moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
یکی از دیدگاه‌های دینی یونان مدرن به نقش کلیسای ارتدکس در ایجاد دولت-ملت یونان مدرن مربوط می‌شود. بر اساس این دیدگاه، کلیسا، در نقش کشتی نوح روز آخر، ملت یونان را در قرون «سیل» ترکیه و غرب پس از سقوط امپراتوری روم شرقی در سال ۱۴۵۳ نجات داد. کلیسای ارتدکس با محافظت از ایمان واقعی در برابر شاهزادگان موقت مسلمان و لاتین در قرون حکومت بیگانه، هویت یونانی را حفظ کرد و ملت یونان را از جذب شدن توسط ملل حاکمان خارجی خود بازداشت. بر اساس همین دیدگاه، کلیسای ارتدکس از جنگ استقلال یونان در سال ۱۸۲۱ استقبال کرد و به بازوهای شورشیان یونانی برکت داد. در واقع، بسیاری از روحانیون ارتدکس نقش رهبری را در شورشیان یونان بر عهده گرفتند و نقش مهمی را نه تنها در امور کلیسایی، بلکه در مسائل سیاسی و نظامی ایفا کردند. پس از استقلال، یک شاهزاده لاتین و مشاوران غربی او پیوندهایی را که کلیسای یونان را با اسقف نشین کلیسا متحد کرده بود قطع کردند و کلیسا را تحت اختیار قدرت موقت او قرار دادند.Giannēs Koliopoulos and Thanos Veremēs. "Greece: The Modern Sequel, from 1831 to the Present." NYU Press, 2002. p. 142.
سینتف، (به انگلیسی: SINTEF) یک نهاد پژوهشی در زمینه دانش و فن آوری است. این نهاد در سال ۱۹۵۰ میلادی، در ارتباط با دانشگاه فنی نروژ، پایه‌گذاری شد و مقر اصلی آن در شهر تروندهایم، در کشور نروژ، واقع شده‌است.https://snl.no/SINTEF
زمینه فعالیت سینتف، تحقیقات علمی و فنی است. هدف این نهاد، پیشبرد فعالیت‌های پژوهشی در دانشگاه علم و فناوری نروژ؛ و گسترش همکاری بین این دانشگاه؛ و مؤسسات اقتصادی و صنعتی نروژ و دیگر محیط‌های پژوهشی و دانشگاهی است. سینتف، همچنین با پذیرش سفارش از بخش دولتی و خصوصی به صورت قراردادی، در حوزه فناوری، علوم طبیعی، علوم پزشکی و علوم اجتماعی، تحقیقات مطلوب را برنامه‌ریزی و دنبال می‌کند. سینتف در نوع خود، بزرگترین مؤسسه پژوهشی مستقل در اسکاندیناوی است که ضمن ارائه مشورت و انجام آزمایش، در چند حوزه مختلف، دارای صلاحیت صدور گواهی نامه است. علاوه بر مقر اصلی در تروندهایم، سینتف، دارای شعبه‌هایی در
اسلو، برگن، استاوانگر، السوند، ایالات متحده آمریکا (هیوستون)، مقدونیه شمالی (اسکوپیه)، لهستان (ورشو؛ کراکوف)؛ و یک آزمایشگاه در دانمارک (هیرتشال) است.https://snl.no/SINTEF
سینتف در سال ۱۹۵۰ میلادی، به عنوان یک نهاد پژوهشی فنی و صنعتی، وابسته به دانشگاه فنی نروژ، تأسیس شد تا دانشگاه را با صنعت و اقتصاد مرتبط کند. در عمل تا سال ۱۹۸۰ میلادی، اساتید دانشگاه فنی نروژ، مدیران بخش‌های مختلف این نهاد بودند. اما در سال ۱۹۸۰، سینتف، از زیر مدیریت اساتید دانشگاه خارج شد و به صورت یک نهاد با اقتصاد و مدیریتی مستقل درآمد. در سال ۱۹۸۵ میلادی، سینتف تغیر سازمان داد و به صورت یک کنسرن، سازمان دهی شد و «گروه سینتف» نام گرفت. ۳ مؤسسه جدید، همزمان، به شرکت‌های سهامی پژوهشی، تبدیل شده؛ و به مالکیت سینتف درآمدند. بزودی ۲ شرکت سهامی دیگر نیز به این مجموعه پیوستند. در سال ۱۹۹۳ میلادی، مرکز تحقیقات صنعتی (SI) در اسلو، به سینتف ملحق شد؛ و این در عمل به معنی لزوم همکاری سازمانی سینتف، با دانشگاه اسلو بود. نهایتاً در سال ۱۹۹۶ میلادی، سینتف، تبدیل به بخشی از دانشگاه علم و فناوری نروژ، شد.https://snl.no/SINTEF(Historikk)
لانتجی خو ( «پیشگفتاری بر اشعار جمع‌آوری شده از غرفه ارکیده» یا لانتینگ ژو («پیشگفتار غرفه ارکیده»)، قطعه‌ای از آثار خوشنویسی چینی است که عموماً توسط خوشنویس مشهور وانگ ژیژی (۳۰۳–۳۶۱) نوشته شده‌است. سلسله جین شرقی (۳۱۷–۴۲۰).
زرادخانه کرملین یک اسلحه خانه قدیمی است که در محوطه کرملین مسکو در روسیه ساخته شده‌است. این زرادخانه یکی از معروفترین اسلحه خانه های جهان است . در ابتدا در سال ۱۷۳۶ ساخته شد و چندین بار بازسازی شده‌است. برخلاف زرادخانه کرملین، زرادخانه دیگری در داخل دیوارهای کرملین مسکو که اکنون به موزه تبدیل شده‌است، تا به امروز مورد استفاده نظامی قرار دارد. این ساختمان برای گردشگران ممنوع است و می‌توانند با ورود به محوطه کرملین مسکو، بخشی از نمای جنوبی کوتاه آن را مشاهده کنند.
زرادخانه کرملین در حال حاضر محل استقرار گارد کرملین است که سرویس امنیتی اصلی رئیس‌جمهور روسیه را تشکیل می‌دهد، و نمای شرقی طولانی‌تر، منطقه ای با امنیت بالا و محدود به روی عموم است.
= ساختمان =
زرادخانه کرملین یک ساختمان دو طبقه ذوزنقه ای دراز و بزرگ با حیاط بزرگ است. این ساختمان گوشه شمالی کرملین مسکو را اشغال می‌کند و اضلاع شمال غربی و شمال شرقی آن مستقیماً در مجاورت دیوار کرملین موازی با میدان سرخ، از برج ترینیتی تا برج سنت نیکلاس قرار دارند.
ارتفاع این ساختمان ۲۴ متر (۷۹ فوت) و در طولانی‌ترین ضلع آن ۳۰۰ متر (۹۸۰ فوت) است. دیوارهای آجری آن، مانند سایر ساختمان‌های رسمی کرملین، زرد رنگ شده‌اند. قابل توجه دو ردیف پنجره‌های قوس‌دار جفت و فاصله دار با قاب‌های عمیق و سفید آهکی است. دو ورودی پاسیو در نماهای جنوبی و شرقی دارای رواق‌های قوسی شکل با تزیینات باروک است.
در قرون وسطی، این نقطه توسط انبارهای غله اشغال شده بود. پس از سوختن آنها در سالهای پایانی قرن هفدهم، پطر کبیر تیمی از معماران روسی و آلمانی را برای ساخت زرادخانه کرملین، که به عنوان یکی از بزرگترین ساختمانهای مسکو در آن زمان طراحی شده بود، استخدام کرد. ساخت و ساز در سال ۱۷۰۲ آغاز شد، اما به دلیل کمبود بودجه در طول جنگ بزرگ شمال با سوئد متوقف شد و تنها در سال ۱۷۳۶، تحت نظارت فیلد-مارشال بورکهارد کریستوف فون مونیش تکمیل شد. ساختمان جدید در سال ۱۷۳۷ توسط آتش‌سوزی نابود شد و تنها از ۱۷۸۶–۱۷۹۶ بازسازی شد.
در طول حمله ناپلئون به روسیه، سربازان فرانسوی در حال عقب‌نشینی قسمت مرکزی ساختمان را منفجر کردند. بین سال‌های ۱۸۱۶ و ۱۸۲۸ با طرحی نئوکلاسیک بازسازی شد تا موزه‌ای اختصاص داده شده به پیروزی روسیه بر ناپلئون را در خود جای دهد.
بر این اساس، حدود ۸۷۵ توپ گرفته شده از ارتش بزرگ در حال عقب‌نشینی در امتداد دیوارهای جنوبی زرادخانه به نمایش گذاشته شد. از این تعداد ۳۶۵ توپ فرانسوی، ۱۸۹ توپ اتریشی، ۱۲۳ توپ پروسی، ۷۰ توپ ایتالیایی، ۴۰ توپ متعلق به پادشاهی ناپل، ۳۴ توپ باواریایی و ۲۲ توپ هلندی هستند. از سال ۱۹۶۰، توپ‌های روسی کالسکه ای متعلق به قرن ۱۶ و ۱۷ در امتداد دیوار جنوبی ساختمان به نمایش گذاشته شده‌است.
= پیوند بیرونی =
روابط و پیوند بلاروس و روسیه به بستگی دوجانبه میان بلاروس و روسیه اشاره دارد. این دو کشور مرز زمینی مشترک دارند و دولت اتحادیه فراملی را تشکیل می‌دهند. چندین پیمان دوجانبه میان دو کشور بسته شده‌است. روسیه بزرگترین و مهمترین شریک اقتصادی و سیاسی بلاروس است. هر دو عضو سازمان‌های بین‌المللی گوناگون از جمله کشورهای مشترک المنافع، اتحادیه گمرکی اوراسیا، سازمان پیمان امنیت جمعی و سازمان ملل هستند.
پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، دولت نوبنیان روسیه کوشید با برپایی یک سازمان منطقه‌ای در ۸ دسامبر ۱۹۹۱، کنترل فضای پس از شوروی را زیر کشورهای مشترک المنافع ناوابسته (CIS) نگه دارد. با این همه، بلاروس، مانند دیگر جمهوری‌های کشورهای ناوابسته مشترک المنافع، آغاز به دور شدن از روسیه که در آن زمان تلاش می‌کرد اقتصاد ورشکسته و روابط خود با غرب را بهبود بخشد، کرد.Two Decades of the Russian Federation’s Foreign Policy in the Commonwealth of Independent States: The Cases of Belarus and Ukraine , Ef.huji.ac.il, p. 17
در اوایل دهه ۹۰، روسیه نگران بود که دخالتش در یک کشور خارجی نزدیک مانند بلاروس، پیوندی را که می‌کوشد با غرب بر پا سازد، به خطر بیندازد. با این همه، زمانی که ناتو شروع به گسترش به سمت شرق کرد، روسیه خود را در وضعیت دشواری دید. از یک سو، با فروپاشی بلوک بزرگ ژئوپلیتیکی که زمانی زیر کنترلش بود، روبرو بود و از سوی دیگر، احساس می‌کرد که غرب با چیدن تکه‌های امپراتوری سابق خود در تلاش است تا روسیه را از جهان اروپایی بیرون بیاندازد. این امر منجر به اهمیت روزافزون پیوند خوب با بلاروس شد.Doklad ‘Rossiia-SNG’: nuzhdaetsia li v korrektirovke pozitsiia Zapada? (Moscow: Sluzhba vneshnei razvedki Rossii, 1994)
در میانه دهه ۱۹۹۰ و به ویژه با روی کار آمدن الکساندر لوکاشنکو در ژوئیه ۱۹۹۴، بلاروس نامزدی ایده‌آل و آرمانی برای ادغام با روسیه به نظر می‌رسید. بوریس یلتسین، رئیس‌جمهور روسیه، پس از امضای پیمان دوستی، حسن همجواری و همکاری با بلاروس در فوریه ۱۹۹۵ گفت که «دو ملت در طول سده‌ها تجربه تاریخی مشترکی داشتند.» وی اعلام کرد که این امر «بنیانی را برای امضای پیمان و دیگر اسناد و دستک‌ها در مورد یکپارچگی ژرف‌تر دو کشور ما ایجاد کرده‌است. در میان همه کشورهای مستقل مشترک المنافع، بلاروس به دلیل موقعیت جغرافیایی، ارتباطاتش با روسیه، دوستی ما و پیشرفت اصلاحاتش، بیشترین حق را برای چنین پیوندی دارد.“Yeltsin on Protecting CIS Border,” Itar-Tass (22 February 1995), in Russia and the Commonwealth of Independent States: Documents, Data, and Analysis, ed. Zbigniew Brzezinski and Paige Sullivan (New York: Armonk, 1997), p. 311.
روند یکپارچگی در ۲ آوریل ۱۹۹۶ آغاز شد و دقیقاً یک سال پس، اتحادیه بلاروس و روسیه بنیان گذاشته شد. نقطه اوج این فرایند ایجاد یک کشور اتحادیه‌ای (هم‌پیمانی) میان روسیه و بلاروس در ۸ دسامبر ۱۹۹۹ بود.Two Decades of the Russian Federation’s Foreign Policy in the Commonwealth of Independent States: The Cases of Belarus and Ukraine , Ef.huji.ac.il, p. 18 "پیمان حقوق برابر شهروندان میان بلاروس و روسیه" در دسامبر ۱۹۹۸ امضا شد که اشتغال و دسترسی به مراقبت‌های پزشکی و آموزش را پوشش می‌دهد.
پس از روی کار آمدن ولادیمیر پوتین، ناخشنودی عمیق خود را از وضعیت روابط با بلاروس ابراز کرد و از پیمان ۱۹۹۹ انتقاد کرد، سیاستی که وی در پیش گرفته بود، قرار دادن محتوای واقعی در این پیمان بود. پیشنهاد او ادامه اتحاد و هم‌پیمانی در مدل فدراسیون بود که به این معنی بود که بلاروس به فدراسیون روسیه بپیوندد یا اتحادیه ای مشابه اتحادیه اروپا برپا کند. اما بلاروس امتناع کرد و وضعیت موجود حفظ شد.Two Decades of the Russian Federation’s Foreign Policy in the Commonwealth of Independent States: The Cases of Belarus and Ukraine , Ef.huji.ac.il, pp. 20–21
با وجود آن، به نظر می‌رسید ارزش استراتژیک بلاروس برای روسیه به دلیل دگرگونی‌ها و تحولات بین‌المللی همچنان در حال افزایش بود. این فعالیت‌ها شامل فعالیت نظامی ایالات متحده در فضای پس از شوروی پس از حملات ۱۱ سپتامبر در سال ۲۰۰۱، تغییر موضع کشورهای اروپای شرقی به سمت غرب، برنامه‌های استقرار سیستم دفاع موشکی ناتو در لهستان یا جمهوری چک و بالاتر از همه پیدایش انقلاب‌های رنگی بود. در نتیجه، با وجود بازماندن در یکپارچگی سیاسی و اقتصادی، روند ادغام نظامی بین دو کشور ادامه یافت.Two Decades of the Russian Federation’s Foreign Policy in the Commonwealth of Independent States: The Cases of Belarus and Ukraine , Ef.huji.ac.il, pp. 24–25
از آنجایی که روسیه متوجه شد که یکپارچگی کامل با بلاروس پرهزینه خواهد بود، سیاست خارجی خود را به سمت یک جهت عمل گرایانه تر تغییر داد. دو هدف عمده در این سیاست قابل تفکیک بود اولی کاهش بار اقتصادی بود که بلاروس بر اقتصاد خود تحمیل کرد و دومی در اختیار گرفتن زیرساخت‌های ترابری انرژی در بلاروس بود. این دو هدف بیشتر درگیری‌ها و جنگ‌های گازی بین دو کشور را تحت تأثیر قرار داده‌است.
از سال ۲۰۱۴، پس از سال‌ها پذیرش نفوذ روسیه در این کشور، لوکاشنکو بر بازیابی هویت بلاروسی پس از آغاز جنگ روسیه و اوکراین به دلیل الحاق کریمه به روسیه و دست‌اندازی نظامی در شرق اوکراین تأکید کرد. برای نخستین بار، او یک سخنرانی به زبان بلاروسی (و نه روسی که اکثر مردم استفاده می‌کنند) ایراد کرد که در آن گفت: «ما روسی نیستیم - ما بلاروسی هستیم» و بعداً استفاده از بلاروسی را تشویق کرد. ناسازگاری‌های بازرگانی، اختلاف‌های مرزی، و نگرش بسیار آرام رسمی نسبت به صداهای مخالف، همه بخشی از تضعیف روابط گرم دیرینه با روسیه بود.The Strange Death of Russia's Closest Alliance, Global Voices, 21 February 2017
در ۱۴ سپتامبر ۲۰۱۷ روابط بلاروس و روسیه با انجام رزمایش‌های نظامی به حالت عادی بازگشت.
در سال ۱۹۹۵ مرز روسیه با بلاروس ویران شد. با این حال، در سال ۲۰۱۴، مرز از سمت بلاروس بازسازی شد. به نوبه خود، روسیه در فوریه ۲۰۱۷ یک منطقه مرزی از ناحیه اسمولنسک ایجاد کرد.
بلاروس و روسیه هر دو کشور عضو اتحاد جماهیر شوروی بودند. روسیه از نظر تاریخی همیشه بلاروس را قلمرو روسیه می‌دانست. کلمه بلاروسی که در زبان اسلاوی ترجمه شده‌است به معنای «مردم روسیه سفید» است. در ۲۴ ژانویه ۲۰۲۰، نشانه‌هایی از تنش‌های جدید میان بلاروس و روسیه زمانی که آلاکساندر لوکاشنکو، رئیس‌جمهور بلاروس آشکارا ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه را به تلاش برای تبدیل بلاروس به بخشی از روسیه متهم کرد، نشان داد. این امر منجر به کاهش یارانه‌های اقتصادی روسیه برای بلاروس شد.
در ژوئیه ۲۰۲۰، پس از دستگیری ۳۳ پیمانکار نظامی روسی در مینسک، روابط بین بلاروس و روسیه متشنج توصیف شد. لوکاشنکو پس از آن روسیه را به تلاش برای سرپوش گذاشتن بر تلاش برای فرستادن ۲۰۰ جنگنده از یک شرکت نظامی خصوصی روسی موسوم به گروه واگنر به بلاروس برای بی‌ثبات کردن کشور پیش از انتخابات ریاست‌جمهوری ۹ اوت متهم کرد.
در ۵ اوت ۲۰۲۰، دیمیتری مدودف، رئیس امنیت روسیه به بلاروس هشدار داد که پیمانکاران را آزاد کند. لوکاشنکو همچنین مدعی شد روسیه در مورد تلاش‌های خود برای استفاده از گروه واگنر برای تأثیرگذاری بر انتخابات آتی دروغ می‌گوید.
پس از انتخابات ریاست جمهوری و شروع اعتراضات جدید، لوکاشنکو تا پایان ماه اوت اشاره کرد که بلاروس برای تأمین مالی مجدد بدهی دولتی خود به ارزش یک میلیارد دلار با روسیه مذاکره خواهد کرد. در ۱۴ سپتامبر، لوکاشنکو از پوتین در سوچی دیدار کرد، جایی که پوتین قول داد ۱٫۵ میلیارد دلار به بلاروس وام دهد.
در فوریه ۲۰۲۲، نیروهای روسیه اجازه یافتند تا بخشی از یورش به اوکراین را از خاک بلاروس ترتیب دهند. لوکاشنکو اظهار داشت که در صورت نیاز، نیروهای بلاروس می‌توانند در یورش شرکت کنند.
لشمر ویسلر (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است.
آران نام پیشین شهر آران و بیدگل بوده‌است.
آران همچنین می‌تواند به موارد زیر اشاره داشته باشد:
رابرت ویگام (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
ادوارد الیور ویلر (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی و شوالیه (عنوان) شده‌است.
پاتریک فرانسیس هیلی اس جی (۲۷ فوریه ۱۸۳۴–۱۰ ژانویه ۱۹۱۰) کشیش آمریکایی عضو فرقه یسوعیان کلیسای کاتولیک، رئیس بانفوذ دانشگاه جورج تاون بود که به عنوان «بنیانگذار دوم» آن شناخته شده‌است. ساختمان اصلی دانشگاه را به افتخار او "هیلی هال" می‌نامند. او خود را از نژاد اروپائی‌تبار می‌دانست و تا حد زیادی به این صورت پذیرفته شده بود، اما پس از درگذشتش به عنوان اولین آمریکایی آفریقائی الاصل که موفق به کسب عضویت در انجمن یسوعیان، دریافت مدرک دکترا، و رسیدن به مقام ریاست یک دانشگاه عمدتاً سفیدپوست شده بود مفتخر گردید.
هیلی در خانواده‌ای در جورجیا که خاستگاه رهبران بسیاری از کاتولیک‌ها است به دنیا آمد. مادرش -شخصی که یک پدربزرگ آفریقایی و هفت پدربزرگ و مادربزرگ اروپایی دارد- و پدرش یک مهاجر سفیدپوست ایرلندی بود. بر اساس قوانین جورجیا، پدر هیلی از نظر فنی زن و فرزندانش را به عنوان برده در اختیار داشت. هیلی و خواهران و برادرانش توسط پدرشان برای تحصیل به شمال کشور فرستاده شدند و هیلی تحصیلات عالی خود را در دانشگاه کاتولیک لوون ادامه داد و در سال ۱۸۶۴ دکترای خود را در فلسفه گرفت. او به آمریکا بازگشت و به عنوان کرسی فلسفه در جورج تاون شروع به کار کرد.
هیلی در سال ۱۸۷۳ به عنوان رئیس دانشگاه جورج تاون انتخاب شد و سال بعد به ریاست دانشگاه منصوب گردید. او برای تبدیل این مؤسسه به یک دانشگاه مدرن، بر دوره ای از فعالیت در آن زمینه نظارت داشت. او سطح علوم تجربی و تحقیقی را بالا برد، معیار دانشکده پزشکی را ارتقاء داد و موفق به گسترش سریع دانشکده حقوق شد. او همچنین ساختمان بزرگی را ساخت که به تالار هیلی معروف شد. ایجاد این ساختمان پر هزینه دانشگاه را به بدهکاری قابل توجهی کشاند. در سال ۱۸۸۲، هیلی برای زندگی با برادرش جیمز که اسقف پورتلند بود، به ایالت مین رفت. پس از آن، پاتریک و جیمز به‌طور گسترده در سراسر اروپا سفر کردند. سپس هیلی به خدمت کلیسا در رود آیلند و نیویورک بازگشت. پس از بازنشستگی به جورج تاون مراجعت کرد و در آنجا درگذشت.
پاتریک فرانسیس هیلی در ۲۷ فوریه ۱۸۳۴ در کلبه‌ای چوبی در میکن، جورجیا به دنیا آمد. پدر پاتریک، "مایکل موریس هیلی"، در سال ۱۸۱۸ از ایرلند و از طریق کانادا به ایالات متحده مهاجرت کرده بود. او در زمینی که در لاتاری زمین جورجیا برنده شد، یک مزرعه پنبه در سواحل رودخانه اوکمولگی -در زبان کریک به معنی تله آهو- ایجاد کرد. او بسیار موفق بود و در نهایت با ۱٫۵۰۰ جریب فرنگی (۶۱۰ زمین) به یکی از بزرگ‌ترین زمین‌داران در شهرستان جونز تبدیل شد. او در نهایت صاحب ۴۹ برده شد که یکی از آنها مادر پاتریک، "مری الیزا اسمیت" بود. مایکل هیلی او را در سال ۱۸۲۹ از یک فرد بانفوذ صاحب مزرعه پنبه به نام "سام گریسوولد" خریداری کرده بود که برای او یک برده خانگی باشد. الیزا بود و فرزندانش نیز یک شانزدهم سیاه‌پوست شدند. یکی از والدین او در دهه ۱۷۹۰ در جریان انقلاب هائیتی از -جزیره‌ای که در حال حاضر کشورهای جمهوری دومینیکن و هائیتی در آن واقع شده‌اند- به ایالات متحده فرار کرده بود.
از آنجایی که ازدواج سفیدپوستان با دیگر نژادها توسط قانون نژادپرستی جورجیا ممنوع بود، مایکل در سال ۱۸۲۹ با الیزا که ۱۶ سال داشت ازدواج کرد. اگر چه کلیسای کاتولیک ازدواج‌های بین نژادی را به رسمیت می‌شناخت، اما در آن زمان هیچ کشیشی در میکن وجود نداشت تا ازدواج آنان را رسمی سازد. در آن زمان، ازدواج این دو در ایالت جنوبی در میان ازدواج‌های بین نژادی غیرمعمول بود؛ زیرا این اولین ازدواج آنها بود و آنها تا پایان عمر با یکدیگر صادقانه زندگی کردند تا اینکه هر دو در سال ۱۸۵۰ درگذشتند.
پاتریک سومین فرزند از ۱۰ خواهر و برادر بود که هشت نفر از آنها تا بزرگسالی زنده ماندند. سه خواهر او راهبه شدند، از جمله "الیزا هیلی"، که یکی از اولین مادران مدیر سیاه‌پوست یک صومعه شد. دو تن از برادران او کشیش شدند. یکی از آنها، جیمز آگوستین هیلی، اسقف پورتلند، و اولین اسقف کاتولیک سیاه‌پوست در ایالات متحده شد. برادر دیگر، مایکل، یک کاپیتان برجسته در خدمات دریایی اداره گمرک ایالات متحده در آلاسکا شد. پاتریک و همه خواهران و برادرانش به عنوان برده به دنیا آمدند، و طبق اصول قانون سال‌های ۱۶۶۰ فرزندان موقعیت قانونی مادر خود را به ارث بردند. مایکل هیلی توسط قانون آزادی بردگان در جورجیا از اخراج همسر یا فرزندانش منع شد، که این امر تنها با مصوبه مجمع عمومی جورجیا در شرایط استثنایی امکان‌پذیر بود.
طبق قانون بردگی ایالت جورجیا، کودکان هیلی از رفتن به مدرسه منع شدند. مایکل هیلی که مایل بود آنها را از شرایط بردگی در جورجیا نجات دهد، همه فرزندانش را برای تحصیل به ایالت‌های شمالی فرستاد. او قصد داشت در زمان مرگش در اوت ۱۸۵۰، به آنها بپیوندد. هیلی در ابتدا نتوانست مدرسه ای در شمال پیدا کند که فرزندانش را بپذیرد، اما در نهایت "آکادمی فلاشینگ کوئیکر" را که با "خانه گردهمایی قدیمی کوئیکر" در فلاشینگ، کوئینز مربوط بود، پیدا کرد. در این مدرسه هر دو نژاد سیاه و سفید را ثبت نام می‌کردند. او توانست سه پسر بزرگش را در آنجا ثبت نام کند.
پاتریک هیلی مانند سه برادرش تحصیلات خود را در "کالج صلیب مقدس" در ماساچوست ادامه داد. او در سال ۱۸۵۰ در سن ۱۶ سالگی فارغ‌التحصیل شد و از دانشگاه جورج تاون مدرک لیسانس هنر دریافت کرد، زیرا کالج صلیب مقدس هنوز مانند دانشگاه جورج تاون واجد شرایط اعطاء مدرک تحصیلی نشده بود. هیلی و برادرانش تحت تعلیم "جان برنارد فیتزپاتریک"، اسقف بوستون بودند. پس از فارغ‌التحصیلی، هیلی در ۱۷ سپتامبر ۱۸۵۰ وارد انجمن یسوعیان شد و به نوآموزی خدمت در کلیسا در فردریک، مریلند ادامه داد. او نگران بود که نژاد مختلط او مانعی برای ورود او به فرقه یسوعی باشد، اما این مشکلی نبود. این واقعیت که والدین هیلی هرگز به‌طور رسمی ازدواج نکرده بودند به این معنی بود که، طبق قانون شرعی، هیلی خارج از ازدواج به دنیا آمد. این مستلزم این بود که او برای پیوستن به این دستور معافیت دریافت کند، اما هیچ‌گاه به دنبال آن نبود و او بدون مشکل پذیرفته شد. با پذیرش او در انجمن یسوعیان، او اولین یسوعی سیاه‌پوست آمریکایی بود.
پس از دو سال تحصیل، هیلی اولین عهد خود را با کلیسا بست و برای تدریس در دانشگاه سنت جوزف در فیلادلفیا فرستاده شد. در سال ۱۸۵۳، او دوباره به "دانشکده صلیب مقدس" منتقل شد. هنگامی که در آنجا تدریس می‌کرد، متوجه شد که برخی از دانش آموزانی که برادرانش را می‌شناختند از پیشینه نژادی او مطلع شدند و در خفا نظرات تحقیرآمیز دربارهٔ او بیان می‌کردند.
در سال ۱۸۵۸، هیلی به دانشگاه جورج تاون رفت و در آنجا به تحصیل فلسفه و الهیات پرداخت. مافوقان یسوعی در جورج تاون تحت تأثیر مهارت او در فلسفه قرار گرفتند و تصمیم گرفتند او را به اروپا بفرستند که او در آنجا به ادامه تحصیل خود پرداخت. او ابتدا به رم رفت، اما در طول زمستان سلامتی او رو به افول گذاشت و به "مدرسه علمیه سنت سولپیس" پاریس منتقل شد. او سرانجام برای تکمیل تحصیلات خود در "دانشگاه کاتولیک لوون" به بلژیک رفت. زمانی که آنجا بود، در ۳ سپتامبر ۱۸۶۴ به مقام کشیش منصوب شد. پاتریک همچنین به زبان‌های لاتین، فرانسوی، ایتالیایی و آلمانی مسلط بود. در ۲۶ ژوئیه ۱۸۶۵، مدرک دکترای فلسفه گرفت و اولین سیاه‌پوست آمریکایی بود که موفق به اخذ مدرک دکترا شد.
در طول زندگی او، نژاد هیلی موضوع حدس و گمان بود. طبق قانون یک قطره، که در زمان حیاتش رواج داشت، او را «سیاه‌پوست» می‌انگاشتند، زیرا حداقل یک جد سیاه‌پوست داشت. برادران هیلی خود را سفیدپوست می‌دانستند. از بین همه آنها، پاتریک هیلی به راحتی به عنوان سفیدپوست شناخته می‌شد. او می‌شد به راحتی به عنوان یک مرد سفیدپوست تشخیص داده شود، نه به‌عنوان یک مرد سیاهپوست با پوست روشن. اگرچه او خود را سفیدپوست می‌دانست، اما زمانی که به عنوان رئیس دانشگاه جورج تاون خدمت می‌کرد، آگاهی از پیشینه نژادی مختلط او پنهان نبود. هموطنان یسوعی پاتریک از نژاد مختلط او اطلاع داشتند، اما بعید است که این موضوع در خارج از محافل یسوعی شناخته شده باشد.
علیرغم ظاهر و هویت شخصی او، گمانه زنی‌هایی در مورد نژاد او در اوایل زندگی اش وجود داشت. "اورست براونسون"، یک نوکیش کاتولیک که خانواده هیلی را شخصاً می‌شناخت، در حالی که نژادپرستی در ایالات متحده را در مقاله‌ای در سال ۱۸۶۲ محکوم می‌کرد، اشاره ای هم به برادران هیلی که کشیش شدند و آنان را متعلق به دسته «مردانی متولد شده از مادران برده» دانست. به همین ترتیب، پاتریک هیلی در دوران مدرسه با شایعاتی در میان همکلاسی‌هایش مواجه شد مبنی بر اینکه رنگ سفید اما کمی تیره او به دلیل وجود مقداری «خون اسپانیایی» است. از سه برادر هیلی که کشیش بودند، فقط "الکساندر شروود هیلی" سیاه رنگ ظاهر شد.
اگرچه پیشینه دو نژادی هیلی در طول زندگی او به‌طور گسترده‌ای شناخته شده نبود، در اواسط قرن بیستم علاقه دوباره ای به تاریخ او ایجاد شد. در اوایل دهه ۱۹۵۰، "آلبرت اس. فولی"، جامعه‌شناس یسوعی، شروع به تحقیق در مورد تاریخچه خانواده هیلی کرد و در کتابی در سال ۱۹۵۴ توصیف نژاد مختلط آنها به اوج خود رسید. در دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، دانشگاه جورج تاون شروع به شناسایی عمومی هیلی به عنوان سیاه‌پوست کرد.
در سال ۱۸۶۶، هیلی به مریلند بازگشت و به عنوان کرسی فلسفه در دانشگاه جورج تاون منصوب شد، دانشگاهی که در حال بهبودی از آسیب‌های جنگ داخلی بود. او در سال ۱۸۶۷ آخرین عهد خود را اقرار کرد. سال بعد، بخشدار مدارس شد. هیلی برای مدت کوتاهی در "کلیسای مریم مقدس" در الکساندریا، ویرجینیا مستقر شد. او با جولیا گاردینر تایلر، بیوه جان تایلر، دوستی برقرار کرد و با گرویدن او به کاتولیک، در طول غسل تعمید مشروط او در می ۱۸۷۲ به عنوان پدرخوانده او عمل کرد.
در اوایل سال ۱۸۶۹، صحبت از نامگذاری هیلی به عنوان جانشین "برنارد آ. مگوایر" بود. ، "جوزف کلر"، هیلی را واجد شرایط‌ترین نامزد توصیف کرده بود، اما مافوقان در رم به دلیل نژاد هیلی، رقیب او "جان ارلی" را انتخاب کردند. زمانی که ارلی بیمار شد، کلر به مافوق در رم پیشنهاد داد که "جان باپست" جانشین او شود، در حالی که هیلی به جای باپست به عنوان رئیس کالج بوستون، معتقد بود که نژاد او در مدرسه نیوانگلند کمتر مورد توجه قرار خواهد گرفت. رم این ترتیب را رد کرد و تصمیم گرفت که باپست در بوستون بماند. هنگامی که سلامت جان ارلی رو به وخامت نهاد، هیلی به‌طور فزاینده ای وظایف ریاست را بر عهده گرفت.
در ۲۳ مه ۱۸۷۳، ارلی به‌طور ناگهانی درگذشت و کلر، هیلی را به عنوان پیشوای کار انتخاب کرد. روز بعد، هیئت مدیره گام دیگری برای انتخاب او به عنوان رئیس دانشگاه جورج تاون برداشت. انتصاب او به عنوان رئیس توسط سرلشکر یسوعی، که معمولاً تقریباً همزمان با انتخاب رئیس جدید انجام می‌شد، تا یک سال بعد انجام نشد. این تأخیر، نتیجهٔ نگرانی رم در مورد پیشینه نژادی مختلط هیلی بود. در ۳۱ ژوئیه ۱۸۷۴، وی رسماً به عنوان رئیس دانشگاه برگزیده شد. به این ترتیب، او اولین رئیس سیاهپوست یک دانشگاه عمدتاً سفیدپوست در ایالات متحده شد. در یک ترتیب غیرمعمول، او تا سال ۱۸۷۹، همزمان با ریاست، به سمت بخشداری نیز ادامه داد.
یک سال پس از تحلیف خود به عنوان رئیس، هیلی هدف خود از تبدیل جورج تاون به یک «دانشگاه» مدرن را برای ژنرال برتر، "پیتر جان بکس" توضیح داد. در حالی که جورج تاون قبلاً با تعریف آمریکایی معاصر از دانشگاه -مجموعه ای از مدارس اعطا کننده مدرک تحت یک دولت- مطابقت داشت، هیلی به دنبال بازسازی جورج تاون در مفهوم جدید دانشگاه به عنوان مؤسسه ای بود که در آن فرد می‌توانست در طیف گسترده‌ای از رشته‌های دانشگاهی تحصیل کند. به این ترتیب، او در پی تحقق بخشیدن به آنچه اسقف‌های کشور در سال ۱۸۶۶ در شورای عمومی دوم بالتیمور گرد هم آمدند، بود: یک دانشگاه بزرگ کاتولیک در ایالات متحده که در هر موضوع مذهبی و سکولار تحصیل می‌کرد.
جمعیت‌شناسی بدنه دانشجویی در دوران تصدی هیلی دستخوش تغییر شد و برای اولین بار شمالی‌ها از جنوبی‌ها بیشتر شدند. در همین حال، درصد دانش‌آموزانی که کاتولیک بودند به بیش از ۸۰ درصد افزایش یافت؛ تا حدی به دلیل رشد طبقه متوسط ایرلندی آمریکایی در شمال که توانستند پسران خود را به جورج تاون بفرستد. در همین حال، هیلی اولین برنامه بورسیه تحصیلی رسمی را ایجاد کرد. به این صورت که شهریهٔ یک دانش آموز از هر محله واشینگتن، توسط دانشگاه پرداخت می‌شد. او همچنین رویکرد دانشگاه به نظم و انضباط دانشجویی را اصلاح کرد و آن را با سایر دانشگاه‌های معاصر آمریکا مطابقت داد. به جای اینکه دانشگاه به صورت محلی عمل کند، با دانشجویان به عنوان افرادی در آستانه بزرگسالی رفتار می‌کرد.
هیلی اصلاح برنامه درسی را که به عنوان بخشدار با افزایش حجم دروس ارائه شده آغاز کرد، ادامه داد و تا سال ۱۸۷۹ به دانشجویان اجازه داد تا برنامه درسی کلاسیک هنرهای لیبرال یا برنامه درسی جدید «تجاری و علمی» را مطالعه کنند. فارغ التحصیلان این برنامه درسی علمی جدید، مدرک لیسانس علوم را دریافت کردند. هیلی هیئت علمی جدید یسوعی را با اعتبار علمی بالاتر برای حمایت از این پیشرفت برنامه درسی استخدام کرد. علیرغم تأکید جدید بر علم، هیلی تعهد دانشگاه را به بلاغت احیا کرد. در سال ۱۸۷۵، او پس از اهدایی توسط دانش‌آموخته ریچارد تی. او همچنین با اختصاص اتاق خود در سالن هیلی، جایگاه ممتازی را در میان گروه‌های دانشجویی به انجمن داد. سه مدال فارغ‌التحصیلی ایجاد شد: مدال مناظره مریک، مدال تاریخی موریس، و مدال علمی برج. هیلی همچنین تمرین رهبانی را که می‌بایست یک دانش آموز در سالن غذاخوری و در هنگام صرف غذا با صدای بلند بخواند را متوقف کرد.
هیلی علاوه بر اصلاح آموزش علوم در مقطع کارشناسی، به دنبال ارتقای دانشکده پزشکی به استانداردهای دقیق و مدرن پزشکی بود. در حالی که مدرسه قبلاً تقریباً به‌طور کامل مستقل از بقیه دانشگاه عمل می‌کرد، هیلی هیئت مدیره خود را منحل کرد و مدرسه را تحت کنترل مستقیم خود قرار داد و کل دانشکده را جایگزین کرد (فقط دانشکده مؤسس به عنوان اساتید برجسته باقی ماند). طول برنامه درسی از دو سال به سه سال افزایش یافت که اکنون شامل آموزش بالینی می‌شود. برای اولین بار، متقاضیان باید در یک آزمون ورودی شرکت کنند.
در دوران ریاست هیلی، دانشکده حقوق رشد کرد، که تا حد زیادی به دلیل تصمیم ناحیه کلمبیا در مورد الزام متقاضیان جدید به وکالت برای گذراندن سه سال تحصیلات رسمی حقوقی بود. در اوایل دهه ۱۸۸۰، مدرسه دو بار در مرکز واشینگتن جابجا شد، اما از نظر مالی قادر به نقل مکان به پردیس جورج تاون دانشگاه آنطور که می‌خواست نبود.
هیلی و کلر طی ملاقاتی در سال ۱۸۷۴ مشخص کردند که ضروری‌ترین نیاز جورج تاون گسترش امکانات فیزیکی است. به همین خاطر سرگرم بررسی امکان نقل مکان به پردیس جدید و نزدیک در شمال New Cut Road (که امروزه به نام Reservoir Road شناخته می‌شود) یا انتقال دانشگاه به‌طور کامل از واشینگتن دی.سی. شدند. با این حال، هزینه هر دوی این پیشنهادها گران بود و آنها تصمیم گرفتند در عوض، محوطه دانشگاه را بهبود بخشند. هیلی با جایگزینی طرح‌هایی برای ساخت چندین ساختمان کوچک‌تر، ساختن ساختمان بزرگی را که به‌عنوان بخشدار تصور می‌کرد، به سبک معماری آراسته‌ای که با معماری ساده فدرال شهر در تضاد بود، ساخت. این بنا، "ساختمان شمالی قدیمی" و "ساختمان مگوایر" را به هم متصل کرد.
در سال ۱۸۷۴، هیلی به معماران "جان ال. اسمیت‌مایر" و "پل جی. پلز" دستور داد تا ساختمانی را طراحی کنند که بعداً به عنوان تالار هیلی، ساختمان شاخص جورج تاون شناخته شد. این ساختمان دارای پنج طبقه است که در بالای آن یک برج ساعت به بلندای ۲۰۰فوت (۶۱ متر) قرار دارد و عناصری از چندین سبک معماری را در یک نمای رومی در درجه اول ترکیب می‌کند که دانشگاه‌های باستانی اروپا را تداعی می‌کند. این مکان شامل کلاس‌های درس، دفاتر، یک سالن نمایش (که بعداً به نام گاستون هال شناخته شد)، آزمایشگاه‌ها، یک کتابخانه و خوابگاه‌های دانشجویی می‌شد. در سال ۱۸۷۷، پس از اخذ موافقت مافوق استان، که نسبت به هزینه ساخت یک ساختمان بزرگ و آراسته محتاط بود، شروع به کار کرد و اجازه داد ۱۰۰٬۰۰۰ دلار (معادل ۲٫۴ میلیون دلار در سال ۲۰۱۹) هزینه شود. تا حد زیادی بزرگترین پروژه ای که جورج تاون انجام داده بود. ساخت این بنا، دانشگاه را که از "وحشت ۱۸۷۳" -یک بحران مالی که باعث رکود اقتصادی در اروپا و آمریکای شمالی شد- رنج می‌برد، بر آن داشت تا کل پروژه را با دریافت قرض تأمین مالی کند.
برای حفظ این پروژه، در سال ۱۸۸۰، هیلی انجمن فارغ التحصیلان جورج تاون را که چهار سال قبل از بین رفته بود، دوباره تأسیس کرد. او همچنین از "ویلیام ویلسون کورکوران"، قدیمی‌ترین فارغ‌التحصیل زنده دانشگاه، خواست تا رئیس انجمن شود و کمک مالی جمع‌آوری کند. علیرغم ایجاد انجمن فارغ التحصیلان و کمک مالی کورکوران، پس از چندین سال، تنها بخش کوچکی از ۱۰۰٬۰۰۰ دلار جمع‌آوری شد؛ بنابراین، از سال ۱۸۷۸ تا ۱۸۸۰، هیلی دانشگاه را ترک کرد تا برای جمع‌آوری سرمایه به سراسر کشور سفر کند. در سال ۱۸۷۸، او به همراه رئیس کالج صلیب مقدس، جوزف بی اوهاگان، از طریق کانال پاناما به سانفرانسیسکو، کالیفرنیا رفت. اگرچه این سفر برای جمع‌آوری کمک‌های مالی نیز بود، اما هدف اصلی این سفر بهبود سلامت رو به زوال هیلی بود. سال بعد، او از طریق زمینی و با عبور از غرب میانه به نیویورک و جنوب ساحل شرقی آمریکا، به واشینگتن بازگشت. هیلی با وجود تلاش‌های گسترده‌اش، تنها توانست ۶۰۰۰۰ دلار جمع‌آوری کند.
در همین حال، با پیشرفت ساخت و ساز در ساختمان، هزینه‌ها نیز افزایش یافت. در نوامبر ۱۸۷۹، نمای بیرونی ساختمان با هزینه‌ای بیش از ۱۵۰٬۰۰۰ دلار تکمیل شد. پس از توقف در ساخت و ساز، کار بر روی فضای داخلی در سال ۱۸۸۰ آغاز شد که نیاز به اخذ وام‌های اضافی و بزرگ داشت. این ساختمان در سال ۱۸۸۱ به‌طور منظم مورد استفاده قرار گرفت و تا سال بعد، تقریباً ۴۴۰٬۰۰۰ دلار برای این پروژه هزینه شده بود (معادل ۱۱۷٫۰۰۰ دلار در سال ۲۰۱۹). در نتیجه دانشگاه با وضعیت بد مالی مواجه شد. به این ترتیب کارکنان دانشگاه از جمله تمام اعضای هیئت علمی آن، املاکی که در واشینگتن، دی.سی.، ویرجینیا و پنسیلوانیا داشتند را برای اجاره با فروش گذاشتند.
هیلی در تمام دوران ریاست‌جمهوری خود وضعیت سلامتی ضعیفی داشت و احتمالاً از صرع درمان‌نشده رنج می‌برد. در سال ۱۸۸۱، او برای بهبود سلامتی خود با برادرش جیمز، به ایالت مین رفت. پس از بازگشت به جورج تاون در فوریه ۱۸۸۲، وضعیت او به سرعت بدتر شد و در ۱۶ فوریه از ریاست استعفا داد و جیمز ای دونان جانشین او شد.
پس از ترک جورج تاون، هیلی به پورتلند، مین بازگشت تا با برادرش زندگی کند. این دو به‌طور گسترده در سراسر اروپا سفر کردند و از مؤسسات اصلی کاتولیک در فرانسه، اسپانیا، ایتالیا و بلژیک بازدید کردند. او به نمایندگی از یسوعیان شمال شرقی ایالات متحده به عنوان نماینده بیست و چهارمین جماعت عمومی یسوعیان، که در "پناهگاه لویولا" در آزپیتیا، اسپانیا و در ۲۴ سپتامبر ۱۸۹۲ تشکیل شد، انتخاب شد. علی‌رغم سفرهای او، سلامت هیلی هرگز بهبود نیافت. . پس از مدتی به پراویدنس، رود آیلند رفت و در آنجا کارهای معنوی محدودی انجام داد. سپس به نیویورک بازگشت و در آنجا به "کلیسای سنت ایگناتیوس لویولا" وارد شد. چندین سال بعد، او به دانشگاه جورج تاون بازگشت تا آخرین سال‌های زندگی خود را سپری کند.
هیلی در ۱۰ ژانویه ۱۹۱۰ در جورج تاون درگذشت. تشییع جنازه او در "کلیسای دالگرن" برگزار شد و جسد او در قبرستان جامعهٔ یسوعیان در محوطه دانشگاه به خاک سپرده شد. تا زمان مرگش، هیلی به دلیل ریاست بر دوره ای از رشد بی‌سابقه در تاریخ دانشگاه، اغلب به عنوان «بنیانگذار دوم» جورج تاون شناخته می‌شد.
در سال ۱۹۶۹، انجمن فارغ التحصیلان دانشگاه جورج تاون، جایزه پاتریک هیلی را ایجاد کرد که هر ساله به فردی اهدا می‌شود که فارغ‌التحصیل دانشگاه نیست اما به آن کمک کرده و از آرمان‌ها و سنت‌های آن حمایت کرده‌است.
جورج وترال (؛ ۱۷۸۸ – ۸ آوریل ۱۸۶۸) فرد نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
هری ادوارد د روبیلارد وترال (؛ ۲۲ فوریه ۱۸۸۹ – ۱۸ نوامبر ۱۹۷۹) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است.
مایکل آلستون-رابرتس-وست (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
کولویل ویمیس (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است.
هربرت واتس (؛ ۱۴ فوریه ۱۸۵۸ – ۱۵ اکتبر ۱۹۳۴) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
ردموند وات (؛ زادهٔ ) فرد نظامی اهل بریتانیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام، نشان سلطنتی ویکتوریایی، و نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است.
دیوید واتسون (؛ ۷ فوریه ۱۸۶۹ – ) فرد نظامی اهل کانادا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
داریل واتسون (؛ ۱۷ اکتبر ۱۸۸۸ – ۱ ژوئیه ۱۹۶۷) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است.
چارلز جان واترز (؛ زادهٔ ) فرد نظامی اهل بریتانیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است.
سیدنی ریگبی واسون (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است.
مایکل والش (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است.
ایوو ویسی (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است.
فرناند گویوارتس (; – ) بازیکن فوتبال اهل بلژیک که در پست مهاجم بازی می‌کرد.
او اولین بازی خود را برای تیم اصلی کلوب بروژ در سن ۱۶ سالگی انجام داد.
والتر ونینگ (؛ ۱۸۸۲
– ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است.
جان وان (؛ ۳۱ ژوئیه ۱۸۷۱ – ۲۱ ژانویه ۱۹۵۶) فرد نظامی اهل ولز بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
کازیمیر ون استراوبنزی (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان امپراتوری بریتانیا و نشان حمام شده‌است.
چارلز والنسی (; – ) عتیقه‌شناس و افسر اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود.
دیوید تیاک (; – ) پرسنل نظامی اهل بریتانیا بود.
هری توزو (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است.
جیمز تراورز (; – ) فرد نظامی اهل جمهوری ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب ویکتوریا شده‌است.
جورج بینگ، سومین ویسکونت تورینگتون (; – ) فرمانده نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود.
هنری دویلی تورنس (؛ ۲۴ فوریه ۱۸۳۳ – ۱ دسامبر ۱۸۸۹) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
فیلیپ دنتون توسی (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون شوالیه (عنوان) شده‌است.
ویلیام توایتس (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
دیوید تورن (؛ ۱۳ دسامبر ۱۹۳۳ – ۲۳ آوریل ۲۰۰۰) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان امپراتوری بریتانیا و نشان سلطنتی ویکتوریایی شده‌است.
سندی توماس (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است.
جیمز نوئل تتلی (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود.
کریستوفر تیزدیل (؛ ۱ ژوئن ۱۸۳۳ – ۱ دسامبر ۱۸۹۳) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب ویکتوریا شده‌است.
هربرت تیلور (; – ) نظامی و سیاست‌مدار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود.
جان سوین (؛ ۳ ژوئیه ۱۸۹۰ – ۱۶ دسامبر ۱۹۶۴) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است.
جیمز استوارت (; – ۲۹ آوریل ۱۸۱۵) پرسنل نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود.
رابرت استون (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی و نشان حمام شده‌است.
هنری ویلیام استید (; – ) افسر و سیاست‌مدار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود.
محمد عطازاده (زادهٔ ۳۰ شهریور ۱۳۶۸، اهر، استان آذربایجان شرقی) بازیکن کبدی اهل ایران و لژیونر کبدی ایران در لیگ کانادا در سال ۲۰۱۶ است که در تیم کبدی ریچموند ریدرز لیگ ستارگان جهان در کشور کانادا و تیم ملی کبدی مردان ایران مشغول فعالیت است.
این فهرست، نشان‌دهندهٔ وضعیت شناورهای نیروی دریایی ارتش ایران است و شامل شناورهای نیروی دریایی سپاه پاسداران نمی‌شود.
توماس ژوانت (؛ زادهٔ ) بازیگر تئاتر، بازیگر سینما، و بازیگر تلویزیون اهل سوئیس است.
مکس هوباشر (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل سوئیس است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "کاپیتان" اشاره کرد.
تئو گئورگیو (؛ زادهٔ ) بازیگر و موسیقی‌دان اهل سوئیس است.
پینکاس براون (; – ) بازیگر اهل سوئیس بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "کشتی راهنما"، "سامسون و دلیله"، "وراثت" اشاره کرد.
فرانسوا سیمون (؛ – ) بازیگر اهل سوئیس بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "شارل، زنده یا مرده"، "مسیح در ابولی توقف کرد" و "قارچ" اشاره کرد.
کارلوس لیل (؛ زادهٔ ) بازیگر، بازیگر سینما، بازیگر تلویزیون، و خواننده اهل سوئیس است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "کازینو رویال"، "آغوش‌های گسسته"، "مأموران شیلد، و "برخورد" اشاره کرد.
بادی الیاس (؛ ۲ ژوئن ۱۹۲۵ – ) بازیگر تئاتر، بازیگر سینما، و بازیگر تلویزیون اهل سوئیس بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "نور سفید"، "داویت"، "کوه جادو، و "شارلوت" اشاره کرد.
کیسی موتت کلاین (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل سوئیس است. وی از سال ۲۰۰۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "خواهر"، "۱۷ ساله بودن" و "جما باوری" اشاره کرد.
ویکو توریانی (; – ) بازیگر و خواننده اهل سوئیس بود.
پاسکواله آلاردی (؛ زادهٔ ) بازیگر، بازیگر سینما، موسیقی‌دان، و بازیگر تلویزیون اهل سوئیس است. وی از سال ۱۹۹۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به ""، "رزیدنت ایول"، "رزیدنت ایول ۶، و "ذهن سفید" اشاره کرد.
مارک میشل (؛ ۴ دسامبر ۱۹۳۲ – ۳ نوامبر ۲۰۱۶) بازیگر اهل سوئیس بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "چترهای شربورگ"، "حفره، و "لولا" اشاره کرد.
آیسار اروسپیس () شرکت هوافضای آلمانی است، که در سال ۲۰۱۸ تأسیس شد.
گالاتیک انرژی () شرکت هوافضای چینی است، که در سال ۲۰۱۸ تأسیس شد.
کانیدین ارو () شرکت هوافضای کانادایی است، که در سال ۱۹۹۹ تأسیس شد.
آمازفیت () شرکت الکترونیک چینی است، که در سال ۲۰۱۵ تأسیس شد.
هنگ کرملین (به روسی: Кремлёвский полк، به الفبای لاتین: Kremlyovskiy polk)، که هنگ ریاست جمهوری (به روسی: Президентский полк، به نویسه لاتین: Prezidentskiy polk) نیز نامیده می‌شود، یک هنگ نظامی منحصر به فرد و بخشی از سرویس حفاظت فدرال روسیه با سازمان یک هنگ است. این هنگ امنیت کرملین، گنجینه‌های آن و مقامات دولتی را تضمین می‌کند.
این هنگ همچنین نگهبان افتخاری مقبره شعله ابدی (به روسی: Почётный караул) است.
مقر این هنگ در زرادخانه تاریخی کرملین قرار دارد."روسیه: پوتین هشتادمین سالگرد هنگ کرملین را جشن گرفت - YouTube". www.youtube.com. بایگانی شده از نسخه اصلی در 2021-12-14.
هنگامی که رهبران اتحاد جماهیر شوروی در اوایل سال ۱۹۱۸ از پتروگراد به کرملین مسکو نقل مکان کردند، حفاظت از آنها به تفنگداران سرخ لتونی، تحت فرماندهی فرمانده پادگان کرملین سپرده شد. در سپتامبر ۱۹۱۸، تفنگداران لتونی عازم جبهه‌های جنگ داخلی شدند و افسران مدرسه مشترک نظامی(1 WPKA)مدرسه عالی فرماندهی تسلیحات ترکیبی مسکو اتحاد جماهیر شوروی برای این منظور در کرملین مستقر و جایگزین آنها شدند. در سال ۱۹۲۴، آنها وظیفه حفاظت از مقبره لنین را بر عهده گرفتند.
= گالری تصاویر =
تاناکا () شرکت معادن و فلزات ژاپنی است، که در سال ۱۸۸۵ توسط تاناکا اومکیچی تأسیس شد.
ویلیام استرلینگ (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است.
تئودور استفنسون (؛ 1856 – 1928) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
ویلیام استاویلی (؛ ۲۹ ژوئیه ۱۷۸۴ – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
الکساندر استانیر (؛ ۳۱ ژانویه ۱۸۹۹ – ۱۰ ژانویه ۱۹۹۵) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور، صلیب نظامی، و ستاره نقره‌ای شده‌است.
جیمز سنت کلر (; – ) نظامی و سیاستمدار اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود.
گازولین الی یا کوچه بنزین یک فیلم اکشن، معمایی و دلهره‌آور آمریکایی به کارگردانی ادوارد جان دریک با بازی دوون ساوا، بروس ویلیس و لوک ویلسون است. این فیلم در ۲۵ فوریه ۲۰۲۲ توسط کمپانی صبان فیلمز در ایالات متحده منتشر شد.
مردی که در قتل سه گانه سه ستاره هالیوود دست دارد تحقیقات خود را آغاز می‌کند. او که به کمک نیاز دارد دو کارآگاه را در دم خود به خدمت می‌گیرد تا توطئه‌ای انفجاری تر از تصور هر یک از آنها را افشا کند.
فیلمبرداری در تیفتون، جورجیا در مارس ۲۰۲۱ آغاز شد. در ژوئن ۲۰۲۱، صبان فیلمز حق پخش فیلم را به دست آورد. در ۲۵ فوریه ۲۰۲۲ این فیلم به صورت ویدئو هنگام درخواست منتشر شد.
در وب‌سایت جمع‌آوری نقد راتن تومیتوز فقط ۱۰ درصد از نظرات ۱۰ منتقد مثبت هستند، میانگین امتیاز ۲٫۸ از ۱۰ می‌باشد.
لستر اسمیت (؛ ۲۵ اکتبر ۱۸۲۹ – ۲۷ ژانویه ۱۸۹۱) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
جورج استریسی اسمیت (; – ) نظامی و سیاست‌مدار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود.
جرالد راسل اسمالوود (; – ) پرسنل نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است.
جان اسمال (؛ ۱۳ مارس ۱۷۲۶ – ) فرد نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود.
مل هاپفلد (؛ زادهٔ ) فرد نظامی اهل استرالیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان ستاره برنزی شده‌است.
نمک کرفس یک نمک چاشنی است که برای طعم دادن به غذا استفاده می‌شود. ماده اولیه نمک خوراکی و عامل طعم دهنده آن، دانه‌های آسیاب شده کرفس یا انگدان است. همچنین گاهی اوقات با استفاده از کرفس خشک یا اولئورسین دانه تولید می‌شود.
نمک کرفس به‌طور معمول حاوی یک عامل ضدکیک مانند سیلیسیم دی‌اکسید یا کلسیم سیلیکات است.
به عنوان یک سبزی، دانه‌های کرفس دارای پتاسیم به عنوان یون غالب بر سدیم هستند (نُه برابر بیشتر).
نمک کرفس یکی از مواد تشکیل دهنده کوکتل بلادی مری و کوکتل سزار است. همچنین گزارش شده‌است که این ماده جزء ترکیب مخفی ادویه کی‌اف‌سی است. همچنین معمولاً برای چاشنی هات داگ به سبک شیکاگو، سوسیس نیویورک، سالاد، سالاد کلم و خورش استفاده می‌شود. این یک ماده اولیه در چاشنی برند Old Bay است.List of ingredients provided at: http://www.oldbay.com/Products/Old-Bay-Seasoning.aspx
نمک کرفس اغلب توسط تولیدکنندگان مواد غذایی برای جلوگیری از فساد استفاده می‌شود و در عین حال از درج مستقیم نیترات سدیم در لیست مواد تشکیل دهنده اجتناب می‌شود.
هندیجان که با نام MIG-S-4700 نیز شناخته می‌شود، کلاسی از کشتی‌های کمکی است که توسط نیروی دریایی ارتش ایران اداره می‌شود. هشت فروندِ نخست این کلاس توسط گروه دامن هلند و مابقی توسط سازمان صنایع دریایی ایران واقع در بندرعباس ساخته شده‌است. به گفتهٔ نشریهٔ "جین"، کشتی‌های این کلاس، برای نظارت ساحلی استفاده می‌شوند و یکی از آن‌ها نیز به‌عنوان کشتی آموزشی استفاده می‌شود. IISS این شناورها را به‌عنوان شناورهای گشتی طبقه‌بندی می‌کند.
این کشتی دارای قابلیت جابجایی حداکثر است. طول آن، است و از دو شفت استفاده می‌کند که از دو موتور دیزلی میتسوبیشی S16MPTK نیرو می‌گیرد. این سیستم برای ارائهٔ ، برای رسیدن به حداکثر سرعت تخمینی ، طراحی شده‌است.
برای ناوبری، شناورهای کلاس "هندیجان" به Raccal Decca یا China RM 1070A در باند I متکی هستند.
بر پایهٔ گزارش‌ها، شناورهای کلاس "هندیجان،" مجهز به یک توپ ۲۰ میلی‌متری GAM-BO1 و دو مسلسل ۱۲٫۷ میلی‌متری هستند. حداقل دو مورد از آن‌ها (به‌نام‌های "کلات" و "سیریک") برای شلیک موشک کروز ضدکشتی نور، از سال ۲۰۱۵ اصلاح شده‌اند. این موشک‌ها، دارای هدایت آشیانه‌یابی راداری فعال هستند و بردی معادل با سرعت ۰٫۹ ماخ دارند.
شناورهای این کلاس، عبارت‌اند از:
هاس وی‌اف-۲۲ یک خودروی مسابقه‌ای فرمول یک است که توسط تیم فرمول یک هاس برای شرکت در مسابقات قهرمانی جهانی فرمول یک ۲۰۲۲ طراحی و ساخته شده‌است. وی‌اف-۲۲ هفتمین ورود خودروی هاس به فرمول یک خواهد بود و کوین مگنوسن و میک شوماخر پس از فسخ قرارداد نیکیتا مازپین آن را هدایت می‌کنند. این خودرو از پیشرانه‌های عرضه شده توسط فراری استفاده خواهد کرد.
وی‌اف-۲۲ اولین خودروی فرمول یک در سال ۲۰۲۲ بود که در پیش فصل معرفی شد. به دلیل تغییر عمده در قوانین فرمول یک که بر ظاهر خودروها تأثیر گذاشت، توسعه وی‌اف-۲۱ مورد استفاده در فصل ۲۰۲۱ کوتاه شد و تیم در عوض بر روی خودروی فصل ۲۰۲۲ تمرکز کرد.
هاس خودروی قبلی خود در سال ۲۰۲۱ را توسعه نداد و در عوض به دلیل تغییر مقررات، در زمان برگزاری مسابقات قهرمانی فصل ۲۰۲۱ بر روی وی‌اف-۲۲ تمرکز کرد. هاس برای هفتمین سال متوالی از موتور فراری در خودروی خود استفاده خواهد کرد. در ۴ فوریه، وی‌اف-۲۲ اولین خودروی سال ۲۰۲۲ بود که رونمایی شد.
این خودرو در ابتدا با رنگی شبیه به وی‌اف-۲۱ فصل قبل رونمایی شد، با حمایت مالی شرکت روسی اورال‌کالی و طرح‌هایی در سراسر خودرو، به ویژه در بال جلو شبیه به پرچم روسیه آزمایش شد. پس از حمله روسیه به اوکراین در تاریخ ۲۴ فوریه ۲۰۲۲، هاس آرم اورال‌کالی را از خودرو و وبگاه خود حذف کرد. روز پایانی اولین تست پیش فصل در ۲۵ فوریه، این خودرو به رنگ سیاه و سفید تغییر کرد. حمایت مالی شرکت اورال‌کالی بعداً همراه با قرارداد نیکیتا مازپین در تاریخ ۵ مارس ۲۰۲۲ فسخ شد. در دومین تست پیش فصل که در بحرین برگزار شد، از رنگ قرمز به جای رنگ پرچم روسیه بر روی ماشین رونمایی شد.
هوراتیو گیتس (; – ) فرد نظامی اهل ایالات متحده آمریکا بود.
جان سالیوان (; – ) افسر، وکیل، قاضی و سیاستمدار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
هنری همیلتون (; c. 1734 – ) سرباز، افسر، سیاستمدار و فرماندار اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود.
ناتانیل گرین (; ۱۷۴۲ – ) فرد نظامی و سیاست‌مدار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
آنتونی رالینز () فرد نظامی است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان استرالیا شده‌است.
از اواخر فوریهٔ ۲۰۱۴، پس از جنبش یورومیدان و انقلاب اوکراین در سال ۲۰۱۴، راهپیمای‌های گروه‌های هوادار روسیه و ضد دولت در شهرهای بزرگ در سراسر مناطق شرقی و جنوبی اوکراین برگزار شد. در مرحلهٔ نخست ناآرامی‌ها، سرشناس به " بهار روسیه " (به )، سرزمین کریمه پس از مداخله نظامی روسیه و همه‌پرسی کریمه که مورد انتقاد بین‌المللی (بر اساس قطعنامه ۶۸/۲۶۲ سازمان ملل) نیز بود توسط فدراسیون روسیه ضمیمه روسیه شد. راهپیمایی‌ها در مناطق دونتسک و لوهانسک (مناطق) به شورش مسلحانهْ تجزیه‌طلبان هوادار روسیه، منجر شد.
از اواخر سال ۲۰۱۴، شهرهای بیرون از منطقهٔ جنگی دونباس، مانند خارکوف، اودسا، کی‌یف و ماریوپل، مورد بمباران‌هایی قرار گرفتند که سازمان‌های یکپارچهٔ هوادار اوکراین را هدف قرار می‌دادند.News Analysis: Bombing Campaign Opens New Front In Battle For Ukraine, Radio Free Europe/Radio Liberty (9 January 2015)French Leader Urges End to Sanctions Against Russia Over Ukraine, "The New York Times" (5 January 2015)Latest Explosion in Odessa Strikes Pro-Ukraine Organization (Video), The Moscow Times (5 January 2015)Mysterious bombing rocks Ukrainian port city of Odessa, Mashable (5 January 2015) برای حفظ کنترل بر جنوب و شرق اوکراین، دولت «عملیات ضد تروریستی» (ATO) را آغاز کرد و نیروهای مسلح را برای سرکوب ناآرامی‌ها فرستاد.
هنگامی که رئیس‌جمهور ویکتور یانوکوویچ از امضای پیمان‌نامه همکاری با اتحادیهٔ اروپا در ۲۱ نوامبر ۲۰۱۳ خودداری کرد، اوکراین گرفتار ناآرامی شد. یک جنبش سیاسی سازمان یافته به نام " یورومیدان " خواستار روابط نزدیک‌تر با اتحادیه اروپا و برکناری یانوکوویچ شد. این جنبش در نهایت موفقیت‌آمیز بود و در انقلاب فوریه ۲۰۱۴ به اوج خود رسید که یانوکوویچ و دولت او را برکنار کرد. با این حال، برخی از مردم در شرق و جنوب اوکراین که بیشتر روس‌زبان بودند، و پایگاه‌های سنتی پشتیبانی از یانوکوویچ را در اختیار داشتند، این انقلاب را تأیید نکردند و برای روابط نزدیک‌تر با روسیه شروع به اعتراض کردند. تظاهرات مختلفی در کریمه به نفع خروج از اوکراین و الحاق به فدراسیون روسیه برگزار شد که منجر به بحران کریمه در سال ۲۰۱۴ شد.
در ۱ مارس، ساختمان‌های ادارهٔ دولتی منطقه‌ای (RSA) در استان‌های مختلف شرق اوکراین برای مدت کوتاهی توسط فعالان هوادار روسیه اشغال شد. در ۱۱ مارس، پس از تصرف دوبارهٔ ساختمان‌ها توسط واحدهای پلیس محلی و سرویس امنیتی اوکراین (SBU)، همه اشغال‌ها پایان یافت. در دونتسک، اعتراضات در موارد متعدد به خشونت تبدیل شد، از جمله در ۱۳ مارس، زمانی که یک معترض هوادار اوکراین با ضربات چاقو کشته شد.
شرکت کنندگان در تظاهرات شامل شهروندان روسی از آن سوی مرز بودند که برای پشتیبانی از تلاش‌های فعالان طرفدار روسیه به اوکراین آمده بودند. سرهی تاروتا، فرماندار استان دونتسک، گفت که تظاهرات در دونتسک شامل محکومان سابق و افراد دیگری بود که از کریمه سفر کرده بودند. پلیس و گارد مرزی اوکراین از ورود بیش از ۸۲۰۰ روس به اوکراین در روزهای ۴ تا ۲۵ مارس جلوگیری کردند. در ۲۷ مارس، آندری پاروبی، دبیر شورای امنیت ملی و دفاع، گفت که روزانه بین ۵۰۰ تا ۷۰۰ روس از ورود به اوکراین منع می‌شوند.
در ۱۷ آوریل، در خلال برنامه دوازدهم "خط مستقیم با ولادیمیر پوتین"، به استفاده از نیروهای مسلح روسیه در کریمه به همراه نیروهای دفاع شخصی کریمه توسط رئیس‌جمهور روسیه اعتراف شد، اما او ادعاهای توسط وی را رد کرد. دولت اوکراین، اتحادیه اروپا، و ایالات متحده، باورد داشتند که نیروهای ویژه روسیه در حال دامن زدن به ناآرامی در شرق اوکراین هستند.
یک نظرسنجی که توسط مؤسسه بین‌المللی جامعه‌شناسی کیف (KIIS) از ۸ تا ۱۸ فوریه ۲۰۱۴ انجام شد، حمایت از اتحاد با روسیه را در سراسر اوکراین ارزیابی کرد. این نظرسنجی نشان داد که در مجموع ۱۲ درصد از شرکت کنندگان در نظرسنجی طرفدار اتحاد با روسیه بودند. ۶۸٫۰ درصد از چهار منطقه مورد بررسی موافق بودند که اوکراین باید مستقل بماند و روابط دوستانه بین روسیه و اوکراین حفظ شود.
حمایت از اتحادیه بین روسیه و اوکراین در برخی مناطق بسیار بیشتر بود:
لیفان ۵۳۰ یک سدان چهار درب است که توسط خودروساز چینی لیفان تولید می‌شود.
لیفان ۵۳۰ در نمایشگاه خودروی شانگهای ۲۰۱۳ معرفی شد و در اکتبر ۲۰۱۳ در بازار خودروی چین به فروش رسید.
تاکوهای کره ای یک غذای تلفیقی کره ای-مکزیکی است که در تعدادی از مناطق شهری در ایالات متحده و کانادا رایج است. تاکوهای کره ای در لس آنجلس، اغلب به عنوان غذای خیابانی، متشکل از مواد پرکننده به سبک کره ای، مانند بولگوگی و کیمچی، که در بالای تورتیلاهای کوچک ذرت مکزیکی سنتی قرار می‌گیرند، سرچشمه می‌گیرند. بوریتوهای کره ای یک غذای مشابه هستند که از تورتیلاهای آردی بزرگتر به عنوان پیچیدن غذا استفاده می‌کنند.
اگرچه رستوران‌های مختلف گهگاه غذاهایی را سرو می‌کنند که آن‌ها را تاکوی کره‌ای می‌نامند، محبوبیت این غذا به‌طور کلی به استفاده از توئیتر توسط صاحبان باربیکیو کره‌ای Kogi، یک کامیون غذا در لس‌آنجلس، کالیفرنیا، برای اعلام برنامه‌شان بازمی‌گردد. و برنامه سفر ایده ساخت تاکوهای کره ای پس از جستجوی ناموفق در محله کره ای‌ها لس آنجلس برای تاکوهای کارنه اسادا ذهن مالک مارک مانگوئرا رسید. کوگی در اولین سال فعالیت خود حدود ۲ میلیون دلار درآمد داشت.
کامیون‌های تاکوی کره‌ای بعداً در پورتلند، اورگان (کامیون "KOI Fusion")، آستین، تگزاس (کامیون باربیکیو Chi'Lantro) و سیاتل، واشینگتن ("Marination Mobile" ظاهر شدند، که تاکوی کره‌ای گوشت خوک تند آنها را به دست آورد. Good Morning America بهترین کامیون غذای در آمریکا است). در سانفرانسیسکو، این غذا در سال ۲۰۰۹ توسط رستوران نامو گاری مواد غذایی رستوران Happy Belly در پارک گلدن گیت رایج شد و بعداً به یک غرفه غذا در بازار کشاورزان در ساختمان فری سانفرانسیسکو منتقل شد. محبوبیت این غذا باعث شد که زنجیره اصلی فست فود Baja Fresh با برنامه‌ریزی برای معرفی این غذا به صدها مکان در سراسر کشور، تاکوهای کره ای را به عنوان یک غذا در منو در کالیفرنیا آزمایش کند.
در آوریل ۲۰۱۰، مجله "Food & Wine"، روی چوی، سرآشپز Kogi's اصلی را که یکی از «بهترین سرآشپزهای جدید» سالانه است، معرفی کرد. این اولین باری بود که یک آشپز کامیون غذای سیار نامزد این جایزه می‌شد.
ناتالیا پیهیدا (؛ زادهٔ ) دونده دو سرعت اهل اوکراین است.
ترشی ترب به نام چیکین مو (، "مرغ تربچه") در کره ای، یک غذای تربچه است که با مرغ سرخ شده کره ای سرو و خورده می‌شود. مانند سایر بانچان، این غذای جانبی رایگان (و قابل پر کردن، اگر در خانه تحویل داده نشود) در کره جنوبی است.
"برای آهنگ روسلانا، کولومیکا (آهنگ) را ببینید. برای روستای لهستانی، به کولومیکا (روستا) مراجعه کنید."
کولومیکا یا کولومیکه (به انگلیسی: Kolomeyka یا Kolomeike) (به اوکراینی: Кoлoмийкa) (به لهستانی: Kołomyjka) یک گونهٔ موسیقی هوتسول (اوکراینی) است که ترکیبی از رقص محلی سریع و شعرهای کمدی قافیه‌دار است. این شامل یک نوع رقص اجرایی است که توسط مهاجران اوکراینی در آمریکای شمالی توسعه یافته‌است.
منشأ آن در شهر کولومیا در غرب اوکراین، در منطقهٔ هوتسول در گالیسیای شرقی است. از نظر تاریخی در میان اوکراینی‌ها و لهستانی‌ها محبوبیت داشت و همچنین در شمال شرقی اسلوونی که در آن برخی از اوکراینی‌ها در زمان اتریش-مجارستان ساکن شدند [به عنوان "کالاماجکا" ("kalamajka")] شناخته می‌شود.
کولومیکاها هنوز در اوکراین به عنوان یک سنت در تعطیلات خاص، در طول جشن‌ها یا صرفاً برای سرگرمی اجرا می‌شوند. در غرب اوکراین، آن‌ها جزو رقص‌های محبوب برای عروسی هستند.