moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
تعداد مقالات ویکی‌پدیای انگلیسی حدود ۶٬۱۲۰٬۰۰۰ می‌باشد که در مقایسه با ۱۲۰٬۰۰۰ مقاله "بریتانیکا" تعداد چشمگیری است.
همین‌طور تعداد لغات و اصطلاحات ویکی‌پدیا ۳۴۰ میلیون می‌باشد که در مقایسه با ۵۵ میلیون لغت "بریتانیکا" تعداد چشمگیری است.
طبق سرشماری مجله نیچر در هر مقاله بریتانیکا ۳ خطا وجود دارد، در حالی که در هر مقاله ویکی‌پدیا نزدیک به چهار خطا وجود دارد.
در ماه مارس سال ۲۰۱۲، مسئولان این دانشنامه اعلام کردند که چاپ کاغذی دانشنامه را پس از نزدیک به ۲۴۴ سال کنار می‌گذارند و تنها به ارائه نسخه‌های اینترنتی آن می‌پردازند.
حسین آقا ملک مؤسس کتابخانه و موزه ملی ملک، مدت زمانی را صرف ترجمهٔ دانشنامه "بریتانیکا" کرد که بعدها به علل نامعلومی از این کار منصرف شد. بخشی از این دانشنامه که به خط خود وی ترجمه شده بود، هنگام جمع‌آوری اطلاعات از خانهٔ وی، برای تبدیل به موزه، در لابه‌لای آثارش پیدا شد.بریتانیکا در خانهٔ مرحوم«حسین ملک»، "کتاب نیوز"، بازیابی در تاریخ ۴ آذر ۱۳۸۹ از اردیبهشت ماه ۱۳۸۶، کار ترجمهٔ فارسی دانشنامه بریتانیکا، توسط عبدالحسین سعیدیان، مترجم، محقق و استاد دانشگاه (مؤلف «دائرةالمعارف بزرگ نو» در ۱۰ جلد) و با تلاش گروهی از مترجمان، با هدف ارتقای فرهنگی جامعهٔ جوان، اندیشمندان و محققان آغاز گشت.ترجمه دائرةالمعارف بریتانیکا آغاز شد در وبگاه "کتاب نیوز"
شگی خواننده اهل جامائیکا در ۲۲ اکتبر سال ۱۹۶۸ با نام اورویل ریچارد بورل در کینگستون به دنیا آمد. وی تاکنون دوازده آلبوم استودیویی، هفت آلبوم تلفیقی، هشتاد و هشت تک آهنگ و چهل و هفت موزیک ویدیو منتشر کرده‌است. او بیشتر برای تک‌آهنگ‌های موفقش «اوه کارولینا»، «بومباستیک»، «من نبودم» و «فرشته» شناخته می‌شود. در سال ۲۰۰۱، شگی به همراه ریون و ریکروک در آهنگ‌های "Angel" و "It Wasn't Me" را از "Hot Shot" اجرا کرد. این آلبوم در "جدول بیلبورد" ۲۰۰ ایالات متحده و نمودار آلبوم‌های بریتانیا رتبه یک را کسب کرد.Huey, Steve [ "Shaggy Biography"], AllMusic.
شگی در سال ۲۰۰۸ با آرش در آهنگ دنیا همکاری کرد.
در سال ۱۹۸۷ دوره‌های خوانندگی را گذراند و یک سال بعد زمانی که با دوستان خود در خیابان اجرا می‌کرد، استعدادش کشف شد. بین سال‌های ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۱ در سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا خدمت کرده‌است.
تام جونز (زادهٔ ۷ ژوئن ۱۹۴۰) خوانندهٔ اهل ولز است. او که بیشتر با ترانه‌هایی مثل «دلیله» و «بمب سکس» شناخته می‌شود، طی بیش از ۵ دهه فعالیتش ۴۲ آلبوم منتشر کرده و بیش از ۱۰۰ میلیون نسخه از آثارش به فروش رسیده‌است.
تام جونز در سال ۱۹۵۷ با همسرش، لیندا ازدواج کرد که حاصل آن یک فرزند پسر بود. ازدواج آن‌ها تا سال ۲۰۱۶ که لیندا بر اثر سرطان ریه درگذشت، دوام داشت.
ویتنی الیزابت هیوستون (به ؛ ۹ اوت ۱۹۶۳ – ۱۱ فوریه ۲۰۱۲) خواننده و بازیگر آمریکایی بود. کتاب "رکوردهای جهانی گینس" در سال ۲۰۰۹ رکورد «جایزه‌دارترین هنرمند زن تاریخ» را به نام ویتنی هیوستون ثبت کرد. او در طی بیش از سه دهه فعالیت هنری‌اش ۴۱۵ جایزه دریافت کردhttp://books.google.ae/books?id=6gbQHxb_P0QC&pg=RA1-PA459&redir_esc=y#v=onepage&q&f=false و با فروش بیش از ۲۰۰ میلیون نسخه از آثارش در سراسر جهان، یکی از پرفروش‌ترین هنرمندان موسیقی در تمام دوران هاست. هیوستون هفت آلبوم استودیویی و دو آلبوم موسیقی متن منتشر کرد که همهٔ آن‌ها دارای گواهی‌نامهٔ الماس، پلاتین، یا طلا توسط انجمن صنعت ضبط موسیقی ایالات متحده آمریکا (RIAA) هستند. سبک آواز خواندن او که به شدت از موسیقی گاسپل الهام گرفته شده بود، تأثیری بدیع بر موسیقی عامه پسند داشت.
هیوستون از کودکی آواز خواندن را در کلیسا آغاز کرد و هنگامی که در دبیرستان بود، به عنوان خواننده پس زمینه فعالیت می‌کرد. با راهنمایی رئیس اریستا رکوردز، کلیو دیویس، وی در ۱۹ سالگی به این انتشارات پیوست. دو آلبوم اول وی، "ویتنی هیوستون" (۱۹۸۵) و "ویتنی" (۱۹۸۷)، هر دو در جایگاه اول "بیلبورد" ۲۰۰ قرار گرفتند و در زمره پرفروش‌ترین آلبوم‌های موسیقی جهان قرار دارند. او تنها هنرمندی است که هفت تک‌آهنگ پیاپی‌اش در شماره یک جدول "بیلبورد" هات ۱۰۰ قرار گرفتند، از «تمام عشقم را برای تو نگه می‌دارم» در سال ۱۹۸۵ تا «قلب‌های شکسته کجا می‌روند» در سال ۱۹۸۸.
سومین آلبوم استودیویی هیوستون، "من امشب عزیز توأم" (۱۹۹۰)، دارای دو تک آهنگ شماره یک در "بیلبورد" هات ۱۰۰ می‌شد. هیوستون بازیگری را ابتدا در فیلم مهیج عاشقانه "بادیگارد" (۱۹۹۲) تجربه کرد. وی شش آهنگ برای موسیقی متن فیلم ضبط کرد، از جمله «همیشه عاشقت خواهم بود» که برنده جایزه گرمی ضبط سال و کل آلبوم برنده جایزه گرمی بهترین آلبوم سال شد. موسیقی متن فیلم همچنان پرفروش‌ترین آلبوم موسیقی متن تمام ادوار است. بعد از موفقیت "بادیگارد"، هیوستون در دو فیلم پر سر و صدای دیگر، "انتظار برای بازدم" (۱۹۹۵) و "همسر واعظ" (۱۹۹۶)، ایفای نقش کرد.
به دنبال موفقیت انتقادی و تجاری از آلبوم چهارمش، "عشق من عشق توست" (۱۹۹۸)، هیوستون قرارداد خود را با اریستا به مبلغ ۱۰۰ میلیون دلار تمدید کرد. با این حال، مشکلات شخصی‌اش بر حرفه موسیقی‌اش سایه افکند و آلبوم "فقط ویتنی" (۲۰۰۲) با انتقادات مختلفی روبرو شد. مصرف مواد مخدر و ازدواج پر سر و صدا او با خواننده بابی براون بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌ها داشت. پس از شش سال وقفه در ضبط، هیوستون با آلبوم استودیویی نهایی خود، "به تو می‌نگرم" (۲۰۰۹) به صدر جدول "بیلبورد" ۲۰۰ بازگشت. در ۱۱ فوریه ۲۰۱۲، هیوستون را مرده در وان حمام اتاقش در هتل بورلی هیلتون واقع در بورلی هیلز، کالیفرنیا پیدا کردند. گزارش پزشک قانونی نشان داد که وی به علت بیماری قلبی و مصرف کوکائین در وان از حال رفته و تصادفاً غرق شده‌است. خبر درگذشت وی همزمان با مراسم گرمی ۲۰۱۲ بود و به‌طور برجسته در رسانه‌های بین‌المللی پخش شد. در سال ۲۰۲۰، نام هیوستون به تالار مشاهیر راک اند رول وارد شد.
ویتنی الیزابت هیوستون در ۹ اوت ۱۹۶۳ در خانواده‌ای طبقه متوسط در نیوآرک، نیوجرسی متولد شد. او فرزند افسر بازنشسته ارتش، جان راسل هوستون جونیور و خواننده موسیقی گاسپل امیلی «سیسی» درین کارد بود."Whitney," dir. Kevin MacDonald, 2018) والدین او هر دو آفریقایی-آمریکایی بودند. مادرخوانده او دارلین لاو و عمه افتخاری‌اش آرتا فرانکلین بود، که هیوستون او را اولین بار وقتی مادرش او را در سن هشت یا نه سالگی به استودیوی ضبط صدا برد، ملاقات کرد. هیوستون باپتیست بزرگ شد، اما تحت تأثیر کلیسای پنطیکاستال نیز قرار گرفت.
در یازده سالگی، هیوستون شروع به اجرا در گروه کر کلیسایی باپتیست در نیوآرک کرد، جایی که او نواختن پیانو را هم آموخت.
در حالی که هیوستون هنوز در مدرسه بود، مادرش، سیسی، به او خواندن را آموزش می‌داد. سیسی یکی از اعضای یک گروه موسیقی بود که سابقه خواندن در پس‌زمینه برای الویس پریسلی را داشتند. هوستون قسمتی از نوجوانی خود را به گشت و گذار در کلوپ‌های شبانه‌ای که مادرش در آن مشغول اجرای برنامه بود، می‌گذراند و گاهی همراه او بر روی صحنه اجرا می‌کرد.
در طی نوجوانی، هوستون با رابین کرافورد آشنا شد، که وی او را مانند «خواهر نداشته‌اش» توصیف می‌کرد. کرافورد بعدها به بهترین دوست، هم اتاقی و سپس دستیار اجرایی هیوستون تبدیل شد. پس از آنکه هیوستون به شهرت رسید، شایعه شد که او و کرافورد رابطه‌ای عاشقانه دارند، که هر دویشان آن را در سال ۱۹۸۷ انکار کردند. در سال ۲۰۱۹، چندین سال پس از مرگ هیوستون، کرافورد گفت که رابطه اولیه آنها شامل رابطه جنسی هم بوده‌است، اما هوستون از ترس واکنش دیگران به این کار پایان داد.
در اوایل دهه ۱۹۸۰، بعد از اینکه عکاسی او را در کلوپی در حال آواز خواندن با مادرش دید، هیوستون به عنوان یک مدل شروع به کار کرد. او اولین زن رنگین‌پوستی شد که روی جلد مجله سونتین ظاهر شد. وی همچنین در مجلات مشهوری مانند "گلامور" و "کاسموپولیتن" حضور یافت و در یک تبلیغ تلویزیونی برای نوشیدنی کانادا درای بازی کرد.
در سال ۱۹۸۳، یک استعدادیاب برای شرکت انتشارات موسیقی اریستا رکوردز، هیوستون را حال اجرای برنامه با مادرش در نیویورک دید. او کلایو دیویس، رئیس اریستا را متقاعد کرد که وقت بگذارد تا عملکرد او را ببیند. دیویس بسیار تحت تأثیر قرار گرفت و بلافاصله پیشنهاد بک قرارداد کار جهانی را به هیوستون داد، که وی آن را امضا کرد. (شرکت‌های انتشار موسیقی دیگری نیز پیش از این به هیوستون پیشنهاد داده بودند - مایکل زاگر در ۱۹۸۰ و توسط الکترا رکوردز در ۱۹۸۱ - اما مادرش آنها را رد کرد به این دلیل که ویتنی هنوز دبیرستان را تمام نکرده بود.)
هیوستون اولین تک آهنگ خود برای انتشارات جدیدش، «مرا نگه‌دار»، را به همراه تدی پندرگرس ضبط کرد. این تک آهنگ در سال ۱۹۸۴ منتشر شد و اولین طعم موفقیت را به هیوستون چشاند. این تک‌آهنگ همچنین در اولین آلبوم او در سال ۱۹۸۵ گنجانده شد.
اولین آلبوم هیوستون با نام کامل خودش "ویتنی هیوستون" در فوریه ۱۹۸۵ منتشر شد. مجله "رولینگ استون" از هیوستون تعریف و تمجید کرد و او را «یکی از هیجان انگیزترین صداهای جدید پس از سال‌ها» خواند و "نیویورک تایمز" این آلبوم را «ویترینی چشمگیر و محافظه کارانه موسیقی توسط یک استعداد استثنایی خوانندگی» توصیف کرد.
در طول یک سال پس از انتشار اولیه، آلبوم به مدت ۱۴ هفته غیرمتوالی در صدر جدول بیلبورد ۲۰۰ قرار داشت. هیوستون در نمودارهای پایان سال بیلبورد در سال ۱۹۸۶ هنرمند شماره یک سال و آلبوم "ویتنی هوستون" آلبوم شماره یک سال شدند. او اولین خواننده زنی شد که به این مهم دست می‌یافت. در آن زمان، این آلبوم تبدیل به پرفروش‌ترین آلبوم اول یک هنرمند انفرادی شد. سپس هوستون تور جهانی خود را با عنوان تور جهانی بزرگترین عشق آغاز کرد. این آلبوم به یک موفقیت بین‌المللی تبدیل شد، فقط در ایالات متحده آمریکا دارای گواهینامه ۱۳ بار پلاتین (الماس) شده بود و تاکنون حدود ۲۲ میلیون نسخه در سراسر جهان فروخته‌است.
در جوایز گرمی ۱۹۸۶، هیوستون نامزد دریافت سه جایزه از جمله جایزه گرمی آلبوم سال شد. او اولین جایزه گرمی خود را در دسته‌بندی بهترین اجرای پاپ زن برای تک‌آهنگ «تمام عشقم را برای تو نگه می‌دارم» به‌دست‌آورد. بعداً اجرای آهنگ توسط هیوستون در جریان پخش تلویزیونی گرمی باعث شد وی جایزه امی را هم برای اجرای برجسته فردی در یک برنامه تلویزیونی دریافت کند.
هیوستون در سال ۱۹۸۶ و ۱۹۸۷ در مجموع هفت جایزه موسیقی آمریکا و یک جایزه ویدئو موسیقی ام‌تی‌وی را از آن خود کرد. اولین آلبوم هیوستون به عنوان یکی از ۵۰۰ آلبوم برتر تمام اعصار رولینگ استون قرار گرفت. به دنبال موفقیت بزرگ هیوستون، درها برای دیگر زنان آفریقایی-آمریکایی مانند جانت جکسون و آنیتا بیکر برای موفقیت چشمگیر در موسیقی محبوب و ام‌تی‌وی باز شد.
آلبوم دوم هیوستون، "ویتنی"، در ژوئن ۱۹۸۷ منتشر شد. بسیاری از منتقدان اظهار داشتند که آلبوم بیش از حد به آلبوم قبلی او شباهت دارد. رولینگ استون نوشت: «ناامیدکننده است که این استعداد تنها در چنین کانال باریکی هدایت می‌شود». با این حال آلبوم از موفقیت تجاری بسیار خوبی برخوردار شد. آلبوم در شماره یک جدول بیلبورد ۲۰۰ جای گرفت. اولین تک آلبوم "می‌خوام با کسی برقصم (که عاشقم باشه)" نیز با استقبال گسترده‌ای در سراسر جهان روبرو شد و در رتبه اول جدول ۱۰۰ تک‌آهنگ داغ بیلبورد قرار گرفت. سه تک‌آهنگ بعدی آلبوم، "آیا ما تقریباً همه‌اش را نداشتیم"، "خیلی احساسی" و "قلب‌های شکسته کجا می‌روند"، همگی در رتبه اول ۱۰۰ تک‌آهنگ داغ بیلبورد قرار گرفتند و هوستون با احتساب ۳ تک‌آهنگ شماره یک در آلبوم قبلی‌اش به رکورد ۷ تک‌آهنگ پیاپی در صدر ۱۰۰ تک آهنگ داغ بیلبورد دست یافت، که هنوز هم آن را در اختیار دارد. هوستون اولین زنی شد که از یک آلبوم چهار تک‌آهنگ شماره یک به‌دست‌آورد. آلبوم ویتنی برای فروش بیش از ده میلیون در ایالات متحده ۱۰ بار نسخه گواهی پلاتین در ایالات متحده دریافت کرده‌است و در کل حدود ۲۰ میلیون نسخه در سراسر جهان فروخته‌است.
پس از انتشار آلبوم، هیوستون تور جهانی لحظه حقیقت را آغاز کرد که یکی از پردرآمدترین تورهای سال ۱۹۸۷ بود.MacDonald, Patrick. "U2, Bon Jovi were top concert acts of 1987". The Seattle Times. January 15, 1988. Page 5. Retrieved May 16, 2008. موفقیت دو تور و دو آلبوم اول هیوستون در طی سالهای ۱۹۸۶ تا ۸۷، او را در رتبه هشتم پردرآمدترین سرگرم‌کنندگان جهان از نگاه مجله معتبر فوربز قرار داد. او در مجموع پردرآمدترین زن آفریقایی-آمریکایی و پس از بیل کازبی و ادی مورفی سومین آفریقایی-آمریکایی فهرست بود.
هیوستون از طرفداران نلسون ماندلا و جنبش ضد آپارتاید بود. در روزهای کارش در حرفه مدلینگ، او از همکاری با آژانس‌هایی که در آن زمان با آپارتاید آفریقای جنوبی تجارت می‌کردند خودداری می‌کرد. در ۱۱ ژوئن ۱۹۸۸، هیوستون به سایر خوانندگان در استادیوم ومبلی لندن پیوست تا مجموعه‌ای را به مناسبت هفتادمین سالگرد تولد نلسون ماندلا، که در آن زمان در زندان بود اجرا کنند. بیش از ۷۲۰۰۰ نفر در استادیوم ومبلی حضور یافتند و بیش از یک میلیارد نفر در سراسر جهان اجراها را از تلویزیون تماشا کردند. بیش از یک میلیون دلار برای خیریه‌هایی که درمورد آپارتاید آگاهی رسانی می‌کردد، جمع شد.
او برای المپیک تابستانی ۱۹۸۸ تک‌آهنگ یک لحظه در زمان را خواند و در سال ۱۹۸۹ بنیاد خیریه خود را تأسیس کرد.
هیوستون با سومین آلبوم استودیویی خود، "من امشب عزیز تو ام"، که در نوامبر ۱۹۹۰ منتشر شد، سبک‌های جدیدی به خود گرفت. همکاری او با خوانندگانی همچون استیوی واندر، لوتر وندرس و بیبی‌فیس در این آلبوم نشان داد که هیوستون قابلیت خواندن در سبک‌های جدیدی از شیارهای ریتمیک سخت، تصنیف‌های روح‌انگیز و آهنگ‌های رقص با سرعت بالا را دارد. بررسی‌ها از آلبوم متفاوت بود. "رولینگ استون" احساس کرد که «بهترین و یکپارچه‌ترین آلبوم» وی است. در حالی که هفته‌نامه "انترتینمنت ویکلی"، در آن زمان تصور نوشت که این تغییر جهت او «سطحی» است. این آلبوم در بیلبورد ۲۰۰ در جایگاه سوم قرار گرفت و با حدود ۱۰ میلیون نسخه فروش جهانی، به گواهینامه ۴ بار پلاتین در ایالات متحده رسید.
در میانه جنگ خلیج فارس، در ۲۷ ژانویه ۱۹۹۱، هوستون «پرچم پرستاره»، سرود ملی ایالات متحده را در سوپر بول اجرا کرد. صدای آواز هوستون از قبل ضبط شده بود و این، انتقاداتی را برایش به دنبال داشت. کمی بعدتر در همان سال، هیوستون کنسرتی را برای سربازان جنگ خلیج فارس و خانواده‌هایشان، برگزار کرد. این کنسرت رایگان در ایستگاه نیروی دریایی در نورفک، ویرجینیا و در حضور ۳۵۰۰ نظامی مرد و زن برگزار شد.Smith, Patricia. "Mom, apple pie and Whitney Houston in concert for troops" . "The Boston Globe" April 1, 1991.
هیوستون در سال ۱۹۸۹ با بابی براون خواننده سبک آراندبی آشنا شد. پس از سه سال رابطه، این دو در ۱۸ ژوئیه ۱۹۹۲ با هم ازدواج کردند. در ۴ مارس ۱۹۹۳، هیوستون دخترش، بابی کریستینا براون را به دنیا آورد.
با موفقیت گسترده تجاری وی در موسیقی، پیشنهادهایی برای بازی در فیلم از جمله برای همکاری با رابرت دنیرو، کوینسی جونز و اسپایک لی به او داده شد، اما هیوستون احساس کرد که آماده کار در چنین سطحی نیست. اولین نقش سینمایی او در فیلم "بادیگارد" بود که در سال ۱۹۹۲ اکران شد و کوین کاستنر در آن با هیوستون هم بازی بود. هیوستون در نقش راشل مارون بازی کرد، ستاره‌ای که یک هوادار دیوانه او را تعقیب می‌کند و برای محافظت از خود یک بادیگارد استخدام می‌کند. هیوستون برای بازی در این فیلم نامزد دریافت جایزه تمشک طلایی برای بدترین بازیگر زن شد. علی‌رغم بررسی‌های فنی متفاوت بر فیلم، فروش گیشه فیلم بسیار موفق بود و بیش از ۱۲۱ میلیون دلار در آمریکا و ۴۱۰ میلیون دلار در سراسر جهان فروش داشت و در زمان اکران به یکی از ۱۰۰ فیلم پرفروش تاریخ تبدیل شد؛ هرچند اکنون دیگر جزو آن‌ها نیست.
موفقیت اصلی برای هیوستون اما در موسیقی متن فیلم بود. او بادیگارد: آلبوم موسیقی متن اصلی را تهیه و شش آهنگ را برای آلبوم ضبط کرد. تک آهنگ اصلی آلبوم «من همیشه عاشقت خواهم بود»، که توسط دالی پارتن در سال ۱۹۷۴ نوشته و ضبط شده بود. نسخه هیوستون از آهنگ مورد تحسین منتقدان قرار گرفت و اغلب به عنوان «آهنگ شاخص» هیوستون شناخته می‌شود. این تک‌آهنگ برای ۱۴ هفته در صدر جدول ۱۰۰ تک‌آهنگ داغ بیلبورد قرار داشت که در آن زمان رکوردی محسوب می‌شد. این ترانه با موفقیت جهانی روبرو شد، تقریباً در همه کشورها در صدر جداول قرار گرفت و با حدود ۲۰ میلیون نسخه فروش، پرفروش‌ترین تک‌آهنگ یک خواننده زن در تمام دوران‌ها شد و هنوز هم کسی این رکورد را نشکسته‌است. این آهنگ همچنین در سال ۱۹۹۴ جایزه گرمی ضبط سال را هم برای هیوستون به ارمغان آورد.
علاوه بر موفقیت تک‌آهنگ «من همیشه عاشقت خواهم بود»؛ کل آلبوم موسیقی متن نیز در صدر جدول بیلبورد ۲۰۰ قرار گرفت و به مدت ۲۰ هفته غیرمتوالی در آنجا بود. این آلبوم از ۱۸ بار گواهینامه پلاتین در ایالات متحده برخوردار شد و[۱۳۴] با فروش جهانی حدود ۴۵ میلیون نسخه به پرفروش‌ترین آلبوم موسیقی متن تمام ادوار تبدیل شد و هنوز هم این رکورد را در اختیار دارد. در گرمی ۱۹۹۴ آلبوم هم برنده جایزه گرمی آلبوم سال شد.
به دنبال موفقیت بادیگارد، هیوستون در طی سالهای ۱۹۹۳–۹۴ تور جهانی گسترده دیگری را برگزار کرد (تور جهانی بادیگارد). با درآمد حاصل از تور، آلبوم و فیلم در سال‌های ۱۹۹۳ و ۱۹۹۴ هیوستون پس از اپرا وینفری و باربارا استرایسند در فهرست مجله فوربز به عنوان سومین زن سرگرم‌کننده جهان با بیشترین درآمد قرار گرفت."Spielberg Dethrones Oprah As Highest-Paid Entertainer" "The San Francisco Chronicle". September 12, 1994. Page C16.
در سال ۱۹۹۵، هیوستون در کنار آنجلا باست، لورتا دیوین و للا روچون در فیلم دوم خود با عنوان «در انتظار بازدم» (en)، بازی کرد. داستان فیلم در مورد چهار زن سیاه‌پوست بود که درگیر روابط عاشقانه‌شان هستند. بررسی‌ها عمدتاً برای بازیگران گروه مثبت بود.
موسیقی متن فیلم، توسط بیبی‌فیس نوشته و تنظیم شد. اگرچه او در اصل می‌خواست هیوستون کل آلبوم را ضبط کند، اما او قبول نکرد. به جای آن، در این آلبوم طیف وسیعی از هنرمندان زن سبک آراندبی معاصر مانند مری جی. بلایژ، برندی نروود، تونی براکستون، آرتا فرانکلین و پتی لابل به همراه هیوستون در موسیقی متن فیلم حضور داشتند. آلبوم توسط منتقدین قوی توصیف شد و موفق به دریافت گواهینامه ۷ بار پلاتین در ایالات متحده شد؛ نشان دهنده فروش هفت میلیون نسخه در این کشور.
یک سال بعد، در سال ۱۹۹۶، هیوستون در فیلم کمدی همسر واعظ، با دنزل واشینگتن هم‌بازی شد. او نقش خواننده موسیقی گاسپل یک کلیسا را بازی می‌کند که همسر کشیش آن کلیسا نیز هست. هیوستون برای این نقش ۱۰ میلیون دلار درآمد کسب کرد و این رقم او را به یکی از پردرآمدترین بازیگران زن آن زمان هالیوود و پردرآمدترین بازیگر زن آفریقایی-آمریکایی در هالیوود تبدیل کرد. این فیلم که تمام بازیگران اصلی‌اش آفریقایی-آمریکایی بودند، با موفقیت متوسطی روبرو شد و تقریباً ۵۰ میلیون دلار در گیشه‌های ایالات متحده فروخت. در میان تمامی فیلم‌های هیوستون، بازی او در این فیلم توسط منتقدین مطلوب‌تر توصیف شد.
در دسامبر ۱۹۹۶، یک سخنگوی به نمایندگی از هیوستون تأیید کرد که وی یک سقط جنین ناخواسته را تجربه کرده‌است.
پس از صرف بیشتر اوایل و اواسط دهه ۱۹۹۰ برای کار بر روی فیلم‌های سینمایی و آلبوم‌های موسیقی متن آن‌ها، هیوستون اولین آلبوم خود پس از هشت سال را در میان تحسین منتقدان با نام "عشق من عشق توست" در نوامبر ۱۹۹۸ منتشر کرد. آلبوم فقط در شش هفته ضبط و میکس شد در جدول بیلبورد ۲۰۰ در اوج خود جایگاه سیزدهم قرار گرفت.
از اواخر سال ۱۹۹۸ تا اوایل سال ۲۰۰۰، آلبوم چندین تک‌آهنگ موفق از آلبوم بدست آمد: «وقتی باور کردی» همکاری هیوستون با ماریا کری که برای آلبوم موسیقی متن انیمیشن شاهزاده مصر ضبط شد و بعدتر در آلبوم "عشق من عشق توست" هم قرار داده شد، به یک موفقیت بین‌المللی تبدیل و برنده جایزه اسکار بهترین ترانه شد؛ هیوستون با ترانه «این درست نیست اما اشکالی ندارد» (en) ششمین جایزه گرمی خود به دست آورد.[۱۸۴] این آلبوم در آمریکا چهار میلیون نسخه فروخت و گواهینامه ۴ بار پلاتین و مجموعاً یازده میلیون نسخه فروش در سراسر جهان بدست آورد.
این آلبوم هیوستون برخی از بهترین نظرات منتقدین را برایش به همراه داشت و از نظر کیفی عالی توصیف شد. در سال ۱۹۹۹، هیوستون برنامه چهارمین تور جهانی‌اش، تور جهانی عشق من عشق توست را که شامل ۷۰ کنسرت در سراسر دنیا می‌شد را اعلام کرد. در حالی که تور در اروپا کامل برگزار شد، اما هیوستون ادامه کنسرت‌های [در طول] تابستان را به دلیل آنچه مشکلات گلو و «وضعیت برونشیت» اعلام شد، لغو کرد. در انتهای سال ۱۹۹۹، انجمن صنعت ضبط موسیقی ایالات متحده آمریکا هیوستون را با فروش معتبر ۵۱ میلیون نسخه در آن زمان در ایالات متحده به عنوان پرفروش‌ترین هنرمند زن سبک آراندبی قرن و بادیگارد (موسیقی متن) را به عنوان پرفروش‌ترین آلبوم موسیقی متن قرن معرفی کرد.
در مه ۲۰۰۰، "" در سراسر جهان منتشر شد. این مجموعه شامل بهترین و موفق‌ترین ترانه‌های هیوستون و چند ریمیکس از آن‌ها بود. چهار آهنگ جدید هم در این آلبوم وجود داشت؛ که شامل همکاری با انریکه ایگلسیاس، جرج مایکل و دبورا کوکس بود. همراه با آلبوم، یک وی‌اچ‌اس و دی‌وی‌دی شامل موزیک ویدیوی آهنگ‌های آلبوم و چندین ویدئو از اجراهای زنده هیوستون منتشر شد. آلبوم حدود ۳ میلیون نسخه در ایالات متحده و ۱۰ میلیون نسخه در سراسر جهان فروخت.
اگرچه هیوستون در دهه ۱۹۸۰ و اوایل دهه ۱۹۹۰ به عنوان «دختری خوب» با چهره ای عالی دیده می‌شد، اما رفتار او تا سال ۱۹۹۹ و ۲۰۰۰ تغییر کرد. او اغلب ساعت‌ها برای مصاحبه‌ها، عکسبرداری‌ها و تمرینات تأخیر داشت، کنسرت‌ها و برنامه‌های گفتگو را لغو می‌کرد ظواهر، و گزارش‌هایی از رفتار غیرمعمول او منتشر شد.Larry McShane, "Whitney Houston Gets Bad Press", "The Washington Post", April 6, 2000.
اجراهای لغو شده و کاهش وزن باعث پخش شایعاتی در مورد مصرف مواد مخدر توسط هیوستون و همسرش شد. در مارس ۲۰۰۰، که کلایو دیویس به تالار مشاهیر راک اند رول وارد شد، قرار بود هیوستون در مراسم او به اجرای برنامه بپردازد، اما او حضور نیافت.
اندکی پس از آن، هیوستون قرار بود در مراسم اسکار اجرا کند، اما توسط مدیر برنامه از اجرا در این مراسم اخراج شد. بعدها هیوستون خود اعتراف کرد که اخراج شده‌است.Diane Sawyer, Interview, ABC Primetime, December 4, 2002 (transcript available here ). در آوریل ۲۰۰۰، "رولینگ استون" داستانی را منتشر کرد که بیان داشت مادر هیوستون و دیگران مداخله‌ای در ژوئیه ۱۹۹۹ انجام داده‌اند که تا ویتنی را ترغیب کنند که تحت درمان قرار گیرد، اما این مداخله ناموفق بوده‌است.
در اوت ۲۰۰۱، هیوستون با انتشارات اریستا / بی‌ام‌جی یکی از بزرگترین قراردادهای تاریخ موسیقی را امضا کرد. وی قرارداد خود را با صد میلیون دلار برای انتشار شش آلبوم جدید تمدید کرد. او ماه بعد در مراسم "" حضور پیدا کرد. او قرار بود در شب دوم مراسم اجرا داشته باشد، اما آن را لغو کرد. چند روز بعد، پس از حملات ۱۱ سپتامبر اجرای هیوستون از سرود ملی آمریکا با عنوان «پرچم پرستاره» مجدداً منتشر شد و درآمد حاصل از آن به صندوق نجات سازمان آتش‌نشانی نیویورک سیتی و پلیس نیویورک اهدا شد.
در سال ۲۰۰۲، هیوستون برای تبلیغ آلبوم آینده خود مصاحبه‌ای را با داین سایر انجام داد. در طول مصاحبه، هیوستون در مورد درمورد مصرف مواد مخدر و ازدواجش اظهار نظر کرد. وی خطاب به شایعات مداوم مربوط به مواد مخدر اظهار داشت که کراک مصرف نمی‌کند. با این حال، اعتراف کرد که از الکل، ماری جوانا، کوکائین و قرص استفاده کرده‌است. او همچنین تأیید کرد که مادرش او را ترغیب کرده‌است تا در مورد مصرف مواد مخدر تجدید نظر کند. هیوستون همچنین اختلال در غذا خوردن و کاهش وزنش را به استفاده از مواد مخدر مرتبط دانست.
در دسامبر ۲۰۰۲، هیوستون پنجمین آلبوم استودیویی خود به نام "فقط ویتنی" را منتشر کرد. فقط ویتنی پس از انتشار، انتقادات متفاوتی دریافت کرد. این آلبوم در اوج خود در شماره ۹ جدول بیلبورد ۲۰۰ قرار گرفت. چهار تک‌آهنگ منتشر شده از آلبوم در ۱۰۰ تک‌آهنگ داغ بیلبورد اصلاً موفق عمل نکردند. "فقط ویتنی" در مجموع در سراسر جهان فقط حدود ۲ میلیون نسخه فروخت، با اختلاف، کمتر از هر آلبوم دیگر هیوستون.
در دسامبر ۲۰۰۳، براون به دنبال مشاجره‌ای که شامل تهدید به ضرب و شتم هیوستون بود، بازداشت شد. پلیس گزارش داد که هیوستون از ناحیه صورت آسیب دیده‌است. پس از سالها جنجال و آشوب، هیوستون در سپتامبر ۲۰۰۶ از بابی براون جدا شد و ماه بعد تقاضای طلاق کرد. طلاق در ۲۴ آوریل ۲۰۰۷ نهایی شد و حضانت دختر این زوج به هیوستون اعطا شد.
هیوستون در سپتامبر ۲۰۰۹، اولین مصاحبه خود را پس از هفت سال را انجام داد و در برنامه اپرا وینفری حضور یافت."Whitney Houston to Tell All On Oprah" CBS, August 20, 2009. Retrieved July 27, 2019. ویتنی در این برنامه اعتراف کرد که در طول ازدواج با بابی براون شوهر سابق خود مواد مخدر مصرف کرده‌است. او به اپرا گفت که قبل از بازی در بادیگارد مصرف مواد مخدر او کم بود ولی او پس از موفقیت فیلم و تولد دخترش با شدت بیشتری مواد مخدر استفاده کرد و تا سال ۱۹۹۶ استفاده از مواد مخدر برایش تبدیل به یک کار روزمره شده بود. هیوستون به اپرا گفت که او در یک برنامه توان بخشی ۳۰ روزه شرکت کرده‌است. وقتی وینفری از او پرسید که آیا از مواد مخدر پاک شده، هیوستون پاسخ داد: «بله خانم. [اما] منظورم این است که می‌دانید، فکر نکنید که من تمایلی به آن ندارم.»
هوستون آلبوم جدید خود، "من به تو می‌نگرم"، را در اوت ۲۰۰۹ منتشر کرد. این آلبوم پس از حدود ۱۶ سال پس از انتشار آلبوم موسیقی متن بادیگارد، هیوستون را به صدر جدول بیلبورد ۲۰۰ بازگرداند. او همچنین در همان ماه به عنوان داور مهمان در فصل ششم مسابقه ایکس فکتور ظاهر شد.
کمی بعد هوستون تور جهانی جدیدش را تحت عنوان تور جهانی هیچ چیز جز عشق آغاز کرد. این اولین تور جهانی وی پس از حدود ده سال بود و به عنوان بازگشت پیروزمندانه اعلام شد. با این حال، برخی از انتقادهای فنی و برنامه‌ریزی مجدد کنسرت‌ها باعث جلب توجه منفی رسانه‌ها شد. هیوستون به دلایلی برخی از کنسرت‌ها را لغو کرد و از طرفداران ناامید شده از کیفیت صدا و عملکرد او، نظرات منفی گسترده‌ای دریافت کرد.
در مه ۲۰۱۱، هیوستون با توجه به مشکلات مواد مخدر و الکل، مجدداً در یک مرکز توان بخشی ثبت نام کرد. حدود ۴ ماه بعد در سپتامبر ۲۰۱۱، اعلام شد که هیوستون فیلم اسپارکل (en) بازی خواهد کرد. در این فیلم، هیوستون نقش مادر شخصیت اصلی فیلم، را به تصویر می‌کشد. هیوستون همچنین جزو تهیه‌کنندگان این فیلم هم بود. در ۲۱ مه ۲۰۱۲، «جشن گرفتن»، آخرین آهنگ ضبط شده هیوستون به عنوان بخشی از آلبوم موسیقی متن فیلم منتشر شد. فیلم در ۱۷ آگوست ۲۰۱۲، در ایالات متحده اکران شد.
ازدواج وی در سال ۱۹۹۲ با بابی براون، خواننده آمریکایی، نیز با اختلاف‌های بسیاری همراه بود. بابی براون در سال‌های زندگی مشترک اش باهیوستن بارها به دلیل خشونت خانگی، تخلفات رانندگی و مسائل دیگر بازداشت شد.
ویتنی هیوستون در نهایت در سال ۲۰۰۷ به زندگی مشترک خود با بابی براون خاتمه داد؛ ازدواجی که ثمره آن یک دختر به نام بابی کریستینا بود که در ۴ مارس ۱۹۹۳ به دنیا آمد و در ۲۶ ژوئن ۲۰۱۵ در سن ۲۲ سالگی درگذشت.
به گفته پلیس آمریکا، ساعت ۱۵:۴۳ دقیقه روز شنبه مسئولان هتل هیلتون بورلی هیلز تماسی اضطراری گرفته و نسبت به وضعیت سلامتی ویتنی هیوستون ابراز نگرانی کردند و تا رسیدن پلیس نیز پزشکان حاضر در هتل در تلاش بودند تا وی را نجات دهند، اما در نهایت هیوستون روز شنبه ۱۱ فوریهٔ ۲۰۱۲ و در ساعت ۳:۵۵ بعدازظهر به وقت محلی در اتاق خود در طبقهٔ چهارم هتل هیلتون بورلی هیلز در کالیفرنیا در سن ۴۸ سالگی درگذشت.Singer Whitney Houston dies at 48
علت مرگ هیوستون هنوز مشخص نیست، اما بنا به گفتهٔ ستوان مارک روزن از پلیس بورلی هیلز، در تحقیقات اولیه نشانی از جنایت پیدا نشد. تحقیقات در این زمینه هنوز ادامه دارد.
آرتا فرانکلین، خواننده معروف سول و آراندبی و مادرخوانده ویتنی هیوستون پس از شنیدن خبر مرگ وی در بیانیه‌ای گفت: «اکنون نمی‌توانم در این مورد صحبت کنم. بسیار تکان دهنده و باورنکردنی است. نمی‌توانم آنچه را روی صفحه تلویزیون می‌بینم باور کنم.»
دیوید اندرو لئو فینچر (؛ زادهٔ ۲۸ اوت ۱۹۶۲) فیلم‌ساز آمریکایی است. فیلم‌های فینچر که عموماً در ژانر دلهره‌آور روان‌شناختی ساخته شده‌اند در مجموع ۲٫۱ میلیارد دلار در سراسر جهان فروش کرده و چهل بار نامزد دریافت جوایز اسکار در رشته‌های مختلف شده‌اند از جمله سه بار نامزدی در رشته جایزه اسکار بهترین کارگردانی برای فینچر. او شخصاً تا به حال چهار بار در جوایز امی ساعات پربیننده، دو بار در جوایز گرمی و یک بار هم در جوایز فیلم بفتا و جوایز گلدن گلوب برنده جایزه شده‌است.
فینچر از سن هشت سالگی به فیلم‌سازی علاقه‌مند شد. او در سال ۱۹۸۶ و زمانی که تنها ۲۴ سال سن داشت، شرکت پروپاگاندا فیلمز را تأسیس کرد که در زمینه تولید موزیک ویدئو و سپس آثار سینمایی فعالیت می‌کرد. فینچر موزیک ویدئوهای متعددی را کارگردانی کرد که از معروف‌ترین آن‌ها می‌توان به نماهنگ «خودت را بیان کن» (۱۹۸۹) و «وگ» (۱۹۹۰) اشاره کرد که هردو اثر مدونا هستند. فینچر برای ساخت این دو اثر برنده جایزه ام‌تی‌وی برای بهترین کارگردانی موزیک ویدئو شد. او همچنین برای ساخت دو موزیک ویدئوی «عشق قدرتمند است» اثر رولینگ استونز در سال ۱۹۹۴ و «کت شلوار و کراوات» اثر جاستین تیمبرلیک و جی-زی در سال ۲۰۱۳ موفق شد جایزه گرمی بهترین موزیک ویدئو را به خود اختصاص دهد. فینچر یک بار هم برای ساخت نماهنگ «آه پدر» از مدونا برای این جایزه نامزد شده بود.
فینچر کارگردانی در سینما را با ساخت فیلم "بیگانه ۳" (۱۹۹۲) آغاز کرد. او برای ساخت آثاری همچون "هفت" (۱۹۹۵)، "بازی" (۱۹۹۷)، "باشگاه مشت‌زنی" (۱۹۹۹)، "اتاق وحشت" (۲۰۰۲) و "زودیاک" (۲۰۰۷) مورد توجه منتقدان و تماشاگران قرار گرفت. فینچر برای کارگردانی فیلم "مورد عجیب بنجامین باتن" (۲۰۰۸) برای نخستین‌بار نامزد جایزه اسکار کارگردانی شد و این افتخار را دو بار دیگر و برای فیلم‌های "شبکهٔ اجتماعی" (۲۰۱۰) و "منک" (۲۰۲۰) نیز تکرار کرد. "دختری با خالکوبی اژدها" (۲۰۱۱) و "دختر گم‌شده" (۲۰۱۴) از دیگر آثار فینچر هستند.
فینچر در زمینه ساخت آثار تلویزیونی نیز فعالیت قابل توجهی دارد. او تا به حال برای شرکت نتفلیکس چندین سریال تهیه و کارگردانی کرده‌است؛ از جمله مجموعه‌های اینترنتی "خانهٔ پوشالی" (۲۰۱۸–۲۰۱۳) و "شکارچی ذهن" (۲۰۱۹–۲۰۱۷) که هردو مورد تحسین منتقدان قرار گرفتند. فینچر برای کارگردانی نخستین اپیزود از سریال "خانهٔ پوشالی" برنده جایزه امی بهترین کارگردانی شد. او همچنین در کنار تیم میلر یکی از تهیه‌کنندگان و سازندگان مجموعهٔ پویانمایی "عشق، مرگ و ربات‌ها" است که از سال ۲۰۱۹ در حال پخش است. فینچر همچنین مجموعه مستند "تماشا" (۲۰۲۱) را نیز برای نتفلیکس تهیه کرده‌است.
دیوید اندرو لئو فینچر در تاریخ ۲۸ اوت ۱۹۶۲ و در شهر دنور ایالت کلرادو به دنیا آمد. مادرش کلر میClaire Mae پرستار سلامت روان در داکوتای جنوبی بود که در زمینه مبارزه با اعتیاد فعالیت می‌کرد. پدرش جک نیز نویسنده‌ای اهل اکلاهما بود که به‌عنوان خبرنگار و رئیس دفتر در مجلهٔ "لایف" کار می‌کرد. (Archived article on two pages headlined "Game Boy") زمانی که فینچر دو سال داشت، به‌همراه خانواده به شهر سن آنسلمو مهاجرت کردند، جایی که درست در خانه مقابل آن‌ها، جرج لوکاس زندگی می‌کرد. فینچر از سن هشت سالگی شیفتهٔ فیلم‌سازی شد و در دوران کودکی خود فیلم‌های ۸ میلی‌متری می‌ساخت. فینچر در مصاحبه‌ای که سال ۲۰۱۲ انجام داد، دوران آشنایی خود با سینما را اینگونه توصیف کرد: «هشت سال سن داشتم که مستندی دربارهٔ پشت‌صحنه و نحوهٔ ساخت "بوچ کسیدی و ساندنس کید" (۱۹۶۹) تماشا می‌کردم. تا آن زمان خبر نداشتم که زمان‌بندی فیلم‌ها با دنیای واقعی متفاوت است. می‌دانستم همه‌چیز الکی است، می‌دانستم بازیگرها دارند نقش بازی می‌کنند؛ اما حتی روحم خبر نداشت که ساخت یک فیلم می‌تواند چهار ماه طول بکشد! در آن مستند دیدم که همهٔ گروه با تمام آن اسب‌های اجاره‌ای و چندین خوردرو داشتند آن صحنهٔ بالای قطار را فیلم‌برداری می‌کردند. آن‌ها بدلکاری شبیه رابرت ردفورد آورده بودند که به داخل قطار بپرد. اصلاً خبر نداشتم که بین فیلم‌برداری هر صحنه، ساعت‌ها وقفه وجود داشته باشد. آنچه واقعاً داشت اتفاق می‌افتاد، شبیه به یک سیرک پنهان بود؛ که باید هم اینگونه می‌بود. اینگونه بود که به ایده «چگونگی» خلق این موارد وسواس پیدا کردم. این به نظرم آخرین حقه جادویی بود؛ اینکه چگونه ۲۴ عکس ثابت با نمایش پشت سرهم این توهم را ایجاد می‌کنند که متحرک هستند. شگفت‌زده شدم و با خودم فکر کردم چیزی جالب‌تر از این در جهان وجود ندارد که بخواهم بقیهٔ عمرم را صرف آن کنم.»
فینچر در نوجوانی برای ادامهٔ تحصیل به شهر اشلند رفت و در دبیرستان اشلند درس خواند. او در این دوران چندین تئاتر را کارگردانی کرد و همچنین کارهایی مثل طراحی نور و صحنه را در نمایش‌های مختلف انجام می‌داد. فینچر همچنین مدتی در شبکهٔ تازه‌تأسیس کوبیKOBI واقع در مدفود دستیار تولید بود. در کنار فعالیت‌های هنری، فینچر برای کسب درآمد در رستوران و کافه‌های گوناگون پیشخدمتی می‌کرد و کارهایی نظیر ظرف‌شستن و پختن غذا انجام می‌داد.
ورود جدی فینچر به صنعت سینما زمانی آغاز شد که جان کورتی او را در استودیوی فیلم‌سازی خود استخدام کرد تا در گروه تولید کار کند. فینچر خیلی زود رشد کرد و توانست در رأس گروه جلوه‌های ویژه قرار بگیرد. او در کنار جورج لوکاس در ساخت انیمیشن "دوبار در یک زمان" (۱۹۸۳)Twice Upon a Time فعالیت کرد. فینچر در سال ۱۹۸۳ به استخدام آی‌ال‌ام درآمد و در آنجا به‌عنوان دستیار فیلم‌بردار مشغول به کار شد. او در این دوران در ساخت پروژه‌های مهمی همچون "بازگشت جدای" (۱۹۸۳) و "ایندیانا جونز و معبد مرگ" (۱۹۸۴) همکاری کرد. فینچر پس از یک سال حضور و در سال ۱۹۸۴ از «آی‌ال‌ام» بیرون رفت تا برای نخستین تجربه کارگردانی‌اش، یک تبلیغ کوتاه تلویزیونی برای انجمن سرطان آمریکا بسازد. این تبلیغ که جنینی را در حال سیگار کشیدن نشان می‌دهد به سرعت مورد توجه تهیه‌کنندگان لس‌آنجلسی قرار گرفت و باعث شد فینچر با پیشنهادهای مختلفی مواجه شود. بنابراین در سال ۱۹۸۵، فینچر مستندی را از زندگی ریک اسپرینگفیلد با نام "بیت و درام زنده"The Beat of the Live Drum کارگردانی کرد. فینچر که تجربه بیش‌تری در کارگردانی پیدا کرده بود تصمیم گرفت تا در سال ۱۹۸۶ شرکت پروپاگاندا فیلمز را تأسیس و در زمینه ساخت تبلیغ و موزیک‌ویدئو فعالیت کند. بسیاری از فیلم‌سازان هم نسل فینچر از جمله مایکل بی، آنتوان فوکوآ، میشل گوندری، اسپایک جونز، الکس پرویاس، زک اسنایدر، گور وربینسکی، مارک رومنک و پائول راکمنPaul Rachman پیش از آنکه شروع به ساخت فیلم بلند کنند برای شرکت فینچر، تیزر، فیلم تبلیغاتی و موزیک ویدئو کارگردانی کردند.
فینچر برای شرکت‌ها و بِرندهای بسیاری از جمله لیوایز، کانورس، نایکی، پپسی، رولون، سونی، کوکا کولا و شَنِل ویدئوی تبلیغاتی کارگردانی کرد، هرچند به گفته خودش از این کار متنفر بود و ترجیح می‌داد موزیک‌ویدئو بسازد. او از سال ۱۹۸۴ تلاش‌های خود برای ساخت موزیک ویدئو را آغاز کرد و برای افرادی همچون ریک اسپرینگفیلد، دان هنلی، پائولا عبدل، جرمین استوارت و مارتا دیویسMartha Davis ویدئوهای متعددی را کارگردانی کرد. فینچر در دهه نود و در همکاری با جرج مایکل موزیک‌ویدئوی "آزادی! ۹۰"Freedom! '90 را ساخت که بسیار مشهور شد. "او کیست" از مایکل جکسون، "جین یک تفنگ دارد" از ایروسمیث و "گهواره عشق"Cradle of Love از بیلی آیدل از جمله موزیک ویدئوهای معروف و موفق فینچر هستند. فینچر همکاری زیادی با مدونا داشته و چهار موزیک ویدئوی "خودت را بیان کن"، "وگ"، "دختر بد" و "آه پدر" را برای او کارگردانی کرده‌است. در حد فاصل سال‌های ۱۹۸۴ تا ۱۹۹۳، فینچر در مجموع ۵۳ موزیک ویدئو ساخته و کارگردانی کرده بود. او روند تولید موزیک‌ویدئوهای خود را «مدرسه فیلم‌سازی» نامید و معتقد است ساختِ موزیک‌ویدئو به او کمک کرد یاد بگیرد چگونه باید با بودجه و زمان محدود یک اثر را به سرانجام برساند.
در پی شهرت و موفقیت‌های فینچر در دنیای موزیک‌ویدئو و تبلیغات، استودیو فاکس قرن بیستم در سال ۱۹۹۰ فینچر را استخدام کرد تا به جای وینسنت وارد سکان هدایت فیلم علمی-تخیلی "بیگانه ۳" (۱۹۹۲) را به دست گیرد و نخستین تجربه سینمایی خود کارگردانی کند. این فیلم سومین قسمت از مجموعه فیلم بیگانه است و سیگورنی ویور یک بار دیگر نقش الن ریپلی را تکرار کرد که پس از وقایع دو قسمت قبلی با چالش غیرمنتظره‌ای مواجه شده‌است. "بیگانه ۳" در تاریخ ۲۲ مه ۱۹۹۲ به روی پرده رفت و بازخورد ضد و نقیض منتقدان را در پی داشت که به صورت کلی آن را ضعیف‌تر از دو قسمت قبل می‌دانستند. با این وجود فیلم یک موفقیت اقتصادی بود و توانست ۱۶۰ میلیون دلار فروش کند در حالی که بودجه ساخت آن ۵۰ میلیون دلار بود. "بیگانه ۳" از همان ابتدا درگیر مشکلات تولید بود و دخالت‌های پیاپی استودیو بر روی فیلم‌نامه و بازنویسی مکرر آن توسط چند نویسنده باعث شده بود پروژه در چند مرحله متوقف شود. پیتر ترورز از رولینگ استون نوشت که به نظر او باوجود دخالت استودیو و تنازع ۹ نویسنده فیلم‌نامه، "بیگانه ۳" فیلمی «جسور و ترسناک» است. فیلم در نهایت توانست در رشته بهترین جلوه‌های ویژه نامزد دریافت جایزه اسکار شود. در سال‌های بعد، فینچر به صورت علنی ناراحتی خود را از وضعیت تولید "بیگانه ۳" رسانه‌ای و اعلام کرد این فیلم را از خود نمی‌داند. او در کتاب "نسخه کارگردان: تصویر هالیوود در قرن ۲۱"Director's Cut: Picturing Hollywood in the 21st Century تهیه‌کنندگان فیلم را به علت اینکه به او اعتماد نداشته و بودجه بیش‌تری در اختیارش قرار ندادند سرزنش کرد. فینچر در طی مصاحبه‌ای که در سال ۲۰۰۹ با گاردین داشت به وضوح اعلام کرد: «هیچ‌کس بیش‌تر از من از "بیگانه ۳" متنفر نبوده و امروز هم هیچ‌کس بیش‌تر از من از آن بدش نمی‌آید.»
پس از این تجربه و عدم موفقیت انتقادی فیلم، فینچر برای مدتی قید سینما را زد و فیلم‌نامه‌هایی که برایش ارسال می‌شد را نمی‌خواند و کارگردانی آن‌ها را رد می‌کرد. او تصمیم گرفت دوباره به دنیای موزیک‌ویدئوها بازگردد و در این راستا برای گروه موسیقی رولینگ استونز، موزیک ویدئوی "عشق قدرت است"Love Is Strong را کارگردانی کرد که در سال ۱۹۹۴ منتشر شد و برایش جایزه گرمی بهترین موزیک ویدئوی سال را به همراه داشت. شرکت نیو لاین سینما پس از به نتیجه نرسیدن با افرادی همچون گیرمو دل تورو و فیل ژوانو به فینچر پیشنهاد کارگردانی فیلم "هفت" (۱۹۹۵) را داد که او در ابتدا آن را رد کرد و گفت ترجیح می‌دهد بر اثر سرطان بمیرد تا اینکه فیلم دیگری را کارگردانی کند. فینچر به اصرار مدیربرنامه‌اش نسخه اصلی فیلم‌نامه را که اندرو کوین واکر نوشته بود، خواند. استودیو اشتباهی این نسخه از متن را برای فینچر فرستاده بود زیرا فیلم‌نامه اصلاح شده و پایان‌بندی آن تغییر کرده بود اما فینچر از پایان تاریک و بدبینانه اثر بسیار خوشش آمد و استودیو را راضی کرد تا آن را تغییر ندهند و اینگونه شد که او تصمیم گرفت دوباره به دنیای سینما بازگردد. برد پیت، مورگان فریمن، گوئینت پالترو، آر. لی ارمی و در نهایت کوین اسپیسی به عنوان بازیگران این فیلم جنایی نئو-نوآر انتخاب شدند. داستان "هفت" دربارهٔ دو کارآگاه جنایی است که درگیر پرونده‌ای عجیب در ارتباط با یک آدم‌کش زنجیره‌ای شده‌اند که قربانیان خود را بر اساس هفت گناه کبیره به قتل می‌رساند. "هفت" با استقبال بالای منتقدان همراه بود و در زمینه داستان و پایان‌بندی تاریک، کارگردانی فینچر، فیلم‌برداری و عملکرد بازیگران ستایش شد. فیلم همچنین موفقیتی بزرگ در گیشه بود و توانست ۳۲۷ میلیون دلار فروش کند در حالی که بودجه ساخت آن تنها ۳۴ میلیون دلار بود که آن را تبدیل به هفتمین فیلم پرفروش سال ۱۹۹۵ می‌کند. راجر ایبرت از شیکاگو سان-تایمز، "هفت" را «یکی از تاریک‌ترین و بی‌رحم‌ترین فیلم‌های جریان اصلی هالیوود» توصیف کرد و جان رفلJohn Wrathall در سایت اند ساوند نیز دربارهٔ فیلم نوشت: «"هفت" پیچیده‌ترین و دلهره‌آورترین فیلم در ارتباط با آدم‌کش‌های زنجیره‌ای از زمان "شکارچی انسان" (۱۹۸۶) است.» در شصت و هشتمین دوره جوایز اسکار، "هفت" نامزد جایزه اسکار بهترین تدوین بود اما نتوانست آن را کسب کند.
پس از موفقیت "هفت"، فینچر دوباره به دنیای موزیک‌ویدئو بازگشت و نماهنگ «درد و دل خیابان ششم»6th Avenue Heartache را برای گروه موسیقی «گوشه‌گیرها»The Wallflowers ساخت که در سال ۱۹۹۶ منتشر شد. او سپس به سراغ ساخت سومین فیلم بلند خود با نام "بازی" (۱۹۹۷) رفت. فیلم‌نامه این فیلم را جان برانکاتوJohn Brancato و مایکل فریسMichael Ferris نوشته بودند. داستان فیلم در مورد بانکداری ثروتمند اما منزوی و تنها است که به مناسبت سالگرد تولد خود هدیه‌ای عجیب از سوی برادرش دریافت می‌کند: یک بازی خطرناک که رویدادهای آن با وقایع زندگی گذشته و حال او ارتباطی تنگاتنگ دارد. مایکل داگلاس، شان پن و دبورا کارا آنگر بازیگران اصلی فیلم هستند. فینچر که از طرح کلی داستان خوشش آمده بود، اندرو کوین واکر را برای بازنویسی نهایی استخدام کرد. "بازی" با نظرات مثبت منتقدان همراه بود و به مرور زمان به‌عنوان یک فیلم کالت شناخته شد و طرفداران خاص خود را پیدا کرد. فیلم همچنین یک موفقیت مالی متوسط در گیشه بود و توانست ۱۰۹ میلیون دلار بلیط بفروشد در حالی که بودجه ساخت ۷۰ میلیون دلار بود. منتقد بی‌بی‌سی نسبت به پایان‌بندی فیلم انتقاد داشت اما کارگردانی و سبک بصری آن را تحسین کرد: «فینچر کار شگفت‌انگیزی انجام داده و مکان‌های معمولی شهر را به پس زمینه‌های ترسناک تبدیل کرده‌است. این فیلمی است که دوربین در هر گوشه‌ای که بچرخد، گام دیگری به سوی ناشناخته‌ها است.» مجموعه کرایتریون هم که ارائه‌کننده مجموعه فیلم‌های کلاسیک و معاصر سینما با بهترین کیفیت ممکن است، "بازی" را به فهرست فیلم‌هایی خود اضافه کرد.
بین "بازی" و فیلم بعدی فینچر فاصله کمی وجود داشت و او در اوت همان سال ۱۹۹۷ برای کارگردانی فیلم "باشگاه مشت‌زنی" (۱۹۹۹) قرارداد امضا کرد. فیلم‌نامه این تریلر روان‌شناختی توسط جیم اولزJim Uhls بر اساس رمانی با همین نام به قلم چاک پالانیک نوشته شده‌است و ادوارد نورتون، برد پیت و هلنا بونهام کارتر سه بازیگر اصلی آن هستند. داستان این فیلم دربارهٔ جوان بی‌نامی است که از بی‌خوابی شدید رنج می‌برد و زندگی شخصی و کاری او دچار رخوت شده اما آشنایی وی با مردی به نام تایلر دردنTyler Durden همه چیز را تغییر داده و اتفاقات غیرقابل پیش‌بینی را رقم می‌زند. "باشگاه مشت‌زنی" بعد از تجربه تلخ "بیگانه ۳" دومین همکاری مشترک فینچر با کمپانی فاکس بود. فاکس از شیوه بازاریابی فیلم ناراضی بود و مدیران آن نگران بودند که فیلم در گیشه شکست بخورد. "باشگاه مشت‌زنی" ابتدا در سپتامبر ۱۹۹۹ در جشنواره فیلم ونیز رونمایی شد و از اکتبر همین سال اکران گسترده خود در آمریکا و جهان را آغاز کرد. فیلم یک موفقیت متوسط در گیشه بود و توانست ۱۰۱ میلیون دلار فروش کند در حالی که بودجه ساخت آن ۶۳ میلیون دلار بود. "باشگاه مشت‌زنی" در زمان اکران با واکنش مختلفی از سوی منتقدان همراه شد. خشونت و لحن بسیار انتقادی فیلم باعث شد عده‌ای فینچر و فیلمش را به تبلیغ آنارشیسم متهم کنند. تایمز در گزارشی "باشگاه مبارزه" را با فیلم "پرتقال کوکی" (۱۹۷۱) اثر استنلی کوبریک مقایسه کرد و گفت این نگرانی از سوی برخی وجود دارد که مخاطبان جوان بعد از تماشای فیلم به تقلید از رفتارهای شخصیت اصلی دست بزنند. بسیاری از منتقدان نیز "باشگاه مشت‌زنی" را «تصویری دقیقی از مردانگی در دهه نود میلادی» توصیف کردند. "باشگاه مشت‌زنی" به مرور به فیلمی محبوب در میان طرفداران سینما تبدیل شد و مضامین و لایه‌های داستانی مختلف آن مورد بررسی و تحلیل قرار گرفت. انتشار دی‌وی‌دی فیلم در سال ۲۰۰۰ در این روند بسیار تأثیرگذار بود. امروز این فیلم یکی از بهترین آثار تاریخ سینما به‌شمار می‌رود.
کلمبیا پیکچرز در سال ۱۹۹۹ نام فینچر را در فهرست نهایی کارگردانانی قرار داد که قصد دارد جهت ساخت فیلم "مرد عنکبوتی" (۲۰۰۲) با آن‌ها مذاکره کند. فینچر چندان علاقه‌ای نسبت به تصویر کشیدن ریشه‌های شخصیت مرد عنکبوتی نداشت. در نسخه او شخصیت پیتر پارکر یک بزرگسال بود که مدتی است قدرت‌های فراانسانی خود را به دست آورده و به عنوان عکاس در روزنامه کار می‌کند و دائم در حال چالش با هویت و سبک زندگی دوگانه خود است. فینچر قصد داشت یک اثر شخصیت‌محور بسازد تا اثری اکشن. او در این مورد گفته‌است: «من به استودیو نظر خودم دربارهٔ اینکه دوست دارم چه فیلمی از مرد عنکبوتی بسازم را گفتم و آن‌ها از آن ایده متنفر بودند!». در نهایت نیز سم ریمی برای کارگردانی فیلم انتخاب شد.
در سال ۲۰۰۱، فینچر به‌عنوان تهیه‌کننده اجرایی در ساخت فصل نخست مجموعه "استخدام" مشارکت کرد. این اثر که از چند فیلم کوتاه تشکیل شده بود به سفارش شرکت ب‌ام‌و ساخت شد و در هر کدام از قسمت‌ها، عملکرد و توانایی‌های یکی از محصولات این شرکت در خلال داستان نشان داده می‌شود.
یک سال بعد، فینچر ساخت پنجمین اثر سینمایی خود را آغاز کرد؛ یک فیلم دلهره‌آور دیگر به نام "اتاق وحشت" (۲۰۰۲) که فیلم‌نامه آن را دیوید کپ نوشت و داستان آن دربارهٔ مادری مجرد و دختر خردسالش است که در نخستین شب اقامت خود در یک خانه بزرگ در نیویورک با هجوم سارقانی مواجه شده‌اند که با هدف سرقتی عجیب وارد خانه آن‌ها شده‌اند. جودی فاستر، کریستن استوارت، فارست ویتاکر و جرد لتو بازیگران این فیلم هستند. "اتاق وحشت" یک موفقیت اقتصادی خوب بود و نزدیک به ۲۰۰ میلیون دلار در گیشه فروش کرد در حالی که بودجه ساخت آن ۴۸ میلیون دلار بود. فیلم همچنین واکنش مثبت منتقدان را به همراه داشت که آن را اثری «پر از تنش و هیجان‌انگیز» دانستند و عنصر تعلیق فیلم را با آثار آلفرد هیچکاک مقایسه کردند. سان فرانسیسکو کرونیکل در مقاله‌ای "اتاق وحشت" را اثر دارای نبوغ توصیف و از عملکرد جودی فاستر را تحسین کرد. فینچر معتقد است که "اتاق وحشت" بیش‌تر از هر اثر دیگر او به سینمای جریان اصلی هالیوود نزدیک است: «از ابتدا نیز قرار بود یک فیلم پاپ‌کورنی و سرگرم‌کننده باشد. خبری از پیامدهای بزرگ و مهم نیست زیرا این فیلم دربارهٔ بقا است.»
پس از "اتاق وحشت"، فینچر به مدت پنج سال از سینما دور بود تا اینکه با فیلم "زودیاک" (۲۰۰۷) به پرده نقره‌ای بازگشت. فیلم‌نامه این فیلم معمایی نئو-نوآر توسط جیمز وندربیلت بر اساس کتاب "زودیاک بی‌نقاب"Zodiac Unmasked اثر رابرت گری‌اسمیتRobert Graysmith نوشته شده و داستان دربارهٔ ماجرای واقعی آدم‌کش زنجیره‌ای با نام مستعار زودیاک قاتل است که در بین سال‌های ۱۹۶۰ تا اوایل ۱۹۷۰ با انجام قتل‌های متعدد، ساکنان منطقه خلیج سان فرانسیسکو را به وحشت انداخته و پوشش رسانه‌ای قابل توجهی را به خود اختصاص داده بود. جیک جیلنهال، مارک رافلو و رابرت داونی جونیور ستارگان فیلم هستند. "زودیاک" نخستین فیلم کارنامه فینچر است که بر اساس داستانی واقعی ساخته شده‌است. فینچر گفته که پس از اطلاع از پروژه به دلایل شخصی خیلی زود به داستان جذب شد. او در زمان وقوع قتل‌های زودیاک بچه مدرسه‌ای بوده و ترس و وحشت آن دوران را تجربه کرده‌است: «به یادم دارم که گشت‌های پلیس، سرویس اتوبوس مدارس از جمله ما را در خیابان همراهی می‌کردند. پدرم برایم تعریف کرده بود که یک آدم‌کش زنجیره‌ای که چهار پنج نفر را کشته تهدید کرده که قصد دارد بچه مدرسه‌ای‌ها را هنگام پیاده شدن از اتوبوس هدف شلیک گلوله قرار دهد.» "زودیاک" نخستین فیلمی است که فینچر آن را به صورت تمام دیجیتال و با دوربین "تامسون وایپر"Thomson Viper از شرکت تکنی‌کالر اس‌ای فیلم‌برداری کرد.Zodiac Director's Cut DVD, 2nd Disc, Visual Effects featurette. در آن زمان این روشی غیرمعمول برای ساخت فیلم بود زیرا دوربین‌های دیجیتال به اندازه کافی پیشرفت نکرده بودند اما فینچر به علت سرعت عمل در ضبط نماها تصمیم به این کار گرفت. او صحنه‌های قتل فیلم از جمله صحنه کشته شدن یک زوج در کنار دریاچه را بارها و بارها فیلم‌برداری کرد و حتی برای خلق خون از جلوه‌های ویژه رایانه‌ای بهره گرفت تا پس از هر برداشت نیازی به پاک‌کردن و تمیزکاری صحنه نباشد و گروه بتواند در مدت زمان کوتاه، برداشت‌های زیادی ضبط کند.Robertson, Barbara. (March 15, 2007) "Memories of Murder: VFX for "Zodiac" - Recreating 1970s San Francisco for Director David Fincher," StudioDaily. Retrieved on September 26, 2016. "زودیاک" با واکنش بسیار مثبت منتقدان همراه شد و اکنون یکی از بهترین آثار جنایی به‌شمار می‌رود که جایگاه بالایی در کارنامه فینچر دارد. فیلم در زمینه کارگردانی، دقت تاریخی و عملکرد بازیگران تحسین شد و نام آن در بیش از دویست فهرست از بهترین فیلم‌های تاریخ سینما به چشم می‌خورد. "زودیاک" به اندازه آثار قبلی فینچر فروش نکرد اما بازهم با گیشه ۸۴ میلیون دلاری یک موفقیت متوسط محسوب می‌شود. علی‌رغم کمپین‌های تبلیغاتی پارامونت پیکچرز، فیلم نتوانست در فصل جوایز نامزد جایزه‌ای شود.
پس از "زودیاک"، فینچر مدتی درگیر اقتباس سینمایی از رمان "ملاقات با راما" اثر آرتور سی. کلارک شد اما این پروژه در همان مراحل ابتدایی نوشتن فیلم‌نامه دچار مشکلاتی شد و به سرانجام نرسید. فینچر هفتمین فیلم خود را، که نسبت به آثار قبلی او دارای ژانر و فضایی کاملاً متفاوت بود، در سال ۲۰۰۸ به روی پرده فرستاد: "مورد عجیب بنجامین باتن". فیلم‌نامه این فیلم فانتزی عاشقانه را اریک راث بر پایه داستان کوتاه "مورد عجیب بنجامین باتن" (۱۹۲۳) از اف. اسکات فیتزجرالد نوشت. پس از "هفت" و "باشگاه مشت‌زنی" این سومین همکاری مشترک برد پیت و فینچر بود. کیت بلانشت، تیلدا سوینتن و ماهرشالا علی دیگر بازیگران فیلم هستند. داستان فیلم دربارهٔ مردی است که پیر متولد می‌شود و زندگی او از آخر به اول سپری شده و با گذشت زمان جوان‌تر می‌شود. با بودجه سنگین ۱۶۷ میلیون دلاری، "مورد عجیب بنجامین باتن" پرهزینه‌ترین فیلم کارنامه فینچر به حساب می‌آید. علت پرخرج بودن فیلم استفاده از جلوه‌های ویژه سنگین برای طراحی گریم جوانی و پیری شخصیت برد پیت در فیلم بود که در زمان خود کم‌سابقه بود. "مورد عجیب بنجامین باتن" همچنین نخستین فیلم کارنامه فینچر است که با درجه سنی پی‌جی-۱۳ اکران شد. تمامی آثار قبلی فینچر همگی با درجه سنی بزرگسال به روی پرده رفته بودند. فیلم یک موفقیت بسیار خوب در گیشه بود و توانست ۳۳۵ میلیون دلار فروش کند. "مورد عجیب بنجامین باتن" با واکنش بسیار خوب منتقدان همراه شد و در زمینه‌های مختلف از جمله کارگردانی فینچر مورد ستایش قرار گرفت. منتقد "یواس‌ای تودی" فیلم را «دلپذیر و کوبنده» توصیف کرد هرچند نسبت به زمان طولانی آن انتقاد داشت. تاد مک‌کارتی از ورایتی نوشت: «این فیلم روایتی غنی و سرشار از لذت را ارائه می‌دهد که یک نمونه عمیق از داستان‌گویی در هالیوود است.» "مورد عجیب بنجامین باتن" در هشتاد و یکمین دوره جوایز اسکار در ۱۳ رشته نامزد جایزه اسکار شد از جمله بهترین فیلم و بهترین کارگردانی برای فینچر. فیلم در نهایت موفق شد سه جایزه اسکار بهترین طراحی صحنه، بهترین گریم و بهترین جلوه‌های ویژه را به خود اختصاص دهد.
فینچر در ادامه مسیر متفاوت در کارنامه خود، فیلم سینمایی "شبکهٔ اجتماعی" (۲۰۱۰) را کارگردانی کرد. فیلم‌نامه این درام زندگی‌نامه‌ای توسط آرون سورکین بر اساس کتاب "میلیاردرهای تصادفی"The Accidental Billionaires نوشته بن مزریکBen Mezrich اقتباس شده‌است. "شبکه اجتماعی" داستان به وجود آمدن فیس‌بوک و زندگی خالق آن یعنی مارک زاکربرگ را دنبال می‌کند که در مسیر تبدیل‌شدن به جوان‌ترین میلیاردر دنیا چالش‌های حقوقی زیادی با دیگران از جمله بهترین دوست خود ادواردو ساورین را پشت سر گذاشته‌است. جسی آیزنبرگ، اندرو گارفیلد، جاستین تیمبرلیک و آرمی همر بازیگران فیلم هستند. پروسه تولید فیلم از زمان آغاز فیلم‌برداری تا پایان تدوین، یک سال کامل به طول انجامید. برای خلق برادران دوقولوی وینکلوس که آرمی همر نقش هردو را در فیلم بازی می‌کند، فینچر به جای روش‌های سنتی از جلوه‌های ویژه رایانه‌ای استفاده کرده و در مراحل پس از تولید، چهره همر را به جای بازیگری که نقش یکی از برادرها را ایفا کرده بود جایگزین کرد. فیلم یک موفقیت تجاری دیگر را برای فینچر رقم زد و توانست ۲۲۴ میلیون دلار در گیشه فروش کند در حالی که بودجه ساخت آن تنها ۴۰ میلیون دلار بود. "شبکه اجتماعی" با تحسین گسترده منتقدان مواجه شد و عموماً به عنوان بهترین فیلم کارنامه فینچر، یکی از بهترین آثار سینمایی قرن و دهه ۲۰۱۰ شناخته می‌شود. در سایت‌های متاکریتیک و راتن تومیتوز فیلم بالاترین امتیاز را در میان تمامی آثار فینچر به خود اختصاص داده‌است. هیئت ملی بازبینی فیلم، "شبکه اجتماعی" را بهترین فیلم سال ۲۰۱۰ معرفی کرد. در هشتاد و سومین دوره جوایز اسکار، فیلم در هشت رشته از جمله بهترین فیلم و بهترین کارگردانی برای فینچر نامزد کسب جایزه اسکار بود که در نهایت توانست سه جایزه بهترین فیلم‌نامه اقتباسی، بهترین تدوین و بهترین موسیقی متن را به خود اختصاص دهد. همچنین در شصت و هشتمین مراسم گلدن گلوب، "شبکه اجتماعی" در شش رشته نامزد دریافت جایزه گلدن گلوب شد که در نهایت توانست چهار جایزه را کسب کند: بهترین فیلم درام، بهترین کارگردانی برای فینچر، بهترین فیلم‌نامه و بهترین موسیقی متن.
پس از دو فیلم "مورد عجیب بنجامین باتن" و "شبکه اجتماعی" که تفاوت‌های قابل توجهی با دیگر آثار فینچر داشتند، او با ساخت فیلم "دختری با خالکوبی اژدها" (۲۰۱۱) یک بار دیگر به ژانر مورد علاقه خود بازگشت. فیلم‌نامه این اثر دلهره‌آور روان‌شناختی و معمایی توسط استیون زایلیان، بر اساس رمانی با همین نام نوشته استیگ لارسن، اقتباس شد. پیش‌تر و در سال ۲۰۰۹ یک اقتباس سوئدی توسط نیلز آردن اوپلو بر اساس این رمان ساخته شده بود. داستان فیلم دربارهٔ روزنامه‌نگاری به نام میکائیل بلومکویست است که مشغول تحقیق بر روی پرونده دختری است که چهل سال پیش به‌طرز مرموزی ناپدید شده‌است. او در این مسیر با هکری جامعه‌ستیز به نام لیسبت سالاندر همراه می‌شود. زایلیان فقط سه ماه کامل را صرف تجزیه و تحلیل عناصر مختلف رمان کرد تا بتواند متن خوبی بر اساس آن بنویسد که زیاد طولانی نباشد. دنیل کریگ، رونی مارا، کریستوفر پلامر و رابین رایت بازیگران فیلم هستند. این دومین همکاری مشترک فینچر با مارا پس از فیلم "شبکه اجتماعی" است. فینچر برای وفاداری به رمان بخش زیادی از فیلم را در استکهلم جلوی دوربین برد آن هم در یکی از سردترین زمستان‌هایی که این شهر به خود دیده بود. او برای فیلم‌برداری از دوربین‌های دیجیتال رِدRed Digital Cinema استفاده کرد که بسیار به آن علاقه دارد. برای انتخاب نقش لیسبت سالاندر، استودیو گزینه‌های مختلفی به فینچر پیشنهاد داد. آن‌ها دوست داشتند که یک ستاره زن مشهور همچون اسکارلت جوهانسون، ان هتوی یا کیرا نایتلی برای این نقش انتخاب شود اما فینچر با رد این گزینه‌ها، رونی مارا را برای نقش اصلی فیلمش انتخاب کرد. او برای آنکه استودیو را راضی کند که مارا انتخاب مناسبی است، او را به شکل ظاهر شخصیت لیسبت سالاندر گریم کرد و سپس در مترو از او فیلم‌برداری کرده و آن را در اختیار اعضای استودیو قرار داد. "دختری با خالکوبی اژدها" با فروش ۲۳۹ میلیون دلاری در مقابل بودجه ۹۰ میلیون دلاری خود یک موفقیت دیگر را در گیشه برای فینچر به ثبت رساند. فیلم واکنش خوب منتقدان را در پی داشت و در زمینه کارگردانی، اجرای مارا و کریگ و ارزش‌های تولیدی و موسیقی ستایش شد. ای.او. اسکات در نیویورک تایمز علاوه بر تعریف مفصل از موسیقی متن فیلم دربارهٔ کلیت اثر نوشت: «فینچر دنیایی را خلق می‌کند که به طرز متقاعدکننده‌ای از نظر سیاسی و اخلاقی، ناامیدکننده و تهدیدآمیز است.» فیلیپ فرنچPhilip French از گاردین نیز فیلم را «اقتباسی وفادارانه، پر از جزئیات و مستحکم» توصیف کرد. "دختری با خالکوبی اژدها" نسبت به تمامی آثار فینچر دارای سطح خشونت و برهنگی بسیار زیادی است و همین مسئله باعث شد تا فیلم در برخی از کشورها از جمله هند و ویتنام اکران نشود. در هشتاد و چهارمین دوره جوایز اسکار، فیلم در پنج رشته نامزد دریافت جایزه شد از جمله بهترین بازیگر نقش اول زن برای مارا که در نهایت توانست تنها جایزه بهترین تدوین را کسب کند.