moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
تا سال ۱۹۴۴، نیروهای هوایی ایالات متحده و بریتانیا ناوگان هوایی عظیمی را بر فراز اروپای اشغالی اعزام کردند و فشار بر نیروهای جنگنده شبانه‌روزی لوفت وافه را افزایش دادند. آلمانی‌ها مشتاق بودند که نوعی سیستم ضدهوایی مفید زمینی را به کار گیرند. چندین سیستم در حال توسعه بودند، اما هیچ‌کدام قبل از پایان جنگ به وضعیت عملیاتی نرسیده بودند. نیروی دریایی ایالات متحده نیز تحقیقات موشکی را برای مقابله با تهدید کامی‌کازه آغاز کرد. در سال ۱۹۵۰، سیستم‌های مبتنی بر این تحقیقات اولیه شروع به خدمت عملیاتی کردند، از جمله MIM-3 Nike Ajax ارتش ایالات متحده و "3T" نیروی دریایی آمریکا (Talos, Terrier, Tartar) که خیلی زود توسط S-25 Berkut شوروی و S-75 Dvina فرانسوی و بریتانیایی دنبال شد. سلاح‌های ضدهوایی تقریباً برای هر سکوی پرتاب ممکن وجود دارد، از سیستم‌های پرتاب سطحی و پرتابگرهای عظیم تا خودکششی یا سوار بر کشتی و سیستم‌های قابل حمل توسط انسان. موشک‌های زیرزمینی معمولاً از زیر آب پرتاب می‌شوند (معمولاً از زیردریایی‌ها).
موشک ضد بالستیک (ABM) یک موشک زمین به هوا است که برای مقابله با موشک‌های بالستیک (دفاع موشکی) طراحی شده‌است. موشک‌های بالستیک برای حمل کلاهک‌های هسته‌ای، شیمیایی، بیولوژیکی یا متعارف در مسیر پرواز بالستیک استفاده می‌شود. اصطلاح «موشک ضد بالستیک» یک اصطلاح عمومی است که سیستمی را برای رهگیری و نابودی هر نوع تهدید بالستیک طراحی کرده‌است. با این حال، معمولاً از اصطلاح «موشک ضد بالستیک» برای سیستم‌هایی که به‌طور خاص برای مقابله با موشک‌های بالستیک قاره‌پیما (ICBM) طراحی شده‌اند، استفاده می‌شود.
مانند اکثر موشک‌ها، S-300 و S-400، پدافند هوایی پیشرفته و MIM-104 پاتریوت برای دفاع در برابر موشک‌های کوتاه برد و حمل کلاهک‌های انفجاری هستند.
موشک هوابه‌هوا (AAM) موشکی است که از یک هواپیما به منظور انهدام هواپیمای دیگر شلیک می‌شود. موشک‌های هوابه‌هوا معمولاً توسط یک یا چند موتور موشک، معمولاً با سوخت جامد، و گاهی اوقات با سوخت مایع، تغذیه می‌شوند. موتورهای رم جت، همان‌طور که در موشک Meteor استفاده می‌شود، به عنوان نیروی محرکه‌ای در حال ظهور هستند که موشک‌های میان‌برد آینده را قادر می‌سازد تا سرعت متوسط بالاتری را در سراسر پوشش درگیری خود حفظ کنند.
موشک‌های هوا به هوا به‌طور کلی در دو گروه قرار می‌گیرند. موشک‌هایی که برای درگیری با هواپیماهای متخاصم در بردهای کمتر از ۳۰ کیلومتر طراحی شده‌اند، به عنوان موشک‌های کوتاه‌برد یا «در برد بصری» (SRAAMs یا WVRAAMs) شناخته می‌شوند و گاهی اوقات موشک‌های «داگ فایت» نامیده می‌شوند، زیرا برای بهینه‌سازی چابکی آنها طراحی شده‌اند تا برد. اکثر آنها از هدایت مادون قرمز استفاده می‌کنند و موشک‌های جستجوگر حرارت نامیده می‌شوند. در مقابل، موشک‌های میان‌برد یا دوربرد (MRAAMs یا LRAAMs)، که هر دو در رده موشک‌های فراتر از برد بصری (BVRAAMs) قرار می‌گیرند، تمایل دارند بر هدایت راداری تکیه کنند، که اشکال بسیاری وجود دارد. برخی از موشک‌های مدرن از هدایت اینرسیایی یا «به‌روزرسانی‌های اواسط دوره» استفاده می‌کنند تا موشک را به اندازه‌ای نزدیک کنند که از یک سنسور هومینگ فعال استفاده کند. مفاهیم موشک‌های هوا به هوا و موشک‌های زمین به هوا بسیار نزدیک به هم هستند و در برخی موارد ممکن است از نسخه‌های یک سلاح برای هر دو نقش استفاده شود، مانند موشک‌های ASRAAM و Sea Ceptor.
سلاح‌های ضدماهواره (ASAT) سلاح‌های فضایی هستند که برای از کار انداختن یا نابود کردن ماهواره‌ها برای اهداف استراتژیک یا تاکتیکی طراحی شده‌اند. چندین کشور دارای سیستم‌های عملیاتی ASAT هستند. اگرچه هنوز هیچ سیستم ASAT در جنگ مورد استفاده قرار نگرفته‌است، اما چند کشور (چین، هند، روسیه و ایالات متحده) با موفقیت ماهواره‌های خود را ساقط کردند تا قابلیت‌های ASAT خود را در نمایش قدرت نشان دهند. سلاح‌های ضدماهواره همچنین برای حذف ماهواره‌های از کار افتاده استفاده شده‌است.
مهماتی که به سوی هدفی شلیک می‌شوند به انواع گوناگونی تقسیم می‌شوند:
در علم رایانه سمافور به متغیری گفته می‌شود که در محیط‌های همروند برای کنترل دسترسی فرایندها به منابع مشترک به کار می‌رود. سمافور می‌تواند به دو صورت دودویی (که تنها دو مقدار صحیح و غلط را دارا است) یا شمارنده اعداد صحیح باشد. از سمافور برای جلوگیری از ایجاد وضعیت رقابتی میان فرایندها استفاده می‌گردد. به این ترتیب، اطمینان حاصل می‌شود که در هر لحظه تنها یک فرایند به منبع مشترک دسترسی دارد و می‌تواند از آن بخواند یا بنویسد (انحصار متقابل)
سمافورها اولین بار به‌وسیلهٔ دانشمند علوم رایانه هلندی، ادسخر دیکسترا معرفی شدند.http://www.cs.utexas.edu/users/EWD/transcriptions/EWD01xx/EWD123.html E. W. Dijkstra, Cooperating sequential processes. Technological University, Eindhoven, The Netherlands, September 1965. و امروزه به‌طور گسترده‌ای در سیستم عاملها مورد استفاده قرار می‌گیرند.
فرض کنید کتابخانه‌ای ۱۰ اتاق مطالعه یکسان دارد. برای جلوگیری از مجادله و نزاع، دانشجویانی که قصد مطالعه دارند‍، باید اتاقی را از یک پیشخوان درخواست دهند. وقتی که یک دانشجو مطالعه‌اش تمام شد و خواست اتاق را تحویل دهد، باید مجدداً به پیشخوان برگردد و نشان دهد که دیگر به اتاق احتیاج ندارد. اگر هیچ اتاق خالی وجود نداشت و همه اتاق‌ها از قبل اشغال شده بود، دانشجویان باید منتظر بمانند تا یکی از دانشجو ها اتاقش را تحویل دهد. سپس دانشجویی که بالاترین اولویت را نسبت به بقیه دارد (مثلاً زودتر از بقیه آمده) می‌تواند اتاق خالی شده را انتخاب کند.
منشی که در پیشخوان حاضر است، پیگیری نمی‌کند که کدام اتاق اشغال شده‌است یا چه کسی از آن اتاق استفاده می‌کند، او تنها تعداد اتاق‌های خالی را می‌داند. وقتی که دانشجویی اتاقی را تقاضا می‌کند، منشی تعداد اتاق ‌های خالی را یک واحد کم می‌کند. وقتی که دانشجویی اتاقی که قبلاً گرفته بود را پس می‌دهد، منشی این عدد را یک واحد افزایش می‌دهد. وقتی که دانشجویی توانست اتاقی را بردارد، می‌تواند تا هر وقت که خواست همان‌جا بماند و از آن استفاده کند، بنابراین رزرو کردن اتاق‌ها از قبل امکان‌پذیر نیست.
در مثال بالا، پیشخوان همان نقش سمافور را بازی می‌کند. دانشجوها همان پروسه‌هایی هستند که منابع را درخواست می‌کنند و اتاق‌ها هم مان منابعی هستند که در بین پروسه‌ها به اشتراک گذاشته می‌شود. مقدار اولیه سمافور در این مثال ۱۰ است. وقتی که اولین دانشجو اتاقی را درخواست می‌کند، منشی اتاق را به او اختصاص داده و مقدار سمافور را به ۹ کاهش می‌دهد. وقتی که دانشجوی بعدی وارد شد، این عدد به ۸ و سپس به ۷ و به همین ترتیب کاهش می‌یابد. اگر دانشجویی اتاقی را درخواست دهد، اما مقدار سمافور منفی باشد، مجبور است منتظر بماند تا یکی از دانشجوها اتاقش را پس دهد.
شمارش سمافورها با دو عملیات همراه است. به‌طور تاریخی، به این دو عملیات V (یا signal()) و P (یا wait()) می‌گویند. اگر سمافوری به نام S داشته باشیم، عملیات V آن را یک واحد افزایش می‌دهد و عملیات P یک واحد آن را کاهش می‌دهد. معانی این دو عملیات در زیر نشان داده شده‌است. براکت‌ها به معنی عملیات اتمی هستند. عملیات اتمی به عملیاتی می‌گویند که تجزیه ناپذیر باشد، یا کل آن اجرا می‌شود یا اصلاً اجرا نمی‌شود. به عبارت دیگر، عملیات از دید پروسه‌ها غیرقابل قسمت هستند.
مقدار سمافور S نشان‌دهنده تعداد واحد منابعی است که در حال حاضر در دسترس هستند و پروسه‌ها می‌توانند از آن استفاده کنند. عملیات P، وقت را تلف می‌کند یا پروسه را به خواب می‌برد تا وقتی که یکی از منابع اشغال شده مجدداً آزاد شود، وقتی که منبع آزاد شد، بلافاصله به پروسه اختصاص می‌یابد. عملیات V برعکس است. وقتی که پروسه‌ای کارش را با منبع به اتمام رساند، با استفاده از عملیات V می‌تواند آن را آزادسازی کند تا دیگر پروسه‌ها بتوانند از آن استفاده کنند. خصوصیت مهم سمافور S این است که مقدار آن را تنها می‌توان به وسیله عمیات‌های V و S تغییر داد.
یک راه ساده برای فهم عملیات‌های wait() و signal() به صورت زیر است:
function V(semaphore S, integer I):
اصل اساسی این است که دو یا چند فرایند می‌توانند به وسیلهٔ سیگنال‌های ساده با یکدیگر همکاری کنند. هر فرایند را می‌توان در نقطهٔ خاصی از اجرا متوقف نموده، و تا رسیدن سیگنال خاصی از اجرای آن جلوگیری نمود. برای ایجاد این اثر، از متغیرهای خاصی به نام سمافور استفاده می‌گردد.
هر فرایندی که بخواهد به منبع مشترک دسترسی داشته باشد، اعمال زیر را انجام خواهد داد:
هنگامی که فرایند کار خود را با منبع تمام نمود، یک واحد به سمافور اضافه می‌گردد. هر زمان که مقدار سمافور به صفر یا بیشتر برسد، یکی از فرایند(هایی) که به خواب رفته به صورت تصادفی یا به روش FIFO توسط سیستم‌عامل بیدار می‌شود. در این حالت بلافاصله فرایند بیدار شده منبع را در دست می‌گیرد و مجدداً پس از اتمام کار یک واحد از سمافور کم می‌شود. اگر مقدار سمافوری صفر باشد و چند فرایند بلوکه شده در آن وجود داشته باشد، با افزایش یک واحدی سمافور، مقدار سمافور همچنان صفر باقی می‌ماند اما یکی از فرایندهای بلوکه شده آزاد می‌شود.
سمافور متغیری است که میان چند فرایند به اشتراک گذاشته می‌شود. سمافور باید مستقل از فرایندها بوده و در فضایی از حافظه قرار گیرد که فرایندها بتوانند به آن دسترسی داشته باشند، همچنین عملیاتی که روی سمافور انجام می‌گیرد باید به صورتی پیاده‌سازی گردد که هیچ گونه وقفهای هنگام انجام آن عملیات به وجود نیاید (اتمیک باشد). به همین دلیل، سمافور در هسته سیستم‌عامل پیاده‌سازی می‌گردد و کنترل آن نیز توسط سیستم عامل صورت می‌گیرد. به این معنی که فرایندها تنها می‌توانند توسط فراخوانی سیستم (syscall یا system call) با سمافورها کار کنند.
در سیستم عامل‌هایی که از استاندارد پوزیکس پیروی می‌کنند، دو فراخوان سیستمی semget و semctl برای کار با سمافورها وجود دارد.W. Richard Stevens & Stephen A. Rago, Advanced Programming in the UNIX Environment: Second Edition, Addison Wesley Professional, 2005,
از سمافورها برای حل مسائل همزمانی میان فرایندها به کار می‌رود و امروزه در تمامی سیستم‌عامل‌ها پیاده‌سازی شده‌است. سمافورها معمولاً به‌طور مستقیم مورد استفاده قرار نمی‌گیرند، مگر در جایی که راه حل سطح بالایی وجود نداشته باشد. چرا که برنامه‌نویس می‌تواند با ایجاد شرایطی، به بن‌بست رسیده یا فرایندهایی را گرسنه نگاه دارد (اجازهٔ دسترسی به منبع را برای مدتی طولانی ندهد.)
استاندارد پازیکس دسته‌ای تابع برای کار بر روی سمافورها تعریف می‌کند که در سیستم‌عاملهای سازگار با این استاندارد قابل استفاده هستند. برای استفاده از این توابع باید فایل سرایند semaphore.h را در کد منبع درج کرد. در این استاندارد یک نوع داده به نام sem_t تعبیه شده که برای تعریف کردن یک ساختار از نوع سمافور استفاده می‌شود:
sem_t mysem;
به کمک تابع sem_init() می‌توان یک سمافور را آماده‌سازی کرد. قبل از انجام هر کاری، این تابع باید بر روی سمافور اجرا شود. این تابع به شکل زیر اعلان شده است:
sem_init(sem_t *sem, int pshared, unsigned int value);
پارامتر sem همان ساختار نوع sem_t است که باید به روش فراخوانی با ارجاع به تابع ارسال شود. پارامتر value مقدار اولیه سمافور را تعیین می‌کند. به عبارت دیگر، این تابع مقدار value به عنوان مقدار اولیه سمافور sem تعیین می‌کند. اگر پارامتر pshared غیر صفر باشد، مشخص‌کننده سمافور مشترکی است که می‌تواند توسط چند فرایند مورد استفاده قرار بگیرد. به عبارت دیگر، پارامتر pshared تعیین می‌کند که آیا سمافور قرار است بین ریسه‌های یک فرایند به اشتراک گذاشته شود یا بین چند فرایند مجزا. برای اشتراک گذاشتن یک سمافور بین چند فرایند، سمافور باید در یک حافظه مشترک قرار گیرد تا همه فرایندها بتوانند به آن دسترسی داشته باشند. هر پروسه‌ای که به آدرس sem دسترسی داشته باشد، می‌تواند بر روی سمافور عملیات انجام دهد. بعد از اینکه این تابع بر روی یک سمافور با موفقیت اجرا شد، می‌تواند از آن سمافور در توابع دیگر استفاده کرد. این تابع در صورت موفقیت مقدار صفر و در صورت شکست مقدار -1 را برمی‌گرداند و متغیر سراسری errno را با خطای مورد نظر مقداردهی می‌کند.
sem_getvalue(sem_t * restrict sem, int * restrict sval);
این تابع مقدار فعلی سمافور sem را در متغیر sval قرار می‌دهد. در صورت موفقیت مقدار صفر و در صورت شکست مقدار -۱ برمی‌گردد.
sem_wait(sem_t *sem);
این تابع یک واحد از سمافور sem کم می‌کند، به این معنی که قرار است یک واحد از منبع اشتراکی استفاده شود. فرایند باید قبل از استفاده از منبع اشتراکی این تابع را بر روی سمافور اجرا کند. اگر مقدار فعلی سمافور صفر باشد (به این معنی که هم‌اکنون منبع اشتراکی در اختیار فرایند دیگری است)، فرایند فراخوان بلوکه می‌شود، تا وقتی که فرایند دیگر منبع اشتراکی را آزاد کند.
sem_trywait(sem_t *sem);
این تابع هم مشابه sem_wait است. اما اگر مقدار سمافور صفر باشد، پروسه بلوکه نخواهد شد و در عوض یک خطا برخواهد گشت.
sem_post(sem_t *sem);
این تابع سمافور sem را یک واحد افزایش می‌دهد. پس از اینکه فرایندها کار خود را با منبع اشتراکی به اتمام رساندند، باید این تابع را بر روی سمافور فراخوانی کنند تا فرایندهای دیگر بتوانند از منبع استفاده کنند. اگر در حال حاضر فرایند(هایی) بر روی سمافور بلوکه شده باشد، فرایندی که اولویت بالاتری دارد بیدار شده و منبع را در دست خواهد گرفت. در صورت موفقیت مقدار صفر را برمی‌گرداند.
sem_destroy(sem_t *sem);
این تابع سمافور sem را نابود می‌کند و منابع آن را به سیستم برمی‌گرداند. پس از اینکه این تابع بر روی یک سمافور با موفقیت اجرا شد، سمافور مورد نظر دیگر قابل استفاده نیست و هیچ تابعی نباید بر روی آن منتظر دستیابی به منبع اشتراکی باشد. مگر اینکه بار دیگر هم تابع sem_init روی سمافور اجرا شود.
sem_t lock;
pthread_t tid[3];
void* init(void*);
void* init(void* arg)
موشک پَرتابشی یا موشک بالستیک یک سامانه تسلیحاتی استراتژیک خود هدایت شونده راکتی است که یک مسیر بالستیک را دنبال می‌کند تا محموله را از محل پرتاب خود به یک هدف از پیش تعیین شده برساند. موشک‌های بالستیک می‌توانند مواد منفجره معمولی و همچنین مهمات شیمیایی، بیولوژیکی یا هسته‌ای را حمل کنند. موشک‌های بالستیک را می‌توان از هواپیما، کشتی و زیردریایی و سیلوهای زمینی و سکوهای متحرک پرتاب کرد.
اولین موشک بالستیک A-4 نام داشت که معمولاً با نام موشک وی-۲ (اصطلاح آلمانی 2-Vergeltungswaffe به معنی «سلاح انتقامی ۲») شناخته می‌شود که بین سالهای ۱۹۳۰ تا ۱۹۴۰ میلادی توسط آلمان نازی و زیر نظر ورنر فون براون در ورماخت ساخته شد. اولین پرتاب موفقیت‌آمیز وی-۲ در ۳ اکتبر ۱۹۴۲ بود و برای اولین بار در تاریخ ۴ سپتامبر ۱۹۴۴ علیه انگلستان مورد استفاده قرار گرفت. تا پایان جنگ جهانی دوم حدود ۳۰۰۰ موشک وی-۲ از مجموع شش هزار موشک ساخته شده توسط ورماخت، به سمت کشورهای بریتانیا، هلند و بلژیک پرتاب شده بود.ویکی‌پدیا انگلیسی http://en.wikipedia.org/wiki/Ballistic_missile
موشک‌های بالستیک را می‌توان از نظر برد یا کاربرد آن‌ها دسته‌بندی کرد، که معمولاً آن‌ها را بر اساس برد گروه‌بندی می‌کنند. کشورهای مختلف از الگوهای متفاوتی برای دسته‌بندی موشک‌های بالستیک استفاده می‌کنند.
موشک بالستیک تاکتیکی :با میزان برد ۱۵۰ تا ۳۰۰ کیلومتر
موشک بالیستیک کوتاه‌برد (SRBM) : با برد کمتر از ۱٫۰۰۰ کیلومتر
موشک بالستیک میان‌برد (MRBM) : با میزان برد بین ۱٫۰۰۰ تا ۳٫۵۰۰ کیلومتر
موشک بالستیک دوربرد (IRBM) : با میزان برد ۳٫۵۰۰ تا ۵٫۵۰۰ کیلومتر
موشک بالستیک قاره‌پیما (ICBM) : با برد بیشتر از ۵٫۵۰۰ کیلومتر
به دلیل محدودیت موشکهای بالستیک در توانایی حمل بارهای سنگین عمدتاً از موشک‌های بالستیک میان‌برد، دوربرد و قاره‌پیما برای حمل کلاهک‌های هسته‌ای استفاده می‌شود، زیرا در غیر این صورت پرتاب کردن حجم کمی از مواد منفجره معمولی توسط موشک‌های بالستیک صرفهٔ اقتصادی ندارد.
موشک‌های بالستیک کوتاه برد (SRBM) به‌طور بالقوه در درگیری‌های منطقه‌ای به دلیل فاصله کم کشورها، هزینه نسبی کم و سهولت تنظیمات و پیکربندی آن‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرند.
سامانه موشکی کروز گونه‌ای هواگرد بی‌سرنشین هدایت شونده‌ و از گونه بالستیک است که مسیر آن تا رسیدن به هدف قابل تغییر و هدایت است. در بیشتر سامانه‌های کروز از گونه‌ای موتور جت استفاده می‌شود درحالی‌‎که موشک‌های دیگر از موتور راکتی استفاده می‌کنند.
موشک‌های کروز معمولاً تمام مسیر خود را در ارتفاع بسیار پائین (برای جلوگیری از تشخیص توسط رادارهای دشمن) و با سرعت تقریباً ثابت با سرعت مافوق صوت یا نزدیک به صوت طی می‌کنند. تفاوت موشک کروز با پهپاد اینست که کروزها تنها به عنوان یک سلاح استفاده می‌شوند و کلاهک جنگی بخشی از بدنه آن‌ها است.
از نظر قدمت سلاح آلمانی وی-۱ اولین کروز عملیاتی است که در سال ۱۹۴۴ علیه انگلیس به کار گرفته شده. وی-۱ها با ۷۰ درصد ناکامی از موفقیت نسبی برخوردار بودند. پرواز مستقیم و سرعت کم این موشک باعث می‌شد که درجه آسیب‌پذیری و ضایعات آن بیشتر شود و همچنین به وسیله رادارهای دشمن کشف، رهگیری و توسط هواپیماهایی که سرعت بیشتری را داشتند مورد هدف قرار بگیرند.
پس از جنگ جهانی دوم هر دو بلوک شرق و غرب دستیابی به موشک‌های دورپرواز همراه با انعطاف‌پذیری بیشتر را دنبال کردند تا اینکه در سال ۱۹۷۰ پیشرفت‌هایی در میکروالکترونیک، رایانه و موتورهای توربوفن کوچک حاصل شد. بهره‌گیری از این دو پدیده فناوری ساخت موشک‌های کروز امروزی را امکان‌پذیر ساخته‌است.راکت و موشک‌های استراتژیک جهان، یعقوب اصلانی، انتشارات سازمان عقیدتی سیاسی ارتش، چاپ اول، ۱۳۷۷، جلد چهارم، ص ۵۲
موشک کروز دارای چهار ویژگی زیر است:
۱- موشک در طبقات پایین جو (۳ کیلومتر یا ۱۰۰۰۰ پا) از نیروی آئرودینامیکی استفاده می‌کند.
۲- در حین پرواز قادر به تغییر مسیر و ارتفاع است و می‌تواند این کار را به دفعات تکرار کند.
۳- بردی بیشتر از ۵۰ کیلومتر دارد.
۴- در یک پرواز عادی یکسره، موشک در تمام مسیر هدایت شده و حامل انواع مختلفی از سر جنگی است. با تعریف فوق موشک‌های کروز امروزه دامنه گسترده‌ای از موشک‌ها نظیر استیکس روسی، کرم ابریشم چینی، اگزوست فرانسه و هارپون آمریکا) را در بر می‌گیرد.راکت و موشک‌های استراتژیک جهان، یعقوب اصلانی، انتشارات سازمان عقیدتی سیاسی ارتش، چاپ اول، ۱۳۷۷، جلد چهارم صص ۵۲–۵۱
نکته مهم در مورد موشک کروز این است که این موشک به ساعت‌ها پرواز نیاز دارد. با این وضعیت با توجه به هدایت لختی اولیه این امکان وجود دارد که موشک صدها متر از مسیر منحرف شود. زیرا اگر چه با هدایت از این گونه لختی امکان انحراف برای موشکی که ده‌ها دقیقه پرواز می‌کند کم است، اما برای موشکی که ساعت‌ها باید ادامه طریق دهد مناسب نیست. برای رفع عیب باید گونه‎ای تصحیح در مسیر انجام شود تا در عمل مکمل هدایت اصلی آن باشد. انواع روش‌هایی که در سامانه‌های هدایت کروز مورد استفاده قرار می‌گیرند عبارت اند از:
این سامانه بر اساس اطلاعات دقیق توپوگرافی از زمین استوار است. در این روش محوطه‌ای از سطح زمین به طول ۱۰ کیلومتر و به عرض ۲ کیلومتر به مربع‌های یکصد متری تقسیم و ارتفاع متوسط در هر کدام از آن را مشخص و به صورت ماتریس (۲۰۰۰ رقم مختلف و هر رقم مخصوص مربع خاصی از زمین مورد نظر) به صورت دیجیتال به حافظه رایانه وارد می‌شود. موشک وقتی به محوطه مورد نظر رسید ارقام اندازه‌گیری شده را با ارقام ارسالی از موشک در حافظه مقایسه می‌کند و با توجه به نتیجه مقایسه موقعیت محل شناسایی شده و دستور بعدی را از طریق دستگاه محاسبه به سامانه کنترل خودکار صادر می‌کند. بررسی‌های بعدی در زمانی که موشک به هدف نزدیک می‌شود انجام می‌گیرد و سرانجام انتخاب مسیر می‌شود. این روش هدایت برای زمین‌هایی که از عوارض و ناهمواری‌های زیاد برخوردارند مناسب می‌باشد.
استفاده از خاصیت انعکاس امواج راداری در سطح زمین و یکسان نبودن آن در نقاط مختلف اساس این نوع هدایت را تشکیل می‌دهد. در این روش موشک علاوه بر رادار مجهز به دستگاهی است که نوع امواج راداری منعکس شده از نقاط مختلف زمین را تشخیص می‌دهد. موقعیت دقیق موشک نیز از طریق مقایسه ارقام موجود در حافظه و ارقام مشخص، تعیین می‌شود.
در این روش موشک با استفاده از سامانه موقعیت‌یاب جهانی با دریافت فرکانس‌های حاوی اطلاعات ماهواره‌ای (سه یا چهار ماهواره) موجود در مدار زمین و انجام محاسبات موقعیت دقیق مکانی را محاسبه و تعیین می‌کند.راکت و موشک‌های استراتژیک جهان، یعقوب اصلانی، انتشارات سازمان عقیدتی سیاسی ارتش، چاپ اول، ۱۳۷۷، جلد چهارم، صص ۵۳–۵۲
موشک کروز برای مخفی ماندن از دید سیستم‌های راداری، دارای این خصوصیت‌ها است: ۱-سطح مقطع راداری کمی دارد که ردیابی آن را برای سیستم‌های ضدموشکی راداری مشکل می‌کند. ۲-به خاطر استفاده از موتور توربوفن، حرارت کمی تابش می‌کند و در نتیجه امکان قفل حرارتی روی آن نیز کم است. ۳- به خاطر پرواز در سطح پایین عمدتاً از دید رادارها پنهان می‌ماند. ردیابی و انهدام موشک‌های کروز با کلاهک اتمی به دلیل پرواز نزدیک به زمین برای سیستم‌های ردیاب و رادار مشکل است و به این دلیل جزو سلاح‌های هسته‌ای استراتژیک محسوب می‌شوند.
موشک‌های کروز را می‌توان از نظر اندازه، سرعت (فراصوتی یا فروصوتی)، اندازه و چگونگی پرتاب (از هوا، زمین، کشتی یا زیردریایی) تقسیم‌بندی کرد. غالباً هر موشک در انواع مختلفی طراحی شده و هر نوع متناسب با یک سکوی پرتاب خاص ساخته می‌شود. برخی اوقات انواع هوایی و زیردریایی اندکی از انواعی که از زمین یا کشتی پرتاب می‌شوند سبک‌تر می‌باشند.http://en.wikipedia.org/wiki/Cruise_missile#Categories بازیابی شده در ۹ مه ۲۰۱۲
موشک‌های کروز بسته به شیوهٔ پرتاب به سه دسته تقسیم می‌شوند:
کوکیِ اچ‌تی‌تی‌پی یا کُلوچَک اچ‌تی‌تی‌پی بسته‌ای از اطلاعات است که توسط سرور وب سایت مورد نظر یا جاری به مرورگرهای اینترنتی فرستاده می‌شود و در صورت لزوم نیز از مرورگرهای کاربران به سرور بازمی‌گردد. ایجاد کنندگان وبگاه‌ها کوکی‌ها را می‌سازند تا امکان دسترسی بهتر به سایتشان را فراهم کنند. لو مونتولی () یکی از کارمندان شرکت نت‌اسکیپ کامیونیکیشنز (Netscape Communications) اولین کسی بود که تکنیک کوکی را به اجرا درآورد.
کوکی وب، کوکی اینترنتی، کوکی مرورگر یا کوکی قطعه کوچکی از اطلاعات است که هنگام مرور وب سایت توسط مرورگر وب در رایانه کاربر ذخیره می‌شود. کوکی‌ها به عنوان سازوکار قابل اطمینان برای به خاطر سپردن اطلاعات مناسب (مانند موارد اضافه شده در سبد خرید در فروشگاه آنلاین) یا ثبت فعالیت مرور کاربر (از جمله کلیک کردن روی دکمه‌های خاص، ورود به سامانه یا ضبط صفحه‌هایی که بازدید شده‌اند)، برای وب سایت‌ها طراحی شده‌اند. همچنین می‌توان از آنها برای به خاطر سپردن اطلاعاتی که کاربر قبلاً در قسمت‌های فرم وارد کرده‌است مانند نام، نشانی، گذرواژه و شماره کارت پرداخت استفاده کرد.
کوکی‌ها عملکردهای اساسی را در وب مدرن انجام می‌دهند. شاید از همه مهم‌تر، کوکی‌های احراز هویت رایج‌ترین روشی است که سرورهای وب از آن استفاده می‌کنند تا بدانند آیا کاربر به سیستم وارد شده‌است یا خیر، و با چه حسابی وارد سسمانه شده‌اند. بدون چنین سازوکاری، سایت نمی‌داند صفحه ای حاوی اطلاعات حساس ارسال کند یا از کاربر می‌خواهد با ورود به سیستم احراز هویت شود. امنیت کوکی احراز هویت به‌طور کلی به امنیت وب‌سایت صادرکننده و مرورگر وب کاربر بستگی دارد و اینکه آیا داده‌های کوکی رمزگذاری شده‌است. آسیب‌پذیری‌های امنیتی ممکن است اجازه دهد داده‌های کوکی توسط یک هکر خوانده شود، برای دسترسی به داده‌های کاربر استفاده شود، یا برای دستیابی (با اعتبار کاربر) به وب سایتی که کوکی به آن تعلق دارد استفاده شود. (برای اطلاعات بیشتر تزریق اسکریپت از طریق وبگاه و جعل درخواست میان‌وب‌گاهی را ببینید)
کوکی‌های ردیابی، و به ویژه کوکی‌های ردیابی شخص ثالث، معمولاً به عنوان روش‌هایی برای تهیه پیشینه طولانی‌مدت سابقه مرور افراد مورد استفاده قرار می‌گیرند - یک نگرانی بالقوه دربارهٔ حریم خصوصی که باعث شد قانونگذاران اروپایی و ایالات متحده در سال ۲۰۱۱ اقدام کنند. قانون اروپا ایجاب می‌کند قبل از ذخیره کوکی‌های غیر ضروری در دستگاه خود، همه وب‌سایت‌هایی که کشورهای عضو اتحادیه اروپا را هدف قرار می‌دهند، «رضایت آگاهانه» کاربران را به‌دست آورند.
جن هورن، پژوهشگر پروژه صفر گوگل، روش‌های خواندن کوکی‌ها توسط واسطه‌ها، مانند ارائه دهندگان نقاط اتصال Wi-Fi را توصیف می‌کند. وی توصیه می‌کند در چنین شرایطی از مرورگر در حالت ناشناس استفاده کنید.Want to use my wifi? , Jann Horn, accessed 2018-01-05.
اچ‌تی‌تی‌پی یک پروتکل فراموشکار است و در شرایط طبیعی هرگز گذشته‌اش را به خاطر نمی‌آورد؛ یعنی اگر شما ده‌ها فرمان اچ‌تی‌تی‌پی به سوی سرویس دهنده بفرستید هیچ ارتباط منطقی بین آن‌ها تشخیص نخواهد داد. کلید حل این مسئله بهره‌گیری از مکانیزمی برای ایجاد یک نشست بین مرورگر و سرویس دهندهٔ وب است.
در تمام برنامه‌های کاربردی وب برای ایجاد یک نشست با کاربر، اطلاعات مختصری از اولین درخواستِ کاربر (که عموماً با فرایند احراز هویت آغاز می‌شود) بر روی سرویس دهنده ذخیره و نگهداری می‌شود و در ازای آن یک شناسهٔ یکتا به نام شناسه نشست (Session ID) به مرورگر برگردانده می‌شود. در ارسال درخواست‌های بعدی مرورگر باید با ارسال Session ID به یاد سرویس دهندهٔ وب بیاورد که «کیست»، «چه کار دارد» و «قبلاً چه کارهایی انجام داده‌است». در گذشته Session ID در لابلای برچسب‌های صفحهٔ وب جاسازی و پنهان می‌شد ولی امروزه مهم‌ترین روش پیاده‌سازی مکانیزم Session ID استفاده از کلوچک است که در پروتکل HTTP/1.1 (در سرایند درخواست و پاسخ) از آن پشتیبانی شده‌است.
کوکی معمولاً یک فایل کوچک (حداکثر 4KB) یا یک رشته متنی است. مرورگر این کوکی‌ها را در یک دایرکتوری خاص روی رایانه کاربر ذخیره می‌کند. کاربر می‌تواند مانع ذخیره دائم کوکی روی دیسک سختش شود؛ در این حالت کوکی در حافظه موقت مرورگر ذخیره می‌شود و تا موقعی که مرورگر فعال است امکان دنبال کردن یک نشست وجود دارد.
در یک کوکی چندین فیلد اطلاعاتی درج می‌شود:
معمولاً کوکی‌ها کاربردهای زیر را دارند:
کوکی‌ها دو نوع هستند: کوکی‌های موقت و کوکی‌های ماندگار. کوکی‌های موقت با بسته شدن سایت از بین می‌روند و برای حرکت بین صفحات استفاده می‌شوند و کوکی‌های ماندگار تاریخ انقضاء دارند و تا آن تاریخ بر روی رایانه فرد می‌مانند. محل ذخیره شدن کوکی‌ها به مرورگری که استفاده می‌کنید بستگی دارد. اطلاعات ذخیره شده در کوکی‌ها ثابت نیست و برنامه نویسان صفحات وب برای کاربردهای مختلف از آن استفاده می‌کنند. کوکی‌ها ممکن است ناقض حقوق شخصی کاربران بوده و سبب کاهش امنیت سیستم‌های آنها شوند. می‌توانید با تنظیماتی که در مرورگر خود انجام می‌دهید، از ورود کوکی‌ها مطلع شوید یا جلوی ورود آنها را بگیرید. در غیر این صورت آنها بدون هیچ نشانی وارد دیسک سیستم شما می‌شوند. سپس می‌توانند بدون اطلاع شما برای کارهای خاصی که ممکن است مطلوب شما نباشد استفاده شوند (مثل هدف قرار دادن برای اعمال تبلیغاتی).
بیماری سنگ کلیه یا ، جسم سختی است که از کانی‌های موجود در ادرار تشکیل می‌شود. سنگ کلیه به‌طور معمول در کلیه تشکیل می‌شود و از طریق جریان ادرار از بدن خارج می‌شود. سنگ کوچک ممکن است بدون ایجاد علائم خاصی عبور کند. اگر یک سنگ به میزان بیش از ۵ میلی‌متر (۰٫۲ اینچ) رشد کند، می‌تواند منجر به انسداد مجرای ادراری شود که درد در قسمت پشت و شکم ایجاد می‌کند. این درد که کولیک یا قولنج کلیوی نام دارد، به صورت درد عودکننده‌ای است که هر ۲۰ تا ۶۰ دقیقه تکرار می‌شود. همچنین خون ادراری، استفراغ و ادرار دردناک ممکن است اتفاق افتد.
اکثر سنگ‌ها به دلیل ترکیبی از عوامل ژنتیکی و محیطی شکل می‌گیرند. عوامل خطر شامل کلسیم بالای ادرار، چاقی و کم‌تحرکی، غذاهای خاص، برخی داروها، مکمل‌های کلسیم، هیپرپاراتیروئیدیسم، نقرس و نوشیدن مایعات ناکافی است. سنگ‌ها در کلیه به خاطر غلظت بالای مواد معدنی در ادرار تشکیل می‌شوند. تشخیص معمولاً بر اساس علائم، آزمایش ادرار و تصویربرداری پزشکی است. آزمایش خون همچنین ممکن است مفید باشد. سنگ‌ها به‌طور معمول براساس موقعیت آن‌ها طبقه‌بندی می‌شوند: سنگ کلیه (nephrolithiasis)، سنگ مجاری (ureterolithiasis)، سنگ مثانه (cystolithiasis). طبقه‌بندی دیگر بر اساس ماده‌ای است که سنگ از آن تشکیل می‌شود: اگزالات کلسیم، اسید اوریک، استرویت، سیستین؛ البته اغلب سنگ‌ها از جنس کلسیم اُگزالات هستند.
اغلب بیماران معمولاً در سال‌های اولیهٔ بلوغ جنسی و حداکثر شیوع سنی حدود ۲۸ سالگی مبتلا به سنگ‌های کلیه می‌شوند. به‌طور کلی سنگ‌های کلیه در مردان ۴ برابر زنان است، نسبت مرد به زن ۲ به ۳ است.
بهترین راه درمان برای سنگ کلیه استفاده از سنگ شکن است در این روش بدون هیچ گونه درمان تهاجمی سنگ کلیه شکسته می‌شود و بعد از سه تا چهار جلسه سنگ‌های تا ابعاد ۱۲–۱۵ میلی‌متری شکسته می‌شوند و قابلیت دفع دارد. مشورت با پزشک و همچنین فعالیت‌های ورزشی از قبیل شبیه‌سازی دوچرخه سواری معکوس (خوابیدن به پشت بر روی زمین و رکاب زدن فرضی) کمک شایانی به دفع
سنگ‌های کالیس میانی و تحتانی می‌کند.بولوک، نیگل و همکاران: اورولوژی بنیادی، ترجمهٔ امیرفرخ کلهری و غلامحسین حسنی، دانشگاه آزاد اسلامی تهران، ۱۳۷۱، ص۲۰۶
نخستین گزارش‌های سنگ ادراری احتمالاً مربوط به سنگ‌هایی است که در اسکلت یک مومیایی مصری (۴٬۸۰۰ سال پیش از میلاد مسیح) یافت شده‌است. جراحی‌هایی که برای سنگ ادراری انجام شده‌اند نیز جزو نخستین اعمال جراحی محسوب می‌شوند.بولوک، نیگل و همکاران: اورولوژی بنیادی، ترجمهٔ امیرفرخ کلهری و غلامحسین حسنی، دانشگاه آزاد اسلامی تهران، ۱۳۷۱، ص۲۰۵–۲۲۷
نشانهٔ بارز سنگی که باعث انسداد مجرای ادرار شده باشد، درد مبهم و ناگهانی است که از پشت و پهلو به کشالهٔ ران و حتی بیضه‌ها کشیده می‌شود. این درد، به نام کولیک کلیوی، به عنوان یکی از شدیدترین انواع درد شناخته شده‌است و با درد زایمان مقایسه می‌شود. کولیک کلیوی ناشی از سنگ کلیه اغلب با فوریت در ادرار، بی‌قراری، هماچوری، تعریق، حالت تهوع و استفراغ همراه است. مدت درد به‌طور معمول بین ۲۰ تا ۶۰ دقیقه بوده و ناشی از انقباضات پریستالتیک مجرای ادراری است که تلاش می‌کند سنگ را خارج کند.
ارتباط جنینی میان دستگاه ادراری، سیستم تناسلی و دستگاه گوارش، علت ارجاع درد به گونادها (غدد جنسی) و همچنین ایجاد حالت تهوع و استفراغ است. ازوتمی و هیدرونفروز به علت انسداد یک یا هر دو میزنای ممکن است دیده شود.
اگر یک یا چند مورد از علائم ذکر شده را در خود مشاهده می‌کنید، باید به پزشک متخصص اورولوژی مراجعه کنید. پس از انجام آزمایش‌های تخصصی، وجود یا عدم وجود آن، توسط پزشک تشخیص داده شده و سایر اقدامات لازم برای شما تجویز خواهد شد.
حمام یا بخار آب گرم و مصرف مایعات در صورت عدم منع مفید است. بیماران با نارسایی کلیوی ونارسایی قلبی که محدودیت مصرف مایعات دارند باید درمورد میزان مصرف مایعات با پزشک مشورت کنند. رژیم غذایی بیماران با توجه به جنس سنگ آنها درنظر گرفته می شود بیمارانی که جنس سنگ آنها اگزالات بوده است باید مصرف موادی که میزان اگزالات ادراری را بالامی برند مثل اسفناج، چای، ریواس، سبوس گندم ، توت فرنگی و شکلات وبادام زمینی را در رژیم غذایی خود کاهش دهند . بیمارانی که جنس سنگ آنها سیستیین است باید مصرف پروتیین را کاهش دهند ومصرف مایعات را افزایش دهند وادرار را قلیایی نگه دارند. بیماران دارای جنس سنگ اسید اوریک باید رژیم غذایی کم پورین داشته باشند ومصرف صدف وقارچ وگوشت را دررژیم غذایی خود کاهش دهند..بیمارانی که سابقه سنگ های کلیوی دارند باید روزانه بین 8 تا 10 لیوان آب بنوشند، به این بیماران توصیه می شود برون ده ادراری خود را بیش از 2لیتر در روز نگه دارند(برگرفته از کتاب پرستاری بزرگسالان، بیماری های کلیه ومجاری اداری برونر وسودارث). توصیه می شود با مشاهدهٔ نخستین عفونت ادراری به پزشک مراجعه کنند، هر چند وقت یک بار آزمایش ادرار انجام دهند و مراقب افزایش میزان اوره و کراتینین و نیتروژن اوره خون خود باشند.
داروی گیاهی عصارهٔ اورتیکا، خاصیت ضد التهاب، مدر و آنتی باکتریال دارد و به دفع سنگ کلیه و کاهش التهاب و عفونت دستگاه ادراری کمک می‌کند. مواد مؤثر این عصاره شامل کوئرستین و کافئوئیل مالیک اسید از پیکر رویشی گیاه گزنه است. ترکیب کوئرستین موجود در گزنه، آزادسازی هیستامین از بازوفیل‌ها و ماستوسیت‌ها را کاهش داده و تولید فاکتورهای التهابی TNF-α، IL1-β، نیتریک اکسید و آنزیم‌های دخیل در التهاب مانند سیکلواکسیژناز و لیپواکسیژناز را مهار می‌کند.Gregory, S. , Kelly, ND. 2011. Quercetin. Alternative Medicine Review. 16(2): 172-194.Broer, J. , Behnke, B. , 2002. Immunosuppressant effect of IDS 30, a stinging nettle leaf extract, on myeloid dendritic cells in vitro. The Journal of rheumatology, 2002. 29(4): 659-666. این عصاره سبب کاهش وزن کلیه و سطح کراتین ادرار شده و موجب برگرداندن سطح pH ادرار به حالت طبیعی می‌شود. همچنین استفاده از این عصاره، ساخت کریستال اگزالات کلسیم و تخریب بافت کلیه را کاهش داده و سبب ساخت مجدد توبول‌ها و گلومرول‌های کلیه می‌شوند. وجود فیتوکمیکال‌های فلاونوئیدها، ساپونین‌ها و آنتوسیانین‌ها در این عصاره، می‌تواند دلیل کاهش ساخت و تشکیل کلسیم و اگزالات در کلیه باشد.Zhang, H. Li, N. Li, K. and Li, P. 2014. Protective effect of Urtica dioica methanol extract against experimentally induced urinary calculi in rats. Molecular Medicine Reports. 10: 3157-3162
در صورتی که سنگ بزرگ‌تر از یک سانتی‌متر باشد از عمل جراحی استفاده می‌کنند. برای درمان از لیزر، ESWL, TUL، سیستوسکوپی، نفرولیتوتومی و کمولیز استفاده می‌کنند.
هنگام ایجاد درد حاد (اغلب ناشی از گیرکردن سنگ در مجاری) مسکن‌های مخدر و غیراستروئیدی مفید هستند. معمولاً در چنین مواقعی درمان بر اساس انتظار برای دفع سنگ از طریق جریان ادرار است.
دیلیجان (به ارمنی: Դիլիջան) یک شهر در ارمنستان است که در استان تاووش واقع شده‌است. در کیلومتری شمال ایجوان، مرکز استان تاووش واقع شده است. دیلیجان شهری سرسبز در شمال ارمنستان است. این شهر در ارمنستان به آن «سوئیس کوچک» گفته می‌شود
دیلیجان ۱۳ کیلومتر مربع مساحت و ۲۳٬۹۶۰ نفر جمعیت دارد و ۱٬۵۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. در کیلومتری شمال ایجوان، مرکز استان تاووش واقع شده است.
صومعههای کهن هاغارتسین و گوشاوانک در نزدیکی دیلیجان قرار گرفته‌اند.
شهر دیلیجان با شهرهای زیر خواهرخواندگی دارد:
کِلاچ یکی از قطعات خودرو است. ریشه لغوی کلاچ یک واژه زبان آلمانی به معنی اتصال است. معنی رایج آن به وسیله‌ای گفته می‌شود که عمل اتصال یا قطع کردن را انجام می‌دهد. در زبان محاوره‌ای به آن کِلاژ یا کلاجفرهنگ فارسی عمید نیز می‌گویند.
کلاچ وسیله‌ای است که به کمک آن راننده هر زمان که بخواهد می‌تواند اتصال موتور را از جعبه‌دنده جدا نماید، بدین معنی که موتور روشن باشد بدون اینکه چرخ دنده‌ها در جعبه‌دنده بچرخند و خودرو حرکت نماید. کاربرد کلاچ در مواقع تعویض دنده یا متوقف کردن خودرو است آن هم برای اینکه موتور خاموش نشود.
دستگاه کلاچ به وسیله پدال کلاچ که زیر پای چپ راننده قرار گرفته بکار می‌افتد. برای بکار انداختن کلاچ، راننده می‌بایست با پای چپ پدال کلاچ را تا انتها فشار بدهد. به هنگام شروع حرکت، پس از آنکه جعبه دنده در دندهٔ یک گذاشته شد، می‌بایست پای چپ راننده به آرامی از روی پدال کلاچ برداشته شود تا از جستن خودرو به سمت جلو جلوگیری به عمل آید. به حالتی که کلاچ گرفته می‌شود حالت خلاصی و به حالتی که کلاچ رها می‌شود حالت درگیر شدن کلاچ گفته می‌شود.
کلاچ در واقع وسیله‌ای برای قطع یا وصل کردن است که در سیستم‌های انتقال نیرو بکار می‌رود. به‌طور کلی این سیستم‌ها جهت استفاده از توان و نیروی تولید شده در موتور به شکلی دیگر یا در محلی دیگر مورد نیاز می‌باشند. حال برای آنکه بتوان بر روی این انتقال نیرو کنترلی را اعمال کرد، ساده‌ترین راه استفاده از کلاچ است تا هر زمان که نیاز به توقف یا برقراری دوباره انتقال نیرو باشد، این عمل انجام پذیرد. بارزترین کاربرد کلاچ که بهترین مثال آن نیز هست، استفاده از کلاچ در اتومبیل‌ها و وسایل نقلیه مشابه است.
یکی از قطعاتی که در هر نوع صفحه کلاچی وجود دارد قطعه «فنر صفحه کلاچ» است. این قطعه می‌تواند با ضخامت یا تعداد متفاوتی در صفحه کلاچ وجود داشته باشد. بعضی افراد گمان می‌کنند هرچه تعداد این فنرها در صفحه کلاچ بیشتر باشد صفحه کلاچ مرغوب تر و با کیفیت تر است اما به هیچ عنوان این گونه نیست. تعداد فنر به طراحی شرکت تولیدکننده و قدرت موتور خودرو بستگی دارد.
مهم‌ترین وظیفه فنر صفحه کلاچ گرفتن ارتعاشات وارده از سمت موتور به گیربکس است. چراکه اگر این ارتعاشات توسط موتور به سمت گیربکس خنثی نشوند به‌صورت چکشی ضربه وارد می‌کنند.
این نوع کلاچ یک اتصال اصطکاکی میان موتور اتومبیل به عنوان منبع تولید توان و جعبه دنده اتومبیل برقرار می‌کند. در حالی که کلاچ اتومبیل درگیر است توان از موتور به جعبه دنده و از آنجا به چرخ‌ها انتقال می‌یابد. لیکن گاهی لازم می‌شود که دنده مورد استفاده در جعبه دنده خودرو بر حسب شرایط جاده و سرعت حرکت تغییر یابد. برای آنکه بتوان این تغییر را به راحتی انجام داد، ابتدا لازم است که توان موتور از چرخ دنده‌های موجود در جعبه دنده جدا شود. برای قطع کردن این ارتباط توانی میان جعبه دنده و موتور از کلاچ استفاده می‌شود. این کار برای راننده اتومبیل می‌تواند به راحتی فشار دادن یک پدال به کمک پای چپ خویش باشد. لیکن فشار دادن این پدال پایی باعث فاصله گرفتن محور جعبه دنده از صفحهٔ در حال چرخش موتور (فلایویل) خواهد شد. همانطوری که پیشتر توضیح داده شد، به‌وجود آمدن فاصله، معادل است با قطع ارتباط و انتقال توان میان موتور و جعبه دنده. در این حالت راننده برای مدت کوتاهی پدال کلاچ را فشرده نگه می‌دارد و در حالی که جعبه دنده تحت تأثیر هیچ نیروی خاصی قرار ندارد یا به اصطلاح خلاص است، دنده مناسب را انتخاب کرده و جعبه دنده را در دنده مطلوب قرار می‌دهد و سپس پدال کلاچ را رها می‌کند. در این لحظه انتقال توان از موتور به جعبه دنده دوباره از سر گرفته خواهد شد.
به صفحه‌کلاچی که با مایع روغنی روغن‌کاری شده باشد اصطلاحاً صفحه‌کلاچِ خیس و درغیراین‌صورت به آن صفحه‌کلاچِ خشک می‌گویند.
کلاچ ایمنی (به انگلیسی: Safety clutch) گونه ای از کلاچ است که برای حفاظت از ابزارهایی از قبیل دریل و پیچ گوشتی برقی و شارژی و فرز و بکس و … در برابر بار اضافی به کار می‌رود. هنگامی که بار اضافی بر روی ابزار وارد شود یا گشتاور ابزار بیش از حد معمول بالا رود دستگاه را محافظت کرده و جلوی کار کردن دستگاه را می‌گیرد تا به آن آسیبی نرسد.
کلاچ ایمنی به عنوان یک واسطه یا کوپلینگ بین دو شفت یا یک شفت و یک جزء دیگر عمل نموده و دو بخش را به هم متصل می‌کند، در صورت وارد شدن بار اضافی یا بالا رفتن بیش از حد معمول گشتاور، (هنگام گیر کردن مته دریل درون سوراخ یا گیر کردن صفحه فرز درون شیار این حالت‌ها ایجاد می‌شود) اتصال دو بخش را قطع کرده و به این ترتیب از آسیب دیدن دستگاه ممانعت به عمل می‌آورد.
در چنین حالتی دستگاه در حالت خلاص قرار می‌گیرد و به این ترتیب قطعه درونی ابزار می‌چرخد اما قسمت بیرونی ابزار ثابت می‌ماند.
به کلاچ‌های ایمنی محدودکننده گشتاور(torque limiter) نیز می‌گویند. محدود کننده‌های گشتاور بر پایه خاصیت گریز از مرکز کار می‌کنند.
در افزایش طول عمر ابزار بسیار مؤثر است چرا که بیشترین خرابی‌های ابزار هنگام بار اضافی به وجود می‌آید و با کلاچ ایمنی بسیاری از صدمات و خسارات از بین می‌رود.
صفحه کلاچ و اجزای کاربردی و مهم آن
فردوس، قدرت‌الله: رانندگی اتوموبیل، چاپ یازدهم، تهران، کتابخانه ابن سینا ۱۳۳۹.
سوخت ماده‌ای است که در اثر تغییرات (معمولاً شیمیائی) تولید انرژی مفید می‌کند که بعداً می‌تواند تبدیل به انرژی مکانیکی شود. این تغییرات معمولاً با سوختن (یعنی ترکیب با اکسیژن) همراه است. فرایندهای مورد استفاده برای تبدیل سوخت به انرژی عبارتند از: واکنش‌های شیمیایی مختلف و گرمازا واکنش‌های هسته‌ای مانند شکافت هسته‌ای یا گداخت هسته‌ای. هیدروکربن‌ها تا حد زیادی شایع‌ترین منبع سوخت مورد استفاده توسط انسان است، اما در بسیاری از موارد فلزات رادیو اکتیو نیز استفاده می‌شوند.
اولین استفاده از سوخت توسط بشر، احتراق و سوزاندن تکه‌های چوب در حدود ۲ میلیون سال پیش توسط انسان راست قامت () بود. به صورت کلی در طول تاریخ زندگی بشر که تا به حال با آن آشنا شده‌ایم، تنها سوخت‌هایی که بیشترین استفاده را داشته‌است از گیاهان یا چربی حیوانات بدست می‌آمده‌است و مورد استفاده انسان قرار گرفته‌است. انسان‌ها از ۶۰۰۰ سال قبل از میلاد مسیح برای ذوب آهن از زغال چوب و مشتقات چوب استفاده می‌کردند. بعدها این سوخت‌ها جای خودشان را با کُک عوض کردند. به دلیل اینکه در حوالی قرن ۱۸ جنگل‌های اروپا در حال نابودی بودند. در حال حاضر زغال چوب تنها برای اعمالی مانند باربیکیو (کباب کردن)، استعمال قلیان و دیگر کارها استفاده می‌شود.
اولین بار روغن خام (نفت خام) توسط شیمی دانان پارسی تقطیر شد که کاملاً واضح توضیح آن در دست نوشته‌های عربی نوشته شده‌است که به محمد بن زکریا رازی اشاره دارد. او فرایند تقطیر نفت خام / نفت را به نفت سفید و همچنین سایر ترکیبات هیدروکربن را در کتاب الاسرار توضیح داده‌است.
نفت سفید به همان روش قیر از سنگ نفت بدست می‌آید که در این روش با گرما دادن به سنگ نفت و سپس تقطیر آن نفت سفید به دست می‌آید. زکریا رازی همچنین اولین توضیح را دربارهٔ چراغ نفتی توسط نفت خام داد که البته آن را نفتا نامیده‌است که هم‌اکنون به آن نفت می‌گویند.
خیابان‌های بغداد به صورت کامل با غیر پوشانده شده‌است. که منبع بدست آوردن این غیرها میادین طبیعی نفتی است.
در قرن نهم میلادی میادین نفتی در مناطق اطراف باکوی امروزی مورد بهره‌برداری قرار گرفت. این میادین برای اولین بار توسط جغرافی‌دان عرب علی بن حسین مسعودی در قرن ۱۰ میلادی معرفی شد و سپس توسط مارکو پولو در قرن ۱۳ میلادی اینگونه توصیف شد که خروجی این میادین در حدود صدها بار کشتی است.
با وجود در اختیار بودن انرژی‌های شیمیایی که می‌توان انرژی آن‌ها را با احتراق آزاد کرد، امّا توسعه مفهموم موتور بخار در انگلستان در سال ۱۷۶۹، با استفاده زغال سنگ به عنوان انرژی همراه بود که بخش عمده ای از سوخت‌ها را در آن زمان تشکیل می‌داد.
بعداً از زغال سنگ برای به حرکت درآوردن کشتی‌ها و لوکوموتیو استفاده شد. در قرن نوزدهم، گاز استخراج شده از زغال سنگ برای روشنایی خیابان‌ها در لندن مورد استفاده قرار می‌گرفت. در قرن‌های ۲۰ و ۲۱ میلادی، اولویت استفاده از زغال سنگ تولید برق است که ۴۰ درصد از سهم منبع برق جهانی در سال ۲۰۰۵ را تأمین می‌کرد.
سوخت‌های فسیلی در طی انقلاب صنعتی به سرعت مورد استفاده قرار گرفتند، زیرا از غلظت و انعطاف‌پذیری بیشتری نسبت به منابع انرژی سنتی مانند انرژی حرکتی آب برخوردار بودند. سوخت‌های فسیلی در حال حاضر محور اصلی پیشرفت جامعه امروزی است. به شکلی که اکثر کشورهای جهان از سوخت‌های فسیلی به عنوان منبع تأمین انرژی استفاده می‌کنند. که البته خطرهایی را مانند گرمایش جهانی و خطرات اقلیمی را با خود به همراه دارد.
در حال حاضر انسان‌ها سعی می‌کنند که جهت مصرف سوخت‌ها را به سوخت‌های تجدیدپذیر تغییر بدهند. سوخت‌هایی (انرژی) مانند الکل، توربین‌های بادی و ….
سوخت‌های شیمیایی موادی هستند که باعث آزاد شدن انرژی از طریق واکنش با مواد اطراف آنها است که مهمترین آنها توسط فرایند اکسیداسیون می‌باشد.
سوخت‌های زیستی
سوخت‌های زیستی می‌تواند به عنوان سوخت مایع، جامد یا گاز متشکل یا حاصل از زیست توده تعریف شود. زیست توده نیز می‌تواند برای گرم کردن یا تولید برق استفاده شود. سوخت‌های زیستی را می‌توان از هر منبع کربن مثل گیاهان که به سرعت جایگزین می‌شود بدست اورد. بسیاری گیاهان مختلف و مواد مشتق شده از گیاهان برای تولید سوخت زیستی استفاده می‌شود.
شاید اولین سوخت کار گرفته شده توسط انسان چوب است. شواهد نشان می‌دهد آتش کنترل شده تا ۱٫۵ میلیون سال پیش مورد استفاده قرار گرفت در Swartkrans، آفریقای جنوبی است. چوب به عنوان یک سوخت تا به امروز باقی مانده‌است. چوب دارای چگالی انرژی ۱۰–۲۰ MJ / به ازای هر کیلوگرم
اخیرا سوخت‌های زیستی برای استفاده در حمل و نقل خودرو (برای مثال Bioethanol و بیودیزل) مورد توجه واقع شده.
سوخت‌های فسیلی شامل هیدروکربن‌ها، عمدتا زغال سنگ و نفت (نفت خام یا گاز طبیعی)، که از بقایای فسیل شده گیاهان و حیوانات قرار گرفته در حرارت بالا و فشار بالا در غیاب اکسیژن در داخل پوسته زمین طی میلیون‌ها سال تشکیل می‌شوند.
سوخت هسته‌ای، هر گونه ماده‌ای است که به منظور مصرف انرژی هسته‌ای استخراج شده‌است.
شایع‌ترین نوع از سوخت هسته‌ای مورد استفاده توسط انسان عناصر سنگین شکافت پذیر است که می‌تواند به وسیله انجام واکنش‌های شکافت هسته‌ای زنجیره‌ای در یک راکتور شکافت هسته‌ای انرژی تولید کند. معمول‌ترین سوخت‌های هسته‌ای شکافت پذیر ۲۳۵U و ۲۳۹Pu، هستند.
اعمال استخراج، تصفیه استفاده و جمع‌آوری این عناصر را چرخه سوخت هسته‌ای که در نهایت برای تولید انرژی هسته‌ای یا بمب‌های هسته‌ای استفاده می‌شوند.
چرخه سوخت هسته‌ای، ارتباط به تولید برق هسته‌ای و سلاح‌های هسته‌ای دارد.
اولین استفاده از سوخت احتراق چوب یا میله‌های هومو ارکتوس در نزدیکی ۲ میلیون سال پیش است.
زغال سنگ برای اولین بار به عنوان یک سوخت حدود ۱۰۰۰ پیش از میلاد در چین مورد استفاده قرار گرفت. با توسعه موتور بخار در سال ۱۷۹۹، زغال سنگ را به استفاده بیشتر رایج است به عنوان یک منبع قدرت است. زغال سنگ بعد به درایو کشتی و لوکوموتیو مورد استفاده قرار گرفت. قرن ۱۹ میلادی، گاز استخراج شده از زغال سنگ برای روشنایی خیابانی در لندن مورد استفاده قرار گرفت. در قرن ۲۰، استفاده اصلی از زغال سنگ برای تولید برق، به ۴۰ درصد از عرضه برق جهان در سال ۲۰۰۵ رسیده‌است.
تبدیل زباله به سوخت راه حلی جدید برای تولید گاز طبیعی می‌باشد.
Wikipedia contributors, "Fuel," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Fuel&oldid=190758336 (accessed February ۱۹، ۲۰۰۸).
بوبیان بزرگ‌ترین جزیره کشور کویت و دومین جزیره بزرگ در خلیج فارس بعد از قشم است. این جزیره در شمال خاوری کویت و شمال باختری خلیج فارس قرار گرفته و با پلی به خاک اصلی کویت پیوند دارد.
جزیره بوبیان غیرمسکونی است. ۶۰ درصد از این جزیره منطقه محافظت‌شده‌است. امروزه چندین پروژه برای ساخت بندر و فرودگاه و شهرک مسکونی در این جزیره جریان دارد. پروژه‌ای نیز وجود دارد که کویت، عراق، عربستان سعودی و ایران را با یک راه‌آهن که از این جزیره عبور خواهد کرد، به هم پیوند بدهد.
مساحت بوبیان ۸۶۳ کیلومترمربع و ۵٪ از مساحت کل کویت را دربر می‌گیرد. این جزیره اکثراً مسطح و پست است، باتلاق‌های نمکی بیشتر ساحل را در بر می‌گیرند. در مرکز جزیره چندین وادی وجود دارد. بوبیان از سمت شمال شرق توسط خور الزبیر از عراق جدا شده و از خاک اصلی کویت نیز از سمت جنوب غربی توسط خور صبیه جدا شده‌است. خور صبیه در انتهای شمالی جزیره بوبیان ادامه می‌یابد و آن را از جزیره وربه جدا می‌کند. غرب بوبیان به خور عبدالله محدود می‌شود.
بوبیان در جنوبی‌ترین نقطه خود (۵٫۴ کیلومتری شمال غرب راس البرشه) با یک پل بتنی بر روی خور صبیه به خاک اصلی کشور وصل شده‌است. این پل ۲٫۳۸ کیلومتر طول دارد و در سال‌های ۱۹۸۱–۱۹۸۳ ساخته شده و در فوریه ۱۹۸۳ افتتاح شده‌است. کاربرد این پل که فقط برای امور نظامی است.
در جریان جنگ ۱۹۹۱ خلیج فارس، چهار دهنه این پل نابود شد. این دهنه‌ها در سال ۱۹۹۹ بازسازی شدند. این جزیره از سال ۱۹۹۱ به یک پایگاه نظامی تبدیل شده و از آن زمان تاکنون همین حالت را دارد. در نوامبر ۱۹۹۴، عراق به‌طور رسمی مرز مشخص شده سازمان ملل با کویت را پذیرفت که در قطعنامه‌های ۶۸۷ شورای امنیت (۱۹۹۱) تعریف شده بود و رسماً ادعای قبلی خود بر جزیره بوبیان را پس گرفت.
پروانهٔ مستندات آزاد گنو نوعی پروانهٔ کپی‌لفت برای محتویات آزاد است که بنیاد نرم‌افزارهای آزاد آن را برای پروژه‌های گنو طراحی کرده‌است. این پروانه شبیه گنو جی‌پی‌ال است که همان حقوق تکثیر، پخش و تغییر اثر را به خوانندگان می‌دهد. تمام نسخه‌های تکثیرشده و مشتق‌های آن‌ها باید تحت همان پروانهٔ موجود باشند. امکان استفادهٔ تجاری از نسخه‌های تکثیرشده وجود دارد، اما اگر در تعداد بالا تکثیر شود (بیشتر از ۱۰۰) آنگاه سند یا مبدأ کد اصلی باید در دسترس دریافت‌کنندهٔ اثر قرار گیرد.
این پروانه برای راهنماها و دستورالعمل‌ها، کتاب‌ها و مراجع و مطالب آموزشی که معمولاً با نرم‌افزارهای جی‌پی‌ال همراه می‌شوند، طراحی شد. با این وجود امکان استفاده از آن در هر نوع اثر متنی، بدون در نظر گرفتن موضوع آن، وجود دارد. در گذشته دانشنامهٔ همه‌منظورهٔ ویکی‌پدیا از این پروانه برای تمامی متن‌های خود استفاده می‌کرده‌است.
این اجازه‌نامه به‌طور واضح هر گونه سند را از «بخش‌های جانبی»، که امکان یکپارچه‌سازی آن با سند وجود ندارد و به شکل ضمیمه و جلد همراه آن می‌آید، جدا می‌سازد. بخش‌های جانبی می‌تواند شامل اطلاعاتی در مورد ارتباط پدیدآورنده یا منتشرکنندهٔ با موضوع باشد، ولی نمی‌تواند در برگیرندهٔ بخشی از خود موضوع باشد. با وجود این که سند به‌طور کامل قابل ویرایش است و لازم است با اجازه‌نامه‌ای منطبق با جی‌پی‌ال منتشر شود، محدودیت‌هایی در بعضی بخش‌های جانبی تعریف شده‌است که یادکرد مناسب پدیدآورندگان قبلی را تضمین می‌کند.
به‌ویژه باید از پدیدآورندگان نسخه‌های اولیه قدردانی شود و «بخش‌های جانبی» ای که پدیدآورندهٔ اصلی مشخص کرده‌است، قابل تغییر نیست. اگر مطالب تغییر یابد، عنوان آن نیز باید تغییر پیدا کند (مگر اینکه پدیدآورندهٔ اصلی اجازهٔ نگاه داشتن عنوان را بدهد).
اف‌دی‌ال برای دریافت نظرات و عکس‌العمل‌ها در سال ۱۹۹۹ منتشر شد. بعد از چند تجدید نسخه، نسخهٔ ۱٫۱ آن در مارس ۲۰۰۰ و نسخهٔ ۱٫۲ آن در نوامبر ۲۰۰۲ و سرانجام نسخهٔ ۱٫۳ در نوامبر سال ۲۰۰۸ منتشر شد.
پیوندده برنامه‌ای کاربردی است که قطعه‌برنامه‌های (ترجمه (رایانه) شده) و پرونده‌های داده‌ای را برای ایجاد یک برنامه اجرایی با یکدیگر پیوند می‌دهد. این برنامه می‌تواند کارهای دیگری هم انجام دهد مثلاً ایجاد کتابخانه‌ها.
به این قطعات کوچک که ممکن است به تنهایی قابل اجرا نباشند، آبجکت‌فایل گفته می‌شود.
در سکوهای یونیکس پیوندده را اکثراً "Loader" می‌نامند.
این نام‌گذاری برای قائل شدن تفاوتی بین زمان اجرا یا زمان کامپایل پروسه‌است.
البته در بعضی سیستم‌عاملها این دو کار توسط یک برنامه انجام می‌شود. (لینک پویا)
برنامه‌های کامپیوتری معمولاً از چندین قطعه یا آبجکت‌فایل تشکیل می‌شوند؛ و معمولاً فایل واحدی به قطعات دیگر ارجاع می‌دهد.
لینکر همچنین می‌تواند از آبجکت‌فایلهای موجود در مجموعه‌ای واحد موسوم به "کتابخانه" استفاده کند.
معادل پیوندده از فرهنگ تشریحی کامپیوتر (داریوش فرسایی)، دانشیار ۱۳۷۹ خ است.
در محاسبات، یک پیوند دهنده یا ویرایشگر پیوند یک برنامه سودمند رایانه ای است که یک یا چند فایل شیء تولید شده توسط یک گردآورنده را دریافت کرده و آنها را به یک فایل اجرایی تکی، فایل کتابخانه یا یک فایل «شی» دیگر تبدیل می‌کند.
یک نسخه ساده‌تر که خروجی خود را مستقیماً در حافظه ثبت می‌کند بارگذار نامیده می‌شود، هر چند بارگذاری به‌طور معمول به عنوان یک فرایند جداگانه در نظر گرفته می‌شود.
برنامه‌های کامپیوتری معمولاً شامل چند بخش یا پیمانه هستند؛ این قطعات / پیمانه‌ها نباید شامل یک پرونده شی تکی باشند، و در این چنین مواردی با استفاده از نمادها به عنوان نشانی به سایر پیمانه‌ها، که در هنگام پیوند برای اجرای، به آدرس‌های حافظه می‌رسند، به یکدیگر مراجعه می‌کنند. به‌طور معمول، یک فایل شیء می‌تواند شامل سه نوع نماد باشد:
برای اکثر گردآورنده‌ها، هر فایل شیئی نتیجه گردآوری یک فایل کد منبع ورودی است. هنگامی که یک برنامه از فایل‌های چند شیئی تشکیل شده‌است، پیوند دهنده این فایل‌ها را به یک برنامه قابل اجرای یکپارچه تبدیل می‌کند و نمادها را با هم ادغام می‌کند.
لینکرها می‌توانند اشیا را از مجموعه ای که "کتابخانه" یا کتابخانه زمان اجرا نامیده می‌شود بگیرند. اکثر پیوند دهنده‌ها کل کتابخانه در خروجی را شامل نمی‌شوند. آنها فقط شامل پرونده‌هایی هستند که توسط سایر پرونده‌ها یا کتابخانه‌ها اشاره شده‌است. اگرچه ممکن است پیوند کتابخانه یک فرایند تکراری باشد، با پیمانه‌هایی شامل نیاز به اتصال به پیمانه‌های اضافی و غیره. کتابخانه‌ها برای مقاصد مختلف وجود دارند و یک یا چند کتابخانه سیستم معمولاً به صورت پیش فرض پیوند داده شده‌اند.
پیوند دهنده همچنین وظیفه مرتب کردن اشیا در فضای نشانی برنامه را بر عهده دارد. این ممکن است شامل "نقل مکان کردن" کدی باشد که یک آدرس پایه خاص را به پایگاه دیگری متصل می‌کند. از آنجا که یک گردآورنده به ندرت می‌داند که یک شی در کجا قرار دارد، اغلب یک مکان پایه ثابت (به عنوان مثال صفر) را در نظر می‌گیرد. نقل مکان کردن کد ماشین ممکن است شامل دوباره هدف‌گیری جهش‌های مطلق، بارها و پایگاه‌ها باشد.
خروجی اجرایی توسط پیوند دهنده ممکن است نیاز به جواز نقل مکان دیگری را داشته باشد، وقتی که در نهایت روی حافظه (درست قبل از اجرای) بارگیری شده‌است. این گذر معمولاً در سخت‌افزار ارائه حافظه مجازی حذف می‌شود: هر برنامه در فضای آدرس خود قرار گرفته می‌شود، بنابراین حتی اگر همه برنامه‌ها در یک آدرس پایه یکسان بارگذاری شوند، هیچ تداخلی وجود ندارد. این پرونده همچنین ممکن است حذف شود در صورتی که اجرایی یک موقعیت مستقل باشد.
در برخی از متغیرهای یونیکس، مانند SINTRAN III، فرایند ارائه شده توسط یک پیوند دهنده (سرهم‌بندی فایل‌های شیء در یک برنامه) "بارگذاری گفته می‌شد" (مانند بارگذاری کد اجرایی بر روی یک فایل). "راهنمای کاربر BRF-LINKER". ND-60.196.01. 08/84 علاوه بر این، در برخی از سیستم عامل‌ها، همان برنامه، هر دو عمل ارتباط و بارگذاری یک برنامه را مدیریت می‌کند (پیوند پویا).
بسیاری از محیط‌های سیستم عامل اجازه پیوند پویا را می‌دهند، تا زمانی که یک برنامه اجرا شود، قطعنامه‌های برخی از نمادهای نامشخص را به تعویق انداخته‌است. این به آن معناست که کد اجرایی هنوز حاوی نمادهای نامشخص می‌باشد، به علاوه یک لیست از اشیاء یا کتابخانه‌هایی که تعاریفی برای آنها ارائه خواهد داد. بارگذاری برنامه این اشیاء / کتابخانه‌ها را نیز بارگذاری می‌کند و پیوند نهایی را انجام می‌دهد.
این رویکرد دو مزیت دارد:
معایبی نیز وجود دارد:
پیوند ایستا نتیجه این عمل پیوند دهنده است که همه برنامه‌های کتابخانه مورد استفاده در برنامه را به تصویر اجرایی کپی می‌کند. این ممکن است نیاز به فضای دیسک و حافظه بیشتری نسبت به پیوند پویا داشته باشد، اما قابل حمل تر است، چرا که نیازی به حضور کتابخانه روی سیستم مورد نیازش و در جایی که اجرا می‌شود نیست. پیوند ایستا همچنین " DLL HELL " را از بین می‌برد، زیرا هر برنامه دقیقاً نسخه‌هایی از کتابخانه‌های مورد نیاز را فراهم می‌کند که تداخلی با برنامه‌های دیگر ندارند. یک برنامه که فقط چند روال از یک کتابخانه را استفاده می‌کند نیازی به نصب کل کتابخانه ندارد.
همان‌طور که گرداورنده هیچ اطلاعاتی در مورد طرح اشیاء در خروجی نهایی ندارد، نمی‌تواند از دستورالعمل‌های کوتاه‌تر یا کارآمدتری بهره ببرد که نیازمندی خاصی را جایگزین نشانی یک شی دیگر می‌کند. به عنوان مثال، دستورالعمل پرش می‌تواند یک آدرس مطلق یا یک جرقه از موقعیت فعلی را ارزیابی کند، و جبران ممکن است با طولهای متفاوت با توجه به فاصله تا هدف بیان شود. با ایجاد محافظانه کارنه‌ترین دستورالعمل‌ها (معمولاً بزرگترین نوع نسبی یا مطلق بسته به بستر) و اضافه کردن "نکات سست سازی"، ممکن است دستورالعملهای کوتاهتر یا کارآمدتری را در طول لینک نهایی جایگزین کنید. این مرحله تنها بعد از اینکه تمام اشیاء ورودی خوانده شد و آدرس موقت اختصاص داده شده انجام می‌شود؛ پیوند دهنده سست ساز پس از آن آدرس مجدد را اعلان می‌کند، که ممکن است به نوبه خود باعث سستی بیشتر شود. به‌طور کلی، توالی‌های جایگزین کوتاه‌تر هستند، که این اجازه می‌دهد این فرایند همواره بهترین راه حل با توجه به نظم ثابت اجسام همگام باشد. اگر این مورد نباشد، سستی می‌تواند تداخل ایجاد کند و پیوند دهنده باید مزایای هر دو گزینه را محاسبه کند.
در حالی که دستورالعمل سست سازی معمولاً در زمان پیوند اتفاق می‌افتد، سست سازی پیمانه درونی می‌تواند به عنوان بخشی از روند بهینه‌سازی در زمان گردآوری صورت گیرد. در برخی موارد، سست سازی نیز می‌تواند در زمان بارگذاری به عنوان بخشی از روند جابجایی یا همراه با تکنیک‌های حذف پویای کدهای مرده باشد.
در IBM System / 360 محیط های اصلی مانند OS / 360، از جملهz / OSبرای رایانه‌های z / Architecture، این نوع برنامه به عنوان یک "ویرایشگر پیوند" شناخته می‌شود. همان‌طور که از نام نشان می‌دهد یک "ویرایشگر" لینک دارای قابلیت اضافی اجازه دهی می‌باشد. علاوه بر این، جایگزینی و / یا حذف بخش‌های برنامه‌های فردی نیز از دیگر قابلیت‌های آن می‌باشد. سیستم‌های عامل مانند OS / 360 دارای فرمتی برای load-modulesهای اجرایی هستند که حاوی اطلاعات تکمیلی در مورد جزء جزء یک برنامه هستند، به طوری که می‌توان یک بخش خاص و جداگانه برنامه را جایگزین کرد و سایر قسمت‌های برنامه به روز می‌شود تا آدرس‌ها و سایر مراجع قابل انتقال با استفاده از ویرایشگر پیوند به عنوان بخشی از روند، اصلاح می‌شود.