moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
(۲) رشد گیاه تا زمان برداشت کامل شده و مقدار محصول نیز افزایش یابد در مورد ارقامی که نسبت به نور حساسیت کمتری دارند زمان کاشت آن‌ها هر چه زودتر انجام گیرد مرحله تولید گل و رسیدن و در نتیجه برداشت محصول نیز زودتر انجام خواهد شد.
اگر موقع کاشت بذر رطوبت و حرارت خاک کافی و شرایط مناسب باشد بذر کاشته شده پس از ۵ تا ۶ و حداکثر ۸ روز جوانه تولید می‌نماید از تولید جوانه تا ظهور اولین گل حدود ۹۰ تا ۱۰۵ روز و از گل دادن تا رسیدن کامل حدود ۴۵ تا ۵۰ روز طول می‌کشد. زمان کاشت کنف در مازندران از حدود اواخر فروردین تا حدود اواخر اردیبهشت مطابق شرایط جوی تغییر می‌کند. بهترین زمان کشت کنف در خوزستان (دزفول) از اوایل اسفند تا اواسط اردیبهشت و در ایرانشهر از اواسط بهمن تا اواخر اسفند ماه است. در ورامین مناسب‌ترین زمان کاشت از حدود اوایل اردیبهشت تا اواخر خرداد ماه می‌باشد.
مقدار بذر:
مقدار بذر برای هر هکتار تابع عواملی نظیر درجه حرارت محیط در زمان کاشت، نوع زراعت (دیمی یا آبی)، هدف از تولید (تهیه بذر یا الیاف) و همچنین روش کاشت (خطی یا کرتی دستپاش) تغییر می‌کند.
در کاشت کنف به منظور تهیه الیاف در زراعت‌های خطی که با ماشین کاشته می‌شود مقدار بذر مورد نیاز حدود ۲۰ تا ۲۵ کیلوگرم در هکتار است و فاصله خطوط کاشت ۱۵ تا۲۰ و گاهی ۲۵ سانتی‌متر و بین بوته‌ها ۵ سانتی‌متر می‌باشد هرگاه منظور از کاشت کنف تولید بذر باشد مقدار بذر مصرفی ۱۰ تا ۱۵ کیلوگرم و فاصله خطوط را باید بین ۴۰ تا ۶۰ سانتی‌متر و فاصله بوته‌ها را بین ۵ تا ۷سانتی‌متر انتخاب کرد. در زراعت‌های دستپاش مقدار بذر مورد نیاز بیشتر از زراعت‌های خطی و حدود ۳۵ تا ۴۰ کیلوگرم در هکتار است.
در زراعت‌های خطی که کاشت بوسیله بذر پاش انجام می‌شود معمولاً بذر را در وسط یا کناره‌های خطوط کاشت می‌کارند. عمق کاشت بذر کنف در شرایط مختلف بین ۱ تا ۳ سانتی‌متر تغییر کرده و مناسب‌ترین آن حدود ۲ تا ۳ سانتی‌متر است.
هنگام کاشت برای پیشگیری و از بین بردن پاره‌ای از بیماری‌های بذر زاد بهتر است قبل از کاشت بذر را با سموم سیستمیک یا سمومی بر مبنای P.C.N.B ضدعفونی نمود.
داشت، آبیاری تنک کردن، وجین و مبارزه با آفات و بیماری‌ها از ضروریات داشت می‌باشد.
آبیاری:
مقدار آب مورد نیاز کنف از زمان کاشت تا رسیدن کامل بستگی به تراکم بوته‌ها، جنس خاک، درجه حرارت و رطوبت نسبی محیط و مقدار ریزش باران دارد در مناطقی که حدود ۵۰۰ تا ۷۵۰ میلی‌متر بارندگی سالیانه داشته باشد می‌توان زراعت دیم کنف را انجام داد در غیر این‌صورت آبیاری الزامی است. در جنوب ایران به علت شور بودن زمین‌ها بهتر است از کاشت کنف به صورت کرتی اجتناب کرده و این گیاه را به صورت خطی کشت کرد.
تنک کردن و وجین: پس از آنکه رشد اولیه کنف کامل شد و ارتفاع بوته‌ها حدود ۱۰ تا ۱۲ سانتی‌متر گردید. بایستی بوته‌های اضافی را تنک و از بین خارج نمود عمل تنک کردن معمولاً با دست انجام می‌شود پس از پایان آن باید فاصله بوته‌ها در روی خطوط بین ۵ تا ۷ سانتی‌متر و فواصل خطوط در مورد کنف لیفی ۲۰ تا ۳۰ و در مورد کنف بذری ۴۰ تا ۶۰ سانتی‌متر باشد. برای جلوگیری از رشد علف‌های هرز لازم است در ۲ تا ۳ و حداکثر ۴ مرتبه مزرعه را وجین کرد. مناسب‌ترین وسیله مبارزه استفاده از کولتیواتور است.
آفات و بیماری‌ها:
مهمترین آفات کنف عبارتند از: آفات کرم خاردار، کارادرینا، تریپس، آگروتیس و شته؛ که سم مورد مصرف برای تریپس، شته متاسیستوکس ۵/۱ در هزار می‌باشد و برای کرم خاردار و کارادرینا و آگروتیس می‌توان از سم سوین به نسبت ۲ کیلوگرم در هکتار استفاده کرد. از دیگر آفات سر پولک (Padagrica mentriesi) می‌باشد که با سم تیودان می‌توان با آن مبارزه نمود. آفت دیگر کرم ریشه یا لارو پروانه (Agrotis segetum) که برای مبارزه با آن باید با علف‌های هرز مبارزه و با لیندین ۲۵ درصد طعمه پاشی نمود.
آفت دیگر کرم ساقه کنف (pyrausta nubilalis) می‌باشد که با قطع و سوزاندن علف‌های هرز اطراف مزرعه در ماه‌های تیر و مرداد می‌توان با آن مبارزه نمود.
از بیماری‌های مهم کنف عبار تند از:
(۱) بیماری پوسیدگی طوقه و ریشه کنف (Fusarium bucharicum) که عامل آن قارچ می‌باشد که برای مبارزه و پیشگیری آن کارهای زیر ضروری است:
(الف) تهیه ارقام مقاوم، (ب) رعایت اصول آیش و تناوب. (پ) خود داری از کشت در زمین‌های باتلاقی یا زمین‌هایی که دارای املاح کلسیم زیاد می‌باشند. (ت) مبارزه شیمیایی که تا حدودی مشکل می‌باشد.
(۲) بیماری لکه ارغوانی برگ کنف
(۳) بیماری لکه دودی کنف
(۴) بیماری پوسیدگی خاکستری کنف می‌باشد.
زمان برداشت کنف در گیلان و مازندران از حدود اوایل مهر تا اواخر مهر و در خوزستان و فارس از اوایل تا اواخر آبان ماه و در ورامین اواسط آبان تا اواسط آذر می‌باشد.
برداشت کنف زمانی باید انجام شود که ساقه کاملاً خشک نشده باشند در غیر اینصورت به علت چسبیدن الیاف به جدار ساقه جدا کردن آن‌ها مشکل و از کیفیت آن‌ها کاسته می‌شود. جهت مصرف در کارخانه‌های کاغذسازی موقعی به برداشت کنف اقدام می‌شود که مقدار محصول خشک ساقه حداکثر و کپسول‌ها رسیده باشد. اگر کشت کنف برای تهیه بذر باشد می‌توان در اواخر مرحله زندگی کنف به تدریج که کپسول‌ها می‌رسند آن‌ها را از ساقه جدا و در محل مناسبی انبار نمود یا زمان رسیدن دانه‌ها که حدود ۲ ماه پس از ظهور اولین گل در گیاه می‌باشد ساقه‌ها را به وسیله ماشین یا اره موتوری و با داس قطع کرده و در دسته‌های ۲۰ تا ۲۵ کیلوگرمی دسته‌بندی و در مزرعه در معرض جریان هوا قرار داده تا خشک شوند پس از ۲ تا ۳ و حداکثر ۷ روز آن‌ها را با وسایل مختلف کوبیده و دانه‌ها را از سایر مواد جدا کرده و در داخل گونی‌های کنفی ریخته و انبار می‌کنند. عدم وجود رطوبت و جریان داشتن مناسب هوا در انبار باید رعایت شود.
اگر هدف از کاشت کنف تهیه الیاف باشد معمولاً قبل از آنکه ساقه‌ها به‌طور کامل برسند و قبل از چسبیدن الیاف به جدار ساقه برداشت باید انجام گیرد. هنگام برداشت ساقه‌ها را از ریشه از زمین خارج می‌کنند در صورتی‌که ساقه‌ها را از نزدیک سطح زمین کف‌بر نمایند. کیفیت الیاف بهتر می‌باشد و ریشه‌ها و گِل‌ولای اطراف ریشه داخل ساقه‌ها نمی‌شوند. پس از برداشت برای کاهش رطوبت ساقه و افزایش سرعت تبخیر، ساقه‌ها را در دسته‌های کوچک به شکل خاصی در مزرعه به حالت ایستاده قرار می‌دهند که به آن چاتمه کردن می‌گویند. پس از چند روز دسته‌های ساقه را درون حوضچه‌هایی که در آن‌ها آب جریان دارد قرار می‌دهند و درجه حرارت آب داخل حوضچه‌ها باید حدود ۳۰ تا ۳۲ درجه سانتی گراد باشد. عمل تخمیر پوست ساقه توسط میکروارگانیسم‌های موجود در آب صورت می‌گیرد.
مدت زمان تخمیر بستگی به درجه حرارت آب داشته و در شرایط مساعد بین ۱۰ تا ۲۰ روز است و در صورت نامساعد بودن شرایط ممکن است تا دو ماه به تعویق بیفتند. پس از پایان عمل تخمیر و جدا کردن الیاف و شستشو دادن و تمیز کردن آن‌ها الیاف را آویزان کرده تا خشک شوند. حدود یک بیستم وزن ساقه‌ها را الیاف خشک تشکیل می‌دهد. رنگ معمولی ساقه کنف هیچگونه تأثیری در رنگ الیاف نداشته و در صورتی‌که تخمیر و شستشوی آن‌ها دقیق انجام شود الیاف سفید و شفاف حاصل خواهد شد.
دانه کنف عملکرد یک روغن گیاهی خوراکی را دارد. روغن بذر کنف نیز برای لوازم آرایشی، روان‌کننده‌های صنعتی و برای تولید سوخت زیستی استفاده می‌شود. روغن کنف بالا از اسیدهای چرب اشباع نشده امگا (PUFAها) که در حال حاضر شناخته شده برای کمک در سالم نگه داشتن انسان کاربرد دارد. روغن دانه کنف شامل درصد بالایی از اسید لینولئیک (امگا ۶) یک اسید چرب اشباع نشده (PUFA). اسید لینولئیک (C18: 2) PUFA غالب است، و از اسید اولئیک (C18: 1) آلفا لینولنیک اسید (C18: 3) در حال حاضر در ۲ تا ۴ درصد است. PUFA از جمله اسیدهای چرب ضروری برای رشد و سلامت طبیعی است. علاوه بر این، برای کاهش کلسترول و بیماری‌های قلبی مهم است.
روغن دانه کنف ۲۰٫۴٪ از وزن کل دانه است که شبیه به پنبه دانه است [نیازمند منبع] روغن کنف دانه‌های خوراکی شامل:
اسید پالمتیک: ۱۹٫۱٪
اسید اولئیک: ۲۸٫۰٪ (امگا ۹)
اسید لینولئیک: ۴۵٪ (امگا ۶)
استریک اسید: ۳٫۰٪
آلفا لینولنیک اسید: ۳٪ (امگا ۳)
کنف در نظر گرفته شده گیاهی مقاوم است که نیاز به حداقل کود، آفت کش و آب در مقایسه با محصولات سطر معمولی است. [نیازمند منبع]
به غیر از استفاده از آن به عنوان نساجی، برگ کنف می‌تواند خورده شود بطوری که برگ جوان به سالاد اضافه می‌شوند و برگ‌های مسن‌تر نیاز به پخته شدن دارند. برگ‌ها بسیار شبیه به اسفناج است. برگ الیاف کنف را برای گونی بافی نیز بکار می‌رود.
الیاف کنف ۱۰۰٪ تجزیه‌پذیر و قابل بازیافت و در نتیجه سازگار با محیط زیست است. این الیاف طبیعی با درخشش طلایی و ابریشمی است از این رو به نام فیبر طلایی است. این ارزان‌ترین الیاف گیاهی تهیه از لیف درخت یا پوست ساقه گیاه می‌باشد. این الیاف مهم‌ترین فیبر گیاهی پس از پنبه است، از نظر استفاده، مصرف جهانی، تولید، و در دسترس بودن می‌باشد. دارای استحکام بالا کششی، توسعه‌پذیری کم، و نفس‌کشندگیِ بهتر از پارچه؛ بنابراین، الیاف کنف بسیار مناسب در کشاورزی بسته‌بندی کالا فله. این کمک می‌کند تا بهترین کیفیت نخ‌های صنعتی، پارچه، خالص، و کیسه. این یکی از متنوع‌ترین الیاف طبیعی است که در مواد اولیه بسته‌بندی، پارچه، غیر نساجی، ساخت‌و‌ساز مورد استفاده قرار می‌گیرد، و بخش کشاورزی بوده‌است. الیاف کنف دارای مزایای بسیاری به برای منسوجات خانگی، با پنبه و پشم مخلوط می‌شود. این است که قوی، با دوام، رنگ و نور سریع فیبر هستند. حفاظت از اشعه ماوراء بنفش آن، عایق صدا و حرارت، رسانایی حرارتی پایین و ضد استاتیک خواص آن را عاقلانه انتخاب در دکوراسیون خانه.
دهستانی بزرگی است در عزلهٔ (الطاهر)، در ناحیه (خولان بنی عامر) در ۲۵ کیلومتری شمال جبل أب، از توابع استان اِب، در کشور یمن در شبه جزیره عربستان.
جمعیت این دهستان در حدود (۱۶۸۵۹) نفر و (۳۵ خانوار) می‌باشد.
عینالی که عینال–زینال نیز خوانده می‌شود، کوه و آرامگاهی بر فراز رشته‌کوه سرخ رنگ سرخاب در شمال شهر تبریز است. از نظر تاورنیه در سفرنامهٔ خود، پیش از ورود اسلام به ایران در محل کنونی آرامگاه عون ابن علی، آتشکده و عبادتگاهی بوده که پس از اسلام به زیارتگاه تبدیل شده‌است. پس از سدهٔ دهم هجری، یکی از تکایای درویشان نعمت‌الهی در محل فعلی آرامگاه عون بن علی بوده‌است.
ژان بابتیست تاورنیه، جهانگرد فرانسوی که در سال ۱۶۳۶ میلادی تبریز را دیده بود، دربارهٔ این کوه چنین نوشته‌است: «در بیرون شهر کوهی است موسوم به «عین علی و زین علی» که سابقاً روی آن آتشکده و کلیسا بوده و مسلمانان آن را تبدیل به مسجد کرده‌اند و یک دیر خرابه هم نزدیک آن مسجد وجود دارد و سردابی هم هست که چند قبر در آن قرار دارد و ستون‌های سنگ مرمر در آنجا انباشته شده و گویند آن مسجد در اصل، مقبره بعضی از پادشاهان ماد بوده‌است.»تاریخ تبریز تا قرن نهم هجری، محمدجواد مشکور، صص ۷۳–۷۰
آرامگاه عون بن علی و زین بن علی که به «عینالی» و «عینال، زینال» نیز معروف است، از بناهای تاریخی شهر تبریز و مربوط به دورهٔ ایلخانان است. این آرامگاه که بر فراز رشته‌کوه سرخاب بنا شده، به شیوهٔ ایلخانی ساخته شده‌است. بنای آرامگاه از ۹ اتاق، ۶ گنبد، هشتی و ایوان تشکیل یافته و در دورهٔ قاجار برای جلوگیری از تخریب آن، اتاقی در سمت شمال بنا احداث شده‌است.
آرامگاه عون بن علی و زین بن علی تا سدهٔ نهم هجری سالم بوده و در این دوره بر اثر حملهٔ نیروهای امپراتوری عثمانی به‌طور کلی ویران شده‌است. این بنا در دورهٔ شاه عباس یکم ازنو ساخته شد؛ ولی دیری نپایید که زمین‌لرزهٔ سال ۱۱۹۳ هجری آن را به شدت تخریب کرد. در واپسین سال‌های سدهٔ سیزدهم هجری، قهرمان میرزا بنای آرامگاه را مرمت نمود.
براساس منابع و کتب تاریخی از جمله توسط ملا محمد امین حشری تبریزی، در کتاب روضه اطهارو بحرالانساب، دو تن از فرزندان علی بن ابی‌طالب به نام‌های «عون بن علی» و «زید بن علی» در این مکان آرمیده‌اند. این بنا در گذشته بیش‌تر به منظور انجام مراسم‌های مذهبی کاربرد داشته‌است.
از همان زمان تا به امروز، طایفه ویا خاندانی بنام «آقایی لقایی» این محل را اداره می‌نمایند و ادعای رسمی و مستند بر ملکیت این اراضی «واگذاری توسط حاکم وقت» تا «۹۵ هکتار» را در مقابل دولت دارند که در حال حاضر با مخالفت دولت جمهوری اسلامی ایران بنا به اینکه «این اراضی ملی می‌باشند» روبرو شده‌اند.
یادمان ۸ تن از شهیدان گم نام ایرانی جنگ ایران و عراق در کنار آرامگاه عون بن علی و زین بن علی قرار گرفته‌است. بنای این یادمان از سال ۱۳۸۱ خورشیدی آغاز شده و در ۳۰ شهریور ۱۳۸۵ خورشیدی به بهره‌برداری رسیده‌است.
از مشخصات بارز بنای یادمان شهدای گمنام می‌توان به رعایت سبک منطبق بر معماری شهر سنتی تبریز، رعایت سبک آرامگاه‌های ایران، استفاده از شعرهای محمدحسین شهریار، استفاده از نقش‌های اسلامی، استفاده از حرف هشت و قرارگرفتن بنا در امتداد مسیر قبلهٔ وادی‌رحمت اشاره کرد.
فهرست قله‌های رشته‌کوه سرخاب:
دهستانی بزرگی است در بلاد رداع، در عزلهٔ (بلدة زیدان)، در ناحیه (بنی زهیر) از توابع استان لَحِج، در کشور یمن در شبه جزیره عربستان. در این دهستان آثار کوناکونی از دوران مبوک حمیر بر جای مانده‌است. شاعر (الیمانی) می‌سراید:
جمعیت این دهستان در حدود ( ۲۳۷۵۶) نفر و (۲۱ خانوار ) می‌باشد.
دهستانی است در عزلهٔ (العُرقُوب)، در ناحیهٔ (بلد الحدا) از توابع استان مَحویت، در کشور یمن در شبه جزیره عربستان.
جمعیت این دهستان در حدود ( ۱۰۱۷۹ ) نفر و (۲۳ خانوار ) می‌باشد.
جیرکویه روستایی است در ۲۵ کیلومتری رشت مرکز گیلان و در ۲۰ کیلومتری انزلی و در ۴ کیلومتری خشکبیجار قرار دارد.
این روستا در بخش خشکبیجار با جمعیت ۲۳۰۰ نفر در سال ۱۴۰۲ می‌باشد. این روستا در ۵ کیلومتری ساحل حاجی بکنده قرار دارد. شغل اصلی مردم این روستا کشاورزی می‌باشد.
جیرکویه جزو دهستان حاجی بکنده بخش خشکبیجار شهرستان رشت می‌باشد. اب و هوای جلگه ای و معتدل مرطوب و دارای ۱۸۹۲ تن سکنه است. آب آن از نهر حاجی بکنده از سفیدرود و استخر و محصول آن برنج. شغل اهالی زراعت می‌باشد. جاده خشکبیجار به امین آباد از وسط روستا می‌گذرد. روستاهای سادات محله. شیشه گوراب. تازه آباد. ماشل اعلم در گذشته برای تأمین مایحتاج به بازارچه جیرکویه مراجعه می‌کردند
بزرگ‌ترین تولیدی ادوات کشاورزی و کارخانه شالیکوبی اتوماتیک (برادران عمادی) و بزرگ‌ترین سالن بدنسازی مدرن (بابک سکوتی) در محدوده روستایی متعلق به جیرکویه می‌باشد
از افراد نامدار روستای جیرکویه می‌توان به حمید هوشمند مربی و بازیکن فوتبال شهرداری رشت و مسعود فلاح داور بین‌المللی فوتبال در دهه ۷۰ ۸۰ و اوایل نود اشاره کرد
۲ از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ۲
دهستانی است در عزلهٔ (ناحیة السبره)، در ناحیهٔ (السُفال)، از توابع استان اَبیَن، در کشور یمن در شبه جزیره عربستان. گویند:(عروان بن جشم بن عبد شمس) آن را بنیادگذاری نموده‌است.
دهستانی است در ناحیهٔ (قریة عامرة) ، (أعشار) نیز نامیده شده‌است، در جنوب شرقی صنعاء واقع شده‌است. و از توابع استان صَنعاء، در کشور یمن در شبه جزیره عربستان.
جمعیت این دهستان در حدود ( ۹۷۶۵ ) نفر و (۱۸ خانوار ) می‌باشد.
دهستانی است در عزلهٔ (بلاد الزیدیة) در نزیکی جبل تهامة، وأعمال ذمار، از توابع استان ذَمار، در کشور یمن در شبه جزیره عربستان.
جمعیت این دهستان در حدود ( ۲۱۷۲۱ ) نفر و (۲۷ خانوار ) می‌باشد.
روش پرتابی یا یک روش عددی برای پاسخیابی معادلات دیفرانسیل بامرزینه است، که با الهام از روش سعی و خطا در شلیک گلوله برای زدن یک هدف ساخته شده است. برنامه‌هایی برای پیاده‌سازی این روش در نرم‌افزارهای محاسبات فنی، مانند نرم‌افزار متلب پیش‌بینی شده است.
در پاسخیابی معادلات دیفرانسیل معمولی با دو نوع مسئله روبرو می‌شویم؛ یکی مسئله‌های بامقدار اولیه‌است، که روش‌های استاندارد زیادی برای پاسخیابی آنها وجود دارد، دیگری مسئله‌های بامقدار مرزی‌است. نمونهٔ زیر را بخوانید.
نمونه ـ گمان کنید گلوله‌ای از یک تفنگ شلیک شده و می‌خواهیم مسیر گلوله را بکشیم. در این صورت ممکن است دانسته‌های ما از مسئله به دو صورت زیر باشد:
۱ - اگر مکان آغازین و جهت آغازین حرکت را بدانیم، آنگاه یک مسئلهٔ بامقدار اولیه داریم. پاسخیابی این مسئله مانند پاسخیابی معادله دیفرانسیل زیر است.
۲ - اگر مکان آغازین را بدانیم و هدف را بشناسیم، آنگاه یک مسئلهٔ بامقدار مرزی داریم. پاسخیابی این مسئله مانند پاسخیابی معادله دیفرانسیل زیر است.
اکنون یک رهیافت را که از مسئلهٔ شلیک گلوله برای زدن یک هدف سرچشمه می‌گیرد، شرح می‌دهیم.
نخست یک ارتفاع (جهت) مناسب حدس زده و گلوله‌ای شلیک می‌شود. اگر گلوله از بالای هدف بگذرد، ارتفاع را کم می‌کنیم و اگر گلوله از پایین هدف بگذرد، ارتفاع را زیاد می‌کنیم. در شلیکهای بعدی با توجه به شلیکهای قبلی، به کم یا زیاد کردن ارتفاع ادامه می‌دهیم. اگر این کار را هوشمندانه انجام دهیم، به زدن هدف امیدوار خواهیم بود.
اکنون می‌کوشیم مسئلهٔ زیر را پاسخیابی کنیم.
از حدس زیر آغاز می‌کنیم.
در این صورت باید مسئلهٔ باآغازینة زیر را پاسخیابی کنیم.
این مسئله را می‌توان به روشهای مرسوم در حل مسائل باآغازینه (مانند به کار بردن دستور ode۲۳ در متلب) پاسخیابی کرد.
پس از پاسخیابی این مسئله با توجه به نابرابری بین formula_6 و اندازهٔ به دست آمده برای formula_7، اندازهٔ z را تغییر می‌دهیم تا به پاسخ نزدیکتر شویم. برای این کار معمولاً از درونیابی خطی استفاده می‌شود. این روند را آنقدر ادامه می‌دهیم تا به پاسخ مسئله به اندازهٔ کافی نزدیک شویم.
قهرمانی هندبال مردان جهان مهم‌ترین مسابقات بین‌المللی هندبال داخل سالن دنیا (پس از هندبال در بازی‌های المپیک) است که با شرکت برترین تیم‌های ملی هندبال مردان دنیا از سال ۱۹۳۸ توسط فدراسیون بین‌المللی هندبال برگزار می‌شود.
تیم ملی فرانسه مدافع عنوان قهرمانی این مسابقات است که در سال ۲۰۱۵ در قطر بالاتر از تیم‌های قطر و لهستان به مقام قهرمانی این رقابت‌ها رسید.
این مسابقات از سال ۱۹۹۳ هر دو سال یک‌بار انجام می‌شود و دوره بعدی این مسابقات در سال ۲۰۲۳ در سوئد و لهستان به صورت مشترک برگزار گردد.
پس از آن‌که هندبال به‌عنوان ورزش ملی آلمان‌ها در برنامه بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۳۶ قرار گرفت و این رشته در شکل رایج آن دوران یعنی هندبال ۱۱ نفره در هوای آزاد برگزار شد، نخستین دوره قهرمانی هندبال سالنی جهان هم در سال ۱۹۳۸ با حضور چهار تیم آلمان، اتریش (که یک‌ماه بعد بخشی از آلمان شد)، سوئد و دانمارک در ۵ و ۶ فوریه در برلین برگزارشد، هر تیم یک‌بار با سه تیم دیگر مسابقه داد و آلمان با ۳ برد قهرمان شد و اتریش، سوئد و دانمارک که تیم باشگاهی آژاکس کوبنهاون را روانه رقابت‌ها کرده‌بود، به ترتیب در مکان‌های بعدی ایستادند.
این در حالی بود که هندبال داخل سالن تا آن زمان فقط در اسکاندیناوی تمرین می‌شد و در آلمان و اروپای مرکزی هندبال ۱۱ نفره که در هوای آزاد برگزار می‌شد، رایج بود و تا سال‌ها پس از آن نیز محبوبیت بیشتری از هندبال داخل سالن داشت.
با این حال ۱۸ هزار آلمانی در طول این دو روز به تماشای مسابقات نشستند و بازی سریع و پرهیجان تیم‌ها آنان را به وجد آورده بود. تیم‌ها نیز فقط از بازیکنان متبحر در هندبال سالنی تشکیل شده بودند که در طول زمستان ورزش خود را در سالن پیگیری می‌کردند. مسابقات در دو نیمه ۱۰ دقیقه‌ای برگزار می‌شد و ۵۳ گل در ۶ مسابقه این رقابت‌ها وارد دروازه‌ها شد.
نخستین دوره قهرمانی هندبال ۱۱ نفره جهان نیز در ژوئیه همان سال در آلمان برگزار و با قهرمانی میزبان به پایان رسیده بود. هر دو این مسابقات زیر نظر فدراسیون بین‌المللی هندبال آماتور برگزار می‌شد و در واقع یادواره دهمین سالگرد تأسیس این فدراسیون نیز بود.
در سال ۱۹۴۶ با پایان جنگ جهانی دوم سوئد و دانمارک بنیان‌گذار سازمان تازه‌ای برای اداره هندبال جهان شدند و در ۱۱ ژوئیه فدراسیون بین‌المللی هندبال توسط این دو کشور و هلند، فرانسه، نروژ، سوئیس و لهستان تأسیس شد. نخستین مسابقه هندبال زیر نظر این سازمان در نوامبر ۱۹۴۶ در یوتبری بین سوئد و دانمارک برگزار و با پیروزی ۹ بر ۷ سوئد به پایان رسید.
در آن زمان هندبال خارج از سالن در اروپای مرکزی بسیار محبوب‌تر بود، به‌طوری‌که در بازی فینال قهرمانی هندبال جهان در سال ۱۹۵۵، ۵۰ هزار تماشاگر در برلین به تماشای بازی آلمان و سوئیس (۲۵ بر ۱۳ به نفع آلمان) نشستند، اما در بازی فینال قهرمانی هندبال سالنی جهان در ۱۹۵۸ در برلین شرقی ۶ هزار و پانصد تماشاگر به تماشای بازی سوئد و چکسلواکی (۲۲ بر ۱۲ به نفع سوئد) نشستند.تاریخ قهرمانی هندبال مردان جهان - بخش ۱
در طول ۲۵ دوره برگزاری این مسابقات همواره مقام‌های اول تا سوم مسابقات به تیم‌های اروپایی رسیده‌است، بهترین نتیجه تیم‌های غیر اروپایی در این رقابت‌ها نایب قهرمانی قطر در سال ۲۰۱۵ که میزبان بود، می‌باشد. همچنین مصر در سال ۲۰۰۱ در فرانسه و تونس در سال ۲۰۰۵ (در مسابقاتی که میزبانی آن را نیز بر عهده داشت)، به مقام چهارم دست یافتند.
ژاپن در ۱۹۹۷ و مصر در سال ۱۹۹۹ دیگر کشورهای غیر اروپایی هستند که میزبانی این مسابقات را به عهده گرفته‌اند.
تیم ملی فرانسه با شش قهرمانی، یک نایب قهرمانی و سه مقام سومی پرافتخارترین تیم مسابقات است. سوئد و رومانی با چهار قهرمانی، جایگاه‌های بعدی را در اختیار دارند. هم چنین آلمان (یکبار با عنوان آلمان غربی) و روسیه (یکبار با عنوان شوروی) هر یک ۳ بار، اسپانیا ۲ بار و چکسلواکی، کرواسی و یوگسلاوی هر کدام ۱ قهرمانی در این رقابت‌ها را در کارنامه خود ثبت کرده‌اند.
دیمترودون یک سرده منقرض‌شده از هم‌کمانان گوشت‌خوار درنده مربوط به دورهٔPeriod پرمینPermian می‌باشد. از این سرده تا کنون گونه‌های متنوعی شناسایی‌شده که بین ۲۹۵ تا ۲۷۲ میلیون سال قبل و پیش از پیدایش دایناسورها می‌زیسته‌اند. دیمترودون از اجداد پستانداران به شمار می‌آید و سنگواره‌های آن در آمریکای شمالی و اروپا به طور مشخص در کشورهای ایالات متحده آمریکا و آلمان
کشف شده، بعلاوه یک کشف مهم از جای پای دیمترودون بدست جری مک‌دونالدJerry MacDonald در جنوب ایالت نیومکزیکو آمریکا کشف شده‌است.
سرده "دیمترودون" در سال ۱۸۷۸ میلادی توسط دانشمند آمریکایی ادوارد درینکر کوپه نام‌گذاری و توصیف شد و معنی نام آن «دارای دو اندازه دندان» است.
باوجود اینکه در فرهنگ عامه دیمترودون به عنوان یک دایناسور شناخته می‌شود اما این جانور واقعاً یک دایناسور نیست و حدود ۴۰ میلیون سال پیش از پیدایش نخستین دایناسورها منقرض‌شده‌است. دیمترودون با وجود ظاهر خزنده‌مانند خود از نیاکان دور پستانداران است و مانند سایر هم‌کماکان یک گودی گیجگاهی در پشت هر چشم خود داشت. دیمترودون برخلاف خزندگان زمان خود که فقط دارای یک نوع دندان بودند دارای دو نوع دندان مختلف بود. دندان‌های جلویی وظیفه کندن و بریدن گوشت را داشتند در حالی که دندان‌های عقب وظیفه خرد کردن گوشت را بر عهده داشتند. طول این جانور به طور متوسط حدود ۲ متر و وزن آن تا ۲۵۰ کیلوگرم تخمین زده شده‌است. بزرگ‌ترین گونه شناخته‌شده از "دیمترودون" اندازه‌ای برابر با ۴٫۶ متر، و کوچک‌ترین آن تنها ۶۰ سانتی‌متر بود.
دیمترودون در پشتش، زبانه بادبانی‌شکل بزرگی از پوست داشت که پر از رگ‌های خونی بود. این بادبان، خارهایی بلند و استخوانی داشت که هر یک از مهره جداگانه‌ای از ستون فقرات رشد کرده بودند. دانشمندان معتقدند این بادبان برای جذب گرما از نور خورشید به منظور گرم کردن خون و بدن این جانور خون‌سرد به کار می‌رفت. همچنین ممکن است از این بادبان برای مراسم‌های جفت‌گیری استفاده شود و ظاهر او را در برابر رقیبان بزرگ‌تر جلوه دهد. به عنوان یک شکارچی رأس هرم غذایی دیمترودون از طعمه‌های مختلفی شامل انواع ماهی‌ها و چهاراندامان تغذیه می‌کرد.
بیکینی لباس شنای دوتکهٔ زنانه‌ای است که قطعهٔ بالاتنه‌اش مثل سینه‌بند پستان‌ها را می‌پوشاند و قطعهٔ پایین‌تنه‌اش از پشت نشیمنگاه و از جلو شرمگاه را مستتر می‌کند، ولی ناف و دیگر قسمت‌های بدن برهنه می‌مانند. اندازهٔ بالاتنه و پایین‌تنهٔ بیکینی در گونه‌های مختلف آن متفاوت است: برخی گونه‌های بیکینی پستان‌ها، ناحیه تناسلی، و نشیمنگاه را کاملاً می‌پوشانند؛ گونه‌های دیگر طرح‌های اجمالی‌تری دارند و ممکن است تنها هاله پستان و ناحیهٔ تناسلی را فقط تا تپه ونوس بپوشانند.
در مهٔ ۱۹۴۶، طراح مد فرانسوی ژاک هایْم لباس شنای دوتکه‌ای را طراحی کرد و نام آن را «اتم» گذاشت. اتم مانند دیگر لباس‌های شنای معاصر خود ناف را می‌پوشاند. طرح هایْم نتوانست توجه چندانی را به خود جلب کند. در ژوئیهٔ همان سال، طراح لباس فرانسوی لویی رآر از طرح لباس شنای دوتکهٔ خود پرده‌برداری کرد که از اتم کوچکتر بود. رآر نام «بیکینی» را برای طرح خود از نام آب‌سنگ حلقوی بیکینی در اقیانوس آرام برگرفت که ایالات متحده آمریکا در آن‌جا به سلسله‌ای از آزمایش‌های هسته‌ای دست زده بود. بیکینی، از آنجا که ناف و بخش عمدهٔ نشیمنگاه را برهنه می‌گذاشت، شرم‌آور قلمداد می‌شد و رآر نتوانست مانکنی را برای نمایش طرح بدن‌نمایش راضی کند، و ازین رو رقصندهٔ برهنهٔ کازینو د پاریس را برای عرضهٔ طرحش در نمایشگاه لباس‌های شنا استخدام کرد.
پذیرش عام بیکینی به‌سبب طرح لخت و جنجالی‌اش فرایندی آهسته بود. برخی کشورها نیز پوشیدن بیکینی را در سواحل و دیگر اماکن عمومی ممنوع کردند. محبوبیت و مقبولیت این لباس شنا پس از آن گسترش یافت که ستارگان سینمایی چون بریژیت باردو، راکل ولچ، و اورزولا اندرس آن را در فیلم‌های سینمایی پوشیدند و با آن در عکس‌های گلامور ظاهر شدند.
تا میانهٔ دههٔ ۱۹۶۰، طرح مینیمالیستی بیکینی در اغلب کشورهای غربی هم به عنوان لباس شنا و هم به عنوان لباس زیر جا افتاده بود. در اواخر قرن بیستم هم استفاده از آن به عنوان لباس ورزشی در ورزش‌هایی چون والیبال ساحلی و بدن‌سازی رواج یافت و و از قِبَل آن هم صنایعی جانبی چون موزدایی بیکینی و برنزه‌سازی بیکینی سر برآورده‌اند. در بازار گونه‌های مختلفی از بیکینی وجود دارد که برخی از آنها عبارتند از مونوکینی، میکروکینی، تانکینی، تریکینی و اسکرتینی. عبارت بیکینی مردانه نیز گاه برای اشاره به مایوهای اسلیپ استفاده می‌شود و گونه‌های متنوعی از لباس‌های زیر مردانه و زنانه با عنوان لباس زیر بیکینی به بازار عرضه شده‌اند.
طرح مایوهای دوتکه در اروپای دوران قدیم نیز بوده‌است، ولی طرح امروزی آن در ۵ ژوئیه ۱۹۴۶ در شهر پاریس به نمایش عمومی درآمد.Kathryn Westcott, "The Bikini: Not a brief affair", BBC News, June 5, 2006 طراح این مایوهای دوتکه مهندس مکانیکی اهل فرانسه به نام لویی رآر بود که نام طرح خود را از نام آب‌سنگ حلقوی بیکینی در اقیانوس آرام برگرفت. بیکینی نامی است که استعمارگران آلمانی بر این آب‌سنگ حلقوی گذارده بودند و خود نویسه‌گردانی نام آن در زبان مارشالی است. چهار روز پیش از رونمایی از این مایوهای دوتکه، آمریکا، برای اولین بار در زمان صلح، به آزمایشی هسته‌ای دست زد. این آزمایش، که در آب‌سنگ حلقوی بیکینی انجام گرفت، به عملیات تقاطع موسوم است. رآر امیدوار بود شیوهٔ تحریک‌آمیز طراحی مایوهایش، همچون ترکیدن بمب هسته‌ای در بیکینی، «بازخورد فرهنگی و تجاری انفجاری» ایجاد کند.
در سال ۱۹۶۴، رودی گرنریچ با پسین‌سازی از واژه "بیکینی"، واژه "مونوکینی" را برای مایوی یک‌تکه‌ای خود انتخاب کرد. پیشوند "بی" (-bi) در زبان لاتین به معنی «دو» و پیشوند "مونو" (-mono) به معنی «یک» است.
بعدها طرح‌های دیگری چون تانکینی و تریکینی این اشتقاق معکوس را ادامه دادند. با گذر زمان، «خانوادهٔ ـکینی‌ها» (نامی که ویلیام سفایر بر آن‌ها گذاشت)، که دربرگیرندهٔ «خواهران ـینی» (نامی که اَن کول بر آن‌ها گذاشت)Trish Donnally, ""Inis" Are In", "San Francisco Chronicle", May 18, 1999 هم می‌شود، به طیفی گسترده از مایوها تبدیل شد که مونوکینی (یا یونیکینی یا نوموکینی)، سیکینی، تانکینی، کمیکینی، هیکینی (یا هیپکینی)، مینی‌کینی، فِیْس‌کینی، بورکینی، و میکروکینی از نمونه‌های آنند. لغت‌نامه‌نویس انگلیسی سوزی دنت در "گزارش زبان" انتشارات دانشگاه آکسفورد (چاپ ۲۰۰۳) مشاهده و پیگیری ابداعات جدیدی چون باندوکینی و کم‌کینی را امری مهم می‌داند."The Language Report: The ultimate record of what we're saying and how we're saying it ", "Science News" (from "Article Archive"), August 7, 2004
بیکینی، که بدواً نشان تجاری ثبت‌شده‌ای برای رآر بود، امروزه یک نشان تجاری عام است.
باستان‌شناس انگلیسی جیمز ملارت در توصیف جامهٔ الهه مادر در چتل‌هویوک (از آثار دورهٔ مس‌سنگی در ترکیهٔ امروزی، مربوط به حدود ) آن را به بیکینی تشبیه می‌کند. در این تندیس الهه مادر بر روی دو پلنگ نشسته‌است و جامه‌ای شبیه بیکینی بر تن دارد. پیشینهٔ لباس شنای دوتکه را ولی باید در جهان یونانی رومی پی گرفت. بر روی کوزه‌ها و نقاشی‌هایی مربوط به ، زنان ورزشکار با جامه‌هایی بیکینی‌مانند به تصویر کشیده شده‌اند. در موزائیکی باقی‌مانده از سدهٔ چهارم میلادی مربوط به کف «ویلا رومانا دل‌کازاله» واقع در جزیره سیسیل ایتالیا، زنانی جوان در پوششی بیکینی‌مانند در حال وزنه‌برداری، پرتاب دیسک، و دویدن به تصویر کشیده شده‌اند. این موزاییک که مربوط به دورهٔ آزار بزرگ (۲۸۳ تا ۳۰۵ میلادی) می‌شود، تصویرگر ده زن جوان است که به شکلی آناکرونیستیک «دختران بیکینی‌پوش» نام گرفته‌اند. در دیگر یافته‌های باستان‌شناسی رومی طرح‌هایی از ونوس در پوششی مشابه دیده می‌شود؛ از آن جمله می‌توان به تصاویر ونوس بیکینی‌پوش یافته شده در «کازا دلا ونرهٔ» پمپئی،
در تبلینوم خانه جولیا فلیکس،
و در یکی از میان‌تالارهای باغ ویا دلابوندانزا اشاره کرد.
از آنجا که مسیحیان اروپایی شنا و حمام در فضای باز را امری ناپسند می‌انگاشتند، تا قرن هجدهم نیاز چندانی به جامهٔ شنا یا حمام نداشتند. در این قرن لباس‌هایی گشاد و آستین‌بلند از جنس فلانل یا پشم برای حمام کردن پدیدار شد که شبیه تنپوش خواب زنانه بود، تا زیر قوزک پا می‌آمد، و پوشیدگی و حجب فرد را حفظ می‌کرد.Claudia B. Kidwell, "Women's Bathing and Swimming Costume in the United States", Smithsonian Institution Press, City of Washington, 1968
در سال ۱۹۰۷، پلیس بوستون شناگر و هنرپیشهٔ استرالیایی آنت کلرمن را در ساحل آن شهر به‌سبب به‌تن کردن لباس شنایی یک‌تکه، بدن‌نما، تنگ، و بدون آستین دستگیر کرد. این نمونهٔ مایو، که از گردن تا شست پای فرد را می‌پوشاند، نخست در انگلستان عرضه شد و تا سال ۱۹۱۰ به‌عنوان لباس شنای زنانه در اروپا پذیرفته شده‌بود.
در سال ۱۹۱۳، کارل جنتزن اولین مایوی دوتکهٔ زنانه را درست کرد. رقابت‌های شنای زنان برای نخستین بار در المپیک ۱۹۱۲ استکهلم انجام گرفته بود و جنتزن با الهام از آن مایویی چسبان طراحی کرد که تکهٔ پایینی آن شلوارک و تکهٔ بالایی آن پیراهنی آستین‌کوتاه بود.
در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰، الگوی رفتاری عامه از «تن به آب زدن» به «آفتاب گرفتن» تغییر شکل داد و این سبب شد از ملاحظات عملکردی در طراحی مایوها کاسته و به زیور و زینت‌شان عنایت بیشتری شود. در دههٔ ۱۹۲۰، در ساخت لباس شنای چسبان از نخ ریون استفاده می‌شد، ولی دوام آن‌ها در مقابل خیس شدن کافی نبود. جرسی و ابریشم نیز گاه در ساخت مایو به کار می‌رفتند. تا دههٔ ۱۹۳۰، سازندگان مایو خط گردن پشت لباس را پایین کشیده، آستین‌ها را حذف، و بغل‌ها را تنگ کرده بودند. با ابداع پارچههای جدید، مخصوصاً لاتکس و نایلون، در دههٔ ۱۹۳۰، لباس‌های شنا وجب‌به‌وجب تنگ‌تر شدند و بندهایی به شانه افزوده شد تا بتوان با پایین کشیدنشان بدن را برنزه کردن کرد.
در دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰، میزان برهنگی میان‌تنه و شکم در لباس‌های شنای زنانه افزایش یافت. در فیلم هالیوودی "سه نفر با یک کبریت"، که در سال ۱۹۳۲ اکران شد، از لباس شنایی دوتکه‌ای استفاده شد که میان‌تنهٔ برهنه را به نمایش می‌گذاشت. با اکران "پرواز به ریو در سال ۱۹۳۳، " دولورس دل ریو اولین بازیگر مشهور هالیوودی شد که با لباس شنای دوتکه‌ای بر پردهٔ سینما حاضر شد.
مجله‌های نوجوانان در اواخر دههٔ ۱۹۴۰ و در دههٔ ۱۹۵۰ نیز طرح‌های مشابهی از لباس‌هایی با میان‌تنهٔ برهنه را چاپ می‌کردند. با این حال، مد میان‌تنهٔ برهنه مختص سواحل و رویدادهای غیررسمی بود و پوشیدن این البسه در ملأ عام نافی نزاکت قلمداد می‌شد. مهر تأیید هالیوود بر این مد با فیلم‌های چون "دختر نپتون" (اکران ۱۹۴۹) زده شد، که در آن استر ویلیامز لباس‌هایی با عناوین کنایه‌آمیز جنسی بر تن می‌کند.
مساعی جنگی در دوران جنگ جهانی دوم نیازمند مقادیر زیادی پنبه، ابریشم، نایلون، پشم، چرم، و لاستیک بود. در آمریکا در ۱۹۴۲، هیئت تولیدات جنگی با صدور مقررات L-85 استفاده از نخ طبیعی در تولید پوشاک را محدود کرد و خواستار کاهش ۱۰ درصدی استفاده از نخ در لباس‌های شنای زنانه شد. تولیدکنندگان لباس شنا برای پوشاندن جامهٔ عمل به این مقررات حاشیه‌ها و دیگر منضمات لباس‌ها را حذف کردند و همزمان تولید لباس‌های شنای دوتکه با میان‌تنهٔ برهنه را افزایش دادند. بااین‌وجود تقاضای خرید لباس‌های شنا زوال یافت، چرا که، به ویژه در اروپا، رغبت چندانی برای تفریح در سواحل نبود.
پس از جنگ جهانی دوم، و همزمان با نخستین تابستان بدون جنگ در اروپا پس از سال‌ها، طراحان فرانسوی بر آن بودند که مدهایی مطابق با حال‌وهوای اروپای نجات‌یافته به بازار معرفی کند. پارچه هنوز کالایی کمیاب بود و در ۱۹۴۶، دو طراح فرانسوی، ژاک هایْم و لویی رآر، تقریباً همزمان لباس‌های شنای دوتکه را طراحی کردند تا صنعت لباس شنا را احیا کنند.‌هایم طرح لباس شنای دوتکهٔ خود را، که آن را «اتم» (کوچک‌ترین ذرهٔ شناخته‌شدهٔ ماده) نامیده بود، در پاریس عرضه کرد و گفت که اتم «کوچک‌ترین لباس شنای جهان است.» اتم، با اینکه از لباس‌های شنای دوتکهٔ دههٔ ۱۹۳۰ کوتاه‌تر بود، هنوز ناف را می‌پوشاند.
اندکی بعد، لویی رآر لباس شنای دوتکهٔ خود را با عنوان «بیکینی» طراحی کرد.Adam Sage, "Happy birthday: the 'shocking and immoral' bikini hits 60", "The Times", April 16, 2006
رآر در مشاهداتش در ساحل دریافته بود که زنان برای بهتر کردن شکل برنزه در آفتاب‌گیری‌هایشان لبه‌های لباس شنا را به سمت بالا تا می‌کنند.
رآر طرح خود را در نمایشگاه لباس‌های شنایی عرضه کرد که در استخر عمومی محبوبی در پاریس به نام پی‌سین مولیتور برگزار می‌شد. زمان این نمایشگاه چهار روز پس از نخستین آزمایش سلاح هسته‌ای پس از جنگ بود. اخبار مربوط به این آزمایش، که در آب‌سنگ حلقوی بیکینی انجام شد، روزنامه‌ها را پر کرده بود و رآر امیدوار بود طرح او نیز بهره‌ای از این پوشش خبری ببرد.
«بیکینی» رآر موجزتر از «اتم» هایم بود و شامل دو مثلث پارچه‌ای به عنوان سوتین و دو مثلث پارچه‌ای هم برای پوشاندن تپه ونوس و نشیمنگاه می‌شد که با بند به هم متصل شده بودند.
از آنجا که رآر نتوانست مانکنی را برای نمایش طرح بدن‌نمایش راضی کند،
رقصندهٔ برهنه ۱۹ سالهٔ کازینو د پاریس به نام میشلین برناردینی را استخدام کرد.
رآر همچنین اعلام کرد که بیکینی، با تنها ۳۰ اینچ مربع (۱۹۰ سانتی‌متر مربع) پارچه، «کوچکتر از کوچک‌ترین لباس شنای جهان است.»Paula Cocozza, "A little piece of history", "The Guardian", June 10, 2006The Bikini Turns 60 , 1946 to 2006: 60 Years of Bikini Bathing Beauties, "Lilith E-Zine"
به گفتهٔ رآر «بیکینی مثل بمب [اتم] کوچک است و مهلک.»Judson Rosebush,
منتقد مد دایانا وریلند هم بیکینی را «بمب اتم مد» توصیف کرد. پس از رونمایی از بیکینی، برناردینی ۵۰٬۰۰۰ نامه دریافت کرد که بسیاری از آن‌ها از سوی مردان بودند.
مطبوعات به شکلی گسترده به عکس‌های برناردینی در بیکینی و گزارش رویداد پرداختند. "اینترنشنال هرالد تریبیون" به تنهایی ۹ گزارش دربارهٔ رویداد چاپ کرد.
"فیگارو" هم نوشت:
«مردم در آرزوی لذت سادهٔ دریا و آفتاب بودند. برای زنان، پوشیدن بیکینی نماد نوعی آزادی دوباره بود. بیکینی ربطی به جذبهٔ جنسی نداشت، بلکه مراسمی بودن برای بزرگداشت آزادی و بازگشت به لذت زندگانی.»
«اتم» هایم به حس نزاکت اجتماعی دههٔ ۱۹۴۰ نزدیک‌تر بود، ولی در نهایت طرح رآر توانست توجه عامه را جلب کند. با اینکه طرح هایْم قبل از طرح رآر در سواحل پوشیده شد و در اوایل فروش بیشتری هم داشت، نام بیکینی برای لباس شنای دوتکه رواج یافت و ماندگار شد. با پیدایش طرح‌های رقیب، رآر اعلام کرد که تنها لباس شنایی را می‌توان بیکینی واقعی داشت که «بتوان آن را از حلقهٔ ازدواج رد کرد.» اولین بیکینی‌های مدرن از پنبه و ژرسه تولید شدند.
با وجود موفقیت اولیهٔ بیکینی در فرانسه، زنان جهان به پوشیدن لباس شنای یک‌تکهٔ سنتی ادامه دادند. رآر نیز به دلیل فروش پایین بیکینی به طراحی و فروش شورت‌های مرسوم بازگشت. در ۱۹۵۰، فرد کول، صاحب تولیدی موفق لباس شنای «کول آو کلیفرنیا»
به مجلهٔ "تایم" گفت که «بیکینی‌های مشهور فرانسوی» را به دیدهٔ تمسخر می‌نگرد. رآر خود بعدها از بیکینی با توصیف لباس شنایی یاد کرد «که همه‌چیز یک دختر را جز نام خانوادگی مادرش فاش می‌کند.»
مجلهٔ مد "مادرن گرل مگزین" نیز در سال ۱۹۵۷ نوشت «لازم نیست حرفی حرامِ بحث دربارهٔ بیکینی‌های کذایی شود؛ چرا که ممکن نیست دخترانِ با حجب و درایت هرگز تن به پوشیدن چنین چیزی دهند.»
در ۱۹۵۱ اریک مورلی در جشنواره بریتانیا مسابقه‌ای زیبایی با عنوان «مسابقهٔ بیکینی جشنواره» برگزار کرد که فرصتی برای تبلیغ لباس‌های شنا بود.
مطبوعات از این مراسم استقبال کردند و به آن عنوان «دوشیزهٔ جهان» را دادند.
مورلی این نام را به عنوان یک نماد بازرگانی ثبت کرد.
برندهٔ مسابقه کیکی هاکنسون سوئدی بود. هاکنسون در مراسم تاجگذاری‌اش به عنوان دوشیزهٔ جهان، تنها یک بیکینی بر تن داشت. این امر موجب شد پاپ پیوس دوازدهم مراسم را تقبیح کند، و اسپانیا و ایرلند هم تهدید کردند که مسابقه را تحریم می‌کنند.Kevin Rawlinson, "Three Miss Worlds and one (rugby) World Cup", "The Daily Telegraph", June 26, 2010 در ۱۹۵۲، پوشیدن بیکینی در این مراسم ممنوع شد و قرار شد شرکت‌کنندگان به جایش لباس شب رسمی بپوشند. در پی این جنجال‌ها دیگر جشنواره‌های زیبایی جهان نیز پوشیدن بیکینی را ممنوع کردند. با اینکه برخی بیکینی و مسابقه‌های زیبایی را در راستای گسترش آزادی‌های زنان می‌دانستند، علاوه بر گروه‌های فرهنگی و مذهبی مخالف برهنگی، برخی فمنیستها نیز با آن مخالف بودند.
پوشیدن بیکینی در سواحل اقیانوس اطلس در فرانسه و همچنین در اسپانیا، ایتالیا پرتغال، استرالیا، و تعدادی از ایالات آمریکا نیز ممنوع شد. نظامنامهٔ تولید تصاویر متحرک آمریکا، موسوم به کد هِیْز، که از ۱۹۳۴ اجرایی شد هم با اینکه اجازهٔ پوشیدن لباس دوتکه را می‌داد ولی نمایش ناف را در فیلم‌های هالیوودی ممنوع کرد. گارد ملی حجب نیز، که یک سازمان کاتولیک نظارت‌کننده بر محتوای رسانه‌ای در آمریکا بود، هالیوود و تهیه‌کنندگان فیلم‌های خارجی را تحت فشار گذاشت تا از نمایش بیکینی در فیلم خودداری کنند. حتی در ۱۹۵۹ هم اَن کول، یکی از بزرگ‌ترین طراحان لباس شنای آمریکا، می‌گفت که بیکینی «چیزی بیش از یک شورت بندی نیست و در لبهٔ تیغ حیا قرار دارد.» کد هیز در میانهٔ دههٔ ۱۹۶۰ لغو شد و ممنوعیت نمایش ناف زنانه و دیگر محدودیت‌هایش به فراموشی سپرده شد. قدرت اعمال تأثیر گارد ملی حجب نیز تا دههٔ ۱۹۶۰ تحلیل رفته بود.
گسترش عکاسی گلامور از بازیگران و مانکن‌های محبوب در آمریکا و اروپا نقش مهمی در شناخته شدن بیکینی در بین عموم داشت. در دههٔ ۱۹۵۰، ستارگان هالیوودی چون اوا گاردنر، ریتا هیورث، لانا ترنر،
الیزابت تیلور، تینا لوئیس، مریلین مونرو، استر ویلیامز، و بتی گریبلSuzy Menkes, "Runways: Remembrance of Thongs Past", "The New York Times", July 18, 1993 از تبلیغات جنجال‌برانگیزی که بیکینی در پی داشت بهره بردند و با پوشیدن آن عکس گرفتند. خصوصاً پین‌آپهای بیکینی‌پوش هیورث و ویلیامز به‌شکلی گسترده در سراسر آمریکا توزیع شد. در ۱۹۵۰، الویرا پاگا در کارناوال ریو برزیل با بیکینی طلایی حاضر شد و سنت بیکینی‌پوشی در این مراسم را بنیان گذاشت.
در فرانسه، بریژیت باردو هفده ساله در فیلم "مانینا، دختر بدون لفاف" بیکینی‌ای به تن کرد که با معیارهای اجتماعی آن زمان جنجال‌آفرین می‌نمود. تبلیغات فیلم، که در مارس ۱۹۵۳ در فرانسه آغاز شد، بیشتر از اینکه توجه کسی را به فیلم جلب کند موجب شد ملاحظات به بیکینی باردو متوجه شود. تا زمان اکران فیلم در آمریکا در ۱۹۵۸، نام آن به "مانینا، دختر بیکینی‌پوش" تغییر یافته بود. باردو همچنین همزمان با جشنواره کن در سال ۱۹۵۷ عکسی بیکینی‌پوش و در ساحل گرفته بود. باردو با همکاری همسر و کارگزار هنری‌اش روژه وادیم مجموعه عکس‌هایی بیکینی‌پوش در هر کدام از سواحل جنوب فرانسه منتشر کرد که توجه بسیاری را برانگیخت. عکس‌های مشابهی از آنیتا اکبرگ، سوفیا لورن و دیگران نیز گرفته شد. به‌نوشتهٔ "گاردین"، عکس‌های باردو سن-تروپه را به پایتخت لباس ساحلی جهان تبدیل ساخت و باردو هم با عنوان «زیبای غواص کن» شناخته شد. عکس‌های باردو به شناخته شدن جشنوارهٔ کن در میان عامه کمک کردند و کن هم تأثیر شاخصی در موفقیت باردو داشت.
تک‌آهنگ موفق برایان هایلند با عنوان «ایتسی بیتسی پتی بیکینی» در تابستان ۱۹۶۰ به رتبهٔ نخست لیست داغ‌ترین آهنگ‌های مجلهٔ "بیلبورد" رسید؛ این ترانه روایت‌گر داستان دختری جوان است که خجالت می‌کشد بیکینی جدیدش را در ساحل بپوشد چرا که فکر می‌کند انگشت‌نما خواهد شد. اولین باری که یک عکس با بیکینی روی جلد "پلی‌بوی" چاپ شد در سال ۱۹۶۲ بود؛ اولین "نسخه لباس شنای اسپورتس ایلاستریتد" دو سال بعد به روی دکه‌ها آمد و کاور آرت آن عکسی از ببت مارکس در یک بیکینی سفید بود.
اورزولا اندرس، بازیگر نقش هانی رایدر در فیلم بریتانیایی "دکتر نو" (از مجموعه فیلم‌های جیمز باند، اکران ۱۹۶۲)، در این فیلم یک بیکینی سفید پوشید که به بیکینی دکتر نو موسوم شد و یکی از مشهورترین بیکینی‌های تاریخ است و صحنهٔ نمایش آن از معروف‌ترین لحظات تاریخ سینما و مد است. اندرس خود گفته‌است که موفقیتش را به آن بیکینی سفید مدیون است: «این بیکینی مرا به یک موفقیت بدل ساخت. در پی هنرپیشگی به عنوان اولین باند گرل، من این آزادی را به دست آوردم که نقش‌های بعدی‌ام را خودم انتخاب کنم و از لحاظ مالی هم مستقل باشم.»
موفقیت غیرمنتظرهٔ فیلم "بیچ پارتی" (اکران ۱۹۶۳) با هنرپیشگی آنت فونیچلو و فرانکی آوالون منجر به اکران موجی از فیلم‌ها شد که بیکینی را به نمادی در فرهنگ عامه بدل ساختند؛ بااین‌حال فونیچلو برخلاف دیگر بازیگران زن فیلم‌ها اجازه نداشت بیکینی طرح رآر را بپوشد. در ۱۹۶۵ زنی به "تایم" گفت که نپوشیدن بیکینی «ملال‌آور» است و دو سال بعد هم همین مجله نوشت که آب از سر ۶۵ درصد مجموعهٔ جوانان گذشته‌است.
راکل ولچ و بیکینی خزش در پستر فیلم "یک میلیون سال پ.م." (اکران ۱۹۶۶) به یکی از نمادین‌ترین تصاویر بیکینی و لحظات سینمایی تاریخ تبدیل شد.Cambridge Film Trust. (2016). One Million Years B.C. Cambridge Film Festival. Retrieved December 5, 2016. این بیکینی که در فیلم "یک میلیون سال پ.م." از پوست آهوی کوهی ساخته شده بود، در تبلیغات فیلم با عنوان «نخستین بیکینی نوع» بشر به کار گرفته شد و بعدها از آن با عنوان «مد شاخص دههٔ ۱۹۶۰» یاد شد.
راکل ولچ پس از بازی در این فیلم به یک نماد مد تبدیل شد و عکس‌های بیکینی‌پوشش پین‌آپی پرفروش شد.
شورت و سوتین بیکینی چسبان نایلونی مکملی بر بوتیک مد نوظهور دههٔ ۱۹۶۰ بودند و مینیمالیسم در طراحی بیکنی را ممکن ساختند.
در همین دهه داو دوپون پارچهٔ لاکرا (نام دوپون برای اسپندکس) را به بازار معرفی کرد. اسپندکس به طراحان این اجازه را داد که لباس‌های شنای چسبانشان را به مثابهٔ پوست دوم و بدون آستردوزی سنگین طراحی کنند. به نوشتهٔ کلی کیورن بنسیمون، مانکن سابق و نویسندهٔ "کتاب بیکینی" «لاکرا امکان پوشیدن بیکینی را برای زنان بیشتری فراهم کرد. لاکرا شکم نمی‌داد، ایجاد پاکت نمی‌کرد، و می‌پوشاند و نمایش می‌داد. بیکینی لاکرا دیگر آنقدر مثل لانژری نبود.» استفادهٔ بیشتر از پارچه‌های چسبان فرایند تولید را هم ساده‌تر کرد. این پارچه‌ها همچنین اجازهٔ طراحی «بیکینی بندی»، و مونوکینی را هم به طراحان دادند. لباس‌های شنا با پارچه‌های جایگزینی مثل مخمل، چرم، و قلاب‌دوزی نیز در اوایل دههٔ ۱۹۷۰ پدید آمدند.
شرکت رآر در ۱۹۸۸ (چهار سال پس از مرگ خود او) تعطیل شد. تا پایان قرن بیستم، بیکینی محبوب‌ترین لباس ساحلی جهان شده بود. به نوشتهٔ تاریخ‌نگار فرانسوی مد الیویه سایار دلیل این امر «قدرت زنان بوده‌است و نه قدرت مد.» سایار می‌گوید «آزادی لباس شنا همواره تابع آزادی زنان بوده‌است.» با اینکه لباس‌های شنای یک‌تکه در دههٔ ۱۹۸۰ و اوایل دههٔ ۱۹۹۰ باز محبوب شده بودند، در ۱۹۸۸ بیکینی حدود ۲۰٪ فروش لباس‌های شنا را به خود اختصاص داده بود که این بیش از هر گونهٔ دیگر مایو در آمریکا بود.
در ۱۹۷۷، دوشیزهٔ زیبایی ایالت مریلند، جیمی فاکس، اولین شرکت کنندهٔ تاریخ مسابقهٔ دوشیزه آمریکا بود که با لباس شنای دوتکه در آن شرکت می‌کرد. به نوشتهٔ جینا بلافونته در "نیویورک تایمز" هم هنرپیشگان زن فیلم‌های اکشنی مثل "تصادف آبی" (۲۰۰۲) و "" (۲۰۰۳) لباس شنای دوتکه را تبدیل به «معادل قرن بیست و یکمی کت‌وشلوار قدرتکت‌وشلوار قدرت یا power suit مدی در دههٔ ۱۹۸۰ بود که هدفش ایجاد اقتدار برای زنان در سمت‌های اداری یا سیاسی بود که پیشتر انحصارا در اختیار مردان بودند. کردند.»
به نوشتهٔ بن دینکاف چارلستون «بیکینی نماد جهشی اجتماعی بود که شامل آگاهی بدنی، ملاحظات اخلاقی، و رویکردهای جنسی می‌شد.» به گزارش گروه ان‌پی‌دی، در اوایل قرن بیست و یکم ارزش سالانهٔ صنعت تولید بیکنی به ۸۱۱ میلیون دلار می‌رسید، و از قِبَل آن هم صنایعی جانبی چون موزدایی بیکینی و برنزه‌سازی بیکینی سر برآورده بودند.Lorna Edwards, "You've still got it, babe, "The Age", June 3, 2006
با اینکه بیکینی‌هایی در اندازهٔ کودکان در دههٔ ۱۹۵۰ در اروپا تولید شده بود، لباس‌های شنای کوچک‌تر از سایز ۱۱ معمولاً با سوتین جدا فروخته نمی‌شوند. در آمریکای شمالی و بریتانیا لختی بالاتنهٔ دختران در اواخر دوران کودکی (۷ تا ۱۱ سالگی) ناپسندیده قلمداد می‌شود و در مواردی اخراج خانواده‌ها از استخرهای عمومی به دلیل لختی بالاتنهٔ کودکان گزارش شده‌است. در ۲۰۰۲ نیز از ابرکرومبی اند فچ به دلیل فروش بیکینی و شورت‌های بندی در سایز کودکانه انتقادهایی شد.
شارمیلا تاگور نخستین بازیگر بالیوودی بود که با بیکینی در یک فیلم ("شبی در پاریس"، اکران ۱۹۶۷) بازی کرد.Stuff Reporter, "Being Sharmila, all through life", "The Hindu", April 3, 2006
عکس‌هایی بیکینی‌پوش از او نیز در مجلهٔ "فیلم‌فیر" به چاپ رسید.Sharmila Tagore , First Indian actress to wear bikini این پوشش تماشاچیان محافظه‌کار هندی را شوکه کرد،Various writers, "Rashtriya Sahara", page 28, Sahara India Mass Communication, 2002 ولی سرآغاز روندی بود که با زینت امان در "هیرا پنا" (۱۹۷۳) و "قربانی" (۱۹۸۰)، دیمپل کاپادیا در "بابی" (۱۹۷۳)، و پروین بابی در "رابطه مبتذل" (۱۹۸۲) ادامه یافت. با وجود محافظه‌کاری موجود جامعهٔ هند، بیکینی پوشاک محبوبی است. در تابستان فروش لباس‌های شنای یک‌تکه، شورت، و تانکینی برای شنا در مکان‌های عمومی رونق دارد."Are Indian girls bikini ready?", "Hindustan Times" (New Delhi, India), March 25, 2012 بیشتر فروش بیکینی در زمستان و فصل «ماه عسل» ها صورت می‌گیرد.
تا اواخر دههٔ اول قرن بیست و یکم، صنعت بیکینی چین تهدیدی جدی برای صنعت بیکینی برزیل بود.Justin Rowlatt, "Brazil's raw materials and the Chinese bikini problem", BBC, January 8, 2011 رکورد بزرگ‌ترین راهپیمایی بیکینی‌پوشان جهان نیز درسال ۲۰۱۲ در هولوداو در لیائونینگ شکسته شد. در این راهپیمایی ۱٬۰۸۵ نفر شرکت داشتند و عکسی هم با حضور ۳٬۰۹۰ زن گرفته شد.Largest Bikini Parade, Official Website: Guinness Book of World RecordsLargest Bikini Photo Shoot, Official Website: Guinness Book of World Records
در غالب مناطق خاورمیانه، بیکینی یا ممنوع است یا جنجال‌آفرین. در ۱۹۷۳ مجلهٔ لبنانی "الشبکة" عکس زنی را با پوشش بیکینی روی جلد خود چاپ کرد، ولی مجبور شد نسخهٔ دومی هم از آن شماره چاپ کند که در آن تنها صورت مانکن دیده می‌شد.
در ۲۰۱۱ نیز کاور آرت مجلهٔ عربی "لیلک" (مستقر در اسرائیل) عکسی بیکینی‌پوش از هدی نقاش، دوشیزهٔ زمین آن سال بود و او نخستین زن عربی شد که عکسی از او با پوشش بیکینی در مجله‌ای عربی چاپ می‌شود.Amy Kaslow, "Arab Israeli women have been hampered by a society that has accorded Arabs and women, much less Arab women, second-class status", "Fortune", September 22, 2014Shatha Yaish, "Itsy bitsy teen weeny Arab bikini revolution", "The Australian", October 12, 2011Pierre Klochendler, "Arab Magazine Challenges Attitudes About Arab Women", "IPSNews", May 17, 2013
گرچه عنوان «بیکینی» در آغاز تنها به لباس‌های شنایی گفته می‌شد که ناف شخص پوشندهٔ آن را آشکار می‌نمودند، امروزه در صنعت مد به هر لباس شنای دوتکه‌ای بیکینی گفته می‌شود. بیکینی‌های مدرن طرحی ساده و اجمالی دارند: سوتین برای پوشاندن پستان از دو مثلث پارچه‌ای تشکیل شده‌است و مثلث سومی هم تشکیل شورتی را می‌دهد که نشیمنگاه و کشاله ران را می‌پوشاند.
در تولید بیکینی می‌توان از مواد پوشاکی متنوعی استفاده کرد و این مواد عنصری مهم در طرح بیکینی هستند. بیکینی‌های مدرن در ابتدا از پنبه و ژرسه تولید می‌شدند. با معرفی لاکرا (اسپندکس) به بازار از سوی داو دوپون در دههٔ ۱۹۶۰ انقلابی در نحوهٔ طراحی و پوشیدن بیکینی پدید آمد و از اوایل دههٔ ۱۹۷۰ نیز بیکینی‌هایی با پارچه‌های جایگزین مثل مخمل، چرم، و قلاب‌دوزی تولید شدند. در نمایشگاه مدی که در سال ۱۹۸۵ برگزار شد، لباس‌های شنای دوتکه‌ای معرفی شد که در بعضی از آن‌ها به‌جای سوتین باندوشکل معمولی از تاپ کوتاه استفاده شده بود، بعضی از جلو شبیه لباس شنای دوتکه و از پشت شبیه لباس شنای یک‌تکه بودند، بعضی بند شلوار یا حاشیه چین‌دار داشتند، و در بعضی حفره‌ای جلوی شکم بریده شده بود.Fashion Correspondent, "Swimsuits take some inspiration from the past", "Philadelphia Inquirer", November 10, 1985
برای راضی کردن سلایق متنوع، امروزه در طراحی برخی بیکینی‌ها از زیورآلات فلزی و سنگی استفاده می‌شود. همچنین برای پاسخ به میزان بالای تقاضا، برخی تولیدکنندگان نوعی از خدمات تولید هنگام درخواست را عرضه می‌کنند که می‌تواند بیکینی درخواستی را در هفت دقیقه آماده سازد.Siobhan Morrissey, "Bikinis made in teeny-weeny time, "The Palm Beach Post", page 1D, August 28, 1991 گران‌قیمت‌ترین بیکینی جهان را سوزان روزن در فوریه ۲۰۰۶ طراحی کرد. در این بیکینی ۱۵۰ قیراط (۳۰ گرم) الماس استفاده شده‌است و قیمت آن ۲۰ میلیون دلار تخمین زده می‌شود.Jayne Dawson, "Sexy at 60 ", "Yorkshire Evening Post", July 25, 2006
گونه‌های متنوعی از بیکینی در بازار هست که برخی از آنان عبارتند از: بیکینی بندی، مونوکینیها (بدون بالاتنه یا بالاتنه و پایین‌تنه متصل)، تریکینی‌ها (لباس شنای سه‌تکه، تانکینیها (زیرپوش رکابی، شورت بیکینی)، کم‌کینی‌ها (زیرپوش زنانه، شورت بیکینی)، باندوکینی (بالاتنهٔ باندوشکل، شورت بیکینی)، اسکرتینی (بالاتنهٔ بیکینی، پایین‌تنه دامن کوتاه)، «بیکینی مادربزرگانه» (بالاتنهٔ بیکینی، پایین‌تنهٔ بوی‌لگ)، هیکینی‌ها (یا هیپی‌کینی)، سیکینی (شفاف)، مینی‌کینی‌ها، میکروکینی‌ها، مینی‌می‌ها، اسلینگ‌شات‌ها (یا بیکینی معلق)، پایین‌تنهٔ شورت بندی، تای‌سایدها (نوعی بیکینی بندی) و تیردراپ‌ها.
بیکینی نقشی مؤثر در محبوبیت ورزش‌های زنان داشته‌است،Laura Grae Kilborn, "The Marketing Of Female Athletes", "The Denver Post", August 11, 1998 لباس رسمی والیبال ساحلی است، و توسط ورزشکاران دو و میدانی و دیگر ورزش‌های به‌شکلی گسترده پوشیده می‌شود. از دههٔ ۱۹۹۰، محبوبیت بیکینی‌های اسپورت رو به فزونی نهاده‌است. عده‌ای از این روند را به عنوان تلاشی در جهت فروش جلوهٔ جنسی انتقاد کرده‌اند. شناگران زن معمولاً در مسابقات بیکینی نمی‌پوشند و در سال ۱۹۶۰ فدراسیون جهانی شنا (فینا) رقابت شناگران زن با پوشش بیکینی را ممنوع کرد.
بیکینی در ۱۹۹۴ به‌عنوان لباس رسمی تیم‌های والیبال ساحلی در بازی‌های المپیک تابستانی زنان انتخاب شد. در ۱۹۹۹، فدراسیون بین‌المللی والیبال (FIVB) مقرراتی برای لباس‌های رسمی تدوین و پوشیدن بیکینی را در مسابقات بانوان الزامی کرد. تکهٔ پایینی این بیکینی‌های استاندارد به «باسن‌گیر» موسوم است و اسم بازیکنان معمولاً در پشت آن نوشته می‌شود.
از این لباس رسمی برای اولین بار در بوندای بیچ سیدنی و در جریان بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۰ استفاده شد و انتقادهایی هم به آن وارد آمد. بااین‌حال، آمار تماشاگران تلویزیونی این بازی‌ها در رتبهٔ پنجم مسابقات آن دورهٔ المپیک قرار گرفت. به نوشتهٔ ای‌اس‌پی‌ان، جذابیت جنسی والیبالیست‌های بیکینی‌پوش در کنار مهارت‌های ورزشی ایشان باعث محبوبیت این بازی‌ها شده‌بود.Stuff Writer, "Beach volleyball a popular spectator sport", ESPN, August 16, 2004 همچنین در بسیاری از مسابقات ورزشی، از جمله المپیک، رقصنده‌ها و چیرلیدرهای بیکینی‌پوش تماشاچیان را در وقفه‌های بازی سرگرم می‌کنند. حتی لباس‌های والیبال داخل سالن به تقلید از بیکینی‌های والیبال ساحلی تنگ‌تر و کوچک‌تر شده‌اند.
با این‌حال، مقررات فدراسیون جهانی والیبال در مورد بیکینی با معضلاتی مواجه شد. برخی مسئولان ورزشی اجبار کردن بیکینی را نوعی سوءاستفاده می‌دانند و می‌گویند بیکینی‌ها در اقلیم‌های سردتر کاربردی نیستند. برخی ورزشکاران نیز انتقاداتی را نسبت به این مقررات وارد کرده‌اند. در بازی‌های آسیایی ۲۰۰۶ در دوحهٔ قطر، تنها یک کشور مسلمان – عراق – برای شرکت در مسابقات والیبال ساحلی زنان تیمی فرستاده بود، چرا که ورزشکاران مسلمان این پوشش را مناسب نمی‌دانستند و از پوشیدن بیکینی سرباز زدند.Associated Press, In Doha, beach volleyball bikinis create cultural clash, Ynet News, March 12, 2006. Retrieved March 12, 2008. همچنین سرمای هوا در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ به قدری بود که بازیکنان مجبور به پوشیدن پیراهن و شلوار شده‌بودند. کمی پیشتر از این مسابقات در سال ۲۰۱۲ فدراسیون جهانی والیبال اعلام کرده‌بود که بازیکنان می‌توانند از پوشش شورت (حداکثر سه سانتی‌متر بالای زانو) و تاپ‌های آستین داز استفاده کنند. سخنگوی فدراسیون، ریچارد بیکر، در این زمینه گفته بود: «برخی از کشورها الزامات فرهنگی و دینی خاصی دارند و نیاز است لباس‌های رسمی انعطاف‌پذیرتر باشند.»
امروزه بیکینی انتخاب اول بازیکنان و حامیان مالی آن‌ها است. تیم ملی والیبال ساحلی آمریکا چندین مزیت بیکینی را، از جمله راحتی هنگام بازی روی شن در هوای گرم، به عنوان دلیل انتخاب آن به عنوان لباس رسمی این تیم ذکر می‌کند. بازیکنانی چون ناتالی کوک و هالی مک پیک از انتخاب بیکینی به عنوان لباسی عملکردی در هوای گرم حمایت کرده‌اند. برندهٔ مدال طلای المپیک کری والش هم می‌گوید «من عاشق لباس رسمی‌مان هستم.» به گفتهٔ دیگر یکی دیگر از برندگان مدال طلای المپیک میستی می ترینور بیکینی از آزادی عمل بازیکنان کم نمی‌کند.
بااین‌همه برخی فمینیست‌ها انتخاب بیکینی به عنوان لباس رسمی این ورزش را مصداق شیءانگاری زنان دانسته‌اند. ملی‌پوش آمریکایی گابریل ریس بیکینی را لباسی ناراحت با «کلّی لاندن و وررفتن» توصیف می‌کند.Jeanne Moos, "Bikini blues – Beach volleyball makes the swimsuit standard", CNN, Jan 13, 1999 بازیکنان متعددی در اثر کشیدگی زیاد عضلهٔ شکم مجروح شده‌اند و دیگرانی هم برای جلوهٔ بهتر در لباس رسمی ورزششان دست به علم جراحی بزرگ کردن پستان زده‌اند. ورزشکار استرالیایی نیکول سندرسون هم دربارهٔ رقصنده‌های بیکینی‌پوشی که تماشاچیان را بین وقفه‌های مسابقه سرگرم می‌کنند گفته‌است که «کم‌وبیش نوعی بی‌احترامی به ورزشکاران زن است. مطمئنم تماشاچیان مرد دوستش دارند ولی من آن را زننده می‌یابم.»
بنا به مطالعات متخصص خبرنگاری ورزشی کیمبرلی بیسل بر روی زاویهٔ دوربین در مسابقات والیبال ساحلی در المپیک ۲۰۰۴ سیدنی، ۲۰٪ درصد زاویه‌های بر روی سینه‌های بازیکنان زن و ۱۷٪ بر روی باسن ایشان تنظیم شده بود. به گفتهٔ او دلیی این امر این است که جاذبهٔ جنسی بازیکنان والیبال ساحلی از مهارت‌های ورزشی ایشان در محبوبیت این ورزش تأثیر بیشتری دارن.
خبرنگار ورزشی جین موس هم گفته‌است که «بازیکنان والیبال ساحلی به همراه دخترهای رقاص «حمله حمله» تنها دو کسانی هستند که پوشیدن بیکینی برایشان لباسی رسمی و الزامی است.»JG Daddario and BJ Wigley, "Gender Marking and Racial Stereotyping at the 2004 Athens Games", "Journal of Sports Media" (vol 2), University of Nebraska Press, 2007 ملی‌پوش بریتانیایی دنیس جانز نیز گفته‌است که هدف فدراسیون جهانی والیبال از الزامی کردن بیکینی «سکسی بودن» و جلب توجه است. روبن آکوستا، رئیس فدراسیون جهانی والیبال، هم تصدیق کرده‌است که بیکینی این ورزش را برای تماشاچیان جذاب‌تر کرده‌است.
از دههٔ ۱۹۵۰ تا میانهٔ دههٔ ۱۹۷۰ مسابقاتی تحت عنوان زیبایی زنان یا میس بیکینی در حاشیهٔ مسابقات بدن‌سازی مردان برگزار می‌شد و برندگان عناوینی را چون دوشیزهٔ زیبایی بدن، دوشیزهٔ تناسب اندام، و دوشیزهٔ آمریکانا می‌شدند و در مراسم اهدای جوایز مدال قهرمانی را به گردن برندگان مرد می‌انداختند. در دههٔ ۱۹۸۰، برگزاری مسابقات میس المپیا در آمریکا و بریتانیا شروع شد و انجمن ملی بدنسازان آماتور (آمریکا) نام مسابقات میس بیکینی را به میس یونیورس تغییر داد. در ۱۹۸۶، مسابقات میس یونیورس به دو بخش «فیزیک» (برای بدن‌های عضلانی‌تر) و «فیگور» (برای بدون‌های سنتی زنانه، معمولاً در کفش‌های پاشنه‌بلند) تقسیم شد.
در نوامبر ۲۰۱۰ فدراسیون جهانی بدن‌سازی و تناسب‌اندام (IFBBF) مسابقه‌ای با عنوان بیکینی آغاز کرد که مختص زنانی است که نمی‌خواهند اندامشان را تا سطح مسابقات فیگور پرورش دهند.