moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
دپوک () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۶۶۱٫۴۹۵ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۹۴۹٫۲۰۷ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱٫۳۱۵٫۱۷۳ نفر افزایش یافته‌است.
پادنگ ()ڨادڠ شهری در استان سوماترای غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۴۷۷٫۰۶۴ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۷۰۵٫۰۴۴ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۸۹۹٫۳۴۹ نفر افزایش یافته‌است.
بندر لامپونگ() شهری در استان لامپونگ کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۴۵۷٫۹۲۷ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۶۷۰٫۰۷۴ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۸۵۷٫۳۵۲ نفر افزایش یافته‌است.
مالنگ () شهری در استان جاوه شرقی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۶۴۹٫۷۶۶ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۷۲۵٫۷۷۵ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۷۵۲٫۰۲۰ نفر افزایش یافته‌است.
سوراکارتا () شهری در استان جاوه مرکزی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۵۰۳٫۸۲۷ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۵۴۰٫۷۸۰ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۵۵۹٫۷۶۶ نفر افزایش یافته‌است.
مانادو () شهری در استان سولاوسی شمالی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۲۷۵٫۲۱۴ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۳۸۸٫۰۰۸ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۴۷۹٫۷۱۵ نفر افزایش یافته‌است.
پونتیانک () شهری در استان کالیمانتان غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۳۸۷٫۴۴۱ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۴۳۲٫۷۳۲ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۴۶۲٫۷۳۰ نفر افزایش یافته‌است.
جمبی () شهری در استان استان جمبی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۳۰۱٫۴۳۰ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۳۷۶٫۳۱۲ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۴۳۷٫۷۱۶ نفر افزایش یافته‌است.
دنپاسار () شهری در استان بالی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۳۴۵٫۱۵۰ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۳۸۷٫۴۷۷ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۴۱۲٫۶۳۳ نفر افزایش یافته‌است.
سیماهی () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۳۴۴٫۶۰۷ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۳۶۸٫۳۴۳ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۳۸۰٫۸۷۳ نفر افزایش یافته‌است.
ساماریندا () شهری در استان کالیمانتان شرقی کشور اَندونِزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۳۳۴٫۸۵۱ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۳۴۶٫۹۵۹ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۳۵۶٫۱۳۹ نفر افزایش یافته‌است.
پرکوت سی توآن () شهری در استان سوماترای شمالی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۱۲۹٫۰۳۶ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۲۳۵٫۱۱۴ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۳۴۷٫۸۲۷ نفر افزایش یافته‌است.
بنگکولو () شهری در استان بنگکولو کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۱۴۶٫۳۹۵ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۲۴۲٫۶۹۵ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۳۴۰٫۴۰۶ نفر افزایش یافته‌است.
جمبر () شهری در استان جاوه شرقی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۲۱۸٫۵۲۹ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۲۷۱٫۴۹۴ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۳۰۹٫۶۷۶ نفر افزایش یافته‌است.
سیلگون () شهری در استان بانتن کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۱۱۶٫۹۸۱ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۲۸۱٫۰۱۹ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۳۰۷٫۳۶۸ نفر افزایش یافته‌است.
سوکابومی () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۷۱٫۸۷۱ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۲۴۶٫۸۴۷ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۲۸۸٫۷۸۱ نفر افزایش یافته‌است.
باندا آسه () یا در گذشته بندر آچه ()، شهری در استان آچه کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۱۴۳٫۳۶۰ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۲۰۹٫۳۳۴ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۲۶۸٫۹۱۳ نفر افزایش یافته‌است.
تاسیک‌مالایا () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۱۷۹٫۷۶۶ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۲۷۹٫۹۳۱ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۲۶۶٫۷۱۹ نفر افزایش یافته‌است.
کندری () شهری در استان سولاوسی جنوب شرقی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۹۴٫۸۲۵ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۷۴٫۷۴۲ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۲۶۴٫۲۲۰ نفر افزایش یافته‌است.
سیبادک () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۷۲٫۴۶۱ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۶۶٫۱۴۴ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۲۶۳٫۹۰۷ نفر افزایش یافته‌است.
پکالونگن () شهری در استان جاوه مرکزی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۲۲۷٫۳۷۵ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۲۴۸٫۸۸۴ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۲۶۱٫۰۱۴ نفر افزایش یافته‌است.
ماجالایا () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۹۳٫۱۷۹ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۷۱٫۲۵۲ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۲۵۳٫۸۵۳ نفر افزایش یافته‌است.
بینجای () شهری در استان سوماترای شمالی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۱۲۷٫۱۸۴ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۸۹٫۷۶۶ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۲۴۶٫۱۸۵ نفر افزایش یافته‌است.
سومدنگ () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۴۶٫۳۳۴ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۴۵٫۴۴۷ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۲۴۱٫۷۰۲ نفر افزایش یافته‌است.
سیبونگ‌بولانگ () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۵۰٫۵۳۷ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۴۸٫۳۸۴ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۲۴۰٫۴۷۵ نفر افزایش یافته‌است.
پوروکترا () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۹۵٫۹۳۴ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۶۷٫۱۵۲ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۲۳۹٫۱۵۲ نفر افزایش یافته‌است.
تگال () شهری در استان جاوه مرکزی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۲۲۵٫۶۱۰ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۲۳۴٫۴۲۳ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۲۳۷٫۴۸۰ نفر افزایش یافته‌است.
سیامپی () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۴۲٫۷۰۱ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۵۲٫۳۳۵ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۲۳۶٫۰۵۶ نفر افزایش یافته‌است.
رنگاسدنگکلوگ () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۳۱٫۰۶۵ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۴۱٫۸۳۰ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۲۳۴٫۰۲۶ نفر افزایش یافته‌است.
سیلیونگسی () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۵۶٫۶۵۶ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۴۸٫۸۰۴ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۲۳۱٫۳۲۲ نفر افزایش یافته‌است.
سیبی‌تونگ () شهری در استان جاوه مرکزی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۵۱٫۸۲۸ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۴۳٫۷۰۵ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۲۲۷٫۹۶۵ نفر افزایش یافته‌است.
پارونگ () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۵۳٫۰۲۶ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۳۵٫۱۴۸ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۲۲۶٫۶۹۰ نفر افزایش یافته‌است.
کوروگ () شهری در استان بانتن کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۳۵٫۰۹۹ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۳۸٫۵۶۲ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۲۱۹٫۵۰۸ نفر افزایش یافته‌است.
پور وکرتو () شهری در استان جاوه مرکزی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۲۰۲٫۴۵۲ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۲۱۳٫۳۵۹ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۲۱۸٫۱۸۷ نفر افزایش یافته‌است.
لئوویلیانگ () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۲۴٫۹۸۵ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۴۱٫۹۷۲ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۲۱۶٫۳۰۰ نفر افزایش یافته‌است.
سیلاکپ () شهری در استان جاوه مرکزی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۲۰۶٫۹۲۸ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۲۱۲٫۸۶۲ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۲۱۴٫۲۰۲ نفر افزایش یافته‌است.
لمبانگ () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۴۲٫۰۹۴ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۲۹٫۴۸۷ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۲۱۳٫۵۷۶ نفر افزایش یافته‌است.
سیپوتات () شهری در استان بانتن کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۲۷۰٫۸۱۵ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۹۴٫۸۳۴ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۲۱۳٫۱۰۲ نفر افزایش یافته‌است.
پماتنگ سیانتر () شهری در استان سوماترای شمالی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۲۰۳٫۸۲۲ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۲۰۶٫۲۰۰ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۲۰۹٫۹۰۸ نفر افزایش یافته‌است.
پوندوک آرن () شهری در استان بانتن کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۹۲٫۶۷۴ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۵۱٫۷۶۸ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۲۰۸٫۱۸۶ نفر افزایش یافته‌است.
بربس () شهری در استان جاوه مرکزی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۸۳٫۰۲۶ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۴۴٫۸۶۴ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۲۰۷٫۱۱۱ نفر افزایش یافته‌است.
کاراونگ () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۱۴۵٫۰۴۱ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۸۰٫۴۵۰ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۲۰۶٫۴۱۶ نفر افزایش یافته‌است.
سیبی‌نونگ () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۱۰۱٫۳۱۷ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۵۵٫۲۲۸ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۲۰۳٫۹۱۳ نفر افزایش یافته‌است.
سیکوپا () شهری در استان بانتن کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۴۰٫۹۰۳ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۲۳٫۸۰۶ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۲۰۲٫۳۳۱ نفر افزایش یافته‌است.
بوجونگ گده () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۴۸٫۱۵۱ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۲۶٫۰۲۲ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۹۵٫۶۷۶ نفر افزایش یافته‌است.
بانجاران () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۲۵٫۹۳۲ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۱۶٫۴۵۰ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۹۱٫۳۷۷ نفر افزایش یافته‌است.
پلومبن () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۵۵٫۵۷۲ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۲۲٫۵۵۱ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۹۰٫۸۶۱ نفر افزایش یافته‌است.
مادیون () شهری در استان جاوه شرقی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۱۶۵٫۸۰۷ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۸۰٫۴۹۸ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۸۸٫۰۰۲ نفر افزایش یافته‌است.
پمالنگ () شهری در استان جاوه مرکزی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۱۵۲٫۶۶۷ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۷۴٫۲۲۹ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۸۷٫۸۶۲ نفر افزایش یافته‌است.
سالاتیگا () شهری در استان جاوه مرکزی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۹۸٫۰۱۲ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۴۴٫۷۲۱ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۸۵٫۱۸۹ نفر افزایش یافته‌است.
پربونگن () شهری در استان سوماترای شمالی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۲۵٫۶۷۳ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۱۱٫۸۵۰ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۸۱٫۵۳۸ نفر افزایش یافته‌است.
پروبولینگو () شهری در استان جاوه شرقی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۱۷۶٫۹۰۶ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۸۰٫۹۶۶ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۸۱٫۴۰۲ نفر افزایش یافته‌است.
سیسالنگکا () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۴۴٫۸۸۶ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۱۶٫۶۳۸ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۸۰٫۶۳۳ نفر افزایش یافته‌است.
لاونگ () شهری در استان جاوه شرقی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۴۸٫۴۴۰ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۲۲٫۶۱۸ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۷۹٫۴۰۸ نفر افزایش یافته‌است.
تانجونگ موروا () شهری در استان سوماترای شمالی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۷۴٫۶۲۹ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۲۴٫۳۵۰ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۷۳٫۵۹۹ نفر افزایش یافته‌است.
دیوید اوون راسل (؛ زادهٔ ۲۰ اوت ۱۹۵۸) کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس و تهیه‌کنندهٔ آمریکایی است. فعالیت حرفه‌ای اولیهٔ او در کارگردانی شامل فیلم‌های کمدی "استمناء" (۱۹۹۴)، "لاس زدن با فاجعه" (۱۹۹۶)، "سه پادشاه" (۱۹۹۹)، و "قلب من هاکبی" (۲۰۰۴) است. او با ساخت درام ورزشی "مشت‌زن" (۲۰۱۰)، درام کمدی رمانتیک "دفترچه امیدبخش" (۲۰۱۲) و فیلم جنایی "حقه‌بازی آمریکایی" (۲۰۱۳) به موفقیت‌های تجاری دست یافت و نقدهای مثبتی از سوی منتقدان دریافت کرد. این سه فیلم برای راسل نامزدی دریافت جایزهٔ اسکار بهترین کارگردانی را به همراه داشت. او برای "دفترچه امیدبخش" نامزد دریافت جایزهٔ اسکار بهترین فیلم‌نامه اقتباسی و برای "حقه‌بازی آمریکایی" نامزد دریافت جایزهٔ بهترین فیلم‌نامه غیراقتباسی شد. همچنین برای ساخت فیلم کمدی زندگی‌نامه‌ای "جوی" (۲۰۱۵) نامزد دریافت جایزهٔ گلدن گلوب بهترین فیلم شد.
همپرن پراک () شهری در استان سوماترای شمالی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۳۸٫۷۲۳ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۰۸٫۳۱۵ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۷۲٫۱۰۶ نفر افزایش یافته‌است.
رنسایکک () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۲۳٫۳۳۱ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۱۴٫۳۶۴ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۷۰٫۲۰۸ نفر افزایش یافته‌است.
سورینگ () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۲۲٫۴۹۵ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۱۳٫۲۸۶ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۶۹٫۳۳۱ نفر افزایش یافته‌است.
سونگل () شهری در استان سوماترای شمالی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۹۲٫۳۴۱ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۳۳٫۱۱۰ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۶۸٫۸۲۱ نفر افزایش یافته‌است.
لوبوک لینگائو () شهری در استان سوماترای جنوبی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۵۳٫۶۲۷ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۱۱٫۲۲۴ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۶۷٫۵۲۴ نفر افزایش یافته‌است.
پورودادی () شهری در استان جاوه مرکزی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۵۹٫۸۸۳ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۱۶٫۷۵۹ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۶۷٫۴۷۴ نفر افزایش یافته‌است.
گونونگ پوتری () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۶۲٫۴۰۶ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۱۲٫۴۷۵ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۶۴٫۶۰۵ نفر افزایش یافته‌است.
استاناجاپورا () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۸۰٫۴۴۵ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۲۲٫۲۶۶ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۵۹٫۷۶۶ نفر افزایش یافته‌است.
پاسورئوان () شهری در استان جاوه شرقی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۱۵۲٫۰۷۵ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۵۷٫۲۱۵ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۵۸٫۷۰۴ نفر افزایش یافته‌است.
کارنگ تنگاه () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۲۸٫۰۶۲ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۰۱٫۴۳۰ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۵۷٫۷۵۱ نفر افزایش یافته‌است.
کبومن () شهری در استان جاوه مرکزی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۷۶٫۷۴۲ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۱۸٫۵۳۸ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۵۶٫۳۰۳ نفر افزایش یافته‌است.
دومای () شهری در استان ریائو کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۸۰٫۸۵۹ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۱۹٫۳۱۷ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۵۴٫۳۷۴ نفر افزایش یافته‌است.
تانجونگ بالای () شهری در استان سوماترای شمالی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۸۱٫۱۶۰ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۱۹٫۱۱۲ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۵۲٫۸۸۳ نفر افزایش یافته‌است.
سیانجور () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۱۱۴٫۳۳۵ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۳۶٫۰۷۰ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۵۱٫۱۲۵ نفر افزایش یافته‌است.
باتوراجا () شهری در استان سوماترای جنوبی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۵۲٫۳۰۲ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۰۲٫۹۵۰ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۵۱٫۰۳۵ نفر افزایش یافته‌است.
سیدارجا () شهری در استان جاوه شرقی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۷۲٫۵۲۱ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۱۳٫۵۲۴ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۵۱٫۰۰۹ نفر افزایش یافته‌است.
سیومس () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۱۸۷٫۳۷۹ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۵۶٫۳۹۵ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۴۸٫۸۱۸ نفر افزایش یافته‌است.
تلوکناگا () شهری در استان بانتن کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۴۱٫۷۱۸ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۹۳٫۵۹۷ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۴۶٫۸۲۹ نفر افزایش یافته‌است.
بیتونگ () شهری در استان سولاوسی شمالی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۷۳٫۳۳۹ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۴۵٫۹۱۲ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۴۵٫۹۱۲ نفر افزایش یافته‌است.
اونگرن () شهری در استان جاوه مرکزی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۴۴٫۵۷۵ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۹۵٫۹۴۹ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۴۴٫۸۰۶ نفر افزایش یافته‌است.
سینگراجا () شهری در استان بالی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۷۵٫۳۳۶ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۱۱٫۹۶۹ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۴۳٫۵۸۳ نفر افزایش یافته‌است.
ادیورنا () شهری در استان جاوه مرکزی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۸۲٫۶۲۷ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۱۵٫۴۴۲ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۴۲٫۳۹۸ نفر افزایش یافته‌است.
پرینگسوو () شهری در استان لامپونگ کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۳۶٫۴۴۴ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۹۲٫۱۵۹ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۴۱٫۹۷۹ نفر افزایش یافته‌است.
کیسرن () شهری در استان سوماترای شمالی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۷۴٫۶۷۹ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۰۸٫۹۰۶ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۳۹٫۲۰۰ نفر افزایش یافته‌است.
سوبانگ () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۷۳٫۰۲۷ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۰۷٫۹۴۱ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۳۸٫۴۶۱ نفر افزایش یافته‌است.
ایندرامایو () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۵۶٫۴۴۷ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۹۶٫۳۷۸ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۳۶٫۰۷۱ نفر افزایش یافته‌است.
پادارالنگ () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۶۶٫۴۷۷ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۰۲٫۴۹۴ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۳۵٫۲۱۴ نفر افزایش یافته‌است.
پایاکومبوش () شهری در استان سوماترای غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۵۰٫۴۷۵ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۹۵٫۴۸۵ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۳۴٫۸۲۰ نفر افزایش یافته‌است.
بلیتر () شهری در استان جاوه شرقی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۱۱۲٫۹۸۶ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۲۶٫۴۵۳ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۳۴٫۵۷۰ نفر افزایش یافته‌است.
لومجنگ () شهری در استان جاوه شرقی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۶۹٫۵۵۱ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۰۳٫۳۳۶ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۳۲٫۷۶۹ نفر افزایش یافته‌است.
جومبنگ () شهری در استان جاوه شرقی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۹۲٫۶۰۷ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۱۵٫۰۰۷ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۳۱٫۱۵۵ نفر افزایش یافته‌است.
پامانوکان () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۳۱٫۴۳۲ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۸۳٫۷۸۰ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۳۱٫۰۰۹ نفر افزایش یافته‌است.
کتاپنگ () شهری در استان کالیمانتان غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۳۰٫۴۹۵ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۷۷٫۷۶۵ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۳۰٫۵۲۹ نفر افزایش یافته‌است.
کلاتن () شهری در استان جاوه مرکزی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۱۰۳٫۳۲۷ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۱۹٫۳۳۰ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۲۹٫۶۸۹ نفر افزایش یافته‌است.
کرسک () شهری در استان بانتن کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۲۰٫۳۳۲ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۷۹٫۷۵۰ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۲۶٫۳۸۸ نفر افزایش یافته‌است.
گاروت () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۹۵٫۸۱۱ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۱۳٫۶۰۵ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۲۵٫۸۶۶ نفر افزایش یافته‌است.
کدونگوونی () شهری در استان جاوه مرکزی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۷۶٫۹۴۸ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۰۲٫۹۴۶ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۲۳٫۳۷۸ نفر افزایش یافته‌است.
پانگکاه () شهری در استان جاوه مرکزی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۶۳٫۷۴۳ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۹۴٫۷۴۰ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۲۱٫۷۷۱ نفر افزایش یافته‌است.
پره پره () شهری در استان South Sulawesi کشور Indonesia است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۸۴٫۰۹۳ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۰۳٫۶۵۱ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۱۷٫۶۴۷ نفر افزایش یافته‌است.
تبینگ تینگی () شهری در استان سوماترای شمالی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۱۱۶٫۷۴۹ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۱۷٫۳۴۶ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۱۷٫۱۲۷ نفر افزایش یافته‌است.
ارجاوینانگون () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۵۳٫۵۶۱ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۸۵٫۴۴۴ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۱۵٫۳۰۸ نفر افزایش یافته‌است.
موجوکرتو () شهری در استان جاوه شرقی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۹۶٫۶۲۶ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۰۷٫۶۹۷ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۱۴٫۲۹۵ نفر افزایش یافته‌است.
سیپارای () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۱۱۱٫۴۶۷ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۱۳٫۷۴۵ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۱۴٫۰۵۲ نفر افزایش یافته‌است.
پوروورجو () شهری در استان جاوه مرکزی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۵۶٫۳۵۵ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۸۶٫۴۸۴ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۱۳٫۵۵۳ نفر افزایش یافته‌است.
کیساروا () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۵۳٫۴۱۷ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۸۴٫۳۱۵ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۱۲٫۹۸۵ نفر افزایش یافته‌است.
سیربون اوتارا () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۲۲٫۳۸۴ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۶۸٫۴۶۰ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۱۲٫۷۲۷ نفر افزایش یافته‌است.
سیتوروپ () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۱۰۵٫۰۷۹ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۰۸٫۹۰۲ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۱۰٫۳۲۷ نفر افزایش یافته‌است.
بانیووانگی () شهری در استان جاوه شرقی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۸۹٫۸۷۷ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۰۲٫۴۲۲ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۱۰٫۳۱۳ نفر افزایش یافته‌است.
سونگایپنوح () شهری در استان جامبی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۳۰٫۶۴۶ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۶۸٫۴۲۶ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۱۰٫۳۰۳ نفر افزایش یافته‌است.
پرابومولیح () شهری در استان South Sumatra کشور Indonesia است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۶۲٫۹۷۰ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۸۸٫۶۱۴ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۰۹٫۹۹۰ نفر افزایش یافته‌است.
ماگلانگ () شهری در استان جاوه مرکزی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۱۲۳٫۱۵۶ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۱۵٫۵۹۴ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۰۹٫۴۹۶ نفر افزایش یافته‌است.
سومبر () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۲۹٫۷۷۵ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۶۷٫۷۵۰ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۰۷٫۲۵۳ نفر افزایش یافته‌است.
گروگول () شهری در جاکارتا کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۶۳٫۹۰۲ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۸۷٫۴۱۸ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۰۶٫۳۳۳ نفر افزایش یافته‌است.
پاندگلانگ () شهری در استان بانتن کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۳۰٫۶۶۶ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۶۷٫۷۱۱ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۰۵٫۴۲۴ نفر افزایش یافته‌است.
سینگ‌کوانگ () شهری در استان کالیمانتان غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۷۹٫۲۶۰ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۹۴٫۰۰۹ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۰۴٫۷۹۸ نفر افزایش یافته‌است.
تالانگ () شهری در استان جاوه مرکزی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۶۲٫۱۵۷ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۸۵٫۶۷۷ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۰۴٫۷۴۱ نفر افزایش یافته‌است.
ترنیت () شهری در استان ملوک شمالی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۸۳٫۵۶۷ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۹۵٫۹۲۱ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۰۳٫۹۲۸ نفر افزایش یافته‌است.
دپوک (یوگیاکارتا) () شهری در استان یوگیاکارتا کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۱۰۶٫۸۲۵ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۰۵٫۹۷۴ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۰۳٫۶۸۲ نفر افزایش یافته‌است.
کیکارانگ () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۱۲۹٫۰۵۳ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۱۳٫۶۳۹ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۰۳٫۳۰۸ نفر افزایش یافته‌است.
پادانگ پاریامن () شهری در استان سوماترای غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۳۶٫۹۴۷ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۷۱٫۷۲۰ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۰۲٫۶۷۹ نفر افزایش یافته‌است.
وونوزوبو () شهری در استان جاوه مرکزی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۴۲٫۶۱۵ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۷۲٫۷۸۵ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۰۲٫۶۲۰ نفر افزایش یافته‌است.
بوکیت تینگی () شهری در استان سوماترای غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۷۲٫۰۹۳ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۸۹٫۳۹۳ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۰۲٫۵۲۱ نفر افزایش یافته‌است.
دوکوهتوری () شهری در استان جاوه مرکزی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۷۰٫۸۵۵ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۸۸٫۷۹۶ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۰۱٫۸۹۴ نفر افزایش یافته‌است.
پدانگ سیدمپوان () شهری در استان سوماترای شمالی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۹۱٫۱۵۳ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۹۷٫۵۰۵ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۰۱٫۴۴۳ نفر افزایش یافته‌است.
تاراکان () شهری در استان کالیمانتان شرقی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۷۵٫۵۰۸ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۸۹٫۱۶۱ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۰۰٫۴۸۸ نفر افزایش یافته‌است.
ماجالنگکا () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۲۸٫۸۶۴ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۶۴٫۱۵۲ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۰۰٫۳۴۲ نفر افزایش یافته‌است.
پامه‌کاسان () شهری در استان جاوه شرقی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۴۸٫۶۵۴ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۷۵٫۶۴۱ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۰۰٫۱۶۷ نفر افزایش یافته‌است.
تمبیلاهان () شهری در استان ریائو کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۴۷٫۹۰۰ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۷۴٫۶۰۱ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۰۰٫۰۵۹ نفر افزایش یافته‌است.
فیل نائومان یکی از گونه‌های فیل از سردهٔ Palaeoloxodon است که تا اواخر دوران پلیستوسن در ژاپن وجود داشته‌است. انقراض آن بر اثر تغییرات پس از آخرین عصر یخبندان و بالا رفتن درجهٔ حرارت محیط بوده‌است.
در احتمالات بیزی توزیع پیشین جفری یک احتمال پیشین است که متناسب با ریشه دوم دترمینان اطلاع فیشر است:
برای تغییر یک پارامتر اگر بخواهیم
را از
بدست آوریم، با استفاده از قانون تغییر متغیرها داریم:
برای تغییر متغیر چندین متغیر نیز مشابه همین عمل می کنیم:
سیگیت شرکت آمریکایی تولیدکننده تجهیزات ذخیره‌سازی اطلاعات است، که به عنوان بزرگترین تولیدکننده هارد دیسک در جهان شناخته می‌شود."Western Digital Corp. preserving its leadership position in shipments (in 2010) for what will be the third consecutive quarter."
این شرکت، در سال ۱۹۷۹ توسط آلن شوگرت با نام شوگرت تکنولوژی، در جزایر کیمن تأسیس شد. در حال حاضر دفتر مرکزی شرکت سیگیت و دفتر عملیاتی و بخش اجرایی آن، در کوپرتینو، کالیفرنیا مستقر می‌باشد.
شرکت سیگیت در توسعه درایوهای هارد دیسک مهم‌ترین نقش را داشته، که فعالیت خود را در این زمینه، در سال ۱۹۸۰ با عرضه درایوهای اس‌تی-۵۰۶ با حجم ۵ مگابایت، آغاز نمود. این شرکت، در طول دهه ۱۹۸۰ اصلی‌ترین تولیدکننده قطعات در بازار ریزرایانه‌ها، محسوب می‌شد.
شرکت سیگیت در سال ۱۹۸۹، کنترل دیتا کورپوریشن را، خریداری نمود. در سال ۲۰۰۶ نیز، تمام سهام شرکت مکستور را به قیمت ۱.۹ میلیارد دلار خریداری کرد.
در دسته‌ی محصولات تجاری و سازمانی، سیگیت انواع ابزار ذخیره‌سازی مانند هارد درایو و مموری‌های SSD را برای سرورها و کامپیوترهای مین‌فریم تولید می‌کند. در دسته‌ی مصرف‌کننده، محصولات سیگیت در انواع کامپیوترهای شخصی رومیزی و لپ‌تاپ کاربرد دارند. دسته‌ی دیگری از محصولات نیز بصورت اختصاصی برای دستگاه‌های الکترونیکی مخصوص مصرف‌کننده مانند دوربین‌های فیلم‌برداری و کنسول‌های بازی تولید می‌شوند. سیگیت همچنین انواع راهکارهای ذخیره‌سازی را برای کسب‌وکارها ارائه می‌کند که شامل پشتیبان‌گیری آنلاین و راهکارهای حفاظت و بازگردانی از داده می‌شود.
گوزن شمالی ایرلندی بزرگ‌ترین گونه گوزن بود که در مناطق مختلف اوراسیا از ایرلند تا ژاپن زندگی می‌کرد و در حدود ۶ هزار سال پیش از میلاد منقرض شده‌است. چون بیشتر فسیل‌های این جانور در ایرلند پیدا شده به این نام شناخته شده‌است.
این گونه تا اوایل دورهٔ جُومُون در ژاپن وجود داشته‌است اما بر اثر تغییرات دمایی پس از آخرین عصر یخبندان و بالا رفتن درجهٔ حرارت محیط در این کشور نیز منقرض شده‌است. کم‌قدمت‌ترین باقی‌مانده‌هایی که از این جانور کشف شده‌اند مربوط به ۷٬۷۰۰ سال پیش بوده و در سیبری کشف شده‌اند. (2004). Pleistocene to Holocene extinction dynamics in giant deer and woolly mammoth. "Nature" 431(7009): 684-689. PDF fulltext Supplementary information. Erratum in "Nature" 434(7031): 413,
در یک مطالعه چنین نتیجه گرفته شده‌است که گوزن شمالی ایرلندی از نظر تبارشناسی به مرال نزدیک است. اما مطالعات بیشتر روی تبارزایش این گونه نشان می‌دهند که نزدیک‌ترین گونهٔ امروزی به آن گوزن زرد اروپایی است.
شاخ این گوزن به‌طور شاخصی بزرگ بوده‌است. یکی از فرضیه‌هایی که برای توضیح این پدیده مطرح شده آن است که گوزن‌های نر در تنازع بقا و برای این که در انتخاب جنسی گونهٔ ماده موفق باشند، بسیار با هم می‌جنگیده‌اند و در نتیجهٔ این فشارها شاخ‌های بزرگ و مستحکمی پیدا کرده‌اند.
در نشان دولت ایرلند شمالی از شمایلی از گوزن شمالی ایرلندی استفاده شده‌است.
گوزن ژاپنی یکی از انواع گوزن است، که از آمور تا ویتنام در شرق آسیا و کشور ژاپن یافت می‌شود. گوزن ژاپنی اکنون در خاک اصلی قاره آسیا بسیار کمیاب است، اما در ژاپن جمعیت آن بسیار زیاد و حتی بیش از ظرفیت محیطی است.
این حیوان به نقاط مختلف دنیا از جمله بسیاری از کشورهای اروپایی، نیوزیلند، فیلیپین، ایالات متحده معرفی شده و در بسیاری از نقاط به صورت گونه مهاجم درآمده و باعث آسیب فراوان به محیط زیست‌بومی شده‌است. بر اساس تحقیقی که در سال ۲۰۱۰ محققان سوئیسی انجام دادند گوزن ژاپنی پس از رات قهوه‌ای مخربترین گونه پستاندار غیربومی قاره اروپا است. بر اساس این تحقیق گوزن ژاپنی یک تهدید جدی برای جنگل‌های اروپا محسوب می‌شود و در برخی موارد نیز ناقل سل گاوی و سل پرندگان به حیوانات بومی است.Rats top invasive mammals table BBC News, 7 May 2010
چیکن تِکه مَصالِح (;; انگلیسی: chicken tikka masala) غذایی است که از پخت تکه‌های کبابی شده مرغ در سسی که حاوی ادویه‌های فراوان از جمله مصالح (ماسالا) است بدست می‌آید و یکی از محبوب‌ترین غذاهایی است که در اکثر رستوران‌های هندی سرو می‌گردد. این سس معمولاً خامه‌دار و غلیظ است، و بخاطر وجود ادویه جات مختلف نارنجی رنگ است. گفته شده چیکن تکه مصالح محبوبترین غذا در رستوران‌های بریتانیاست و «یک غذای ملی واقعی» خوانده شده. منشأ غذا روشن نیست. هم پنجاب در هند و هم گلاسکو در اسکاتلند به عنوان مناطقی که ممکن است این غذا ابتدا در آنجا تهیه شده باشند، مطرح شده‌اند. البته با توجه به نام غذا و نوع ادویه (مصالح) بکار رفته در آن، احتمالاً زادگاه اصلی آن هندوستان یا بنگلادش می‌باشد.
نام این غذا از سه واژه تشکیل شده که واژه اول انگلیسی و به معنی مرغ، واژه دوم همان تکه فارسی، و واژه سوم (مصالح یا مصالحه) لغتی عربی و رایج در فارسی قدیمی‌تر به معنای ادویه‌های کوبیده‌شده‌است.لغتننامه دهخدا: مصالح در فارسی، تحت تأثیر برگردان از خط لاتین، نام این غذا را «چیکن تیکا ماسالا» هم نوشته‌اند.
دربارهٔ مصالح در فرهنگ ناظم‌الاطبا آمده‌است: داروهای مانند هل و دارچین و ریشهٔ جوز و خلال بادام و پسته و خلال مرکبات و زعفران و گوشت قیمه کرده با لپهٔ نخود و برنج که در گیپا و جز آن آگنده کنند.
تورتیا نوعی نان نازک پخته شده از آرد سفید بسیار آسیاب شده‌است. این نان که ماده آن از ذرت نشأت می‌گیرد معمولاًً به همراه گوشت برای پختن غذاهایی چون تاکو، بوریتو و انچیلادا استفاده می‌شود.
تورتیا از نوآوری‌هایی بود که پس از آورده شدن گندم از اسپانیا به قاره آمریکا هنگام استعمار این منطقه ایجاد شد. سرخ‌پوستان در قدیم برای تهیه تورتیا، ذرت را با دانه‌کوب در کابیله کوبیده و آماده می‌کردند.
شی مفرغی نوعی صنایع دستی ساخته شده از مفرغ (برنز) است. سکهٔ پول حتی اگر از مفرغ هم ساخته شده باشد شامل اشیاء مفرغی نمی‌شود. این اشیاء عمدتاً در دوران باستان ساخته شده‌اند. ظهور شی مفرغی کمی قبل از ظهور اشیای آهنی بوده است و به زمان ظهور این اشیاء عصر مفرغ گفته می‌شود.
میرزا احمد خان سالار مؤید (۱۲۶۵ لاهیجان – ۱۳۳۳ تهران) که نام خانوادگی صفاری برگزید، از مالکان بزرگ گیلان و نماینده مجلس شورای ملی بود.
پدرش محمدحسین‌خان منظم‌السلطنه از مالکان عمدهٔ لاهیجان بود که موقعیت و املاکش به او به ارث رسید. رضاخان از زمان حضور در قزاقخانه و درجات پایین با سالار موید دوست شد و به خانه او رفت و آمد داشت. پس از به پادشاهی رسیدن رضاخان، در سال ۱۳۰۹ او به دستور رضا شاه به نمایندگی لاهیجان و لنگرود به مجلس شورای ملی رفت (دوره هشتم) و تا پایان سلطنت رضاشاه کرسی خود را در مجلس حفظ کرد (دوره سیزدهم). صفاری بتدریج املاک خود را در لاهیجان فروخت و به در تهران خرج کرد. مشتری اول املاک او احمد قوام بود که قسمت اعظم املاک او را خرید. نزدیکی صفاری به رضا خان منجر شد برادر جوانش محمدعلی صفاری هم به مدارج مهم برسد.
علم محموله‌پرست‌گونه یا علم صوری اشاره به شیوه‌هایی به ظاهر علمی دارد که در واقع روش‌های علمی در آنها به کار گرفته نمی‌شود.
این اصطلاح را نخستین بار فیزیکدانی بنام ریچارد فاینمن در سخنرانی سال ۱۹۷۴ خود در آیین دانش‌آموختگی دانشجویان مؤسسه فناوری کالیفرنیا (Caltech) آمریکا باب کرد.
این نام برگرفته از فرقه‌های محموله‌پرست است که در ملانزی پدید آمده‌بودند.
مردم بومی این مناطق که نمی‌توانستند تصور کنند محموله‌ها و کالاهای لوکس و پیشرفته‌ای که سفیدپوستان و استعمارگران به این نواحی آوردند ساخته دست انسان باشد آن محموله‌ها را فرستاده‌هایی از سوی نیاکان درگذشته خود پنداشتند که سفیدپوستان با روش‌های خود موفق به دست‌یابی به این محموله‌ها شده‌اند. به این خاطر مردم بومی کوشیدند تا با تقلید رفتار سفیدپوستان نظر نیاکان را جلب کنند تا بارها را به جای سفیدپوستان به بومیان تحویل دهند.
آنا کریستی فیلمی محصول سال ۱۹۳۰، به کارگردانی کلارنس براون و با بازی گرتا گاربو ستارهٔ مشهور سوئدی هالیوود است.
این فیلم بر اساس نمایشنامه‌ای به همین نام، که در سال ۱۹۲۲ توسط یوجین اونیل نوشته شد، و با تهیه‌کنندگی شرکت فیلم‌سازی مترو گلدوین مایر و با بودجه‌ای بالغ بر ۳۷۶ هزار دلار ساخته شد. این درام عاشقانهٔ ۸۹ دقیقه‌ای که در کالور سیتی کالیفرنیا ی آمریکا فیلمبرداری شد، در آمریکا حدود یک میلیون دلار و در سایر نقاط جهان توانست ۵۰۰ هزار دلار فروش داشته باشد.
آنا (با بازی گرتا گاربو)، پس از سال‌ها نزد پدرش، کاپیتان سوئدی‌الاصل یک کشتی باری کوچک بازمی‌گردد. در حالی که زندگی نابسامانی را به‌عنوان یک خیابانگرد پشت سر گذاشته‌است. پس از مدت کوتاهی ملوان ایرلندی به نام مت (با بای چارلز بیکفورد) عاشق آنا می‌شود و تصمیم می‌گیرد که با او ازدواج کند. پدر آنا با این موضوع که دخترش با یک ملوان ازدواج کند مخالف است. سرانجام آنا، واقعیت زندگی تلخ گذشته‌اش را برای مت و پدرش بیان می‌کند…
این فیلم، نخستین فیلم ناطق گرتا گاربو محسوب می‌شود. فضای فیلم به‌شدت مه‌آلود و تلخ است. این فیلم دومین اقتباس از روی نمایشنامه برندهٔ جایزهٔ پولیتزر یوجین اونیل است. نسخهٔ آلمانی این فیلم توسط ژاک فدر در سال ۱۹۳۱ ساخته شد که باز هم از گرتا گاربو بهره می‌برد.
ترکیبات آلی گوگرد یا ترکیبات اورگانوسولفور دسته‌ای از ترکیبات آلی هستند که در آن اتم کربن با اتم‌های گوگرد پیوند شیمیایی دارند.تیول ها،تیواستر ها و تیواتر ها گونه‌های شناخته شده از این نوع ترکیبات هستند.روش آزمایشگاهی تشخیص و ردیابی این ترکیباتT روش کاریوس هالوژن نام دارد.
دی مرکاپتو سوکسینیک اسید
ایزوسیانید دسته ای از ترکیبات آلی هستند که شامل گروه عاملی -N≡C می‌باشد .این ترکیبات با سیانیدها (-C≡N) ایزومر محسوب می‌شوند.IUPAC Goldbook "isocyanides"
پینسدال شهری در ایالت مونتانا کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۹۱۷ نفر بوده‌است.
سید سعید هاشمی (زادهٔ ۶ بهمن ۱۳۵۳ قم) شاعر و نویسنده‌ی کتابهای کودک و نوجوان است. وی از معدود شاعران معاصر است که در حوزهٔ طنز کودک و نوجوان نیز فعالیت می‌کند. برخی از کتابهای وی نظیر "شاعر گنجشکها" به زبان انگلیسی ترجمه شده‌اند. هاشمی مدتی سردبیر ماهنامهٔ «مهیار» بود که برای جوانان منتشر می شد و در زمینهٔ فرهنگ و معارف اسلامی فعالیت می کرد. وی هم‌اکنون سردبیر ماهنامهٔ سلام بچه‌ها است که از سوی دفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیه قم منتشر می‌شودبانک اطلاعات نشریات کشور.
هاشمی هم چنین، از آبان ۱۳۹۴ مجله ای در زمینهٔ طنز و کاریکاتور برای کودکان و نوجوانان با نام «لوبیای سحرآمیز» را منتشر کردباشگاه خبرنگاران جوان. این مجله در حال حاضر، تنها مجله طنز بچه‌های ایران است.
سید سعید هاشمی در سال ۱۳۵۳ در محلهٔ جوی شور شهرستان قم متولد شد. پدر و مادر او اهل خنجین (ناحیه‌ای بین تفرش و آشتیان) بودند که به قم مهاجرت کرده بودند. هاشمی دوران دبستان را در مدرسهٔ پارس و دبیرستان را در مدرسهٔ صدر قم گذراند. او در شانزده سالگی نوشتن طنز و سرودن شعر برای کودکان و نوجوانان را آغاز کرد و در ۱۷ سالگی عضو تحریریهٔ ماهنامهٔ سلام بچه ها شد.
این شاعر و نویسنده کودکان تحصیلات کارشناسی ارشد خود را در دانشگاه آزاد اسلامی واحد کاشان گذراند. پایان نامهٔ او تنظیم و تصحیح دیوان شعر علامه حسن‌زاده آملی نام داشت که پس از دفاع، از سوی انتشارات «الف لام میم» چاپ و منتشر شد.خبرگزاری کتاب ایران، ۱۸ دی ۱۳۹۱
تألیفات وی در زمینه شعر، داستان و نثر ادبی است که عبارتند از:وبگاه خانه کتاب
زن دو چهره فیلمی محصول سال ۱۹۴۱ به کارگردانی جرج کیوکر و با بازی گرتا گاربو می‌باشد.
این فیلم ۹۰ دقیقه‌ای، توسط شرکت فیلمسازی مترو گلدوین مایر و با بودجهٔ ۳۱۶ هزار دلاری ساخته شد. زن دو چهره در آمریکا ۸۷۵ هزار دلار و در سایر نقاط جهان ۹۲۵ هزار دلار فروخت.
زن دو چهره، آخرین حضور گرتا گاربو بر روی پردهٔ سینما بود.
کارین (با بازی گرتا گاربو)، مربی اسکی، دوستدار طبیعت و زندگی ساده با صاحب ثروتمند یک مجلهٔ پرطرفدار با نام لاری بلیک (با بازی ملوین داگلاس) ازدواج می‌کند. لاری ابتدا می‌خواهد زندگی پرمشغلهٔ شهریش را فراموش کند ولی اندکی بعد، به رغم مخالفت کارین به نیویورک بازمی‌گردد. کارین پس از مدتی انتظار و دوری از لاری، متوجه می‌شود که لاری در نیویورک، به هوس بازی روی آورده و به این دلیل خودش را به جای خواهر کذایی خود به نام کاترین می‌زند و به نزد لاری می‌رود تا وفاداری او را بسنجد. لاری جریان را می‌فهمد، اما هر دو به این بازی ادامه می‌دهند…
آخرین فیلم ستارهٔ افسانه‌ای سینما، گرتا گاربو همانند سایر آثارش پرشکوه و فاخر نیست. منتقدان به نچسب بودن فیلمنامه بخصوص در مورد نقش لاری پس از اطلاع از هویت کاترین جعلی، حمله کردند و آن را ضعیف قلمداد کردند. گاربو اما در آخرین لحظات حضورش بر پردهٔ سینما، دست به کارهایی می‌زند که قبلاً از او شاهد نبودیم. گاربو در صحنه‌ای عجیب می‌رقصد و شمای گاربوی غمگین و افسرده در دههٔ سی را می‌شکند. گاربو پس از این فیلم به مدت ۴۹ سال یعنی تا پایان عمرش در سال ۱۹۹۰، خانه‌نشین شد و افسانه‌ای عجیب از خود بجا گذاشت.
جسم و شیطان نام فیلمی از کلارنس براون، محصول سال ۱۹۲۷ میلادی به تهیه کنندگی شرکت فیلمسازی مترو گلدوین مایر است. فیلم سیاه و سفید و صامت است و از نظر منتقدان از بهترین فیلم‌های تاریخ سینمای صامت محسوب می‌شود. عاشقانهٔ ۱۱۲ دقیقه‌ای کلارنس براون، ۳۲۷ هزار دلار برای MGM خرج برداشت و در آمریکا ۶۰۳ هزار دلار و در سایر نقاط جهان، ۶۵۸ هزار دلار فروخت.
لئو (با بازی جان گیلبرت) و اولریک (با بازی لارس هانسون)، دو دانشجوی آکادمی نظامی هستند که برای تعطیلات به اتریش بازمی‌گردند و در ایستگاه قطار با زنی زیبارو به نام فلیسیتاس (با بازی گرتا گاربو) آشنا می‌شوند. فلیسیتاس، شوهر دارد و هنگامی که رابطهٔ او با لئو بر ملا می‌شود، طی یک دوئل مرگبار، لئو، شوهر فلیسیتاس را از پای درمی‌آورد. مقامات ارتش که از این موضوع با خبر می‌شوند به قصد تنبیه لئو، او را به آفریقا اعزام می‌کنند. لئو، در هنگام رفتن به آفریقا، فلیسیتاس را به بهترین دوستش یعنی اولریک می‌سپارد ولی در ادامهٔ ناکامی‌های زندگیش وقتی به موطنش بازمی‌گردد می‌بیند که اولریک با فلیسیتاس ازدواج کرده‌است. اینجاست که دوئلی دیگر، اینبار بین دو دوست قدیمی یعنی لئو و اولریک بر سر تملک فلیسیتاس شکل می‌گیرد…
فیلمی بزرگ از کلارنس براون، کارگردانی که اولین بار با این فیلم با MGM همکاری کرد. براون ۷ بار کارگردان فیلم‌های گاربو بود که جسم و شیطان، اولین همکاری آن‌ها محسوب می‌شود. این فیلم، سرشار از نخستین هاست. اولین همکاری گرتا گاربو با جان گیلبرت، زوج رؤیایی هالیوود در دههٔ ۲۰، این فیلم می‌باشد. گوشت و شیطان، عاشقانه‌ای به یاد ماندنی است که در آن هوس و عشق چنان در هم آمیخته‌اند که گاهی مرز آن مشخص نیست.
آنا کارنینا فیلمی محصول سال ۱۹۳۵ به کارگردانی کلارنس براون، کارگردان اهل ماساچوست آمریکا و بر اساس رمانی به همین نام نوشتهٔ لئو تولستوی می‌باشد.
در سده نوزدهم میلادی در شهر سن پترزبورگ، آنا (با بازی گرتا گاربو) به همراه همسر ثروتمندش به نام کارنین (با بازی بازیل رتبون) زندگی یکنواخت و خسته کننده‌ای دارد. تا اینکه آنا متوجه می‌شود که برادرش استیوا دچار اضمحلال زندگی زناشویی اش شده و دلیل آن هوا و هوس استیوا می‌باشد. آنا به یاری برادرش می‌شتابد، اما خود درگیر رابطهٔ عاطفی با سروان ورونسکی (با بازی فردریک مارچ) می‌شود. اما آنا تن به این رابطهٔ هوس آلود نمی‌دهد چون ورونسکی را با زنی دیگر می‌یابد و…
فیلم، سیاه و سفید و محصول کمپانی مترو گلدوین مایر می‌باشد و در آن دو بازیگر بزرگ هالیوود، یعنی گرتا گاربو و فردریک مارچ نقش آفرینی می‌کنند. عاشقانهٔ کلارنس براون، در ۹۵ دقیقه تهیه و ساخته شد و یک میلیون و صد و پنجاه و دو هزار دلار هزینه برداشت. اما این فیلم پرخرج آن سالها توانست در گیشه، جمعاً در سینماهای دنیا، دو میلیون و سیصد هزار دلار فرو ش داشته باشد. فیلم در جشنوارهٔ بین‌المللی ونیز در سال ۱۹۳۵، توانست جایزهٔ بهترین فیلم غیر ایتالیایی را کسب کند.
گرتا گاربو که بزرگترین بازیگر آن زمان هالیوود بود، همواره برای انتخاب نقش‌های مقابل و کارگردان فیلم، حتی نظری مهمتر از تهیه‌کنندهٔ فیلم داشت. اینجا هم گاربو، نظرش بر نظر دیوید او سلزنیک مشهور چربید. سلزنیک، ابتدا جرج کیوکر را برای کارگردانی فیلم انتخاب کرده بود، اما گاربو ترجیح می‌داد با کارگردان کارهای قبلیش یعنی کلارنس براون کار کند. سرانجام فیلم با کلارنس براون کلید خورد. فیلم از بهترینهای دههٔ سی هالیوود است و صحنه‌های تلخ بسیار زیادی را در خود گنجانده‌است. بازی گاربو شگفت‌انگیز است و بیننده را در بهتی غم آلود فرو می‌برد.
فیلتر میان‌نگذر فیلتری است که اکثر فرکانس‌ها را بدون تغییر عبور می‌دهد، اما محدوده مشخصی را تا سطح بسیار پایینی تضعیف می‌کند."Band-stop filter", Federal Standard 1037C, accessed 14 May 2018. آن برعکس فیلتر میان‌گذر است. فیلتر شکافی یا فیلتر تله‌ای یک فیلتر میان‌نگذر با توقف-باند بسیار باریک (Q بالا) است. فیلترهای شکافی در سامانه‌های سخنرانی عمومی (PA)، (به معنی سازوکاری جهت تقویت صوت برای عموم یا ناحیه ای بزرگ) و همچنین در وسایل تقویت‌کننده ابزار (مخصوصاً تقویت‌کننده‌ها و پیش‌تقویت‌کنندههای تجهیزات صوتی نظیر گیتارهای صوتی، ماندولین، تقویت‌کننده‌های صدای بم و غیره) استفاده می‌شوند تا فیدبک‌هایی که در اثر طیف فرکانسی ایجاد می‌شوند را کاهش دهد یا حذف کند. سایر اسامی این «فیلتر محدود-باند» و «فیلتر تله‌ای-تی» و «فیلتر توقف-باند» و «فیلتر حذف-باند» است.
شاتو دو شامبور، کاخ شامبور یا کاخی سلطنتی در مرکر فرانسه است. این بنا توسط فرانسوای اول بنا گردید. این بنا بر سبک معماری رنسانس فرانسوی ساخته شده‌است. در سال ۲۰۰۷، تعداد ۷۰۰٬۰۰۰ گردشگر از این عمارت بازدید کردند. هشتاد سال پس از مرگ فرانسوای اول، کاخ به وسیله پادشاهان فرانسوی به حال خود رها شد و از اهمیت خارج گردید. این امر موجب پوسیدگی و نابودی نسبی کاخ شد.
سیدامیر پروین‌حسینی تهیه‌کننده سینما و شبکه نمایش خانگی است.
تمایلات فیلم‌سازی وی در حوزه تصویر، جوایز مختلفی را در زمینه تهیه‌کنندگی از آن خود کرده‌است. وی همواره گرایش به سمت ساخت فیلم‌هایی داشته که کارکردی منطقه‌ای دارند. از ساخت فیلم در کابل گرفته تا چین و برزیل و … نشانگر تمایل و ذهنیت او برای ساخت فیلم‌هایی است که خارج از ایران اتفاق می‌افتند، به نظر می‌رسد پروین حسینی، که در دانشکده صدا و سیما درس خوانده، با مبانی علم بازاریابی آشنایی کامل داشته، بر اساس تشخیص نیازی واقعی موضوعات را انتخاب می‌کند. به بیانی به صورت علمی ایده و طرح اولیه فیلمها، بر اساس تشخیص یک نیاز اجتماعی یا فرهنگی از خود اوست و سپس پاسخ به آن نیاز را در ساخت فیلم جستجو می‌نماید. با مروری بر آثار وی در می‌یابیم، همواره تلاش کرده خود را در ساخت و شیوه‌های تولید از قالب‌های کلیشه‌ای و سنتی رها نموده و مرزهای جغرافیایی را نیز بشکافد.
فتح (به انگلیسی: Conquest) که با نام ماری والوسکا هم شناخته می‌شود، نام فیلمی به کارگردانی کلارنس براون و محصول سال ۱۹۳۷ کمپانی فیلم‌سازی مترو گلدوین مایر است.
این فیلم که داستان برهه‌ای از زندگی ناپلئون بناپارت را نشان می‌دهد بسیار پرهزینه بود و با بودجه‌ای برابر با دو میلیون و هفتصد هزار دلار ساخته شد. فیلم در فروش جهانی، فقط دو میلیون و صدهزار دلار فروخت و حتی نتوانست به رقم بودجهٔ فیلم برسد. فتح، چهارمین فیلم پرخرج زمانهٔ خود محسوب می‌شد ولی ضرری که تهیه‌کنندگان فیلم را متوجه خود ساخت، آن‌ها را تا حدودی سرخورده کرد.
ناپلئون بناپارت (با بازی شارل بوآیه) رابطه‌ای با یک کنتس لهستانی با نام ماری والوسکا (با بازی گرتا گاربو) برقرار می‌کند که در نهایت از او صاحب یک پسر هم می‌شود…
هفتمین و آخرین همکاری کلارنس براون در مقام کارگردان با گرتا گاربو در مقام بازیگر، فیلم فتح است. شاید از دلایلی که MGM دیگر کلارنس براون را در فیلمی با بازی گرتا گاربو قرار نمی‌دهد، ضرری است که از نمایش این فیلم متحمل شده‌است. اما چیزی که در فیلم خوب از آب درآمده، بازی بوآیه و گاربو در مقابل هم می‌باشد.
دودمان آرپاد نام دودمانی‌است که میان سده‌های نهم تا دهم میلادی بر شاهزاده‌نشین مجارستان، و سپس از ۱۰۰۰ تا ۱۳۰۱ میلادی بر پادشاهی مجارستان فرمان‌می‌راندند. نام این دودمان از نام شاهزاده‌ای به نام آرپاد گرفته‌شده‌است. آرپاد رهبر فدراسیونی از قبیله‌های مجار بود.
ایشتوان یکم، نخستین پادشاه مجارستان، از این دوده بود. هفت پادشاه از این دودمان از سوی کلیسای کاتولیک تقدیس یا تکریم شده‌اند. همچنین دو تن از پادشاهان این دوده از سوی کلیسای ارتدکس شرقی تقدیس شده‌اند. در ۱۳۰۱ میلادی با مرگ آندراش سوم عمر فرمانروایی این دودمان نیز به پایان‌رسید.
Wikipedia contributors, "Árpád dynasty," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Árpád_dynasty&oldid=535562889 (accessed February 18, 2013).
ملکه کریستینا فیلمی محصول سال ۱۹۳۳ میلادی و ساختهٔ کارگردان گرجستانی الاصل هالیوود، روبن مامولیان است. این فیلم تاریخی، در ۹ فوریهٔ ۱۹۳۴ در آمریکا اکران شد. فیلم، یک میلیون و صد و چهارده هزار دلار برای MGM هزینه برداشت و در نهایت فروشی بالغ بر دو میلیون و ششصد هزار دلار در سراسر جهان داشت. فیلم ۹۹ دقیقه‌ای روبن مامولیان از آثار فاخر دههٔ سی میلادی سینما می‌باشد.
مثلثی عشق در قرن هفدهم، آنهم در جایی که کریستینا (با بازی گرتا گاربو) ملکه ایست که با قدرت حکومت می‌کند. از یکسو ماگنوس (با بازی ایان کیث)، محبوب سابق او بدنبال ازدواج با اوست و از سوی دیگر دون آنتونیو (با بازی جان گیلبرت) قرار دارد که شاه اسپانیا است …
ابتدا قرار بود لارنس اولیویه ی جوان که انتخاب روبن مامولیان بود در مقابل گرتا گاربو بازی کند، اما گاربو همانند سایر فیلمهایش، از این امتیاز برخوردار بود که کارگردان، بازیگر مقابل و مضمون فیلم را انتخاب کند؛ بنابراین او برای نقش مقابلِ بیست و یکمین فیلم خود، جان گیلبرت را انتخاب می‌کند. گیلبرتی که زوج هنری گاربو در سالهای قبل شناخته می‌شد. فیلم جلوه‌های بصری فوق‌العاده‌ای دارد، مخصوصاً آنجا که گاربو در جهت مخالف باد ایستاده و موهای پریشانش، قاب را جلوه‌ای منحصربه‌فرد می‌بخشد. مامولیان با قاب بندیهایش ثابت می‌کند استعدادی بزرگ در سینما می‌باشد. فیلم نامزد جایزهٔ اصلی جشنوارهٔ ونیز ایتالیا می‌شود.
دریای خاوری (به لاتین: Mare Orientale) نام یکی از دریاوارهای کرهٔ ماه است.
این دریاواره در مرز غربی دو قسمت پنهان و پیدای ماه قرار دارد و از زمین به سختی دیده می‌شود. تصاویر ارسالی از فضاپیماها نشان می‌دهد که این دریاواره یکی از جالب‌ترین اشکال را در میان عارضه‌های ماه دارد و به صورت گرد و چشم‌مانند است.
قطر دریای خاوری ۹۰۰ کیلومتر است و برخلاف دیگر دریاواره‌های کره ماه، گدازه‌های بازالتی دریای خاوری در سطح کمی از آن پخش شده و بنابراین بخش زیادی از ساختارهای مربوط به برخورد سیارک در این محل معلوم است.
بخش داخلی این دریاواره توسط لایه نسبتاً نازکی از بازالت پوشیده شده که احتمالاً کمتر از یک متر ضخامت دارد. برخورد سیارک به محلی که این دریاواره قرار دارد سه موج به شکل سه حلقه در پیرامون دریای خاوری به‌وجود آورده‌است.
نام این دریاواره زمانی به آن داده شد که هنوز سمت چپ ماه را سمت شرقی آن به‌شمار می‌آوردند. نام دریای خاوری احتمالاً نخستین بار در سال ۱۹۰۶ توسط ستاره‌شناس آلمانی، یولیوس فرانتز در کتاب‌اش به نام «ماه» (Der Mond) استفاده شد. در سال ۱۹۶۱ اتحادیه بین‌المللی ستاره‌شناسی تصمیم گرفت تا شرق و غرب در کره ماه را برعکس دوره پیش از آن در نظر بگیرد.
مسئله بچه فیلمی رومانیایی محصول سال ۲۰۱۳، ساختهٔ کالین پتر نتسر فیلمساز اهل رومانی است. این فیلم ۱۱۲ دقیقه‌ای، در روز ۱۱ فوریهٔ ۲۰۱۳ در بخش مسابقهٔ شصت و سومین دورهٔ جشنوارهٔ فیلم برلین به نمایش درآمد و در روز اهدای جوایز توانست، خرس طلایی بهترین فیلم جشنواره را از آن خود کند.
فیلم، روایتگر زندگی متلاطم شخصی به نام باربو است که در یک شب سرد زمستانی، با اتوموبیلش در جاده‌ای با سرعت بیش از حد مجاز در حرکت است که ناگهان با پسر بچه‌ای تصادف می‌کند و پسر بچه بر اثر تصادف می‌میرد. زندان طولانی مدتی در انتظار باربو است، اما او و مادر ثروتمند و سلطه جویش، در تلاش برای رضایت والدین بچه با پرداخت پول هستند. آنها همچنین به شاهدان ماجرا رشوه می‌دهند و …
فدراسیون بین‌المللی حسابداران (آیفک) مهم‌ترین و تأثیرگذارترین نهاد حرفه‌ای بین‌المللی حسابداری در جهان است. ۱۷۳ انجمن حرفه‌ای حسابداری از ۱۲۹ کشور جهان در آیفک عضویت دارند. در این انجمن‌ها در مجموع بیش از دو و نیم میلیون حسابدار شاغل در حرفه‌های حسابداری و حسابرسی بخش‌های دولتی و خصوصی سراسر جهان عضو هستند.وبگاه رسمی آیفک، "اعضا" (پیوند ). آیفک از این حیث یکی از بزرگ‌ترین تشکل‌های حرفه‌ای در جهان است.