moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در سال ۱۹۹۹ کتاب زن کامل ادامه‌ای بر کتاب زن ناقص نوشته جرمینا گریر منتشر شد. در بخشی از این کتاب با عنوان نمایش بانو وی بیان می‌کند با ترنس زنی که تغییر جنسیت داده را به عنوان یک زن قبول نمی‌کندGreer, Germaine, (1999), the whole woman, Transworld Publishers Ltd, 1999, , p 64
این بخشی از کتاب زن کامل نوشته گریر است.
گریر در سال ۱۹۸۹ به عنوان سخنران ویژه و همکار در کالج نیونهام انتخاب شد. گریر بسیار تلاش کرد تا یک تراجنسیتی به نام راشائل پادمن را از ورود به کالج محروم کند (کالج نیونهام مخصوص زنان است) اما ناموفق بود. گریر ادعا می‌کرد پادمن مرد متولد شده و اجازه ندارد در یک کالج زنانه راه پیدا کند. گریر پس از موج منفی که علیه وی در سال ۱۹۶۶ به راه افتاد مجبور به استعفا شد. در سال ۱۹۶۷ خبرنگار روزنامه گاردین مقاله‌ای به نام خواهری بدون احساس همکاری نوشت که البته پس از چاپ مقاله، از وبسایت گاردین حذف شدhttp://www.salon.com/people/bc/1999/06/22/greer/
در سال ۱۹۷۹ فردی به نام ریموند کتابی به نام "امپراطوری تراجنسی: شیمیل شدن" را منتشر کرد. ریموند در این کتاب می‌گوید تراجنسی بودن پدیده‌ای است که دلیل تراجنسی بودن، تنها تحت تربیت یک مادر مردگونه بودن است.
او ادعا می‌کند تغییر جنسیت تنها به خاطراستعمار هویت، فرهنگ سایست‌ها و گرایش‌های جنسی فمینیسم انجام می‌شود.
وی اضافه می‌کند:
این دیدگاه توسط گروه‌های دگرباشان و حتی بعضی گروه‌های فمینیسم به عنوان یک تراجنسی ستیزی تلقی می‌شود. در واقع این دیدگاه‌ها شکل نفرت انگیز صحبت در برابر تراجنسی‌ها استRose, Katrina C. (2004) "The Man Who Would be Janice Raymond." Transgender Tapestry 104, Winter 2004
جولی بیندل چندین مقاله معترضانه علیه تغییرجنسیت و پیامدهای تراجنسی نوشته‌است. اولین مقاله بیندل در دسامبر ۲۰۰۳ در مجله Sunday Telegraph Magazine بود. این مقاله اولین نوشته در انگلستان بود که یک تراجنسی پشیمان را به تصویر می‌کشید.
او با فردی به نام کلودیا ملاقات کرد. کلودیا یک تراجنسی عمل کرده و پشیمان از جراحی بود. کلودیا می‌گفت که روانپزشکان توانایی تشخیص صحیح این مسئله را ندارند. بیندل رفتارهای پزشکان را در این مقاله به زیر سؤال برد. کمتر از یک ماه بعد مقاله‌ای در روزنامه گاردین به نام "برهم زدن جنسیت، مراقب باشید" چاپ شد. در این مقاله با لحن تندی به تراجنسی‌ها حمله شد و عقاید بیندل در آن به چاپ رسید(+). پس از چاپ این مقاله حدود ۲۰۰ نامه از سمت تراجنسیتی‌ها، پزشکان، روانشناسان، دانشگاهیان و سایر افراد به سمت گاردین سرازیر شد و خواستار اثبات ادعاهای آن شدند. سازمان‌های حمایتی این مقاله را تبعیض‌آمیز و غیرواقعی می‌دانستند. اکثر این اعتراضات به تیتر موضوع که با نام "برهم زدن جنسیت، مراقب باشید" بود، به کاریکاتوری که همراه آن بود و به بخشی از مقاله که با لحن تحقیرآمیزی بیان می‌کرد:«جهانی را تصور کنید که تنها تراجنسی‌ها در آن باشند»http://www.guardian.co.uk/world/2004/jan/31/gender.weekend7
بیندل درباره ایران می‌گوید:
بیندل در قسمتی از روزنامه گاردین به اعتراضات پاسخ داد و سرانجام این اظهار نظرهای وی باعث شد تا به عنوان یک فمینیست رادیکال شناخته شود
شیلا جفریس نیز بیان می‌کند تغییر جنسیت را بایدبه عنوان نقض حقوق بشر و یک مشکل بزرگ برای فمینست‌ها شناخت!Jeffreys, Sheila (1997). Transgender Activism: A Lesbian Feminist Perspective. "Journal of Lesbian Studies", Vol. 1(3/4) 1997
ریموند فمینیست رادیکال که با کتاب خود به نام امپراطوری تراجنسی بحث‌های زیادی را به راه انداخت و در این کتاب بسیار صریح و واضح تغییر جنسیت را محکوم کرد.
او در کتابش نوشت:«تغییر جنسیت تراجنسی‌ها تنها یک تجاوز به وجود زنان است زیرا آن‌ها زن بودن واقعی را به زن بودن مصنوعی تبدیل می‌کنند. تراجنسی‌ها نمونه بارز حمله به زنان هستند درحالی خود را مظلوم و بی‌گناه نشان می‌دهند»Raymond, J. (1994), The Transsexual Empire (2nd ed.), Teachers College Press
شاید واضح‌ترین رفتارهای تبعیض‌آمیز فمینیسم‌هادر برابر تراجنسی‌ها جشنواره موسیقی زنان میشگان باشد. در سال ۱۹۹۰ نانسی بورک‌هولدر (یک تراجنسی زن) از این فستیوال بیرون شدVan Gelder, Lindsy; and Pamela Robin Brandt. "The Girls Next Door: Into the Heart of Lesbian America", p. 73. Simon and Schuster. بعد از آن این جشنواره در قوانین خود نوشت "زن فقط زن متولد می‌شوند". یکی از فعالان گروهی به نام ترنس کمپ (transcamp) به این قانون اعتراض کرد و خواستار اجازه حضور تراجنسی‌های زن در مراسم فمینیست‌ها شد.
سرانجام تراجنسی‌های جراحی کرده توانستند به این مراسم راه پیدا کنند اما کماکان تبعیضی بین تراجنسی‌ها برقرار بود و افرادی که نمی‌توانستند جراحی کنند از حضور در مراسم محروم شدندSreedhar Susanne (2006) "The Ethics of Exclusion: Gender and Politics at the Michigan Womyn's Music Festival" in Scott-Dixon, Krista (in English) Trans/Forming Feminisms: Trans/Feminist Voices Speak Out Toronto: Sumach Press pp. 164–65.
در مقابل بعضی فمینیست‌ها تغییر جنسیت را رد نمی‌کنند و آن را حق افراد تراجنسی می‌دانند
آندرا دورکین در کتاب خود به نام نفرت از زنان می‌نویسد «تراجنسی‌ها به خاطر اذیت‌هایی که از سمت جامعه می‌شوند حق تغییر جنسیت را دارند و جامعه باید این موضوع را بپذیرد و این آزادی را به آن‌ها بدهد. یعنی جراحی تراجنسی‌ها واقعاً تغییر جنسیت است و جامعه باید با رفتارهای خود این اقدام را تأیید کندDworkin, Andrea (1974). Woman Hating. New York City: E. P. Dutton. p. 186»
دکتر رونالد اروین مک‌نر فضانورد ناسا و فیزیکدان آمریکایی بود. وی از قربانیان انفجار فضاپیمای چلنجر بود.
مک‌نر متولد ۱۹۵۰ ایالت کارولینای جنوبی بود. در نه سالگی (تابستان ۱۹۵۹)، مک‌نر از ترک کتابخانهٔ عمومی لیک‌سیتی، که خدمات آن به علت جداسازی نژادی تنها به سفیدپوستان ارائه می‌شد، خودداری کرد و پس از تماس با پلیس و مادرش موفق شد کتابی را از کتابخانه قرض بگیرد. این کتابخانه امروز به افتخار او نامگذاری شده‌است.
سال ۱۹۶۷ مک‌نر به عنوان دانشجوی ممتاز در مدرسه کارور فارغ‌التحصیل شد.او از اعضای کمیته متحد متدیست ایمان به‌شمار می‌رفت. در سال ۱۹۷۱ مدرک لیسانس خود را در رشتهٔ مهندسی فیزیک، از دانشگاه ایالتی کارولینای شمالی در گرینزبورو دریافت کرد. در سال ۱۹۷۶، او موفق به دریافت دکترای فیزیک از مؤسسه تکنولوژی ماساچوست تحت هدایت "پروفسور مایکل فلد" شد. پس از آن به کار خود در زمینه فیزیک لیزری ادامه داد. او طی یک دورهٔ کوتاه توانست سه دکترای افتخاری، امتیاز کمک هزینه‌های تحصیلی و کمربند مشکی در کاراته را به دست آورد. پس از فارغ‌التحصیلی از MIT، او به عنوان یک فیزیکدان در آزمایشگاه تحقیقات هیوز در مالیبو، کالیفرنیا مشغول به کار شد.
در سال ۱۹۷۸، مک‌نر به عنوان یکی از سی و پنج متقاضی برای شرکت در برنامه فضانوردی توسط ناسا انتخاب شد. او در فوریه ۱۹۸۴ در مأموریت STS-41-B یکی از سرنشینان چلنجر بود. پس از این مأموریت او دومین دورگهٔ آمریکایی آفریقایی شد که به فضا پرواز کرده‌است. پس از این مأموریت، فضاپیمای مک‌نر در مأموریت بعدی خود با نام STS-51-L در تاریخ ۲۸ ژانویه ۱۹۸۶ فقط ۷۳ ثانیه پس از پرتاب در نه کیلومتری بالای اقیانوس اطلس منفجر شد.NASA Biography
مک‌نر نوازنده ساکسیفون بود. او قبل از آخرین مأموریت فضایی خود برای کار در قطعه‌ای از یکی از آلبوم‌های ژان میشل ژار تمرین می‌کرد. به همین خاطر او تصمیم گرفت قطعهٔ مورد نظر را برای اولین بار در فضا اجرا کند ولی به علت انفجار فضاپیما او هرگز موفق به انجام این کار نشد.
صادق تبریزی (زاده ۳ اسفند ۱۳۱۷ - درگذشته ۱۳۹۶) نقاش و خوش‌نویس ایرانی و از پیشروان سبک نقاشیخط است. تبریزی از پیشگامان مکتب سقاخانه شمرده می‌شود.
او آفرینندهٔ نخستین نشان رسمی جمهوری اسلامی ایران بود.
صادق تبریزی سال ۱۳۱۷ در تهران متولد شد. او نقاش، طراح، خوشنویس و از پیشگامان مکتب سقاخانه و نقاشی‌خط است. تبریزی در کنار خلق اثر، ده‌ها مقاله هنری نیز به چاپ رساند. او در سال ۱۳۵۲ نگارخانه ۶۶ را در خیابان سمیه کنونی دایر کرد و نخستین پوستر جمهوری اسلامی موسوم به شب‌های الله‌اکبر را در سال ۱۳۵۷ طراحی نمود. در طول پنجاه سال فعالیت هنری، وی بالغ بر سی نمایشگاه انفرادی و گروهی داشته و آثارش علاوه بر نمایش در گالری‌ها و نمایشگاه‌های بزرگ جهان همچون آرت فر ایتالیا، هیل لندن، منهتن سوهو آمریکا، آرتیتود پاریس، آرت اکسپو چین و نمایشگاه بین‌المللی سوئیس، در موزه‌های مهمی همچون مجموعه گری دانشگاه نیویورک، موزه هان چین و موزه‌های بانک ملی، بانک سپه، بانک پاسارگاد و هنرهای معاصر تهران نگهداری می‌شوند.تبریزی از منتقدان جدی جریان‌های حاکم بر حراجی‌های داخل ایران بود.او در آغاز علاوه بر نقاشی ایرانی، در زمینه سفال و سرامیک نیز فعالیت داشت و بسیاری از خط‌نگاره‌هایش را نخستین بار روی قطعات سرامیک در کارگاه سرامیک‌سازی اداره هنرهای زیبا (۱۳۳۸) اجرا کرد. در ادامه، تجربیات متفاوتی با تکنیک کولاژ و با استفاده از انواع قطعات تزیینی و ترکیب آن‌ها با نقوش ایرانی، فیگورهای مینیاتوری و رنگ‌های زنده داشت. نخستین بار آثار وی در انجمن ایران و آمریکا نمایش داده شدند، هرچند پس از شرکت در بینال‌های تهران (۴۵–۱۳۴۱) تبریزی بیش از پیش به استفاده از عناصر نوشتاری و فرم‌های خوشنویسی ایرانی روی آورد و در ادامه این خطوط را در ترکیبی چشم‌نواز و شاعرانه با سنت نگارگری با نیم‌نگاهی به نقاشی‌های قهوه‌خانه ادغام کرد. با آغاز دهه ۱۳۵۰ سبک کاری تبریزی تثبیت شد و او با اغراق در ابعاد آدم‌ها و جانوران، برخلاف مینیاتورهای ظریف نسخه‌های مصور کهن، به روایتی تازه از همنشینی خط و رنگ در گستره بوم و نوآوری در نقاشی رسید و همین امر او را از خیل نقاشان مینیاتوریست سنتگرای هم‌عصرش جدا کرد.صادق تبریزی نخستین بار در سال ۱۳۳۸ نقاشی خط را روی یک پنل سرامیکی کار کرد و به گواه برخی کارشناسان و منتقدان کار این هنرمند روی این پنل سرامیکی، نخستین اثر نقاشی خط است که کلماتش به قصد خوانده شدن نوشته نشده‌است. تبریزی اوایل دهه ۱۳۴۰ نزد استاد علی اکبر کاوه خوشنویسی را فراگرفت و پس از آن همزمان با رواج مکتب سقاخانه در میان شماری از هنرمندان، به سبک نقاشی خط روی آورد. او در کنار پرویز تناولی، حسین زنده‌رودی، فرامرز پیلارام، مسعود عربشاهی و منصور قندریز از پیشگامان مکتب سقاخانه است، مکتبی که ریشه در مکتب‌های قدیمی و میراث فرهنگی ایران داشت و قرار بود پلی میان سنت و دنیای نو بنا کند.وی آخرین نمایشگاه خارجی‌اش را همزمان با «هفته هنری جهان اسلام» در سال ۱۳۹۱ در لندن برپا کرد و روزنامه ایرلندی «آیریش تایمز» او را «خنیاگر رنگ‌ها» دانست که با نقاشی‌هایش، موجب نزدیکی فرهنگ‌ها به هم می‌شود. صادق تبریزی در سال ۱۳۹۶ در لندن، شهری که چندین ماه به‌منظور مداوا در آنجا ساکن بود، درگذشت و در همان شهر به خاک سپرده شد.
خطاب به پروانه‌ها و چرا من دیگر شاعر نیمایی نیستم؟ کتابی از رضا براهنی، شاعر و منتقد ایرانی است که نخستین بار در سال ۱۳۷۴ به چاپ رسید. این کتاب دربرگیرندهٔ دو بخش است. بخش نخست، خطاب به پروانه‌ها، از صفحهٔ ۷ تا صفحهٔ ۱۲۰ شامل شعرهای اوست و بخش دوم، چرا من دیگر شاعر نیمایی نیستم؟، یعنی از صفحهٔ ۱۲۰ به بعد، همان‌طور که در کتاب اشاره شده‌است، بحثی در شاعری است.
رضا براهنی با این مجموعه شعر جریان شعر پست مدرن ایران را آغاز کرد و تحولی را در شعر دههٔ هفتاد ایران ایجاد نمود.
رضا براهنی «خطاب به پروانه‌ها» را، که گزینه‌ای است از شعرهای ۶۹ تا اوایل ۷۳ ی او، مهم‌ترین مجموعه شعر خود می‌داند. حرکت از شعر تک وزنی به سوی اوزان مرکب و ترکیبی و شعر چند صدایی، رهایی تدریجی از استبداد نحوی زبان و حرکت به سوی آفریدن همه ارکان زبان در یک شعر - با نتی که نه عروض کلاسیک و نیمایی، بلکه ذهن خواننده باید برای شعر پیدا کند، آزاد کردن شعر از قید تصویر، مفهوم، احساس و وزن خارج از ساختار شعر و ارجاع ناپذیر کردن شعر به اجزای بیرون از شعر، به صورتی که شعر موضوع اصلی خود، یعنی زبان و زبانیت خود را، به رخ بکشد، از ویژگی‌های اساسی تعداد زیادی از شعرهای این کتاب است.
در مقاله نظری ضمیمه کتاب، «چرا من دیگر شاعر نیمایی نیستم»، براهنی ضمن برشمردن تضادهای حاکم بر نظریه‌پردازی نیما یوشیج و احمد شاملو و شعرهای اینان، در برابر نظریه و شعرهای آنان و آرای شاعران دیگر و شعرهایشان، نظریهٔ جدیدی را مطرح می‌کند که به زعم او، شعر فارسی با تکیه بر آن، می‌تواند خود را از بن‌بست شعر کهن و شعر نیمایی و شعر سپید نجات دهد. شاید این نظریه بحث انگیزترین حرف براهنی در شعر فارسی باشد.
نظراتی که پیرامون کتاب آورده می‌شوند، گزیده‌هایی از نوشتارهایی است که دربارهٔ کتاب «خطاب به پروانه‌ها و چرا من دیگر شاعر نیمایی نیستم؟» در روزنامه‌های کثیرالانتشار یا مجلات ادبی به چاپ رسیده‌اند:
روستای ابوشکر از روستاهای دهستان مینوبار در بخش اروندکنار شهرستان آبادان، در استان خوزستان است. بر اساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن (۱۳۹۵) تعداد ساکنان روستای ابوشکر، ۱۰۰۲ نفر، شامل ۵۱۰ مرد و ۴۹۲ زن بوده‌است. شمار خانوارهای این روستا ۲۸۲ خانوار می‌باشد. نتایج سرشماری سال ۱۳۸۵ حاکی از وجود ۳۳۵ مرد و ۳۱۶ زن و در مجموع ۶۵۱ فرد باسواد در این روستا است. شمار بی‌سوادان روستای ابوشکر، ۱۲۵ نفر شامل ۵۰ مرد و ۷۵ زن بی‌سواد بوده‌است.
روستای ابوغزلان از روستاهای دهستان مینوبار در بخش اروندکنار شهرستان آبادان، در استان خوزستان است.
براساس سرشماری سال ۱۳۹۵ مرکز آمار جمهوری اسلامی ایران، تعداد ساکنان روستای ابوغزلان، ۷۴۵ نفر، شامل ۳۵۰ مرد و ۳۹۵ زن بوده‌است. شمار خانوارهای این روستا ۲۱۵ خانوار می‌باشد. نتایج سرشماری سال ۱۳۸۵ حاکی از وجود ۱۸۲ مرد و ۱۶۸ زن و در مجموع ۳۵۰ فرد باسواد در این روستا است. شمار بی‌سوادان روستای ابوغزلان، ۷۹ نفر شامل ۳۱ مرد و ۴۸ زن بی‌سواد بوده‌است.
نهرسلیم، روستایی از توابع بخش اروندکنار شهرستان آبادان در استان خوزستان ایران است.
این روستا در دهستان مینوبار قرار دارد و براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن (۱۳۹۵)، جمعیت آن ۱٬۱۳۸ نفر، شامل ۵۹۴ مرد و ۵۹۵ زن بوده‌است. شمار خانوارهای این روستا ۲۶۶ خانوار می‌باشد. نتایج سرشماری سال ۱۳۸۵ حاکی از وجود ۴۱۴ مرد و ۳۸۷ زن و در مجموع ۸۰۱ فرد باسواد در این روستا است. شمار بی‌سوادان روستای نهرسلیم، ۲۱۶ نفر شامل ۸۹ مرد و ۱۲۷ زن بی‌سواد بوده‌است.
روستای نهرعفادله از روستاهای دهستان مینوبار در بخش اروندکنار شهرستان آبادان، در استان خوزستان است. براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن (۱۳۹۵) ، تعداد ساکنان روستای نهرعفادله، ۳۶۳ نفر، شامل ۱۹۴ مرد و ۱۶۹ زن بوده‌است. شمار خانوارهای این روستا ۹۸ خانوار می‌باشد. نتایج سرشماری سال ۱۳۸۵ حاکی از وجود ۱۳۸ مرد و ۱۳۴ زن و در مجموع ۲۷۲ فرد باسواد در این روستا است. شمار بی‌سوادان روستای نهرعفادله، ۶۶ نفر شامل ۲۹ مرد و ۳۷ زن بی‌سواد بوده‌است.
الگی علیا روستایی است در شهرستان کوهرنگ، بخش بازفت، استان چهارمحال و بختیاری.
درشرق روستای الگی علیا اثارباستانی مربوط به دوران عیلامی وجود دارد .بردبت (سنگ بت)این اثر دارای سنگ نگاره به خط میخی است ودارای دو مجسمه یک زن و یک مرد که پادشاه اون زمان بود بروی سنگ حکاکی شده .
الگی سفلی روستایی است در شهرستان کوهرنگ، بخش بازفت، استان چهارمحال و بختیاری.
کیکاوس روستایی است در شهرستان کوهرنگ، بخش بازفت، استان چهارمحال و بختیاری.
مازه سوخته روستایی است در شهرستان کوهرنگ، بخش بازفت، استان چهارمحال و بختیاری.
مورهره، روستایی از توابع بخش بازفت شهرستان کوهرنگ در استان چهارمحال و بختیاری ایران است.
این روستا در دهستان بازفت قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
دره هندو روستایی است در شهرستان کوهرنگ، بخش بازفت، استان چهارمحال و بختیاری.
فرودگاه کنانگا (به زبان بومی: Aéroport de Kananga) یک فرودگاه همگانی با کد یاتا KGA است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۲۲۰۰ متر است. این فرودگاه در کشور جمهوری دموکراتیک کنگو قرار دارد و در ارتفاع ۶۵۲ متری از سطح دریا واقع شده‌است.
فرودگاه شهری کاناب یک فرودگاه همگانی بهره‌برداری هوایی با کد یاتا KNB است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۱۸۸۸ متر است. این فرودگاه در کشور ایالات متحده آمریکا قرار دارد و در ارتفاع ۱۴۸۴ متری از سطح دریا واقع شده است.
فرودگاه کامساک یک فرودگاه همگانی است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن متر است. این فرودگاه در کشور کانادا قرار دارد و در ارتفاع ۴۶۰ متری از سطح دریا واقع شده است.
فرودگاه کامپنگ چهنانگ یک فرودگاه همگانی با کد یاتا KZC است که یک باند فرود بتن دارد و طول باند آن ۲۴۰۰ متر است. این فرودگاه در کشور کامبوج قرار دارد و در ارتفاع ۱۷ متری از سطح دریا واقع شده است.
فرودگاه کامپالا یک فرودگاه غیرنظامی و نیروی نظامی با کد یاتا KLA است که یک باند فرود سنگفرش دارد. این فرودگاه در شهر کامپالا کشور اوگاندا قرار دارد و در ارتفاع ۱۱۹۷ متری از سطح دریا واقع شده است.
پزو یکای پول شیلی است. پزوهای موجود از ۱۹۷۵ میلادی به همراه نسخه‌های قبلی چاپ شده در ۱۸۱۷ و ۱۹۶۰ در گردش هستند. نماد به کار رفته برای این یکای پول $ است. کد ایزو ۴۲۱۷ برای پزو شیلی CLP می‌باشد.
فرودگاه آبی کملوپس یک فرودگاه همگانی است که یک باند فرود آب دارد. این فرودگاه در کشور کانادا قرار دارد و در ارتفاع ۳۴۴ متری از سطح دریا واقع شده است.
فرودگاه کملوپس یک فرودگاه همگانی باربری با کد یاتا YKA است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۸۴۷ متر است. این فرودگاه در شهر کملوپس کشور کانادا قرار دارد و در ارتفاع ۳۴۵ متری از سطح دریا واقع شده است.
فرودگاه قامشلی (به زبان بومی: مطار القامشلی الدولی) یک فرودگاه همگانی با کد یاتا KAC است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۳۶۱۵ متر است. این فرودگاه در شهر قامشلی کشور سوریه قرار دارد و در ارتفاع ۴۵۱ متری از سطح دریا واقع شده‌است.
فرودگاه کامینا یک فرودگاه همگانی است که یک باند فرود سنگفرش دارد و طول باند آن ۱۴۵۰ متر است. این فرودگاه در شهر کامینا کشور جمهوری دموکراتیک کنگو قرار دارد و در ارتفاع ۱۰۵۹ متری از سطح دریا واقع شده است.
پایگاه هوایی کامینا یک فرودگاه نظامی با کد یاتا KMN است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۲۷۰۰ متر است. این فرودگاه در شهر کامینا کشور جمهوری دموکراتیک کنگو قرار دارد و در ارتفاع ۱۰۸۰ متری از سطح دریا واقع شده است.
فرودگاه کامیگوتو یک فرودگاه همگانی است که یک باند فرود آسفالت بتن دارد و طول باند آن ۸۰۰ متر است. این فرودگاه در کشور ژاپن قرار دارد .
پایگاه هوایی کامنسک-اورالسکیی یک فرودگاه نظامی است که یک باند فرود بتن دارد و طول باند آن ۲۷۰۰ متر است. این فرودگاه در شهر کامنسک-اورالسکیی کشور روسیه قرار دارد و در ارتفاع ۱۵۳ متری از سطح دریا واقع شده است.
فرودگاه کامنی روچی یک فرودگاه نظامی است که یک باند فرود بتن دارد و طول باند آن ۳۴۲۵ متر است. این فرودگاه در شهر سووتسکایا گاوان کشور روسیه قرار دارد و در ارتفاع ۲۰۱ متری از سطح دریا واقع شده است.
فرودگاه کاممب یک فرودگاه غیرنظامی با کد یاتا KME است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۱۵۰۰ متر است. این فرودگاه در کشور رواندا قرار دارد و در ارتفاع ۱۴۹۱ متری از سطح دریا واقع شده است.
فرودگاه ملی جزیره کالیمنوس (به زبان بومی: ) یک فرودگاه همگانی مسافربری با کد یاتا JKL است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۱۱۳۵ متر است. این فرودگاه در کشور یونان قرار دارد و در ارتفاع ۲۳۵ متری از سطح دریا واقع شده است.
فرودگاه بین‌المللی کالیان (به زبان بومی: कल्याण अंतरराष्ट्रीय विमानतळ) یک فرودگاه است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن unknown متر است. این فرودگاه در شهر کالیان کشور هند قرار دارد .
حاجی‌آباد روستایی است در شهرستان کوهرنگ، بخش بازفت، استان چهارمحال و بختیاری.
ده‌گه شامنصوری روستایی است در شهرستان کوهرنگ، بخش بازفت، استان چهارمحال و بختیاری.
جمال‌آباد روستایی است در شهرستان کوهرنگ، بخش بازفت، استان چهارمحال و بختیاری.
باغ الگی روستایی است در شهرستان کوهرنگ، بخش بازفت، استان چهارمحال و بختیاری.
کریم‌آباد روستایی است در شهرستان کوهرنگ، بخش بازفت، استان چهارمحال و بختیاری.
سرتنگ بادام شیرین روستایی است در شهرستان کوهرنگ، بخش بازفت، استان چهارمحال و بختیاری.
سید کرامت‌الله ملک حسینی (زاده ۳ مهر ۱۳۰۳ – درگذشته ۱۲ آبان ۱۳۹۱)، مجتهد و فقیه شیعی بود که نمایندگی ولی فقیه درکهگیلویه و بویر احمد و نمایندگی مجلس خبرگان رهبری در دوره چهارم را برعهده داشت.
سید کرامت الله ملک حسینی در سال ۱۳۰۳ شمسی در روستای گوشه شاهزاده قاسم از توابع شهرستان بویراحمد به دنیا آمد. پدرش سیدصدرالدین ملک حسینی از روحانیون سرشناس بویراحمد بود.ملک حسینی پس از استقرار در تل خسرو در دبستان ۵ کلاسه تازه تأسیس مشغول تحصیل شد و پس از اتمام کلاس پنجم در سال ۱۳۱۵ برای ادامه تحصیل به شیراز رفت و پس از موفقیت در امتحان نهایی با رتبه شاگرد ممتاز وارد کلاس اول متوسطه شد.
ملک حسینی در سال ۱۳۱۹ بر اساس علاقه ای که به علوم دینی داشت وارد حوزه شد و دروس حوزوی را نزد پدرش و برخی را نزد عمویش که در ادبیات عرب توانمند و خبره بود فرا گرفت.سپس به شیراز رفته و به تدریس طلاب علوم دین در مدرسه خان پرداخت. وی از مبارزان فعال در برابر پهلوی بود و اندکی قبل از انقلاب در یاسوج حضور یافت.
از استادان وی در شیراز پدرش سیدصدرالدین ملک حسینی، میرزا احمددارابی و در حوزه علمیه قم سید روح‌الله خمینی، سیدحسین طباطبایی بروجردی، سید محمد حسین طباطبایی ،سید محمدتقی خوانساری ، سید محمد حجت کوه کمری و سید محمد محقق داماد بوده‌اند.
ملک‌حسینی از سال ۱۳۴۱ و پس از اعلام مخالفت روح الله خمینی با اتنخابات انجمن های ایالتی و ولایتی به صف انقلابیون پیوست. وی که یکی از مضروبان حادثه حمله به مدرسه فیضیه قم بود به موجب اسناد به‌دست آمده از ساواک،از جمله خطرناک‌ترین شاگردان خمینی و از افراطی‌ترین روحانیون تحت مراقبت بود.
تعقیب مداوم و لحظه به لحظه در مسافرت‌ها و بازدیدها به‌خصوص هنگام ورود به عرصه ایلات و عشایر، تعرض‌های مکرر به مدارس و بیت وی، متواری بودن هفت ماهه، احضار و بازداشت و بازجوئی‌های سخت‌گیرانه، تعطیل کردن مدرسه علمیه و حوزه تدریس توسط رژیم همگی نمونه‌ای از سوابق مبارزاتی اوست. در چند ماهه آخر حیات رژیم در تجمعی که به دعوت ایشان و با حضور گسترده مردم در مسجد حبیب شیراز صورت گرفت در حین سخنرانی تند و انقلابی او با یورش عمال حکومت از زمین و هوا که منجر به کشته و مجروح شدن چندین نفر شد به زندان عادل آباد منتقل شد که پس از بروز واکنش شدید و اعلان جنگ عشایر بویراحمد به حکومت و اعتراضات آنها از زندان آزاد شد. پس از آزادی برای تسریع در روند شکل‌گیری مبارزات مردم به یاسوج آمد و به هدایت و پیگیری تظاهرات پرداخت.
شش ماه پس از پیروزی انقلاب اسلامی روح الله خمینی طی حکمی وی را مؤظف به تشکیل دادگاه و اجرای حکم شرع و ایجاد آرامش و امنیت به هرنحو که صلاح بداند و جلوگیری از اختلاف و تفرقه و ارشاد مردم و خنثی نمودن توطئه‌های دشمنان اسلام کرد. ملک‌حسینی از آن هنگام تا زمان درگذشتش نماینده مجلس خبرگان رهبری از استان کهگیلویه و بویراحمد در دوره چهارم و نماینده ولی فقیه در آن استان بود.مجلس خبرگان که پس از درگذشتش به‌جای او فرزندش سید شرف‌الدین ملک حسینی در هر دو جایگاه انتخاب شد. او مورد وثوق سید روح‌الله خمینی بود. علی ملک حسینی داماد ایشان میباشد.
تقریرات فقه و اصول سید روح الله خمینی چاپ نشده
رسالتان قاعده لاضرر التعارض بین الأدله ار تقریرات سید روح‌الله خمینی که در ۲۱۲ صفحه به زبان عربی چاپ شده است.
ملک حسینی سرانجام در ۱۲ آبان ۱۳۹۱هجری شمسی در بیمارستان نمازی شیراز درگذشت و پس از تشییع در یاسوج و زادگاهش، در جوار جدش امامزاده قاسم در گوشه به خاک سپرده شد.
رای سوزا ویرا د الیویرا (۱۵ مه ۱۹۶۵) معروف به رای فوتبالیست برزیلی بود که با تیم ملی فوتبال برزیل فاتح جام جهانی ۱۹۹۴ و از محبوب‌ترین بازیکنان این تیم بود. برادر بزرگتر او دکتر سوکراتس هم از ستاره‌های فوتبال برزیل و کاپیتان این تیم بود. رای در سال ۱۹۹۲ تیم سائوپائولو را در راه رسیدن به قهرمانی لیبرتادورس و جام بین‌قاره‌ای رهبری کرد و بازیکن سال فوتبال آمریکای جنوبی شد.
رای هم‌اکنون از فعالان اجتماعی و طرفداران عدالت اجتماعی است. وی در کنار لئوناردو همبازی سابقش در تیم ملی برزیل، یک سازمان فرهنگی ورزشی را تأسیس کرده که در حومه سائوپائولو و ریودوژانیرو دو شهر بزرگ برزیل خدمات آموزشی و فرهنگی را به کودکان محروم ارائه می‌دهد.Where are they now? Rai The Observer, 22 June 2008 حدود ۱۳۰۰ کودک از خدمات این سازمان استفاده می‌کنند و شورای ورزشی لاورس در سال ۲۰۱۲ جایزه ورزش برای نیکی را به رای اهدا کرد.Rai: Sport is a force for good in society FIFA.com, 6 April 2012
رای در سال ۱۹۶۵ در ریبیرائو پرتو واقع در حومه سائوپائولو به دنیا آمد. فوتبال حرفه‌ای را از سال ۱۹۸۴ با تیم بوتافوگو آغاز کرد. در ۱۹۸۶ به پونته پرتا پیوست و در ۱۹۸۷ به سائوپائولو رفت. از سال ۱۹۹۳ به باشگاه پاری سن ژرمن فرانسه پیوست و پس از پنج فصل بازی در فرانسه در سال ۱۹۹۸ به تیم سائوپائولو بازگشت و دو فصل را در این تیم گذراند. بین سال‌های ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۸ در ۴۹ بازی ملی با تیم ملی برزیل همراه بود و ۱۷ گل به ثمر رساند.Rai National Football Teams
ستاره نانچانگ نام بزرگترین چرخ و فلک کشور چین و سومین چرخ و فلک بزرگ جهان است. این چرخ و فلک ۱۶۰ متری که در شهر نانچانگ قرار دارد، از سال مه ۲۰۰۶ تا مارس ۲۰۰۸ عنوان بلندتین چرخ و فلک دنیا را به خود اختصاص داد. در این زمان بود که پرنده سنگاپوری با ۱۶۵ متر ارتفاع، این لقب را از آن گرفت.
توربوماشین، به ابزاری گفته می‌شود که انرژی را میان یک روتور و یک سیال انتقال می‌دهد. ازجمله توربوماشین‌ها می‌توان به توربین‌ها، پمپ‌ها، دمنده‌ها و کمپرسورها اشاره کرد که به انرژی سیال می‌افزایند. این عمل در یک چرخ انجام می‌گیرد. چرخ از شماری پره تشکیل شده که به یک محور متصل شده‌اند. از آنجا که پره‌ها تنها در محور مماسی جابه‌جا می‌شوند، کار به واسطه جابه‌جایی مولفهٔ مماسی نیروی وارد به چرخ انجام می‌گیرد. مولفهٔ شعاعی نیروی وارد به چرخ، در امتداد شعاعی جابه‌جا نمی‌شود و در نتیجه نمی‌تواند کاری انجام دهد.
خیرالله ویسی (زاده ۳۰ شهریور ۱۳۶۷ در رامهرمز) بازیکن فوتبال اهل ایران می‌باشد که هم‌اکنون در پست مدافع برای استقلال ملاثانی بازی می‌کند.
پروفایل در Persianleague.com
شرکت ملی نفت ابوظبی که به‌صورت سرواژه ادنوک خوانده می‌شود، شرکت دولتی نفت‌وگاز امارات است، که با در اختیار داشتن ۱۳۷ میلیارد بشکه نفت درجا، یکی از بزرگترین شرکت‌های نفتی جهان از نظر مالکیت ذخایر به‌شمار می‌آید.
شرکت ادنوک در سال ۱۹۷۱ تأسیس شد و اکنون ظرفیت تولید نفت آن بالغ بر ۴ میلیون بشکه در روز می‌باشد و برای رسیدن به ظرفیت ۵ میلیون بشکه در روز تا سال ۲۰۳۰ برنامه‌ریزی کرده‌است. کلیه سهام این شرکت متعلق به دولت ابوظبی است و دفتر مرکزی آن در ساختمان مرکزی ادنوک، در شهر ابوظبی قرار دارد.
ادنوک یکی از شرکت‌های پیشرو در صنایع نفت‌وگاز جهان، از نظر ذخایر اثبات شده نفت است. این شرکت مالک ۲ پالایشگاه بنام‌های پالایشگاه ام‌النار و پالایشگاه الرویس، در امارات متحده عربی می‌باشد. شرکت ادنوک دارای ۱۴ شرکت تابعه است و در هر ۲ بخش؛ بالادستی و پایین‌دستی صنعت نفت فعالیت می‌نماید.
شرکت ادنوک در حال توسعه میدان‌های گازی این کشور، در هر دو بخش خشکی و دریایی می‌باشد. درصد بسیاری از گاز طبیعی تولیدشده توسط ادنوک در شکل گاز مایع (ال‌ان‌جی) به خارج از این کشور صادر می‌شود و درصد باقی‌مانده آن نیز برای مصرف تأسیسات تولید برق و نیز خوراک کارخانجات صنعتی و مجتمع‌های پتروشیمی، همچنین برای تزریق به مخازن نفتی برای افزایش فشار مخزن و چاه‌ها و نیز بهبود تولید نفت خام و میعانات گازی عرضه می‌شود.
از نظر امکانات و تخصص همچنین ابزار و ماشین‌آلات مورد نیاز در صنایع نفت و گاز، ادنوک یک شرکت کامل و عملیاتی می‌باشد، که مجموعه‌ای از شرکت‌های تخصصی را در اختیار دارد و هر کدام در بخشی از صنعت نفت فعال می‌باشند. ادنوک هم‌اکنون ۱۶ شرکت تابعه اصلی دارد.
شورای عالی نفت ابوظبی در ساختار اجرایی شرکت ادنوک، به عنوان هیئت مدیره عمل می‌کند و اعضای شورا نیز همان وظایف اعضای هیئت مدیره را برعهده دارند. رئیس شورای عالی نفت خلیفه بن زاید آل نهیان می‌باشد. اعضای شورای عالی نفت ابوظبی:
فک خزپوش گالاپاگوس گونهای از پستانداران گوشت‌خوار از تیره Otariidae است. این جانور کوچک‌ترین فک خزپوش به شمار می‌رود و در کرانه‌های جزایر گالاپاگوس زایش می‌کند.
تارنمای تنوع جانوری یا (ADW) پایگاه داده‌ای برخط است که به گردآوری اطلاعات مربوط به تاریخ طبیعی، طبقه‌بندی، ویژگی‌های گونه‌ای، وضعیت بقا و حفاظت، و گستره پراکندگی هزاران جانور می‌پردازد. این تارنما دارای هزاران عکس، ویدئو، و صدها فایل صوتی از جانداران گوناگون و نیز موزه‌ای مجازی است.
آندره لورا-گوران باستان‌شناس، و متخصص دیرین‌مردم‌شناسی، دیرینه‌شناسی فرانسوی بود. او به زیبایی‌شناسی و فناوری علاقه داشت.
او دکترای خود را در زمینه باستانشناسی شمال اقیانوس آرام به سرپرستی مارسل موس انجام داد.
Leroi-Gourhan دکترای خود را در باستان‌شناسی شمال اقیانوس آرام زیر نظر مارسل ماوس به پایان رساند. او از سال ۱۹۳۳ سمت‌های مختلفی را در موزه‌های سراسر جهان از جمله موزه بریتانیا و موزه هوم و همچنین در ژاپن داشت. بین سالهای ۱۹۴۰ و ۱۹۴۴ در موزه گیته کار می‌کرد. در سال ۱۹۴۴ او برای مراقبت از آثار تخلیه شده از لوور، از جمله ونوس میلو و پیروزی بالدار ساموتراس، به شاتو دو والنسای فرستاده شد. او همچنین در مقاومت فرانسه شرکت کرد که برای آن نشان Croix de guerre, Médaille de la Résistance و Légion d'honneur را دریافت کرد. در سال ۱۹۵۶ جانشین مارسل گریوله در سوربن شد و از سال ۱۹۶۹ تا ۱۹۸۲ استاد کالج دو فرانس بود. در سال ۱۹۷۳ او مدال طلای مرکز ملی تحقیقات علمی را دریافت کرد.
کیک حلقه‌ای طرح‌دار نوعی کیک است که با قالب‌های ویژه‌ای به نام قالب حلقه‌ای طرح‌دار پخته می‌شود.
غزوه بنی‌قریظه ( ذوالقعده ۵ هجری، ۶۲۷ م) درگیری با بنی قریظه بلافاصله پس از جنگ خندق بود.
قریش بنی نضیر و بنی قینقاع (احزاب ) مدینه را محاصره کردند.Watt, W. Montgomery (1956). Muhammad at Medina. Oxford University Press, p. 36, 37, 39 مسلمانان خندقی در شمال و غرب مدینه کندند.
احزاب با بنی قُریْظه در جنوب مدینه وارد مذاکره شدند و آنان به پیمانی که با مسلمین بسته بودند خیانت کردند.Watt, W. Montgomery (New edition 1974),"Muhammad: Prophet and Statesman", Oxford University Press, p. 170-172 پیغمبر برخی از رهبران مسلمانان را برای صحبت با آنها فرستاد که نتیجه نداد.Watt, W. Montgomery. "Ḳurayẓa , Banū." Encyclopaedia of Islam, Second Edition.Arafat (1976), pg.101-107, note: on the authority of "Abdullah b. Ka'b b. Malik, al Zuhri, 'Asim b. 'Umar b. Qatada, 'Abdullab b. Abi Bakr, Muhammad b. Ka'b of Qurayza"
حی ابن اخطب رهبر بنی نضیر بر در خانه کعب بن اسد رئیس بنی قریظه رفت و گفت: برای تو سروران قریش را آورده ام، تا آن‌ها را بر سر مسلمانان فرود آوریم و شکستشان دهیم
کعب گفت : مرا رها کن که از محمد جز صداقت و وفا ندیده ام.
حی اصرار کرد و قول داد «اگر قریش و احزاب شکست خوردندبه قلعه تو میایم تا آن‌چه بر تو رخ داد بر من نیز بگذرد» کعب قبول کرد و عهد خود را شکست .
در میان مسلمانان شایع شد که بنی قریظه عهد شکسته است.
پیامبر زبیر بن عوام را مأمور کرد تا اخبار را به او برساند. وی مجددا سعد بن معاذ، سعد بن عباده، عبدالله بن رواحه و خوات بن جبیر را فرستاد تا خبر اول را چک کنند.
آنها برگشتند و گفتند: عضله و قاره (نام دو قبیله کنانی که قبلاً خیانت کرده بودند.)
پیامبر طرحهایی را بکار بست تا خیانت بنی قریظه را بطوریکه موجب تقویت روحیه سربازانش شود خنثی کند.
سلمه ابن اسلم یکی از افراد قبیله اوس را با دویست نفر و زید ابن حارث رابا سیصد نفر فرستاد تا نگهبان شهر شده و با تکبیر برای ترساندن بنی قریظه عمل کنند.
بنی قریظه نیز بیست شتر باردار خرما و جو و انجیر برای لشکریان دشمن فرستادند. در مورد میزان حمایت بنی قُریْظه از احزاب در هنگام جنگ اختلاف نظر وجود دارد.مقایسه کنید:
خیانت بنی قریظه از آنجاکه از درون شهر انجام شده بود و از پشت سر بود باعث افزایش تلفات مسلمانان شد
پس از پایان جنگ پیامبر اسلام، بنی‌قریظه را به مدت ۲۵ روز محاصره کرد تا آن که آنها تسلیم شدند.
محمد دستور داد که مردان باید دستبند زده شوند، و این کار حینی که زنان و کودکان در حبس از باقی جدا شده بودند تحت نظارت محمد بن سلمه الانصاری انجام شد.
قبیله اوس وساطت کرد تا نسبت به آن ها آسان‌گیر باشد. او پیشنهاد کرد که سعد بن معاذ، رییس قبیله اوس که متحد سابق قبیله بود تصمیم گیرد.
در این میان کسانی که مسلمان شدند نجات یافتند.Peters, "Muhammad and the Origins of Islam", p. 222-224.Stillman, The Jews of Arab Lands: A History and Source Book, p. 140.Adil, "Muhammad: The Messenger of Islam", p. 395f.
برخی از اعضای قبیله اوس که از دوستان قدیمی بنی قریظه بود برای میانجیگری وارد شدند و
حکمیت سعد ابن معاذ رئیس قبیله اوس و یکی از صحابه نیز بود مورد قبول طرفین قرار گرفت.
وی حکم کرد که مردان باید کشته شوند، مایملک باید تقسیم شود، و زنان و کودکان باید به اسیری گرفته شوند. پیغمبر با این حکم موافقت کرد، آن را چون حکم خدا دانست، سپس اعضای مرد قبیله سر زده شدند.
سعد ابن معاذ که در جنگ خندق مجروح شده بود پس از بازگشت به مدینه درگذشت.
بنا بر دنیل سی. پیترسن و مارتین لینگز، این تصمیم در تطابق با قانون موسی در سفر تثنیه ۲۰:۱۰–۱۴ بود. طبری فقیه مسلمان، اعدام ۶۰۰–۹۰۰ نفر را ذکر کرده‌است.Lings, Muhammad: His Life Based on the Earliest Sources, p. 229-233Peterson, "Muhammad: the prophet of God", p. 125-127.کتاب تثنیه / فصل بیستم: 10 چون به شهری نزدیک آیی تا با آن جنگ نمایی، آن را برای صلح ندا بکن. 11 و اگر تو را جواب صلح بدهد، و دروازه‌ها را برای تو بگشاید، آنگاه تمامی قومی که در آن یافت شوند، به تو جزیه دهند و تو را خدمت نمایند.12 و اگر با تو صلح نکرده، با تو جنگ نمایند، پس آن را محاصره کن.13 و چون یهوه، خدایت، آن را به دست تو بسپارد، جمیع ذکورانش را به دم شمشیر بکش. 14 لیکن زنان و اطفال و بهایم و آنچه در شهر باشد، یعنی تمامی غنیمتش را برای خود به تاراج ببر، و غنایم دشمنان خود را که یهوه خدایت به تو دهد، بخور. احادیث سنی عدد اعلام نمی‌کند ولی بیان می‌کند که مردان و ۱ زن کشته شدند (۱ زن بنا بر سنن ابوداود). بنا بر منابع اسلامی بقیه زنان و کودکان، در ازای مبادله اسب و سلاح فروخته شدند.
بنا بر ابن کثیر، آیات ۳۳:۲۶–۲۷ و ۳۳:۹–۱۰ قرآن مربوط به حمله به بنی قریظه‌اند.(online )
بگفته مبارکپور جماعتی که به بلوغ رسیده بودند سربریده شدند.
چند صحابه بالاخص علی بن ابی طالب و زبیر بن عوام و هر خاندان از اوس به کشتن گروهی از مردان بنی قریظه گماشته شدند.
بنا به گفته مفسر قرآن ۱۴ میلادی ابن کثیر، این رویداد در قرآن مورد ارجاع قرار گرفته‌است:
گزارش ابن کثیر بر این آیه در کتاب تفسیرش به این صورت است:
بنا به گفته ابن کثیر، آیات ۹ و ۱۰ سوره ۳۳ نیز به بنی قریظه مربوطند.
به نقل از Meir J. Keister تمام اعضای مذکر قبیله که به سن بلوغ رسیده بودند سربریده شدند. ابن کثیر می‌گوید آن‌هایی که به نوجوانی نرسیده بودند به جای این که کشته شوند به عنوان اسیر جنگی گرفته شدند.
فقهای اولیه مسلمان، طبری و ابن هشام هم این رویداد را ذکر می‌کنند و بیان می‌کنند ۶۰۰–۹۰۰ نفر کشته شدند. روایت طبری این گونه است: رسول خدا به بازار مدینه رفت و گودال‌ها داد که در آن حفر کنند؛ سپس به پیِ آن‌ها فرستاد و سرشان را داد در آن گودال‌ها بزنند. آنان را گروه‌گروه پیشش آوردند. در میان آنان دشمن خدا، حیی بن اخطب، و کعب ابن اسد، رئیس قبیله بود. آن‌ها ۶۰۰ یا ۷۰۰ نفر برشمرده شده‌اند—بزرگ‌ترین تخمین می‌گویند آنان ۸۰۰ و ۹۰۰ نفر بودند. همان‌طور که در گروه‌ها پیش رسول خدا برده می‌شدند، به کعب ابن اسد گفتند، "کعب، چه می‌فهمی. آیا نمی‌بینی که احضارکننده [کسی را] مرخص نمی‌کند و آنان که برده شده‌اند بازنمی‌گردند؟ به خدا، این مرگ است!" امور ادامه پیدا کرد تا این که پیامبر خدا کارش با آن‌ها تمام شد.Al Tabari (1997), "Volume 8, Victory of Islam", translated by Michael Fishbein, State University of New York Press, pp. 35–36, ISBN 978-0-7914-3150-4[Tabari, Volume 8, Victory of Islam, p. 35-36]
انقلاب بولیواری جنبش چپ اجتماعی و فرایندی سیاسی در ونزوئلا به رهبری رئیس‌جمهور سابق ونزوئلا هوگو چاوز بنیانگذار جنبش جمهوری پنجم بود. این واژه به افتخار سیمون بولیوار، رهبر انقلابی قرن نوزدهمی ونزوئلایی و آمریکای لاتینی که به خاطر جنگهای استقلال آمریکای اسپانیا و استقلال بیشتر کشورهای شمال آمریکای لاتین از سلطه اسپانیا مشهور است نامگذاری شده‌است. به اعتقاد چاوز و حامیانش انقلاب بولیواری در پی ساختن یک جنبش توده‌ای برای به پا داشتن بولیواریانیسم - دموکراسی مردمی، استقلال اقتصادی، توزیع عادلانه درآمدها و پایان دادن به فساد سیاسی - در ونزوئلا بود. آن‌ها اندیشه‌های بولیوار را از نگاه سوسیالیستی می‌ دیدند.
چاوز در تولد ۵۷ سالگی اش با اعلام داشتن سرطان اعلام کرد شعار انقلاب بولیواری از «سرزمین مادری، سوسیالیسم یا مرگ» به «پیروزی و سرزمین مادری سوسیالیستی، ما خواهیم زیست و پیروز خواهیم شد» عوض شده‌است.
سیمون بولیوار اثری ماندگار در تاریخ ونزوئلا به طور خاص و آمریکای جنوبی به طور کلی بر جای گذاشته است.
هوگو چاوز به عنوان یک دانشجوی نظامی "یکی از تجلیل کنندگان داستان شور بولیواری" بود.[8] چاوز بعدها در دوران نظامی خود بر ایده های بولیوار و به عنوان نمادی محبوب تکیه کرد و جنبش MBR-200 خود را که به وسیله ای برای کودتای 1992 او تبدیل شد، گردآوری کرد. کاهش قیمت نفت در اواسط دهه 1980 باعث شد که یک بحران اقتصادی در ونزوئلا حاکم شود و این کشور سطوح قابل توجهی از بدهی را به خود اختصاص دهد. با این وجود، دولت رئیس جمهور متمایل به چپ جیمی لوسینچی توانست بازپرداخت بدهی های کشور را بازسازی کند و بحران اقتصادی را جبران کند، اما امکان ادامه سیاست های دولت در مورد هزینه های اجتماعی و یارانه های دولتی را فراهم آورد.[9] حزب سیاسی لوسینچی، کنش دموکراتیک، پس از انتخاب کارلوس آندرس پرز در سال 1988 به عنوان رئیس جمهور، توانست در قدرت باقی بماند.
پرز با اجرای اصلاحات اقتصادی توصیه شده توسط صندوق بین المللی پول (IMF) تغییر عمده ای در سیاست داد. اقدامات انجام شده توسط پرز شامل خصوصی سازی شرکت های دولتی، اصلاح مالیات، کاهش عوارض گمرکی و کاهش نقش دولت در اقتصاد بود. او همچنین اقداماتی را برای تمرکززدایی و مدرن کردن سیستم سیاسی ونزوئلا با انتخاب مستقیم فرمانداران ایالتی که قبلاً توسط رئیس جمهور منصوب شده بودند، انجام داد. بحث برانگیزترین بخش بسته اصلاحات اقتصادی کاهش یارانه بنزین بود که مدتهاست قیمت بنزین داخلی را بسیار کمتر از سطح بین المللی و حتی هزینه های تولید حفظ کرده بود.[10] در واکنش به اصلاحات اقتصادی دولت و در نتیجه افزایش قیمت بنزین و حمل و نقل، موجی از اعتراضات و شورش ها به نام ال کاراکازو در 27 فوریه 1989 در گوارناس آغاز شد و به کاراکاس و شهرهای اطراف گسترش یافت. درگیری‌های یک هفته‌ای منجر به کشته شدن صدها نفر، به گفته برخی گزارش‌ها، هزاران نفر، عمدتاً به دست نیروهای امنیتی و ارتش شد.[11][12]
چاوز و حزب جنبش جمهوری پنجم او در انتخابات سال 1998 پیروز شدند و فرآیند تشکیل را آغاز کردند که منجر به قانون اساسی ونزوئلا در سال 1999 شد.
سیاست‌های چاوزی شامل ملی‌سازی، برنامه‌های رفاه اجتماعی (ماموریت‌های بولیواری) و مخالفت با نئولیبرالیسم (به‌ویژه سیاست‌های صندوق بین‌المللی پول و بانک جهانی) است. به گفته هوگو چاوز، سوسیالیسم ونزوئلا مالکیت خصوصی را می پذیرد، [13] اما این سوسیالیسم به دنبال ترویج مالکیت اجتماعی نیز هست.[14] چاویسمو همچنین از دموکراسی مشارکتی[15] و دموکراسی محل کار [16] حمایت می کند. در ژانویه 2007، چاوز پیشنهاد ساخت دولت اشتراکی را داد که ایده اصلی آن ایجاد نهادهای خودگردان مانند شوراهای اشتراکی، کمون ها و شهرهای اشتراکی است.[17]
طبق گزارش مرکز تسلیحات ترکیبی ارتش ایالات متحده:[18]
"چند سال پس از به قدرت رسیدن چاوز در سال 1999، او شروع به اجرای یک طرح سیاسی-استراتژیک کرد که آن را «انقلاب بولیواری» نامید، که صلح آمریکای لاتین را تهدید می کرد. مشخصه طرح چاوز موضع خصمانه و تقابلی در قبال ایالات متحده، اقداماتی بود که برای صدور الگوی خودکامه و سوسیالیستی چاوز به سایر کشورهای منطقه طراحی شده بود، و سیاست خارجی که ونزوئلا را درگیر درگیری های سطح بین المللی کرد."
چاوز به عنوان یک رهبر "جنبش صورتی"، دارای چرخش به سمت دولت های چپ در دموکراسی های آمریکای لاتین دیده می شد.[19][20] تحلیلگران به ویژگی‌های ضدآمریکایی، [19] پوپولیستی [21] [22] [23] [24] و تمایلات اقتدارگرا در آن دولت‌ها اشاره کرده‌اند.[21][25]
چاوز سیاست خارجی ونزوئلا را بر روی یکپارچگی اقتصادی و اجتماعی آمریکای لاتین با تصویب قراردادهای تجاری دوجانبه و کمک های متقابل متمرکز کرد، از جمله آن میتوان به اصطلاح "دیپلماسی نفتی" خود، [26][27] و وابستگی ونزوئلا به استفاده از نفت (کالای اصلی آن) و افزایش آسیب پذیری طولانی مدت آن اشاره کرد.[28] اگرچه چاوز الهام بخش دیگر جنبش‌ها در آمریکای لاتین ، برای پیروی از الگوی چاوزی در جهت تغییر شکل آمریکای جنوبی بود، بعداً به عنوان دمدمی مزاجی تلقی شد و نفوذ او در سطح بین‌المللی اغراق‌آمیز شد، [28] پس در سال 2009 موج صورتی شروع به فروکش کرد. 29]
برنامه‌های اجتماعی (که در ونزوئلا «ماموریت‌ها» نامیده می‌شوند) که در دوره هوگو چاوز به وجود آمد، به دنبال کاهش نابرابری‌های اجتماعی بود و تا حد زیادی از طریق درآمدهای نفتی تأمین می‌شد. پایداری و طراحی برنامه های رفاهی مورد تحسین و انتقاد قرار گرفته است. نمونه های خاصی از برنامه های اجتماعی در زیر فهرست شده است.[30]
مأموریت ارائه مراقبت های بهداشتی، مراقبت های دندانی و ورزش های ورزشی جامع با بودجه عمومی به جوامع فقیر و حاشیه نشین ونزوئلا بود. باریو آدنترو ساخت هزاران کلینیک پزشکی نمادین دو طبقه - مشاوران یا مطب‌های پزشک - و همچنین پرسنل با متخصصان پزشکی دارای گواهی مقیم را به نمایش گذاشت. به دنبال تضمین دسترسی به مراقبت های پزشکی با کیفیت و از گهواره تا گور برای همه شهروندان ونزوئلا، باریو آدنترو تلاشی برای ارائه یک شکل واقعی از مراقبت های بهداشتی همگانی است. تا سال 2006، کارکنان شامل 31439 متخصص، پرسنل فنی و تکنسین های بهداشتی بودند که از این تعداد 15356 پزشک کوبایی و 1234 پزشک ونزوئلایی بودند. شعبه آمریکای لاتین سازمان بهداشت جهانی و یونیسف هر دو از این برنامه تمجید کردند.[34][35] اگرچه نتایج مثبتی از این مأموریت حاصل شده است، اما برخی از مشکلات نیز وجود داشته است. در جولای 2007، داگلاس لئون ناترا، رئیس فدراسیون پزشکی ونزوئلا، گزارش داد که تا 70 درصد از ماژول های است یا رها شده یا ناتمام مانده است. در سال 2014، ساکنان کاراکاس نیز علیرغم کمک مالی زیاد دولت ونزوئلا از این خدمات شکایت کردند.[36][37][38]
هدف ماموریت زیستگاه، ساخت هزاران واحد مسکونی جدید برای فقرا است. این برنامه همچنین به دنبال ایجاد مناطق مسکونی قابل قبول و یکپارچه است که طیف کاملی از خدمات اجتماعی - از آموزش گرفته تا مراقبت های بهداشتی - را که چشم انداز آن را با شهرسازی جدید تشبیه می کند، در دسترس قرار دهد. به گزارش ال یونیورسال ونزوئلا، یکی از نقاط ضعف برجسته دولت چاوز، عدم تحقق اهداف خود در ساخت مسکن است. چاوز وعده ساخت 150000 خانه در سال 2006 را داد، اما در نیمه اول سال تنها 24 درصد از این هدف را با 35000 خانه تکمیل کرد.[39]
این ماموریت شامل یک شرکت دولتی به نام Mercados de Alimentos, C.A. (MERCAL) که مواد غذایی و کالاهای اساسی یارانه ای را از طریق فروشگاه های زنجیره ای در سراسر کشور ارائه می کند. در سال 2010، مرکال دارای 16600 شعبه بود، «از مغازه‌های گوشه‌ای از خیابان گرفته تا فروشگاه‌های بزرگ انبار»، به‌علاوه 6000 سوپ‌پزخانه. مرکال 85000 کارگر دارد.[40] در سال 2006، حدود 11.36 میلیون ونزوئلایی به طور منظم از برنامه های غذایی مرکال بهره مند شدند. حداقل 14208 سایت توزیع غذای Mission Mercal در سرتاسر ونزوئلا و 4543 متریک تن غذا در هر روز توزیع شد.[41] در زمان‌های اخیر، مشتریانی که مجبور بودند در صف‌های طولانی برای محصولات تخفیف‌خورده منتظر بمانند، می‌گویند که کمبود محصولات در فروشگاه‌های مرکال وجود دارد و اقلام موجود در فروشگاه‌ها دائماً تغییر می‌کنند.[42] برخی از مشتریان از اعمال سهمیه بندی در فروشگاه های مرکال به دلیل کمبود محصولات شکایت داشتند.[43] در برخی موارد به دلیل کمبود فروشگاه ها اعتراضاتی صورت گرفته است.[44]
این برنامه از داوطلبان برای آموزش خواندن، نوشتن و حساب به بیش از 1.5 میلیون بزرگسال ونزوئلایی که قبل از انتخاب چاوز به ریاست جمهوری در سال 1999 بی سواد بودند، استفاده می کند. و مناطق خطرناک به منظور دسترسی به کم سوادترین، نادیده گرفته ترین و به حاشیه رانده ترین شهروندان بزرگسال تا به آنها مدرسه و درس منظم بدهند. در 28 اکتبر 2005، ونزوئلا خود را "منطقه عاری از بی سوادی" اعلام کرد، که در برآوردهای اولیه خود نرخ باسوادی را به حدود 99% رساند، اگرچه این آمار به 96% تغییر یافت.[45] بر اساس استانداردهای یونسکو، در صورتی می توان کشوری را «عاری از بی سوادی» اعلام کرد که 96 درصد جمعیت بالای 15 سال آن بتوانند خواندن و نوشتن داشته باشند.[46]
به گفته فرانسیسکو رودریگز و دانیل اورتگا از IESA، "شواهد کمی" از "اثر قابل تشخیص آماری بر بی سوادی ونزوئلا" وجود دارد.[45] دولت ونزوئلا ادعا کرد که به 1.5 میلیون ونزوئلایی خواندن آموزش داده است، [47] اما این مطالعه نشان داد که "فقط 1.1 میلیون نفر در ابتدا بی سواد بودند" و کاهش بی سوادی کمتر از 100000 را می توان به بزرگسالانی نسبت داد که یا پیرند یا مرده اند.[45] دیوید روسنیک و مارک وایزبروت از مرکز تحقیقات اقتصادی و سیاسی به این تردیدها پاسخ دادند و دریافتند که داده‌های مورد استفاده توسط رودریگز و اورتگا معیاری بسیار خام است زیرا نظرسنجی خانواده‌ای که از آن استخراج شده است هرگز برای اندازه‌گیری سواد یا مهارت‌های خواندن طراحی نشده است. روش های آنها برای ارائه شواهد آماری در مورد اندازه برنامه ملی سوادآموزی ونزوئلا نامناسب بود.[48] رودریگز به رد ویزبروت پاسخ داد و نشان داد که ویزبروت از داده‌های مغرضانه و تحریف شده استفاده می‌کند و استدلال بی‌سوادی که ویزبروت به کار می‌برد، دقیقاً خلاف آنچه ویزبروت در تلاش برای انتقال آن بود، نشان می‌دهد.[49]
پس از مرگ هوگو چاوز، جانشین او نیکلاس مادورو با پیامدهای سیاست های چاوز مواجه شد، با کاهش رضایت مادورو و شروع اعتراضات در ونزوئلا در سال 2014.[51] دولت‌های چاوز و مادورو اغلب مشکلاتی را که ونزوئلا با آن روبه‌رو بود، ناشی از مداخله خارجی در امور این کشور می‌دانستند.[52]
از سال 2016، ونزوئلا بولیواری از تورم شدید و از دست دادن چشمگیر مشاغل و درآمد رنج می برد (قیمت های مصرف کننده 800٪ افزایش یافت و اقتصاد در طول سال 2016 19٪ کاهش یافت)، [53] گرسنگی گسترده ("بررسی شرایط زندگی ونزوئلا" (ENCOVI) تقریباً 75٪ از جمعیت به طور متوسط حداقل 8.7 کیلوگرم از وزن خود را به دلیل عدم تغذیه مناسب از دست داده اند)[54] و نرخ قتل فزاینده ای (90 نفر در هر 100000 نفر در ونزوئلا در سال 2015 به قتل رسیده اند در مقایسه با 5 نفر در هر). 100000 در ایالات متحده بر اساس رصدخانه خشونت ونزوئلا).[55]
به گزارش دیده بان حقوق بشر:
"دولت برای ساکت کردن منتقدان، دستگیری های گسترده و دیگر سرکوب ها را انجام داده است. از سال 2014، ما واکنش خشونت آمیز نیروهای امنیتی به تظاهرات، با ضرب و شتم و دستگیری تظاهرکنندگان مسالمت آمیز و حتی تماشاچیان و شکنجه در بازداشت را مستند کرده ایم. انجمن کیفری ونزوئلا، یک گروه غیردولتی که به زندانیان کمک حقوقی می کند، بیش از 90 نفر را به حساب می آورد که آنها را زندانی سیاسی می داند.[56]"
دولت برای ساکت کردن منتقدان، دستگیری های گسترده و دیگر سرکوب ها را انجام داده است. از سال 2014، ما واکنش خشونت آمیز نیروهای امنیتی به تظاهرات، با ضرب و شتم و دستگیری تظاهرکنندگان مسالمت آمیز و حتی تماشاچیان و شکنجه در بازداشت را مستند کرده ایم. انجمن کیفری ونزوئلا، یک گروه غیردولتی که به زندانیان کمک حقوقی می کند، بیش از 90 نفر را به حساب می آورد که آنها را زندانی سیاسی می داند.[56]
پس از انقلاب بولیواری، بسیاری از ثروتمندان ونزوئلا به دنبال اقامت در کشورهای دیگر هستند. به گزارش نیوزویک، «فرار بولیواری یک واژگونی ثروت در مقیاس وسیع است» که در آن واژگونی مقایسه ای با زمانی است که در قرن بیستم «ونزوئلا بهشت ​​مهاجرانی بود که از سرکوب و عدم تحمل دنیای قدیم می گریختند».[57] ال یونیورسال توضیح می دهد که چگونه "فرار بولیواری" در ونزوئلا به دلیل "وخامت اقتصاد و بافت اجتماعی، جنایت افسارگسیخته، عدم اطمینان و عدم امید به تغییر در رهبری در آینده نزدیک" ایجاد شده است.[58]
در سال 1998، سالی که چاوز برای اولین بار انتخاب شد، تنها 14 ونزوئلایی در ایالات متحده پناهندگی گرفتند. تنها در دوازده ماه در سپتامبر 1999، 1086 ونزوئلایی طبق آمار اداره خدمات شهروندی و مهاجرت ایالات متحده پناهندگی گرفتند.[59] محاسبه شده است که از سال 1998 تا 2013 بیش از 1.5 میلیون ونزوئلائی یعنی بین 4٪ تا 6٪ از کل جمعیت ونزوئلا، پس از انقلاب بولیواری کشور را ترک کردند.[60] بسیاری از شهروندان سابق ونزوئلا که مورد مطالعه قرار گرفتند دلایلی را برای ترک ونزوئلا بیان کردند که شامل فقدان آزادی، سطوح بالای ناامنی و کمبود فرصت در کشور بود.[60][61] همچنین گفته شده است که برخی از والدین در ونزوئلا به دلیل ناامنی‌هایی که ونزوئلا با آن مواجه هستند، فرزندان خود را تشویق می‌کنند تا برای محافظت از فرزندان خود کشور را ترک کنند.[61][62] این امر منجر به فرار سرمایه انسانی در ونزوئلا شده است.[58][60]
در نوامبر 2018، UNHCR (کمیساریای عالی سازمان ملل متحد برای پناهندگان) و IOM (سازمان بین المللی مهاجرت) گفتند که تعداد پناهندگان به 3 میلیون نفر رسیده است که بیشتر آنها به دیگر کشورهای آمریکای لاتین و کارائیب رفته اند.[63] ]
بولیواریسم در بولیوی و اکوادور که بحران احزاب سیاسی را تجربه کردند، تقلید شد.[64] بر اساس یک مطالعه در سال 2017، بولیوارییسم در کشورهایی که احزاب سیاسی و نهادهای دموکراتیک همچنان فعال بودند و چپ و جامعه مدنی به دموکراسی، کثرت گرایی و حقوق لیبرال به دلیل تجارب دیکتاتوری وحشیانه، ارزش قائل بودند، نتوانست بیشتر در آمریکای لاتین و کارائیب گسترش یابد. [64] این مطالعه همچنین نشان داد که "ترس از بولیواریسم همچنین منجر به کودتا علیه رئیس جمهور زلایا در هندوراس شد".[64]
جنبه های بولیواریایی توسط حزب سیاسی اسپانیایی Podemos پذیرفته شد.[64]
http://en.wikipedia.org/wiki/Bolivarian_Revolution
برای منابع به منبع انگلیسی فوق مراجعه کنید.
روابط ایران و هند به مجموعهٔ روابط سیاسی، اقتصادی، اجتماعی بین ایران و هند گفته می‌شود.
حدود ۲۵۰۰ تا ۳۰۰۰ سال قبل یک موج بزرگ مهاجرتی از شمال شرق ایران بسوی منطقه سند صورت گرفته‌است که به آن مهاجرت آریایی‌ها به هند می‌گویند. مبادلات و مهاجرتها همواره از آن دوره میان ایران و هند وجود داشته‌است در کتیبه‌های هخامنشی از هند نام برده شده و قلمروی داریوش بزرگ تا ورای تمدن سند ادامه داشته‌است. از دوره ساسانی یک سنگ نوشته میخی بر کلیسای سن طماس مدارس باقی‌مانده که تصویر آن را دکتر علی‌اصغر حکمت در صفحه ۱۱ کتاب نقش پارسی بر احجار هند آورده‌است.
جمله معروف جواهر لعل نهرو:
قدمت روابط فرهنگی و زبانی و مهاجرتی ایرانیان و هندی‌ها آنقدر معروف است که نیاز به توضیح ندارد. اهمیت روابط این دو فرهنگ نیز آشکار است برای مردم ایران و تاریخ و ادبیات ایران هیچ سرزمینی معروفتر و شناخته شده تر از هند نیست. هیچ کتاب تاریخی – ادبی و جغرافیایی را در فارسی نمی‌یابید که از هند سخن و مطلب نگفته باشد. بطوریکه مهم‌ترین و قدیمی‌ترین منظومه حماسی ایرانیان یعنی شاهنامه بیشتر از ۱۰۰ بار نام هند- هند و سند و مکران را در اشعار خود آورده‌است.تأثیر زبان فارسی بر زبان و ادبیات شبه قاره هند حوزه هنری دکترعجم
شاید یکی از بهترین توصیفها از نزدیکی فرهنگی دو ملت و علاقه مشترک به یکدیگر را «سوبرامانیان سوآمی» وزیر سابق هند و رئیس حزب جاناتا ارائه کرده‌است. وی پس از دیدار چند سال پیش خود از ایران می‌نویسد: «هند و ایران دارای قرنها رابطه فرهنگی و تمدنی هستند و برخوردار از مشترکات فرهنگی بسیار. ایران در گذشته از طریق زبان فارسی و نیز هنر، معماری و نظایر آن هند را تحت تأثیر خود قرار داده‌است. اما آن وجه مهمی را که در سفر اخیر خود به ایران تجربه کرده‌ام علاقه وافر مردم ایران نسبت به هند است. مردم عادی غالباً نسبت به هند اظهار دوستی می‌کنند که ریشه این احساسات به پیوندهای پاک فرهنگی و تمدنی دو کشور بازمی‌گردد و ارتباطی به سیاست خارجی ایران ندارد» (سوآمی ۱۸۳۱:۱۵). اگر از روابط دیرینه دو ملت بگذریم، روابط رسمی ایران و هند پس از استقلال هند سریعاً برقرار می‌گردد. استعمار هند توسط انگلستان، آسیبهای فراوانی بر پیوندهای فرهنگی ایران و هند بر جای نهاد. اولین جرقه‌های آغاز روابط سیاسی را باید در سال ۱۹۴۷ جستجو کرد. در آن تاریخ هیئت بلندپایه ایرانی در کنفرانس آسیایی که در دهلی نو برگزار شد، شرکت جست و علاقه‌مندی خود را نسبت به کشور تازه استقلال‌یافته هند اعلام کرد. (سوآمی ۱۸۳۱:۲۵). در ۲۴ اسفند۱۳۲۸ قرارداد دوستی و مودت بین دولت ایران و دولت تازه استقلال‌یافته هند انعقاد یافت. این عهدنامه ضمن تأکید بر اصل صلح و دوستی، روشهای صلح‌جویانه را برای رفع اختلالات بین دو کشور پیش‌بینی کرده بود. همچنین دو کشور موافقت کردند که کنسولگریهای چندی را در کشور طرف دیگر تأسیس کنند و قراردادهای لازم را در زمینه‌های بازرگانی، گمرکی، کشتیرانی، هواپیمایی، فرهنگی و استرداد مجرمین و معاضدت قضایی منعقد کنند. (گل بهروزان ۲۸۳۱:۹۰۱).
از منابع موجود، چنین برمی‌آید که نام قدیم هند، «آریا وارتا» بوده‌است که به معنی سرزمین آریاست.
رابطه اکبر شاه پادشاه هندوستان با شاه اسماعیل دوم خصمانه نبود. شاه اسماعیل دوم نامه‌ای برای میرزا محمد حکیم نابرادری اکبرشاه که بر کابل مستقلاً حکومت می‌کرد، ارسال داشت. او در آن نامه نوشت صلح و امنیت در ایران برقرار شده‌است و زائرانی که به کعبه می‌روند یا از آنجا بازمی‌گردند از هر حیث ایمن می‌باشند.
ایران و هند تا سال ۱۹۴۸ مرز مشترک طولانی دریایی و حوزه جغرافیایی و تاریخی مشترکی داشتند. در دوران نوین نیز ایران و هند پس از استقلال هند روابط را، برقرار و پیمان دوستی به نام «صلح و دوستی ابدی» را امضا کردند. روابط ایران و هند در زمان دودمان پهلوی بسیار مشترک و دوستانه بود.
روابط ایران و هند پس از انقلاب اسلامی با توجه به نقش متغیرهای مختلف تا پایان جنگ سرد، بهبود قابل‌توجهی را به خود ندید، اما با فروپاشی شوروی، بروز بحران افغانستان و اهمیت‌یافتن کشورهای آسیای مرکزی برای هندوستان بسترهایی برای نزدیکی بیشتر ایران و هند فراهم شد. در چند سال گذشته، سفر نارندرا مودی، نخست‌وزیر هند، به ایران در خردادماه ۱۳۹۵ (اولین دیدار نخست‌وزیر هند از ایران در ۱۵ سال گذشته) و امضای تفاهم‌نامه‌ای به ارزش ۵۰۰ میلیون دلار برای توسعه بندر «چابهار» و سرمایه‌گذاری برای احداث خط آهن، توافق سه‌جانبه ایران، هند و افغانستان برای احداث کریدور حمل‌ونقل بین‌المللی در چابهار به گسترش روابط کمک کرد. در اواخر بهمن ۱۳۹۶ حسن روحانی به هندوستان سفر کرد.
هند به ایران به مثابه قدرت بزرگ منطقه‌ای و تأثیرگذار بر تحولات منطقه‌ای و بین‌المللی نگاه می‌کند. همچنین، در گذشته بسیاری از احزاب هند از برنامه هسته‌ای ایران حمایت کرده‌اند و افکار عمومی هند نیز دید مثبتی به ایران داشته‌است. به علاوه، دو حزب مهم کنگره و بی جی پی (از احزاب اصلی) نگاه مثبتی به ایران دارند. در واقع، رهبران هندی با وجود چالش‌های یک دهه گذشته، همواره کوشیده‌اند سطحی از روابط با ایران را حفظ کنند و با درک نقش ایران، ضمن حفظ روابط با قدرت‌های بزرگ، حاضر به چشم‌پوشی از روابط خود با تهران نباشند.
«برنامه‌نویس» می‌تواند به موارد زیر اشاره داشته‌باشد:
رومیو وُید یک گروه موج نوی آمریکایی بود که در سال ۱۹۷۹ در سان فرانسیسکو شکل گرفت. ترکیب اصلی گروه شامل بنجامین باسی (ساکسفون)، دبورا آیِل (آواز)، پیتر وودز (گیتار) و فرانک زینکَویج (باس) بود. آن‌ها طی دوران فعالیت‌شان چهار درامر عوض کردند که اولین‌شان جی دِراه و آخرین‌شان آرون اسمیت بود. از رومیو وید ۳ آلبوم استودیویی به نام‌های "این یک شرط است"It's a Condition (۱۹۸۱)، "نیکوکار"Benefactor (۱۹۸۲)، "غریزه‌ها"Adagio, Instincts (۱۹۸۴) و یک آلبوم برگزیده آثار با عنوان "گرم، زیر کت تو"Warm, in Your Coat در سال ۱۹۹۲ منتشر شده‌است. معروف‌ترین ترانه‌های آن‌ها «هرگز نگو هرگز» و «یک دختر در دردسر» بودند که دومی در ابتدای انتشارش فروش اندکی داشت اما بعداً تبدیل به موفق‌ترین تک‌آهنگ رومیو وید شد و تا ردهٔ ۳۵اُم بیلبورد هات ۱۰۰ صعود کرد.