moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
براساس گزارش گاردین در تاریخ ۲۶ ژوئیه ۲۰۲۳، دیوید گروش، مقام سابق اطلاعاتی که در یک آژانس دفاعی ایالات متحده، رهبری پروژه تجزیه‌وتحلیل پدیده‌های غیرعادی غیرقابل‌توضیح (UAP) را برعهده داشته ادعا کرده که ایالات متحده چندین وسیله نقلیه که توسط عوامل غیرانسانی ساخته شده‌اند را در اختیار دارد. به گفته او اطلاعات مربوط به این وسایل نقلیه به‌طور غیرقانونی از کنگره ایالات متحده آمریکا پنهان شده و زمانی که او اطلاعات محرمانه مربوط به آن‌ها را با کنگره به اشتراک گذاشته با عمل تلافی‌جویانه مقامات دولتی مواجه شد و در ماه آوریل، پس از ۱۴ سال فعالیت در اطلاعات آمریکا، آن را ترک کرد. جاناتان گری، یکی از مقامات اطلاعاتی فعلی ایالات متحده آمریکا نیز وجود «اجسام عجیب و غریب» را تأیید کرد و گفت: «ما تنها نیستیم!»؛ دیوید گروش همچنین در جلسه یکی از کمیته‌های نظارتی مجلس نمایندگان آمریکا مدعی شد که دولت آمریکا بقایای یک «موجود بیولوژیکی غیرانسان» را که خلبان یک بشقاب‌پرنده بوده‌است، در اختیار دارد وی در ادامه صحبت‌های خود به نمایندگان کنگره آمریکا گفت: «وزارت دفاع تلاش می‌کند بقایای اشیای پرنده ناشناسی را که سقوط کرده‌اند، جمع‌آوری و آن‌ها را بازسازی کند.»، این اتفاق یکی از بزرگ‌ترین افشاگری‌های مقامات آمریکایی از کشف بشقاب پرنده آدم فضایی‌ها تا الان بوده‌است.
یک تصویر خطی از روایت ژاپنی قرن دهم، "The Tale of the Bamboo Cutter"، یک ماشین پرنده گرد شبیه بشقاب پرنده را به تصویر می‌کشد.
گزارشی از یک شیء بشقاب مانند مربوط به سال ۱۲۹۰ میلادی، حاکی از مشاهدهٔ یک صفحهٔ نقره‌ای است که بر فراز روستایی در یورک‌شر پرواز می‌کرد. رویت اشیاء پرندهٔ دیسک‌مانند، گهگاه در طول تاریخ، گزارش شده‌است. به عنوان مثال، در یک رؤیت گسترده بر فراز نورنبرگ در سال ۱۵۶۱، رویت دیسک‌ها و کره‌هایی گزارش شده که از استوانه‌های بزرگ بیرون می‌آمدند.
یکی دیگر از رویدادهای مستند مربوط به رویت این اشیا، مشاهدهٔ کنت آرنولد در ۲۴ ژوئن ۱۹۴۷ بود. آرنولد ادعا کرد در حالی‌که در نزدیکی کوه رینیر پرواز می‌کرد، ۹ وسیلهٔ نقلیهٔ پرنده درخشان را دیده‌است که یکی به شکل هلال، و بقیه بیشتر شبیه دیسک یا بشقاب بودند و به صورت پلکانی و با سرعت حداقل ۱۲۰۰ مایل بر ساعت (۱۹۰۰ کیلومتر بر ساعت) پرواز می‌کردند.
بلافاصله پس از گزارش آرنولد، صدها مورد مشاهده از اشیاء معمولاً بشقاب‌مانند در سراسر ایالات متحده و همچنین در برخی از کشورها گزارش شد. یکی از خبرسازترین آن‌ها، مشاهده ۹ شیء دیسک‌مانند دیگر توسط خدمه هواپیمایی یونایتد در ۴ ژوئیه ۱۹۴۷ بود که بر فراز آیداهو پرواز می‌کردند. این رویداد، مدت کوتاهی بعد از مشاهدهٔ اولیه آرنولد گزارش شد.
همچنین حادثه رازول که معروف‌ترین رویداد مربوط به رویت یوفوهاست، در ۷ ژوئیه ۱۹۴۷ اتفاق افتاد.
طبق تحقیقات و بررسی‌های انجام شده توسط یوفوشناس‌ها، بیشتر حوادث مربوط به رویت بشقاب‌پرنده‌ها، پدیده‌های طبیعی مانند ابرهای عدسی‌شکل و بادکنک‌ها هستند که در برخی شرایط جوی و نوری مانند بشقاب به‌نظر می‌رسند.
تجزیه و تحلیل علمی و آماری ۳۲۰۰ مورد گزارش رویت بشقاب‌پرنده توسط نیروی هوایی آمریکا از سال ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۴ نشان داد که بیشتر آن‌ها به‌دلیل خطای دید یا پدیده‌های طبیعی بوده‌اند. بیشتر اشیاء شناسایی‌شده (حدود ۸۴٪) به‌عنوان بالونها، هواگردها یا اجرام آسمانی توصیف شده‌اند. حدود ۲٪ هم فریبکاری و جعلی یا اثرات روانی و ۰٫۴٪ مربوط به ابرها معرفی شدند. همچنین سایر عوامل جزئی از جمله پرندگان، پدیده‌های نوری مانند سراب یا نورافکن‌ها و موارد مختلفی مانند شراره‌ها یا بادبادک‌ها هم تأثیر داشتند. با این حال، حدود ۲۲ درصد از همهٔ مشاهدات، همچنان فاقد هرگونه توضیح علمی قابل قبول توسط محققان است و تعداد قابل‌توجهی از رویت‌ها (با توجه به داده‌های موجود) در حال حاضر «ناشناخته» دسته‌بندی می‌شوند.
بررسی‌های آژانس فضایی ایالات متحده آمریکا (ناسا) در زمینه «بشقاب‌پرنده‌ها» با تمرکز بر «اشیای پرنده ناشناس» نشان می‌دهد که هیچ مدرکی دربارهٔ منشأ فرازمینی بودن بشقاب‌پرنده‌ها دارند.
در فاتا مورگانا، اجسام واقع در زیر افق نجومی، به‌صورت اجسامی معلق در آسمان، تصور می‌شوند و بزرگ‌نمایی یا تحریف این موضوع، می‌تواند منجر به گزارش مشاهدهٔ بشقاب پرنده‌ها شود.
به‌طور مشابه، برخی از اجسام ناشناس که در رادار مشاهده می‌شوند ممکن است به‌دلیل وقوع پدیده‌های جوی از نوع فاتا مورگانا یا اشتباهات فنی راداری باشند.
فاتا مورگانا به‌عنوان فرضیه‌ای برای پدیدهٔ مرموز Min Min light در استرالیا باشد.
نخستین ثبت اختراع برای یک ماشین پرندهٔ دیسکی‌شکل توسط مخترع رومانیایی آنری کواندا ارائه شد. او یک مدل در مقیاس کوچک ساخت که در سال ۱۹۳۲ به پرواز درآمد و در سال ۱۹۳۵ یک حق اختراع به او اعطا شد.
تلاش‌های موفق دیگری برای تولید هواگردهایی بر اساس طرح بشقاب پرنده انجام شده‌است. برخی از آن‌ها مانند Avrocar و M200G Volantor در تعداد محدودی تولید شده‌اند. Avrocar، با برخاستن و فرود عمودی، در ابتدا قرار بود جایگزین جیپ و هلیکوپتر در موقعیت‌های جنگی شود، اما ثابت شد که برای انجام وظایف جیپ و هلیکوپتر، مناسب نیست. این وسیلهٔ پرنده، با وجود یک موتور توربوجت قدرتمند، نمی‌توانست بیش از چهار یا پنج فوت (حدود ۱/۵ متر) از زمین بلند شود، و از اثر زمین خارج شود؛ بنابراین، Avrocar را می‌توان به‌عنوان یک نمونهٔ اولیه برای نسل‌های اولیهٔ هواناوها در نظر گرفت.
انواع بدون خدمهٔ بشقاب پرنده‌ها موفقیت بیشتری داشته‌اند. سیکورسکی سایفر یک پهپاد است که از پوششی دیسکی‌شکل برای محافظت از تیغه‌های روتور استفاده می‌کند.
برخی مدل‌های پیشرفته‌تر بشقاب پرنده با قابلیت حرکت در فضا، اغلب به‌عنوان پروژه‌های سیاه توسط شرکت‌های فعال در زمینه هوافضا پیشنهاد شده‌اند. Lenticular Reentry Vehicle یک پروژه مخفی بود که توسط کانویر به عنوان یک وسیله بشقابی‌شکل اجرا شد. این وسیله می‌توانست فضانوردان و جنگ‌افزارهای هسته‌ای را به مدارهای زمین منتقل کند. برای ساخت این وسیله برنامه‌ریزی گسترده‌ای شده بود، اما تصور نمی‌شود که هرگز پرواز کرده باشد. به‌طور عجیب‌تر، بریتیش ریل روی طرح‌هایی برای ساخت یک «وسیلهٔ نقلیه فضایی» ریلی برای بریتانیا کار کرد. طرز کار این سفینهٔ بشقابی‌شکل پیشنهادی، مبتنی بر فناوری‌های پیشرفته با بهره‌گیری از همجوشی هسته‌ای و ابررسانایی بود. قرار بود این وسیله بتواند چندین سرنشین را بین سیاره‌ها جابه‌جا کند، اما هیچ‌گاه به مرحله‌ای فراتر از مرحلهٔ ثبت اختراع نرفت.
یک طرح وجود دارد که در سال ۲۰۰۵ حق ثبت اختراع شمارهٔ را از ایالات متحده دریافت کرد. ادعا می‌شود که این وسیله، «با فشار وضعیت خلاء تورمی حرکت و به پیش می‌رود».
علاوه بر این، یک استاد دانشگاه فلوریدا کار روی یک وسیلهٔ نقلیهٔ هوایی الکترومغناطیسی بدون بال (WEAV) را برای ناسا آغاز کرده‌است که به‌دلیل شباهت تصادفی آن به بشقاب پرنده‌ها، مورد توجه عموم مردم قرار گرفته‌است.
مدت‌ها پیش از مشاهدهٔ کنت آرنولد در سال ۱۹۴۷ و رایج شدن اصطلاح «بشقاب‌پرنده» بین مردم، تصاویری از هواپیماها یا فضاپیماهای بشقاب‌مانند ساده‌ای در مطبوعات عمومی ظاهر شده بود که حداقل به سال ۱۹۱۱ بازمی‌گردد. همچنین مفسرانی مانند میلتون روتمن به ظهور مفهوم «بشقاب‌پرنده» در آثار هنری فانتزی مجلات علمی تخیلی زرد دهه ۱۹۳۰ توسط هنرمندانی مانند فرانک آر پل اشاره کرده‌اند. فرانک وو، تصویرگر برجستهٔ علمی تخیلی معاصر، نوشته‌است:"نکته این است که ایدهٔ وسایل نقلیهٔ فضایی، به‌شکل بشقاب‌های پرنده برای سال‌ها پیش از سال ۱۹۴۷، زمانی که حادثه رازول رخ داد، در ذهن مردم نقش بسته بود." "طولی نکشید تا اولین ناظران بشقاب پرنده‌ها تصور کنند که اجرام ناشناختهٔ معلق در آسمان، همان وسایل نقلیهٔ علمی تخیلی دیسکی هستند."
بشقاب پرنده‌های براق و نقره‌ای به‌عنوان نمادی از فرهنگ دهه ۱۹۵۰ دیده می‌شوند. این موتیف در معماری گوگی و در دکوراسیون عصر هسته‌ای رایج است. این تصویر اغلب به صورت پس‌آینده‌گرا برای ایجاد حس نوستالژی در آثار دوره‌ای، به‌ویژه در داستان‌های علمی-تخیلی کمیک، مورد استفاده قرار می‌گیرد. در بازی ویدئویی "همهٔ انسان‌ها را نابود کنید!" هم از بشقاب پرنده‌ها استفاده شده‌است"."
پس از سال ۱۹۴۷، بشقاب‌پرنده‌ها به نمادی کلیشه‌ای از فرازمینی‌ها و داستان‌های علمی-تخیلی تبدیل شدند و در بسیاری از فیلم‌ها و سریال‌های علمی-تخیلی اواسط و اواخر قرن بیستم نقش‌های پررنگی ایفا کردند. از جمله:
بشقاب پرنده‌ها همچنان در فیلم‌های علمی-تخیلی و کمدی، به‌ویژه در فیلم‌های کم هزینهٔ درجه ب، مورد توجه هستند.
سال ۱۳۴۸ هجری خورشیدی، سالی عادی است.
سال ۱۳۵۰ هجری خورشیدی، سالی کبیسه است.
اکران فیلم سینمایی قیصر
سال ۱۳۵۱ گاه‌شماری خورشیدی، سالی عادی بود.
سال ۱۳۵۲ هجری خورشیدی سالی عادی است.
سال ۱۳۵۳ هجری خورشیدی، سالی عادی است.
سال ۱۳۵۵ هجری خورشیدی سالی عادی بود.
سال ۱۳۵۶ هجری خورشیدی سال عادی بود.
روزنامهٔ اعتماد ملّی ارگان مطبوعاتی حزب اعتماد ملی محسوب می‌شود. صاحب امتیاز این روزنامه مهدی کروبی و مدیر مسئول آن محمدجواد حق‌شناس است. آخرین سردبیر آن پس از کسری نوری شمیرانی ،ابوالفضل شکوری و رضا انصاری، محمد قوچانی بود. دفتر مرکزی این روزنامه در ابتدای خیابان کریم‌خان در تهران قرار داشت.دفتر انجمن صنفی روزنامه‌نگاران پلمپ شد رادیو فردا نخستین هیئت سردبیری متشکل از آقایان کسری نوری‌شمیرانی، فیاض ظاهر، ابوالفضل شکوری و احمد موسوی بجنوردی بودند که در کنار مدیر مسئول سنگ بنای این روزنامه را برپا کردند. اولین شماره این روزنامه در تاریخ ۱ بهمن ماه ۱۳۸۴ منتشر و بر روی کیوسک فروش مطبوعات جا گرفت.این روزنامه با انتشار۵ پیش‌شماره و ۹۹۸ شماره تا زمان توقیف آن توسط سعید مرتضوی دادستان وقت تهران در مورخه ۲۶ مرداد ۱۳۸۸ توفیق انتشار یافت. در این تاریخ با صدور حکمی تحت عنوان پیشگیری از وقوع جرم مشمول حکم توقیف موقت گردید. روزنامه اعتماد ملی در دوران انتشار موفق شد ۴ سالنامه نوروز، و نزدیک به ۵۰ هفته‌نامه ضمیمه سراسری و صدها هفته‌نامه ضمیمه استانی را منشر سازد. این روزنامه در سال پایانی با رسیدن به شمارگان یکصدو پنجاه هزار نسخه توانست در میان آحاد جامعه، به ویژه نخبگان دانشگاهیان و فعالین فرهنگی و سیاسی و اجتماعی جایگاهی رفیع پیدا کند. این نشریه از تاریخ ۲۶ مرداد ۱۳۸۸ به دستور سعید مرتضوی توقیف موقت شد و از انتشار بازماند .برگزاری دادگاه روزنامه «اعتماد ملی» "خبرگزاری آفتاب"
انتشار مقاله‌ای از رسول منتجب‌نیا قائم‌مقام حزب اعتماد ملی در انتقاد از محمود احمدی‌نژاد این روزنامه را تا آستانه توقیف پیش برد. وی در این مقاله نقل قول‌هایی به احمدی‌نژاد نسبت داده و از وی خواسته بود پیرامون صحت و سقم آن نقل قول‌ها پاسخ دهد.
این مقاله با واکنش شدید حامیان دولت مواجه شد و منتجب‌نیا مدعی شد که مسئولان روزنامه بدون اطلاع وی آن را چاپ کرده‌اند. دستگاه قضایی حکم جلب مدیر مسئول روزنامه را صادر کرد.
در ۲۶ مرداد ۱۳۸۸ عنوان شد که شب قبل این روزنامه در چاپ خانه به دستور نماینده دادستان تهران به‌طور موقت توقیف شد. گمان می‌رود که تیتر اول این روزنامه دلیل توقیف آن بوده‌است. حسین کروبی پسر مهدی کروبی علت این توقیف را چاپ نامه پدرش در پاسخ به ائمه جمعه عنوان کرد. این در حالیست که نامه کروبی توسط روزنامه آفتاب یزد در ۲۶ مرداد ماه منتشر شد. در عین حال خبرگزاری مهر گزارش داد سعید مرتضوی توقیف شدن روزنامه را تکذیب کرده و عدم توزیع این روزنامه در ۲۶ مرداد را بخاطر مشکل چاپ خانه این روزنامه عنوان کرده‌است. ولی بازپرس شعبه سیزدهم دادسرای کارکنان دولت در نامه‌ای از معاونت مطبوعات داخلی در وزارت فرهنگ و ارشاد خواست که از انتشار روزنامه جلوگیری شود، به این ترتیب علت این توقیف اجرای بند ۵ اصل ۱۵۶ قانون اساسی یعنی پیشگیری از وقوع جرم ذکر شده. قاضی مرتضوی نیز توضیحی که خبرگزاری مهر از وی نقل کرده بود را تکذیب کرد و خبر توقیف این روزنامه را تصدیق کرد.
در ۱۱ تیر ۱۳۸۷ مدیر روابط عمومی دادسرای عمومی و انقلاب تهران اعلام کرد که حکم بازداشت محمدجواد حق‌شناس مدیرمسئول روزنامه اعتماد ملی " به‌دنبال شکایات متعدد دولتی و قاضی مرتضوی دادستان عمومی و انقلاب تهران به اتهام نشر اکاذیب به قصد تشویش اذهان عمومی " صادر شده‌است.حکم بازداشت مدیرمسئول روزنامه اعتماد ملی صادر شد
در شهریورماه ۱۳۸۸ شعبه ۱۳ بازپرسی کارکنان دولت به ریاست قاضی مقدمی، برای حسین کروبی فرزند مهدی کروبی و محمد جواد حق‌شناس قرار کفالت صادر نمود. در این جلسه اتهامات حق‌شناس، پخش شایعه، اشاعه فحشا، افتراء علیه نظام و ارگان‌ها در خصوص تجاوز و آزار جنسی اعلام شد.حسین کروبی: انتشار سخنان مهدی کروبی اتهام اصلی من در دادگاه است
محمد جواد حق‌شناس مدیر مسئول روزنامه اعتماد ملی پس از آغاز انتشار این روزنامه در ۱ بهمن ماه ۱۳۸۴ اولین شکایت از روزنامه در اردیبهشت ماه ۱۳۸۵ با حضور در دادسرای کارکنان دولت پاسخگویی نمود، در روزهای ۲۴ مهرماه، ۴ دی ماه و ۱۱ دی ماه ۱۳۹۰ نیز در جلسه شعبه ۷۶ دادگاه کیفری استان تهران، در رابطه با روزنامه توقیف شده اعتماد ملی حضور یافت.مشایی، جهرمی و علی‌آبادی شاکیان روزنامه اعتماد ملی هستند
در آخرین تغییرات روزنامه اعتماد ملی پیش از انتخابات ۱۳۸۸ صفحه روزانه طنز شبنامه در صفحه ماقبل آن منتشر می‌شد. بالای این صفحه نوشته شده بود . دبیر طرح این صفحه هادی حیدری و دبیر طنز آن پوریا عالمی بود. صفحه طنز شبنامه هر روز با ستون‌های طنز و تصاویر و کاریکاتورهای گوناگونی منتشر می‌شد. همایون حسینیان، احمد خدایی، جلال سعیدی، شهرام شهیدی، رؤیا صدر، مهدی طوسی، سیامک ظریفی، پوریا عالمی، گیسو کمندی، مسعود مرعشی، مجتبوی نایینی، حسین یعقوبی و… از نویسندگان این صفحه بودند. ستون طنز فال قهوه و آگهی‌های مادر رجب به قلم پوریا عالمی از جمله ستونهای این صفحه بودند.
پس از توقف انتشار روزنامه اعتماد ملی هادی حیدری به مطبوعات دیگر رفت و پوریا عالمی تجربه انتشار صفحه طنز شبنامه را در هفته‌نامه ایراندخت، هفته‌نامه چلچراغ و با اسم چل‌کلاغ و در هفته‌نامه پیک سبز ادامه داد. شهرام شهیدی پس از شبنامه در روزنامه‌های گوناگون قلم زد و سالها ستون تاریکخانه را در روزنامه اعتماد نوشت. وی ابتدا معاون سردبیر و از سال ۱۳۹۵ سردبیر ماهنامه طنز و کارتون خط خطی شد. وی از سال ۱۳۹۳ تاکنون در روزنامه شهروند ستون روزانه طنز دارد. همچنین از سال ۱۳۹۸ ستون ضدآرمان را در روزنامه آرمان ملی منتشر می‌کند
وبگاه روزنامه اعتماد ملی
فاطمه بوتو ()، نویسنده و روزنامه‌نگار پاکستانی است. او برادرزاده بی نظیر بوتو نخست‌وزیر فقید پاکستان و نوه ذوالفقار علی بوتو است.
فاطمه بوتو در ۲۹ ماه مه ۱۹۸۲ میلادی در کابل متولد شد. پدرش میر مرتضی بوتو برادر بی نظیر بوتو و مادرش فوزیه فصیح الدین بوتو دختر وزیر امور خارجه وقت افغانستان بود. پس از مدت نه چندان طولانی پدر و مادرش از هم جدا شدند و پدرش با زنی لبنانی به نام غنوا ازدواج کرد. فاطمه بوتو در سوریه و لبنان بزرگ شد و پس از مدتی به همراه خانواده اش به پاکستان بازگشت. در سال ۱۹۹۶ هنگامی که عمه‌اش بی نظیر بوتو نخست‌وزیر بود، پدرش میر مرتضی به دست پلیس پاکستان کشته شد. پس از ترور بی نظیر بوتو، فاطمه به عنوان یکی از معدود بوتوهای باقی‌مانده مورد توجه رسانه‌ها قرار گرفت. فاطمه بوتو و نامادری اش همواره بی نظیر بوتو و همسرش آصف علی زرداری را مسئول قتل میر مرتضی دانسته‌اند.
فاطمه بوتو دانش‌آموخته رشته زبان و فرهنگ خاورمیانه و آسیا (Middle Eastern and Asian Cultures and Languages) از دانشگاه کلمبیا است و مدرک کارشناسی ارشد خود را نیزدر رشته دولت‌ها و سیاست‌ها در جنوب آسیا South Asian Government and Politics ازSchool of Oriental and African Studies در لندن گرفته‌است و در حال حاضر به عنوان نویسنده و همچنین ستون‌نویس روزنامه فعالیت می‌کند.
وی با نا مادری‌اش غنوا بوتو، برادر ناتنی‌اش ذوالفقار و برادر خوانده خردسالش میرعلی در کلیفتون ۷۰ که یکی از مشهورترین خانه‌های شهر کراچی است زندگی می‌کند.
علاوه بر مقاله‌های مختلفی که به قلم وی در روزنامه‌های گوناگون به چاپ رسیده‌است، فاطمه بوتو دو کتاب به عنوان‌های Whispers of the Desert و 8:50a.m. 8 October 2005 نوشته‌است که انتشارات دانشگاه آکسفورد(Oxford University Press) هر دوی آن‌ها را به چاپ رسانده‌است. وی در تازه‌ترین کتاب خود که در سال ۲۰۱۰ توسط ناشرهای مختلف در سراسر جهان منتشر کرد و آن را با الهام از یکی از اشعار خسرو گلسرخی، «ترانه‌های خنجر و خون» (به انگلیسی: Songs of Blood and Sword) نامیده‌است، به صراحت و با ارائه شواهدی، عمه فقید خود، بی نظیر بوتو و شوهرش آصف علی زرداری رئیس جمهور پاکستان را مسئول قتل پدرش میر مرتضی بوتو اعلام کرده‌است. این کتاب جنجالی که در داخل پاکستان واکنش‌های فراوانی را به همراه داشت، تا کنون فروش خوبی داشته‌است و سبب شهرت بیشتر فاطمه بوتو شده‌است.
موضوع مقاله‌های فاطمه بوتو بیشتر مسائل سیاسی و اجتماعی به ویژه اعتراض نسبت به اوضاع نابسامان اقتصادی در پاکستان و بی‌توجهی مسئولان این کشور به وضعیت طبقه محروم و همچنین انتقادهای تند از سیاست‌مداران پاکستانی از جمله پرویز مشرف رئیس‌جمهور سابق پاکستان، عمه‌اش بی نظیر بوتو و شوهر عمه‌اش آصف علی زرداری است.
حق واژه‌ای است که در معانی راست و درست و همچنین در معنی «آنچه فرد یا پدیده‌ای سزاواری آن را دارد» به کار می‌رود.
حقوق اصول قانونی، اجتماعی یا اخلاقی آزادی یا استحقاق است؛ یعنی حقوق طبق قوانین سیستم، کنوانسیون اجتماعی یا نظریه اخلاقی، قوانین اصلی هنجاری درمورد آنچه که به افراد مجاز است یا به آنها بدهکار است، هستند. حقوق در رشته‌هایی مانند قانون و اخلاق، به ویژه نظریه‌های عدالت و دین‌شناسی اهمیت اساسی دارد.
حقوق اغلب برای هر تمدن اساسی تلقی می‌شود، زیرا آنها به عنوان ستون‌های تثبیت شده جامعه و فرهنگ در نظر گرفته می‌شوندUN UDHR Preamble: "Whereas recognition of the inherent dignity and of the equal and inalienable rights of all members of the human family is the foundation of freedom, justice and peace in the world..." و تاریخچه منازعات اجتماعی را می‌توان در تاریخ هر حق و توسعه آن یافت. طبق دائرةالمعارف فلسفه استنفورد، «حقوق ساختار دولت‌ها، محتوای قوانین و شکل اخلاقی را همانگونه که در حال حاضر درک می‌شود، می‌سازد».
اختلاف نظر قابل توجهی در مورد معنای دقیقاً اصطلاح حقوق وجود دارد. توسط گروه‌ها و اندیشمندان مختلف برای اهداف مختلف، با تعاریف متفاوت و بعضاً متضاد مورد استفاده قرار گرفته‌است و تعریف دقیق این اصل، فراتر از داشتن ارتباطی با قوانین هنجاری به نوعی دیگر، بحث‌برانگیز است.
یکی از راه‌های ایده گرفتن از درک‌ها و حواس متعدد این اصطلاح، در نظر گرفتن روش‌های مختلف استفاده از آن است. بسیاری از موارد متنوع به عنوان حق ادعا می‌شوند:حق زندگی، حق انتخاب؛ حق رأی دادن، کار کردن، اعتصاب کردن حق داشتن یک تماس تلفنی، انحلال مجلس، کار با لیفتراک، پناهندگی، برخورد برابر با قانون، احساس افتخار نسبت به کاری که انجام داده‌است؛ حق وجود، محکوم کردن مجرم به اعدام، شروع نخستین حمله هسته ای، حمل سلاح مخفی به هویت ژنتیکی مشخص. حق باور داشتن چشمان خود، تلفظ زن و شوهر زن و شوهر، تنها ماندن، رفتن به جهنم به روش خود.به همین ترتیب روش‌های مختلفی برای طبقه‌بندی حقوق وجود دارد، مانند:چه کسی ادعا می‌شود حق دارد: حقوق کودکان، حقوق حیوانات و جانوران، حقوق کارگران، حقوق ایالت‌ها، حقوق مردم. حق ادعا شده مربوط به چه اقداماتی است یا چه مواردی را بیان می‌کند: حقوق بیان آزاد، برای صدور حکم؛ حقوق حریم خصوصی، سکوت کردن حقوق مالکیت، حقوق بدنی. چرا صاحب حق (ظاهراً) حق دارد: حقوق اخلاقی از دلایل اخلاقی ناشی می‌شود، حقوق قانونی از قوانین جامعه ناشی می‌شود، حقوق عرفی جنبه‌های آداب و رسوم محلی است. چگونه حق ادعا می‌تواند تحت تأثیر اقدامات دارنده حق قرار گیرد: حق مسلم زندگی، حق سلب حق آزادی و حق معافیت پذیری که یک قول وفا می‌شود.بحث‌های قابل توجهی در مورد معنای این اصطلاح در جامعه دانشگاهی، به ویژه در زمینه‌هایی مانند فلسفه، قانون، دئونتولوژی، منطق، علوم سیاسی و دین وجود دارد.
بعضی از متفکران حقوق را فقط به یک معنا می‌دانند در حالی که دیگران می‌پذیرند که هر دو حس دارای اعتبار هستند. در طول تاریخ بحث فلسفی قابل توجهی در مورد این حواس وجود داشته‌است. به عنوان مثال، جرمی بنتام معتقد بود که حقوق قانونی جوهره حقوق است و او وجود حقوق طبیعی را انکار می‌کند. در حالی که توماس آکویناس معتقد بود که حقوق ادعا شده توسط قانون مثبت اما در قانون طبیعی استوار نیستند، به هیچ وجه حقوق درستی نیستند، بلکه فقط نمای یا تظاهر به حقوق هستند.
حقوق آزادی و حقوق مطالبه وارونه یکدیگرند: شخص دارای حق آزادی است که به وی اجازه می‌دهد کاری را انجام دهد تنها در صورت وجود شخص دیگری که حق ادعا داشته باشد او را از این کار منع کرده‌است. به همین ترتیب، اگر شخصی نسبت به شخص دیگری حق ادعا داشته باشد، آزادی آن شخص دیگر محدود است. به عنوان مثال، یک شخص حق دارد در پیاده‌رو پیاده‌روی کند و می‌تواند آزادانه تصمیم بگیرد که این کار را انجام دهد یا خیر، زیرا هیچ گونه تعهدی برای انجام این کار یا خودداری از آن وجود ندارد. اما ممکن است عابران پیاده این تعهد را داشته باشند که در زمین‌های خاص مانند املاک شخصی دیگران که آن افراد دیگر حق مطالبه دارند، قدم نزنند؛ بنابراین حق آزادی راه رفتن فرد دقیقاً تا جایی گسترش می‌یابد که حق ادعای دیگری آزادی وی را محدود کند.
به یک معنا، حق مجوز انجام کاری یا استحقاق خدمات یا درمان خاص از دیگران است و این حقوق را حقوق مثبت نامیده‌اند. با این حال، به تعبیری دیگر، حقوق ممکن است بی عملی را مجاز دانسته یا نیاز به آن داشته باشد، و اینها حقوق منفی نامیده می‌شوند. آنها اجازه می‌دهند یا نیاز به هیچ کاری ندارند. به عنوان مثال، در برخی از کشورها، به عنوان مثال ایالات متحده، شهروندان حق رأی مثبت دارند و آنها حق منفی دارند که رأی ندهند. مردم می‌توانند انتخاب کنند که در یک انتخابات معین بدون مجازات رأی ندهند. در کشورهای دیگر، به عنوان مثال با این وجود استرالیا، شهروندان حق رأی مثبت دارند اما حق رأی دادن منفی ندارند، زیرا رأی دادن اجباری است. بر این اساس:
اگرچه به همین ترتیب نامگذاری شده‌است، اما نباید حقوق مثبت و منفی را با حقوق فعال (که «امتیازات» و «اختیارات» را شامل می‌شود) و حقوق منفعل (که «ادعاها» و «مصونیت‌ها» را شامل می‌شود) اشتباه گرفت.
مفهوم کلی حقوق این است که این حقوق توسط اشخاص بدست می‌آید به این معنا که آنها مجوز و حق انجام کارهایی هستند که افراد دیگر یا دولتها یا مقامات نمی‌توانند آنها را نقض کنند. این درک افرادی مانند نویسنده عین رند است که معتقد است طبق فلسفه وی که به عینی گرایی معروف است فقط افراد از حق برخوردار هستند. با این حال، دیگران استدلال کرده‌اند که شرایطی وجود دارد که در آنها تصور می‌شود گروهی از افراد دارای حقوق یا حقوق گروهی هستند. بر این اساس:
می‌توان بین حقوق فردی و گروهی تنش ایجاد کرد. یک نمونه کلاسیک که در آن حقوق گروهی و فردی درگیر می‌شود، درگیری بین اتحادیه‌ها و اعضای آنها است. به عنوان مثال، ممکن است تک تک اعضای اتحادیه دستمزدی بالاتر از دستمزد مورد مذاکره اتحادیه آرزو کنند، اما از طرح درخواست‌های بعدی جلوگیری می‌شود. در یک مغازه به اصطلاح بسته که دارای یک توافق‌نامه امنیتی اتحادیه است، فقط اتحادیه حق تصمیم‌گیری در مورد اعضای فردی اتحادیه مانند نرخ دستمزد را دارد؛ بنابراین، آیا «حقوق فردی» مفروض کارگران در مورد دستمزد مناسب حاکم است؟ یا «حقوق گروهی» اتحادیه در مورد دستمزد مناسب حاکم است؟ واضح است که این عامل تنش است.
دانشکده اقتصاد اتریش معتقد است که فقط افراد اعم از هر گروه انتزاعی هستند یا نه، فکر می‌کنند، احساس می‌کنند و رفتار می‌کنند؛ بنابراین، طبق نظر اقتصاددانان این مکتب، جامعه باید از فرد تجزیه و تحلیل شود. این روش، فردگرایی روش شناختی نامیده می‌شود و اقتصاددانان از آن برای توجیه حقوق فردی استفاده می‌کنند.
تمایزهای دیگر بین حقوق بیش از تمایز دقیق فلسفی به ارتباط تاریخی یا شباهت خانوادگی مربوط می‌شود. این موارد شامل تمایز بین حقوق مدنی و سیاسی و حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی است که مواد اعلامیه جهانی حقوق بشر بین آنها اغلب تقسیم می‌شود. برداشت دیگری از حقوق آنها را در سه نسل گروه‌بندی می‌کند. این تمایزات با آنچه بین حقوق منفی و مثبت و همچنین حقوق فردی و حقوق گروهی همخوانی دارد، اما این گروه‌بندی‌ها کاملاً با هم توأم نیستند.
حقوق اغلب در سوالات اساسی است که دولتها و سیاست‌ها برای مقابله با آنها طراحی شده‌اند. غالباً توسعه این نهادهای سیاسی اجتماعی رابطه دیالکتیکی با حقوق را ایجاد کرده‌اند.
حقوق در مورد موضوعات خاص، یا حقوق گروه‌های خاص، اغلب موارد ویژه ای هستند. غالباً این نگرانی‌ها زمانی به‌وجود می‌آیند که حقوق با سایر مسائل حقوقی یا اخلاقی، حتی گاهی سایر حقوق در تعارض باشد. موارد نگران کننده در طول تاریخ شامل حقوق کار، حقوق LGBT، حقوق تولیدمثل، حقوق معلولیت، حقوق بیمار و حقوق زندانیان بوده‌است. با افزایش نظارت و جامعه اطلاعاتی، حقوق اطلاعات از جمله حق حریم خصوصی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.
برخی از نمونه‌های گروه‌هایی که حقوق آنها مورد توجه خاص است، شامل جانوران و در میان انسان‌ها، گروه‌هایی مانند کودکان و جوانان، والدین (مادر و پدر) و مردان و زنان است.
بر این اساس، سیاست نقش مهمی در توسعه یا به رسمیت شناختن حقوق فوق دارد، و بحث دربارهٔ اینکه رفتارها به عنوان «حقوق» گنجانده شده‌است یک موضوع سیاسی مداوم با اهمیت است. مفهوم حقوق با گرایش سیاسی متفاوت است. حقوق مثبت مانند «حق مراقبت پزشکی» بیشتر مورد تأکید اندیشمندان چپ گرایانه قرار می‌گیرد، در حالی که متفکران راست گرایانه بیشتر بر حقوق منفی مانند «حق دادرسی عادلانه» تأکید دارند.
بعلاوه، اصطلاح برابری که غالباً با مفهوم «حقوق» گره خورده‌است، اغلب به جهت‌گیری سیاسی فرد بستگی دارد. محافظه کاران و آزادی خواهان و مدافعان بازارهای آزاد معمولاً برابری را با برابری فرصت‌ها مشخص می‌کنند و در فرایند ساختن کارها خواستار قوانینی برابر و منصفانه هستند، در حالی که توافق دارند که بعضی اوقات این قوانین عادلانه به نتایج نابرابر منجر می‌شوند. در مقابل، سوسیالیست‌ها معمولاً برابری را با برابری نتیجه تشخیص می‌دهند و وقتی مردم از کالاها و خدمات برابر برخوردار می‌شوند، انصاف را می‌بینند و بنابراین فکر می‌کنند که مردم حق دارند از بخش‌های ضروری مانند مراقبت‌های بهداشتی یا کمک اقتصادی یا مسکن برخوردار شوند.
در فلسفه، فرا اخلاق شاخه ای از اخلاق است که می‌خواهد ماهیت خصوصیات اخلاقی، گزاره‌ها، نگرش‌ها و قضاوت‌ها را درک کند. فرا اخلاق یکی از سه شاخه اخلاق است که به‌طور کلی توسط فلاسفه شناخته می‌شود، سایر اخلاق هنجاری و اخلاق کاربردی هستند.
در حالی که اخلاق هنجاری سوالاتی از قبیل "چه کاری باید انجام شود؟" را مورد توجه قرار می‌دهد، بنابراین برخی ارزیابی‌های اخلاقی را تأیید می‌کند و برخی دیگر را رد می‌کند، فرا اخلاق سؤالاتی مانند "خوب بودن چیست؟" را بیان می‌کند؛ و "چگونه می‌توان خوب و بد را تشخیص داد؟"، در تلاش برای درک ماهیت خصوصیات و ارزیابی‌های اخلاقی است.
اخلاق حقوق پاسخی است به این سؤال فرا اخلاقی که اخلاق هنجاری به چه موضوعی مربوط می‌شود (فرا اخلاق همچنین شامل گروهی از سوالات در مورد شناخته شدن، درست یا غلط بودن اخلاق است که اخلاق حقوق مستقیماً به آن توجه نمی‌کند). اخلاق حقوق معتقد است که اخلاق هنجاری مربوط به حقوق است. نظریه‌های فرا اخلاقی جایگزین این است که اخلاق به یکی از موارد زیر توجه دارد:
اخلاق در حقوق تأثیر بسزایی در تفکر سیاسی و اجتماعی داشته‌است. در اعلامیه جهانی حقوق بشر مثالهای مشخصی از حقوق پذیرفته شده گسترده آورده شده‌است.
برخی از فلاسفه از حقوق به عنوان موجوداتی مشکوک از نظر هستی شناختی انتقاد کرده‌اند. به عنوان مثال، اگرچه جرمی بنتام، فیلسوف منفعت طلب با تمدید حقوق قانونی فردی مخالف ایده قانون طبیعی و حقوق طبیعی بود و آنها را «مزخرف بر پایه‌های چوبی» خواند. بعلاوه، می‌توان توانایی حقوق ایجاد عدالت برای همه را زیر سوال برد.
ملاحظات خاص در تعریف مشخص از حقوق، در دوران مختلف تاریخ، بارها تغییر کرده‌است. در بسیاری موارد، تعریف یک گروه از حقوق، در تضادی قهرآمیز با سایر گروه‌ها قرار داشت. در حوزه سیاسی، هرگاه موضوع حقوق، از نظر تاریخی اهمیت داشت، قوانین اساسی کشورها به تعیین حقوق مدنی اشخاص می‌پرداختند. در طول تاریخ، بسیاری از مفاهیم حقوقی، مقتدرانه و دارای سلسله مراتب هرمی بودند. تناسب حقوقی در ارتباط میان افراد، وجود نداشت و حق یک فرد می‌توانست، بارها از حقوق دیگران بیشتر باشد. برای مثال، وظیفهٔ پسر، در احترام به پدر، بر اساس حق پسر، به دریافت مراقبت پدرانه، تعریف نمی‌شد. یا حقوق مسلم پادشاه، حق متقابلی را برای زیردستان، تضمین نمی‌کرد.https://www.bbc.co.uk/programmes/b0080xph
در مقایسه، تعریف حقوق در نسخه‌های جدید، به روال انقلاب آمریکا و فرانسه، بر آزادی و برابری تأکید می‌کند.اسناد مهم در تاریخ سیاسی حقوق عبارتند از:
ازدنیک گریگرا (Zdeněk Grygera) بازیکن فوتبال چک‌تبار تیم یوونتوس ایتالیا است.
او مهاجم راست عقب است.
گریگرا در یورو ۲۰۰۴ برای جمهوری چک بازی کرد و در جام جهانی ۲۰۰۶ برای تیم آلمان.
قرار بر این بود تا گریگرا در خلال تابستان ۲۰۰۶ تیم آژاکس هلند را ترک کند و برای یکی از تیم‌های فوتبال ایتالیا بازی کند ولی در پی یک رسوایی ۲۰۰۶ فوتبال ایتالیا، این قرار به هم خورد و گریگرا به بازی در آژاکس ادامه داد.
وی در سال ۲۰۰۷ آژاکس را بر پایهٔ مصوبه باسمَنBosman ruling ترک کرد.
Wikipedia contributors, "Zdeněk Grygera," Wikipedia, The Free Encyclopedia, (accessed July 26، ۲۰۰۸).
شکارچی، ششمین آلبوم استودیویی گروه موسیقی آمریکایی، بلاندی، است که در سال ۱۹۸۲ عرضه شد و آخرین آلبوم بلاندی پیش از انحلال گروه و تا آلبوم ۱۹۹۹ آن‌ها، هیچ خروجی، بود.
این آلبوم دو تک‌آهنگ داشت، «جزیرهٔ روح‌های گم‌شده» و «فرزند جنگ». «فرزند جنگ»، به عنوان یک نسخهٔ گسترش‌داده‌شدهٔ تک‌آهنگ ۱۲-اینچ نیز عرضه شد.
آهنگ «تنها به خاطر چشمان تو»، در حقیقت برای فیلم سال ۱۹۸۱ جیمز باند با عنوان مشابه نام ترانه، نوشته شده بود. با این وجود، تهیه‌کنندگان فیلم، آهنگی را که به وسیلهٔ بیل کونتی و مایکل لسن نوشته شده بود در نظر داشتند و از بلاندی خواستند که این ترانه را به‌جای ترانهٔ خود ضبط کنند. بلاندی این خواسته را رد کرد و ترانهٔ کونتی/لسن به شینا ایستن داده شد و آهنگ اصلی فیلم جیمز باند نوشته‌شده به وسیلهٔ دبرا هری و کریس استین به دنبال این ماجرا در "شکارچی" قرار گرفت.
آهنگ اضافی (چاپ مجدد سی‌دی ۱۹۹۴ و ۲۰۰۱)
غلامرضا اَعوانی (زادهٔ ۵ اسفند ۱۳۲۱ در سمنان) فیلسوف ایرانی و استاد سابق گروه فلسفهٔ دانشگاه شهید بهشتی است. او چهرهٔ ماندگار سال ۱۳۸۲، عضو پیوستهٔ فرهنگستان علوم، رئیس انجمن حکمت و فلسفهٔ ایران، رئیس سابق مؤسسهٔ پژوهشی حکمت و فلسفهٔ ایران و برگزیده جایزه علمی علامه طباطبایی بنیاد ملی نخبگان در سال ۱۳۹۰ است. شهین اعوانی، پژوهشگر فلسفه، خواهر اوست. او به زبان‌های عربی، انگلیسی، فرانسوی، آلمانی، یونانی باستان، لاتین و سمنانی مسلط است. مستند جذاب و فاخری از زندگی پربار ایشان ساخته شده که در لینک مقابل قابل مشاهده است.
غلامرضا اعوانی در سال ۱۳۴۵ از دانشگاه بیروت لیسانس فلسفه گرفت. فوق لیسانس فلسفه را در سال ۱۳۴۷ از دانشگاه تهران دریافت کرد. در سال ۱۳۵۵ از دانشگاه تهران درجه دکتری در فلسفه گرفت. از سال ۱۳۴۷ عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی (ملی سابق) بوده‌است. او در شرح زندگی خود می‌گوید:
وی در تاریخ فلسفه ایرانی بیشترین تأثیر را در تسریع فرایند رشد و گسترش فلسفهٔ ایرانی داشته‌است. اعوانی تا اوایل مرداد سال نود رئیس مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران بود، پس از او عبدالحسین خسروپناه این مسئولیت را برعهده گرفت.BBC فارسی - ایران - غلامرضا اعوانی از ریاست مؤسسه حکمت و فلسفه برکنار شد او همچنین عضو هیئت رئیسه فدراسیون بین‌المللی انجمن‌های فلسفه جهان و نیز نخستین رئیس انجمن بین‌المللی فلسفه اسلامی است.دکتر اعوانی عضو هیئت رئیسه فدراسیون بینالمللی انجمنهای فلسفه جهان شد (خبرگزاری مهر)
قدرت نام کتابی از برتراند راسل است. راسل این کتاب را دربارهٔ آنچه در سال ۱۹۳۸، زمانی که پنج سال از عمر حکومت نازیسم در آلمان می‌گذشت نوشت. شیوه بحث راسل در این کتاب بیشتر تاریخی است تا تحلیلی و نمونه‌های تاریخی فراوانی را از چگونگی تراکم و تبلور قدرت و کاربرد آن نقل کرده‌است.
مضمون این کتاب دربارهٔ کاربرد بیرحمانه قدرت در اروپای پیش از جنگ جهانی دوم است. نویسنده تلاش کرده‌است از منظر جامعه‌شناسی سیاسی و همچنین نگاه فلسفی، بررسی موشکافانه و همه‌جانبه ای از ماهیت قدرت ارائه دهد. وی در فصول مختلف کتاب، صورتهای قدرت و همین‌طور قدرت از منظر روحانیون و پادشاهان را بررسی می‌کند، سپس به تبیین «قدرت برهنه» و «قدرت انقلابی» می‌پردازد و تأثیر ایدئولوژی را بر منشأ قدرت می‌سنجد. در فصول پایانی نیز تلاش می‌کند مقوله قدرت را از صافی اخلاق و صورت بندی‌های فلسفی بگذراند.
راسل قدرت اقتصادی را یک قدرت اصیل نمی‌داند بلکه می‌گوید که قدرتی مشتق است. او می‌گوید که قدرت اقتصادی مد نظرش با آنچه کارل مارکس مطرح کرده بود فرق دارد. منظور او از قدرت اقتصادی مؤثر بودن پول و کالا در زندگی انسانی است و سپس می‌افزاید که مارکس و دیگر اقتصاددانان قدیم این نوع قدرت را نوعی قدرت اساسی قلمداد می‌کردند.
طبق تعریف مثبتی که راسل از قدرت دارد قدرت به معنای پدیدآوردن آثار مطلوب است. راسل در این کتاب می‌افزاید: اگر یکی از دو فردی که دارای خواست‌های مشابه‌اند بر همه خواست آن دیگری غلبه کند پس قدرت بیشتری از او دارد.
راسل برای طبقه‌بندی صورت‌های قدرت راه‌های گوناگونی پیشنهاد کرده که به زعم او هر کدام از این راه‌ها فایده خاص خود را دارند. او قدرت را به دو نوع قدرت بر افراد انسانی و بر ماده بیجان تقسیم‌بندی می‌کند. بحث راسل از قدرت بیشتر مربوط به نوع اول است اما دربارهٔ نوع دوم قدرت می‌نویسد: یکی از علل اصلی دگرگونی‌های عصر جدید افزایش قدرت بر ماده بیجان است که از علم برخاسته‌است.
راسل قدرت انسانی را برحسب روش افراد تأثیر کننده یا برحسب نوع سازمان‌هایی که دخالت دارند طبقه‌بندی کرده‌است.
او قدرت مندترین و مهم‌ترین سازمان روحانی تاریخ را کلیسای کاتولیک می‌داند. او دوران‌های مختلف تاریخی قدرتمندی کلیسای کاتولیک را در این کتاب شرح داده‌است.
راسل نظام سلطنتی را مورد بحث و نقد قرار داده و نوشته‌است که اگر سلطنت موروثی نباشد احتمال جنگ داخلی بیشتر است. با استناد به نوشته‌های راسل دربارهٔ سلطنت در کتاب قدرت می‌توان اندیشه‌های سیاسی او را کاملاً متفاوت از فیلسوفانی مثل افلاطون و ارسطو دانست که به ترتیب کتاب‌های جمهور و سیاست را نوشته‌اند.
راسل قدرت را وسیله تنازع در تنازع اخلاقی و سیاسی می‌داند اما از نظر او قدرت بیشترین هدف در دستگاه‌های اخلاقی که بیشترین تأثیر را داشته‌اند نیست. منظور راسل در این بخش از کتاب قدرت دورانی است که مردم با آن که به یکدیگر نفرت می‌ورزند همدیگر را مورد اذیت قرار می‌دادند تا دورانی که حرمت و احترام خود را متوجه کسانی می‌ساختند که نحوه دیگری از زندگی را مد نظر داشتند یعنی متوجه کسانی که انسان را همچون انسان در نظر داشتند نه محدود به ادیان.
از نظر راسل دموکراسی نتایج منفی دارد و حکومت خوب را تضمین نمی‌کند.
راسل تبلیغ و تهییج را آزاد می‌داند به شرطی که مردم را به قانون‌شکنی برنینگیزد. راسل می‌نویسد: «وقتی دولتی انحصار قدرت اقتصادی را در دست داشته باشد قدرتش به مقیاس عظیمی افزایش می‌یابد.» او نابرابری‌ها را دلیل از بین رفتن وسیله تبلیغ می‌داند مگر آن که درست برایشان پیش‌بینی شود.
از نظر راسل هنر و علم زمینه‌های رقابت مشروع است و مهم است که احساسات عمومی چنان باشد که اختلاف نظر در این زمینه‌ها را بدون خشم و هیاهو تحمل کند.
برتراند راسل، "قدرت"، ترجمه نجف دریابندی، انتشارات خوارزمی، چاپ سوم، ۱۳۷۱، تهران.
Bertrand Russell, Power: A New Social Analysis. New York: Routledge, 1938
Bertrand Russell, Proposed Roads to Freedom. Cornwall NY: Cornwall Press, 1918
سیاست به معنای دانشی است که از شهر و مناسبات شهروندی (مدنی) بحث می‌کند و می‌تواند به موارد زیر نیز اشاره کند:
نغمه (زادهٔ ۱ ژانویهٔ ۱۹۵۶ م.) یک آوازخوان اهل افغانستان است که کار خود را در اوایل دههٔ ۱۹۸۰ آغاز کرد. او در طول دههٔ ۱۹۸۰ و اوایل دههٔ ۱۹۹۰ در کنار همسر سابقش، منگل، آواز خواند. نغمه بیشتر به زبان پشتو آواز می خواند، اما به زبان فارسی نیز ضبط کرده است. او را هنرمند زن فولکلور در افغانستان می‌دانند و همچنان صدا و چهرهٔ موسیقی سنتی پشتون است.
نغمه در ۱ ژانویهٔ ۱۹۵۴ م. در شهر قندهار به دنیا آمد. هنگام کودکی وی، خانواده‌اش به کابل کوچیدند و او تحصیلات ابتدایی را در لیسهٔ عینو قندهار دورهٔ ثانویه و عالی را در دبستان رابعهٔ بلخی کابل فرا گرفت. نغمه آوازخوانی را با خواندن تصنیف‌ها در مدرسه آغاز کرد و در ۱۸ سالگی به تلویزیون افغانستان معرفی شد.گفتگو با نغمه -تلویزیون طلوع نخستین آهنگ وی بنام (سوزم په غموکی په چلنده زمانی) بود که توسط حامد حسینی کمپوز گردیده ثبت نوار رادیو تلویزیون ملی افغانستان گردید. نغمه در سال ۱۳۶۰ هجری خورشیدی با منگل یکی از آوازخوان‌های پشتوزبان ازدواج نمود. وی به همراه با منگل همسر اولش زوج هنری موفقی بودند ولی در سال ۲۰۰۴ مناسبات آن‌ها خراب گردید. آهنگ‌های زیادی ازین دوره از خود بجا گذاشته‌اند. او از مدت ده سال بدینسو با پسر مولوی محمدنبی محمدی یکتن از رهبران جهادی ازدواج بار دوم را نمود.
وی اکنون کنسرت‌های هنری در اروپا و آمریکا اجرا می‌کند. نغمه دارای چهار فرزند است که دو دختر آن بنام لیمه مدینه و دو پسر آن بنام انور و خیبر در ایالات متحدهٔ آمریکا حیات بسر می‌برند. او در چهارده سالگی آغاز به سرودن شعر آغاز نمود. دیوان شعری دارد که بنام (آئینهٔ شکسته یا ماتی آئینه) یاد می‌شود.
این دو پس از برقراری ارتباط با جامعهٔ افغانی کالیفرنیای شمالی، مجموعه‌ای از اجراها را برگزار کردند. در سال ۲۰۰۶، پس از سال‌ها فراز و نشیب در ازدواج‌شان، این زوج طلاق گرفتند. اگرچه هیچ دلیل خاصی توسط این زوج به اشتراک گذاشته نشده‌است، برخی معتقدند سوء مصرف الکل ادعایی منگل دلیل انحلال ازدواج بوده‌است. این زوج در مورد طلاق خود سکوتی محترمانه داشته‌اند و هرگز در ملاءعام به چیزی در رابطه با آن اشاره نمی‌کنند. طلاق آن‌ها همچنین این تردید را ایجاد کرده‌است که آیا این زوج سابق می‌توانند حداقل در سطح حرفه‌ای با هم آشتی کنند. در حالی‌که منگل به صورت انفرادی در رویدادهای خصوصی و برنامه‌های تلویزیونی اجرا می کند، نغمه به عنوان یک هنرمند حرفه‌ای به فعالیت خود ادامه می‌دهد.
نغمه پس از طلاق، مجدداً ازدواج کرد و گفت که او اهل ولایت لوگر است .BBC Persian: نغمه در کابل، کنسرت نوروزی دارد (in Persian)
دختر نغمه در سال ۲۰۱۴ در یک مراسم خصوصی با خوانندهٔ افغان صفیق مرید ازدواج کرد. خانهٔ اصلی نغمه و فرزندانش در کالیفرنیا هستند اما او در کابل و اسلام‌آباد نیز مکانی برای خود ساخته‌است.
در ماه مارس ۲۰۱۴، او نخستین افغانی شد که تمغای امتیاز و افتخار عملکرد ، بالاترین جوایز ریاست‌جمهوری پاکستان را که به هنرمندان، ورزشکاران، دانشمندان و نویسندگان اهدا می‌شود، دریافت کرد. این یک لحظه غرورآفرین برای نغمه بود که همیشه صدایی قوی برای پناهجویان افغان در پاکستان بوده‌است. نغمه پناهندگان افغان را تشویق می‌کند تا از طریق کار کمک‌رسانی و موسیقی خود برای بازسازی کشور تلاش کنند و به افغانستان برگردند.
نغمه به معنای ترنم بوده و دارای کاربردهای زیر نیز است:
هیچ خروجی ، هفتمین آلبوم استودیویی بلاندی است که در فوریهٔ ۱۹۹۹ میلادی عرضه شد. ضبط این آلبوم، اولین باری بود که گروه با یک‌دیگر پس از سال ۱۹۸۲ هنگامی که آلبوم استودیویی پیشین‌شان، شکارچی، را منتشر کرده بودند، به ضبط یا اجرایی می‌پرداختند.
این آلبوم ندای بازگشت قدرتمند بلاندی را می‌داد و در جدول‌های موسیقی بریتانیا به رتبهٔ ۳ رسید. همان‌گونه که برای یک آلبوم بلاندی، معمول بود، شامل سبک‌های گوناگونی چون پاپ، رگی و هیپ-هاپ بود. مایک چپمن، که تمام آلبوم‌های بلاندی را به جز دو آلبوم اول تهیه کرده بود، چند مورد از پیش‌نمایش‌های اولیه را برای آلبوم تهیه کرد، اما تهیه‌کنندگی آلبوم به کریگ لیان تعلق گرفت.
موبی دیک یا نهنگ بحر رمان مشهوریشکست نسبی «در دل دریا» در نخستین هفته نمایش عمومی، بی‌بی‌سی فارسی از هرمان ملویل نویسنده آمریکایی است که در سال ۱۸۵۱، در دوران رنسانس آمریکایی، منتشر شد. ملوان اسماعیل داستان جستجوی دیوانه‌وار اهب، ناخدای کشتی پکوئود را می‌گوید که به دنبال انتقام از موبی‌دیک، وال سفیدی که پیش‌تر کشتی‌اش را نابود کرده‌است و پایش را از زانو قطع کرده‌است، می‌باشد. کتاب تا زمان مرگ نویسندهٔ آن در سال ۱۸۹۱ یک شکست تجاری بود امّا در قرن بیستم به عنوان یکی از بهترین رمان‌های آمریکایی شهرت یافت. ویلیام فاکنر اعتراف می‌کند که آرزویش این بوده که این کتاب نوشتهٔ او می‌بود.Faulkner (1927) «اسماعیل خطابم کنید(Call me Ishmael)» در میان ادبیات جهان معروف‌ترین عبارت آغازکنندهٔ رمان است. این کتاب در فهرست صد کتاب برتر تاریخ به انتخاب گاردین قرار گرفته و دی‌اچ لارنس آن را یکی از شگفت‌آورترین کتاب‌های دنیا و بهترین کتاب در مورد دریا خوانده‌است.Lawrence (1923), 168
این کتاب یک سال و نیم طول کشیده‌است تا به رشتهٔ تحریر دربیاید و تجربیات شخصی ملویل را در دریا و خواندن ادبیات والگیران را تصویر می‌کند. ادبیات الهام بخش او ویلیام شکسپیر و انجیل بوده‌است. توصیف‌های جزئی و واقع‌گرایانهٔ ملویل از شکار نهنگ و خارج کردن روغن از آن، به آن صورت است که می‌توان حضور در کشتی میان خدمه با فرهنگ‌های مختلف را حس کرد که با کاوش در پایگاه اجتماعی، خیر و شر و وجود خدا مخلوط گشته‌است.
این کتاب را ملویل «به نشانهٔ ستایش نبوغ ناتانیل هاوثورن» به او تقدیم می‌کند. کتاب ابتدا تحت عنوان نهنگ در اکتبر ۱۸۵۱ در لندن منتشر شد و سپس در نوامبر با عنوانی دیگر در نیویورک به چاپ رسید. در میان این دو ویرایش صدها تفاوت که بیشترشان بی‌اهمیت و برخی مهم هستند به چشم می‌خورد. ناشر لندنی برخی عبارات حساس را سانسور کرده یا تغییر داده‌است و ملویل نیز اصلاحاتی مانند تغییر ناگهانی عنوان در نسخهٔ چاپ نیویورک در رمان به وجود آورده‌است. نهنگ به هر حال بدون هیچ خط ربطی در هر دو نسخه موبی‌دیک خوانده می‌شود.Tanselle (1988) "Editorial Appendix," pp. 810–812 در هنگام حیات ملویل تنها ۳۲۰۰ نسخه از رمان به فروش رسید.
موبی‌دیک: شخصیت اصلی که یک نهنگ عنبر غول‌آسا است و مسلماً ضدقهرمان اصلی رمان.
اسماعیل: اسماعیل، تنها کسی است که از خدمهٔ پکوئود نجات پیدا می‌کند و راوی داستان است. به عنوان شخصیت او چند سال جوان‌تر از راوی است. داستان به علت آن‌که راوی داستان است به او متکی است اما او در داستان نقش جزئی و کوچکی دارد. نامش نمادی از یتیم‌ها، تبعیدشدگان و طرد شدگان اجتماعی است.
ایهب: ناخدای ظالم کشتی پکوئود است و به خاطر امیال شخصی خود کشتی را به سمت کشتن موبی‌دیک، والی که در سفرهای دریایی پیشین در سواحل ژاپن او را مجروح کرده‌است. می‌برد. او در نهایت با وسواس خود در تعقیب موبی‌دیک تمام خدمه (به جز اسماعیل) را به کام مرگ می‌فرستد.
پدر ماپل: یک شکارچی وال سابق که در یک کلیسای کوچک در نیوبدفورد واعظ است.
الایجا: (در انجیل نام او الایجا آمده‌است اما به شاه جیمز با نام الیاس معرفی می‌شود). هنگامی که اسماعیل و کویکوئگ قصد ثبت‌نام در کشتی ایهب را دارند او از آن‌ها می‌پرسد «در این قراردادها چیزی دربارهٔ روح شما هم بود؟». هنگامی‌که اسماعیل متعجبانه واکنش نشان می‌دهد الیاس ادامه می‌دهد:
بعدتر در مکالماتش الایجا می‌گوید:
کاپیتان بیلداد و کاپیتان پلگ: از صاحبان اصلی پکوئود، دو ناخدای شکار نهنگ بازنشسته و از فرقه کواکرها. اسم هر دو پلگ و بیلداد از انجیل آمده‌است. پلگ پیش از آن‌که خود به فرماندهی برسد زیر دست ایهب به نایب اول بوده‌است و مسئول قسمت‌بندی نهنگ‌های شکار شده برای ملاحان نیز است.
خدمه کشتی پکوئود از ایالات متحده آمریکا و دیگر نقاط جهان هستند. فصل چهلم (نیمه‌شب، در عرشهٔ زیرین) که با روش نمایش‌نامه‌نویسی به سبک شکسپیر نوشته‌شده‌است، به‌طور قابل‌توجهی تفاوت کشورهای خدمه را نشان می‌دهد. کسانی که در این‌جا صحبت می‌کنند از جزیره من، آزور، مالت، چین، فرانسه، ایسلند، هلند، شیلی، دانمارک، پرتغال، هند، انگلستان، ایرلند و اسپانیا هستند.
در حالی‌که ۴۴ خدمه در کتاب یاد می‌شوند ملویل در فصل آخر سه بار تأکید می‌کند که ۳۰ خدمه در کشتی بوده‌است.Ch 123, 126, 134 از آنجایی که در آن زمان ۳۰ ایالت در آمریکا حضور داشته‌است ملویل چنین چیزی را بیان می‌کند که به این معنی است که کشتی استعاره‌ای از ایالات متحده آمریکاست.
هر سه نایب پکوئود از نیوانگلند هستند.
استارباک، نایب اول جوان پکوئود، که از متفکران و روشن‌فکران مکتب کواکدهاست و از شهر نانتاکت می‌باشد. او متأهل است و یک پسر دارد. او میل ندارد به جستجوی آن‌ها تن دهد و هنگامی که به موبی‌دیک نزدیک می‌شوند نیز تصمیم می‌گیرد ایهب را با یک تفنگ فتیله‌ای بکشد یا بازداشت کند و کشتی را به سمت خانه بازگرداند. استارباک در بین خدمه تنها کسی است که به ایهب معترض است، به او می‌گوید که انتقام گرفتن از یک حیوان بدون دلیل دیوانگی است. از جمله میل و رغبت‌هایی که در مذهب کواکر کفرآمیز است. نظر استارباک این است که دنبال نهنگ‌های بیشتری برای گرفتن روغن‌شان بروند. اما او هیچ حمایتی از سمت خدمه ندارد و نمی‌تواند آن‌ها را راضی کند که برگردند. با وجود تردیدهای خود او احساس می‌کند وظیفه دارد تا از ناخدای خود اطاعت کند. استارباک‌ها خانواده کواکر مذهب مهمی در نانتاکت بودند و چند شکارچی نهنگ هم در این دوره به نام استارباک وجود داشته‌است، به عنوان نشانه، جزیرهٔ استارباک که در سرزمین‌های شکار نهنگ اقیانوس آرام وجود دارد. شرکت چندملیتی و زنجیره‌ای استارباکس نام خود را از روی این شخصیت برداشته‌است، که نشان‌دهنده هیچ وابستگی بین او و قهوه نیست؛ تنها دلیل گذاشتن این نام بر این شرکت این بود که نام «پکوئود» توسط مؤسسان آن رد شد.
استاب، نایب دوم پکوئود که متولد دماغه کاد می‌باشد که همیشه یک پیپ در دهانش و لبخندی بر روی لبانش قرار دارد. «خوش‌طبع و آسان‌گیر و بی‌توجه بود و چنان بر قایق شکار وال خود سرپرستی می‌کرد که گویی قتالترین برخوردها ضیافتی بود و جاشوان او همه مهمانان مدعو» (موبی دیک، فصل ۲۷). استاب با این‌که تحصیل‌کرده نبود اما به‌طور قابل ملاحظه‌ای در صحبت کردن توانا بود. او در طی شکار نهنگ با زبانی خیال‌انگیز سریع صحبت می‌کند که یادآور یکی از شخصیت‌های شکسپیر نیز می‌باشد. تجسم فاضلانه‌ای از مردمی که از ساده‌لوحی خوش‌بینانه به عنوان دیدگاه فلسفی خود استفاده می‌کنند.Dagovitz, Alan. "Moby Dick's Hidden Philosopher: A Second Look at Stubb" in "Philosophy and Literature" Oct 2008
فلاسک نایب سوم پکوئود است. مردی کوتاه قد و تنومند از مارتاز وینه‌یارد. او به شکار نهنگ به عنوان تلاش برای انتقام گرفتن از برخی اعمال نهنگ‌ها نگاه می‌کند. فلاسک به نام مستعار «کینگ-پست» در بین خدمه معروف بود زیرا با آن قد و قامت و تنومندی آن‌ها را به یاد الواری که به عنوان ستون در کشتی‌ها و ساختمان‌ها استفاده می‌شود، می‌انداخت.
نیزه‌داران پکوئود هیچ‌کدام مسیحی نیستند و از بخش‌های مختلفی از جهان کنار هم گرد آمده‌اند. هر کدام از آن‌ها در قایق یکی از نایبان خدمت می‌کند.
کویکوئگ متولد جزیره‌ای ساختگی به نام کوکوووکو در دریای جنوبی، در یک قبیلهٔ آدم‌خوار است و پدرش رئیس آن قبیله می‌باشد. از زمانی که او جزیرهٔ خود را ترک کرده‌است کار با زوبین را به خوبی فرا گرفته‌است. او با اسماعیل در اوایل کتاب، پیش از عزیمت به سمت نانتاکت، رابطهٔ دوستانه برقرار می‌کند. او به عنوان آدمی میان جامعهٔ متمدن و وحشی توصیف می‌شود. او زوبین‌انداز کشتی استارباک است، جایی که اسماعیل نیز به عنوان پاروزن حضور دارد. کویکوئگ بهترین دوست اسماعیل در داستان است. او در ابتدا در رمان بسیار برجسته خودنمایی می‌کند اما به تدریج مانند اسماعیل اهمیت خود را در میان داستان‌های دیگر از دست می‌دهد.
تاشتِگو، او به عنوان یک زوبین‌انداز سرخ‌پوست اهل آکوینا (وامپانواگ) توصیف می‌شود. او یک شکارچی حیوان بوده‌است که حال به شکار نهنگ روی آورده. او زوبین‌انداز قایق استاب است.
داگو، یک زوبین‌انداز آفریقایی بلندقد (۶فوت و پنج اینچ یا ۱۹۸ سانتیمتر) از یک دهکدهٔ ساحلی است با اخلاقی مهربان و نجیبانه. او زوبین‌انداز قایق فلاسک است.
فتح‌اللّه، زوبین‌انداز قایق ایهب است. او یک هندی مزدیسنا (پارسی است. او به عنوان کسی که در چین زندگی کرده‌است توصیف می‌شود. هنگام کشیدن بادبان‌ها او در انبار کشتی پنهان شده‌بود و بعدها در میان خدمهٔ قایق ایهب پدیدار شد. در متن فتح‌الله به عنوان «سایهٔ تاریک» ایهب معرفی شده‌است. اسماعیل به او «ستایشگر آتش» لقب می‌دهد و خدمه گمان می‌کنند او شیطانی است که در قالب یک مرد پنهان شده‌است. او منبع پیشگویی‌های متنوعی است که ایهب را به سمت شکار موبی‌دیک سوق می‌دهد.
پیپ، (نام مستعار او پیپین است اما به اختصار پیپ می‌گویند) یک فرد کم سن‌وسال آمریکایی آفریقایی تبار از تولند کانتی است، اگرچه اون به عنوان «پسر آلابامایی» نیز خوانده‌شده‌است. او کوچک‌ترین خدمهٔ کشتی پکوئود است. از او به خاطر جثهٔ کوچکش به عنوان نگهدارندهٔ کشتی استفاده می‌کنند (کسی که هنگام ترک خدمه در قایق‌های شکار نهنگ در کشتی می‌ماند). اسماعیل در جایی از داستان تضاد پیپ را با پیش‌کار کشتی، دوبوی توصیف می‌کند. او دوبوی را «کرهٔ سیاه» می‌نامد و دربارهٔ او می‌گوید «به حکم طبیعت خود کودن و کند ذهن بود» (موبی دیک، فصل ۹۳). او به پیپ کرهٔ سیاه می‌گوید و در توصیفش می‌گوید «رقیق‌القلب بود در اعماق خود بسیار هوشیار بود و از آن درخشندگی و هوشمندی و خوش و مهرورز و بانشاط قبیلهٔ خود برخوردار بود.» و کمی بعدتر خواننده را ملامت می‌کند: «اکنون که می‌نویسم این سیاه کوچک‌اندام درخشان و هشیار بود لبخند مزنید زیرا که سیاهی نیز درخشش دارد. هر آینهٔ آن آبنوس درخشان را که در قفسهٔ شاه کار کرده‌اند بنگرید.» (موبی دیک، فصل ۹۳)
هنگامی که یکی از پاروزنان قایق استاب مجروح می‌شود پیپ به صورت موقت جایگزین او می‌گردد. در اولین وقفه، پیپ از قایق بیرون می‌پرد و باعث می‌شود که استاب و تاشتگو نهنگی که به زوبین دارند از دست‌شان برود. تاشتگو و دیگر خدمه از دست او عصبانی می‌شوند و استاب با شوخ‌طبعی او را سرزنش می‌کند و حتی تصور بردگی را نیز پیش می‌کشد: «در خود آلاباما قیمت یک وال سی برابر توست». بار دیگر که نهنگ رویت شد پیپ بار دیگر به دریا پرید به تنهایی در آن‌جا گیر افتاد در حالی‌که استاب و دیگر خدمه در حال کشیدن نهنگ زوبین زده‌شده بودند. پس از نجات پیدا کردن پیپ از آن به بعد (حداقل نزد دیگر خدمه) به یک «احمق» و «دیوانه» بدل گشت. اما اسماعیل اعتقاد دارد که او یک تجربه عرفانی را از سر گذرانده: «بسیاری از دیوانگی مردان حس بهشت است». این تجربه برای پیپ حیاتی بود زیرا او به عنوان دیده‌بان خدمت می‌کرد. به زعم اسماعیل «واقعه‌ای بسیار ندبه‌آور بود و منجر بدان شد که برای جاشوان که گاه دیوانه‌وار خوش بودند و سرنوشتشان از پیش مقدر شده بود در بارهٔ هر دنبالهٔ متفرق و پراکنده که بر سر کشتی می‌آید پیشگویی زنده و همراه پدیدآورد». دیوانگی پیپ بسیار شاعرانه و فصیح است؛ او به یادآورندهٔ تام در شاه لیر است. بعدتر ایهب جانب پیپ را می‌گیرد و از او نگه‌داری می‌کند.
دوبوی زال و پیشکار عصبی کشتی است. آشپز (فلیس)، آهنگر (پرت) و نجار کشتی هر کدام در حداقل یکی از فصل‌های نزدیک به انتهای رمان ظاهر می‌شوند. فلیس بسیار پیر و نیمه ناشنوا و آمریکایی آفریقایی تبار است. او در فصل شام استاب (فصل شصت و چهارم) حاضر می‌شود و در یک گفتگوی شوخ‌طبعانه با استاب وارد می‌شود که استاب به او می‌آموزد چگونه می‌تواند به اشکال مختلف گوشت یک نهنگ را طبخ نماید. ایهب نجار را می‌خواهد تا برایش به جای پایی که از بین رفته‌است یک پا از استخوان نهنگ بسازد. اندکی بعد از پرت می‌خواهد تا یک نیزهٔ ویژه بسازد تا او در نبرد نهایی خود با موبی‌دیک آن را نزد خود داشته‌باشد. پرت نیز یکی از معدود شخصیت‌هایی است که راوی از زندگی گذشته‌اش تعاریفی به‌دست می‌دهد: زندگی ساحلی‌اش بر اثر مصرف بیش از حد الکل نابود شده‌است.
ناخدا بومر، ناخدای کشتی ساموئل اندربی از لندن که ایهب در دریا به او برمی‌خورد. بومر نه تنها موبی‌دیک را دیده‌است بلکه بازویش را در نبرد با آن از دست داده‌است. او به مانند ایهب عضو قطع شدهٔ خود را با استخوان نهنگ جایگزین کرده‌بود. ایهب بلافاصله گمان می‌برد روح آشنایی برای انتقام از موبی‌دیک پیدا کرده‌است اما بومر نقطهٔ مقابل ایهب را در رمان نمایندگی می‌کند. در این‌جا، همتای عاقل و منطقی ایهب. اگرچه بومر برای موبی‌دیک جنبهٔ انسانی قائل می‌شود و خشم جوشان او را هنگامی که بومر وسوسه می‌شود او را شکار کند توصیف می‌کند، اما او به راحتی با از دست دادن بازویش کنار آمده‌است و هیچ قصدی برای شکار موبی‌دیک ندارد و به ایهب نصیحت می‌کند «او بهترین است. رهایش کن». دکتر اندربی قویاً برای این نگرش استدلال می‌کند:
بومر با شوخ‌طبعی دربارهٔ از دست دادن بازویش داستان پردازی می‌کند، بدون هیچ فوریتی برای گفتن مکان موبی‌دیک. ایهب خشمگین بومر را مجبور می‌کند که بپرسد «ناخدای شما دیوانه است؟» ایهب به سرعت کشتی اندربی را ترک می‌کند و شتاب‌زدگی او باعث می‌شود پای استخوان نهنگ او بشکند سپس آسیب‌های بیشتری در دستورهاش برای سکان‌گیر به وجود آورد. پایی که به بدترین شکل آسیب دید می‌تواند استعاره‌ای برای صاحب آن باشد.
ناخدا ده‌دیر، درک ده‌دیر یک ناخدای والگیر آلمانی بود. ملویل دلاوری‌های دیر و آلمانی‌ها را بی‌ارزش می‌کند. کشتی ده‌دیر موفق به شکار هیچ نهنگی نشده‌است و از پکوئود خواهش می‌کند کمی روغن به آن‌ها بدهد تا بتوانند چراغ‌های خود را روشن نگه‌دارند. در حین معامله، نهنگ‌هایی دیده می‌شوند و خدمهٔ هر دو کشتی به دنبال آن‌ها می‌روند. ده‌دیر سعی می‌کند تا مانع شکار نهنگ توسط خدمه پکوئود بشود اما موفق نیست. آخرین‌بار ده‌دیر در حال دنبال کردن یک نهنگ تیغ‌باله است که آن‌طور که ملویل می‌گوید نهنگ سریعی است که توسط شکارچیان وال در قرن ۱۹ شکار می‌کردند.
برخی ناخدای کشتی‌ها در موبی‌دیک نام ندارند اما نقش‌های کوچکی را در داستان بازی می‌کنند.
بچه‌لر، پس از یک گشت زدن موفق کشتی او مملو از روغن است. او با رد کردن احتمال وجود موبی‌دیک ایهب را عصبانی می‌کند که این ابهام را بین نهنگ واقعی و شخصیت افسانه‌ای افزایش می‌دهد.
رزباد، ناخدای کشتی فرانسوی که او نیز بی‌اعتبار می‌شود که به عنوان یک «تولیدکنندهٔ ادکلن» توصیف می‌شود. او دو نهنگ مریض را می‌گیرد و استاب که به وجود عنبر در آن‌ها مشکوک شده بود او و خدمه‌اش را فریب می‌دهد تا نهنگ‌ها را رها کنند. او درست فکر می‌کرد اما ایهب با عجلهٔ خود نگذاشت استاب تمام جایزه‌اش را از نهنگ خارج نماید.
ریچل، ناخدایی که از ایهب درخواست می‌کند تا دنبال قایق شکار نهنگ گمشده‌ای بگردند که پسر خردسالش در آن حضور دارد. ایهب درخواست آن‌ها را رد می‌کند. پس از غرق شدن پکوئود، ریچل اسماعیل، تنها بازمانده را نجات می‌دهد.
دیلایت، ناخدایش وسوسه شده بود تا موبی‌دیک را شکار کند. نهنگ دور قایق آن‌ها می‌چرخد و یکی از قایق‌هایش را غرق می‌کند. این اتفاق از پیش نشان می‌دهد چه اتفاقی قرار است برای پکوئود رخ دهد.
راوی که خودش را اسماعیل می‌نامد از منهتن برای پیوستن به کشتی شکار نهنگ به نیوبدفورد آمده‌است. مهمان‌خانه‌ای که او به آن مراجعه می‌کند بسیار شلوغ است و او مجبور می‌شود یک تخت را با مردی خالکوبی‌شده به نام کویکوئگ از پلی‌نزی شریک شود. این مرد یک زوبین‌انداز است و پدرش پادشاه جزیرهٔ روکوووکو می‌باشد. صبح روز بعد اسماعیل و کویکوئگ به خطبهٔ پدر ماپل دربارهٔ یونس گوش فرا می‌دهند و سپس راهی نانتاکت می‌شوند. اسماعیل با صاحبان کشتی پکوئود، بیلداد و پلگ قرارداد امضا می‌کند. پلگ دربارهٔ ناخدا ایهب می‌گوید: «این ناخدا ایهب آدم بزرگمنش بی‌خدای خدامانندی است» که با این اوصاف «احساسات انسانی خود را دارد». صبح روز بعد آن‌ها با کویکوئگ نیز قرارداد امضا کردند. مردی به نام الیاس پیشگویی می‌کند که اگر اسماعیل و کویکوئگ به ایهب بپیوندند به سرنوشتی وخیم دچار می‌شوند. در حالی‌که مایحتاج در کشتی بارگیری می‌شوند چهره‌هایی سایه‌وار سوار کشتی می‌شوند. در یک روز سرد کریسمس، پکوئود بندر را ترک می‌کند.
اسماعیل دربارهٔ ستولوژی (تقسیم‌بندی جانورشناسانه و تاریخ طبیعی وال‌سانان) و خدمهٔ کشتی توضیح می‌دهد. نایب اول کشتی مردی سی‌ساله به نام استارباک است، از اهالی نانتاکت و پیرو مذهب کواکر با طرز فکر واقع‌گرایانه و کویکوئگ را به عنوان زوبین‌انداز در کنار خود دارد. نایب دوم کشتی استاب نام دارد از اهالی دماغهٔ کاد است؛ مردی لاقید و شوخ‌طبع که تاشتگو، مردی مغرور و سرخ‌پوستی اصیل را به عنوان زوبین‌انداز در کنار خود دارد. نایب سوم فلاسک است؛ مردی کوتاه‌قد و قوی‌بنیه که داگو، آفریقایی بلندقد ساکن نانتاکت، زوبین‌انداز اوست.