moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
ملتسر نخستین دریافت‌کننده جایزه اروینگ کریستول از مؤسسه امریکن انترپرایز در ۲۰۰۳ میلادی بود. جرج دبلیو بوش در شام اعطای جایزه به افتخار وی صحبت نموده و بیان داشت، «می‌دانم که من سخنران اصلی نیستم؛ من فقط فضا را برای آلان ملتسر آماده می‌سازم».
ملتسر رئیس کمیسیون مشورتی نهاد مالی بین‌المللی، مشهور به کمیسیون ملتسر بود، کمیسیونی که بر اساس هدایت کنگره ایالات متحده تأسیس گردید. گزارش اکثریت (۲۰۰۰ میلادی) این کمیسیون تغییراتی را در رابطه با عملیات‌های صندوق بین‌المللی پول، به‌ویژه عملیات‌های بانک جهانی پیشنهاد نموده و توصیه نمود که بانک جهانی باید از وام دادن به «کشورهای دارای درآمد متوسط» خودداری نماید. چهار (از ۵) عضو کمیسیون که از جانب نمایندگان دموکرات کنگره که در آن وقت در اقلیت قرار داشتند معرفی شده بودند، اعتراضی را بر علیه توصیه‌های اکثریت ثبت نمودند (برگستین، هوبر، لیونسون و توریس)، هر چند یکی از این چهار عضو (هوبر) هم به نفع گزارش رأی داده بود و هم به این اعتراض ملحق شد. از این‌رو، تعداد آرای طرف‌دار به‌طور رسمی ۸ بر ۳ حساب گردید. مناقشه بر استدلال‌ها و توصیه‌های اکثریت پس از به نشر رسیدن گزارش ادامه یافت. منتقدین از جمله دیوید دی فیرانتی، نایب‌رئیس پیشین بانک جهانی، ضمناً استدلال نمود که گزارش اکثریت بازتاب دهندهٔ پیش‌پنداشت‌های ایدئولوژیک بود، نه یک درک واضح از این‌که بانک جهانی در واقع چگونه عمل می‌کند، از جمله فعالیت‌های گسترده میان برنامه‌های بانک جهانی و سرمایه‌گذاری سکتور خصوصی در کشورهای در حال توسعه که متمم همدیگر هستند. گزارش کمیسیون که توسط مشاور ارشد ملتسر، آدام لیریک دفاع گردیده و توسط دی فیرانتی در فصل‌های مربوطه شان نقد گردیده‌است، در یک جلد ویرایش شده توسط مرکز توسعه جهانی به نشر رسید و در وبسایت کاملاً در دسترس قرار دارد. توصیه‌های این گزارش توسط دولت‌های بعدی هیچ‌کدام از احزاب ایالات متحده پیروی نشد.
زمانی که فدرال رزرو در ۲۰۰۸ میلادی شرکت پیشتاز بیمه-اوراق قرضه، AIG را نجات داد، ملتسر منتقد این تصمیم فدرال رزرو بود: «این فاجعه‌ها هرچه زودتر باید جلوگیری شوند، یا به بازار واگذار شوند تا با آن‌ها تسویه نماید». اما، تصمیم فدرال رزرو مبنی بر نجات ندادن لهمان برادرز یکی از آن تصمیم‌های بود که ظاهراً در آن زمان از سوی ملتسر مورد تحسین قرار گرفت. او با مقایسه این تصمیم با نجات‌دادن AIG، اظهار داشت: «من می‌گویم که ما باید به لهمان برادرز نگاه کنیم. آن‌ها اجازه دادند لهمان برادرز ناکام شود. طی چند روز، فقط چند روز، بارکلیز پدیدار شد و برخی دارایی‌های لهمان را خریداری کرد…» با این حال، یک سال بعد ملتسر نظری منتقدانه‌تر در رابطه با چگونگی مدیریت پرونده لهمان توسط فدرال رزرو اظهار کرد: «پس از ۳۰ سال نجات دادن تقریباً تمامی نهادهای مالی بزرگ، فدرال رزرو با تغییر دادن سیاست خود در وسط یک حالت کساد مرتکب اشتباهی سهم‌گین شد… اجازه دادن به ناکامی لهمان بدون هیچ هشدار، یکی از بدترین خطاها در تاریخ فدرال رزرو است…»"What Happened to the 'Depression'?" Allan H. Meltzer, Wall Street Journal, September 1, 2009.
در می ۲۰۰۹، ملتسر هشدار داد که «افزایش سرسام‌آور در ذخایر بانک‌ها – که علت خریداری اوراق قرضه و اوراق رهن توسط فدرال رزرو ایجاد شده‌است – اگر اجازه داد شود تا باقی بمانند، به یقین تورمی شدید را بار خواهد آورد». چهار سال پس از نظر ملتسر، با این‌که برنامه تسهیل کمی فدرال رزرو ادامه داشت، نرخ سالانه تورم در ایالات متحده بر اساس محاسبه شاخص قیمت مصرف‌کننده (CPI-U) 1.4 درصد بود، در حالی که نرخ تورم منتظره طی یک دوره ۱۰ ساله، آن‌گونه که توسط فدرال رزرو کلیولند پیش‌بینی شده بود، در حدود ۱٫۵۵ درصد بود. ادعای ملتسر مبنی بر این‌که هیچ‌کسی انتظار نبود تورم را نداشت، توسط پل کروگمن به چالش کشیده شده‌است.U.S. Department of Labor, Bureau of Labor Statistics, Consumer Price Index, accessed on 7/2/13 at: http://www.bls.gov/cpi/tables.htm"Cleveland Fed Estimates of Inflation Expectations" accessed on 7/3/13 at: http://www.clevelandfed.org/research/data/inflation_expectations/
بررسی ملتسر، تاریخ فدرال رزرو، به عنوان جامعه‌ترین تاریخ بانک مرکزی پنداشته می‌شود. جلد اول دربرگیرندهٔ سال‌های میان تأسیس فدرال رزرو در ۱۹۱۳ میلادی تا توافق‌نامه رسمی با وزارت خزانه‌داری در ۱۹۵۱ میلادی می‌باشد. جلد دوم بخش اول شامل سال‌های تفاهم‌نامه ۱۹۵۱ تا ۱۹۶۹ بوده و جلد دوم بخش دوم دورهٔ که از ۱۹۷۰ آغاز و در اواخر تورم بزرگ در اواسط دهه ۱۹۸۰ ختم می‌گردد، را دربر می‌گیرد.
ملتسر از ۲۰۱۲ – ۲۰۱۴ میلادی به عنوان رئیس انجمن مون پله‌رن خدمت کرد. ملتسر با پذیرش برنامه «سقف و تجارت» برای انتشارات کربنی که برای مبارزه با گرمایش جهانی طراحی شده بود، مخالفت نمود.
جولی ال‌ال‌بی یا جوانی وکیل مدافع فیلمی محصول سال ۲۰۱۳ و به کارگردانی سوبهاش کاپور است. در این فیلم بازیگرانی همچون آرشاد وارسی، بومان ایرانی، آمریتا رایو، سراب شوکلا، هارش چاهایا و موهان آگاشه ایفای نقش کرده‌اند. دنباله این فیلم جولی ال‌ال‌بی ۲ می‌باشد که در سال ۲۰۱۷ اکران شد.
دانیل فرناندز (؛ زادهٔ ) بازیکن بازنشسته فوتبال اهل اسپانیا است که از جمله در تیم‌های بارسلونا، متالورگ دونتسک و فاینورد به‌عنوان دفاع راست بازی کرده‌است.
فرناندز که در بارسلون، کاتالونیا به دنیا آمد، کوچکتر از سه برادر دیگرش بود.
او همچنین در تیم ملی فوتبال کاتالونیا بازی کرده‌است.
ویلیام روبروک (یا به هلندی «ویلم فان روبروک) یک مبلغ فلاندری از فرقه فرانسیسکن بود. او اهل شهر روبروک نزدیک کاسل در فلاندر فرانسه بود. او از سال ۱۲۵۳ تا ۱۲۵۵ به امپراتوری مغول سفر کرد. تاریخ‌نگاران معاصر گزارش آن سفر را که به زبان لاتین نوشته شده، از نظر کیفیت و اعتبار، برتر از همه گزارش‌های اروپایی دیگر دربارهٔ امپراتوری آن دوره می‌دانند.
به ندرت حقایقی در مورد شخص ویلم ون روبروک شناخته شده‌است. هم سال تولد و هم سال وفات او مشخص نیست. برای زمان تولد او در ادبیات بین ۱۲۱۵–۱۲۳۰ فرضی وجود دارد. تعدادی از جملات در سفرنامه او نشان از آشنایی خاصی با منطقه ایل دوفرانس دارد. در نوشته‌هایش، او پهنای رودخانه‌هایی مانند ولگا و دون را با رودخانه سن در پاریس مقایسه می‌کند. او وسعت پایتخت امپراتوری مغول و قره‌قروم را نیز با سنت دنیس می‌سنجد.
از گزارش سفر می‌توان دریافت که او در اواخر سال ۱۲۴۸ در قبرس در همراهی پادشاه فرانسه لویی نهم بوده‌است. در دسامبر همان سال، دو فرستاده ایلدگیز، فرمانده مغول در ایران، به آنجا رسیدند. آن رویداد دلیل فوری سفر آندره دو لونگیومو به دربار مغولستان بود. نظری در اثری از یکی دیگر از فرانسیسکن‌ها، جاکومو دیزئو، روشن می‌کند که روبروک احتمالاً پیش از ورود پادشاه فرانسه در قبرس حضور داشته‌است. روبروک در آن متن به عنوان یک سخنران در صومعه فرانسیسکن در نیکوزیا توصیف شده‌است. او احتمالاً به یکی از استان‌های اروپایی فرانسیسکن‌ها تعلق نداشت، بلکه متعلق به سرزمین مقدس بود که قبرس بخشی از آن بود.
پس از آن روبروک باید در جنگ صلیبی هفتم ، که در مصر اتفاق افتاد، همراه پادشاه رفته باشد. او در سفرنامه گزارش می‌دهد که در دمیاط حضور داشته‌است. پس از زندانی شدن و آزادی لویی نهم، روبروک به دنبال او به فلسطین رفت. از آنجا به قره‌قروم سفر کرد. پس از بازگشت، ابتدا به قبرس بازگشت و سپس از طریق انطاکیه و طرابلس به عکا رفت.
چند سال بعد، راجر بیکن دوباره روبروک را در جایی در فرانسه ملاقات کرد. بیکن با او گفتگو کرد، بخش‌هایی از سفرنامه را کپی کرد و آن را در بخش جغرافیایی "Opus Majus" خود گنجاند. بهترین فرض ممکن برای زمان آن رویارویی ۱۲۵۷ یا ۱۲۵۸ است. پس از آن، روبروک به‌طور کامل از تصویر محو می‌شود.
سفرهای قبلی توسط جیوانی د پیان دل کارپین (۱۲۴۵–۱۲۴۷) و آندره لونژومویی (۱۲۴۹–۱۲۵۱) به امپراتوری مغول انجام شده بود. سفر روبروک اساساً از یک جنبه مهم متفاوت است. دو سفر اول به ترتیب به سفارش پاپ اینوسنت چهارم و لویی نهم انجام شده بود. آن سفرها بیشتر جنبه دیپلماتیک داشت. مشخص نیست که سفر روبروک تا چه اندازه نتیجه دستور مستقیم لویی نهم بوده‌است. پادشاه هزینه‌های سفر را تأمین کرد و هم او و هم همسرش مارگارت پروونس هدایایی اهدا کردند.
با این حال، ویلیام روبروک در درجه اول خود را یک مبلغ می‌دانست. در سفرنامه لونژومویی به شرایط بدی اشاره شده‌است که در آن تعدادی از آلمانی‌های اسیر در تراز به بردگی گرفته شده بودند. کمک به این افراد و همچنین موعظه در میان مغولان انگیزه اصلی او برای انجام این سفر بود. روبروک در تماس‌های خود با مغول‌ها همیشه منکر این بود که او فرستاده پادشاه بوده‌است، اما بر شخصیت مبلغ مذهبی خود تأکید می‌کرد.
پایبندی به آرمان فرانسیس آسیزی نیز در این واقعیت نمود می‌یابد که ویلم فان روبروک در طول سفر به عادت کلیسایی جامه به تن داشت، مسافت زیادی را پیاده‌روی کرد و بیشتر با پای برهنه رفت. کفش‌ها فقط زمانی پوشیده می‌شدند که سرمای شدید آن را ضروری می‌کرد. روبروک نامه ای از لویی نهم به سرتاق پسر باتوخان با خود داشت که باور بر این بود در فلسطین مسیحی شده‌است. محتوای آن نامه به‌طور کامل مشخص نیست، اما احتمالاً چیزی بیش از معرفی‌نامه ای برای روبروک نبوده‌است که از وی خواسته شده بود مدتی در آنجا بماند و موعظه کند. علاوه بر این، این نامه حاوی تبریکی از سوی لویی نهم به سرتاق به دلیل گرویدن وی به مسیحیت بود. سوء تفاهم در مورد این قسمت از نامه و ترجمه نادرست، بعدها باعث ایجاد مشکلات و سردرگمی در مورد ماهیت تبلیغی سفر در طول سفر شد.
ویلیام روبروک باید تا اواسط مارس ۱۲۵۳ فلسطین را ترک کرده باشد. ماه بعد او در قسطنطنیه بود و در ۱۳ آوریل در ایا صوفیه مراسمی برگزار کرد. در این شهر با بارتولومی کرمونا نیز ملاقات کرد که تا قره‌قروم او را همراهی کرد. افزون بر این، یک منشی، به نام گوسِت، مترجمی به نام هومو دئی، و همچنین پسری به نام نیکولاس، که روبروک او را در قسطنطنیه خریده بود، بخشی از گروه بودند. در ۲۱ مه او وارد سوداک در کریمه شد. در اواخر تیرماه به اردوگاه سرتاق رسید. آنها در ابتدا به عنوان مقدسین پذیرفته شدند. پس از ارائه نامه و ترجمه ظاهراً نادرست بخشی از آن، سرتاق این‌گونه پنداشت که این نامه، درخواست کمک از مغول‌ها در مبارزه با مسلمانان است؛ بنابراین او این گروه را به پدرش باتوخان فرستاد. ویلیام روبروک در گزارش خود نسبت به باورهای مسیحی سرتاق تردید جدی ابراز می‌کند.
روبروک در ۵ اوت به اردوگاه باتو در ولگا رسید. برای پنج هفته بعد او در امتداد ساحل شرقی ولگا همراه با نیروهای باتو حرکت کرد. در پایان سپتامبر، او از اورال عبور کرد و در ۲۷ دسامبر به اردوگاه خاقان منگوقاآن رسید، که در فاصله ۶ روز راه از قره‌قوروم برپا شده بود. در ۴ ژانویه ۱۲۵۴، روبروک در بارگاه منگوقاآن بارعام یافت. در این گفتگو، روبروک بار دیگر بر شخصیت خود به عنوان مبلغ مذهبی تأکید کرد و درخواست کرد که به او اجازه داده شود مدتی در اردوگاه بماند، با توجه به وضعیت بد سلامتی بارتولومی کرمونا. منگوقاآن موافقت کرد. با این حال، از آنجا که منگوقاآن متوجه سرشت مذهبی سفر این گروه شد توجه‌اش به این مسافران کاهش یافت و در نتیجه، ویلیام روبروک پس از این فقط دو بار با منگوقاآن ملاقات کرد.
ویلم فان روبروک در سفرنامه چندین بار از مترجم خود، هومو دئی، شکایت می‌کند. او اغلب مست بود و معمولاً حتی در حالت هوشیاری نمی‌توانست به اندازه کافی ترجمه کند. او در اواسط ماه مارس با یک زرگر فرانسوی ویلم بوشیه و پسر خوانده اش در اردوگاه ملاقات کرد. این پسر نشان داد که مایل است مترجم او شود و در این مقام از همو دئی برتری داشت. در ۲۹ مارس ۱۲۵۴، منگوقاآن اردوگاه را ترک کرد و به قره‌قروم رفت. روبروک در ۵ آوریل به آنجا رسید. او بلافاصله با درخواست تعدادی از الان‌ها، روس‌ها، ارمنی‌ها و گرجی‌های حاضر برای برگزاری مراسم عید پاک برای آن‌ها مواجه شد. این گروه‌ها به کلیساهای نسطوری در قره‌قوروم دسترسی نداشتند، با این وجود روبروک موفق شد راهب نسطوری را به همکاری متقاعد کند و با کمک بوشیه، آیین عزاداری برای آن گروه‌ها در کلیسایی از یک کلیسای نسطوری ترتیب داد.
در ماه‌های بعد، روبروک به‌طور متناوب در اردوگاه منگوقاآن و در قره‌قوروم ماند. در ۳۰ مه ۱۲۵۴، در حضور منگوقاآن، یک مناظره کلامی تاریخی بین روبروک با نسطوریان و بودایی‌ها و مسلمانان برگزار شد. در این گزارش، روبروک خود را برنده این مناظره اعلام کرده‌است، اما می‌افزاید که این امر به تغییر دین هیچ‌یک از افراد منجر نشد. روز بعد، روبروک آخرین دیدار را با منگوقاآن داشت و خان مغول برای او توضیح داد که جوهر ایمان مغولی چیست. او همچنین به روبروک گفت که زمان آن فرا رسیده که قلمرو مغول را ترک کند و نامه‌ای برای لویی نهم به او داد. در این نامه بار دیگر آمده بود که نامه ایلگدیز که در پایان سال ۱۲۴۸ در قبرس به دست پادشاه رسیده جعلی بوده‌است.
ویلیام روبروک یک بار دیگر به قره‌قوروم بازگشت و سفر بازگشت خود را در ۱۲ ژوئیه ۱۲۵۴ آغاز کرد. بارتولومی کرمونا احساس می‌کرد که نمی‌تواند سختی‌های سفر دیگری را تحمل کند و اجازه اقامت دائم در قره‌قوروم به او داده شد. در ۱۵ سپتامبر، روبروک به اردوگاه باتو خان بازگشت. اواخر شهریور وارد سرای شد. او در آنجا تا ۱ نوامبر اتراق کرد و سپس مسیر جنوبی‌تری را در پیش گرفت. در اواسط دی ماه ۱۲۵۵ وارد لرستان شد. سپس از طریق آناتولی به سمت غرب حرکت کرد و در ۱۲ مه ۱۲۵۵ از طریق سیواس، قیصریه و قونیه به شهر ساحلی کوریکوس رسید. در آنجا او با قایق به قبرس رفت و در ۱۶ ژوئن به آنجا رسید.
در آنجا شنید که لویی نهم در همین حین فلسطین را ترک کرده و در فرانسه است. در نیکوزیا با مقامات مذهبی که با او ابتدا به انطاکیه و سپس به جلسه دینی در طرابلس رفتند ملاقات کرد. این دیدار در اواسط ماه اوت برگزار شد. این تاریخ آخرین واقعیت ثبت شده از سفر او است.
احتمالاً. یلیام روبروک انتظار داشت که بتواند خودش در فرانسه به پادشاه گزارش دهد. روبروک در پایان نوشت که از طرف اسقف‌ها به او دستور داده شد که در صومعه در عکا به عنوان سخنران نقش ایفا کند. او باید گزارش خود را به صورت مکتوب به پادشاه ارائه می‌کرد؛ بنابراین گزارش نوشته شده توسط او به شکل نامه ای بسیار طولانی به لویی نهم است. تمام آنچه هنوز در مورد روبروک شناخته شده‌است مربوط به ملاقات با راجر بیکن در فرانسه احتمالاً در سال ۱۲۵۷ یا ۱۲۵۸ است.
خود مأموریت از نظر اهداف اعلام شده شکست خورده بود. روبروک نتوانست با زندانیان آلمانی ارتباط برقرار کند. یکی از دلایل این امر این بود که آن‌ها در طول سفر به سمت قلمرو مغول چندین صد کیلومتر به سمت شرق حرکت کرده بودند. او در گزارش خود تعداد کل افرادی را که توانست به مسیحیت بگرواند، شش نفر ذکر می‌کند و بسیار بعید است که این افراد مغول بوده باشند. با این حال، گزارش او از نظر کیفیت و قابلیت اطمینان نسبت به سایر گزارش‌های سفر به امپراتوری مغول آن زمان برتر است. همچنین در تعدادی از جنبه‌ها به‌طور قابل توجهی قابل اعتمادتر از گزارش بعدی مارکوپولو است. اگرچه او دین بودا را به رسمیت نمی‌شناخت، اما اولین کسی بود که آیین‌های بودایی و اعتقاد به تناسخ، و همچنین اهمیت تکرار مانترا «اوم مانیپادمه هوم» را بارها و بارها توصیف کرد.
توصیفات او از اعمال مذهبی کلیسای نسطوری شرق دقیق بود. مطالب موجود در گزارش مربوط به شمن‌های مغولی همچنان دارای ارزش تاریخی-قوم نگاری است. در واقع، این تنها توصیف شمنیسم مغولی قبل از گرویدن اکثر مغول‌ها به بودیسم مغولی- تبتی در قرن شانزدهم و هفدهم است. توصیف او از شهر قره‌قروم اولین توصیف در ادبیات اروپا بود. در این گزارش همچنین به صراحت آمده‌است که دریای خزر باید یک دریای داخلی باشد و این نیز برای اروپا تازگی داشت. اگرچه روبروک به چین سفر نکرد، اما اولین کسی بود که به صراحت اعلام کرد که چین باید همان سرزمین سرس دوران باستان باشد. توصیفات او از حروف نوشتاری چینی اولین مورد در اروپا است. نوشته‌های او کاملاً متفاوت از گزارش‌های قبل و بعد از خود، از جمله مارکوپولو است و در گزارش خود بیان می‌کند که هیچ اعتباری برای وجود موجوداتی مانند سگ‌سران و شغال‌سران قائل نیست.
او خان‌های مغول را تهدیدی بزرگ برای اروپا توصیف کرد، اما برخی از مهارت‌های مغول‌ها نیز او را تحت تأثیر قرار داد. او در گزارش خود به این نتیجه رسید که خان‌های مغول مسیحیت کاتولیک رومی را در وهله اول به عنوان پیوندی با قومیت تفسیر می‌کردند و بنابراین هرگونه گرویدن به مسیحیت را به منزله انکار هویت مغولی خود می‌دانستند.
گزارش‌های پیشین، بسیار کمتر قابل اعتماد، از آندره لونژومویی و به‌ویژه جیوانی د پیان دل کارپین به پرفروش‌ترین‌ها در اروپا تبدیل شدند. با این حال، نسخه «"گزارش سفر ویلمی د روبروک»" کمتر شناخته شده بود. به غیر از قطعات موجود در "Opus Majus اثر" راجر بیکن (۱۲۶۷) هیچ نشانه ای وجود ندارد که کسی واقعاً گزارش او را خوانده باشد. این حساب این متن با انتشاری در سال ۱۵۹۸ توسط ریچارد هاکلوت از گمنامی کامل نجات یافت. این گزارش در یک ترجمه انگلیسی در "پیمایش اصلی" او گنجانده شد. اولین نسخه هلندی در سال ۱۷۰۷ ظاهر شد. با این حال، ارزش واقعی گزارش روبروک تا قرن نوزدهم به دلیل ترجمه ای که در سال ۱۸۳۹ توسط فرانسیسک میشل و توماس رایت تحت عنوان "Voyage en Orient du Frère Guillaume de Rubruc انجام شد، شناسایی نشد". از آن زمان تعداد زیادی ترجمه دیگر از این اثر منتشر شده‌است. آخرین ترجمه هلندی از سال ۱۹۸۴ "سفرنامه ویلم فان روبروک، مارکوپولوی فلاندری (۱۲۵۳–۱۲۵۵)" نوشته یو دیولدر، آر اوستین و پی واندپیت است.
پنج نسخه دست‌نویس از این گزارش مربوط به قرن‌های سیزدهم، چهاردهم و پانزدهم باقی مانده‌است. سه مورد از آنها، از جمله قدیمی‌ترین نسخه، در کتابخانه کالج کورپوس کریستی، دانشگاه کمبریج هستند. چهارمی متعلق به کتابخانه بریتانیا و پنجمی متعلق به کتابخانه دانشگاه لیدن است.
امسال فیلمی محصول سال ۲۰۰۲ و به کارگردانی راج کانوار است. در این فیلم بازیگرانی همچون آریا بابار، آمریتا رایو، اشوتوش رانا، دنی دنزونگپا، شاکتی کاپور، مانوج جوشی و اشیش ویدیارتی ایفای نقش کرده‌اند.
پرده‌داری کعبه یک پیشه‌ باستانی است که به معنی پرستاری و پاسداری از کعبه ،از گشودن‌ در آن، بستن و پاکیزه‌گرداندن، جایگزینی پرده آن گرفته تا پیشوازی و میزبانی از دیدارکنندگان آن را در بر می‌گیرد.
از ۱۶ سده پیش ،یعنی پیش از اسلام ،نوادگان قصی پور کلاب این پیشه را به‌گونه ویژه بر دوش دارند که خاندان شیبانی کنونی هم از همان خاندان هستند.
گفته می‌شود در گشودن مکه ، پیامبر اسلام کلید کعبه را به عثمان پور ابوطلحه بازسپرده است.
زین‌العابدین صالح شیبانی ،هفتاد و هفتمین پرده‌دار کعبه پس از گشودن مکه است که از آبان ماه ۱۳۹۳ هجری خورشیدی این پیشه را بر دوش دارد.
اکسل لیون‌هوفود (Axel Leijonhufvud)؛ زادهٔ ۱۹۳۳ – ۵ مهٔ ۲۰۲۲)، اقتصاددان اهل سوئد بود. او استاد بازنشسته افتخاری در دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس (UCLA) و استاد دانشگاه ترنتو در ایتالیا بود.
او مدرک لیسانس را از دانشگاه لوند، فوق لیسانس (M.A) را در رشته اقتصاد از دانشگاه پیتسبرگ و مدرک دکترای تخصصی خود را در ۱۹۶۷ میلادی در رشته اقتصاد از دانشگاه نورث‌وسترن کسب کرد. وی سمت سرپرست استادیار را در ۱۹۶۴ میلادی در دانشگاه کالیفرنیا لس‌آنجلس پذیرفت، در ۱۹۶۷ میلادی به درجه دانشیار و در ۱۹۷۱ میلادی به استاد تمام ترفیع داده شد. در ۱۹۹۱ میلادی، مرکز اقتصاد قابل محاسبه را در دانشگاه کالیفرنیا لس‌آنجلس بنیان گذاشته و تا ۱۹۹۷ میلادی ریاست آن را بر عهده داشت. دانشگاه لوند در ۱۹۸۳ میلادی و دانشگاه نیس سوفیا آنتیپولیس در ۱۹۹۶ میلادی به لیون‌هوفود مدرک دکترای افتخاری اعطاء نمودند. در ۱۹۹۵ میلادی، لیون‌هوفود به عنوان استاد نظریه و سیاست پولی در دانشگاه ترنتو در ایتالیا گماشته شد، جای که او در همان حال بخشی از آزمایشگاه اقتصاد قابل محاسبه و تجربی (CEEL) بود.
در ۱۹۶۸ میلادی، او یک کتاب علمی مشهور تحت عنوان در مورد اقتصاد کینزی و اقتصاد کینز منتشر کرد. اقتصاد پولی لیون‌هوفود به‌طور اساسی متکی به کار اولیه دوست و مشاور وی، اقتصاددان آمریکایی رابرت دبلیو. کلاور بود.
لیون‌هوفود در این کتاب خود استدلال نمود که فرمول IS/LM (سرمایه‌گذاری-پس‌انداز/رجحان نقدینگی-عرضه پول) جان هیکس که به عنوان خلاصه نظریه عمومی کینز ارایه شده‌است، برای توضیح «بیکاری ناخواسته» در نوشته‌های جان مینارد کینز کافی نیست. بلکه، درکی که لیون‌هوفود از کینز دارد، تأکید روی پدیده عدم تعادل است، پدیده‌ای که در تشریح بیکاری و رکود اقتصادی توسط کینز مرکزی بوده و نمی‌توان در چارچوب IS/LM آن را خلاصه نمود. لیون‌هوفود از این مشاهده به عنوان نقطه آغازی برای پیشکش یک رویکرد «سایبرنتیک» در اقتصاد کلان استفاده نمود، رویکردی که در آن الگوریتم تعیین‌کننده قیمت‌ها و مقدارها به‌طور صریح مشخص گردیده و اجازه می‌دهد تا اقتصاد پویا بدون تحمیل مفهوم تعادل معیاری والراسی مورد مطالعه قرار گیرد. لیون‌هوفود به‌ویژه از مدل‌سازی رسمی فرایندی که توسط آن اطلاعات در اقتصاد حرکت می‌کند، طرف‌داری کرد. هرچند، رویکرد «سایبرنتیک» نتوانست توجه لازم را در اقتصاد متعارف به خود جلب کند، اما این رویکرد نشانه‌ای از انقلاب انتظارات عقلانی که در نهایت مدل IS/LM را به عنوان الگوی غالب در اقتصاد کلان علمی ریشه‌کن کرد، ارائه نمود.Snowdon 2002Howitt 2002
لیون‌هوفود همچنین مقاله «ارتباط ویکسل: تغیری در یک موضوع» را نوشت و در آن نظریه Z را ارایه کرد. طی مقالهٔ دیگری تحت عنوان «نقص‌های تقاضای مؤثر»، او فرضیه دهلیز را مطرح نمود.Leijonhufvud 1979Leijonhufvud 1973
در ۲۰۰۶ میلادی، دانشکده اقتصاد دانشگاه کالیفرنیا لس‌آنجلس کنفرانسی را به افتخار کارهای اکسل لیون‌هوفود در این دانشکده و به‌طور کل در اقتصاد، برگزار نمود. لارس پیتر هانسن، پیتر هوویت، دیوید کی. لیواین، ادموند اس. فیلیپس، توماس جی. سارجنت و کینت ال. سوکولوف از جمله شرکت کنندگان این کنفرانس بودند.Farmer 2008
«زندگی در میان ایکان» اثر اکسل لیون‌هوفود که در ۱۹۷۳ میلادی در نشریه اقتصادی وسترن به چاپ رسید، مقاله‌ای کمدی است که اصول اقتصاد و دانشمندان آن را، از دیدگاه یک مردم‌شناس به تشریح می‌گیرد. در این نوشتار، اقتصاددانان حرفه‌ای تحت قبیله‌ای به‌نام «ایکان» قرار داده شده و شباهت‌های قبیله‌ای که در این مقاله به آن اشاره شده نشان دهنده رفتار غیرعادی این گروه می‌باشد.
هنگام تشریح ساختار «طبقه و پایگاه» در قبیله «ایکان»، لیون‌هوفود اشاره می‌نماید که «چگونه روابط میان پایگاه‌ها ظاهراً یک «سلسله مراتب اجتماعی» ساده را شکل نمی‌دهد…» و این‌که «در جوامع دارای سلسله مراتب اجتماعی سنتی [آن‌گونه که در فوق ذکر شد]... تعادلی ایجاد می‌شود که در آن سلسله مراتب واقعی هیچگاه رخ نمی‌دهد». با استفاده از این گفتارهای کمدی، لیون‌هوفود می‌خواهد تشریح نماید که در میان دانشگاهیان اقتصاد، اقتصاددانان جوان احترام اندکی نسبت به همکاران مجرب خود دارند. برعکس، اگر این چنین یک سلسله مراتب مشخص وجود داشته باشد، این سلسله مراتب به حدی سخت‌گیرانه است که اجازه تحرک بسیار اندک را می‌دهد: آن‌های که در بالای نرده‌بان علمی قرار دارند، به آسانی به خواسته‌های همتایان رده پایین‌تر خود تمکین نمی‌کنند، روشی که «هیچ تعزیر رسمی به همراه ندارد». لیون‌هوفود هنگام نوشتن این مقاله تنها برای دانشگاه کالیفرنیا لس‌آنجلس کار می‌کرد، از این‌رو شاید این تفسیر تنها مرتبط با آقا خرس‌های همکار وی باشد (خیلی غیر محتمل است…)
در هر حالت، لیون‌هوفود بعدتر می‌نویسد که سلسله مراتب نه تنها در میان نسل‌های یک حوزه بلکه میان حوزه‌های مختلف پژوهشی نیز بروز می‌کند: «یک مقایسه از روابط پایگاه در «حوزه‌های» مختلف، نشان‌دهنده یک روال قطعی معمول است». در قبیله «ایکان»، احترام نسبی که به حوزه‌های مختلف داده می‌شود –واژهٔ که آن‌ها برای آنچه طبقه اجتماعی گفته می‌شود، به زور اقتباس کرده‌اند–، با کاربرد واژه «مدل‌ها» در میان آن‌ها بسیار قریب است، واژه‌ای که به مدل‌های مختلف اقتصادی که امروزه در میان دانشگاهی‌ها ایجاد شده‌است، اشاره دارد. افزون بر آن، «مدل‌های» که توسط حوزه‌های گوناگون ایجاد شده‌اند به‌طور همسان برای همگی پذیرفتنی نیست – ایکان‌های خرد و کلان به سختی «مدل‌های» که یکدیگر ارائه می‌نمایند را تقدیر، یا حتی درک می‌کنند. با این ادبیات تمثیلی، درک نکردن هدف لیون‌هوفود مبنی بر این‌که درک و همکاری میان حوزه‌ای اندکی در اقتصاد وجود دارد بسیار سخت است، حد اقل در اوایل دهه ۱۹۷۰ میلادی. همانند غلط‌فهمی‌های فرهنگی، این خلاءها به اعضای مکاتب فکری مختلف اجازه می‌دهد تا سریعاً به بدنام سازی مکاتب رقیب بپردازند، بدون این‌که شرایطی نخست این مکتب‌ها، یا حوزه‌ها آن‌گونه که لیون‌هوفود مشخص می‌نماید، در آن فعالیت دارند، را درک نمایند.
لیون‌هوفود دوباره به نقد خود از سلسله مراتب اجتماعی میان-نسلی بازگشته و نظریه «نوجوانان، بزرگ‌سالان و کهن‌سالان» خود را ارایه می‌کند. در قبیله «ایکان»، یک فرد جوان یا «دانش‌آموخته» تا زمانی که یک «مدل» بسیار مغلق برای مربی که تحت وی کار می‌نماید فراهم نکند، در جامعه پذیرفته نمی‌شود. با این حال، این رسم پذیرش تنها با پذیرفته شدن اولیه پایان نمی‌یابد: یک شخص برای این‌که عضویت خود در این اجتماع را حفظ نماید باید به ارایه «مدل‌ها» ادامه دهد تا این‌که یکی آن‌ها «از 'عمق' بیرون کشیده شده و در سرزمین وحشی فاسد گردد». بدون شک، این تشریح فرهنگی، تفسیر لیون‌هوفود از نیاز برای منتشر کردن مدل‌های جدید اقتصادی در حوزه علمی است تا یک شخص بتواند سمت خود را در یک دانشکده اقتصاد حفظ نماید. لیون‌هوفود در ادامه می‌نویسد که این مدل‌ها به ندرت در دنیای واقعی قابل اجراء هستند، اما هنوز هم این مدل‌ها مبانی هستند که قبیله «ایکان» بر مبنای آن به جامعه‌شناسان و دانشمندان علوم سیاسی خود نگاه می‌کنند. برای دفاع از این روش در میان قبیله «ایکان»، لیون‌هوفود استدلال می‌نماید تا زمانی که این «مدل‌ها» پر از عقاید قابل توجه هستند (این روش به‌طور ویژه در میان «ایکان-ریاضی» که کشیش‌های قبیله «ایکان» هستند رایج است)، در واقع این چندان مهم نیست که این «مدل‌ها» کارایی دارند یا خیر (مسئله قابلیت اجراء بودن دیگر به عنوان امر مؤثر دیده نمی‌شود).
لیون‌هوفود کاریکاتور طنز خود را با این تشخیص پایان می‌بخشد که به‌خاطر روش‌های یادشده در رابطه با موثریت «مدل‌ها»، «آینده ایکان سرد و ناامیدکننده است». هرچند تعداد آن‌ها به نرخ فزاینده‌ای در حال رشد است، اما بیشترشان بسیار فقیر و متکی به خود نیستند. با این همه، «قبیله ایکان هنوز هم همانند گذشته به عنوان یک نژاد مفتخر و پیکار پرست باقی می‌ماند» و تمامی آن‌ها اشاره به این امر دارد که اقتصاد به عنوان یک رشته علمی اولیه در میان علوم اجتماعی در حال افول است، هرچند اعضای این اجتماع نمی‌خواهند آن را تصدیق نمایند. به یقین که قبیله «ایکان» رشته‌های نویدبخشی داشت، اما از آن زمان به بعد، آن‌ها منابع و اعتماد خود و دیگران را بیش از حد استفاده نموده‌اند و فروپاشی درونی از قبل آغاز شده‌است – در نهایت، قبیله «ایکان» به مردمان بی‌خانمان مبدل شده و هیچ اجتماعی واقعی نخواهند داشت تا آن را خانه بنامند.
نقاشی شبانه اصطلاحی است که توسط جیمز ابوت مک‌نیل ویستلر برای توصیف یک سبک نقاشی که صحنه‌های تداعی‌کنندهٔ شب یا اجسام ظاهرشده در پرده‌ای از نور، در گرگ‌ومیش یا در غیاب نور مستقیم به تصویر می‌کشد، اختراع شد. در کاربرد گسترده‌تر، این اصطلاح به هر نقاشی از صحنه شب،Lawton, Denis. (1992). "Education And Politics For The 1990s: Conflict Or Consensus?" (edition reprint). Psychology Press. p. 150. . یا قطعه شب، مانند "دیده‌بان شب" رامبراند اشاره دارد.
ویسلر از این اصطلاح در عنوان آثارش برای نشان‌دادن نقاشی‌هایی با «حال و هوای رؤیایی و متفکر» با استفاده از یک نام موسیقی استفاده کرد. او همچنین با استفاده از اصطلاحات مرتبط با موسیقی، مانند «سمفونی»، «هارمونی»، «مطالعه» یا «تنظیم»، برای تأکید بر کیفیت آهنگ و آهنگ‌سازی و بی‌توجهی به محتوای روایی، آثار را عنوان کرد (و عناوین دوباره داد).Anderson, Ronald and Anne Koval. (2002). "James McNeill Whistler: Beyond the Myth." Da Capo Press. p. 186. . ("Note: need to verify this was the edition used.") استفاده از اصطلاح «شبانه» را می‌توان با جنبش تونالیسم آمریکایی در اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰ مرتبط کرد که «با نور ملایم و منتشر، تناژ خاموش و اشیاء طرح‌دار مه‌آلود مشخص می‌شود، که همهٔ آن‌ها آثار را با یک حس روحیهٔ قوی آغشته می‌کنند.» در کنار صحنه‌های زمستانی، شب‌گردی‌ها موضوع رایج تونالیست‌ها بودند.Conrads, Margaret C. (1990). "American Paintings and Sculpture at the Sterling and Francine Clark Art Institute. Contributor: Sterling and Francine Clark Art Institute. Hudson Hills. p. 148. ." فردریک رمینگتون نیز از این اصطلاح برای صحنه‌های شبانهٔ خود از غرب قدیمی آمریکا استفاده کرده‌است.
در شمال اروپا، عصر طلایی هلند یکی از بزرگ‌ترین هنرمندان تمام دوران را به وجود آورد. اولین هنرمندی که به‌طور منظم صحنه‌ها را در حالت شبانه نقاشی کرد، رامبراند ون راین (۱۶۰۶–۱۶۶۹) بود. بسیاری از پرتره‌های او نیز با استفاده از روش شبانه نقاشی شده‌اند. همان‌طور که در "آسیاب" (۱۶۴۵)، بیشتر مناظر او برای برانگیختن حس شبانه نقاشی شده‌اند، که می‌تواند به صورت آرام یا طوفانی بیان شود.
قبل از آن‌که ویستلر (۱۸۳۴–۱۹۰۳)، با الهام از زبان موسیقی، شروع به استفاده از این کلمه در عنوان‌های بسیاری از آثار خود کند، «شبانه» اصطلاحی بود که معمولاً به انواع خاصی از آهنگ‌های موسیقی اطلاق می‌شد، مانند "شبانه آبی و نقره ای" (۱۸۷۱)، در مجموعه گالری تیت، لندن، انگلستان.Ronald Anderson and Anne Koval, "James McNeill Whistler: Beyond the Myth", Carroll & Graf, New York, 1994,
نقاشی‌های تصویرشده در گالری زیر به ترتیب تاریخ تکمیل، از چپ به راست هستند:
هنرمندان دیگری که صحنه‌های شبانه را خلق کرده‌اند عبارت‌اند از:
فرانسیس لاسکر برودی (Frances Lasker Brody) (زادهٔ ۱۹۱۶ ـ درگذشت ۲۰۰۹)، حامی و طرفدار هنر، مجموعه‌دار آثار هنری و نوع‌دوست آمریکایی بود. او در پیشرفت حیات فرهنگی لس آنجلس به‌عنوان مؤسس و حامی مالی موزهٔ هنر این شهر و بعدها به‌عنوان پشتیبان و حامی اصلی کتابخانهٔ هانتینگتون، بسیار تأثیرگذار بود.
خانم برودی در ۱۲ نوامبر سال ۲۰۰۹ در سن ۹۳ سالگی درگذشت. وی همسر آقای سیدنی برودی، توسعه‌دهندهٔ مشاوران املاک بود که در سال ۱۹۸۳ درگذشت. همچنین او فرزندخواندهٔ مری لسکر، نوع‌دوست و حامی تحقیقات پزشکی بود که در سال ۱۹۹۴ درگذشت. خانوادهٔ برودی در خانه‌ای نوگرایانه در محلهٔ هولبی هیلز لس آنجلس زندگی می‌کردند. کوئینسی جونز معمار این خانه بود. همچنین وظیفهٔ طراحی دکوراسیون خانه برای نمایش مجموعه-های آثار هنری این زوج، برعهدهٔ ویلیام هاینس بود.
فرانسیس لاسکردر ۲۷ می سال ۱۹۱۶ در شیکاگو متولد شد. مادرش، فلورا لسکر، خواهرزادهٔ وارنر و پدرش، آلبرت لسکر، مؤسس شرکت تبلیغاتی لرد و توماس بودند. آلبرت لاسکردر دنیای تبلیغات فرد سرشناسی بود که عمدهٔ شهرتش به راه‌اندازی شرکت‌های تبلیغاتی دستمال کاغذی کلینکس، سیگار لاکی استرایک و آب پرتقال سانکیت برمی‌گشت. در سال ۱۹۳۷، فرانسیس در رشته‌های علوم سیاسی، ادبیات انگلیسی و تاریخ از دانشکدهٔ واسر فارغ‌التحصیل شد.
او بعد از فارغ‌التحصیلی مدت کوتاهی به‌عنوان مدل و فروشنده در یک فروشگاه لباس زنانه نزدیک شیکاگو کار می‌کرد. در طول جنگ جهانی دوم زمانی که داوطلبانه در آمبولانس ارتش خدمت می‌کرد، با سیدنی برودی، سرهنگ دوم آراستهٔ ارتش که در مأموریت‌های اروپا پرواز می‌کرد، آشنا شد. آن‌ها در سال ۱۹۴۲ با یک‌دیگر ازدواج کردند.
بعد از پایان جنگ، آن دو به لس آنجلس رفتند و در آنجا سیدنی برودی به‌عنوان توسعه‌دهندهٔ مراکز خرید، ثروت کلانی به دست آورد. او در سال ۱۹۸۳ درگذشت.
به پیشنهاد پدر برودی و مادرخوانده‌اش، مری لاسکرکه پزشک نوع‌دوستی بود، فرانسیس و همسرش شروع به گردآوری آثار هنری کردند. وی به‌واسطهٔ همکاری با شورای هنری دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس که اوایل دههٔ ۵۰ میلادی تأسیس شده بود، شیفتهٔ مجسمه‌های هنری مور شد. در سال ۱۹۶۹، او به مجلهٔ لس آنجلس تایمز در این باره چنین گفت: «سید آن را زیر درخت کریسمس گذاشت و خوب تا آن زمان حدس می‌زنم که ما گرفتار شده بودیم». او با همسر فقیدش، سیدنی، در تأسیس موزهٔ هنر لس آنجلس که در سال ۱۹۶۵ افتتاح شد، نقش مهمی ایفا نمود. همچنین سال‌های طولانی در شورای هنری دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس عضویت داشت؛ شورایی که به تأسیس آن کمک و به‌عنوان رئیس آن خدمت کرد. در دوران ریاست وی، این شورا نمایشگاه بسیار مهمی از آثار پابلو پیکاسو به مناسبت هشتادمین سالروز تولد او یعنی در سال ۱۹۶۱ برگزار نمود. در سال ۱۹۶۶، فرانسیس لسکر با اخذ وام‌های بی‌سابقه از خانوادهٔ ماتیس، بانی برگزاری نمایشگاه بزرگ واپسگرایی ماتیس در دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس بود که هنری سلدیس، منتقد مجلهٔ لس آنجلس تایمز، آن را «یکی از جاه‌طلبانه‌ترین نمایشگاه‌های که تابه‌حال به‌صورت محلی برگزار شده‌است» نامید.
برودی به‌مدت ۲۰ سال یکی از اعضای هیئت نظارت کتابخانهٔ هانتینگتون بود و در توسعه و رشد آغازین باغ‌چینی آن، نقشی کلیدی ایفا کرد.
ساتبیز و کریستیز به‌مدت چهار ماه برای مزایده‌ای به ارزش اولیهٔ ۱۵۰ میلیون دلار با یک‌دیگر رقابت کردند. مجموعهٔ برودی با ارزش کلی ۲۲۴٫۱۷ میلیون دلار موفقیتی بزرگ محسوب شد. به دلیل دلبستگی مفرط برودی به باغ، بخشی از درآمد فروش صرف هزینه‌های کتابخانهٔ هانتینگتون شد.
نقاشی «برهنگی، برگ‌های سبز و مجسمه» اثر پیکاسو، ارزش‌مندترین اثر هنری این مجموعه بود که تخمین می‌شد بیش از ۸۰ میلیون دلار به فروش برسد. این نقاشی با قیمت ۹۵ میلیون دلار به مزایده گذاشته شد و سرانجام بهای آن به ۱۰۶٫۴۸ میلیون دلار رسید. تابلو با رنگ‌های نفیس، آبی، شیرچای و سبز، معشوقهٔ هنرمند، ماری- ترز والتر را درحالی‌که عریان به خواب فرورفته، به تصویر کشیده‌است. بالای بدن او مجسمهٔ سرش روی یک پایه قرار دارد. زوج برودی، نقاشی را از دلالی نیویورکی به‌نام پاول روزنبرگ خریدند. روزنبرگ شخصاً این اثر را در سال ۱۹۳۶ از پیکاسو گرفته بود. پیکاسو در آن سال بوم‌های مختلفی از ماری- ترز والتر نقاشی کرد. یکی از آن‌ها تابلوی «رؤیا» بود که هم‌اکنون متعلق به صاحب کازینو، استیو وین است.
مجسمهٔ «گرنده تته مینس» ساختهٔ مجسمه‌ساز معروف آلبرتو جاکومتی در سال ۱۹۵۴، انتظار می‌رفت ۲۵ تا ۳۵ میلیون دلار به فروش برسد. مجسمهٔ برنزی «لا ماین» ساخته‌شده در سال ۱۹۴۸، ۲۵ میلیون دلار فروخته شد. تندیس برنزی یک گربه که آلبرتو جاکومتی در سال ۱۹۵۵ ساخته بود، ۲۰٫۸ میلیون دلار به فروش رفت.
نقاشی «لا تریله»، اثر ژرژ براک، با قیمت ۱۰٫۱۶ میلیون دلار رکورد جهانی فروش را ثبت کرد. مجسمهٔ برنزی «سوارکار»، اثر مارینو مارینی، با نام پیکولو کاوالیر به قیمت ۲٫۳۲ میلیون دالر، بیش از تمام تخمین‌های پیش‌بینی‌شده به فروش رفت. همچنین تابلوی «فمه آوشات اسیسه دانس اون فاتیول»، اثر پیکاسو در سال ۱۹۶۴ به مبلغ ۱۸ میلیون دلار به‌فروش رسید.
در سال ۱۹۴۹، زوج برودی سفارش خانه‌ای نوگرایانه در هولمبی هیلز با معماری کوئینسی جونز و طراحی داخلی ویلیام هاینس را دادند. خانه ترکیبی از دو سبک متداول هم‌عصر است: معماری نوگرایانهٔ کالیفرنیا در اواسط قرن و طراحی داخلی نوگرایانه و پیچیدهٔ هالیوودی. خانه به محل گردهمایی نخبگان شهر، از خانواده‌های قدیمی لس آنجلسی مانند چندلرها گرفته تا ستارگان هالیوودی چون گری کوپر و جوآن کراوفورد، تبدیل شد و به‌عنوان ویترین مجموعه‌های هنری خیره‌کننده نیز به کار رفت.Todd Eberle (April 18, 2010), What Modern Was: A Manifesto by Mrs. Sidney F. Brody "Vanity Fair".
به مدت کوتاهی پس از تکمیل خانه در سال ۱۹۵۲، برودی‌ها به آنری ماتیس سفارش یک نقاشی دیواری بزرگ با کاشی‌های سرامیک برای حیاط خانهٔ خود دادند که یکی از چند اثر معدود این هنرمند بود. در سال ۱۹۵۳، آن‌ها به فرانسه سفر کردند تا ماکت اولیهٔ او را بازبینی کنند. داستان مقاومت نجیبانهٔ فرانسیس در برابر اولین طراحی برش‌خوردهٔ ماتیس و این‌که چگونه او این هنرمند را ترغیب کرد تا طرح جایگزینی ارائه دهد اکنون تبدیل به افسانه شده‌است. سرانجام ماتیس یک نقاشی دیواری به ابعاد ۱۲ در ۱۱ فوت از کاشی‌های سرامیک برای حیاط ساخت که بعدها به موزهٔ هنر لس آنجلس اهدا شد.
در می سال ۲۰۱۰، همان هفته‌ای که مجموعهٔ آثار هنری برودی در حراج کریستیزدر نیویورک به نمایش درآمد، خانهٔ برودی برای فروش به مبلغ ۲۴٫۹۵ میلیون دلار عرضه شد. خانه‌ای به مساحت هزاروهفتاد مترمربع واقع در محلهٔ ۳۶۰ مپلتون درایو جنوبی، دیوار به دیوار عمارت پلی بوی ساخته‌شده در زمین ۲٫۳ هکتاری قرار دارد که شامل یک زمین تنیس و یک استخر همراه با مهمان‌خانه است. این خانه با طراحی داخلی نوگرایانه شامل پلکان معلق، پنجره‌های شیشه‌ای سرتاسری است که فضای نشیمن داخلی- خارجی را شکل می‌دهند و از روزگار خود بسیار جلوتر بود.
اواخر دسامبر سال ۲۰۱۰، خانهٔ برودی به مبلغ ۱۴٫۸ میلیون دلار به فروش رفت. سرمایه‌گذار/مالک آن به‌مدت سه سال با سازمان حفاظت لس آنجلس برای بازسازی خانه همکاری کرد. الن دی‌جنرس در سال ۲۰۱۴ این خانه را در معامله‌ای خارج از بازار ملک، به مبلغ ۳۹٫۸۸۸ میلیون دلار خرید.Lauren Beale (January 13, 2014), Ellen DeGeneres snags L.A. trophy house "Los Angeles Times".
ماریاکریستینا دی ناردی (Mariacristina De Nardi)، اقتصاددان اهل ترویزو در ایتالیا است. او از سال ۲۰۱۹ به عنوان استاد توماس سارجنت در دانشگاه مینه‌سوتا فعالیت می‌کند. دی ناردی در سال ۲۰۱۳، به عنوان استاد اقتصاد در کالج دانشگاهی لندن منصوب شد. وی از سپتامبر ۲۰۱۸، در «مؤسسه فرصت و رشد فراگیر» بانک ذخایر فدرال مینیاپولیس در سمت محقق ارشد خدمت کرده است. تحقیقات او بر موضوعاتی نظیر اقتصاد کلان، اقتصاد عمومی، توزیع ثروت، پس‌انداز، اصلاح بیمه‌های اجتماعی، تأمین اجتماعی، اقتصاد خانوار، بحران‌های پزشکی، هزینه‌های طبی، تولید و سرمایه انسانی متمرکز است.
در نوامبر ۱۹۹۳ دی ناردی مدرک لیسانس اقتصاد و تجارت را با رتبه ممتاز از دانشگاه کافوسکاری ونیز در ایتالیا دریافت کرد. وی مدرک فوق لیسانس را در ژوئن ۱۹۹۸ و دکترا را در اوت ۱۹۹۹، هر دو از دانشگاه شیکاگو دریافت کرد.
دی ناردی پس از دریافت مدرک لیسانس خود، به عنوان محقق در دانشگاه کافوسکاری ونیز خدمت کرد. در سال ۱۹۹۸ وی اقتصاددان بانک ذخایر فدرال شیکاگو شد، از سال ۲۰۰۰ الی ۲۰۰۵ معاون استاد بخش اقتصاد در دانشگاه مینه‌سوتا بود و همچنین به عنوان معاون پژوهشی توماس جی. سارجنت فعالیت می‌کرد. دی ناردی قبل از دریافت مدرک فوق لیسانس خود از دانشگاه شیکاگو، معاون تدریس در همین دانشگاه بود. وی علاوه بر خدمت در دانشگاه کالج لندن و بانک ذخایر فدرال مینیاپولیس، از سال ۲۰۰۶ به عنوان پژوهش‌گر هیئت علمی در دفتر ملی تحقیقات اقتصادی، از سال ۲۰۱۵ پژوهش‌گر بین‌المللی در مؤسسه مطالعات مالی و از سال ۲۰۱۶ پژوهش‌گر مرکز تحقیقات اقتصادی و سیاسی بوده‌است. دی ناردی در سال ۲۰۱۸ معاون اول انجمن اقتصادی غرب میانه شد. وی در سمت هماهنگ‌کننده و رهبر شبکه بازار در «سرمایه انسانی و فرصت‌های اقتصادی»(HCEO) خدمت می‌کند.
دی ناردی قبل از فعالیت در بانک ذخایر فدرال مینیاپولیس در سال ۲۰۱۸، اقتصاددان ارشد و مشاور بخش تحقیقات بانک ذخایر فدرال شیکاگو بود. او عضو انجمن اقتصادی اروپا و استادیار پژوهشی NBER است.
از سال ۲۰۱۷ دی ناردی سردبیر بررسی پویایی اقتصادی بوده‌است. وی از سال ۲۰۱۵ در هیئت تحریر مجله ادبیات اقتصادی فعالیت کرده و از سال ۲۰۱۴ الی ۲۰۱۷، سردبیر مجله انجمن اقتصادی اروپا و مطالعات مالی بوده‌است.
دی ناردی بیش از ۳۰ مقاله در مورد موضوعاتی از جمله نقش وراثت و کارآفرینی در توزیع ثروت، مصارف طبی سال‌مندان، تأثیر اصلاحات تأمین اجتماعی بر اقتصاد عمومی، رابطه میان تولید و امنیت اجتماعی و اثرات مالیات بر املاک نوشته‌است:
هیدتاکا میازاکی (宮崎 英高 میازاکی هیدتاکا، متولد حدود ۱۹۷۴–۱۹۷۵) کارگردان، طراح، نویسنده و مدیر شرکت سازنده بازی‌های ویدیویی ژاپنی از فرام سافتور است. او ابتدا در سال ۲۰۰۴ به عنوان طراح بازی برای سری Armored Core به شرکت ملحق شد و قبل از اینکه بیشتر برای ساخت سری "سولز" شناخته شود. او در سال ۲۰۱۴ به ریاست شرکت ارتقا یافت و همچنین به عنوان مدیر نماینده آن فعالیت می‌کند. از دیگر بازی‌های قابل توجهی که او روی آن‌ها کار کرده‌است می‌توان به "بلادبورن"، "" و "الدن رینگ" اشاره کرد.
تأثیرات میازاکی از آثار رمان نویسان مختلف، مانگاکاها و دیگر طراحان بازی مانند فومیتو اوئدا و یوجی هوری و همچنین معماری آسیایی و اروپایی متفاوت است. بازی‌های میازاکی، به‌ویژه سری "سولز"، اغلب به استفاده از سختی بالا و مقدار زیادی از زمینه و اطلاعات شخصیت‌ها از طریق متن و نشانه‌های محیطی ارائه می‌شوند. کار او در سری "سولز"، و برنده شدن جوایز مختلف باعث شده‌است او را به عنوان یک مولف بازی‌های ویدئویی شناخته بشناسند.
او توسط مجله Time به عنوان 100 فرد تاثیر گذار جهان در سال 2022 معرفی شد.
در پرونده‌ی ویژه‌ای که سایت فامیتسو به مناسبت ۲۰ سالگی عرضه‌ی بازی Ico در ژاپن تدارک دیده، چهره‌های مطرحی درباره‌ی الهام‌بخش بودن این بازی در کارهایشان اشاره کرده‌اند. یکی از افراد، هیدتاکا میازاکی بوده است که به نقش مهم این بازی روی خلق خود اشاره کرده است
میازاکی که در سال‌های اخیر الگوی بسیاری بوده، توضیح می‌دهد که اگر او در خانه‌ی دوستش به تجربه‌ی بازی Ico نمی‌پرداخت، در همان وهله‌ی اول ممکن بود اصلاً وارد صنعت بازی‌های ویدیویی نشود
میازاکی در حدود سال‌های ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۵ به دنیا آمد و در حالی که در شهر شیزوئوکا، ژاپن زندگی می‌کرد، «بسیار فقیر» بزرگ شد و اظهار داشت که در کودکی هیچ آرزویی برای زندگی نداشت. با وجود این، او کتاب زیاد می‌خواند، اما از آنجایی که والدینش توانایی خرید کتاب یا مانگا را نداشتند، مجبور شد از کتابخانه محلی خود امانت بگیرد. کتاب‌هایی که در آن زمان می‌خواند، گاهی اوقات فراتر از توانایی‌های خواندن او بودند، با قسمت‌هایی که او نمی‌توانست به‌طور کامل بفهمد. میازاکی با استفاده از تخیل خود برای پر کردن جاهای خالی با استفاده از تصاویر همراه، از این به عنوان الهام بخش برخی از ایده‌های بعدی خود در مورد طراحی بازی‌های ویدیویی استفاده کرد. علاوه بر این، والدینش تا زمانی که او به سن کافی برای حضور در دانشگاه برسد، از انجام بازی‌های ویدیویی محدود شده بود، بنابراین در عوض کتاب‌های بازی و بازی‌های رومیزی مانند "جادوگری استیو جکسون!" و "سیاه‌چال‌ها و اژدهایان" را بازی می‌کرد.
پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه کیو در رشته علوم اجتماعی، میازاکی برای مدیریت حساب در شرکت اوراکل مستقر در ایالات متحده مشغول به کار شد. به توصیه یکی از دوستان، میازاکی شروع به بازی بازی ویدیویی "ایکو" در سال ۲۰۰۱ کرد که باعث شد او به فکر تغییر شغل خود به سمت یک طراح بازی باشد. با این حال، میازاکی در سن ۲۹ سالگی متوجه شد که شرکت‌های بازی سازی کمی او را استخدام می‌کنند، یکی از معدود آنها فرام سافتور است، جایی که میازاکی به عنوان برنامه‌ریز بازی در "Armored Core: Last Raven" در سال ۲۰۰۴ شروع به کار کرد و در اواسط راه به توسعه بازی پیوست. او بعداً "Armored Core 4" و دنباله مستقیم آن، "Armored Core: For Answer را" کارگردانی کرد.
میازاکی پس از اطلاع از چیزی که بعداً به "ارواح شیطانی" تبدیل شد، از چشم‌انداز یک بازی نقش‌آفرینی اکشن فانتزی هیجان زده شد و به توسعه دهنده‌ها پیشنهاد همکاری داد. این پروژه، تا زمانی که میازاکی به آن منصوب شد، توسط شرکت شکست خورده تلقی می‌شد و میازاکی اظهار داشت: «من فکر کردم اگر بتوانم راهی برای کنترل بازی پیدا کنم، می‌توانم آن را به هر چیزی که می‌خواهم تبدیل کنم. بهتر از همه، اگر ایده‌های من شکست می‌خورد، هیچ‌کس اهمیت نمی‌داد، این بازی قبلاً شکست خورده بود." اگرچه بازی در توکیو گیم شو ۲۰۰۹ با استقبال منفی روبرو شد و پس از انتشار بسیار کمتر از حد انتظار فروخته شد، اما پس از چند ماه شروع به رشد کرد و به زودی ناشران را پیدا کرد که مایل به انتشار این عنوان در خارج از ژاپن هستند. پس از انتشار و موفقیت دنباله معنوی این بازی به نام "دارک سولز" در سال ۲۰۱۱، میازاکی در می ۲۰۱۴ به سمت ریاست شرکت ارتقا یافت. در ژاپن بی‌سابقه بود که شخصی در طی ۱۰ سال سمت خود به رئیس شرکت ارتقا دهد.
پس از انتشار نسخه "Prepare to Die" "دارک سولز" در آگوست ۲۰۱۲، سونی اینتراکتیو انترتینمنت به سراغ فرام سافتور در مورد توسعه همکاری در یک عنوان جدید رفت. میازاکی در مورد امکان توسعه یک بازی برای کنسول‌های نسل هشتمی پرسید و مفهوم "بلادبورن" از آنجا توسعه یافت. هیچ ارتباط داستانی یا زمینه‌ای با بازی‌های قبلی فرام سافتور وجود نداشت، حتی اگر میازاکی پذیرفت که دی‌ان‌ای و روح اصلی "ارواح شیطانی" و طراحی سطح خاص آن را دارد. توسعه بلادبورن همزمان با "دارک سولز ۲" انجام شد و میازاکی فقط بر آن نظارت داشت زیرا قادر به کارگردانی همزمان هر دو بازی نبود.
پس از انتشار "بلادبورن" در مارس ۲۰۱۵، میازاکی به سری "سولز" بازگشت به عنوان کارگردان در "دارک سولز ۳" (۲۰۱۶) با کمک "کارگردان‌های Steel Battalion: Heavy Armor" و "دارک سولز ۲" "ایسامو اوکانو" و "یوی تانیمورا" "." پس از انتشار آن، میازاکی قصد خود را برای متوقف کردن توسعه شخصی خودش در "سری سولز اعلام" کرد. دو پروژه بعدی او بازی واقعیت مجازی "Déraciné" ۲۰۱۸ و بازی اکشن ماجراجویی ۲۰۱۹ "" بودند. در مراسم جوایز جوی استیک طلایی ۲۰۱۸، او جایزه یک عمر دستاورد نمایش را به خاطر مشارکتش در صنعت بازی‌های ویدیویی دریافت کرد. این جایزه توسط یان لیوینگستون و استیو جکسون، دو نفر از تأثیرگذاران طراحی او به او اهدا شد. میازاکی همچنین در سال ۲۰۲۲ بازی "الدن رینگ" را کارگردانی کرد که با همکاری جورج آر آر مارتین نویسنده سری "ترانه یخ و آتش" نوشته شد.
میازاکی از اصول طراحی بازی خود برای پروژه‌هایش به نام «جهت کلی» پیروی می‌کند. او کنترل کامل جهت بازی و مسئولیت پذیری کامل در تمام تصمیمات را در اختیار می‌گیرد. او تیم را با دیدگاه خود با بحث در مورد فلسفه و مفاهیم با آنها هماهنگ می‌کند. او معمولاً دیالوگ می‌نویسد، توضیحات آیتم‌ها، طرح بندی‌های لول‌ها را طراحی می‌کند، داستان و اسطوره را خلق می‌کند، دستورالعمل‌ها برای باس‌ها، دشمنان و مناطق می‌دهد و برخی از باس‌ها را خودش طراحی می‌کند.
تأثیرات میازاکی شامل بازی‌های ویدیویی مانند "ایکو"، بازی‌های اولیه "Dragon Quest"، و "افسانه زلدا" و سری بازی‌های ویدیویی "King's Field" مجموعه‌های مانگا مانند "برزرک" است. "Saint Seiya"، "ماجراجویی عجیب و غریب جوجو"، و "Devilman"، آثار ادبی اچ پی لاوکرفت، برام استوکر، و جرج آر. آر. مارتین و کتاب‌های بازی مانند "جادوگری استیو جکسون!" و "RuneQuest". میازاکی همچنین از معماری، به‌ویژه اروپا الهام گرفته‌است و اغلب از آن به عنوان راهی برای داستان سرایی محیطی استفاده می‌کند. روانشناسی، جامعه‌شناسی و تاریخ بشریت نیز بر فلسفه طراحی او تأثیر گذاشته‌است.
مکانیک چند نفره سری "سولز" از تجربه شخصی خود او در رانندگی در جاده‌ای برفی الهام گرفته شده بود، زیرا ماشین‌های جلویی شروع به لیز خوردن کردند و توسط افراد دیگر در منطقه به سمت سربالایی هل داده شدند. از آنجایی که میازاکی نمی‌توانست قبل از ترک منطقه از آن‌ها قدردانی کند، با این فکر که احتمالاً دیگر هرگز آنها را ملاقات نخواهد کرد، با خود فکر کرد که آیا آخرین نفر در صف به مقصد رسیده‌است. این امر باعث به وجود آمدن سیستم‌های چندنفره به هم پیوسته این سری شد و سعی داشت از همان حس همکاری بی‌صدا در مواجهه با ناملایمات الگوبرداری کند.
میازاکی اظهار داشت که سختی قابل توجه سری "سولز" به هیچ وجه قصد سختی بیشتر از بازی‌های دیگر را ندارد. در عوض، دشواری بخشی از فرایند بود که به بازیکنان حس موفقیت را با «غلبه بر مشکلات بزرگ» می‌دهد، در حالی که سطح معینی از دشواری بازیکنان را تشویق می‌کرد تا بیشتر با ساخت شخصیت‌ها و سلاح‌ها آزمایش کنند. او بیان کرد که مرگ در بازی‌هایش به‌عنوان یک ابزار یادگیری آزمون و خطا مورد استفاده قرار می‌گیرد، و افزود که این ایده تنها پس از موفقیت "ارواح شیطانی" توسط بازیکنان پذیرفته شد.
هنگامی که از میازاکی در مورد سبک داستان سرایی اش پرسیده شد، اظهار داشت که علیرغم آنچه دیگران ممکن است از داستان سرایی مستقیم خوششان بیاید، اما ترجیح می‌دهد بازیکنان دنیا را برای خود تفسیر کنند، زیرا وقتی به نکاتی از طرح از آیتم‌ها یا مواردی پی می‌برند ارزش بیشتری از آن می‌گیرند. یا شخصیت‌های فرعی که در دنیا با آن‌ها روبرو می‌شوند. بسیاری از روزنامه‌نگاران و منتقدان او را به‌عنوان «مؤلف» بازی‌های ویدیویی معرفی کرده‌اند و به کار تأثیرگذار او در مجموعهٔ "سولز" اشاره کرده‌اند.
میازاکی یک پسر دارد که در اواخر دهه ۲۰۱۰ به دنیا آمد.
بابک نگاهداری (زاده ۱۳۵۳ تبریز) استاد دانشگاه و سیاستمدار ایرانی و رئیس مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی است. او پیشتر از خرداد ۱۳۹۹ تا شهریور ۱۴۰۰ رئیس حوزه ریاست مجلس و مشاور محمدباقر قالیباف بود.
وی دانش‌آموخته دکتری تخصصی بیوتکنولوژی پزشکی از دانشگاه علوم پزشکی تهران و عضو هیئت علمی و دانشیار گروه بیوتکنولوژی این دانشگاه است. او از سال ۱۳۷۹ تا به امروز در شورای عالی انقلاب فرهنگی مسئولیت‌های مختلفی از جمله معاون ارتباطات شورای‌عالی انقلاب فرهنگی، معاون نظارت و راهبری شورای‌عالی انقلاب فرهنگی و دبیر نقشه جامع علمی کشور را برعهده داشته‌است. نگاهداری در زمان شهرداری قالیباف، از سال ۱۳۹۲ تا ۱۳۹۶ رئیس مرکز مطالعات و برنامه‌ریزی شهر تهران بود، همچنین وی با ریاست طهرانچی بر دانشگاه آزاد اسلامی به این دانشگاه نیز ورود یافت و به عنوان معاون پژوهشی و رئیس پژوهشگاه و شبکه آزمایشگاهی دانشگاه آزاد اسلامی منصوب گردید.
حیات وحش قزاقستان شامل گیاگان و زیاگانGeptner, V. G., Sludskij, A. A. (1972). "Mlekopitajuščie Sovetskogo Soiuza." Vysšaia Škola, Moskva. (In Russian; English translation: Heptner, V.G., Sludskii, A. A., Komarov, A., Komorov, N.; Hoffmann, R. S. (1992). "Mammals of the Soviet Union. Vol III: Carnivores (Feloidea)." Smithsonian Institution and the National Science Foundation, Washington DC). آنجا و زیستگاه‌های طبیعی آنهاست.
سعید حیدری‌راد () هندبالیست ایرانی است که برای باشگاه هندبال دینامو بخارست رومانی بازی می‌کند. حیدری راد همچنین در تیم ملی هندبال ایران بازی می‌کند
استیفن آدامز (Stephen Adams) (متولد ۱۹۳۷)، تاجر، سرمایه‌گذار بخش خصوصی و نوع‌دوست آمریکایی است. هلدینگ‌های فعلی وی شرکت گود سم، یک انتشارات ملی، فروشگاه‌های خرده‌فروشی، سازمان بازاریابی مخصوص صاحبان ماشین‌های کاروان و شرکت تبلیغات محیطی آدامز، مجری سازه‌های تبلیغات محیطی در ایالت‌های غرب میانه، جنوب‌شرقی و ایالت‌های ساحلی اقیانوس اطلس آمریکا را شامل می‌شود. هدلینگ‌های قبلی او اپراتورهای ایستگاه‌های رادیویی و تلویزیونی، ناشران چاپی، پرکننده‌های بطری‌های کولا و بانک‌های اجتماع را در بر می‌گرفت.Angelo, Jean Marie. "Neophyte publisher pumps $145 million into expansion; the company that put Chicago on the map takes on more regional and leisure-time titles" "Magazine for Magazine Management", March 1989.
آدامز در سال ۱۹۳۷ متولد شد و در مینه‌سوتا پرورش یافت. او مدرک لیسانس خود را در سال ۱۹۵۹ از دانشگاه ییل گرفت. در این دانشگاه عضو محفل مخفی جمجمه و استخوان بود. در سال ۱۹۶۲، مدرک فوق‌لیسانس خود را از مدرسه عالی کسب‌وکار استنفورد دریافت کرد. استیفن آدامز پسرِ روزنامه‌نگار برجسته و تأثیرگذار و مجری شبکه‌های رادیویی و تلویزیونی CBS، سدریک آدامز است.
از اواخر سال ۲۰۰۷، آدامز به‌عنوان رئیس هیئت‌مدیره شرکت Affinity Group، شرکت Freedom و Affinity Bank (که در حال حاضر به‌عنوان Camping World/Goodsam شناخته می‌شود) و همین‌طور رئیس و سهام‌دار کنترل‌کنندهٔ شرکت تبلیغات محیطی آدامز فعالیت می‌کرد. وی رئیس شرکت Affinity Group از زمان خرید آن در سال ۱۹۸۸ و رئیس شرکت تبلیغات محیطی آدامز از زمان تأسیس آن در سال ۱۹۸۳ بوده‌است. او همچنین به‌عنوان رئیس گروه رادیویی آدامز (مستقر در لیکویل در مینه‌سوتا) و گروه نشر آدامز (مستقر در سنت لوییز پارک، مینه‌سوتا) فعالیت می‌کند.
آدامز زندگی حرفه‌ای خود را در زمینهٔ بانک‌داری و بطری‌کردن نوشیدنی‌های بدون الکل شروع کرد. از دههٔ ۱۹۷۰، آدامز به‌عنوان رئیس بانک‌داری خصوصی، نشر، تبلیغات محیطی، شرکت‌های رادیویی و تلویزیونی فعالیت داشته‌است. او در تمام این شرکت‌ها بهرهٔ مالکیت کنترلی دارد. آدامز در حال حاضر مالکChateau Fonplagade در بوردو و همین‌طور سایر کارخانه‌های شراب‌سازی ساحل غربی و کارخانه‌های شراب‌سازی آداموس، میشل-اشلامبرگر، روبلار و آدلر فلس در شمال کالیفرنیا است.
در سال ۱۹۸۲، او در مبارزه برای تملک بانک مونتانا سیستم برنده شد. در سال ۱۹۸۴، آدامز در مزایده‌ای بر سر تصاحب شرکت سهامی عامِ یونیون پلنترز قافیه را به رقبا باخت. در سال ۱۹۹۳، بانک مونتانا سیستم به شرکت نوروست فروخته شد.Cuff, Daniel. Montana Bank Fight Ends as Head Resigns New York Times, May 27, 1982.American Casualty Co. of Reading, Pennsylvania vs. Bank of Montana System,
Stephen Adams, Lloyd A. Amundson, Alfred T. Burke, Thomas R. Zorr, Joseph Friend, C. Robert Paciotti and Ester M. Devault v. CNA Financial Corporation, 675 F. Supp 538 (F. Supp 1987)Union Planters (New York Times, June 19, 1984)
در سال ۱۹۸۳، تبلیغات محیطی آدامز به‌دنبال مالک شرکت تبلیغات محیطی سنترال که در میشیگان تأسیس شد. طی پنج سال، آدامز یک مجموعه بیلبورد و سایر ابزارهای تبلیغات محیطی را اجرا کرد و عمدتاً با مالک شرکت‌های تبلیغات محیطی موجود در ایالت‌های غرب میانهٔ آمریکا، جنوب‌شرق و ایالت‌های ساحلی اقیانوس اطلس (برای مثال شرکت تبلیغات محیطی سنترال در میشیگان، Creative Displays در لی‌های ولی شرکت تبلیغات محیطی Schloss در کارولینای شمالی) قدم به بازارهای متوسط دیگری گذاشت. امروزه این شرکت مالکیت خصوصی دارد، هرچند در سال آخر گزارش امور مالی عمومی، یعنی سال ۲۰۰۰، حدود ۸۰ میلیون دلار درآمد داشت. از سال ۲۰۰۰، این شرکت موقعیت بازار خود را از ششمین شرکت بزرگ تبلیغات محیطی به چهارمین شرکت بزرگ تبلیغات محیطی ارتقا داده‌است. این شرکت بعد از شرکت‌های کلیر چنل اوتدور، لامار و اوتفرانت رتبه چهارم را دارد. در ژانویه ۲۰۱۵، شرکت تبلیغات محیطی آدامز (Adams Outdoor) برای خرید شرکت فِروِی اوتدور با شرکت خصوصی GTCR مستقر در شیکاگو شریک شد و به این ترتیب هلدینگ‌های تبلیغات محیطی آدامز دوبرابر شد.ADAMS OUTDOOR ADVERTISING FORM S-4/A (US Securities and Exchange Commission EDGAR filing system as filed June 5, 1996)
در ۲۳ دسامبرِ ۱۹۸۸، شرکتِ باسابقهٔ Affinity Group Inc. (AGI)، متعلق به آدامز، شرکت American Bakeries Company را به قیمت ۱۳۸ میلیون دلار تصاحب کرد. در زمان ادغام، تنها دارایی‌های در جریان و فعال American Bakeries Company عبارت بودند از: TL Enterprises, Inc. (Trailer Life Magazine) و Camp Coast to Coast, Inc. این شرکت‌ها از آنچه امروز Good Sam Club, Coast to Coast، خدمات و محصولات بر پایهٔ اشتراکِ AGI’s و نشریه‌های مرتبط با ماشین‌های کاروان هستند، به‌استثنای عناوین Woodall تشکیل می‌شد.Affinity Group Holding Inc. Business Information, Profile, and HistoryAdams Outdoor AdvertisingAdams Honored with 2006 Arbuckle Award (Stanford Business Magazine, 2006)TRAVEL AMERICA, INC., A DELAWARE CORPORATION, ET AL. (PLAINTIFFS) VS. CAMP COAST TO COAST, INC., A DELAWARE CORPORATION, ET AL. (DEFENDANTS), CASE NO. 789743 (SUPERIOR COURT OF CALIFORNIA, COUNTY OF ORANGE) June 14, 2000TRAVEL AMERICA, INC., A DELAWARE CORPORATION, ET AL. (PLAINTIFFS) VS. CAMP COAST TO COAST, INC., A DELAWARE CORPORATION, ET AL. (DEFENDANTS), CASE NO. 789743 (SUPERIOR COURT OF CALIFORNIA, COUNTY OF ORANGE) July 13, 2000
از سال ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۷، AGI شرکت‌های دیگری را نیز به مالکیت خود درآورد، نظیر Golf Card International در سال ۱۹۹۰ به قیمت ۱۸ میلیون دلار و در ماه می ۱۹۹۴ Woodall Publishing Company, L.P. و Woodall World of Tavel, L.P. (در مجموع Woodallها) به قیمت ۱۱٫۵ میلیون دالر.
در سال ۱۹۹۵، AGI زمام امور شرکت ۱۳ سالهٔ San-Francisco Thrift and Loan را به دست گرفت و ادارهٔ مرکزی این شرکت را به ونتورا در کالیفرنیا منتقل کرد. در سال ۱۹۹۷، این بانک تحت عنوان Affinity Bank مجدداً نام‌گذاری شد و در سال ۱۹۹۹ AGI مالکیت را به Affinity Bank Holdings, Inc.، شرکت جداگانه‌ای که آدامز آن را مدیریت می‌کرد، واگذار نمود.