moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
جهانگیری در روز ۲۵ اردیبهشت با ورود به ساختمان وزارت کشور، به صورت رسمی برای انتخابات ریاست جمهوری ۱۴۰۰ ثبت کاندیداتوری کرد.
وی بعد از ثبت نام در سخنرانی خود در وزارت کشور در پاسخ به سؤال خبرنگار مبنی بر (منظورتان از مافیا در کلاب هاوس به آن اشاره داشتید، چه کسانی هستند) پاسخ داد: «مافیا کسی است که مردم را نسبت به آینده ناامید می‌کند.»
سرانجام صلاحیت او توسط شورای نگهبان احراز نشد و در بیانیه ای اعلام کرد: «به خدا پناه می‌برم و عدم احراز صلاحیت بسیاری از شایستگان را تهدیدی جدی برای مشارکت همگانی و رقابت عادلانه گرایش‌ها و جریان‌های سیاسی به‌ویژه اصلاح گرایان می‌دانم.»
جمعیت جهان به کل تعداد افراد بشر بر روی زمین در مقطعی از زمان می‌گویند. بنا بر تخمین سازمان ملل متحد، جمعیت جهان در نوامبر ۲۰۲۲ از مرز ۸ میلیارد تَن گذشت.
جمعیت جهان از هنگام پایان قحطی بزرگ و مرگ سیاه (همه‌گیری طاعون) در سال ۱۳۵۰ میلادی رشد سریعی را آغاز کرد و از جمعیت جهان حدود ۳۷۲ میلیون تن، به مقدار کنونی افزایش یافت. رشد جمعیت سالانه برای مدت کوتاهی در دههٔ ۱۹۵۰ و برای مدت طولانی‌تری در دههٔ ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ به بالاتر از ۱٫۸ درصد رسید و در سال ۱۹۶۳ حداکثر رشد ۲٫۳ درصدی را تجربه کرد. شتاب نرخ رشد جمعیت پس از آن رو به کاهش تا سال ۲۰۱۱ به ۱٫۱ درصد رسیده‌است. در این سال حدود ۱۳۴ میلیون تَن به دنیا آمده و ۵۰ میلیون تَن درگذشتند. پیش‌بینی می‌شود در سال‌های آینده میزان تولد در همین رقم ثابت بماند اما میزان مرگ و میر افزایش یافته و تا سال ۲۱۴۰ به ۸۰ میلیون تَن در سال برسد.
رشد جمعیت تغییر در جمعیت گونه‌ای از موجودات در بازه‌ای از زمان است. در زیست‌شناسی، رشد جمعیت برای اشاره به هر موجود زنده شناخته شده‌ای بکار می‌رود، اما در این نوشتار عمدتاً به رشد جمعیت بشر در جمعیت‌شناسی پرداخته می‌شود. مدل رشد مالتوس، مدل لجستیک و مدل رشد سولو نمونه‌هایی از مدل‌های ساده برای رشد جمعیت هستند.
جمعیت انسان از ۱۰ هزار سال قبل از میلاد تا ۲۰۰۰ میلادی
جمعیت قاره‌های جهان
هنوز مشخصات کامل داده نشده‌است.
شمار همهٔ انسان‌هایی که از زمان پیدایش انسان خردمند در حدود ۲۰۰ تا ۳۰۰ هزار سال پیش تا به امروز بر روی زمین زیسته‌اند، ۱۱۷.۱ میلیارد تَن برآورد شده‌است. هم‌اکنون بر روی کرهٔ زمین بیشتر از 8.055.869.703 میلیارد تَن زندگی می‌کنند.
کلیسای کیش ، کلیسایی از سده 12 یا 13 میلادی است که در روستای کیش در ۵ کیلومتری شهر شکی در جمهوری آذربایجان جای گرفته‌ است. این کلیسا متعلق به آلبانیایی‌های قفقاز بوده‌ است.
جنت‌آباد، روستایی است در بخش مرکزی شهرستان قم در استان قم ایران. جنت‌آباد در ۱۷ کیلومتری جاده قم - کاشان قرار دارد. از مکان‌های دیدنی این روستا می‌توان به حرم سکینه خاتون .GEOLOCATION(از نوادگان امام هفتم) و سد تاریخی کبار کبار
و کاروانسرای پاسنگان اشاره کرد.
.veengle
براساس سرشماری سال 1395 جمعیت روستای جنت آباد بیش از 2600 نفر می‌باشد.درگاه ملی آمار ایران
.شبکه ملی آمار ایران
روستای جنت آباد در ۵۱درجه و ۴دقیقه طول شرقی و ۳۴درجه و ۲۱دقیقه عرض شمالی واقع شده‌است. به لحاظ موقعیت سیاسی روستای جنت آباد در بخش مرکزی شهرستان قم قرار دارد. فاصله تا مرکز بخش و شهرستان ۱۷ کیلومتر می‌باشد. .Heavens
.ژئوهک
مُوسِس کاغانکاتواتسی ( "Movses Kaġankatvac’i") یا مُوسِس داسخورانتسی ( "Movses Dasxuranc’i") تاریخ‌نگار سده دهم میلادی اثر ارمنی کلاسیک دربارهٔ آلبانیای قفقاز با عنوان «تاریخ کشور آلبانیا» () می‌باشد.
جَهانْ‌مَلِک خاتون دختر جلال الدین مسعودشاه اینجو، شاهدخت و بانوی شاعر ایرانی است که در نیمه دوم سده هشتم هجری می‌زیست.
او هم دوره با حافظ و عبید زاکانی بود و با عبید زاکانی مشاعره و رودررویی داشته‌اند. وی از نظر کمیت ابیات، بیش از هر شاعر زن دیگری در تاریخ ادبیات ایران تا قرن حاضر شعر سروده‌است. وفات جهان‌ملک خاتون بعد از سال ۷۸۴ (قمری) اتفاق افتاده‌است. اشعار او به زبان‌های فرانسوی، ایتالیایی و انگلیسی ترجمه شده‌اند.
یکی از نخستین کسانی که به معرفی جهان‌ملک خاتون پرداخت، ادوارد براون بود، هرچند او به نسخه‌ای ناقص از دست‌نویس دیوان جهان دسترسی داشته‌است. سپس سعید نفیسی و ذبیح‌الله صفا در آثارشان به دو نسخه از دیوان جهان در کتابخانه ملی پاریس اشاره کرده‌اند. دیگر اطلاعاتی که ما از زندگانی و احوال او در دست داریم، مختصری از تذکره‌های شعراست و دیگر اطلاعاتی که خود او در دیباچه دیوان و در خلال اشعارش به آن پرداخته‌است. مقدمه‌ای که به‌صورت یک خودزندگی‌نامه مختصر در دیباچه دیوانش به قلم خود نوشته، شاید یکی از مهم‌ترین قطعات ادبی در نوع خود از نویسندگان ایران پیشامدرن باشد.
شعرهای او مانند آثار بسیاری از دیگر سرایندگان قرن هشتم هجری، تحت‌الشعاعِ اشعار حافظ بوده، و شاید زن بودن او نیز در این موضوع مؤثرتر بوده‌است.
جهان‌ملک خاتون، دختر جلال‌الدین مسعودشاه اینجو، بنیان‌گذار فرمان‌روایی اینجو در فارس بود. پدربزرگ او شرف‌الدین محمود، عهده‌دار اداره املاک خالصه (اینجو) در اواخر عهد ایلخانی بود، به همین جهت پس از شرف‌الدین، دیگر افراد خانوادهٔ او نیز به اینجو شهرت یافتند.شرف‌الدین، تبار خود را از خواجه عبدالله انصاری می‌دانست. مادر جهان، دختر یا نوه خواجه رشیدالدین فضل‌الله بوده‌است و پدر و مادرش در سال ۷۲۳ ق. ازدواج کردند. پدر جهان‌ملک، مسعودشاه اینجو بود که بنای عمارت مدرسه مسعودیه و کاروانسرای ایزدخواست را نهاده بود.
از سمت مادری، نسل او به وزیر ایلخانی، رشیدالدین فضل‌الله می‌رسید. نامادری او سلطان بخت خاتون خواهر دلشاد خاتون و دختر دمشق خواجه بود و پدرش در سال ۷۴۳ ق. با او ازدواج کرد. در همان سال مسعودشاه به همراه یاغی باستی که پسرعموی همسرش بود به شیراز رفتو در آنجا به جنایت او کشته شد.
جهان تنها فرزند جلال‌الدین مسعودشاه بود که تا بزرگسالی زنده ماند و چون مسعودشاه فرزند پسر نداشت، احتمالاً او نسبت به دیگر شاه‌دخت‌های دربار اینجو، از شرایط آموزشی بهتری برخودار بوده‌است.ظاهراً پدرش، داماد غیاث‌الدین محمد وزیر، پسر رشیدالدین فضل‌الله بود.
وقتی در سال ۷۴۳ ق، پدرش کشته شد، عمویش شیخ ابواسحاق قیم جهان شد. شیخ ابواسحاق توانسته بود در جنگی خونین با یاغی باستی به پیروزی برسد و به‌جای برادرش (مسعودشاه) به حکومت برسد. شیراز تحت حکومت ابواسحاق، «بهشت شاعران» بود و شاعرانی چون خواجوی کرمانی و حافظ در دربار او آمدوشد داشتند. احتمالاً شیخ ابواسحاق بود که جهان را تشویق به شعرسرایی نیز کرد.او بین سالهای ۷۴۴–۷۴۷ با امین‌الدین جهرمی، ندیم شیخ ابواسحاق ازدواج کرد.وقتی شیراز در سال ۷۵۴ق/۱۳۵۳م توسط شاهزاده مظفری، امیر مبارزالدین فتح شد، شیخ ابواسحاق به اصفهان گریخت، ولی بلافاصله دستگیر شد و در میدان سعادت شیراز به دار آویخته شد. بعد از کشته شدن شیخ ابو اسحاق، دوران سختی برای جهان‌ملک خاتون آغاز شد، ولی با این حال در شیراز ماند. او حداقل در یکی از غزل‌های خود امیرمبارزالدین را به ریشخند گرفته و هجو کرده‌است.
پسر امیرمبارزالدین، یعنی شاه شجاع پس از کورکردن او در سال ۷۵۹ ق. به‌جایش بر تخت سلطنت نشست. شاه شجاع نسبت به پدرش علاقه بیشتری به شعر و فرهنگ و ادب داشت. تا جایی که وی هم ممدوح حافظ بود و هم ممدوح جهان ملک خاتون.
او در دیوانش و در تعدادی از غزل‌های خود به سلطان بخت‌نامی اشاره می‌کند و با اندوهی بی‌پایان و عاطفه‌ای سرشار از او یاد می‌کند. اکنون می‌توان با اطمینان گفت که این سلطان بخت دختر او بوده، هر چند نام نامادری‌اش نیز همین بوده‌است.
ظاهراً جهان تا اواخر قرن هشتم قمری یا حداقل سال ۷۸۴ زندگی می‌کرده‌است، زیرا در غزلی، شاهزاده جلایری احمد بن بهادر پسر شیخ اویس را مدح کرده‌است و او در آن سالها حاکم اصفهان بوده‌است. در غزل دیگری او میرانشاه پسر تیمور لنگ (درگذشته ۸۱۱ ق/ ۱۴۰۸ م) را ستوده‌است که او در سالهای ۷۸۲ و ۷۹۵ حاکم خراسان و آذربایجان بوده‌است. اگر این غزل واقعاً در مدح همین میرانشاه باشد، پس جهان باید در تاریخی پس از سال ۷۹۵ ق درگذشته باشد.
برطبق نوشته خود جهان در دیباچه دیوانش، وی نخست در گردآوری دیوانش دچار تردید بوده، ولی وقتی به‌آثار شعرای قبل از خود دسترسی پیدا کرده، بر تردید خود غلبه کرده و کار گردآوری دیوان دیوانش را آغاز کرده‌است. دیوان او دارای مقدّمه‌ای به نثرِ فصیح است که به نظر می‌آید خود شاعر آن را نوشته‌است، جهان در این مقدّمه از سُرایش گاه و بیگاه اشعار در اوقات فراغت و نداشتن تمایل چندان به گردآوری آنها سخن میگوید، زیرا این کار را در شأن خاتونها نمیداند. با وجود این، وقتی درمی‌یابد برخی از خاتونهای عرب و فارس در گذشته اشعارشان را جمعآوری کرده‌اند، بر آن میشود آنها را مکتوب کند، باشد که نام او را زنده نگه دارد.دیوان جهان، بزرگترین دیوانی است که از زنی شاعر در ایران پیشامدرن به دست ما رسیده‌است. دیوان جهان شامل ۴ قصیده، ۱ ترجیع‌بند، ۱ مرثیهٔ بلند، ۱۲ قطعه، ۳۵۷ رباعی، و ۱۴۱۳ غزلِ عاشقانه است. شمار ابیات دیوان جهان که به چاپ رسیده‌است بالغ بر ۱۵٬۹۳۷ بیت می‌شود، هر چند ابیات متعدد دیگری در قالب غزل و رباعی در جُنگ‌ها و سفینه‌های شعری پیدا شده‌است. از دیوان وی چهار نسخه خطی معروف موجود است:
جهان‌ملک خاتون عمدتاً غزل می‌سرود. او در اشعار خود از چندین فرمانروا مانند مبارزالدین محمد، شاه شجاع مظفری، احمد جلایر، شاه منصور و میران شاه نام برده که سرنخی از عمر او می‌دهد. او با عبید زاکانی، خواجوی کرمانی و حافظ معاصر بود. او با عبید زاکانی و کمال خجندی اختلاف داشت و عبید شعر او را به‌سخره می‌گرفت. دیوان او بزرگترین دیوان شناخته‌شده از زنان شاعر دوران پیشامدرن است و شامل ۴ قصیده، یک شعر، یک مرثیه بلند، ۱۲ قطعه، ۳۵۷ رباعی و ۱۴۱۳ غزل است. تنها ۴ نسخه خطی از دیوان او باقی است که در کتابخانه بریتانیا، کتابخانه ملی فرانسه، کاخ توپکاپی و کتابخانه دانشگاه کمبریج قرار دارند. او تحت تأثیر سعدی و شاعران زن عصر خود از جمله پادشاه خاتونNicola, Bruno De (2017-03-08). "Women in Mongol Iran: The Khatuns, 1206-1335". Edinburgh University Press. p. 221. ISBN <bdi>978-1-4744-1548-4</bdi>. و قوطلوق‌شاه خاتون (همسر اولجایتو و دختر ایرینجین) قرار داشت.
جهان اصولاً شاعری غزل‌سراست. تخلص او در شعر «جهان» است که در بیت آخر آن را به‌صورت ایهام به‌کار برده‌است.جهان‌ملک خاتون با شعر شاعران پیش از خود آشنا بوده و این آشنایی در مورد شعر سعدی وجه خاصتری می‌یابد او خود نیز به این مطلب در شعرش اشاره کرده‌است:
از سوی دیگر چه از جهت مضمون، یا وزن و ردیف و قافیه هم شباهت‌هایی میان شعر او و اشعار حافظ دیده می‌شود و بعید نیست که این دو در مجالس و محافل شیخ ابواسحاق با هم آشنا شده باشند و در مواردی غزلهای یکدیگر را پاسخ گفته باشند.
غزلهای جهان از نظر ساختار بیرونی و نه از نظر درونمایه فلسفی متأثر از اشعار حافظ هستند. از نظر زبانی ساده و به دور از تکلفند و در آنها آرایه‌هایی نظیر تشبیه، استعاره مصرحه، کنایه و ایهام دیده می‌شود. مهمترین ویژگی شعر جهان ملک خاتون زنانه‌بودن آن است. همچنین تضاد عقل و عشق، باور به تقدیر، عشق عهد الست و شکوائیه از نکات بارز دیوان اوست.
غزلیّات جهان، بر خلاف غزل‌های حافظ، نشان اندکی از تصوّف یا عرفان، پیدا یا پنهان، دارند و در قیاس با او و دیگر شاعر هم‌عصرش، عبید زاکانی (م. ۷۷۱ ق)، از زهد ریایی زاهدان و صوفیان کمتر انتقاد کرده‌است.
مانند بسیاری از غزل نویسان قرن سیزدهم، جهان تحت الشعاع حافظ شاعر مشهور هم‌عصر خود قرار گرفت. او تا زمانی که اثرش در ایران برای اولین بار در سال ۱۳۷۴ه‍.ش منتشر شد، شاعری گمنام باقی ماند.دیوان کامل جهان ملک خاتون: قرن هشتم هجری قمری جمع‌آوری پوران دخت کاشانی راد، کمال احمدنژاد. انتشارات زوار، تهران. ۱۳۷۴ جهان‌ملک زمانی وارد دنیای غرب شد که دیک دیویس بخش قابل توجهی از اشعار او را در سال‌های ۱۳۹۰ و ۱۳۹۷ به انگلیسی ترجمه کرد.
رود تنسی طولانی‌ترین آبریز رود اوهایو می‌باشد.https://www.tva.gov/Environment/Managing-the-River/Navigation-on-the-Tennessee-River طول تقریبی آن ۱۰۴۹ کیلومتر است و در جنوب آمریکا در دره تنسی جریان دارد. این رود خانه بنام چروکی هم نامیده می‌شود، از آنجائیکه بسیاری از مردمان چروکی مناطق بسیاری از سواحل این رودخانه را بویژه در شرق تنسی و شمال آلاباما در در اختیار داشتند. نام کنونی آن از نام روستای چروکی بنام تانسی گرفته شده‌است.
رود اوهایو از رودهای بلند ایالات متحده آمریکا می‌باشد. رود اوهایو شاخه‌ای از رود میسیسیپی است که از غرب ایالت پنسیلوانیا شروع شده و تا دهانه آن در رود میسیسیپی در گوشه جنوبی ایالت ایلینوی کشیده شده‌است.
این رود در طول رود ۱۵۷۹ کیلومتر خود از ۶ ایالت عبور می‌کند. حوزه آبریز رود اوهایو شامل ۱۵ ایالت است و بزرگترین آبریز آن رود تنسی می‌باشد که خود از تعدای از ایالت‌های جنوبی سرچشمه گرفتهو منبع آب آشامیدنی برای بیش از سه میلیون نفر می‌باشد.
ایالت‌های غرب میانه آمریکا ناحیه‌ای از مناطق جغرافیایی و فرهنگی ایالات متحده آمریکا است.
این ناحیه به عنوان محل ملاقات فرهنگ‌های مختلف شناخته می‌شوند. در اوایل قرن نوزدهم مهاجران در جستجوی زمین‌های زراعی پربارتر به ایالات غرب میانه کوچ کردند و به زودی، اروپاییان مستقیماً از سواحل شرقی به سمت غرب میانه راهی شدند. در سال‌های اخیر نیز جمعیت مهاجر این ایالات همواره دارای رشد و تنوع زیادی بوده‌است. هم چنین جمعیت زیادی از سرخ پوستان آمریکایی نیز در این ایالات زندگی می‌کنند. خاک حاصلخیز این مناطق به کشاورزان امکان کشت انواع محصولات زراعی و غلات مانند گندم و جو را می‌دهد و به همین علت این ایالات را با نام «ایالات حاصلخیز آمریکا» می‌شناسند.
اکثر زمین‌های ایالات غرب میانه، دشت‌ها و مزارع حاصلخیز هستند و به همین دلیل مزارع گندم زیادی در این ایالات به چشم می‌خورد. رودخانه می‌سی‌سی‌پی به عنوان یک عامل زندگی بخش در این ایالات می‌باشد که از سویی مهاجران را به سوی این ایالات کشانده است و از سوی دیگر عامل حاصلخیزی و باروری زمین‌های زراعی این مناطق می‌باشد. هم چنین این رود الهام بخش دو اثر ادبی کلاسیک نویسنده آمریکایی ساموئل کلمنس – با نام مستعار مارک توین – بوده‌است؛ زندگی بر روی رود می‌سی‌سی‌پی و ماجراهای هاکلبری فین. از دیگر چهره‌های ادبی مشهور غرب میانه می‌توان از نویسندگان معروف؛ ارنست همینگوی و تونی موریسون، شاعران؛ کارل سندبرگ و لنگستون هیوز و مایا آنجلو و اولین آمریکایی برنده جایزه نوبل ادبیات، سینکلر لوییس، نام برد.
اهالی غرب میانه به دلیل رفتار دوستانه و صداقت و رک گویی شان معروف می‌باشند. بزرگ‌ترین شهر و مرکز عمده فعالیت‌های ایالات غرب میانه، شهر شیکاگو می‌باشد که دومین شهر بزرگ آمریکا نیز می‌باشد. شیکاگو، در ایالت ایلینوی که شهری بندری در کنار یکی از پنج دریاچه‌ بزرگ آمریکا می‌باشد، به عنوان محل اتصال خطوط راه‌آهن در منطقه و هم چنین مرکز پروازهای بین‌المللی و سایر پروازها به تمام نقاط آمریکا شناخته می‌شود. در مرکز شهر شیکاگو برج سیرز قرار دارد که با ۴۴۷ متر ارتفاع، از مرتفع‌ترین برج‌های جهان می‌باشد. غرب میانه شهرهای بزرگ و مهم دیگری نیز دارد، اما بیشتر به دلیل شهرک‌های کوچکش، معروف می‌باشد. ایالات غرب میانه را گاهی «منطقه مرکزی و حیاتی» ایالات متحده آمریکا می‌نامند.
ایالت‌های جنوب غربی آمریکا یکی از مناطق جغرافیایی و فرهنگی ایالات متحده آمریکا می‌باشند.
بزرگ‌ترین شهرهای منطقه جنوب غربی، شهر فینیکس، سن دیگو، سانتافه،لاس وگاس، سن آنتونیو،سان فرانسیسکو و لس آنجلس هستند.
امروزه جنوب غرب با کارخانه‌ها، بانک‌ها و سیستم حمل و نقل پیشرفته اش، تبدیل به یک منطقه بسیار ثروتمند و مدرن شده‌است. در سرتاسر ایالات جنوب غربی، آسمان خراش‌های متعدد و بلندی به چشم می‌خورند و به خاطر آب و هوای گرم این ایالات، توریست‌ها و افراد بازنشسته زیادی از تمامی ایالات آمریکا و کشور کانادا به جنوب می‌آیند. این توریست‌ها، اعم از این که بازنشسته باشند یا صرفاً برای تفریح و تعطیلات به این مناطق آمده باشند، در این ایالات آفتابی، مجموعه‌ای از فرصت‌های شغلی مناسب و حال و هوای سنتی این ایالات استفاده می‌کنند.
جنوب غرب، سرزمین چشم‌اندازهای با شکوه و زیبا، از جنگل‌های سرسبز و گسترده تا دشت‌ها و صحراهای وسیع و بی‌انتها است. پارک ملی گرند کنیون در آریزونا، یکی از زیباترین مناظر طبیعی آمریکا و یکی از منحصر بفردترین چشم‌اندازهای طبیعی جهان است. همچنین دره خاطره در ایالت یوتا، محل فیلم برداری بسیاری از فیلم‌های وسترن بوده‌است. این دره، محل مخصوص سرخ پوستان قبیله ناواحو – پرجمعیت‌ترین قبیله سرخ پوستان – به‌شمار می‌رود. زمین‌های اختصاصی بسیاری دیگر از قبایل سرخ پوست مانند قبیله‌های هاپی، زونی، پوئبلو و آپاچی نیز در این منطقه می‌باشد.
قسمت‌های جنوبی ایالات غربی قبلاً متعلق به کشور مکزیک بوده‌است و آمریکا پس از جنگ‌هایش با مکزیک بین سال‌های ۴۸-۱۸۴۶ این ایالات را به خاک خود ضمیمه کرد. از همین رو تأثیر فرهنگ و آداب و رسوم مکزیک را به وضوح در این قسمت‌ها می‌توان دید و درصد بالایی از جمعیت این نواحی از تبار آمریکایی- مکزیکی هستند.
نفوذ این منطقه در صحنه سیاسی آمریکا غیرقابل انکار می‌باشد؛ لیندون بینز جانسون و جرج بوش هر دو از تگزاس بودند. جان مک کین از آریزونا، و بیل ریچاردسون از نیومکزیکو است.
ایالت آریزونا علی‌رغم تابستان‌های داغ از مشکلاتی مانند سیل، گردباد و زلزله در امان است و در زمستان آب و هوایی معتدل دارد و از این جهت به صورت یک رقیب جدی برای ایالات جنوبی در جذب سرمایه، توریسم وافراد بازنشسته در آمده‌است. همچنین لاس وگاس و ایالت نوادا که به عنوان مراکز بازی قمار در جهان شناخته می‌شوند.
با وجود کمبود آب در ایالات غربی، احداث سد بر روی رود کلرادو و دیگر رودهای این ایالات و پروژه‌های آب‌رسانی به آریزونای مرکزی، باعث شده‌است که شهرهای فینیکس مرکز آریزونا و آلبکرکی در نیومکزیکو که زمانی شهرک‌هایی کوچک بودند، اکنون تبدیل به شهرهایی بزرگ با جمعیت زیاد شوند. پروژه‌های انتقال آب به این ایالات از فواصل دور، هم چنین باعث ایجاد امکان کشاورزی و گسترش مزارع غلات در این ایالات شده‌است و اقتصاد این مناطق را رونق بخشیده است. شهرهای سانتا فه و تائوس در نیومکزیکو، مرکز هنرهایی مانند نقاشی، مجسمه‌سازی و اپرا هستند.
غرب ایالات متحدهٔ آمریکا ناحیه‌ای از مناطق جغرافیایی و فرهنگی ایالات متحدهٔ آمریکا است.
آمریکاییان، اغلب از ایالات غربی به عنوان آخرین ایالاتی که مهاجران در آن ساکن شدند، نام می‌برند، اما قدمت اسکان مهاجران در کالیفرنیا بیشتر از اکثر ایالات غرب میانه است. چندین سال پیش از جنگ استقلال آمریکا، کشیش‌های اسپانیایی برای تبلیغ مسیحیت به کالیفرنیا می‌رفتند. در سدهٔ نوزدهم نیز کالیفرنیا و اورگن پیش از بسیاری از ایالت‌های شرقی به ایالات متحدهٔ آمریکا پیوستند.
جمعیت در ایالات غربی پراکنده و کم است، زیرا میلیون‌ها هکتار از زمین‌های بکر و دست نخورده این ایالات به صورت پارک‌های ملی و در تملک دولت فدرال می‌باشد. پارک‌های ملی یوسیمیتی، یلواستون، سکویا و دره مرگ (دس ولی) همگی در این مناطق واقع شده‌اند. این پارک‌های ملی محلی برای تفریح و گذراندن اوقات فراغت آمریکایی‌ها و هم چنین فعالیت‌هایی نظیر ماهی‌گیری، چادر زدن، پیاده‌روی، قایق‌سواری، هیزم شکنی و استخراج معادن هستند.
قسمت‌های جنوبی ایالات غربی پیشتر متعلق به کشور مکزیک بوده‌است و آمریکا پس از جنگ‌هایش با مکزیک میان سال‌های ۴۸–۱۸۴۶ این ایالات را به خاک خود ضمیمه کرد. از همین رو تأثیر فرهنگ و آداب و رسوم مکزیک را به وضوح در این قسمت‌ها می‌توان دید و درصد بالایی از جمعیت این نواحی از تبار آمریکایی-مکزیکی هستند.
مشهورترین نویسندگان غرب عبارت‌اند از: جان اشتاین بک، که رمان خوشه‌های خشم او بسیار معروف می‌باشد و زین گری، زادهٔ اوهایو و مقیم در کالیفرنیا، که رمان او به نام «سواران مراتع آتشین» تصویری ایده‌آلیستی از غرب اولیه ارائه می‌دهد.
از چشم‌اندازهای مشهور غرب می‌توان به برج شیطان در وایومینگ (این برج را در فیلم برخورد نزدیک از نوع سوم می‌توانید ببینید) و پل رنگین کمان در یوتا، بزرگ‌ترین پل طبیعی جهان، اشاره کرد.
آرایا-مائستو دهستانی در استان آلابای اسپانیا است.
در این دهستان ۷۲۸ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۱۲۲٫۹۵ کیلومتر مربع است.
آراسوا-اوباروندیا دهستانی در استان آلابای اسپانیا است.
در این دهستان ۸۶۲ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۵۷٫۵۰ کیلومتر مربع است.
آرسینیگا دهستانی در استان آلابای اسپانیا است.
در این دهستان 1631 نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان 27.51 کیلومتر مربع است.
آسپارنا دهستانی در استان آلابای اسپانیا است.
در این دهستان ۱۵۸۳ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۶۵٫۰۱ کیلومتر مربع است.
آیالا/آیارا دهستانی در استان آلابای اسپانیا است.
در این دهستان ۲۶۲۵ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۱۴۰٫۸۸ کیلومتر مربع است.
بانیُس د ابرو/مانیوئتا دهستانی در استان آلابای اسپانیا است.
در این دهستان 367 نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان 9.45 کیلومتر مربع است.
باروندیا دهستانی در استان آلابای اسپانیا است.
در این دهستان ۷۹۵ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۹۷٫۲۶ کیلومتر مربع است.
برانتبییا دهستانی در استان آلابای اسپانیا است.
در این دهستان ۴۴۲ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۳۵.۴۶ کیلومتر مربع است.
برندو دهستانی در استان آلابای اسپانیا است.
در این دهستان ۵۶۹ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۱۳۰٫۷۰ کیلومتر مربع است.
کامپسو/کانپسو دهستانی در استان آلابای اسپانیا است.
در این دهستان ۱۰۷۵ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۸۵٫۱۳ کیلومتر مربع است.
البورگو/بورخلو دهستانی در استان آلابای اسپانیا است.
در این دهستان ۴۸۰ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۳۲٫۳۹ کیلومتر مربع است.
السیگو دهستانی در استان آلابای اسپانیا است.
در این دهستان ٩٣٢ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ١٦.٢٨ کیلومتر مربع است.
البییار/بیلار دهستانی در استان آلابای اسپانیا است.
در این دهستان ۳۵۰ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۱۷٫۵۴ کیلومتر مربع است.
هارانا/بایه د آرانا دهستانی در استان آلابای اسپانیا است.
در این دهستان ۳۲۹ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۳۹.۱۹ کیلومتر مربع است.
ایرونیا د اُکا دهستانی در استان آلابای اسپانیا است.
در این دهستان 2437 نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان 53.12 کیلومتر مربع است.
ایرورایس-گاونا دهستانی در استان آلابای اسپانیا است.
در این دهستان 474 نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان 46.87 کیلومتر مربع است.
کریپان دهستانی در استان آلابای اسپانیا است.
در این دهستان ۱۸۸ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۱۲,۵۹ کیلومتر مربع است.
کوارتانگو دهستانی در استان آلابای اسپانیا است.
در این دهستان ۳۶۴ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۸۴.۵۷ کیلومتر مربع است.
لاباستیدا دهستانی در استان آلابای اسپانیا است.
در این دهستان 1434 نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان 38.41 کیلومتر مربع است.
لاگران دهستانی در استان آلابای اسپانیا است.
در این دهستان 191 نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان 45.34 کیلومتر مربع است.
لاگواردیا دهستانی در استان آلابای اسپانیا است.
در این دهستان 1485 نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان 81.09 کیلومتر مربع است.
لانتسیگو دهستانی در استان آلابای اسپانیا است.
در این دهستان 673 نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان 24.21 کیلومتر مربع است.
لانتارُن دهستانی در استان آلابای اسپانیا است.
در این دهستان ۹۵۷ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۶۱٫۶۸ کیلومتر مربع است.
لاپوئبلا د لابارکا دهستانی در استان آلابای اسپانیا است.
در این دهستان 842 نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان 5.96 کیلومتر مربع است.
لاودیو/یُدیو دهستانی در استان آلابای اسپانیا است.
در این دهستان ۱۸۴۷۸ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۳۷٫۵۸ کیلومتر مربع است.
لگوتیانو دهستانی در استان آلابای اسپانیا است.
در این دهستان ۱۵۱۷ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۴۵٫۷۰ کیلومتر مربع است.
لسا دهستانی در استان آلابای اسپانیا است.
در این دهستان ۲۲۲ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۱۰.۰۴ کیلومتر مربع است.
مُردا د آلابا دهستانی در استان آلابای اسپانیا است.
در این دهستان ۲۷۴ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۸.۶۸ کیلومتر مربع است.
ناباریداس دهستانی در استان آلابای اسپانیا است.
در این دهستان ۲۱۱ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۸٫۸۵ کیلومتر مربع است.
اُکُندو دهستانی در استان آلابای اسپانیا است.
در این دهستان ۱۰۳۲ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۲۹,۸۱ کیلومتر مربع است.
پنیاسرادا-اوریساهارا دهستانی در استان آلابای اسپانیا است.
در این دهستان ۲۶۰ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۵۶.۹۶ کیلومتر مربع است.
ریبرا آلتا دهستانی در استان آلابای اسپانیا است.
در این دهستان ۶۰۲ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۱۱۹٫۲۵ کیلومتر مربع است.
ریبرا باخا/اریبرا بیتیا دهستانی در استان آلابای اسپانیا است.
در این دهستان ۱۰۹۸ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۲۷,۸۵ کیلومتر مربع است.
سالباتیرا/آگوراین دهستانی در استان آلابای اسپانیا است.
در این دهستان ۴٬۲۱۷ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۳۸ کیلومتر مربع است.
سامانیگو دهستانی در استان آلابای اسپانیا است.
در این دهستان ۳۰۸ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۱۰ کیلومتر مربع است.
سان مییان/ دُنِمیلیاگا دهستانی در استان آلابای اسپانیا است.
در این دهستان ۷۱۶ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۸۵٫۳۴ کیلومتر مربع است.
اورکابوستایس دهستانی در استان آلابای اسپانیا است.
در این دهستان ۱۰۴۸ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۶۰٫۲۳ کیلومتر مربع است.
بالدگُبیا دهستانی در استان آلابای اسپانیا است.
در این دهستان 1076 نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان 243.44 کیلومتر مربع است.
بییابوئنا د آلابا/اسکوئرناگا دهستانی در استان آلابای اسپانیا است.
در این دهستان 325 نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان 8.47 کیلومتر مربع است.
یکُرا دهستانی در استان آلابای اسپانیا است.
در این دهستان ۲۸۶ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۱۸٫۷۵ کیلومتر مربع است.
سالدوندو دهستانی در استان آلابای اسپانیا است.
در این دهستان ۱۷۶ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۱۱.۹۸ کیلومتر مربع است.
سامبرانا دهستانی در استان آلابای اسپانیا است.
در این دهستان ۳۶۲ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان 39.70 کیلومتر مربع است.
سیگُیتیا دهستانی در استان آلابای اسپانیا است.
در این دهستان ۱۴۰۷ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۱۰۲٫۰۰ کیلومتر مربع است.
سویا دهستانی در استان آلابای اسپانیا است.
در این دهستان 2329 نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان 122.57 کیلومتر مربع است.
ایالت‌های ساحلی اقیانوس اطلس آمریکا منطقه‌ای در آمریکا است که بین نیو انگلند و جنوب ایالات متحده واقع شده‌است. تعریف دقیق آن بسته به منبع متفاوت است ولی این منطقه اغلب شامل ایالت نیویورک، نیوجرسی، پنسیلوانیا، دلاور, مریلند، واشینگتن، دی.سی., ویرجینیا، و ویرجینیای غربی می‌شود. هنگام بحث بر سر اقلیم، کنتیکت (مخصوصاً جنوب آن) اغلب شامل این ایالات در نظر گرفته می‌شود. ایالات میانه اطلس در توسعهٔ فرهنگ، بازرگانی، تجارت و صنعت آمریکا نقش مهمی داشته‌اند.
اگر نیوانگلند مرکز دانشمندان و تهیه‌کننده سرمایه برای هزینه‌های شکوفایی آمریکا در دوران انقلاب صنعتی بود، ایالات کنار اقیانوس اطلس مرکز صنایع سنگین و کارگری بودند. بزرگ‌ترین ایالات این ناحیه، نیویورک و پنسیلوانیا، تبدیل به مراکز کارخانه‌های صنایع سنگین مانند آهن، شیشه و فولاد شدند.
مهاجران این منطقه از تنوع و گستردگی بیشتری نسبت به مهاجران نیوانگلند برخوردار بودند. مهاجران هلندی در مناطق پایین دست رودخانه هودسن – مکانی که امروزه به نام نیویورک می‌شناسیم –مستقر شدند. سوئدی‌ها به ایالت دلاویر رفتند و کاتولیکهای انگلیسی، مریلند را بنیان گذاشتند. یک عده از پروتستانهای انگلیسی به نام فرقه کوایکرها نیز، در پنسیلوانیا مستقر شدند. در آن زمان کلیه این مناطق تحت حکومت انگلستان بود، اما بسیاری از مهاجران از نقاط گوناگون به این ایالت‌ها می‌آمدند و با مهاجرت تعداد زیادی آلمانی به این مناطق، یک جامعه آلمانی نیز در آن جا به وجود آمد.
مهاجران اولیه این ایالات، عموماً کشاورز یا تاجر بودند و این منطقه حکم یک پل ارتباطی بین شمال و جنوب آمریکا را داشت. فیلادلفیا که بین نیوانگلند و ایالات جنوبی قرار دارد، مرکز تشکیل کنگره قاره‌ای آمریکا بود؛ مجمع نمایندگان ۱۳ایالت آمریکا که جرقه استقلال آمریکا را زدند. هم چنین اعلامیه استقلال ایالات متحده آمریکا در سال ۱۷۷۶ و قانون اساسی ایالات متحده آمریکا در سال ۱۷۸۷ نیز در شهر فیلادلفیا شکل گرفتند. نیویورک و فیلادلفیا، ۲ پایتخت اولیه آمریکا بودند.
ایالات ساحلی اقیانوس اطلس دارای اهمیت تاریخی و سیاسی بسیار زیادی می‌باشند. مدرسه نظامی وست پوینت در نیویورک و مؤسسه آموزشی علوم دریایی در آناپولیس مریلند، نشان دهنده اهمیت این ایالات می‌باشند. هم چنین جزیره الیس در نیویورک، برای هزاران مهاجر در اوایل قرن بیستم، دروازه ورود به آمریکا شناخته می‌شد.
با گسترش سریع و روزافزون صنایع در این ایالات، رودخانه‌ها – مانند رودهای هودسن و دلاور– تبدیل به مسیرهایی استراتژیک برای حمل و نقل دریایی شدند. به همین جهت شهرهای کنار رودخانه‌ها – نیویورک کنار رودخانه هودسن، فیلادلفیا کنار رودخانه دلاویر و بالتیمور در کنار خلیج چساپیک – به‌طور شگفت‌آوری رشد کردند. امروزه نیویورک هنوز هم به عنوان بزرگ‌ترین شهر آمریکا و مرکز فعالیت‌های فرهنگی و قطب اقتصادی کشور شناخته می‌شود.
از آثار فرهنگی و هنری معروف نیویورک می‌توان به اپرای متروپولیتن، اپرای نیویورک سیتی، باله نیویورک سیتی، موزه متروپولیتن نیویورک و موزه گوگنهایم نیویورک اشاره کرد. شماری از نویسندگان و هنرمندان معروف این مناطق هم عبارت‌اند از: ادگار آلن پو، شاعر و نویسنده داستان‌های کوتاه، والت ویتمن، شاعر، آرتور میلر، نمایشنامه‌نویس و نویسندگان معاصر جان آپدایک و فیلیپ روث.
ایالات ساحلی اقیانوس اطلس نیز مانند نیو اینگلند، شاهد انتقال بسیاری از صنایع و کارخانه‌های تولیدی خود به دیگر مناطق با هزینه‌های تولید کم‌تر بوده‌اند. اکنون اقتصاد این ناحیه بیشتر بر پایه صنایع داروسازی، صنایع ارتباطی و امور خدماتی می‌باشد.
ایالت‌های نیو-اینگلند آمریکا ناحیه‌ای از مناطق جغرافیایی و فرهنگی ایالات متحده آمریکا واقع در شمال شرق این کشور که متشکل از شش ایالت رود آیلند، کنتیکت، ورمانت، ماساچوست، مین و نیو همپشایر است.
نیواینگلند به عنوان کوچک‌ترین بخش در تقسیم‌بندی جغرافیایی ایالات متحده آمریکا، دشت‌ها و مزارع حاصلخیز و آب و هوای معتدلی ندارد، با این حال نقشی برجسته در تاریخ آمریکا ایفا نموده‌است. از قرن هفدهم تا قرن نوزدهم، نیوانگلند مرکز ادبی و اقتصادی آمریکا بود.
مهاجران اولیه‌ای که به نیوانگلند آمدند، پروتستانهای محافظه کار انگلیسی (پیوریتن‌ها) بودند که در جستجوی آزادی مذهبی، از کشورشان مهاجرت کرده بودند. آن‌ها قالب بندی سیاسی خاصی را به این منطقه دادند – انجمن شهر که توسط سالخوردگان و کلیسا اداره می‌شد، محلی بود که شهروندان در آن جمع می‌شدند تا مسائل و موضوعات مختلف را به بحث بگذارند. البته تنها مردان متشخص و متمول اجازه رأی داشتند. این جلسات انجمن شهر، باعث نفوذ و همکاری گسترده اهالی نیواینگلند در امور سیاسی و دولتی شد. امروزه هنوز هم این جلسات در بسیاری از شهرهای ایالات نیوانگلند برگزار می‌شود، البته با این تفاوت که اکنون زنان هم می‌توانند در این جلسات شرکت کنند.
به علت طبیعت کوهستانی و غیر حاصلخیز نیوانگلند، کشاورزی و مزرعه داری در این ایالات، بر خلاف ایالات جنوبی، غیرممکن بود. به همین علت از سال ۱۷۵۰ به بعد ساکنان نیوانگلند برای امرار معاش به حرفه‌های دیگر روی آوردند و کشتی سازی، ماهیگیری، تجارت و بازرگانی تبدیل به فعالیت‌های اصلی اهالی نیوانگلند شد. در زمینه تجارت و بازرگانی، اهالی نیوانگلند خصوصیات بارزی مانند سخت کوشی و پشتکار، زیرکی، تدبیر و صرفه جویی و ابتکار و خلاقیت از خود نشان دادند. با آمدن انقلاب صنعتی به آمریکا در نیمه اول قرن نوزدهم، این خصوصیات و استعداد مردم نیوانگلند در تجارت سبب شد تا در شهرهای ماساچوست، کانکتیکت و رودآیلند، کارخانه‌های متعددی برای تولید انواع کالاها مانند پارچه، تفنگ و ساعت تأسیس شود. شهر بوستون به عنوان مرکز اقتصادی نیوانگلند، تأمین‌کننده سرمایه اصلی جهت راه‌اندازی این صنایع بود.
در سال‌های اخیر، اکثر کارخانه جات و صنایع از این منطقه پرجمعیت، به ایالت‌ها و کشورهای دیگر که هزینه تولید در آن‌ها پایین‌تر است، منتقل شده‌اند. با این حال به علت وجود صنایع میکروالکترونیک، کامپیوتر و بیوتکنولوژی و هم چنین دانشگاه‌های معروف، خدمات مالی و بانکی مناسب، توریسم و داروسازی در این مناطق، باعث رشد و قدرت اقتصادی نیواینگلند شده‌است.
نیواینگلند از نظر فرهنگی بسیار پیشرو و مترقی می‌باشد. وجود موسساتی هم چون ارکستر سمفونی بوستون و موزه هنرهای زیبا، به این ناحیه بار فرهنگی بالایی داده‌است. از نظر علمی و دانشگاهی نیز نیوانگلند جزو برترین مناطق آمریکا می‌باشد. شماری از برجسته‌ترین و بانفوذترین دانشگاه‌ها و کالج‌های دنیا در این منطقه هستند. دانشگاه‌هایی مانند هاروارد، ییل، براون، دارتموث، ولسلی، اسمیت، ام تی هالیوک، ویلیامز، آمهرست و وسلیان شماری از دانشگاه‌های نیواینگلند می‌باشند.
از آثار ادبی مشهور نیواینگلند می‌توان به کتاب‌های والدن و زندگی در بیشه زار اثر تورو اشاره کرد. امیلی دیکنسون و رابرت فراست نیز اهل نیواینگلند بودند. هریت بیچر استو، نویسنده کتاب معروف کلبه عمو تام، که تأثیر بزرگی بر جنبش آزادی بردگان داشت، نیز از نیواینگلند بود.
از زمانی که برخی از ساکنان اصلی نیوانگلند به مرور زمان، به غرب مهاجرت کردند، مهاجران جدیدی از کانادا، ایرلند، ایتالیا و اروپای شرقی به نیوانگلند آمدند. اما علی‌رغم این جابجایی جمعیت، روح و جوهره اصلی معماری در نیوانگلند تغییری نکرده‌است. این موضوع را هنوز می‌توان در خانه‌های چوبی، برج‌های کلیسای سفید و چراغ‌های دریایی که در سرتاسر سواحل اقیانوس اطلس به چشم می‌خورند، مشاهده کرد.
پروین پژواک (زادهٔ ۱۳۴۵، کابل) داستان‌نویس و شاعر معاصر افغانستان است.
پژواک تحصیلات ابتدایی را در لیسه ملالی و تحصیلات عالی را در رشته طب کودکان در انستیتوی ابوعلی سینای بلخی کابل به پایان رساند.
در حال حاضر به همراه همسر و فرزندانش (دو دختر و دو پسر) در ایالت اونتاریوی کانادا زندگی می‌کند.
از پروین پژواک تاکنون مجموعه داستان «نگینه و ستاره» و رمان «سلام مرجان» و مجموعه شعر «مرگ خورشید» منتشر شده‌است.
تلویزیون آریانا، بازدید ۲۲ فوریه
میچیو کاکو (زادهٔ ۲۴ ژانویه ۱۹۴۷ کالیفرنیا) فیزیکدان مشهور آمریکایی ژاپنی تبار است.
وی شاگرد ادوارد تلر و از نظریّه‌پردازان بزرگ فیزیک کنونی جهان است. کاکو از بنیانگذاران نظریه ریسمان است. او کتاب‌های درسی در زمینهٔ نظریه ریسمان و نظریهٔ کوانتومی میدان دارد. او فارغ‌التحصیل دانشگاه هاروارد ودکتری خویش را نیز از دانشگاه برکلی گرفته است. او در حال حاظر استاد کالج شهری نیویورک است.
او از طرفداران محیط زیست و از مخالفان به‌کارگیری انرژی هسته‌ای شکافته است. همچنین یکی از حامیان پروژه جستجوی هوش فرازمینی (ستی) می‌باشد.
با شیزیو کاکو ازدواج کرده و دو دختر دارد.
مهم‌ترین کتاب این فیزیک‌دان، فیزیک غیرممکن‌ها نام دارد که در زمرهٔ پرفروش‌ترین کتاب‌های علمی قرار گرفته‌است. میچیو کاکو به‌طرز شگفت‌انگیزی در بیان مفاهیم بسیار دشوار و پیچیده به زبانی ساده مهارت دارد.
کاکو اعتبار ضد هسته‌ای خود را مدیون اطلاعاتی است که از طریق برنامه‌هایی که طی سال‌های دانشجویی در کالیفرنیا در شبکه رادیویی پسیفیکا می‌شنید، کسب کرده‌است. در این دوره بود که او تصمیم گرفت از همکاری در زمینه توسعه نسل بعدی سلاح‌های هسته‌ای در ارتباط با مربی خود، ادواردتلر، صرف‌نظر کرده و در عوض، بر تحقیق، آموزش، نوشتن و پذیرش فرصت‌های رسانه‌ای برای آموزش تمرکز نمود. کاکو به گروه دیگری مانند هلن کالدیکات، جاناتان شل و کسانی که با اقدام صلح مرتبط بودند، پیوست یعنی کسانی که در ایجاد جنبش جهانی، خلع سلاح هسته‌ای در دهه ۱۹۸۰، در دوران ریاست جمهوری رونالد ریگان، نقش مهمی را به عهده داشتند.
به اعتقاد کاکو، سرنوشت بشریت به سادگی می‌تواند برپایه یک مدل توسعه توضیح داده شود. برپایه این مدل توسعه، انسان در طول تکامل خود چهار مرحله تمدن را پشت سر می‌گذارد:
تمدن نوع ۰ - در این تمدن، خود ما، یعنی انسانها وجود دارند که برپایه سطح فناوری ما می‌تواند گامهایی به عقب یا جلو بردارد.
تمدن نوع ۱- به اعتقاد «کاکو» تمدن نوع اول ۱ نزدیک بشریت است. به گفته این فیزیکدان، ما در مرحله گذار از نوع ۰ به نوع ۱ هستیم که از نشانه‌های آن می‌توان به فرهنگ بیش از همیشه جهانی شده، منابع جدید انرژی در حال توسعه و … اشاره کرد.
تمدن نوع ۲- یک خیز واقعی کیفیت که به گفته این دانشمند، یک تمدن نوع ۲ به صورت مجازی کاملاً جاودانه و نامیرا است؛ بنابراین در این تمدن هیچ چیز از بین نمی‌رود.
تمدن نوع ۳- تمدنی است که بر تمام قوانین فیزیک و در نتیجه کنترل بر روی فضا و بر روی انرژی حاصل از هزاران ستاره تسلط دارد. کهکشان را بدون مشکل کاوش می‌کند، سیارات را با استفاده از روباتهای هوشمند می‌بیند و می‌تواند با سرعت زیاد سفرهای فضایی انجام دهد.
ابرفضا، نشر اشراقیه، چاپ اول ۱۳۸۲
پرش بانجی یا بانجی جامپینگ فعالیتی می‌باشد که در آن فرد خود را توسط محافظ و طناب فنردار از ارتفاعی بلند به پایین پرتاب می‌کند.
این ورزش توسط افرادی در دههٔ ۱۹۵۰ میلادی در ابتدا انجام می‌شده‌است. در همان سال‌ها پس از اینکه تلویزیون بی‌بی‌سی در یک برنامه مستند ساختهٔ دیوید فردریک اتنبورو این ورزش و ورزشکارانش را معرفی کرد، بانجی مشتاقان زیادی در دنیا پیدا کرد. این برنامه در جمهوری وانواتو ساخته شده‌بود و افرادی حادثه‌جو با بستن طناب به قوزک پایشان به پایین می‌پریدند.
این ورزش به‌طور مدرن برای اولین بار در آوریل ۱۹۷۹ میلادی در بریستول، انگلستان توسط چهار نفر از اعضای کلوب ورزشهای خطرناک انجام شد و این چهار نفر از روی پل معلق کلیفتون به پایین پریدند.
رهبر این عملیات دیوید کیرک نام داشت که بلافاصله بعد از پایان عملیات دستگیر شد. دیوید چندی بعد به آمریکا رفت و از روی پلهای گلدن گیت و رویال جورج پرید و باعث محبوبیت این ورزش در بین آمریکایی‌ها شد.
باشگاه پرش بانجی توچال در شهریور ماه سال ۱۳۸۶ برپا شده‌است و از ابتدای سال ۱۳۸۷ به صورت جدی‌تر به فعالیت خود ادامه می‌دهد. این باشگاه شامل یک پیست اسکیت، کافی شاپ و دکلی چهل متری می‌باشد که پرش‌ها از روی آن انجام می‌پذیرد. در روز افتتاح این مجموعه پیمان ابدی از بدلکاران ایرانی اولین پرش را انجام داد.
از افراد معروفی که به این ورزش روی آوردند و این ورزش را در ایران محبوب‌تر از قبل کردند می‌توان به یاس، خوانندهٔ معروف زیرزمینی، اشاره کرد.بانک اطلاعات نشریات کشور
در شهر ورزش واقع در ضلع غربی بوستان ولایت نیز امکانات این ورزش تعبیه شده‌است. ارتفاع آن حدود ۴۰ متر است. استفادهٔ خانم‌ها نیز از آن امکان‌پذیر است.
این ورزش اکنون علاوه بر تهران در شهر های کیش مشهد شیراز نیز قابل دسترسی است . قبل از شروع نکات ایمنی در این ورزش بسیار مهم است
این امکانات در ضلع جنوبی مجتمع تفریحی ورزشی گنج‌نامهٔ همدان با ارتفاع ۴۵ متر است.
پرش از وسیله پرنده یا ارتفاع ثابت به وسیله چتر را چتربازی می‌گویند.
چتربازی دارای انواع مختلف است:
نوعی از چتربازی می‌باشد که در چتر آن به صورت اتوماتیک بعد از پرش چترباز از وسیله پرنده باز شده و چترباز نقشی در باز کردن چتر ندارد. این نوع چتربازی بیشتر کاربرد نظامی دارد ولی بعلت داشتن اشکالاتی، در اکثر نقاط دنیا این روش چتربازی در حال محو شدن است.
نوعی از چتربازی است که شخص چترباز اقدام به بازکردن چتر خود می‌نماید این روش چتربازی به علت داشت کنترل بیشتر بر روی چتر - سرعت بالا - امکان پرش در سرعت بالای باد - امکان سقوط بیشتر برای چترباز (باز کردن چتر در اختیار چترباز است) بیشتر مورد توجه است.
در کل تمام ورزش‌ها باعث کاش استرس، افزایش تستسترون در بدن و… می‌شود. اما از ویژگی‌های چتربازی می‌توان به هیجان زیاد کاهش فکر و خیال و… اشاره کرد.
جمهوری تگزاس یک کشور مستقل در آمریکای شمالی بود که بین سال‌های ۱۸۳۶ تا ۱۸۴۵ وجود داشت.
پس از اینکه مکزیک از اسپانیا اعلام استقلال کرد، طولی نکشید که تگزاس نیز از مکزیک در سال ۱۸۳۶ اعلام استقلال نمود. مکزیک ادعای استقلال را نپذیرفت، و قشون جنگی به تگزاس اعزام نمود. پس از اینکه ژنرال سانتا آنای مکزیکی در سن آنتونیو در نبرد آلامو به پیروزی رسید، سرانجام توسط ژنرال ساموئل هیوستون در مکان شهر هیوستون کنونی شکست خورد و ارتش مکزیک به زانو درآمد و تگزاس مستقل شد.
از آنجا که مکزیک استقلال تگزاس را مورد اختلاف قرار داد، مرز جنوبی و غربی این جمهوری با مکزیک مورد اختلاف بود. تگزاس ادعا کرد ریو گراند به عنوان مرز جنوبی آن است، در حالی که مکزیک اصرار داشت که رودخانه نوسس مرز است. در عمل، بسیاری از مناطق مورد مناقشه توسط Comanche و خارج از کنترل هر یک از ایالت‌ها اشغال شده بود، اما ادعای تگزاسی‌ها شامل مناطق شرقی نیومکزیکو بود که در طول این دوره توسط مکزیک اداره می‌شد.
در سال ۱۸۴۵ تگزاس مجبور شد تا عضویت در ایالات متحده را بپذیرد تا بتواند بدهی ده میلیون دلاری خود را پرداخت کند. با این حال، ایالات متحده وارث اختلافات مرزی جنوب و غرب با مکزیک بود، که از به رسمیت شناختن استقلال تگزاس یا پیشنهادهای ایالات متحده برای خرید سرزمین خودداری کرده بود. در نتیجه، این الحاق باعث جنگ مکزیک و آمریکا (۱۸۴۶–۱۸۴۸) شد.
سام هیوستون و میرابو لامار هر دو به‌عنوان رئیس‌جمهور جمهوری تگزاس خدمت نمودند.
در اواخر دوران استعمار اسپانیا، تگزاس یکی از استان‌های بین‌المللی بود و این منطقه در تاریخ‌نگاری به نام تگزاس اسپانیا شناخته می‌شود. اگرچه توسط اسپانیا ادعا می‌شد، اما به‌طور رسمی توسط این امپراتوری استعمار نشد تا زمانی که رقابت منافع فرانسه در قلعه سنت لوئیس اسپانیا را تشویق به استقرار دائمی در منطقه کرد. این منطقه توسط گروه‌های بومی موجود اشغال و ادعا شد. تهاجم‌های تبلیغاتی پراکنده در طول دوره از دهه ۱۶۹۰ تا ۱۷۱۰، قبل از تأسیس سن آنتونیو به عنوان یک شهرک غیرنظامی دائمی، در منطقه رخ داده‌است.با توجه به جمعیت نسبتاً متراکم بومیان منطقه، دور بودن آن از مراکز جمعیتی اسپانیا نو و نبود منابع ارزشمند آشکاری از جمله نقره، تگزاس فقط تعداد کمی از جمعیت اروپا را داشت، اگرچه اسپانیا حضور نظامی کمی برای محافظت از مسیحیان داشت. مبلغینی که در میان قبایل بومی آمریکا کار می‌کنند و به عنوان یک محافظ علیه فرانسه در لوئیزیانا و آمریکای شمالی بریتانیا عمل می‌کنند.
در سال ۱۷۶۲، بوربن فرانسه بیشتر ادعاهای خود در مورد آمریکای شمالی از جمله ادعای خود در تگزاس و همچنین فضای داخلی وسیعی را که به لوئیزیانای اسپانیا تبدیل شد، به بوربن اسپانیا واگذار کرد. طی سالهای ۱۷۹۹ تا ۱۸۰۳، اوج امپراتوری ناپلئونی در فرانسه، اسپانیا لوئیزیانا را به فرانسه بازگرداند، و سپس بلافاصله سرزمین را به ایالات متحده فروخت. وضعیت تگزاس در طی این انتقالها نامشخص بود و تا سال ۱۸۱۹ که معاهده آدامز-اونیس بین اسپانیا و ایالات متحده فلوریدا اسپانیا را به ایالات متحده واگذار کرد، حل نشد و مرز مشخصی بین تگزاس و لوئیزیانا برقرار شد.
با شروع جنگ استقلال مکزیک از سال ۱۸۱۰، اسپانیا نو به دنبال رابطه ای متفاوت با تاج اسپانیا بود. برخی از انگلیس آمریکایی‌ها در لشکر مکزیک علیه اسپانیا در لشکر کشی‌های جنگنده جنگیدند. یکی از اینها، گوتیرس-مگی اکسپدیشن (همچنین به عنوان ارتش جمهوری‌خواه شمال شناخته می‌شود) متشکل از گروهی متشکل از ۱۳۰ آمریکایی انگلیسی به سرپرستی برناردو گوتیرس د لارا. با تلاشهای آگوستوس مگی، گوتیرس دو لارا جدایی مکزیک از اسپانیا را آغاز کرد. با حمایت نیروهای تازه استخدام شده و به رهبری ساموئل کمپر (که پس از مرگ وی در جنگ در سال ۱۸۱۳ جانشین مگی شد)، این لشکرکشی پیروزی‌هایی را علیه سربازان به رهبری مانوئل ماریا د سالسدو فرماندار اسپانیا به‌دست آورد.
پیروزی آنها در نبرد Rosillo Creek سالسدو را متقاعد کرد که در اول آوریل ۱۸۱۳ تسلیم شود. او دو روز بعد اعدام شد. در ۶ آوریل ۱۸۱۳، ارتش پیروز جمهوری خواه شمال، قانون اساسی را تهیه کرد و جمهوری مستقل تگزاس را اعلام کرد و رئیس‌جمهور آن گوتیارز بود.Weber (1992), p. 299. به زودی ناامید از رهبری مکزیک، انگلیس آمریکایی‌ها تحت نظارت کمپر به ایالات متحده بازگشتند.
جمهوری موقت تگزاس در ۱۸ اوت ۱۸۱۳ با نبرد مدینه به پایان رسید، جایی که ارتش اسپانیا ارتش جمهوری خواهان شمال را در هم کوبید. انتقام‌های سخت علیه شورشیان تگزاس بی‌اعتمادی عمیقی نسبت به مقامات سلطنتی اسپانیا ایجاد کرد و جانبازان نبرد مدینه بعداً رهبران انقلاب تگزاس و امضا کنندگان اعلامیه استقلال تگزاس از مکزیک ۲۰ سال بعد شدند.
پس از ناکامی در اکسپدیشن، برای شش سال دیگر هیچ فشار جدی برای «جمهوری تگزاس» وجود نخواهد داشت، تا اینکه در سال ۱۸۱۹، جیمز لانگ نجیب‌زاده ویرجینیا در تلاش برای «آزاد سازی» منطقه به تگزاس اسپانیا حمله کرد.
الی هریس ۱۲۰ مرد را از آن طرف رودخانه سابین به ناکودوچس هدایت کرد. لانگ دو هفته بعد با ۷۵ مرد دیگر دنبال کرد. در ۲۲ ژوئن، این نیرو همراه با مدت طولانی به عنوان رئیس‌جمهور و یک شورای عالی ۲۱ نفره، دولت جدیدی را اعلام کرد. روز بعد، آنها بیانیه استقلال را با الگوی اعلامیه استقلال ایالات متحده صادر کردند. در این سند شکایات متعددی از جمله «خشونت اسپانیا» و «استبداد کینه‌توز» ذکر شده بود و نوید آزادی مذهبی، آزادی مطبوعات و تجارت آزاد را می‌داد. شورا همچنین ۱۰ مایل مربع زمین به هر یک از اعضای اعزامی اختصاص داد و فروش زمین اضافی را برای جمع‌آوری پول برای دولت نوپا مجاز دانست. ظرف یک ماه، اعزام به ۳۰۰ عضو افزایش یافت.
دولت جدید ایستگاه‌های تجاری در نزدیکی آناهواک در امتداد رودخانه ترینیتی و رودخانه برازوس ایجاد کرد. آنها همچنین اولین روزنامه انگلیسی زبان را که تاکنون در تگزاس منتشر شده، به همین نام جمهوری خواه تگزاس، که فقط برای ماه اوت ۱۸۱۹ وجود داشت، آغاز کردند.
لانگ همچنین با ژان لافیت، که یک عملیات قاچاق بزرگ را در جزیره گالوستون انجام داد، تماس گرفت. در نامه وی پیشنهاد شده بود که دولت جدید دادگاهی برای رسیدگی به امور دریایی در گالوستون ایجاد کند و پیشنهاد انتصاب لافیت به عنوان فرماندار گالوستون را ارائه دهد. لافیت بدون اطلاع از لانگ، در واقع یک جاسوس اسپانیایی بود. لافیت ضمن وعده‌ها و بهانه‌های فراوان به لانگ، اطلاعات مربوط به این اکتشاف را جمع‌آوری و به مقامات اسپانیایی منتقل کرد. تا ۱۶ ژوئیه، کنسول اسپانیا در نیواورلئان به نایب السلطنه در مکزیکو سیتی هشدار داده بود که «من کاملاً متقاعد شده‌ام که فعلی جدی‌ترین لشکرکشی است که پادشاهی را تهدید کرده‌است».
با کمک کمک Lafitte، کم‌کم هزینه کمبود مواد غذایی انجام شد. لانگ مردان خود را برای تهیه غذا پراکنده کرد. نظم و انضباط شروع به خراب شدن کرد، و بسیاری از مردان، از جمله بووی، به خانه بازگشتند. در اوایل ماه اکتبر، لافیت با لانگ به توافق رسید که گالوستون را به یک بندر رسمی برای کشور جدید تبدیل کند و فرماندار لافیت را نامگذاری کند. طی چند هفته، ۵۰۰ سرباز اسپانیایی وارد تگزاس شدند و به سمت ناکوگدوچ حرکت کردند. لانگ و افرادش عقب کشیدند. بیش از ۴۰ مرد اسیر شدند. طولانی به Natchitoches، لوئیزیانا فرار کرد. دیگران به گالوستون گریختند و در امتداد شبه جزیره بولیوار مستقر شدند.
لانگ که در شکست خود دلسرد نشده بود، در سال ۱۸۲۰ بار دیگر بازگشت، لانگ در ۶ آوریل ۱۸۲۰ با نیروهای بیشتری به پناهندگان در شبه جزیره بولیوار پیوست. او به جمع‌آوری پول برای تجهیز سفر دوم ادامه داد. پنجاه مرد از ایالات متحده قصد پیوستن به وی را داشتند، اما هنگام تلاش برای عبور از تگزاس توسط مقامات آمریکایی دستگیر شدند. مردانی که به لانگ پیوسته بودند از پرداخت حق‌الزحمه ناامید شدند و به تدریج بیابان را ترک کردند. تا دسامبر ۱۸۲۰، لانگ فقط ۵۰ نفر را فرماندهی کرد.
لانگ با کمک بن میلم و دیگران شورای عالی را احیا کرد. او بعداً از میلام جدا شد و لشکرکشی وجود نامشخصی را به دنبال داشت تا ۱۹ سپتامبر ۱۸۲۱، زمانی که لانگ و ۵۲ نفر برای تصاحب پرزیدیو لا باهیا به داخل زمین لشکرکشی کردند. این شهر در ۴ اکتبر به راحتی سقوط کرد، اما چهار روز بعد لانگ مجبور شد که توسط نیروهای اسپانیایی تسلیم شود. او اسیر شد و به مکزیکوسیتی فرستاده شد، جایی که حدود شش ماه بعد توسط یک نگهبان مورد اصابت گلوله قرار گرفت و کشته شد - گفته می‌شود توسط خوزه فلیکس ترسپالاسیوس برای این کار رشوه داده شد و بدین ترتیب سفرهای طولانی مدت پایان یافت.
به همراه بقیه مکزیک، تگزاس در سال ۱۸۲۱ به دنبال پیمان کوردوبا استقلال خود را از اسپانیا به دست آورد و دولت جدید مکزیک بر اساس طرح ایگولا، که مکزیک را به عنوان یک پادشاهی مشروطه تحت اولین امپراتور آگوستین دو ایتورباید ایجاد کرد، سازماندهی شد. در حین انتقال از قلمرو اسپانیا به بخشی از کشور مستقل مکزیک، استفان اف آستین رهبری گروهی از شهرک نشینان آمریکایی معروف به سه صد ساله را بر عهده داشت که در مورد حق استقرار در تگزاس با فرماندار سلطنتی اسپانیا مذاکره کردند. از آنجا که اندکی پس از آن استقلال مکزیک توسط اسپانیا تصویب شد، آستین بعداً به مکزیکوسیتی سفر کرد تا حمایت کشور جدید را برای حق اقامت خود تأمین کند. تأسیس تگزاس مکزیک همزمان با شهرک سازی به رهبری آستین، منجر به خصومت بین مقامات مکزیکی و شهرک سازی تگزاس در آمریکا شد. اولین امپراتوری مکزیک کوتاه مدت بود، و در سال ۱۸۲۳ با یک شکل جمهوری جمهوری جایگزین آن شد. در سال ۱۸۲۴، مناطق کم جمعیت تگزاس و کوهآیلا به هم پیوستند تا ایالت کوآهویلا و تجاس را تشکیل دهند. پایتخت در جنوب کوآهویلا، قسمتی که از تگزاس دورتر است، جنجالی بود.
به دنبال هدایت آستین، گروه‌های دیگری از شهرک نشینان، معروف به Empresarios، به استعمار مکزیک تگزاس از ایالات متحده ادامه دادند. افزایش قیمت پنبه، و موفقیت مزارع در می‌سی‌سی‌پی، تعداد زیادی از سفیدپوستان آمریکایی را ترغیب کرد که به تگزاس مهاجرت کرده و برده‌هایی را به‌دست آورند تا سعی کنند مدل تجاری را تکرار کنند.Robert A. Calvert, Arnoldo De Leon, and Gregg Cantrell, "The history of Texas" (2014) pp 64-74. در سال ۱۸۳۰، رئیس‌جمهور مکزیک، آناستازیو بوستامانته، مهاجرت آمریکا به تگزاس را غیرقانونی اعلام کرد، به دنبال چندین درگیری با امپریساریوها بر سر وضعیت برده داری، که در مکزیک در سال ۱۸۲۹ لغو شده بود، اما تگزاسی‌ها از پایان آن خودداری کردند. تگزاس‌ها قراردادهای بندگی طولانی مدت مستحق اجاره را جایگزین برده داری کردند که توسط برده‌های «آزاد شده» در ایالات متحده امضا شد تا در زمینه لغو برده داری کار کنند. امپریاریوها که از دخالت دولت مکزیک عصبانی بودند، کنوانسیون ۱۸۳۲ را برگزار کردند که اولین قدم رسمی در انقلاب تگزاس بود.Eugene C. Barker, "The Life of Stephen F. Austin, Founder of Texas" (2010) pp 348-50.
تا سال ۱۸۳۴، مهاجران آمریکایی در این منطقه با اختلاف قابل توجهی بیش از مکزیکی‌ها بودند. به دنبال یک سری درگیری‌های جزئی بین مقامات مکزیک و شهرک نشینان، دولت مکزیک، از ترس شورش آشکار رعایای انگلیس، شروع به افزایش حضور نظامی در تگزاس در طول ۱۸۳۴ و اوایل ۱۸۳۵ کرد. مکزیک و شروع به تحکیم قدرت در دولت مرکزی تحت رهبری خود او. در سال ۱۸۳۵، دولت مرکزی تگزاس و کوهیلا را به دو بخش جداگانه تقسیم کرد. رهبری Texian تحت آستین سازماندهی ارتش خود را آغاز کرد و درگیری‌ها در ۲ اکتبر ۱۸۳۵، در نبرد Gonzales، اولین درگیری انقلاب تگزاس آغاز شد. در نوامبر ۱۸۳۵، دولت موقت موسوم به مشاوره برای مقابله با رژیم سانتا آنا (اما اعلام استقلال از مکزیک متوقف شد) تأسیس شد. در اول مارس ۱۸۳۶ کنوانسیون ۱۸۳۶ به تصویب رسید و روز بعد با تأسیس جمهوری تگزاس استقلال خود را از مکزیک اعلام کرد.
سام هوستون در ۵ سپتامبر ۱۸۳۶ به عنوان رئیس‌جمهور جدید جمهوری تگزاس انتخاب شد. دومین کنگره جمهوری تگزاس یک ماه بعد، در اکتبر ۱۸۳۶، در کلمبیا (کلمبیای غربی فعلی) تشکیل جلسه داد. استفان اف آستین، معروف به پدر تگزاس، پس از دو ماه خدمت به عنوان وزیر خارجه جمهوری جدید، در ۲۷ دسامبر ۱۸۳۶ درگذشت.
در سال ۱۸۳۶، پنج سایت به عنوان پایتخت موقت تگزاس (واشینگتن برازوز، هریسبورگ، گالوستون، ولاسکو و کلمبیا) خدمت کردند، قبل از اینکه رئیس‌جمهور سام هوستون در ۱۸۳۷ پایتخت را به هوستون منتقل کند. رئیس‌جمهور بعدی، Mirabeau B. Lamar، در سال ۱۸۳۹ پایتخت را به شهر جدید آستین منتقل کرد.
اولین پرچم جمهوری «پرچم بورنت» (یک ستاره طلای منفرد در یک مزرعه لاجوردی) بود و پس از آن در سال ۱۸۳۹ با تصویب رسمی پرچم ستاره تنها به تصویب رسید.
سیاست داخلی جمهوری متمرکز بر دو جناح بود. جناح ملی‌گرا به رهبری لامار از استقلال مداوم تگزاس، اخراج بومیان آمریکا (هندی‌ها) و گسترش تگزاس به اقیانوس آرام حمایت می‌کرد. مخالفان آنها، به رهبری هوستون، از الحاق تگزاس به ایالات متحده و همزیستی مسالمت آمیز با هندی‌ها، در صورت امکان، حمایت کردند. کنگره تگزاس حتی قطعنامه ای دربارهٔ وتو در هوستون تصویب کرد که ادعا می‌کند کالیفرنیا برای تگزاس ادعا شده‌است. انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۸۴۴، رای‌دهندگان را به طرز چشمگیری تقسیم کرد، در حالیکه مناطق غربی جدیدتر جمهوری، کاندیدای ملی گرایانه ادوارد بورلسون را ترجیح دادند، در حالی که کشور پنبه، به ویژه در شرق رودخانه ترینیتی، به جای آنسون جونز رفت.
تابعیت به‌طور خودکار به همه ساکنان قبلی تگزاس اعطا نشد و برخی از ساکنان مجاز به ادامه زندگی قانونی در جمهوری بدون رضایت کنگره نبودند. قانون اساسی جمهوری تگزاس (۱۸۳۶) حقوق مختلفی را با توجه به نژاد و قومیت هر فرد تعیین کرد. در بخش ۱۰ مقررات عمومی قانون اساسی آمده‌است که کلیه افرادی که در روز اعلامیه استقلال در تگزاس اقامت داشتند به جز «آفریقایی‌ها، فرزندان آفریقایی‌ها و هندی‌ها» شهروندان جمهوری محسوب می‌شدند. برای جدید در قسمت ۶ مهاجرین سفیدپوست مشخص شد که، برای شهروندی لازم است که حداقل شش ماه در جمهوری زندگی کرده و سوگند بخورند. در مورد جمعیت سیاه پوستان، بخش ۹ نشان داد که افراد سیاه‌پوستی که به عنوان برده به تگزاس آورده شده‌اند، باید برده بمانند و حتی صاحب آنها نیز نمی‌تواند آنها را بدون موافقت کنگره آزاد کند. علاوه بر این، کنگره مجاز به وضع قوانینی نبود که بر تجارت برده‌ها تأثیر بگذارد یا رهایی را اعلام کند. بخش ۹ همچنین تأسیس کرد که: «هیچ فرد آزاده آفریقایی‌تبار، چه به‌طور کلی و چه به‌طور جزئی، مجاز به اقامت دائم در جمهوری، بدون موافقت کنگره نیست.»
در سپتامبر ۱۸۳۶ تگزاس کنگره ای متشکل از ۱۴ سناتور و ۲۹ نماینده را انتخاب کرد. قانون اساسی به رئیس‌جمهور اول اجازه داد که برای دو سال و روسای جمهور بعدی به مدت سه سال خدمت کند. برای داشتن یک دفتر یا رأی دادن، یک مرد باید تابعیت جمهوری را داشته باشد. originally published 2004 by New York: Free Press
اولین کنگره جمهوری تگزاس در اکتبر ۱۸۳۶ در کلمبیا (کلمبیای غربی فعلی) تشکیل شد. استیفن اف آستین، که اغلب او را «پدر تگزاس» می‌نامند، پس از گذراندن فقط دو ماه به عنوان دبیر امور خارجه جمهوری در ۲۷ دسامبر ۱۸۳۶ درگذشت. عمدتاً به دلیل جنگ مداوم برای استقلال، پنج مکان در سال ۱۸۳۶ به عنوان پایتخت موقت تگزاس خدمت کردند: (واشینگتن برازوز، هریسبورگ، گالوستون، ولاسکو و کلمبیا). پایتخت در سال ۱۸۳۷ به شهر جدید هوستون منتقل شد.
در سال ۱۸۳۹، یک شهرک کوچک پیشگام واقع در رودخانه کلرادو در مرکز تگزاس به عنوان هفتمین و آخرین پایتخت جمهوری انتخاب شد. این شهر با نام واترلو گنجانیده شد و اندکی پس از آن به افتخار استفان اف آستین به آستین تغییر نام یافت.
سیستم دادرسی که توسط کنگره افتتاح شد شامل یک دادگاه عالی متشکل از رئیس دادگستری منصوب رئیس‌جمهور و چهار قاضی دادگستری بود که با رای مشترک هر دو مجلس کنگره برای دوره‌های چهار ساله انتخاب و قابل انتخاب مجدد بودند. همکاران همچنین ریاست چهار ناحیه قضایی را بر عهده داشتند. هوستون جیمز کالینزورث را به عنوان اولین رئیس دادگستری معرفی کرد. سیستم دادگاه شهرستان متشکل از یک رئیس دادگستری و دو همکار بود که توسط اکثریت قضات صلح در شهرستان انتخاب شده بودند. همچنین هر ایالت باید یک کلانتر، یک بازپرس دادگستری، قضات صلح و پاسبانانی برای خدمت به مدت دو سال داشته باشد. کنگره ۲۳ شهرستان را تشکیل داد که مرزهای آنها عموماً با شهرداریهای موجود منطبق بود. در سال ۱۸۳۹، تگزاس اولین ملتی در جهان بود که معافیت از خانه را تصویب کرد، طبق آن طلبکاران نمی‌توانند اقامتگاه اصلی شخص را تصرف کنند.
فاطمه اختر،(زاده ١٣٣٣ ه.خ هرات) از شاعران معاصر افغانستان و اکنون ساکن کانادا است.
وی دارای ۳۰ مجموعه شعر است که چند مجموعه آن مانند "«موج دریا»" و "«کاکل کوه»" در هندوستان چاپ و چندین مجموعه دیگر در کانادا به چاپ رسیده‌است. و آخرین اثر وی چنین است:تلویزیون آریانا، بازدید ۲۲ فوریه ۲۰۰۸
سید موسی شُبیری (حسینی) زنجانی (زادهٔ ۱۳۰۶ در قم) از مراجع تقلید شیعه ایرانی است.
پدرش سید احمد زنجانی سال‌ها در مدرسه فیضیه قم نماز جماعت را برگزار می‌کرد که بسیاری از جمله سید روح‌الله خمینی در نمازش شرکت می‌کردند. اکنون سال‌هاست که او به جای پدرش امام جماعت نماز مغرب و عشا در حرم فاطمه معصومه و نماز ظهر و عصر در مدرسه فیضیهٔ قم است.
وی پس از گذراندن تحصیلات ابتدایی، فراگیری علوم دینی را آغاز کرد و مقدمات و ادبیات و سطح را به پایان رساند. او از سال ۱۳۱۷ شمسی تحصیلات حوزوی خود را در قم آغاز کرد و در دو دوره پس از ۱۳۳۲ برای فراگیری علوم دینی به نجف نیز رفت.