moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
بر مبنای فهرستی که در کتابهای: عجوزه‌ای بر دیوار، عکسهای شهوانی، و موشکافی یک انیگما: شیلا نا گیگز، ارائه شده، تاکنون در کلیساهای کشورهای زیر پیکره‌های زنانی یافت شده که فرج خود را در دست گرفته و به طرز اغراق‌آمیزی آن را عرضه کرده‌اند. (کشورهایی که در آن‌ها شیلا نا گیگ، پیدا شده‌است):
تعداد قابل توجهی از پیکره‌ها در بافت جغرافیایی کشورهای لاتین زبان یافت شده‌اند (منقول از کتاب تصاویر شهوانی) به خصوص فرانسه، اسپانیا، انگلیس و نروژ در بر دارندهٔ چنین پیکره‌هایی هستند. پیکره‌های مربوط به ایرلند به‌طور معمول در مناطقی یافت می‌شوند که عرصهٔ نفوذ نورمن‌ها بوده‌اند. (نقل از ای. کلی)
جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو (به انگلیسی: Toronto International Film Festival، به‌صورت مخفف TIFF) یک جشنواره فیلم غیررقابتی عمومی است که سپتامبر هر سال در تورنتو، انتاریو، کانادا برگزار می‌شود. این جشنواره پنجشنبه شب پس از روز جهانی کارگر (که در کانادا نخستین دوشنبه سپتامبر است) آغاز می‌شود و تا ده روز به درازا می‌کشد. در هر دوره بین ۳۰۰ تا ۴۰۰ فیلم در حدود ۳۷ سینما در مناطق مرکزی تورنتو به نمایش گذاشته می‌شوند.
مجموع تماشاگران این جشنواره، در سال‌های اخیر بیش از ۲۵۰٬۰۰۰ نفر برای هر دوره بوده‌است که در سال ۲۰۰۹ به بالاترین حد خود رسید. در این دوره ۲۸۷٬۰۰۰ نفر از عموم مردم و اهالی سینما با خرید بلیت در سالن‌های نمایش حضور یافتند و افزون بر آن بیش از ۲۳۹٬۰۰۰ نفر در نمایش عمومی میدان یانگ-داندس فیلم‌ها را به صورت رایگان تماشا کردند.
جشنواره تورنتو از سال ۱۹۷۶ با عنوان «جشنواره جشنواره‌ها» آغاز به‌کار کرد. در نخستین سال برگزاری این جشنواره بیش از ۳۵ هزار نفر از بیش از ۳۰ کشور جهان در آن حضور یافتند. تا سال ۲۰۰۹، تعداد بازدیدکنندگان از ۳۳۶ فیلم از ۶۴ کشور جهان به بیش از نیم میلیون نفر رسید.جشنواره فیلم تورنتو و بازگشت بهروز وثوقی به سینما در «فصل کرگدن» (صدای آمریکا، فارسی)
جشنواره فیلم تورنتو طی دهه‌های گذشته به یکی از معتبرترین رویدادهای هنری و سینمایی جهان تبدیل شده‌است. در سال ۱۹۹۸ مجله ورایتی این جشنواره را از لحاظ کیفیت فیلم‌ها، ستاره‌ها و عملکرد بازار فیلم‌ها، دارای رتبه دوم پس از جشنواره فیلم کن برشمرد.
برنامه‌های جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو عبارتند از، فیلم‌های اول کانادایی، گنبد کانادا، مروری بر آثار کانادایی، سینمای معاصر جهان، دیالوگ: حرف زدن با تصاویر، بخش ویژه مستند، فیلم‌های کوتاه، نمایش‌های ویژه و غیره است.
با توجه به این‌که جشنواره فیلم تورنتو یک جشنواره غیررقابتی است بنابراین بخش مسابقه رسمی و هیئت داوران ندارد، اما در پایان بهترین فیلم با آرای تماشاگران انتخاب می‌شود.
رایانش موازی نوعی رایانش است که در آن بسیاری از محاسبات یا فرایندها به‌طور همزمان انجام می‌شوند. مشکلات بزرگ را اغلب می‌توان به مشکلات کوچکتر تقسیم کرد، سپس می‌توان همزمان آنها را حل کرد. چندین فرم مختلف رایانش موازی وجود دارد: سطح بیت، سطح دستورالعمل، داده‌ها و موازی کاری. موازی سازی مدت هاست که در رایانش دارای عملکرد بالا (ابر رایانه) مورد استفاده قرار می‌گیرد، اما به دلیل محدودیت‌های فیزیکی که مانع از افزایش فرکانس (frequency scaling) بیشتر می‌شوند، اقبال گسترده‌تری پیدا کرده‌است.S.V. Adve "et al." (November 2008). "Parallel Computing Research at Illinois: The UPCRC Agenda" (PDF). Parallel@Illinois, University of Illinois at Urbana-Champaign. "The main techniques for these performance benefits—increased clock frequency and smarter but increasingly complex architectures—are now hitting the so-called power wall. The computer industry has accepted that future performance increases must largely come from increasing the number of processors (or cores) on a die, rather than making a single core go faster." از آنجا که مصرف برق (و در نتیجه تولید گرما) توسط رایانه‌ها در سالهای اخیر به یک نگرانی تبدیل شده‌است،Asanovic "et al." Old [conventional wisdom]: Power is free, but transistors are expensive. New [conventional wisdom] is [that] power is expensive, but transistors are "free". رایانش موازی به الگوی غالب در معماری رایانه تبدیل شده‌است، که عمدتاً به صورت پردازنده‌های چند هسته ای است.Asanovic, Krste "et al." (December 18, 2006). "The Landscape of Parallel Computing Research: A View from Berkeley" (PDF). University of California, Berkeley. Technical Report No. UCB/EECS-2006-183. "Old [conventional wisdom]: Increasing clock frequency is the primary method of improving processor performance. New [conventional wisdom]: Increasing parallelism is the primary method of improving processor performance… Even representatives from Intel, a company generally associated with the 'higher clock-speed is better' position, warned that traditional approaches to maximizing performance through maximizing clock speed have been pushed to their limits."
رایانش موازی(parallel) ارتباط نزدیکی با رایانش همروند(concurrent) دارد - آنها اغلب با هم مورد استفاده قرار می‌گیرند و اغلب با هم ادغام می‌شوند، گرچه این دو متمایز هستند: این امکان وجود دارد تا موازی سازی بدون همروندی (مانند موازی سازی در سطح بیت) و همروندی بدون موازی سازی (مانند چند وظیفه ای با به اشتراک گذاری زمان در یک پردازنده تک هسته ای)."Concurrency is not Parallelism", "Waza conference" Jan 11, 2012, Rob Pike (slides ) (video) در رایانش موازی، یک وظیفهٔ محاسباتی به‌طور مرسوم به چندین، معمولاً تعداد زیادی، زیر وظیفهٔ بسیار مشابه تقسیم می‌شود که می‌توانند به‌طور مستقل پردازش شوند و نتایج آنها پس از اتمام، ترکیب شوند. در مقابل، در رایانش همروند، فرایندهای مختلف غالباً وظایف مرتبط را رفع و رجوع نمی‌کنند؛ اگر هم این کار را بکنند، همان‌طور که در رایانش توزیع شده معمول است، وظایف جداگانه ممکن است ماهیت متنوعی داشته باشند و اغلب هنگام اجرا به برخی از ارتباطات بین فرآیندی نیاز دارند.
رایانه‌های موازی را می‌توان تقریباً بر اساس سطحی از موازی سازی که سخت‌افزار پشتیبانی می‌کند، طبقه‌بندی کرد، در این میان رایانه‌های چند هسته ای و چند پردازنده دارای چندین عنصر پردازشی در یک ماشین واحد هستند، در حالی که خوشه‌ها(clusters)، رایانش شدیداً موازی (massively paralle computing) و شبکه‌ها(grids) از چندین رایانه برای کار با بر روی یک وظیفه استفاده می‌کنند. برای تسریع در انجام کارهای خاص، گاهی اوقات از معماری‌های کامپیوتری موازی خاص در کنار پردازنده‌های سنتی استفاده می‌شود.
در بعضی موارد، موازی سازی برای برنامه‌نویس شفاف است، مانند موازی سازی در سطح بیت یا در سطح دستورالعمل، اما نوشتن الگوریتم‌های صریحاً موازی، به ویژه آنهایی که از همروندی استفاده می‌کنند، دشوارتر از موارد متوالی است، زیرا همروندی باعث بوجود آمدن چندین کلاس جدید از اشکالات نرم‌افزاری بالقوه می‌شود، که شرایط مسابقه ای شایع‌ترین آن‌ها است. ارتباط و همگام سازی بین زیر-وظایف مختلف معمولاً از بزرگ‌ترین موانع دستیابی به عملکرد بهینه در برنامهٔ موازی است.
در قانون آمدال، یک حداکثر مجاز نظری برای افزایش سرعت یک برنامه واحد در نتیجه موازی سازی وجود دارد.
به‌طور مرسوم، نرم‌افزار کامپیوتر برای رایانش متوالی نوشته شده‌است. برای حل یک مسئله، الگوریتمی به شکل یک جریان متوالی از دستورالعمل‌ها ساخته و اجرا می‌شود. این دستورالعمل‌ها در یک واحد پردازش مرکزی در یک رایانه اجرا می‌شوند. فقط یک دستورالعمل می‌تواند در هر زمان اجرا شود - پس از پایان آن دستورالعمل، دستور بعدی اجرا می‌شود.
از طرف دیگر، رایانش موازی از چندین عنصر پردازش گر به‌طور همزمان برای حل یک مسئله استفاده می‌کند. این امر با تقسیم مسئله به قسمت‌های مستقل حاصل می‌شود تا هر عنصر پردازش گر بتواند سهمی از الگوریتم را همزمان با بقیه اجرا کند. عناصر پردازش گر می‌توانند متنوع باشند و شامل منابعی مانند یک رایانه با چندین پردازنده، چندین رایانه شبکه شده، سخت‌افزار تخصصی یا هر ترکیبی از موارد فوق هستند. از نظر تاریخی رایانش موازی برای محاسبات علمی و شبیه‌سازی مسئله‌های علمی، به ویژه در علوم طبیعی و مهندسی، مانند هواشناسی استفاده می‌شد. این امر منجر به طراحی سخت‌افزار و نرم‌افزار موازی و همچنین رایانش با کارایی بالا شد.
افزایش فرکانس دلیل اصلی بهبود عملکرد رایانه(computer performance) از اواسط دهه ۱۹۸۰ تا ۲۰۰۴ بود. زمان اجرای یک برنامه برابر است با تعداد دستورالعمل‌ها ضربدر متوسط زمان برای هر دستورالعمل. با ثابت نگه داشتن همه عوامل دیگر، افزایش فرکانس ساعت باعث کاهش میانگین زمان اجرای دستورالعمل می‌شود؛ بنابراین افزایش فرکانس باعث کاهش زمان اجرا برای همه برنامه‌های غالبا-محاسباتی (compute-bound) می‌شود. با این حال، مصرف برق (P) یک تراشه با معادلهٔ زیر محاسبه می‌شود:
"P" = "C" × "V" 2 × "F"
که در آن، C ظرفیتی است که در هر چرخهٔ ساعت سوئیچ می‌شود (متناسب با تعداد ترانزیستورهایی که ورودی‌های آنها تغییر می‌کند)، V ولتاژ و F فرکانس پردازنده (تعداد چرخه در ثانیه) است. افزایش فرکانس باعث افزایش میزان توان مصرفی در پردازنده می‌شود. افزایش مصرف انرژی پردازنده در نهایت منجر به لغو پردازنده‌های Tejas و Jayhawk اینتل در ۸ مه ۲۰۰۴ شد، که به‌طور کلی به عنوان پایان افزایش فرکانس به عنوان الگوی غالب معماری رایانه ذکر می‌شود.
برای مقابله با مشکل مصرف برق و گرم شدن بیش از حد واحد پردازش مرکزی اصلی (CPU یا پردازنده)، تولیدکنندگان شروع به تولید پردازنده‌های چند هسته ای کارامد از نظر مصرف انرژی کردند. هسته واحد محاسباتی پردازنده است و در پردازنده‌های چند هسته ای هر هسته مستقل است و هسته‌ها می‌توانند به‌طور همزمان به یک حافظه دسترسی داشته باشد. پردازنده‌های چند هسته ای رایانش موازی را به رایانه‌های خانگی آورده‌اند؛ بنابراین موازی سازی برنامه‌های سریالی تبدیل به کار اصلی برنامه‌نویسی شده‌است. در سال ۲۰۱۲ پردازنده‌های چهار هسته ای در رایانه‌های خانگی معمول شدند، در حالی که سرورها دارای ۱۰ یا ۱۲ هستهٔ پردازنده بودند. از قانون مور می‌توان پیش‌بینی کرد که تعداد هسته‌ها در هر پردازنده هر ۱۸–۲۴ ماه دو برابر شود. این می‌تواند به این معنی باشد که پس از سال ۲۰۲۰ یک پردازنده معمولی ده‌ها یا صدها هسته دارد.
یک سیستم عامل باید اطمینان حاصل کند که وظایف مختلف و برنامه‌های کاربر به‌طور موازی بر روی هسته‌های موجود اجرا می‌شوند. با این وجود، برای اینکه یک برنامه نرم‌افزاری سریالی از معماری چند هسته ای کاملاً بهره ببرد، برنامه‌نویس باید ساختار کد آن را تغییر دهد و این را موازی سازی کند. سرعت بخشیدن به زمان اجرای نرم‌افزار اپلیکیشن دیگر از طریق افزایش فرکانس امکان‌پذیر نیست، و در عوض برنامه نویسان برای استفاده از قدرت محاسباتی فزاینده معماری‌های چند هسته ای، باید کد نرم‌افزار خود را موازی سازی کنند.
در حالت مطلوب، افزایش سرعت از طریق موازی سازی خطی خواهد بود - دو برابر شدن تعداد عناصر پردازش گر باید زمان اجرا را به نصف کاهش دهد و اگر تعداد عناصر پردازشگر برای بار دوم دو برابر شود، باز هم باید زمان اجرا نصف شود. با این حال، تعداد بسیار کمی از الگوریتم‌های موازی افزایش سرعت بهینه را به دست می‌آورند. بیشتر آنها برای تعداد کمی از عناصر پردازش گر افزایش سرعت تقریباً خطی دارند که برای تعداد زیاد به یک مقدار ثابت می‌رسد و صاف می‌شود.
افزایش سرعت بالقوه یک الگوریتم در یک سیستم رایانش موازی توسط قانون آمدال بدست می‌آید:
از آنجا که ، این نشان می‌دهد که قسمت کوچکی از برنامه که نمی‌تواند موازی سازی شود، افزایش سرعت(speedup) کلی حاصل از موازی سازی را محدود می‌کند. برنامه ای که یک مسئله بزرگ ریاضی یا مهندسی را حل می‌کند، معمولاً از چندین قسمت قابل موازی سازی و چند قسمت غیرقابل موازی (متوالی) تشکیل می‌شود. اگر قسمت غیرقابل موازی سازی یک برنامه ۱۰٪ از کل زمان اجرا را تشکیل دهد (۰٫۹ = p)، هر قدر تعداد پردازنده‌ها را افزایش دهیم، نمی‌توانیم بیش از ۱۰ برابر افزایش سرعت داشته باشیم. این امر موجب یک محدودیت حداکثری در رابطه با سودمندی افزودن واحدهای اجرایی موازی بیشتر می‌شود. «وقتی یک کار به دلیل محدودیت‌های ناشی از توالی قابل تقسیم نیست، اعمال تلاش بیشتر هیچ تأثیری در زمان‌بندی آن ندارد. طول دورهٔ حاملگی نه ماه است، مهم نیست که چند زن به آن اختصاص داده شود.»
قانون آمدال فقط در مواردی اعمال می‌شود که اندازه مسئله ثابت باشد. در عمل، با در دسترس قرار گرفتن منابع محاسباتی بیشتر، آنها تمایل دارند که از مسئله‌های بزرگتر (مجموعه داده‌های بزرگتر) استفاده کنند، و زمان صرف شده در قسمت قابل موازی سازی اغلب سریعتر از کار ذاتاً سریالی رشد می‌کند. در این حالت، قانون گوستافسون ارزیابی کمتر بدبینانه و بیشتر واقع بینانه از کارایی موازی سازی ارائه می‌دهد:
هر دو قانون آمدال و گوستافسون فرض می‌کنند که زمان اجرای قسمت متوالی برنامه مستقل از تعداد پردازنده‌ها است. قانون آمدال فرض می‌کند که کل مسئله دارای اندازه ثابت است به طوری که کل کار انجام شده به‌طور موازی نیز مستقل از تعداد پردازنده‌ها است، در حالی که قانون گوستافسون فرض می‌کند که کل کار انجام شده به صورت موازی ارتباط خطی با تعداد پردازنده‌ها دارد.
درک وابستگی داده‌ها در اجرای الگوریتم‌های موازی اساسی است. هیچ برنامه ای نمی‌تواند سریعتر از طولانی‌ترین زنجیره محاسبات وابسته (معروف به مسیر بحرانی) اجرا شود، زیرا محاسباتی که به محاسبات قبلی در زنجیره بستگی دارند باید به ترتیب اجرا شوند. با این حال، بیشتر الگوریتم‌ها صرفاً از یک زنجیره طولانی محاسبات وابسته تشکیل نشده‌اند. معمولاً فرصت‌هایی برای اجرای محاسبات مستقل به‌طور موازی وجود دارد.
فرض کنید "P" و "P" دو بخش برنامه باشند. شرایط برنشتاین زمانی را توصیف می‌کند که این دو مستقل باشند و بتوانند به‌طور موازی اجرا شوند. برای "P"، فرض کنید "I" همه متغیرهای ورودی و "O" متغیرهای خروجی باشند، و به همین شکل، برای "P". دو قسمت "P" و "P" در صورت برآورده کردن شرایط زیر مستقل هستند:
نقض شرط اول وابستگی جریان را ایجاد می‌کند، به این معنی که اولین بخش نتیجه ای تولید می‌کند که توسط بخش دوم استفاده می‌شود. شرط دوم نشان دهندهٔ ضد وابستگی است، بدین معنی که قطعه دوم متغیر مورد نیاز بخش اول را تولید می‌کند. شرط سوم و نهایی وابستگی خروجی را نشان می‌دهد: وقتی دو بخش در یک مکان بنویسند، نتیجهٔ نهایی مربوط به آخرین قسمت اجرا شده از نظر منطقی است.
توابع زیر را در نظر بگیرید، که انواع مختلفی از وابستگی‌ها را نشان می‌دهد:
در این مثال، دستورالعمل ۳ نمی‌تواند قبل از (یا حتی به موازات) دستورالعمل ۲ اجرا شود، زیرا دستورالعمل ۳ از نتیجه دستورالعمل ۲ استفاده می‌کند. این کار شرط اول را نقض می‌کند، بنابراین وابستگی جریان را ایجاد می‌کند.
در این مثال، هیچ وابستگی بین دستورالعمل‌ها وجود ندارد، بنابراین می‌توان همه آنها را به‌طور موازی اجرا کرد.
شرایط برنشتاین اجازه نمی‌دهد حافظه بین فرآیندهای مختلف تقسیم شود. برای این کار، برخی از ابزارهای اعمال نظم بین دسترسی‌ها لازم است؛ مانند سمافورها، موانع یا سایر روش‌های همگام سازی.
وظایف فرعی(subtask) در یک برنامه موازی را اغلب رشته می‌نامند. برخی از معماری‌های موازی رایانه ای از نوعی رشته‌های کوچکتر و سبک که به عنوان الیاف معروف هستند استفاده می‌کنند، در حالی که برخی دیگر از رشته‌های بزرگتر به نام پردازش استفاده می‌کنند. با این حال، «رشته‌ها» به‌طور کلی به عنوان یک اصطلاح عمومی برای وظایف فرعی استفاده می‌شود. رشته‌ها اغلب به دسترسی همزمان به یک شی یا منبع دیگر احتیاج دارند؛ مثلاً وقتی که آنها باید متغیری را که بین آنها به اشتراک گذاشته شده‌است به روز کنند. بدون همگام سازی، دستورالعمل‌های بین دو رشته به هر ترتیب ممکن است در لابلای هم قرار گیرند. به عنوان مثال، برنامه زیر را در نظر بگیرید:
اگر دستورالعمل 1B بین 1A و 3A اجرا شود، یا اگر دستورالعمل 1A بین 1B و 3B اجرا شود، برنامه داده‌های نادرستی تولید می‌کند. این حالت باعث ایجاد یک شرایط مسابقه ای می‌شود. برنامه‌نویس برای ایجاد انحصار متقابل باید از قفل استفاده کند. قفل یک ساختار زبان برنامه‌نویسی است که به یک رشته اجازه می‌دهد تا کنترل یک متغیر را بدست گرفته و از خواندن یا نوشتن در آن توسط سایر رشته‌ها جلوگیری کند، تا زمانی که قفل آن متغیر باز شود. ریسمان نگهدارنده قفل برای اجرای بخش بحرانی آن (بخشی از برنامه که نیاز به دسترسی انحصاری به برخی از متغیرها دارد) و باز کردن قفل داده پس از اتمام کارش آزاد است؛ بنابراین، برای تضمین اجرای صحیح برنامه، می‌توان برنامه فوق را برای استفاده از قفل بازنویسی کرد:
یک رشته با موفقیت متغیر V را قفل می‌کند، در حالی که از رشته دیگر ممانعت می‌شود - تا زمانی که قفل V دوباره باز شود نمی‌تواند ادامه دهد. این وضعیت اجرای صحیح برنامه را تضمین می‌کند. در صورتی که نیاز به دسترسی رشته‌ها به منابع بصورت سریالی باشد، ممکن است وجود قفل برای اطمینان از اجرای صحیح برنامه ضروری باشد، اما استفاده از قفل‌ها می‌تواند برنامه را بسیار کند کند و بر قابلیت اطمینان آن تأثیر بگذارد.
قفل کردن متغیرهای متعدد با استفاده از قفل‌های غیر یکجا ممکن است موجب بن‌بست در برنامه شود. یک قفل یکجا (اتمیک) همزمان چندین متغیر را با هم قفل می‌کند. اگر نتواند همه آنها را با هم قفل کند، هیچ‌یک را قفل نمی‌کند. اگر دو رشته بخواهند با استفاده از قفل‌های غیر یکجا دو متغیر مشترک را قفل کنند، ممکن است که یک ریسه یکی از آنها را قفل کند و ریسه دوم متغیر دیگر را قفل کند. در چنین شرایطی، هیچ‌کدام از دو رشته نمی‌تواند کامل شوند و بن‌بست بوجود می‌آید.
در بسیاری از برنامه‌های موازی باید وظایف فرعی به‌طور همگام انجام شود. این امر مستلزم استفاده از مانع(barrier) است. موانع معمولاً با استفاده از قفل یا سمافور اجرا می‌شوند. یک کلاس از الگوریتم‌ها، که تحت عنوان الگوریتم‌های بدون قفل و بدون انتظار شناخته می‌شوند، درکنار هم، از استفاده از قفل و موانع جلوگیری می‌کنند. با این حال، اجرای این روش به‌طور کلی دشوار است و نیاز به ساختارهای داده‌ای دارد که به درستی طراحی شده باشند.
همه موازی سازی‌ها منجر به افزایش سرعت نمی‌شوند. به‌طور کلی، با تقسیم وظایف به رشته‌های بیشتر و بیشتر، این رشته‌ها بخشی از زمان فزایندهٔ خود را، صرف برقراری ارتباط با یکدیگر می‌کنند یا منتظر یکدیگر هستند تا به منابع دسترسی پیدا کنند. هنگامی که سربار ناشی از رقابت بر سر منابع یا ارتباطات، بر زمان صرف شده برای محاسبات دیگر غلبه پیدا کند، موازی سازی بیشتر (یعنی تقسیم بار کاری بین تعداد بیشتری از ریسه‌ها) بیشتر موجب افزایش زمان مورد نیاز برای اتمام می‌شود تا کاهش آن. این مشکل که به کند شدن موازی(parallel slowdown) معروف است، در برخی موارد با تجزیه و تحلیل و طراحی مجدد نرم‌افزار قابل بهبود است.
ایده استفاده از موازی سازی چنددستور، چندداده یا به اختصار () به سال ۱۹۵۴ بر می‌گردد، جایی که اولین کامپیوتر تجاری محاسبات اعداد ممیز شناور توسط جن آمدال در شرکت آی بی ام با نام ۷۰۴ تولید شد.
در آوریل ۱۹۵۸ اس. جیل (فرانتی)، بحث انشعاب و انتظار را در برنامه‌نویسی موازی مطرح کرد. همچنین در همین سال دو تن از محققان شرکت آی بی ام به نام‌های جان کوک و دنییل اسلوتنیک، ایده استفاده از موازی سازی در محاسبات عددی را برای اولین بار مطرح کردند.
در سال ۱۹۶۲ شرکت باروز، کامپیوتر دی ۸۲۵ که دارای ۴ پردازنده و توانایی دسترسی به ۱۶ ماژول حافظه از طریق سوییچ چلیپایی بود را معرفی کرد. در سال ۱۹۶۷، آمدال و اسلوتنیک در کنفرانس پردازش اطلاعات در آمریکا، قانون آمدال را معرفی کردند که محدودیت افزایش سرعت در برابر موازی سازی را مطرح می‌کند. در سال ۱۹۶۹ شرکت هانی ول، سیستم چندپردازنده‌ای را معرفی کرد که دارای ۸ پردازنده به صورت موازی بود.
اولین کامپیوتر مدرن یک دستور، چند داده یا به اختصار () در سال ۱۹۸۷ با نام ماشین متفکر توسط دنی هیلز و شرلی هندلر بازسازی شد.
در دهه ۱۹۹۰ تولید کامپیوترهای یک دستور، چندداده روند رو به رشدی پیدا کردند، در سال ۱۹۹۵ شرکت سان‌میکروسیستم UltraSPARC را معرفی کرد. همچنین شرکت اینتل در سال ۱۹۹۶ اولین کامپیوتر رو میزی دارای سیستم یک‌دستور، چندداده برای سیستم‌های ۳۲ بیتی معرفی کرد. در سال ۱۹۹۶ استاندارد () برای برنامه‌نویسی چند نخی معرفی شد. همچنین در این دهه معماری () در سال ۱۹۹۷ برای برنامه‌نویسی سیستم‌های موازی با زبان فرترن معرفی گردید، و در سال ۱۹۹۸ نیز نسخه C/C++ این معماری معرفی شد.
از سال ۲۰۰۰ تا کنون نسخه‌های بهبود یافته‌ای از OpenMP ارائه شده‌است. در سال ۲۰۰۰ نسخه ۲٫۰ فرترن و در سال ۲۰۰۲ نسخه ۲٫۰ سی پلاس پلاس OpenMP ارائه شد. نسخه ۲٫۵ در سال ۲۰۰۵ و نسخه ۳٫۰ در سال ۲۰۰۸ ارائه شد. نسخه ۴٫۰ برنامه در سال ۲۰۱۲ ارائه شد.
پردازش‌ها در برنامه‌نویسی موازی برای انجام محاسبات خود نیاز به برقراری ارتباط با یکدیگر دارند، که روش‌های زیر برای این کار می‌باشند:
در حافظه اشتراکی، وظایف موازی برای برقراری ارتباط با یکدیگر از یک فضای آدرس اشتراکی که توانایی نوشتن و خواندن غیرهمزمان را دارد استفاده می‌کنند. در این حالت برای کنترل دسترسی‌های همزمان وظایف به این آدرس‌ها نیاز به مکانیزم‌هایی مانند قفل‌ها، سمافورها و مانیتورها می‌باشد.
در این روش، وظایف موازی داده‌های مورد نیاز را از طریق پیام برای یکدیگر ارسال می‌کنند، که این ارتباطات می‌توانند همزمان یا غیرهمزمان باشند. در روش غیرهمزمان فرستنده پیام خود را بدون توجه به آمادگی گیرنده ارسال می‌کند.
در این مدل، ارتباط بین وظایف بدون دخالت برنامه‌نویس انجام می‌شود. به این صورت که کامپایلر این کار را انجام می‌دهد.
طبق قانون آمدال در برنامه‌نویسی موازی، باید طوری برنامه را به دو قسمت موازی و سریال تقسیم کرد، که مقدار سرباری که به سیستم به دلیل تقسیم وظایف میان نخ‌ها/پردازنده‌ها تحمیل می‌شود از مقدار سودی که به دلیل موازی کردن برنامه بدست می‌آوریم کمتر باشد.
هنگام تقسیم وظایف، باید به اندازه قسمتی از برنامه که قرار است به صورت موازی اجرا شود توجه داشت. به این صورت که در صورت زیاد بودن تعداد آنها و کوچک بودن این قسمت‌ها سربار بسیار زیادی به سیستم تحمیل خواهد شد، و در صورتی که اندازه این قسمت‌ها بسیار بزرگ باشد، در آن صورت این قسمت‌ها تقریباً به صورت سریال اجرا می‌شود که افزایش سرعتی در این حالت نخواهیم داشت.
سرعت دسترسی به حافظه‌های دارای حجم بالا کم بوده، و سرعت دسترسی به حافظه‌های دارای حجم پایین زیاد می‌باشد. با توجه به این امر، برنامه‌نویس باید طوری عمل کند که الگوریتم‌های موجود در برنامه باید بیشتر کار خود را روی داده‌های موجود در حافظه محلی انجام دهند.
عدم تعادل بار به حالتی گفته می‌شود که در آن بعضی از پردازنده‌ها در برخی زمان‌ها به دلایل زیر کاری را انجام نمی‌دهند:
تعادل بار به دو صورت ایستا ، یا پویا در زمان اجرا انجام می‌پذیرد.
بسیاری از الگوریتم‌هایی که برای اجرای موازی فرمان‌های، موازی‌سازی می‌شوند، الگوریتم‌هایی هستند که پردازش‌های موازی حاصل از آن‌ها بدون نیاز به ارتباط با دیگر پردازش‌ها، به محاسبات خود پرداخته و آن را ادامه می‌دهند. اما الگوریتم‌های دیگری نیز وجود دارند که در آن‌ها هر پردازنده محاسبات تکراری یکسانی را روی یک جزء متمایز داده‌ای انجام می‌دهد، اما پردازنده‌ها باید در انتهای هر تکرار با یکدیگر همگام شوند و نتایج میانی خود را در اختیار دیگر پردازنده‌ها قرار دهند. یک روش مورد استفاده برای همگام‌سازی استفاده از حصاربند است که در این روش پردازش‌های اولیه که دستورالعمل حصاربندی را اجرا می‌کنند تا زمانی که تمام پردازش‌های دیگر وارد این نقطه شوند، در انتظار باقی می‌مانند.
شرایط مسابقه یکی از خطاهای رایج در برنامه‌نویسی موازی به دلیل دسترسی همزمان وظایف به منابع می‌باشد که این خطاها به صورت غیرقطعی بوده و لذا تشخیص آنها سخت می‌باشد. برای جلوگیری از به وجود آمدن این شرایط می‌توان از قفل‌های سخت‌افزاری یا نرم‌افزاری استفاده کرد.
با استفاده از ابزارها، برنامه‌نویس می‌تواند خود به طراحی روند اجرای موازی برنامه بپردازد و برای اموری مانند متغیرهای اشتراکی، وابستگی ورودی و خروجی رشته‌های موازی، ارتباط میان رشته‌های پردازشی یا پردازه‌ها و تجزیه‌پذیری بنیادی راه‌حل مسئله مورد نظر تصمیم بگیرد و شیوه توزیع شدن محاسبه، متغیرها و اشیا را طراحی کند. این دسته ابزارها خود به دو گروه عمده تقسیم می‌شوند:
مجموعه‌ای از کتابخانه‌های استاندارد به زبان C، که دارای توابعی برای برنامه‌نویسی موازی چندنخی می‌باشد و معمولاً با عنوان Pthreads شناخته می‌شود. در Pthreads نخ‌ها از یک فضای آدرس دهی مشترک استفاده می‌کنند که کنترل و همگام‌سازی دسترسی نخ‌ها به این حافظه بر عهده برنامه‌نویس می‌باشد. همچنین هر نخ فضای آدرس مخصوص به خود را دارد. Pthreads برای برنامه‌های که دارای ویژگی‌های زیر هستند، می‌تواند مناسب باشد:
OpenMP یک واسط برنامه‌نویسی کاربردی () برای برنامه‌نویسی موازی رشته‌ها در سیستم‌های حافظه اشتراکی با یکی از سه زبان C, C++ یا فورترن است و از معماری‌های مختلفی از جمله پلتفرم‌های ویندوز و یونیکس پشتیبانی می‌کند. البته تولیدکنندگان کامپایلر برای زبان‌های دیگر از جمله جاوا نیز امکان نوشتن برنامه با رابط OpenMP را فراهم کرده‌اند.
باید توجه داشت، OpenMP تضمین نمی‌کند که از حافظه اشتراکی استفاده بهینه خواهد کرد. همچنین مواردی مانند وابستگی داده‌ها، شرایط مسابقه یا بن‌بست‌ها باید توسط خود برنامه‌نویس در کد برنامه کنترل شود وOpenMP عموماً نمی‌تواند کاری دربارهٔ آن‌ها انجام دهد. همزمان سازی ورودی و خروجی هنگام دسترسی موازی و چک کردن ترتیب اجرای کد برنامه نیز از جمله وظایف برنامه‌نویس است و از عهده OpenMP خارج است. به‌این ترتیب، برنامه‌نویس باید ساختار کد و الگوریتم خود را کاملاً کنترل کرده و اطمینان حاصل کند که موارد ذکر شده در اجرای برنامه رخ نخواهد داد.
متداول‌ترین شیوه برنامه‌نویسی موازی استفاده از MPI می‌باشد. رابط عبور پیام، ویژگی‌های یک واسط برنامه‌نویسی کاربردی کلی برای برنامه‌نویسی موازی را برای سیستم‌های دارای حافظه توزیع‌یافته مانند کلاسترهای تیغه‌ای و مجموعه آن‌ها تعیین می‌کند و به خودی خود یک ابزار نیست، بلکه یک طرح ویژگی‌ها و یک پروتکل ارتباطی به‌شمار می‌رود و همان‌گونه که از نامش پیداست، شیوه صحبت کردن سیستم‌های موازی با هم را تعیین می‌کنند.
مهم‌ترین مزیت روش رابط عبور پیام به سایر روش‌های عبور پیام، قابل حمل بودن و سرعت بالای آن می‌باشد. سرعت بالای این روش به این دلیل است که هنگام اجرا بر روی هر سخت‌افزاری برای آن سخت‌افزار بهینه می‌شود. مزیت بزرگ دیگر این روش، توانایی فراخوانی توابع آن با زبان‌های C++، C، فورترن، جاوا، C# و پایتون می‌باشد.
زبان‌های برنامه‌نویسی همزمان، کتابخانه‌ها، رابط‌های برنامه کاربردی، و مدل‌های برنامه‌نویسی موازی (مانند اسکلت الگوریتمی) برای برنامه‌نویسی موازی کامپیوترها ایجاد شده‌است. این به‌طور کلی به چند کلاس بر مبنای حافظه معماری مشترک، حافظه توزیع شده و حافظه توزیع شده مشترک تقسیم می‌شود.
زبان‌های برنامه‌نویسی حافظه مشترک با دستکاری متغیرهای حافظه مشترک ارتباط برقرار کنید. حافظه توزیع شده از عبور پیام استفاده می‌کنند. تردهای POSIX و OpenMP هردو بیشتر از رابط‌های برنامه‌های کاربردی حافظه مشترک استفاده می‌کنند، درحالی که رابط عبور پیام (MPI) بیشتر از رابط‌های برنامه کاربردی سیستم عبور پیام استفاده می‌کند.^ The Sidney Fernbach Award given to MPI inventor Bill Gropp refers to MPI as "the dominant HPC communications interface"
در کنار رهیافت‌هایی مانند MPI و OpenMP که قابلیت‌های مورد نیاز برای برنامه‌نویسی موازی با زبان‌های شناخته‌شده‌ای مانند C و فرترن را فراهم می‌آورند، شمار قابل توجهی زبان برنامه‌نویسی مستقل، از اساس برای نوشتن کدهای پردازش موازی ایجاد شده‌اند.
لیندا به دسته‌ای از زبان‌های برنامه‌نویسی موازی تعلق دارد که در آن‌ها تقسیم کارهای درون برنامه به رشته‌ها و فرستادن رشته‌ها به پردازنده‌ها باید به‌طور صریح در متن کد مشخص شود، اما ارتباط میان رشته‌های ایجادشده بر عهده برنامه‌نویس نیست.
لیندا به خودی خود یک زبان قابل استفاده مستقیم نیست و به اصطلاح یک زبان هماهنگ‌سازی خوانده می‌شود. پیاده‌سازی‌هایی از آن برای بسیاری از زبان‌های برنامه‌نویسی و اسکریپت‌نویسی متداول، از جمله جاوا، C و C++، پایتون و روبی ارائه شده‌است. خصلت اصلی لیندا آن است که به جای مدل ارتباط نقطه به نقطه که در بیشتر رهیافت‌های برنامه‌نویسی موازی دنبال می‌شود، مفهومی به نام فضای چندگانه را ارائه می‌کند که بستر اصلی موازی‌سازی در مدل این زبان است. فضای چندگانه یک مخزن عمومی داده‌ها است که داده‌ها را می‌توان در آن ذخیره و سپس از آن بازیابی کرد.
ارلنگ یک زبان زمان اجرا است که از ابتدا با هدف مستقیم ایجاد برنامه‌های موازی بی‌درنگ با آستانه تحمل خطای بالا و تا حد زیادی با در نظر داشتن سیستم‌های مخابراتی نوشته‌شده‌است.
ارتباط میان پردازش‌ها در ارلنگ صریح است و همانند OpenMP باید توسط برنامه‌نویس تعیین شود، اما بر خلافOpenMP، ارلنگ از تبادل پیام برای ارتباط میان روندها استفاده می‌شود. ارلنگ زبانی مبتنی بر تابع‌ها است، به این مفهوم که پردازش داده‌ها در یک برنامه ارلنگ در قالب محاسبه تابع‌های ریاضی صورت می‌پذیرد و تقریباً همه چیز با تعریف کردن تابع‌ها انجام می‍شود. موازی‌سازی پردازش در ارلنگ با تعریف کردن روندهایی که اشتراکی با هم ندارند، انجام می‌شود. ارتباط میان این روندها توسط یک سیستم تبادل پیام ناهمگام انجام می‌شود.
چارم++، زبانی مبتنی بر C++ است که با هدف آسان کردن برنامه‌نویسی موازی و با ارائه قابلیت‌های برنامه‌نویسی موازی در سطح بالایی از انتزاع ارائه شده‌است. مبنای موازی‌سازی برنامه در چارم++، بر تجزیه‌کردن برنامه به‌شماری شیء به نام Chare است. Chareها با یکدیگر تعامل دارند و به پیام‌ها وابسته هستند. Chareها در زمان اجرای برنامه با یک سیستم زمان اجرای پویا به پردازنده‌های مختلف متناظر می‌شوند که چارم++، امکان تغییر دادن این تناظر هنگام اجرای برنامه را فراهم می‌آورد. چنین امکانی برای متعادل کردن بار پردازشی روی پردازنده‌ها در زمان اجرا مفید است. امکان برنامه‌نویسی با شیوه‌ای مبتنی بر رابط عبوری پیام، نیز با ارائه یک پیاده‌سازی از آن به نام رابط عبوری تطبیقی پیام به اختصار AMPI در لایه‌ای روی چارم++، فراهم شده‌است.
زبانی بر پایه C99 است که قابلیت‌های آن را برای برنامه‌نویسی موازی برای سیستم‌های دارای حافظه اشتراکی یا توزیع‌یافته گسترش می‌دهد. مبنای برنامه‌نویسی در UPC بر پایه اشتراک داده میان پردازنده‌های مختلف است، به گونه‌ای که همه پردازنده‌ها به تمام متغیرها در برنامه دسترسی دارند، اما هر متغیر در اصل به یک پردازنده مشخص تعلق دارد. موازی‌سازی برنامه هنگام آغاز اجرا شدن آن تعیین می‌شود و در طول اجرا تغییر نمی‌کند، زیرا تناظر میان متغیرها با پردازنده‌ها را در میانه اجرای برنامه نمی‌توان تغییر داد. برای نوشتن برنامه‌های پردازش موازی به این‌گونه، UPC چهار دسته ساختار به ابزارهای عادی C می‌افزاید:
پیش‌بینی وضعیت اب و هوایی: استفاده از مدل‌های ریاضی از اقیانوس و جو و گرفتن مشاهدات فعلی آب و هوا و پردازش این داده‌ها با مدل‌های کامپیوتری برای پیش‌بینی وضعیت آینده آب و هوا.
مسائل اقتصادی جامعه: پردازش موازی برای مدل‌سازی اقتصاد یک جهان یا ملت استفاده می‌شود. سیستم برنامه‌ها که شامل دستگاه‌های محاسبه خوشه ای هستند، برای پیاده‌سازی الگوریتم‌های موازی در راستای بهینه‌سازی در چنین مدل‌های اقتصادی استفاده می‌شود.هوش مصنوعی و اتوماسیون: هوش مصنوعی یا هوش ماشینی (به انگلیسی: Artificial Intelligence)هوشی که یک ماشین در شرایط مختلف از خود نشان می‌دهد، گفته می‌شود. که در این سیستم‌ها تا حد زیادی از پردازش موازی استفاده می‌شود. به عنوان مثال در ۴ عمل ۱)پردازش تصویر ۲)پردازش زبان‌های طبیعی ۳) تشخیص الگوها ۴)سیستم‌های خبره ف پردازش موازی کاربرد دارد.
نرم‌افزار پزشکی: پردازش موازی در پردازش تصویر پزشکی استفاده می‌شود. به عنوان مثال برای اسکن بدن انسان و اسکن مغز انسان، در بازسازی MRI برای تشخیص مهره‌ها استفاده می‌شود.
آرداشس خان پادماگریان (; ملقب به اردشیر خان زاده ۱۲۴۲ - درگذشته ۱۳۰۷)، سینمادار ارمنی‌تبار اهل ایران بود.
در سال ۱۲۴۲ خورشیدی (۱۸۶۳ میلادی) به دنیا آمد. از ارمنیان تبریز بود و به وثوق التجار شهرت داشت کارش تجارت پارچه بود و به همین سبب به کشورهای همسایه ایران سفر می‌کرد پادماگریان که با نام اردشیر خان نیز شناخته می‌شد.
نخستین بار در ۱۲۷۹ به فرانسه سفر کرد و تصاویر متحرک بر پرده را دید. سوغات او از این سفر یک دوچرخه یک گرامافون یک دستگاه نمایش فیلم بود. پادماگریان به عنوان یکی از نخستین پیشگامان تاریخ سینمای ایران در زمینه سینماداری در ۱۲۹۱ سالن خود را با نام تجدد در خیابان علاءالدوله روبروی بانک ایران و روس (فردوسی کنونی روبه روی بانک پس‌انداز ملی ایران) راه‌اندازی کرد. به دلایلی ناروشن این سال یک سال بعد تعطیل شد و پادماگریان سالن جدیدی را در ۱۲۹۴ با نام مدرن سینما افتتاح کرد اما این سالن نیز مجدداً تعطیل شد و دو سال بعد در ۱۲۹۶ پادماگریان سالن دیگری را با نام سینما خورشید افتتاح کرد
آرداشس پادماگریان معمولاً فیلم‌هایش را خود از اروپا وارد می‌کرد و از آنجایی که خورشید نیز مجدداً تعطیل شد یک بار دیگر نیز در ۱۲۹۹ اقدام به تأسیس سینمایی در هوای آزاد کرد که واقع در باغی در خیابان امیریه بود از آنجایی که در خیابان امیریه چراغ برق نصب شده بود هر بار به محض راه‌اندازی دستگاه نمایش برق خیابان دچار اختلال می‌شد و به همین دلیل نظمیه دستور تعطیلی سینما را صادر کرد.
در ۱۳۰۷ خورشیدی (۱۹۲۸ میلادی) پادماگریان برای معالجه به پاریس رفت و پس از یک عمل جراحی ناموفق درگذشت.
آنوش وارطانیان (زاده ۱۲۸۶ – درگذشته ۱۳۵۰)، بازیگر ایرانی ارمنی‌تبار بود.
در سال ۱۲۸۶ خورشیدی در شهر ارومیه به دنیا آمد. دارای مدرک تحصیلی دیپلم بود. وی فعالیت هنری را سال ۱۳۰۸ با گروه تئاتر ارومیه آغاز کرد. نخستین تجربه سینمایی او بازی در فیلم «وسوسه شیطان» به کارگردانی محمد زرین دست بود. آنوش سال ۱۳۵۰ در تهران درگذشت.
واهان ترپانچیان (۱۹۱۲م/۱۲۹۱خ – ۱۹۹۸م. /۱۳۷۷خ)، فیلم‌بردار، متخصص امور لابراتوار و تهیه‌کننده ارمنستانی-ایرانی بود.
وی در ارزروم، ارمنستان غربی به دنیا آمد. پس از قتل پدرش در نسل‌کشی ارمنی‌ها در سه سالگی همراه مادرش به سوریه گریخت و سپس به ایران آمد و مقیم تهران شد.
پس از این که سال‌ها در زمینه عکاسی فعالیت کرد و تجربیات فراوانی اندوخت. در ۱۳۱۷ آتلیه عکاسی «فتو واهه» را در خیابان نادری تأسیس کرد واهان «نخستین لابراتوار ظهور و چاپ عکس رنگی در ایران» را دایر کرد و اولین کسی است که نگاتیو رنگی را در ایران به چاپ رساند
در ۱۳۳۰ همراه با سیمیک کنستانتین، ابوالقاسم رضایی و جانی باغداساریان «استودیو البرز»در مدت سه سال، پنج فیلم سینمایی در استودیو البرز تهیه گردید، ولی به رغم آغازی خوش فیلم‌های استودیو البرز با شکست مواجه شد. را بنیان‌گذاری کرد. ترپانچیان در نخستین محصول استودیو البرز که با نام دستکش سفید توسط پرویز خطیبی در ۱۳۳۰ ساخته شد. علاوه بر تهیه کنندگی، فیلم‌بردار نیز بود این فیلم که به صورت ریورسال فیلم‌برداری شد نخستین فیلم ناطق ۱۶ میلی‌متری سینمای ایران محسوب می‌شود. در فیلم‌های زنده باد خاله و عمر دوباره از دیگر محصولات استودیو البرز نیز فیلم‌بردار بود و در فیلم‌های دیگر این استودیو به نام‌های لغزش و گناهکار به عنوان تهیه‌کننده همکاری داشت.
ترپانچیان فیلم‌برداری حاکم یک روزه، نیمه راه زندگی، پنجمین ازدواج را برای سایر استودیوها انجام داد علاوه بر اینها در عنوان‌بندی بسیاری از فیلم‌ها نیز نام فتو واهه (استودیوی عکاسی متعلق به واهان آمده است) در ۱۳۵۲ به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کرد و در همان‌جا درگذشت
آکسونوتمزیس به معنای آسیب آکسون و غلاف میلین (در صورت وجود) آن است. در آکسونوتمزیس سلول‌های شوان که وظیفه ساختن میلین را در دستگاه عصبی محیطی برعهده دارند و همچنین بافت‌های همبند در عصب محیطی مربوطه سالم هستند. در این نوع از آسیب عصب محیطی، به علت تخریب آکسون‌ها و غلاف میلین آن‌ها در بخش پایین محل ضایعه، پدیده فساد والرین را به همراه دارد. قطعه فوقانی آکسون آسیب دیده، برخلاف قطعه پایینی (دیستال) که دچار فساد و تخریب می‌گردد، تقریباً از محل ضایعه از طریق جوانه ای که دارای مخروط رشد(Growth cone) است، به سمت اندونوریوم هدایت می‌شود. سلول‌های شوان با ایجاد راهی مناسب در فیبرهای اعصاب محیطی، نقش مهمی در هدایت جوانه‌ها به سمت لوله اندونوریوم دارند.
سدن(Seddon)در سال ۱۹۴۳، ضایعات اعصاب محیطی را به سه دسته نوروپراکسی،Neuropraxia آکسونوتمزیس و نوروتمزیسNeurotmesis تقسیم‌بندی کرد که آکسونوتمزیس از نظر شدت، آسیبی بیشتر از نوروپراکسی (قطع فیزیولوژیکی عصب) محسوب می‌گردد. سرعت ترمیم فیبرهای عصبی از یک الی چهار میلی‌متر در روز متفاوت است. سرعت بازسازی آکسون‌ها در تنه عصب محیطی نسبت به شاخه‌های ظریفتر آن بیشتر است. در موارد آکسونوتمزیس، ترمیم فیبرهای عصب محیطی به چند ماه زمان نیاز دارد.
در آسیب‌های اعصاب محیطی، ارزیابی شامل موارد ذیل است:
یک عصب محیطی در اندام فوقانی و اندام تحتانی شامل رشته‌های حسی، حرکتی و رشته‌های سمپاتیک است. ضایعه رشته‌های حسی منجربه مشکلات حسی در زیر ناحیه آسیب می‌گردد. آسیب رشته‌های حرکتی ممکن است نورون‌های حرکتی تحتانی که به عضلات اسکلتی می‌روند، رشته‌های سمپاتیک یا هر دو را درگیر کند. در ارزیابی از آسیب یک عصب محیطی، نقایص حسی-حرکتی می‌تواند خفیف، متوسط یا شدید باشد.
تغییرات در EMG :
الکترومیوگرافی(EMG) به معنای ثبت پتانسیل‌های عمل در یک فیبر عضلانی یا گروهی از آن‌ها است. در آکسونوتمزیس، تغییرات در الکترومیوگرافی عبارتنداز(۲ تا ۳ هفته پس از آسیب):
تغییرات در NCV :
سرعت هدایت عصبیNerve conduction velocity (NCV) به معنای ثبت سرعت جریان دپولاریزاسیون در طول قطعه ای از فیبر عصبی است. سه تا چهار روز پس از آسیب،NCV عدم هدایت جریان عصبی را در قسمت انتهایی تا مکان ضایعه نشان می‌دهد. مطالعه NCV در آکسونوتمزیس، حاکی از عدم پاسخ‌های حسی و حرکتی انتهایی است. در موارد آسیب نسبی، پاسخ‌های حسی و حرکتی دارای آمپلی تود کاهش یافته هستند.Otto D.Payton & Richard P.Di Fabio et al.Page: 24
در آکسونوتمزیس دو نوع درمان مطرح می‌گردد که عبارتنداز:
درمان محافظه کارانه می‌تواند همراه با انجام فیزیوتراپی و کاردرمانی و استفاده از وسایل کمکی (مثلا اسپلینت مناسب) باشد.
مهمترین اهداف فیزیوتراپی و کاردرمانی در این موارد شامل:
جراحی می‌تواند در ارتباط با موارد زیر باشد:
در شرایط نه چندان بحرانی ورزشهای کششی منظم باقاعده و مدت طولانی قابلیت حرکتی را بهبود می‌دهند
اگر ضایعه یک عصب محیطی در حد آکسونوتمزیس باشد، پیش آگهی خوبی را ازنظر بهبودی به دنبال دارد. آسیب در شبکه‌های عصبی همانند شبکه بازوییBrachial plexus یا شبکه کمری،Lumbar plexus علایم و نشانه‌های بیشتری از نقایص حسی-حرکتی ایجاد می‌کند. در این موارد، پیش آگهی به میزان آسیب و بازسازی آکسون‌های صدمه دیده بستگی دارد.
مارتیک قره‌خانیان با نام هنری مارتیک (زادهٔ ۲۶ تیر ۱۳۲۸)، خواننده، آهنگساز، تنظیم‌کننده و نوازنده گیتار ارمنی‌تبار اهل ایران و ساکن آمریکا است.
مارتیک قره‌خانیان ۲۶ تیر ۱۳۲۸ از والدینی ارمنی در آبادان متولد شد. از پانزده سالگی به موسیقی روی آورد و در شانزده سالگی جهت پیگیری کار حرفه‌ای خود عازم تهران شد و فعالیت خود را با نوازندگی گیتار و خواندن ترانه‌های خارجی آغاز نمود. پس از روی آوردن به خواندن ترانه‌های فارسی و همراهی بزرگانی چون گوگوش و حسن شماعی‌زاده در اجرا و ساخت آهنگ ترانه و شرکت در برنامه‌های تلویزیونی پیش از انقلاب ایران مثل برنامهٔ تلویزیونی «پنجره» وی به سرعت مورد توجه عموم قرار گرفت. او ترانهٔ حریر را در سال ۱۳۵۵ به عنوان اولین ترانهٔ فارسی زبانش خواند و گوگوش را در کنسرتی در برج ایفل پاریس به عنوان نوازندهٔ گیتار به همرا گروه سل همراهی نمود و ترانهٔ چلچله را نیز برای حسن شماعی‌زاده نوشت و در پاسخ آهنگی را از وی به رسم تشکر هدیه گرفت. دو سال پس از انقلاب ایران وی از ایران خارج و ساکن لس آنجلس آمریکا گشت. مارتیک چندی پیش طی یک مصاحبه با شبکه من و تو گفته بود که سالها پیش قصد بازگشت به ایران را داشته است.
مارتیک به سبب سبک غریب موسیقی خود در فرهنگ و موسیقی ایرانی، تا دههٔ ۱۹۷۰ محبوبیت چندانی در برابر خوانندگانی همچون معین، ابی و بیژن مرتضوی نداشت و از این رو تصمیم به تغییر سبک خود گرفت. در این میان، آهنگ‌هایی که در محبوبیت او تأثیر چشم‌گیری داشتند، آهنگ‌های «بهار»، «ماه»، «تو نشنیدی صدات کردم»، «دو دلبر» و… با آهنگسازی و تنظیم آهنگساز سرشناس ایرانی صادق نوجوکی بودند.
بیشتر اشعار ترانه‌های وی از شاعرانی چون زویا زاکاریان، مسعود فردمنش، جهانبخش پازوکی، بیژن سمندر و شهیار قنبری با آهنگسازان سرشناسی مانند صادق نوجوکی، فرید زلاند و منوچهر چشم‌آذر بوده‌است. صدا و ترانه‌های وی طرفداران زیادی در میان متولدین دهه‌های چهل، پنجاه و شصت شمسی دارد و یادآور خاطراتی بسیار شیرین برای آن‌هاست. آخرین آلبوم مارتیک، سایه‌نشین نام دارد که در اواخر سال ۱۳۹۳ (فوریه ۲۰۱۵) به بازار ارائه شد.
مارتیک برای گوگوش، شهره، هلن، عارف و … آهنگسازی کرده‌است.
بشیر بختیاری (زادهٔ ۱۹۷۱، جاغوری) یک نویسنده و کاریکاتوریست اهل افغانستان است.
بشیر بختیاری فعالیت هنری خود را از سال‌های اول دهه هفتاد آغاز کرد و بگفته خودش اولین کاریکاتوریست افغانستانی است که بیشترین آثارش در فستیوال‌های جهان راه یافته‌است که از جمله: "موزیم کاریکاتور ملانصرالدین" در ترکیه. "یومیومری شیبون" در ژاپن. "هیخوتسک و فیلادلفیا" در آمریکا. و فیستیوال‌های کارتون: کتاب، سلمان رشدی، کار، بهره‌وری، محیط زیست در ایران را می‌توان نام برود.
بشیر بختیاری به مدت نه سال خبرنگار صدای آمریکا VOA بوده و به مدت یک سال هم در تلویزیون طلوع در افغانستان کار کرده‌است. قرار مصاحبهٔ وی بختیاری سه چهار سال آخررا برای تلویزیون‌های کابل. نیروهای ناتو. امنیت ملی و شرکت‌های تجاری فیلم و کلیپ‌های کوتاه و مستند ساخته‌است. او ضمن اینکه یک ژورنالیست حرفه‌ای هست یک طنز پرداز و نمایش نامه نویس موفق افغان نیز است. بختیاری سال‌ها برای مهاجر افغان در شهرهای ایران نمایش‌های غم‌انگیز مهاجرت را به اجرا درآورد. در حال حاضر نیز در استرالیا شهر ملبورن زندگی می‌کند و قرار خبرها ایشان یک گروه هنری دار د و روی آن‌ها در مورد نمایش‌های سنتی و تیاتر کار می‌کند.
کاریکاتورهای بشیر بختیاری در نشریات افغان، ایرانی و ترکی، عربی و غربی چاپ گردیده‌است. یکی از معروف‌ترین کاریکاتورهای او، کاریکاتوریست که طالبان را تفنگ بدوش و لنگ کشیده‌است.
کارتون درکشوری با شالوده‌های بیمار و شیرازه از هم گسیخته
هرچند هنرمندان را آثارشان تفسیر و تعریف می‌کنند، اما بخاطری که بختیاری در پهلوی کار گرافیک و کاریکاتور، فیلمساز برجسته کشور نیز است از اینرو گفتیم تا فرصتی است، آن را غنیمت شمرده و با ایشان مصاحبه‌ای داشته باشیم تا بیشتر از خودشان بشنویم.
این مصاحبه اختصاصی را امین وحیدی البته از راه دور و به صورت آنلاین با وی انجام داده‌است.
نام آشنای بشیر بختیاری را همه شنیده‌ایم، خصوصاً که آثار وی را با نام هنری «باچه آزره» در سایت‌های مختلف بخصوص درکابل پرس دیده‌ایم.
بختیاری از بهترین کاریکاتوریست‌ها و طراحان گرافیک کشوراست که تا کنون آثار گرافیکی و کاریکاتورش در سایت‌های مختلف نشر گردیده است و هنرش علاقه‌مندان زیادی دارد. ظرافت، پختگی و گویایی آثار بختیاری نیازی به تعریف ندارند چون همه خود گویا اند!
بشیر بختیاری یکی از فعال‌ترین همکاران سایت کابل پرس است.
سؤال اول: درکشوری مثل افغانستان شما به‌عنوان کاریکاتوریست چه مسئولیتی احساس می‌نمایید؟
بختیاری: درکشوری با شالوده‌های بیمار و شیرازه از هم گسیخته‌ای که فاشیزم قومی بُردهمگانی دارد، در کشوری که شعار محصلین شان مرگ بر دانشگاه یعنی زنده باد خریت باشد، در کشوری که میمون انکشاف یافته یی مثل کریم خرم وزیر فرهنگش باشد، در کشوری که فرهنگ انتحار سبغهٔ دیانت داشته باشد، در کشوری که ریس جمهور و رده‌های اول کشوری اش جز تبعیض و دروغ چیزی نبافند، بجای احساس مسولیت یا باید نان را به نرخ روز چوبخط کرد یا پشت میله‌های محبس باید جان سپرد.
سؤال: شما زبان طرح کاریکاتور را با زبان متن قلم چگونه مقایسه می‌نمایید؟
بختیاری: به‌عقیده من کاریکاتور کلام صریح تصوری و ایجاز یک متن طویل و خسته کنندهٔ می‌باشد که بزبان خاصی تحریر می‌گردد. گاهی یک کاریکاتور یا کارتون با چند خط ساده خویش یک کتاب معنا را زیربغل دارد، زبان کاریکاتور زبانیست که مقید به کلتور یا زبان خاصی نمی‌باشد و کاریکاتور این سخاوت را دارد که تبعیض میان فرنگی ودری زبان یا سیاه و سفید قایل نیست همه همسان زبان کاریکاتور را می‌دانند. کاریکاتور تنهاترین زبان مشترک اولاد آدمست درحالیکه متن نوشته نیاز به سواد خاص دارد. چشمان نیلی و بادامی هردوبا دیدن کاریکاتور ولو با چند خط ساده، معنی و مفهوم را درمیابند و دریک جمله کاریکاتور زبان ترجمه شده همه ملل وفرهنگ هاست که هیچ متن قلمی ازین توانایی برخوردار نیست.
بختیاری: کارهای گرافیک من نیز مثل کاریکاتورهای من متأسفانه خالی از کاستی نبوده‌اند. اما با این همه تقریباً از ۲۰ سال بدین سو روی گرافیک، طراحی مدرن، کارتون و فیلم‌های ویدئویی کار می‌کنم و صدها؛ لوگو، پوستر، بلبورد، جلد کتب و غیره از کارهای من قبولی شان را درنشر گرفته‌اند و فعلاً نیز با تعدای از جراید غربی همکاری دارم.
درمورد فیلم: من روی کارهای داستانی – هنری کمتر کارکرده‌ام و اغلب کارهای اجرایی من مستند بوده‌اند. من در دوران جنگ علیه تجاوز شوروی و جنگ‌های داخلی حدود بیش از دوصد فیلم مستند را ساختم و اولین و آخرین ژورنالیستی بودم که از عملیات‌های مجاهدین در دوران پرآشوب حضور روسها، از داخل شهر کابل فیلم تهیه نمودم. حدود ده ماه را در تلویزیون طلوع سرگرم ساخت برنامه‌های تفریحی (دوبله کاتور، آلبم هفته و خبر) بودم اما از محیط کاری این شبکه خوشم نیامد قراردادم را با آن‌ها فسخ نمودم و دو سال اخیر را درکابل مشغول ساخت کلیپ‌های تبلیغاتی تلویزیونی بودم و کلیپ‌های که تهیه نمودیم خوشبختانه از بیشترین کلیپ‌های بود که درکابل توفیق نشر یافته وروی آنتن رفتند و اینک که یک سال از مسافرت من می‌گذرد هنوز این کلیپ‌ها از شبکه‌های کابل نشر می‌گردند. سؤال: چه خوب خواهد بود، کمی هم در مورد دیگر فعالیت‌های گرافیکی و فیلم‌سازی تان نیز معلومات بدهید.
تشکر از اینکه با ما بودید
کوه فورُو در استان کاناگاوا (神奈川県) و استان شیزوئوکا (静岡県) قرار دارد. ارتفاع این کوه ۹۲۸ متر است. این کوه جزء سلسله کوه‌های تانزاوا (丹沢山) محسوب می‌شود. 神奈川県の山 ص ۴۶
کوه اونو در استان کاناگاوا (神奈川県) و در داخل پارک ملی کاناگاوا (神奈川県立丹沢大山自然公園) قرار دارد. ارتفاع این کوه ۷۲۳ متر است. این کوه جزء سلسله کوه‌های تانزاوا (丹沢山) محسوب می‌شود. 神奈川県の山 ص ۴۸
وبگاه پارک ملی کاناگاوا
شیدانگُو یاما در استان کاناگاوا (神奈川県) قرار دارد. ارتفاع این کوه ۷۵۸ متر است. این کوه یکی از کوه‌های تشکیل دهندهٔ منطقه کوهستانی تانزاوا (丹沢山地) محسوب می‌شود. 神奈川県の山 ص ۵۰
تاکاماتسو یاما در استان کاناگاوا (神奈川県) و نزدیک شهر آتسوگی (厚木市) قرار دارد. ارتفاع این کوه ۸۰۱ متر است. این کوه یکی از کوه‌های تشکیل دهندهٔ منطقه کوهستانی تانزاوا (丹沢山地) محسوب می‌شود و در قسمت شرقی آن واقع است. 神奈川県の山 ص ۵۰
کُوبُو یاما در استان کاناگاوا (神奈川県) و نزدیک شهر "هادانُوشی" (秦野市) قرار دارد. ارتفاع این کوه ۲۳۵ متر است. این کوه یکی از پنجاه منطقهٔ برگزیدهٔ خوش منظره و یکی از صد منطقه پرگل در استان کاناگاوا است. 神奈川県の山 ص ۵۸
هاکُونِه یاما (Hakone، 箱根山) در استان کاناگاوا (神奈川県) و استان شیزوئوکا (静岡県) قرار دارد. هاکونه یک کوه آتشفشانی است. چندین کوه در منطقهٔ هاکونه وجود دارد.
کوه کینتُوکی یا کوه آشیگارا در استان کاناگاوا (神奈川県) قرار دارد. ارتفاع این کوه ۱۲۱۲ متر است. این کوه یکی از کوه‌های منطقهٔ کوه هاکونه (箱根山) بشمار می‌آید. 神奈川県の山 ص ۶۴
کوه میوجینگاتاکه در استان کاناگاوا (神奈川県) و در نزدیکی "شهر هاکونه" (箱根市) و مینامی گاشیگاراشی (南足柄市) قرار دارد. ارتفاع این کوه ۱۱۶۹ متر است. 神奈川県の山 ص ۶۷
کوه میُوجُوگاتاکِه در استان کاناگاوا (神奈川県) قرار دارد. ارتفاع این کوه ۹۲۳ متر است. این کوه یکی از کوه‌های منطقهٔ کوه هاکونه (箱根山) محسوب می‌شود. 神奈川県の山 ص ۷۰
احد شیخ‌لاری (زاده ۱۳۳۹ - تبریز) بازیکن سابق و مربی فوتبال ایرانی است.روزنامه ارک ۱۳۷۳، ش ۲۱۵، ص ۲ (=صفحات روزنامه) پست اصلی او مهاجم بود و در بیشتر دوران بازی خود بعنوان مهاجم نوک بازی کرد. او در حال حاضر مربی فوتبال می‌باشد. شیخ‌لاری سابقه بازی در تیم‌های منتخب تبریز، منتخب آذربایجان، ایدم تبریز، تراکتور و باشگاه فوتبال ماشین‌سازی تبریز و استقلال رشت را دارد. او در رده‌های نوجوانان، جوانان، بزرگسالان پیراهن تیم ملی ایران را برتن کرده‌است و در حدود ۲۰ بازی برای تیم ملی ایران بازی کرده‌است.روزنامه اخبار ورزشی ۱۳۷۷، ش ۱۰۰۷، ص ۸ (=صفحات روزنامه)مجله کیهان ورزشی، سال ۱۳۶۴، ش ۱۶۰۲، ص ۶۱ (=صفحات روزنامه) او ابتدا مهاجم بازی میکرد و در زدن ضربات سر و شوت های از راه دور مهارت خاصی داشت. که بعدا در سالهای آخر بازیگری با نظر واسیلی گوجا و نیاز مبرم تراکتورسازی در خط دفاع به یک مدافع قهار تبدیل شد و همگان را شگفت زده کرد. هواداران فوتبال آذربایجان به دلیل علاقه وافری که به او داشتند لقب مارادونای آذربایجان را به او داده‌اند.صفحه رسمی احد شیخ لاری - سوابق بازیگری یاگودیچ سرمربی یوگسلاوی الاصل سابق تیم‌های ملی جوانان و نوجوانان ایران دربارهٔ شیخ لاری گفته: «او در زمره بازیکنان استثنایی است که می‌تواند به هنگام پرش برای زدن ضربه سر، دو بار در آسمان خود را به پرشی مضاعف مهمان کند.»مجله کیهان ورزشی ۱۳۷۲، ش ۱۹۹۱، ص ۵۷ (=صفحات مجله)
در جریان اعزام تیم ملی ایران به بازی‌های آسیایی سئول ۱۹۸۶ در زمان مربیگری پرویز دهداری، در اثر یک سوء تفاهم شیخ لاری را در آخرین لحظه از پله هواپیما در فرودگاه مهرآباد پایین آوردند و او را از همراهی تیم ملی در این سفر منع کردند.کیهان ورزشی ۱۳۷۲، ش ۱۹۹۱، ص ۵۷ (=صفحات مجله) واسیلی گوجا سرمربی سابق تراکتور آذربایجان دربارهٔ شیخ لاری گفته: «در تمام ایران لیبرویی مثل شیخ لاری یافت نمی‌شود و من تعجب می‌کنم که چرا به تیم ملی دعوت نمی‌شود. در ۳ تیم استقلال، پرسپولیس و پاس لیبرویی همچون احد وجود ندارد و من فکر می‌کنم عدم انتخاب او به دلیل شهرستانی بودنش است.»هفته نامه نیرو ۱۳۷۱، ش ۹۴، ص ۱۳ (=صفحات هفته نامه)
وی در دوران مربیگری در مس سونگون ورزقان موفق شد با تشکیل تیمی کم هزینه از جوانان بومی منطقه آ‌ذربایجان این تیم را از لیگ دسته سه به لیگ دسته دو و سپس به لیگ دسته یک ایران برساند و تحسین جامعه فوتبال را جلب کند. احد شیخ لاری اولین مربی ایرانی است که موفق شده یک تیم فوتبال را طی فصول متوالی از لیگ دسته سه به لیگ دسته یک برساند،صفحه رسمی احد شیخ لاری - سوابق مربیگری
کامی یاما به معنی کوه خداست و در استان کاناگاوا (神奈川県) قرار دارد. ارتفاع این کوه ۱۴۳۸ متر است. این کوه مرتفع‌ترین کوه در بین کوه‌های هاکونه (箱根山) محسوب می‌شود. 神奈川県の山 ص ۷۲
میکونی یاما در استان کاناگاوا (神奈川県) قرار دارد. ارتفاع این کوه ۱۱۰۲ متر است. این کوه یکی از کوه‌های هاکونه (箱根山) محسوب می‌شود. 神奈川県の山 ص ۷۴
گوردن ویلارد آلپورت (؛ زاده ۱۱ نوامبر ۱۸۹۸ - درگذشته ۹ اکتبر ۱۹۶۷)، روان‌شناس آمریکایی و یکی از اولین نظریه‌پردازان شخصیت بود. او طراح نظریهٔ صفات (trait theory) بود.
گوردن آلپورت در ۱۱ نوامبر ۱۸۹۷ در مانتزوما، ایندیانا به دنیا آمد. آنها چهار برادر بودند و آلپورت کوچکترین آنها بود. پدرش، جان ادواردز آلپورت، پزشک و مادرش، نِلی ادیت وایز آلپورت، معلم بود، و هر دوی آنها تأثیری قوی و مثبت بر وی داشتند. آلپورت در کلیولند، اوهایو بزرگ شد و همان‌جا به مدارس دولتی رفت. برادر بزرگترش، فلوید، دانشجوی هاروارد بود (و بعدها او نیز به یک روان‌شناس معروف تبدیل شد)، و به اصرار وی، آلپورت در ۱۹۱۵ به هاروارد رفت. او به زحمت توانست امتحان ورودی را پاس کند و در ترم اول دانشگاه نیز نمراتش همیشه یا C بود یا D. اما با تلاش بسیار، سال اول را با نمرات A قبول شد. در ۱۹۱۹ آلپورت از دانشگاه هاروارد با مدرک لیسانس اقتصاد و فلسفه فارغ‌التحصیل شد.
بعد از فارغ‌التحصیلی، ظاهراً چون نمی‌دانست می‌خواهد چه کار کند و چون هنوز به دنبال هویت شخصی خود بود، به ترکیه رفت و در استانبول، در رابرت کالج به تدریس انگلیسی و جامعه‌شناسی پرداخت. بعد از یک سال، از هاروارد بورسیه گرفت تا در رشتهٔ روان‌شناسی تحصیل کند. او دو سال بعد، در ۱۹۲۲، و در ۲۴ سالگی در همین رشته دکترا گرفت.
در راه برگشت به ایالات متحده، آلپورت در وین توقف کرد تا یکی از برادرانش را ببیند. در آنجا نامه‌ای به زیگموند فروید نوشت و از او تقاضای ملاقات کرد. فروید این درخواست را پذیرفت. وقتی آلپورت به محل ملاقات رسید، در اتاق انتظار نشست. اتاق پر بود از تصاویری مربوط به رویاهای مختلف. بعد از مدتی، فروید او را به داخل اتاق کارش صدا زد. فروید ساکت نشست، گویا منتظر بود تا آلپورت دلیل ملاقاتش با وی را توضیح دهد. این ساکت ماندن باعث شد آلپورت هول شود و عجولانه دنبال موضوعی بگردد تا سر صحبت را باز کند. در این حالت، آلپورت به یاد پسربچهٔ کوچکی افتاد که در تراموای شهری، به هنگام آمدن به دفتر فروید، دیده بود. ظاهراً این کودک فوبی داشت و از کثیف شدن می‌ترسید. او دائم به مادرش می‌گفت که نمی‌خواهد روی صندلی کثیف یا کنار یک مسافر کثیف بنشیند. آلپورت این داستان را برای فروید تعریف کرد. بعد از پایان داستان، فروید نگاه روانکاوانهٔ خود را به او دوخت و پرسید: «و آن پسر کوچک شما بودید؟» آلپورت به شدت جا خورد اما زود به خودش آمد و بحث را عوض کرد. این حادثه به شدت روی آلپورت تأثیر گذاشت و هرگز آن را فراموش نکرد او به این فکر افتاد که فروید همه چیز را به انگیزه‌های ناهشیار نسبت می‌دهد و این نمی‌تواند صحیح باشد به همین دلیل، در مورد انگیزش، باید یک نظریهٔ دیگر ارائه شود. آلپورت، در نظریهٔ خودش، به تفحص در قسمت تاریک شخصیت نپرداخت. او با تأکید فروید روی سکسوالیته و انگیزه‌های ناهشیار مخالف بود.
بعد از بازگشت از اروپا، آلپورت به تدریس اخلاق اجتماعی در هاروارد پرداخت. در همان‌جا او به پردازش و تدریس آن چیزی پرداخت که احتمالاً اولین درس شخصیت در آمریکا بود. در ۱۹۲۶، او به کالج دارتموث رفت ولی خیلی زود، بعد از چهار سال، برای همیشه به هاروارد برگشت. خدمات وی به هاروارد بسیار زیاد است. از همهٔ آنها مهمتر این بود که وی جزو اولین طرفداران مطالعات چند رشته‌ای، و جزو پیش قدمان در ایجاد دپارتمان روابط اجتماعی بود. این دپارتمان رشته‌های روان‌شناسی، جامعه‌شناسی و انسان‌شناسی را با هم ترکیب می‌کرد. افتخارات آکادمیک او بسیار زیادند. او استادی محبوب و مورد احترام همه بود. آلپورت در ۱۹۶۷، یک ماه قبل از ۷۰ سالگی خویش در کمبریج، ماساچوست درگذشت.
کوه تاکانُوسو یکی از کوه‌های منطقه تامای توکیو در ژاپن است. ارتفاع این کوه ۱۷۳۶ متر است. این کوه یکی از کوه‌های اوکوتاما محسوب می‌شود. 東京都の山 ص ۱۸
ابتدا باید با استفاده از قطارهای جی‌آر، به آخرین ایستگاه خط اومه، یعنی ایستگاه اوکوتاما رسید. سپس از آنجا برای رسیدن به نقطه شروع مسیر در "ایستگاه اتوبوس مینه‌دانی" «峰谷バス亭»　می‌توان از اتوبوس استفاده کرد. راه بازگشت به "ایستگاه اتوبوس میزونه" «水根バス亭» که با اتوبوس ۱۵ دقیقه با "ایستگاه اوکوتاما" فاصله دارد، ختم می‌شود. طول این مسیر ۱۴٬۵ کیلومتر است و طی کردن آن ۷ ساعت طول می‌کشد. 東京都の山 ص ۱۹
ایشیگاکی یاما در استان کاناگاوا (神奈川県) و در نزدیک شهر "اُوداوارا" (小田原市) قرار دارد. 神奈川県の山 ص ۸۴
هِمورُوسان در استان کاناگاوا (神奈川県) قرار دارد. ارتفاع این کوه ۶۴۴ متر است و یکی از کوه‌های منطقه کوهستانی تانزاوا (丹沢山地) محسوب می‌شود. 神奈川県の山 ص ۸۶
زاهدان یکی از کلان‌شهرهای ایران و مرکز استان سیستان و بلوچستان است.
زاهدان همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر گفته شود:
علی شروقی (رشت؛ ۱۳۵۸) نویسنده معاصر ایرانی و روزنامه‌نگار ادبی است.هزار کتاب
او برنده دهمین دوره جایزه ادبی هفت اقلیم در بخش رمان و برنده
تندیس جایزه منتقدان و نویسندگان مطبوعات به عنوان منتقد و روزنامه نگار برتر سال ۸۷ شدhttps://www.magiran.com/article/2006409 روزنامه اعتماد
و برای مجموعه داستان "شکار حیوانات اهلی" نامزد جایزه ادبی هوشنگ گلشیری و جایزه مهرگان ادب شده بود.
شروقی فارغ التحصیل رشته زبان و ادبیات فارسی از دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکز است. او از سال ۸۴ کار خود را با روزنامه دنیای اقتصاد آغاز کرد و در سال ۸۵ با صفحات ادبی روزنامه اعتماد فعالیت خود را ادامه داد. او در صفحه ادبیات روزنامه شرق مشغول به کار بود.
او همچنین مدتی با روزنامه‌های فرهیختگان، جهان اقتصاد و بهار و نشریات شهروند امروز و ایران دخت و ... همکاری کرده‌ و در این نشریات یادداشت‌ها و گفت‌وگوهای متعددی از او منتشر شده‌ است.سایت هزار کتاب