یکدیگر در راستای بالا و پایین همانند یک الاکلنگ حرکت کنند. این مجموعه در زیر لولای الاکلنگی یک زاویهٔ مخروطی به تیغه‌ها می‌دهد که باعث می‌شود بر پایهٔ اثر کوریولیس، شعاع گرانیگاه تیغه‌ها در محور گردش کاهش یابد. بالگردهای شرکت رابینسون هلیکاپتر دارای این نوع آرایش پروانه هستند که مستعد حوادث بسیار است.http://www.copters.com/mech/mr_semi.html
در دهه ۱۹۳۰ میلادی، خوآن سییروا طراح اسپانیایی یک پروانهٔ کاملاً لولایی برای هواچرخهای شرکت خود ساخت که به تولید سی.۳۰ کیروا و سییروا سی-۱۹ انجامید. پژوهش‌های او باعث شد پروانه بالگردها به شیوه کاملاً لولایی و مستقل ساخته شود. در یک بالگرد با پروانهٔ تمام لولایی، هر تیغه به وسیلهٔ چند لولا به توپی مرکزی وصل می‌شوند. در این آرایش، هر تیغه می‌تواند بطور کاملاً مستقل از تیغه‌های دیگر بر سر جای خود از ریشه تکان بخورد. این تغییر مکان جزئی به وسیلهٔ لولاهای توپی فراهم می‌شود. این گونه از پروانه‌ها معمولاً دارای سه‌تیغه یا بیشتر هستند. هرکدام از تیغه‌ها می‌توانند بطور جداگانه و مستقل از یکدیگر، به بالا و پایین گرایش کرده، بر روی یک سهمی پیوسته نوسان کند و همچنین در راستای عرضی از لولای روی توپی پیشروی و پسروی کنند.
این لولا بصورت افقی نصب شده که باعث می‌شود تیغه بتواند از ریشه تکان بخورد و بالا و پاین برود. وظیفهٔ «لولای بالارو-پایین‌رو» بالانس کردن وزن نامتعادل تیغه‌هاست و بی‌تعادلی را جبران می‌کند. ممکن است فاصله قرارگیری لولای بالارو-پایین‌رو با توپی در بالگردهای گوناگون با هم متفاوت باشد؛ و حتی ممکن است هر تیغه بیش از یک لولای بالارو-پایین‌رو داشته باشد. همچنین این لولاها باعث می‌شوند که کوبش ملخ کاهش یابد. در صورتی که یک تیغه بالا برود، تیغهٔ دیگر می‌تواند در خلاف جهت آن بصورت مستقل از لولا خم شود و پایین بیاید تا بالانس برقرار شود.
لولای پیشرو-پسرو در راستای عمودی نصب شده که به تیغه‌ها این امکان را می‌دهد تا اجازهٔ حرکت‌کردن در جهت چپ و راست را داشته باشند و به این نوع از حرکت، پیشروی-پسروی می‌گویند. در بخش لولای پیشروی-پسروی یک کمک هیدرولیک بدون فنر لول نصب شده که ضربه برخورد را جذب کرده و از پیشروی و پسروی غیرمجاز نیز جلوگیری کند. هدف از نصب لولای پیشروی-پسروی و کمک هیدرولیکی‌اش این است که تیغه‌ها پس از یک تغییر گشتاور ناگهانی، دوباره با هم همگام شوند. به عبارت دیگر این قطعه‌ها برای جبران تغییر گشتاور پروانه نصب می‌شوند که برای نمونه اگر خلبان زوایهٔ حملهٔ تیغه‌ها را بوسیلهٔ اهرم افزایش دهد، سرعت چرخش پروانه کاسته خواهد شد و لولای پیشروی-پسروی خود را با این تغییر سرعت سازگار کرده و این کمک‌فنرها هستند که با جذب این ضربهٔ ناشی از تغییر مکان تیغه، از آسیب دیدن و بی‌تعادل شدن مجموعهٔ پروانه جلوگیری می‌کنند.
سومین لولا در پروانه‌های با آرایش تمام لولایی، «لولای پیچشی» است که در راستای محور طولی تیغه می‌پیچد. این لولا همانند یک پیچ نصب شده‌است و به تغییرات در سکان یا اهرم خلبان واکنش نشان می‌دهد. این لولا پیرو سواش‌پلیت گردان است و مسئول تغییر در زاویهٔ حملهٔ تیغه است و به بعبارت دیگر این لولا موجب می‌شود که تیغه در راستای بلندای خود اندکی چرخش زاویه‌ای داشته باشد و به دور خود بغلطد تا لبهٔ حملهٔ تیغه، کاهش یا افزایش یابد.
آرایش تمام لولایی به شکل‌ها و شیوه‌های گوناگون ساخته می‌شود. یکی از گونه‌های این آرایش مدل «نرم‌پرواز» نام دارد. برای نمونه بسیاری از بالگردهای قدیمی شرکت بل ازجمله بل اواچ-۵۸ کیووا دارای این آرایش پروانه هستند. این ترکیب‌بندی درواقع بر مبنای آرایش تمام لولایی ساخته شده‌است که پروانه‌ها بطور مستقل از یکدیگر بالا و پایین و چپ و راست می‌روند؛ ولی «نرم‌پرواز» از آن جهت فرق دارد که دارای یک یوغ بعنوان افزونهٔ تعادلی است. این قطعه بر روی دکل نصب می‌شود و میان تیغه و حاشیه یاتاقان توپی اتصال ایجاد می‌کند. این افزونه باعث می‌شود بخشی از حرکتهای یک تیغه، به تیغهٔ دیگر نیز سرایت کند که معمولاً تیغهٔ مخالف با آن است. با وجود این که این شیوه «تمام لولایی» نیست، ولی ویژگی‌های آرایش آن بسیار مشابه است. از مزایای این شیوه نسبت به تمام لولایی این است که هزینه‌های تعمیر و بازه اورهال آن کمتر شده‌است.
در بالگردهای قدیمی، یاتاقان توپی به‌کار می‌رود و در این نوع طراحی ضریب ایمنی کم است. زیرا اتصال ساچمه‌های فلزی با سطح فلزی نیاز به گریس‌کاری دارد و نقص آن باعث سقوط بسیاری از بالگردها می‌شود. بالگردهای مدل بالا و جدید به‌جای بالبرینگ سنتی، دارای بلبرینگ الاستومر هستند. بلبرینگ‌های الاستومر هرگز در طول پرواز دچار خرابی و سقوط نمی‌شوند و فرایند ساییدگی در آنها بلندمدت و تدریجی است که با چشم قابل مشاهده می‌باشد؛ از این رو دیگر نیازی به گریس‌کاری ندارند.
آرایش پروانه بی‌لولا معمولاً به دسته گفته می‌شود که در بخش توپی لولا ندارند. در این آرایش، تیغه‌ها خمش‌پذیر هستند و هر تیغه تنها می‌تواند از بخشهای خمش‌پذیر در ریشهٔ تیغه (بخش آغازین تیغه) مراحل پیشروی-پسروی یا بال-پایین رفتن را انجام دهد. یک آرایش بی‌لولا نسبت به آرایش «تمام لولایی» بسیار ساده‌تر است. در این آرایش، نیروهای ناشی از بالا و پایین رفتن هر تیغه و همچنین ضربه‌های ناشی از تنظیمات پیشروی و پسروی، بجای اینکه بر روی لولاها وارد شوند، در بخش خمش‌پذیر تیغه‌ها اعمال و جذب می‌شود؛Landis, Tony and Jenkins, Dennis R. "Lockheed AH-56A Cheyenne - WarbirdTech Volume 27", p.5. Specialty Press, 2000. . در این آرایش تیغه حتماً باید از جنس کامپوزیت یا الیافی با سختی بسیار زیاد ساخته شود و همچنین یاتاقان‌های الاستومر برای ایجاد خمش‌پذیری به کار رود. در گذشته نیاز بود که لولاهای توانمند و سرسخت برای اتصال‌های پروانه به کار برود تا از شکستن و جداشدن تیغه‌ها جلوگیری شود ولی در این آرایش همهٔ ضربه‌ها توسط بخش خمش‌پذیر تیغه‌ها جذب می‌گردد.Connor, R. Lockheed CL-475". Smithsonian National Air & Space Museum. Revised on 15 August 2002. Accessed at archive.org on 3 September 2007. original link . نتیجهٔ این آرایش این است که توپی کوچکتر و سبک‌تر طراحی خواهد شد و از این رو، پروانه‌های بالگرد گوش‌به‌فرمان خواهند شد و به سرعت به دستورهای خلبان واکنش نشان می‌دهند و در انجام دستورهای خلبان تأخیر نخواهند داشت که در آرایش تمام لولایی شاهد آن هستیم.Cox, Taylor. "Blades and Lift". Helis.com. Retrieved: 10 March 2007.
آرایش‌های نوین امروزی در پروانه‌های بالگردها ممکن است آمیخته‌ای از روش‌های بالا باشد. برخی پروانه‌های امروزی ممکن است در کنار تیغه‌های خمش‌پذیر، دارای یک توپی خمش‌پذیر نیز باشند که باعث می‌شود توپی بدون نیاز به هرگونه لولا یا یاتاقان بر سر جای خود تکان بخورد یا زاویه‌دار گردد. این آرایش خمش‌پذیر (Flexures) نام دارد و قطعه‌های آن معمولاً از جنس کامپوزیت ساخته می‌شود. همچنین ممکن است از بلبرینگ‌های الاستومر به جای بلبرینگ‌های سنتی استفاده شود. بلبرینگ‌های الاستومر از مواد پلاستیک فشرده ساخته می‌شوند که البته باعث می‌شود دامنه خمش‌پذیری کمی داشته باشند ولی برای بالگردها مناسب است. بلبرینگ‌های الاستومر و بالبرینگ‌های خمش‌پذیر نیازی به گریس‌کاری ندارند و بنابراین نیاز کمتری به نگهداری و تعمیر خواهند داشت. همچنین لرزش را جذب می‌کنند که باعث می‌شود خستگی کمتری در قطعه‌های فلزی بالگرد ایجاد شود؛ درنتیجه بازه اورهال بالگرد افزایش می‌یابد.FAA Flight Standards Service 2001
سواش‌پلیت یک قطعه ضروری برای بالگرد است که وظیفهٔ تغییر بردار اقلیدسی رانش و همچنین تغییر زاویه حمله تیغه‌ها را برعهده دارد. بسیاری از بالگردها یک دور موتور پایدار دارند؛ بنابراین تنها راه برای افزایش یا کاهش نیروی برآر، تغییر دادن زاویه حملهٔ تیغه‌هاست. سواش‌پلیت دارای دو بخش است که بخش درونی آن به کاردان دکل متصل شده‌است و با همان سرعت می‌گردد. این بخش در ادامه به تیغه‌ها متصل شده که موجب انتقال گشتاور به تیغه‌ها می‌شود؛ ولی بخش بیرونی کاملاً ایستا و بدون حرکت است که وظیفهٔ انتقال دستورهای خلبان به بخش درونی را برعهده دارد."Principles of Helicopter Aerodynamics." J. Gordon Leishman, Cambridge University Press, New York, 2002 p13E. Œhmichen : Lifting Device - Google Patents
در دهه ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ میلادی، چند مهندس ازجمله آرتور یانگ آمریکایی و دیتر شلوتر آلمانی ابزار پایدارکننده را برای بالگرد توسعه دادند. آنان به این نتیجه رسیدند که در بالگردهایی با پروانهٔ دوتیغه می‌توان با بهره‌گیری از دو میله و دو وزنه، پایداری پرواز را افزایش داد. از این رو این میله‌ها با عنوان «میله‌های پایدارکننده» نام گرفتند. میله‌های پایدار کننده می‌توانند با دو وزنه یا پارو ساخته شوند. این میله‌ها و وزنه‌های پایدارکننده موجب می‌شوند که بالگرد فرمان‌پذیری بهتری از کابین خلبان داشته باشد و پایداری بیشتری در بادها از خود نشان دهد. استنلی هیلر، مهندس سرشناس آمریکایی و بنیانگذار هواگردسازی هیلر این ایده را ادامه داد. او با افزودن ماهی‌واره‌هایی به دو میلهٔ پایدارکننده، نه‌تنها توانست پایداری را افزایش دهد بلکه از آن بعنوان یک ضربه‌گیر لنگر در هنگام حرکت کردن سکان خلبان بهره گیرد. در سالهای بعد شرکتهای بالگردسازی بل و هواگردسازی لاکهید از این ایده‌ها در بالگردها و محصولات خود بهره بردند.
در بالگردهای کنترل از راه دور پیشرفته، این ابزار پایدارکننده حذف شده‌اند. جایگزین این ابزار فیزیکی، یک عدد ریزکنترل‌گر با حسگر چرخش‌نما و حسگر ونتوری است. مزیت فناوری نوین نسبت به قطعه‌های مکانیکی این است که وزن بالگرد را کاهش داده و هزینهٔ نگهداری و همگامسازی را کاهش می‌دهد. حتی در بالگردهای رادیوکنترل که دارای میلهٔ پایدارکننده هستند نیز باید یک عدد چرخش‌نما بر روی هر محور نصب شود.
پروانهٔ بیشتر بالگردها با سرعتی ثابت می‌گردد. گرچه در برخی از شرایط، کاستن از سرعت گردش پروانه مزیت‌هایی ایجاد می‌کند. در هنگامی که سرعت رو به جلو افزایش یابد، سرعت تیغهٔ پیشرو به سرعت صوت نزدیک می‌شود. برای برطرف کردن این مشکل باید سرعت گردش پروانه را کاهش داد که باعث می‌شود بالگرد با سرعت بیشتری پرواز نماید.
برای نمونه در بالگردهای معمولی برای کاهش نیروی برآر، خلبان از اهرمی به نام «کولکتیو» (اهرم همگامساز ایستا) استفاده می‌کند تا با کاهش یا افزایش زاویه حملهٔ تیغه‌ها، نیروی برآر را تغییر دهد. خلبان اهرم را تا انتها پایین می‌برد و در این هنگام پروانه با سرعت سابق می‌گردد ولی لبه حملهٔ تیغه‌ها هستند که بصورت افقی با سطح زمین حرکت کرده و دیگر نیروی برار ایجاد نمی‌کنند. بعبارت دیگر سوخت به همان میزان مصرف می‌شود که در گذشته می‌شد و کاهش سرعت رو به جلوی بالگرد درواقع بوسیلهٔ کاهش نیروی برآر انجام می‌شود؛ ولی در شیوهٔ پروانه‌های آرام‌شونده، در هنگامی که نیاز نباشد، سرعت دور موتور کاهش می‌یابد که از این رو موجب کاهش مصرف سوخت نیز می‌شود.
بسیاری از بالگردها دارای یک پروانه اصلی هستند که این پروانه دارای دو یا چند تیغه است. در این نوع از بالگردها، برای خنثی‌سازی گشتاور وارد شده به بدنهٔ بالگرد، به یک پروانهٔ دُم نیاز است. پروانه دُم توسط ایگور سیکورسکی اختراع شد و برای نخستین بار در بالگرد ووت-سیکورسکی وی‌اس-۳۰۰ به کار رفت و در ادامه به یک طرح متعارف برای بالگردها تبدیل شد. پروانهٔ بسیاری از بالگردهای تک‌پروانهٔ جهان ازجمله بالگردهای آمریکایی چپ‌گرد هستند یعنی در جهت وارونهٔ عقربه‌های ساعت می‌چرخند؛ ولی بالگردهای روسی و فرانسوی و محصول مشترک فرانسه و چین راست‌گرد هستند و در جهت عقربه‌های ساعت می‌چرخند.
در بالگردهای تک‌پروانه، گشتاور پروانه باعث می‌شود در بدنهٔ بالگرد یک تکانه زاویه‌ای در جهت وارونهٔ گردش پروانه ایجاد شود؛ بنابراین بدنهٔ بالگرد «مخالف با جهت گردش پروانه» شروع به دور خود خواهد چرخید. برای چیره شدن بر این گشتاور، به یک پروانهٔ ضدگشتاور نیاز است تا نیروی کافی برای پایدار نمودن بدنه و جلوگیری از گردش آن به دور خود فراهم شود. این پروانه دُم خواه بصورت عمودی یا شیبدار بر روی دُم نصب می‌شود و موقعیت و گرانیگاه آن باعث می‌گردد که بتواند به‌سادگی گشتاور پروانه اصلی را خنثی نماید. پروانه دم بالگرد دارای ترکیب‌بندی ساده‌تری نسبت به پروانه اصلی است، زیرا تنها دارای تنظیمات همگامساز ایستا (کولکتیو) است که زاویه حمله را تغییر می‌دهد. به گونه‌ای که پروانه دم هرگز تغییر زاویه ندارد. این پروانه نه‌تنها جلوی گردش بالگرد به دور خود را می‌گیرد، بلکه یک روش کنترلی برای بالگرد محسوب می‌شود که خلبان می‌تواند بدنهٔ بالگرد را حول محور عمود با زمین به دور خود بچرخاند. تنظیمات دم بالگرد از درون کابین خلبان به وسیلهٔ پدالها انجام می‌گردد. به‌گونه‌ای که اگر خلبان پدال راست را فشار دهد، بالگرد در راستای محور عمودی در جهت راست می‌چرخد و اگر پدال سمت چپ فشرده شود، بالگرد در راستای عمودی به سمت چپ می‌چرخد. در حال حاضر سه سامانهٔ رایج برای فراهم نمودن نیروی ضدگشتاور در دم بالگردهای تک‌پروانه به کار می‌رود که شامل دم معمولی، دم فنسترون و دم بی‌پروانه هستند.
بالگردهای دوپروانه دارای دو عدد پروانه هستند که خلاف جهت گردش یکدیگر می‌گردند؛ بنابراین یک پروانه چپ‌گرد و دیگری راست‌گرد است و گشتاور یکدیگر را خنثی می‌کنند و چنین بالگردی دیگر نیاز به پروانهٔ دم ندارد. این ویژگی باعث می‌شود که نیروی موتور این بالگردها برای گرداندن پروانهٔ دم هدر نرود و همهٔ نیروی موتور به پروانه‌های اصلی داده شود که موجب می‌شود نیروی برآر در این بالگردها بسیار زیاد باشد. در مجموع چهار نوع ترکیب‌بندی پروانه‌های دوتایی وجود دارد که شامل آرایش‌های پروانه‌های پشت سرهم، پروانه‌های تداخلی، پروانه‌های هم‌محور و پروانه‌های عرضی هستند.
گونه دیگری از بالگردها با آرایش ویژه‌ای همانند چهار پروانه یا بیشتر تولید می‌شوند. این آرایش در پهپادها رایج است و به دلیل سادگی در طراحی مزیتی دارد که موجب کاهش بازه تعمیر می‌شود. یک بالگرد چهارپروانه تنها چهار بخش متحرک دارد که آن پروانه‌های هر دکل هستند. به عبارت دیگر دارای هیچگونه قطعهٔ متحرک و میله‌های نگهدارنده نیستند و پروانه‌های آنها ایستا و بدون تکان هستند. به دلیل اینکه این بالگردها سواش‌پلیت ندارند، توانایی تغییر زاویهٔ حرکت و بالارَوی-پایین‌رَوی پروانه را ندارند. امکان تغییر زاویهٔ حملهٔ تیغه نیز در آنها وجود ندارد. پروانه این بالگردها در دو نوع با ماهی‌واره متقارن یا نامتقارن تولید می‌شود. برای حرکت رو به جلو، عقب و دوطرف و همچنین بالا و پایین رفتن این گونه از بالگردها از روش برنامه‌ریزی کامپیوتری و تغییر گشتاور ملخ‌ها استفاده می‌شود. برای افزایش ارتفاع نیروی بیشتری به پروانه‌ها داده می‌شود تا نیروی برآر افزایش یابد و بالگرد بالا برود و برعکس. همچنین برای حرکت مختصاتی، برای نمونه برای حرکت به جلو، دو پروانهٔ جلو مقداری از گشتاور خود را کاهش می‌دهند و نیروی برآر آن دو کم می‌شود تا دماغهٔ بالگرد پایین بیاید و نیروی برآر بصورت شیب‌دار (مایل) فراهم شود که موجب می‌شود بالگرد رو به جلو پرواز کند؛ درست است که در این حالت بالگرد رو به جلو پرواز می‌کند، ولی به دلیل این کاهش نیرو و همچنین حرکت رو به جلو، ارتفاع از دست خواهد داد؛ بنابراین دو پروانهٔ عقب باید قدرت بیشتری نسبت به حالت هاور کردن فراهم کنند تا این کمبود جبران شود و حرکت رو به جلو بدون افت ارتفاع باشد.
بالگردهای تک‌پروانه‌ای که تیغه‌هایشان به صورت الاکلنگی حرکت می‌کنند برای نمونه بالگردهای دوتیغهٔ شرکت بل هلیکاپتر و رابینسون هلیکاپتر محدودیت‌های حرکتی بسیاری دارند. به دلیل محدودیت‌هایی که این نوع پروانه‌ها ایجاد می‌کنند، نباید در شرایط حالت کم‌گرانش و هرزگردی قرار بگیرند و خلبان نباید مانورهای سنگین با بالگرد انجام دهد. در صورتی که این بالگردها با مانورهای شدید و واکنش سریع سکان خلبان روبرو شوند، ممکن است دم بالگرد به سمت پروانه اصلی گرایش پیدا کرده و با نوک آن برخورد نماید یا ریشهٔ تیغه‌ها با بدنهٔ نزدیک دکل برخورد کند که موجب می‌شود تیغه‌ها از توپی جدا گردند یا بدنه را متلاشی کنند.
در محیطهای شنی، شن بلند شده به هوا با تیغه‌های پروانه برخورد کرده و سطح آن را می‌سایند که در گذر زمان باعث آسیب‌دیدگی تیغه و افزایش هزینهٔ تعمیر می‌شود. برای جلوگیری از این مشکل، یک لایه از مواد ضدسایش بر روی تیغه کشیده می‌شود که معمولاً از جنس تیتانیوم یا نیکل است. این مواد بسیار سخت هستند، ولی هنگامی که بالگرد در محیط شنی در ارتفاع پایین حرکت می‌کند تعداد شن‌های به هواخاسته بسیار زیاد است و تیتانیوم و نیکل نیز توانایی مقاومت در برابر حجم گستردهٔ شن‌ها را ندارند و دچار ساییدگی می‌شوند. برخورد شن‌ها در شب موجب می‌شود که یک هاله شن زیبا در اطراف تیغه ایجاد شود که با چشم غیرمسلح قابل دیدن است.
دوربین مدت پرواز ، نوعی دوربین است که فاصله موضوع را بر پایه سرعت مشخص نور برای هر نقطه از تصویر مشخص می‌نماید. فاصله هر نقطه از تصویر در این دروبین توسط یک لیزر یا پالس نوری محاسبه می‌شود. دوربین‌های مدت پرواز برای ابزار عمرانی در حدود سال ۲۰۰۰ میلادی پدیدار شدند، زمانی که دستگاه‌های نیمه‌هادی به اندازه کافی برای این دستگاه‌ها سریع شدند. این سیستم محدوده چند سانتی‌متری تا حدود ۶۰ متری را پوشش می‌دهد. دقت فاصله در حدود ۱ سانتی‌متر است. تفکیک‌پذیری جانبی این دوربین در مقایسه با تصویربردارهای ۲ بعدی پایین‌تر است. برای بسیاری دستگاه‌های تجاری در سال ۲۰۱۱ حدود ۳۲۰x۲۴۰ پیکسل یا کمتر بود. در مقایس با روش‌های تصویر برداری ۳ بعدی لیزری، این روش سرعت بسیار بالاتری دارد. سرعت ۱۶۰ فریم در ثانیه را ارائه می‌نماید. از این روش در کینکت۲ نیز استفاده می‌شود.
یک دوربین مدت پرواز از بخش‌های زیر تشکیل شده‌است:
مردم تک آهنگی از نصرالله معین است که پس از آهنگ مجنون روانه بازار شد.
این آهنگ مضمونی اجتماعی دارد که شعر آن از افشین مقدم و تنظیم و آهنگ‌سازی بر عهده علیرضا افکاری بود. معین در این ترانه به مسئله معیشت و زندگی مردم، بچه‌های کار و امید به آینده به دلگرمی از اسطوره‌های گذشته اشاره می کند. این تک‌آهنگ در نظرسنجیِ شبکه من‌و‌تو به عنوان دومین آهنگ سال انتخاب شد.محمود احمدی نژاد در مراسمی در صحن علنی مجلس قسمتی از مضمونِ این ترانه را به سخن آورد که حواشی بسیاری درایران به همراه داشت. (احمدی‌نژاد: کسانی که فرش می‌بافند نباید خود روی حصیر بخوابند؛ ترانه: کسی که فرش می‌بافه/ نباید رو حصیر باشه).
نماهنگی نیز برای این اثر توسط امیر سلیمانی ساخته شده است.
وب سایت رسمی نصرالله معین
کوارتز به طور خاص به یک جفت از فناوری‌های مک‌اواس اشاره دارد، که هر کدام بخشی از فریمورک Core Graphics هستند: Quartz 2D و Quartz Compositor. این فناوری شامل یک رندر کنندهٔ دو بعدی در Core Graphics و یک موتور ترکیب که دستورات را به کارت گرافیک ارسال می‌کند، است. به دلیل وجود این vertical nature]]، Quartz]] معمولاً مترادف Core Graphics در نظر گرفته می‌شود.
به طور عام تر، لفظ Quartz یا Quartz technologies می‌تواند به هر بخشی از مدل گرافیکی OS X اشاره کند، از لایهٔ رندر کردن گرفته تا لایهٔ کامپزیتور. در این است، این لفظ Core Image و Core Video را نیز پوشش می‌دهد، زیرا این واژه به طیف گسترده‌ای از فناوری‌های گرافیکی که توسط سیب ارائه شده‌اند، اعمال می‌شود:
کوارتز دوبعدی (Quartz 2D) یک کتابخانهٔ رند متن و گرافیک دو بعدی اصلی است. این کتابخانه مستقیماً آکوا را توسط گرافیک دو بعدی، به منظور ایجاد واسط کاربری پشتیبانی می‌کند، که شامل on-the-fly rendering و ضد پلگی است. Quartz می‌تواند نوشته را با استفاده از Sub-pixel-precision رندر نماید. گرافیک بیشتر محدود به ضد پلگی معمول و متداول می‌شود، که حالت پیشفرض عملیات است، اما می‌تواند خاموش گردد. در Mac OS X v10.۴، اپل Quartz 2D Extreme را معرفی کرد که به Quartz 2D اجازه می‌داد تا از GPUهای پشتیبانی شده استفاده نماید. در Mac OS X v10.۴، نرم‌افزار Quartz 2D Extreme به صورت پیش فرض فعال نبود. زیرا ممکن بود موجب مشکلات از نو ترسیم شدن ویدئوها یا kernel panics شود. در Mac OS X v10.۵ نرم‌افزار Quartz 2D Extreme به QuartzGL تغییر نام داد. گر چه که این برنامه هم چنان به صورت پیش فرض غیرفعال بود، زیرا هنوز در برخی مواقع موجب تنزل عملکرد یا glitch های بصری می‌شد. QuartzGL قابل تنظیم برای تک تک برنامه‌ها است؛ به این معنا که اگر توسعه دهنده بخواهد، می‌تواند آن را برای برنامهٔ مورد نظرش فعال سازد.
کوارتز کامپوزیتور (Quartz Compositor) یک موتور composition است که Quartz 2D سایر رندر کنندگان از جمله اوپن‌جی‌ال, Core Image و کوئیک‌تایم، از آن استفاده می‌کنند. در Mac OS X v10.۲ و سیستم عامل‌های بعد از آن، Quartz Compositor از پردازنده‌های (GPU) کارت‌های گرافیک پیشتیبانی شده استفاده می‌کند که بسیار موجب بهبود عمل کرد composition می‌شود. این فناوری با نام Quartz Extreme شناخته می‌شود و به صورت خودکار روی سیستم‌هایی که دارای کارت گرافیک‌هایی هستند که پشتیبانی می‌شوند، فعال می‌گردد.
به طور گسترده و اغلب توسط افرادی که فناوری Display PostScript را (که در نکست‌استپ و اپن استپ استفاده شد، که Mac OS X از نسل آن‌ها است) با Quartz مقایسه می‌کنند، اظهار شده است که Quartz در درون خود از PDF استفاده می‌کند (به ویژه توسط اپل در اسناد اوایل توسعهٔ Quartz). مدل تصویربرداری داخلی Quartz به خوبی در ارتباط با object graph PDF است، که موجب آسان شدن خروجی PDF برای چند دستگاه مختلف می‌شود.
خون سیاوش یا بچه های البرز تک آهنگی از نصرالله معین است که بعد از آهنگ همدم روانه بازار گشت.
بچه‌های البرز اولین قطعه ملی میهنی است که معین با آهنگی از بابک بیات و ترانه‌ای از بابک صحرایی اجرا کرد و در سال ۱۳۹۰ حدود ۵ سال پس از مرگ بیات به انتشار رسید. قطعه‌ای که در زمره آثار با ارزش معین قرار گرفت و با استقبال زیادی روبرو شد.بابک صحرایی می‌گوید:
جمعیت استانبول در اوایل قرن نوزدهم یک میلیون نفر تخمین زده می‌شود که شامل پانصد هزار مردمان ترک، چهارصد هزار ارمنیان و یونانی و صد هزار اروپایی بوده‌است.
یونانی‌ها به دلیل عدم آشنایی با زبان ترکی عثمانی و فرهنگ محلی قادر نبودند بر جامعه تأثیر گذارند. در میان این اقوام، تنها ارمنیان بودند که به دلیل آشنایی کامل به زبان و فرهنگ ترکی علاوه بر تأثیرگذاری بر فرهنگ و اقتصاد منطقه توانسته بودند به درجات معتبر حکومتی، در سطوح بالا، دست یابند و نقشی مؤثر در ارکان حکومتی داشته باشند.http://en.wikipedia.org/wiki/Armenians_in_the_Ottoman_Empire
حکومت مرکزی، پاشاها (نمایندگان حکومتی) را به منظور ادارهٔ امور به ایالت‌های مختلف گسیل می‌داشت. در کنار هرکدام از این پاشاها یک ارمنی مسلط به امور مالی و اداری جمع‌آوری مالیات و نگهداری از حساب‌ها را بر عهده داشت. به این فرد امیر می‌گفتند. امیرها، که از مناطق مختلف و از میان مردم انتخاب می‌شدند، تسلط و قدرت فراوانی در منطقهٔ خود داشتند.
از جملهٔ این امیرها می‌توان از «امیر سِغبوس»،Seghbos بازرگان معروف (۱۷۲۰م) یا «امیر شنورک»،Shnork که برای اولین بار در۱۷۹۰م مراکزی آموزشی در مناطق مختلف قسطنطنیه تأسیس کرد و آموزشگاه‌هایی را نیز برای دختران در نظر گرفت، نام برد.
مسؤلیت خزانه اختصاصی دربار در عهد عثمانیان به‌طور کامل بر عهده ارمنیان بود. امور مالی حکومتی را نیز «امیر هوانس چلبی»Chalabi و «امیر مگردیچ جزایریان»Gazaerian اداره می‌کردند.
امور خزانه نیز بر عهدهٔ «هاروطون پزچیان»H.Pezchian بود که نزدیک به ده سال امور مربوط به ضرابخانه و ضرب سکه را با جدیت اداره می‌کرد. پزچیان در دوران خدمت خود خدماتی شایسته انجام داد که از جملهٔ آن‌ها ساخت مراکز علمی و مذهبی بود.
مدیریت و ادارهٔ دانشکدهٔ پزشکی سلطنتی به‌طور کامل در اختیار ارمنیان قرار داشت. از پزشکان معروف و اساتید آن زمان می‌توان از «نیکوقوس روسینیان»،N. Rosinian «آندرانیک بیک کوچینیان»A.B. Kochinian و «استپان پاشا اصلانیان»S.P. Aslanian نام برد.
از دیگر تخصص‌های عمدهٔ ارمنیان در امپراتوری عثمانی کشاورزی، صنایع غذایی و همچنین صنایع دستی از جمله منبت کاری، صنایع نقره‌سازی و جواهرسازی بود. اولین دستگاه اطفای حریق در دربار عثمانی به دست نیکوقوس پاشا ساخته و نصب شد و مورد بهره‌برداری قرار گرفت. صنایع پرورش کرم ابریشم و تولید ابریشم طبیعی نیز در انحصار ارمنیان و متعلق به شخصی به نام «تورگومیان»Torgomian بود.
واگذارکردن کلیهٔ امور مملکتی به ارمنیان چندان هم باب میل حکومت نبود اما چاره‌ای جز این هم نداشتند لذا حکومت به این فکر افتاد که در کنار هر وزیر ترک یک ارمنی را به کارگمارد تا ظاهر موضوع حفظ شود. پس از این تصمیم در کنار هر وزیر ترک امیری ارمنی ادارهٔ امور را در دست داشت. از جمله در کنار «رشاد پاشا»،Reshad Pasha «امیر کوچیکیان»،Chochikian در کنار علی پاشا، «امیر هوسپ وارتان» و در کنار محمود پاشا، «آرتین پاشا تاتیان»Pashatatian ادارهٔ امور را برعهده داشتند.
امیر ابراهیم ترزیان،Abraham Terzian در ۱۸۲۴م، اقدام به تأسیس چاپخانه کرد. او کتاب‌های چاپ شدهٔ خود را به منظور ترویج فرهنگ به صورت رایگان به اقصی نقاط مملکت و حتی روستاها ارسال می‌کرد.
ارمنیان برای ترک زبانان نشریات مختلفی را چاپ و منتشر ساختند از جمله نویسندهٔ معروف ارمنی، «هاکوپ بارونیا»،Baronian مجله‌ای به نام تئاتر و دکتر «هوترجیان»Hoterjian مجلهٔ پزشکی صحت را منتشر کردند. اغلب ناشران، مترجمان و حروفچینان آن دوره نیز از میان ارمنیان بودند.
در۱۷۹۲م، سلیم سوم ساخت مهمات برای انواع سلاح‌های جنگی را به «آراکل تاتیان»Tatian سپرد. امیر تاتیان برای اولین بار توپی چرخدار ساخت که سلطان سلیم را بسیار خوشحال کرد به‌طوری‌که امتیاز ساخت انواع سلاح و مهمات را به صورت انحصاری به آراکل تاتیان سپرد. سلاح‌ها و مهماتی که امیر تاتیان می‌ساخت با انواع تسلیحات انگلیسی و هلندی آن زمان قابل رقابت بود و پس از وی نیز ساخت سلاح به صورت ارثی در این خانواده ادامه یافت. سلطان سلیم به پاس خدمات امیر آراکل تاتیان طی فرمانی مخصوص او را به دادستانی ۴۸ روستا منصوب کرد.http://en.wikipedia.org/wiki/Confiscated_Armenian_properties_in_Turkey
مسؤلیت تهیه و تدارک نان سپاه در آن زمان به خانوادهٔ نورادنکیانNoradenkian سپرده شده بود.
در ۱۸۶۴م، مدرسه نظامی استانبول افتتاح شد. در این مدرسه تحصیل غیر مسلمانان ممنوع بود. با این حال پنج ارمنی به نام‌های «گابریل اکانیان»،Ekanian «کاراپت باراقامیان»،Baraghamian «سیمون تاتیان»، «سیناریان»Sinarian و «هویان»Hovian در این مدرسه پذیرفته شدند و با شایستگی کامل به درجات عالی نظامی رسیدند لیکن به دستور عبدالعزیز یکم به بالاتر از درجهٔ سرهنگی ارتقاء پیدا نکردند.
امور مهندسی و نوسازی دربار عثمانی بر عهدهٔ «امیر جانیک سروریان»Sarvarian بود. ادارهٔ این امور پس از چندی به خانوادهٔ پالیانPalian واگذار شد. کاخ دلمه باغچهDolme Baghche از بناهای معروف استانبول ساختهٔ نیکوقوس از خاندان پالیان است.
در۱۸۶۱م، سلطان عزیز به جای سلطان مجید بر تخت سلطنت نشست. به فرمان او بناهایی متعدد از جمله قصرهای معروف دو سوی تنگه بسفرBosfor و پادگان‌های ارتش به دست خاندان پالیان ساخته شد. از دیگر بناهای معروف ساخته شده به دست این خانواده می‌توان بنای معروف گالاتاسرای، قصر سارنابورنوی و بندر و برج دویست متری اطفای حریق را نام برد.http://en.wikipedia.org/wiki/Armenian_Genocide
اعضای خانوادهٔ بالیان که از خانواده‌های معروف ارمنی و از مهمترین معماران سلطنتی دربار پادشاهان عثمانی بوده‌اند.
آثار معماری کاراپِت آمیرا بالیان
آثار معماری گریکور آمیرا بالیان
آثار معماری نیکوقوس بالیان
آثار معماری سارکیس بالیان
باید متذکر شد که قلعهٔ معروف بیاضیت،Beyazıt Kulesi که جزو شاهکارهای برجسته و فراموش نشدنی استانبول محسوب می‌شود، نیز اثر «سِنهکِریم بالیان»،Senekerim Balyan از قدیمی‌ترین اعضای خانوادهٔ بالیان، است.
شمار بسیاری از جوانان ارمنی در پایتخت‌های اروپایی درس می‌خواندند و هنگام برگشت به ترکیه و ارمنستان غربی نوآوری‌های فرهنگی را با خود به همراه می‌آوردند. در زمرهٔ این نوآوری‌ها و هنرها یکی هم تئاتر بود.
تئاتر با شادی و اشتیاق از سوی ارمنیان مورد قبول و توجه واقع شد.
از ۱۸۵۹م در محلهٔ "بِرا" در قسطنطنیه "سِراپیون حکیمیان"، که در مدارس ارمنیان، به‌طور مرتب، تئاترها و نمایشهای گوناگون را اجرا می‌کرد، شروع به انتقال تئاتر از مدارس به صحنه‌های حرفهای کرد و نخستین تئاتر رسمی ارمنستان غربی را با نام تئاتر شرقی (آرِولیان تاترون) تأسیس کرد. با وجود آنکه عمر این تئاتر نسبتاً کوتاه بود موفقیت‌های بسیاری به ارمغان آورد.
در تئاتر شرقی حکیمیان بود که افزونبر به روی صحنه آوردن شماری از کارهای تئاتری، «هاکوپ واردوویان»،Hakop Vardovian به منزلهٔ هنرمند مبتدی، به بازیگری پرداخت، شخصیتی که بعدها بانی و پایه‌گذار تئاتر ترکیه شد. پس از تعطیلی تئاتر شرقی، واردوویان به همراه شماری از افراد جوان و با گردهم آوردن آنان ساختمان "سیرک گِتیک پاشا" را اجاره و در ۱۸۶۷م آن را به محل نمایش تئاتر تبدیل کرد.
در مدت کوتاهی تئاتر واردوویان شهرت بسیاری یافت. وی همچنین نمایش‌های خیابانی سیاری در خارج از صحنهٔ تئاتر ترتیب داد که در حومهٔ قسطنطنیه، یعنی سکیوتارSkyutar (اوسکودار)، گاتی گیوغGatygyugh (کادی کوی) و بِرا نمایشهای گوناگونی را اجرا کردند.
پیش از ورود واردوویان هیچ‌کس نمایشی را به زبان ترکی به روی صحنه نبرده بود و نخستین بار در ۱۸۶۹م واردوویان نمایشنامهٔ "سزار بورجیا" را در صحن سالن "گِتیکپاشا"، به زبان ترکی، بر روی صحنه برد.
در زمینه آموزش و پرورش هم ارمنیان پیشرو بودند. «مهران آبکیان»،Abekian «رتیک سرایداریان»Seraydarian و «زکی کاراپتیان»Karapetian در زمره متفکرانی بودندکه با چاپ کتاب‌های درسی نقشی مهم در گسترش فرهنگ و آموزش و پرورش ایفا کردند.
به فرمان عبدالحمید دوم، در کاخ گلحانه (گلخانه) اولین فرمان برای اصلاحات در حکومت عثمانی صادر شد. فرمان یاد شده با نام فرمان حط شریف یا تنظیمات معروف است. طرح‌های گستردهٔ مد نظر تنظیمات و کمبود پزشکان ترک موجب شد که عده‌ای از پزشکان ارمنی، که در دانشگاه‌های معتبر اروپایی تحصیل کرده بودند، به استخدام ارتش عثمانی درآیند.
در ۱۸۳۸م، در زمان سلطان محمود دوم و به همت پزشک ارمنی دربار، "«مانوئل شاشیان»"، دانشکدهٔ نظامی پزشکی ترکیه تأسیس شد. از ۱۸۴۱م، افراد غیر مسلمان نیز امکان تحصیل در دانشکدهٔ پزشکی نظامی امپراتوری را پیدا کردند. در این دانشکده، تعداد زیادی از پزشکان نظامی ارمنی تدریس می‌کردند. اتحادیهٔ پزشکان امپراتوری نیز به ابتکار این پزشکان تأسیس شد. گروهی از این پزشکان ارمنی به دلیل ارائهٔ خدمات باارزش و انساندوستانه به مقام‌های مهمی مانند "پاشا و بیگ" رسیدند.
از جملهٔ این افراد می‌توان "«گابریل پاشا سِوان»" (۱۸۲۲–۱۹۰۰م)، اولین پزشک ارمنی در نیروی دریایی عثمانی؛ "«آنتون پاشا نافیلیان»"، "«تیران پاشا پاپازیان»"؛ "نآرتین بیگ دوولتیان»"؛ و "«تیگران پاشا پاپازیان»" را نام برد.
به غیر از پزشکان نظامی شمار بسیار زیادی داروساز و دامپزشک ارمنی نیز در قسمت‌های مختلف ارتش خدمت می‌کردند.
در قرن نوزدهم میلادی و خصوصاً، پس از تصویب قانون اساسی ملی، ارمنیان ارمنستان غربی اقدام به سازماندهی امور داخلی خود از جمله تحصیل و تدوین آیین‌نامهٔ مربوط به امور تحصیلی کردند. از آنجایی که موانع بسیار زیادی در این راه وجود داشت محقق ساختن این امر کاری توانفرسا بود که نیاز به همت و پشتکار فراوان داشت.
در این سده امپراتوری عثمانی اجازهٔ تأسیس مدارس را با کارشکنی و ایجاد موانع بسیار صادر می‌کرد. با وجود مشکلات فراوان و سختی کار از ۱۷۹۰م مدارس ارمنیان یکی پس از دیگری تأسیس شدند و شروع به فعالیت کردند. نخستین مدرسهٔ ارمنیان، در ۱۷۹۰م، در استانبول و با کمکهای مالی کلیسا و افراد خیر تأسیس شد و بالاخره در ۱۸۶۶م، در استانبول، ۶۴ مدرسه و مؤسسهٔ علمی خاص ارمنیان وجود داشت (۳۲ مدرسهٔ پسرانه و ۱۴ مدرسهٔ دخترانه). شمار شاگردان پسر ۴٬۷۰۰ نفر، شمار شاگردان دختر ۱٬۴۷۲ نفر و شمار معلمان ۱۴۲ نفر بود. از نیمهٔ دوم سده نوزدهم میلادی، ارمنیان اقدام به تأسیس مدارسی مختلط در تمام نقاط ارمنستان غربی و حتی روستاهای دورافتاده کردند.
مطابق آمار ارائه شده از طرف هیئت آموزشی مرکزی، در سال‌های ۱۹۰۱ و ۱۹۰۲م، در سراسر امپراتوری عثمانی، ۸۰۳ مدرسه با ۸۱٬۲۰۸ دانش آموز و ۲٬۰۸۸ معلم فعال بوده‌اند که از این تعداد ۴۴۱ مدرسه با ۲۹٬۳۷۱ شاگرد پسر، ۷٬۷۷۲ شاگرد دختر و ۹۲۱ معلم در ارمنستان غربی قرار داشتند. لازم است ذکر شود که این آمار تنها مربوط به مؤسسات علمی وابسته به کلیسای حواری ارمنستان است و پیروان کلیساهای دیگر را شامل نمی‌شود.
مدارس خصوصی و مدارسی با زبان‌های خارجی نیز وجود داشته‌اند که در این آمار لحاظ نشده‌اند. در آمار فوق، همچنین، هیچ اشارهای به مدارس تأسیس شده در محله‌های مختلف قسطنطنیه نشده‌است.
به‌طور خلاصه، می‌توان گفت که تا شروع جنگ جهانی اول حدود ۱٬۹۹۶ مدرسهٔ ارمنی زبان با ۱۷۳٬۰۲۲ نفر شاگرد در امپراتوری عثمانی فعال بوده‌اند و فقط در ارمنستان غربی ۱٬۲۵۱ مدرسه و مؤسسهٔ علمی و حدود ۷٬۶۵۴۸ دانش‌آموز وجود داشته‌است.
در زمینه موسیقی، نقش ارمنیان در میان خوانندگان ترانه‌های مردمی به زبان ترکی (عاشق لر) چشمگیر بود. آنان با ساخت و تنظیم ترانه‌های معروف محلی در گسترش این هنر خاص تأثیرگذار بوده‌اند. از جملهٔ این عاشق‌ها می‌توان از «هاکوپ نالیان»،Nalian «مانوئل چبوخچیان»Chebookchian و «بابا هاکوبجیان»Hakobjian نام برد.http://www.genocide-museum.am/eng/remember_armenian_genocide1.phphttp://www.genocide-museum.am/eng/online_exhibition_13.php
در اوایل سده نوزدهم میلادی موسیقی در ارمنستان غربی و کل امپراتوری عثمانی در قبضهٔ خوانندگان و نوازندگان دوره‌گرد بود. آن‌ها آهنگ‌ها و نواهای منتقل شده از نسل‌های پیش را، که به صورت شفاهی در بین مردم مرسوم شده بود، حفظ و اجرا می‌کردند. در آن زمان، امپراتوری عثمانی کلاً فاقد هنر موسیقی به صورت کنسرواتوار و هنرستان یا گروه‌هایی منظم دارای آیین‌نامه و اساسنامه بود.
اولین گروه‌های موسیقی در ارمنستان غربی، در قرن نوزدهم میلادی، به دست "«کاراپت پاپازیان»"، رهبر ارکستر، آهنگساز و ترانه‌سرای معروف ارمنی، تشکیل شد. پاپازیان تحصیلات خود را در ایتالیا گذرانده و آمادگی و مهارت کافی را برای رهبری ارکستر سمفونیک و ارکسترهای مجلسی کسب کرده بود. او اولین گروه‌های موسیقی، مخصوصاً، موسیقی تئاتر و نمایشنامه‌های موزیکال را در ارمنستان غربی پایه نهاد. پاپازیان رفته رفته به چنان معروفیتی دست یافت که کشورهای مختلف اروپایی از او برای رهبری ارکسترهای بزرگ دعوت به همکاری می‌کردند.
اولین نشریه از این نوع کنار "آرِولیان" (چنگ شرقی) نام داشت که در ۱۸۵۸م منتشر شد. از آنجایی که این نشریه اولین نشریهٔ تخصصی در زمینهٔ موسیقی، در امپراتوری عثمانی، بود از اهمیت خاصی برخوردار است. این نشریه با نت‌های مرسوم در اروپا انتشار می‌یافت. در ۱۸۶۱م، نشریه دیگری با نام کنار "هایکاکان"(چنگ ارمنی) منتشر و منجر به تشکیل گروهی به همین نام شد.
موسیقی دان بزرگ دیگری به نام "نیکوقوس تاشچیان" با کمک برادر خود، "«هاکوپ تاشچیان»"، در ۱۸۷۵م، نشریه‌ای به نام "نواگ عثمانیان" (ترانه‌های عثمانی) منتشر کرد. تاشچیان در ادامهٔ فعالیت خود به تعلیم و ترویج موسیقی محلی و شرقی از طریق آموزش پیانو و سایر آلات موسیقی اروپایی پرداخت.
اولین اُپرت‌ها، اپراها و تئاترهای موزیکال در قسطنطنیه به دست ارمنیان تأسیس شدند.
در ارمنستان غربی به غیر از موسیقیدانان و رهبران بزرگی که به فعالیت‌های موسیقایی مشغول بودند اشخاص بسیاری نیز وجود داشتند که به کار ساخت آلات مختلف موسیقی می‌پرداختند. از استادان معروف در این زمینه می‌توان به "«کِروبه زیلچیان»" (۱۸۳۰–۱۹۱۰م) اشاره کرد که در ساخت سنج استاد بود و کارخانهٔ مخصوصی برای این منظور تأسیس کرده بود.
گنبد آسمان در اخترشناسی کتاب مقدس گنبدی جامد و بسیار بزرگ است که بالای اتمسفر قرار دارد. در تورات کتاب پیدایش خداوند گنبد آسمان را خلق کرد تا آب‌های مافوق زمین را (منابع باران) از آب‌های زیرین (در زیر زمین) جدا کند. لغت فرمامنت (گنبد آسمان) انگلیسی شدهٔ لغت لاتینی فرمامنتیوم است که در ولگیت مشاهده می‌شود.
واژه فرمامنت در انگلیسی از ریشه لاتین فرمامنتوم گرفته شده‌است که ترجمه لغت عبری رکیع (רָקִ֫יעַ) می‌باشد. لغت فرمامنتوم در لاتین به معنی محکم و سخت می‌باشد. لغت عبری رکیع به معنی گسترش یافتن است که شبیه فرآیندی است که در آن یک فلز با کوبیدن صاف و پخش می‌شود. مانند تمامی فرهنگهای گذشته بنی اسرائیل بر این باور بودند که آسمان یک گنبد جامد است.
لغت گنبد آسمان در تورات کتاب پیدایش روایت شده‌است. در کتاب پیدایش بخش ۱:۶-۸ آمده‌است:
بر اساس تورات این گنبد دارای دریچه‌هایی به آسمان بالا است. در داستان طوفان نوح این پنجره‌ها باز شده و زمین از آب پر می‌شود.
از این رو در دیدگاه کتاب مقدس بهشت شمایم (שָׁמַיִם) در بالای گنبد قرار داشت. کل زمین و آسمان در اقیانوسی به نام تهوم תְּהוֹם شناور بودند که آب‌های آن تا قبل از ایجاد گنبد زمین را پر کرده بود. دریای تهوم بر اساس تورات پر از موجودات شیطانی نظیر لویاتان است که خداوند بر آن‌ها غلبه کرده‌است.
آگوستین نوشته است که: آموزه‌های زیادی روی طبیعت گنبد آسمان صرف شده‌است."ما شاید این نام را برای درک اینکه گنبد آسمان بی حرکت نیست بلکه صلب است بر آن نهاده‌ایم. او نوشته است که سن بازیل به گنبد آسمان متحرک اعتراض کرده‌است. با توجه به گفته‌های سن توماس آکوییناس: گنبد آسمان طبیعتی جامد داشته و بالای ناحیه‌ای از آتش است که در آن همهٔ بخارها باید تحلیل بروند.
انقلاب کوپرنیک در قرن ۱۶ به تجدید نظر هدایت کرد که در ۱۵۵۴ جان کالوین نظریه داد که: ابرها به "گنبد آسمان" ترجمه شده‌اند. او که در رشتهٔ هوا و فضا و هنرهای مبوطه تحصیل کرده بود نوشته است: بگذارید در جایی دیگر برود. به گفتهٔ کالوین تورات باید با مسیحیت محبوب و مرتبط با کیهان‌شناسی مطابقت کند یا نباید پذیرفته شود. او به گفت (موسس) باید ما را به جای ستارگان ستایش کنند. کالوین (دکترین از محل اقامت) اجازه داد تا پروتستان‌ها کشف علم را بدون انکار توانایی کتاب مقدس بپذیرند.
به گفتهٔ بعضی کاتولیک‌ها انجیل به سادگی ایده‌های کیهان‌شناسی مکتوب رایج زمان را انعکاس می‌دهد.
یونانیان و رواقیان یک نیم کرهٔ معنوی را بعد از کشف حالت کروی زمین در سده‌های ۳ تا ۴ قبل از میلاد پذیرفتند.
قرون وسطی استادانه کیهان‌شناسی را که با ایدهٔ فیلسوفان یونان یعنی ارسطو و بطلمیوس آمیخته می‌شد قبول کردند. این کیهان‌شناسی گوی‌های معنوی را با مرکزیت زمین درگیر کرد. دورترین نقطهٔ خارج گوی شامل ستاره‌ها و شرایط گنبد آسمان بعداً به این گوی انتقال یافت.(۷ گوی داخلی برای ۷ طبقهٔ آسمان بود و ترتیب آن‌ها در نام‌گذاری روزهای هفته باقی نگه داشته شده‌است.)حتی مدل کوپرنیک‌ها شامل یک کرهٔ خارجی بود که ستاره‌ها را نگه می‌داشت (و با داشتن چرخش روزانهٔ زمین روی محور خود به گنبد آسمان اجازهٔ ساکن ماندن را می‌داد.)
مطالعات برهه تیکو در زمینهٔ نو اختر ۱۵۷۲ و دنباله‌دار ۱۵۷۷ برای اولین بار ایدهٔ وجود گوی‌های جامد، منحرف نشدنی و اشیا مادی را به چالش می‌کشید. در ۱۵۸۴ برونو یک کیهان‌شناسی را بدون گنبد آسمان پیشنهاد کرد: یک جهان ابدی که در آن ستاره‌ها در واقع خورشیدها هستند که سیستم سیاره‌ای خودشان را دارند. بعد از اینکه گالیله شروع به استفاده از تلسکوپ برای آزمودن آسمان کرد مخالفت با تکامل بهشت‌ها سخت‌تر شد تا جایی که نیاز به منطق ارسطویی بود. در ۱۶۳۰ مفهوم گوی‌های جامد دیگر برجسته و غالب نبود.
حکاکی فلاماریون (۱۸۸۸) یک مسافر را مجسم می‌کند که به لبهٔ زمین صاف رسیده‌است و سر خود را به گنبد آسمان چسبانده است. مفهوم آسمان به عنوان جسم جامد (بر یک گسترهٔ اتمسفر مانند ترجیح داده شده) میان تمدن‌های باستانی و فرهنگ‌های اخیر، به همراه یونان باستان , مصر , چین , هند , بومیان استرالیا و همچنین مسیحیان اولیه گسترده شده بود. آسمان در اساطیر و اشعار بین النهرینی و هند و اروپایی به صورت گنبدی جامد که بر فراز زمین کمان زده ترسیم شده‌است. خدای آسمان سومریان آن , این گنبد آسمان مانندها را "بهشت‌ها " نام‌گذاری کرد که خدای باد صفحهٔ صاف زمین زیر را از دریاهای اصلی بالای گنبد آسمان جدا کرده‌است. هندیان باستان همچنین به آسمان صلب اعتقاد داشته‌اند. ریگ ودا گفته است: "آسمان و زمین سخت و محکم هستند."
این دستیابی به کیهان‌شناسی احتمالاً جهانی است و همچنین با اسطوره‌های جهان جدید روبرو می‌شود.
هاینریش اتو آبتس (۲۶ مارس ۱۹۰۳–۵ می ۱۹۵۸) سیاستمدار آلمانی و از نوامبر سال ۱۹۴۰ تا ژوئیه سال ۱۹۴۴ سفیر آلمان در فرانسه ویشی بود.
اتو آبتس روز ۲۶ مه سال ۱۹۰۳ در شوتسینگن زاده شد. دوران تحصیل را در کارلسروهه گذراند و معلم هنر شد. او از هواداران حزب ناسیونال سوسیالیست بود. آبتس سال ۱۹۳۵ وارد وزارت خارجه رایش سوم شد. پس از سقوط فرانسه، آبتس از ماه ژوین سال ۱۹۴۰ تا سال ۱۹۴۴ سفیر آلمان در فرانسه بود. آبتس پس از پایان جنگ جهانی دوم، ماه ژوئیه سال ۱۹۴۹ به اتهام جنایت جنگی، به بیست سال حبس محکوم گردید. با این حال ماه آوریل سال ۱۹۵۴ از زندان فرانسه آزاد شد. اتو آبتس سال ۱۹۵۸ در سانحه رانندگی در اتوبان کلن-رور جان باخت. مرگ او ممکن است گونه‌ای از انتقام‌گیری بوده باشد.Robert S. Wistrich, "Who's Who in Nazi Germany", Routledge, 1982, p. 1
سیاقَةُالاَعداد یا اِعداد («اِعداد» به‌معنی برشمردن و به‌صورت پیاپی ذکر کردن) یکی از آرایه‌های ادبی در فن بدیع است. در این آرایه، شاعر یا نویسنده چند اسم را که به‌طور متوالی ذکر شده‌اند از یک جهت منظور می‌کند و برای همه یک فعل یا صفت می‌آورد. مثال از "گلستان" سعدی:
سفرس خزنده یا "سفرس توت فرنگی" گیاهی از سرده سفرسیان و از تیره خاراشکنیان می‌باشد. سفرس خزنده همانند توت فرنگی شاخه رونده‌ای دارد که با برخورد با خاک ریشه می‌دواند. برگ‌های ریز و گرد و کرک‌دار دارد و رگبرگ‌ها با رنگ کرمی و شیری در زمینه سبز زیتونی رنگ جای گرفته‌اند. ساقه گلدهنده و بلند است و با گل‌های تقریباً" خرد زینت داده شده است. سفرس خزنده نسبت به هوای سرد مقاوم است. این گیاه مناسب کاشت گروهی و سبدهای آویزان است. خاستگاه این گیاه آسیا است. سفرس خزنده در آشپزی ژاپنی و همچنین گیاه‌پزشکی در این کشور استفاده می‌شود.
فنون بلاغت و صناعات ادبی، کتابی است نوشتهٔ جلال‌الدین همایی (۱۲۷۸–۱۳۵۹ خورشیدی)، نویسنده، ادیب، شاعر، مورّخ و استاد دانشگاه تهران، دربارهٔ فنون ادبیِ بدیع (آرایه‌های ادبی)، معانی و بیان.
با این‌که سال‌های بسیار از تألیف کتاب "فنون بلاغت و صناعات ادبی" می‌گذرد، این اثر هنوز مرجع معتبری برای اهل فن است.
ویرایش نخست از چاپ سی‌ویکم این کتاب را نشر هما منتشر کرده‌است. (شابک: ۹۷۸۹۶۴۶۱۷۱۰۶۰)
دیتامیشن یک نشریه رایانه‌ای است که طی سال‌های ۱۹۵۷ تا ۱۹۹۸ به صورت چاپی در ایالات متحده منتشر می‌شد.Roy A. Allan A History of the Personal Computer: The People and the Technology, 2001, . page 1/14 "A popular data processing magazine called Datamation started in October 1957 as "Research and Engineering (The Magazine of Datamation)"."Venerable is journal shuts down, Sharon Machlis // ComputerWorld, page 15, 19 January 1998 اما از آن پس تا کنون، انتشار نشریه به صورت چاپ‌شده متوقف شد و در عوض به صورت آنلاین و از طریق اینترنت ادامه یافت. امروزه دیتامیشن در مالکیت کوئین‌استریت قرار دارد و به صورت یک نشریه آنلاین در وب‌سایت Datamation.com منتشر می‌شود. وقتی که اولین بار دیتامیشن در سال ۱۹۵۷ کار خود را آغاز کرد، بنا به اندک بودن تعداد رایانه‌ها در آن زمان، معلوم نبود که آیا یک نشریه رایانه‌ای از نظر فروش موفق خواهد بود یا نه. ایده نشریه از سوی دونالد پرل مطرح شد که نائب‌رئیس Application Engineering در یک شرکت داد و ستدی در لس آنجلس بود. در سال ۱۹۵۷، تنها جایی که او می‌توانست برای شرکتش تبلیغات کند ساینتیفیک امریکن یا بیزینس ویک بودند. پرل ایده مجله را با جان دیبولد در میان گذاشت که او قبلاً مجله AUTOMATION را بنیان نهاده بود و این نام الهام‌بخش نام DATAMATION شد. انتشارات تامسون در شیکاگو کار چاپ و انتشار نشریه را پذیرفت.
در سال ۱۹۹۸، وقتی که ناشر این مجله، Reed Business Information پس از ۴۱ سال از انتشار اولین نسخه، به کار چاپ نشریه پایان داد، نسخه آنلاین نشریه در آدرس Datamation.com به کار خود ادامه داد و تبدیل به یکی از اولین نشریه‌هایی شد که تنها به صورت آنلاین منتشر می‌شدند.
سانسوریا یا از گیاهان گل‌دار آپارتمانی و همیشه سبز است که در مدارگان آفریقا و جنوب شرقی آسیا می‌روید. ارتفاع این گیاه تا ۱۴۰ سانتیمتر می‌رسد.
برگهای گیاه از پیرامون ریشه خارج شده و ضخیم و چوبی (فیبری)، شمشیری شکل، کشیده یا استوانه‌ای، با اختلاف ارتفاع می‌باشند.
رنگ آنها سبز روشن است و در کناره نوار سفید یا سبز تیره یا کم رنگتر وجود دارد. سانسوریا رشد نسبتاً کندی دارند.
گل‌های آن خیلی کوچک بوده و در سنبله به وجود می‌آیند. رنگ آنها سفید متمایل به سبز و کاملاً معطر است. ظهور گل‌ها در آب و هوای ملائم و منحصراً در فصول مناسب است. این گل‌ها به بی آبی بسیار مقاوم هستند و در زمستان تا حرارت۷–۱۰ درجه سانتی گراد را به خوبی تحمل می‌کند.
ازدیاد گیاه توسط تقسیم بوته در آخر زمستان و بهار یا تهیه قلمه برگی به طول ۸ سانتیمتر است. ازدیاد از طریق تقسیم برگ موجب می‌شود نوارهای زرد رنگی که در سر تا سر دو طرف طول برگ امتداد دارد از بین بروند. بهترین روش ازدیاد از طریق پاجوش در اواخر بهار تا میانه تابستان است که گیاه در مقابل جابه‌جایی مقاوم است.
اچ‌ام‌اس جومنا (۱۸۴۸) یک کشتی بود. این کشتی در سال ۱۸۴۸ ساخته شد.
اچ‌ام‌اس جومنا (۱۸۶۶) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۸۶۶ ساخته شد.
اچ‌ام‌اس کیل (۱۹۰۴) یک کشتی بود. این کشتی در سال ۱۹۰۴ ساخته شد.
اچ‌ام‌اس کاراکاتا (۱۸۸۹) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۸۸۹ ساخته شد.
اچ‌ام‌اس کاتومبا (۱۸۸۹) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۸۸۹ ساخته شد.
اچ‌ام‌اس کلینگتون (ام۱۱۵۴) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۵۴ ساخته شد.
اچ‌ام‌اس کمرتون (ام۱۱۵۶) یک کشتی بود. این کشتی در سال ۱۹۵۳ ساخته شد.
اچ‌ام‌اس کمپنفلت (آر۰۳) یک کشتی است که طول آن می‌باشد. این کشتی در سال ۱۹۴۳ ساخته شد.
فراموشم مکن سرده‌ای از تیره گاوزبانیان است. این گیاهان علفی و یک ساله یا دو ساله بومی اروپا و آسیا می‌باشند. این گیاهان به طور معمول خودرو هستند و در کنار جاده‌ها نیز می‌توان آن را دید و معمولاً شناسایی آنها آسان است. گل‌های ریز با ۵ گلبرگ دارند و مرکز آن زرد رنگ است. گل‌ها اغلب به رنگ آبی دیده می‌شوند و گاهی به رنگ صورتی و حتی سفید هم مشاهده شده‌اند.
ارتفاع گیاه حدود ۱۵ الی ۳۰ سانتی متر است. گلدهی از اواسط بهار آغاز شده و تا اواخر آن ادامه پیدا می‌کند. گل‌ها شکلی خوشه‌ای دارند.
برگ‌های این گیاه تخم مرغی شکل و کرک‌دار هستند و ظاهراً" به صورت سبز تیره دیده می‌شوند. در آب و هوای سرد بازدهی بهتری دارند.
ارتفاع گیاه فراموشم مکن بین ۳۰-۱۵ سانتی متر است و دارای گل‌های خوشه‌ای به رنگ سفید صورتی آبی و بنفش می‌باشد. گلدهی از اواسط بهار آغاز شده و تا اواخر آن ادامه پیدا می‌کند.
این گیاه با اکثر خاک‌ها سازگاری دارد ولی خواهان خاک‌های با زه‌کشی مناسب و مکان‌های آفتابی و سایه آفتاب است. گل‌های فراموشم مکن در برابر باد مقاوم هستند و در تمام طول سال اکثر برگ های خود را حفظ می‌کند. از بیماری‌های این گیاه می‌توان به راب، حلزون‌ها، زنگ، سفیدک پودری، و کپک خاکستری اشاره نمود. برای تکثیر این گیاه بایستی از بذر آن استفاده نمود. می‌توان در پاییز آن را به صورت مستقیم در فضای خارجی کاشت. می‌توان قبل از پایان یافتن زمستان بذرها در گل‌خانه کشت داد. تکثیر این گیاه از دو طریق کاشت بذر در اوایل تابستان در هوای آزاد یا مستقیم ریشه در بهار و کاشت دوباره آن امکان پذیر است.