moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در بالای کره، شعاع دیسک‌ها بسیار کوچک و نزدیک به صفرPages 141, 149. است. در نتیجه برای به‌دست آوردن مجموع حجم دیسک‌ها باید از رابطهٔ بالا، انتگرال گرفت:
با توجه به قضیه فیثاغورس می‌دانیم که در هرنقطه بر روی محور عمودی داریم:
پس به جای formula_8 از رابطهٔ زیر که تابعی از مقدار formula_9 است استفاده می‌کنیم:
مقدار تازهٔ formula_8 را در انتگرال جایگذاری می‌کنیم:
مقدار انتگرال برابر است با:
حجم نیمی از کره برابر با formula_14 است پس حجم کل کره می‌شود:
حجم کره در دستگاه مختصات قطبی نیز قابل محاسبه است که در آن حالت باید از رابطهٔ زیر استفاده کرد:
مساحت کره از رابطهٔ زیر به‌دست می‌آید:
ارشمیدس نخستین کسی بود که توانست مساحت کره را به‌دست آورد. مشتق حجم کره نسبت به "r"، شعاع کره، مساحت کره را به‌دست می‌دهد. می‌توان این گونه تصور کرد که حجم یک کره برابر است با مجموع مساحت‌های بیشمار پوستهٔ کروی با ضخامت ناچیز که شعاع آن‌ها از ۰ تا "r" می‌تواند متفاوت باشد. در نتیجه اگر هریک از جزء حجم‌های کره را با "δV"، ضخامت هر پوسته را با "δr" و مساحت هر پوستهٔ کروی با شعاع "r" با نمایش دهیم؛ رابطهٔ زیر میان این متغیرها برقرار خواهد بود:
حجم کل برابر است با مجموع حجم هریک از این پوسته‌ها:
هنگامی که "δr" به سمت صفر میل می‌کند باید از انتگرال به‌جای سیگما استفاده کنیم:
چون قبلاً فرمول حجم کره را به‌دست آورده‌ایم، پس خواهیم داشت:
از دو سر رابطهٔ بالا مشتق می‌گیریم:
که در حالت عمومی به صورت زیر نوشته می‌شود:
در دستگاه مختصات قطبی جزء سطح به صورت formula_24 و در دستگاه مختصات دکارتی به صورت formula_25 به‌دست می‌آید.
مساحت کل کره از انتگرال جزء سطح در تمام سطح کره به‌دست می‌آید:
هِلال یا بَرنلغت‌نامهٔ دهخدا، درآیند «برن» یا ماهِ نو یا ماهچه، در هنر و نشان‌گذاری بیشتر شکل به‌دست‌آمده از جدا کردن یک دایره از یک صفحهٔ گرد است که شکل باقی‌ماندهٔ دو کمان دایره‌ای با شعاع‌‌های متفاوت می‌باشد که همدیگر را در دو نقطه قطع می‌کنند. این نماد هلال که پیش از قرن ۱۵ میلادی کمتر سابقهٔ استفاده دارد؛ یکی از نمادهای اسلام به شمار می‌‌آید که احتملاً به جهت مقابله با نماد صلیب مسیحیان در جنگ‌های صلیبی، شکل و انسجام گرفته‌است. بیشتر کارکرد این نماد اسلام، در مناطق ترکیه و سوریهٔ امروزی گزارش شده‌است. در خصوص علت استفاده از نماد هلال برای اسلام، گمانه‌زنی‌های مختلفی شده‌است از جمله:
از نماد هلال در پرچم کشورهای اسلامی بسیاری از جمله: الجزایر، آذربایجان، مالزی، موریتانی، پاکستان، تونس، ترکیه، ترکمنستان و ازبکستان استفاده شده است.
نمادهای اسلام نشانه‌ها و نمادهای دیداری هستند که ناگفتاری و نانوشتاری‌اند و برای بیان آشنایی با اسلام یا یک سنت ویژه در اسلام که احساس شادی، غم، هواخواهی (طرفداری) و دیگر را برای مخاطب فراخوان می‌کند یا حتی برای نشان دادن باورها و اندیشه‌ها به‌کار می‌رود.
برخی نمادها چون سبز از گاه‌ها پیش و در بسیاری از جاها، با اسلام پیوند خورده‌اند. دیگر نمادها دارای درازا و گسترهٔ محدود و کراندار هستند.
هنر اسلامی بیش‌تر از اینگونه نمادها برای نمایش اندیشه‌های پیچیده بهره می‌برد (پیکرنگاری را ببینید). معماری اسلامی نیز اینگونه نمادها را برای آراستن ساختمان‌های دینی همچون مسجدها، خوانگاه‌ها، درگاه‌ها و دیگر به کار برده‌است. در پرچم‌های پاکستان، ترکیه، موریتانی، صحرای غربی، کومور، آذربایجان، الجزایر، مالزی، سنگاپور، ازبکستان، ترکمنستان، تونس و لیبی نشان ماه و ستاره دیده می‌شود که نماد اسلام است. همچنین پرچم جمهوری اسلامی ایران نیز با شعار اسلامی لا اله الا الله و ۲۲ الله اکبر، نشان اسلامی بودن کشور است. در پرچم کشورهای عربستان سعودی و افغانستان شعار اسلامی لا اله الا الله محمد رسول‌الله دیده می‌شود که صرفا برای اسلامی بودن کشور انتخاب شده‌است.
هلال و ستاره نماد سنتی شهر قسطنطنیه (استانبول امروزی) بوده‌است که بعدها توسط ترکان عثمانی به کار گرفته می‌شود و پس از آن به یکی از نمادهای اسلام تبدیل می‌شود.
این نماد در پرچم کشورهای اسلامی ترکیه و پاکستان نمایان است.
جهت‌یابی ساختمان‌های دینی در گذشته با خورشید، ماه، ستارگان یا سیارات در یک راستا قرار می‌گرفت و اغلب نزدیک کوه‌ها، غارها، درخت‌ها یا رودخانه‌های سرشناس ساخته می‌شد. شباهت ساختمان‌های دینی همه ادیان مفهوم مرکزیت به‌عنوان فضایی مقدس است. این مرکز با دروازه‌ها چارچوب در بخش بیرونی و درونی شناخته می‌شود. نور و رنگ نیز از ویژگی‌های متمایز این عمارت‌ها تلقی می‌شود که هرکدام از ساختمان‌های دینی براساس سنت‌های دینی و فرهنگی خود و همچنین خاستگاه‌ها و بنیادهای خود از رنگ نقاشی‌های دیواری، اشکال اساطیری، شیشه‌کاری منقوش انعکاس نور خورشید و انعکاس نور ماه بهره می‌گیرند.رضا شاطریان-تحلیل معماری مساجد ایران-ص3
هلال ماه و ستاره نمادی باستانی است که در شرق مدیترانه، ایران، میانرودان و آسیای میانه در زمینه‌های مختلف تاریخی استفاده می‌شد که حدوداً در مستعمره یونانی بیزانتیوم توسعه یافت. ۳۰۰ سال قبل از میلاد، پس از اینکه بیزانس برای مدت کوتاهی با پادشاهی ادغام شد، به عنوان نشان سلطنتی مهرداد ششم پونتوس و پادشاهی پونتوس بیشتر مورد استفاده قرار گرفت. همزمان در این دوره، این نماد در قرن اول در سکه‌های ضرب شده توسط شاهنشاهی اشکانی ایران وجود داشت. در حدود قرن پنجم به عنوان نشان سلطنتی شاهنشاهی ساسانی بر روی تمام سکه‌های ضرب شده پادشاهان ساسانی استفاده می‌شد. این نماد به مدت بیش از ۷۰۰ سال از اوایل قرن اول تا سقوط ساسانیان نماد سلطنتی پادشاهان ایران باستان بود که پس از فتح ایران توسط مسلمانان در قرن هفتم به عنوان نماد اسلام معرفی شد، چرا که جوامع اسلامی اولیه نماد ویژه‌ای نداشتند و تنها از رنگ‌ها به عنوان پرچم بهره می‌جستند. در دوره محمد بن عبدالله (پیامبر اسلام) سپاه اسلام و کاروان‌های اسلامی از پرچم‌هایی یکرنگ استفاده می‌کردند و بی‌طرف‌ترین تفکر نظر می‌دهد در رنگ‌هایی سفید بدون هیچگونه نماد یا نوشته تنها نماد مسلمانان بودند.حقیقت تحریف تاریخ از نگاه بی طرفانه؟http://www.hammihan.com/profile/hossinia&page=1/fotw/Flags/ly_1951.html و در دوره‌های بعد رنگ‌هایی همچون سبز نیز بر آن افزوده شده‌است.ماه و ستاره، یک نماد اسلامی؟ (انگلیسی) http://islam.about.com/od/history/a/crescent_moon.htm
در سده نوزدهم میلادی ماه و ستاره بر پرچم امپراتوری عثمانی نقش بست و از ۱۸۴۸ میلادی پرچم عثمانی ماه و ستاره‌ای سفید بر زمینه سرخ بود که امروزه نیز پرچم رسمی ترکیه است. سایر کشورهای استقلال یافته از عثمانی نیز از این نماد در پرچم‌های خود بهره می‌برند از جمله الجزایر، تونس و لیبی. در سده بیستم این نماد در پرچم کشورهای دیگری نیز به کار رفت همچون پاکستان، جمهوری آذربایجان، مالزی، صحرای غربی و موریتانی. در دهه‌های پنجاه و شصت میلادی این نماد به یک نماد اسلامی تعبیر شد. از دهه هفتاد میلادی این نماد به گستردگی مورد استفاده گروه‌های اسلام‌گرا و ناسیونالیسم عرب قرار گرفت.http://www.crwflags.com/fotw/Flags/ly_1951.html
مهم‌ترین نماد دینی در پرچم‌های اسلامی هلال ماه و ستاره است که در پرچم بسیاری از کشورهای اسلامی و گاه در پرچم‌های خاص مانند پرچم ریاست جمهوری (برای مثال در مالدیو) استفاده شده‌است در گذشته از نمادهای اِعلام پیروزی و ظفر بوده‌است.
در اوایل قرن سیزدهم سلطان سلیم سوم هلال ماه و ستاره را بر زمینه‌ای قرمز، برای پرچم پادشاهی انتخاب کرد امروز نیز پرچم ترکیه با کمی تغییرات به همین شکل است، هرچند برخی هلال آن را نماد امپراتوری روم شرقی می‌دانند که عثمانی‌ها آن را حفظ کردند و بعدها ستاره‌ای که الهام از مفهوم النجم در قرآن است، به آن اضافه شد.
در پرچم تونس نیز علامت ماه و ستاره در داخل دایره سفیدی قرار دارد که نشانه خورشید است امروزه نیز بسیاری از کشورهای مسلمان، مانند موریتانی و الجزایر و پاکستان و مالزی، ماه و ستاره را در پرچم خود به کار می‌برند که ماه اشاره به پیامبر اسلام دارد که به تعبیر آنها چون ماه بر جهان اسلام پرتو افکند، و ستاره نماد النجم است
از طرفی پنج پر ستاره اشاره به پنج ستون دین دارد ظاهراً از نظر نمادشناسان ترکیب هلال و ستاره نماد بهشت نیز محسوب می‌شود در پرچم لیبی، پس از تشکیل دولت لیبی در ۱۳۳۰ ش/ ۱۹۵۱، هلال ــ که نماد آغاز ماه قمری در میان مسلمانان است ــ به داستان هجرت پیامبر اسلام و تعلیم اصول و اخلاق او اشاره دارد و ستاره نشان امید به خداوند و هدف متعالی است
نماد هلال ماه و ستاره بر روی برخی از سکه‌های پادشاهی وابسته اشکانی الیمائی در اوایل قرن یکم پس از میلاد دیده می‌شود. همین نماد در سکه‌هایی وجود دارد که احتمالاً مربوط به ارد یکم اشکانی (قرن اول قبل از میلاد) است. در قرن دوم پس از میلاد، برخی از سکه‌های اشکانی نماد ساده شده «گلوله در هلال» را نشان می‌دهند.
همچنین این نشان در سکه‌های اشکانی، پادشاهی آکسوم و نقش برجسته گل گل ملکشاهی در استان ایلام مربوط به شاه آشوری دیده می‌شود.
نقش هلال ماه و ستاره در قرن پنجم هجری به گونه ای چشمگیر بر روی تاج و حاشیه سکه‌های شاهان ساسانی زرتشتی دیده می‌شود.Michael G. Morony, Iraq After the Muslim Conquest,Gorgias Press LLC, 2005. pp ۳۹–۴۰. گزیده: یزدگرد یکم (۴۲۰–۳۹۹) پادشاهی بود که با یک ماه بر روی تاجش نمایانده می‌شد. on.
شهر یونانی بیزانتیوم سکه با نشان ماه و ستاره در سده دوم پیش از میلاد ضرب نمود که به عنوان نشان رسمی و دولتی بر روی پرچمشان استفاده می‌نمودند. بر پایه افسانه‌ها این به افتخار هکتی الهه ماه که شهرشان را از یورش دشمن در ۳۴۰–۳۳۹ پیش از میلاد رهانید، بود. ماه و ستاره تا ۸ قرن توسط شهر یونانی بیزانس مورد استفاده قرار می‌گرفت تا اینکه بوسیله بیزانسی‌ها پرچم قسطنطنیه گشت."Encyclopedia of Ancient Greece" by Nigel Guy Wilson (Routledge, 2006) p.136"The Complete Dictionary of Symbols" by Jack Tresidder (Chronicle Books, 2005) p.127) پس از سقوط قسطنطنیه، امپراتوری عثمانی نیز در سده دوازده میلادی این پرچم را به عنوان نشانه دولت نگاه داشت. از آنجا که سلاطین عثمانی در عین حال عنوان خلیفه مسلمین را داشتند، نزد اروپائیان طرح این پرچم به عنوان نماد اسلام شناخته شد. اکنون شمار بسیاری از کشورهای اسلامی ماه و ستاره را در نگاره‌های گوناگون به پرچم خود افزوده‌اند. نشانهٔ هلال احمر نیز از این تأثیر به کنار نبوده‌است.
این نماد در پرچم کشورهای اسلامی همچون ترکیه، سنگاپور، کومور، پاکستان، الجزایر، جمهوری آذربایجان، مالزی، لیبی، موریتانی، تونس ،صحرای غربی ،ترکمنستان وازبکستان نقش بسته‌است.
ویلیام هولدن (۱۷ آوریل ۱۹۱۸–۱۲ نوامبر ۱۹۸۱) هنرپیشهٔ آمریکایی بود.
ویلیام فرانکلین بیدل در ۱۷ آوریل ۱۹۱۸ در اوفالون، ایلینوی به دنیا آمد. پدرش داروساز «ویلیام فرانکلین بیدل سینیورWilliam Franklin Beedle, Sr.» (۱۸۹۱–۱۹۶۷) یک شیمی‌دان صنعتی و مادرش «مری بلنش بالMary Blanche (née Ball)» (۱۸۹۸–۱۹۹۰) یک معلم بود. خانواده ویلیام هولدن هنگامی که او سه ساله بود به پاسادینا، کالیفرنیا مهاجرت کردند.
در سال ۱۹۳۷ هنگامی که او در کالج شهر ساوت پاسادنا درس شیمی می‌خواند قراردادی برای بازی در فیلمی با شرکت فیلم‌سازی پارامونت امضاء کرد.
اولین نقش آفرینی در جلوی دوربین را در سال ۱۹۳۹ در فیلم "مرد محبوب و موفق" تجربه کرد و این نام تا دوران پیری همراه او بود.
پس از بازگشت از جنگ جهانی دوم دو نقش بزرگ را در فیلم‌های "سانست بلوار" و "چشم و گوش بسته" یا (معصوم) بازی کرد. او در سال ۱۹۵۳ برنده اسکار در فیلمی به کارگردانی بیلی وایلدر به نام بازداشتگاه شماره ۱۷ شد.
در سال ۱۹۵۳ به خاطر بازی در فیلم بازداشتگاه ۱۷ در نقش سافتن می‌باشد. او در هالیوود ملقب به نام پسر طلایی در استدیوی پارامونت است و در دهه ۱۹۵۰ (میلادی) از بزرگترین بازیگران کمپانی پارامونت به حساب می‌آمد.
در ۱۲ نوامبر ۱۹۸۱ در سن ۶۳ سالگی در سنتا مونیکا، کالیفرنیا درگذشت. در خانه‌اش بر اثر سقوط و جراحت پایش می‌لغزد و سرش به لبهٔ میزی می‌خورد.
برنده ۹ جایزه و در حدود ۱۱ نامزدی در جشنواره‌های مختلف می‌باشد که برخی از آنها عبارتنداز:
در دیداری و دوبله ی سر صحنه که از یکی از آثارش داشت به استاد اسماعیلی گفت شما بهتر از خود من حرف میزنی و او را بوسید
فریدریش ویلهلم ارنست پائولوس (۲۳ سپتامبر ۱۸۹۰ – ۱ فوریه ۱۹۵۷) نظامی بلندپایه و فیلدمارشال آلمانی در دوره رایش سوم بود که در جریان اوایل جنگ جهانی دوم غالباً در جایگاه‌های ستادی خدمت کرد.
پائولوس عموماً برای فرماندهی ارتش ششم در نبرد استالینگراد شناخته می‌شود. نیروهای او در پی عملیات اورانوس توسط ارتش سرخ در داخل این شهر به محاصره افتادند. تلاش فیلدمارشال اریش فن مانشتاین، فرمانده ارتش چهارم زرهی بدون همکاری نیروهای پائولوس، برای شکست محاصره از بیرون به جایی نرسید. در پی اتمام ذخایر سوخت، غذا و مهمات، پائولوس برخلاف دستور صریح هیتلر مبنی بر ادامه نبرد، خود و بیش از ۱۰۰ هزار نفر دیگر را تسلیم دشمن کرد. هیتلر، یک روز پیش از تسلیم ارتش ششم، پائولوس را به درجه فیلدمارشالی ترفیع داده بود تا او را تشویق به ادامه مبارزه یا خودکشی کند.Snyder,Encyclopedia of the Third Reich, Louis (1994) [1976], p. 112 با توجه به درجه بالا، در اسارت با پائولوس با احترام بیشتری برخورد شد. پائولوس بعدها به یک منتقد حاکمیت ناسیونال سوسیالیست بدل شد و به جنبشی موسوم به «کمیته ملی برای یک آلمان آزاد» که از طرف شوروی پشتیبانی می‌شد، پیوست. او سال ۱۹۵۳ به آلمان شرقی بازگشت و ۴ سال بعد در درسدن درگذشت.
فریدریش پائولوس روز ۲۳ سپتامبر سال ۱۸۹۰ در روستای برایتناو در منطقه هسن-ناسائو زاده شد. پدرش حساب‌دار مدرسه بود. بدون بهره‌گیری از جایگاه اجتماعی خاصی در بسیاری موارد به اشتباه «فون پائولوس» نامیده شده‌است. دوران مدرسه را به خوبی در کاسل گذراند و قصد ورود به نیروی دریایی امپراتوری آلمان به عنوان افسر دانشجو را داشت که با آن موافقت نشد. مدتی به تحصیل در رشته حقوق در دانشگاه ماربورگ پرداخت. روز ۱۸ فوریه سال ۱۹۱۰، در جریان گسترش نیروهای مسلح، به عنوان افسر دانشجو به نیروی زمینی امپراتوری آلمان پیوست در هنگ ۱۱۱ پیاده‌نظام (۳ بادن) "مارک‌گراف لودویک ویلهلم" در راشتات قرار گرفت. روز ۱۸ اکتبر سال ۱۹۱۱ با درجه ستوان دوم به سلک افسران درآمد.
با آغاز جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴ در جبهه غربی حضور پیدا کرد و آجودان گردان ۳ هنگ بود. ماه نوامبر با ابتلا به بیماری خط مقدم را ترک کرد. سپس به ستاد هنگ ۲ ییگر در "آلپن‌کور" فرستاده شد. در تنها تجربه فرماندهی میدانی در این جنگ، مدت کوتاهی برای هفت هفته در سال ۱۹۱۶ یک گردان مسلسل را در بخش نسبتاً غیرفعال از جبهه روسیه هدایت کرد. سال ۱۹۱۷ به ستاد "آلپن‌کور" رفت. این یگان در رومانی، مقدونیه، نبردهای وردن و سُم عمل نمود. در طول جنگ نشان‌های درجه ۲ و ۱ صلیب آهنین به او اعطا شد. هنگام پایان جنگ درجه سروان داشت.
پائولوس پس از جنگ در تشکیل نیروی داوطلب شبه‌نظامی مرزبانی شرقی "فرای‌کور" مشارکت داد و احتمالاً در قالب آن سال ۱۹۱۹ با دست‌اندازی لهستانی‌ها به خاک آلمان جنگید. در رایشسور، نیروهای مسلح تقلیل‌یافته آلمان، باقی ماند و ابتدا فرمانده یک گروهان امنیت (۱۹۲۰–۱۹۱۹) و سپس آجودان هنگ ۱۴ پیاده‌نظام در کونستانس (۱۹۲۲–۱۹۲۰) بود. یک دوره آموزش ستاد کل با عنوان پوششی «دوره "اِر"» را در برلین گذراند. سپس در ستادهای فرماندهی ۵ پیاده‌نظام در اشتوتگارت (۱۹۲۶–۱۹۲۵) و فرماندهی ۵ توپخانه (۱۹۲۷–۱۹۲۶) خدمت کرد. پائولوس در امور ستادی استعداد قابل توجهی از خود نشان می‌داد و دقت زیادی صرف جزئیات می‌کرد. روز ۱ اکتبر سال ۱۹۲۷ فرماندهی گروهان ۲ هنگ ۱۳ پیاده‌نظام وورتمبرگر در اولم را بر عهده گرفت؛ جایی که اروین رومل فرمانده گروهان مسلسل بود. البته این دو با داشتن روحیاتی متفاوت توجه چندانی به یکدیگر نداشتند. پائولوس پاییز سال ۱۹۳۰ در ستاد لشکر پنجم پیاده‌نظام در اشتوتگارت، به امور ستادی بازگشت و روز ۱ فوریه سال ۱۹۳۱ به درجه سرگرد ترفیع گرفت. پاییز این سال به عنوان افسر ستادی وارد دفتر آموزش نیروی زمینی در وزارت دفاع شد. سال ۱۹۳۴ فرمانده گردان ۳ ترابری موتوریزه در برلین و مدتی بعد رئیس ستاد نیروهای موتوریزه و زرهی تحت امر سپهبد اوسوالت لوتس، شد. سال ۱۹۳۸ به عنوان رئیس ستاد گروه زرهی گودریان منصوب گشت. هاینتس گودریان او را زیرک و نابغه، سخت کوش، با وجدان و با استعداد اما فاقد سرسختی، قدرت تصمیم‌گیری و تجربه فرماندهی توصیف کرده‌است. به هر روی پائولوس سعی داشت با خوش‌رفتاری نسبت خوبی با دیگران داشته باشد و برای خود دشمن‌تراشی نکند. در این میانه قادر به برقرار روابط با افراد سرشناسی چون سپهبد والتر فون رایشناو، رئیس دفتر نیروهای مسلح در وزارت دفاع، شد. در پی به قدرت رسیدن حزب ناسیونال سوسیالیست ترقی مدارج پرسرعتی داشت. سال ۱۹۳۳ به درجه سرهنگ دوم و سال ۱۹۳۵ به درجه سرهنگ ترفیع گرفت. مدتی رئیس ستاد سپاه ۱۶ بود. روز ۱ ژانویه سال ۱۹۳۹ درجه سرتیپ دریافت کرد و به ریاست ستاد ارتش دهم در لایپزیش رسید. در این جایگاه رابطه خوبی با ارتشبد گرت فون روندشتت، فرمانده ارتش داشت. فون روندشتت غالباً وقت خود را در کنار یگان‌های میدانی سپری می‌کرد و پائولوس کارهای عادی ستادی را به شکل بسیار مناسبی انجام می‌داد. این دو ترکیب بسیار کاملی با یکدیگر ایجاد می‌کردند.
ترفیع درجات:
پائولوس با آغاز جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۳۹، همراه ارتش دهم در نبرد لهستان حضور یافت. این ارتش سپس به ارتش ششم تغییر عنوان داد و به جبهه غرب منتقل شد. پس از پیروزی در نبرد فرانسه، پائولوس در مراسم امضای تسلیم بلژیک توسط ئوپولد سوم در روز ۲۸ مه سال ۱۹۴۰، در کنار فون روندشتت حاضر بود. ارتش ششم بخشی از علمیات "زی‌لووه"، تهاجم به بریتانیا به حساب می‌آمد. پائولوس طرح‌ریزی‌های لازم بدین منظور را انجام داد اما در نهایت مشارکت این ارتش در این عملیات لغو شد.
پائولوس روز ۳ سپتامبر سال ۱۹۴۰، به دستور ارتشبد فرانتس هالدر، رئیس ستاد کل نیروی زمینی آلمان، به عنوان معاون رئیس ستاد عملیات‌های فرماندهی عالی نیروی زمینی منصوب شد و وظیفه اختلاف‌زدایی از فرماندهی عالی ورماخت و فرماندهی عالی نیروی زمینی و توسعه بیشتر طرح عملیاتی بارباروسا، برای تهاجم به شوروی را بر عهده گرفت. کار بر روی طرح ابتدایی برای جایگیری نیروهای آلمانی در مناطق شرقی با عنوان «استقرار در شرق» را تا میانه ماه سپتامبر به اتمام رساند. طرح نهایی خود را نیز در عرض دو هفته تکمیل و تحت عنوان «بنیان‌های عملیات روسیه» در پایان ماه اکتبر ارائه کرد. با وجود این که در طرح خود به مشکلاتی که ممکن بود آلمان در تهاجم به شوروی با آن مواجه شود اشاره نموده بود، جو عمومی خوشبینی بین آلمانی‌ها او را از تأکید بر نگرانی‌های خود در این رابطه در مقابل رهبران ارشد، بازمی‌داشت. برای به انجام رساندن این مأموریت اغلب تا شب هنگام مشغول فعالیت بود و به‌استثنای اسناد طبقه‌بندی‌شده، اوراق مربوطه را با خود به خانه می‌برد. بدین ترتیب نمی‌توانست این مسئله را از دو پسر نظامی خود و همسرش مخفی نگاه دارد. همین مسئله موجب بروز بحث‌هایی درون خانواده در ارتباط با ماهیت کار او می‌شد. همسرش او را از لحاظ مسائل اخلاقی و مذهبی تهاجم به شوروی، مورد اعتراض قرار می‌داد. پائولوس با درک این اعتراضات، خود را سربازی معرفی می‌کرد که در حال انجام فرمان است و در هر صورت مسئولیتی در قبال سیاست ندارد و از طرفی نظر او در این رابطه پرسیده نشده‌است. وقتی همسرش از او دربارهٔ اتفاقی که برای سربازان، به‌خصوص پسرانشان، خواهد افتاد پرسش کرد، پائولوس پاسخ داد امید و احتمال یک پیروزی قاطع در سال ۱۹۴۱ وجود دارد که حتی ممکن است تنها ۴ تا ۶ هفته به طول بینجامد.
پائولوس ماه آوریل سال ۱۹۴۱ به شمال آفریقا به نزد سپهبد رومل فرستاده شد و بیش از دو هفته را آن‌جا گذراند. ناظر تهاجم ناموفق اولیه نیروی‌های محور به طبرق بود. در ارتباط با عملیات‌های آینده به رومل مشورت رساند. پس از بازگشت توصیه به اعزام نیروی کمکی به شمال آفریقا کرد.
در پی آغاز عملیات بارباروسا از روز ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۱، با توجه به تمرکز آلمان بر جبهه شرقی، بار کاری پائولوس کاهش یافت. به شکل ویژه‌ای پیشروی ارتش ششم، یگان سابق خود، را در اوکراین دنبال و با فرماندهی آن مکرراً مکاتبه می‌کرد. ماه اوت به نمایندگی فرماندهی عالی نیروی زمینی برای بازدید از قرارگاه‌ها خود به خط مقدم فرستاده شد.
پس از آن که فیلدمارشال فون روندشتت از مقام فرماندهی گروه ارتش جنوب کناره‌گیری کرد، فیلدمارشال والتر فون رایشناو، فرمانده ارتش ششم، ماه دسامبر سال ۱۹۴۱، با حفظ سِمَت پیشین، توسط هیتلر جانشین او شد. در دیدار روز ۳ دسامبر هیتلر از قرارگاه گروه ارتش جنوب در پولتاوا، فون رایشناو با اذعان به این که قادر به اداره هم‌زمان هر دو جایگاه نیست، توصیه کرد فرماندهی ارتش ششم به پائولوس، رئیس پیشین ستاد او سپرده شود. بدین ترتیب با موافقت هیتلر، پائولوس روز نخست سال ۱۹۴۲ به درجه سپهبدی ترفیع گرفت و پنج روز بعد به فرماندهی ارتش ششم منصوب شد. بدین ترتیب کسی که پیش از آن حتی در دوره صلح یگانی بزرگ‌تر از یک گردان را فرماندهی نکرده بود، در میانه جنگ به فرماندهی یک ارتش میدانی بیش از ۲۵۰٬۰۰۰ نفری می‌رسید. فون رایشناو که می‌توانست در ابتدا راهنما و مشاور او باشد، دقیقاً یک هفته بعد در اثر حمله قلبی درگذشت.
در جریان حمله پیش‌دستانه ارتش سرخ که منجر به وقوع نبرد دوم خارکوف در ماه مه سال ۱۹۴۲ شد، فرماندهی عالی گروه ارتش جنوب را از هر گونه عقب‌نشینی منع کرد. پائولوس در این نبرد که در ابتدا برای آلمانی‌ها صورت دفاعی داشت، آغاز متزلزلی از خود نشان داد. فیلدمارشال فدر فون بک، فرمانده جدید گروه ارتش جنوب معتقد بود پائولوس عملکر چندان خوبی در این موقعیت نداشت. از این رو به توصیه بُک سرتیپ آرتور اشمیت به عنوان افسری سرسخت در جایگاه رئیس ستاد ارتش ششم در کنار پائولوس قرار گرفت. به هر صورت در سرانجام شکست سختی به دشمن در خارکوف وارد آمد و پائولوس نشان عالی صلیب شوالیه صلیب آهنین را دریافت کرد.
پائولوس تا جایی که ممکن بود تلاش می‌کرد با اسرا و غیرنظامیان رفتار انسانی شود. پائولوس برخلاف فون رایشناو که تعامل تامی با یگان‌های آینزاتس‌گروپن اس‌اس داشت، همین که در جایگاه خود قرار گرفت همکاری با این نیروها را قطع کرد و به کشتار یهودیان در ناحیه عملیاتی خود پایان داد. او همچنین اجرای فرمان کمیسار در از بین بردن عناصر حرب کمونیست شوروی در محل دستگیری، را متوقف نمود.
در قالب تهاجم تابستانه آلمان در سال ۱۹۴۲ موسوم به «مورد آبی» از روز ۲۸ ژوئن، ارتش ششم به عنوان سرنیزه گروه ارتش ب به سمت روز ولگا در مجاورت استالینگراد در فاصله ۵۶۰ کیلومتری از خط آغاز یورش برد. پائولوس در این زمان بزرگ‌ترین ارتش میدانی آلمان در جبهه شرقی را با پنج سپاه از جمله یک سپاه زرهی، مجموعا با ۱۴ لشکر فرماندهی می‌کرد. در اثر مشکلات تدارکاتی و به‌خصوص کمبود سوخت، حرکت به کندی پیش می‌رفت و گاهی کاملاً متوقف می‌شد. برخلاف سال گذشته، نیروهای شوروی به جای ایستادگی در محل، عموما از مقابل آلمانی‌ها عقب‌نشینی می‌کردند. با این وجود نیروهای پائولوس تا روز ۲۸ ژوئیه در مسیر خود بیش از ۱٬۰۰۰ تانک شوروی را منهدم کردند و حدود ۵۵٬۰۰۰ نفر را به اسارت گرفتند. پس از تکمیل ذخایر تدارکاتی، پائولوس روز ۲۳ اوت به سپاه ۱۴ زرهی دستور داد در جهت رود ولگا در شمال استالینگراد حمله کند. این حمله با موفقیت اجرا شد و نیروی مورد نظر روز بعد در فاصله ۵۰ کیلومتری به رود رسید. در این حال ضدحمله ارتش سرخ این سپاه را به محاصره انداخت. برقراری ارتباط توسط پائولوس با نیروی در محاصره تا روز ۲ سپتامبر به طول انجامید. این درگیری‌ها موجب تلف شدن ۳۸٬۰۰۰ تن از نیروهای ارتش ششم معادل بیش از ده درصد از توان اولیه آن شد.
ارتشبد ماکسیمیلیان فون وایخس، فرمانده گروه ارتش ب، از پائولوس خواست همان روز ۲ سپتامبر، پیش از آن که دشمن فرصت سازمان دادن به دفاع درون استالینگراد را داشته باشد، حمله به این شهر را آغاز کند. با این وجود پائولوس با نگرانی از تکرار تلقات سنگین، این کار را پنج روز به تعویق انداخت. شوروی در این نیروهای کمکی زیادی وارد شهر کرد. پائولوس در نهایت از روز ۷ سپتامبر سال ۱۹۴۲ حمله به استالینگراد را با جلوداری سپاه ۵۱ آغاز کرد. ارتش سرخ مقاومت شدیدی بر سر هر ساختمان نشان داد و مکرراً دست به ضدحملات موضعی می‌زد. به هر صورت تپه مامایف در مرکز شهر روز ۱۳ سپتامبر به تصرف آلمانی‌ها درآمد. از این زمان مقاومت شوروی شدت مضاعفی گرفت؛ به وجهی که نیروهای پائولوس ۵۰۰ متر باقی مانده تا رود ولگا را در عرض یک هفته طی کردند.
تاکتیک پائولوس در استالینگراد به حملات رو در روی صرف محدود بود؛ البته در موقعیت نبرد شهری فضایی برای تحرک وجود نداشت و همه مزیت جغرافیا و مواضع به مدافع می‌رسید. ارتشبد "لوفت‌وافه" ولفرام فون روشتوفن، فرمانده ناوگان چهارم هوایی در منطقه، از ستاد کل نیروی زمینی خواست پائولوس را با فرمانده بهتری جایگزین کند. با این وجود پائولوس به عنوان فردی فرمان‌بردار همچنان مورد اعتماد فرماندهی عالی بود. پائولوس تا پایان ماه اکتبر بر ۹۰ درصد از محدوده شهری استالینگراد مسلط شد. این شهر به محل تمرکز هر دو طرف بدل گشته بود. شوروی نیروی کافی برای درگیر نگاه داشتن او به شهر تزریق می‌کرد. پائولوس در این درگیری‌ها ۲۰٬۰۰۰ نفر از نیروهای خود را هر هفته از دست می‌داد. در این حال از اوایل ماه نوامبر زمستان فرا رسید.
درحالی‌که پائولوس به شکل پرخسارتی درون شهر درگیر بود، گروه ارتش ب نیروی آلمانی کافی برای جناحین آن در اختیار نداشت. بدین سبب ناچار از ارتش‌های هشتم ایتالیا و سوم رومانی در جناح شمالی غربی و ارتش‌های چهارم زرهی ورماخت و چهارم رومانی در جناح جنوبی استفاده شد. همان ارتش چهارم زرهی هم تا روز ۱۹ نوامبر تنها از سه لشکر ضعیف آلمانی متشکل می‌شد. سپهبد والتر فون زایدلیتس-کورتسباخ، فرمانده سپاه ۵۱ از پائولوس خواست دو لشکر زرهی دوازدهم و بیست‌وچهارم را از درگیری‌های خیابانی بیرون بکشد و با تقویتشان، از آن‌ها به عنوان نیروی ذخیره احتیاطی جهت مقابله با هر گونه رخنه احتمالی دشمن استفاده کند. به هر صورت پائولوس با این نظر مخالف کرد. با این حال خود نیز پائولوس به تجمع نیروهای دشمن در جناحین ارتش ششم مشکوک شده بود.
ارتش سرخ با اجرای عملیات اورانوس از روز ۱۹ نوامبر سال ۱۹۴۲، ارتش سوم رومانی در جناح شمالی پائولوس را به سرعت در هم کوبید. سپاه ۴۸ زرهی پشت سر آن با تنها ۲۰ تانک آلمانی نتوانست جلوی دشمن را بگیرد. حمله مشابهی روز بعد علیه ارتش چهارم رومانی و ارتش مستهلک چهارم زرهی در جناح شمالی صورت گرفت. تا روز ۲۱ نوامبر دو انبر ارتش سرخ با حرکت در عمق پشت سر آن در حال تشکیل یک محاصره دو طرفه بزرگ علیه ارتش ششم پائولوس بود. ظهر همان روز یک ستون زرهی شوروی به فاصله اندکی از قرارگاه پائولوس در گولوبینسکی رسید. پائولوس به همراه ستادش با دور شدن از بدنه اصلی ارتش ششم رو جنوب به گریخت. او چند ساعت بعد با هواپیما از فراز خطوط دشمن به فرودگاه گومراک در ناحیه بازگشت تا شرایط متزلزل را در دست بگیرد. در این مدت پائولوس با فهم دیرهنگام شرایط، هیچ اقدامی برای بیرون کشیدن نیروهای خود از این تله و یا دست کم برای مقابله و متوقف کردن انبرهای دشمن صورت نداد. مدتی بعد دور سرنیزه ارتش سرخ در کالاچ به یکدیگر متصل و محاصره ارتش ششم در ناحیه‌ای به مساحت تقریبی ۱٬۲۰۰ کیلومتر مربع تکمیل شد. بیشتر یگان‌های تدارکاتی پشت سر به دست دشمن افتاد یا به دست خود آلمانی‌ها از بین رفت. پائولوس از پیش گرفتار کمبودهای تدارکاتی بود. او روز ۲۱ نوامبر به گروه ارتش ب پیشنهاد کرد ارتش ششم خود محاصره بشکند و به سمت قسمت سفلی رود دن در جنوب غربی عقب بنشیند. با این حال همان روز فرمان آدولف هیتلر، پیشوای آلمان به دست پائولوس رسید که از او می‌خواست در همان موضع پایداری کند و هیچ اقدامی از جانب ارتش ششم برای خروج از محاصره صورت نگیرد. با وجود این که اغلب فرماندهان ارشد از جمله ارتشبد هرمان هوت، فرمانده ارتش چهارم زرهی، خواهان اقدام بلافاصله برای خروج بودند، پائولوس در تابعیت تام سر به این فرمان نهاد.
پائولوس روز ۲۲ نوامبر قرارگاه خود را به یک پناهگاه بتنی در بخش شمالی منطقه تحت محاصره منتقل کرد. پائولوس پیامی برای هیتلر فرستاد و خواهان دریافت مجوز عقب‌نشینی شد. او پیش از این نیرویی متشکل از یگان‌های زرهی، توپخانه و پیاده‌نظامی موتوریزه گرد آورده بود تا در این صورت راه را برای دیگران باز کنند. به هر صورت او قصد نداشت بدون مجوز دست به چنین کاری بزند. فرماندهان سپاه‌های ارتش ششم روز ۲۷ نوامبر در قرارگاه پائولوس گرد آمدند و به اتفاق، حتی پایبندترین آن‌ها به ناسیونال سوسیالیسم، از او خواستند فرمان هیتلر را نادیده بگیرد و خود فرمان به خروج دهد. سپهبد زایدلیتس به او گفت در این کار «دل شیر» داشته باشد تا نیروهایش را نجات دهد. سپهبد اروین یِنِکه، فرمانده سپاه ۴ و دوست شخصی پائولوس، سعی کرد با گفتن این جمله که «اگر رایشناو بود بی‌تردید چنین می‌کرد» او را تحت تأثیر بگذارد که پاسخ گرفت: «من رایشناو نیستم.» و «از فرمان اطاعت خواهم کرد.» این فشار بر گرده پائولوس موجب عود کردن اسهال خونی که در جنگ جهانی اول به آن مبتلا شده بود، در او شد و اختلالاتی همچون تیک عصبی برایش به بار آورد. هیتلر بابت تقدیر از این وفاداری روز ۳۰ نوامبر او را به درجه ارتشبد ترفیع داد.
درحالی‌که سپهبد کورت سایتسلر، رئیس ستاد کل نیروی زمینی آلمان به دنبال راضی کردن هیتلر به صدور فرمان عقب‌نشینی به پائولوس بود، رایشس‌مارشال هرمان گورینگ، فرمانده کل "لوفت‌وافه" به هیتلر اطمینان داد نیروی هوایی تدارکات کافی را به پائولوس خواهد رساند. ارتش سرخ پس از تکمیل محاصره تقریبا هیچ فشاری بر منطقه تحت محاصره نمی‌آورد بلکه در تلاش بود با حمله به سمت رود دُن شکاف بین پائولوس و هر گونه نیروی نجات بیرونی را افزایش دهد. به هر صورت، فیلدمارشال اریش فون مانشتاین، فرمانده گروه ارتش دن، اواخر ماه نوامبر سال ۱۹۴۲ عملیاتی آغاز کرد که محاصره ارتش ششم را از بیرون بکشند. نیروهای او تا ۶۰ کیلومتری خط درونی محاصره پیش رفتند و روز ۲۰ دسامبر سرپلی بر رود میشکوفا ایجاد کردند. مانشتاین که دیگر نمی‌توانست جلوتر برود سرگرد گئورگ آیزمان، افسر ارشد اطلاعات خود را با هواپیما به نزد پائولوس درون محاصره فرستاد تا او را راضی به خروج کند. به هر حال تا این زمان با عدم وفوق تدارکات‌رسانی هوایی، شرایط در استالینگراد برای نیروهای پائولوس بهرانی شده بود. جیره آن‌ها ته کشیده بود و همه اسب‌ها را هم خورده بودند. به علل مختلف از جمله سرمازدگی، از توان اولیه ۲۷۰٬۰۰۰ نفر تنها ۴۰٬۰۰۰ نفر نیروی مؤثر باقی مانده بود. سوخت زیادی برای پائولوس نمانده بود. تقریباً تمامی ساختمان‌های چوبی از پیش به عنوان سوخت گرمایش سوزانده شده بودند. بدین ترتیب پائولوس اقدام به خروج پیش از دریافت تدارکات کافی را رد کرد. او اعلام کرد با سوختی که دارد تنها خواهد توانست کمتر از ۳۰ کیلومتر پیش برود؛ پس پیش از آن مانشاین می‌بایست ۴۰ کیلومتر دیگر پیش بیاید. در این وضعیت با فشار شوروی بر دیگر بخش‌های گروه ارتش دن، مانشتاین که نیروی ذخیره نداشت، وادار شد بیشتر نیروهای زرهی اختصاص‌یافته به عملیات نجات را راهی آن قسمت‌ها کند. همین نیروی باقی مانده نیز زیر فشار دشمن از روز ۲۷ دسامبر شروع به عقب‌نشینی کرد.
روز ۸ ژانویه سال ۱۹۴۳ ضرب‌الاجلی از جانب شوروی صادر شد که به پائولوس اخطار می‌داد اگر تا فردا تسلیم نشود تمامی نیروهای در محاصره منهدم خواهند شد. پائولوس هیچ پاسخی به آن نداد. تهاجم نهایی شوروی از روز ۱۰ ژانویه آغاز شد اما همچنان با مقاومت شدید و البته از سر ناچاری آلمانی‌ها مواجه گشت. هیتلر روز ۱۵ ژانویه برگ‌های بلوط صلیب شوالیه را به پائولوس اعطا کرد. به هر حال قدرت هفت ارتش میدانی شوروی به مرور بر توان تحلیل‌رفته ارتش ششم پائولوس فائق آمد. روز ۲۲ ژانویه آخرین فرودگاه در دست آلمانی‌ها سقوط کرد تا آخرین راه تدارکات‌رسانی به پائولوس قطع شود. روز بعد دیواره غربی شکسته و منطقه تحت محاصره به دو نیم شد. به خواست هیتلر، پائولوس هنوز از تسلیم شدن خودداری می‌کرد. او دستور داد جیزه ناچیز باقی مانده تنها به سربازانی که قادر به رزم هستند اختصاص یابد. وضعیت وخیم جسمانی پائولوس روز ۲۵ ژانویه با زخمی که در اثر انفجار یک بمب در نزدیکی او به سرش وارد گشت، بدتر شد. ارتش سرخ بخش جنوبی محاصره را هم روز ۲۸ ژانویه نصف کرد. پائولوس در خرابه‌ای از یک فروشگاه بزرگ در میدان سرخ در جنوبی‌ترین قسمت بود. پائولوس روز ۳۰ ژانویه در پیامی به هیتلر ضمن تبریک دهمین سالگرد به قدرت رسیدن او، ابراز امیدواری کرد پایداری ارتش ششم الگویی برای نسل‌های آینده آلمان باشد. همان روز، چند صد متر آن سو تر، قرارگاه سپاه ۱۴ زرهی خود را تسلیم دشمن کرد. هفت ژنرال دیگر نیز در قسمت مرکزی به اسارت گرفته شدند. هیتلر شب همان ۳۰ ژانویه پائولوس را به درجه فیلدمارشال ترفیع داد و ضمناً به او خاطر نشان کرد هیچ فیلدمارشال آلمانی تا کنون خود را تسلیم دشمن نکرده‌است؛ پیامی که به وضوح از پائولوس می‌خواست دست به خودکشی بزند.
ساعت ۶:۱۵ صبح روز ۳۱ ژانویه سال ۱۹۴۳ قرارگاه ارتش ششم در یک پیام رادیویی به فرماندهی عالی نیروی زمینی گزارش کرد سربازان دشمن پشت در هستند. البته به این موضوع اشاره نشد که مذاکره برای تسلیم از پیش در حال انجام است. آخرین پیام ساعت ۷:۱۵ صبح ارسال شد و مدت کوتاهی بعد پائولوس خود را تسلیم دشمن کرد. در این حال سپهبد کارل اشترکر، فرمانده سپاه ۱۱ در بخش شمالی، همچنان در حال مقاومت بود. به هر صورت نیروهای این آخرین جزیره مقاومت نیز ۲ فوریه تسلیم شدند.
از مجموع ۲۷۴٬۰۰۰ نفر، از جمله ۲۴۰٬۰۰۰ آلمانی، که روز ۲۲ نوامبر سال ۱۹۴۲ در ناحیه استالینگراد به محاصره افتادند تقریباً ۲۵٬۰۰۰ نفر عموماً زخمی یا بیمار با هواپیما از آن خارج و حدود ۹۱٬۰۰۰ نفر تسلیم شدند. مابقی این مقدار در این مدت در خرابه‌های شهر جان باختند. حدود ۱۶٬۸۰۰ نفر نیز از پیش اسیر شده بودند. بیست و چهار ژنرال میان اسرا بود. همان تعدادی که اسیر شدند غالباً در پیاده‌روی در شرایط سخت زمستانی در مسافت طولانی تا اردوگاه‌ها و در وضعیت بد این اردوگاه‌ها تلف شدند و تنها حدود ۶٬۰۰۰ تن از آن‌ها تا سال ۱۹۵۵ به آلمان بازگشتند.
ظاهراً پائولوس به خاطر اعتقادات مذهبی دست به خودکشی نزده‌است.
به لحاظ درجهٔ نظامی بالا، از پائولوس در اردوگاه‌های کار اجباری استفاده نشد اما شوروی سعی داشت از او بهره‌برداری سیاسی بکند. برخلاف اسرای دیگر، پائولوس در خانه‌ای ویلایی به همراه دو اسیر بلندپایه آلمانی دیگر زندگی می‌کرد. او در گونه‌ای از حبس خانگی بسیار محدود در مسکو به سر می‌برد. در ابتدا از همکاری با شوروی سرباز زد و معتقد بود افسران اسیر نباید وارد سیاست شوند. اطلاع از کودتای ۲۰ ژوئیه ۱۹۴۴ و حوادث پس از آن نظر او را تغییر داد. پائولوس آشنایی نزدیکی با چند تن از عوامل این کودتا داشت. به یکی از منتقدان رژیم حاکم بر آلمان تبدیل شد و به کمیته ملی آلمان آزاد که با حمایت شوروی ایجاد شده بود، پیوست و آلمانی‌ها را به تسلیم فراخواند. پائولوس نخستین مخابره رادویی ضد حکومت آلمان را در روز ۸ اوت سال ۱۹۴۴ انجام داد و از نظامیان آلمانی خواست به مخالفت با هیتلر برخیزند. گشتاپو همان روز اعضای خانواده او را دستگیر کرد.
پائولوس به عنوان شاهد در دادگاه نونبرگ در سال ۱۹۴۶ حاضر شد. با این حال او را ماه نوامبر سال ۱۹۵۳ از اسارت آزاد کردند. با روی آوردن به کمونیسم به آلمان شرقی رفت و در درسدن ساکن شد. پائولوس به عنوان محقق تاریخ نظامی در دانشسرای پلیس ملی آلمان شرقی و بازرس آن مشغول به کار شد.
پائولوس هنگام خدمت در هنگ ۱۱۱ پیاده‌نظام با النا روزتی-سولسکو، نجیب‌زاده رومانیایی، از طریق برادارانش که در هنگ با او همکار بودند، آشنا شد و روز ۴ ژوئیه سال ۱۹۱۲ ازدواج کرد. النا یک سال از او بزرگ‌تر بود. حاصل این ازدواج سه فرزند بود. فرزند نخست آن‌ها یک دختر سال ۱۹۱۴ متولد شد. دو پسر دوقلو، فریدرش و ارنست، سال ۱۹۱۸ به دنیا آمدند و هر دو بعدها افسران نیروی زمینی ورماخت شدند. ارنست در نیروی زرهی ماه ماه سال ۱۹۴۲ در جریان نبرد دوم خارکوف زخمی شد و به آلمان بازگشت. فریدریش ماه فوریه سال ۱۹۴۴ در آنتسیو جبهه ایتالیا کشته شد. همسرش بدون این‌که پس از آخرین ملاقاتشان در سال ۱۹۴۲ دوباره او را ببیند در سال ۱۹۴۹ درگذشت. ارنست گاهی امکان می‌یافت با پدر ملاقات کند. به هر طریق سال‌های پایانی زندگی پائولوس در تنهایی سپری شد. البته ارنست همواره به شکل علنی عقاید کمونیستی پدرش را رد می‌کرد. فیلدمارشال سابق فریدریش پائولوس احتمالاً در اثر ابتدا به سرطان، در نهایت روز ۱ فوریه سال ۱۹۵۷، یک روز پس از چهاردهمین سالگرد تسلیم در استالینگراد، در درسدن درگذشت و در بادن در کنار آرامگان همسرش به خاک سپرده شد. ارنست پسرش سال ۱۹۷۰ خودکشی کرد.
جنگ فالکلند جنگی اعلان‌نشده بود که در سال ۱۹۸۲ در زمان نخست‌وزیری مارگارت تاچر در بریتانیا بین این کشور و آرژانتین برسر مالکیت سرزمین‌های فرادریایی بریتانیا در جنوب اقیانوس اطلس شامل جزایر فالکلند و جزایر جورجیای جنوبی و ساندویچ جنوبی درگرفت. جزایر فالکلند ۴۰۰ کیلومتر با سواحل آرژانتین فاصله دارند و انگلیس از سال ۱۸۳۳ بر این جزایر حاکمیت دارد. این نبرد ۷۴ روز ادامه داشت و به مرگ ۲۵۵ بریتانیایی و ۶۴۹ آرژانتینی و ۳ نفر از ساکنان فالکلند انجامید. این جنگ در ۲ آوریل ۱۹۸۲ برای باز پس گیری جزایر فالکلند توسط آرژانتین آغاز شد. در روز ۵ آوریل نیروهای دریایی و هوایی بریتانیا به منطقه فرستاده شدند. جنگ پس از حدود ۱۰ هفته در ۱۴ ژوئن با تسلیم شدن نیروهای آرژانتین پایان یافت و نیروهای بریتانیایی مجدداً کنترل جزایر را به‌دست آوردند. روابط سیاسی دو کشور در سال ۱۹۸۹ پس از نشستی مشترک در مادرید مجدداً برقرار شد.
جنگ فالکلند دارای تأثیرات فرهنگی و سیاسی عمیقی در آرڗانتین بود. شکست آرژانتین در این جنگ منجر به سرنگونی حکومت دیکتاتوری نظامی ژنرال لئوپولدو گالتیری شد، که بعداً به علت «بی‌کفایتی» در حین جنگ، در بوئنوس‌آیرس زندانی شد.
در همه‌پرسی سال ۲۰۱۳ میلادی که در مجمع‌الجزایر فالکلند برگزار شد، ساکنان این جزایر به‌طور گسترده حمایت خود را از وابستگی سرزمین خود به نظام پادشاهی بریتانیا اعلام کردند.
مجمع‌الجزایر مالویناس یا فالکلند که در ۱۳ هزار کیلومتری خاک بریتانیا و ۴۸۰ کیلومتر با آرژانتین فاصله دارند، مورد اختلاف این دو کشور است.این جزایر، از دو جزیرهٔ بزرگ فالکلند غربی و شرقی و صدها جزیرهٔ کوچک دیگر تشکیل شده‌است و انگلیسی‌ها این جزایر را در سال ۱۸۳۳ میلادی اشغال کردند.
دولت آرژانتین، جزایر مالویناس که هم‌اینک نزدیک به ۳ هزار نفر جمعیت دارد را منطقه‌ای اشغال شده می‌داند که مالکیت آن باید به این کشور بازگردانده شود، اما انگلیس این مسئله را رد می‌کند.
در سال ۱۹۸۲ میلادی آرژانتین به این جزایر حمله کرد اما انگلیس در جنگی شدید و کوتاه‌مدت (۷۴ روز) که حدود ۹۰۰ کشته داشت (۶۴۹ آرژانتینی و ۲۵۵ انگلیسی) دوباره جزایر را پس گرفت.
اختلافات میان این دو کشور از سال ۲۰۱۰ میلادی از زمانی که انگلیس اقدام به اکتشاف نفت و گاز در اطراف این جزایر کرد و چند ماه پیش از آن هم کشتی‌های نظامی خود را به این سوی این منطقه گسیل داشت، افزایش پیدا کرد.
آرژانتین در همان زمان علیه عملیات حفاری نفتی شرکت‌های انگلیسی در آب‌های ساحلی جزایر مالویناس (فالکلند)، اقدامات حقوقی در سطح بین‌المللی آغاز کرد.
به گزارش منابع انگلیسی، پنج شرکت بزرگ نفتی با نام‌های «پرمیراویل»، «راک هوپر»، شرکت نفت و گاز فالکلند و شرکت بین‌المللی «ادیسون» در میان شرکت‌هایی بودند که دولت آرژانتین علیه آن‌ها طرح شکایت کرد.
جزایر فالکلند
مخروط یکی از گونه‌های هرم است که قاعدهٔ آن دایره است.
یک مخروط یک شکل هندسی سه‌بُعدی است که از پایهٔ تختش (سطح مقطع مخروط) به آرامی یا به سرعت (به سطح قاعده و ارتفاع بستگی دارد) تا راس باریک می‌شود. به‌طور جزئی‌تر شکلی جامد است که به یک صفحهٔ پایه (سطح مقطع مخروط)، محدود می‌شود و سطح جانبی آن نیز مکان هندسی خطوط راستی است که نوک مخروط را به نقاط پیرامون پایه (سطح مقطع) پیوند می‌زنند. واژهٔ مخروط گاهی به رویهٔ این جسم توپر گفته می‌شود و گاه تنها به رویهٔ پهلویی آن.
مخروط‌ها می‌توانند به صورت قائم یا اریب باشند. لازم است ذکر شود که حجم یک مخروط اریب با مساحت سطح مقطع معین و ارتفاع مشخص، با حجم یک مخروط قائم با همان مساحت و ارتفاع معین، برابر است.
حجم formula_1 یک مخروط جامد یک سوم مساحت سطح پایهformula_2 ضرب در ارتفاعformula_3 است.
مخروطی که در آن فاصلهٔ همهٔ نقاط دایرهٔ قاعده از راس مخروط یکسان باشد، مخروط قائم نامیده می‌شود. در واقع در مخروط قائم، اگر خطی عمود از مرکز قاعدهٔ دایره‌ای شکل رسم کنیم، به راس مخروط خواهیم رسید.
حجم مخروط قائم، برابر با ۱/۳ حجم استوانه‌ای است که با همان قاعده و ارتفاع می‌توان ساخت؛ بنابراین حجم مخروط قائم به شعاع r و ارتفاع h از رابطهٔ زیر به دست می‌آید.
مجموعه formula_6 مخروط نامیده می‌شود اگر برای هر formula_7 عضو formula_6 داشته باشیم
formula_9Bernstein, Dennis S. (2009-07-26). Matrix Mathematics: Theory, Facts, and Formulas (Second Edition). Princeton University Press. p. 97. .
جام جهانی فوتبال ۲۰۱۰ نوزدهمین دورهٔ جام جهانی فوتبال بود که از ۱۱ ژوئن تا ۱۱ ژوئیه ۲۰۱۰ (۲۱ خرداد تا ۲۰ تیر ۱۳۸۹) در کشور آفریقای جنوبی برگزار شد و در نهایت با قهرمانی تیم ملی فوتبال اسپانیا پایان گرفت.
در دیدار پایانی اسپانیایی‌ها موفق شدند تیم ملی فوتبال هلند را با تک گل آندرس اینیستا شکست دهند.Set Cookies این دوره نخستین بار بود که جام جهانی در یک کشور عضو کنفدراسیون فوتبال آفریقا میزبانی شد. مراسم افتتاحیه جام در ۱۰ ژوئن با حضور بسیاری از ستارگان فوتبال و موسیقی به صورت غیررسمی افتتاح شد. در این مراسم بسیاری از ستارگان موسیقی آفریقای جنوبی و دنیا با اجراهای خود در حضور ۳۰ هزار تماشاگر حاضر در ورزشگاه اورلاندو به‌طور غیررسمی جام جهانی نوزدهم فوتبال را افتتاح کردند. دزموند توتو برنده جایزه صلح نوبل، سپ بلاتر رئیس فدراسیون بین‌المللی فوتبال و یاکوب زوما رئیس جمهور آفریقای جنوبی از جمله سخنرانان این مراسم بودند.
آفریقا براساس سیاست چرخشیِ فیفا (که در اکتبر ۲۰۰۷ کنار گذاشته شد) برای میزبانی جام ۲۰۱۰ انتخاب شد. پنج کشور زیر برای میزبانی اعلام آمادگی کردند:
و در پایان آفریقای جنوبی با ۱۴ رای به عنوان میزبان برگزیده شد.
فدراسیون جهانی فوتبال (فیفا) برای چهار تیم حاضر در مرحله نیمه‌نهایی جام نوزدهم، مبلغ ۳۳۵ میلیون یورو پاداش در نظر گرفته‌بود و هر کدام از چهار تیم راه یافته به مرحله نیمه نهایی مبلغ ۱۵ میلیون یورو پاداش گرفتند. جدا از این مبلغ فیفا به تیم اول جام جهانی مبلغ ۲۴ میلیون یورو، تیم دوم ۲۰ میلیون یورو، تیم سوم ۱۶ میلیون یورو و تیم چهارم ۱۴ میلیون یورو جایزه داد. فیفا در مجموع مبلغ ۳۳۵ میلیون یورو برای چهار تیم یعنی اروگوئه، هلند، اسپانیا و آلمان هزینه کرد. این رقم نسبت به جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان که ۲۰۸ میلیون یورو بوده، معادل ۶۱ درصد رشد داشته‌است.
برگزاری بازی‌های جام جهانی ۲۰۱۰ از تاریخ ۱۱ ژوئن ۲۰۱۰ (۲۱ خرداد ۱۳۸۹) تا ۱۱ ژوئیه ۲۰۱۰ (۲۰ تیر ۱۳۸۹) برگزار شد. بازی افتتاحیه این جام بین آفریقای جنوبی-مکزیک برگزار شد و با تساوی یک بر یک به پایان رسید.
زاکومی شانس‌بیار رسمی جام جهانی فوتبال ۲۰۱۰ آفریقای جنوبی بود. این پلنگ کاملاً به دست طراحان و سازندگان آفریقایی و در داخل آفریقای جنوبی ساخته شده‌است. نام زاکومی ترکیبی از دو حرف «زا» (ZA) که نشانه نام آفریقای جنوبی است و «کومی» (Kumi) است که در بیشتر زبان‌های محلی آفریقایی به معنی عدد ۱۰ می‌باشد. طراح اصلی زاکومی، یک شهروند کیپ تاونی به نام آندریاس اودندال است.
توپ بازی جام جهانی ۲۰۱۰، آدیداس جابولانی نام دارد که توسط شرکت آدیداس طراحی شده‌است. نام این توپ از زبان ایسی زولو یکی از زبان‌های آفریقای جنوبی به معنای «جشن گرفتن» انتخاب شده‌است. ۱۱ رنگ به کار رفته در این توپ نشان ۱۱ رنگ لباس تیم‌های فوتبال شرکت‌کننده در جام جهانی و ۱۱ زبان رسمی آفریقای جنوبی است.Meet Jabulani: 2010 World Cup Match Ball- The New York Times, 4 December 2009. Retrieved 4 December 2009.
"ووووزلا" یا "لپاتاتا"، نام شیپوری است که در استادیوم‌های فوتبال استفاده می‌شود، حدود یک متر طول دارد و توسط لب و ارتعاشات ریه صدا تولید می‌کند. ووووزلا صدای بلند و یکنواختی را ایجاد می‌کند که شبیه صدای فیل است. ووووزلا جنجال‌برانگیز است و می‌تواند به بازیکنان و مربیان آسیب شنوایی برساند.
در ۴ دسامبر ۲۰۰۹ گلدان‌های قرعه‌کشی به صورت زیر تعیین شد:
در پایان مسابقات، تیم اروگوئه به عنوان نخست و تیم مکزیک پس از آن به مرحله حذفی جام راه پیدا کردند و دو تیم آفریقای جنوبی و فرانسه با کسب مقامهای سوم و چهارم از ادامه مسابقات جام جهانی بازماندند.
در آخرین رده‌بندی جهانی فیفا، فرانسه در رتبه ۷، مکزیک ۱۵، اروگوئه ۱۹ و آفریقای جنوبی در ردهٔ ۸۱ام قرار دارند. میانگین جایگاه گروه ردهٔ ۳۱ام فیفاست و بدون محاسبهٔ آفریقای جنوبی، ردهٔ گروه ۱۴ام است.
ارزش ۳۲ تیم حاضر در این دوره از رقابت‌های جام جهانی ۵۰۰۰ میلیون یورو بود که تیم ملی فوتبال اسپانیا با ارزشی بالغ بر ۵۶۵ میلیون یورو، گران‌قیمت‌ترین تیم حاضر در جام جهانی ۲۰۱۰ بود. همچنین دو تیم زلاندنو و کره شمالی با ۱۵ میلیون یورو ارزانترین تیم‌های حاضر در جام جهانی ۲۰۱۰ بودند. فابیو کاپلو سرمربی تیم ملی انگلیس با دستمزد ۹ میلیون و ۹۰۰ هزار دلار گرانترین مربی و مارچلو لیپی سرمربی تیم ایتالیا نیز با ۴ میلیون و ۱۰۰ هزار دلار دومین مربی گران‌قیمت جام جهانی ۲۰۱۰ بودند. لیونل مسی مهاجم تیم ملی آرژانتین بیشترین سهم را در تبلیغات پول‌ساز جام جهانی به خود اختصاص داد. پس از مسی، کریستیانو رونالدو قرار داشت.
نوزدهمین دوره جام جهانی با قهرمانی اسپانیا پایان یافت و بعضی از رکوردهای دوره‌های پیشین را تغییر داد. این نخستین باری بود یک تیم اروپایی خارج از قاره اروپا به قهرمانی دست یافت و از سال ۱۹۷۸ اولین بار بود که دو تیم فینالیست سابقهٔ قهرمانی در دوره‌های پیش را نداشتند. این دوره مانند جام جهانی فوتبال ۱۹۹۴ کم گل‌ترین جام در تاریخ این بازی‌ها بود.
در پایان این رقابت‌ها توماس مولر از آلمان بعنوان بهترین بازیکن جوان جام و همچنین برنده کفش طلا، ایکر کاسیاس از اسپانیا برنده دستکش طلایی و دیگو فورلان از اروگوئه بعنوان بهترین بازیکن جام برگزیده شدند.
در مسابقه فینال بین تیم‌های هلند و اسپانیا، نایجل دی یانگ با لگد به سینه ژابی آلونسو هافبک تیم اسپانیا کوبید. اما داور مسابقه فقط به او یک کارت زرد داد. این لگد چنان بد و خشن بود که یکی از مفسران فوتبال بی‌بی‌سی آن را «ضربه کاراته» نامید. مسابقه با تک گل آندرس اینیستا در وقت اضافی به پایان رسید و اسپانیا قهرمان جهان شد.
در آخرین دقایق وقت اضافی مسابقه اروگوئه و غنا، لوییس سوارز توپی را که بازیکنان غنا به سمت دروازه فرستادند روی خط دروازه با دست مهار کرد. داور مسابقه لوئیس سوارز را از زمین اخراج کرد و به تیم غنا پنالتی داد. اما پنالتی آساموا جیان به تیر دروازه اروگوئه اصابت کرد و سرنوشت مسابقه به ضربات پنالتی کشید، که در آن اروگوئه با نتیجه چهار بر دو به پیروزی رسید.
القاعده در پیام‌های ویدئویی هشدار داده بود که جام جهانی را به حمام خون بدل می‌کند. احتمال خرابکاری در جام جهانی، بارها از سوی سران القاعده در عراق، افغانستان، پاکستان و عربستان تأیید شده بود. در عین حال، ارتش‌های نیجریه و آفریقای جنوبی، پلیس بین‌الملل، نیروهای ناتو و سربازان داوطلب بارها بر امنیت کامل جام جهانی آفریقای جنوبی صحه گذاشتند.القاعده می‌گوید جام جهانی را به حمام خون بدل می‌کند - بی‌بی‌سی فارسی
در جریان مسابقات جام جهانی ۲۰۱۰، همانند جام ملت‌های اروپا، بازار پیش‌بینی‌ها و شرط‌بندی‌ها بسیار گرم بود. در این میان، «پُل»، اختاپوسی که نتایج بازیهای تیم ملی فوتبال آلمان را پیش‌بینی می‌کرد، توجه بسیاری از رسانه‌ها را به خود جلب نمود.
در جریان بازی‌ها، سپ بلاتر به نیکولا سارکوزی به‌دلیل دخالت سیاسی در تیم ملی فرانسه هشدار داد. فرانسه با نتایج بسیار نامطلوبی بازی‌ها را ترک کرده بود.Sepp Blatter warns Nicolas Sarkozy to keep out of football matters | Football | guardian.co.uk تیم ملی نیجریه نیز دچار حوادث مشابهی گشت.
از وقایع حاشیه‌ای دیگر در جام جهانی ۲۰۱۰، وزیر امورخارجه ایران و مدیر خبرگزاری ایرنا بودند که دیدگاه‌های ویژه‌ای دربارهٔ جام جهانی ۲۰۱۰ در رسانه‌ها ارائه دادند.'The Curse Of The Iranian People Afflicted Brazil' - Radio Free Europe / Radio Liberty © 2010 منوچهر متکی، وزیر خارجه وقت ایران، از حذف انگلیس، آمریکا، و فرانسه از بازی‌ها اظهار خشنودی کردهخبرگزاری فرانسه: "Iran minister cheers US, England, France cup defeats"، اول ژوئن ۲۰۱۰، و اظهار داشت:
برخی جراید آمریکا در واکنش به اظهارات متکی، یادآور شدند که تیم ملی ایران در این دوره از جام جهانی صلاحیت حضور را پیدا نکرد.World Cup: Early exits for U.S, France, England explained | The Fabulous Forum | Los Angeles TimesWorld Cup weirdness: Sanctions against Iran caused US, UK, and French eliminations مدیرعامل ایرنا نیز به نقش آفرینی تیم ملی برزیل در جام جهانی فوتبال اشاره کرد که این سخن او با ایفای نقش جدی‌تر و موثرتر برزیل در مسائل جهانی به‌ویژه در مخالفت با قطعنامه ۱۹۲۹ در شورای امنیت هم‌سو به نظر می‌رسید. با اینحال، چند روز بعد از تحلیلهای فوتبالی منوچهر متکی و جوانفکر؛ برزیل از جام جهانی حذف شد.
بیل کلینتون نیز در بازیهای این دوره همراه تیم ملی آمریکا بود و در بازی‌های آمریکا با غنا و الجزایر در رخت‌کن تیم نیز حضور یافته و به آنها دلگرمی می‌دادBill Clinton helps U.S. soccer party | Philadelphia Inquirer | 06/24/2010 و از اینکه تیم آمریکا به مرحله یک‌هشتم نهایی صعود کرد، تبریک و قدردانی کرد.Bill Clinton & Team USA Celebrate Win With Booze (PHOTO)
پولوکوین (Polokwane) شهری است در کشور آفریقای جنوبی و مرکز استان لیمپوپو در این کشور.
شهر پولوکیون ۱۵۰ هزار نفر جمعیت دارد و از تاریخ ۲۳ آوریل ۱۹۹۲ رسماً به عناون شهر شناخته شده‌است.
این شهر در سال ۱۸۴۸ با نام پیترسبروگ توسط آندریس پرتوریوس بنیاد شد. در سال ۲۰۰۳ میلادی نام آن به پولوکوین تغییر کرد.
در جریان جام جهانی فوتبال ۲۰۱۰ در ورزشگاه پیتر موکابا واقع در پولوکوین نیز مسابقاتی انجام شد.
هَمخوان یا صامِت (عربی) یا حرفِ بی‌صدا، آن دسته از آواهای زبان هستند که هنگام تولیدشان بست یا تنگی در دستگاه گفتار وجود داشته باشد. به همخوان، صامِت و حرفِ بی‌صدا نیز گفته شده‌است.
همخوان‌ها نمی‌توانند به‌تنهایی تلفظ شوند چون در هنگام تولید (در گذر از اندام‌های گویایی) به مانع برخورد می‌کنند و در نتیجه آوای تازه‌ای به آن افزوده می‌شود.ذوالنور، رحیم، "رفتارشناسی زبان". تهران: انتشارات زوار، ۱۳۷۳، صص۷۵–۷۶
به عبارت دیگر، در دانش آواشناسی، همخوان یک صدای گفتاری است که با بسته‌شدن کامل یا جزئی از مجرای صوتی فوقانی ایجاد می‌گردد. مجرای صوتی فوقانی به قسمتی از مجرای صوتی گفته می‌شود که بالاتر از حنجره قرار دارد.
همخوان‌ها با توجه به شش شاخصهٔ سازوکارهای جریان هوا، واک، وضعیت نرمکام، مرکزی بودن/کناری بودن، جایگاه تولید و شیوه تولید توصیف می‌شوند.آواشناسی: بررسی علمی گفتار، گلناز مدرسی قوامی، انتشارات سمت، ۱۳۹۰.
از آن‌جایی که شمار صداهای همخوان در زبان‌های دنیا بسیار بیشتر از تعداد حروف همخوان در هر الفبایی است، زبان‌شناسان سامانه‌هایی ایجاد کرده‌اند مانند الفبای آواشناسی بین‌المللی (IPA) تا برای هر همخوانِ مشخص یک نماد تعیین کنند. درواقع، الفبای لاتین، که برای نوشتن انگلیسی و الفبای بسیاری از زبان‌های دیگر استفاده می‌شود، حروف همخوان کمتری نسبت به صداهای همخوان موجود دارد؛ بنابراین، تعدادی دونگاره مثل "ch", "th", "sh" و "zh" برای توسعهٔ الفبای آن استفاده می‌شوند و بعضی دونگاره‌ها بیش از یک همخوان را نمایش می‌دهند؛ مانند تفاوت تلفظ حروف "th" در دو واژهٔ "thing" و "this".http://en.wikipedia.org/wiki/Consonant
زبان فارسی ۲۳ صامت دارد که عبارتند از:
ء (ع)، ب، پ، ت (ط)، ج، چ، ح (ه)، خ، د، ر، ز (ذ، ض، ظ)، ژ، س (ث، ص)، ش، ف، ق (غ)، ک، گ، ل، م، ن، و، ی.
حرف‌های قراردادی که برای همخوان‌های زبان فارسی نهاده شده‌است:
رویهٔ پهلویی یا سطح جانبی (در انگلیسی: lateral surface) به نما یا رویهٔ یک جسم جامد (توپر) در پیرامونش را می‌گویند. این هر نما یا رویه‌ای به جز پایه و کف را شامل می‌شود.
نلسپرویت (Nelspruit) شهری است با جمعیت ۲۲۱٫۷۴۷ نفر که در شمال شرقی کشور آفریقای جنوبی واقع شده است.
این شهر را سه برادر از یک خانواده در سال ۱۹۰۵ بنیاد کردند.
بلومفونتن شهری با جمعیت ۳۶۹٫۵۶۸ نفر در مرکز آفریقای جنوبی است. این شهر مرکز ایالت فری استیت محسوب می‌شود.
بلوم فونتین یکی از سه پایتخت (پایتخت قضائی) آفریقای جنوبی و مرکز استان فری استیت این کشور می‌باشد. این شهر بیشتر برپایه کشاورزی است. دانشگاه فری استیت در این شهر قرار دارد. یکی از اولین تلسکوپ‌های جهان در نیمکره جنوبی زمین در این شهر قرار داشته‌است که امروزه مکان آن به یک پلانتاریوم تبدیل شده‌است.
راستنبرگ شهری است با جمعیت ۱۲۵٫۰۰۰ نفری در کشور آفریقای جنوبی و پایتخت استان شمال غربی.
پارک سیاحتی، تفریحیِ باغلارباغی که پس از پیروزی انقلاب اسلامی ایران در سال‌های ابتدایی دهه هفتاد خورشیدی، در شهر تبریز احداث گردیده‌است، یکی از ۳ پارک مهم این شهر است (ائل‌گلی، باغلارباغی و باغ گلستان). درب‌های ورودی این پارک، همه‌روزه در ساعت ۱۶ باز می‌شود و در ساعت ۲۴ بسته می‌شود و عدهٔ زیادی از مردم در این ۸ ساعت، از این پارک استفاده می‌کنند. پارک باغلارباغی در مجاورت بلوار استاد شهریار و در ضلع شمالی ورودی کوی ولی‌عصر و جنب «پارک ولی‌عصر» واقع شده‌است.
این مجموعهٔ تفریحی در سال ۱۳۷۲ در زمینی به مساحت ۲۲ هکتار در بلوار استاد شهریار، با حمایت شهردار وقت تبریز (مهندس درویش زاده) عملیات اجرایی آن آغاز و در پنجم مرداد ۱۳۷۳ با حضور وزیر کشور و مسئولین استان طیِ مراسمی افتتاح گردید. برای احداث این مجموعه در اوایل دهه هفتاد خورشیدی، ۱۰ میلیارد ریال هزینه شده بود. امکانات این مجموعه شامل واحدهای تجاری چهار فصل و وسایل تفریحی بود که با وجود گذشت چند دهه از افتتاح آن، هم‌اکنون نیز یکی از مراکز بزرگ تفریحی ایران به حساب می‌آید.
پیش از ساخت و راه‌اندازی پارک و مجموعه تفریحی باغلارباغی تمامی زمین‌های محل شامل بر باغات بهم پیوسته منطقه چلبی و گلکار تبریز بود، باغات وسیع با انبوه درختان میوه به‌ویژه زردآلو، در دهه هفتاد خورشیدی مجتمع خدماتی تفریحی باغلارباغی در میان باغات گسترده شرق تبریز بنا شد هرچند امروزه بسیاری از باغات محیط پیرامون باغلارباغی زدوده و تخریب و به ساختمان‌های مسکونی تبدیل شده اما از سویی درون مجموعه باغلارباغی و زمین‌های پارک ولی عصر که از ناحیه شمالی به پارک باغلارباغی پیوسته مملو از پوشش گیاهی و سرشار از درختان بومی می‌باشد. در حال حاضر در مجاورت بخش‌های غربی و شرقی باغلارباغی چند باغ قدیمی همچنان پابرجا مانده. چندی پیش و در واپسین ماه‌های حضور علیرضا نوین در مقام شهردار شهر تبریز مقرر شده بود تمام بستر تنها مجتمع تفریحی واقع در مرکز شهر تبریز باغلارباغی در هم کوبیده شده و از برای ساخت هتل هفت ستاره در اختیار سرمایه داران گذاشته شود که این اقدام نسنجیده با اعتراض‌های شهروندان تبریزی متوقف شد. هم‌اکنون بنابدلایلی مبهم و پرسش‌برانگیز تنها استخر واقع در مرکز پارک باغلارباغی همراه با فوّاره‌ها و آب نما‌های طراوات زای آن به‌طور کل نابود و برچیده شده.
شهربازی پارک باغلارباغی، دستگاه های جالب و فراوانی برای بزرگسالان دارد. مانند : 'رنجر' ، 'قطارخانواده' ، 'مونوریل' ، 'یوفو' ، 'آکروجت بزرگسال' ، 'موج سواری' ، 'چرخ و فلک' ، دوعدد 'کشتی صبا' ، 'کلبه ی وحشت' ، 'سینما چند بعدی' ، 'فضانوردی' ، گردش فضایی' ، 'زیپ لاین ، 'ماشین برقی' ، سرسره ی آبشار' ، سورتمه' و دارای دستگاه های خوب و شادی آور زیادی برای کودکان است که بزرگ‌ترین شهربازی در تبریز و منطقهٔ شمال‌غرب کشور محسوب می‌شود.
باغ پرندگان مجموعهٔ باغلارباغی، این مکان به نام «باغ وحش تبریز» شناخته می‌شود اما شرایط نگهداری از این حیوانات بی‌پناه و زبان بسته نه تنها در حد پایین‌تر از حد معین می‌باشد بلکه حتی بسیار اسفناک و دردناک نیز می‌باشد به‌طوری‌که کوچک بودن قفسهای حیوانات بزرگی چون خرس و شیر به حدی است که فقط می‌توان آن را با سلول انفرادی برای انسان‌ها مقایسه کرد. شایسته است قبل از شکایت انجمن‌ها وگروه‌های طرفدار حقوق حیوانات در ایران و جهان از باغلارباغی از این وضع نابسامان کاری کرد که باغ وحش برازنده شهر اولین‌ها تبریز شود و این کار با مشورت صاحبنظران ممکن به نظر می‌رسد. عمده‌ترین دلیل تعجب بازدیدکنندگان از کوچک بودن قفسهای حیوانات بینوا بوده‌است
پارک باغلارباغی دارای یک رستوران بزرگ است که در ورودی آن واقع شده‌است و روزانه پذیرای عدهٔ زیادی از شهروندان و مسافران می‌باشد.