moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
محیط‌بان و جنگل‌بان هر دو حافظ عرصه‌های طبیعی هستند و در حوزهٔ جنگل شرح وظایف مشابهی دارند، ولی هرکدام مربوط به یگان حفاظت سازمان‌هایی جدا از هم هستند و محیط‌بانان گستردگی وظایف بیشتری نسبت به جنگل‌بانان دارند.
ایوان رومیرو کوردوبا سپالودا (Ivan Romiro Cordoba Sepulveda) متولد ۱۱ آگوست ۱۹۷۶ بازیکن سابق فوتبال اهل کلمبیا است.این بازیکن در زمان حضورش در اینتر مدافعی چند منظوره بود که بلندترین پرش ها را طول بازی از خود ثبت میکرد و همچنین دارای قدرت بدنی باورنکردنی بود که ترس را به دل مهاجمان حریف می انداخت. ازاین رو از او بعنوان یکی از بهترین مدافعان دهه 2000 از او یاد میشود.
او فوتبال خود را از تیم دپورتیوو ریونگرو آغاز کرد و پس از دو سال و انجام ۴۲ بازی و یک گل زده به اتلتیکو ناسیونال پیوست و پس از درخشش در این تیم در فصل ۹۸-۹۷ با انجام ۷۳ بازی و یک گل زده به تیم آرژانتینی سن لورنزو پیوست و با درخشش در این تیم مورد توجه باشگاههای اروپایی قرار گرفت. دو باشگاه بزرگ اینترمیلان ایتالیا و رئال مادرید، اسپانیا خواهان جذب او بودند در آن سالها تیم ایتالیایی زیر سایه ی رقیب همشهری میلان و یوونتوس قرار داشت به همین دلیل تصور بر این بود که که ایوان کوردوبا راهی اسپانیا خواهد شد ولی او در سال ۱۹۹۹ با مبلغ ۱۶ میلیون یورو به اینتر پیوست. شرایط تا سال ٢٠٠۶برای اینتر و کوردوبا همانگونه که انتظار بود پیشرفت. اما بعد از پرونده کالچوپولی پادشاهی اینتر در فوتبال ایتالیا آغاز شد و ایوان کوردوبا با اینتر به تمامی جامهای داخلی و اروپایی و جهانی دست یافت. کوردوبا میگوید رد پیشنهاد پر افتخار ترین باشگاه دنیا منطقی نبود ولی من به موفقیت اینتر ایمان داشتم.،، ایوان کوردوبا مدافع وسطی مستحکم بودکه در کنار سرعت خوب زمان بندی دقیقی داشت. با وجود قد کوتاه پرشهای بسیار بلندش او را به فردی قابل اعتماد در هوا مبدل ساخته بود. . او قابلیت بازی در دفاع راست را نیز دارا بود.
ایوان کوروبا در ۳۶۶ بازی برای اینتر ۱۷ گل به ثمر رسانده است.
او در قهرمانی کلمبیا در کوپا آمریکا ۲۰۰۱ کاپیتان تیم بود و تک گل کلمبیا را در فینال به ثمر رساند، او سابقه بازی در جام جهانی ۱۹۹۸ را نیز داراست.
او در ۷۱ بازی ملی ۵ گل به ثمر رسانده است.
گیبون هولوک یا هولوک‌ها ("Hoolock")، سرده‌ای از نخستی‌ها شامل دو گونه از خانوادهٔ گیبون‌ها (هیلوباتید) هستند.
هولوک‌ها پس از سیامانگ، بزرگترین گیبون‌ها هستند. آنها از ۶۰ تا ۹۰ سانتیمتر قد و ۶ تا ۹ کیلوگرم وزن دارند. دو جنس نر و ماده از نظر اندازه همسان، ولی از لحاظ رنگ متفاوت هستند: نرها سیاه‌رنگ هستند با پیشانی سفید، و ماده‌ها خزی خاکستری-قهوه‌ای دارند که در ناحیهٔ گردن و سینه تیره‌تر می‌شود. حلقه‌های سفید دور چشم‌ها و دهان به صورت ظاهری ماسک‌مانند داده‌است.
زیستگاه هولوک‌ها نسبت به دیگر گیبون‌ها در شمال غربی‌ترین نواحی از آسام در شمال شرقی هند تا میانمار پراکنده‌است. جمعیت‌های کوچکی (در حد چندصد حیوان) نیز در شرق بنگلادش و جنوب غربی چین می‌زیند. آنها مانند دیگر گیبون‌ها روزفعال و درخت‌پیما هستند و با بازوهای دراز خود بازوپیمایی می‌کنند. آنها به صورت زوج‌های تک‌همسری زندگی می‌کنند و با صدا زدن دیگر اعضای خانواده از قلمروی خود دفاع می‌نمایند. رژیم غذایی آنها اغلب از میوه‌ها، حشرات و برگ درختان تشکیل شده‌است.
هولوک‌ها بعد از هفت ماه بارداری با موی سفید شیری یا زرد نخودی متولد می‌شوند. بعد از حدود ۶ ماه رنگ نرها رو به سیاهی می‌گذارد، درحالیکه رنگ روشن‌تر ماده‌ها در طول حیات‌شان باقی می‌ماند. آنها پس از ۸ تا ۹ سال با ثابت شدن رنگ بالغ می‌شوند. میانگین عمر آنها ۲۵ سال است.
دو گونه در سردهٔ هولوک وجود دارد:
میمون‌های درازدست کاکُلی یا نوماسکوس دومین سردهٔ پرگونه گیبون‌ها (خانواده هیلوباتید) است. سابقاً تمام اعضای سرده میمون‌های درازدست کاکلی با نام ("Hylobates concolor") به عنوان یک گونه واحد از سرده هیلوبات‌ها پنداشته می‌شدند. گونه‌های "نوماسکوس" دارای ۵۲ کروموزم هستند. برخی گونه‌ها به طور کامل سیاه هستند، برخی روشنترند و یک تاج سیاه دارند، و برخی دیگر روی گونهٔ خود تکه‌های روشن دارند.
میمون‌های درازدست کاکلی از جنوب چین (یون‌نان) تا جنوب ویتنام و همچنین در جزیره هاینان پراکنده‌است. یکی از گونه‌های سرده به نام گیبون کاکل‌سیاه شرقی ("Nomascus nasutus") در معرض خطرترین کپی در جهان است. دیگر گونه‌های این سرده نیز در معرض خطر قرار دارند.
لوئیس دگا (زاده ۱۸۹۰ در مارسی، فرانسه - مرگ: ۱۹۴۵ در گویان فرانسه) یک زندانی مستقر در بازداشتگاه جزیره شیطان گویان فرانسه بود. او به خاطر جعل و تقلب اسناد به پانزده سال زندان محکوم شد. او به مدت ۱۳ سال با آنری شاریر (پاپیون) دوست بود
در سال ۱۹۷۳ فرانکلین جی شافنر، کارگردان سینما، زندگی آنری شاریر و "لوئیس دگا" را از روی کتاب پاپیون به قلم خود آنری شاریر به فیلمی با عنوان پاپیون تبدیل کرد و نقش دگا را در این فیلم داستین هافمن بازی کرد.
احمدعلی سپهر ملقب به مورخ‌الدوله و مشهور به مورخ‌الدوله سپهر (زادهٔ ۱۲۶۷ ش در تهران – درگذشتهٔ ۲۸ آبان ۱۳۵۴ ش در تهران)، از رجال سیاسی ایران از اواخر عهد قاجاریه تا اواسط عصر پهلوی است، اما عمدهٔ شهرت او به خاطر کتاب‌ها و نوشته‌های تاریخی است که از وی به یادگار مانده‌است. از جملهٔ شاخص‌ترین آثار او کتاب ارزشمند "ایران در جنگ بزرگ" است که از معدود منابع دست اول موجود پیرامون اوضاع ایران در دوران جنگ جهانی اول به شمار می‌آید.
از خدمات مهم او به عنوان یک رجل سیاسی می‌توان به تلاش‌های او در جهت ملی شدن شیلات ایران در دوران زمامداری دکتر مصدق و همچنین بنیان‌گذاری بانک صنعتی و معدنی ایران (که بعدها به سازمان برنامه و بودجه تبدیل گردید)، اشاره کرد.
احمدعلی سپهر در سال ۱۲۶۷ ش در تهران به دنیا آمد. خانوادهٔ او از خاندان‌های اشرافی و متمول وابسته به قاجاریه بود. پدر او عبدالعلی سپهر ملقب به مورخ‌السلطنه، و پدربزرگ او میرزا محمدتقی سپهر کاشانی ملقب به لسان‌الملک، مورخ و شاعر نامدار دوران قاجار و مؤلف "ناسخ‌التواریخ" بود. مادرش نیز دختر میرزا علی‌نقی‌خان حکیم‌الممالک پزشک و دولت‌مرد دوره ناصرالدین‌شاه بود.سعادت نوری، حسین. "رجال دوره قاجاریه". ص۶۴۱، وی تحصیلات ابتدایی خود را در مدرسه ادب و تحصیلات متوسطه را در مدرسه آلیانس فرانسز (که توسط فرانسوی‌ها در تهران و برخی شهرهای بزرگ ایران پدید آمده بود)، به پایان برد و سپس برای انجام تحصیلات عالیه نزد استادان فرانسوی که توسط دربار قاجاریه و جهت تدریس به احمدشاه قاجار استخدام شده بودند، فرستاده شد و تحصیلات عالی خود را نیز بدین ترتیب به پایان رساند.
در سال ۱۲۹۲ ش سپهر به سمت مترجم در ادارهٔ گمرک استخدام شد و در دورانی که مدیران بلژیکی تصدی ادارهٔ گمرکات ایران را برعهده داشتند، به ریاست دارالترجمه ادارهٔ مذکور رسید.
در سال ۱۲۹۳ ش به عنوان منشی اول "سفارت امپراطوری آلمان" در تهران استخدام شد و تا سال ۱۲۹۸ در این سمت انجام وظیفه کرد. سپس وی از سمت منشی در سفارت آلمان کناره گیری نمود و با سمت مدیرکل اداره تفتیش وزارت معارف و اوقاف به خدمت دولت عِلیِه ایران درآمد. وی از آن پس مسیر صعودی پیشرفت را آغاز نمود و به مناصب مهمی چون ریاست کابینه وزارت مالیه و ریاست کابینه [رئیس دفتر] نخست وزیر رسید و سرانجام در دولت مشیرالدوله پیرنیا، بر کرسی منصب ریاست دفتر وزارت داخله (وزارت کشور) تکیه زد.
بعدها و در دورانی که دکتر میلسپو در رأس وزارت مالیه ایران قرار داشت، مورخ‌الدوله نیز به ریاست دادگاه‌های اداری وزارت مالیه منصوب گردید.
از نخستین سال‌های شروع جنگ جهانی دوم تا زمانی که شعلهٔ آتش این جنگ به ایران هم رسید، یعنی تا سال ۱۳۲۰ خورشیدی، مورخ‌الدوله ریاست هیئت مدیرهٔ "شرکت شیلات ایران و روس" را عهده‌دار بود. وی در سال ۱۳۲۱ به سمت معاون و سپس به سمت کفیل وزارت پیشه و هنر منصوب گردید و در سال ۱۳۲۴ در کابینه قوام السلطنه به وزارت این وزارتخانه (وزارت پیشه و هنر) رسید. سال بعد جای خود را به ایرج اسکندری، یکی از سه وزیر توده‌ای داد که قوام وارد کابینه کرد.
یکی از خدمات مهم مورخ‌الدوله در دوران وزارت پیشه و هنر، تشکیل بانک صنعتی و معدنی ایران در سال ۱۳۲۵ خورشیدی بود که بعدها همین بانک با تغییراتی به سازمان برنامه و سپس به سازمان برنامه و بودجه تغییر ماهیت یافت.
در سال ۱۳۲۹ در کابینه سپهبد حاجی علی رزم آرا، سپهر بار دیگر به ریاست هیئت مدیرهٔ شرکت شیلات برگزیده شد و تا سال ۱۳۳۱ خورشیدی، یعنی دوران زمامداری دکتر محمد مصدق در این سمت باقی ماند. از خدمات افتخارآمیز وی در این دوران، تلاش‌ها و مجاهدت‌های بسیاری است که با یاری دکتر مصدق در جهت ملی شدن شیلات ایران به انجام رسانید.
احمدعلی سپهر مورخ‌الدوله، سرانجام در روز ۲۸ آبان ماه سال ۱۳۵۴ خورشیدی، در تهران به پایان راه خویش رسید و درگذشت.
خود مورخ‌الدوله ماجرای دریافت لقب خویش را در کتاب "ایران در جنگ بزرگ" این گونه شرح داده‌است:
متن فرمان احمدشاه قاجار در این ارتباط بدین شرح است:
بر اساس آنچه احمد سمیعی در مقدمات کتاب خاطرات سیاسی مورخ الدوله سپهر، به نقل از مندرجات روزنامه "کوکب ایران"، مورخ سرطان ۱۲۹۶ ش نوشته‌است، در روز ۱۷ جوزای سال ۱۳۳۵ ق [برابر با سال ۱۲۹۶ ش]، اداره نظمیه به تصور اینکه کمیته مجازات از طرف آلمان‌ها در ایران دایر شده‌است، مورخ الدوله را به نظمیه جلب می‌کند. اما تنها پس از چهار روز و در نتیجهٔ اقدامات پیگیرانهٔ دیپلمات‌ها و اعتراض مطبوعات، دولت چاره‌ای جز آزاد کردن مورخ الدوله نمی‌یابد و بدین ترتیب در ۲۱ جوزا وی را مرخص می‌کنند و به عنوان مرمت و جبران و برای احتراز از آن که دولت مجبور به عذرخواهی رسمی از سفارت آلمان نشود، سلطان احمدشاه قاجار، نشان درجه اول شیر و خورشید با حمایل سرخ را به مورخ الدوله اعطا می‌کند.
اغلب آثار مورخ الدوله را نوشته‌های تاریخی و سیاسی او تشکیل می‌دهند که از آن جمله کتاب مشهور و مهم "ایران در جنگ بزرگ" (مربوط به وقایع ایران در دوران جنگ جهانی اول)، که برندهٔ جایزهٔ بهترین کتاب تاریخی در سال ۱۳۳۶ شده، قابل ذکر است. علاوه بر این در سال ۱۳۵۴ ش پروفسور عباس صفویان، رئیس وقت دانشگاه ملی ایران، با انتشار آخرین اثر تاریخی-سیاسی مورخ الدوله باعنوان «ایران در جنگ جهانی دوم» با هزینهٔ دانشگاه ملی ایران موافقت نمود، اما این امر با مرگ مورخ الدوله در آبان ماه همان سال هرگز میسر نگردید.
از دیگر آثار مورخ الدوله، مجموعه مقالات سیاسی اوست، که با عنوان خاطرات سیاسی مورخ الدوله سپهر، به سعی احمد سمیعی به چاپ رسیده‌است.
افزون بر اینها، مورخ الدوله در ادبیات عرب و فرانسه نیز دستی چیره و بیانی رسا داشت، طوری که ترجمه کلمات قصار حضرت علی بن ابیطالب علیه السلام، که وی در سال ۱۳۱۲ ش مبادرت به نگارش و نشر آن کرده‌است، یکی از بهترین نمونه‌های نثر فارسی و فرانسه محسوب می‌شود. همچنین کتاب "شعرای ایران" به زبان فرانسه، یکی دیگر از آثار مورخ الدوله است که طی آن مشهورترین شاعران ایرانی به فرانسوی زبانان معرفی شده‌اند.
ماریو سیمارو (زاده ۱ ژوئن ۱۹۷۱ در هاوانا، کوبا) بازیگر کوبایی است.
سیمارو از کوبا به مکزیکو سیتی سفر کرد تا رویای دیرینه خود برای بازیگری را تحقق بخشد و توسط استادان مختلف مورد بررسی قرار گرفت و پس از فارغ‌التحصیلی در رشته تئاتر به سراغ گرفتن نقش آمد.
او با بازی در رومئو و ژولیت شناخته شد و پیشنهادهای مختلفی از آرژانتین، ونزوئلا و کلمبیا بسوی او روانه شدند. او بزودی برای بازی در سریال موفق سفری دیگر دعوت شد که در آن بسیار خوش درخشید.
او دارای یک خواهر به نام ماریا سیمارو و سه سگ و یک گربه می‌باشد!
او بازی در سریال سفری دیگر به همراه آندرس گارسیا و لورنا روخاس که از شبکه فارسی زبان فارسی ۱ پخش شد و مجموعه تلویزیونی تاوان که از شبکه زمزمه پخش می‌شود شناخته شده‌است.
باغ وحش و آکواریوم سن آنتونیو تأسیس ۱۹۱۴، نام یکی از باغ وحش‌های ایالات متحده آمریکا است و در شهر سن آنتونیو قرار دارد.
این باغ وحش حاوی ۷۵۰ گونه و ۳۵۰۰ جاندار است.
یک مکان طبیعی برای کشف و کشف کودکان در دسترس است.
جنگ در خانه عنوان یک سریال کمدی ست که از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۵ تا ۲۲ آوریل ۲۰۰۷ از کانال فوکس در امریکا پخش می‌شده‌است. این سریال برای دو سال کامل ادامه پیدا کرد اما به فصل سوم نرسید
زندگی دیو و ویکی در لانگ آیسلند نیویورک، همراه سه فرزندانشان با مشکلاتی مانند یک خانواده معمولی روبروست. دیو در شرکت بیمه کار می‌کند.او که یهودی است، گاهی بی احساس نشان می‌دهد و گاهی هم با شدت و متعصب عمل می‌کند. خانواده اش بویژه لری این رفتارهای او را خیلی سخت می‌بینند.
دیو دائماً از لری برخورد بد می‌بیند و گاهی هم از دستش ضربه می‌خورد.
همسر دیو، ویکی، یک کاتولیک ایتالیایی جذاب است . او بیشتر وقت خود را صرف مقابله با رفتارهای بدون دلیل دیو می‌کند.
اندرو لاتیمر (زاده ۱۷ می ۱۹۴۹،شهر گیلفورد انگلستان) آهنگساز و نوازنده انگلیسی و یکی از اعضای اصلی گروه موسیقی پراگرسیو راک کمل است.
تخصص اصلی او نواختن گیتار و خوانندگی است، اما در کنار آن به نواختن فلوت و کیبورد نیز مشغول است.
شیوهٔ نواختن گیتار لاتیمر، ملودیک و خوش نوا، گیرا و جذاب، وهیجانی و پرشور است.روزنامه نگار مجرب مارک چالینور، او را به عنوان یک آهنگساز برجسته، ترانه سرای عالی، و از لحاظ احساسی خواننده‌ای دلنشین معرفی کرده‌است.با این حال او و گروه موسیقی کمل در طول حرفه هنری شان همیشه زیر سایه گروه‌های پر طرفدار دیگر بوده وتحت الشعاع گروه‌های پراگرسیو راک این دوران قرار گرفته‌اند.استیو راثری گیتاریست گروه ماریلیون او را تأثیر برتر بر روی نوازندگی خود خوانده‌است.
گیتار مورد علاقهٔ لاتیمرمعمولاً گیبسون لس پال است، اما او همچنین با گیتار فندر استرتوکستر و سایر گیتارها نیز نواخته‌است.همچنین او از دههٔ نود به بعد با گیتار بانی سوپر گرید، یکی از مدلهای دههٔ هشتاد گیبسون لس پال نواخته‌است. دامنهٔ آمپلی فایرهایی که او به کار می‌برد از فندر به وکس و مارشال ختم می‌شود.
او کمپانی موسیقی ای به نام کمل پروداکشن تأسیس کرده که آلبومهای جدید کمل را از ابتدای دههٔ نود تا کنون منتشر کرده‌است.
در می‌سال ۲۰۰۷، سوزان هوور، همسر اندرو، اعلام کرد که اندرو لاتیمر از سال ۱۹۹۲ مبتلا به نوعی بیماری خونی در حال پیشرفت به نام پلی سیتمی ورا بوده که با گذشت زمان به میلوفیروزیس تبدیل شده‌است.این خبر از طریق وب سایت کمل پروداکشن منتشر شد و یکی از دلایلی بود که کمل تورهای گسترده موسیقی خود را متوقف کرد.
لاتیمر در اواخر سال ۲۰۰۷ یک عمل پیوند مغز استخوان انجام داد و در سپتامر ۲۰۰۸ به خانهٔ خود بازگشت و بالاخره توانست دوباره نیروی خود را بازیابی کند.
او حتی احتمال برگزاری یک تور موسیقی در مقیاس کوچکتر را مطرح کرد.
گروه در اکتبر ۲۰۱۳ توری را تحت عنوان "بازنشستگی مزخرف است" را اجرا کرد و در پی استقبال طرفداران توری برای اوایل ۲۰۱۴ نیز تدارک دیده شد.
در ادامه همین سال با توجه به جراحی جایگزینی زانوی لاتیمر، تور گروه متوقف شد.
اندرو لاتیمر در سال ۲۰۱۴ جایزه یک عمر دستاورد هنری را از آن خود کرد.
ویکی‌پدیای انگلیسیhttp://en.wikipedia.org/wiki/Andrew_Latimer
ایران در جنگ بزرگ ۱۹۱۴–۱۹۱۸ کتابی از احمدعلی (مورخ الدوله) سپهر است که در سال ۱۳۳۶ منتشر و برندهٔ جایزه کتاب سال سلطنتی شد.بررسی روند ارائه جایزه کتاب از آغاز تا کنون در ایران، زهرا حسینی جوادی، پایان‌نامه کارشناسی‌ارشد کتابداری و اطلاع‌رسانی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شمال، زمستان ۱۳۹۳
این کتاب به وقایع مربوط به اوضاع ایران در طی جنگ جهانی اول و آنچه در فاصله سال‌های ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۸ میلادی بر جهان و به ویژه بر ایران گذشته‌است، می‌پردازد.
این کتاب از معدود منابع دست اول مربوط به تاریخ ایران در دوران جنگ جهانی است و به لحاظ این که مؤلف آن از دست‌اندرکاران اصلی وقایع روز به‌شمار می‌آمده و در روزگار بروز وقایع کتاب، منشی اول سفارت امپراتوری آلمان در تهران بوده‌است، حائز اهمیت بسیار محسوب می‌شود.
در این کتاب که البته تاریخ تحریر آن چند سال بعد از جنگ جهانی دوم است، به عناوینی چون: "آغاز جنگ بین‌الملل و مقایسه دو جنگ"، "سال‌های قبل از شروع جنگ"، "تاجگذاری محمدعلیشاه" و… به تفصیل پرداخته شده‌است.
کتاب "ایران در جنگ بزرگ" نخستین بار در سال ۱۳۳۶ ش در ۵۱۸ صفحه با قطع رحلی به چاپ رسیده و پس از آن یک نوبت تجدید چاپ شده‌است.
بحران آثار باستانی ایران دانشگاه شیکاگو اشاره به تلاش برای توقیف اشیای باستانی ایران در مؤسسه خاورشناسی دانشگاه شیکاگو آمریکا و تهدید به بازپس ندادن و فروش آن برای جبران خسارات وارده به ۹ آمریکاییhttp://articles.chicagotribune.com/2014-03-28/news/chi-judge-persian-artifacts-cant-be-used-to-pay-survivors-of-attack-20140328_1_artifacts-david-strachman-iranian-assetshttp://chicagomaroon.com/2014/04/15/oriental-institute-wins-lawsuit-keeps-iranian-tablets/ آسیب‌دیده در یک عملیات انتحاری گروه حماس در اسرائیل را دارد. این موضوع در برخی جراید و محافل رسمی ایران به عنوان مثالی از خصومت آمریکا با ایران و ایرانی‌ستیزی عنوان و تلقی شد.
این اشیای باستانی عمدتاً مربوط به دورهٔ هخامنشی و تخت جمشید هستند که در سالهای ۱۳۱۲ و ۱۳۱۳ کشف و به عنوان امانت به دانشگاه شیکاگو سپرده شدند که با دولت ایران در خصوص ترجمه متون روی این اشیاء، قرارداد داشت. دانشگاه شیکاگو در حال پس دادن این اشیاء بود،University of Chicago returns ancient Persian tablets loaned by Iran اما با حکم یک دادگاه فدرال و سعی در تصرف این اشیاء توسط آن، پس دادن این اشیاء به ایران به دستور این دادگاه فدرال متوقف، و همچنان گرفتار پیچ‌وخم‌های قضایی طرفین مربوطه است.Fight Over Ancient Persian Tablets Goes to U.S. Court : NPR
در این میان، موضع وزارت امور خارجه آمریکا (بر خلاف دادگاه فدرال)، در حال حمایت از ایران و دانشگاه شیکاگو در جلوگیری از مصادره این اموال بوده‌است.Iran, U.S. Allied in Protecting Artifacts - washingtonpost.com تا اینکه در روزهای آخر ماه مارس سال ۲۰۱۴ شعبه ناحیه‌ای دیوان عالی آمریکا (در یک حکم ۲۳ صفحه‌ای) به نفع دانشگاه شیکاگو و به ضرر مدعیان شاکی رای نهایی خود را صادر نمود و از مصادره این اموال جلوگیری شد. ویلیام فرانتی (وکیل مدافع دانشگاه شیکاگو) در این مورد اذعان داشت: «دانشگاه شیکاگو همواره با مصدومین عملیات تروریستی حماس ابراز همدردی می‌کند. اما راه ادعای خسارت این جنایات رفتن به دنبال موسسات و اموال فرهنگی نیست.» همچنین از آنجایی که جمهوری اسلامی ایران هرگز رسماً به دفاع از اموال باستانی ایرانی دانشگاه شیکاگو وارد عمل نگردید و ادعایی نسبت به تعلق یا تصاحب آن نکرد، دادگاه همچنین حق پس دادن یا ندادن این اموال به ایران را قانوناً در اختیار دانشگاه شیکاگو گذاشت.http://www.chicagobusiness.com/article/20140328/NEWS09/140329736/field-museum-u-of-c-items-cant-be-seized-to-pay-iran-judgment#
در نهایت، در تاریخ ۲ اردیبهشت ۱۳۹۴، رئیس پژوهشگاه سازمان میراث فرهنگی ایران، خبر از بازگرداندن ۱۰۸ قطعه از اشیاء محوطه باستانی چغامیش به ایران داد. اشیاء محوطه جغامیش اگرچه به موجب حکم دادگاه عالی آمریکا مشمول توقیف نشده بودند، با اینحال، دانشگاه شیکاگو تاکنون موفق به بازگرداندن این اشیاء نشده بوده. رئیس پژوهشگاه سازمان میراث فرهنگی، آزادسازی اشیاء چغامیش را مقدمه‌ای برای بازگرداندن اشیاء تخت جمشید دانست که پیرو حکم دادگاه عالی ایالات متحده آمریکا بود که رای به نفع ایران و آزادسازی این اموال داده بود، قرار است تا چندماه دیگر، به ایران بازگردانده شوند. اشیاء چغامیش قرار است در موزه ملی ایران به نمایش درآیند.۱۰۸ اثر تاریخی از آمریکا به ایران بازگشت "روزنامه ایران"
دیوان عالی ایالات متحده در ۲۱ فوریه ۲۰۱۸ به اتفاق آرا (۸–۰) با تأیید حکم دادگاه استیناف ایالات متحده برای حوزه هفتم حکم کرد که قربانیان حمله حماس نمی نوانند اشیای باستانی ایرانی را مصادره کنند.
دبرا کاگان زادهٔ اسفند ۱۳۳۲، سیاست‌مدار زن آمریکایی و رابط پیشین سیاست خارجی در آمریکا است. وی مشاور رئیس جمهور سابق ایالات متحده آمریکا، جورج دبلیو بوش بود.
نشریه دیلی میل به نقل از گروهی ازنمایندگان مجلس بریتانیاعنوان کرد که کاگان در اظهار نظری گفته است که: «من از همه ایرانیان متنفرم» ولی پنتاگون بیان این جمله از سوی کاگان را تکذیب کردI hate all Iranians, US aide tells MPs | Mail Online
ملی شدن صنعت ماهی و شیلات ایران، یا به اختصار: ملی شدن شیلات، یکی از وقایع مهم تاریخ معاصر ایران است که در دوازدهم بهمن ۱۳۳۱ خورشیدی و در دوران زمامداری دکتر محمد مصدق به وقوع پیوست. این واقعه در راستای سیاست موازنه منفی دولت مصدق ارزیابی می‌شود.
در دوران سلطنت محمدشاه قاجار، صدراعظم وقت، حاجی میرزا آغاسی بهره‌برداری از آبزیان دریای خزر را، در قبال دریافت اجاره بهایی معادل ۶۵۰۰ تومان در سال، به یکی از اتباع روسیه تزاری به نام "عبدل" واگذار کرد. به همین جهت پیمان مربوط به اعطای این امتیاز، "پیمان عبدل" خوانده شد.
میرزا تقی خان امیرکبیر که چند سال بعد به صدارت رسید، به لغو پیمان عبدل کمر بست و آن را در حدود سال ۱۲۶۵ هجری قمری لغو کرد و بهره‌برداری از آبزیان دریای مازندران و رودخانه‌های بین آستارا و اترک را به مدت چهار سال به میرزاابراهیم خان دریابیگی واگذار کرد. امّا میرزا ابراهیم خان دریابیگی دارای خویشاوندانی با تابعیت روسیه تزاری بود و دولت روسیه همین مسئلهٔ تابعیت را دستاویز و انگیزهٔ مداخلات گوناگون می کرد. در مقابل، امیرکبیر، تاخیر میرزا ابراهیم خان را در پرداخت نخستین قسط اجارهبها بهانه ساخت و به لغو پیمان موسوم به میرزا ابراهیم خان دریابیگی اقدام کرد.
پس از امیرکبیر امتیاز شیلات دریای مازندران باز هم به خارجی‌های دیگری واگذار شد تا اینکه سرمایه داری از ارامنه روسیه به نام استپان لیانازوف که امتیاز شیلات حاجی طرخان را در شمال دریای خزر در دست داشت، متوجه کرانه‌های جنوبی دریای مازندران شد و پس از آزمایشی یکساله در دوازدهم ژوئن ۱۸۷۶ میلادی (۲۲ خرداد ۱۲۵۵ خورشیدی) امتیاز صید ماهی «حرام» در آب‌های ایران را از دولت وقت ایران گرفت. این امتیاز تنها شامل ماهیهای «حرام» می‌شد و ماهیهای «حلال» به ماهیگیران محلی تعلق داشت اما ارزشمندترین کالای دریای خزر، خاویار بود که از ماهی «حرام» به دست می‌آمد.
پس از استپان لیانازوف، امتیاز شیلات شمال به فرزندانش به ارث رسید. دولت ایران با آنان در سال ۱۲۷۲ خورشیدی (۱۸۹۳ میلادی) قرارداد اجاره‌ای بست که در سالهای ۱۲۷۵ (۱۸۹۶) و ۱۲۸۵ (۱۹۰۶) تمدید شد. مدت آخرین تمدید، بیست سال قمری و موعد سررسید آن، سال ۱۳۰۴ خورشیدی بود. در سال ۱۲۸۵ شاهزاده عین‌الدوله صدراعظم ایران در قراردادی که با برادران لیانازوف امضا کرد، در ازای دریافت پیشاپیش چهار سال اجاره‌بها، حق فسخ یکجانبه اجاره را از دولت ایران سلب کرد.
در دوران جنگ جهانی اول، به سبب شرایط جنگی و انقلاب و تحولات روسیه، لیانازوف‌ها نتوانستند اجاره را بپردازند. پس از استقرار اتحاد شوروی و روی کار آمدن نظام تازه در روسیه، دولت شوروی همه قراردادهایی را که در زمان تزاری با دولت ایران امضا کرده بود، لغو کرد. حسین علاء (علاءالسلطنه) وزیر فوائد عامه ایران نیز فرصت را غنیمت شمرد و اجاره شیلات شمال به لیانازوف‌ها را به علت نپرداختن حق‌الاجاره لغو کرد. لیانازوف‌ها به شکایت و دادخواهی نزد اولیای دولت ایران پرداختند تا اینکه در زمان نخست‌وزیری قوام‌السلطنه در سال ۱۳۰۰ کمیسیونی مرکب از حاجی محتشم‌السلطنه اسفندیاری و چند وزیر دیگر تشکیل شد و تصمیم گرفت شکایت لیانازوف‌ها را به حکمیت هیئتی پنج نفره بسپارد. برادران لیانازوف هر کدام دو نماینده در این هیئت داشتند و دولت ایران را ذکاءالملک فروغی رئیس دیوان عالی تمییز در این هیئت نمایندگی می‌کرد.
برادران لیانازوف استدلال کردند که بر اساس قرارداد، دولت ایران حق فسخ یکجانبه اجاره را نداشته و حتی در صورت نپرداختن اجاره‌بها، می‌بایستی ششصد هزار فرانک جریمه می‌گرفته نه اینکه کلا قرارداد را فسخ کند. مضاف بر اینکه تأخیر در پرداخت اجاره‌بها، نه به اختیار، که به علت انقلاب در روسیه و ممنوعیت نقل و انتقال نقدینگی در روسیه بوده‌است. هیئت داوران پس از چند جلسه حکمیت رآی داد که دولت ایران حق لغو اجاره را نداشته‌است. همچنین در تجارتخانه طومانیانس سندی به تاریخ سپتامبر ۱۹۱۷ (شهریور - مهر ۱۲۹۶) ثبت بود که در مکاتبه با خزانه‌داری کل ایران، آمادگی برادران لیانازوف در پرداخت بیست هزار لیره اجاره‌بهای سال بعد اعلام شده بود. همچنین در اول ژانویه ۱۹۱۸ (یازدهم دی ۱۲۹۶) برادران لیانازوف در نامه‌ای به وزارت مالیه ایران خواهان مهلت برای پرداخت اجاره‌بها شده بودند. این درخواستها بی جواب مانده بود. لیانازوف‌ها همچنین به علت چهار سال محرومیت از ماهیگیری و توقیف تجهیزاتشان، خواهان دریافت خسارت شدند.
هیئت داوران این استدلال برادران لیانازوف را پذیرفت و حکم داد که دولت ایران حق لغو قرارداد با آنان را نداشته‌است. برای جبران خسارت نیز رأی داد که دولت ایران قرارداد تازه‌ای با لیانازوف‌ها ببندد که مدت آن کمتر از هفت سال نباشد تا خسارتی که دیده‌اند از محل درآمدی که کسبب می‌کنند، جبران شود. لیانازوف‌ها خواهان قرارداد بیست ساله شدند و دولت به بیشتر از چهارده سال رضایت نمی‌داد تا اینکه سرانجام، به رأی هیئت داوران تصمیم گرفته شد که طول قرارداد اجاره، پانزده سال باشد.
اما قراردادی با لیانازوف‌هابسته نشد. پیش از رأی هیئت داوران، دولتهای ایران و شوروی در هفتم اسفند ۱۲۹۹ با یکدیگر «عهدنامه مودت» امضا کرده بودند که ماده چهارده آن مقرر می‌کرد که این دو دولت باید بر سر شیلات دریای خزر با یکدیگر به توافقاتی برسند. تعارض میان این عهدنامه و رأی هیئت داوران در مورد قرارداد با برادران لیانازوف به کشاکشی سیاسی انجامید و نمایندگان جناح اکثریت مجلس دولت را زیر فشار می‌گذاشتند که با به اجرا درنیاوردن مفاد عهدنامه مودت، کشور را از منافع تجارت با شوروی محروم می‌سازد. فشار بر دولت تا آنجا پیش رفت که سید حسن مدرس دولت مستوفی‌الممالک را استیضاح کرد و باعث سقوط این دولت شد.
با روی کارامدن رضاخان سردارسپه به عنوان نخست‌وزیر، تصمیم گرفته شد دولت ایران دارایی برادران لیانازوف را بابت اجاره‌بهای عقب افتاده شان تملیک کند و با دولت شوروی معامله شود. قراردادی با دولت شوروی برای تشکیل «کمپانی مختلط ایران و شوری» بسته شد. این شرکت صاحب امتیاز صید ماهی «حرام» در جنوب دریای خزر به مدت ۲۵ سال می‌شد و دارایی تجارتخانه برادران لیانازوف به مالکیت آن درمی‌آمد. طبق قرارداد، نیمی از سرمایه به دولت ایران و نیم دیگر به دولت شوروی تعلق می‌گرفت. چون شورویها در سالهای پیش از عقد این قرارداد در جنوب دریای خزر ماهی می‌گرفتند، قرار شد برای تأمین سرمایه ایران، دولت شوروی ۱۵۰ هزار تومان بابت صید سه سال پیش از عقد قرارداد بپردازد. بخش دیگر سرمایه نیز از دارایی برادران لیانازوف تأمین شود که به مالکیت دولت ایران درآمده بود.
بنابر قرارداد، دولت شوروی باید سالیانه هشتاد هزار تومان به اضافه پانزده درصد از درآمد خالص «کمپانی مختلط» را به ایران می‌پرداخت و هر سودی هم که سالیانه نصیبب شرکت می‌شد، به تساوی میان دولتهای ایران و شوروی تقسیم می‌شد. دفتر مرکزی شرکت در تهران و اعضای هیئت مدیره آن شش نفر تعیین شدند (سه نفر از ایران، سه نفر از شوروی). اداره بخشهای فنی و تجارتی و بهره‌برداری از شیلات به عهده متخصصان شوروی بود. این قرارداد پس از به پادشاهی رسیدن رضاشاه در نوزدهم بهمن ۱۳۰۴ به صورت لایحه‌ای یک فوریتی در مجلس شورای ملی طرح شد. سید حسن مدرس در وصف این قرارداد گفت:
«این شرکت همان شرکتی است که دو برادر مال پدرشان را قسمت کردند. یکی گفت آن استر چموش لگد‌‌زن از آن من، آن گربه براق معو‌‌کن از آن تو».
اما این کمپانی تا یک سال و نیم بعد که علیقلی انصاری وزیر امورخارجه ایران قرارداد شیلات را با لو کاراخان قائم‌مقام وزارت خارجه شوروی امضا کرد، تشکیل نشد. این قرارداد که در هشتم مهر ۱۳۰۶ در مسکو امضا شد، در واقع تایید همان توافق قبلی برای تشکیل کمپانی بود، مضاف براینکه حداکثر سرمایه کمپانی را سه میلیون تومان تعیین می‌کرد و حاوی جزئیات بیشتری در خصوص دارایی و نحوه اداره کمپانی بود. دولت شوروی همچنین همه دعاوی اتباع ایران علیه برادران لیانازوف را به گردن می‌گرفت.
مدیر عامل شیلات در آغاز از طرف شوروی تأمین شد. در سال ۱۳۱۰ طرفین توافق کردند تا ده سال بعد هم مدیرعامل را شوروی تعیین کند و پس از آن، مدیرعامل ایرانی باشد. اما پس از سررسیدن ده سال، با ورود ارتش شوروی به ایران، طرف شوروی هر ساله خواستار آن شد که مدیرعامل را آن‌ها تعیین کنند و این خواسته هر ساله تمدید شد و تا آخر ادامه یافت.
مدت ۲۵ ساله قرارداد «کمپانی مختلط ایران و شوروی»در سال ۱۳۳۱ به پایان رسید. گرچه دولت شوروی تلاش‌ها و رایزنی‌های بسیاری برای تمدید قرارداد کرد، امّا سرانجام با تلاش و پی‌گیری‌ها برخی رجال ایران همچون میرزا احمدعلی خان سپهر (مورخ الدوله سپهر)، که در آن زمان ریاست هیئت مدیره شرکت شیلات ایران و شوروی را عهده‌دار بود، و همچنین نخست وزیر وقت ایران، دکتر محمد مصدق، در دوازدهم بهمن ۱۳۳۱ صنعت ماهی و شیلات ایران برای همیشه ملی اعلام شد.
پرکردن دندان یا ترمیم دندان به بازگرداندن عملکرد و شکل ظاهری دندان آسیب دیده با مواد ترمیم کنندهٔ دندان گفته می‌شود. خرابی ساختار دندان معمولاً در اثر پوسیدگی دندان یا آسیب‌های خارجی به وجود می‌آید.و گاهی ترمیم دندان به منظور اصلاح بدشکلی‌های دندانی انجام می‌شود .اصلاح بدشکلی و نافرمی دندان اصطلاحاً دندانپزشکی زیبایی محسوب می‌شود.
مواد ترمیمی دندانپزشکی به دودسته کلی کامپوزیت‌ها وآمالگام تقسیم‌بندی می‌شوند.این دو دسته از مواد در نوع استفاده وتراش وانتخاب دندان تفاوت‌های کلی باهم دارند.
تا هنگامی که پوسیدگی به پالپ دندان ( که عوام به آن عصب دندان میگویند ) نرسد می‌شود دندان را بدون درمان ریشه ( که عموماً به آن عصب کشی میگویند ) پر کرد و این ربطی به عمق پوسیدگی ندارد.
پس بهتر است هرچه زودتر دندان‌های پوسیده را پر کرد تا پوسیدگی به عصب نرسد.البته پوسیدگی دندان تنها عامل مسبب عصب کشی نیست و ضربه و مشکلات لثه و شکستگی دندان نیز می‌تواند باعث آسیب عصب دندان شود
ترمیم دندان به شکل یک مناسب و با یک عملکرد مناسب در دو مرحله انجام می‌شود. ۱- آماده کردن دندان برای جاگذاشتن مواد ترمیمی در آن و ۲- جایگذاری کردن مواد ترمیمی در داخل دندان.
مرحله آماده کردن دندان برای جاگذاشتن مواد ترمیمی شامل برش دندان با مته‌های مخصوص دندان است که بعد از آن مواد ترمیمی در دندان جایگزین می‌شوند. همچنین در این مرحله قسمت‌های پوسیده دندان که از لحاظ ساختاری از بین رفته‌اند خارج می‌شوند.
https://dentalprove.com
ابن فضلان با نام کامل احمد بن فضلان بن العباس بن راشد بن حماد در نیمهٔ دوم سدهٔ سوم و نیمهٔ یکم سدهٔ چهارم هجری می‌زیسته است. بیشتر شهرت وی به‌خاطر کتاب یا رسالهٔ سفرنامهٔ ابن فضلان است.
در نام وی شک وجود دارد. یاقوت نام او را احمد نامید و در آغاز رسالهٔ خویش نام احمد را ذکر کرده‌است. همچنین نویسندهٔ کتاب عجایب المخلوقات که پیش از یاقوت زندگی می‌کرده‌است، او را احمد خوانده است.دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، پیشین، ج ۴، ص ۳۹۹. ولی خود ابن فضلان در متن رسالهٔ خویش نام خود را محمد ذکر کرده‌استاحمد بن فضلان بن العباس، رسالة ابن فضلان، تحقیق دکتر سامی الدّهان (چاپ سوم: دارصادر، بیروت، ۱۴۱۳ ق) ص ۱۳۵. که شاید تصحیف و الف با میم جابجا عوض شده، یا نسخه خوانا نبوده و میم خوانده شده‌است.
در مورد نام جد وی که آیا راشد بوده یا اسد نیز، اختلاف نظر وجود دارد، یاقوت آن را به گونهٔ دیگری ذکر کرده‌است و خود او نام راشد را آورده است به احتمال زیاد خطای لفظی یا نگارشی بوده‌است.
در مورد اینکه ابن فضلان عرب بوده یا غیر عرب نیز اختلاف وجود دارد. کوالفسکی او را عرب می‌داند و نام کامل ابن فضلان را دلیلی بر این گفتهٔ خویش می‌داند. اطرافیان وی نیز او را عرب می‌دانسته‌اند، زیرا در متن کتاب وقتی شاه صقالبه سراغ اموال ذکر شده در نامۀ خلیفه را می‌گیرد و ابن فضلان عذر می‌آورد، شاه به ابن فضلان می‌گوید:
که همین سخن دلالت بر این دارد که شاه صقالبه ابن فضلان را عرب می‌پنداشته‌است.
در مورد واژۀ فَضلان هم گفته می‌شود که در آن روزگار چنین واژه‌ای وجود نداشته‌استابن فضلان، پیشین، مقدمه، ص ۳۸. و برخی دیگر ماننده فرهن او را فُضلان دانسته‌اند.
دربارهٔ محل زادگاه، رشد، شغل، موقعیت دینی و فرهنگی و منصب او پیش از عزیمتش به شمال دریای خزر، اطلاعات کافی در دسترس نیست. آگاهی ما از وی تنها از راه شناخت رساله‌اش و مطالب محدود دیگر نویسندگان دربارهٔ اوست.
ابن فضلان جهانگرد نبوده‌است، بلکه تنها حادثه‌ای سبب مسافرت او به همران گروهی به سرزمین اسلاوها شده‌است. احتمال می‌رود که ابن فضلان در بغداد از جایگاه دینی برخوردار بوده‌است، زیرا در سفر نیز به امور دینی بیشتر توجه دارد.
سفر ابن فضلان در زمان مقتدر خلیفه عباسی رخ داد. رسالهٔ ابن فضلان تصویری روشن و زنده از مردم سرزمین‌های آسیای مرکزی و شمال خزر، جغرافیایی انسانی و حاکمان این مناطق ارائه کرده‌است. این رساله شرح سفری است یازده ماهه که از بغداد آغاز و پس از گذر از شهرهایی چون نهروان ـ حلوان ـ همدان ـ ساوه ـ ری ـ سمنان ـ دامغان ـ نیشابور ـ سرخس ـ مرو ـ آمل ـ جیحون ـ بخارا ـ خوارزم ـ جرجانیه ـ جیت ـ باشگرد ـ قبیله صقالبه (اسلاوها) ـ نهر اتل ـ خزر و بعد از پیمودن مسیرهایی از ماوراءالنهر و رسیدن به نزدیکی مسکو دوباره به بغداد منتهی می‌شود.
ابن فضلان پس از بازگشت، شرح سفر خود را به‌صورت کتاب درآورد. این رساله از آن جهت اهمیت دارد که می‌توان گفت قابل اعتمادترین گزارش دربارهٔ این مناطق، از سوی ابن فضلان ارائه شده‌است. در سال ۱۹۹۹ (میلادی) فیلم «سیزدهمین سلحشور» با کارگردانی جان مک تیرنان و با شرکت آنتونیو باندراس با چشم‌داشتی به داستان ابن فضلان ساخته شد.
توپ بخار وسیله‌است که توسط آن گلوله‌ای تنها با قدرت بخار و آب پرتاب می‌گردد.اولین توپ بخار توسط ارشمیدس در طول محاصره شهر سیراکوزا طراحی گشت لئوناردو دا وینچی نیز دارای طراحی‌های مشابهی می‌باشد.
دستگاه می‌تواند شامل یک لوله بزرگ ترجیحاً از مس از آنجا که بهترین هدایتگر گرما است و یک کلاهک در انتهای آن باشد و در قسمت بالایی آن گلوله قرار می‌گیرد.هنگامی که لوله به دمای مناسب رسید بخار جمع شده در پشت گلوله باعث پرتاب آن می‌گردد. در تئوری داوینچی او اعتقاد داشت آب باید به سرعت تبدیل به بخار گردد تا بتواند باعث پرتاب گلوله گردد.
مهرنامه مجله‌ای در زمینه علوم انسانی و علوم اجتماعی است که از اسفند ۱۳۸۸ ابتدا به صورت ماهنامه در تهران منتشر شد و پس از مدتی با ادوار نسبت منظم به چاپ ادامه داد. این نشریه پیش از انتشار روزنامه سازندگی، و در تیرماه ۱۳۹۶ به انتشار خود پایان داد. مدیر مسئول این نشریه فروزنده ادیبی و قائم مقام آن مهدی شمشیریان و سردبیر آن محمد قوچانی بود.
در این ماهنامه مقالات، گفتگوها، پژوهش‌ها و یادداشت‌هایی در زمینه علوم انسانی منتشر می‌شود. تحریریه "مهرنامه" منظور خود از علوم انسانی را آن بخش از دانش مدرن عنوان کرده که فرهنگ بشری را در عصر حاضر ساخته‌است.مهرنامه، شماره اول، اسفند ۱۳۸۸، صفحه اول
فلسفه، تاریخ، الهیات، جامعه‌شناسی، اقتصاد و سیاست مضامین اصلی "مهرنامه" را تشکیل می‌دهد. با این حال موضوعات دیگری مانند ادبیات و هنرها نیز در این ماهنامه بررسی می‌شود.
سردبیر این ماهنامه محمد قوچانی است. تحریریه مهرنامه را برخی روزنامه‌نگاران مجله‌های شهروند امروز، ایران دخت، پیک سبز، نافه، تجربه، آسمان، صدا و روزنامه‌های اعتماد ملی، کارگزاران، اعتماد، هم‌میهن، آسمان، مردم امروز تشکیل می‌دهند که محسن آزرم، مهدی یزدانی‌خرم، مریم باقی، محمد طاهری، رضا طهماسبی، هادی خسروشاهین، حامد زارع، علیرضا غلامی، ابوذر باقی، اکبر منتجبی، بیژن مومیوند، حسن همایون و محمدجواد روح از جمله اعضای آن هستند.شناسنامه مجله مهرنامه
گفتگو با هوشنگ ابتهاج، سید جواد طباطبایی، فریبرز رئیس‌دانا، واسلاو هاول، داریوش آشوری، محمود دولت‌آبادی، ایوان کلیما، یوسف اباذری، سیدحسین نصر، هاشمی رفسنجانی، محمدعلی کوشا، ابراهیم یزدی، فریدون جنیدی، موسی غنی‌نژاد و ابراهیم گلستان از گفتگوهای مهمی بودند که در مهرنامه منتشر شد.
نقد جواد طباطبایی بر ترجمه داریوش آشوری از کتاب "شهریار" نوشته ماکیاولی از جمله مطالب حاشیه‌دار این ماهنامه بوده‌است. آشوری نیز پاسخی بر مقاله طباطبایی نوشت که در مهرنامه منتشر شد. طباطبایی در نقد خود آشوری را متهم به زبان‌بازی کرده و ترجمه او را دور از اندیشه اصلی ماکیاولی دانسته‌است.
محمد مجتهد شبستری در متنی با عنوان «این بازی سیاسی را رها کنید» از مجله "مهرنامه" به دلیل «سیاسی کردن ناشیانه، گنجاندن مصنوعی و غیرواقعی این فرد یا آن فرد تحت این عنوان یا آن عنوان، طرح پرسش‌های کاملاً غیرشفاف ولی جهت‌دار در پاره‌ای از گفتگوها و کشاندن پاسخ دهنده به موضع‌گیری علیه این یا آن فرد و سخن گفتن‌های بی‌مبنا» در این نشریه انتقاد کرد.
یادداشتی با عنوان «سخنی تلخ با روزنامه‌نگاران نیمه حرفه‌ای» در وبگاه جرس، محمد قوچانی و بابک زنجانی را مشابه دانسته و نوشت: «هر دو امنیتی نیستند اما از رانت امنیتی‌ها برخودار می‌شوند؛ هر دو در فضای سرشار از رانت و سانسور و تقلب می‌توانند مشهور شوند و کار کنند و به جایی برسند».
فرج سرکوهی در مقاله‌ای با نام «کین نامه راست مدرن اسلامی - کالبد شکافی فرهنگی کاران امنیتی» در اخبار روز این نشریه را نقد کرده و عمده مطالب آن را شامل شاخصه‌های تیپی که «فرهنگی کاران امنیتی» می‌نامد خواند. از جمله این شاخص‌ها: انتشار اطلاعات نادرست، جعل، تحریف، دروغ و ضداطلاعات به عنوان داده‌ها و اطلاعات مستند برای انتقال پیام‌های سیاسی؛ دوگانه‌سازی خیر مطلق ـ شر مطلق؛ نگاه ایدئولوژیک و مکتبی؛ قربانی کردن معیارهای حرفه‌ای؛ روشنفکر ستیزی؛ تخریب میراث روشنفکری مستقل؛ تبلیغِ گفتمان‌های غیر انتقادی؛ چپ ستیزی؛ زبان روائی ـ تصویری گزارش‌نویسی عامه پسند؛ شیرین نویسی؛ سرمقاله‌های روایتی؛ خودداری از انتشار پاسخ‌ها؛ به کار گرفتن تکنیک‌های جنگ روانی و اطلاعاتی؛ تحریف تاریخ؛ هدف‌های ثابت.
یکی از روزنامه‌نگاران نیز به تازگی در نقد نشریات روشنفکری نوشت: تعجب همیشگی‌ام از ارتباط یک سویهٔ نشریات روشنفکری مورد علاقه‌ام است. اینکه هیچ راهی برای نقد و نظری دربارهٔ مطالب منتشر شده‌شان نبود و نیست. یا اگر هست ظاهری‌ست. نگاهی به نشریات تیم قوچانی بکنید، نشانی ایمیل وجود ندارد. آن هم در نشریاتی که بارها نوشته‌هایی داشته و دارند که دست کم منِ خوش خیال گمان می‌کنم اشتباه فکریِ نویسندگان قلم‌پاک هست و به دنبال راهی برای نقد نوشته‌ای هستم اما راهی وجود ندارد. نه در گروه نشریات هم‌میهن و نه در مجلات مثلا روشنفکری و شبه‌روشنفکری دیگر. نشریاتی که اشتباه کم ندارند اما به نظر می‌رسد در یک غرور کاذب، لزومی نمی‌بینند دیالوگی به وجود بیاید. نمونه‌هایش زیاد بود و هست. مثلا وقتی که هاشمی رفسنجانی می‌شد نمادی از یک سیاست اقتصادی خوب که هم کاپیتالیستی بود و هم اسلامی! یا وقتی که فریدون آدمیت می‌شد تاریخ‌نویس غالی‌ئی که به گفتهٔ آقایان، به اشتباه فکر می‌کرده مشروطیت و مشروعیت یا به تعبیر امروزی جمهوریت و اسلامیت با هم سازگاری ندارند! (انگار آقایان بعد از این تجربهٔ ۴۰ ساله کشف کرده‌اند که سازگاری دارد) هرچند دست کم می‌توان برای قوچانی و گروهش این حُسن را قائل شد که صداقت دارند و با درج نکردن نشانی ایمیل، آشکارا اعلام می‌کنند که هیچ راه ارتباطی‌ئی برای نوشتنِ نویسندگان دیگر بیرون از باندهای رسانه‌ای نیست. زیرا نشریات دیگر نشانی ایمیل خود را ریاکارانه درج کرده‌اند اما تزئینی‌ست. اینکه باندهای رسانه‌ای حاضر به برقراری دیالوگ نیستند و مونولوگ محورند نشان می‌دهد که استقلال مالی ندارند و نشریات‌شان بر پایهٔ آگهی و فروش نمی‌چرخد و رانتی‌ست. هرچند این شفافیت پیرامون تیم قوچانی هست که همه می‌دانیم از طرف کارگزاران و به ویژه شخص کرباسچی حمایت مالی می‌شوند و از چارچوب همان‌ها نیز نباید بیرون بزنند.
عبدالکریم سروش در مورد این نشریه و بعضی گردانندگان و نویسندگان آن چنین گفته‌است: «عجب نیست که «قهرنامه»‌ها دایر کرده‌اند و زنگیان جنگی از تبریز و قوچان و اردکان آورده‌اند و به آنان جواز و جسارت داده‌اند تا با روشنفکران دینی درآویزند و آنان را بر صلیب ولایت بیاویزند.»نمی‌بینم نشاط عیش در کس… عبدالکریم سروش - سایت جرس
مصطفی ملکیان در مصاحبه‌ای به‌طور مفصل ایرادات و احتمالاتی را در مورد سیاست‌های حاکم بر این نشریه مطرح کرده‌است.مهرنامه مروج سلفی گری است. مصاحبه هومن دوراندیش با مصطفی ملکیان. وبلاگ بارانشهر
محمد قوچانی تلویحاً در گفت و گویی که با وب سایت فرهنگ امروز داشت، به انتقادات مصطفی ملکیان پاسخ داد؛ متن این گفت‌وگو در شماره ۴۱ مهرنامه چاپ شده‌است.
بیشتر نقدها به مهرنامه به دو دلیل است: نقد و بررسی جریان چپ و متمایل به مارکسیسم و سوسیالیسم و نقد و بازخوانی کارنامه روشنفکری دینی.
جزایر مُلوک (مالوکو، جزایر ادویه) یکی از جزایر مجمع‌الجزایر اندونزی است که در بخشی از منطقهٔ آبی جنوب شرق آسیا واقع شده‌است. این جزایر در شرق سولاوسی، غرب پاپوآی غربی و شمال تیمور شرقی واقع شده‌است.
جزایر ملوک از نظر زمین‌ساختی در محل برخورد صفحهٔ هالماهرا با صفحهٔ دریای ملوک واقع شده‌است. این جزایر از لحاظ تاریخی توسط اروپایی‌ها و چینی‌ها به‌عنوان «جزایر ادویه» شناخته شده‌است؛ البته این عنوان به جزیرهٔ دیگری در خارج از اندونزی نیز گفته شده‌است.
بسیاری از جزایر ملوک کوهستانی و بعضاً دارای آتشفشان فعال بوده و از آب و هوای نسبتاً مرطوبی بهره‌مند هستند. پوشش گیاهی در این منطقه بسیار کم و محدود بوده و توسط دریاها احاطه شده‌است.
اگرچه بسیاری از اهالی جزایر ملوک به ویژه در جزایر باندا در سدهٔ هفدهم و در جریان جنگ ادویه کشته شدند؛ ولی هجوم دوبارهٔ استرالیایی‌ها در اوایل سدهٔ بیستم و تحت حمایت هلند به این جزایر آغاز شد و هنوز هم ادامه دارد.
از لحاظ تقسیمات سیاسی، جزایر ملوک در سال ۱۹۵۰ به‌عنوان استان شناخته شده‌است. در سال ۱۹۹۹ جزایر ملوک شمالی و هالماهرای مرکزی از یک‌دیگر مستقل شدند؛ از همین‌روی هم‌اکنون جزایر ملوک به ۲ استان ملوک و ملوک شمالی تقسیم شده‌است.
بین سال‌های ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۲ درگیری‌ها مذهبی میان مسلمان و مسیحیان ساکنان جزایر ملوک شدت گرفت؛ البته در سال‌های اخیر روابط بین این دو گروه مسالمت‌آمیزتر گردیده‌است. شیرینی «رینفورستز» از مهم‌ترین سوغاتی‌های این جزایر است که توسط نشاستهٔ ساگو، برنج، ادویهٔ درخت جوز، میخک و گل جوز تهیه می‌شود.
جزایر ادویه اغلب به جزایر ملوک که بر روی خط استوا، بین سولاوسی و پاپوآ گینهٔ نو و در محدودهٔ اندونزی واقع شده و نیز به جزایر کوچک آتشفشانی باندا که زمانی تنها منبع گرز و جوز در جهان به‌شمار می‌رفته گفته می‌شود. البته این جزایر باید با گرنادا که معمولاً به‌عنوان جزیرهٔ ادویه شناخته می‌شود، اشتباه گرفته نشود.
امروزه جزایر دیگری در جهان به مراکز تولید ادویه تبدیل شده‌اند؛ از جملهٔ این مناطق، مجمع‌الجزایر زنگبار در شرق آفریقا است که شامل جزایر «اونگوجا»، «مافیا» و «پمبا» می‌شود. این جزایر پیش‌تر توسط دولت مستقل زنگبار اداره می‌شد؛ ولی امروزه به صورت یکی از بخش‌های نیمه خودمختار تانزانیا محسوب می‌شود.
یک برش طولی، مغز انسان را به دو نیم‌کره تقسیم می‌کند که به وسیلهٔ جسم پینه‌ای به هم متصل شده‌اند. دو طرف، شبیه به هم هستند و ساختار هر کدام از نیم‌کره‌ها به‌طور کلی متقارن‌اند. اما با وجود شباهت‌های زیاد، وظایف هر قشر متفاوت است.
معمولاً تعمیم‌هایی کلی در روانشناسی عمومی به وجود می‌آیند که وظایف معین (مثل استدلال، خلاقیت و …) را به یکی از دو طرف راست یا چپ نسبت می‌دهند. با چنین نظریاتی باید با احتیاط مواجه شد زیرا این وظایف اغلب در هر دو طرف مغز انسان توزیع می‌شوند.
وظایف نیم کره راست :
استدلال خطی و وظایف مربوط به زبان مثل دستور زبان و واژگان، اغلب به نیم‌کرهٔ چپ مربوط می‌شوند.دیسکلکیولیا یک سندرم عصبی است که منجر به آسیب محل اتصال لوب گیجگاهی و لوب آهیانه‌ای چپ می‌شود و با عوارضی چون ضعف مهارت شمردن، حساب کردن و ناتوانی در فهم و بکارگیری مفاهیم ریاضی همراه است.
در مقابل، مشخصات مربوط به لحن مانند زیر و بمی و تکیه معمولاً به نیم‌کرهٔ راست مربوطند عمل‌کردهایی مثل پردازش محرک‌های دیداری و شنیداری، درک فضایی، درک چهره، و استعداد هنری در ارتباط با نیم‌کرهٔ راست می‌نمایند.
مدارکی وجود دارد مبنی بر این که نیم‌کرهٔ راست در شرایط ناشناخته و نیم‌کرهٔ چپ در موارد تکراری و روزمره بیش از دیگری درگیر هستند.
اعمال مشترک دیگری مثل حساب، تشخیص محل صدا و احساسات، بیشتر به‌طور دوجانبه اداره می‌شوند.
یکی از اولین اشارات به جدا بودن وظایف، حاصل تحقیقات یک پزشک فرانسوی به نام پل بروکا در سال ۱۸۶۱ بود. پژوهش او بر روی بیماری با لقب "تن" بود که دچار مشکل گفتاری بود (زبان‌پریشی)؛ "تن" یکی از معدود کلماتی بود که او می‌توانست ادا کند از اینرو تبدیل به لقب وی شده بود. طی کالبدشکافی تن، بروکا متوجه شد که در نیم‌کرهٔ چپش زخمی سفلیسی داشته‌است. این ناحیه از لوب پیشانی چپ (ناحیه بروکا)، قسمتی مهم برای ساخت گفتار است. ناتوانی حرکتی در فرایند تکلم که از آسیب ناحیه بروکا ناشی می‌شود زبان‌پریشی بروکا نام دارد. از عوارض این زبان‌پریشی عدم توانایی بیمار در ادای کلمات به شکل صریح است.
کارل ورنیک، پزشک آلمانی راه بروکا را با مطالعه در مورد ناتوانی‌های کلامی متفاوت با زبان‌پریشی بروکا ادامه داد. ورنیک متوجه شد همهٔ کمبودها مربوط به فرایند تولید کلام نیست؛ بلکه شماری از آنان مربوط به زبان‌شناسی است. او فهمید آسیب شیاری در قسمت بالای عقب لوب گیجگاهی چپ(ناحیه ورنیک) به جای اختلال در تولید کلمات، بیشتر باعث بروز ناتوانی در درک زبان می‌شود؛ سندرمی که با نام زبان‌پریشی ورنیک شناخته می‌شود.
این تحقیقات تخصصی در مورد نیم‌کره‌های مغز که روی بیماران به شکل کالبدشکافی انجام گرفت سوالاتی را در باب آسیب‌شناسی نتایج پژوهش‌ها ایجاد کرد. روش‌های جدید، مقایسهٔ نیم‌کره‌ها در وضعیت زنده را در مسائل مربوط به سلامتی امکان‌پذیر می‌کنند. به ویژه تصویرسازی تشدید مغناطیسی (ام‌آرآی) و مقطع‌نگاری با نشر پوزیترون به سبب دقت بالا و توانایی تصویربرداری از ساختمان داخلی مغز اهمیت دارند. ولی در صدد احوالات مغز پروفسور سلامت مغزی را به دو شکل جراحی کرد.
جای اژدها فیلمی به کارگردانی رولند جفی و بازیگری گلشیفته فراهانی در نقش لیلا محصول سال ۲۰۱۱ است.جای اژدها در پایگاه اطلاعات سینما این فیلم براساس زندگی خوزه ماریا اسکریوا کشیش اسپانیایی ساخته شده است.
دَبکِه ()، رقصی عربی و منشاء آن سرزمین شام ( اردن، سوریه،فلسطین، لبنان) است و به سراسر جهان معرفی شد. دراین پایکوبی گروهی سردسته یا چوپی متناوباً رو به تماشاگران و پایکوبان می‌کند.
جهت این رقص از سمت راست به چپ و از طریق نفر اول گروه رقصی هدایت می‌شود. این رقص‌ها بیشتر در مراسم شادی و جشن‌های عروسی رایج است.
کلمه دبکه در اصل به معنی کوپیدن سنگین پا بر زمین می‌باشد و در انگلیسی به معنی stamping of the feet می‌باشد.
در زیر لیست قابل مرتب سازی کشورها بر اساس تعداد کاربران برای سال ۲۰۱۷ آمده است. کاربران اینترنت به افرادی گفته می شود که در ۱۲ ماه گذشته از هر وسیله ای از جمله تلفن همراه به اینترنت دسترسی داشته اند.Please note that the data for the number of Internet users is based on multiplying an estimate for the percentage of people using the Internet in a given country from one source (usually the ITU) by the population from another source (usually the U.S. Census Bureau). There are not enough significant figures in the percentage estimate for the precise Internet user counts found in the table to be meaningful. As a result, they should not be treated as precise figures or even precise estimates. درصد درصدی از جمعیت یک کشور است که کاربران اینترنت هستند. تخمین ها از نظرسنجی های خانوار یا از داده های اشتراک اینترنت به دست می آیند.
همه کشورهای عضو سازمان ملل به جز کره شمالی شامل می شوند.
این لیست کشورهای جهان بر پایه شمار کاربران اینترنت آن‌ها است:
الکسیس امور با نام حقیقی فابولا ملگار گارسیا متولد ۲۹ دسامبر ۱۹۷۸ یک بازیگر پورنوگرافی، استریپر و مدل اهل پرو است.
فیلیپ میلتون راث (؛ زادهٔ ۱۹ مارس ۱۹۳۳-درگذشته ۲۲ مه ۲۰۱۸)، رمان‌نویس آمریکایی است. او یکی از بزرگترین نویسندگان نیم قرن گذشته ادبیات آمریکا بود.
فیلیپ راث در سال ۱۹۳۳ در نیوآرک، نیوجرسی آمریکا زاده شد. او فرزند یک خانواده آمریکایی و نوه یک خانواده یهودی اروپایی بود که در موج مهاجرت قرن نوزدهم به آمریکا کوچ کرده بودند. فیلیپ در بخش کم‌درآمد شهر بزرگ شد. او پس از دبیرستان به دانشگاه باکنل رفت و مدرک کارشناسی گرفت. سپس تحصیلاتش را در دانشگاه شیکاگو ادامه داد و در همان دانشگاه هم به تدریس ادبیات پرداخت. وی در دانشگاه پنسیلوانیا نیز ادبیات تطبیقی درس می‌داد و در سال ۱۹۹۲ بازنشسته شد. هنگامی که در شیکاگو، ایلینوی بود نویسنده معروف سال بلو را ملاقات کرد و در همان‌جا بود که با نخستین همسرش مارگارت مارتینسون آشنا شد. با جدایی‌شان در سال ۱۹۶۳ و مرگ مارتینسون در سال ۱۹۶۸ طی یک حادثه رانندگی یکی از نشانه‌های آشنا از داستان‌های راث خارج شد. مارتینسون الهام بخش شخصیت زن در بسیاری از رمانهای راث بود؛ مانند لوسی نلسون در رمان وقتی که او خوب بود یا مائورین تارنوپل در رمان زندگی‌ام به عنوان یک مرد. پس از اتمام تحصیلات تا وقتی که اولین کتابش در سال ۱۹۵۹ منتشر شود راث به مدت دو سال در ارتش آمریکا خدمت کرد و پس از آن برای مجلاتی گوناگونی داستان کوتاه و نقد نوشت.
فیلیپ راث در سال ۱۹۹۰ با کلر بلوم بازیگر انگلیسی ازدواج کرد که این رابطه در سال ۱۹۹۴ به جدایی انجامید. بعدها کلر بلوم روایت زندگی خود با راث را در کتاب "ترک خانهٔ عروسک" نوشت و در سال ۱۹۹۶ منتشر کرد که جزئیات روابط خصوصی آن دو را برملا می‌کند. راث هم در واکنش به این ماجرا سال‌ها بعد رمانی نوشت به نام با یک کمونیست ازدواج کردم و در آن کلر بلوم را همسری توصیف کرد که زندگی شوهرش را با نوشتن کتاب خاطرات خود از بین برد. راث از سال ۱۹۷۵ عضو مؤسسه ملی هنر و ادبیات آمریکا بوده‌است. او همچنین تا سال ۱۹۸۹ به عنوان ویراستار آثار ادبی با انتشارات پنگوئن همکاری می‌کرد.
اما از سال ۱۹۹۲ وقت خود را فقط صرف نویسندگی کرده‌است. او نخستین نویسنده زنده آمریکایی است که مجموعه آثارش از سوی کتابخانه آمریکا منتشر شده‌است.
اولین کتاب او خداحافظ کلمبوس و پنج داستان کوتاه که در سال ۱۹۵۹ منتشر شد نگاهی طنزآمیز و شوخ‌طبعانه به زندگی یهودیان در آمریکای پس از جنگ داشت. این کتاب جایزه کتاب ملی برای داستان را برای او به ارمغان آورد، اگر چه برخی از درون جامعه یهودیان به خاطر آنچه که او تصویر کرده بود، وی را محکوم کردند. اولین رمان او با عنوان «رها» اثری واقع‌گرایانه است که به مسائل اجتماعی و اخلاقی دهه ۵۰ میلادی آمریکا می‌پردازد. راث این شیوه را در کتاب وقتی که او خوب بود، نیز پی گرفت. رمان واقع‌گرایانه دیگری که تمرکزش بر روایتی کمیاب در آثار راث-زنی جوان اهل غرب میانه-است. او با سومین رمانش شکایت پورتنوی بیشتر مشهور شد. این کتاب یک بازنمایی طنازانه از جهان یهودیان طبقه متوسط نیویورک در قالب الکساندر پورتنوی است.
فیلیپ راث در پی تلاشی ناموفق برای اصلاح اطلاعاتی در مورد رمان «زنگار بشر» در ویکی‌پدیای انگلیسی به این مسئله با نوشتن نامه‌ای سرگشاده خطاب به ویکی‌پدیا که در نیویورکر منتشر شد اعتراض کرد. او در این نامه بیان می‌کند که در صفحهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی —که هم‌اکنون اصلاح شده‌است— رمان «زنگار بشر» الهامی از زندگی آناتول برویارد معرفی شده اما این رمان در اصل بر پایهٔ زندگی یکی از دوستان او به نام ملوین تومین که استاد پرینستون است نوشته شده‌است. به گفتهٔ راث مدیر ویکی‌پدیای انگلیسی در پاسخ به نامهٔ اعتراض اولیه چنین نوشته‌است: «از نظر شما اطلاع دارم که نویسنده بزرگترین اختیاردار دربارهٔ آثارش است، اما ما به منابع ثانویه برای تأیید این مسئله نیاز داریم.»
فیلیپ راث در حالی که در بیمارستان بستری بود در روز سه‌شنبه ۲۸ مارس ۲۰۱۸ بر اثر نارسایی قلبی در نیویورک درگذشت.
فهرست زیر فهرستی از کشورها بر اساس تعداد کاربران اینترنت پر سرعت (به انگلیسی: Broadband) است . در این فهرست بر اساس تعداد کلی مشترکین تهیه شده‌ است . هر اشتراک ممکن است مورد استفاده چند کاربر باشد .
بریتانی اندروز بازیگر پورنوگرافی آمریکایی و تن‌نشان است. او عضو تالار مشاهیر AVN است.
او در ابتدا در شهر میلواکی در یک شرکت تولید لوازم آرایشی کار می‌کرد. پیش از اینکه تبدیل به یک رقصنده اروتیک بشود. پس از اینکه وارد حرفه رقص شد. شروع به انتشار عکس‌هایش در یک مجله مخصوص مردان کرد. در سال ۱۹۹۵ طی ملاقاتی که با جینا جیمسون داشت، وارد صنعت ساخت فیلم‌های پورنوگرافی شد. او اولین کارش را با انتشار عکس‌هایش در مجله هاستلر شروع کرد.
در دسامبر ۲۰۰۳ او کارش را با کارگردانی در فیلم‌های سکسی ادامه داد. وی کارگردانی را با فیلمی با نام «استعداد رابطه نامشروع» شروع کرد.
همزمان با افزایش کار در فیلم‌های پورنو او فعالیت‌هایش را در شبکه‌های تلویزیونی مثل پلی بوی و تاکینگ بلو به عنوان تهیه‌کننده نیز شروع کرد. پس از تأسیس شرکت فیلم سازیش به نام بریت کو پیکچرزاستودیو. او به عنوان بازیگر، تهیه‌کننده و کارگردان شروع به ساخت سری فیلم هائی بانام‌های «پسرهای کونده بریتنی» (Brittany`s bitch boys) و «لزبینها در شهوت» (Lesbian in lust).
بریتنی پایه‌گذار سکس فتیش با پای باز (Open Foot Fetish) و مروج استفاده از کاندم در فیلم‌های پورنوگرافی است.
در سال ۲۰۰۷ بریتنی در نمایش تایرابنکز در نقش یک دختر وب کم حضور یافت.
در فوریه سال ۲۰۰۸ بریتنی خود را از صنعت ساخت فیلم‌های پورنو بازنشسته کرد و در روز «ریاست جمهوری» (president Day) به نیویورک نقل مکان کرد. او هم‌اکنون در آکادمی فیلم نیویورک به تدریس کارگردانی در پورنوگرافی مشغول است.
غَبغَبی یا سیامانگ با نام ("Symphalangus syndactylus") یک گونه میمون درازدست بیدم، درخت‌زی و سیاه‌رنگ است که در جنگل‌های مالزی، تایلند و سوماترا می‌زید. در میان میمون‌های درازدست، غبغبی بزرگترین است و می‌تواند تا دو برابر اندازهٔ دیگر انواع میمون درازدست، تا ۱ متر قد و ۱۴ کیلوگرم وزن برسد. سیامانگ تنها گونه در سردهٔ چسبیده‌انگشت‌هاSymphalangus است.
غبغبی از دو جهت ویژه است. نخست آنکه دو انگشت هر دستش به هم جوش خورده‌است. از این‌رو نام علمی آن "syndactylus" که به معنی چسبیده‌انگشت است. دومین وجه مشخصهٔ این گونه یک «کیسه گلو» یا غبغب بزرگ است که در هر دو نوع نر و ماده وجود دارد. این کیسه در گلو می‌تواند تا دو برابر اندازهٔ سر غبغبی بزرگ شده و به او اجازهٔ فراخواندن با استفاده از اصوات بلند و طنین‌انداز بدهد.
غبغبی تا +۳۰ سال در اسارت زندگی می‌کند.
درحالیکه تجارت غیر قانونی آنها به عنوان حیوان خانگی جمعیت وحشی را تحت تاثیر قرار می‌دهد، خطر اصلی برای غبغبی از بین رفتن محیط زیست او در مالزی و سوماترا است. تولید روغن نخل بخش‌های بزرگی از جنگل‌ها را خالی می‌کند. از بین رفتن این زیستگاه، حیات سیامانگ و برخی دیگر گونه‌ها چون ببر سوماترا را در معرض خطر قرار داده‌است.
ریدرز دایجست (به انگلیسی:reader's digest) ماهنامه‌ای است مورد علاقه عموم مردم به ویژه خانواده‌ها که به مسائلی نظیر بهداشت و سلامت، سینما، داستان، اقتصاد، اجتماع، روابط و دوستی، سرگرمی، ورزش، طنز، آشپزی و… می‌پردازد، این نشریه از پرتیراژترین نشریات جهان محسوب می‌شود و برای مهاجرانی چاپ شد که می‌خواستند با فرهنگ آمریکا آشنا شوند. این ماهنامه اکنون دهه هاست سمبولی از زندگی و فرهنگ آمریکایی به‌شمار می‌آید. سبک سنتی و مثبت گرای ریدرز دایجست این نشریه را به یکی از محبوب‌ترین نشریات تبدیل کرده‌است. جکی لیو، سردبیر ارشد ریدرز دایجست می‌گوید:
بنیانگذاران این نشریه لی لا بل والاس (به انگلیسی: Lila Bell Wallace) و دویت والاس (به انگلیسی:DeWitt Wallace) هستند. این ماهنامه در سال ۱۹۲۲ در منطقه چاپاکوآی نیویورک در ایالات متحده آمریکا (به انگلیسی: Chappaqua, New York, United States) آغاز به کار کرد. تا پیش از اینکه مجله بتر هوم اند گاردنز (به انگلیسی:Better Homes and Gardens) در سال ۲۰۰۹ بتواند پرفروش‌ترین مجله معرفی گردد، مجله ریدرز دایجست عنوان دار پرفروش‌ترین مجله در آمریکا بود.
بنا بر پژوهشی از مدیا مارک، این ماهنامه با هواداران خود که بیشتر زنان خانه‌دار هستند توانست درآمدش را به میزان بالایی افزایش دهد که این میزان ۱۰۰٬۰۰۰ دلار آمریکا بیشتر از مجموع درآمدهای نشریه‌هایی نظیر فورچون، وال استریت جورنال، بیزینس ویک و آی ان سی می‌باشد. از ویژگی‌های این مجله، انتشار آن در ۷۰ کشور با ۴۰ میلیون نفر مخاطب و ۲۱ زبان در ۵۰ ویراست متفاوت می‌باشد.Reader’s Digest "ielts2.mmnaseri.com" این مجله در سراسر دنیا ماهانه شمارگانی برابر ۱۷ میلیون نسخه دارد. این نشریه به صورت خط بریل، مجله صوتی، دیجیتال و همچنین در ابعاد چاپی بزرگ نیز منتشر می‌شود. ابعاد این مجله نصف ابعاد عموم مجله‌های منتشر شده در آمریکا است. «آمریکا در جیب توست» به انگلیسی: «America in your pocket» شعار این مجله در تابستان سال ۲۰۰۵ انتخاب شد ولی در ژانویه سال ۲۰۰۸ این شعار به «همفکری در زندگی به نحو احسن» به انگلیسی: «life well shared» تغییر پیدا کرد.