moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
تپه ورگیل ۲ مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان قزوین، بخش رودبار شهرستان، روستای ورگیل واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۱۹۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه قلعه خورآباد مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان قم، روستای خور آباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۹۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
منار روستای دوان مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان کازرون، روستای دوان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۲۸۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
محوطه قزل قازلان مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان کلاله، روستای بهلکه ملاشیخ واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۶۴۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه تمپی مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان کهگیلویه، روستای تمبی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۵۶۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه شبیخون مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان کهگیلویه، روستای امیرولی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۵۶۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه بیره زا (پیر زال) مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان کهگیلویه، بین روستای کلایه سفلی و علیا واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۳۵۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مجموعه سه گنبدان مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان کهگیلویه، روستاه بوآی علیا واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۳۵۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
پل سی پله (کر و دِت) مربوط به دوران‌های تاریخی پیش از اسلام در دوره ساسانی است و در شهرستان کوهدشت، بخش طرهان، دهستان طرهان غربی نزدیک روستای سرطرهان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۵۱۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. پل در تنگترین بستر رودخانه سیمره، در محلی بنام سی پله Sipela واقع شده است این پل در مسیر یکی از راه‌های باستانی قرار داشته که سبب ارتباط بین‌النهرین با ایران از مسیر کرمانشاهان، ایلام و لرستان (طرهان) به ایران غربی بوده است. پل یاد شده دارای ۴ چشمه طاق بوده که اکنون تنها دو چشمه طاق آن باقی است. پنهای هر پا یه آن ۵/۶ متر و طول آن ۱۷ متر است. اندازه سنگهایی که در پایه به کار رفته ۶۰×۶۰×۱۰۰سانتیمتر و بعضی نیز بزرگترند. روی هریک از این سنگها علامت مشخصی کنده شده است. مصالح بنا از گچ و سنگ است. در آثار مورخان دوره اسلامی اشاره‌ای به این پل نشده است.
محوطه مرجانی مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان گنبد کاووس، روستای حاجی قوشان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۶۵۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تل قلعه گلی مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان لارستان، روستای کاریان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۳۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
امامزاده شیر مرد مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان ممسنی، روستای عالیوند واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۰۶۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
قلعه سنگی بندان مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان نهبندان، بخش مرکزی، روستای بندان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۶۸۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
قلعه میغان مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان نهبندان، روستای میغان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۶۸۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه وشته ۲ مربوط به دوره ساسانیان است. در شهرستان قزوین، بخش رودبار شهرستان، روستای وشته واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۱۹۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه مزرعه برمک مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام - دوره سلجوقیان است و در شهرستان تاکستان، روستای شنستق بالا واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۱۳۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه کور چشمه ۳ مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام - دوره سلجوقیان است و در شهرستان تاکستان، روستای کورچشمه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۲۰۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
پل گاران (کردلان) مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام - دوره صفوی است و در شهرستان مریوان، کنار جاده مریوان به سقز، کیلومتری ۱۲ جاده گاران واقع شده این پل تاریخی توسط حکام اردلان ساخته شده است و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۵۹۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
آستانه امامزاده هادی بیدگل مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام - دوره قاجار است و در شهرستان آران و بیدگل، بعد از میدان امام خمینی بید گل واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۶۲۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
محوطه عبدالمامیر مربوط به دوره اشکانیان است و در شعیبیه، داخل شهر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۳۵۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
ارگ بهارستان (باغ زرشکی) مربوط به دوره افشار است و در بیرجند، خیابان منتظری، محدوده کوچه پست قدیم واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۶۸۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
ارگ بهارستان گرچه در سال ۱۳۷۹ توسط سازمان میراث فرهنگی و گردشگری با شماره ۳۶۸۳ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسید اما اکنون نه تنها از این مکان استفاده مسکونی می‌شود بلکه به عنوان انبار ضایعات نیز از آن استفاده می‌شود و بافت با ارزش این بنا نیز رو به تخریب است.
بقعه شاهزاده اسماعیل مربوط به دوره ایلخانی است و در شهرستان قم، بخش کوهک، روستای بیر قان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۹۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
محوطه دشت آباد لردگان مربوط به دوره ایلخانی - دوره تیموریان است و در شهر لردگان واقع شده است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۳۶۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
امامزاده شاه یحیی مربوط به دوره ایلخانی - دوره صفوی است و در نراق، حاشیه غربی شهر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۵۳۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
منزل نفیسی مربوط به دوره پهلوی اول است و در اهواز، خیابان نادری، خیابان کتانباف، روبروی پارگینگ کارون واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۹۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
دبیرستان شاپور یا دبیرستان شهید مصطفی خمینی مربوط به دوره پهلوی اول است و در اهواز، خیابان شهید محمدیان (خاقانی)، جنب کلوپ ورزشی شهید باهنر (واحدی) واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۶۱۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
خانه آقای راعی فرد مربوط به دوره پهلوی اول است و در بیرجند، بافت قدیم نزدیک بنای تاریخی مصلی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۶۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
پل چشمه کیله مربوط به دوره پهلوی اول است و در حد فاصل خیابان امام و خیابان جمهوری شهر تنکابن واقع شده‌است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۳۲۹ بعنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
دستور ساخت این پل در سال ۱۳۰۹ خورشیدی توسط رضاشاه پهلوی داده شده که توسط مهندسین آلمانی و روسی شرکت اشکودا طراحی و بوسیله معماران ایرانی مراحل ساخت آن طی شده و در سال ۱۳۱۱ به پایان رسیده‌است. پل چشمه‌کیله یکی از زیباترین پل‌های تاریخی کشور است و سمبلی برای شهر تنکابن محسوب می‌شود.
رودخانه چشمه کیله نیز با عبور از فضای زیرین این پل به دریا می‌پیوندد.
ساختمان موزه پست ایران یا همان موزه ارتباطات امروزی، مربوط به دوره پهلوی اول است و در تهران، خیابان امام خمینی، مقابل خیابان خیام واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۵۰۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
ساخت بنای پست طولانی‌ترین پروژه مارکف به‌شمار می‌رود و این مسئله درست در اوج دوران توسعه پهلوی یکم است. این بنای سترگ با نمای آجری و سنگی با ترکیبی متقارن در ضلع جنوبی میدان مشق (مکانی که قرار بود مرکز اداری شهر باشد) ساخته شد. ساختمان موزه (پست قدیم) همچنین نمایشی‌ترین کار مارکف است. بقیه ساخت و سازهای او یا در دل باغ و حیاطی پیرامونی ساخته شده یا به وسیله خیابان‌های کم عرضی احاطه شده‌اند. نمای ورودی بنای پست از سمت دروازه میدان مشق یا همان سردر باغ ملی به خوبی خودنمایی می‌کند و در برابر بناهای کم‌پهنا پیرامونی طول ساختمان موزه (پست قدیم) و بیرون‌آمدگی ویژه ورودی‌اش با صلابت حجم گسترده و موزونش را به نمایش می‌گذارد. توضیح نویسندگان کتاب چنین است:
کارکرد اداری و به ویژه کارکردی که در چند سده پیشترش در میان مردم پیشینه نداشته، به نظر می‌رسد مارکف را بر آن داشته که به جای بهره‌گیری از تقارن و تعادل و عناصر معماری ایرانی، از قدرت و تأثیرگذاری باروک سود جوید، چرا که مردم آن زمان باید به اداره جدیدی اطمینان می‌کردند و بسته‌های پستی خود را به آن جا می‌سپردند. این ویژگی کارکردی در بنای پست باعث شده برای تفاوت آن با ساختمان مشابه چنین کارکردی در یکی از کشورهای اروپایی ظاهراً به استفاده از قوس پنجره‌ها و سر ستون‌های هخامنشی در نیم ستون‌های نما اکتفا شود. اما در واقع فضای غالب و درونی بنا همچنان دارای روحیه تعادل و تقارن چیدمان‌های حجمی با در نظر گرفتن روحیه انسان ایرانی است. از سوی دیگر، ساختمان پست را می‌توان شاخص‌ترین معماری پیرو سبک آرت دکو در ایران نامید.پلان ساختمان به صورت متقارن با دو بال جانبی است که در دو بال جانبی به صورت حیاط مرکزی میباشد. همچنین پلان قسمت مرکزی به شکل باسیلیکا و مرتفع طراحی شده . نمای جنوبی ساختمان دارای آجرکاری با ازاره از سنگ داغون میباشد و نیز نما داری قوسهای جناغی اسلامی میباشد با نیم ستونهای سنگی و سر ستونهای هخامنشی . سقف به صورت شیروانی است. این بنا از ساختمانهای به سبک تلفیقی است که از شیوهای اصفهانی و پارسی به همراه سبک نئوکلاسیک غرب در آن استفاده شده است.
مجموعه میدان راه‌آهن مربوط به دوره پهلوی اول است و در تهران، خیابان ولی‌عصر، میدان راه‌آهن تهران واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۶۳۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
ساختمان فرمانداری رامسر مربوط به دوره پهلوی اول است و در رامسر، جنب چشمه آب گرم رامسر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۳۲۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
دبستان طالقانی مربوط به دوره پهلوی اول است و در زاهدان، تقاطع خیابان مصطفی خمینی و خیابان کامبوزیا واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۶۳۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
دبیرستان ماندگار امام صادق (پیشتر: حکیم نظامی) بزرگترین و قدیمی‌ترین دبیرستان استان قم می‌باشد که در سال ۱۳۱۷ فعالیت آموزشی خود را آغاز نمود که هم اکنون ورود به دبیرستان از طریق آزمون صورت می گیرد. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۳۴۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. و به دلیل قدمت تاریخی و سوابق درخشان علمی، آموزشی و فرهنگی در تاریخ ۲۹ اردیبهشت ۱۳۸۹ توسط شورای عالی آموزش و پرورش به عنوان مدرسه ماندگار شناخته شد.
ساختمان این دبیرستان در قم، بلوار معلم، میدان روح‌الله قرار دارد.
در سال ۱۳۱۳ آقای سید علی اکبر برقعی که از علما و دانشمندان طراز اول ایران بودند و از معارف پروران حقیقی به‌شمار می‌رفتند، جهت دریافت مجوز مدرسهٔ حیات رهسپار تهران شدند و طی ملاقاتی که در آنجا بین ایشان و آقای علی‌اصغر حکمت روی داد، تأسیس دبیرستان مجهزی که در شأن جوانان علاقه‌مند قمی باشد مطرح شد که با استقبال اولیای امور معارف مواجه گردید. از این زمان رابطهٔ معارف خواهان قم و وزارت معارف بیشتر شد و رفت و آمدهای پی در پی آقای برقعی به تهران و پشتیبانی دانشمند معظم آقای سید محمد فاطمی قمی «مؤسس بیمارستان فاطمی قم» به پیشرفت کار کمک کرد. از حسن اقبال، آقای علی‌اصغر حکمت به وزارت معارف منصوب گشت و به قولی که قبلاً داده بود وفا نمود و شالودهٔ دبیرستانی را که شایستهٔ مردم این شهر باشد بنیان گذاشت
نخستین سنگ بنای این دبیرستان در تاریخ ۲۰ آبان ۱۳۱۴ مطابق ۱۵ شعبان ۱۳۵۴ طی جشنی و با حضور محمدعلی فروغی (رئیس الوزا)، علی‌اصغر حکمت وزیر معارف، حسن اسفندیاری «محتشم السلطنه» رئیس مجلس، محمود جم وزیر داخله، ابتهاج السلطان، معاون وزارت داخله، فریدونی رئیس ادارهٔ مرکز وزارت داخله، سید علی اکبر برقعی، ابوالقاسم فیوضات رئیس کل ادارهٔ اوقاف، میرزا حسن رشدیه، حاج سید علی فهیم التجار، سید محمد آقا زاده و چند نفر از رؤسای معارف نصب گردید.
بنای این دبیرستان با نظارت دو مهندس فرانسوی، ماکسیم سیرو و آندره گدار در معیت معماران محلی در نهایت زیبایی و متناسب با آب و هوای گرمسیری قم ساخته شد و در سال ۱۳۱۷ به اتمام رسید، زیر بنای ساختمان حدود ۱۵۰۰ متر مربع می‌باشد که در میان باغی به مساحت ۲۰۰۰۰ متر قرار گرفته‌است. در ضلع جنوبی بنا زمین‌های ورزش و قسمت‌های شرق و غرب و شمال دارای گل‌کاری و درختان سبز و خرم می‌باشد. بر سراسر دیوارهای درونی و اندرونی دبیرستان کتیبه‌هایی که اشعار آن از دیوان حکیم نظامی انتخاب شده و با خط بسیار زیبا نوشته شده‌اند به چشم می‌خورد.
سید محمد بهشتی، مشهور به شهید بهشتی، سیاست‌مدار و فقیه ایرانی و نخستین رئیس دیوان عالی کشور پس از انقلاب ایران در سال ۱۳۵۷، نخستین دبیرکل حزب جمهوری اسلامی و نایب رئیس مجلس خبرگان قانون اساسی علی‌اصغر فقیهی، معلم، نویسنده و تاریخ‌پژوه محمد مفتح، مشهور به شهید مفتح، روحانی شیعه و استاد حوزه حسین کریمان، نویسنده، ادیب، لغت‌شناس، مورخ و جغرافیدان ایرانی بهرام فره‌وشی، زبان‌شناس معاصر ایرانی و متخصص زبان‌های ایرانی و فرهنگ ایران باستان
سید احمد خمینی، دومین فرزند روح الله خمینی، بنیان‌گذار جمهوری اسلامی ایران صادق لاریجانی، رئیس قوه قضاییه ایران و رئیس هیئت امنای دانشگاه امام صادق رضا فرجی‌دانا، استاد تمام دانشکده مهندسی برق و کامپیوتردانشگاه تهران، سیاستمدار، مشاور رئیس‌جمهور در امور علمی و آموزشی و مشاور عالی رئیس دانشگاه تهران عباس آخوندی، سیاستمدار، استاد دانشگاه، دولتمرد ایرانی و وزیر راه و شهرسازی جمهوری اسلامی ایران در دولت یازدهم و دوازدهم است شاهرخ ظهیری، کارآفرین ایرانی، بنیان‌گذار و مدیرعامل گروه صنایع غذایی مهرام و پدر صنایع غذایی ایران می‌باشد. هرمز ظهیری، پزشک و رئیس سابق بیمارستان ساسان تهران سید محمدمهدی میرباقری، روحانی ایرانی، رئیس فرهنگستان علوم اسلامی قم و از نظریه‌پردازان در باب نسبت بین علم و دین است سید عبدالرحیم موسوی، فرمانده کل ارتش جمهوری اسلامی ایران غلامحسین نامی، نقاش و عضو هیئت مؤسس خانهٔ هنرمندان ایران محمدباقر لاریجانی، پزشک فوق تخصص بیماری‌های غده درون‌ریز، و معاون آموزشی وزیر بهداشت، درمان و آموزش پزشکیجمهوری اسلامی ایران است سید محمد صادق خرازی، سفیر و معاون نمایندهٔ دائم ایران در سازمان ملل متحد (۱۹۸۹ تا ۱۹۹۵) و سفیر ایران در فرانسه (۲۰۰۲ تا ۲۰۰۶) و مشاور ارشد محمد خاتمی در زمان ریاست جمهوری ایشان سید علی اکبر ابوترابی فرد، نماینده تهران در مجلس چهارم و پنجم و از اعضای مؤسس جمعیت ایثارگران انقلاب اسلامی ابوالحسن فرهودی، بنیان‌گذار رشته فوق تخصصی ایمونولوژی آلرژی در ایران و مؤسس بخش فوق تخصصی ایمونولوژی آلرژی درمرکز طبی کودکان در دانشگاه علوم پزشکی تهران حسین شهیدزاده، سفیر سابق ایران در عراق حبیب اله بی‌آزار، معاون وزیر آموزش و پرورش در ۴ کابینه دولت جمهوری اسلامی ناصر کمالیان، استاد پیشکسوت رشته پاتولوژی دانشگاه علوم پزشکی تهران و مؤسس اغلب بخش‌های پاتولوژی دانشگاه‌های علوم پزشکی کشور و پدر علم آسیب‌شناسی عصبی علی‌اشرف صادقی، زبان‌شناس ایرانی، استادبازنشستهٔ دانشگاه تهران و عضو پیوستهٔ فرهنگستان زبان و ادب فارسی غلامرضا امامی، نویسنده و پژوهشگر و مدیر انتشارات موج غلامحسین جباری، چهرهٔ ماندگار صنعت بیمه محمود شریعت، از اساتید برتر حوزه بهداشت محیط و پدر علم بهداشت محیط ایران سید علی محمد برقعی، از اساتید برتر حوزهٔ مکانیک ماشین‌های کشاورزی فتح‌الله فلاحیان، استاد دانشگاه و پدر قارچ‌شناسی ایران مجید جعفری‌تبار، روحانی شیعه ایرانی، مفسّر، قاری و فعال قرآنی عباس جهانگیریان، نمایش‌نامه نویس، فیلم نامه‌نویس و پژوهشگر سینما خسرو گلسرخی، شاعر و نویسنده منصور ونک، فرمانده سابق پایگاه هوایی نوژه علی تاجرنیا، نماینده مردم مشهد در مجلس ششم صادق محفوظی، مدیر موزۀ نسخ خطی و آثار فرهنگی هنری دکتر صادق محفوظی
این دبیرستان در طول جنگ تحملی حدود ۱۷۰ شهید را تقدیم کرد که اسامی برخی از آنان به شرح زیر می‌باشد:
محسن ابراهیمی، محسن اخوان زاده، حسین اشتری، محمد باقر اعلمی، ابوالفضل اصفهانی، محمد رضا الله وردی، ولی‌الله بیات، علاء پروین، محمود پناهی فرد، محمد پور محمدی، حمید تشکری، احمد توتونکار، مهدی جلال‌زاده یزدی، حسین جهانگیری، داود (حسن) حسنی زنجانی، جعفر حمیدیه، محمد حیاتبخش، حسین خزئلی، ابوالفضل خطیری علیایی، امیرحسین روحانی، اصغر ساقی، مهدی سبزعلی گل، سید مجتبی سید رضوی، محمد علی شکراللهی، حسین صادقی خواه، سید مهدی طاهری، حسین عبدلی، نصرالله اکبری عسکرانی، رضا عصارزاده، علوی، محمد علمایی، حسین فرزانگان، رضا قاسمی، علی محمد قاری ساری، حسین قرنلی، جواد کاری، جعفر کریمی، محمد تقی کلهری، حسین رضا گائینی، موسی مظفری، محمد حسین معینی، احمد معینی، سید حمید موسوی، سید محمد موسوی، سید عبدالصمد موسوی، محمود منتظر، سید احمد میرابوطالبی، محمد حسین میرجعفری، رسول میرشفیعی، ناصر مینوئی، ابوالفضل نادعلی، امیرحسین نگاری، محمد نیکان، علی رضا هدایتی ارفع (نظری)، فتح‌الله هندیانی، محمد یزدیان، محمد علی هادی، سید مهدی برقعی، ناصر باستان، محمد علی رحیمی، احمد حفیظی، رنجبر، رضوی، صادقی، علی معرفت، محمد حسین ستاری، جواد (فرهاد) حیدریان، سعید سامانلو، حمید ناظرپناهی، حسین باطنی، محمد زلفی، ایزدی، قنبری، سید محمد منتظری، علی شوشتری زاده، علی دائی، محمد علمائی، جعفر شاهپوری، عبدالله جهانبینی، سید محمدتقی حسینی نیشابوری، سیدمحمدهادی حیسنی نیشابوری، حمیدرضا اصفهانیان، کمالی تقوی
عدهای از دانش آموختگان دبیرستان حکیم نظامی قم که اکثر آن‌ها فارغ التحصیلان سال ششم طبیعی در سال ۱۳۳۳ می‌باشند از سال ۱۳۵۸ تصمیم گرفتند جلسات ماهیانه برای دید و بازدید به یاد دوران گذشته با صرف ناهار با یکدیگر داشته باشند. در مهر ماه سال ۱۳۶۸ دکتر علی محسنی متولد ۱۳۱۵ که فارغ‌التحصیل سال ۱۳۳۳ این دبیرستان می‌باشد با کوشش و رنج فراوان عدهای از دبیران پیشین خود را پیدا کرده و آنان را به این جلسات دعوت نمود. در این گردهمائی شادروان دکتر حسین کریمان و دکتر حسن سادات ناصری و محمد ابوذری هم حضور داشتند. چون برگزاری این گردهمائی در رستوران مورد پسند واقع نگردید، در خرداد سال ۱۳۶۹ تصمیم گرفته شد با گروهی بزرگتر این محفل در جای مناسبتری برگزار گردد. شادروان دکتر احمد اشجعی با آغوش باز تقبل نمود که این محفل انس در منزل ایشان برگزار شود، این مجلس با حضور عدهای در حدود ۴۰ نفر از شاگردان قدیمی این مدرسه و ۱۰ الی ۱۲ نفر دبیران قدیمی در منزل ایشان تشکیل شد. در خرداد ماه سال ۱۳۷۰ شادروان دکتر احمد اشجعی بار دیگر این زحمت را قبول کرد و این محفل مجدداً در منزل ایشان تشکیل گردید، بنابراین نامبرده را می‌توان یکی از علاقمندان و پیشگامان و افراد مؤثر در تشکیل این همایش و یار و یاور من دانست و برای ایشان حق بزرگی قائل شد و به روانش درود می‌فرستیم. آوازه این محفل به اطلاع سایر دانش آموختگان دبیرستان حکیم نظامی قم رسید و عدهٔ فراوانی از آنان علاقه خود را به شرکت در این محفل ابراز داشتند و چون به علت کثرت داوطلبان تشکیل این محفل در منزل مقدر نبود در خرداد سال ۱۳۷۰ با حضور عده‌ای در حدود ۲۰۰ نفر از شاگردان و ۱۵ تا ۲۰ نفر از دبیران و مربیان این محفل در تالار رستوران آبرومندی تشکیل شد و بدین ترتیب از آن پس تا بحال این مجلس با عنوان تجلیل از مقام معلم سالی یک بار برگزار میگردد.
در این گردهمائی عدهای در حدود ۲۵۰ الی ۳۰۰ نفر از دانش آموختگان سال‌های ۱۳۱۷ تا به امروز در کنار استادان و مربیان ادوار مختلف خود شرکت داشته‌اند و همیشه عدهای از فرهیختگان و پژوهشگران علمی و ادبی کشور به عنوان میهمان به این محفل دعوت شدهاند. در این محفل مسئولین فعلی دبیرستان حکیم نظامی قم که اکنون این مدرسه به نام امام صادق (ع) تغییر نام یافته‌است با تنی چند از شاگردان فعلی مدرسه دعوت می‌شوند. از برنامههای این جشن ذکر خاطرات شیرین دوران تحصیل در گذشته توسط شاگردان و معلمین، قرائت اشعار طنز یا اشعاری با گویش قمی و اشعاری به مناسبت مجلس و محفل، سخنرانیهای علمی، تجلیل از یک یا چند نفر از شاگردان نمونه و برجسته دورانهای قبل، تجلیل از یک یا چند نفر از معلمین دورههای گذشته و اهدای لوح سپاس به آن‌ها و اجرای برنامه‌های موسیقی شاد می‌باشد. از هدفهای دیگر برگزاری این جشن نشان دادن این برنامه و بزرگداشت به جوانان امروز است تا دریابند که چگونه پدران آن‌ها در سنین ۷۰ الی ۸۰ سالگی به یاد معلمین قدیمی خود هستند و برای آن‌ها جشن بزرگداشت برگزار می‌کنند.
شایان ذکر است که فعالیت‌های انجمن دانش آموختگان در سال‌های بعد با جدیت بیشتری پیگیری شد که از آنجمله می‌توان به تأسیس دفتر انجمن دانش آموختگان توسط مهندس متین نجارزاده در تاریخ ۹ خرداد ۱۳۹۳ و تأسیس موزه و مرکز اسناد دبیرستان توسط آقای مجید داداش‌ نژاد در سال ۱۳۹۵ اشاره نمود.
خانه حاج عباس بهمدی مربوط به دوره پهلوی اول است و در شهرستان خوسف، روستای نوغاب واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۴۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
بنای یادبود ملا حسین واعظ کاشفی مربوط به دوره پهلوی دوم است و در سبزوار، ضلع جنوبی خیابان شهدا (خواجه نظام الملک) واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۵۱۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
نقشه و طرح اثر از محمد اله آبادی است و اجرای آن را انجمن آثار ملی در سال ۱۳۵۲ عهده‌دار شد.
سد گوران مربوط به دوره پهلوی است و در جزیره قشم، روستای گوران واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۰۵۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مسجد محله (باب‌الحوائج) مربوط به دوره پهلوی است و در خوسف، خیابان ش مطهری، کوچه ش محمدرضا نصراللهی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۵۱۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
کاروانسرای چینی چیان مربوط به دوره پهلوی است و در رشت، شمال غرب بازار، نزدیک چهارسوق (بازار رشت) واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۳۶۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
این کاروانسرا، مستطیل شکل و در ارتفاع ۸ متر در یک طبقه کاملا متقارن با دو در شرق و غرب ساخته شده است. برای جلوگیری از آتش‌سوزی سقف رو طاق ضربی بوده و برای این که باران و برف به کاروانسرا آسیب نرساند، از شیروانی و حلب به صورت دو پشته استفاده شده است. مصالح بنا آجر قرمز با ملات ماسه و آهک می‌باشد. مهم ترین تزیین این بنا، گره چینی سقف دالان‌های شرقی و غربی و قندیل‌های آن است
دودمان چینی چیان از تقریبا دو قرن گذشته (۱۲۴۰ هجری شمسی تا کنون) به تجارت داخلی و پس از جنگ جهانی اول باگسترش فعالیت‌ها توسط حاج محمد جعفر چینی چیان معروف به (قلی اُف) به تولید، کارآفرینی و تجارت خارجی با شوروی، اروپا و کشور های همسایه ی ایران در آسیای میانه مشغول شدند. به روایتی از ایرانیان ساکن جمهوری آذربایجان بودند که به دلایل شرایط نامساعد تاریخی در باکو، ابتدا به انزلی و سپس به رشت مهاجرت کردند، در گیلان کارخانه‌ای تاسیس کردند که محصولاتش (بلورجات)، در این کاروانسرا به فروش می‌رسید و محل بارگیری کاروان های تجاری بود.
«چهار راه میکائیل» در رشت هم بنام یکی از برادران موسس کارخانه: «حاج میکائیل چینی چیان»، «میکائیل» نامیده شد و همین نام نیز تا به امروز بر آنجا ماند البته تفاوت نظر‌هایی در خصوص علت این نامگذاری وجود دارد.
ساختمان استانداری مربوط به دوره پهلوی است و در رشت، ضلع میدان شهرداری، خیابان سعدی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۹۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
اداره پست مربوط به دوره پهلوی است و در رشت، ضلع شمالی میدان شهرداری واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۹۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
هتل ایران مربوط به دوره پهلوی است و در رشت، میدان ضلع شمالی شهرداری واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۹۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
حمام قدیمی شیخ مربوط به دوره پهلوی است و در سلماس، داخل شهر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۷۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
خانه شیرنگی مربوط به دوره پهلوی است و در گرگان، بافت قدیم شهر، محله سرچشمه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۳۳۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
آب‌انبار مسعودی مربوط به دوره پهلوی است و در یزد، ضلع جنوبی خیابان شهیدرجائی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۳۵۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
خانه محمد قلی بیگ خلیلی مربوط به دوره پهلوی است و در شهرستان خوسف، روستای خور واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۶۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
خانه سید غلامرضا سعیدی مربوط به دوره پهلوی است و در شهرستان درمیان، روستای نوزاد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۶۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
خانه آیت‌الله شیخ محمد مردوخ مربوط به دوره پهلوی است و در شهرستان سنندج، روستای نوره واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۳۶۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
خانه سید هاشم ابراهیمی مربوط به دوره زند است و در اردبیل، میدان سرچشمه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۰۴۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مسجد آقا باباخان مربوط به دوره زند است و در شیراز، خیابان زند، شرق بازار وکیل واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۲۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
ساخت محراب این مسجد توسط معماران توانمند ایرانی با استفاده از تکنیک کاشی‌ هفت‌رنگ، آجرکاری‌ رواق‌ها و کاشی‌کاری‌‌ جلوه بسیار زیبا و منحصر به فردی را به این مسجد داده است.
گرمخانه مسجد جامع مهاباد مربوط به دوره زند است و در مهاباد، مجاور خیابان اصلی شهر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۶۱۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
خانه علوی مربوط به دوره زند است و در شهرستان خوسف، واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۷۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
حمام قصلان مربوط به دوره زند است و در شهرستان قروه، روستای قصلان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۸۳۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مجموعه عمارت مود مربوط به دوره زند - دوره قاجار است و در شهرستان سربیشه، روستای مود واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۶۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
چهارطاقی رهنی مربوط به دوره ساسانیان است و در فراشبند، داخل شهر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۰۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
بنای امامزاده حسن زوردار مربوط به دوره ساسانیان است و در گیلانغرب، داخل شهر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۳۷۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
گور دخمه دالرین مربوط به دوره ساسانیان است و در شهرستان اهواز، بین روستای گرداب وجی جل واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۰۸۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
قلعه یزدگرد می‌تواند به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
تپه مهدی‌آباد ۳ مربوط به دوره ساسانیان است و در شهرستان بوئین‌زهرا، روستای مهری آباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۲۲۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
چهارطاقی نقاره‌خانه مربوط به دوره ساسانیان است و در شهرستان فراشبند، ۴ کیلومتری جاده فراشبند به دهرم واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۳۹۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
چهارطاقی تل جنگی مربوط به دوره ساسانیان است و در شهرستان فراشبند، ۲ کیلومتری جاده خاکی فراشبند واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۰۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
تل دو لنگه مربوط به دوره ساسانیان است و در شهرستان فیروزآباد، روستای نودران واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۱۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه کش رز مربوط به دوره ساسانیان است و در شهرستان قزوین، بخش رودبار شهرستان، روستای میلک واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۱۳۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
تپه بهرام آباد ۱ مربوط به دوره ساسانیان است و در شهرستان قزوین، روستای بهرام آباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۱۸۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه شاه بربر مربوط به دوره ساسانیان است و در شهرستان قیروکارزین، بخش کازرین، روستای ده به واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۲۸۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه چهار فرسخ مربوط به دوره ساسانیان است و در شهرستان نهبندان، روستای چهارفرسخ واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۶۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه فارسیان در الوند، مرکز شهرستان البرز در استان قزوین مربوط به دوره ساسانیان - دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در الوند، جنوب شرقی شهر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۱۵۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه قاراگل مربوط به دوره ساسانیان - دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان بوئین‌زهرا، بخش آوج، ۲/۵ کیلومتری آروچان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۱۱۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه قره داش ۱ مربوط به دوره ساسانیان - دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان بوئین‌زهرا، روستای شاخدار واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۱۹۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه عمویوردو مربوط به دوره ساسانیان - دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان بوئین‌زهرا، روستای شاخدار واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۲۰۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه عمویوردو ۲ مربوط به دوره ساسانیان - دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان بوئین‌زهرا، روستای شاخدار واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۲۰۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه کوزه گلین مربوط به دوره ساسانیان - دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان تاکستان، روستای کوزه گلین واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۲۱۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه سالان مار مربوط به دوره ساسانیان - دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان تاکستان، روستای دربهان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۱۴۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تل جنگی مربوط به دوره ساسانیان - دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان خرم بید، روستای قاضیان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۳۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تل زیور (قصر درب زر) مربوط به دوره ساسانیان - دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان خرم بید، جاده خرمی به انارک واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۳۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه کور کلان مربوط به دوره ساسانیان است و در شهرستان قزوین، روستای رازمیان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۱۲۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه خرسران کوه مربوط به دوره ساسانیان است و در شهرستان قزوین، روستای ده دوشاب واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۱۴۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه صفرین ۱ مربوط به دوره ساسانیان است. در شهرستان قزوین، بخش رودبار شهرستان، روستای صفرین واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۱۹۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه فانفین ۱ مربوط به دوره ساسانیان است. در شهرستان قزوین، بخش رودبار شهرستان، روستای فانقین واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۱۹۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه فانفین ۲ مربوط به دوره ساسانیان است. در شهرستان قزوین، بخش رودبار شهرستان، روستای فانقین واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۱۹۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه عمویوردو ۴ مربوط به دوره ساسانیان است. در شهرستان قزوین، روستای شاخدار واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۲۰۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه گل شیره مربوط به دوره ساسانیان است. در شهرستان قزوین، بخش رودبار شهرستان، روستای رازمیان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۲۱۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه کته پشته مربوط به دوره ساسانیان است؛ و در شهرستان قزوین، روستای امامزاده هارون واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۲۲۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه بستان اوقلی ۴ مربوط به دوره ساسانیان - دوره ایلخانی است و در شهرستان بوئین‌زهرا، روستای شاخدار واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۱۶۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه عمویوردو ۳ مربوط به دوره ساسانیان - اوایل دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان بوئین‌زهرا، روستای شاخدار واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۲۰۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه مزرعه اکبر مربوط به دوره ساسانیان تا دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان بوئین‌زهرا، بخش آبگرم، روستای شاخدار واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۱۱۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه قبرستان سراس مربوط به دوره ساسانیان تا دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان تاکستان، روستای سراس واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۱۲۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه کوله مربوط به دوره ساسانیان تا دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان قزوین، روستای ازگینن سفلی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۱۲۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه منصور باغ ۱ مربوط به دوره ساسانیان تا دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان قزوین، بخش رودبار شهرستان، روستای منصورباغ واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۲۰۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه کور چشمه ۲ مربوط به دوره سلجوقیان است و در شهرستان تاکستان، روستای کورچشمه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۲۰۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مقابر واقع در شیشه ریز مربوط به دوره سلجوقیان است و در شهرستان زاهدان، روستای شیشه ریز واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۰۶۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
مقابر واقع در سورو مربوط به دوره سلجوقیان است و در شهرستان گلشن، بخش مرکزی، روستای سورو واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۰۶۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
امامزاده قاسم مهدیشهر مربوط به دوره سلجوقیان - دوره ایلخانی است و در مهدیشهر، محله زیارت واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۵۴۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
قاسم بن موسی بن جعفر‌ از نوادگان جعفر صادق‌ و فرزند موسی كاظم‌ و از برادران علی بن موسی الرضا است.
صاحب اين بقعه مسافر بوده و در حدود ۸۰۰ سال پيش از كربلا يا نجف عازم مشهد (طوس قديم) برای زيارت بارگاه برادرش رضا بوده است. در ۸۰۰ سال پيش جاده ابريشم از مهديشهر می‌گذشت و به همراه قاسم‌ ساربان‌هايی نيز بوده‌اند.
وی در منطقه امام زينعلی مهديشهر بر اثر بيماری فوت می‌كند و در شب ساربان‌ها خواب می‌بينند كه بايد ايشان را روی شتر بگذارند و هر جا كه شتر به زمين نشست جنازه قاسم بن موسی بن جعفر‌ را غسل كنند و در آنجا دفن كنند. صبح ساربان‌ها به راه می‌افتند و جنازه امامزاده را بر روی شتر می‌گذارند و به راه می‌افتند و در منطقه زيارت مهديشهر شتر می‌ايستد، در آنجا جز نيزاری كوچك نبوده است و ساربان‌ها می‌بينند كه نمی‌توان جنازه را شست و غسل داد. ساربان‌ها در شب خواب می‌بينند كه اگر آن نيزار كوچك را با دست كنار بزنند آب بيرون می‌آيد و با آن آب می‌توانند امام را غسل داده و جنازه را سوار شتر كنند و هرجا كه شتر ايستاد او را دفن كنند.
در صبح روز بعد ساربان‌ها به مكان مورد نظر می‌رسند و می‌بينند كه فقط يك نيزار كوچك در آنجا هست و آن‌ها همان چيزی را كه در خواب ديده بودند را انجام می‌دهند، آبی از زمين می‌جوشد و با آن قاسم بن موسی بن جعفر‌ را غسل می‌دهند و دفن می‌كنند. آن آبی را كه توسط آن امامزاده را غسل دادند بعدها سرچشمه زيارت نام گرفت. در ماه محرم دسته‌های مذهبی نخل عزاداری حسین بن علی را در آنجا به قول معروف حيدری می‌كنند و معتقد هستند كه اين آب حرمت دارد. در‌خصوص زمان فوت ايشان تاريخ دقيقی در دست نيست.
بنای این امامزاده در سال ۹۴۳ هجری شمسی در دوره صفويه به دست هنرمندان ماهر ايرانی ساخته شده است كه در تاريخ ۲۵/۱۲/۷۶ طی شماره ۳۵۴۸ به ثبت آثار ملی سازمان ميراث فرهنگی در آمده است.
بنای آرامگاه قاسم بن موسی بن جعفر شامل گنبد، ايوان، صحن، حرم و دالان است؛ برای رسيدن به حرم مطهر بايستی از يك راهرو ۱۶ متر و عرض ۳۵/۲ متر كه دارای ارتفاع حدود ۴ متر است عبور كرد كه در مسير راهرو ۱۰ طاقنما كه دارای ابعاد يكسان هستند (طول ۲ متر ، عرض و عمق ۹۰ و ارتفاع ۳۵/۳) تشكيل شده، به دليل وجود مقابر در داخل طاقنماها قبلاً به صورت قبور وجود داشته كه پس از بازسازی تغيير شكل داده شده و اخيراً نمای قبور از بين رفته و مسطح شده است. پس از عبور از راهروی اصلی راهروی ديگری در سمت چپ متصل به راهروی اصلی وجود دارد كه به اتاق جنب حرم كه دارای يك درب كنده كاری شده چوبی قديمی دو لنگه به ابعاد ۱۰۵×۱۷۵ متصل می شود. فضای داخلی دو راهروی مذكور با گچ سفيدكاری شده و فاقد هرگونه تزئين است. اتاق جنب حرم دارای ابعاد ۴۹۰×۴۷۰ متر كه در ضخامت ديوار غربی يك نمای كوچك محراب وجود دارد. در وسط اضلاع شمالی و جنوبی اتاق دو طاقنمای بزرگ بنا شده كه دارای گچبريهای جالبی است. بر قسمت فوقانی چهار فيل پوش وجود دارد كه بر روی آن ساق گنبد برپا گشته است.
در قسمت‌های نمای داخل گبند و اطراف آن نيز نقاشي‌ها و گچبري‌های زيبايی مشاهده می‌شود . اتاق مذكور توسط يك در چوبی قديمی با ارزش و زيبا و كنده‌كاری شده كه احتمالاً مربوط به قرن چهارم هجری بوده و دارای ابعاد ۱۶۵×۱۰۵ است و در لنگه چپ عبارتی به خط ثلث روی آن نوشته شده لكن در حال حاضر در محل وجود ندارد .
اتاق حرم چهار گوش مربعی شكل به ضلع ۳۰/۵ متر و ارتفاع حرم تا زير گنبد ۴ متر و تا قسمت سقف حدود ۷ متر است كه در سال ۱۳۷۸ نيز نسبت به آئينه كاری آن با همكاری هيئت امناء و پيگيری و نظارت مديريت اوقاف و امور خيريه استان سمنان اقدام گرديده است. گنبد اصلی بقعه بر روی چهار فيل پوش كه دارای چهار طاقنما است واقع شده است.
در گذشته در وسط حرم سكوی بزرگی به طول ۱۰/۳ متر و عرض ۹۰/۱ متر وجود داشت كه صورت چند قبر بر روی آن مشاهده می شد كه به هنگام تعميرات در سال ۱۳۷۳ توسط ميراث فرهنگی استان تسطيح و با كف حرم يكنواخت شده است. ايوان بقعه كه دارای ارتفاع ۵ متر است، درب آن به طرف مغرب و صحن باز می‌شود و متصل به مدخل راهروی ورودی است. گنبد اصلی كه با آجر ساخته شده دارای ساقه ای ده ضلعی به ضلع ۶۵/۱ متر به ارتفاع ۴۰/۲ متر است، در وسط اضلاع ده گانه طاقنماهايی وجود دارد و حدفاصل كاسۀ گنبد و ساقه دو رديف قطاربندی آجری نامنظم است.
در ميان گنبد كلاف‌های چوبی قطوری برای استحكام بيشتر آن قرار داده شده، ارتفاع اين گنبد آجری از بام تقريباً ۵ متر است. در كنار گنبد اصلی، گنبد آجری ديگری به ارتفاع ۴ متر مشاهده می‌شود كه بر روی اتاق متصل به حرم بنا شده و فاقد هرگونه تزئين است. گنبد مذكور دارای ساقه‌ای استوانه‌ای شكل به ارتفاع يك متر و كاسۀ تخم مرغی شكل نامنظم است صحن وسيع و مستطيل شكل این امامزاده دارای ۲۲ متر طول و عرض ۱۴ متر است كه در آن قبور تعدادی از افراد مشاهده می شود. در ضلع غربی صحن، حسينيه بزرگی جهت انجام مراسم مذهبی ساخته شده كه درب آن به طرف حياط باز می‌شود و در جلوی آن به اندازه ۲ متر پيش فضا وجود دارد كه با چهار پله به حياط این امامزاده مرتبط می‌شود. ضلع شرقی صحن دارای هفت طاقنما است كه در سال ۱۳۷۰ ه‍ . ش بازسازی شده و در ضلع جنوب شرقی بقعه جنب سردرب ورودی جديدالاحداث سرويس‌های زنانه و مردانه در سال ۱۳۷۰ جهت استفاده زائران و مراجعين ساخته شده است. مضافاً اينكه اخيراً هيئت امناء نسبت به خريداری سه باب منزل مسكونی جهت توسعه و احداث سالن و وضوخانه خريداری و تملك شده است.
مساحت عرصه و اعيان امامزاده ۶۰۰ متر مربع و مساحت بقعه متبركه ۲۱ متر مربع است.
ضريح فلزی مشبك جديد كه در سال ۱۳۷۶ به سفارش خیرین مهدیشهری در فسا ساخته شده به طول ۵۰/۲ و عرض ۵۰/۱ و ارتفاع ۸۰/۲ متر بر روی این امامزاده كه در همان سال بازسازی شده و دارای ابعاد ۷۵×۱۹۰ و بلندی ۲۵ سانتيمتر می باشد قرار دارد .
این اثر در تاریخ ۲۵ اسفند ماه سال ۱۳۷۹ در ضمره آثار ملموس ملی کشور و استان سمنان به ثبت رسیده است.
قلعه هنجن مربوط به دوره سلجوقیان به بعد است و در شهرستان نطنز، روستای هنجن واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۷۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
کاروانسرای قلعه نصیر مربوط به دوره صفوی است و در ۵۵ کیلومتری پلدختر به طرف جاده اندیمشک واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۰۵۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
رباط (شمش) مربوط به دوره صفوی است و در مجاورت راه اصلی یزد به کرمان، بالاتر از مسجد ابوالفضل واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۶۱۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مسجد زرگران مربوط به دوره صفوی است و در بناب، داخل شهر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۰۸۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
بنا وبقعه تاریخی بشیر و نذیر دو تن از مقدسین و حاخام های یهودی مربوط به دوره صفوی است و در بهبهان، بلوار بشیر ونذیر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۲۳۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
معروف است که ساکنان اصیل بهبهان اصلیتی یهودی دارند. وجود مقبره‌ای منتسب به دو سردار یهودی در نزدیکی بهبهان یکی از این نشانه‌هاست. جالب‌تر اینکه هنوز بسیاری از مردم روزهای شنبه برای زیارت این قبور به آرامگاهشان می‌روند.
انجمن کلیمیان تهران/نشریه احوا مرداد 1388
مردم بهبهان از گذشته‌های دور به زیارت بشیر و نذیر رفته و حتی به درگاه آن‌ها نذر می‌کردند. مثلاً زنان بزرگان و ثروتمندان شهر برای سلامتی خانواده‌شان نذر می‌کردند که نان و پنیر، باقالی پخته و آجیل مشکل‌گشا در این محل پخش کنند. همچنین، عقیده بر این بود که اگر فردی از اعضای خانواده به سفر راه دور می‌رفت، روزهای شنبه‌ی هر هفته زنان فامیل به بشیر و نذیر رفته، آش رشته درست کرده و میان حاضران تقسیم می‌کردند و باور داشتند مسافرشان به سلامت باز خواهد گشت. یا هرگاه پسری به سربازی فرستاده می‌شد مادرش عصرهای شنبه به مدت دو سال تا برگشتن پسر به مقبره بشیر و نذیر رفته و آش رشته و باقالی پخته پخش می‌کرد. در این باره خصوصا مربوط به زیارت این مکان در روز شنبه به دلیل تقدس شبات(شنبه) نزد یهودیان جالب توجه است و بازمانده‌ی دوره ای است که یهودیان بسیاری ساکن بهبهان بودند. امروزه نیز به باور مردم شهر، بهبهان در دوره ای یکی از مراکز بزرگ یهودیان بوده است.
http://www.iranjewish.com/NahadHa/sazmangisha/maghalat/Ahava_12_Jaleb.htm
مقبره سید صدرالدین مربوط به دوره صفوی است و در چالدران، حومه شهر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۲۵۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
کاروانسرای دهدشت مربوط به دوره صفوی است و در دهدشت، خیابان ابوذر غفاری، مجاور حمام کهیار واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۵۵۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
در ۲۶ شهریور ۱۴۰۲ در جریان چهل و پنجمین اجلاس کمیته میراث جهانی یونسکو در ریاض، کاروانسرای دهدشت به‌همراه ۵۳ کاروانسرای تاریخی دیگر (جمعاً ۵۴ کاروانسرا در ۲۴ استان ایران) تحت عنوان کاروانسراهای ایرانی در فهرست میراث جهانی قرار گرفتند. این مجموعه جهانی به عنوان بیستمین و هفتمین اثر جهانی کشور ایران شناخته می‌شود.
ارگ محمد خان مربوط به دوره صفوی است و در دهدشت، جنوب شرقی شهر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۵۵۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
امامزاده بی بی عصمت مربوط به دوره صفوی است و در دهدشت، ضلع جنوبی بافت تاریخی شهر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۵۵۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
حمام کهیار مربوط به دوره صفوی است و در دهدشت، بافت تاریخی شهر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۵۵۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
حمام محمد مربوط به دوره صفوی است و در دهدشت، ۵۰ متریتری غرب مسجد جامع بافت تاریخی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۵۵۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مسجد مورک مربوط به دوره صفوی است و در دهدشت، خیابان ابوذر غفاری واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۵۵۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
بنای زائر سرا امامزاده مربوط به دوره صفوی است و در دهدشت، جنب امامزاده معصوم واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۵۶۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
امامزاده جابر انصاری مربوط به دوره صفوی است و در دهدشت، داخل بافت قدیمی شهر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۵۶۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
آب‌انبار دهدشت مربوط به دوره صفوی است و در دهدشت، انتهای خیابان امام خمینی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۵۶۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
حمام دهدشت مربوط به دوره صفوی است و در دهدشت، نزدیک ۱۵۰ متری مسجد جامع شهر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۵۶۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
بقعه امامزاده سید محمد ماهرو مربوط به دوره صفوی است و در شوشتر، خیابان شریعتی شرقی، جنب مجموعه آسیابها و آبشارها واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۰۸۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
بقعه شاه سلیمان مربوط به دوره صفوی است و در نراق، مجاور شهرداری واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۵۳۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
رباط انارستان مربوط به دوره صفوی است و در شهرستان اردکان، بخش عقدا، روستای نارستان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۶۱۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه بخشی قلعه (بالاش قلعه) مربوط به دوره صفوی است و در شهرستان ارومیه، روستای طلا تپه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۳۸۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
پل پنج چشمه مربوط به دوره صفوی است و در شهرستان بناب، در یک کیلومتری جنوب شرقی و به فاصله ۶۰۰ متر از ضلع شرقی جاده کمربندی شرق شهر بناب بر روی رودخانه صوفی چای (سوویخ چایی) قرار دارد. این پل دارای پنج چشمه است که به صورت قرینه ساخته شده‌اند و چشمهٔ میانی از بقیه بزرگتر است. طول این پل ۵۰ متر و عرض آن ۴/۸۰ متر است. پایه‌ها سنگی و طاقها جناقی و با آجر چهارگوش بنا شده‌است. کف پل سنگ‌فرش و در طرفین دارای دست‌انداز آجری (جان پناه) به ارتفاع یک متر است. و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۰۸۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
این پل بدست ارباب علی اکبر یزدانی بدلیل عبور راحت کاروان‌ها از روی صوفی چای ساخته شد (چون شهرستان بناب بر روی جاده ابریشم قرار داشت )
مسجد جامع روستای زوارق مربوط به دوره صفوی است و در فاصله ۴ کیلومتری شهرستان بناب، بخش مرکزی، روستای زوارق واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۰۹۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این روستا در گذشته‌ها به دریاچه ارومیه متصل بوده‌ است و به عنوان بندر استفاده می‌شده‌ است.
مسجد علی‌آباد مربوط به دوره صفوی است و در شهرستان بیرجند، روستای علی‌آباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۵۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مسجد عسگری مربوط به دوره صفوی است و در شهرستان خوسف، روستای خور واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۵۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
حسینیه خور مربوط به دوره صفوی است و در شهرستان خوسف، روستای خور واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۵۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
قلعه خور مربوط به دوره صفوی است و در شهرستان خوسف، روستای خور واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۶۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
آب‌انبار خور مربوط به دوره صفوی است و در شهرستان خوسف، روستای خور واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۵۱۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
کاروانسرای می‌شوند مربوط به دوره صفوی است و در شهرستان پل‌دختر، روستای چشمک واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۰۵۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
امامزاده شاه قاسم مربوط به دوره صفوی است و در شهرستان تفرش، روستای کهنک واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۵۳۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
کاروانسرای نیک‌پی مربوط به دوره صفوی است و در شهرستان زنجان، بخش زنجانرود، شهر نیک‌پی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۵۲۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
کاروانسرای نیک‌پی از کاروانسرای به سبک چهار ایوانی دوران صفویه است. این کاروانسرا با پلان چهار گوش دارای صحن و میانسرای هشت ضلعی غیرمنظم بوده که گرداگرد آن را حجره‌های چهارده‌گانه دربرداشته، برای دستیابی به اصطبل، انبارها و سایر فضاهای خدماتی در گوشه هر ضلع از صحن، میانسرا فضاهای ارتباطی وجود داشته‌است. این کاروانسرا دارای یک ورودی در بخش خاوری بود. در دو سوی آن حجره‌های نگهبانان به گونه قرینه جای گرفته بودند، طاق و قوسها در این اثر تاریخی به صورت ضربی اعمال و عنصر قرینه‌سازی به زیباترین شکل بر پایه الگوی رایج در معماری سنتی ایران رعایت شده‌است.
از میان ویژگی‌های آشکار این اثر تاریخی، وجود فضاهایی معروف به چهار پخی در چهار ضلعی صحن و میانسرای مرکزی برای دستیابی به سایر فضاهای داخلی مانند انبارها و اصطبل بوده‌است.
اداره کل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان زنجان طرح بازسازی و بهسازی کاروانسرای نیک‌پی را با اعتباری بیش از یک هزار میلیون ریال مصوب و در دو فاز به مرحله اجرا رساند.
در فاز نخست مرمت کاروانسرا در سال ۱۳۸۹ (مرمت اضطراری) حفاظت، رفع خطر و استحکام بخشی اضطراری بنا- دوغاب ریزی بر روی طاقهای موجود، تعویض و اصلاح آجرهای فرسوده طاقها، پایه‌ها، بام سازی دالان جنوب غربی، تهیه طرح مرمت اضطراری بنای کاروانسرا و پیگیریهای باستانشناسی مورد نیاز جهت نمایان سازی اندام مدفون انجام شد.
در فاز دوم نیز اقداماتی چون عایق کاری رطوبتی، بند کشی توپر نمای آجری، بازسازی طاقها و تویزه‌های فرسوده، تثبیت بخشهای فرسوده طاقها، تعویض آجرهای آسیب دیده و نما چینی با آجر ختایی، از جمله اقدامات انجام گرفت.
کاروانسرای آوه مربوط به دوره صفوی است و در شهرستان ساوه، شهر آوه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۸۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
رباط کوهک رود بالا مربوط به دوره صفوی است و در شهرستان سربیشه، روستای کوهک رود واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۵۲۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مقبره بابا گرگر مربوط به دوره صفوی است و در شهرستان قروه، روستای باباگر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۸۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
حمام فهلیان مربوط به دوره صفوی است و در شهرستان ممسنی، روستای فهلیان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۲۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
بقعه پیر سرخ مربوط به دوره صفوی است و در قدیم لار، محله کوری جان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۲۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
پل سنگی شاهپور مربوط به دوره صفوی - دوره پهلوی است و در شهرستان سوادکوه، جنب جاده سواد کوه به قائمشهر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۶۶۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
آرامگاه میرزا ابراهیم مربوط به دوره صفوی - دوره زند است و در بم، محله حافظ آباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۵۰۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
برکه گرد مربوط به دوره صفوی - دوره قاجار است و در بندرعباس، بلوار شهدای محراب، سه راهی ۲۲ بهمن واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۶۷۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
برکه طولی مربوط به دوره صفوی - دوره قاجار است و در بندرعباس، بلوار پاسداران، سه راهی ۲۲ بهمن واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۰۵۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مسجد پایین مربوط به دوره صفوی - دوره قاجار است و در نراق، خیابان فاضل جنوبی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۵۳۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
منزل حاج حسین خاکباز محسنی مربوط به دوره قاجار است و در اراک، محله عباس‌آباد، حد فاصل خیابانهای بهشتی و دانشگاه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۳۳۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
این خانه توسط سید حسین خاکباز یکی از فرزندان حاج آقا محسن اراکی ساخته شده‌است. بنای خانه در سال ۱۳۰۴ و توسط یک مهندس روسی و معمار ایرانی بنام استاد مراد چمنی ساخته شد. ساختمان آن کوشکی و با تزئینات آجری خاص دوره قاجاریه‌است که به مساحت ۳ هزار متر مربع ساخته شده و دارای ۲ ایوان شرقی و غربی، ۱۱ اتاق، حمام خصوصی قدیمی در خارج از محوطه خانه و دو قنات که یکی در محوطه ساختمان به نام قنات ده و دیگری در زیر آب‌انبار به نام قنات خان حاکم است.
کلیسای مسروپ مربوط به دوره قاجار است و در اراک، خیابان شهید چمران (نیسانیان) واقع شده و این اثر در تاریخ با شماره ثبت ۳۵۳۳ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. در سنگ نبشته بالای سر در ورودی این بنا به زبان ارمنی آمده‌است:
«کلیسای مسروپ مقدس در زمان خود و با همیاری ارمنی‌های کزاز (شازند)، کمره هفت جامپلق و بور به سال ۱۹۱۴ میلادی ساخته شده‌است.» بنابراین، بنا مربوط به دوره قاجاریه است.
این کلیسا که با سرمایه ارامنه در سال ۱۹۱۴ میلادی ساخته شده‌است دارای چهار بخش مدرسه، منزل کشیش، تالار اجتماعات و کلیسا است. ساختمان اصلی نیز از سه بخش مردم نشین، محراب و دو اتاق کناری در نزدیکی محراب تشکیل شده‌است.
پلان کلیسا بازیلیکا مستطیل شکل به ابعاد ۶×۲۴ در ۶×۱۵ متر بوده و در جهت شرق به غرب واقع شده‌است. سقف کلیسا بر روی چهار ستون که توسط قوسهایی به یکدیگر و به دیوارهای جانبی وصل شده‌اند تکیه دارد. کلیسا دارای نورگیرهای متعددی در چهار جهت بنا است و دو ورودی در قسمت‌های جنوبی و غربی می‌باشد. برج ناقوس خانه کلیسا در جلوی ورودی غربی واقع شده‌است.
حمام علی خان اشکنان مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان لامرد، اشکنان، داخل شهر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۴۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
خانه همدانیان مربوط به دوره قاجار است و در اصفهان، خیابان چهارباغ، حد فاصل خیابان یحیی خان و خیابان باغ زرشک واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۶۸۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
پل قلعه جوق مربوط به دوره قاجار است و در ارومیه، بخش باراندوز چای واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۷۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
امامزاده شاه نظر مربوط به دوره قاجار است و در آرادان، مرکز شهر، روی قلعه سابق آرادان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۵۴۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.