moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در ۲۹ اکتبر ۲۰۲۰، میدلر اظهار داشت که یک طرح کلی داستانی برای دنباله تکمیل شده‌است، که او به همراه ناجیمی و جسیکا پارکر آن را «بسیار عالی» تحسین کرد. در ۳ نوامبر، میدلر فاش کرد که تهیه‌کنندگان در تلاش هستند تا چندین نفر از اعضای تیم تولید فیلم اول را که زنده هستند و بازنشسته نشده‌اند، دوباره استخدام کنند، زیرا احساس می‌کردند که موفقیت فیلم اول ناشی از کار پشتیبان تیم صحنه است. آن فلچر در آوریل ۲۰۲۱ به دلیل وظایف کارگردانی‌اش در فیلم "افسون‌نزده" جایگزین شانکمن به عنوان کارگردان شد، اگرچه او به عنوان تهیه‌کنندهٔ اجرایی فیلم باقی خواهد ماند.
قرار بود تولید در اواسط سال ۲۰۲۱ در سیلم، ماساچوست آغاز شود. در سپتامبر ۲۰۲۱، ساخت مجموعه‌های "شعبده‌بازی ۲" در مزارع چیس در لینکلن، رود آیلند و میدان واشینگتن در نیوپورت، رود آیلند تأیید شد. فیلمبرداری در ۱۸ اکتبر ۲۰۲۱ در پراویدنس، رود آیلند با عنوان کاری "شعله سیاه" ("Black Flame") آغاز شد.
فیلم در ۲ نوامبر ۲۰۲۱ لو رفت. فیلمبرداری همچنین در ۸ نوامبر ۲۰۲۱ در میدان واشینگتن نیوپورت و در یک شهر مدرن، ماساچوست، انجام شد. در ۱۰ دسامبر ۲۰۲۱، فیلمبرداری فدرال هیل آغاز شد و به پس‌زمینه‌ای با مضمون هالووین تبدیل شد. در ژانویه ۲۰۲۲، میدلر در رسانه‌های اجتماعی تأیید کرد که فیلمبرداری به پایان رسیده‌است.
در اکتبر ۲۰۲۱، اعلام شد که جان دبنی، آهنگساز فیلم اصلی، قرار است برای ساخت دنباله بازگردد.
"شعبده‌بازی ۲" در ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۲ در دیزنی پلاس منتشر شد.
باشگاه فوتبال کالداس (به پرتغالی: Caldas Sport Clube) یک تیم فوتبال پرتغالی است که در کالداس داراینیا واقع شده‌است. این باشگاه در ۱۵ مه ۱۹۱۶ تأسیس شد و در کمپئوناتو پرتغال به رقابت می‌پردازد.
لوئیسینیو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال بوآویشتا و باشگاه فوتبال آکادمیکو ویزئو اشاره کرد.
برونو واله (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال پورتو بی، باشگاه فوتبال بلننسس، باشگاه فوتبال لیریا، باشگاه فوتبال ویتوریا ستوبال، باشگاه فوتبال پورتو، باشگاه فوتبال وارزیم، و باشگاه فوتبال آپولون لیماسول اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۵ سال پرتغال، زیر ۱۶ سال پرتغال، زیر ۱۷ سال پرتغال، زیر ۱۹ سال پرتغال، زیر ۲۰ سال پرتغال، زیر ۲۱ سال پرتغال، زیر ۲۳ سال پرتغال، و پرتغال بازی کرده‌است.
لوئیس فلیپه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل برزیل است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال بنفیکا، باشگاه فوتبال پالمیراس، و باشگاه فوتبال کریسیوما اشاره کرد.
دلارام غمبارووا (زادهٔ ۲۷ آوریل ۱۹۵۷، مرغیلان) بازیگر اهل اتحاد جماهیر شوروی است. از فیلم‌هایی که وی در آنها بازی کرده‌است می‌توان به فیلم افسانه سیاوش اشاره نمود.
تیم ملی فوتبال زیر ۱۵ سال پرتغال () نماینده پرتغال در مسابقات فوتبال زیر ۱۵ سال است.
ماریانو هرون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه اتلتیکو ایندپندینته، باشگاه ورزشی مون‌پلیه، باشگاه ورزشی سن لورنسو آلماگرو، باشگاه فوتبال روساریو سنترال، باشگاه ورزشی دیپورتیوو کالی، و باشگاه فوتبال آرژانتینوس جونیورز اشاره کرد.
مارتین پوسه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی تنریف، باشگاه فوتبال ولز سارسفیلد، و باشگاه فوتبال اسپانیول اشاره کرد.
کوین بنیتز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کلمبیا است.
لیونل لابوردا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است.
هارینسون مانسیلا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کلمبیا است.
پابلو لنسی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است.
ازکیل مونتانیا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است.
لئوناردو لاندریل (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است.
این فهرست شامل افراد سرشناسی است که قرآن را کاملاً از برداشته‌اند. به کسی که قرآن را از بردارد "حافظ" می‌گویند که معادل مؤنث آن "حافظه" جمع "حُفّاظ" است.
حافظ شیرازی شاعر و دانشمند ایرانی در نهایت فقر و تنگدستی به فراگیری دانش پرداخت او تمامی قرآن را با چهارده قرائت، حفظ بود.کدام دانشمندان و شاعران حافظ قرآن بودند؟
شرکت پتروشیمی غدیر یک واحد صنعتی است که در سال ۱۳۸۱ بنیان گذاشته شد. این واحد صنعتی در سایت ۳ منطقهٔ ویژهٔ اقتصادی بندر ماهشهر و در زمینی به مساحت ۱۵/۲ هکتار تأسیس و در دی ماه ۱۳۸۸ به بهره‌برداری رسید.
شرکت پتروشیمی غدیر در سال ۱۳۸۹ با ظرفیت حدود ۵۰٪ اسمی شروع به فعالیت کرد و در کنار پتروشیمی اروند، پتروشیمی بندر امام و پتروشیمی آبادان تأمین کننده pvc در داخل کشور است. شرکت پتروشیمی غدیر دارای محصول pvc با ظرفیت تولید سالانه ۱۲۰٬۰۰۰ تن در سال است که محصول pvc با گرید s65 را تولید می‌کند. سهم اسمی تولید حدود ۱۶٪ کل تولیدات داخل است. همچنین مطابق بودجه پیش‌بینی شده حدود ۴۰٪ محصولات خود را صادر می‌کند.
پتروشیمی غدیر از شرکت‌های تابعه‌ی شرکت سرمایه‌گذاری نفت و گاز و پتروشیمی تأمین (تاپیکو) است. مرکز اصلی شرکت در تهران و کارخانه شرکت (محل اجرای طرح) در منطقه ویژه اقتصادی پتروشیمی بندر امام خمینی(ره) واقع است. تولید و عرضه پلی ونیل کلراید (PVC) با رعایت استانداردهای کیفی و زیست‌محیطی در بازارهای داخلی و خارجی با هدف ارزش افزایی برای سهامداران مهم‌ترین مأموریت پتروشیمی غدیر به‌شمار می‌رود. پرمصرف بودن و ارزش افزوده بالای تولید پی.وی. سی آن را به یک محصول ویژه تبدیل کرده‌است. سهام شرکت پتروشیمی غدیر توسط هلدینگ تاپیکو در آذرماه ۱۳۹۷ با نماد شغدیر در فرابورس ایران عرضه شد و این شرکت از سهامی خاص به سهامی عام تبدیل شد.
خوراک شرکت دو محصول کلر و اتیلن است که اتیلن از طریق خط اتیلن غرب و کلر مورد نیاز از طریق پتروشیمی اروند تأمین می‌شود.
پتروشیمی غدیر با ۱۶درصد ظرفیت اسمی در رتبه سوم تولید pvc کشور پس از بندر امام قرار دارد. این شرکت تولید و عرضه PVC در بازارهای داخلی و خارجی با رعایت استانداردهای جهانی با حفظ رضایتمندی ذینفعان را از ماموریت‌های خود عنوان کرده‌است.
شرکت پتروشیمی غدیر به عنوان یکی از واحدهای صنعتی خوزستان در منطقهٔ ویژهٔ اقتصادی بندر ماهشهر و در زمینی به مساحت ۱۵/۲ هکتار واقع شده‌است.
نام محصولات تولیدی آن وینیل کلراید مونومر(VCM) با ظرفیت تولید سالانه ۱۵۰ هزار تن و پلی ونیل کلراید (PVC) با ظرفیت تولید سالانه ۱۲۰ هزار تن در سال بوده که در ساخت انواع لوله‌ها، شیلنگ‌ها، عایق‌های الکتریکی، چهارچوب درب و پنجره، کابینت و صنایع خودرروسازی و… کاربرد دارد.
شرکت پتروشیمی غدیر دارای سه واحد اصلی است. واحد (UTILITY) «یوتیلیتی»، «پی وی سی» و «وی سی ام» ازجمله واحدهای اصلی این شرکت به حساب می‌آیند.
VCM تولیدی از واحد VCM به عنوان خوراک اولیه واحد PVC به همراه آب DM و سایر افزودنی‌ها نظیر کاتالیست و امولسیفایر در هفت عدد راکتور همزن دار به حجم ۷۰/۵ متر مکعب و از جنس (STAINLESS STEEL S.S)  واکنش داده و تولید زنجیر پلیمر PVC می‌کند. ظرفیت تولید این واحد ۱۲۰۰۰۰ تن در سال بوده که از ویژگی‌های بارز آن برخورداری از سه خط تولید مجزا، توانایی تولید شش گرید صنعتی مهم (K-70, K-57, K-65, K-61, K69, K-67) و همچنین بسته بندی محصول به صورت پاکت، جامبو بگ و بارگیری از طریق بونکر انجام می‌شود.
خوراک این واحد شامل گازهای اتیلن، کلر، اکسیژن و کلرید هیدروژن می باشد. اتیلن مصرفی از رینگ سراسری غرب و همچنین پتروشیمی مارون و گاز کلر از پتروشیمی اروند تامین می‌شود.
گاز اکسیژن و کلرید هیدروژن مورد نیاز نیز در مجتمع تولید می‌شود.
پتروشیمی غدیر قادر به تولید اغلب سرویس‌های جانبی مورد نیاز در مجتمع بوده که شامل: WATER, COOLING, DM WATER, CHILLED WATER هوای سرویس، هوای ابزار دقیق، بخار، اکسیژن و نیتروژن گازی و مایع است که در واحدهای دیگر مجتمع مورد استفاده قرار می‌گیرد.
شرکت پتروشیمی غدیر یک شرکت سهامی عام است. ۶۸ درصد از سهام پتروشیمی غدیر متعلق به شرکت سرمایه‌گذاری نفت و گاز و پتروشیمی تأمین (سهامی عام) است، شرکت پتروشیمی بندرامام (سهامی عام) مالک ۷ درصد از سهام پتروشیمی غدیر است. شرکت سرمایه‌گذاری توسعه نوردنا (سهامی خاص) ۳ درصد، صندوق سرمایه‌گذاری لوتوس پارسیان ۳ درصد، شرکت رادیس الکترونیک (سهامی خاص) ۱ درصد، شرکت آسان پرداخت پرشین (سهامی عام) ۱ درصد، باقی سهامداران پتروشیمی غدیر را تشکیل می‌دهند. همچنین کمتر یک درصد از سهام این پترشیمی در مالکیت دیگران قرار دارد.
اغلب تولیداتِ صادراتی این شرکت به کشورهای عراق، ترکیه، هند، افغانستان صادر می‌شود.
حسن صیادخدایی نظامی اهل ایران متولد استان آذربایجان شرقی شهرستان میانه روستای باشماق و سرهنگ عضو سپاه پاسداران انقلاب اسلامی بود که عصر یکم خرداد ۱۴۰۱ هنگام خروج از خانه‌اش در خیابان مجاهدین اسلام در شرق تهران کشته شد. صیادخدایی در خودرو پراید خود هدف پنج گلوله که دو موتور سوار شلیک کردند قرار گرفت. وی از اعضای نیروهایی موسوم به مدافعان حرم بود که در جنگ داخلی سوریه شرکت می‌کرد. رسانه‌های اسرائیل می‌گویند موساد او را کشته است.‏ نیویورک تایمز در تاریخ ۲۵ مه ۲۰۲۲ از قول یک منبع اطلاعاتی نوشته اسرائیل به آمریکا اطلاع داده که حسن صیاد خدایی توسط اسرائیل کشته شده و هدف از این عملیات هشدار به جمهوری اسلامی برای توقف عملیات واحد ۸۴۰ نیروی قدس سپاه بوده‌است.
حسن صیادخدایی در سال ۱۳۵۱ در روستای باشماق از توابع دهستان کله‌بوز غربی از توابع بخش مرکزی شهرستان میانه در استان آذربایجان شرقی به دنیا آمد. صیاد خدایی در سال ۱۳۶۶ به عضویت سپاه پاسداران انقلاب اسلامی درآمد. وی بعدها با درجه سرهنگ به عنوان عضوی از مدافعان حرم فعالیت کرد. این عبارت به کسانی اطلاق می‌شود که به عنوان بخشی از سپاه قدس در سوریه و عراق علیه داعش می‌جنگند و مسئول عملیات فراسرزمینی هستند.
از سال ۱۳۸۸ دانشمندان و دانشگاهیان ایرانی به روش‌های مختلفی نظیر انفجار، بمب گزاری یا تیراندازی موتورسیکلت سواران کشته یا مورد حمله قرار گرفته‌اند. اسرائیل سابقه ترور دانشمندان هسته ای در داخل ایران را به همین شیوه دارد. در ۷ آذر ۱۳۹۹، دولت اسرائیل با دانش و حمایت دولت آمریکا محسن فخری‌زاده دانشمند ارشد هسته ای ایران را ترور کرد.
حسن صیاد خدایی بعد از ظهر یکم خرداد ۱۴۰۱ هنگام بازگشت به خانه در خیابان مجاهدین اسلام در شرق تهران حوالی ساعت ۱۶ در خودروی پراید خود که یک خودروی غیر زرهی ارزان قیمت بود در بیرون از منزلش مورد اصابت گلوله افراد مسلح موتورسوار قرار گرفت. تاکنون به‌طور مستقیم هیچ کس مسئولیتی در قبال این ترور به عهده نگرفته‌است، اما به گفته گاردین، شیوه ترور احتمال ارتباط با یک سری قتل‌های قبلی در ایران را که به اسرائیل نسبت داده شده‌است (مانند ترور دانشمندان هسته‌ای ایران) افزایش می‌دهد. رسانه‌های اسرائیل می‌گویند موساد او را از میان برداشته است.‏
در ۲ خرداد ۱۴۰۱، سید ابراهیم رئیسی، رئیس‌جمهور ایران، وی سرهنگ خدایی را شهید توصیف کرد و کشته‌شدن صیادخدایی را کار استکبار جهانی دانست.
رمضان شریف سخنگوی سپاه پاسداران ترور وی را کار سرویس‌های اطلاعاتی اسرائیل عنوان کردند.
حسین سلامی، فرمانده کل سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، قول انتقام سخت و پاسخ قاطع به اقدامات شوم دشمن داد.
در ۴ خرداد ۱۴۰۱، ایران از جامعه جهانی خواست تا چنین ترورهای «بی رحمانه» را که شهروندان بی گناه سایر کشورها را هدف قرار می‌دهد، محکوم کنند.
رسانه‌های اسرائیلی صیاد خدایی و حسن اخلاقی را از برنامه‌ریزان کشتن اسرائیلی‌ها و یهودیان و ضربه زدن به منافع یهودیان نام می‌برند.
نیویورک تایمز گزارش داد که اسرائیل به مقامات آمریکایی در مورد نقش خود در ترور یکی از اعضای ارشد سپاه اطلاع داده‌است. بنا بر گزارش‌ها، اسرائیل مدعی شد که این ترور تلاشی برای هشدار دادن به ایران در مورد ادامه عملیات یک واحد مخفی ادعایی که خدایی در آن عضویت داشته، بوده‌است. به گزارش وای‌نت، اسرائیل از این افشاگری خشمگین شده‌است و مقامات اسرائیلی به وای نت گفته‌اند که از همتایان آمریکایی خود پاسخ می‌خواهند زیرا گزارش نیویورک تایمز بدون اشاره به دخالت ایالات متحده، تنها اسرائیل را مسئول این قتل‌ها معرفی کرده‌است.
اسرائیل مدعی شد که خدایی معاون یک واحد مخفی ادعایی به نام ۸۴۰ در نیروی قدس بوده‌است که آدم‌ربایی و ترور شخصیت‌های خارج از ایران، عمدتاً علیه اسرائیلی‌ها را انجام می‌دهند. اسرائیل به اعترافات یک کشاورز ایرانی به نام منصور رسولی اشاره کرد که به گفته اسرائیل به طراحی حمله علیه شخصیت‌های آمریکایی و اسرائیلی اعتراف کرده‌است. رسولی هرگونه دخالت در این عملیات را رد کرد. بعداً گفت که توسط موساد ربوده شده‌است و به همراه خانواده اش تهدید به قتل شده‌اند و تحت شکنجه مجبور به اعتراف شده‌است.
شِن‌ماهی (نام علمی: Holothuria scabra) گونه‌ای از خیار دریایی از خانواده خیارهای دریایی چرمی (Holothuriidae) است. در سال ۱۹۶۹ توسط Rowe در زیرجنس "Metriatyla" قرار گرفت و گونه‌ای از این زیرسَرده است. شن‌ماهی‌های برداشت شده در چین و سایر جوامع ساحلی اقیانوس آرام به صورت خوراک پردازش می‌شوند.
خیارهای دریایی بی‌مهرگان دریایی هستند و با توتیای دریایی و ستاره دریایی ارتباط نزدیک دارند. همه این گروه‌ها تمایل به تقارن شعاعی دارند و دارای یک دستگاه عروقی آبی هستند که با فشار هیدرواستاتیک عمل می‌کند و آنها را قادر می‌سازد با استفاده از مکنده‌های زیادی به نام پای لوله‌ای حرکت کنند. خیارهای دریایی معمولاً حیواناتی چرمی و به شکل خیارشور با دسته‌ای از شاخک‌های تغذیه‌کننده در یک انتهای دهان هستند.
شن‌ماهی همان کالبد ابتدایی، مانند سایر گونه‌های خیار دریایی دارد. بدن آنها کشیده و استوانه‌ای شکل و نسبتاً کلفت است. رنگ سمت پشتی آنها می‌تواند از قهوه ای خاکستری تا سیاه، با چین و چروک‌های تیره در سراسر بدن و پاپیلاهای کوچک سیاه رنگ از یک سر تا سر دیگر متغیر باشد. طرف شکمی آن‌ها روشن‌تر و صاف است. شن‌ماهی‌ها دهانی دارند که در سطح شکمی در یک انتهای بدن قرار دارد که انتهای جلویی در نظر گرفته می‌شود. شن‌ماهی‌ها مانند خیارهای دریایی دیگر، از شاخک‌های تغذیه‌ای استفاده می‌کنند که از دهان بیرون زده‌اند. شن‌ماهی حدود ۲۰ شاخک کوتاه دارد. در طرف مقابل، مقعد در سمت پشتی قرار دارد. آنها می‌توانند تا متوسط طول ۲۲ سانتی‌متر رشد کنند که بزرگترین آنها به ۴۰ سانتی‌متر می‌رسد و در بلوغ به حدود ۱۶ سانتی‌متر یا ۲۰۰ گرم می‌رسند و برخی از آنها به ۳۰۰ گرم در یک سال می‌رسند. مشخص نیست که شن‌ماهی‌ها بدون مزاحمت چه مدت زندگی می‌کنند، اما می‌توانند حداقل تا ۱۰ سال زندگی کنند.
غدد جنسی آنها از طریق یک سوراخ تناسلی در انتهای قدامی پشتی آنها یافت می‌شود. دستگاه گوارش آنها از دهان، مری، معده، روده، پارگین و مقعد تشکیل شده‌است. آنها درخت‌وارهای تنفسی را از پارگین خود بیرون می‌آورند تا نفس بکشند. دیواره بدن آنها ضخیم است و در مجموع ۵۶ درصد وزن آنها را تشکیل می‌دهد. این دیواره بدن با صفحات آهکی به نام سوزنه پر شده‌است و برای شناسایی گونه‌ها استفاده می‌شود. شن‌ماهی شنی با شکل میزی و دکمه‌ای خود مشخص می‌شود. این جانداران، مانند خیارهای دریایی دیگر، اگر تحت استرس قرار گیرند، می‌توانند اندام‌های داخلی خود را بیرون بیاورند و می‌توانند اندام‌های خود را بازسازی کنند. در شن‌ماهی این حدود ۲ ماه طول می‌کشد.
شن‌ماهی پیش از اینکه بالغ شود، ۶ مرحله رشد را طی می‌کند. این زمانی شروع می‌شود که بالغ‌ها تخم‌ریزی می‌کنند. پس از یک روز، تخم‌های بارور شده به اولین مرحله پلانکتونیک، یعنی گاسترولا، تبدیل می‌شوند، سپس پس از دو روز تبدیل به auricularia، مرحله پلانکتونیک تغذیه می‌شوند. ظرف ۱۴ روز آینده، شن‌ماهی قبل از تبدیل شدن به جوان و مستقر شدن در مراتع چمن دریایی برای بلوغ، وارد مرحله doliolaria غیر تغذیه‌کننده و مرحله پنتاکتولای پلانکتونیک نهایی می‌شود.
این گونه را می‌توان در منطقه هند و اقیانوس آرام، از شرق آفریقا تا شرق اقیانوس آرام یافت. برخی از آنها در خلیج فارس ایران یافت شده‌است. آنها معمولاً به عرض جغرافیایی بین ۳۰ درجه شمالی تا ۳۰ درجه جنوبی محدود می‌شوند، زیرا یک گونه گرمسیری است.
شن‌ماهی در آب‌های استوایی کم‌عمق با عمق کمتر از ۲۰ متر زندگی می‌کند. آنها علفزار دریایی و بسترهای گل‌آلود با سطح مواد مغذی بالا را به دلیل ترجیح رژیم غذایی خود ترجیح می‌دهند. آنها تحمل شوری کمتری دارند، تا ۲۰ ppt، مانند آنچه در آب نیم‌شور یافت می‌شود. شن‌ماهی نقش کلیدی در سلامت زیستگاه خود دارد. مانند بسیاری از خیارهای دریایی "H. scabra بیوتورباتور" هستند و نقش کلیدی در کار مجدد رسوب و اطمینان از توزیع یکنواخت مواد آلی برای عملکرد اکوسیستم و داشتن رژیم غذایی متعاقب از ریزه‌ها و سایر میکروارگانیسم‌ها دارند.
شن‌ماسه‌ها رفتارهای متفاوتی از خود نشان می‌دهند. رفتار حفاری آنها با بالغ شدن متفاوت است، با شن‌ماهی‌های جوان‌تر به تغییرات نور واکنش نشان می‌دهند و در تاریکی بیرون می‌آیند. شن‌ماهی‌های مسن تر به تغییرات دما حساس تر هستند و برای فرار از سرما نقب می‌زنند. شن‌ماهی در مورد اندازه و نوع رسوب دیرپسند است و در شن و ماسه ریز و بسترهای گل‌آلود با مواد مغذی بالا مستقر می‌شود. مانند همه خیارهای دریایی، "H. scabra" استفراغ دفاعی نشان می‌دهد، یعنی اندام‌های داخلی خود را بیرون می‌اندازد تا حواس شکارچیان را در حین فرار پرت کند. نر و ماده رفتارهای جفت‌گیری متمایز دارند. هنگامی که آنها تخم ریزی می‌کنند نرها بدن خود را بلند می‌کنند و در حالی که منی را در آب اطراف آزاد می‌کنند، از این طرف به آن طرف می‌چرخند. اندکی بعد، ماده‌ها بدن خود را برافراشته می‌کنند و تخمک‌ها را همراه با منی در یک انفجار کوتاه و قوی به داخل آب می‌فرستند.
شن‌ماهی بیش از ۱۰۰۰ سال است که توسط انسان خورده شده‌است. حدود بیست گونه دیگر از خیار دریایی نیز مصرف می‌شود، اما شن‌ماهی گونه‌ای است که بیشتر مورد استفاده قرار می‌گیرد. در دهه ۱۹۹۰ به صورت خشک شده به عنوان خوراک خیار دریاییbeche-de-mer تا ۱۰۰ دلار آمریکا در هر کیلوگرم فروخته می‌شد.The Sea Cucumber "Holothuria scabra" (Holothuroidea, Echinodermata): Its Biology and Exploitation as Beche-de-mer. برداشت شن‌ماهی از دریا در اندونزی به نام ترپانگینگ شناخته می‌شود. در بسیاری از مناطق، میزان صید در طول سال‌ها به دلیل ماهیگیری بیش از حد کاهش یافته‌است، به این خاطر آبزی‌پروری و تخم‌ریزی آن در حال انجام است.
شن‌ماهی در بازارهای آسیایی ارزش بالایی دارد و به عنوان بش-دو-دمر برای غذا فروخته می‌شود. این آنها را به گونه ای کلیدی برای تولید آبزی پروری تبدیل می‌کند، از آنجایی که شن‌ماهی در محیط‌های نزدیک به استوا یافت می‌شود، می‌توانند در تمام سال تخم ریزی کنند. فصل اوج تخم‌ریزی معمولاً در فصول خشک، اوت تا نوامبر است. تقریباً ۳۰ تا ۴۵ شن‌ماهی بالغ برای شروع یک دسته کوچک از گروه تخم ریزی مورد نیاز است. تخم ریزی برای "H. scabra" ارتباط نزدیکی با چرخه قمری دارد و در بعد از ظهر تا اوایل عصر رخ خواهد داد. تخم ریزی را می‌توان با استفاده از چندین روش القا کرد: تحریک حرارتی شامل افزایش و کاهش سریع دمای آب است، درمان خشک شامل بیرون آوردن شن‌ماهی از آب به مدت ۳۰ تا ۴۵ دقیقه قبل از بازگرداندن به مخازن است، و روش محرک غذا شامل ارائه یک ماده بسیار غلیظ جلبکی. استخراج غده جنسی نیز یک گزینه است اما نیاز به تشریح حیوان دارد. در اکثر تأسیسات آبزی‌پروری استفاده از ترکیبی از روش‌های ذکر شده به منظور اطمینان از تخم ریزی رایج است. هنگامی که لاروها تبدیل به بچه ماهی می‌شوند، باید به مخازن رشد با تراکم ۲۰۰–۵۰۰ عدد در متر مربع منتقل شوند تا اطمینان حاصل شود که هر یک فضای مناسب برای رشد و مواد مغذی مورد نیاز را دریافت می‌کنند.
لؤلؤماهی کِرْمی ("Encheliophis vermicularis") انگل این گونه است و هر شن‌ماهی انگل‌دار میزبان یک جفت لولوماهی نر و ماده است که در داخل بدن او زندگی می‌کنند.
شن‌ماهی در فهرست قرمز IUCN به عنوان یک ماهی در معرض خطر با کاهش جمعیت قرار دارد. آنها با تهدیدهای ناشی از برداشت بیش از حد مواجه هستند، اما در حال حاضر تلاش‌هایی در اطراف اقیانوس هند و اقیانوس آرام از جمله ممنوعیت ماهیگیری و ذخیره مجدد از طریق تلاش‌های آبزی‌پروری در حال انجام است.Hamel, J. -F. ; Mercier, A. ; Conand, C. ; Purcell, S. ; Toral-Granda, T. -G. ; Gamboa, R. (2013). ""Holothuria scabra"". "IUCN Red List of Threatened Species". 2013: e.T180257A1606648. doi:. Retrieved 20 November 2021.
تیم ملی فوتبال زنان بلاروس نمایندهٔ فوتبال زنان کشور بلاروس است. این تیم زیر نظر فدراسیون فوتبال بلاروس اداره می‌شود. پس از حمله ۲۰۲۲ روسیه به اوکراین فیفا و یوفا تیم‌های ملی و باشگاهی بلاروس را از مسابقات بین‌المللی تحریم کردند و یوفا بلاروس را از میزبانی مسابقات بین‌المللی محروم کرد.https://bleacherreport.com/articles/10028559-uefa-bars-belarus-from-hosting-international-games-after-invasion-of-ukrainehttps://www.insidethegames.biz/articles/1120058/uefa-ban-belarus-international-matches#:~:text=UEFA%20has%20banned%20Belarusian%20teams,imposed%20on%20Russia%20alongside%20FIFA.
بخش داگوآن (به لاتین: Daguan District) یک منطقهٔ مسکونی در چین است که در انگینگ واقع شده‌است. بخش داگوآن ۲۰۳٫۹ کیلومتر مربع مساحت و ۲۷۶٬۸۰۰ نفر جمعیت دارد.
رومیسا گلگی (؛ زادهٔ ) وکیل دادگستری، پژوهش‌گر و توسعه‌دهنده وب اهل ترکیه است، که با قد ۲۱۵ سانتی‌متر، قدبلندترین زن جهان می‌باشد.
بخش وودو (به لاتین: Wudu District) یک منطقهٔ مسکونی در چین است که در لونگنان واقع شده‌است. بخش وودو ۴٬۶۸۳ کیلومتر مربع مساحت و ۵۹۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
بخش شوانگتایزی (به لاتین: Shuangtaizi District) یک منطقهٔ مسکونی در چین است که در پانجین واقع شده‌است.
بخش یوآن (به لاتین: Yu'an District) یک منطقهٔ مسکونی در چین است که در لوآن واقع شده‌است. بخش یوآن ۱٬۹۲۶ کیلومتر مربع مساحت و ۹۰۵٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
ناحیه ووشینگ (به لاتین: Wuxing District) یک منطقهٔ مسکونی در چین است که در هوجا واقع شده‌است.
بخش بیهو (به لاتین: Beihu District) یک منطقهٔ مسکونی در چین است که در چنژو واقع شده‌است.
بخش تائوبی (به لاتین: Taobei District) یک منطقهٔ مسکونی در چین است که در بایچنگ واقع شده‌است.
شهرستان شانهایگوان (به لاتین: Shanhaiguan District) یک منطقهٔ مسکونی در چین است که در کینگهوانگداو واقع شده‌است. شهرستان شانهایگوان ۱۹۲ کیلومتر مربع مساحت و ۱۴۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
یوشو (به لاتین: Yushu) یک منطقهٔ مسکونی در چین است که در چانگچون واقع شده‌است. یوشو ۴٬۷۲۴ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۱۶۰٬۵۶۸ نفر جمعیت دارد.
شهر سن برناردینو، کالیفرنیا خواهرخواندهٔ یوشو، جیلین هست.
ماچنگ (به لاتین: Macheng) یک منطقهٔ مسکونی در چین است که در هوانگانگ واقع شده‌است. ماچنگ ۳٬۶۰۰ کیلومتر مربع مساحت و ۸۴۹٬۰۹۲ نفر جمعیت دارد.
لینگهای (به لاتین: Linghai) یک منطقهٔ مسکونی در چین است که در جینجو واقع شده‌است. لینگهای ۲٬۵۸۵٫۵ کیلومتر مربع مساحت و ۵۳۲٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بخش فنگنان (به لاتین: Fengnan District) یک منطقهٔ مسکونی در چین است که در تانگشان واقع شده‌است.
بخش جیاوجیانگ (به لاتین: Jiaojiang District) یک منطقهٔ مسکونی در چین است که در تایجو واقع شده‌است.
میلائو سیتی (به لاتین: Miluo City) یک منطقهٔ مسکونی در چین است که در یویونگ واقع شده‌است. میلائو سیتی ۱٬۴۸۴٫۰ کیلومتر مربع مساحت و ۶۸۵٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
شهر آکابیرا، هوکایدو خواهرخواندهٔ میلائو سیتی هست.
بخش تونگوان (به لاتین: Tongguan District) یک منطقهٔ مسکونی در چین است که در تانگلینگ واقع شده‌است.
لانگژونگ (به لاتین: Langzhong) یک منطقهٔ مسکونی در چین است که در نانچونگ واقع شده‌است. لانگژونگ ۱٬۸۷۷ کیلومتر مربع مساحت و ۸۸۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
بخش ووجین (به لاتین: Wujin District) یک منطقهٔ مسکونی در چین است که در چانگژو واقع شده‌است. بخش ووجین ۱٬۰۶۶ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۴۵۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
بخش هوانگشیانگ (به لاتین: Huangshigang District) یک منطقهٔ مسکونی در چین است که در هوانگشی واقع شده‌است.
شیجینگ (به لاتین: Shijing) یک منطقهٔ مسکونی در چین است که در Louxing District واقع شده‌است. شیجینگ ۶۵ کیلومتر مربع مساحت و ۳۷٬۹۰۰ نفر جمعیت دارد.
شنگژو (به لاتین: Shengzhou) یک منطقهٔ مسکونی در چین است که در شاوشینگ واقع شده‌است. شنگژو ۱٬۷۸۹٫۰۷ کیلومتر مربع مساحت و ۶۷۵٬۲۲۶ نفر جمعیت دارد.
بخش هانگوی (به لاتین: Hongwei District) یک منطقهٔ مسکونی در چین است که در لیاویانگ واقع شده‌است.
دونگانگ (به لاتین: Donggang) یک منطقهٔ مسکونی در چین است که در داندونگ واقع شده‌است. دونگانگ ۲٬۳۹۸٫۰ کیلومتر مربع مساحت و ۶۰۹٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
بخش یوهو (به لاتین: Yuhu District) یک منطقهٔ مسکونی در چین است که در شیانگتان واقع شده‌است. بخش یوهو ۴۵۱٫۳۹ کیلومتر مربع مساحت و ۶۶۷٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
مرد خاکستری (که قبلاً با نام ویستریا: داستان وحشتناک آلبرت فیش شناخته می‌شد) یک فیلم زندگینامه‌ای و دلهره‌آور آمریکایی محصول سال ۲۰۰۷ که بر اساس زندگی واقعی واقعی قاتل زنجیره‌ای، متجاوز و آدمخوار آمریکایی آلبرت فیش ساخته شده‌است. این فیلم برای اولین بار در جشنواره بین‌المللی فیلم مونترآل در ۳۱ اوت ۲۰۰۷ به نمایش درآمد و قرار بود در سال ۲۰۰۷ در سینما اکران شود. این فیلم توسط اسکات فلین کارگردانی شده‌است و پاتریک بوشو بازیگر بلژیکی در نقش آلبرت فیش بازی می‌کند.
در سرتاسر فیلم روایتی به سبک فیلم نوآر توسط کارآگاه ویلیام کینگ (با بازی جک کانلی) از اداره افراد گمشده است. کینگ به مدت شش سال به دنبال گریس می‌گردد، تا اینکه سرانجام فیش را ردیابی و دستگیر می‌کند. فیش علیرغم شواهدی مبنی بر جنون خود مجرم شناخته شد و بلافاصله به مرگ بر روی صندلی الکتریکی محکوم شد.
بخش شیبئی (به لاتین: Shibei District) یک منطقهٔ مسکونی در چین است که در چینگ‌دائو واقع شده‌است. بخش شیبئی ۶۳٫۱۸ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۱۱۱٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۳۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کابرنه سوویگنون () یکی از شناخته شده‌ترین گونه‌های انگور شراب قرمز در جهان است. تقریباً در هر کشور تولیدکننده شراب در میان طیف متنوعی از آب و هوا از استرالیا و بریتیش کلمبیا، کانادا تا دره بقاع لبنان رشد می‌کند. این رقم از طریق شهرت خود در شراب‌های بوردو که اغلب با مرلو و کابرنه فرانک ترکیب می‌شود در سطح بین‌المللی شناخته شد. از فرانسه و اسپانیا، این نوع انگور در سراسر اروپا و به دنیای جدید گسترش یافت و در مکان‌هایی مانند کوه‌های سانتا کروز کالیفرنیا، پاسو روبلز، دره ناپا، خلیج هاوک نیوزلند، منطقه استلنبوش آفریقای جنوبی، رودخانه مارگارت استرالیا، پرورش داده شد. مناطق مک لارن واله و کوناوارا و دره مایپو شیلی و کولچاگوا. در بیشتر قرن بیستم، این انگور به‌طور گسترده کاشته شده بود تا زمانی که مرلو در دهه ۱۹۹۰ از آن پیشی گرفت. با این حال، تا سال ۲۰۱۵، کابرنه سوویگنون بار دیگر با به پرمصرف‌ترین انگور شرابی تبدیل شد.
علیرغم برجستگی آن در صنعت، این انگور یک رقم نسبتاً جدید است که محصول یک تلاقی تصادفی بین Cabernet Franc و Sauvignon blanc در طول قرن هفدهم در جنوب غربی فرانسه است. محبوبیت آن اغلب به سهولت کشت آن نسبت داده می‌شود - انگورها دارای پوست ضخیم هستند و انگورها مقاوم و به‌طور طبیعی کم محصول هستند، دیر جوانه می‌زنند تا از یخبندان در امان بمانند و در برابر خطرات انگور مانند پوسیدگی و حشرات مقاوم باشند.
آشپزی مدیترانه‌ای، غذا و روش‌های آماده‌سازی است که توسط مردم حوزه مدیترانه استفاده می‌شود. ایده غذاهای مدیترانه ای از کتاب الیزابت دیوید، نویسنده آشپزی، "کتابی از غذاهای مدیترانه ای" (۱۹۵۰) سرچشمه می‌گیرد و توسط سایر نویسندگانی که به زبان انگلیسی کار می‌کردند تقویت شد.
بسیاری از نویسندگان سه عنصر اصلی این آشپزی را زیتون، گندم و انگور تعریف می‌کنند که روغن زیتون، نان و ماکارونی و شراب تولید می‌کند. سایر نویسندگان انکار می‌کنند که غذاهای بسیار متنوع حوزه مدیترانه اصلاً یک سبک آشپزی را تشکیل می‌دهند. یک تعریف رایج از منطقه جغرافیایی تحت پوشش، که توسط دیوید ارائه شده‌است، از پخش درخت زیتون پیروی می‌کند.
این منطقه طیف گسترده‌ای از فرهنگ‌ها با غذاهای متمایز را در بر می‌گیرد، به ویژه مغربی، مصری، شامی، عثمانی (ترکی)، یونانی، ایتالیایی، فرانسوی(پروانسالی) و اسپانیایی، اگرچه برخی از نویسندگان آشپزی‌های دیگری نیز شامل می‌کنند. غذاهای پرتغالی، به ویژه، تا حدودی در طبع مدیترانه‌ای است.
ارتباطات تاریخی منطقه و همچنین تأثیر دریای مدیترانه بر اقلیم و اقتصاد منطقه به این معنی است که این غذاها غذاهایی فراتر از سه‌گانه اصلی روغن، نان و شراب، مانند گوشت بره یا گوسفند کبابی، خورش‌های گوشتی مشترک دارند. با سبزیجات و گوجه فرنگی (به عنوان مثال، آنراخوس اسپانیایی)، خورش سبزیجات (راتاتویی پرووانسی، پیستوی اسپانیایی، سیامبوتا ایتالیایی)، و قلیه ماهی پخته شده نمکی، بوتارگا، که در سراسر منطقه یافت می‌شود. در بسیاری از کشورهای اطراف دریای مدیترانه نوشیدنی تقطیری مبتنی بر بادیان نوشیده می‌شود.
پخت و پز این منطقه را نباید با رژیم غذایی مدیترانه‌ای اشتباه گرفت، زیرا به دلیل فواید ظاهری رژیم غذایی سرشار از روغن زیتون، گندم و سایر غلات، میوه‌ها، سبزیجات و مقدار معینی از غذاهای دریایی، اما گوشت و لبنیات کم، محبوبیت زیادی پیدا کرده‌است. غذاهای مدیترانه‌ای شامل روش‌هایی است که با این مواد و سایر مواد، از جمله گوشت، در آشپزخانه برخورد می‌شود، چه سلامت بخش باشند و چه نباشند.
سانچوویزه ( , همچنین ،"Sangiovese" (US) and , ) یک رقم انگور قرمز ایتالیایی است که نام خود را از کلمه لاتین "sanguis Jovis"، به معنی "خون مشتری " گرفته‌است. این انگور بیشتر در مناطق مرکزی ایتالیا از رومانیا تا لاتزیو کاشته می‌شود و گسترده‌ترین انگور در توسکانی است.
آگونیست هورمون آزادکننده گنادوتروپین (آگونیست GnRH) نوعی داروی تجویزی است که بر گنادوتروپین‌ها و هورمون‌های جنسی تأثیر می‌گذارد. این داروها برای موارد مختلفی از جمله در پزشکی باروری و کاهش سطح هورمون‌های جنسی در درمان سرطان‌های حساس به هورمون مانند سرطان پروستات، سرطان سینه، برخی از اختلالات زنانه مانند پریودهای سنگین و آندومتریوز، سطوح بالای تستوسترون، بلوغ زودرس در کودکان، به عنوان بخشی از هورمون‌درمانی افراد ترنس، و به تعویق انداختن بلوغ در جوانان ترنس استفاده می‌شوند. آگونیست‌های GnRH به صورت تزریق در چربی، به عنوان ایمپلنت در چربی و به عنوان افشانه بینی تجویز می‌شوند.
عوارض جانبی آگونیست‌های GnRH مربوط به کمبود هورمون جنسی است و شامل علائم سطوح پایین تستوسترون و سطوح پایین استروژن مانند گرگرفتگی، اختلال عملکرد جنسی، آتروفی واژن، آتروفی آلت نری، پوکی استخوان، ناباروری، و کاهش ویژگی‌های فیزیکی خاص جنسی است. این داروها آگونیست‌های گیرنده GnRH هستند و با افزایش یا کاهش ترشح گنادوتروپین‌ها و تولید هورمون‌های جنسی توسط غدد جنسی کار می‌کنند. هنگامی که برای سرکوب ترشح گنادوتروپین استفاده می‌شود، آگونیست‌های GnRH می‌توانند سطح هورمون‌های جنسی را تا ۹۵٪ در هر دو جنس کاهش دهند.
GnRH در سال ۱۹۷۱ کشف شد و آنالوگ‌های GnRH برای استفاده پزشکی در دهه ۱۹۸۰ معرفی شدند. اسامی غیر اختصاصی این داروها معمولاً به "-relin ختم" می‌شود. شناخته‌شده‌ترین و پرمصرف‌ترین آنالوگ‌های GnRH لوپرورلین (با نام تجاری Lupron) و تریپتورلین (با نام تجاری Decapeptyl) هستند. آنالوگ‌های GnRH به عنوان داروهای ژنریک در دسترس هستند. با این وجود، این داروها همچنان بسیار گران هستند.
آگونیست‌های GnRH به‌طور مصنوعی از دکاپپتید GnRH طبیعی با تغییرات خاص، معمولاً جانشینی‌های دوگانه یا یگانه و معمولاً در موقعیت ۶ (جایگزینی آمینو اسید)، ۹ (آلکیلاسیون) و ۱۰ (حذف) تولید می‌شوند. این جانشینی‌ها از تخریب سریع جلوگیری می‌کنند. آگونیست‌ها با دو جانشینی عبارتند از: لوپرورلین، بوسرلین، هیسترلین، گوسرلین و دسلورلین. عوامل نافارلین و تریپتورلین آگونیست‌هایی با جانشینی‌های منفرد در موقعیت ۶ هستند.
از آنالوگ‌های GnRH در دامپزشکی نیز استفاده می‌شود. موارد استفاده عبارتند از:
ایستگاه آیاسه (به لاتین: Ayase Station) یک ایستگاه قطار و ایستگاه مترو از خط چیودا در توکیو است که در آداچی-کو واقع شده‌است.
ایستگاه نیشی-فوناباشی (به لاتین: Nishi-Funabashi Station) یک ایستگاه قطار و ایستگاه مترو از خط توزای در ژاپن است که در فوناباشی، چیبا واقع شده‌است.
ایستگاه ناکا-مگورو (به لاتین: Naka-Meguro Station) یک ایستگاه قطار و ایستگاه مترو از خط توکیو تویوکو در توکیو است که در مگورو-کو واقع شده‌است.
ایستگاه یویوگی-اوهارا (به لاتین: Yoyogi-Uehara Station) یک ایستگاه قطار و ایستگاه مترو از خط چیودا در توکیو است که در شیبویا-کو واقع شده‌است.
ایستگاه ناکانو (به لاتین: Nakano Station) یک منطقهٔ مسکونی در ژاپن است که در ناکانو واقع شده‌است.
ایستگاه هیگاشی رینکان (به لاتین: Higashi-Rinkan Station) یک ایستگاه قطار در ژاپن است که در ساگامیهارا، کاناگاوا واقع شده‌است.
ایستگاه اوشیاژ (به لاتین: Oshiage Station) یک ایستگاه قطار و ایستگاه مترو در توکیو است که در سومیدا-کو واقع شده‌است.
ایستگاه کوتاکه-موکایهارا (به لاتین: Kotake-mukaihara Station) یک ایستگاه در توکیو است که در نریما-کو واقع شده‌است.
ایستگاه واکوشی (به لاتین: Wakōshi Station) یک ایستگاه مترو در ژاپن است که در واکو، سایتاما واقع شده‌است.
ایستگاه شیروکندایی (به لاتین: Shirokanedai Station) یک ایستگاه مترو در ژاپن است که در شیروکانه‌دای واقع شده‌است.
ایستگاه آکابانه-ایوابوچی (به لاتین: Akabane-iwabuchi Station) یک ایستگاه مترو در ژاپن است که در کیتا-کو واقع شده‌است.
ایستگاه کیسی فوناباشی (به لاتین: Keisei Funabashi Station) یک ایستگاه قطار در ژاپن است که در فوناباشی، چیبا واقع شده‌است.
ایستگاه کوئنجی (به لاتین: Kōenji Station) یک ایستگاه قطار در ژاپن است که در کوئنجی واقع شده‌است.
ایستگاه شیموسا-کوزاکی (به لاتین: Shimōsa-Kōzaki Station) یک ایستگاه قطار در ژاپن است که در کوزاکی واقع شده‌است.
ایستگاه کارویزاوا (به لاتین: Karuizawa Station) یک ایستگاه قطار در ژاپن است که در کاروایزاوا، ناگانو واقع شده‌است.
ایستگاه کونان-چاو (به لاتین: Kōnan-Chūō Station) یک ایستگاه قطار در ژاپن است که در یوکوهاما واقع شده‌است.
ایستگاه نیزاکی (به لاتین: Niizaki Station) یک ایستگاه قطار در ژاپن است که در نیگاتا واقع شده‌است.
ایستگاه ناکا اوراوا (به لاتین: Naka-Urawa Station) یک ایستگاه قطار در ژاپن است که در مینامی-کو، سایتاما واقع شده‌است.
ایستگاه تویوسو (به لاتین: Toyosu Station) یک ایستگاه قطار و ایستگاه مترو در ژاپن است که در کوتو-کو، توکیو واقع شده‌است.
ایستگاه گینزا (به لاتین: Ginza Station) یک ایستگاه قطار و ایستگاه مترو در ژاپن است که در گینزا واقع شده‌است.
ایستگاه آیداباشی (به لاتین: Iidabashi Station) یک ایستگاه قطار و ایستگاه مترو در ژاپن است که در ایداباشی واقع شده‌است.
ایستگاه نیهومباشی (به لاتین: Nihombashi Station) یک ایستگاه قطار و ایستگاه مترو در ژاپن است که در نیهون‌باشی واقع شده‌است.
ایستگاه کاسومیگاسکی (به لاتین: Kasumigaseki Station) یک ایستگاه قطار و ایستگاه مترو در ژاپن است که در کاسومیگاسکی واقع شده‌است.
ایستگاه شینجوکو سانچومه (به لاتین: Shinjuku-sanchōme Station) یک ایستگاه قطار و ایستگاه مترو در ژاپن است که در شینجوکو-کو، توکیو واقع شده‌است.
ایستگاه کودانشیتا (به لاتین: Kudanshita Station) یک ایستگاه قطار و ایستگاه مترو در ژاپن است که در چیودا-کو، توکیو واقع شده‌است.
ایستگاه تامیکه-سانو (به لاتین: Tameike-sannō Station) یک ایستگاه قطار و ایستگاه مترو در ژاپن است که در ناگاتاچو واقع شده‌است.
ایستگاه کوکای-جیدو-می (به لاتین: Kokkai-gijidō-mae Station) یک ایستگاه قطار و ایستگاه مترو در ژاپن است که در ناگاتاچو واقع شده‌است.
ایستگاه میتسوکوشمای (به لاتین: Mitsukoshimae Station) یک ایستگاه قطار و ایستگاه مترو در ژاپن است که در چوئو-کو، توکیو واقع شده‌است.
ایستگاه کایابچو (به لاتین: Kayabachō Station) یک ایستگاه قطار و ایستگاه مترو در ژاپن است که در چوئو-کو، توکیو واقع شده‌است.
ایستگاه شیباکوئن (به لاتین: Shibakoen Station) یک ایستگاه در ژاپن است که در پارک شیبا واقع شده‌است.
ایستگاه روپونگی (به لاتین: Roppongi Station) یک ایستگاه قطار در ژاپن است که در روپونگی واقع شده‌است.
ایستگاه ایچیگایا (به لاتین: Ichigaya Station) یک ایستگاه قطار و ایستگاه مترو در ژاپن است که در چیودا-کو، توکیو واقع شده‌است.
ایستگاه اوناریمون (به لاتین: Onarimon Station) یک ایستگاه قطار در ژاپن است که در نیشی-شینباشی واقع شده‌است.
مانتی کالینز (؛ – ) بازیگر و فیلم‌نامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "بز دردسرساز"، "مهمان‌نوازی ما"، "به خنده‌ات ادامه بده"، "مردان"، "۴۵ دقیقه از هالیوود" و "باک بانی دوباره می‌راند" اشاره نمود. وی در نگارش برخی شوخی‌های آخرین فیلم لورل و هاردی به نام "آتول کا" نیز مشارکت داشت.
رابی نیلسون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال برنتفورد، باشگاه فوتبال داندی یونایتد، باشگاه فوتبال هارت آف میدلوتیان، باشگاه فوتبال لستر سیتی، و باشگاه فوتبال فالکیرک اشاره کرد.
جان هوی آدامز (John Huy Addams) (زادهٔ ۱۲ اوت ۱۸۲۲ – درگذشتهٔ ۱۷ اوت ۱۸۸۱)، سیاستمدار و بازرگان اهل ایالت ایلینوی ایالات متحده بود. آدامز در ۱۸۲۲ میلادی در پنسیلوانیا زاده شد و در آنجا با سارا ویبر (۱۸۱۷ – ۱۸۶۳ میلادی) ازدواج کرد. این زوج در ۱۸۴۴ میلادی به سدارویل، ایلینوی نقل مکان نموده و کارخانه آسیاب سدار کریک را خریداری نمودند. آدامز به سرعت به یک بازرگان موفق مبدل شده و به عنوان مدیر دو شرکت راه‌آهن و رئیس یک بانک کار کرد. او خانه‌ای معروف به سبک معماری فدرال در ۱۸۵۴ میلادی ساخت که تا امروزه پابرجا است. او و همسرش سارا (ویبر) آدامز نه فرزند داشتند، از جمله الیس هالدمن و فعال مدنی جین آدامز.
آدامز در سیاست‌های ایالتی دخیل شده و در نهایت برای هشت دوره، از ۱۸۵۴ تا ۱۸۷۰ میلادی، به عنوان سناتور ایالتی ایلینوی خدمت کرد. همسر وی سارا در ۱۸۶۳ میلادی وفات کرد و آدامز برای بار دوم در ۱۸۶۸ میلادی با آنا هالدمن که نیز بیوه بود، ازدواج کرد.Anna Hostetter Haldeman Addams had been the wife of William Haldeman from 1847-1866. The two of them had four sons, including Henry Winfield Haldeman, who in 1875 married Addams's daughter Sarah Alice. وی روی دخترش جین و اینکه چرا وی تا آن حد روی علل اجتماعی تمرکز نمود، تأثیر کلیدی داشت. آدامز هنگامی که با خانواده در تعطیلات بود، در ۱۸۸۱ میلادی در گرین‌بی، ویسکانسین درگذشت.
جان هوی آدامز در ۱۲ ژوئیه ۱۸۲۲ در سینکینگ اسپرنگ، پنسیلوانیا به‌دنیا آمد. وی زمانی که هنوز در کریدرسوایل، پنسیلوانیا زندگی می‌کرد، با سارا ویبر که پنج سال از وی بزرگتر بود، ازدواج نمود. هر دو خانواده، آدامز و ویبر، از تبار خانواده‌های اصیل پنسیلوانیا بودند؛ اجداد آدامز در قرن هفدهم میلادی از سوی ویلیام پن، زمین اعطایی دریافت نموده بودند.Berson, Robin Kadisson. "Jane Addams: A Biography", (Google Books), Greenwood Press: 2004, pp. 1-2, (). Retrieved 20 August 2007. آدامزِ ۲۲ ساله و تازه عروس وی در ۱۸۴۴ میلادی به سدارویل، ایلینوی واقع در شهرستان استفنسون در نزدیکی مرز ایالت‌های ایلینوی-ویسکانسین، رسیدند.Linn, James Weber. "Jane Addams: A Biography", (Google Books), University of Illinois Press: 2000, p. 4, (). Retrieved 20 August 2007."John H. Addams Homestead," (PDF), National Register of Historic Places Nomination Form, HAARGIS Database, "Illinois Historic Preservation Agency", pp. 1-8. Retrieved 20 August 2007. آدامز در ۱۸۴۴ میلادی کارخانه آسیاب سدار کریک را خریداری نموده و به سرعت به عنوان یک کارخانه‌دار موفق معروف شد. زمانی که این زوج در اول به شهرستان استفنسون ساکن شدند، در یک خانه دو-اتاقه با یک بالاخانه زندگی می‌کردند. در ۱۸۵۴ میلادی، آدامز خانه خود را توسعه بخشید و آنرا به یکی از خانه‌های به مراتب بزرگتر و به سبک معماری فدرال مبدل کرد. این زوج هرچند ۹ فرزند داشتند، اما تنها چهار فرزند آنها تا دوران جوانی زنده ماند؛ هشتمین فرزند آنها، برنده جایزه صلح نوبل جین آدامز بود که در ۶ سپتامبر ۱۸۶۰ در سدارویل در خانه آدامز به‌دنیا آمده بود.Fox, Richard Wrightman and Kloppenberg, James T. "A Companion to American Thought", (Google Books), Blackwell Publishing: 1995, p. 14, (). Retrieved 20 August 2007.
سارا آدامز، در حالی که نهمین فرزند خود را حمل می‌کرد، در ژانویه ۱۸۶۳ برای کمک به زایمان همسر یک واگن‌ساز رفت. در جریان این زایمان، سارا به زمین افتاد و پس از آن به خانه منتقل شد. در نتیجه، نوزاد خود سارا پیش از وقت و مُرده به‌دنیا آمد. سارا یک هفته پس از زایمان درگذشت؛ جین در زمان مرگ مادرش تنها ۲ سال و ۴ ماه سن داشت. جین آدامز پس از ۱۸۶۳ میلادی، بیشتر توسط خواهران بزرگترش مراقبت می‌شد.
کسب‌وکار آسیاب آدامز به یکی از بزرگترین کارخانه‌ها در سطح شمال ایلینوی مبدل شده و متشکل از یک کارخانه چوب‌بری، یک کارخانه کتان و یک کارخانه آرد (آسیاب) بود که همه در ملک آدامز در امتداد سدار کریک واقع شده بودند. این کارخانه‌های آسیاب همچنین نمایانگر حرفه موفق آدامز در عرصه کسب‌وکار بود. وی از ۱۸۶۴ تا ۱۸۸۱ میلادی رئیس دومین بانک ملی در فری‌پورت، ایلینوی بود. آدامز همچنین در سمت‌های مدیریتی شرکت‌های راه‌آهن جلینا و شیکاگو یونیون و راه‌آهن ایلینوی سنترال کار کرده و در ۱۸۶۷ میلادی شرکت بیمه میوچول فایر را تأسیس کرد. آدامز به‌خاطر موفقیت‌های بی‌شماری که در کسب‌وکار خود داشت، در سطح محلی بسیار معروف شده و از وی به عنوان موفقترین کارفرمای شهرستان استفنسون یادآوری می‌شد.Elshtain, Jean Bethke. "Jane Addams and the Dream of American Democracy: A Life", (Google Books), Basic Books: 2002, pp. 2-3, (). Retrieved 20 August 2007.
آدامز برای مدت شانزده سال در مجلس سنای ایلینوی خدمت نموده و در اینجا بود که وی به عنوان یک فرد صادق معروف شد؛ آنگونه که یکی از مورخین گفته‌است، «وی به عنوان فردی مشهور شد که نه تنها هرگز رشوه‌ای نگرفته‌است، بلکه هرگز رشوه‌ای به وی پیشنهاد نشده‌است».. او در بنیان‌گذاری حزب جمهوری‌خواه شرکت نمود و از دوستان آبراهام لینکلن بود.
در جریان جنگ داخلی آمریکا، آدامز در راستای برپایی و تجهیز هنگی همکاری نمود که بعدها به «گارد آدامز» معروف شد.
جین آدامز اظهار داشت که پدر وی، جان، از تاثیرگذاران اصلی در زندگی وی بود. در زیست‌نامه ۱۹۱۰ خود، او راه‌های گوناگونی را بیان می‌کند که تلاش می‌کرد تا از پدرش تقلید کند و همچنین او را به عنوان تأثیرگذاری اصلی خود قرار دهد. وی اظهار داشت که پدرش، دلیل ورود وی به حوزه مدنی و علاقه وی در «دغدغه‌های اخلاقی زندگی» بود.Addams, Jane. "Twenty Years at Hull-House: With Autobiographical Notes", (Google Books), The Macmillan Co: 1910, pp. 1-22. Retrieved 20 August 2007. این دخالت عمیق آدامز در حوزه مدنی بود که اینچنین یک تأثیر بنیادین بر دخترش جین گذاشت. جان آدامز در هیئت مدیره مدارس سدارویل به‌طور فعالانه خدمت می‌کرد و همچنین یکی از اعضای هیئت امنای مدرسه خصوصی راک‌فورد یانگ لیدیز بود، مدرسه‌ای که بعداً به کالج راک‌فورد تغییر نموده و جین مدرک لیسانس خود را در آنجا به اتمام رساند. علاوه بر نقشی که در تأسیس حزب جمهوری‌خواه در ایالت داشت، او یکی از افراد کلیدی درآوردن دومین گفتگوی لینکلن-داگلاس به فری‌پورت بود.
آدامز چهار سال پس از مرگ همسرش سارا آدامز، در ۱۸۶۷ میلادی با آنا اچ. هالدمن ازدواج کرد. هالدمن نیز بیوه بود و دو فرزند خود را به خانواده آدامز آورد. یکی از پسران وی به‌نام جورج نیز تأثیر شگرفی بر جین آدامز داشت.
آدامز در اوایل اوت ۱۸۸۱ تصمیم گرفت تا خانواده خود را برای تعطیلات به منطقه شمال‌غربی میشیگان برده و همزمان فرصت‌های بالقوه سرمایه‌گذاری روی معادن آهن و مس یا سنگ معدنی آنجا را بررسی نماید؛ آنها در ۴ اوت عازم تعطیلات شدند. یک هفته بعد آدامز هنگام بالا رفتن از یک معدن سنگ معدنی بیمار شد و خانواده تصمیم گرفت تا به‌وسیله ریل دوباره به خانه بازگردند. پیش از اینکه آدامز بیش از حد بیمار شده و دیگر توان ادامه سفر را نداشته باشند، خانواده به گرین‌بی، ویسکانسین رسید و در هتلی اتاق گرفتند. جان اچ. آدامز به‌طور غیرمترقبه بر اثر آپاندیسیت حاد در ۱۷ اوت ۱۸۸۱ به عمر ۵۹ سالگی در همان هتل در گرین‌بی جان باخت.Knight, Louise W. "Citizen: Jane Addams and the Struggle for Democracy", (Google Books), University of Chicago Press: 2005, p. 114, (). Retrieved 20 August 2007. مرگ وی تأثیر تکان‌دهنده‌ای بر دخترش جین گذاشت و او مدت هشت سال پس از مرگ پدر را در وضعیت افسردگی گذراند.
جان بری (؛ ۶ سپتامبر ۱۹۱۷ – ) کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس، بازیگر و تهیه‌کننده فیلم اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "غرامت مضاعف"، "نزدیک نیمه‌شب"، "تنش"، "آتول کا"، "مایا"، "کلودین"، "دزدها" و "عمو هیاتیانت" اشاره کرد.
نینتندو ئی‌شاپ (؛ ) یک سرویس توزیع دیجیتال مبتنی بر شبکهٔ نینتندو برای وی یو و نینتندو ۳دی‌اس، و برای نینتندو سوئیچ به‌واسطهٔ پشتیبانی توسط یک زیرساخت آنلاین اختصاصی است. این فروشگاه که در ژوئن ۲۰۱۱ بر روی نینتندو ۳دی‌ای راه‌اندازی شد، با انتشار یک به‌روزرسانی سیستم، که قابلیت استفاده از فروشگاه را به منوی خانهٔ نینتندو ۳دی‌اس اضافه می‌کرد، فعال شد.Yin-Poole, Wesley (May 12, 2011). "Nintendo 3DS e-Shop and browser delayed". Eurogamer.net. Eurogamer.
جان جودسون ایمز (John Judson Ames) (زادهٔ ۱۸ مه ۱۸۲۱ – درگذشتهٔ ۲۸ ژوئیه ۱۸۶۱) (تخلص: «بوستون»)، از پیشگامان کالیفرنیا و ویراستار و مالک نخستین روزنامه‌ای بود که در شهر سن دیگو، کالیفرنیا، ایالات متحده منتشر می‌شد.
ایمز شهروند ایالت مِین بود و خانواده وی در اصل از مارشفیلد، ماساچوست بودند. خانه خانوادگی وی در کلی، مِین موقعیت داشت اما او در ۱۸ مه ۱۸۲۱ در اسلسبورو، مِین به‌دنیا آمده بود. پدر وی جان جلکی ایمز، کشتی‌ساز و تاجر ساحلی بود و مادرش آبیگیل دوج نام داشت. به‌نظر می‌رسد که جودسون در سن جوانی خانه را ترک کرد تا راه خود را بیابد. خود وی در مورد این رویداد چنین می‌گوید: «همان روزی که ما شانزده سالگی را تکمیل کردیم، پدر هوشمندم ما را با این کلمات جدایی‌گونه به جهان معرفی کرد: جود، تو حالا به اندازه کافی بزرگ شده‌ای تا از خودت مراقبت کنی و من فکر می‌کنم که روحیه اهل شمال بودن در حد کافی در تو وجود دارد تا موفقیت‌ات را تضمین کند. اگر تو خوب آغاز کنی، من هر کمکی که لازم داری را برایت فراهم می‌کنم، اگر خوب آغاز نکنی، باید دوباره تلاش کنی. زرنگ باش – صرفه جویی کن – از شراب و زنان پرهیز کن – و من ده درصد از هزینه ابتدائی تو را تضمین می‌کنم». در مورد اوایل زندگی ایمز اطلاعات اندکی در دسترس است، اما ظاهراً او پیش از اینکه ۲۵ ساله شود، در چندین مدرسه آموزش دیده، به چندین سفر دریایی رفته و شرایط سخت زیادی مواجه شده‌است. او یک برادر کوچکتر نیز به‌نام هادسون ان. ایمز، نیز داشت.
وی در حدود سال ۱۸۴۷ میلادی توسط هنری او ریلی، سازنده نخستین خط تلگراف، استخدام شد و در ساخت و ساز نخستین خط مستقیم از جنوب ممفیس تا نیواورلئان کمک کرد. مدت کوتاهی پس از رسیدن به لوئیزیانا، وی توجه خود را به کسب‌وکار روزنامه معطوف نمود، روزنامهٔ به‌نام "دایم کچر" در بتن‌روژ، مرکز جدید ایالت تأسیس نموده و انرژی خود را به پشتیبانی از نامزدی ژنرال زکری تیلور در پیکار انتخاباتی ریاست جمهوری ۱۸۴۸ وقف کرد.
هیجان ناشی از کشف طلا در ۱۸۴۸ میلادی در کالیفرنیا در نهایت به لوئیزیانا رسید. بلافاصله تب طلا همچنین شامل حال ایمز شد، او دفتر خود را بسته نموده و از طریق باریکه پاناما به کالیفرنیا رفت. او بدون اینکه هیچ پولی داشته باشد در ۲۸ اکتبر ۱۸۴۹ به سان فرانسیسکو رسید. او یک گاری دستی به عاریت گرفته و شروع به حمل کردن اسباب و چمدان‌های بزرگ کرد و نخستین پولی را که از این شغل به‌دست‌آورد برای همیشه به عنوان یادگار با خود نگهداشت. او توانست پس از مدت کوتاهی به عنوان نویسنده روزنامه مشغول کار شود و برای مدتی در روزنامه پلیسر تایمز و ترانسکریپت به عنوان سردبیر کار می‌کرد. وی همچنین تحت نام مستعار مورد علاقه‌اش «بوستون» برای چندین روزنامه می‌نوشت. در ۱۸۵۰ میلادی، او به هونولولو سفر کرد و تقریباً بلافاصله پس از بازگشت بود که او نیاز به تأسیس روزنامهٔ در مرکز شهر سن دیگو را احساس کرد. وی از سن دیگو دیدار نموده و یک بروشور در دسامبر ۱۸۵۰ منتشر کرد. علایق مشابهی در لس آنجلس نیز برای تأسیس روزنامه وجود داشت. نخستین نسخه روزنامه لا استرلا دی لس آنجلس (La Estrella de Los Angeles) در ۱۷ مه ۱۸۵۱ ظاهر شده و از اینرو به نخستین روزنامه در جنوب‌غرب مبدل شد؛ روزنامه سن دیگو هرالد (San Diego Herald) درست دوازده روز بعدتر از آن در ۲۹ مه به نشر رسید.
ایمز در اوایل از چندین سیاست مداری حمایت می‌کرد که در نهایت به فکر جدایی این ایالت و ساخت نخستین راه‌آهن بین‌قاره‌ای، با قرار داشتن سن دیگو در مرز آن، بودند. سناتور ویلیام ام. گوین و فرماندار جان. ولر، دو تن از این سیاستمداران بودند. هیچ شکی وجود ندارد که ایمز برای مدتی به طرفداری از گوین کار می‌کرد و امید موفقیت وی را داشت، اما در ۱۸۵۴ میلادی، ایمز با وی مخالف شده و اعلام کرد که گوین شخصاً نسبت به وی حسن نیت نداشته‌است.
ایمز که بروشور خود را منتشر کرده و به‌طور بسیار عالی هم در سان فرانسیسکو و هم در سن دیگو تبلیغات نموده بود، حالا آماده بود تا دفتر خود را تأسیس کند. در اوایل، روزنامه وی دارای چهار صفحه کوچک با چهار ستون در هر صفحه بود. این روزنامه هر پنجشنبه به چاپ می‌رسید و هزینه آن ۱۰ دلار سالانه «با پنجاه درصد پیش‌پرداخت» بود. در ژانویه ۱۸۵۲، روز چاپ روزنامه به‌طور دائمی به شنبه تغییر داده شد. برخی اخبار محلی، توصیه‌های داخلی و خارجی که توسط کشتی‌های بخار آورده می‌شد و یک سرمقاله سریع نوشته شده در این روزنامه به نشر می‌رسید. او به جدیت مراقبت این تبلیغات بود و به‌طور مداوم به‌خاطر منافع خود به شمال سفر می‌کرد. روزنامه دوبار گسترش یافت، بار اول در بهار ۱۸۵۳ و بار دوم در ۱۳ مه ۱۸۵۴. پس از گسترش اولی، هزینه عضویت به ۵ دلار در سال کاهش یافت، «همیشه به‌طور پیش‌پرداخت» یا «۳ دلار در شش ماه». گسترش ۱۸۵۴ صفحات این روزنامه را به هفت ستون در یک صفحه تغییر داد و ایمز ادعا نمود که هرالد بیشترین جریان را نسبت به هر روزنامه دیگری در کالیفرنیا دارد.
سیاست سرمقاله که در اول توسط ایمز اعلام گردید این بود که، این روزنامه «مستقل» خواهد بود «اما نه بی‌طرف» و این سیاست برای مدتی پیروی می‌گردید. ایمز در پیکار انتخاباتی ۱۸۵۱ به‌طور فعالانه شرکت نکرد، اما دو سال بعد او به‌طور قاطع از دموکرات‌ها و به‌خصوص جان بیگلر برای سمت فرمانداری پشتیبانی کرد. وی در ۱۸۵۶ میلادی به حزب امریکن یا «هیچ‌چیز دان» رفت، اما بعدتر دوباره به حزب دموکرات پیوست. او همیشه تا حدی از سیاست مستقل ماند و بالاخص رئیس‌جمهور فرانکلین پیرس را نمی‌پسندید و با وی مخالف بود، احتمالاً به دلیل اینکه وی تملک رود سن دیگو برای بهبود آنرا وتو کرده بود.
مشکلات انتشار روزنامه در یک منطقه مرزی بسیار دور همانند سن دیگو به‌زودی هویدا شد. کمبود اخبار محلی و ناتوانی در دریافت نظرات مخالف دلیل اصلی شکایات مکرر سرمقاله‌ها بود. در یکی از مقاطع، ایمز برای چندین هفته فهرستی از تمامی پُست‌خانه‌ها و مسئولان پُست‌خانه‌های کالیفرنیا را منتشر کرد و همچنین بار دیگر بخشنامهٔ از اداره عمومی زمین را منتشر نمود. بیشتر جمعیت آمریکایی، از جمله خود ایمز، امیدوار بودند تا قسمت سفلی کالیفرنیا در نهایت به کالیفرنیا ادغام شود، اما حضور قرارگاه‌های نظامی و تأثیرگذاری افسران نظامی که ایمز با بیشتر آنها روابط نیک داشت، حمایت یا همدلی آشکار را غیرعاقلانه می‌کرد. روزنامه هرالد زمانی به عالی‌ترین دستاورد روزنامه‌نگاری خود دست یافت که یک سری نامه‌های یکی از افسران واکر را منتشر نمود و به‌خاطر حمایت از فیلی‌باسترها (يک ترفند قانونگذاری) همه آن نامه‌ها به‌طور درشت رنگ شده بودند؛ اما در نهایت، زمانی که ناامیدی سفر اکتشافی برای همه روشن شده بود، ایمز آنها را محکوم کرد. ایمز به غیبت‌های مکرر و طولانی از سن دیگو مشهور بود، چون او به سان فرانسیسکو می‌رفت تا روزنامه خود را تبلیغ کند، صورت‌حساب‌ها را گردآوری نموده و خوش بگذراند.
برنارد دلفانت، بارون دلفانت (؛ – ) با نام اصلی بوریس وینوگرادسکی، کارآفرین، سرمایه‌دار، تهیه‌کننده فیلم، برنامه‌ریز و مدیر تولید اپرا، تئاتر، کنسرت موسیقی و همچنین سیاستمدار اهل بریتانیا بود.
وی به عنوان رئیس ئی‌ام‌آی ناظر تولید فیلم‌هایی چون "واسطه"، "قتل در قطار سریع‌السیر شرق"، "مرگ بر روی نیل" و "شکارچی گوزن" بود.
وی در سال ۱۹۷۴ لقب شوالیه را دریافت نمود و به‌واسطهٔ اشرافیت انتصابی عنوان بارون دلفانت استپنی لندن بزرگ در ۲۹ ژوئن ۱۹۷۶ به او اعطا شد.
ستاره بین کهکشانی () که به نام‌های ستارهٔ بین خوشه‌ای و ستارهٔ سرگردان نیز شناخته می‌شود، ستاره‌ای است که از نظر گرانشی به هیچ کهکشانی وابسته (گرفتار) نیست. با آنکه در سال‌های پایانی دهه ۱۹۹۰ عنوان بحث‌های دامنه‌داری در جامعهٔ علمی بود، اکنون باور کلی بر آن است که ستارگان بین کهکشانی مانند دیگر ستارگان، در کهکشان خود شکل گرفته‌اند و پیش از بیرون رانده شدن در نتیجهٔ برخورد کهکشانها یا عبور یک سامانهٔ چند ستاره‌ای، نزدیک به یک سیاه‌چاله کلان‌جرم، که در مرکز بسیاری از کهکشان‌ها یافت می‌شود، سرچشمه گرفته‌اند.
در مجموع، "ستارگان بین کهکشانی" به عنوان "جمعیت ستاره‌ای بین خوشه‌ای" یا به اختصار جمعیت IC در ادبیات علمی شناخته می‌شوند.
با کشف "ستاره‌های بین کهکشانی" در سال ۱۹۹۷، این فرضیه که؛ ستاره‌ها فقط در کهکشان‌ها وجود دارند، رد شد. نخستین موردی که کشف شد در خوشهٔ کهکشانی دوشیزه قرار داشت؛ جایی که اکنون تخمین زده می‌شود حدود یک تریلیون ستاره در آن وجود داشته باشد.
جان اس. برد (؛ زادهٔ نوامبر ۱۹۷۲) فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان فیلم اهل بریتانیا است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "واینل"، "خیابان سبز"، "استن و الی"، "تتریس" و "کثافت" اشاره نمود.
جان پیتر آلتجلد (John Peter Altgeld) (زادهٔ ۳۰ دسامبر ۱۸۴۷ – درگذشتهٔ ۱۲ مارس ۱۹۰۲)، سیاستمدار آمریکایی و بیستمین فرماندار ایلینوی بود که از ۱۸۹۳ تا ۱۸۹۷ میلادی در این سمت خدمت کرد. از دهه ۱۸۵۰ تا آن زمان، وی نخستین فرماندار دموکرات این ایالت بود. این شخصیت پیشتاز جنبش ترقی‌خواهی، قوانین ایمنی محیط کاری و کودکان کار را امضاء کرد، سه نفر از مردانی که در ماجرای های‌مارکت محکوم شده بودند را عفو نمود و در ۱۸۹۴ میلادی درخواست‌ها برای درهم‌شکستن اعتراض پولمن با به‌کارگیری زور را رد کرد. در ۱۸۹۶ میلادی، وی یکی از رهبران شاخه ترقی‌خواه حزب دموکرات بود که با رئیس‌جمهور گروور کلیولند و دموکرات‌های محافظه‌کار مخالفت نمود. او در انتخابات ۱۸۹۶ برای دور دوم فرمانداری که پُر از پیکار خصمانه و شدید بود، شکست خورد.
آلتجلد در کشور آلمان به‌دنیا آمده و در مزرعه‌ای در غرب‌میانه آمریکا بزرگ شد. پس از مدتی خدمت در ارتش اتحادیه در ایام جوانی، آلتجلد در میزوری در رشته حقوق درس خواند، همزمان با آموزش خود به عنوان کارگر، کار کرد و در این زمان در سیاست‌های ترقی‌خواهی دخیل شد. قبل از اینکه وی به عنوان فرماندار انتخاب شود، یک دفتر حقوقی در شیکاگو باز نموده و به عنوان وکیل کار نمود، وارد کسب‌وکار ساخت املاک و مستغلات شد و بعداً به عنوان قاضی خدمت کرد. او با ایما فورد ازدواج کرده بود. او که اغلب از وضعیت سلامت خوبی برخودار نبود، به عمر ۵۴ سالگی، در جریان کار در دفتر حقوقی کلارنس دارو درگذشت.
آلتجلد در شهرک زتلرز در وستروالد، آلمان به‌دنیا آمد و نخستین پسر جان پی. و مری آلتجلد بود. والدین وی زمانی که او ۳ ماهه بود، آلمان را ترک کرده و نوزادشان را با خود آوردند.Waldo R. Browne, "Altgeld of Illinois: A Record of His Life and Labor." New York: B.W. Huebsch, 1924; pp. 279– آنها در مزرعه‌ای در نزدیکی منسفیلد، اوهایو ساکن شدند. او در سن ۱۶ سالگی خانه را ترک نموده و به ارتش اتحادیه پیوست؛ او با تقلب سن خود توانست در هنگ ۱۶۴ام پیاده اوهایو (گارد ملی) ثبت نام نماید. هنگ آلتجلد به عنوان یک واحد ذخیره در ویرجینیا خدمت کرد، کارهای عمومی و مأموریت‌های اکتشافی را انجام می‌داد و تنها در یک زدوخورد شرکت کرد. آلتجلد خود نزدیک بود بر اثر تب بمیرد.Browne, "Altgeld of Illinois," pp. 7–8. پس از آن، او در مزرعه پدر خود مشغول کار شد، در کتابخانه همسایه مطالعه نموده و در یک مدرسه خصوصی در لکزینگتون، اوهایو آموزش دید و بعداً برای دو سال در مدرسه‌ای تدریس کرد.