moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در دستورهای سنتی غربی، تصریف مربوط به فعل را تصریف فعلconjugation و تصریف مربوط به اسم، ضمیر، صفت و حرف تعریف را تصریف اسمDeclension می‌گویند. در دستورهای سنتی ایرانی، اصطلاح تصریف در صحبت از ساختار فعل وجمله است که مطرح می‌شود و معمولاً در مبحث اسم و صفت و حرف تعریف و ضمیر سخنی از تصریف به میان نمی‌آید.
در فارسی باستان (همانند اوستا) اسم و صفت و ضمیر در حالت‌های گوناگون تصریف می‌شده و نقش این کلمات در جمله، با تغییر آخر کلمات و اضافه‌شدن شناسه‌های تصریفی معین می‌گردیده است.آموزگار و تفضلی، "زبان پهلوی ادبیات و دستور آن"؛ ص ۶۳
اهل حق یا یارِسان به پیروان دین یاری گفته می‌شودوزارت مهاجرت و یکپارچه‌سازی دانمارک: "ایران: یارسان" (انگلیسی)، نوشته‌شده در ۶ آوریل ۲۰۱۷، ص ۴؛ بازدید در ۱۵ اوت ۲۰۲۰. که به‌طور عمده در دو کشور ایران و عراق زندگی می‌کنند. آیینی با باورهای رازورانه (باطنی) که تاریخ دقیق شکل‌گیری آن مشخص نیست، ولی پیروان آن به ازلی و ابدی بودن این آیین باور دارند. این دین در دوره‌های مختلف تاریخی مراحل مختلفی را پشت سر گذاشته‌است. اگرچه قدمت قدیمی‌ترین متون مذهبی دین یاری تا سدهٔ چهارم هجری (دوره شاه خوشین) و قدمت برخی از نیایشگاه‌های آن به پیش از اسلام نیز می‌رسد، اما ساختار کنونی آن از سدهٔ نهم هجری و توسط سلطان سهاک بنیان نهاده شده‌است که این شخصیت در اعتقادات مردم یارسان بالاترین جایگاه را در نظام آیینی دارد.https://www.researchgate.net/publication/340265862_bhthy_kwtah_dr_zmynh_tarykhy_ajtmay_w_jghrafyay_zysty_yarsan
اعتقادات نظری و برخی آداب و مناسک عملی در میان همگی جامعهٔ یارسان مشترک است، اما ممکن است بسته به اینکه سرسپردهٔ دین یاری در چه جغرافیایی زندگی کند، آداب و رسوم متفاوتی نیز در میان آن‌ها وجود داشته باشد. دین یاری نشانه‌هایی از تأثیر آموزه‌های ادیان مختلف را بر آموزه‌های عملی و برخی مبانی نظری خود نشان می‌دهد و شباهت‌هایی با دین‌های دیگر همچون: مهرپرستی، مانویت، یهودیت، مسیحیت و شیعه… در این دین به چشم می‌خورد؛مردانی، محمد، سیری کوتاه در مرام اهل حق، ص ۳ با این وجود دین یاری از اسلام، جدا است.
همچنین ببینید: پیشینه دین یارسانیان
مردم اهل حق با نام‌های مختلفی شناخته می‌شوند. اگرچه در متون دینی بیش از هر نامی از نام "یارسان" و "یاری" استفاده شده و پیروان این دین نیز خود را با نام "یار" می‌شناسند، اما در مناطق مختلف نام‌های مختلفی مانند اهل حق، کاکه‌ای، صارلی، طایفه، طایفه‌سان، گوران، قلخانی، قزلباش، نیازی، اهل نیاز، اهل سر، سرطالبی، شاملو، خواجه‌وند، غلات، علی‌اللّهی و … از جانب غیریارسانیان بر روی آن‌ها گذاشته شده‌است. بیشتر این نام‌ها نه به خود دین، بلکه به پیروان آن اشاره دارد و برخی از آن‌ها مانند شیطان‌پرست، خروس‌کشان یا چراغ سیندرن نام‌هایی مغرضانه و بعضاً حتی توهین‌آمیز محسوب می‌شوند.
در آذربایجان ایران پیروان یارسان را گاه گوران و گاه شاملو می‌نامند. شاملوها مردمی بودند که توسط امیرتیمور از شام به آذربایجان کوچانده‌شدند و در زمان صفویه به دین یارسان گرویدند. در آذربایجان همچنین مردم یارسان را قره‌قویونلو، گورنلر (به معنای بینندگان) و در ارومیه ابدال بنی نیز می‌نامند. همچنین در افغانستان و نیز در ترکیه به پیروان یارسان قزلباش گفته می‌شود، چرا که پیروان یارسان در آن منطقه در جنبش قزلباش‌ها شرکت کردند. در قزوین پیروان یارسان را کاکاوند (کاکه‌وند) و در مازندران خواجه‌وند می‌نامند، که نام دو ایل کُرد نیز هست. در زنجان پیروان یارسان را سر طالبی به معنای طالب اسرار و در خدابنده اووشار می‌نامند.طاهری، طیب، "تاریخ و فلسفهٔ سرانجام: فرهنگ یارسان و شرحی بر نحله‌های فکری و اعتقادی در کرستان"، کردستان عراق: اربیل، چاپ یکم: ۲۰۰۹؛ ص ۱۱۹–۱۱۷.
همچنین بسیاری از غیر اهل حق پیروان این دین را به اشتباه علی‌اللهی می‌نامند که این نام در واقع به فرقه‌ای گفته می‌شد که در زمان علی بن ابی‌طالب توسط عبدالله بن سبا تأسیس شد و پیروانش به الوهیت علی اعتقاد داشتند. این نام به سبب وجود بینش انسان‌خدایی در دین یارسان توسط اعراب و مسلمانان به پیروان یارسان به اشتباه اطلاق شده‌است.
در عراق به پیروان یارسان کاکه‌ای یا صارلی گفته می‌شد. صارلی‌ها که گروهی از یارسانیان ساکن موصل هستند، از شهرزور به آنجا آمده و خان موصل از استرداد آن‌ها جلوگیری کرده و آن‌ها را صارلی یعنی از آن خود خطاب کرده‌است.
علاوه بر این لفظ اهل حق نیز که توسط غیریارسانیان به پیروان این دین اطلاق می‌شود، در واقع از واژگان صوفیه است و به کسی اطلاق می‌شود که از مراحل شریعت و طریقت و معرفت گذر کرده و به بالاترین مرحلهٔ سلوک یعنی حقیقت رسیده‌است. در واقع اهل حق عنوانی است که صوفیه به یارسان داده و منظور از آن قرار داشتن پیروان یارسان در مرحلهٔ حقیقت است. به‌طور کلی تمام این نام‌ها به پیروان این دین اطلاق می‌شود و نام خود دین "یارسان" یا دین "یاری" است.
همچنین ببینید: یارسانیان در دوره‌های تاریخی
دربارهٔ دین یارسان بین پژوهشگران اختلاف دیدگاه وجود دارد.
دین باستانی و ایرانی یارسان با دین ایزدی هم‌ریشه بوده و در عین حال، جدای از اسلام است.
صفی‌زاده در این باره در دانشنامه نام‌آوران یارسان می‌نویسد: بنا به نامه سرانجام، این مسلک از روز ازل پی‌ریزی شده‌است.صدیق صفی‌زاده، دانشنامه نام‌آوران یارسان، ۱۳۷۶ ولی از اسناد خطی چنین برداشت می‌شود که این مسلک در قرن دوم هجری توسط بهلول ماهی و یارانش با استفاده از عقاید و ذخایر معنوی ایران مانند؛ آیین زردشتی و مانوی و بهره‌گیری از دین اسلام و آیین مسیحی و کلیمی و افکار فرقه‌های غالی پس از اسلام پی‌ریزی شده‌است؛ ولی صفی‌زاده خود معتقد است پیدایش مسلک اهل حق نوعی ایستادگی در برابر اعراب مسلمان بوده‌است.
مکری، مسلک اهل حق را یکی از رشته‌های انشعابی مذهب شیعه می‌داند. او معتقد است این مسلک، مجموعه‌ای است از عقاید و آرای خاصی که از دوران گذشته وجود داشته و بعدها با ذخائر معنوی اسلام و اساطیر ایران قدیم و افکار غالیان-که در مناطق غرب ایران پراکنده بوده‌اند-در هم آمیخته شده و در تعامل یا تقابل با رخدادها، در زمان‌های مختلف، شکل‌های گوناگونی به خود گرفته‌است. بنا به ادعای وی این طریقه دنبالهٔ نوعی احساس دینی است که سینه به سینه از سلف به خلف رسیده‌است.نعمت‌الله جیحون‌آبادی، شاهنامه حقیقت، ۱۳۶۳، مکری، مقدمه
نورعلی الهی (پسر مکری) در کتاب برهان‌الحق، مسلک اهل حق را وابسته به مذهب شیعه اثنی عشری جعفری می‌داند.نورعلی الهی، برهان‌الحق، ۱۳۷۳، ص ۱۰
مینورسکی مسلک اهل حق را مشتق شده از مذهب شیعه می‌داند که سرانجام منجر به تشکیل یک سیستم مذهبی مجزا شده و در اساس آن افراط‌گرایی شیعه قابل مشاهده‌است.مینورسکی، سه گفتار تحقیقی در آیین اهل حق، ۱۳۷۸، ص ۳۸
خواجه‌الدین ریشهٔ مسلک اهل حق را نامشخص دانسته و می‌نویسد: در کتب قدیمه مربوط به ادیان، مانند الفرق بین الفرق و ملل و نحل شهرستانی که از آثار قرن پنجم و ششم می‌باشند، نامی از این فرقه برده نشده‌است. همچنین پیروان این فرقه سعی می‌کردند اسرار خود را فاش نکنند و این امر سبب گردیده کسی از تاریخ پیدایش مرام اهل حق اطلاعی نداشته باشد. او معتقد است برخی از اعتقادات پیروان اهل حق که پایه و اساس مرام اهل حق را تشکیل می‌دهند، از نظر اسلام مطرود است و معتقد بودن به این گونه عقاید سبب جدایی مسلک اهل حق از اسلام گردیده‌است. او در ادامه می‌گوید: ولی پیروان اهل حق پیدایش مسلک خود را از عالم الست می‌دانند.سید محمد علی خواجه‌الدین، سرسپردگان، ۱۳۴۹، ص ۱ و ۱۲
گروه دیگری از نویسندگان معتقدند گرچه اهل حق خود را مسلمان و شیعه می‌داند و مانند شیعیان به ائمه هدی اعتقاد دارند، ولی اساس مذهب آن‌ها صرفاً اسلامی نیست بلکه مجموعه‌ای است از عقاید و تعالیمی که تحت تأثیر افکار زرتشتی، مسیحی، مانوی و کلیمی بوده‌است. آن‌ها نشانهٔ بارز تشیع در این مسلک را اعتقاد به وجود علی ابن ابی‌طالب می‌دانند، ولی معتقدند ایمان و اعتقاد پیروان اهل حق دربارهٔ علی ابن ابی‌طالب از حد متعارف خارج شده و به درجه غلو رسیده‌است.تحفه ناصری در تاریخ و جغرافیای کردستان، میرزا شکرالله سنندجی، با تصحیح حشمت‌الله طبیبی، ۱۳۶۶، مقدمه، ص چهل و یک
همچنین ببینید: تفاوت‌های یارسان با اسلام
یارسان از فرقه‌های اسلامی نیست.Z. Mir-Hosseini, Inner Truth and Outer History: The Two Worlds of the Ahl-e Haqq of Kurdistan, International Journal of Middle East Studies, Vol.26, 1994, p.267-268 از دیدگاه برخی مراجع شیعه مانند بهجت پیروان آیین یارسان کافر و نجس می‌باشند. از دیدگاه برخی دیگر از مراجع مانند سیستانی و صافی گلپایگانی این فرقه در هر حال «ضاله» هستند. برخی دیگر نیز مانند مکارم شیرازی آنان را در صورتی پاک می‌داند که به شهادتین و نبوت باور داشته باشند.
بخش زیادی از کردهای ایران تا اواخر سدهٔ نوزدهم میلادی پیروی دین یارسان بودند. هنری بایندر سیاح فرانسوی که در اواخر قرن نوزدهم از کرمانشاه دیدن کرده‌است، در سفرنامهٔ خود با عنوان «"در کردستان، در بین‌النهرین و پرشیا"» که در سال ۱۸۸۷ به چاپ رسیده‌است دین غالب مردم را یارسان می‌داند. او در بازدید از شهر قصر شیرین می‌نویسد:
هنری راولینسون که در ۱۸۳۶ از پشتکوه (ایلام) دیدن کرده، اغلب ایلات پشتکوه را «علی‌اللهی» معرفی می‌کند که به پیروان دین یارسان گفته می‌شود.راولینسون، هنری. ۱۸۳۹. "یادداشت‌هایی دربارۀ سفر از زهاب در دامنه‌های زاگرس در امتداد کوه‌ها به خوزستان (شوش) و از آنجا از استان لرستان به کرمانشاه در سال ۱۸۳۶" (به انگلیسی)، در مجلۀ جامعۀ جغرافیایی پادشاهی، شمارۀ ۴، ۱۸۳۹، ص ۵۲؛ بازدید در ۲۳ بهمن ۱۳۹۸.
بر پایهٔ دفتر دیوان گوره کلام سرانجام (کهنترین کتاب مقدس اهل حق)، این مسلک آیین از روز ازل وجود داشته و تعلیماتش به صورت سِر نزد انبیا و اولیا بوده و در هر دوران به گروه معدودی از یاران محرم منتقل شده‌است. تا اینکه در قرن نهم هجری، سلطان سهاک آن اسرار ازلی را به صورت قانون به یارانش ابلاغ کرد، از این رو، بنیان‌گذار این مسلک محسوب می‌شود.صفی‌زاده، اهل حق، ۱۳۸۷، ص ۲۱
یاران: یاران سلطان سهاک به گروه‌های زیر تقسیم شده‌اند:
هفتن، هفتوانه، هفت نفر اهل قول طاس، هفت هفتوان، چهل تن، چهل چهل تنان، هفتاد و دو پیر، نود و نه پیر شاهو، شصت و شش غلام کمربند زرین، هزار و یک غلام خواجه صفت، بیور هزار غلام و بی ون غلام.نورعلی الهی، برهان‌الحق، ۱۳۷۳، ص ۴۵
هفتن: مخفف هفت تن است، که از یاران طبقهٔ اول سلطان سهاک محسوب می‌شوند. آن‌ها برای هدایت مردم، در هر دورانی در قالب انسانهای دانا، بزرگان و خاصان ظاهر می‌شوند.صفی‌زاده، اهل حق، ص ۲۵
هفتن دارای مقام هفت مَلک مقرب‌اند و نام آن‌ها به شرح زیر است:
با توجه به عقاید آیین اهل حق و براساس آموزه‌های دین اسلام، این آیین کافر شناخته شده و رسمیت ندارد از این رو در انجام امور مربوط به مذهب و مرام خویش یا تبلیغ عقاید و اعتقادات خود آزادی ندارد و بسیاری از حقوق و امتیازاتی که در مورد سایر ادیان رسمی وجود دارد در مورد این دین وجود ندارد؛ به عنوان نمونه نمی‌توانند دفاتر ازدواج و طلاق براساس تعالیم خودشان داشته باشند یا قواعد ارثی را غیر از قواعد رسمی کشور اجرا کنند یا مدرسه تأسیس نمایند و همچنین براساس ماده ۱۴ قانون استخدام کشوری، از استخدام پیروان این دین و امثال آن در دستگاه‌های دولتی جلوگیری می‌شود. حال آن که در این قبیل امور و احوال شخصیه و در تعلمیات دینی، ادیان رسمی آزاد هستندحقوق اساسی جمهوری اسلامی ایران، سید محمد هاشمی، نشر دادگستر، ۱۳۷۸، صص ۱۹۳–۱۸۳
پیروان این کیش آداب و آیین‌های خود را در خفا به جا می‌آوردند. در طول تاریخ از فعالیت در امور سیاسی پرهیز کرده‌اند با این حال، طی قرن‌ها شاهد موارد زیادی از فشار و آزار و اذیت اکثراً از جانب مسلمانان یا حکومت‌ها بوده‌اند.
آن‌ها می‌گویند پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران، فشار بر جامعه یارسان افزایش یافته و پیروان این کیش دچار محرومیت‌ها و تبعیض‌های زیادی شده‌اند.
تاکنون آماری رسمی از کشته‌شدگان و جانبازان جامعهٔ یارسان در جنگ ایران و عراق اعلام نشده‌است.رادیو فردا: "اقلیت‌ها و جنگ: ملت واحد، سیاست تفرقه‌افکن"، نوشتۀ بهناز حسینی، نوشته‌شده در ۲ مهر ۱۴۰۰؛ بازدید در ۲ مهر ۱۴۰۰. اما مشاور عالی استاندار کرمانشاه در سال ۱۳۹۴ اعلام کرد که ۷۸۸ تن از پیروان یارسان در استان کرمانشاه در طول جنگ ایران و عراق کشته شده‌اند که حکومت جمهوری اسلامی آن‌ها را به عنوان شهید معرفی کرده‌است. وی همچنین اعلام کرد که ۱۵۹۸ تن از مردم یارسان نیز دارای عنوان «جانباز» و ۱۳۴ نفر نیز دارای عنوان «آزاده» هستند.خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا): "کرمانشاه از حیث تعداد شهدای زن دومین استان کشور است"، نوشته‌شده در ۱۷ مرداد ۱۳۹۴؛ بازدید در ۲۰ تیر ۱۳۹۷. این آمار پیروان یارسان در استان‌های دیگر را در بر نمی‌گیرد.
در ماه خرداد سال ۱۳۹۲ هجری خورشیدی، سبیل یک زندانی یارسانی به نام کیومرث در زندان همدان به زور تراشیده شد که این اقدام، توهین به آداب و رسوم پیروان این کیش به‌شمار می‌رود. پس از این واقعه، یکی از جوانان یارسانی همدان به نام حسن رضوی، به نشانه اعتراض در مقابل فرمانداری همدان اقدام به خودسوزی کرد و در بیمارستان درگذشت.
در بامداد چهاردهم خرداد (چهارم ژوئن) همان سال، یکی دیگر از پیروان یارسان به نام نیکمرد طاهری در برابر دوربین، خود را آتش زد و ساعتی بعد جان باخت.
در پی این خودسوزی‌ها و رفتارهای توهین‌آمیز عده‌ای از پیروان آیین یارسان تجمع اعتراضی برگزار کردند که البته در سخنان‌شان تأکید کردند که خواسته‌هایشان سیاسی نیست و تنها خواهان ملاقات با مسئولان برای مذاکره در جهت جلوگیری از رفتارهای توهین‌آمیز با پیروان یارسان و نقض حقوق‌شان‌اند.
در بامداد شنبه پنجم مرداد (۲۷ ژوئیه) همان سال، یکی دیگر از پیروان کیش یارسان در نزدیکی مجلس شورای اسلامی ایران اقدام به خودسوزی کرد.
به گفتهٔ دائرةالمعارف تشیع، در آغاز ایجاد مسلک اهل حق پیروان آن وحدت عقیده داشته‌اند. با گستردگی جماعت اهل حق و مهاجرت ایلات به دیگر مناطق به تدریج اختلافات میان اهل حق شروع شد و پیروان آن به گروه‌های مختلفی تقسیم شدند. علت این اختلاف‌ها عبارتند از: نقل سینه به سینه کلام‌ها، دسترسی نداشتن پیروان به کلام‌های مؤثق، سودجویی برخی از پیشوایان محلی، تفاوت زبان، ملیت، رسوم قومی و اجتماعی پیروان و بی‌سوادی اکثریت پیروان.دائرةالمعارف تشیع، ج دوم، ص ۶۱۰
گروهی از اهل حق معتقدند دین آن‌ها دین یاری است و سلطان سهاک «در آن دوران» اسرار الهی را به صورت قوانین و ارکان اهل حق به یاران ابلاغ نمود.نیک‌نژاد، گنجینه یاری، ص ۱۰۳ از این رو ارتباطی با دیگر ادیان ندارند.
به گفتهٔ دائرةالمعارف تشیع، گروهی دیگر در اثر آمیزش با فرق دیگر، عقاید خود را با اعتقادات آن‌ها یکی دانسته‌اند، گر چه خود را یارسان می‌نامند، ولی عملاً از نظر اعتقادی، گروهی از آن‌ها علی‌اللهی و گروهی دیگر شیطان‌پرست هستند.دائرةالمعارف تشیع، ص ۶۱۳
به گفتهٔ دائرةالمعارف تشیع، گروهی دیگر خود را تابع مذهب شیعه اثنی عشری جعفری می‌دانند و معتقدند آئین حقیقت، دین نیست و مسلک اهل حق تابع مذهب اثنی عشری جعفری است.دائرةالمعارف تشیع، ج دوم، ص ۶۱۳الهی، برهان الحق، ص ۲۵۵
به گفتهٔ تحفه ناصری، پیروان اهل حق به نام‌های مختلف اهل حق، یارسان، نصیری، اهل طایفه، علی‌اللهی و شیطان‌پرست معروف‌اند.طبیبی، تحفه ناصری، مقدمه، چهل و دو اما پیروان این آئین می‌گویند آن‌ها یارسان یا اهل حق هستند و گروهی، به اشتباه آنان را علی‌اللهی یا شیطان‌پرست می‌خوانند.
بر اساس نگاهی به تاریخ و فلسفه اهل حق یارسان نام بومی و ایرانی پیروان دین اهل حق یا همان علی اللهی است. پیروان کیش یارسان که فارس زبانان آن‌ها را بیشتر به نام علی‌اللهی می‌شناسند بیشتر ساکن بخش باختری استان کرمانشاه ایران هستند. کیش یارسان آمیزه‌ای است از دین‌های زرتشتی و بودایی و اسلام. آن‌ها مانند بوداییان به وازایش باور دارند یعنی بر این باورند که ما پس از مرگ در پیکر دیگری دوباره زاییده می‌شویم. مناطق گوران و لرستان مرکز اصلی پیدایش آئین یارسان یا اهل حق است.گ. مرادی، نگاهی به تاریخ و فلسفهٔ اهل حق (یارسان)، هایدلبرگ، ج دوم
پیشینه پیروان این مسلک در استان کرمانشاه با قومیت کرد و لک می‌باشد ولی اقلیتی را از بین اقوام آذری، فارسی زبانان و مردم لر تشکیل می‌دهند.
جمعیت پیروان اهل حق در ایران در حدود یک و نیم میلیون برآورد می‌شود. گسترش مسلک یارسان در ایران به شرح زیر است:
حدود سیزده درصد از جمعیت این استان بر مرام اهل حق استوارند
شهرستان کرمانشاه و روستاهای گره بان، روستاهای منطقه عثمانوند و سان رستم، برخی از روستاهای توابع مایدشت، و روستاهای منطقه بیلوار به نام‌های: میان دربند، بالا دربند، پشت دربند. برخی از روستاهای توابع کوزران
سوران علیا و سفلی، چُنگُر، خسروآباد
شهرستان کرند غرب و توابع آن از عمده‌ترین مراکز اهل حق است. علاوه بر شهر کرند ساکنان قریب به ۱۲۰ روستای تابع گهواره به جز چند روستا که پیرو مذهب شافعی می‌باشند، اهل حق هستند.
از روستاهای معروف منطقه کرند: حریر، سرمیل، سرخه لیزه، بیامد، بروند، قلعه زنجیر، گردکان گور، گورا جوبو توت شامی را می‌توان نام برد. جمعیت اهل حق در منطقه کرند حدود۵۰ هزار نفر تخمین زده می‌شود. علاوه بر این روستاهای دهستان بیونیج (بیونیژ) در حدود ۱۵ روستا همگی اهل حق هستند که جزو کرند می‌باشند.
بخشی از سکنه این شهرستان پیرو مسلک اهل حق می‌باشند و حداقل ۲۳ روستا از حومه آن نیز همین مسلک را دارند. از روستاهای معروف: پس پس رشید عباس دول الیاس، جلالوند سفلی، بَلَوان و روستاهای قَرَه بُلاغ و روستاهای تابع دهستان بزمیرآباد را می‌توان نام برد. روستاهای حومه شهر در شعاع مساحت ده کیلومتری شهر قرار دارند ولی روستاهای دهستان بزمیر آباد (پشت تنگ) بیش از چهل کیلومتر از شهر فاصله دارند.
گر چه هنوز همه سکنه شهرستان قصر شیرین مورد تحقیق قرار نگرفته‌است ولی به نظر می‌رسد گروهی از مردم آن بر مرام اهل حق می‌باشند
اکثریت مردم صحنه پیرو مذهب اهل حق هستند و بسیاری از روستاهای حومه آن همین مرام را دارند. جمعیت اهل حق در بخش دینور نیز قابل توجه‌است.
جمعیت اهل حق در روستاهایی از کنگاور و اسدآباد نیز قابل توجه‌است..
در قسمت‌هایی از نواحی تابعه استان لرستان نیز فرقه اهل حق به‌طور پراکنده سکونت دارند. از جمله این مناطق روستای بلوران از توابع کوهدشت که همگی اهل حق از تیره آتش بگی هستند واقع در جاده اسلام‌آباد غرب، پل دختر و نیز حومه گراب و روستاهایی از توابع نورآباد و کوهدشت، قسمت‌هایی از ابوالوفا و بخشی از طایفه ذوالنور اهل حق هستند.
در بخش ایلخچی از قصبات معروف تبریز (شهری کنار دریاچه ارومیه) و همچنین شهر خامنه از توابع شبستر عده‌ای از طرفداران «فرقه اهل حق» سکونت دارند.
طبق تحقیقات به عمل آمده اهل حق‌های این ناحیه معروف به گوران هستندکه به نظر می‌رسد از منطقه گوران به مرکزیت گهواره (کرند غرب) در استان کرمانشاه در گذشته‌های دور به این سمت مهاجرت کرده باشند. همچنین یکی از روستاهای نزدیک مراغه و بخش شیرین شهر شهرستان لیلان نیز از گوران (جوران)ها هستند. در شهرستان هشترود نیز چندین روستای کوچک از گوران‌ها هستند.
در هشتگرد، رودهن، بومهن و خود تهران، ساوجبلاغ و همچنین روستاهای محمودآباد، فیلستان و گلزار که هر سه از روستاهای شهرستان پاکدشت هستند… جمعیت زیادی از پیروان یارسان زندگی می‌کنند.
بخشی از مردم کلاردشت، کجور، شهر پول و روستای فیروزکلا از توابع بخش کجور، یارسان هستند.
در شهرستان‌های همدان، اسدآباد، تویسرکان و قسمت‌هایی از توابع آوج و رزن حد فاصل همدان و زنجان کم و بیش جمعیت اهل حق به صورت پراکنده سکونت دارند. در شهرستان خدابنده سه روستای بخش سجاسرود به نام‌های آغاجری، زرزر و دولون دارای جمعیتی از اهل حق هست که آنها را اووشار می‌نامند.
در استان کرمان، در شهرستان بردسیر و شهرستان سیرجان گروه‌هایی از پیروان یارسان زندگی می‌کنند. منسجمترین گروه باقی‌مانده از یارسانی‌ها در این ناحیه در روستای سوخته چال زندگی می‌کند. همچنین مکان‌های مقدسی مانند زیارتگاه چهل تن در کوه چهل تن یا بقعهٔ سه تن یا پیر برحق (پیر جارسوز) در این ناحیه زیارتگاه پیروان یارسان است.مجلۀ بخارا: "فریدون آدمیت و اندیشه‌های میرزا آقاخان کرمانی"، دکتر محمدابراهیم باستانی پاریزی، در "یادنامه دکتر فریدون آدمیت"؛ بازدید در ۳۱ ژوئیه ۲۰۱۵.خواجه الدین، سیدمحمدعلی؛ "سرسپردگان"، تبریز: چاپخانهٔ خورشید، ۱۳۴۹۹، ص ۵–۱۰۴.
در کتاب جغرافیای کرمان (تألیف ۱۲۹۳–۱۲۹۱ق) به کُردهای اهل‌حقِ بخشی از بردسیر و سوخته‌چال و خواندنِ اشعار کُردی در مراسم آیینی آنها اشاره شده.
ر استان فارس جمعیتی از پیروان یارسان زندگی می‌کنند. در شهر شیراز و در محلهٔ تلخداش این شهر، جمعیتی از کردهای پیروی یارسان زندگی می‌کنند که در زمان کریم‌خان زند به این شهر کوچانده شده و به زندگی در شیراز ادامه داده‌اند. والنتین ژوکوفسکی که در سال ۱۸۸۲ به شیراز آمده‌است، دربارهٔ مردم تلخداش می‌نویسد:
در سراسر کردستان عراق به ویژه در استان‌های کرکوک و استان سلیمانیه و شهر خانقین پیروان کیش یارسان با نام کاکایی وجود دارند. با عناوین مختلف، علاوه بر فرقه اهل حق فرقه‌های دیگر نیز در این نواحی موجود بوده که ریشه در فرهنگ یارسانی دارند.گ. مرادی، نگاهی به تاریخ و فلسفهٔ اهل حق (یارسان)، هایدلبرگ جمعیتی بالغ بر ۳۰۰٬۰۰۰ نفر در عراق تخمین زده شده‌است.
در کشور سوریه جمعیت قابل توجهی وجود دارند که تحت عناوین علویان (سوریه)، علویین، نصیریه و علی اللهی معروف هستند و عمدتاً در کردستان سوریه و در شمال و شمال غرب سوریه و در استان‌های ساحلی سوریه (استان لاذقیه و استان طرطوس) سکونت دارند.
طبق دستور دین یارسان هر یک از پیروان مکلف به داشتن پیر و دلیل برای سرسپردن می‌باشند.خواجه‌الدین، سرسپردگان، ص ۵۱ در زمان سلطان سهاک، پیر بنیامین سمت پیری و داود که‌و سوار سمت دلیلی بر همهٔ پیروان یارسان داشتند؛ ولی به دلیل متأهل نبودن و نداشتن فرزند، سلطان سهاک هفت خاندان یا دوده به نام خاندان‌های حقیقت دائر نمود تا نسل‌های آیندهٔ پیروان یارسان، در هر زمان پیر و دلیل داشته باشند.آزادی، علی محمد، "آشنایی با عقاید و آداب و رسوم دینی اهل حق در استان کرمانشاه"، کرمانشاه: مؤسسهٔ فرهنگی، هنری و سینمایی کوثر، چاپ دوم: ۱۳۸۲، ص ۱۶۹.صفی‌زاده، دانشنامه نام آوران یارسان، ص ۱۰۴
نام خاندان‌ها (دوده‌ها) عبارت‌است از:
بعد از سلطان سهاک در قرون یازدهم و دوازدهم و سیزدهم هجری چهار خاندان دیگر نیز به اسامی زیر دائر گردید.الهی، برهان‌الحق، ص ۷۳آزادی، علی محمد، "آشنایی با عقاید و آداب و رسوم دینی اهل حق در استان کرمانشاه"، کرمانشاه: مؤسسهٔ فرهنگی، هنری و سینمایی کوثر، چاپ دوم: ۱۳۸۲، ص ۱۸۱–۱۶۹.
همچنین خاندان دیگری به نام سید درویشی از نسل سید درویش وجود داشته‌است که پیشتر بخشی از خاندان یادگاری بوده‌است و اکنون پیروان آن سیادت خاندان خاموشی را پذیرفته‌اند و بخشی از این خاندان شده‌اند.آزادی، علی محمد، "آشنایی با عقاید و آداب و رسوم دینی اهل حق در استان کرمانشاه"، کرمانشاه: مؤسسهٔ فرهنگی، هنری و سینمایی کوثر، چاپ دوم: ۱۳۸۲، ص ۱۷۰.
این خاندان‌ها به جانشینی از پیر بنیامین که پیر ازلی یارسان بوده‌است انجام وظیفه می‌کنند. جانشینی داود که‌و سوار، دلیل ازلی را نیز فرزندان هفتاد و دو پیر بر عهده دارند. اما در مواردی به پیر اختیاری برای انتخاب دلیل داده شده‌است و بنابراین یاران برخی خاندان‌ها با اجازهٔ صاحب خاندان نسل بعدی می‌تواند به سمت دلیل مریدان آن خاندان انتخاب شود. اما سلطان سهاک جایگاه خود را به کسی تفویض ننمود.
سرسپردن: بر طبق کلام سرانجام هر فرد یارسان (ذکور و اناث) مکلف است به پیر و دلیل سرسپرده شود، و در غیر این‌صورت یارسان محسوب نمی‌شود.سید کاظم نیک نژاد، گنجینه یاری نسخه خطی، ص ۱۲ افراد سرسپرده به دو گروه چکیده و چسبیده تقسیم می‌شوند. چکیده شامل کسانی است که نسل اندر نسل یارسان بوده‌اند. چسبیده شامل گروهی است که بر اثر بیداری باطن و از روی علاقه به مسلک یارسان گرویده‌اند.صفی‌زاده، دانشنامه نام آوران یارسان، ص ۲۵
سبیل مُهر: طبق کلام سرانجام، سبیل یکی از مقدسات آیین یارسان است و بر مردان پیروی یارسان واجب است سبیل خود را نتراشیده و مُهر (دست نخورده) نگاهداری کنند. شرط ورود به مراسم جم و نشستن در حلقهٔ جم داشتن سبیل دست نخورده‌است. تراشیدن سبیل موجب خروج از دین و باطل شدن سرسپردگی به دین یاری می‌شود.خبرگزاری یاری یارسان: سبیل یکی از اصول دین یاری؛ بازدید در ۹ ژانویه ۲۰۱۵. در سرانجام از زبان داود که وسوار آمده‌است:
سبیل پیروی آیین یاری بلند است و روی لب‌ها را می‌پوشاند، تا یار، خودی را از بیگانه بازبشناسد."سرانجام"، پژوهش و نوشته از طیب طاهری، ویراستار کلام‌ها استاد سروش و جمعی از سادات یارسان، عراق، سلیمانیه: انستیتو فرهنگی کُرد، چاپ اول ۲۰۰۷، ص۸۸۵.
کلام سرانجام: کلام سرانجام عبارت است از آداب و رسوم مسلکی و عبادات اهل حق که توسط سلطان سهاک و یارانش بیان و نسل به نسل منتقل شده‌است.صفی‌زاده، نامه سرانجام، ۱۳۷۵، مقدمه، ص ۱۱ و ۱۳ در قرون اولیهٔ تأسیس مسلک اهل حق، انتقال این متون توسط کلام‌خوان‌ها صورت می‌گرفت، ولی بعدها ثبت آن‌ها آغاز شد. این کلام‌ها به تدریج به سبب سهل‌انگاری بعضی از کلام خوان‌ها، فراموشی و همچنین سروده شدن کلام‌هایی به زبان‌های کردی، ترکی توسط بزرگان اهل حق با یکدیگر تفاوت‌هایی پیدا کردند که این عوامل سبب جدایی برخی از جماعت‌های اهل حق شد و امروزه نمی‌توان کلام‌هایی که در بین اهل حق یافت می‌شود را همگی معتبر محسوب کرد.صفی‌زاده، نامه سرانجام، ص ۲۰ژان دورینگ، موسیقی و عرفان، ۱۳۸۲، ص ۴۸
جم و جم خانه: محلی است که اهل حق برای اجرای مراسم خاص خود در آنجا جمع می‌شوند. از این‌رو در بین پیروان اهل حق از اهمیت خاصی برخوردار است.مینورسکی، دائرةالمعارف اسلامی، ص ۴۷۲ از نظر اهل حق شرکت در جم به جای عبادات دائمی، کافی است.افضلی ابراهیمی، دائرةالمعارف تشیع، ج سوم، ص ۶۵۹ مینورسکی معتقد است در میان پیروان اهل حق عبادت فردی کمتر مورد توجه قرار گرفته به‌طوری‌که آن‌ها اهمیت فراوانی برای اجتماع کردن (جم) قایل‌اند، زیرا در نزد آن‌ها جم گشایندهٔ مشکل‌ها است. جم در وقت ثابتی تشکیل می‌شود و در جم خانه به هنگام عبادت کلام‌ها همراه با تنبور و با صدای بلند خوانده می‌شود. مراسمی مانند سرسپردن، ازدواج و نام‌گذاری کودک و… نیز در جم‌خانه انجام می‌شود.
نذر و نیاز: آنچه در جم‌خانه به عنوان نذر و بر طبق قانون اهل حق دعا داده شود را نذر گویند.الهی، برهان‌الحق، ص ۲۷ نذر و نیاز از واجبات یارسان استصفی‌زاده، اهل حق، ص ۴۲ و در نزد اهل حق از اهمیت و احترام ویژه‌ای برخوردار است.افضلی ابراهیمی، دائرةالمعارف تشیع، ج سوم، ص ۶۶۱خواجه‌الدین، سرسپردگان، ص ۴۸
روزه اهل حق: هر اهل حق موظف است سه روز در سال روزه دار باشد. پیروان اهل حق غالباً، آن را در زمستان به جای می‌آورند و به آن «روزه مرنوی» گویند. با این حال در مورد تاریخ و نام این سه روز بین تمامی گروه‌های اهل حق وحدت عقیده وجود ندارد. حتی گروه‌هایی از اهل حق از جمله آتش بگی روزه مرنوی را بر خود حرام می‌دانند و آن را به‌جای نمی‌آورند.مینورسکی، سه گفتار تحقیقی در آیین اهل حق، ص ۴۵
یارسانیان اعتقاد دارند که خداوند جهان را در دو مرحله آفرید: آفرینش جهان معنوی و آفرینش جهان مادی.
آنان می‌گویند که «در آنگاه اراده خداوند به آفرینش موجودات تعلق گرفت، و نخستین مخلوق پیر بنیامین را از زیر بغل خود خلق کرد، و نام او را جبرائیل گذاشت. پس از خلقت جبرائیل خداوند او را در پهنای دریای محیط رها کرد، هزاران سال گذشت تا به درخواست جبرائیل، شش تن دیگر از بطن در پیدا شدند، که با جبرائیل هفت تن شدند: جبرائیل (پیربنیامین) - اسرافیل (پیر داوود) - میکائیل (پیر موسی) - عزرائیل (مصطفی داوودان) - حور العین (رزباریا رمزبار) - عقیق (شاه ابراهیم) - یقین (شاه یادگار یا بابا یادگار)»مشکور، محمد جواد، فرهنگ فرق اسلامی، ص۸۷
اهل حق به کسی گفته می‌شود که مراحل شریعت و طریقت و معرفت را طی نماید تا به مقام حقیقت برسد.برهان الحق، نورعلی الهی. بدین ترتیب:
در مسلک اهل حق اصول عقاید بر این نهج می‌باشد.برهان الحق، نورعلی الهی علاوه بر پنج اصل اصول دین و مذهب شیعه، یعنی توحید، نبوت، معاد، عدل و امامت، نکته‌های زیر نیز باید رعایت گردد:
دین یاری دارای چهار اصل است: پاکی، راستی، نیستی و ردا.صفی‌زاده، دانشنامه نام آوران یارسانالهی، برهان‌الحق، ص ۲۲
مظهریت: مظهر در اصطلاح اهل حق یعنی روحی که در نتیجه سیرکمال صیقل پیدا کرده و نور ذات الهی را منعکس می‌کند.الهی، برهان‌الحق، ص ۱۷۲
اعتقاد به مظهریت در مسلک اهل حق از اهمیت خاصی برخوردار است. در مورد مظهریت برخی می‌گویند دین یاری مبتنی بر اصل وحدت وجود است.مجیدالقاضی، مجموعه آیین و اندرز و رمز یاری، ۱۳۵۹، ص ۷ برخی نیز می‌گویند اهل حق برکسی اطلاق می‌شود که در جستجوی جلوه ذات حق در انسان باشد؛ زیرا مظهریت آینه‌ای است که منعکس‌کننده خداست.ژان دورینگ، موسیقی و عرفان، ص ۳۸
دونادون (جامه به جامه): انسان با گردش در جامه‌های مختلف نتایج اعمال زندگی قبلی خود را می‌بیند و در انتها با عوض کردن هزار و یک قالب، روحش به ابدیت ملحق می‌شود.صفی‌زاده، اهل حق، ۲۲
خواجه‌الدین می‌گوید: پیروان اهل حق به حلول روح و تناسخ معتقدند و این اعتقاد آن‌ها را از اسلام جدا کرده‌است.خواجه‌الدین، سرسپردگان، ۱۲ در این مورد میان پیروان اهل حق اختلاف نظر است. گروهی از آن‌ها به حلول روح اعتقاد دارند نه به تناسخ.افضلی ابراهیمی، دائرةالمعارف تشیع، ج سوم، ص ۶۶۰
گروهی به سیرکمال و معاد و بازگشت روح در قالب زندگی‌های متوالی با تعداد معین و زمان محدود برای طی مسیر کمال معتقدند، و از نظر آن‌ها تناسخ و حلول روح مردود است.دائرةالمعارف تشیع، جلد دوم، ۱۳۸۶، ص ۶۱۳
دین یارسان از سوی جمهوری اسلامی به رسمیت شناخته نمی‌شود و حقوق انسانی یارسانی‌ها (با اینکه بزرگ‌ترین اقلیت دینی ایران هستند) نیز به دلیل اهل کتاب نبودن پایمال می‌شود. به گونه‌ای که برخی‌شان به نشانه اعتراض به نقض حقوقشان خود را آتش زده و جان می‌بازند.http://asre-nou.net/php/view.php?objnr=11605https://www.aasoo.org/fa/articles/2861مجمع مشورتی فعالان مدنی یارسان: عوامل سرکوب اعتراضات مردمی باید معرفی و محاکمه شوند http://kurdistanhumanrights.net/fa/?p=11260یارسان‌ستیزی توسط رژیم ایران و مراجع دست‌نشانده‌اش http://yarikurd.net/ku/یارسان-ستیزی-توسط-رژیم-ایران-و-مراجع-دس/
سالاد میوه از مخلوط میوه‌های مختلف تهیه می‌شود. گاهی از آب میوه‌های مصرف شده در سالاد به عنوان سس آن استفاده می‌شود و گاهی نیز به‌جای آب میوه از انواع مختلف شربت استفاده می‌شود. سالاد میوه را می‌توان به عنوان پیش غذا یا به عنوان دسر یا حتی سالاد مصرف نمود. اگر از سالاد میوه به عنوان پیش غذا یا دسر استفاده شود به آن کوکتل میوه نیز می‌گویند.
روش‌های مختلفی برای تهیه سالاد میوه و سس آن وجود دارد. در تهیه سس سالاد میوه برخی از مایونز یا خامه یا ماست یا حتی خردل استفاده می‌نمایند.ویکی‌پدیای انگلیسی
آنتولوژی یا انتولوژی می‌تواند به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد.
در اصل آن گلچین ادبی مثلا در هنر شعر یا داستان که مصداقی برای یک سبک یا مکتب ادبی باشد ؛ آنتولوژی به شمار می آید و این وجه تمایز یک گلچین و جّنگ ادبی معمولی است؛ با آنتولوژی که حیثیت تاریخی در ادبیات دارد.
آب‌میوه مایعی است که به‌طور طبیعی از میوه یا سبزیجات تهیه می‌شود.
آب‌میوهٔ تازه از فشردن میوه و سبزیجات یا خیساندن آن بدون استفاده از حرارت یا حلال تهیه می‌شود. مثلاً آب پرتقال از عصاره پرتقال تهیه می‌شود. آب‌میوه را می‌توان در منزل از میوه و سبزیجات تازه با کمک دستگاه‌های آب‌میوه‌گیری دستی یا الکتریکی تهیه کرد.
در آب‌میوه‌هایی که در بازار عرضه می‌شوند، معمولاً فیبر یا تفاله میوه، از آب آن جدا شده؛ هرچند آب پرتقال تازه همراه با تفالهٔ آن نیز در بازار عرضه می‌شود. آب‌میوه گاهی به صورت غلیظ‌شده، گاهی به صورت منجمد عرضه می‌شود که در این صورت مصرف‌کننده باید مقداری آب، به آب‌میوهٔ غلیظ‌شده بیفزاید تا غلظت طبیعی خود را باز یابد.
پر مصرف‌ترین انواع آب‌میوه؛ آب سیب، پرتقال، گریپ فروت، آناناس، گوجه فرنگی، انبه، هویج، انگور را شامل می‌شود.
آب‌میوه غالباً برای حفظ سلامتی مصرف می‌شود. مثلاً آب پرتقال حاوی ویتامین ث بیشتری است یا آب آلو در هضم غذا کمک می‌کند. مصرف آب‌میوه اخیراً در بسیاری از کشورها افزایش یافته‌است. زیرا آب‌میوه به عنوان منبع طبیعی در بهبود سلامتی محسوب می‌شود و همچنین در مقایسه با گذشته مردم به بالا بردن میزان سلامتی شان اهمیت بیشتری می‌دهند.
مصرف زیاد آب‌میوه می‌تواند باعث بالا رفتن قند و ابتلا به دیابت شود؛ و باعث افزایش وزن نیز گردد.ویکی‌پدیای انگلیسی
"سێ" در زبان کردی به معنی سه (۳) و " ئاش " به معنی آسیاب می‌باشد.(در کُردی
اورامان «آساوان»، کُردی مهاباد «آشْوان» - گویش کردی مهاباد، تهران، مؤسسه مطالعات و تحقیقات فرهنگی، 1362ش، ذیل آسیاب) "سێ ئاشان 3Ashan" یعنی سه آسیاب که نام یکی از محله‌های قدیمی شهر مهاباد است. این محله از شمال به رودخانه "یرغو" از شرق به "محله مجبورآباد" (دانشگاه آزاد اسلامی فعلی) و از غرب به "خیابان زند" (شهید شهریکندی)
فعلی و از جنوب به تپهٔ " داش آ مجید " منتهی می‌شود. وجه تسمیه این نام‌گذاری برمیگردد.
به وجود سه آسیاب آبی که از سال‌ها قبل در این محله وجود داشته و به همین نام هم خوانده می‌شود.(مهاباد درگذر زمان، تألیف: سید محمد صمدی) هرچند در طول سالهای اخیر نام‌های متفاوتی بر این محله گذاشته شد (خلفای راشدین) و (کارگر) اما مردم محل هنوز در گفتگوهای خود و حتی در مکاتبات رسمی نام سه آسیاب (سێ ئاشان) را بکار می‌برند.(نقشهی ماهواره‌ای مهاباد)
حسن دادشکر (زادهٔ ۱۳۲۶، مهاباد) از پیش‌کسوتان تئاتر کودک و نوجوان است.
او دارای لیسانس بازیگری از دانشکده هنرهای دراماتیک بوده و نخستین گروه تئاتری نوجوانان را در تهران پایه‌گذاری کرده‌‌است.
او به تدریس بازیگری عروسکی مشغول است و علاوه بر این در چند فیلم و مجموعهٔ مخصوص کودکان نیز بازی کرده‌‌است.
افزونگی در علوم مهندسی عبارت است از قرار دادن زیربخش‌های مشابه در یک سامانه به صورت موازی به طوری که عملکرد کلی سامانه در شرایط اضطرار یا خطا تضمین شود. سامانه در این تعریف می‌تواند یک موجودیت فیزیکی یا یک سامانهٔ عملیاتی باشد.
برای مثال افزونگی مسیر (Path) در سامانه‌های ارتباطی عبارت است از مسیر اضافی بین دو نقطه از گراف شبکه که به عنوان مسیر یدکی در بحث محافظت (Protection) مورد استفاده قرار می‌گیرد.
مثال دیگر در بحث انتقال گفتار مطرح می‌شود. دادهٔ ارزشمند و معنی دار در گفتار انسانی (کلمات) را می‌توان با پهنای باند حداقل منتقل کرد. سایر چیزهایی که در نمونه برداری حاصل می‌شوند بخش‌هایی هستند که برای درک بهتر کلام یا احساس یا هویت شخص کاربرد دارند.
افزونگی در بحث انتقال شامل داده‌هایی اضافی است که طی فرایند کدینگ کانال به داده‌ها افزوده می‌شوند تا جبران خطاهای احتمالی مسیر را بکنند و داده در صورت از دست رفتن بخشی از آن قابل دستیابی باشد.
محافظت عبارت است از حصول اطمینان از برقرار ماندن ارتباط بین ندهای شبکه از طرق مختلف. محافظت می‌تواند فیزیکی باشد (که با بحث افزونگی حاصل می‌شود) یا به صورت نرم‌افزاری حاصل شود.
محافظت انواع مختلف دارد که با استفاده از انواع مختلف افزونگی حاصل می‌شوند. انواع مشهور آن عبارت اند از N:۱ و N+۱ که در شیوهٔ عملکرد و مسیرهای جایگزین با هم متفاوت هستند.
سید ابوالحسن آل‌رسول معروف به شمس‌آبادی مازندرانی (۱۲۸۶–۱۸ فروردین ۱۳۵۵) روحانی و وکیل ایرانی بود.
سید ابوالحسن آل‌رسول فرزند محمد ابراهیم موسوی شمس‌آبادی مازندرانی از روحانیون اصفهان و وکیل سیدابوالقاسم خوئی بود. جدش سید محمد لاریجانی فرزند سید عبدالله مازندرانی که دارای چهل فرزند و همه از اعیان و اشراف و مالکین مزرعه لاریجان بوده‌اند که از آمل به اصفهان عزیمت کرده بود. وی داماد علی مشکوة سده‌ای استاد سید روح‌الله خمینی از مجتهدین بنام اصفهان بود که در مسجد سرپل محله خوزان خمینی شهر اقامه نماز می‌کرد.
شمس‌آبادی بعد از بازگشت از نجف در فعالیت‌هایی از قبیل کمک به ایتام و مستمندان شرکت و در تأسیس و گسترش مؤسسات خیریه، نظیر انجمن مددکاری امام زمان، بنای حسینیه اصفهانی‌ها در مشهد و کربلا و آموزشگاه نابینایان ابابصیر نقش داشت.
درگیری گروه‌های مذهبی در اصفهان ریشهٔ بسیار طولانی داشت، اما همزمان با سیاسی شدن جامعه و حوزه‌های علمیه این اختلاف بیشتر نمودار شد. یکی از مسائل مهم روحانیت اصفهان در تاریخ معاصر، اختلاف علما بود که در دو جناح بودند؛ عده‌ای طرفدار حاج آقا رحیم ارباب و دسته‌ای دیگر طرفدار آقایان مرتضی شمس اردکانی، سید محمدعلی موحد ابطحی و شمس‌آبادی بودند. این تضاد به ویژه بعد از کودتای ۲۸ مرداد بیشتر نمایان شد.
علمای حوزه علمیه اصفهان بیشتر متمایل به حوزه علمیه نجف بودند و تحت تأثیر سید ابوالقاسم خویی، در مسائل سیاسی کمتر دخالت می‌کردند؛ اما علمای حوزه علمیه نجف‌آباد به حوزه علمیه قم تمایل داشتند و تحت تأثیر اندیشه‌های روح‌الله خمینی و حسینعلی منتظری بودند. از بزرگان اصفهان؛ شمس‌آبادی، سید حسین خادمی، علی قدیری کفرانی، عبدالجواد سدهی، فیاضی و عباسعلی ادیب اعتقاد داشتند که نظرات خویی اولویت بر نظرات خمینی است و تقلید از او را سفارش می‌کردند.خاطرات حجت‌الاسلام دری نجف آبادی، تدوین حیدر نظری، مرکز اسناد انقلاب اسلامی، تهران ۱۳۸۴، صص ۱۳۰–۱۳۱بازخوانی جریان قتل مرحوم شمس‌آبادی به دست مهدی هاشمی
شمس‌آبادی یک روز پس از بازگشت از سفر حج در سپیده دم ۱۸ فروردین ۱۳۵۵ خورشیدی در راهِ رفتن به مسجد جهت اقامه نماز جماعت، توسط گروه منتسب به سید مهدی هاشمی ربوده شد و به قتل رسید.https://www.irna.ir/news/84706856/%D8%A7%D8%B3%D9%86%D8%A7%D8%AF-%D9%87%D9%85%DA%A9%D8%A7%D8%B1%DB%8C-%D9%85%D9%87%D8%AF%DB%8C-%D9%87%D8%A7%D8%B4%D9%85%DB%8C-%D8%A8%D8%A7-%D8%B3%D8%A7%D9%88%D8%A7%DA%A9-%D9%85%D9%86%D8%AA%D8%B4%D8%B1-%D8%B4%D8%AF جسد او بعدها در اطراف اصفهان در شهر درچه کشف شد و در آن محل مسجدی به نام او نامگذاری گردید. او در تخت فولاد اصفهان به خاک سپرده شده‌است.بی‌نام. ایران بعد از درگذشت آیت‌الله طالقانی، پیام اسلام، بهمن ۱۳۵۸، شماره ۸، صص ۱۷۶ تا ۱۸۳
فؤاد مصطفی سلطانی (زادهٔ ۱۳۲۷، روستای المانه شهرستان مریوان - درگذشتهٔ ۹ شهریور ۱۳۵۸، جادهٔ مریوان-بانه، نزدیکی روستای بسطام)، فعال سیاسی کُرد و رهبر و یکی از بنیان‌گذاران حزب کومله بود. وی در تاریخ ۹ شهریور ۱۳۵۸ در درگیری مسلحانه با نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران کشته شد. از جمله فعالیت‌های خاص سلطانی می‌توان به فعالیت برای برپایی شوراها، تشکیل اتحادیه‌های دهقانی و تشکیل اولین دسته‌های پیشمرگه کومله سازمان انقلابی کردستان اشاره کرد.
فؤاد مصطفی سلطانی فرزند محمدرشیدخان، اهل روستای المانه از توابع مریوان بود که در سال ۱۳۲۷ در همین روستا به دنیا آمد. دوران کودکی را در آن‌جا سپری کرد و تا کلاس چهارم در آن‌جا به مدرسه رفت. پس از آن به همراه سایر برادرانش به سنندج رفت. سال پنجم ابتدایی را در مدرسه‌ای در محلهٔ قطارچیان شروع کرد. تا سال آخر دبیرستان یکی از شاگردان ممتاز سنندج بود. سال‌های تحصیلی هفتم، هشتم و نهم را در دبیرستان رازی تحصیل کرد و سپس برای تحصیل در رشتهٔ ریاضی، به دبیرستان هدایت رفت و کلاس‌های دهم، یازدهم و دوازدهم را با کسب مقام اول تمام کرد. در کلاس یازدهم به عنوان شاگرد نمونه سنندج، برای سفر به اردوگاه رامسر انتخاب شد و مدتی را در رامسر گذراند و با محصلین سایر نقاط ایران آشنا شد.
کاک فؤاد مصطفی سلطانی در سال ۱۳۴۶ وارد دانشگاه صنعتی شریف (آریامهر سابق) شده و در رشته مهندسی برق _ الکترونیک تحصیل کرد و سال ۱۳۵۰ مدرک لیسانس خود را دریافت کرد. وی پس از فارغ‌التحصیلی به زادگاهش مریوان بازگشت.
فؤاد مصطفی سلطانی ابتدا در انستیتوی تکنولوژی سنندج به عنوان دبیر فنی کار را شروع کرد و بعد از مدتی به عنوان مدیر عامل برق در بروجرد و مریوان انتخاب شد.
فؤاد مصطفی سلطانی به همراه تعدادی از دوستان چپ‌گرای خود از جمله محمدحسین کریمی و دوستان دوران ابتدایی خود در سنندج، در پائیز سال ۱۳۴۸ تشکلی را به وجود آوردند که بعدها حزب کومله نام گرفت؛ و در همین رابطه در سال ۱۳۵۳ توسط ساواک و زیر نظر کمیته مشترک ضدخرابکاری دستگیر شد. او در سال پایانی زندان بنا به درخواست خود به زندان سنندج منتقل و در راستای اعتراضات سال ۱۳۵۷ به مدت ۲۴ روز اعلام اعتصاب غذا کرد و سرانجام در مهرماه ۱۳۵۷ از زندان آزاد شد.
در پی آزادی از زندان، او به تشکیل تشکل‌های مدنی و سازمان‌های صنفی پرداخت و بزرگ‌ترین اتحادیهٔ دهقانان کردستان را تشکیل داد و به تدریج به رهبری محبوب و مردمی تبدیل شد. در پی درگیری‌های خونین نوروز ۱۳۵۸ در کردستان، وی در مذاکراتی طولانی که با هیئت دولت مرکزی داشت، نقش مهمی در پایان جنگ و بازگشت نسبی آرامش به کردستان ایفا کرد.
سلطانی در پی ماجرای پاوه و صدور فتوای روح‌الله خمینی، نخست به سازماندهی حرکت تاریخی مردم مریوان برای تخلیهٔ کامل شهر به نشانهٔ اعتراض به جنگ پرداخت که از بزرگ‌ترین نمونه‌های اعتراض مدنی در ایران محسوب می‌شود. وی در نهایت، پس از قطعی شدن جنگ، فرماندهی بخشی از جبهه‌های کردستان را بر عهده گرفت.
به فتوای آیت الله خمینی مبنی بر جهاد در کردستان، اوضاع کردستان به سمت جنگ کشیده شد، کردستان محاصره گردید و تعداد از نیروهای پیشمرگه در شهرها و روستاهای کردستان در درگیری کشته شدند. آن هنگام فؤاد مصطفی سلطانی که به‌عنوان مسئول حزب کومله در بانه فعالیت می‌کرد به همراه سایر رهبران کومله با جلال طالبانی، عبدالرحمان قاسملو، شیخ عزالدین حسینی، شیخ جلال حسینی، مسئولان سازمان پیکار و مسئولان سازمان چریک‌های فدایی خلق ایران وارد گفتگو شد و در این راستا فعالیت‌هایی را آغاز کرد. او در مسیر بازگشت از مریوان به بانه همراه نمایندهٔ سازمان چریک‌های فدایی خلق ایران طهمورث اکبری در روز ۹ شهریور ۱۳۵۸، نزدیک روستای بسطام کشته شدند.
پیکر فؤاد مصطفی سلطانی در زادگاهش روستای المانه مزار تاله سوار در کنار برادرانش حسین مصطفی سلطانی و امین مصطفی سلطانی به‌خاک سپرده شد.
پاراگراف یا بند یا پارنوشته، یک یکای کامل بیان اما مربوط به نوشته‌های پیش و پس از خود است و آغاز آن، با یک خط تازه نشان داده می‌شود. گاهی خط نخست، تو رفته می‌شود؛ گاه نیز بدون آغاز خط تازه، آغاز بند تو رفته می‌شود. در زبان‌های اروپا در زمان‌های گوناگون، آغاز بند با نشانهٔ ¶ مشخص شده‌است.
آغاز با جملهٔ عنوان، بنیادی‌ترین نکتهٔ بند را شرح می‌دهد. دادن جزئیات، دلایل، یا نمونه‌ها برای پشتیبانی از موضوع، گفته و جمله پایان با جملهٔ پایانی، بازگویی نکتهٔ بنیادی این بند.
در اکس‌اچ‌تی‌ام‌ال بند را با p نشان می‌دهند. آغاز بند را با تگ و پایان آن را با نشان می‌دهند. در HTML گذاشتن تگ پایانی اختیاری می‌باشد، چرا که با بهرهٔ دوباره از تگ آغاز بند ، سامانه خودبه‌خود بندی تازه را آغاز می‌کند.
تکواژه یا تک‌واژه واحدی خُرد از یک تحلیل صرفی در زبان‌شناسی است که به‌طور کلی مربوط به مجموعه‌ای از صورت‌هاست که توسط یک واژه گرفته می‌شود. برای نمونه، در زبان فارسی، «برو، می‌رود، و رفت» همگی صورت‌هایی از یک تکواژه هستند که به‌طور قراردادی به شکل «رفتن» نوشته می‌شود. یک مفهوم مرتبط، بن‌واژه است که گونهٔ ویژه‌ای از تکواژه است و به‌طور قراردادی برای نشان‌دادن صورت رسمیِ تکواژه به‌کار می‌رود. بن‌واژه‌ها در فرهنگ‌ها به عنوان سرواژه به‌کار می‌روند و دیگر صورت‌های تکواژه‌ها پس از آن خواهند آمد.
یک تکواژه به یک دستهٔ صرف‌ونحوی مربوط است، که دارای معنای ویژه‌ای (ارزش معنایی) باشد و در تصریف زبان‌ها، نمونه‌های تصریفی متناظر داشته باشد. برای نمونه، تکواژهٔ run (در انگلیسی) به صورت‌های گوناگون به‌کار می‌رود:
(این شامل runner, runners, runnable و غیره نمی‌شود)
کاربرد صورت‌های یک تکواژه مبتنی بر قواعد دستور زبان است؛ برای افعال انگلیسی مانند run، این‌ها شامل سازش موضوع و فعل و قوانین ساختِ زمان فعل می‌شوند که روشن می‌کند کدام صورتِ فعل باید در جمله به‌کار رود.
فرهنگ معیّری (۱ خرداد ۱۳۲۲ – ۲۱ اردیبهشت ۱۳۸۷) چهره‌پرداز ایرانی، گریمور رادیو و تلویزیون ملی ایران و مؤسس آموزشگاه آزاد سینمایی آئینه در آئینه بود. فرهنگ معیری به عنوان چهره پردازی مؤلف و صاحب سبک در سینما و تلویزیون ایران شناخته می‌شود.
او پدر فریور معیری طراح چهره پردازی سینمای ایران و پدر زن حنیف مزروعی روزنامه‌نگار و فعال سیاسی ایرانی است.
از وی به عنوان پدر چهره‌پردازی نوین ایران نام برده شده‌است.
وی در نوجوانی فعالیت خود را در سینما با حضور در پشت صحنه فیلم خشت و اینه با سودای کارگردانی آغاز نمود و در طول دوران کاری خود همواره نگرش تألیفی خود را در طراحی و شخصیت‌سازی پرسوناژها اعمال نمود. ماحصل دوران کاری او حضور در آثار کارگردانان شاخصی همچون بهرام بیضایی، امیر نادری، همایون شهنواز، مسعود کیمیایی، محمّدرضا اصلانی، عزیزالله حمیدنژاد، محمّدرضا اعلامی، پوران درخشنده و… بوده‌است.
طراحی و اجرای گریم مجموعه تلویزیونی دلیران تنگستان به عنوان اولین مجموعه تلویزیونی سیاه و سفید تاریخ تلویزیون ملی ایران و مجموعه تلویزیونی سمک عیار به عنوان اولین مجموعه تلویزیونی رنگی تلویزیون ملی از افتخارات وی به‌شمار می‌آید.
فیلم‌های کلاغ، چریکه تارا، سفر سنگ، نفس بریده، خاتون ،فصل خون، جنگ اطهر، خط قرمز، بند، خانه عنکبوت، گل‌های کاغذی، رابطه، پرواز در شب، طلسم، باشو غریبه کوچک، کانی مانگا، شاید وقتی دیگر، مسافران، مادیان، افعی، روانی، رخساره، سگ‌کشی و اشک سرما فیلم‌های دیگری بودند که وی به عنوان چهره‌پرداز در آنان مشارکت داشت.
فرهنگ معیری برای فیلم سگ‌کشی در نوزدهمین دوره جشنواره فیلم فجر و پنجمین دوره جشن خانه سینما نامزد جایزه بهترین چهره‌پردازی شد. همچنین برای فیلم اشک سرما هم در هشتمین جشن خانه سینما نامزد بهترین چهره‌پردازی بود.
وی ۲۱ اردیبهشت ۱۳۸۷ در سن ۶۴ سالگی در تهران در گذشت و بنا بر علاقه شخصی در روستای چاران به خاک سپرده شد.پدر چهره‌پردازان سینمای ایران درگذشت « من فرهنگ معیری دوست دارم دوباره جوان شوم» "خبرگزاری ایسنا، ۲۱ اردیبهشت ۱۳۷۸"پدر موج نوی گریم ایران در گذشت "بی‌بی‌سی فارسی ،۲۱ اردیبهشت ۱۳۷۸"انتقاد فرهنگ معیری به چهره‌پردازی "روزنامه هموطن سلام، ۱۴ اسفند ۱۳۸۴"
بَعل خدایی است که جوامع باستانی بسیاری در سرزمین بین‌النهرین، آن را می‌پرستیدند. به ویژه کنعانیان او را خدای باروری و حاصل‌خیزی و از مهم‌ترین خدایان می‌دانستند. گرچه واژهٔ بعل که یک اسم عام سامی به معنای رب یا سرور است، می‌توانست به هر خدا یا انسان صاحب‌مقام یا مخلوقی نسبت داده شود، بنابراین این بی‌ثباتی در به‌کار بردن واژهٔ بعل مانع از کاربرد آن درباره خدایی با صفات متمایز نمی‌شد.
بعل، فی‌نفسه در مقام خداوندِ باروری گماشته شده بود و در آن حیطه، شاهزاده، ارباب زمین خوانده می‌شد. او را همچنین خدای باران و شبنم خطاب می‌کردند، دو قالبی از رطوبت که برای باروری و حاصل‌خیزی خاک سرزمین کنعان، لازم و حیاتی بود. در زبان اوگاریتی و در کتاب عهد عتیق عبری، بعل (בעל) خدای طوفان لقب گرفته‌است. بعل یکی از سه خدای بزرگ است که مورد پرستش همهٔ سومریان بود. خدای زمین که صورت اکدی بَعل سامی‌های عربی است. دو خدای دیگر آنو و اآ به ترتیب آقای آسمان و صاحب درهٔ عمیق هستند.
نام بعل در کتاب مقدس ذکر شده‌است. مهم‌ترین اشاره به آن در زمانی است که پادشاهی شمال اسرائیل از پرستش یهوه فاصله گرفته و اجازه می‌دهد که بعل در آن سرزمین مورد پرستش قرار گیرد. کتاب اول پادشاهان باب ۱۸ آیات ۲۰ تا ۴۰ که داستان الیاس نبی را بیان می‌کند تلاش‌های او را برای متقاعد کردن قوم بنی‌اسرائیل به بازگشت به پرستش یهوه و نابود کردن معابد بعل بیان می‌کند. الیاس نبی در دامنهٔ کوه کرمل کاهنان بعل را به مبارزه می‌طلبد و معجزهٔ خداوند در برابر چشمان آنان آشکار می‌گردد؛ اما با وجود این معجزه، پادشاهی شمال اسرائیل به پرستش بعل ادامه داده و سرانجام خداوند وعده می‌دهد که آن را به دست آشوریان نابود گرداند.
سگ‌کُشی یک فیلمِ بلندِ تریلرِ جنایی با مایه‌های نئو-نوآر ساختهٔ بهرام بیضایی به سالِ ۱۳۷۸ و ۱۳۷۹ است؛ که سالِ ۱۳۸۰ در سینماهای ایران به نمایش درآمد و پرفروش‌ترین فیلمِ سال شد. کتابِ فیلمنامهٔ "سگ‌کُشی"، به قلمِ بیضایی، نیز به سالِ ۱۳۸۰ چاپ شده‌است. این دوازدهمین فیلمِ منتشرشدهٔ بهرام بیضایی است و، مانند بیشترِ فیلم‌های دیگرش، «کاری از گروه فیلم لیسار». "سگ‌کُشی" پس از آن ساخته شد که بیضایی ده سال امکانِ فیلم‌سازی نداشت. از بازیگرانِ نامیِ ایران شمارِ بسیاری در این فیلم بازی کرده‌اند – از جمله مژده شمسایی و جمشید لایق و عنایت بخشی و مجید مظفّری و فردوس کاویانی و مهتاب نصیرپور.
"سگ‌کُشی" از فیلم‌های ماندگارِ «سینمای معترض اجتماعی» به‌شمار می‌رود و بعضی ناقدانِ ایرانی وجوهی از این فیلم را با آثارِ کلاسیکِ تاریخِ سینما سنجیده‌اند.
ماجرای فیلم از اواخرِ پاییزِ ۱۳۶۷ تا اندکی پس از آن – کمابیش یک سال – در تهران و باغستان می‌گذرد.
یک نویسندهٔ فارسی‌زبان به نامِ گلرخ کمالی، که سالِ گذشته شوهرش را به حالِ قهر و به گمانِ رابطه‌ای با منشیِ شرکتش ترک کرده بوده، با پایانِ جنگ به تهران برمی‌گردد و شوهرش، ناصر معاصر، را می‌بیند که ورشکسته شده و در حالِ رفتن به زندان است. ظاهراً شریکِ ناصر، جواد مقدّم، با صحنه‌سازی تمامِ سرمایهٔ شرکت را برداشته و به‌طورِ غیرقانونی از مرز خارج شده و ناصر مانده با همهٔ بدهی‌های شرکت و فشارِ طلبکاران. گلرخ بر خود می‌داند که در جبرانِ بدگمانیِ بیجایش، حالا به نجاتِ شوهرش بشتابد و با کوشش برای خریدِ چک‌ها و اثباتِ بی‌گناهیِ او، و گرفتنِ رضایتِ شاکیان از شوهرش، برای آزادیش از زندان بکوشد. کم‌کم گلرخ با ساده‌دلی در حرفه و دنیایی وارد می‌شود که از اندیشه‌هایش فرسنگ‌ها دور است؛ دنیای داد و ستدِ بازار. او با یک‌یکِ طلبکاران و شاکیان واردِ بده‌بستان و معامله می‌شود تا رضایتشان از ناصر را جلب کند؛ و در این کار تا جایی پیش می‌رود که دیگر راهِ بازگشت ندارد و می‌فهمد که در جنگی وارد شده که دیگر نباید شکست بخورد. او همه را تاب می‌آورد، از تحقیر و توهین تا آزار و تجاوز؛ و سرانجام شوهرش را آزاد می‌کند؛ و ناصر، تشکّر را، چیزی به او می‌دهد: طلاق‌نامه‌اش. گلرخ تازه درمی‌یابد که همهٔ این بازی صحنه‌سازیِ ناصر بوده که با ترساندن و گریزاندنِ شریکش سرمایهٔ شرکت را تصاحب کند، و حالا با داشتنِ رضایتِ شاکیان – که گلرخ گرفته – عملاً صاحبِ قانونیِ همهٔ سرمایه است و اینک می‌خواهد با منشیِ شرکت ماه عسل به خارج از مملکت برود. گلرخ ضربه را با وقار و سختی متحمّل می‌شود؛ ولی نقشهٔ ناصر معاصر نمی‌گیرد، زیرا شریکِ بازگشته‌اش و دیگرانی که گلرخ را در همهٔ دوندگی‌هایش دنبال می‌کردند نیز به اندازهٔ او هشیار و چشم به راه بوده‌اند و اینک از راه می‌رسند، و ناصر معاصر از دستِ ایشان خلاصی ندارد.
«گلرخ آب در خوابگه مورچگان ریخته و بخشی از زشتی‌های جامعه را عیان کرده و دوباره می‌رود که به دنیای داستان‌هایش بازگردد.»
پس از توقّفِ ساختِ "فیلم در فیلم"، طرحِ "سگ‌کُشی" (با نامِ اوّلیهٔ «از دست رفته») شکل گرفت – سرآغازِ دههٔ ۱۳۷۰. فیلمنامهٔ "سگ‌کُشی" را بیضایی تابستانِ سالِ ۱۳۷۱ نوشت. دربارهٔ سفارش گرفتن و نگارشش گفته:
ولی سپس‌تر به بیضایی پیشنهاد می‌شود که فیلم را بسازد. وی گفته:
لغتِ «سگ‌کُشی» و بعضی مشتقّاتش پیش از بیضایی در نوشته‌های گویندگانی از یحیی کاشی تا صادق هدایت و صادق چوبک و خسرو شاهانی و نصرت‌الله نویدی«سگی در خرمن‌جا». "کتاب جگن"، شمارهٔ ۵. ۱۳۴۶. ص. ۳۲. آمده بود. معنای استعاریِ این واژهٔ کم‌کاربرد سپس‌تر در فرهنگِ عامّه – به واسطهٔ حیوان‌آزاری‌هایی در میانهٔ دههٔ ۱۳۹۰ که در اخبارِ همگانی به آگاهیِ عموم رسید (مخصوصاً کشتارِ شهرداری‌ها سگ‌های ولگرد را در ایران) – به معنای لفظی، یعنی کُشتنِ سگ، میل کرد و صورتِ «سگ‌کُشی» در این معنیِ اخیر رواج یافت و استفاده شد، چنان که سالِ ۱۴۰۰ یک فیلمِ مستندِ تلویزیونی دربارهٔ سگ در تلویزیونِ ایران را هم، پیش از اعتراض‌هایی به نامش که تبدیل شد به «دومینو»، «سگ‌کشی» نامیدند.فشارها، باعث شد شبکه سه، نام مستند «سگ‌کشی» را به «دومینو» تغییر دهد
مفهوم یا عینِ کُشتنِ سگ چندین بار در کارهای بیضایی آمده‌است. او، در توضیح، دو بیت از منجیک ترمذی را نقل کرده که شاید سرچشمهٔ این تصویر در ذهنش بوده باشد:
فیلمنامهٔ "سگ‌کُشی" به سالِ ۱۳۸۰ چاپ و منتشر شد و از آن پس بارها با عکس‌هایی از فیلم و فهرستِ کاملِ عواملِ فیلم تجدید چاپ شده‌است.
ساختنِ فیلم سالِ ۱۳۷۸ آغاز شد. در پاییز و زمستان تدارک و فیلمبرداری شد. سالِ بعد بیضایی فیلم را تدوین کرد و موسیقی و صداگذاری به انجام رسید.
به گفتهٔ شاهرخ سخایی، عکّاسِ فیلم، بنا بوده که "سگ‌کُشی" سیاه و سفید تهیّه شود، ولی امکاناتش در ایران نبوده و سرانجام فیلم‌ساز از این خواسته چشم پوشیده. سخایی سکانس‌های این فیلم را بی‌گمان دارای جذّابیت‌های عکسی می‌داند و در توضیحِ سکانسِ خانهٔ جواد مقدّم گفته: «طبیعتاً در شب‌ها، کاراکتر خاصی از نور وجود دارد و از بازی‌ها کاراکتر خاصی وجود دارد. به این معنا که همیشه ما می‌بینیم یک نور سبز، یک نور آبی از بیرون دارد که داخل را پر می‌کند. اگر بخواهیم با روانشناسی رنگ به این قضیه نگاه کنیم . . . فقط به خاطر ظاهر زیبا نبوده‌است. . . . موقعی که شما همیشه این نور سبز را یک نور گرم می‌بینید، همان حفاظ خانه است . . . و آن آبی را هم، فقط به خاطر آبی من نمی‌دیدم، من می‌گفتم این نماد سردی زندگی بیرون است که دارد می‌ریزد داخل و این قرمز و این نور تنگستن کم، نماد زندگی است، نماد زندگی همهٔ ماست. «"سگ‌کشی"» دربارهٔ زندگی همهٔ ما است. همهٔ ماها را در بر می‌گیرد. همهٔ ما هستیم.»
با این که بیضایی خود تصاویر را نخست در تقطیعِ فنّی و سپس سرِ صحنه پشتِ دوربین تعیین می‌کرد، عقیده داشت که اصغر رفیعی جم، فیلمبردار، با درکِ درست از تقطیع و تصحیحِ نورپردازی به فیلم کمکِ بسیار کرده. رفیعی جم نیز از همکاری با بهرام بیضایی در این فیلم بسیار خشنود بوده و او را باثبات‌ترین، جدّی‌ترین، و دانشمندترین فیلم‌سازی می‌شمارد که در فیلمش کار کرده. وی در گفتگویی دربارهٔ همین فیلم با زاون قوکاسیان دربارهٔ نگرانی‌های بیضایی دربارهٔ اجزا و عواملِ فیلم می‌گوید «حتی وقتی خودش به تنهایی می‌رود و لوکیشن را می‌بیند، باز، هم به فکر صدا هست، هم به فکر فیلمبردار، هم به فکر تولید هست، هم به فکر بقیه عوامل.» رفیعی جم سینمای بیضایی و همکاری با او را همچون دانشکده‌ای عملی برای دست‌اندرکاران تولید فیلم و کارگردانان جوان در ایران می‌بیند.
صدابردارِ فیلم، جهانگیر میرشکاری، نیز زمانِ کوتاهی پس از پایانِ فیلم، از آغازِ تولید یاد می‌کند و در همین معنی می‌نویسد: «باز احساس دانشجویی را داشتم که پس از مدّت‌ها انتظار، به کلاس استادی مسلّم در سینما می‌رود. همیشه موقع کار با استاد بیضایی این حس غریب را داشته‌ام و همیشه منتظر یادگرفتن چیزهای تازه از دنیای سحرآمیز سینما بوده‌ام.» وی "سگ‌کُشی" را «شاهکاری دیگر» از بیضایی برای سینمای ایران شمرده.
ایرج رامین‌فر، طرّاحِ صحنه و لباسِ فیلم که در فیلم‌های دیگری هم با بیضایی کار کرده، فیلم‌های بیضایی را گوشه‌ای از همهٔ فیلم‌هایی می‌داند که امکانِ ساختنش برای این فیلم‌ساز فراهم نشده. وی توضیح می‌دهد که مقدارِ زیادی از فضاهای فیلم به صورتِ دکور ساخته شده. از نظرِ رامین‌فر "سگ‌کُشی" با فیلم‌های دیگرِ بیضایی، به استثنای "رگبار"، تفاوتِ بسیار دارد. او می‌افزاید «فیلم‌هایی که بیضایی ساخته من فکر می‌کنم در تاریخ سینما از لحاظ تکنیک (حالا من کاری به بقیه مسائلش ندارم) خیلی فیلم‌های شاخصی هستند. برای این‌که اتفاقاتی تویش افتاده که تا حالا در هیچ فیلمی نیفتاده.»
چهره‌پردازی در "سگ‌کُشی" با فرهنگ معیّری بود. وی می‌نویسد: «در تمامی کارهایی که برای بهرام بیضایی انجام داده‌ام و به خصوص در دو فیلم "مسافران" و «"سگ‌کشی"» با تعداد زیادی شخصیت روبه‌رو بودم. آنچه برایم مطرح بود بازآفرینی این کیفیت بود و نه کثرت. سناریوهایی بسیار درست با پرسوناژهای دارای شناسنامه برای هر شخصیت و هر فرد حتی برای یک لحظه یا یک تصویر.»
صبا خضوعی پیش از "سگ‌کُشی" در ساختنِ موسیقیِ نمایش‌های "بانو آئویی" و "کارنامه‌ی بُندارِ بیدَخش" با بیضایی کار کرده بود. برای ساختنِ موسیقیِ "سگ‌کُشی" ویلیام نیّری دستیاریِ خضوعی را بر عهده داشت. وی نخست به فیلم‌ساز پیشنهادِ لایت موتیف می‌دهد، ولی بیضایی نمی‌پذیرد و سازبندیِ کم‌حجم می‌خواهد. خضوعی به محدودیت‌هایی اشاره کرده که در کار داشته: یکی این که امکانِ ورودِ تمِ جدیدی جز تم‌هایی که فیلم‌ساز داده بود نبود و دو دیگر محدودیتِ زمانی، یعنی کمتر از پانزده روز برای ساختِ موسیقی. سرِ جمع ۲۵ دقیقه از موسیقیِ خضوعی در ۱۳ پاره از فیلم استفاده شد. وارطان ساهاکیان، آهنگ‌سازِ دیگرِ فیلم، نیز به محدودیت زمانی اشاره کرده و گفته که در فرصت کمی که تا فستیوالِ فجر بود، به جز چند بخش، تنها ضبطِ دیجیتال مقدور بود. او همچنین توضیح داده‌است که «در فیلم «"سگ‌کشی"» نیاز فیلم‌نامه و تصاویر اساساً به موسیقی افکتیو بود.» ساهاکیان توضیح می‌دهد که هم‌گام با شکل گرفتنِ شخصیت و شناختِ گلرخ در طولِ فیلم، موسیقی نیز به تدریج قوی‌تر شده و اوج می‌گیرد. در هیچ سکانسی از "سگ‌کُشی" از موسیقی و سازهای ایرانی استفاده نشده.