moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
گولبورن با گوش دادن به باستا رایمز، میسی الیوت، وو-تنگ کلن، لیل وین و دیگر هنرمندان بزرگ شد. همچنین در کودکی پدر و مادرش در اطراف خانه آهنگ های جاماییکایی پخش میکردند. پدر گولبورن که خودش نیز یک خواننده با نام "Sin City" شناخته میشود در کودکی او را مجبور میکرده که بر روی متن موسیقی هایش کمکش کند. او در 2013 به دلیل "حمل وید به ارزش 10 دلار" به مرکز پرورشی فرستاده شد که در آنجا با اکس‌اکس‌اکس تنتاسیون ملاقات کرد.
آیزاک دیویس (Isaac Davis) (حدود ۱۷۵۸ – ۱۸۱۰ میلادی)، از مشاوران بریتانیایی کامهامهای اول بود. او دیویس را به خدمت گرفت تا برای تصرف سایر قلمروهای هاوایی به او کمک کند که در نهایت منتج به شکل‌گیری پادشاهی جزایر هاوایی شد. دیویس که تنها بازمانده از قتل‌عام خدمه کشتی "فیر امریکن" (Fair American) بود، در سال ۱۷۹۰ وارد هاوایی شد. او و فردی به نام جان یانگ از دوستان و مشاوران کامهامهای بودند. دیویس دانش نظامی غرب را به هاوایی وارد کرد و نقش به‌سزایی در اولین مواجه‌های هاوایی با نفوذ اروپاییان داشت. او باقی عمر خود را در هاوایی گذارند و به آیکاکه (ʻAikake) معروف شد.
آیزاک دیویس در حدود سال ۱۷۵۸ در میلفورد هیون در ولز متولد شد. او جاشویی بود که در شونر آمریکایی فیر امریکن کار می‌کرد. این کشتی چند دکله توسط توماس هامفری متکالف هدایت می‌شد و یک کشتی بزرگتر به نام النورا را همراهی می‌کرد. کار آنها تجارت خز توسط دریا، دریای از شمال غربی اقیانوس آرام تا چین بود.
در سال ۱۷۹۰ که کشتی النورا توسط ناخدا سالمون متکالف هدایت می‌شد، یکی از قایق‌های کوچک توسط فرمانده‌ای به نام کائوپوایکی در هونوآئولای مائوئی دزدیده شد. با این حال متکالف از مردم بومی دعوت کرد تا با او به کار تجارت بپردازند، اما هدف اصلی او استفاده از آنها برای آتش کردن توپ‌ها در قایق‌های پارویی کوچک به سمت تاجران غیرمسلح بود. در پی این حملات بیش از ۱۰۰ بومی هاوایی در آلووالو کشته شدند.
متکالف یک بار هم با کامه‌ایاموکو، یکی از فرماندهان ارشد جزیره هاوایی و یکی از دوقولوهای مقدس پیو بدرفتاری کرده بود و آنها را شلاق زدند. کامه‌ایاموکو که تحقیر شده بود، قسم خورد که دفعه بعد انتقامش را بگیرد؛ او به کشتی فیر امریکن در کائوپولهو، که در آن زمان تحت فرماندهی توماس، پسر ۱۸ ساله متکالف بود، حمله کرد. در این حمله توماس و تمام خدمه فیر امریکن کشته شدند؛ به غیر از آیزاک دیویس که با طناب به قایق بسته شده بود و نزدیک بود بمیرد. گفته می‌شود به خاطر نبرد شجاعانه دیویس، به او امان دادند و او را زنده گذاشتند. در روایتی دیگر در یک روزنامه هاوایی زبان در اوایل قرن بیستم نقل شده‌است، گفته می‌شود، کامهامها خدمه فیر امریکن را نکشته‌است.Kanaiolowalu And Other Peoples' Credibility, http://kanaiolowalu-myths.blogspot.com/2013/06/kanaiolowalu-and-credibility.html. (citing Desha, Stephen, "Kamehameha And His Warrior Kekuhaupio", 237, Kamehameha Schools Press (May 2000).
سایمون متکالف در مارس سال ۱۷۹۰ سرملوان خود، جان یانگ را در خشکی به حال خود رها کرد و با قایق از جزایر هاوایی دور شد؛ در آن زمان هنوز نمی‌دانست که پسرش کشته شده‌است. فیر امریکن به تصرف کامهامها درآمد. زباله‌گردی آمریکایی به نام آیزاک ریدلر دیویس را تیمار کرد و او توانست سلامتی خود را بازیابد. دیویس مثل دوستش یانگ، به کامهامها در ارتباطشان با خارجی‌ها و جنگ‌هایی که در آن پیروز شدند، کمک کردند.Hawaiian Encyclopedia : Part 1: Complete Timeline of Hawaiian History
دیویس در آنجا با نام آیکه‌که شناخته می‌شد که برگردان اسم او به زبان هاوایی بود؛ از /ˈaɪzək/ به /ˈaɪzɑkɛ/ و به /ˈaɪkəkɛ/ تغییر کرده بود. دیویس به مقام فرماهندهی ارشد رسید و با یکی از اقوام کامهامهای اول ازدواج کرد. بعد از آن او به فرماندهی جزیره اوآهو منصوب شد و صاحب ملک و دارایی‌هایی در بخش‌های مائویی، مولوکایی و جزیره هاوایی شد.
دیویس در ابتدا با یک فرمانده زن به نام ناکایی نالیما آلو آلو، ازدواج کرد و در سال ۱۷۹۷ دختری به نام سارا (یا سالی، یا کیل) کانی‌آئولونو دیویس به دنیا آورد. دیویس اسمش را از روی اسم خواهرش سارا در ولز انتخاب کرده بود. کیل دیویس در هونوکوآلای مائویی زندگی کرد، شش فرزند به دنیا آورد و در سال ۱۸۶۷ درگذشت.
بعد از مرگ ناکایی به علت ابتلا به طاعون اوکوئو، دیویس با یکی از اقوام دیگر کامهامها در هونولولو، به نام کالوکونا ازدواج کرد و بعدها خانواده آنها تبدیل به یکی از خانواده‌های سرشناس جزیره شدند. آنها دو فرزند داشتند؛ جرج هیو دویس، پسر دیویس در ۱۰ ژانویه ۱۸۰۰ به دنیا آمد و دخترش الیزابت بتی پیک دیویس هم در ۱۲ فوریه ۱۸۰۳ متولد شد. پسرش با کاهاناپیلو پاپا کالاپونا ازدواج کرد و فرزندان و نوه‌های زیادی را تربیت کردند؛ در میان آنها آیزاک یانگ دیویس که دومین همسر شاهزاده روث کیاله کولانی بود و نوه دیویس به نام لوسی کائوپاولو پیبادی که ندیمه دربار ملکه اما ی هاوایی و ملازم چندین و چندساله او بود. دختر دیویس به نام بتی با جرج پرینس کائوموالی (هومه هومه) ازدواج کرد که پسر کائوموالی، پادشاه کائوآئی بود.
پس از مرگ دیویس، دوستش جان یانگ از فرزندانش مراقبت می‌کرد. در سال ۱۸۷۰ دو نفر از آنها با او زندگی می‌کردند و پس از کشته شدن دیویس در ۱۸۱۰ هم یانگ سرپرستی آنها را بر عهده داشت. در وصیت‌نامه یانگ که در سال ۱۸۳۴ نوشته شده، او زمین‌های خود را به صورت مساوی میان فرزندان خود و فرزندان دیویس تقسیم کرده بود.Campbell, Ian Christopher (1998) ""Gone Native" in Polynesia: Captivity Narratives and Experiences from the South Pacific" Greenwood Publishing Group . p.46
زمانی که کائوموآلی پذیرفت تا کائوآیی را به کامهامها واگذار کند و یک حاکم دست نشانده باشد، فرمانداران خشمگین شدند. زمانی که پادشاه کائوایان در اوآهو به سر می‌برد، نقشه‌ای برای قتل طراحی کرد. کالایکوآهولو با رایزنی سایر فرماندهان، به آنها کمک کرد تا کامهامها را از قتل کائوموالی منصرف کنند. با این حال سایر فرماندهان به شکل پنهانی در حال نقشه کشیدن برای مسموم کردن حاکم کوآیی بودند. آیزاک دیویس که از این نقشه باخبر شده بود، در این مورد به کائوموالی هشدار داد. کائوموالی که دیگر از رفتن به جشنی که به افتخار او تدارک دیده بودند، منصرف شد، به شکلی پنهانی از طریق دریا به سمت کائوآیی حرکت کرد. سمی که احتمالاً قرار بود در غذای کائوموالی ریخته شود، به ایزاک دیویس خورانده می‌شود. دیویس به شکلی ناگهانی در آوریل ۱۸۱۰ از دنیا می‌رود. پیکر او در هونولولو، در «آرامگاه غیر بومیان» دفن شده‌است.
آیزاک دیویس یکی از مشاوران و دوستان نزدیک کامهامها بود. مرگ او ضربه روحی بدی به کامهامها وارد کرد و همین موضوع باعث شد تا روابط پیش از این آرام او با پادشاه کائوآیی بسیار تیره و تار شود.
جان دیویس، برادرزاده دیویس در سال ۱۸۱۰ به هاوایی رفت تا بتواند عمویش را پیدا کند. جان در همان‌جا ساکن شد و با یک زن اشراف‌زاده اهل هاوایی به نام کائووی کانوا آکاکا واله نو هاله‌آکالا کوآوه ککینی اوکولاو (دختر فرمانده کائوکاموآ و همسرش ناهولانویی) ازدواج کرد. آنها فرزندی به نام چارلز کاکاپوآایناهولو دیویس داشتند که با هانا کولولویا دیویس (ندیمه کوپاکا ۱۸۲۶ – ۱۹۳۶) ازدواج کرد و فرزندی به نام تامر کئوپوآلانی دیویس را در سال ۱۸۵۶ به دنیا آوردند. جان و «کوآوی» همچنین دختری به نام الیزا دیویس (۱۸۲۱–۱۹۱۲) داشتند که با ویلیام جانسون (۱۸۶۳ - ؟) ازدواج کرد و دو دختر به نام‌های هانا (۱۹۳۸–۱۸۵۵) و مری به دنیا آوردند. الیزا بعدها با ویلیام روی (۱۹۰۵ - ؟) ازدواج کرد. هانا جانسون با پسر یک مبلغ مذهبی به نام جان دیویس پاریس (۱۸۰۹ – ۱۸۹۲) و مری هم با ویلیام هربرت شیپمن (۱۸۵۴–۱۹۴۳) تاجر اهل هیلو، ازدواج کرد.
اوژنی، با نام رسمی یوجنیا، شارلوتا یوجنیا آگوستا آمالیا آلبرتینا (متولد ۲۴ آوریل ۱۸۳۰م در قلعه استکهلم، درگذشت ۲۳ آوریل ۱۸۸۹ در استکهلم) شاهزاده خانم سوئد و نروژ دختر پادشاه اسکار اول و ملکه جوزفینا بود. او علاوه بر شاهزادگی همچنین به عنوان آهنگساز، خواننده مذهبی، شاعر، مجسمه‌ساز در سوئد و نروژ شناخته می‌شد. همچنین در طول زندگی خود به امور خیریه مشغول بود.
پرنسس اوژنی در ۲۴ آوریل ۱۸۳۰ به دنیا آمد. و در ۲۳ آوریل ۱۸۸۹ در استکهلم درگذشت. او تنها دختر پادشاه اسکار اول و ملکه ژوزفین بود. آموزش موسیقی او شامل آهنگسازی و اجرا ترانه بود. کاخ دربار اغلب از نوازندگان و خوانندگان دعوت می‌شد تا در مجالس و کنسرت‌هایی که در کاخ سلطنتی برگزار می‌شد اجرا کنند. پرنسس اوژنی قطعاتی را برای این محیط می‌ساخت، به ویژه آثار و آهنگ‌های پیانو. در سال ۱۸۵۹م به عنوان عضو آکادمی سلطنتی موسیقی سوئد انتخاب شد. وضعیت نامناسب سلامتی او در سال ۱۸۶۱ خانه ای تابستانی را در فریدم جنوب ویسبی ساخت و تابستان‌های خود را در آنجا سپری کرد، و بیشتر وقت خود را تا زمان مرگش به کارهای خیریه و جلسات مذهبی اختصاص داد. اما او همچنین علایق هنری خود را از طریق حلقه اجتماعی بزرگ خود که شامل مهمانانی مانند نویسنده کارل دیوید آو ویرسن و معمار Per Ulrik Stenhammar به همراه پسرش ویلهلم می‌شد، ادامه داد.
پرنسس اوژنی تنها دختری بود که از اسکار اول و همسرش جوزفین به دنیا آمد. تحصیل در هنر برای اعضای خانواده سلطنتی در طول دهه ۱۸۰۰ یک ضرورت بود. هر دو والدین اوژنی تحصیلات کامل موسیقی را دریافت کرده بودند و علاقه زیادی به موسیقی، به ویژه اپرا داشتند. آنها با خوشحالی منتظر تماشای اجراها در استکهلموسپران (اپرای سلطنتی) بودند و در کنسرت‌ها شرکت کردند. اسکار نه تنها با آهنگسازان سوئدی مانند فرانتس بروالد و آدولف فردریک لیندبلاد، بلکه با فلیکس مندلسون و رابرت شومان نیز ارتباط داشت. علایق موسیقایی والدین به فرزندانشان منتقل شد. اوژنی و چهار برادرش طراحی، مجسمه‌سازی، ادبیات و موسیقی را توسط چندین تن از بهترین موسیقی‌دانان و هنرمندان آموختند. آنها درس آواز را از ایساک برگ و پیانو را از لیندبلاد گرفتند.
آثار پرنسس اوژنی عمدتاً در دربار اجرا می‌شد. ترانه‌ها و دوئت‌های تک‌نوازی در مجالس موسیقی جایگاه ویژه‌ای داشت، در حالی که آهنگ‌های معنوی او در زمینه‌های مذهبی اجرا می‌شد. یکی از آهنگ‌هایی که در این مراسم اجرا شد، «کلوکورنا» بود. ترانه‌های پرنسس اوژنی با آهنگ‌های روحانی او که شبیه آهنگ‌های عامیانه هستند و بخش‌های آوازی ساده‌تری دارند، اندکی متفاوت است. در مجموع، آثار آوازی او احساس آهنگسازی را می‌دهد که حس خوبی دارد و توانایی ساخت آثاری با تنوع ملودی‌ها و هارمونی، حتی در قالب‌های کوچک را دارد. امروزه آثار این شاهزاده به ندرت شنیده می‌شود. اما این آثار قطعاً نمونه‌های خوبی هستند که در زمان حیات او مورد استقبال قرار گرفتند و تعدادی از آنها در آن زمان توسط ناشران مختلف چاپ شدند. این که او برای آهنگ‌هایش به رسمیت شناخته شد در این واقعیت منعکس می‌شود که او در سال ۱۸۵۹ به عضویت آکادمی سلطنتی موسیقی سوئد انتخاب شد. شرکت او در مجالس موسیقی و مجالس مذهبی برای گروه‌هایی از مردم که دور او جمع شده بودند مهم بود. او برای خواهرزاده‌ها و برادرزاده‌هایش نیز الگوی مهمی در هنر بود.
ایوان ایوانوویچ چرینکو (، ۱۹۰۸–۱۹۴۸ م) هنرمندی اوکراینی است. او بعد از بازدید از شهر عشق آباد آنجا را زیبا و دلنشین یافت و تصمیم گرفت تا به ترکمنستان نقل مکان کند. چرینکو از هنرمندان روسی آموزش دیده بود که به ترکمنستان آمد و با الهام از طبیعت و فرهنگ جمهوری خلق آثار هنری تولید کرد. وی اتحادیه هنرمندان ترکمنستان را در دهه ۱۹۳۰ م. تأسیس کرد و از بنیانگذاران مدرسه هنری اش. روستاولی بود. در سال ۱۹۴۵م. نام او به عنوان یک کارگر هنری افتخاری در جمهوری سوسیالیستی شوروی ترکمنستان (ترکمن اس اس آر، ۱۹۲۵–۱۹۹۱) ثبت شد.
چرینکو در ۲۲ ژوئیه ۱۹۰۸ میلادی در روستای دنگی، که اکنون منطقه زولوتونوشا در استان چرکاسی در اوکراین مرکزی است، متولد شد. وی از سال ۱۹۲۶ تا ۱۹۳۱ میلادی، در مؤسسه هنری کیف تحت نظر دکتر برنشتین و بی‌اف یوتس هنر را فرا گرفت.
او از نسل هنرمندان روسی بود که هنر را تحت نظر استادان روسی و در مدرسه هنری روسیه فراگرفت و در دهه ۱۹۳۰ به ترکمنستان مهاجرت کرد. آنها هنر سنتی ترکمنی را با استفاده از ترکیب رنگهای هنر بومی و آموخته‌هایشان در مدارس هنری روسیه پابرجا کردند. آثاری از چورینکو در سال ۱۹۳۴ م. در نمایشگاهی به نمایش درآمد و از نمونه‌های برجستهٔ نقاشی ترکمن به‌شمار می‌روند. چرینکو فرهنگ و جزییات زندگی مردم ترکمن را مورد مطالعه قرار می‌داد و به دنبال ماهیت طبیعی آنها در زندگی درونی شان بود. پرتره‌ها، منظره‌ها و ترکیب بندی‌های تاریخی او، بازتابی از جذابیت و فرهنگ این کشور بود. او پرتره‌های سفارش‌دهنده نورجمال ارساریوا و هنرمند ملی کشور، آلتی کارلیف را نقاشی کرد.Chirtsova, Svetlana (2021-10-08). "Ivan Cherinko - a painter conquered by the beauty of Turkmenistan". "turkmenistan.gov.tm". Retrieved 2022-03-03. نقاشی‌های او "به نام‌های اسمیتی" (۱۹۲۸)، "بی: قدرت‌هایی که" می‌باشند (۱۹۴۰)، "سواراکاران" جسور (۱۹۴۴–۱۹۴۶)، و "بهار در باگیر" (۱۹۴۷) منعکس‌کننده دگرگونی‌های اجتماعی است که ترکمنستان در دوره شوروی در نیمه اول قرن بیستم تجربه کرد. آثار او در مجموعه‌های هنری موزه هنرهای زیبای ترکمنستان دیده می‌شود. در سال ۱۹۴۵م. او به عنوان یک کارگر هنری افتخاری ترکمن اس اس آر تبدیل شد.
چرینکو اتحادیه هنرمندان ترکمنستان را در دهه ۱۹۳۰ میلادی تأسیس کرد، این درحالی بود که هنرهای زیبا در کشور ترکمنستان شتابان در حال پیشروی بود.Chirtsova, Svetlana (2021-10-08). "Ivan Cherinko - a painter conquered by the beauty of Turkmenistan". "turkmenistan.gov.tm". Retrieved 2022-03-03. او در سال ۱۹۳۸ و از ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۸ ریاست هیئت اداری اتحادیه را بر عهده داشت. او خود را در میان دانش آموزان، فارغ التحصیلان و معلمان مدرسه هنرهای شوک شرقی تثبیت و پابرجا کرد و مدرسه ای هنری به نام شوتا روستاولی را در عشق آباد تأسیس کرد. از ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۶ و مجدداً از ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۰ در مدرسه هنری ش. روستاولی، روش واقع گرایی سوسیالیستی را ترویج کرد.
چرینکو با یک دوست و دانشجو با نام یوگنیا آداموا (۱۹۱۳–۱۹۹۱) ازدواج کرد. او در لیونی در منطقه اوریول روسیه به دنیا آمد و در سال ۱۹۳۲ میلادی به همراه والدینش به ترکمنستان نقل مکان کرده بودند. او در ششم اکتبر ۱۹۴۸ در عشق آباد در جریان زلزله ۱۹۴۸ عشق آباد،Chirtsova, Svetlana (2021-10-08). "Ivan Cherinko - a painter conquered by the beauty of Turkmenistan". "turkmenistan.gov.tm". Retrieved 2022-03-03. که بین ده هزار تا صدهزار نفر کشته شد بودند، درگذشت.
اسپلینترنت () مشخصه‌ای از اینترنت است که به دلیل عوامل مختلفی مانند فناوری، تجارت، سیاست، ملی‌گرایی، مذهب و منافع ملی متفاوت، منشعب و تقسیم شده‌است. هفته نامه اکونومیست می‌نویسد: «نیروهای قدرتمند آن را تجزیه می‌کنند» و ممکن است به زودی در امتداد مرزهای جغرافیایی و تجاری منشعب شود. کشورهایی مانند چین به دلایل سیاسی چیزی را که «دیوار آتش بزرگ چین» نامیده می‌شود، برپا کرده‌اند، و روسیه قانون مستقل اینترنت را وضع کرده‌است که به آن اجازه می‌دهد خود را از بقیه اینترنت جدا کند، در حالی که سایر کشورها، مانند ایالات متحده و استرالیا، در مورد طرح‌هایی برای ایجاد دیوار آتش مشابه برای جلوگیری از پورنوگرافی کودکان یا دستورالعمل‌های ساخت سلاح بحث می‌کنند.
کلیسای جامع سوتیتسخولی ( "Svet'icxovlis sak'atedro t'adzari") یک کلیسای جامع مسیحی ارتدکس است که در شهر تاریخی متسختا، گرجستان، در شمال غربی تفلیس پایتخت گرجستان واقع شده‌است. سوتیتسخولی که شاهکار قرون اولیه و میانه است، توسط یونسکو به عنوان یک میراث جهانی شناخته شده‌است. این مکان در حال حاضر دومین ساختمان بزرگ کلیسایی در گرجستان، پس از کلیسای جامع ترینیتی مقدس است.
سوتیتسخولی که به عنوان محل دفن ردای مسیح ادعا شده شناخته می‌شود، از دیرباز یکی از کلیساهای اصلی ارتدکس گرجستان بوده و یکی از مورد پرستش‌ترین مکان‌های عبادت در منطقه است.Dowling, T.E. Sketches of Georgian Church History در طول قرن‌ها، کلیسای جامع به عنوان محل دفن پادشاهان بوده‌است. ساختار متقاطع کنونی بین سال‌های ۱۰۱۰ و ۱۰۲۹ توسط معمار گرجی قرون وسطایی آرسوکیسدزه تکمیل شد، اگرچه قدمت این مکان به اوایل قرن چهارم بازمی‌گردد. معماری بیرونی کلیسای جامع نمونه ای از تزئینات معمولی قرن یازدهم است که به خوبی حفظ شده‌است.
سوتیتسخولی یک نقطه عطف فرهنگی در خطر انقراض در نظر گرفته می‌شود.UNESCO List of World Heritage in Danger, Retrieved: 1 June 2016 از ناملایمات مختلفی جان سالم به در برده‌است و بسیاری از نقاشی‌های دیواری گرانبها آن به دلیل سفید شدن توسط مقامات امپراتوری روسیه از بین رفته‌است.Oliver Bernier, The Treasures of Tbilisi, نیویورک تایمز. 30 September 1990.
کلیسای اصلی در قرن چهارم پس از میلاد در زمان سلطنت میریان سوم کارتلی (ایبریا) ساخته شد. گفته می‌شود سنت نینو محل تلاقی رودخانه‌های متکواری (کورا) و آراگوی را به عنوان اولین کلیسای گرجی انتخاب کرده‌است.
رشته کوه سوانتی () یک رشته کوه فرعی به طول ۸۵ کیلومتر از قفقاز بزرگ، در منطقه سوانتی گرجستان است که در جنوب خط الراس اصلی قفقاز در جهت غرب به شرق واقع شده‌است.Devdariani G. , Georgian Soviet Encyclopedia, vol. 9, pages 310-311, 1985.
رشته کوه سوانتی در امتداد مرز بین مناطق راچا-لچخومی و کومو سوانتی و سامگرلو-زمو سوانتی (سوانتی شمالی و جنوبی) در شمال گرجستان قرار دارد. این حوضه آبخیز بین رودخانه انگوری (در شمال و غرب) و تسخنیستقلی (در جنوب) را تشکیل می‌دهد. شاخه راست تسخنیستقلی چلدولا، کوه‌ها را از رشته جنوبی اگریسی جدا می‌کند. کوه‌های سوانتیک در قله لاهیلی به حداکثر ارتفاع ۴۰۰۹ متری می‌رسند. خط الراس تا حدی یخچالی است.
رشته کوه سوانتی عمدتاً از سنگهای رسوبی (میکا، شیست) و بخشی از سنگهای دگرگونی (کوارتزیت، تخته سنگ) تشکیل شده‌است.
در دامنه‌ها پوشش گیاهی نیمه آلپ و کوهستانی رشد می‌کند. دامنه‌های رشته کوه سوانتی در ارتفاعات پایین‌تر پوشیده از جنگل‌های راش، صنوبر و صنوبر است.
جاده نظامی گرجستان یا بزرگراه نظامی گرجستان ( , ["sakartvelos samkhedro gza"], ، ["Arvykomy fændag"]) نام تاریخی مسیر اصلی از طریق قفقاز از گرجستان به روسیه است. مسیرهای جایگزین در سراسر کوه‌ها عبارتند از جاده نظامی اوستیا و بزرگراه ماوراء قفقاز.
جاده نظامی گرجستان بین تفلیس (گرجستان) و ولادیکاوکاز (روسیه) و مسیر سنتی که توسط مهاجمان و بازرگانان در طول اعصار مورد استفاده قرار می‌گرفت را دنبال می‌کند. سپس از کوه کازبک و کلیسای تثلیث گرگتی می‌گذرد و سپس از طریق منطقه خوی گرجستان به سمت جنوب غربی به سمت گذرگاه جواری می‌رود، جایی که به حداکثر ارتفاع می‌رسد. (). اندکی پس از گذرگاه، جاده از بنای یادبود دوستی روسیه و گرجستان می‌گذرد، بنای یادبود بتنی بزرگی که در سال ۱۹۸۳ برای بزرگداشت روابط بین دو کشور و دویستمین سالگرد معاهده جورجیفسک ساخته شد."The Times Atlas of the World", 13th ed. (2011)
هالیالا () یک منطقه مسکونی در شهرستان لنه-ویرو، استونی است. هالیالا در سال ۲۰۱۱ میلادی ۱۰۸۴ نفر جمعیت داشته.
هربرت یوهانسون (; – ) معمار اهل استونی بود.Mart Kalm (1984). Arhitekt Herbert Johansoni looming : diplomitöö. Tartu ülikool.
از آثار وی میتوان به طراحی ساختمان مجلس استونی و نمازخانه متساکالمیستو و گورستان لیوا اشاره کرد.
پارک ملی کلختی () یک پارک ملی است که در سامگرلو-زمو سوانتی و گوریا در منطقه تاریخی کولخیس در غرب گرجستان واقع شده‌است.Kolkheti in Georgia "Protected Planet" تالاب‌های کلختی مرکزی یک تالاب با اهمیت بین‌المللی، سایت رامسر است.Wetlands of Central Kolkheti in Georgia "Protected Planet" این منطقه در دشتی ساحلی در دریای سیاه، بین دهانه‌های تیکوری و سوپسا قرار دارد و نواحی زغدیدی، خوبی، لانچختی، سنکی و اباشا را در بر می‌گیرد. این پارک در سال‌های ۱۹۹۸ و ۱۹۹۹ به عنوان بخشی از پروژه مدیریت یکپارچه سواحل گرجستان، که توسط بانک جهانی (WB) و تسهیلات جهانی محیط زیست (GEF) حمایت مالی و تأسیس شد. پارک ملی کلختی مساحتی معادل ۲۸۹۴۰ هکتار را پوشش می‌دهد و با تالاب‌های حفاظت‌شده منطقه حفاظت‌شده تا ۳۳۷۱۰ هکتار را پوشش می‌دهد، که شامل اراضی ذخیره‌گاه طبیعی دولتی کلختی به مساحت ۵۰۰ هکتار است. این بخشی از جنگل‌های بارانی و تالاب‌های کلخی است که در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسیده‌است.
پارک ملی کلختی زمانی بخشی از منطقه گرمسیری و نیمه گرمسیری دوره سوم بود که بر روی قاره اوراسیا امتداد داشت. در حدود ۲۰۰۰ سال پیش از میلاد، اولین ایالت گرجستان، کلختی، که بیشتر به نام " کلخیس " شناخته می‌شود، در اینجا ایجاد شد و مکانی بود که اولین ضرب سکه گرجی، "کلخوری تتری" در آن ضرب شد. کلخیس در اساطیر یونان به عنوان حاشیه جهان مشخص می‌شود و از زمان‌های قدیم در اسناد تاریخی در سراسر آسیای غربی و اروپای شرقی ذکر شده‌است. کلخیس در اسطوره جیسون و آرگونات‌ها و تعقیب او برای پشم زرین ظاهر می‌شود.
آب و هوای پارک ملی کلختی، آب و هوای گرم و مرطوب است و میزان بارندگی سالانه بین ۱۵۰۰ تا ۱۶۰۰ میلی‌متر است در طول سال نسبتاً برابر است. این پارک در معرض بادهای شدید ساحلی دوره ای است و سردترین ماه ژانویه است که دمای آن به ۴٫۵ درجه سانتیگراد می‌رسد. در طول تابستان دمای هوا معتدل است و در ماه آگوست به‌طور متوسط به ۲۲ درجه سانتیگراد می‌رسد. با این حال، در ماه اوت، درجه حرارت به ۳۴ درجه سانتیگراد می‌رسد.
آب و هوای پارک و فراوانی آب موجب شده‌است که تنوع زیستی غنی از گیاهان در باتلاق‌های ساحلی و جنگل‌های باتلاقی و جنگل‌های تالاب برگ‌ریز، بیشتر از توسکا ریش‌دار، چندین گونه بید و بلوط و زبان گنجشک معمولی تشکیل شده‌است.
با وجود حفاظت از پارک، دولت گرجستان اخیراً راهی برای جذب گردشگران در عین حفاظت از زیستگاه طبیعی پیدا کرده‌است. این پارک در سال ۲۰۰۷ به روی گردشگران باز شد و در آن سال ۱۰۰۰ نفر را به خود جذب کرد.
هانس مارتینسون (; ۲۶ اوت ۱۸۷۲ – ۲۵ ژانویه ۱۹۳۵) سیاستمدار اهل استونی بود. وی از سال ۱۹۲۶ تا ۱۹۳۴ نماینده مجلس استونی بوده‌است.
ذخیره‌گاه طبیعی کینتریشی () یک منطقه حفاظت شده در شهرداری کوبولتی، منطقه آجارا در گرجستان در قسمت بالای رودخانه کینتریشی در ارتفاع ۳۰۰ تا ۲۵۰۰ متری از سطح دریا بین روستای تسخموانی) و کوه‌های خینو است. در سال ۱۹۵۹ برای حفظ جنگل‌های باقی مانده و گیاهان و جانوران بومی شومتا تأسیس شد. این بخشی از جنگل‌های بارانی و تالاب‌های کلخی است که در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسیده‌است.
ذخیره‌گاه طبیعی کینتریش در دره رودخانه کینتریش واقع شده‌است که از کوه خینوMt’a Khino: Georgia National Geospatial-Intelligence Agency, Bethesda, MD, USA سرچشمه می‌گیرد و در نزدیکی شهر تفریحی کبولتی به دریای سیاه می‌ریزد. در پایین‌ترین ارتفاع، بالاتر از سطح دریا و مراتع کوهستانی آن در ارتفاع قرار دارند. . منطقه حفاظت شده طبیعی کینتریشی از شمال با اداره جنگل کوبولتی، از شرق با شهرداری شواخوی، از جنوب با شهرداری کدا و از جنوب غربی با پارک ملی متیرالا همسایه است.
کوه‌های اطراف هوای مرطوب را از دریا به دام می‌اندازند، بنابراین رطوبت بالایی را در کینتریشی فراهم می‌کنند. در طول سال، میزان بارندگی در سواحل آجارا، حدود است.
پارک ملی میتیرالا (به گرجی: მტირალას ეროვნული პარკი) یک منطقه حفاظت‌شده در منطقه آجارا، غرب گرجستان است.Mtirala in Georgia "Protected Planet " با پوشش تقریباً در شهرداری‌های کوبولتی، خلواچائوری و کدا در غرب قفقاز کوچک، بین دریای سیاه و کوه‌های آجارا واقع شده‌است. همچنین در مجاورت مناطق حفاظت شده کینتریشی است. این بخشی از جنگل‌های بارانی و تالاب‌های کلخی است که در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسیده‌است.
پارک ملی میتیرالا جنگل‌های پهن برگ و مختلط کلشی شامل شاه بلوط شیرین و چوب‌های راش شرقی با رودودندرون پونتیک، لورل گیلاس و زیر طبقه‌های جعبه کلخی و انواع لیانا است. جانوران محلی شامل خرس قهوه ای، گوزن، گراز وحشی، عقاب چکمه دار، جغد عقاب، گلدن اریوله، سمندر قفقازی، وزغ قفقازی، قورباغه مرداب اوراسیا و افعی قفقازی است. کوه میتیرالا یکی از مرطوب‌ترین مناطق کشور است. بارندگی سالانه، آن را به یکی از مرطوب‌ترین مناطق اتحاد جماهیر شوروی سابق تبدیل می‌کند.
ذخیره‌گاه طبیعی کوبولتی () یک منطقه حفاظت شده در شهرداری کوبولتی، منطقه آجارا گرجستان در امتداد ساحل دریای سیاه در بخش شمالی شهر تفریحی کوبولتی است. مناطق حفاظت شده کوبولتی در سال ۱۹۹۸ به منظور حفظ اکوسیستم‌های تالاب منحصر به فرد شناخته شده توسط کنوانسیون رامسر ایجاد شد. این بخشی از جنگل‌های بارانی و تالاب‌های کلخی است که در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسیده‌است.
ذخیره‌گاه دارای سطحی مسطح با فرسایش جزئی توسط رودخانه‌های شاوی قله و توگونی و چند زهکش است. این باتلاق پیت است که عمدتاً از پیت ماس با ارتفاعات سطحی به سختی قابل توجه است که به آنها "گنبدهای" محلی پیت می‌گویند. این ارتفاعات جزئی ۱ تا ۳۳ متر بالاتر از محیط اطراف آن قرار دارند. باتلاق در این منطقه از یک لایه پیت با ضخامت از ۵ تا ۹ متر تشکیل شده‌است.The Black Sea coastal wetlands vision. Georgia Black Sea Regional Initiative for the wise use of Coastal Wetlands. March 2008 Batumi, Georgia
این منطقه دارای آب و هوای نیمه گرمسیری دریایی مرطوب با رطوبت نسبی بالا و بادهای شدید دوره ای است. بارندگی عمدتاً به صورت باران با مقدار کل سالانه ۱۵۰۰–۲۵۰۰ میلی‌متر است. پاییز و زمستان فصل‌های مرطوب اولیه هستند.
این مقاله، فهرستی از بازیکنان مطرح تاتنهام است که از زمان تأسیس باشگاه در سال ۱۸۸۲، در آن بازی کرده‌اند.
این فهرست شامل بازیکنانی است که:
آمار برخی از بازیکنان از یک منبع داده به منبع دیگر متفاوت است. بازیکنان بر اساس تاریخ اولین بازی خود در تیم اصلی برای این باشگاه فهرست شده‌اند. بازی به عنوان بازیکن تعویضی در نظر گرفته و بازی‌ها در وقت‌های اضافه مستثنی شده‌اند. برای مشاهده تمامی بازیکنان تاتنهام، ببینید:
(*) نشان می‌دهد که بازیکن، هم‌اکنون در عقد قرارداد با باشگاه تاتنهام است.
دولت روسیه با هدف آسیب رساندن به کمپین انتخاباتی هیلاری کلینتون، تقویت نامزدی دونالد ترامپ و افزایش اختلافات سیاسی و اجتماعی در ایالات متحده در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۶ آمریکا دخالت کرد. بنا بر جامعه اطلاعاتی ایالات متحده، دستور این عملیات - با اسم رمز پروژه لاختا - مستقیماً از سوی رئیس‌جمهور روسیه ولادیمیر پوتین صادر شد. گزارش بازپرس ویژه که در آوریل ۲۰۱۹ علنی شد، تماس‌های متعددی را بین ستاد انتخاباتی ترامپ و مقامات روسی بررسی کرد اما به این نتیجه رسید که شواهد کافی برای طرح هرگونه اتهام توطئه یا هماهنگی علیه ترامپ یا نزدیکانش وجود ندارد.
آژانس تحقیقات اینترنت (IRA)، مستقر در سن پترزبورگ، روسیه که به عنوان یک مزرعه ترول‌ها توصیف می‌شود، هزاران حساب کاربری در رسانه‌های اجتماعی ایجاد کرد که وانمود می‌کردند آمریکایی‌های حامی گروه‌های سیاسی رادیکال اند و رویدادهایی را در حمایت از ترامپ و علیه کلینتون برنامه‌ریزی یا تبلیغ کردند. مطالب آنها بین سال‌های ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۷ به میلیون‌ها کاربر رسانه‌های اجتماعی رسید. مقالات ساختگی و اطلاعات نادرست از رسانه‌های تحت کنترل دولت روسیه پخش شد و در رسانه‌های اجتماعی تبلیغ شد. علاوه بر این، هکرهای کامپیوتری وابسته به سرویس اطلاعات نظامی روسیه (GRU) به سیستم‌های اطلاعاتی کمیته ملی دموکرات (DNC)، کمیته مبارزات انتخاباتی دموکرات کنگره (DCCC) و مقامات کمپین انتخاباتی کلینتون، به‌ویژه رئیس جان پودستا، نفوذ کرده و فایل‌های دزدیده شده و ایمیل‌ها را از طریق DCLeaks , Guccifer 2.0 و WikiLeaks در طول مبارزات انتخاباتی به صورت علنی منتشر کردند. . چند نفر از افراد مرتبط با روسیه با همکاران مختلف کمپین ترامپ تماس گرفتند و فرصت‌های کسب و کاری به سازمان ترامپ ارائه کردند و اطلاعات مخربی را دربارهٔ کلینتون ارائه کردند. مقامات دولتی روسیه دست داشتن در هر یک از هک‌ها یا افشای اطلاعات را رد کرده‌اند.
فعالیت‌های مداخله جویانه روسیه باعث بیانیه‌های شدید الحن آژانس‌های اطلاعاتی ایالات متحده، هشدار مستقیم باراک اوباما، رئیس‌جمهور وقت ایالات متحده به ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه، تجدید تحریم‌های اقتصادی علیه روسیه، و بسته شدن مراکز دیپلماتیک روسیه و اخراج کارکنان آن‌ها شد. کمیته‌های اطلاعاتی مجلس سنا و مجلس نمایندگان تحقیقات خود را در مورد این موضوع انجام دادند. ترامپ وقوع این مداخله را رد کرد و مدعی شد که این یک «فریب» است که توسط حزب دموکرات برای توضیح شکست کلینتون انجام شده‌است.
اداره تحقیقات فدرال (اف‌بی‌آی) در ژوئیه ۲۰۱۶ تحقیقات طوفان متقاطع در مورد دخالت روسیه را آغاز کرد، که شامل تمرکز ویژه بر پیوندهای بین همکاران ترامپ و مقامات روسی و هماهنگی مشکوک بین کمپین ترامپ و دولت روسیه بود. تلاش‌های روسیه برای مداخله در انتخابات اولین بار توسط اعضای کنگره ایالات متحده در سپتامبر ۲۰۱۶ به‌طور علنی افشا شد، آژانس‌های اطلاعاتی ایالات متحده در اکتبر ۲۰۱۶ آن را تأیید کردند و مدیر دفتر اطلاعات ملی در ژانویه ۲۰۱۷ جزئیات بیشتری را ارائه کرد. اخراج جیمز کومی، مدیر اف‌بی‌آی، در ماه می ۲۰۱۷، تا حدی به دلیل تحقیقات کومی در مورد دخالت روسیه بود.
رابرت مولر، اداره کننده سابق اف‌بی‌آی، که تحقیقات بازرس ویژه را تا مارس ۲۰۱۹ رهبری می‌کرد، کار اف‌بی‌آی را تحویل گرفت. مولر به این نتیجه رسید که مداخله روسیه «جامع و سازمان یافته» بوده و «قوانین جزایی ایالات متحده را نقض می‌کند» و بیست و شش شهروند روسی و سه سازمان روسی را متهم کرد. این تحقیقات همچنین منجر به کیفرخواست و محکومیت مقامات کمپین ترامپ و آمریکایی‌های در رابطه با اتهامات نامرتبط با این موضوع شد. گزارش بازپرس ویژه که در آوریل ۲۰۱۹ علنی شد، تماس‌های متعددی را بین ستاد انتخاباتی ترامپ و مقامات روسی بررسی کرد، اما به این نتیجه رسید که اگرچه ستاد انتخاباتی ترامپ از فعالیت‌های روسیه استقبال کرد و انتظار داشت از آنها سود ببرد، شواهد کافی برای هرگونه اتهامات توطئه یا هماهنگی علیه ترامپ یا همکارانش وجود ندارد.
کمیته اطلاعات سنا به رهبری جمهوری خواهان اولین گزارش خود را در یک گزارش پنج جلدی ۱۳۱۳ صفحه ای در ژوئیه ۲۰۱۹ ارائه کرد که در آن به این نتیجه رسیدند که ارزیابی جامعه اطلاعاتی ژانویه ۲۰۱۷ مبنی بر مداخله روسیه «منسجم و خوش ساخت» بود. جلد اول آن همچنین به این نتیجه رسید که ارزیابی «درست» بوده و از تحلیلگران دریافته است که «هیچ فشاری با انگیزه سیاسی برای رسیدن به نتایج خاص وجود ندارد». جلد آخر و پنجم، که حاصل سه سال تحقیق بود، در اوت ۲۰۲۰ منتشر شد، به یکی از «مهمترین تحقیق و تفحص‌های کنگره» ایالات متحده پایان داد. گزارش کمیته نشان داد که دولت روسیه در یک «کارزار گسترده» برای خرابکاری در انتخابات به نفع ترامپ شرکت کرده‌است که شامل کمک برخی از مشاوران خود ترامپ نیز می‌شده.
در نوامبر ۲۰۲۰، بخش‌های تازه منتشر شده از گزارش بازپرس ویژه رابرت مولر نشان داد که «اگرچه ویکی لیکس ایمیل‌های دزدیده شده از DNC را در ژوئیه و اکتبر ۲۰۱۶ منتشر کرد و به نظر می‌رسید استون - یکی از نزدیکان دونالد ترامپ - از قبل از ارسال مطالب مطلع شده بود، بازرسان "شواهد کافی" برای اثبات مشارکت فعال در هک‌ها یا اطلاع از ادامه سرقت‌های الکترونیکی نداشت."
هدایت تلویزیونی (TGM) نوعی سیستم هدایت موشک با استفاده از دوربین تلویزیونی در موشک یا بمب‌های گلایدی است که پس از شلیک، سیگنال‌هایی را به محل سکوی پرتاب خود می‌فرستد. در آن‌جا، یک افسر تسلیحات یا هدف‌گیری بمب، تصویر را روی صفحهٔ تلویزیون، تماشا می‌کند و اصلاحات را روی موشک، معمولاً از طریق یک لینک کنترل رادیویی، ارسال می‌کند؛ بنابراین، هدایت تلویزیونی، یک روش هدایت خودکار موشک و بمب نیست.
این مفهوم برای نخستین بار توسط آلمانی‌ها در طول جنگ جهانی دوم به‌عنوان یک سلاح ضدکشتی هواپایه بررسی شد. این روش، هواپیمای پرتاب‌گر بمب یا موشک را به‌طور ایمن از برد توپ‌های ضدهوایی مستقر در سایت هدف، دور نگه می‌داشت. بهترین نمونهٔ توسعه‌یافتهٔ آلمان‌ها، هنشل ۲۹۳ بود که در نسخه‌های هدایت تلویزیونی، به مرحلهٔ عملیاتی نرسید. ایالات متحده نیز در طول این جنگ، تسلیحات مشابهی به‌ویژه جی‌بی-۴ و تی‌دی‌آر اینتراستِیت را آزمایش کرد اما فقط تعداد کمی از آن‌ها به‌صورت تجربی آزمایش شدند.
چندین سیستم هدایت تلویزیونی، بعد از جنگ، به‌صورت عملیاتی مورد استفاده قرار گرفتند. مدل Blue Boar بریتانیا پس از آزمایش‌های گسترده لغو شد، اما این طرح، بعداً مورد بازنگری قرار گرفت و برای ایفای نقش ضدکشتی، با موشک "مارتل،" یک‌پارچه شد. ای‌جی‌ام-۶۲ وال‌آی ایالات متحده نیز یک سیستم مشابه است که به یک بمب بدون منبع نیرو متصل است. موشک خا-۲۹ شوروی نیز عملکرد مشابهی با این سیستم دارد.
هدایت تلویزیونی هرگز به‌طور گسترده‌ای مورد استفاده قرار نگرفت، زیرا معرفی بمب‌های هدایت لیزری و جنگ‌افزارهای مبتنی بر جی‌پی‌اس به‌طور کلی جایگزین آن‌ها شده‌اند. با این‌حال، این‌گونه جنگ‌افزارها، در مواقعی خاص که رویکردهایی خاص یا دقت بیشتری مورد نیاز است، مفید هستند. یکی از موارد معروف به‌کارگیری جنگ‌افزارهای هدایت تلویزیونی، در جریان بمباران چاه‌های نفت عراق و نشت نفت در طول جنگ خلیج فارس بود که نیاز به دقت بالایی داشت.
در اوایل دهه ۱۹۶۰، ماترا و هاوکر سیدلی شروع به همکاری بر روی یک موشک ضد رادار دوربرد با قدرت بالا به‌نام مارتل کردند. در مقایسه با ای‌جی‌ام-۴۵ شرایک ایالات متحده، مارتل برد بسیار بیشتری داشت و تا برد داشت اما نسخه‌های اولیهٔ شرایک، تنها برد داشتند. کلاهک جنگی مارتل، بود و کلاهک جنگی شرایک، وزن داشت.
علاقهٔ ایالات متحده به هدایت تلویزیونی عمدتاً در دورهٔ پس از جنگ پایان یافت. با این وجود، توسعهٔ این سیستم، در مقیاس کوچک‌تری ادامه یافت و تیمی در پایگاه هوایی چاینا لیک (NOTS) راهی را برای ردیابی خودکار نقاط روشن یا تاریک روی یک تصویر تلویزیونی ایجاد کردند، مفهومی که امروزه با عنوان جستجوگر کنتراست نوری شناخته می‌شود.
ای‌جی‌ام-۶۲ وال‌آی علی‌رغم این‌که این یک بمب گلایدی است، به‌طور گیج‌کننده‌ای دارای شماره‌گذاری موشک‌های هدایت‌شونده است و کُد "ای‌جی‌ام-۶۲" به آن اختصاص داده شده‌است. این جنگ‌افزار، در سال ۱۹۶۶ وارد خدمت شد و به‌سرعت در تعدادی از حملات دقیق علیه پل‌ها و اهداف مشابه مورد استفاده قرار گرفت. این حملات نشان داد که نمونهٔ اولیهٔ وال‌آی، توانایی ضربه‌زنی مناسب و کافی به اهداف تعیین‌شده را ندارد و بُرد بیشتری نیز مورد نیاز است. این موضوع، منجر به معرفی یک سیستم پیوند داده (Data Link) با برد گسترده (ERDL) و بال‌های بزرگ‌تر برای گسترش برد از شد. وال‌آی ۲ یک نسخهٔ بسیار بزرگ‌تر بود که بر اساس بمبی به‌وزن ، به‌منظور بهبود عملکرد، در برابر اهداف بزرگ مانند پل‌ها و افزایش برد بیشتر تا ساخته شد. این بمب‌ها، به‌طور گسترده در جنگ‌های بعدی، مورد استفاده قرار گرفتند و تا دهه‌های ۱۹۷۰ و ۸۰ در خدمت باقی ماندند. وال‌آی در دههٔ ۱۹۹۰ از خدمت عملیاتی، خارج شد و عمدتاً با سلاح‌های هدایت لیزری جایگزین شد.
خا-۵۹ شوروی، یک موشک هوابه‌سطح دوربرد است که دوربین تلویزیونی خود را پس از فاصله گرفتن از هواپیمای پرتاب‌کننده، روشن می‌کند. حداکثر برد آن است و به‌شکلی مشابه با وال‌آی، عمل می‌کند.
جرم ویریال () در اخترفیزیک ، جرم ویریال، جرم یک سیستم اخترفیزیکی گرانشی است، با فرض اینکه بتوان قضیه ویریال را برای آن اعمال نمود. در زمینه شکل‌گیری و تکامل کهکشان‌ها و هاله‌های ماده تاریک، جرم ویریال به عنوان جرم محصور در شعاع ویریال formula_1 یک سیستم کران دار گرانشی تعریف می‌شود.
شعاع ویریال با استفاده از مدل 'بالا کلاه' تعیین می شود. یک چگالی اختلال کروی 'کلاه بالایی' که قرار است به یک کهکشان تبدیل شود، شروع به انبساط می کند، اما انبساط به دلیل فروپاشی جرم تحت گرانش متوقف می شود و معکوس می شود تا زمانی که کره به تعادل برسد - در این حالت گفته می شود که چگالی اختلال کروی ویریالی شده است. در این شعاع، کره از قضیه ویریال پیروی می‌کند که می‌گوید انرژی جنبشی متوسط برابر است با منهای یک نیم برابر میانگین انرژی پتانسیل، formula_2، و این شعاع، "شعاع ویریال" را مشخص می‌کند.
شعاع ویریال یک سیستم اخترفیزیکی کران دار گرانشی شعاعی است که قضیه ویریال در آن اعمال می‌شود. این تعریف شعاعی است که در آن چگالی برابر است با چگالی بحرانیِ formula_3 کیهان در انتقال به سرخ سیستم، ضرب در ثابت فوق چگال formula_4:
که در اینجاformula_6 چگالی متوسط هاله در آن شعاع، formula_4 یک پارامتر، formula_8 چگالی بحرانی جهان، formula_9 پارامتر هابل و formula_10 شعاع ویریال است.
علی فتحی مولود (زادهٔ ۲۸ اردیبهشت ۱۳۷۹) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست هافبک هجومی برای باشگاه فوتبال فجر سپاسی بازی می‌کند.
پست اصلی وی در بازی، هافبک هجومی است.
فتحی سابقه دعوت و بازی برای تیم ملی فوتبال امید ایران را نیز دارد.
برتا ماریا جولیا لوتز (زادهٔ ۲ اوت ۱۸۹۴ میلادی – درگذشتهٔ ۱۶ سپتامبر ۱۹۷۶ میلادی) جانورشناس، سیاستمدار و دیپلمات برزیلی بود. لوتز هم در جنبش فمینیستی پان آمریکا و هم در جنبش حقوق بشر به یک چهرهٔ برجسته تبدیل شد. او در به دست آوردن حق رأی زنان در برزیل نقش اساسی داشت و به نمایندگی از کشورش در کنفرانس سازمان ملل متحد در سازمان بین‌المللی، نام خود را در منشور سازمان ملل امضا کرد. او علاوه بر کار سیاسی، یک طبیعت‌شناس در موزهٔ ملی برزیل بود که در قورباغه‌های زهرآگین تخصص داشت. چهار گونهٔ قورباغه و دو گونهٔ مارمولک به نام او است.
برتا لوتز در ۲ اوت ۱۸۹۴ میلادی در سائو پائولو، برزیل به دنیا آمد. او از مادری بریتانیایی و پدری سوئیسی-برزیلی به دنیا آمد. پدر او، (۱۹۴۰–۱۸۵۵ میلادی)، یک پزشک پیشگام و اپیدمیولوژیست بود، و مادرش، امی ماری گرترود فاولر، یک پرستار بریتانیایی بود. در سال‌های نوجوانی، او به حقوق زنان علاقه‌مند شد. برتا لوتز در سال ۱۹۱۸ میلادی از دانشگاه پاریس-سوربن در رشته‌های علوم طبیعی، زیست‌شناسی و جانورشناسی فارغ‌التحصیل شد. بلافاصله پس از اخذ مدرک، به برزیل بازگشت. بعداً در دانشگاه فدرال ریودوژانیرو تحصیل کرد و در سال ۱۹۳۳ میلادی با مدرک حقوق فارغ‌التحصیل شد. هنگامی که در اروپا بود، او همچنین با جنبش مبارزاتی حق رأی آشنا شد و از آن الهام گرفت.
برتا لوتز پس از هفت سال فعالیت آکادمیک در پاریس در سال ۱۹۱۸ میلادی به برزیل بازگشت. پس از بازگشت او به عنوان مدیر اداری کمیسیون به "لژیون زنان برزیل" پیوست. هدف تأسیس این سازمان که توسط آلیس رگو مونتریو در سال ۱۹۱۹ میلادی تأسیس شد، ارائهٔ خدمات اجتماعی سازمان یافته برای زنان در برزیل بود. پس از به دست آوردن تجربهٔ سازمانی، برتا لوتز با در سال ۱۹۲۰ میلادی یک سازمان جدید به نام "اتحادیه برای رهایی فکری زنان" را تأسیس کرد. این سازمان از گنجاندن زنان در عرصه‌های علمی حمایت می‌کرد. در سال ۱۹۲۲ میلادی، او "فدراسیون برزیل برای پیشرفت زنان" (به اختصار: FBPF) را تأسیس کرد. این سازمان متفاوت بود زیرا شامل زنان از سراسر برزیل بود و یک پلتفرم ملی با تمرکز بر مسائل اجتماعی-اقتصادی مؤثر بر زنان ایجاد کرد. پس از مدتی، "اف‌بی‌پی‌اف" تمرکز خود را بر مسائل اجتماعی-اقتصادی گسترش داد تا حق رأی را دربر گیرد. در اولین سال تأسیس "اف‌بی‌پی‌اف"، لوتز و سایر اعضاء، یک کنوانسیون بین‌المللی را برای برگزاری در برزیل ترتیب دادند که با حضور مقامات رسمی داخل برزیل و کشورهای خارجی، از جمله فمینیست‌های برجسته مانند: کری چپمن کت، و روزا مانس برگزار شد.
"اف‌بی‌پی‌اف" شروع به دفاع از حقوق زنان و گسترش حق رأی برای زنان در سراسر ایالت‌های آمریکا کرد، کمپین‌هایی که لوتز نیز در آن شرکت داشت. او به عنوان نمایندهٔ در بالتیمور، مریلند در سال ۱۹۲۲ میلادی خدمت کرد و در سال‌های بعد به شرکت در کنفرانس‌های حقوق زنان ادامه داد. در سال ۱۹۲۵ میلادی، او به عنوان رئیس اتحادیهٔ زنان بین-آمریکایی انتخاب شد. مشارکت لوتز در مبارزه برای حق رأی زنان، او را تا پایان سال ۱۹۳۱ میلادی به چهره برجستهٔ برزیلی حقوق زنان تبدیل کرد، زمانی که سرانجام زنان برزیلی حق رأی به دست آوردند.
حمایت لوتز از حقوق زنان به حق رأی ختم نشد و او همچنان نقش برجسته‌ای در کمپین‌های فمینیستی داشت. در سال ۱۹۳۳ میلادی، لوتز پس از اخذ مدرک حقوق از ، چندین پیشنهاد برای برابری جنسیتی در مونته‌ویدئو، اروگوئه ارائه کرد. بارزترین این پیشنهادها فراخوان او از کمیسیون زنان بین-آمریکایی برای تمرکز بر مسائل برابری جنسیتی در محیط کار بود.
در سال ۱۹۳۵ میلادی، لوتز تصمیم گرفت برای کسب یک کرسی در کنگرهٔ ملی برزیل نامزد شود و پس از "کاندیدو پسوآ" در جایگاه دوم قرار گرفت؛ زمانی که یک سال بعد "پسوآ" درگذشت، جایگزین او شد و این امر لوتز را به یکی از معدود زنان کنگرهٔ برزیل در آن دوره تبدیل کرد. اولین ابتکاری که لوتز در زمان حضور در کنگره ارائه کرد، ایجاد «اساسنامهٔ زنان» بود؛ کمیته‌ای برای تجزیه و تحلیل هر قانون و اساسنامهٔ برزیل برای اطمینان از اینکه هیچ‌یک، حقوق زنان را نقض نمی‌کنند.
با این حال، لوتز پس از بازگشت ژتولیو وارگاس به عنوان دیکتاتور در سال ۱۹۳۷ میلادی، که منجر به تعلیق پارلمان و پروژهٔ اساسنامه شد، نتوانست اقدامات خود را پیش ببرد. لوتز با این وجود به حرفهٔ دیپلماتیک خود ادامه داد. او یکی از چهار زنی بود که منشور سازمان ملل متحد را در کنفرانس زنان بین-آمریکایی که در سال ۱۹۴۵ میلادی در سان فرانسیسکو برگزار شد، امضاء کردند. او همچنین به عنوان معاون کمیسیون زنان بین-آمریکایی از سال ۱۹۵۳ تا ۱۹۵۹ میلادی خدمت کرد.
در در سال ۱۹۲۲ میلادی، لوتز از برابری حقوق و فرصت‌های زنان با تمرکز ویژه بر شمول سیاسی دفاع کرد.
لوتز در سال ۱۹۳۳ میلادی با مطالعه در مورد وضعیت حقوقی زنان در قارهٔ آمریکا برای کنفرانس بین-آمریکایی مونته‌ویدئو آماده شد و از اینکه ملیت زنان متأهل نباید منوط به تابعیت همسرانشان باشد، دفاع کرد. او همچنین یک معاهدهٔ حقوق برابر را پیشنهاد کرد و کمیسیون زنان بین-آمریکایی را تحت فشار قرار داد تا مجدداً تمرکز کنند و به تجزیه و تحلیل شرایط کار زنان در قارهٔ آمریکا متعهد شوند.
در طول کنفرانس سازمان ملل متحد دربارهٔ سازمان بین‌المللی در سال ۱۹۴۵ میلادی در سان فرانسیسکو، لوتز به همراه مینروا برناردینو برای گنجاندن کلمهٔ «زنان» در پیش‌گفتار منشور ملل متحد مبارزه کردند. در پیش‌نویس اول کلمهٔ «زنان» ذکر نشده بود، و برخلاف میل "ویرجینیا گیلدرسلیو" نمایندهٔ ایالات متحدهٔ آمریکا و برخی مشاوران زن بریتانیایی، لوتز و دیگر زنان از آمریکای لاتین در بند پایانی اصرار داشتند: «... ایمان به اصول اساسی حقوق بشر، در شأن انسان، در حقوق برابر زن و مرد و ملت‌های کوچک و بزرگ». او همچنین پیشنهاد کرد که سازمان ملل یک کمیسیون ویژه ایجاد کند که هدف آن تجزیه و تحلیل «وضعیت حقوقی زنان» در سراسر جهان به منظور درک بهتر نابرابری‌هایی است که آنها با آن مواجه هستند و آمادگی بیشتری برای مبارزه با آنها داشته باشند. او به عنوان برجسته‌ترین و سرسخت‌ترین مدافع برای گنجاندن حقوق زنان در منشور سازمان ملل متحد شناخته می‌شود، و بدون کار او، سازمان ملل متحد احتمالاً مأموریتی برای حمایت از حقوق زنان نخواهد داشت.
در سال ۱۹۶۴ میلادی، لوتز ریاست هیئت برزیلی را در چهاردهمین کمیسیون بین-آمریکایی در مونته ویدئو بر عهده داشت. علاوه بر این، در پانزدهمین نشست سالانهٔ کمیسیون زنان بین-آمریکایی که در سال ۱۹۷۰ میلادی برگزار شد، او پیشنهاد برگزاری سمیناری را برای رسیدگی به مشکلات خاص زنان بومی ارائه کرد. اگرچه لوتز در این مرحله از زندگی‌اش کمی بیش از هفتاد سال داشت، اما به شرکت در کنفرانس‌ها و تلاش برای گسترش حقوق زنان، از جمله کنفرانس جهانی زنان، ۱۹۷۵ میلادی در مکزیکو سیتی ادامه داد.
پس از بازگشت به برزیل در سال ۱۹۱۸ میلادی، لوتز خود را وقف مطالعهٔ دوزیستان، به ویژه قورباغه‌های زهرآگین و قورباغه‌های خانوادهٔ درختی حقیقی کرد. در سال ۱۹۱۹ میلادی، او توسط موزهٔ ملی ریو دو ژانیرو استخدام شد. او بعداً یک طبیعت‌شناس در بخش گیاه‌شناسی شد. لوتز در طول زندگی خود مطالعات و انتشارات علمی متعددی را منتشر کرد که مهمترین آنها «مشاهدات تاریخچهٔ زندگی قورباغه برزیلی» (۱۹۴۳)، «یک گروه همسرایان قورباغهٔ برجسته در برزیل» (۱۹۴۶)، و «قورباغه‌های جدید از کوه ایتیایا» (۱۹۵۲) بود. در سال ۱۹۵۸ میلادی، او چیزی را توصیف کرد که اکنون به عنوان قورباغهٔ تندرو لوتز شناخته می‌شود ("پاراتلماتوبیوس لوتزی"، لوتز و کاروالیو، ۱۹۵۸)، که به افتخار پدرش نامگذاری شده‌است.
لوتز به نام دو گونهٔ مارمولک برزیلی: "لیولائموس لوتزاه" و "فیلوپزوس لوتزاه" و همچنین چهار گونهٔ قورباغه: "پریستیمانتیس لوتزاه"، "دندروپسوفوس برتالوتزاه"، "مگائلوزیا لوتزاه"، و "اسکیناکس برتاه" مفتخر است.
مجموعه‌های برتا لوتز که در موزهٔ ملی در ریو دو ژانیرو نگهداری می‌شد، در آتش‌سوزی که بیشتر مجموعه‌های موزه را در سپتامبر ۲۰۱۸ میلادی ویران کرد، نابود شدند.
او در ۱۶ سپتامبر ۱۹۷۶ میلادی در سن ۸۲ سالگی درگذشت.
مارگارت هیگینز هال (۳ سپتامبر ۱۹۲۰–۳ ژانویه ۱۹۶۶) یک روزنامه‌نگار و خبرنگار جنگی آمریکایی بود. هیگینز اخبار جنگ جهانی دوم، جنگ کره، و جنگ ویتنام را پوشش می‌داد و طی اقداماتی، زمینه دسترسی برابر برای خبرنگاران زن جنگ را فراهم می‌کرد. او یک همکاری طولانی مدت با "نیویورک هرالد تریبون" (۱۹۴۲–۱۹۶۳) و بعداً به عنوان ستون نویس سندیکایی برای "نیوزدی" داشت. او اولین زنی بود که برنده جایزه پولیتزر شد که در سال ۱۹۵۱ برای پوشش او از جنگ کره به وی اعطا شد.
هیگینز در ۳ سپتامبر ۱۹۲۰ در هنگ کنگ متولد شد، جایی که پدرش، لارنس هیگینز، در یک شرکت حمل و نقل کار می‌کرد. پدرش که یک آمریکایی ایرلندی-آمریکایی بود، با همسر آینده‌اش و مادر هیگینز، مارگاریت دوگدار هیگینز (که تبار اشرافی فرانسوی داشت) در جنگ جهانی اول در پاریس آشنا شد. اندکی پس از آن، آنها به هنگ کنگ نقل مکان کردند.May, Antoinette (1983). Witness to War. New York: Beaufort Books, Inc.
خانواده او سه سال بعد از تولدش، به ایالات متحده آمریکا نقل مکان کردند و در اوکلند ساکن شدند. پدر هیگینز در جریان سقوط بازار سهام در سال ۱۹۲۹ شغل خود را از دست داد. هیگینز در زندگی‌نامه خود، که در "News a Singular Thing" چاپ شده‌است، این روزها را بدترین روزهای زندگی خود توصیف می‌کند و می‌نویسد: «در آن روز بود که نگرانی‌های برای شغل آینده و چگونگی امرار معاش در ذهنم نقش بست. من آن موقع هشت ساله بودم. مانند میلیون‌ها نفر دیگر که در دهه سی بزرگ شده‌اند، ترس این که مبادا جایی برای من در جامعه نباشد، مرا آزار می‌داد.»Higgins, Marguerite (1955). News is a Singular Thing. Doubleday & Co. , Inc کمی بعد پدر هیگینز در یک بانک شغلی پیدا کند و مادرش توانست در ازای شغل معلمی (معلم زبان فرانسه) بورسیه تحصیلی هیگینز برای مدرسه آنا در برکلی را فراهم نماید.
هیگینز تحصیلات خود را در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی و در پاییز ۱۹۳۷ شروع کرد. پس از فارغ‌التحصیلی از برکلی در سال ۱۹۴۱ با مدرک لیسانس زبان فرانسه، او به قصد پیدا کردن یک شغل مرتبط با روزنامه، راهی نیویورک شد. او قصد داشت یک سال به خود فرصت دهد تا شغلی پیدا کند و اگر موفق نشد، به کالیفرنیا بازگردد تا معلم زبان فرانسه شود. پس از ورود در اواخر تابستان، او برای ادامه تحصیل در مقطع کارشناسی ارشد در دانشکده روزنامه‌نگاری دانشگاه کلمبیا درخواست داد.
او پس از ورود به نیویورک در اوت ۱۹۴۱ وارد دفتر شهر "نیویورک هرالد تریبون" شد. او با سردبیر شهر ملاقات کرد و رزومه خود را به او نشان داد. در حالی که در آن زمان به او پیشنهاد کاری داده نشد، اما سردبیر به او پیشنهاد داد تا ماه دیگر برای پیدا شدن شغلی دیگر مجدد به دفتر مراجعه کند.
هیگینز که مشتاق تبدیل شدن به خبرنگار جنگ بود، مدیران "نیویورک هرالد تریبیون" را متقاعد کرد که او را در سال ۱۹۴۴، پس از دو سال کار برای روزنامه، به اروپا بفرستند. پس از استقرار او در لندن و پاریس، در مارس ۱۹۴۵ به آلمان عازم شد. او شاهد آزادسازی اردوگاه کار اجباری داخائو در آوریل ۱۹۴۵ بود و برای کمک‌هایش در جریان تسلیم شدن توسط محافظان اس اس، نشان مبارزاتی ارتش ایالات متحده را دریافت کرد. او بعداً محاکمه‌های جنگ نورنبرگ و محاصره برلین توسط اتحاد جماهیر شوروی را پوشش خبری داد. در سال ۱۹۴۷، او رئیس دفتر "تریبون" در برلین شد.Jones, Michele Kathleen. “Bias and Objectivity in the Cold War Reporting of Marguerite Higgins. ” University of Florida, 2003.
در سال ۱۹۵۰، هیگینز به عنوان رئیس دفتر "تریبون در" توکیو منصوب شد و همکارانش در توکیو از او استقبال سردی کردند. او بعداً فهمید که رمانی که اخیراً توسط همکارش در برلین منتشر شده‌است، تصوری خصمانه‌ای از او ایجاد کرده‌است. رمان، "فریاد زدن با لذت"، یک خبرنگار زن در برلین را به تصویر می‌کشد. شایعات در آن زمان بر این نکته دامن می‌زدند که رمان‌نویس، تونی هاوارد، شخصیت اصلی رمانش را بر اساس شخصیت هیگینز ساخته‌است، که باعث ایجاد سوء ظن و خصومت در میان کارکنان توکیو با او شده‌است.Jones, Michele Kathleen. “Bias and Objectivity in the Cold War Reporting of Marguerite Higgins. ” University of Florida, 2003. مدت کوتاهی پس از ورود او به ژاپن، جنگ در کره آغاز شد، او به عنوان یکی از اولین خبرنگاران این موضوع را مورد پوشش خبری قرار داد. در ۲۸ ژوئن، هیگینز و سه نفر از همکارانش شاهد بمباران پل هانگانگ بودند و در نتیجه در ساحل شمالی رودخانه هان به دام افتادند. پس از عبور از رودخانه و رساندن خود به مقر ارتش آمریکا در سوون که یک روز به طول انجامید، ژنرال والتون واکر به او دستور داد که سریعاً از کشور خارج شود. استدلال او این بود که زنان به جبهه نبرد تعلق ندارند. ژنرال تأکید کرد که ارتش فرصتی برای فکر برای زنان ندارد و نگران ایجاد اقامتگاه‌های جداگانه برای آنها است. او توانست بعدها با تلاش‌هایی، چنرال را راضی کند تا با حضورش در جنگ موافقت کند."Last Word", "Time", July 31, 1950. این یک پیشرفت بزرگ برای همه زنان خبرنگار جنگ بود. اخراج اولیه او از کره و عقب‌نشینی بعدی مک آرتور که به هیگینز اجازه داد در جبهه باقی بماند، سرفصل اخبار در ایالات متحده شد و او را به یک چهره مشهور تبدیل کرد.
هنگامی که در کره بود، "تریبون" هومر بیگارت را برای پوشش خبری جنگ در کره فرستاد و او به هیگینز گفت که به توکیو برگردد. او نپذیرفت و تریبون به او اجازه ماندن داد، که منجر به درگیری رقابتی بین این دو شد که در نهایت منجر به دریافت جایزه پولیتزر برای هیگینز در سال ۱۹۵۱ برای گزارش بین‌المللی شد."International Reporting". The Pulitzer Prizes. Retrieved 2013-12-02.
هیگینز در نتیجه گزارش‌هایش از کره، جایزه یادبود جورج پولک در سال ۱۹۵۰ را از باشگاه مطبوعاتی خارج از کشور دریافت کرد. هیگینز در بقیه عمر خود به پوشش امور خارجی ادامه داد و با رهبران جهان مانند فرانسیسکو فرانکو، نیکیتا خروشچف و جواهر لعل نهرو مصاحبه کرد. در سال ۱۹۵۵، او تأسیس و رئیس دفتر "تریبون" در مسکو شد و اولین خبرنگار آمریکایی بود که پس از مرگ استالین اجازه بازگشت به اتحاد جماهیر شوروی را پیدا کرد.
او زمانی که در برکلی بود، با همسر اول خود، استنلی مور، دستیار تدریس در بخش فلسفه آشنا شد. طبق گزارش‌ها آنها جذب یکدیگر شده بودند، اما هیچ رابطه ای در زمانی که در برکلی بودند شکل نگرفت. وقتی هیگینز به نیویورک نقل مکان کرد، دوباره با مور، که در آن زمان استاد فلسفه در هاروارد بود، آشنا شد. آنها در سال ۱۹۴۲ ازدواج کردند. کمی بعد او به جنگ جهانی دوم فراخوانده شد و رابطه آنها از هم پاشید و به طلاق در سال ۱۹۴۷ ختم شد.Jones, Michele Kathleen. “Bias and Objectivity in the Cold War Reporting of Marguerite Higgins. ” University of Florida, 2003. در سال ۱۹۵۲، با ویلیام ایونز هال، ژنرال نیروی هوایی ایالات متحده، ازدواج کرد. دختر اول آنها که در سال ۱۹۵۳ به دنیا آمد، پنج روز پس از زایمان زودرس درگذشت. هیگینز در سال ۱۹۵۸ یک پسر به نام لارنس هیگینز هال و در سال ۱۹۵۹ یک دختر به نام لیندا مارگریت هال به دنیا آورد. در سال ۱۹۶۳، هال از نیروی هوایی بازنشسته شد و برای کار به یک شرکت الکترونیکی رفت.
هیگینز در نهایت به بیماری مالاریا مبتلا شد و همین بیماری منجر به مرگ او در ۳ ژانویه ۱۹۶۶ در سن ۴۵ سالگی در واشینگتن دی سی شد.Higgins, Marguerite (1955). News is a Singular Thing. Doubleday & Co. , Inc او سرانجام در گورستان ملی آرلینگتون به خاک سپرده شد.Burial Detail: Hall, Marguerite H – ANC Explorer, with gravestone reading "Marguerite Higgins" 2 4705-B
تکذبان محرم قیزی اسماعیلوا ( ; 21 دسامبر ۱۹۲۳ – ۲۴ مارس ۲۰۰۸) خواننده آذربایجانی، هنرمند خلق جمهوری آذربایجان، محقق شخصی جمهوری آذربایجان بود.
تکذبان اسماعیلوا در ۲۱ دسامبر سال ۱۹۲۳ در شهر باکو متولد شد. در سالهای ۱۹۳۹–۱۹۴۴ او در کالج موسیقی عاصف زیناللی تحصیل کرد و به عنوان خواننده حرفه ای شروع به اجرا کرد. از سال ۱۰۳۰ تا ۱۹۴۶ تکذبان به اجرا در ارکستر فیلارمونیک دولت آذربایجان پرداخت.
او در سال ۱۹۴۲ با مظاهر قلی اف ازدواج کرد که با او صاحب یک دختر الهمه شد، اما این زوج زمانی که دخترشان ۵ ساله بود از هم جدا شدند. اسمایلووا پس از طلاق با حبیب بایراموف نوازنده تار ازدواج کرد.
در طول جنگ جهانی دوم، اسماعیلوا به عنوان بخشی از تیپ تبلیغاتی در جبهه کنسرت برگزار کرد. در سال ۱۹۴۴ به عنوان خواننده در کمیته رادیو آذربایجان فعالیت خود را آغاز کرد.
در سال‌های ۱۹۴۶–۱۹۴۹، اسماعیلوا تک‌نواز گروه کر کمیته پخش رادیو آذربایجان بود.
از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۶، او دوباره سولیست فیلارمونیک دولتی آذربایجان بود. پس از تبدیل بخش کنسرت انجمن فیلارمونیک به سازمان «صحنه دولتی آذربایجان» در سال ۱۹۵۶، اسماعیلوا تا سال ۱۹۶۲ در اینجا کار کرد.
او از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۷۸ سولیست انجمن فیلارمونیک دولتی آذربایجان بود.
از سال ۱۹۸۵، اسماعیلوا شروع به تدریس در ورزشگاه دولتی هنر کرد.
اسماعیلوا در سال ۱۹۹۳ عنوان هنرمند خلق جمهوری آذربایجان را دریافت کرد.
رپرتوار اسماعیلوا شامل آثار آهنگسازان آذربایجانی، ترانه‌های محلی و مو سیقی مقامی آذربایجان بود.
اسماعیلوا پس از مرگ همسر دومش حبیب بایراموف در سال ۱۹۹۴ صحنه را ترک کرد و خود را وقف تدریس کرد و از سال ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۴ به عنوان معلم در سالن ورزشی هنر مشغول به کار شد.
در سال ۱۹۹۸ به او نشان افتخار جمهوری آذربایجان اعطا شد.
تکذبان اسماعیلوا در ۲۴ مارس ۲۰۰۸ در سن ۸۵ سالگی در باکو فوت کرد.
در سال ۲۰۱۹، کنسرتی به یاد اسماعیلوا در مرکز بین‌المللی موغام به عنوان بخشی از پروژه «خالقان و بازماندگان» برگزار شد. قرار است نقش برجسته ای از اسماعیلوا و همسرش حبیب بایراموف در مقابل خانه آنها نصب شود.
- ТУКЕЗБАН МАГЕРРАМ ГЫЗЫ ИСМАЙЛОВА". azertag.az (in Russian). Retrieved 2020-11-21.
- Tükəzban İsmayılova". Metbuat.az (in Azerbaijani). Retrieved 2020-11-21.
- Tükəzban İsmayılova". Qadin.net. 2015-05-31. Retrieved 2020-11-21.
- Həyat yoldaşının ölümündən sonra səhnədən imtina edən sənətkar". Kayzen (in Russian). Retrieved 2020-11-21.
- Сегодня проводят в последний путь народную артистку Азербайджана Тукезбан Исмайлову". 1news.az (in Russian). Retrieved ۲۰۲۰-۱۱-۲۱.
- Yaradanlar və yaşadanlar"da Tükəzban İsmayılova yad olunub". medeniyyet.az. Retrieved 2020-11-21.
- İlhamə Quliyeva: "Tükəzban İsmayılova və Həbib Bayramovun xatirəsi mütləq əbədiləşdirilməlidir"". apa.az (in Azerbaijani). Retrieved 2020-11-21.
زباء بنت عمرو، ملکه مشهور تدمر است که در سده سوم میلادی می‌زیسته‌است. داستان انتقال او از قاتل پدرش نقل اکثر تاریخ‌های مطرح قرار گرفته‌است. برخی شخصیت او را آمیخته با افسانه قلمداد کرده‌اند.
نام وی در منابع اسلامی زباء، زبای و حتی زینب نیز گزارش شده‌است. زنوبیا دیگر نام اوست. از دیگر نام‌های او در منابع، نائله است که طبری در تاریخش او را به این نام گزارش کرده‌است. فیروزآبادی در "قاموس المحیط" نام او را میسون و ابن نباته در "شرح العیون فی شرح رساله ابن زیدون" نامش را فارعه گزارش می‌کند. زبیدی در "تاج العروس" او را بارعه و نابله و جاخظ در "المحاسن و الاضداد" او را هند نام برده‌است.
زباء، دختر عمرو بن ظرب بن حسان بن آدینه بن سمیدع بن هوثر است. جد او را هوثر یا هوبر عملیقی یا عملقی و حتی عمیلقی معرفی کرده‌اند.