moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
جان مینور باتس (John Minor Botts) (۱۶ سپتامبر ۱۸۰۲–۸ ژانویه ۱۸۶۹)، سیاستمدار قرن نوزدهم، کشاورز و حقوق‌دان بود. در جریان جنگ داخلی آمریکا، وی یکی از اعضای برجسته طرفدار اتحاد آمریکا در ریچموند ایالت ویرجینیا بود.
باتس در دامفریز ایالت ویرجینیا در خانوادهٔ بنجامین گینز باتس (۱۷۷۶–۱۸۱۱) وکیل سرشناس و خانم وی جان تیلر باتس (۱۷۸۲–۱۸۱۱)، متولد شد. هر دو والدین باتس در۲۶ دسامبر سال ۱۸۱۱ آتش‌سوزی تئاتر ریچموند جان باختند، ازین‌رو جان و خواهران و برادرانش توسط نزدیکانش در فردریکزبرگ بزرگ شدند.
باتس با مری وایتینگ بلر (۱۸۰۱–۱۸۴۱) ازدواج نمود و صاحب چندین فرزند بودند. دو پسر آن‌ها به‌نام‌های (جان و الکساندر) در نوجوانی فوت نمودند؛ آرچیبالد بلر باتس (۱۸۲۶–۱۸۴۷) پسر اول آن‌ها وارد ارتش ایالات متحده آمریکا شد و در سال ۱۸۴۷ در مکزیک درگذشت و ویرجنیا ای. باتس (۱۸۴۰–۱۸۶۲) دختر آن‌ها قبل از پدرش فوت نمود. بنا براین صرف بورلی بلر باتس (۱۸۳۰–۱۸۹۷)، روزلی اس. باتس لوئیز (۱۸۴۰–۱۸۳۷) و ایزابلا مک لین باتس لوئیز (۱۸۴۱–۱۹۲۸) پس از مرگ والدین‌شان زنده ماندند."John Minor Botts entry at Find A Grave"
باتس پس از این‌که در کانون وکلای ویرجینیا پذیرفته شد، به شهرستان هنریکو ویرجینیا خارج از ریچموند نقل مکان نمود. مزرعه‌ای را به‌نام «نیم چاه» بر روی رودخانه چیکاومنی در ناحیه مزرعهٔ وارینا تقریباً در نُه مایلی شرق مرکز شهر ریچموند، به فعالیت انداخت. باتس از روش‌های پیشرفتهٔ کشاورزی که در «کارخانه‌جان مزارع جنوبی» از آن طرفداری می‌شد و همچنین کار برده استفاده می‌نمود. باتس همچنین اسب‌های مسابقه را تربیت و پرورش می‌کرد و حرفهٔ وکالت را نیز پیش می‌برد.
باتس در اولین نامزدی خود برای پُست سیاسی در سال ۱۸۳۱ شکست خورد اما در سال بعد برنده شد و از سال۱۸۳۳ تا ۱۸۳۹ نمایندهٔ شهرستان هنریکو در مجلس نمایندگان ویرجینیا بود.Cynthia Miller Leonard, The Virginia General Assembly 1619-1978 (Richmond: 1978) pp. 368, 372, 376, 380 and 385 (succeeding William B. Randolph on December 24, 1835) در سال ۱۸۳۵ به نظر می‌رسید که باتس در برابر ویلیام. بی. راندولف به شکست مواجه شده‌است، اما نتایج را در دادگاه با موفقیت به چالش کشید. در سال ۱۸۳۶ دوباره چنین به نظر می‌رسید که در برابر ویلیام ان. وایتینگ به شکست مواجه شده‌است، اما از طرف دادگاه برنده اعلان شد و بر کرسی تکیه زد.
در سال ۱۸۳۸ رأی‌دهندگان باتس را به‌عنوان ویگ در مجلس نمایندگان ایالات متحده انتخاب نمودند و ویلیام. ان. وایتینگ به‌عنوان نمایندهٔ ایالت هنریکو جانشین وی شد. باتس برخلاف اکثریت اعضای جناح ویگ، برمبنای قانون اساسی بلکه همچنین با درنظر داشتن وتوی تجاوز مجدد منشور بانک بر اختیارات کنگره توسط رئیس‌جمهور اندرو جکسون، با ایجاد دومین بانک ایالات متحده مخالفت نمود، بنابراین باتس تا سال ۱۸۴۱ از یک بانک ملی حمایت نمود. باتس یکی از معدود نمایندگان جنوبی بود که با دادخواست ضد بردده‌داری «قانون گگ» (خودداری از دریافت و پخش) دموکرات‌ها مخالفت نمود و اصرار داشت که این قانون، حق قانون اساسی برای دادخواست از دولت را نقض نموده و همچنین یک دریچهٔ ایمنی مهمی را که سبب کاهش آشوب‌های مقطعی می‌گردد، از بین می‌برد.
باتس از سال ۱۸۳۹ تا سال ۱۸۴۳ در کنگره خدمت نمود اما در سال ۱۸۴۲ (با حوزه بندی‌های جدید انتخاباتی پس از سرشماری سال ۱۸۴۰) نتوانست مجدداً انتخاب شود. باوجودیکه باتس خود برده داشت، اما به شدت مخالف گسترش برده‌داری در سرزمین‌ها بود و جان سی. کلهون نماینده دموکرات را که در صدد ضمیمه‌کردن تکزاس بود و این کار خصومت‌های مقطعی را افزایش می‌داد، مورد سرزنش قرار داد. در ۱۸ ژوئیه سال ۱۸۴۲، باتس قطعنامه‌ای را ارائه کرد که حاوی چندین اتهام علیه رئیس‌جمهور بود و به‌منظور تحقیق رفتار رئیس‌جمهور و توقع توصیه رسمی برای استیضاح، خواستار تشکیل کمیتهٔ نُه نفره شد. تا ژانویه سال بعدی زمانی‌که بعد از شکست باتس برای انتخاب مجدد، لایحه نیز با ۸۳ رأی موافق و ۱۲۷ رأی مخالف رد شد، لایحهٔ باتس در دستور کار مجلس قرار نگرفت.Chitwood, p. 303; Seager, p. 169. باتس بعد از این شکست به نشر نامه‌ها و مقالات در مخالفت با الحاق تکزاس ادامه داد.
باتس در سال ۱۸۴۶ مجدداً برنده انتخابات کنگره شد و از سال ۱۸۴۷ تا سال ۱۸۴۹ در کنگره خدمت نمود. او از سال ۱۸۴۷ تا سال ۱۸۴۹ رئیس کمیته امور نظامی بود و از این موقعیت در عوض مخالفت با جنگ، برای حمایت از ارتش (که پسراش در این ارتش جنگید و کشته شد) استفاده نمود. باتس بار دیگر در سال ۱۸۴۸ در انتخابات شکست خورد اما در سال ۱۸۵۰ مجدداً انتخاب شد.
باتس همچنین یکی از شش نمایندهٔ شهر ریچموند و شهرستان‌های چارلز سیتی، هنریکو و نیو کینت در کنوانسیون قانون اساسی ویرجینیا سال‌های ۱۸۵۰–۱۸۵۱ بود. باتس در این کنوانسیون ریاست کمیتهٔ منشور حقوق را به‌عهده داشت و بر لغو مجازات اعدام و حبس برای بدهی و به همین‌گونه توسعهٔ حق رأی و بیان دیدگاه برای ویرجینیایی‌های غربی، تأکید کرد. باتس همچنین پیشنهادی را ارائه کرد که مالکین را ملزم می‌ساخت که قبل از هرنوع آزاد سازی برده، باید ترتیبی را برای سفر شخص به خارج از ایالت یا اجازه قانونی برای ماندن در ایالت در دست گیرند.
باتس در سال ۱۸۵۲ در ریچموند دوباره وکالت خود را از سرگرفت. با از بین رفتن حزب ویگ (که باتس در آخرین کنوانسیون آن در سال ۱۸۵۲ شرکت نمود)، در سال ۱۸۵۴ نامزد تکت انتخاباتی حزب «من نمی‌دانم» برای کنگره شد اما برنده نشد. مخالفت او با پذیریش کانزاس به‌عنوان یک ایالت برده‌داری با مخالفت افکار عمومی در ویرجینیا مواجه شد.
باتس طرفدار حزب دموکرات نبود. باتس به این باور بود که هنری. ای. وایز فرماندار ویرجینیا، حمله جان براون سال ۱۸۵۹ را طور مخفیانه به منظور برافروختن احساسات شهروندان برنامه‌ریزی نموده بود. باتس با حمایت آنا الا کرول برای متحدسازی حزب «من نمی‌دانم» با حزب جمهوری‌خواه تلاش نمود اما موفق به جلب حمایت هیچ‌یکی از این احزاب به عنوان کاندیدا ریاست جمهوری در سال ۱۸۶۰ نشد. در جریان انتخابات سال ۱۸۶۰ باتس با حزب اتحاد قانون اساسی ایالاات متحده، متحد شد و از جان بل حمایت نمود."Presidential.; The Campaign in Virginia. John Minor Botts in the Field---He Denounces the Disunionists.", "The New York Times", October 2, 1860 باوجودیکه آبراهام لینکلن نامزد برنده جمهوری‌خواه و استیون ای. داگلاس کاندیدا دموکرات شمالی در سطح ملی نسبت به بل رأی بیشتری به‌دست آوردند، اما باتس به حمایت خود از اصول حزب اتحادیه قانون اساسی ادامه داد. حتی کارول قبل از مرگ‌اش اذعان نمود که باتس آنقدر رُک و راست و خشن بود که نتوانست حمایت کافی را جلب نماید.
باتس به عنوان یک نماینده اتحادیه‌گرا، موفق به جلب حمایت کافی برای شرکت در کنوانسیون جدایی طلبی ویرجینیا سال ۱۸۶۱ نشد، هرچند جان براون بالدوین اتحادیه‌گرای همکار او در این کنوانسیون انتخاب شد. رئیس‌جمهور لینکلن به‌طور جداگانه با باتس و بالدوین دیدار کرد و بعداً گزارش‌های متفاوتی از ملاقات‌های خود منتشر نمود که هیچیک مانع جدایی طلبی ویرجینیا نشد. باتس، بالدوین را به‌خاطر مخفی نگه‌داشتن پیشنهاد صلح لینکلن در حالی‌که ایالت بومی‌اش به سمت جدایی در حرکت بود، مورد سرزنش قرار داد.
باتس پس از اعلام جدایی ویرجینیا در جنگ داخلی آمریکا به شهرستان خود در هنریکو بازنشسته شد اما به نوشتن نامه‌ها برای سردبیران روزنامه‌ها ادامه داد و در احساسات خود به‌طور قطعی اتحادیه‌گرا باقی‌ماند.John Minor Botts, "A Bold Protest Against Disunion.; Letter From John Minor Botts Protesting Against Secession.", "The New York Times", December 11, 1860
باتس در جریان جنگ از مبارزه در برابر ویرجینیا خودداری نمود اما عضو کشورهای مشترک‌المنافع باقی‌ماند.John Minor Botts, "A Despairing Patriot.; Important Letter from Hon. J.M. Botts.", "The New York Times", May 3, 1861 در ۲ مارس سال ۱۸۶۲، مارشال جان اچ. ویندر رئیس کنفدراسیون ریچموند، باتس و همکار اتحادیه‌گرای او فرانکلسن استرنز را به‌خاطر حمایت از مواضع اتحادیه‌گرایی، پس از تعلیق حکم آزادی توسط کنفدراسیون به زندان انداخت."IMPORTANT FROM THE SOUTH.; Great Excitement in the Rebel Capital. Full Particulars of the Arrest of John Minor Botts and Other Prominent Citizens.", "The New York Times", March 7, 1862McPherson, James, "Battle Cry of Freedom", Penguin Books, 1990, , p.434 سرانجام حدود ۱۵۰ نفر بازداشت شدند و استرنز بعداً در منزل خود در ریچموند در حبس خانگی قرار گرفت جایی‌که خانواده‌اش می‌توانستند از وی مراقبت نمایند. باتس اظهار داشت که در حین اسارت، کاپیتان جورج دبلیو. الکساندر تلاش کرد تا او را متقاعد سازد که در بدل آزادی‌اش به عنوان سرتیپ به ارتش کنفدراسیون بپیوندد.
یوزف سیگر-رونسکی (؛ ۲۳ فوریه ۱۸۹۶ – ۱۳ ژوئیه ۱۹۶۰ (۶۴ سالگی)) نویسنده اهل کشور اسلواکی بود.
مفیستو – داستان یک پیشرفت شغلی ششمین رمان کلاوس مان، نویسنده آلمانی-آمریکایی است که در سال ۱۹۳۶، زمانی که در آمستردام در تبعید به سر می‌برد، منتشر شد. در سال ۱۹۵۶، این رمان برای اولین بار در داخل آلمان، در برلین شرقی منتشر شد.
رمان "مفیستو" در واقع روایتی از کارنامه یک هنرپیشه آلمانی به نام گوستاف گروندگنس است که در رمان «هندریک هوفگن» نامیده شده‌است. مضمون افسانه فاوست در این رمان نقش پررنگی دارد: هوفگن وجدان خود را کنار گذاشته و در زمان حکمرانی آلمان نازی به بازیگری ادامه می‌دهد و تلاش می‌کند با راضی نگه داشتن مقامات حزب نازی، شغل و موقعیت اجتماعی ممتاز خود را حفظ کند.
کلاوس مان در مارس ۱۹۳۳ از آلمان گریخت و به تبعید رفت تا گرفتار آزار و اذیت سیاسی رژیم آدولف هیتلر نشود. او در آمستردام برای مجله‌ای به نام "Die Sammlung" کار می‌کرد که در مخالفت با ناسیونال-سوسیالیسم نازی‌ها مطلب چاپ می‌کرد. چنان‌که کلاوس مان در ۲۱ ژوئیه ۱۹۳۵ در نامه‌ای به مادرش نوشته، ظاهراً دوست و ناشر او در مجله، فریتز هلموت لندشوف، «پیشنهاد نسبتاً سخاوتمندانه» ای به مان داده و قرار شده که مان بابت نوشتن یک رمان، ماهانه دستمزد دریافت کند. مان ابتدا قصد داشت یک رمان اتوپیایی دربارهٔ آینده اروپا در ۲۰۰ سال بعد بنویسد اما این ایده را کنار گذاشت و گفت که نمی‌تواند در چنین مقطع حساسی از تاریخ، یک رمان غیرسیاسی بنویسد. هرمان کستن، نویسنده آلمانی، به مان پیشنهاد داد که رمانی دربارهٔ یک هنرمند فرصت‌طلب و همجنسگرا در آلمان نازی بنویسد که در واقع اشاره به گوستاف گروندگنس (مدیر تئاتر ملی در آلمان نازی) داشت.
در سال ۱۹۲۴، کلاوس مان، خواهرش اریکا مان، گروندگنس، و پاملا ودکیند، همه با هم در اجرای تئاتری بر اساس "آنیا و اِستِر" (اثر کلاوس مان) همکاری کرده و در شهرهای مختلف آلمان روی صحنه رفته بودند. گروندگنس و اریکا مان، و کلاوس مان و پاملا ودکیند، با هم نامزد کردند. اریکا و گروندگنس در سال ۱۹۲۶ ازدواج کردند اما سه سال بعد طلاق گرفتند و ودکیند هم یک سال بعد با نویسنده‌ای به نام کارل استرنهایم ازدواج کرد. گروندگنس و کلاوس مان، در اوایل دهه ۱۹۳۰ به جریان تئاتر به‌شدت چپ‌گرا تعلق داشتند و در ژانویه ۱۹۳۳ در شهرهای مختلف اسپانیا مشغول اجرای تئاتر بودند. وقتی در ۳۰ ژانویه ۱۹۳۳ هیتلر به صدراعظمی آلمان رسید، گروه تئاتر آنها در مادرید بود و کلاوس مان به گروندگنس اصرار کرد که به آلمان برنگردند اما گروندگنس توصیه مان را نادیده گرفت و نه‌تنها به آلمان برگشت بلکه به همکاری با رژیم نازی روی آورد، و مان هرگز دوست سابق خود را نبخشید. مان در سال ۱۹۳۴ به تبعید رفت و گروندگنس تبدیل به یک کارگردان مشهور تئاتر و سینما در آلمان نازی شد. هرچند مان در روزنامه‌ها علیه گروندگنس مطلب می‌نوشت اما در رمان "مفیستو" موضوع همجنس‌گرایی گروندگنس را مطرح نکرد چون خودش هم همجنس‌گرا بود و تصمیم گرفت «مازوخیسم سیاهپوستی» را به عنوان گرایش جنسی این شخصیت مطرح کند.
پس از انتشار این کتاب در سال ۱۹۳۶، روزنامه "Pariser Tageszeitung" آن را یک رمان کلیددار توصیف کرد. کلاوس مان از این توصیف ناخشنود شد و ادعا کرد که این رمان نه دربارهٔ یک فرد خاص، بلکه دربارهٔ یک تیپ از افراد نوشته شده‌است.
هنریک هوفگن، یک هنرپیشه تئاتر است که کار خود را از بازی در تئاتر هامبورگر کونستلر (تئاتر هنرمندان هامبورگ) در سال ۱۹۲۶ آغاز کرده و اکنون در سال ۱۹۳۶ به شهرت ملی رسیده‌است. هوفگن خبردار می‌شود که نازی‌ها به قدرت رسیده‌اند و نام او هم به خاطر سوابق کمونیستی‌اش در لیست سیاه آنهاست، بنابراین به پاریس می‌گریزد. همکار سابقش که زنی به نام "آنجلیکا سیبرت" است، به برلین سفر می‌کند تا "لاتی فون لیندنتال"، دوست‌دختر (و بعداً همسر) یکی از ژنرال‌های لوفت‌وافه را متقاعد کند تا هنریک هوفگن مورد عفو دولت قرار بگیرد. هوفگن به محض بازگشت به برلین موفق می‌شود حمایت لاتی و شوهرش ژنرال را به دست بیاورد و از این حمایت برای پیشرفت شغلی‌اش استفاده کند.
پس از گرفتن نقش مفیستو در تئاتر فاوست، هوفگن پی می‌برد که در واقع خود او هم با شیطان (نازیسم) معامله کرده و ارزش‌های انسانی‌اش را از دست داده‌است. هوفگن در بعضی موقعیت‌ها تلاش می‌کند به دوستانش کمک کند یا دربارهٔ دشواری‌های اردوگاه‌های تجمیع به نخست‌وزیر توضیح بدهد اما در عین حال همیشه مراقب است که حامیان نازی خود را از دست ندهد.
پس از مرگ گروندگنس، پسرخوانده او به نام پیتر گورسکی، از ناشر رمان مفیستو در آلمان غربی شکایت کرد و دادگاه حکم به ممنوعیت انتشار این رمان داد که این حکم در سال ۱۹۶۸ به تأیید دادگاه عالی فدرال آلمان رسید.
در ۲۴ فوریه ۱۹۷۱، دادگاه قانون اساسی فدرال آلمان رأی داد که باید میان آزادی هنر (مطابق ماده ۵ بخش ۳ قانون اساسی آلمان) و حفظ حیثیت شخصی گروندگنس (ماده ۱ بخش ۱) تعادل برقرار شود. در این پرونده، دو نفر از قضات دادگاه قانون اساسی نظریه مخالف خود را نوشتند و یکی از نقاط عطف در تاریخ قضائی آلمان به‌شمار می‌رود.
با وجود این مسائل، رمان "مفیستو" همچنان با چاپ اولش در آلمان شرقی در دسترس بود و امکان واردات آن وجود داشت. در سال ۱۹۸۱، انتشارات Rowohlt این رمان را در آلمان غربی منتشر کرد. چون حکم صادره در سال ۱۹۶۸ تنها مربوط به یک چاپ از رمان بود و پسرخوانده گروندگنس علیه انتشارات Rowohlt شکایتی نکرد، رمان "مفیستو" همچنان در دسترس است.
نخست‌وزیر پروس تولد ۴۳ سالگی خود را در سال ۱۹۳۶ در خانه اپرای برلین جشن می‌گیرد. مهمانی به قدری باشکوه و مجلل است که مهمانان خارجی حیرت کرده‌اند. وزیر پروپاگاندا وارد سالن جشن می‌شود و حضور او سروصدای زیادی به پا می‌کند. اطراف او را فضای سردی احاطه کرده‌است. او علیرغم لنگ‌بودن یکی از پاهایش، مستقیماً به سمت کارگردان تئاتر دولتی، هندریک هوفگن، می‌رود. اگرچه او از این مرد ۳۹ ساله متنفر است، اما اجازه می‌دهد که در حال گفتگو با او از آنها عکس بگیرند. نخست‌وزیر برای اینکه مطمئن شود استقبال خوبی از او می‌شود، با تأخیر همراه با همسرش "لاتی لیندنتال" وارد مهمانی می‌شود.
داستان به اواسط دهه ۱۹۲۰ بازمی‌گردد، هنگامی که هندریک هوفگن، اتو اولریخ و هانس میکلاس در تئاتر هامبورگر کونستلر (تئاتر هنرمندان هامبورگ) مشغول فعالیت هستند. هوفگن در این تئاتر به بازیگری و کارگردانی مشغول است و دوست او، اتو اولریخ، مدام در حال برنامه‌ریزی برای یک «تئاتر انقلابی» است. تئاتر هامبورگر کونستلر اولین پله در نردبان ترقی شغلی هوفگن است. او روزی ۱۶ ساعت تئاتر کار می‌کند و اغلب دچار حمله هیجانی و عصبی می‌شود. او خود را از همکارانش برتر می‌پندارد. وقتی یک بازیگر تئاتر اهل برلین به نام "دورا مارتین" به عنوان بازیگر مهمان به آنها می‌پیوندد، هوفگن در اتاق رختکن دورا پنهان می‌شود و هرچند بازی او را ندیده اما به او تبریک می‌گوید. هانس میکلاس که هوادار حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلماناست از "دورا" بدگویی می‌کند چون یهودی‌تبار است. هوفگن در میخانه‌ای در هامبورگ، با زنی به نام "ژولیت مارتینز" آشنا می‌شود که پدرش آلمانی و مادرش آفریقایی است و به همین خاطر پوست تیره دارد. ژولیت به هوفگن رقص می‌آموزد و معشوقه او می‌شود.
گروه تئاتر در حال تمرین نمایشنامه «بیداری بهاری» اثر فرانک ودکیند هستند. هوفگن با همکارانش برخورد ظالمانه و بدی دارد. یک روز بعدازظهر تمرین را به خاطر کلاس رقصش تعطیل می‌کند. ژولیت تنها کسی است که اجازه دارد هوفگن را "هاینز" صدا بزند و حتی خانواده او هم چنین اجازه‌ای ندارند. همکار هوفگن، "نیکولتا فون نیبور"، او را به "باربارا بروکنر" (دختر "گیمرات بروکنر") معرفی می‌کند و هوفگن را تشویق می‌کند که دل باربارا را به دست بیاورد. هوفگن در این کار موفق می‌شود و این دو خیلی زود ازدواج می‌کنند و ماه عسل خود را در کنار دریاچه‌های باواریا می‌گذرانند. "نیکولتا" به آنها می‌پیوندد و نویسنده‌ای عجیب و غریب به نام "تئوفیل ماردر" هرروز به او سر می‌زند. دو هفته پس از بازگشت آنها، هندریک دوباره ژولیت را ملاقات می‌کند.
در سال ۱۹۲۸، هوفگن در یک تئاتر کمدی در وین روی صحنه می‌رود. او بر اساس توصیه "دورا مارتین، گیمرات بروکنر و تئوفیل ماردر" این نقش را به دست آورده‌است. هوفگن پس از مشاجره با هانس میکلاس، چون لاتی لیندنتال را «گاو بلوند» نامیده، تئاتر هامبورگر را ترک می‌کند. با حمایت "دورا مارتین"، هوفگن در تئاتر دولتی برلین نقشی به دست می‌آورد و کارنامه حرفه‌ای خود را از نو می‌سازد. دستمزدش سه برابر می‌شود و در تالار موسیقی برنامه اجرا می‌کند. او یک هفته را در رایش کانزلرپلاتس (صدارت اعظم رایش) می‌گذراند و رانندگی یادمی‌گیرد. "گیمرات بروکنر" و دخترش "باربارا" کمتر و کمتر به برلین می‌آیند و از هوفگن فاصله می‌گیرند.
هوفگن در گوشه‌ای دورافتاده از برلین، اتاقی برای "ژولیت" اجاره می‌کند و در طول هفته به او سر می‌زند. در سال ۱۹۳۲، به مناسبت صدمین سال درگذشت یوهان ولفگانگ فون گوته، تئاتر فاوست در برنامه اجرای قرار گرفته‌است. هوفگن در این نمایش نقش مفیستو (شیطان) را بازی می‌کند که به موفق‌ترین نقش او تبدیل می‌شود. هوفگن به سختی باور می‌کند که نازی‌ها به قدرت دست یافته‌اند اما در ۳۰ ژانویه ۱۹۳۳، هیتلر به صدراعظمی رایش می‌رسد. هوفگن در این مقطع در حال فیلمبرداری یک فیلم در مادرید است. "دورا مارتین" به آمریکا مهاجرت می‌کند. وقتی فیلمبرداری در اسپانیا تمام می‌شود، هوفگن به آلمان برنمی‌گردد و به پاریس می‌رود چون به او هشدار داده‌اند که در لیست سیاه نازی‌هاست. پس از آنکه همکار سابقش در هامبورگ، "آنجلا سیبرت"، توصیه او را به لاتی لیندنتال می‌کند، لاتی تصمیم می‌گیرد که هوفگن را به عنوان پارتنرش در اولین بازی‌اش در تئاتر ملی برلین انتخاب کند. هوفگن بنابراین تحت حفاظت نخست‌وزیر قرار می‌گیرد و به آلمان بازمی‌گردد. نمایش فاوست باز هم در لیست برنامه‌های تئاتر ملی قرار گرفته. هوفگن به لاتی می‌گوید که دوست دارد نقش مفیستو را بازی کند و لاتی هم موفق می‌شود این نقش را به او بدهد. هوفگن با کمک حامی‌اش در دولت نازی، ترتیب آزادی اتو اولریخ را می‌دهد که نازی‌ها بابت عقاید کمونیستی‌اش او را به یک اردوگاه تجمیع فرستاده بودند. هوفگن اولریخ را قانع می‌کند که در تئاتر ملی مشغول کار شود. در همین حال، هانس میکلاس احساس می‌کند اعضای حزب نازی به او خیانت کرده‌اند چون این حزب کمکی به حل مشکلات آلمان نکرده‌است.
هوفگن نمی‌خواهد که نازی‌ها به رابطه او با یک ژولیت سیاه‌پوست پی ببرند و ژولیت را وادار می‌کند که به پاریس برود. ژولیت حاضر نمی‌شود و هوفگن که چاره دیگری پیش روی خود نمی‌بیند، اجازه می‌دهد ژولیت را دستگیر کنند. در زندان هوفگن به ژولیت می‌گوید که او را به پاریس خواهد فرستاد و از او حمایت مالی خواهد کرد. در سال ۱۹۳۴، باربارا هوفگن را طلاق می‌دهد. او هم در پاریس زندگی می‌کند. نیکولتا از شوهرش جدا می‌شود و به برلین بازمی‌گردد تا بازیگری را ادامه بدهد. او در کنار هوفگن مشغول کار می‌شود. نخست‌وزیر و وزیر پروپاگاندا بر سر انتخاب کارگردان جدید برای تئاتر ملی بحث و جدل می‌کنند. نخست‌وزیر می‌خواهد هوفگن این سمت را داشته باشد و وزیر پروپاگاندا مخالف است اما نهایتاً تسلیم می‌شود. هوفگن سمت "سزار فون ماک" را می‌گیرد و فون ماک را به عنوان رئیس آکادمی شعر معرفی می‌کنند. در پاریس، فون ماک به معشوقه سیاهپوست هوفگن برمی‌خورد. از سر انتقام‌گیری، این رابطه را لو می‌دهد. پیشوا هوفگن را برای گفتگویی کوتاه در این باره احضار و او را توبیخ می‌کند و گمان می‌کند مسئله حل شده‌است.
هوفگن ویلای بزرگی در محله گرونوالد برلین می‌خرد و خواهر و پدر و مادرش را به برلین فرا می‌خواند. او سپس با "نیکولتا" ازدواج می‌کند تا به شایعات موجود دربارهٔ رابطه‌اش با یک زن سیاهپوست پایان دهد. اولریخ باز هم به سراغ محافل کمونیستی زیرزمینی رفته و حالا می‌داند که هوفگن فقط برای شهرت خود زندگی می‌کند. اولریخ یک بار دیگر دستگیر می‌شود. هوفگن از نخست‌وزیر درخواست کمک می‌کند اما او به هوفگن توضیح می‌دهد که دیگر نمی‌تواند کمکی بکند و هوفگن هم دیگر نباید در این باره حرفی بزند.
هوفگن نقش جدیدش در نمایش هملت را ضعیف اجرا می‌کند و به شدت از احساس ناتوانی رنج می‌برد. افتتاحیه این تئاتر بسیار موفق است و مورد ستایش منتقدان قرار می‌گیرد. بینندگان دیگر توانایی‌های هنری هوفگن را ارزیابی نمی‌کنند بلکه بیشتر به رابطه او با قدرت توجه دارند. در پایان رمان، هوفگن در کنار مادرش فرو می‌شکند. مادرش می‌داند که پسرش مبتلا به حملات عصبی است اما از حالات او متوجه می‌شود که وضع روحی نامساعد او ریشه عمیق‌تری دارد.
در سال ۱۹۸۱، فیلمی به همین نام با کارگردانی ایستوان سابو ساخته شد که فیلمنامه آن را پیتر دوبای و سابو نوشته‌اند. این فیلم به‌طور کلی نقدهای مثبتی دریافت کرد و اولین فیلم مجارستانی بود که برنده جایزه اسکار بهترین فیلم خارجی شد.
آقچه‌خان‌قلعه (در محل همچنین قَزاقلی-یاتکان نامیده می‌شود) نام امروزی یک دژ باستانی از ایرانیان در خوارزم است که امروزه جزو منطقه قره‌قالپاقستان در ازبکستان امروزی به‌شمار می‌آید. این دژ که نام باستانی آن معلوم نیست در سده ۴/۳ قبل از میلاد ساخته و در قرن دوم پس از میلاد ویران شد. آقچه‌خان‌قلعه بخشی از «واحه پنجاه قلعه» در ازبکستان امروزی است. رها شدن آقچه‌خان‌قلعه از سوی ساکنان ظاهراً با تأسیس پایتخت جدید توپراق‌قلعه در ۱۴ کیلومتری شمال شرق آن مرتبط بوده‌است.
آقچه‌خان‌قلعه مورد کاوش‌های متعددی بوده‌است که هنوز ادامه دارد. یک مجموعه تشریفاتی با تالار ستون‌دار کشف شد.Minardi, Michele.
تزیینات زیادی در این دژ پیدا شده‌است که متعلق به دوره قرن اول قبل از میلاد تا قرن دوم پس از میلاد است: شمار زیادی نقاشی دیواری، مجسمه‌های نپخته از گل رس شامل قطعاتی از کتوس به سبک هلنیستی، و یک آتشکده زرتشتی با نقاشی‌های عظیم ایزدان اوستایی نیز یافت شده‌است.Minardi, Michele. تأثیرات هنری اشکانیان نیز در این محل دیده می‌شود.
کالین بالینگر (؛ زادهٔ ) خواننده، یوتیوبر، بازیگر، روزنامه‌نگار، نویسنده، فیلم‌نامه‌نویس، بازیگر تلویزیون، و تهیه‌کننده تلویزیونی اهل ایالات متحده آمریکا است.
یون سو هی (؛ زادهٔ ۷ مه ۱۹۹۳) بازیگر اهل کره جنوبی است.
گراهام الکساندر (; – ) خوانندهٔ مؤلف و کارآفرین اهل ایالات متحده آمریکا است.
ساشا آلن (؛ زادهٔ ) خواننده و بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۹۷ میلادی تاکنون مشغول به فعالیت بوده‌است.
کریستی آلتومر (؛ زادهٔ ) بازیگر، خوانندهٔ مؤلف اهل ایالات متحده آمریکا است.
کریستین آندرس (؛ زادهٔ ) خوانندگی، بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "دنیایی دیگر" اشاره کرد.
تونی آزیتو (; – ) بازیگر، و بازیگر سینما اهل ایالات متحده آمریکا بود.
جان لستر بارستو (John Lester Barstow) (زادهٔ ۲۱ فوریه ۱۸۳۲ – درگذشتهٔ ۲۸ ژوئن ۱۹۱۳)، معلم، مزرعه‌دار، سیاستمدار و سرباز آمریکایی بود که به عنوان سی و نهمین فرماندار ورمانت، یکی از ایالت‌های این کشور نیز خدمت کرد.
بارستو در تاریخ ۲۱ فوریه ۱۸۳۲ در شهر شلبرن ایالت ورمانت متولد شد؛ والدینش هِمان و لورِین (لایِن) بارستو بودند. او از سن ۱۵ سالگی در یک مدرسه محلی شروع به تدریس کرد، سپس به سوی غرب و شهر دیترویت رهسپار شد و در آنجا به تدریس ادامه داد. وی در سال ۱۸۵۷ به شهر زادگاهش بازگشت تا در امور مزرعه به پدر و مادر سالخورده خود کمک کند. در سال ۱۸۶۱ به عنوان کارمند دفتری در مجلس نمایندگان ایالت ورمونت مشغول به کار شد.
بارستو ابتدا برای خدمت در منصب افسر گروهبان داوطلب شد ولی اندکی بعد در تاریخ ۱۹ فوریه ۱۸۶۲ او را به سمت آجودان نیروهای هشتم پیاده‌نظام ورمانت گماشتند. در ۲۷ مه ۱۸۶۳ نیز به عنوان سروان فرماندهی گروهان کِی را بر عهده گرفت، سپس تا درجه سرگردی ارتقاء یافت و سرانجام در ۲۲ ژانویه ۱۸۶۴ به واحد ستادی هنگ بازگشت. جان بارستو در ۲۲ ژوئن ۱۸۶۴ از خدمت هنگ خارج شد. وی چنان در میان نیروهای هنگ مورد احترام بود که از سوی آنها مفتخر به دریافت دو قبضه شمشیر تشریفاتی شد؛ یکی هنگامی که به درجه سرگردی رسید و دیگری زمانی که خدمت هنگ را ترک کرد.
قریب به سه سال مأموریت طاقت‌فرسا و دشوار در مرداب‌ها و شرایط آب و هوایی مرطوب لوئیزیانا سلامت جان بارستو را به خطر انداخت و سال‌ها ابتلا به بیماری مالاریا مانع از ورود او به هر نوع فعالیت جدی تجاری شد. بلافاصله پس از انحلال هنگ، پیتر تی. واشبِرن که ژنرال آجودان شبه‌نظامیان ورمانت بود در واحد سربازگیری سمتی به بارسو پیشنهاد داد ولی او به دلیل شرایط جسمانی خود ناگزیر این پیشنهاد را نپذیرفت.
جان بارستو در سپتامبر ۱۸۶۴ برای عضویت در مجلس ورمانت انتخاب شد؛ در ۱۹ اکتبر ۱۸۶۴ و درست زمانی که مجلس نمایندگان در حال برگزاری جلسه بود، حمله سنت آلبانز به وقوع پیوست. بارستو به منطقه اعزام شد و سپس برای انجام یک مأموریت ویژه به کانادا رفت. پس از آن به عنوان سرتیپ گروهی از شبه‌نظامیان را فرماندهی کرد که برای مقابله با این تحرکات شکل گرفته بودند. وی فرماندهی نیروهای مستقر در مرزهای شمال‌غربی ایالت را عهده‌دار بود تا اینکه سرانجام در ژانویه ۱۸۶۵ جورج جی. استانارد به این ناآرامی‌ها پایان داد.
در سپتامبر ۱۸۶۵، جان بارستو به اتفاق آراء برای عضویت در مجلس ورمانت انتخاب شد و طی سال‌های ۱۸۶۶ و ۱۸۶۷ به عنوان سناتور ایالتی منطقه چیتندن در مجلس نمایندگان فعالیت کرد. در سال ۱۸۷۰ او از سوی رئیس‌جمهور گرانت به سمت نماینده دولت در امور بازنشستگی شهر برلینگتون منصوب شد، بارستا هشت سال این سمت را در اختیار داشت. تلاش‌های او در راستای بهبود نظام بازنشستگی سبب شد تا نامه قدردانی از سوی وزیر کشور، کارل شورتس، دریافت کند.
در سال ۱۸۷۹ فرماندار ردفیلد پروکتور او را به عنوان کمیسر ایالتی انتخاب کرد تا مسئولیت انجام امور مراسم گرامی‌داشت یکصدمین سالگرد تسلیم چارلز کورن‌والیس را عهده‌دار شود. این رویداد که در شهر یورک‌تاون ایالت ویرجینیا به وقوع پیوست منجر به خاتمه انقلاب آمریکا شد.
در سال ۱۸۸۲ اعضای مجمع جمهوری‌خواهان ایالتی به اتفاق آراء او را نامزد تصدی فرمانداری کردند و متعاقباً جان باریستو به عنوان فرماندار انتخاب شد.
او نخستین فرماندار ایالت ورمانت بود که توجه‌ها را به نرخ‌های سلیقه‌ای و هزینه‌های گزاف حمل بار جلب کرد که توسط شرکت‌های حمل‌ونقل تعیین می‌شد. او به صورت فوری خواستار تشکیل کمیسیون ویژه برای مسیرهای ریلی شد.
در دوره فرمانداری بارستو، کارگران معدن مس الی که ماه‌ها بود، دستمزد خود را دریافت نکرده بودند، دست به شورش زدند. بارستو در پاسخ به این شورش نیروهای شبه‌نظامی را فراخواند ولی هنگامی که آنها به منطقه رسیدند، دریافتند که در بیان شدت خشونت‌ها اغراق شده‌است.
بارستو در راستای حل این بحران مالک معدن را موظف کرد تا حقوق کارگران را بپردازد. همین موضوع وجهه عمومی محبوبی در سراسر ایالت برای وی به ارمغان آورد.
براساس مصوبه مجلس در سال ۱۸۸۴، هیئت نمایندگی ایالت ورمانت در کنگره ملزم شد تا تمام تلاش خود را برای تصویب قانون تجارت میان ایالتی به کار بندد که البته بنا توصیه فرماندار بارستو به تصویب رسید.
روتلند هرالد در پایان دوران مسئولیت جان بارستو نظر کلی کسانی که به او رأی داده بودند را اینگونه بیان کرد: «طی بیست سال اخیر او تنها فرماندار آگاه، مستقل، توانمند و کارآمدی بود که ایالت ورمانت از حضورش بهره برد».
در سال ۱۸۹۱، وی به همراه ژنرال الکساندر مک‌دوول مک‌کوک از ارتش آمریکا، از سوی رئیس‌جمهور بنجامین هریسون انتخاب شد تا در قالب کمیسیونی با سرخ‌پوستان ناواهو وارد مذاکره شوند. در ۱۸۹۳ بنا به درخواست فرماندار لوی کی. فولر وی به عضویت کمیته اجرایی همایش ملی ضد انحصارگرایی درآمد.
بارستو عضو انجمن اتحاد افسران ورمانت، ارتش بزرگ جمهوری و فرمان نظامی لژیون‌های وفادار ایالات متحده آمریکا بود. او از نظر مذهبی پیرو کلیسای اسقفی بود و از سال ۱۸۵۳ به عضویت سازمان‌ها فراماسونری درآمد.
بارستو در دوران بازنشستگی همچنان در شلبرن سکونت داشت. او در همان‌جا درگذشت و در گورستان دهکده شلبرن به خاک سپرده شد.
بارستو در ۲۸ اکتبر ۱۸۵۸ با لورا مائک (۱۸۳۱–۱۸۸۵) که از اهالی شلبرن بود، ازدواج کرد. آنها صاحب دو پسر شدند؛ فردریک مائک بارستو(۱۸۶۰–۱۸۹۹) و چارلز لستر بارستو (۱۸۶۷–۱۹۵۱). فردریک بارستو از دانشگاه ورمونت فارغ‌التحصیل و به عنوان مهندس راه و ساختمان مشغول کار شد. سپس داوطلب شرکت در جنگ آمریکا- اسپانیا شد. او با درجه ستوان یکم در هنگ سوم مهندسان داوطلب خدمت می‌کرد که به بیماری تیفوس مبتلا شد. ابتدا گمان می‌رفت که بیماریش مالاریا است از این رو هنگامی که تشخیص صحیح انجام شد و او به ورمانت بازگشت چنان وضعیتش وخیم بود که چندان زنده نماند.
چارلز بارستو از کالج یونیون فارغ‌التحصیل شد و کار خود را در صنعت نشر آغاز کرد. وی در دوران حرفه‌ای خود برای برخی ناشران از جمله انتشارات هار‍بر و برادرز و همچنین سنچوری کامبانی نویسندگی و ویراستاری کرد.
بروکس اشمانس کاس (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "جولی و جولیا"، "پرنده ارباب خوب" ، نا آرام اشاره کرد.
آهنگ مرگ () یک مجموعهٔ تلویزیونی کره جنوبی سال ۲۰۱۸ بر پایهٔ اتفاقات واقعی، با بازی لی جونگ سوک و شین هه-سون است. این مجموعه از ۲۷ نوامبر تا ۴ دسامبر ۲۰۱۸ از اس‌بی‌اس پخش شد و برای پخش جهانی در نتفلیکس در ماه دسامبر در دسترس بود.
این مجموعه یک تراژدی عاشقانه بین اولین سوپرانوی چوسان، یون شیم-دوک و فیلمنامه‌نویس نابغه، کیم وو-جین را به تصویر می‌کشد.
اولین فیلمنامه‌خوانی در ۲۷ مارس ۲۰۱۸ انجام شد و فیلمبرداری در اواخر آوریل ۲۰۱۸ آغاز شد.
ادل آستر (; – ) رقاص و هنرمند اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۰۵ تا ۱۹۳۲ میلادی فعالیت می‌کرد.
رولا خلف (؛ ) نویسنده و روزنامه‌نگار لبنانی-بریتانیایی است که سردبیر فایننشال تایمز و معاون سردبیر و سردبیر خارجی آن می‌باشد. او در ۲۰ ژانویه ۲۰۲۰ جانشین لیونل باربر شد و سردبیری این روزنامه را بر عهده گرفت.
خلف در بیروت، لبنان به دنیا آمد و در طول جنگ داخلی لبنان در آنجا بزرگ شد. او مدرک لیسانس خود را از دانشکده ارتباطات عمومی نیوهاس در دانشگاه سیراکیوس و مدرک کارشناسی ارشد خود را در امور بین‌الملل از دانشگاه کلمبیا در شهر نیویورک گرفت.
خلف کار نویسندگی را به عنوان یکی از کارکنان مجله فوربز در نیویورک آغاز کرد و حدود چهار سال برای این مجله کار کرد.
او از سال ۱۹۹۵به فایننشال تایمز پیوست، ابتدا به عنوان خبرنگار شمال آفریقا، سپس خبرنگار خاورمیانه، سردبیر خاورمیانه و به عنوان سردبیر خارجی فایننشال تایمز منصوب شد. وی در سال ۲۰۱۶ به عنوان معاون سردبیر فایننشال تایمز ارتقاء رتبه پیدا کرد. او علاوه بر مسئولیت‌های معاون سردبیر، به‌طور منظم در مورد امور جهانی، سیاست خاورمیانه و تجارت تالیفات دارد و نظر می‌دهد.
پس از اینکه لیونل باربر از سردبیری روزنامه در ژانویه ۲۰۲۰ کناره‌گیری کرد، خلف جانشین او در این سمت گردید. او اولین سردبیر زن فایننشال تایمز در تاریخ ۱۳۱ ساله این روزنامه به‌شمار می‌رود.
خلف در سال ۲۰۰۹ برنده جایزه صلح از جوایز رسانه‌ای بین‌المللی «به دلیل استانداردهای بالای گزارش‌گری و کیفیت تحلیل اخبار» شد. در سال ۲۰۱۱، او نامزد دریافت جایزه بهترین گزارشگر خارجی سال از جوایز مطبوعات شد. او در سال ۲۰۱۲ به خاطر مقاله‌اش، خواهران مسلمان، نامزد جوایز رسانه جهانی یک جهان شد.
در سال ۲۰۱۳، او به همراه همکارانش در فایننشال تایمز، ابیگیل فیلدینگ اسمیت، کامیلا هال و سیمئون کر، جایزه رسانه‌ای انجمن مطبوعات خارجی را به عنوان بهترین داستان چاپی و وب سال به‌خاطر داستان از امارت تا امپراتوری از قطر دریافت کرد.
در مورد خلف در "گرگ وال استریت" (کتاب) توسط جردن بلفورت نقل شده‌است. «یورش مطبوعاتی در سال ۱۹۹۱ آغاز شده بود، زمانی که رولا خلف، خبرنگار گستاخ مجله فوربز، من را به عنوان نسخه پیچ خورده‌ای از رابین هود توصیف کرد که از ثروتمندان دزدی کرده و هزینه دلالی‌هایش می‌کند، برای زیرکی‌اش او را سزاوار یک امتیاز «آ» دانستم.»Jordan Belfort, The Wolf of Wall Street, Hodder & Stoughton, 2008, Chapter 6, page 68,
او با تاجر لبنانی اسعد دبلیو رزاق ازدواج کرده‌است.L'Orient-Le Jour, Succès, récompenses, bonnes causes et innovations..., 2019.12.03
مارک بیکر (; – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود.
برنت بارت (؛ زادهٔ ) بازیگر و تنور اهل ایالات متحده آمریکا است.
پتر بارتلت (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۶۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
راب بارتلت (؛ زادهٔ ) بازریگر فیلم، تئاتر و تلویزیون، نویسنده امپرسیونیست وکمدین اهل ایالات متحده آمریکا است.
گری بیچ (؛ – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "تهیه‌کنندگان" اشاره کرد.
تهیه‌کنندگان () موزیکالی با موسیقی و اشعار مل بروکس است. این موزیکال برگرفته از فیلمی با همین نام محصول سال ۱۹۶۷ است.
شوشانا بین (؛ زادهٔ ) خوانندهٔ مؤلف، آهنگساز، و بازیگر تئاتر اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
لوری بیچمن (; – ) خواننده اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۷۷ تا ۱۹۹۸ میلادی فعالیت می‌کرد.
برتا بلمور (؛ ۲۲ دسامبر ۱۸۸۲ – ) بازیگر اهل بریتانیا بود.
جان پرسکات بیگلو (John Prescott Bigelow) (زادهٔ ۲۵ اوت ۱۷۹۷ – درگذشتهٔ ۴ ژوئیهٔ ۱۸۷۲)، سیاستمدار آمریکایی بود که به‌عنوان عضو مجلس نمایندگان ماساچوست، وزیر امور خارجهٔ ماساچوست و مهم‌تر از همه به‌عنوان دوازدهمین شهردار بوستون، ماساچوست از سال‌های ۱۸۴۹ تا ۱۸۵۱ خدمت کرد. بیگلو در گروتن، ماساچوست، در شهرستان میدلسکس متولد گردید.
بیگلو فرزند وکیل تیموتی بیگلو بود. او در رشتهٔ حقوق در کالج هاروارد تحصیل نمود و در سال ۱۸۱۵ فارغ‌التحصیل گردید. او با لوئیزا آن براون در ۹ مارس، سال ۱۸۲۴ ازدواج کرد و سال بعدی پسر ایشان، پرسکات، متولد گردید. با این حال، او در سن جوانی درگذشت و در سال ۱۸۴۷ لوئیزا آن براون نیز درگذشت."Mayors of Boston: An Illustrated Epitome of Who the Mayors Have Been and What They Have Done". Boston: State Street Trust Company, 1914.
ظهور بیگلو به اهمیت سیاسی در سال ۱۸۲۸ آغاز گردید، زمانی‌که او به‌عنوان عضو حزب ویگ به مجلس نمایندگان ماساچوست انتخاب شد و تا سال ۱۸۳۶ در مجلس ایالتی، جایی‌که او یکی از اعضای مهم در چندین کمیته بود، خدمت نمود. او از چندین اهداف به ویژه حمایت کرد که کاهش تعداد کلی اعضای مجلس نمایندگان ماساچوست که در آن زمان بیش از ۷۰۰ نفر بود و حمایت مالی و توسعهٔ قوانین راه‌آهن شامل آن می‌باشد.
او در حالی‌که در مجلس ایالتی حضور داشت، عضو شورای مشترک بخش ۹ در شهر بوستون نیز بود، جایگاهی‌که برای آن در سال ۱۸۳۲ منتخب و در سال بعدی، به‌عنوان رئیس شورا انتخاب گردید. در سال ۱۸۳۶، او به‌عنوان وزیر کشورهای مشترک‌المنافع انتخاب شد و تا سال ۱۸۴۳، هنگامی‌که عضو شورای اجرایی تحت فرماندار جورج بریگز شد، خدمت نمود.
در سال ۱۸۴۸، بیگلو به‌عنوان شهردار بوستون انتخاب گردید و در سال بعد آغاز به کار کرد.
در جریان سه سال شهرداری او، شهر بوستون دستخوش تغییرهای ساختاری مهمی شد، هنگامی‌که او همزمان با افزایش جرم و جنایت و هجوم مهاجران ایرلندی مبارزه کرد. از همه مهمتر، در پایان دورهٔ تصدی خود، او پایه و اساس برای ساخت کتابخانهٔ عمومی بوستون، اولین کتابخانه کشور با بودجهٔ عمومی، را می‌گذاشت.
در اولین دورهٔ شهرداری خود، بیگلو با یک بحران بزرگ روبرو شد. وبا سراسر شهر را با سرعت نگران‌کنندهٔ فرا گرفت. تنها در سال ۱۸۴۹، بیش از ۵۰۰۰ نفر از جمعیت ۱۳۰۰۰۰ نفری یا تقریباً ۴ درصد از شهروندان شهر را کشت. در پاسخ به این بیماری همه‌گیر، شهردار علت مرگ و میر را «بی‌احتیاطی محسوس در رژیم غذایی یا بی‌اعتدالی» دانست. او همچنین ادعا کرد که اکثر اگر نه، نزدیک به همه؛ متوفیان مهاجران ایرلندی بوده‌اند. او با کم کردن تعداد مهاجران ایرلندی شهر از جمعیت کلی آن، استدلال نمود که میزان مرگ و میر بوستون لزوماً نسبت به سال‌های قبل افزایش نیافته‌است و به‌طور قطعی با شهرهای کوچک متفاوت نیست. آنچه بوستون را از این شهرهای کوچک متمایز می‌کرد، بیگلو نوشت: «انبوهی از دریانوردان ناتوان، غریبه‌های بی‌بضاعت و افراد بی‌پروا و از هم گسیخته از هر آب و هوایی» بودند."Boston Cultivator", July 21, 1849
یکی از موارد مشهور دیگری که در دوران تصدی بیگلو به‌عنوان شهردار رخ داد، ماجرای شادراخ بود که طوفان آتشین جدال سیاسی و فرهنگی را برانگیخت، عمدتاً به‌دلیل این‌که شامل قانون برده‌فراری سال ۱۸۵۰ که تصویب شده کنگرهٔ ایالت‌های متحده و امضاء شده رئیس‌جمهور میلارد فیلمور بود، این قانون به مارشال‌های فدرال اجازه داد تا بردگانی را که به ایالت‌های غیر برده‌دار مانند ماساچوست فرار کرده بودند، دستگیر کنند. در آن سال، بردهٔ به‌نام شادراک مینکینز به بوستون فرار کرده بود، جایی‌که او آمد تا در آنجا اقامت کند و به عنوان پیشخدمت کسب درآمد نماید. در فوریهٔ سال ۱۸۵۱، مارشال‌های فدرال شادراک را دستگیر کردند. اما، گروهی متشکل از ۱۰۰ تا ۲۰۰ سیاه‌پوست محلی که بیشتر ایشان اعضای کمیتهٔ هوشیاری بوستون بودند، شادراک را به‌زور از دادگاه بوستون آزاد کردند و مینکینز به کانادا فرار کرد.
فرارکردن شادراک یک شرمساری سیاسی برای شهردار بیگلو بود. مارشال ایالت‌های متحده هر دو شهردار و مارشال شهر توکی را متهم کرده بود که درخواست او را برای افسران پلیس اضافی برای محافظت از دادگاهی رد کردند که شادراک در آن بازداشت شده بود. بیگلو مجبور شد تا در برابر این اتهام‌ها از خود دفاع نماید. او ادعا کرد که مارشال ایالت‌های متحده درخواست امنیت نکرده بود. او و شهردار، در حقیقت از توکی درخواست کرده بود که پلیس بیشتری را به دادگاه بفرستد تا از بی‌نظمی و هرج و مرج جلوگیری صورت گیرد.
روابط میان شهردار بیگلو و وزیر امور خارجه دانیل وبستر پس از ماجرای شادراک بهبودی نیافت. در سال ۱۸۵۰، بیگلو قرار بود با جورج تامپسون، یکی از طرفداران الغای‌ای مشهور بریتانیایی که جلسه‌ای در تالار فنویل برگزار می‌کرد، نشست کند. هنگامی‌که معترضان جلسه را برای تشویق وبستر قطع کردند، پلیس که طبق دستور شهردار عمل می‌کرد، هیچ کاری برای جلوگیری از اغتشاش انجام نداد. این حادثه به شورش بیگلو-توکی معروف گردید.
دستاورد تاج‌گذار دوران تصدی بیگلو به‌عنوان شهردار و در طول سال‌های بازنشستگی، حمایت او از کتابخانه عمومی بوستون، اولین ساختمان شهرداری با بودجهٔ عمومی در ایالت‌های متحده بود. پول اولیهٔ اهدایی برای حمایت از کتابخانه را «صندوق بیگلو» نام گذاشتند. برای قدردانی از شهردار به‌خاطر خدمت‌های او به شهر در طول اپیدمی (بیماری همه‌گیر) وبا در سال ۱۸۴۹، گروهی از شهروندان پیشنهاد جمع‌آوری بودجه‌ای برای خرید یک گلدان از نقره نمودند. بیگلو هدیه آنها را رد کرد و به‌جای آن درخواست کرد که هزینهٔ گلدان که بیش از ۱۰۰۰ دلار ارزش داشت، به بودجه‌ای برای کتابخانه اختصاص داده شود. در آن سال وی اهدای کتاب به کتابخانه را نیز پذیرفت و گفت: «این کتاب‌ها نه تنها به‌عنوان هدیهٔ مردمی سرشناس، بلکه به‌عنوان اساس و بخش مهمی از کتابخانهٔ رایگان شهرداری که ما در حال انجام اقدام‌های فعال برای بنیان‌گذاری آن هستیم، محسوب می‌شوند».Wadlin, Horace G. "The Public Library of the City of Boston: A History." Boston: Boston Public Library, 1911.
بیگلو پس از دورهٔ شهرداریش، به‌عنوان عضو هیئت مدیرهٔ کتابخانهٔ عمومی بوستون منتخب شد. رئیس آن فرماندار ادوارد اورت بود. بیگلو تا ژانویهٔ سال ۱۸۶۹، زمانی‌که به دلایل پزشکی استعفا داد، در هیئت مدیرهٔ آن خدمت کرد. شهردار بوستون در آن زمان، ناتانیل برادستریت شورتلف، با پذیرش استعفا بیگلو، گفت که بیگلو «همیش دوست سرسخت کتابخانه بوده‌است» و ابراز «تأسف فراوان از این‌که سلامتی ضعیف او مستلزم قطع رابطهٔ می‌باشد که مدت طولانی او را با این شاخه و سایر شاخه‌های دولت شهر مرتبط نموده بود».
او به‌عنوان عضو انجمن باستانی آمریکا در سال ۱۸۴۳American Antiquarian Society Members Directory منتخب و از سال ۱۸۵۴ تا ۱۸۶۸ در هیئت مشاوران آن برای خدمت برگزیده شد.Dunbar, B. (1987). "Members and Officers of the American Antiquarian Society". Worcester: American Antiquarian Society.
مایکل برسه (؛ زادهٔ ) بازیگر، طراح رقص، کارگردان نمایش، رقصنده، و بازیگر تئاتر اهل ایالات متحده آمریکا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "همسر خوب"، "هوش مصنوعی"، "قانون و نظم"، "میراث بورن"، "وضعیت بازی، و "ملاقات دیو" اشاره کرد.
سارا یوریارت بری (؛ may 31, 1969https://www.familysearch.org/ark:/61903/1:1:vlv2-qt2 – ) بازیگرو خواننده اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی از سال ۱۹۸۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
ایزابل بیگلی (; – ) بازیگر و خواننده اهل ایالات متحده آمریکا بود.
تیلور بوث (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایالات متحده آمریکا است.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال رده پایه ایالات متحده بازی کرده‌است.
بوث نماینده ایالات متحده در تعدادی از سطوح جوانان، از زیر ۱۵ سال تا زیر ۱۹ سال بوده‌است. مهمتر از همه، او در ترکیب تیم ملی فوتبال زیر ۱۷ سال ایالات متحده برای جام جهانی فوتبال زیر ۱۷ سال ۲۰۱۷ در هند قرار گرفت. او دو بازی در این تورنمنت انجام داد و به تیمش کمک کرد تا به مرحله یک چهارم نهایی برسد و سپس با نتیجه ۴–۱ به تیم ملی فوتبال زیر ۱۷ سال انگلستان باختند. در ۳ دسامبر ۲۰۲۱، او برای اولین بار به تیم بزرگسالان ایالات متحده برای بازی دوستانه مقابل تیم ملی فوتبال بوسنی و هرزگوین در ۱۸ دسامبر دعوت شد، اما هنوز در ترکیب تیم بزرگسالان حضور نداشته‌است.
بوث در ایدن، یوتا، در خانواده کلی و چاد بوث، که هر دو بازیکن فوتبال دانشگاهی بودند، به دنیا آمد. او از طریق میراث ایتالیایی پدرش، توانست پاسپورت ایتالیایی بگیرد که به او اجازه داد در ۱۷ سالگی به آلمان نقل مکان کند. بوث با تورتیکولی متولد شد و در دوران نوزادی نیاز به فیزیوتراپی داشت. او یکی از اعضای کلیسای عیسی مسیح قدیسان آخرالزمان است.
جولس بلدسو (; – ) خواننده، و خواننده اپرا اهل ایالات متحده آمریکا بود.
گابریل ویدوویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال، زیر ۱۸ سال، زیر ۱۹ سال، و زیر ۲۱ سال کرواسی بازی کرده‌است.
ویدوویچ کار خود را با بازی در باشگاه زادگاهش، اف سی آگسبورگ آغاز کرد. در سال ۲۰۱۶ به تیم جوانان بایرن مونیخ پیوست. او پس از نمایش‌های خوب برای باشگاه فوتبال بایرن مونیخ ۲ در لیگ محلی بایرن قرارداد جدیدی را تا سال ۲۰۲۵ با بایرن مونیخ امضا کرد.
بعداً، سرمربی او، یولیان ناگلسمان از او خواست تا به تیم اصلی بپیوندد، که در آن اولین بازی خود را در بوندسلیگا در ۱۷ آوریل ۲۰۲۲ به دست آورد و به عنوان جانشین به‌جای سرژ گنابری در جریان پیروزی ۳–۰ مقابل آرمینیا بیله فلد وارد زمین شد.
ویدوویچ در آلمان به دنیا آمد و بازی‌های دوستانه‌ای را برای تیم ملی فوتبال زیر ۱۵ سال آلمان انجام داد سپس در تیم‌های ملی نوجوانان کرواسی حضور یافت.
هایدی بلیکنستاف (؛ زادهٔ ) بازیگرو خواننده اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۹۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "ریباند" اشاره کرد.
لری بلایدن (; – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "در یک روز آفتابی همه جا را میتوانی ببینی" "اشاره کرد."
والتر بابی (؛ زادهٔ ) طراح رقص، بازیگر، بازیگر تئاتر، و بازیگر تلویزیون اهل ایالات متحده آمریکا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "دوپسیک" اشاره کرد.
استفن بوگاردوس (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۸۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "جولی و جولیا"، "دنیایی دیگر" اشاره کرد.
سیرا بوگس (؛ زادهٔ ) بازیگر، خواننده، و بازیگر تئاتر اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
جلیل مسلمی (زاده ۱۳۳۱) سروان خلبان جنگنده گرومن اف-۱۴ تامکت نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران است.
مورخ نظامی فرانسوی پیر رازو ۵ پیروزی هوایی را به او نسبت داده‌است، رکوردی که او را به عنوان یک خلبان تک‌خال واجد شرایط می‌کند. مسلمی جزء دومین گروه خلبانان ایرانی بود که در ژوئن ۱۹۷۴ برای آموزش به آمریکا اعزام شدند. او در زمان اعزام به ایستگاه هوایی دریایی اقیانوسیه پایگاه هوایی نیروی دریایی اوشینا، درجه سروانی داشت.
تام کوپر و فرزاد بیشاپ پیروزی هوایی در ۲۳ ژانویه ۱۹۸۷ در برابر یک میگ-۲۳ با موشک ایم-۷ اسپارو را به مسلمی نسبت داده‌اند.
شیلا باند (; – ) بازیگر تئاتر، تلویزیون، و سینما اهل ایالات متحده آمریکا بود.
سیمون بومن (؛ زادهٔ ) بازیگر، و خواننده اهل بریتانیا است.
فیلیپ بویکین (؛ زادهٔ ۱۹۶۸) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است.
لیزا برسیا (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است.
دونالد برایان (؛ ۱۷ فوریه ۱۸۷۷ – December 22, 1948 (aged 71)) بازیگر سینما و تلویزیون و آهنگساز اهل کانادا بود. وی بین سال‌های ۱۸۹۹ تا ۱۹۳۹ میلادی فعالیت می‌کرد.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "قاچاقچیان" اشاره کرد.
الکس برایتمن (؛ زادهٔ ) بازیگرو خواننده اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۹۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
او در فیلم "اینجا امروز" بازی کرده است.
کارواش یک فیلم کمدی آمریکایی محصول سال ۱۹۷۶ است که توسط یونیورسال پیکچرز منتشر شد. این فیلم به کارگردانی مایکل شولتز بر اساس فیلمنامه جوئل شوماخر، بازیگرانی چون فرانکلین آجی، بیل دوک، جورج کارلین، اروین کوری، ایوان دیکسون، آنتونیو فارگاس، جک کهو، کلارنس میوز و لورین گری به ایفای نقش پرداخته‌اند.Vanocur, Sander (September 3, 1976). "A Sparkling 'Car Wash'". "The Washington Post". B1.
این فیلم در حال حاضر بر اساس ۲۷ نقد، امتیاز ۸۹٪ را در راتن تومیتوز با میانگین امتیاز ۶٫۸ از ۱۰ دارد.
ان براون (; – ) خواننده، و خواننده اپرا اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "راپسودی در بلو" اشاره کرد.
جورجیا براون (; – ) خوانندهو بازیگر اهل بریتانیا بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "تعمیرکار" اشاره کرد.
جیسون رابرت براون (; ) موسیقی‌دان اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۸۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
جانی براون (; – ) بازیگرو خواننده اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "مردی به نام آدم"، "غریبه‌ها در شهر" اشاره کرد.
راس براون (; – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود.
سوزان براونینگ (; – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۶۳ تا ۱۹۹۵ میلادی فعالیت می‌کرد.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "راهبه بدلی" اشاره کرد.
جک بیوکانن (؛ – ) بازیگر، کارگردان فیلم، تهیه‌کننده فیلم، کارگردان نمایش، خواننده و فیلم‌نامه‌نویس اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "نمایش نمایش‌ها"، "مونتکارلو"، "واگن دسته موزیک"، "پاریس"، "پایان خوش، و "مادامی که آنها خوشحال هستند" اشاره کرد.
گرگ بورژ (; – ) طراح رقص، و بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۷۲ تا ۱۹۹۸ میلادی فعالیت می‌کرد.
کارلا برنز (; – ) خواننده، خواننده اپرا، و بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۷۷ تا ۲۰۲۰ میلادی فعالیت می‌کرد.
دنی بورستاین (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۸۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "ترنس آمریکا"، "سیاه کلاه"، "خشم، و "تیک، تیک… بوم!" اشاره کرد.
مگ بوسرت (; – ) موسیقی‌دان اهل ایالات متحده آمریکا بود.
کری باتلر (؛ زادهٔ ) بازیگر، خواننده، بازیگر تئاتر، بازیگر تلویزیون، صداپیشه، و بازیگر سینما اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۷۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
لاله مرزبان (زاده در ازنا) بازیگر ایرانی است. او بیشتر برای بازی در فیلم‌های "زیر سقف دودی" (۱۳۹۵) و "بی‌همه‌چیز" (۱۳۹۹) شناخته شده‌است. مرزبان برای بازی در فیلم "نگهبان شب" (۱۴۰۰) نامزد سیمرغ بلورین جشنواره فیلم فجر شد.
مرزبان اولین تجربهٔ بازیگری خود را در سال ۱۳۸۹ با مجموعهٔ تلویزیونی "هوش سیاه" به دست ‌آورد. او استعداد خود را با بازی در فیلم "زیر سقف دودی" (۱۳۹۵) نشان داد.
از جمله فیلم‌هایی که او در آن بازی کرده‌است می‌توان به "هیس! دخترها فریاد نمی‌زنند" (۱۳۹۲)، "زیر سقف دودی" (۱۳۹۵)، "به وقت شام" (۱۳۹۶) و "مهمانخانهٔ ماه نو" (۱۳۹۷) اشاره کرد.
برخی از مجموعه‌هایی که او در آنها حضور داشته‌است نیز عبارت‌اند از "ستایش ۳" (۱۳۹۷)، "آنام" (۱۳۹۶) و "هوش سیاه" (۱۳۸۹).
لیز کالاوی (؛ زادهٔ ) بازیگرو خواننده اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۷۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "بازنویسی" و "آناستازیا" (خواننده ترانه‌های نقش آناستازیا) اشاره کرد.
ادواردو کانسینو (; – ) رقاصو بازیگر اهل اسپانیا بود.
دیوید کانتور (؛ زادهٔ ) خواننده، و بازیگر تلویزیون اهل ایالات متحده آمریکا است.
جفری کارلسون (؛ زادهٔ - درگذشتهٔ ۶ ژوئیهٔ ٢٠٢٣) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی از سال ۲۰۰۲ میلادی تا ٢٠٢٣ مشغول فعالیت بود.
کارلتون کارپینتر (; – ) رمان‌نویس، بازیگر، و فیلم‌نامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۴۴ تا ۱۹۸۳ میلادی فعالیت می‌کرد.
رالف کارتر (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است.
اما کاروس (; – ) بازیگر، خواننده، و بازیگر تئاتر اهل ایالات متحده آمریکا بود.
سوفیا ان کاروسو (؛ زادهٔ ) بازیگر، خواننده و رقاص اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۱۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
و تا الان در فیلم مدرسه خیر و شر که اولین فیلم سینمایی او بوده بازیگر نقش اول هست.
دانشگاه لینکلن یک دانشگاه خصوصی در اوکلند، کالیفرنیا است. این دانشگاه بیش از 500 دانشجو را در دوره‌های کارشناسی و کارشناسی ارشد در رشته مدیریت بازرگانی، زبان انگلیسی و مدرک لیسانس علوم ثبت نام می‌کند. دانشگاه لینکلن که به افتخار زندگی و کار پرزیدنت آبراهام لینکلن نامگذاری شده‌است، در سال 1926 تحت قوانین کالیفرنیا تأسیس شد.Lincoln University's I.R.S. form 990 for the year ending July 31, 2009 reports that its "year of formation" is "1926" on Line L of the first page. This was reviewed at guidestar.org on July 23, 2010.
مت کاونوگ (؛ زادهٔ ) بازیگرو خواننده اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۹۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
جاناتان سرولو (؛ زادهٔ ) یک کارگردان و مدیر تولید است. وی از سال ۱۹۸۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
امیرمحمد یوسفی (زاده ۵ اسفند ۱۳۷۸ در خلیل‌شهر) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست دروازه‌بان بازی می‌کند.
او پس از بازی در باشگاه زیر ۱۹ سال استقلال به تیم زیر ۱۹ سال پرسپولیس و سپس تیم زیر ۲۱ سال پرسپولیس پیوست و در نهایت به عنوان اولین تیم خود در لیگ بزرگسالان ایران به پرسپولیس پیوست.
او در فصل اول حضورش در پرسپولیس با حضور علیرضا بیرانوند، دروازه‌بان مطرح تیم ملی ایران در این تیم و در فصل‌های بعد نیز با حضور حامد لک، احمد گوهری و بوژیدار رادوشویچ، فرصت بازی رسمی برای پرسپولیس نداشته‌است.
فجر سپاسی
امیرمحمد یوسفی بعد از جدا شدن ازتیم پرسپولیس به تیم فجر سپاسی پیوست
امیرمحمد یوسفی در ترنسفرمارکت
کارمن د لاوالاد (؛ زادهٔ ) بازیگر، طراح رقصو رقاص اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۴۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "دیمیتریوس و گلادیاتورها"، "به فردا امیدی نیست" اشاره کرد.
همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه مرکز کندی شده‌است.
دانشگاه چانگشا (CCSU؛ ) در چانگشا، هونان، در جنوب چین واقع شده‌است. این دانشگاه در سال 1970 تأسیس شد و از کالج جوان به یک کالج مقطع کارشناسی در سال 2004 ارتقا یافت در سال 2021 دانشگاه چانگشا در رتبه 776 جهان "قرار گرفت ." رتبه‌بندی بهترین دانشگاه‌های چین که به عنوان " رتبه بندی شانگهای " نیز شناخته می‌شود، این دانشگاه را در رتبه 360 چین قرار داده‌است.
قوی در حال مرگ () یک رقص تک نفره بود که بیش از چهار هزار مرتبه به روی صحنه رفت.
سوزان هندل (; – ) رقاص، و رقصنده باله اهل ایالات متحده آمریکا بود.
کایلی سلیگ (؛ زادهٔ ) بازیگر است. وی از سال ۲۰۱۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
پیتر برادریک (؛ زادهٔ ) موسیقی‌دان اهل ایالات متحده آمریکا است.
مایکل سروریس (؛ زادهٔ ) خواننده، بازیگر تئاتر، بازیگر سینما، و بازیگر تلویزیون اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۸۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "فرینج"، "همسر خوب"، "مکزیکی"، "مردی از فولاد"، "ایکوالایزر"، ""، "مرد مورچهای و زنبورک، و "شکارچی ذهن" اشاره کرد.
ساندرا چرچ (؛ زادهٔ ) بازیگر، خواننده و هنرمند اهل ایالات متحده آمریکا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "آمریکایی زشت" اشاره کرد.
جان ماینر (; – ) هنرمندرادیوو تلویزیون اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۴۴ تا ۲۰۰۴ میلادی فعالیت می‌کرد.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "قانون و نظم"، "عشق بیپایان"، "شناگر، و "لنی" اشاره کرد.
مورین اندرمن (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "قانون و نظم"، "کوجک"، "ایکوالایزر، و "فتنهگری جو تاینان" اشاره کرد.
لیز رابرتسون (; – ) بازیگرو خواننده اهل بریتانیا است.
سلیا رز گودینگ (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است.
همچنین برندهٔ جوایزی همچون شصت و سومین مراسم جایزه گرمی شده‌است.
دانیل بریکر (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
جی آرمسترانگ جانسون (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است.
دانشگاه سینسیناتی - کالج - کنسرواتوار موسیقی () یک دانشکده هنرهای نمایشی و رسانه‌ای در دانشگاه سین سیناتی در سینسیناتی در اوهایو است.
بکی گولسویگ (؛ زادهٔ ) بازیگر، خواننده، رقاص اهل ایالات متحده آمریکا است.
کیت مورگان چادویک () بازیگر، خواننده، بازیگر تلویزیون، بازیگر سینما، و بازیگر تئاتر اهل ایالات متحده آمریکا است.
چارلز بوش (؛ زادهٔ ) بازیگر، رمان‌نویس، فیلم‌نامه‌نویس، بازیگر تئاتر، نویسنده، و کارگردان فیلم اهل ایالات متحده آمریکا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "ممکن است برای تو اتفاق بیفتد" اشاره کرد.
بورلی بنتلی (؛ ۲۶ فوریه ۱۹۳۰ – September 13, 2018 (aged 88)) بازیگر آمریکایی بود.
کوین مک کولوم (؛ زادهٔ ) تهیه کننده تئاتر اهل ایالات متحده آمریکا است.
پاملا بلر (؛ زادهٔ ) فیلم، stage، بازیگر، خواننده، رقاص اهل ایالات متحده آمریکا است.
وین سیلنتو (؛ زادهٔ ) طراح رقص اهل ایالات متحده آمریکا است.
لورتا ابوت (; – ) رقاص، طراح رقص، بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود.
مینا لیچیونه (؛ زادهٔ) کمدین اهل American است.
الکساندریا ویلز (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
کتی رز کلارک (؛ زادهٔ ) خواننده، بازیگر تلویزیون، و بازیگر تئاتر اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
هاگ پانارو (؛ زادهٔ ) بازیگر و خواننده اهل ایالات متحده آمریکا است.
جان کلیتون (; – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۳۵ تا ۱۹۸۱ میلادی فعالیت می‌کرد.
لویس کلیل (؛ زادهٔ ) خواننده، و بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است.
ضدانقلاب و شورش کتابی از هربرت مارکوزه (۱۹ ژوئیه ۱۸۹۸–۲۹ ژوئیه ۱۹۷۹) فیلسوف و جامعه‌شناس آلمانی و از اعضای اصلی مکتب فرانکفورت است.