moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
آیدین آغداشلو نثرِ بیضایی را «از فاخرترین نمونه‌های نثر فارسی» می‌دانسته که گواه و نمودارِ پایندگیِ زبانِ فارسی به واسطهٔ «زایش‌های متعدّد» است. ماتئوش کواگیش «دورنما»ی آثارش را جهانی و او را «شهروند جهان» و سزوارِ جایزهٔ نوبل ادبیات دیده، هرچند ترجمهٔ آثارش آسان نیست، و پرویز فنّی‌زاده تقلید از طنزِ بیضایی را نشدنی می‌دانسته."مثل تکه شعری بیان شده: زندگی و بازیگری پرویز فنی‌زاده" (۱۳۹۴). ص. ۴۴۰. (از شمارهٔ ۱۷۵ هفته‌نامهٔ "ستارهٔ سینما"، ۱۳۵۵) عبدالله کوثری و بهزاد فراهانیخبر آنلاین: بهزاد فراهانی؛ از فوتبال بازی‌کردن تا درسی که از بهرام بیضایی آموخت و امین فقیری"امین فقیری: مصاحبه‌ی تاریخ شفاهی ادبیات معاصر ایران"، ص. ۲۲۱ و محمّد یعقوبی و حسین کیانی و شکوفه آذر نیز از نویسندگانِ هم‌روزگارِ بیضایی هستند که از نوشته‌هایش اثر پذیرفتند یا کوشیدند شیوه‌هایش را در نویسندگی پی‌گیرند. پنداشت‌ها از چند و چونِ تأثیرِ بیضایی در ادبیات گوناگون و ناهمساز بوده‌است: کسانی تأثیرِ کارش را بزرگ دانسته‌اند – مانندِ اصحابِ جشن دنیای تصویر در سالِ ۱۳۸۶ که به خاطرِ بیشترین تأثیر در ادبیاتِ نمایشی در ایران به او جایزه دادند – و کسانی پیشبینی کرده‌اند که بزرگی تأثیرش در آینده شناخته خواهد شد – مانندِ حمید دباشی – و دیگرانی تأثیرش را خُرد شمرده‌اند – مثلاً محمّد رحمانیان از کوچکیِ دامنهٔ تأثیرِ شایستهٔ بیضایی افسوس خورده که: «ما هیچ وقت شاگردِ بیضایی بزرگ نبوده‌ایم» و بهزاد قادری سُهی گله از ابنای زمانه‌اش کرده که «بدترین کفر» که ازش می‌پرهیزند «خواندن چهار کلمه از محال‌اندیشانی» چون بیضایی است و هوشنگ توزیع، با وجودِ دوستداری، اشاره به بی‌تأثیری کارِ بیضایی در دورهٔ کارش در آمریکا کرده است."رفاقت" (۱۳۹۹)، فیلمِ مستندی از رها اعتمادی، دقیقهٔ ۸۸ گوهر پارسی ناکامیِ پیروانِ بیضایی را شبیهِ ناکامیِ پیروانِ علی حاتمی دانسته و اکبر رادی ایشان را به پیروانِ آنتون چخوف مانند کرده که «به هرز رفته و هدر شدند. مانند یک بیابان جادو که هر کس در آن بیفتد، نابود می‌شود و فقط معدود افرادی می‌توانند از آن جان سالم به در برند.»
با این همه، از میانِ شاگردانِ بیضایی نویسندگانِ شناخته‌ای چون رضا قاسمی و حمید احیاء هم برخاسته‌اند؛ و از پیروانش در کارِ پژوهشِ متعارف نیز می‌شود مایل بکتاش و عنایت‌الله شهیدی و مرتضی راوندی و محمّدعلی موحّد و جابر عناصری و مجید فلاح‌زاده و جمشید ملک‌پور و بهروز غریب‌پور"تئاتر در ایران" و ویلم فلور و فریده رازی و یعقوب آژند و رسول جعفریان"قصّه‌خوانان در تاریخ اسلام و ایران" (۱۳۷۰) و جهانگیر نصری اشرفی"خُنیا" (۱۳۹۲) و محمّد پسندی حکم‌آبادی و سهیلا نجم و ویلیام بیمن و کامران سپهران و نیایش پورحسن و ناصر حبیبیان و معصومه ابراهیمی را نام برد.هر یک از این پژوهشگران قسمتی از پژوهش‌های بیضایی را ادامه و توسعه داده‌اند یا تکرار کرده‌اند: بکتاش و عناصری در تعزیه، ملک‌پور در ادبیاتِ نمایشیِ جدید، فلور و بیمن در تاریخ‌نگاریِ عمومیِ نمایشِ ایرانی، آژند در تاریخ‌نگاریِ ادواری از نمایشِ قدیم و جدیدِ ایرانی، نجم در نقّالی و نمایش‌های مشرقی، سپهران در سیاست و نمایشِ جدید در ایران، پورحسن در تأثیرِ نمایشنامه‌های خارجی در ایران، ابراهیمی و پسندی حکم‌آبادی در مطالعاتِ اساطیری، رازی در نمایش‌های عامیانهٔ ایران، حبیبیان در مکان‌های نمایشی و موحّد مختصراً در نمایشِ عروسکی. کوشش‌های علیرضا احمدزاده در گردآوریِ لغت‌های نمایشی و محمّد رضایی راد در شناختِ تراژدی را هم می‌شود ادامهٔ وجوهی از پژوهش‌های بیضایی، مثلاً در "نمایش در ایران"، به حساب آورد.
با این که کارِ بیضایی در آموزشِ رسمیِ مدرسی در ایران محذوف بوده‌است، هنرمندانی چون مهتاب نصیرپور و حمید امجد از طریقِ کتاب‌های بیضایی به کارِ هنر گرویدند. سرگذشتِ بیضایی در تذکره‌های گوناگون آمده و دیوانِ آثارش نیز چاپ شده‌است، هرچند ناتمام، همچون دیوان‌های شاعرانِ خانوادهٔ بیضایی.
نمایشنامه‌های بیضایی – با کارهای نمایشنامه‌نویسانِ پیشروی دیگری مانند علی نصیریان و غلامحسین ساعدی و اسماعیل خلج و شاید از همه مهم‌تر اکبر رادی که همراهِ بیضایی از گروهِ طُرفه بود – به دگرگونیِ نمایشِ صحنه‌ای در تهران و مآلاً در ایران (و نمایش‌های ایرانی بیرون از ایران نیز) انجامید؛ چندان که محمود استاد محمّد گفته شیوه‌ای از نمایش که عبّاس جوانمرد و رکن‌الدّین خسروی و جعفر والی در دههٔ ۱۳۴۰ با نوشته‌های بیضایی و رادی و ساعدی پیش گرفتند راهی نو و ناشناخته بوده که گشودنش را ارج باید نهاد. ولی خیلی زود، تا نیمهٔ دههٔ ۱۳۴۰، بیضایی شیوهٔ نمایشِ نمایشنامه‌های نوآورده‌اش را نیز آزمود و برساخت. اغلبِ صاحب‌نظران نمایشِ نوشته‌های بیضایی را دشوار دانسته و شیوهٔ نمایشی او را برای نوشته‌هایش کمابیش یگانه و اندکی متفاوت با جریان‌های رایج شمرده‌اند. مثلاً منوچهر آتشی اجرای برخوانی‌های بیضایی را «چه از نظر فن تئاتر چه از نظر سانسور فرهنگی − که بیضایی سال‌ها است مبتلای آن است» دشوار می‌دانسته و اکبر رادی اشاره کرده که نمایشنامه‌های بیضایی فقط با کارگردانیِ خودش خوب به نمایش درمی‌آید. او خود نیز بیشترِ نمایش‌های دیگران از نمایشنامه‌های خودش را نپسندیده،از جمله هادی سروری در شمارهٔ ۶ دیِ ۱۳۹۶ روزنامهٔ "شرق" نقل کرده که بیضایی از نمایشنامه‌خوانی آثارش به کارگردانی او سخت ناخرسند بوده‌است. و بایسته می‌دانسته که راه و رسمِ خواندن و نمایشِ این کارها را بیاموزند. با این همه، تأثیرِ بیضایی دستِ کم در نمایش در ایران، به واسطهٔ کارهای نمایشی و افاضاتِ نظری و نیز پژوهش‌های تاریخی و سخن‌شناختی (از متنی و فرهنگی) چون "نمایش در ایران"، بزرگ ارزیابی شده‌است؛ و بسیاری از سرآمدانِ اهلِ نمایش، از جمله علی نصیریان و ژان-کلود کریر و جمشید مشایخی و نصرت پرتوی و منوچهر انور و بسیارانِ دیگر، به استادی شناخته‌اندش و کارش را ستوده و بزرگ داشته‌اند. با این همه، بوده‌اند کارگردانانی هم که کارش را هیچ خوش نداشته‌اند، از جمله نمونهٔ افراطیِ سعید سلطان‌پور که در آبانِ ۱۳۴۸ به واسطهٔ گروهی نمایشِ "سلطان مار"ِ بیضایی را در مشهد برآشفت و از صحنه پایین کشید.
فیلم‌های بیضایی، همچون فیلم‌های کمابیش همهٔ فیلم‌سازانِ غیرآمریکاییِ هم‌نسلش، در زمانِ زندگیِ خودش تماشاکنانِ بین‌المللی چندانی نیافت؛ بر خلافِ کارهای هم‌نسلانِ نامدارِ فیلم‌سازیش در آمریکا چون اغلبِ اصحابِ هالیوود نو و چند فیلم‌سازِ غیرآمریکایی از این نسل مثلِ جان وو و تری گیلیام و مایک لی و چند سال دیرتر مصطفی عقّاد و چند سال زودتر ساتیاجیت رای و سرجیو لئونه و برناردو برتولوچی. با این همه، سینماگرانی، به قولی فراوان و به قولی نه چندان فراوان، تحتِ تأثیرِ کارِ بیضایی واقع شده‌اند. یکی از تواناترین سینماگرانی که − دستِ کم به واسطهٔ دستیاریِ بیضایی در کارگردانیِ چندین فیلم − از کارِ سینمایی بیضایی الهام گرفته و فیلم‌های برجسته‌ای ساخته واروژ کریم مسیحی بوده‌است. او بارها کوشید تا فیلمنامه‌هایی از بیضایی را به فیلم درآورد، ولی یگانه حاصلِ این کوشش‌ها فیلمِ نیم‌ساعتهٔ "سلندر" (۱۳۵۹) بوده‌است. امیر نادری و تینا پاکروان نیز از فیلم‌سازانی بوده‌اند که خود را شاگردِ بیضایی می‌دانسته‌اند.
با این همه، تأثیرِ سینمای بیضایی در فیلم‌سازی و فیلم‌بینیِ ایرانیان و غیرایرانیان در دورانِ زندگی خودش تا حدّی تحتِ شعاعِ سینمای «جاهلی» و «ملّی» و «جشنواره‌ای» و «عرفانی» و «اخلاقی» و «دفاع مقدّس» و عامّه‌پسند واقع شده و این‌ها از نفوذش کاسته‌است. مثلاً گرایشِ ضدّروشنفکرانهٔ داریوش مهرجویی و گرایشِ لُمپنیِ مسعود کیمیایی به داشتنِ هوادارانِ انحصاریِ فراوان معروف بوده‌اند و شیوهٔ کمینه‌گرا و فستیوال‌پسندِ عبّاس کیارستمی نزدِ فیلم‌سازانِ جوان محبوبیت داشته‌است. اولاف مولر به یاد آورده که مرورِ آثارِ بیضایی را در جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم وینِ سالِ ۱۹۹۵ میلادی اغلبِ ناقدان نادیده گرفتند، چراکه فیلم‌هایش ربطی به کیارستمی ندارد. ساخته‌های فیلم‌سازانی چون ساموئل خاچیکیان و ایرج قادری و مسعود ده‌نمکی نیز تماشاکنانِ بیشتری از کارهای بیضایی داشته‌است. ولی در اغلبِ رأی‌گیری‌های سینمایی در ایران بیضایی در دورانِ زندگی خود اوّل شده‌است.
بیضایی در فیلم‌های فیلم‌سازان دیگر نیز همکاری‌هایی داشته‌است. همچنین بر اساسِ نوشته‌های او فیلم‌هایی ساخته شده، از جمله "خطِّ قرمز" بر اساس فیلمنامهٔ "شب سمور"، "سایه به سایه" بر اساس فیلمنامهٔ "آوازهای ننه آرسو" و "روز واقعه" بر اساس فیلمنامه‌ای به همین نام. بیضایی بیشترِ این فیلم‌ها را نپسندیده. به نظرِ مسعود بهاری «مشکل از فیلمنامه‌های بهرام بیضایی است که باید توسط خودش ساخته شوند وگرنه آثاری خنثی و بی‌هویت خواهند شد».
بیضایی عضوِ احزابِ سیاسی یا پیروی مکتبِ فکریِ معیّنی نبوده‌است. با این همه، نگاهِ انتقادیش به تاریخ و فرهنگِ ایران از خلالِ فیلم‌ها و نمایش‌ها و کتاب‌ها و سخنانش کم و بیش الهام‌بخشِ بازاندیشی‌خواهیِ تاریخی و اصلاح‌طلبیِ فرهنگی و اجتماعی بوده‌است. مثلاً در سخنرانیِ پاییزِ ۱۳۵۶ در شب‌های شعر گوته مسئولیتِ سانسور و آزادمنشی را به گردنِ توده‌های مردم انداخت، که در زمانِ خود بدعتی به‌شمار می‌رفت و تأثیری غیر از آن می‌داشت که اندیشندگانِ انقلابی می‌خواستند. بعدها در مقالهٔ «پس از صد سال» (۱۳۷۵) به تجزیه و تحلیلِ انتقادیِ سیرِ تاریخیِ فرهنگ و هنرِ ایران پرداخت.
بیاتریس زیمنا آلنده بوسی (۸ سپتامبر ۱۹۴۳–۱۱ اکتبر ۱۹۷۷) سیاستمدار، انقلابی و جراح سوسیالیست شیلی بود. وی دختر رئیس‌جمهور سابق شیلی سالوادور آلنده و همسرش هورتنسیا بوسی بود.
خانواده و دوستان نزدیکش او را به اسم تاتی می‌شناختند. وی در دانشگاه کنسپسیون پزشکی خواند و با تخصص جراحی فارغ‌التحصیل شد. او با دیپلمات کوبایی لوئیس فرناندز دو اونا ازدواج کرد و صاحب دو فرزند شد به نام‌های: مایا آلخاندرا فرناندز آلنده (از ۲۰۱۴، معاون شیلی) و الخاندرو سالوادور آلنده فرناندز.
هنگامی‌که پدرش در ۴ سپتامبر ۱۹۷۰ به عنوان رئیس‌جمهور شیلی انتخاب شد، بیاتریس نزدیکترین مشاور و همکار وی شد و به شبکه‌سازی با عناصر چپ شیلی و بین‌المللی پرداخت.
در دوران کودتای پینوشه، با وجود باردار بودن، او نزد پدرش در کاخ ریاست جمهوری لا موندا ماند. فقط وقتی رئیس‌جمهور آلنده دستور داد همه زنان و کودکان تخلیه کنند، او نیز کاخ را ترک کرد. وی به همراه مادر، خواهران و دخترش مجبور به تبعید به کوبا شد. در زمان تبعید در هاوانا، او به عنوان دبیر اجرایی کمیته همبستگی ضد امپریالیست خدمت کرد.
بیاتریس آلنده در کمیته شیلیایی همبستگی ضد امپریالیست در هاوانا به عنوان منشی کار می‌کرد. چهار سال و یک ماه پس از مرگ پدرش و کودتای آگوستو پینوشه در ۱۹۷۳، وی در ۱۱ اکتبر ۱۹۷۷ با خودکشی با سلاح گرم درگذشت. جسد وی را در پانتئون نیروهای مسلح انقلابی در قبرستان کلون در هاوانا به خاک سپردند.
برای بزرگداشت او، مبارزان حزب پیشرو شیلی تصمیم گرفتند نام او را بر جبهه زنان پیشرو تاتی آلنده بگذارند. این نامگذاری در ۱۱ اکتبر ۲۰۱۸، در سالگرد درگذشت او، همراه با اجرای ترانه‌ای در ادای احترامش، ساخته مونیکا بریوس، انجام شد.
گونزالو کوردووا (؛ زاده – درگذشته ) سیاستمدار، و وکیل اهل اکوادور بود. وی از ۱ سپتامبر ۱۹۲۴ تا ۹ ژوئیه ۱۹۲۵ رئیس‌جمهور این کشور بود.
گونزالو کوردووا در ۱۳ آوریل ۱۹۲۸، در سن ۶۴ سالگی درگذشت.
ونتا استانکوویچ (؛ متولد ۲۴ مارس ۱۹۹۸) یک تکواندوکار صربستانی است. وی که عضوی از باشگاه گالب در بلگراد بود، قبل از حضور در مسابقات قهرمانی تکواندو جهان ۲۰۱۷، در مسابقات قهرمانی زیر ۲۱ سال اروپا در بلغارستان و اوپن بلژیک موفق به کسب دو مدال طلا شد. در مسابقات قهرمانی تکواندو جهان ۲۰۱۷، در دسته مگس‌وزن مدال طلا را از آن خود کرد. در سال ۲۰۱۹، او یک بار دیگر در G2 در لاس وگاس به مدال طلا دست یافت.
خوزه لوئیس تامایو (؛ زاده – درگذشته ) سیاستمدار، و وکیل اهل اکوادور بود. وی از ۱ سپتامبر ۱۹۲۰ تا ۳۱ اوت ۱۹۲۴ رئیس‌جمهور این کشور بود.
خوزه لوئیس تامایو در ۷ ژوئیه ۱۹۴۷، در سن ۸۸ سالگی درگذشت.
ینی‌آرخ (به لاتین: Yeniarx) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان گوی‌چای واقع شده است. ینی‌آرخ ۱۳۴۰ نفر جمعیت دارد.
ینی‌آرخ (به لاتین: Yeniarx) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان آق‌داش واقع شده است.
گراهام ای. فولر (متولد ۲۸ نوامبر ۱۹۳۷) نویسنده و تحلیلگر سیاسی آمریکایی، متخصص افراط گرایی اسلامگرا است. وی که سابقاً نائب رئیس شورای اطلاعات ملی بود، به عنوان رئیس ایستگاه در کابل به آژانس اطلاعات مرکزی(CIA) خدمت می‌کرد. اثر «قطعهٔ تفکر» که فولر برای سیا نوشت، در هدایت ماجرای مک‌فارلین نقش اساسی داشت.
وی پس از ۲۷سال فعالیت در وزارت امور خارجه ایالات متحده و CIA, به عنوان دانشمند ارشد سیاسی متخصص در خاورمیانه به شرکت رند پیوست. از سال ۲۰۰۶، وی به عنوان استاد معین تاریخ به دانشگاه سایمون فریزر در ونکوور، بریتیش کلمبیا پیوست. او نویسنده تعدادی کتاب است، از جمله "آینده اسلام سیاسی".
فولر در دانشگاه هاروارد تحصیل کرد و در آنجا ابتدا لیسانس و سپس مدرک کارشناسی‌ارشدش را در رشتهٔ مطالعات روسیه و خاورمیانه گرفت.
فولر به وزارت امورخارجه ایالات‌متحده پیوست و برای انجام وظایف در اروپا، آسیا و خاورمیانه وارد سرویس امورخارجهشد.
وی به مدت ۲۰سال به عنوان افسر عملیات در آژانس اطلاعات مرکزی(CIA) خدمت کرده‌است. فعالیت‌هایش شامل مأموریت به آلمان، ترکیه، لبنان، عربستان‌سعودی، یمن‌شمالی، افغانستان و هنگ‌کنگ است. فولر تا سال ۱۹۷۸رئیس ایستگاه سیا در کابل بود، همان سال او را به مقر سیا در واشینگتن آوردند و در سال ۱۹۸۲به عنوان افسر اطلاعات ملی خاورنزدیک و جنوب‌آسیا در این سازمان منصوب شد. در سال ۱۹۸۶، سیا وی را به سمت نایب رئیس شورای اطلاعات ملی منصوب کرد.
در سال ۱۹۸۷، فولر به عنوان محقق برگزیدهٔ سال ۱۹۸۵شناخته شد که به گفته "نیویورک تایمز" "در تصمیم دولت ریگان برای تماس پنهانی با رهبران ایران " نقش مهمی داشت و "در نهایت منجر به فروش مخفیانه سلاح‌های ایالات‌متحده به تهران در ماجرای ایران و کنترا" شد. این سند حاکی از آن بود که اتحاد جماهیر شوروی در موقعیت نفوذ در ایران است و ممکن است ایالات‌متحده با فروش اسلحه بتواند در این کشور نفوذ پیدا کند. به گفتهٔ فولر، وی با پیشرفت اوضاع، نظر خود را اصلاح کرده بود و هرچند این تغییر نظرش را به مقامات دولتی رسانده بود، گزارش کتبی دربارهٔ این تغییر منتشر نشد. فولر انکار کرد که کتاب «تکه‌ای فکر» اولیه‌ای که او با هوارد تیچر تهیه کرده بودند «برای حمایت از سیاست‌های دولت» تهیه‌شده‌است.
فولر در سال ۱۹۸۸ سیا را به مقصد شرکت رَند ترک کرد و تا سال ۲۰۰۰ بعنوان یک دانشمند ارشد سیاسی در آنجا ماند. وی در شرکت رند میان بسیاری از نشریات، دربارهٔ اسلام سیاسی در کشورهای مختلف و ژئوپلیتیک جهان اسلام نوشت.
فولر استاد معین تاریخ در دانشگاه سایمون فریزراست. او به چندین زبان خاورمیانه مانند عربی و همچنین روسی و چینی می‌تواند به‌خوبی صحبت کند.
پس از بمب‌گذاری در ماراتن بوستون، مشخص شد که دختر فولر، سامانتا آنکارا فولر (نام متأهل تسارنایف) در دهه ۱۹۹۰ با روسلان تسارنی (متولد تسارناف)، عموی عاملین جنایات دژوخار و تیمورلنگ تسارناف ازدواج کرده‌است.Laura Rosen, "Former CIA officer: ‘Absurd’ to link uncle of Boston suspects, Agency", Al-Monitor 4-27-2013 آنها در ۲۶ آوریل ۱۹۹۹، در اورنج کانتی، کارولینای شمالی، طلاق گرفتند.North Carolina Vital Records, North Carolina State Center for Health Statistics, Divorce Index 1958-2004, Raleigh, NC, USA روسلان تسارنی در شرکت‌های متصل به هالیبرتون کار می‌کرد. وی همچنین مشاور شرکتی بود که توسط آژانس توسعه بین‌المللی ایالات متحده (USAID) در شوروی در جمهوری سابق قرقیزستان منعقد شده بود.
در سال ۲۰۱۲ فولر بزرگ‌پرس، تجربهٔ مستقل خود در فعالیت انتشاراتی را راه‌اندازی کرد.
در اول دسامبر سال ۲۰۱۷، دادستانی عمومی استانبول حکم دستگیری فولر را به اتهام شرکت در برنامه‌ریزی در تلاش ناموفق برای کودتای ۲۰۱۶ ترکیه را صادر کرد. حکم دادگاه ترکیه ادعا می‌کند که فولر همزمان با اقدام کودتا در شب ۱۵ ژوئیه ۲۰۱۶با سایر افراد مرتبط با پروندهٔ کودتا در جزیره بویوکادا، نزدیک استانبول دیدار کرده‌است.
فولر در دسامبر سال ۲۰۱۷ پاسخ داد: «من در شب تلاش برای کودتا در ترکیه سال گذشته اتفاقاً در یک گروه ۱۰۰ نفره در همین‌جا در شهری در غرب کانادا که ۱۵ سال گذشته در آن زندگی می‌کردم سخنرانی داشتم.» و افزود «من در پنج سال گذشته پا به ترکیه نگذاشته‌ام.» یک مقام آمریکایی گمنام که در یک گزارش خبری به او اشاره شده‌است، پاسخ داد: «این تصور که کارمندان فعلی یا سابق دولت ایالات متحده در کودتای نافرجام دست داشته‌اند، ادعای پوچی به‌حساب می‌آید.»
مصاحبه ۲۰۱۴با فولر به نقل از وی چنین است: "من فکر می‌کنم ایالات‌متحده یکی از اصلی‌ترین خالقان [داعش] است. ایالات متحده شکل‌گیری داعش را برنامه‌ریزی نکرد، اما مداخلات تخریبی آن در خاورمیانه و جنگ در عراق از عوامل اصلی تولد داعش بود.
فاشیست گاه به عنوان یک عبارت تحقیرآمیز و توهین‌آمیز استفاده می‌شود. از زمان ظهور فاشیسم در اروپا در دههٔ ۱۹۲۰، این کلمه علیه طیف گسترده‌ای از افراد، جنبش‌های سیاسی، دولت‌ها، و موسسات عمومی و خصوصی استفاده می‌شود. بهره‌وری گسترده از این اصطلاح به عنوان یک توهین، از حدود سال ۱۹۴۴ آغاز شد؛ هنگامی که نویسنده انگلیسی، جرج اورول گفت: «کلمه «فاشیسم» تقریباً دیگر بی‌معنی است» و «تقریباً هر انگلیسی «قلدر» را «فاشیست» صدا می‌زنند.»George Orwell, What is Fascism?, 1944
در اتحاد جماهیر شوروی، از عنوان‌های "فاشیست" و "فاشیسم" برای توصیف فعالیت‌های ضد شوروی و همچون واژهٔ دشمن خلق استفاده می‌شد. این کاربرد همچنین به دیگر کشورهای بلوک شرق تحت سلطه پیمان ورشو شوروی، مانند آلمان شرقی هم گسترش یافت؛ چنان‌که در این کشور به دیوار برلین به عنوان دیوار محافظت ضد فاشیست می‌نگریستند. اصطلاح "ضد فاشیست" در بلوک شرق فراگیر شد، و مترادف با مخالفان مشی و خط حزب کمونیست شد و نشانگر افرادی بود که طرفدار جهان غرب بودند.
در غرب هم این عبارت وهن‌آمیز است. در دههٔ ۱۹۸۰، این اصطلاح توسط منتقدان چپ در ایالات متحده آمریکا برای توصیف دولت ریگان استفاده می‌شد. همچنین بعداً در دهه ۲۰۰۰ منتقدان برای توصیف دولت جورج دابلیو بوش، از لفظ "فاشیست" استفاده کردند و در اواخر سال ۲۰۱۰ نیز برای توصیف نامزدی و دولت دونالد ترامپ استفاده شد. دوروتی سوئل، فعال رادیکال و سخنران، در کتاب "فراتر از اطاعت"، اصطلاح «کریستوفاشیست» را برای توصیف مسیحیان بنیادگرا مطرح کرد.
در سال ۲۰۰۴، سامانتا پاور (مدرس مدرسه دولتی جان اف کندی در دانشگاه هاروارد) سخنان ۶۰ سال قبل اورول را منعکس کرد: «فاشیسم، برخلاف کمونیسم، سوسیالیسم، کاپیتالیسم، یا کانسرواتیسم، واژه‌ای ننگین است که بیش از آن که به تعریف آن توجه شود، برای تحقیر دشمن از آن استفاده می‌کنند.»Power, Samantha. "The Original Axis of Evil", "The New York Times", 2004-05-02.
در سال ۲۰۰۶، دادگاه حقوق بشر اروپا بر خلاف ماده ۱۰ (آزادی بیان) ECHR، یک روزنامه‌نگار را به دلیل «نئوفاشیست محلی» خطاب کردن یک روزنامه‌نگار دیگر جریمه کرد.
در پاسخ، نویسندگان متعددی ادعا کردند که کاندیدای انتخابات ریاست جمهوری وقت، دونالد ترامپ، «فاشیست» است و در مقاله واکس در سال ۲۰۱۶ به تفصیل دربارهٔ فاشیست بودن یا نبودن ترامپ بحث شد.
برخی از گروه‌های مارکسیستی، مانند بخش هندی اینترناسیونال چهارم و گروه‌های پیرو حکمتیسم در ایران و عراق، گزارش‌هایی تحلیلی نوشته‌اند دربارهٔ این که چرا باید از لفظ "فاشیست" در توصیف گروه‌هایی همچون جنبش هندوتوا، رژیم جمهوری اسلامی ایران یا جمع‌های اسلام‌گرایانه در شورش عراق استفاده کرد."Ethnic and Racial Studies", Volume 23, Number 3, May 2000, pp. 407–441 ISSN 0141-9870 print/ISSN 1466-4356 online.
سرکار (به لاتین: Sərkar) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان ساموخ واقع شده است. سرکار ۴۸۵۰ نفر جمعیت دارد.
سرکار (به لاتین: Sərkar) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان گوی‌گول واقع شده است. سرکار ۳۶۶ نفر جمعیت دارد.
گتو استانیسلاووف (به لهستانی: "Getto w Stanisławowie"، آلمانی: "Ghetto Stanislau") گتویی نازی بود که توسط اس‌اس در سال ۱۹۴۱ در استانیسلاووف (امروزه ایوانو-فرانکیفسک) در اوکراین غربی گشایش یافت. پیش از ۱۹۳۹، این شهر بخشی از جمهوری دوم لهستان بود، اما پس از حمله آلمان به اتحاد جماهیر شوروی، آلمان نازی این شهر را به ناحیه گالیسیا، تحت منطقه پنجم دولت عمومی، افزود.
در ۱۲ اکتبر ۱۹۴۱، در طی رویدادی موسوم به «یکشنبه خونین»، حدود ۱۰٬۰۰۰ تا ۱۲٬۰۰۰ یهودی توسط مردان با لباس متحدالشکل اس‌اس از گردان‌های SIPO و گردان‌های پلیس نظم با کمک پلیس کمکی اوکراین درون گورهای دسته‌جمعی در گورستان یهودیان این شهر تیرباران شدند. دو ماه پس از آن، گتو به‌طور رسمی برای ۲۰٬۰۰۰ یهودی باقی مانده از کشتار تأسیس شد و در ۲۰ دسامبر ۱۹۴۱ با ساخته شدن دیوارهایی به دور آن ارتباطش با جهان بیرون قطع شد. بیش از یک سال بعد، در فوریه ۱۹۴۳ و هنگامی که دیگر یهودی‌ای در آن نگهداری نمی‌شدند، گتو به شکل رسمی منحل شد.
طبق سرشماری لهستان در سال ۱۹۳۱، استان استانیسلاووف دارای ۱۹۸٬۴۰۰ تن سکنه بود. از این میان ۱۲۰٬۲۱۴ تن مسیحی ارتدکس (اوکراینی و روس)، ۴۹٬۰۳۲ کاتولیک و ۲۶٬۹۹۶ یهودی بودند. جمعیت پایتخت استان به سرعت از ۲۸٬۲۰۰ نفر در سال ۱۹۲۱ به ۶۰٬۰۰۰ نفر در سال ۱۹۳۱ افزایش یافت (یا ۷۰٬۰۰۰ نفر شامل حومه شهر که در سال ۱۹۲۴ در این شهر ادغام شدند).Sejm, Internetowy System Aktów Prawnych (Poland's Internet archive of State published documents). Dz.U. 1924 nr 102 poz. 937.
در جریان تهاجم به لهستان در سال ۱۹۳۹ توسط آلمان نازی و اتحاد جماهیر شوروی، این استان در سپتامبر توسط ارتش سرخ تصرف شد. جنایات NKVD شوروی علیه مردم محلی شامل کشتار ۲۵۰۰ زندانی سیاسی، شامل اوکراینی‌ها، لهستانی‌ها و یهودیان، در شهر درست پیش از اشغال آن توسط نازی‌ها بود.Brian Crozier, Remembering Katyn | Hoover Institution. 30 April 2000; Stanford University. Retrieved 1 December 2014. زنان با ده‌ها کودک، در میان حداقل ۵۲۴ قربانی که ناچار به حفر گورهای دسته‌جمعی خود شده بودند، توسط نیروهای شوروی در دره خلوت دمیانوف لاز در خارج از شهر تیرباران شدند.Robert Nodzewski, "Demianów Łaz" "IV Rozbiór Polski", 1939. Retrieved 1 December 2014.Soviet 1941 massacre at Dem'ianiv Laz. Memorial Society (memorial.kiev.ua). Retrieved 1 December 2014.
در هنگام اشغال استانیسلاووف توسط ارتش مجارستان در ۲ ژوئیه ۱۹۴۱، بیش از ۵۰٬۰۰۰ یهودی در شهر و حومه آن زندگی می‌کردند. آلمانی‌ها در تاریخ ۲۶ ژوئیه وارد شدند. در همان روز، زیرگروه گشتاپو دستور داد تا "یودنرات" در شهر برقرار شود.Zofia Sochańska, Anna Mirkowska, Eugeniusz Riadczenko, Stanisławów (ob. Iwano-Frankiwsk). Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN. Retrieved 29 November 2014. ریاست "یودنرات" شهر را اسرائیل سیبالد بر عهده داشت. در ۱ اوت ۱۹۴۱، گالیسیا تبدیل به منطقه پنجم دولت عمومی شد. یک روز بعد، به لهستانی‌ها و یهودیان تحصیل‌کرده دستور داده شد که تحت لوای «ثبت نام» برای استقرار، به پلیس مراجعه کنند. از میان هشتصد مردی که آمدند، ششصد نفر توسط سیپو به جنگلی به نام چارنی لاس (Czarny Las)، در نزدیکی روستای پاولچه منتقل شده، و به شکل پنهانی کشته شدند.. خانواده‌های این افراد (۸۰ درصد یهودی) از آنچه بر ایشان گذشت آگاه نبودند و حتی پس از کشتار آن‌ها، به ارسال بسته‌ها برای بستگانشان ادامه دادند.
فرماندهی استانیسلاووف به دست فرمانده ای از اس‌اس، هانس کروگر، بود. تحت فرماندهی وی، در ۸–۹ اوت ۱۹۴۱ لهستانی‌ها و یهودیان دیگری در استانیسلاووف از جمله معلمان، کارمندان دولت و استادان دستگیر شدند. آن‌ها طبق فهرستی احضار شدند، که پیشتر توسط شبه‌نظامیان مردمی اوکراین که به پلیس امنیت آلمان کمک می‌کردند (رسماً پلیس کمکی اوکراین که در اواسط ماه اوت توسط هاینریش هیملر ایجاد شده بود)، تهیه شده بود. در ۱۵ اوت، زندانیان با کامیون‌های سرپوشیده به مکانی در نزدیکی شهر، به نام جنگل سیاه (چارنی لاس) منتقل و اعدام شدند. تعداد قربانیان ۲۰۰–۳۰۰ نفر تخمین زده می‌شود.Tadeusz Kamiński, "Tajemnica Czarnego Lasu" (The Black Forest Secret, Internet Archive). Publisher: "Cracovia Leopolis", Kraków, 2000. Book excerpts.
در ۱۲ اکتبر ۱۹۴۱ به دستور هانس کروگر هزاران یهودی برای «گزینش» در میدان بازار رینگ‌پلاتز گرد آورده شدند. نیروهای نازی (توسط گردان پلیس نظم ۱۳۳ که از لمبرگ آورده شده بود و پلیس اوکراینی پشتیبانی می‌شدند) آنها را تا گورستان یهودیان شهر، جایی که پیشتر گورهای دسته‌جمعی آماده شده بودند، همراهی کردند. در راه، نگهبانان اوکراینی و آلمانی زندانیان را مورد ضرب و شتم و شکنجه قرار دادند. در گورستان، یهودیان ناچار شدند اشیای قیمتی خود را تحویل و برگه‌های شناسایی خود را نشان دهند. تعدادی از آن‌ها آزاد شدند. تیراندازان سپس به یهودیان که به صورت گروهی جمع شده بودند دستور دادند تا برهنه شده و به سوی گورها حرکت کنند. مردان "زیخرهایتس‌پولیتزای" (سیپو) نخستین کسی بودند که اقدام به آتش کردند، و اقدامشان توسط اعضای پلیس نظم نورنبرگ و پلیس راه‌آهن باهن‌شوتس دنبال شد. قربانیان یا در گورها سقوط می‌کردند یا پیش از کشته شدن به آنها دستور داده می‌شد که به درون گور بپرند. میان ۱۰ تا ۱۲ هزار یهودی به قتل رسیدند: از جمله مرد، زن و کودک.Holocaust Encyclopedia – Stanisławów. 1941–44: Stanislau, "Distrikt Galizien". Retrieved 1 December 2014. تیراندازان از ساعت ۱۲ ظهر شروع به شلیک کردند و با نوبت گرفتن بدون توقف ادامه دادند. در کناره محل عملیات میزهای پیک نیکی با بطری‌های ودکا و ساندویچ برای کسانی که نیاز به استراحت از صدای بلند تیراندازی‌ها داشتند، گذاشته شده بودند.McKinley von Theme, 1941: 12 Oktober – Erschiessung in Stanislawow. "ShoaPortalVienna" 2014, den opfern zum gedenken. Retrieved 6 December 2014. تلاش شد تا پس از تاریکی هوا نیز عملیات با نورافکن ادامه پیدا کند اما فرماندهان سرانجام منصرف شدند، و اسیران باقیمانده را آزاد کردند. این عملیات (به آلمانی: "Aktion") که از نظر مقیاس در تاریخ هولوکاست تا پیش از آن در لهستان اشغالی بی‌سابقه بود، با عنوان «یکشنبه خونین» (به آلمانی: "Blutsonntag") شناخته می‌شد. پس از عملیات، «جشنی پیروزی» در همان شب در مقر آلمانی‌ها برگزار شد.H.M.C. , Timeline of Jewish Persecution: 1941. October 12: Bloody Sunday. "Jewish Virtual Library". Retrieved 4 December 2014.
کشتار یکشنبه خونین در ۱۲ اکتبر ۱۹۴۱ بزرگترین کشتار یهودیان لهستانی بود که توسط پلیس متحدالشکل در دولت عمومی پیش از نسل‌کشی عملیات راینهارد در سال ۱۹۴۲ انجام شد. پیش از آن چندین کشتار، از جمله کشتار جمعه سرخ ۵۰۰۰ یهودی در گتو بیاویستوک در ۲۷ تا ۲۸ ژوئن ۱۹۴۱ توسط گردان پلیس ۳۰۹، صورت گرفته بودند، اما کشتار یکشنبه خونین بزرگترین چنین جنایت‌هایی پیش از روی دادن کشتار بابی یار ۳۳٬۰۰۰ یهودی توسط گردان پلیس ۴۵ در رایخس‌کومیساریات اوکراین، و نیز عملیات جشن برداشت با ۴۳٬۰۰۰ قربانی در اردوگاه کار اجباری مایدانک و زیربخش‌های آن در ۳ نوامبر ۱۹۴۳ بود.
نونگ دوک مانه (؛ زادهٔ )Profile of Nông Đức Mạnh سیاست‌مدار اهل ویتنام است. وی بین سال‌های ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۱ (میلادی) دبیرکل حزب کمونیست ویتنام بود.Vietnam: Foreign Policy and Government Guide International Business Publications, USA. – 2007 Page 8 "Vietnamese Government Communist state – General Secretary Nông Ðức Mạnh – President Nguyễn Minh Triết – Prime Minister Nguyễn Tấn Dũng "
ینی‌آرخ ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
سرکار ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
گونشلی (به لاتین: Günəşli) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان شمکور واقع شده است. گونشلی ۴۷۱ نفر جمعیت دارد.،National Geospatial-Intelligence Agency،National Geospatial-Intelligence Agency
ماشاالله عبدالله‌یف (: Abdullayev Mashallah Babakishi oglu - زاده ۲۷ مه ۱۹۵۰) یک نظامی ارشد در نیروهای مسلح جمهوری آذربایجان و ستوان ارشد است. وی به‌عنوان قهرمان ملی جمهوری آذربایجان نیز شناخته می‌شود.
وی در بیست و هفتم ماه مه سال ۱۹۵۰ در روستای کپنک‌چی در شهرستان گران‌بوی به دنیا آمد. وی در مدرسه متوسطه شماره ۱ گران‌بوی و سپس در هنرستان تربیت بدنی تحصیل کرد. ماشاالله در سن ۱۵ سالگی در پروژه بهره‌برداری از چاه‌های آرتزین گران‌بوی بود شروع به کار کرد. وی سپس در کارخانه آلومینیوم سومقاییت کار کرد.
وی در سال ۱۹۶۹ برای خدمت سربازی فراخوانده شد. وی در شهر کرچ خدمت کرد و پس از ترک ارتش در سال ۱۹۷۱ به باکو بازگشت. هنگامی که ماشاالله بازگشت، کار خود را در سکوهای نفتی باکو آغاز کرد.
عبدالله‌یف تصمیم به ادامه تحصیل گرفت و در سال ۱۹۷۳ وارد کالج تربیت بدنی باکو شد. وی از کالج فارغ‌التحصیل و در سال ۱۹۷۵ به شهرستان گران‌بوی بازگشت و در آنجا به عنوان معلم تربیت بدنی در مدرسه شماره ۱ شروع به کار کرد.Vüqar Əsgərov. "Savaş üçün doğulanlar", Bakı, "Azəri", 2015
‌ارمنی‌هایی که در روستاهای آذربایجان شوروی مانند قره‌چنار، ماناشید، ارکچ و بزلوق زندگی می‌کردند حمله به روستاهایی مانند زیوه و تودان را که آذری‌ها در آن‌ها زندگی می‌کردند آغاز کردند. آنها به روستاهای آذربایجان شوروی حمله می‌کردند، خانه‌هایشان را آتش می‌زدند و ساکنان را به گروگان می‌گرفتند.
عبدالله‌یف جوانان ناحیه گران‌بوی را دور هم جمع کرد. عبدالله‌یف نخستین واحدهای دفاع شخصی را تأسیس کرد. او به ترکیب آن گروه‌های دفاعی در یک گردان کمک کرد. وی در دفاع از شاهومیان پیشین (آغجه‌کند کنونی) در تقابل با مهاجمان نقش فعالی داشت.
وی به عنوان معاون شورای عالی جمهوری (شورای ملی) انتخاب شد. عبدالله‌یف به عنوان فرمانده تیپ در وزارت دفاع انتخاب شد. این تیپ بر مناطق ترتر، گران‌بوی و یولاخ نظارت داشت.
عبدالله‌یف به درجه سرگردی ارتقا یافت و همچنین از آگوست ۱۹۹۲ تا مه ۱۹۹۳ به‌عنوان شهردار منطقه گران‌بوی انتخاب شد.
وی به خاطر شجاعت خود مدال ژنرال م.اسدف را دریافت کرد.
وی متاهل و دارای یک فرزند است.
گونشلی ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشه باشد:
عاطفه عابدی (متولد اول فروردین ۱۳۶۷ اهل قائم‌شهر) فوتسال از قهرمانان فوتبال و فوتسال ایران در می‌باشد.
فوتبال را در سال ۱۳۸۰ فوتبال را به صورت حرفه ای در قائمشهر شروع نمود و از سال ۱۳۸۴ تا سال ۱۳۸۸ به عضویت تیم ملی فوتبال جوانان و بزرگسالان درآمد. دارای تحصیلات کارشناسی ارشد مدیریت و بازاریابی در ورزش از دانشگاه آزاد اسلامی واحد قائمشهر می‌باشد.
پایکوبی‌ها یا رقص‌های بومی آشوری مجموعه ای از پایکوبی‌هایی است که در سراسر جهان توسط آشوری‌ها و بیشتر در مواردی مانند عروسی، مهمانی‌ها و دیگر برنامه‌های شاد اجرا می‌شود.Andrae, W. Farbige kemik aus Assur, Fig. 29, s.24
بیشتر پایکوبی‌های بومی آشوری رقص‌های دایره است که به صورت یک خط، که ممکن است مستقیم، منحنی یا هر دو باشد، اجرا می‌شوند. در بیشتر رقص‌ها تعداد پایکوبان می‌تواند تا هر اندازه بالا برود که "رقص سابره" از این نظر مستثنی است و حداکثر سه نفر می‌توانند در آن شرکت کنند. رقص‌های آشوری بسته به روحیه و تندای آهنگ از آرام تا تند متفاوت هستند.
پایکوبی‌های بومی آشوری به پنج کسر میزان بخش‌بندی می‌شوند: (۱۰ رقص)، (۶ رقص)، (۱۳ رقص)، (۱ رقص)، (۱ رقص). تندای رقص‌ها معمولاً از آهسته (۷۰ ضربه در دقیقه) تا بسیار تند(۱۴۰ ضربان) متغیر است.Stauder, W. Harfen Und Leiern Vorderasiens im Babylonischer under Assyrischer Zeit, s. 51-55, 36-38
همه پایکوبی‌های آشوری، به استثنای "رقص سابره"، در یک دایره به هم پیوسته انجام می‌شود.Engel, Carl. The Musik of the most ancient nation, London, 1864.
در رقص آشوری تنها پنج روش برای حرکت بدن وجود دارد که شامل "گام برداشتن، جهش، دویدن، پله" و "پرش" می‌شود. از پاها نیز برای ضربه زدن، گام برداشتن و لگد زدن استفاده می‌شود. بازوها بیشتر آزاد از پاها حرکت می‌کنند.
در بسیاری از رقص‌ها، تنه به همراه شانه‌ها و بازوها به صورت موزون بالا و پایین می‌رود. خم شدن زانو، چمباتمه و کشیدگی از حرکاتی است که بسیار در رقص آشوری استفاده می‌شود.Anca Giurchescu, Sunni Bloland; Romanian Traditional Dance; Wild Flower Press; Mill Valley, California; 1995
پایکوبان به شکل‌های گوناگون به هم می‌پیوندند؛ که شامل دست در دست، دست به شانه و دست به کمر می‌شود که برجسته‌ترین آن دست در دست است. شکل دست در دست شامل سه حالت رایج است: "W" , "V" و "T". رایج‌ترین این شکل‌ها "W" است که بازوها به حالت "W" بلند می‌شوند. در شکل "T" دستها روی شانه‌های دیگر شرکت کنندگان قرار می‌گیرد.Subhi Anwar Rashid, Mesopotamien, Abb 137
این پایکوبی‌های آشوری به ندرت انجام می‌شوند، اما هنوز هم در برخی خانواده‌ها یا برای برخی رویدادهای خاص انجام می‌شود:
گزیده‌های صوتی هر سبک رقص رایج آشوری:
گزیده‌های ویدئویی از سبک‌های رقص آشوری رایج:
در مهندسی سیستم، اطمینان‌پذیری معیار اندازه‌گیری در دسترس بودن سیستم، قابلیت اطمینان، و قابلیت نگهداری آن و عملکرد پشتیبانی نگهداری و در برخی موارد، سایر ویژگی‌ها مانند دوام، ایمنی و امنیت است.IEC, "Electropedia del 192 Dependability", http://www.electropedia.org, select 192 Dependability, see 192-01-22 Dependability. در رایانش بی‌درنگ، قابلیت اطمینان توانایی ارائه خدماتی است که به‌طور قابل دفاع در یک بازه زمانی قابل اعتماد است.A. Avizienis, J. -C. Laprie, Brian Randell, and C. Landwehr, "Basic Concepts and Taxonomy of Dependable and Secure Computing," IEEE Transactions on Dependable and Secure Computing, vol. 1, pp. 11-33, 2004. این ممکن است شامل مکانیسم‌هایی باشد که برای افزایش و حفظ قابلیت اطمینان یک سیستم یا نرم‌افزار طراحی شده‌اند.
کمیسیون بین‌المللی الکتروتکنیک (IEC)، از طریق کمیته فنی TC 56 خود، استانداردهای بین‌المللی را تدوین و حفظ می‌کند که روش‌ها و ابزارهای سیستماتیک برای ارزیابی قابلیت اطمینان و مدیریت تجهیزات، خدمات و سیستم‌ها را در طول چرخه زندگی خود ارائه می‌دهد.
قابلیت اطمینان را می‌توان به سه عنصر تقسیم کرد:
برخی منابع معتقدند که این کلمه در نوزده نوجوان در تبلیغات چاپ اتومبیل برادران دوج ایجاد شده‌است. اما این کلمه قبل از آن دوره است، واژه‌نامه انگلیسی آکسفورد اولین کاربرد خود را در سال ۱۹۰۱ پیدا کرد.
با افزایش علاقه به تحمل خطا و قابلیت اطمینان سیستم در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، میزان اطمینان از معیار [x] بود زیرا معیارهای اطمینان شامل اقدامات اضافی مانند ایمنی و یکپارچگی بودند.Brian Randell, "Software Dependability: A Personal View", in the Proc of the 25th International Symposium on Fault-Tolerant Computing (FTCS-25), California, USA, pp 35-41, June 1995. در اوایل دهه ۱۹۸۰، ژان کلود لاپری به همین دلیل "قابلیت اطمینان را" به عنوان اصطلاح انتخاب کرد تا شامل مطالعات مربوط به تحمل خطا و قابلیت اطمینان سیستم بدون گسترش معنای ذاتی "قابلیت اطمینان" باشد.J.C. Laprie. "Dependable Computing and Fault Tolerance: Concepts and terminology," in Proc. 15th IEEE Int. Symp. on Fault-Tolerant Computing, 1985
حوزه اطمینان از این آغازین تبدیل به یک زمینه تحقیقاتی فعال بین‌المللی شده‌است که توسط تعدادی از کنفرانس‌های برجسته بین‌المللی، به ویژه کنفرانس بین‌المللی سیستم‌ها و شبکه‌های قابل اعتماد، سمپوزیوم بین‌المللی سیستم‌های توزیع شده قابل اعتماد و .
به‌طور سنتی، قابلیت اطمینان برای یک سیستم شامل در ، قابلیت اطمینان، قابلیت نگهداری است اما از دهه ۱۹۸۰، ایمنی و امنیت به اقدامات قابلیت اطمینان اضافه شده‌است.A. Avizienis, J. -C. Laprie and Brian Randell: "Fundamental Concepts of Dependability". Research Report No 1145, Lydford g DrAAS-CNRS, April 2001
صفات ویژگی‌های یک سیستم هستند. این را می‌توان برای تعیین اعتماد کلی آن با استفاده از ارزیابی یا کمی اقدامات. آویزینیس و همکاران ویژگی‌های وابستگی زیر را تعریف کنید:
همان‌طور که این تعاریف نشان می‌دهد، فقط در دسترس بودن و قابلیت اطمینان با اندازه‌گیری مستقیم قابل اندازه‌گیری هستند در حالی که سایر موارد ذهنی تر هستند. به عنوان مثال ایمنی را نمی‌توان مستقیماً از طریق معیار سنجید، اما یک ارزیابی ذهنی است که برای ارائه سطح اطمینان نیاز به استفاده از اطلاعات قضاوتی دارد، در حالی که قابلیت اطمینان را می‌توان به عنوان خرابی در طول زمان اندازه‌گیری کرد.
محرمانه بودن، یعنی "عدم افشای غیرمجاز اطلاعات" نیز هنگام رسیدگی به امنیت استفاده می‌شود. امنیت ترکیبی از محرمانه بودن، یکپارچگی و در دسترس بودن است. امنیت گاهی اوقات به عنوان یک ویژگی طبقه‌بندی می‌شودI. Sommerville, Software Engineering: Addison-Wesley, 2004. اما دیدگاه فعلی این است که آن را همراه با قابلیت اطمینان جمع کرده و از Dependability به عنوان یک اصطلاح ترکیبی به نام Dependability and Security استفاده کنید.
عملاً، اعمال تدابیر امنیتی در دستگاه‌های سیستم به‌طور کلی با محدود کردن تعداد خطاهای ناشی از خارجی، قابلیت اطمینان را بهبود می‌بخشد.
تهدیدها مواردی هستند که می‌توانند بر روی یک سیستم تأثیر بگذارند و باعث کاهش اعتبار شوندگی شوند. سه اصطلاح اصلی وجود دارد که باید به روشنی درک شوند:
توجه به این نکته مهم است که خرابی‌ها در مرز سیستم ثبت می‌شوند. آنها اساساً خطاهایی هستند که تا مرز سیستم گسترش یافته و قابل مشاهده شده‌اند. خطاها، خطاها و خرابی‌ها طبق مکانیزمی عمل می‌کنند. این مکانیزم گاهی اوقات به عنوان زنجیره خطای خطا - خرابی شناخته می‌شود.A. Avizienis, V. Magnus U, J. C. Laprie, and Brian Randell, "Fundamental Concepts of Dependability," presented at ISW-2000, Cambridge, MA, 2000. به عنوان یک قاعده کلی، یک خطا، هنگامی که فعال شود، می‌تواند منجر به خطا شود (که یک حالت نامعتبر است) و حالت نامعتبر ایجاد شده توسط یک خطا، ممکن است منجر به یک خطای دیگر یا خرابی شود (که این یک انحراف قابل مشاهده از رفتار مشخص در مرز سیستم)
پس از فعال شدن خطا خطایی ایجاد می‌شود. یک خطا ممکن است به همان روشی عمل کند که می‌تواند شرایط خطای بیشتری ایجاد کند، بنابراین یک خطا ممکن است چندین بار در مرز سیستم گسترش یابد بدون اینکه خرابی قابل مشاهده باشد. اگر خطایی خارج از مرز سیستم منتشر شود، گفته می‌شود که خرابی رخ می‌دهد. در واقع خرابی نقطه ای است که در آن می‌توان گفت یک سرویس نتوانسته مشخصات خود را برآورده کند. از آنجا که داده‌های خروجی از یک سرویس ممکن است به سرویس دیگری تغذیه شود، ممکن است خرابی در یک سرویس به عنوان یک خطا در سرویس دیگری منتشر شود، بنابراین می‌توان یک زنجیره از فرم تشکیل داد: خطای منجر به خطا منجر به شکست منجر به خطا و غیره.
از آنجا که مکانیزم خطای زنجیره خطا قابل درک است، می‌توان ابزاری برای شکستن این زنجیره‌ها ساخت و در نتیجه قابلیت اطمینان سیستم را افزایش داد. تاکنون چهار وسیله شناسایی شده‌است:
پیشگیری از خطا با جلوگیری از ادغام خطاها در یک سیستم سروکار دارد. این امر می‌تواند با استفاده از روش‌های توسعه و تکنیک‌های خوب پیاده‌سازی انجام شود.
حذف خطا را می‌توان به دو زیر مجموعه تقسیم کرد: حذف در حین توسعه و حذف در حین استفاده.
حذف در حین توسعه به تأیید احتیاج دارد تا قبل از تولید سیستم، عیب‌ها شناسایی و برطرف شوند. هنگامی که سیستم‌ها به تولید رسید، برای ثبت خرابی‌ها و حذف آنها از طریق یک چرخه تعمیر و نگهداری، به یک سیستم نیاز است.
پیش‌بینی خطا گسل‌های احتمالی را پیش‌بینی می‌کند تا بتوان آنها را از بین برد یا اثرات آنها را دور زد.Moradi, Mehrdad, Bentley James Oakes, Mustafa Saraoglu, Andrey Morozov, Klaus Janschek, and Joachim Denil. "Exploring Fault Parameter Space Using Reinforcement Learning-based Fault Injection." (2020).
تاب‌آوری خطا با ایجاد مکانیزم‌هایی روبرو است که به شما امکان می‌دهد سیستم در صورت بروز خطا همچنان سرویس مورد نیاز را ارائه دهد، اگرچه ممکن است این سرویس در سطح تخریب شده‌ای باشد.
ابزارهای وابستگی به منظور کاهش تعداد خرابی‌های ارائه شده به کاربر یک سیستم است. خرابی‌ها به‌طور سنتی با گذشت زمان ثبت می‌شوند و مفید است که بدانیم چگونه فرکانس آنها اندازه‌گیری می‌شود تا بتوان اثربخشی وسایل را ارزیابی کرد.
برخی از کارهای مربوط به قابلیت اطمینانJohn C. Knight, Elisabeth A. Strunk, Kevin J. Sullivan: "Towards a Rigorous Definition of Information System Survivability " از سیستم‌های اطلاعاتی ساختاریافته، به عنوان مثال با SOA، برای معرفی ویژگی استفاده می‌کنند، بنابراین خدمات تخریب شده‌ای را که یک سیستم اطلاعاتی پس از نقص غیرقابل پوشاندن حفظ می‌کند یا از سر می‌گیرد، در نظر می‌گیرد.
انعطاف‌پذیری چارچوب‌های فعلی، معماران سیستم را تشویق می‌کند تا مکانیزم‌های پیکربندی مجدد را ایجاد کنند که منابع امن و موجود را برای پشتیبانی از مهمترین خدمات به جای تأمین بیش از حد برای ساخت سیستم ضد خرابی، دوباره متمرکز کند.
با تعمیم سیستم‌های اطلاعاتی شبکه، برای اهمیت بیشتر به تجربه کاربران فراهم شد.
برای در نظر گرفتن سطح عملکرد، اندازه‌گیری عملکرد به عنوان «کمی کردن عملکرد سیستم شی در حضور گسل‌ها در یک بازه زمانی مشخص» تعریف شده‌است.John F. Meyer, William H. Sanders "Specification and construction of performability models"
توپلیاش از شهرهایی بود که کاسیان بعد از سال ۱۷۴۱ پیش از میلاد در میان‌رودان بنا نهادند. زمانی که جمگجویان کاسی دره دیاله را تصرف کردند، بخش سفلای آن دره به نام توپلیاش شناخته شد و بخش اعظم سکنه آن شهر از قبایل کاسی بودند.
گمان می‌رود کاسیان از دوران دیرین همچنانکه ایلامیان که همسایه و محتملا خویشاوند ایشان بودند در آغاز هزاره سوم پ.م. در جبال زاگرس می‌زیستند و بعدها به دامداری و زندگی نیمه اسکان یافته در کوه‌ها اشتغال داشتند.
کاسیان در برخی از نواحی ماد آینده هم سکونت گزیدند و به احتمال قوی نواحی مزبور به وجهی استوار جزو قلمرو دولت جدیدالتاسیس کاسی شد و به کاردونیاش موسوم گردید. کاردونیاش در درجه اول اراضی دره دیاله را مشتمل بود که بخش سفلای آن به نام توپلیاش موسوم گردید.
گتو لووف (به لهستانی: "getto we Lwowie"؛ با عنوان تغییر یافته آلمانی گتو لِمبِرگ "Ghetto Lemberg") گتویی نازی در شهر لووف (امروزه اوکراین) بود که در قلمرو دولت عمومی در لهستان اشغالی قرار داشت. این گتو در نیمه دوم ۱۹۴۱ آغاز به کار کرد و در ژوئن ۱۹۴۳ برچیده شد. همه ساکنان آن که از کشتارهای مکرر زنده مانده بودند به اردوگاه‌های بلزک و یانوفسکا فرستاده شدند.
در ساعات آغازین ۳۰ ژوئن ۱۹۴۱، لووف توسط ورماخت آلمان اشغال شد. در آن روز، یهودیان تحت فشار گذاشته شدند تا اجساد قربانیان NKVD را از سه زندان محلی بیرون آورند. در صبح ۳۰ ژوئن، نیرویی "اد هوک" از شبه‌نظامیان مردمی اوکراین (کوته‌نوشت: OUN) در این شهر تشکیل شد. این نیرو یا شامل فعالینی از OUN می‌شد که از کراکوف به همراه آلمانی‌ها نقل مکان کرده بودند، یا اعضایی که در لووف زندگی می‌کردند و نیز پلیس‌های شوروی سابق - که یا تصمیم به تغییر سمت داده بودند یا اعضای OUN بودند که به پلیس شوروی نفوذ کرده بودند. پوگرومی کامل در روز بعد، یکم ژوئیه آغاز شد. یهودیان را از آپارتمان‌هایشان بیرون بردند، و آنها را ناچار به تمیز کردن خیابان‌ها با دست‌هایشان و بر روی زانوهاشان کردند. آوردن یهودیان به سه زندان، ابتدا برای بیرون آوردن اجساد و سپس کشتنشان، ادامه یافت. واحدهای فرعی آینزاتس‌گروپ C در ۲ ژوئیه وارد شدند، و با ورودشان خشونت بیشتر شد. جوخه‌های مرگ اس‌اس یک سری عملیات کشتار دسته‌جمعی انجام دادند که طی چند روز آینده ادامه داشت.
دومین کشتار در آخرین روزهای ژوئیه ۱۹۴۱ اتفاق افتاد و به احترام رهبر ترور شده اوکراینی و بانی چندین پوگروم، سیمون پتلیورا، «روزهای پتلیورا» نامگذاری شد. این کشتار توسط نازی‌ها سازماندهی شده بود، اما به عنوان پیش‌درآمدی بر نابودی کامل جمعیت یهودیان لوف، توسط اوکراینی‌ها انجام شد. میان ۵۰۰۰ تا ۷۰۰۰ یهودی در این کشتار به طرز وحشیانه ای مورد ضرب و شتم قرار گرفتند و بیش از ۲۰۰۰ تن از آن‌ها به قتل رسیدند. علاوه بر این، حدود ۳۰۰۰ نفر، عمدتاً یهودی، توسط ارتش آلمان در ورزشگاه شهرداری اعدام شدند.Richard Breitman. "Himmler and the 'Terrible Secret' among the Executioners." Journal of Contemporary History, Vol. 26, No. 3/4, The Impact of Western Nationalisms: Essays Dedicated to Walter Z. Laqueur on the Occasion of His 70th Birthday (Sep., 1991), pp. 431-451
پس از اشغال لووف توسط نازی‌ها، "گروپنفورر" فریتس کاتسمان، که یکی از پرکارترین قاتلان جمعی در اس‌اس به‌شمار می‌رفت (بنگرید به گزارش کاتسمان)، رهبر عالی اس‌اس و پلیس (SSPF) در لووف شد. به دستور او گتو با عنوان آلمانی "Jüdischer Wohnbezirk" در ۸ نوامبر ۱۹۴۱ در قسمت شمالی شهر تأسیس شد. به حدود ۸۰٬۰۰۰ یهودی دستور داده شد تا ۱۵ دسامبر ۱۹۴۱ به آنجا نقل مکان کنند و همه لهستانی‌ها و اوکراینی‌های ساکن منطقه از آن بیرون بروند. محله ای که برای تشکیل گتو تعیین شده بود پیش از جنگ یکی از فقیرترین حومه‌های شهر لووف بود. پلیس آلمان همچنین یک مجموعه «گزینش» را در عملیاتی تحت عنوان «عملیات زیر پل» آغاز کرد که در آن ۵۰۰۰ یهودی سالمند و بیمار که به آرامی به سوی دروازه‌های گتو حرکت می‌کردند، هنگام عبور از زیر پل قطاری در خیابان پوتفنا (که توسط یهودیان "پل مرگ" نامیده شد) به ضرب گلوله کشته شدند. سرانجام میان ۱۱۰٬۰۰۰ تا ۱۲۰٬۰۰۰ یهودی ناچار به ورود به گتوی جدید شدند. شرایط زندگی در آنجا بسیار بد و همراه با ازدحام شدید جمعیت بود. برای نمونه تخمین زده می‌شود که سهمیه غذایی اختصاص داده شده به یهودیان تنها ۱۰ درصد جیره آلمانی‌ها و نیمی از جیره اوکراینی‌ها یا لهستانی‌ها بود.Filip Friedman, "Zagłada Żydów lwowskich" (Extermination of the Jews of Lwów) .
آلمانی‌ها یک نیروی پلیس یهودی به نام "Jüdischer Ordnungsdienst Lemberg" با بازوبندهای ستاره داوود تشکیل دادند که تعدادشان از ۵۰۰ تا ۷۵۰ پلیس بود. نیروی پلیس یهودی به شورای بزرگان یهود، معروف به یودنرات، پاسخگو بودند، که به نوبه خود به گشتاپو پاسخ می‌داد.
گتو لووف از نخستین گتوهایی بود که ساکنان یهودیش به عنوان بخشی از عملیات راینهارد به اردوگاه‌های مرگ منتقل شدند. میان ۱۶ مارس تا ۱ آوریل ۱۹۴۲، تقریباً ۱۵۰۰۰ یهودی به ایستگاه راه‌آهن کلپاروف منتقل و به اردوگاه مرگ بلزک تبعید شدند. به دنبال این اخراج‌های اولیه و مرگ بر اثر بیماری و تیراندازی‌های مکرر، حدود ۸۶۰۰۰ یهودی رسماً در گتو باقی ماندند، گرچه تعدادی بیشتری از آنها به ثبت رسمی نرسیده بودند. در این دوره، بسیاری از یهودیان نیز ناچار به کار در ورماخت و دستگاه اداری آلمانی گتو، به ویژه در اردوگاه کار مجاور یانوفسکا شدند. در ۲۴ تا ۲۵ ژوئن ۱۹۴۲، ۲۰۰۰ یهودی به این اردوگاه کار منتقل شدند. تنها ۱۲۰ تن برای کار اجباری مورد استفاده قرار گرفتند و همه افراد دیگر تیرباران شدند.
میان ۱۰ تا ۳۱ اوت ۱۹۴۲، «عملیات بزرگ» صورت گرفت و میان ۴۰٬۰۰۰ تا ۵۰٬۰۰۰ یهودی نخست به صف کشیده، در نقطه انتقالی مستقر در اردوگاه اداری گرد آورده شده و سپس به بلزک تبعید شدند. بسیاری از کسانی که اخراج نشده بودند، از جمله یتیمان محلی و بیماران بستری در بیمارستان، با گلوله کشته شدند. در یکم سپتامبر ۱۹۴۲، گشتاپو رئیس یودنرات و اعضای پلیس یهودی گتو را در بالکن‌های ساختمانی نبش خیابان هرمانا به دار آویخت. حدود ۶۵۰۰۰ یهودی در حالی که زمستان نزدیک شده بود بدون هیچگونه گرمایش و سرویس بهداشتی باقی ماندند و این منجر به شیوع تیفوس شد.
میان ۵ تا ۷ ژانویه ۱۹۴۳، ۱۵۰۰۰–۲۰٬۰۰۰ یهودی دیگر، از جمله آخرین اعضای یودنرات، به دستور فریتز کاتسمان در بیرون شهر تیرباران شدند. پس از این اقدام در ژانویه ۱۹۴۳، یودنرات منحل شد، و آنچه که از گتو باقی مانده بود به "جودنلاگر لمبرگ" (Judenlager Lemberg) تغییر نام یافت. با این تغییر نام، گتو به‌طور رسمی به عنوان اردوگاه کار اجباری آغاز به کار دوباره کرد، و حدود ۱۲۰۰۰ یهودی به‌ثبت‌رسیده و قادر به کار در صنعت جنگ آلمان به همراه هزاران یهودی به‌ثبت‌نرسیده (عمدتاً زنان، کودکان و سالخوردگان پنهان‌شده در آن) در آن زندگی کردند.
در آغاز ژوئن ۱۹۴۳ آلمانی‌ها تصمیم گرفتند تا سرانجام به وجود گتو و ساکنان آن پایان دهند. با ورود نازی‌ها به گتو، آن‌ها با برخی مقاومت‌های مسلحانه پراکنده روبرو شدند، اما بیشتر یهودیان تلاش داشتند تا خود را در پناهگاه‌هایی که پیشتر آماده کرده بودند، پنهان کنند. در عمل، بسیاری از ساختمان‌ها به منظور بیرون کشیدن یهودیان از مخفیگاه‌هایشان، با بنزین سوزانده شدند. برخی از یهودیان موفق به فرار یا پنهان شدن در سیستم فاضلاب شدند.
هنگامی که ارتش سرخ شوروی در ۲۶ ژوئیه ۱۹۴۴ وارد لووف شد، تنها چند صد یهودی در شهر باقی مانده بودند.
از جمله ساکنان مشهور این گتو خاییم ویدافسکی بود که اخبار مربوط به جنگ را با گوش دادن به رادیویی غیرقانونی در میان ساکنان منتشر می‌کرد. بازیکن المپیکی فوتبال لهستان، لئون اسپرلینگ در دسامبر سال ۱۹۴۱ توسط نازی‌ها در گتو به ضرب گلوله کشته شد. شکارچی نازی‌ها، سیمون ویزنتال یکی از نامدارترین ساکنان بازمانده از گتو لووف بود که طبق خاطراتش («جلادان در میان ما») توسط یک پلیس اوکراینی از اعدام نجات یافت.
آبیاری از کف یک نام عمومی برای نوع خاصی از گلدان یا جعبه کاشت است که در باغبانی جعبه‌ای و محوطه سازی استفاده می‌شود. اس آی چی (SIP) به روشی برای آبیاری گیاهان گفته می‌شود که در آن آب از پایین وارد می‌شود و از طریق فشار مویرگی به سمت بالا حرکت کرده تا به گیاه برسد.Sub-irrigated planter FAQ , from Planter Technology
این آبیاری به صورت خودکار است و به همین علت این روش برای زیباسازی در ساختمانها یا فضاسازی شهری محبوب است. نسخه‌های تجاری سیستم آبیاری از کف رطوبت محیط را متراکم کرده و مستقیماً به ریشه گیاهان برای تغذیه می‌رساند. SIP به عنوان محصولات تجاری یا پروژه‌هایی که خودت انجام بده متشکل از گلدانهای پلاستیکی،How To Make a Two Bucket Sub-Irrigated Planter جعبه یا سطل و محفظه ذخیره‌سازی آب ساخته شده‌است.Creating a Sub-irrigatedTote Garden Planter یکی از معایب اینگونه سیستمهای بسته این است که نمکهای محلول نمی‌توانند به قسمت پایین خاک حرکت کرده و با گذشت زمان خاک شور می‌شود.
در گلدان های خانگی پیشنهاد می شود به طور کامل آب را درون زیرگلدانی بریزید. این کار مانع از شست ه شدن خاک و صفت شدن آن می شود.
یکی بود، یکی نبود، یک مجموعه تلویزیونی ایرانی در ژانر رئال - عروسکی به نویسندگی نیوشا صدر، تهیه کنندگی پرویز امیری و کارگردانی مرضیه منصوری است. فصل اول این مجموعه با بازی مریم سعادت، حسین رفیعی و رامین ناصرنصیر، در سال 1399 در گروه کودک و نوجوان شبکه قرآن و معارف سیما ساخته شده است. این مجموعه اولین برنامه نمایشی شبکه قرآن و معارف سیما در ۱۰ سال اخیر است.
داستان دربارهٔ خواهر و برادری است به نام نوید و ندا که پدربزرگشان نویسنده کتاب کودکان بوده‌است و برای آنها کتابی مفید و آموزنده به نام یکی بود، یکی نبود به جای گذاشته‌است.رحمان پرهام (پدربزرگ نوید و ندا) در این کتاب داستان‌های کودکانه قدیمی را جمع‌آوری کرده‌است و بچه‌ها به واسطه این کتاب وارد دنیای قصه‌ها می‌شوند. نوید و ندا در مسیر این ماجراجویی‌ها درس‌های بسیاری می‌گیرند و نکته‌های فراوانی را در سبک زندگی ایرانی - اسلامی با بهره‌گیری از امثال و حکم قرآنی می‌آموزند.
تولید این مجموعه با رعایت دستور العمل‌های بهداشتی در زمان ولادت علی بن موسی الرضا آغاز شد. ابتدا قرار بود، فصل اول این مجموعه، از نیمه آبان ۱۳۹۹ و با پخش سه قسمت در شب، پخش شود؛ اما در نهایت از ۱ آذر ۱۳۹۹، فصل اول این مجموعه با پخش در هر شب در ساعت ۳۰: ۱۸ و با تکرار در ساعت ۲ بعد از ظهر پخش آن آغاز شد و در ۳ دی به پایان رسید. همچنین، ابتدا قرار بود که این مجموعه به‌طور همزمان از شبکه‌های قرآن و معارف سیما و شبکه دو پخش شود؛ اما در نهایت تنها در شبکه قرآن و معارف سیما پخش شد.
بهادر مالکی در نقش قصه خور
آزاده مویدی فر
فهیمه باروتچی
میثم یوسفی
امیر حسین انصافی
محمد اعلمی در نقش قصه خور
نگار شهبازی در نقش قصه چی
شیما بخشنده
مرجان نامور
سینا رستگاری
سپتامبر ابدی اصطلاحی‌است در اشاره به پدیدهٔ هجوم و سرازیرشدن بی‌رویهٔ کاربران جدید به انجمن‌های اینترنتی. این هجوم و عضویت بی‌رویه به گونه‌ایست که جذب و تعلیم این کاربران جدید به سرعت لازم امکان‌پذیر نیست و منجر به دردسر و سرخوردگی اعضای پیشکسوت و در نهایت نزول کیفیت انجمن اینترنتی و دگردیسی ماهوی آن می‌شود.
تا پیش از همه‌گیری دسترسی اینترنت، عضویت در انجمن‌های اینترنتی و شرکت در مباحثات آنجا، کمابیش مخصوص دانشجویانی بود که از طریق دانشگاه‌های دارای دسترسی به اینترنت به عضویت این انجمن‌های اینترنتی درمی‌آمدند. هر ساله در ماه سپتامبر با بازگشایی دانشگاه‌ها، سیل جدیدی از دانشجویان تازه‌وارد به این انجمن‌ها سرازیر می‌شدند. آموزش و آشناکردن ایشان با فرهنگ و هنجارهای این انجمن‌ها بر عهدهٔ اعضای پیشکسوت بود و طبیعی است که وقت و انرژی زیادی گرفته می‌شد تا این تازه‌واردان با خم و چم انجمن‌ها و آیین‌های رفتاری آشنا شوند. و سپس تا سپتامبر سال بعد کمابیش آرامش و آسودگی حاکم بود. پس به نوعی ماه سپتامبر، در نظر پیشکسوتان، ماه دردسر و فرهنگیدن بود.
با گسترش نمایی دسترسی به اینترنت و کمابیش همگانی شدن آن از طریق خدمات شرکت امریکا آنلاین (AOL)، از سپتامبر ۱۹۹۳ به بعد این سیل تازه‌واردان نه تنها هرگز قطع نشد بلکه در حجم هم فزونی یافت. چرا که دیگر تنها دانشجویان نبودند که در زمان خاصی از سال به عضویت این انجمن‌ها درمی‌آمدند بلکه هر روز عدهٔ فراوانی از تازه‌واردان که لزوماً دانشجو نبودند از طریق خدمات اینترنتی شرکت امریکا آنلاین به این انجمن‌ها وارد می‌شدند. این سیل ورود شدیدتر از آن بود که بتوان تازه واردان را به درستی مهار کرد تعلیم داد و جذب کرد. در نهایت فرهنگ اینترنتی این انجمن‌ها که تا پیش از سپتامبر ۱۹۹۳ فرهنگ غالب و در اکثریت بود، تبدیل به فرهنگ اقلیت شد و عاقبت در سیل فرهنگی تازه‌واردان غرق و نابود شد. این گونه بود که این پدیده نام «سپتامبر ابدی» یا «سپتامبری که هرگز به پایان نرسید» به خود گرفت.
پدیدهٔ سپتامبر ابدی را در کلیهٔ انجمن‌هایی که ناگهان به شهرت می‌رسند و با سیل جدید تازه‌واردان مواجه می‌شوند، می‌توان مشاهده کرد.
بطری دو لیتری یک ظرف معمول برای نوشابه، آبجو و شراب است. این بطری‌ها از پلی‌اتیلن ترفتالات، با نام عمومی پلاستیک یا شیشه با استفاده از فرایند قالب‌گیری دمشی تولید می‌شوند. برچسب‌های بطری از یک نوار چاپ شده آستین پلاستیکی تنگ شونده در برابر حرارت تشکیل شده‌است. یک درب پیچی قابل تعویض اجازه می‌دهد تا محتویات بطری در زمان‌های مختلف با حفظ کربناسیون استفاده شود.
در ایالات متحده، بطری دو لیتری از معدود مواردی است که یک محصول با استفاده از واحدهای اندازه‌گیری متریک به فروش می‌رسد. از آنجا که تعداد بسیار کمی از نوشیدنی‌های دیگر به همین مقدار دقیق به فروش می‌رسند، اصطلاح «دو لیتری» در انگلیسی آمریکایی تقریباً همیشه به یک بطری نوشابه اشاره دارد. سایر اندازه‌های متریک مورد استفاده در بطری‌های پلاستیکی نوشابه شامل ۵۰۰ میلی لیتر، ۱ لیتر و ۳ لیتر است.
معاون جدید بازاریابی پپسی کو، جان اسکالی اولین بطری نوشابه دو لیتری را در سال ۱۹۷۰ با انگیزه مطالعات بازار معرفی کرد. (او بعداً مدیر عامل اپل از سال ۱۹۸۳ تا ۱۹۹۳ بود)، روش تولید بطری بوسیله تیمی به رهبری ناتانیل ویت طراحی و اجرا شد. البته داو دوپون، حق ثبت اختراع را در سال ۱۹۷۳ دریافت کرد. در سال ۱۹۸۵، بطری سه لیتری در قفسه‌های سوپرمارکت‌ها ظاهر شد. این طراحی هنوز هم توسط برخی از شرکت‌ها استفاده می‌شود.
اکثر بطری‌های دو لیتری امروزی یک قطعه پلی‌اتیلن ترفتالات (PET) با پایه است که با یک راه راه شعاعی قالب ریزی می‌شود تا قدرت در کف و توانایی ایستادن را فراهم کند. اکثر دو لیترهای اولیه دارای یک پایه مات جداگانه بودند که به پایین نیم کره فلاسک پلی‌اتیلن ترفتالات شفاف چسبانده شده بود. این پایه دارای سوراخهای موج دار و راه راه بود. تولید آن به دلیل مشکلات بازیافت دو نوع متفاوت پلاستیک آنها در سال ۱۹۹۰ لغو شد.
از بطری‌های دو لیتری دست دوم پس از بازیافت در تولید مواد مختلفی مانند فرش، بدنه قایق، پارچه پلی استر، پر کردن داخل جداره کت، کیسه خواب، تشک، بالش، سطل بازیافت، پد تمیز کننده و در مقیاس زیادتر، تولید بطری‌های جدید نوشابه استفاهد می‌شد.
ابعاد معمولی:
در برنامه‌نویسی، ماشین کد p یا ماشین کد قابل حمل یک ماشین مجازی است که برای اجرای کد p (زبان اسمبلی یک پردازنده فرضی) طراحی شده‌است. این اصطلاح هم به‌طور کلی برای همه این ماشین‌ها (مانند ماشین مجازی جاوا و کد از پیش کامپایل شده MATLAB) و هم برای پیاده‌سازی‌های خاص به کار می‌رود، معروف‌ترین آن‌ها p-Machine سیستم Pascal-P، به ویژه پیاده‌سازیUCSD Pascal است. (که در میان توسعه دهندگان آن "p" در "p-code" اغلب به معنی «شبه» به کار می‌رود تا «قابل حمل»، پس «شبه کد» به معنای دستورالعمل‌های یک شبه ماشین است).