moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
نخستین انجمن اسلامی در سال ۱۹۲۰ در ادمونتون تأسیس شد و در همانجا مسجدی نیز بنا گردید. پس از جنگ جهانی دوم نیز انجمنهای اسلامی متعددی در ویندوسور، لوندن، تورنتو، و لاک لابیش و مناطق دیگر به ترتیب در سال‌های ۱۹۵۴، ۱۹۵۵، ۱۹۵۶، ۱۹۵۷ تأسیس گردید. در حال حاضر، حداقل ۵۰ انجمن و جمعیت اسلامی در کانادا مشغول فعالیت می‌باشد. بعدها انجمن‌های منطقه‌ای نیاز به همکاری و تعاون را در سراسر کشور بیش از پیش حس کرده، در سال ۱۹۷۳ اقدام به تأسیس شورای انجمن‌های اسلامی کانادا نمودند.
در سال ۱۹۵۳ در دانشگاه مک گیل و پس از آن در دانشگاه تورنتو «انیستیتوی تحقیقاتی اسلام» تأسیس گردید.
اکثریت مسلمانان کانادا در استان های انتاریو و کبک زندگی می کنند. بر اساس نظرسنجی ملی در سال 2011، 424925 مسلمان در کلان شهر تورنتو زندگی می کردند که معادل 7.7 درصد از کل جمعیت کلان شهر است. این آمار شامل تعداد زیادی از مسلمانان پاکستانی ، بنگلادشی ، هندی ، ایرانی و مصری / عرب تبار است. جامعه مسلمانان کلان شهر مونترال در سال 2011 221040 نفر بود یا تقریباً 6 درصد از کل جمعیت کلان شهر که شامل جمعیت مسلمان از غرب/جنوب اروپا، کارائیب، شمال آفریقا، خاورمیانه و شبه قاره هند است. اتاوا پایتخت ملی کانادا میزبان بسیاری از مسلمانان لبنانی ، آسیای جنوبی و سومالیایی است، جایی که جامعه مسلمانان در سال 2011 تقریباً 65880 نفر یا 5.5 درصد بودند. علاوه بر تورنتو ، اتاوا و مونترال ، تقریباً تمام کلان‌شهرهای اصلی کانادا دارای یک جامعه مسلمان هستند، از جمله ونکوور (73215) که بیش از یک سوم آن ایرانی تبار هستند، کلگری (58310)، ادمونتون (46125)، ویندزور (15575) ، وینیپگ (11265) و هالیفاکس (7540). در سال ‌های اخیر، به دلیل رشد اقتصادی در کلگری و ادمونتون، رشد سریع جمعیت وجود داشت.
اکثر مسلمانان کانادا افرادی هستند که مسلمان بزرگ شده اند. [ "" ] مانند مهاجران به طور کلی، مهاجران مسلمان به دلایل مختلف به کانادا آمده اند. اینها شامل آموزش عالی، امنیت، اشتغال و خانواده است. برخی دیگر برای آزادی مذهبی و سیاسی و امنیت آمده اند و جنگ های داخلی، آزار و اذیت و دیگر درگیری های داخلی و نژادی را پشت سر گذاشته اند. در دهه 1980، کانادا به پناهگاه امنی برای کسانی تبدیل شد که از جنگ داخلی لبنان فرار کردند. در دهه 1990 مسلمانان سومالی در پی جنگ داخلی سومالی و همچنین بوسنیایی هایی که از تجزیه یوگسلاوی سابق فرار کردند، وارد شدند. با این حال کانادا هنوز تعداد قابل توجهی از عراقی های فراری از جنگ عراق را دریافت نکرده است.
در نظرسنجی Environics در سال 2016، 83 درصد از مسلمانان به کانادایی بودن «بسیار افتخار می‌کنند» در حالی که 73 درصد از کانادایی‌‌ های غیرمسلمان هم همین را می‌گویند. مسلمانان کانادایی "آزادی و دموکراسی کانادا" را به عنوان بزرگترین منبع غرور و "چندفرهنگی و تنوع" را به عنوان دومین منبع بزرگ گزارش کردند. 94 درصد از مسلمانان کانادا احساس "قوی" یا "بسیار قوی" تعلق به کانادا را گزارش کردند. 78 درصد از مسلمانان کانادا حداقل یک بار در هفته به مسجد می روند. 73 درصد از زنان در اماکن عمومی از نوعی پوشش سر استفاده می کنند (58 درصد حجاب ، 13 درصد چادر و 2 درصد نقاب دارند). هم غرور به کانادایی بودن و هم داشتن حس تعلق قوی در مسلمانان کانادا در مقایسه با نظرسنجی سال 2006 افزایش یافته است. حضور در مسجد و پوشاندن سر در اماکن عمومی نیز از سال 2006 افزایش یافته است.
یک نظرسنجی در سال 2016 نشان داد که 36٪ از مسلمانان کانادا (47٪ از افراد 18 تا 34 ساله) موافق بودند که همجنسگرایی باید به طور کلی توسط جامعه پذیرفته شود، در حالی که 43٪ مخالف بودند. مسلمانان مسن تر (55%) و کسانی که کمترین درآمد را داشتند (56%) احتمال بیشتری داشت که با هم مخالفت کنند. پذیرش همجنسگرایی در میان مسلمانان متولد شده در کانادا (52%)، آفریقای جنوبی (42%) و خاورمیانه (0%) بیشتر از مسلمانان متولد پاکستان (0%) و آفریقا (0%) بود ].
بر اساس بررسی های انجام شده توسط موسسه انگوس رید (ARI)، 24 درصد از کانادایی ها در سال 2013 نظر مساعدی نسبت به اسلام داشتند که در نظرسنجی سال 2016 به 34 درصد و در کبک از 16 درصد در سال 2013 به 32 درصد افزایش یافت. در سال 2016
رای دهندگان حزب لیبرال (45%) و رای دهندگان حزب دموکراتیک نوین (42%) نسبت به رای دهندگان حزب محافظه کار (24%) نظر مساعدتری نسبت به مسلمانان دارند.
اکثریت (75 درصد) کانادایی ها به شدت از زنان مسلمان با حجاب در اماکن عمومی حمایت می کنند. اما با پوشیدن نقاب و برقع تمام صورت و بدن به شدت مخالفت می شود. از هر ده کانادایی فقط سه نفر از آن حمایت می کنند.
Habaengnyeo (کره‌ای: 하백녀؛ Hanja: 河伯女) یا Habaengnyeorang (کره‌ای: 하백녀랑؛ Hanja: 河伯女郞) دختر رئیس قبیله هابک (کره‌ای: 백و لی: هانمو و مادر هولی C) و مادر جومونگ بنیانگذار پادشاهی گوگوریو بود. همچنین در Samguk Sagi و Samguk Yusa نام یوها (به کره‌ای: 유화؛ Hanja: 柳花) به او داده شد.
هابیک، خدای رودخانه آمنوک، سه دختر زیبا داشت: یوهوا، هوونهوا (کره ای: 훤화؛ هانجا: 萱花) و ویهوا (کره ای: 위화؛ هانجا: 葦花). خواهران در کنار رودخانه مشغول بازی بودند، اما با دیدن Hae Mosu (به کره‌ای: 해모수؛ Hanja: 解慕漱) فرار کردند. هائه موسو برای جذب خانم‌ها، قصری با تزئینات عالی ساخت و ضیافتی برگزار کرد. پس از اینکه خواهران وارد قصر شدند و مست شدند، هائه موسو تلاش کرد راه خروج را مسدود کند و توانست یوهوا را دستگیر کند.
هابک که از ربودن یوهوا خشمگین شده بود، پیام آور خود را برای سرزنش هاه موسو فرستاد. هائه موسو که از اقدام خود شرمنده بود، سعی کرد یوهوا را رها کند، اما یوهوا از آنجا که عاشق او شده بود از رفتن امتناع کرد. برای حل این مشکل، هائه موسو ارابه ای را که توسط پنج اژدها کشیده شده بود احضار کرد و به کاخ هابیک رفت. هنگامی که آنها وارد شدند، هابیک هائه موسو را برای یک دوئل مسخ به چالش کشید.
هابیک به کپور، قرقاول و آهو تبدیل شد، اما هائه موسو زمانی که به ترتیب تبدیل به سمور، شاهین و گرگ شد، او را گرفت. هابیک با مشاهده استعداد های موسو، ضیافتی برای جشن ازدواج برگزار کرد. هنگامی که زوج مست شدند، حبائک آنها را در کیف چرمی گذاشت و بر ارابه اژدها سوار شد تا زوج به آسمان صعود کنند. اما هائه موسو در میانه سفر از خواب بیدار شد و با بریدن کیف چرمی با سنجاق سر طلایی یوهوا به بهشت ​​گریخت.
هنگامی که یوهوا به تنهایی بازگشت، حبائق او را مایه ننگ خانواده دید. هابیک لب هایش را دراز کرد و او را به وبالسو (یا حوض ووبال) تبعید کرد (کره ای: 우발수؛ هانجا: 優渤水)، واقع در جنوب تائباکسان (یا کوه تائبک) (کره ای: 태백산; Hanja: ) به همراه دو خدمتکار.
یک روز یک ماهیگیر به Geumwa از Buyeo گزارش داد که موجودی عجیب در زیر آب قدم می زند. پادشاه دستور داد این موجود را بگیرند و یوهوا از آب بیرون کشیده شد. از آنجایی که لب هایش کشیده بود، باید سه بار بریده می شد تا بتواند صحبت کند. پادشاه متوجه شد که او کنیز پسر بهشتی است، بنابراین او را در قصری جدا نگه داشت، جایی که نور خورشید یوهوا را دنبال کرد و او را حامله کرد.
بیریو پسر اول بانو سوسانو و برادر بزرگتر اونجو بود.
سامگوک ساگی، نوشته باستانی تاریخ کره، دو افسانه مختلف از تاسیس باکجه را معرفی می‌کند، یکی از این افسانه‌ها بنیانگذاری باکجه را به اونجو و افسانه دیگری بنیانگذاری را به بیریو نسبت داده‌ است. سامگوک ساگی تنها فرزندان اونجو و نه فرزندان بیریو را به عنوان خاندان سلطنتی باکجه نقل می‌کند.
بر اساس متون اصلی نقل شده در سامگوک ساگی، اونجو در هانام و بیریو در میچوهول، که تصور می شود اینچئون، کره جنوبی امروزی باشد، ساکن شد. او از تصمیمش مبنی بر استقرار در این منطقه احساس شرم می‌کرد، زمانی که ثابت شد سرزمین میچوهول غیرقابل سکونت است، بیریو و مردمانش به پیش اونجو رفته و خواستار پادشاه شدن بیریو برای حکومت در آنجا شدند. پس از رد درخواست توسط اونجو، بیریو اعلام جنگ نمود و به هانام حمله کرد. اما در فتح آن شکست خورد و پس از آن اقدام به خودکشی کرد. پس از مرگ بیریو، تمامی مردم او برای تبعیت از اونجو به دژ ویریه رفتند و پادشاهی اونجو که سیپجه نام داشت؛ به باکجه یعنی «صدها خانواده که از دریا گذشتند» تغییر نام یافت.
حسینیهٔ جماران حسینیه‌ای است در تهران واقع در کنار خانهٔ سید روح‌الله خمینی در جماران. سید روح‌الله خمینی سخنرانی‌های خود را از ۲۸ اردیبهشت ۱۳۵۹ در این حسینیه ایراد می‌کرد.
حسینیه جماران، یک بنای دو طبقه و به مساحت ۸۰۰ مترمربع است. تاریخ اولیه ساخت آن به سال ۱۲۳۲ خورشیدی بر می‌گردد. ابتدا سید ابراهیم جمارانی آن را وقف دهکده می‌کند و سپس در سال ۱۳۵۵ توسط اهالی بازسازی می‌شود. این حسینیه در سال ۱۳۵۸، از طرف سید مهدی امام‌جمارانی در اختیار سید روح‌الله خمینی قرار داده می‌شود. در تاریخ ۲۸ اردیبهشت ۱۳۵۹ سید روح‌الله خمینی از منطقهٔ دربند به جماران نقل مکان کرد و در مجاورت این حسینیه، اقامت گزید.
منزل سید روح‌الله خمینی و همچنین منزل دیگری در شرق آن حدود سال ۱۳۵۰ متعلق به "صدیقه هاشمی علیا" بود که بعداً به مالکیت "سیداحمد مصطفوی" و سپس برای استفاده سید روح‌الله خمینی به مالکیت سید احمد خمینی درآمد.
.جماران؛ قبله گاه سیاحان خارجی . [خبرگزاری جمهوری اسلامی(ایرنا) http://www.irna.ir]
این منزل در منطقه‌ای کوهپایه‌ای با آب و هوای معتدل و مرطوب در دامنه کوه‌های البرز در ارتفاع ۱۷۰۰ متر از سطح دریا واقع شده‌است. این منزل در محله جماران و از شمال به کوه‌های البرز، از جنوب به خیابان شهید باهنر (نیاوران)، از غرب به خیابان یاسر و از شرق به خیابان جماران محدود است. این منزل با شیب ۱۰ و به علت چند اشکوبه بودن در طبقه بالا چشم‌انداز خوبی به شهر تهران دارد. حسینیه جماران واقع در میدان قدس، خیابان شهید دکتر باهنر (نیاوران)، خیابان یاسر، کوچه حسنی‌کیا است.
سونیا گاندی (، تولد: با نام Edvige Antonia Albina MainoSonia Gandhi - Britannica در لوسیانا در ایتالیا، ۹ دسامبر ۱۹۴۶) رهبر ایتالیایی‌تبار حزب کنگره ملی هند و بیوه نخست‌وزیر سابق هند راجیو گاندی است. او همچنین ریاست جبهه سیاسی‌ای با نام ائتلاف متحد پیشرفتخواه هندوستان و ائتلاف پارلمانی کنگره را در پارلمان هند بر عهده دارد.
نشریه فوربس، این سیاستمدار پرنفوذ در سیاست هند را به عنوان سومین زن قدرتمند جهان در سال ۲۰۰۴Sonia Gandhi 3rd most powerful woman . Retrieved on 23 March 2007. نام نهاد. در سال ۲۰۰۷Sonia Gandhi in Forbes' list for 2007 Retrieved on 31 August 2007 رتبه او ششم بود. نام او همچنین در سالهای ۲۰۰۷Sonia Gandhi among Time's 100 for 2007 . Retrieved on 14 May 2007 و ۲۰۰۸Sonia Gandhi among Time's 100 for 2008 . Retrieved on 1 May 2008. در فهرست ۱۰۰ شخص تأثیرگذار دنیا قرار داشت.
پایان نبوت با پیامبر اسلام که او را خاتم‌الانبیا نامند از اعتقادات صریح همه مسلمانان است. بر این اساس، مسلمانان معتقدند که اسلام آخرین دین و محمد آخرین پیامبر خداست و بعد از او پیامبری نخواهد آمد. با این حال بهائیان سیر ادیان را تکاملی می‌دانند.به اعتقاد بهائیان پیامبران در طی فرآیندی مستمر، تدریجی و همیشگی، به تناسب ظرفیت درک و فهم بشر و نیازها و شرایط هر زمان، تعالیم و هدایت لازم را برای تکامل اجتماعی و معنوی انسان فراهم می‌کنند و بشر را از قابلیت‌ها و مسئولیت‌هایش در مقام حافظ و امانت‌دار جهان آفرینش آگاه می‌سازند. این فرایند متناوب و در عین حال تکاملی است. با ظهور هر دینی «حقایق ابدی» (اصول معنوی و اخلاقی) که در دین قبل با گذشت زمان و تمسک کورکورانه به سنت به فراموشی سپرده شده بود دوباره زنده می‌شود. در این نگاه، ظهور پیاپی ادیان به آمدن فصل بهار می‌ماند، با آمدن هر بهاری شکوفایی و نوزایی جایگزین سرما و مرگِ زمستانِ قبل می‌شود. از طرف دیگر حقایق دینی نسبی هم هستند و سیری تکاملی می‌پیمایند، به این معنی که آموزه‌های دینی از طریق ظهور دائمی ادیان با تغییر مقتضیات زمان و ظرفیت فهم بشر تغییر می‌کنند. در این نگاه حقیقت و تعالیم دینی به تدریج و به تناسب ظرفیت روحانی مردم در هر برهه از تاریخ عرضه می‌شود و تفاوت ادیان در آن دسته تعالیم اجتماعی و احکام آن هاست که بنا به درجهٔ بلوغ اجتماعی و روحانی مردم و شرایط خاص جامعه ای که دینی خاص در آن ظاهر شده می‌توانند متفاوت باشند. همچنین دلیل دیگر تفاوت‌های میان ادیان، برداشت‌های غلط و شرح و تفاسیری ذکر می‌شود که در طول قرن‌ها توسط پیروان ادیان انباشته شده و حقیقت هر دین را مخدوش ساخته‌است. بر این اساس، اعتقاد بهائیان این است که هیچ دینی نمی‌تواند ادعای آخرین دین بودن داشته باشد و بشر تا ابد هدایت الهی را از طریق پیامبران دریافت می‌کند. بهاءالله نیز بیان می‌کند که بعد از او نیز آمدن پیامبران ادامه خواهد داشت. منابع بهائی دین را به کتابی تشبیه می‌کنند که ادیان فصل‌های پی در پی در آن را تشکیل می‌دهند. در اعتقاد بهائیان، هر یک از ادیان به عنوان یک مرحله در سیر پایان‌ناپذیر تکامل معنوی و اجتماعی بشر دیده می‌شود و رسالت هر یک از پیامبران آشکار کردن جنبه‌ای از یک حقیقت واحد است.
اگر شرکت در انتخابات مشروط به وابستگی افراد به احزاب سیاسی نباشد، بهائیان می‌توانند در انتخابات شرکت کنند و بنا به تشخیص خود به فرد یا گروهی رای دهند، بدون اینکه در کارزارهای احزاب سیاسی شرکت کنند یا برای کاندیداهای خاصی تبلیغ کنند. بهائیان همچنین می‌توانند متصدی مشاغل اجرایی شوند یا به عضویت شوراهای شهری یا روستایی که ماهیتی غیر حزبی دارند درآیند. pp. 171-172
فریدون آدمیت می‌نویسد دو مسلک بهائیت و ازلیت، که از بابیت انشعاب شده، دو «مذهب سیاسی» هستند که طی تاریخ، با استعمار روس و انگلیس در پیوند بوده و از لطف و حمایت آن‌ها بهره داشته‌اند.ر. ک. امیرکبیر و ایران، با مقدمه محمود محمود، چاپ اول: انتشارات بنگاه آذر، تهران ۱۳۲۳، قسمت اول، صص ۲۵۸–۲۵۶؛ همان: متن کامل، چاپ دوم: مؤسسه مطبوعاتی امیرکبیر، تهران ۱۳۳۴، صص ۲۰۸–۲۰۷. آدمیت در چاپ پنجم این کتاب (چاپ شرکت سهامی انتشارات خوارزمی، تهران ۱۳۵۵، ص ۴۵۷) گفتار فوق را تلخیص کرده و با اشاره به ماجرای اعطاء لقب سِر و نشان دولتی از سوی لرد آللنبی (حاکم انگلیسی حیفا) به عباس افندی، می‌افزاید: «از آن پس عنصر بهائی چون عنصر جهود، به عنوان یکی از عوامل پیشرفت سیاست انگلیس در ایران درآمد. طرفه اینکه از جهودان نیز کسانی به آن فرقه پیوسته‌اند، و همان میراث سیاست انگلیس به آمریکائیان نیز رسیده» است.
پژوهشگران بسیاری در حوزه تاریخ، نظریات آدمیت در ارتباط با بابیان، بهائیان و یهودیان را خصمانه و غیرمنصفانه می‌دانند. هوشنگ شهابی نمونه‌هایی از نگرش خصمانه آدمیت را نسبت به بهائیان و یهودیان ارائه کرده‌است. او می‌گوید نتیجه ملی‌گرایی شدید آدمیت باعث می‌شود او تمام اقلیت‌های مذهبی غیر از زرتشتیان را با قدرت‌های خارجی مرتبط بداند. شهابی موارد متعددی را نشان داده‌است که آدمیت منابع اولیه را به گونه‌ای تحریف کرده که با توطئه‌باوری خود سازگار باشد. سوءظن آدمیت به یهودیان و بهائیان، در ارزیابی او از سایر مورخان هم بازتاب می‌یابد. او در پاراگراف ابتدایی کتاب‌شناسیِ اثرِ خود دربارهٔ امتیاز تجارت توتون و تنباکو ۲–۱۸۹۰، نوشته‌های تعدادی از محققان یهودی را بی‌ارزش دانسته و رد می‌کند. یکی از این پژوهشگران نیکی کدی است که به گفته آدمیت «با کمک هزینهٔ سازمانی یهودی به مطالعهٔ سید جمال‌الدین اسدآبادی (همان افغانی) پرداخت و رساله‌ای دربارهٔ قیام تنباکو نوشت». در جایی دیگر اعلام می‌کند که یهودی بودن کدی باعث شد تا او دربارهٔ نقش علمای شیعه در انقلاب مشروطه ۹–۱۹۰۵ مبالغه کند. وی همچنین فیروز کاظم‌زاده، مورّخی که از قضا بهائی نیز هست، را به «عداوت مفرط» نسبت به ایران و ایرانیان متهم می‌کند و این احساسات را ناشی از تعلقات دینی او می‌داند. در واقع، کاظم‌زاده در اوایل دههٔ ۱۹۵۰ به علت مذهبش از تدریس در ایران محروم شد، و پس از آن تصدی کرسی تاریخ روسیه را در دانشگاه یِیل بر عهده گرفت.
عباس امانت، استاد تاریخ و مطالعات بین‌المللی و صاحب کرسی مطالعات خاورمیانه در دانشگاه ییل، معتقد است که احمد کسروی و متفکران سکولار نسلهای بعد از او مانند جلال آل احمد و فریدون آدمیت اغلب تحتِ پوشش تجددخواهی عُرفی دست به ایجاد نفرت نسبت به گروه‌های دینی تجّددخواه و ناسازگار با جریان اصلی مذهب به‌خصوص بهائیان می‌زدند. آنها با بی‌اعتمادی به هر جنبش تجّددخواه دینی که ارزشهای اسلام و خاتمیت آن را زیر سؤال می‌برد می‌نگریستند. نگرش آنها با عدم تحمل تکثرگرایی دینی، علاقه‌مندی وافر و شرم آور به نظریات توطئه و اتهامات خیانت و بی‌وطنی علیه بهائیان همراه بود. آنها در موارد اذیت و آزار، خشونت و کشتار وحشیانه بابیان و بهاییان سکوت اختیار می‌کردند.
عباس امانت همچنین کارهای آدمیت را در رابطه با تاریخ جنبش بابی در کتاب «"امیر کبیر و ایران"» دارای اشکال می‌داند.Amanat, Abbas. Resurrection and Renewal: The Making of the Babi Movement in Iran. Cornell University Press, 1989. 349 در مقدمه کتاب، آدمیت وعده می‌دهد که روشی تحلیلی و بدور از تعصب پیش خواهد گرفت و مدعی می‌شود تحلیلهای تاریخی او واقع‌گرایانه و منطقی هستند. امانت معتقد است که او این ارزشها را به هیچ وجه رعایت نمی‌کند. امانت فصل «داستان باب» از کتاب «امیر کبیر و ایران» را دارای خطاهای واضح تاریخی که از بی‌دقتی در متدولوژی و اطلاعات ناکافی آدمیت نشئت می‌گیرد می‌داند و زبان آدمیت در توصیف تاریخ و عقاید آئین بابی را با ذکر چند نمونه، بسیار جدلی و توهین‌آمیز توصیف می‌کند و می‌گوید: آدمیت تصویری مشوش از مکتب نوین و به اصطلاح مترقی تاریخ‌نگاری ایران به نمایش می‌گذارد، مکتبی که خود او از پیشگامان آن است. به عنوان مثال آدمیت در این کتاب آئین بابی را با فعالیت‌های یک جاسوس انگلیسی به نام آرتور کانلی مرتبط می‌داند، و مدعی می‌شود که ملاحسین بشرویه‌ای، اولین پیرو باب، جاسوس انگلیس و در ارتباط با کانلی بوده و برای منافع انگلستان باب را وادار به ادعای پیامبری کرده‌است. آدمیت منبع خود را، بدون ذکر صفحه، خاطرات کانلی («سفر زمینی از انگلستان به شمال هندوستان از طریق روسیه، ایران و افغانستان») ذکر می‌کند. بعدها با اعتراض مجتبی مینوی، مبنی بر اینکه کانلی در خاطرات خود هیچ اشاره‌ای به باب و بابیان نکرده‌است، آدمیت مجبور می‌شود اعتراف کند که ادعای او جعلی است. وی مطالب ساختگی را در چاپ‌های بعدی کتاب حذف می‌کند.
اعتقاد به نظریه توطئه در مورد بهائیت از سندی جعلی منسوب به شاهزاده دیمیتری ایوانوویچ دالگوروکف (معروف به کنیاز دالگورکی)، سفیر کبیر روسیه در ایران در سال‌های ۱۲۶۳ تا ۱۲۷۰ نیز نشئت می‌گیرد. این سند مدّعی است شاهزاده بابیت و بهائیت را به منظور تضعیف تشیع و به‌طور کلی تضعیف ایران به وجود آورده‌است. این سند در تهران در اواخر دهه ۳۰ میلادی پخش شد و از آن به بعد در مباحثات مسلمانان به‌طور وسیعی برای اثبات اینکه بهائیان توسط روس‌ها، و بعد انگلیس‌ها یا آمریکایی‌ها یا هر دو کنترل می‌شدند استفاده می‌شد.
محمود صدری در دانشنامه جهان اسلام، اینکه عقاید بهاییت ساخته دست دولت‌های استعماری است را رد می‌نماید و ریشه‌های اعتقادی (ادامه جریان شیخیه و بابیه) و اجتماعی را در ایجاد آن مؤثر می‌داند اما روسیه و انگلیس را مایل به دخالت در آن می‌داند.
تنبیه النائمین نام کتابی است در ۳ بخش، نامه عبدالبهاء به عمهٔ ناتنی و ازلیش "شاه سلطان خانم" مشهور به "عِزیه خانم"، پاسخ وی مشهور به رسالهٔ عمّه، و در انتها موعظه‌ای از نویسنده‌ای ازلی شیخ احمد روحی کرمانی.MacEoin: 1992, p. 27
پس از آن که بهاءالله خود را من یظهره‌الله معرفی کرد، عده‌ای از بابیان با او مخالفت کردند و ردیه‌هایی در مخالفت با او نگاشتند. یکی از آن‌ها عزیه خانم، خواهر ناتنی بهاءالله، خواهر تنی و از طرفداران سرسخت یحیی صبح ازل بود. او در رد ادعای وی رساله‌ای در جواب نامه عبدالبهاء نگاشت که بعدها با عنوان "تنبیه النائمین" به همراه ۲ بخش دیگر چاپ شد.تنبیه النائمین، صفحهٔ ۲
بخش دوم کتاب، پاسخ عزیه خانم نوری به عبدالبهاء، ردیهٔ تندی است بر بهاءالله. عزیه در رد ادعای عبدالبهاء مبنی بر درس‌ناخواندگی بهاءالله با ارائه شواهدی این مورد را رد می‌کند و از درس خواندن بهاءالله و مجالست او با علما و عرفاً یاد می‌کند.عزیه نوری، تنبیه‌النائمین (بخش دوم)، تهران، بی‌تا، ص ۳۴
کتاب ایقان یکی از آثار مهم بهاءالله شارع آئین بهائی است. بهاءالله در این کتاب در راستای اثبات حقانیت رسالت باب به شرح بعضی از مهمترین اصول آئین بهائی می‌پردازد. کتاب ایقان اولین کتاب آئین بهائی بود که در زمان بهاءالله به چاپ رسید. این کتاب در بمبئیِ هند و در اولیل دهه ۱۸۸۰ میلادی چاپ سنگی شد. چاپ دوم کتاب نیز چاپ سنگی بود که در سال ۱۸۹۳ و به قلم مشکین قلم، خطاط بهائی، انجام شد.Dr. Christopher Buck, Michigan State University, The Kitab-i Iqan: An Introduction to Baha'u'llah's Book of Certitude with Two Digital Reprints of Early Lithographs کتاب ایقان قبل از چاپ سنگی، به مدت دو دهه در سطح وسیعی بین بهائیان به صورت دستی نسخه برداری می‌شد. بعضی از این نسخه‌های خطی دارای خطاهای نگارشی بودند. بهاءالله در طی لوحی به یکی از پیروانش به این موضوع اشاره می‌کند او برای حل این مشکل اقدام به نظارت بر طرحی برای تولید چندین نسخه مادرِ معتبر نمود. چاپ اول کتاب نیز احتمالاً در راستای همگون سازی نسخه‌های خطی بوده‌است. نهایتاً اولین نسخه رسمی حروفچینی شده کتاب در سال ۱۹۰۰ در مصر چاپ شد و چاپ‌های بعدی کتاب از این نسخه حروفچینی شده نسخه برداری کردند. در نخستین چاپ سنگی کتاب ایقان در بمبئی، تعدادی از آیات قرآن به صورت غیر دقیق نقل شده بودند که با دستور بهاءالله در نسخه‌های بعدی با اصل آیات تطبیق داده شدند. عدم تطابق دقیق با آیات قرآن جزئی و ارجاعی است و منتقدان آن را دلیلی برای وحیانی‌نبودن کتاب ذکر می‌کردند، چون وحی الهی باید خالی از اشکال باشد.‏
کمی قبل از اعدام سید علی‌محمد باب عبدالکریم، یکی از پیروانش توجه او را به اهمیت تعیین جانشین جلب کرد لذا باب تعداد مشخصی لوح نوشته آن‌ها را به عبدالکریم داد تا به دست "یحیی صبح ازل" و بهاءالله برساند.Amanat, Abbas (1989). Resurrection and Renewal: The Making of the Babi Movement in Iran. Ithaca: Cornell University Press p.384
در یکی از این لوح‌ها که معمولاً به عنوان وصیت‌نامه باب از آن یاد می‌شود، "صبح ازل" به عنوان رهبر بابیان پس از بنیان‌گذار جنبش تعیین شده‌است. در همین لوح به وی دستور داده شده‌است که از من یظهره‌الله پیروی کند. برخی گزارش‌ها حاکی از این است که ادعای جانشینی "صبح ازل" آشکار است. و برخی دیگر از منابع بر این باورند که باب برای حفظ جان بهاءالله نامه‌ها را خطاب به "صبح ازل" صادر کرده‌است. بعد از مرگ باب "صبح ازل" به عنوان شخصیت محوری جنبش مورد توجه قرار گرفت.MacEoin, Dennis (1989). "Azali Babism". Encyclopædia Iranica. رهبری "صبح ازل" جنجال‌برانگیز بود. وی کمتر در میان بابیها حاضر می‌شد. منوچهری ادعا می‌کند که دلیل در خفا ماندن "صبح ازل" بخشی از وصیت‌نامه سید علی محمد باب است که او را به محافظت از خویش توصیه کرده بود.
من یظهره‌الله موعود آئین بابی است. یکی از مهمترین آموزه‌های سید علی محمد باب این نکته است که نتیجه و ثمره آیین او باید شناخت و ایمان به «مَن یُظهره الله» باشد. باب در آثارش به قرب ظهور «مَن یُظهره الله» اشاره می‌کند. وی از پیروان خود می‌خواهد که با استقلال کامل فکری به شناسایی «مَن یُظهره الله» فائز شوند و ایمان خود را به تصدیق هیچ‌کس حتی واحد اول بیان (باب و هیجده حوّاری اولیه او) مشروط نکنند. باب همچنین بابیان را برحذر می‌دارد که مبادا با استدلال به آثارش (آثار خود باب) از ایمان به «مَن یُظهره الله» محروم شوند چه که به عقیده باب مقام موعود آنقدر بالاست که حتی آثار خود باب لیاقت اشاره به وی را ندارد. موعود باید با آثار و صفات خود شناخته شود نه با اشاره و دلالت دیگران. باب در آثارش از نزدیکی ظهور موعود می‌گوید و برای زمان ظهور او به سال نه و سال نوزده اشاره می‌کند. در طی یک دهه و اندی پس از اعدام باب در سال ۱۸۵۰ بیش از ۲۵ نفر ادعای من یظهره‌اللهی کردند.Smith, Peter (۲۰۰۰). «He whom God shall make Manifest". A concise encyclopedia of the Bahá'í Faith. Oxford: Oneworld Publications. pp. 180–181. . دنیس مکین نام بیست نفر از مدعیان را فهرست کرده‌است.Smith, Peter (2000). "Dayyan". A concise encyclopedia of the Bahá'í Faith. Oxford: Oneworld Publications. pp. 118. . نوزده سال بعد از دعوت باب، بهاءالله در سال ۱۸۶۳ در جمع یارانش و بعدتر در سال ۱۸۶۶ به صورت عمومی تر ادعای من یظهره اللهی کرد و عموم بابیان به وی ایمان آوردند. بهاءالله که در سال ۱۸۵۳ به عراق تبعید شده بود در آنجا به تمشیت امور جامعه متشتت بابی پرداخت و با بسط و تبیین آثار باب، جامعه بابی را به عدم مداخله در امور سیاسی و حزبی، پرهیز از خشونت، تهذیب اخلاق و ترک خصومت هدایت نمود و در عمل به عنوان رهبر جامعه بابی شناخته شد. برادر بهاءالله، یحیی ازل مرجع اسمی جامعه بابی بود.سجادی، صادق؛ بابیه، دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، ج11 گروه اندکی از بابیان که به طرفداری از میرزا یحیی ازل بابی باقی ماندند ازلی نام گرفتند. ازلیان ظهور من یظهره الله را در فاصله ای خیلی دور پیش‌بینی می‌کردند و معتقد بودند ظهور موعود زودتر از دست کم ۲۰۰۰ سال از ظهور باب و قبل از مورد قبول گرفتن دین باب در بسیاری از کشورها رخ نخواهد داد.Hierarchy, Authority and Eschatology in Early Bábí Thought by Denis MacEoin published in In Iran: Studies in Bábí and Bahá'í History vol. 3,p۱۲۹٬۱۳۰ با این وجود ازلیان در پی تبلیغ و جهانگیرکردن آئین بابی بر نیامدند و با تقیه و پنهان کردن هویت دینی خود عملاً در جامعه اسلامی حل شدند.
در آئین بهائی چندهمسری، ازدواج موقت (صیغه)، و ازدواج با محارم مجاز نیست. همچنین ازدواج بعید، یعنی ازدواج با غیر از خویشاوندان و افرادی که از پیشینه‌های قومی و جغرافیایی متفاوت هستند در آموزه‌های آئین بهائی بسیار مورد ستایش و توصیه قرار گرفته‌است. عبدالبهاء ازدواج بین نژادی را تشویق کرده‌است و بهائیان (هم دختر و هم پسر) مجازند که با افراد از هر دین و اعتقادی ازدواج کنند. حداقل سن ازدواج در دین بهایی طبق بیان بهاءالله در کتاب اقدس سن بلوغ است که بهاءالله آن را برای پسر و دختر هر دو یکسان و سن پانزده سالگی تعیین می‌نماید. در دین بهائی دوران نامزدی حداکثر ۹۵ روز می‌تواند باشد یعنی از زمان اعلام تصمیم زوج به ازدواج تا برگزاری مراسم عقد حداکثر می‌تواند ۹۵ روز فاصله باشد.
در تعالیم بهائی روابط جنسی تنها در چارچوب ازدواج و فقط بین زن و شوهر تعریف شده‌است. آموزه‌های بهائی پیروان این آئین را به پاکدامنی و رعایت موازین اخلاقی قبل از ازدواج و وفاداری کامل به همسر بعد از ازدواج توصیه می‌کند.
در آئین بهائی مهریه به عنوان هدیه‌ای از طرف مرد به زن در نظر گرفته می‌شود و حداقل و حداکثر مبلغی برای آن تعیین شده‌است. اگر مرد اهل شهر باشد حداقل میزان مهریه می‌تواند از حداقل ۱ واحد طلا تا حداکثر ۵ واحد طلا باشد. اگر مرد اهل روستا باشد میزان مهریه می‌تواند از حداقل ۱ واحد نقره تا حداکثر ۵ واحد نقره باشد. هر واحد برابر نوزده مثقال (حدود ۹۰ گرم) است. میزان مهریه به محل سکونت زن ارتباطی ندارد و فقط بر اساس شهری یا روستایی بودن مرد تعیین می‌گردد. بهاءالله توضیح می‌دهد که در مورد مهریه بهتر است که پیروانش حداقل آن (یعنی ۱ واحد نقره) را در نظر بگیرند و حتی ثروتمندان به کم‌ترین میزان مهریه اکتفا کنند.
برخلاف اسلام که بهره پول را حرام می‌داند، بهره پول در دین بهائی اگر به شرط انصاف و اعتدال باشد، بلامانع است.
آرامگاه بهاءالله در اصطلاح بهاییان روضه مبارکه، محل دفن بهاءالله، بنیانگذار دیانت بهائی است. روضه مبارکه متبرک‌ترین و مقدس‌ترین مکان برای بهائیان جهان است. این محل قبله بهائیان است و آن‌ها هنگام خواندن نماز، به این محل متوجه هستند و به این سمت نماز می‌خوانند.
شهاب فردوسی در سلسله مقالات "تاریخچه مختصر شیخیه و بابیه و بهائیه" چنین نگاشته‌است.
آلکس کید شخصیت اصلی و قابل‌بازی سری بازی‌های ویدئویی آلکس کید است. این شخصیت مدتی شگون‌نمای شرکت سگا بود. آلکس کید پسری نوجوان شبیه میمون با گوش‌ها و مشت‌هایی بزرگ است. او یک لباس چتربازی قرمز بر تن دارد.
ادوارد الگار (به انگلیسی: Edward Elgar) آهنگساز بریتانیایی در ۲ ژوئن ۱۸۵۷ در برودهث Broadheath به دنیا آمد و در ۲۳ فوریه ۱۹۳۴ در ورسسترWorcester در گذشت.
الگار مقام‌های کوچکی مانند نوازنده ارگ و رهبر گروه داشت. پس از آنکه نتوانست زندگی را در لندن بگذراند به مالورن (Malvern) رفت و در همانجا اقامت گزید. شهرت او به عنوان یک آهنگساز،به خاطر واریاسیون‌های چیستان برای ارکستر و اراتوریوی او به نام رویای گرونتیوس می‌باشد. آثار دیگر او دو سمفونی، کنسرتوهایی برای ویولن و ویولن‌سل، پیش‌درآمد والگرو، سرناد برای سازهای زهی، اورتور کنسرت کوکانی (Cockaigne) و مارش‌های جلالی و تشریفاتThe pompand circumstance است.کینگ، پالمر: تاریخ موسیقی. مترجم: پورمحمد، مهدی. در فصلنامه «هنر» زمستان ۱۳۸۴ - شماره ۶۶. ص۱۶۶. الگار در زمره نخستین آهنگسازانی قرار دارد که به صورت جدی قطعاتی را برای پخش در گرامافون ساخت.
واژهٔ توسعه از نظر لغوی در زبان انگلیسی، به معنی بسط یافتن، درک کردن، تکامل و پیشرفت است. گرچه این واژه از قرن هشتم هجری (قرن چهاردهم میلادی) برای توضیح برخی پدیده‌های اجتماعی به‌کار رفته‌است، اما استفادهٔ وسیع از آن به‌عنوان یک چارچوب تحلیلی برای درک پیشرفت جوامع انسانی، به بعد از جنگ جهانی دوم و در دهه‌های ۱۹۵۰–۱۹۶۰ مربوط می‌شود. در آن هنگام، این واژه مترادف با نوسازی، رشد، و صنعتی شدن بود و برای تعبیرات و اصطلاحات مشابه به‌کار می‌رفت.
فین ویلهلم تیسن (زادهٔ ۴ اوت ۱۹۴۱ در شمال کپنهاگ) ایران‌شناس دانمارکیِ مقیم نروژ است.
او با بسیاری از زبان‌های هندواروپایی زنده و کهن آشناست و بیش از ۲۰ زبان را به‌خوبی می‌شناسد؛ ازجمله، افزون بر زبان مادری (دانمارکی)، زبان‌های انگلیسی، فرانسوی، آلمانی، لاتین، یونانی کهن، سانسکریت، نروژی، سوئدی، اوستایی، فارسی باستان، پهلوی، فارسی، اردو، پنجابی، کُردی، ترکی استانبولی، تامیلی و تِلوگو را به‌خوبی می‌شناسد. با زبان‌های لیتوانیایی، ارمنی، عبری کهن، روسی، لهستانی و چندین زبان دیگر نیز آشنایی نسبی دارد.
تیسن سال‌ها در ترکیه، ایران، پاکستان، و هندوستان اقامت داشته و در دانشگاههای این کشورها به پژوهش، تحصیل، و تدریس مشغول بوده‌است. در سال ۱۹۷۰ و نیز در سال‌های ۱۹۷۷ تا ۱۹۷۹ (۱۳۵۶–۱۳۵۸) و نیز ۱۹۸۸ تا ۱۹۸۹ (۱۳۶۷–۱۳۶۸) و ۱۹۹۵ (۱۳۷۴) در ایران بوده‌است.
تیسن، از جوانی، مطالعات خود را بر زبان‌شناسی، عروض، و ریشه‌شناسی زبان‌های هندواروپایی متمرکز کرده‌است. او در چندین سال اخیر، بیشترِ وقت خود را معطوف به تحقیق دربارهٔ حافظ کرده‌است.حسنی (۱۳۷۷)، صص ۵۵–۵۷.
فین ویلهلم تیسن در ۴ اوت ۱۹۴۱ (برابر با ۱۳ مرداد ۱۳۲۰) در شمال کپنهاگ زاده شد. پدرش، فردریک ویلهلم تیسن،Frederik Vilhelm Thiesen دبیر ریاضیات بود، و چون به زبان لاتین علاقهٔ فراوان داشت، فین را در کودکیِ او با این زبان آشنا کرد. تیسن در دبیرستان به تحصیل رشتهٔ زبان‌های لاتین و یونانی کهن پرداخت. تا حدود ۱۶سالگی علاقهٔ چندانی به ادامه تحصیل در این رشته نداشت، اما بیشتر با تشویق‌های پدر سرانجام در سال ۱۹۶۱ دوران سه‌سالهٔ پایانیِ دبیرستان را با نتایجی درخشان سپری کرد.
پس از گرفتن دیپلم، با سرمایه‌ای که از راه کار در ادارهٔ پُست اندوخته بود، از طریق ایران و افغانستان و پاکستان راهی هندوستان شد و با وجود مخالفت اطرافیان، تا سال ۱۹۶۴ در آن دیار ماند. با شور و علاقهٔ بسیار، در روستاهای دورافتاده و جای‌های مختلفِ هند با آداب‌ورسوم و روحیات مردم آن دیار آشنایی یافت و در مدت سی ماه در شهر بنارس (و دانشگاه آن) موفق شد زبان هندی و چند زبان دیگر مانند تامیلی و سانسکریت و تِلوگو را بیاموزد. علاقهٔ بسیاری به یادگیری زبان و کارکردهای آن داشت، و چون هندشناسی را محدود می‌دانست، به مطالعهٔ دستور تطبیقیِ زبان‌های هندواروپایی روی آورد. در دانمارک، مقدمات را نزد کای بارKaj Barr فراگرفت. چندی نیز پیش لوئیس یِلْمْسْلِف، زبان‌شناس نامدار، شاگردی کرد.
تیسن می‌گوید تمدن یا فرهنگ هندی معاصر، ترکیبی‌ست از فرهنگ انگلیسی و فرهنگ ایرانی. همین امر، انگیزه‌ای بود برای آموختن فارسی، و این علاقه آرام‌آرام در او نیرو گرفت. به ترکی بسیار علاقه‌مند بود، و در سال ۱۹۶۷ برای آموزش ترکی استانبولی، از دولت ترکیه بورس گرفت. او یک سال در دانشگاه آنکارا تحصیل کرد. تیسن تقریباً هر روز صبح نیز، نزد یکی از حافظانِ روشن‌دل، دو ساعت "قرآن" می‌خواند، و آن، تمرین مفیدی بود برای آشنایی وی با خط عربی و نیز تجوید.
تیسن تحصیل مدرسه‌ایِ هندی در بنارس و ترکی در آنکارا را چندان رضایت‌بخش و کافی نمی‌دانست (و اکنون هم معتقد است که کمک زیادی به یادگیری او نکرده‌است.
پس از اقامت در ترکیه و فراگیری زبان ترکی استانبولی و عربی معیار، خود را برای سفری سه‌ماهه به ایران (با هزینهٔ دانشگاه کپنهاگ) آماده کرد. در سال تحصیلی ۱۹۶۸–۱۹۶۹ (۱۳۴۷–۱۳۴۸)، به وی بورس تحصیلی مدرسان خارجی داده شد. او در دانشگاه تهران زیرنظر استادانی چون جلال‌الدین همایی، صادق کیا و جمال رضایی، دورهٔ سه‌ماههٔ آموزش مقدماتی فارسی را به پایان رساند.
سپس، بار دیگر به هند رفت و نزد یکی از علمای سنتی، این بار با جدیتی تمام، سانسکریت را فراگرفت و در سال ۱۹۷۲ به دانمارک بازگشت.
تیسن مقدمات زبان اردو نیز در طی سالیانِ پیش از آن، به‌طور پراکنده آموخت. پس از بازگشت، در دانمارک، موفق به دریافت درجهٔ کارشناسی ارشد دستور تطبیقی هندواروپایی شد. زبان بنگالی را هم در دانمارک، نزد یک بنگلادشی فراگرفت و سپس در علیگره هند به مدت سه ماه به مطالعهٔ زبان اردو پرداخت. پس از آن، تدریس زبان اردو را نیز آغاز کرد.
از ۱۹۷۷ تا ۱۹۷۹ به مدت سی ماه، در یک فرصت مطالعاتی، کار تألیف کتابی دربارهٔ وزن شعر کلاسیک فارسی، اردو، ترکیِ دورهٔ قراخانیان (آل افراسیاب) (از دوره‌های زبان ترکی که یک زبان ترکی شرقی است و سابقاً در سین‌کیانگ چین، حوالی کاشغر، بدان تکلم می‌کرده‌اند) و زبان ترکی عثمانی را، که پیشتر آغاز کرده بود، ادامه داد.
معروف‌ترین اثر تیسن کتابی است بسیار دقیق که از نظر آموزشی و پژوهشی قابل توجه است. موضوع این اثر، وزن شعر زبان‌های فارسی، اردو، ترکی عثمانی، و ترکیِ دورهٔ قراخانیان است:حسنی (۱۳۷۳)، ص ۶۲.
Thiesen, Finn, "A Manual of Classical Persian Prosody (with chapters on Urdu, Karakhanidic, and Ottoman prosody)", Belgium, Wiesbaden, 1982
پس از چاپ کتاب عروضش دانشگاه اسلو (بلینْدرن، نروژ، دانشکدهٔ مطالعات فرهنگی و زبان‌های شرقی) وی را برای تدریس اردو دعوت کرد، و با ورود او به دانشگاه، دورهٔ تدریس زبان اردو گشایش یافت. در سال ۱۹۸۴، بار دیگر عزم سفر کرد و این بار کراچی با جدیت بیشتر به تحصیل زبان و ادبیات اردو پرداخت و تا ۱۹۸۵ در آنجا ماند.
از ۱۹۸۸ تا ۱۹۸۹ (۱۳۶۷–۱۳۶۸) شش ماه در ایران زندگی کرد و در برخی از کلاس‌های رشتهٔ زبان و ادبیات فارسیِ دانشگاه تهران، به‌ویژه درس‌های نظامی گنجوی و حافظ، حضور یافت. پس از بازگشت به نروژ، مطالعات خود را به‌طور جدی‌تر دربارهٔ عروض و قافیهٔ غزل‌های حافظ آغاز کرد.
تیسن در حدود سال ۱۹۹۱ دورهٔ تدریس زبان و ادبیات فارسی را در دانشگاه اسلو بنیاد نهاد. او از همان سال تا ۲۰۰۸ در همان دانشگاه به تدریسِ زبان و ادبیات فارسی و چند زبانِ دیگر اشتغال داشت. حافظ و دستور زبان فارسی جزو درس‌های اصلیِ موردعلاقهٔ تیسن بود. اردو و یکی ـ دو زبان دیگر را نیز به‌طور پراکنده و نیمه‌خصوصی در همان دانشگاه تدریس می‌کرد.
وی اکنون در مدرسهٔ نظامیِ وزارت دفاعِ نروژ، سرگرم آموزش پشتو است.
تیسن پژوهش‌هایی نیز دربارهٔ ریشه‌شناسی زبان‌های هندواروپایی انجام داده‌است. حاصل بعضی از این پژوهش‌ها را در قالب مقاله انتشار داده‌است. همچنین، با گرهارد دورفر، متخصص ریشه‌شناسی زبان‌های ترکی و مغولی، همکاری کرده و نام و پیشنهادهای ریشه‌شناختی‌اش را در اثر معروف دورفر ــ که به زبان آلمانی نوشته‌است ــ نیز می‌توان یافت. تیسن بیشترِ مقاله‌هایش را به زبان‌های انگلیسی، فرانسه، دانمارکی و نروژی نوشته‌است.
در معدودی از منابعِ فارسی، نام خانوادگی او، به‌اشتباه، به‌صورت «تیزن*» ذکر شده‌است.
توچال نام چند مکان است.
آژاکسیو یا آیاتچو (به کرسی: Aiacciu) شهری در جزیره کرس، در فرانسه، است. این شهر مرکز ناحیه کرس و همچنین مرکز شهرستان (یا دپارتمان) کرس جنوبی است. آژاکسیو زادگاه ناپلئون بناپارت است.
تیسافرن ("چیثرافرنه" به پارسی باستان English. Tissaphernes, Greek. Τισσαφέρνης، Persian. Ciθrafarna) (کشته شده به سال ۳۹۵ پیش از میلاد) سردار ایرانی و شهربان یا ساتراپ لیدیه و کاریا (ایالات مهم آسیای صغیر واقع در ترکیه کنونی) و برادر استاتیرای یکم همسر اردشیر دوم هخامنشی و طبق گفته کتزیاس فرزند هیدرانس سوم از دودمان اروندی و نواده ویدرنه از یاران هفتگانه داریوش بزرگ بود.
دوران حکومت تیسافرن بر آسیای صغیر با تحولات مهمی در تاریخ ایران و یونان مقارن بود. این تقارن تیسافرن را به یکی از بازیگران اصلی سیاست دربار هخامنشی در بحران جانشینی داریوش دوم و نیز یکی از چهره‌های سیاسی مؤثر در جنگ‌های پلوپونزی یونان تبدیل نمود.
تیسافرن در سال ۴۱۳ پیش از میلاد توسط داریوش دوم مأمور جمع‌آوری خراج عقب افتاده ایونیه گردید. با توجه به نزدیکی آتن با یونانیان ایونیه و در حالی که آتن و اسپارت مشغول جنگ‌های پلوپونزی (۴۳۱ تا ۴۰۴ پیش از میلاد) بودند، تیسافرن با اسپارت متحد گردید و قسمت‌هایی از ایونیه را به سال ۴۱۲ پیش از میلاد تسخیر نمود. امّا تیسافرن بیش از آنکه جنگجو باشد سیاستمدار بود و به سرعت حمایت خود از اسپارت را متوقف کرد. مطابق سیاستی که تیسافرن، ظاهراً به توصیه آلکیبیادس طراحی کرده بود، دولت هخامنشی همیشه از طرف ضعیفتر در جنگ‌های پلوپونزی حمایت می‌کرد. این سیاست موجب طولانی شدن جنگ در یونان و تضعیف مواضع دولت‌شهرهای یونانی در برابر شاهنشاهی هخامنشی می‌گردید.
سیاست تیسافرن در قبال یونان تا سال ۴۰۸ پ.م ادامه پیدا کرد، امّا در آن سال، داریوش دوم که به پایان عمر خویش نزدیک می‌شد، فرزند جوانترش معروف به کوروش جوان را به ساتراپی کل آسیای کوچک و نظارت بر امور جنگ در یونان گماشت و حوزه نفوذ تیسافرن تنها به کاریا محدود گشت. کوروش کوچک علناً سیاست حمایت از اسپارت را در پیش گرفت، سیاستی که بدون شک در سقوط آتن در سال ۴۰۴ و پیروزی نهایی اسپارت بی تأثیر نبوده‌است. تقریباً همزمان با سقوط آتن، داریوش دوم، احتمالاً در شوش درگذشت و فرزند بزرگش اردشیر دوم به تخت هخامنشی نشست. با پایان جنگ‌های پلوپونزی در یونان، کوروش جوان که اینک از دوستی فرماندهان بزرگ اسپارتی بهره‌مند بود، سپاه بزرگی شامل عده زیادی جنگجوی اجیر یونانی فراهم آورد و مقدمات حمله به شوش و گرفتن تاج و تخت از برادرش اردشیر دوم را تهیه دید.
پس از سقوط آتن رقابتی میان کوروش جوان و تیسافرن برای چیرگی بر ایونیه درگرفته بود که طی آن کوروش بر بیشتر نواحی ایونیه سلطه یافت، اما تیسافرن بندر مهم میلتوس را از آن خود کرد. کورش تیسافرن را در میلتوس مورد حمله قرار داد و تیسافرن نیز اردشیر را در جریان تحرکات نظامی برادرش قرار داد. سلسله وقایعی که به دنبال این حوادث اتفاق افتادند به لشکرکشی بزرگ کوروش کوچک از آسیای صغیر به سمت میانرودان و شوش و نبرد کوناکسا (در ۷۰ کیلومتری شمال بابل بر کرانه غربی فرات) میان کوروش کوچک و اردشیر دوم منتهی گردید. در این نبرد تیسافرن از اردشیر حمایت کرد و عملاً نبرد را فرماندهی کرد. کوروش جوان در نبرد کوناکسا کشته شد و سپاهیان اجیر یونانی به سمت یونان عقب‌نشینی کردند. گزنفون که در صحنه نبرد حاضر بوده شرح عقب‌نشینی یونانیان را در آناباسیس به رشته تحریر آورده‌است.
پس از این نبرد تیسافرن که به دلیل کشتن کورش کوچک، دشمنی پروشات (پریزاتیس) مادر کوروش و اردشیر، و نیز گروهی از درباریان هخامنشی را برای خود خریده بود، با اقتدار به مقام پیشین خود در آسیای کوچک بازگشت. تیسافرن به تنبیه شهرهای یونانی که از کوروش حمایت کرده بودند، دست گشاد و اینکار به زودی به جنگ با اسپارت در سال ۳۹۹ پیش از میلاد منتهی گردید. آژزیلاس دوم پادشاه اسپارت در سال ۳۹۵ تیسافرن را در نزدیکی سارد شکست داد. این شکست موقعیت تیسافرن در دربار هخامنشی را به شدت تضعیف کرد و نهایتاً پروشات و دشمنان تیسافرن موفق شدند اردشیر را به فروگرفتن تیسافرن راضی کنند. تیسافرن در همان سال توسط فرستاده شاه به نام تیثراستس (Tithraustes) و با همکاری آریائوس (Ariaeus) یکی از سرداران سابق کوروش کوچک، در خانه شخص اخیر در شهر کولوسیا در فریگیه به قتل رسید.
ظاهراً خبر قتل تیسافرن موجی از شادی را در شهرهای یونانی برانگیخته چرا که خاطره سیاست دوگانه او در خلال جنگ‌های پلوپونزی همچنان در یونان زنده بوده‌است. قتل تیسافرن را شاید بتوان قدیمی‌ترین نمونه ثبت شدهٔ الگوی رفتاری «وزیر کشی» و «نخبه کشی» در تاریخ ایران دانست.
http://www.livius.org/ti-tn/tissaphernes/tissaphernes.htm
http://www.britannica.com/EBchecked/topic/596997/Tissaphernes
http://en.wikipedia.org/wiki/Battle_of_Cunaxa
خاندان بلعمی یا بلعمیان از خاندان‌های ایرانی اهل خراسان بودند که در زمان سامانیان در حفظ و بالندگی فرهنگ ایرانی و زبان فارسی کوشش‌های بسیاری کرده‌اند و علاوه بر مقام علمی، مناصب وزارت و سرداری سپاه را نیز برعهده داشته‌اند. کلمهٔ بلعمی منسوب به «بلعم» شهری از دیار روم یا «بلعمان» جایی به روستای لاسجرد مرو خراسان است. از میان افراد خاندان بلعمی، ابوالفضل بلعمی و ابوعلی بلعمی -صاحب کتاب تاریخ بلعمی- نامی‌تر از دیگران هستند. نفیسی گفته در حق ایشان اشتباهات در میان بوده است. بعضی پدر و پسر را با هم مشتبه کرده‌اند زیرا که هر دو را نام محمد بوده است و برخی دو برادر دانسته‌اند و حال آنکه پدر و پسر بوده‌اند. ابوالفضل مرد ادیب و بسیار کافی بود و ابوعلی پسر وی در عالم و ادب از وی بزرگتر به‌شمار می‌رود و مخصوصاً در زبان فارسی یکی از بزرگان ایران بوده و شعر فارسی نیز می‌سروده است.
کسایی مروزی دربارهٔ خاندان بلعمیان گفته است:
فرهاد یا افراهات قدیس، معروف به دانای پارسی یکی از برجسته‌ترین چهره‌های مسیحیتِ قرن چهارم، چه در شرق و چه در غرب، می‌باشد.
او از نخستین پدران سریانی‌زبان بود. او از دین زرتشت به مسیحیت گروید، اما اینکه آیا او واقعاً ایرانی بوده یا نه، مشخص نیست. او در دوره پادشاهی شاپور دوم مسیحی شد و سوگندِ «پسران عهد» را یاد کرد؛ اما بعد به صومعه‌ای که احتمالاً در نزدیکی موصل بود، پیوست. از او ۲۳ رساله بجای مانده که بین سال‌های ۳۳۷ تا ۳۴۵ نوشته شده‌اند و به اشتباه «موعظه» نامیده می‌شوند.
در مجموعه رساله‌های فرهاد، اوضاع و احوال و اصول اعتقادات کلیسای قلمرو ساسانیان در پایان سده سوم و آغاز سده چهارم به‌خوبی منعکس شده‌است. بررسی این اثر نشان می‌دهد که در اعتقادهای کلیسای قلمرو ساسانیان، اعتقاداتی که در شورای نیقیه به‌تصویب رسید (سال ۳۲۵)، بازتاب نیافته‌است. حتی در کتاب فرهاد که حدود پانزده سال بعد از این شورا نوشته شده، هنوز آثار اعتقادات نیقیه دیده نمی‌شود. بعدها، در سال ۴۲۱، وقتی اسقف ماروتا از جانب امپراتور روم به ایران اعزام شد، طی شورایی کلیساهای ایران را بر آن داشت که مصوبات نیقیه را بپذیرند.
در کتاب فرهاد، عقیدهٔ تثلیث به‌گونه‌ای ابتدایی مورد اشاره قرار گرفته‌است. در درودها و شکرگزاری‌های پایانی و اعتراف به اصول ایمان، از پدر و پسر و روح‌القدس نام برده شده‌است. اما او هیچ اشاره‌ای به، تمایز «شخصیت‌ها» یا اقانیم تثلیث، برابری و همذاتی آنان نکرده‌است.
او در پاسخ به یهودیان که مسیحیان را متهم می‌کردند که یک انسان را پرستش می‌کنند و او را پسر خدا و خدا می‌خوانند، چنین می‌گوید:
«ما گرچه اعتقاد داریم… که عیسی یک انسان بود، اما او را خدا و خداوند می‌نامیم و تحت همین عنوان او را تکریم می‌نماییم… او خدا، پسر خدا، پادشاه، پسر پادشاه، نور از نور، خالق، مشیر، سرور، راه، منجی، شبان، جامع، دُر، مروارید، و نور است.»
و بعد از این توصیف‌ها، می‌کوشد ثابت کند که عناوین پسر خدا و حتی خدا، در کتاب مقدس به موسی و دیگر عادلان نیز اطلاق شده و لقب شاه شاهان به نبوکدنصر داده شده؛ لذا وقتی این لقب‌ها به مسیح اطلاق می‌گردد، نباید آن را امری غیرمعمول تلقی کرد.
«ما بزرگان خود را می‌پرستیم، حتی آنانی را که بت‌پرست هستند. پس چقدر بیشتر باید عیسی مسیح را بپرستیم و تکریم کنیم که ما را از خرافات باطل رهانیده و ما را آموخته که خدای واحد را که پدر و خالق ماست، بپرستیم و تکریم کنیم.»
ضمناً او در استدلال خود در مورد تثلیث، به هیچ وجه از مفهوم «کلمه» استفاده نکرده، در حالیکه در غرب این عنوان بسیار مهم بوده‌است.
او معتقد است، هر انسانی به هنگام تولد «روح حیوانی» را داراست؛ به هنگام تولد تازه، تعمید گیرندگان «روح آسمانی» را دریافت می‌کنند. اگر به تعهد خود وفادار بمانند، روح‌القدس در ایشان می‌ماند و اگر نمانند، روح‌القدس به‌سوی کسی که او را فرستاده، بازمی‌گردد. پس از مرگ، روح حیوانی به زمین بازمی‌گردد و با بدن دفن می‌شود. این روح که فاقد هر حسی است، به نوعی به‌خواب فرومی‌رود. اما «روح آسمانی» بسوی مسیح بازمی‌گردد و در حضور خدا، طالب قیام بدنی می‌شود که با آن متحد شده بود.
در اعتقادنامه کلیسای امپراتوری ساسانی که در زمان وی تصویب شد و هفت بخش است. چنین آمده‌است:
«باید اعتقاد داشت به خدا، سرور همگان، که آسمان و زمین و دریا و هرچه را که در آنهاست آفرید - او انسان را شبیه خود آفرید - او شریعت را به موسی اعطا کرد - او روح خود را بر انبیاء فرستاد - و بعد مسیح خود را به جهان فرستاد - باید اعتقاد داشت به قیامت از مردگان - باید اعتقاد داشت به راز تعمید. اینچنین است ایمان کلیسای خدا.»
راهنمای اعمال کلیسای ایرانِ ساسانی نیز طبق این نوشته‌ها چنین است:
«نباید ساعات، هفته‌ها، ماه‌ها، زمانها، اعیاد سالیانه، و سحر و جادوی کلدانیان و جادوگران را نگاه داشت. باید پرهیخت از لذت‌پرستی، شعر و علوم غیرشرعی شریرانه، از فریب زبان چرب، از کفر و زنا. نباید شهادت دروغ داد و دوگانه‌گویی کرد. اینچنین است اعمال ایمان، که بر صخرهٔ استوار یعنی مسیح پایه‌گذاری شده، که بر او تمام عمارت بنا گشته‌است.»
نکتهٔ مهم دیگر اینست که او نیز همچون سایر پیشوایان کلیسای قلمرو ساسانیان، انجیل معتبر را دیاتسارون می‌دانست.
گوموا (زاده ۸۹ قبل از میلاد - درگذشته ۲۲ قبل از میلاد) پادشاه دانگ بویو بود. در کتاب سامگوک یوسا از او با نام دانگمیونگ وانگ پیون نامیده و نیز در سریال تاریخی افسانه جومونگ اورا شخصیتی عاشق پیشه و پشیمان از گناهان پیشین به تصویر کشیده شده است. وی پدر شاهزادگان تسو و یونگ پو بوده‌است. به علاوه برادر بزرگ تر و ناتنی اوته پدر امپراطوران بایکجه است.
وی بعد از مرگ پدرش در حدود سال ۶۰قبل از میلاد بر تخت سلطنت نشست و از دشمنان سرسخت امپراطوری چینی هان بود.او موفق شد جولبون را مجددا عضوی از بویو گرداند.
بعد از فرار جومونگ به جولبون برای نابودی جومونگ با هان متحد شد اما به جایی نرسید و با سقوط هیونتوگون گوگوریو در سال ۳۷قبل از میلاد تأسیس شد و قدرت بویو رو به افول نهاد.
گوموا در اواخر عمر از سلطنت کناره گیری کرد و آن را به پسرش شاهزاده تسو سپرد و وقتی به اتفاق فرزندش یونگ پو به بازدید از مناطق محروم مشغول شد به دست مزدوران فرماندار لیائودونگ کشته شد.
https://en.wikipedia.org/wiki/Geumwa_of_Buyeo
عابدی، فرزاد، ملت پرنده سه پا، نشر روز اندیش، همدان، ۱۳۸۹.
سسیل لوئیز استفانی شامیناد آهنگساز و نوازنده پیانو اهل فرانسه در ۸ اوت ۱۸۵۷ در پاریس به دنیا آمد و در ۱۳ آوریل ۱۹۴۴ در مونته کارلو درگذشت.
یانگ وون (۵۴۵ میلادی تا ۵۵۹ میلادی) بیست و چهارمین پادشاه گوگوریو شمالی‌ترین امپراتوری از میان سه امپراتوری کره بود.
او پسر بزرگ بیست و سومین امپراتور گوگوریو پادشاه آن وون بود.
در مورد او اطلاعات زیادی موجود نیست فقط از مهمترین اتفاقات در زمان او می توان به این اشاره کرد که او با نیروهایش قسمتی از باکجه را تصرف کرد.
بعد از او پسرش پیونگ وون به پادشاهی رسید.
سامگوگ یوسا یا به عبارت دیگر تاریخ سه امپراتوری کره در رابطه با داستان‌ها آثار و اتفاقات سه امپراتوری کره است. (گوگوریو باکجه و شیلا) این سنگ‌نبشته بهترین از نظر اطلاعات است زیرا بعد از دورهٔ سه امپراتوری نوشته شده‌است.
این سنگ‌نبشته به زبان چینی کلاسیک نوشته شده‌است (۱۲۰۶ میلادی تا ۱۲۸۹) در قرن سیزدهم میلادی یک قرن بعد از نوشته شدن سامگوک ساگی.
بسیاری از افسانه‌های بنیانگذار پادشاهی‌های مختلف در تاریخ کره در سامگوک یوسا ثبت شده‌است. این متن افسانه‌های بسیاری از پادشاهی‌های کره از جمله گوجوسان، ویمن جوسان، بویو، گوگوریو، باکجه، شیلا و گایا را پوشش می‌دهد.
بر خلاف سامگوک ساگی واقعیت بیشتر سامگوک یوسا، تمرکز بر داستان‌های عامیانه مختلف، افسانه‌ها و زندگی‌نامه از تاریخ اولیه کره است. با توجه به روایات افسانه ای، قابلیت اطمینان سامگوک یوسا زیر سؤال است.
حوض در لغت‌نامهٔ عمید آمده: «گودالی که در زمین با سنگ یا آجر و سیمان درست کنند برای نگه داشتن آب» و در واقع نیز محفظه‌ای است که معمولاً در حیاط خانه‌ها ایجاد می‌کنند و در آن آب نگهداری می‌شود و به خنکای هوا و زیبایی منظره کمک می‌نماید.
اعتقادات پیشینیان عمدتاً ناشی از تجربه بوده که با گذشت زمان صحت بسیاری از آن‌ها به اثبات رسیده است.
محمد کریم پیرنیا در کتاب آشنایی با معماری اسلامی ایران دربارهٔ شکل حوض در معماری سنتی ایران می‌نویسد: در جلو کوشک اصلی باغ‌ها معمولاً یک استخر به شکل مربع یا مستطیل وجود داشته‌است. استخرهای گرد، پیش از اسلام و اوایل اسلام معمول بوده، ولی بعدها به کار نمی‌رفته. حوض بیضی شکل را هیچ وقت نمی‌ساختند و اعتقاد بر این بوده که آب در حوض بیضی زودتر گندیده می‌شود. بعدها این حوض‌ها یک شکل هندسی منظم و ساده از شش ضلعی تا دوازده ضلعی به خود گرفته‌است.
افت کیفیت آب و بدطعم و بدبو شدن آن از مشخصه‌های آب راکد است. باکتری‌ها در مناطقی موسوم به نواحی مرده زندگی می‌کنند. باکتری‌ها در گوشه‌های حوض تجمع می‌کنند. در حوض‌های گوشه‌دار عمده فعل و انفعالات مصرف اکسیژن محلول در آب در گوشه‌ها انجام می‌شود و افت کیفیت آب از این نقاط آغاز می‌شود و با تأثیر بیش تر باکتری دیرتر به سایر نقاط گسترده می‌شود. اما در حوض فاقد گوشه مثل بیضی یا دایره باکتری‌ها سرتاسر دیواره حوض را فرا می‌گیرند و با شروع فعل و انفعالات و مصرف اکسیژن توسط باکتری، در تمامی قسمت‌های قابل دسترس حوض طمع و بوی بد آب احساس می‌شود و به اصطلاح می‌گندد. هرچه تعداد گوشه‌ها (نواحی مرده) بیش تر باشد، کیفیت و ماندگاری آب افزایش خواهد یافت. مثلاً آب در یک حوض هشت ضلعی کیفیت بهتری نسبت به آب در یک حوض چهار ضلعی خواهد داشت.بوید، رابرت ف و هورل، برایان جی. مبانی میکروب شناسی پزشکی، ترجمه پروین حسن‌زاده، جلد اول، دانشگاه شیراز،1379پیرنیا، محمد کریم، آشنایی با معماری اسلامی ایران، سروش دانش، چاپ دهم،۱۳۸۴؛صفحات ۲۸۹،290
عنصر آب از گذشته نماد پاکی و عمل حیات همه موجودات بوده است. همچنین داشتن حوض در خانه‌های قدیمی یک رسم در معماری بوده است.
دیوید میشل هسلهاف (زاده ۱۷ ژوئیه ۱۹۵۲) بازیگر و خواننده آمریکایی است.
شهرت وی بیشتر به دلیل ایفای نقش مایکل نایت در سری تلویزیونی آمریکایی نایت رایدر و نقش میچ بیوکانن در سریال بی‌واچ است. او همچنین تهیه‌کنندهٔ بسیاری از آلبوم‌های موسیقی خوانندگانی چون Brendon urie در گروه panic at the disco بوده است.
وکی ویلز یک بازی کامپیوتری مسابقه‌ای تحت داس است که در سال ۱۹۹۴ توسط آپوجی سافت‌ور منتشر شده‌است. تاکید بیشتر این بازی از لحاظ ظاهر و نحوهٔ بازی بیشتر بر سرگرمی آن است تا واقع‌گرایی. ماشین‌های مسابقه در این بازی ماشین‌های چمن‌زن بوده و کاراکترهای بازی حیوانات باغ‌وحش هستند.
هائه بورو (به انگلیسی: Hae Buru) پادشاه باک بویو و به وجود آورندهٔ دانگ بویو (بویو شرقی) بود. وقتی او به مسائل دانگ بویو بیشتر رسیدگی می‌کرد و توجه و علاقه بیشتری به آن نشان می‌داد باک بویو از وی جدا شد و بویو به دو بخش باک بویو و دانگ بویو تقسیم شد.
او ولیعهد باک بویو بود اما به دلیل شورش روسای قبایل ، از باک بویو فرار کرد و کشور جدیدی به نام دانگ بویو را تاسیس کرد . هائه بورو فرزند گوهائیسا دانگون ، نوه ی موسوری دانگون و نتیجه ی امپراتور هائه موسو دانگون بود و این نشان می دهد که او از خانواده ای اصیل زاده و سلطنتی بود .*عابدی، فرزاد، ملت پرنده سه پا، نشر روز اندیش، همدان، ۱۳۸۹.
هائه بورو وقتی به فرمانروایی جولبون رسید برای افزودن قلمرو به سمت دریای شرق رفت و دانگ بویو را به وجود آورد وقتی او بیشتر به مسائل دانگ بویو پرداخت فرمانروایان قبایل باک بویو او را برکنار کردند و اینگونه بود در سال ۸۴ق. م که دانگ بویو و باک بویو از هم جدا شدند.
هائه بورو چهار پسری داشت که اطلاعات زیادی از سه پسر اولش نیست و آنها قبل از تأسیس بویو کشته شدند. اخرین پسر یعنی گوموآ جانشین او شد.
هائه بورو در سال ۶۰ قبل از میلاد از دنیا رفت و جانشین او یعنی گوموآ به حکومت رسید.
دانگ‌بویو یا بویو شرقی (۸۶ قبل از میلاد تا ۴۹۴ میلادی) یک کشور کهن کره‌ای در بخش‌هایی از کره شمالی و منچوری کنونی بود. منابع در مورد این حکومت متناقض و اندکند اما بر اساس روایت سامگوک ساگی این کشور زمانی تأسیس شد که توسط هائه بورو پادشاه بویو پایتخت کشور را به سمت شرق در جایی نزدیکتر به دریا و مرز اوکجه منتقل کرد. از آن به بعد بویو به دو کشور باک بویو و دانگ‌بویو تقسیم شد.
آخرین فرمانروای دانگ بویو تسو نام داشت در سال ۲۲ میلادی پادشاه گوگوریو یعنی دائموسین (موهیول) با حمله به دانگ بویو و کشتن دائه سو دانگ بویو را مطیع خود ساخت و این کشور بخشی از حکومت گوگوریو شد.
کمی پس از آن شاهزاده گالسا کوچکترین فرزند امپراتور گوموا موفق شد با جلب حمایت مردم بویو به سلطنت برسد.
حبیب‌الله پیمان (زادهٔ ۱۳۱۴ در شیراز) فعال سیاسی چپ‌گرای مذهبی و سوسیالیست ایرانی است. او عضو کمیته رهبری «شورای فعالان ملی مذهبی» و از اعضای مؤسس و دبیرکل «جنبش مسلمانان مبارز» است.
نهضت خداپرستان سوسیالیست و همراهی با محمد نخشب و حسین راضی، عضویت در حزب مردم ایران و همگامی در نهضت ملی به رهبری محمد مصدق، برجسته‌ترین مقاطع شروع زندگی سیاسی پیمان است. روندی که منتهی به بازداشت وی پس از کودتای ۲۸ مرداد شد.
او در ۱۳۱۴ خورشیدی در شیراز به دنیا آمد. در سال‌های نوجوانی به «نهضت خداپرستان سوسیالیست» پیوست (همزمان با زمامداری رزم‌آرا) و مسئولیت بخش دانش‌آموزی این سازمان به او واگذار شد. او با آغاز مبارزات برای ملی کردن صنعت نفت، به مبارزان ملی پیوست، که در سال ۱۳۲۹ چند بار بازداشت شد.
او در شیراز مسئولیت سازمان جوانان حزب ایران را بعد از ائتلاف نهضت خداپرستان سوسیالیست با این حزب، عهده‌دار شد و مدتی بعد در کمیتهٔ ایالتی حزب عضو شد. هنگامی‌که «جمعیت آزادی مردم ایران» فعالیتش را آغاز کرد، او به عضویت شورای ایالتی و سازمان جوانان و تحریریهٔ نشریهٔ «کار و آزادی» درآمد.
پس از کودتای ۲۸ مرداد و آغاز مبارزات مخفی علیه کودتاچیان، حبیب‌الله پیمان توسط فرمانداری شیراز برای بار دوم بازداشت گشت. او در ۱۳۳۳ مسئولیت سازمان دانش‌آموزی «نهضت مقاومت ملی» را پس از ورود به دانشکدهٔ دندانپزشکی دانشگاه تهران، برعهده گرفت.
در سال ۱۳۳۴ بازداشت شد و چندی بعد به نمایندگی حزب در کمیتهٔ دانشگاهی نهضت مقاومت ملی درآمد که این موضوع باعث بازداشت دوبارهٔ او و دیگر اعضای نهضت مقاومت ملی چون محمد تقی شریعتی و علی شریعتی در سال ۱۳۳۶ شد.
در سال ۱۳۳۸ همراه با دیگر اعضای کمیتهٔ دانشگاه، سازماندهی نخستین تظاهرات سراسری دانشجویان دانشگاه تهران را صورت دادند، که به بازداشت و محکومیت او در دادگاه نظامی ارتش منجر شد.
در ۱۳۴۰ در کمیتهٔ مرکزی «حزب مردم ایران» عضو شد و در این سال‌ها به تدوین دو رساله با عناوین «مردم ایران در آستانهٔ تحول اجتماعی» و «دو اصل از سوسیالیسم مردم ایران» پرداخت.
در سال ۱۳۴۱، کارشناسی ارشد خود را از دانشگاه تهران در رشتهٔ جامعه‌شناسی دریافت کرد، هرچند با مخالفت ساواک در عضویت او در وزارت بهداری به عنوان دندانپزشک، مشارکت خود را در انستیتو تحقیقات بهداشتی در زمینهٔ پژوهش‌های بهداشتی و جامعه‌شناختی روستاها و عشایر شروع کرد. در همان سال در رهبری تظاهرات و اعتصابات دانشجویی و تحصن معروف دانشجویان دانشگاه حضور فعال داشت.
در ۱۳۴۲ سخنرانی‌های پرشوری را همزمان با تظاهرات مردمی ۱۵ خرداد انجام داد که در پی آن به همراه بسیاری دیگر از مبارزان ملی مذهبی بازداشت شد. در این سال «جنبش آزادی‌بخش مردم ایران (جاما)» را پس از جمع‌بندی قیام ۱۵ خرداد و پایان مبارزات «نهضت مقاومت» و «جبهه ملی ایران» با همکاری کاظم سامی ایجاد و مشی مبارزه برای سرنگونی حکومتی سلطنتی را تدوین کرد. در ۱۳۴۳ در جبههٔ ملی سوم شرکت کرد و تألیف کتاب «خصوصیات اجتماعی-اقتصادی و فرهنگی ایل قشقایی» را در همین سال به انجام رساند.
پیمان به اتهام اقدام علیه امنیت کشور در سال ۱۳۴۴ زندانی شد. او در سال ۱۳۴۸ دورهٔ کارشناسی ارشد بهداشت عمومی با گرایش جمعیت را به پایان رساند، و تا سال ۱۳۵۴ علاوه بر تأسیس و فعالیت در مکتب توحید، در کمیتهٔ تدوین ایدئولوژی اسلامی با سازمان‌های مبارز کشور همکاری داشت.
این فعالیت‌ها بود که زمینهٔ اخراج او از دانشگاه به دستور ساواک و بازداشتش برای مدتی را فراهم کرد. «جنبش مسلمانان مبارز» را از سال ۱۳۵۵ به بعد سازمان‌دهی کرد و از حرکت‌های مبارزاتی مسلحانه حمایت کرد، تا در سال ۱۳۵۶ پس از سخنرانی در دانشگاه زاهدان باز هم بازداشت شد.
در سال ۱۳۵۷ پس از ربایش وی توسط عوامل ساواک و ضرب و شتم در بیابان‌های تهران رها کردند که بعد از حادثه ۱۷ شهریور (جمعهٔ سیاه)، در بازداشتگاه کمیته مشترک ضد خرابکاری ساواک و شهربانی زندانی شد.