moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
بر اساس روایتی منسوب به باقر و جعفر صادق مسجد سهله یکی از چهار مسجد متبرک کوفه می باشد. در روایتی دیگر از جعفر صادق همه پیامبران در مسجد سهله نماز خوانده اند. به سجاد منسوب است که هر کس در مسجد سهله دو رکعت نماز بخواند خداوند عمر او را سالها طولانی میکند.
صنیع‌الدوله از القاب قاجاری است و ممکن است به یکی از افراد زیر اشاره داشته باشد.
مرتضی‌قلی‌خان صنیع‌الدوله (۹ صفر ۱۲۷۳ ه‍. ق./مهر ۱۲۳۵ ه. خ. در تهران - ۴ صفر ۱۳۲۹ ه‍. ق./۱۵ بهمن ۱۲۸۹ ه‍. خ. در تهران)، از رجال صنعتگر اواخر قاجاریه و نخستین رئیس مجلس شورای ملی بود.
مرتضی‌قلی‌خان صنیع‌الدوله، پسر دوم میرزا علی‌قلی‌خان مخبرالدوله و نوادهٔ رضاقلی‌خان هدایت بود. وی در شب یکشنبه ۹ صفر ۱۲۷۳ قمری در محلهٔ چال میدان تهران زاده شد. در هفت سالگی به همراه برادرش مهدی قلی‌خان در معیت ناصرالدین‌شاه به عتبات عالیات رفت.
در هفده سالگی یعنی در سال ۱۲۵۲ خورشیدی به همراه پدرش، ناصرالدین‌شاه را در سفر به اروپا همراهی کرد. وی تحصیلات خود را میان سال‌های ۱۲۵۵ تا ۱۲۶۳ خورشیدی در برلین در رشتهٔ معدن‌شناسی و در مدرسهٔ صنعتی آلمان به پایان رساند. صنیع‌الدوله به زبان‌های آلمانی و فرانسوی تسلط کامل داشت و به انگلیسی آشنایی داشت. وی در سال ۱۲۹۷ق/۱۲۵۹خ به ایران بازگشت.
پس از بازگشت به ایران به دستور ناصرالدین‌شاه به ادارهٔ معادن وزارت علوم رفت و مشغول به کار شد. نخستین فعالیت وی در این مقام، تلاش برای استخراج معدن سرب پس‌قلعه شمیران تهران بود. در این راه با مشکلات بزرگی مواجه شد که در نهایت کار نیمه‌کاره ماند.
به کوشش پدرش در تلگرافخانه و وزارت معادن مشغول به کار شد. در سال ۱۲۶۶ با احترام‌السلطنه، دختر مظفرالدین‌شاه ازدواج کرد.
صنیع‌الدوله در ۱۳۱۲ق/۱۲۷۳خ به همراه حاجی محمدتقی شاهرودی که از بازرگانان ثروتمند آن دوره بود، یکی از اولین کارخانه‌های نخ‌ریسی ایران را در تهران راه انداخت. گفته می‌شود که محصول این کارخانه مرغوب بوده و حتی ناصرالدین‌شاه در بازدید از آن به تحسین محصولات پرداخته است. اما رقابت دولت‌های روسیه و انگلستان و ارزان‌فروشی بازرگانان آن کشورها باعث شد کارخانه دچار ضرر شده و در نهایت تعطیل شود.
وی همزمان با احداث کارخانه ریسندگی یک کارخانه فلزکاری هم در تهران راه‌اندازی کرده بود. تولیدات این کارخانه، پایه‌های چراغ و چند نوع چراغ چدنی بود که به «چراغ صنیع‌الدوله» مشهور شد. صنیع‌الدوله به دلیل کمبود منابع مالی مجبور به تعطیلی این کارخانه شد.
عدم موفقیت در صنعت باعث شد وارد عرصه سیاست شود.
در ۱۲۷۵ به ریاست ضرابخانه و خزانه‌داری منصوب شد اما تنها یک سال بعد از هر دو سمت استعفا داد. او در سال بعد به وزارت قورخانه و پستخانه منصوب شد.
در سال ۱۲۸۲ خورشیدی به ریاست ادارهٔ پست و گمرک منصوب شد. صنیع‌الدوله توانست در سال ۱۲۸۳ امتیاز ساخت راه‌های اتوموبیل‌رو در ایران را به دست آورد. وی همچنین صاحب دهکده‌ای در مشهد مرغاب فارس بود و در اطراف تهران املاک بسیاری داشت.
با صدور فرمان مشروطیت در سال 1285 از سوی مظفرالدین شاه مقدمات تدوین نخستین نظام نامه انتخاباتی فراهم آمد. نظام نامه انتخاباتی مجلس اول در ابتدا در نسخه های متعدد نوشته شد. اما با ورود صنیع الدوله به جمع نویسندگان نظام نامه به جهت توانمندی و دانش ایشان سرانجام نظام نامه انتخاباتی به تصویب مظفرالدین شاه رسید. مخبرالسلطنه، محتشم السلطنه به همراه دو فرزند مشیرالدوله (میرزاحسن خان و میرزا حسین خان) از دیگر اعضای کمیسیون نظام نامه انتخابات بودند.پیام علیزاد، بازخوانی اندیشه های مرتضی قلی هدایت (صنیع الدوله)، تهران، مگستان، 1400، صفحه 77
در ۱۷ شعبان ۱۳۲۴ ه‍. ق. (۱۴ مهر ۱۲۸۵) پس از افتتاح اولین دورهٔ مجلس شورای ملی، صنیع‌الدوله به ریاست آن انتخاب شد و در رجب ۱۳۲۵ از آن مقام استعفا داد. دلیل این استعفا دریافت یک نامهٔ تهدیدآمیز پس از ترور امین‌السلطان بود.
از آن پس با سمت وزیر مالیه در دو کابینه مشیرالسلطنه و وزیر علوم و فواید عامه در کابینه های ناصرالملک و نظام السلطنه شرکت داشت. در ترمیم کابینه نظام السلطنه در ۲۶ محرم ۱۳۲۶ (اسفند ۱۲۸۶) وزیر مالیه شد. پس از دورهٔ استبداد صغیر و فتح تهران به‌دست مجاهدان با بازگشایی مجلس بار دیگر به نمایندگی انتخاب شد اما با تشکیل کابینهٔ اول محمدولی سپهدار تنکابنی به وزارت معارف و اوقاف منصوب شد. با سقوط این کابینه در تیر ۱۲۸۹ به مجلس بازگشت و در کابینهٔ دوم حسن مستوفی‌الممالک در هشتم آبان ۱۲۸۹ به مقام وزارت مالیه رسید. از جمله مهمترین اقدامات او در دوران سه ماهه وزارتش، تقدیم لایحه ای به مجلس برای نظام مند کردن تجارت تریاک بود. این لایحه یک ماه پس از مرگ با عنوان قانون تحدید تریاک به تصویب مجلس رسید.
صنیع الدوله در پانزدهم بهمن ۱۲۸۹ هنگامی که در راه تقدیم اولین بودجه کشور به مجلس بود، به دست یک گرجی و همدست ارمنی او (هر دو تبعهٔ روسیه) به قتل رسید. در بازجویی معلوم شد که مباشر صنیع الدوله که همراه با او کشته شد، قاتل را برای کشت چای به مازندران آورده بوده و انگیزه قتل، اختلافات مالی بوده که قاتل با مباشر صنیع الدوله داشته است. قاتل و همدستش پس از بازجویی به سفارت روسیه تحویل داده شدند.
صنیع الدوله از همسر خود احترام السلطنه صاحب سیزده فرزند شد. احترام‌السلطنه در سال ۱۲۸۲ شمسی در گذشت.
سونیا ماریا سوتومایور (زاده ۲۵ ژوئن ۱۹۵۴) قاضی دستیار دیوان عالی ایالات متحده آمریکا است.
او همچنین یک قاضی فدرال در دادگاه استیناف حوزه دوم ایالات متحده آمریکا بوده‌است.
سوتومایور اسپانیایی‌تبار است و در شهر نیویورک از والدینی پورتوریکوئی زاده شد. باراک اوباما او را برای سمت قاضی دادگاه عالی این کشور انتخاب کرد. در تاریخ ۷ اوت ۲۰۰۹ میلادی، قاضی سونیا سوتومایور، به عنوان نخستین عضو هیسپانیک دیوان عالی آمریکا از مجلس سنای ایالات متحده آمریکا، با ۶۸ رای مثبت در برابر ۳۱ رای منفی، رای اعتماد گرفت.گزینه اوباما برای عضویت در دیوان عالی تایید شد, بی‌بی‌سی فارسی
سوتومایور دانش‌آموختهٔ دانشگاه پرینستون و دانشگاه ییل است.
در پی نامزدی سوتومایور برای پست قاضی دیوان عالی ایالات متحده آمریکا، کارزاری از سوی برخی محافظه‌کاران عضو حزب جمهوری‌خواه آمریکا به راه افتاده تا از اعتبار سونیا سوتامایور بکاهند و مانع از تصویب عضویت او در مجلس سنا به عنوان یکی از نه قاضی عضو دیوان عالی آمریکا شوند. برخی از اعضای حزب جمهوری‌خواه، سوتومایور را بخاطر جمله‌ای در یک سخنرانی در سال ۲۰۰۱ میلادی، که گفته بود: «یک زن لاتینوی صاحب بصیرت می‌تواند به یُمن تجربهٔ غنی خود به قضاوت بهتری برسد تا مرد سفیدپوستی که هرگز آن تجربه را نداشته است.» را به «نژادپرستی علیه سفیدان» متهم می‌کردند.نامزد دیوان عالی آمریکا هدف حملهٔ محافظه‌کاران، دویچه وله فارسی
بنا به برخی نظریات تماس با ساکنان قاره آمریکا پیش از ورود کریستف کلمب و دریانوردان اسپانیایی همراه او در سال ۱۴۹۲ میلادی، توسط سایر ملل آسیایی، اروپایی، آفریقایی و ساکنان اقیانوسیه صورت می‌گرفته‌است.این نظریات مبتنی بر یافته‌های باستان‌شناسی و مقایسه بین فرهنگهای دو سوی اقیانوس است.
اَبله نام یکی از معروف‌ترین رمان‌های فیودور داستایفسکی است. این کتاب ابتدا به صورت پاورقی در سالهای ۶۹–۱۸۶۸ در روزنامه "روسکی فیسنیک" به چاپ رسید.
داستایفسکی، نوشتن "ابله" را در سپتامبر ۱۸۶۷، در ژنو آغاز کرد و آن را در ژانویه ۱۸۶۹ در فلورانس به پایان رساند. در این مدت، او و همسر دومش، آنّا گریگوری‌یِونا، روسیه را برای فرار از طلبکاران ترک کرده بودند. آنها در فقر شدید با وام گرفتن پی‌درپی و گرو گذاشتن وسایل خود زندگی می‌کردند. در عین حال داستایفسکی شدیدا به قمار معتاد شده بود، و اغلب آنقدر بازی می‌کرد تا تمام پولش را می‌باخت. به طوری که آنها را پنج بار از محل اقامتشان بیرون کردند و تا پیش از پایان یافتن رمان ابله، در چهار شهر مختلف سوئیس و ایتالیا زندگی کردند. در این میان، سوفیا، اولین فرزندشان نیز در سه ماهگی، در مِه ۱۸۶۸ از دنیا رفت.
یادداشتهای داستایفسکی در سال ۱۸۶۷ نشان می‌دهد که او داستان و شخصیتهای متفاوتی برای این رمان طرح کرده بود. تا اینکه سرانجام به ایده اولیه خود یعنی به تصویر کشیدن انسانی ذاتا خوب و معصوم برگشت و کتاب را بر همین اساس نوشت.
پرنس میشکین، تنها بازمانده یک خاندان اشرافی ورشکسته است. او در نوجوانی، تحت سرپرستی خویشاوندی خیّر برای معالجه افسردگی عصبی‌اش به سوئیس می‌رود. داستان زمانی آغاز می‌شود که او در کوپه قطار، پس از مدتی طولانی و در حال بازگشت به وطن، با دو مسافرِ دیگر کوپه آشنا می‌شود. راگوژین، همسفر جوان و تندخو و سرسخت او، در راه سفر، سفره دل خود را پیش میشکین می‌گشاید و داستان عشق آتشین خود به ناستازیا فیلیپونیا را بازمی‌گوید. پرنس میشکین و راگوژین چون به سن پترزبورگ می‌رسند، از یکدیگر جدا می‌شوند و پرنس نزد ژنرال یپانچین، شوهر یکی از خویشاوندان دور خود، می‌رود به این امید که در زندگی تازه‌ای که می‌خواهد آغاز کند پشتیبانش باشد.
کتاب داستان رویارویی شخصیتهای جوان طبقه مرفه روسیه است که از سر عشق یا غرور درگیر عواطف و فشارهای روحی می‌شوند و در تلاشند موقعیت خود را مستحکم کنند. در این میان پرنس میشکین به عنوان شخصیتی معرفی می‌شود که ذاتا ساده‌دل است و به هر کس اعتماد می‌کند؛ به اضافه اینکه اقامت طولانی‌اش در آسایشگاه سوییسی باعث بی‌تجربگی کامل او در زندگی شده است. به هیمن دلیل همه او را ابتدا ابلهی می‌شمارند اما احترام همه را به خود جلب می‌کند.
برای اولین بار، در سال ۱۳۳۳ مشفق همدانی رمان "ابله" را از روی ترجمه انگلیسی آن به فارسی برگرداند. پس از آن مترجمان بسیاری این کتاب را به فارسی ترجمه کرده‌اند که بعضی چندین بار تجدید چاپ شده است. از این میان ترجمه سروش حبیبی از متن روسی در سال ۱۳۸۳ توسط نشر چشمه به چاپ رسید و تا سال ۱۴۰۰ بیست و هفت بار تجدید چاپ شد. ترجمهٔ مهری آهی نیز چند دهه پس از درگذشت مترجم، با تلاش ضیاء‌الدین فروشانی در سال ۱۳۹۵ توسط انتشارات خوارزمی منتشر شد. دیگر مترجم‌ها عبارتند از: آرزو خلجی مقیم (انتشارات نیک فرجام) نسرین مجیدی (نشر روزگار)، آرا جواهری (نشر پارمیس)، پرویز شهدی (نشر مجید)، اصغر اندرودی (نشر ناژ)، زهره کدخدازاده (نشر نوید ظهور)، منوچهر بیگدلی خمسه (نشر نگارستان کتاب)، کیومرث پارسای (نشر سمیر).
اَمَل حِجازی از خوانندگان و مدل‌های لبنانی است. وی یکی از فعال‌ترین خوانندگان لبنانی است و کنسرت‌های پرشماری در سراسر جهان برگزار کرده‌است.
امل حجازی در یکی از ترانه‌های آلبوم «رفتار او»، صحنه‌هایی را در مسجد شهر دارالبیضا «ملک حسن الثانی» پادشاه مراکش تصویر برداری کرد. حجازی در این ویدئو کلیپ که در صحن مسجد فیلمبرداری شده‌است، به غیر از خواندن رقاصی هم کرده‌است. این حرکت حجازی باعث انتقاد از سوی برخی رسانه‌ها را به دنبال داشت.
پیش از این نیز امل حجازی در ویدیئو کلیپ «گل فروش» موجی از نارضایتی را در بین دوستداران خود ایجاد کرد. او در یکی از کلیپ‌هایش بلوزی به تن کرده بود که نقش علامت تجاری «مستر بی» را داشت.
این علامت تعلق به یک کمپانی متخصص در تولید پوشاک برای مردان گی است.هد هد نیوز
در دسامبر ۲۰۱۷ این خواننده محبوب لبنانی تصمیم به داشتن حجاب کامل گرفت و حتی تصویر شبکه‌های اجتماعی خود، مانند فیسبوک و اینستاگرام را تغییر داد.
وی گفته است راه نیایش خداوند را به راه هنر و فحشا ترجیح می‌دهد.
امل حجازی نخستین نوزاد خود را «کریم» نام نهاد، بخش فارسی وب‌گاه موطنی.
سیرین عبدالنور (زاده )، مانکن، بازیگر و خواننده لبنانی است. او اولین آلبوم‌اش، شبی از شب‌ها را در سال ۲۰۰۴ روانه بازار کرد. در سال ۲۰۰۶ دومین آلبوم را با نام در چشمانم را منتشر کرد که آهنگ مشهورش اگه اون تو چشمام نگاه کنه در همین آلبوم بود و بسیار مورد توجه قرار گرفت. سیرین، بازیگری را پیش از خوانندگی و با بازی در سریال‌های عربی در دههٔ ۱۹۹۰ آغاز کرده بود. وی در سال ۲۰۰۳ میلادی از مانکن‌های برتر در جهان شد. مجموعهٔ تلویزیونی «الادهم» نخستین نقش آفرینی سیرین عبدالنور در تلویزیون به‌شمار می‌رود. وی پیش از این با نقش‌آفرینی در کنار محمد هنیدی در فیلم سینمایی «رمضان ابوالعلمین» موفقیت چشمگیری کسب نموده بود. تازه‌ترین مجموعهٔ آهنگ سیرین عبدالنور با عنوان «شب‌ها» نیز با کامیابی روبه‌رو بوده و دو بار تجدید چاپ شده و هر بار ۵۰ هزار نسخه از آن در مصر به فروش رسیده‌است.
سیرین عبدالنور فعالیتش در زمینهٔ مدلینگ را از سال ۱۹۹۲ آغاز کرد. او سابقهٔ همکاری با طراحان شهیری چون، فلیچینا روسی، زهیر مراد، عبد محفوظ، ، میریل داغر و تری موگلر را دارد. در سال ۲۰۰۲ موفق شد جایزهٔ «بهترین مدل جهان» را از آن خود کند.
از سال ۱۹۹۸ به‌عنوان بازیگر با تلویزیون‌های عربی به‌همکاری پرداخت و در سریال‌هایی چون؛ داستان عشق، روبی و شهرزاد ایفای نقش کرد.
وی مسیحی ارتدکس یونانی می‌باشد. سیرین عبدالنور در سال ۲۰۰۷ با فرید رحمه ازدواج کرد و در سال ۲۰۱۱ اولین کودکش تالیا را به‌دنیا آورد
لیو وینر (زاده:۱۸۶۲، درگذشت:۱۹۳۹) مورخ، نویسنده و زبان‌شناس آمریکایی بود. وی از جمله افراد قادر به تکلم به چندین زبان (بیش از ۲۰ زبان) بود. وی ضمن تدریس در کرسی فرهنگ اسلاوی در دانشگاه هاروارد، مترجم ۱۲ جلد از کتب تولستوی به انگلیسی بود.
وی همچنین کتابی تحت عنوان Africa and the discovery of America منتشر ساخت که طی به به تشریح نظریات خود پیرامون حضور مسلمان آفریقایی در آمریکا پیش از کریستف کلمب پرداخته‌است.
رُوَیدا عَطیه، از خوانندگان زن سوریه‌ای مقیم لبنان است.
شرکت او در برنامه سوپر استار از شبکه تلویزیونی المستقبل لبنان بر شهرت او افزود. او از کودکی علاقه زیادی به خواننده معروف مصری ام کلثوم (خواننده) داشت و در سن پنج سالگی آهنگ معروف این خواننده به نام «انت عمری» را می‌خواند. پدر رویدا که از استعداد خوانندگی فرزند خود آگاه شده بود، او را تشویق به تحصیل موسیقی کرد. رویدا در دوران جوانی نواختن عود (ساز) را فراگرفت و به عضویت تعداد زیادی از کلاب‌های موسیقی در زمینه حفظ موسیقی فولکلور درآمد.
رویدا با برخی از بزرگ‌ترین ستارگان موسیقی عربی همکاری داشته‌است که از آن میان می‌توان از ودیع الصافی نام برد.
آلبوم سال ۲۰۰۴ رویدا عطیه هفت آهنگ داشت که در آن‌ها از گویش‌های عربی مصری، لبنانی و خلیجی استفاده شده‌است.
موطنی، بخش فارسی. بازدید: مه ۲۰۰۹.
دیانا کَرَزون ( زاده ۳۰ اکتبر ۱۹۸۳ در کویت) یک خوانندهٔ اهل اردن است.
از جمله ترانه‌های معروف او «فراموشم کنی، فراموشت نمی‌کنم» است.
در شهر مراکش به وی گواهینامهٔ عضویت افتخاری در انجمن اطلس بزرگ و همچنین نشان ستایش به خاطر توانمندی‌ها و هنر رو به رشد او، اهدا شده‌است.
وی از ستارگان برنامه سال ۲۰۰۳ «سوپر استار» (نسخهٔ عربی برنامه مسابقه خوانندگی آیدلز) است.
کافن منزیس (زاده:۱۹۳۷) نظامی بازنشسته انگلیسی است که تحقیقاتی پیرامون تاریخ اکتشاف آمریکا ارائه کرده و بیش از همه بدلیل انتشار کتاب () معروف شده‌است.وی در این کتاب کوشیده‌است اثبات کند که پیش از اروپائیان، چینی‌ها بودند که بسیاری از خشکی‌های ناشناخته از جمله قاره آمریکا را کشف کردند. کتاب وی از سوی مورخان حرفه‌ای به چالش کشیده شده‌است.
لطیفه بنت علیه العرفاوی با نام هنری لطیفه (زادهٔ ۱۴ فوریه ۱۹۶۱) خواننده زن تونسی است.
مجموعه آهنگ لطیفه با عنوان «فی الکام یوم اللی فاتوا» در ماه ژوئن سال ۲۰۰۸ منتشر شده بود.
نماهنگ لطیفه با عنوان «سبنی شویه» در سال ۲۰۰۹ از شبکه‌های شرکت روتانا در حال پخش است.
این ترانه از سروده‌های نادر عبدالله می‌باشد و آهنگ آن نیز از ولید سعد است. همچنین تمیم کار تنظیم آن را انجام داده‌است. لطیفه این نماهنگ را با کارگردانی نهله الفیصل، بانوی کارگردان اماراتی، تصویربرداری نموده‌است.
در این کار، لطیفه شکوه و بزرگواری زن را در کنار ناکامی و شکنندگی او به تصویر کشیده‌است.از زندگی خصوصی و ازدواج ایشان اطلاعاتی در دسترس نیست
۱۴۲۱: سالی که چین دنیا را کشف کرد عنوان کتابی است نوشته کافن منزیس نظامی بازنشسته و مورخ تازه‌کار انگلیسی. وی در این کتاب سعی کرده‌است اثبات کند که پیش از اروپائیان، چینی‌ها بودند که بسیاری از سرزمین‌های ناشناخته از جمله قاره آمریکا را کشف کردند. نظریه وی از سوی بسیاری از مورخین حرفه‌ای به چالش کشیده شده‌است.
به گفته وی چینی‌ها در قرن ۱۵ میلادی ناوگانهایی را به اطراف اقیانوس هند فرستادند تا با آنها رابطه برقرار کنند. رهبری این گروه را یک مسلکان بر عهده داشته و جزئیات تمام رویدادها ثبت شده‌است. آنها تمام قاره‌ها را از جمله آفریقا و آمریکا و سپس آسیا و اروپا را طی کرده و نقشه تمام قاره‌ها را کشیدند. چینی‌ها از ابزارهایی به مراتب پیشرفته تر از اروپاییان برای تهیه نقشه اقیانوسها برخوردار بودند.
هانا رایچ (زادهٔ ۲۹ مارس ۱۹۱۲ در هیرشبرگ، درگذشتهٔ ۲۴ اوت ۱۹۷۹ در فرانکفورت) خلبان اهل آلمان و در یک دوره زمانی خلبان مخصوص آدولف هیتلر پیشوای آلمان بود.
او تنها زنی بود که نشان صلیب آهنی درجه یک و نشان سینه ترکیبی خلبانی و رصد طلایی با الماس نیروی هوایی آلمان را در جنگ جهانی دوم دریافت کرد. او بیشتر به خاطر پرواز و فرودش در سنگر مخصوص هیتلر در برلین در آخرین روزهای جنگ جهانی دوم در میان محاصره شدید ارتش سرخ اتحاد جماهیر شوروی شهرت دارد. او اولین خلبان زن در جهان بود که با بالگرد، هواپیمای با نیروی راکت، هواپیمای جت و همچنین با گلایدر بر فراز کوه‌های آلپ، پرواز کرد. او بیش از چهل رکورد جهانی پرواز در زمینه ارتفاع و مدت زمان پرواز قبل و بعد از جنگ جهانی ثبت کرد و برخی از رکوردهای پرواز او با گلایدر تا امروز نیز پابرجا هستند.Slater, AE (December 1979/January 1980). "Obituary". Sailplane & Gliding (British Gliding Association) 30 (6): 302. او نخستین زنی بود که با بالون از کوه‌های آلپ گذشت، نخستین خلبان زن و نخستین زن جهان بود که در سال ۱۹۳۶ میلادی با بالون ۳۰۵ کیلومتر و به مدت بی‌سابقه ۵ ساعت و نیم بالای زمین ماند.
پدرش پزشک بود و می‌خواست که او هم کار او را ادامه دهد اما خودش از کودکی فقط عاشق پرواز بود. می‌گفت: «بچه که بودم بارها دست‌هایم را باز می‌کردم که از بالکن پایین بپرم. خیلی وقت‌ها تکلیف‌های مدرسه را بالای بلندترین درخت خانه‌مان انجام می‌دادم.»
هانا رایچ ۲۰ ساله بود که پروانه سکانداری بالون و خلبانی هواپیما را در برلین به دست آورد و یک سال بعد با یک گروه پژوهشی نیروی هوایی آلمان به برزیل و آرژانتین رفت. از همان هنگام بود که پزشکی را کنار گذاشت و همه وقت و زندگیش را صرف پرواز کرد.
حتی نازیها که زن ایده‌آل‌شان باید بلندقامت، خانه‌دار و کودک‌پرور می‌بود، از او که ۱ متر و نیم بیشتر قد و ۵۰ کیلو بیشتر وزن نداشت، پشتیبانی کردند و او هم در مقابل در صف اول آزمایشگران هواپیماهای تندرو جنگی ایشان قرار گرفت.
او در طرح هواپیماهای انتحاری آلمانی‌ها که قرار بود در اواخر جنگ جهانی دوم اجرا شود، شرکت کرد و دیگران را هم به این کار تشویق می‌نمود. می‌گفتند که او دوست دختر هیتلر بوده‌است.
در آخرین روزهای جنگ، هیتلر دستور خلع درجه و مقام هرمان گورینگ فرمانده نیروی هوایی آلمان را به اتهام خیانت صادر کرد و در پی آن ژنرالGeneraloberst روبرت ریتر فون گرایم را جایگزین وی کرد. پس از دریافت این ترفیع، فون گرایم از رایچ خواست تا او را با هواپیما به برلین که به شدت در محاصره نیروهای شوروی بود ببرد.
رایچ، فون گرایم را با یک هواپیمای فیزلر فی ۱۵۶ در بین پدافند هوایی شدید ارتش سرخ، با پرواز در ارتفاع پایین در محلی به نام تیرگارتنTiergarten (باغ حیوانات) در نزدیکی دروازه براندنبورگ در برلین فرود آورد. پای فون گرایم در این پرواز به علت اصابت گلوله شوروی‌ها زخمی شد. پس از فرود، رایچ و فون گرایم به محل سنگر پیشوا رفتند تا در آنجا هیتلر رسماً فون گرایم را به مقام فرماندهی نیروی هوایی آلمان که در آن زمان به غیر از یک نام چیز دیگری نبود و عملاً هواپیمایی در اختیار نداشت، ارتقاء دهد.
در هنگام بمباران شدید سنگر پیشوا توسط شورویها، هیتلر یک ویال حاوی سم به فون گرایم و یکی دیگر نیز به رایچ داد. رایچ، سم را با رغبت پذیرفت و کاملاً آماده بود تا در کنار پیشوا در برلین کشته شود.William L. Shirer "The Rise And Fall of The Third Reich", p.1454 با دستور هیتلر، رایچ، فون گرایم را در عصر روز ۲۸ آوریل ۱۹۴۵، ساعاتی قبل از سقوط برلین، با هواپیما زیر آتش سنگین پدافند هوایی کمونیست‌ها از شهر خارج کرد تا این آخرین پرواز هواپیمایی آلمانی در جنگ جهانی دوم از برلین باشد.
رایچ و فون گرایم توسط نیروهای آمریکایی دستگیر شدند. فون گرایم در بازداشت خودکشی کرد و رایچ یک سال و نیم زندانی بود. در این مدت پدرش، مادر و خواهر و فرزندان خواهر او را کشت و بعد خودکشی کرد. رایچ پس از مدتی به دنیای خلبانی بازگشت و توانست افتخارات جدیدی کسب و رکوردهای جدیدی ثبت نماید.
او ۵ سال پیش از مرگش تابعیت آلمانی‌اش را ترک کرد و به تابعیت اتریش درآمد.
هانا رایچ در ۶۷ سالگی در فرانکفورت در مرکز آلمان درگذشت.
صلیب آهنین یک نشان نظامی در پادشاهی پروس حاکمیت‌های جانشین آن در آلمان بود. این نشان نخستین بار توسط فریدریش ویلهلم سوم پادشاه پروس ایجاد و نخستین بار در جریان جنگ‌های ناپلئونی در ۱۰ مارس ۱۸۱۳ در برسلاو اعطا شد. صلیب سیاه‌رنگ درون این نشان از نشان فرقه نظامی قرون وسطایی شوالیه‌های تتونیک گرفته شده‌است.
این نشان در دوره رایش سوم به افراد آلمانی و متحدان آن‌ها اعطا می‌شد. علاوه بر شجاعت فردی، دستاوردهای بزرگ نظامی و نقش در برنامه‌ریزی‌های مؤثر جنگی نیز می‌توانست این نشان را برای افراد به ارمغان بیاورد. افسران ارشد گاهی به جهت موفقیت‌های یگان‌های تحت فرمانشان درجه‌های بالاتر صلیب آهنین را دریافت می‌کردند. امکان دریافت این نشان برای افراد با هر درجه و هر رسته خدمتی در ورماخت و سازمان‌های مدنی غیر رزمی همانند پلیس، آتش‌نشانی و راه‌آهن وجود داشت؛ حتی یهودیان و نیمه‌یهودیان در خدمت نظامی نیز تا پیش از ماه اکتبر سال ۱۹۴۴ می‌توانستند صلیب آهنین را دریافت نمایند. با وجود این که نشان به تعداد زیادی از افراد تعلق گرفت اما از ارزش بالایی برخوردار بود.
صلیب آهنین در سال ۱۹۳۹ دارای چهار مرتبه و درجه بود. این تعداد تا سال ۱۹۴۵ به هشت مرتبه و درجه رسید. جهت دریافت درجه‌های بالاتر فرد می‌بایست درجه‌های پایین‌تر را از پیش دریافت نموده بود. تمامی درجه‌ها به صورت همزمان نصب می‌شد.
پایین‌ترین مرتبه نشانِ درجه ۲ ("EK 2") بود. نشان این درجه از سوراخ دومین دکمه کت آویخته می‌شد. البته دریافت‌کننده معمولاً نوارِ نشان را به تنهایی از این سوراخ یا محل نوارها در بالای جیب چپ کت نصب می‌کرد. خود صلیب تنها در رژه‌ها یا مراسمات خاص آویخته می‌شد.
اختیار اعطای نشان درجه ۲ به سطح فرمانده لشکر تفویض شده بود. نزدیک به پنج میلیون نشان از این درجه در طول جنگ جهانی دوم اعطا شد. جوان دریافت‌کننده آلفرد سش، کودک دوازده‌ساله اهل گولدناو عضو جوانان هیتلری در ماه مارس سال ۱۹۴۵ بود که چند سرباز زخمی را زیر آتش دشمن نجات داد. بیست و هفت زن، غالباً پرستاران خط مقدم، این نشان را دریافت کردند.
تمامی افراد یونیفورم‌پوشی که در اثر اقدامات دشمن مجروح می‌شدند به صورت خودکار نشان درجه ۲ صلیب آهنین را دریافت می‌کردند. بدین جعبه‌هایی پر این نشان در بیمارستان‌های صحرایی برای اعطا به این افراد وجود داشت.
نشان درجه ۱ ("EK 1") مرتبه بعدی بود. این نشان همواره به صورت آرم سینه بر جیب چپ کت نصب می‌شد. این کار معمولاً با یک سنجاق ضخیم در پشت نشان انجام می‌گرفت. دریافت‌کننده می‌توانست نمونه رسمی با پیج پشتی خریداری کند. احتمال کنده شدن نمونه پیچ‌دار کمتر بود. یک قلاب کوچک در پشت بازوی بالایی صلیب اجازه چرخش به نشان پیچ‌دار نمی‌داد. صلیب مقادری محدب می‌شد تا بهتر بایستد. این کار از ماه فوریه سال ۱۹۴۰ به صورت رسمی ممنوع شد اما تا پایان جنگ همچنان انجام می‌شد. بسیاری از افسران چند نمونه دیگر از صلیب را خریداری و به شکل دائمی به لباس‌های خود متصل می‌کردند؛ تا از آسیب‌دیدگی لباس در اثر برداشتن و گذاشتن‌های متوالی تنها یک صلیب جلوگیری شود.
اختیار اعطای نشان درجه ۱ نیز به سطح فرمانده لشکر تفویض شده بود. حدود ۷۳۰ هزار نشان از این درجه بین سال‌های ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۵ اعطا شد. بر خلاف نشان درجه ۲، برداشتن زخم سبب دریافت نشان درجه ۱ نمی‌شد؛ بلکه شجاعت و شایستگی رزمی مکرر لازمه آن بود. فرماندهان او-بوت‌ها معمولاً با غرق کردن ۵۰٬۰۰۰ تن از کشتی‌های دشمن و خلبانان "لوفت‌وافه" با ساقط کردن پنج هواگرد دشمن یا تکمیل ۸۰ سورتی عملیاتی شایسته دریافت می‌بودند. سربازان نیروی زمینی یا وافن اس‌اس معمولاً با انجام سه یا چهار اقدام قابل توجه فرا تر از آنچه نشان درجه ۲ را بابت آن دریافت کرده بودند، بدین منظور توصیه می‌شدند.
در موارد بسیار معدودی هر دو درجه ۲ و ۱ به صورت همزمان اعطا شد. دو زن، مشخصا الزه گروسمان، امدادگر اتریشی صلیب سرخ و کاپیتان هانا رایچ، خلبان آزمایش، نشان درجه ۱ را دریافت کردند.
نشان عالی شوالیه صلیب آهنین ("RK") درجه بلافصل بالاتر از نشان درجه ۱ بود. این نشان به عنوان درجه‌ای کاملاً جدید روز ۱ سپتامبر سال ۱۹۳۹ برقرار شد تا جای خالی نشان‌های عالی دوره امپراتوری آلمان از جمله پر لو مریت را پر کند. این درجه بالاترین نشان نظامی آلمان هنگام آغاز جنگ جهانی دوم بود. هر نگهبانی موظف بود در برابر هر دریافت‌کننده صلیب شوالیه، بدون توجه به درجه نظامی او، در حالت احترام پیش فنگ بایستد.
صلیب شوالیه همواره بر گردن نصب می‌شد.
اختیار اعطای نشان صلیب شوالیه تنها به آدولف هیتلر، پیشوای آلمان اختصاص داشت. در شرایط اضطراری، همانند قرار داشتن در محاصره، این اختیار ممکن بود به سطح فرمانده سپاه تفویض شود. به شکل میانگین، تنها یک نفر از هر هنگ می‌توانست انتظار دریافت آن را داشته باشد. حدود ۷۳۰۰ نشان صلیب شوالیه بین سال‌های ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۵ اعطا شد. علاوه بر این که مقادر زیادی از شجاعت و دستاورد پیش‌لزوم آن بود، معیارهای اعطای آن در جاهای مختلف ورماخت تفاوت قابل توجهی داشت و با ادامه جنگ شاخصه‌های آن افزایش یافت. برای مثال ستوان دومِ "لوفت‌وافه" ایگون مایر در بیستمین پیروزی هوایی صلیب شوالیه را سال ۱۹۴۱ دریافت کرد؛ درحالی‌که ستوان یکم اتو کیتل پس از سرنگون کردن ۱۲۳ هواگرد دشمن در سال ۱۹۴۳ بدان دست یافت. سرباز یکم ورنر ورانگل، توپچی گردان ۱۸۳ ضدتانک با نشان دادن شجاعت برجسته و دفع تقریباً یک‌تنه تهاجم دشمن، روز ۸ فوریه سال ۱۹۴۳ نشان درجه ۲ و ۱ و صلیب شوالیه را هر سه به شکل همزمان دریافت کرد.
تمامی اعضای اس‌اس دارنده نشان صلیب شوالیه به شکل خودکار حلقه افتخار اس‌اس را نیز دریافت می‌کردند.
چند فرد خارجی هم نشان صلیب شوالیه را دریافت نمودند اما هیچ دریافت‌کننده زنی وجود نداشت.
روز ۳ ژوئن سال ۱۹۴۰ خوشه‌ای برگ‌های بلوط به عنوان ضمیمه به بالای صلیب شوالیه افزوده شد. شخصی که برگ‌های بلوط را دریافت می‌کرد حلقه آویز صلیب شوالیه را می‌کند و خوشه را جایگزین می‌نمود. هدف از آن تقدیر از افسرانی با پیروزی در نبردهای تاکتیکی بود. نخستین برگ‌های بلوط ماه ژوئیه سال ۱۹۴۰ به ارتشبد ادوارد دیتل به جهت تصرف نارویک در نروژ اعطا شد. دو طول جنگ جهانی دوم ۸۸۲ تن برگ‌های بلوط را دریافت کردند که هشت نفر از آن‌ها غیر آلمانی بودند.
تمامی توصیه‌ها برای اعطای برگ‌های بلوط توسط هیتلر بررسی می‌شد و در بسیاری موارد شخصاً توسط او در قرارگاه پیشوا اعطا شد. از افراد دریافت‌کننده به صورت گسترده در رسانه‌ها تجلیل می‌شد.
اوایل سال ۱۹۴۱ ایجاد درجه‌ای بالاتر با نسخه طلایی برگ‌های بلوط مطرح گشت که در نهایت عملی نشد. در عوض روز ۲۱ ژوئن همان سال، دقیقاً یک روز پیش از تهاجم به شوروی، درجه تشویقی دیگری با عنوان «برگ‌های بلوط با شمشیرها» ایجاد گردید. مجموعاً ۱۵۹ مرتبه از این مورد به افراد اعطا گشت که نخستین مورد همان روز ایجاد به آدولف گالانت به جهت شصت‌ونهمین پیروزی هوایی او در جبهه غربی، تعلق گرفت. بزرگ‌دریابد ژاپنی ایسوروکو یاماموتو، طراح حمله به پرل هاربر، تنها خارجی بود که پس از مرگ، سال ۱۹۴۳ شمشیرها را همزمان با تمامی درجه‌های پیشین را دریافت کرد.
روز ۱۵ ژوئیه سال ۱۹۴۱ درجه دیگری با عنوان «الماس‌ها» به نشان صلیب شوالیه افزوده شد. تا ۲۷ مورد نشان صلیب شوالیه یا برگ‌های بلوط، شمشیرها و الماس‌ها در طول جنگ اعطا شد. نخستین مورد را ورنر مولدرس، فرمانده جناح ۵۱ شکاری "لوفت‌وافه"، برای منهدم کردن ۲۸ هواگرد شوروی در عرض سه هفته در جبهه شرقی، روز ۱۶ ژوئیه سال ۱۹۴۱ دریافت نمود. معیار دریافت این نشان با گذشت زمان به شدت افزایش یافت؛ به وجهی که هرمان گراف ماه سپتامبر سال ۱۹۴۲ با ۱۷۸ پیروزی هوایی و اریش هارتمان ماه اوت سال ۱۹۴۴ با ۳۰۱ پیروزی هوایی آن را دریافت کردند. تقریباً نیمی از الماس‌های اعطا شده به "لوفت‌وافه" تعلق گرفت.
در نهایت روز ۲۹ دسامبر سال ۱۹۴۴ عالی‌ترین نشان افتخار نظامی در رایش سوم یعنی «صلیب شوالیه با برگ‌های بلوط، شمشیرها و الماس‌های طلایی» ایجاد شد. قرار بود این درجه تنها به حداکثر دوازده نفر اعطا شود اما تنها به یک نفر یعنی هانس-اولریش رودل، فرمانده جناح ۲ رزمی "لوفت‌وافه" با ۲۵۳۰ سورتی در جبهه شرقی، تعلق گرفت.
صلیب کبیرِ صلیب آهنین یک نشان شجاعت نبود؛ بلکه تنها به ژنرال‌هایی اختصاص داشت که راهبرد آن‌ها کمک تعیین‌کننده‌ای به پیشبرد جنگ جنگ داشته‌است. تنها دریافت‌کننده آن در رایش سوم هرمان گورینگ، فرمانده کل "لوفت‌وافه" بود که نشان روز ۱۹ ژوئیه سال ۱۹۴۱ به جهت مشارکت شایان نیروهایش در "بلیتس‌کریگ" (جنگ برق‌آسا) در جبهه غربی و شکست سریع پر سرعت فرانسه، به او اعطا گردید.
هیتلر طرح ایجاد صلیب کبیر طلایی را به جهت عدم انطباق آن با سنت صلیب آهنین، رد کرد.
این نشان مخصوص اعطا به فیلدمارشالی بود که پس از پیروزی نهایی رایش سوم بیشترین کمک را به آن کرده بود. ظاهراً قرار بود بر روی سینه چپ در کنار صلیب کبیر نصب شود. با وجود این که یک نمونه از آن تولید شد، به دلیل واضح سقوط حاکمیت رایش سوم این نشان به هیچ‌کس تعلق نگرفت.
ساخت هر دو درجه تا حدود زیادی شبیه یکدیگر بود. قطر نشان هر دو درجه ۴۴ میلی‌متر بود. نشان درجه ۲ از نواری به سه رنگ سیاه، سفید و قرمز، رنگ‌های رایش سوم، آویخته می‌شد. صلیب از سه قسمت داشت: یک هسته، قاب رویی و قاب پشتی. هنگام تولید قاب‌های رویی و پشتی به یکدیگر لحیم می‌شدند و هسته بین‌ها قرار می‌گرفت. در وسط طرف روی هسته یک سواستیکای چرخیده روی یک پا و زیر آن عدد «1939» نقش داشت. پشت هسته هر دو درجه ساده بود. در نشان درجه ۲ تنها عدد «1813»، سال برقراری نشان، در قسمت پایین آن حک می‌شد. هسته از جنس آهن با ریخته‌گری جامد و لعاب‌کاری‌شده در کوره به رنگ سیاه مات بود. تعداد کمی از نشان‌ها با هسته برنجی یا برنزی اندودکاری‌شده تولید شدند که به جهت زنگ‌نزدن در برخورد با رطوبت مورد علاقه نیروی دریایی بود. بعضی از نشان‌های درجه ۱ با آلیاژ تو خالی بودند تا هنگام نصب بر لباس‌های نازک وزن کمتری داشته باشند. قاب نشان از جنس نیکل‌برنج صیلقی و لاکی‌شده با رو کوبی کِدِر بود. بیشتر حلقه‌های آویز نشان درجه ۲ شماره کد تولیدکننده را بر خود داشتند. این کد در نشان درجه ۱ بر گیره یا پیچ پشت صلیب مهر می‌شد. نشان بدون حک شدن نام گیرنده بر او اعطا می‌شد.
طراحی پایه صلیب شوالیه همانند نشان درجه ۲ بود؛ با این تفاوت که اندکی اندازه بزرگ‌تر و ۴۸ میلی‌متر قطر داشت. قالب آن از نقره با خلوص ۸۰ درصد ساخته می‌شد تا طاقت خوردگی را داشته باشد.
افزونه برگ‌های بلوط تقریباً دایره‌ای شکل بود و ۲۰ میلی‌متر قطر داشت. در آن سه برگ نقره‌ای بلوط به صورت عمودی وجود داشت که برگ میانی بر روی دو برگ کناری بود. پشت آن ساده و مقداری مقعر و با حلقه آوزیر بود.
این افزونه دقیقاً مانند خوشه برگ‌های بلوط بود با این تفاوت که یک جفت شمشیر به شکل ضرب‌دری به زیر آن اضافه شد. حلقه آوزیر طولانی‌تر شد تا شمشیرها بالای بازوی بالایی صلیب بماند و روی آن نرود.
این افزونه نیز کاملاً مشابه برگ‌های بلوط با شمشیرها بود؛ فقط با ۴۵ تا ۵۰ الماس با اندازه‌های متفاوت روکش می‌شد.
این نشان کاملاً مشابه موارد قبلی بود اما از طلا ساخته می‌شد.
کاملاً مشابه صلیب شوالیه بود اما قطر بزرگ‌تر ۶۳ میلی‌متری داشت.
این نشان شامل یک صلیب آهنین درجه یک بود که روی یک ستاره هشت‌پر نقره‌ای مطلا به قطر ۸۷ میلی‌متر پرچ می‌شد.
در جریان جنگ جهانی دوم نشان صلیب آهنین توسط بیش از سی تولیدکننده مختلف ساخته می‌شد. همه این تولیدگنندگان برای این کار از قالب‌هایی تولیدی تنها یک شرکت یعنی اشتاین‌هاوئر اونت لوک در لودن‌شایت، استفاده می‌کردند. این مسئله سبب می‌شد تمامی نشان‌ها، ورای تولیدکننده آن، در جزئیات کاملاً مشابه یکدیگر باشند.
خرید و فروش نسخه‌های صلیب آهنین و ضمائم آن از جمله برای جایگزینی موارد گم‌شده یا آسیب‌دیده از روز ۲۲ اکتبر سال ۱۹۴۱ ممنوع بود. از آن پس تمامی نشان‌های رسمی اعطا شده توسط گودت تولید و از طُرُق دولتی تأمین می‌شد.
تا ماه آوریل سال ۱۹۴۲ تقاضای ورماخت برای نشان از ذخایر از پیش موجود پیشی گرفت. بدین شکل فرایند کاملاً خودکار تولید برقرار گردید تا سرعت تولید افزایش یابد. محصولات همچنان از کیفیت بالایی برخوردار بودند.
ایگناتس گلدزیهِر (، زادهٔ ۲۲ ژوئن ۱۸۵۰ - درگذشتهٔ ۱۳ نوامبر ۱۹۱۲) خاورشناس مشهور مجار بود. او را به همراه تئودور نلدکه و از پایه‌گذاران اسلام‌شناسی نوین در اروپا می‌دانند.
گلدزیهر به‌خاطر کار روی تفسیر باطنی کتاب مقدس یهودیان بنام «اسطوره‌شناسی در میان عبرانیان» شناخته می‌شود، که در آن از اتهامات نژادپرستان به اینکه اساطیر یهودی «دزدی» از اساطیر یونانی و رومی است دفاع کرد و توضیح داد که شباهت ها نتیجه خاستگاه مشترک الهیات اختری است.
گلدزیهر «مطالعه انتقادی صحت حدیث» را آغاز کرد و به این نتیجه رسید که «اکثر احادیث منسوب به پیامبر متعلق به آن زمان نیستند» بلکه «در چند قرن بعدی» ایجاد شده اند، یعنی تعداد زیادی از احادیث تقلبی هستند. Goldziher, "Muslim Studies", pp.1-274این شامل احادیثی میشد که «حتی در انتقادی‌ترین حلقه های مسلمانان نیز پذیرفته می‌شدند»، به این معنی که معلوم شد «آن اسناد دقیقی که از موثق بودن آنها حکایت داشتند کاملا ساختگی بودند». Humphreys, R.S., "Islamic History, A Framework for Inquiry", Princeton, 1991, p.83 گلدزیهر در کتاب «مطالعات اسلامی» استدلال می‌کند که این احادیث محصول «مناظره‌ها و استدلال‌های دینی در جامعه نوظهور اسلامی و وسیله ای برای تایید یا تکفیر گروهها برعلیه همدیگر از طریق حرف نهادن در دهان پیامبر اسلام بوده اند»Hawting, "John Wansbrough, Islam, and Monotheism", 2000: p.517
گلدزیهر در خانواده‌ای با اصالت یهودی در سکش‌فهروار زاده شد. او در دانشگاه‌های بوداپست، برلین، لایپزیک و لیدن تحصیل نمود و در سال ۱۸۷۲ در دانشگاه بوداپست به رتبهٔ استادیار دست یافت. سال پس از آن با حمایت دولت مجارستان، به کشورهای سوریه، فلسطین و مصر سفر کرد و بدین ترتیب فرصت شرکت در سخنرانی‌های روحانیون مسلمان در دانشگاه الازهر را بدست آورد.
در ۱۸۹۰ گلدزیهر "مطالعات اسلامی" را منتشر کرد که زیر عنوان "العقیده و الشریعه فی الاسلام" به عربی ترجمه شده‌است.
تا سن ۴۴ سالگی به دلیل تمایلات ضدیهود، اجازهٔ تدریس در دانشگاه‌های مجارستان از او دریغ شد. پس از آن، او به اولین دانشمند یهودی تبدیل شد که به چنین مقامی دست یافته‌است. او به عنوان نمایندهٔ دولت مجارستان و فرهنگستان علوم آن در نشست‌های بین‌المللی زیادی شرکت جست و همچنین نشان زرین نشست خاوری استکهلم را دریافت نمود. گلدزیهر همچنین به عضویت چندین جامعهٔ دانش آموختگان مجار و [دیگر کشورها] درآمد. به عنوان دبیرکل جامعهٔ یهود بوداپست برگزیده شد. در ۱۹۰۴ دکتری ادبیات کمبریج و در ۱۹۰۶ دکتری حقوق ابردین به او اهدا شد.
برجستگی او در دنیای علم به دلیل تحقیقات دقیق او در قوانین پیش از اسلام و اسلام سنت و شعر است که در این ارتباط او تعداد زیادی مقاله و نظریه به مجموعه‌های دانشگاهی مجارستان افزود. بیشتر کارهای تحقیقی او هنوز هم قابل اتکا هستند.
نظر او در مورد اسلام او چنین است: «طی آن هفته‌ها من واقعاً به روح اسلام وارد شدم به حدی که در درون به این نتیجه رسیدم که مسلمان هستم و این تنها مذهبی است که اصول و قوانین آن می‌تواند پاسخگوی یک ذهن فلسفی باشد. آرمان من رساندن یهودیت به چنان درجه‌ای بود. آنطور که تجربه به من آموخت، اسلام تنها دینی است که خرافات و عقاید بت‌پرستانه را نه با عقل‌گرایی بلکه با اصول رد می‌کند.»
گلدزیهر در قاهره حتی به مانند یک مسلمان به عبادت می‌پرداخت:
«در میان هزاران مؤمن، پیشانی ام را به زمین مسجد ساییدم. هیچگاه به مانند آن جمعهٔ متعالی، من در زندگیم چنین مذهبی نبودم.»
علیرغم علاقه وی به اسلام، گلدزیهر یهودی باقی ماند. با وجود اینکه به دلیل مذهبش از ارائه شغل تدریس همراه با دستمزد از وی دریغ می‌شد، اما او از تغییر مذهب خودداری نمود. چنین عملی استقلال مالی و موفقیت حرفه‌ای وی را تضمین می‌کرد، و لیکن عشق عمیق وی به مذهب آبا و اجدادیش به وی اجازهٔ ترک آن را نداد.
گلدزیهر در اولین کتاب خود، "مطالعات اسلامی" اظهار می‌دارد که چگونه احادیث بیش از سخنان خود پیامبر اسلام باعث ایجاد مجادلات بر سر شرع و قوانین به فاصلهٔ دو قرن پس از او شدند. او به شدت بر این عقیده بود که قوانین اسلام منشأ خود را از قوانین رومی گرفته‌اند اما به عقیدهٔ پاتریشیا کرون استدلالات او در این زمینه سست هستند.
آثار گلدزیهر به علت حملات انتقادآمیز ادوارد سعید در کتاب "شرق‌شناسی"، اهمیت تازه‌ای پیدا کرده‌است. سعید اظهار می‌دارد که بنیان‌گذاران شرق‌شناسی آنقدر که به خلق یک تصویر بر اساس تصورات روانی و اعتقادی خود پرداخته‌اند، به تحقیق در مورد واقعیات شرق اهتمام نورزیده‌اند. اساس این تصورات شرق را جامعه‌ای راکد و بدون تغییر در نظر می‌گرفت که در مرتبه‌ای پایین‌تر از اروپای درگیر در انحرافات جنسی قرار دارد، گرچه آثار گلدزیهر عموماً فاقد این ویژگی هستند. گلدزیهر در کتاب‌ها و مقالات پرشمارش به دنبال کشف ریشهٔ اصول اسلامی و اجرای مراسم آن در فرهنگ‌های مختلف است. او اظهار می‌دارد که اسلام با گسترش خود به عنوان یک تمدن به دریافت و صدور آرا پرداخته‌است. بعلاوه تنفر او از کلیسای کاتولیک و دگم‌های آن، شوراهای مذهبی و استبدادی را که بر دینداران تحمیل می‌کرد، منجر به این شد که اعلام کند تحمل اسلام برای مذاهب دیگر و عقاید دیگران، آن را به الگوی بهتری برای سرمشق شدن در میان سه مذهب توحیدی بدل کرده‌است. کتاب "مطالعات اسلامی" موجی از نارضایتی در میان مسلمانان برانگیخت.
در مقاله‌ «اصل تقیه در اسلام»، ۱۹۰۶، گلدزیهر دو آیه‌ی قرآن و احادیثی از پیامبر اسلام یا علی بن ابی طالب میاورد که می‌گویند، فرد مسلمان باید برای حفظ جان خود و برادران دینی خود، ایمان یا نیت خود را کتمان کند. او میگوید: تقیه نزد شیعیان همواره استفاده میشود و فقط در موردهای استثنایی با آن مخالفت شده در حالی که نزد اهل تسنن فقط برای حفظ جان است. او در مورد تأثیر تقیه شیعی بر روحیه ایرانیان می‌نویسد: « استفاده بی بندوبار و حقه‌بازانه‌ی تقیه از نظر اخلاقی بر روح اسلام ایرانی تأثیر اسفباری گذارده است»
حسین نصر نوشته‌های وی پیرامون شیعه را «در نهایت بی عدالتی، بی اساس و مبتذل» توصیف می‌کند.
دیدگاه کلیسای کاتولیک در مورد نظریه تکامل در طی دو قرن گذشته تغییراتی داشته‌است: برای مدت طولانی به صورت رسمی هیچ اشاره‌ای به آن نمی‌شد، در دهه ۱۹۵۰ میلادی بیانیه داشتن «دیدگاهی خنثی» را صادر کرده، و در سال‌های اخیر به صورت آشکارتر آن را پذیرفته‌اند. دیدگاه رسمی امروزی کلیسا وارد جزئیات نشده و به ذکر اینکه ایمان و یافته‌های علمی در مورد تکامل انسان در تناقض نیستند، اگر چه انسان‌ها خلقتی خاص داشته، و اینکه وجود خدا برای توضیح دادن منشأ بخش روحانی انسان لازم است، بسنده می‌کند. این دیدگاه در طیف دیدگاه‌هایی که امروزه تحت مفهوم تکامل الاهی* Theistic Evolution دسته‌بندی می‌شوند، قرار می‌گیرند.
اَکسِل یا محور، یک میله مرکزی برای چرخ دوار یا چرخ‌دنده است. در وسایل نقلیه چرخ‌دار، اَکسِل ممکن است به چرخ‌ها ثابت شود و با آن‌ها بچرخد یا روی خودرو ثابت باشد و چرخ‌ها به دور محور بچرخند. در حالت اول، یاتاقان یا بوش در نقاطی که اَکسِل به آن نصب شده قرار می‌گیرد. در حالت دوم، یاتاقان یا بوش مکانیکی در سطح داخلی سوراخ چرخ یا چرخ‌دنده قرار می‌گیرد تا به آن‌ها اجازه دهد که آزادانه به دور اَکسِل بچرخد.
اَکسِل‌ها جز جدایی ناپذیر وسایل نقلیه چرخدار هستند. در سامانه تعلیق اَکسِل دوار (live-axle)، وظیفهٔ اَکسِل‌ها انتقال گشتاور به چرخ و همچنین حفظ موقعیت چرخ‌ها نسبت به یکدیگر و بدنه خودرو می‌باشد. محورهای موجود در این سامانه باید بتوانند وزن وسیله نقلیه به اضافه بار مجاز را تحمل کنند. در سامانه اَکسِل غیرفعال (non-driving axle)، اَکسِل‌ها بدون شافت خواهند بود و فقط به عنوان سامانه تعلیق و فرمان کار می‌کند. در اکثر خودروهای تک دیفرانسیل، در صورتی که چرخ‌های جلو خودرو متحرک باشند، در چرخ‌های عقب از این سامانه استفاده می‌شود و بالعکس.
محور مستقیم (straight axle) یک شافت سخت و محکم است که یک چرخ را در سمت چپ وسیله نقلیه به یک چرخ دیگر در سمت راست متصل می‌کند و میزان چرخش هر دو چرخ را یکسان نگه می‌دارد. این طرح می‌تواند چرخ‌ها را تحت فشار شدید در موقعیت خود ثابت نگه دارد و بنابراین می‌تواند بارهای سنگین را تحمل کند. از محورهای مستقیم در قطارها (یعنی لکوموتیوها و واگن‌های راه‌آهن)، محورهای عقب کامیون‌های تجاری و خودروهای سنگین و آفرود استفاده می‌شود. در این اکسل‌ها می‌توان با محصور کردن محور در یک محفظه، از آن محافظت و استحکامش را تقویت کرد.
در اسپلیت اکسل‌ها (split-axle)، چرخ هر طرف به یک شافت جداگانه متصل است. خودروهای سواری مدرن دارای محورهای اسپلیت اکسل متحرک هستند. در برخی از طراحی‌ها، این امر باعث تعلیق مستقل چرخ‌های چپ و راست می‌شود و در نتیجه خودرو سواری نرم تری خواهد داشت. حتی در صورتی که سامانه تعلیق مستقل نباشد، اسپلیت اکسل‌ها اجازه استفاده از دیفرانسیل را دارند و به این ترتیب چرخ‌های محرک چپ و راست با چرخش خودرو با سرعت‌های مختلف حرکت می‌کنند و باعث بهبود کشش و افزایش عمر لاستیک‌ها می‌شوند
اکسل‌های چند محوره (tandem axle) یک گروه از دو یا چند محور است که نزدیک به هم قرار دارند. در کامیون‌ها از چنین پیکربندی برای ایجاد ظرفیت وزن بیشتر استفاده می‌شود. تریلرها معمولاً دارای اکسل‌های چند محوره در عقب هستند.
اکسل‌ها به‌طور معمول از فولاد SAE با درجه 41xx یا فولاد SAE با درجه 10xx ساخته می‌شوند. فولاد SAE با درجه 41xx معمولاً با نام فولاد کروم مولیبدن (کروم-مولی) شناخته می‌شود در حالی که فولاد SAE با درجه 10xx به عنوان فولاد کربنی شناخته می‌شود. تفاوت‌های اصلی بین این دو مورد این است که فولاد کروم مولی به‌طور قابل توجهی در برابر خم شدن یا شکستن مقاومت بیشتری دارد ولی جوشکاری آن با ابزارهای جوشکاری معمولی بسیار دشوار است.
به محوری که توسط موتور یا یک محرک بچرخد، محور گرداننده گفته می‌شود.
در خودروهای مدرنی که محورجلو هستند، به‌طور معمول محور به گیربکس (جعبه دنده و دیفرانسیل) متصل می‌شود که به آن ترنس اکسل ("transaxle") می‌گویند. محور گرداننده یک اسپلیت اکسل با دیفرانسیل و مفصل دوار بین دو نیم محور است. هر نیم محور با استفاده از اتصال ثابت (CV) به چرخ متصل می‌شود که به مجموعه چرخ اجازه می‌دهد تا آزادانه حرکت کند.
در خودروهای دیفرانسیل عقب و کامیون‌ها، موتور یک میل کاردان را (که شافت پروانه نیز نامیده می‌شود) می‌چرخاند که نیروی چرخشی را به محور محرک در عقب خودرو منتقل می‌کند. در این حالت، یک نیم محور یا نیمه شافت دیفرانسیل را به چرخ عقب سمت چپ متصل می‌کند، نیمه شافت دوم نیز همین کار را با چرخ عقب راست انجام می‌دهد؛ بنابراین دو نیم محور و دیفرانسیل محور عقب را تشکیل می‌دهند. محور گرداننده جلو نیروی محرکه کامیون را ایجاد می‌کند.
در برخی از وسایل نقلیه ساده، مانند ماشین‌های کارتینگ تفریحی، ممکن است دارای یک چرخ متحرک باشند که در آن محور گرداننده یک اسپلیت اکسل است که فقط یکی از دو شافت آن به موتور وصل است، و در ماشین‌های کارتینگ مسابقه ای هر دو چرخ بدون دیفرانسیل به یک شافت متصل هستند.
اکسل مرده، که (lazy axle) نیز نامیده می‌شود، بخشی از پیشرانه نیست، بلکه محوری است که به بخش محرک یا موتور متصل نیست و می‌تواند آزادانه بچرخد. معمولاً اکسل عقب خودروهای محورجلو، اکسل مرده‌است. بسیاری از کامیون‌ها و تریلرها از اکسل‌های مرده برای تقسیم وزن بار استفاده می‌کنند. در نیمه تریلرها، تجهیزات مزرعه و برخی ماشین آلات سنگین ساختمانی نیز همین اکسل‌ها به کار می‌روند. در بعضی از این اکسل‌ها برای کم شدن ساییدگی غیرضروری لاستیک‌ها، چرخها فقط در صورت بارگیری زیاد با زمین تماس پیدا می‌کنند.
از این نوع محور (Lift axle) در برخی از کامیون‌های کمپرسی و تریلرها استفاده می‌شود (همچنین با نام "airlift axle" یا "drop axle" شناخته می‌شود)، که معمولاً به صورت مکانیکی بالا یا پایین می‌شوند. برای افزایش ظرفیت وزن یا توزیع وزن بار روی چرخ‌های بیشتر، محور پایین می‌آید. در صورت عدم نیاز، محور از زمین برداشته می‌شود تا ساییدگی لاستیک‌ها و استهلاک محور را کاهش دهد و باعث افزایش چسبندگی در چرخ‌های باقیمانده شود. بلند کردن یک محور همچنین باعث می‌شود که در پیچ‌های بسیار تند، سایش جانبی آن با جاده کاهش یابد و اجازه می‌دهد تا وسیله نقلیه با سرعت بیشتری بچرخد. در برخی از مواقع، برای دور زدن کامل وسیله نقلیه نیاز است که محور اضافی بلند شود.
چندین شرکت وجود دارند که کامیون و تریلرهای خود را به سامانه کامپیوتری کنترل بالاگیر (computer-controlled airlift) مجهز کرده‌اند و با رسیدن ظرفیت بار محور اصلی به حد مجاز، محورهای مرده به صورت خودکار پایین می‌آیند. محورهای مرده را می‌توان در صورت لزوم با فشار دادن یک دکمه، برای قدرت مانور بیشتر، بلند کرد.
محورهای بالا گیر اولین بار در دهه ۱۹۴۰ میلادی مورد استفاده قرار گرفتند. در ابتدا محور توسط دستگاه‌های مکانیکی بلند می‌شدند. سپس سیستم هیدرولیک جایگزین بالابرهای مکانیکی شد. یکی از اولین تولیدکنندگان سیستم بالابر هیدرولیکی اکسل‌ها Zetterberg واقع در Östervåla سوئد بود و اسم برند آن‌ها Zeta-lyften نام داشت.
محورهای متحرکی که قابلیت بلندشدن نیز داشتند در سال ۱۹۵۷ توسط شرکت فنلاندی تولیدکننده کامیون Vanajan Autotehdas اختراع شد، شرکتی که سابقه همکاری با Sisu Auto را داشت.
استرات یک قطعه مکانیکی است که برای مقاومت در برابر فشار طولی طراحی شده است. استرات یک نیرویی در مخالف جهت در طول خود تحمل می‌کند که باعث می‌شود دو قطعه جدا از هم، کارکردی مخالف گره داشته باشند. آنها معمولاً در معماری و مهندسی استفاده می‌شوند.
گره در مهندسی یک قطعه محکم است که برای نگه داشتن دو شیء در کنار هم طراحی شده است.
تای می‌تواند به مفهوم‌های زیر اشاره داشته باشد:
گروه مهدویون، از گروه‌های منشعب شده از سازمان مجاهدین خلق ایران به رهبری مهدی شاه کرمی است. این گروه در اواخر سال ۱۳۵۲ و اوائل سال ۱۳۵۳ در اصفهان در پی جدایی شاه کرمی از سازمان مجاهدین پس از تغییر ایدئولوژی‌اش تشکیل شد.
محمد شاه کرمی از اعضای مسلمان سازمان مجاهدین که دانشجوی سابق دانشگاه صنعتی اصفهان و اهل اصفهان بود در مورد مسائل موجود در سازمان و بالاخص مارکسیسم زدگی و عدم تقید شرعی اعضا انتقاداتی را خطاب به مافوق تشکیلاتی اش مطرح می‌کند. پس از صحبت‌های بالادستی، به این نتیجه می‌رسند که افکار شاه کرمی به هیچ وجه قابل انطباق با تشکیلات نیست؛ بنابراین از جمله به برخوردهای اصلاحی انتقادی با وی مثل اعزام به کارگری می‌پردازند. اما پس از چندی شاه کرمی اعلام داشت که نمی‌تواند با سازمان کار کند و شخصاً از آن جدا شد.
مهمترین دستاورد ایدئولوژیک این گروه «جزوه شناخت» با تکیه بر آثار ملاصدرا و در رد ایدئولوژی سازمان مجاهدین بود.
وی همراه برادش و چند تن از دوستان از جمله محمود طریق‌الاسلامی گروهی به نام مهدویون را پایه‌ریزی کرد. این گروه با اعتقاد به ایدئولوژی اسلامی و قبول ضرورت مبارزه مسلحانه با حداقل امکانات به فعالیت مشغول شد.
مهدی شاه کرمی در ۳۱ خرداد ۵۴ و برادرش محمد در ۲۸ بهمن آن سال در درگیری با پلیس امنیتی کشته شدند. جریان مهدویون از نیمه دوم سال ۵۴ به شکل دیگری ادامه یافت و پس از پیروزی انقلاب ۱۳۵۷ با ادغام در چند گروه دیگر سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی را پدیدآورد. صادق نوروزی از جمله اعضای این گروه بود.
روزنامهٔ دانش ارگان رسمی مدرسهٔ دارالفنون بود که به سال ۱۲۹۹ (قمری) به دست رئیس این مدرسه علی‌قلی خان مخبرالدوله آغاز به انتشار کرد. این روزنامه به قول خودش به «احوال معلمین و متعلمین» می‌پرداخت. نه تنها خود این نشریه رایگان بود، بلکه آگهی دادن در آن هم رایگان بود؛ این برای نخستین بار در تاریخ مطبوعات ایران است که آگهی‌های نشریه‌ای رایگان می‌بود.
«بیلی جین» ترانه‌ای اثر خواننده آمریکایی مایکل جکسون از آلبوم "تریلر" (پرفروش‌ترین آلبوم تاریخ موسیقی جهان) است. این ترانه در ۲ ژانویه ۱۹۸۳ به‌عنوان دومین تک‌آهنگ "تریلر" توسط اپیک رکوردز منتشر شد. سرایش و آهنگسازی «بیلی جین» توسط مایکل جکسون و تهیه‌کنندگی آن، بر عهدهٔ کوئینسی جونز بوده‌است.
انتشار این ترانه از لحاظ تجاری آلبوم جوبیلز موفقیت‌های زیادی را کسب کرد؛ به‌طوری‌که خیلی سریع به یکی از پرفروش‌ترین تک‌آهنگ‌های سال ۱۹۸۳ تبدیل شد و در رتبهٔ نخست جدول‌های فروش موسیقی ایالات متحده، بریتانیا و چندین کشور دیگر قرار گرفت.
«بیلی جین» به عنوان یکی از بهترین آهنگ‌های تحول‌آفرین و انقلابی در تاریخ موسیقی پاپ شناخته می‌شود.
این ترانه جوایز بسیاری، از جمله دو جایزه گرمی را از آن خود کرد.
موزیک ویدئوی «بیلی جین» توانست مرزهای نژادی را در شبکهٔ ام‌تی‌وی به عنوان اولین موزیک ویدئوی یک خوانندهٔ رنگین‌پوست، در هم زند.
گونه‌ای متفاوت از این آهنگ نیز به صورت سفارشی برای کمپانی نوشابه‌سازی پپسی صرف تبلیغات ساخته شده‌است.
هK9K9 HD WiFi 870Kمچنین جکسون حرکت رقص معروف مون‌واک را برای اولین بار در اجرای زندهٔ این ترانه در ویژه برنامهٔ به نمایش گذاشت. اجرایی که به عقیدهٔ منتقدان، یکی از به یاد ماندنی‌ترین و مهم‌ترین لحظات در تاریخ فرهنگ عامه است.
این ترانه در سال ۲۰۰۸ توسط کانیه وست و جکسون دوباره میکس شد و در آلبوم "تریلر ۲۵" قرار گرفت.
مایکل جکسون که متولد سال ۱۹۵۸ میلادی بود، از ۵ سالگی به صنعت موسیقی وارد شد. وی در فاصلهٔ سال‌های ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۹ در حالی که هنوز عضوی از گروه جکسون فایو بود، توانست در نقش خوانندهٔ اصلی این گروه به موفقیت‌های چشمگیری برسد، و حتی در ۱۱ سالگی به عنوان «جوان‌ترین خوانندهٔ دارای آهنگ شمارهٔ یک در تاریخ تأسیس جداول موسیقی آمریکا»
رکوردی در گینس ثبت کند.
مایکل ۵ آلبوم استودیویی انفرادی نیز در این سال‌ها منتشر کرد. این آلبوم‌ها به موفقیت‌های چشمگیری رسیدند و حتی آلبوم پنجم وی به نام "غیر معمول" به یکی از پرفروش‌ترین آلبوم‌های تاریخ تبدیل شد.
در ۳۰ نوامبر ۱۹۸۲، ششمین آلبوم استودیویی مایکل جکسون به نام "تریلِر" منتشر شد. سلیقه عمومی بازار موسیقی در آن زمان بیشتر به فروش تک‌آهنگ گرایش داشت تا به فروش آلبوم، اما آلبوم "تریلر" انقلابی در موسیقی پاپ بر پا کرد. مایکل با درآمیختن سبک‌های گوناگون از جمله راک، آر اند بی، فانک و رقص به موفقیتی کم‌نظیر دست یافت و فروش ده‌ها میلیون نسخه از آلبوم "تریلر" این روند را دگرگون ساخت و تاریخ‌ساز شد.
پس از انتشار آلبوم "تریلر" در نوامبر ۱۹۸۲، اولین تک‌آهنگ این آلبوم به نام «آن دختر برای من است» با همخوانی پل مک‌کارتنی، خوانندهٔ سابق بیتلز، در دسامبر همان سال منتشر شد. این تک‌آهنگ موفقیت‌های خوبی کسب کرد؛ از جمله توانست به رتبهٔ ۲ در بیلبورد ۱۰۰ برسد.
سپس «بیلی جین» به عنوان دومین تک‌آهنگ این آلبوم در ۲ ژانویه ۱۹۸۳ () منتشر شد.
ترانه‌سرایی و آهنگ‌سازی «بیلی جین» توسط خود مایکل جکسون انجام شده‌است.
متن این ترانه دربارهٔ زنی به نام «بیلی جین» است که می‌گوید فرزندی از مایکل دارد و مایکل نیز به تکذیب این اتهام می‌پردازد.
مایکل در بخشی از ترانه می‌خواند:
روایت‌های زیاد و متناقضی دربارهٔ نحوهٔ نوشته شدن «بیلی جین» توسط مایکل وجود دارد. برخی بر این باور هستند که یک تجربهٔ واقعی در زندگی مایکل باعث شد که این شعر نوشته شود. در این روایت می‌گویند که یکی از هواداران روانیِ مایکل، به او نامه‌هایی می‌دهد و می‌گوید که یکی از دوقلوهایش، پسری است که از وی باردار شده‌است. برخی دیگر نیز می‌گویند که مایکل یکی از هواداران بیلی جین کینگ، تِنیسور معروف بود و این ترانه دربارهٔ او است. اما خود مایکل می‌گوید که موضوع این ترانه، الهام گرفته شده از داستانی واقعی است که در دوران جکسون فایو، برای برادرانش [که از او بزرگ‌تر بوده‌اند] افتاده‌است. او می‌گوید که زمانی که در گروه جکسون فایو بوده‌است، بارها این اتفاق برای برادارانش افتاده بود.
مایکل در خودزندگی‌نامه‌اش به نام «مون‌واک» که در سال ۱۹۸۸ منتشر شد، دربارهٔ «بیلی جین» می‌گوید:
«افراد زیادی در مورد این آهنگ از من سؤال می‌پرسند و جواب من نیز همیشه ثابت است: داستان آهنگ دربارهٔ دختری است که ادعا می‌کند من پدر بچه‌اش هستم و من با گفتن جملهٔ «این پسر مال من نیست» بی‌گناهی خودم را در آهنگ ثابت می‌کنم. دختری به نام بیلی جین هیچ وقت واقعی نبوده‌است. (البته به‌جز افرادی که بعد از این آهنگ به سراغم می‌آمدند) این مسائل برای برخی از برادرانم پیش آمده‌است و من همیشه از این موضوعات خیلی متعجب می‌شدم. نمی‌توانستم بفهمم آن دخترها چطور می‌توانستند بگویند که فرزند کسی را در شکم دارند، در حالی که چنین چیزی حقیقت نداشت. من حتی نمی‌توانم دربارهٔ گفتن چنین دروغی فکر کنم … حتی الان زنانی هستند که جلوی در خانه‌ام می‌ایستند و حرف‌های عجیبی می‌زنند؛ مثل «اوه من زن مایکلم» یا «در خونه‌ام روباز کنید من کلیدهامو جا گذاشتم!». من دختری را به یاد دارم که واقعاً دیوانه‌مان کرده بود. فکر کنم که او در خیالاتش باور کرده بود که من متعلق به اویم و او نیز متعلق به من است! دختر دیگری هم بود که ادعا می‌کرد من با او رابطهٔ جنسی داشته‌ام و مرا تهدید می‌کرد … این‌ها که چیزی نیست! یک بار چند نفر خودشان را با دردسر به من رساندند و ادعا کردند که با عیسی مسیح صحبت کرده‌اند و او از آن‌ها خواسته که با من حرف بزنند.»
اما زندگی‌نامه‌نویس و خبرنگار، جی. رندی تارابورلی، در کتاب «جادو و جنون» این تئوری را مطرح کرده که داستان ترانهٔ «بیلی جین» براساس تجربه‌ای واقعی از زندگی خود مایکل در سال ۱۹۸۱ است. تارابورلی می‌گوید:
«زنی از طرفداران مایکل، در نامه‌ای به او اطلاع می‌دهد که یکی از فرزندان دوقلوی او برای مایکل است؛ اما مایکل این نامه را نادیده می‌گیرد. زن، نامه‌های بسیار دیگری برای او می‌فرستد و در آن‌ها اظهار می‌کند که عاشق اوست و می‌خواهد با او باشد. زن، در این نامه‌ها از جکسون می‌پرسد که چطور می‌تواند فرزندی را که از گوشت و پوست اوست نادیده بگیرد. این نامه‌ها به اندازه‌ای مایکل را آشفته کرد که او شب‌ها از کابوسهای مربوط به آن رنج می‌برد.
در ادامه، آن زن بسته‌ای را که در آن اسلحه و نامه‌ای بود، همراه با عکس خودش برای مایکل می‌فرستد. مایکل وحشت زده می‌شود؛ در نامه از مایکل خواسته شده بود که در روز و ساعتی مشخص خود را بکشد. آن زن اظهار کرد که خود او هم بعد از کشتن بچه، در زمان تعیین کرده خود را می‌کشد تا در جهانی دیگر او را ملاقات کند.
مایکل علی‌رغم مخالفت مادرش، کاترین، عکس آن زن را قاب می‌گیرد و در میز اتاق نهارخوری خانه‌شان می‌گذارد. بعدها خانوادهٔ جکسون فهمیدند که آن طرفدار، بیماری روانی بوده و به تیمارستان منتقل شده‌است.»
به گفتهٔ خود مایکل، زمانی که ترانهٔ «بیلی جین» را می‌نوشت می‌دانست که این ترانه موفق خواهد بود.
«یک موسیقی‌دان اصول موفقیت را می‌داند. همه چیز باید جای خودش احساس شود و به شما حس خوبی بدهد. این همان احساسی است که من دربارهٔ «بیلی جین» داشتم؛ و من زمانی که آن را می‌نوشتم می‌دانستم که خیلی بزرگ خواهد شد.»
مایکل می‌گوید که ساخت ترانهٔ «بیلی جین» آنقدر ذهنش را مشغول کرده بود، که وقتی در بزرگراه در حال رانندگی بود، متوجهٔ آتش گرفتن موتور ماشینش نشد تا زمانی که یک موتورسوار او را از این موضوع باخبر کرد.
مایکل بر سر ضبط این ترانه، با کوئینسی جونز، تهیه‌کنندهٔ آلبوم "تریلر" مشکل پیدا کرد. کوئینسی بر این باور بود که «بیلی جین» نباید بر روی "تریلر" منتشر شود زیرا از نظر او ترانهٔ بسیار ضعیفی بود.
کوئینسی از نسخهٔ آزمایشی «بیلی جین» راضی نبود و بِیس آهنگ را ضعیف می‌دانست. کوئینسی به مایکل پیشنهاد داد تا موسیقی ۲۹ ثانیه‌ای اول «بیلی جین» را کوتاه کند زیرا معتقد بود که بسیار طولانی است.
اما مایکل اصرار داشت که مقدمهٔ ترانه بسیار عالی است. کوئینسی در سال‌های بعد گفت: «من به مایکل گفتم: مایکل، ما باید مقدمه را کوتاه کنیم. اما او جواب داد: «اتفاقاً همین مقدمه‌است که من را به رقص وادار می‌کند». و وقتی مایکل به شما می‌گوید که چه چیزی باعث رقصیدنش می‌شود؛ خوب، دیگر اینجاست که ما باید ساکت می‌شدیم».
همچنین کوئینسی خواستار این بود که نام ترانه از «بیلی جین» به «او عشق من نیست» تغییر کند زیرا احساس می‌کرد که ممکن است مردم فوراً به یاد بیلی جین کینگ، تنیسور معروف زن بیافتند.
این آهنگ ۹۱ بار توسط بروس سوئدن ترکیب و میکس شد تا برای انتشار نهایی آماده شود. این در حالی بود که بروس معمولاً هر آهنگ را ۱ بار میکس می‌کرد. مایکل هر بار که به ترکیب جدید بروس گوش می‌کرد، از آن احساس رضایت نمی‌کرد و درخواست ترکیب دوباره می‌کرد. جونز به بروس گفت که یک دِرام برای «بیلی جین» بسازد که تا به امروز هیچ‌کس نشنیده باشد.
آهنگ «بیلی جین» در ردهٔ سبک‌های پست-دیسکو، آر اند بی، فانک و دنس پاپ قرار می‌گیرد. آهنگ با ضرب استاندارد درام و های-هت آغاز می‌شود، سپس شیکر و بیس لاین بعد از دو میزان اضافه می‌شوند. این ترکیب‌ها تا انتهای آهنگ نواخته می‌شود.