moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
سید عبدالکریم موسوی اردبیلی (زادهٔ ۸ بهمن ۱۳۰۴ اردبیل – درگذشته ۳ آذر ۱۳۹۵، تهران) با نام اصلی میرکریم موسوی کریمیشناسنامه نشریهٔ نامه مفید معاونت امور مطبوعاتی و اطلاع‌رسانی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامیمیر کریم موسوی اردبیلی (موسوی کریمی) دبیرخانه مجلس خبرگان رهبری از مراجع تقلید ایرانی شیعه بود. او از ۱۳۶۰ تا ۱۳۶۸ رئیس دیوان عالی کشور، و عالی‌ترین مقام قضایی ایران و همچنین امام جمعه موقت شهر تهران بود. او تا پایان عمرش ریاست دانشگاه مفید را بر عهده داشت.
موسوی اردبیلی پیش از انقلاب ایران به اداره و سرپرستی روحانیت اردبیل، عضویت هیئت مدیرهٔ مجلهٔ «مکتب اسلام»، تدریس و تألیف مشغول بود. از مشاغل و مسئولیت‌های او پس از انقلاب اسلامی می‌توان به عضویت در شورای انقلاب، عضویت در مجلس خبرگان قانون اساسی، عضویت در هیئت سه نفرهٔ رسیدگی به اختلاف بنی‌صدر و دیگران، نمایندگی دورهٔ اول مجلس خبرگان رهبری، دادستانی کل کشور، ریاست دیوان عالی کشور، عضو شورای عالی قضایی و عضویت در شورای بازنگری قانون اساسی و مسئولیت اجرای فرمان شش ماده‌ای روح‌الله خمینی اشاره کرد.
او در ۸ بهمن ۱۳۰۴ در اردبیل به دنیا آمد. پدرش میر عبدالرحیم، روحانی بود و مادرش را در کودکی از دست داد. وی تحصیلات خود را در دوران کودکی و در مکتب‌خانه آغاز کرد و در سال ۱۳۱۹ وارد مدرسهٔ علمیهٔ ملاابراهیم در شهر اردبیل شد. در دورانی که وی وارد مدرسه طلبگی گشت، این مدارس به علت اقدامات رضا شاه رونق چندانی نداشتند؛ مثلاً در همان زمان فقط چهار طلبه در آن مدرسه درس حوزوی می‌خواندند. بعد از اینکه متفقین خاک ایران را اشغال کردند و رضاشاه برکنار شد، رونق این مدارس بیشتر شد؛ در نتیجه او در همان مدرسه به تدریس مشغول شدودرس خارج فقه و اصول سید محسن حکیم و سید ابوالقاسم خویی شرکت کردند. وی در سال ۱۳۲۲ برای خواندن درس حوزوی در مراتب بالاتر وارد شهر قم شد و حدوداً سه سال در این شهر اقامت گزید. وی در قم شاگرد کسانی چون محمدرضا گلپایگانی، احمد خوانساری بود.
موسوی اردبیلی در ۱۶ آبان ۱۳۲۴ همراه با یکی از همشهریانش که همزمان در قم طلبه بود، به طرف نجف در عراق حرکت کردند و از طریق اروندرود و با قایق به عراق رفتند. در نجف وی همراه با همسفرشان به مدرسه «سید» رفتند و حدوداً دو سال در نجف اقامت داشت. بعد از مدتی جوّ سیاسی عراق به هم ریخت و هم‌زمان نامه‌ای نیز حاکی از بیماری پدرش به دست وی رسید. مجموع این رویدادها باعث شد که وی به همراه دو تن دیگر از دوستانش به قم بازگردد. نخست تصورش بر این بود که دوباره به نجف برای ادامه تحصیل باز خواهد گشت؛ اما این‌گونه نشد. وی در قم فعالیت خود را در حوزهٔ علمیهٔ قم ادامه داد و حتی در انتشار مجله‌ای در قم به نام «مکتب اسلام» نیز سهیم بود.
وی در سال ۱۳۳۹ به علت بیماری و ضعف به توصیهٔ پزشکان مجبور به مراجعت به اردبیل شد. وی فعالیت‌هایی در اردبیل انجام داد که به علت نیمه‌کاره ماندن این فعالیت‌ها تا سال ۱۳۴۷ در اردبیل ماند تا این کارها به پایان برسند. فعالیت‌های وی در بازگشت به اردبیل شامل بازسازی مدارس، تدریس علوم حوزوی و همچنین تصمیم به احداث یک کارخانه بود که با ممانعت شاه روبه‌رو شد.
او در اردبیل فعالیت‌های سیاسی نیز انجام داد؛ در زمان جنگ شش روزه اعراب و اسراییل بود که در آن زمان حکومت ایران از اسراییل حمایت و بر ضد اعراب خبر منتشر می‌کرد که موسوی اردبیلی در منبرهای خود به حمایت از اعراب سخنرانی کرد و باعث شد که حکومت تصمیم به دستگیری وی بگیرد. هرچند به خاطر اعتصاب بقیهٔ روحانیون از این کار منصرف شده به تذکر اکتفا کرد.
یکی از آثار موسوی اردبیلی که در اردبیل انتشار یافت، کتاب «جمال ابهی» بود که در پاسخ به اظهارات بهاییان نوشته شده بود. شهر اردبیل محل زندگی یکی از هجده نفر از پیروان اولیه علی محمد باب که شخصی به نام ملایوسف اردبیلی بود. بهاییان ملایوسف اردبیلی را اهل روستای ملایوسف در نزدیکی اردبیل می‌دانند. از دیگر بهاییان اردبیلی امین‌العلماء است که در سال ۱۳۳۸ در اردبیل زندگی می‌کرد و بهاییان از وی به نام شهید بهاییت یاد می‌کنند. وی در سال ۱۳۴۷ به خاطر فشارهای حکومت تصمیم به مهاجرت به تهران می‌گیرد و برای اینکه دولت متوجه تصمیمش نشود، به بهانهٔ کمک به زلزله‌زدگان مشهد از اردبیل خارج می‌گردد و به تهران می‌آید.
با اوج‌گیری انقلاب در سال ۱۳۵۶، موسوی اردبیلی به همراه گروهی از روحانیان سیاسی نزدیک به روح‌الله خمینی به فکر تأسیس گروهی سیاسی برای انسجام بیشتر روحانیت بودند. گویا مرتضی مطهری و محمد حسینی‌بهشتی برای چنین کاری پیش‌قدم شدند و علی خامنه‌ای، علی مشکینی، محمدجواد باهنر، محمد مفتح و عبدالکریم موسوی‌اردبیلی نیز به آنان پیوستند و گروهی با نام «جامعه روحانیت مبارز تهران» را تشکیل دادند. در پنجم آبان ۱۳۵۶ این گروه با صدور بیانیه‌ای به مناسبت درگذشت مصطفی خمینی رسماً اعلام موجودیت کرد.
روح‌الله خمینی در دی‌ماه سال ۱۳۵۷ اقدام به تأسیس شورای انقلاب کرد که موسوی اردبیلی یکی از اعضای آن بود. وی عضویت خود در این شورا را تا انحلال آن در سال ۱۳۵۹ حفظ کرد. در ۳۰ بهمن ۱۳۵۷ وی به همراه برخی از همفکران خود جامعه روحانیت مبارز اقدام به تأسیس حزب جمهوری اسلامی نمودند.
موسوی اردبیلی در اسفند ۱۳۵۸ با حکم خمینی به سمت دادستان کل کشور منصوب شد و تنها یک روز پس از انفجار دفتر حزب جمهوری در هفتم تیرماه سال ۱۳۶۰ و مرگ بهشتی در این حادثه، روح‌الله خمینی در حکمی جدید، وی را به جای سید محمد بهشتی به ریاست دیوان عالی کشور منصوب کرد. موسوی‌اردبیلی پس از آن و تا زمان درگذشت روح‌الله خمینی در همین سمت باقی ماند و وظیفه تدوین قوانین کیفری، جزائی و حقوقی دادگستری و انطباق آن‌ها با موازین شرع و فقه اسلامی را داشت. موسوی اردبیلی همچون دولت میرحسین موسوی و اکثریت مجلس در دههٔ ۶۰ وابسته به جناح چپ بود.
در اردیبهشت‌ماه سال ۱۳۶۸، موسوی اردبیلی با حکم روح‌الله خمینی به عنوان یکی از اعضای شورای بازنگری در قانون اساسی منصوب شد. در واقع این شورا با هدف تغییر در قانون اساسی طراحی شده و مهم‌ترین هدف آن تغییر در شرایط رهبری بود. پس از درگذشت خمینی و انتخاب رهبر جدید وی به قم مراجعت کرد و مدتی پس از استقرار در قم، اعلام مرجعیت کرد و در کنار آن، به تأسیس دانشگاه مفید پرداخت.
در سال ۱۳۶۷ مقامات دولتی و قضایی و همین‌طور سفرای جمهوری اسلامی، دست‌کم از ۲۵ مرداد، در جریان اعدام‌های سال ۶۷ قرار گرفته بودند، اما سیاست وزارت خارجه دولت موسوی انکار بود.
بدون شک پس از پایان مرداد لااقل تمام افراد سطح یک دولت و قوه قضاییه از این اعدام‌ها با خبر بوده‌اند و همان‌طور که خبر این اعدام‌ها در قم به گوش آیت الله منتظری رسید و موجب اعتراض او شد، پس می‌شود اینطور استنباط کرد بدون همکاری تنگاتنگ [دفتر و شخص نخست‌وزیر [میرحسین موسوی]، رئیس قوه قضاییه[موسوی اردبیلی]، رئیس جمهور[علی خامنه ای]، و نهادهای وزارت اطلاعات و اطلاعات سپاه و سازمان زندانها]امکان‌پذیر نبود.
اول آذرماه ۱۳۹۵ موسوی اردبیلی دچار ایست قلبی شده و به کما رفت و برای بستری به بیمارستان لاله تهران منتقل شد. وی در ظهر ۳ آذر ۱۳۹۵ به‌علت عارضهٔ قلبی و فرورفتن در کمای عمیق، در ۹۰ سالگی درگذشت. پیکر وی در قم تشییع شد و در حرم فاطمهٔ معصومه در کنار قبر علامه طباطبایی مدفون شد.
مهر مراجع تقلید که در مکاتبات مهم و فتاوا از آن استفاده می‌شود و حکم امضای مرجع تقلید را دارد، از منزلت مهمی در سیستم اداره بیت مرجع تقلید برخوردار است و بر طبق یک سنت قدیمی پس از درگذشت مرجع تقلید با حضور افراد صاحب صلاحیت و شاگردان مرجع تقلید شکسته می‌شود تا امکان هر گونه سوء استفاده از آن از بین برود. مهر موسوی اردبیلی نیز چهار روز پس از درگذشت او طی مراسمی شکسته شد.
موسوی اردبیلی در بخشی از سخنان خود گفته: «می‌خواهم از این فرصت استفاده کنم و خطاب به ملت شریف ایران، به خانواده‌های شهدا، به جانبازان و به همه کسانی که زحمت کشیده‌اند عرض کنم ما خیرخواهانه پا در این راه گذاشتیم اما شاید کوتاهی کرده‌ایم، شاید غفلت کرده‌ایم. اگر مشکلات و نارسایی‌هایی که هست به من مستند است، از همه عذر می‌خواهم».https://www.dw.com/fa-ir/%D8%B9%D8%B0%D8%B1%D8%AE%D9%88%D8%A7%D9%87%DB%8C-%D9%85%D8%B1%D8%A7%D8%AC%D8%B9-%D8%AA%D9%82%D9%84%DB%8C%D8%AF-%D8%AF%D8%B1-%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%AE-%D8%AA%D8%B4%DB%8C%D8%B9-%DA%A9%D9%85%D8%B3%D8%A7%D8%A8%D9%82%D9%87-%D8%A7%D8%B3%D8%AA/a-15993451
موسوی اردبیلی در اعتراض‌ها به نتایج انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۸۸ در بیانیه‌های خود از الزام برای رسیدگی به حقوق تضییع‌شدهٔ مردم سخن گفت که این بیانیه‌ها با اعتراض شدید حامیان علی خامنه‌ای نظیر حسین شریعتمداری و جعفر شجونی مواجه شد.حمایت آیت‌الله موسوی اردبیلی از "جنبش سبز" آشکار شد | ایران | Deutsche Welle | 6 آوریل 2011BBC فارسی - ایران - انتقاد شدید آیت‌الله موسوی اردبیلی از رفتار صورت گرفته در کشورنامه شجونی به آیت‌الله موسوی اردبیلیجهان نیوز - اظهارات دور از واقع آیت‌الله موسوی اردبیلی در مورد امام موسوی اردبیلی همچنین پس از اعتراض‌ها به نتایج انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۳۸۸ با خانواده‌های بازداشت‌شدگان پس از انتخابات دیدارهایی کرد و بارها به این بازداشت‌ها اعتراض کرد.
مهرشاد کارخانی (زاده ۱۳۴۳) فیلم‌ساز، کارگردان، نویسنده، بازیگر و عکاس ایرانی است.
مهرشاد کارخانی زاده ۱۳۴۳ در تهران است. وی فعالیت هنری خود را با عکاسی مستند و اجتماعی از سال ۱۳۶۲ با امیر نادری «فیلمساز» و چگونه دیدن در عکاسی و سینما را از او آموخت و عکس‌هایش در چندین نمایشگاه داخلی و خارجی شرکت کرد. فعالیت سینمایی خود را از سال ۱۳۷۰ با عکاسی فیلم «هور در آتش» آغاز کرد و برای همین فیلم جایزه سیمرغ بلورین بهترین عکس را از دوازدهمین جشنواره فیلم فجر دریافت کرد. از دیگر کارهای وی که به عنوان عکاس فعالیت داشته: فیلم‌هایی چون ستارگان خاک، ضیافت، زیر نور ماه، بوتیک، اشک سرما، زمستان است بوده‌است. همچنین با ساختن سه فیلم کوتاه داستانی به نام‌های «یادهای ملایم»، «دریغا ترانه»، «اگر هوا آفتابی بود» فیلمسازی را تجربه کرد و سال ۱۳۸۵ اولین فیلم سینمایی خود را به نام «گناه من» جلوی دوربین برد که در بیست و پنجمین جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمد و دو سال بعد اکران عمومی شد. سال ۱۳۸۶ دومین فیلم بلند سینمایی خود را به نام «ریسمان باز» به پایان رساند که در جشنواره فیلم فجر مورد توجه منتقدان قرار گرفت. فیلم ریسمان باز او هم نامزد دریافت بهترین فیلم و بهترین کارگردانی از جشن نویسندگان و منتقدان سینمای ایران بود و برنده جایزه بهترین بازیگر مکمل مرد از جشن خانه سینمای ایران را دریافت کرد. ریسمان باز از جمله جشنواره‌هایی که شرکت کرده می‌توان به : شانزدهمین فستیوال فیلم هامبورگ ۲۰۰۸، نماینده سینمای ایران در پنجاه و دومین فستیوال فیلم لندن ۲۰۰۸، شرکت در فستیوال سه قاره: آفریقا، آسیا، آمریکا (میلان) ۲۰۰۸ و... اشاره کرد.
دیک دیویس (متولد ۱۸ آوریل ۱۹۴۵ در پرتسموث) ایرانوفیل، ایران‌شناس نویسنده، شاعر، مترجم و استاد دانشگاه انگلیسی-آمریکایی است ه به جنبش ادبی نئوفرمالیسم تعلق دارد.THE IRANIAN: Dick Davis
دیک دیویس در رشته ادبیات انگیسی از دانشگاه کمبریج فارغ‌التحصیل شد. سپس به اخذ درجه دکتری در رشته ادبیات فارسی از دانشگاه منچستر نایل آمد.
دیویس که اندکی قبل از پایان جنگ جهانی دوم در یک خانواده کارگری از پدر و مادری انگلیسی و ایتالیایی متولد شد، در یورک‌شر و در دهکده ماهیگیری ویترنسی در دهه ۱۹۵۰ بزرگ شد، و اولین عضو خانواده اش بود که به دانشگاه رفت. کمی قبل از فارغ التحصیلی از دانشگاه کمبریج، دیویس از خودکشی برادر خود که مبتلا به اسکیزوفرنی بود دلشکسته شد و تصمیم گرفت برای زندگی و تدریس به خارج از کشور برود.
دیویس پس از تدریس در یونان و ایتالیا، در سال ۱۹۷۰ برای دیدار دوستی به ایران سفر کرد. در طول اقامت خود در ایران بیمار شد. بعد از بهبود با دختری ایرانی به نام افخم دربندی که پرستاری وی را در دوران بیماری به عهده داشت در سال ۱۳۵۳ ازدواج کرد. حاصل ازدواجش دو دختر به نام مریم و مهری می‌باشد. دیک دیویس مدت هشت سال در ایران زندگی کرد، زبان فارسی را یادگرفت و بعدها در دانشگاه تهران به تدریس پرداخت. بعد از انقلاب ۱۳۵۷ ش، به همراه خانواده اش ایران را ترک کرد. او ابتدا به انگلستان و سپس بع آمریکا مهاجرت کرد و تصمیم گرفت تا ترجمه بسیاری از بزرگترین شاهکارهای شعر کهن و جدید فارسی را به انگلیسی آغاز کند.
وی در دانشگاه تهران و سپس در دانشگاه درهام و نیو کاستل در انگلیس و دانشگاه کالیفرنیا (سانتا باربارا) تدریس کرده‌است. دیک دیویس در حال حاضر در دانشگاه اوهایو به تدریس ادبیات فارسی مشغول است. علاوه بر تدریس به عنوان نویسنده و مترجم بیش از بیست اثر ادبی از خود بجای گذاشته است. وی چندین اثر ادبی منظوم را از زبان ایتالیایی و زبان فارسی ترجمه نموده و همچنین خود نیز آثاری به شعر نگاشته است.
پیریت یا پیریت آهن که در متن‌های کهن فارسی مارقشیشا نامیده می‌شود، یک کانی با فرمول شیمیایی FeS2 است.
پیریت از لغت یونانی پیر به معنی آتش گرفته شده‌است. شاید این نامگذاری به علت تولید جرقه‌است که بر اثر برخورد با سنگ‌های دیگر حاصل می‌شود. این کانی را در کانی‌شناسی قدیم ایران با مارکازیت یکی دانسته‌اند. در فارسی واژهٔ برنجه و سنگ نور نیز برای پیریت بکار برده می‌شود. ترکیب شیمیایی آن دارای ۴۶/۶ درصد آهن و ۵۳/۴ درصد گوگرد است که به صورت FeS مشاهده می‌شود. از نظر کریستالوگرافی سیستم تبلور مکعبی دارد که شبیه به نمک طعام می‌باشد. علاوه بر تبلور مکعبی، پیریت به صورت اکتاهدرال و پیریتوهدرال و گاهی دودکاهدرال دیده می‌شود. علاوه بر عناصر یاد شده ناخالصی‌هایی از نیکل، کبالت، طلا، نقره، مولیبدن، کرومیوم، وانادیوم، تنگستن، تالیوم، مس، روی، آرسنیک و تیتانیوم در کانی یاد شده می‌تواند مشاهده گردد.
درخشش و رنگ زرد کم رنگ برنجی این فلز، سبب شباهت ظاهری آن به طلا شده و از این رو به نام مستعار طلای احمق معروف است، این رنگ همچنین به برنجی، برنز و برزیل ملقب است که در درجهٔ اول به پیریت موجود در زغال‌سنگ گفته می‌شود.
اشکال ظاهری آن به صورت بلوری، آگریگات توده‌ای، دانه‌ای، دندریتی اشباع شده، سودومورف و پودری است. پیریت از نظر سختی ترد بوده و دارای خاصیت غیر مغناطیسی (دیا مغناطیس) است. شکستگی آن به صورت صدفی و اکثراً ناهموار بوده و چگالی آن ۵/۱–۴/۹۵می‌باشد. پیریت در آب، اسید سولفوریک و اسید کلریدریک نامحلول بوده و در اسید نیتریک حل شده و در زیر شعله به رنگ آبی درمی‌آید. نقطه ذوب این کانی ۱۱۷۷ تا ۱۱۸۸ درجه سانتی گراد است و خاصیت هدایت الکتریکی متوسطی دارد. این کانی منشأ ماگمایی، دگرسانی مجاورتی، هیدروترمال و رسوبی دارد و با پیروتیت، اسفالریت، گالن، کالکوپیریت، کلسیت، کوارتز، باریت، مارکازیت، آرسنوپیریت و هماتیت همراه است و در درون زغال‌سنگ نیز تشکیل می‌شود. این کانی برای تهیه اسید سولفوریک استفاده می‌شود و در رنگ سازی، جهت صیقلی کردن، به ندرت در تهیه آهن و تهیه دی‌اکسید سولفور در کاغذسازی بکار می‌رود.
وجود پیریت و اکسیده شدن آن توسط باکتری، اهمیت زیادی در فروشویی زیستی کانی‌های معدنی دارد و گاهی برای پیشرفت واکنش، به سنگ‌های معدنی افزوده می‌شود. با تجزیه زیستی پیریت، اسید سولفوریک و یون فریک تولید می‌شود که هر دو می‌توانند در تجزیه فراتر سنگ مؤثر باشند.
در معادن، پیریت در معرض هوا قرار می‌گیرد و یک واکنش خودبخودی کندی، با اکسیژن صورت می‌گیرد. این واکنش آغازگر منجر به پیدایش محیط اسیدی می‌شود که برای رشد باکتری‌های خاص مناسب می‌باشد. این باکتری‌ها، آهن فرو را اکسید کرده و Fe۲+ ایجاد می‌کنند که در pH اسیدی محلول بوده و به عنوان یک اکسیدکننده قوی می‌تواند سبب اکسیده شدن بیشتر پیریت و سایر کانی‌ها می‌شود.
در pH بالای ۵/۲ ممکن است رسوب زرد یا قهوه‌ای رنگ جاروسیت [HFe3(SO۴)۲(OH)۶] شکل گیرد که به صورت فاضلاب اسیدی از معدن خارج می‌گردد. طی اکسیده شدن کامل پیریت تنها یک الکترون از بخش آهن کانی آزاد می‌شود و این در حالی است که ۱۴ الکترون از بخش گوگردی رها شده‌است. مجموعه این الکترون‌ها در زنجیره انتقال الکترونی قرار گرفته و انرژی آزاد می‌نمایند. لازم به ذکراست که شکل کریستالی پیریت در سرعت فروشویی کاملاً مؤثر است و رهائی آهن فریک از آن بیشتر از سایر اشکال است
اخراجی‌ها ۲ یک فیلم کمدی و جنگی ایرانی به کارگردانی و نویسندگی مسعود ده‌نمکی و تهیه کنندگی حبیب‌الله کاسه‌ساز است که ساخت آن در پاییز ۱۳۸۷ آغاز شد و در نوروز ۱۳۸۸ به‌روی پردهٔ سینماها رفت. این فیلم در اکران خود با فروش ۷ میلیارد و ۸۸۴ میلیون تومان، پرفروش‌ترین فیلم سینمای ایران در آن مقطع شد. همچنین این فیلم با جذب ۵ میلیون و ۳۲۸ هزار تماشاگر دومین فیلم پربیننده‌ی تاریخ سینمای ایران در سال اول اکران است.
این داستان ادامه داستان اخراجی‌ها یک است. در اوایل فیلم عراقی‌ها اقدام به کشتن مجروحین می‌کنند و اخراجی‌های اسیر شده را به یک اردوگاه به سرپرستی رسول می برند. از طرف دیگر، خانواده آن‌ها که قصد مسافرت به مشهد را داشتند، توسط سازمان مجاهدین خلق ایران با ربودن هواپیما و نشاندن آن در عراق ایشان را ترغیب به اعطای درخواست پناهندگی به صدام حسین می‌کنند. مسافران که خانواده‌های اخراجی‌ها هم جزو آن‌ها بودند، برگه درخواست پناهندگی را پاره کرده و سرود ای ایران را می‌خوانند.
نواک جوکوویچ (زادهٔ ۲۲ مهٔ ۱۹۸۷) در بلگراد، صربستان ،(یوگسلاوی وقت) تنیسباز حرفه‌ایِ صربستانی و نفر شمارهٔ یک دنیا در حال حاضر است. او موفق شده‌است دو سال متوالی بازیکن شماره یک دنیا لقب بگیرد. جوکوویچ جزو هفت بازیکنی است که توانسته‌اند هر چهار گرند اسلم را برنده شوند و تنها بازیکن تاریخ تنیس مدرن است که حداقل سه بار در هر چهار گرند اسلم موفق به ثبت قهرمانی شده‌است. او همچنین صاحب چندین رکورد مختلف است: رکوردار در هفته های صدر نشینی، دومین بازیکن بعد از رود لاور که موفق شده‌است چهار گرند اسلم را به صورت پیاپی برنده شود. کسب ۱۰ قهرمانی در گرند اسلم استرالیا، جوان‌ترین کسی که به همهٔ نیمه نهایی ۴ گرند اسلم رسیده‌است و تنها فردی است که موفق به کسب ۳ عنوان متوالی جام آزاد استرالیا شده‌است و در طولانی‌ترین فینال یک گرند اسلم (۵ ساعت و ۵۳ دقیقه) بازی کرده‌است. از دیگر رکوردهای او می‌توان به ۳۱ برد متوالی در مسابقات مسترز و نیز قهرمانی در همه مسابقات مسترز اشاره کرد. همچنین او موفق به کسب عنوان قهرمانی در ۲۴ گرند اسلم شده‌است که بیشترین تعداد قهرمانی گرند اسلم در تاریخ تنیس مردان محسوب می شود. وی با ۳۹ قهرمانی در مسابقات مسترز، رکورددار است. افزون‌براین، وی تنها بازیکنی در تاریخ تنیس است که توانسته بیش از یک بار همهٔ مسابقات مسترز را فتح کند. اسطوره صرب با ۱۰ قهرمانی در گرند اسلم استرالیا رکورد دار است. از او معمولاً به عنوان کامل‌ترین بازیکن تمام ادوار یاد می‌شود.
نواک جوکوویچ در ۲۲ می ۱۹۸۷ در بلگراد، صربستان (یوگسلاوی سابق)، به دنیا آمد. نام پدرش سردیان و مادرش دیانا است او دو برادر کوچکتر از خود به نام‌های مارکو و جورجی دارد که هر دو تنیسور هستند نواک از چهار سالگی تنیس را شروع کرد سپس در شش سالگی زیر نظر تنیسور سابق صربستان یلنا گنچیچ تنیس را ادامه داد. (۱۹۹۱۱)
نواک شش سال در کنار گنچیچ تنیس را ادامه داد در طول این شش سال استعداد او در تنیس نظر همه را به خود جلب کرد و گنچیچ او را برای ادامه تنیس به نیکولا پیلیچ معرفی کرد و در سال ۱۹۹۹ نواک تنیس خود را در کنار پیلیچ ادامه داد. دو سال بعد جوکوویچ چهارده ساله رقابت در مسابقات جهانی را شروع کرد و توانست در مسابقات قهرمانی اروپا در رقابت‌های تک نفره-دونفره و تیمی قهرمان شود. بعد از چند سال جوکوویچ و خانواده‌اش در مونته کارلو-موناکو در فرانسه اقامت گزیدند و در سال ۲۰۰۶ او باتنیسور سابق اسلواکی مارین وایدا شروع به کار کرد.
جوکوویچ عضو کلیسای ارتدکس صربی است و برای کمک‌هایی که به صومعه‌های زیر نظر کلیسای ارتدکس کرده و کارهای خیریه که در استان خودمختار کوزوو و متوهیا کرده‌است از سوی کلیسا جوایزی دریافت کرده‌است.Novak Djokovic awarded with the highest distinction of the Serbian Orthodox Church , spc.rs, 28 April 2011. Retrieved 10 May 2011. از سوی دیگر گزارش شده که جوکوویچ روزانه یک ساعت در معبد بودایی بوداپادیپا در ویمبلدون، درون‌پویی می‌کند.
جوکوویچ در سال ۲۰۰۶ با رسیدن دور یک چهارم نهایی گرند اسلم رولند گاروس و دور چهارم در ویمبلدون خود را به جمع چهل تنیسور برتر جهان رساند. سه هفته بعد از ویمبلدون او اولین قهرمانی خود را در مسابقات آمسفورت در هلند با غلبه بر نسکولاس ماسو از هلند جشن گرفت. سپس او دومین قهرمانی خود را در مسابقات متس در فرانسه بدست آورد و توانست به جمع ۲۰ تنیسور برتر جهان ملحق شود.
جوکوویچ سال ۲۰۰۷ را با قهرمانی در مسابقات آدلاید در استرالیا آغاز کرد. اما در دور چهارم اوّلین گرند اسلم سال در استرالیا در سه ست پیاپی به راجر فدرر باخت. نتایج او در دو مسترز ایندین ولز و میامی او را در جمع ده نفر اول جهان قرار داد او در اولین مسترز سال در ایالت کالیفرنیا و در شهر ایندین ولز در آمریکا به فینال رسید و مقابل رافائل نادال شکست خورد اما یک هفته بعد در مسترز میامی در آمریکا در دور یک چهارم نهایی نادال را شکست داد سپس توانست به فینال برسد و با پیروزی مقابل گیرمو کانیاس از آرژانتین موفق به کسب اولین جام مسترز خود شد. او در سومین مسترز در زمین‌های خاکی مونته کارلو در فرانسه در دور سوم به دیوید فرر باخت سپس به پرتغال رفت و در مسابقات استوریل در برابر ریچارد گاسکه ار فرانسه پیروز شد و به قهرمانی رسید.
جوکوویچ در دو مسترز بعدی در ایتالیا و آلمان در دور یک چارم نهایی به ترتیب مقابل رافائل نادال و کارلوس مویا شکست خورد. دو هفته بعد در مسابقات گرند اسلم فرانسه برای اولین بار به نیمه نهایی یکی از مسابقات گرند اسلم رسیدو به نادال قهرمان آن مسابقات باخت.
یک ماه بعد او در یک چهارم نهایی ویمبلدون در دیداری سخت مقابل مارکوس بغداتیس پیروز شد این دیدار ۵ساعت طول کشید و جوکوویچ توانست در پنج ست با نتایج ۷–۶ ۷–۶ ۶–۷ ۴–۶ ۷–۵ بازی را بسود خود به پایان برساند.
در نیمه نهایی به دلیل مصدومیت ناچار به انصراف مقابل نادال شد. در مسترز مونترئال جوکوویچ بعد از بوریس بکر اولین تنیسوری شد که در یک تورنمنت نفرات اول و دوم و سوم را پشت سر هم شکست داد. او در یک چهارم نهایی اندی رادیک نفر سوم جهان در نیمه نهایی رافائل نادال نفر دوم جهان و در فینال فدرر نفر اول جهان را شکست داد و دومین قهرمانی خود را در مسابقات مسترز به دست آورد. در مسترز سینسیناتی جوکوویچ در دور دوم شکست خورد اما دو هفته بعد در گرند اسلم آمریکا به فینال رسیداین اولین فینال گرند اسلم جوکوویچ بود که در سه ست پیاپی به فدرر باخت. در پایان سال او با قهرمانی در جام وین در اتریش مقام سومی خود را در پایان سال مسجل کرد و به مسابقات پایان سال در چین راه یافت.
جوکوویچ سال ۲۰۰۸ را در گرند اسلم استرالیا آغاز کرد او تا دیدار نیمه نهایی به سادگی از سد حریفان گذشت و با پیروزی مقابل فدرر در سه ست پیاپی شگفتی بزرگی خلق کرد و به فینال رفت او در فینال مقابل سونگا از فرانسه ست اول را باخت اما در سه ست بعدی پیروز شد و برای اولین بار قهرمان یکی از مسابقات گرند اسلم شد. از فوریهٔ سال ۲۰۰۵ تاکنون این اولین بار بود که یک گرند اسلم را تنیسوری غیر از فدرر و نادال تصاحب می‌کند. این بزرگترین قهرمانی جوکوویچ در زندگی ورزشی او محسوب می‌شد. پس از قهرمانی در استرالیا او به دبی رفت اما در دور نیمه نهایی به اندی رادیک باخت. سپس در مسترز ایندین ولز با شکست ماردی فیش نهمین قهرمانی خود را بدست آورد. دهمین قهرمانی او هم در مسترز رم در ایتالیا بود که با شکست واورینکا در فینال جام قهرمانی را بالای سر برد. یک هفته بعد در نیمه نهایی مسترز هامبورگ آلمان به نادال باخت و در نیمه نهایی گرند اسلم فرانسه در برابر نادال شکست خورد سپس در زمین‌های چمن کوینز در لندن باز هم به نادال باخت و در ویمبلدون در دور دوم بهمارات سافین بازی را واگذار کرد تا بعد از قهرمانیهای پی در پی در ابتدای سال باز هم قهرمانیها را به نادال وفدرر واگذار کند. در مسترز کانادا نتوانست از قهرمانی سال گذشته دفاع کند و در یک چهارم نهایی به اندی ماری باخت سپس در مسترز سینسیناتی به فینال رفت و باز هم نتوانست اندی ماری را ببرد و ۶–۷ ۶–۷ به او باخت. در بازی‌های المپیک مدال برنز گرفت و در گرند اسلم آمریکا در نیمه نهایی به فدرر باخت. اما بالاخره در مسابقات پایان سال در چین قهرمان شد.
وی در ژوئیه سال ۲۰۱۱ در بازی فینال ویمیلدون رافائل نادال تنیسور اسپانیایی و مرد شماره یک تنیس جهان را با نتیجه ۱۱ بر ۱ شکست داد تا با این شکست به نفر اول رده‌بندی تنیس بازان مرد جهان تبدیل شود. او در ژانویهٔ ۲۰۰۸ نخستین عنوان گرانداسلم خود را در آزاد استرالیا برد. در دور نیمه‌نهایی جوکوویچ راجر فدرر رتبهٔ یک‌وقت دنیا و قهرمان دور قبل را در سه سِتِ پیاپی شکست داد. در بازی نهایی هم در مقابل جو-ویفرید تسونگا با بردن سه ست در چهار ست به پیروزی رسید. پس نخستین بازیکن نمایندهٔ صربستان شد که برندهٔ یک عنوان گرانداسلم شده‌است و نیز جوان‌ترین بازیکن در عصر آزاد که به دیدار نیمه‌نهایی هر چهار گرانداسلم رسیده‌است.
جوکوویچ در آزاد آمریکای سال ۲۰۰۷ به مقام دوم رسید. او همچنین به دور نهایی شش سری بزرگان رسیده‌است و در چهارتای آن‌ها برنده شده‌است. به علاوه او به دور نیمه‌نهایی آزاد فرانسه ۲۰۰۷ و ۲۰۰۸ و نیز آنِ مسابقات قهرمانی ویمبلدون ۲۰۰۷ رسیده‌است. وی در نخستین حضور خود در بازی‌های المپیک (پکن ۲۰۰۸) جیمز بلیک نمایندهٔ آمریکا را شکست داد و به مدال برنز دست یافت.
نواک جوکوویچ یکی از هوادران پروپاقرص باشگاه میلان ایتالیاست. او در ژوئن ۲۰۱۱ با سفر به ایتالیا پیراهن شماره ۱ را از قهرمان ایتالیا دریافت کرد.
نواک جوکوویچ، تنیس‌باز شماره یک جهان، روز پنج‌شنبه درپی طوفان اعتراضات نسبت به تصمیم مقامات برای اعطای معافیت از واکسیناسیون به او برای ورود به استرالیا، با خطر اخراج از کشور روبه‌رو شد اما جلسه دادگاه برای تصمیم‌گیری دربارهٔ سرنوشت او به تعویق افتاد.
نواک جوکوویچ پیش از این مخالفت خود با زدن واکسن را ابراز کرده و در اینستاگرام در مورد «دست یافتن» به معافیت پزشکی از سوی مقامات باافتخار پیام منتشر کرده بود، امری که با انتقاد گسترده کاربران مواجه شد.
پس از آن یک قاضی در استرالیا دستور لغو دیپورت نواک جوکوویچ، ستاره تنیس جهان، را صادر کرد.
اما در ادامه استرالیا برای دومین بار متوالی ویزای نواک جوکوویچ را به دلیل قوانین مربوط به کووید ۱۹ و عدم امکان ورود به این کشور بدون تزریق واکسن لغو کرد.
این تصمیم را الکس هاوک، وزیر مهاجرت استرالیا گرفته و بدین معنی است که جوکوویچ اکنون با احتمال اخراج مواجه است.
در نهایت در تاریخ ۲۶ دی ماه ۱۴۰۰ دادگاه فدرال کشور استرالیا تصمیم گرفت به شماره یک تنیس جهان به دلیل نزدن واکسن کرونا ویزا ندهد و این تنیسور نمی‌تواند در رقابت‌های اوپن استرالیا شرکت کند.
نواک جوکوویچ ستاره صربستانی دنیای تنیس در دومین جلسه دادگاهش در استرالیا هم بازنده شد تا خاک این کشور را ترک کند.
==قهرمانی ۲۰۲۳:
او در مسابقات آزاد استرالیا در سال ۲۰۲۳ با شکست دادن سیتسیپاس به بیست و دومین قهرمانی خود در گرند اسلم دست یافت و بار دیگر به مقام اول تنیس مردان جهان رسید.
مسعود ده‌نمکی (زادهٔ اردیبهشت ۱۳۴۸) روزنامه‌نگار، فعال سیاسی و فیلم‌ساز ایرانی است. او نویسنده و کارگردان سه‌گانهٔ فیلم‌های "اخراجی‌ها" (۱۳۸۵–۱۳۸۹) بوده‌است. او برای قسمت دوم این مجموعه در ۱۳۸۷ جایزه ویژه هیئت داوران بیست و هفتمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم فجر را کسب کرد.
ده‌نمکی فعالیت مطبوعاتی خود را از سال ۱۳۶۹ آغاز کرد و از سال ۱۳۷۵ تا سال ۱۳۸۵ مدیریت و سردبیری نشریات "شلمچه"، "جبهه" و "صبح" را به عهده داشت.
مسعود ده‌نمکی در اردیبهشت ۱۳۴۸ در اهر، آذربایجان شرقی به دنیا آمد. پدرش اهل ده نمک (اراک) بود. او در سال ۱۳۵۸ با خانواده به تهران آمد و در سال ۱۳۶۴ در جنگ ایران و عراق حضور داشت. وی دانش‌آموختهٔ رشته علوم سیاسی از دانشگاه آزاد است و در حوزه علمیه نیز تحصیل کرده‌است.
او در دهه ۱۳۷۰ از اعضای فعال انصار حزب‌الله بوده‌است، و هم‌زمان با روزنامه‌نگاری در نشریه "یالثارات" و چند نشریه دیگر، مدت‌ها به عنوان سردبیر و مدیرمسئول نشریه‌های "شلمچه" و "جبهه" مشغول به فعالیت بود.
وی سردبیری هفته‌نامه «شلمچه» و «جبهه» و ماهنامه «صبح دوکوهه» را برعهده داشت. او در دوران قدرت اصلاحات از منتقدین دولت خاتمی بود. همچنین در آن دوران ده‌نمکی و اکبر گنجی مقالات آتشینی علیه یکدیگر می‌نوشتند.تلقی فاشیستی از حکومت و دین او همچنین پیشتر از منتقدین دولت هاشمی رفسنجانی بود و با لحنی گزنده و تند به انتقاد از این دولت‌ها می‌پرداخت.مصاحبه اعتماد با مسعود ده‌نمکی
ده نمکی معتقد است که ایران باید در محدوده یک اسلام سختگیرانه، اما نه به سبک طالبان، مدرنیزه شود. وی گفت: "اگر ما مخالف اسلامی هستیم که طالبان معرفی کرده‌اند، باید بتوانیم الگوی خوبی از اسلام ارائه دهیم که به اعتقاد ما منبع مهربانی و مهربانی است.A Revolutionary Channels His Inner Michael Moore - New York Times اما این باید مطابق با نیازهای امروز باشد تا برای جوانان ما قابل قبول باشد. زمانی. مشکلات واقعی ما این است که برخی مسئولان ما هستند که به فساد عادت کرده‌اند و نمی‌توانند به وعده‌های روزهای اول انقلاب در مورد عدالت اجتماعی و برابری عمل کنند.Iran's Michael Moore, criticized on 2 fronts - International Herald Tribune در سال ۲۰۰۶، ده نمکی نامه ای سرگشاده به رئیس جمهور محمود احمدی نژاد نوشت و وی را نسبت به «طرفداران» خود هشدار داد.
نشریه یالثارات، نشریه رسمی انصار حزب‌الله در بیانیه‌ای اعلام داشته‌است: «گفته می‌شود آقای ده‌نمکی در دوران دولت اصلاحات نقش فعالی در سازماندهی تجمعات انصار حزب‌الله داشته، اما به اطلاع می‌رسد ایشان از سال ۱۳۷۵ از انصار حزب‌الله خارج شده ودیگر هیچ گونه عضویت یا فعالیتی در انصار نداشته که بخواهند تجمعات انصار را سازماندهی کنند.»عصر ایران
او درحمایت ازقتلهای زنجیره‌ای گفته‌است:
او از مظنونین اصلی حمله به کوی دانشگاه معروف به (لباس شخصی ها)است.
وی تنها معتقد بود که مسئولان در اولویت‌بندی معاندین اشتباه کرده و دشمنان بی‌خطر را حذف کرده‌اند، که آن هم قابل توجیه است چون اشتباه در سایر سازمان‌ها هم روی می‌دهد:
در گیرودار پیامدهای انتخابات ریاست جمهوری دهم ایران، وبلاگ شخصی ده‌نمکی در مطلبی با عنوان «توبه نامه» به برائت از عملکرد گذشته خود پرداخت. این مطلب در کنار تمام مطالب وبلاگ او پس از مدتی بدون هیچ توضیحی حذف شد.
ده نمکی در قالب جدید وبلاگ خود و در اولین مطلب آن گفت که وبلاگش توسط «دوستان طرفدار آزادی بیان» هک شده‌است و انتساب مطالب قرارگرفته روی وبلاگ در این مدت به خود را تکذیب کرد و آن را جعلی دانست.
ده‌نمکی همراه با حسین الله‌کرم از چهره‌های شاخص شورای هماهنگی نیروهای حزب‌الله در نیمه شب ۱ فروردین ۱۳۹۰ هم‌زمان با تحویل سال نو؛ در برابر سفارت بحرین در تهران در اعتراض به عملکرد حکومت بحرین در برابر معترضان برای دانشجویان بسیجی سخنرانی کرد.
وی با زوال دوران اصلاح‌طلبان که از آن به عنوان دورانی تلخ یاد می‌کند، دو فیلم مستند ساخت و سپس هم‌زمان با رویکار آمدن دولت محمود احمدی‌نژاد موفق به ساخت فیلم‌های سینمایی اخراجی‌ها (سه‌گانه) شد. این فیلم‌ها با بار طنز و خنده بالا، با استقبال گسترده مردم و فروش کم سابقه در تاریخ سینمای ایران دست یافت،
این فیلم همچنین با انتقاد خانواده شهیدی که ده‌نمکی اخراجی‌ها را برپایه زندگی وی ساخته بود روبرو شد. بازیابی‌شده در ۳۰ مارس ۲۰۰۹.
و نیز فیلم «اخراجی‌های ۲» که به فروش خوبی هم دست یافته بود با اعتراض یک نویسنده مبنی بر کپی‌برداری از کتابش روبرو گردید.
صبح روز هجدهم دی ماه ۱۳۹۲ هنگام فیلمبرداری فیلم 'معراجی‌ها' ساخته مسعود ده‌نمکی در شهرک سینمایی دفاع مقدس تهران، انفجاری در سر صحنه روی داد که تعدادی کشته و زخمی برجای گذاشت. شمار کشته‌های این انفجار پنج نفر گزارش شد. سید جواد هاشمی یکی از بازیگران مجموعه سینمایی و فیلم 'معراجی‌ها' گفت ماده منفجره تی‌ان‌تی که کنار خودرو محمدجواد شریفی راد، مسئول جلوه‌های ویژه قرار داشت، ناگهان منفجر شد. علی‌اکبر رنجبر، مدیر شهرک سینمایی دفاع مقدس هم در این حادثه جان خود را از دست داد.
در پی این حادثه محمدجواد شریفی راد و چهار نفر دیگر از عوامل فیلم عبارتند از مهدی مرادی نژاد و رضا فرجی و جمشید احسانی فر که کنار خودرو ایستاده بودند و در حال آماده کردن صحنه فیلمبرداری بودند، بر اثر این انفجار کشته شدند. سه نفر از دیگر عوامل «معراجی‌ها» نیز زخمی شدند که به بیمارستان منتقل شدند.بی‌بی‌سی فارسی
او در واکنش حادثه فیلم معراجی‌ها گفت: این امر یک حادثه است و حادثه نیز هیچ‌گاه خبر نمی‌کند.واکنش ده نمکی به کشته شدن عوامل معراجی‌ها:حادثه خبر نمی‌کند سایت خبری ایران-ایران
هیمبا نام یک قوم کوچ‌نشین ساکن بیابان نامیب در شمال نامیبیا در آنگولای جنوبی است. جمعیت آن‌ها بین ۲۰ تا ۵۰ هزار نفر برآورد می‌شود.
معاش هیمباها بیشتر از طریق پرورش حیوانات اهلی، از جمله بز و گاو تأمین می‌شود. زنان هیمبا مسئولیت دوشیدن شیر احشام را بر عهده دارند و علاوه بر این بسیاری از کارهای بدنی سنگین همچون حمل آب به روستا و ساختن خانه را انجام می‌دهند.
مردم هیمبا از لباسهای کمی برای پوشاندن خود استفاده می‌کنند و بخش‌هایی از بالاتنهٔ آنان برهنه است. زنان برای زیبایی ترکیبی از خاک و گیاهان را به بدن خود می‌مالند که رنگ پوست آن‌ها را به سرخی می‌گرایاند و سمبلی از مادهٔ حیات بخش خون است. آنها همچنین از مدل موی متفاوتی استفاده می‌کنند.
جمهوری اسلامی روزنامه‌ای سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی است که در اوایل پیروزی انقلاب ۱۳۵۷ ایران تحت مدیریت میرحسین موسوی، نخست‌وزیر پیشین، انتشار خود را در ۹ خرداد ۱۳۵۸ آغاز کرد. در دوران احمدی نژاد و دوران رئیسی این روزنامه مکررا سرمقاله های انتقادی نسبت به سیاست های دولت، به قلم مدیر مسئول نوشته است.
حزب جمهوری اسلامی تشکلی سیاسی بود که بیشتر روحانیون و مقام‌های بلندپایه نظام اسلامی از جمله سید محمد بهشتی، سید علی خامنه‌ای، سید عبدالکریم موسوی اردبیلی، اکبر هاشمی رفسنجانی، و محمدجواد باهنر در آن عضویت داشتند و در اوایل دهه ۱۳۶۰ ارکان قدرت در نظام جمهوری اسلامی را زیر کنترل خود درآوردند. با منحل شدن این حزب در سال ۱۳۶۶ به دلیل اختلاف‌های داخلی و به دستور سید روح‌الله خمینی، ارگان آن یعنی روزنامه جمهوری اسلامی به انتشار خود زیر سرپرستی مسیح مهاجری و با مدیرمسئولی علی خامنه‌ای، رئیس‌جمهور وقت ادامه داد.
صاحب امتیاز این روزنامه از آغاز انتشار، سید علی خامنه‌ای بوده‌است. پس از رسیدن وی به رهبری، به پیشنهاد مسیح مهاجری، «برای آنکه اشتباهات روزنامه به نام رهبری تمام نشود» نام سید علی خامنه‌ای از شناسنامه نسخه کاغذی حذف شد.
طرح نشان‌واره روزنامه جمهوری اسلامی، قطره خونی است که میرحسین موسوی در زمان فعالیت در روزنامه و به یاد کشته شدگان حادثه بمب‌گذاری در دفتر حزب جمهوری اسلامی در ۷ تیر ۱۳۶۰ پیشنهاد داد.
وطن امروز روزنامه‌ای ایرانی است که مجوز انتشار خود را در بهمن ۱۳۸۶ از وزارت ارشاد دریافت کرد و در آستانه انتخابات ریاست‌جمهوری ایران در ۱۳۸۸ آغاز به کار کرد. این روزنامه پس از ۱۰ سال فعالیت در ۱۱ مرداد ۱۳۹۸ اعلام کرد که به دلیل مشکلات مالی دیگر فعالیت نخواهد کرد، اما در نهایت در ۱۱ آبان ۱۳۹۸ فعالیت خود را مجدداً از سر گرفت.
مدیر مسئول این روزنامه مهرداد بذرپاش بود که در ۱۴ مهر ۱۳۸۸ با رای هیئت نظارت بر مطبوعات، مدیر مسئولی این روزنامه به محمد آخوندی تغییر پیدا کرد.
روزنامه "وطن امروز" در ۱۱ آبان ۱۳۹۲ در تیتر اول خود مدعی شد که رادیو فردا با سخنگوی یک گروهک مسلح تروریستی موسوم به جیش‌العدل مصاحبه کرده‌است؛ این مصاحبه با تکذیب رادیو فردا همراه شد. اما سایت اصول‌گرای رجانیوز، با رد تکذیبیه رادیو فردا، اقدام به انتشار تصاویر صفحات فیس‌بوک رسمی رادیو فردا و جیش‌العدل و همچنین شبکه وهابی کلمه کرد که در آن تصاویر اخبار و فایل این مصاحبه مشاهده می‌شود و بدین ترتیب رادیو فردا را متهم به دروغ‌گویی و پنهان‌کاری کرد.
در دی ۱۳۹۳، هیئت نظارت بر مطبوعات به علت «توهین به رئیس‌جمهوری از طریق درج کاریکاتور» و «تیتر اولی که در تخریب رابطه با همسایگان و در مغایرت با مصوبات شورای عالی امنیت ملی» پروندهٔ این روزنامه را به دادگاه ارجاع داد.‌ همچنین در اسفند ۱۳۹۵ هیئت نظارت بر مطبوعات اعلام کرد: روزنامه «وطن امروز» به دلیل بی‌توجهی به اصل وحدت اسلامی، عطف به بند ۴ ماده ۶ قانون مطبوعات تذکر دریافت کرده‌است و پرونده این روزنامه بابت انشار مطلبی با عنوان «پسابرجام و نعل‌های وارونه» مصداق اهانت به روحانیت قلمداد و عطف به بند ۸ ماده ۶ قانون مطبوعات، به دادگاه ارجاع شده‌است.
با این حال پس از برگزاری دادگاه و ارائه دفاعیات این روزنامه، وطن امروز از بعضی اتهامات تبرئه شد. علی‌اکبر کسائیان، سخنگوی هیئت منصفه دادگاه مطبوعات دربارهٔ نتیجه رای دادگاه به خبرگزاری میزان گفت: روزنامه «وطن‌امروز» بابت اتهام تخلف از مصوبات شورای عالی امنیت ملی با اکثریت آرا مجرم شناخته نشد. سخنگوی هیئت منصفه دادگاه مطبوعات تصریح کرد: این روزنامه به اتهام نشر مطالب خلاف واقع موضوع شکایت سازمان بهزیستی به اتفاق آرا مجرم شناخته نشد، همچنین به اتهام افتراء [موضوع شکایت وکیل مهدی هاشمی] به اتفاق آرا مجرم شناخته نشد.
مهرداد بذرپاش، مدیر مسئول "وطن امروز" در مصاحبه‌ای با خبرگزاری تسنیم در فرودین ۱۳۹۳، از دولت و شورای عالی امنیت ملی به خاطر برخوردهای مکرر با این روزنامه انتقاد کرد. او گفت منتقدین توافق هسته‌ای می‌خواهند دولت محتوای مذاکرات را به اطلاع مردم برساند. در این صورت نظر مردم خیلی تغییر خواهد کرد. او ادعا کرد مسئولین دولت چون از لحاظ کار اجرایی ضعیف هستند از منتقدین می‌ترسند و این که این روش آن‌ها با ژست آزادی بیان سازگاری ندارد. او دبیرخانه شورای امنیت را متهم کرد که برای اولین بار در تاریخ جمهوری اسلامی با رویکرد سیاسی با منتقدین برخورد می‌کند در حالی که این نهاد باید رویکرد فرابخشی داشته باشد تا به اعتبارش آسیب وارد نشود، و این که همین نهاد در برابر اظهارات بعضی از مقامات دولتی که خلاف امنیت ملی بوده حتی تذکر هم نداده‌است.
این پل در مسیر جادهٔ ارتباطی سراسری شهرستان بستک به شهرستان بندر لنگه واقع شده‌است. پل مذکور بر فراز دره عمیق ناخ ایجاد شده‌است، ونقطهٔ التقاء راه مشهور گوچیمحمدیان، کوخردی، محمد ، " (شهرستان بستک و بخش کوخرد) "، ج۱. چاپ اول، دبی: سال انتشار ۲۰۰۵ میلادی. به سمت چاه مسلم است، که پس از عبور از پل مهران در منطقهٔ مِهران که در جنوب پاسگاه ژاندارمری مهران واقع است، و بعد گذر از کوه «بون کوه چهار برکه» وعبور از پیچهای خطرناک «کرزائی» و «شرفائی»، به سورو می‌رسد، و سپس به سمت بندر لنگه ادامه پیدا می‌کند. دره‌ای که پل برفراز آن ایجاد شده‌است به نام درواه ناخ معروف است. مسیل این دره به طول هزار متر از سمت شمال به جنوب می‌باشد.الکوخردی، محمد، بن یوسف، "(کُوخِرد حَاضِرَة اِسلامِیةَ عَلی ضِفافِ نَهر مِهران Kookherd, an Islamic District on the bank of Mehran River)" الطبعة الثالثة، دبی: سنة ۱۹۹۷ للمیلاد.
جامعه اوّلین روزنامه اصلاح‌طلبان ایران پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران است که در بهمن ۱۳۷۶ و پس از آغاز اوّلین دوره ریاست جمهوری محمد خاتمی، به چاپ رسید. این روزنامه به مدیر مسئولی حمیدرضا جلایی‌پور و سردبیری ماشاءالله شمس‌الواعظین از کادر ماهنامه کیان آغاز به کار کرد. اوّلین شماره آن با تیتر بزرگ «سلام بر جامعه» آغاز شد.
این روزنامه که از اولین روزنامه‌های اصلاح‌طلب محسوب می‌شود، نوآوریهایی در روزنامه‌نگاری ایران ایجاد کرد. عمادالدین باقی، محسن سازگارا، صادق زیباکلام، اکبر گنجی و ابراهیم نبوی از جمله اعضای هیئت تحریریه این نشریه بودند. این روزنامه به مدیر مسئولی حمید رضا جلایی‌پور و با سردبیری ماشاءالله شمس‌الواعظین به دلیل انتشار مطالب انتقادی توانسته بود مخاطبان قابل توجهی در زمان اندک به دست آورد. در اوایل سال ۱۳۷۷ سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، سازمان زندان‌ها و رئیس کل دادگستری استان تهران به عنوان مدعی‌العموم از این نشریه شکایت کردند. اتهامات این نشریه در ابتدا عبارت بودند از: تشویش اذهان عمومی، انتشار اخبار محرمانه سپاه، افترا و توهین نسبت به سپاه و فرمانده کل سپاه، نشر اکاذیب، توهین و حمله به مقدسات مذهبی و مسئولان نظام، اشاعه و ترویج فرهنگ غرب، اشاعه فحشا و درج مطالب خلاف عفت عمومی و توهین و افترا به قوه قضاییه.
پرونده نشریه جامعه با اتهامات فوق برای رسیدگی به شعبه ۱۴۱۰ دادگاه عمومی تهران به ریاست قاضی مرتضوی ارجاع داده می‌شود. نماینده سپاه در جلسه دادگاه بیان می‌کند که روزنامه جامعه اقدام به درج اخبار از همایش محرمانه فرماندهان نیروی دریایی سپاه کرده‌ است. همچنین نماینده سپاه مدعی می‌شود که روزنامه جامعه در چندین مطلب سپاه و فرماندهان آن را مورد توهین و تحقیر قرار داده‌است، به طوری که فرمانده سپاه را جنایت‌کار، آدم‌کش و دیکتاتور تلقی کرده‌است. همچنین نماینده سپاه معتقد است که نشریه جامعه با کودتاگر خواندن، سپاه را مورد افترا قرار داده‌است. از دیگر ادعاهای سپاه پاسداران علیه روزنامه جامعه این است که این روزنامه به دروغ در چندین مطلب بیان داشته‌است که سپاه در امور سیاسی دخالت فراوانی دارد به همین دلیل مدیر مسئول روزنامه را متهم به نشر اکاذیب کرده‌است. همچنین نماینده سپاه در جلسه دادگاه اظهار داشته‌است که نشریه جامعه با انتقاد از مطبوعات نسبت به سکوت در برابر رفتارهای سپاه، به ایجاد اختلاف مابین قشرها جامعه و تشویق آن‌ها به ارتکاب جرایمی ضد امنیت اقدام نموده‌است.
حکم لغو امتیاز این روزنامه در دادگاه با شکایت دادگستری تهران به عنوان مدعی‌العموم، و شاکی خصوصی ستاد مشترک سپاه پاسداران و فرمانده آن، یحیی رحیم صفوی، محسن رفیقدوست، رئیس بنیاد مستضعفان و جانبازان، سازمان زندان‌ها توسط شعبه ۳۴ دادگاه عمومی تهران، به اتهام تشویش اذهان عمومی، افترا، اهانت و حمله به مقدسات مذهبی و مسئولان «نظام مقدس جمهوری اسلامی» در ۳۰ تیر ۱۳۷۷ صادر شد. احمد بورقانی که معاون مطبوعاتی وزارت ارشاد بود در اعتراض به این حکم از مقام خود استعفا داد.
دو روز بعد از توقف جامعه، روزنامه دیگری به نام توس توسط همین کادر آغاز به کار کرد که در شماره اوّل خود تیتر بزرگ «توس در خدمت جامعه» را چاپ کرد. بعداً تیم جامعه روزنامه‌های توس، عصر آزادگان، اخبار اقتصادی و نشاط را منتشر کردند که یکی پس از دیگری توقیف شدند.
از همان آغاز، ابداعات تازه «جامعه» همگان را شگفت‌زده کرد. از همان ابتدا، خودسانسوری نشریه با علامت {...} مشخص شد. انتخاب تیترهای روزنامه نیز از ابتکارات این گروه بود. تیتر اول از انحصار مسائل سیاسی خارج شد و بعضاً تیترهای فرهنگی و حتّی کنایه‌وار و طنز به همراه عکس‌های انتخابی بر صفحه اول روزنامه نقش بست و وجه تمایز این روزنامه با سایر نشریات روی پیشخوان روزنامه‌فروشی‌ها شد. جامعه همچنین با ابتکار چاپ‌های متعدّد روزانه و با تغییراتی که در چاپ‌های دوم و بعضاً سوم روز خود اعمال می‌کرد، برای اوّلین بار در طول روز چند روزنامهٔ متفاوت را روانه بازار داغ مطبوعات کرد که البتّه این امر امروزه با افزایش تعداد روزنامه‌ها و روزنامه‌نگاران شاید امری طبیعی به‌نظر رسد. از دیگر موارد روزنام جامعه، ستون ثابت کاریکاتور بود که پیش از آن به صورت روزانه در روزنامه‌ها وجود نداشت و در حقیقت پای کاریکاتوریست‌ها را به عرصه حرفه‌ای مطبوعات باز کرد. نکته دیگر این نشریه چاپ مقالات منتخب روز حتّی از میان مخالفان و جبهه اصولگرایان بود که این رفتار شایستهٔ سیاسی، تحسین روزنامه‌نگاران منتقد را دربرداشت.
ماشاالله شمس‌الواعظین، محسن سازگارا، حمیدرضا جلایی‌پور، مسعود شهامی پور (معاون سردبير)، احمدرضا دالوند، صادق زیبا کلام، عمادالدین باقی، ابراهیم نبوی، جمشید بایرامی، مرتضی مردیها (دبیر گروه اندیشه)، علیرضا رجایی (دبیر گروه سیاسی) و اکبر گنجی.
هادی حیدری، داوود شهیدی، مانا نیستانی، جمال رحمتی و نیک آهنگ کوثر.
پنج عنوان فیلمی ایرانی ساخته عباس کیارستمی است که در سال ۲۰۰۳ میلادی ساخته شد. این فیلم دربرگیرندهٔ پنج نما است که هرکدام به طور متوسط دارای زمانی در حدود ۱۶ دقیقه هستند.
همه نماها در شهر خیخون در استان آستوریاس اسپانیا گرفته شده‌اند و چهار نما از آنها به طور کلی با دوربین ثابت فیلم‌برداری شده‌اند.
بازیهای آسیایی زمستانی یک رویداد چندورزشی است که با شرکت اعضای شورای المپیک آسیا در ورزش‌های زمستانی برگزار می‌شود. برگزاری این مسابقات در سال ۱۹۸۲ از سوی کمیته المپیک ژاپن پیشنهاد شد و نخستین دوره آن در سال ۱۹۸۶ در شهر ساپورو، ژاپن برگزار شد.
تعداد کشورهای شرکت‌کننده در این مسابقات در هر دوره نسبت به دوره قبل افزایش داشت و از هفت کشور در اولین دوره به بیست و هفت کشور در بازی‌های آسیایی زمستانی ۲۰۰۷ که در چانگ‌چون، چین برگزار شد، رسیده‌است. در آخرین دورهٔ این مسابقات؛ بازی‌های آسیایی زمستانی ۲۰۱۱ در آلماتی، قزاقستان ۲۶ کشور شرکت دارند.
شمس کسمایی (زاده ۱۲۶۲ خورشیدی در یزد - درگذشته ۱۲ آبان ۱۳۴۰ در تهران)، شاعر و دانشور ایرانی بود.
وی عروض و قافیه را از شعر خود برداشته و در این زمینه نوگرایی کرد. از او همچنین نوشتارهای تند سیاسی در روزنامه‌های تبریز منتشر می‌شد. قطعه شعری بدون قافیه‌بندی که در شهریور ماه ۱۲۹۹خ از او در مجله آزادیستان منتشر شد جزو نخستین نمونه‌های نوگرایی در شعر فارسی به‌شمار می‌آید.
شمس کسمایی در ۱۲۶۲ خورشیدی در یزد به دنیا آمد. نیاکان او گیلک و از روستای کسمای گیلان بودند. شمس پس از ازدواج به همراه همسرش، که بازرگان چای بود، به عشق‌آباد روسیه رفت.
در آن‌جا به کارهای فرهنگی نیز پرداخت و برای نکوداشت خدماتش از طرف دولت ایران مدالی نیز به او اعطاء شد.
شمس پس از چهار سال اقامت و ورشکستگی شوهرش، به همراه دو فرزندش به نام‌های صفا و اکبر به ایران بازگشت و در تبریز ساکن گردید. در آن زمان تبریز مرکز فعالیت‌های سیاسی و فکری بود و شمس کسمایی نیز از همان آغاز به گروه نویسندگان نشریه تجدد به میانداری تقی رفعت پیوست و در جنبش سیاسی و انقلابی آذربایجان مشارکت فعالی داشت.
شمس کسمایی زبان‌های روسی و ترکی آذربایجانی را نیز آموخته بود.
پسر او، کریم ارباب‌زاده نیز که نقاش چیره‌دستی بود و با چند زبان آشنایی داشت، در سال ۱۹۲۰ میلادی در مبارزات جنگل کشته شد.لاهوتی، ابوالقاسم، دیوان، مسکو: ادارهٔ نشریات به زبان‌های خارجی، ۱۹۴۶، ص۴۵۱.
ابوالقاسم لاهوتی در شعری با عنوان عمر گل به دلداری مادر داغدار شتافت و خطاب به شمس سرود:
شمس زنی روشنفکر و آزادی‌خواه و مستقل بود. پس از کشته شدن رفعت و روی کار آمدن رضاشاه، جمع مبارزان آذربایجان پراکنده شدند. همسر شمس در سال ۱۳۰۷ش در گذشت. او با تنها دخترش صفا به یزد رفت و بعد از آن که با شخص دیگری به نام محمدحسین رشتیان ازدواج کرد، زندگی خود و خانواده اش را به تهران منتقل کرد. سالهای پایانی عمر او در تهران به گوشه نشینی گذشت، با این حال خانه‌اش محل رفت‌وآمد روشنفکران بود تا این که در سال ۱۳۴۰ ه‍.ش در گذشت.
وی در گورستان وادی السلام شهر قم دفن شده.
از اشعار او مقدار کمی باقی‌مانده‌است. از شمس کسمایی در شهریور ماه ۱۲۹۹ش در مجله آزادیستان قطعه شعری با عنوان «پرورش طبیعت» با پاره‌هایی فارغ از قید تسوی و قافیه بندی معمول پیشینیان منتشر شد که تقلید گونه‌ای از اشعار اروپایی بود و جزو نخستین نمونه‌های تجدد در شعر فارسی به‌شمار می‌آید.
اِسماعیل اَدیب خوانساری (زادهٔ ۱۲۸۰ – درگذشتهٔ ۶ فروردین ۱۳۶۱) نخستین خوانندهٔ مرد در رادیوی ملی ایران بود.
اسماعیل ادیب خوانساری فرزند یک روحانی و خوشنویس برجسته به نام «میرزا محمود بن ابی القاسم الخوانساری» و شاگرد عندلیب گلپایگانی (تولایی)، سید عبدالرحیم اصفهانی، حبیب شاطر حاجی، نایب اسدالله (و شاگرد غیرمستقیم طاهرزاده) بود.
ادیب از سال ۱۳۰۳ تا سال ۱۳۰۹ گاه در اصفهان گاه در تهران به سر می‌برد. در سال ۱۳۰۹ وارد خدمات دولتی شد و کار اداری خود را از ۱۶ مهر ماه ۱۳۰۹ در بلدیه که همان شهرداری تهران امروزیست آغاز کرد.برنامهٔ آوای ایرانی شبکه چهار صدا و سیمای ایران.
در سال ۱۳۱۹ وقتی برای نخستین بار در ایران رادیو ملی تأسیس شد، در حالی که سی و نهمین سال زندگی را می‌گذراند به عنوان نخستین خواننده مرد رادیوی ملی ایران، به رادیو دعوت شد. او در آن دوران با نوازندگانی چون ابوالحسن صبا، علی اکبر شهنازی، حسین یاحقی، حبیب سماعی، عبدالحسین شهنازی، مهدی خالدی و مرتضی محجوبی همکاری می‌کرد.
آثار او در صفحات گرامافون ۷۸ دور (صفحات سنگی)، آثار رادیویی، آوازها و تصانیف همراه با ساز و ارکستر و تعداد بی‌شماری ضبط‌های خصوصی و خانگی بجا مانده‌است.
از آوازهای محلی بختیاری (اجرا شده با ارکستر انجمن موسیقی ملی) "شلیل" و "خون دل" قابل ذکر است، ادیب خوانساری در برنامه برگ سبز و گل‌های جاویدان هم چندین اجرا داشته‌است.او برای هنرش قدر و منزلت زیادی قائل بود، خودش در این باره می‌گوید: «هیچگاه از کسی در ازای خواندن نوا پول نگرفته‌ام؛ زیرا این کار را دون شخصیت یک هنرمند می‌دانم.» از ویژگی‌های منحصر به فرد او می‌توان به دارا بودن زمینهٔ معنوی و عرفانی در آثارش، ادای صحیح شعر و حفظ حالت درونی آن و تکنیک‌های منحصر به فرد در ساختار تحریرها اشاره کرد. در تاریخ ۱۹ فروردین ۱۳۸۶ کتاب ""ادیب خوانساری: آوای جاویدان در موسیقی ایران"" نوشته شیرین ادیب (دختر ادیب خوانساری) که در ۵ فصل شامل زندگی‌نامه، فعالیت‌های هنری، گفته‌ها، نوشته‌ها و خاطرات ادیب ارائه شده توسط مؤسسه فرهنگی و هنری آوای هنر و اندیشه منتشر شد.
۱۲۸۰- تولد در شهر خوانسار
۱۲۹۴- پوشیدن لباس طلبگی - در این ایام با صدای زیبا خود مؤذن مسجد می‌شود.
۱۲۹۵- آغاز تعلیم ردیف‌های آوازی تحت نظر عندلیب گلپایگانی (تولایی)
۱۲۹۸- عزیمت به اصفهان و آغاز تعلیم ردیف، دقایق و ظرایف مکتب آواز اصفهان زیر نظر سید عبدالرحیم اصفهانی - آغاز آشنایی و دوستی با جلال تاج اصفهانی در مکتب سید عبدالرحیم.
۱۳۰۰- آغاز تعلیم زیر نظر نایب اسدالله (نوازنده چیره‌دست نی) جهت آشنایی با شیوه‌های مختلف همراهی ساز با آواز و جواب آواز
۱۳۰۱- تعلیم از میرزا حبیب اصفهانی (شاطر حاجی) که یکی از شاخص‌ترین چهره‌های مکتب آوازی اصفهان بود. در ضمن در همین ایام پیش میرزا حسین خضوعی (ساعت‌ساز) که یکی دیگر از چهره‌های شاخص مکتب آواز اصفهان بود، آواز آموخت.
۱۳۰۲- سفر به مناطق بختیاری و جنوب ایران و آشنایی با زبان، فرهنگ و نغمه‌های محلی لری و بختیاری که بسیار مورد علاقه‌اش بود.
۱۳۰۳- عزیمت به تهران و آشنایی با گروهی از برجسته‌ترین موسیقی دانان - آغاز شاگردی پیش موسیقی‌دانانی چون غلامحسین درویش خان، حسین خان اسماعیل زاده و … - آشنایی با حبیب سماعی، مرتضی محجوبی، موسی معروفی، علی اکبر شهنازی، عبدالحسین شهنازی، مرتضی نی داوود و … - ضبط اولین صفحه گرامافون در سن ۲۳ سالگی به همراهی نی مهدی نوایی
۱۳۰۵- همزمان با آغاز ضبط دور دوم صفحات گرامافون ۷۸ دور از ادیب جوان دعوت به عمل تا صفحاتی را با همکاری نوازندگانی چون مرتضی محجوبی، موسی معروفی، حسین یاحقی و … ضبط کند. - تأسیس جامعه باربد به همت اسماعیل مهرتاش و ادیب خوانساری
۱۳۰۹- آغاز فعالیت‌های اداری (دولتی) با انجام وظیفه در بلدیه (شهرداری) تهران
۱۳۱۰- ضبط صفحاتی به همراهی تار عبدالحسین برازنده
۱۳۱۲- برگزاری کنسرتی به یاد عارف قزوینی با عنوان «یک شب به یاد عارف»
۱۳۱۳- ضبط صفحاتی با کمپانی اودئون
۱۳۱۴- به درخواست خود به مدت ۲ سال از بلدیه تهران به بلدیه اصفهان منتقل می‌شود.
۱۳۱۵- تغییر نام خانوادگی خود از نکیسا به ادیب خوانساری
۱۳۱۶- انتقال مجدد به تهران و انتصاب به سمت مدیریت کل تلفنخانه شمیران به مدت ۲ سال
۱۳۱۸- انجام خدمت در شرکت نفت میهن وابسته به شرکت نفت ایران و انگلیس
۱۳۱۹- به هنگام تأسیس رادیو تهران از اولین خوانندگانی بود که با آن دستگاه همکاری کرد.
۱۳۲۰- با درگذشت حسین خان اسماعیل زاده، دو شاگردش، ادیب خوانساری و حسین قوامی به یاد او برنامه اجرا کردند.
۱۳۲۱- اجرای زنده آواز در رادیو ایران به همراهی ساز نوازندگانی چون مرتضی محجوبی، علی اکبر شهنازی، مهدی خالدی، مرتضی نی داوود، حبیبسماعی و …
۱۳۲۳- با تأسیس انجمن موسیقی ملی به همت روح‌الله مخالفی ادیب گلپایگانی از بدو تأسیس انجمن، با این انجمن همکاری داشت و کنسرتهای متعدی با ارکستر انجمن اجرا کرد.
۱۳۲۴- صفحاتی بعد از جنگ جهانی دوم توسط کمپانی هیز مسترز ویس - ضبط چند صفحه با همکاری ارکستر جواد معروفی
۱۳۲۵- با درگذشت حبیب سماعی، ادیب خوانساری به یاد و گرامیداشت او برنامه اجرا کرد.
۱۳۲۷- ضبط دو صفحه معروف شور و سه گاه به همراهی ارکستر طوطی - انتقال مجدد به شهرداری تهران و ادامه کار با عنوان ریاست بایگانی کل شهرداری تهران
۱۳۲۸- همکاری مجدد با رادیو ایران (پس از چند سال عدم همکاری به دلایل مختلف) - به موجب حکمی به عضویت افتخاری کمیسیون فنی موسیقی رادیو در می‌آید.
۱۳۲۹- ضبط یک اثر نفیس و با ارزش با نوازندگی مرتضی محجوبی، رضا محجوبی و آواز و تنبک ادیب خوانساری
۱۳۳۰- از آغاز این دهه ضبط نوارهای مغناطیسی متعددی را به همراهی ساز نوازندگان مختلف سپری می‌کند، از جمله ضبط اثری نفیس در دستگاه همایون با همکاری ادیب خوانساری، مرتضی محجوبی، حسین یاحقی، رضا ورزنده، لطف‌الله مجد و مهدی غیاثی
۱۳۳۲- کناره‌گیری از رادیو ایران به دلایل مختلف - ضبط ۱۵ نوار با همکاری ادیب خوانساری و مهدی خالدی که پس از چند سال توسط مشیر همایون شهردار، تعدادی از این نوارها از بین خواهد رفت.
۱۳۳۴- همکاری مجدد با رادیو - دعوت به برنامه گل‌ها جهت همکاری با این برنامه وزین - ضبط نواری نفیس در منزل صبا با همکاری ادیب خوانساری، ابوالحسن صبا، حسن کسایی، حسین تهرانی و منوچهر همایون پور
۱۳۴۰- بازنشستگی از شهرداری تهران
۱۳۴۴- خبر درگذشت مرتضی خان محجوبی، ادیب را بسیار متأثر و افسرده می‌کند.
۱۳۴۹- دعوت از ایشان توسط مرکز حفظ و اشاعه موسیقی جهت تدریس در این مرکز (ادیب به دلیل کسالت و بیماری نپذیرفتند)
۱۳۵۱ تا ۱۳۵۵- تعلیم آواز و ردیف آوازی به تعدادی از هنرجویان رادیو در محل رادیو
۱۳۵۳- تجلیل از ادیب خوانساری در مراسمی در تالار رودکی تهران
۱۳۵۶- ضبط یک دوره ردیف آوازی به همراهی تار مرحوم ابراهیم سرخوش
۱۳۶۱- درگذشت ادیب خوانساری (ساعت ۴ صبح روز ششم فروردین ماه ۱۳۶۱)
اسماعیل ادیب خوانساری مدتی در مدرسه عالی موسیقی روح‌الله خالقی به تدریس آواز مشغول شد که از جمله احمد ابراهیمی از شاگردان او بود. با پایه‌گذاری مرکز حفظ و اشاعه موسیقی توسط داریوش صفوت در سال ۱۳۴۹ از وی نیز برای تدریس آواز دعوت به عمل آمد. در سال‌های ۱۳۵۱ تا ۱۳۵۵ به دعوت هوشنگ ابتهاج (سایه) که مدیریت موسیقی رادیو ایران را به عهده داشت مدتی را به تعلیم تعدادی از هنرجویان علاقه‌مند به یادگیری آواز در رادیو ایران اختصاص داد. از کسانی که مستقیماً از تعلیمات ادیب بهره گرفته‌اند می‌توان به حسن کسایی، هنگامه اخوان و فخری ملک‌پور اشاره کرد، اکبر گلپایگانی نیز از آموزش‌های ادیب بهره بسیار برده و ظرائف مکتب اصفهان را از او آموخته‌است.
محمدعلی گلپایگانی (محمد گلریز) برادر کوچکتر اکبر گلپایگانی نیز از آموزش‌های ادیب استفاده بسیار برده‌است.حسن کسایی از هنرمندانی است که آثار خصوصی و رادیویی زیادی با ادیب دارد. در سالهای ۱۳۳۴ تا ۱۳۳۵ به مدت یک سال در تهران و در خانه ادیب بود و از وی درس می‌گرفت. پس از اینکه به اصفهان بازگشت شعر زیر را سرود:
ترانه‌شناسی ادیب‌خوانساری بر روی صفحات سنگی ۷۸ دور را می‌توان از لحاظ زمانی به چهار دوره تقسیم کرد:
در مجموع آثار ضبط شده از ادیب خوانساری بر روی صفحات سنگی گرامافون ۷۸ دور، ۸۰ روی صفحه می‌باشد.
۶ آلبوم از مجموعه آثار موسیقایی «اسماعیل ادیب خوانساری» ۲۵ سال پس از درگذشت او به شرح زیر منتشر شده‌است:
آثار ضبط شده ادیب خوانساری موجود در آرشیو رادیو، توسط مشیر همایون شهردار، رئیس وقت موسیقی رادیو به دلیل کدورت قدیمی با وی پاک شد و از بین رفت و به این ترتیب گنجینه مهمی از موسیقی اصیل ایرانی نابود شد. آثاری که از او باقی مانده، ضبط‌های خصوصی و خانگی و ردیف آوازی وی است که در سال‌های کهولت وی ضبط شده و به جا مانده‌است.
جمله زیر نقلی است از ادیب خوانساری:
ادیب خوانساری سال‌های متمادی به‌خاطر بیماری ریوی از تنگی نفس رنج می‌برد؛ در سال‌های ۱۳۵۳ و ۱۳۵۴ دو بار تحت عمل جراحی ریه قرار گرفت و هر از گاه دچار مشکلات قلبی و تنفسی می‌شد. او سرانجام روز ششم فروردین سال ۱۳۶۱ در سن ۸۱ سالگی پس از این‌که مدت‌ها دچار ضعف جسمانی و بیمار و بستری بود، درگذشت. آرامگاه وی در بهشت زهرا، قطعه ۹۱ ردیف ۱۰۳ شماره ۴ قرار دارد.
محسن تنابنده (زادهٔ ۲۶ فروردین ۱۳۵۴) بازیگر، فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان ایرانی است. او ابتدا در تئاتر مشغول به فعالیت بود و چند سال بعد برای بازی و نوشتن فیلم‌نامهٔ "استشهادی برای خدا" (۱۳۸۳) برندهٔ جایزهٔ بهترین بازیگر نقش مکمل مرد و نامزد دریافت جایزهٔ بهترین فیلم‌نامه از جشنوارهٔ فیلم فجر شد. مدتی بعد نیز برای ایفای نقش در "هفت دقیقه تا پاییز" (۱۳۸۸) سیمرغ بلورین بهترین بازیگر مرد جشنوارهٔ فیلم فجر را کسب کرد.
تنابنده برای بازی در نقش نقی معمولی در مجموعهٔ تلویزیونی "پایتخت" (۱۳۸۹–۱۳۹۸) شهرت دارد. او طراح و سرپرست نویسندگان این مجموعه بود و برای این نقش و فیلم‌نامه‌اش برندهٔ سه جایزهٔ حافظ شد. او همچنین برای بازی در فیلم "ندارها" (۱۳۸۹) دیپلم افتخار جشنوارهٔ فیلم فجر را دریافت کرد و برای "فراری" (۱۳۹۴) بار دیگر برندهٔ جایزهٔ بهترین بازیگر مرد جشنوارهٔ فیلم فجر شد. او در درام تحسین‌شدهٔ "قهرمان" (۱۴۰۰) حضور داشت و برای نقش‌آفرینی در "جنگ جهانی سوم" (۱۴۰۱) برندهٔ جایزهٔ بهترین بازیگر مرد بخش افق‌های جشنوارهٔ فیلم ونیز شد.