moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
مگر آن که بگوییم نقل ابراهیم، با واسطه بوده و با گذشت زمان، سلسله سند حدیث دچار کاستی شده‌است. ابراهیم در کربلا به دست زید بن دفاف به کشته شد، جابر بن عبدالله انصاری بر وی نماز گزارد و قبر او در کربلا است.
جیب‌بری شکلی از سرقت است که طی آن پول یا اشیا گران‌قیمت از شخص قربانی دزدیده می‌شود به طوری که زیان‌دیده در لحظه جیب‌بری متوجه دزدی نشود. جیب‌بری نیازمند زبردستی فراوان و شم گمراه کردن افراد است. دزدی که به این ترتیب عمل می‌کند را جیب‌بر می‌نامند.
جیب‌برها و سایر دزدان، به ویژه آن‌ها که به‌طور گروهی کار می‌کنند، گاهی از روش‌هایی مانند سؤال پرسیدن یا تنه زدن برای پرت کردن حواس قربانی استفاده می‌کنند. برای این که جیب‌بر بتواند حواس قربانی را پرت کند باید دست‌های چالاک، سرعت عمل، توانایی رد گم کردن و برخی مهارت‌های دیگر را داشته باشد.
از جیب‌برهای مشهور در دنیای داستان می‌توان به داجر چیره‌دست و فاگین، شخصیت‌های رمان الیور توئیستِ چارلز دیکنز، اشاره کرد. در دنیای واقعی، شیکاگو مِی (روسپی آمریکایی-ایرلندی) جیب‌بر مشهوری است که در دو کتاب "شیکاگو می، ملکه باج‌گیرها" و " جهنم بدون خشم خداوند:زنان مشهور در جنایت" به زندگی او پرداخته شده.
مهارت‌های جیب‌بری در شعبده‌بازی هم کاربرد دارد. وقتی شعبده‌باز شیئی را که متعلق به یکی از تماشاگران است بی آن‌که او متوجه شود برمی‌دارد یا دوباره سر جایش می‌گذارد، از تکنیک‌های جیب‌بری استفاده می‌کند. جیمز فریدمن که او را با نام «مرد سرقت»The Man of Steal هم می‌شناسند در فیلم الیور توئیست (رومن پولانسکی، ۲۰۰۵) طراحی صحنه‌های جیب‌بری را برعهده داشت. مجله تایم اوت نوشت جیمز فریدمن «احتمالاً بهترین جیب‌بر جهان» است. دیوید آوادون که شعبده‌بازی حرفه‌ای بود به مدت سی سال جیب‌بری را به عنوان تردستی ویژه خود اجرا می‌کرد.
جیب‌بری می‌تواند کسب‌وکار خطرناکی باشد، ممکن است افرادی که از حضور جیب‌برها در یک منطقه آگاهند با گذاشتن کیف پول خالی در جیبشان یا ترفندهای دیگر، جیب‌بر را به دام بیندازند. جیب‌بر معمولاً به هیچ وجه نمی‌تواند محتویات کیف را حدش بزند و تنها از روی ظاهرِ افراد، قربانی‌اش را انتخاب می‌کند.
گفته می‌شود مدرسه‌ای برای آموزش جیب‌بری به نام سِوِن بلزSeven Bells وجود دارد. مشهور است که این مدرسه در نزدیکی بوگوتا در کلمبیا در کوه‌های آند واقع است.
سانسیتومتری دانش اندازه‌گیری میزان حساسیت مواد حساس به نور، به خصوص فیلم‌های عکاسی است. اساس این مطالعات توسط فردیناند هورتر و وئرو چارلز دری‌فیلد در حدود سالهای ۱۸۷۶ با اولین امولسیون‌های فیلم سیاه و سفید پایه‌گذاری شد. آنها مشخص که چگونه میزان متناسبی از ذرات نقره در اثر تابش میزان نور و زمان ظهور فیلم در یک جا جمع می‌شود (چگالی ذرات نقره در محل تابش نور با میزان نور نسبت مستقیم دارد).در آزمایش سانسیتومتری، ماده حساس مورد نظر در برابر یک سلسله نوردهی معین قرار می‌گیرد و سپس در شرایط کنترل شده و استاندارد ظهور و ثابت می‌شود. پس از این مرحله، نمونه در دانسیتومتر (چگال سنج) مورد بررسی قرار می‌گیرد و دانسیته آن سنجیده می‌شود. از روی نتایج بدست آمده منحنی مشخصه را رسم می‌کنند.منحنی بر مبنای لگاریتم نوردهی، تغییرات چگالی را نشان می‌دهد و در نهایت چگونگی واکنش ماده حساس را نسبت به نوردهی و ظهور و ثبوت نشان می‌دهد.
عموماً منحنی‌های مختصات، به ما نشان می‌دهند که در برابر مقادیر مختلف و متغیری که در پله‌های متوالی به فیلم نور می‌دهیم، چه مقدار سیاهی به وجود می‌آید و نسبت افزایش این درجات خاکستری چقدر است.
اگر بگذاریم تا یک شعاع نور به عنوان نور اولیه با شدت I به فیلمی برخورد کند که میزان سیاهی یا دانسیته آن برابر با D است، شدت نور اولیه تا میزان I کاهش خواهد یافت، که به آن، نور ثانوی می‌گوییم.هنگامی که نور ثانوی یک دهم نور اولیه باشد، می‌گوییم دانسیته فیلم برابر یک است.
D=log I/I
بنابراین دانسیته، از لگاریتم گرفتن تیرگی یا سیاهی به دست می‌آید و تیرگی یا سیاهی از تقسیم نور تابیده بر نور عبور کرده به دست می‌آید.این منحنی‌ها دارای پنج قسمت هستند:
عایق ممکن است در یکی از معانی زیر بکار رود:
سیتوکروم P۴۵۰ (با نام کوتاه شده "CYP") یک خانواده گسترده از آنزیم هموپروتئینی است که در تمام موجودات زنده وجود دارد.
بخش بزرگی از آنزیم‌های پی۴۵۰ (یا چیپ) وظیفه کاتالیز کردن روند اکسیداسیون ترکیبات آلی را به عهده دارند. سوبستراها در آنزیم CYP شامل واسطه‌های متابولیک مانند لیپیدها و هورمون‌های استروئیدی، و همچنین به عنوان مواد زنوبیوتیک مانند مواد مخدر و سایر مواد شیمیایی سمی هستند. (Metabolism in this context is the chemical modification or degradation of drugs.)
ایزوآنزیم "CYP" وظیفه عمده متابولیزم داروها را انجام می‌دهد. همچنین فعال شدن بسیاری ترکیبات شیمیایی در درون بدن توسط همین ایزوآنزیم‌ها انجام می‌گیرد.
وجود آنزیم‌های "سیتوکروم پی۴۵۰" در همه موجودات زنده و در برخی ویروس‌ها نیز مشاهده شده‌است. تا امروز حدود ۱۱۰۰۰ گونه از این "چیپ" شناسایی شده است.تارنما اختصاصی سیتوکروم (زبان انگلیسی)
ژن‌ها آنزیم CYP را رمزگذاری کرده و هرآنزیم با نام اختصاری CYP عنوان می‌گردد، سپس توسط یک عدد که نشان دهنده خانواده ژن است آمده و یک حرف لاتین بزرگ نشان دهنده زیرخانواده و بر اساس اعداد دیگری که بیان‌گر ژن منحصربه‌فرد تعیین شده است اضافه می‌شود.
مثلاً CYP 2E1(یک گونه از چیپ) نام یک ایزوآنزیم دخیل در متابولیسم استامینوفن است. که پس از واژهٔ CYP عدد "2" نشان خانواده ژن و حرف "E" نماینده زیرخانواده آن و در پایان عدد 1 نماد ژن انحصاری خواهد بود. و بنابراین نامیدن پی۴۵۰ به شکل چیپ۴۵۰ اشتباهی جاافتاده در بین کاربران زیست‌شیمی است.
گاهی برای نام‌گذاری برخی آنزیم‌ها از روش دیگر نیز استفاده می‌شود. مثلاً به‌جای "CYP5A1" از نام (ترومبوکسان) "TBXAS1" استفاده می‌شودکمیته نام‌گذاری چیپ‌ها (انگلیسی) که سرنام واژه (ThromBoXane A2 Synthase 1) است.
سایت فعال در سیتوکروم P450 شامل یک هم (کوفاکتور دارای اتم آهن) است.آهن از طریق یک لیگاند تیول(thiolate) مشتق شده از باقی‌مانده سیستئین به پروتئین P450 باند می‌شود. این سیستئین دارای کناره‌های آزاد برای پیوند است.
چیپ‌ها در شاخه فارماکوکینتیک اهمیت می‌یابند٬ چراکه در متابولیزم داروهای مختلف شرکت دارند. اما در متابولیز کردن هرگروه از داروها نقش یک چیپ ویژه آن گروه و اثر سایر مواد بر این چیپ‌ها در فارماکولوژی نمود پیدا می‌کند.
سایتوکروم ها نور را در 450 نانومتر به صورت اشباع شده با co2 جذب می کنند علت نام گذاری p450.
این انزیم ها از o2 و nadph و h+ به عنوان سوبسترا استفاده می کند یکی از اکسیژن ها را به سوبسترا و یکی را به صورت اب ازاد می کنند . فرودوکسین در این واکنش واسطه است .تفاوت های افراد در p450 می تواند باعث واکنش های متفاوت به دارو می شود که حوزه جدیدی را در علوم پزشکی تحت عنوان فارماکوژنومیکس گشوده است.
انسان دارای ۵۷ ژن و ۵۹ شبه‌ژن است که به ۱۸ خانواده ژنتیک سیتوکروم و ۴۳ زیرخانواده آن تقسیم‌بندی می‌شود.Nelson D (2003). Cytochromes P450 in humans. Retrieved May 9, 2005. در جدول زیر خلاصه‌ای از ژن‌ها و پروتئین‌هایی که کد می‌کنند آورده شده است.
پاپگ یا بابک (پارسی میانه: 𐭯𐭠𐭯𐭪𐭩، "Pāpak/Pābag") بزرگ‌زاده‌ای ایرانی بود که از سال ۲۰۵–۲۰۶ تا مرگش در حدود ۲۰۷–۲۱۰ بر استخر، پایتخت پارس، فرمان می‌راند. او پدر، پدرخوانده، پدربزرگ یا پدرزن اردشیر بابکان، بنیانگذار شاهنشاهی ساسانی، بود. جانشین او پسر بزرگترش شاپور نام داشت.
بنابر سنگ‌نوشته شاپور یکم در نقش رستم، بابک شاه پارس و محل استقرار حکومتش، استخر بود. به استناد گزارش طبری از زندگی بابک، وی در آغاز حاکم خیر بود و بعدها بر تمام سرزمین پارس حکم راند. او دارای دو پسر به نام‌های شاپور و اردشیر و دختری به نام دینگ بود.
بابک معرب نام ایرانی پاپک یا پابَگ است. این نام از دو بخش پا و بَگ تشکیل شده‌است و در بُن و ریشه به معنی خدای‌پایه یا به‌مانند خدا یا خدای‌گونه است. امیل بنونیست نشان داد که نام پاپک در آثار پهلوی و ارمنی، دیده شده‌است.
پارس منطقه‌ای در جنوب غرب فلات ایران و میهن گروهی از مردمان ایرانی‌تبار به نام پارسیان است. این منطقه همچنین زادگاه نخستین امپراتوری ایرانی، هخامنشیان، به‌شمار می‌رود. پارس تا زمان حمله اسکندر مقدونی () به ایران به عنوان مرکز امپراتوری عمل می‌کرد. این سرزمین از اواخر سده سوم یا اوایل سده دوم پیش از میلاد توسط فرمانروایان محلی تابع سلوکیان اداره می‌شد. این فرمانروایان عنوان "فرترکه" («فرماندار، رهبر») را داشتند که در دوره هخامنشیان نیز رایج بود. بعدها در دوران حکومت "فرترکه" وادفراداد دوم (ش. ۱۳۸ پ. م)، پارس تابع دودمان ایرانی اشکانیان شد.
اندکی بعد در دوره بر تخت‌نشینی فرهاد دوم () عنوان "فرترکه" با شاه پارس جایگزین شد و از آن پس حاکمان پارس شاه نامیده شدند. آن‌ها برخلاف فرترکه‌ها از عنوان شاه استفاده می‌کردند و شالوده دودمان جدیدی را که احتمالاً دارایانیان نامیده می‌شد، بنا نهادند.
تاکنون اصل و نسب خاندان ساسان و اردشیر بابکان در ابهام بوده‌است. داستان‌ها و افسانه‌هایی که دربارهٔ تبار اردشیر و خاندان او گفته شده، چنان گوناگون و پرشمار است که هیچ‌یک از آن‌ها را نمی‌توان به سادگی پذیرفت. بنیانگذاران دودمان‌ها برای به دست آوردن مشروعیت همواره ادعا می‌کردند که از تبار پادشاهان باستان هستند و اردشیر نیز از این قضیه مستثنی نیست. اگر او از تبار یک خاندان اشرافی می‌بود، بر یک روایت تأکید می‌کرد و از آنجایی که روایت‌ها دربارهٔ تبار وی بی‌شمارند، فرضیه مذکور بسیار تقویت می‌شود؛ بدین معنی که او تلاش می‌کرده تا از طریق همه سنت‌های ایرانیان و حتی بیگانگان، مشروعیت کسب کند.
پیرامون نسبت بابک با ساسان، سندهای تاریخی متفاوت با محتوایی گاه متضادی وجود دارد. طبری و دیگر تاریخ‌نگاران اسلامی، ساسان را پدر بابک دانسته ولی برخی دیگر از اسناد تاریخی مانند کارنامهٔ اردشیر بابکان و شاهنامهٔ فردوسی، ساسان را داماد بابک می‌دانند.
منابع پرشماری دربارهٔ رابطه بابک، ساسان و نخستین شاهنشاه ساسانی اردشیر بابکان () بحث کرده‌اند. به گفته "شاهنامه‌ی" فردوسی (م. ۱۰۲۰) ساسان از نوادگان شاهان اسطوره‌ای کیانی دارا، داراب، بهمن، اسفندیار و گشتاسپ بود.ادعای تعلق تبار ساسان به کیانیان به منظور توجیه این بود که اردشیر از نسل پادشاهان باستانی کیانی، که منعکس‌کننده خاطرات هخامنشیان بود، است.
دارا، واپسین پادشاه کیانی که پیش از اسکندر حکومت می‌کرد، تا حدی بر اساس واپسین پادشاه شاهان هخامنشی، داریوش سوم () است که امپراتوری او واقعاً توسط نیروهای اسکندر فتح شد. پسری از دارا به نام ساسان (ملقب به «بزرگ») به هند فرار کرد و تا زمان مرگش در آنجا ماند. از او پسری به یادگار ماند که او نیز ساسان (ملقب به «کوچک») نامیده شد و این شیوهٔ نامگذاری تا چهار نسل ادامه یافت. یکی از نوادگان این خاندان که او نیز ساسان نام داشت، به پارس بازگشت و به خدمت بابک، که شاهی محلی در پارس بود، درآمد. دختر بابک با ساسان ازدواج کرد و برای او فرزندی به نام اردشیر زاد. پس از این رخداد دیگر نامی از ساسان به میان نمی‌آید. بنابراین "شاهنامه" نشان می‌دهد که نیاکان ساسان در پی حمله اسکندر در هند اقامت داشته‌اند. پژوهشگران از این گزارش برای نشان دادن ارتباط ساسان با سورنیان استفاده می‌کنند.
به گفتهٔ طبری (م. ۹۲۳) بابک پسر ساسان و شاهزاده‌ای به نام رام‌بهشت، که از خاندان بازرنگی حاکم پارس بود، بود. او بابک را پدر اردشیر معرفی می‌کند. طبری نیز همانند فردوسی ساسان را به عنوان یک خارجی در پارس می‌شناسد اما برخلاف او اصالت ساسان را معرفی نمی‌کند. روایت طبری کاملترین گزارش موجود از زندگی بابک است، که آن هم احتمالاً برگرفته از خدای‌نامه یا دیگر تاریخ‌های رسمی گردآوری شدهٔ متاخرتر ساسانیان است. با اینکه گزارش طبری مفصل‌ترین و با جزئیات‌ترین روایت پیرامون زندگانی بابک می‌باشد، راستی‌آزمایی آن ناشدنی‌ست.
"کارنامه اردشیر بابکان" در مورد اصل و نسب اردشیر چنین می‌گوید: «اردشیر کیانیان پسر بابک از تبار ساسان و از تبار شاه دارا.» "بندهشن" اما تبارنامه اردشیر بابکان را بدین شرح آورده‌است: «اردشیر پسر بابک که مادرش دختر ساسان پسر وه‌آفرید بود.» این امر نشان‌دهنده ناهماهنگی متون پارسی میانه در مورد منشأ دودمان ساسانیان است. هر دو منبع بابک را پدر اردشیر می‌دانند، در حالی که ساسان به عنوان پدربزرگ یا نیای اردشیر معرفی شده‌است.
در منابع رومی و ارمنی شرح متفاوتی یافت می‌شود. به گفتهٔ تاریخ‌نگاران رومی آگاثیاس و گئورگیوس سینکلوس ساسان پدر اردشیر و بابک ناپدری او بود. نویسندگان ارمنی موسی خورنی و آگاتانگلوس ساسان را پدر اردشیر می‌نامند. با این حال هیچ اشاره‌ای به بابک نمی‌کنند. در یکی از آثار آگاثیاس به یونانی اردشیر «پسر ساسان که ریشه نام ساسانی پادشاهان ایرانی از اوست» نامیده شده‌است.
اردشیر، بر روی سکه‌هایش و سنگ‌نگاره‌اش در نقش رستم خودش را «پسر خداوندگار بابک، شاه» معرفی می‌کند. پسر و جانشین اردشیر، شاپور یکم () بر سنگ‌نوشته‌هایش در نقش رجب و کعبه زرتشت، خود را پسر اردشیر و نوهٔ بابک می‌نامد، گرچه در سنگ‌نوشته او بر کعبه زرتشت افراد مختلفی به نام «ساسان» یاد شده‌است، اما هیچ‌یک از آن‌ها مربوط به خاندان ساسانی نیستند. با این حال سنگ‌نوشته پایکولی متعلق به پسر شاپور به نام نرسه () به خاندان ساسان اشاره مستقیم می‌کند، مانند عبارت «از آنجایی که یزدان به خاندان ساسان شکوه و فرمانروایی داد» که نشان می‌دهد نرسه ساسان را نیای خود می‌دانست.
تاریخ‌نگار امروزی، مارک یان اولبریخت، پیشنهاد می‌کند که ساسان یک شاهزاده سورنی بود که با شاهزاده‌ای پارسی ازدواج کرد و اردشیر حاصل این ازدواج بود. اردشیر و شاپور یکم برای اینکه به عنوان یک دودمان بیگانه دیده نشوند، نقش ساسان را به حداقل رسانده‌اند. بابک ظاهراً پدرزن و احتمالاً پدرخوانده اردشیر بود.
علی‌اکبر دهخدا مادر بابک را از خاندان بازرنگی که از رموم پارس بودند، می‌داند.
به گزارش مسعودی بازرنگیان جزیی از عشایر یا زموم پارسی بوده اند و به همراه طوایف شکانی ،گرمانی ، کزروبی ، رامانی، تیرمردانی و ... قدرت عشایری و جنگی فارس را تشکیل میدادند.
بابک در آغاز بر یک شاهزاده‌نشین کوچک در منطقه خیر در جنوب دریاچه بختگان فرمان می‌راند. او دست‌نشانده گوچهر، شاه بازرنگی پارس که در استخر سکونت داشت، بود که خود او نیز دست‌نشانده شاهنشاه اشکانی به‌شمار می‌رفت. بابک با اجازه گوچهر اردشیر را به دژ دارابگرد فرستاد تا نزد فرمانده آنجا، تیری، پرورش یابد. بابک طبق گزارش‌ها همچنین موبد نیایشگاه آناهیتا در استخر بود که مکان گردهمایی جنگجویان محلی پارسی بود که شیفته آئین این ایزدبانو بودند. شاهنشاهی اشکانی که در آن زمان تحت حکومت بلاش پنجم () بود، در آن زمان به دلیل جنگ‌های داخلی و خارجی و شورش‌های منطقه‌ای رو به زوال بود. امپراتور روم سپتیمیوس سوروس () در سال ۱۹۶ به قلمرو اشکانیان حمله کرده بود و دو سال بعد نیز همین کار را انجام داد و این بار پایتخت اشکانیان، تیسفون، را غارت کرد. در همین زمان شورش‌هایی در ماد و پارس رخ داد.
ایران‌شناس تورج دریایی بر این باور است که حکومت بلاش پنجم «نقطه عطفی در تاریخ اشکانیان بود چرا که در این مقطع حکومت اعتبار خود را از دست داد.» در آن زمان شاهان پارس نمی‌توانستند بر شاهنشاهان بالادست اشکانی تکیه کنند. بابک در سال ۲۰۵ یا ۲۰۶ میلادی شورش کرد، گوچهر را برافکند و خود در استخر بر تخت نشست. به گفته طبری، بابک به اصرار اردشیر شورش کرد. اما دریایی این گفته را بعید می‌داند و بیان می‌کند که در واقع پسر بزرگ بابک شاپور بود که به بابک کمک کرد تا استخر را به تصرف خود درآورد، همان‌طور که سکه‌های ضرب‌شدهٔ شاپور دارای تصویر هر دوی آن‌هاست.
بابک سپس شاپور را به عنوان جانشین خود برگزید. اردشیر که پس از مرگ تیری فرمانده دارابگرد شده بود، از این امر ناخوشایند شد. اردشیر در اقدامی سرکشانه پس از مرگ بابک رهسپار شهر گور شد و در آنجا برای حمله به برادرش شاپور به جمع‌آوری نیرو پرداخت. بابک بین سال‌های ۲۰۷ تا ۲۱۰ به مرگ طبیعی درگذشت و شاپور جانشین او شد.; ; اردشیر و شاپور پس از مرگ او شروع به ضرب سکه با عنوان «شاه» و تصویر بابک کردند. روی سکه‌های شاپور عبارت «شاه شاپور بزرگ» و پشت آن «پسر شاه بابک بزرگ» نوشته شده‌است. با این حال، سلطنت شاپور کوتاه بود و او در سال ۲۱۱ یا ۲۱۲ به‌طور مرموزی درگذشت. بدین ترتیب اردشیر جانشین شاپور شد و بقیه ایران را فتح و در سال ۲۲۴ شاهنشاهی ساسانی را بنا کرد.
بابک دو پسر به نام شاپور و اردشیر داشت. شاپور پسر ارشد و اردشیر پسر کوچکترش بود. از بابک همچنین دختری به نام دینگ به یادگار ماند که برای اجرای آیین زرتشتی "خویدوده" یا ازدواج با خویشاوندان، با اردشیر ازدواج کرد.
در سنگ‌نوشته شاپور یکم بر کعبه زرتشت از زنی به نام رودک به عنوان مادر اردشیر شاهنشاه یاد شده که با نظر گرفتن اینکه اردشیر پسر بابک باشد، می‌توان رودک را همسر بابک معرفی کرد. در این سنگ‌نوشته همچنین از شاهزاده‌ای به نام بلاش بابکان یاد شده‌است. با توجه به عنوان او می‌توان با قطعیت گفت که وی یکی از اعضای خاندان سلطنتی بوده اما تشخیص اینکه او دقیقاً چه رابطه‌ای با شاهنشاه و دیگر اعضای خاندان داشته، ناممکن است. گمان بر این است که او دیگر پسر بابک و برادر اردشیر بابکان باشد.
بنا بر روایتی بابک را بنیانگذار شهربابک می‌دانند."لغتنامهٔ دهخدا"، مدخل «بابک» تا به امروز هیچ سکه‌ای که بتوان ضرب شدنش را به بابک نسبت داد یافت نشده‌است و سکه‌هایی که دارای نام و تصویر بابک هستند ضرب پسرانش شاپور یا اردشیر می‌باشند.
از نام بابک در سنگ‌نگاره اهورامزدا و اردشیر بابکان در نقش رستم، سنگ‌نوشته شاپور یکم بر کعبه زرتشت، سنگ‌نوشته شاپور یکم در نقش رستم، سنگ‌نوشته شاپور یکم در نقش رجب، سنگ‌نوشته شاپور یکم در حاجی‌آباد، سنگ‌نوشته شاپور یکم در تنگ براق و سنگ‌نوشته اپسای دبیر یاد شده‌است.
عکاسی پُرترِه ، شاخه‌ای از عکاسی است که در آن از چهره انسان عکسبرداری می‌شود.
این نوع عکاسی خود شامل انواع مختلفی است:
معمولاً فاصله‌های کانونی لنزهای مورد استفاده برای عکاسی پرتره بخاطر بار روانی لنزهای واید و نرمال (بسیاری از افراد در هنگام قرار گرفتن در مقابل دوربین‌های عکاسی یا فیلمبرداری دچار انقباض در عضلات صورت خود می‌شوند به گونه‌ای که نوعی اضطراب در چهره آنها نمایان می‌شود، بنابراین با استفاده از لنزهای تله و فاصله گرفتن از سوژه این مشکل تا حد قابل توجهی کاهش می‌یابد)، از دو برابر نرمال به بالا و بخاطر کاهش شدید عمق میدان وضوح در لنزهای تله بلند، کمتر از چهار برابر لنز نرمال است. بهتر است عکس‌های پرتره را با عمق میدان کم (یعنی با دیافراگم باز) تهیه کرد تا پس زمینه محو شود و سوژه با تأکید بیش‌تری دیده شود.
معمولاً انتخاب اولین‌ها در تاریخ هنر کار سختی به شمار می‌آید. اما درباره اولین عکاسی پرتره که با دقت تاریخ‌گذاری شده می توان به عکسی که توسط لوئی داگر (Louis Daguerre) گرفته شده اشاره کرد. داگر ابتدا نسخه‌ای از دستگاه عکاسی‌اش را با نام "داگرو‌تایپ" (Daguerreotype)  در سال 1839 میلادی ساخت. سپس براساس اطلاعات موجود در تاریخ 19 اوت 1839، برای اولین بار یک پرتره از خودش به وسیلهٔ داگرو‌تایپ گرفت. این پرتره مشهور به نام "خودنگاره " (Self-Portrait)  بود و به عنوان یکی از نخستین عکس‌های پرتره در تاریخ عکاسی به شمار می‌رود.
اما علاوه بر عکس لوئی داگر، رابرت کورنلیوس (Robert Cornelius) نیز یکی از نخستین عکاسان در تاریخ عکاسی بود که از خودش عکس پرتره گرفت. در سال 1839 میلادی، کورنلیوس یک داگرو‌تایپ از خودش به عنوان یک پرتره ساده تهیه کرد. این عکس، که به عنوان "پرترهٔ اولیه" (The First Photograph) نیز شناخته می‌شود، نمایش‌دهنده چهرهٔ آرام اوست. کارنلیوس به عنوان یکی از نخستین عکاسان تاریخی، به توسعه تکنیک‌های عکاسی و ایجاد دستگاه‌های بهتر علاقه داشت و در تاریخ عکاسی نقش بسیار مهمی ایفا کرد. او به عنوان یکی از پیشوایان این عکاسی پرتره شناخته می‌شود.
کارگاه‌های عملی عکاسی پرتره به منظور آموزش نورپردازی و پوزیشن تصویر توسط نهادهای آموزشی برای هنرجویان برگزار می‌شود. در این کارگاه‌ها هر کارآموزی با کارهای مختلفی از قبیل نورپردازی، روتوش نگاتیو (در عکاسی آنالوگ)، تکنیک‌های ادیت (فتوشاپ و …) آشنا شده و بسته به ذوق و روان خود آنها را برای بدست آوردن نتیجه مطلوب در عکاسی پرتره بکار می‌گیرد.
عکاسی مستند، مستند اجتماعی همچنین عکاسی خیابانی
دینار (جمع آن :" دیناری "، مقدونی: денар و денари ،" denar "و" denari ", ISO 4217 کد: MKD، شناسه سه رقمی ۸۰۷) ارز جمهوری مقدونیه شمالی است. این یکای پول به ۱۰۰ دنی تقسیم می‌شود. واژه دینار از نام یکای پول روم باستان، "دناریوس" می‌آید. نماد ден، سه حرف اول همین نام است.
دینار اولین بار در تاریخ ۲۶ آوریل سال ۱۹۹۲ معرفی و جایگزین نسخه سال ۱۹۹۰ از دینار یوگسلاوی شد. در تاریخ ۵ مه ۱۹۹۳، نرخ ارز اصلاح و ۱ جدید دینار (MKD) برابر با ۱۰۰ دینار قدیم (MKN) اعلام شد.
هیچ سکه‌ای در اولین سری دینار ضرب نشد.
در سال ۱۹۹۳، سکه ۵۰ دیناری (که دیگر ضرب نمی‌شود) به همراه سکه‌های ۱، ۲، ۵ و ۱۰ دیناری ضرب شد.
همچنین در پی تغییر نام کشور از جمهوری مقدونیه به جمهوری مقدونیه شمالی در آوریل ۲۰۲۱ مقرر شد بر روی همه سکه‌ها پسوند شمالی به مقدونیه افزوده شود.
اسکناس‌ها در سال ۱۹۹۲ در فرقه ۱۰، ۲۵، ۵۰، ۱۰۰، ۵۰۰، ۱۰۰۰، ۵۰۰۰ و ۱۰۰۰۰ دینار چاپ شدند.
پس از برداشتن ۲ صفر از واحد پول در سال ۱۹۹۳، اسکناس‌های ۱۰، ۲۰، ۵۰، ۱۰۰ و ۵۰۰ دیناری به چاپ رسیدند. در سال ۱۹۹۶ اسکناس‌های ۱۰۰۰ و ۵۰۰۰ دیناری نیز به جمع اسکناس‌های مقدونیه شمالی پیوستند.
در سال ۲۰۰۲ روستایی در منطقه جنوب غربی مقدونیه که بنا به گفته خود جمهوری مستقل بود، پولی به نام ووچانی (به مقدونی: Vevčani) به عنوان سوغات به چاپ رساند. این پول که به‌طور روشن روی آن برچسب نمونه نوشته شده هرگز قصد آن را نداشته که به عنوان یک ارز رسمی و قانونی مورد استفاده قرار گیرد.
انتزاعی یا آبستره در برابر واقعی قرار می‌گیرد. واقعی چیزی است که در جهان وجود داشته باشد و انتزاعی چیزی که به شکل خالصش در جهان نباشد.
عکاسی انتزاعی، شاخه‌ای از عکاسی است که با حذف برخی ویژگی‌های سوژه و پررنگ کردن برخی دیگر، به بیانی انتزاعی دست می‌یابد.
در هنر دو نوع انتزاع استفاده می‌شود: یکی پدیدآوردن چیزهایی که در خارج وجود ندارند، یعنی واقعی نیستند، و دیگری بازنمایی واقعیت‌ها با حذف برخی بخشهای غیرضروری آن‌ها. حالت اول در عکاسی ممکن نیست و تنها حالت دوم باقی می‌ماند. در این حالت عکاس با حذف برخی خصوصیات یک چیز، تأکید بیشتری بر جنبه‌های مهمتر سوژه می‌کند و به بیننده امکان می‌دهد که سوژه را از همان جنبه‌ای که او می‌بیند ببیند. به عنوان نمونه اگر شما بتوانید در عکسی خود به نوعی قد و وزن انسانی را حذف کنید و کاری کنید که تنها مفهوم انسانیت او منتقل شود، عکس شما آبستره خواهد بود.
ما جهان پیرامون خود را رنگی می‌بینیم و اگر تصویری سیاه‌وسفید باشد، انتزاعی و غیرواقعی است.
استفاده از زوایای غیرمعمول نیز باعث می‌شود که عکس حالت طبیعی نداشته باشد و در کار انتزاعی کردن می‌تواند فاکتور مهمی باشد. در این حالت شما کاری کرده‌اید که بیننده تصویر را از طریق عادت همیشگی خود نبیند و تا حدی از حالت معمول جدا شود و این نوعی انتزاع است.
اغراق در رنگ، واید یا تله بودن بیش از حد، فکوس بیش از حد در سوژه‌ها، استفاده از ساتریشن (وی واید یا رنگ) بسیار غلیظ، استفاده از کنتراست بالا، تصاویر سیاه یا ضد نور، حرکت دوربین در حین عکاسی و هر گونه استفاده غیرمعمول از تجهیزات عکاسی، گونه‌ای انتزاعی به عکس‌ها خواهد بخشید.
ورزشگهاه بوگیوک آنگ سان () یک ورزشگاه چند منظوره واقع در مرکز شهر یانگون، میانمار. نام ورزشگاه ژنرال آنگ سان. ورزشگاه دارای ۴۰۰۰۰ صندلی است که هنوز هم بزرگترین ورزشگاه در میانمار و ورزشگاه ملی تا اواسط سال ۱۹۸۰ بود. ورزشگاه محل اصلی برگزاری مسابقات جنوب شرق آسیا در سال‌های ۱۹۶۱ و ۱۹۶۹ بوده‌است. , و دیگه از این ورزشگاه برای مسابقات بین‌المللی استفاده نمی‌شه، ورزشگاه بیشتر برای مسابقات فوتبال لیگ ملی میانمار استفاده می‌شود.
ورزشگاه سرپوشیده ملی آنگ سان، واقع در کنار ورزشگاه اصلی در فضای باز، برای مسابقات ورزشی داخل سالن مورد استفاده قرار می‌گیرد.
در علم اپتیک و عکاسی، فاصله ابر کانونی ، فاصله‌ای است که همه اشیاء در آن فاصله در میدان وضوح لنز قرار دارند.
فاصله ابر کانونی، عمقی از زاویه دید لنز است (از نزدیکی‌های لنز تا بی‌نهایت) که آن محدوده، در میدان وضوح لنز قرار می‌گیرد.
برای بدست آوردن این فاصله، ابتدا لنز در بازترین درجه دیافراگم، بر روی فاصله بی‌نهایت تنظیم می‌کنیم، نزدیکترین نقطه فوکوس لنز، فاصله ابر کانونی لنز است.
به‌طور مثال اگر در این حالت نزدیکترین نقطه فوکوس فاصله ۷ متری از لنز دوربین است، فوکوس لنز را بر روی ۷ متر قرار داده و عکاسی می‌کنیم. در این حالت از نصف ۷ متری (از سه و نیم متری) دوربین الی بی‌نهایت در میدان وضوح لنز قرار خواهند گرفت. البته درجه دیافراگم در این حالت حائز اهمیت است هر چه درجه دیافراگم بسته‌تر باشد، عمق میدان وضوح افزایش پیدا خواهد کرد.
نمایش مصائب یکی از آئین‌های سنتی و مذهبی کاتولیک‌ها است که طی آن مصائب عیسی مسیح همچون محاکمه، رنج، شکنجه، مرگ و سرانجام مصلوب شدن به نمایش درمی‌آید. این مراسم یکی از آیین‌های همراه روزه داری به‌شمار می‌رود و در تمام اروپا و بخش‌هایی از آسیای شرقی از لهستان و رومانی و اسپانیا تا فیلیپین رواج دارد. Passion play این مراسم در برخی گروه‌های مسیحی یکی از آیین‌های همراه روزه بشمار می‌رود.
روز نخست هفتهٔ پاک یا هفته فصح یا هفته مقدس (۲۹ مارس: هفته آخر زندگانی مسیح) است. هفته‌ای که مصلوب شدن و رستاخیز عیسی در آن صورت گرفته‌است.قدیمی‌ترین کتاب نگاشته شده درباره این آیین Škofja Loka Passion Play نام دارد که قدیمی‌ترین درام در زبان اسلونیایی نیز به‌شمار می‌رود. این کتاب سه با در قرن نوزدهم و سالهای ۱۹۹۹، ۲۰۰۰ و ۲۰۰۹ به نمایش درآمده‌است.
در مسیحیت هفته مقدس آخرین هفته روزه بزرگ می‌باشد که از یکشنبه نخل آغاز می‌شود و تا شنبه شب زنده داری عید پاک ادامه می‌یابد. این هفته شامل روزهای مذهبی و تعطیل یکشنبه نخل، پنج‌شنبه فرمان (روز شستن پای بی‌نوایان) و جمعه نیک می‌باشد. این هفته از یکشنبه نخل (در کشورهای مسیحی شرقی به خصوص مذهب ارتودوکس، یکشنبه لازاروس) آغاز می‌شود و در کل شامل عید پاک نمی‌باشد. هفته مقدس هفته آخر زندگی عیسی مسیح در کره خاکی بوده است که توسط مسیحیان به صورت سالانه جشن گرفته می‌شود.
ادبیات حماسی عربی تشکیل شده از اشعار حماسی و افسانه‌های حماسی است که در قرون متمادی و در میان افکار و گفتار مردمان عرب پدید آمده‌است.
افسانه هزار و یک شب نمونه حاوی نمونه‌های قابل توجهی از افسانه‌های حماسی عربی است.
ارابه دستی چرخ دستی، وسیله‌ای L-شکل است که در یک انتهای آن دسته و در سر دیگر آن چرخ و صفحه‌ای معمولاً فلزی برای قرار دادن جعبه و بار قرار دارد. از این وسیله به عنوان اهرم متحرک برای جابجایی بار به ویژه جعبه‌های مختلف استفاده می‌شود.http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Hand_truck&oldid=461112534
مراد از جیب‌بر ممکن است یکی از موارد زیر باشد:
مایکل جکسون (۱۹۵۸–۲۰۰۹) در طول عمر خود دو بار ازدواج کرد.
او قبل از ازدواج هم با بازیگرانی همانند تاتوم اونیل و بروک شیلدز روابط عاشقانه داشت.
اما اولین عشق وی خواننده معروف سیاه‌پوست، دیانا راس بوده‌است.
جکسون برای اولین بار در سن ۹ سالگی با دایانا راس آشنا شد. او در زندگی‌نامه خود نوشت که او "مادر، خواهر و عشق او همه در یک ترکیب است. " هنگامی که در اواسط دهه ۸۰ راس با آرن نس ازدواج کرد، مایکل بسیار ناراحت شده و به وی حسادت می‌کرد.
آنها در سال ۱۹۸۱ در یک ویژه برنامه تلویزیونی ظاهر شدند، جایی که راس او را "سکسی" خواند. به گفته جی رندی تارابولی، هیچ رابطه جنسی بین این دو وجود نداشت.
جکسون در وصیت نامه خود در سال ۲۰۰۲ نوشت که چنانچه مادرش کاترین، قبل از دیانا درگذشت، حضانت فرزندان مایکل بر عهده دیانا قرار خواهد گرفت.
شایعه شده بود که آهنگ Dirty Diana و همچنین چند ترانه دیگر دربارهٔ راس بودند، اما این شایعات هیچگاه تأیید یا رد نشد.
یکی از نخستین رابطه‌های عاشقانهٔ جکسون که مستندات آن وجود دارد، با تاتوم اونیل بود.
مایکل گفت هنگامی که در دهه ۱۹۷۰ یک نوجوان بوده اولین عشق واقعی را با این بازیگر کودک داشته، به طوری که وی را "اولین عشق خود - پس از دایانا راس " نامیده‌است.
اونیل بازیگر زن زادهٔ ۱۹۶۳ است و از جکسون پنج سال کوچک‌تر بود. او در سن ده سالگی برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن شد. جکسون و اونیل در آن زمان به ترتیب ۱۷ و ۱۲ ساله بودند که رابطهٔ بینشان شروع شد. جکسون در سال ۱۹۸۲ بیان کرد که رابطهٔ آن‌ها خیلی جدی بود ولی به‌دلیل این که هر دو سخت مشغول کار بودند، این رابطه «سرد» شد و در اندازهٔ یک دوستی ماند.
در مستند "زندگی با مایکل جکسون" که در سال ۲۰۰۳ پخش شد جکسون ادعا کرد که اونیل ۱۲ ساله به جکسون پیشنهاد آمیزش جنسی داده بود اما جکسون به‌خاطر آن که خجالت می‌کشید قبول نمی‌کرد. جکسون گفت که این اتفاق در خانه‌شان افتاد و اونیل اقدام به گشودن دکمه‌های پیراهن وی کرد و به صراحت در مورد آمیزش جنسی صحبت می‌کرد. جکسون از حرکت اونیل شوکه شده بود. اونیل بعدها در پاسخ به این اتفاق گفت «او همان‌طور که هر کس دیگری شوکه می‌شود شوکه شد». او گفت که در حالی‌که برای جکسون به عنوان یک هنرمند و یک انسان ارزش قائل است اما جکسون «قوهٔ تخیل بسیار زنده‌ای» دارد. اونیل همچنین اظهارات جکسون را «نادرست» دانست و گفت که «برای یک دختر ۱۲ ساله هیچ راهی وجود ندارد که یک انسان بالغ را به آن صورت که جکسون ادعا کرد اغفال کند». اونیل خودزندگی‌نامه‌اش با نام "یک زندگی کاغذی" را در سال ۲۰۰۴ و یک سال پس از مستند "زندگی با مایکل جکسون" منتشر کرد.
او در این کتاب ادعا کرد که جکسون کسی بود که درخواست آمیزش می‌کرد. او نوشت: «من تنها ۱۲ سالم بود و از زندگی واقعی چیزی نمی‌دانستم. مایکل کسی بود که به نظر می‌رسید یک تهدیدکننده بود».
این درحالی است که خانم تاتوم اونیل در گفتگویی که در سال ۱۹۹۵ با مجلهٔ وایب داشت کاملاً برعکس این ادعا را گفته بود. او در آن زمان گفت: «جکسون بسیار خجالتی بود و یکی از بهترین و بی‌گناه‌ترین انسان‌هایی است که تا به حال دیده‌ام … یکبار که به اتاقم آمده بود حتی از این که بر روی تخت خوابم بنشیند نیز خجالت می‌کشید». او رابطهٔ دوستی‌شان را یک «دوستی واقعاً شگفت‌انگیز» توصیف کرد و گفت که همیشه با هم می‌رقصیدند و تلفنی صحبت می‌کردند. اونیل به‌یاد می‌آورد که می‌توانست در سن ۱۲ سالگی رانندگی کند ولی جکسون در سن ۱۷ سالگی هنوز رانندگی نمی‌دانست و این برایش جالب بود.
اونیل می‌گوید زمانی که اونیل درخواست جکسون را دررفتن به مراسم آغاز اکران فیلم ویز رد کرد رابطه‌شان به پایان رسید. این درخواست را نمایندهٔ اونیل رد کرده بود زیرا «شاید از نظر او جکسون هنوز به اندازهٔ کافی یک ستاره نشده بود». اونیل گفت که با وجود آن که جکسون بعد از آن ماجرا هرگز با او صحبت نکرد اما باز هم جکسون را دوست داشت.
جکسون در سال ۲۰۰۱ گفت که وقتی دستان یکدیگر را گرفته بودند: «انگار که در بهشت بودم. جادویی‌ترین چیز بود. حتی بهتر از بوسیدن او بود. بهتر از هر چیزی که تصور بکنی».
"من به کلاب‌های شبانه نمی‌رفتم. [اما] یادم می‌یاد یک‌بار با او به یک کلاب شبانه رفته بودم. داشتم به گروه موسیقی نگاه می‌کردم. در حالی که نشسته بودم او دستم را گرفت و من ذوب شدم. و این تمام چیزی بود که من می‌خواستم. این اتفاق برای بچه‌های معمولی معنا ندارد. او (=اونیل) خیلی زود از حد بزرگ شده بود. او از معصومیت درآمده بود. و من دوستش داشتم."
در گفتگویی مشابه در مستند سال ۲۰۰۳ جکسون عنوان کرد: «او ۱۳ ساله بود و من ساده‌لوح بودم. او از من همه جور کاری درخواست می‌کرد اما من اصلاً نمی‌خواستم با او سکس داشته باشم».
جکسون بروک شیلدز ۱۵ ساله را در مراسم جایزه اسکار سال ۱۹۸۱ ملاقات کرد. بروک یک مدل و بازیگر بود. از آن زمان آن‌ها رابطهٔ دوستی بین خود آغاز کردند. بروک در سال ۲۰۰۹ گفت که به هم نزدیک شدند زیرا سکس مسئله اصلی‌شان نبود. سپس رسانه‌ها مدعی شدند که گفته‌های بروک به این معنی است که جکسون «فاقد خاصیت جنسی» بود اما بروک در واقع جملات زیر را گفته بود: «در حالی که جکسون بزرگ‌تر می‌شد و از نظر فیزیکی و جسمی هم شروع به تغییر کرده بود، جنبهٔ غیر جنسی او بیشتر مرا به خود جذب کرد».
جکسون در سال ۲۰۰۱ گفت که بروک یکی از «عشق‌های زندگی‌اش بود. فکر می‌کنم که او نیز مرا به همین اندازه دوست داشت. و به‌خاطر همین بود که زیاد قرار می‌گذاشتیم».
براساس چند شایعه، جکسون در سال ۱۹۸۴ با یکی از هوادارانش رابطهٔ جنسی داشته‌است و این رابطه باعث تولد رپر نروژی به نام عمر بتی شده‌است. پس از مرگ جکسون، پدر جکسون جوزف، این اتفاق را تأیید کرد. اما آزمایش دی‌ان‌ای این ادعاها را رد کرد و معلوم شد عمر بتی پسر جکسون نیست.
در ۲۶ مه ۱۹۹۴، جکسون با خواننده و ترانه‌نویس لیزا ماری پریسلی دختر الویس پرسلی، ازدواج کرد. آن‌ها در سال ۱۹۷۵، در یکی از گردهمایی‌های فامیلی جکسون، در هتل و کازینوی بزرگ مترو گلدوین مایر برای اولین بار یکدیگر را ملاقات کردند و در اوایل سال ۱۹۹۳، توسط یک دوست مشترک دوباره با هم مرتبط شدند.تارابورلی، ص‌ص ۵۰۰–۵۰۷ آن‌ها هر روز تلفنی با هم صحبت می‌کردند. وقتی اتهامات سوء استفادهٔ جنسی از کودکان علنی شد، جکسون به حمایت عاطفی لیزا ماری وابسته شد. او نسبت به سلامتی رو به افول جکسون و اعتیاد او به داروها نگران بود.تارابورلی، ص‌ص ۵۱۸–۵۲۰ لیزا ماری توضیح داد که: «من باور داشتم که اون هیچ کار نادرستی انجام نداده و اینکه به اون به ناحق تهمت زدن و بله من کم‌کم مجذوب اون شدم. می‌خواستم نجاتش بدم. احساس کردم می‌تونم این کارو بکنم».تارابورلی، ص ۵۱۰ در یک تماس تلفنی که جکسون با لیزا ماری برقرار کرده بود، لیزا او را خیلی هیجان زده، متزلزل و در هپروت توصیف کرد. کمی بعد، او سعی کرد که جکسون را متقاعد کند که اتهامات را خارج از دادگاه حل و به یک مرکز درمان اعتیاد مراجعه کند. نزدیک پاییز ۱۹۹۳، جکسون تلفنی به لیزا ماری پیشنهاد داد، او گفت: «اگه ازت بخوام که با من ازدواج کنی، اینکارو می‌کنی؟» سپس مایکل به‌طور رسمی از لیزا خواستگاری کرد.
پرسلی و جکسون به‌طور خصوصی در جمهوری دومینیکن ازدواج کردند. البته طرفین تا دو ماه ازدواجشان را انکار نمودند. این ازدواج در حالی رخ داد که لیزا ۲۰ روز پیش از شوهر قبلی‌اش طلاق گرفته بود. او دلیل طلاق از شوهرش را به خاطر عشقش به مایکل بیان کرد. اما لیزا همچنان با شوهر قبلی‌اش رابطه داشت و این باعث آزرده شدن مایکل شد به‌طوری‌که یک‌بار مایکل خودش را به مدت چند هفته از لیزا پنهان کرد و بعد از مدت‌ها در مراسم جوایز موزیک ویدئوی ام‌تی‌وی ۱۹۹۵ همدیگر را ملاقات کردند. در آن زمان، رسانه‌های شایعه پرداز عنوان کردند که این ازدواج حقه‌ای برای سرپا نگه داشتن چهرهٔ مردمی جکسون در پرتوی اتهامات قبلی سوء استفادهٔ جنسی است. جکسون و پرسلی کمتر از دو سال بعد از یکدیگر جدا شدند، آن‌ها دلیل جدایی را اختلافات غیرقابل حل اعلام کردند. ولی ارتباطشان دوستانه باقی‌ماند. اما پس از مرگ مایکل، لیزا گفت که یکی از مهم‌ترین دلایل طلاق آن‌ها، بچه‌دار شدن بود. مایکل علاقهٔ بسیاری به پدر شدن داشت در حالی که لیزا می‌خواست تا ابتدا از زندگی‌شان مطمئن بشود. او همچنین یکی دیگر از دلایل طلاقش از مایکل را در مصاحبه با اپرا این‌گونه شرح داد: «موقعیتی پیش آمد که او می‌بایست بین من و آن خون آشامان (افراد دور و برش) یکی را انتخاب می‌کرد. و او مرا بیرون راند».
مایکل جکسون در سال ۲۰۰۱ در گفتگویی که با اشمولی بوتچ ضبط کرد، گفت :《او [لیزا ماری پریسلی] قبل از ازدواج به من قول داده بود. اولین کاری که انجام می‌دهیم بچه دار شدن است. من دلم شکسته بود و همیشه در حالی که این نوزادان کوچولو و عروسک‌ها را در آغوش می‌گرفتم، راه می‌رفتم و گریه می‌کردم. میدونی، این چیزی بود که من با همه وجودم می‌خواستم. 》
لیزا در همان مصاحبه دربارهٔ روابطشان نیز سخن گفت:
در قسمت استرالیایی تور جهانی تاریخ، جکسون با پرستار متخصص پوست، دبورا جین رو ازدواج کرد و از او صاحب یک فرزند پسر به‌نام مایکل جوزف جکسون جونیور معروف به «پرینس» و یک فرزند دختر به‌نام پاریس مایکل کاترین جکسون شد.تارابورلی ص ۵۹۷ این دو ابتدا یکدیگر را در اواسط دههٔ هشتاد، وقتی جکسون متوجه شد که مبتلا به برص است، ملاقات کردند. دبی رو سال‌های زیادی را به مراقبت از بیماری جکسون و همچنین حمایت عاطفی از او مشغول بود، بنابراین قبل از آنکه به‌طور رمانتیک درگیر شوند، رابطهٔ دوستی مستحکمی ایجاد کرده بودند. آن‌ها ابتدا قصد ازدواج نداشتند، اما بعد از اینکه دبی رو برای اولین بار باردار شد، مادر جکسون دخالت کرد و آن‌ها را متقاعد به ازدواج نمود.تارابورلی، ص ۵۷۰ این زوج در سال ۱۹۹۹ از یکدیگر جدا شدند. گرچه جکسون از توضیح دلیل جدایی خودداری کرد و آن را جزء اطلاعات خصوصی دانست، اما دبی رو به این سؤال پاسخ داد و علت جدایی را «غیرقابل تحمل بودن تلاش بی‌وقفهٔ رسانه‌ها در تحت نظر گرفتن زندگی خصوصی جکسون برای او»، اعلام کرد و در ادامه گفت که به جکسون علاقهٔ بسیاری دارد و برای او هر کاری می‌کند.تارابرولی، ص ۵۸۶ دبی رو حضانت کامل فرزندان را به جکسون داد.
جونپور شهری است در اوتار پرادش هند. در تاریخ از این شهر با عنوان‌هایی همچون دارالعلم، دهلی ثانی، شیراز هند و شیراز شرق یاد شده‌است.دانشنامه جهان اسلام
جمعیت این شهر در سال ۲۰۰۱ میلادی ۳٬۹۱۱٬۶۷۸ تخمین زده شده‌است.
شمس‌الدین امیرعلائی (۱۲۷۹ تهران – ۱۳۷۳) از اعضای حزب ایران و جبهه ملی ایران، دولتمرد دوران پهلوی و نخستین سفیر جمهوری اسلامی ایران در فرانسه بود.
پسر علی‌اکبرخان نجدالدوله و نوه عبدالله‌خان ناظم‌السلطنه بود. در مدرسه دارالفنون و سن لوئی تهران درس خواند و برای ادامه تحصیل به اروپا رفت. پس از کسب لیسانس حقوق به ایران برگشت و متعاقب اصلاحات دادگستری در زمان علی اکبر داور به استخدام عدلیه درآمد.سرنوشت یاران دکتر مصدق / تألیف عبدالرضا هوشنگ مهدوی /نشر علم
امیرعلائی از اعضای مؤسس حزب ایران بود. در ۲۸ بهمن ۱۳۲۴ در کابینه قوام‌السلطنه به عنوان کفیل (سرپرست) وزارت کشاورزی به مجلس معرفی شد. در سال ۱۳۲۸ به جبهه ملی پیوست. سال بعد که رزم‌آرا به نخست‌وزیری رسید، امیرعلائی را استاندار گیلان کرد. در گیلان بود که رزم‌آرا کشته شد و حسین علاء به نخست‌وزیری رسید و وزارت دادگستری را به او داد.
امیرعلائی بدون موافقت جبهه ملی وزارت دادگستری را در کابینه علاء پذیرفت و جبهه ملی با او شرط کرد که اگر می‌خواهد با مخالفت جبهه روبرو نشود، باید دست به اصلاح دادگستری بزند.
امیرعلائی از همان آغاز وزارت، اصلاح دادگستری را آغاز کرد و دست به اقداماتی زد که سر و صدا و اعتراضاتی هم به پا کرد. او دست به تغییر و تبدیل قضات زد. لایحه‌ای نیز برای انحلال دیوان کیفر کارکنان دولت به مجلس داد. اما دوران وزارتش بیش از یک ماه و نیم به درازا نکشید و این لایحه از دستور کار خارج شد.
دکتر مصدق که پس از حسین علاء به نخست‌وزیری رسید، با اینکه اقدامات امیرعلائی را در دادگستری تأیید می‌کرد، او را در مقامش ابقا نکرد و به جای دادگستری، او را به وزارت اقتصادملی منصوب کرد. دکتر مصدق در نطق معرفی امیرعلائی در مجلس شورای ملی گفت اگر امیرعلائی در دادگستری می‌ماند و اقدامات خود را دنبال می‌کرد، در شرایطی که دولت قرار بود از شرکت نفت انگلیس خلع ید و قانون ملی شدن نفت را اجرا کند، «محیط متشنجی ایجاد خواهد شد که ما را از آن هدف بزرگی که در نظر داریم بازمی‌دارد».
امیرعلائی در دولت دکتر مصدق با حفظ سمت وزارت اقتصاد ملی، استاندار خوزستان هم بود. سپس با استعفای سرلشکر زاهدی از وزارت این کشور، این وزارت‌خانه را همراه با سرپرستی شهربانی به عهده گرفت. یکی از کارهای مهم او در این دوران نشر تلگراف‌های مربوط به انتخابات دوره نهم مجلس و دخالت‌های رضاشاه بود که در دادگاه لاهه به عنوان اسناد حقانیت ایران استفاده شد.
مصدق سپس مسئولیت وزارت دادگستری را به امیرعلائی سپرد. یکی از مشکلات سید ابوالقاسم کاشانی با مصدق این بود که امیرعلائی حاضر به قبول توصیه کاشانی و فرزندان او و اطرافیانش مانند شمس قنات آبادی نبود. سرانجام تحت فشارهای وارده دکتر مصدق او را به سمت وزیر مختار ایران در بلژیک منصوب کرد. او پس از کودتای ۲۸ مرداد از این سمت استعفا داد.
پس از آن امیرعلائی در نهضت مقاومت ملی نیز فعالیت‌های خود را ادامه داد و چندین بار به زندان افتاد. در سال ۱۳۳۹ او جزء اعضای هیئت مؤسس جبهه ملی دوم بود و در کنگره جبهه ملی به عضویت در شورای مرکزی انتخاب شد.صورت جلسه کنگره جبهه ملی ایران به کوشش امیر طیرانی - نشر گام نو ۱۳۸۵ در سال ۱۳۴۳ به اروپا رفت و موفق شد در سن بالای شصت سال دکترای دولتی در علوم سیاسی بگیرد.
در آستانه انقلاب به جبهه ملی ایران (چهارم) پیوست و عضو شورای مرکز جبهه ملی شد.راه انقلاب و مأموریت دشوار من در فرانسه -- دکتر اسدالله مبشری - نشر دهخدا - ۱۳۶۲ پس از انقلاب به عنوان سفیر ایران در فرانسه منصوب و در سال ۱۳۵۹ به علت اختلاف با صادق قطب زاده وزیر خارجه وقت از کار برکنار شد و به تهران بازگشت.
دکتر امیرعلائی در سال ۱۳۷۳ در پی یک تصادف در بیمارستان درگذشت. گفته شده تصادف وی ساختگی بود و در حقیقت امیرعلائی از قربانیان قتل‌های زنجیره‌ای است.
پس از انتشار خاطرات صادق خلخالی، دکتر امیر علایی توضیحی بر آن نوشتند:
"آیت اله خلخالی برای چندمین بار این بنده حقیر را مورد حمله قرار داده اند، از جمله در خاطرات خود نامی از اینجانب برده اند و بنده را 'طاغوتی' خوانده اند و اعتراض کرده اند که چرا مرا به عنوان اولین سفیر جمهوری اسلامی ایران به فرانسه اعزام داشته اند؟ ابتدا ببینیم 'طاغوتی' چیست و 'طاغوتی' کیست؟[...] بنده ثروتی ندارم و همه می دانند که در طول خدمت قضایی،سیاسی و اداری ام،جز حقوق دولتی چیزی عایدم نشده و اکنون یک خانه مسکونی تقریبا به مساحت ۲۵۰ متر دارم که ملک پدری من است[...]"(خاطرات آیت اله خلخالی،چاپ دوم، اسفند ۱۳۷۹، صفحه۴۵۹-۴۵۸)
The Chain Murders: Killing Dissidents and Intellectuals, 1988-1998
الیسیوم یا تبعیض فیلمی در ژانر علمی‌تخیلی محصول آمریکا به کارگردانی نیل بلومکمپ می‌باشد. فیلمبرداری این فیلم در ژوئن ۲۰۱۱ شروع و در سال ۲۰۱۳ میلادی اکران شد. مت دیمون و جودی فاستر در این فیلم ایفای نقش کردند. نام فیلم اشاره ای به الیسیوم که همان بهشت در افسانه‌های یونان باستان است، دارد.
فیلم به طور کلی نقدهای مثبتی دریافت کرد و در زمینه تیم بازیگری و جلوه‌های بصری تحسین شد.
در اواخر قرن بیست و یکم زمین به دلیل آلودگی و جمعیت بسیار زیاد رو به نابودی می‌رود و تا سال ۲۱۵۴ ثروتمندان زمین را ترک کرده در یک اقامتگاه فضایی بسیار بزرگ و مصنوعی به نام آلفا زندگی می‌کنند که در مداری به دور زمین می‌چرخد و از روی زمین قابل مشاهده است. این شهر یا اقامتگاه از لحاظ تکنولوژی بسیار پیشرفته است. زمین تبدیل به یک ویرانه شده و مردم امکانات درمانی و رفاهی زیادی ندارند. مکس (مت دیمون) در زمین زندگی می‌کند و در یک کارخانه ربات سازی که متعلق به یکی از شهروندان آلفا است کار می‌کند. مکس در هنگام کار در کارخانه ربات‌سازی به‌طور اتفاقی در معرض رادیواکتیو شدید قرار می‌گیرد و به او گفته می‌شود که فقط ۵ روز بیشتر زنده نخواهد ماند، تنها راه علاج او دستگاهی پیشرفته است، چیزی مانند «اتاقک شفابخش» که قادر به درمان همه بیماری‌ها و حتی بازسازی بافت‌های آسیب دیده‌است. این دستگاه فقط برای ساکنان آلفا است و حالا او برای اینکه درمان شود چاره ای جز رفتن به آلفا ندارد.
تختِ سنگین بازمانده‌های شهری باستانی در سمت شمال آمودریا واقع در تاجیکستان در چند کیلومتری مرز با افغانستان است.
این محوطه باستان‌شناسی در ریزشگاه دو رود وخش و پنج در غرب آی‌خانم قرار گرفته‌است.
باستان‌شناسان در این محل محوطه‌ای کوچکتر از آی‌خانم، بجای‌مانده از دوره هِلِنی متعلق به سده‌های سوم و دوم پیش از میلاد کشف کرده‌اند، که به همان اندازهٔ آی‌خانم دارای اهمیت است: نیایشگاهی که در بین مردمان محلی آنجا بنام تخت سنگین مشهور است. این ساحه ترکیبی از معبدی یونانی و آتشکدهٔ زرتشتی بوده، که نمایانگر این واقعیت است که در باختر دورهٔ هِلِنی (یونانی) دو رسم و سنت وجود داشته‌است. در تختِ سنگین شمار زیادی سکه (هدایای اهداشده به معبد) و تندیس‌ها و سردیس‌های واقع‌نمایانه چشمگیری کشف شده‌اند: سردیس‌های رنگ‌آمیزی‌شده ساختِ محلی از مردان و موبدان، تندیس‌های مرمرین ساختِ محلیِ مردی شبیه به اسکندر مقدونی (با کلاه‌خودی با نقشی از شیر) و تندیس یونانی مارسواس (در اسطوره‌های یونان، نوازنده فلوت است)، که احتمالاً مقصود از یک آیین محلی بوده، در داخل معبد پیدا شده‌است.
نیایشگاه تخت سنگین در سده‌های چهارم تا سوم پیش از میلاد در کرانه راست آمودریا برپا شده و توسط پیچیکیان (I.Pichikian) و لیتوینسکی (B.Litvinsky) کاوش شده‌است. در ادبیات تخصصی. این نیایشگاه به نام پرستشگاه ایزد رود آمودریا شناخته شده‌است.
بخش مرکزی مجموعه شامل یک تالار چهارستونی با یک سکو در گوشه شمال غربی است که احتمالاً برای قرار دادن یک مجسمه بوده‌است و همچنین دو راهرو در زوایای آن قرار داد لیکن این دو راهرو به‌درستی دارای حالت گردشی نیستند زیرا در انتها به دیوارهای خالی ختم می‌شوند.
هریک از راهروها شامل دو بخش عمود برهم است. بخش‌های کوتاهتر در دو طرف تالار مرکزی واقع شده‌اند و بخش‌های بلندتر که به موازات یکدیگر هستند در پست تالار مرکزی قرار گرفته‌اند. در مرکز هریک از دیوارهای تالار، درگاهی ساخته شده که به راهروهای واقع در طرفین تالار وصل می‌شود. اگر راهروهای پشت تالار را از روی نقشه حذف کنیم به نقشه سه محرابی می‌رسیم که مشابه نقشه معبد آی خانم و دیل بردزین است. این بناها به عصر هلنی منسوب شده‌اند.
حسن علی صارم کلالی (زاده ۱۳۰۴ در مشهد – فوت ۱۶ آبان ۱۳۹۰ در مشهد) از اعضای مؤسس مکتب پان ایرانیسم، حزب ملت ایران، حزب نبرد ایران بود.
در بین سال‌های ۱۳۲۴ الی ۱۳۲۵ گروهی از این جوانان که در سنین پایانی دبیرستان یا آغازین دانشگاه بودند سازمانی به نام «انجمن» را در دو شاخه نظامی و سیاسی تشکیل دادند کلالی از افرادی بود که به اتفاق محمدرضا عاملی تهرانی ـ حسین خان مصدق اعضای سیاسی را تشکیل می‌دادند اعضای نظاlی این انجمن عبارت بودند از: محسن پزشکپور ـ علی نقی عالیخانی ـ بیژن فروهر ـ علیرضا رئیس ـ جواد تقی‌زاده ـ داریوش همایون ـ حسن غفوری ـ هوشنگ حق نویستاریخچه نهضت، مکتب و حزب پان ایرانیست – جزوه شماره یک تشکیلات کرج- گردآوری مهندس رضا کرمانی
صارم کلالی به اتفاق دوستانش در انجمن در ۱۵ شهریور سال ۱۳۲۶ «مکتب پان ایرانیسم» پایه‌گذاری کرد. پس از مدتی داریوش فروهر به این مکتب پیوست. کلالی به اتفاق داریوش فروهر و چند تن دیگر در آبانماه۱۳۲۷ ار مکتب جدا شدند و حزب نبرد ایران را تشکیل دادند. دبیرکل این حزب حسن علی صارم کلالی بود. این حزب روزنامه‌ای بنام ابر مرد و بعد از آن آپادانا را داشت.حسن علی صارم کلالی از مؤسسین مکتب پان ایرانیسم و اولین دبیر حزب ملت، درگذشت | انقلاب اسلامی در هجرت
در آبانماه ۱۳۳۰ اعضای مکتب موافقت کردند که با حزب نبرد ایران ائتلاف کنند در جریان این ائتلاف اسم حزب به «حزب ملت ایران بر بنیاد پان‌ایرانیسم» تغییر می‌کند و داریوش فروهر دبیر حزب می‌گردد و حسن علی صارم کلالی به اتفاق محسن پزشکپور، محمدرضاعاملی تهرانی، جواد تقی‌زاده کمیته موقت عالی رهبری را تشکیل می‌دهند.نگاهی گذرا بر تاریخ پان‌ایرانیسم" که توسط مهندس رضا کرمانی
در همان مراحل اول گروهی به پیشگامی محمد مهرداد و منوچهر تیمسار، سازمان پان‌ایرانیست، یا پرچمداران پان‌ایرانیسم، را به وجود آوردند. و در هفدهم دیماه ۱۳۳۰، گروهی از افراد مکتب پان‌ایرانیسم از تهران و شهرستان‌ها تصمیم به جدا شدن از این حزب و تشکیل حزب پان ایرانیست گرفتند. محسن پزشکپور، محمدرضاعاملی تهرانی، اسماعیل فریور، و هوشنگ آقابیاتی، به عنوان کمیته موقت حزب پان ایرانیست، مسئول تدارک برگزاری نخستین کنگره این حزب گردیدند. تا پیش از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲، تلاش‌هایی برای بهم پیوستن دو حزب ملت ایران وحزب پان ایرانیست صورت گرفت که به نتیجه دلخواه نرسید.
پس از جدایی این سه گروه کلالی در حزب ملت ایران به عنوان دبیر حزب انتخاب شد که آن موقع دستور نام داشت. اما چون ایشان متولد مشهد بود و آنجا کشاورزی داشت پس از مدتی مجبور به برگشت به شهر خودش شد و لذا با موافقت سایر یاران داریوش فروهر دبیر حزب ملت ایران شد.
آقای کلالی پس از آن هم همواره با حزب تماس داشت و بعد به تهران آمده و در حالیکه در آن موقع حزب به صورت شورائی اداره می‌شد در سال ۱۳۴۰ در کنگره حزب به عضویت کمیته مرکزی انتخاب شد و جزو ۷ نفر کمیته مرکزی و رئیس کمیته مرکزی حزب شد که دبیر حزب هم فروهر بود.
کلالی در ۱۶ آبان ۱۳۹۰ در مشهد درگذشت.
گلکسی (Galaxy) یا سامسونگ گلکسی (که از سال ۲۰۱۵ به‌شکل SΛMSUNG Galaxy نوشته می‌شود) که گاهی با تلفظ نادرست، گالکسی یا گالاکسی خوانده می‌شود، مجموعه‌ای از دستگاه‌های هوشمند است که توسط سامسونگ الکترونیکس تولید و عرضه می‌شوند. این مجموعه شامل تلفن همراه، فبلت، تبلت، لپ‌تاپ، ساعت هوشمند و هدفون است. سامسونگ گلکسی محبوب‌ترین و پر فروش‌ترین سری گوشی حال حاضر در جهان است.
گوشی‌های هوشمند سامسونگ معمولاً از سیستم‌عامل اندروید بهره می‌برند. با این حال، گلکسی تب پرو اس (به انگلیسی: Galaxy Tab Pro S) اولین دستگاه از این سری بود که با مایکروسافت ویندوز عرضه شد.
سامسونگ همچنین یک سیستم عامل اختصاصی به نام تایزن را نیز به وجود آورد که سیستم عامل موفقی نبود و استفاده از آن محدود به چند دستگاه شد.
سامسونگ در نمایشگاه بین‌المللی سی‌ئی‌اس ۲۰۱۶، از اولین ساعت هوشمند سری گلکسی با نام گلکسی واچ رونمایی کرد.
گوشی‌های گلکسی سامسونگ در حال حاضر در چند سری از جمله گلکسی اس، گلکسی ای (که بصورت گلکسی آ هم تلفظ می‌شود)، گلکسی ام و گلکسی اف عرضه می‌شود.
به گفته سامسونگ، در سری گلکسی نوت به زودی بازنشسته خواهد شد و آخرین نسل از سری گلکسی نوت، گوشی گلکسی نوت ۲۰ است.
در آوریل ۲۰۱۹ و چند روز پس از اینکه چندین تن از کسانی که نسخه‌های اولیه گلکسی فولد را تست کرده بودند مدعی خراب شدن نمایشگر آن شدند، سامسونگ عرضه این گوشی را به تعویق انداخت و آن را در سپتامبر ۲۰۱۹ عرضه کرد.
سید باقر خان مهذب‌الدوله (۱۲۷۱ – ۱۳۵۵) که با نام باقر کاظمی شناخته می شود، سیاستمدار و دولتمرد ایرانی و عضو جبهه ملی ایران بود.
پدرش سید محمود خان معتصم‌الدوله بود. پس از تحصیلات متوسطه در مدرسه سیاسی تهران در همان‌جا به تدریس پرداخت. او از ابتدای سال ۱۳۰۶ به کادر علمی این مدرسه افزوده شد و به تدریس جغرافیا پرداخت.
مهذب الدوله پس از تحصیل در مدرسه سیاسی تهران وارد وزارت خارجه شد و پس از اندک زمانی به دبیر اولی و رایزنی سفارت ایران در واشینگتن رسید. در مدت زمان اقامت در آمریکا در آن کشور موفق به اخذ مدرک کارشناسی ارشد شد.شرح حال رجال سیاسی و نظامی معاصر ایران (جلد سوم) دکتر باقر عاقلی، چاپ اول سال 1380، جلد سوم ص1280 نشر گفتار باهمکاری نشر علم. پس از اتمام مأموریت آمریکا، در سال ۱۳۰۶ کاردار ایران در کابل شد. بازگشت او پس از پایان مأموریت دو ساله‌اش به تهران با تشکیل وزارتخانه تازه تأسیس طرق و شوارع (راه) همزمان شد که سید حسن تقی‌زاده عهده‌دار آن گشت. تقی‌زاده کاظمی را در ششم خرداد ۱۳۰۹ به عنوان معاون خود معرفی کرد.
در آذر ۱۳۰۹، کاظمی کفیل (سرپرست) وزارت طرق و شوارع و در نوزدهم اردیبهشت ۱۳۱۰ وزیر این وزارتخانه شد. تا اسفند ۱۳۱۰ در این سمت بود و سپس والی آذربایجان شد. یکی از کارهای مهم او در این دوران، تعمیرات اساسی در شاه گـُلی تبریز بود.شیری آذر، حبیب - والیان آذربایجان از ۱۳۰۴ تا ۱۳۲۰ -نشر خجسته -۱۳۷۸
کاظمی در سال ۱۳۱۱ تا ۱۳۱۲ سفیر ایران در بغداد بود. در ۲۶ شهریور ۱۳۱۲ در کابینه محمدعلی فروغی به وزارت امورخارجه رسید. در کابینه جم نیز وزیر امورخارجه ماند تا در فروردین ۱۳۱۵ جای خود را در وزارت امورخارجه به عنایت‌الله سمیعی داد و با عنوان سفیر کبیر به ترکیه رفت. در سال ۱۳۱۷ سفیر کبیر ایران در افغانستان شد و نخستین قرارداد ایران و افغانستان را بر سر حقابه ایران از رود هیرمند بست.
حقابه ایران از رود هیرمند که در افغانستان سرچشمه می‌گرفت و به ایران می‌ریخت همیشه یکی از محورهای اختلاف و سبب اعتراض ایران به افغانستان بود. در ششم بهمن ۱۳۱۷ کاظمی و علی محمد خان وزیر امور خارجه افغانستان «قرارداد تقسیم آب هیرمند» را در کابل امضا کردند که در آن، دو کشور توافق می‌کردند همه ساله هر مقدار آب رودخانه هیرمند که به بند کمال خان می‌رسد، از آن بند به بعد به صورت مساوی میان دو کشور تقسیم شود.
پس از شهریور ۱۳۲۰ کاظمی در ترمیم کابینه محمدعلی فروغی در سیزدهم آذر به عنوان وزیر بهداری به مجلس معرفی شد. فروغی در یازدهم اسفند که کابینه‌اش را ترمیم کرد، وزارت کشور را به کاظمی داد اما پس از گرفتن رأی اعتماد از کار کناره‌گیری کرد و علی سهیلی که ریاست دولت بعدی را به دست گرفت، سمتی به کاظمی نداد.
با تغییر کابینه در ۱۸ امرداد ۱۳۲۱ کاظمی در دولت احمد قوام به سمت وزارت کشور و سیدحسن تقی‌زاده که سفیر ایران در لندن بود، به عنوان وزیر دارایی به مجلس معرفی شدند اما تقی‌زاده بیماری و ناتوانی از سفر را بهانه کرد و به ایران بازنگشت. قوام به جای او، کاظمی را به وزارت دارایی منصوب و در اول شهریور به مجلس معرفی کرد.
در این میان، فروغی که پس از نخست‌وزیری به وزارت دربار منصوب شده بود، قرار شد با سمت سفیر کبیر به آمریکا عزیمت کند. برایش پذیرش خواستند، موافقت شد. فروغی قبل از حرکت به سبب بیماری تقاضا کرد در این مأموریت محمود فروغی فرزند کوچکش که کارمند وزارت امور خارجه بود نیز با او همراهی کند. این درخواست نیاز به تصویب‌نامه هیئت وزیران داشت. قوام‌السلطنه موضوع را در هیئت دولت مطرح کرد و با مخالفت کاظمی روبرو شد. کاظمی تمام ترقیاتش مدیون فروغی بود. فروغی او را از کارمندی ساده وزارت امور خارجه به سفارت و وزارت رسانده بود و همیشه برای حمایت از او مورد ایراد و حتی طعن بعضی دوستان قرار می‌گرفت و انتظار نداشت در آن ایام کاظمی با تقاضای کوچک او مخالفت کند. موضوع چندی در هیئت دولت ماند و اخذ تصمیم گرفته نشد. فروغی به‌شدت متأثر شد و بیماری‌اش شدت یافت تا اینکه در پنجم آذر ۱۳۲۱ بر اثر سکته قلبی درگذشت.
پس از حادثه هفدهم آذر ۱۳۲۱ کاظمی جزو دسته‌ای از وزیران قوام‌السلطنه شد که از دولت کناره گرفتند. او در ترمیم کابینه ساعد در پانزدهم شهریور ۱۳۲۳ وزارت فرهنگ را بر عهده گرفت. کابینه ساعد در آبان آن سال سقوط کرد و کاظمی در ۱۵ اسفند ۱۳۲۳ حکم وزیر مختاری ایران در سوئد را دریافت کرد و راهی استکهلم شد. او همچنین عضو هیئت نمایندگی ایران در کنفرانس سان‌فرانسیسکو بود.
در زمستان ۱۳۲۶ باقری به ایران بازگشت و در پانزدهم بهمن در کابینه حکیم‌الملک به عنوان وزیر امور خارجه به مجلس معرفی شد اما یک ماه بعد کنار رفت. در سال ۱۳۲۸ با گشایش نخستین دوره مجلس سنای ایران، به فرمان شاه به نمایندگی تهران منصوب شد.
با آغاز نهضت ملی باقر کاظمی به نهضت ملی پیوست او در کابینه اول دکتر مصدق وزیر امور خارجه و نایب نخست وزیر شد و در کابینه دوم هم تا اوایل مرداد ۱۳۳۲ وزیر دارایی بود و در اجرای برنامه اقتصاد بدون نفت تلاش کرد. بعد از آن به سمت سفر کبیر ایران در پاریس تعیین شد و تا شهریور ۱۳۳۲ در آن سمت ماند و پس از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲از سفارت استعفا داد. کاظمی پس از یک سال اقامت در اروپا به اتفاق شمس الدین امیر علائی به ایران بازگشت و در نهضت مقاومت ملی به فعالیت پرداخت. او در فروردین ۱۳۳۴ بازداشت و پس از مدتی تبعید شد.
او عضو هیئت مؤسس جبهه ملی دوم بود و همچنین منتخب نمایندگان کنگره در شورای مرکزی جبهه ملی دوم و ریاست شورای مرکزی را بر عهده داشت.صورت جلسه کنگره جبهه ملی ایران به کوشش امیر طیرانی -نشر گام نو ۱۳۸۵
پس از جریان استعفای اعضای شورای مرکزی و اعلام سیاست صبر و انتظار از سوی الله‌یار صالح عملاً فعالیت‌های جبهه ملی دوم پایان یافت. کاظمی از سوی دکتر مصدق مأمور شد تا جبهه ملی سوم را با محور احزاب و بدون حضور منفردین برپا دارد. با تهیه اساسنامه و با حضور احزابی ماند حزب مردم ایران، گروه ملکی، حزب سوسیالیست، نهضت آزادی و حزب ملت ایران، ۳ جلسه برای تشکیل این جبهه برگزار گردید که سرانجام در جلسه سوم و با هجوم مأموران و دستگیری افراد شرکت‌کننده در جلسه عملاً راه‌اندازی جبهه ملی سوم منتفی شد.
سید باقر کاظمی مهذب الدوله در اردیبهشت ۱۳۵۵ درگذشت.دکتر باقر عاقلی شرح حال رجال سیاسی و نظامی معاصر ایران چاپ اول سال ۱۳۸۰ جلد سوم ص. ۱۲۸۰ نشر گفتار باهمکاری نشر علم
سید محمدعلی کشاورز صدر ملقب به بهادرالملک (زادهٔ ۱۲۸۱ محلات - ۱۳۵۳). استاندار، نماینده مجلس شورای ملی و از اعضای جبهه ملی ایران بود.
محمدعلی کشاورز صدر از مدرسه عالی حقوق مدرک لیسانس حقوق را دریافت نموده و در دادگستری مشغول به کار شد. وی پس از طی مراحل گوناگون قضایی و تصدی سمت‌های دادستان و رئیس دادگستری در سال ۱۳۲۵ به سمت مدیر کل بازرسی وزارت دادگستری انتخاب گردید.
کشاورز صدر در دوره‌های پانزدهم و شانزدهم به نمایندگی خرم‌آباد در مجلس شورای ملی انتخاب شد. در فاصله دو مجلس معاون نخست‌وزیر (محمد ساعد) بود. پس از پایان دوره شانزدهم در دوره نخست‌وزیری دکتر مصدق، نخست به استانداری گیلان (برای اجرای قانون ملی شدن شیلات) استانداران گیلان و سپس به استانداری اصفهان منصوب شد. پس از کودتای ۲۸ مرداد دستگیر شد و به زندان افتاد.