moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
برای کارهای طولانی بر سطح مریخ، این اجزا باید بتوانند دو برابر حالت عادی کار کنند. دمازی می‌گوید: «موارد کلیدی عبارتند از راحتی، مدیریت آب و غذا، مواد دفعی، مورد کلیدی دیگر عبارت است از اینکه آیا ما مریخ نوردهای تحت فشار خواهیم داشت یا نه؟ فشار هوای داخل این مریخ نوردها چنان تنظیم شده‌است که فضانورد می‌تواند با ورود به آن، لباس فضایی خود را بیرون بیاورد، تا بهتر بتواند به خورد و خوراک و بهداشت خود برسد. در حالتی که این مریخ نوردها موجود نباشند، یا خراب شده باشند، باید بتوان این کارها را داخل لباس انجام داد».
<mapframe latitude="31.303782" longitude="48.655186" zoom="12" width="225" height="214" align="left" />دانشگاه علوم پزشکی جُندی‌شاپور (انگلیسی: Ahvaz Jundishapur University of Medical Sciences؛ AJUMS) دانشگاهی در شهر اهواز در استان خوزستان، ایران است.
قدمت دانشگاه باستانی جندی‌شاپور، به سدهٔ چهارم یا پنجم میلادی بازمی‌گردد و در طی ۶ قرن، نام جندی‌شاپور مترادف با مرکزی علمی در رشته‌های مختلف بوده و عصر تعالی و ترقی آن در زمان خسرو انوشیروان بوده‌است. مکان شهر دانشگاهی جندی‌شاپور در دوران ایران باستان به طور قطعی مشخص نیست، اما به گفته احمد اقتداری از منابع گوناگون بر‌می‌آید که در محدوده میان شهرهای شوشتر، شوش و دزفول قرار داشته است.اقتداری، احمد. آثار و بناهای تاریخی خوزستان (دیار شهریاران). جلد اول. نشر انجمن آثار ملی (۱۳۵۴)، نشر اشاره (۱۳۷۵)، ص ۳۳۶ تا ص ۳۴۹ شهر شوشترخدایی،محمدزمان. نگاهی نو به شهری کهن،مجله علمی پژوهشی دانشگاه اصفهان و روستای شاه‌آباد مابین دزفول و شوشترامام شوشتری، محمدعلی. تاریخ جغرافیایی خوزستان. از جمله مکانهای احتمالی دانشگاه و شهر باستانی گندی‌شاپور مطرح شده‌اند. این شهر دانشگاهی به دستور شاپور اول ساخته شده‌است.
دانشکدهٔ کشاورزی، اولین دانشکدهٔ راه‌اندازی‌شده در دانشگاه و رشته‌های کشاورزی، ادبیات، ریاضی و پزشکی، از اولین رشته‌های ارائه شده در دانشگاه جندی‌شاپور بوده است. مدتی بعد دانشکده پزشکی، به دانشگاه مستقلی تحت نام «دانشگاه علوم پزشکی جندی‌شاپور اهواز» انتقال یافت.
دانشگاه علوم پزشكي اهواز بزرگترين دانشگاه علوم پزشكي كشور است كه
در دوره معاصر و قبل از تشکیل دانشگاه‌های علوم پزشکی، دانشکده پزشکی یکی از واحدهای تابعه دانشگاه جندی شاپور سابق بوده و وابسته به وزارت علوم و آموزش عالی در تیر سال ۱۳۶۶ بوده‌است که به عنوان مهمترین دانشگاه علوم پزشکی در خوزستان تصویب شد و یکی از مراکز مهم علوم پزشکی کشور است.
دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور دارای ۷ معاونت است که شامل: آموزشی، بهداشتی، دانشجویی فرهنگی، پشتیبانی، تحقیقات و فناوری، غذا و دارو و درمان می‌باشد؛ و هم اکنون دارای ۲۱ شبکه بهداشت و درمان در شهرستانهای مختلف، ۱۱ دانشکده، ۲۴ مرکز بهداشت شهرستان، ۳۰ بیمارستان و ۱۶ مرکز آموزش بهورزی است که به ارائه خدمات در سطح استان مشغول می‌باشند.
اين دانشگاه بعنوان يكی از دانشگاه‌های مادر و تيپ ١ در سطح كشور مطرح بوده و در رتبه‌بندی تعداد مقالات،در بين ده دانشگاه برتر كشور قرار دارد.
○ مجتمع آموزش عالی سلامت مسجدسلیمان
○ مجتمع آموزش عالی سلامت ایذه
○ مجتمع اموزش عالی سلامت رامهرمز
بیمارستان‌های استان خوزستان به قرار زیر می‌باشد:
گُندی شاهپور، گُندی شاپور، جُندی شاپور، وندوی شاپور، وندو شاور و به سریانی بت لاپاطرویداد نامه سریانی موسوم به رویداد نامه خوزستان، خداداد رضاخانی و سجاد امیری باوندپور، ص 58 یکی از مهم‌ترین شهرهای دوره ساسانی بود که توسط شاهپور یکم ایجاد گردید. جندی شاپور از همان بدو تأسیس به تدریج به صورت یکی از مراکز علمی و پزشکی جهان آن روز درآمد و بنا به‌گفتهٔٔ تاریخ‌نویسان شاپور دستور داده بود تعداد زیادی از کتاب‌های طب یونانی را به زبان پهلوی ترجمه و در آنجا نگهداری کنند، خسرو انوشیروان در این شهر بیمارستان بزرگی ساخت و بر توسعهٔ دانشکدهٔ پزشکی آن افزود. در مورد مکان دقیق این شهر اختلاف نظر وجود دارد اما به نظر می‌رسد جندی‌شاپور در محدوده میان شهرهای شوشتر، شوش و دزفول قرار داشته‌است.اقتداری، احمد. آثار و بناهای تاریخی خوزستان (دیار شهریاران). جلد اول. نشر انجمن آثار ملی (۱۳۵۴)، نشر اشاره (۱۳۷۵)، ص ۳۳۶ تا ص ۳۴۹
ابوحنیفه دینوری در کتاب اخبارالطوال گوید: چون شاپور پسر اردشیر بابکان به شهریاری رسید، لشکر به روم کشید پس چون به عراق بازگشت به خاک اهواز (منظور ولایت اهواز است) رفت و به جستجوی جای مناسبی برای احداث شهری پرداخت تا اسیرانی را که از خاک روم با خود آورده بود، در آن جای سکنی دهد، پس شهر جندی شاپور را بنیاد کرد و این شهر را به زبان خوزی نیلاط می‌گفتند، لیکن مردمش آن را نیلاب می‌خوانند.
با توجه به این نکته که شهر مذکور چند نام داشته، می‌توان دریافت که پیش از تجدید بنا در روزگار شاپور وجود داشته و ناحیه‌ای مسکونی به‌شمار می‌رفته‌است. معروف است که وی پس از غلبه بر والرین و ویران ساختن انتاکیه اسیران رومی را در این محل اسکان داد و نام آن را وه اندیوک شاپور به معنی به از انتاکیه شاپور نامید.
«معرفت یونانی در امپراتوری ساسانی به ویژه به واسطه مسیحیان یونانی و سوری اشاعه یافته بود که حضور آن‌ها در وه اندیوگ شاپور (گندی‌شاپور) مسلم است.»شاهنشاهی ساسانی، تورج دریایی، ص209
مانی پیامبر ایرانی در همین شهر بدار آویخته شد و پیکر او را بر دروازه آویختند و از آن به بعد آن دروازه تا ادوار اسلامی بنام دروازهٔ مانی نامیده می‌شده‌است. دیگر از رویدادهای مهم تاریخی در این شهر قیام انوشکزاد فرزند خسرو انوشیروان را بر ضد پدر می‌توان نام برد. انوشکزاد که در دامان مادری مسیحی پرورش یافته بود با تکیه به نیروی مسیحیان و گروهی از سپاهیان و بازرگانان قیام پردامنه‌ای را آغاز کرد اما سرانجام مغلوب شد و قیام به‌شدت سرکوب گردید. در این شهر ضرابخانهٔ بزرگی قرار داشت و اکثر سکه‌های یزدگرد سوم در این شهر و ناحیهٔ سیستان ضرب گردیده‌اند. دروازه‌های شهر در حدود سال هیجدهم هجری با وساطت یکی از ایرانیان تازه مسلمان بر روی اعراب گشوده شد و شهر از ویرانی و انهدام نجات یافت، بدین ترتیب تا اوایل دوران خلفای عباسی این شهر به حیات اجتماعی خود ادامه داد. گندی‌شاپور در قرون سوم و چهارم هجری که بر اهمیت بغداد افزوده شد، به تدریج موقعیت خود را از دست داده، به ویرانی گرائید از این شهر بزرگ ساسانی فعلاً هیچ آثاری بر جای نمانده و بزحمت بقایای مختصری از خرابه‌های آن در نزدیکی رود کارون می‌توان مشاهده کرد.فروهر، سال ۱۳۷۱ شمارهٔ ۷ و ۸، ص ۱۶ و ۱۷
در مورد مکان گندی‌شاپور اختلاف نظر وجود دارد و مکان قطعی آن مشخص نشده‌است. برخی منابع قدیمی‌تر محل جندی‌شاپور را در اهواز می‌دانستند. احمد اقتداری معتقد است منظور از اهواز، ولایت اهواز (خوزستان) بوده‌است، نه شهر اهواز امروزی. وی در دهه ۵۰ خورشیدی در کتاب آثار و بناهای تاریخی خوزستان (دیار شهریاران) در خصوص مکان شهر گندی‌شاپور مرور منابع انجام داده و چنین نتیجه گرفته که این شهر می‌بایست در محدوده میان شهرهای شوشتر، شوش و دزفول قرار داشته باشد.اقتداری، احمد. آثار و بناهای تاریخی خوزستان (دیار شهریاران). جلد اول. نشر انجمن آثار ملی (۱۳۵۴)، نشر اشاره (۱۳۷۵)، ص ۳۳۶ تا ص ۳۴۹ محمد علی امام شوشتری شاه‌آباد دزفول را به عنوان محل احتمالی شهر گندی‌شاپور معرفی کردهامام شوشتری، محمدعلی. تاریخ جغرافیایی خوزستان. و محمدزمان خدایی معتقد است دو جندی‌شاپور (شهر شاپور) وجود داشته که مورخان گاهی یکی را جای دیگری گرفته‌اند. وی شهر شوشتر را همان شهر معروف و دانشگاهی گندی‌شاپور می‌داند. ابن حوقل جغرافیدان قرن چهارم هجری محل شهر جندی‌شاپور را یک منزلگاه تا شوش و یک منزلگاه تا شوشتر ذکر کرده‌است.
نظریه وجود شهر جندی‌شاپور در محل روستای شاه‌آباد که مقبره یکی از مریدان شیخ اسماعیل قصری به نام شیخ ابوالقاسم بوده‌است، از آن جا ناشی می‌شود که سیدمحمدعلی مرتضوی از منسوبان محمدعلی امام شوشتری در محل بقعه این عارف کتیبه ای مشاهده کرد که بر آن ابیاتی منسوب به یعقوب لیث حک شده بود و چون یعقوب در جندی شاپور وفات یافته بود، فرض نمود که جندی شاپور احتمالاً در محل روستای شاه آباد مابین دزفول و شوشتر واقع شده باشد.امام شوشتری، محمدعلی. تاریخ جغرافیایی خوزستان. برخی منابع از جمله برخی نویسندگان اروپایی نظیر نیکولا راست که در دهه‌های گذشته در این خصوص مطلب نوشته‌اند، این نظریه را مبنا قرار داده یا نقل کرده‌اند.Nikolā Rāst, “Qabr-e Yaʿqub b. Layṯ,” “Yādgār 5/4-5, 1327, pp. 123-29.اقتداری، احمد. آثار و بناهای تاریخی خوزستان (دیار شهریاران). جلد اول. نشر انجمن آثار ملی (۱۳۵۴)، نشر اشاره (۱۳۷۵)، ص ۳۳۶ تا ص ۳۴۹ شعر روی کتیبه به شرح زیر است:
محمد علی امام شوشتری در اواخر حیاتش در سال ۱۳۵۰ گفته نام شهری که وی معتقد است در محل شاه‌آباد قرار داشته «شاپور گَرد» (شهر شاپور) و نام منطقه بزرگتر اطراف آن «ویه‌اندیوشاپور» است. وی در ادامه تحقیقاتش نوشته جندی‌شاپور یا گندی‌شاپور نامی تحریف شده‌است و شاپورگرد همان نیلاد و نیلاط اشکانی و نیلاب ساسانی است.امام شوشتری، محمدعلی. نشریه ایرانشناسی، کتابخانه پهلوی تهران، ص ۱۶۶ (نقل از کتاب دیار شهریاران احمد اقتداری، جلد اول ص ۸۲۸)
سفرنامه نویسانی به خوزستان سفر کرده‌اند و مشاهدات یا شنیده‌های خود را نوشته‌اند.
ژان دیولافوا سفرنامه نویس و مأمور دولت فرانسه در دوره قاجار، هنگام سفر زمینی از دزفول به شوشتر در اواخر قرن نوزدهم می‌نویسد: «در نزدیکی یک امامزاده دیوارهای اطراف یک شهر که مانند نمونه‌های فراوان دیگر از بین رفته‌اند، دیده می‌شود. اما هنوز شاه‌آباد نامیده می‌شود. به نظر می‌رسد این همان گندی‌شاپوری باشد که شاپور پس از پیروزی بر والرین بنیاد گذاشت.»* * روایت او منطبق بر نظریه محمد علی امام شوشتری است که محل جندی‌شاپور را احتمالاً در روستای شاه‌آباد دزفول می‌داند. اما دیولافوا روایتش را چنین ادامه می‌دهد: «انحطاط و از بین رفتن جندی شاپور از قرن سیزدهم (میلادی) شروع شد یعنی زمانی که شوشتر به وجود آمد و بتدریج یکی از شهرهای مهم ایران شد و جندی‌شاپور را چنان تحت الشعاع خود قرارداد که نام جندی‌شاپور هم از خاطرها محو شد.» این جمله شاید فقط یک اشتباه است؛ شوشتر قبلتر از قرن سیزدهم وجود داشته، سازه‌های آبی شوشتر و بند قیصر در قرن سوم توسط شاپور ساسانی ساخته شده و حمله مسلمانان (جنگ شوشتر) در قرن هفتم میلادی اتفاق افتاده‌است. یا شاید این جمله تا حدی منطبق بر نظریه محمدزمان خدایی است که جندی‌شاپور و شوشتر را دو نام یک شهر می‌داند.
ابن بطوطه در نیمه اول قرن چهاردهم میلادی دو بار به خوزستان و از جمله شوشتر سفر کرده‌است؛ یعنی چند سال پس از قرن سیزدهمی که دیولافوا با عنوان زمان ساخت شوشتر و آغاز انحطاط جندی‌شاپور روایت کرده‌است.رحلة ابن بطوطه (سفرنامه ابن بطوطه)، جلد دوم، ترجمه علی محمد موحد ابن بطوطه در سفر به شهرهای خوزستان هیچ اشاره‌ای به وجود شهر مهم جندی‌شاپور یا بقایای آن نکرده‌است. وی در سفرنامه خود می‌گوید: «دروازه ورود و خروج مسافران به شهر تستر (شوشتر) دروازه دسبول (دزفول) نام دارد.»رحلة ابن بطوطه (سفرنامه ابن بطوطه)، جلد دوم، ترجمه علی محمد موحد، ص ۲۳۷ و نه دروازه جندی‌شاپور. برخلاف روایت ژان دیولافوا، هنگام سفرهای ابن بطوطه به خوزستان، شهر جندی‌شاپور در شاه‌آباد مابین شوشتر و دزفول وجود نداشته‌است.
طرح شهر جندی شاپور تلفیقی از معماری تمدن‌های دوره باستان است. این شهر بر روی اصول معماری یونانی به ویژه سبک معماری هیپوداموس بوده‌است. این طرح سبک ویژه‌ای است که از سده ۵ پیش از میلاد در شهرهای روم و یونان اجرا می‌شده‌است که در شهر گندی‌شاپور نیز پیاده شده و آن عبارت است از طرح مستطیل شهرسازی با خیابان‌های وسیع و مستقیم و چهارراه‌های منظم و کوچه‌های موازی که بناها نیز یک طبقه و گاهی دو یا سه طبقه بوده‌اند. روی هم رفته شهر گندی‌شاپور به شکل یک مستطیل همانند شطرنج و دارای چندین خیابان طولی و چندین خیابان عرضی بوده و خیابان‌ها یکدیگر را قطع می‌کرده‌اند، به گونه‌ای که شهر شباهتی به یک صفحه شطرنج داشته‌است. به هر روی شهر گندی‌شاپور پس از نزدیک به ۱۰ سال که از بنایش گذشت تبدیل به یک شهر بزرگ تجاری و داد و ستد شد و افزون بر رونق و کار زیاد و تحرک در شهر، در بیرون شهر در مزارع، نیشکر و گندم و جو تولید می‌شد که به وسیله بازرگانان به سراسر ایران فرستاده می‌شد. آوازه رونق تجاری در شهر گندی‌شاپور به شهرهای مجاور و حتی به میان رودان و سوریه و لبنان رسید که در نتیجه کارگر و کارفرماهای بسیاری به سمت گندی‌شاپور رهسپار شدند.
این منطقه در ابتدا محل جمع‌آوری ارتش و لشکریان خود شاپور بود و مزرعه‌ها و باغ‌های زیبا با آب فراوان داشت. به دلیل محکم بودن دیواره شهر و نزدیکی به کشورهای مهم، این موضع به عنوان یک مرکز در دنیای باستان شناخته شد. با ساخت شهر و دانشگاه گندی‌شاپور شروع کارهای علمی جندی شاپور به اوج درجه خود می‌رسد. با فرمان شاپور کتاب‌هایی از زبان‌های یونانی، رومی و هندی به پهلوی ساسانی ترجمه شد. این کتاب‌ها در کتابخانه جندی شاپور نگهداری می‌شدند.
ضرورتاً در کنار دانشگاه گندی‌شاپور، بیمارستان گندی‌شاپور نیز ایجاد شد. جرجی زیدان، متفکر عرب، آورده‌است: در واقع، بیمارستان یک کلمه فارسی است که پس از عظمت و شکوه جندی شاپور به وجود آمد. پزشکان یونانی و هندی در کنار پزشکان ایرانی در جندی شاپور طبابت را آغاز کردند و بیمارستانی ساخته شد که در زمان خود بی‌نظیر بود.
دانشگاه گندی‌شاپور در عصر خود بزرگ‌ترین مرکز فرهنگی شد. دانشجویان و استادان از اکناف جهان بدان روی می‌آوردند. مسیحیان نسطوری در آن دانشگاه پذیرفته شدند و ترجمه سریانی‌های آثار یونانی در طب و فلسفه را به ارمغان آوردند و افلاطونیها در آنجا بذر صوفی گری کاشتند. سنت طبی هندوستان، ایران، سوریه و یونان در هم آمیخت و یک مکتب درمانی شکوفا را به وجود آورد. به فرمان انوشیروان، آثار افلاطون و ارسطو به پهلوی ترجمه شد و در دانشگاه تدریس شدتاریخ تمدن ویل دورانت، جلد۴-عصر ایمان، کتاب اول، فصل هفتم-ایرانیان، I-جامعه ساسانیان
ابهت و بزرگی جندی شاپور تا دوران اسلامی نیز گسترش داشت و خانواده بختیشوع تا آخرین روزگار جندی شاپور یعنی فروپاشی و انحطاط این مرکز علمی به صورت خانوادگی در آن حضوری مستمر داشتند. تا زمانی که هارون به پسر بختیشوع می‌گوید که بیمارستانی شبیه به بیمارستان جندی شاپور در بغداد برپا کند. این زمان مقارن با شروع انحطاط جندی شاپور و اعتلای بغداد است. به مرور پزشکان و لوازم پزشکی و همه امکانات از دانشگاه و بیمارستان به بغداد منتقل می‌شود، به گونه‌ای که شهرت بغداد روزبه روز اوج می‌گیرد و در مقابل جندی شاپور نزول می‌کند. یاقوت حموی می‌گوید: در قرن هفتم، من با خرابه‌های جندی شاپور برخورد کردم. در واقع، شروع زوال جندی شاپور از قرن چهارم هجری مصادف با قرن نهم میلادی است.
در زمان فتوحات سپاه اسلام، هنگام فتح این شهر مقاومت‌هایی صورت می‌گیرد. در ابتدا شهر توسط سپاهی به فرماندهی زر بن عبدالله محاصره می‌شود اما نمی‌توانند وارد گندی شاپور شوند. عاقبت یک اسیر ایرانی در سپاه امان نامه‌ای را به تیر بسته و داخل شهر می‌اندازد، اهالی گندی شاپور برحسب این امان نامه دروازه‌های شهر را باز می‌کنند. آن اسیر ایرانی گفت: دوست نداشتم خون آن‌ها ریخته شود، چون آن‌ها قوم من بودند. بدینسان گندی شاپور تسلیم سپاه اسلام شد، اما دوران انحطاط این دانشگاه در دوران هارون الرشید و خلفای عباسی صورت پذیرفت.
شقایق جودت (زاده ۱۳۵۱ در تهران) بازیگر ایرانی است. او کارشناسی تئاتر از جهاد دانشگاهی دارد. آغاز بازی او در سینما از سال ۱۳۷۲ با فیلمی به نام همسر به کارگردانی مهدی فخیم زاده بود.
جورجیا توتو اوکیف (زاده ۱۵ نوامبر ۱۸۸۷ – درگذشته ۶ مارس ۱۹۸۶) نقاش زن آمریکایی بود.
جورجیا اوکیف در ۱۵ نوامبر ۱۸۸۷ در مزرعه‌ای واقع در سان پرری ایالت ویسکانسین آمریکا زاده شد. او بین سال‌های ۱۹۰۵ تا ۱۹۰۶ به تحصیل هنر در انستیتو هنر شیکاگو پرداخت و پس از آن از ۱۹۰۷ تا ۱۹۰۸ در اتحادیه دانشجویان هنر در نیویورک تحصیل کرد. در اینجا بود که با عکاسی به نام آلفرد استیگلیتز آشنا شد و در ۱۹۲۴ با او ازدواج کرد.
اوکیف در ۱۹۱۵ یکی از پیشگامان نقاشی آبستره در آمریکا بود و از کارهایش در این سبک می‌توان به تابلوی «موسیقی سبز و آبی» در ۱۹۱۹ اشاره کرد. با این وجود اوکیف بعدتر رو به سبکی فیگوراتیوتر آورد و شروع به کشیدن گل‌ها یا سوژه‌هایی با موضوعات معماری نمود که اغلب نیز حالتی سورئال داشتند. نکته‌ای که در دید عامه به نقاشی‌های اوکیف نسبت داده می‌شود این‌ست که اکثریت نقاشی‌های او شباهتی بسیار با آلت تناسلی زنانه دارند و از آن در بسیاری از نقاشی‌های او و سوژه‌هایش الهام گرفته شده‌است.
در ۱۹۲۹ اوکیف برای پیداکردن ایده‌های جدیدی برای نقاشی‌هایش سفری به نیومکزیکو داشت. او در این سفر چنان تحت تأثیر محیط و طبیعت منطقه قرار گرفت که پس از آن بیشتر وقتش را در آنجا می‌گذراند. با مرگ همسرش آلفرد استیگلیتز در ۱۹۴۶، جورجیا اوکیف به‌طور کامل در نیومکزیکو ساکن شد.
اوکیف در ۱۹۷۱ متوجه شد که دید چشم‌هایش به شدت در حال کم شدن است و مجبور شد تا از کشیدن نقاشی دست بکشد. در ۱۹۷۷ جرالد فورد، رئیس‌جمهور وقت ایالات متحده آمریکا، مدال آزادی رئیس جمهوری که بالاترین جایزه‌ای است که از سوی رئیس‌جمهور کشور به شهروندان آمریکایی داده می‌شود را به جورجیا اوکیف اعطا نمود. اوکیف همچنین در ۱۹۸۵ مدال ملی هنر را دریافت داشت.
اوکیف در اواخر عمرش بسیار ناتوان شده بود با این‌وجود تنها چند هفته پیش از مرگش بار دیگر به کشیدن نقاشی روی آورد. جورجیا اوکیف در ششم مارس ۱۹۸۶ در سنتا فه، نیومکزیکو و در سن ۹۸ سالگی درگذشت.
هُبوط یا هُبوطِ انسان، مفهومی در دستگاه نظری و آموزه‌های یهودی، مسیحی و اسلامی است. "هُبوط" به نافرمانیِ انسان در برابرِ خدا و فرستادنِ او به زمین اشاره دارد.هبوطهبوط، علی شریعتی، مجموعه آثار شماره ۱۳، تهران: چاپخش، ۱۳۶۰
ابن فارس می‌گوید: «هبوط کلمه‌ای است که دلالت بر فرود آمدن می‌کند.»ابن فارس، معجم مقائیس اللغة، ج۶، ص۳۰.
حوّا و آدم به‌عنوانِ نخستین انسان‌ها در باغِ بهشت با خوشحالی می‌زیستند:
روایتِ قرآنی:
تورات، درخت را "درختِ شناختِ نیک و بد و دانائی" می‌داند. برخی روایاتِ اسلامی نیز آن را درخت گندم یا انگور یا انجیر دانسته‌اند.http://www.hawzah.net/fa/Magazine/View/4227/8005/104951/قصّه-حضرت-آدم(ع)
در "اندیشهٔ یهودی"، مارِ بهشتی موجودی‌ست که حوّا و بعد آدم را وسوسه می‌کند اما در اندیشه‌ی اسلامی، شیطان هردو آنان را فریب می دهد:
اما در "اندیشه‌های اسلامی"، این موجود ابلیس است.
حوّا و آدم از آنچه خداوند گفته بود سر پیچیدند و پی‌آمدِ این نافرمانی، آشکار شدنِ برهنگیِ آنان یا آگاهی یافتنِ آنان به برهنگیِ خود بود. پس از آن؛ آدم توبه می‌کند و یَهُوَه‌خدا هم وی را می‌بخشد اما آثارِ برهنگی و "گناهِ نخستین" بر آنان باقی می‌ماند و از بهشت نیز فرو می‌افتند:
پس از نافرمانی، مار و حوّا و آدم، هر یک به روشی مجازات می‌شوند:
تورات گفتارِ خداوند با آدم را نیز چنین به تصویر می‌کشد:
اکلیپس یک محیط یکپارچه توسعه نرم‌افزاری چندزبانه برای محیط توسعه مجتمع با قابلیت اضافه کردن افزونه می‌باشد. این محیط توسعه در ابتدا با زبان جاوا و برای توسعه برنامه‌های این زبان استفاده می‌شد. در ادامه با افزوده شدن افزونه‌هایی به آن امکان توسعه زبان‌هایی چون سی، سی++، روبی، کوبول، پایتون، پرل، پی اچ پی، لاتک و اندروید را فراهم می‌کند.
سامانهٔ زمان اجرای اکلیپس مبتنی بر اکویناکس که پیاده‌سازی استانداردی، سازگار با او اس جی ای است، می‌باشد. اکلیپس از افزونه‌ها برای فراهم آوردن امکان استفاده از تمام قابلیت‌هایش بر روی سامانه اجرا، استفاده می‌نماید که برخلاف با بعضی از برنامه‌هایی که به صورت معمول با قابلیت کد سخت می‌باشند، است.
سازوکار افزونه‌ها در اکلیپس، صورتی سبک‌تر از چهارچوب مهندسی نرم‌افزار بر اساس مولفه است. به علاوه برای اینکه اکلیپس قابل گسترش برای توسعه سایر زبان‌های برنامه‌نویسی مانند سی و پایتون باشد، چهارچوب افزونه‌ها به اکلیپس امکان کار با زبان‌های حروف‌چینی مانند لاتکصفحه خانگی تکلیپس – LaTeX for Eclipse و برنامه‌های شبکه‌ای مانند تلنت و سامانه مدیرت پایگاه داده را فراهم می‌آورد. جاوا و پشتیبانی از سی وی اس در کیت توسعه نرم‌افزاری اکلیپس فراهم شده‌است.
به جز بخش کوچکی از هسته زمان اجرا، تمام بخش‌های در اکلیپس به صورت افزونه‌ای است. این بدان معناست تمام افزونه‌ها در اکلیپس به شکل دقیقاً یکسانی توسعه می‌یابند و تمام خصوصیات آنها با هم برابر هستند. اکلیپس برای بخش عظیمی از خصوصیات افزونه‌هایی را فراهم می‌نماید، که بعضی از آنها از طرف شخص ثالث توسعه به شکل رایگان یا تجاری توسعه می‌یابند. نمونه‌ای از این افزونه‌ها، افزونه یو ام‌ال برای نمودار ترتیبی و سایر دیاگرام‌های یو ام‌ال است، یا افزونه‌ای برای کاوش در پایگاه داده.
اکلیپس، سکوی غنی مشتری اکلیپس را برای توسعه برنامه‌های همه منظوره را فراهم می‌آورد. اجزا زیر این بستر را فراهم می‌آورد:
اکلیپس به عنوان پروژه‌ای در شرکت ای بی ام شعبه کانادا ایجاد گردید که برای جایگزینی محیطهای توسعه خانوادهٔ ویژوال ایج بود<. ویژوال ایج مبتنی بر اسمال تاک بود در حالی که اکلیپس توسط او تی ای بر مبنای جاوا توسعه یافت. در نوامبر سال ۲۰۰۱، کنسرسیومی برای توسعه اکلیپس به عنوان یک نرم‌افزار متن باز ایجاد شد و در سال ۲۰۰۴، بنیاد اکلیپس تأسیس گردید.نگارش سوم اکلیپس(منتشر شده در ۲۱ ژوئن سال ۲۰۰۴) سکوی خدماتی او اس جی ای را به عنوان معماری زمان اجرای خود برگزید.
اکلیپس در ابتدا تحت مجوز متداول عمومی و بعداً تحت مجوز عمومی اکلیپس منتشر شد. نرم‌افزار آزاد و متن‌باز بعدها اعلام نمود که هر دو مجوز از نوع نرم‌افزار آزاد هستند، ولی با اجازه‌نامه عمومی همگانی گنو کاملاً مطابق نیستند.
براساس گفته لی نکمن، مدیر ارشد فناوری شرکت ای بی ام بخش رشنال در آن زمان، که بعدها رئیس بخش توسعه و پشتیبانی این بخش شد، انتخاب نام اکلیپس، برای مقابله با ویژوال استودیو متعلق به شرکت مایکروسافت بود و نه شرکت سان میکروسیستم جالب آنکه وی اکنون کارمند شرکت مایکروسافت است.
از سال ۲۰۰۶ (۱۳۸۵) تا کنون، بنیاد اکلیپس به صورت سالانه نسخه هماهنگی را منتشر می‌نماید. هر نسخه منتشره، شامل سکوی اکلیپس و تعدادی از پروژه‌های اکلیپس است. از سال ۲۰۰۸ نسخه‌های جدید در چهارمین چهارشنبه ماه ژوئن منتشر می‌شوند. این نسخه‌ها براساس ماه‌های سال (سال خورشیدی) نامگذاری می‌شوند.
برای برنامه اکلیپس افزونه‌های بسیاری ساخته شده‌است که هریک برای زبان و اعمالِ خاصی طراحی شده‌است.
ابوسعد، عبدالکریم بن محمد سمعانی (۹ فوریه ۱۱۱۳ - دسامبر ۱۱۶۶م/۲۱ شعبان ۵۰۶- ربیع‌الاول ۵۶۲ ق) حافظ و محدث، فقیه شافعی، ادیب و تاریخ‌نگار برجستهٔ خراسانی ایرانی در سدهٔ ششم هجری/دوازدهم میلادی بود.
معروف‌ترین اثر او کتاب الانساب است که به "انساب سمعانی" مشهور است. وی در ۱۱۵۵میلادی به تألیف این مفصل پرداخت. اثر در هشت جلد تألیف شده و موضوع آن در باب انساب عرب می‌باشد. الانساب دارای ارزش تاریخی و جغرافیایی زیادی است، چون در زیر نام شخصیت‌های معروف مورد بحث توضیحات شرح حالی و مکان‌شناسی به دست می‌دهد. او این اطلاعات را در ضمن سفرهایش گرد آورد، چون در این اثنا، فضلای زیادی را به‌منظورهای مختلف ملاقات کرده بود. بیشتر از نظر ایران، ماوراءالنهر و آسیای مرکزی دارای ارزش است، چون در این مورد مهترین و غالباً یگانه مأخذ اطلاعات ماست. کتاب الانساب از طریق منتخبی از آن، به نام "لباب"، تألیف ابن اثیر یا از طریق منتخب دیگری به نام "لُب‌ّاَللُباب" تألیف سیوطی معروف شده‌است.
آثار دیگر او عبارتند از "تاریخ مرو" و همچنین "تکمله‌ای بر تاریخ بغداد" نوشت.
عایشه بنت فضل صوفی، رابعه اصفهانی، شکر اسفراینی، فاطمه سودرجانی، حورستی عیاضی، عبدالقادر گیلانی، ابوزید معزم، فاطمه فضل مروزی ظریفه طبریه، راضیه میهنیه، ام‌نجم اصفهانی، ابوالعلاء سهلوی، ابوالقاسم رملی، ابوالقاسم مالینی، ابوالقاسم ابریشمی، ابراهیم لفتوانی، ابواسحاق دواتی، ابواسحاق جاجرمی، ابواسحاق طاسبندی، ابوالقاسم صالحانی، ابوالقاسم طبری، ابوالقاسم صیدلانی، ابوسعد مؤذن، ابوعلی بیهقی.
طلوت، روستایی از توابع بخش بابل‌کنار شهرستان بابل در استان مازندران ایران است.
واژه طلوت از نام رودخانه‌ای که از وسط همین محل می‌گذرد گرفته شده به این شکل که رودخانه امروزی به نام آقارود می‌باشد که از وسط روستا از جنوب به شمال امتداد داشته و از آنجایی که مسیر رودخانه مستقیم بوده و جریان آب تند بوده بچه‌هایی که به داخل این رودخانه می‌افتادند غرق می‌شدند به همین خاطر نام رودخانه را تلخ رود و روستایی که در این منطقه تشکیل گردید را روستای تلخ رود و در اصطلاح مازندرانی تل رود - تلوت و به مرور زمان طلوت نامیده شده و با تحقیقاتی که ازمحققان و اهالی به عمل آمده واژه طلوت را تیله پشت (گِل سفید) نیز می‌گفتند و ازاین گل برای تعمیرات خانه استفاده می‌کردند.
براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۰۴۰ نفر (۲۶۶خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
البته طی سرشماری سال ۱۳۹۰، جمعیت آن ۱۰۸۸ نفر در ۳۱۲ خانوار است که از این تعداد ۵۳۹ مرد و ۵۴۹ زن هستند.
رودخانه‌های آقارود و میررود از این روستا می‌گذرند و مقبره امام‌زاده آقاسید شریف نیز در این جا قرار دارد.
روستا از سه محله بنام‌های پائین‌محله، میان‌محله و بالامحله تشکیل شده‌است. وسعت این روستا ۲۷۳ هکتار است که ۱۷۶ هکتار آن به اراضی زراعی و ۹۷ هکتارآن به کشت انواع محصولات باغی اختصاص یافته‌است. اهالی آن اکثریت به کشاورزی و دامداری مشغول هستند.
فولادکلا، روستایی است از توابع بخش بابل‌کنار شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان بابل‌کنار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۳۷ نفر (۷۹خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
دار دِکاشت (Dārdekāšt)، روستایی است از توابع بخش بابل‌کنار شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان بابل‌کنار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۱۱۱ نفر (۲۸۵خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
درزی محله، روستایی است از توابع بخش بابل‌کنار شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان بابل‌کنار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۰۵ نفر (۱۰۴خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
انارستان، روستایی است از توابع بخش بابل‌کنار شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان بابل‌کنار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۳۵ نفر (۱۴۶خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
این روستا در میانه دشتی معتدل و مرطوب، در ۱۴ کیلومتری جنوب شهر بابل است.
طول جغرافیائی آن ۵۲ درجه و ۴۳ دقیقه، عرض جغرافیائی آن ۳۶ درجه و ۲۵ دقیقه و ارتفاع آن از سطح دریا ۴۰ متر است.
رودخانه بابل رود که از شمال خاور سلسله جبال البرز، سرچشمه گرفته از باختر آبادی گذشته و به دریای خزر می ریزد.
زبان مردم فارسی با گویش مازندرانی و دین آن‌ها اسلام، (شیعه) می‌باشد .
کارو پیشه روستا کشاورزی، دامداری و کارگری است.
مهمترین فراورده این روستا برنج و مرکبات است.
این روستا دارای اجرای طرح هادی.مجموعه فرهنگی ورزشی، دبستان، شورای ده، دهیاری،پایگاه مقاومت بسیج. حمام، 3 باب مغازه، ، مسجدصاحب الزمان و غریبان بغیع و تکیه دو باب است.
رستنی‌ها آن: گیاهان گل گاوزبان، گل بنفشه و بارهنگ، که کاربرد داروئی دارند و پوشش گیاهی برای چرای دام.
بر خلاف نام این روستای زیبا این روستا درخت انار خیلی کم دارد و بیشتر جمعیت آن از طریق پرورش میوه‌ی ترش پرتغال کسب درآمد میکنند
جانوران: شال، خی، خی گوش و تَشی
بالاگنج افروز، روستایی است از توابع بخش بابل‌کنار شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان بابل‌کنار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۸۱ نفر (۱۱۸خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
اجاک، روستایی است از توابع بخش بابل‌کنار شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان بابل‌کنار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۸۵ نفر (۴۶خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
مزداکتی، روستایی است از توابع بخش بابل‌کنار شهرستان بابل در استان مازندران ایران.این روستا زادگاه سردار شهید حسین مهدی زاده یکی از فرماندهان ارشد هشت سال دفاع مقدس میباشد. این روستا دارای تپه تاریخی بنام شهرکتی میباشد.
این روستا در دهستان بابل‌کنار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۷۲ نفر (۸۵خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
فیض اله آباد، روستایی است از توابع بخش بابل‌کنار شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان بابل‌کنار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۵ نفر (۱۲خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
پیتکا، روستایی است از توابع بخش بابل‌کنار شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان بابل‌کنار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۵۱ نفر (۶۶خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
رییس کلا، روستایی است از توابع بخش بابل‌کنار شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان بابل‌کنار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۷۸ نفر (۱۶۷خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
گاوزن محله، روستایی است از توابع بخش بابل‌کنار شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان بابل‌کنار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۷۲ نفر (۱۲۷خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
بزچفت، روستایی است از توابع بخش بابل‌کنار شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان بابل‌کنار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۸ نفر (۷خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
سیادِرکا، محله‌ای است از توابع شهر مرزی‌کلا، بخش بابل‌کنار، شهرستان بابل در استان مازندران ایران. این محله تا پیش از شهر شدن مرزی‌کلا در سال ۱۳۷۹، روستایی از توابع شهرستان بابل بوده‌است.
این روستا در دهستان بابل‌کنار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۱۲۹ نفر (۲۹۰خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
بالف کلاشرقی، روستایی است از توابع بخش بابل‌کنار شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان بابل‌کنار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۴۲ نفر (۱۱۶خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
شیردارکلا، روستایی است بسیار خوش آب و هوا از توابع بخش بابل‌کنار شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان بابل‌کنار قرار دارد و بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۳۳۸ نفر (۳۸۴خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
قران تالار، روستایی است از توابع بخش بابل‌کنار شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان بابل‌کنار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۴۰ نفر (۱۳۵خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
مرزی کتی طیبی، روستایی است از توابع بخش بابل‌کنار شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان بابل‌کنار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۲ نفر (۱۱خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
ازارسی تسکانو، روستایی است از توابع بخش بابل‌کنار شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان درازکلا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۲ نفر (۵خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
ازارسی حاجی بابا، روستایی است از توابع بخش بابل‌کنار شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان درازکلا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
ازارسی حسین خان زاده، روستایی است از توابع بخش بابل‌کنار شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان درازکلا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۰ نفر (۴خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
ازارسی میرزاگل، روستایی است از توابع بخش بابل‌کنار شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
ازارسی نعمت اله، روستایی است از توابع بخش بابل‌کنار شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان درازکلا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۳ نفر (۱۶خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
بی نماز، روستایی است از توابع بخش بابل‌کنار شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان درازکلا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۰۴ نفر (۲۷خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
چهارشمین، روستایی است از توابع بخش بابل‌کنار شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان درازکلا قرار دارد و بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۰ نفر (۷خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
سفیدهلوم، روستایی است از توابع بخش بابل‌کنار شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
شال بکشت ولی، روستایی است از توابع بخش بابل‌کنار شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان درازکلا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۶ نفر (۵خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
میان طالارحسینی، روستایی است از توابع بخش بابل‌کنار شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان درازکلا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۵ نفر (۱۲خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
نورمحمدتباشی، روستایی است که در بخش بابل‌کنار شهرستان بابل در استان مازندران ایران قرار دارد.
ویارسره، روستایی است از توابع بخش بابل‌کنار شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان درازکلا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۰ نفر (۲۱خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
هلی خال، روستایی است از توابع بخش بابل‌کنار شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان درازکلا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۴۷ نفر (۵۹خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
یکشوب، روستایی است از توابع بخش بابل‌کنار شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان درازکلا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۷ نفر (۲۱خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
ازارسی بابل کنار، روستایی است از توابع بخش بابل‌کنار شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان درازکلا قرار دارد و بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۱۹ نفر (۵۰خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
وولی کتی، روستایی است از توابع بخش بابل‌کنار شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان درازکلا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۲ نفر (۱۵خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
ازارسی شعبانعلی، روستایی است از توابع بخش بابل‌کنار شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
خمند، روستایی است از توابع بخش بابل‌کنار شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان درازکلا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۹ نفر (۲۰خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
درازکلا، روستاییست از توابع بخش بابل‌کنار شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
ریشه نام دراز کلا بر پایه علم زبان شناسی شاید از ریشه واژه Drows باشد با تلفظ های باستانی تر که هم ریشه لغت درزی می باشد . که درزیان در بسیاری از سرزمین های ما بین هند تا خاورمیانه پراکنده اند.
مانند درزی کلا درزی محله درزی آباد درزی کتی داجی کلا و درازکلا
این روستا در دهستان درازکلا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۲۲۶ نفر (۳۵۸خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
این روستا از سال 1318 دارای دبستان بوده (دبستان پهلوی)و اکثر روستاییان در آن روستا دارای سواد خواندن و نوشتن می‌باشند.
جمعیت عظیمی از این روستا در طی سی سال گذشته به دلایل مختلف اعم از کسب علم و دانش، تجارت، دلایل قومی و ... به بابل، تهران و حتی خارج از کشور مسافرت نموده‌اند.
امامزاده علی و آستانهٔ مبارکهٔ حضرت سید جعفر الدین ، هفت آبشار و ... در این روستا قرار دارد و سالیانه افراد بسیاری برای زیارت ، سیاحت و مطالعات تاریخی و تفریحی به این اماکن سفر می نمایند.
موزی کتی پارک، روستایی است از توابع بخش بابل‌کنار شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان درازکلا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۲۸ نفر (۳۱خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
نوکجار، روستایی است از توابع بخش بابل‌کنار شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان درازکلا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۲ نفر (۱۷خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
امیرکلا، روستایی است از توابع بخش بابل‌کنار شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستای کوچک در دهستان بخش مرزیکلا قرار دارد.در چندصد سال پیش چند برادر که امیر زاده بودند ، به دلیل شیوع بیماری طاعون و وبا به این روستا که در ابتدا جنگل بود ، مهاجرت کرده و پس از سکنی گزیدن ، در زمینهای حاصلخیز آنجا به کشاورزی و دامداری مشغول شدند. آنان در بدو ورود در ابتدای روستا (انتهای کبریاکلای کنونی) ساکن شده و به مرور جهت دسترسی راحت‌تر به شنفت رود که از وسط روستا می گذرد ، مستقر شدند . براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۴۶۴ نفر شامل ۱۶۸ خانوار بوده‌است.
سه طایفه بزرگ زمانی‌امیر ، بابایی ، شاکری و همچنین محمدنژاد ، اکبری ، اسماعیل پور ، عباسی از دیگر طایفه های بزرگ روستا می باشند. درگاه ملی آمار ایران
خواجه کلا، روستایی است از توابع بخش بابل‌کنار شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان درازکلا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۵ نفر (۱۲خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
کاردرکلا، روستایی است از توابع بخش بابل‌کنار شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان درازکلا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۴۶ نفر (۱۶۷خانوار) بوده‌است.
این روستا به چهار قسمت بالا،پایین،کروکلا و پلوچ تقسیم می‌شود که قسمت بالا و پایین یا به زبان محلی بالا محله و پایین محله هر کدام دارای تکیه جدا گانه برای انجام مراسم و مناسک مذهبی می‌باشند. همچنین داخل محوطه این تکایا قبرستان نیز می‌باشد.
از اماکن تاریخی این محل نیز می‌توان به حمام گلی و سنتی و امامزاده‌های آن اشاره کرد.
در این روستا رود خانه ای با نام محلی اناکر جریان دارد که در طول مسیر رودخانه درختان سر سبز و بلندی وجود دارد که به زیبایی های آن می افزاید.
از دیگر جاذبه های طبیعی این روستا آبشارهای متعددی است که به هفت آبشار معروف میباشد
این روستا دارای رودخانه، جنگل‌ها، تپه‌ها و آبشارهای بسیار زیبایی می‌باشد.
برنج و مرکباتی مثل پرتغال و نارنگی محصولات اصلی کشاورزی این روستا هستند.
گوجه سبز، گردو، تمشک، انجیر، ازگیل و… سایر محصولات این روستا می‌باشند.درگاه ملی آمار ایران
کبریاکلا، روستایی است از توابع بخش بابل‌کنار شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
کبریاکلا شامل ۴ محله به نامهای مرکزی ، اسبوکلا ، چلوبن و درویش خواجه کمال الدین می‌باشد.
این روستا جزو اولین روستاهای بخش بابل‌کنار می‌باشد که قدمتی نزدیک به ۹۰۰ سال دارد.در گذشته آن را ام‌القرا یا مادر روستاها می نامیدند .به همین علت بعدها آن را کبریاکلا به معنی آبادی بزرگ نام نهادند(فرهنگ لغات دهخدا).
در بخش مرکزی این روستا سقاتالاری با قدمت بیش از ۲۵۰ سال وجود دارد که بر سقف آن نقاشی‌ها و ابیاتی از آن زمان مانده‌است.همچنین تکیه این روستا نیز قدمتی بیش از ۲۰۰ سال دارد.
هر ساله طبق یک رسم قدیمی در شب عاشورا تمامی هیئت‌های اطراف جهت عزاداری در این سقاتالار و تکیه جمع شده و برای امام سوم شیعیان عزاداری می‌کنند.
این روستا از نظر وسعت و جمعیت جزو بزرگترین روستاهای بابل‌کنار است.
هم چنین این روستا جزو روستاهای کوهپایه‌ای بوده که محل تلاقی با جنگل‌های وسیع جنوب بابل می‌باشد.
این روستا در بابل کنار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۸۸۵ نفر (۵۷۰خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
انجیل سی کبودتبار، روستایی است از توابع بخش بابل‌کنار شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان درازکلا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۶ نفر (۱۷خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
چهارگل علی محمد، روستایی است از توابع بخش بابل‌کنار شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان درازکلا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۵ نفر (۹خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
خرماکهن شاهرخی، روستایی است از توابع بخش بابل‌کنار شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان درازکلا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۸ نفر (۴خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
ریگ چشمه، روستایی است از توابع بخش بابل‌کنار شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان درازکلا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۹۳ نفر (۲۹خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
مس دره، روستایی است از توابع بخش بابل‌کنار شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان درازکلا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۵ نفر (۴خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
خرماکهن مشهدی اقا، روستایی است از توابع بخش بابل‌کنار شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
جاجن، روستایی است از توابع بخش بابل‌کنار شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان درازکلا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۱۱ نفر (۶۱خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
سرسره، روستایی است از توابع بخش بابل‌کنار شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان درازکلا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۲ نفر (۵خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
هلی کتی، روستایی است از توابع بخش بابل‌کنار شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان درازکلا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۸ نفر (۲۵خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
حمه کتن، روستایی است از توابع بخش بابل‌کنار شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
کیس، روستایی است از توابع بخش بابل‌کنار شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان درازکلا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۲ نفر (۶خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
مرتع شهر، روستایی است از توابع بخش بابل‌کنار شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
ممرزسی، روستایی است از توابع بخش بابل‌کنار شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان درازکلا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۳ نفر (۱۳خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
ممرزکن، روستایی است از توابع بخش بابل‌کنار شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان درازکلا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۹۲ نفر (۵۴خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
تیرکن، روستایی است از توابع بخش بابل‌کنار شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان درازکلا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۹۲ نفر (۵۶خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
یکی ازروستاهای معروف شهرستان بابل واقع در دل جنگل‌های بابلکنارمی باشد.
شغل مردم این روستا دامداری و کشاورزی وباغداراست.برنج ومرکبات ازمحصولات این روستا است مهم‌ترین محصول این روستا گوجه سیزاست .
شهرت این روستا به دلیل هفت ابشار کوچک ان است که هرساله مسافران زیادی رابه سمت این روستامی کشاند.
فاصله این روستا ازمرکزشهربابل 75کیلومتراست.
لمارون، روستایی است از توابع بخش بابل‌کنار شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان درازکلا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۴۹ نفر (۳۳خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
چهار سی عباسی، روستایی است از توابع بخش بابل‌کنار شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان درازکلا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۸ نفر (۲۶خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
شغل اغلب افراد این روستا کشاورزی می باشد
برسمنان، روستایی است ازشهرستان بابل در استان مازندران ایران.
2900 نفر
درآمد روستائیان از راه کشاورزی تأمین می گردد. البته در زمان‌های دیگر مشغول کارهای ساختمانی در شهرهای دیگر می‌شوند.
ارچی نام روستایی است از توابع بخش لاله‌آباد شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان کاری‌پی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۶۸ نفر (۱۷۲خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
تاج الدوله موزیرج، روستایی است از توابع بخش لاله‌آباد شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان کاری‌پی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۳۴ نفر (۳۳خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
راه‌کلا، روستایی است از توابع بخش لاله‌آباد شهرستان بابل در استان مازندران ایران واقع شده است.
این روستا در دهستان کاری‌پی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۴۶ نفر (۱۱۸خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران شغل اکثریت مردم این روستا، دامداری و کشاورزی است.
نی‌کلا، روستایی است از توابع بخش لاله‌آباد شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان کاری‌پی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۶۰ نفر (۶۳خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
تلی گران، روستایی است از توابع بخش لاله‌آباد شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان کاری‌پی قرار دارد و بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۹۵۵ نفر (۲۶۰خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
شاره، روستایی است از توابع بخش لاله‌آباد شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان کاری‌پی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن1500 نفر250خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
شریعت کلاکریم کلا، روستایی است از توابع بخش لاله‌آباد شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان کاری‌پی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۸۲ نفر (۹۶خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
کرفوکلا، روستایی است از توابع بخش لاله‌آباد شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان کاری‌پی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۳۸ نفر (۸۰خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
اسب شورپی، روستایی است از توابع بخش لاله‌آباد شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان کاری‌پی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۸۵ نفر (۱۴۸خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
پهناور، روستایی است از توابع بخش لاله‌آباد شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان کاری‌پی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۳۸ نفر (۵۴خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
توکل کریم‌کلا، روستایی است از توابع بخش لاله‌آباد شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان کاری‌پی قرار دارد و بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۹۸ نفر (۲۱خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
شهیدعبداله، روستایی است از توابع بخش لاله‌آباد شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان کاری‌پی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۳۱ نفر (۸۶خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
این روستا در دهستان کاری‌پی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۰۶ نفر (۷۲خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
نمودارکلا، روستایی است از توابع بخش لاله‌آباد شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان کاری‌پی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۶۱ نفر (۳۹خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
بیشه محله، روستایی است از توابع بخش لاله‌آباد شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان کاری‌پی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۰۷ نفر (۵۸خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
پیچاکلا، روستایی است از توابع بخش لاله‌آباد شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان کاری پی(جلال ازرک)قرار دارد و بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۳۱۸ نفر (۳۲۲خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
کتی سر، روستایی است از توابع بخش لاله‌آباد شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان کاری‌پی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۲۷ نفر (۱۰۲خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
مرزبال، روستایی است از توابع بخش لاله‌آباد شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان کاری‌پی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن 200000000نفر (۱۴۹خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
کارون، روستایی است از توابع بخش لاله‌آباد شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان کاری‌پی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۱۵ نفر (۴۷خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
کلنگا، روستایی است از توابع بخش لاله‌آباد شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان کاری‌پی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال۱۴۰۲، جمعیت آن۷۰۰ نفر۲۵۰خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
اردکلا، روستایی است از توابع بخش لاله‌آباد شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان کاری‌پی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۱۹ نفر (۲۰۱خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
گردن بری علیا، روستایی است از توابع بخش لاله‌آباد شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان کاری‌پی قرار دارد و بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۷۵ نفر (۴۴خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
خردون‌کلا، روستایی است از توابع بخش لاله‌آباد شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان کاری‌پی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۱۱۱ نفر (۳۰۸خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
دهک، روستایی است از توابع بخش لاله‌آباد شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
معنی کلمه دهک «ده کوچک» می‌باشد.
این روستا در دهستان کاری‌پی قرار دارد و بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۰، جمعیت آن ۹۲۸ نفر ( ۲۸۹ خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
حاجی‌کلا روستایی در دهستان کاریپی از توابع بخش لاله‌آباد شهرستان بابل در استان مازندران، ایران است.
این روستا در دهستان کاری‌پی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۹۳۶ نفر (۳۰۱خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
چمازین، روستایی است از توابع بخش لاله‌آباد شهرستان بابل در استان مازندران، ایران.
این روستا در دهستان کاری‌پی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۵۸ نفر (۱۷۷خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
امامزاده عبدالله چمازین در این روستا واقع شده است و هر ساله در روز عاشورای حسینی دسته های عزاداری بسیاری از شهرها و روستاهای اطراف به این مکان شریف آمده و عزاداری می کنند. در طول سال نیز مسافران زیادی به ویژه کسانی که از منطقه شناخت دارند به زیارت این مکان مقدس می روند.
طبیعت این روستا دارای چشم انداز زیبای شالیزار و باغ های مرکبات است که در فصل بهار و شکوفه دادن درختها و همچنین سبز شدن شالیزارها زیبایی خاصی به خود می گیرد.
همچنین این روستا دارای یک آب بندان به وسعت 16 هکتار می باشد که در حال حاضر جهت پرورش ماهی استفاده شده و چشم اندازی بسیار زیبا دارد. در گذشته این آب بندان از نیلوفرهای آبی پوشده بود و پرندگان مهاجر بسیاری به این مکان مهاجرت می کردند. در حال حاضر نیز با وجود پوشش گیاهی اطراف آب بندان بسیار زیبا بوده و توان جذب تعداد زیادی از گردشگران را داراست. نزدیکی آب بندان به امامزاده عبدالله و فروشگاه های داخل روستا خود باعث حضور بیشتر گردشگران می باشد.
کمانگر، روستایی است از توابع بخش لاله‌آباد شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان کاری‌پی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۰، جمعیت آن ۹۸۵ نفر (۲۳۰خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
خلیل‌کلا، روستایی است از توابع بخش لاله‌آباد شهرستان بابل که در استان مازندران ایران واقع شده است.
این روستا در دهستان کاری‌پی قرار گرفته است و براساس سرشماری رسمی مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۵۹ نفر (۱۵۴خانوار) بوده‌ است.درگاه ملی آمار ایران
سرون محله، روستایی است از توابع بخش لاله‌آباد شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان کاری‌پی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۱۲ نفر (۳۲خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
تجنک، روستایی است از توابع بخش لاله‌آباد شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در هشت کیلومتری اتوبان جدید بابل به آمل قرار دارد و جمعیت آن ۱۴۰۳ نفر (۳۰۹خانوار) است. طول این روستا به بیش از سه کیلومتر می‌رسد و مجموع زمین‌های کشاورزی که در ان برنج کشت می‌شود بیش از سیصد هکتار است همچنین مجموع باغات ان به شانزده هکتار می‌رسد شغل اغلب اهالی کشاورزی و مشاغل مربوط به آن است امروزه بیشتر اهالی روستا باسواد بوده و تعداد کثیری نیز دارای تحصیلات عالی تا مقطع دکترای نیز می‌باشند. این روستا تعداد هشت شهید به انقلاب اسلامی ایران تقدیم نمود. اکثر مردم روستا سادات علوی بوده ودارای اسم فامیلی (کیانژاد) می‌باشند که کلمه (کیا) از نام امامزاده محله (سید علی کیا) گرفته شده و تمام سادات روستا از نسل ایشان می‌باشند این روستا به سه قسمت بالا محله - میان محله-پایین محله تقسیم شده‌است که هر کدام دارای مسجد مستقل زمین‌های جدا و تشکیلات عزاداری مخصوص به خود در ماه محرم می‌باشند اما با این وجود دارای ارتباط تنگاتنگ و مثال زدنی می‌باشند این روستا در سال ۱۳۹۰ به شهر جدید زرگرشهر پیوست و اکنون دارای خدمات شهرداری می‌باشد این روستا به علت دارا بودن مدارس دخترانه تا مقطع متوسطه از مراکز آموزشی بخش محسوب می‌شود.
تاریخچه روستا به گفته بزرگان و ریش سفیدان این است روستای تجنک در گذشته دور شامل سه روستا به نام‌های زوماکلا، کیامحله و خلیل‌کلا می‌شد که این سه روستا گرد آوری شده بود و به تجنک بزرگ (به محلی گت تیجنک) مشهور گردید چون در آن زمان بزرگراه جدید بابل _ آمل وجود نداشته روستاها به هم متصل بوده‌اند اما چون بزرگراه جدید بابل _ آمل از وسط این روستا عبور کرده این روستاها از هم جدا شدند که هرکدام روستای مستقل شده‌اند. برخی علت نام گذاری روستا را وجود گیاهی به نام تجن می‌دانند که شبیه سرخس می‌باشد و عده ای نیز معتقدند که عبور رود کوچکی به نام تجن در گذشته دور علت نام گذاری بوده‌است.
امام زاده:
(سید علی کیا) از نوادگان امام موسی ابن جعفر یا به روایتی از نوادگان امام حسن مجتبی است.
آرامگاه این امام زاده محلی آرام وبا معماری سنتی است.
درختی در حیاط بارگاه این امام زاده وجود دارد که نزدیک به ۱۰۰ سال عمر دارد.
شورای اسلامی روستای تجنک
متکه، روستایی است از توابع بخش لاله‌آباد شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان کاری‌پی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۰۳ نفر (۱۰۶خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
ایمن آباد، روستایی است از توابع بخش لاله آباد شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان کاری‌پی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۰، جمعیت آن ۲۰۱۹ نفر (۵۶۳خانوار) بوده‌است. نام دیگر این روستا ایمن آباد و نام قدیمی آن (ابنوا) می‌باشد. به دلیل عبور جاده بین‌المللی شمال کشور از وسط این روستا؛ به دوبخش شمالی و جنوبی تقسیم گردیده‌است اکثر مردم این روستا از سادات علوی و با نام فامیل حسینی شناخته می‌شوند و پسوند ۹۵ درصد از اهالی روستا (ایمنی) است. شغل مردم روستا کشاورزی (برنج کاری) می‌باشد و از نظر زیر ساخت نیز از روستاهای پیشرفته شهرستان بابل می‌باشد و با داشتن بهداری و مرکز مخابرات و اداره پست و جایگاه بنزین و سی ان جی و کارگاه‌های متعدد شالیکوبی و کارگاه‌های صنعتی دیگر؛ دارای مرکزیت بین روستاهای مجاور می‌باشد.درگاه ملی آمار ایران
2.کتاب ابنوا-کروکلا، علی ایمانی ایمنی، ۱۳۹۴، انتشارات شلفین