moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال موریتانی و موریتانی بازی کرده‌است.
دنیس هاجیکادونیک (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سوئد است که به صورت قرضی از روستوف در پست مدافع میانی برای باشگاه مایورکا در لا لیگا بازی می‌کند.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال سوئد, زیر ۱۹ سال سوئد، زیر ۲۱ سال سوئد، و بوسنی و هرزگوین بازی کرده‌است.
جیم هاگان (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل بریتانیا است. او اکنون مربی فوتبال است.
آرکادیا () منطقه ای در پلوپونز مرکزی است. نام آن از شخصیت اساطیری آرکاس گرفته شده‌است و در اسطوره‌شناسی یونانی خانه خدایان هرمس و پن (اسطوره) بوده‌است. در هنرهای رنسانس اروپایی، آرکادیا به عنوان یک بیابان دست نخورده و هماهنگ تجلیل می‌شد. به این ترتیب، در فرهنگ عامه به آن اشاره شد.
محراب بزرگ هرکول () در فروم بواریوم روم باستان ایستاده بود. این اولین مرکز آیین دینی (عمل مذهبی) هرکول در رم بود که پیش از معبد دایره‌ای هرکول ویکتور بود. سنت رومی این نقطه را به مکانی تبدیل کرد که هرکول کاکوس را کشت و برپایی آن را به اواندر نسبت داد. انه‌اید از ایواندر می‌گوید که خلقت اولیه آرا ماکسیما را به پوتیسیوس و پیناری‌ها نسبت می‌دهد.
محراب اصلی در آتش‌سوزی بزرگ رم، ۶۴ پس از میلاد، سوخت، اما بازسازی شد و هنوز در قرن چهارم پابرجا بود. شناسایی آزمایشی سکوی توفا در دخمه کلیسای سانتا ماریا این کوسمدین با پایه محراب توسط فیلیپو کوآرلی و سایر باستان شناسان انجام شده‌است.
منابع مختلف، با منبع مارکوس ترنتیوس وارو، محرومیت زنان از مراسم در اینجا، یا شرکت در گوشت‌های قربانی را توجیه می‌کند. مناسک آرا ماکسیما در فرقه هرکول منحصربه‌فرد بود، زیرا با سرهای بی‌پوشش، مراسم ritu Graeco انجام می‌شد.
هراکلس در روم باستان () در دین در روم باستان و اسطوره‌شناسی روم، هرکول به عنوان یک قهرمان الوهی مورد احترام قرار می‌گرفت و در افسانه‌های پیدایش روم گنجانده شد. رومی‌ها اسطوره‌شناسی یونانی و شمایل‌شناسی هراکلس را در ادبیات و هنر خود تطبیق دادند، اما قهرمان ویژگی‌های رومی مشخصی داشت. برخی منابع یونانی در اوایل قرن ششم و پنجم قبل از میلاد به هراکلس ارتباطات رومی در طول کارهای معروف او در دوازده‌خان هرکول داده‌اند.
فروم بواریوم () یک منطقه، بازار گاو یا انجمن ونالیوم در روم باستان بود. در زمینی هموار در نزدیکی تیبر بین تپه‌های کاپیتول (رم)، پالاسیوم و تپه آونتین قرار داشت. به عنوان محل اسکله‌های اصلی رم (پورتوس تیبر)، انجمن بواریوم فعالیت تجاری شدیدی را تجربه کرد.
لوپرکالیا () فستیوال شبانی روم باستان بود که هر ساله در ۱۵ فوریه برای پاکسازی شهر و ارتقای سلامت و باروری برگزار می‌شد. لوپرکالیا به نام «روز فوریه» نیز شناخته می‌شود.
پادشاهان آلبا لونگا () مجموعه ای از پادشاهان افسانه ای لاتیوم بودند که از شهر باستانی پادشاهی آلبا لونگا حکومت می‌کردند. در سنت اسطوره‌شناسی روم، آنها شکاف ۴۰۰ ساله بین استقرار آینیاس در ایتالیا و پیدایش روم توسط رومولوس را پر می‌کنند. به روایت تیتوس لیویوس در کتاب "از پیدایش روم" بنیان‌گذار پادشاهی آلبالونگا فردی به‌نام آسکانیوس، فرزند آینیاس، بود.
رها کردن نوزاد () در زمان‌های قدیم، روشی برای کودک‌کشی یا حداقل ترک کردن کودک این بود که نوزادان را در یک مکان وحشی رها می‌کردند. این نوزادان یا به دلیل هیپوترمی، گرسنگی، تشنگی یا حمله حیوانات جان خود را از دست می‌دادند.Justin Martyr, "First Apology." یا شاید توسط کسانی که قادر به داشتن فرزند از خود نبودند برداشته و بزرگ می‌شدند.
به گفته پلوتارک، در زندگی "لیکورگوس":
با این حال، این داستان پشتیبانی ادبی کمی دارد. حفاری‌های مدرن در این نقطه فقط استخوان‌های انسان بالغ را پیدا کرده‌است - ممکن است از آن به عنوان مکانی برای اعدام مجرمان استفاده شده باشد.
رها کردن نوزاد، همیشه منجر به مرگ کودک نمی‌شد و در بسیاری از مناطق امپراتوری روم گسترده بود. این عمل حتی بر روی تعداد زیادی از کودکانی که توانایی جسمی و مشروعیت آنها مورد تردید نبود، نیز اعمال می‌شد. رها کردن نوزاد متداول‌ترین و نه تنها روشی بود که در آن نوزادان کشته می‌شدند، و در بسیاری، شاید بیشتر مناطق، پدیده ای آشنا بود. در حالی که برخی مخالفت‌ها با قرار گرفتن در معرض کودک وجود داشت، به‌طور گسترده‌ای به عنوان اجتناب ناپذیر پذیرفته شد. برخی، به ویژه رواقیون، مانند یهودیت آن دوران مخالف بودند و اصرار داشتند که همه نوزادان، یا حداقل همه نوزادان مشروع، باید زنده نگه داشته شوند. به نظر می‌رسد مخالفت با رها کردن نوزاد به آرامی جایگاه خود را به دست آورد. سپس، پس از اینکه کنستانتین بزرگ در سال ۳۱۳ پس از میلاد، فروش نوزادان را مجاز کرد، نیاز به رها کردن نوزاد تا حدودی کاهش یافت و سرانجام - احتمالاً در سال ۳۷۴ - مشمول ممنوعیت قانونی شد. اما البته کاملاً منسوخ نشد.‏
قرار گرفتن در معرض کودکان یک واقعیت اجتماعی باقی ماند و تا سال ۳۷۴ در زمان امپراتور والنتینیان یکم (پس از بیش از نیم قرن امپراتوری مسیحی) جرم‌انگاری نشد. حتی زمانی که آن را جرم‌انگاری کرد، این عمل احتمالاً ادامه داشت و به سادگی با جایگزینی برای دادن کودکان به صومعه‌ها جایگزین نشد. در سال ۵۲۹، امپراتور ژوستینیان برای اولین بار اعلام کرد که همه این کودکان را نمی‌توان برده کرد، بلکه آزاد هستند.‏
این شکل از رها کردن کودک یک موضوع تکراری در اساطیر است، به ویژه در میان تولدهای قهرمان.
برخی از نمونه‌ها عبارتند از:
پس از رها کردن نوزاد، نوزادان معمولاً می‌مردند یا به بردگی گرفته می‌شدند.
جنگلبان هندی یک مجله علمی معتبر است که پژوهش‌های حوزه جنگل‌داری را پوشش می‌دهد. این مجله یکی از قدیمی‌ترین مجله‌های حوزه جنگل‌داری است که هنوز پابرجا مانده‌است. این مجله در سال ۱۸۷۵ پایه‌گذاشته شد و هم‌اکنون «شورای تحقیقات و آموزش جنگل‌داری هند» آن را منتشر می‌کند.
جنگلبان هندی در هنگام برگزاری یک کنفرانس جنگل‌داری به میزبانی الله‌آباد در ژانویه ۱۸۷۴ پایه‌گذاری شد. پایه‌گذار مجله دیتریش برندیس بود و ویلیام شلیچ اولین ویراستار افتخاری آن بود.
رودخانه استورت (به انگلیسی: River Stort) مسیر رودی در اسکس و هرتفوردشر انگلستان است.
این رود که طول آن ۳۸ کیلومتر است از جنوب روستای لنگلی سرچشمه می‌گیرد و تا پیوستن به رود لی در هودسدون جریان دارد.
نام این رودخانه ساختار پسین‌سازی‌شده‌ای دارد. شهر بیشاپس استور فورد نام خود را از رودخانهٔ استورت بر نگرفته، بلکه واقعیت برعکس است: نقشه‌نگاران قرن شانزدهمی کریستوفر ساکستون و ویلیام کامدن با این فرض که شهر استورتفورد به خاطر «فوردِ» آن (گدارش) نامگذاری شده‌است٬ این رودخانه در ابتدا استور و نه استورت نامیده می‌شد.
لاپلند شرقی زیرمجموعه‌ای از لاپلند فنلاند و یکی از ناحیه‌ها در فنلاند از سال ۲۰۰۹ است.لاپلند شرقی در امتداد مرز روسیه در شمال فنلاند قرار دارد. جمعیت آن ۱۵۸۰۸ نفر است که از سال ۲۰۰۰، ۳۱ درصد کاهش داشته‌است. این منطقه روستایی و کم جمعیت است. پس از بسته شدن یک کارخانه الکترونیک و کاهش صنعت خمیر کاغذ، مهاجرت به بیرون و بیکاری در منطقه افزایش یافته‌است.
سر ویلهلم فیلیپ دانیل شلیچ (زاده ۲۸ فوریه ۱۸۴۰ در فلونهایم - درگذشته ۲۸ سپتامبر ۱۹۲۵ در آکسفورد)، و همچنین به نام ویلیام شلیچ نیز مشهور می‌باشد، جنگلبان نمونه آلمانی تبار بود که به شکل گسترده در هند برای حکومت بریتانیا مشغول فعالیت بود. شلیچ به عنوان پروفسور در کوپرز هیل، جنگل داری استعماری را در سرتاسر مستعمره‌های بریتانیا تحت تأثیر قرار داد. فعالیت مهم شلیچ، نویسندگی بود که از سال ۱۸۸۹–۹۶ پنج جلد "کتاب راهنمای جنگلداری" را رقیمه نمود.
شلیچ در دبیرستان دارمشتات تحصیل نمود و بعد از آن در دانشگاه هسین لودویگز مشغول تحصیل شد. او در سال ۱۸۶۰ به عضویت سپاه هاسیا گیسن در می‌آید و بعد از آن در سال ۱۸۶۶ در اداره جنگل هند مشغول فعالیت شد. بعدها شلیچ در ۱۸۷۱ نگهبان و بازرس کل جنگل داری در ۱۸۸۱ با دولت هند بریتانیا می‌شود. بعد از آن شلیچ در سال ۱۸۸۵ استاد جنگل‌داری در دانشکده سلطنتی مهندسی هند در کوپرز هیل می‌شود و بعد از آن سمت، او در سال ۱۹۰۵ به آکسفورد مهاجرت می‌کند. و بعدها در همان سال، استاد تمام جنگل داری در آکسفورد می‌شود.
یکی از نوه‌های شلیچ آهنگساز و موسیقی‌شناس همفری سرل (۱۹۱۵–۱۹۸۲) بود.Quadrille with a raven. Memoirs By Humphrey Searle
شلیچ در سال ۱۸۷۴ با مری مارگارت اسمیت ازدواج کرد. او فرزند فرهنگ نامه نویس سر ویلیام اسمیت بود. بعدها در سال ۱۸۷۴ املای نام خود را از ویلهلم به ویلیام تغییر داد. و بعد از آن صاحب یک فرزند پسر و یک فرزند دختر بنام گرترود می‌شود و بعد از مدت اندکی پسرش را از دست می‌دهد. شلیچ بعد از مدتی همسر خو را در سال ۱۸۷۸ ازدست می‌دهد، و بعدها او با همسر دیگر بنام آدل امیلی ماتیلد مارسیلی، که عضو یک خانواده آنتورپ که اهل ایتالیا بود آشنا، و بعد از آن با او ازدواج می‌کند. و بعدها شلیچ از آن صاحب یک پسر و سه دختر می‌شود. و بعدها شلیچ در گورستان ولورکوت آکسفورد به خاک سپرده می‌شود. و همفری سرل آهنگساز نوه شلیچ می‌باشد.
خلیج دیلم خلیجی کوچک در حاشیه شمالی خلیج فارس در مقابل شهرستان دیلم در استان بوشهر است.
امید پلید شعر بلندی از نیما یوشیج است.
نیما تاریخ اسفند ۱۳۱۹ را پای این شعر نهاده اما شعر در سال ۱۳۲۲ در نشریهٔ نامهٔ مردم منتشر شد و در مقدمه‌اش نوشته‌ای از احسان طبری آمد.
جلال آل‌احمد در مقالهٔ «مشکل نیما» می‌نویسد:
این شعر را می‌توان نقطهٔ آغاز شعرهای متعهد نیما دانست. شعر، روایتی از جدال نومیدانهٔ شبی روبه‌مرگ برای پیشگیری از طلوع روز است. شب با وجود سرنوشت قطعی که در انتظار اوست، حاضر نیست از آنچه در سطر آخر شعر، «امید زوال صبحگاه» توصیف شده، صرفنظر کند.
هر تیم در جام باشگاه‌های جهان ۲۰۱۸ باید یک تیم ۲۳ نفره (که سه نفر از آنها باید دروازه‌بان باشند) را معرفی می‌کرد. فیفا در ۶ دسامبر ۲۰۱۸ فهرست بازیکنان را اعلام کرد. ترکیب نماینده کونمبول پس از بازی برگشت فینال جام لیبرتادورس ۲۰۱۸ در ۹ دسامبر ۲۰۱۸ تایید شد.
سرمربی: زوران مامیچ
سرمربی: خوزه کاردوسو
سرمربی: معین الشعبانی
سرمربی: گو ویوا
سرمربی: سانتیاگو سولاری
سرمربی: خوزه فیگوئرا
در مکانیک مداری معادله کپلر ویژگی های هندسی مدار جسمی را که تحت نیروی مرکزگرا حرکت می کند را به هم مرتبط می کند.
این معادله توسط یوهانس کپلر در ۱۶۰۹ میلادی ایجاد شد و در فصل ۶۰ کتابش "Astronomia nova" و در کتاب پنجم "خلاصه نجوم کوپرنیکی" کپلر یک راه حل تکراری برای این مسئله پیشنهاد کرد. اما این معادله و حل آن اولین بار در اثر قرن ۹ میلادی مروزی در رابطه با اختلاف منظر ظاهر شد. این معادله نقش مهمی در تاریخ ریاضیات و فیزیک به ویژه مکانیک سماوی ایفا می کند.
معادله کپلر عبارت است از:
جائیکه formula_1 آنومالی میانگین و formula_2 آنومالی خروج از مرکزی و formula_3 خروج از مرکز مداری است.
با دانستن خروج از مرکز مداری و آنومالی واقعی می توان آنومالی خروج از مرکزی را به دست آورد و در معادله کپلر استفاده کرد:
جائیکه formula_4 آنومالی واقعی است.
پائولو لوسیو آنافستو () طبق سنت، اولین دوج ونیز شناخته می‌شود که از سال ۶۹۷ تا ۷۱۷ میلادی فرمان راند. او به دفع حملات امویان مشهور است.
وی از نجیب‌زادگان اراکلیا بود، که در آن زمان شهر اصلی منطقه بود. در سال ۶۹۷ به عنوان یک مقام رسمی تالابی که ونیز را احاطه می‌کند، انتخاب شد.
وظیفه او هم پایان دادن به درگیری‌های بین تریبون‌های مختلف بود که تا آن زمان بر بخش‌های مختلف حکومت می‌کردند. همچنین وظیفه داشت برای هماهنگ‌کردن دفاع در برابر لومباردها و اسلاوها، که به شهرک‌های آنها تجاوز می‌کردند، برنامه‌ریزی کند. با این حال، وجود آنافستو توسط هیچ منبعی قبل از قرن یازدهم تأیید نشده‌است. او همچنین حملات امویان را به قلمروش دفع کرد.
صادق فولادی‌وندا (زادهٔ ۲۲ بهمن۱۳۷۲ – بهمن ۱۴۰۱) شهروند، کارگر، فعال حقوق کودکان و مبارز سوسیالیست ایرانی بود. او در جریان خیزش ۱۴۰۱ ایران توسط نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی دستگیر و در بازداشت اطلاعات سپاه کشته‌شد.
صادق فولادی‌وندا متولد ۲۲ بهمن ۱۳۷۲ بود. او از ایل قشقایی و ساکن شهرستان گچساران بود. صادق دو خواهر داشت و به پدر و مادرش کمک مالی می‌کرد. او کارگر بود و در خیابان به کفاشی می‌پرداخت. صادق فولادی‌وندا، مهندسی مکانیک خوانده‌بود و در رشتهٔ ورزشی بوکس به فعالیت حرفه‌ای می‌پرداخت. فولادی‌وندا در حوزهٔ حقوق کودکان کار نیز فعالیت می‌کرد. وی همچنین یک سوسیالیست بود و تصاویری از شعارنویسی‌هایش دربارهٔ آزادی و سوسیالیسم بر دیوارها منتشر شده‌است.
در تاریخ ۱۴ بهمن ۱۴۰۲، صادق فولادی‌وندا، هنگامی که از خانه قصد بیرون رفتن از خانه را داشت، توسط نیرهای امنیتی بازداشت و به مکان نامعلومی منتقل شد. به‌گفتهٔ یک منبع دلیل بازداشت او پخش کردن فراخوان برای تجمع اعتراضی بوده‌است. در طی ۱۸ روزی که صادق فولادی‌وندا در بازداشت بود با هیچ‌کس در تماس نبود و کسی از محل نگهداری و نهاد بازداشت‌کننده اطلاعی نداشت.
در تاریخ ۲ اسفند ۱۴۰۲ یعنی ۱۸ روز پس از بازداشت، پیکر بی‌جان صادق فولادی‌وندا، در کانال آبی مرکز شهر گچساران، واقع در پشت بازار کپری‌ها (بازار تره‌بار این شهر) پیدا شد. جنازهٔ وی در حالی پیدا شد که دست‌هایش بسته بود و طناب دور گردنش بود. به‌دلیل حراجات وارده بر بدن وی دایی و پدرش قادر به شناسایی او نبودند و نهایتاً هویت اوی به‌واسطهٔ خال‌کوبی روی بدنش محرز شد. پزشکی قانونی زمان مرگ صادق فولادی‌وندا را ۲۴ ساعت قبل از پیدا شدن جنازه‌اش اعلام کرد. یک منبع آگاه درمورد پیکر بی‌جان صادق فولادی‌وندا به رادیو زمانه گفته:
بنابر گزارش‌ها خانوادهٔ صادق فولادی‌وندا تهدید شده‌اند که نباید خبر جان‌باختن وی رسانه‌ای شود.
ادرین الیس بازیگر زن اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بازیگر مجموعه‌های تلویزیونی آلفرد هیچکاک تقدیم می‌کند و ویرجینیایی بوده‌است.
آدامای وان (زاده ۸ نوامبر ۱۹۰۵ - درگذشته ۱۱ سپتامبر ۱۹۴۳) بازیگر زن اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بازیگر فیلم‌هایی همچون نمایش نمایش‌ها بوده‌است.
شهرداری نوشهر یکی از باشگاه‌های فوتبال ایران می‌باشد. یکی از تیم‌های شهر نوشهر که به تصمیم شورای اسلامی شهر نوشهر راه‌اندازی و پس از قهرمانی در لیگ دسته سوم فوتبال ایران در سال ۱۴۰۰،‌ هم اکنون در لیگ دسته دوم حضور دارد.
دانشگاه جیائوتنگ جنوب غربی (SWJTU ; Chinese) یک دانشگاه ملی تحقیقاتی عمومی در چنگدو، سیچوان، چین است. این دانشگاه وابسته به وزارت آموزش چین است. این دانشگاه توسط وزارت آموزش و پرورش، شرکت راه‌آهن چین، دولت استان سیچوان و شهرداری چنگدو حمایت مالی می‌شود.
دانشگاه جیائوتنگ جنوب غربی به‌طور مداوم به عنوان یکی از برترین دانشگاه‌های چین رتبه‌بندی می‌شود و رتبه ۱۸۱–۱۹۰ را در رتبه‌بندی دانشگاه "آموزش عالی تایمز" آسیا در سال ۲۰۱۶ را دارد.
محمد مقیم، ملقب به مقیم زنده رود، (۷ مرداد ماه ۱۳۲۳ – ۱۴ اردیبهشت ۱۴۰۲) پیش‌کسوت ورزش بسکتبال، یکی از ستارگان سابق تیم ملی و اولین داور بین‌المللی بسکتبال در اصفهان بوده‌است.
محمد مقیم در ۷ مردادماه ۱۳۲۳ در اصفهان به دنیا آمد. او چهارمین فرزند از هفت فرزند خاندان محمد حسین مقیم و دارای ۴ برادر و ۲ خواهر بود. محمد مقیم در بین دیگر اعضای خانواده یگانه کسی بود که به‌صورت حرفه‌ای به ورزش روی آورد. دوازده ساله بود که در زمین روباز مدرسه هراتی توسط اسداله شب‌انگیز با توپ بسکتبال آشنا شد. زنده‌نام شب‌انگیز از همان ابتدا متوجه هوش بالای محمد شد و بعد از چند سال فعالیت، مسئولیت‌های مختلفی را به او واگذار کرد و نقش بسیاری در پیشرفت مقیم در ورزش بسکتبال داشت.
محمد مقیم بسکتبالیست و والیبالیست بود، بعد به سمت دو و میدانی رفت و واترپلو هم بازی می‌کرد اما مدتی بعد فقط بسکتبال بازی کرد. در مسابقه‌های دو و میدانی مقام دوم کشوری را به دست آورد.
در ابتدا وارد باشگاه بوستان که استاد شب انگیز بنیان‌گذارش بود وارد شد و سال‌ها برای این تیم بازی کرد. در سن ۱۹ سالگی به خدمت سربازی رفت و در سال ۱۳۴۲ هم‌زمان با خدمت سربازی در مسابقات متعدد ورزشی حضور یافت و همچنان تأثیر بسزایی در قهرمانی تیم‌های خود داشت و بارها در ثانیه‌های پایانی، سرنوشت بازی‌ها را به نفع تیم خود تغییر داد.
محمد مقیم بازیکن شماره ۱۰ تیم‌های "بوستان، دارایی، پرسپولیس، سپاهان و ذوب‌آهن" بود، با تیم منتخب اصفهان سال‌ها در قهرمانی‌های کشور به میدان رفت و جزو دعوتی‌ها به تیم ملی بسکتبال بود.
در سال ۱۳۴۵ هم‌زمان با سفر تیم بسکتبال دانشگاه کنتاکی آمریکا به ایران، برای انجام بازی‌های دوستانه و در راستای مناسبات فرهنگی ایران و آمریکا در تهران و بازی مقابل نفت آبادان، این تیم به اصفهان سفر کرد و در مقابل تیم منتخب اصفهان ظاهر شد. مجید توفیق دیگر بازیکن تیم اصفهان در این رویداد، در کتاب خاطرات خود «داستان یک قرن» می‌گوید: «آمریکایی‌ها در بازگشت از این سفر در اقدامی متقابل از تیم‌های ایرانی برای بازی در آمریکا دعوت کردند و بازی بازیکنان تیم‌های تهرانی و همچنین بازی بازیکنان اصفهانی مانند محمد مقیم را تحسین کردند».
استاد مهدی مکری داور پیش‌کسوت و بین‌المللی در دوران بازی مقیم از داوران جوانی بود که بارها برای تیم اصفهان در دیدارهای مختلف سوت زد. او از پرتاب‌های راه دور مقیم می‌گوید و تبحری که او در پرتاب‌های راه دور و گل زنی‌ها از زیرحلقه رقیب داشت.
تیم منتخب اصفهان بارها با حضور محمد مقیم در مسابقات قهرمانی کشوری به مقام اول رسید از جمله در فینال مسابقات کشوری در مقابل خوزستان که بعد از ۱۳ سال ناکامی سرانجام به مقام اول کشوری رسیدند.
محمد مقیم در اواخر دهه ۳۰ کار مربیگری را نیز آغاز نمود و مربی بسیاری از تیم‌های اصفهانی ازجمله مربی تیم "دبیرستان‌های دخترانه شاهدخت، بهار و بهشت‌آیین بود، همچنین" "مربیگری تیم‌های دخترانه تاج، دارایی، پرسپولیس و تیم‌های مردانه دارایی، پرسپولیس و دانشگاه صنعتی اصفهان" را نیز عهده‌دار بود. او سابقه "مربی‌گری تیم منتخب اصفهان" را نیز در کارنامه خود دارد.
محمد مقیم به خصوص برای توسعه ورزش بسکتبال بانوان بسیار تلاش کرد و بعد از تشکیل تیم بسکتبال دختران تاج اصفهان در سال ۱۳۴۵ هماهنگی‌هایی برای برگزاری چندین بازی دوستانه با تیم‌های مختلف از جمله با تیم‌های انجمن دوشیزگان و بانوان تهرانی با مربیگری علی اکبر لطفی تدارک دید.
محمد مقیم پس از پایان دوران بازیکنی خود، کار خود را در سال ۱۳۵۵ با سِمَت مربی ورزش در "تربیت‌بدنی دانشگاه صنعتی" اصفهان شروع کرد. سپس با ادامه تحصیل موفق به دریافت مدرک کارشناسی در رشته علوم تربیتی از دانشگاه اصفهان شد و به‌عنوان کارشناس ارشد امور ورزشی در دانشگاه صنعتی اصفهان به کارش ادامه داد. مسئولیت جدید او در بسکتبال و ورزش دانشگاه او را بر آن داشت تا خدمات بیشتری را این بار در فضای متفاوت از تجربیات گذشته‌اش در ورزش انجام دهد. ضمن آنکه در طی سال‌ها مدرس واحدهای عمومی و تخصصی تربیت‌بدنی بود. تلاش او برای تجهیز امکانات ورزشی دانشگاه صنعتی ازجمله استخر بزرگ دانشگاه صنعتی و سایر امکانات منجر به میزبانی‌های متعدد از مسابقات مختلف دانشجویان سراسر کشور شد.
در زمان مسئولیت محمد مقیم دانشگاه صنعتی اصفهان میزبان دو دوره (دومین و هفتمین) المپیادهای ورزشی دانشگاهی (دختران و پسران) بود. وی هم‌زمان با فعالیت در دانشگاه، در "هیئت بسکتبال اصفها"ن به ریاست مرحوم اسد اله شب انگیز به‌عنوان دبیر هیئت فعالیت داشت و از مبتکران طرح "بازی‌های خیابانی رشته بسکتبال" در اواخر دهه ۷۰ شمسی در پارک‌ها و بوستان‌های شهر اصفهان بود همچنین ایشان خدمات بسیاری برای هماهنگی و اعزام تیم‌های دانشگاهی، استانی و باشگاه‌های اصفهان (دختران و پسران) و نیز هماهنگی در برنامه‌های داوری و مربیگری (اعم از برگزاری کلاس‌های مرتبط برای اعطای کارت داوری و مربیگری، به روز رسانی داوران و مربیان و اعزام آن‌ها) داشت. وی سرانجام در سال ۱۳۸۶ بعد از ۳۰ سال خدمت در این دانشگاه، بازنشسته گردید.
محمد مقیم علاوه بر مسابقات آسیایی، همراه با کاروان ورزشی تیم‌های ملی ایران در سه المپیک جهانی در پکن، توکیو و آتن دعوت و اعزام شد.
محمد مقیم در سال ۱۳۵۹ ازدواج کرد و از او دو دختر به نام‌های مونا و ساناز به یادگار مانده‌است. آنها نیز همچون پدر در دوران تحصیل در مدرسه و دانشگاه در رشته بسکتبال در سطح استان و کشوری و باشگاه دختران ذوب آهن اصفهان بازی می‌کردند.
بخش دیگری از فعالیت‌های محمد مقیم قضاوت در مسابقات داخلی و خارجی بود. او در سال ۱۳۶۸ به همراه محمد متین داور اهل شاهرود به سنگاپور رفت و در دوره ارتقا، داور بین‌المللی بسکتبال شد. در این سفر افرادی مانند حسین درخشانی، پرویز اسماعیلی فر، حسن نوربخش و فخرالدین حمزه علیپور از دیگر داورانی بودند که برای ارتقا و تمدید دوره داوری خود در سنگاپور حضور یافتند. او همچنین در دوره‌های داوری بین‌المللی بسکتبال در کشور لبنان و دوره کمیته بین‌المللی المپیک که در سال ۱۹۹۸ میلادی در تهران برگزار شد نیز شرکت داشت. وی اولین داور بین‌المللی بسکتبال در اصفهان می‌باشد که در رقابت‌های مختلف بین‌المللی قضاوت کرد و سال‌ها به‌عنوان ناظر در لیگ برتر بسکتبال باشگاه‌های ایران بر کار داوران نظارت داشت.
وی در سال‌های آخر عمرش در تیم پیشکسوتان بسکتبال اصفهان بازی می‌کرد و تا سال ۱۳۹۶ همچنان به عنوان ناظر مسابقات بسکتبال از سمت فدراسیون بسکتبال انتخاب می‌شد تا بیش از نیم‌قرن سابقه بازی و داوری و فعالیت در بسکتبال را به نام خودش رقم بزند.
مقیم زنده رود سرانجام در بعدازظهر روز ۱۴ اردیبهشت ۱۴۰۲ در بیمارستان امین اصفهان چشم از جهان فروبست. مراسم تشییع پیکر این پیشکسوت، بازیکن اسبق تیم ملی و داور بین‌المللی رشته بسکتبال در روز شنبه ۱۶ اردیبهشت ۱۴۰۲ از محل ورزشگاه تختی اصفهان برگزار و درنهایت در قطعه نام‌آوران باغ رضوان این شهر به خاک سپرده شد.
در پی درگذشت محمد مقیم، فدراسیون بسکتبال جمهوری اسلامی در پیام تسلیتی تصریح کرد: «استاد محمد مقیم سال‌های طولانی را به‌عنوان بازیکن همچنین در عرصهٔ داوری بسکتبال ایران منشأ خدمات مؤثر بود و در بسکتبال دیار مصفای نصف جهان هم تلاش وافر و ماندگاری داشت. فقدان این پیشکسوت بزرگ و ارزنده داوری در جامعه بسکتبال همواره احساس خواهد شد و از او به نیکی نام‌برده می‌شود؛ با تسلیت به خانواده زنده‌یاد استاد محمد مقیم، برای بازماندگان صبر و سلامتی و برای آن فقید سعید، رحمت واسعه الهی طلب می‌کنیم.»
صدایی در مه یک فیلم صامت گمشده به کارگردانی جی. پی. مک‌گوان محصول سال ۱۹۱۵ میلادی کشور ایالات متحده آمریکا است.The Library of Congress American Silent Feature Film Survival Catalog: "The Voice in the Fog"
آدا گلیسون (زاده ۱۹ دسامبر ۱۸۸۸ - درگذشته ۶ فوریه ۱۹۷۱) بازیگر زن اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بازیگر فیلم‌هایی همچون صدایی در مه بوده‌است.
شب بزرگ من () یک فیلم کمدی اسپانیایی به کارگردانی آلکس د لا ایگلسیا است که در سال ۲۰۱۵ منتشر شد. این فیلم نخستین بار در سپتامبر ۲۰۱۵ در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو به نمایش درآمد.
برگ‌های افتاده () یک فیلم کمدی-درام فنلاندی محصول ۲۰۲۳ به نویسندگی و کارگردانی آکی کائوریسماکی است. این بیستمین فیلم بلند کائوریسماکی و ادامه سه‌گانهٔ "پرولتاریا" است که شامل فیلمهای "سایه‌ها در بهشت" (۱۹۸۶)، "آریل" (۱۹۸۸) و "دختر کارخانه کبریت‌سازی" (۱۹۹۰) می‌شود. آلما پویستی و یوسی واتانن در نقش‌های اصلی بازی می‌کنند. این فیلم توسط اسپوتنیک تولید، و توسط بی-پلن دستریبیوشن توزیع شده‌است.
"برگ‌های افتاده" برای رقابت برای نخل طلای جشنواره فیلم کن ۲۰۲۳ انتخاب شد که قرار است در ماه مه ۲۰۲۳ در آنجا نمایش داده شود.
آنسا، زن مجردی است که در هلسینکی زندگی می‌کند. او با یک قرارداد ساعت صفر در یک سوپرمارکت کار می‌کند و در آنجا قفسه‌ها، و بعداً پلاستیک قابل بازیافت را مرتب می‌کند. یک شب او به‌طور تصادفی با کارگری الکلی به نام هولاپا آشنا می‌شود، که به همان اندازه تنها است. در برابر تمام شانس‌ها و سوء تفاهم‌ها، آنها سعی می‌کنند رابطه‌ای را ایجاد کنند. در نتیجه، هولاپا موفق می‌شود اعتیاد خود را به الکل کنترل کند. این فیلم به عنوان یک اثر تراژیکمدی توصیف می‌شود.
فیلمبرداری در اوت ۲۰۲۲ در کاللیو، هلسینکی آغاز شد. تیمو سالمینن مدیر فیلمبرداری بود.
"برگ‌های افتاده" برای رقابت برای نخل طلا در جشنواره فیلم کن ۲۰۲۳ انتخاب شد، جایی که اولین نمایش جهانی خود را در می ۲۰۲۳ خواهد داشت.
کلوب صفر () یک فیلم درام دلهره‌آور محصول ۲۰۲۳ به کارگردانی و تهیه‌کنندگی جسیکا هاسنر، بر اساس فیلمنامه‌ای از هاسنر و جرالدین باژارد است. میا واشیکوفسکا، متیو دومی، السا زیلبرشتاین، امیر المصری و سیسه بابد کنوسن در این فیلم به ایفای نقش پرداخته‌اند.
این فیلم نخستین نمایش جهانی خود را در جشنواره فیلم کن ۲۰۲۳ در ماه می ۲۰۲۳ خواهد داشت.
یک معلم در یک مدرسهٔ نخبگان با پنج دانش‌آموز رابطه برقرار می‌کند، که چرخشی تکان‌دهنده به خود می‌گیرد.
در فوریه ۲۰۲۲، اعلام شد که میا واشیکوفسکا به بازیگران این فیلم ملحق شده‌است و جسیکا هاسنر کارگردانی و تهیه‌کنندگی فیلمنامه‌ای از خودش و جرالدین باژارد را برعهده دارد. در اوت ۲۰۲۲، سیسه بابد کنوسن، امیر المصری، متیو دومی، السا زیلبرشتاین، لوک بارکر، آماندا لارنس، سام هور، کیلی فورسیث، لوکاس تورتور، کامیلا رادرفورد، ساموئل دی اندرسون و فلورانس باکرانت به جمع بازیگران این فیلم پیوست.
تصویربرداری اصلی در ۲۵ ژوئیه ۲۰۲۲ در آکسفورد آغاز شد.
"کلوب صفر" اولین نمایش جهانی خود را در جشنواره فیلم کن ۲۰۲۳ در ماه می ۲۰۲۳ در رقابت نخل طلا خواهد داشت.
اشتیاق دودن بوفان () یک فیلم درام تاریخی رمانتیک فرانسوی به کارگردانی تران آن هونگ با بازی ژولیت بینوش و بونوآ ماژیمل است. داستان فیلم در سال ۱۸۸۵ اتفاق می‌افتد و داستان عاشقانه‌ای بین یک سرآشپز و گورمه‌ای که برای او کار می‌کند را به تصویر می‌کشد. شخصیت گورمه بر پایهٔ «دودن بوفان» اثر مارسل روف از رمانش ("حماسه پرشور دودن بوفان") ساخته شده‌است.
فیلم در یک قلعه در کمونی واقع در آنژو، من-ا-لوآر در آوریل و مهٔ ۲۰۲۲ فیلمبرداری شد.
بازگشت به خانه () یک فیلم درام فرانسوی محصول سال ۲۰۲۳ به نویسندگی و کارگردانی کاترین کورسینی است.
این فیلم برای رقابت نخل طلای هفتاد و ششمین جشنواره فیلم کن انتخاب شد، که قرار است در ماه می ۲۰۲۳ در آنجا اکران شود.
خدیجه، یک زن آفریقایی الاصل، به جزیره کرس سفر می‌کند تا از فرزندان یک خانواده ثروتمند اهل پاریس در تابستان مراقبت کند. دخترانش جسیکا و فرح او را همراهی می‌کنند. این امر فرصتی را برای خانواده مهیا می‌کند تا جزیره‌ای را که پانزده سال پیش در پی یک فاجعه ترک کرده بودند، دوباره کشف کنند.
"بازگشت به خانه" توسط کاترین کورسینی و نایلا گیگه نوشته شده‌است. این فیلم توسط الیزابت پرز برای چاز پروداکشنز تهیه شده و توسط له پکت و فرانسه ۳ تولید شده‌است. ژان لاپوآری به عنوان مدیر فیلمبرداری و فردریک بایلهایچ به عنوان تدوینگر خدمت کردند.
تصویربرداری اصلی بین ۱۴ سپتامبر و ۸ نوامبر ۲۰۲۲، در طول دوران مدارس، در کرس، نزدیک لیل روس و کستیفاو، روستای مبدأ خانواده کاترین کورسینی انجام پذیرفت.
هنگامی که افراد زیر ۱۵ سال در فیلمبرداری در کشور فرانسه شرکت می‌کنند، فیلمنامه برای تأیید اعتبار به بخشدار و «کمیسیون کودکان تماشایی» فرستاده می‌شود که بر محافظت از کودکان زیر سن قانونی در صحنه‌های فیلم نظارت می‌کند. با این حال، تیم سازنده صحنه‌ای را معرفی کردند که در آن یک بازیگر خردسال (استر گوهورو) درگیر خودارضایی بوده‌است. این صحنه در فیلمنامه معتبر گنجانده نشد و بنابراین غیرمجاز اعلام شد. به دنبال این نقض قانون، آژانس دولتی مرکز ملی سینما و تصویر متحرک حمایت مالی ۵۸۰٫۰۰۰ یورویی خود را از بودجه کلی ۴٫۷ میلیون یورویی فیلم پس گرفت.
همچنین گزارش شد که این بازیگر جوان به همراه پدر و مادر یا قیم قانونی نبوده و تحت پیگیری‌های آموزشی قرار نگرفته‌است. متخصص بیماری کووید-۱۹ فیلم که این وظیفه را به او محول کرده بود، در حین فیلمبرداری به دلیل مخالفت با شرایط فیلمبرداری از بازیگر خردسال، از پروژه استعفا داد.
صحنه خودارضایی به درخواست فرانسه ۳ که آن را «غیرضروری» اعلام کرد، هنگام تدوین از فیلم برداشته شد.
نامه‌های ناشناس متعددی در مورد سوء استفادهٔ جنسی در صحنه‌های فیلمبرداری این فیلم نوشته شدند. در این نامه‌ها، تکنسین‌های صحنه به «حرکات نامناسب» ("gestes déplacés") نسبت به یک بازیگر خردسال در حین فیلم‌برداری متهم شدند. دنیس گراویل، دبیرکل سی‌جی‌تی، دربارهٔ تجاوز جنسی به یک بازیگر جوان چنین گفت: «انکار واقعیت‌ها توسط کارگردان و تهیه‌کننده که به دنبال به حداقل رساندن این حادثه بودند، باعث ایجاد درگیری روی صحنه و رفتار پرخاشگرانه از سوی آن طرف شده‌است. کاترین کورسینی، منجر به ترک این دو تکنسین شد، که این حمله را محکوم کرده بودند».
در حین تمرین یک صحنه رقص، یک هنرپیشه جوان مربی خود را متهم کرد که «از باسن» او محکم گرفته و «آلت تناسلی خود را به اندام تناسلی او مالیده و حرکات شدید رفت و برگشتی را انجام داده‌است». دختر جوان که شوکه شده بود درخواست کرد که مرد مذکور مورد تنبیه قرار گیرد. با این حال، بازیگر خردسال از فیلمبرداری اخراج شد و مربی مذکور در سمت خود باقی ماند و تنها یک دستور دریافت کرد که پیش از هرگونه تماس فیزیکی باید مجوز و اجازه آنرا دریافت کند.
انتخاب این فیلم توسط جشنواره فیلم کن توسط «کالکتیف ۵۰/۵۰»، یک سازمان غیردولتی فرانسوی که برابری زن و مرد را در صنعت فیلم ترویج می‌کند، مورد انتقاد قرار گرفت. این سازمان نوشت: «بدیهی است که این سیگنال مخربی است که به قربانیان خشونت جنسی ارسال می‌شود، و همچنین راهی برای تقویت تبانی است که در صنعت ما حاکم است و مانع از انتشار مسالمت‌آمیز سخنرانی در مورد این امر مهم می‌شود.» این سازمان تولید را در مورد اهمیت انجام اقدامات برای جلوگیری از خشونت، مانند انتصاب یک هماهنگ‌کننده روابط خصوصی برای برنامه‌ریزی و ساختار صحنه‌های جنسی، توصیه کرد. به گفته روزنامه‌نگاری از "لیبراسیون"، دو بازیگر زن بدون موفقیت، درخواست حضور یک هماهنگ‌کننده روابط خصوصی را در صحنه فیلمبرداری دادند.
کاترین کورسینی و تهیه‌کننده‌اش الیزابت پرز این اتهامات را رد کرده‌اند و آن‌ها را شایعه‌ای فوق‌العاده مخرب برای فیلم خود خوانده‌اند؛ آنها جشنواره فیلم کن را به دلیل وقت‌گذاشتن برای بررسی شرایط فیلمبرداری برای مجوز و انتخاب فیلم تحسین کردند.
"بازگشت به خانه" برای رقابت برای نخل طلای جشنواره فیلم کن ۲۰۲۳ انتخاب شد، جایی که اولین نمایش جهانی خود را در می ۲۰۲۳ خواهد داشت این فیلم توسط شرکت له پکت در فرانسه اکران خواهد شد. فروش بین‌المللی توسط پلی تایم انجام می‌شود.
ادواردو کاسانوبا (؛ زادهٔ ) بازیگر، کارگردان فیلم و فیلم‌نامه‌نویس اهل اسپانیا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "شب بزرگ من" و "به‌طور کاملاً اتفاقی" اشاره کرد.
مونتیل () یک منطقهٔ مسکونی کوچک در استان سیوداد رئال در کشور اسپانیاست که در بخش خودمختار کاستیا-لا مانچا واقع شده‌است. مساحت این منطقهٔ مسکونی ۲۷۱٫۲۲ کیلومتر مربع است و مطابق آمار ۱ ژانویه ۲۰۲۰، جمعیت آن ۱۲۹۴ نفر بود.
رئا سیلویا () مادر افسانه ای دوقلوهای رموس و رومولوس بود، رومولوسی که شهر روم را تأسیس کرد. داستان او در نخستین جلد از سری کتاب‌ها‌ی "از پیدایش روم،" اثر تیتوس لیویوس، و در دیوکاسیوس در تاریخ رومی روایت شده‌است. افسانه رئا سیلویا بازگو می‌کند که چگونه ـ در حالی که یک باکره وستال بود ـ مورد تجاوز ایزدْ مارس قرار گرفت و، در نتیجه، مادر رومولوس و رموس، بنیانگذاران رم، شد. این رویداد بارها در هنر رومی به تصویر کشیده شد و در انه‌اید و آثار اووید ذکر شده‌است.
تورو () یک فیلم اکشن اسپانیایی به کارگردانی کیکه مائی‌یو است که در سال ۲۰۱۶ منتشر شد.
تمام رویدادهای فیلم طرف ۴۸ ساعت رخ می‌دهد. پس از ۵ سال، دو برادر به نام‌های «تورو» و «لوپس» (اولی به تازگی از زندان آزاد شده‌است در حالی که دومی با دخترش پس از انجام یک سرقت از دست پلیس فرار هستند) سفری را با هم در سراسر اندلس آغاز می‌کنند.
فستی () در روم باستان، گاه‌شماری یا فهرست‌های مبتنی بر تقویم یا سایر ثبت‌های همزمانی و درزمانی یا برنامه‌های رسمی بودند. رویدادهای مورد تأیید مذهبی پس از سقوط امپراتوری روم غربی، کلمه فستی همچنان برای سوابق مشابه در اروپای مسیحی (شرق یونانی و غرب لاتین) و بعدها فرهنگ غربی استفاده می‌شد.
تئاتر روم باستان () شکل معماری ساختمان تئاتر در روم باستان به نمونه‌های متأخرتر و شناخته شده تری از قرن اول قبل از میلاد تا قرن سوم پس از میلاد پیوند خورده‌است. تئاتر روم باستان که به عنوان دوره‌ای از زمان که در آن تمرین و نمایش تئاتر در روم انجام می‌شد، به قرن چهارم قبل از میلاد پیوند خورده‌است، پس از گذار دولت از پادشاهی به جمهوری تئاتر در این دوران عموماً به ژانرهای تراژدی و کمدی تقسیم می‌شود که با سبک خاصی از معماری و بازی صحنه نمایش داده می‌شود و صرفاً به عنوان نوعی سرگرمی و کنترل به مخاطب منتقل می‌شود.
خدای خانگی () الوهیت یا روحی است که از خانمان محافظت می‌کند، از کل خانوار یا اعضای کلیدی خاصی مراقبت می‌کند. این یک باور رایج در پیگنیسم و همچنین در فولکلور در بسیاری از نقاط جهان بوده‌است.
لارس فامیلیلارس () خدایان خانگی نگهبان و خدایان سرپرست در دین در روم باستان هستند. تصور می‌شد که لارس‌ها بر همه چیزهایی که در حوزه نفوذ یا مکان آنها رخ می‌دهد تأثیر می‌گذارد. در خانواده‌های سنتی رومی که به خوبی سنت‌ها رعایت می‌شدند، به لارس فامیلیلارس یا لارها هر روز هدایایی و آذوقه داده می‌شد و در جشن‌های سالانه جشن گرفته می‌شد.
کامپیتالیا () در دین در روم باستان، یک جشنواره سالانه و جشن دینی بود. به افتخار لارس، خدای خانگی چهارراه، که در مکان‌هایی که دو یا چند راه به هم می‌رسید قربانی می‌کردند.
این جشن از پیدایش شهر رم قدیمی‌تر است. برخی از نویسندگان می‌گویند که توسط لوسیوس تارکوینیوس پریسکوس در نتیجه معجزه شرکت در تولد سرویوس تولیوس، که قرار بود پسر یک لارس فامیلیلارس یا خدای نگهبان باشد، ایجاد شده‌است.
اونواوا () الهه باروری سلتی است. او با زمین مرتبط است و تنها از روی کتیبه‌های گال (سرزمین) شناخته شده است.
مستأجر () یک فیلم درام دلهره‌آور اسپانیایی است که در سال ۲۰۲۰ منتشر شد.
لیگ برتر فوتبال ایران ۰۳–۱۴۰۲ بیست و سومین دوره جام خلیج فارس و چهل و دومین دوره لیگ فوتبال ایران است که توسط فدراسیون فوتبال ایران در حال برگزاری است. ۱۶ تیم (۱۴ تیم از فصل ۰۲–۱۴۰۱ لیگ برتر و ۲ تیم صعود کرده از فصل ۰۲–۱۴۰۱ لیگ فوتبال آزادگان) در این فصل حضور دارند.
این مسابقات در تاریخ ۱۸ تیرماه ۱۴۰۲ قرعه کشی شد و روز ۱۸ مرداد تاریخ شروع بازیها اعلام شد.
قبل شروع فصل و با شکایت باشگاه سایپا از باشگاه شمس‌آذر مبنی بر استفاده بازیکن غیرقانونی، در فصل گذشته لیگ آزادگان کمیته انظباطی سه امتیاز از امتیازات این فصل این باشگاه قزوینی کسر کرد که در پی این اتفاق باشگاه شهرداری همدان نیز با تکرار این شکایت از باشگاه شمس‌آذر نیز موفق شد سه امتیاز دیگر از این باشگاه کسر کند ولی به دنبال جذب رضایت از باشگاه شهرداری همدان سه امتیاز دوم به باشگاه شمس‌آذر برگشت داده شد.
پس از گذشت چهار هفته از مسابقات درحالی که سپاهان همه بازی‌های خود را پیروز شده بود با شکایت باشگاه‌های پرسپولیس، استقلال، تراکتور و پیکان به دلیل عدم رعایت قانون سقف بودجه رو به رو شد. کمیته انظباطی با بررسی این موضوع رای به کسر چهار امتیاز و جریمه چهل میلیاردی این باشگاه داد. نماینده‌های اصفهان در مجلس نیز در پی این اتفاق، واکنش نشان دادند.
در پی شکایت از سپاهان و کسر امتیاز از این باشگاه توسط کمیته انظباطی در خصوص عدم رعایت سقف بودجه باشگاه سپاهان نیز در اقدامی تلافی جویانه از پرسپولیس شکایت کرد که این شکایت با همراهی استقلال همراه شد. پس از بررسی مدارک توسط کمیته انظباطی برای این کمیته محرز شد که باشگاه پرسپولیس با پرداخت مالیات گئورگی گولسیانی مرتکب تخلف شده و با رای کمیته انظباطی پرسپولیس محکوم به کسر یک امتیاز و جریمه ۱۰ میلیارد تومانی شد.
جشن لاتین () یک جشن مذهبی از جشن‌های رومی بود که در آوریل در کوه آلبان برگزار می‌شد. تاریخ متفاوت بود، و هر سال زمانی که کنسول روم بر عهده گرفتند، تعیین و اعلام می‌شد.
لمورها () در دین در روم باستان و آیین رومی سایه یا ارواح مردگان بی‌قرار یا بدخیم بودند که آزاردهنده یا ترسناک هستند. لمور به عنوان یک اصطلاح ادبی به‌طور نادر در آثار شاعرانی مانند هوراس و اووید، دومی در فاستی (شعر)، و همچنین تقویم شش کتابی (گاه‌شماری رومی) در جشن‌های رومی و دین در روم باستان استفاده شده‌است.
در روم باستان لمورها (تلفظ Leh-mur-ays) مردگان مضطرب یا خشمگین یا بدجنس بودند. امروزه یک لمور به عنوان یک روح خبیث شناخته می‌شود، یک روح خشمگین که خانه را تا زمانی که نیازهای آن برطرف شود یا توسط برخی از مقامات معنوی جن‌گیری شود، مختل می‌کند. این ارواح در مجموع یال بودند - ارواح الهی کسانی که زمانی زندگی کرده بودند - اما کسانی بودند که به دلایلی در زندگی پس از مرگ ناراضی بودند. متداول‌ترین دلیل بازگشت روح به عنوان یک لمور، رعایت نادرست مراسم تشییع جنازه یا تدفین یا عدم رعایت خواسته‌های متوفی است که در وصیت نامه آنها ذکر شده‌است. با این حال، یک یال نیز می‌تواند به عنوان یک لمور برگردد، اگر احساس کنند که به درستی مورد احترام و یاد خانواده قرار نمی‌گیرند. اگر هدایا و دعاهای مناسبی برای رضایت آنها انجام نمی‌شد، یک لمور، والدین یا یال جمعی می‌توانستند به لمور تبدیل شوند. اووید شاعر رومی (۴۳ پیش از میلاد تا ۱۷ پس از میلاد)، در اثر خود Fasti، کتاب پنجم (۸ پس از میلاد)، توضیح می‌دهد که چگونه لمورها در رم هرج و مرج ایجاد کردند، زمانی که مردم فراموش کردند از طریق جشنواره لموریا به آنها احترام بگذارند. لموریا در ۹، ۱۱ و ۱۳ مه برگزار شد و بعداً به روز همه مقدسین در کلیسا تبدیل شد و به احترام مردگان مقدس، قبل از اینکه به ۱ نوامبر در قرن ۹ پس از میلاد منتقل شود، تبدیل شد.‏
چتونیک () از کلمه یونانی باستان khthών، "khthon" به معنای زمین یا خاک گرفته شده‌است. چتونیک به‌طور مستقیم تر از χθόνιος یا "در، زیر، یا زیر زمین" ترجمه می‌شود که می‌تواند از Γῆ یا "ge" متمایز شود که به سطح زنده زمین روی زمین صحبت می‌کند. در یونانی، چتونیک کلمه ای توصیفی برای چیزهای مربوط به دنیای زیرین یا دنیای مردگان است و می‌تواند در زمینه خدایان چتونیک، آیین‌های چتونیک و موارد دیگر استفاده شود. چتونیک در مقایسه با خدایان المپیک یا دوازده ایزد المپ‌نشین و رسم‌ها و آیین‌های مرتبط با آنهاست. خدایان المپیک اشاره به آنچه در بالای زمین، به ویژه در آسمان وجود دارد، درک می‌شود. خدایان مرتبط با کشاورزی نیز دارای پیوندهای چتونیک در نظر گرفته می‌شوند زیرا کاشت و رشد تا حدی در زیر زمین انجام می‌شود.
خدایان یونانی به دو دسته تقسیم می شدند: خدایان بالای زمین و خدایان زیرین. خدایان چتونیک در یونان باستان در جهان اموات و مردگان ساکن بودند یا با آنها مرتبط بودند. برجسته‌ترین خدایان چتونیک عبارت بودند از: هادس، پرسفونه، دمتر و هکاته و همگی در اسطوره ربوده شدن پرسفونه و اسرار الوزیس در هم تنیده شدند. همچنین الهه‌های انتقام یا خشم‌ها یا ارینی‌ها، دیگر خدایان برجسته‌ی کلاسیک، نقش مهمی در اساطیر و ادبیات داشتند. یونانیان باستان از این خدایان عالم اموات به دلیل ارتباط آنها با مردگان و تصور خود مرگ می ترسیدند.‏
کوه آنیک ( ) بلندترین قله کرای پریمورسکی روسیه است. این منطقه در شمال منطقه پریمورسکی در مرز سرزمین خاباروفسک واقع است. کوه آنیک سومین قله بلند(پس از توردوکی یانی و کوه کو ) سامانه کوهستانی سیخوته آلین است.
آزار و اذیت مذهبی در امپراتوری روم () با گسترش جمهوری روم، و بعداً امپراتوری روم، روم مردمی از فرهنگ‌ها و مذاهب مختلف را دربر گرفت. پرستش تعداد روزافزونی از خدایان (الوهیت) تحمل و پذیرفته شد. دولت، و به‌طور کلی رومیان، تمایل به مدارا با اکثر ادیان و اعمال مذهبی داشتند."the traditional Roman policy, which tolerated all differences in the one loyalty" Philip Hughes, "History of the Church", Sheed & Ward, rev ed 1949, vol I chapter 6. " برخی از ادیان به دلایل سیاسی و نه غیرت جزمی، ممنوع شدند،"Two exceptions there were to the Roman State's universal toleration or indifference. No cult would be authorised which was of itself "hostile" to the State; nor any which was itself exclusive of all others, The basis of these exceptions was, once more, political policy and not any dogmatic zeal". Philip Hughes, "History of the Church", Sheed & Ward, rev ed 1949, vol I chapter 6. و دیگر مراسمی که شامل قربانی‌کردن انسان بود، ممنوع شد.Religions of Rome: A History, Mary Beard, John A. North, S.R.F Price, Cambridge University Press, p. 234, 1998,
هنگامی که مسیحیت به عنوان دین دولتی روم درآمد، مورد پذیرش قرار گرفت که وظیفهٔ امپراتور روم است که از قدرت سکولار برای تحکیم وحدت مذهبی استفاده کند. هر کس در کلیسا که از مسیحیت کاتولیک پیروی نمی‌کرد به عنوان تهدیدی برای سلطه و خلوص «ایمان واحد حقیقی» تلقی می‌شد و آنها آن را حق خود می‌دیدند که از آن به هر وسیله ای که در اختیار دارند دفاع کنند."The First Christian Theologians: An Introduction to Theology in the Early Church", Edited by Gillian Rosemary Evans, contributor Clarence Gallagher SJ, "The Imperial Ecclesiastical Lawgivers", p. 68, Blackwell Publishing, 2004, این امر منجر به آزار و اذیت پیگن‌ها در اواخر امپراتوری روم توسط مقامات مسیحی و مردم پس از نهاد آن به عنوان دین دولتی شد.
رومی‌ها به‌طور کلی فرقه‌های مذهبی را تحمل می‌کردند، اما استثناهایی هم وجود داشت. جمعیتی که دیونیسوس، خدای یونانی مرتبط با شراب و مستی را جشن (باکانالیا) می‌گرفتند، چنان غیرقابل کنترل و یاغی شدند که روم برای مدتی این فرقه را سرکوب کرد.‏ نقاشی‌های دیواری در «ویلای اسرار» پمپئی (نابودی در ۷۹ پس از میلاد) احتمالاً معرف فرقه باکانالیا هستند که ۱۰۰ سال قبل از نابودی پمپئی به زور تحت کنترل مستقیم مقامات مدنی و مذهبی روم قرار گرفتند.
امپراتوری روم به‌طور کلی با سایر ادیان در صورتیکه با مفاهیم رومی در مورد معنای دین مناسب یا تفسیر با استفاده از الگوهای یونانی در مورد خدایان مطابقت داشتند، مدارا می‌کرد. در غیر این صورت، رومیان مجموعه ای از آزار و اذیت توهین آمیز در مورد دین ناسازگار ایجاد می‌کردند.
در اوایل قرن سوم، دیوکاسیوس سیاست امپراتوری روم در قبال تساهل مذهبی را تشریح کرد:
در سال ۱۸۶ پس از میلاد، روم باستان، که به‌طور قابل توجهی بردبار بود، شروع به آزار و اذیت شدید پیروان کیش خدای دیونیسوس یا باکوس کرد. چنین چیزی قبلاً هرگز در روم باستان مشاهده نشده بود، و تا آغاز مسیحیت دوباره اتفاق نیفتاد. باکوس یک خدای رومی بود که عمدتاً با شراب، کشاورزی و باروری مرتبط بود. او همچنین حامی هنر و محافظ تئاتر بود. جشنواره‌های او، باکانالیا، به‌طور گسترده‌ای جشن گرفته می‌شد و غالباً شامل عیاشی‌های وحشیانه و هیجان‌انگیز بود. لیوی آیین باکوس را طاعونی می‌دانست که از جهان اتروسک سرایت کرده بود و رومی‌ها آن را منحط می‌دانستند. هنگامی که جامعه رومی شاهد گسترش فرقه باکوس شد، منجر به واکنش در مورد مسائل اخلاقی شد. اتروسک‌ها که از قبل از تأسیس رم در ایتالیا ساکن بودند و از همان ابتدا تجارت گسترده‌ای با یونان داشتند، بعدها به یکی از اولین منابع یونانی شدن در روم تبدیل شدند. این حتی قبل از رویارویی رومی‌ها با ایتالیای جنوبی یونان بود، که پس از آن به اصلاح فرهنگ و ذائقه رومی منجر شد، زیرا فرهنگ یونانی بسیار برتر تلقی می‌شد. با این حال، آیین باکوس در واقع همیشه بسیار محبوب بوده‌است، و گسترش آن در واقع تفاوت چندانی با گسترش سایر ادیان که در اصل یونانی، رومی شده بودند، نداشت. اتروسک‌ها در واقع در گسترش این فرقه مقصر نبودند. مذهب در روم اشرافی یک امر بسیار سازمان یافته سیاسی بود. کاهنان از خانواده‌های اشرافی رومی می‌آمدند و جشنواره‌ها یک امر دولتی بود که در طی آن کاهنان به ویژه برای انجام امور منصوب می‌شدند؛ بنابراین، فرقه‌های خاصی که بدون کنترل از دولت-شهرهای دموکراتیک در یونان گسترش می‌یافتند، برای دین روم مناسب نبودند. به‌طور خاص، به نظر می‌رسد که فرقه باکوس زمانی مشکل ساز شد که توسط یک کاهن از شهر یونانی ناپل در شهر رم گسترش یافت. کاهن پاکولا آنیا این آیین را تغییر داده بود، از جمله مردانی که در آن حضور پیدا کردند. این کاملاً جدید بود، زیرا برای هزاران سال، مهمانی‌های مخفی «اسرار دیونیسوسی» فقط برای زنان برگزار می‌شد که باکا یا مائناد نامیده می‌شدند. آنها می‌توانستند در دیوانگی بنوشند و هر مردی که در حال جاسوسی دستگیر می‌شد احتمالاً کشته می‌شد. در حالی که باکوس همیشه در یونان جنوبی ایتالیا محبوب بود حتی پس از فتح، گسترش به رم به خودی یک مشکل سیاسی تبدیل شد زمانی که رومی‌های ثروتمند و مردمی شروع به شرکت و استفاده از آیین‌های باکانالیا برای توطئه مخفیانه کردند. این مراسم به صورت مخفیانه در جنگل انجام می‌شد و این آیین به صورت اسرار آمیزی سازماندهی می‌شد که فقط برای افرادی که عضو بودند آشکار می‌شد. فرقه جدید پاکولا آنیا، که با همراهی دو پسرش به وجود آمده بود، رسوایی را آغاز کرد که منجر به صدور فرمان شد. پس از مدتی، سناتورهایی که گرد هم آمده بودند، تصمیم گرفتند با صدور فرمانی، تکثیر زیارتگاه‌های وقف شده به خدا را محدود کنند. آنها تمام اقدامات لازم را برای از بین بردن این فرقه و پیروان آن برای همیشه انجام دادند. به نظر می‌رسد که سرکوب آنقدر خشونت‌آمیز بود که فرقه فقط در جنوب ایتالیا زنده ماند.‏
لیوی در مورد این سرکوب می‌نویسد:
در سال ۱۸۶ قبل از میلاد، سنای روم فرمانی صادر کرد که به شدت مراسم باکانالیا، را که به افتخار دیونیسوس (خدای شراب) برگزار می‌شد، محدود کرد. تیتوس لیویوس گزارش می‌دهد که این آزار و اذیت به این دلیل بود که «هیچ چیز شریرانه، هیچ چیز شرم‌آوری وجود نداشت که در میان آنها انجام نشده باشد»Livy, http://www.fordham.edu/halsall/ancient/livy39.html در لیوی از پیدایش روم (۳۸٫۹–۱۸)، از جمله این توصیف دیده می‌شود:
دروئیدها که طبقه تحصیل‌کرده و پیشه‌ور در میان اقوام سلت‌ها (قدیم‌ترین محل اسکان امروزه از اتریش به دست آمده‌است) بودند و اساساً غیر رومی تلقی می‌شدند: نسخه ای از آگوستوس شهروندان رومی را از انجام مناسک «درودیکال» منع می‌کرد. پلینیوس گزارش می‌دهدPliny's Natural History xxx.4. که تحت حاکمیت دومین امپراتور روم، تیبریوس (۴۲ پیش از میلاد – ۳۷ پس از میلاد)، دروئیدها با حکم مجلس سنای روم سرکوب شدند. و امپراتور کلودیوس در سال ۵۴ بعد از میلاد مناسک آنها را به‌طور کامل ممنوع کردند.Suetonius, "The Twelve Caesars", Life of Claudius "paragraph 25" ادعا شده بود که دروئیدها قربانی‌کردن انسان را انجام می‌دادند، عملی که برای رومیان منفور بود."The Britons", Christopher Allen Snyder, p. 52, Blackwell Publishing, 2003,
پلینیوس (۲۳–۷۹ پس از میلاد) نوشته‌است: این فراتر از محاسبه است که بدهی به رومیان چقدر بزرگ است، که آداب هیولایی را از بین بردند، که در آن کشتن یک مرد بالاترین وظیفه شرعی و دینی بود و یک انسان برای گذرنامه سلامتی خورده می‌شد.
ژولیوس سزار نوشته‌است: «در مواقع خطر، سلت‌ها معتقد بودند که تا زمانی که جان یک انسان تقدیم نشود، ذهن خدایان جاودانه به آنها علاقه‌مند نخواهد شد.»‏
تیبریوس در سال ۱۹ میلادی یهودیت را در روم ممنوع کردVan Voorst, Jesus, 2000. pp. 37 و کلودیوس در زمانی بین ژانویه ۵۱ و اوت ۵۲ پس از میلادJohn B. Polhill, "Paul and His Letters", B&H Publishing Group, 1999, , p.78. آنها را از شهر بیرون کرد.سوتونیوس، "دوازده سزار"، زندگی تیبریوس /E/Roman/Texts/Suetonius/12Caesars/Tiberius*.html#36 "paragraph 36" با این حال، بخشی از سوئتونیوس مبهم است: «از آنجا که یهودیان در روم به تحریک کرستوس آشوب‌های مداوم ایجاد کردند، او [کلودیوس] آنها را از شهر بیرون کرد».
دوره کالیگولا (۳۷–۴۱) به عنوان «اولین گسست بازبین روم و یهودیان» پیشنهاد شده‌است، اما مشکلات قبلاً در طول سرشماری کویرینیوس در سال ۶ پس از میلاد و در زمان سیجانوس (قبل از ۳۱) آشکار بود.H.H. Ben-Sasson, "A History of the Jewish People", Harvard University Press, 1976, , "The Crisis Under Gaius Caligula", pp.  254–256: "The reign of Gaius Caligula (37–41) witnessed the first open break between the Jews and the Julio-Claudian empire. Until then – if one accepts Sejanus' heyday and the trouble caused by the census after Archelaus' banishment—there was usually an atmosphere of understanding between the Jews and the empire ... These relations deteriorated seriously during Caligula's reign, and, though after his death the peace was outwardly re-established, considerable bitterness remained on both sides.  ... Caligula ordered that a golden statue of himself be set up in the Temple in Jerusalem.  ... Only Caligula's death, at the hands of Roman conspirators (41), prevented the outbreak of a Jewish-Roman war that might well have spread to the entire East."
پس از یک سلسله جنگ‌های یهود و روم (۶۶–۱۳۵)، امپراتور هادریان نام یهودیه (استان روم) را به سوریه فلسطین و اورشلیم را به آیلیا کاپیتولینا در تلاشی برای پاک کردن پیوندهای تاریخی قوم یهود با منطقه تغییر داد.H.H. Ben-Sasson, "A History of the Jewish People", Harvard University Press, 1976, , p. 334: "In an effort to wipe out all memory of the bond between the Jews and the land, Hadrian changed the name of the province from Iudaea to Syria-Palestina, a name that became common in non-Jewish literature." در سال ۱۳۲ دستور هادریان برای ممنوعیت ختنه (بعداً لغو شد، اما فقط برای یهودیان)، قیام بسیار جدی تری را در یهودیان به نام شورش بارکوخبا به رهبری سیمون بار کوخبا برانگیخت، پس از سال ۱۳۵ یهودیان از رفتن به آیلیا کاپیتولینا (نام رومی شهری بر روی ویرانه‌های اورشلیم که در سال ۷۰ ویران شده بود) به جز یک روز عزاداری به نام تیشا بئاو محروم شدند.‏
اولین واکنش رسمی و قانونگذاری علیه آیین مانوی از سوی دولت روم تحت دیوکلتیان صورت گرفت. دیوکلتیان در یک فرمان رسمی به نام «دربارهٔ نفرین و مانوی» (۳۰۲) در «مجموعه قوانین موزاییک و رومی» گردآوری شده و خطاب به معاون آفریقایی روم نوشته شده‌است.
ما شنیده‌ایم که مانویان [...] فرقه‌های جدید و ناشناخته‌ای را در مخالفت با عقاید قدیمی‌تر به وجود آورده‌اند تا بتوانند آموزه‌هایی را که در گذشته با عنایت الهی به ما تضمین شده بود، به نفع خود بیرون کنند. دکترین فاسد خود آنها اخیراً مانند هیولاهای جدید و غیرمنتظره در میان نژاد پارسیان - ملتی که هنوز با ما دشمن هستند - ظهور کرده‌اند و به امپراتوری ما راه یافته‌اند، جایی که خشم‌های زیادی مرتکب می‌شوند، آرامش مردم ما را برهم می‌زنند و حتی به آنها تحمیل می‌کنند. آسیب جدی به جوامع مدنی ما دلیلی داریم که بترسیم که با گذشت زمان، همان‌طور که معمولاً اتفاق می‌افتد، کوشش کنند تا با آداب و رسوم لعنت‌آمیز و قوانین نادرست ایرانیان، طبیعت متواضع و آرام یک طبیعت بی‌گناه را مانند سم بدخیم (مار) آلوده کنند. .. دستور می‌دهیم نویسندگان و رهبران این فرقه‌ها را به مجازات سختی برسانند و همراه با نوشته‌های ناپسندشان در شعله‌های آتش بسوزانند. ما به پیروان آنها دستور می‌دهیم که اگر به سرکشی ادامه دهند، مجازات اعدام خواهند شد و اموال آنها به خزانه امپراتوری سپرده می‌شود. و اگر کسانی که تا آن زمان ناشنیده، رسوا و کاملاً بدنام، یا به آیین پارسی‌ها رفته‌اند، افرادی باشند که دارای مناصب دولتی هستند، یا از هر رتبه یا موقعیت اجتماعی برتری برخوردارند، به آن رسیدگی خواهید کرد. که املاک آنها مصادره شده و متخلفان به (معدن معدن) در فاینو یا معادن در پروکنوسوس فرستاده می‌شوند. و برای این که این بلای گناه از این خوشبخت‌ترین عصر ما به کلی از بین برود، فداکاری خود را در اجرای دستورهای ما بشتابید.Iain Gardner and Samuel N. C. Lieu, eds. , Manichaean Texts from the Roman Empire (Cambridge: Cambridge University Press, 2004), 117–18.
به گفته جیکوب نیسنر، تنها دینی در دوران باستان که دائماً غیرقانونی و مورد آزار و اذیت سیستماتیک بود یهودیت نبود، بلکه مسیحیت بود.جیکوب نیسنر، "A Life of Rabban Yohanan Ben Zakkai: Ca. I-80 C. E.," انتشارات بریل 1970 p.171
سوئتونیوس به‌طور گذرا ذکر می‌کند که «[در زمان نرون] مجازات‌هایی نیز بر مسیحیان اعمال می‌شد، فرقه ای که اعتقاد مذهبی جدید و شیطنت آمیزی داشتند» اما او توضیح نمی‌دهد که آنها چه مجازاتی داشتند.Suetonius, "The Twelve Caesars", Life of Nero "paragraph 16"
تاسیتوس (تاریخ‌نگار) گزارش می‌دهد که پس از آتش‌سوزی بزرگ رم در سال ۶۴، برخی از مردم نرون را مسئول دانستندTacitus, "Annals" نرون برای سرزنش کردن، مسیحیان را هدف قرار داد و سرزنش کرد
رومیان به تلفیق‌گرایی تمایل داشتند و خدایان یکسانی را با نام‌های مختلف در نقاط مختلف امپراتوری می‌دیدند. به همین دلیل، آنها عموماً نسبت به خدایان جدید و تجربیات دینی مردمان دیگر که بخشی از امپراتوری وسیع‌تر آنها را تشکیل می‌دادند بردبار و سازگار بودند."A History of the Church", Philip Hughes, Sheed & Ward, rev ed 1949, vol I chapter 6. این تساهل عمومی نه به مذاهبی که با دولت دشمن بودند و نه به مذاهبی که ادعای حقوق انحصاری بر اعتقادات و اعمال مذهبی داشتند، تعمیم داده نشد. ایمان انحصاری یهودیان و مسیحیان در ذات خود آنها را از سایر مردم متمایز می‌کرد، اما در حالی که گروه یهودیان عمدتاً در یک گروه ملی و قومی واحد قرار داشت، مسیحیان در جذب نوکیش فعال و موفق بودند. دین جدید و ادعای جهانی بودن مسیحیت را به یک منطقه جغرافیایی محدود نمی‌کرد.
متن مازورتی، که اولین نسخه باقی مانده از آن به قرن نهم پس از میلاد برمی گردد، تعلیم می‌دهد که «خدایان غیریهودیان هیچ هستند»، قطعه متناظر در یونانی هفتادگانی که توسط مسیحیان اولیه استفاده می‌شد. چرچ، اظهار داشت که «همه خدایان پیگن‌ها شیطان هستند.»"The Greek هفتادگانی translated into English", Psalm 95:5 (96:5 in Hebrew-based translations - see مزامیر), translated by Sir Lancelot Charles Lee Brenton, 1851. Jerome would follow the Greek text rather than the Hebrew when he translated the Latin ولگاته edition of the Bible. The "devils" epithet would still appear in bibles until the end of the 20th century when the consensus reverted to the original Hebrew text for modern translations همان خدایان که رومیان معتقد بودند از شهر و امپراتوری گسترده‌تر آن محافظت کرده و برکت داده‌اند. در طول قرون متمادی که آنها را می‌پرستیدند اکنون شیطان‌سازی توسط کلیسای مسیحی اولیه شده بودند.کلیسای مدرن موضعی بسیار کمتر خصمانه نسبت به غیرابراهیمی دارد. stance to non-Abrahamic faiths. see "Dignitatis humanae" and "Nostra aetate"
رومی‌ها از یکپارچگی آیین‌های مذهبی توسط جوامع تحت حکومت خود محافظت می‌کردند، و احترام به سنت‌های اجدادی را ذاتاً صحیح می‌دانستند. به همین دلیل، رومیان برای مدت طولانی فرقه بسیار انحصاری یهود را تحمل کردند، حتی اگر برخی از رومیان آن را تحقیر می‌کردند. در مورد جامعه مسیحی اولیه که گاه به عنوان تأثیری جدید و ذاتاً بی‌ثبات‌کننده،"Julian the Apostate and His Plan to Rebuild the Jerusalem Temple", Jeffrey Brodd, Biblical Archaeology Society, Bible Review, October 1995. تهدیدی برای صلح رم، و مذهب مجاز تصور می‌شد، اینطور نبود. مشرکانی که بدبختی‌های روم و امپراتوری گسترده‌تر آن را به ظهور مسیحیت نسبت می‌دادند و تنها با بازگشت به روش‌های قدیمی می‌توانستند شاهد بازسازی باشند، با کلیسای مسیحی مواجه شدند که خود را از آن ایمان جدا کرده بود و حاضر نبود دین «یکتاپرستی را کمرنگ کند»."Letter of Ambrose to the Emperor Valentinian", The Letters of Ambrose Bishop of Milan, 384 AD, retrieved 5 May 2007.
پس از درگیری‌های اولیه بین دولت و مذهب نوظهور جدید که طی آن مسیحیان اولیه به‌طور دوره ای مورد آزار و اذیت شدید قرار می‌گرفتند، گالینوس فرمان مدارا را در سال ۲۵۹ برای همه اعتقادات دینی از جمله مسیحیت صادر کرد که تأییدی دوباره بر سیاست مسیحیت الکساندر سوروس بود.