moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
آب و هوای بورکینافاسو آفتابی، گرم، خشک و غبارآلود است. فصل گرما از اواسط فوریه تا ژوئن است، زمانی که حداکثر دما در سایه از ۱۰۴ درجه فارنهایت فراتر می‌رود. فصل بارانی معمولاً از ژوئن تا سپتامبر ادامه دارد. اولین بارندگی‌ها که باران انبه نامیده می‌شود، معمولاً در ماه مه/ژوئن شروع می‌شود و مقداری از گرما و گرد و غبار را فرومی‌کاهد. میزان بارندگی سالانه از حدود ۱۰ اینچ در منتهی‌الیه شمال تا نزدیک به ۴۰ اینچ در جنوب متغیر است. دمای هوا در اواخر سپتامبر / اوایل اکتبر با کاهش فصل باران شروع به معتدل شدن می‌کند. اواسط نوامبر تا اواسط فوریه فصل خنکی با دماهای بالا در درجه‌های ۸۰ و پایین‌ترین دما در دهه ۶۰ است. هارماتان، باد گرم و غبارآلود از صحرای آفریقا، اغلب در ماه‌های ژانویه و فوریه می‌وزد که منجر به کاهش دید و شرایط زندگی موقتاً ناخوشایند می‌شود.
گاوزبان‌سانان یک راسته از گیاهان گل‌دار در ردهٔ گل‌ستاره‌داران است. این راسته، شامل خانوادهٔ گاوزبانیان و تعدادی خانوادهٔ دیگر است که در مجموع، حدود ۱۲۵ سرده و ۲٬۷۰۰ گونه دارد. این گیاهان، به‌صورت بوته، درختچه، درخت و بالارونده (مشابه انگور) در سراسر جهان، پراکندگی دارند.
سازمان ایمنی غذایی اروپا (EFSA) آژانسی از اتحادیه اروپا است که توصیه‌های علمی مستقل ارائه می‌کند و در مورد خطرات موجود و در حال ظهور مرتبط با زنجیره غذایی فعالیت می‌کند."How the European Union works" , booklet made by the European CommissionRegulation (EC) No 178/2002 of the European Parliament and of the Council of 28 January 2002 laying down the general principles and requirements of food law, establishing the European Food Safety Authority and laying down procedures in matters of food safety این سازمان، در فوریهٔ ۲۰۰۲ تأسیس شد و در پارما ایتالیا مستقر است و برای سال ۲۰۲۱ بودجه‌ای معادل ۱۱۸٫۶ میلیون یورو دارد و مجموع کارکنان آن ۵۴۲ نفر است.Single Programming Document 2021-2023, Adopted 17 December 2020
فهرست زیر، مربوط به اعضای اصلی سازمان است.
فهرست زیر، مربوط به اعضای ناظر این سازمان است."Focal Point members and observers". "EFSA website". European Food Safety Authority. Retrieved 18 December 2018.
روز آزادی سخت‌افزار یک جشن سالانه است که توسط بنیاد آزادی دیجیتال برگزار می‌شود. هدف روز آزادی سخت‌افزار جشن گرفتن روح سخت‌افزار باز و آگاهی بیشتر مردم از استفاده و مشارکت در پروژه‌های رایگان و سخت‌افزاری است. اولین روز آزادی سخت‌افزار در ۲۰ آوریل ۲۰۱۳ برگزار شد. تاریخ رویداد مربوط به سال ۲۰۲۲ برابر با ۴ آپریل است.http://www.hfday.org/
هر کسی می‌تواند یک رویداد روز آزادی سخت‌افزار را سازمان‌دهی کند و هیچ برنامه سخت‌گیری دنبال نمی‌شود. بنیاد آزادی دیجیتال این رویداد را در سطح جهانی هماهنگ می‌کند و پشتیبانی، هدایا و فضای همکاری متمرکز را ارائه می‌دهد. با این حال، تیم‌های داوطلب در سراسر جهان این رویدادها را خودشان سازماندهی می‌کنند.
برخی از فعالیت‌های رایج رویدادهای روز آزادی سخت‌افزار عبارتند از
در زمینه روز آزادی سخت‌افزار، اصطلاح "سخت‌افزار باز" شامل دستگاه‌های فیزیکی می‌شود که طراحی آنها می‌تواند بدون محدودیت در عموم به اشتراک گذاشته شود و آزادانه اصلاح و توزیع شود.
این طرح شامل تمام اطلاعاتی است که یک فرد برای ایجاد مجدد دستگاه به آن نیاز دارد.
سرورهای بنیاد آزادی دیجیتال در کریسمس ۲۰۱۵ هک شدند (در لیست پستی آنها ارسال شده‌است) و برای بازگشت به مشکل تلاش کرده‌اند. HFD 2016 برای ۹ آوریل ۲۰۱۶ برنامه‌ریزی شده‌است، اما هیچ ثبت نامی در دسترس نیست که برگزاری جشن امسال را سخت می‌کند.
جیکوب روتسن هاردنبرگ (Jacob Rutsen Hardenbergh) (زادهٔ ۲۲ فوریه ۶/۱۷۳۵ – درگذشتهٔ ۳۰ اکتبر ۱۷۹۰)، روحانی کلیسای اصلاحی هلندی، قانون‌گذار و نمایندهٔ ایالتی و آموزگار آمریکایی بود. او بنیان‌گذار کالج کوئینز (راتگرز کنونی، دانشگاه ایالتی نیوجرسی) در سال ۱۷۶۶ بود که بعدها اولین رئیس این کالج شد.
هاردنبرگ از نسل خانواده‌ای هلندی بود که در قرن هفدهم ساکن نیو آمستردام شدند و در امور استعماری نیویورک فردی سرشناس بود. او در خانهٔ کشیش جان فرلینهویسن، کشیش سرشناس کلیسای اصلاحی هلندی در نزدیکی سومرویل، نیوجرسی برای دورهٔ کشیشی آماده شد. هاردنبرگ پس از انتصاب، برای خدمت به اعضای کلیسا در درهٔ رودخانهٔ راریتان نیوجرسی و سپس در شهرستان اولستر، نیویورک فراخوانده شد. در طول دههٔ ۱۷۶۰، هاردنبرگ در تأسیس کالج کوئینز، هشتمین کالج از ۹ کالج تأسیس شده در دورهٔ استعمار، نقشی تأثیرگذار داشت. پس از تلاش‌های او در رایزنی با پادشاه بریتانیا، جورج سوم و فرماندار سلطنتی نیوجرسی، ویلیام فرانکلین برای تأسیس کالجی وابسته به کلیسای اصلاحی هلندی، فرمان تأسیس کالج کوئینز در سال ۱۷۶۶ صادر شد. در زمان انقلاب آمریکا، هاردنبرگ نمایندهٔ کنگرهٔ ایالت نیوجرسی شد که این کنگره اعلامیهٔ استقلال آمریکا را تصویب و اولین قانون اساسی این ایالت (۱۷۷۶) را تدوین کرد. پس از آن، او برای چند دورهٔ متوالی در مجلس شورای نیوجرسی خدمت کرد. در سال ۱۷۸۵، هاردنبرگ به عنوان اولین رئیس کالج کوئینز منصوب شد که این سمت را از سال ۱۷۸۶ تا زمان مرگش در سال ۱۷۹۰ حفظ کرد.
جیکوب روتسن هاردنبرگ در ۲۲ فوریه ۳۶/۱۷۳۵ در روزندیل نزدیک کینگستون، شهرستان اولستر، نیویورک در درهٔ هادسون چشم به جهان گشود. او پسر سرهنگ یوهانس هاردنبرگ جونیور (زادهٔ ۱۷۰۶ - درگذشتهٔ ۱۷۸۶) و ماریا دوبوآ (زادهٔ ۰۶/۱۷۰۵ – درگذشتهٔ ۱۷۹۰) بود. والدینش در ۶ دسامبر ۱۷۲۸ در کینگستون ازدواج کردند و صاحب هفت فرزند شدند که جیکوب چهارمین فرزند بود. پدرش در مجلس استعماری نیویورک خدمت می‌کرد و بعدها با درجهٔ افسر رزمی در ارتش قاره‌ای تحت نظر واشینگتن خدمت کرد.Miller, Myrtle Hardenbergh, "The Hardenbergh Family: A Genealogical Compilation" (Harrisburg, Pennsylvania: American Historical Company, 1958), 58.18. Major Johannes Hardenbergh, Sr. and 31. Colonel Johannes Hardenbergh, Jr., at "Descendants of Job Hendricxsz van Hardenberch" at hardenbergh.org (Jan C. Hardenbergh's website). Retrieved 19 January 2014."56. Reverend Jacob Rutsen Hardenbergh", at "Descendants of Job Hendricxsz van Hardenberch" at hardenbergh.org (Jan C. Hardenbergh's website). Retrieved 19 January 2014.Frusciano, Thomas J. , "Jacob Rutsen Hardenbergh" (essay) in "Leadership on the Banks: Rutgers' Presidents, 1766–2009", "The Journal of the Rutgers University Libraries". LIII(1) (June 1991): 3–5; published online by Rutgers, The State University of New Jersey,Rutgers Leaders, Rutgers History: Jacob Rutsen Hardenbergh, Queen’s College President, 1786 to 1790 . Retrieved 19 January 2014. فرلینهویسن، هاردنبرگ را در خانه‌اش آموزش داد که امروزه این خانه با نام خانهٔ کشیش قدیمی هلندی در سومرویل، نیوجرسی قرار دارد.
هاردنبرگ نوهٔ یوهانس هاردنبرگ، زمین‌داری ثروتمند و چهره‌ای سرشناس در دولت استعماری نیویورک و مالک حق انحصاری ملک هاردنبرگ (۱۷۰۹) بود، زمینی پهناور که تقریباً ۲۰۰۰۰۰۰ جریب (۸۱۰۰ کیلومتر مربع) از کوهستان کتسکیل که امروزه شامل شهرستان‌های سولیوان، اولستر و دلاور در نیویورک هست را دربرمی‌گرفت. نام هاردنبرگ احتمالاً برگرفته از نام جد بزرگش، جیکوب روتسن است که دخترش کاترین، همسر دوم پدربزرگ پدری او بود.Clearwater, Alphonso Trumpbour (editor), "The History of Ulster County, New York" (Kingston, New York: W. J. Van Deusen, 1907), 61.
جان فرلینهویسن در سال ۱۷۵۴ درگذشت و هاردنبرگ در ۱۸ مارس ۱۷۵۶، در بیست سالگی با بیوهٔ فرلینهویسن، دینا ون برگ (زادهٔ حدود ۱۷۲۳- درگذشتهٔ ۱۸۰۷) در راریتان، نیوجرسی ازدواج کرد. دینا دو فرزند از فرلینهویسن داشت. دینا متولد آمستردام و دختر لوئیس ون برگ، تاجری ثروتمند بود که «به تجارت در هند شرقی مشغول بود».Steele, Richard Holloway, "Historical Discourse Delivered at the Celebration of the One Hundred and Fiftieth Anniversary of the First Reformed Dutch Church, New Brunswick, N.J. October 1, 1867" (New York: John A. Gray & Green Printers, 1867). هنگامی که دینا تصمیم داشت با فرزندانش به هلند بازگردد، هاردنبرگ به او پیشنهاد ازدواج داد. دفتر خاطرات دینا که از فوریه ۱۷۴۶ تا اواخر ۱۷۴۷ را دربرمی‌گیرد، تحت اختیار مجموعهٔ تخصصی و آرشیو دانشگاه بوده و در کتابخانهٔ آرچیبالد اس الکساندر در دانشگاه راتگرز نگهداری می‌شود. هاردنبرگ و همسرش صاحب نُه فرزند بودند: ماریا (زادهٔ ۱۷۵۷- درگذشتهٔ ۱۷۸۹)، لورا (زادهٔ ۱۷۵۷- درگذشتهٔ ۱۷۸۵)، یوهانس (زادهٔ ۱۷۵۹- درگذشتهٔ ۱۷۹۸)، الینور (زادهٔ ۱۷۶۰)، دینا (زادهٔ ۱۷۶۲)، جیکوب روتسن (زادهٔ ۱۷۶۳- درگذشتهٔ ۱۷۶۴)، راشل (زادهٔ ۱۷۶۵- درگذشتهٔ ۱۸۴۵)، جیکوب روتسن (زادهٔ ۱۷۶۸) و لوئیس (زادهٔ ۱۷۷۱- درگذشتهٔ ۱۸۱۰).Hardenbergh genealogy provided in "Genealogies of New Jersey Families: Families A-Z, Pre-American Notes on Old New Netherland Families" (Baltimore: Genealogical Publishing Company, 1996), 857ff. پسر ناتنی هاردنبرگ، فردریک فرلینهویسن (زادهٔ ۱۷۵۳- درگذشتهٔ ۱۸۰۴) در کنگرهٔ ایالتی نیوجرسی خدمت کرد و به عنوان سناتور ایالات متحده انتخاب شد. او همچنین به عنوان افسر نظامی در انقلاب آمریکا و در شورش ویسکی (۱۷۹۴) که در طی آن به درجهٔ سرلشکری رسید، شرکت داشت.United States Congress. "Frederick Frelinghuysen", "Biographical Directory of the United States Congress". Retrieved 19 January 2014.
هاردنبرگ تحت نظر کشیش جان فرلینهویسن به مطالعهٔ الهیات پرداخت. فرلینهویسن کشیش کلیسای اصلاحی بود که در چندین منطقهٔ وابسته به حوزهٔ کلیسایی در درهٔ رودخانهٔ راریتان در شهرستان سامرست، نیوجرسی، در دهکدهٔ راریتان، بدمینستر، میلستون، نشانیک، نورث برنچ و نیوبرانزویک خدمت کرد.
هاردنبرگ چهار بار به عنوان رئیس مجمع شورای کلیسای اصلاحی هلندی انتخاب شد.
در سال ۱۷۶۳، هاردنبرگ به خاطر طرح ایجاد کالج کوئینز به اروپا سفر و از پادشاه بریتانیا، جورج سوم، درخواست کمک کرد. در ۱۰ نوامبر ۱۷۶۶، فرماندار سلطنتی، ویلیام فرانکلین، اجازهٔ تأسیس کالج کوئینز را صادر کرد.
در سال ۱۷۸۵، اعضای هیئت امنا از کشیش دیرک رومین درخواست کردند تا اولین رئیس این کالج شود، اما او نپذیرفت. سپس اعضای هیئت امنا، هاردنبرگ را به این سمت منصوب کردند. در سال ۱۷۸۹، ده دانشجو از کالج کوئینز فارغ‌التحصیل شدند.
در دوران انقلاب آمریکا، هاردنبرگ به عنوان نمایندهٔ شهرستان سامرست در نشست نهایی کنگرهٔ ایالتی نیوجرسی که نهادی ناظر و قانون‌گذار بود و از ژوئن تا اوت ۱۷۷۶ در برلینگتون، نیوجرسی برگزار شد، شرکت کرد."Name of the Deputies" (10 June - 21 August 1776) in "Minutes of the Provincial Congress and the Council of Safety of the State of New Jersey" (Trenton: Naar, Day & Naar, 1879), 445–446. در این نشست، دستور دستگیری آخرین فرماندار سلطنتی مستعمرهٔ نیوجرسی، ویلیام فرانکلین و تغییر وضعیت ایالت نیوجرسی از مستعمرهٔ سلطنتی به ایالتی مستقل صادر شد. این کنگرهٔ ایالتی متعاقباً اعلامیهٔ استقلال آمریکا را تصویب و اولین قانون اساسی ایالت نیوجرسی (۱۷۷۶) را تدوین کرد. هاردنبرگ برای چند دورهٔ متوالی در مجلس شورای نیوجرسی خدمت کرد.
هاردنبرگ در ۳۰ اکتبر ۱۷۹۰ در اثر ابتلا به سل در نیوبرانزویک، نیوجرسی درگذشت. او در حیاط کلیسای اصلاحی هلندی در نیوبرانزویک به خاک سپرده شد."Abstract of Graves of Revolutionary Patriots", Volume 2, Serial Number 8399; Volume 7. سنگ‌نوشتهٔ روی قبرش توسط کشیش جان هنری لیوینگستون نوشته شده‌است و از سوگواران درخواست می‌کند که «مسیر و راه پرهیزکارانهٔ او را ادامه دهید؛ و زمانی که از عهدهٔ این کار برآمدید، در کنار او به آرامش ابدی خواهید رسید». در مدیحهٔ هاردنبرگ نوشته شده‌است: «واعظی متعصب و هواخواه مسیحیت که رفتار و کردارش از همان روزهای اول برای تمام کسانی که او را می‌شناختند، الگویی آشکار و درخشان از دیانت و تقوای واقعی بود… او میهن‌پرستی ثابت قدم بود و در رفتارهای خصوصی و عمومی‌اش، خود را دشمن ظلم و ستم، دوستدار آزادی و هوادار کشورش نشان می‌داد». هاردنبرگ در زمان مرگش، فردی ثروتمند بود – بیشتر به‌خاطر پول و اموالی که از پدر و پدربزرگش به ارث برده بود - و مالک ۴۰۰۰۰ هکتار زمین در شهرستان اولستر که زمانی بخشی از حق انحصاری پدربزرگش بود.Bergen, James J. "The Somerset 'Lottery Field'", "Somerset County Historical Quarterly" 4(2) (April 1915): 96–97.
در علم مخابرات، سکوت رادیویی یا کنترل انتشار (EMCON) وضعیتی است که در آن از همهٔ ایستگاه‌های رادیویی ثابت یا سیار در یک منطقه خواسته می‌شود به‌دلایل ایمنی یا امنیتی ارسال پیام‌ها را متوقف کنند.
اصطلاح «ایستگاه رادیویی» ممکن است شامل هر چیزی باشد که قادر به ارسال سیگنال رادیویی باشد. یک کشتی، هواپیما، فضاپیما یا گروهی از آن‌ها باشد.Iraqi ships maintaining radio silence The Guardian
دستور سکوت رادیویی عموماً توسط نیروهای نظامی صادر می‌شود که در آن، هر انتقال رادیویی ممکن است موقعیت سربازان را یا به‌صورت شنیداری از صدای صحبت کردن یا با جهت‌یابی رادیویی آشکار کند. سکوت رادیویی در موارد حساس، ممکن است به‌عنوان دفاعی در برابر رهگیری نیز به‌کار گرفته شود.Emissions Control 3 Mission Airforce Technology
لغو سکوت رادیویی فقط به اختیار ستادی که در وهلهٔ اول آن را تحمیل کرده‌است، می‌تواند صادر شود. در طول دوره‌های سکوت رادیویی، یک ایستگاه ممکن است، با دلایل موجه، پیامی را مخابره کند. این عمل، با عنوان شکستن سکوت رادیویی شناخته می‌شود. پاسخ‌های لازم مجاز است، اما سکوت رادیویی پس از آن به‌طور خودکار، دوباره اعمال می‌شود.
دستور اِعمال سکوت رادیویی به شرح زیر است:سلام به همهٔ ایستگاه‌ها، این وضعیتِ صفر است. سکوت رادیویی را برقرار کنید. تمامسایر اقدامات متقابل نیز برای محافظت از اسرار در برابر شنود الکترونیک دشمن اعمال می‌شود.
سکوت رادیویی را می‌توان برای اهداف دیگری مانند اخترشناسی رادیویی بسیار حساس حفظ کرد. سکوت رادیویی همچنین می‌تواند برای فضاپیماهایی رخ دهد که آنتن آن‌ها به‌منظور انجام مشاهدات، به‌طور موقت از زمین دور شده‌است یا این‌که قدرت کافی برای کار با فرستندهٔ رادیویی وجود ندارد. در هنگام ورود به جو هنگامی که پلاسمای داغ، فضاپیما را احاطه کرده‌است. سیگنال‌های رادیویی مسدود می‌شوند.
منطقه آرام رادیویی ملی ایالات متحده
قوم تُبَّع گروهی از مردم یمن از قبیله حمیر هستند. پادشاهان یمن لقبی به اسم «تُبّع» و «تَبابَعه» داشتند. تُبَّع دارای تمدنی بزرگ و قدرتمند لشکری و کشوری بودند.
تُبّع از ریشهٔ تَبِعُ. راغب در مفردات تُبَّع را دنباله روی و تبعیت از کسی می‌داند.
«تَبِعَهُ» به کسی می‌گویند که به صورت فیزیکی وبا پذیرفتن دستور از رئیسان دیگر اطاعت می‌کند .(فرمانبردار)
دلیل گفتن تُبّع به این پادشاهان به خاطر، اطاعت و پیروی آنها از ریاست عده ای دیگر بوده‌است.
در قرآن دوبار به این قوم اشاره شده‌است:
در تفسیر مجمع البیان آمده‌است: تُبَّع، «اسعد ابو کرب» بوده و روایتی از کعب و رسول خدا وجود دارد که نشان می‌دهد، اسعد گنهکار و تکذیب کننده نبوده و منظور، قوم ایشان است که دچار عذاب می‌شوند وگرنه اسعد فردی صالح بود ه است.
قوم اسعد افرادی مغرور و ثروتمند بودند که خدار ا فراموش کرده وحتی فرستادهٔ ایشان را هم تکذیب کردند.
اسعد بن ملکی کرب حمیری معروف به تبع اسعد است. تبع سوم پادشاهان یمن، اسعد، در قرن پنجم هجری زندگی می‌کرد.
طبق تاریخ تُبّع (اسعد) درقرن ۵هجری برای نابود کردن خانه خدا به سمت مکه راهی می‌شود ولی دربین راه درگیر بیماری سختی می‌شود و بعد از درمان پزشکان، اسعد به مکه می‌رود و برای خانه خدا پرده می‌پوشاند. حتی تا ۶۰ روز شتری را کشته وبرای مردم می‌فرستاده‌است.
عده ای اسعد را اولین کسی می‌دانند که برای خانهٔ خدا پرده پوشانده‌است.
ابن‌عباس درجواب عده ای که گمان می‌کردند تُبّع (اسعد) گنهکار بوده، می‌گویند ایشان مسلم بوده‌اند.
جزایر مارشال، با نام رسمی جمهوری جزایر مارشال و معروف به مارشال‌ها کشوری در اقیانوس آرام مرکزی است. این کشور از برخی از شرقی‌ترین جزایر میکرونزی تشکیل شده‌است. مارشال‌ها از بیش از ۱۲۰۰ جزیره و جزیرک در دو زنجیره موازی مرجانی تشکیل شده‌اند. یکی از این زنجیره‌ها «راتاک» به معنی طلوع خورشید در شرق و دیگری «رالیک» به معنی غروب خورشید در غرب هستند. این زنجیره‌ها در حدود ۲۰۰ کیلومتر از هم فاصله دارند و حدود ۱۲۸۷ کیلومتر از شمال غربی تا جنوب شرقی امتداد دارند.
دو سوم از جمعیت این کشور در پایتخت کشور یعنی ماجورو و در شهرک ابیه زندگی می‌کنند. جزایر بیرونی مارشال به دلیل کمبود فرصت‌های شغلی و توسعه اقتصادی کم‌جمعیت هستند. ادعای غرامت علیه آمریکا در نتیجه آزمایش هسته‌ای ایالات متحده در برخی از جزایر بین سال‌های ۱۹۴۷ و ۱۹۶۲ ادامه دارد.
هیچ‌یک از ۲۹ آب‌سنگ کم‌ارتفاع و پنج جزیره مرجانی در گروه مارشال تا بیش از شش متر بالاتر از حد جزر و مد بالا نمی‌رود. این جزایر کلاهک‌های مرجانی هستند که بر روی لبه‌های آتشفشان‌های زیرآبی که از کف اقیانوس برمی‌خیزند قرار گرفته‌اند. واحدهای جزیره ای مارشال‌ها در حدود ۱۸۰۰۰۰ مایل مربع از اقیانوس آرام پراکنده شده‌اند. بزرگترین جزیره مرجانی در این گروه و در جهان، کواجالین است که دارای مساحت زمینی تنها شش مایل مربع است اما تالابی به مساحت ۶۵۵ مایل مربع را احاطه کرده‌است. نزدیکترین همسایگان جزایر مارشال عبارتند از جزیره ویک (شمال)، کیریباتی و نائورو (جنوب)، و ایالات فدرال میکرونزی (در غرب).
هر آب‌سنگ مرجانی مجموعه‌ای از جزایر کوچک و کم‌ارتفاع است که بیش از چند متر بالاتر از سطح دریا نیستند و گِرد یک تالاب قرار گرفته‌اند.
بیشتر آب‌سنگ‌های مرجانی جزایر مارشال دارای جریان آزاد آب در سراسر صخره هستند، با یک یا دو دهانه برای ورود قایق‌ها به تالاب. این جزایر به هم پیوسته نیستند و از آنجا که فاصله بین آب‌سنگ‌ها می‌تواند کیلومترهای زیادی باشد، سفر بین آن‌ها می‌تواند دشوار باشد. جزایر ضلع جنوبی آب‌سنگ ماجورو طولانی‌ترین جاده آسفالته میکرونزی را به هم متصل می‌کند، این جزایر در طول سال به‌طور مصنوعی توسط یک جاده پیوسته ۳۲ مایلی به هم پیوسته‌اند.
آب و هوای جزایر مارشال استوایی، با رطوبت بالا، و میانگین دمای سالانه ۸۱ درجه فارنهایت است. بادهای تجاری در ماه اکتبر یا نوامبر افزایش می‌یابد و از ژانویه تا آوریل به شدت می‌وزد، با بادهایی که از ۱۲ تا ۲۲ گره متغیر است. فصل طوفان گرمسیری از دسامبر تا مارس است.
دنیل دورانت (؛ زادهٔ ) بازیگر سینما و تئاتر اهل کشور ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "کودا" اشاره کرد.
مبتذل () نخستین آلبوم استودیویی از ازهل، خوانندهٔ رپ اهل ترکیه است که در ۲۵ مهٔ ۲۰۱۷ منتشر شد. این آلبوم حاوی ۱۲ ترانه است که به تهیه‌کنندگی باگی، دی‌جی آرتاز و خود ازهل تولید شده‌اند.
کارسینوم هپاتوسلولار یا کارسینوم سلول‌های کبدی (HCC) شایع‌ترین نوع سرطان کبد اولیه در بزرگسالان است و در حال حاضر شایع‌ترین علت مرگ، در افراد مبتلا به سیروز است. HCC سومین علت مرگ و میر ناشی از سرطان در سراسر جهان است.
این بیماری در شرایط التهاب مزمن کبد رخ می‌دهد و بیشترین ارتباط را با عفونت هپاتیت ویروسی مزمن (هپاتیت ب یا سی) یا قرار گرفتن در معرض سمومی مانند الکل، آفلاتوکسین یا آلکالوئیدهای پیرولیزیدین دارد. برخی بیماری‌ها مانند هموکروماتوز و نقص آنتی‌تریپسین آلفا-۱ به‌طور قابل توجهی خطر ابتلا به HCC را افزایش می‌دهند. نشانگان سوخت و سازی و بیماری کبد چرب غیر الکلی نیز به‌طور فزاینده‌ای به‌عنوان عوامل خطر برای HCC شناخته می‌شوند. مانند هر سرطان دیگری، درمان و پیش‌آگهی HCC بسته به ویژگی‌های بافت‌شناسی تومور، میزان متاستاز و سلامت کلی بیمار، متفاوت است.
اکثریت قریب به اتفاق ابتلا به این بیماری و کم‌ترین میزان بقا پس از درمان در آسیا و آفریقای سیاه و در کشورهایی که هپاتیت ب بومی و شایع است، رخ می‌دهد. بسیاری از ساکنین این مناطق، از بدو تولد، مبتلا به هپاتیت هستند.
بروز HCC در ایالات متحده و سایر کشورهای در حال توسعه به‌دلیل افزایش عفونت‌های ویروس هپاتیت سی در حال افزایش است. این بیماری، به‌دلایل نامشخصی در مردان بیش از چهار برابر زنان شایع است.
بیشتر موارد HCC در افرادی رخ می‌دهد که علائم و نشانه‌های بیماری مزمن کبدی را دارند. سرطان ممکن است با بدتر شدن علائم این بیماری ظاهر شود یا ممکن است در زمان تشخیص سرطان، بدون علامت باشد. HCC همچنین ممکن است با علائم غیراختصاصی مانند درد شکم، تهوع، استفراغ یا احساس خستگی ظاهر شود. برخی از علائمی که بیشتر با بیماری کبد مرتبط هستند عبارت‌اند از: زردی پوست (یرقان)، تورم شکم به‌دلیل آب‌آوردگی شکم، کبود شدن آسان ناشی از اختلالات لخته شدن خون، کاهش اشتها، کاهش وزن ناخواسته، درد شکم، تهوع، استفراغ، یا احساس خستگی.
از آن‌جایی که HCC بیشتر در افراد مبتلا به سیروز کبدی رخ می‌دهد، عوامل خطر به‌طور کلی شامل عواملی هستند که باعث بیماری مزمن کبدی می‌شوند که ممکن است منجر به سیروز کبدی شوند. با این حال، برخی از عوامل خطر بسیار بیشتر از سایرین با HCC مرتبط هستند. به‌عنوان مثال، در حالی که تخمین زده می‌شود مصرف بیش از حد الکل باعث ۶۰ تا ۷۰ درصد از موارد سیروز می‌شود، اکثریت قریب به اتفاق HCC در سیروز منتسب به هپاتیت ویروسی رخ می‌دهد. (اگرچه ممکن است همپوشانی وجود داشته باشد). عوامل خطر شناخته‌شده عبارت‌اند از:
روش‌های تشخیص هپاتوکارسینوم، با پیشرفت تصویربرداری پزشکی تکامل یافته‌است. ارزیابی بیماران بدون علامت و کسانی که علائم بیماری کبدی دارند شامل آزمایش خون و ارزیابی تصویربرداری است. اگرچه از گذشته برای اثبات تشخیص، نیاز به بیوپسی از تومور بود، یافته‌های تصویربرداری (به‌ویژه اِم‌آرآی) ممکن است به اندازهٔ کافی قطعی باشند تا نیازی به انجام تست‌های هیستوپاتولوژیک نباشد.
درمان کارسینوم سلول، های کبدی بسته به مرحلهٔ بیماری، احتمال تحمل عمل جراحی و در دسترس بودن پیوند کبد متفاوت است و می‌تواند علاوه بر جراحی و پیوند کبد، شامل حذف با بسامد رادیویی، حذف تومور به‌کمک سرما (Cryoablation)، تزریق پوستی اتانول (Percutaneous ethanol injection)، شیمی‌درمانی، پرتودرمانی، پروتون‌درمانی، هایفوتراپی یا ترکیبی از روش‌های ذکر شده باشد.
تنها ۱۰ تا ۲۰ درصد از کارسینوم‌های کبدی را می‌توان به‌طور کامل با جراحی برداشت. اگر سرطان را نتوان به‌طور کامل از بین برد، بیماری معمولاً در عرض ۳ تا ۶ ماه کشنده است.Hepatocellular carcinoma MedlinePlus, Medical Encyclopedia این موضوع، تا حدی به‌دلیل تظاهر دیرهنگام تومورها است، اما همچنین فقدان تخصص و امکانات پزشکی در مناطق با شیوع HCC بالا نیز در این مورد دخیل است. با این حال، بقای بیمار می‌تواند متفاوت باشد و گاهی، افراد بسیار بیشتر از ۶ ماه زنده می‌مانند.
HCC یکی از شایع‌ترین تومورها در سراسر جهان است. همه‌گیرشناسی HCC دو الگوی اصلی را نشان می‌دهد، یکی در آمریکای شمالی و اروپای غربی و دیگری در کشورهای غیرغربی، مانند کشورهای جنوب صحرای آفریقا، آسیای مرکزی، جنوب شرق آسیا و حوضه آمازون. معمولاً مردان بیشتر از زنان مبتلا می‌شوند و بیشتر در سنین ۳۰ تا ۵۰ سالگی دیده می‌شود. کارسینوم سلول‌های کبدی باعث ۶۶۲٬۰۰۰ مرگ در سراسر جهان در سال می‌شود که نیمی از آن‌ها در چین هستند.
جیمز همیلتون (James Hamilton) (متولد ۱۷۱۰ در شهرستان آکوماک (احتمالاً)، ویرجینیا – ۱۴ اوت درگذشتهٔ ۱۷۸۳، شهر نیویورک)، پسر وکیل شناخته شدهٔ آمریکایی اندرو همیلتون، یک وکیل برجسته و شخصیت دولتی در فیلادلفیا و پنسیلوانیای استعماری بود. او از ۱۷۴۸ تا ۱۷۵۴ و همچنین از ۱۷۵۹ تا ۱۷۶۳، به عنوان معاون فرماندار استان، خدمت کرد.Armor, William C. , "Lives of the Governors of Pennsylvania, With the Incidental History of the State, from 1609 to 1872", Philadelphia, J.K. Simon (1873)
جیمز همیلتون در ۱۷۱۰ میلادی در فیلادلفیا بدنیا آمد. همیلتون قبل از اینکه در ۱۷۳۱ وکیل شود، در فیلادلفیا و انگلستان تحصیل کرده بود. زمانی که پدرش که یکی از پیشکسوتان دادگاه عالی پنسیلوانیا بود، در ۲۸ دسامبر ۱۷۳۳ استعفا داد، همیلتون در آن دفتر، منصوب شد.
در می ۱۷۳۴، پدر جیمز، اندرو همیلتون، شهر لنکسترِ پنسیلوانیا را به مبلغ ۵ شیلینگ به او فروخت. بعداً در بیست و یکم همان ماه، همیلتون جوان، حق امتیازی را از خانواده پن برای واگذاری زمین در لنکستر، به دست آورد.
جیمز همیلتون پس از فوت پدرش در ۴ اوت ۱۷۴۱، دارایی ۱۵۰ جریبی به نام بوش هیل در شمال شهر را از او به ارث برد. او به برادر همسرش، ویلیام آلن در اداره زمین‌هایی که پدرش برای استفاده در خانه ایالتی و فضای عمومی اطراف آن خریداری کرده بود، کمک کرد.Browning, Charles H. (1916). "The State House Yard, and Who Owned It First after William Penn", "The Pennsylvania Magazine of History and Biography 40"(1), p. 90
همیلتون از ۱۷۳۵ تا ۱۷۴۰ میلادی عضوی از مجلس استانی بود. همیلتون در ۱۷۴۵ برای عضویت در مجمع استانی انتخاب شد و پس از آن پنج بار دیگر هم انتخاب شد. او از اکتبر ۱۷۴۵ به مدت یک سال شهردار فیلادلفیا بود. همیلتون در زمان خدمت خود به عنوان شهردار، سوابقی از خدمتکاران و کارآموزان پیش از خود داشت که مورخان از آن برای سنجش ماهیت و نوع قرارداد در فیلادلفیا و به‌طور کلی پنسیلوانیا استفاده کرده‌اند؛ زیرا فیلادلفیا محل ورود خدمتکارانی بود که از اروپا به مستعمره می‌آمدند.George W. Nieble, "Servants and Apprentices Bound and Assigned before James Hamilton Mayor of Philadelphia, 1745, "The Pennsylvania Magazine of History and Biography 30" (1906) – via JSTOR.
همیلتون در ۱۷۴۶ به عضویت شورای استانی درآمد. او به وسیله پسران ویلیام پن به سمت فرمانداری نظامی منصوب شد و تا ۱۷۵۴ در این سمت باقی‌ماند. سپس دوباره از ۱۷۵۹ تا ۱۷۶۳ و همین‌طور در سال‌های ۱۷۷۱ و ۱۷۷۳ نیز خدمت کرد.
در ۱۳ سپتامبر ۱۷۶۱، همیلتون و ویلیام آلن، قرعه شماره ۱ و سایر اموالی را که اندرو همیلتون و آلن به دست آوردند، به اسحاق نوریس دوم و سایر متولیان خرید ملک برای مجلس استانی فیلادلفیا منتقل کردند. انتقال این زمین محیط حیاط را تکمیل کرد: این ملک شامل مجلس استانی و فضاهای عمومی اطراف آن بود.
زمانی که پایتخت فدرال در فیلادلفیا قرار داشت، همیلتون به مدت طولانی در انگلستان اقامت داشت. او برای اقامت معاون رئیس‌جمهور، بوش هیل را به دولت اجاره داد.
معاون فرماندار، ۲۳ نوامبر ۱۷۴۸ تا ۳ اکتبر ۱۷۵۴ و اکتبر ۱۷۵۹ تا نوامبر ۱۷۶۳ همیلتون وقتی مأموریت معاون فرمانداری استان را از پنس دریافت کرد، در سال ۱۷۴۸ از لندن بازدید کرد. او پس از بازگشت به فیلادلفیا، با ناآرامی‌هایی از سوی بومیان آمریکا، مواجه شد. سرزمین آنها در شمال بلو مانتین (غرب رودخانه ساسکوهنا) توسط مهاجران به‌صورت غیرقانونی مورد تجاوز قرار گرفت. همیلتون در ۱۷۴۹ به ریچارد پیترز و کنراد وایزر اجازه داد تا پس از خرید زمین‌ها، اقدام به حذف ساکنان آن کنند و حتی در صورت نیاز، از زور هم برای حذف آنها استفاده کنند."Laws of the Commonwealth of Pennsylvania: May 24, 1781-Sept. 3, 1790", Volume II, Bioren Publishing, Philadelphia (1810)
دیگر مشکلاتی که همیلتون با آن روبرو شد، عبارت است از:
همیلتون به دلیل تیرگی روابطش با مجمع، در تلاش برای پیروی از دستورالعمل‌های ملاکان، استعفا داد.
به دنبال فراخواندن ویلیام دنی، همیلتون برای دومین بار به سمت معاون فرماندار منصوب شد. جنگ فرانسه و سرخ‌پوستان رو به پایان بود. با این حال، پنسیلوانیا در آن زمان با جنگ پونتیاک روبرو بود. دلاور و شاونی به عمق مرزی پنسیلوانیا حمله کردند، اسیر گرفتند و شهرک نشینان را کشتند. شورشی به رهبری یک گروه پارتیزانی که به پسران پکستون معروف شدند، در مستعمره اتفاق افتاد. جان پن، نوه ویلیام پن، جایگزین همیلتون شد.
زمانی که جان پن پس از فوت پدرش، فیلادلفیا را برای بازگشت به انگلستان ترک کرد، همیلتون نقش مدیر اجرایی را بر عهده گرفت. تا وقتیکه ریچارد پن جونیور (برادر جان) به سمت معاون فرماندار استان منصوب شد، شورا از تصویب هرگونه مصوبه مجمع منع شد، بنابراین این نقش تا اکتبر، کاملاً تشریفاتی و اداری بود.
همیلتون در تأسیس چندین مؤسسه در فیلادلفیا فعال بود. او به عنوان رئیس هیئت امنای کالج فیلادلفیا (دانشگاه پنسیلوانیا امروزی) و به عنوان رئیس انجمن فلسفی آمریکا، خدمت کرد.
از آنجاییکه او پسری در قید حیات نداشت، در زمانی که پایتخت فدرال در فیلادلفیا قرار داشت، برادرزاده‌اش ویلیام همیلتون، املاک بوش هیل را به ارث برد.
در زمان همه‌گیری تب زرد در ۱۷۹۳، ساختمان‌های بیرونی املاک بوش هیل، برای مدت چندین ماه به عنوان بیمارستان برای بیماران مبتلا به تب، استفاده می‌شد.
جیمز هنری لادسون (James Henry Ladson) (۱۷۵۳ تا ۱۸۱۲)، سیاستمدار آمریکایی، مزرعه‌دار ثروتمند اهل چارلز تاون و افسر انقلاب آمریکا بود. او از ۱۷۹۲ تا ۱۷۹۴ به عنوان معاون فرماندار کارولینای جنوبی خدمت کرد و از سال ۱۸۰۰ تا ۱۸۰۴ عضو مجلس سنای استان کارولینای جنوبی بود.
اورزولا فن در لاین، رئیس کمیسیون اروپا، پدر جیمز اچ. لادسون، الیزابت لادسون و همچنین فرزندخوانداش سارا ریو لادسون است. فون در لاین با نام رز لادسون در اواخر دهه هفتاد در لندن زندگی می‌کرد.
جیمز لادسون در سال ۱۷۵۳ در چارلستون در خانواده‌ای سرشناس اهل کارولینای جنوبی، با اصالت انگلیسی متولد شد. او پسر ویلیام لادسون و آن گیبس بود. پدربزرگ او جان لادسون اهل نورث همپتونشایر در انگلستان، به عنوان یکی از اولین مهاجران انگلیسی در سال ۱۶۷۹ به باربادوس و سپس به کارولینا مهاجرت کرد. جاییکه او یک مزرعه بزرگ ساخت و از سال ۱۶۸۵ در مجلس عوام خدمت کرد.Mary Preston Foster, "Charleston: A Historic Walking Tour", p. 31 مادر او دختر سرهنگ جان گیبس (۱۶۹۶–۱۷۶۴) مقام برجسته استعماری و نوه رابرت گیبس، فرماندار استعماری بود. موزه هنر گیبز، به احترام خانواده مادری‌اش نام‌گذاری شده‌است. جیمز لادسون دومین نوه هنری وودوارد، اولین مستعمره‌نشین بریتانیایی در کارولینا بود.
پس از مرگ زودهنگام والدینش، او توسط عمویش جان گیبز (۱۷۳۳–۱۷۸۰) بزرگ شد که مالک مزرعه گروو بود که همان پارک امروزی همپتون و محله‌های اطراف آنرا در بر می‌گرفت. او در بهترین مدارس کارولینای جنوبی درس خواند. در ۱۷۷۳ برای ادامه تحصیل به انگلستان سفر کرد و سال بعد از آن به کارولینای جنوبی بازگشت. او صاحب یک مزرعه در پریش سنت اندرو و مزرعه‌ای به نام فاون هیل در کنار رودخانه سانتی و یک خانه و املاک دیگر در چارلستون بود."Biographical directory of the South Carolina Senate, 1776–1985", vol. 2, p. 881, University of South Carolina Press, 1986, Bryan Riggs, "Historic Homes of Charleston", 1993
او در طول جنگ انقلابی آمریکا از ۱۷۷۵ تا ۱۷۸۰ به عنوان افسر خدمت کرد، ابتدا در کنار دوست دوران کودکی خود توماس پینکنی و سرانجام با سمت کاپیتانی، در هنگ قاره‌ای خدمت کرد. او در طول محاصره چارلستون در ۱۷۸۰ به عنوان دستیار ژنرال بنجامین لینکلن خدمت کرد. او بعداً به درجه سرگردی ارتقا یافت. توماس پینکنی خاطرات خود را از زندگی اولیه جیمز لادسون و به ویژه خدمت او در جنگ انقلابی در نامه‌ای در سال ۱۸۲۴ برای پسر لادسون، جیمز اچ لادسون، نوشت."Traditions and reminiscences, chiefly of the American revolution in the South: including biographical sketches, incidents, and anecdotes, few of which have been published, particularly of residents in the upper country", pp. 87–90
او پس از درگیری‌های انقلاب آمریکا در کارولینای جنوبی، وارد سیاست شد. او از ۱۷۸۵ تا ۱۷۹۰ عضو مجمع عمومی کارولینای جنوبی شد. وی در ۱۷۸۸ به عنوان نماینده سنت اندرو در کنوانسیون استانی، به تصویب قانون اساسی فدرال رأی داد. او از ۱۷۹۲ تا ۱۷۹۴ معاون فرماندار کارولینای جنوبی شد.
او مجدداً در ۱۷۹۸ برای عضویت مجمع عمومی کارولینای جنوبی انتخاب شد و از ۱۸۰۰ تا ۱۸۰۴ سناتور سنای ایالت شد."Journal of the Senate of the State of South Carolina", p. 1462, Charles P. Pelham, State Printer, 1935
او همچنین در دفاتر مختلف محلی خدمت کرد. برای نمونه در ۱۷۹۲ مأمور بازسازی پل روی رودخانه اشلی شد.
در زمانی که قانون اساسی ایالات متحده در ۱۷۸۸ تصویب شد، دارایی او به میزان ۱۷۱۷ جریب زمین به ارزش ۱۰۳۸۴ دلار و ۱۴۲ برده گزارش شد. او در زمان مرگش، بر اساس موجودی اموال، ۱۰۴ برده داشت."We the People: The Economic Origins of the Constitution"
در ۱ اکتبر ۱۷۷۸، او با جودیت اسمیت (۱۷۶۲–۱۸۲۰) که یکی از اعضای ثروتمندترین خانواده‌های بانکدار و تاجر کارولینای جنوبی بود، ازدواج کرد. پدرش بنجامین اسمیت (۱۷۱۷–۱۷۷۰) یکی از برجسته‌ترین بانکداران تاجر کارولینای جنوبی، مزرعه‌دار، تاجر برده، سخنگوی دائمی مجلس سلطنتی و بزرگترین نوه فرماندار کارولینای جنوبی، لندگرور توماس اسمیت بود. همسرش نوه جوزف راگ، بزرگترین تاجر برده در آمریکای شمالی بریتانیایی بود. او پسرعموی اول بنجامین اسمیت، فرماندار کارولینای شمالی و بزرگترین پسرعموی الیزابت راگ مانیگو بود که با ثروتمندترین مرد مستعمرات بریتانیا در آمریکای شمالی، پیتر مانیگو، ازدواج کرده بود.Alan D. Watson, "General Benjamin Smith: A Biography of the North Carolina Governor", p. 5, McFarland, 2014,
خانه جیمز لادسون در چارلستون در حدود ۱۷۹۲ ساخته و در خیابان لادسون به افتخار او در ۱۸۹۵ نام‌گذاری شد.James Ladson House
دخترش سارا ریو لادسون با کلکسیون‌دار هنری؛ رابرت گیلمور جونیور، ازدواج کرد. یکی از شیک‌ترین زنان آمریکایی در زمان خودبود و سوژه چندین نقاشی چهره و مجسمه، از جمله پرتره معروف توماس سالی، بود.Sarah Reeve Ladson Gilmor. National Portrait Gallery موری مک‌اینیس، تاریخ‌نگار هنری، می‌نویسد؛ «او با دستار (سر بند) و رنگ‌های روشنی که می‌پوشید، به سلیقه کنیزانی که وی نزد آنها بزرگ شده بود، اشاره می‌کرد».Maurie D. McInnis, "The Politics of Taste in Antebellum Charleston", p. 14, UNC Press Books, 2015,
جیمز لادسون، پدر جیمز اچ لادسون (۱۷۹۵–۱۸۶۸) مزرعه‌دار بزرگی بود که تا ۱۸۵۰ بیش از ۲۰۰ برده داشت و هر سال ۶۰۰ هزار پوند برنج، در مزارع لاگرنگ و فاون هیل برداشت می‌کرد،"The history of Georgetown County, South Carolina", p. 297 and p. 525, University of South Carolina Press, 1970Suzanne Cameron Linder and Marta Leslie Thacker, "Historical Atlas of the Rice Plantations of Georgetown County and the Santee River" (Columbia, SC: South Carolina Department of Archives and History, 2001) او نیز کنسول دانمارک در کارولینای جنوبی بود. پسر جیمز اچ لادسون، سرگرد ویلیام هنری لادسون بود. او با دختر ایزابل آن بارون که دختر بیولوژیکی دکتر الکساندر بارون و الیزابت لادسون، دختر جیمز لادسون بود ازدواج کرد. ایزابل آن بارون نزد عمه‌اش سارا ریو لادسون و همسرش بزرگ شده بود و به شکل غیررسمی، فرزند خوانده آنها بود. از نوادگان آنها می‌توان به اورسولا فان درلاین اشاره کرد که برای فرار از دست تروریست‌ها، یک سال با نام رز لادسون در لندن زندگی می‌کرد."Deutsches Geschlechterbuch", Vol. 187, p. 43
پسرش جیمز اچ لادسون در ۱۸۴۵ نظرات خود را در مورد برده‌داری نوشت."Proceedings of the Meeting in Charleston, S. C., May 13-15, 1845, on the Religious Instruction of the Negroes: Together with the Report of the Committee, and the Address to the Public. Pub. by Order of the Meeting", pp. 52–55, B. Jenkins, 1845
منطقه لادسون در کارولینای جنوبی، به افتخار خانوادهٔ او، نام‌گذاری شده‌است.
سرهنگ جپتا آترتون (Colonel Jeptha Atherton) (زادهٔ ۱۷۳۳ – درگذشتهٔ ۱۷۸۷ میلادی)، مزرعه‌دار اهل کارولینای شمالی، مالک برده، سیاستمدار و رهبر جنگ انقلابی آمریکا در شهرستان نورث‌همپتون، کارولینای شمالی بود. او در طول جنگ انقلاب آمریکا از ۱۷۷۵ تا ۱۷۸۳ میلادی در ارتش آمریکا خدمت کرد.
جپتا آترتون قبل از ۱۷۳۵ میلادی و احتمالاً در برمودا متولد شد. او در ۱۷۶۲ میلادی در نورث‌همپتون کورت‌هاوس، شهرستان نورث‌همپتون، استان کارولینای شمالی، در نزدیکی مکانی که حالا چهارراه کورت‌هاوس در جکسن است، مسکن گزین شد. آترتون اجازه داد تا از زمین وی (که از بارنابی توماس، برادرزن/شوهر ویلیام جونز خریداری نموده بود) برای برگزاری جلسات محکمه استفاده شده و در عین حال او یک مزرعه بزرگ شامل گلهِ اسب و چندین اصطبل، یک آسیاب آردساز، یک مسافرخانه و فروشگاه ساخت.
او به یک دهقان و سیاستمدار مشهور در همان منطقه مبدل شده و بعدتر در دوران جنگ انقلاب آمریکا، او نخستین سرگرد تیپ نورث‌همپتون شد.
هنگام نخستین سرشماری ایالات متحده، آترتون به تعداد ۳۵ برده داشت. داشتن این رقم برده از سوی مردمان که در مناطق جنوبی بالا زندگی می‌کردند، یک رقم قابل‌ملاحظه محسوب می‌گردید و در مناطق جنوبی کسانی که به تعداد ۲۰ یا بیشتر برده می‌داشتند، در صنف مزرعه‌داران بزرگ قرار می‌گرفتند. آخرین وصیت‌نامه وی در هنگام مرگ، به‌طور جدی بر نحوه توزیع بردگانش میان بازماندگان او تأکید می‌کند.
آترتون یکی از نخستین ساکنین شهرستان نورث‌همپتون بود که به‌طور شدیدی به اسب‌های خوش نژاد علاقه‌مند شد. مسابقه اسب‌سواری یکی از ورزش‌های مشهور و پربیننده در استان کارولینای شمالی بود. بیشتر مزرعه‌داران ثروتمند، این ورزش را زیر سلطه خود داشتند، چون آن‌ها منابع کافی برای وارد کردن، نسل‌گیری و آموزش اسب‌های مسابقه‌ای و جفت‌گیری گران‌قیمت انگلیسی را داشتند. آترتون نیز به عنوان بخشی از نخبه‌های کارولینای شمالی، قادر بود ثروت خود را در جاده به نمایش بگذارد. او یک مزرعه بزرگ در نورث‌همپتون کورت‌هاوس تأسیس نموده بود و در آنجا به نسل‌گیری و مسابقه اسب‌ها می‌پرداخت، وی همچنین مالک اسب اخته‌شده انگلیسی بسیار مشهور در سطح کشور به‌نام ژانوس بود، اسبی که نوه اسب مشهور گودولفین عربی بود. او، ژانوس را در اواخر ۱۷۷۱ و آغاز ۱۷۷۲ میلادی از میلدرید ویلیس خریداری کرد.
ژانوس اسبی سریع و کوچک بوده و به عنوان پدر اسب‌های کوارتر آمریکایی [دارای سرعت بالا در فاصله کوتاه] شناخته می‌شود. ژانوس اسب خرمایی فام بود که در ۱۷۴۶ میلادی در انگلستان متولد شد و توسط موردکای بوث در ۱۷۵۲ میلادی به مستعمره ویرجینیا آورده شد و قبل از اینکه به کارولینای شمالی برده شود، به شخص دیگری به فروش رسیده بود. اندازه اسب ژانوس بیش از ۱۴ دست بود و در آن زمان از سایر اسب‌ها متفاوت به‌نظر می‌رسید؛ اسب کوچک و در عین حال دارای استخوان‌های بزرگ. پاهای عقبی عضلانی وی به او کمک می‌کرد تا بسیار سریع بدود.,
همان اشتیاق وافری را که آترتون به مسابقه اسب دوانی داشت، برخی همسایگان او نیز داشتند. او دو اسب خود، مُد کولت و بیگ فیلی (که توسط داماد وی پرورش یافته بود) را در مسابقات اسب‌سواری کوارتر [فاصله یک ربع] در مقابله دو اسب ویلی جیونز (دولت‌مرد) به‌نام‌های پاولی و تریکیم وارد مسابقه نمود، اما در مقابل هر دو شکست خورد. سپس او اسب‌های کایلوس و هارولت را نسل‌گیری نمود، اسب‌های که بعداً به مالکیت داماد وی جیمز بارنیس درآمد.
آترتون در ۱۸ مارس ۱۷۷۳، یک آگهی در ویرجینیا گزت گذاشت و در آن به این که ژانوس در کارولینای شمالی است، اشاره کرد. اسبی به‌نام سیلر که در ۱۷۷۴ میلادی به‌دنیا آمده بود، «بهترین کره» ژانوس پنداشته می‌شد. در ۲۰ مارس ۱۷۷۵، آترتون علاوه بر سایر آگهی‌های خود یک آگاهی دیگر در مجله ویرجینیا گذاشته و در آن به بیرون کردن ژانوس از گل‌میخ اشاره نمود. آترتون تا زمان مرگ ژانوس در ۱۷۸۰ میلادی، به عمر ۳۴ سالگی، مالکیت این اسب را در دست داشت، اما ژانوس بیشتر ویژگی‌های خود، از جمله عنوان آس پیک در مسابقات اسب دوانی کوارتر آمریکا، را به کره‌های خود واگذار کرده بود.
تمامی اسب‌های آترتون در حد معیاری نبودند. در ۲۶ مارس ۱۷۸۲، فرماندار کالیفرنیا توماس بروک نامه‌ای به وی نوشته و طی آن توصیه نمود که اسبی که او فرستاده بود برای خدمت نظامی مناسب نیست و از وی درخواست کرد تا اسب دیگری بفرستد.
دوران خدمت استعماری آترتون زمانی شروع شد که او در ۶ دسامبر ۱۷۷۰ در نیو برن به عنوان سرگرد تیپ نورث‌همپتون برای فرماندار ویلیام تریون انتصاب یافت.
پس از آن آترتون به یک میهن‌دوست مبدل شده و از ۱۷۷۵ تا ۱۷۸۳ میلادی در ملیشای کارولینای شمالی خدمت کرد. نام وی در برخی از اسناد خدمت در ملیشا به‌شکل جپتا آترتون یا ایترتون درج شده‌است.
آترتون در ۱۷۳۹ میلادی به عنوان قاضی صلح در شهرستان برتی گماشته شد. با افزایش تعداد جمعیت، نورث‌همپتون از شهرستان خود جدا شد، اما سمت مدنی آترتون حفظ شد.
آترتون در ۱۷۷۵ میلادی به عنوان نماینده منتخب شهرستان نورث‌همپتون در مجلس استان، استان کارولینای شمالی خدمت کرد., Atherton is mentioned on 10 occasions.
او برای نخستین بار در آوریل ۱۷۷۵ میلادی در کنگره استانی کارولینای شمالی انتخاب شد تا از شهرستان نورث‌همپتون در دومین کنگره استانی کارولینای شمالی در نیو برن، کارولینای شمالی نمایندگی کند. او به‌طور مجدد در اوت ۱۷۷۵ سومین کنگره استانی کارولینای شمالی در هیلزوو، چهارمین کنگره استانی کارولینای شمالی در هالیفاکس در آوریل ۱۷۷۶ و پنجمین کنگره استانی کارولینای شمالی در نوامبر ۱۷۷۶ که قانون اساسی ایالت کارولینای شمالی را ساخت، انتخاب شد. وی همچنین برای نمایندگی از شهرستان نورث‌همپتون در مجلس علیای کارولینای شمالی در جریان ۱۷۷۷ میلادی انتخاب گردید، اما به‌زودی پس از اینکه وی به سمت منشی شهرستان نورث‌همپتون گماشته شد، از سمت خود به عنوان عضو مجلس علیای کنار رفت.
آترتون در ۱۳ سپتامبر ۱۷۶۰ با سارا تاینز ازدواج کرد.
آترتون با مری الیزابیت «باتسی» تورپ که بیوه توماس جارت بود، در حوزه اسقفی سنت دوک در شهرستان ساوت‌همپتون، ویرجینیا ازدواج نمود. برخی از منابع می‌گویند که آنها تنها یک دختر داشتند. آخرین وصیت وی اما چیزی دیگر می‌گوید.
پس از اینکه آترتون از مستعمره ویرجینیا به کارولینای شمالی نقل مکان کرد، او با به ازدواج درآوردن دخترانش به خانواده‌های تأثیرگذار مانند خانواده‌های داوسون، بارن، آلستون و باینوم، توانست تأثیرگذاری بیشتر برای خود به‌دست‌آورد.
این روشن نیست که ایا دختر وی پنلوپ (آترتون) برونسون با پدر خود به کارولینای شمالی آمد یا خیر. پسر وی آسابل برونسون جونیور در جریان نبرد اورلئان در ۱۸۱۵ میلادی کشته شده بود.
دختر او الیزابت «دوروثی» آترتون (۱۷۶۴–۱۷۸۹ میلادی) که از ازدواج‌اش با باتسی بود، با جان داوسون جونیور ازدواج کرد، داوسون نماینده شهرستان نورث‌همپتون در مجلس علیای کارولینای شمالی (۱۷۸۰–۸۲ میلادی) و بعد از آن نماینده هالیفاکس (۱۷۸۷ – ۱۷۹۸ میلادی) بود. پدر داوسون، جان داوسون سنیور در ۱۷۳۲ میلادی از ویرجینیا به شهرستان برتی، کارولینای شمالی نقل مکان نموده بود و تنها پس از ۲ سال به عنوان نماینده در مجلس عمومی انتخاب گردیده و بعدتر عضو شورای فرمانداران شد. وی که در مسائل محلی تأثیر شگرفی داشت، در اواخر دوره هشدار اسپانیایی که برای ۹ سال ادامه یافت (۱۷۳۹ – ۱۷۴۸ میلادی) به عنوان سرهنگ تیپ نورث‌همپتون گماشته شد. فرزند آنها، جیسی آترتون داوسون به یک مزرعه‌دار ثروتمند تبدیل شد.
نوه آترتون به‌نام مری پاشینس داوسون با آرچی‌بالد اس. دوبینز، سرهنگ در ارتش کنفدراسیون، ازدواج کرد.
یکی دیگر از دختران او، تمپارنس آترتون با جیمز بارنس ازدواج کرد. آنها ۲ فرزند داشتند. بازماندگان آنها شامل دیوید کولن بارنس (۱۸۷۵ – ۱۹۵۹ میلادی) می‌شود، کسی که به عنوان نماینده در مجلس نمایندگان کارولینای شمالی و مجلس سنای کارولینای شمالی انتخاب گردید.
فرانسیس آترتون (۱۷۷۰ – ۱۸۳۰ میلادی)، با جیدیون آلستون (۱۷۶۵ – ۱۸۳۱ میلادی) ازدواج کرد.
مری آترتون با تورنر باینوم ازدواج نمود. آنها یک پسر داشتند: جیسی آترتون باینوم (۲۳ می ۱۷۹۷ – ۲۳ سپتامبر ۱۸۶۸) عضو کنگره از ایالت کارولینای شمالی بود؛ در ۲۳ مه ۱۷۹۷ در شهرستان هالیفاکس، کارولینای شمالی به‌دنیا آمده بود؛ در سال‌های ۱۸۱۷ و ۱۸۱۸ در کالج پرینستون درس خواند؛ در رشته حقوق آموزش دید؛ وارد حوزه قضائی شده و حرفه خود را در هالیفاکس، کارولینای شمالی آغاز کرد؛ در سال‌های ۱۸۲۲، ۱۸۲۳ و ۱۸۲۶ تا ۱۸۲۹، او عضو مجلس علیای کارولینای شمالی بود؛ وی به عنوان طرفدار سیاست جاکسونی در بیست و دومین و بیست و سومین کنگره و به عنوان یک دموکرات در دو کنگره بعدی (۴ مارس ۱۸۳۳ – ۳ مارس ۱۸۴۱) انتخاب گردید؛ پس از آن به اسکندریه، لوئیزیانا رفته و در آنجا به فعالیت‌های کشاورزی پرداخت؛ او در ۲۳ سپتامبر ۱۸۶۸ میلادی در اسکندریه، لوئیزیانا درگذشت. او در گورستان راپایدز در پاینویل، لوئیزیانا به خاک سپرده شد.
تنها پسر وی، جیسی آترتون، براساس آنچه آترتون در وصیت‌نامه خود نوشته‌است، بدون هیچ دلیلی وفات کرد: D.S.P در لاتین به معنی بدون هیچ دلیلی فوت شد (dēcessit sine prōle) است.
آترتون در ۱۹ ژانویه ۱۷۸۷ در شهرستان نورث‌همپتون در کارولینای شمالی درگذشت. وصیت وی در ژوئن همان سال ارایه شد. در آخرین وصیت‌نامه وی، تعدادی از بردگان نیز ذکر شده بودند.
مقبره و گورستان تاریخی شیخ احمد یکی از کهن‌ترین گورستان‌های منطقه مرکزی ایران به‌شمار می‌رود در تاریخ فروردین ۱۳۹۹ شمسی به شماره ۳۲۶۷۶ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
بابا شیخ احمد سهرفیروزانی مشهور به بُش احمد عابد و زاهد و از باباهای مدفون در سهرفیروزان است.
در بخش غربی سهرفیروزان و در دامنه کوه، قبرستان قدیمی با قدمتی هزار ساله قرار دارد که به دلیل وجود مقبره بابا شیخ احمد سهرفیروزانی به نام قبرستان بابا شیخ احمد نام دارد. در قسمت بالایی قبرستان باباشیخ احمد بقعه شیخ احمد با پلانی شبیه بقعه پیربکران با ابعاد تقریبی ۲ در ۱۳ مترمربع و با ارتفاع ۹۰/۷ متر با مصالح، سنگ، آجر و خشت در سده هفتم هجری قمری بنا شده‌است. خشت خام با دیوارهای قطور قرار دارد که با گذشت روزگار و عدم توجه به آن سقف آن فروریخته و در سالهای اخیر هلال کوچکی از ورودی آن تعمیر و نیمه تمام رها شده. دیوارهایی قطور (یک متری) به صورت طاق چشمه که دارای یک دهنه بزرگ در مرکز است و مجموعه آن با ورودی دگیری از طرف دیگر بنا آن را تشکیل می‌دهد و الگو گرفته از بنای پیربکران با تقریب کوچک‌تر است، آرامگاه بابا شیخ احمد نامیده می‌شود. و در نقطه مرکزی بنا، مقبره او قرار دارد که روی قبر او با سنگ و خشت فرش شده‌است.
مدرسۀ اسپوک (به انگلیسی: The Spook School) یک گروه موسیقی پاپ مستقل چهار نفره بریتانیایی از ادینبرو، اسکاتلند بود. این نام اشاره‌ای به مکتب گلاسگو است.
اشعار گروه «جنسیت، تمایلات جنسی و مسائل کوئیر» را با مضامینی مانند «سیالیت و فقدان دوگانه‌گرایی جنسیت» بررسی می‌کنند.
موسیقی آنها اغلب با گروه‌های مجموعۀ سی۸۶ (C86) مقایسه می‌شود، گروه‌هایی چون: فروشندگان مغازه (Shop Assistants)، و همچنین خروس‌های‌وزوزو (The Buzzcocks)؛ گروه همچنین از دیوید بویی به عنوان عامل تأثیرگذار نام می‌برد.
موج اول با نام قبلی «اپیدمی» مجموعه تلویزیونی ایرانی به کارگردانی سیدامیرسجاد حسینی و تهیه کنندگی سعید کمانی که به کرونا و حواشی مربوط به آن از روزهای اول شیوع کرونا پرداخته است و بازیگرانی چون مهدی فخیم زاده، فریبا متخصص و محسن قصابیان در آن ایفای نقش کردند. این اولین سریال تلویزیونی محصول سال ۱۴۰۰ کشور ایران است که به نحوه ورود کرونا به ایران و شیوع در سراسر کشور پرداخته است.این سریال آخرین بازی زنده یاد سیامک اطلسی است.
موضوع و داستان موج اول درباره نحوه ورود و شیوع کرونا در روزهای اول است که در قسمت اول دیدیم که همه چیز با ورود هواپیما و جابجایی مسافران شروع شد و سرفه های مسافر تاکسی و اتوبوس و … نشانگر از ورود کرونا به ایران بود و پس از آن آمار بالای بستری و بیماری تنفسی مشکوک حاکی از این بود که کرونا به ایران رسیده، روزهای پر التهاب و سخت و تلخ برای مردم و کادر درمان و تا الان نیز درگیری افراد به کرونا ادامه دارد.
مدرسۀ اسپوک نام مستعاری است که از دهۀ ۱۸۹۰ تا حدود ۱۹۱۰ میلادی به مکتب گلاسگو داده شد.
مکتب اسپوک، مدرسۀ اسپوک یا مدرسۀ ترسناک همچنین ممکن است به موارد زیر اشاره داشته باشد:
کشتی حمل سرباز یا کشتی حمل‌ و نقل نیرو نوعی کشتی است که برای حمل سربازان در زمان صلح یا زمان جنگ استفاده می‌شود. از نظر عملیاتی، کشتی‌های نظامی استاندارد - که اغلب از ناوگان کشتیرانی تجاری تهیه می‌شوند - نمی‌توانند نیروها را مستقیماً در ساحل پیاده کنند و سربازان معمولاً در یک بندر دریایی یا روی کشتی‌های کوچک‌تر مانند دوبه بارگیری و تخلیه می‌شوند.
کشتی ترابری هجومی، گونه‌ای از کشتی‌های اقیانوس‌پیما است که برای انتقال نیروهای تهاجمی به خشکی طراحی شده‌اند. کشتی‌های پیاده‌کننده ی سربازان نیز گونه‌ای دیگر از کشتی‌های جنگی هستند که نیروهای خود را مستقیماً به ساحل آورده و پیاده می‌کنند.
کشتی‌های حمل و نقل سربازان از دوران باستان استفاده می‌شده‌اند. در روم باستان کشتی ناویس لوسوریا (navis lusoria)، کشتی کوچکی بود که توسط پاروزنان و بادبان‌ها حرکت می‌کرد و از آن برای حرکت و جابه‌جایی سربازان در راین و دانوب استفاده می‌شد.
اکثر قدرت‌های بزرگ دریایی در اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰ به خطوط کشتیرانی داخلی خود یارانه‌هایی را برای ساخت کشتی‌های اقیانوس‌پیما با قابلیت تبدیل به رزم‌ناوهای کمکی در زمان جنگ اختصاص دادند. برای مثال، دولت بریتانیا هم به کانارد و هم به وایت استار لاین در ساخت کشتی‌های آرام‌اس المپیک و اچ‌ام‌اچ‌اس بریتانیک کمک کرد. با این‌حال، هنگامی که آسیب‌پذیری این کشتی‌ها در برابر آتش متقابل در طول جنگ جهانی اول مشخص شد، بیشتر آن‌ها به‌عنوان کشتی‌های حمل سرباز یا کشتی بیمارستانی مورد استفاده قرار گرفتند.
در طول جنگ جهانی دوم تعداد زیادی کشتی حمل سرباز از جمله ۲۲۰ کشتی لیبرتی به‌کار گرفته شد:
تعدادی کشتی حمل سرباز در جنگ فالکلند، توسط نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا برای حمل سربازان بریتانیایی مورد استفاده قرار گرفتند. در پایان قرن بیستم، تقریباً تمام جابه‌جایی پرسنل نظامی برای مسیرهای دور، توسط هواپیماهای ترابری نظامی انجام می‌شد.
اما خوداباشیان (؛ ؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار، و اهل ارمنستان است که از تاریخ تا تاریخ سمت نمایندگی دوره دوم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت.
وی در در به دنیا آمد و از Armavir State Pedagogical Academy فارغ‌التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون شد.
گوهار آقابکی ینکویان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک مهندس و سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۲۰۰۷ تا تاریخ ۲۰۱۲ سمت نمایندگی دوره چهارم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت.
در ۲۵ ژانویهٔ ۱۹۴۲ در ایروان به دنیا آمد . وی همچنین برنده مدال مخیتار گش شده‌است. وی در ۲۴ ژانویهٔ ۲۰۱۹ ‏در سن ۷۶ سالگی درگذشت
آتش در گلستان یک مجموعه تلویزیونی ایرانی محصول سال ١۴٠٠ به کارگردانی و نویسندگی پرویز شیخ طادی و تهیه کنندگی سیدحامد حسینی است که داستانی عاشقانه، زنانه و حماسی را در سال ۱۳۵۸ در روستای مرزی رستم‌واران در کردستان روایت می‌کند که مرضیه حدیدچی (دباغ) در شکل‌گیری این قصه نقش موثری دارد. سریال"آتش در گلستان" تولید گروه فیلم و سریال شبکه پنج سیما است.
ماجرای سریال درباره اهالی یک روستاست که به علت یک اختلاف، بین طایفه‌های ساکن در آن درگیری خونینی بروز می‌کند و برخی با تحریک عوامل خارج از روستا، به اقدامات جدایی‌طلبانه می‌پردازند. این سریال با پروداکشن نسبتا بزرگ، پر از صحنه‌های جنگ و درگیری میان دو گروه است.
مصطفی فرجی
جان آلسوپ جونیور (.John Alsop Jr) (زادهٔ ۱۷۲۴ – درگذشتهٔ ۲۲ نوامبر ۱۷۹۴)، یکی از پدران بنیان‌گذار آمریکا، بازرگان و سیاستمدار اهل شهر نیویورک بود. او که از ۱۷۷۴ تا ۱۷۷۶ میلادی نماینده نیویورک در کنگره قاره‌ای بود، در اساس‌نامه قاره‌ای ۱۷۷۴ امضاء کرد. با این حال، منابع برجسته مانند بایگانی ملی و کنگره ایالات متحده آمریکا، اساس‌نامه قاره‌ای را به عنوان یک سند بنیان‌گذار ایالات متحده نمی‌دانند، از این‌رو منابعی که آلسوپ را بانی آمریکا می‌دانند، بسیار محدود است.
آلسوپ در ۱۷۲۴ میلادی در نیو ویندسور، شهرستان اورنج در استان نیویورک بریتانیایی زاده شد. او فرزند جان آلسوپ سینیور و آبیگیل ساکیت بود. پدر وی به عنوان وکیل دادگستری در نیو ویندسور و بعدتر در نیویورک کار می‌کرد و به‌طور گسترده‌ای به املاک و مستغلات علاقه داشت. والدین او در ۱۷۱۸ میلادی باهم ازدواج کردند و چهار فرزند داشتند، از جمله برادر کوچکتر وی ریچارد آلسوپ.
پدربزرگ و مادربزرگ پدری وی سروان ریچارد آلسوپ و هانا اندرهیل (۱۶۶۶ – ۱۷۵۷ میلادی) در نخست در جریان دهه ۱۶۵۰ میلادی در نیویورک مسکن گزین شدند و پدر بزرگ وی به عنوان سرگرد در ارتش الیور کرامول خدمت کرد، اما پس از اختلاف نظر با نیابت لرد، وی به تاریکی زندگی در استعمار فرار کرد. پدر و مادر مادربزرگ وی، سروان جان اندرهیل و الیزابت فیک نام داشتند، الیزابیت فیک دختر رابرت فیک و الیزابت فونز، یکی از نوادگان فرماندار جان وینتروپ اهل مستعمره ماساچوست بی، بود. پدربزرگ و مادربزرگ (از طرف مادر) وی سروان جوسف ساکیت و الیزابت بیتس نام داشتند. پدربزرگ و مادربزرگ مادر وی سروان ریچارد بیتس و جوآنا چامبرلین نام داشتند.Elizabeth Betts and Joseph Sackett left a large notable progeny. Two children married Alsops and a daughter married a Moore of Newtown. Joseph Sackett, Jr. , and Hannah Alsop were great-grandparents of Hamilton Fish, Seward's successor as Secretary of State. Hamilton's son was railroad executive Stuyvesant Fish, whose wife "Mamie" was a leader of Newport society. Hamilton's sister, Susan Elizabeth Fish, married Daniel Le Roy, brother of Mrs. Daniel Webster, and left granddaughters who married George Washington Vanderbilt II of Biltmore and John Nicholas Brown of Providence, head of the family for whom Brown University is named and grandfather of J. Carter Brown, director of the National Gallery of Art. Anne Sackett and Benjamin Moore were the grandparents and great-grandparents of presidents of Columbia and great-grandparents also of Clement Clarke Moore, Hebrew scholar and author of "The Night Before Christmas." Abigail Sackett and John Alsop were ancestors of political columnist Joseph and Stewart Alsop.John Cameron Swayze and the actor Patrick Swayze were 6th cousins once removed. Both John and Patrick's father are descendants by 7 generations of Judge Samuel Swayze (March 20, 1688/1689 – May 11, 1759) and his wife Penelope Horton (1689/1690–1746). Judge Swayze was the son of Joseph Swasey and his wife Mary Betts. Mary Betts was the daughter of Captain Richard Betts and his wife Joanna Chamberlayne. Other noteworthy relations descending from the Betts lines are actors William Holden and Tom Hulce, and Evgenia Citkowitz, wife of actor Julian Sands.
او به عنوان یک مرد جوان به شهر نیویورک نقل مکان نموده و یکجا با برادر خود پا به دنیای تجارت گذاشت. برادران، واردکنندگان و بازرگانان لباس و اشیای خشک شدند. تجارت آن‌ها شکوفا شد و خانواده آلسوپ برای چندین نسل به یکی از بزرگترین خانواده‌های بازرگان در شهر مبدل شدند. جان به فعالیت‌های مدنی و سیاسی علاقه‌مند شد. او از سوی شهرستان نیویورک به عنوان نماینده در مجلس استان نیویورک انتخاب شد. او یکی از رهبران مدنی بود که انجمن بیمارستان نیویورک را ایجاد نموده و از ۱۷۷۰ تا ۱۷۸۴ میلادی به عنوان نخستین رئیس آن خدمت کرد. در ۱۷۵۷ میلادی، برادر وی ریچارد از دنیای تجارت بازنشسته شده و دوباره به میدل‌تاون، کنتیکت نقل مکان نمود.
در جریان مراحل اول انقلاب آمریکا، مجلس استان نیویورک نتوانستند در مورد کنگره قاره‌ای به نتیجه برسد. در نتیجه، نماینده‌های از هر شهرستان در کمیته‌های انقلابی انتخاب گردید. در ۱۷۷۴ میلادی، آلسوپ همراه با جیمز دوان، جان جی، فیلیپ لوینگستون و آیزاک لو، به عنوان نماینده انتخاب شد. زمانی که کنگره در ۵ سپتامبر برگزار شد، جی دستاوردهای آنها را به کنگره پیشکش نموده و از سوی کنگره پذیرفته شد. آلسوپ در ۱۴ سپتامبر به فیلادلفیا رسید.
با شدت گرفتن انقلاب در ۱۷۷۵ میلادی، آلسوپ یکی از رهبران در کمیتهٔ شصت بود، کمیتهٔ که حکومت موقتی در شهر نیویورک را در دست گرفت. او به‌طور فعالانه از تفاهم‌نامه‌های عدم-واردات که اکتبر سال گذشته توسط کنگره امضاء شده بود، علی‌رغم ضرر شخصی خود، حمایت کرد. او در استخدام ملیشا و تلاش‌های برای فراهم نمودن اسلحه و تجهیزات به آنها فعال بود. چون مجلس هنوز هم کنگره ملی را به رسمیت نمی‌شناخت، او در مجلس انقلابی بدیل، کنگره استان نیویورک انتخاب گردیده و این مجلس وی را به کنگره دوم قاره‌ای معرفی کرد. آلسوپ طرفدار آشتی با بریتانیای کبیر بود و از این‌رو به‌جای امضاء کردن روی اعلامیه استقلال، از سمت خود به عنوان نماینده کنگره کنار رفت.