moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
به سبب هواداری از دکتر مصدق، پس از ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ دیگر نه کاری به عامری ارجاع شد و نه به نمایندگی انتخاب شد تا اینکه در سال ۱۳۳۵ عباسقلی گلشاییان وزیر دادگستری، دیوان عالی کشور را تجدید سازمان داد و او را دادستان کل کشور کرد. عامری تا سال ۱۳۳۸ دادستان کل کشور بود. در این سال به عنوان سفیر به اتریش فرستاده شد و پس از پایان دوران سفارتش، به بازنشستگی نائل آمد.
جواد عامری در بیستم دی ۱۳۵۹ در تهران درگذشت و در بهشت زهرا به خاک سپرده شد.
عامری از هنگام تأسیس مدرسه حقوق در این مدرسه تدریس می‌کرد و پس از تأسیس دانشگاه تهران در سال ۱۳۱۳ که این مدرسه به دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران تبدیل شد، تدریس در این دانشکده را تا سال ۱۳۲۰ ادامه داد. برخی از مهم‌ترین شاگردان او عبارتند از: مشاورالممالک انصاری، نصیرالملک، نصرالله انتظام، مشرف‌الدوله نفیسی، احمد متین دفتری، محمد سروری، محمد سجادی، عبدالحسین هژیر، عباسقلی گلشاییان، نصرالله انتظام، محمود هدایت، علی‌اکبر دفتری، حسین گل‌گلاب، سید علی شایگان، عبدالله معظمی، عبدالحمید زنگنه، محمد نصیری، کریم سنجابی، محمود فروغی، مهدی پیراسته، جلال عبده، محمد مجلسی، عبدالحسین علی‌آبادی، محمدعلی هدایتی، سید غلامحسین خوشبین، احمد مقبل، مصطفی مصباح‌زاده، مهدی وکیل، شمس‌الدین امیرعلائی، عمیدی نوری، موسی سرابندی، سیدرضی عمید، حسن ارسنجانی، حسن صدر و حسین نقوی.
فینتسنتس روزنتسوایگ فون شواناو (زادهٔ ۱۷۹۱ در زنویمو – درگذشتهٔ ۱۸۶۵ در وین) دیپلمات اتریشی و شرق‌شناس بود. او به‌عنوان مترجم آثار ادبیات شرقی شناخته شده است.
سِروِی‌مانکی شرکت اجاره دهنده نرم‌افزار ابری بنیان برای برآورد آنلاین است. این شرکت در سال ۱۹۹۹ از سوی راین و کریس فینلی تأسیس شد. سروی‌مانکی در بیش از ۱۹۰ کشور جهان ۶۰۰٬۰۰۰ کاربر دارد.
گلوله‌ای در سر یک فیلم اکشن هنگ کنگی محصول سال ۱۹۹۰ به نویسندگی و کارگردانی جان وو است.
بدو، ببر، بدو یک فیلم سینمایی در ژانر کمدی محصول سال ۱۹۸۴ هنگ کنگ است که توسط ریموند وانگ پاک-مینگ نوشته و توسط جان وو کارگردانی شده‌است. این فیلم نخستین همکاری کارگردانان جان وو و تسوی هارک است.
طناح، روستایی است از توابع منصوره در استان دقهلیه در کشور مصر که براساس سرشماری سال ۲۰۰۶، جمعیت آن، ۱۸۱۱۸ نفر (۹۳۱۵ مرد و ۸۸۰۳ زن) بوده‌است.
اوسوالدو بایر (; – ) فیلم‌نامه‌نویس، تاریخ‌نگار، روزنامه‌نگار، نویسنده، استاد دانشگاه، و زندگی‌نامه‌نویس اهل آرژانتین بود. او در ۱۹۷۴ در بوئنوس آیرس زندگی می‌کرد. وی در دوران رئیس‌جمهور ایزابل پرن، در تبعید زندگی کرد، او در شهر لینز ام ایالت راین، آلمان ساکن بود، او در سراسر دوران دیکتاتوری (۱۹۷۶–۱۹۸۳)، در تبعید به سر برد.Fernando López Trujillo, An Interview with Osvaldo Bayer, Argentine Public Intellectual and Social Historian, "Perspectives on Anarchist Theory", Vol. 5 - No. 2. Fall, 2001 “Los Cuentos del Timonel” (2001). Documentary film, biographical sketch on Osvaldo Bayer. Germany, 1999.
اسوالدو بایر، آنارشیستی بود که عزت نفس داشت. از آن آنارشیست‌های معتقد به پاسیفیست بود. اوسوالدو در سانتا فه متولد شد و در برنال و در محله اصلی بلگرنو پرجمعیت‌ترین بخش پایتخت بوئنوس آیرس بزرگ شد. پدر و مادر او در شهر پاتاگونیا ریو گالگوس زندگی می‌کردند، تجربه ای که بعداً الهام بخش شورشگری در او شد وقایعی بود که در پاتاگونیا رخ داد، خاطره قابل توجه قتل‌عام کارگران روستایی بود.
سپس در یک شرکت بیمه در بخش تجاری دریایی به عنوان شاگرد راننده مشغول به کار شد، او در سال‌های ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۶ در دانشگاه هامبورگ آلمان تحصیل کرد و عضو اتحادیه دانشجویان سوسیالیست شد.
پس از بازگشت به آرژانتین، او خود را وقف روزنامه‌نگاری و پژوهش در مورد تاریخ آرژانتین کرد و همچنین فیلم‌نامه‌نویسی و به تصویر کشیدن آن. او برای یک سال در رشته پزشکی تحصیل کرد، سپس به تحصیل فلسفه در بوینس آیرس پرداخت.
او همچنین گروه حقوق بشر را در دانشکده فلسفه و علوم انسانی دانشگاه بوینس آیرس تأسیس کرد.
او در مقابل سوسیالیستهای آرژانتینی به فدراسیون آزادیخواهان آرژانتین (FLA) پیوستMeaker 1974, pg. 28; Morse 2009, pg. 104. که از سیاست‌های سوسیالیست محلی تبعیت نمی‌کردند، یعنی به ادبیات آنارشیستی خود هنگامیکه در اتحادیه دانشجویان سوسیالیستی آلمان بود بازگشت.
او همچنین گروه حقوق بشر را در دانشکده فلسفه و علوم انسانی دانشگاه بوئنوس آیرس تأسیس کرد.
اسوالدو در روزنامه‌های نوتیسیاس گرافیکاس، کلارین و اسکوئل، همچنین روزنامه محلی در شهر پاتاگونیان اسکوئل مشغول به کار شد. در سال ۱۹۵۸او مجله لاچیسپا ("اخگر") را تأسیس کرد، که اولین روزنامه مستقل در تاریخ پاتاگونیا به‌شمار می‌رود.
بایر تنها پس از انتخابات سال ۱۹۸۳ رائول آلفونسین و استقرار دموکراسی در آرژانتین به این کشور بازگشت. در سال ۱۹۸۴، او در همکاری با خوان گلمن یک شاعر آرژانتینی به تهیه گتابی در مورد تبعید پرداخت.
بهترین کتاب برند در مورد سورینو دی جیوانی یک آنارشیست ایتالیایی توسط پرزیدنت رائول آلبرتو لاستیری (۱۹۷۳) ممنوع شد. همچنین کتاب لا پاتاگونیا ربلد متوقف شد، دومین اثر برند در مورد ایزابل پرون بود؛ سایر کتاب‌های او پس از جابجایی قدرت در سال ۱۹۷۶ توسط ارتش سوزانده شدند. فرانچسکو روسی، که سناریو توقف مسیح در ایبولی را نوشت، طرح ساخت یک فیلم سازگار با کتاب خود «دی جیووانی» تهیه کرد، اما پس از بمب‌گذاری پیازا فونتانا در ۱۹۶۹، این پروژه را متوقف کرد و گفت زمان مناسبی برای ساخت یک فیلم در مورد تروریست نیست.
بایر در تاریخ ۲۴ دسامبر ۲۰۱۸ در بوئنوس آیرس در سن ۹۱سالگی درگذشت.
در ۲۰ آوریل ۲۰۰۳ به خاطر فعالیت‌های حقوق بشری‌اش به او جایزه‌ای در زمینه حقوق بشر ادبیات و روزنامه‌نگاری از طرف دانشگاه ایالتی بوئنوس آیرس اعطا شد. این همزمان بود با زمانی که اوسوالدو به زور به تبعید فرستاده شد.Spanish: "Hace 27 años empezaba esta dictadura que hizo desaparecer a tantos queridos amigos y que a uno lo obligó a irse del país. Yo no voy a perdonar nunca a la dictadura por tener que irme por escribir "La Patagonia Rebelde". Con un cambio absoluto y total también para mis hijos y mi mujer. Pero esto no es nada comparado con aquellos que perdieron la vida o sus hijos. Ninguna persona con un mínimo de sentimiento humanitario puede soportar una cosa así (...) Recibir este premio que uno nunca soñó. Cuando yo tuve que irme, el brigadier de aviación que estaba en Ezeiza me dijo: usted jamás va a volver a pisar tierra de la Patria. Y hoy no sólo piso tierra de la Patria, sino que me dan un premio"
بایر درگیر مبارزه‌ای برای کسب حقوق بومی شد. پانزده روز پس از آنکه بایر به عنوان شهروند برجسته بوئنوس آیرس توسط شهردار آنیبال ایبار معرفی شود، توسط مجلس سنا به (ابتکار ادواردو منم) برای ارائه یکپارچگی پاتاگونیا آرژانتینی و شیلی به عنوان اولین گام به منظور شکل‌دادن یک بازار مشترک در آمریکای لاتین. .Osvaldo Bayer, Después de anoche, sólo me queda Marlene, "Página 12", 4 June 2007
در سال ۲۰۰۸، او با روزنامه پاگینا ۱۲همکاری‌اش را آغاز کرد، سپس خورخه لاناتا را بنیاد گذاشت. او نویسنده سناریو فیلم «لاپاتاگونیا ریبلد» بود که از کتاب خود او اقتباس شده بود به کارگردانی هکتور الیویرا، که در سال ۱۹۷۴ در جشنواره بین‌المللی فیلم برلین جایزه خرس نقره ای را از آن خود کرد. او همچنین فیلمنامه فیلم «لا امیگا» ۱۹۸۸ را، که یک نمایش در دیکتاتوری است را به رسته تحریر درآورد.
آرنولد بایکمن (زاده ۱۷ مه ۱۹۱۳ - درگذشته ۱۷ فوریه ۲۰۱۰ در پاسادینا، کالیفرنیا) یک نویسنده، پژوهشگر و منتقد کمونیسم بود. در زمان مرگ او یک محقق نهاد هوور و ستون‌نویس روزنامه واشینگتن تایمز بود. او بیشتر عمرش را در جنگ ضد کمونیسم صرف کرد.Obituary "The New York Times", March 4, 2010.Obituary "The Washington Post", March 9, 2010.
بایکمن در لوور ایست ساید منهتن در منطقه شرقی نیویورک در یک خانواده یهودی که از اوکراین مهاجرت کرده بودند به دنیا آمد. او در سال ۱۹۳۴ از دانشگاه کلمبیا مدرک لیسانس گرفت، سپس جایگزین دوستش آرتور للیولد به عنوان سر دبیر روزنامه کلمبیا دیلی اسپکتیتورMargaret Hunt Gram, "Arnold Beichman ’34: Anti-Communist Warrior" , Columbia College Today شد. بایکمن سال‌های زیادی را به روزنامه‌نگاری صرف کرد و در رسانه‌های هرالد تربییون نیویورک، پی ام، نیوزویک و غیره کار کرد. او در سنین ۵۰ سالگی به کلمبیا برگشت و در سال ۱۹۶۷ فوق لیسانس و در ۱۹۳۷ دکترای خود را در علوم سیاسی گرفت.
او بنام خودش «قانون باکمن» را گذاشت که می‌گفت «به استثناء انقلاب آمریکا هر انقلابی بعد از ۱۷۸۹مابعدش شرایط انسانی خرابتر شده‌است».Arnold Beichman, "The lesser evil", "The Washington Times", November 4, 2004 پدر یهودی اش سالومون بایکمن ناراحت بود زیرا او می‌خواست آرنولد یک خاخام شود.
باکمن کتابی دربارهٔ هرمان ووک نوشت با عنوان هرمن ووک داستانسرایی با عنوان تاریخ‌نگار اجتماعی. کارهای دیگر او عبارتند از: آن وزارت خارجه دیگر، یوری اندروپوف: چالش جدیدی برای غرب (نویسنده مشترک) ،۹ دروغ دربارهٔ آمریکا، اساطیر ضد آمریکایی: علل و عواقب آنها، و مستند جنگ سرد سی ان ان :مسائل و اختلاف نظرها.
هیو یکم قبرس (؛ ۱۱۹۴/۹۵ – ۱۰ ژانویه ۱۲۱۸)، پادشاه قبرس از ۱ آوریل ۱۲۰۴ پس از مرگ آیمری قبرس بود. مادر وی اسکیوا ابلین، وارث خاندان ابلین بود که بر شهر رمله حکومت می‌راند.
احمد پری‌آذر (زادهٔ ۲۱ تیر ۱۳۵۴) بازیکن سابق و مربی فوتسال اهل ایران است.
وی سابقه عضویت در تیم‌هایی همچون شن‌سا ساوه،/لیگ برتر فوتسال/ صدرنشین، مقابل ارم کیش قم متوقف شد ایسنا علم و ادب مشهد،27 بازیکن به اردوی تیم ملی فوتسال دعوت شدند ایسنا شهید منصوری قرچک/لیگ برتر فوتسال/ تیم منصوری قرچک در یک قدمی قهرمانی ایسنا و تأسیسات دریایی را در کارنامه دارد.
آلبرتو سوپیکی (; زاده – درگذشته ) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه بود.
ارباب‌نشین رمله ()، یکی از حکومت‌های صلیبی که پس از نخستین جنگ صلیبی تأسیس شد. این ارباب‌نشین پس از تأسیس مبدل به یکی از قلمروهای تابع پادشاهی اورشلیم شد با این حال در بیشتر مواقع تابع کنت‌نشین یافا و اشکلون بود.
عمادالدین احمد بن علی — معروف به ابن‌مشطوب —، یکی از فرمانداران و کارگزاران ایوبیان در شام که جنگ صلیبی پنجم، دسیسه‌ای در سپاه ایوبی به راه انداخت تا الکامل را از حکومت خلع و برادرش فائز را جانشین وی سازد. اکثر فرماندهان کُرد سپاه به عمادالدین پیوستند و رسیدن این خبر به الکامل موجب نگرانی وی گردید و ناامیدانه به فکر فرار به یمن افتاد اما رسیدن خبر نزدیکی سپاه سبب شد تا در ۵ فوریه ۱۲۱۹ م به سمت جنوب شرق و قریهٔ اشموم طناح عقب‌نشینی کند که منجر به سقوط عادلیه شد. با این حال در این هنگام که با فرار الکامل و سقوط عادلیه و محاصرهٔ دمیاط وضعیت وخیمی ایجاد شده بود، المعظم عیسی دعوت مصریان را اجابت نموده و عازم مصر گردید. با حضور وی، الکامل مجدداً روحیهٔ خود را بازیافته و توانست با کمک برادرش، ابن‌مشطوب را شکست و تبعید نماید. فائز نیز به سنجار تبعید شده تا مبادا شورشی علیه الکامل و المعظم به راه بیندازد.
لودویگ یکم (۲۳ دسامبر ۱۱۱۷ میلادی – ۱۵ سپتامبر ۱۲۳۱ میلادی) معروف به کلهایمر، هرتسوگ بایرن از سال ۱۱۸۳ میلادی و لنتگراف پالاتاین راین از ۱۲۱۴ میلادی بود.
پروازهای فضایی بدون سرنشین به ایستگاه فضایی بین‌المللی
(ISS)، پروازهای سفینه‌هایی هستند که در اصل برای حمل و تحویل بار ساخته شده‌اند، با این حال چندین واحد روسی آن نیز پس از پرتاب و راه‌اندازی بدون سرنشین به بندرگاه مقصد متصل شده‌اند. مأموریت‌های رساندن ذخیره‌های مورد نیاز معمولاً از فضاپیمای پروگرس روسی، فضاپیمای ترابری خودکار اروپایی، خودرو انتقال اچ-۲ ژاپنی که کانتوری خوانده می‌شود، و نیز فضاپیماهای دراگن و سیگنوس آمریکایی استفاده می‌کنند. سیستم اصلی پیوند برای فضاپیمای پیشرفته، سیستم خودکار کرز (Kurs) است که سیستم TORU دستی به عنوان سیستم پشتیبان برای آن در نظر گرفته شده‌است. فضاپیماهای ترابری خودکار هم، همچنین از از سیستم کرز استفاده می‌کنند، اما با سیستم دستی تورو مجهز نیستند. فضاپیماهای پروگرس و ترابری خودکار هردو می‌توانند تا شش ماه در حالت اتصال پایدار بمانند.
پایگاه فضایی بایکونور در قزاقستان، قدیمی‌ترین و پر رفت‌وآمدترین پایگاه فضایی است. نخستین ماژول ایستگاه فضایی بین‌المللی با راه‌اندازی فضاپیمای بدون سرنشین زاریا از سایت ۸۱ در سال ۱۹۹۸ آغاز شد؛ که تا رسیدن نخستین خدمه حدود دو سال بعد، به صورت بی‌سرنشین، به پرواز خود بر گرد زمین ادامه داد.
مرکز فضایی تانیگاشیما واقع در ژاپن در جزیره ای که در ۱۱۵ کیلومتری (۷۱ مایل) جنوب کیوشو فرار دارد، مرکز راه‌اندازی خودرو انتقال اچ-۲ ژاپنی است. از این مرکز برای تأمین مجدد ماژول آزمایشگاه فضایی کیبو و ISS استفاده شده‌است.
آژانس فضایی اروپا (ESA) از مرکز فضایی گویان (CSG)، استفاده می‌کند. این پایگاه یک بندر فضاپیمایی فرانسوی در نزدیکی کورو در گویان فرانسه است.
پایگاه نیروی هوایی کیپ کاناورال، واقع در فلوریدا، ایالات متحده آمریکا، از سال ۱۹۵۰ فعال بوده‌است؛ با نخستین راه‌اندازی مداری آن که در سال ۱۹۵۸ انجام شد. تمام مأموریت‌های جت و جیمی مأموریت ناسا از کیپ و برخی از مأموریت‌های پیشین آپولو از این پایگاه راه اندازی شده‌است.
این فهرستی از فضاپیماهای فرستاده‌شده به ایستگاه فضایی بین‌المللی است. پروازهای ساختاری ایجاد ایستگاه به صورت برجسته نوشته شده‌است.توجه شود که؛ مشارکت روسیه در راه‌اندازی آی‌اس‌اس با مأموریت‌های بدون سرنشین پروگرس از طریق ارسال بار صورت گرفته‌است، در حالی که ایالات متحده از شاتل‌های فضایی برای مأموریت‌های توأم انسانی/ حمل و نقل استفاده کرده که در نتیجه، تعداد بیشتری از پروازها به آی‌اس‌اس را روسیه انجام داده‌بود. از زمان پایان دادن به برنامهٔ شاتل فضایی در سال ۲۰۱۱، تعداد پروازهای فضاپیماهای با خدمه و بدون سرنشین ایالات متحده و روسیه بیشتر همسان گردیده‌است.
لادیسلائو مازورکیویش (; – ) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اتلتیکو مینیرو، باشگاه فوتبال پنیارول، باشگاه فوتبال گرانادا، و باشگاه فوتبال پنیارول اشاره کرد.
یوره اوکساریس ، اصطلاحی حقوقی به زبان لاتین که به معنای «"به واسطه حق همسر"» که زمانی به کار می‌رفت که مرد می‌توانست به واسطه حق همسرش (سو یوره)، عنوان نجیب‌زادگی دریافت کند؛ بدین ترتیب به مرد می‌گویند که یوره اوکساریس حفظ و نگه داشته‌است. همچنین شوهر وارث می‌توانست مالک قانونی املاک و اموال همسرش شود. به‌عنوان مثال می‌توان به فریدریش دوم، امپراتور مقدس روم اشاره کرد که پس از ازدواج با ایزابلا دوم اورشلیم، توانست پادشاهی اورشلیم را به دست بگیرد. برای مثال می‌توان به فولک اورشلیم، گی لوزینیان، کنراد یکم، هنری دوم، کنت شامپانی، آیمری قبرس، رودولف فرانسه، فیلیپ چهارم، جان اول کاستیل و زیگیزموند، امپراتور مقدس روم اشاره کرد.
با این حال نباید شخصی که از یوره اوکساریس استفاده کرده را با پادشاه هم‌نشین اشتباه گرفت.
لوئیس گابلو کونیو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کاستاریکا است.
یوره مارتیس ()، اصطلاحی حقوقی به زبان لاتین که به معنای «"به واسطه حق مادر (ش)"» است که زمانی به کار می‌رفت که فرزند می‌توانست به واسطه حق مادر، عنوان نجیب‌زادگی دریافت کند؛ بدین ترتیب به مرد می‌گویند که یوره مارتیس حفظ و نگه داشته‌است. همچنین فرزند وارث می‌توانست مالک قانونی املاک و اموال مادرش شود. به‌عنوان مثال می‌توان به بالدوین سوم و ریچارد یکم انگلستان اشاره کرد که وبه واسطه حق مادرشان، توانستند به ترتیب پادشاه اورشلیم و دوک آکوتین شوند و حتی می توان به نرون اشاره کرد که بخاطر حق مادرش که به عنوان نوه بزرگ‌امپراتور و به عنوان خواهر، برادرزاده و همسر امپراتوران توانست پسرش را امپراتور روم کند.
سو یوره ()، اصطلاحی حقوقی به زبان لاتین که به معنای «"به واسطه حق خود"» که زمانی به کار می‌رفت که شخص می‌توانست به واسطه حقی به واسطه میراثی که داشت، عنوان یا القاب نجیب‌زادگی دریافت کند. برای مثال می‌توان به الینور د آکوتین، ماری بورگوندی و ماریا ترزا اشاره کرد.
هال بلین (; زاده – درگذشته ) موسیقی‌دان اهل ایالات متحده آمریکا و یکی از مشهورترین نوازنده‌های درام دنیا بود. وی در دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ با نواختن برای هنرمندانی چون فرانک سیناترا و الویس پریسلی و گروه بیچ بویز به شهرت رسید. بین سال‌های ۱۹۴۹ تا ۲۰۱۹ میلادی فعالیت می‌کرد. موسیقی متن «بتمن» و چندین مجموعه محبوب تلویزیونی از کارهای هال بلین است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "مرد روی ماه" اشاره کرد. ۸ ترانه ای که هال بلین نواخته از جمله «غریبه‌ها در شب» از فرانک سیناترا و «پلی روی آب‌های متلاطم» از گروه راک سایمون و گارفانکل نیز برنده جایزه گرمی بهترین ترانه سال شده‌اند. هال بلین، جایزه یک عمر دستاورد گرمی را دریافت کرد. صدای سازش به قطعات ماندگاری از الویس پریسلی، باربارا استرایسند و بیچ بویز جان داد. در ۹۰ سالگی درگذشت. «برایان ویلسون» از گروه بیچ بویز آقای بلین را «خارق‌العاده‌ترین درامر تمامی دوران‌ها» خواند.
کیت فلینت (; زاده – درگذشته ) خواننده گروه موسیقی «پرادیجی»، و رقصنده اهل بریتانیا بود.فلینت در ۴ مارس ۲۰۱۹ خودش را حلق‌آویز کرد و به زندگی‌اش خاتمه داد.
فلینت با ظاهر متفاوت، صدا و رقص پرانرژی‌اش، به یکی از شناخته‌شده‌ترین چهره‌های موسیقی تکنوی بریتانیا در دههٔ ۱۹۹۰ تبدیل شد و توانست در کشورهای دیگر اروپا و آمریکا نیز به موفقیت برسد. با تشکیل «پرادیجی» در سال ۱۹۹۰، نام آن گروه را در عرصهٔ موسیقی بریتانیا تثبیت کرد و از پیشگامان ژانر موسیقی الکترونیک بیگ بیت شد. آلبوم‌های پرادیجی در زمان انتشارشان جزو فهرست پرفروش‌ترین‌های بریتانیا و آمریکا بوده‌اند.
در نوامبر ۲۰۱۸ آخرین آلبوم گروه با نام "گردشگر ممنوع" منتشر شد. پرادیجی قصد داشت تور کنسرت اروپا و آمریکای جنوبی خود را آغاز کند. اما در ۴ مارس ۲۰۱۹ جسد بی‌جان فلینت در خانه‌اش در دهکدهٔ نورث اِند اسکس پیدا شد. لیام هولت در حساب اینستاگرام گروه نوشت: «باورم نمی‌شود این حرف را می‌زنم ولی برادرمان کیت به زندگی‌اش پایان داد.»
مسجد النور کرایست‌چرچ مسجدی بزرگ در منطقهٔ ریکارتون شهر کرایست‌چرچ نیوزیلند است.
مرکز اسلامی لینوود () مسجدی در لین وود شهر کرایست چرچ نیوزیلند است. این مسجد در سال 2018 در محل یک کلیسا بنا شده و دومین مسجد این شهر است.
گردباد آیدای () یک گردباد (چرخند) شدید استوایی است که از سال ۲۰۰۸ به بعد، شدیدترین چرخندی بوده که به موزامبیک اصابت کرده و پرتلفات‌ترین چرخند استوایی سال ۲۰۱۹ است. این چرخند از یک آشفتگی هوای استوایی در جنوب شرقی اقیانوس هند در ۴ مارس نشأت گرفت و در ۹ مارس مجدداً در سواحل موزامبیک ظاهر شد و روز بعد به صورت چرخند استوایی با قدرت متوسط درآمد، سپس به سرعت قوت گرفت و در ۱۱ مارس به یک چرخند استوایی شدید با سرعت ۱۷۵ کیلومتر بر ساعت تبدیل شد. در ۱۴ مارس به حداکثر قدرت خود رسید و سرعت آن بالغ بر ۱۹۵ کیلومتر بر ساعت شد و در ۱۵ مارس بارش شدیدی را در سواحل موزامبیک برجا نهاد. به علت باد و باران شدید سیلاب بزرگی در ماداگاسکار، مالاوی و موزامبیک ایجاد کرد و دست کم ۳۱۴ کشته شامل ۱۵۰ نفر در موزامبیک، ۹۸ نفر در زیمبابوه، ۵۶ نفر در مالاوی، ۷ نفر در آفریقای جنوبی و ۳ نفر در ماداگاسکار برجا نهاد.
رابیز یا رابیس () سبکی جوان‌گرا در موسیقی عامه‌پسندِ ارمنی است که دارای عناصری چون موسیقی فولک ارمنی است. خوانندگان موسیقی رابیز با چند استثنا تماماً مرد هستند. رابیز نوعی رقص با ضرب آهنگ‌های مهیج است که به موضوعاتی چون عشق، مهمانی، خانواده و سرزمین ارمنی می‌پردازد. در حال حاضر آهنگ‌های رابیز شاهد تنظیم‌های جدیدی با سازهای بیشتر و عناصری چون موسیقی رقص الکترونیک بوده‌است.
اصطلاح رابیز بر طبق منابع بسیاری از واژهٔ روسی رابوچس ایسکوستوو (raboche'e iskustvo) به معنی «هنرکار» یا «هنر کارگری» است که در شوروی سابق مورد استفاده قرار می‌گرفته‌است، با این حال برخی معتقدند که این کلمه ریشه در زبان‌های ترکی و عربی دارد. کلمهٔ (rab) یا رب، به معنی خالق و خدا است در حالی که نام عربی (aziz) در میان ارمنی‌ها به عنوان «عزیز» و گرامی مورد استفاده قرار می‌گیرد و به معنای «سازندگان عزیز» معنا می‌دهد و شاید یکی از ریشه‌های اصطلاح رابیز باشد.
رابیز اگر چه در میان گروه بزرگی از خوانندگان و شنوندگانِ موسیقی به «سبک رابیز» اشاره دارد، اما این کلمه به‌طور گسترده‌ای و به‌طور خاص، به نوعی از مد و شیوهٔ زندگی می‌پردازد و زبان ارمنی تحت تأثیر فرهنگ رابیز قرار دارد.
منتقدان بسیاری معتقدند که موسیقی رابیز شباهت زیادی به موسیقی خاورمیانه (arabesque) دارد. موسیقی رابیز در میان جوانان ارمنستان و جماعت ارمنیان پراکنده گسترش یافته‌است و از هنرمندان این سبک می‌توان به آرام آسادریان اشاره کرد.
قلعه کردشت در ساحل رود ارس و نزدیک مرز ارمنستان قرار دارد و به لحاظ تاریخی و نظامی دارای جایگاه بسیار مهمی بوده‌است، زیرا مقر اصلی مبارزه‌های عباس میرزا، ولیعهد قاجار، در دوران تجاوز روسیه تزاری به خاک ایران بوده‌است. طبق کتاب‌های تاریخی این قلعه به دستور عباس میرزا و به لحاظ موقعیت راهبردی در این منطقه بنا شده، ولی شواهد حاکی از آن است که پیش از استفاده نظامی از قلعه کردشت در دوران قاجار، این قلعه وجود داشته و قدمت بنا به سده‌های نخست اسلام منسوب است.
این قلعه به دستور عباس میرزا و توسط مهندس مسیو لامی فرانسوی طراحی و پی ریزی گردید.
قلعه عباس‌آباد کردشت در سمت چپ جاده کردشت به خاروانا در بالای تپه ای صخره ای بنا شده‌است و در ورودی در جبهه شمالی آن است. در ارتفاعات قلعه دیواره‌ها از جنس سنگ و آجر ساخته شده‌است و ۶ برج نگهبانی به فاصله تقریباً یکصد متر از یکدیگر وجود داشته هم‌اکنون قسمتی از این برج‌ها پابرجاست.
وقتی در سال ۱۲۴۳ قمری (۱۸۴۱ میلادی) سپاهیان روس از رود ارس عبور کرده و جلفا، نخجوان، مرند و اصلاندوز را تصرف کرده و به سوی تبریز روانه شدند، قلعه کردشت نیز به دست قوای دشمن سقوط کرد. این قلعه علی‌رغم اینکه در ساحل جنوبی ارس قرار دارد مطابق فصل چهارم عهدنامه ترکمنچای به روسیه واگذار شده بود. پس از قرارداد ۲۸ می ۱۸۹۳ (۷ خرداد ۱۲۷۲) ایران و روسیه که به موجب آن روستای فیروزه با دو قطعه زمین به نامهای حصار و قلعه عباس آباد که در تصرف روسیه بود تعویض گردید. و به تدریج با تخلیه قوای روسی، قلعه مزبور مورد انهدام و ویرانی قرار گرفت و قسمتی از تأسیسات آن به غارت رفت. در اواخر دوره قاجار و اوایل حکومت پهلوی این قلعه خاصیت نظامی خود را از دست داد.
با این وجود قلعه اکنون جز کشور ایران است.
3. "تاریخ مفهومی مهندس در نیمه نخست دوره قاجاریان. مهرداد قیومی بیدهندی و زهرا گلشن
غلامرضا شریفی اقدس (۱۲۹۱تبریز-...) استاد دانشگاه و دادستان کل کشور بود.چهره‌ها در تاریخچه نظام آموزش عالی حقوق و عدلیه نوین، عباس مبارکیان، ۱۳۷۷
شریفی اقدس در سال ۱۲۹۱ در تبریز و محله نوبر به دنیا آمده و تحصیلات خود را در آن شهر و به‌صورت علوم جدیده و علوم اسلامی انجام داد. او سپس به دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران رفته و در سال ۱۳۱۴ لیسانس حقوق جزا دریافت کرد. شریفی در سال ۱۳۲۶ از رساله دکترای با عنوان «نظارت در انطباق قوانین عادی با قوانین اساسی» دفاع کرد. وی سالها به تدریس دروس آیین دادرسی مدنی و کیفری در دانشکده حقوق دانشگاه شهید بهشتی مشغول بود.https://www.ghazavatonline.com/15554/biography-of-dr-gholam-reza-sharifi-aghdas/
شریفی بعد از فراغت از تحصیل به وزارت دادگستری پیوست و تا پایان فعالیت‌های خود در این وزارتخانه فعالیت کرد.
برخی از سمت‌های او عبارتند از:
غلامرضا شریفی در زمینه‌ها گوناگون اعم از علمی، ادبی، فلسفی، حقوقی، اجتماعی و تفسیر قرآن کریم مقالاتی را منتشر کرده‌است. او همچنین دارای کتاب‌های زیر می‌باشد:
عابدین جاف (۱۳۲۰–۱۳۹۴ میلادی) از شخصیت‌های مهم آیین یارسان و از یاران سلطان سهاک است. از وی اشعاری به کردی سورانی باقی مانده که در دوره عابدین ثبت گشته‌است. وی در شهرزور در خانواده‌ای سنی زاده شد و نزد ملا الیاس شهرزوری و ملا غفور شهرزوری درس خواند، اما بعد به صف یاران سلطان سهاک گروید. اشعار او به سورانی و به وزن هجایی و بیشتر دربارهٔ آیین یارسان است.
خوزه کاسادو دل آلیسال نقاش پُرترهٔ اهل اسپانیا بود. وی آثار برجسته‌ای در سبک اورینتالیسم از خود باقی گذاشته‌است.
گارد جمهوری‌خواه گاهی اوقات به عنوان نگهبان ملی نامیده می شود، یک سازمان دولتی یک کشور (اغلب جمهوری ) است که معمولا برای محافظت از رئیس دولت و دولت و به همین ترتیب اغلب مترادف با گارد ریاست جمهوری است. این اصطلاح از واحد اصلی ژاندارمری فرانسه گرفته شده است. چندین کشور دیگر این اصطلاح را نیز به تصویب رسانده اند و واحدهای محافظتی فعال دارند.
میبل آلاباما پرل مک وی (زاده ۱۹ فوریه ۱۹۹۶) است که او را با نام مابل (Mabel) می شناسند خواننده، ترانه سرا انگلستانی است. مادر مابل با نام “Neneh Cherry” زنی سوئدی که خواننده است و پدرش “Cameron McVey” تهیه کننده و ضبط آهنگ خواننده ها است.
مابل کار حرفه ای خود در سال ۲۰۱۵ با اولین تک آهنگ خود با عنوان “Finders Keepers” مرا بهتر بشناس آغاز کرد در سال ۲۰۱۷ مابل به موفقیت بی نظیری در مسابقه انتخابی خواننده های محبوب با تک آهنگ خود “Finders Keepers” در شماره ۸ جدول قرار گرفت.
وی در همان سال اولین قطعه آهنگ طولانی خود با عنوان “Bedroom” اتاق خواب و آهنگ میکس شده با عنوان “Ivy to Roses” را منتشر نمود. اولین آلبوم استادیویی وی با نام “High Expectations” در ۱۱ مرداد ۱۳۹۸ منتشر شد و در جدول آلبوم های انگلستان در شماره ۳ قرار گرفت.در سال 2018 تک اهنگی با jax jones خواند با نام ring ring ک از این اهنگ ب عنوان بهترین اهنگ او یاد می شود
خاطرات و تألمات مصدق عنوان کتابی از محمد مصدق سیاستمدار، حقوقدان و نخست‌وزیر سابق ایران و یکی از بنیانگذاران و عوامل اصلی نهضت ملی شدن نفت جمهوری اسلامی ایران است.
این کتاب به قلم محمد مصدق و به کوشش ایرج افشار تدوین شده‌است. این اثر، دو کتاب با عنوان‌های شرح مختصری از زندگی و خاطراتم و مختصری از تاریخ ملی شدن صنعت نفت در ایران را دربردارد که نگارنده آن‌ها را در روزهای زندان لشکر دوم زرهی و سکونت مقید و اجباری در احمدآباد نوشته و به یادگار گذاشته که به عنوان سند تاریخی منتشر شده‌است.
در یادداشت آغاز کتاب به قلم ایرج افشار ایران‌شناس برجسته آورده شده‌است: «کتاب اول «شرح مختصری از زندگی و خاطراتم» در بیست و چهار فصل نگارش یافته و شرح سرگذشت دوران جوانی و روزگار تحصیل و سپس تصدی چند مقام دولتی را دربردارد و مصدق در آن کوشیده‌است حوادث مهم دوران زندگی خویش را تا پایان ایام تصدی وزارت امور خارجه در سال ۱۳۰۲ را بنویسد. کتاب دوم «مختصری از تاریخ ملی شدن صنعت نفت در ایران» از سه بخش تشکیل شده‌است.
نام دارد و عبارت است از پاسخ به آن قسمت از مطالب کتاب «مأموریت برای وطنم» که ذکر مصدق در آن‌ها شده‌است.»
کتاب با یادداشت غلامحسین مصدق و توضیح ایرج افشار در تهران انتشارات علمی در سال ۱۳۶۴ منتشر گردید و ترجمه آن از فارسی به انگلیسی توسط محمدعلی همایون کاتوزیان و سید حسن امین در سال ۱۹۸۸ توسط جبهه ملی خارج از کشور در لندن چاپ و منتشر شد.
احمد فلاح رستگار(۱۲۹۰-) دادستان کل کشور در سالهای ۱۳۵۲–۱۳۵۷ بود.
احمد فلاح متولد سال ۱۲۹۰ متولد بوده و پس از اتمام تحصیلات متوسطه مدرسه عالی علوم سیاسی شد و لیسانس علوم قضائی را دریافت کرد.
او مدتی نیز در دانشگاه ملی به تدریس مشغول بود.
احمد فلاح رستگار در تیر ۱۳۲۴ از دادیاری دیوان کیفر به بازپرسی این دیوان ارتقا یافت و مدارج ترقی را تا دادستانی کل کشور طی کرد. برخی از مشاغل وی عبارتند از: ریاست شعبه بدایت، مستشاری و ریاست شعبهٔ استیناف، ریاست کل محاکم دیوان کیفر، ریاست شعبهٔ ۱۲ دیوان عالی کشورhttps://donya-e-eqtesad.com/بخش-تاریخ-اقتصاد-31/437138-امروز-در-تاریخ-بهمن
لیزا جنوا (؛ زادهٔ ) رمان‌نویس و عصب‌پژوه آمریکایی است. نخستین رمان وی هنوز آلیس در سال ۲۰۰۷ منتشر شد و لیست پرفروش‌ترین کتاب‌های نیویورک تایمز قرار گرفت.
سهروردی یکی از محله‌های شهر تهران پایتخت ایران است که نام از شهاب‌الدین یحیی سهروردی فیلسوف ایرانی گرفته شده است. این محله از پل سیدخندان آغاز شده و تا خیابان بهار شیراز ادامه می‌یابد.
دردشت ممکن است اشاره به موارد زیر باشد:
هنوز آلیس () رمانی نوشتهٔ لیسا جنوا است که در سال ۲۰۰۷ منتشر شد و در لیست پرفروش‌ترین کتاب‌های سال قرار گرفت.
داستان دربارهٔ زنی است به نام الیس که استاد دانشگاه هاروارد است و مبتلا به بیماری آلزایمر زودرس می‌شود که زندگی‌اش را دگرگون می‌کند.https://www.barnesandnoble.com/w/still-alice-lisa-genova/1100365085?ean=9781501106422
موفقیت کتاب منجر به ساخت نسخهٔ سینمایی آن در سال ۲۰۱۴ با بازی جولین مور شد.
رسالت محله‌ای در شرق تهران پایتخت ایران‌ است.
بزرگراه رسالت این محدوده را به سیدخندان در شمال بخش مرکزی تهران و در ادامه به بخش‌های غربی این کلان‌شهر متصل می‌کند.
سید جمال‌الدین اخوی (۱۲۷۰–۱۳۶۲) از مقامات قضائی و قانونگذاران دوره پهلوی، عضو پیوسته فرهنگستان و رئیس بنیاد پهلوی بود.
پدرش سید نصرالله اخوی مجتهد و دادستان کل کشور در زمان رضا شاه بود. تحصیلات مدرن را در دارالفنون به انتها رسانید و بعد به تحصیل علوم اسلامی پرداخت و سپس دوباره به علوم جدید روی آورده و در مدرسه سن لوئی مشغول یادگیری دروس علمی و زبان فرانسه شد. بعد ازآن به دانشگاه تهران رفت و لیسانس قضائی گرفت؛ و برای دوره تکمیلی در سال ۱۳۰۸ به فرانسه اعزام شده و از انستیتوی جرم‌شناسی پاریس مدرک خود را اخذ کرد.روزشمار تاریخ ایران از مشروطه تا انقلاب اسلامی - باقر عاقلیچهره‌ها در تاریخچهٔ نظام آموزش عالی حقوق و عدلیه نوین، تهران- عباس مبارکیان
اخوی در کابینهای مختلفی حضور داشت وی در دوره دولت ملی محمد مصدق به سمت دادستان کل کشور فعالیت داشت. وی بعد از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ در کابینه تیمسار زاهدی به سمت وزارت دادگستری منصوب شد که در این سمت قضاتی را که در زمان مصدق برکنار شده بودند، به سر کار برگرداند و قانونی برای تشدید مجازات سارقین مسلح به تصویب رساند. او در آذر ۱۳۳۳ از وزارت دادگستری کنار رفت و وزیر مشاور شد. سال بعد با روی کار آمدن کابینه حسین علاء بار دیگر وزارت دادگستری را برعهده گرفت.
اخوی در انتخابات زمستانی دوره بیستم به عنوان عضو حزب میلیون به نمایندگی مجلس انتخاب شد. اعتراض الهیار صالح به نحوه انتخاب شدن او و عدم جلوگیری وی در زمان ریاست انجمن نظارت بر انتخابات در دوره تابستانی مجلس دوره بیستم باعث شد که دیگر در عرصه سیاسی نتواند فعالیت کند.< و پس از این ماجرا از سیاست گناره‌گیری کرده و در دانشگاه الهیات دانشگاه تهران و مدرسه سپهسالار به تدریس مشغول شد.<
اخوی ۱۳۵۷ به ریاست کمیسیون ویژهٔ رسیدگی به دارائی‌های بستگان خاندان پهلوی و بنیاد پهلوی منصوب شد.
این پل در سال ۱۹۵۱ ساخته و در ۷ ژوئیهٔ ۱۹۶۷ رسماً افتتاح شد؛ و اولین پل متصل کننده Phuket و Phang Nga، با طول کل ۶۶۰ متر است که با بودجه کل ۲۸٬۷۷۰٬۰۰۰ بات ساخته شده‌است. نام ان از Pote Sarasin، نخست‌وزیر سابق تایلند، زمانی که وزیر توسعه ملی بود برگفته شده‌است.
این پل در تاریخ ۲۲ فوریه سال ۱۹۷۳ فاجعه فراموش نشدنی ای را رقم زد. دو عاشق جوان اهل پوکت با نام‌های دام و گیو به خاطر عشق نافرجامشان، خود از روی پل به داخل آب پریدند. دام از یک خانواده ضعیف و راننده اتوبوس محلی ("songthaew") و راننده و کارگر تعویض لاستیک ماشین بود. Gew از یک خانواده ثروتمند و دانشجو بود که سوار اتوبوس دام می‌شد. گیو عضوی از یک خانواده متول بود و انتظار می‌رفت که با فردی ثروتمند نیز ازدواج کند. شناخت آنها از یکدیگر موجب ایجاد عشق میانشان شد. آنها به دنبال جلب رضایت پدر برای ازدواجشان بودند اما او درخواست آنها را ردکرد. این امر موجب شد تا آنها دوباره یکدیگر را ببینند. پس از فرونشاندن عشق توسط پدر گیو، آنها تصمیم گرفتند حال که نمی‌توانند با هم زندگی کنند، پس زندگی خودشان را می‌گیرند. در شب ۲۲ فوریه سال ۱۹۷۳، آنها خود را با یک لنگ به هم بسته و از پل Sarasin به داخل اب پریدند.
داستان این دو عاشق برای همیشه در حافظه پوکت باقی می‌ماند. در سال ۱۹۸۷ نیز یک فیلم تایلندی با نام "Saphan Rak Sarasin"؛ "ساراین، پل عشق،" با بازیگری دو ستاره بازیگر Chintara Sukapatana و Ron Banjongsang ساخته شده‌است. پل Sarasin از آن زمان به یکی از جاذبه‌های توریستی تبدیل شده و یکی از شناخته شده‌ترین مکانها در پوکت است.
در حال حاضر، پل Sarasin دیگر برای عبور و مرور اتومبیل‌ها خدمات ارائه نمی‌دهد. از آنجا که پل جدیدی به نام "Thepkasattri "، یا به اصطلاح پل جدید Sarasin یا Sarasin II ساخته شده‌است، از سال ۲۰۱۱، پل Sarasin تنها به صورت پل عابر پیاده مورد استفاده قرار می‌گیرد. این پل نور پردازی شده و غرفه‌هایی نیز برای گشت و گذار در ان برپا شده‌است.
کاترین هیوز (؛ زادهٔ ) رمان‌نویس، روزنامه‌نگار اهل بریتانیا است.
"ارنست فوینه" (زاده ۱۷۹۹ شاعر، نویسنده ادبیات کودک و نوجوان و مترجم فرانسوی در سدهٔ نوزدهم میلادی است.
ارنست فوینه در ۱۷۹۹ در نانت زاده و در ۱۸۴۵ در پاریس درگذشته است. او عضو انجمن آسیایی بوده‌است و به رغم اشتغال در وزارت دارایی، به ترجمه از زبانهای عربی، سانسکریت و فارسی مبادرت می‌ورزیده‌است. علاوه بر شارل-آگوستن سنت-بوو، ویکتور هوگو در چندین یادداشتی که برای منظومهٔ شرقی‌ها نوشته، از نبوغ شعری و ترجمه‌های عربی و فارسی فوینه که منبع الهام او بوده، نام برده‌است.
بازیابی گرانش و آزمایش اقلیم () که به اختصار گریس (GRACE) نامیده می‌شود، پروژه مشترک ناسا و مرکز هوافضای آلمان بود که دو ماهواره آن از زمان پرتاب در مارس ۲۰۰۲ تا پایان مأموریت در اکتبر ۲۰۱۷ به اندازه‌گیری دقیق ناهنجاری گرانشی در میدان گرانش زمین می‌پرداختند.
گریس با اندازه‌گیری ناهنجاری‌های گرانش نشان داد که چه اجرامی پیرامون زمین پراکنده شده و تغییرات آنها در طول زمان چقدر است. داده‌های ماهواره‌های گریس ابزاری مهم در مطالعه اقیانوس‌ها، زمین‌شناسی و اقلیم‌شناسی به‌شمار می‌رود.
دو ماهواره گریس (گریس-۱ و گریس-۲) از پایگاه فضایی پلستسک در روسیه در ۱۷ مارس ۲۰۰۲ به فضا پرتاب شدند.
نقشه‌های ماهانه نمایش ناهنجاری گرانشی تهیه‌شده توسط گریس تا ۱۰۰۰ برابر دقیق‌تر از نقشه‌های پیشین بود و به‌طور قابل ملاحظه‌ای دقت تکنیک‌های مورد استفاده در اقیانوس‌نگاری، آب‌شناسی، یخچال‌شناسی، زمین‌شناسی و دیگر علومی که به مطالعه پدیده‌های تأثیرگذار بر اقلیم می‌پردازند را بهبود بخشید.
اندازه‌گیری‌های گریس از کاهش ضخامت یخسارها تا جریان آب در آبخوان‌ها و نمایش جریان ماگمای درون زمین به دانشمندان کمک کرد تا درک بهتری از این فرایندهای طبیعی داشته باشند.
میشائیل کلور-برشتولد دیپلمات اهل آلمان، سفیر پیشین آلمان در ایران است. برشتولد از سال ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۰ سفیر آلمان در ایران بوده است.
میشائیل کلور دانش‌آموخته رشته حقوق است.
میشائیل کلور در سال ۱۹۹۰ وارد وزارت امور خارجه شد. بعد از آن مسئولیت معاونت بخش سیاسی در بن و برلین، رئیس دفتر قائم مقام وزیر در وزارت امور خارجه، نماینده وزارت امورخارجه در امور بحران و رئیس ستاد بحران دولت فدرال در سطح سفیر، و معاون رئیس اداره اطلاعات جمهوری فدرال آلمان، ریاست بخش همکاریهای اقتصادی و توسعه در آدیس آبابا، ریاست بخش امور حقوقی و کنسولی سفارت آلمان در تل آویو، ریاست دفتر شخصی دبیرکل سازمان امنیت و همکاری اروپا (OSZE) در وین را تجربه کرده‌است.
دانلد ادوین وستلِیک، (۱۲ ژوئیهٔ ۱۹۳۳–۳۱ دسامبر ۲۰۰۸) نویسندهٔ آمریکایی، در طول دوران نویسندگی‌اش بیش از صد رمان نوشت. تخصص او ادبیات جنایی، به‌خصوص داستان‌هایی دربارهٔ سرقت‌های کمیک بود و گاهی در ژانر علمی ـ تخیلی و ژانرهای دیگر هم می‌نوشت. وستلیک بیشتر به خاطر خلق دو شخصیت تبهکار حرفه‌ای معروف بود که هرکدام ستارهٔ یک مجموعهٔ طولانی بودند: پارکر، شخصیتی خشن و بی‌رحم (که با نام مستعار ریچارد استارک منتشر شده)، و جان دورتموندر که داستان‌هایش بیشتر طنزگونه است.
او سه بار موفق به دریافت جایزهٔ ادگار شد، و در کنار جو گورسند ویلیام ال. دی‌آندریا یکی از معدود نویسندگانی بود که در سه دستهٔ مختلف برندهٔ ادگار شد (۱۹۶۸، بهترین رمان، God Save The Mark؛ ۱۹۹۰، بهترین داستان کوتاه، Too Many Crooks؛ ۱۹۹۱، بهترین فیلمنامه، The Grifters). در سال ۱۹۹۳، انجمن معمایی‌نویسان آمریکا به وستلیک لقب استاد بزرگ داد؛ بالاترین افتخاری که نویسندگان این ژانر از سوی این انجمن کسب می‌کنند.
او در روز ۳۱ دسامبر سال ۲۰۰۸، هنگامی‌که به همراه همسرش برای مسافرت به مکزیک رفته بود، سر شام سال نو بر اثر حملهٔ قلبی درگذشت.
https://en.wikipedia.org/wiki/Donald_E._Westlake
پریا فیلمی محصول سال ۱۹۷۸ و به کارگردانی اس.پی. موتارامن است. در این فیلم بازیگرانی همچون راجینیکانت، سری دوی، آمبارش، میجر سوندراجان ایفای نقش کرده‌اند.
ابوزید عبدالرحمن بن محمد بن خلدون حضرمی معروف به ابن خلدون تاریخ‌نگار و جامعه‌شناس مشهور عرب بود که در سال ۷۳۲ ه‍جری قمری/ ۱۳۳۲ میلادی در تونس به دنیا آمد. خانوادهٔ او از اعراب جنوبی عربستان بودند که پس از پیروزی مسلمانان بر مردم اسپانیا وارد این کشور شدند و تا زمانی که بین آن‌ها و مسیحیان اختلافی پیش آمد در این کشور بودند و پس از آن به سمت تونس حرکت کردند و در آنجا ساکن شدند. در دوران کودکی ابن خلدون، بزرگان دینی که از اسپانیا به تونس سفر می‌کردند در خانهٔ آن‌ها توقف می‌کردند و همین امر باعث شد ابن خلدون از کودکی و به وسیلهٔ این افراد قرآن، فقه، تصوف، اخلاق، کلام، مردم‌شناسی، جامعه‌شناسی، نجوم، اقتصاد، تاریخ، هندسه، جبر، حساب، لغت، فلاحت، طلسمات، شعر، آداب و تعلیم، منطق، ریاضی، فلسفه، سیاست، منشی‌گری و کارهای مربوط به حکومت را بیاموزد.
ابن خلدون کتاب «العبر و دیوان المبتداء و الخبر فی ایام العرب و العجم و البربر» را نوشت. این کتاب مقدمه‌ای بسیار معروف دارد و در آن به‌خوبی می‌توان دانش و چندبعدی بودن ابن خلدون را مشاهده کرد. او به رویکرد انتقادی و تحلیلی بسیار اهمیت می‌داد؛ نکته‌ای که مورخان پیش از او در نظر نمی‌گرفتند. او در مقدمهٔ خود گفته‌هایش را به روش‌های مختلف اثبات کرده و گاهی منابعی که استفاده کرده را نیز مورد انتقاد قرار داده‌است. او جامعه‌شناسی را بنیان نهاد. علمی که ما امروزه به آن جامعه‌شناسی می‌گوییم و برای شناخت و بررسی اخبار تاریخی مورد استفاده قرار می‌گیرد و در واقع علم اصول تاریخ است. ابن خلدون در سال ۸۰۸ ه‍جری قمری/ ۱۴۰۶ میلادی در سن ۷۳ سالگی در قاهره فوت کرد.
اصالت خانوادهٔ ابن خلدون به اعراب جنوبی عربستان می‌رسید که به هنگام پیروزی مسلمانان بر مردم اسپانیا، وارد این کشور شده بودند. در اواخر سدهٔ ۹ به علت رهبریِ تلاش‌های انقلابی سویله، خانوادهٔ او اهمیت و اعتبار پیدا کرد و شناخته شد؛ آن‌ها جز مقامات معروف و کسان مهم شدند. اما مدتی بعد در سدهٔ ۱۳ میلادی سویله از جانب مسیحیان تهدید شد. پس آن‌ها اسپانیا را ترک کرده و به سمت تونس رفتند و در این شهر دارای زمین و مرتبه شدند. عده‌ای وارد کارهای اداری و کشوری شدند و فردی از خاندان کتابی برای پادشاه حفصی نوشت؛موضوع آن در مورد بهتر اداره کردن حکومت بود. شاید به دلیل سرنوشتی که پادشاه حفصی داشت، اعضای خاندان ابن خلدون درک کردند که بهتر است به عنوان استاد یا اعضای یک فرقه صوفی زندگی بگذرانند.
ابوزید عبدالرحمن بن محمد بن خلدون حَضرَمی معروف به ابن خلدون در سال ۷۳۲ ه‍.ق/ ۱۳۳۲ م در تونس متولد شد. وی تاریخ‌نگار، سیاست‌مدار و قاضی بود. به‌هنگام کودکی، بزرگان مذهبی که از اسپانیا به تونس سفر می‌کرد در خانهٔ آن‌ها سکونت می‌گزیدند. ابن خلدون از کودکی، قرآن، فقه، تصوف، اخلاق، کلام، مردم‌شناسی، جامعه‌شناسی، نجوم، اقتصاد، تاریخ، هندسه، جبر، حساب، لغت، فلاحت، طلسمات، شعر، آداب و تعلیم، منطق، ریاضی، فلسفه ماوراءطبیعی و سیاست را آموخت. وی همچنین منشی‌گری و کارهای مربوط به حکومت را نیز آموخت. محمد بن ابراهیم الآبیلی، یکی از بزرگان عصر خود بود که ابن خلدون حدود ۵ سال نزد او به تحصیل پرداخت. آبیلی فردی بود که ابن خلدون را با آثار ابن رشد، ابن سینا و آثار جدید فلسفی قلمرو اسلامی آشنا ساخت. اولین اثر او مربوط به سال ۱۳۵۱ م است و اندیشه‌های فلسفی وی در روش‌شناسی این اثر به‌خوبی مشخص شده‌است. او کتابی با عنوان «العبر و دیوان المبتداء و الخبر فی ایام العرب و العجم و البربر» نوشته که یک «مقدمه» دارد و این مقدمه مربوط به کتاب‌های تاریخی‌اش است؛ چندبعدی بودن و عمق دانش ابن خلدون در این مقدمه مشخص می‌شود. او فعالیت‌های سیاسی خودش را از دربار حاکم مرینی، ابوعنیان شروع کرد و در ۱۳۵۷ م به جرم توطئه علیه حاکم ابوعنیان دستگیر و زندانی شد. مدتی بعد ابن خلدون در توطئه‌ای که پسر عموی ابوعنیان ترتیب داده‌بود شرکت کرد؛ اما موفق نشد مقام درخوری کسب کند. وی در سال ۱۳۶۲ م به قرناطه رفت. چرا که از اوضاع فرهنگی بهتری برخوردار بود؛ اما متأسفانه در این شهر تحت فشار مسیحیان شمال قرار گرفت. در این زمان لسان‌الدین بن خطیب که وزیرِ حاکم شهر بود، نظرش به ابن خلدون جلب شد و مورخان این وزیر را علت موفقیت ابن خلدون می‌دانند. در سال ۱۳۶۴ م بود که نزد پادشاهان کاستیل و لئون رفت تا دوستی مابین حکمرانان اسپانیا و قرناطه را ایجاد کند. ابن خلدون در این زمان از نفوذ خود و عقاید سیاسی‌اش استفاده کرد و اندرزهایی به پادشاه جوان داد؛ ابن خطیب که از این کار به خشم آمده‌بود، ابن خلدون را مجبور ساخت قرناطه را ترک کند. ابن خلدون در سال ۱۳۶۵ م نزد شاهزاده ابوعبدالله، دوست حفصی خود رفت و در طول یک سالی که او حکومت را در دست داشت سعی کرد حکومت دوست خود را استوار کند و پایداری بخشد؛ اما رفتارهای نسنجیده و نامعقول ابوعبدالله و حاکمان شهرهای اطراف، از جمله کنستانتین و تلمسن باعث شد فعالیت‌های ابن خلدون تماماً بی‌اثر جلوه کند.
ابن خلدون بیشتر عمر خود را در باسکره در حال آموزش و پژوهش گذراند. وی در سال (۱۳۷۳–۱۳۷۵ م) بود که کتابی در مورد تصوف نوشت، او پیشنهاد و درخواست حاکمان را مبنی بر ایجاد صلح میان چادرنشین‌ها، قبایل و سرزمین‌های مختلف را رد می‌کرد و ترجیح می‌داد به آموزش بپردازد. وی در سال ۱۳۷۴ م به کوشک ابن سلامه در اران رفت و به مدت ۴ سال در آنجا زندگی کرد. ابن خلدون باقی‌ماندهٔ عمرش را نیز صرف کارهای سیاسی در اسپانیا کرد؛ و این چنین به بسیاری از سندها و مدارک رسمی دسترسی پیدا کرد. او در ۸۰۸ ه‍.ق/ ۱۴۰۶ م در سن ۷۶ سالگی در قاهره فوت کرد.
ابن خلدون در کتاب مقدمهٔ خود تاریخ‌نگاران را به دو دسته تقسیم می‌کند. دستهٔ اول شامل افرادی می‌شود که مقلدانه عمل می‌کنند، و دستهٔ دوم مورخان بزرگ اسلام نامیده می‌شوند. وی پس از تفکیک مورخان، چند تن از آن‌ها را جز این دو دسته نام می‌برد، اما نکتهٔ عجیب این است که او هیچ نام و نشانی از ابن‌اثیر نمی‌آورد و کوچک‌ترین اشاره‌ای هم به وی نمی‌کند. ابن خلدون به صورت دوپهلو عمل کرده‌است. او در کتاب العبر خود مدام به «الکامل» ابن اثیر اشاره می‌کند و به گفته‌های او استناد می‌کند، در حالیکه در مقدمهٔ العبر کوچک‌ترین اشاره‌ای به وی نکرده‌است.
ابن خلدون در کتاب العبر خود نقل‌قول‌هایی از ابن اثیر ذکر کرده و به مضامین و مفاهیمی پرداخته‌است که نشان می‌دهد چند بار کتاب ابن اثیر توسط ابن خلدون خوانده شده‌است. ابن اثیر در دو بعد «مکان و جغرافیا» و «تاریخ و زمان» در زمان خود آن‌چنان معروف و برجسته بود که حتی ابن خلدون هم از مطالعات او استفاده کرده و گاهی در پایان نقل‌قول‌هایش نوشته: «پایان کلام ابن اثیر.» ابن خلدون در ذکر وقایع سلجوقی، مغول، زنگیان، ایوبیان، جنگ‌های صلیبی و… از کتاب الکامل ابن اثیر بهره برده‌است، تا حدی که مورخان دوران بعد برای تکمیل و تصحیح بعضی از مسائل کتاب ابن خلدون به کتاب ابن اثیر رجوع می‌کردند. استفاده از کتاب الکامل به حدی می‌رسد که خود ابن خلدون هم تلاش می‌کند از منابع دیگری برای تکمیل کتاب خود استفاده کند و در اینجا به تاریخ عتبی، سیرت جلال‌الدین، وفیات الاعیان ابن خلکان و … روی می‌آورد؛ اما بازهم کتاب‌های دیگر را درحد الکامل نمی‌داند. ابن خلدون شخصاً به رونویسی از کتاب الکامل هم اشاره کرده‌است؛ او در مورد شکست سنجر از ختاییان می‌نویسد: «اخبار این واقعه را از کتاب ابن اثیر خلاصه می‌کنم.» استفادهٔ ابن خلدون از کتاب ابن اثیر به این معنا نیست که او هیچ تحقیقی به انجام نرسانده‌است، او به تحقیق و بررسی بسیار علاقه داشت و گاهی از ابن اثیر هم ایراد می‌گرفت و نقدهایی به او وارد می‌ساخت.
دیدگاه و تحلیل ابن اثیر در مورد روایت‌های گوناگون در ابن خلدون هم اثرگذار بوده‌است. ابن اثیر در مورد جنگ جمل این چنین می‌نویسد: «من در تاریخ جنگ جمل جز روایت ابوجعفر طبری روایت دیگری را نقل نکرده‌ام؛ زیرا او موثق و معتمد بوده، مورخان دیگر روایات را پر از حشو و زائد کرده و هریک به میل خود تصرفاتی نموه‌اند.» ابن خلدون هم به این صورت به این واقعه اشاره می‌کند: «این بود واقعهٔ جمل، آن سان که ما از کتاب ابوجعفر طالبی خلاصه کردیم. از این رو برکتاب طبری اعتماد کردیم که از یک سو نگری‌هایی که در کتاب این قتیبه و مورخان دیگر هست به دور می‌باشد.»
طبق آنچه گفته‌شد، ابن خلدون شخصی بود که بیش از بقیه با گفتار، سبک و کتاب ابن اثیر آشنایی داشت، اما هیچ نامی از او در مقدمهٔ کتاب خود به میان نیاورده و این در حالی است که ابن اثیر بزرگ‌ترین سهام‌دار کتاب العبر است. ابن خلدون تصمیم می‌گیرد که در نقد و تحلیل دیدگاه و نوشتهٔ مورخان دیگر در مقدمهٔ کتاب خویش، اشاره‌ای به ابن اثیر نداشته‌باشد و احتمالاً این تصمیم وی به تأثیرپذیری اندیشه‌هایش از ابن اثیر بازمی‌گردد؛ زیرا ابن خلدون نگاه نقادانه را از ابن اثیر می‌آموزد و در واقع ابن اثیر در این زمینه پیشگام او بوده‌است. ابن اثیر برای رد بسیاری از وقایع تاریخی به آمار و ارقام دقت می‌کرد و به بررسی آن‌ها می‌پرداخت؛ مثلاً وی به هنگام بررسی شمار لشکریانی که در خدمت بلقیس بودند، این چنین می‌گوید: «۴۰۰ پادشاه تحت امر او بودند و هرکدام ۴ هزار سرباز داشتند. بلقیس دارای ۳۰۰ وزیر و ۱۲ سپهسالار بود و هرکدام ۱۲ هزار نزد خود داشتند. وی می‌گوید: گروهی در این باره مبالغه کردند و با بی‌خردی حتی زحمت حساب کردن این تعداد هم به خود ندادند تا متوجه شوند با هیچ منطقی قابل باور نیست. ابن اثیر می‌گوید:
ابن خلدون در موراد دیگری هم مثل تأیید صحت نسب علویان مصر گفته‌های ابن اثیر را دوباره بازگو می‌کند و آن‌ها را صادق می‌داند یا در مورد محمد بن تومرت، بنیان‌گذار موحدون ویژگی‌های شخصیتی که برای او ذکر می‌کنند به یک شکل است. ابن خلدون در نوشته‌های خود تحت تأثیر ابن اثیر است و درواقع باعث شد ابن خلدون موفق شود به وسیلهٔ نقد اخبار و اسناد که از ابن اثیر آموخته بود، به نقد آثار بزرگان دیگری چون طبری، مسعودی و.. بپردازد و حلقهٔ مفقود شده میان این‌ها ابن اثیر بود.
عصبیت یعنی «حمایت و طرفداری از فامیل و نسب یا فردی از منسوبان»، این صفت در اسلام پسندیده نیست؛ جز عصبیت مذهبی. بنابر نظر "فراهانی منفرد"، عصبیت برای کسانی است که به صورت قبیله‌ای زندگی می‌کنند و در محیط‌ها و شرایطی زندگی می‌کنند که نیاز به حامی دارند و باعث می‌شود که قبایل بایکدیگر متحد شوند. این اتحاد آن‌ها بیشتر پیوند نسبی است و در واقع این عصبیت است که قبایل را در کنار یکدیگر جمع می‌کند. عصبیت میان قبایل عرب چنان بود که حتی اگر از طریق حلف بایکدیگر متحد شده‌بودند و پیوند نسبی هم نداشتند تا حدی بر سر قول‌وقرار خویش باقی می‌ماندند، که به محض وقوع کوچک‌ترین مشکل، دشمن را به شدت گوشمالی داده و ادب می‌کردند. ابن خلدون در مورد شکل‌گیری حکومت‌ها می‌گوید گاهی یک قدرت برتر با غلبهٔ خود بر دیگر ملت‌ها آن‌ها را مجبور به اطاعت می‌کند و با فزونی قدرت و توانش تا حدی پیش می‌رود که کشورهای بسیار زیادی را زیر پرچم خود درمی‌آورد و به نقطهٔ اوج می‌رسد. از نظر ابن خلدون در این مورد دو نظریه وجود دارد؛ طریقهٔ اول این است که حکومت نزدیک خود را که در شرف فروپاشی است را به دست می‌گیرد یا اینکه یکی از قبایل که به اندازهٔ کافی رشد کرده و به مشروعیت خویش دست یافته، به وسیلهٔ امکانات خود به هدفش خواهد رسید، همانند ترکان و عباسیان.
با رسیدن به نهایت قدرت به فکر نکات دیگری می‌افتد، کسی که تنها اسب، جنگ، قبیله و… برایش اهمیت داشت با تصرفات خود مجبور می‌شود به مزارع، مراتع، شهرها، آبادی‌ها، صنایع و… هم فکر کند و این چنین برای ادارهٔ کشور فتح شده دست‌به‌دامن وزیران و دیوانیان می‌شود؛ همانند اعراب و ایرانیان. در این زمان نیروهای نظامی از خشونت خود می‌کاهند و مغلوب فرهنگ کشور فتح شده می‌شوند. درگیر مسائل و نعمت‌های گوناگونی می‌شوند که تا آن زمان با آن برخوردی نداشتند و این راحتی، مقام و جلال سَمی است برای عصبیت. شاید افراد اولیهٔ اندکی دچار این نعمت‌ها شوند، اما فرزندان آن‌ها به مرور بیشتر از پدران خود به این سمت کشیده می‌شوند و عصبیت پیشین خود را از دست می‌دهند و به آنچه حکومت‌های پیشین دچارش شده‌بودند، دچار می‌شوند. ابن خلدون هم به این تسلسل معتقد است و می‌گوید: «تاریخ تکرار می‌شود.» مرحلهٔ اول را تهاجم، سپس اوج، تجمل، استبداد و انحطاط می‌داند. گفته‌های ابن خلدون مختص به دورهٔ اوست، زمانی که جامعهٔ اسلامی دچار مشکل شده و در حال نابودی است؛ پس نتیجه می‌گیریم هنگامی که عصبیت از بین رود، دولت هم از بین می‌رود و در واقع باید گفت با آنکه عصبیت خود از قبیله است و به هنگام تشکیل دولت لازم است، با تشکیل دولت از بین می‌رود. نمونه‌ای از جوامع مورد مطالعهٔ ابن خلدون شمال آفریقا است که هرگاه قبیله‌ای احساس برتری می‌کرد بر قبایل دیگر می‌تاخت و قدرتی ایجاد می‌کرد و هنگامی که عصبیت از میان می‌رفت، شخص دیگری حکومت را تصاحب می‌کرد و دوباره این چرخه تکرار می‌شد.
به تبع بطلمیوس، ابن خلدون قایل به اقلیم‌های هفتگانه است و آبادترین ناحیهٔ مسکون زمین را مرکز آن می‌داند و افراط در گرمای جنوب (اقلیم نخست) و سرمای شمال (اقلیم هفتم) را مانع عمران دانسته است. او معتدل‌ترین و مناسب‌ترین اقلیم برای عمران را اقلیم چهارم (شامل عراق و شام) و سپس اقلیم‌های همجوارش یعنی سوم و پنجم می‌داند. یعنی اقالیم دوم و ششم از اعتدال به‌دورند و اقالیم یکم و هفتم نیز به‌کلی فاقد اعتدالند. او مردمان ساکن در اقالیم سوم و چهارم و پنجم (مغرب و شام و یمن و حجاز و عراق عجم و عراق عرب و سند و هند و چین و مردم اندلس و یونانیان و رومیان) را از حیث جسم و رنگ و ادیان و اخلاق راست‌تر از ساکنان دیگر اقالیم می‌داند.
نسب‌شناسانِ کهن سببِ رنگِ پوستِ سیاهان را نفرین پدرشان نوح علیه حام ــ جد سیاهان ــ می‌دانستند، اما ابن خلدون این نظر قدیمی را رد می‌کند و رنگ پوست را ناشی از طبیعت گرما و سرما و تأثیر آن در تکوین جانداران این محیط‌ها می‌داند. یعنی مردمان اقلیم اول و دوم (سودانیان و حبشیان) به‌سبب گرمای افراطیِ جنوب سیاهند و خورشید در هر سال دوبار در سمت رأس آنان واقع می‌شود و فاصلهٔ زمانی میان این دو بار کوتاه است و پوستشان را سیاه می‌کند. برعکس، ساکنان اقالیم ششم و هفتم (صقلاب یا اسلاوها و ترک‌ها و خزران و آلان‌ها و یأجوج و مأجوج) به‌سبب سرمای شدیدْ رنگ پوستشان به سپیدی می‌گراید و موی بدنشان از بین می‌رود؛ و این سرمای مفرط اقتضا می‌کند که مردمشان دارای چشمانی کبود (سبز) و پوست‌های خال‌خال (کک و مک) و موهای طلایی باشند. او می‌گوید عده‌ای از سیاهان جنوب در اقلیم هفتم (مساکن سفیدپوستان) ساکن شده‌اند و، در نتیجه، رنگ پوست اعقابشان به سپیدی گراییده است؛ و کسانی از سفیدپوستان به جنوب رفته و رنگ نسل‌های آنان به سیاهی تغییر یافته است و این یعنی «رنگ بدن تابع خاصیت هواست.» و او نظر سنتی نسب‌شناسان عرب مبنی‌بر اینکه سیاهان جنوب از نسل «حام» و سفیدهای شمالی از نسل «یافث»، و ساکنان میانهٔ زمین از نسل «سام» می‌باشند را رد می‌کند.
سن دولت‌ها هرچند برحسب قرانات متفاوت است، ولی اغلب از سه پشت تجاوز نمی‌کند و هر پشت عبارت از سن متوسط یک شخص است که چهل سال می‌باشد، چنان‌که بنی‌اسرائیل چهل سال در بیابان سرگردان بود و در پایان این چهل سال نسل نویی پدید آمد که، برخلاف نسل پیشین، به خواری پستی خو نگرفته بود.پس از آزادی بنی‌اسرائیل از دست فرعونیان توسط موسی و عبور از دریا، این قوم به‌سبب ارتکاب گناهان چهل سال در بیابان سرگردان بود، و ابن خلدون می‌گوید که حکمتش این بوده که در این چهل سال نسل جدیدی پرورش یابد که ــ برخلاف نسل پیشین ــ به بردگی خو نگرفته باشد. بنی اسرائیل با این نسل نو توانست سرزمین کنعان را تسخیر کند. عمر دولت از سه پشت تجاوز نمی‌کند:
نسل نخست همچنان بر خوی خشونت و توحش بادیه‌نشینی (مانند تنگی معیشت و دلاوری و شکار و اشتراک در فرمانروایی) استوار است و، به‌همین علت، شدت عصبیت در میان آنان همچنان محفوظ می‌ماند. از همین‌رو، دم شمشیرشان بُرنده و جانبشان شکوهمند و مایه‌ی بیم دشمن است و مردم مغلوب و فرمانبر آنانند.
نسل دوم به‌سبب کشورداری و نازونعمت تغییر خوی می‌دهد و از بادیه‌نشینی به شهرنشینی می‌گراید و از تنگی روزی به فراخی معیشت و ناز و نعمت، و از اشتراک در فرمانروایی به خودکامگی گام می‌گذارد که تنها یک تن فرمانروایی را به خود اختصاص می‌دهد، و دیگر اعضای خاندان و دولت از کوشش در راه آن به سستی و زبونی تن درمی‌دهند. از اینرو، جوش‌وخروش عصبیتشان تاحدی فروکش می‌کند و ذلیل و فروتن می‌شوند. ولی همچنان بسیاری از صفات نسل نخستین در آنان باقی می‌ماند، زیرا این نسل دوران نسل نخستین را درک کرده و خود نیز در بسیاری از احوال با آنان به همکاری پرداخته و غلبه‌جویی و کوشش و نگهبانی دیده و هنوز بسیاری از فضایل و صفات دوران بادیه‌نشینی در او باقی‌مانده است.
اما نسل سوم روزگار بادیه‌نشینی و خشونت را چنان از یاد می‌برد که گویی وجود نداشته است، و عصبیتش را از دست می‌دهد و فراخی معیشت و ناز و نعمتش به مرحله‌ی نهایی می‌رسد. پس افراد نسل سوم به‌منزله‌ی کسانی قرار می‌گیرند که در تکفل دولت هستند و به زنان و کودکانی می‌مانند که باید در پرتو حمایت مردان باشند، و حس مدافعه را از دست می‌دهند و عصبیتشان بکلی زایل می‌شود؛ چنان‌که هرگاه مدعی و مخالفی بر ایشان بتازد، نمی‌توانند در برابرش مقاومت کنند. از این‌رو، رئیس دولت به کسانی جز آنان از مردمان سرسخت و دلاور نیازمند می‌شود و بر موالی و مزدوران خویش می‌افزاید تا هنگامی که ایرد انقراض آن دولت را اعلام فرماید.
پس سن این نسل‌ها ۱۲۰ سال است و دولت‌ها اغلب از این سن تجاوز نمی‌کنند و اندکی پیش یا پس از آن سن به تقریب منقرض می‌گردند.
ابن خلدون معتقد است که هر دولت پنج مرحله دارد و حاکمان در هر مرحله اخلاقی کسب می‌کنند که در دیگر مراحل نیست:
خاورشناسان، ابن خلدون را بنیان‌گذار جامعه‌شناسی می‌دانند. اندیشهٔ او بدون هیچ تغییری حدود ۵ سده اندیشهٔ جامعه‌شناسی بود. براساس منابع، آگوست کنت و ویکو از نظریات او استفاده کرده‌اند و در مطالب خود به مطالب او استناد کرده‌اند. افرادی مثل سوربون و گوستاو لوبون نیز به دزدی آثار ابن خلدون و نظریه‌های او متهم شدند. در میان خاورشناسان نیز گروه دیگری به اهمیت ابن خلدون و شخصیت برجستهٔ وی پی بردند و تلاش کردند آرای او را با نام خود به ثبت رسانند. تعدادی از خاورشناسان، ابن خلدون را مسلمانِ شرقی می‌دانند که ذهن و روح غربی دارد و علت آن خلق ذهنی است، برای فهم اصالت غربی نظریات ابن خلدون. آن‌ها ابن خلدون را پرچم‌دار «ماتریالیسم تاریخی مارکس» می‌دانند و همواره تلاش کردند براساس ۳ محور اصلی به خلق وجود ذهنی ابن خلدون بپردازند و می‌گویند او برای نوشتن مقدمهٔ خود از منابع یهودی، مسیحی و غیر اسلامی استفاده کرده و همواره تلاش می‌کنند از رابطهٔ او با اعراب و مسلمانان هیچ نگویند و او را فردی اروپایی جلوه دهند. پس خاورشناسان وجود ذهنی ابن خلدون را براساس ۳ دیدگاه بیان کردند؛ ابن خلدون سکولار، ابن خلدون غیراسلامی و ابن خلدون اروپایی. این امر نشان می‌دهد که این ۳ دیدگاه برای شناخت شیوه، روش، غیت و ارائهٔ پیش‌فرض‌هاست و برای افرادی که قصد دارند از این دانش قرون وسطایی استفاده کنند و بهره ببرند. دانش و مطالب او منبع بزرگی محسوب می‌شود که تاریخ نهصدسالهٔ تمدن اسلامی را در خود جای داده و وسیله‌ای است برای خاورشناسان تا به آن صورت که می‌خواهند از آن بهره برند.
ابن خلدون در مقدمهٔ خود، تلاش کرد این مسائل را بیان کند:
شهود، ارجاع به رویدادها، مقایسه، سیر و سیاحت در مناطق مختلف به منظور تکمیل اطلاعات، مناظره، بررسی انتقادی، خرده‌گیری منتقدانه، استفاده از شم تاریخ‌نگارانه، استفاده از نقشه، استفاده از تجربیات شخصی، ارجاع به پیشگویی‌ها و رویاهای صادقه، عوامل غیبی و ناشناخته از دیگر روش‌های او بودند.