moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
شهر «جِرَّه» العُقَیْر، وثَاْج، والقَطِیْف، والقُرَیّة، والأَحْسَاء، بر اساس تاریخ‌نگار یونانی هیرودوت در هگر/ هجر.عدنان الغزال، هجر یا هگر شهر تجاری قدیمی یونانی ورومی، جریدة الوطن، الأحد ۲۹ جمادی‌الاولی ۱۴۳۰ ـ ۲۴ مایو ۲۰۰۹ العدد ۳۱۵۹ ـ السنة التاسعة.
قبر کشف شده مشهور آجام /آگامعبد الخالق الجنبی، قبر الآجام لمن؟ شبکة راصد الإخباریة - «عبد الخالق الجنبی» - ۹ / ۱۱ / ۲۰۰۴م - ۹:۴۴ م.
عبدالخالق الجنبی پژوهشگر و استاد دانشگاه در عربستان سعودی:
پژوهش‌های او در مجله‌های زیر چاپ شده‌است.
مرتضی غفوری (زاده ۳ فروردین ۱۳۵۸ - تهران) مدیر فیلم‌برداری اهل ایران است.
حسین ملکی روزهای اول بهار ۱۳۲۰ در تهران به دنیا آمد ملکی سینما را با بازیگری آغاز کرد و پس از مدتی از چهره‌های درخشان عکاسی در سینمای ایران لقب گرفت. او در ادامه مدیریت فیلمبرداری برخی از فیلم‌های ماندگار را بر عهده گرفت که از جمله آنها می‌توان به «نیاز» علیرضا داوودنژاد و «بندر مه‌آلود» امیر قویدل اشاره کرد. ملکی در سال‌های اخیر در چند مجموعه تلویزیونی ایفای نقش کرد که «بچه‌مهندس»، «از یادها رفته» و «رهایم نکن» از آن جمله‌اند. او در ده‌ها فیلم نقش‌های کوتاه و بلند داشت اما با عکاسی جایگاهی ثابت برای خود در سینمای ایران دست و پا کرد و سپس روی صندلی فیلمبرداری نشست. ایرج قادری، سیروس الوند، کامبوزیا پرتوی، حسن هدایت، محمدعلی سجادی و… از کارگردانانی هستند که ملکی با آنها همکاری کرد. او در نهمین جشنواره فیلم فجر برای فیلم سینمایی «ریحانه» برنده سیمرغ بلورین بهترین عکاسی (بخش مسابقه مواد تبلیغی) شد. پس از چند سال مبارزه با بیماری کبدی، ملکی روز شنبه ۱۴ فروردین ۱۴۰۰ در سن ۸۰ سالگی درگذشت و روز یکشنبه ۱۵ فروردین در قطعه هنرمندان بهشت زهرا در طبقه بالای آرامگاه خسرو شایگان، از هنرمندان دوبله ایران، به خاک سپرده شد.
تورج منصوری (زاده ۱۳۳۳ تهران) کارگردان، مدیر فیلم‌برداری، تهیه‌کننده و تدوین‌گر اهل ایران است.
تورج منصوری در سال ١٣٣٣ در تهران به دنیا آمد. وی فعالیت هنری را از سال ۱۳۵۰ با عکاسی برای مجله هنر و معماری شروع کرد و سپس در چند فیلم کوتاه تلویزیونی از ساخته‌های فرامرز معطر مانند فیلم «ارگانیک» به عنوان دستیار کار کرد. او بعدتر خودش چند فیلم کوتاه برای تلویزیون مشهد ساخت و در سال ۱۳۵۹ فیلمبرداری فیلم کوتاه «۵۹/۳/۷» را انجام داد. منصوری پس از چند تجربه دیگر در زمینه فیلم‌های کوتاه، فعالیت در سینمای حرفه‌ای را از سال ۱۳۶۳ با فیلم «مردی که زیاد می‌دانست» ساخته یدالله صمدی به عنوان دستیار کارگردان آغاز کرد. او همچنین یکی از مسئولین سازمان سینمایی «چشم سوم» است.
سید محسن سجادی متولد ۱۳۵۷ خورشیدی در رفسنجان، عکاس ایرانی است.
سجادی دانش‌آموخته عکاسی از دانشکده هنر و معماری دانشگاه آزاد است. وی سابقه فعالیت درخبرگزاری مهر، خبرگزاری ایرنا و مطبوعات داخلی و خارجی را دارد و در کشورهای روسیه، اندونزی، آذربایجان، ترکمنستان، قرقیزستان، تاجیکستان، افغانستان، ترکیه، عربستان، سوریه، لبنان عکاسی کرده‌است. محسن سابقه دبیر عکس خبرگزاری ایرنا، سال ۱۳۸۸ و عضویت هیئت مدیره انجمن صنفی عکاسان مطبوعاتی ایران بین سال‌های ۸۷–۹۲ و دبیر اجرایی مسابقه عکس ماه اردیبهشت، خرداد، تیر و مرداد ۱۳۸۹ و مسئولیت روابط عمومی انجمن صنفی عکاسان مطبوعات ایران در سال‌های ۸۷ الی ۸۹ را دارد. از دیگر فعالیت‌های او می‌توان به مستندسازی (مستند یک پرواز، دربارهٔ عکاسی هوایی و یک عکس، روایت دربارهٔ عکاسی معماری)، عکاسی هوایی، و عکاسی در حوزه ابنیه و آثار باستانی شهرستان رفسنجان اشاره کرد.
حسن ایوبی (زاده ۲ فروردین ۱۳۵۰ - سبزوار) تدوین‌گر فیلم‌های سینمایی اهل ایران است.
کاندیدا بهترین تدوین فیلم در چهل و یکمین جشنواره بین المللی فیلم فجر برای فیلم انیمیشن بچه زرنگ .
جایزه بهترین تدوین برای فیلم لاله از جشنواره فیلم های ورزشی .
با یا بدون تو (به انگلیسی With or Without You) یکی از آهنگ‌های راک گروه مشهور یوتو (به انگلیسی U2) است. این آهنگ سومین آهنگ آلبوم سال ۱۹۸۷این گروه یعنی "درخت جاشوا" (به انگلیسی The Joshua Tree) است. این آهنگ در زمان خود موفقیت بسیاری برای گروه به وجود آورد و هم در آمریکا و هم در کانادا در لیست ۱۰۰ آهنگ تاپ بیلبورد قرار گرفت.
کُرَنگ به رنگ قهوه‌ای اسب گفته می‌شود. رنگ موی یال و دم اسب کرنگ هم‌رنگ بدنش است. از نظر ژنتیکی و ظاهری، نبودن هر گونه موی مشکی، رنگ کرنگ را به وجود می‌آورد.
فرزند دو اسب کرنگ نیز به احتمال ۱۰۰٪ کرنگ خواهد شد.
سَمَند نوعی رنگ طلایی یا رنگی مایل به زرد) در اسب‌ها است.
این رنگ در اسب ترکمن وجود دارد و گران قیمت‌ترین اسب ترکمن است.
برابر سمند به زبان‌های دیگر را گاه Dun ترجمه کرده‌اند (برای نمونه Red Dun را سمند قرمز و برابر پالومینو دانسته‌اند) که به دلیل وجود ژن دان جزو رنگ‌های اصلی یا ساده به شمار می‌آید. و گاه Isabelle و گاه پالومینو (Palomino) ترجمه کرده‌اند.
بر اساس ترجمه Dun به سمند، از نظر ژن‌شناسی آلل بارز D رنگ کهر را به سمند زرد با یال و دم مشکی، و کرنگ را به سمند زرد با یال و دم سمند تبدیل می‌کند. سمند ۸ نوع ژنوتیپ دارد.
در نژادهای اسب ترکمن، اسب کوارتر، و اسب برد استاندارد، رنگ سمند به طور طبیعی دیده می‌شود.
مهدی حسینی‌وند تدوین‌گر و کارگردان اهل ایران است. وی تدوین مجموعه‌های تلویزیونی همچون مختارنامه، خانه پدری، پرده عشق، معصومیت از دست رفته، سفر سبز، شهرزاد و چندین فیلم سینمایی را نیز به عهده داشته‌است. او همچنین کارگردان یک مجموعهٔ تلویزیونی و یک فیلم سینمایی بوده‌است.
بهار نامیست مونث با ریشه فارسیBahar im Namenswörterbuch der türkischen Sprache (türk.) که در کشورهای ایران، آذربایجان و ترکیه به کار می رود.Bahar auf "vornamen-weltweit.de"
دوچرخه‌سواری در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۸ نام رویداد ورزش دوچرخه‌سواری در بازی‌های المپیک تابستانی بود که در سال ۲۰۰۸ در پکن انجام شد.
دانائه یا دانائی در اساطیر یونانی، تنها فرزند آکریسیوس پادشاه آرگوس و همسرش اوریدیسه بود. پرسئوس، قهرمان اسطوره‌ای یونان، فرزند او و زئوس است.از ویکی‌پدیای انگلیسی اخذ شده‌است.
"دانائه"، از زیباترین دختران سرزمین خود بود، اما شاه آکریسیوس از این که فرزند ذکوری نداشت، ناخرسند می‌نمود. روزی شاه به معبد دلفی رفت تا از آپولو سؤال کند که آیا ممکن است وی روزی صاحب پسر شود یا خیر. کاهنهٔ معبد به او گفت که هرگز چنین چیزی ممکن نیست و در ادامهٔ سخن چیزی به او گفت اندوهبارتر و ناگوارتر از سخن پیشین: این که دخترش پسری از زئوس به دنیا می‌آورد که روزی جد خود را خواهد کشت.
یک راه خلاص شدن از این مشکل، کشتن دخترش بود، ولی آکریسیوس قصد نداشت این کار را بکند. دانائه بچه نداشت و شاه برای این که وی را همچنان بدون فرزند نگه دارد، در دخمه‌ای برنزی (مفرغی)در حیاط قصرش زندانی کرد و محافظانی برای مراقبت گماشت.
این اتاق در زمین فرورفته بود، ولی بخشی از سقف آن بازمانده‌بود و نور از همان‌جا به درون اتاق راه‌می‌یافت. زئوس از آن جا به شکل بارانی از طلا بر دانائه نزول کرد و او را حامله نمود و اتاق از طلا پر شد. بعد از اندک زمانی، فرزند آن‌ها یعنی پرسئوس به دنیا آمد. البته در هیچ داستانی گفته نشده‌است که دانائه چگونه فهمید که این باران طلا زئوس است که این‌گونه به دیدارش آمده.
دانائه دیربازی زاده شدن این پسر را از پادشاه پنهان داشت. پادشاه فقط از یک چیز مطمئن بود و آن این که زنده ماندن این پسر برای او خطرناک خواهد بود.
به هر حال شاه تصمیم نداشت که کودک را بکشد، مخصوصاً این که نوه‌اش فرزند زئوس شمرده می‌شد و با خدایان چنین رفتاری ممکن نبود و عواقب هولناک در پی می‌داشت. سرانجام پادشاه تصمیم گرفت که به طریقی دیگر عمل کند: وی دستور داد صندوقی بزرگ از چوب ساختند و آن دو را در آن جا دادند و صندوق را به دریا بردند و بر سینهٔ امواج رها ساختند (چیزی شبیه به اتفاقی که در زندگینامه‌های موسی پیامبر و سارگون کبیر هم شاهد هستیم). هنگامی که صندوق در دل تاریکی دریا ره می‌پیمود، دانائه دعا و نیایش می‌نمود. سرانجام دریا به ارادهٔ پوزئیدون آرام گرفت و امواج دریا بنا به خواستهٔ زئوس، مادر و فرزند را به ساحل جزیرهٔ سریفوسSeriphos,Serifos آوردند، در آنجا ماهیگیری به نام دیکتیس (به معنای"تور ماهیگیری")آن دو را پیدا کرد و پذیرایشان شد. دیکتیس برادر پولیدکتس پادشاه جزیره بود (پولودکتس به معنی "کسی که بسیاری را دریافت می‌کند/پذیرا می‌شود").
وقتی که پرسئوس به سن بلوغ رسید، پولیدکتس عاشق مادر وی دانائه شد. روایت‌های متفاوتی در این خصوص وجود دارد، یکی از آن‌ها چنین می‌گوید: آکریسیوس رد دختر و نوه‌اش را دنبال کرد و فهمید که آن‌ها در جزیرهٔ سریفوس هستند، بنابراین از پولیدکتس خواست که آن دو را به او تحویل دهد، ولی پولیدکتس از این کار امتناع کرد، یعنی به‌طوری‌که شاهد هستیم، در این روایت پولیدکتس نه تنها به آن دو آسیبی نمی‌رساند، بلکه از آن‌ها حمایت هم می‌کند.
بنا به یک روایت دیگر، پرسئوس پادشاه جزیره را فرد محترم و شرافتمندی نمی‌دانست و به همین علت در صدد برآمد از مادرش در برابر وی محافظت کند، ضمن این که مادرش هم علاقه و تمایلی نسبت به پادشاه از خود نشان نمی‌داد. در نتیجه پولیدکتس با بی‌مهری توطئه کرد تا پرسئوس را از خود و مادرش دور سازد و بدین ترتیب بتواند به غایت خود برسد. وی ضیافت بزرگی ترتیب داد و همهٔ ساکنان جزیره را دعوت کرد، انتظار می‌رفت که هر یک از مهمانان هدیه‌ای با خود بیاورد. پولیدکتس از مهمانان خواست که اسب برای او بیاورند، به این بهانه که می‌خواهد با هیپودامیا (رام‌کنندهٔ اسبان)ازدواج کند. همه اسب آوردند، به غیر از پرسئوس که اسبی در اختیار نداشت. پس پرسئوس از پولیدکتس خواست که هدیه‌ای دیگر از وی طلب کند و گفت که این بار پولیدکتس هرچه تمنا کند، برایش مهیا خواهد ساخت. پادشاه هم این قول شتابزده و عجولانهٔ پرسئوس را آلت دست قرار داد و سر تنها گورگون فانی، یعنی مدوسا را طلب کرد.
پرسئوس، به کمک زره آتنا، صندل‌های بالدار هرمس و قدرت نامرئی شدن هادس، از مدوسا در امان ماند و سرش را از بدن جدا کرد.
علاوه بر این، او به هنگام بازگشت، در سرزمین اتیوپیا، آندرومدا را نجات داد و سپس به جزیرهٔ سریفوس و پیش مادرش بازگشت.
هنگامی که وی به سریفوس رسید، متوجه شد که در غیاب او، مادرش مورد آزار و اذیت‌های گستاخانه و حتی تجاوز به عنف از سوی پولیدکتس قرارگرفته و مجبور شده که به معبدی پناهنده شود. پرسئوس که با شنیدن این خبر از کوره دررفته‌بود، به‌سرعت به دربار پولیدکتس رفت، پولیدکتس و درباریان در آن هنگام جلسه تشکیل داده‌بودند، پولیدکتس با دیدن قهرمان ماجرا بسیار تعجب کرد و از پذیرفتن این که پرسئوس توانسته‌است مأموریتش را با موفقیت به پایان برساند، امتناع نمود. پرسئوس اذعان کرد که به‌راستی گورگون مدوسا را به قتل رسانده‌است و سر را برای ثابت نمودن ادعای خود به همه نشان داد. شاه و درباریانش با حیرت به سر خیره شدند و به سنگ تبدیل گشتند.
در روایت‌های دیگر از داستان مزبور، پولیدکتس به علت واهمه‌ای که از شهامت پرسئوس دارد، سعی می‌کند وی را خائنانه به‌قتل برساند، ولی پرسئوس به‌موقع سر مدوسا را بیرون می‌آورد و از آن در مقابل دشمن استفاده می‌کند. (البته روایت دیگری هم وجود دارد که می‌گوید پولیدکتس نه تنها آسیبی به مادر و فرزند وارد نکرد، بلکه از آن‌ها در برابر آکریسیوس محافظت هم کرد.)
سپس پرسئوس پادشاهی را به دیکتیس، برادر پولیدکتس - که پرسئوس را او بزرگ کرده‌است - می‌سپارد.
بعدها، پس از آنکه پرسئوس سر مدوسا را به سریفوس آورد و آندرومده را نجات داد، پیش‌بینی پیشگوی آکریسیوس به حقیقت پیوست. پرسئوس قصد داشت رهسپار آرگوس شود. اما از آنجا که از پیش‌بینی اطلاع پیدا کرده بود، مقصد خود را به لاریسا تغییر داد. در لاریسا یک مسابقهٔ ورزشی در جریان بود و بر حسب تصادف آکریسیوس، که اینک در سنین کهنسالی به سر می‌برد، در آنجا حاضر بود. پرسئوس، به صورت ناخواسته، سر او را به وسیلهٔ ژوبین (و یا دیسک) خود مورد اصابت قرار داد و او را به قتل رسانید. در نتیجه، آنچه پیشگو گفته بود به حقیقت پیوست.
هادی طاووسی (زاده ۱۵ مهر ۱۳۱۷ در تهران) بازیکن فوتبال اهل ایران است.
وی فوتبال را از باشگاه فوتبال شاهین تهران شروع کرد. پس از انحلال شاهین تهران در سال ۱۳۴۷ به باشگاه فوتبال پرسپولیس رفت. وی در سال ۱۳۵۳ از فوتبال کناره‌گیری کرد.65 سال سنگر آبی، 43 سال سنگر سرخ روزنامه گلهادی طاووسی آفتاب
طاووسی پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران و جنگ ایران و عراق (۱۵ مهر ۱۳۵۹–۱۷ مرداد ۱۳۶۰) بعد از کنار رفتن ناصر نوآموز از مدیریت فدراسیون فوتبال صاحب این مقام شد. او دومین رئیس فدراسیون بعد از انقلاب بود.
طاووسی در مراسمی که در اردیبهشت ۱۳۹۲ از طرف باشگاه پرسپولیس برگزار شد، به عنوان یکی از چهره‌های ماندگار باشگاه پرسپولیس تهران برگزیده شد.حاشیه‌های تجلیل از چهره‌های ماندگار پرسپولیس جهان نیوزاشک‌های پیشکسوتان دهه ۵۰ در شب سرخ برج میلاد فارس
نوخسروانی، یک قالب شعری سه مصراعی و خاص زبان فارسی است. اگرچه این قالب ریشه در گذشته بسیار دور ادبیات ایران دارد، اما تا اواسط دهه ۸۰ خورشیدی برای مخاطبان و شاعران فارسی زبان ناآشنا بود. شعری که اگر بخواهیم دیدگاه سودابه فضایلی را معیار قرار دهیم، قدمت ریشه های آن به هشت قرن پیش از میلاد مسیح می رسد. این نوع شعر افزون بر ریشه داشتن در تاریخ باستان، پیوندهای عمیق و ارجمندی در ادبیات فولکلور کرمانج‌های استان خراسان نیز دارد. در بین کرمانج‌ها، قالب سه‌خشتی سالری اصیل و دیر سال و شناخته شده است.
در ادبیات معاصر ، نوخسروانی با این نام و شناسنامه از مهدی اخوان ثالث آغاز شد. از شعرها و مطالعات او، و البته پیشتر با مقاله ای از شفیعی کدکنی. آثار اخوان ثالث، مانند «دوزخ اما سرد»، «بدعت ها و بدایع نیما یوشیج» و نیز «تو را ای کهن بوم و بر دوست دارم» نقطه آغازین زندگی این قالب شعری در ادبیات معاصر ماست. تا پیش از نیمه دهه ۸۰ خورشیدی، و در سال ۱۳۸۳ یارتا یاران نیز کتابی با نام «خسروانی» نشر می کند که در آن سعی در بازآفرینی خسروانی ـ درست همان طور که در دوران باستان سروده می شده ـ دارد؛ اما مسیر او آشکارا با مسیر کوشش اخوان ثالث متفاوت است. از اواخر دهه ۸۰ خورشیدی، نسلی نو از شاعران جوان، به طور جدی به سرودن نوخسروانی روی می آورند و به شکل ویژه و مستقل در این کتاب ها تنها به قالب نوخسروانی میپردازند.
این کتاب‌ها به ترتیب سال نشر عبارتند از: بر یادگار قمری همخون/ علی عباس نژاد/ ۱۳۹۰/ انتشارات آوای کلار/ برنده جایزه کتاب سال شعر جوان ۱۳۹۰-مترسک عاشق چشمان زاغ است/ علیرضا رجبعلی زاده کاشانی/ ۱۳۹۰/ انتشارات سوره مهر/ برگزیده هشتمین دوره جشنواره شعر فجرـ ابرهای شهرک سیمانی/ علی عباس نژاد/ ۱۳۹۲/ انتشارات آوای کلارـ این روزها دچار خودم هستم/ محمد جلیل مظفری/ ۱۳۹۴/ انتشارات آه و ماهـ رئالیسم ساطوری/ علی عباس نژاد / ۱۳۹۵/ انتشارات ماه بارانـ گل همیشه انار/ علی عباس نژاد/ ۱۳۹۵/ انتشارات ماه بارانـ خسروان نوخسروانی (برگزیده نوخسروانی های شاعران نوخسروانی سرا تا ۱۳۹۵) / ۱۰ شاعر/ ۱۳۹۶/ نشر همانـ رمه در مه/ علیرضا رجبعلی زاده کاشانی/ ۱۳۹۷/ انتشارات شهرستان ادب .
در هر یک از کتاب های نام برده، شاعران پیشرو و جوان معاصر کوشیده اند تا با تکیه بر دانش ادبی و ذوق هنری خود، بر تجربه تاریخی خسروانی/ نوخسروانی و آنچه اخوان ثالث به ادبیات فارسی افزوده است، چیزی بیفزایند. آنچه حاصل تلاش همه طیف شاعران نوخسروانی سرا در ایجاد یک جریان ادبی در دهه ۹۰ خورشیدی است، در کتابی به نام «نوخسروانی سرایی» گرد آمده است که این کتاب را نیز در سال ۱۳۹۵ انتشارات ماه باران از علی عباس نژاد به چاپ رسانده است. در این کتاب، ضمن بررسی ملاحظات تاریخی، فولکلور و تجربه های پراکنده، شعرهای شاعران نوخسروانی سرا و ویژگی های این قالب بررسی شده است که می تواند برای آشنایی با این قالب، به خوانندگان یاری رساند.
این که خسروانی در قرون اولیّهٔ شعر فارسی پس از سلام به فراموشی سپرده شد، دو علت داشت: نخست این که با اقبال حاکمان و جامعهٔ فرهنگی به مدح و داستان ‌پردازی، و در نتیجه روی آوردن شاعران به قالب‌هایی مثل مثنوی و قصیده، عرصه بر قالب‌های شعری کوتاه به نسبت گذشته تنگ شد. دیگر این که در همین مجال اندک هم، وجود قالب‌های رباعی و دوبیتی که از الگوی تعداد مصراع زوج پیروی می‌کنند و نیاز ادبیات به سامان‌دهی قوانین شعری در آن دوران خصوصاً پس از تغییرات در ساختار وزن شعر و تکامل قافیه، جایی برای یک قالب متفاوت باقی نگذاشت.
بنابراین کسی سعی در تطبیق خسروانی با قوانین عروض جدید نکرد و این قالب از سیر تکامل موسیقی، اندیشه، مضمون و… بازماند و به فراموشی سپرده شد.
نوخسروانی که گونهٔ امروزی این قالب کهن شعر فارسی‌ است، با اخوان ثالث شروع شد. او بر اساس آنچه که از خسروانی ‌های کهن به ما رسیده‌ است، کمتر از ده نوخسروانی سرود. عادت ذهنی شاعران و منتقدان به قالب‌هایی با تعداد مصراع‌های زوج و وجود قالب‌هایی مثل رباعی و دوبیتی مانع از آن شد که نگاه جدّی آن‌ها متوجّه این گونهٔ شعری شود. به این ترتیب بعد از آن که اخوان غبار نسیان تاریخی را از خسروانی زدود، دوباره به فراموشی سپرده شد. هرچند اگر منصفانه نگاه کنیم نوخسروانی‌ های اخوان دریچهٔ تازه ‌ای هم بر شعر معاصر فارسی نگشود.
نوخسروانی یک قالب مستقل و بدون محدودیت وزنی است و نیازی نیست مثل رباعی بر وزنی خاص سروده شود. استقلال آن نیز به این معناست که بر خلاف نظر سطحی و شتاب ‌زده‌ای که ممکن است در بدو امر به ذهن خطور کند، نمی‌توان هر رباعی یا دو بیتی را که یک مصراع ندارد نوخسروانی دانست. پس روش سرودن نوخسروانی این نیست که دو بیت بنویسیم و مصراع ضعیف را از آن حذف کنیم و در نهایت نام نوخسروانی بر آن بگذاریم.
وزن نوخسروانی وزنی عروضی ‌ست و به شیوهٔ ادبیات کلاسیک، تساوی تعداد و شکل هجاهای مصراع‌ها ضروری‌ است. بعد از وزن، نوبت به قافیه می‌رسد. رعایت قافیهٔ مصراع اوّل و سوم نوخسروانی اجباری و در مصراع دوم اختیاری است.
مسئلهٔ مهم دیگر چگونگی کاربرد کلمات در ساختار نوخسروانی‌ است. معمولاً در شعر، با کلمات عینی، تصاویری آشنا و حسی می‌سازیم و آن را محمل تفکر و اندیشهٔ خود قرار می‌دهیم. به این ترتیب در حالت معمول و متداول به این صورت پیش می‌رویم:
کلمات عینی← تصاویر حسی و ملموس ← اندیشه
امّا این رابطه که عموماً در شعر به کار گرفته می‌شود و البته قابل نقض نیز هست و شاعر الزامی به رعایت آن ندارد در نوخسروانی ناکارآمد است.
با در نظر گرفتن محدودیت زمان این قالب در بیان موضوع، رابطهٔ پیشین به این صورت تغییر می‌کند:
کلمات عینی ← تصاویر انتزاعی و ذهنی
و حاصل این تصاویر ذهنی اشارهٔ مستقیم به یک اندیشه نیست. منظور من این نیست که اندیشه از قالب نوخسروانی حذف می‌شود، بلکه اندیشه و تصاویر عینی در هم ادغام می‌شوند، نتیجه این خواهد بود که شعر، مثل یک پازل ناتمام، برای پیش‌بینی تصویر موردنظر، به خواننده اختیار بیشتری می‌دهد تا خود با قدرت خلاقیتش ، تصویری نو بر پایهٔ اندیشهٔ شاعر بیافریند.
بنابراین گسترهٔ تأویل ‌پذیری در نوخسروانی بسیار وسیع است؛ چرا که نوخسروانی تنها یک تلنگر فکری ست و حرکت در مسیر اندیشیدن و خیال پردازی را بر عهدهٔ خواننده می‌گذارد. این ویژگی یکی از وجوه تمایز بنیادی نوخسروانی با سایر قالب‌های شعر فارسی ست. بنا بر آنچه گفته شد، نوخسروانی می‌تواند یکی از مناسب‌ترین ابزارهای ادبی برای انتقال هنری و آزادانهٔ اندیشه باشد. چراکه ساختار این قالب شعری، بیش از هرچیز با تفکر آمیخته است. در نوخسروانی، اندیشه آن چیزی نیست که شعر بر آن دلالت می‌کند، بلکه عین شعر است.
بزرگان شعر فارسی چون حافظ و خیام سعی در اجرای همین ایده داشته‌اند، اما خمیرمایهٔ قالب‌های شعر فارسی به استثنای رباعی این نیست. به نظر من علت اصلی موفقیت خیام و شکایت مولوی از محدودیت‌های زبان و وزن را نیز در همین مسئله باید جست وجو کرد. در ادبیات کلاسیک شعر مجموعه‌ای از نشانه هاست که به معنا اشاره می‌کنند، اما نوخسروانی موفق، نوخسروانی ست که نشانه‌ هایش عین معنا باشند.
مسئلهٔ دیگر مسئلهٔ زمان در نوخسروانی ست. از آن جا که اندیشهٔ اصیل، مفهومی محدود به زمان نیست، نوخسروانی نباید در بند زمان باشد. در زبان، آنچه که زمان را می‌رساند فعل است. شاعر نوخسروانی سرا، در استفاده از افعال باید وسواس خاصی داشته باشد و به نظر من تا جایی که ممکن است نباید از افعال گذشته و آینده استفاده کند؛ تنها مجاز به استفاده از افعال اسنادی و گاهی افعال مضارع، آن هم در حد بسیار بسیار محدود و با نگاه کاملاً سخت گیرانه نسبت به فعل. به این ترتیب اندیشه از قید زمان رها می‌شود و نوخسروانی تبدیل به شعری می‌شود اندیشه محور و بی زمان.
البته به کار گرفتن فعل، به این معنی نیست که یک نوخسروانی ناموفق است، بلکه فعل باید طوری به کار رود که تحت تأثیر فضای اثر معنای گذر زمان در مقابل اندیشه اثر و قدرت تصویر رنگ ببازد.
دو ویژگی دیگر این قالب، در کنار آنچه گفته شد، نوخسروانی را به یکی از مناسب‌ترین قالب‌های شعری برای ادبیات معاصر تبدیل می‌کنند. یکی از این دو ویژگی کوتاهی این قالب است که می‌تواند برای مخاطب امروز دلپذیر باشد، مخاطبی که در زندگی پرهیاهو فرصتی اندک برای ادبیات دارد و باید در نخستین برخورد با تعلیق و ضربه‌ای فکری مواجه شود. این تعلیق هم با توجه به بنای این قالب بر اساس تصویر انتزاعی، از مختصات ذاتی نوخسروانی ست.
ویژگی دیگر، خروج از هنجار است که می‌تواند مطلوب طبع مخاطب تنوع طلب باشد. نوخسروانی با آن که از قالب‌های شعر کلاسیک به حساب می‌آید، اما در عمل قالبی ست در میانه شعر نیمایی، کلاسیک و سپید. این تعادل خوشایند از وجوه امتیاز نوخسروانی ست.
یک نمونه نوخسروانی از مهدی اخوان ثالث:
چهار نمونه نوخسروانی از علیرضا رجبعلی زاده کاشانی:
۱ :
همقدم با من درین زندان پاییزی
" حسرت " و " تنهایی " و " غم " ماجرا گفتند
لیک غیر از ماجرایِ خویش نشنفتند
۲ :
از شکارِ بی صدای روز خود، خسته
گوشه‌ای از کوه مغرب می‌شود پنهان
آفتاب – این عنکبوت سرخ – آهسته …
۳ :
تا نگیرد از حریم چشم ماهی، خواب
تن به آبِ برکه خواهد زد
بیصدا، " مهتاب "!
۴ :
تیرِ برقِ دِه ست از امشب
ساقهٔ سروِ بی‌ثمر در باغ
میوهٔ چار فصل اوست: " چراغ "!
حنانه شهشهانی، (متولد ۴ اسفند ۱۳۶۸) بازیگر سینما و تلویزیون است. او در رشته موسیقی تحصیل کرده‌است. ویولن ساز تخصصی اوست. اولین بار در ۴ سالگی در سریال ”شلیک نهایی” بازی کرده و بعد از آن چند کار کودک با آقای شاپور قریب داشته‌است.
بعد از این فعالیت‌ها چند سالی برای ادامه تحصیل به آمریکا رفته و در سن ۱۶ سالگی به ایران بازگشته و اولین کارش فیلم سینمایی زاگرس بود.
بیابان سیمپسون یک گستره خشک بزرگ با دشت‌هایی با شن سرخ و تپه‌های شنی در قلمروی شمالی و شمال مناطق کوئینزلند و استرالیای جنوبی در استرالیای مرکزی است.این بیابان چهارمین بیابان بزرگ استرالیا با گستره‌ای بالغ بر ۱۷۶٬۵۰۰ کیلومتر مربع و بزرگترین صحرای شن روان در جهان است.
بارون واشاروش‌نامنیی لوراند آگوشتون اوتووش (؛ زادهٔ ۲۷ ژوئیه ۱۸۴۸ – درگذشتهٔ ۸ آوریل ۱۹۱۹) فیزیکدان مجار بود. او امروزه به خاطر کارهایش در زمینهٔ کشش سطحی و گرانش شناخته می‌شود.L. Bod, E. Fishbach, G. Marx, and Maria Náray-Ziegler, One hundred years of the Eötvös experiment, – Acta Physica Hungarica 69/3-4 (1991) 335–355 دانشگاه اوتووش لوراند، مسابقهٔ ریاضیات اوتووش لوراند و دهانه اوتووش. در ماه به نام وی نامگذاری شده‌اند.
اوتووش در سال ۱۸۴۸، سال انقلاب مجارستان دیده به جهان گشود. او فرزند یوژف اوتووش است که شاعری به‌نام، نویسنده، سیاستمدار و در آن زمان وزیر کابینه بود. وی امروزه به خاطر کارهای تجربی‌اش در زمینه گرانش و به ویژه مطالعهٔ هم‌ارزی جرم گرانشی و جرم لختی (اصل ضعیف هم‌ارزی) و همچنین مطالعهٔ گرادیان گرانشی در سطح زمین، شناخته می‌شود. اصل ضعیف هم‌ارزی نقش برجسته‌ای در نظریه نسبیت دارد و آلبرت اینشتین در مقاله سال ۱۹۱۶ خود، «بنیان نظریه نسبیت عام»، به آزمایش اوتووش ارجاع داده‌است. اندازه‌گیری گرادیان گرانشی نیز در ژئوفیزیک کاربردی اهمیت دارد. در دستگاه واحدهای سانتیمتر-گرم-ثانیه واحد گرادیان گرانشی به افتخار وی «اوتووش» نامگذاری شده‌است.
اوتووش از سال ۱۸۸۶ تا پایان زندگی‌اش، در دانشگاه بوداپست به تدریس و تحقیق مشغول بود و این دانشگاه در سال ۱۹۵۰ به افتخار وی به دانشگاه اوتووش لوراند تغییر نام داد.
التهاب عصب بینایی به هرگونه بیماری که سبب درگیری التهابی عصب بینایی شود گفته می‌شود. عصب بینایی عصب دوم مغز است و اطلاعات بینایی را از شبکیه چشم به مغز می‌برد. در بیشتر موارد این التهاب منجر به از دست دادن ناگهانی دید در شخص می‌گردد که با درد و احساس حساس بودن در چشم همراه است. هرچند عامل اصلی آن ناشناخته است اما در بیشتر موارد بیماری‌های خود ایمنی مانند ام اس، می‌تواند زمینه‌ساز آن باشد.
1. ویکی انگلیسی
2. Black Medical Dictionary
سِر اِدوارد توماس تِد دونز (زاده ۱۷ ژوئن ۱۹۲۴- مرگ ۱۰ ژوئیه ۲۰۰۹)، که دارای بالاترین رتبه امپراتوری بریتانیا بود، یک رهبر ارکستر انگلیسی بود که بیشتر اپرا کار می‌کرد. وی از ۱۹۵۲ با رویال اپرا هوس و از ۱۹۷۰ با اپرای استرالیا همکاری می‌کرد. وی همچنین به دلیل پیشینه کاری طولانی اش با ارکستر سمفونی بی‌بی‌سی و نیز با ارکستر رادیوی هلند شهرت داشت. در زمینه اپرا وی بیشتر طرفدار روش جوزپه وردی بود.
خودکشی کمکی او و همسرش، لیدی دونز، در یکی از کلینیکهای دیگنیتاس (سازمان کمک به خودکش‌ها) در سوئیس به تاریخ ۱۰ ژوئیه ۲۰۰۹ پوشش خبری گسترده‌ای در رسانه‌ها یافت.
تیرینس شهر و منطقه ای باستانی در یونان است. بنا به اساطیر یونانی، خاندان پرسس در این شهر حکومت می کرده اند.
آکریسیوس (Acrisius) بنا به اساطیر یونانی پادشاه آرگوس بوده‌است.از ویکی‌پدیای انگلیسی
او و همسرش اوریدیسه (اوریدیکه) تنها یک فرزند داشتند و آن هم دختری به نام دانائه بود. این دختر زیباترین زنان آن سرزمین شمرده می‌شد، اما شاه از این که پسر نداشت، ملول و اندوهگین بود. پادشاه روزی به زیارت معبد دلفی رفت تا از آپولو بپرسد که آیا ممکن است روزی صاحب فرزند پسر شود یا نه. کاهنهٔ غیبگوی معبد به او گفت که چنین چیزی ممکن نیست، و در ادامهٔ سخن چیزی به او گفت اندوهبارتر و ناگوارتر از سخن پیشین: اینکه دخترش پسری از زئوس، خدای خدایان به دنیا می‌آورد که آن پسر روزی جدش، یعنی پادشاه آرگوس را خواهد کشت.
یک راه خلاص شدن از این سرنوشت شوم، کشتن دخترش بود، ولی دل شاه به این کار رضا نمی‌داد، دانائه بچه نداشت و پادشاه برای این که او را همچنان بدون فرزند نگه دارد، در اتاقی برنزی (مفرغی) در حیاط قصرش زندانی کرد و نگهبانانی برای محافظت از آن گماشت. این اتاق در زمین فرورفته بود، ولی بخشی از سقف آن بازمانده بود و نور از همان‌جا به درون اتاق راه می‌یافت. زئوس از آن جا به شکل بارانی از طلا بر دانائه نزول کرد و او را حامله نمود و اتاق از طلا پر شد. بعد از اندک زمانی، فرزند آن‌ها به دنیا آمد: پرسئوس. البته در هیچ داستانی گفته نشده‌است که دانائه چگونه فهمید که این باران طلا زئوس است که این‌گونه به دیدارش آمده، دانائه دیربازی زاده شدن این پسر را از پادشاه پنهان داشت. پادشاه فقط از یک چیز مطمئن بود و آن این که زنده ماندن این پسر برای او خطرناک خواهد بود.
به هر حال شاه تصمیم نداشت که کودک را بکشد، مخصوصاً این که نوه اش فرزند زئوس شمرده می‌شد و با خدایان چنین رفتاری ممکن نبود و عواقب هولناک در پی می‌داشت. سرانجام پادشاه تصمیم گرفت که به طریقی دیگر عمل کند: وی دستور داد صندوقی بزرگ از چوب ساختند و آن دو را در آن جا دادند و صندوق را به دریا بردند و بر سینهٔ امواج رها ساختند (چیزی شبیه به اتفاقی که در زندگینامه‌های موسی پیامبر و سارگون کبیر هم شاهد هستیم). هنگامی که صندوق در دل تاریکی دریا ره می‌پیمود، دانائه دعا و نیایش می‌نمود. سرانجام دریا به ارادهٔ پوزئیدون آرام گرفت و امواج دریا بنا به خواستهٔ زئوس، مادر و فرزند را به ساحل جزیرهٔ سریفوس (Seriphos,Serifos)آوردند، در آنجا ماهیگیری به نام دیکتیس (به معنای"تور ماهیگیری")آن دو را پیدا کرد و پذیرایشان شد. دیکتیس برادر پولیدکتس پادشاه جزیره بود.
روایت‌های متفاوتی در این خصوص وجود دارد، یکی از آن‌ها چنین می‌گوید: آکریسیوس رد دختر و نوه اش را دنبال کرد و فهمید که آن‌ها در جزیرهٔ سریفوس هستند، بنابراین از پولیدکتس خواست که آن دو را به او تحویل دهد، ولی پولیدکتس از این کار امتناع کرد، یعنی به‌طوری‌که شاهد هستیم، در این روایت پولیدکتس نه تنها به آن دو آسیبی نمی‌رساند، بلکه از آن‌ها حمایت هم می‌کند.
دربارهٔ محقق شدن پیشگویی غیبگو (همان غیبگویی که آکریسیوس از وی سؤال کرده بود) چند روایت مختلف و متفاوت وجود دارد، هر کدام از این روایت‌ها موضوع اسطوره‌ای تبعید را با محقق شدن پیش‌گویی ممزوج و مخلوط می‌کنند. در روایت پوسانیاس (پائوسانیاس)(Pausanias)پرسئوس به آرگوس بازنمی‌گردد، بلکه عوض آن به لاریسا (Larissa)می‌رود، محلی که بازی‌ها و مسابقات قهرمانی در حال برگزاری است. او تازه بازی کویتس(quoits)را ابداع کرده‌است و طریقهٔ آن را به عموم می‌آموزد که آکریسیوس، که به‌طور اتفاقی از آنجا دیدن می‌کند، پا به داخل محوطهٔ پرتاب دیسک می‌گذارد و در اثر برخورد دیسک به سرش کشته می‌شود؛ به این ترتیب پیش‌گویی غیبگو محقق می‌شود.
یک روایت دیگر می‌گوید که پرسئوس به آرگوس بازگشت، اما هنگامی که فهمید چنین پیش‌گویی ای در گذشته صورت گرفته، به تبعید داوطلبانه و خودخواسته به پلاسگیوتیس(Pelasgiotis، تسالی) می‌رود. پادشاه لاریسا در آنجا به خاطر مرگ پدرش بازی‌هایی را ترتیب داده بود. هنگامی که پرسئوس مشغول بازی پرتاب دیسک بود، دیسک پرتابی وی تغییر مسیر داد و به آکریسیوس اصابت کرد، ضربه‌ای که بلافاصله باعث کشته شدن وی گردید. در روایت سوم، آکریسیوس توسط برادر دوقلویش پروئتوس(Proetus)به تبعید فرستاده شده‌است، پرسئوس با استفاده از سر گورگون، برادر غاصب را تبدیل به سنگ می‌کند و آکریسیوس را دوباره به تخت می‌نشاند.
در هر صورت پرسئوس که ناخواسته و سهواً آکریسیوس را کشته‌است و در عین حال ولیعهد و جانشین پادشاه متوفی شمرده می‌شود، پادشاهی آرگوس را به مگاپنتس(Megapenthes) پسر پروئتوس وا می‌گذارد و خود قلمرو پادشاهی مگاپنتس، یعنی تیرینس را برای شاهی و حکومت برمی‌گزیند. گفته شده که پرسئوس چون جد خود را به قتل رسانده بوده، شرم داشته از اینکه در آرگوس خود را شاه بنامد.
این اصلی تغییرناپذیر در ادبیات کلاسیک یونان است که قاتل، حتی اگر سهواً مرتکب قتل شده باشد، باید برای تهذیب نفس به تبعید برود و رنج و مشقت دوری را بر خود هموار سازد.
همان گونه که قبلاًاشاره شد، روایتی می‌گوید که پولیدکتس نه تنها آسیبی به مادر و فرزند نرساند، بلکه از آن‌ها حمایت هم کرد و به آکریسیوس مسترد نکرد. در نهایت پرسئوس قسم خورد که هرگز جدش را نخواهد کشت، اما اندکی بعد پولیدکتس مرد و به هنگام برگزاری بازی‌ها و مسابقات مراسم تدفین وی، دیسکی که پرسئوس پرتاب کرده بود، تصادفاً به آکریسیوس اصابت کرد و باعث مرگ او شد.
جواد محجوب (زاده ۵ خرداد ۱۳۷۰ در چناران)، جودوکار ایرانی و نائب‌قهرمان و قهرمان دو دوره مسابقات قهرمانی جودوی آسیا در وزن ۱۰۰ کیلوگرم است. وی در المپیک ۲۰۲۰ در تیم پناهندگان مسابقه داد و پس از شکست دادن یوهانس فرای از آلمان در دور اول، در مقابل لوکاش کرپالک از جمهوری چک شکست خورد و حذف شد.
قانونِ دمیتر یا «قاعده حداقلِ دانش» راهبردی در طراحی نرم‌افزار، بخصوص برنامه‌نویسی شی‌گراست. در شکلِ عمومی‌اش «دمیتر» (LoD)حالتِ خاصی از جفتگری ضعیف یا همراهی آزادانه است. این راهبرد در دانشگاه شمال‌شرقی در ۱۹۸۷ ایجاد و به صورتِ زیر خلاصه شده‌است:
شالودهٔ این قانون آن است که تا حد ممکن هر شی از ساختار و ویژگی‌های هر چیزِ دیگری در سیستم ناآگاه باشد. این ناآگاهی شامل زیر-اجزائش نیز می‌شود. این قانون بخشی از پنهان‌سازی اطلاعات است. قانون نامش را از پروژه‌ایی به همین نام گرفته که پروژه‌ایی در سبکِ جنبه‌گرایی است. نام پروژه به افتخارِ دمیتر، «مادرِ توزیع» و «خدای کشاورزی» در اساطیر یونان نامگذاری شده بود. از جنبهٔ دیگر، بخاطر دیدگاهِ از «پایین به بالا» نامگذازی مناسب بود.
زمانی که قانون را بر روی برنامه‌های شی‌گرای اعمال می‌نماییم، می‌توان قانون را با نامِ صحیح‌ترش: «قانون دمیتر برای توایع/متدها» یاد کرد(LoD-F). در این حالت شی‌ایی مانند codice_1 می‌تواند یک سرویس (متد) از یک نمونهٔ شی‌ایی از codice_2 را درخواست نماید؛ ولی شیٰء codice_1 "نمی‌تواند از طریقِ" codice_2 به شیءِ دیگری، مانندِ codice_5، دست‌پیدا نماید و سرویسی را دریافت نماید. جهتِ انجام این کار، شیءِ codice_1 به وضوح نیاز به دانشِ بیشتر از ساختارِ داخلیِ شیءِ codice_2 دارد. فاصلِ codice_2 نیازمندِ تغییر است تا در صورت لزوم بتواند نیازهایِ شیءِ codice_1، را پاسخگو باشد. نیازی که دربارهٔ زی-اجزاء شیءِ codice_2 است. می‌توان در روشی جایگزینِ به شیءِ codice_1 اجازهٔ دسترسی مستقیم به شیءِ codice_5 را داد تا درخواستش را به‌طور مستقیم به شیءِ codice_5 دهد. در صورتِ رعایت قانونِ دمیتر، این تنها شیءِ codice_2 است که از ساختارِ داخلی‌اش آگاه است.
اگر تابعِ (متدِ) «codice_15» از شیءِ «codice_16» موردِ نیاز باشد؛ این فراخوانی تنها یکی از اشکالِ زیر است:
به صورِ دقیق‌تر، یک شیء، بهتر است تا از فراخوانی اعضای یک شیء که توسطِ متدِ دیگری پس فرستاده شده، خودداری نماید. به‌طور واضح‌تر، در زبان‌های جدید که از «.» برای فراخوانیِ متدِ یک شیء استفاده می‌کنند، می‌توان قانون را به صورتِ «تنها از یک نقطه استفاده کن» درآورد. قانونِ دمیتر درموردِ «codice_23» شکسته شده. اما «codice_24» نمایشی صحیح از قانون است. به عنوانِ یک مثالِ ساده؛ برای اینکه به یک اسب دستورِ حرکت دهیم؛ لازم نیست تا به هرپای اسب این دستور داده شود. اسب خودش دستور حرکت به پاهایش را صادر می‌کند.
برتری قانونِ دمیتر در «قابلیت نگهداری» و «قابیلیت نطبیق» در نرم‌افزار است. از آنجا که اشیا وابستگیِ کمتری به ساختارِ اشیاء دیگر دارند، تغییرات در اشیا می‌تواند بدون نیاز به اطلاع به سایر اشیا صورت گیرد. بَسیلی و همکارانش نتایجِ عملی‌ایی را منتشر کردند که نشان می‌داد «پاسخِ برای یک کلاس» (پ.س. ک: تعداد متدهایی که دارای پتانسیلِ فراخوانی یک متد هستند) می‌تواند احتمالِ باگ نرم‌افزاری را کاهش دهد. با پیروی از قانونِ دمیتر می‌تواند «پ.س. ک» را کاهش دهد. درهر حال؛ مقدارِ «متدِ وزندار به ازای کلاس» (تعداد متدهای هر کلاس) را افزایش می‌دهد که خود باعث افزایشِ احتمالِ «باگ نرم‌افزاری» خواهد شد. معماریِ چندلایه‌ایی می‌تواند به عنوانِ سازوکارِ پیاده‌سازیِ قانونِ دمیتر در مهندسی نرم‌افزار باشد.
در سطعِ متد، LoD، به سمتِ یک فاصلِ کمینه حرکت می‌کند؛ که باعثِ خواهد شد تا تنها اطلاعاتی که برایِ کارش نیاز دارد دسترسی داشته باشد که این شامل آگاهی اندکی از تعدادِ اندکی از متدهای سایر اشیایی است که با این شی رابطه نزدیک دارند. از طرفِ دیگر، در سطحِ کلاس LoD، منجر به بزرگ شدن فاصل خواهد شد؛ چراکه LoD نیازمندِ متدهای کمکی زیادی‌ست تا از ورودِ بیش از حد به داخلِ یک شی جلوگیری شود. راه‌حلی که برای این مسئله وجود دارد کمک گرفتن از رهیافتِ «برنامه‌نویسی جنبه‌گراست»
دموکراسی نیابتی یا مردم‌سالاری نیابتی (Representative democracy) نوعی از دموکراسی است که در برابر دموکراسی مستقیم قرار می‌گیرد. تقریباً تمامی نظام‌های سیاسی دمکراتیک مدرن، شکل‌هایی از دمکراسی نمایندگی هستند. این مکتب از این اصل ریشه گرفته که منتخبان مردم می‌توانند نمایندگان آن‌ها باشند.
این دموکراسی میتواند در انواع مختلف حکومت جلوه کند به عنوان مثال:
این دموکراسی قدرت را در دست نمایندگانی قرار می‌دهد که توسط مردم انتخاب می‌شوند و در مجلس نمایندگان دربارهٔ طرح‌های پیشنهادی از سوی دولت یا از سوی نمایندگان تصمیم میگیرند. در برخی کشورها، مجلسی بالادست نیز وجود دارد که این مصوبه‌ها بایستی از تصویب آن هم بگذرد تا به شکل قانون درآید مثلأ در امریکا که مجلس نمایندگان و مجلس سنا وجود دارند.
دیکتیس (به انگلیسی: Dictys) (به معنای تور ماهیگیری)، طبق اساطیر یونانی، برادر پولیدکتس فرمانروای جزیرهٔ سریفوس در یونان بوده‌است. وی همان فردی است که دانائه و پرسئوس را در ساحل جزیره پیدا کرد. یک نسخه از این روایت اساطیری چنین روایت می‌کند که وی شوهر دانائه بوده‌است. پرسئوس پس از کشتن پولیدکتس، فرمانروایی جزیره را به دیکتیس واگذار کرد.*
پرویز هادی باسمنج (زاده ۲۵ آبان ۱۳۶۶ در بخش باسمنج)، کشتی‌گیر آزادکار ایرانی وزن ۱۲۵ کیلوگرم و عضو شورای اسلامی شهر تبریز است.
وی در سال ۲۰۱۲ برندهٔ نشان نقرهٔ مسابقات قهرمانی دانشجویان جهان شده و در سال ۲۰۱۳ مدال برنز یونیورسیاد را کسب کرده و همچنین سه مدال طلای مسابقات کشتی قهرمانی آسیا را در سال‌های ۲۰۱۲ و ۲۰۱۳ و ۲۰۱۶ و مدال برنز سال ۲۰۲۰ را در کارنامهٔ حرفه‌ای خود ثبت کرده‌است. هادی در سال‌های ۲۰۱۴ و ۲۰۱۸ صاحب نشان طلای بازی‌های آسیایی شده‌است. پرویز هادی در سال ۱۳۹۳ پهلوان ایران شد.
در سال ۲۰۱۸ پرویز هادی در مسابقات قهرمانی کشتی جهان ۲۰۱۸ در وزن فوق سنگین به عنوان نمایندهٔ ایران شرکت کرد و سوم شد. او به‌عنوان برترین کشتی‌گیر آزادکار سال ۱۳۹۷ ایران انتخاب شد.
پرویز هادی در مسابقات جام جهانی کشتی در سال‌های ۲۰۱۲، ۲۰۱۴، ۲۰۱۵ و ۲۰۱۶ عضو تیم ملی کشتی ایران بود. ایران در هر چهار جام جهانی به مقام قهرمانی رسید.
وی در خرداد سال ۱۴۰۰ در انتخابات شورای اسلامی شهر تبریز کاندیدا شد و توانست با کسب بیش از ۲۰ هزار رأی به عنوان نفر هفتم راهی این شورا شود.
پرویز هادی برای اولین بار در ۱۰ تیر ۱۳۸۸ و در سن ۲۱ سالگی در یک رقابت بین‌المللی کشتی بزرگسالان به نام مسابقات جایزه بزرگ طلایی در جمهوری آذربایجان شرکت کرد و در بین چهارده نفر دوازدهم شد.
او در اواخر بهمن سال ۱۳۸۸ در مسابقات جام تختی به میدان رفت و سوم شد و مدال برنز دریافت کرد. مهدی رستم‌پور روزنامه‌نگار ورزشی، کسب مدال برنز پرویز هادی را یکی از نکات روشن جام تختی نامید و در این مورد نوشت که پس از سال‌ها، از استان آذربایجان یک کشتی‌گیر مستعد و آینده‌دار توانست چهره شود. پرویز هادی در ۱۲۰ کیلوگرم با فیزیک بدنی مناسب و قابلیت‌های فنی کشتی گرفتن در سنگین‌وزن، کار کردن عالی با دست‌ها و جسارت در اجرای فنون پرتابی، به مدال برنز رسید.
هادی یک سال بعد و در اسفند ۱۳۸۹ مجدداً در رقابت‌های جام تختی که این بار در جزیره کیش برگزار می‌شد شرکت کرد و بار دیگر سوم شد. هادی بعداً و در سال‌های ۱۳۹۲، ۱۳۹۳، ۱۳۹۴ و ۱۳۹۶ به مقام اول وزن ۱۲۵ کیلوگرم جام تختی رسید.
در اواخر بهمن ۱۳۹۰ پرویز هادی اولین تجربه ملی خود را کسب کرد و به عنوان نماینده وزن ۱۲۰ کیلوگرم ایران به مسابقات کشتی قهرمانی آسیا اعزام شد. هادی در دور اول نوبویوشی آرکیدا از ژاپن را شکست داد و در دور دوم بر آیال لازاریف از قرقیزستان غلبه کرد و به نیمه نهایی رسید. هادی در نیمه نهایی به مصاف جارگالسایخان از مغولستان رفت و این کشتی‌گیر را نیز شکست داد و به فینال رسید، هادی در دیدار فینال به مصاف لیانگ لی کشتی‌گیر با تجربه چینی رفت و این کشتی‌گیر چینی را در دو تایم با نتایج ۲–۰ و ۴–۰ شکست داد و به مدال طلا رسید.
پرویز هادی در روز ۱۱ فروردین سال ۱۳۹۱ در رقابت‌های انتخابی المپیک قزاقستان شرکت کرد، او در این مسابقات از آرتور تایمازوف قهرمان ازبکستانی جهان و المپیک شکست خورد و در نهایت به مقام سوم رسید و با توجه به این که نفرات اول و دوم این رقابت‌ها سهمیه المپیک را برای کشورشان کسب می‌کردند موفق به کسب سهمیه المپیک نشد.
پس از این قرار بود محمدرضا آذرشکیب به رقابت‌های انتخابی المپیک در چین اعزام شود اما به دلیل آسیب دیدگی آذرشکیب، هادی به این رقابت‌ها اعزام شد. بنابراین هادی در تاریخ ۸ اردیبهشت ۱۳۹۱ در رقابت‌های گزینشی المپیک در چین به میدان رفت و این بار با پیروزی برابر همه حریفان موفق شد سهمیه سنگین‌وزن کشتی آزاد ایران در المپیک تابستانی ۲۰۱۲ را کسب کند.
اما پرویز هادی در مسابقه انتخابی تیم ملی از کمیل قاسمی شکست خورد و شانس حضور در المپیک را از دست داد.
اعزام نشدن هادی به المپیک در ابتدا باعث افت روحی او شد اما رسول خادم سرمربی تیم ملی کشتی آزاد با او صحبت کرد و به او دلگرمی داد و هادی خود را از نظر روحی بازیابی کرد.
پرویز هادی در اواخر فروردین ۱۳۹۲ برای دومین بار به عنوان نماینده سنگین‌وزن ایران در مسابقات کشتی قهرمانی آسیا شرکت کرد. او در اولین مسابقه لازارف از قرقیزستان را شکست داد و پس از آن آناکولف از تاجیکستان و نام کیونگ جینگ از کره جنوبی را شکست داد و به فینال رسید. هادی در دیدار فینال به مصاف جارگالسایخان از مغولستان رفت و با پیروزی بر این کشتی‌گیر برای دومین بار پیاپی قهرمان آسیا شد.
پرویز هادی در تاریخ ۷ مهر ۱۳۹۳ مطابق با ۲۹ سپتامبر ۲۰۱۴ در مسابقات کشتی آزاد سنگین‌وزن بازی‌های آسیایی اینچئون شرکت کرد. او در اولین مبارزه خود موفق شد ژی وی دنگ از چین را با نتیجه ۱۱ بر ۰ شکست بدهد.پرویز هادی با شکست حریف چینی راهی یک‌چهارم‌نهایی شد "خبرگزاری دانشجو" هادی در دومین کشتی و در مرحله یک چهارم نهایی به مصاف جارکال سای خان از مغولستان رفت و بر این کشتی‌گیر با نتیجه ۶ بر ۰ پیروز شد.پرویز هادی با دومین پیروزی به نیمه نهایی رفت "خبرگزاری مهر" هادی در مرحله نیمه نهایی کشتی‌گیری از کره جنوبی را ۹ بر ۱ شکست داد و در دیدار فینال به مصاف دولت شبان‌بای از قزاقستان رفت. پرویز هادی این کشتی‌گیر قزاقستانی را ۶–۱ شکست داد و قهرمان وزن ۱۲۵ کیلوگرم کشتی آزاد بازی‌های آسیایی شد. پرویز هادی با این قهرمانی دهمین مدال طلای ایران در بازی‌های آسیایی ۲۰۱۴ را کسب کرد.پرویز هادی هم‌راهی فینال شد/ کاروان ایران در انتظار چهار طلای آزادکاران "خبرگزاری دانشجو""خبرگزاری دانشجو"
پرویز هادی در روز ۱۲ دی ۱۳۹۳ هجری خورشیدی در مسابقات کشتی پهلوانی ایران شرکت کرد و موفق شد به مسابقهٔ پایانی این رقابت‌ها صعود کند. هادی در مسابقهٔ پایانی با نتیجهٔ ۸ بر ۲، جابر صادق‌زاده از مازندران را شکست داد و به‌عنوان پهلوان ایران در سال ۱۳۹۳ شناخته شد.
حسن روحانی، رئیس‌جمهور ایران، در روز ۲۹ بهمن ۱۳۹۳ طی مراسمی بازوبند پهلوانی ایران را بر بازوی پرویز هادی بست.
پرویز هادی در فینال مسابقات انتخابی تیم ملی برای اعزام به مسابقات کشتی قهرمانی جهان در خرداد ۱۳۹۴ به مصاف جعفر شمس رفت و در هر دو مسابقه پیروز شد. بنابراین هادی برای اولین بار به‌عنوان نماینده ایران در مسابقات کشتی قهرمانی جهان انتخاب شد.
هادی پیش از آغاز مسابقات قهرمانی جهان دچار مصدومیت پا شد اما در رقابت‌ها شرکت کرد، او در اولین دیدار باید به مصاف الکسی شیماروف از بلاروس می‌رفت اما الکسی شیماروف در مسابقه حاضر نشد و هادی به دور دوم صعود کرد. هادی در دور دوم به مصاف سسلان گاگولوف قهرمان سابق جوانان جهان از اسلواکی رفت، هادی در این دیدار موفق شد سسلان گاگولوف را با نتیجهٔ ۱۰ بر صفر شکست بدهد. پرویز هادی در دور سوم از بیلال ماخوف روسیه‌ای شکست خورد و حذف شد و به مقام نهم رسید.
در سال ۲۰۱۶ پرویز هادی برای سومین بار به‌عنوان نمایندهٔ فوق سنگین ایران در مسابقات کشتی قهرمانی آسیا شرکت کرد، او در دور اول زولبو ناتساگسورون از مغولستان را با امتیاز عالی و نتیجهٔ ۱۰ بر صفر شکست داد. سپس در مرحلهٔ یک چهارم نهایی به مصاف زمان انور از پاکستان رفت و این کشتی‌گیر پاکستانی را نیز با نتیجهٔ ۱۰ بر صفر شکست داد. هادی در نیمه‌نهایی به مصاف کشتی‌گیری از کرهٔ جنوبی به نام کونجین نام رفت و ۱۲ بر ۶ پیروز شد و به فینال صعود کرد. حریف هادی در دیدار فینال دولت شبان‌بای قزاقستانی بود، هادی در دیدار فینال ۳ بر ۱ پیروز شد و برای سومین بار صاحب مدال طلای مسابقات کشتی قهرمانی آسیا شد.
پرویز هادی پس از حدود یک سال و نیم دوری از مسابقات مهم کشتی در بهمن ماه ۱۳۹۶ به مسابقات کشتی برگشت و در جام تختی ۲۰۱۸ که در شهر تبریز برگزار می‌شد با پیروزی مقابل حریفانی از جمله احمد میرزاپور و جعفر شمس ناتری، مدال طلا گرفت و برای چهارمین بار قهرمان جام تختی شد. در این مسابقات پرویز هادی به‌شدت از سوی تماشاگران تبریز تشویق می‌شد.
پرویز هادی که در دورهٔ گذشتهٔ بازی‌های آسیایی نیز به مدال طلا دست یافته بود، در دور نخست با نتیجه ۱۰ بر صفر سومیت مالیک از هند را مغلوب کرد. وی در دور بعد با نتیجهٔ ۱۰ بر صفر اولگ بولتین از قزاقستان را شکست داد و راهی مرحلهٔ نیمه‌نهایی شد. هادی در این مرحله نیز با نتیجهٔ ۱۱ بر ۸ از سد داویت مودزماناشویلی دارندهٔ مدال نقره المپیک، برنز جهان و قهرمان آسیا از ازبکستان گذشت و راهی دیدار فینال شد. هادی در دیدار پایانی به مصاف ژیوی دنگ از کشور چین رفت و در یک مبارزهٔ یک‌طرفه توانست با نتیجهٔ ۷ بر صفر به پیروزی برسد.
پرویز هادی در مسابقات قهرمانی کشتی جهان ۲۰۱۸ قرعهٔ بسیار دشواری داشت. او در دور اول روبرت باران دارندهٔ مدال برنز اروپا از لهستان را با نتیجهٔ ۱۱ بر صفر شکست داد. وی در دور دوم مقابل ابراهیم سعیدف دارندهٔ مدال برنز المپیک از بلاروس با نتیجهٔ ۱۱ بر ۲ به پیروزی رسید و در مرحلهٔ یک چهارم نهایی نیز در یک کشتی حساب‌شده با نتیجهٔ ۳ بر ۲ از سد طاها آق‌گل قهرمان جهان و المپیک از کشور ترکیه گذشت و راهی مرحلهٔ نیمه‌نهایی شد. هادی در این مرحله در مقابل گنو پتریاشویلی قهرمان جهان و دارندهٔ مدال برنز المپیک از گرجستان با نتیجهٔ ۱۳ بر ۶ شکست خورد و راهی دیدار رده‌بندی شد. پرویز هادی در دیدار رده‌بندی با پیروزی ۱۱ بر ۲ مقابل آنزور خیزریف از روسیه به مدال برنز رسید؛ بنابراین هادی پس از سال‌ها حضور در سطح اول کشتی سرانجام در سی سالگی موفق به کسب مدال جهانی شد.برنز سنگین‌وزن جهان به هادی رسید "یک ورزش"
هادی با توجه به درخشش در بازی‌های آسیایی ۲۰۱۸ و مسابقات کشتی قهرمانی جهان ۲۰۱۸ با نظرسنجی فدراسیون کشتی ابران به‌عنوان برترین کشتی‌گیر آزادکار سال ۱۳۹۷ ایران انتخاب شد.
در وزن ۱۲۵ کیلوگرم پرویز هادی در دور اول با نتیجهٔ ۱۴ بر ۴ عمر سارم از سوریه را مغلوب کرد. وی در دور بعد مقابل آیال لازاریف قهرمان آسیا از قرقیزستان با نتیجهٔ ۱۰ بر صفر پیروز شد و به مرحلهٔ نیمه‌نهایی راه یافت. هادی در این مرحله مقابل یوسوپ باتیرمیرزایف از قزاقستان با نتیجهٔ ۴ بر صفر ضربه فنی شد و به دیدار رده‌بندی رفت. هادی در این دیدار با نتیجهٔ ۱۰ بر صفر فرهاد آناکولوف از تاجیکستان را مغلوب کرد و به مدال برنز رسید.
پرویز هادی ۶ سال سن داشت که پدرش درگذشت. او پس از مرگ پدرش تحت پشتیبانی برادرانش قرار گرفت. برادر بزرگ‌تر او غلامحسین هادی در رشتهٔ کشتی فعال بود و پرویز هادی با تشویق او کشتی‌گیر شد. سامان هادی، برادر دیگر پرویز هادی نیز کشتی‌گیر است. رضا هادی برادر دیگر آن‌ها در سال ۱۳۹۴ مقام دوم مسابقات کشتی پهلوانی قهرمانی آسیا را کسب کرد.
هادی مسلمان شیعه دوازده امامی است و در گفتگویی گفته‌است که همیشه به یاد خدا است. او از کودکی در هیئت مذهبی زینبیه باسمنج حضور داشته و ارادت خاصی به زینب دارد، به‌طوری‌که بر روی دوبندهٔ او در بیشتر مسابقات لفظ «یا زینب» درج شده‌است.
نامق کمال (زاده ۱۸۴۰، رودوستو، امپراتوری عثمانی – مرگ در ۱۸۸۸، خیوس، یونان) شاعر عثمانی، نویسنده، اصلاح‌طلب و روزنامه‌نگار ترکیه بود.
نامق کمال در سال ۱۸۴۰ میلادی در رودوستو متولد شد و در ۴۸سالگی به علت بیماری در دوم دسامبر ۱۸۸۸ در خیوس درگذشت؛ پدرش مصطفی عاصم‌بیگ و مادرش فاطمه زهرا خانم نام داشت.
در اساطیر یونانی هسپروس (یونانی کهن: Ἓσπερος Hesperos) به ستاره عصر یا همان سیاره ونوس گفته می‌شود. او پسر خدای سحرگاه ائوس (معادل آورورای رومیان) و برادر ناتنی فسفروس (که با نام‌های ائسفروس و مورنینگ استار نیز شناخته می‌شود)، پسر صبح‌گاه، است.
پولیدکتس (پولودکتس) (Polydectes) در اساطیر یونان باستان،فرمانروای جزیرهٔ سریفوس و برادر دیکتیس می‌باشد .گفته شده اسم او بدین معنا است:"آن کس که بسیاری راپذیرا می شود/دریافت می کند/به خود می پذیرد".
وقتی که پرسئوس به سن بلوغ رسید، پولیدکتس عاشق مادر وی دانائه شد. روایت‌های متفاوتی در این خصوص وجود دارد، یکی از آن‌ها چنین می گوید: آکریسیوس رد دختر و نوه‌اش را دنبال کرد و فهمید که آن‌ها در جزیرهٔ سریفوس هستند، بنابراین از پولیدکتس خواست که آن دو را به او تحویل دهد، ولی پولیدکتس از این کار امتناع کرد، یعنی به طوری که شاهد هستیم، در این روایت پولیدکتس نه تنها به آن دو آسیبی نمی‌رساند، بلکه از آن‌ها حمایت هم می‌کند.
بنا به یک روایت دیگر، پرسئوس پادشاه جزیره را فرد محترم و شرافتمندی نمی دانست و به همین علت در صدد برآمد از مادرش در برابر وی محافظت کند، ضمن این که مادرش هم علاقه و تمایلی نسبت به پادشاه از خود نشان نمی‌داد. در نتیجه پولیدکتس با بی مهری توطئه کرد تا پرسئوس را از خود و مادرش دور سازد و بدین ترتیب بتواند به غایت خود برسد. وی ضیافت بزرگی ترتیب داد و همهٔ ساکنان جزیره را دعوت کرد، انتظار می رفت که هر یک از مهمانان هدیه ای با خود بیاورد. پولیدکتس از مهمانان خواست که اسب برای او بیاورند،به این بهانه که می‌خواهد با هیپودامیا (رام کنندهٔ اسبان)ازدواج کند.همه اسب آوردند، به غیر از پرسئوس که اسبی در اختیار نداشت. پس پرسئوس از پولیدکتس خواست که هدیه ای دیگر از وی طلب کند و گفت که این بار پولیدکتس هر چه تمنا کند، برایش مهیا خواهد ساخت. پادشاه هم این قول شتابزده و عجولانهٔ پرسئوس را آلت دست قرار داد و سر تنها گورگون فانی، یعنی مدوسا را طلب کرد.
پرسئوس هنگامی که به سریفوس بازگشت، دانست که مادرش مورد خشونت و آزار گستاخانهٔ پولیدکتس قرار گرفته و پولیدکتس مادرش را تهدید و حتی به او تجاوز کرده است و مادرش ناچار شده‌است به معبدی پناهنده شود.پرسئوس،پولیدکتس را با استفاده از سر مدوسا کشت و دیکتیس(Dictys)برادر او را که شوهر دانائه هم بود،به فرمانروائی سریفوس منصوب کرد.
همان گونه که قبلاًاشاره شد،روایتی می گوید که پولیدکتس نه تنها آسیبی به مادر و فرزند نرساند،بلکه از آن‌ها حمایت هم کرد و به آکریسیوس مسترد نکرد.در نهایت پرسئوس قسم خورد که هرگز جدش را نخواهد کشت، اما اندکی بعد پولیدکتس مرد و به هنگام برگزاری بازی‌ها و مسابقات مراسم تدفین وی،دیسکی که پرسئوس پرتاب کرده بود، تصادفاً به آکریسیوس اصابت کرد و باعث مرگ او شد.مقاله های:Perseus,Polydectes,Dictys,Acrisius,Danae,Andromeda و برخی مقالات دیگر در ویکی‌پدیای انگلیسی
سریفوس(Seriphos,Serifos) از جزایر و اماکن باستانی تاریخی کشور یونان واقع در دریای اژه می‌باشد. این همان جزیره ای است که بنا به اسطوره، ماجراهای پرسئوس پهلوان یونانی و دانائه مادر وی در آنجا روی می‌دهد.ویکی‌پدیای انگلیسی، مقالهٔ Serifos
اتیوپیا در اساطیر یونانی و رومی و نوشته‌های مؤلفان باستان به سرزمینی اطلاق می‌شود که از لحاظ جغرافیایی جنوب مصر و همهٔ سرزمین‌های جنوبی آن کشور را شامل می‌شده‌است، هر چند که در برخی از روایات و اساطیر، محل آن نه در آفریقا، بلکه در نقطه‌ای در آسیا در نظر گرفته می‌شود.
هرودوت می‌گویدهرودوت، تواریخ که از ۳۳۰ فرعون مصر، ۱۸ تایشان اتیوپیاییایران باستان، ج ۱(دورهٔ سه جلدی)، حسن پیرنیا (مشیرالدوله)، انتشارات زرین، کاش چاپ، تهران، چاپ دوم، ۱۳۸۲، البته پیرنیا در این تألیف، به جای "اتیوپیا"، از لفظ "حبشه" استفاده کرده است. بوده‌اند، با این توصیف وی، شاید بتوان معنای اتیوپیایی را که او می‌گوید، به نقاط و صفحات جنوبی تر از مصر اطلاق کرد. به گفتهٔ هرودوت، کبوجیه (کمبوجیه) پسر کوروش بزرگ و پادشاه ایران برای اطلاع یافتن از اوضاع و احوال و طرز معیشت و آداب و رسوم مردمان آن سرزمین سفیری بدان مملکت فرستاد، به این عنوان که شاه ایران، هدایایی برای پادشاه آنجا فرستاده است و در نهان به آن‌ها دستور داد تحقیقاتی در باب آن سرزمین کنند و ضمناً معلوم دارند که مسئلهٔ «میز آفتاب» (سفرهٔ آفتاب) حقیقت دارد یا نه.
در باب میز آفتاب مورخ مزبور چنین نوشته است: «چنان که گویند، این چمنی است در حومهٔ شهر که از گوشت پختهٔ همه نوع چهارپایان پوشیده است. قطعات گوشت را مأمورین و مستخدمین دولت شبانه در نهان بدانجا می‌برند و روز هر کس مایل باشد، به محل مزبور رفته از آن گوشت‌ها می‌خورد، ولی بومی‌ها عقیده دارند که این گوشت‌ها را همه شب، زمین به عمل می‌آورد.»
بعد مورخ مزبور می‌گوید: "کبوجیه بر اثر تصمیم خود به فرستادن سفیر، از شهر الفانتین مصر (Elephantine) (نام مستعمره‌ای یهودی در مصر علیا) فرستاده‌ای از طایفهٔ ماهی خواران (ایکتیوفاجی) (Ichtyophages)،... پس از آن که مترجمین الفانتین رسیدند، شاه سفیری نزد اتیوپیایی‌ها با هدایا فرستاد و دستور داد چه بگویند. هدایا عبارت بود از لباس ارغوانی رنگ، طوق و یاره‌ای از زر، ظرفی از مرمر سفید با مر مکی (در نسخه‌ای دیگر از ترجمهٔ کتاب هرودوت، "عود" نوشته شده‌استتاریخ هرودوت، ترجمه به انگلیسی:جورج راولینسن، ترجمهٔ فارسی:غ. وحید مازندرانی، مرکز انتشارات علمی و فرهنگی، چاپ سوم، ۱۳۶۲) و سبویی پر از شراب خرما. گویند اتیوپیایی‌هایی که رسول کبوجیه پیش آن‌ها رفت، مردانی شکیل و بلند قامتند و ترتیبات آن‌ها شباهتی به ترتیبات سایر ملل ندارد، مثلاًانتخاب به سلطنت چنین است: به این مقام، شخصی را از قبایل خودشان انتخاب می‌کنند که از حیث قامت بلندتر و از حیث قوت زورمندتر از همه باشد.
ماهی خواران وقتی که به مملکت اتیوپیا وارد شدند، هدایا را به پادشاه داده چنین گفتند: «شاه پارسی‌ها کبوجیه (کمبوجیه) در صدد جلب دوستی توست و با این مقصود ما را برای مذاکرات روانه کرده و این هدایا را که اگر خود او هم دارای آن باشد، خشنود خواهد بود، برای تو فرستاده است.»
پادشاه حبشه (اتیوپیا) دریافت که مقصود رسولان دیدن وضع مملکت اوست و چنین جواب داد: «شاه پارس شما را نزد من فرستاده، نه از این جهت که دوستی مرا طالب است، شما هم دروغ می گوئید، زیرا برای جاسوسی به مملکت من آمده‌اید. آدمی که شما را فرستاده، آدم درستی نیست، اگر درست بود، درصدد تسلط بر مملکت دیگری برنمی‌آمد و راضی به بندگی مردمی که آزاری به او نرسانیده‌اند، نمی‌شد، پس این کمان را به او داده بگویید شاه اتیوپیایی‌ها به شاه پارسی‌ها از راه نصیحت می‌گوید فقط وقتی به اتیوپیایی‌های طویل العمر ولو با عده‌ای بیشتر از سپاهیان قیام کن که پارسی‌ها بتوانند زه چنین کمانی را به آن آسانی که من می‌کشم، بکشند و عجالتاً پارسی‌ها باید خدایان را شکر کنند که به اولاد اتیوپیایی‌ها الهام نمی‌کنند به مملکت خودشان مملکت خارجی ای را الحاق کنند.» بعد از این سخنان زه کمان را رها کرده آن را به رسولان تسلیم کرد. پس از آن پادشاه اتیوپیایی‌ها لباس ارغوانی را برداشته پرسید که این چیست و چگونه آن را ساخته‌اند. وقتی که ماهی خواران حقیقت امر را راجع به این رنگ گفتند، پادشاه اتیوپیا گفت: «فریبنده‌اند این مردم و لباسشان هم بدل است.»
بعد گردن بند و دست بندها را بلند کرد و دربارهٔ آن‌ها سؤالاتی کرد و ماهی خوارها (ایکتیوفاجی‌ها) جواب دادند که پارسی‌ها آن‌ها را به عنوان زیور به کار می‌برند. پادشاه که تصور کرده بود منظور رسولان، غل و زنجیر و قلاده است، خندید و گفت: «غل و زنجیرهای اتیوپیایی‌ها محکم تر است.» راجع به مر مکی هم سؤال کرد و وقتی که رسولان گفتند که پارسی‌ها آن را به بدن می‌مالند، همان جواب را داد که راجع به لباس ارغوانی داده بود، ولی وقتی که نوبت شراب رسید و دانست که چگونه آن را تحصیل می‌کنند، جرعه‌ای از آن نوشید و بسیار خشنود و محظوظ شد و پرسید که غذای شاه پارس چیست و درازترین عمر پارسی‌ها چقدر است. ماهی خوارها جواب دادند که غذای شاه نان است، ترتیب تهیهٔ نان را از گندم بیان کردند و حد عمر پارسی‌ها را هشتاد سال گفتند. اتیوپیایی در جواب گفت که کوتاهی عمر پارسی‌ها باعث حیرت نیست، چه آن‌ها فضاله می‌خورند و اگر این مشروب را نداشتند، با این نوع غذا این قدر هم عمر نمی‌کردند، مقصود او از مشروب، شراب بود. بعد افزود که از این حیث پارسیان بر اتیوپیاییان برتری دارند.
وقتی که ماهی خوارها از پادشاه اتیوپیا پرسیدند که عمر اتیوپیایی‌ها چقدر است، او جواب داد که اکثر آن‌ها ۱۲۰ سال و بل بیشتر عمر می‌کنند و غذای آن‌ها گوشت پخته و مشروبشان شیر است. جاسوس‌ها از زیادی عمر آن‌ها در حیرت شدند. پس از آن آن‌ها را به کنار چشمه‌ای بردند و بعد از آن که در آن چشمه شست‌وشو کردند، تن آن‌ها چنان می‌درخشید که گویی آب چشمه روغن است. این آب بوی بنفشه داشت و به قول جاسوس‌ها آب این چشمه به قدری سبک است که چوب و اشیایی سبک‌تر از چوب در آب فرومی‌رود. اگر آب به این اندازه سبک است که می‌گویند، ممکن است که درازی عمر اتیوپیایی‌ها از استعمال آن باشد. از کنار چشمه، ماهی خواران را به محبس بردند. در اینجا محبوسین را در کند و زنجیرهای طلا کرده بودند. در نزد اتیوپیایی‌ها مس نایاب‌ترین و گران‌ترین فلز است. پس از آن، آن‌ها میز آفتاب را تماشا کردند و سپس آن‌ها را به دیدن مقبره‌ها و تابوت‌های اتیوپیایی‌ها که از بلور به ترتیب زیر ساخته شده بود، بردند: بعد از آن که جسد مرده، خواه به طرز مصری و خواه به طرز دیگر خشک شد، تمام بدن را در گچ مستور می‌سازند و آن را با رنگ می‌آرایند تا حتی الامکان به صورت آدم زنده درآید، سپس نعش را در ستونی توخالی از بلور (یا در جای دیگر گفته شده "شیشه") که برای همان منظور ساخته شده‌است، می‌گذارند. بلور به مقدار فراوان در کشور آن‌ها استخراج می‌شود و آن نوعی سنگ است که در صنعتکاری کاربردش بسیار آسان است. از جدار بلور ممکن است که نعش را که در داخل آن قرار دارد، تماشا کرد، که نه بوی نامطلوب می‌دهد و نه به هیچ وجه بی ریخت است، با وجود این، تمام بدن مثل این که برهنه باشد معلوم است.
منسوبان متوفی، آن ستون بلوری را یک سال تمام از تاریخ مرگ در خانه نگه می‌دارند و میوه‌های نوبر را مرتباً برای آن می‌برند و باتقدیم قربانی‌ها، مرده را تعزیز و تکریم می‌کنند و همین که یک سال گذشت، آن ستون را حمل کرده در حومهٔ شهر می‌گذارند.