moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
از آنجا که مادرش توانایی مراقبت کردن از کودک را نداشت، استیو را در سال ۱۹۳۳ نزد والدین خود گذاشت و رفت. کمی بعد استیو به همراه پدربزرگ و مادربزرگش به اسلاتر، جایی که دایی بزرگش مزرعه‌ای داشت رفته و در آنجا بزرگ شد. استیو مک‌کوئین مسیحی کاتولیک بود.
در ۳ سالگی دایی بزرگش برای وی یک سه‌چرخه خرید که بعدها مک‌کوئین اظهار داشت که علاقه‌اش به موتورسواری از آن موقع در وی پدیدار شد. در ۸ سالگی مادرش مجدداً او را تحویل گرفت و به ایندیاناپولیس برد تا در آنجا در کنار شوهر جدیدش با هم زندگی کنند. استیو روزی را که در حال ترک مزرعه بود به خوبی به یادداشت. او در این مورد می‌گوید: موقع ترک مزرعه، دایی‌ام هدیه‌ای به من داد… یک ساعت جیبی طلایی که درونش جمله‌ای نوشته شده بود: برای استیو… که برایم همچون پسرم بود.
استیو مک‌کوئین دچار دسلکسیا بوده و به‌دلیل التهاب گوشش در کودکی، از قدرت شنوایی وی نیز کاسته شده بود. در خانه جدید و زندگی به همراه ناپدری‌اش برای وی خوشایند نبود. ناپدری‌اش استیو را به شدت کتک می‌زد به‌طوری‌که در ۹ سالگی استیو از خانه فرار می‌کند تا در خیابان زندگی کند. در عرض چند سال و معاشرت وی با باندهای خلاف‌کار باعث شد وی رو به بزهکاری آورد. از آنجا که دیگر مادرش قادر به کنترل او نبود، استیو را مجدداً به اسلاتر فرستاد. اما در ۱۲ سالگی مادرش مجدداً طی نامه‌ای خواستار برگشت پسرش نزد خود شد تا با هم در خانه جدیدشان در لس‌آنجلس زندگی کنند. ازدواج دوم مادر استیو به طلاق انجامیده بود و وی برای بار سوم ازدواج کرده بود.
در خانه جدید نیز ناپدری با او رفتار خوبی نداشته و استیو مجدداً شروع به پرخاشگری کرد و در نتیجه مجدداً وی را به اسلاتر نزد پدربزرگ و مادر بزرگش فرستادند. این آخرین باری بود که وی به آنجا رفت. استیو در ۱۴ سالگی بدون حتی خداحافظی کردن مزرعه را ترک کرده و به یک سیرک پیوست و دوباره ولی این‌بار خودش مجدداً به نزد مادر و ناپدری‌اش برگشت و زندگی خلافکارانه‌اش را مجدداً دنبال کرد. استیو را یک‌بار در حین سرقت قالپاق اتومبیل دستگیر کردند و او را تحویل ناپدری‌اش دادند که باعث شد کتک شدیدی از او بخورد و درگیری به وجود آمده باعث شد تا استیو را از بالای پله‌ها به پایین پرت کند؛ در پایین پله‌ها استیو بلند شده و رو به ناپدری‌اش گفت: "اگه دست کثیفت رو یک‌بار دیگه به من بزنی، قسم می‌خورم که می‌کشمت."
در طی حادثه‌ای، ناپدری استیو مادرش را متقاعد کرد که با امضای برگه‌ای در دادگاه اعلام کند که استیو اصلاح‌ناپذیر است. به موجب این حکم، وی را به مرکزی پسرانه در چینو، کالیفرنیا منتقل کردند. در آنجا بود که استیو شروع به تغییر کرد. وی در آنجا شخصیت محبوبی میان پسران دیگر محسوب نمی‌شد.
شانزده ساله بود که مرکز را ترک کرده و نزد مادرش بازمی‌گردد که این‌بار در روستای گرینویچ ساکن بود ولی مجدداً فرار کرد. در این دوره بود که او با دو ملوان آشنا شده و تصمیم می‌گیرد داوطلبانه در یک کشتی متعلق به جمهوری دومینیکن کار کند. در آنجا یک‌بار از محل کارش فرار کرده ولی در نهایت، جایی دیگر کاری پیدا می‌کند. سپس به ایالت تگزاس رفته در آنجا نیز مدام شغل‌هایش را تغییر می‌داد.
در سال ۱۹۴۷ به خدمت سپاه تفنگداران دریایی آمریکا درآمده و درجه‌اش به سرباز یکم ارتقاء می‌یابد. در دوران خدمت مجدداً رفتار پرخاشگرانه خود را انجام می‌دهد که به‌دلیل این رفتار درجه وی ۷ بار مختلف، کاهش پیدا کرد. وی همچنین به‌دلیل فرار از خدمت و اینکه نتوانست خود را به موقع معرفی کند، در هنگام گشت‌وگذار با نامزدش توسط پلیس ساحلی دستگیر و ۴۱ روز را در زندان نظامی سپری می‌کند. سپس تصمیم می‌گیرد که خودش را اصلاح کند و نظم نیروی دریایی را بپذیرد. وی در طول یک مانور نظامی، جان ۵ ملوان نظامی همکارش را نجات داد. وی را به درجه نگهبان افتخاری نائل کرده و کارش نگهبانی از قایق رئیس‌جمهور وقت آمریکا، هری ترومن شد. خدمت وی در سال ۱۹۵۰ به پایان رسید. استیو مک‌کوئین بعدها اظهار داشت که خدمت در نیروی دریایی برایش لذت بخش بود.
به موجب یک قانون در آمریکا، استیو شامل افرادی می‌شد که می‌توانستند کمک هزینه تحصیلی دریافت کنند. استیو مک‌کوئین با کمک این هزینه شروع به تحصیل در رشته بازیگری کرد. سلطان خونسردی، اولین نقش خود را در سال ۱۹۵۰ و در یک نمایش اجرا کرد و شخصیت وی فقط یک جملهٔ ساده را گفت! در این حین بود که استیو برای کسب درآمد شروع به مسابقه دادن با موتور کرد و با پول‌هایی که برنده می‌شد موفق شد اولین موتور هارلی دیویدسن خود را بخرد. وی که در عرصه موتورسواری در حال حرفه‌ای شدن بود، در تمام مسابقات آخر هفته‌ها حدود ۱۰۰ دلار برنده می‌شد (۱۰۰ دلار آن موقع تقریباً معادل ۸۰۰ دلار در سال ۲۰۰۹ است). استیو در این دوره در سریالی که محصول شبکه ای‌بی‌سی بود و در میان سال‌های ۱۹۵۴–۱۹۵۳ پخش می‌شد حضور یافت.
در سال ۱۹۵۵ و زمانی که ۲۵ ساله بود تصمیم به ترک نیویورک گرفت و به سمت کالیفرنیا رفت. در آنجا وی به دنبال کار می‌گشت. بعد از حضور استیو در برنامه‌ای به نام "مدافعان" که برنامه‌ای تلویزیونی بود، هیلارد الکینز که از کارگردانان ان موقع بود، استیو جوان را مناسب فیلم‌های درجه ب دید. اولین نقش استیو نیز در فیلم "کسی آن بالا ما را دوست داد" بود که به کارگردانی "رابرت وایز" ساخته شده بود. استیو در این فیلم با پل نیومن هم‌بازی بود. سپس در فیلم‌های دیگری همچون "هیچ‌وقت یک غریبه را دوست نداشته باش"، حباب (اولین نقش اصلی استیو) و "سرقت بزرگ خیابان سنت لویس" بازی کرد.
اولین نقشی که استیو را به شهرت نزدیک‌تر کرد، نقش پی در فیلم وسترنی به نام "سرنوشت ولز فارگو" بود. بازی وی در این فیلم باعث شد مدیر برنامه‌های وی با متقاعد کردن کارگردان دیگری، باعث شود استیو در سریالی وسترن نیز ظاهر شود.
در ۲۹ سالگی بود که نقشی را در فیلم "هیچ‌وقت کم نرو" به او دادند. فرانک سیناترا که در آن فیلم حضور داشت، در استیو جوان موفقیت‌های آینده‌اش را دیده بود. نقش استیو در این فیلم بسیار مورد تحسین قرار گرفت. جان استرجز که کارگردانی این فیلم را بر عهده داشت تصمیم گرفت در فیلم دیگرش نیز از استیو استفاده کند و «کلاً دوربین را به او بدهد». این فیلم با نام هفت دلاور تولید شد. این فیلم یکی از اولین فیلم‌های بزرگ استیو مک‌کوئین است که در آن با بازیگران مشهوری همچون یول برینر، چارلز برانسون و جیمز کابرن هم‌بازی بود.
استیو سپس در فیلم بزرگ دیگرش که باز هم به کارگردانی جان استرجز بود بازی کرد. نام این فیلم، فرار بزرگ بود که داستان واقعی فرار از زندان آلمانی‌ها در جنگ دوم جهانی را روایت می‌کرد. به‌دلیل مسائل بیمه‌ای، استیو خود قادر به اجرای صحنه‌های موتورسواری این فیلم نبود و این صحنه‌ها توسط دوستش اجرا شد. فروش بالای این فیلم استیو را به یک ستاره در دنیای بازیگری بدل کرد.
در سال ۱۹۶۳ استیو به همراه ناتالی وود در فیلم عشق با غریبه مطلوب ایفای نقش کرد. سپس در فیلم "نوادا اسمیث" نقش‌آفرینی کرد. سپس فیلم دانه‌های شن را بازی کرد و برای بازی در این فیلم نامزد دریافت جایزه اسکار شد.
نامزدی وی برای اسکار با بازی در فیلم "بولیت" ادامه می‌یابد. صحنه‌های ماشین سواری این فیلم فقط حدود ۱۰٪ آن توسط خود استیو انجام شد و مابقی آن را بدلکاران انجام دادند. از آنجا که هزینه‌های این فیلم به شدت بالا رفت، برادران وارنر ادامه قراردادهای خود را با این فیلم قطع کردند. البته بعد از فروش بالای این فیلم، برادران وارنر مجدداً به سمت استیو رفتند ولی او کار مجدد با آن‌ها را دیگر نپذیرفت و فیلم بعدیش را با کمپانی یونایتد آرتیستز قبول کرد. در فیلم جدید که "رابطه توماس کراون" نام داشت، استیو با فی داناوی هم‌بازی بود. در همان سال بود که فیلم "رودخانه‌ها" را نیز بازی کرد.
در سال ۱۹۷۱ بود که استیو مک‌کوئین در فیلم "لو مان" و سپس در فیلم "گریز" به ایفای نقش پرداخت. در فیلم "گریز" بود که وی همسر آینده‌اش، آلی مک‌گرا را می‌بیند و با او آشنا می‌شود. سپس فیلم "بانر کوچک" را بازی می‌کند و سپس مجدداً یک نقش زندانی را به او پیشنهاد می‌کنند. نقش این زندانی در فیلم "پاپیون" بسیار عالی توسط استیو اجرا می‌شود. در این فیلم داستین هافمن نیز در کنار استیو به ایفای نقش پرداخته‌است.
وی از زمان ایفای نقش در فیلم "گریز" تبدیل به گران‌ترین بازیگر جهان شد اما بعد از بازی در فیلم "آسمان‌خراش جهنمی" در سال ۱۹۷۴، ناگهان از حضور در فیلم‌ها خودداری کرد تا فقط به شکل کامل روی موتورسواری‌اش تمرکز کند و شروع به مسافرت به تمام نقاط آمریکا کرد. استیو با بازی در فیلم دشمن مردم در سال ۱۹۷۸ مجدداً به دنیای بازیگری برگشت. این فیلم به شکل مختصر در سینما عرضه شد.
دو فیلم آخر استیو مک‌کوئین بر اساس داستان واقعی ساخته شده بودند. نام آن‌ها "تام هورن" (فیلمی وسترن) و شکارچی (محصول ۱۹۸۰) می‌باشد.
نقش اصلی فیلم صبحانه در تیفانی به استیو پیشنهاد شده بود که وی به‌دلیل بازی کردن در فیلم دیگر قادر به پذیرفتن آن نبود. فیلم‌های دیگری نیز که به وی پیشنهاد شدند ولی استیو در آن‌ها ظاهر نشد عبارتند از: "۱۱ یار اوشن"، بوچ کسیدی و ساندنس کید، راننده، اینک آخرالزمان، هری خبیث، پلی در دوردست و ارتباط فرانسوی.
استیو مک‌کوئین به شدت شیفته موتورسواری و ماشین سواری بود. شاید آثاری از این علاقه را بتوان در فیلم‌های او نیز دید. به عنوان مثال صحنه‌های ماشین‌رانی در فیلم "بولیت" یا صحنه‌های هرچند کم موتورسواری وی در فیلم "فرار بزرگ".
استیو و کارگردان چند فیلمش، جان استرجز قرار بود فیلمی با عنوان "روز یک قهرمان" را که در مورد مسابقات فرمول یک بود بسازند که استیو به‌دلیل مشغله زیاد در هنگام فیلم‌برداری فیلم "دانه‌های شن" قادر به بازی در این فیلم نشد و در نهایت پروژه متوقف شد.
وی همچنین سابقه شرکت در مسابقات اتومبیل‌رانی و موتورسواری خارج از جاده را نیز دارد. اولین مسابقه استیو در مسابقات موتورسواری خارج از جاده با موتوری به نام Triumph ۵۰۰ سی‌سی انجام شد.
مک‌کوئین کلکسیونی از موتور نیز داشت. در زمان مرگش، بیش از ۱۰۰ موتور در کلکسیونش بود که میلیون‌ها دلار ارزش داشتند.
استیو همچنین چندین ماشین مسابقه‌ای حرفه‌ای نیز دارد که شامل:
استیو مک‌کوئین در دوران حیاتش ۳ بار ازدواج کرده‌است. یک‌بار باNeile Adamsکه از وی دو فرزند به نام‌های تری و چاد دارد. ازدواج آن‌ها در تاریخ ۱۹۷۲ به طلاق انجامید. سپس وی با همبازی‌اش در فیلم گریز، الی مک‌گرا در سال ۱۹۷۳ ازدواج می‌کند و این ازدواج نیز در سال ۱۹۷۸ به طلاق منتهی می‌شود. الی مک‌گرا در زمانی که با استیو ازدواج کرده بود یکبار سقط جنین انجام داد؛ و در نهایت و زمانی که فقط یک‌سال به مرگش باقی بود، با "باربارا مینتی" که یک مدل بود ازدواج می‌کند. یکی از نوه‌های استیو مک‌کوئین به نام استیون آر. مک‌کوئین نیز بازیگر است.
بعد از طلاق از آدامز و در زمان آشنایی با مک‌گرا، استیو رابطه‌ای با باربارا لای دارد که منجر به باردار شدنش می‌شود و در نهایت سقط جنین غیرقانونی می‌کند. مارشال تریل که تخصصش در نوشتن زندگی‌نامه افراد است نیز ادعا می‌کند استیو رابطه‌ای با "جکلین بیسیت" داشته که البته خود بیسیت هیچ‌وقت این ادعا را تأیید نکرده‌است.
در زمینه ورزش نیز استیو مک‌کوئین فعال بوده و روزی ۵ مایل را می‌دوید. وی همچنین کمربند مشکی ورزش رزمی تانگ سودو را نیز داشت. استیو همچنین هنر رزمی جیت کان دو را نزد قهرمان افسانه‌ای، بروس لی آموزش دیده بود. بروس لی از دوستان استیو مک‌کوئین نیز بود. همچنین استیو در مراسم دفن بروس لی حضور داشت و یکی از حمل‌کننده تابوت او بود.
استیو مک‌کوئین سابقه استفاده از مواد مخدر را داشت. گفته می‌شد او ماری‌جوانا و کوکائین مصرف می‌کرد و به شدت سیگار می‌کشید. در سال ۱۹۷۲ پلیس انکوریج (در ایالت آلاسکا) وی را به‌دلیل رانندگی در حالت مستی بازداشت کرد.
بعد از اینکه چارلز منسن مرتکب قتل ۵ نفر در یک مهمانی می‌شود که در میان قربانیان نام چند دوست استیو نیز (شامل شرون تیت) دیده می‌شود، گفته می‌شود خود استیو نیز هدف مرگ بود. طبق اظهارات همسر اول استیو، بعد از این ماجرا او شروع حمل سلاح گرم با خود در مراکز عمومی‌کرده بود. دو ماه بعد از قتل‌ها نیز پلیس لیستی از افراد قربانی را پیدا می‌کند که نام استیو مک‌کوئین نیز در آن بود. در سال ۲۰۱۱ فاش شد که استیو نیز در شب قتل‌ها به همان مهمانی دعوت بود، اما چون قرار بود دوست دخترش به خانه‌اش بیاید، تصمیم گرفت به مهمانی نرود که نهایتاً جانش نجات پیدا کرد.
استیو مک‌کوئین عادت عجیبی نیز داشت. او عادت داشت در هر فیلمی که قبول به بازیگری می‌کند، چیزی را مجانی از آنجا به عنوان یادگاری بردارد؛ مثلاً یک ماشین اصلاح که در آن فیلم استفاده شده بود یا یک شلوار جین و امثال اینها. بعدها مشخص شد که استیو این لوازم را به مرکز اصلاح و تربیت پسرانه که خود در دوران نوجوانی چند سال را در آن سپری کرده بود اهدا می‌کرد.
طبق گفته‌های کتابی که همسر آخر استیو منتشر کرده و در مورد زندگی استیو مک‌کوئین است، استیو اواخر عمرش یک مسیحی انجیلی شده بود و برای دعا به کلیسا می‌رفت. بعد از مرگ استیو، بیلی گراهام که از مشاوران مذهبی چند رئیس‌جمهور آمریکا بود بر سر مزارش حاضر شد.
بیماری او در ۲۲ دسامبر ۱۹۷۹، سرطان ریه ناشی از مجاورت با ماده سرطان‌زای پنبه نسوز (آزبِست) تشخیص داده شد. با توجه به اینکه او زیاد سیگار می‌کشید، این باعث وخیم شدن بیماری او شد؛ ولی او این راز را تا یک ماه قبل از مرگش حفظ کرد. سرانجام استیو مک کوئین در ۷ نوامبر ۱۹۸۰ و در ساعت ۳:۴۵ صبح در مکزیک درگذشت. گفته می‌شود که وی پیش از مرگ، بلند شده و از پرستار درخواست یک لیوان آب خنک می‌کند و بعد می‌میرد.
جسد او را سوزاندند و خاکسترش را در اقیانوس آرام ریختند.
گولدن گلوب
فستیوال بین‌المللی فیلم مسکو
چارلز رابرت ردفورد جونیور (زاده ۱۸ اوت ۱۹۳۶) هنرپیشه، کارگردان، تهیه‌کننده و بازرگان آمریکایی برنده اسکار بهترین کارگردانی است.
او در سنتا مونیکا کالیفرنیا در آمریکا به دنیا آمد و از مدرسهٔ ون‌نویز در لس آنجلس فارغ‌التحصیل شد و از آنجا با بورس بیس‌بال وارد دانشگاه کلورادو شد که در آنجا بر اثر نوشیدن بیش از حد نوشیدنی‌های الکلی بعد از مرگ مادرش در سن ۱۸ سالگی بورس خود را از دست داد. بعد از آن وارد نقاشی شد و همچنین در کلاس‌های نمایش و طراحی آکادمی آمریکایی هنرهای نمایشی در نیویورک شرکت یافت.
ردفورد در سال ۱۹۵۸ با لولا ون‌واگنن ازدواج کرد که در سال ۱۹۸۵ با داشتن ۴ فرزند از همدیگر جدا شدند. (یکی از آن‌ها قبل از طلاقشان در گذشت) نام فرزندان ردفورد عبارت‌اند از: "شاونا"، "امی" (بازیگر) و "جیمز" (فیلم‌نامه‌نویس)
ردفورد اولین فیلم خود «مردم عادی» را در سال ۱۹۸۰ کارگردانی کرد که اسکار کارگردانی را برایش به ارمغان آورد. ردفورد در کنار وارن بیتی، کلینت ایستوود، مل گیبسون، ریچارد اتنبرا و کوین کاستنر از معدود دریافت‌کنندگان جایزه اسکار است که بیشتر بخاطر بازیگری مشهور هستند. او مؤسس جشنواره فیلم ساندنس است که فلسفهٔ وجودی‌اش حمایت از فیلم‌های مستقل و بازار فروش آن‌ها است.
ردفورد در طول بیش از ۶۰ سال فعالیت خود، در سال ۲۰۰۲ موفق به دریافت جوایز فیلم از جمله یک جایزه اسکار افتخاری برای یک عمر فعالیت هنری شد. در آوریل ۲۰۱۴، مجله تایم از ردفورد به عنوان یکی از ۱۰۰ نفر "تأثیرگذارترین افراد جهان" نام برد. در سال ۲۰۱۶، او موفق به دریافت مدال آزادی از رئیس جمهور آمریکا شد.
ردفورد بازیگری را از اواخر دهه ۱۹۵۰ در تلویزیون آغاز کرد، از جمله حضور در در سال ۱۹۶۲. او نامزد دریافت جایزه امی را به عنوان بهترین بازیگر نقش مکمل برای اجرای بازی در فیلم "صدای چارلی پونت" (۱۹۶۲) گردید. بزرگترین موفقیت وی در برادوی به عنوان همسر الیزابت اشلی در پابرهنه در پارک ساخته نیل سایمون (۱۹۶۳) بود. ردفورد اولین فیلم خود بنام شکار جنگ را در سال ۱۹۶۲ ساخت. نقش او در فیلم درون دیزی کلاور (۱۹۶۵) برای او جایزه گلدن گلوب بهترین ستاره نوظهور را به دست آورد. او در کنار پاول نیومن در فیلم بوچ کسیدی و ساندنس کید (۱۹۶۹) به ایفای نقش پرداخت که موفقیت بزرگی بود و او را به یک ستاره تبدیل کرد. او با فیلم جرمایا جانسون (۱۹۷۲) به موفقیت بزرگی در گیشه دست پیدا کرد. بازی در فیلم ماندگار نیش و همکاری مجددش با پل نیومن نامزدی دریافت جایزه اسکار را برایش به ارمغان آورد. همزمان در همان سال، او در نقش مقابل باربارا استرایسند در فیلم آنطور که بودیم (The Way We Were) خوش درخشید. در سال ۱۹۷۶ بازی در فیلم برجسته، محبوب و تحسین شده همه مردان رئیس جمهور، فیلمی در ژانر سیاسی با موضوع رسوایی واترگیت، در کنار داستین هافمن و جک واردن حلقه موفقیت های ردفورد را تکمیل کرد.
در دهه ۱۹۸۰، ردفورد فعالیت خود را به عنوان کارگردان با فیلم مردم معمولی آغاز کرد که نقدهای مثبتی از منتقدین گرفت و جزو فیلم های منتخب دهه بود و برای ردفورد چهار جایزه اسکار از جمله جایزه اسکار بهترین فیلم و جایزه اسکار بهترین کارگردانی به ارمغان آورد. وی با ایفای نقش در بروبیکر (۱۹۸۰) و خارج از آفریقا (۱۹۸۵) به بازیگری ادامه داد که یک موفقیت بزرگ در باکس آفیس بود و هفت جایزه اسکار منجمله جایزه اسکار بهترین فیلم را کسب کرد. وی در سال ۱۹۹۲ سومین فیلم خود را با عنوان "رودخانه‌ای از میان آن می‌گذرد"(A River Runs Through It) کارگردانی کرد فیلمی با بازی برد پیت که موفق به دریافت جایزه اسکار بهترین فیلم‌برداری و نامزد جایزه اسکار در دو بخش بهترین موسیقی و بهترین موسیقی متن و بهترین فیلم‌نامه اقتباسی گردید.
ردفورد در سال ۱۹۹۵ برای فیلم مسابقه تلویزیونی نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین کارگردانی و بهترین شد. او در سال ۲۰۰۲ موفق به دریافت جایزه اسکار افتخاری برای یک عمر دستاورد هنری شد. در سال ۲۰۱۰، او نشان شوالیه لژیون دونور فرانسه را دریافت نمود. وی برنده جوایز گلدن گلوب، جایزه انجمن کارگردانان آمریکا، بفتا و جایزه انجمن بازیگران فیلم است.
فیلم‌های معروف او عبارت‌اند از:
پُل لِئونارد نیومَن (؛ – ) بازیگر، کارگردان و بشردوست آمریکایی بود.
او در ایالت اوهایو زاده شد. پدرش آلمانی و مادرش مجارستانی بود.
وی در سال ۱۹۸۶ جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد را برای ایفای نقش در فیلم رنگ پول به‌دست‌آورد.
پل نیومن در ۲۶ سپتامبر سال ۲۰۰۸ پس از مدتی مبارزه با بیماری سرطان ریه در سن ۸۳ سالگی درگذشت.
پل نیومن در دهه ۶۰ زندگی خود تلاش کرد خاطرات خود را گردآوری کند تا نشان دهد زندگی شخصی او بر خلاف آنچه همیشه در فیلم‌ها نشان می‌دهد همیشه شاد و ایده‌آل نیست. او این کار را با همکاری دوست خود استوارت استرن آغاز کرد. اما این کار زمان زیادی کشید و آنها در ۱۹۹۱ دست از این کار کشیدند. در سال ۲۰۲۰ این دست‌نوشته‌ها در انبار خانوادگی نیومن پیدا شده و پس از ویراستاری به صورت یک کتاب چاپ شدند. این کتاب او را هنرپیشه‌ای نشان می‌دهد که از عدم اعتماد به نفس رنج می‌برد و خاطرات پدر الکلی، مادر سلطه‌جو، نخستین ازدواج (که پس از دیدن جوآن وودوارد به طلاق کشید) و نیز کوتاهی خود در نقش یک پدر، و افراط در نوشیدن الکل ذهن او را رها نمی‌کنند. پل نیومن همواره خود را به خاطر زندگی خود سرزنش می‌کرده است. اما با افزایش سن، احساس بهتری نسبت به خودش پیدا کرد.
پل نیومن همواره احساس می‌کرده که تنها موفقیت او صرفا به خاطر شانسِ خوش‌قیافه بودنش بوده است.
در این کتاب آمده که با اینکه پل نیومن با رابرت ردفورد رابطه کاری نزدیکی داشته اما آنها خارج از کار، ارتباطی با هم نداشتند و نیومن از وقت‌نشناسی ردفورد گله می‌کرده است.
پل نیومن درباره گردآوری خاطرات خود گفته بود: «می خواهم مدرکی به جای بگذارم که تکلیف خیلی چیزها را روشن می کند. به افسانه‌ای که درباره من است خاتمه می‌دهد و برخی اسطوره‌ها را از بین می‌برد. مدرکی که زمانی را که من در این سیاره زندگی می کردم با صحت و درستی نشان دهد».
پل نیومن و یکی از دوستانش در سال ۱۹۸۲ سس سالادی را به نام نیومنز اون Newman's Own معرفی کردند که در نوع خود تازگی داشت و این نام تجاری بر دو اصل استوار بود:
این محصول با موفقیت آنی روبه‌رو شد و در سال اول فروش خود یک میلیون دلار در اختیار مؤسسه‌های خیریه گذاشت، همچنین از آن به بعد بیش از ۱۲۵ میلیون دلار به هزاران مؤسسهٔ خیریه بخشیده‌است.
کرک داگلاس با نام اصلی ایشور دانیلویچ (Issur Danielovitch) (زاده ۹ دسامبر ۱۹۱۶ – درگذشته ۵ فوریه ۲۰۲۰) هنرپیشه و تهیه‌کننده آمریکایی بود.
کرک داگلاس با نام واقعی ایشور دانیلویچ و سپس ایسادور دمسکی در سال ۱۹۱۶ در آمستردام، نیویورک در خانواده‌ای یهودی به دنیا آمد.
در ۱۹۳۸ از دانشگاه سنت لاورنس فارغ‌التحصیل شد و پیش از جنگ جهانی دوم و پس از آن نقش‌های کوتاهی را در برادوی ایفا کرد. در ۱۹۴۶ برای اولین بار وارد سینما شد و در فیلم عشق عجیب مارتا ایورس به نقش والتر اونیل (یک الکلی ضعیف‌النفس) در کنار باربارا استانویک و به کارگردانی لوییس مایلستون حضور داشت.
پس از این فیلم داگلاس در فیلم از درون گذشته در کنار رابرت میتچم و به کارگردانی ژاک ترنر ایفای نقش کرد. حضور داگلاس در سینما با جریان مک کارتیسم در آمریکا هم‌زمان شد.
حضور داگلاس در سینما تا سال ۱۹۴۹ با چهار فیلم دیگر همراه بود که مهم‌ترین فیلم این دوره تنهایی قدم می‌زنم در کنار برت لنکستر بود. در سال ۴۹ برای داگلاس در دو فیلم نامه‌ای به سه همسر (جوزف ال منکیه ویچ) و قهرمان (مارک رابسون) ایفای نقش کرد.
نامزدی نقش اول اسکار برای فیلم «قهرمان» به نقش میدج کلی همهٔ نگاه‌ها را به سوی داگلاس فراخواند. در سال ۱۹۵۰ کرک در دو فیلم «مرد جوان با یک شیپور» (کورتیز) و «باغ وحش شیشه‌ای» (در کنار جین وایمن) حضور یافت. اما سال ۱۹۵۱ سال همکاری کرک با سه کارگردان افسانه‌ای هالیوود بود که هر سه اثر نیز موفقیت‌هایی به همراه داشتند. یک داستان کارگاهی (ویلیام وایلر)، در امتداد مرگ و زندگی (رائول والش) و فیلم محبوب تک خال در آستین اثر بیلی وایلدر پرونده داگلاس را رنگین تر از گذشته کردند.
شیوه هر سال سه فیلم بازی کردن داگلاس تا سال ۱۹۵۵ ادامه داشت و وی در این سال‌ها با کارگردانهای برجسته سینمای آمریکا همکاری‌های متعددی داشت. وی در سال ۱۹۵۲ در سه فیلم درختان بزرگ، آسمان بزرگ هوارد هاکس و بد و زیبا وینسنت مینلی حضور یافت. فیلم بد و زیبا بهترین دستاورد وی در این سال بود.
در سال ۱۹۵۳ داگلاس سی و هفت ساله برای دومین بار بار با مینه لی همکاری کرد و حاصل این همکاری فیلم درخت سه عشق بود که موفقیت فیلم قبلی را تکرار نکرد دو فیلم تردست (ادوارد دیمیتریک) و کار عشق (آناتول لیتواک) دیگر کارهای داگلاس در این سال بودند.
سال ۱۹۵۴ داگلاس برای بار دوم ازدواج کرد که بر خلاف ازدواج قبلی اش دوام بسیار بیشتری داشت و این ازدواج تا آخر عمر او برقرار بود. داگلاس از همسر اول خود دایان داگلاس صاحب دو پسر است که مایکل داگلاس هنرپیشه فیلم‌های (وال استریت، ترافیک، سندرم چینی و بازی) یکی از آن‌ها است. همسر دوم او آن بایدنس نام دارد که از وی صاحب دو فرزند است.
اما در همین سال (۱۹۵۴) داگلاس فیلم‌های اولیس در کنار آنتونی کویین و بیست هزار فرسنگ زیر دریا (شاهکار به‌یادماندنی ژول ورن) را در کارنامه هنری خود ثبت کرد سال ۱۹۵۵ کرک در فیلم اغلب مردها خطرناکند (مسابقه دهنده‌ها) به کارگردانی هنری هاتاوی به نقش یک راننده اتوبوس ایتالیایی که آرزویش حضور در مسابقات جایزه بزرگ به عنوان یک راننده مشهور است حضور یافت.
مبارزه گر سرخپوست (آندره دتوت) و فیلم مهم مرد بدون ستاره (کینگ ویدور) دیگر کارهای وی در سال ۱۹۵۵ می‌باشند. یک سال بعد وی تنها در یک اثر ایفای نقش کرد که فیلم ارزشمند میل برای زندگی نام داشت و او را نامزد جایزه اسکار کرد در این فیلم داگلاس برای بار سوم با مینه لی همکاری کردو توانست نقش ونسان ون گوگ نقاش نامدار سبک پست امپرسیونیست را ایفا کند آنتونی کویین برای این فیلم صاحب جایزه اسکار گردید.
سال ۱۹۵۷ حضور داگلاس در دو فیلم خاطره انگیز جدال در اوکی کرال (در کنار برت لنکستر) و راه‌های افتخار (استنلی کوبریک) به نقش کلنل داکس همهٔ نگاها را به سوی وی جلب کرد. موفقیت‌های پی در پی داگلاس باعث شده بود که دستمزد این ستاره سینما از ۲۵ هزار دلار برای فیلم از درون گذشته به ۳۵۰ هزار دلار برای فیلم راه‌های افتخار برسد.
وایکینگ‌ها (ریچارد فلیشر) ۱۹۵۸، آخرین قطار گان هیل (جان استرجز) ۱۹۵۹ دو فیلم مهم دیگر داگلاس پیش از ساخت اسپارتاکوس اند.
اسپارتاکوس اولین تجربه داگلاس در مقام تهیه‌کنندگی بود که وی در این فیلم بزرگ و یکتا با نوشتن نام دالتون ترامبو در تیتراژ فیلم تابوی ذکر نکردن نام شخصیت‌های لیست سیاه مک‌کارتی را شکست و نام خود را به عنوان یکی از شخصیت‌های اثرگذار تاریخ سینمای آمریکا ثبت کرد.Douglas broke the Hollywood Blacklist بازی زیبای داگلاس در این فیلم بسیار مورد توجه قرار گرفت به‌طوری‌که رای‌گیری با اعتبار AFI از او به عنوان هفدهمین ستاره سینما یاد کرد.
مهم‌ترین کارهای وی پس از اسپارتاکوس به این شرح است: هفت روز در ماه می، راه پر خطر، دلیجان آتش، نظم، خشم.
کرک داگلاس در سال ۱۹۹۵ برای ۵۰ سال حضور در سینما مفتخر به جایزه با اعتبار اسکار گردید. همچنین در سال ۱۹۹۹ و ۲۰۰۱ به ترتیب جوایز یک عمر دستاورد AFI و مدال ملی هنر را دریافت نمود.
در مراسم جشن تولد کرک داگلاس که با حضور سه پسرش مایکل، پیتر و جوئل و با حضور عروسش کاترین زتا جونز برگزار شد، یک دسته گل بزرگ از رزهای قرمز و سفید و با کیکی که رویش نوشته شده بود: «امروز ۹۹» تولد او گرامی داشته شد. در این مراسم کرک داگلاس مبلغ ۱۵ میلیون دلار به استودیو وودلند هیلز هدیه کرد تا یک ساختمان دو طبقه برای بیماران آلزایمر بسازد؛ مرکزی که توانایی مراقبت از ۸۰ نفر از اعضای صنعت سینما را که به این بیماری مبتلا شده‌اند دارد. انتظار می‌رود این ساختمان در سال ۲۰۱۶ کامل شود.خانواده کرک داگلاس برایش جشن تولد ۹۹ سالگی گرفتند، وبگاه (خبرگزاری مهر)
در این مراسم جفری کاتزنبرگ رئیس بنیاد MPTF از کرک داگلاس و همسرش که تاکنون بیش از ۴۰ میلیون دلار به این امر اختصاص داده‌اند، تجلیل کرد. در واقع آن‌ها در سال ۱۹۹۲ به ایجاد واحد آلزایمر در این مؤسسه کمک کردند که به نام پدر کرک داگلاس خوانده شده‌است.
در این مهمانی دربارهٔ نحوه برگزاری جشن ۱۰۰ سالگی کرک داگلاس در سال آینده نیز حرف‌هایی زده شد. قرار است این جشن تولد هم‌زمان با جشن تولد ۱۱۱ سالگی «ترومبو» فیلمنامه‌نویس اسپارتاکوس گرفته شود که هر دو در یک روز با ۱۱ سال فاصله به دنیا آمدند. کرک داگلاس در ۹ دسامبر ۲۰۱۶، ۱۰۰ ساله شد.
وی در روز ۹ دسامبر ۲۰۱۹، تولد ۱۰۳ سالگی خود را با عنوان «امروز ۱۰۳» جشن گرفت.
کرک داگلاس در روز چهارشنبه، پنجم فوریه ۲۰۲۰، در سن ۱۰۳ سالگی درگذشت.
جان جوزف نیکلسون معروف به جک نیکلسون (زادهٔ ۲۲ آوریل ۱۹۳۷ در نیوجرسی، آمریکا) هنرپیشه سرشناس آمریکایی است که با دو اسکار نقش اول، یک اسکار نقش مکمل، و شش گلدن گلوب در کارنامهٔ حرفه‌ایِ خود، عموماً به بازی در نقش شخصیت‌های عصبی‌مزاج و بعضاً شرور شهرت دارد. او برای بازی به‌یادماندنی‌اش در فیلم معروف درخشش شناخته می‌شود. نیکلسون، در کنار اینگرید برگمن، مریل استریپ، فرانسیس مک دورمند، والتر برنان و دانیل دی-لوئیس (هر کدام با سه اسکار) و پس از کاترین هپبورن (برندهٔ چهار اسکار)، از رکوردداران اسکار بازیگری است.جوایز جک نیکلسون، سایت (IMDb)
در سپتامبر ۲۰۱۳ شایعهٔ بازنشستگی بی‌سروصدای جک نیکلسون در اثر ضعف حافظه و آلزایمر پیچید، اما او بعدها در گزارش زندهٔ تلویزیونی از شبکهٔ ان‌بی‌سی آن را رد و اعلام کرد که هنوز به بازیگری علاقه دارد و همچنان بازی خواهد کرد. او را همواره یکی از بهترین بازیگران تاریخ سینما می‌دانند.
جک نیکلسون در ۲۲ آوریل ۱۹۳۷ در نیویورک زاده‌شد. مادرش، جون فرانسس نیکلسون، رقاص کاباره بود و شش ماه پیش‌از تولد جک با یکی از همکاران خود به نام دونالد فورچیلو، که ایتالیایی‌تبار بود، ازدواج کرده‌بود. مادر جون اصرار داشت که دخترش به رقص ادامه دهد و فرزند آوردن، وی را وادار به کناره‌گیری از کار نکند. بنابراین، نگهداری جک را عهده‌دار شد. در این‌که دونالد فورچیلو، پدر اصلی جک است یا نه، اختلاف نظر هست. خود دونالد آن را انکار می‌کند. جک نیکلسون نیز تابه‌حال به آزمایش دی ان ای برای مشخص شدن هویتش تن نداده‌است. او در گفت‌وگو با "تایم" گفته‌است که سرپرستان او در واقع مادربزرگ و پدربزرگش بودند، و مادرش را خواهرش خوانده‌است. او از طرف‌داران پروپاقرص تیم معروفِ بسکتبالِ لس آنجلس لیکرز است.
با ۱۲ نامزدی اسکار (هشت اسکار بازیگری و چهار اسکار بازیگری نقش دوم)، نیکلسون بیشترین نامزدی اسکار بازیگر مرد در تاریخ آکادمی اسکار دارد. تنها نیکلسون (۱۹۵۰–۲۰۲۰)، مایکل کین (۱۹۶۰–۲۰۰۰)، مریل استریپ (۱۹۷۰–۲۰۱۰)، پل نیومن (۱۹۵۰–۱۹۶۰، ۱۹۸۰–۲۰۰۰) و لارنس الیویه (۱۹۳۰– ۲۰۰۰) نامزد اسکار بازیگری (نقش اول یا دوم) در پنج دهه شده‌اند.
در ۲۰۱۲، نیکلسون به همراه بانوی اول میشل اوباما، اسکار بهترین فیلم را معرفی کردند. او تابحال هشت بار در این مراسم (۱۹۷۲٬۱۹۷۷٬۱۹۷۸٬۱۹۹۰٬۱۹۹۳٬۲۰۰۶٬۲۰۰۷٬۲۰۱۲) اسکار بهترین فیلم را معرفی کرده‌است. نیکلسون یک عضو فعال و رای‌دهنده در اسکار است.
Jack Nicholson: The Complete Film Guide by Don Shiach, B.T. Batsford Press, 1999
Jack: The Biography of Jack Nicholson by John Parker, John Blake press, 2007
سیلوستر گاردنزیو اِستالون بازیگر و فیلم‌ساز آمریکایی است. وی را معمولا به‌خاطر هنرنمایی در نقش‌های اکشن در سری فیلم‌های هالیوود می‌شناسند. چهار نقش به‌یادماندنی استالونه، یعنی راکی و رمبو و بارنی راس و ری برزلین مهم‌ترین نقش‌های او هستند که در مشهور شدن وی بسیار تأثیرگذار بوده‌اند. وی علاوه بر بازیگری، نویسندگی گاهی کارگردانی این فیلم‌ها را نیز بر عهده داشت.
سیلوستر استالونه به‌خاطر بازی در فیلم راکی دو بار نامزد دریافت جایزهٔ اسکار، (برای بهترین بازیگر و دیگری برای بهترین فیلمنامه) شد. وی سومین بازیگر تاریخ بود که به‌خاطر یک فیلمش، نامزد دریافت این دو جایزه شد. پیش از او فقط چارلی چاپلین و اورسن ولز به این افتخار نائل شده بودند. همچنین او چهار بار برنده جایزه تمشک طلایی شده‌است.
فیلم راکی، علاوه بر دیگر پیروزی‌هایش، توانست در فهرست ملی ثبت فیلم و موزهٔ اسمیتسونین نیز به ثبت برسد.
وی پس از ایفای نقش در قسمت هفتم سری فیلم‌های راکی «کرید» موفق به دریافت جایزهٔ گلدن گلوب برای بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شد.
همچنین او با کسب دو نامزدی اسکار برای نقش راکی بالبوا، در حال حاضر جزو تنها شش بازیگری است که با بازی در یک نقش، دو بار نامزد جایزه اسکار شده‌اند «آل پاچینو، پل نیومن، بینگ کراسبی، پیتر اوتول، کیت بلانشت و خودش»
سیلوستر همچنین یک بدنساز بی نظیر است، او در سن ۷۴ سالگی فیلم و را بازی کرد و در سن ۶۸سالگی نیز نسخه ۲۰۱۴ بی‌مصرف‌ها را بازیگری کرد.
در پی انتشار خبرهایی مبنی بر علاقه دونالد ترامپ، در به‌کارگیری سیلوستر استالونه در کابینه‌اش، برای هدایت مؤسسه «پشتوانه ملی برای هنرها، او اعلام کرد هرچند که از پیشنهاد همکاری با مؤسسه پشتوانه ملی برای هنرها به «خود می‌بالد»، اما، قصد ندارد ریاست این نهاد فرهنگی را بر عهده بگیرد.
سیلوستر گاردنزیو استالونه در نیویورک سیتی به دنیا آمد. وی فرزند ارشد خانواده‌ای است که پدرش «فرانک استالونه» و مادرش «جکی لابوفیش» بود. پدرش آرایشگر و مادرش رقاص و منجم بود. پدر سیلوستر زاده ایتالیا بود و در دهه ۱۹۳۰ به آمریکا مهاجرت کرده‌است اما مادرش از نسب اوکراینی - فرانسوی است. برادر کوچک سیلوستر استالونه، فرانک استالونه، بازیگر و موسیقی‌دان است.
به دلیل مشکلاتی که مادرش بر اثر کار از آن‌ها رنج می‌برد، در هنگام زایمان پزشک مربوطه مجبور به استفاده از فورسپس بود، ولی به‌خاطر یک اشتباه، سیلوستر دچار مشکل عصبی و نوعی معلولیت در صورتش می‌شود. قسمت پایین سمت چپ صورت، شامل قسمتی از لب، زبان و چانهٔ او فلج است. در اثر این اتفاق بود که صورت سیلوستر حالت غم‌آلود به خود گرفته و نوع حرف زدنش نیز کمی نامفهوم است. وی مسیحی کاتولیک است.
در اوایل ۱۹۵۰ پدر خانواده تصمیم می‌گیرد برای ادامه زندگی به واشینگتن برود تا در آن جا خود یک آرایشگاه و همسرش یک باشگاه ورزشی تأسیس کند. این زوج زمانی که سیلوستر ۹ ساله بود از هم جدا شدند و سیلوستر در ادامه به همراه مادرش زندگی کرد. سیلوستر سابقه تحصیل در یک آکادمی نظامی، میامی «دد کالج» و دانشگاه میامی را دارد.
اولین کار سینمایی او بازی در فیلم مهمانی در خانه کیتی نام داشت. سال‌ها بعد، زمانی‌که استالون به شهرت رسید، سازندگان این فیلم آن را با نام جدید مرد ایتالیایی - اشاره به نام مستعار کاراکتر راکی بالبوآ در فیلم راکی - روانه بازار کردند.
نقش‌های اولیه استالونه بسیار کوتاه و کم‌اهمیت بودند که از آن‌ها می‌توان به فیلم موزها ساخته وودی آلن اشاره کرد که استالون در یک پلان در نقش یک جیب بُر ظاهر شده‌است.
استالونه پس از بازی در چند فیلم ضعیف دیگر، شبی با دیدن مسابقه بوکس محمد علی کلی به فکر نوشتن فیلمنامه راکی افتاد. همان شب شروع به نوشتن فیلم‌نامه راکی کرد و آن را سه روزه به پایان رساند. استالونه تلاش بسیاری کرد فیلم‌نامه راکی را بفروشد ولی برای فروش آن شرطی هم داشت. شرط استالونه این بود تا خودش نقش اصلی را بازی کند، ولی جان آویلدسن (کارگردان) و تهیه‌کننده مایل بودند برای بازیگر نقش راکی از یک هنرپیشه مطرح استفاده کنند. کاندیدای این نقش "برت رینولد" و "جیمز کان" بودند اما استالونه سرانجام موفق شد آن‌ها را متقاعد کند و خودش نقش راکی بالبوآ را بازی کند.
سرمایه فیلم یک میلیون دلار بود، ولی فروش خیره‌کنندهٔ ۲۱۳ میلیون دلاری آن، استالونه را یک‌شبه به شهرت رساند. راکی نه تنها از لحاظ بازرگانی بلکه از لحاظ هنری یک پیروزی بی‌نظیر بود. این فیلم در سال ۱۹۷۷ جایزه اسکار بهترین فیلم را کسب کرد.
بعد از اکران فیلم راکی، راجر ایبرت منتقد سرشناس سینمای جهان، استالونه را مارلون براندو ی جدید سینما خواند.https://www.indiewire.com/2015/11/the-essentials-10-great-sylvester-stallone-performances-102906/
استالونه برای این فیلم نامزد جایزه اسکار شد.
قسمت‌های دوم، سوم و چهارم و ششم راکی را خود استالونه کارگردانی کرد.
اوج موفقیت این سری (از لحاظ فروش) قسمت چهارم بود که به فروش فوق‌العاده ۳۰۰ میلیون دلار دست یافت. اما قسمت پنجم را که جان آویلدسون (کارگردان قسمت نخست) کارگردانی کرد، در گیشه شکست سختی خورد.
در سال ۲۰۰۶ استالونه قسمت ششم راکی را تحت عنوان راکی بالبوآ کارگردانی کرد که مورد توجه منتقدین قرار گرفت.
در میان بهترین قهرمانان فیلم‌های هالیوود نام استالونه در نقش راکی بالبوآ پس از گریگوری پک در نقش آتیسوس فینچ، هریسون فورد در نقش ایندیانا جونز، شان کانری در نقش جیمز باند، همفری بوگارت در نقش ریک بلین، گری کوپر در نقش ویل کین و جودی فاستر، در نقش کلاریس استارلینگ، در مقام هفتم قرار دارد.
سیلوستر استالونه تاکنون ۱۴ بار نامزد دریافت جایزه تمشک طلایی شده‌است و ۴ بار این جایزه به او تعلق گرفته‌است. او در هر دو زمینه تعداد نامزدی و تعداد دریافت جوایز پیشتاز است.
گفتنی است که جایزه تمشک طلایی هر سال، درست شب قبل از برگزاری مراسم اسکار، به بدترین‌های سینما تعلق می‌گیرد. این جایزه از یک تمشک پلاستیکی بر روی یک پایه پلاستیکی تشکیل شده که اسپری طلایی رنگ بر روی آن زده شده‌است.
او در سال ۱۹۸۰ در فیلم اولین خون نقش جان رمبو را که یک سرباز جنگ ویتنام بود بازی کرد. نقشی که قرار بود در ابتدا استیو مک کوئین آن را بازی کند که با مرگ مک کوئین، این نقش به استالونه رسید.
این فیلم و دنباله‌هایش (به خصوص قسمت دوم) به موفقیت بی نظیری دست یافتند. سیصد میلیون دلار و رمبو ۳ صد و نود میلیون دلار در جهان فروش رفتند. استالونه در سال ۲۰۰۸ قسمت چهارم این سری را تحت عنوان جان رمبو کارگردانی کرد.
آخرین فیلم از این سری تحت عنوان rambo last blood که قسمت پنجم این سری محسوب می‌شود در سال ۲۰۱۹ ساخته شد
استالونه کارگردانی را با فیلم کوچه بهشت محصول سال ۱۹۷۸ آغاز کرد در حالی که فیلم‌نامه‌نویس و هنرپیشه آن نیز بود. پس از آن فیلم‌های زنده ماندن (دنباله‌ای بر فیلم تب شنبه شب)، راکی ۲، راکی ۳، راکی ۴، راکی بالبوآ (راکی ۶)، جان رمبو (رمبو ۴) و بی‌مصرف‌هارا کارگردانی کرد.
استالونه پیشنهاد بازی در فیلم جان‌سخت را رد کرده‌است. همچنین استالونه برای بازی در فیلم نابودگر درنظرگرفته شده بود که این پیشنهاد را رد کرد.
استالون سه بار ازدواج کرده‌است. همسر اولش ساشاچاک (از ۱۹۷۴ تا ۱۹۸۵) که یک عکاس بود و در نگارش فیلمنامه راکی، کمک‌های شایانی به استالونه کرد.
ساشا پس از قبول شدن در تست بازیگری در نقش اول فیلم play it as it lays با مخالفت استالونه رو به رو شد. استالونه به او اجازه خروج از نیویورک را نداد! و بهانه‌اش هم این بود که برای تایپ فیلمنامه‌هایش به او نیاز دارد. حاصل این ازدواج، دو فرزند بود به نام‌های سیج و سرجو است که سیج از دنیا رفته‌است.
همسر دوم استالونه بریگیته نیلسن (از ۱۹۸۵ تا ۱۹۸۷) نام داشت که یک بازیگر بود. این ازدواج فقط دو سال به طول انجامید ولی به شدت مورد نظر رسانه‌ها قرار گرفت. این دو در فیلم راکی ۴ و سپس کبری بایکدیگر هم‌بازی بود.
همسر سوم استالونه جنیفر فلاوین (از ۱۹۹۷ تا کنون) نام دارد که یک مدل است. فلیون در چهارده اگوست سال ۱۹۶۸ در شیکاگو به دنیا آمده و مدرک دانشگاهی وی در رشته اقیانوس‌شناسی می‌باشد. استالونه و فلیون در قصر بلنهایم واقع در آکسفورد شایر انگلستان ازدواج نمودند. حاصل این ازدواج سه فرزند دختر به نام‌های سوفیا، سیستن و اسکارلت است.
خواهر ناتنی سیلوستر در سن ۴۸ سالگی بر اثر سرطان ریه از دنیا رفت. مرگ خواهرش ۶ هفته بعد از مرگ پسرش، سیج اتفاق افتاد. خواهرش پس از تصمیم به ترک بیمارستان، در خانه مادری از دنیا رفت.
سیلوستر استالونه مدتی به دلیل مشغله کاری در بازیگری به کلیسا نمی‌رفت. اما زمانی که دخترش به شکل بیمار به دنیا آمد، به یاد ایمانش در دوران کودکی افتاد و اکنون وی یک مسیحی بسیار فعال کاتولیک است.
طی چند سال اخیر، سیلوستر برای پوشاندن زخم‌های روی بدنش که از فیلم‌برداری فیلم‌های پیشینش روی بدنش باقی مانده، شروع به انجام تعدادی خالکوبی کرده که اولین خالکوبی خود را به‌خاطر ۳ دخترش، تصویر ۳ رز را روی بدنش کشید. وی برای اولین بار و در فیلم بی‌مصرف‌ها این خالکوبی‌ها را نشان داد.
به‌دلیل فعالیت‌های بدنی در فیلم‌ها و اصرار سیلوستر به انجام همهٔ بدل‌کاری‌های نقشش، وی چندین آسیب‌دیدگی مختلف دارد. به‌عنوان نمونه، در فیلم راکی ۴، سیلوستر به دولف لاندگرن می‌گوید که با تمام زورت به سینه‌ام مشت بزن، و بعد وقتی چشمانش را باز می‌کند در بیمارستان بستری شده‌است. همچنین، سرِ صحنهٔ یک مبارزه با استیو آستین در فیلم بی‌مصرفها، گردنش می‌شکند.
در فیلم فرار به سوی پیروزی نیز انگشت‌های سیلوستر به‌خاطر دریافت یک پنالتی از پله شکست.
به گفته خود استالونه مهارت او در نقاشی «خیلی بهتر» از بازیگری است. او که خالق صدها نقاشی است، سال ۲۰۱۵ مجموعه‌ای از آثار خود را در موزه هنرهای مدرن شهر نیس در فرانسه به نمایش گذاشت. همچنین، سال ۲۰۱۳ موزه دولتی روسیه در سن پترزبورگ برگزارکننده نمایشگاه بزرگی از نقاشی‌های سیلوستر استالونه بود.
وی به‌همراه آرنولد شوارزنگر و بروس ویلیس مالک رستوران‌های زنجیره‌ای سیارهٔ هالیوود هستند. همچنین سیلوستر استالونه سهامدار چندین برند نوشیدنی سازی و رستوران از جمله کیرین، brisk و… می‌باشد.
ثروت سیلوستر استالونه در سال ۲۰۱۸ بالغ بر ۵۰۰ میلیون دلار برآورد می‌شود. درآمد استالونه از طریق دستمزدهای فیلم و سرمایه‌گذاریها می‌باشد.
ناحیه فدرالی اورال (به روسی: Ура́льский федера́льный о́круг، تلفظ: اورالسکیی فِدِرالنی اُکروگ) یکی از هشت ناحیه فدرالی روسیه است. جمعیت آن بر پایه سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی برابر ۱۴٬۴۰۰٬۰۰۰ نفر اعلام شد.
ناحیه اورال غربی‌ترین ناحیه از سه ناحیه آسیایی روسیه است. نماینده ریاست جمهوری در این ناحیه هم‌اکنون پتر لاتیشف است.
ناحیه فدرالی اورال دربرگیرنده واحدهای فدرالی زیر است:
عبدالله پَشیو (به کردی: عه‌بدوڵڵا په‌شێو Abdulla Pashew) از بلندآوازه‌ترین شاعران معاصر کرد است. وی شاعری عاصی و مبارز است. انتقادهای شدیدش به شیوهٔ حکومت مداری سران اقلیم کردستان وی را به شاعری سیاسی بدل کرده‌است. اشعار وی به زبان کُردی و سبک شعر نو می‌باشد.
پشیو سال ۱۹۴۶ در روستای بیرکوت (Berkot) زاده شد. تحصیلاتش را در اربیل آغاز کرد. سال ۱۹۶۳ به فعالیت‌های حزبی روی آورده و در همان سال نخستین شعرش را منتشر کرد. سال ۱۹۶۶ وارد دانشگاه تربیت معلم شد. اولین مجموعه شعرش را به نام «اشک و زخم» در سال۱۹۶۷ منتشر ساخت. سال ۱۹۶۸ دومین دفتر شعرش را منتشر می‌کند؛ «بت شکسته» و در آن سال فعالیت‌های سیاسی را رها کرده و بعدها در مقامِ منتقدی ای عصیانگر به سرانِ حکومت اقلیم کردستان عراق می‌تازد. سالهای ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۳ را در حومه اربیل به شغل معلّمی می‌پردازد. سال ۱۹۷۳ برای ادامه تحصیل راهیِ مسکو می‌شود. سال ۱۹۷۹ از آکادمی «» عالی در رشته مترجمی زبان انگلیسی ـ روسی فارغ‌التحصیل می‌شود. در همان اوان دیوان شعر «درس‌های دوازده‌گانه برای کودکان» را منتشر می‌کند، که خود از آن به عنوان نقطه عطفی در زندگی ادبی اش یاد می‌کند. سال ۱۹۸۳ از بخش خاورشناسیِ دانشگاه مسکو، دانشنامهٔ دکترای زبان و ادبیات کردی را دریافت می‌کند. از سال ۱۸۸۵ تا ۱۹۹۰ در دانشگاه الفاتح کشور لیبی به عنوان استاد ادبیات تطبیقی به تدریس می‌پردازد. وی از سال ۱۹۹۵ در کشور فنلاند، شهر هلسینکی ساکن است.رضا کریم مجاور ـ مقدمه کوله بارِ یک عاشق مادرزاد؛ گزیده اشعار عبدالله په شیو، انتشارات مروارید 1387
پشیو عشق به انسان و عشق به خاک (موطن) را در دو کفهٔ ترازو نهاده و هر دو را در اوجِ کلام و احساسِ شعرش برجسته کرده کرده‌است.په‌شێو له نێوان عه‌شق و نیشتماندا ـ کامه‌ران جه‌وهه‌ری (ههڵوه‌دا) ـ گۆڤاری مه‌هاباد ـ ژماره 131-132ـ ساڵی 2012 وی شاعری صادق متعهّد به ملّت است و به مخاطبینش بسیار ارج می‌نهد. او همیشه در جنگ با وضعیّت موجود بوده تا آن را بهبود بخشد.ناسر باباخانی ـ حه‌وته‌نامهٔ په‌یامی کوردستان ـ ژماره29 ـ 13 جۆزه‌ردانی 1385 پشیو نگاه‌های رُمانتیکی، تشریح روان‌شناسی، مشکلات روحی، عشق و مبارزه را در هم تنیده و مایهٔ اشعارش را از آن گرفته‌است.دوکتور مارف خه‌زنه‌دار ـ بتی شکاو ـ که‌رکووک 1968 ـ پێشه‌کی چاپی یه‌که‌م
"آثار عبدالله پشیو به ترتیب اولین چاپ":
او همچنین به ترجمه از آثار والت ویتمن نیز پرداخته‌است.
۱قیبله نمای دل
من دشمنِ رهبرانِ دیکتاتورِ زمان
ـ سایه‌های خدا بر زمین ـ
نیستم.
به آن شرط امّا
که کودکان
دیکتاتور باشند!
وقتی هیئتی به کشوری می‌رود
برای مزارِ سرباز گمنام
تاجِ گُلی می‌برد.
فردا اگر هیئتی
به میهنِ من آید و
از مزارِ سریبازِ گمنامم بپرسد…
می گویَمَش:
سرورم!
بر لب هر جویباری
بر سکوی هر مسجدی
بر آستانِ هر خانه ای…
هر کلیسا و کُنشتی
هر غار و هر اَشکفتی
بر صخرهٔ هر کوهساری
بر درختِ هر بیشه زاری
روی وجب وجبِ این خاک
زیرِ جای جایِ این آسمان…
اندیشه مدار!
اندی سر فرو دار و
تاجِ گُل را
فرو بگذار!کوله بارِ یک عاشق مادرزاد؛ گزیده اشعار عبدالله په شیو، ترجمه: رضا کریم مجاور، انتشارات مروارید 1387
وی پس از آزادسازی شهر کوبانی توسط رزمندگان کُرد از دست داعش یادداشتی تحت عنوان «مانیفست کوبانی» منتشر کرد:
http://www.pashew.com/web_documents/kobane_pdf.pdf
ترجمه فارسی منیفست کوبانی را در این آدرس ملاحظه کنید:
https://web.archive.org/web/20170915204120/http://www.nnsroj.com/fa/detiles.aspx?id=7860&ID_map=28
http://www.pashew.com/%27%27%27%5Bپیوند+مرده%5D
اسحاق مُردخای، (در عبری: יצחק מרדכי) وزیر دفاع سابق و عضو سابق کابینه دوازده نفره اسرائیل از سال ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۹ بود. وی متولد سال ۱۹۴۴ در کردستان عراق است که در زمان تشکیل کشور اسرائیل به همراه پدر و دیگر اعضای خانواده به این کشور مهاجرت کرد.
گاو خشمگین فیلمی است در ژانر درام ورزشی به کارگردانی مارتین اسکورسیزی و تهیه کنندگی رابرت چارتوف که بر اساس زندگی جیک لاموتا مشت‌زن معروف آمریکایی ساخته شده‌است. این فیلم محصول سال ۱۹۸۰ کمپانی آمریکایی یونایتد آرتیستس است.
فیلمنامه فیلم را پل شریدر و مادریک مارتین بر اساس کتاب "گاو خشمگین: داستان من" که زندگی‌نامه جیک لاموتا، مشت‌زن میان وزن آمریکایی است، نوشته‌اند.
رابرت دنیرو سفارش ساخت این فیلم را به مارتین اسکورسیزی داد که در آن زمان به دلیل عدم موفقیت فیلم قبلی‌اش "نیویورک، نیویورک" مأیوس بود.
دنیرو برای بازی بهتر در نقش لاموتا چند جلسه با او تمرین مشت‌زنی کرد و برای بهتر نشان دادن وضعیت بدنی لاموتا پس از دوران افول و قرار گرفتن در نقش، وزن خود را حدود ۳۰ کیلوگرم زیاد کرد.
این فیلم به نظر بیشتر صاحب نظران بهترین فیلم مارتین اسکورسیزی و یکی از بهترین فیلم‌های تاریخ سینما محسوب می‌شود.
راجر ایبرت منتقد معروف از این فیلم بسیار تعریف و تمجید کرد و این فیلم را یکی از ۱۰ فیلم برتر عمر خود خواند و فرانسیس فورد کاپولا نیز این فیلم را یکی از ۱۰ فیلم برتر عمر خود خواند.
بازی رابرت دِنیرو در نقش جیک لاموتا با تحسین منتقدین همراه شد و برای او اسکار و گلدن گلوب و جایزه حلقه منتقدان نیویورک و انجمن منتقدان و هچنین نامزدی بفتا را بدست آورد.
این فیلم همچنین در رای‌گیری بنیاد فیلم آمریکار در ۱۰ فیلم برتر تاریخ در۱۰ ژانر در فهرست ۱۰ فیلم برتر ورزشی رتبه اول را کسب کرد.
این فیلم همچنین در ۱۰۰ سال ۱۰۰ فیلم به انتخاب بفتا در رتبه ۴ و در ۱۰۰ فیلم هیجانی در رتبه ۵۱ و در ۱۰۰ فیلم محبوب سینما به انتخاب " هالیوود ریپوتر" در در رتبه ۶۵ قرار گرفته‌است.
جیک لاموتا در آرزوی این است که به اوج قله‌های بوکس حرفه‌ای برسد و از این راه به آرزوهایش برسد…
ورزشگاه دله آلپی (به ایتالیایی: Stadio delle Alpi) ورزشگاهی در شهر تورین ایتالیا و ورزشگاه خانگی یوونتوس تیم مطرح ایتالیایی نیز بوده‌است.
نام:دله آلپی
معمار:استادیو هاتر
گنجایش:۶۷٬۲۲۹
ابعاد زمین:۱۰۵ در ۶۸
جنس زمین: چمن
سال افتتاح: ۱۹۹۰
ورزشگاه دله آلپی در جریان جام جهانی ۹۰ ایتالیا ساخته شد. تا قبل از آن یوونتوس باشگاه اول شهر تورین در ورزشگاه کاموناله بازی‌های خانگی خود را برگزار می‌کرد. ورزشگاه دل آلپی متعلق به شهر تورین بود که هر دو تیم یوونتوس و تورینو از آن استفاده می‌کردند. اما در سال ۲۰۰۳ یووه با پرداخت ۲۵ میلیون یورو به تورینو ورزشگاه را خریداری کرد. البرتو جیرائودو یکی از مدیران وقت یوونتوس طرح خرید و بازسازی این ورزشگاه را مطرح کرد و بعد از آماده شدن طرح پروژه در سال ۲۰۰۴ سال ۲۰۰۶ پروژه بازسازی یووه شروع شد و یوونتوس به ورزشگاه۳۰هزار نفری المپیک تورینو (این ورزشگاه متعلق به تیم تورینو است وتیفوسی‌ها تورینو این ورزشگاه را به اسم کومانوله می‌شناسند) نقل مکان کند.
دل آلپی چند ایراد مهم داشت. تماشگرها از جایگاه‌های نامناسب و سکوهای بد این ورزشگاه گله داشتند. سکوهای پایین این ورزشگاه به علت پیست دو و میدانی بزرگ از زمین فاصلهٔ زیادی داشت (حدوداً ۴۰ متر) و تماشاگران دید درستی نداشتند. اکثر تماشاگرانی که در سکوهای پایین بودند از این مسئله گله داشتند که به همه جای زمین دید ندارند و قسمت‌هایی از بازی رو به درستی نمی‌بینند؛ و با توجه به شهرتی که ایتالیایی‌ها به عنوان «دیوانه» ی فوتبال دارند در فصل‌های گذشته آمار عجیبی از تماشاگران دل آلپی به عنوان خانه یکی از بزرگ‌ترین تیم‌های ایتالیی دیده شد. مثل بازی حساس یوونتوس و سامپدوریا در جام حدفی ایتالیا (کوپا ایتالیا) که فقط ۲۳۷ نفر برای این بازی در ورزشگاه حضور پیدا کردند؛ و این آمار برای تیم مثل یوونتوس بسیار عجیب است.
در سال‌های گذشته روزنامه‌ها و رسانه‌های ایتالیا به یوونتوس کنایه‌های زیادی می‌زدند؛ و عنوان می‌کردند یوونتوس تیم پرطرفداری که در خانه غریب است!
سال ۲۰۰۴ با طرحی که جیرائودو مطرح کرد قرار شد ورزشگاه دل آلپی که سال قبل خریده شده بود بازسازی شود. این طرح سال ۲۰۰۶ آغاز شد؛ و نکته جالب این بود که یووه تنها تیم بزرگ اروپایی است که در هنگام بازسازی ظرفیت ورزشگاه خود را کم کرد. در آغاز قرار بود این ورزشگاه بعد از بازسازی ۴۲ هزار نفری بشود؛ ولی پس از سقوط یووه برنامه‌ها عوض شد و گنجایش ۵۰ هزار نفری برای دل آلپی در نظر گرفته شد.
قرار شد سکوها به زمین نزدیک تر شوند و حالت کروی سکوهای به مستطیل (۴ ضلع) تغییر پیدا کند. همچنین قرار شده سکوها تا ۵ متری زمین بازی جلو بیایند.
این تغییر حالت حدوداً ۳۵ هزار نفر از گنجایش ورزشگاه کم خواهد کرد که مدیران یووه سعی می‌کنند با امکانات رفاهی بیشتر هواداران را مدت بیشتری در مجموعهٔ دل آلپی نگه دارند. تا ازین طریق سود بیشتری کسب کنند. در حال حاضر یووه پر طرفدارترین تیم ایتالیاست اما سود خیلی کمی از ورزشگاه نصیب این باشگاه می‌شود؛ که حدوداً ۱۵ میلیون یورو در سال است.
با توجه به اینکه این ورزشگاه از این پس در اختیار یوونتوس است، یووه قصد دارد، موزه و فروشگاه بزرگ یوونتوسی در این ورزشگاه احداث کند.
همچنین تسهیلات رفاهی و امکانات کنفرانس هم به این ورزشگاه اضافه خواهد شد. فروشگاه‌های مختلفی هم در منظقه ورزشگاه احداث می‌شوند.
دیگر امکانات عبارت‌اند از: هتل-سینما-سالن بولینگ-رستوران و ادارات مدیریتی یوونتوس.
بتازگی تغیری در طراحی به وجود آمده که اول قرار شد پیست دو و میدانی برداشته شود؛ و دید تماشاگران بهبود بخشیده شود. در طراحی ورزشگاه هم تغییراتی به وجود آمده‌است.
نهایتاً پیش‌بینی شده در اوت ۲۰۰۸ این پروژه تمام شود. هزینه پروژه ۱۵۰ میلیون یورو است.
ورزشگاه دل آلپی در سال ۲۰۰۶ تخریب شد و عملیات ساخت استادیوم جدید در مکان دل آلپی عملی شد. ورزشگاه تازه تأسیس یوونتوس ورزشگاه یوونتوس در سال ۲۰۰۹ ساخت آن آغاز شد و در سپتامبر سال ۲۰۱۱ افتتاح شد. این ورزشگاه یکی از مجهزترین ورزشگاه‌ها در فوتبال اروپا محسوب می‌شود تمامی استانداردهای روز دنیا را در اختیار دارد و بخش‌های ویژه‌ای دارد. هزینه ساخت این ورزشگاه ۱۲۰ میلیون یورو بوده که یوونتوس را به تنها تیم ایتالیایی صاحب استادیوم اختصاصی تبدیل کرده؛ و بدین ترتیب پایان کار استادیوم مه آلود دل آلپی رقم خورد.
دانشگاه هایدلبرگ با نام کامل دانشگاه روپرشت-کارلز هایدلبرگ (به آلمانی: Ruprecht-Karls-Universität Heidelberg) قدیمی‌ترین و برجسته ترین دانشگاه آلمان و در زمرهٔ مشهورترین دانشگاه‌های دنیا بشمار می‌آید. دانشگاه هایدلبرگ در سال ۱۳۸۶ میلادی، تأسیس شد.هایدلبرگ شهر دانشجویی که استادانش جایزه نوبل را درو کرده‌اند، دویچه وله فارسی
دانشکده پزشکی هایدلبرگ از بهترین دانشکده‌های پزشکی اروپا و دنیا بحساب می‌آید و سالیانه مقالات بسیاری از این دانشگاه در مجلات معتبر دنیا به چاپ می‌رسد.
در بسیاری از رشته ها این دانشگاه رتبه ای برابر و حتی بالاتر از دانشگاه آکسفورد و دیگر دانشگاه های مطرح دنیا کسب کرده است!.
دانشگاه هایدلبرگ در سال ۱۳۸۶ میلادی با نام لاتین روپرتو کارولا هایدلبرگنسیس (Ruperto Carola Heidelbergensis) به فرمان کنت روپرت اول (به آلمانی: Graf Rupert I) بنیان نهاده شد. فلسفه، الهیات، حقوق و پزشکی اولین رشته‌هایی بودند که با تأسیس دانشگاه ارائه شدند.
در سال ۱۳۷۸ میلادی، با مرگ پاپ گریگوری یازدهم دودستگی سختی میان کاردینال‌های فرانسوی و ایتالیایی به منظور انتخاب جانشین او ایجاد گردید. حمایت حکمرانان و رهبران مذهبی آلمان از منتخب کاردینال‌های ایتالیایی موجب شد که دانشجویان و استادان آلمانی دانشگاه پاریس مجبور به ترک این دانشگاه شوند. کنت روپرت اول از این فرصت استفاده نمود و با تأسیس دانشگاه هایدلبرگ به جذب دانشجویان و استادان بازگشته از فرانسه همت گماشت. بدین ترتیب در زمانی که شهر هایدلبرگ کمتر از ۳۶۰۰ نفر جمعیت داشت، حدود ۶۰۰ نفر در دانشگاه تازه تأسیس آن ثبت نام کردند.
در سال ۱۸۰۶ میلادی دانشگاه هایدلبرگ پس از یک دوره رکود در فعالیت‌های علمی دوباره توسط دوک بزرگ بادن، کارل-فریدریش، فعال شد. از آن زمان دانشگاه هایدلبرگ نام هر دو مؤسس خود یعنی روپرت و کارل را به یدک می‌کشد.
قبل از ادامه بحث بایستی مواردی در رابطه با کلیت تحصیل پزشکی در آلمان گفته شود.
امروزه حدود ۲۵٬۰۰۰ دانشجو در دوازده دانشکده دانشگاه هایدلبرگ مشغول به تحصیل هستند. دانشکده‌های دانشگاه هایدلبرگ به شرح زیرند:
وبگاه دانشگاه هایدلبرگ (آلمانی و انگلیسی)
وبگاه کلینیک دانشگاه هایدلبرگ
رود راین (با یای ساکن، به آلمانی: Rhein، به فرانسوی: Rhin، به هلندی: Rijn، به ایتالیایی: Reno) با ۱٬۳۲۰ کیلومتر درازا یکی از طویل‌ترین و مهم‌ترین رودهای اروپاست که با سرچشمه گرفتن از کوه‌های آلپ از کشورهای سوئیس، آلمان، فرانسه و هلند و لیختن شتاین و اتریش عبور می‌کند. نام این رود از ریشه سلتی رنوس (Renos) به معنی آنچه روان و جاری است (رونده) گرفته شده‌است.
حدود ۸۳۳ کیلومتر از درازای رود راین قابل کشتیرانی است و این امر به اهمیت این رود در زندگی مردمان گرداگرد آن افزوده‌است. وجود شهرها و محوطه‌های باستانی فراوان در کناره‌های رود راین نشاندهندهٔ اهمیت این رود است.
فرانسه از آغاز سدهٔ ۱۷ میلادی تا دهه ۱۹۶۰ دارای مستعمراتی به اشکال گوناگون بود.
در سده‌های ۱۹ و ۲۰ امپراتوری جهانی فرانسه دومین امپراتوری بزرگ پس از بریتانیا بود. در دوره اوج خود، در میان سال‌های ۱۹۱۹ و ۱۹۳۹ امپراتوری دوم استعماری فرانسه بیش از ۱۲٬۳۴۷٬۰۰۰ کیلومتر مربع را دربر می‌گرفت. با در شمار آوردن فرانسهٔ اروپایی (metropolitan France) کل مساحت سرزمین‌های تحت چیرگی فرانسه در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ به ۱۲٬۸۹۸٬۰۰۰ کیلومتر مربع یعنی ۸٫۶ درصد مساحت جهان رسید.
امروزه چیزی که از آن امپراتوری بزرگ بجا مانده متشکل از صدها جزیره و شبه جزیره در اقیانوس اطلس شمالی، دریای کارائیب، اقیانوس هند، اقیانوس آرام جنوبی و شمالی و اقیانوس یخ‌بسته جنوبی به اضافه یک سرزمین در آمریکای جنوبی است. پهناوری کل این مناطق بجا مانده، ۱۲۳٬۱۵۰ کیلومتر مربع یعنی یک درصد مساحت مناطق استعماری فرانسه پیش از سال ۱۹۳۹ است. در سال ۲۰۰۶ جمعیت کل اهالی ساکن در مناطق استعماری بجا مانده برای فرانسه ۲٬۵۴۳٬۰۰۰ بوده‌است. همهٔ این اهالی دارای نماینده‌های خود در سطح ملی در فرانسه هستند و خودمختاری‌های قانونی نیز در درجه‌های مختلف به آنها اعطاء شده‌است.
در پایان جنگ جهانی دوم و بعد از سال ۱۹۴۵ جنبش‌های ضد استعماری تفوق اروپایی را به چالش کشید. در ۲۷ اکتبر ۱۹۴۶ قانون اساسی فرانسه جمهوری چهارم فرانسه) اتحادیه فرانسوی را بنا نهاد که تا سال ۱۹۵۸دوام آورد.
مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «French colonial empires»، ویکی‌پدیای انگلیسی، (نسخه ۱۶ ژوئیه ۲۰۰۶).
سیمپسون‌ها مجموعه تلویزیونی پویانمایی آمریکایی ساخته مت گرینیگ است که برای شبکه رسانه‌ای فاکس ساخته می‌شود. این مجموعه تلویزیونی در حال حاضر بسیار جنجال به پا کرده‌است، این سری نمایشی طنز از سبک زندگی خانواده سیمپسون‌ها است که از هومر، مارج، بارت، لیسا و مگَی تشکیل شده. این مجموعه فیلم در شهر ساختگی اِسپرینگ‌فیلد اجرا می‌شود که فرهنگ آمریکایی، ارتباطات تلویزیونی و دیگر رفتارهای انسانی را به تصویر می‌کشد.
جیمز ال بروکس (تصویر) از مت گرونینگ خواست تا مجموعه ای از انیمیشن‌های کوتاه برای نمایش تریسی اولمن بسازد.
زمانی که تهیه‌کننده جیمز ال. بروکس در حال کار بر روی برنامه تلویزیونی واریته نمایش The Tracey Ullman Show بود، تصمیم گرفت طرح‌های انیمیشنی کوچکی را قبل و بعد از وقفه‌های تبلیغاتی اضافه کند. بروکس با دیدن یکی از کاریکاتوریست‌های مت گرونینگ، زندگی در جهنم، از گرونینگ خواست تا ایده‌ای برای مجموعه‌ای از انیمیشن‌های کوتاه ارائه دهد. گرونینگ در ابتدا قصد داشت نسخه ای متحرک از مجموعه زندگی در جهنم خود را ارائه دهد. با این حال، گرونینگ بعداً متوجه شد که انیمیشن زندگی در جهنم مستلزم لغو حقوق انتشار برای کار زندگی او است؛ بنابراین او در حالی که در لابی دفتر بروکس منتظر جلسه مسابقه بود، رویکرد دیگری را انتخاب کرد و با عجله نسخه خود را از خانواده ای ناکارآمد که به سیمپسون‌ها تبدیل شد، فرموله کرد. او شخصیت‌ها را به‌عنوان اعضای خانواده‌اش نام‌گذاری کرد، و «بارت» را جایگزین نام خود کرد، و شبیه‌سازی کلمه برات را به کار برد.
خانواده سیمپسون برای اولین بار به عنوان شورت در نمایش تریسی اولمن در ۱۹ آوریل ۱۹۸۷ ظاهر شد. گرونینگ فقط طرح‌های اولیه را برای انیماتورها ارسال کرد و فرض کرد که فیگورها در مرحله تولید پاک می‌شوند. با این حال، انیماتورها صرفاً نقاشی‌های او را دوباره دنبال کردند، که منجر به ظاهر خام شخصیت‌ها در فیلم‌های کوتاه اولیه شد. این انیمیشن در داخل در Klasky Csupo تولید شد، با وس آرچر، دیوید سیلورمن، و بیل کوپ انیماتور برای فصل اول. رنگ‌ساز، جورجی پلوس، شخصیت‌ها را زرد کرد. از آنجایی که بارت، لیزا و مگی هیچ خط مویی ندارند، او احساس می‌کرد که اگر رنگ گوشتی داشته باشند، عجیب به نظر می‌رسند. گرونینگ از این تصمیم حمایت کرد و گفت: "مارج زرد با موهای آبی است؟ این خنده دار است - بیایید این کار را انجام دهیم!"
در سال ۱۹۸۹، تیمی از شرکت‌های سازنده سریال سیمپسون‌ها را در یک سریال نیم ساعته برای شرکت پخش فاکس اقتباس کردند. این تیم شامل خانه انیمیشن Klasky Csupo بود. بروکس در قرارداد با شبکه فاکس مذاکره کرد که از دخالت فاکس در محتوای نمایش جلوگیری می‌کرد. گرونینگ گفت که هدف او از ایجاد این نمایش این بود که به مخاطبان جایگزینی برای آنچه که او «جریان اصلی آشغال» می‌خواند، ارائه دهد که تماشا می‌کردند. این سریال نیم ساعته در ۱۷ دسامبر ۱۹۸۹ با "سیمپسون‌ها در حال کباب کردن روی آتش باز" برای اولین بار پخش شد. "Some Enchanted Evening" اولین قسمت تمام طول تولید شد، اما به دلیل مشکلات انیمیشن تا می ۱۹۹۰ به عنوان آخرین قسمت فصل اول پخش نشد. در سال ۱۹۹۲، تریسی اولمن علیه فاکس شکایت کرد و مدعی شد که سریال او منبع موفقیت سریال بوده‌است. در این دعوا آمده بود که او باید سهمی از سود سیمپسون‌ها را دریافت کند - ادعایی که توسط دادگاه رد شد.