moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
انرژی دریایی (که گاهی به آن انرژی اقیانوس نیز گفته می‌شود) به انرژی حمل‌شده توسط امواج اقیانوس‌ها، جزر و مد، شوری و اختلاف دما در اقیانوس اشاره دارد. حرکت آب در اقیانوس‌های جهان ذخیره وسیعی از انرژی جنبشی یا انرژی در حال حرکت را ایجاد می‌کند. این انرژی می‌تواند برای تولید برق و تأمین انرژی خانه‌ها، ترابری و صنایع برداشت شود. اصطلاح «انرژی دریایی» هم انرژی موج را شامل می‌شود - که انرژی حاصل از امواج سطحی است، و هم انرژی جزر و مدی را در بر می‌گیرد- که انرژی حاصل از انرژی جنبشی توده بزرگ آب در حال حرکت است. الکترودیالیز معکوس (RED) فناوری برای تولید برق از طریق مخلوط کردن آب رودخانه تازه و آب شور دریا در سلول‌های بزرگ برقی است که برای این منظور طراحی شده‌است؛ در سال ۲۰۱۶ در مقیاس کوچک (۵۰ کیلووات) در حال آزمایش است. نیروگاه بادی دریایی گونه‌ای انرژی دریایی نیست، زیرا برق بادی از باد گرفته می‌شود، اگرچه توربین‌های بادی روی آب قرار گرفته‌اند. اقیانوس‌ها انرژی فوق‌العاده‌ای دارند و به بسیاری از جمعیت‌های متمرکز و (شاید بیشتر آن‌ها) نزدیک هستند. انرژی اقیانوس توانایی تأمین مقدار چشمگیری انرژی تجدیدپذیر جدید در سراسر جهان را دارد.Carbon Trust, "Future Marine Energy. Results of the Marine Energy Challenge: Cost competitiveness and growth of wave and tidal stream energy", January 2006
سامانه‌های فتوولتائیک متمرکز (CPV) از نور خورشید متمرکز بر روی سطوح فتوولتائیک به منظور تولید برق استفاده می‌کنند. دستگاه‌های ترموالکتریک یا «ترموولتائیک» اختلاف دما میان مواد غیر مشابه را به جریان الکتریکی تبدیل می‌کنند.
آرایه‌های خورشیدی شناور سامانه‌های فتوولتائیکی هستند که در سطح مخازن آب آشامیدنی، دریاچه‌های معادن، کانال‌های آبیاری یا استخرهای تصفیه و حوضچه‌های باطله شناور هستند. شمار کمی از این سامانه‌ها در فرانسه، هند، ژاپن، کره جنوبی، انگلستان، سنگاپور و ایالات متحده وجود دارد. گفته می‌شود این سامانه‌ها نسبت به فتوولتائیک در خشکی مزایایی دارند. هزینه زمین گرانتر است و قوانین و مقررات کمتری برای سازه‌های ساخته شده بر روی آب که برای تفریح استفاده نمی‌شوند وجود دارد. برخلاف بیشتر نیروگاه‌های خورشیدی مستقر در خشکی، آرایه‌های شناور می‌توانند غیر مزاحم ساخته شوند زیرا از دید عموم پنهان هستند. آن‌ها کارایی بالاتری نسبت به پنل‌های PV در خشکی دارند، زیرا آب پنل‌ها را خنک می‌کند. پنل‌ها دارای پوشش خاصی برای جلوگیری از زنگ زدگی یا خوردگی هستند.Erica Goodemay, New Solar Plants Generate Floating Green Power, "New York Times", 20 May 2016. در ماه مه سال ۲۰۰۸، کارخانه Far Niente در کالیفرنیا، با نصب ۹۹۴ ماژول PV خورشیدی با ظرفیت کل ۴۷۷ کیلووات بر روی ۱۳۰ پونتون و شناور کردن آن‌ها در استخر آبیاری، نخستین سامانه فتوولتائیک شناور جهان را ایجاد کرد. مزارع PV شناور در مقیاس-شهری در حال ساخت هستند. شرکت کیوسرا بزرگترین نیروگاه فتوولتائیک شهری جهان را تولید خواهد کرد، مزرعه ای معادل ۱۳٫۴ مگاوات در مخزن بالای سد یاماکورا در استان چیبا که از ۵۰۰۰۰ صفحه خورشیدی استفاده می‌کند.Kyocera and Century Tokyo Leasing to Develop 13.4MW Floating Solar Power Plant on Reservoir in Chiba Prefecture, Japan , Kyocera, 22 December 2014New Solar Plants Generate Floating Green Power NYT 20 May 2016 مزارع شناور مقاوم در برابر آب شور نیز برای استفاده در اقیانوس ساخته شده‌اند.Solar Panels Floating on Water Could Power Japan's Homes, "National Geographic", Bryan Lufkin, 16 January 2015 بزرگترین پروژه فتوولتائیک شناور که تاکنون اعلام شده، یک نیروگاه ۳۵۰ مگاواتی در منطقه آمازون برزیل است.
پمپ حرارتی وسیله ای است که انرژی گرمایی را از یک منبع گرما به مقصدی موسوم به «هیت سینک» یا «چاه حرارتی» تأمین می‌کند. پمپ‌های حرارتی برای جابجایی انرژی گرمایی در خلاف جهت جریانِ خودبه خودی گرما، یا جذب گرما از یک فضای سرد و انتشار آن به فضای گرمتر طراحی شده‌اند. پمپ حرارتی کمک خورشیدی نتیجه ادغام پمپ حرارتی و پنل‌های خورشیدی حرارتی در یک سامانه واحد است. به‌طور معمول از این دو فناوری به‌طور جداگانه (یا فقط با قرار دادن آن‌ها به صورت موازی) برای تولید آب گرم استفاده می‌شود. در این سامانه، پنل حرارتی خورشیدی کار منبع حرارت دما پایین را انجام می‌دهد و از گرمای تولید شده برای تغذیه اواپراتور پمپ گرمایی استفاده می‌شود. هدف این سامانه افزایش COP (ضریب عملکرد) و تولید انرژی به روش کارآمدتر و کم هزینه تر است.
به‌کارگیری هر گونه پنل حرارتی خورشیدی (ورق و لوله، رول-باند، لوله حرارتی، صفحات حرارتی) یا ترکیبی (مونو/پلی کریستالی، فیلم نازک) در ترکیب با پمپ حرارتی امکان‌پذیر است. به‌کارگیری پنل هیبریدی ترجیح داده می‌شود زیرا اجازه می‌دهد بخشی از تقاضای برق پمپ حرارتی را پوشش داده و مصرف برق و در نتیجه هزینه‌های متغیر سامانه را کاهش دهد.
در فتوسنتز مصنوعی از تکنیک‌هایی از جمله فناوری نانو برای ذخیره انرژی الکترومغناطیسی خورشیدی در پیوندهای شیمیایی از طریق تقسیم آب برای تولید هیدروژن و سپس به‌کارگیری کربن دی‌اکسید برای تولید متانول استفاده می‌شود.Collings AF and Critchley C (eds). Artificial PhotosynthesisFrom Basic Biology to Industrial Application (Wiley-VCH Weinheim 2005) p ix. محققان در این زمینه در تلاشند تا تقلیدهای مولکولی از فتوسنتز را که از منطقه وسیع تری از دامنه خورشیدی استفاده می‌کنند، به کار بگیرند و از سامانه‌های کاتالیزوری ساخته شده از مواد ارزان قیمت، فراوان، مقاوم، به راحتی ترمیم شونده، غیر سمی، پایدار در شرایط مختلف محیطی استفاده کنند. کارایی بیشتر اجازه می‌دهد تا بخش بیشتری از انرژی فوتون در ترکیبات ذخیره‌سازی، یعنی کربوهیدرات‌ها ذخیره شود. (به جای ساختن و زنده نگه داشتن سلول‌های زنده). با این حال، پژوهش‌های برجسته با موانعی روبرو هستند، "سان کاتالیتیکس" یک شرکت اسپین-آف از MIT در سال ۲۰۱۲ ساخت نمونه اولیه بزرگ سلول سوختی خود را متوقف کرد، زیرا نسبت به دیگر روش‌های تولید هیدروژن از نور خورشید صرفه اقتصادی کمی ارئه دارد.
تولید سوخت مایع از گونه‌های جلبک‌های غنی از روغن یک موضوع پژوهشی در حال انجام است. ریزجلبک‌های مختلفی که در سامانه‌های باز یا بسته رشد می‌کنند در حال آزمایش هستند از جمله برخی از سامانه‌هایی که می‌توانند در سایت‌های متروک (brownfield) و بیابانی راه اندازی شوند.
هواپیمای الکتریکی، هواپیمایی است که به جای به‌کارگیری موتورهای درون‌سوز از موتورهای الکتریکی استفاده می‌کند و برق آن از سلول‌های سوختی، سلول‌های خورشیدی، ابرخازن‌ها، پرتودهی برق،Power Beaming یا باتری تأمین می‌شود.
اکنون، هواپیماهای الکتریکی سرنشین دار بیشتر فقط نمایش‌های تجربی هستند، اگرچه انرژی بسیاری از هواپیماهای کوچک بدون سرنشین از باتری تأمین می‌شود. هواپیماهای مدل الکتریکی از دهه ۱۹۷۰ پرواز می‌کردند و گزارش از پرواز آن‌ها در سال ۱۹۶۷ نیز وجود دارد. نخستین پرواز با هواپیمای سرنشین دار الکتریکی در سال ۱۹۷۳ انجام شد. میان سال‌های ۲۰۱۵–۲۰۱۶، یک هواپیمای سرنشین دار و مجهز به انرژی خورشیدی، Solar Impulse 2، دور گردی زمین را به پایان رساند.
برج مکشی خورشیدی یک نیروگاه با انرژی تجدیدپذیر برای تولید برق با گرمای خورشیدی دما پایین است. آفتاب هوا را در زیر یک سازه کلکتور بسیار عریض گلخانه-مانند گرم می‌کند که این سازه حول پایه مرکزی یک برج دودکش بسیار بلند قرار دارد. همرفت حاصله باعث ایجاد حرکت مکشی هوای گرم به سمت بالا در برج توسط اثر دودکشی می‌شود. این جریان هوا توربین‌های بادی را که در شاخه ورودی دودکش یا اطراف پایه دودکش قرار داده شده‌اند، به گردش درمی‌آورد تا برق تولید شود. نقشه‌هایی برای ساخت نسخه‌های بزرگ شده مدل‌های نمایشی، امکان تولید چشمگیر برق را فراهم می‌کند و ممکن است امکان توسعه پروژه‌های دیگر مانند استخراج یا تقطیر آب و کشاورزی و باغبانی را فراهم کند. نسخه پیشرفته تر یک فناوری با مضمون مشابه، موتور گردبادی است که هدف آن جایگزینی دودکش‌های بزرگ فیزیکی با گردباد است که توسط یک سازه کوتاه‌تر و ارزان‌تر ایجاد می‌شود.
برای هر دو سامانه فتوولتائیک یا سامانه‌های حرارتی، یک گزینه این است که آن‌ها را در فضا به‌ویژه مدار زمین‌آهنگ قرار داد. برای رقابت با سامانه‌های انرژی خورشیدی مستقر در زمین، جرم خاص (کیلوگرم بر کیلووات) چند برابر هزینه بالابردن جرم به علاوه هزینه قطعات، باید ۲۴۰۰ دلار یا کمتر باشد؛ یعنی، برای هزینه قطعات به اضافه رکتنا ۱۱۰۰ دلار در کیلووات، محصول دلار / کیلوگرم و کیلوگرم / کیلووات باید ۱۳۰۰ دلار / کیلووات یا کمتر باشد. بنابراین برای ۶٫۵ کیلوگرم در کیلووات، هزینه ترابری نمی‌تواند بیش از ۲۰۰ دلار در کیلو وات باشد. اگرچه این کار به یک نسبت کاهش ۱۰۰ به یک نیاز دارد، SpaceX کاهش ۱۰ به ۱ را هدف قرار داده‌است، اما موتورهای واکنشی ممکن است کاهش ۱۰۰ به یک را ممکن کنند.
جمع‌آوری بارهای الکتریسیته ساکن از قطرات آب روی سطوح فلزی یک فناوری تجربی است که به ویژه در کشورهای کم درآمد با رطوبت نسبی هوا بیش از ۶۰٪ بسیار مفید است.
دستگاه‌های AuREUS, که بر اساس ضایعات محصولات کشاورزی ساخته شده‌اند، می‌توانند نور ماورا بنفش خورشید را جذب کرده و به انرژی تجدیدپذیر تبدیل کنند.
پَر پوشش خارجی بدن پرندگان است که بر پوست آنها می‌رویَد.
پر همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
عباس وسیم افندی (۱۶۸۹، بورسا، ترکیه - ۱۷۶۰، استانبول، ترکیه) ستاره‌شناس، فیزیکدان، خطاط و شاعر ترک بود.
او علاوه بر زبان ترکی، زبان‌های عربی، فارسی، لاتین، فرانسه و یونانی باستان را بلد بود.
مهم‌ترین اثر وی تفسیر زیج الغ‌بیگ به زبان ترکی است که ترجمهٔ آن را به درخواست احمد مصری انجام داده‌است. وی پس از اتمام تفسیر کتاب خود را به سلطان محمود اول عثمانی پیشکش کرد. این تفسیر به زبان ترکی روان نوشته شده‌است. تمامی مثال‌های این کتاب از محاسبات خود وسیم افندی بر پایهٔ مختصات جغرافیایی استانبول است. او همچنین یافته‌های خود از تقویم‌های قدیمی ترکی، عبری و یونانی که در کتاب اصلی وجود نداشت را به آن افزود.
حسنعلی نجابت شیرازی (زادهٔ ۱۲۹۶ – درگذشته ۱۳۶۸)، از عرفای شیعه و شاگرد سید علی قاضی طباطبایی تبریزی و محمدجواد انصاری همدانی بوده‌است.
حسنعلی نجابت شیرازی، در سال ۱۲۹۶ در شیراز به دنیا آمد.ایشان فرزند چهارم خانواده بودند و پدرشان حاج غلامحسین نجابت بود. وی تحصیلات ابتدایی را در شیراز گذراند و پس از آن به فراگیری دروس حوزوی پرداخت و در سن ۱۵ سالگی برای ادامه تحصیل عازم عراق شد. خود ایشان برای پسرشان نقل فرموده بودند که: "«روزی در سنین کودکی (شاید در یازده سالگی) در شیراز در حرم مطهر حضرت سید میر محمد بن موسی الکاظم بودم، نور سبزی را دیدم که از مرقد حضرت سید میر محمد برخاست و به قلبم خورد و قلبم را نواخت»."
در نجف پس از گذراندن سطح، معقول را نزد علی محمد بروجردی و فقه و اصول را نزد سید ابوالحسن اصفهانی، سید عبدالهادی شیرازی، علی محمد بروجردی و سید ابوالقاسم خویی گذراند و در ۲۸ سالگی به اجتهاد رسید. وی در اخلاق و عرفان شاگرد دو عارف برجسته شیعه سید علی قاضی و محمدجواد انصاری همدانی بوده‌است.
حسنعلی نجابت پس از بازگشت از نجف به شیراز، همراه با سید عبدالحسین دستغیب در مبارزه علیه نظام پهلوی دست داشت و همزمان با درگذشت بروجردی و شروع مبارزات سید روح‌الله خمینی در سال ۱۳۴۰، به ترویج افکار وی پرداخت. ایشان دست پنهان مبارزات روحانیت شیراز قبل از انقلاب، و ملجأ و مرجع نیروهای معتقد به خط امام پس از انقلاب بودند.
ایشان علاوه بر فعالیت‌های علمی و سیاسی، خدمات مهمی را در شهر شیراز انجام دادند که مهم‌ترین آنها تأسیس حوزۀ علمیه ای است که به نام فرزند ایشان ـ‌ که در جبهۀ آبادان درگذشت ـ «حوزۀ علمیۀ شهید محمد حسین نجابت» نام گرفته است.
از وی آثار منتشره و غیرمنتشره زیادی بجا مانده‌است که کتب بصائر یا قرآن و اهل بیت، کلمه طیبه، توحید، کلمه عشق، حدیث سرو، شرح دعای رجبیه، ولایت شرعیه مطلقه فقیه، شرح زیارت شعبانیه، نظرات، اسرار حج، امامت، شرح کلمات قصار باباطاهر و ده‌ها اثر مکتوب و صدها درس مضبوط دیگر از آن جمله است.
وی در شب ۱۰ بهمن ۱۳۶۸ (سوم رجب ۱۴۱۰) درگذشت و در حرم محمد بن موسی کنار قبر سید عبدالحسین دستغیب دفن گردید.
لوسی گوردون (۲۲ مه ۱۹۸۰ - ۲۰ مه ۲۰۰۹) بازیگر و مانکن انگلیسی بود. او در فیلم‌هایی مانند مرد عنکبوتی ۳، ، عروسک‌های روسی بازی کرده بود.
گوردون در سال ۱۹۸۰ در آکسفورد به دنیا آمد. والدین او ریچارد و سوزان گوردون نام داشتند. او به دبیرستان آکسفورد رفت و از آنجا با امتیاز (GCSE) ۹ فارغ‌التحصیل شد. او در سال ۱۹۹۷ پیش از آنکه بازیگری را آغاز کند به چهره اول شرکت آرایشی "کاورگرل" تبدیل شد. در سال ۲۰۰۱ برای نخستین بار در فیلم سینمایی به بازی پرداخت و پس از آن نقش‌های کوچکی را در فیلم‌های مرد عنکبوتی ۳، "سرندیپیتی" و "چهار پر" به‌عهده گرفت. آخرین کار سینمایی او، بازی در نقش جین برکین، خواننده بریتانیایی در فیلمی که در خصوص زندگی سرج گینزبرگ خواننده فرانسوی است. اما پیش از آنکه فیلم اکران شود، در ۲۱ مه ۲۰۰۹ خبر یافتن جسد گوردون در آپارتمانش در پاریس اعلام شد. بر پایه اعلام پلیس فرانسه او دو روز پیش از سالروز تولدش، خود را در وسط آپارتمان حلق‌آویز کرده بود.
تراخُم که ورم ملتحمه گرانول ، چشم درد مصری نیز نامیده می‌شود، یک بیماری عفونی ناشی از باکتری "کلامیدیا تراکوماتیس" است. این عفونت موجب سفت شدن سطح داخلی پلک می‌شود. این سفت شدن می‌تواند منجر به درد چشم، شکنندگی سطح بیرونی یا قرنیه چشم‌ها، و احتمالاً کوری شود.
باکتری که موجب این بیماری می‌شود می‌تواند از طریق تماس مستقیم و غیر مستقیم با چشم یا بینی یک فرد مبتلا انتقال یابد. تماس غیر مستقیم می‌تواند از طریق لباس یا حشراتی که با چشم یا بینی فرد مبتلا در تماس بوده‌اند، ایجاد شود. معمولاً باید قبل از اینکه زخم پلک آنقدر بزرگ شود که مالش مژه‌ها روی چشم آغاز شود، در طول یک دوره چند ساله تزریقات زیادی انجام گیرد. کودکان نسبت به بزرگسالان این بیماری را بیشتر منتقل می‌کنند. بهداشت ضعیف، شرایط زندگی در جاهای پرجمعیت، و نبود آب تمیز کافی و دستشویی نیز موجب افزایش انتقال این بیماری می‌شوند.
تلاش‌ها برای پیشگیری از این بیماری عبارتند از توسعه دسترسی به آب تمیز و کاهش تعداد افراد مبتلا از طریق درمان با آنتی بیوتیکها. این امر به صورت درمان، به طور یک‌زمان، تمام افرادی است که بیماری بین آن‌ها شایع است. . شستشو به تنهایی برای پیشگیری از بیماری کافی نیست اما می‌تواند همراه با سایر اقدامات مفید باشد. گزینه‌های درمان عبارتند از آزیترومایسین یا تتراسایکلین موضعی. آزیترومایسین ترجیح داده می‌شود زیرا می‌توان آن را به صورت یک دوز خوراکی تک مصرف کرد. بعد از زخم شدن پلک، برای اصلاح موقعیت مژه‌ها و پیشگیری از کوری به جراحی نیاز خواهد بود.
در سراسر جهان، حدود ۸۰ میلیون نفر به یک عفونت فعال مبتلا هستند. در برخی مناطق ممکن است عفونت‌ها در ۶۰ – ۹۰٪ از کودکان وجود داشته باشد و بیشتر زنان را مبتلا می‌کند تا مردان زیرا احتمالاً آنها با کودکان بیشتر در تماس هستند. این بیماری دلیل توانایی بینایی ضعیف در ۲٫۲ میلیون نفر است که از ۱٫۲ میلیون نفر از آن‌ها کاملاً نابینا هستند. به طور مشترک این بیماری در ۵۳ کشور آفریقایی، آسیایی، آمریکای مرکزی و جنوبی وجود دارد و حدود ۲۳۰ میلیون نفر در معرض خطر ابتلاء به آن هستند. این بیماری در سال مبلغی معادل با ۸ میلیارد دلار آمریکا خسارت اقتصادی وارد می‌کند. این بیماری به گروهی از بیماری‌ها تعلق دارد که به نام بیماری‌های نادیده گرفته شده مناطق استوایی شناخته می‌شوند.
کنفرانس امنیتی مونیخ (; ) کنفرانسی است که در زمینه سیاست‌های امنیت بین‌الملل فعالیت می‌کند. این همایش فوریه هر سال در هتل بایریشر هوف در مونیخ توسط یک شرکت خصوصی برگزار می‌شود. در کنفرانس مونیخ تصمیمی گرفته نمی‌شود و صرفاً ویژهٔ اظهارنظر، رایزنی، و دیدارهای سیاسی است. در این کنفرانس هر سال به‌طور ویژه به یک موضوع مهم امنیت بین‌المللی پرداخته می‌شود. کنفرانس مونیخ به یکی از مجامع مهم بین‌المللی در عرصه امنیت جهانی تبدیل شده و به دلیل تشابه کمی و کیفی و بازتاب‌های آن با مجمع جهانی اقتصاد، به "داوس امنیتی" شهرت یافته‌است.
در کنفرانس فوریه ۲۰۲۳ مخالفان جمهوری اسلامی فرصت یافتند تا در ارتباط با نخبگان سیاسی و رسانه‌های بین‌المللی دربارهٔ مسئله «جمهوری اسلامی» و تلاش برای تغییر آن سخن گویند. برگزارکنندگان کنفرانس تأکید کردند که حاضر نیستند از مقام‌های رسمی حکومت ایران برای شرکت در کنفرانس دعوت کنند.
کنفرانس مونیخ در سال ۱۹۶۳ توسط اوالت-هاینریش فن کلایست-اشمنزین نظامی آلمانی بنیان گذاشته شد و در آغاز «کنفرانس امنیتی بین‌المللی» و نیز «کنگرهٔ دفاع‌شناسی» نام داشت. او مانند دیگر تحلیل‌گران سیاسی در آلمان در آن دوره، نگران آغاز یک درگیری نظامی فراگیر میان بلوک شرق و غرب و قرار گرفتن آلمان شرقی و غربی به خط مقدم این نبرد بود. آنها همچنین مخالف بلوک شرق بودند و معتقد بودند آلمان غربی برای مقاومت در برابر شوروی و تبدیل نشدن به یک کشور یکپارچه کمونیستی به حمایت همه‌جانبه جهان غرب به ویژه آمریکا نیاز دارد.
بنابراین کلایست-اشمنزین در سال ۱۹۶۳ تصمیم گرفت با برپایی یک نشست مستقل، گروهی از سیاستمداران اثرگذار مانند هنری کیسینجر را دعوت کند که با چهره‌های سیاسی آلمان و نظریه‌پردازان سیاست بین‌الملل با یکدیگر گفتگو کنند و با دیدگاه‌های متفاوت با مفاهیم «امنیت بین‌المللی» و «صلح» آشنا شوند. اما این کنفرانس و تلاش‌های آن اهمیت چندانی پیدا نکرد و پس از جنگ سرد و به‌ویژه در سده ۲۱ میلادی بر اهمیت آن افزوده شد.
در سال ۲۰۱۱ دیپلمات آلمانی ولفگانگ ایشینگر یک سازمان غیردولتی به همان نام «کنفرانس امنیتی مونیخ» در آلمان ثبت کرد و از آن زمان این سازمان غیردولتی وظیفه برگزاری سالانه کنفرانس را بر عهده دارد.
کنفرانس امنیتی مونیخ مانند دیگر نشست‌های بین‌المللی مشترک بین صاحبان قدرت و صاحب‌نظران که در دوران جنگ سرد پا گرفتند، بدون برنامه‌ریزی یا میزبانی دولت‌ها و از سوی بخش خصوصی برگزار می‌شود. اهمیت این نشست، دسترسی به وزیران امور خارجه کشورهای قدرتمند و اثرگذاری این نشست بر اخبار رسانه‌ها است.
در این گردهمایی، سیاست‌مداران متخصص در امور امنیتی (معمولاً وزیران امور خارجه و دفاع)، نظامیان کارشناس امور بین‌المللی و نیز برخی از صاحبان صنایع تسلیحاتی از کشورهای مختلف جهان به بحث و بررسی در خصوص مسائل امنیت جهانی می‌پردازند. هزینه‌های این کنفرانس توسط وزارت دفاع آلمان و کمک‌های مالی صنایع تسلیحاتی تأمین می‌شود.
بنا بر گزارش روزنامه "زوددویچه تسایتونگ" در ۳۱ دسامبر ۲۰۱۴ دولت آلمان از طریق کانال‌های مختلف از جمله وزارت دفاع و بخش مطبوعاتی دفتر صدراعظم آلمان، مبلغی بیش از یک میلیون یورو برای این همایشِ تحت پوششِ بخش خصوصی کمک نقدی هزینه کرده‌است. گذشته از این تعدادی سازمان تجاری از جمله چندین شرکت تولیدی صنایع نظامی چون کراوس‌مافای وگمان، EADS، لیندِه و غیره و همچنین بزرگ‌ترین بانک آلمان دویچه بانک و شرکت نفت جمهوری آذربایجان سوکار از حامیان مالی این همایش بودند. به گفته روزنامه زوددویچه، قصد این حامیان حضور فعال در برنامه‌ریزی‌های دفاعی کشورها است تا بدینوسیله بتوانند گذشته از کار لابی‌گری و اثرگذاری، روش‌های بازاریابی و فروش خود را با خواسته‌های بازار وفق بدهند.
چارلز ادوارد آیوز (به انگلیسی: Charles Edward Ives) از آهنگسازان سده بیستم آمریکا در ۲۰ اکتبر ۱۸۷۴ در دانبری به دنیا آمد و در ۱۹ دسامبر ۱۹۵۴ در نیویورک در گذشت.
قطعهٔ "پرسش بی‌پاسخ" از آثار اوست. از دیگر آثار وی "سه قطعهٔ دارای ربع پرده" (Three Quarter-Tone Pieces) است که در آن با پیانویی که کوکش تغییر داده شده تا بتواند ربع پرده بنوازد آهنگسازی کرده بود.
مصطفی صندل (زاده ۱۱ ژانویه ۱۹۷۰،استانبول)، از خوانندگان معروف موسیقی پاپ کشور ترکیه می باشد.
او در ۱۱ ژانویه سال ۱۹۷۰ در استانبول به دنیا آمد. پدر بزرگ و مادر بزرگ او از هنرمندان و آهنگسازان قدیمی تلویزیون و رادیو ملی ترکیه بودند. او در ۱۳ ژانویه ۲۰۰۸ با خواننده صربستانی، امینا یاهوویچ صندل ازدواج کرد. ثمره این ازدواج ۲ پسر بنام‌های یامان و یاووز می‌باشد.مصطفی صندل تحصیلات ابتدای خود را در مدرسه تربیت به اتمام رساند. سپس تحصیلات متوسطه به بالا را در ژنو سوئیس در کالج 'College Du Leman' مشغول به تحصیل شد. او پس از هشت سال تحصیل در سوئیس برای تکمیل تحصیلات خود به امریکا، ایالت نیوهمپشایر در دانشگاه نیوهمپشایر مشغول تحصیل بود. در سال ۱۹۹۰ تحصیلات خود را در آمریکا نیمه کاره رها کرده و به لندن نقل مکان نمود. او ادامه تحصیلاتش را در کالج امریکایی لندن به اتمام رسانید. او در طی این سال‌ها به زبانهای انگلیسی، ایتالیایی و فرانسوی مسلط و قادر به صحبت کردن می‌باشد.
در سال ۱۹۹۹ پس از بازگشت به ترکیه به خدمت سربازی اعزام و با تهیه معافیت پزشکی پس از ۲۸ روز خدمت در ملاطیه از ارتش مرخص شد. وات ده هل زندگی از کولوپاری ارتش جمهوری قورباغه ها دوبلور فاکینگ
وی در دهه ۱۹۹۰ با احیاء موسیقی پاپ ترکی شناخته شد و با فروش مجموع ۱۷ میلیون کپی یکی از موفق‌ترین خوانندگان پاپ در ترکیه شده‌است.
مصطفی با آلبوم‌های نور ماه (مهتاب)، ماشین:اتومبیل (Araba)، سرکش (İsyankar)، و Karizma در کشورهایی چون آلمان، بلژیک، سوئیسنمودار فروش و محبوبیت سوئیس، وب‌گاه swisscharts.com و اتریشنمودارهای فروش و محبوبیت اتریش شناخته شده. در کشورهای ایران، ایالات متحده، روسیه، جمهوری آذربایجان و ازبکستان نیز شناخته‌شده‌است و طرفدار دارد.
محمدامین ریاحی (۱۱ خرداد ۱۳۰۲ – ۲۵ اردیبهشت ۱۳۸۸) ادیب، تاریخ‌نگار، و سیاستمدار معاصر ایرانی، پدیدآورندهٔ آثار پژوهشی در زمینهٔ فرهنگ ایرانی، ادبیات فارسی، فردوسی و "شاهنامه"، حافظ، و تاریخ ایران است.
محمدامین ریاحی در یازدهم خرداد ۱۳۰۲ در خوی در یکی از خاندان‌های قدیمی شهر متولد شد. نیاکان او از دوران صفوی و پیش از آن مناصب کشوری و لشکری داشتند و پدرش، میرزا بزرگ‌خان ریاحی، از اعیان خوی بود. در پنج‌سالگی در خوی به مکتب رفت و دو سال پس از آن، تحصیلات ابتدایی را در دبستان خسروی خوی آغاز کرد. دوره اول متوسطه را در دبیرستان خسروی خوی گذراند و در ۱۳۱۸ برای تحصیل در دوره دوم متوسطه رهسپار ارومیه شد، اما با آغاز جنگ جهانی دوم و بروز ناآرامی‌ها در آن منطقه ناگزیر از بازگشت به خوی شد. یک سال پس از آن در مهر ۱۳۲۱ تحصیل در دانشسرای مقدماتی در تهران را آغاز کرد. سپس به ادامهٔ تحصیل در دانشسرای عالی و دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه تهران پرداخت.
طی دورهٔ تحصیل در دانشکدهٔ ادبیات، از درس‌های نسل اول استادان برجستهٔ این دانشگاه از جمله بدیع‌الزمان فروزانفر، عباس اقبال آشتیانی، محمّدتقی بهار، احمد بهمنیار، عبدالعظیم قریب و ابراهیم پورداود بهره گرفت. در سال ۱۳۲۷ دورهٔ لیسانس زبان و ادبیات فارسی را به پایان رساند و دو دانشنامه لیسانس علوم تربیتی و زبان و ادبیات فارسی را دریافت کرد. در همان سال تحصیل در دورهٔ دکتری را آغاز کرد. در سال ۱۳۳۷ پس از دفاع از رسالهٔ دکتری خود با موضوع «تحقیق و تصحیح مرصادالعباد نجم‌الدین رازی» به راهنمایی بدیع الزمان فروزانفر، درجهٔ دکتری در زبان و ادبیات فارسی گرفت. به نوشته محمدعلی اسلامی ندوشن، وی «یکی از آخرین کسان از نسل ادبای معتبر بود… که طی شصت سال در صحنهٔ فرهنگ ایران حضور داشت و هرچه نوشت دقیق و قابل اعتماد بود.»محمدعلی اسلامی ندوشن، وان ما رفته گیر و می‌اندیش، روزنامهٔ اطلاعات، ۲۷ اردیبهشت ۱۳۸۸، صفحهٔ ۲
دوران تحصیل دانشگاهی او مقارن با سالهای پایان جنگ جهانی دوم بود که ارتش اتحاد جماهیر شوروی استان آذربایجان را اشغال کرده و دولت خودمختار توسط فرقه دموکرات در آنجا تشکیل داده بود. در ۱۳۲۴ ریاحی همراه با گروهی از جداشدگان از حزب ایران و مخالفان اشغال آذربایجان، در تشکیل حزب وحدت ایران شرکت کرد. پس از آزادی آذربایجان، این حزب در ۱۳۲۶ با احزاب دیگر درآمیخت، اما ریاحی دیگر تا پایان عمر عضو هیچ حزب سیاسی نشد، هرچند در جنبش ملی شدن صنعت نفت و پس از آن، هوادار دکتر محمد مصدق بود و با بعضی از اعضای جبهه ملی دوستی داشت. در وقایع آذربایجان، محمدامین ریاحی گذشته از اینکه سردبیر روزنامه شفق، ارگان حزب وحدت ایران بود، با نشر اشعار شورانگیز و مقاله‌های خود در روزنامه‌هایی چون کیهان در تهران و اختر شمال در تبریز، در راه آزادی آذربایجان کوشید. در ۱۳۲۵ مجموعه شعرهای خود را دربارهٔ آذربایجان در کتابچه‌ای با عنوان در راه نجات آذربایجان با هزینه شخصی در تهران منتشر کرد.افشاری، مهران: ریاحی، محمدامین. در دانشنامه جهان اسلام
محمدامینِ ریاحی از سال ۱۳۲۷ که آغاز کار او در فرهنگ بود، به مدت پنج سال در اجرای تعهد تدریس خود در دبیرستان حکیم نظامی قم، و سپس دبیرستانهایی در قزوین و گرگان تدریس کرد و همچنین ریاست دانشسرای گرگان را (تا ۱۳۳۲) عهده‌دار شد. طی سالهای بعد تا پایان دهه ۱۳۳۰ در دبیرستانهای تهران تدریس کرد. در همان سال‌ها هفته‌نامه کیهان فرهنگی (برای معلمان) را بنیاد نهاد که انتشار آن تا خرداد ۱۳۳۵ ادامه یافت.
از سال ۱۳۲۷ عضو هیئت مدیرهٔ جامعهٔ لیسانسیه‌های دانشسرای عالی بود. در ۱۳۳۴ به عضویت کمیسیون قوانین در وزارت فرهنگ انتخاب شد و طی سالهای بعد برای همسان‌سازی پایه حقوق معلمان با سایر کارمندان دولت کوشید، تا سرانجام طرح ترمیم حقوق فرهنگیان در مجلس شورای ملی تصویب شد.افشاری، مهران: ریاحی، محمدامین. در دانشنامه جهان اسلام
از سال ۱۳۳۵ به دعوت دکتر محمد معین به مدت پنج سال عضو هیئت مؤلفان لغت‌نامه دهخدا بود. در این دوره تألیف و تدوین حرف سین لغت‌نامه را به انجام رساند.
در ابتدای سال ۱۳۴۰ عهده‌دار مدیرکلی وزارت فرهنگ شد، و در مدت سه سال در پرتو تجربه‌هایی که طی سال‌های تدریس دبیرستانی از وضعیت نابسامان کتاب‌های درسی داشت، طرح سامان‌دهی و یکنواخت‌سازی کتاب‌های درسی دبیرستانی را به اجرا درآورد. هدف این طرح، خارج ساختن کتاب‌های درسی از میدان رقابت ناسالم ناشران و مؤلفان، قرار دادن کار تألیف و چاپ کتاب‌های درسی دبیرستانی در اختیار وزارت فرهنگ، و انتشار کتاب‌های درسی دبیرستانی با کیفیت مناسب بود.
ضرورت اجرای چنین طرحی از آنجا پیش آمد که پس از اشغال ایران توسط متفقین با کاهش درآمد دولت، وزارت فرهنگ نیز در پی کاهش مسئولیت خود برآمد و از سال ۱۳۲۴ تألیف کتاب‌های درسی دبیرستانی را آزاد اعلام کرد. این آزادسازی در طی دو دهه نابسامانی‌های فراوانی به وجود آورده بود که از آن جمله نابرابری کیفیت و کمیت کتابها، گرانی قیمت عرضه، دسته‌بندی‌های ناشران و مؤلفان و اعمال نفوذ در وزارت فرهنگ، و ایجاد بازار سیاه کتاب بود.
طرح کتاب‌های درسی با وجود مخالفت‌ها و دخالت‌های گسترده ناشران و مؤلفان ذی‌نفع در تهیه و چاپ کتاب‌های درسی، طی چند مرحله به اجرا درآمد، و نهایتاً در سال ۱۳۴۲ با تأسیس سازمان کتاب‌های درسی وابسته به وزارت فرهنگ (بعداً وزارت آموزش و پرورش) برای تألیف کتاب‌های درسی جدید، موجبات ارتقای کیفیت آموزش دبیرستانی را فراهم آورد. محمدامین ریاحی ضمن چند مقاله در ماهنامهٔ آموزش و پرورش و نیز در مقاله‌ای با عنوان ماجرای کتاب‌های درسی (۱۳۷۷) شرحی از اقدامات خود در وزارت فرهنگ را در آن دوره آورده‌است.
محمدامینِ ریاحی طی سال‌های بعد عهده‌دار چندین سمت فرهنگی از جمله رایزنی فرهنگی ایران در کشور ترکیه و تدریس در دانشگاه آنکارا (از ۱۳۴۲)، نیابت ریاست فرهنگستان ادب و هنر ایران ایران، ریاست بنیاد شاهنامه فردوسی (از ۱۳۵۴)، ریاست دانشکده هنرهای دراماتیک، مشاور وزیر فرهنگ و هنر، و وزارت آموزش و پرورش (۱۳۵۷) بود.
در سال ۱۳۵۰ مسئولیت دبیرکلی هیئت امنای کتابخانه‌های عمومی کشور را به عهده گرفت و طی چند سال ساختار کتابخانه‌های عمومی کشور را به وجود آورد. در این دوره طرح‌های احداث سیصد کتابخانه عمومی وسیع و مجهز را در تمام مناطق کشور آغاز کرد، و برای تأمین کتابداران آموزش‌دیده برای کتابخانه‌های عمومی برنامه‌ریزی کرد. از دیگر اقدام‌های ماندگار مدیریت او در آن دوره، تهیه و اجرای طرح حمایت از مؤلفان و ناشران توسط نهاد کتابخانه‌های عمومی کشور بوده‌است که در چارچوب آن کتاب‌های جدید ناشران برای کتابخانه‌های عمومی سراسر کشور خریداری می‌شود.فرهنگ و ادب ایران: دکتر محمدامین ریاحی
محمدامین ریاحی در ۲۵ اردیبهشت ۱۳۸۸ در ۸۵ سالگی در تهران درگذشت.
خاطرات و شرح‌زندگانی محمدامین ریاحی در قالب مصاحبة تاریخ شفاهی، با عنوان«دو رکن بقای کشور ما زبان فارسی و تاریخ ایران است» توسط پیمانه صالحی تدوین و در دوفصلنامة پژوهش‌های تاریخ شفاهی در سال ۱۳۹۷ منتشر شده است.
از مشهورترین تألیفات محمدامین ریاحی می‌توان به «سرچشمه‌های فردوسی‌شناسی»، «گلگشت در شعر و اندیشه حافظ»، «تاریخ خوی» و «زبان و ادب فارسی در قلمرو عثمانی» اشاره کرد که از نظر اصالت و دقت نظرهای ابرازشده مورد توجه ادب‌شناسان قرار داشته‌است. آثار محمدامین ریاحی در حوزه شناسایی و تصحیح متون کهن فارسی، و کوشش‌های او در این زمینه همچون مرصادالعباد، نزهةالمجالس، شش فصل علاوه بر آن‌که راهگشای پژوهندگان متون فارسی از نظر روش تحقیق و تصحیح بوده، با توجه به یافته‌های تحقیقی ارائه‌شده در مقدمه‌ها و تعلیقات همواره مورد استفاده و استناد پژوهشگران در حوزه‌های ادب و تاریخ و فرهنگ ایران قرار داشته‌است.
فصل مهمی از فعالیت‌های علمی و پژوهشی محمدامین ریاحی مربوط به شاهنامه و فردوسی بوده‌است. بنیاد شاهنامه فردوسی بنابر طرح پیشنهادی وی به وزارت فرهنگ و هنر تأسیس شد و او علاوه بر تهیهٔ اساسنامهٔ بنیاد شاهنامه، از ابتدای تشکیل بنیاد در سال ۱۳۵۰ عضویت هیئت امنای آن را داشت.مهدی غروی، بنیاد شاهنامه فردوسی، راهنمای کتاب، شماره ۱۶۹–۱۷۲ مهر-دی ۱۳۵۵ در سال ۱۳۵۴ جانشین مجتبی مینوی در سمت ریاست علمی بنیاد شد. از آن هنگام تا زمان توقف فعالیت در پایان سال ۱۳۵۷ فعالیت‌های بنیاد شاهنامه در زمینهٔ گردآوری نسخه‌های خطی شاهنامه و ویرایش و انتشار بخش‌هایی از متن شاهنامه شتاب بیشتری یافت. در آبان ۱۳۵۶ به دعوت او نخستین مجمع علمی بحث دربارهٔ شاهنامه با حضور تعدادی از محققان برجسته در بندرعباس تشکیل شد که برگزیده‌ای از گفتارهای این مجمع تحت عنوان «شاهنامه‌شناسی» سال بعد منتشر شد. محمدامین ریاحی در سال ۱۳۶۹ موجبات تجدید چاپ شاهنامه ژول مول را که هنوز از ویرایش‌های معتبر شاهنامه به‌شمار می‌آمد فراهم آورد و مقدمه‌ای جامع بر آن نوشت.
در مقاله «سال‌شماری زندگی فردوسی و سیر تدوین و تکمیل شاهنامه» که در سال ۱۳۷۱ انتشار یافت برپایه اشاره‌های موجود در متن‌های کهن به زندگی فردوسی و نیز با تکیه بر بیت‌هایی از شاهنامه سال‌شماری دقیقی از رویدادهای زندگی فردوسی تا آنجا که منابع امکان می‌داد فراهم آورد.هفتاد مقاله، ارمغان فرهنگی به غلامحسین صدیقی ۱۳۷۱
چندی بعد در ۱۳۷۲ یکی از مهمترین آثار پژوهشی او «سرچشمه‌های فردوسی‌شناسی، مجموعه نوشته‌های کهن دربارهٔ فردوسی، شاهنامه و نقد آنها» منتشر شد. در این اثر مرجع، وی با بررسی منابع قدیم فارسی آنچه را با زندگی فردوسی پیوند دارد، همراه با بررسی انتقادی و به ترتیب تاریخی، آورده‌است. مقدمه جامع این کتاب که خود رساله‌ای در فردوسی‌شناسی است، پرتوهای تازه‌ای بر زندگی فردوسی می‌افکند و دربردارندهٔ آگاهی‌های بسیاری دربارهٔ آفریننده شاهنامه‌است. اما مشهورترین کوشش ریاحی در راه شناخت شاهنامه و فردوسی، تألیف کتاب «» است که اولین بار در ۱۳۷۵ انتشار یافته و به اعتقاد بسیاری از صاحب‌نظران بهترین اثر عمومی در معرفی فردوسی و شاهنامه‌است.
کتاب «گلگشت در شعر و اندیشه حافظ» مجموعه‌ای از چند مقالهٔ ریاحی دربارهٔ شعر حافظ است که می‌توان یکی از مهمترین آن‌ها را مقالهٔ «این رباعی‌ها از حافظ نیست»، دانست و مقالهٔ بسیار جذابی نیز دربارهٔ مصراع «دو یار زیرک و از باده کهن دو منی» دارد. ریاحی در این کتاب به بسیاری از مشکلات ریز لغوی اشعار حافظ پرداخته و توضیحاتی که دربارهٔ اشعار حافظ داده با اتکا و استناد به نمونه‌های دقیقی از متون معاصر حافظ، پیش از حافظ و برخی متون جنبی مانند مفتاح‌المعاملات و جهان‌نامه است. مقالهٔ «باد جوی مولیان» یکی دیگر از مقالات جذاب این مجموعه است و در آن با استفاده از تضمین حافظ از مصراعی از رودکی، توضیح داده‌شده‌است که چرا ضبط «باد جوی مولیان» بر ضبط مشهور «بوی جوی مولیان» ارجحیت دارد.
از سال ۱۳۱۸ که اولین مقاله به قلم محمدامینِ ریاحی در مجله ارمغان به چاپ رسید، طی بیش از شصت سال مقاله‌های پژوهشی او در نشریه‌های تحقیقی، و نیز در یادنامه‌های بزرگان ادب و فرهنگ ایران منتشر شد. گزیده‌ای از این مقاله‌ها با عنوان چهل گفتار در ادب و تاریخ و فرهنگ ایران در سال ۱۳۷۹ به چاپ رسید. از فعالیت‌های مطبوعاتی او سردبیری "هفته‌نامه مهرگان" (ارگان جامعه لیسانسیه‌های دانشسرای عالی)، مدیریت هفته‌نامه کیهان فرهنگی (برای معلمان)، ماهنامه آموزش و پرورش (نشریهٔ وزارت فرهنگ)، و فصلنامه سیمرغ (نشریه بنیاد شاهنامه) را می‌توان نام برد.
در سال ۱۳۳۷ محمدامینِ ریاحی ضمن مقاله‌ای که در مجله یغما انتشار داد، مدفن فراموش‌شده شمس تبریزی را در شهر خوی بازشناسی کرد و طی تحقیقات بعدی با ارائه شواهد تاریخی قطعی، واقع بودن مدفن شمس تبریزی را در این محل به اثبات رساند.مجموعه فرهنگی شمس تبریز در خوی: دکتر محمدامین ریاحی ـ تهران، ۲۰ اسفند ۸۵ از آن پس مزار شمس تبریزی در خوی توسط غالب محققان شناخته شد، و بازسازی محوطه تاریخی مزار شمس تبریزی از دهه ۱۳۷۰ در دستور کار مسئولان قرار گرفت.محمدامین ریاحی، تربت شمس تبریز کجاست؟، چهل گفتار در ادب و تاریخ و فرهنگ ایران
از رهگذر بررسی آثار ریاحی می‌توان چند مؤلفهٔ برجسته را در اندیشهٔ او دریافت کرد؛ محوریت فرهنگ ایرانی و زبان فارسی؛ به گونه‌ای که با وجود ارتباط قسمتی از پژوهش‌های ریاحی با حوزهٔ عثمانی، دغدغهٔ عمدهٔ او در این پژوهش‌ها، زبان فارسی و گسترهٔ نفوذ فرهنگ ایران است. ریاحی با این که تعلق خاطر مشخصی به متون کهن فارسی دارد، یکی از نمایندگان پیشرو نگرشی است که به درک معتدلی از ضرورت بازاندیشی در زبان فارسی باور داشت. ریاحی توانست نسبت متعادلی میان اهمیت و اصالت زبان متون کهن و ضرورت بازاندیشی در زبان فارسی برای پاسخ به مقتضیات زمانه برقرار کند.
بررسی کارنامهٔ علمی ریاحی نشان می‌دهد مؤلفهٔ برجستهٔ پژوهش‌های وی، فرهنگ ایرانی و زبان فارسی است. البته وجه صرفاً ادبی بر پژوهش‌های او مسلط نیست و در پژوهش‌هایی که سویهٔ ادبی دارند ریاحی یا به مقتضای بحث به سراغ تاریخ رفته یا به پژوهش‌گران قابلیت برخی متون کهن یا اشعار را برای پژوهش در تاریخ اجتماعی ایران متذکر شده‌است.طولابی، توران (۱۳۸۲) ص ۹۵
در آثار ریاحی می‌توان این مشخصه‌ها را دریافت: نخست، تأکید بر زبان فارسی و بررسی آن در گسترهٔ جغرافیایی فراتر از ایران همچون آناتولی؛ دوم، استمرار فرهنگ ایرانی در قالب‌های مختلف و تلاش برای نشان دادن این استمرار؛ سوم، تأکید بر عوامل بیرونی در تاریخ میانهٔ ایران، به‌ویژه هجوم‌های مکرر ترک‌ها و مغولان و تأثیر و پیامد آن بر تاریخ، فرهنگ و زبان ایران؛ چهارم، تلاش برای نشان دادن آذربایجان به عنوان قسمتی از بدنهٔ کهن و تاریخی ایران؛ پنجم، تأکید بر ضرورت احیای متون کهن و توجه به دستاوردهای زبان فارسی و در عین حال تأکید بر ساده‌نویسی، ضرورت بازاندیشی در زبان فارسی با تکیه بر متون کهن و اقدامات جدیدی چون غنی کردن آن از راه‌هایی چون فرهنگستان زبان و ادب فارسی.طولابی، توران (۱۳۸۲) ص ۹۷
لوازم آرایشی موادی هستند که به‌منظور بهسازی یا حفظ ظاهر یا بوی بدن انسان به‌کار می‌روند. لوازم آرایش شامل کرم‌های محافظت‌کننده پوست، لوسیون‌ها (کرم‌های مایع)، پودرها، عطرها، رژ لب، لاک ناخن، مواد آرایشی چشم و صورت، فر مو، لنزهای رنگی، رنگ مو، ژل و افشانه مو، دئودورانت‌ها (ضد بو)، محصولات مربوط به نوزاد، روغن شستشو، کف وان (مایع ویژه وان)، نمک شستشو، روغن‌ها و دیگر انواع محصولات هستند.
در آمریکا، سازمان غذا و دارو (FDA)، که محصولات آرایشی را قانون گذاری می‌کند، محصولات آرایشی را به این صورت تعریف می‌کند: «محصولات در نظر گرفته شده برای استفاده در بدن انسان برای پاک سازی، زیبا سازی، ارتقا جذابیت یا تغییر ظاهر بدون تأثیر در ساختار بدن یا عملکردهای آن.»
هنر آرایش صورت و بدن، برای نخستین بار در تاریخ، توسط مردان ابداع شد. مردم نئاندرتال یا انسان‌های اولیه اولین مردمی بودند که از رنگ سرخ استفاده می‌کردند و استخوان‌های مردگان خود را رنگ می‌زدند. آن‌ها با همین رنگ، صورت و بدن خود را هم آرایش می‌کردند. شاید آرایش کردن به قصد زیبا کردن خود برای اولین بار توسط زنان مصری آغاز شد. در تصاویر به دست آمده واضح است که زنان این سرزمین از رنگ سرخ برای گلگون کردن لب‌ها و گونه‌ها و از رنگ سیاه برای تیره کردن چشم‌ها استفاده می‌کردند. رنگ سیاه عموماً سرب بود و گاه از اکسید منگنز و کربن هم کمک گرفته می‌شد. مصری‌ها همچنین اولین مردمانی بودند که رنگ سبز را برای آرایش انتخاب کردند و از پودری سبز رنگ به عنوان سایه پشت چشم و رنگ کردن مژه یا ابرو استفاده می‌کردند. به مرور با مخلوط کردن این ترکیبات با اکسید مس و آهن رنگ‌های جدیدی مثل فیروزه‌ای و بنفش و .. به دست آمد و سایه‌ها تنوع رنگی پیدا کردند. افزودن پودرهای سفید نیز به مصریان اجازه داد تونالیته‌ای از سیاه به خاکستری و طوسی و سفید بسازند و با افزودن چربی به آن غلظت مواد را تغییر دهند و به عبارتی اولین مواد آرایشی را تهیه کنند. به عنوان مثال از ترکیب رنگ‌ها، کرم روشن و پمادی بر پایه شیر اسب و آلباستر به دست آوردند و از آن برای رنگ کردن بدن استفاده کردند. مو و دست و ناخن را حنا می‌گذاشتند و از روغن‌ها و چربی‌های معطر برای حفاظت از پوست کمک می‌گرفتند.
تاریخچه لوازم آرایشی به حدود ۷۰۰۰ سال پیش بازمی‌گردد طی قرن‌ها زنان از خاکستر کبریت‌های سوخته به عنوان سایه چشم، از میوه‌ها به خصوص توت فرنگی به عنوان رژ لب و مداد لب و از ادرار پسران جوان برای پوشاندن کک و مک و جوش‌های پوست صورت خود استفاده می‌کردند.
در تاریخ آمده‌است که زنان مصر از اولین زنانی بوده‌اند که آرایش کرده‌اند.
همزمان با مصریان، یونانی‌های باستان نیز از عسل برای مرطوب کردن لب‌ها و از چربی حیوانات که با پودرهای سفالی سفید مخلوط می‌شد برای پوشاندن لک‌های روی بدن و صورت استفاده می‌کردند. اما آرایش به شکلی که در زنان مصری دیده می‌شد در یونانی‌ها نبود. بر عکس آنها، زنان رمی دوست داشتند خود را به شکل یونانی‌ها درآورند. آن‌ها ابروها و موهای خود را با زرده تخم مرغ و له شده مورچه و مگس سیاه می‌کردند و حمام آفتاب می‌گرفتند تا پوست‌شان برنزه شود اما در این دوران هنوز آرایش آنچنان که باید رایج نبود. در قرن اول میلادی امپراتور روم نرون و همسرش پوپیا پوست خود را با کربنات سرب که بسیار سمی است سفید می‌کردند و از نوعی گچ دریاچه که حاوی سرب و بسیار سمی بود برای آرایش چشم استفاده می‌کردند. به دلیل بیماری‌هایی که این مواد ایجاد می‌کرد به مرور آرایش کردن کنار گذاشته شد.
با آغاز جنگ‌های صلیبی دوباره آرایشی دور گرفت و در شمال اروپا رایج شد. در قرن چهارده آرایش و مراقبت از پوست مو بیشتر مختص نجیب‌زادگان بود اما در قرن ۱۸ رواج عمومی پیدا کرد. در این دوران همچنان از مواد سمی برای آرایش استفاده می‌شد و میزان سرب مواد آرایشی بالا بود. در قرن ۲۰ و ۲۱ میلادی با صنعتی شدن جوامع و به وجود آمدن کارخانجات نحوه تولید و فرمولاسیون مواد آرایشی تغییر کرد. با پیشرفت علم دانشمندان سعی کردند مواد سمی مورد استفاده را با مواد طبیعی‌تر یا مواد غیر سمی شیمیایی جایگزین کنند و با تبلیغات روز به روز بر تعداد طرفداران و مصرف‌کنندگان مواد آرایشی افزوده شد! امروزه رژ لب پرفروش‌ترین محصول آرایشی است و در هر ثانیه ۲۷ رژ به فروش می‌رسد.
تولید لوازم آرایشی در جهان تحت سلطه تعداد اندکی ابرشرکت چندملیتی است که از اوایل قرن ۲۰ پدید آمده‌اند، اما توزیع و فروش لوازم آرایشی در طیف وسیعی از مشاغل گسترش یافته‌است. بزرگترین شرکت‌های تولید لوازم آرایشی و بهداشتی در دنیا لورئال، پروکتر اند گمبل، یونیلیور، شیسیدو و استه لودر هستند.Top 100 Cosmetic Manufacturers. scribd.com در سال ۲۰۰۵، حجم بازار صنایع آرایشی و بهداشتی در آمریکا، اروپا و ژاپن حدود ۷۰ میلیارد یورو در سال بود.Schneider, Günther "et al" (2005). "Skin Cosmetics" in "Ullmann's Encyclopedia of Industrial Chemistry", Wiley-VCH, Weinheim. در سال ۲۰۰۸، صنعت لوازم آرایشی و بهداشتی در آلمان ۱۲٫۶ میلیارد یورو فروش ایجاد کرده‌است.
در سال ۲۰۱۸، ارزش بازار جهانی لوازم آرایشی ۵۰۷٫۸ میلیارد دلار بود، و پیش‌بینی می‌شود تا سال ۲۰۲۵ به ۷۵۸٫۴ میلیارد دلار برسد.
بر اساس گفته‌های رسول دیناروند، رئیس سازمان غذا و داروی ایران، هفتمین کشور مصرف‌کننده لوزام آرایش در دنیا و دومین کشور خاورمیانه پس از عربستان سعودی است. ارزش سالانه تجارت این لوازم در ایران، یک میلیارد دلار به صورت واردات و دو میلیارد و ۲۰۰ میلیون دلار به شکل قاچاق است.
لوازم آرایشی انواع مختلفی دارد:
مجله آرایشی بهداشتی لیمادو
رژ لب یا ماتیک یک فراوردهٔ آرایشی است که حاوی مواد رنگی، قهوه، روغن، موم و نرم‌کننده پوست است که برای مالیدن رنگ و بافت بر روی لب‌ها به‌کار می‌رود. انواع گوناگونی از رژ لب ساخته شده‌است. قدمت استفاده از رژ لب به ۵۰۰۰ سال پیش بر می‌گردد و زنان و مردان سومر باستان احتمالاً نخستین کسانی بودند که رژ لب را اختراع و از آن استفاده کردند. سومریان سنگ‌های زینتی را به تکه‌های کوچک خرد می‌کردند و از آنها برای تزیین چهره خود، عمدتاً قسمت لب‌ها و اطراف چشم استفاده می‌کردند. مصریان باستان از رژ لب نه به دلیل تفکیک جنسیتی بلکه به عنوان وسیله‌ای برای تمایز و نشان دادن اختلاف طبقه اجتماعی استفاده می‌کردند.
حدود ۵۰۰۰ سال پیش زنان و مردان سومری باستان احتمالاً اولین کسانی بودند که رژ لب اختراع و استفاده کردند. آنها سنگ‌های قیمتی را خرد کرده و از آنها برای تزئین صورت خود، عمدتاً روی لب‌ها و اطراف چشم، استفاده می‌کردند. مصری‌ها مانند کلئوپاترا اشکالات خرد شده (کارمین) را برای ایجاد رنگ قرمز بر روی لب‌های خود دوست دارند. زنان در تمدن دره سند باستان ممکن است از قطعات اوچر مستطیل شکل با انتهای مورب به عنوان رژ لب استفاده کرده‌اند. مصریان باستان برای نشان دادن موقعیت اجتماعی و نه جنسیت از رژ لب استفاده می‌کردند. آنها رنگ قرمز را از fucus-algin، ۰٫۰۱٪ ید و مقداری برم مانیت استخراج کردند، اما این رنگ منجر به بیماری جدی شد. در ابتدا رژ لب‌هایی با اثرات براق کننده با استفاده از ماده ای مرواریدی موجود در فلس‌های ماهی ساخته می‌شدند.
زنان در تمدن مینوی لب‌های خود را با مواد آرایشی قرمز روشن رنگ می‌کردند. رنگ لب در یونان باستان در ابتدا محدود به روسپی‌ها و کورتسان‌ها بود، اما بین سالهای ۷۰۰ تا ۳۰۰ قبل از میلاد به طبقه بالا گسترش یافت. زنان یونانی لب‌های خود را با مواد آرایشی ساخته شده از رنگهای حاوی بنفش تیری، توت خرد شده و رنگدانه سمی رنگدانه رنگ کردند.Harvard Law School:Reading Our Lips: The History of Lipstick Regulation in Western Seats of Power
چینی‌ها اولین رژ لب‌هایی را تهیه کردند که بیش از ۱۰۰۰ سال پیش از موم ساخته شده بود تا از پوست لطیف لب‌ها محافظت کند. در دوران سلسله تانگ (۶۱۸–۹۰۷ م) روغنهای معطر به آنها اضافه شد که عامل اغوا کننده ای به دهان می‌داد. انواع موم های رایج به کار رفته در رژ لب شامل موم زنبور عسل و موم نخل بود.
رنگ آمیزی لب از محبوبیت خاصی در قرن شانزدهم انگلیس برخوردار شد. در زمان ملکه الیزابت اول لبهای قرمز روشن و صورت سفید و پرزکتیو مد شد. در آن زمان، رژ لب از ترکیبی از موم و لکه‌های قرمز گیاهان ساخته می‌شد. فقط بازیگران زن و مرد از طبقه بالا آرایش می‌کردند.
در بیشتر قرن نوزدهم، استفاده آشکار از لوازم آرایشی در انگلیس برای زنان محترم قابل قبول نبود و با گروه‌های حاشیه ای مانند بازیگران و روسپی‌ها ارتباط داشت. استفاده از آرایش بی ادبانه و ناپسند تلقی می‌شد. در دهه ۱۸۵۰ گزارش‌هایی در حال انتشار بود که به زنان در مورد خطرات استفاده از سرب و گیاهان ضدآفتاب در مواد آرایشی و بهداشتی صورت اعمال می‌شود. به نظر می‌رسد که پذیرش کامل استفاده پنهان از لوازم آرایشی و بهداشتی در انگلستان حداقل تا سال ۱۹۲۱ برای افراد شیک پوش لندنی صورت گرفته‌است."The Times", Monday, Dec 12, 1921; pg. 7; Issue 42901; col C, Shops At Their Best: "Vanity cases are in endless variety, large enough to hold mirror, powder-puff, lip-stick, and other necessaries of feminine social life."
با پایان قرن نوزدهم، Guerlain، یک شرکت لوازم آرایشی فرانسوی، شروع به تولید رژ لب کرد. اولین رژ لب تجاری در سال ۱۸۸۴ توسط عطاری‌ها در پاریس، فرانسه ابداع شد. روی آن را کاغذ ابریشم پوشانده و از پیه گوزن، روغن کرچک و موم ساخته شده‌است. قبل از این، رژ لب در خانه ایجاد شده بود.
رژ لب قرمز تیره یکی از محبوب‌ترین طیف‌های رژ لب در طول سده ۱۹ تا ۲۰ و به ویژه دهه ۱۹۲۰ بود. در آن مقطع فلاپرها برای نشان‌دادن استقلال خود از این طیف رژ لب‌ها استفاده شایانی می‌نمودند. در همان زمان زنان از رژ لب به ویژه برای ایجاد کمان کوپید استفاده می‌کردند که ملهم از کلارا بو هنرپیشهٔ مشهور دهه‌های ۲۰ تا ۳۰ میلادی ایالات متحده بود. در آن مقطع، استفاده از رژ لب در مکان‌های عمومی و هنگام صرف میان‌وعده‌های روزانه مرسوم نبود اما هنگام صرف شام چنین موضوعی مصداق نداشت.
در اوایل دهه ۱۹۳۰ الیزابت آردن مؤسس کمپانی و خانه مد الیزابت آردن، آی‌ان‌سی. اقدام به معرفی رنگ‌های مختلف رژ لب نمود. ابتکار "آردن" الهام‌بخش شرکت‌های دیگر برای ایجاد انواع طیف‌های مختلف از رژ لب بود.lipstick shades
در دهه‌های ۱۹۳۰ رژ لب سمبل و نماد گذر از نوجوانی به بزرگسالی بود. دختران نوجوان معتقد بودند که رژ لب نماد بارز زن بودن است در حالی که بزرگسالان، این عمل را نوعی عصیان‌گری قلمداد می‌کردند. یک مطالعه و تحقیق جامع در سال ۱۹۳۷ نشان داد که بیش از ۵۰٪ دختران نوجوان بر سر موضوع استفاده از رژ لب با والدین خود دعوا و مرافعه داشته‌اند. در اواسط دهه ۴۰ میلادی، کتاب‌ها و مجلات مختلفی به نوجوانان تأکید می‌کردند که مردها، ظاهر طبیعی دختران را به ظاهر مصنوعی و آراستهٔ آنها ترجیح می‌دهند. این مولفه‌ها همچنین متذکر می‌شدند که استفاده از مواد آرایشی می‌تواند شانس محبوبیت و حرفه آنها را تحت‌الشعاع قرار دهد. پیامد چنین مقالاتی باعث القای این موضوع گردید که رژ لب برای دختران نوجوانی است که می‌خواهند برای مردان مختلف لوند و تحریک‌آمیز جلوه نمایند. با وجود آنکه استفاده از از لوازم آرایشی افزایش یافت اما این موضوع هنوز در سایهٔ ارتباط آن با فحشا قرار داشت. دختران نوجوان از ترس اینکه مبادا آنها را با دختران سبک‌سر یا تن‌فروش اشتباه بگیرند، نسبت به استفاده از اینگونه اقلام دچار تشکیک و نوعی دلسردی می‌شدند.
از آنجایی که والدین عموماً برخورد تندی با دختران در هنگام استفاده از رژ لب قرمز داشتند، برخی از دختران شروع به استفاده از رژ لب‌های صورتی و هلویی نمودند که این روند به عنوان یک مد روز باب شد. رژ لب سفید یا نزدیک به طیف سفید در دهه‌های ۱۹۶۰ محبوب بود. گروه‌های راک شی‌رلز و همین‌طور رونتس تأثیر بسزایی در افزایش محبوبیت عامه و مقبولیت این طیف از رژ لب‌ها داشتند. رژ لب از دهه‌های ۱۹۶۰ به بعد ارتباط تنگاتنگی با مقوله فمینیسم داشت و زنانی که از رژ لب استفاده نمی‌کردند ممکن بود که مشکوک به بیماری روانی یا همجنس‌گرایی زنانه شوند.
رژ لب حاوی موم، روغن ، آنتی‌اکسیدان و نرم‌کننده است.Günther Schneider, Sven Gohla, Jörg Schreiber, Waltraud Kaden, Uwe Schönrock, Hartmut Schmidt-Lewerkühne, Annegret Kuschel, Xenia Petsitis, Wolfgang Pape, Hellmut Ippen and Walter Diembeck "Skin Cosmetics" in Ullmann's Encyclopedia of Industrial Chemistry 2005, Wiley-VCH, Weinheim موم ساختار رژ لب جامد را فراهم می‌کند. رژ لب‌ها ممکن است از واکس‌های مختلفی مانند موم زنبور عسل، اوزوکریت و موم شمعی تهیه شوند. موم نخل به دلیل نقطه ذوب بالای ماده اصلی از نظر تقویت رژ لب است. از روغن‌ها و چربی‌های مختلف در رژ لب‌ها استفاده می‌شود مانند روغن زیتون، روغن معدنی، کره کاکائو، چربی پشم و ژله پترولیوم.
رژلب ها دارای انواع مختلفی هستند که می توان متناسب با نوع آرایش صورت آنها را تهیه کرد. در ادامه انواع رژلب ها را توضیح می دهیم.
رژلب های جامد از نوع قدیمی ترین رژلب های بازار هستند که همانطور که از اسمشان پیداست دارای بافت جامدی هستند.
رژ لب های مایع نیز دارای بافت مایع هستند که با اپلیکاتور مخصوص خود می شود از آنها استفاده کرد. در برخی از مدل های رژلب مایع دارای ویژگی 24 ساعته نیز هستند.
رژلب های مدادی دارای انواع طیف رنگی گسترده ای هستند که نسبت به دو نوع رژلب دیگر ماندگاری کمتری دارند.
در سال ۲۰۰۷ میلادی مطالعه‌ای که توسط کمپین ایمنی لوازم آرایشی و بهداشتی صورت گرفت منتج به انتشار گزارشی تحت عنوان "بوسه‌های سمی" گردید."A Poison Kiss" طبق این مطالعه ۳۳ برند محبوب رژ لب برای بررسی محتوای سرب مورد آزمایش قرار گرفتند. این آزمایش‌ها نشان دادند که ۶۱٪ رژ لب‌ها حاوی سرب با سطح حداکثر ۰٫۶۵ بخش در یکای سنجش هستند. این مطالعات باعث افزایش آگاهی عمومی در مورد این مسئله گردید و FDA ("سازمان غذا و دارو (آمریکا)") را تحت فشار قرار داد تا مطالعات بیشتری را با استفاده از آزمایش‌های تخصصی‌تر انجام دهد.testing method مطالعات سال ۲۰۰۹ این سازمانfollow-up study بر اساس تحقیقات "کمپین ایمنی لوازم آرایشی و بهداشتی" نشان داد که عنصر سرب در هر ۲۰ نمونه آزمایش‌شده توسط این مؤسسه وجود داشته‌است و سطح سرب از ۰٫۰۹ تا ۳٫۰۶ پی‌پی‌ام یا همان "بخش در یکای سنجش" متغیر بوده‌است. بیشترین میزان موجود مربوط به رژ لب‌های ساخته شده توسط کاورگرل، لورئال و رولون بوده‌است.
در سال ۲۰۱۰ نیز FDA ("سازمان غذا و دارو آمریکا") در راستای تحقیقات قبلی، یک تحقیق گسترده‌تر را نیز به اجرا گذاشت که شامل آزمایش ۴۰۰ برند رژ لب موجود در بازارهای ایالات متحده بود.expanded survey این تحقیق توسط "شرکت علوم فرا مرزی" و با استفاده از همان شیوه و روش آزمایش‌های سال ۲۰۰۹ انجام شد. این مطالعه جدید به میانگین میزان سرب ۱/۱۱ پی‌پی‌ام دست یافت و این در حالی بود که بالاترین میزان معادل ۷/۱۹ پی پی‌ام بود. مجموع استحصال چنین ارقامی حاکی از افزایش دو برابری آمارها در مقایسه با تحقیقات سال ۲۰۰۹ بود. با همه این احوال تنها مقدار اندکی از سرب حاصل از رژ لب بلعیده می‌شود هر چند، با گذشت زمان سرب در بدن انباشته می‌گردد و در نهایت می‌تواند منجر به مسمومیت سرب شود.
یک تحقیق جداگانه در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی نشان داد که زنان روزانه دست‌کم ۲ تا ۱۴ مرتبه رژ لب می‌زنند که این میزان معادل مصرف روزانهٔ ۸۷ میلی‌گرم رژ لب است. بلع سرب به ویژه برای زنان باردار نگران‌کننده است چرا که سرب می‌تواند از طریق مادر به جنین منتقل شود. سازمان غذا و داروی آمریکا متولی اجرای قانون دارو، غذا و لوازم آرایشی‌بهداشتی فدرال است.regulating bodyFD&C Act هرگونه مواد افزودنی رنگی که در رژ لب‌ها استفاده می‌شود، نیازمند اخذ مجوزهای لازم پیش از ارائه به بازار مصرف است.color additives در حال‌حاضر، FDA سطح قابل‌قبولی از میزان سرب را به‌طور اخص برای رژ لب‌ها تعیین نکرده‌است هر چند مشخصات سرب موجود در رنگ‌های افزودنی از این قاعده مستثنا نیست. FDA در عین‌حال معتقد است که از آنجایی که رژ لب از طریق پوست جذب می‌شود و تنها به مقدار بسیار اندکی بلعیده می‌شود نمی‌تواند به عنوان یک نگرانی ایمنی در نظر گرفته شود. از طرف دیگر، طبق گزارش مرکز کنترل و پیشگیری بیماری هیچ گروه خونی ایمن در مقابل سرب وجود ندارد و سرب حتی در میزان اندک می‌تواند بر ضریب هوشی، توانایی ادراک و پیشرفت تحصیلی تأثیر داشته باشد. اثرات میزبانی سرب و در معرض آن قرار گرفتن قابل برگشت نیست.
دهستان قشلاق به یکی از دهستان‌های زیر اشاره دارد:
لاکهید پی-۳ اورایـِن هواپیمای گشت دریایی و ضد زیردریایی چهارموتوره توربوپراپ، ساخت شرکت لاکهید آمریکا است که توسط نیروی دریایی بسیاری از کشورهای جهان استفاده می‌شود. از سال ۱۹۶۲ تاکنون از این هواپیما به‌عنوان هواگرد گشت دریایی، هواپیمای اکتشافی، هواپیمای جنگی ضد کشتی، و هواپیمای جنگی ضد زیردریایی استفاده می‌شود.
پی-۳ از موفق‌ترین هواپیماهای نسل خود و از معدود هواپیماهای جنگی است که در کشور سازنده خود (آمریکا) پنجاه سال سابقه فعالیت مستمر داشته‌اند. در سال ۲۰۱۰ حدود ۱۳۰ فروند از این هواپیما در نیروی دریایی آمریکا فعال بوده و تعدادی نیز در انبار ذخیره شده‌است. بر اساس برنامه نیروی دریایی در نهایت این هواپیماها با بوئینگ پی-۸ پوسایدون جایگزین خواهند شد.
پی -۳ اوراین یک جایگاه داخلی بمب در زیر بدنه جلویی هواپیما دارد که معمولاً اژدر مارک ۵۰، اژدر مارک ۴۶، و همچنین جنگ‌افزارهای خاص هسته‌ای روی آن نصب می‌شود. جایگاه‌های دیگر زیر بال، جنگ‌افزارهای دیگری نظیر ای‌جی‌ام-۸۴ هارپون، ای‌جی‌ام-۸۴ ای اس‌ال‌ای‌ام، ای‌جی‌ام-۸۴اچ/کی اس‌ال‌ای‌ام-ئی‌آر، ای‌جی‌ام-۶۵ ماوریک، راکت زونی ۱۲۷ میلیمتری و دیگر انواع موشک‌ها، مین دریایی، و بمب‌های گرانشی را در خود جای می‌دهند.
تعداد خدمه در هواپیمای پی-۳ اوراین بسته به مأموریت پرواز، و کشوری که از هواپیما استفاده می‌کند دارد. در کشور ایالات متحده تعداد خدمه این هواپیما به ۱۲ نفر می‌رسد
رو مو هیون (زاده ۶ اوت ۱۹۴۶ – درگذشته ۲۳ مه ۲۰۰۹)، سیاست‌مدار اهل کره جنوبی و نهمین رئیس‌جمهور این کشور در بین سال‌های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۸ بود.
او پیش از ریاست جمهوری به عنوان یک فعال حقوق بشر برای دفاع از فعالیت‌های دانشجویی مطرح بود. رو مو هیون در هنگام فعالیت‌های انتخاباتی اش برای کسب پست ریاست جمهوری بر غلبه بر سیاست منطقه‌ای در کره جنوبی تأکید می‌کرد در انتخابات او به شدت از سوی افراد فعال در اینترنت حمایت شد و سایت اینترنتی (OhmyNews) نقش قابل توجهی در تبلیغاتی انتخاباتی او ایفا کرد."World's first internet President logs on" روزنامه گاردین
پس از پیروزی در انتخابات سال ۲۰۰۳ دولت رو مو هیون با مشکلاتی مواجه شد. متهم شدن به بی کفایتی، ادعای پرداخت حق سکوت به مخالفان، اختلافات شدید با رسانه‌ها و اصطکاک دیپلماتیک با ژاپن و ایالات متحده آمریکا، از جمله این مشکلات بود."South Korea: Too Much Activism? Newsweek او همچنین نتوانست به وعده‌های انتخاباتی‌اش از جمله انتقال پایتخت و تشکیل ائتلاف ملی با مخالفان جامه عمل بپوشاند.
در آخرین ماه‌های زمامداری رو مو هیون در پست ریاست جمهوری، رسوایی‌های مالی (دریافت رشوه) در ارتباط با دولت او مطرح شد و باعث ایجاد فشار سیاسی بر دولت شد. او مدتی پس از پایان ریاست جمهوری‌اش در ۲۳ مه ۲۰۰۹ با پرتاب خود از بالای یک تپه خودکشی کرد و یک یادداشت خودکشی نیز برجای گذاشت."SKorean ex-president Roh dies in apparent suicide"The Associated Press خود کشی او مورد تأیید پلیس قرار گرفت."Ex-President Roh Jumps to His Death" The Korea Times
ازبکان به لحاظ علمی ترکیبی از اقوام ترک و ایرانی گوی سکایی و ماساژوت بوده و به لخاظ اسطوره شناختی خود را منسوب به جغتای خان می‌دانندRichard H. Rowland, Richard N. Frye, C. Edmund Bosworth, Bertold Spuler, Robert D. McChesney, Yuri Bregel, Abbas Amanat, Edward Allworth, Peter B. Golden, Robert D. McChesney, Ian Matley, Ivan M. Steblin-Kamenskij, Gerhard Doerfer, Keith Hitchins, Walter Feldman. Central Asia, in Encyclopaedia Iranica, v. , Online Edition, 2007, ازبک نام یکی از سرداران این خاندان بود و همه اولوسطایفه، رعایا و مردم مطیع تحت اوامر خان (پادشاه) را «اولوس» گویند. (تاریخ مغول، عباس اقبال، ص ۵۸) ازبک به او منسوب هستند.
شیبک خان ازبک - بنیانگذار سلسله شیبانیان یا ازبکان - که همزمان با شاه اسماعیل یکم صفوی بود در سال ۸۳۰ خ. (۸۵۵ ق) به دنیا آمد. او به خانی ازبکان رسید و برای تسخیر فرارود (ماوراءالنهر) به جنگهای پیاپی با سلطان حسین میرزا تیموری (پادشاه تیموریان در فرارود و خراسان) پرداخت. سرانجام پس از سال‌ها جنگ، در ۷ خرداد ۸۸۶ (۷ محرم ۹۱۳) جنگ بادغیس میان شیبک خان ازبک و پسران سلطان حسین میرزا تیموری رخ داد. در این جنگ ازبکان بر تیموریان پیروز شدند و بر فرارود و مرکز آن - سمرقند - چیره شدند. ازبکان پس از نابود کردن تیموریان، به جای آن‌ها نشستند و خراسان را نیز با کشتار و غارت تصرف کردند.
ظاهراً شیبک خان پس از جنگ بادغیس، نامه‌ای به شاه اسماعیل یکم صفوی فرستاد و از پیروزی خود بر تیموریان و تسخیر فرارود خبر داد. شاه اسماعیل هم در مقابل از پیروزی خود بر علاءالدوله خبر داد و از او خواست که خراسان را واگذارد و هدایای با این بیت برای او فرستاد:
پس از آن نامه‌های غیردوستانه‌ای میان دو طرف ردوبدل شد. در پاسخ این نامه، شیبک خان به شاه اسماعیل می‌گوید که بهتر است پیشه پدری خود (درویشی) را دنبال کند و در پی کار خاندان مادری خود (پادشاهی) نباشد. چون شاه اسماعیل از طرف مادری به آق‌قویونلوها و اوزون حسن می‌رسید، شیبک خان این موضوع را به او یادآور شده بود؛ و برای اینکه شاه اسماعیل کار پدری‌اش را به یاد بیاورد، تحفه، عصا و کجکولی (وسایل درویشی) را برای او می‌فرستد؛ با این بیت:
و در پایان به شاه اسماعیل می‌گوید: «و اگر پای در سایه سلطنت گذاری از سر باندیش»:
شاه اسماعیل در پاسخ می‌گوید «اگر هر پسری را کار پدر کردن لازم بودی، همه فرزندان آدمند، همه را کار نبوت بایستی کرد و اگر پادشاهت البته به میراث بودی از پیشدادیان زیاد آمده به کیان نرسیدی و به چنگیز خود کی و به تو خود از کجا؟». سرانجام شاه اسماعیل اعلام می‌کند که برای جنگ آماده‌است.