moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
کابرن در ۱۸۸۲ در بوستون زاده شد. پدر او تولیدکننده بسیار موفق پیراهن بود، در ۱۸۸۹ درگذشت و برای خانواده‌اش آنقدر ثروت بجا گذاشت که کابرن توانست کاری را که به تازگی برگزیده بود دنبال کند، بی‌آنکه فشارهای تجاری که عکاسان حرفه‌ای برای گذراندن زندگی خود با آن درگیر بودند، مواجه شود. مادر او فانی عکاس غیرحرفه‌ای علاقه‌مند و ورزیده‌ای بود و این احتمال نیز هست که کابرن، که در هشت سالگی یک دوربین عکاسی به او هدیه شده بود، تحت تأثیر مادرش نخستین دلبستگی‌های خود را نسبت به عکاسی آشکار ساخته باشد.
وی در سال ۱۹۶۶ درگذشت.
دستاورد اصلی کابرن برای مکتب نگاره‌نمایی، حاصل استفاده او از عدسی محوکننده بود. این عدسی به آثار وی و بخصوص به تصاویری که از لندن و رودخانه تمز گرفت، گونه‌ای فضای محو و حالت رویایی بخشید.
آندره کرتس عکاس آمریکایی، مجارستانی‌الاصل است.
آندره کرتس در ۱۸۹۴ در بوداپست مجارستان زاده شد. با نخستین حقوقی که در شغل حسابداری بورس گرفت، یک دوربین عکاسی جعبه‌ای ارزان قیمت خرید که اتاقکی مکعب مستطیل داشت. یکی از نخستین عکس‌هایی که گرفت، تصویری به نام «مرد جوان بر خواب رفته» (۱۹۱۲) است که نشان می‌دهد وی از همان زمان تسلط کاملی بر این وسیله بیانی داشته‌است. سرانجام آنگاه که توانست دوربینی بخرد، علی‌رغم شناخت فنی اندکی که داشت، کاملاً برتصور خود از عکاسی واقف بود و موضوعاتش را به خوبی می‌شناخت. سال‌ها بعد، هنر عکاسی را به عنوان هنر تصویر کردن «رویدادهای کم‌اهمیت» توصیف کرد و هیچ عکاسی با اعتقادی بیش از او به این تعریف نرسید.
وی در سال ۱۹۸۵ درگذشت.
بیل برنت عکاس و فتوژورنالیست اهل انگلستان بود. او به خاطر عکس‌های برهنه اش از ستاره‌های مشهور و همچنین چشم‌اندازهایش شهرت دارد.
بیل برنت را عموماً به عنوان یکی از برترین عکاسان بریتانیایی سده بیستم می‌شناسند.
برانت در ۱۹۰۵ در آلمان زاده شد ولی بعد تابعیت بریتانیایی را برای خود برگزید. بخشی از دوره جوانی خود را در آلمان و سوئیس سپری کرد و در حدود بیست سالگی، به عکاسی علاقه‌مند شد. گرایش زیادی به مکتب نوین عکاسی فرانسه، که در همان اوان مورد قبول نهضت سورئالیسم قرار گرفته بود، پیدا کرد و از این رو به پاریس رفت تا در این شهر اقامت گزیند. در پاریس، مدت کوتاهی در حدود ۱۹۲۹ به کارآموزی در عکاسخانهٔ من ری پرداخت. در این دوره عکاسانی چون آتژه، من ری، براسایی، و بعدها کارتیه برسون و ادوارد وستون مورد ستایش او بودند.
وی در ۱۹۸۳ درگذشت.
در سال ۲۰۱۰، یک پلاک آبی میراث انگلیسی برای برانت در لندن در ایرلای گاردنز وست ۸۴ کنسینگتون نصب شد.
کارلتون یوجین واتکینز عکاس اهل ایالات متحده آمریکا بود.
کارلتون در ۱۱ نوامبر ۱۸۲۹ به دنیا آمد و از میان ۸ فرزند بزرگترین فرزند خانواده بود. پدر و مادر او جان و جولیا واتکینز، نجار و صاحب مسافرخانه بودند. او در اونینتا، نیویورک متولد شد، او یک شکارچی و ماهیگیر بود و در کلوپ شادی و کر کلیسای پرزبیتریان شرکت داشت.
در سال ۱۸۵۱، واتکینز و دوست دوران کودکی‌اش کولیس هانتینگتون به امید یافتن طلا به سانفرانسیسکو نقل مکان کردند.
در داستان‌هایی که از نخستین دوران فعالیت واتکینز نقل می‌شود، جداکردن واقعیت از افسانه کاری دشوار است. واتکینز مانند بسیاری از افراد دیگر، بیشتر دارایی خود را در حریقی که در پی زمین‌لرزه ۱۹۰۶ سان فرانسیسکو اتفاق افتاد، از دست داد. به نظر می‌رسد که علاقه او به عکاسی امری اتفاقی بوده است، چراکه در ابتدا، موقتاً به‌جای عکاس داگروتایپ که در عکاس‌خانهٔ رابرت وانس کار می‌کرد، استخدام شد. وانس که می‌دانست واتکینز از عکاسی چیزی نمی‌داند، از او خواست که وانمود کند از کسانی که قبلاً سفارش تک‌چهره داده بودند، عکس می‌گیرد. البته این عکسبرداری‌ها بعداً تجدید می‌شد. با این همه، وقتی واتکینز شروع به آموختن عکاسی کرد، بدین هنر علاقه‌مند شد و به‌زودی واقعاً مشغول کار در عکاس‌خانهٔ وانس گردید.
ادوارد مایبریج با نام اصلی ادوارد جیمز ماگریج، عکاس اهل انگلستان بود. وی در سال ۱۸۳۰ میلادی در شهر کینگستون آپون تیمز انگلستان زاده شد. وی عکاسی حرکت‌نگار بود.
مایبریج در ۱۸۶۷ نخستین مجموعهٔ عکس خود را با عنوان «مناظر دره یوسمیتی» منتشر ساخت. از موفقیت‌های مایبریج می‌توان به دستیابی به نخستین کاربرد صفحه خشک، ساخت دستگاه زئوپراکسیسکوپ و دارا بودن کامل‌ترین بایگانی موجود از تصاویر حرکات حیوانات اشاره کرد.
آکادمی مدرسه‌ای بود که آن را افلاطون در سال ۳۸۷ پیش از میلاد به یاد آکادموس پهلوان افسانه‌ای یونان آکادمیا نامید. افلاطون این مدرسه را نزدیک باغی در آتن تأسیس کرد. ارسطو به مدت بیست سال در آنجا به تحصیل علم مشغول بود و چون از بر عهده گرفتن ریاست آکادمی ناامید شد، مدرسهٔ خود موسوم به لوکیوم را بنیان نهاد. آکادمی در سرتاسر دورهٔ هلنیستی به عنوان یک مدرسهٔ مروج شک‌گرایی به فعالیت خود ادامه داد تا آنکه پس از مرگ فیلو اهل لاریسا در سال ۸۳ پیش از میلاد به پایان حیات خود رسید. با وجود آنکه در عهد رومی‌ها، فلاسفه به آموزش فلسفهٔ افلاطونی در آتن ادامه دادند اما نزدیک به نیم قرن طول کشید تا در سال ۴۱۰ میلادی دوباره آکادمی را از نو بنیان نهند تا مرکزی برای ترویج فلسفهٔ نوافلاطونی شود. آکادمی تا سال ۵۲۹ میلادی پا بر جا ماند تا آنکه نهایتاً توسط ژوستینین یکم برای همیشه تعطیل شد.
اد کاشی عکاس و مدرس عکاسی اهل ایالات متحده آمریکا است که در سال ۱۹۵۷ در شهر نیویورک به دنیا آمد. وی در سال ۱۹۷۹ تحصیلات خود را در رشتهٔ عکاسی خبری در دانشگاه سیراکوز به پایان رساند. در سال ۱۹۹۱ اولین جایزهٔ مهم خود را به خاطر مقالات تصویریش از سلطنت‌طلبان ایرلندی دریافت کرد. پس از آن اد کاشی توجه خود را به منطقه خاورمیانه و مسایل آن معطوف کرد. از جمله موضوعاتی که توسط وی پوشش داده شده و در مطبوعات مختلف جهان به چاپ رسیده‌است، می‌توان به «بحران آب» ۱۹۹۳ و «ستیز کردها» که در شماره اوت ۱۹۹۲ مجله نشنال جئوگرافیک به چاپ رسید، اشاره کرد. مقاله تصویری ستیز کردها برای او جایزه اول مسابقه تصویر سال NPPA (National Press Photographers Association) 1993 میلادی را به ارمغان آورد. این مقاله تصویری به صورت کتابی تحت عنوان «وقتی که از مرزها خون جاری می‌شود: ستیز کردها» در سال ۱۹۹۴ به چاپ رسید. اد کاشی استاد راهنمای اریک گریگوریان عکاس ایرانی برنده جایزه عکس خبری سال 2002 World Press Photo نیز است و اریک، مدرک تکمیلی خود را در رشته فتوژورنالیسم تحت نظر او از دانشگاه سیراکوز اخذ کرده.
اد کاشی به عنوان یک فتوژورنالیست و عکاس مستند به موضوعات مورد علاقه خود، از دید یک عکاس آزاد نگریسته و پس از ثبت، آن‌ها را منتشر می‌کند. او کمتر سفارش عکاسی می‌گیرد و بیشتر علاقمند به تهیه مقالات تصویری است که دغدغه‌های فکری، نگرانی‌ها و علایق او را تشکیل می‌دهند. او تا کنون مقالات تصویری زیادی را از شصت کشور جهان در موضوعات مختلف نظیر معضل هروئین در لهستان، فرهنگ و زندگی شبانه در برلین، بازگشت کهنه سربازان روسی از جنگ افغانستان و افزایش جمعیت در قاهره و شهر مرگ تهیه و منتشر کرده‌است. اد سه سال از زندگس خود را طی سال‌های ۱۹۸۸–۱۹۹۱ صرف عکاسی مستند از جامعه سلطنت طلبان ایرلند شمالی کرد. دریافت جایزه WESTAFNEA در سال ۱۹۹۱ ثمره این سه سال بود. او آثار خود را که حاصل این سه سال بود در کتابی به نام «پروتستان‌ها: تسلیم ناپذیر» که توسط خود او منتشر شد، به چاپ رساند.
چندی پیش او مقاله تصویری فرهنگ موتورگازی سایگون و مقاله تصویری ـ سیاسی آفریقا را منتشر کرد.
اد کاشی اخیراً سرگرم کار بر روی یک پروژه عکاسی دراز مدت از یهودیان مهاجر ساکن در کرانه‌های غربی بود. او در این پروژه زندگی یهودیان مهاجر را به تصویر کشیده‌است. یکی از عکس‌های این پروژه دیپلم افتخار World Press Photo سال ۱۹۹۵ را برای او به همراه داشت. در سال ۱۹۹۱ همزمان با فعالیت او در مجله نشنال جئوگرافیک اد به خاورمیانه و مسایل آن علاقمند شد. نتیجه این علاقمندی تهیه چندین مقاله تصویری از موضوعات مختلف مربوط به منطقه خاورمیانه نظیر مسایل کردها و بحران آب در خاورمیانه بود که به صورت مقالات تصویری به بررسی این موضوعات می‌پرداختند. اد در کنار این مقالات تصویری گزارش‌های تصویری نیز از سوریه تحت عنوان «سوریه، آن سوی نقاب ها» تهیه کرد که در سال ۱۹۹۶ در شماره ژوئیه مجله نشنال جئوگرافیک منتشر شد. این گزارش تصویری به ارتباط مسلمانان با یهودیان و موقعیت دشوار و نامطمئن ساکنان این منطقه پس از اشغال بلندی‌های جولان توسط اسراییل می‌پردازد.
او از میان موضوعات کاری مختلف، پروژه‌های شخصی و سفرها و تجربیات خود را به کشورهای مختلف و عکاسی خبری و مستند در این سفرها را ترجیح می‌دهد. او از سال ۱۹۹۲ در چندین کارگاه عکاسی، سخنرانی و سمینار از جمله سخنرانی و ارائه کارگاه در مرکز بین‌المللی عکاسی نیویورک و در کارگاه عکاسی حرفه‌ای در مرکز دوستداران عکاسی در سانفرانسیسکو شرکت کرده و به ارائه دیدگاه‌ها، نظرات و تجربیات خود در زمینه‌های مختلف عکاسی به ویژه فتوژورنالیسم و عکاسی مستند پرداخته‌است. کارهای کاشی در زمینه فتوژورنالیسم و عکاسی مستند در مطبوعات مختلفی نظیر تایم، نشنال جئوگرافیک، فورچون، جئو، لایف، ایندیپندنت لندن، فوربس، نیویورک تایمز، گرانتا و اپرچر به چاپ رسیده و منتشر شده‌اند. یکی از منتقدان عکاسی در مورد او می‌گوید: «کارهای کاشی به خوبی تنهایی و افکار انسان‌های رانده شده به حواشی را نشان می‌دهند، اما در عین حال عزم آنها برای ادامه زندگی را نیز از نظر دور نگه نمی‌دارند.»
اد کاشی در مورد علت روی آوردنش به عکاسی می‌گوید: "علاقه من به عکاسی ریشه در دوران کودکی من و زمانی دارد که صبح‌ها سوار بر قطار نیویورک مردمان کاسب پیشه‌ای را می‌دیدم که در زندگی شان به دام افتاده‌اند. من از همان سال‌ها تصمیم به انجام کارهایی گرفتم که در آنها خلاقیت وجود داشته باشد. ابتدا می‌خواستم نویسنده شوم، یک داستان نویس. این رویای من در دبیرستان بود، سپس به کالج رفتم و فهمیدم به زمان طولانی و سال‌های زیادی نیاز دارم تا تبدیل به یک نویسنده خوب شوم و بدون هیچ طرح و برنامه واقعی به عکاسی رو آوردم. گاهی اوقات هنگام نگاه کردن به یک منظره احساس می‌کردم این تصویر همان چیزیست که من در زندگی به دنبالش می‌گردم، سفر، روبرو شدن با مردم و روایت ماجراها و سرگذشت آنها دقیقا آن چیزی بود که می‌خواستم و اینگونه بود که من عکاسی را به طور جدی آغاز کردم."
او در مورد یادگیری عکاسی می‌گوید: "من همیشه این جمله آنسل آدامز را در ذهن و جان خودم حفظ می‌کنم:آنچه که من یادگرفته و در کارهای شخصی ام به کار می‌بندم، از کارهای تجاری که برای دیگران انجام می‌دادم یادگرفته‌ام.
من همیشه این جمله را در خاطر دارم حتی موقعی که از گروهی از انسان‌ها که در برابر من ایستاده‌اند سرگرم تهیه یک عکس دسته جمعی معمولی هستم با خودم می‌گویم، خوب، حالا چه طور از فلاش و نور برای گرفتن یک عکس بهتر استفاده کنم؟ و سوالاتی از این قبیل"
اد کاشی در مورد سبک خاص و به قول معروف امضایی که در عکس‌های او وجود دارد می‌گوید: «مهم‌ترین چیزی که در عکس‌های من وجود دارد ارتباط صاف و ساده است. من همیشه سعی کرده‌ام طوری عکاسی کنم که انگار عکاس در آن صحنه وجود نداشته و لحظه ثبت شده حقیقت محضی بوده که اتفاق افتاده و بدون حضور من نیز اتفاق می‌افتاده‌است. من احساس می‌کنم که قدرت ذاتی در این مسئله وجود دارد که افراد را پس از مشاهده عکس‌های حقیقی شما حتی از زندگی روزمره و عادی مردم، وادار به تفکر و پرسش می‌کند. من دوست دارم تصاویرم را با ترکیب بندی‌های پیچیده تر لایه بندی کنم و هر جا که‌امکان دارد بیش از یک عنصر را قرار دهم. اینها ویژگی‌های عکس‌های من هستند. من نمی‌دانم آیا اینها انحصاری و مختص به من هستند یا نه؟ شاید اینها بخشی از درس‌های دوران تحصیل من باشند که من ترجیح می‌دهم آنها را در کارها و افکارم دخیل کنم. اما آنچه مسلم است، من سعی می‌کنم این‌ها را در کارهایم به کارببندم.»
او درباره قدرت عکس می‌گوید: «من حتی برای لحظه‌ای خودم را گول‌نمی‌زنم که یک عکاس واقعا قادر به تغییر جهان باشد. من قدرت نهفته در تصاویر را می‌شناسم و یکی از گردآورندگان عکس و آرشیو تصویری هستم و همچنان معتقدم تک عکس بهتر از ویدیو و فیلم در ذهن ثبت شده و ماندگار می‌شود. من احساس می‌کنم با جمع آوری عکس‌های مختلف، حافظه مردم اجتماع خود و جهان را جمع آوری می‌کنم.»
اد کاشی معروف‌ترین عکس خود را عکس محاکمه یک زن کرد در دادگاهی در ترکیه به جرم ترور می‌داند و عکس‌های تکان دهنده‌ای را هم که از مراسم همسر سوزان در پاکستان گرفته‌است نیز جزو آثار مهم خود ارزیابی می‌کند و در این باره می‌گوید: «یکی از عکس‌هایم که تصویر زنی پاکستانی را نشان می‌دهد که به صورت خودش اسید پاشیده، عکس غم انگیزی است که در سراسر جهان بارها منتشر شده و جوایز زیادی را نیز کسب کرده‌است.»
او در حال حاضر به همراه همسرش جولی وینوکر (Julie Winokur) که نویسنده است، سرگرم کار بر روی پروژه‌ای هفت ساله به نام "سال‌های پیش رو: کهن سالی در آمریکا " است. این پروژه تصویری به بررسی و نمایش شرایط اجتماعی جمعیت سالخوردگان آمریکا می‌پردازد. تعدادی از عکس‌های این مقاله طی سال‌های ۱۹۹۷–۱۹۹۸، ۲۰۰۰ و ۲۰۰۱ جوایز مختلفی را از جمله در رقابت‌های سالانه World Press Photo از آن خود کرده‌اند.
اد و همسرش جولی مؤسسه چند رسانه‌ای غیرانتفاعی به نام Talking Eyes تأسیس کرده‌اند تا از طریق آن به ارائه و معرفی بهتر پروژه‌های عکاسی و جذب کمک‌های مادی برای انجام این پروژه‌ها بپردازند. اد دربارهٔ این مؤسسه می‌گوید: "ما باید به عنوان شاهدانی بر آنچه که در دنیا می‌گذرد زندگی روزانه مردم و به ویژه تاثیر جنگ را بر زندگی به تصویر بکشیم. به نظر من آنچه که فوتوژورنالیست‌های امروزی باید انجام دهند، تهیه گزارش‌های تصویری از این موضوعات، صرفنظر از ماموریت‌های کاری است. فوتوژورنالیست باید خودش به دنبال تهیه گزارش‌های تصویری تاثیر گذار باشد، کاری که خوب و حرفه‌ای تهیه شده باشد، مشتری هم خواهد داشت و به سرعت فروش می‌رود."
ادوارد دنی بالدو عکاس اهل فرانسه و آلمانی‌الاصل بود. بیشتر شهرت وی بخاطر عکسبرداری از بناهای معماری است.
بالدو در ۱۸۲۰ در ایالت وست‌فالن آلمان زاده شد و بعدها ملیت فرانسوی اختیار کرد. بین ۱۸۴۰ و ۱۸۵۰ مدتی در نیویورک اقامت گزید و به عنوان نقاش چهره پرداز مشغول کار شد و نقاشی‌هایی مذهبی را در چندین نمایشگاه پاریس به معرض تماشا گذاشت. با این همه، نقاشی را رها کرد و به عکاسی روی آورد و در ۱۸۵۱ عضو مؤسسه انجمن هلیوگرافی فرانسه شد. بالدو از ابتدا توجه ویژه‌ای به عکاسی از ابنیه معماری داشت. خیلی زود به شیوهٔ کالوتایپ تسلط یافت و اندک زمانی بعد، عکس‌هایی گرفت که جوهره موضوعاتش را با ظرافت بسیار نمایان می‌ساخت. در سال‌های ۱۸۵۰، دولت فرانسه به فکر افتاد که بناهای ملی در خطر نابودی بودند حفظ کنند و هیأت و ابنیه تاریخی را تشکیل داد.
وی ظاهراً در اعتراض به رواج فزاینده کارت ویزیت - کارت‌های ویزیتی که عکس صاحب آن‌ها بر رویشان چاپ می‌شد - که آن‌ها را نشان بدسلیقگی می‌دانست، عکاسی را کنار گذاشت.
وی در سال ۱۸۸۲ در گذشت.
در سال ۱۸۵۵، بارون جیمز دو روچیلد، رئیس راه آهن شمال، به بالدو دستور داد تا مجموعه‌ای از عکس‌ها را به عنوان بخشی از آلبومی که قرار بود هدیه‌ای به ملکه ویکتوریا و پرنس آلبرت به عنوان یادگاری از دیدار آنها باشد، آماده کند.
بالدو به خاطر تلاش‌هایش در عکاسی در سراسر فرانسه شناخته شده بود. یکی از بزرگترین وظایف او مستندسازی ساخت موزه لوور بود. او از نگاتیوهای کاغذی مرطوب و خشک به اندازه ۱۰×۱۴ اینچ استفاده کرد.
بالدو در سال ۱۸۸۹ در آخکویی فرانسه درگذشت.
ادوراد جین استایکن عکاس اهل ایالات متحده آمریکا است که به‌عنوان بنیان‌گذار نهضت عکاسی جدایی‌طلب شناخته می‌شود.
علاقهٔ استایکن به عکاسی، نخستین‌بار در سال ۱۸۹۵ بروز کرد، هنگامی که در ۱۶ سالگی یک دوربین جعبه‌ای دست دوم خرید که دوربینی انعطاف‌ناپذیر با بدنه‌ای مکعب مستطیل بود. بزودی این دوربین را به‌دلیل آنکه فاقد امکانات تنظیم و میزانسازی بود کنار گذاشت و دوربینی خرید که جمع می‌شد و صفحه‌های شیشه‌ای آن به قطع ۵*۴ اینچ بود. وی در آن زمان به عنوان طراح در یک مؤسسه چاپ سنگی سرگرم کارآموزی بود، موفق شد به اهمیت نقش عکس را که می‌توانست به عنوان مبنایی حقیقی برای تهیه اعلان‌های تبلیغاتی مورد استفاده قرار بگیرد، به همکاران ارشد خود بقبولاند. او را تشویق کردند که بر فنون عکاسی تسلط کامل یابد و شماری از تصاویری را که تهیه کرده بود، برای کارهای مؤسسه مورد استفاده قرار دادند. علاقه نخستین او به عکاسی به عنوان وسیله سودمند و ارتباطات و اطلاع‌رسانی، در سراسر دوران کاری وی پابرجا ماند.
الیوت ارویت عکاس اهل فرانسه است که در سال ۱۹۲۸ از پدر و مادری روس در پاریس به دنیا آمد. ۱۰ سال اول زندگی خود را در میلان ایتالیا گذراند و دوباره به پاریس بازگشت. در سال ۱۹۳۹ در پی مهاجرت والدین‌اش به ایالات متحده آمریکا رفت و در سال ۱۹۴۷ تبعهٔ امریکا شد. او در لوس‌آنجلس عکاسی خواند و قبل از اینکه در نیویورک به تحصیل در رشتهٔ فیلم‌سازی مشغول شود به عنوان دستیار عکاس در ارتش آمریکا کار کرد.
در سال۱۹۵۰ با رابرت کاپا و ادوارد جین استایکن ملاقات کرد. او همچنین همراه در پروژهٔ عکاسی‌ای به نام Standard Oil شرکت کرد.
همچنین الیوت ارویت برای چند مجله از جمله Life و Collier به‌صورت آزاد عکاسی می‌کرد و بعضی از عکس‌هایش در نمایشگاه بزرگ استایکن با عنوان The family of man به نمایش در آمد.
الیوت ارویت در سال ۱۹۵۳ به دعوت رابرت کاپا همکاری خود را با گروه مگنوم شروع کرد و گزارش‌هایی تصویری از اروپا وامریکا برای این آژانس تهیه کرد تا این که در سال ۱۹۶۸ برای سه دوره نمایندهٔ مگنوم در نیویورک شد.
چند سال بعد از آن تعدادی از عکاسان مگنوم چند کار تجاری و تبلیغاتی انجام دادند که سبب شد ارویت استعدادش را در زمینه فیلم‌سازی نشان دهد. او دههٔ ۷۰ را به تولید و ساخت تعدادی فیلم بلند، مستند و آگهی تجاری گذراند. از فیلم‌های او می‌توان به مستندهای Beauty Knows No Pain -1971- و Red, White And Blue Grass -1973- اشاره کرد.
ارویت استعداد درخشانی در شکار صحنه‌های جذاب دارد و شوخ‌طبعی‌اش را می‌توان در اغلب عکس‌هایش دید. از وی تعدادی کتاب منتشر شده که از آن میان می‌توان به مجموعه‌ای از عکس‌هایش از سگ‌ها و همچنین عکس‌هایی که در ساحل گرفته اشاره کرد.
الی رید عکاس اهل ایالات متحده آمریکا است که در سال ۱۹۴۶ در آمریکا متولد شد و در سال ۱۹۶۹ از مدرسهٔ هنرهای زیبای نیویورک فارغ‌التحصیل شد و در مدرسهٔ کندی هاروارد به تحصیل علوم سیاسی پرداخت.
الی در سال ۱۹۷۰ به عنوان عکاس بدون مرز شروع به کار کرد. عکس‌های او در دههٔ ۸۰ از السالوادور، گواتمالا و دیگر کشورهای آمریکای مرکزی توجه آژانس مگنوم (MAGNUM) را به خود جلب کرد. در تابستان همان سال نامزد عضویت در آژانس شد و در سال ۱۹۸۸ به عنوان اولین عکاس آفریقایی-آمریکایی عضو رسمی آژانس مگنوم شد.
الی‌رید که علاقهٔ شدیدی به عدالت اجتماعی و اثرات جنگ بر جامعه اتفاقاتی همچون جنگ‌های ۱۹۸۲ در آمریکای مرکزی، جنگ بیروت (با حضوری طولانی بین سال‌هال ۱۹۸۳ تا ۸۷)، درگیری‌های هائیتی در سال ۱۹۸۶، عملیات نظامی آمریکا در پاناما در سال ۱۹۸۹ و اغتشاشات کینشاسا در آفریقا را پوشش داده‌است.
او در سال ۱۹۸۸ برای فیلم مستندی با عنوان Poorest in the Land of Plenty (فقیرترین‌ها در سرزمین فراوانی) به روایت مایاانگلو (Maya Angelou)، از اثرات فقر بر کودکان آمریکایی عکاسی کرد.
الی به توانایی فوق‌العاده‌اش در انتقال موضوع‌های پیچیده به شکلی ساده، شناخته شده‌است. او اولین عکسش را از مادرش و در ۹ سالگی گرفت. در ۲۴ سالگی عکاسی خبری را آغاز کرد و قبل از تحصیل در رشتهٔ «تحلیل اجتماعی جنگ» در دانشگاه هاروارد به عنوان کارمند در روزنامه‌های متعددی کار کرد.
الی رید همچنین به عنوان عکاس با کارگردانانی همچون رابرت آلتمن همکاری کرده‌است. او تاکنون در مرکز بین‌المللی عکاسی، دانشگاه کلمبیا، دانشگاه نیویورک و دانشگاه هاروارد سخنرانی و تدریس کرده‌است. وی هم‌زمان با پوشش خبری در بیروت، هائیتی و پاناما، کتاب Black America (آمریکای سیاه) را منتشر و مستند Getting Out (خروج) را کارگردانی کرد.
او می‌گوید: «مهمترین چیز برای من این است که می‌توانم به عنوان بک عکاس حرفه‌ای فعالیت کنم؛ چیزی که هسته و اساس کار من است_ واسطه‌ای بر انسان بودن‌ام.»
امیل اتو هوپه عکاس اهل آلمان بود. هوپه از ۱۹۱۰ تا ۱۹۲۰ یکی از معروفترین و مورد توجه‌ترین عکاسان تکچهره لندن بود.
هوپه در سال ۱۸۷۸ در مونیخ به دنیا آمد و در وین بزرگ شد و حدود سال ۱۹۰۰ به لندن رفت. با گروه بسیار با نفوذی از عکاسان غیرحرفه‌ای آشنا و صمیمی شد. بخصوص کابرن آلوین لنگدون کابرن سبب گردید که علاقه هوپه نسبت به عکاسی به عنوان وسیله بیان هنری برانگیخته شود. از ۱۹۰۳، کار هوپه به عنوان عکاس غیرحرفه‌ای با موفقیت روزافزونی مواجه شد و وقتی مبالغ مختلفی که به عنوان جایزه در مسابقات عکاسی نصیب وی می‌شد، تقریباً با حقوق بانکی که کارمند آن بود برابری کرد، متقاعد گردید که اگر هنر عکاسی تکچهره به صورت تجاری اجرا شود، می‌تواند ممر درآمدی برای زندگی باشد. در ۱۹۰۷ عکاسخانه خود را افتتاح کرد و بر آن شد که ضوابط تصنعی عکاسی آن دوره را کنار بگذارد و به جستجوی نوعی سادگی تازه و گونه‌ای حالت طبیعی بپردازد.
وی در ۱۹۷۲ در گذشت.
هوپه می‌اندیشید که می‌تواند موفق به ثبت جوهره حقیقی شخصیت مدل‌هایش شود و این کار را با روش ساده‌ای که آن را شیوه آب کردن یخ می‌نامید، به انجام می‌رساند.
اروین بلومنفلد عکاس آلمانی‌الاصل اهل ایالات متحده آمریکا است.
اروین بلومنفلد در سال ۱۸۹۷ میلادی در برلین زاده شد. طی جنگ جهانی اول، در ۱۹۱۶ در رستهٔ دفاعی محل خدمت خود، وظیفهٔ رانندگی آمبولانس را بر عهده داشت. در ۱۹۱۸ از اولین فرصت به دست آمده استفاده کرد و به هلند گریخت. در آنجا با اعضای نهضت هلندی دادا تماس پیدا کرد. اینان همان کسانی بودند که بعدها او را از لحاظ هنری تحت تأثیر قرار دادند و ساختند. پس از آن که در ۱۹۲۱ با لنا سیتروئن ازدواج کرد، تاجری خرده‌پا شد و در آمستردام شروع به معامله اجناس چرمی کرد. در آن زمان هنوز عکاسی برای او چیزی جز یک اشتغال تفننی نبود. اما تجارتش در ۱۹۳۵ از میان رفت و از این رو تصمیم گرفت به پاریس برود و در آنجا به کار عکاسی خلاق بپردازد. در مارس ۱۹۳۶، نخستین نمایشگاه خود را برپا کرد.
وی در ۱۹۶۹ در گذشت.
اوژن آتژه عکاس اهل فرانسه بود.
این روایت که دوربین عکاسی‌‌‌‌‌ هیچ‌گاه دروغ نمی‌گوید، به خوبی می‌تواند ملهم از آتژه باشد، چراکه تصاویر وی تنها به رویدادهای واقعی می‌پردازند و هرگز در وادی تخیلات عکاسانه گم نمی‌شوند. خود آتژه برای سخن‌گفتن از عکس‌هایش، واژهٔ «سند» را به کار می‌برد. هنگامی که با برای فروش عکس‌های خود مذاکره می‌کرد، به ندرت بیش از ۱۰۰ فرانک برای هر تصویر می‌خواست. بعدها یکی از دوستان سالخوردهٔ وی متذکر شد که «اوژن آتژه خود نمی‌دانست چه کسی است». با این همه، غالباً آلفرد استیگلیتز و اوژن آتژه به‌عنوان پدران عکاسی مستند نامیده می‌شوند. وی در ۱۹۲۷ در گذشت.
گهگاه عکس‌هایی موافق نظر سورئالیست‌ها پدیدمی‌آورد. ۱۰٬۰۰۰ نگاتیو او را پس از مرگش برنیس ابوت نجات داد.
عکس‌های او ترکیبی است از مستندات سازی و حدیث نفس.
آتژه در اواخر دهه ۱۸۸۰ عکاسی را آغاز کرد، در زمانی که عکاسی در زمینه‌های آماتوری و تجاری گسترش پیدا کرده بود. آتژه از محله‌ها و مناظر پاریس با یک دوربین بادبزن چوبی، با لنز مستطیل سریع عکس گرفت، ابزاری که در آن زمان برای عکاسی بکار گرفته می‌شد، او این ابزار عکاسی را در زمانی که دوربین‌های با فرمت بزرگ دستی و کارآمدتر در دسترس بودند، استفاده می‌کرد.
در سال ۱۹۲۹، یازده عکس آتژه در نمایشگاه فیلم و عکس ورکبوند در اشتوتگارت به نمایش گذاشته شد. کتابخانه کنگره ایالات متحده حدود ۲۰ چاپ دارد که توسط ابوت در سال ۱۹۵۶ ساخته شده است.
فرانسیس فریت عکاس اهل انگلیس بود.
فرانسیس فریت در ابتدای سال‌های ۱۸۵۰ به عرصه عکاسی پا گذاشت و به احتمال بسیار زیاد در کنار اداره چاپخانه‌ای که مدیریت آن را تا ۱۸۵۶ بر عهده داشت، به عنوان فعالیتی فرعی بدین هنر پرداخت. اندک زمانی بعد، به دنبال سفرهایی که بین ۱۸۵۷ و ۱۸۵۹ به خاورمیانه کرد، به یکباره به موفقیتی چشمگیر دست یافت. به عنوان مالک بزرگترین مؤسسه عکاسی، شهرتی ماندگار کسب کرد و از لحاظ مادی توفیق بسیار یافت. در واقع سازمان انتشاراتی او موسوم به مؤسسه فرانسیس فریت و شرکا که در ۱۸۵۹ تأسیس شد، به چنان پیشرفتی در کار خود نائل آمد که در زمینه عکاسی به بزرگترین ناشر جهان تبدیل شد. او را عکاس مکان‌نگار (توپوگرافیست) و اولین عکاس سفر نیز نامیده‌اند.
گوستاو لوگره عکاس اهل فرانسه بود که شهرت وی بیشتر بخاطر عکس‌هایی است که از مناظر دریایی گرفته است.
وی هنرمندی برجسته بود که چند شیوهٔ شیمیایی عکاسی را تکامل بخشید و رواج داد. او همزمان با راجر فنتون، شارلر نگر و هنری لوسک، در کارگاه نگارگری پل دلاروش به آموختن نقاشی پرداخت. از مناظر و چهره‌ها نقاشی کرد و آثار خود را بین سال‌های ۱۸۳۴ و ۱۸۶۱ در نمایشگاه‌های مختلف به معرض تماشا گذاشت. در اواسط سال‌های ۱۸۴۰ شیوه فتوتیپی یا فتوکلروگرافی را نزد آلفونس لویی پواتن آموخت. لوگره شیوه لیتوگرافی را نیز تکامل بخشید. وی در سال ۱۸۵۱ کاغذ کالوتایپ را قبل از حساس کردن، موم‌اندود کرد و با این روش توانست ضمن افزایش وضوح تصویر، قابلیت نگهداری کاغذ نورنخورده را تا چند هفته افزون سازد. او عکس‌هایی از جنگل فونتن بلو که دلخواه نقاشان مکتب باربیزون بود، برداشت اما شهرتش به دلیل عکس‌های مناظر دریایی است که به شیوه کلودیون-آلبومین و اغلب با دو تصویر منفی مجزا شکل گرفته‌اند.
لوگره در سال ۱۸۶۲ درگذشت.
نوآوری‌های فنی او عبارتند از:
بهبود روی نگاتیوهای کاغذ، به ویژه واکس زدن آنها قبل از قرار گرفتن در معرض نمایش که "باعث می‌شود کاغذ بیشتر از جزئیات دقیق جذب کند".
جولا هاس: براسایی عکاس مجارستانی‌الاصل اهل فرانسه بود.
براسایی که نام اصلی او جولاهاس بود، در شهر براسو واقع در ناحیهٔ ترانسیلوانی مجارستان زاده شد. در واقع، براسایی پس از تحصیل در رشتهٔ نقاشی در بوداپست و برلین، در ۲۴ سالگی به پاریس رفت و خیلی سریع با دیگر هنرمندان و نویسندگان مقیم این شهر دوستی برقرار کرد. از آنجا که بیم داشت تلفظ نام او به زبان فرانسه دشوار باشد، به افتخار شهر محل تولد خود براسو که نخستین نوشته‌های او در آنجا انتشار یافته بود، اسمش را به براسایی تبدیل کرد.
میلر گفته بود که چشم او از زیبایی و فساد نمی‌گذرد و او را چشم پاریس نامیده بود.
پیکاسو نقاشی‌های براسایی را به معدن طلا تشبیه کرده بود.
او در ۲۲ دسامبر ۱۹۸۴ درگذشت و مقبره وی در گورستان مون‌پارناس، پاریس است.
هلموت نیوتن عکاس آلمانی‌ تبار اهل استرالیا بود.
طی دهه ۱۹۷۰ هلموت نیوتن به خاطر قریحه‌مندی در عرصه‌ای از عکاسی که می‌توان گفت خود ابداع‌گر آن بوده‌است آوازه‌ای بلند یافت و اعتباری به سزا کسب کرد. نیوتن عکاسی مد، آفرینندهٔ تصاویری از زیبایی‌های زنانه، نظاره‌گر آگاه و دلبستهٔ اشراف، و تصویرگر سکونتگاه‌ها و تمایلات و خودنمایی‌های قشر ممتازی از جامعهٔ غربی بوده‌است. شخصیت یگانه او از آنجا سرچشمه می‌گیرد که تمامی این خصوصیات را توأمان در وجود خود جمع کرده‌است. عکس‌های مد مستقیم او غالباً نشانه‌هایی از عریان‌نگاری و طنزی عاری از شرم را در خود دارند و در عکس‌های بدن لخت وی جذابیت و زیبایی مشهورترین مانکن‌ها به چشم می‌خورد.
موضوع تکچهره‌های عریان‌نگار او سرشناسان طبقهٔ ممتاز هستند و گیرایی عکاسی‌های وی که عجیب یا خیالی به نظر می‌رسد، ناشی از واقعیت‌ها و رویدادهایی است که خود آنها را مشاهده و شرحشان را به دقت در دفترچه‌های یادداشت خود ثبت کرده‌است.
به اعتقاد به این که «عکاسی بهتر است متهم به ابتذال باشد تا پیش پا افتادگی» عکس‌هایی هرزه‌نگار گرفت. نیوتن بین عریان‌نگاری و هرزه نگاری مرزی قائل نیست.
ژاک آنری لارتیگ عکاس اهل فرانسه است.
لارتیگ در ۱۹۰۱ در یادداشت‌های روزانه خود چنین نوشت: «عکاسی چیزی جادویی است! چیزی جادویی که آغشته به همه نوع سحرآمیز است، چیزی عجیب، فریبنده و فوق‌العاده که خیلی سریع بدان دلبسته می‌شویم.» بنابراین در هفت سالگی به عکاسی علاقه‌مند شد و از آن زمان به دلبستگی او نسبت به این وسیله بیانی همواره پابرجا ماند. در همین سال نخستین دوربین خود را از پدرش هدیه گرفت. اندکی زمانی بعد نوشت: «به خوبی می‌دانم که انبوهی از چیزها خواهند خواست که از آنها عکس بگیرم. خوب، من از تمامی آنها عکس خواهم گرفت.»
لارتیگ استعدادی حقیقی در محاسبهٔ زمان نوردهی داشت و غالباً می‌توانست از موضوعات خود در حال بلند شدن از زمین عکس بگیرد.
لارتیگ بیش از ۱۱۰ آلبوم تهیه کرد و در ۱۹۷۹ مجموعه آثار خود را به کشور فرانسه اهدا کرد.
جوئل مایروویتز عکاس متولد ۱۹۳۸ میلادی اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از فلینی تأثیر پذیرفت. در سال ۱۹۶۸ نمایشگاه «سفر به اروپا عکس‌های گرفته شده از درون خودرو در حال حرکت» را در موزه هنر مدرن نیویورک برگزار کرد.
نورمن پارکینسون عکاس اهل انگلستان بود.
نورمن پارکینسون در سال ۱۹۱۳ میلادی در لندن زاده شد. او در ۱۹۳۱ مدرسهٔ وست مینستر لندن را رها کرد و به عنوان شاگرد عکاسان دربار به عکاسی پرداخت. با پرداخت هزینهٔ آموزشی به مبلغ ۳۰۰ پوند، تمامی اصول پایه و کلیهٔ فنون عکاسی را آموخت. سپس به عنوان دستیار در تاریک‌خانه مشغول کار شد و علاوه بر آن، وظیفهٔ تنظیم دوربین عکاسی دست و پاگیر عکاسخانه نیز به او محول گردید و برای این کارها، هفته‌ای یک پوند دستمزد برایش معین شد. پارکینسون تنها دو سال از دورهٔ سه سالهٔ آموزشی خود را گذراند، چراکه خویشتن را زیاده در قید و بند فنون خشک و روش‌های عاری از هرگونه تخیل که در عکاسخانه‌ها به کار گرفته شده بود، می‌دید.
وی به پیروی از مارتین مونکاچی شیوهٔ واقع‌گرایی حرکت را در عکاسی مد ادامه داد. وی همچنین اولین کسی بود که بیرون از محیط استودیو عکاسی مد می‌کرد.
پل استرند (۱۶ اکتبر ۱۸۹۰ - ۳۱ مارس ۱۹۷۶) عکاس اهل ایالات متحده آمریکا بود.
پل استرند در سال ۱۸۹۰ میلادی در نیویورک زاده شد. پس از ۱۹۰۷، در زمانی که در مدرسهٔ عالی علوم انسانی شاگرد لویس هاین عکاس مشهور مستند بود، عکس‌هایی گرفت که به تعبیر استیگلیتز «بیان مستقیم دنیای امروز» بودند. عکس‌های ۱۹۱۷ استرند به صورتی استثنایی از تنوعی گسترده برخوردار بودند و مهمتر اینکه تقریباً خطوط اصلی آنچه را که بعدها در قلمرو عکاسی باید روی می‌داد، مشخص می‌ساختند. او عکس‌های مستقیم و خودانگیخته‌ای از «مردم خیابان» گرفت - مثلاً از یک درشکه چی یا از یک گدا. این عکس‌ها گویی رازهای درونی و اضطراب‌های این مردم را نمایان می‌ساختند و نشان می‌دادند که چگونه استرند پیشگام شیوه واقعگرایی روانی عکاسان سال‌های ۱۹۲۰، همچون آندره کرتس و هانری کارتیه-برسون بوده است. متأسفانه به نظر می‌رسد که او هیچ گاه مجدداً عکس‌هایی از این دست نگرفت.
وی در سال ۱۹۷۶ درگذشت.
ریچارد اَوِدان عکاس مد و عکاس پرتره اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی در ۱۵ می ۱۹۲۳ در نیویورک و در یک خانوادهٔ روس یهودی متولد شد و در ۱ اکتبر سال ۲۰۰۴ در سن ۸۱ سالگی از دنیا رفت. در اطلاعیهٔ فوت وی که در نیویورک تایمز منتشر گردید نوشته شده است که «عکس‌های مد و پرتره به تعریف تصویر آمریکا از سبک، زیبایی و فرهنگ، برای نیم قرن گذشته کمک کرده است».
جو مک‌نالی عکاس متولد ۱۹۵۲ میلادی اهل ایالات متحده آمریکا است که از سال ۱۹۸۷ برای موسسهٔ انجمن جغرافیای ملی عکاسی می‌کند. وی برای مجله‌های بسیار زیادی عکاسی کرده و برای کمپانی‌های بسیار بزرگی نیز (مانند FedEx, Nikon, Sony, Land's End, General Electric, MetLife, Bogen, Adidas, Kelby Media Group, Wildlife Conservation Society) عکاسی تبلیغاتی نموده است.
تالیفاتی چون Hot Shoe Diaries, The: Big Light from Small Flashes و نیز The Moment It Clicks: Photography secrets from one of the world's top shooters را در کارنامهٔ خود دارد. از دیگر عوامل معروفیت وی، استفادهٔ فراوان و سنگینی است که از سیستم فلاش‌های هاتشوئی نیکون موسوم به CLS می‌نماید.
استیو مک‌کری عکاس اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در سال ۱۹۵۰ در فیلادلفیا متولد شد و در دانشگاه ایالتی پینسیلوانیا به تحصیل در رشتهٔ سینما پرداخت. مک‌کری عکاسی خبری را به‌صورت حرفه‌ای از جنگ شوروی در افغانستان آغاز کرد.
وی با چاپ عکس یک دختر افغان در مجله انجمن نشنال جئوگرافیک به شهرت جهانی رسید؛ تصویری که عنوان «فراموش‌نشدنی‌ترین عکس» را به خود اختصاص داد و چهرهٔ دختر را تبدیل به مشهورترین عکس روی جلد در تمام انتشارات ماه ژوئن ۱۹۸۵ کرد. این عکس همچنین در بروشورها، پوسترها و تقویم‌های کمک‌های بین‌المللی مورد استفاده‌های مکرر قرار گرفت. هویت «دختر افغان» برای ۱۵ سال پنهان بود تا این‌که مک‌کری نام او یعنی «شربت‌گُل» را به همه معرفی کرد. این عکس تبدیل به جنجالی‌ترین تصویر شد و در اندازه‌های بزرگ و تعداد انبوه به چاپ رسید و نیز توانست مدال طلای مسابقه رابرت کاپا را به‌خاطر بهترین گزارش تصویری از آن خود کند.
استیو مک‌کری قبل از همکاری با مجلهٔ نشنال جئوگرافی، طی سفرهایش به شبه‌قارهٔ هند در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ متوجه علاقهٔ شدید خود به عکاسی شد. وی در ابتدا برای یک روزنامهٔ محلی کار می‌کرد و از نشست‌ها، مسابقات کشتی مدارس و مسابقات فوتبال به‌صورت سیاه و سفید عکس می‌گرفت ولی کارنامهٔ کاری او به اندازه‌ای خوب نبود که بتواند جذب روزنامه‌های بزرگتر شود. خود او می‌گوید: «به این نتیجه رسیدم چیزی که من را مجذوب می‌کرد سفر کردن بود، در نتیجه کارم را رها کردم. اما تا آن زمان تجربهٔ عکاسی رنگی را نداشتم و می‌دانستم که مجلات سراسر جهان خواهان عکس‌های رنگی هستند.» بنابراین او ۲۰۰ حلقه فیلم کداکروم با خود به هند برد.
او کار کردن روی تضادها و کشمکش‌های بین‌المللی را ادامه داد، از جمله جنگ‌های ایران و عراق، بیروت، کامبوج، فیلیپین، جنگ خلیج و جنگ افغانستان. عکس‌های مک‌کری به‌صورت جهانی در مجلات زیادی به چاپ رسیده و همین‌طور به‌صورت دائمی با مجلهٔ انجمن نشنال جئوگرافیک همکاری می‌کند.
او به عکاسان جوان نصیحت می‌کند: «اگر می‌خواهید عکاس موفقی شوید باید عکس‌های زیادی بگیرید. گاهی به عکس‌های عکاسانی نگاه می‌کنید که کارهایشان مورد تحسین است زیرا آن‌ها موضوع یا مکان خاصی را پیدا می‌کنند و در آن عمیق می‌شوند که این زمان زیادی خواهد برد و این موفقیت برای هر کس میسر و ساده نیست.»
در حملات ۱۱ سپتامبر مک‌کری در استودیویش بود که هواپیماها به برج‌های دوقلو برخورد کردند او به‌سرعت به سمت شلوغی رفت و عکس‌هایش در کتابی با عنوان «۱۱ سپتامبر در نیویورک» چاپ شد که مجموعه عکس‌های عکاسان مگنوم بود.
مک‌کری از سال ۱۹۸۶ به عضویت آژانس عکس مگنوم درآمده است.
در سال ۱۳۹۸ شمسی، به کمک حسن روشن‌بخت و حسین روشن‌بخت در شهر کاشان برای استیو مک‌کوری موزه‌ای تأسیس کردند. این موزه که در بافتِ قدیمی کاشان و در خانه‌ای تاریخی قرار گرفته، حاوی ۲۴۰ قطعه عکس از دورهٔ کاری این عکاسِ معروف است. این مجموعه که همه‌روزه از ساعتِ ۵ تا ۹ پذیرای بازدیدکنندگان است خانه استیو کاشان نام دارد. حسین فرمانی، مجموعه‌دار عکس و گالریستِ مطرحِ ایرانی هدف از ایجادِ این موزه را کمک به جامعهٔ عکاسی ایران عنوان می‌کند. برداران روشن‌بخت که عملیات طراحی و مرمتِ بنا را عهده‌دار بودند در این رابطه می‌گویند: اصل کلی در طراحی و مرمتِ خانه استیو رعایت اصل سادگی‌ست. ما در این بنا سعی کردیم تا ترکیبِ مناسبی از معماری سنتی و المان‌های مدرن ایجاد کنیم.
فرانسیس جاکوبتی عکاس زادهٔ ۱۹۳۹ اهل فرانسه است که در ایالات متحده آمریکا زندگی می‌کند.
فرانسیس جاکوبتی عکاس خیال‌پرداز و هنرمند حرفه‌ای پرشوری است که بی هیچ پرده پوشی، دارای روحیه‌ای تاجرمآبانه است. با این همه، ذوق و چشم تیزبین او به آثارش کیفیتی عالی بخشیده‌است. در دوره‌ای که دنیای عکاسی غالباً قربانی بلندپروازی خود می‌شود و شمار کثیری از عکاسان کورکورانه به تقلید از شیوه چند استاد معمولی می‌پردازند، عکاسی سطح بالای تجاری همچون وزش هوایی تازه به نظر می‌رسد. امروزه، در حالی که عکاسی سیاه و سفید وسیله بیانی مورد پسند مدرسه‌های هنرهای زیبا است، گونه‌ای از عکاسی رنگی که با شادابی و جسارت در عرصه تجاری مورد استفاده قرار می‌گیرد، جایگزینی دوست داشتنی برای آن به‌شمار می‌آید.
جاکوبتی عکاس تبلیغاتی پرکار و موفقی بوده و عالم سینما نیز او را به خود جذب کرده‌است. با این همه، او شهرتش را اساساً مدیون استعداد خویش در آفرینش تصاویری فریبنده از زنان بوده‌است.
اسکار بارناک (زادۀ ۱ نوامبر ۱۸۷۹ میلادی در نوت-اورشترومتال، براندنبورگ - درگذشته ۱۶ ژانویه ۱۹۳۶ میلادی در باد نائوهایم، هسن) مهندس اپتیکال، مکانیک دقیق، طراح صنعتی، عکاس و مخترع اهل آلمان بود. او از جمله افرادی بود که زحمات زیادی را در عمومی‌کردن عکاسی داشت و تمرکزش را صرف کوچک کردن و قابل حمل کردن تجهیزات عکاسی کرد.
او طراح کارخانه لایتس (در وتسلار) بود که بعدها با نام دوربین لایکا توسعه یافت و به مدت ۵۰ سال به نشانی بارز در عکاسی تبدیل شد و همچنان به عنوان یک نشان عالی برای طراحی مکانیکی و نوری باقی مانده است.
وی بیشتر به خاطر تلاشش در معرفی نگاتیو ۳۵ میلی‌متری موفق تجاری به عنوان "پدر عکاسی ۳۵ میلی‌متری" شناخته می‌شود؛ به ویژه دوربین‌های لایکای او به‌ عنوان یک استاندارد در عکاسی و فیلمبرداری شناخته شده است.
اروینگ پن (زاده ۱۶ ژوئن ۱۹۱۷ – درگذشته ۷ اکتبر ۲۰۰۹) عکاس اهل ایالات متحده آمریکا بود.
اروینگ پن در سال ۱۹۱۷ میلادی در نیوجرسی زاده شد. از ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۸ در مدرسهٔ هنرهای صنعتی موزهٔ فیلادلفیا در ایالت پنسیلوانیا به تحصیل پرداخت و طرح‌های او در مجلهٔ هارپرز بازار به چاپ رسید. از ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۱ به عنوان طراح تبلیغاتی برای یکی از مجله‌های بزرگ نیویورک کار کرد و پس از آن در ۱۹۴۲ برای نقاشی به مکزیک رفت. یک سال پس از بازگشت از مکزیک، از او خواسته شد که نخستین عکس‌های خود را برای مجله «ووگ» بگیرد. آلکس لیبرمن که سرپرست هنری این مجله بود، توانایی‌هایی بالقوه‌ای را که پن از خود بروز داده بود شکوفا ساخت و موجبات همکاری وی را با انتشارات «کنده ناست» که ناشر مجله «ووگ» بود، فراهم آورد. این همکاری اساس کار عکاسی پن را تشکیل داد. لیبرمن و مجله «ووگ» آنقدر بافراست بودند که به پن حداکثر آزادی عمل را برای آفرینندگی بخشیدند و پاداش بزرگ این کار خود را نیز با تصاویر متعدد و هنذمندانه‌ای که پن در طول سال‌ها برای این مجله آفرید، گرفتند.
آثار پن را می‌توان به سه ردهٔ بزرگ عکس‌های مد، تک‌چهره و طبیعت بی‌جان تقسیم کرد.
سیدحسین بروجردی از علمای امامیه در قرن سیزدهم و صاحب منظومه‌ای در رجال است.
او در شوّال سال ۱۲۳۸ در شهر بروجرد زاده شد. پدر او سیدمحمدرضا نام داشت، که از روحانیون زمان خود بود، که از سید عبدالله شبر اجازه حدیثی گرفته بود. او در شهرهای بروجرد،نجف و کربلابه تحصیل فقه،اصول،تفسیر و رجال پرداخت و به مراتب بلند علمی دست یافت. او در سال ۱۲۷۷ یا ۱۲۶۶ در شهر بروجرد درگذشت.
شهرت او بیشتر به دلیل سرودن منظومه‌ای است در ۱۳۱۳ بیت در علم رجال به نام زبدةالمقال (یا نخبةالمقال) که از دقت و ایجاز و فصاحت برخوردار است.
محدث قمی تاریخ درگذشت عالمان مشهور را از این کتاب نقل کرده است.
این منظومه درسال۱۲۶۰ سروده شده است و به همراه رساله‌ای دیگر به نام فی النسب و الالقاب و الکنی به نثر چاپ شده است. او تفسیر بزرگی نیز داشته است.
دماراتوس یا دماراتُس (به )، از حدود ۵۱۵ سال قبل از میلاد تا ۴۹۱ قبل از میلاد، پانزدهم یوروپونتیدس، پادشاه اسپارتا، جانشین پدرش آریستون بود. وی به عنوان پادشاه، عمدتاً به دلیل مخالفت با پادشاه مشترک اسپارت، کلئومنس اول، شناخته می‌شود. وی بعداً به شاهنشاهی هخامنشی گریخت و در آنجا به وی پناهندگی و زمین داده شد و در حمله دوم پارس به یونان در سمت پارسیان جنگید. کلئومنس به پیشگوی دلفی رشوه داد تا بگوید دماراتوس پسر مشروع پدرش، پادشاه آریستون نیست تا او را به تبعید بفرستند و از اینکه سلطنت خود را از دست داده شرمنده شود.
هنگامی که کلئومنس تلاش کرد تا ایساگوراس را در آتن مستبد کند، دماراتوس تلاش ناموفقی کرد تا برنامه‌های خود را ناکام بگذارد. در سال ۴۹۱ قبل از میلاد، اژینا یکی از ایالت‌هایی بود که نمادهای تسلیم (زمین و آب) را به پارس داد. آتن بلافاصله برای مجازات این به اسپارتا متوسل شد تا این عمل مادگرایی را مجازات کند و کلئومنس اول برای دستگیری عاملان به جزیره اژینا رفت. اولین تلاش او به دلیل دخالت دماراتوس که تمام تلاش خود را به کار برد تا کلئومنس را در وطن بدبین کند، بی‌نتیجه ماند.
به تلافی آن، کلئومنس از لئوتیدیداس، دشمن نسبی و شخصی دماراتوس خواست که تاج و تخت را به این دلیل که دماراتوس در حقیقت پسر آریستون نبود، بلکه از آگتوس، شوهر اول مادرش بود ادعا کند. کلئومنس به غیبگوی نیایشگاه دلفی رشوه داد تا به نفع لئوتیچیدس، به‌طور رسمی وی را پادشاه اعلام کند که در ۴۹۱ سال قبل از میلاد پادشاه شد.
پس از برکناری دماراتوس، کلئومنس به همراه همکار جدیدش لئوتیچیدس برای بار دوم به جزیره اژینا سفر کرد، ده نفر از شهروندان برجسته را توقیف کرد و آنها را به عنوان گروگان در آتن گرفت.
در زمان سلب مسئولیت او، دماراتوس مجبور به فرار شد. او به دربار پادشاه ایرانی خشایارشا اول رفت و خشایار شاه شهرهای تئوثرانیا و هالیسارنا را در اطراف پرگامون، جایی که فرزندان او اوریستن و پروکلس هنوز در آغاز قرن ۴ قبل از میلاد حکمرانی می‌کردند، به او داد.
وی در حمله خود به یونان در ۴۸۰ پیش از میلاد خشایارشا را همراهی کرد و ادعا می‌شود که خشایارشا را هشدار داده بود که قبل از نبرد ترموپیل اسپارتی‌ها را دست کم نگیرید:
'در مورد اسپارتایی‌ها نیز همین‌طور است. یکی در برابر یکی، آنها به خوبی هر کس در دنیا هستند. اما وقتی آنها در تن مبارزه می‌کنند، از همه بهتر هستند. زیرا اگرچه آنها مرد آزاده ای هستند، اما کاملاً آزاد نیستند. آنها قانون را به عنوان استاد خود می‌پذیرند؛ و آنها بیشتر از این که استاد شما به شما احترام بگذارند به این استاد احترام می‌گذارند. هرچه او امر کند، آنها انجام می‌دهند؛ و فرمان او هرگز تغییر نمی‌کند: آنها را از فرار در جنگ منع می‌کند. او از آنها می‌خواهد که محکم بایستند - برای تسخیر یا مردن. ای پادشاه، اگر به نظر می‌رسد احمقانه صحبت می‌کنم، از این زمان راضی هستم که سکوت کنم. من فقط الان صحبت کردم چون تو به من امر کردی امیدوارم همه چیز مطابق خواسته شما رقم بخورد.'
- تاریخ هردوت (ترجمه G. Rawlinson)
خشایارشا اول همچنین از دماراتوس در مورد دانش وی از یونانیان و اینکه آیا آنها نبردی علیه ارتش پارس می‌کنند، پرسیدند. در پاسخ، دماراتوس حتی پس از برکناری و تبعید از اسپارتا دربارهٔ یونانیان مطلوب صحبت می‌کند:
'بنابراین دماراتوس گفت، "اعلیحضرت، شما از من خواسته‌اید که تمام حقیقت را بگویم - نوعی حقیقت که بعداً نمی‌توانید دروغ بودن آن را ثابت کنید. هرگز زمانی نبوده‌است که فقر عاملی برای تربیت یونانی‌ها نباشد، بلکه شجاعت آنها در نتیجه اطلاعات و نیروی قانون به دست آمده‌است. یونان برای جلوگیری از فقر و استبداد به این شجاعت اعتماد کرده‌است. من همه یونانیانی را که در آن سرزمین‌های دوریان زندگی می‌کنند تحسین می‌کنم، اما آنچه را که باید بگویم فقط به لاسِدمونیان (اسپارت‌ها) محدود می‌کنم. اول، بنابراین، هیچ راهی وجود ندارد که آنها هرگز به پیشنهادهای شما گوش فرا دهند که برده داری را بر مردم یونان به ارمغان آورد. دوم، آنها مطمئناً در برابر شما مقاومت خواهند کرد، حتی اگر همه یونانیان دیگر به طرف شما بیایند. اگر در واقع فقط هزار نفر برای راهپیمایی علیه شما وجود داشته باشند (اگرچه ممکن است تعداد آنها کمتر باشد یا بیشتر باشد)، هزار نفر با شما مبارزه خواهند کرد. '
- تاریخ هرودوت (ترجمه رابین واتر فیلد)
دماراتوس یکی از چندین اشراف یونانی بود که پس از وارونه سازی در وطن، به امپراتوری هخامنشی پناه بردند، معروف‌ترین آنها تمیستوکلس و گونگیلوس بود. به‌طور کلی، آنها پاداش سخاوتمندانه پادشاهان هخامنشی دریافت کرده و برای حمایت از آنها کمک‌های زمینی دریافت کردند و بر شهرهای مختلف آسیای صغیر حکومت کردند.
بزرگ‌سیاره کوچک ۲ یک بازی ویدئویی به سبک سکوبازی با قابلیت محتوای تولید شده توسط کاربر است که توسط مدیا مولکول توسعه یافته و سونی کامپیوتر انترتینمنت آن را در سال ۲۰۱۱ به طور انحصاری برای کنسول پلی‌استیشن ۳ منتشر ساخته است.بزرگ سیاره کوچک ۲ ژانویه ۲۰۱۱ در آمریکای شمالی منتشر می‌شود این بازی مستقیماً ادامه قسمت اول "بزرگ سیاره کوچک" است که در سال ۲۰۰۸ منتشر شد و بسیار مورد تحسین منتقدین قرار گرفت و همچنین سومین نسخه از مجموعه بازی‌های "بزرگ‌سیاره کوچک"، بعد از "نسخه پی‌اس‌پی" در سال ۲۰۰۹ است. همانند نخستین قسمت، "بزرگ‌سیاره کوچک ۲" نیز با واکنش‌های مثبتی از سوی منتقدان همراه بود.
تسالوس بازیگر نامدار نمایش‌های تراژدی در عهد اسکندر کبیر بود که همواره مورد عنایت مخصوص او قرار داشت. تسالوس پیش از جلوس اسکندر بر تخت سلطنت، به او خدمت می‌کرد و بعداً نیز اسکندر را در لشکرکشی‌اش به آسیا همراهی کرد. تسالوس برندهٔ مسابقات نمایشی جشنوارهٔ دیونیسیا در سال‌های ۳۴۷ و ۳۴۱ پیش از میلاد شد و در جشنوارهٔ تئاتر لنایا نیز مقام نخست را کسب کرد. او در سال ۳۳۶ نیز به عنوان فرستادهٔ اسکندر به دربار پیکسوداروس نقش بازی کرد و دخترش را برای اسکندر خواستگاری کرد، هرچند این وصلت انجام نگرفت. در سال ۳۳۲/۱ پیش از میلاد در مسابقات نمایشی از آتنودوروس شکست خورد؛ امری که اسکندر را بسیار برآشفته کرد. در سال ۳۲۴ پیش از میلاد در مراسم ازدواج دسته‌جمعی شوش به اجرای نمایش پرداخت.
توماش بردیچ (زاده ۱۷ سپتامبر ۱۹۸۵ - والاشسکه مزیرژیچی) تنیس‌باز اهل کشور جمهوری چک است.
وی نایب قهرمان مسابقات تنیس ویمبلدون در سال ۲۰۱۰ و قهرمان مسابقات تنیس مسترز پاریس در سال ۲۰۰۵ بوده‌است، بهترین رتبه وی در رتبه‌بندی جهانی تنیس ۶ (۱۸ اکتبر ۲۰۱۰) بوده‌است.
ساثیر والرموسو شرکت ساخت‌وساز اسپانیایی است، که دفتر مرکزی آن، در شهر مادرید مستقر می‌باشد.
این شرکت، از ۵ شرکت زیرمجموعه تشکیل شده است، که هر یک در زمینه‌ای خاص ولی در ارتباط با صنعت ساخت‌وساز، فعالیت می‌کنند.
این پنج شرکت عبارتنداز : ساثیر؛ در زمینه ساخت‌وساز، والرموسو؛ در ساخت املاک مسکونی، ایتینره؛ مصالح ساختمانی، تستا؛ آژانس املاک و والوریزا؛ در زمینه ارائه خدمات. بزرگترین سهامداران این شرکت، شرکت خدمات مالی سیتی‌گروپHandelsblatt vom 2. Dezember 2008, S.11 و کمپانی نفتی رپسولGeschäftsbericht 2006, S. 78, S. 151 به‌شمار می‌آیند، که هر یک، مالک ۲۰٪ درصد از سهام ساثیر والرموسو می‌باشند.
پیکسوداروس (به یونانی: Πιξώδαρoς، به انگلیسی: Pixodarus) فرمانروای کاریا از ۳۴۰ تا ۳۳۵ پیش از میلاد بود.
او جوان‌ترین پسر هکاتومنوس بود. هر سه پسر هکاتومنس هر یک برای مدتی بر کاریا فرمان راندند. پیکسوداروس با تاراندن خواهرش، آدا، که بیوه و جانشین برادرشان، ایدرئوس، بود، تخت و تاج کاریا را تصاحب کرد و به مدت پنج سال بدون هیچ مخالفتی آن را در دست داشت. پیکسوداروس در پی دوستی با ایرانیان، دخترش را بزنی به یک ایرانی موسوم به اورونتوباتِس داد. اما در این میان از تلاش برای برقراری اتحاد با سایر قدرت‌ها نیز غافل نماند و سعی نمود تا بزرگ‌ترین دخترش را به ازدواج آریدایوس، پسر نامشروع فیلیپ مقدونی، درآورد و از این راه با مقدونیان مودت و اتحاد برقرار کند. اسکندر که ولیعهدی خویش را در خطر می‌دید و از این وصلت ناخشنود می‌نمود، فرستاده‌ای به دربار کاریا فرستاد و شاهزادهٔ کاریا را برای خود خواستگاری کرد. پیشنهاد اسکندر به شدت مورد استقبال پیکسوداروس قرار گرفت اما فیلیپ که از قضیه خبردار شد، در این امر مداخله نمود و کل قضیه را فیصله داد. بدین ترتیب شاهزادهٔ کاریا نه به آریدایوس رسید و نه به اسکندر. پیکسوداروس ظاهراً به مرگ طبیعی، اندکی پیش از آغاز لشکرکشی اسکندر به آسیا درگذشت و دامادش، اورونتوباتس، جانشین او شد.
هانسل و گرتل: شکارچیان ساحره یک فیلم اکشن کمدی ترسناک و فانتزی تاریک آمریکایی آلمانی، محصول سال ۲۰۱۳ که در آن از عناصر کمدی سیاه استفاده شده‌است. این فیلم به نویسندگی و کارگردانی تومی ویرکولا به صورت سه‌بعدی فیلم‌برداری شده و ادامه داستان متل آلمانی "هانسل و گرتل" است که توسط برادران گریم ثبت و در سال ۱۸۱۲ منتشر شده‌است. نقش‌های اصلی داستان جرمی رنر و جما آرترتون هستند، برادر و خواهری که شکارچیان ماهر ساحره هستند و فامکه یانسن نقش منفی اصلی داستان رهبر ساحره‌های سیاه که آن‌ها به دنبال نابودی او هستند.
این فیلم با بودجه تولید ۵۰ میلیون دلار، بیش از ۲۰۰ میلیون در سراسر جهان فروش کرده‌است، و با توجه به این موفقیت تجاری دنباله‌ای برای این فیلم در دست ساخت است.هانسل و گرتل: شکارچیان ساحره. Transforms Into A Rollicking -- And Unrated
داستان ماجراجویی یک برادر و خواهر کوچک به نام‌های هانسل و گرتل را روایت می‌کند که یک شب در جنگلی تاریک به خانه‌ای که از کیک و شکلات ساخته شده می‌رسند و توسط یک جادوگر پیر در خانه زندانی می‌شوند. جادوگر هانسل را مجبور به خوردن شیرینی‌ها می‌کند و از طرف دیگر اجاق را برای پختن او آماده می‌کند. اما خواهر و برادر با همکاری یکدیگر جادوگر را غافلگیر کرده و او را به درون اجاق می‌اندازد.
سال‌ها بعد از این ماجرا هانسل و گرتل تبدیل به شکارچیان جادوگر شده و شهرت زیادی کسب کرده‌اند. آن‌ها در ازای ازبین بردن جادوگرهای سرزمین‌های مختلف دستمزد دریافت می‌کنند. نابود کردن جادوگرها برای آن‌ها کاری نسبتاً راحت است چون آن‌ها در برابر جادو و طلسم جادوگران مصون بودند (چرا که مادر آن‌ها خود یک جادوگر سفید بود). اگرچه هانسل به دلیل خوردن شیرینی‌های جادوگر پیر در دوران کودکی اکنون دارای بیماری قند می‌باشد و باید در ساعت‌های معین در روز به خود انسولین تزریق کند.
آن‌ها اکنون به شهر آوگسبورگ آمده‌اند و برای پیدا کردن کودکان گمشده به دست جادوگران، توسط شهردار آوگسبورگ برای همکاری فراخوانده شده‌اند. در داخل شهر هانسل و گرتل از اعدام شدن دختری به نام مینا که متهم به جادوگری است (اما در واقع یک جادوگر سفید است) جلوگیری کرده و در عوض مینا به هانسل علاقه‌مند می‌شود.
یک شب با از بین بردن جادوگری در همان حوالی آن‌ها متوجه می‌شوند جادوگران در حال آماده‌سازی برای مراسم ماه خونین در سه شب دیگرند، که نیاز به قربانی کردن ۱۲ کودک داشته، شش پسر و شش دختر، که هر کدام در یک ماه از سال به دنیا آمده باشد. در این شب تمام جادوگران از اقصی نقاط مختلف جمع شده و زیر یک ماه‌گرفتگی مراسم قربانی را اجرا خواهند کرد. این مراسم به جادوگران قدرت خواهد داد که تا ابد در برابر آتش (که یکی از معدود روش‌هایی است که می‌توان جادوگران را با آن اعدام کرد) ایمنی یابند. هانسل و گرتل نیز قصد نجات کودکان را کرده و به مقابله با جادوگران برمی‌خیزند تا این نقشه آنان عملی نشود.
تکنیکاس رئونیداس (به معنی "تکنیک‌های جمع‌آوری")، شرکت خدمات مهندسی و پیمانکار عمومی اسپانیایی است، که در زمینه ساخت‌وساز واحدهای صنعتی، ساخت نیروگاه‌های برق و تولید محصولات شیمیایی، فعالیت می‌نماید.
شرکت تکنیکاس رئونیداس از مجموعه‌ای از شرکت‌ها تشکیل‌شده، که به ارائه خدمات مختلف صنعتی اشتغال دارند. این شرکت، از سال ۱۹۵۹ تاکنون بیش از ۱۰۰۰ کارخانه صنعتی، در سراسر جهان طراحی و احداث نموده است و همچنان به‌عنوان یک پیمانکار کلید در دست، در بسیاری از پروژه‌های ساخت‌وساز در سراسر جهان مشارکت می‌نماید.
بخش عمده پروژه‌های شرکت تکنیکاس رئونیداس در آمریکای لاتین و چین قرار داشته است، ولی در سال‌های اخیر، به‌طور فزاینده‌ای به سمت پروژه‌های مستقر در خاورمیانه متمایل شده و در ژانویه ۲۰۰۹ قراردادی به ارزش ۱٫۲ میلیارد دلار، برای توسعه دو میدان هیدروکربنی، در امارات متحده عربی، با شرکت ادنوک منعقد کرد.
نیویورک بزرگ‌ترین شهر ایالات متحده آمریکا، هم‌اکنون خانهٔ ۵۸۴۵ ساختمان با ارتفاع زیاد است که از این تعداد، ۹۷ عدد دارای ارتفاع بالای ۶۰۰ پا (۱۸۳ متر) هستند.http://www.emporis.com/city/newyorkcity-ny-usa
بلندترین ساختمان نیویورک هم‌اکنون مرکز تجارت جهانی (ساختمان شماره ۱) با ارتفاع ۱۷۷۶ پا (۵۴۱ متر) است که در حال اتمام ساخت است که در تاریخ ۱۰ می ۲۰۱۳ به حداکثر ارتفاع خود رسید.skyscrapercenter.com/new-york-city/one-world-trade-center/98/http://www.cnbc.com/id/100727418 این ساختمان که دارای ۱۰۴ طبقه است دارنده عنوان بلندترین ساختمان ایالات متحده آمریکا، بلندترین ساختمان نیم‌کره غربی و سومین ساختمان بلند در جهان نیز است.http://www.emporis.com/building/one-world-trade-center-new-york-city-ny-usa بلندترین ساختمان کامل‌شده در نیویورک هم‌اکنون ساختمان امپایر استیت با ۱۰۲ طبقه و ۱۲۵۰ پا (۳۸۱ متر) است که در منهتن قرار دارد و در سال ۱۹۳۰ ساخت آن به اتمام رسید و با افزوده شدن آنتن، ارتفاع آن به ۱۴۵۴ پا (۴۴۳ متر) رسید.http://www.emporis.com/en/wm/bu/?id=empirestatebuilding-newyorkcity-ny-usa این ساختمان هم‌اکنون چهارمین ساختمان بلند ایالات متحده آمریکا و بیست‌وسومین ساختمان بلند جهان است. این ساختمان تا سال ۱۹۷۱ و ساخت مرکز تجارت جهانی با ارتفاع ۱۳۶۸ پا (۴۱۷ متر) بلندترین ساختمان جهان بود. مرکز تجارت جهانی نیز تا سال ۱۹۷۴ و اتمام ساخت برج ویلیس در شیکاگو با ۱۰۸ طبقه دارنده عنوان بلندترین ساختمان جهان بود.
مرکز تجارت جهانی نیز طی حملات ۱۱ سپتامبر در سال ۲۰۰۱ تخریب شد و ساختمان امپایر استیت عنوان بلندترین ساختمان نیویورک را از مرکز تجارت جهانی بازپس‌گرفت. سومین ساختمان بلند در نیویورک برج بانک آو آمریکا است که با حساب سازه مخروطی آن ۱۲۰۰ پا (۳۶۶ متر) ارتفاع دارد.http://www.emporis.com/building/bankofamericatower-newyorkcity-ny-usa چهارمین ساختمان‌های بلند نیویورک، ساختمان کرایسلر و ساختمان نیویورک تایمز هستند. ساختمان کرایسلر از سال ۱۹۳۰ تا سال ۱۹۳۱ بلندترین ساختمان جهان بود.http://www.emporis.com/en/wm/bu/?id=chryslerbuilding-newyorkcity-ny-usa
تقریباً همه ساختمان‌های بلند نیویورک در منهتن جنوبی متمرکز شده‌اند، اگرچه ساختمان‌های بلند دیگری نیز در بروکلین، کویینز و برانکس قرار دارند. در ژانویه ۲۰۱۱، نیویورک دارای ۲۲۸ ساختمان کامل یا در حال ساخت با ارتفاع حداقل ۵۰۰پا (۱۵۲ متر) بود،http://skyscraperpage.com/diagrams/?searchID=55653672 که این تعداد، از تمامی شهرهای دیگر در ایالات متحده آمریکا بیشتر است.http://www.emporis.com/en/bu/sk/st/ma/ct/co/ci/?id=۱۰۰۱۸۵
تاریخچه ساخت آسمان‌خراش‌ها در نیویورک با ساخت ورلد بیلدینگ در سال ۱۸۹۰ آغاز شد. ساختمانی که ارتفاع آن بالغ بر ۱۰۶ متر بود.http://skyscraperpage.com/cities/?buildingID=7344 اگرچه ورلد بیلدینگ اولین ساختمان مرتفع شهر نبود، ولی ارتفاع آن از ارتفاع ۸۷ متری کلیسای ترینیتی در وال‌استریت بلندتربود.http://www.emporis.com/building/worldbuilding-newyorkcity-ny-usa تا سال ۱۸۹۹ ورلدبیلدینگ بلندترین ساختمان شهر بود و در نهایت در سال ۱۹۵۵ به جهت عریض کردن دهانه پل بروکلین تخریب شد.
نیویورک نقش برجسته‌ای در توسعه آسمان‌خراش‌ها داشته‌است. از سال ۱۸۹۰، یازده ساختمان دارنده عنوان بلندترین ساختمان جهان بوده‌اند.http://www.skyscraper.org/TALLEST_TOWERS/tallest.htm
این لیست، ساختمان‌های کامل‌شده یا ساختمان‌های در حال ساختی که به حداکثر ارتفاع خود رسیده‌اند و دارای حداقل ارتفاع ۶۰۰ پا (۱۸۳ متر) باشند، را نشان می‌دهد. در این لیست اجزا ساختمان مانند مخروط، لحاظ شده‌است ولی آنتن نوک ساختمان محسوب نمی‌شود.
= نشان‌دهنده ساختمان‌های با ارتفاع مساوی است
ستون "سال" تعیین‌کننده سال اتمام سازه است
در این لیست بلندترین ساختمان‌های نیویورک با لحاظ کردن ارتفاع سازه راس مانند آنتن نشان داده شده‌اند. علامت = نشان دهنده ساختمان‌های با ارتفاع مساوی است. عبارت «سال» نشان دهنده سال اتمام ساخت سازه است.
این لیست بلندترین ساختمان‌های هر بخش شهر نیویورک را نشان می‌دهد. عبارت «سال» نشان دهنده سال اتمام ساخت سازه است.
این لیست بلندترین ساختمان‌هایی که هم‌اکنون در نیویورک در حال ساخت هستند و انتظار می‌رود که ارتفاع آن‌ها به ۶۰۰ پا (۱۸۳ متر) برسند را نشان می‌دهد.
این لیست ساختمان‌های در مرحله پروپوزال (پیشنهاد شده) در نیویورک را نشان می‌دهد که انتظار می‌رود ارتفاع آن‌ها به ۶۰۰ پا (۱۸۳ متر) برسد
این لیست بلندترین ساختمان‌های نیویورک را که تخریب یا نابود شده‌اند و حداقل ارتفاع ۵۰۰ پا (۱۵۲ متر) را داشته‌اند نشان می‌دهد.
این لیست ساختمان‌هایی را نشان می‌دهد که در زمان اتمام ساختشان بلندترین ساختمان نیویورک بوده‌اند. هم‌اکنون ساختمان امپایر استیت دارنده این عنوان است که پس از حملات ۱۱ سپتامبر و تخریب مرکز تجارت جهانی در سال ۲۰۰۱ این عنوان را باز پس‌گرفت. در سال ۲۰۱۳ و پس از اتمام ساخت مرکز تجارت جهانی (ساختمان شماره ۱)، این عنوان از امپایر استیت پس گرفته‌شد.
نمودار ارتفاع بلندترین ساختمان‌های نیویورک
ورزشگاه آلکساندرا یک ورزشگاه چندکاره در شهر کرو انگلستان است. در سال‌های اخیر این ورزشگاه بیش‌تر برای بازی‌های فوتبال مورد استفاده قرار گرفته و ورزشگاه خانگی تیم کرو آلکساندرا می‌باشد. این ورزشگاه در سال ۱۹۰۶ ساخته شده و در میانه‌های دهه ۱۹۹۰ توسعه یافته است. گنجایش ورزشگاه ۱۰۱۵۳ نفر است.
ژیژکوف نام یکی از محلات قدیمی پراگ - پایتخت جمهوری چک -است که بخش عمده‌ای از آن در منطقه شهرداری «پراگ ۳» قرار دارد. بخش کوچکی از ژیژکوف در «پراگ ۸» و «پراگ ۱۰» قرار دارد. تا سال ۱۹۲۲ میلادی، ژیژکوف یک شهر مستقل بود.
نام ژیژکوف از نام یکی از فرماندهان نظامی دوران مبارزات پروتستان‌ها با امپراتوری رم گرفته شده‌است. این فرمانده - به نام یان ژیژکا - موفق شد که در تپه ویتکف (در جنوب ژیژکوف)، در نبرد «تپه ویتکوف» در ۱۴ ژوئیه سال ۱۴۲۰ میلادی، پیروز شود.
برج تلویزیونی ژیژکوف که یکی از سازه‌های معروف شهر پراگ است در این محله قرار دارد.