moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
قدیمی‌ترین سیره به جای مانده نوشته ابن اسحاق و با عنوان «زندگی رسول خدا»، حدود ۱۲۰ تا ۱۳۰ سال پس از مرگ محمد نوشته شده‌است. اگر چه نسخه اصلی این کتاب اکنون در دست نیست ولی بخش‌هایی از آن در آثار نوشته شده توسط تاریخ‌نگاران بعدی، ابن هشام و طبری به جای مانده‌است.دونر (۱۹۹۸)، ص ۱۳۲. یک منبع قدیمی دیگر تاریخ «جنگ‌های محمد» (المغازی) اثر واقدی (مرگ: ۲۰۷ سال پس از هجرت)، و نوشته کاتب و دستیارش، ابن سعد (مرگ: ۲۳۰ سال پس از هجرت) است. بسیاری اگر چه نه همه محققین درستی و صحت این زندگی‌نامه‌های قدیمی را پذیرفته‌اند، با این وجود میزان صحت آن‌ها قابل تعیین نیست. تحقیقات اخیر مورخین آنان را به این سمت هدایت کرده که تفاوتی بین آن نقل قول‌هایی که مرتبط به مسائل شرعی می‌شود و آن‌هایی که صرفاً تاریخی اند، قائل شوند. در مورد اول، نظر بر این است که امکان اینکه روایات سنتی بدون پایه و اساس به محمد نسبت داده شده باشد کاملاً وجود داشته ولی در مورد دوم، جدای از موارد استثنائی، فرض می‌شود که رویدادها به نحوی جانبدارانه یا با دخالت دادن گرایش‌های مذهبی(«tendential shaping»)، اصطلاحیست که مونتگومری وات در این مورد به کار می‌برد: به این معنی که برخی از رویدادها یا صفات نسبت داده شده به محمد، از قول خود او نبوده و پیروانش با دخالت دادن انگیزه یا گرایش‌های خود، به نحوی به متون یا تاریخ‌نگاری سنتی اینگونه شاخ و برگ داده‌اند. (منبع: "وبگاه الاسلام ") نوشته شده باشند.مونتگومری وات (۱۹۵۳)، ص ۱۵
می‌توان به احادیث به‌عنوان آنچه که در حافظه طولانی‌مدت جامعه مسلمانان با انگیزه تقلید و پیروی از محمد باقی‌مانده، نگریست.حدیث، "دانشنامه بریتانیکا" محققین غربی به احادیث به‌عنوان منابع دقیق تاریخی، با احتیاط می‌نگرند.برنارد لوئیس (۱۹۹۳)، صفحات ۳۴–۳۳ بعضی از دانشوران مانند مادلانگ گزارش‌هایی که با فاصله زمانی از محمد مکتوب شده‌اند را تماماً رد نکرده و سعی در بررسی ارزش تاریخی آن‌ها از طریق ارزیابی میزان سازگاری آن‌ها با شرایط تاریخی زمان محمد، حوادث و اشخاصی که این احادیث توصیف می‌کنند، دارند.ویلفرد مادلانگ (۱۹۹۷) صفحات ۱۴، ۱۹ و ۲۰
تعداد اندکی منابع نوشته شده توسط غیرمسلمانان نیز موجود است که به گفته محقق "نیگوسیان" وجود تاریخی محمد را تأیید کرده و جهت تقویت صحت آنچه توسط مورخین مسلمان نوشته شده، سودمندند.
محمد، پیامبر اسلام، نام‌ها و عناوین متعددی دارد. نام عربی «محمد» به معنای «قابل ستایش» یا «ستوده»، که چهار بار در قرآن تکرار شده‌است،ژان لویس دکلیس، مقاله نام‌های پیامبر، رایج‌ترین نام پیامبر اسلام و بخشی از فراخوان روزانه مسلمانان برای عبادت (اذان) و همین‌طور نمازهای پنجگانه روزانه‌است. شخص ایماندار پس از گواهی دادن بر یگانگی خدا، با به‌زبان آوردن «، گواهی یا شهادت به برگزیده‌شدن محمد به عنوان پیامبر خدا، می‌دهد. بدینگونه، بر زبان آوردن تنها این دو گواهی که به «شهادتین» مشهور است، به منزله گرویدن یا وارد شدن در جرگه اسلام است، هرچند در قرآن به تفاوت‌هایی بین اسلام و ایمان از نوع گواهی زبانی و باور قلبی اشاراتی شده‌است.
مسلمانان همواره نام محمد را با احترام مخصوص یاد می‌کنند و با بردن نامش، عبارت «» بمعنی «درود و سلام خدا بر او باد» را پس از آن ادا می‌کنند و بدین‌سان بر او صلوات می‌فرستند و در نوشتجات نامش را به صورت مختصر «محمد (صلّی الله علیه و آله و سلّم)» می‌نویسند.مسلمانان اهل تشیع، «» (درود خدا بر او و خاندانش باد) را بکار می‌برند.
محمد اسامی بسیار دیگری دارد، از جمله «اسامی مقدس» که به باور مسلمانان توسط خداوند به او بخشیده شده و در موقعیتهای متفاوت به آن نامها خوانده شده‌است. طبق سنت رایج، در نمازها و مناجاتها، ۹۹ نام متفاوت برای خواندن او به‌کار می‌رود که از بین آن‌ها نام «احمد» (مورد ستایش‌ترین) به عنوان نام آسمانی و باطنی محمد، بیشتر مورد توجه بوده و استفاده شده‌است. دانشمندان اسلامی طی قرن‌های متمادی بر این باور بوده‌اند که وقتی عیسی از فرمانروایی فارقلیط (پاراکلتوس) در آینده سخن می‌راند، به احمد اشاره دارد.محمد، "دانشنامه بریتانیکا" تنها نمونه کاربرد «احمد» در قرآن، آنجاست که از زبان عیسی بشارتی دربارهٔ آمدن پیامبر اسلام یا این مضمون طرح می‌شود که «من رسول خدا به سوی شمایم، تورات را که پیش از من آمده‌است، تصدیق می‌کنم و به رسولی بشارت می‌دهم که پس از من می‌آید و نام او احمد است.»صف :آیه۶احمد "(به قلم احمد پاکتچی)" در وبگاه دائره‌المعارف بزرگ اسلامی
همچنین قرآن برای خطاب قرار دادن پیامبر، از برخی دیگر از اسامی چون: "نبی" (پیامبر)، "رسول" (فرستاده)، "طاها" (تطهیرکننده پاک و راهنما)، "یاسین" (مرد کمال)، "مصطفی" (برگزیده)، "عبدالله" (بنده عالی خدا)، "حبیب‌الله" (محبوب خدا)، "ذکرالله" (یادآور خدا)، "امین" (مورد اعتماد)، داعی (دعوتگر) "سراج" (روشنگر راه راست)، "منیر" (روشنگر جهان)، "هدی" (رهنمای حقیقت)، "غیاث" (یاری‌کننده)، "بشیر" (هشدار دهنده)، "نذیر" (یادآور)، "مذکّر" (تذکردهنده)، "شهید" (گواه) و "مبشر" (حامل خبر خوش)، بهره می‌جوید. گاهی محمد، با توجه به موقعیت او در هنگام وحی، با نامهایی مورد خطاب قرار گرفته‌است: به‌طور مثال او در قرآن در آیات ۷۳:۱ و ۷۴:۱، "مزمل" و "مدثر" خوانده شده که به معنی «جامه به‌خود پیچیده» می‌باشد.یوری روبین، مقاله محمد، دائرةالمعارف قرآن گر چه قرآن در برخی جاها تفاوت قائل شدن بین پیامبران را منع می‌کند، ولی در آیه ۴۰ سوره ۳۳، محمد را «خاتم النبیین» می‌خواند.کارل ارنست (۲۰۰۴)، ص ۸۰.
محمد در اروپا، به‌طور گسترده‌ای با قالبهای گوناگونی از این نام، شناخته شده‌است. مانند Mahumet, Mahon, Mahomés, Mahun, Mahum (همگی در فرانسه)، Machmet (آلمانی)، Maúmet (ایسلندی قدیم) و
Μουάμεδ/Mouámed، Μωάμετ/Mōámet (همگی در یونانی).آلفورد ولش، "محمد"، دانشنامه اسلامهنی شونیگ، مقاله محمد، brill's new pauly
کونگ (ǃKung یا ǃXũ یا Juǀʼhoansi) مردمی در صحرای کالاهاری آفریقا هستند.
کونگ‌ها از مردمی هستند که روش زندگی‌شان بیشتر مبتنی بر جمع‌آوری غذا** Gathering است، هرچند اخیراً برخی از مردم کونگ در دهکده‌های مجاور جامعه‌های دیگر ساکن شده و به کشاورزی، گله‌داری یا کارگری می‌پردازندنرسیسیانس ۱۳۸۳.
ریچارد لی** Richard B Lee تحقیق انسان‌شناختی مهمی درباره این مردم انجام داده است. طبق تحقیقات او، تقریباً یک سوم الی نیمی از افراد قبیله به طور چرخشی در خانه می‌مانند و بقیه افراد برای کار خارج می‌شوند به طوری که هیچ یک، چه مرد و چه زن، بیش از سه روز در هفته کار نمی‌کنند. نقش‌های جنسیتی به صورت متقابل و متکی به یکدیگر است، مثلاً زنان برای جمع‌آوری غذا از خانه خارج شده و اطلاعاتی نیز درباره جانوران شکاری به دست می‌آورند. مردها خیلی وقت‌ها به جمع‌آوری غذا می‌پردازند ولی طبق آداب و رسوم سنتی مردان گوشت‌ها را بین افراد قبیله توزیع می‌کنند. پدرها نقشی فعال در بزرگ کردن فرزندان دارند. تربیت بچه‌ها به گونه‌ای است که رقابت و تعرض تشویق نمی‌شود. از نظر کونگ‌ها هیچ ایرادی ندارد که مردها کار زنان را انجام بدهند و برعکس.نرسیسیانس ۱۳۸۳.
کونگ‌هایی که در دهکده‌های مجاور جامعه‌های دیگر ساکن شده‌اند بیشتر به کارهای کشاورزی، گله‌داری یا کارگری مزدبگیر می‌پردازند و جمع‌آوری غذا بسیار کمرنگ شده است. به همین علت زندگی زنان بیشتر به خانه محدود شده است. گله‌داری نیز سبب شده است پسرها بیشتر از دخترها خارج از خانه باشند و نقش‌های جنسیتی در این عده از کونگ‌ها مشخص‌تر تعریف شده و متفاوت‌تر از یکدیگر هستند.نرسیسیانس ۱۳۸۳.
با ابن هشام انصاری اشتباه نشود
ابومحمد عبدالملک بن هشام تاریخ‌نگار مسلمان است که به‌خاطر ویرایش و سیره‌ای که روی زندگی‌نامه محمد، پیامبر اسلام، نوشته ابن اسحاق انجام داده، شهرت دارد. گفته می‌شود که خانواده ابن هشام از حمیریه بوده‌اند؛ ولی پیش از تولد ابن هشام از بصره به مصر مهاجرت کرده‌اند. ابن هشام در مصر متولد و در مصر در سال ۲۱۳ یا ۲۱۸ هجری قمری فوت کرد. ابن هشام در علم‌الانساب (نسب‌شناسی) و علم دستور زبان تبحر بالایی داشت. اگر چه از او کتابی با نام «کتاب التیجان» دربارهٔ جنوب شبه جزیره عربستان در دوران کهن بر جای مانده‌است، ولی شهرت اصلی او به دلیل ویرایشی‌ست که روی زندگی‌نامه محمد اثر ابن اسحاق انجام داده‌است. نسخه اصلی اثر ابن اسحاق به دست ما نرسیده‌است ولی بخش‌هایی از آن در آثار نوشته شده توسط ابن هشام و طبری به جای مانده‌است.
مقایسه مطالبی که توسط ابن هشام نقل شده و آنچه توسط مورخین دیگر نقل شده نشان می‌دهد که ابن هشام قسمت‌هایی که مستقیماً به زندگی محمد ربط نداشت را حذف کرده‌است؛ برخی از اشعار را تصحیح و برای کلمات و جملات سخت توضیحی فراهم آورده‌است. این کار او باعث محبوبیت ویرایشش بین دانشمندان مسلمان پس از او شد.Watt, W. Montgomery. "Ibn His̲h̲ām." Encyclopaedia of Islam, Second Edition.
شکرگزاری یا روز شکرگزاری یکی از اعیاد ملی و رسمی در کشور آمریکا است.
این عید هر ساله در چهارمین پنجشنبهٔ ماه نوامبر گرامی داشته می‌شود. این مراسم به صورت سالیانه برای تشکر از دارایی‌هایی مادی و معنوی یک فرد صورت می‌گیرد. این روز، یکی از تعطیلات فدرال در آمریکا است."What Is Thanksgiving". Elaine Landau. Enslow Publishers, Inc. , 2011.
رسم است که آمریکاییان در این روز از نعمات فراوان در زندگی خود یاد و قدردانی کرده و برای شام در این روز بوقلمون صرف می‌کنند.
رخدادی که آمریکاییان عموماً به آن «نخستین شکرگزاری» می‌گویند توسط پدران زائر پس از این که آنان برای نخستین بار در سال ۱۶۲۱ در بر جدید محصول درو کردند جشن گرفته شد.Bradford, "Of Plymouth Plantation, 1620–1647", pp. 85–92. این ضیافت سه روز به طول انجامید — ۹۰ تن از سرخ‌پوستان و ۵۳ زائر در آن شرکت کردند. مستعمره نشینان نیو انگلند عادت به جشن گرفتن منظم «شکرگزاری» داشتند، روزهای نیایش و سپاس از خدا به خاطر برکاتی چون پیروزی نظامی یا پایان یک خشکسالی.
اختصاص زمانی برای شکرگزاری برای نعمت‌های خود، همراه با برگزاری جشن‌هایی برای جشن برداشت محصول، هر دو از اقداماتی هستند که مدت‌ها قبل از سکونت اروپایی‌ها در آمریکای شمالی پیش از این است. خدمات شکرگزاری مستند در قلمروی که در حال حاضر به ایالات متحده تعلق دارد توسط اسپانیایی‌ها و فرانسوی‌ها در قرن ۱۶ انجام شد.
خدمات شکرگزاری در جایی که در سال ۱۶۰۷ به کشورهای مشترک المنافع ویرجینیا تبدیل شد، معمول بود؛ اولین سکونتگاه دائمی جیمز تاون، ویرجینیا در سال ۱۶۱۰ مراسم شکرگزاری برگزار کرد. در ۴ دسامبر ۱۶۱۹، ۳۸ مهاجر انگلیسی بلافاصله پس از فرود در برکلی صد در شهرستان چارلز سیتی، ویرجینیا، مراسم شکرگزاری را جشن گرفتند. منشور شرکت لندنی گروه به‌طور خاص ایجاب می‌کرد، «روز ورود کشتی‌های ما به مکان تعیین‌شده برای کاشت در سرزمین ویرجینیا، باید سالانه و همیشه به عنوان روز شکرگزاری خداوند متعال مقدس نگه داشته شود». این جشن، از اواسط قرن بیستم، هر سال در مزارع برکلی، خانه اجدادی خانواده هریسون، گرامی داشته می‌شود.
برجسته‌ترین رویداد تاریخی شکرگزاری در فرهنگ عامه آمریکایی، جشن سال ۱۶۲۱ در مزرعه پلیموث است، جایی که مهاجران پس از یک فصل رشد موفق، جشن برداشت محصول را برگزار کردند. جشن‌های پاییزی یا اوایل زمستان در سال‌های بعد به‌طور پراکنده ادامه یافت، ابتدا به عنوان یک مراسم مذهبی بداهه و بعد به عنوان یک سنت مدنی.
شهرک نشینان پلیموث، که به عنوان زائران شناخته می‌شوند، در سرزمین متروکه ای ساکن شده بودند که همه سرخ پوستان پاتوکست به جز یکی در اثر شیوع بیماری جان باختند. پس از یک زمستان سخت که نیمی از شهرک نشینان پلیموث را کشت، آخرین پاتوکست بازمانده، تیسکوانتوم، که بیشتر با نوع کوچک اسکوانتو شناخته می‌شود (که انگلیسی را آموخته بود و به عنوان برده در اروپا از طاعون اجتناب کرده بود)، به درخواست ساموست وارد شد. اولین بومی آمریکایی که با زائران روبرو شد. اسکوانتو نحوه صید مارماهی و پرورش ذرت را به زائران آموزش داد و به عنوان مترجم برای آنها خدمت کرد تا اینکه یک سال بعد او نیز تسلیم بیماری شد. رهبر Wampanoag, Massasoit، همچنین در زمستان اول، زمانی که آذوقه‌های آورده شده از انگلستان ناکافی بود، به مستعمره‌نشینان غذا داد. ماساسوئیت امیدوار بود که اتحادی بین Wampanoag ایجاد کند که خود به دلیل همان طاعون که پاتوکست‌ها را نابود کرد و انگلیسی‌های مسلح بهتر در رقابت طولانی مدت خود با قبیله Narragansett که عمدتاً از این بیماری همه گیر در امان مانده بودند، اتحاد ایجاد کند. قبیله استدلال کردند که با توجه به اینکه حجاج زنان و کودکان را آورده‌اند، برای جنگ با آنها نیامده اند.
زائران پس از اولین برداشت محصول خود در سال ۱۶۲۱ به مدت سه روز در پلیموث جشن گرفتند. زمان دقیق آن مشخص نیست، اما جیمز بیکر، معاون پژوهشی پلیموت پلنتیشن، در سال ۱۹۹۶ اظهار داشت: "این رویداد بین ۲۱ سپتامبر و ۱۱ نوامبر رخ داد. ۱۶۲۱، با محتمل‌ترین زمان در حوالی مایکلماس (۲۹ سپتامبر)، زمان سنتی است.» روایت‌های قرن هفدهم این مراسم را به‌عنوان جشن شکرگزاری شناسایی نمی‌کنند، بلکه پس از برداشت محصول انجام می‌شود. این شامل ۵۰ نفر بود که در Mayflower (همه کسانی که از ۱۰۰ نفری که فرود آمده بودند) و ۹۰ بومی آمریکایی بودند. این جشن توسط چهار زن زائر بالغ که از اولین زمستان خود در دنیای جدید جان سالم به در بردند (النور بیلینگتون، الیزابت هاپکینز، مری بروستر، و سوزانا وایت)، همراه با دختران جوان و خدمتکاران مرد و زن پخته شد. طبق گزارش‌های نوادگان Wampanoag، برداشت محصول در اصل برای زائران به تنهایی تنظیم شده بود. بومیان بازمانده، با شنیدن صدای شلیک گلوله‌های جشن و ترس از جنگ، برای دیدن جشن وارد شدند و به گرمی از آنها استقبال شد تا به جشن بپیوندند و غذاهای خود را در وعده غذایی سهیم کنند.
روز شکرگزاری یک تعطیلات فدرال در ایالات متحده است که در چهارمین پنجشنبه نوامبر جشن گرفته می‌شود. گاهی اوقات آن را روز شکرگزاری آمریکایی (خارج از ایالات متحده) می‌نامند تا آن را از تعطیلات کانادایی به همین نام و جشن‌های مرتبط در مناطق دیگر متمایز کنند. این جشن به عنوان یک جشن برداشت محصول آغاز شد و مرکز جشن شکرگزاری شام شکرگزاری باقی مانده‌است. شام به‌طور سنتی شامل غذاها و غذاهای بومی قاره آمریکا، یعنی بوقلمون، سیب زمینی (معمولا پوره)، قیمه، کدو، ذرت (ذرت)، لوبیا سبز، کرن بری (معمولاً به شکل سس) و پای کدو تنبل است. از دیگر آداب و رسوم شکرگزاری می‌توان به سازمان‌های خیریه ارائه شام شکرگزاری برای فقرا، شرکت در مراسم مذهبی، تماشای رژه‌ها و تماشای بازی‌های فوتبال اشاره کرد. در فرهنگ آمریکایی روز شکرگزاری به عنوان آغاز فصل تعطیلات پاییز و زمستان در نظر گرفته می‌شود که شامل کریسمس و سال نو می‌شود.
مستعمره‌های نیوانگلند و ویرجینیا در ابتدا روزهای شکرگزاری را جشن می‌گرفتند و از خدا برای نعمت‌هایی مانند برداشت محصول، فرود کشتی‌ها، پیروزی‌های نظامی یا پایان خشکسالی تشکر می‌کردند. رویدادی که آمریکایی‌ها معمولاً آن را «اولین روز شکرگزاری» می‌نامند توسط زائران پس از اولین برداشت محصول در دنیای جدید در اکتبر ۱۶۲۱ جشن گرفته شد. این جشن سه روز به طول انجامید و ۹۰ بومیان آمریکایی Wampanoag و 53 Pilgrim (بازماندگان Mayflower) در آن شرکت کردند. کمتر شناخته شده‌است یک جشن شکرگزاری قبلی در ویرجینیا در سال ۱۶۱۹ توسط مهاجران انگلیسی که به تازگی در برکلی صد در کشتی مارگارت فرود آمده بودند.
روز شکرگزاری از سال ۱۷۸۹ با اعلامیه رئیس‌جمهور جورج واشینگتن پس از درخواست کنگره، در سراسر کشور جشن گرفته می‌شود. پرزیدنت توماس جفرسون تصمیم گرفت این تعطیلات را برگزار نکند و جشن آن متناوب بود تا اینکه پرزیدنت آبراهام لینکلن، در سال ۱۸۶۳، روز ملی «سپاسگزاری و ستایش از پدر مهربان ما را که در آسمان‌ها زندگی می‌کند» اعلام کرد و از مردم آمریکا نیز خواست که «با توبه حقیر از انحرافات و نافرمانی‌های ملی مان. برای التیام جراحات ملت با شفای عاجل از دست تعالی استدعا داریم…». لینکلن آن را برای آخرین پنجشنبه نوامبر اعلام کرد. در ۲۸ ژوئن ۱۸۷۰، رئیس‌جمهور Ulysses S. Grant قانون تعطیلات را امضا کرد که روز شکرگزاری را به عنوان تعطیلات فدرال سالانه در واشینگتن دی سی تبدیل کرد. در ۶ ژانویه ۱۸۸۵، یک قانون توسط کنگره، روز شکرگزاری و سایر تعطیلات فدرال را برای همه کارگران فدرال در سراسر ایالات متحده تعطیلات با حقوق و دستمزد تعیین کرد. در زمان پرزیدنت فرانکلین دی. روزولت، تاریخ به یک هفته زودتر منتقل شد که بین سال‌های ۱۹۳۹ و ۱۹۴۱ در میان مناقشات قابل توجهی مشاهده شد. از سال ۱۹۴۲ به بعد، روز شکرگزاری، توسط کنگره، که توسط FDR به قانون تبدیل شد، تاریخ مشاهده دائمی دریافت کرد، چهارمین پنجشنبه در نوامبر، که دیگر به صلاحدید رئیس‌جمهور نبود.
بوقلمون رایج‌ترین غذای اصلی یک شام شکرگزاری است، تا جایی که گاهی اوقات شکرگزاری را در عامیانه «روز بوقلمون» می‌نامند. الکساندر همیلتون اعلام کرد که «هیچ شهروند ایالات متحده نباید در روز شکرگزاری از بوقلمون خودداری کند» و بنجامین فرانکلین برای بوقلمون وحشی به عنوان نماد آمریکایی احترام زیادی قائل بود. با افزایش محبوبیت روز شکرگزاری در دهه ۱۸۰۰، بوقلمون نیز محبوبیت یافت. در سال ۱۸۵۷، بوقلمون بخشی از شام سنتی در نیوانگلند شد.
بوقلمون اهلی که اکنون خورده می‌شود با بوقلمون وحشی که همیلتون و فرانکلین می‌شناسند بسیار متفاوت است. گونه Meleagris gallopavo بومی قاره آمریکا بوده و حدود ۵ میلیون سال پیش تکامل یافته‌است. حداقل پنج زیرگونه هنوز در ۴۸ ایالت مکزیک و کانادا یافت می‌شود. یک گونه جداگانه، بوقلمون Ocellated (Meleagris ocellata)، کمیاب است اما هنوز در شبه جزیره یوکاتان یافت می‌شود. بوقلمون وحشی می‌تواند با سرعت ۵۵ مایل در ساعت پرواز کند و تا ۲۵ مایل در ساعت بدود که گرفتن آنها را سخت می‌کند.
زیرگونه جنوبی مکزیک Meleagris gallopavo gallopavo تقریباً منقرض شده‌است، اما در اوایل قرن ۱۶ توسط اسپانیایی‌ها از مکزیک به اروپا برده شد. فرزندان آن بعداً به آمریکا بازگشتند. انواع تجاری بوقلمون قرن بیستم از این نوادگان اروپایی پرورش داده شد. بوقلمون سفید کوچک Beltsville توسط USDA در مرکز تحقیقات کشاورزی Beltsville در مریلند در پاسخ به تقاضای مصرف‌کنندگان برای یک بوقلمون کوچک (۸–۱۵ پوند) با گوشت سفید بیشتر و بدون پرهای تیره پرورش داده شد. در سال ۱۹۴۷ به صورت تجاری معرفی شد و نزدیک به ۲۰ سال بر بازار تسلط داشت.
بوقلمون سفید کوچک بلتس ویل جایگزین بوقلمون سفید سینه پهن شد که به‌طور خاص برای جشن‌های بزرگ مانند روز شکرگزاری پرورش داده شد. نمونه‌ها می‌توانند تا بیش از ۴۰ پوند رشد کنند، اما این نژاد باید به‌طور مصنوعی پرورش داده شود و به دلیل اندازه آن از مشکلات سلامتی رنج می‌برد. تخمین زده می‌شود که بیش از ۹۹ درصد از بوقلمون‌های آمریکایی خورده شده را سفیدپوستان سینه پهن تشکیل می‌دهند. در سال ۲۰۰۶، انتظار می‌رفت که پرورش دهندگان بوقلمون آمریکایی ۲۷۰ میلیون بوقلمون تولید کنند که به پنج میلیارد پوند گوشت بوقلمون به ارزش تقریبی ۸ میلیارد دلار تبدیل شود، با یک سوم کل مصرف بوقلمون در فصل شکرگزاری-کریسمس و مصرف سرانه. تقریباً ۱۸ پوند (۸٫۲ کیلوگرم).
بیشتر بوقلمون‌های روز شکرگزاری با یک پودینگ نان خوش طعم سنتی پر شده و برشته می‌شوند. مریم گلی گیاه سنتی است که همراه با پیاز و کرفس خرد شده به چاشنی اضافه می‌شود. مواد دیگری مانند شاه بلوط خرد شده یا سایر آجیل‌های درختی، سوسیس یا بیکن خرد شده، هویج، زغال اخته، کشمش یا سیب را می‌توان به چاشنی اضافه کرد. اگر مخلوط خارج از پرنده پخته شود، به‌طور کلی مایع اضافه می‌شود. تعدادی از عوامل فرهنگی ممکن است تأثیر بگذارد که آیا آن را به عنوان «پر کردن» یا «لباس کردن» می‌نامند. بوقلمون سرخ شده نیز به دلیل زمان آماده‌سازی کوتاهتر پیشنهاد شده‌است، اما خطرات ایمنی را به همراه دارد.
مصرف بوقلمون در روز شکرگزاری چنان در فرهنگ آمریکایی ریشه دوانده‌است که از سال ۱۹۴۷، فدراسیون ملی بوقلمون هر ساله قبل از هر روز شکرگزاری، یک بوقلمون زنده را به رئیس‌جمهور ایالات متحده هدیه می‌دهد. این بوقلمون‌ها در ابتدا برای شام شکرگزاری رئیس‌جمهور ذبح و خورده شدند. از سال ۱۹۸۹، بوقلمون‌های ارائه‌شده معمولاً مورد عفو ساختگی قرار می‌گیرند و به یک پارک فرستاده می‌شوند تا بقیه عمر طبیعی کوتاه خود را سپری کنند.
از سال ۱۹۴۷، فدراسیون ملی بوقلمون در مراسمی به نام ارائه ملی شکرگزاری بوقلمون، یک بوقلمون زنده و دو بوقلمون تزیین شده را به رئیس‌جمهور ایالات متحده هدیه داد. جان اف کندی اولین رئیس‌جمهوری بود که گزارش شد از بوقلمونی که به او داده شده بود چشم پوشی کرد (او گفت قصد ندارد پرنده را بخورد) و رونالد ریگان اولین کسی بود که به بوقلمون عفو ریاست‌جمهوری اعطا کرد که به شوخی آن را در سال ۱۹۸۷ به بوقلمون خود تقدیم کرد. بوقلمون سپس به باغ وحشی فرستاده شد.
برخی از افسانه‌ها منشأ عفو بوقلمون را به دولت هری ترومن یا حتی به عفو آبراهام لینکلن بوقلمون کریسمس پسرش مربوط می‌کنند؛ هر دو داستان در سخنرانی‌های اخیر ریاست‌جمهوری نقل شده‌اند، اما هیچ‌یک از آنها هیچ مدرکی در کارنامه ریاست‌جمهوری ندارد. در سال‌های اخیر، دو بوقلمون مورد عفو قرار گرفته‌اند، در صورتی که بوقلمون اصلی برای عفو ریاست جمهوری در دسترس نباشد.
جورج اچ دبلیو بوش، که در دوران ریگان به عنوان معاون رئیس‌جمهور خدمت می‌کرد، عفو بوقلمون را به یک سنت دائمی سالانه پس از تصدی ریاست جمهوری در سال ۱۹۸۹ تبدیل کرد، سنتی که از آن زمان هر سال توسط هر رئیس‌جمهور انجام شده‌است. بوقلمون‌های عفو شده معمولاً در حومه ویرجینیای شمالی واشینگتن دی سی به سر می‌برند. از سال ۱۹۸۹ تا ۲۰۰۴ آنها به یک مزرعه کودکان به نام پارک مزرعه ماهی تابه در هرندون، ویرجینیا فرستاده شدند. از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۳ آنها به املاک مانت ورنون جورج واشینگتن در نزدیکی اسکندریه، ویرجینیا فرستاده شدند، و در سال ۲۰۱۴ آنها به ملکی در لیزبورگ، ویرجینیا فرستاده شدند که زمانی متعلق به فرماندار سابق ایالت و کشاورز بوقلمون وست مورلند دیویس بود. با این حال، از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۹ آنها به یا والت دیزنی ورلد یا دیزنی لند فرستاده شدند. بوقلمون‌ها به ندرت زنده می‌مانند تا روز شکرگزاری بعدی را ببینند، زیرا برای اندازه‌های بزرگ پرورش داده می‌شوند.
دانشگاه لیل دانشگاهی است در شهر لیل در کشور فرانسه. این دانشگاه در سال ۱۵۶۲ تأسیس شده و حدود ۱۱۰٬۰۰۰ دانشجو در آن تحصیل می‌کنند. نام کامل آن «دانشگاه لیل - شهرستان نورد فرانسه» است.
حملات نوامبر ۲۰۰۸ در بمبئی هندوستان یک رشته حملات همزمان مسلحانه در ۲۶ نوامبر ۲۰۰۸ است که موجب کشته شدن بیش از ۱۷۵ نفر شد. دستکم ۱۰ منطقه در این شهر مورد حمله واقع شدند. پایانه چاتراپاتی شیواجی، هتل‌های مجلل نظیر هتل تاریخی تاج محل و هتل پنج ستارهٔ اوبروی، یک بیمارستان، یک مرکز یهودیان متعلق به سازمان خبد،State official: 8 hostages freed from Mumbai Chabad House ("The Jerusalem Post") یک سینما، یک بار و اداره پلیس و چند مرکز اداری-تجاری دیگر از این جمله‌اند.فردی از پاکستان مغز متفکر این حادثه بود که عملیات را مدیریت میکرد ولی هیچگاه نتوانستند او را پیدا کنند.
حمله مردان مسلح در ساعت یازده شب به وقت محلی در نقاطی در جنوب بمبئی به وسیله مسلسل‌های AK-۴۷ و نارنجک آغاز شد و پس از آن به درگیری و تبادل آتش میان پلیس و تروریست‌ها انجامید. گفته می‌شود هدف مهاجمان عمدتاً اتباع بریتانیا و آمریکا بوده‌اند. گروهی که خود را مجاهدین دکان نامیده‌است با ارسال ایمیل به چند خبرگزاری مسئولیت حادثه را پذیرفته‌است. همچنین به گفته پلیس هندوستان لشکر طیبه در این عملیات دخالت کرد. پلیس مدعی است تعدادی از مهاجمان را به قتل رسانده یا دستگیر کرده‌است. در این واقعه دستکم ۱۹۵ نفر کشته و بیش از ۳۰۰ نفر زخمی شدند.
در پی این حوادث پلیس در اطراف منطقه تاج محل مقررات منع آمد و شد اعلام کرد. همچنین دولت هند در روز ۲۷ نوامبر (پنجشنبه) تمامی مدارس، دانشگاه‌ها و بازار بورس کشور را تعطیل اعلام کرد.
تفسیر المیزان تفسیر قرآن به قران است بدین معنی که برای تفسیر هر آیه از قرآن از آیات دیگر آن استفاده شده است.
این کتاب کاری عمده و اثری گران‌سنگ در فلسفهٔ اسلامی به‌حساب می‌آید. برخی از مقالات آن عبارت است از:
چیستی فلسفه، فرق میان فلسفه و سفسطه، علم و ادراک، ارزش معلومات، پیدایش کثرت در ادراکات، ادراکات اعتباری، و درباره خدای جهان و جهان.
هومل یک هویتزر خودکششی ۱۵۰ میلی‌متری ساخت آلمان بود که در جنگ جهانی دوم مورد استفاده نیروی زمینی آلمان قرارگرفت.
طراحی هومل در شرکت اسلحه‌سازی آلمانی کروپ به عنوان یک توپ خودکششی سنگین متحرک برای تأمین آتش حمایتی مورد نیاز تانکهای آلمانی طراحی شد. کمبود چنین خودرویی در جریان حمله به شوروی به چشم می‌آمد. در طراحی نوع اولیه این جنگ‌افزار از بدنه و سیستم تانک پانزر استفاده شد. همچنین هومل کارش را با یک توپ ۱۰۵ میلیمتری آغاز کرد که بعدها مجهز به یک توپ ۱۵۰ میلیمتری و یک مسلسل ۷/۹۲ میلیمتری مجهز شد.
۱x ۱۵ سانتی‌متر sFH ۱۸/۱ L/۳۰
۷٫۹۲ میلی‌متر
۳۰۰، ۲۹۶ اسب بخار
www.achtungpanzer.com
نگارخانه خیابانی شهر نگارخانه‌ای است که در میدان ۱۷ شهریور بندرعباس قرار دارد.
این نگارخانه که نخستین نگارخانه خیابانی در ایران است بر روی دیوار ضلع جنوبی مجتمع سیتی سنتر قرار گرفته‌است. در این نگارخانه ۱۸ عدد قاب در اندازه ۷۵×۷۵ سانتی‌متر از جنس پلکسی گلاس بر روی دیوار نصب شده که آثار مختلف هنرمندان ایران در معرض دید عموم مردم قرار می‌گیرد.
این نگارخانه که با همت انجمن عکس هرمزگان و سازمان فرهنگی شهرداری بندرعباس راه اندازی شده، در تاریخ ۱۴ تیرماه ۱۳۸۶ توسط منصور آرامی شهردار بندرعباس افتتاح شد.
اعتقاد بر این است که پیش از آنکه نخستین جهانگردان پرتغالی در سده شانزدهم در دوره امپراتوری پرتغال به رهبری پدرو آلوارز کابرال به برزیل پا بگذارند جمعیت نیمه عشایری دست کم ۱۰٬۰۰۰ سال در این کشور ساکن بودند. در طول سه قرن بعد، پرتغالی‌ها در این کشور ساکن شدند و ابتدا به دنبال درخت برزیل (پو برزیل)، و پس از آن کشت نیشکر، قهوه و نیز جستجوی معادن طلا برآمدند. منبع نیروی انسانی این مستعمره در آغاز متشکل از برده‌های برزیل، سرخ‌پوستان آمریکا، و پس از سال ۱۵۵۰، بیشتر متشکل از سیاه‌پوستان آفریقایی بود. در سال ۱۸۰۸ماریای یکم، ملکه پرتغال، و پسر و نایب‌السلطنه وی، از پرتغال، در گریز از ارتش ناپلئون بناپارت امپراتوری اول فرانسه به همراه خاندان سلطنتی، اشراف و دولت به ریودو ژانیرو گریختند. این تنها مورد جابجایی یک خاندان سلطنتی از قاره‌ای به قاره‌ای دیگر بوده‌است.
گرچه آنان در سال ۱۸۲۱ به پرتغال بازگشتند، این فاصله منجر به باز شدن بنادر تجاری به روی بریتانیا شد که در آن زمان به دلیل حملات ارتش ناپلئون قادر به دسترسی به بیشتر بنادر قاره اروپا نبود و این امر منجر شد تا برزیل به عنوان بریتانیای تحت فرمانروایی دربار پرتغال لقب بگیرد. پس از عزیمت جان چهارم شاهزاده پرتغالی، بقایای دولت سلطنتی در ریودوژانیرو اقدام به انحلال پادشاهی برزیل کرده و آن را به حالت استعماری بازگرداند. این امر منجر به بروز نزاع‌های کوچکی در این کشور شد که به نام شهرت دارد. در ۷ سپتامبر ۱۸۲۲ نایب‌السلطنه پیتر اول از برزیل (دوم پدروی دوم) (که بعدها پدروی چهارم از پرتغال نام گرفت) با اعلام استقلال، امپراتوری مستقل برزیل را بنیان نهاد. عهدنامه‌ای که استقلال این امپراتوری را به رسمیت می‌شناسد در ۲۹ ژوئن ۱۸۲۵ بین بریتانیا و پرتغال امضا شد. در حالیکه تاج و تخت در اختیار دربار براگانزا باقی ماند، این امر بیشتر منجر به تجزیه امپراتوری پرتغال به دو بخش شد و نه نهضت استقلال طلبی به نحوی که در دیگر مناطق قاره آمریکا مشهود است.
امپراتوری برزیل رسماً حکومتی دموکراسی در نظام وستمینستر (سبک بریتانیایی) بود و موازنه قوا میان امپراتور، نخست‌وزیر و پارلمان بیشتر شبیه نظام استبدادی امپراتوری اتریش بود. برده‌داری در سال ۱۸۸۸ و به موجب «قانون طلایی» که ایزابل شاهزاده امپراتوری برزیل وضع کرده بود آغاز شد، و مهاجرت گسترده از اروپا به پرتغال زمینه را برای صنعتی شدن این کشور فراهم کرد. پس از پدروی اول پسر وی پدروی دوم جانشین وی شد. در سنین پیری او، ارتش و کابینه دچار اختلاف شدند، بحرانی که ناشی از جنگ اتحاد سه‌گانه (جنگ پاراگوئه) بود. پدروی دوم برای پیشگیری از وقوع جنگ بین ارتش و نیروی دریایی در ۱۵ نوامبر ۱۸۸۹ از تاج و تخت کناره‌گیری کرد. در این زمان جمهوری فدرال (با نام رسمی جمهوری ایالات متحده برزیل) توسط سپهبد دئودورا دا فونسکا تأسیس شد.
در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، برزیل بیش از پنج میلیون مهاجر اروپایی، عرب و ژاپنی را در خود جای داد. در این دوره برزیل صنعتی و استعماری‌تر شد و مرکز آن نیز توسعه یافت.
نظام دیکتاتوری سه بار در این کشور حاکم شد: از ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۴، ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۵ توسط گتولیو وارگاس و ۱۹۶۴ تا ۱۹۸۵ تحت فرمانروایی شماری از ژنرال‌هایی که توسط ارتش به این مقام منصوب شده بودند. برزیل یکی از چندین کشور آمریکای لاتین بود که در دهه‌های شصت و هفتاد میلادی وقوع کودتای نظامی، حکومت‌های منتخب و غیرنظامی را سرنگون کرد و نظامیان برای چند دهه قدرت را در دست گرفتند. ارتش برزیل با حمایت قشرها صاحب امتیاز و بخشی از طبقه متوسط، که در آن دوران کم شمار بود، درصدد برآمد تا با گروه‌های چپ و سوسیالیست که قدرت گرفته بودند، مقابله کند. زیرا انقلابیون چپ‌گرا نیز در دهه‌های شصت و هفتاد میلادی با روش‌های خشن قصد داشتند سیستم حاکم بر کشور را سرنگون کنند. بر اساس آمارها، در دوران ۲۱ ساله حکومت نظامی برزیل حداقل ۴۰۰ نفر کشته و هزاران نفر زندانی و شکنجه شدند. یکی از این فعالان چپ‌گرا که در آن زمان بازداشت شد دیلما روسف بود رئیس‌جمهوری سابق برزیل که توسط لیبرال ها در سال ۲۰۱۶ برکنار شد و جای خود را به میشل تمر داد. بعضی از این شکنجه‌ها از سوی بریتانیایی به شکنجه گران آموزش داده شده بود. هر چند برزیل در میان اولین کشورهای آمریکای لاتین بود که به حکومت نظامیان پایان داد ولی در شمار آخرین کشورهایی است که برای کشف جنایات و شناسایی قربانیان حکومت نظامیان، یک کمیسیون حقیقت یاب تشکیل داده‌است. بر اساس قانون عفو عمومی مصوب سال ۱۹۷۹ آشتی ملی، تمام افراد و طرف‌هایی که اعمال خشونت‌آمیز مرتکب شده بودند مورد عفو قرار گرفته و از تعقیب قضایی و مجازات معاف شدندما برزیلی‌ها ملتی از شکنجه‌گران و قربانیان شکنجه هستیم بی. بی.سی. فارسی. بازدید در ۱۶ اوت ۲۰۱۶ میلادی
از سال ۱۹۸۵، حکومت برزیل در سطح بین‌المللی به عنوان یک حکومت دموکراسی در نظر گرفته شده‌است؛ این وضعیت در همه‌پرسی‌ای که در سال ۱۹۹۳ برگزار شد تأیید شد. در این همه‌پرسی از رای‌دهندگان خواسته شده بود از بین ریاست جمهوری و پارلمان یکی را انتخاب کنند که رای‌دهندگان با بازگشت حکومت مشروطه سلطنتی نیز مخالفت کردند.
برخی از اولین بقایای انسان یافت شده در قاره آمریکا، زن لوزیا بود، که در ناحیه پدرو لئوپولدو، در منطقه کنونی میناز ژرایس پیدا شد که شواهدی از سکونت انسان، حداقل در ۱۱۰۰۰ سال پیش، ارائه می‌کند.
هنگامی که کاوشگران پرتغالی وارد برزیل شدند، این منطقه تحت سکونت صدها نوع مختلف از قبیله‌های جیکوابو بود که «قدیمی‌ترین آنها به حداقل ۱۰۰۰۰ سال قبل در ارتفاعات میناز ژرایس بازمی‌گردد». تاریخ پیدایش نخستین ساکنان، که پرتغالی‌ها آنها را «هندی‌ها» (índios) می‌نامیدند، هنوز هم در میان باستان‌شناسان مورد مناقشه است. قدیمی‌ترین سفال‌هایی که تا به حال در نیمکره غربی یافت شده‌است، با قدمت ۸۰۰۰ سال بر اساس رادیوکربن، در حفاری‌های حوضه آمازون برزیل، در نزدیکی شهر سانتاری، به دست آمده است شواهدی را در حمایت از این فرضیه ارائه می‌دهد که منطقه جنگل‌های استوایی از نظر منابع بسیار فقیرتر از آن بوده که از یک فرهنگ پیچیده ماقبل تاریخ حمایت کند. پذیرفته‌شده‌ترین دیدگاه کنونی مابین انسان‌شناسان، زبان‌شناسان و ژنتیک‌شناسان این است که قبایل اولیه بخشی از اولین موج شکارچیان مهاجر بودند که یا از خشکی و از طریق تنگه برینگ، یا از طریق مسیرهای دریایی ساحلی در امتداد اقیانوس آرام، یا هر دو، از آسیا به قاره آمریکا آمدند.
اصول فلسفه و روش رئالیسم، تألیف سید محمدحسین طباطبایی به همراه تشریح مرتضی مطهری کتابی است مشتمل بر یک دورهٔ مختصر معرفت‌شناسی اسلامی و در برگیرندهٔ ۱۴ مقاله است.
کتاب «اصول فلسفه و روش رئالیسم» مجموعه‌ای پنج جلدی است که توسط علامه محمد حسین طباطبایی تألیف شده و شاگرد وی مرتضی مطهری در توضیح مطالب کتاب پاورقی‌های جامعی بر روی آن نوشته است.
نویسنده، علامه طباطبایی، اولاً، فلسفه را محدود به اسلام یا شرق نمی‌کند، و ثانیا، به نظر می‌رسد درک خاصی از تفسیر واقع‌گرایی دارد و آن را به عنوان واقع بینی، حق طلبی و تسلیم حقیقت بودن تفسیر می‌کند، که در انسان امری ذاتی است. در حقیقت، علامه طباطبایی با این مجموعه می‌خواسته آزادگان حقیقت طلب را به تفکر، تأمل، بحث و گفتگو و همراهی همدیگر فرا خواند.
طباطبایی در کتاب «اصول فلسفه و روش رئالیسم» افکار خود را بیان کرده است؛ این کتاب همچنین شامل افکار فلسفی مرتضی مطهری، شاگرد طباطبایی نیز هست.
طباطبایی می‌گوید: اینگونه نیست که انسان‌ها واقعیت را آنگونه که هست درک کرده باشند. بلکه هر انسانی متوجه جهت و جنبه‌ای از واقعیت شده است. انسانها برای رسیدن به درک بهتری از واقعیت می‌توانند این افکار را با هم به اشتراک بگذارند. این می‌شود تعامل بین ادراک کنندگان. در نتیجه این نوع واقع‌گرایی تعاملی، جنبه‌های معرفت شناختی‌ای در عرصه سیاست و جامعه نمایان می‌شود، که طباطبایی این گونه از آنها نام می‌برد: تفکر اجتماعی، تدبر اجتماعی، اجتهاد اجتماعی؛ یعنی کلام او نیز تحت تأثیر معرفت شناسی اوست. نظریه‌های وی در زمینه سیاست نیز تحت تأثیر معرفت شناسی وی است که می‌توانیم همه اینها را رئالیسم تعاملی طباطبایی بنامیم.
واقع‌گرایی یا رئالیسم طباطبایی، تعاملی است. تعامل این واقع‌گرایی به این دلیل است که برداشتی که ما داریم، ادراک ما و دانش ما، مجموعه‌ای از تعاملات بین سیستم ادراکی ما و واقعیت خارجی است. چگونه بفهمیم این برداشت ما از واقعیت، حقیقی است؟ جواب این سوال در تعامل بین ادراکات بدست می‌آید. بدین معنا که، ما انسان‌ها با وجود محدودیت‌های ادراکی‌ای که داریم، می‌توانیم با به اشتراک گذاشتن ادراکات و دانسته‌های خود با دیگران نوعی تعامل داشته باشیم تا به واقع‌گرایی بهتر و کامل‌تری برسیم.
از نظر طباطبایی، دو نوع ادراک وجود دارد: ۱. اعتباری ۲. حقیقی. عوامل تأثیر گذار بر ادراکات «اعتباری» عبارتند از: محیط جغرافیایی، محیط کار و زندگی، میزان تکامل زندگی دنیوی، میزان اطلاعات و دفعات ورود یک فکر به ذهن انسان. عوامل تأثیر گذار بر ادراکات «حقیقی» عبارتند از: سیستم ادراکی، اخلاق انسانی، اخلاق اجتماعی، رفتارها و اعمال شخصی، رفتارها و کنش‌های اجتماعی و عوامل خارجی مانند محل سکونت، فقر شدید، ثروت فراوان، نظام اقتصادی، احکام و حقوق اقتصادی، اجتماع و ویژگی‌های تمدنی آن.
به گفته طباطبایی، مجموعه‌ای از عوامل در نحوه ادراک ما دخالت دارند. حقایقی وجود دارد که با هر شرایط معنوی و رفتاری به دست نمی‌آید، بلکه شرایط اخلاقی، عملی و رفتاری خاصی لازم است تا بتوان به آن حقایق دست یافت.
در مقاله پنجم این کتاب، طباطبایی روند شکل گیری مفاهیم اساسی در ذهن را توضیح می‌دهد که می‌توان آن را نوعی روانشناسی یا ذهن شناسی دانست که در نوع خود بی‌سابقه است.
علاوه بر استفاده از مطالب ارزشمند هزار رساله درباره فلسفه اسلامی در این کتاب، به نظرات و تحقیقات دانشمندان بزرگ اروپایی نیز توجه کامل شده است. بخش‌هایی از کتاب درباره فلسفه اسلامی و فلسفه اروپایی، بسیار نوآورانه و در نوع خود بی‌سابقه هستند.
پس از جنگ جهانی دوم در سال ۱۳۲۴، هنگامی که ایدئولوژی‌های غربی و افکار ایده پردازان جماهیر شوروی، ذهن ایرانیان را به خود مشغول کرده بود، استاد مطهری با احیای این کتاب به مقابله با این عقاید خارجی آمد.
جلد اول کتاب شامل یک دوره مختصر در مورد آشنایی با فلسفه است، مسائل مهم فلسفه را بیان می‌کند و سعی دارد فهم آن ساده و عام باشد.
در جلد دوم، ادراکات و نحوه کار فرآیندهای ذهنی و عقلی انسان به روشی خاص و نوآورانه بررسی شده است.
جلد سوم شامل یک سری مقالات تحت عنوان «مسائل وجود» است. همچنین در مورد وجوب و قطعیتی که کار جهان را کنترل می‌کند، بحث می‌شود. پس از آن به اجبار و اختیار انسان و استعدادها و وظایف و مسئولیت‌های او در برابر نظام اجتناب ناپذیر وجود و هستی پرداخته می‌شود.
انتشار جلد چهارم به دلیل اختلاف نظر در مورد موضوعی بین استاد مطهری و علامه طباطبایی، مدتی طولانی به تأخیر افتاد.یادداشت سیدهادی خسروشاهی، در طباطبائی، اصول فلسفه رئالیسم، ص۱۱. در مورد جلد چهارم، پاورقی‌های استاد مطهری به دلیل شهادت وی کامل نشد. با توجه به این موضوع، این جلد شامل متن کتاب و پاورقی‌های ناتمام استاد مطهری است.
مباحث جلد پنجم درباره شناخت خدا و صفات و افعال اوست. این مجلد بیان کننده نوعی خداشناسی به معنای خاص است: ذات الهی، صفات کامله او، چگونگی صدور جهان از او.مقدمه سیدهادی خسروشاهی، در طباطبائی، اصول فلسفه رئالیسم، ص۱۸. ویژگی‌ای که این کتاب را ارزشمند کرده این است که متن کتاب نوعی سلوک ذهنی و معنوی در جهان ماوراالطبیعه است.
این کتاب ۵ جلدی در مجموع چهارده مقاله با عناوین زیر را شامل می‌شود:
کتاب «اصول فلسفه و روش رئالیسم»
سهام ممتاز . یکی از انواع سهام است. سهام ممتاز، نوعی گواهی مالکیت قابل انتقال است که به دارندهٔ آن، حقی محدود و ثابت از دارایی‌های شرکت می‌دهد. واژهٔ "ممتاز" بدین معنی است که پرداخت سود این سهام، نسبت به سود سهام عادی، اولویت داشته، و باید به‌طور کامل پرداخت شود؛یاری، مدخل سهام ممتاز حتی اگر شرکت به هر دلیل ورشکسته شود.یاری. ر.ک. مدخل سهام از طرفی ممکن است برخی حقوق نظیر حق رأی در مجامع از دارندگان سهام ممتاز سلب شود.
سهام ممتاز، جزو سهام سرمایه‌ای می‌باشد که در ایران قانون تجارت آن را پذیرفته‌است. این سهم دارای امتیازاتی است که به سهم عادی تعلق نمی‌گیرد. امتیازاتی که به سهام ممتاز تعلق می‌گیرد عبارتند:
فرایند خصوصی سازی در صنعت برق را تجدید ساختار در صنعت برق می‌نامند، این فرایند تمام ملاحظات فنی و اقتصادی در تولید، انتقال و توزیع انرژی الکتریکی در سیستم‌های سنتی را به چالش کشیده‌است و مفاهیم جدیدی را در تولید، انتقال، توزیع و بهره‌برداری از سیستم قدرت را به وجود آورده‌است.
تجدید ساختار سیستم‌های قدرت در برگیرنده مباحث همچون مدل‌های مختلف تجدید ساختار و مقایسه آن‌ها با یکدیگر، معرفی انواع بازارها و قراردادهای دوطرفه و قیمت‌گذاری آن‌ها شامل رزرو چرخان، توان راکتیو (کنترل ولتاژ)، کنترل تولید و کنترل فرکانس و بررسی پرشدگی در خطوط انتقال و تأثیر آن بر قیمت برق در بازار ارائه می‌گردد.
در گذشته سیستم‌های قدرت در مالکیت دولت بود، به این صورت که تولید، انتقال و توزیع این انرژی در یک منطقه توسط یک واحد انجام می‌شد و مصرف کنندگان کوچک و بزرگ، انرژی مورد نیازشان را از دولت خریداری می‌کردند، در واقع دولت‌ها با احداث نیروگاه‌های کوچک و بزرگ در نقاط مختلف کشور و احداث خطوط انتقال و توزیع، انرژی تولیدی را به مصرف کننده‌ها می‌رساندند. در دهه‌های اخیر با گسترش علوم و مطرح شدن موضوعاتی همچون خصوصی سازی و افزایش بهره وری، دولت‌ها به فکر کاهش تصدی‌گری خود در امور کلان اقتصادی و افزایش سهم بخش خصوصی در اجرای این امور افتادند، که در این راستا صنعت برق هم مانند دیگر صنایع زیر بنایی کشور شامل تغییراتی در رویکردهای اقتصادی و ملاحظات فنی گردید.
صنعت برق در حال تغییر و تحول و حرکت به سمتی است که با اجازه دادن به تولید کننده‌ها برای رقابت و ایجاد شرایط بازار سعی در کاهش هزینه‌های تولید و توزیع برق، حذف ناکارآمدی‌های معین، جدا شدن وظایف و افزایش انتخاب مشتری داشته‌است این تحول به سوی بازار رقابتی برق معمولاً مقررات زدایی یا تجدید ساختار نامیده می‌شود و از جمله مزایای آن می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
ناپُلِئون بُناپارت (؛ ۱۵ اوت ۱۷۶۹ – ۵ مه ۱۸۲۱) که بعدها با نام سلطنتی ناپلئون یکم شناخته می‌شد، فرماندهٔ نظامی و رهبر سیاسی فرانسوی بود که طی انقلاب فرانسه به شهرت رسید و لشکرکشی‌های موفقی را طی جنگ‌های انقلابی رهبری کرد. او از ۱۷۹۹ تا ۱۸۰۴ به‌عنوان کنسول نخست، رهبر جمهوری فرانسه بود و سپس از ۱۸۰۴ تا ۱۸۱۴ و بار دیگر در ۱۸۱۵ امپراتور فرانسه بود. میراث سیاسی و فرهنگی ناپلئون، او را به رهبری نامدار و بحث‌برانگیز تبدیل کرد. او بسیاری از اصلاحات لیبرالی را بنیاد نهاد که همچنان پابرجاست و یکی از بزرگ‌ترین فرماندهان نظامی تاریخ محسوب می‌شود. فعالیت‌های نظامی او همچنان در آکادمی‌های نظامی سراسر جهان مورد مطالعه قرار می‌گیرند. ناپلئون نقش به‌سزایی در تاریخ اروپا ایفا نمود.Roberts, A. "Napoleon: A Life". Penguin Group, 2014, p. 801. از سوی دیگر، بین سه تا شش میلیون غیرنظامی و سرباز در جریان جنگ‌های ناپلئونی جان باختند.
ناپلئون در جزیرهٔ کرس به دنیا آمد. خانوادهٔ او اصالتاً از نجیب‌زادگان نه‌چندان بلندپایهٔ ایتالیایی بودند.Roberts, A.  (2016).  Napoleon the Great.  United Kingdom: Penguin Books Limited. (p. 1) در حالی که ناپلئون در ارتش فرانسه مشغول به خدمت بود، او از انقلاب ۱۷۸۹ فرانسه پشتیبانی کرد و تلاش کرد تا آرمان‌های انقلاب را به زادگاهش، کرس، گسترش دهد. او با سرکوب شورشی‌های سلطنت‌طلب، به حکمرانی دایرکتوار فرانسه پایان داد و اعتبارش به‌سرعت بیشتر شد. او در سال ۱۷۹۶ به سمت اتریشی‌ها و متحدان ایتالیایی آن‌ها لشکر کشید و پیروزی‌های قاطعانه‌ای به دست آورد و به قهرمان ملی تبدیل شد. دو سال بعد، ناپلئون لشکرکشی به سمت مصر را رهبری کرد که سکوی پرتابی برای کسب قدرت سیاسی او بود. به‌دنبال وقوع کودتایی در نوامبر ۱۷۹۹، او خود را به‌عنوان کنسول نخست جمهوری منصوب کرد. ناپلئون در سال ۱۸۰۴، به‌منظور تحکیم و گسترش قدرت، به‌عنوان امپراتور فرانسه تاج‌گذاری کرد.
اختلافات با بریتانیا منجر به این شد که فرانسه تا سال ۱۸۰۵ با جنگ ائتلاف سوم مواجه شود. ناپلئون این ائتلاف را با پیروزی‌هایی در مبارزات اولم و نبرد استرلیتز که به انحلال امپراتوری مقدس روم انجامید، در هم شکست. در سال ۱۸۰۶ نیز ائتلاف چهارم علیه او رخ داد. ناپلئون پروس را در نبرد ینا–اورشتدت شکست داد، ارتش بزرگ را به اروپای شرقی برد و روس‌ها را در ژوئن ۱۸۰۷ شکست داد و ملت‌های شکست‌خوردهٔ ائتلاف چهارم را به پذیرش پیمان تیلسیت مجبور کرد. دو سال بعد، اتریشی‌ها در جریان جنگ ائتلاف پنجم دوباره فرانسوی‌ها را به مبارزه طلبیدند، اما ناپلئون پس از پیروزی در نبرد واگرام، سیطره خود را بر اروپا مستحکم کرد.
ناپلئون به گسترش محاصره قاره‌ای امید داشت. او به شبه‌جزیرهٔ ایبریا حمله کرد و برادرش، ژوزف، را در سال ۱۸۰۸ پادشاه اسپانیا کرد. اسپانیایی‌ها و پرتغالی‌ها در جنگ شبه‌جزیره با کمک ارتش بریتانیا شورش کردند که به شکست مارشال‌های ناپلئون منجر شد. سپس ناپلئون در تابستان ۱۸۱۲ به روسیه حمله کرد. این لشکرکشی شاهد عقب‌نشینی مصیبت‌بار ارتش بزرگ ناپلئون بود. در سال ۱۸۱۳، پروس و اتریش به نیروهای روسیه در ائتلاف ششم علیه فرانسه ملحق شدند که در نتیجه ارتش ائتلافی بزرگ، ناپلئون را در نبرد لایپزیگ شکست داد. ائتلاف به فرانسه حمله و پاریس را تسخیر کرد. ناپلئون مجبور شد در آوریل ۱۸۱۴ از سلطنت کناره‌گیری کند. او به جزیرهٔ الب، بین جزیرهٔ کورس و ایتالیا، تبعید شد. در فرانسه، بوربون‌ها به قدرت بازگشتند.
ناپلئون در فوریهٔ ۱۸۱۵ از جزیرهٔ الب گریخت و کنترل فرانسه را به دست گرفت. هم‌پیمانان با تشکیل ائتلاف هفتم واکنش نشان دادند و ناپلئون در ژوئن ۱۸۱۵، در نبرد واترلو شکست خورد. بریتانیایی‌ها او را به جزیرهٔ دورافتادهٔ سنت هلن در اقیانوس اطلس تبعید کردند. ناپلئون همان‌جا در سال ۱۸۲۱ در ۵۱ سالگی درگذشت.
ناپلئون در نخستین دههٔ سده ۱۹ میلادی ارتش فرانسه را علیه اکثر قدرت‌های اروپایی هدایت کرد و پس از رشته‌ای از پیروزی‌ها موقعیت فرانسه را به عنوان یکی از قدرت‌های غالب قاره اروپا تثبیت کرد. در این دوره حوزه نفوذ فرانسه از طریق اتحادهای متعدد با سایر کشورها و انتصاب دوستان و اعضای خانواده ناپلئون به رهبری دیگر کشورهای تصرف شده توسط فرانسه، گسترش یافت.Broers, M. and Hicks, P."The Napoleonic Empire and the New European Political Culture". Palgrave Macmillan, 2012, p. 230Conner, S. P. "The Age of Napoleon". Greenwood Publishing Group, 2004, pp. 38-40.Perez, Joseph. "The Spanish Inquisition: A History". Yale University Press, 2005, p. 98Fremont-Barnes, G. and Fisher, T. "The Napoleonic Wars: The Rise and Fall of an Empire". Osprey Publishing, 2004, p. 336 تاکتیک‌های او باعث پیروزی‌های بسیاری برای ارتش فرانسه در برابر ارتش‌هایی شد که حتی در بعضی موارد از لحاظ تعداد بر ارتش فرانسه برتری داشتند. به همین دلیل، وی به عنوان یکی از فرماندهان نظامی برترِ تاریخ شناخته شده‌است.Grab, A. "Napoleon and the Transformation of Europe". Palgrave Macmillan, 2003, Conclusion.The ideas that underpin our modern world—meritocracy, equality before the law, property rights, religious toleration, modern secular education, sound finances, and so on—were championed, consolidated, codified and geographically extended by Napoleon. To them he added a rational and efficient local administration, an end to rural banditry, the encouragement of science and the arts, the abolition of feudalism and the greatest codification of laws since the fall of the Roman Empire. Andrew Roberts, "Napoleon: A Life" (2014), p. xxxiii.Xavier Blanc-Jouvan, "Worldwide Influence of the French Civil Code of 1804, on the Occasion of its Bicentennial Celebration" ناپلئون تأثیر پررنگی بر دنیای مدرن گذاشت و اصلاحات لیبرالی را در سرزمین‌هایی که فتح کرد به اجرا گذاشت. او بسیاری از سیاست‌های لیبرالی را در فرانسه و اروپای غربی پیاده‌سازی کرد.
تولد وی یک سال بعد از آن اتفاق افتاد که جزیره کرس توسط فرانسه از کنترل جمهوری جنوا خارج شده بود. او که در خانواده‌ای پرجمعیت به دنیا آمده بود، یک برادر بزرگتر به نام جوزف، برادرانی کوچکتر به نام‌های لوسین، لویی و جروم و همچنین خواهرانی کوچکتر به نام‌های الیزا، پاولین و کارولین داشت. خانواده او اصالتاً از نجیب‌زادگان نه چندان بلندپایه ایتالیایی بودند که در قرن شانزدهم به جزیره کرس آمده بودند.
پدر او کارلو در سال ۱۷۷۷ به عنوان نماینده کرس در دربار لوئی شانزدهم منصوب شد.Cronin 1994, pp. 20–21
تربیت سخت‌گیرانه مادر ناپلئون تأثیر عمده‌ای بر شخصیت او در سال‌های کودکی داشت. او اندکی قبل از تولد دو سالگی در کلیسای جامع آژاکسیو به عنوان کاتولیک تعمید داده شد. به دلیل موقعیت و روابط مناسب خانواده بناپارت، وی نسبت به ساکنان کرس در آن زمان از موقعیت‌های تحصیلی بهتری برخوردار بود.2012 DNA tests found that some of the family's ancestors were from the قفقاز region; ; The study found haplogroup type E1b1c1*, which originated in Northern Africa circa 1200 BC; the people migrated into the Caucasus and into Europe.
ناپلئون در ابتدای سال ۱۷۷۹ برای یادگیری زبان فرانسوی به یک مدرسه مذهبی در فرانسه رفت و چند ماه بعد در یک مدرسهٔ نظامی در فرانسه پذیرفته شد. وی زبان فرانسوی را با لهجهٔ کرسی قابل توجهی صحبت می‌کرد و هرگز قادر به هجی صحیح کلمات فرانسوی نشد،Roberts, "Napoleon " (2014) 799-801 به همین دلیل در طول تحصیل بارها توسط دیگر دانش آموزان مورد استهزا واقع می‌شد. پس از اتمام تحصیل در آن مدرسه در سال ۱۷۸۴ در مدرسه نظامی معتبر پاریس پذیرفته شد. او در این مدرسه تحصیلات خود را در آموزش توپخانه ادامه داد. پس از فوت پدرش و کاهش درآمد وی، دروس مربوط به دو سال را در یک سال به اتمام رساند. ممتحن وی در این مدرسه دانشمند معروف لاپلاس بود که بعدها توسط ناپلئون به عضویت مجلس سنا درآمد.Cronin 1994, p.27Wells 1992, p.74
پس از فارغ‌التحصیلی در سال ۱۷۸۵ با درجه ستوان دوم توپخانه به ارتش پیوست. پس از انقلاب فرانسه در سال ۱۷۸۹ به مدت دو سال از خدمت نظامی کناره‌گیری کرد و اوقات خود را در پاریس و کرس سپری کرد. او در این زمان به شدت طرفدار تحرکات ملی گرایانه در کرس بود به‌طوری‌که در نامه‌ای مربوط به ماه مه سال ۱۷۸۹ به پاسکوآل پاولی از رهبران جامعه کورسیکا به شدت از فرانسویان و تصرف کرس توسط آنان انتقاد و بدگویی کرد. او سال‌های ابتدایی بعد از انقلاب را در کرس و در کشمکش با انقلابیون، سلطنت‌طلبان و ملی‌گرایان کرس سپری کرد. بناپارت پشتیبان مستقیم ژاکوبن‌ها بود و فرماندهی دسته‌ای از شبه‌نظامیان کرس را برعهده داشت. او در سال ۱۷۹۲ توانست مقامات ارتش فرانسه را راضی کند که وی را مجدداً به خدمت در ارتش بپذیرند. در این سال ائتلافی از قدرت‌های اروپایی علیه جمهوری فرانسه تشکیل شد و دوطرف بر سر مناطقی که امروزه در کشور ایتالیا واقع شده‌اند وارد جنگ شدند.
در سال ۱۷۹۳ در شهر تولون در جنوب فرانسه یک شورش ضدانقلابی برپا شد و این شهر به اشغال سلطنت طلبان و نیروهای انگلیسی درآمد. ارتش انقلابی فرانسه، تولون را از راه خشکی محاصره کرد.Roberts 2001, p.xviii محاصره به کُندی و بی‌نتیجه پیش می‌رفت تا اینکه بناپارت به معاونت فرماندهی توپخانه منصوب شد. او پس از استقرار توپ‌های خود به آرایشی که از مدت‌ها پیش در نظر داشت و پس از یک گلوله‌باران شدید تپهٔ اگیت راکه بر خلیج مشرف بود به تصرف درآورد و از روی آن آتش توپخانه را به روی کشتی‌های انگلیسی گشود. این اقدام موجب فرار کشتی‌ها شد. دو روز بعد در هفدهم دسامبر جمهوری خواهان به استحکامات شهر حمله برده و به عقب رانده شدند اما بناپارت با یک ستون ذخیره به کمک شتافت و در جریان این حمله مجروح شد. این اقدام موجب پیروزی جمهوری خواهان شد و در پی آن شهر به تصرف آن‌ها درآمد. این پیروزی موجب ارتقاء درجهٔ بناپارت شد.Patrice Gueniffey, "Bonaparte: 1769–1802" (Harvard UP, 2015), pp 137-59.
بعد از سقوط برادران روبسپیر، ناپلئون هم به دلیل ارتباط با آن دو تحت بازداشت خانگی قرار گرفت اما در ظرف دو هفته مجدداً آزاد شد. در سوم اکتبر سلطنت طلبان در پاریس شورش کردند و به سمت مواضع مجمع ملی فرانسه در حال پیشروی بودند.Englund (2010) pp 92–94 در این زمان مسئولیت محافظت از مجمع به ناپلئون سپرده شد و او با استفاده از تجربیات خود برای این منظور از توپخانه استفاده کرد. در پنجم اکتبر که معادل سیزدهم واندیمیر بود با استفاده از توپ‌های سنگین نیروهای سلطنت طلب را به شدت سرکوب کرد. در جریان این سرکوب هزار و چهارصد نفر از سلطنت طلبان کشته شدند و مابقی مجبور به عقب‌نشینی گشتند. موفقیت در این سرکوب برای ناپلئون شهرت و ثروت زیادی به ارمغان آورد.Roberts 2001, p.xviBourrienne, "Memoirs of Napoleon", p.38.Bourrienne, "Memoirs of Napoleon", p.39.Johnson 2002, p.27
در سال ۱۷۹۶ اتریش با سوءاستفاده از ضعف نظامی فرانسه، به آلمان و شمال ایتالیا حمله کرد و مناطقی را از دست فرانسه خارج کرد که موجب عصبانیت شدید مردم فرانسه شد. ناپلئون که بعد از سرکوب سیزدهم واندیمیر به مقام فرماندهی نیروهای ارتش فرانسه در ایتالیا رسیده بود، دو روز بعد از ازدواج با ژوزفین بوهارنه پاریس را برای در اختیار گرفتن ارتش ایتالیا ترک کرد. ابتدا در نبرد لودی نیروهای اتریشی را شکست داد و آن‌ها را از لمباردی بیرون راند، در نبرد کالدیرو شکست خورد ولی مجدداً در نبرد آرکول پیروز شد و به سمت جنوب ایتالیا و سرزمین تحت حکومت پاپ پیشروی کرد. تا پایان سال ۱۷۹۶ شمال ایتالیا و قسمتی از خاک اتریش را تصرف کرد. در ماه مارس ۱۷۹۷ مجدداً نیروهایش را به سمت اتریش راند و اتریش را وادار به امضای پیمان صلح کرد. طبق این پیمان بخش‌های بزرگی از شمال و جنوب ایتالیا به فرانسه داده شد، اما طبق یک بند محرمانه جمهوری ونیز به اتریش می‌رسید. سپس ونیز را فتح کرد و ضمن غارت گنجینه‌های آن، به ۱۱۰۰ سال استقلال ونیز خاتمه داد.
در طول این لشکرکشی، نفوذ ناپلئون در سیاست فرانسه نیز افزایش چشمگیری پیدا کرد. وی در کودتای چهارم سپتامبر، قدرت سیاسی را به جمهوریخواهان حامی خود سپرد که با این عمل آنان را بیش از پیش به خود وابسته کرد.
بعد از بررسی اوضاع نظامی، ناپلئون به این نتیجه رسید که نیروی دریایی فرانسه از توانایی مقابله با نیروی دریایی بریتانیا در کانال مانش برخوردار نیست. به همین دلیل تصمیم گرفت از طریق تصرف مصر و حضور در خاورمیانه، به منافع اقتصادی بریتانیا در هند ضربه بزند.Amini 2000, p.12
در ماه مه ۱۷۹۸ ناپلئون به عضویت فرهنگستان علوم فرانسه درآمد و سپس به سوی مصر رهسپار شد. در بین نیروهایی که او را در مصر همراهی می‌کردند هیأتی متشکل از ۱۶۷ دانشمند متخصص در ریاضی، طبیعیات، شیمی و ژئودزی نیز به چشم می‌خورد که در مصر به فعالیت اکتشافی پرداختند و از جمله کشفیات این هیئت می‌توان از سنگ رشیدRosetta Stone نام برد.
در مسیر مصر ابتدا به مالت رفت که دراختیار شوالیه‌های سنت جان قرار داشت و آنجا را تصرف کرد. به دلیل اصلیت فرانسوی ۲۰۰ شوالیه این گروه و نارضایتی آنان از فرمانده آلمانی خود، مقاومت چندانی در برابر حمله ناپلئون صورت نگرفت به‌طوری‌که تلفات ارتش وی در این نبرد تنها سه نفر بود.Englund (2010) pp 127-8
ناپلئون و ارتش وی از تعقیب نیروهای بریتانیایی در امان ماندند و نهایتاً در اول ژوئیه به اسکندریه رسیدند. در ۲۱ ژوئیه نبرد اهرام بین فرانسویان از یک طرف و ممالیک مصر و نیروهای امپراتوری عثمانی از طرف دیگر درگرفت که با پیروزی فرانسویان خاتمه یافت. اما در اول ماه اوت همان سال نیروی دریایی بریتانیا موفق شد در نبرد نیل به فرماندهی هوریشیو نلسون ضربه سنگینی به ناوگان فرانسه وارد کند، به‌طوری‌که به غیر از دو کشتی مابقی این ناوگان غرق یا تصرف شد. این شکست رؤیای ناپلئون برای حضور قدرتمند در مصر را به چالش کشید. بعداً در اوایل سال ۱۷۹۹ ناپلئون نیروهای خود را به سمت دمشق راند و با ۱۳۰۰۰ سرباز تحت امر خود موفق به تصرف شهرهای بندری عریش، غزه، یافا و حیفا شد. در این میان تصرف یافا بسیار بیرحمانه بود به‌طوری‌که برای صرفه‌جویی در مصرف مهمات ۱۴۰۰ اسیر با سرنیزه به قتل رسیدند یا غرق شدند و کشتار و غارت در این شهر تا سه روز ادامه داشت.
به دلیل تلفاتی که در اثر بیماری به لشکر ناپلئون وارد شده بود، موفق به تصرف عکا نشد و در ماه مه به مصر عقب‌نشینی کرد. جهت عقب‌نشینی سریع‌تر، در راه بازگشت به مصر به دستور او به سربازان بیمار زهر داده شد. هرچند گروهی بر این باورند که این اقدام برای جلوگیری از شکنجه نیروهای بیمار و جامانده فرانسوی توسط نیروهای عثمانی انجام گرفته‌است. در هنگام حضور مجدد در مصر در ۲۴ ژوئیه، حمله آبی خاکی عثمانی را در ابوقیرAbukir با شکست روبرو کرد.Roberts 2001, p.xx
ناپلئون در طول لشکرکشی به مصر از طریق روزنامه‌ها و پیغام‌های جسته گریخته‌ای که به او می‌رسید در جریان اوضاع داخلی فرانسه و اروپا قرار می‌گرفت و به این ترتیب از شکست فرانسه در جنگ ائتلاف دوم خبردار شد. وی در ۲۴ اوت ۱۷۹۹ از غیبت موقت کشتی‌های انگلیسی در سواحل فرانسه استفاده کرد و بدون آن که دستوری در این مورد داشته باشد، به فرانسه بازگشت و فرماندهی نیروها در مصر را به ژنرال کلیبر (به فرانسوی: Jean-Baptiste Kléber) سپرد.Connelly 2006, p.57
در عین حال دستوری از طرف دیرکتوار برای ناپلئون ارسال شده بود که طبق آن او باید به همراه سپاهش به فرانسه بازگردد و حمله نظامی احتمالی به خاک فرانسه را دفع کند؛ ولی به علت ضعیف بودن خطوط ارتباطی این پیام به ژنرال فرانسوی نرسید. سرانجام او در اکتبر به پاریس رسید. در این شرایط باوجود ترک میدان نبرد توسط ناپلئون، دیرکتوار ضعیف‌تر از آن بود که بتواند وی را مؤاخذه کند.François Furet, "The French Revolution, 1770–1814" (1996), p. 212Georges Lefebvre, "Napoleon from 18 Brumaire to Tilsit 1799–1807" (1969), pp. 60–68
در ۱۹ نوامبر (۱۸ برومر) همان سال با همدستی بعضی از اعضای دیرکتوار و برادرش لوسین، طی یک کودتا دیرکتوار را منحل کرد. بعد از این کودتا، با تصویب قانون اساسی جدید قدرت به کنسول‌های فرانسه رسید که شورایی سه نفره بود. عملاً در این شورا ناپلئون به عنوان کنسول اول قدرت را در اختیار داشت.Lefebvre, "Napoleon from 18 Brumaire to Tilsit 1799–1807" (1969), pp. 71–92
در سال ۱۸۰۰ ناپلئون با عبور از آلپ اقدام به لشکرکشی مجدد به ایتالیا کرد. در این حمله سرزمین‌هایی که در مدت حضور وی در مصر توسط اتریش تصرف شده بود را مجدداً تصرف کرد. او با کمک برادرش ژوزف که رهبری مذاکرات صلح را برعهده داشت، قرارداد صلح لونویل را به اتریش تحمیل کرد.
ناپلئون در سال ۱۸۰۲ قانون برده‌داری را که بعد از انقلاب فرانسه ممنوع شده بود، دوباره در مستعمرات فرانسه برقرار کرد. این اقدام وی باعث شورش در هائیتی شد. نیروهای فرانسوی در سرکوب این شورش با مقاومت شدیدی روبرو شد و همچنین به علت ابتلا به تب زرد موفقیتی کسب نکرد.
بعد از صلح با اتریش، با انعقاد پیمان آمیان بین انگلیس و فرانسه، دوره صلح کوتاهی از ۱۸۰۲ تا ۱۸۰۳ در اروپا ایجاد شد. از جمله تعهدات این پیمان صلح عقب‌نشینی نیروهای انگلیس از مستعمرات جدید آن کشور بود. اما صلح بین فرانسه و انگلیس عمر طولانی نداشت. رژیم سلطنتی بریتانیا نگران تأثیر تفکرات و ایده‌های انقلابی بر روی رژیم سلطنتی انگلیس بود. انگلیس به دخالت فرانسه در ایجاد اتحاد جدید در سوئیس و تصرف پیمونت توسط فرانسه اعتراض داشت، هرچند که این دو کشور از جمله مناطق مورد توافق در پیمان صلح نبودند. همچنین انگلیس برخلاف تعهدات پیمان صلح، مالتا را ترک نکرد و در نهایت در سال ۱۸۰۳ به فرانسه اعلام جنگ کرد.