moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
نیکفر به "بحران هویت ایرانی و انتگراسیون" به عنوان یک عارضهٔ ناخواستهٔ سکولارسازیِ جامعه ایرانی که اگر به درستی و بر بنیاد تئوری‌های عدالت حل نشود، یک‌پارچگی سرزمینی ایران را تهدید می‌کند، توجه نشان داده‌است.، و نیز بنگرید به: نیکفر، «اسلام در ایران سکولار آینده». در منبع اخیر با تفصیل بیش‌تری به بحران انتگراسیون و هویت ایرانی به مثابهٔ یکی از عوارض ناخواستهٔ سکولاریسم اجتماعی در ایران می‌پردازد. نیکفر "هویت ایرانی" را یک هویت فرهنگی-تاریخی-میهنی می‌داند و بر تقلیل‌ناپذیریِ هویت ایرانی به مرزهای دولت ایران تأکید می‌کند.بنگرید به: مجله دفترهای آسو، شماره 5 (ایران فرهنگی)، تدوین مهدی جامی، اسفند 1398 (فوریه 2020)، صفحه 216، مصاحبه با محمدرضا نیکفر او از کتاب‌های درسی تاریخ در کشورهای خاورمیانه از جمله ایران به خاطر ارائه دادن یک هویت ملی مبتنی بر جنگ و نفرت از همسایگان انتقاد کرده. بدیل او این است که هویت ایرانی به عنوان فراورده‌های فرهنگی مردم ایران در تاریخ انسانی شناخته شود، و تاریخ ایران نه شرحِ احساسی از جنگ‌ها و تاریخ سلطنت‌ها و سیره پادشاهان بلکه با محوریت فرهنگ و ادبیات و تمدن مردم ایران و بر اساس مکتب تاریخ از پایین (History from below) در تاریخ اجتماعی تدوین گردد و این‌چنین، مشکل "انتگراسیون اجتماعی و همبستگی ایرانی" قابل حل خواهد بود. برای نمونه، او معتقد است که حافظ شیرازی نماد هویت فرهنگی ایرانی است، نه پادشاهان و امپراطورها. یا در مثالی دیگر، نیکفر از فرج‌الله میزانی جوانشیر به نیکی یاد می‌کند، که با نگارش کتاب "حماسه داد: بحثی در محتوای سیاسی شاهنامه" کوشید تا در برابر خوانش‌های نژادی و سلطنت‌طلبانه‌ای که از این کتاب ارائه می‌شد، یک خوانش مردمی و عدالت‌طلبانه از شاهنامه ابوالقاسم فردوسی ارائه بدهد، و به نوعی شاهنامه را به یک حماسه مردمی و انسانی تبدیل کند.
نیکفر یک خداناباور است و از منتقدان اسلام محسوب می‌شود و نظریه سکولاریسم خود را با توجه به جامعه ایران ارائه داده‌است که مبانی فلسفی آن به‌طور عمده در مقاله معروف او، "الهیات شکنجه"، تشریح شده‌است و نظریه سیاسی او به‌طور عمده در "طرح یک نظریهٔ بومی دربارهٔ سکولاریزاسیون" بسط یافته‌است. او در "الهیات شکنجه"، تقریری از مسئله شر و پدیدارشناسی آن در نمودِ الهیات سیاسی را بررسی می‌کند و در پایان به نوعی جهان‌بینی سکولار می‌رسد.https://kadivar.com/6134/
نیکفر دین اسلام را "دین تبعیض‌های دینی و جنسی" می‌داند و فمینیسم و برابرحقوقی جنسی را به عنوان بخشی از سکولاریسم در ایران می‌شناسد. تبیین او از سکولاریسم در ایران بسیار مورد توجه (و انتقادِ روشن‌فکران دینی) قرار گرفته. او سکولاریسم را دوره‌ای می‌نامد که افراد خودشان هر دینی که دوست دارند را مطابق با میل خود "طراحی" می‌کنند. نیکفر از منتقدان روشن‌فکری دینی است و پروژهٔ اصلاح دینی در اسلام را ممتنع و ناشدنی می‌داند و در این باره گفته‌است که «شریعت اسلام فراموش‌شدنی است، نه اصلاح‌شدنی».
از سخنان محمدرضا نیکفر:
از محمدرضا نیکفر چندین کتاب و مقالات متعددی در نشریات «نگاه نو»، «کیان»، «آفتاب»، «مدرسه» و سایت‌های «نیلگون»، «زمانه» و «بی‌بی‌سی» به چاپ رسیده‌است.
نشریهٔ فرهنگی «نگاه نو» (تهران) در سال ۱۳۸۶ محمدرضا نیکفر را به عنوان بهترین نویسندهٔ سال این مجله برگزید.
اودیپ یا ایدیپوس ، در اساطیر یونانی پادشاه افسانه‌ای تبای، تنها فرزند لایوس و یوکاسته است.
یکی از پیشگویان معبد دلفی به لایوس گفت در صورتی که از یوکاسته صاحب فرزندی شود، به دست آن فرزند کشته خواهد شد. پس لایوس او را به چوپانان سپرد تا در کوه رهایش کنند. اما چوپانان او را به مروپی، همسر پولیبس سپردند. روزی اودیپ از کسی شنید که فرزند پولیبُس نیست. او برای یافتن حقیقت نزد پیشگوی معبد دلفی رفت و او به جای پاسخ سوالش به اودیپ گفت که روزی پدرش را خواهد کشت و با مادرش ازدواج خواهد کرد. اودیپ برآشفت، نزد پولیبُس بازنگشت و راه تبای را در پیش گرفت. در راه به لایوس برخورد کرد و در نزاعی او را کشت و نادانسته با یوکاسته، مادرش، ازدواج کرد. زمانی که حقیقت را دریافت، خود را کور کرد. یوکاسته نیز خود را کشت. "اودیپ" از یوکاسته دو پسر به نام‌های پولونیکس، اتئوکلس و دو دختر به نام‌های آنتیگونه و ایسمنه داشت.*
چون غیبگویان خبر داده بودند که اودیپ عاقبت شوهر مادرش خواهد شد و پدرش را خواهد کشت او را از تبای طرد کرده روی کوهی گذاشتند و چوپانی او را به شاه کورینت سپرد. چون از گفته پیشگویان آگاه شد پیوسته از ملاقات پدر و مادر گریزان بود. تا اینکه روزی در تنگه فوسیس با پدر دچار آمد و ندانسته او را کشت. پس از آن به دروازه شهر تبای رسید و آنجا با ابوالهول روبرو شد. ابوالهول از کسانی که عزم ورود به شهر داشتند معمائی می‌پرسید و هرکس را که از جواب عاجز می‌ماند می‌بلعید. از اودیپ پرسید کدام جانور است که بامدادان با چهارپا و در میانه روز با دوپا و شامگاهان با سه پا راه رود. اودیپ گفت: انسان است که در کودکی با چهارپا و در جوانی با دوپا و در پیری با سه پا حرکت می‌کند، اودیپ پاسخ گفت و سپس ابوالهول را کشت و وارد شهر تبای شد و چون بر اسفینکس غالب شده بود به سلطنت رسید و باز ندانسته با مادر همسری کرد و از او چهار فرزند آورد. خدایان تبای از جنایات او در خشم شدند و آن شهر را به طاعون مبتلا ساختند و سرانجام اودیپ از قتل پدر و همسری با مادر آگاه شد و چشمان خود را کور کرد و رو به بیابان نهاد.
لایوس همسر یوکاسته و شاه تبای که از نداشتن وارث در رنج بود، روزی با پیشگوی معبد دلفی در این خصوص مشورت می‌کند. پیشگو برای او توضیح می‌دهد که این مسئله به ظاهر مصیبت بار در واقع برکتی است از جانب خدایان، زیرا فرزند مقدر شده از پیوند او و همسرش نه تنها او را خواهد کشت که با مادرش نیز ازدواج خواهد نمود و پیشامدهای مصیبت باری را سبب می‌شود که خانه خرابی آخرین ارمغان آن خواهد بود. از آن پس لایوس به سبب حفظ جان، بدون کوچکترین توضیحی، از هم بستری با یوکاسته سرباز می‌زند.
بعد از ۹ ماه یوکاسته فرزندی به دنیا می‌آورد. لایوس برای جلوگیری از به حقیقت پیوستن پیشگویی نوزاد را از آغوش دایه‌اش بیرون کشیده و مچ پای او را برای عبور دادن بندی سوراخ می‌کند و سپس رهایش می‌کند.
نوزاد توسط همسر شاه کورینت، مروپه پیدا می‌شود، (یا توسط چوپانی که او را نزد شاه کورینت می‌برد).
کودک با گمان اینکه فرزند شاه کورینت (پولیبُس) است، در قلمرو پادشاهی کورینت بزرگ می‌شود.
در کودکی نامش را اودیپ می‌گذارند که در یونانی به معنی ” متورم پای “ است.
سال‌ها بعد یکی از دشمنان اودیپ به قصد آزارش، به او می‌گوید که او فرزند پولیبُس نیست و در واقع یک کودک سرراهی است. اودیپ رنجیده خاطر از شاه، جویای حقیقت می‌شود و شاه در نهایت به او چیزی می‌گوید که بسیار دور از واقعیت است. اودیپ که هنوز به آنچه شنیده اطمینانی ندارد، مصمم می‌شود که برای تحقیق و پرسش به سراغ پیشگوی معبد دلفی برود و از او نشان والدین واقعی‌اش را جویا شود.
هنگامی که به مقصد می‌رسد پیشگو، وحشت‌زده او را از محل زندگی‌اش بیرون می‌اندازد، ولی قبل از آن به او می‌گوید که پدرش را خواهد کشت و با مادرش ازدواج خواهد کرد.
اودیپ هراسان از شنیدن این موضوع و برای جلوگیری از کشتن پولیبُس و ازدواج با مروپی تصمیم می‌گیرد که دیگر هرگز به کورینت بازنگردد و به تبای برود. بر سرراه تبای بر سر کوهی ابوالهول نشسته بود. او از کسانی که می‌گذشتند چیستانی می‌پرسید و اگر آن شخص نمی‌توانست به چیستان پاسخ صحیح دهد او را می‌بلعید. جارچی لایوس با دیدن جوانی بر سر راه عبور شاه، به او امر می‌کند که راه را برای عبور شاه باز کند اما وقتی می‌بیند. اودیپ برای اطاعت از فرمان او شتابی از خود نشان نمی‌دهد، خشمگین یکی از اسب‌های او را می‌کشد و به سمت او هجوم می‌آورد و به پای قهرمان می‌کوبد. اودیپ نیز در دفاع، به کالسکه حامل لایوس حمله می‌کند. لایوس خود را در محاصره اسبهایی می‌بیند که افسارشان به دست اودیپ است. اودیپ لایوس را روی زمین می‌کشد تا او می‌میرد.
بدین ترتیب اولین بخش از پیشگویی به حقیقت می‌پیوندد. به دنبال خبر کشته شدن پادشاه، مردم تبای برادر یوکاسته یعنی کرِئون را به شاهی برمی‌گزینند.
شاه جدید هم نمی‌داند که چطور باید با ابوالهول مقابله کند و زمانی که ابوالهول پسرش را می‌بلعد او اعلام می‌کند که تخت پادشاهی و همسری خواهرش از آن کسی است که معما را حل کند.
درست در همین شرایط اودیپ به تِبای می‌رسد و به ابوالهول برمی‌خورَد. او هیولایی است با سرِ زن و بدن شیر، دُم مار و بال‌های پرندگان وحشی.
معمای او چنین بود:
کدام مخلوق است که صبح با چهار پا، ظهر با دو پا و شب‌هنگام با سه پا راه می‌رود؟
معمای دیگری نیز وجود داشت با این شرح:
کدام دو خواهرند که یکی دیگری را به دنیا می‌آورَد و سپس آن دیگری اولی را؟
هیچ‌کدام از اهالی تِبای نمی‌توانستند به این چیستان‌ها پاسخ گویند؛ بنابراین، ابوالهول آن‌ها را یکی پس از دیگری می‌بلعید.
در یک نسخهٔ قدیمی‌تر، گفته می‌شود که مردم تِبای هر روز در میدان شهر گرد هم جمع می‌آمدند تا با کمک یکدیگر راه‌حلی برای سؤال‌ها بیابند، اما بدون آنکه موفق شوند، در پایان هر نشست، ابوالهول یکی از آن‌ها را می‌بلعید.
اودیپ بعد از شنیدن چیستان‌ها بلافاصله به آن‌ها پاسخ داد.
جواب معمای اول انسان است؛ اوست که در دوران کودکی که صبحِ زندگانیِ اوست، بر چهار پا (دو دست و دو پا)، در میانهٔ زندگی با دو پا، و در نهایت با سه پا (منظور از پای سوم عصای دوران سالخوردگی است) راه می‌رود. پاسخ معمای دوم، شب و روز است. آن دو خواهر هستند، زیرا هر دو کلمه در زبان یونانی مؤنث‌اند.
ابوالهول خود را از بالای کوهی که بر آن قرار گرفته بود به زیر می‌افکنَد، یا به روایت دیگر، این اودیپ است که او را از کوه به پایین پرتاب می‌کند. کرِئون، خرسند از شجاعت جوان قهرمان و بیش از هر چیز، به دلیل انتقام خون پسرش، تخت سلطنت و همسری خواهرش را به اودیپ تقدیم می‌کند، و بدین‌سان پیشگویی تا به نهایت به حقیقت می‌پیوندد.
از ازدواج آن دو، دو فرزند پسر به نام‌های پولونیکس و اتئوکلس و دو فرزند دختر به نام‌های آنتیگونه و ایسمنه به‌وجود می‌آیند.
بعد از یک دوران طولانی و درخشان پادشاهی، شهر تبای گرفتار طاعون می‌شود. اودیپ از کرِئون می‌خواهد تا از پیشگوی معبد دلفی علت مصیبت را جویا شود و کرِئون با پاسخ از نزد پیشگو بازمی‌گردد.
تنها در صورتی که انتقام خون لایوس گرفته شود، طاعون خاتمه می‌یابد.
اودیپ اعلام می‌کند که عامل جنایت را از کشور تبعید خواهد نمود و این همان عاقبتی است که برای خودش رقم می‌زند. او سپس از تریسیا نام و نشانی مقصر را جویا می‌شود و تریسیا که به واسطهٔ ارتباط با دنیای مردگان تمام داستان را می‌داند از دادن پاسخ به نحوی سرباز می‌زند و اودیپ مظنون می‌شود که شاید عاملین جنایت خود تریسیا و کرِئون هستند و این آغازی است برای اختلاف میان اودیپ و کرِئون. یوکاسته برای اثبات بیگناهی آنان، سخن پیشگویان راجع به اینکه فرزند لایوس و یوکاسته او را خواهد کشت، به اودیپ می‌گوید و در حالی که گمان می‌برد این موضوع به حقیقت نپیوسته‌است اضافه می‌کند که لایوس به دست راهزنان بر سر تقاطعی کشته شد.
از شنیدن لغت تقاطع اودیپ وحشت زده می‌شود و از او می‌خواهد که لایوس و کالسکه‌اش را توصیف کند. در همین هنگام از کورینت پیکی می‌رسد و به او خبر مرگ مردی را می‌دهد که اودیپ او را پدر خود می‌پنداشت، پولیبُس. یوکاسته و اودیپ بدین ترتیب آسوده‌خاطر می‌شوند که پیشگویی پیشگو دربارهٔ اودیپ به حقیقت نپیوسته‌است اما پیک به اودیپ می‌گوید که پولیبُس پدر واقعی او نبوده‌است. یوکاسته خود را می‌کشد و اودیپ با سنجاق سینهٔ مادر - همسرش خود را کور می‌کند. کرِئون برای مدتی مجدداً بر تخت پادشاهی می‌نشیند و حقیقت را از پسران اودیپ مخفی می‌دارد. اما آن‌ها با آگاهی از موضوع می‌خواهند که اودیپ را از تبای تبعید کنند. اودیپ رنجیده خاطر از فرزندانش، آن‌ها را نفرین می‌کند و می‌گوید که آن‌ها به دست یکدیگر کشته خواهند شد.
بدین ترتیب قهرمان نابینا، که توسط دخترانش، آنتیگونه و ایسمنه همراهی می‌شود به گدایی و عبادت مشغول می‌شود. بعد از سالهای طولانی، تسیوس او را می‌یابد و به او و دخترانش در قلمرو پادشاهی خود خوشامد می‌گوید. پیشگویی خبر می‌دهد کشوری که میزبان مقبرهٔ اودیپ باشد از طرف خدایان متبرک خواهد شد، بنابراین کرِئون سعی می‌کند که اودیپ در حال مرگ را راضی به بازگشت کند. اما اودیپ که مورد مهمان نوازی تسیوس قرار گرفته، درخواست او را نمی‌پذیرد و می‌خواهد بعد از مرگ نیز خاکسترش در همان‌جا باقی بماند.
اودیپ که می‌داند پایان این زندگی با صدای رعد و برق به او اعلام خواهد شد با شنیدن اولین صدای رعد تسیوس را خبر می‌کند. در زیر باران اودیپ به نزدیکی یک خلیج می‌رسد که چند پلکان برنزی تا دنیای اموات فاصله دارد. آنجا می‌نشیند لباسهای کثیفش را از تن بیرون آورده و سپس دخترانش او را می‌شویند و به او لباس‌های نو می‌پوشانند و او همراه دخترانش مرثیهٔ مرگ می‌خوانند. به محض اینکه آواز مرگ تمام می‌شود، صدای خدایی شنیده می‌شود که اودیپ را می‌خواند. بلافاصله صدای رعدی مهیب شنیده می‌شود، چنان مهیب که تسیوس صورتش را با ردا می‌پوشاند و هنگامی که دست‌هایش را برمی‌دارد می‌بیند اودیپ برای همیشه ناپدید شده‌است.
.همسرایان: می‌خواهیم حقیقت هیاهویی را که تا به امروز بر سر زبان‌هاست بدانم
..ایدیپوس: وای بر من
.همسرایان: آرام باش تمنا می‌کنم
..ایدیپوس: بسیار ناهنجار است. باری می‌گویم. من نارواترین بیداد را بر خود هموار کردم. من ستمی ناسزاوار بر خود هموار کردم. خدا می‌داند که اختیاری در کار نبود
.همسرایان: در چه کاری؟
..ایدیپوس: در ازدواجی ننگین به خاطر شرم نادانسته به زناشویی رسوایی دست زدم
.همسرایان: می‌گویند مادرت در این پیوند ننگین همسر تو بود
..ایدیپوس: بیاد آوردن آن در حکم مرگ من است. تازه این دو نیز(آنتیگنه و ایسمنه) از آن منند
.همسرایان: نه
..ایدیپوس: فرزندان نفرین شده
.همسرایان: آه، خدایا
..ایدیپوس: و میوه‌های بطن همان مادر
.همسرایان: دختران تو و
..ایدیپوس: خواهرانم! آه خواهران پدر خود
.همسرایان: آیا پدرت را
..ایدیپوس: باز هم رنجی دیگر و شکنجه‌ای تازه؟
.همسرایان: تو او را کشتی؟
..ایدیپوس: آری اما به حق
.همسرایان: به حق؟
..ایدیپوس: آری (ناشناخته، در راه) کسی را کشتم که می‌خواست مرا بکشد.(افسانه‌های تبای -
نمایشنامه یونانی - ۴۹۶؟ - ۴۰۶؟ ق. م -
ایدیپ (اساطیر یونانی) - نمایشنامه -
شاهرخ مسکوب -
ناشر:
خوارزمی -
۳۷۶ صفحه - رقعی (گالینگور) - چاپ ۴–۵۵۰۰ نسخه -
کد کنگره:PA
شابک:۸-۰۳۲-۴۸۷-۹۶۴
رده دیوئی:۸۸۲
تاریخ نشر:۳۱/۰۴/۸۶)
.eh دامنه سطح‌بالا (ccTLD) صحرای غربی (در آفریقا) است، ولی از آن‌جایی که صحرای غربی یک قلمرو مورد مناقشه است، استفاده از این دامنه منوط به پایان درگیری‌ها میان این منطقه و مراکش است.IANA .eh whois information
«خواجه خضر» در کنار جاده بندرعباس به سورو
به سمت اسکلهٔ بندرعباس، در سمت راست جاده و به فاصله دویست و پنجاه متری، گنبد مخروبه‌ای بر جای مانده‌است که به «زیارتگاه خضر» یا «خواجه خضر»معروف است و محل ادای نذورات مردم می‌باشد. از باقی مانده بنا و ترکیب ابتدایی آن، تقلید زیگورات ایلامی‌ها و بابلی‌ها و سبک گنبدسازی مضرس جنوب ایران به خوبی آشکار است. گنبد بر مکعبی که اضلاع جانبی مستطیل شکل دارد، بر روی چند ردیف پلکان مانند استوار شده بود که به منزله سکوی عمارتی بوده که اکنون از بین رفته‌است. سبک ساختمان این بقعه، به «بقعه خضر» در بندر کنگ و «بقعه خضر» جزیره هرمز بسیار شباهت دارد. به نظر می‌رسد که در اطراف این زیارتگاه، قبرستان قدیمی متروکه‌ای وجود دارد که هم‌اکنون در اعماق ماسه‌های دریایی مدفون گشته‌است. خضر و الیاس که زیارتگاه‌های بسیاری در جنوب ایران دارند، هر دو در افسانه‌های ایران مشهورند. خضر زنده جاوید و موکل دریاهاست. از این رو، هرگاه صید کم شود یا خطری در دریا پیش‌بینی شود، ماهیگیران در بقاع «خضر» و «الیاس» نذر و قربانی می‌کنند.
عاطفه نوری (زاده تهران) از بازیگران سینما و تلویزیون ایران است. وی با شرکت در سریال دوران سرکشی که در آن نقش یک دختر فراری را داشت خود را در زمینه بازیگری مطرح ساخت. سریال دیگری که در سالهای اخیر موجب محبوبیت بیشتر وی شده‌‌است سریال نرگس است. وی دارای لیسانس سینما (فیلمنامه‌نویسی) است. او در این سریال نقش نسرین خواهر نرگس را بازی می‌کرد.
دوران سرکشی نام یک مجموعه تلویزیونی است که در سال ۱۳۸۰ ساخته و پخش شد. کارگردان این مجموعه کمال تبریزی، نویسنده فیلم‌نامه آن علیرضا طالب‌زاده است. دوران سرکشی داستان دختری فراری به نام روناک (با بازی عاطفه نوری) است که با کمک بهزیستی قصد دارد به زندگی عادی بازگردد. این سریال به بررسی مشکلات اجتماعی و رفتاری بلوغ در دختران می‌پردازد.
امامزاده سید کامل واقع در شهر بندرعباس در بخش مرکزی از توابع شهرستان بندرعباس در استان هرمزگان و یکی از نقاط دیدنی استان هرمزگان در جنوب ایران است.
«امامزاده سید کامل» (بندرعباس) در محله‌ای به همین نام در شهر بندرعباس واقع شده‌است و گنبدی سفید و جالب توجه دارد. این امامزاده را آرامگاه یکی از نوه‌های موسی کاظم می‌دانند.درگذشته حدود ۵٠ سال پیش محوطه این آرمگاه قبرستان شهر بوده و هم‌اکنون فقط به اشخاص
خاص مجوز دفن در این مکان میدهند .آرامگاه خانوادگی برخی از افراد سرشناس در پیرامون آن قرار دارد.
آب‌انبار بی‌بی (قشم)، نام آب‌انباری (برکه‌ای) تاریخی است واقع در بخش شهاب از توابع شهرستان قشم و از نقاط دیدنی استان هرمزگان در جنوب ایران است.
«آب‌انبار بی بی» اولین آب‌انباری «برکهٔ» آب است که در شهر قشم در سال ۱۲۰۲ هجری قمری توسط زن خیر و نیکوکاری به نام «صُوغِیهَ» همسر شیخ عبدالله حاکم وقت جزیره قشم ساخته شده‌است. سقف این برکه که به آب‌انبار بی‌بی قشم معروف است، بارها تجدید بنا شده و در حال حاضر و پس از مرور ۲۰۰ سال از عمر آن، هنوز به نام برکهٔ «بی بی قشم» مورد استفاده مردم بومی است. این آب‌انبار از نظر معماری بسیار جالب توجه‌است.
آب‌انبار خربر نام آب‌انباری (برکه‌ای) تاریخی است در شهر قشم واقع در بخش شهاب از توابع شهرستان قشم و از نقاط دیدنی استان هرمزگان در جنوب ایران است.
آب‌انبار خربر (قشم)، این آب‌انبار در کنار شهر باستانی «خربر» و در جنوب غربی جزیره قشم، حد فاصل بین شهر و یک نیایشگاه مهری، یک مخزن بزرگ آب مربوط به دوره ساسانیان وجود دارد. این برکه تاریخی مدت‌ها مخروبه ومتروکه بود ولی در سال‌های اخیر به نحو بسیار مطلوبی بازسازی شده‌است.
مرز دیورند یا به عقیده دولت افغانستان خط دیورند نام مرز بین افغانستان و پاکستان است. این مرز در سال ۱۸۹۳ میلادی در زمان عبدالرحمن خان بین افغانستان و هند بریتانیایی به نمایندگی مورتیمر دیورند تعیین شد. هرچند این معاهده به صورت موقت برای یک قرن بود ولی بعد از جنگ سوم افغان و انگلیس که منجر به استقلال افغانستان شد، در طی پیمان راولپندی در سال ۱۹۱۹ مرز دیورند به‌صورت دایمی پذیرفته شده و سیاست خارجی افغانستان توسط امان‌الله‌شاه به انگلیس واگذار شد. سال‌های بعد پس از استقلال هند و به دو تقسیم شدن هند و تأسیس کشور پاکستان، این مناطق واگذار شده به عنوان مناطق خودمختار قبایلی در خاک پاکستان شناخته شدند. پس از عبدالرحمن خان حاکمان افغانستان اکثراً مخالف به رسمیت شناختن مرز دیورند بودند. از دیرباز مردم در دو طرف مرز آزادانه و بدون ویزا می‌توانستند به آن طرف مرز بروند، اما اکنون با امضای قراردادهایی که در زمان حامد کرزی و اشرف غنی با پاکستان امضا شد. پاکستان با حمایت سازمان ملل و آمریکا برای کنترل عبور و مرور در این مرز سیم خاردار و دروازه کشیده و افراد فقط می‌توانند با داشتن ویزا از مرز عبور کنند. این مرز سبب اختلاف بین افغانستان و پاکستان شده‌است. دولت اسلام‌آباد مرز دیورند را به عنوان مرز بین‌المللی بین دو کشور به رسمیت می‌شناسند. این مرز در واقع پشتونهای دو طرف مرز را از هم جدا کرده‌است.https://www.irna.ir/news/83483356/دیورند-و-۱۲۳-سال-اختلاف-بین-پاکستان-و-افغانستانhttp://www.iranicaonline.org/articles/boundaries-iii افغانستان حداقل ۱۰۳ هزار کیلومتر مربع را در اثر این قرارداد از دست داد.https://www.nationalgeographic.org/article/durand-line/
هنری مورتیمر دبیر امور خارجهٔ هند بریتانیایی و رئیس هیئت مذاکره‌کننده از سوی حکومت بریتانیایی هند، در اواخر سپتامبر ۱۸۹۳ با امیر عبدالرحمن خان توافق‌نامه‌ای را جهت تعیین مرزهای شرقی و جنوبی افغانستان با هند بریتانیایی به امضا رساند که به توافق‌نامهٔ دیورند و مرز دیورند معروف شد.
در شکل‌گیری دیورند، شاهان سدوزایی و سرداران محمد زایی نقش مهمی داشتند. آن‌ها در طول امارت و سلطنت‌شان با امضای توافقات دوجانبه، زمینه‌های امضای توافق‌نامهٔ دیورند را مساعد کردند.
شاه شجاع در توافق‌نامه ۱۸ ماده‌ای، سه جانبه لاهور که در تاریخ ۲۶ جون ۱۸۳۸ میان ایشان، رنجیت سنگ پادشاه پنجاب، مکناتن نمایندهٔ حاکم بریتانیایی هند امضا شده بود، تجزیه و جدا شدن سرزمین‌های جنوبی و غربی افغانستان را قبول کرد.
ماده‌هایی از این توافق‌نامه که منجر به تجزیه افغانستان شد:
در زمان دوست‌محمدخان، ولیعهد او غلام حیدر خان در تاریخ ۳۰ مارس ۱۸۵۵، معاهده‌ای که به معاهده جمرود شناخته شده‌است را با سر جان لارنس، گورنر جنرال پنجاب امضا نمود و باعث شد مناطق ولایات سواحل راست سند و بلوچستان رسماً به انگلیس‌ها تسلیم گردید.
ماده‌هایی از معاهده که منجر به جدایی مناطق ولایات سواحل راست سند و بلوچستان از افغانستان شد.
محمد یعقوب خان از نوادگان دوست محمدخان در یک توافق ده ماده‌ای معاهده گندمک با سر لویس کیوناری، نماینده سیاسی انگلیس، علاقه کرم تا ابتدای جاجی، درهٔ هیبتناک خیبر تا کناره شرقی هفت چاه، لندی کوتل وسیبی وپشین را تا کوه کوژک و استقلال افغانستان را به هند بریتانیایی واگذار کرد.
عبدالرحمن‌خان در تاریخ ۱۲ اکتبر ۱۸۹۳ طی یک توافق که به معاهده دیورند شناخته شد را با نماینده انگلیس هنری مورتیمر در ازای افزایش اعانت مالی از ۱۲۰۰۰۰۰ به ۱۸۰۰۰۰۰ کلدار و دخالت نکردن روسیه و متحدانش به مناطق جنوبی رود آمو از مناطق روشان و شغنان ماورای آمو در شمال و صوات، باجور، چترال، وزیرستان و چمن از جنوب چشم پوشی کند و آن‌ها را واگذار کرد. طی این توافق مرز کنونی افغانستان شکل گرفت.افغانستان در پنج قرن اخیر، محمدصدیق فرهنگ، ج ۱ ق ۱، ص ۴۱۳، ۴۱۴
پس از عبدالرحمن، بیشتر حاکمان افغانستان مرز دیورند را به رسمیت نشناختن و مناطق واگذار شده را جزئی از خاک افغانستان قلمداد می‌کردند و همواره صحبت از الحاق دوباره این مناطق به افغانستان می‌کردند. این ادعاها در حالی بیان می‌شود که حاکمان افغانستان هیچ اقدام رسمی برای باز پس‌گیری این مناطق از پاکستان نکردند و ادعاهایشان در حد صحبت باقی مانده‌است.
پس از فوت عبدالرحمن اعتبار معاهده دیورند پایان یافت. به همین عنوان دولت هند بریتانیایی برای تمدید این قرار داد بریتانیایی خواستار گفتگوها با حبیب‌الله خان شد. حبیب‌الله در ابتدا به‌طور ضمنی این ضمانت را داد که به تمامی توافقات پدرش با دولت بریتانیایی متعهد هست اما وارد گفتگو و مذاکره نشد و معاهده‌ای امضا نشد. دولت هند بریتانیایی برای مجبور ساختن حبیب‌الله برای گفتگوها در خصوص معاهده‌ها از فرستادن مبلغ سالانه ۱۸۰۰۰۰۰ کلدار و اجازهٔ ترانزیت اسلحه نظامی به افغانستان از طریق قلمرو هندوستان ابا ورزید تا حبیب‌الله را مجبور شود سکرتر وزیر خارجه دولت هند بریتانیایی آقای لویس دبلیو دن را به کابل دعوت و معاهده‌ای که به معاهده دین – لویی شناخته می‌شود را در تاریخ ۲۱ مارس ۱۹۰۵ امضا کند.
در متن این معاهده آمده‌است:
در زمان امان‌الله خان دو معاهده به نام‌های معاهده راولپندی و معاهده صلح کابل بین افغانستان و انگلیس به امضا رسید که در هر دو معاهده، مرز دیورند به عنوان مرز رسمی میان افغانستان و هند بریتانیایی به رسمیت شناخته شده بود.
پس از جنگ سوم میان افغانستان و انگلیس که به جنگ تل معروف است معاهده‌ای به نام معاهده راولپندی میان افغانستان و انگلیس به امضا سر همیلتون گرانت به نمایندگی انگلیس و شاغاسی علی احمد خان به نمایندگی افغانستان رسید که با امضای آن برای اولین بار به‌طور دائمی و بدون در نظر گرفتن محدودیت طول حکمرانی هر امیر، مرز دیورند به عنوان مرز رسمی افغانستان با هند بریتانیایی مشخص گردید.
در دو ماده این قرارداد آمده‌است:
در ۲۲ نوامبر ۱۹۲۱ دومین معاهده میان امان‌الله خان و دولت انگلیس به امضا رسید که در نتیجه آن معاهده راولپندی منسوخ شد اما مرز دیورند را به عنوان مرز بین‌المللی افغانستان یکبار دیگر به رسمیت شناخت. محمود طرزی وزیر خارجه وقت افغانستان و هینری دابس دو نماینده دو کشور افغانستان و انگلیس بودند که این معاهده که به معاهده صلح کابل شناخته شد را امضا کردند.
در ماده دوم معاهده صلح کابل آمده‌است:
دوره ۹ ماهه حکومت حبیب‌الله کلکانی بیشتر در حال جنگ و درگیری با محمد نادر و برادرانش سپری شد و توسط آنان نیز کشته شد.
محمد نادر شاه پس از به قدرت نشستن، با بریتانیا به عنوان اولین کشور خارجی، روابط دیپلماتیک برقرار کرد و برادر خود سردار شاه ولی را به عنوان وزیر مختار و نماینده خاص به لندن فرستاد. شاه ولی پس از ورود به لندن طی یک یادداشت با آرتر هیندیرسن وزیر خارجه بریتانیا در ۶ ژوئیه ۱۹۳۰ معاهده صلح کابل که در سال ۱۹۲۱ به امضا رسیده بود را مورد تأیید قرار داد.
در ماده دوم این یادداشت آمده‌است:
محمدظاهرشاه آخرین پادشاه افغانستان بود که به مدت چهل سال بر افغانستان حکومت کرد. در دوران ایشان، رویدادهای تاریخی مهمی از جمله استقلال هند و تشکیل کشور پاکستان به وقوع پیوست. ظاهرشاه در اوایل حکومت خود ابتدا سکوت در برابر مرز دیورند را اتخاذ کرد و در اولین خط مشی خود اعلام کرد:
بعدها و در زمان صدارت محمود خان عموی ظاهرشاه و تشکیل کشور پاکستان، سکوت در خصوص مرز دیورند شکست و منازعه‌ای به نام پشتونستان که بعدها به داعیه پشتون و بلوچ بود شکل گرفت.
سردار محمدهاشم که از آغاز سلطنت نادرشاه تا سال ۱۹۴۶ صدراعظم دولت سلطنتی برادرزاده اش محمدظاهرشاه بود، در آستانه استقلال شبه قاره هند سیاستِ اغماض و سکوت در مورد دیورند اتخاذ کرد. او در سال‌های صدارت خود در سلطنت محمدظاهرشاه به سیاستِ محمد نادر شاه در مورد دیورند متعهد باقی ماند.
پس از آنکه شاه محمود به صدارت رسید، نامه‌هایی به دولت بریتانیا فرستاد و خواستار تعیین سرنوشت پشتون‌های آن طرف مرز شد، او در نامه‌های خود از بریتانیا خواسته بود:
اما دولت بریتانیا در برابر درخواست‌های شاه محمود نوشت:
و همچنین به افغانستان هشدار داده بود، پس از تحویل قدرت از حکومت هند بریتانیایی به هند و پاکستان، از هرگونه دخالت و اعمال تحریک‌آمیز خود داری کند.
کشور پاکستان نیز در نخستین روزهای تشکیل خود در برابر ادعای افغانستان اعلان کرد:
افغانستان تنها کشوری بود که به عضویت پاکستان در سازمان ملل رأی منفی داد. عبدالحسین عزیز نماینده افغانستان در سازمان ملل ابتدا در ۳۰ سپتامبر ۱۹۴۷ به عضویت پاکستان در سازمان ملل رأی منفی داد و ادعا کرد افغانستان ایالت سرحد شمال غربی را به عنوان بخشی از خاک پاکستان نمی‌پذیرد و تا زمانی‌که شرایط آزاد برای خودمختاری مردم این ایالت در پیوستن به پاکستان یا استقلال سرزمین شان مساعد نشود، افغانستان از این موقف خود دست نخواهد کشید. اما سپس نماینده مذکور در ۲۰ اکتبر ۱۹۴۷ رأی منفی خود را پس گرفت و به عضویت پاکستان در سازمان ملل رأی مثبت داد و ابراز امیدواری کرد که هر دو کشور اختلافات خود را از راه مذاکره و دیپلماتیک حل کنند.
در اواسط نوامبر ۱۹۴۷ گفتگوهایی میان افغانستان و پاکستان در خصوص منازعه دیورند در کراچی صورت گرفت. در این گفتگوها نجیب‌الله خان نماینده افغانستان هیچگاه از عدم شناسایی موافقت نامه دیورند و بازگردانی سرزمین‌های از دست رفته در این معاهده صحبت نکرد و اکثر خواسته‌ها در محور اعطای حق خود مختاری به قبایل آزاد سرحدی، ارتقای سطح مادی و معنوی زندگی پشتونها در پاکستان و نامگذاری ایالت شمال غربی به نامی که معرف هویت قومی آن‌ها باشد، خلاصه می‌شد.
با افزایش جنگ سرد میان افغانستان و پاکستان، کشور پاکستان در ۱۲ جون ۱۹۴۹ قریه مغلگی پکتیا را بمباران کردند که در اثر آن ۲۳ نفر کشته شدند. سپس شورای ملی افغانستان تمام معاهدات قبلی افغانستان به شمول توافقنامه دیورند با حکومت هند بریتانیایی را ملغی اعلان کرد.
داوود خان به شدت نسبت به عملکرد شاه محمود در خصوص منازعه دیورند که در آن زمان به منازعه پشتونستان مسمی شده بود، اعتراض و آن را ناکافی می‌دانست. در اثر فشارهای داوود خان شاه محمود از صدارت کنار گرفت و داوود در ۱۹۵۳ به صدارت رسید. در زمان او خصومت و دشمنی میان افغانستان و پاکستان به اوج خود رسیده بود و روابط سیاسی میان افغانستان و پاکستان در ۶ سپتمبر ۱۹۶۱ قطع شد و افغانستان در آستانهٔ جنگ با پاکستان قرار گرفت.
داوودخان در اواخر صدارت خود به این نتیجه رسید که با سرد بودن رابطه با پاکستان نمی‌توان به نتیجه‌ای رسید به همین دلیل به دنبال احیا روابط میان افغانستان و پاکستان از طریق تبادل سفیر و لغو انسداد مرزها مسیر گفتگوها را بار دیگر باز کرد؛ و از صدارت کناره‌گیری کرد تا یک حکومت جدید بتواند در مناسبات با پاکستان روش مناسبی را اتخاذ کند.
پس از داوود خان، محمد یوسف بیرون به صدارت رسید، در آن دوره افغانستان در خصوص منازعه دیورند سیاست سکوت و مداخله نکردن را در پیش گرفت و در سه جنگی که در پاکستان رخ داده و جنبش‌های جدایی طلب و ناسیونالیست میان بلوچها و پشتونها در پاکستان گسترش یافته بود. افغانستان از مداخله در امور پاکستان خود داری کرد و حکومت پاکستان توانست این جنبش‌ها را سرکوب کند.
پس از آنکه داوود پسر عموی خود محمد ظاهر شاه را توسط کودتا از قدرت کنار زد و نظام جمهوری را به وجود آورد در خصوص مرز دیورند دو رفتار متفاوت از خود نشان داد. در ابتدا به اعمال خود در دوران صدارت بازگشت و بازار منازعه پشتونستان به شدت داغ بود، در آن زمان افغانستان و پاکستان روابط خصمانه با هم داشتند. روابط افغانستان و پاکستان به جایی رسیده بود که دو کشور علیه یکدیگر نیروهای نظامی پرورش می‌دادند. بعدها داوود خان در رفتار خود تغییر موضع داد و در صدد دوستی و حل این موضوع برآمد. در مارس ۱۹۷۸ در سفری که به اسلام‌آباد و ملاقات با ضیاء الحق رئیس‌جمهور پاکستان داشت. در کنفرانس مطبوعاتی تودیعی در جواب سؤال که آیا در مورد مرز دیورند بحث به عمل آمده گفت: «دربارهٔ همه چیزها بحث صورت گرفت و با مرور زمان هر چیز جای مناسبش را خواهد گرفت.»
اما صحبت‌ها در همین‌جا بیشتر پیش نرفت و در کودتای ۷ ثور کشته شد.
آنچه که بین تمامی رئیس‌جمهوران افغانستان در دوران حکومت حزب دموکراتیک خلق مشترک به نظر می‌رسد، مسئله پشتونستان و به رسمیت نشناختن این مرز بود. تمامی رئیسان جمهوران افغانستان در آن دوره این مرز را به رسمیت نشناختند و در چهارچوب اصول مرامی خود، این مسئله ملی را دنبال می‌کردند. کشور شوروی نیز که رابطه نزدیکی با افغانستان در آن دوران داشت، از ادعای افغانستان در خصوص مرز دیورند حمایت می‌کرد.
در ۹ سپتامبر ۱۹۷۸ ضیاء الحق رئیس‌جمهور پاکستان برای ادامه گفتگوهایی که با داوود خان داشت، سفری به افغانستان داشت و در این سفر با نور محمد تره‌کی دیدار کرد. در این دیدار ضیاء الحق به تره‌کی پیشنهاد داده بود که اگر افغانستان موافقت کند می‌تواند کنترل مرزهای مشترک را بر عهده بگیرد. در جواب آن نور محمد تره‌کی بیان کرد که مرز دیورند یک خط استعماری و تحمیلی هست که در هنگام تجزیه هند و تشکیل دولت نو بنیاد پاکستان به خلق پشتونخوا و بلوچستان حق تعیین سرنوشت داده نشده. ضیاء الحق با دادن این پاسخ صریح متوجه شد که نمی‌تواند با رهبران حزب دموکراتیک خلق افغانستان به نتیجه برسد و به پاکستان بازگشت.
امین شخصیتی بود که با تحریک مسائل قومی و نژادی برای رسیدن به اهداف خود استفاده می‌کرد. به همین دلیل در ابتدا همانند تره‌کی در خصوص مسئله پشتونستان و مرز دیورند برخورد می‌کرد. اما بعدها با به هم خوردن رابطه او با شوروی سعی بر نزدیکی رابطه با غرب و حل مشکلات میان افغانستان و پاکستان برآمد. در زمانی که قدرت را در دست داشت، وزیر خارجه افغانستان آقای شاه ولی در دیداری که با معاون وزیر خارجه آن دوره آمریکا آقای نیوسام داشت به ایشان خبر داده که ضیاء الحق رئیس‌جمهور پاکستان و آقا شاهی رئیس دولت و وزیر خارجه پاکستان به افغانستان دعوت شده و حکومت افغانستان می‌خواهد اختلافات خود را با پاکستان رفع کند. این دیدار هیچگاه اتفاق نیفتاد و امین توسط نیروهای شوروی کشته شد.
ببرک کارمل یکی از اشخاصی بود که همواره مخالف به رسمیت شناختن مرز دیورند بود و آن را مرز تحمیلی انگلیس می‌دانست. کارمل از دورانی که تازه‌وارد فضای سیاسی شده و نماینده پارلمان بود در خصوص مسئله مرز دیورند در روزنامه پرچم نوشته بود:
همچنین هنگامی که رئیس‌جمهور افغانستان بود در تاریخ ۸ سنبله ۱۳۶۳ در خصوص مسئله دیورند بیان داشت:
کارمل در زمانی که در قدرت بود از گروه‌های ضد ضیاءالحق رئیس‌جمهور وقت پاکستان حمایت می‌کرد. یکی از این گروه‌ها، گروه ذوالفقار بود که دو پسر ذوالفقار علی بوتو صدراعظم اسبق پاکستان به نام‌های مرتضی و شهنواز بود. آن‌ها می‌خواستند علیه ضیاءالحق اقدام کنند. این افراد توسط دولت افغانستان و شوروی حمایت و آموزش داده می‌شد که بعدها با فوت شهنواز در سال ۱۹۸۵ در شهر کان فرانسه این گروه از هم پاشید.
بیشتر دوره حکومت کارمل به جنگ با مجاهدین گذشت و او نیز نتوانست به مسئله دیورند پایان ببخشد.
هنگامی که نجیب الله در قدرت بود در تاریخ ۱۴ آوریل ۱۹۸۸ توافق‌نامه ژنو
میان افغانستان و پاکستان به امضا رسید. نماینده افغانستان عبدالوکیل وزیر خارجه وقت افغانستان و از طرف پاکستان نیز وزیر خارجه پاکستان زین نورانی بود. در این توافق‌نامه آمده بود که دو کشور در امور داخلی هم مداخله نکنند و مرز دیورند به عنوان مرز رسمی میان افغانستان و پاکستان را قبول کنند. اما بعدها ضیاء الحق رئیس‌جمهور پاکستان اعلام کرد که مجاهدین افغانستان تا سقوط حکومت حزب دموکراتیک خلق از جنگ دست نمی‌کشند. این ادعای ضیاء الحق نقض توافق‌نامه امضا شده بود تا آن که نجیب الله حکومت را به مجاهدین واگذار کرد.
بسیاری از مردم از جمله مردم پکتیا اعتقاد دارند که نجیب الله بخاطر مرز دیورند کشته شده‌است.
هرچند در دوران حکومت مجاهدین و ریاست جمهوری صبغت الله مجددی و برهان الدین ربانی مسئله مرز دیورند به فراموشی سپرده شده بود، پاکستان با استفاده از مجاهدین باعث سرنگونی حکومت نجیب شده بود، انچنان که طرح‌ریزی حکومت مجاهدین در پاکستان انجام شده بود.
پس از آنکه طالبان توانستند حکومت را بدست بگیرند، پاکستان سه بار خواستار به رسمیت شناختن مرز دیورند از طرف دولت افغانستان شد.
در هر سه بار، درخواست دولت پاکستان توسط طالبان رد می‌شود.
حامد کرزی در دورانی که رئیس‌جمهور افغانستان بود بارها اعلام کرد که مرز دیورند را به رسمیت نمی‌شناسد و خواهان بحث و گفتگو با پاکستان برای حل این مسئله بود.
در دوره حامد کرزی به تمامی ادارات دولتی دستور داده شده بود که به جای کاربرد کلمات سرحد یا مرز از کلمه «خط دیورند» استفاده کنند.
هرچند حامد کرزی بارها اعلام کرد که مرز دیورند را به رسمیت نمی‌شناسد اما در سال ۲۰۰۹ توافقی میان حکومت حامد کرزی و پاکستان به امضا رسید که در آن معاهده به‌طور ضمنی همواره مرز دیورند را به عنوان مرز بین‌المللی میان افغانستان و پاکستان را به رسمیت شناخته‌است.
در کنفرانس سوم منطقه‌ای همکاری‌های اقتصادی در رابطه با افغانستان، در سال ۲۰۰۹، هیئت افغانی توافق کرد که بر روی یک مکانیسم مدیریت مدرن مرز دیورند به منظور ارتقاء امنیت و توسعه کار کند. در ارتباط با جنجال‌های مرتبط با مرز و عبور شورشیان از مرز، موضع و اقدامات افغانستان به‌طور ضمنی همواره مرز دیورند را به عنوان مرز بین‌المللی میان افغانستان و پاکستان تأیید کرده‌است.
هرچند توافق‌نامه فوق توسط دولت افغانستان به امضا رسید اما در۱۲ ثور ۱۳۹۲ هنگامی که نیروهای پاکستانی در حال ساخت دروازه‌ای در مرز گوشته در ولایت ننگرهار بودند، نیروهای افغانستانی وارد جنگ با نیروهای پاکستانی شدند و دروازه را از بین بردند.
اشرف غنی هنگامی که قدرت را در دست گرفته‌است سیاست سکوت در خصوص مسئله دیورند را پیش گرفت. مسئله دیورند را از صلاحیت‌های جرگهٔ بزرگ و خارج از اختیارات رئیس‌جمهوری اعلام کرد و برخلاف شایعاتی که به وجود آمده بود اعلان کرد که گفتگوهایی با پاکستان در خصوص مرز دیورند نداشته‌است. در یک توافقی بین محمد اشرف غنی رئیس‌جمهور افغانستان با صدراعظم پاکستان شاهد خاقان عباسی در ۱۶ حمل ۱۳۹۷ به امضا رسید، در ماده پنجم آن دو کشور متعهد شدند تا از نقض حریم فضایی و ارضی همدیگر اجتناب کنند که به نوعی به رسمیت شناختن مرزهای دو کشور محسوب می‌شود.
در ماه حمل (فروردین) سال ۱۳۹۶ خبری از رسانه دی نیوز پاکستان به نقل از یکی از نمایندگان پارلمان پاکستان مبنی بر اینکه عبدالله عبدالله مرز دیورند را به رسمیت شناخته جنجال‌های فراوانی در افغانستان به وجود آمد. هرچند این خبر توسط رئیس اجرائیه به عنوان «دروغ محض» یاد شد و آن را رد کرد اما از جنجال‌ها فروکش نکرد.
مدتی بعد عبداللطیف پدرام عضو پارلمان افغانستان در همایش سالانه حزب خود صحبت از این کرد که مرز دیورند را به رسمیت می‌شناسد و دولت افغانستان بارها و طی معاهده‌های گوناگون این مرز را به رسمیت شناخته‌است. بعدها نیز در مصاحبه‌های خود اعلام کرد که دولت اشرف غنی در کنفرانس لندن در سال ۲۰۱۲ مرز دیورند را به رسمیت شناخته و افغانستان نمی‌تواند ادعایی بر سرزمین‌های از دست رفته داشته باشد.
این صحبت‌های پدرام خشم نمایندگان پشتو زبان پارلمان را برانگیخت و آن‌ها پدرام را تهدید به سنگسار و مرگ کردند.
برخلاف ادعاهای مطرح شده مبنی بر اینکه معاهده دیورند صد ساله می‌باشد، این معاهده فقط در طول حیات عبدالرحمن خان معتبر بوده و در هفت ماده معاهده معاهده دیورند هیچ اشاره‌ای به صد ساله بودن این معاهده ندارد. اما آنچه که مرز را رسمیت بخشید، امضای پادشاهان و حاکمان بعد از عبدالرحمن خان از جمله امان‌الله خان و به رسمیت شناختن آنان بود.
اکنون بجز هند، تمامی کشورهای دنیا مرز دیورند را به عنوان مرز رسمی میان افغانستان و پاکستان می‌شناسند و در نقشه‌های خود مرز دیورند را به عنوان مرز رسمی ثبت کرده‌اند.
کشور هند به دلیل رابطه سردی که با پاکستان دارد همواره از افغانستان و مخصوصاً مسئله مرز دیورند حمایت می‌کند.
کشور ایالات متحده آمریکا در خصوص مسئله دیورند از پاکستان حمایت کرده و از افغانستان همواره خواسته تا به مسئله دیورند پایان ببخشید. همچنین دولت آمریکا در سال ۱۹۴۹ از ارجاع این منازعه به سازمان ملل متحد که از سوی افغانستان ارائه شده بود، جلوگیری به‌عمل آورد. در زمان داوودخان کشور آمریکا حمایت خود را از دولت او مشروط به رسمیت شناختن مرز دیورند ساخت.
در ۶ مارس ۱۹۵۶ در یک پیمان نظامی به نام سازمان دفاعی و نظامی سنتو که متشکل از کشورهای آمریکا، پاکستان، ترکیه، انگلیس، ایران بود، مرز دیورند را به عنوان مرز رسمی میان افغانستان و پاکستان اعلان کرد.
در شهریور ماه ۱۳۹۶ «برد شرمن» سناتور دموکرات آمریکایی از واشینگتن خواست تا با در نظر گرفتن نگرانی اسلام‌آباد در مورد مرز دیورند کمک‌های آمریکا به افغانستان را در به رسمیت شناختن مرز دیورند مشروط سازد.
در زمان حکومت پهلوی در ایران، کشور ایران رابطه نزدیکی با انگلیس و آمریکا داشت و در اکثر مسائل خارجی هم نظر با آنان بود به همین دلیل با حمایت از کشور پاکستان همواره سعی داشت از نفوذ شوروی در منطقه جلوگیری کند. علاوه بر آن در زمان ظاهرشاه هنگامی که داعیهٔ پشتون و بلوچ مطرح شد، دولت ایران از ترس اینکه با گسترش این داعیه بلوچهای ایران را تشویق به تجزیه طلبی کند مرز دیورند را به رسمیت می‌شناخت. پس از سقوط حکومت پهلوی و روی کار آمدن جمهوری اسلامی در ایران موضع شان در خصوص به رسمیت شناخته شدن مرز دیورند همانند دوره پهلوی ثابت ماند.
سفیر انگلیس در کابل گفت که مرز دیورند از سوی کشورش و جامعه جهانی به عنوان مرز رسمی میان افغانستان و پاکستان شناخته می‌شود. این اظهارات واکنش‌های تندی را در افغانستان به دنبال داشته و بسیاری‌ها آن را مداخله جویانه خوانده‌اند از جمله رئیس مجلس سنای افغانستان که گفت: اظهارات سفیر انگلیس در کابل در مورد خط دیورند از سوی مردم افغانستان محکوم است.
سازمان ملل مرز دیورند را به عنوان مرز سرحدی میان افغانستان و پاکستان به رسمیت می‌شناسد.
بسیاری از رهبران پشتو زبان در پاکستان کشور پاکستان را به عنوان کشور خود بیان می‌کنند، عده دیگری از رهبران پشتو زبان نیز که خواستار تجزیه طلبی از پاکستان و تشکیل کشور پشتونستان بودند، هیچگاه به دنبال الحاق با کشور افغانستان نبودند. صدها تن از افراد و عناصر فعالِ جامعهٔ پشتون آن‌سوی دیورند در جرگهٔ بنو در ۲۱ جون ۱۹۴۷ خواستار ایجاد کشور مستقل گردیدند. اما در این جرگه، از طرح و اندیشهٔ الحاق به افغانستان صدایی برنخاست.
دولت نواز شریف در سال ۲۰۱۷ مجموعه‌ای از پیشنهادها در زمینه ادغام مناطق قبیله‌ای با بقیه کشور را تصویب کرد که در نتیجه آن خود مختاری این مناطق سلب و قوانین پاکستان جایگزین قوانین سنتی آن مناطق می‌گردد. رهبران پشتو زبان از این اقدام دولت استقبال و حمایت کردند.
در ماه حمل (فروردین) ۱۳۹۶، مقامات پاکستانی اعلام کردند که تمامی ۲۴۰۰ کیلومتر مرز دیورند را حصار کشی کرده و مجموعاً ۳۳۸ پُست امنیتی و برج نظارتی در امتداد مرز میان افغانستان و پاکستان احداث خواهند کرد. دولت پاکستان بخش اول این حصارکشی را که به طول۴۸۲ کیلومتر می‌شد را در ۹ جدی/دی ۱۳۹۷ در منطقه خیبرپشتون‌خواه تکمیل کرد.
جُنگ اصفهان که آن را حلقه اصفهان نیز می‌نامند، یک حلقه ادبی است که در آغاز دهه ۱۳۴۰ (خورشیدی) توسط تعدادی نویسنده جوان و نو اندیش در اصفهان پایه‌گذاری شد.
اوایل دههٔ ۴۰ خورشیدی هوشنگ گلشیری و همفکرانش برای طرح دیدگاه‌های تازه خود در مقابل جریانات ادبی و سنت گرای انجمن شعر صائب در اصفهان سلسله جلساتی را تشکیل دادند که بعدها جنگ اصفهان نام گرفت. اولین جلسات در کنار قبر صائب برگزار شد. از دل همین جلسات بود که نویسندگان و نظریه پردازان ادبی دهه چهل و پنجاه شمسی در ایران بیرون آمدند.
مجله جنگ اصفهان، شمارهُ اول، ۱۳۴۴ محصول همین دوره‌است. هستهُ اصلی اصحاب جنگ به ترتیب الفبا اینها بودند: محمد حقوقی، اورنگ خضرایی، روشن رامی، رستمیان، جلیل دوستخواه، محمد کلباسی، هوشنگ گلشیری و احمد گلشیری.
از شمارهُ دوم ابوالحسن نجفی، احمد میر علایی، ضیاء موحد و بعدتر تعدادی از نویسندگان و شاعران جوان به حلقهُ همکاران پیوستند. جنگ اصفهان که این جمع را به عنوان قطبی در ادب معاصر شناساند کمابیش با همین ترکیب تا سال ۱۳۶۰ در یازده شماره منتشر شد.
بهرام صادقی، امیرحسین افراسیابی، محمود نیکبخت، احمد اخوت، رضا فرخفال، محمد کلباسی، مجید نفیسی و یونس تراکمه از دیگر یاران جنگ اصفهان بودند.
برخی از بهترین آثار ادبیات معاصر ایران اولین بار در این جلسات خوانده و نقد شدند. "ملکوت" نوشته بهرام صادقی و "شازده احتجاب" نوشته هوشنگ گلشیری از این جمله‌اند. به گفته محمد حقوقی از اعضای اصلی جنگ اصفهان: فصلنامه زنده رود ادامه منطقی جنگ اصفهان می‌باشد.
ملکوت می‌تواند به موارد زیر اشاره داشته باشد:
سروآباد شهری در بخش مرکزی شهرستان سروآباد استان کردستان ایران است.
از روستاهای مهم این شهرستان می‌توان به روستای تاریخی اورامان تخت و روستای بزرگ دزلی اشاره کرد.
از روستاهای این منطقه می‌توان از گرگه ای (ابراهیم‌آباد)، دورو، تفلی، ژاورو، ژریژه، دل ودلمرز نام برد.
در سَروآباد، زبان کردی به عنوان زبان مادری و زبان فارسی به عنوان زبان آموزش و مکاتبات رسمی، توسط اهالی شهرستان مورد استفاده قرار می‌گیرد.
زبان اکثریت مردم در سروآباد کردی میانی است و برخی هم به کردی هورامی تکلم می کنند.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱٤٠٠ جمعیت این شهر ٩٢٠٠ نفر (٢٤٩٩ خانوار) بوده‌است.
مدرن تاکینگ (به انگلیسی: Modern Talking) یک گروه موسیقی دونفره آلمانی تشکیل شده از خواننده توماس آندرس و تنظیم کننده، ترانه‌سرا و تهیه‌کننده دیتر بولن با مشارکت لوئیس رودریگس بود. از این گروه به عنوان موفق‌ترین گروه پاپ دونفره آلمان یاد شده‌است. این گروه تعدادی تک‌آهنگ موفق و مورد توجه داشته‌اند که در بسیاری از کشورها در بین ۵ آهنگ برتر قرار گرفته‌اند. برخی از محبوب‌ترین و مشهورترین تک‌آهنگ‌ها عبارتند از: تو قلب منی، تو روح منی، اگر بخواهی میتوانی برنده می‌شوی، شری، شری لیدی، برادر لویی، آتلانتیس بانگ می‌زند (درخواست کمک برای عشق) و کادیلاک جرونیمو.
اعضای مدرن تاکینگ از سال ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۷ با هم کار کردند و سپس از هم جدا شدند. در سال ۱۹۹۸، آن‌ها دوباره به هم پیوستند و با بازگشتی موفق، از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۳ به ضبط و پخش مجدد موسیقی پرداختند. این گروه، مجدداً آهنگ‌هایی را منتشر کرد که دوباره وارد فهرست ده آهنگ برتر در آلمان و سایر کشورها شدند. یکی از این ترانه‌ها نسخه مجدداً ضبط شده قلب منی، روح منی بود. پس از دومین و آخرین جدایی این گروه دونفره در سال ۲۰۰۳، فروش جهانی مجموع تک‌آهنگ‌ها و آلبوم‌های آن‌ها به ۱۲۰ میلیون نسخه رسید.
برای اولین بار در اواخر سال ۱۹۸۴ شکل گرفت، آنها به‌طور غیرمنتظره ای در اوایل سال ۱۹۸۵ با "تو قلب من، تو روح من" هستید، که با آنها ده مقام برتر را در سی و پنج کشور از جمله کشور خود که در آن جای گرفتند، محبوب شدند و به مدت شش هفته متوالی در صدر قرار گرفت، این ترانه سرانجام به فروش هشت میلیون نسخه در سراسر جهان رسید. این آهنگ پس از آن با شماره یکی دیگر به نام "You Can Win If You Want" دنبال شد که در اواسط سال ۱۹۸۵ از اولین آلبوم The 1st Album منتشر شد. این آلبوم با فروش بیش از ۵۰۰۰۰۰ دستگاه در آلمان به پلاتین مجوز داده شد.
بلافاصله پس از دومین ترانه موفق، Modern Talking تک آهنگ "Cheri , Cheri Lady" را منتشر کرد که همچنین به سرعت صعود کرد و در صدر جدولهای آلمان غربی، سوئیس، اتریش و نروژ صعود کرد، در همین حال با ورود به ده کشور برتر در سوئد و هلند نیز قرار گرفت. این ترانه که تنها آهنگ منتشر شده از آلبوم دوم خود یعنی Let's Talk About Love بود، توانست با فروش بیش از ۵۰۰۰۰۰ آلبوم را به وضعیت پلاتین در آلمان غربی سوق دهد. این موفقیت با دو تک آهنگ دیگر شماره یک برادر لویی و آتلانتیس بانگ می‌زند (درخواست کمک برای عشق) هر دو از آلبوم سوم آمادهٔ عشق‌ورزی ادامه یافت. این دوتایی همچنین با ششمین آهنگ سینمایی کادیلاک جرونیمو آلبوم چهارم "وسط هیچ جا و "جت هواپیما از پنجمین آلبوم خود "رمانتیک جنگجوهاً بلند شد.
به دلیل آلبوم ششم دریافت نشده آنها، بولن پایان مصاحبه را هنگام مصاحبه اعلام کرد، در حالی که اندرس در لس آنجلس بود. این مسبب خصومت‌های بیشتر بین این دو شد که حتی در کنار هم بودن، رابطه ای اغوا کننده و نزاع داشته‌اند. به گفته بولن، دلیل اصلی شکستن این گروه، همسر سابق آندرس، نورا بود که از مصاحبه شوهرش توسط خبرنگاران زن امتناع ورزید، و دائماً خواهان تغییر عظیمی در نمایش، فیلم یا ضبط شده بود، واقعیتی که اندرس بعدها در زندگی‌نامه خود پذیرفت. پس از یک تماس تلفنی نهایی که طی آن هر دو مرد به شدت به یکدیگر توهین کردند، آنها بیش از ۱۰ سال از صحبت با یکدیگر امتناع ورزیدند.
در این دوره، مدرن تاکینگ در اروپا، آسیا، آمریکای جنوبی، خاورمیانه و به ویژه در ایران موفقیت‌آمیز بود. در انگلستان، آنها فقط با یک بار با آهنگ «برادر لویی» وارد پنج گروه برتر شدند. آنها تقریباً در آمریکای شمالی ناشناخته بودند و هرگز در جدول پرفروشهای ایالات متحده ظاهر نمی‌شدند. آنها هر سال بین سالهای ۱۹۸۵ و ۱۹۸۷ دو آلبوم منتشر می‌کردند، ضمن اینکه تک آهنگ‌های خود را در تلویزیون‌های سراسر اروپا نیز تبلیغ می‌کردند و سرانجام در مدت سه سال شصت و پنج میلیون رکورد به فروش می‌رساندند.
به ویژه قابل توجه است که این گروه، اولین گروه بلوک غرب در جنگ سرد بود که به عنوان بخشی از اصلاحات میخاییل گورباچف در گلاسنوست در سال ۱۹۸۶ اجازه داد رسماً سوابق خود را در اتحاد جماهیر شوروی بفروشند. آنها مستقیماً از ایالات متحده و انگلستان نیامده اند و همچنین به دلیل غیر سیاسی بودن اشعار آنها. در نتیجه، آنها هنوز هم یک بیس طرفداری بزرگ را در اروپای شرقی حفظ می‌کنند.
بین سال‌های ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۸
بلافاصله پس از جدایی در اواسط سال ۱۹۸۷، بولن پروژه خود را با نام سیستم آبی تشکیل داد و از چندین موقعیت بلند نمودار بهره‌مند شد، با آهنگ‌هایی مانند "ببخشید سارا کوچولو"، "تخت من بسیار بزرگ است"، "زیر پوست من"، " Love Suite "," Laila "و" Déjà vu ". در همین حال، آندرس به تنهایی رفت و تحت عنوان مدرن تاکینگ در چندین قاره تا آغاز سال ۱۹۸۹، هنگامی که او شروع به ضبط برخی از مطالب جدید پاپ مانند خود در LA و لندن، و همچنین در کشور مادری خود کرد. آندرس پنج آلبوم انفرادی را به زبان‌های انگلیسی، متفاوت، زمزمه، پایین در هنگام غروب، هنگامی که دوباره تو را می‌بینم و سوول، ضبط کردم، و یکی از آلبوم‌های او نیز در بارسوس دی کریستال اسپانیایی ضبط شد. وی در کشورهای خارجی موفق تر از کشور خود بود، اما در آلمان نیز به چند ترانه موفق رسید. علی‌رغم همه نزاع‌ها و اختلافاتی که در گذشته بولن و اندرس بین خودشان تجربه کرده بودند، پس از بازگشت آندرس به کوبلنز، آلمان در سال ۱۹۹۴، دوباره ارتباط برقرار کردند.
۱۹۹۸ تا ۲۰۰۳: اتحاد مجدد
در آغاز سال ۱۹۹۸، این دوتایی دوباره به هم پیوستند و اولین اجرای خود را در ماه مارس با هم در برنامه تلویزیونی آلمان Wetten , dass .. ؟ آنها نسخه ای دوباره بسته‌بندی شده از تک آهنگ ۱۹۸۴ خود "You You My Heart, You Soul My روح '۹۸" را منتشر کردند که شامل اریک سینگلتون در آوازهای رپ است. اولین آلبوم بازگشتی آنها به عقب، که شامل چهار آهنگ جدید، و همچنین کلیه بازدیدهای قبلی با استفاده از تکنیک‌های مدرن بود، به مدت پنج هفته متوالی در آلمان شماره یک ماند و توانست در پانزده کشور در صدر جدول قرار بگیرد. سرانجام تنها سه میلیون نسخه در اروپا به فروش رسید. آن دوبرابر در آن سال جایزه بهترین گروه آلمانی فروش در جوایز جهانی موسیقی را از آن خود کرد. آلبوم پیگیری Alone نیز مستقیماً در آلمان به شماره یک رفت و در جاهای دیگر بسیار موفق بود. این آلبوم موفق به فروش بیش از یک میلیون واحد تنها در اروپا شد.
بولن و اندرس از الگوی مدرن تاکینگ در دهه ۱۹۸۰ پیروی کردند و تصمیم گرفتند مانند هر گذشته دو ترانه را از هر آلبوم منتشر کنند. مجموعه ای از تک آهنگ‌ها و چهار آلبوم دیگر مانند Year of the Dragon, America, Victory and Universe دنبال شدند. پس از رسیدن به نقطه‌ای که قبلاً بیش از ۴۰۰ جایزه طلا و پلاتین در سراسر جهان جمع کرده بود، بولن و اندرس تصمیم گرفتند که در سال ۲۰۰۳ دوباره قبل از انتشار یک مجموعه برتر دیگر، دوباره جدا شوند. به نظر می‌رسد که جدایی دوم عمدتاً ناشی از تصویر منفی آندرس توسط بولن است که در زندگی‌نامه خود منتشر شده‌است. در طول همه اختلافات که در نهایت این زوج را به شکست آن سوق داد، بولن درگیر در Deutschland sucht den Superstar (DSDS)، نسخه آلمانی پاپ بت انگلستان بود. این آلبوم تلفیقی در سال ۲۰۰۳ با عنوان آلبوم نهایی منتشر شد که شامل همه تک آهنگ‌های دوبله شد. توماس آندرس بلافاصله پس از پایان مدرن تاکینگ، فعالیت انفرادی دیگری را آغاز کرد، در حالی که بولن اکنون بیشتر وقت خود را به کشف استعدادهای جدید اختصاص داده بود، به ویژه مواردی که او در DSDS کشف کرد.
در سال ۱۹۸۴، بولن تک آهنگ «گرانبهای الماس کوچک» (توسط فاکس فاکس) را القا کرد و به عنوان الهام بخش او از استفاده از گروه کر سرخپوشان بود. مجموعه آوازی استودیوی Rolf Köhler , Michael Scholz , Detlef Wiedeke و (در آلبوم‌های اولیه)) Birger Corleis علاوه بر بولن و آندرس، گروه کر بلند را از ویژگی‌های Modern Talking تولید کرد. کوهلر، شولز و ویدکه بعداً با بولن در سیستم آبی کار کردند، پیش از این که با توماس ویدرات با ترانه‌سرا همراه شوند تا سیستم‌هایی با رنگ آبی را تشکیل دهند. کوهلر، شولز و ویدکه هرگز به آلبوم‌های Modern Talking اعتبار نیاوردند و سرانجام به دادگاه رسیدند. آنها از دادگاه خارج شدند و بولن برای انتشار نسخه بعدی وی (وسواس، توسط سیستم آبی) یک نت آستینی منتشر کرد، و سهم این سه نفر را تصدیق کرد.
تأثیرات بیشتر شامل موسیقی شلاجر به زبان آلمانی، دیسکو پاپ (زنبور عسل) و ترانه‌های عاشقانه انگلیسی زبان با ایتالیایی و فرانسوی است، مانند "I Like Chopin" از Gazebo. پس از اتحاد مجدد سال ۱۹۹۸، بولن Eurodance و همچنین تصنیف MOR به سبک آمریکایی تولید کرد.
دیتر بوهلن همچنین در حالی که هنوز در گفتگوی مدرن است، برای دیگر هنرمندان آهنگسازی کرد، مانند کریس نورمن و اسموکی، که آهنگ او "بانوی نیمه شب" (۱۹۸۶) محبوب‌ترین ترکیب بولن است. او همچنین آهنگ‌های زیادی از C.C.Catch را سروده‌است. برخی از ترانه‌های انگلیسی بوهن مانند "تو قلب من، تو روح من هستی" نیز با متن آهنگ آلمانی توسط مری Roos ضبط شد، با استفاده از همان آهنگ‌های پخش. هنگامی که Modern Talking در سال ۱۹۸۷ تقسیم شد، تعدادی آهنگ برای آخرین آلبوم دوباره تنظیم شد و سپس توسط اولین سیستم آلبوم بولن توسط Blue System به اولین آلبوم انفرادی بولن منتقل شد. آلبوم ششم Modern Talking تقریباً همزمان با اولین تک آهنگ از سیستم آبی، "ببخشید سارا کوچک" منتشر شد، جایی که بولن با آهنگ "در ۱۰۰ سال" آهنگ جدید "Modern Talking" در نمودارها رقابت کرد.
فروش جهانی مدرن تاکینگ، پس از جدایی دوم و پایانی آن‌ها در سال ۲۰۰۳، به ۱۲۰ میلیون تک آهنگ و آلبوم رسیده بود که آنها را به پرفروش‌ترین گروه موسیقی آلمانی در تاریخ تبدیل کرد.
در سال ۲۰۰۶، بولن هنگامی که به عقب نواخته شد، در آهنگ خود "Bizarre Bizarre" پیام مخفی گنجانید: "هرگز به گفتگوی مدرن پایان نمی‌یابد". پاسخ بولن: "منظور من این بود که بگویم موسیقی مدرن گفتگو برای همیشه زنده خواهد ماند." آندرس آهنگهای مدرن تاکینگ را در رپرتوار خود نگه داشته و ترانه‌هایی را به همین ترتیب برای سوابق انفرادی خود ("دختر مستقل") تولید کرده‌است. در سال ۲۰۰۶، او آلبوم آهنگ‌های Forever of swing و جاز آهنگ‌های محبوب تولید کرد (از جمله اولین ضربه مدرن تاکینگ). بولن از منظر خود دو کتاب زندگینامه دربارهٔ تاریخ مدرن گفتگوی نگاشته‌است. کتاب اول در آلمان یک میلیون نسخه فروخت. [نیاز به استناد] این دنباله به دلیل ناعادلانه بودن وی نسبت به افرادی که با آنها کار کرده بود به شدت مورد انتقاد قرار گرفت. در نتیجه، بولن یک سال تا سال ۲۰۰۶ از عموم مردم عقب‌نشینی کرد، وقتی گفت که پشیمان است که کتاب دوم را بیرون آورده‌است. آندرس تنها اتهامی بود که علیه بوهن وارد کرد و خواستار اصلاح بخش‌هایی از کتاب شد. فرانک فاریان نیز از اثر ادبیات بولن عصبانی شد و کتابی را منتشر کرد که در آن سعی کرد بولن را به عنوان کلاهبرداری در معرض نمایش قرار دهد. کتاب اول بولن اساس یک فیلم کمدی انیمیشن به نام Dieter: Der Film بود. موسیقی متن این فیلم حاوی آهنگ قبلاً منتشر نشده مدرن تاکینگ "تیراندازی از ستاره" است که برای آلبوم Universe نوشته شده بود.
منتقدین موسیقی در مورد مدرن تاکینگ غیرقابل تحقق بودند و به دلیل موسیقی و عملکردشان تقریباً بد به گروه می‌دادند. گرچه تشخیص جذابیت و تولید حرفه ای ترانه‌ها، نبود اصالت توسط نمایندگان انگلیس از این ژانرهای موسیقی مانند Pet Shop Boys یا Erasure مورد انتقاد قرار گرفت. به ویژه، این انتقاد شد که بسیاری از آهنگهای آنها کاملاً مشابه به نظر می‌رسند. واقعیتی که بولن نیز در سال ۱۹۸۹ به صراحت در Der Spiegel پذیرفت:
«من انکار نمی‌کنم که همه آهنگهای مدرن تاکینگ بسیار شبیه به هم بنظر برسند. ما همیشه این آهنگ‌ها را از LPهای ما به عنوان یک آهنگ جدا کرده‌ایم که هرچه بیشتر شبیه به پیشینیان است.»
مدرن تاکینگ را به جرأت می‌توان از اولین گروه‌های غربی دانست که بعد از تشکیل حکومت انقلاب اسلامی ایران از سال ۱۹۷۹ به بعد، وارد ایران شد و از محبوبیت‌های بسیاری نزد جوانان بهره برد و پوسترهای آنان در همه‌جای ایران خریدار داشت.
در سال ۲۰۰۶ بوهلن در آهنگی به نام «Bizarre Bizarre» پیامی به صورت وارونه قرار داد که در آن گفته بود:
«There will never be an end to Modern Talking»
«ما نمی‌خواهیم به کار مدرن تاکینگ پایان بدهیم!»
بعد از روشن شدن این موضوع دیتر در مصاحبه‌ای اعلام کرد:
«He meant to say that music of Modern talking will live forever»
«منظور این بوده که مدرن تاکینگ برای همیشه زنده خواهد بود!»
در سال ۲۰۱۴ توماس آندرس در یک برنامه تلویزیون اعلام کرد که با دیتر آشتی کرده وی در پاسخ به سؤال مجری برنامه که پرسید این یعنی بازگشت مدرن تاکینگ، پاسخ داد ما فقط آشتی کردیم و دیگر دشمن نیستیم ولی هنوز برای هیچ کاری تصمیم نگرفتیم البته امکان دارد در آینده برنامه مشترکی داشته باشیم ضمناً مهر ماه ۹۳ سی امین سالگرد تأسیس این گروه در آلمان و کشورهای مختلف جشن گرفته شد و آلبومی از بهترین آثار این گروه به‌طور رسمی منتشر شد ولی هواداران مدرن هنوز منتظر خبر بازگشت مدرن و دیدن اسطور ه‌های خود کنار هم هستند همچنین وب سایت مدیا مس که از مراجع تخصصی انتشار اخبار هنر مندان هست تقریباً از اوایل سال ۲۰۱۴ خبر بازگشت مدرن در ۲۰۱۵ و کار دیتر و توماس بر روی یک آلبوم به صورت مخفیانه را داد خبری که هر روز هم توسط این سایت آپدیت می‌شود.
فروش کل تمامی آلبوم‌های مدرن تاکینگ طبق گفته شرکت Sony BMG در جهان صرف‌نظر از کپی‌های غیرقانونی بیش از ۱۲۰٬۰۰۰٬۰۰۰ نسخه است و بر اساس آمار همین کمپانی بزرگ در ژون سال ۲۰۰۳ پروژه عظیم مدرن تاکینگ پر فروش‌ترین گروه در تاریخ موسیقی آلمان شد حتی بیشتر از فرانک فاریان در پروژه‌ای نظیر بانی ام و گروه‌های دیگری مانند ساندرا کرتو، اسکورپیونز و گروه هوی متال آلمانی‌زبان بزرگی به نام رامشتاین.
2017 back for gold
حمام شهر قدیمی حریره (جزیره کیش) واقع در بخش کیش شهرستان بندر لنگه استان هرمزگان و از نقاط دیدنی استان هرمزگان در جنوب ایران است.