moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
زف ایویانسکی تلاش کرد تا یک تمایز به شرح زیر ایجاد کند. مادامی که ترور انقلابی افراد و ترور سنتی سیاسی دارای هدف مشترک و ایجاد یک تغییر سیاسی عمده هستند، ولی در جنبه‌های مختلف از جمله در تاکتیک‌ها، روش‌ها، نقش، دیدگاه بر جامعه و اهمیت یک عمل فردی متفاوت هستند. اکثر تفاوت‌ها از یک قصد فوری در یک عمل فردی ناشی می‌شود.
در قتل سیاسی سنتی هدف قتل شخصیت سیاسی در رهبری است، مانند پادشاه یا دیکتاتوری که حذف آنها به تغییرات سیاسی منجر می‌شود و به همین ترتیب انتخاب هدف اهمیت اساسی دارد. هدف نهایی این است که به رژیمی که توسط سوژه نمایندگی می‌شود ضربه وارد کند. در حالی که در ترور فردی، انتخاب سوژه، در حالی که مهم است، نسبت به سوژه اصلی نقش ثانویه دارد و افکار عمومی را به جنبش سیاسی و ارتقاء سیاسی جنبش سوق می‌دهد.
این تمایز مهم تفاوت‌های تاکتیکی را توضیح می‌دهد. در حالی که ترور سیاسی سنتی ممکن است کاملاً مخفی باشد. کارایی ترور فردی انقلابی به میزان زیادی بستگی به تبلیغ این عمل دارد.
هدف ترور سیاسی، معمولاً یک فرد خاص است، در حالی که هدف یک عمل تروریستی اینچنین نیست.
دیوید سی. راپوپورت (۱۹۷۱) این تفاوت را به صورت زیر تشریح کرد: «... قاتل مردانی را که سیستم را فاسد می‌کنند، از بین می‌برد، در حالی که یک تروریست یک سیستم را تخریب می‌کند که پیش از آن هر فرد در ارتباط با آن را فاسد کرده‌است»
ریشه‌های ترور افراد به عنوان تاکتیک‌های انقلابی در نیمه دوم قرن نوزدهم در اروپا شکل گرفته‌است.
بخشی از مبانی نظری آن «تبلیغ علیه عمل» بود که توسط ایدئولوگ‌های آنارشیسم مطرح شد. احزاب مختلف انقلابی، نسبت به ترور افراد، به لحاظ سیاسی، تاکتیکی، اخلاقی و سایر دلایل، نگرش مختلفی دارند.
تروریسم راست‌گرا () یا تروریسم راست‌گرایانه به وسیله انواع ایدئولوژی‌ها و باورها، از جمله ضدکمونیسم، نئوفاشیسم، نئونازیسم و مخالفت در برابر سقط جنین، فعال شده‌است. این نوع تروریست‌ها به صورت پراکنده هستند کم یا هیچ همکاری بین‌المللی بین آنها وجود ندارد. تروریسم رادیکالیسم مدرن راست برای اولین بار در دهه ۱۹۸۰ در اروپای غربی ظاهر شد و پس از انحلال اتحاد جماهیر شوروی اولین بار در اروپای شرقی ظاهر شد.
هدف تروریست‌های راست‌گرا، سرنگونی دولت‌ها و جایگزینی آنها با رژیم‌های ملی‌گرا و فاشیست است. هسته این جنبش عبارت است از نئو فاشیست‌های کچل، سیاست‌های راست تندرو، هولیگانیسم فوتبالی و روشنفکران راهنما معتقدند که دولت باید خود را از عناصر خارجی خلاص کند تا بتواند از شهروندان خود محافظت کند. با این حال، آنها معمولاً فاقد یک ایدئولوژی سختگیرانه هستند.
آرمین فالک و همکارانش نشان می‌دهند که جرایم افراطی راست (REC)، که شامل انگیزه‌های نژادپرستانه است، با میزان بیکاری مرتبط است. در نتیجه، با افزایش نرخ بیکاری، گرایش‌های راست نیز افزایش می‌یابد. این همبستگی را می‌توان در چندین کشور از جمله آلمان، ایالات متحده و انگلستان به‌خوبی مشاهده می‌شود. علاوه بر این، این پدیده لزوماً با افراد مرتبط نیست، بلکه بیکاری بر ارزشهای بشردوستانه جامعه مانند تحمل و بی‌اعتمادی تأثیر می‌گذارد. بر اساس نظر فالک، این بدین معناست که با افزایش نرخ بیکاری، ارزش‌های بشردوستانه تحمل و دلگرمی کاهش می‌یابد. این علت تروریسم جناح راست با یک دیدگاه کارکردگرایانه در زمینه اشتغال همراه است. فرانته رویکرد عملکرد را به عنوان «چگونگی شرکت جامعه در مسیرهای قابل انتظار و غیرقابل انتظار برای حفظ نظم موجود در جامعه» تعریف می‌کند. کار و اشتغال در خدمت چندین تابعه برای جامعه است (دانشگاه مینه سوتا ۱۲٫۲). کتابخانه دانشگاه مینه سوتا نشان می‌دهد که اشتغال کارگران باعث ایجاد درآمد و همچنین تشخیص هویت آنها (۱۲٫۲) کمک می‌کند. وقتی اشتغال کم است، منجر به تهدید از دست رفتن هویت می‌شود که می‌تواند منجر به افزایش تروریسم شود.
دومین علت تروریسم راست، همان‌طور که توماس گریون اشاره می‌کند، پوپولیسم یا دقیق تر، پوپولیسم راست‌گرا است. ژن ورنر مولر پوپولیسم را به مثابه یک شکل از هویت سیاسی توصیف می‌کند که به لحاظ ذاتی ضد استقرار و ضد پلورالیست است. به سادگی، پوپولیسم از پیشرفت «شهروند عادی» حمایت می‌کند و از برنامه‌های نخبگان ممتاز حمایت نمی‌کند. علاوه بر این، گریون تعریف پوپولیست راست‌گرا به عنوان کسانی که از قوم گرایی حمایت می‌کنند و با مهاجرت مخالفت دارند. سیاست‌های پوپولیست راست‌گرا که در رسانه‌ها پوشش داده می‌شود، اخیراً شامل فرمان اجرایی ۱۳۷۶۹ است که ممنوعیت سفر از کشورهای اکثریت مسلمان به ایالات متحده و سیاست مهاجرت دونالد ترامپ است که پیشنهاد می‌کند که دیوار بین ایالات متحده و مکزیک برای جلوگیری از ورود مهاجران غیرقانونی به آمریکا کشیده شود. گریون نشان می‌دهد که سیاست مهاجرت نه تنها رقابت اقتصادی را تهدید می‌کند، بلکه ارزش‌های سنتی و هویت‌ها را تهدید می‌کند. با توجه به انگیزه‌های قوم گرایی در پشت این سیاست‌ها، آنها به عنوان پوپولیسم راست‌گرا طبقه‌بندی می‌شوند. از آنجاییکه پوپولیسم راست‌گرا یک محیط را «ما در برابر آنها» ایجاد می‌کند باعث تروریسم به احتمال زیاد خواهد شد. این علت تروریسم راست‌گرا با یک دیدگاه درگیری می‌تواند باشد. فررانته چشم‌انداز درگیری را به عنوان تمرکز بر درگیری در مورد منابع کمیاب و استراتژی‌های گروه‌های سودمند مورد استفاده برای تثبیت توافق‌نامه‌های اجتماعی که از آن بهره‌مند می‌شوند، توضیح می‌دهد. هنگامی که مردم احساس می‌کنند که ارزش‌های سنتی آنها توسط نخبگان اجتماعی که به افزایش مهاجرت کمک می‌کنند، مورد تهدید قرار می‌گیرد، منازعات و تروریسم را دنبال می‌کنند.
در سال ۱۹۹۳، کریس هانی، دبیرکل حزب کمونیست آفریقای جنوبی، توسط جانوس والوس، ضد کمونیست راست افراطی لهستانی کشته شد، که توسط کلایو دربی-لوئیس، معاون آپارتاید راستگرا، اجیر شده بود. آفریکانر ویراستندبوینگ، یک سازمان شبه نظامی نئونازی به عنوان گروه تروریستی شناخته شده‌است. در سال ۲۰۱۰، مقامات آفریقای جنوبی طرح تروریست‌های راستگرا برای انتقام قتل یوجین ترل بلانچ را کشف و خنثی کردند.
رشدی انور ، (٣ اگوست ١٩٢٠ دورک - ٢ دسامبر ١٩٤٢ استانبول) شاعر ترک که در ٢٢ سالگی بر اثر بیماری سل جان خود را از دست داد.
در سال‌های بعد از مرگش داستان زندگی کوتاه و شعرهایش به همراه داستان زندگی و مرگ دوست و همراهش مظفر طیب اوسلو که از شاگردان شاعر ترک بهجت نجاتیگیل بوده‌اند، در قالب مجموعه‌های ادبی به نام «شاعران زونگولداغ» منتشر شد.
زندگی وی در فیلمی به نام رویای یک پروانه بر روی پرده سینما به نمایش درآمده است.
رشدی انور در ۳ اگوست ۱۹۲۰ در دِورِک متولد شد. مادرش فکریه و پدرش محمدامین انور نام داشت و معلم یک روستا بود. رشدی فرزند ارشد خانواده بود و دو برادر به نامهای حسین و سِفِت داشت.
او در سال ۱۹۳۳ پس از اتمام تحصیلات ابتدایی در دورک، تحصیلات متوسطه خود را که در قسطمونی آغاز کرده و سپس به تحصیلاتش در دبیرستان محمت چلیکل زونگولداغ ادامه داد.
در ۱۹۳۸ به دلیل ابتلا به بیماری سل مجبور شد یک سال از مدرسه و آموزش فاصله بگیرد. به دلیل فاصله‌ای که از فضای آموزشی گرفته بود، پس بازگشت مجدد به تحصیل در سال بعد نیز موفق به ادامه تحصیل نشد. پس مدرسه را رها کرد و به عنوان دستیار مسئول مالی واردات در شرکت زغال سنگ ارگلی، مشغول به کار شد.
سال‌های ۱۹۴۲–۱۹۴۱ را در حالی که با شدت گرفتن بیماری‌اش بین کار و بیمارستان طی می‌کرد، به همراه بهجت نجاتیگیل که در دبیرستان چلیکل زونگولداغ به مدت یک سال معلم بود و دوست نزدیک شاعرش مظفر طیب اوسلو در روزنامه‌ها و مجله‌هایی که در زونگولداغ چاپ می‌شد و در مجموعه حضور که در استانبول انتشار می‌یافت، شعر و نوشته‌هایش را منتشر کرد.
رشدی انور در پی وخامت اوضاع سلامتی‌اش به استانبول رفت و در بیمارستان مسلولین جزیره هیبلی تحت مداوا قرار گرفت. در رفت‌وآمدهای بین استانبول و زونگولداغ در کشتی آنافارتالار با «مدیحا سس‌سیز» آشنا شد. مدیحا در سالی که دوره متوسطه را در دبیرستان کاندیلی به اتمام رسانده بود پس از موفقیت در آزمون استخدامی کارخانه فولاد کارابوک، برای مدتی در آنجا خدمت کرد. وی در کارابوک به طور ناگهانی بیمار شد و به دلیل عدم تشخیص نوع بیماری‌اش به استانبول رفت و در بیمارستان مسلولین جزیره هیبلی تحت درمان قرار گرفت. او از بیمارستان مرخص شد اما پس از آن بیماری‌اش شدت گرفت. دکتر احمد بیک پزشک اهل بشیکتاش بیماری‌اش را التهاب شکم تشخیص داد اما کار از کار گذشته بود. بدین منوال مدیحا سس‌سیز که از ازدواجش با رشدی زمان زیادی نگذشته بود، درگذشت. از این روی بیماری رشدی انور هم رو به وخامت گذاشت و سپس در دوم دسامبر ۱۹۴۲ در خانه‌ای در کوچه «شاعر لیلا» در بشیکتاش، زندگی را بدرود گفت و در گورستان اورتاکوی به خاک سپرده شد.
در سال ۱۹۵۶ «صالح بیرسل» شعرها و دیگر نوشته‌هایش رشدی انور را در کتابی به نام «رشدی اُنور» جمع‌آوری کرد.
رشدی انور با این باور که به دلیل بیماری عمر کوتاهی خواهد داشت زندگی کرد و در شعرهایش نیز این احساس را بازتاب داد. نام او پس از مرگش همچون دوست شاعرش، مظفر طیب اسلو، که مانند او در جوانی مرده بود، در یادها باقی ماند.
حق درخواست ()از حکومت برای رسیدگی مجدد به شکایتها، عبارت از حقی است که به فرد داده می‌شود تا بدون ترس از انتقام یا مجازات، از حکومتش شکایت کند. پاراگراف ۴۴ منشور حقوق اساسی اتحادیه اروپا این حق را به پارلمانهای اروپائی می‌دهد. حقی که به قانون اساسی آلمان اعلامیه حقوق بشر ۱۶۸۹، درخواست حق در سال ۱۶۲۸ و منشور کبیر ۱۲۱۵ برمی‌گردد.The Right to Petition
ممنوعیت عدم دسترسی به حق درخواست از حکومت اساساً به کنگره و قوه قضائیه فدرال ایالات متحده آمریکا بر می‌گردد. دکترین همکاری (حکومت و مردم) بعداً به حفاظت حقوق در وضعیت کنونی گسترش یافت و به تمام ایالات و دادگاه‌های فدرال و مجالس قانونگزاری، و به شاخه‌های اجرائی دولت و دولتهای فدرال تعمیم داده شد. برای مثال در ژانویه ۲۰۰۶ در سنای آمریکا یک بودجه ۲۱۸۰ دلاری به لایحه اصلاحات اخلاقی اختصاص داده شد. این لایحه برای اولین بار شرطی داشت (بخش ۲۰۴) و کوششی بود برای تشویق توده‌های مردم جهت جا انداختن مقررات فدرال. لایحه می‌گوید که توده‌های مردم داوطلبانه سعی کنند تا نقطه نظرات خود را دربارهٔ موضوعی خاص از مقامات حکومت فدرال به دیگران منتقل کنند یا دیگر اعضای جامعه را بدین کار تشویق کنند.Honest Leadership and Open Government Act of 2006
این بند با مخالفت سازمان یافته ارگانهایی، از جمله اتحادیه آزادیهای شهروندی آمریکا، کمیته ملی حق زندگی، و انجمن ملی سلاح مواجه شد. در ۱۸ ژانویه ۲۰۰۷ سنای آمریکا با رأی ۵۵ در مقابل ۴۳ خواستار حذف بخش ۲۱۱ از لایحه مذکور شد. با اینهمه سایر مقررات پیشنهاد شده لایحه فوق زیر نظارت یازدهمین کنگره آمریکا به‌قوت خود باقی ماند.
هم‌اکنون یک کشمکش ادامه دار وجود دارد. از یک طرف سازمانهایی تلاش دارند کوشش شهروندان، از افراد عادی تا گروه‌ها و شرکتهای خصوصی، بر سیاست‌گذاران دولتی تأثیرگذار باشد، و از طرف دیگر گروهی که حامی دولت هستند که مخالف این نظریه می‌باشند.petition right to use
یک لایحه جنجالی دیگر، (لایحه شماره) H.R.984 ملزم می‌کند که ۸۰۰۰ مقام شاخه اجرایی تقریباً هرگونه «ارتباطات مهم» از هر «طرف خصوصی»، را به بانک اطلاعات عمومی (اصلی) گزارش کنند. «طرف خصوصی» واژه یی است که این لایحه تقریباً برای توصیف همه اشخاص غیر از مقامات دولتی بکار می‌برد. در لایحه منظور از ارتباطات مهم شفاهی یا کتبی (یا ایمیل الکترونیک)، هر اقدامی است که بخش خصوصی انجام دهد تا بر اعمال دولتی از جانب هر اداره یا مقامات و کارمندان اجرائی ایالات متحده تأثیرگذار باشد. این شامل هرنوع از ارتباطات یکطرفه یا دوطرفه شامل فاکس نامه و ایمیل پیام تلفنی می‌تواند باشد. این لایحه توسط برخی سازمان‌ها با شعار گسترش «دولت در آفتاب» پشتیبانی می‌شود، اما گروه‌های دیگر این را تخطی و نقض حق درخواست تلقی می‌کنند؛ و معتقدند که این لایحه راه اشتراک و ارتباط مردم را برای ابراز دیدگاه‌های مخالف حکومت، بدون این که یک موضوع عمومی تلقی شوند، ناممکن می‌کند.The Right to Petition Government
حکم‌آباد یا (هکماوار) محله‌ای از محلات قدیمی تبریز است که در شمال غرب این شهر واقع شده‌است. این محله از شرق به محله ویجویه و از شمال به محله عموزین‌الدین و جمشید آباد و از شمال‌غرب به دیزج (محله ابوذر) و از غرب به جاده سنتو و قراملک و از جنوب به شنب‌غازان و آخونی و از جنوب شرقی به باغات محله کوچه‌باغ و قره‌آغاج منتهی می‌شود.
منطقهٔ حکم‌آباد دارای زمین‌های کشاورزی بسیاری بوده و از دیرباز قطب تولید محصولات کشاورزی تبریز می‌باشد که علاوه بر تأمین مایحتاج تبریز در فصول بهار و تابستان، محصولات کشاورزی تولید شده به شهرهای مجاور نیز صادر می‌گردد.
در دهه‌های پیشین کشاورزی اصلی‌ترین فعالیت اقتصادی این منطقه بوده و اکثر ساکنین حکم‌آباد از طریق کشاورزی امرار معاش می‌نمودند.
اکثر محصولات کاشت شده انواع سبزیجات می‌باشد که معمولاً خاص منطقهٔ حکم‌آباد می‌باشند؛ از این میان نعناع حکم‌آباد از لحاظ رنگ، عطر و طعم دارای کیفیت بسیار بالایی بوده و معروف است.
حکم‌آباد دارای دو میدان بوده که اولی میدان کوچک یا میدان ماشین «بواسطهٔ این‌که آخرین ایستگاه اتوبوس شرکت واحد از این میدان دور می‌زد» و دومی میدان بزرگ یا میدان حکم‌آباد بود که قبل از انتقال میدان تره بار به مکان فعلی، محصولات کشاورزی برداشت شده از زمین‌های کشاورزی حکم‌آباد در این میدان عرضه می‌شد.
علت شهرت میدان حکم‌آباد «میدان بزرگ» بازار مکاره‌ای بود که هر چهارشنبه سوری در این مکان دایر می‌گردید و با عرضهٔ انواع ملزومات عید نوروز، میدان پر از رنگ‌های بدیع می‌گردید و زنده می‌شد.
انواع آجیل شیرینی‌های پولکی رنگارنگ مخصوص تبریز و انواع اسباب بازی رنگی نی لبک و شیپورهای پلاستیکی کوچک صورتی رنگ زینت‌بخش بازار مکاره چهارشنبه‌سوری بود.
از سرگرمی‌های نوجوانان، سنجاق کردن چادرهای زنانی‌ که مشغول خرید و چانه زنی با فروشنده‌ها بودند به همدیگر با سنجاق قفلی بود.
اکثر مردم خاطرات شیرینی از بازار مکاره چهارشنبه سوری حکم‌آباد به یاد دارند.
محلهٔ قاضی‌یار «قاضی یر باشی» در ورودی حکم‌آباد قرار دارد و از محلات قدیمی تبریز می‌باشد.
اولین نانوایی سنگک مکانیزه یا ماشینی در تبریز در ضلع جنوبی «میدان ماشین» راه‌اندازی شده است که از اوایل دههٔ شصت به مدت حدوداً دو دهه فعالیت دارد.
حمام نظافت واقع در حکم‌آباد، مربوط به اواخر دوره قاجار است که در دوم آبان ماه سال ۱۳۸۲ با شمارهٔ ثبت ۱۰۴۶۷ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌ است.
اتحادیه دموکراسی () اتحادیه دموکراسی یک اصطلاح است که به اداره اتحادیه‌های کارگری اطلاق می‌شود، در اتحادیه دموکراسی شیوه انتخابات بگونه‌ای باید باشد که منافع اعضا از جانب مدیران اتحادیه به‌طور دقیق و حداکثر رعایت شود.What Is Union Democracy?
در سال ۱۹۱۱ یک جامعه‌شناس آلمانی بنام روبرت میشل گفت که عاقبت کار کلیه سازمان‌های دموکراتیک به اولیگارشی می‌انجامد. علت آن هم تعداد و ابعاد سازمان‌های جدید است ویا نیازهای تخصصی مقامات و ضرورت اینکه در این تقسیم کار به یک عده متخصص نیاز می‌شود که تلاش می‌کنند که خواست و نیات رهبران خود را درک و پیاده کنند. میشل استدلال می‌کرد که این (نوع سازمان‌های دموکراتیک) توسط قوانین آهنین اولیگارشی بلعیده می‌شوند. تمام گروه‌ها بدون در نظر گرفتن اینکه چقدر درابتدا دموکراتیک بودند یا نبودند در نهایت و به‌ناچار به‌دامن اولیگارشی و بوروکراسی می‌افتند. میشل خودش بعد از اینکه از حزب سوسیال دموکراتیک آلمان اخراج شد به ایتالیا مهاجرت کرد و به حزب فاشیست موسولینی پیوست. با این حال ایده او بعد از جنگ جهانی دوم محبوبیت و طرفدارانی پیدا کرد مخصوصاً بعد از اینکه توسط سه نفر بنام‌های سیمور مارتنین لیپست، ترو و جیمز ساموئل کولنا با انتشار کتابی با عنوان اتحادیه دموکراسی: سیاست‌های داخلی اتحادیه بین‌المللی چاپگران (۱۹۵۷) ایده او را رسانه‌ای کردند. در این کتاب اتحادیه بین‌المللی چاپگران ITU را از قانون عمومی میشل مستثنی می‌کنند، و اینکه شرایط ایجاب می‌کند که در درون اتحادیه‌ها یک اپوزیسیونی در مقابل رهبری اتحادیه شکل بگیرد تا به آن دموکراسی گفته شود. این بستگی به این دارد که رهبری کانال‌های ارتباطی خود را انحصاری نکند. لیپست و سایر همکاران او درک خود از دموکراسی را به وجود اپوزیسیون تشکل یافته محدود کرده‌اند. آن‌ها نسبت به شرایط اتحادیه ITU (اتحادیه بین‌المللی چاپگران) که آن را دموکراتیک ساخته‌است شک کردند، که اتوماتیکمان در سایر اتحادیه‌ها علائم خود را بارز می‌کند. در پی این موضوع بود که در سال ۱۹۵۹ ایالات متحده آمریکا قانون Landrum-Griffin را گذراند تا اصول دموکراسی در اتحادیه‌ها را حاکم کند.Union Democracy Pioneer Herman Benson Turns 100
اصول شامل:
حقوق کیفری بین‌المللی () بخشی از قواعد بین‌المللی به منظور جلوگیری از دسته‌های خاصی از جرائم جدی و پیگرد مرتکبین این جرائم است. به موجب قوانین بین‌المللی این جرائم عبارتند از کشتار جمعی (نسل‌کشی)، جنایات جنگی، جنایت علیه بشریت و جنایت تجاوز.
این مبحث همچنین در مورد جرائم انجام شده علیه قوانین بین‌المللی که شاید بخشی از مجموعه قوانین جنایی بین‌المللی نباشند نیز صحبت می‌کند.
قوانین بین‌المللی متعارف در مورد روابط میان کشورها، حقوق این کشورها و مسؤلیت‌هایشان است. قوانین جنایی معمولاً در مورد ممنوعیت مربوط به افراد و مجازات به خاطر نقض این ممنوعیت هاست.
قانون جنایی بین‌المللی شامل عناصر هر دو است، اگرچه منابع آن حقوق بین‌الملل است ولی پیامدهای آن تحریم‌های کیفری اعمال شده بر افراد است.
تسوروهیمه ; یک زن از اهالی ژاپن در دوره آزوچی–مومویاما بود. وی سی‌شیتسو (همسر اصلی) ناکاگاوا هیده‌ماسا و دختر اودا نوبوناگا بود. شوهر وی به خاندان اودا خدمت می‌کردند. وی به علت مرگ زودهنگام همسرش فرزندی از خود نداشت.
تلویزیون میوند یکی از تلویزیون‌های خصوصی فعال در کابل افغانستان است.
فراکسیون حزب مردم اروپا () یا (EPP Group) یک گروه سیاسی در پارلمان اروپاست که نمایندگان حزب مردم اروپا در پارلمان اروپا را در بر می‌گیرد. در این راستا، بین حزب مردم اروپا و فراکسیون حزب مردم اروپا تمایز وجود دارد.
حزب مردم اروپا عمدتاً شامل سیاستمداران گرایش دموکرات مسیحی، محافظه‌کاران و لیبرال محافظه‌کاران است.
حزب مردم اروپا به‌طور رسمی به عنوان یک حزب سیاسی اروپایی در سال ۱۹۷۶ تأسیس شد ولی گروه حزبی مردم اروپا از سال ۱۹۵۳ در شکل‌های مختلف وجود داشته‌است، از مجمع عمومی انجمن زغال سنگ و فولاد اروپا، که آن را به یکی از قدیمی‌ترین گروه‌های سیاسی اروپا تبدیل کرده‌است. حجم این فراکسیون در همه نهادهای اتحادیه اروپا تأثیرگذاری خود را داشته و از سال ۱۹۹۹ بزرگترین گروه سیاسی در پارلمان اروپا بوده‌است. در شورای اروپایی، ۱۴ تن از ۲۸ رئیس دولت کشورهای عضو، از اعضای فراکسیون مردم اروپا هستند و ۱۳ عضو از ۲۸ کمیسر نیز از احزاب وابسته به فراکسیون حزب مردم اروپا هستند.
انتخابات در سوئد هر چهار سال یک بار برای تعیین آرایش مجالس قانون‌گذاری در سه سطح اداری برگزار می‌شود. ریکسداگ عالی‌ترین مجلس قانونگذاری سوئد است. انتخابات ۲۰ شورای شهرستان "(landsting)"، ۲۹۰ شورای شهر "(kommunfullmäktige)" به همراه مجلس ملی در دومین یکشنبه از ماه سپتامبر برگزار می‌شوند. تقریباً همهٔ این انتخابات‌ها با یک نظام انتخاباتی مشابه انجام می‌شوند.
همچنین سوئد انتخابات پارلمان اروپا را هم دارد که بر خلاف انتخابات‌های داخلی این کشور، هر پنج سال در ماه ژوئن برگزار می‌شود. روز برگزاری این انتخابات مانند دیگر انتخابات‌های سوئد یکشنبه است و از لحاظ نظام انتخاباتی تقریباً برابر با انتخابات‌های سوئد است.
موموکو کیکوچی (؛ زادهٔ ) هنرپیشه، سرگرمی، خوانندگی، scholar اهل ژاپن است.
کن اوتسوی (; – ) هنرپیشه اهل ژاپن بود. وی بین سال‌های ۱۹۵۲ تا ۲۰۱۴ میلادی فعالیت می‌کرد.
قلعه ساگی‌یاما () یک قلعه متعلق به خاندان توکی و سپس خاندان سایتو در ولایت مینو در ژاپن بود.
قلعه ای بود که در اواخر دوره هی‌آن در ولایت مینو در ژاپن ساخته شد (اواخر قرن دوازدهم)؛ این قلعه در اواسط قرن شانزدهم دوره سنگوکو ویران شد. ویرانه‌های قلعه در شهر گیفو، استان گیفو واقع شده‌است.
قلعه ساگی‌یاما در سالهای ۱۱۸۵ تا ۱۱۹۰ توسط ساتاکه هیده‌یوشی ساخته شد. در ابتدا یک قلعه اصلی برای خاندان توکی بود، که در آن زمان شوگو (فرماندار) ولایت مینو بودند. هرچند، پس از ساخت قلعه کاواته در سال ۱۳۵۳، در جنوب قلعه ساگی‌یاما این قلعه دیگر نقش مهمی در منطقه ایفا نکرد. توکی یوری‌آکی در اوایل قرن شانزدهم به این قلعه منتقل شد، اما تصمیم گرفت که پس از تبدیل شدن به شوگو، در قلعه کاواته زندگی کند. . پس از آنکه سایتو دوسان در سال ۱۵۳۰ قدرت از قبیله توکی را غصب کرد، قدرت این منطقه را به قلعه گیفو در بالای کوه کوه کینکا (گیفو) منتقل کرد. اما به دلیل سهولت دسترسی به این قلعه گاهی به این قلعه پناه می‌برد. سایتو دوسان پس از انجام چند تعمیر، قلعه ساگی‌یاما را به پسرش سایتو یوشیتاتسو واگذار کرد. از آنجائیکه یوشیتاتسو امکان می‌داد پدرش پسر دیگرش را به جانشینی انتخاب کند، دو برادر خود را به قتل رساند. این قتل‌ها منجر به نبرد ناگارا-گاوا بین دوسان و یوشیتاتسو در سال ۱۵۵۶ شد که سرانجام منجر به مرگ دوسان و تخریب این قلعه شد.
حزب/جبهه آزادی‌بخش انقلابی خلق یا(DHKP-C) (به زبان ترکی: Devrimci Halk Kurtuluş Partisi-Cephesi) یک حزب مارکسیست -لنینیستی در ترکیه است. این حزب در سال ۱۹۷۸ به عنوان چپ انقلابی (ترکی: Devrimci Sol یا Dev Sol) تأسیس شد و در سال ۱۹۹۴ پس از فروپاشی جناحی تغییر نام یافت. با توجه به فعالیت‌های خشونت‌آمیز افراد این حزب، ترکیه، ایالات متحده و اتحادیه اروپا آن را در لیست گروه‌های تروریستی طبقه‌بندی کردند.
حزب/جبهه آزادی‌بخش انقلابی از لحاظ نظری از دو گروه تشکیل شده ولی مقامات آن‌ها را یک گروه واحد در نظر می‌گیرند. در هر صورت حزب به معنی فعالیت سیاسی و جبهه به معنی فعالیت‌های نظامی آن است.
این گروه دارای ایدئولوژی مارکسیسم لنینیسم است و موضعی ضد آمریکایی و ضد ناتو دارد. این حزب عقیده دارد که دولت ترکیه در زیر کنترل امپریالیزم غرب است و تلاش می‌کند که این حکومت را با روش‌های سیاسی و نظامی سرنگون کند.
این حزب نیازهای مالی اش را از طریق کمک‌هایی که در ترکیه و کشورهای اروپایی به او می‌شود برطرف می‌کند.
در سال ۲۰۰۸ عثمان آکا فرمانده استانبول این حزب به اتهام طراحی برای ترور رجب طیب اردوغان دستگیر شد. او محاکمه شد، اما دادگاه نتوانست به حکم رسیدگی کند و از آنجا که چهار سال در زندان نگاه داشته شده بود، آزاد شد و قرار شد که مجدداً محاکمه شود. او به رسانه‌ها گفت که ارتباط بین حزبش و سازمان ارگنکون را فاش خواهد ساخت. مدت کوتاهی بعد، او با شلیک گلوله ای به سرش ترور شد. قاتل او، که عضو پ کا کا و همچنین عضو حزب خودش توصیف شده‌است، به پلیس گفت به دستور سران حزب/جبهه آزادی بخش انقلابی و به این دلیل که می‌خواسته رابطه این حزب با ارگنکون را بر ملا کند او را ترور کرده‌است.
این حزب در سال ۱۹۷۸ توسط دورسون کاراتاس یک انقلابی چپ عضو حزب راه انقلابی که از حزب/جبهه آزادیبخش ترکیه جدا شده بود تشکیل شد. این حزب پیش از این از فدراسیون جوانان انقلابی ترکیه جدا شده بود. این گروه در سال ۱۹۹۴ با نام فعلی خود بازسازی شد.
راه چپ مسؤلیت تعدادی از ترورها را به عهده گرفته‌است. بعضی از این ترورها عبارت اند از: ترور گون سازاک و نهاد اریم در سال ۱۹۸۰. از سال‌های ۱۹۸۰ این گروه افسران امنیت و نظامی دولت ترکیه را ترور کرده‌است.
از سال ۱۹۹۰ این حزب فعالیت‌های جدیدی را علیه منافع خارجی آغاز کرد. این فعالیت‌ها شامل حمله علیه پرسنل و امکانات نظامی و دیپلماتیک ایالات متحده بود، این حزب برای اعتراض به آنچه که امپریالیسم آمریکا در جنگ خلیج فارس توصیف می‌کرد، دو تن از پرسنل نظامی ایالات متحده و یک افسر نیروی هوایی این کشور را ترور کرد. همچنین بیش از بیست بار مقرهای آمریکا و ناتو را بمب‌گذاری کرد.
در ۲۶ اکتبر ۲۰۰۰ اعتراض به دستور جدیدی علیه زندانیان (که در آن زندانیان گروه‌های مختلف قرار بود از یکدیگر جدا شوند) زندانیان در ۲۶ اکتبر سال ۲۰۰۰ دست به اعتصاب غذا زدند. از این تاریخ تا ۱۹ نوامبر ۲۰۰۰، در مجموع ۸۱۶ زندانی در ۱۸ سال زندان به اعتصاب غذا پیوستند.
در سال ۲۰۰۱ جبهه آزادی‌بخش انقلابی خلق علیه پلیس ترکیه بمب‌گذاری و عملیات انتحاری داشت و در ۱۰ سپتامبر ۲۰۰۱ یک بمب‌گذار انتحاری خود و سه نفر دیگر را در استانبول به قتل رساند.
۲۰۰۲–۲۰۰۳ : عملیات امنیتی در ترکیه و اماکن دیگر این گروه را تضعیف کرده بود. جبهه آزادیبخش انقلابی خلق هیچ حملات عمده ای را در سال ۲۰۰۳ انجام نداد، ولی یک زن انتحاری بنام سنگول آکورت در تاریخ ۲۰ می ۲۰۰۳ با یک کمربند انفجاری در رستورانی در آنکارا خود را منفجر کرد.
۲۰۰۴ : در ۲۴ ژوئیه ۲۰۰۴ یک انفجار اشتباهی در یک اتوبوس در استانبول باعث کشته شدن یکی از اعضای جبهه آزادی‌بخش انقلابی خلق بنام سمیران پلات و سه نفر دیگر و زخمی شدن ۱۵ تن شد.
۲۰۰۵ : در اول ژوئیه ۲۰۰۵ ایوب بیاض عضو جبهه آزادی‌بخش انقلابی خلق در آنکارا در حالی که در وزارت دادگستری عملیات انتحاری کرد کشته شد.
۲۰۰۶ : در اواخر فوریه ۲۰۰۶ یک زن از اعضای این حزب بنام فهریو اردال در بلژیک، در حالی که تحت بازداشت خانگی بود، محکوم شد. با این حال، مدت کوتاهی قبل از محکومیت فرار کرد، و از سال ۲۰۱۱، تاکنون هنوز پیدا نشده‌است.
۲۰۰۹ : در تاریخ ۲۹ آوریل ۲۰۰۹، دیدم اکمن عضو جبهه آزادی‌بخش انقلابی خلق در تلاش برای ترور حکمت سامی در دانشگاه درست قبل از سخنرانی در مورد قانون اساسی مجروح شد. اکمن و همکار او انور یلماز دستگیر شدند.
۲۰۱۲ : در ۱۱ سپتامبر ۲۰۱۲، یک بمب‌گذار انتحاری، از اعضای جبهه آزادی‌بخش انقلابی خلق در ناحیه سلطان زاده استانبول با انفجار خود یک مأمور ترکیه و یک پلیس را کشت. پلیس ملی ترکیه این بمب‌گذار را به عنوان ابراهیم کوهدار، عضو جبهه آزادی‌بخش انقلابی خلق شناسایی کرد.
۲۰۱۳ : در ۱ فوریه ۲۰۱۳ یک بمب‌گذار انتحاری، عضو جبهه آزادی‌بخش انقلابی خلق، خود را در سفارت ایالات متحده در آنکارا منفجر کرد، یک نگهبان امنیتی ترکیه و چندین نفر دیگر را زخمی کرد. پلیس بمب‌گذار را بنام اسهت شانی، عضو جبهه آزادیبخش انقلابی خلق شناسایی کرد.
۲۰۱۵ : در ۶ ژانویه ۲۰۱۵، یک بمب‌گذار انتحاری زن خود را در یک ایستگاه پلیس در ناحیه سلطان مهد استانبول منفجر کرد، یک افسر پلیس را کشت و یک‌نفر دیگر را زخمی کرد. جبهه آزادی‌بخش انقلابی خلق مسئولیت حملات را بر عهده گرفت.
طبق گزارش وزارت مبارزه با تروریسم و عملیات اداره کل امنیت (پلیس ترکیه) این سازمان در سال ۲۰۰۷ در میان ۱۲ سازمان فعال تروریستی در ترکیه به ثبت رسیده‌است.
این گروه در سال ۱۹۹۷ به لیست سازمان‌های تروریستی خارجی وزارت امور خارجه ایالات متحده اضافه شد. این جبهه همچنین در میان ۴۸ گروه و تشکلی قرار دارد که از نظر اتحادیه اروپا و انگلستان تروریست شناخته می‌شود.
اطلاعات ارائه شده توسط منابع اطلاعاتی فدراسیون دانشمندان آمریکایی بر اساس گزارش الگوهای تروریستی سال ۲۰۰۳ نشان می‌دهد که این سازمان دارای چند ده شعبه در ترکیه و یک شبکه پشتیبانی بزرگ در اروپاست.
بر اساس مطالعه انجام شده توسط اداره مبارزه با تروریسم و اداره امنیت ترکیه نشان می‌دهد افرادی که تحت قوانین ترکیه به تروریسم محکوم شده‌اند از جمله ۸۲۶ نفر از اعضای این جبهه و سه سازمان دیگر چپ‌گرا) ۶۵ درصد از اعضای این گروه ۱۴–۲۵ ساله، ۸/۱۶ درصد ۲۵ تا ۳۰ ساله و ۵/۱۷ درصد بالاتر از ۳۰ ساله هستند. ۲۰٫۴ درصد از اعضای آن فارغ التحصیلان دانشگاهی، ۳۳٫۵ درصد فارغ التحصیلان دبیرستان، ۱۴ درصد فارغ التحصیلان دبیرستان، ۹/۲۹٪ فارغ التحصیلان مدرسه و ۱٬۹ درصد بیسوادند (در حالی که آن‌ها دارای اعضای بی سواد نیستند).
این گروه به‌طور عمده از اقلیت علویان (ترکیه) عضو گیری می‌کند.
در دسامبر سال ۲۰۱۱ مرال دونمز دبیر دبیرستان و دانش آموزش بنام گولش ایسیکلی قطعه‌های مقوایی را از پنجره دفتر یک وکیل به سوی او پرت کردند و گفتند ما سپر موشکی نمی‌خواهیم، ما یک دبیرستان دموکراتیک می‌خواهیم. به این دلیل آن‌ها در اکتبر ۲۰۱۲ به ۶ سال و هشت ماه زندان محکوم شدند. آن‌ها اگرچه عضو جبهه نبودند ولی به اتهام عضویت در یک سازمان تروریستی زندانی شدند.
حزب مردم اروپا () یک حزب در پارلمان اروپاست. این حزب در سال ۱۹۷۶ توسط احزاب دموکراتیک مسیحی بنیان‌گذاری شد و اعضایش را گسترش داد تا احزاب لیبرال-محافظه‌کار و راست میانه را دربر گیرد.
در ایران برای وزن کردن یکاهای محلی وجود داشته که بعد از سیستم بین‌الملی (SI) استفاده از آنها کمتر شده‌است.
شورای جهانی صنایع دستی (به انگلیسی: World Crafts Council) و به اختصار WCC) سازمانی غیرانتفاعی است که با هدف ارتقای جایگاه صنایع دستی بنیان نهاده شد. شورای جهانی صنایع دستی در تاریخ دوازده ژوئن ۱۹۶۴ توسط آیلین آزبورن وب در نیویورک با هدف ارتقای جایگاه صنایع دستی، تقویت ارتباط میان هنرمندان صنایع دستی سراسر جهان، تشویق، یاری رسانی و ارائه مشاوره به آنان در حوزه شیوه‌های درآمدزایی، کاربردی و به روز کردن صنایع دستی در عین حفظ میراث گذشتگان و استفاده از فناوری‌های مدرن در راستای دستیابی به بازارهای جدید، بنیان نهاده شد.
با راه‌اندازی شورای جهانی، صنایع دستی و سنتی به صورت بخشی از حیات فرهنگی و اقتصادی ملت‌ها، مورد توجه قرار گرفت. این شورا در ابتدا با شمار محدودی از اعضا کار خود را آغاز کرد، اما هم‌اکنون، ۹۰ کشور جهان را تحت پوشش دارد و دبیرخانه آن در شهر آمستردام کشور هلند قرار دارد. کشور ایران، از سال ۱۳۴۷ شمسی از طریق سازمان صنایع دستی کشور به عضویت این شورا درآمد و در مجمع آسیا و اقیانوسیه آن، مشغول به فعالیت شد.
مهمترین اهدافی که این شورا به عنوان یک ارگان غیرانتفاعی و غیردولتی به دنبال آن است، عبارتند از:
این شورا از پنج منطقه آمریکای شمالی (کانادا)، آمریکای لاتین (آرژانتین، باربادوس، بولیوی، برزیل، شیلی، کلمبیا، کوبا، اکوادور، ایالات متحده آمریکا، مکزیک، پاراگوئه، پرو، اروگوئه، ترینیداد و توباگو و ونزوئلا)، آفریقا، اروپا و آسیا و اقیانوسیه تشکیل شده‌است. منطقه آسیا و اقیانوسیه شورای جهانی صنایع دستی یکی از پنج منطقه شورای جهانی صنایع دستی است و دارای شش زیرمنطقه از غرب آسیا تا شرق آسیا می‌باشد :
غرب آسیا: بحرین، ایران، عراق، اردن، کویت، لبنان، عمان، فلسطین، قطر، عربستان سعودی، سوریه و امارات متحده عربی
آسیای مرکزی: قزاقستان، قرقیزستان، تاجیکستان، ترکمنستان و ازبکستان
جنوب آسیا: افغانستان، بنگلادش، بوتان، هندوستان، مالدیو، نپال، پاکستان و سریلانکا
جنوب شرق آسیا: برونئی دارالسلام، کامبوج، اندونزی، لائوس، مالزی، میانمار، فیلیپین، سنگاپور، تایلند و ویتنام
آسیای شرق: چین، هنگ کنگ، ژاپن، مغولستان، کره شمالی، کره جنوبی و تایوان
اقیانوسیه: استرالیا، زلاند نو و جزایر جنوب اقیانوس آرام
اولین اجلاس شورای جهانی صنایع دستی در همان سال تأسیس، در نیویورک و با حضور پنجاه کشور برگزار شد. تا سال ۱۹۸۰، اجلاس عمومی شورای جهانی صنایع دستی به صورت دو سال یک بار برگزار می­ شد، اما بعد از آن به صورت چهار سال یک بار انجام پذیرفت. از مجموع ۱۸ دور برگزاری اجلاس عمومی، اروپا با هفت دور، آسیا و اقیانوسیه با شش دور، آمریکای لاتین با سه دور، آمریکای شمالی و آفریقا، هر کدام با یک دور میزبانی از اجلاس عمومی را بر عهده داشته­‌اند. مجمع عمومی شورای جهانی صنایع دستی رخدادی است که هر چهارسال یک بار و پس از پایان ریاست هر دوره چهارساله و آغاز دوره جدید در یکی از کشورهای فعال عضو برگزار می‌گردد. در این مجمع که کلیه اعضای حقیقی، حقوقی و نهادهای دولتی و غیردولتی عضو شورای جهانی صنایع دستی حضور دارند، تصمیم‌گیری و سیاستگذاری مانند انتخاب رئیس جدید شورا، رؤسای مناطق و مدیران زیر مناطق صورت می‌پذیرد. معمولاً در خلال برگزاری مجمع عمومی در شورای جهانی صنایع دستی نشست و اجلاس‌های منطقه ای نیز برگزار می‌شود.
انتخاب اصفهان به عنوان محل برگزاری هجدهمین اجلاس عمومی پس از یک دوره عدم مشارکت در عرصه بین‌المللی توسط صنایع دستی ایران انجام شد. در سال ۲۰۱۵ که شورای جهانی صنایع دستی دو شهر اصفهان و تبریز را به عنوان شهر جهانی صنایع دستی و شهر فرش دست بافت ثبت نمود و پس از برگزاری جشن اعطای عناوین این شهر، پیشنهاد میزبانی فوق توسط رئیس منطقه آسیا و اقیانوسیه شورای جهانی، دکتر غدا هیجاوی القدومی، مطرح و مورد موافقت استاندار اصفهان و معاون رئیس جمهور و رئیس سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری قرار گرفت.
روتوش فیلمی به کارگردانی و نویسندگی کاوه مظاهری، محصول سال ۱۳۹۵ (۲۰۱۷) است که به تهیه‌کنندگی مشترک کاوه مظاهری و انجمن سینمای جوانان ایران ساخته شد. این فیلم یکی از موفق‌ترین فیلم‌های کوتاه ایرانی است که موفق به دریافت جایزه بهترین فیلم کوتاه از جشن خانه سینما و جشنواره فیلم فجر و بهترین فیلم جشنواره‌های بین‌المللی متعددی مانند ترایبکا، کراکوف، پالم اسپرینگز و تراورس سیتی شد.
روتوش در عرض سه ماه، به خاطر کسب جایزه از سه جشنواره مورد تأیید آکادمی اسکار، سه بار متوالی برای شرکت در رقابت جایزه آکادمی اسکار ۲۰۱۸ معرفی شد که در نوع خودش یک رکورد در تاریخ سینمای ایران است.
شوهر مریم جلوی چشم او جان می‌دهد و مریم فقط نگاه می‌کند.
چیره‌دست، خبره یا ویرچوزو (به انگلیسی: Virtuoso) فردی است دارای ویژگی‌های برجسته تکنیکی در رشته خاصی از هنر. در فرهنگ فارسی دهخدا و عمید به معنای هنرمند و ماهر آمده‌است در زبانهای لاتین این عنوان بیشتر برای هنرهای مرتبط با موسیقی مانند نوازندگی، آواز، آهنگسازی یا ترکیب اینها به کار می‌رود ولی دیده شده‌است که برای شخص ماهر در علم نیز استفاده شود. در زبان فارسی به هر هنرمند صاحب تکنیک برجسته گفته می‌شود، برای مثال محمود فرشچیان در مینیاتور چیره‌دست محسوب می‌گردد.
دیترویت فیلمی در ژانر درام جنایی محصول سال ۲۰۱۷ و به کارگردانی کاترین بیگلو و نویسندگی مارک بول است. در این فیلم بازیگرانی همچون جان بویگا، ویل پولتر، آلجی اسمیت، جیکوب لاتیمور، جیسون میچل، هانا موری، کیتلین دیور، جک رینور، جان کرازینسکی، آنتونی مکی و مالکوم دیوید کلی ایفای نقش کرده‌اند. فیلم داستان یکی از ناآرامی‌های مدنی مخوف شهر دیترویت را روایت می‌کند که شهر دیترویت را در تابستان ۱۹۶۷ تکان داد.
فیلم داستان شورش های سال ۱۹۶۷ شهر دیترویت و موضوع جنجال برانگیز شکنجه و قتل گروهی از نوجوان سیاه‌پوست توسط پلیس‌های سفیدپوست را روایت می‌کند.
در ۲۸ ژانویه ۲۰۱۶ اعلام شد که کاترین بیگلو و مارک بول برای ساخت فیلمی درباره شورش‌های سال ۱۹۶۷ شهر دیترویت با یکدیگر همکاری خواهند داشت. قرار شد که فیلم در تابستان سال ۲۰۱۶ فیلم‌برداری شود تا در سال ۲۰۱۷ به مناسبت پنجاهمین سالگرد شورش‌ها اکران شود.
در ۲۱ ژوئن ۲۰۱۶، جان بویگا و در ۳ اوت، جک رینور، ویل پولتر و بن اوتول به عنوان بازیگران اصلی به پروژه اضافه شدند. انتخاب سایر بازیگران تا اکتبر ۲۰۱۶ ادامه داشت.
در ژوئیه ۲۰۱۶، فیلم‌برداری در بوستون آغاز و در دورچستر، بوستون، ماساچوست و براکتون، ماساچوست ادامه یافت.
دیترویت در زمینه کارگردانی، فیلمنامه و بازی بازیگران مورد ستایش منتقدان قرار گرفت. فیلم از ۳۰۰ نقد توانست نمره ۸۲ از ۱۰۰ را منتقدان سایت راتن تومیتوز دریافت کند که به معنای نظر مثبت منتقدان است.
ریچارد روپر از شیکاگو سان-تایمز به آن چهار ستاره از چهار ستاره داد و آنرا یکی از بهترین فیلم‌های سال ۲۰۱۷ خواند. رولینگ استون نیز با تمجید از فیلم آنرا را با دانکرک ساخته کریستوفر نولان مقایسه کرد.
علی‌رغم نظر مثبت منتقدان دیترویت عملکرد ضعیفی در گیشه داشت و بمب گیشه محسوب می‌شود.
به گفته ملوین دیسموکس، ۹۹.۵٪ آنچه در دیترویت نمایش داده شد، دقیق است و صحت تاریخی دارد.
جاستینه پلملی (زاده ۲۴ سپتامبر ۱۹۵۸) خواننده هلندی است.
او نماینده هلند در مسابقه آواز یوروویژن ۱۹۸۹ بود.
او در سانحه کاستا کنکوردیا از مسافران این کشتی بود.
ماهی بیاح نام یک گونه از سرده بیاح‌ها از خانواده ماهیان کفال است.
ماهی مید یا ماهی گاریز نام یک گونه از سرده بیاح‌ها از خانواده ماهیان کفال است.ماهی گاریز جنوب ایران در خلیج فارس بخصوص بندرعباس
نوع پخت:بصورت کبابی روی ورق حلب سرخ کرده و بعد میل کنید.
ری‌استارت از جهت سیاسی جریانی (اپوزیسیون) است که علیه نظام جمهوری اسلامی ایران فعالیت می‌کند و سعی در تغییر یا تبدیل رژیم جمهوری اسلامی و پایه گذاری امپراطوری پرشیا را دارد ، از جهت عرفانی - فلسفی برنامه ای است که به بررسی مطالبی حول محور عرفان و تصوف به مانند بررسی اشعار عرفا و موضوعات دیگر مربوط آن می‌پردازد .
برنامه‌های مربوط به اپوزوسیون ری استارت (ری استارت ،شب به خیر ایران،طلوع امپراطوری کوروش، حکم امسال صورتی دگر است، The change، چهارخط طلایی، Control room و بدون شرح) که توسط لیدر اپوزوسیون تولید و اجرا می‌شود از طریق کانال تلگرامی و کانال یوتوب سید محمد حسینی منتشر می‌شود؛ برنامه ها حول محور مطالب عرفانی - فلسفی و سیاسی بر ‌پایه عرفان و تصوف با محوریت ترمی به نام انسان کامل می‌پردازد. شکل و فرم ارائه مباحث به صورت همپرسهٔ سقراطی می‌باشد که به صورت مینیمالیستی با دستمایه‌ای از طنز و کمدی ارائه می‌شود.
کانال ری‌استارت در مهر ماه سال ۱۳۹۶ توسط تلگرام با ۱۲۰ هزار عضو به دلیل «رواج خشونت و آسیب به امکانات عمومی جامعه» طی چالشی که با نام «چالش سنگ» یاد می‌شود و در پی آتش زدن مسجد جوادالائمه تهران توسط جوان ری‌استارتی (چالش آتش) که بازتاب‌های خبری فراوانی در رسانه‌های داخل و خارج از ایران داشت، از دسترس خارج شد.
بنابر اعلام دادستانی استان خراسان رضوی، ۱۱ نفر از اعضای «ری استارت» در این استان به اتهامات مختلفی از جمله «آتش زدن مسجد»، «عضویت در گروه معاند»، «توهین به مقدسات» و «فعالیت تبلیغی علیه نظام» به حبس‌های یک تا ۱۴ ساله متهم شده‌اند. حسن حیدری معاون دادستان عمومی و انقلاب مرکز خراسان رضوی به خبرگزاری رسمی ایرنا گفت که متهمان تحت تأثیر برنامه «ری استارت» که توسط محمد حسینی در خارج از کشور اداره می‌شود، دست به «خرابکاری» زدند.
محضرداری در ایران دارای جایگاهی فقهی است. هرچند باستناد قاعده «إنّما یحلّل الکلام و یحرّم الکلام» اهمیت کتابت مورد چالش قرار گرفته شده‌است و طبق این روایت فقط کلام موجب تحلیل و تحریم است و تا کلامی نباشد بیع، نقل و انتقال، تحلیل یا تحریمی صورت نمی‌پذیرد ولی این در حالی که است که در نص آیات قرآن بر کتابت تأکید فراوان شده‌است. بر اساس ادله فقه اسلامی و به ویژه فقه شیعه، کتابت حجیت داشته و آیه ۲۸۲ سوره بقره موسوم آیه تداین به صراحت اشاره به شغل محضرداری دارد.
مطالعه این نهاد برای شناخت ارتباطات حقوقی و روابط اقتصادی در جامعه ایرانی قبل از مشروطه و چگونگی ظهور نهادهای نوین حقوقی و سیاسی و پیچیدگی ساختار قدرت در جوامع سنتی همچون ایران ضروری است.
کسروی در کتاب ده سال در عدلیه می‌نویسد: در زمان خلفای عباسی چنین نهاده شده بوده که کسانی از راستگویان برگزیده شوند و کارشان همان گواهی باشد. باینمعنی در پیرامون هر داوری چند تن باشند که هرکه نیاز پیدا کرد، دو تن از آنانرا گواه وام دادن گرداند و سپس هم که نیاز افتاد بیایند و در نزد داور گواهی دهند. این کسان را خلیفه برمی‌گزیده و «عدول» نامیده می‌شده‌اند. این «عدول» برای دو کار می‌بوده‌اند: یکی آنکه وامی که داده می‌شود با آگاهی آنها باشد. دیگری آنکه اگر وامگیر انکار کرد و کار ب دعوی کشید اینان بیایند و گواهی دهند. لیکن کم‌کم کسانی پیدا شده‌بودند که تنها به کار دوم می‌پرداخته‌اند. باینمعنی کسیکه دعوایی پیدا می‌کرده، راست و دروغ، می‌توانسته که دو تن از «عدول» را مزدور گیرد که آنان بیایند و به سود او گواهی دهند. اینگونه «عدول» چندان فراوان می‌بوده‌اند که کارشان به رسوایی کشیده و خودبخود از میان رفته‌اند. در تبریز تا صد سال پیش از دوران مشروطه می‌بوده‌اند و داستانهایی از آنان یادگار مانده‌است.
محاضر شرع نهادهایی حقوقی و دینی بودند که پیش از مشروطیت و تا اندکی پس از آن به تنظیم روابط حقوقی عامه مردم می‌پرداختند. در گذشته و قبل از مشروطیت در هر شهر و قصبه‌ای به نسبت جمعیت و اهمیت اجتماعی یک یا چند محضر کوچک و بزرگ برای ثبت و تصدیق معاملات غیرمنقول و نکاح و طلاق و غیره تشکیل می‌شد. هر محضر توسط یک مجتهد مسلم و معروف اداره می‌شد و او چند روحانی درس خوانده و ملا شده را به عنوان معاون و دستیار برمی‌گزید و سند معاملات معمولاً به وسیلهٔ معاونین و بخط آن‌ها و گاهی با مهر و امضای آن‌ها تنظیم می‌شد، ولی تسجیل معاملات مهم محتاج به مداخله و توجه و تصمیم نهایی و امضای مجتهد بزرگ بود.
این نهاد جدای از حاکمیت بود و اختیارات و صلاحیتهای محاضر، از حکم پادشاه نشئت نمی‌گرفت. صاحبان محضر علماء و مجتهدینی بودند که تخصص و مرجعیتشان محل تردید نبود و هویت دینی و شخصیت اجتماعی آن‌ها به نوشته‌هایشان اعتبار می‌بخشید. آن‌ها بواسطه ریشه‌هایی که در فرهنگ سنتی و دینی ایران داشتند، قدرت و اعتبار خود را بر حکومت و نهادهای ناشی از قدرت عمومی تحمیل می‌کردند. در عین حال در تعاملی مثبت و فعال با حاکمیت قرار داشته و در کنار حاکمان ایفای نقش می‌نمودند.
با تصویب قانون ۱۳۰۲ و ایجاد «اداره ثبت اسناد» دولت به صورتی رسمی در مقام تحقیر روحانیان و سلب اعتماد مردم از بعضی از آنان و بی‌اعتبار جلوه‌دادن اسناد تسجیل شده از طرف آنان برآمد؛ در این فاصله اسناد در ادارهٔ ثبت اسناد و املاک و نزد کارمندان رسمی دولت تنظیم می‌شدند. این کارمندان، همان منشی‌ها (محررین) و اعضای اداری محاکم و محاضر سابق بودند که امرار معاش آن‌ها مختل شده بود و حاضر به همکاری با دولت شده بودند ولی هیچ‌یک از حکام و صاحبان محاضر راضی به همکاری با دولت نشدند و از همکاری نزدیکان و محرران کارآزموده خود با «دولت» ممانعت بعمل می‌آوردند.
با تصویب قانون ۱۳۱۰ که با الهام از قوانین مربوط به شغل سردفتری در فرانسه و بلژیک (Notariat) تنظیم شده بود، دوباره «محاضر» تحت عنوان «دفتر رسمی» ولی به صورتی منظم و مبتنی بر قوانین و مقررات، رسمیت یافتنداحمد مهدوی دامغانی مجله بخارا سال پانزدهم شماره 89 - 90 مهر - دی 1391 و «محاضر رسمی» جانشین «محاضر شرعی» گردیدند؛فیلادلفیا ـ احمد مهدوی دامغانی به نقل از ماهنامه کانون سردفتران و دفتریاران ـ شماره ۶۴ ص ۱۰۳ و بسیاری از «مجتهدین جامع‌الشرایط» که با تصویب قانون پیشین از تنظیم و تسجیل اسناد محروم شده بودند، دوباره به نام «صاحب دفتر» به کار سابق خود بازگشتند. هرچند وجهه روحانی خود را ازدست دادند و دیگر جزو «علمای روحانی» محسوب نگشتند. طبق قانون جدید رسمیت دادن دفتر منوط به: «تعهد رسمی صاحب دفتر به تبعیت از قوانین و نظامات وزارت عدلیه» شده بود (ماده ۸۳) مرحوم داور اصرار داشت تصدی «محاضر رسمی» را به مجتهدین و روحانیون درجه یک هر شهر بسپارد ولی علمای درجه یک به دلیل اینکه مجتهد بودند، رعایت قوانین حکومتی و پذیرش دستورها «وزارت عدلیه اعظم» یا «اداره ثبت اسناد و املاک» را شرعاً برای خود جایز نمی‌دانستند. آن‌ها از ثبت معاملات ربوی و از ثبت معاملاتی که محظور و حرام شرعی در آن وجود داشت حذر داشتند. برخی از این روحانیون در اولین فرصت ممکن از این سمت شانه خالی کردند و «محضر» را به پسران و آقازادگان خود واگذار نمودند.
محضر شرع یا محاضر شرع نهادهایی حقوقی و دینی بودند که پیش از مشروطیت و تا اندکی پس از آن به تنظیم روابط حقوقی عامه مردم می‌پرداختند. کارکردهای این نهاد، صلاحیتهای ترافعی و غیرترافعی را در برمی گرفت. صاحبان محضر علماء و مجتهدینی بودند که تخصص و مرجعیتشان محل تردید نبود و هویت دینی و شخصیت اجتماعی آنها به نوشته‌هایشان اعتباری کافی می‌بخشید. در گذشته و قبل از مشروطیت در هر شهر و قصبه‌ای به نسبت جمعیت و اهمیت اجتماعی یک یا چند محضر کوچک و بزرگ برای ثبت و تصدیق معاملات غیرمنقول و نکاح و طلاق و غیره تشکیل می‌شد. هر محضر توسط یک مجتهد مسلم و معروف اداره می‌شد و او چند روحانی درس خوانده و ملا شده را بعنوان معاون و دستیار برمی‌گزید و سند معاملات معمولاً بوسیله معاونین و بخط آنها و گاهی با مهر و امضای آنها تنظیم می‌شد، ولی تسجیل معاملات مهم محتاج به مداخله و توجه و تصمیم نهایی و امضای مجتهد بزرگ بود.
بسیاری از کارهایی را که امروزه دستگاه قضایی انجام می‌دهد، در آن زمان با کمترین امکانات اداری در محاضر شرع انجام می‌گرفت. محاضر شرع وسیله ارتباط مردم با روحانیان بود. در سال ۱۳۰۶ ش. لایحه تشکیلات عدلیه (دادگستری) و قوانین مربوط به آنان، به مجلس شورای ملی رفت. تصویب این قانون، ضربه سختی بر روحانیت وارد کرد. در نتیجه، دستگاه روحانیت مستقل فروپاشید.
این نهاد بخشی از اداره امور حاکمیتی را در جامعه بعهده داشت ولی جدای از حاکمیت بود و در چهارچوب ساختار رسمی حکومت قرار نمی‌گرفت. اختیارات و صلاحیتهای محاضر، از حکم پادشاه نشئت نمی‌گرفت. محاضر بواسطه ریشه‌هایی که در فرهنگ سنتی و دینی ایران داشتند، قدرت و اعتبار خود را بر حکومت و نهادهای ناشی از قدرت عمومی تحمیل می‌کردند و در عین حال در تعاملی مثبت و فعال با حاکمیت قرار داشته و در کنار حاکمان ایفای نقش می‌نمودند.
جریان نوسازی سیاسی در ایران تفکیک نهاد قدرت از نهاد مذهب را با جدیت دنبال می‌کرد، و باعث شد علماء و مجتهدان به تدریج نقش خود را که به بخشهای حاکمیتی تحمیل کرده بودند از دست دادند و نهادهایی همچون محاضر شرع از سکه افتادند. د؛ ولی تا زمان ورود قشر تحصیل کرده که محصول تعلیم و تربیت در نهادهای نوین آموزش داخل و خارج کشور بودند، تصدی بسیاری از پستها و اشغال بسیاری از کرسیها بویژه در نهادهای قضایی و قانونگذاری همچنان در اختیار و انحصار علماء و مجتهدان ولو در لباس جدید باقی ماند.
قانون محاضر شرعیه و حکام صلحیه چند سال پس از تصویب قانون اساسی مشروطه، به تصویب کمیسیون قوانین عدلیه مجلس شورای ملی رسید. طبق ماده ۳ این قانون هر محضر عبارت بود از یک‌نفر مجتهد جامع‌الشرایط که حاکم محضر نامیده می‌شد به همراه دو نفر معاون قریب الاجتهاد.
بعدها مرحوم علی‌اکبر داور قانون ثبت اسناد و قانون ثبت املاک را به تصویب رسانید.
در فاصلهٔ اجرای قانون ۱۳۰۲ و اجرای قانون ۱۳۱۰ شمسی، اسناد در ادارهٔ ثبت اسناد و املاک و نزد افرادی که کارمندان رسمی دولت بودند تنظیم می‌شد. این افراد منشی‌ها (محررین) و اعضای اداری محاکم و محاضر سابق بودند که امرار معاش آنها در محاضر مختل شده بود. در این فاصله هیچ‌یک از حکام و صاحبان محاضر شرع راضی به همکاری با دولت نشدند و از همکاری نزدیکان و محرران کارآزموده خود با «دولت» ممانعت بعمل می‌آوردند. با تصویب قانون ۱۳۰۲ و ایجاد «اداره ثبت اسناد» دولت به صورتی رسمی در مقام تحقیر روحانیان و سلب اعتماد مردم از بعضی از آنان و بی‌اعتبار جلوه‌دادن اسناد تسجیل شده از طرف آنان برآمد؛ ولی با تصویب قانون ۱۳۱۰ که با الهام از قوانین مربوط به شغل سردفتری در فرانسه و بلژیک (Notariat) تنظیم شده بود، دوباره «محاضر» را تحت عنوان «دفتر رسمی» ولی به صورتی منظم و مبتنی بر قوانین و مقرراتی که خود وضع و اجرا می‌کرد، رسمیت داد و «محاضر رسمی» جانشین «محاضر شرعی» گردید؛ بنابراین بسیاری از «مجتهدین جامع‌الشرایط» که با تصویب قانون پیشین از تنظیم و تسجیل اسناد محروم شده بودند، دوباره به نام «صاحب دفتر» موضوعیت یافتند و به کار سابق خود مشغول شدند هرچند وجهه روحانی خود را ازدست دادند و دیگر در جزو «علمای روحانی» محسوب نگشتند.
طبق این قانون رسمیت دادن دفتر منوط به: «تعهد رسمی صاحب دفتر به تبعیت از قوانین و نظامات وزارت عدلیه» شده بود (ماده ۸۳) مرحوم داور اصرار داشت تصدی «محاضر رسمی» را به مجتهدین و روحانیون درجه یک هر شهر بسپارد ولی علمای درجه یک به دلیل اینکه مجتهد بودند، خود را ملزم به رعایت قوانین حکومتی و پذیرش دستورها «وزارت عدلیه اعظم» یا «اداره ثبت اسناد و املاک» نمی‌دانستند تصدی چنین محضری را شرعاً برای خود جایز نمی‌دانستند. آنها ثبت «معاملات ربوی» را برای خود حرام می‌پنداشتند و از ثبت معاملاتی که محظور و حرام شرعی در آن وجود داشت حذر می‌کردند. برخی از این روحانیون در اولین فرصت ممکن از این سمت شانه خالی کردند و «محضر» را به پسران و آقازادگان خود واگذار نمودند.
با تصویب قانون ثبت سال ۱۳۱۰ حرفهٔ ثبت و تنظیم اسناد به افراد صاحب صلاحیتی که کارمند دولت نیستند، اما تحت نظارت دولت هستند، واگذار گردید.
با تصویب قانون ثبت اسناد و قانون ثبت املاک توسط مرحوم علی‌اکبر داور و «محاضر رسمی» جانشین «محاضر شرعی» گردید.
ورزشگاه جهانی سامسان () یک سالن ورزشی در اینچئون، کره جنوبی است.
این سالن که ۷٬۲۲۰ نفر ظرفیت دارد در سال ۲۰۰۴ تأسیس شده و میزبان مسابقاتی همچون بازی‌های آسیایی داخل سالن و هنرهای رزمی ۲۰۱۳، بازی‌های آسیایی ۲۰۱۴ و مسابقات جهانی بسکتبال با ویلچر ۲۰۱۴ بوده‌است.
بازی‌های آسیایی داخل سالن و هنرهای رزمی ۲۰۱۳ () چهارمین دوره بازی‌های آسیایی داخل سالن و همچنین اولین دوره این مسابقات پس ادغام بازی‌های آسیایی داخل سالن و بازی‌های هنرهای رزمی آسیا است که در اینچئون، کره جنوبی برگزار شده‌است.
این مسابقات از ۲۹ ژوئن تا ۶ ژوئیه ۲۰۱۳ برگزار شده‌است.
ابراکساس دومین آلبوم استودیویی گروه موسیقی راک لاتین، سانتاناست که منتشر شد. این آلبوم در پی اجرای چشم‌گیر سانتانا در جشنوارهٔ وودستاک سال ۱۹۶۹ و پس از آلبوم موفق "سانتانا" (۱۹۶۹) تهیه شد و تلفیقی از عناصر سبک‌های راک، بلوز، جاز و سالساست. "ابراکساس" با استقبال گرم منتقدان مواجه شد که بلوغ موسیقایی گروه را نسبت به کارهای قبلی بسیار ستودند.
آلبوم در سال ۲۰۱۶ واجد «اهمیت فرهنگی، تاریخی یا هنری» دانسته شد و برای محافظت در فهرست ملی ضبط اصوات قرار گرفت.
«حادثه در نشابور» قطعه‌ای بی‌کلام از گروه موسیقی سانتاناست که سال ۱۹۷۰ در آلبوم "ابراکساس" منتشر شد. این قطعه که توسط پیانیست گروه، آلبرتو جیانکوئینتو و کارلوس سانتانا نوشته شده، پر است از تغییر ریتم و کسر میزان که با حال‌وهوای جازمانند اثر هماهنگ است.
همانطور که کارلوس سانتانا اظهار داشت، "نیشابور (Neshabur) جایی است که ارتش توسان لوورتیور که انقلابی سیاه پوست بود، ناپلئون را در هائیتی شکست داد. بنابراین، این چیزی است که در مورد آن است. من فکر می‌کنم با نوشتن آهنگ‌هایی مانند "حادثه در نیشاپور" و "Toussaint L'Overture"، ما احساس کردیم که خودمان به نوعی انقلابی هستیم آلبرتو جیانکوئینتو (Alberto Gianquinto)، پیانیست ما در آلبوم ابراکساس ، به ما کمک زیادی کرد، تا آن را جمع کنیم. قسمت اول موسیقی از آهنگ Señor Blues از هوراس سیلور است. قسمت آهسته از "این دختر عاشق توست" (This Girl's In Love With You) از آرتا فرانکلین است"Henderson, Alex. "Abraxas - Santana | Songs, Reviews, Credits". "AllMusic". Retrieved October 3, 2019.Viva Santana! (1988) compilation album's 48-page booklet – track annotations by Carlos Santana..
به نظر می رسد هیچ مکانی به نام نشابور در هائیتی یا مرتبط با انقلاب هائیتی وجود ندارد و همچنین هیچ رویدادی وجود ندارد که در آن ارتش فرانسه به رهبری ناپلئون (که هرگز در هائیتی نبود) توسط شورشیان تحت فرمان توسن (که تا آن زمان شکست خورده بود) در یک سلول زندان در فرانسه درگذشت. احتمالاً سانتانا کشتار ۱۸۰۴ هائیتی را که در آن تقریباً کل جمعیت سفیدپوست هائیتی کشته شدند یا با تخریب و متعاقب آن قتل عام کل جمعیت نیشاپور (همچنین نشابور) در ایران کنونی توسط مغول ها در سال ۱۲۲۱ اشتباه گرفته است.
و همچنین آلبومِ ابراکساس، این آهنگ در چندین آهنگ‌سازی مانند: "Lotus" ،"Viva Santana" بهترین‌های سانتانا جلد 2 ("The Best of Santana Vol. 2")، سانتانا (آلبوم 1971) و "Santana and Shorter at Montreux" ظاهر می‌شود.
در آلبوم زنده "Fillmore: The Last Days" که شامل آثاری از 14 گروه مختلف است، سانتانا این آهنگ را به تحسین منتقدان عرضه می‌کند. آل‌موسیک اجرا را به عنوان "نمایش قوی" توصیف می کند و علی رغم بررسی منفی آلبوم، هوترولین "Hooterollin' Around" می‌نویسد که فقط سانتانا واقعاً با "حادثه در نیشابور" و نسخه منحصر به فرد از مایلز دیویس با "In a Silent Way" برجسته‌اندPlaner, Lindsay. "Fillmore: The Last Days at Allmusic. Retrieved April 11, 2013"""Fillmore: The Last Days" (LP and Movie, 1972)", Hooterollin' Around, March 23, 2012. Retrieved April 12, 2013..
این اجرا در فیلم مستند موسیقی Fillmore در 14 ژوئن 1972 منتشر شده است.
ردکپ یا REDCap یا ضبط الکترونیک داده‌های تحقیق یک برنامه امن و مبتنی بر وب برای ساخت و مدیریت مطالعات آنلاین و بانک‌های اطلاعاتی است. محیط طراحی آسان آن به کاربر این امکان را می‌دهد که بانک‌های اطلاعاتی مبتنی بر وب و فرم‌های ضبط داده با ویژگی‌های خاص مانند زمان‌بندی و گزارش دهی را بسازد.
REDCap توسط یک تیم انفورماتیک در دانشگاه واندربیلت با پشتیبانی مداوم NCRR و NIH و کمک‌های مالی در سال ۲۰۰۴توسعه یافت.[NCRR grants 5M01-RR00095, G12RR03051, 5M01RR000058-45, and 1 UL1 RR024975 from NCRR/NIH]
جام جمجمه () به جامی برای نوشیدن یا کاسه‌ای برای خوردن غذا گفته می‌شود که از استخوان جمجمه انسان ساخته شده باشد. در جام جمجمه استخوان فرق سر انسان از بقیه جمجمه جدا شده و به‌طور معکوس استفاده می‌شود.
در ژاپن، سامورایی مشهور اودا نوبوناگا در سال ۱۵۷۰ که تعدادی از مبارزات علیه خاندان آزای و خاندان آساکورا را رهبری می‌کرد. در سال ۱۵۷۳ و پس از پیروزی در محاصره نظامی محاصره قلعه ایچیجودانی، جمجمه‌های آزای ناگاماسا و پدرش آزای هیساماسا و همچنین آساکورا یوشیکاگه را به شکل جام جمجمه درآورده و به نمایش گذاشت. او از این سه جام برای نوشیدن ساکی استفاده می‌کرد. بر خلاف جام جمجمه در فرهنگ‌های دیگر که ممکن است شبیه یک کاسه یا فنجان چای به شکل کامل درست شود، صنعتگران ژاپنی بخش کوچکی از بالای هر جمجمه را بریدند و سپس جمجمه‌ها را با لایه‌ای از طلا پوشاندند. نوبوناگا این جام‌ها را در ضیافتی به ملازمان خود نشان داد و آنها با این جام نوشیدند. این امر به منظور نشان دادن سرنوشت کسانی بود که بر ضد وی جنگیده بودند. این سه جام احتمالاً در قلعه آزوچی در سال ۱۵۸۲ نابود شد.
حسن امداد نویسنده و پژوهشگر فقید فارس است که از او آثار متعددی در حوزه فارس‌شناسی و سعدی پژوهی به یادگار مانده‌است.
حسن امداد در سال ۱۳۰۰ در شهر شیراز متولد شد و پس از گذران دوران تحصیلات متوسطه از دانشکده ادبیات و دانشسرای عالی لیسانس تاریخ و جغرافیا گرفت.http://www.hamshahrionline.ir/details/123634 این پژوهشگر در دوران حیات خود تلاش‌های زیادی در پرورش دانش آموزان و دانشجویان انجام داد و سال‌ها دبیر و دبیرستان‌های شهر شیراز بود. او در پست رئیس دانشسرای عشایر فارس در کنار زنده یاد محمد بهمن‌بیگی در تربیت نسل داشن آموختگان عشایر استان فارس نقش مهمی داشت. منصور رستگار فسایی استاد دانشگاه دربارهٔ امداد می‌گوید: «هیچ محفل فرهنگی در شیراز بی وجود او به کمال نمی‌رسید و رونق افزای تمام انجمن‌ها و فعالیتهای فرهنگی فارس بود او مردی بود که می‌شد در همه جا با او، آبرومندانه و استوار ذخایر فرهنگی فارس را به تماشا گذاشت و به او بالید، خوب سخنرانی می‌کرد و به اندازه و مناسب و فرهیحته وارو در چار چوبی دقیق و از پیش طراحی شده داد سخن می‌داد و از اطناب و دراز گویی پرهیز می‌کرد.
از حسن امداد آثار متعددی به جا مانده‌است که اغلب آنها توانسته‌است زوایای پنهانی از فرهنگ، تاریخ و جغرافیای استان فارس را روشن کند. از این پژوهشگر ۲۱ کتاب به جا مانده‌است که مهمترین آنها عبارتند از:
حسن امداد علاقه وافری به دو چهره بزرگ ادبی شیراز یعنی سعدی و حافظ داشت و موضوعات بیش ۱۲ مقاله او این دو شاعر به ویژه سعدی بود. «سفرهای سعدی»، «سعدی و مکتب ادبی شیراز» و «شیراز در عصر حافظ» از مهم‌ترین مقالات حسن امداد هستند. یاد نامه حسن امداد با عنوان افسانه حیات توسط دانشنامه فارس منتشر شده‌است.http://www.fars-encyclopedia.com/modules.php?name=kitab&op=showbook&bid=94
حسن امداد در طول سال‌ها تدریس در دبیرستان‌های شیراز و پژوهش، فعالیت‌های گسترده‌ای انجام داد و به واسطه این فعالیت‌ها جوایز و نشان‌هایی دریافت کرد: دریافت نشان فرهنگ به دلیل تألیفات مؤثر، دریافت نشان طلا و لوح سپاس بنیاد فارس شناسی، دریافت لوح تقدیر و سپاس انجمن آثار و مفاخر فرهنگی و چاپ کتاب ویژه بزرگداشتش در سال ۱۳۸۱،
دریافت لوح تقدیر و سپاس مرکز سعدی‌شناسی، چاپ تمبر یادبود امداد با تصویرش توسط بنیاد فارس‌شناسی و اداره پست فارس، دریافت لوح تقدیر و سپاس از سازمان میراث فرهنگی از جمله این افتخارات هستند.
حسن امداد ۲۹ آذر سال ۱۳۸۹ در سن ۸۹ سالگی از دنیا رفت و پیکر او پس از تشییع در حافظيه شيراز جوار آرامگاه حافظ به خاک سپرده شد.http://www.mehrnews.com/news/1213520/حسن-امداد-درگذشت
بیمارستان رسول اکرم بزرگترین مجموعه آموزشی بهداشتی درمانی غرب تهران است که حدود ۷۰۰ تخت برای بیماران در خود جای داده؛ این بیمارستان زیر مجموعهٔ مراکز آموزشی دانشگاه علوم پزشکی ایران است.
این بیمارستان در سال ۱۳۴۳ در زمینی که وقف مهدی باتمان قلیچ بود احداث شد؛ بخش آموزش بیمارستان از ابتدای شروع بهره‌برداری از بیمارستان فعال بود؛ و با جدا شدن آموزش علوم پزشکی از وزارت علوم زیر مجموعه دانشگاه علوم پزشکی ایران شد. تا سال ۱۳۷۱ سه ساختمان حضرت امیرالمؤمنین و سیدالشهدا و حضرت محمد در بیمارستان ساخته شد؛ و به مجتمع رسول اکرم تبدیل شد. این مجموعه بهداشتی درمانی آموزشی هم‌اکنون یکی از مراکز آموزشی دانشگاه علوم پزشکی ایران است.
از امکانات فیزیکی بیمارستان رسول اکرم می‌توان به ۱۷ بخش پاراکلینیک و ۵۵ درمانگاه تخصصی و ۲۹ بخش بستری به همراه ۷۰۰ تحت درمانی اشاره کرد. از لحاظ طیف خدمات درمانی و تنوع کلینیک‌ها، شاید بتوان گفت که رسول اکرم جامع‌ترین مجتمع درمانی کشور محسوب می‌شود.
در بخش آموزش و درمان هم ۱۸۰ عضو هیئت علمی و ۴۰ دستیار فلوشیپ و ۳۷۰ دستیار پزشکی به همراه ۱۲۰۰ پرستار مشغول به کار هستند.