moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
باشگاه ورزشی بانگو که معمولاً با نام بانگو شناخته می‌شود، یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای برزیلی است که در ریو دو ژانیرو، در محله غربی بانگو واقع شده است. این تیم در سری دی، رده چهارم سیستم لیگ فوتبال برزیل، و همچنین در جام کاریوکا، بالاترین رده لیگ فوتبال ایالتی ریو دو ژانیرو بازی می‌کند.
این باشگاه چندین بار در سری آ برزیل شرکت کرد و در سال ۱۹۸۵ به مقام نایب قهرمانی رسید. ورزشگاه خانگی آنها ورزشگاه موکا بونیتا است که ظرفیت آن ۱۵،۰۰۰ نفر است.
ریشه این باشگاه در فابریکا بانگو (کارخانه بانگو)، واقع در محله بانگو، ریو دو ژانیرو است. برخی از بریتانیایی‌هایی که در این کارخانه کار می‌کردند، به‌ویژه توماس دونوهو، فوتبال را با آوردن توپ‌های فوتبال به محل و برگزاری اولین مسابقه فوتبال در برزیل به کارگران کارخانه معرفی کردند. در دسامبر ۱۹۰۳، اندرو پروکتر وقتی متوجه شد که همکارانش چقدر مشتاق فوتبال هستند، تأسیس یک باشگاه را پیشنهاد کرد. این باشگاه در ۱۷ آوریل ۱۹۰۴ با نام باشگاه ورزشی بانگو تأسیس شد. بانگو اولین باشگاه فوتبال در برزیل بود که بازیکنان سیاه‌پوست و مالتو داشت.
بانگو در سال ۱۹۳۳ اولین جام ایالتی خود را دریافت کرد.
در سال ۱۹۶۶، بانگو دومین قهرمانی ایالتی خود را در بازی‌ای که در بزرگترین ورزشگاه جهان با بیش از ۱۲۰،۰۰۰ هوادار، یعنی ورزشگاه ماراکانا برگزار شد، به دست آورد. آنها در یک بازی که توسط بازیکنان فلامینگو درگیری بزرگی به یادگار مانده بود، ۳–۰ فلامینگو را شکست دادند، که در آن چند بازیکن پس از آن اخراج شدند. در سال ۱۹۶۷، بانگو، به عنوان ستارگان هیوستون، نماینده شهر هیوستون در اتحادیه فوتبال متحد بود. این باشگاه با چهار پیروزی، چهار تساوی و چهار شکست به پایان رسید، اما با میانگین ۱۹،۰۰۰ هوادار در هر مسابقه، حضور در مسابقات را رهبری کرد.
در سال ۱۹۸۵، بانگو نایب قهرمان سری آ برزیل شد و حق شرکت در جام لیبرتادورس سال بعد را به دست آورد.
در سال ۲۰۰۴، بانگو به سطح دوم جام کاریوکا سقوط کرد، پس از پیروزی در سطح دوم در سال ۲۰۰۸، در سال ۲۰۰۹ به سطح اول بازگشت.
آنا ایبرسر (؛ زادهٔ ۲۲ مارس ۱۹۷۶) بازیگر اهل لهستان است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "ع چون عشق"، "طایفه"، "پدر متیو"، "در خوشی و سختی"، "دوستان"، "جهان به روایت خانواده کیپسکی" و "در خیابان سپولنی" اشاره نمود.
سن اومر فیلم درام حقوقی محصول ۲۰۲۲ به کارگردانی آلیس دیوپ است. سن اومر نخستین فیلم داستانی دیوپ پس از ساخت چند اثر به عنوان مستندساز است. این فیلم در هفتاد و نهمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز در ۷ سپتامبر ۲۰۲۲ در بخش رقابتی به نمایش درآمد و در این جشنواره موفق به کسب جایزه بزرگ ویژه هیئت داوران و جایزه شیر آینده (لوییجی دی لورنتیس) برای اولین کارگردانی شد. این فیلم به عنوان نماینده سینمای فرانسه برای شرکت در بخش بهترین فیلم بین‌المللی نود و پنجمین دوره جوایز اسکار معرفی شد. سن اومر پیش از اکران در سینماهای فرانسه در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو ۲۰۲۲ و جشنواره فیلم نیویورک ۲۰۲۲ نمایش داده شد.
فیلم سن اومر در سی‌ و چهارمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم پام اسپرینگز برنده جایزه فیپرشی از هیات منتقدان بین‌المللی شد.
در این فیلم، راما (کاگامه) یک نویسنده جوان باردار است که در محاکمه یک زن مهاجر سنگالی با نام لارنس کولی (مالاندا) حضور می‌یابد. لارنس متهم شده که فرزند ۱۵ ماهه‌اش را از طریق رها کردن در ساحل دریا (برای کشیده شدن توسط جزر و مد) به قتل رسانده است. قصد راما از حضور در جلسات دادگاه این است که این واقعه اندوهناک را در قالب یک نمایشنامه به تحریر درآورد. این فیلم بر پایه پرونده قضایی فابین کابو که در سال ۲۰۱۶ در فرانسه روی داد ساخته شده اس̩ت. دیوپ در آن دادگاه شرکت داشت.
فیلم از دید راما (رمان‌نویس) روایت می شود که بین تماشاگران دادگاه نشسته و با دقت صحنه محاکمه را دنبال می‌کند. داستان به تدریج پیچیده و گاه مبهم و تاریک به تصویر کشیده می‌شود و احساس مادر بودن متهم از یک سو و رابطه‌اش با مرد مسن فرانسوی که برایش کار می‌کرده، از سوی دیگر واشکافی می‌شود. لارنس که یک دانشجوی مهاجر سنگالی است، مدتی پیش زمانی که نزد آن مرد مرفه کار می‌کرده، از او باردار شده و در ادامه مجبور به ترک آنجا و زندگی در انزوا می‌شود. سرانجامِ این اتفاق، سپردن نوزاد به امواج دریا به دلیل دشواری اقتصادی و بی‌کسی و بی‌پناهی لارنس است.
همگرایی جنوبگان یا جبهه قطبی جنوبگان ، یک کمربند دریایی است که قاره جنوبگان را دربر گرفته‌است و در عرض جغرافیایی فصلی متفاوت است، جایی که آب‌های سرد جنوبگان که به سوی شمال جریان دارند با آب‌های نسبتاً گرم‌تر جنب‌جنوبگان برخورد می‌کنند. آب‌های جنوبگان عمدتاً در زیر آب‌های گرم‌تر زیرقطبی فرومی‌روند، در حالی که مناطق اختلاط و فراچاهش آن منطقه‌ای با بهره‌وری بسیار بالا به‌ویژه برای کریل جنوبگان ایجاد می‌کند.
این خط، مانند خط دارمرز قطب شمال، یک مرز طبیعی است تا مصنوعی، مانند مرزهای کشورها و منطقه زمانی. این خط نه‌تنها دو منطقه هیدرولوژیک را از هم جدا می‌کند، بلکه مناطقی از زندگی دریایی و آب و هوای متمایز را نیز از هم جدا می‌کند.
شمالگان به دلیل توده‌های بزرگ زمینی که با منطقه قطب شمال همجوار هستند، مرز مشابهی ندارد.
همگرایی جنوبگان نخستین بار توسط آنتونی د لا روشه در سال ۱۶۷۵ مطرح کرد، و توسط ادموند هالی در سال ۱۷۰۰ توصیف شد.
دوریس پیلکینگتون گاریمارا ( (با نام اصلی نوگی گاریمارا؛ حدود ۱ ژوئیه ۱۹۳۷ – ۱۰ آوریل ۲۰۱۴)، همچنین با نام دوریس پیلکینگتون، یک نویسنده اهل استرالیا بود. آثار دوریس تجربیات نسل‌های ربوده شده و پیوند مجدد آن‌ها با فرهنگ و هویت بومی استرالیا را بازگو می‌کند.
پیلکینگتون در ایستگاه بالفور داونز در نزدیکی سکونتگاه جیگالونگ در شمال غربی استرالیا متولد شد. مادرش، مولی، نام او را «نوگی گاریمارا» گذاشت، اما او را به خواست کارفرمای مولی در ایستگاه، «مری دانت، دوریس» نامیدند که فکر می‌کرد نوگی «نامی احمقانه» است. از آنجایی که تولد او ثبت نشده بود، بعدها تاریخ تولد او توسط وزارت امور بومی اول ژوئیه ۱۹۳۷ ثبت شد.Stephens, Tony: All tracks lead to Jigalong, "The Sydney Morning Herald", 7 December 2002. او سه سال و نیم بیشتر نداشت که از مادرش گرفته شد تا در مأموریت رودخانه مور بزرگ شود. خواهر کوچکترش، آنابل، نیز دستگیر شد و به او گفتند که یتیم است و در طول سال‌ها از میراث فرهنگ بومی خود به‌دور بود. دوریس ۲۱ سال بعد به مادرش پیوست.
گاریمارا در ۱۹۹۶ داستان «"حصار ضد خرگوش را دنبال کن»" را دربارهٔ نسل ربوده شده نوشت. این داستان توصیفی قدرتمند از آزارهایی است که نسل‌های ربوده شده متحمل شده‌اند. این کتاب در سال ۲۰۰۲ به کارگردانی فیلیپ نویس به یک فیلم موفق بین‌المللی تبدیل شد.Review of Rabbit-proof Fence (film); accessed 15 July 2007 ماجرای داستان بر اساس زندگی سه دختر بومی است و گاریمارا جزئیات فرار چشمگیر مادرش مولی کریگ را در این کتاب به خوبی شرح داده‌است که در ۱۴ سالگی در سال ۱۹۳۱ از شهرک بومی رودخانه مور در استرالیای غربی فرار کرد و به مدت نه هفته، ۲۴۱۴ کیلومتر (۱۵۰۰ مایل) را برای بازگشت به خانواده خود از صحرای خشن همراه با دو عضو جوان خانواده‌اش عبور کرد. شهرک‌سازی رودخانه مور اردوگاهی برای بومیان بود که به‌عنوان بخشی از سیاست‌های همسان‌سازی، به زور آنان را از خانواده‌های خود جدا می‌کردند. مادر گاریمارا با دو کودک دیگر در امتداد حصاری که در سراسر استرالیای غربی کشیده شده بود سفر کردند، زیرا می‌دانستند که زادگاهشان، جیگالونگ، در انتهای شمالی حصار قرار دارد. کتاب با بازگشت مولی به خانه به پایان می‌رسد. اما او باید سال‌ها بعد همان سفر را انجام می‌داد چرا که خانواده‌اش را بار دیگر به زور به شهرک رودخانه مور بردند.
کتاب بعدی او، "زیر درخت وینتامارا"، جزئیات زندگی او در "رودخانه مور" و در "مأموریت بومی رولندز" و چگونگی فرار او با ثبت نام در یک مدرسه پرستاری را شرح می‌دهد. در کتاب زیر درخت وینتامارا، پیلکینگتون در مورد تجربه خود در مواجهه با پاک کردن فرهنگی نوشت و زمانی را شرح داد که او و خواهر نوزادش آنابل مجبور شدند مادرشان را به اردوگاه همراهی کنند. وقتی مولی با آنابل ۱۸ ماهه دومین سفر طولانی به خانه را انجام داد، مجبور شد دوریس چهار ساله را پشت سر بگذارد زیرا نمی‌توانست هر دو دختر را حمل کند. در شهرک رودخانه مور، دوریس در اتاق‌هایی با پنجره‌های میله ای می‌خوابید، به او یاد دادند که از فرهنگ خود احساس شرمندگی کند و به خاطر صحبت به زبان مادری خود، مردودجارا (Mardudjara)، مجازات شد. کسانی که سعی در فرار داشتند در سلول انفرادی نگهداری می‌شدند و دوریس تا سن ۲۵ سالگی فرصتی برای دیدن دوباره مادرش پیدا نمی‌کرد.
پس از سال‌ها تلاش برای فراموش کردن شرم از فرهنگ خود، دوریس مالکیت نام تولد خود را گرفت و شروع به صحبت و نوشتن به زبان مردودجارا کرد. امروز، داستان‌های او الهام بخش بومیان استرالیایی است تا با میراث دزدیده شده خود ارتباط برقرار کنند.
"خانه‌ای برای مادر" ("Home to Mother)" نسخه کودکانه او از "حصار ضد خرگوش را دنبال کن" است. پیلکینگتون در چهار کتاب، "کاپریس، دختر استاکمن"، "حصار ضد خرگوش را دنبال کن"، "خانه‌ای برای مادر"، و "زیر درخت وینتامارا"، سه نسل از زنان را در خانواده‌اش به تصویر کشیده‌است.
پیلکینگتون گاریمارا در ۱۰ آوریل ۲۰۱۴ در سن ۷۶ سالگی بر اثر سرطان تخمدان در پرث، استرالیای غربی درگذشت.
پیلکینگتون گاریمارا پس از مرگ در سال ۲۰۲۲ وارد تالار مشاهیر نویسندگان استرالیای غربی شد.
در سال ۱۹۹۰، کتاب هوسبازی پیلکینگتون ": دختر یک استاکمن"، اولین کتاب از این سه‌گانه، برنده جایزه ادبی برتر کوئینزلند "نویسنده بومی منتشر نشده - جایزه دیوید یونایپون " شد. او در سال ۲۰۰۲ به عنوان حامی کمیته ایالتی و فدرال روز عذرخواهی در سفر شفای استرالیا منصوب شد. در ماه مه ۲۰۰۸، جایزه ۵۰۰۰۰ دلاری اخرای سرخ را دریافت کرد که به هنرمندی بومی به دلیل مشارکت برجسته و مادام العمرشان در هنرهای بومی و جزیره نشینان تنگه تورس در داخل و خارج از کشور اهدا شد.
او همچنین یک نویسنده برنده جایزه مارتو بود و جایزه گنج زنده ایالتی استرالیای غربی را برای آثار خود که هنر و فرهنگ استرالیا را غنی کرد دریافت کرد.
شورای استرالیا برای هنرها بودجه و نهاد مشاوره برای دولت استرالیا. از سال ۱۹۹۳، جایزه اخرای سرخ را اعطا کرده‌است. این به یک هنرمند برجسته بومی استرالیا (بومیان استرالیا یا جزیره نشین تنگه تورس) برای یک عمر دستاورد ارائه می‌شود.
بولتن‌های ماهانه شیمی یک مجله بین‌المللی است که جدیدترین تحقیقات را از تمام شاخه‌های شیمی پوشش می‌دهد. این بولتن در ابتدا به عنوان یک مجله شیمی اتریشی در نظر گرفته شد. با این‌حال، این مجله اکنون به یک مجله بین‌المللی تبدیل شده‌است که تمام شاخه‌های شیمی را پوشش می‌دهد.
بوسکو-زدروی (؛ ) یک شهر کوچک در استان اشوی‌داشکسیه در جنوب لهستان است که مرکز شهرستان بوسکو محسوب می‌شود و جمعیت آن ۱۵٬۳۱۰ نفر است. (آمار دسامبر ۲۰۲۱).
تاریخچهٔ این شهر به قرن ۱۲ میلادی بازمی‌گردد و امتیاز شهری خود را از سال ۱۲۸۷ میلادی به‌دست‌آورد. این شهر از سال ۱۸۰۹ جزئی از دوک‌نشین ورشو بود و ۶ سال بعد طبق موافقت‌های به‌عمل آمده در کنگره وین، جزئی از پادشاهی لهستان شد. جالب آنکه این شهر در ۱۸۶۹ امتیاز شهری خود را از دست داد و مجدداً آنرا در سال ۱۹۱۶ به‌دست‌آورد.
نزدیک‌ترین فرودگاه‌های بین‌المللی به این شهر، فرودگاه بین‌المللی ژان پل دوم کراکوف-بالیس در ۱۰۰ کیلومتری، فرودگاه بین‌المللی کاتوویتسه در ۱۶۰ کیلومتری و فرودگاه شوپن ورشو در ۲۲۰ کیلومتری است.
بوسکو-زدروی بابت منابع آب‌نمک و چشمه‌های آب‌معدنی شناخته می‌شود و دارای ۱۳ مرکز درمانی با امکانات استفاده از آب‌گرم و آب معدنیِ دارایِ سولفید است که سالانه در حدود نیم میلیون گردشگر را جهت درمان برخی بیماری‌های خاص از جمله بیماری‌های قلبی-عروقی، روماتیسم، مشکلات ارتوپدی، اختلالات عصبی، بیماری‌های پوستی و تسکین علائم فلج مغزی کودکان به این شهر می‌کشاند.
این شهر یک پارک مشهور چشمهٔ آب‌گرم معدنی هم دارد و دارای ۴۵۰۰ گونه درخت است که ۱۲٪ آنها بیش از ۱۰۰ سال عمر دارند.
یوانا اُپوزدا (؛ زادهٔ ۲ ژوئیه ۱۹۸8) بازیگر اهل لهستان است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "چه خوب و چه بد"، "سیاره مجرد"، "قانون حقیقی"، "رنگ‌های خوشبختی"، "ع چون عشق"، "پدر متیو"، "دوستان" و "عشق اول" اشاره نمود.
اعتبار اجتماعی یک فلسفه توزیعی در اقتصاد سیاسی است که توسط سی.اچ داگلاس توسعه یافت. داگلاس کسادی‌های اقتصادی را به اختلاف بین قیمت تمام شده کالاها و غرامت دریافتی کارگرانی که آنها را ساخته‌اند نسبت می‌دهد. داگلاس برای مبارزه با آنچه به عنوان کمبود مزمن قدرت خرید در اقتصاد می‌دانست، مداخله دولت را در قالب صدور پول فاقد ایجادکننده بدهی مستقیماً به مصرف‌کنندگان یا تولیدکنندگان (در صورتی که محصول خود را زیر قیمت به مصرف‌کنندگان بفروشند) را تجویز کرد تا با چنین تناقضی مبارزه کند.
داگلاس در دفاع از دیدگاه‌های خود نوشت: «سیستم ها/نظام‌ها برای انسان ساخته شده‌اند، نه انسان‌ها برای سیستم‌ها. منافع انسان که ساخت و رشد شخصی خود است، بالاتر از همه نظام‌ها است، اعم از الهیاتی، سیاسی یا اقتصادی.»"Systems were made for men, and not men for systems, and the interest of man which is , is above all systems, whether theological, political or economic." به باور داگلاس اعتبار دهندگان اجتماعی می‌خواهند تمدن جدیدی بر اساس «امنیت اقتصادی مطلق» برای فرد بسازند، جایی که «هر کس در زیر درخت انگور و زیر درخت انجیر خود بنشیند و هیچ‌کس آنها را نخواهد ترساند».Crediters want to build a new civilization based upon "" for the individual, where "they shall sit every man under his vine and under his ; and none shall make them afraid." به گفته او، «آنچه ما واقعاً از هستی می‌خواهیم این نیست که در آرمان‌شهر دیگران قرار بگیریم، بلکه باید در موقعیتی قرار بگیریم که خودمان آرمان‌شهر خودمان را بسازیم».
ایده اعتبار اجتماعی در دوره میان دوجنگ مورد توجه قابل توجهی قرار گرفت، به طوری که حزب اعتبار اجتماعی آلبرتا به‌طور خلاصه «گواهی‌های شکوفایی و رفاه» را بین مردم آلبرتا توزیع کرد. با این حال، داگلاس با توزیع گواهی‌های رفاه که بر اساس نظریه‌های سیلویو گزل بود، مخالفت کرد. نظریه اعتبار اجتماعی داگلاس مورد مناقشه و رد اکثر اقتصاددانان و بانکداران قرار گرفته‌است. اقتصاددان برجسته جان مینارد کینز به ایده‌های داگلاس در کتاب خود "نظریه عمومی اشتغال، بهره و پول" اشاره می‌کند، اما در عوض اصل تقاضای مؤثر را برای توضیح تفاوت در خروجی اقتصادی (تولید) و مصرف مطرح می‌کند.
آماده به خدمت فیلم مستند فرانسوی محصول ۲۰۱۶ به کارگردانی آلیس دیوپ است. این فیلم منتخب جشنواره سینما دو ریل (Cinéma du Réel) پاریس بوده است. این فیلم پنجمین اثر و دومین فیلم مستند بلند دیوپ به‌شمار می‌رود. آماده به خدمت در سال ۱۳۹۶ در بخش «"آینه یک جشنواره"» یازدهمین دوره جشنواره سینما حقیقت به نمایش درآمد.
این مستند وقایع بیمارستان آویسن در حومه شمالی پاریس را به تصویر می‌کشد که خدمات مشاوره رایگان به مهاجران سراسر جهان ارائه می‌دهد. وقتی زندگی از دست می‌رود، آنها یک پناهگاه امن را فراهم می‌کنند.
محاکمه یونتاها ( ) محاکمه قضایی اعضای دولت نظامی "دی فاکتو" بود که بر آرژانتین در دوران دیکتاتوری فرآیند سازماندهی مجدد ملی ("el processo") حکومت می کرد که از سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۳ به طول انجامید.
این محاکمه سال ۱۹۸۵، تنها نمونه از چنین رویه گسترده ای توسط یک دولت دموکراتیک علیه یک دولت دیکتاتوری سابق همان کشور در آمریکای لاتین تا به امروز است.
کسانی که محاکمه شدند عبارتند از: خورخه رافائل ویدلا، امیلیو ادواردو ماسرا، روبرتو ادواردو ویولا، آرماندو لامبروشینی، اورلاندو رامون آگوستی، عمر گرافینا، لئوپولدو گالتیری، خورخه آنایا و باسیلیو لامی دوزو.
محاکمه یونتاها در ۲۲ آوریل ۱۹۸۵، در دوران ریاست جمهوری رائول آلفونسین، اولین دولت منتخب پس از احیای دموکراسی در سال ۱۹۸۳، آغاز شد. دادستان های اصلی خولیو سزار استراسرا و دستیارش لوئیس مورنو اوکامپو بودند (که بعدها اولین دادستان ارشد دادگاه کیفری بین المللی شد). این محاکمه به ریاست دادگاهی متشکل از شش قاضی برگزار شد: لئون ارسلانیان، خورخه تورلاسکو، ریکاردو گیل لاودرا، آندرس دالسیو، خورخه والرگا آرائوس، و گیرمو لدسما.
دیکتاتوری مجموعه‌ای متشکل از چندین دولت نظامی تحت چهار حکومت نظامی بود. حکومت چهارم، قبل از دعوت به انتخابات و واگذاری قدرت به مقامات دموکراتیک، قانون عفو خود را در ۱۸ آوریل ۱۹۸۳ وضع کرد و همچنین فرمان محرمانه ای را صادر کرد که دستور از بین بردن سوابق و سایر شواهد جنایات گذشته‌شان را صادر نمود.
رییس جمهور آلفونسین سه روز پس از تحلیف خود، در ۱۳ دسامبر ۱۹۸۳، فرمان شماره ۱۵۸ را برای شروع قانونی رسیدگی به پرونده قضایی ۹ افسر نظامی سه حکومت اول، اما نه افسر چهارم (که توسط ژنرال رینالدو بیگنون اداره می شد) صادر نمود. کمیسیون ملی ناپدید شدن افراد دو روز بعد برای جمع آوری شهادت هزاران شاهد ایجاد شد و ۸۹۶۰ مورد ناپدید شدن اجباری را در ۲۰ سپتامبر ۱۹۸۴ به رئیس جمهور ارائه کرد. پس از امتناع دادگاه نظامی از محاکمه اعضای سابق حکومت نظامی، آلفونسین در ۱۴ اکتبر دادگاه کیفری ملی را برای این منظور تأسیس کرد.
این محاکمه که رسماً در ۲۲ آوریل ۱۹۸۵ آغاز شد، تا کنون تنها نمونه از چنین رویه گسترده ای توسط یک دولت دموکراتیک علیه یک دولت دیکتاتوری سابق همان کشور در آمریکای لاتین است. این اولین محاکمه بزرگ برای جنایات جنگی از زمان دادگاه نورنبرگ در آلمان پس از جنگ جهانی دوم بود و اولین محاکمه ای بود که توسط یک دادگاه غیرنظامی انجام شد. این سازمان موفق شد جنایات حکومت‌ها را که شامل آدم‌ربایی، شکنجه، ناپدید شدن اجباری و قتل حدود ۸۰۰۰ تا ۹۰۰۰ نفر در جریان آنچه جنگ کثیف علیه مخالفان سیاسی نامیده می‌شود، تحت تعقیب قرار دهد. مخالفت با محاکمه تا حد زیادی محدود به اظهارنظرهای انتقادی سیاستمداران، وکلا و چهره های رسانه‌ای همسو با دیکتاتوری بود. برخی اعتراضات خشونت آمیز شد: در مرحله صدور حکم دادگاه، ۲۹ تهدید به بمب گذاری به چندین مدرسه بوئنوس آیرس انجام شد و تعدادی بمب در تاسیسات کلیدی دولتی از جمله وزارت دفاع منفجر شد. در ۲۵ اکتبر، رئیس جمهور آلفونسین وضعیت فوق العاده ۶۰ روزه اعلام کرد. "Alfonsin decreta estado sitio", "El País" (26 Oct 1985)
دادستان ها ۷۰۹ پرونده را ارائه کردند که ۲۸۰ مورد رسیدگی شد. در مرحله بازجویی متقابل که تا ۱۴ اوت ادامه داشت، در مجموع ۸۳۳ شاهد شهادت دادند. شاهدان شامل رئیس جمهور سابق الخاندرو لانوس، نویسنده خورخه لوئیس بورخس، استلا بارنز د کارلوتو، رئیس مادربزرگ های میدان مایو پابلو دیاز بازمانده «شب مدادها». پاتریشیا ام. دریان، دستیار وزیر امور خارجه در امور حقوق بشر در دولت کارتر؛ حقوقدان هلندی تئو ون بوون و انسان شناس معروف پزشکی قانونی کلاید اسنو بودند. Ciancaglini, Sergio, and Granovsky, Martín. "Nada más que la verdad: el juicio a las juntas"] (Nothing more than the truth: the trial of the juntas), "Buenos Aires: Planeta", 1995.
سخنان پایانی در ۱۸ سپتامبر شنیده شد. دادستان کل استراسا در پایان اعلام کرد:
حکم در ۹ دسامبر قرائت شد: ژنرال خورخه ویدلا و دریاسالار امیلیو ماسرا به حبس ابد ، ژنرال روبرتو ویولا : هفده سال، دریاسالار آرماندو لامبروشینی : هشت سال، ژنرال اورلاندو آگوستی : چهار سال و نیم محکوم شدند.
عمر گرافینیا، لئوپولدو گالتیری، خورخه آنایا و باسیلیو لامی دوزو تبرئه شدند، اگرچه سه نفر اخیر همزمان به دلیل تخلف در انجام جنگ فالکلند در سال ۱۹۸۲ به دست دادگاه نظامی محاکمه شدند. اتهامات علیه ۶۰۰ نفر دیگر در دادگاه مطرح شد، اما این دعاوی با قانون توقف کامل در سال ۱۹۸۶، که شکایت را به کسانی که در عرض ۶۰ روز پس از تصویب این قانون متهم شده بودند، محدود کرد، و قانون اطاعت مقتضی در سال ۱۹۸۷، که عملاً اکثر موارد باقیمانده محاکمه عاملان جنگ کثیف را متوقف کرد، با مشکل مواجه شد.
بین سال‌های ۱۹۸۹ و ۱۹۹۰، رئیس‌جمهور کارلوس منم، افرادی را که محکوم یا محاکمه شده بودند عفو کرد. رئیس جمهور نستور کرشنر در سال ۲۰۰۳ حکم دادگاه عالی آرژانتین مبنی بر اجازه استرداد در پرونده های جنایت علیه بشریت را گرفت و در همان سال کنگره قانون توقف کامل را لغو کرد. در سال ۲۰۰۵ دادگاه عالی حکم داد که قوانین سال ۱۹۸۶ و ۱۹۸۷ که از افسران متهم به جنایات محافظت می کرد، مغایر قانون اساسی است. "Major events in the life of Nestor Kirchner" , "M24"
در ۶ سپتامبر ۲۰۰۶، قاضی نوربرتو اویارباید حکم داد که عفوهای اعطا شده توسط رئیس جمهور منم خلاف قانون اساسی است. در ۲۵ آوریل ۲۰۰۷، یک دادگاه فدرال عفو رئیس جمهور ویدلا را لغو کرد و محکومیت وی را به دلیل نقض حقوق بشر بازگرداند.
در سال ۲۰۰۶، دولت میگل اچکولاتز را محاکمه کرد، اولین کسی که ۶۰۰ متهم بالقوه تحت تعقیب قرار گرفت. شاهدان و قضات مورد تهدید قرار گرفتند و بلافاصله پس از صدور حکم، خولیو خورخه لوپز ناپدید شد. او که قربانی خشونت دولتی بود و شاهد دادستانی بود، می‌گفتند مرده است و هرگز پیدا نشده است.
نوارهای ویدئویی اصلی این محاکمه از سال ۱۹۸۸ در نروژ بوده است. همه قضات دادگاه در ۲۵ آوریل همان سال با ۱۴۷ نوار سیستم ویدیو خانگی که به منظور ایمن نگه داشتن آنها و اجتناب از هرگونه استفاده تجاری به پارلمان نروژ داده شد، به اسلو سفر کردند. NORUEGA CONSERVA LOS TAPES DEL JUICIO A LAS JUNTAS آنها در کنار متن اصلی قانون اساسی نروژ نگهداری می شوند. Aquellos testimonios del Juicio a las Juntas
شورای اسلامی شهر سمنان، نهادی شورایی و محلی برای قانون‌گذاری و نظارت در سطح شهر سمنان است که در حال حاضر ۷ عضو دارد و اعضای آن با رأی مستقیم مردم و به صورت دسته‌جمعی انتخاب می‌شوند.
کوزگون آجاش ( با نام کامل عبداللهت کوزگون چتین آجاش (به انگلیسی: ) (زاده ۲۸ فوریه ۱۹۲۸ – درگذشته ۴ فوریه ۱۹۷۶) یک مجسمه‌ساز آفریقایی-ترک اهل ترکیه بود که به‌خاطر آثار فلزی‌اش و تلاش‌هایی با جوشکاری موادی مانند سیم، میخ و ضایعات فلزی با هم شناخته می‌شود. او بیشتر به خاطر مجسمه‌های انتزاعی خود معروف است و یکی از پیشگامان مجسمه‌سازی مدرن در ترکیه به‌شمار می‌رود. یکی از مجسمه‌های معروف او "کوشلار" («پرندگان») است که در سال ۱۹۶۷ خلق کرد.
کوزگون آجاش که در ۲۸ فوریه سال ۱۹۲۸ در استانبول به دنیا آمد، پس از دبیرستان با پدرش یک کارخانه بند کفش افتتاح کرد، اما تا زمانی که در بخش مجسمه‌سازی آکادمی هنرهای زیبای استانبول ثبت نام کرد، شهرت واقعی خود را پیدا نکرد. در آنجا، او در کارگاه‌های برچیدن کشتی شرکت کرد، جایی که کارشناسان به او یاد دادند که چگونه مواد پاک‌شده را به آثار هنری جوش دهد. آجاش تحت تأثیر استادان معاصر ترکیه، زوهتو موریدوغلو و هادی بارا، استعدادی را شکوفا کرد که به اشتیاق زندگی او تبدیل شد: مجسمه‌سازی انتزاعی.
در سال ۱۹۶۱، مجسمه ای ساخته شده از میخ‌های زنگ زده، جایزه اول آجاش را در نمایشگاه پاریس، همراه با بورسیه ای که یک سال تحصیل در فرانسه را حمایت کرد، به دست آورد. زمانی که آنجا بود، به تکمیل هنر هنری خود ادامه داد و حتی در سال ۱۹۶۲ نمایشگاهی انفرادی در موزه هنر مدرن پاریس ترتیب داد. پس از بازگشت آجاش به استانبول، برخی از آثار خود را تولید کرد. مهم‌ترین آثار از جمله «ترکیه» - نقش برجسته برنزی عظیمی که بر روی آسمان خراش آنکارا به نمایش گذاشته شده‌است - و مجسمه فلزی بی‌انتها او «پرندگان - ترکیب انتزاعی». به عنوان یکی از آخرین کارهایش، آجاش فولاد و لاستیک پیچ خورده را به ۱۴۰ ماسک فلزی برای «دفتر گچی قفقازی»، یک نمایش تئاتر آلمانی که در پاریس به روی صحنه رفت، تبدیل کرد.
بازبینی‌شده در ۱۶ ژانویه ۲۰۲۳
قرصان غذای محبوب نجد عربستان است که با تهیه خمیر آرد از گندم آسیاب شده درست می‌شود. شبیه ورقه‌های لواش خشک است.
گندم را آسیاب کرده در ظرفی ریخته و نمک و آب به آن اضافه می‌کنند و با دست ورز می‌دهند تا خمیر نرم و سبک شود سپس روی آن را می‌پوشانند. و حداقل نیم ساعت کنار گذاشته و خمیر را روی ساج یا مقرسه می‌پزند، سپس خمیر را بیرون می‌کشند به شکل یک دایره بزرگ و بسیار نازک در میآورند و روی ساج (مقرسه) قرار داده و سریع دست روی آن می‌کشند تا زمانی که جا بیافتد، سپس دایره را برمی‌گردانند تا از دو طرف بپزد.
بین قرصان ریاض و قرصان قصیم تفاوت وجود دارد، قرصان ریاض با خورشت سرو می‌شود در حالی که در قصیم قرصان با خرما استفاده می‌شود.
تجمع ایرانیان در استراسبورگ با هدف تروریستی خواندن سپاه پاسداران از سوی اتحادیه اروپا شانزده ژانویه ۲۰۲۳ (بیست و شش دی ۱۴۰۱)‌ در برابر پارلمان اروپا در استراسبورگ برگزار شد. روبرتا متسولا رئیس این پارلمان خطاب به ایرانیان گفت: «شما سمت درست تاریخ ایستادید و تاریخ‌ساز خواهید شد و ما شما را تنها نمی‌گذاریم». تظاهرات ایرانی‌ها در استراسبورگ فرانسه دوشنبه با خواست تروریستی شناختن سپاه پاسداران برگزار شد و تظاهرکنندگان در تجمع مقابل پارلمان اروپا حضور دارند.
زووچینیتس (؛ ) شهری کوچک در شمال غربی لهستان است که در استان پومرانی غربی و شهرستان دراوسکو واقع شده‌است و جمعیتی در حدود ۱۲٬۰۰۰ نفر دارد. این شهر بزرگ‌ترین منطقهٔ مسکونی در پوویات است.
مطابق وبسایت شهرداری این شهر، تاریخچهٔ این منطقهٔ مسکونی به قرون ۷–۶ پیش از میلاد مسیح بازمی‌گردد. زووچینیتس امتیاز شهری خود را از ۱۳ دسامبر ۱۳۳۳ میلادی به دست آورد و تا مدتی در قلمروی حکومت دودمان لوکزامبورگ بود که بعدها به شوالیه‌های تتونیک فروخته شد. این شهر از قرن ۱۸ جزئی از خاک پادشاهی پروس بود. در دوران حکومت آلمان نازی، نیروهای اس‌آ در جریان شب بلورین به یهودیان آن جمله کردند و عده‌ای که زنده ماندند برای بیگاری به اردوگاه‌های کار اجباری فرستاده شدند. تنها ۳۱ نفر توانستند از این اردوگاه‌ها بگریزند.Od pierwszej do ostatniej godziny drugiej wojny światowej: dzieje Polski i Polaków Czesław Łuczak 1995 page 80 در ۵ مارس ۱۹۴۵ شهر به اشغال نیروهای ارتش یکم لهستان درآمد و پس از پایان جنگ جهانی دوم نیروهای متفقین جنگ جهانی دوم این شهر را مطابق توافق کنفرانس پوتسدام به لهستان واگذار کردند.
پولونیا بیتوم یک باشگاه فوتبال لهستانی در بیتوم است. این تیم دو بار قهرمان لیگ برتر لهستان شده است و هم‌اکنون در لیگ دسته سوم لهستان بازی می‌کند.
پولونیا در ۴ ژانویه ۱۹۲۰ در شهر بیتوم سیلزی علیا، در طول ماه‌های پرتلاطم شورش‌های سیلزی تأسیس شد. با این حال، در اواخر سال ۱۹۲۲، در نتیجه همه‌پرسی سیلزی علیا، بیتوم بخشی از آلمان باقی ماند و باشگاه دیگر وجود نداشت.
در ماه مه ۱۹۴۵، تعداد زیادی از بازیکنان و مقامات یک باشگاه دیگر لهستانی به نام پوگون لویو به بیتوم رسیدند و تصمیم گرفتند پولونیا را احیا کنند. در ۱۷ مه ۱۹۴۵، این تیم اولین بازی خود را در بیش از دو دهه انجام داد و وارتا پوزنان را ۳–۲ شکست داد.
پولونیا ادامه پوگون لویو در نظر گرفته می‌شود. لوگوی آن بسیار شبیه به لوگوی تیم لوو و همچنین رنگ‌های قرمز-آبی آنها است.
پولونیا در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، زمانی که یکی از تیم‌های برتر لهستان بود، به بزرگترین موفقیت دست یافت. این تیم دو بار در سال‌های ۱۹۵۴ و ۱۹۶۲ قهرمان لهستان شده است. در سال‌های ۱۹۵۲، ۱۹۵۸، ۱۹۵۹و ۱۹۶۱ پولونیا بیتوم نایب قهرمان لهستان بود. این تیم در سال ۱۹۶۴ به فینال جام حذفی لهستان رسید. در جام اینترتوتو عملکرد خوبی داشت و در فصل ۶۴–۱۹۶۳ پس از شکست دادن تیم‌هایی مانند ستاره سرخ بلگراد، سمپدوریا و اودرا اوپول، به فینال رسید. این تیم، جام را در فصل ۵۴–۱۹۶۴ پس از شکست دادن تیم‌هایی مانند لانس، شالکه، لیژ و لوکوموتیو لایپزیگ به دست آورد. پولونیا همچنین در سال ۱۹۶۵ لیگ بین‌المللی فوتبال را به دست آورد و در فصل‌های ۶۶–۱۹۶۵و ۶۹–۱۹۶۸ در لیگ لهستان سوم شد.
در آن دوره، ادوارد شیمکویاک، بازیکن بین‌المللی و دروازه‌بان لهستانی برای پولونیا بازی می‌کرد. ورزشگاه باشگاه به نام او نامگذاری شده و گنجایش ۵،۵۰۰ تماشاگر را دارد.
در ژوئن ۲۰۰۷، پولونیا بیتوم، پس از سال‌ها، به لیگ برتر لهستان بازگشت. با این حال، در سال ۲۰۱۱، باشگاه پس از پایان یافتن در انتهای جدول با تنها ۶ پیروزی در تمام فصل، به لیگ دسته اول سقوط کرد.
یارانه کشاورزی (که حمایت یا مشوق کشاورزی نیز نامیده می‌شود) یک یارانه دولتی است که به کشاورزها، سازمان‌های کشاورزی و مزارع به منظور تکمیل درآمد آنها، مدیریت عرضه کالاهای کشاورزی و تأثیر آن بر هزینه و عرضهٔ این کالاها پرداخت می‌شود.
نمونه‌هایی از کالاهایی که شامل این گونه حمایت می‌شوند عبارتند از: گندم، غلات خوراک (غلاتی که به عنوان علوفه استفاده می‌شود، مانند ذرت یا ذرت، سورگوم، جو و جو)، پنبه، شیر، برنج، بادام زمینی، شکر، تنباکو، دانه‌های روغنی مانند سویا و فرآورده‌های گوشتی مانند گوشت‌های گاو، خوک و بره و گوسفند.
یک مطالعه در سال ۲۰۲۱ توسط سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد نشان داد که بین سال‌های ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۸ سالانه ۵۴۰ میلیارد دلار یارانه جهانی به کشاورزان داده می‌شود. این مطالعه نشان داد که این یارانه‌ها از راه‌های مختلفی زیان‌بار هستند. در کشورهای ثروتمند، یارانه‌ها با ترویج مصرف بیش از حد گوشت به سلامت فرد و جامعه آسیب می‌رسانند.
در کشورهای توسعه نیافته یارانه‌ها مصرف بیش از حد مواد اولیه کم تغذیه را تشویق می‌کنند. یارانه همچنین با تشویق جنگل‌زدایی به بحران آب‌و هوا کمک می‌کند و همچنین باعث نابرابری می‌شود زیرا کشاورزان خرده مالک که بسیاری از آنها زن هستند، کنار گذاشته شده‌اند. به گفته آخیم اشتاینر، رئیس UNDP، تغییر مسیر یارانه‌ها با ایجاد زمینه بازی برابر با شرکت‌های کشاورزی در مقیاس بزرگ، معیشت ۵۰۰ میلیون کشاورز خرده مالک را در سراسر جهان تقویت می‌کند. در گزارش جداگانه‌ای توسط مؤسسه منابع جهانی در اوت ۲۰۲۱، آمده‌است که بدون اصلاح، یارانه‌های مزرعه «گستره وسیعی از زمین‌های سالم را بی‌استفاده می‌کند».Repurposing Agricultural Subsidies to Restore Degraded Farmland and Grow Rural Prosperity, World Resources Institute
باشگاه ورزشی شوخات یک باشگاه فوتبال اتریشی از پایتخت شهر وین است. آنها در حال حاضر در لیگ وین بازی می‌کنند و بازی‌های خانگی خود را در ورزشگاه رادولف تون در شوخات انجام می‌دهند.
آکادمی ملی هنرهای نمایشی آ.س.ت. در کراکوف (؛ ) که به‌اختصار آ. س.ت. نامیده می‌شود، یک دانشکدهٔ تئاتر و هنرهای نمایشی در شهرهای کراکوف و وروتسواف است که توسط یولیوش اوستِـروا در سال ۱۹۴۶ پایه‌گذاری شد. حامی معنوی این مرکز آموزشی استانیسواف ویسپیانسکی است.
لخ دیبلیک (؛ زادهٔ ۳۰ اوت ۱۹۵۶) بازیگر، موسیقی‌دان و خواننده اهل لهستان است. وی دانش‌آموختهٔ آکادمی ملی هنرهای نمایشی آ.س.ت. در کراکوف است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "ناقوس جنگ"، "خیوکا"، "سیل"، "سرهنگ کفیاتکوفسکی"، "سال‌های شیرین"، "جنگ و صلح"، "با آتش و شمشیر (فیلم)"، "با آتش و شمشیر (مجموعه تلویزیونی)"، "دوران افتخار"، "پدر متیو"، "پرستار کودک"، "در خیابان سپولنی"، "خانه کشیش"، "طایفه"، "جهان به روایت خانواده کیپسکی"، "عشق اول"، "۸۰ میلیون"، "عواقب"، "اداره ترافیک"، "فرشته نیرومند"، "وُلین"، "جادوگر"، "انتقام"، "یولیا به خانه برمی‌گردد"، "بیگانه"، "عروسی"، "عشق تابستانی"، "خانه تاریک" و "پان تادئوش" اشاره نمود.
یولیوش اوستِـروا (؛ – ) نظریه‌پرداز، کارگردان نمایش و بازیگر نامدار اهل لهستان بود که در دوره میان‌دوجنگ فعالیت داشت. او بنیانگذار «تئاتر ردوتا» نخستین گروه تئاتر تجربی در ورشو پس از برقراری جمهوری دوم لهستان در پایانِ جنگ جهانی اول بود. او کار کارگردانی تئاتر در ورشو را با اجرای نمایش‌نامه‌هایی از نمایشنامه‌نویسان نامدار لهستان یولیوش سواتسکی، استانیسواف ویسپیانسکی و استفان ژرومسکی آغاز کرد.
یولیوش اوستروا حرفهٔ بازیگری‌اش را در سن ۱۹ سالگی و در دوران تجزیه لهستان زیر نظر استفان یاراچ در کراکوف آغاز کرده بود.WK, Juliusz Słowacki Theatre in Cracow. Culture in archival documents, EuArchives.org via Internet Archive. او با گروه هنرمندان «تئاتر ردوتا» در سرتاسر خاک لهستان به سفر پرداخت و در یک یازهٔ زمانی ۹۰۰ روزه، بیش از ۱٬۵۰۰ در ۱۷۳ شهر لهستان به روی صحنه رفت. در دوران تهاجم آلمان به لهستان و اشعال خاک لهستان توسط نیروهای اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی، او به شکل زیرزمینی و مخفی به کار آموزش تئاتر و بازیگری ادامه داد. آخرین اجرای هنری او در سال ۱۹۴۶ رقم خورد و یک سال بعد به سبب بیماری درگذشت.
زاگلبی ساسنوویتس یک باشگاه فوتبال مستقر در ساسنوویتس، لهستان است. این باشگاه در سال ۱۹۰۶ تأسیس شد. چهار بار قهرمان جام حذفی لهستان شد (۱۹۶۲، ۱۹۶۳، ۱۹۷۷، ۱۹۷۸)، و همچنین چهار بار نایب قهرمان لیگ برتر لهستان شد (۱۹۵۵، ۱۹۶۴، ۱۹۶۷، ۱۹۷۲). به غیر از فوتبال، سازمان زاگلبی بخش‌های دیگری نیز دارد، مانند هاکی روی یخ و بسکتبال مردان.
زاگلبی ساسنوویتس مسابقات خانگی خود را از سال ۱۹۵۶ در ورزشگاه لودووی انجام می‌دهد. با این حال، یک ورزشگاه جدید به نام "زاگلبیوفسکی پارک اسپورتووی" با ظرفیت ۱۱،۶۰۰ نفر از سال ۲۰۱۹ در حال ساخت است؛ در حالی که ورزشگاه قدیمی به عنوان یک زمین تمرین استفاده می‌شود.
ماریانو ویدال مولینا (؛ – ) بازیگر اهل آرژانتین بود. او با کارگردانانی چون خوان آنتونیو باردم و خائیمه د آرمینیان و آنتونیو روئیس کاستی‌یو همکاری داشته‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "گریه پیاز"، "خشم آپاچی"، "میگل د سروانتس" و "جزیره اسرارآمیز" اشاره کرد.
همه اینها توسط آزادی هنر محافظت شده‌است () نام یک ترانه از رپر آلمانی دنجر دن از انتیلوپن گنگ است که در چارت آلمان به رتبه ۲۵ رسید. این ترانه به سیاست‌مداران محافظه‌کار حمله کرده و در ادامه می‌گوید که چنین چیزی تحت حفاظت آزادی هنر ممکن است.
باشگاه ورزشی وینر که همچنین به عنوان وینر ای‌سی یا واک شناخته می‌شود، یک باشگاه ورزشی اتریشی در وین بود. این تیم قهرمان مسابقات قهرمانی اتریش و نایب قهرمان جام میتروپا شده است.
این باشگاه در ۱۴ اکتبر ۱۸۹۷ تأسیس شد. تا سال ۱۹۰۴، این تیم ۳ بار قهرمان هردو چلنج کاپ و وینر تاگبلات پوکال شده بود که در آن زمان مهم‌ترین جام‌های فوتبال اتریش در آن زمان بودند.
در سپتامبر ۱۹۱۰، اکثر اعضای تیم اول باشگاه را ترک کردند و یک باشگاه جدید به نام اتحادیه وین را تأسیس کردند. با وجود این، وینر در مسابقات قهرمانی فوتبال اتریش ۱۱–۱۹۱۰ چهارم شد، اگرچه باشگاه جدید بالاتر از آن به پایان رسید.
این باشگاه در فصل ۱۵–۱۹۱۴ قهرمان فوتبال اتریش شد که در آن ده باشگاه فقط یک بار با هم بازی کردند. اتحادیه وین در جایگاه دوم قرار گرفت.
در سال ۱۹۲۸، این باشگاه به فینال جام حذفی اتریش رسید و با نتیجه ۲–۱ به آدمیرا وین باخت.
در فصل ۳۱–۱۹۳۰، وینر قهرمان جام حذفی اتریش شد، که در قالب لیگ به عنوان جام زمستانی وینر بازی می‌شد. این باشگاه به عنوان قهرمان این رقابت‌ها به جام میتروپا راه یافت.
این باشگاه به فینال جام میتروپا ۱۹۳۱ رسید، اما هر دو بازی فینال را به فرست ویینا واگذار کرد.
از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۴۵، این باشگاه با نام شوارتز-روت وین نیز شناخته می‌شد، نامی که تحت عنوان آنها قهرمان جام حذفی اتریش در فصل ۳۸–۱۹۳۷ شد.
از سال ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۵، این باشگاه در جام گاولیگا اوستمارک بازی می‌کرد.
در سال ۱۹۵۹، این باشگاه دوباره قهرمان جام حذفی اتریش شد و راپید وین را ۲–۰ در فینال شکست داد.
از فصل ۷۴–۱۹۷۳، وینر یک تیم مشترک با آستریا وین تشکیل داد که به نام "آستریا واک وین" تا فصل ۷۷–۱۹۷۶ که آستریا وین تصمیم گرفت به نام سنتی باشگاه خود بازگردد. نتایج تیم مشترک بخشی از تاریخ فوتبال آستریا وین است.
در سال ۱۹۸۳، وینر بخش فوتبال خود را مجدداً فعال کرد، اما هرگز به بوندس‌لیگا اتریش بازنگشت و باشگاه در سال ۲۰۰۲ توسط اسپانسر آن تصاحب شد، که نام خود را به "راد فرندلی سیستمز" و سپس به "فایربال یونایتد" تغییر داد.
این باشگاه هنوز یک بخش فوتبال دارد، اما دیگر در مسابقات شرکت نمی‌کند.
چلنج کاپ
تاگبلات پوکال
بوندس‌لیگا اتریش
جام حذفی اتریش
جام میتروپا
ژاک بار (؛ – ) تهیه‌کننده فیلم اهل فرانسه بود که در تولید بیش از ۸۰ فیلم مشارکت داشت.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "جزیره اسرارآمیز"، "کنت مونت کریستو"، "جان سپردن"، "خانه شادی"، "هر شماره‌ای می‌تواند برنده باشد"، "مؤسسه ریکوردی" و "ولگردها" اشاره نمود.
ابومحمد عسگرخانی (زاده ۱۳۳۰ ـ درگذشته ۱۴۰۰) پژوهشگر، تحلیل‌گر رژیم‌های بین‌المللی و استاد علوم سیاسی و روابط بین‌الملل دانشگاه تهران بود. او بیشتر به دلیل نظریاتش در نقد مذاکرات هسته‌ای، حمایت از برنامه هسته‌ای ایران و ارایه دیدگاه‌هایی در خصوص امنیت ملی مورد توجه رسانه‌ها بود. عسگرخانی از جمله طرفداران نظریه رئالسیم در روابط بین‌الملل به‌شمار می‌آمد و عمده آثار او در زمینه امنیت ملی، رژیم‌های بین‌المللی و الگوهای امنیت در سیاست خارجی بود.
او در سال ۱۳۳۰ متولد شد و دارای مدرک دکتری روابط بین‌الملل از دانشگاه کوئینز کانادا بود. عسگرخانی دانشیار بازنشسته گروه روابط بین‌الملل دانشگاه تهران و استاد مدعو دانشگاه امام صادق بود.
او در ۲۹ شهریور ۱۴۰۰ بر اثر ابتلا به کرونا در سن ۷۰ سالگی درگذشت.
این استاد دانشگاه طرفدار الگوی امنیتی درون زا برای خاورمیانه بود و توصیه می‌کرد کشورهای خاورمیانه در داخل خودشان ائتلاف‌هایی برای امنیت منطقه تشکیل دهند.
او تیم مذاکره کننده برجام را فاقد دیدگاه‌های کارشناسی در حوزه امنیت بین‌الملل می‌دانست و در گروه منتقدین توافق هسته‌ای قرار می‌گرفت.
عسگرخانی معتقد بود مذاکرات گروه ویژه اقدام مالی، امنیت، اقتصاد و فرهنگ ایران را هدف قرار می‌دهد.
دیدگاه‌های رئالیستی او در نقد روندهای سیاست خارجی دولت یازدهم و دوازدهم موجب توجه رسانه‌های اصول‌گرا به او شد. در این رابطه گفته می‌شود برخی مخالفین برجام که تا پیش از آن او را مشکوک به جاسوسی می‌دانستند، دیدگاه‌های کارشناسی او را دستمایه فعالیت سیاسی خود قرار داده‌اند.
عسکرخانی همواره منتقد سیاست خارجی ایران بود و عقیده داشت سیاست خارجی تمام دولت‌های جمهوری اسلامی ایران ضعیف بوده‌است.
از ابومحمد عسگرخانی سه کتاب در زمینه رژیم‌های بین‌المللی به زبان فارسی منشر شده‌است. او همچنین در طول فعالیت علمی خود ۲۵ مقاله به زبان‌های فارسی و انگلیسی متشر کرده بود.
کتاب‌های عسگرخانی عبارت‌اند از:
مهدی الکلاوی (؛ زادهٔ ) بازیگر، کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس اهل فرانسه است. وی نوهٔ پاشای مراکش تهامی الکلاوی و پسر بازیگر فرانسوی سسیل اوبری است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "بل و سباستین" اشاره کرد.
در این مقاله شرکت هایی که در شهر آدلاید در ایالت استرالیای جنوبی دفتر دارند لیست شده اند حتی اگر دفتر مرکزی آنها در شهر دیگری باشد.
آرچ وایتینگ (؛ – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود که بیشتر به‌واسطهٔ ایفای نقش «اسپارکس» در مجموعهٔ تلویزیونی علمی-تخیلی "سفر به قعر دریا" شناخته می‌شد. وی از بازیگری را از سنفورد مایزنر آموخت و کارش را با بازی در مجموعه‌های تلویزیونی آغاز کرد.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "سفر به قعر دریا"، "فراری"، "سرزمین غول‌پیکران" و "در تعقیب جو" اشاره نمود.
در هواشناسی، جبهه قطبی ، مرز هواشناختی بین سلول قطبی و سلول فرل در پیرامون عرض جغرافیایی ۶۰ درجه، نزدیک مناطق قطبی زمین، در هر دو نیم‌کره است. در این مرز یک شیب تند دمایی بین این دو توده هوا رخ می‌دهد که هر کدام در دماهای بسیار متفاوتی هستند.
جبهه قطبی در نتیجه برخورد هوای سرد قطبی با هوای گرم گرمسیری به وجود می‌آید. این یک جبهه ایستگاهی است زیرا توده‌های هوا در برابر یکدیگر حرکت نمی‌کنند و ثابت می‌ماند. در سواحل شرق آمریکای شمالی، به‌ویژه در زمستان، یک شیب تند دمایی بین زمین‌های پوشیده از برف و جریان‌های گرم فراکرانه‌ای وجود دارد.
نظریه جبهه قطبی می‌گوید که توفان‌های فراگرمسیری در عرض جغرافیایی میانی در مرزهای بین هوای گرم و سرد تشکیل می‌شوند. در زمستان، جبهه قطبی به سوی استوا جابجا می‌شود، در حالی که سیستم‌های پرفشار در تابستان بیشتر چیره هستند.
انجمن فلسفی کانادا (CPA)؛ (به انگلیسی: Canadian Philosophical Association) در سال ۱۹۵۸ به‌عنوان یک سازمان غیرانتفاعی دوزبانه برای ترویج بورس تحصیلی و آموزش فلسفی در کانادا و به نمایندگی از منافع این حرفه در انجمن‌های عمومی کانادا تأسیس شد. این انجمن فصلنامه‌ای به نام «"دیالوگ: بررسی فیلسوفی کانادا"» منتشر می‌کند. تمامی فعالیت‌ها و نشریات دو زبانه هستند. این انجمن از سال ۲۰۲۱ بیش از ۶۰۰ عضو فعال دارد.
رؤسای سابق این انجمن عبارتند از: لوک لانگلویس، دیوید برابوک، کای نیلسن، ویلیام سویت، رونالد د سوزا، آدل مرسیه، توماس دی کونینک، ساندرا لاپونت، سامانتا برنان، دانیل واینستاک، دومینیک مک آیور لوپس و کریستین تاپلت. رئیس فعلی جنیفر ناگل از دانشگاه تورنتو است.
دفاتر اداری انجمن در تورنتو واقع شده‌اند.
آبشار زردلیمه از مکان‌های دیدنی استان چهارمحال و بختیاری است که ۸۰ کیلومتر با مرکز استان، شهرکرد فاصله دارد. این آبشار زیبا در شهرستان اردل و در بین کوه‌های زاگرس، انتهای دره لیمه واقع شده و رودخانه بازفت از کنار آن عبور می‌کند.
آبشار زرد لیمه جزو بزرگ‌ترین و عریض‌ترین آبشارهای ایران با عرض ۶۵ و ارتفاع ۴۰ متر است.
مسیر دسترسی به آبشار زرد لیمه راحت نیست. برای دسترسی به آبشار، باید از صخره‌ها بالا بروید و راهی پر پیچ و خم را پیمایید. صعب‌العبور بودن مسیر دسترسی به آبشار، یکی از علت‌های بکر ماندن این منطقه است.
باد شرقی نوعی باد در خاورمیانه است که از جنوب و جنوب شرقی می‌وزد. فصلی است و از آوریل تا اوایل ژوئن ادامه دارد و بین اواخر سپتامبر و نوامبر دوباره می‌وزد. بادهایی خشک و غبارآلود هستند و وزش بادهای گهگاهی تا و اغلب باعث ایجاد توفان‌های شدید شن و گرد و غبار می‌شود که می‌تواند شن و ماسه را به ارتفاع چندهزار متر جابجا کند و می‌تواند فرودگاهها را برای مدت کوتاهی تعطیل کند. این بادها می‌توانند یک روز کامل در ابتدا و انتهای فصل و چند روز در میانه فصل ادامه داشته باشند.
لئوپولدو لوپز ژیل سیاستمدار و روزنامه‌نگار قرن بیستم میلادی زادهٔ کاراکاس در ۲۰ اکتبر ۱۹۴۴ و از ۲۰۱۵ دارای ملیت اسپانیا است.
او پدر لئوپولدو لوپز و عضو حزب مردم (اسپانیا) از سال ۲۰۱۹ نمایندهٔ اسپانیا در پارلمان اروپا است و در (DROI) این پارلمان فعالیت دارد.
کانتارا فیلمی هندی محصول سال ۲۰۲۲ و به کارگردانی ریشاب شتی است. در این فیلم بازیگرانی همچون ریشاب شتی، کیشوره، آچیوث کومار و ساپتامی گودا ایفای نقش کرده‌اند.
پوشپا: ظهور فیلمی هندی محصول سال ۲۰۲۱ و به کارگردانی سوکومار است. در این فیلم بازیگرانی همچون آلو آرجون، فهد فاضل، راشمیکا ماندانا و سامانتا روت پرابو ایفای نقش کرده‌اند.
«حرکت» (انگلیسی: Move) آهنگی است که توسط گروه دخترانه بریتانیایی لیتل میکس ضبط شده است. و از طریق سایکو میوزیک، به‌عنوان تک‌آهنگ اصلی از دومین آلبوم استودیویی آن‌ها، درود (۲۰۱۳) منتشر شد. این آهنگ توسط اعضای جسی نلسون، لی-آن پیننوک، جید ثیروال و پری ادواردز به همراه میگان کاتون و ناتان دووال نوشته و توسط دووال تهیه شده است.
حرکت موزیکالی به‌عنوان یک آهنگ رقص-پاپ و ریتم اند بلوز توصیف شده است که گروه از فعالیت‌های ملودی دور می‌کند و صدای بیشتری با باس مصنوعی دارد. این آهنگ مورد تحسین منتقدان موسیقی قرار گرفت و آن‌ها را به دلیل رویکردشان نسبت به صداهای جدید در مقایسه با کارهای قبلی خود تحسین کردند. این آهنگ توسط بیلبورد به عنوان یکی از ۱۰۰ آهنگ برتر گروه دخترانه در تمام دوران نام‌گذاری شد.
سوپ سبزیجات یک سوپ معمولی است که با استفاده از سبزیجات و سبزیجات برگی به عنوان مواد اولیه تهیه می‌شود. قدمت آن به تاریخ باستان می‌رسد و در دوران معاصر یک محصول غذایی تولید انبوه است.
سوپ سبزیجات با استفاده از سبزیجات، سبزیجات برگ دار، قارچ و ریشه به عنوان مواد اصلی تهیه می‌شود. برخی از میوه‌ها مانند گوجه فرنگی و کدو سبز در چنین زمینه ای سبزی محسوب می‌شوند. سوپ سبزیجات را می‌توان به صورت استاک - یا سوپ خامه ای تهیه کرد. مواد اولیه علاوه بر سبزیجات می‌تواند شامل لوبیا و حبوبات، غلات، توفو، رشته فرنگی و ماکارونی، آبگوشت یا آب سبزیجات، شیر، خامه، آب، زیتون یا روغن نباتی، چاشنی‌ها، نمک و فلفل و هزاران مورد دیگر باشد. برخی از سوپ‌های سبزیجات پوره می‌شوند و از صافی می‌گذرند و آن‌ها را صاف می‌کنند تا بافتی صاف ایجاد کنند. این غذا معمولاً گرم سرو می‌شود، اگرچه برخی از آنها مانند گازپاچو معمولاً سرد سرو می‌شود. سوپ سبزیجات گاهی به عنوان پیش غذا یا پیش غذا سرو می‌شود.
سوپ سبزیجات در انواع کنسرو، منجمد، خشک، پودری و فوری به صورت انبوه تولید می‌شود.
تاریخچه سوپ سبزیجات به تاریخ باستان می‌رسد. یک کتاب آشپزی رومی قرن پنجم حاوی دستور العملی برای «پیشرو سوپ پیاز» بود. آبگوشت تقریباً در سال ۱۰۰۰ و نبات در سال ۱۴۰۰میلادی ذکر شده‌است. کلیفورد رایت بیان کرده‌است که سوپ کلم در غذاهای ایتالیایی قرون وسطایی مهم بوده‌است.
در آپالاشیا مرکزی، سوپ سبزیجات که به آن سوپ سبزیجات زمستانی و سوپ روستایی نیز گفته می‌شود، یک غذای اصلی سنتی و غذای رایج در ماه‌های دسامبر تا فوریه در میان کوه‌نشین‌های آپالاچی است.
انگلیسی عمومی آمریکایی یا آمریکایی عمومی (General American؛ به اختصار GA یا GenAm) لهجه چتری انگلیسی آمریکایی است که توسط بیشتر آمریکایی‌ها صحبت می‌شود. این لهجه در ایالات متحده اغلب به عنوان لهجه‌ای فاقد هر گونه ویژگی مشخص منطقه‌ای، قومی یا اجتماعی-اقتصادی تلقی می‌شود، اما به جای یک لهجه واحد، مجموعه‌ای از لهجه‌ها را در بر می‌گیرد. آمریکایی‌هایی که تحصیلات عالی دارند، یا اهل شمال میانه، غرب نیوانگلند و مناطق غربی کشور هستند، به احتمال زیاد دارای لهجه عمومی آمریکایی هستند. Labov, William; Ash, Sharon; Boberg, Charles (1997). "A National Map of the Regional Dialects of American English" and "Map 1". Department of Linguistics, University of Pennsylvania. "The North Midland: Approximates the initial position|Absence of any marked features"; "On Map 1, there is no single defining feature of the North Midland given. In fact, the most characteristic sign of North Midland membership on this map is the small black dot that indicates a speaker with none of the defining features given"; "Map 1 shows Western New England as a residual area, surrounded by the marked patterns of Eastern New England, New York City, and the Inland North. [...] No clear pattern of sound change emerges from western New England in the Kurath and McDavid materials or in our present limited data." See also: map. تعریف دقیق و میزان سودمندی اصطلاح "آمریکایی عمومی" همچنان مورد بحث است و دانشمندانی که امروزه از آن استفاده می‌کنند مسلماً این کار را به عنوان مبنایی مناسب برای مقایسه انجام می‌دهند. سایر پژوهشگران اصطلاح انگلیسی معیار آمریکایی را ترجیح می‌دهند.
لهجه‌های انگلیسی معیار کانادایی گاهی اوقات، به‌ویژه در تضاد با انگلیسی فصیح بریتانیا، تحت عنوان آمریکایی عمومی قرار می‌گیرند، . در واقع، لهجه‌های معمولی انگلیسی کانادایی تقریباً در هر موقعیتی که لهجه‌های بریتانیایی و آمریکایی متفاوت است، با آمریکایی عمومی همسو می‌شوند.
آن ناگل (۲۹ سپتامبر ۱۹۱۵–۶ ژوئیه ۱۹۶۶) یک هنرپیشه آمریکایی بود. او ۲۵ سال در فیلم‌های ماجراجویی، معمایی و کمدی بازی کرد. او همچنین در دهه ۱۹۵۰ در سریال‌های تلویزیونی ظاهر شد. در ۱۷ سپتامبر ۱۹۳۶، ناگل با بازیگر راس الکساندر ازدواج کرد. که در سال ۱۹۳۷ خودکشی کرد. ناگل سپس با سرهنگ دوم نیروی هوایی جیمز اچ کینان در ۴ دسامبر ۱۹۴۱ ازدواج کرد. این ازدواج در ۲۲ مه ۱۹۵۱ به طلاق انجامید.
منطقه دریاچه‌های بزرگ آمریکای شمالی یک منطقه دو ملیتی کانادایی - آمریکایی است که شامل بخش‌هایی از هشت ایالت ایالات متحده یعنی ایلینوی، ایندیانا، میشیگان، مینه‌سوتا، نیویورک، اوهایو، پنسیلوانیا و ویسکانسین به همراه استان انتاریو در کانادا می‌شود. کبک در مواقعی به عنوان بخشی از این منطقه قرار می‌گیرد، زیرا اگرچه در حوزه آبخیز دریاچه‌های بزرگ نیست، اما بیشتر حوضه رودخانه سن‌لوران را در بر می‌گیرد که بخشی از یک سامانه هیدرولوژیکی پیوسته با دریاچه‌های بزرگ می‌شود. این منطقه بر روی دریاچه‌های بزرگ متمرکز است و یک هویت تاریخی، اقتصادی و فرهنگی متمایز را تشکیل می‌دهد. بخشی از منطقه همچنین ابرشهر دریاچه‌های بزرگ را در بر می‌گیرد.
منطقه دریاچه‌های بزرگ نام خود را از شکل‌گیری زمین‌شناختی مربوط به حوضه دریاچه‌های بزرگ گرفته‌است، حوضه آبریز باریکی که دریاچه‌های بزرگ را در بر می‌گیرد و از شمال منطقه (خلیج هادسون)، غرب (می‌سی‌سی‌پی) و شرق و جنوب (اوهایو بخشی از حوزه آبریز می‌سی‌سی‌پی) توسط حوضه‌های آبی دیگری محدود می‌شود. در شرق، رودخانه‌های سن‌لوران، ریشلیو، هادسون، موهاوک و ساسکوهنا قوس حوضه‌ای را در شرق به اقیانوس اطلس تشکیل می‌دهند.
انگلیسی تگزاسی مجموعه‌ای از گویش‌های انگلیسی آمریکایی است که در تگزاس صحبت می‌شوند و عمدتاً در گروه انگلیسی جنوبی ایالات متحده قرار می‌گیرد. طبق یک پژوهش در سراسر آمریکا، لهجه معمولی تگزاسی «لهجه جنوبی با پیچ‌وتاب» است. «پیچ‌وتاب» به لهجه‌های سرزمینی جنوبی ایالات متحده، لهجه‌های ساحلی قدیمی‌تر جنوب ایالات متحده و سرزمین میانه جنوبی ایالات متحده اشاره دارد که به دلیل تاریخ استقرار تگزاس، و همچنین برخی از تأثیرات واژگانی از اسپانیایی مکزیکی است. در واقع، هیچ لهجه واحدی وجود ندارد که تمام تگزاس را پوشش دهد و تعداد کمی از ویژگی‌های گویشی، منحصر به تگزاس است. جدیدترین و توسعه‌یافته‌ترین ویژگی‌های لهجه جنوبی ایالات متحده در لابک، اودسا، هیوستون و به‌طور متغیر دالاس گزارش شده‌اند، اگرچه ویژگی‌های کلی این گویش در سراسر ایالت یافت می‌شود، با چند استثنا:Labov et al. , 2006, p. 126-131. ابیلین و تا حدودی آستین، کورپس کریستی و اندکی ال پاسو.
پس از استقلال مکزیک در سال ۱۸۲۱ میلادی، بسیاری از شهروندهای ایالات متحده به این کشور پناهنده شدند. در حدود یک دهه جمعیت آمریکایی‌ها از مکزیکی‌ها بیشتر شده بود. بعدها پس از جنگ استقلال تگزاس از امپراتوری اول مکزیک این ناحیه جغرافیایی درخواست پیوستن به ایالات متحده را کرد تا به یکی از ایالت‌های آن بدل شود که چنین نیز شد. انگلیسی تگزاسی هم‌اکنون به علت جمعیت زیاد اسپانیایی زبان‌ها و هم‌مرز بودن با کشور مکزیک؛ دستخوش تغییرات و هم‌آمیزی به زبان اسپانیایی شده‌است. حتی برخی از واژه‌های اسپانیایی وارد انگلیسی تگزاسی شده‌اند.Wolfram, Walt, and Natalie Schilling-Estes. "American English: Dialects and Variation". Malden: Blackwell Publishing, 2008.
پس از انقلاب مکزیک در اوایل سده بیستم میلادی، تعداد زیادی از مکزیکی‌های اسپانیایی‌زبان به تگزاس مهاجرت کردند. تعداد مکزیکی‌ها در اواسط سده بیستم میلادی کاهش پیدا کرد و در اواخر این سده افزایش چشمگیری یافت.Atwood, E. Bagby. "The Regional Vocabulary of Texas". Austin: University of Texas Press, 1962.
جولیوس رودولف اوتومار فریهر فُن مینوتُلی (زاده ۳۰ اوت ۱۸۰۴م. در برلین - درگذشته ۵ نوامبر ۱۸۶۰م. در کاروانسرای خانه زنیان، در نزدیکی شیراز، ایران) رئیس پلیس، دیپلمات، دانشمند و نویسنده پروس و همچنین یک طراح با استعداد بود.
او دومین پسر افسر نظامی و مصرشناس، هاینریش منو فن مینوتلی بود که در آن زمان از معلمان سپاه کادت برلین بود. پدرش در سال ۱۸۱۰م. به عنوان مربی شاهزاده کارل منصوب شد و در سال ۱۸۲۰م. عنوانِ بارون فون مینوتلی را دریافت کرد. مادرش ولفاردین فون شولنبرگ نیز مصرشناس بود. از آنجایی که خانوادهٔ آن‌ها از سال ۱۸۱۰م. در کاخ سلطنتی اونتر دن لیندن زندگی می‌کردند، جولیوس فون مینوتولی در کودکی با کارل و ولیعهد، بعداً فردریش ویلهلم چهارم، ارتباط مستقیم داشت.
جولیوس در برلین و هایدلبرگ در رشتهٔ حقوق و کَمِرالیزم تحصیل کرد و در سال ۱۸۲۸م. یا ۱۸۳۰م. وارد خدمات اجتماعی پروس شد، او ابتدا به عنوان کارشناس ارزیابی دادگاه عالی در کوبلنتس فعالیت کرد و در آنجا کتاب خود را با عنوان "Über das römische Recht auf dem linken Rheinufer" (دربارهٔ حقوق رومی در ساحل شرقی راین؛ برلین، ۱۸۳۱) منتشر کرد. او در سال ۱۸۳۲م. با سمت مشاور دولتی به پوسن منتقل شد، و در سال ۱۸۳۹م. در پوسن به سمت رئیس پلیس و شهردار منصوب شد. در پست‌هایی که انجام وظیفه کرد به دلیل افشای چندین تلاش لهستانی برای قیام، در دربار پروس شهرت یافت؛ او همچنین در میان رعایای لهستانی و آلمانی پوسن به دلیل گذشت و درایت در فعالیت‌های اجتماعی و فرهنگی مشهور شد. وی در سال ۱۸۴۲م. نائل به کسب درجه دکترای حقوق شد و گهگاه وظایفی در وزارت کشور پروس به او سپرده شد، گرچه او بازهم به منطقه پوزنان بازگردانده شد. در نتیجهٔ یک سفر رسمی در اروپا و شمال آفریقا، او در سال ۱۸۴۳م. اثری به نام "Die neuen Straf- und Besserungssysteme" در مورد سیستم‌های تنبیهی و توانبخشی جدیدی که در الجزایر، اسپانیا، پرتغال، انگلیس، فرانسه و هلند دیده بود منتشر کرد.
او در سال ۱۸۴۷م. توسط فردریش ویلهلم چهارم به عنوان رئیس پلیس برلین منصوب شد و در سال ۱۸۴۸م. به عضو درجه یک شورای حکومتی ارتقا یافت. در جریان وقایع مارس ۱۸۴۸م. او در ابتدا موفق شد، نفوذی در جهت تعدیل شورشیان برقرار کند، اما در نهایت نتوانست از بروز خشونت جلوگیری کند. او با مواضع معتدل خود، قدرت‌های مرتجع را که آن زمان در حال ظهور بودند، ناراضی کرد، و در نهایت در ۲۷ ژوئن ۱۸۴۸م. از سمت خود به عنوان رئیس پلیس استعفا داد و از خدمات دولتی رها شد.
مینوتولی در سال ۱۸۳۴م. با فرین ماتیلد فون روتنهان (۱۸۱۲–۱۸۷۸) ازدواج کرد و صاحب چهار فرزند شد. پس از استعفا، او و خانواده‌اش به فرانکن، و احتمالاً خانه همسرش در رنتواینسدورف نقل مکان کردند، و گه‌گاهی نیز در بامبرگ زندگی کردند. در این مدت، او تاریخ هوهنزولرن و براندنبورگ را مطالعه کرد و همچنین موفق به انتشار خاطرات خود که در پروس ممنوع شد.
مدتی پس از استعفای خود بدون سمت بود، تا اینکه سال ۱۸۵۱م. وارد خدمات دیپلماتیک شد و سرکنسول پروس در اسپانیا و پرتغال شد. و در نوشته‌های او شواهدی از انجام چندین سفر تجاری به بارسلونا، اسپانیا، پرتغال و جزایر قناری به چشم می‌خورد. او در سال ۱۸۵۹م. به برلین بازگشت و سال بعد مجدداً به عنوان وزیر - مقیم و سرکنسول پروس به ایران اعزام شد. او در ۵ نوامبر ۱۸۶۰م. در جریان یک سفر کاری به خلیج فارس در کاروانسرایی در نزدیکی شیراز و در شهر خانه زنیان، احتمالاً بر اثر وبا درگذشت، پیکر او در قبرستان مسیحیان ارمنی شیراز به خاک سپرده شد.
جولیوس در زمان اقامت خود در پوزن، همچون سفرهای که داشت، طرح‌های متعددی از افراد، ساختمان‌ها و رویدادها کشید، و برخی از آن‌ها را فروخت و برخی را به فردریش ویلهلم چهارم هدیه داد. طراحی او با کشیدن این طرح‌ها شهره شد و تا به امروز او به عنوان یک طراح نیز شناخته می‌شود.
در مدت اقامت خود در فرانکن، با محافل برجسته بامبرگ در زمینه علم و فرهنگ، و به ویژه تاریخ و علوم طبیعی ارتباط نزدیکی برقرار کرد، او همچنین کابینه تاریخ طبیعی (موزه طبیعی کنونی) فرانکن را تأسیس کرد و نمایشگاه‌های متعددی را در موزه‌های دیگر برگزار کرد. وی مکاتبات گسترده‌ای از جمله با «مدل‌ساز دربار پروس» در بامبرگ به نام کارل شروپ، گردآورنده امیل فریهر مارشالک فون اوستیم و آرشیودار پل اوسترایچر داشت.
کارل بوله، گیاه‌شناس برجسته، در ماه مه ۱۸۶۰م. نوعی گیاه اسطوخودوس که در جزایر قناری رشد می‌کند را به افتخار جولیوس به نام «اسطخودوس مینوتلی» نامگذاری کرد.
"Julius von Minutoli - In der Keimzeit der Demokratie Berliner Polizeipräsident" Berliner Polizeipräsidium (20. جولی بیس 10. اوت ۲۰۰۶)
انگلیسی کارائیبی (CE, CarE) مجموعه‌ای از گویش‌های زبان انگلیسی است که در کارائیب و لیبریا، بیشتر کشورهای سواحل کارائیب در آمریکای مرکزی و گویان و سورینام در سواحل آمریکای جنوبی صحبت می‌شوند. انگلیسی کارائیبی تحت تأثیر زبان‌های کریول مبتنی بر انگلیسی است که در این منطقه صحبت می‌شود، اما متمایز از آن‌هاست. اگرچه گویش‌های انگلیسی کارائیب از نظر ساختاری و آوایی در سراسر منطقه متفاوت است، اما همه آن‌ها عمدتاً از انگلیسی بریتانیایی و زبان‌های غرب آفریقا مشتق شده‌اند. در کشورهایی با جمعیت بیشینه هندی، مانند ترینیداد و توباگو و گویان، انگلیسی کارائیبی بیشتر تحت تأثیر هندوستانی و دیگر زبان‌های جنوب آسیا قرار گرفته‌است.
انگلیسی بین‌المللی (International English) مفهوم استفاده از زبان انگلیسی به عنوان یک وسیله ارتباطی جهانی شبیه به یک زبان میانجی بین‌المللی است و اغلب به حرکت به سمت یک زبان معیار بین‌المللی اشاره دارد. اصطلاحات مرتبط و گاهی مترادف عبارتند از: انگلیسی جهانی، انگلیسی رایج، انگلیسی قاره‌ای، انگلیسی عمومی، انگاس و گلوبیش. گاهی اوقات، این اصطلاحات اشاره به حقیقی بودن این وضعیت دارد، جایی که انگلیسی در گویش‌های‌های فراوانی در سراسر جهان صحبت و استفاده می‌شود. این اصطلاحات ممکن است گوناگونی و تنوع زبان انگلیسی را که در سرتاسر جهان صحبت می‌شود، تصدیق کند.