moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
چگالی و ویسکوزیته هر دو به خواص واقعی مقاومت نوری مربوط می شوند. این پارامتر را می توان با رقیق کردن نور مقاوم و افزودن اجزای مختلف به آن برای تغییر خواص آن دستکاری کرد. سرعت و زمان زاویه ای مربوط به پوشش چرخشی و سرعت چرخش و مدت زمان آن است.
یکی از مسائل رایج در پوشش اسپین، "مهره شدن" حلال در لبه ویفر سیلیکونی است. فرآیندی به نام شستشوی پشتی معمولاً برای چرخاندن این مهره از ویفر استفاده می شود. با برنامه‌ریزی چندین سرعت چرخش مختلف در دستگاه پوشش اسپین، ضخامت حلال را می‌توان بدون «مجوبه‌سازی» در لبه‌ها یکنواخت کرد.
پوشش دهی دورانی یا اسپین کوتینگ Spin coating روشی رایج، در علوم و مهندسی، برای نشاندن لایه‌های نازک و یکنواخت مواد بر روی یک زیرساخت مسطح است. در این روش معمولاً از یک ماده محلول مانند لاک نوری‌ برای لایه زنی استفاده می شود. برای انجام پوشش به روش چرخشی، ابتدا مایعی از ماده مورد پوشش بر سطح زیرلایه و در مرکز زیر لایه پاشیده می شود. سپس زیر لایه تا رسیدن به سرعت خاصی که مورد نظر است شتاب دورانی داده می شود. زیر لایه بر روی صفحه دواری که قابل چرخیدن است قرار می گیرد و به وسیله اعمال یک خلاء ناچیز به آن می چسبد. با این کار مایع یا سیال بر سطح زیرلایه دفع می شود و به عبارتی این روش مبتنی بر نیروی گریز از مرکز است. در مرحله بعد زیر لایه با سرعت ثابتی می چرخد و نیروهای چسبنده سیالات موجب یک لایه نازک بر سطح زیرلایه می شوند. در این مرحله اگر سیال دارای حلال فرار باشد این حلال بخار می شود و لایه نازک پوشش بر سطح زیر لایه باقی می ماند. پس از خشک شدن لایه، ماده پوشش بر روی زیر لایه تولید شده است. در این روش عواملی همچون چسبندگی محلول، سرعت زاویه ای چرخش زیرلایه، زمان چرخش و برخی عوامل دیگر نقش اساسی دارند. به عنوان نمونه چنانچه سرعت چرخش بیش از حد زیاد باشد لایه بسیار نازک خواهد شد و از طرفی لایه بسیار نازک می تواند بیانگر زمان زیاد چرخش باشد و باید آن را کاهش داد. درست عکس این مطالب نیز برای لایه های ضخیم صادق است و بنابر این باید زمان و سرعت را با توجه به میزان چسبندگی و سطح زیر لایه و جنس زیرلایه به درستی انتخاب نمود. کاربردها: روش پوشش دورانی معمولاً برای لاک زدن روی قرص‌های زیر ساخت در صنعت میکروالکترونیک و فناوری میکرو استفاده می‌شود. ضخامت لابه ایجاد شده به گرانروی لاک نوری، سرعت دورانی، شتاب و طول زمان چرخش وابسته‌است. در میکروالکترونیک ضخامت‌هایی در حدود چند میکرو متر و کمتر مرسومند زیرا که لاک نوری فقط به عنوان یک پوشش محافظ یا پوشش قربانی استفاده می‌شود و ساختار اصلی روی خود متن کوچکقرص قرار می‌گیرد. ولی در فناوری میکرو بعضاً ساختارهایی از جنس خود لاک تولید می‌شود که در آن نیاز به ایجاد لایه‌های ضخیم تر وجود دارد. از دیگر کاربردهای این روش می‌توان از لایه نشانی انواع مواد آلی و شیمیایی، لایه‌نشانی انواع سل ژل، یا پوشش رنگ نام برد.
اگرچه پوشش اسپین محدودیت های خود را دارد. در حال حاضر مهندسان و دانشمندان در حال کار بر روی کشف راه بهتری برای اعمال نور مقاوم به بستر یک ویفر سیلیکونی هستند. پوشش اسپین می تواند منجر به مشکلات توپوگرافی ویفر مانند بسترهای غیر گرد، زیرلایه های بزرگ، بسترهای شکننده و مصرف مواد شود. یکی از راه‌حل‌های بالقوه برای این مسئله، اسپری کردن فتوریست روی سطح است. با پاشیدن فتوریست بر روی سطح ویفر بر خلاف پوشش چرخشی فتورزیست، مقدار زیادی فوتوریست ذخیره می شود و می توان قطعات کوچکتر و دقیق تری ساخت. پوشش اسپری هنوز در مرحله توسعه است و تحقیقات بیشتری باید انجام شود تا مقرون به صرفه و کاربردی باشد.
پراکندگی میلۀ برش کریستالی اشعۀ ایکس، یک روش قدرتمند در علم سطح است که عملکرد آن بر اساس تجزیه و تحلیل الگوهای پراش پرتو ایکس سطحی (SXRD) از یک سطح کریستالی می‌باشد.
برای یک کریستال بی‌نهایت، الگوی پراش در تابع دلتای دیراک، مانند قله‌های براگ متمرکز می‌شود. وجود سطوح کریستالی منجر به ساختار اضافی در امتداد به اصطلاح "میله‌های برش" (مناطق خطی در فضای تکانۀ نرمال به سطح) می‌شود. اندازه‌گیری‌های میلۀ برش کریستالی (CTR) امکان تعیین دقیق ساختار اتمی در سطح را فراهم می‌کند؛ این موضوع در موارد اکسیداسیون، رشد برآرایی و مطالعات جذب روی سطوح کریستالی مفید است.
برخورد یک ذره روی یک سطح کریستالی با تکانه formula_1، متحمل پراکندگی از طریق یک تغییر تکانۀ formula_2 می‌شود. اگر formula_3 و formula_4 نشان‌دهندۀ جهات در صفحۀ سطح و formula_5 عمود بر سطح باشد، شدت پراکنده‌شده به عنوان تابعی از تمام مقادیر ممکن formula_2 از رابطه زیر بدست می‌آید:formula_7که در آن formula_8 ضریب نفوذ است و به عنوان نرخ دامنه‌های پرتو ایکس پراکنده‌شده از صفحات متوالی اتم‌ها در کریستال تعریف می‌شود و formula_9 ، formula_10 ، و formula_11 به ترتیب فاصله‌های شبکه در جهت‌های x، y و z هستند. E. Conrad (1996). "Diffraction Methods". In W. N. Unertl (Ed.), "Physical Structure", pp. 279-302. Amsterdam: Elsevier Science.
در صورت جذب کامل، formula_12 و شدت پراکنده‌شده مستقل از formula_13 خواهد شد؛ همچنین مقدار formula_14 (جزئی از formula_2 که موازی با سطح کریستال می‌باشد) بیشینه خواهد شد که شرایط 2D Laue را در فضای متقابل برآورده می‌کند.formula_16برای اعداد صحیح formula_17 و formula_18 . همان طور که در شکل ۱ نشان داده شده، این شرایط منجر به میله‌هایی در فضای متقابل می‌شوند که عمود بر سطح قرار گرفته و از نقاط شبکه متقابل سطح عبور می‌کنند. این میله‌ها به عنوان میله‌های پراش یا میله‌های برش کریستالی شناخته می‌شوند.
هنگامی که مقدار formula_8 از ۰ تغییر کند، شدت در امتداد میله‌ها، مطابق شکل ۲ متفاوت خواهد بود. توجه داشته باشید زمانی که formula_8 به طور حدی به ۱ نزدیک می‌شود، اشعه‌های ایکس کاملاً نفوذ می‌کنند و شدت پراکنده‌شده به تابع دلتای تناوبی، مانند پراش توده، نزدیک می‌شود.
این محاسبه بر اساس تقریب سینماتیکی (تک پراکندگی) انجام شده و اثبات شده که حدوداً تا ضریب formula_21 از شدت اوج،‌ دقیق می‌باشد. افزودن ملاحظات دینامیکی (چند پراکندگی) به مدل نیز می‌تواند منجر به پیش‌بینی دقیق‌تر شدت CTR شود.
برای به دست آوردن داده‌های با کیفیت بالا در اندازه‌گیری‌های CTR اشعۀ ایکس، مطلوب است که شدت شناسایی‌شده حداقل در حدود formula_22 باشد. برای دستیابی به این سطح از خروجی، منبع اشعۀ ایکس معمولاً باید یک منبع سنکروترون باشد. منابع قدیمی‌تر و ارزان‌تر مانند منابع آندی دوار، شار پرتو ایکس ۲ تا ۳ مرتبه کمتر را ارائه می‌کنند و فقط برای مطالعۀ مواد با عدد اتمی بالا مناسب هستند که شدت پراش بالاتری را برمی‌گردانند. حداکثر شدت پراش تقریباً متناسب با مجذور عدد اتمی (formula_23) می‌باشد. به طور مثال،‌ منابع آندی اشعۀ ایکس با موفقیت برای مطالعۀ طلا (formula_24) استفاده شده‌اند.
هنگام اندازه‌گیری اشعۀ ایکس از یک سطح، نمونه در خلأ فوق‌العاده بالا نگه داشته می‌شود و اشعۀ ایکس از طریق پنجره‌های بریلیوم به داخل و خارج محفظۀ UHV می‌رود. دو رویکرد برای طراحی محفظه و پراش‌سنج وجود دارد که در حال استفاده هستند. در روش اول، نمونه که تا حد امکان کوچک و سبک نگه داشته شده، نسبت به محفظۀ خلأ ثابت نگه داشته می‌شود و بر روی پراش‌سنج نصب می‌شود. در روش دوم، نمونه در داخل محفظه توسط دم‌هایی که به بیرون کوپل شده‌اند، چرخانده می‌شود. این روش، از واردکردن بار مکانیکی زیاد بر روی زاویه‌سنج پراش‌سنج جلوگیری می‌کند و حفظ وضوح زاویه‌ای خوب را آسان‌تر می‌کند. یکی از اشکالات بسیاری از پیکربندی‌ها این است که نمونه باید به منظور استفاده از روش‌های دیگر آنالیز سطح مانند LEED یا AES جابه‌جا شود و پس از انتقال نمونه به موقعیت پراش اشعۀ ایکس، باید مجدداً تراز شود. در برخی از تنظیمات، محفظۀ نمونه را می‌توان بدون از بین‌بردن خلأ از پراش‌سنج جدا کرده و به سایر کاربران اجازۀ دسترسی داد.
برای یک زاویۀ تابش معین از اشعۀ ایکس بر روی یک سطح، فقط تقاطع میله‌های برش کریستال با کرۀ اوالد قابل مشاهده است. برای اندازه‌گیری شدت در امتداد CTR، نمونه باید در پرتو اشعۀ ایکس چرخانده شود تا مبدأ کرۀ اوالد مشاهده شود و کره، میله را در مکان دیگری در فضای متقابل قطع کند. اسکن میله به این روش، مستلزم حرکت هماهنگ نمونه و آشکارساز در امتداد محورهای مختلف است. برای دستیابی به این حرکت، نمونه و آشکارساز در دستگاهی به نام پراش‌سنج چهاردایره‌ای نصب می‌شوند. نمونه در صفحه‌ای که پرتوهای ورودی و پراش‌شده را به دو نیم می‌کند، چرخانده می‌شود و آشکارساز به موقعیت لازم برای ثبت شدت CTR پراش‌شده منتقل می‌شود.
ویژگی‌های سطحی در یک ماده، تغییراتی را در شدت CTR ایجاد می‌کنند که می‌توان آن‌ها را اندازه‌گیری کرده و برای ارزیابی ساختارهای سطحی ممکن استفاده کرد. دو نمونه از این ویژگی‌ها در شکل ۳ نشان داده شده است. در صورت برش نادرست در یک زاویۀ formula_8 مجموعۀ دیگری از میله‌ها در فضای متقابل تولید می‌شود که میله‌های سوپرشبکه نامیده می‌شود و از چرخش میله‌های شبکۀ معمولی با همان زاویه formula_8 به‌دست می‌آیند. قوی‌ترین شدت اشعۀ ایکس در ناحیۀ تقاطع بین میله‌های شبکه (نوارهای خاکستری) و میله‌های ابرشبکه (خطوط سیاه) قرار دارد. همان‌طور که نشان داده شده،‌ در مورد مراحل متناوب مرتب‌شده، شدت CTR به بخش‌هایی تقسیم می‌شود. در مواد واقعی، بروز ویژگی‌های سطحی به‌ندرت تا این حد منظم خواهد بود؛ اما این دو مثال روشی را نشان می‌دهند که در آن ناهمواری‌های سطح در الگوهای پراش به‌دست‌آمده آشکار می‌شوند.
جایزه خشت طلایی رقابت و رویداد بین‌المللی‏ در حوزه مدیریت شهری است.‏ خشت طلایی رقابتی در حوزه ایده‌های خلاقانه شهری به ابتکار و مدیریت مرکز ارتباطات و امور بین‌الملل شهرداری تهران از سال ۱۳۹۳ بنیان گذاشته شده‌است. مراسم پایانی آن و معرفی ایده‌های خلاقانه و متمایز مدیریت شهری هر سال روز نهم آبان‌ماه برابر با سی‌ویک اکتبر همزمان با روز جهانی شهرها در تهران برگزار می‌شود. پنجمین دوره این رقابت زمستان ۱۳۹۹ برگزار شده‌است.‏‏ عنوان شده‌است رقابت خشت طلایی از پنجمین دوره به عنوان رویدادی در حوزه مسائل شهری در تقویم جهانی نیز قرار گرفته و.‏ به افزایش ضریب نفوذ شهرداری تهران در سازمان‌های جهانی کمک می‌کند.‏‏ پل طبیعت در تهران از جمله پروژه‌های مطرح برگزیده این رقابت است.‏
جایزه خشت طلایی رویداد بین‌المللی، برای تحقق هم‌افزایی مشارکت شهرها، نیز دست‌یابی به توسعه شهری و ترویج و انتقال تجارب‏ موفق جهانی پایه‌گذاری شده‌است.‏ در اجرا و برگزاری جایزه خشت طلایی سازمان‌ها و سمن‌های بین‌المللی متعددی از جمله متروپلیس (Metropolis) با دبیرخانه جایزه همکاری دارند. دبیرخانه جایزه خشت طلایی علاوه بر برگزاری رقابت و داوری آثار، متناسب با مقتضیات و ضرورت‌های جاری جهانی برنامه‌هایی جانبی با موضوع‌های خاص را در دستور کار قرار می‌دهد. به برگزیدگان خشت طلایی، تندیس و گواهینامه اهدا می‌شود.‏
خشت طلایی ایده‌های جذاب و خلاقانه حوزه مسائل شهری را مورد توجه قرار می‌دهد.‏ در هر دوره با انتشار فراخوان به‌طور متعین موضوع‌های رقابت را اعلام می‌کند که معمولاً در یکی از حوزه‌های زیر است.
داوری آثار و پروژه‌های حاضر در رقابت، طی دو مرحله انجام می‌گیرد و برخی شاخص‌هایی داوری به شرح زیر است.‏
تمام شهرها، مناطق شهری و دولت‌های محلی از سراسر جهان امکان حضور در این رقابت حوزه مسائل شهری را دارند. شرایط حضور در رقابت بر اساس اعلام دبیرخانه به شرح زیر است.‏
از آغاز فعالیت جایزه خشت طلایی تا سال ۱۴۰۰ پنج دوره از این رقابت برگزار شده‌است. در ادامه ادوار مختلف رقابت فهرست می‌شود.
نخستین دوره این جایزه (۱۳۹۳)، در حوزه «مدیریت شهری» در مقیاس ملی و با تأکید بر پروژه‌های عمرانی شهر تهران و تقدیر از سه پروژه برگزار گردید و مهمانان و اندیشمندان حوزه شهری، در نشستی تخصصی، پیرامون موضوع «توسعه شهری» به بحث و تبادل نظر پرداختند.
برگزیدگان دوره نخست رقابت به شرح زیر معرفی شدند.‏‏
دومین دوره جایزه سال ۱۳۹۴، با تأکید بر موضوع «جهان-محلی» در ۷ محور برگزار شد. در این رقابت ۳۳۰ پروژه شهری از سراسر جهان،‏ توسط داوران ارزیابی و به ۲۴ پروژه منتخب، جوایزی اهدا شد. در این دوره نشست‌های تخصصی نیز با حضور اندیشمندان بین‌المللی در دو موضوع «جهان-محلی» و «خواهر خوانده‌های شهری» برگزار گردید. مراسم پایانی این رقابت با حضور محمدباقر قالیباف شهردار وقت تهران روز نهم آبان‌ماه ۱۳۹۴ برگزار شد. او از جایزه خشت طلایی به عنوان امکانی برای رسیدن به اجماع در خصوص مسائل اساسی شهرها یاد کرد.‏
پروژه‌های برگزیده در دومین دوره رقابت خشت طلایی در دو بخش ایرانی و خارجی معرفی شده‌است.‏
سومین دوره جایزه سال ۱۳۹۵، با همراه سمن‌های بین‌المللی در ۷ محور برنامه‌ریزی شد.‏ فراخوان این دوره از رقابت مردادماه سال ۱۳۹۵ منتشر شد.‏ با انجام فرایند داوری و بررسی بیش از ۴۰۰ پروژه‏ با نظر هیئت داوران، از ۲۴ پروژه تقدیر شد.‏ در این دوره، دو نشست تخصصی با حضور اساتید دانشگاه و حرفه مندان در موضوعات «شهر هوشمند» و «تاب آوری» برپا شد. برگزاری دوره چهارم، با توجه به تغییرات مدیریتی کلان صورت پذیرفته، برای دو سال به تعویق افتاد، امین عارف نیا مدیر وقت مرکز ارتباطات و امور بین‌الملل شهرداری ضرورت بازنگری در نحوه برگزاری این رویداد را دلیل تعویق آن اعلام کرده بود.‏
پروژه‌های برگزیده سومین دوره رقابت خشت طلایی در دو بخش ایرانی و خارجی معرفی شده‌است.‏
چهارمین دوره جایزه سال ۱۳۹۸ با شعار «شهرهای هوشمند، تاب آور و زیست پذیر برای همه» در ۷ محور تخصصی برگزار شد. در این دوره از رقابت ۱۹۷ پروژه از ایران و ۳۲۲ پروژه از ۲۷ کشور دنیا به دبیرخانه رقابت ارسال شد؛ مستند به گفته مدیر کل وقت مرکز ارتباطات و امور بین‌الملل شهرداری؛ استقبال از رقابت نسبت به دوره پیش با رشد ۱۰۰ درصدی روبرو شد.‏ همزمان با چهارمین دوره جایزه جهانی خشت طلایی تهران، از نماد شهرهای دوست و خواهرخوانده تهران با هدف گسترش تعامل، همزیستی و صلح جهانی، در برج میلاد تهران رونمایی شد. مراسم پایانی چهارمین دوره این رقابت با حضور پیروز حناچی شهردار وقت تهران برگزار شد.‏ همچنین پیام آنتونیو گوترش دبیرکل سازمان ملل متحد به این رقابت نیز قرائت شد.‏ سید عباس موسوی، سخنگوی وقت وزارت امورخارجه از رقابت «خشت طلایی» به عنوان امکانی برای تبادل تجربیات و همکاری با سایر کشورها یاد کرد.‏
پروژه‌های برگزیده چهارمین دوره رقابت خشت طلایی در دو بخش ایرانی و خارجی معرفی شده‌است.‏‏
پنجمین دوره جایزه آذرماه سال ۱۳۹۹ با شعار " شهرهای سالم؛ اقدامات محلی، اثرات جهانی " در ۷ محور برنامه‌ریزی و برگزار شد. با توجه به شیوع ویروس کووید۱۹ در سراسر جهان، رویداد با مشارکت‌کنندگانی از کشورهای مختلف به صورت آنلاین برگزار می‌گردد و تبادل نظر در نشست‌های تخصصی پیرامون موضوع پاندمی شهری خواهد بود. در پنجمین دوره این رقابت مجموعا۵۴۱ پروژه و فعالیت حوزه شهری به دبیرخانه رقابت ارسال شده‌است که دربرگیرنده ۲۴۵ اثر از ایران و ۲۹۶ پروژه از کشورهای مختلف جهان مورد بررسی قرار گرفته‌است. بر اساس گزارش‌های منتشر شده آثار و پروژه‌های خارجی از ۱۹۴ شهر و ۵۸ کشور دریافت شده‌است که بیشترین آثار و پروژه‌ها در معماری و شهرسازی و میراث فرهنگی بوده‌است.‏‏
برندگان پنجمین دوره جایزه جهانی خشت طلایی در ۷ محور معرفی شدند.‏‏
Orichalcum یا aurichalcumیک فلز خاطرنشان شده در چندین نوشته باستانی، شامل داستان آتلانتیس در "کریتیاس" از افلاطون است. کریتیاس (۴۶۰–۴۰۳ قبل از میلاد) ادعا می‌کند که اوریکالکوم از لحاظ ارزش مادی بعد از طلا در رده دوم قرار دارد و در بسیاری از نقاط آتلانتیس در دوران باستان پیدا و استخراج شده‌است، اما در زمان خود کریتیاس، تنها نام اوریچالکوم شناخته شده بود.
اوریچالکوم ممکن است قرار بوده مانند پلاتین،Cf. Felice Vinci, The Baltic Origins of Homer's Epic Tales. The "Illiad", the "Odyssey" and the Migration of Myth, Inner Traditions, Rochester (Vermont) 2005. یا نوعی برنز یا برنج یا احتمالاً آلیاژ فلز دیگری بصورت خالص استخراج بشود.
در علم سکه‌شناسی، اوریچالکوم آلیاژ برنزی به رنگ طلایی بوده که توسط امپراتوری روم به عنوان سکه استفاده است.
این نام برگرفته از زبان یونانی , ' (از ، '، معادل کوه و ، "" معادل مس) به معنای «مس کوهی» است.
رومی‌ها اوریچالکوم را به ص‌ورت «aurichalcum» ترجمه می‌کردند که تصور می‌شد به معنای واقعی کلمه «مس طلا» است. از نوشته‌های سیسرون مشخص است که فلزی که آن‌ها اوریچالکوم نامیده‌اند از نظر رنگ شبیه طلا بوده اما ارزش بسیار کمتری دارد. ویرژیل "اینید ،" زره‌سینه تورنوس به عنوان «سفت با طلا و سفید اوریچالک» توصیف شده‌است.
اوریچالکوم به عنوان یک آلیاژ طلا – مس، مس – قلع یا برنج مس – روی یا فلز یا آلیاژ فلزی که دیگر شناخته شده نیست، نگه داشته می‌شده‌است.
در سال‌های بعد، اوریچالکوم برای توصیف کانی سولفید کالکوپیریت و همچنین برای توصیف برنج استفاده شد. با این حال، تطبیق این کاربردها با ادعاهای کریتیاس افلاطون، که بیان می‌کند که فلز در زمان او «فقط یک نام» بود، دشوار است، در حالی که برنج و کالکوپیریت در زمان افلاطون بسیار مهم بودند. همان‌طور که هنوز هم هستند.
جوزف نیدهام بیان می‌کند که اسقف ریچارد واتسون، استاد شیمی قرن هجدهم، در توضیح یک ایده باستانی نوشته‌است که «دو نوع برنج یا اوریچالکوم» وجود دارد. نیدهام همچنین احتمال می‌دهد که یونانی‌ها احتمالاً نمی‌دانستند که اوریچالکوم چگونه ساخته می‌شود و حتی ممکن است نمونه‌ای از اصل آن ساخته باشند.
در سال ۲۰۱۵، ۳۹ شمش که گمان می‌رود اوریچالکوم باشد در یک کشتی غرق‌شده در سواحل گلا در سیسیل کشف شد که آزمایش‌ها، قدمت آن‌ها را ۲۶۰۰ سال پیش تخمین می‌زنند.
آن‌ها با فلورسانس پرتو اشعه ایکس توسط Dario Panetta تجزیه و تحلیل شدند و معلوم شد که آلیاژی متشکل از ۷۵–۸۰٪ مس، ۱۵–۲۰٪ روی، و درصدهای کمتری از نیکل، سرب و آهن هستند.
اوریچالکوم برای اولین بار در قرن هفتم قبل از میلاد مسیح توسط هزیود و در سرود هومری، به آفرودیت تقدیم شده‌است.
بر اساس "کریتیاس" افلاطون، دو دیوار از سه دیوار بیرونی معبد پوزیدون و کلیتو در آتلانتیس به ترتیب از برنج و قلع پوشیده شده بودند، در حالی که دیوار سوم و بیرونی با نور قرمز ناشی از اوریچالکوم می‌درخشید. دیوارهای داخلی، ستون‌ها و کف معبد کاملاً با سنگ اوریچالکوم پوشیده شده بودند و سقف آن علاوه بر اوریچالکوم، شامل طلا و نقره هم بود. در مرکز معبد ستونی از اوریچالکوم قرار داشت که بر روی آن قوانین پوزیدون و سوابق شاهزادگان پسر اول پوزیدون حک شده بود.
پلینیوس اشاره می‌کند که اوریچالکوم به دلیل تمام شدن معادنش ارزش خود را از دست داده‌است. شبه ارسطو در "De mirabilibus auscultationibus" (62) نوعی مس را توصیف می‌کند که «بسیار براق و سفید است، نه به این دلیل که قلع با آن مخلوط شده‌است، بلکه به این دلیل که مقداری زمین با آن ترکیب و مذاب شده‌است». این ممکن است یک ارجاع به اوریچالکوم به دست آمده در طول ذوب مس همراه مقداری " cadmia "، که یک نوع زمین است که قبلاً در سواحل دریای سیاه که منسوب به اکسید روی است پیدا شده.
در سکه‌شناسی، از اصطلاح "orichalcum" برای اشاره به آلیاژ برنزی طلایی رنگ مورد استفاده در سکه‌های sestertius و dupondius استفاده شده‌است. این آلیاژ، از مسی که در ساخت سکه "as" از آن استفاده شده‌است، ارزشمندتر به حساب می‌آید.
گروه خدمات ویژه ارتش پاکستان () یگان نیروهای ویژه زیرمجموعه ارتش پاکستان است، که در سال ۱۹۵۶ تأسیس شد.
فرماندهی نیروهای راهبردی ارتش پاکستان () یگان نیروهای ویژه زیرمجموعه ارتش پاکستان است، که در سال ۲۰۰۰ تأسیس شد.
علم مواد از زمان آغاز بشریت موجب توسعه و گسترش تمدن‌ها شده‌است. استفاده از مواد بهتر برای ساخت ابزارها و سلاح‌ها اجازه گسترش و تسخیر سرزمین‌ها را به بشر داده‌است و همچنین پیشرفت در فرآوری موادی مانند فولاد و آلومینیوم همچنان بر جوامع فعلی تأثیر می‌گذارد. مورخان مواد را بخش مهمی از تمدن‌ها می‌دانند، به طوری که تمام دوره‌های زمانی با مواد غالب مورد استفاده (عصر حجر، عصر برنز، عصر آهن) شناخته می‌شوند. در طول تاریخ کنترل مواد در بهترین حالت از طریق کیمیاگری یا روش‌های تجربی بوده‌است. مطالعه و توسعه شیمی و فیزیک به مطالعه مواد کمک کرد و در نهایت مطالعه بین رشته‌ای علم مواد از ترکیب این مطالعات پدید آمد. تاریخ علم مواد مطالعه چگونگی استفاده و توسعه مواد مختلف در طول تاریخ و تأثیر آن مواد بر فرهنگ مردمان زمین است. اصطلاح " عصر سیلیکون " گاهی اوقات برای اشاره به دوره مدرن تاریخ در اواخر قرن ۲۰ تا اوایل قرن ۲۱ استفاده می‌شود.
در بسیاری از اوقات، فرهنگ‌های مختلف مواد را به عنوان تنها سوابق خود باقی می‌گذارند. که انسان‌شناسان می‌توانند برای تعریف وجود چنین فرهنگ‌هایی از آن استفاده کنند. استفاده بیشتر از مواد پیچیده‌تر به باستان شناسان اجازه داد تا شخصیت‌ها و تمایز بین مردم را مشخص کنند. این موضوع تا حدی به دلیل استفاده از مواد در فرهنگ و مزایا و معایب مرتبط با آن است. فرهنگ‌های عصر سنگ بر اساس اینکه چه سنگ‌هایی را می‌توانستند به صورت محلی بیابند و چه سنگ‌هایی را می‌توانستند از طریق تجارت به دست آورند، محدود می‌شدند. گاهی اوقات استفاده از سنگ آتشزنه در حدود ۳۰۰۰۰۰ سال قبل از میلاد به عنوان آغاز استفاده از سرامیک در نظر گرفته می‌شود. آنچه که پیشرفت قابل توجهی را نشان می‌دهد استفاده از تبرهای سنگی صیقلی است، زیرا انواع بسیار گسترده‌تری از سنگ‌ها می‌توانستند به عنوان ابزار مورد استفاده قرار گیرند.
نوآوری ذوب و ریخته‌گری فلزات در عصر برنز سبب تغییر روش توسعه و تعامل فرهنگ‌ها با یکدیگر شد. از حدود ۵۵۰۰ سال قبل از میلاد مسیح، آهنگران اولیه شروع به شکل‌دادن مجدد به فلزات بومی مس و طلا، بدون استفاده از آتش و با استفاده از ابزار و سلاح کردند. حدود ۵۰۰۰ سال قبل از میلاد حرارت دادن به مس و شکل‌دادن به آن با چکش آغاز شد. ذوب و ریخته‌گری حدود ۴۰۰۰ سال قبل از میلاد آغاز شد. در حدود ۳۵۰۰ سال قبل از میلاد علم متالورژی با پالایش مس از سنگ معدن آغاز شد. برنز به عنوان اولین آلیاژ حدود ۳۰۰۰ سال قبل از میلاد مورد استفاده قرار گرفت.
استفاده از مواد در عصر حجر آغاز شد. معمولاً از موادی مانند استخوان، الیاف، پر، صدف، پوست حیوانات و خاک رس برای سلاح، ابزار، جواهرات و پناهگاه استفاده می‌شد. اولین ابزارها در عصر پارینه سنگی به نام اولدوان مورد استفاده قرار می‌گرفتند. این‌ها ابزارهایی بودند که از سنگ‌های خرد ساخته شده‌بودند و برای اهداف تحقیقاتی مورد استفاده قرار می‌گرفتند. با ادامه تاریخ و رسیدن به عصر میان سنگی، ابزارها با لبه‌هایی تیزتر، پیچیده‌تر و متقارن‌تر طراحی شدند. با حرکت به سمت عصر نوسنگی، کشاورزی شروع به توسعه کرد زیرا ابزارهای جدیدی برای کشاورزی کشف شد. با نزدیک شدن به پایان عصر حجر، انسان‌ها شروع به استفاده از مس، طلا و نقره به عنوان ماده کردند. به دلیل نرمی این فلزات، کاربرد عمومی آن برای تشریفات و ایجاد زیورآلات یا تزئینات بوده و جایگزین سایر مواد برای استفاده در ابزار نمی‌شود. سادگی ابزارهای مورد استفاده به درک راحت سبک زندگی بشر آن زمان کمک می‌کند.
استفاده از مس در تمدن‌ها بسیار قابل توجه بود، خاصیت ارتجاعی و انعطاف‌پذیری به آن اجازه می‌دهد که به شکل‌های مفید چکش خواری شود، اگرچه مزایای مس بسیار زیاد بود، اما این ماده برای به کار رفتن در مقیاس‌های بزرگ استحکام لازم را نداشت. به واسطه آزمایش یا به‌طور تصادفی، افزودن برخی مواد خاص به فلز مس منجر به ایجاد آلیاژ فلزی جدید برنز با استحکام بالا شد. برنز در اصل از مس و آرسنیک تشکیل شده بود.
استفاده از آهن از حدود ۱۲۰۰ سال قبل از میلاد مورد توجه قرار گرفت. در قرن دهم قبل از میلاد، تولید شیشه در خاور نزدیک باستان آغاز شد. در قرن سوم قبل از میلاد، مردم در هند باستان فولاد ووتز را به عنوان اولین فولاد بوته‌ای توسعه دادند. در قرن اول قبل از میلاد، شیشه‌گری در فنیقیه شکوفا شد. در قرن دوم، فولادسازی در منطقه هان چین رواج یافت. در قرن چهارم پس از میلاد ستون آهنی دهلی ساخته شد، که قدیمی‌ترین نمونه بازمانده از فولاد مقاوم در برابر خوردگی است.
چوب، استخوان، سنگ و خاک از جمله موادی بودند که پایه‌های امپراتوری روم را تشکیل دادند. رومی‌ها سنگ آهک پودری، خاکستر آتشفشانی که از کوه وزوویوس پیدا شده بود را با آب مخلوط می‌کردند تا خمیر سیمان درست کنند. فعل و انفعالات آتشفشانی با سنگدانه‌ها و جوش سنگ‌های حاوی مواد کریستالی، موادی را تولید می‌کند که متفاوت از سنگ نرم و رسوبی و سیلت است. با کشف خمیر سیمان، امکان ساخت سازه‌هایی به وسیلهٔ سنگ‌های نامنظم فراهم شد و فضاهای خالی را برای ایجاد یک ساختار محکم پر کرد. سیمان باهیدرات شدن استحکام بیشتری پیدا می‌کند و در نتیجه با گذشت زمان پیوند قوی‌تری ایجاد می‌کند. با سقوط امپراتوری روم غربی و ظهور بیزانس، این دانش در میان بیشتر مردم از بین رفت، به غیر از راهبان کاتولیک، که از معدود کسانی بودند که می‌توانستند لاتین ویترویوس را بخوانند و از خمیر بتن استفاده کنند. این یکی از دلایلی است که پانتئون بتنی رم می‌تواند به مدت ۱۸۵۰ سال دوام بیاورد.
استفاده از آزبست به عنوان یک ماده در یونان باستان رواج یافت، به ویژه زمانی که ویژگی‌های ضد حریق مواد آشکار شد. بسیاری از محققان بر این باورند که کلمه آزبست از یک اصطلاح یونانی به نام sasbestos به معنای خاموش شدنی یا خاموش نشدنی گرفته شده‌است. لباس‌های اشراف، پارچه‌های روی میز و سایر زینت‌های تنور همگی با پارچه‌ای از مواد الیافی تزیین می‌شدند، زیرا این مواد را می‌توان با انداختن مستقیم در آتش تمیز کرد. با این حال، استفاده از این مواد بدون اشکال نبود، پلینیوس، به وجود ارتباطی بین مرگ سریع بردگانی که در معدن آزبست کار می‌کردند اشاره کرد. او توصیه کرد که بردگانی که در این محیط کار می‌کنند از پوست بلبل به عنوان دستگاه تنفس موقت استفاده کنند.
پس از اینکه خنجرهای ساخته شده از استخوان ران شکارچیان اولیه توسط تبرهای چوبی و سنگی و سپس با وسایل مسی، برنزی و آهنی تمدن روم جایگزین شد، جستجو برای شناسایی و جمع‌آوری مواد گرانبهاتر افزایش یافت؛ بنابراین زرگری در قرون وسطی به نام بن‌ونوتو چلینی می‌توانست به دنبال طلا باشد و از آن دفاع کند که باید از آن به عنوان زینت تاج دوک‌ها و پاپ‌ها استفاده شود. زندگی‌نامه بن‌ونوتو چلینی شامل یکی از اولین توصیفات یک فرایند متالورژیکی است.
استفاده از چوب پنبه که به تازگی به مقوله علم مواد اضافه شده‌است، اولین بار توسط هوراس، پلینی و پلوتارک مطرح شد. در دوران باستان از جمله در ماهیگیری و وسایل ایمنی به دلیل خاصیت شناوری از چوب پنبه استفاده می‌شد، همچنین به عنوان وسیله حکاکی، درپوش ظروف و عایق بندی، مورد استفاده قرار می‌گرفت. همچنین در قرن دوم برای کمک به درمان طاسی استفاده می‌شد.
در دوران روم باستان، دمیدن شیشه به هنری تبدیل شد که شامل تزئینات و رنگ آمیزی بود. همچنین با استفاده از قالب امکان ایجاد اشکال پیچیده‌ای فراهم شد. این فناوری امکان تقلید از سنگ‌های قیمتی را فراهم ساخت. شیشه پنجره با ریخته‌گری در قالب‌های سفالی مسطح شکل می‌گیرد و سپس جدا شده و تمیز می‌شود.
کامپوزیت‌های پلیمری نیز در این بازه زمانی به شکل چوب ظاهر شدند. تا ۸۰ سال قبل از میلاد، رزین و کراتین به ترتیب در لوازم جانبی به عنوان کهربا و لاک لاک پشت استفاده می‌شدند.
قرن اول قبل از میلاد در منطقه اسکندریه، شیشه‌گری تا حدی به واسطه وجود کوره‌های جدید که می‌توانستند دماهای بالاتری را با استفاده از لوله نی سفالی ایجاد کنند، توسعه یافت. خاکستر گیاه و شیشه ناترون، در قطعات دمیده شده استفاده می‌شد. گیاهان ساحلی و نیمه بیابانی به دلیل محتوای کم اکسید منیزیم و اکسید پتاسیم بهترین عملکرد را داشتند. شام، شمال آفریقا، و ایتالیا سرزمین‌هایی بودند که ظروف شیشه‌گری شده در آن‌ها رواج داشت.
قدمت مواد اولیه چینی کشف شده به دوره نوسنگی بازمی‌گردد، تکه‌هایی از این مواد در مکان‌های باستان‌شناسی مربوط به دوره هان شرقی در چین یافت شده‌است. تخمین زده می‌شود که این اقلام از ۱۲۶۰ درجه سانتی‌گراد تا ۱۳۰۰ درجه سانتی‌گراد حرارت دیده‌باشند. در قرن هشتم، پرسلان در سلسله تانگ چین اختراع شد. پرسلان منجر به توسعه سیستماتیک کوره‌های پرکاربرد در چین شد، که کیفیت و کمیت تولید پرسلان را افزایش داد. لعاب سرامیک توسط شیمیدانان و سفالگران عرب در بصره عراق اختراع شده‌است.
در اوایل قرون وسطی، روش ساخت پنجره‌ها بیشتر به سمت گلوله‌های رنگی شیشه‌گری شده که بعداً صاف می‌شدند، معطوف می‌شد، سپس در اواخر قرون وسطی، این روش از دوران باستان با چند تغییر و اصلاح جزئی، که شامل نورد با غلتک‌های فلزی بود، به آن بازگشت.
در قرن نهم، سنگینه در عراق اختراع شد، و ظروف براق در منطقه بین‌النهرین پدید آمدند.pp. 86–87, "Ten thousand years of pottery", Emmanuel Cooper, University of Pennsylvania Press, 4th ed. , 2000, . در قرن یازدهم، فولاد دمشق در خاورمیانه توسعه یافت. در قرن ۱۵، یوهانس گوتنبرگ نوع فلز به کار رفته در آلیاژها را توسعه داد.
در سال ۱۵۴۰، وانوکیو برینگوکیو نخستین کتاب سیستماتیک در مورد متالوژی را منتشر کرد
در قرن هفدهم، دو نظریه علمی جدید گالیله (استحکام مواد و سینماتیک) اولین اظهارات کمی درمورد علم مواد را در بر می‌گرفت.
در قرن هجدهم، ویلیام چمپیون فرآیندی را برای تولید فلز روی از طریق تقطیرکالامین و زغال چوب کشف کرد، برایان هیگینز حق ثبت اختراع سیمان هیدرولیک (گچ بری) را برای استفاده به عنوان گچ اخذ کرد، و الساندرو ولتا با استفاده مس و روی باتری اسیدی ساخت.
در قرن نوزدهم، توماس یوهان سیبک، ترموکوپل را اختراع کرد، جوزف آسپین سیمان پرتلند را و چارلز گودیر لاستیک ولکانیزه را اختراع کرد، لوئیس داگر و ویلیام فاکس تالبوت فرآیندهای عکاسی مبتنی بر نقره را اختراع کردند، جیمز کلرک ماکسول عکاسی رنگی را به ظهور رساند، همچنین چالز فریتز اولین سلول‌های خورشیدی را با استفاده از وافل سلنیوم ساخت.
پیش از ابتدای دههٔ ۱۸۰۰، آلومینیوم به عنوان یک فلز جداگانه تولید نمی‌شد، تا اینکه در سال ۱۸۲۵; هانس کریستین اورستد روش ایجاد آلومینیوم به عنوان یک عنصر را از طریق کاهش کلرید آلومینیوم کشف کرد. از آنجایی که آلومینیوم یک عنصر سبک با خواص مکانیکی خوب بود، به‌طور گسترده‌ای به دنبال جایگزینی فلزات سنگین تر مانند نقره و طلا توسط آلومینیوم بودند. ناپلئون سوم برای مهمانان ویژه خود از بشقاب‌ها و ظروف آلومینیومی استفاده می‌کرد و برای بقیه مهمان‌ها از ظروف نقره ای استفاده می‌شد. با این حال، فرایند تولید آلومینیوم هنوز گران بود و قادر به تولید این فلز در مقادیر زیاد نبودند.
در سال ۱۸۸۶، چارلز مارتین هال اهل آمریکا و پل هرول فرانسوی فرآیندی کاملاً مستقل از یکدیگر برای تولید آلومینیوم از اکسید آلومینیوم از طریق الکترولیز اختراع کردند. این فرایند به آلومینیوم این امکان را می‌داد که ارزان‌تر از هر زمان دیگری تولید شود و زمینه را برای تبدیل یک فلز گران‌بها به کالا را به آسانی فراهم ساخت. در سال ۱۸۸۸، کارل یوزف بایر در سن پترزبورگ برای توسعه روشی برای ساخت آلومینا خالص برای صنعت نساجی تلاش می‌کرد. این فرایند شامل حل کردن اکسید آلومینیوم از ماده معدنی بوکسیت برای تولید گیبسیت بود که می‌توان آن را دوباره به آلومینا خام تبدیل کرد. فرایند بایر و فرایند هال-هروولت امروزه هنوز برای تولید اکثر آلومینا و آلومینیوم جهان استفاده می‌شود.
بیشتر رشته‌های مطالعاتی دارای پدری بنیان‌گذار هستند، مانند نیوتن در فیزیک و لاووازیه در شیمی. از سوی دیگر علم مواد هیچ شخصیت مرکزی ندارد که در زمینه توسعه و پیشرف علم مواد حرکت قابل توجه کرده‌باشد. در دهه ۱۹۴۰، همکاری‌های زمان جنگ در زمینه‌های مطالعاتی متعدد برای ایجاد پیشرفت‌های فنی، زمینه را برای مطالعات آینده فراهم کرد، که بعدها سبب ایجاد رشتهٔ علم و مهندسی مواد شد. در دهه ۱۹۵۰ در طول جنگ سرد، کمیته مشاوره علمی رئیس‌جمهور ایالات متحده (PSAC) مطالعه مواد را در اولویت قرار داد، زیرا متوجه شد که مواد عامل محدود کننده پیشرفت در فضا و فناوری نظامی هستند. وزارت دفاع با پنج دانشگاه (هاروارد، MIT، براون، استنفورد، و شیکاگو) قراردادی امضا کرد، که بیش از ۱۳ میلیون دلار برای تحقیقات مواد تأمین می‌کرد. قسمت‌هایی از برخی مؤسسه‌ها در دهه ۱۹۶۰ عناوین خود را از «متالورژی» به «متالورژی و علم مواد» تغییر دادند.
در اوایل قرن بیستم، اکثر دانشکده‌های مهندسی دارای بخش متالورژی و گاهی مواقع سرامیکبودند. تلاش فراوانی برای در نظر گرفتن فازهای آستنیت - مارتنزیت - سمنتیت یافت شده در نمودار فازی آهن - کربن که زیربنای تولید فولاد است، انجام شد. درک بنیادی سایر مطالب به اندازه کافی پیشرفته نبود که بتوان آنها را به عنوان موضوعات آکادمیک در نظر گرفت. در دوران پس از جنگ جهانی دوم، مطالعه نظام مند پلیمرها به سرعت پیشرفت کرد. مدیران و دانشمندان به جای ایجاد دپارتمان‌های علوم پلیمری جدید در دانشکده‌های مهندسی، علم مواد را به‌عنوان یک رشته جدید بین‌رشته‌ای به خودی خود در نظر گرفتند، رشته‌ای که همه مواد با اهمیت مهندسی را از دیدگاهی واحد در نظر می‌گرفت. دانشگاه نورث وسترن اولین بخش علم مواد را در سال ۱۹۵۵ تأسیس کرد.
ریچارد ای ترسلر یک رهبر بین‌المللی در توسعه مواد در دمای بالا بود. او در آزمایش و استفاده از الیاف در دمای بالا، ابزار دقیق و روش‌های آزمایشی پیشرفته برای مواد حرارتی، طراحی و تأیید عملکرد سرامیک‌ها و کامپوزیت‌ها در کاربردهای هوافضا، صنعتی و انرژی با دمای بالا پیشتاز بود. او بنیان‌گذار مرکز مواد پیشرفته (CAM) بود. دیدگاه او برای تحقیقات میان رشته‌ای نقش کلیدی در ایجاد مؤسسه تحقیقات مواد داشت. نقش ترسلر در علم مواد با سخنرانی او در ایالت پن که به افتخار او نامگذاری شد، جشن گرفته می‌شود.Richard E. Tressler lecture in Materials Science from Penn State
انجمن تحقیقات مواد (MRS)Materials Research Society در ایجاد هویت و انسجام برای این حوزه جوان بسیار مؤثر بوده‌است. MRS زاییده فکر پژوهشگران دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا بود و از بحث‌هایی که توسط پروفسور رستم روی در سال ۱۹۷۰ آغاز شد، رشد کرد. از سال ۲۰۰۶، انجمن تحقیقات مواد به یک جامعه بین‌المللی تبدیل شده‌است که تعداد زیادی از جلسات در حوزه علم و منهدسی مواد را حمایت می‌کند و بیش از ۱۳۰۰۰ عضو دارد. MRS از جلساتی حمایت می‌کند که به سمپوزیوم‌هایی با موضوعات مختلف تقسیم می‌شوند، برخلاف جلسات متمرکزتر که معمولاً توسط سازمان‌هایی مانند انجمن فیزیک آمریکا یا IEEE (مؤسسه مهندسان برق و الکترونیک) مورد حمایت قرار می‌گیرند. ماهیت میان رشته‌ای جلسات MRS تأثیر زیادی بر جهت‌گیری علم داشته‌است، به ویژه در محبوبیت مطالعه مواد نرم، که در ارتباط با زیست‌شناسی، شیمی، فیزیک و مهندسی مکانیک و برق هستند. به دلیل وجود کتاب‌های درسی یکپارچه، انجمن‌های تحقیقاتی، کرسی‌های دانشگاهی در سراسر نقاط جهان، برنامه‌های کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکتری و سایر شاخص‌های شکل‌گیری یک رشته، منصفانه است که علم مواد را یک رشته نامگذاری کنیم.See Cahn (2001) and Hentschel (2011) for further references and detailed analysis.
ویلیام هنری براگ به همراه پسرش ویلیام لارنس براگ در موسسه فیزیک در طول جنگ جهانی دوم، رشته بلور نگاری را، که در آن اشعه ایکس از طریق بلورهای یک ماده جامد تابش پیدا می‌کرد را تأسیس کردند. پس از شروع عصر سیلیکون و عصر اطلاعات، علم مواد به یک رشتهٔ اصلی تبدیل شد. این امر منجر به توسعه رایانه‌های مدرن و سپس تلفن‌های همراه و همچنین کوچک‌تر، سریع‌تر و قدرتمندتر کردن آن‌ها شد. این اتفاق به نوبه خود رایانه‌ها را قادر ساخت تا برای حل محاسبات پیچیدهٔ کریستالوگرافی و آزمایشات کریستالوگرافی خودکار مورد استفاده قرار گیرند، همچنین به پژوهشگران این امکان را داد تا روش‌های دقیق و قدرتمندتری طراحی کنند. از سال ۱۹۶۰ همراه با پیشرفت رایانه و کریستالوگرافی، توسعه فناوری لیزر منجر به توسعه دیودهای نور گسیل (مورد استفاده در پخش کننده‌های DVD و تلفن‌های هوشمند)، ارتباطات فیبر نوری (مورد استفاده در مخابرات‌جهانی)، و میکروسکوپ کانفوکال به عنوان یک ابزار کلیدی در علم مواد شد.
محمد آتالا، در آزمایشگاه نیمه هادی هیولت پاکارد در دهه ۱۹۶۰، یک برنامه تحقیقاتی علم مواد را راه اندازی کرد که یک فناوری پایه برای دستگاه‌های گالیم آرسنید، فسفید آرسنید گالیم و آرسنید ایندیمآرسنید ایندیم ارائه می‌کرد. این دستگاه‌ها به فناوری اصلی مورد استفاده بخش مایکروویو شرکت اچ پی برای توسعه جاروها و تحلیلگرهای شبکه‌ای تبدیل شدند که فرکانس ۲۰ تا ۴۰ گیگاهرتز را فراهم می‌کردند و بیش از ۹۰ درصد بازار ارتباطات نظامی را در اختیار شرکت اچ پی قرار دادند.
فرماندهی ویژه نیروهای مسلح نروژ () یگان نیروهای ویژه زیرمجموعه وزارت دفاع نروژ است، که در سال ۱۹۸۲ تأسیس شد.
ویلیام اندروز مک دونا (؛ زادهٔ ) معمار، نویسنده، طرفدار محیط زیست، و استاد دانشگاه اهل ایالات متحده آمریکا است.
نیل برین (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم، و معمار اهل ایالات متحده آمریکا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "جیغ" اشاره کرد.
چاک هابرمن (؛ ۱۹۵۶ – ) مخترع، معمار، مهندس و اهالی کسب‌وکار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
جان مید هاولز (; – ) معمار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
راجرز لیتون (; – ) بازیگر، معمار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
آرتور فرانک ماتیوس (; – ) نقاش، معمار، و استاد دانشگاه اهل ایالات متحده آمریکا بود.
جارویس هانت (; – ) معمار، و گلف‌باز اهل ایالات متحده آمریکا بود.
یونگ هو چانگ (؛ زادهٔ ) معمار، طراح، و هنرمند تجسمی اهل چین است.
تیتانیوم دی‌سلنید (TiSe ) که به عنوان سلنید تیتانیوم (IV) نیز شناخته می‌شود، یک ترکیب معدنی از تیتانیوم و سلنیوم می‌باشد. در این ماده سلنیوم به عنوان سلنید (Se 2-) در نظر گرفته می‌شود که مستلزم وجود تیتانیوم به صورت Ti+4 است. تیتانیوم دی‌سلنید عضوی از دی‌کالکوژنیدهای فلزی است، ترکیباتی که از یک فلز و عنصری از ستون کالکوژن در جدول تناوبی تشکیل شده‌اند. بسیاری از ویژگی‌های ارزش بالقوه در فن‌آوری باتری‌ها را نشان می‌دهند، مانند میان‌اندازی و هدایت الکتریکی، اگرچه بیشتر کاربردها بر روی دی سولفیدهای کمتر سمی و سبک‌تر تمرکز می‌کنند، به عنوان مثال. TiS .
در سیستم تیتانیوم سلنیوم، بسیاری از استوکیومتری‌ها شناسایی شده‌اند. تیتانیوم دی‌سلنید با ساختار نوع متبلور می‌شود، که در آن سوراخ‌های هشت وجهی بین لایه‌های شش ضلعی متناوب بسته‌بندی شده نزدیک لایه‌های Se-2 (که نیمی از تعداد کل سوراخ‌های هشت وجهی است) توسط مراکز Ti+4 اشغال شده‌است. ساختار CdI اغلب به عنوان ساختار لایه ای شناخته می‌شود زیرا لایه‌های تکرار شونده اتم‌ها عمود بر لایه بسته‌بندی شده دنباله Se-Ti-Se … Se-Ti-Se … Se-Ti-Se با برهمکنش‌های ضعیف واندروالس را تشکیل می‌دهند. بین اتم‌های سلنیوم در لایه‌های مجاور. ساختار دارای هماهنگی (۶٬۳) است که برای کاتیون هشت وجهی و برای آنیونها هرم مثلثی است. نوع ساختار معمولاً برای بسیاری از هالیدهای فلزات واسطه نیز یافت می‌شود. این ساختار لایه‌ای شناخته‌شده برای میان‌لایش با فلزات قلیایی (M) است، منجر به تشکیل (X ≤ ۱) MTiSe می‌شود، در نتیجه شکاف‌های ضعیف واندروالس بین صفحات لایه‌ای دوبعدی گسترش می‌یابد.Bouroushian, M. "Electrochemistry of Metal Chalcogenides"
ترکیبی از تیتانیوم و سلنیوم تحت جو آرگون حرارت داده می‌شود تا نمونه اولیه تولید شود. محصول خام معمولاً با انتقال بخار شیمیایی با استفاده از ید به عنوان عامل انتقال خالص می‌شود.Hagenmuller, P. "Preparative Methods in Solid State Chemistry"
تدی کروز (؛ زادهٔ ) معمار، و هنرمند اهل گواتمالا است.
فرانک فریمن (؛ ۱۸۶۱ – ۱۳ اکتبر ۱۹۴۹ (aged 88)) معمار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
الکساندر مکلین (؛ زادهٔ ) عکاس، و معمار اهل ایالات متحده آمریکا است.
هری فیشل (; – ) معمار، و اهالی کسب‌وکار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
بنو جانسن (; – ) معمار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
آلومیناید تیتانیوم، TiAl، معمولاً "تیتانیوم گاما"، یک ترکیب شیمیایی بین فلزی است. سبک‌وزن و مقاوم در برابر اکسیداسیون و حرارت است، اما شکل پذیری کمی دارد. چگالی γ-TIAL است حدود ۴٫۰ گرم / سانتی‌متر مکعب است. این ترکیب در چندین کاربرد از جمله هواپیما، موتورهای جت، تجهیزات ورزشی و اتومبیل استفاده می‌شود. توسعه آلیاژهای مبتنی بر TiAl در حدود سال ۱۹۷۰ آغاز شد. این آلیاژها تنها از سال ۲۰۰۰ در این کاربردها استفاده شده‌اند.
Gamma TiAl دارای خواص مکانیکی عالی و مقاومت در برابر اکسیداسیون و خوردگی در دماهای بالا (بیش از ۶۰۰ درجه سانتی گراد) است.، که آن را یک جایگزین مناسب برای روش سنتی استفاده از آلیاژ های نیکل برای سوپر آلیاژ مورد استفاده در قطعات موتور های توربین هواپیما قرار می دهد.
آلیاژهای مبتنی بر TiAl دارای پتانسیل افزایش نسبت رانش به وزن در موتورهای هواپیما هستند. این امر به ویژه در مورد پره‌های توربین کم فشار موتور و تیغه‌های کمپرسور با فشار بالا صادق است. اینها به‌طور سنتی از سوپرآلیاژ مبتنی بر Ni ساخته می‌شوند که تقریباً دو برابر آلیاژهای مبتنی بر TiAl چگالی دارند. برخی از آلیاژهای آلومینید تیتانیوم گاما استحکام و مقاومت در برابر اکسیداسیون را تا ۱۰۰۰ درجه سانتی گراد حفظ می‌کنند که ۴۰۰ درجه سانتی گراد بالاتر از حد دمای عملیاتی آلیاژهای تیتانیوم معمولی است.
جنرال الکتریک از گاما TiAl برای پره‌های توربین کم فشار موتور GEnx خود استفاده می‌کند که در هواپیماهای بوئینگ ۷۸۷ و بوئینگ ۷۴۷–۸ را مورد استفاده قرار گرفته‌است. این اولین مورد استفاده در مقیاس بزرگ از این ماده در موتور جت تجاری بود که در سال ۲۰۱۱ وارد خدمت شد. تیغه‌های TiAl LPT توسط Precision Castparts Corp و Avio spa ریخته‌گری می‌شوند. ماشینکاری تیغه‌های LPT مرحله ۶ و مرحله ۷ توسط تولیدی مولر انجام می‌شود.Moeller Manufacturing, Aerospace Division, in Wixom, Michigan, USA یک مسیر جایگزین برای تولید تیغه‌های گاما TiAl برای موتورهای GEnx و GE9x با استفاده از چاپ سه‌بعدی در حال بررسی است.
در سال ۲۰۱۹ یک نسخه سبک‌وزن ساعت مچی Omega Seamaster با استفاده از آلومینیوم تیتانیوم گاما برای قاب، قاب پشتی، صفحه و مکانیزم تیتانیومی در Ti 6/4 (درجه ۵) ساخته شد. قیمت خرده‌فروشی این ساعت ۳۷۲۴۰ پوندی، ۹ برابر بیشتر از Seamaster پایه بود و قابل مقایسه با بالاترین نسخه با بدنه پلاتینیوم با پیچیدگی فاز ماه بود.
اریک جانسون (؛ زادهٔ ) سیاست‌مدار اهل ایالات متحده آمریکا است.
سولومون اندرو لیتون (; – ) معمار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
مایکل مالتزان (؛ زادهٔ ) معمار اهل ایالات متحده آمریکا است.
کارتر هیو مانی (; – ) معمار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
فرانک بارکو (؛ زادهٔ ) معمار، و استاد دانشگاه اهل ایالات متحده آمریکا است.
جورج واشنگتن ماهر (; – ) معمار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
چارلز زلر کلادر (؛ ۹ فوریه ۱۸۷۲ – ) معمار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
جوزف آلبرت بریتون (؛ ۱۸۳۹ – 1929 ) معمار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
جورج ریچارد مان (; – ) معمار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
ویکتور آلفرد لوندی (؛ زادهٔ ) معمار اهل ایالات متحده آمریکا است.
تئودور لینک (; – ) معمار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
برنارد جاج (; – ) معمار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
میچل یواخیم (؛ زادهٔ ) دانشمند در زمینه طراحی شهری و معماری اهل ایالات متحده آمریکا است.
سر دیوید لی پیرسون (انگلیسی : Sir David Lee Pearson CBE) زاده 4 فوریه 1974 سوارکار بریتانیایی و برنده 14 مدال طلای بازیهای پارا المپیک است .
دای پایرامید () ساختمان اداری ۲۳ طبقه مستقر در مارتسان، برلین، آلمان است، که در سال ۱۹۹۵ احداث گردید.
ساتوشی فوجیموتو متولد ۲ اوت ۱۹۷۵ "جودوکا" کار ژاپنی و برنده ۳ مدال طلا یک نقره و یک برنز در مسابقات پارا المپیک است. او در حادثه‌ای در سن ۵ سالگی بینایی چشم چپ خود را از دست داد.
رادیسون بلو هتل هامبورگ () ساختمان ۳۲ طبقه با کاربری هتل، متعلق به گروه رادیسون هتل و مستقر در شهر هامبورگ، آلمان است، که در سال ۱۹۷۳ احداث گردید.
گروه بی‌پی‌آی () شرکت خدمات مالی و بانکداری فرانسوی است، که در سال ۲۰۱۲ تأسیس شد.
کمیسیون انرژی‌های جایگزین و انرژی اتمی فرانسه () سازمان دولتی تحقیقاتی با بودجه دولت فرانسه است، که در زمینه‌های انرژی، دفاعی و امنیتی، فناوری اطلاعات و فناوری‌های بهداشتی فعالیت می‌کند.
ایو برشه (؛ زادهٔ ) دانشمند علم مواد و فیزیکدان اهل فرانسه است. وی برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (شوالیه) شده‌است.
آناتون آل (به انگلیسی: Anathon Aall) زاده ۱۵ اوت ۱۸۴۷ در نسیبی و مرگ به تاریخ ۹ ژانویه ۱۹۴۳ در سن ۷۵ سالکی در لونر، یک فیلسوف و روان‌شناسنروژی بود. تحصیلات اصلی آناتون آل، در رشته الهیات بود اما دید وی در تاریخ علمی مذاهب، منطبق با دید کلیسای رسمی نروژ نبود. آناتون آل، بعد از تحصیل فلسفه در بریتانیا و روان‌شناسی در آلمان، در سال ۱۹۰۸ در مقام استادی به تدریس فلسفه در دانشگاه اسلو مشغول شد و بعد از مدت کمی ضمن تأسیس دانشکده روان‌شناسی وابسته به دانشگاه اسلو، تا سال ۱۹۳۷ ریاست این مؤسسه را عهده‌دار بود.
آناتون آل، در یک خانواده ۹ فرزندی، دومین فرزند؛ و پسر خانواده بود. پدر وی کشیشی بود که بنابر سیاست کلیسا، همراه با خانواده از منطقه ای به منطقه دیگر منقل می‌شد. به این ترتیب دوره کودکی و نوجوانی آناتون آل، در شهرهای مختلف استان‌های فینمارک، وستلند و نوردلاند سپری شد. تحصیلات متوسطه وی در سال ۱۸۸۶ میلادی در شهر استاوانگر پایان یافت و وی سپس برای ادامه تحصیل در رشته الهیات راهی اسلو شد و در سال ۱۸۹۲ میلادی از دانشگاه اسلو فارغ‌التحصیل گردید. به پایان‌نامه تحصیلی وی مدال طلا تعلق گرفت. سپس بعد از یک سال تدریس در یکی از مدارس اسلو، موفق به دریافت بورس تحصیلی شد و از سال ۱۸۹۳ تا ۱۸۹۷ میلادی، در آلمان، بریتانیا، دانمارک و فرانسه، مشغول تحصیل تاریخ علمی مذاهب بود. در حین این سالها بود که آناتون آل، سعی کرد، شواهد و مدارکی را مبنی بر تأثیر عقاید یونان باستان بر بدیهیات مذهبی گردآوری کند. این تلاش، با سیاست کلیسای نروژ مطابقت نداشت و مطلوب واقع نشد. تا جایی که تقاضای وی برای اشتغال به تدریس تاریخ مذاهب در دانشگاه اسلو در سال ۱۸۹۷ میلادی، از سوی کلیسای نروژ رد شد. بعد از این ناکامی بود که آناتون آل، بار دیگر راهی بریتانیا شد و به فلسفه تجربه‌گرایی روی آورد. رویکردی که به زودی منجر به علاقه وی به علم روان‌شناسی و سفر او در سال ۱۹۰۰ میلادی به آلمان شد. در سال ۱۹۰۳، آناتون آل، اجازه تدریس در دانشگاه آلمان در شهر هاله را دریافت کرد و تا سال ۱۹۰۸ میلادی ضمن ادامه تحقیقات روان‌شناسی، در دانشگاه این شهر مشغول تدریس فلسفه و روان‌شناسی بود. سپس در همان سال کرسی استادی در رشته فلسفه، در دانشگاه اسلو را به‌دست‌آورد. آناتون آل، در مقام استاد فلسفه در دانشگاه اسلو خیلی زود، موفق شد اولین مؤسسه خاص روان‌شناسی، وابسته به دانشگاه اسلو را پایه‌ریزی کند. مؤسسه ای که وی خود، تا سال ۱۹۳۷ میلادی، مدیریت آن را عهده‌دار بود. ضمن این سالها، مسئولیت عمده وی به عنوان استاد فلسفه، تألیف کتابهای درسی دانشگاهی بود. از وی کتابهای درسی متعددی در رشته منطق، فلسفه و روان‌شناسی به زبان نروژی به جای مانده‌است.
تی‌آی۶ای‌ال۷ان‌بی (به انگلیسی: Ti-6Al-7Nb) یک آلیاژ آلفا-بتای تیتانیوم است که برای اولین بار در اواخر دهه‌ی ۸۰ میلادی معرفی شد. این آلیاژ حاوی ۶٪ آلومینیوم و ۷٪ نیوبیم می‌باشد و خواصی شبیه به آلیاژ بسیار معروف Ti-6Al-4V دارد، با این حال به دلیل جایگزینی وانادیم با عنصر بی‌خطر نیوبیم، مقاومت در برابر خوردگی و سازگاری زیستی Ti-6Al-7Nb نسبت به آلیاژ Ti-6Al-4V بیشتر است. از Ti-6Al-7Nb به عنوان ماده‌ی اصلی برای ساخت پروتزهای لگن استفاده شده و امروزه اکثر کاربردهای آن مربوط به ساخت ایمپلنت های پزشکی می‌باشند. Ti-6Al-7Nb یکی از آلیاژهای تیتانیوم است که از فاز α هگزاگونال (پایدار شده با آلومینیوم) و فاز β معمولی BBC (پایدار شده با نیوبیم) ساخته شده است. Fellah, Mamoun; Labaïz, Mohamed; Assala, Omar; Dekhil, Leila; Taleb, Ahlem; Rezag, Hadda; Iost, Alain (21 July 2014). "Tribological behavior of Ti-6Al-4V and Ti-6Al-7Nb Alloys for Total Hip Prosthesis". Advances in Tribology. 2014: 1–13. doi:10.1155/2014/451387.
اگرچه خواص فیزیکی آلیاژها بیشتر به بافت و ریزساختار ماده، نوع عملیات حرارتی و فرآیند تولید آن بستگی دارند، با این حال منابع مختلف مقادیر زیر را برای آلیاژ Ti-6Al-7Nb ارائه می‌دهند: http://www.azom.com/properties.aspx?ArticleID=2064
همانطور که از نام این آلیاژ پیداست، Ti-6Al-7Nb آلیاژی بر پایه‌ی تیتانیوم است که بین 5.5 تا 6.5 درصد وزنی آلومینیوم و بین 6.5 تا 7.5 درصد وزنی نیوبیم در ساختار خود دارد. با این حال عناصر دیگری مثل آهن، کربن، هیدروژن، تانتالیم، نیتروژن و اکسیژن مجموعا زیر یک درصد وزنی از ساختار آلیاژ Ti-6Al-7Nb را تشکیل می‌دهند. البته عناصر مذکور (به غیر از تانتالیم) معمولا به عنوان ناخالصی‌هایی که خارج کردنشان از ساختار آلیاژ بسیار سخت و پرهزینه می‌باشد، شناخته می‌شوند.
قطعات Ti-6Al-7Nb معمولا با روش متالورژی پودر ساخته می‌شوند و رایج‌ترین روش‌های ساخت، "قالب‌گیری تزریقی فلز و "پرس ایزواستاتیک گرم" می‌باشند. پخت قطعات Ti-6Al-7Nb معمولا در محدوده دمایی 900 تا 1400 درجه‌ی سانتیگراد انجام می‌پذیرد، به صورتی که مهندسان با به کارگیری دماهای پخت مختلف می‌توانند خواص مکانیکی مورد نظر خود (مانند ریزساختار یا میزان تخلخل خاص) را از آلیاژ دریافت کنند. سپس قطعه‌ی حاصل شده از عملیات متالورژی پودر به منظور رسیدن به ریزساختار مطلوب و خواص نهایی مورد انتظار وارد چرخه‌ی عملیات حرارتی می‌شود. یکی از مهم‌ترین قسمت‌های عملیات حرارتی آلیاژهای آلفا بتای تیتانیومی، نرخ سرد کردن قطعه در مرحله‌ی پایانی است. نرخ سرد کردن مستقیما بر روی ریزساختار نهایی ماده تاثیر می‌گذارد. مثلا در آلیاژ Ti-6Al-7Nb، اگر قطعه پس از عملیات حرارتی به جای هوا در کوره خنک شود، علاوه بر افزایش ضخامت و طول لایه‌های آلفا-بتا، تعداد دانه‌های آلفا کاهش یافته و اندازه‌ی هر دانه بزرگتر می‌شود. اندازه‌ی دانه‌ها تاثیر مستقیمی بر روی خواص مکانیکی، استحکام و عمر خستگی قطعه خواهند داشت. در مورد Ti-6Al-7Nb، معمولا عملیات حرارتی به نحوی انتخاب می‌شود که خواص شکل‌پذیری قطعه‌ی نهایی بسیار مطلوب باشد. Sercombe, T., Jones, N., Day, R. and Kop, A. (2008), "Heat treatment of Ti‐6Al‐7Nb components produced by selective laser melting", Rapid Prototyping Journal, Vol. 14 No. 5, pp. 300-304. https://doi.org/10.1108/13552540810907974
با پیشرفت تکنولوژی، هر روزه تقاضا برای مواد فلزی با خواص مطلوب در دستگاه‌های پزشکی و دندانپزشکی به طور مداوم افزایش می یابد. در زمینه‌ی پزشکی، علاوه بر تاکید بر روی خواص مکانیکی و استحکام مناسب، خوردگی ایمپلنت‌های فلزی نیز بسیار مهم تلقی می‌شود، زیرا این موضوع می‌تواند بر زیست سازگاری و یکپارچگی مکانیکی ایمپلنت تأثیر منفی بگذارد. غلظت زیاد کاتیون‌های فلزی حاصل از پروتز می‌تواند منجر به ایجاد واکنش‌های نامطلوب بیولوژیکی شده و این امر ممکن است منجر به شکست مکانیکی ایمپلنت در درون بدن انسان شود. در سال‌های اخیر، آلیاژهای زیست‌سازگار با تأکید زیادی بر رفتار خوردگی، خواص سطحی و زیست‌سازگاری در ایمپلنت‌ها مورد مطالعه قرار گرفته‌اند. در این بین، تیتانیوم و آلیاژهای آن به دلیل مقاومت مکانیکی و خوردگی بسیار خوب و زیست‌سازگاری عالی، از دیرباز به عنوان مواد کاشت (ایمپلنت) مورد استفاده قرار گرفته‌اند. در ابتدا، بیشترین استفاده در کاربردهای زیستی مربوط به تیتانیوم خالص تجاری (CP-Ti) بود. با این حال این آلیاژ دارای معایبی از جمله استحکام کم، مشکل در پرداخت سطح و مقاومت ضعیف در برابر سایش است که همین موضوع استفاده از تیتانیوم خالص را برای کاربردهای تحت تنش مثل پروتزهای فک انسان محدود می‌کند. بدین ترتیب محققان روی به استفاده از آلیاژ معروف Ti-6Al-4V به عنوان جایگزینی برای تیتانیوم خالص آوردند. Ti-6Al-4V پراستفاده‌ترین آلیاژ تیتانیوم است که به صورت گسترده از آن در صنعت هوافضا استفاده می‌شود. این آلیاژ با ساختار (α+β) اولین آلیاژ تیتانیوم بود که به عنوان ماده ایمپلنت در استانداردهای ASTM ثبت شد. Al-Mobarak, N.A. & Al-Swayih, A.A. & Al-Rashoud, F.A.. (2011). Corrosion Behavior of Ti-6Al-7Nb Alloy in Biological Solution for Dentistry Applications. International Journal of Electrochemical Science. 6. 2031-2042.
با این حال اگرچه در گذشته از آلیاژ Ti-6Al-4V به طور گسترده در پزشکی نیز استفاده شده‌است، اما خواص این آلیاژ باید با خواص استخوان و سایر شرایط بیومکانیکی تطبیق داده شود. ضمن اینکه بر اساس مشاهدات بالینی، اخیرا تعامل نامطلوب عناصر آلومینیوم و وانادیم با بدن انسان کشف شده است. وانادیم باعث واکنش‌های سیتوتوکسیک و در نتیجه اختلالات نوروژنیک می‌شود، در حالی که آلومینیوم بر نرم شدن استخوان‌ها تأثیر می‌گذارد، به سلول‌های عصبی آسیب رسانده و ممکن است باعث بیماری‌های مغزی و عروقی شود. از این رو، فردی به نام سملیچ با تیم تحقیقاتی خود آلیاژهای تیتانیومی دارای عناصری به جز وانادیم را به تفصیل مورد مطالعه قرار دادند، که در نتیجه‌ی کار آنها وانادیوم از آلیاژ حذف شد و با نیوبیم و تانتالیوم جایگزین گردید. سملیچ متوجه شد که آلیاژ به دست آمده، علاوه بر داشتن خواص خوردگی بهتر نسبت به Ti-6Al-4V، خواص مکانیکی مطلوبتری را برای استفاده در ایمپلنت‌های پزشکی از خود نشان می‌دهد. اگرچه استحکام کششی Ti-6Al-7Nb کمی پایین‌تر از Ti-6Al-4V است، اما در تست کشش این آلیاژ حدود 40 درصد تغییر شکل بیشتری را از خود نشان می‌دهد. علاوه بر این، Ti-6Al-7Nb در مجاورت محیط‌های اسیدی مقدار یون تیتانیوم کمتری را در مقایسه با Ti-6Al-4V آزاد می‌نماید. Kajzer A, Grzeszczuk O, Kajzer W, Nowińska K, Kaczmarek M, Tarnowski M, Wierzchoń T. Properties of Ti-6Al-7Nb titanium alloy nitrocarburized under glow discharge conditions. Acta Bioeng Biomech. 2017;19(4):181-188. PMID: 29507440.
تفاوت اصلی آلیاژ Ti-6Al-7Nb با Ti-6Al-4V حذف وانادیوم و جایگزینی آن با نیوبیم می‌باشد. این عنصر و اکسیدهای آن از جمله Nb2O3 از گروه ترکیبات بی‌اثر نسبت به جسم انسان هستند. علاوه بر این، به دلیل واکنش پذیری بیشتر، ترکیبات Nb با O2 راحت تر از ترکیبات Al با O2 تشکیل می شوند. اکسیدهای Nb در طی فرآیند غیرفعال سازی، ساختار فشرده‌ای از لایه سطحی را تشکیل می‌دهند که در برابر خوردگی در محیط بافت‌ها و مایعات بدن مقاوم‌تر است و در نتیجه عوارض پس از کاشت را کاهش می‌دهد. اما علیرغم مقاومت به خوردگی بالا، Ti-6Al-7Nb در مقابل سایش ضعیفتر از Ti-6Al-4V می‌باشد، بنابراین آلیاژهای Ti-6Al-7Nb برای استفاده در بدن انسان نیاز به طی مراحل آماده‌سازی سطحی مختلفی دارند. WALKE W., PASZENDA Z., KARASIŃSKI P., MARCINIAK J., BASIAGA M., Investigations of mechanical properties of SiO2/TiO2 coatings deposited by sol-gel method on cpTi and Ti-6Al-7Nb, Proceedings of the Institution of Mechanical Engineers, Part L: Journal of Materials: Design and Applica tions, 2016, 230, 3, 799–804 به طور کلی، امروزه از Ti-6Al-7Nb به طور گسترده‌ای در علم پزشکی و جایگزینی اعضای بدن با ایمپلنت‌های مصنوعی مانند: بافت سخت استخوان شکسته شده، مفاصل مصنوعی ران، مفاصل مصنوعی زانو، صفحات استخوانی، پیچ‌های تثبیت شکستگی، پروتزهای دریچه قلب، ضربان سازها، قلب مصنوعی، ایمپلنت دندان، وسایل و کاربردهای دندانپزشکی و مواد هواپیما استفاده می‌شود.
در حسابان، قضیهٔ مقدار کرانی یا قضیهٔ مقدار فرین بیان می‌کند که اگر یک تابع با مقادیر حقیقی formula_1 در بازهٔ بسته و ناتهی formula_2، پیوسته باشد، این تابع،‌ یعنی formula_1، اقلاً یکبار به مقادیر حداکثر و حداقل دست می‌یابد؛ یعنی در بازهٔ formula_2، اعدادی مانند formula_5 و formula_6 هستند به طوری که:
قضیه مقدار کرانی از قضیهٔ کرانه‌داری گویاتر است. این قضیه صرفاً بیان می‌کند که یک تابع پیوسته formula_1 در بازهٔ بسته formula_2 تابعی کران‌دار است؛ یعنی اعداد حقیقی همچون formula_10 و formula_11 وجود دارد به طوری که:
چنین قضیه‌ای نمی‌گوید formula_11 و formula_10 لزوماً مقادیر حداکثر و حداقل formula_1 در فاصله formula_16 هستند؛ که این همان چیزی است که قضیه مقدار کرانی تصریح می‌کند، باید باشد.
مثال‌های زیر نشان می‌دهند که چرا دامنه تابع باید بسته و محدود باشد تا قضیه اعمال شود. هر کدام از آن‌ها در بازهٔ مشخص شده به حداکثر نمی‌رسند.
تعیین formula_27 در دو مثال آخر نشان می‌دهد که هر دو قضیه نیاز به پیوستگی در formula_2 دارند.
مرکز ارتباطات و روابط بین‌الملل شهرداری تهران سازمان شهری زیر مجموعه شهرداری تهران است که مأموریت دیپلماسی شهری،‏ ارتباطات رسانه‌ای و رصد و پیگیری مطالبات شهروندی و نیز پاسخ‌گویی به افکار عمومی را به عهده دارد. همچنین مسئولیت اطلاع‌رسانی مجموعه فعالیت‌ها و اقدام‌های شهرداری تهران و زمینه‌سازی و تعامل با مجامع جهانی مدیریت شهری را عهده‌دار است. از پاییز ۱۴۰۰ تاکنون مسئولیت این سازمان مدیریت شهری بر عهده عبدالمطهر محمدخانی است.‏‏‏