moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
ردوکس یک سیستم عامل میکروکرنل شبه یونیکس است که با زبان برنامه‌نویسی راست نوشته شده و بر ایمنی، پایداری و عملکرد تمرکز دارد. هدف ردوکس امن، قابل استفاده و رایگان بودن است و از هسته‌ها و سیستم عامل‌های قبلی مانند SeL4، مینیکس، پلان ۹ و بی‌اس‌دی الهام گرفته شده‌است. این سیستم عامل شبیه به گنو و بی‌اس‌دی است، اما به زبان مناسب برای حافظه نوشته شده‌است. این نرم‌افزار منبع بازو رایگان است که تحت مجوز ام‌آی‌تی منتشر شده‌است.
ردوکس نام خود را از واکنش‌های اکسایش-کاهش در شیمی گرفته‌است. یکی از واکنش‌های ردوکس، خوردگی آهن است که زنگ نیز نامیده می‌شود.
سیستم عامل ردوکس با هدف امنیت طراحی شده‌است. این در دو تصمیم طراحی این سیستم عامل منعکس شده‌است:
ردوکس بسته‌هایی را ارائه می‌دهد (تخصیص دهنده حافظه، سیستم فایل‌بندی، مدیر نمایش، ابزارهای اصلی و غیره) که با هم یک سیستم عامل کاربردی را تشکیل می‌دهند. ردوکس متکی بر اکوسیستم نرم‌افزاری است که توسط اعضای پروژه به زبان راست نوشته شده‌است.
ردوکس از برنامه‌های رابط خط فرمان (CLI) پشتیبانی می‌کند، از جمله:
ردوکس از برنامه‌های رابط کاربری گرافیکی (GUI) پشتیبانی می‌کند، از جمله:
ردوکس توسط جرمی سولر ساخته شد و اولین بار در ۲۰ آوریل ۲۰۱۵ در گیت‌هابمنتشر شد. تا جولای ۲۰۲۱، مخزن ردوکس در مجموع ۷۹ مشارکت کننده داشته‌است.
مینی ریپرتن (; – ) خواننده اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۶۲ تا ۱۹۷۹ میلادی فعالیت می‌کرد. ریپرتن با ترانهٔ "Lovin' You" که در آن از بازهٔ صدایی چهاراکتاوی استفاده کرده‌است مشهور شد. در او در ۳۱ سالگی بر اثر سرطان پستان درگذشت. فرزند او مایا رودولف، بازیگر است.
در فرهنگ مائوری، ماتاریکی هم نام خوشه ستاره‌ای پروین و هم نام جشن اولین طلوع آن در اواخر ژوئن یا اوایل جولای است. این آغاز سال جدید در تقویم قمری مائوری است. از سال ۲۰۲۲ ماتاریکی در نیوزیلند تعطیل رسمی اعلام شد و اولین جشن در ۲۴ ژوئن همان سال برگزار شد."Matariki public holiday passes into law". "Radio New Zealand". 7 April 2022. Archived from the original on 7 April 2022. این سنت توسط مائوری‌های تاراناکی که دربخش بزرگی از ولینگتون سکنی گزیدند برپامی‌شد و نسل‌به‌نسل نگاه‌داشته‌شده‌است.
از نظر تاریخی، ماتاریکی معمولاً در ربع آخر ماه از ماه قمری Pipiri (حدود ژوئن) جشن گرفته‌می‌شد. این مراسم شامل مشاهده تک‌تک ستارگان برای پیش‌بینی‌های سال آینده، عزاداری درگذشتگان سال گذشته و هدیه غذا برای بازسازی ستاره‌ها بود.
برپائی جشن ماتاریکی در قرن بیستم کاهش یافت ولی در اوایل دهه ۱۹۹۰ دوباره احیا شد.
ماتاریکی نام مائوری برای خوشه ستارگان است که توسط ستاره‌شناسان غربی به‌عنوان پروین (Pleiades) در صورت فلکی ثور () دیده‌می‌شود. "Matariki" نسخه کوتاه شده "Ngā mata o te ariki o Tāwhirimātea" یا "چشم‌های خدای Tāwhirimātea " است. طبق اساطیر مائوری، توهیریماتئا، خدای باد و آب‌وهوا، از جدایی زمین و آسمان - پدر و مادرش، رنگینویی و پاپاتوآنوکو - خشمگین‌شد. توهیریماتئا که در جنگ از برادرش شکست خورده بود به آسمان گریخت تا با رانگینویی زندگی کند، اما از شدت خشم، ابتدا چشمانش را به نشانه تحقیر نسبت به خواهر و برادرش بیرون آورد و آنها را به آسمان پرتاب کرد، که به سینه پدرش چسبیدند. در سنت مائوری، پیش‌بینی‌ناپذیری بادها به نابینایی تاویتیماتئا نسبت داده می‌شود.Rangi Matamua (2018). "Matariki: The star of the year" (2nd ed.). Wellington: Huia Publishers. ISBN <bdi>978-1-77550-325-5</bdi>. OL 28299788M. Wikidata Q107459808.
کلمه ماتاریکی یا مشابه آن که به خوشه پروین اشاره دارد در بسیاری از زبان‌های پلینزی یافت می‌شود. در جزایر مارکیز این خوشه ستاره به‌عنوان "Matai'i" یا "Mata'iki"، در جزایر کوک به "Matariki"، و در مجمع‌الجزایر توآموتو به‌عنوان "Mata-ariki شناخته" می‌شود.Rangi Matamua (2018). "Matariki: The star of the year" (2nd ed.). Wellington: Huia Publishers. ISBN . OL 28299788M. Wikidata . کلمه ماتاریکی در بیشتر این زبان‌ها به‌معنای «چشم‌های خدا» یا «چشم‌های رئیس» است. در هاوایی، ظهور "ماکالی‌ای" در ماه نوامبر، فصل چهارماهه ماکاهیکی را آغاز می‌کند، که به احترام لونو، خدای کشاورزی و باروری است. در تونگا، مانند هاوایی، سال به دو فصل تقسیم می‌شود که بر اساس این که آیا خوشه پروین پس از غروب خورشید قابل مشاهده است یا نه نامگذاری می‌شوند.
بسیاری از منابع مائوری، به ویژه منابع قدیمی‌تر، هفت ستاره را در ماتاریکی فهرست می‌کنند: خود ماتاریکی، ستاره مرکزی و شش فرزند. شش ستاره دیگر گاهی اوقات به‌عنوان دختران ماتاریکی نامیده‌می‌شوند. پیشنهاد شده‌است که ایده ماتاریکی به عنوان یک گروه از هفت ستاره زن تحت تأثیر مفهوم «هفت خواهر» در ستاره‌شناسی یونان بوده‌است.Rangi Matamua (2018). "Matariki: The star of the year" (2nd ed.). Wellington: Huia Publishers. ISBN . OL 28299788M. Wikidata .
صورت فلکی ماتاریکی (Pleiades) در بیشتر ایام سال در نیمکرهٔ جنوبی (مانند نیوزیلند) قابل مشاهده است، به جز برای تقریباً یک ماه در وسط نیمکره جنوبی. ماتاریکی سرانجام در ماه مه در غرب غروب می‌کند و درست قبل از طلوع خورشید در اواخر ژوئن یا اوایل ژوئیه، که اولین ماه تقویم قمری مائوری (Pipiri) است، دوباره ظاهر می‌شود.
سفره ماهی غول پیکر آب شیرین ("Urogymnus polylepis" که به‌طور گسترده "Himantura chaophraya" نیز شناخته می‌شود) گونه ای از سپرماهیان متعلق به خانواده لقمه ماهیان است که در رودخانه‌ها و مصب‌های بزرگ در آسیای جنوب شرقی و بورنئو یافت می‌شود، که از نظر تاریخی ممکن است به‌طور گسترده‌تری در جنوب و جنوب شرق آسیا پراکنده شده باشد. این گونه جزو بزرگ‌ترین ماهیهای آب‌های شیرین و بزرگ‌ترین لقمه ماهی در جهان می‌باشد که وزن آن ممکن است به برسد. دارای یک دیسک باله سینه ای نسبتاً نازک و بیضی شکل است که در قسمت قدامی پهن‌تر است و پوزه ای نوک تیز با نوک بیرون زده دارد. دم آن نازک و شلاق مانند و فاقد چین‌های باله است. این گونه دارای رنگ یکنواخت قهوه ای مایل به خاکستری در بالا و سفید در قسمت پایین است. در قسمت زیرین باله‌های سینه ای و لگنی نوارهای پهن و تیره مشخصی در حاشیه خلفی آنها دیده می‌شود.
این ماهی غول پیکر آب شیرین به عنوان ساکن چندین رودخانه بزرگ و مصب‌های مرتبط در منطقه هندوچین و بورنئو شناخته شده‌است. در هندوچین، در رودخانه مکونگ تا بالادست چیانگ کونگ در تایلند، و همچنین در رودخانه‌های چائو فرایا، نان، مای کلانگ، بانگ پاکونگ و رودخانه تاپی و البته در رود بوئنگ بورافت نیز یافت می‌شدند که اکنون کاملاً منقرض شده‌اند. در بورنئو، این گونه در رودخانه ماهاکام (Mahakam) در منطقه کالیمانتان و رودخانه کیناباتنگان (Kinabatangan) و بوکت (Buket) در صباح (Sabah) یافت می‌شود. گزارش‌هایی مبنی بر مشاهده این گونه در رودخانه‌های Kinabatangan و ساراواک نیز شده‌است، اما طی بررسی‌های انجام شده در ۲۵ سال گذشته مستنداتی مبنی بر وجود آنها در آنجا پیدا نشده‌است. سوابقی تاریخی از حضور این گونه در میانمار، رودخانه گنگ در هند، و خلیج بنگال (دو مورد آخر به عنوان "Trygon fluviatilis") وجود دارد که به‌طور مشابه توسط هیچ منبعی تأیید نشده‌است.Grant, I. ; Rigby, C.L. ; Bin Ali, A. ; Fahmi, Haque, A.B. ; Hasan, V. ; Sayer, C. (2021). ""Urogymnus polylepis"". "فهرست سرخ آی‌یوسی‌ان". 2021: e.T195320A104294071. نشانگر دیجیتالی شیء:. Retrieved 13 November 2021.codice_1: CS1 maint: multiple names: authors list ()
بیندو مادهوی (زاده ) بازیگر و مدل هندی است.
از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم‌های ام شنتی و زمیندار کوچک اشاره کرد.
رودخانه نان (، می‌شود) رودخانه ای در تایلند است. این رود یکی از مهمترین شاخه‌های رودخانه چائو فرایا است.
مائه کلونگ (، , ، که گاهی اوقات Mae Khlong یا Meklong نیز نوشته می‌شود، رودخانه ای در غرب تایلند است. این رودخانه از محل تلاقی Khwae Noi (Khwae Sai Yok) و رود کوای (Khwae Si Sawat) در استان کانچانابوری شروع شده، از استان راچابوری می‌گذرد و به خلیج تایلند در استان ساموت سونگکرام می‌ریزد.
سرچشمه واقعی رودخانه در تپه‌های تناسریم، در اطراف منطقه پارک ملی Khuean Srinagarindra در شمال استان کانچانابوریاست. این رود در قسمت‌های بالادستی، منبع اصلی تغذیه آبشار غول پیکر اومفانگ تی لر سو می‌باشد.
سامکشا (زاده ) بازیگر هندی است.
از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم‌های رعشه اشاره کرد.
شوگورو نیشیمورا (به ژاپنی: 西村昭五郎) متولد ۱۸ ژانویه ۱۹۳۰ – وفات ۱ اوت ۲۰۱۷ کارگردان فیلم و متولد کشور ژاپن بوده‌اند.
شوگورو نیشیمورا در سال ۱۹۵۴به استودیوی نیککاتسو پیوست و برای اولین بار در سال ۱۹۶۳با فیلم «کرینشو نینگیو جوکی» به عنوان کارگردان معرفی شد. او بقیه آن دهه را صرفِ دستیاری کارگردانی برای شرکت نیککاتسو در ژانرهای متفاوت کرد. با تغییر رویکرد استودیو در دهه ۱۹۷۰به سمت ساخت فیلم‌های پورنو رومی، منحصراً با هسته نرم (معمولاً داستان محورتر و مفصل‌تر از همتایان غربی)؛ نیشیمورا به جای اینکه به دنبال کار در جای دیگری باشد، ژانری را یافته بود، که با روحیات او همخوانی داشت. او تا زمان بازنشستگی، ۸۳ فیلم را کامل کرد.
کرینشو نینگیو جوکی (۱۹۶۳)
موئو تایریکو (۱۹۶۸)
خودکشی عشق بی رحمانه زن (۱۹۷۰)
همسر آپارتمانی: رابطه در بعد از ظهر (۱۹۷۱)
رابطه در گرگ و میش (۱۹۷۲)
ماجرای دریفتر (۱۹۷۲)
آه گل سرخ (۱۹۷۲)
همسر آپارتمانی: ملاقات مخفی (۱۹۷۲)
درخشش پوست سفید در تاریکی (۱۹۷۲)
همسر آپارتمانی: بعد از ظهر سعادت (۱۹۷۲)
عشق فاش شده (۱۹۷۲)
ماجرای بعد از ظهر: پنجره عقب (۱۹۷۲)
اعترافات یک همسر نوجوان: تکان دهنده! (۱۹۷۳)
اعترافات یک همسر نوجوان: اوج! (۱۹۷۳)
همسر آپارتمانی: بازی با آتش (۱۹۷۳)
مسافرخانه هیولای سایه (۱۹۷۳)
ساحل جنایت جنسی: مدرسه پیرانا (۱۹۷۳)
دریای سرگردان: شب در کوشیرو (۱۹۷۳)
همسر آپارتمانی: اغوای بعد از ظهر (۱۹۷۴)
رز کولی: یک مستند درام (۱۹۷۴)
هیهون: میدارگومو (۱۹۷۴)
کاروسروماکی: یورو واتاشی یا نوراسو(۱۹۷۴)
دیوانگی صبحگاهی (۱۹۷۴)
کتاب مخفی: تخم مرغ پوست کنده (۱۹۷۵)
همسر آپارتمان جدید: فحشا در ساختمان شماره ۱۱۳ (۱۹۷۵)
فاحشه خانه توبیتا چراغ قرمز (۱۹۷۵)
لرزیدن (۱۹۷۵)
دنیای جدید لزبین‌ها: رپچر (۱۹۷۵)
لیدی اکستازی: لذت پیدا شد (۱۹۷۶)
همسر آپارتمان: تأمین مالی گوشتی (۱۹۷۶)
قفس شهوت: بعد از ظهر همسران (۱۹۷۶)
قرار گرفتن در معرض: شهادت دختر را تماس بگیرید (۱۹۷۶)
ماجرای شب نیمه تابستان: سعادت (۱۹۷۶)
همسر لوس: وسوسه گوشت (۱۹۷۶)
دستمال کاغذی توسط بالش گیشا (۱۹۷۷)
گلبرگ قرمز خیس است (۱۹۷۷)
بانوی رز سیاه (۱۹۷۸)
زیبایی طناب (۱۹۷۸)
طناب و پوست (۱۹۷۹)
شب‌های اروس در توکیو (۱۹۷۹)
کویچیرو اونو خیس و خرخرو (۱۹۷۹)
همه زنان فاحشه هستند (۱۹۸۰)
راز همسر تازه ازدواج کرده (۱۹۸۰)
پرونده تند و زننده (۱۹۸۰)
مجله پرستاران: زنی که گریه می‌کند (۱۹۸۰)
جهنم گل رز (۱۹۸۰)
خوابگاه دخترانه کویچیرو اونو (۱۹۸۰)
دختران متحدالشکل: میوه بسته شده‌است (۱۹۸۰)
کویچیرو اونو باز و بسته شد (۱۹۸۱)
زندگی شهوانی: شب مرا خیس کرد! (۱۹۸۱)
معلم زن طناب جهنم (۱۹۸۱)
دوست دختر من لباس فرم می‌پوشد (۱۹۸۱)
مادام اسکاندال: بگذار برای ۱۰ ثانیه بمیرم (۱۹۸۱)
خواهران زیبا: تحصیل کرده (۱۹۸۲)
لذت در آینه (۱۹۸۲)
سریال تجاوز جنسی: رؤیای کثیف (۱۹۸۲)
لالایی آن (۱۹۸۲)
هوترو هیم (۱۹۸۲)
پورنوگرافی اوکیرو-ای (۱۹۸۳)
زن با نوک سینه سوراخ شده (۱۹۸۳)
اعترافات اروتیک (۱۹۸۳)
رؤیای شب زرشکی (۱۹۸۳)
معلم زن: دو بار مورد تجاوز جنسی قرار گرفت (۱۹۸۳)
شونجومو (۱۹۸۳)
رابطه ناخالصی (۱۹۸۴)
کینریو -کو (۱۹۸۴)
افسانه مارومو شون جیشو (۱۹۸۴)
دانچیزوما: شهر جدید کینریو -کو (۱۹۸۴)
بدنه ستون (۱۹۸۴)
معلم دبیرستان: بالغ شدن (۱۹۸۵)
کویچیرو اونو: نوازش هلو (۱۹۸۵)
گل و مار: طرح جهنم (۱۹۸۵)
زن عابر بانک: اداره تجاوز جنسی (۱۹۸۵)
گل و مار۳: تنبیه (۱۹۸۶)
آکای کینریوکو: هاردکور نه یورو (۱۹۸۶)
سری ۵ کوسوکه کیندایچی: ماسک مرگ (۱۹۸۶)
مار و شلاق (۱۹۸۶)
خواهران قربانی شوند (۱۹۸۷)
صداهای خوشمزه (۱۹۸۷)
سری ۷ کوسوکه کیندایچی: ققنوس (۱۹۸۷)
شب بی پایان (۱۹۸۸)
بانگ پاکونگ (، , ) یک رودخانه در شرق تایلند است. این رودخانه از تلاقی دو رودخانه فرا پرونگ (Phra Prong) و هانومان (Hanuman) در استان پراچینبوری سرچشمه می‌گیرد و پس از طی کردن ۲۳۱ کیلومتر به خلیج تایلند در دماغه شمال شرقی خلیج بانکوک می‌ریزد. حوزه آبخیز بانگ پاکونگ حدود می‌باشد. این رودخانه توربین‌های نیروگاهی در نزدیکی دهانه خود، نزدیک بزرگراهی موسوم به بزرگراه ۷ را تأمین می‌کند.
سانسور مسائل دگرباشان جنسی توسط تعدادی از کشورهای جهان انجام می‌شود. این مسائل اَشکال مختلفی دارند، از جمله، ممنوعیت روسیه برای «ترویج روابط جنسی غیر سنتی»، ممنوعیت مجارستان برای «تصویر محتوایی که تغییر جنسیت یا همجنسگرایی را ترویج می‌کند» و قوانین در کشورهای دارای اکثریت مسلمان مانند عربستان سعودی، پاکستان و مالزی که تبلیغ و حمایت از آن را که به اخلاق اسلامی توهین می‌کند، ممنوع می‌کنند.
ماده ۳۳۳ مافوق قانون مجازات اصلاح‌شده در ۱۳ فوریه ۱۹۸۲ توسط قانون شماره ۸۲–۰۴، توزیع هر گونه شئ بر خلاف «عفت» را تا ۲ سال حبس و جزای نقدی تا ۲٫۰۰۰ دینار جرم دانسته‌است. مادهٔ ۳۳۳ که در سال ۱۹۸۲ نیز اصلاح شده‌است، هرگونه «اقدام بر خلاف نظم طبیعت با افراد همجنس» را تا سه سال حبس و جزای نقدی تا ۱۰ هزار دینار جرم دانسته‌است.
در ۳۱ دسامبر ۲۰۱۵، اداره دولتی مطبوعات، انتشارات، رادیو، فیلم و تلویزیون جمهوری خلق چین قانون جدیدی را اعلام کرد که هر گونه نمایش تلویزیونی و فیلمی را که «روابط جنسی غیرعادی»، از جمله همجنس‌گرایی را به تصویر می‌کشد، ممنوع می‌کند. در نتیجه این قانون جدید، بسیاری از سریال‌های تلویزیونی وب محبوب در آن زمان مانند بلافاصله از پخش خارج شدند. سرویس‌های پخش آنلاین از جمله ال‌ای دات کام و تنسنت ویدئو با حذف یا سانسور سریال‌های وب با شخصیت‌های ال‌جی‌بی‌تی از قانون جدید پیروی کردند.
در سال ۲۰۱۷، یک کنفرانس ال‌جی‌بی‌تی قرار بود در شی‌آن برگزار شود. گزارش‌های غربی با استفاده از وبلاگ سازمان‌دهندگان به عنوان منبع خود، ادعا کردند که پلیس سازمان‌دهندگان را بازداشت و آنها را تهدید کرده‌است.
در مارس ۲۰۱۸، درام برنده اسکار "مرا با نامت صدا کن" از فهرست جشنواره بین‌المللی فیلم پکن خارج شد. گمانه‌زنی‌های زیادی وجود داشت مبنی بر اینکه برگزارکنندهٔ این جشنواره تحت فشار سیاسی برای عدم نمایش فیلم بوده‌است.
در ۱۴ آوریل ۲۰۱۸، سینا ویبو، معادل توییتر در چین، بر اساس قانون امنیت اینترنت چین و سایر مقررات دولتی، سرکوب محتوای ال‌جی‌بی‌تی را اعلام کرد.
در ماه مه ۲۰۱۸، اتحادیه پخش برنامه‌های اروپایی پس از ویرایش اجرای رایان اوشینسی خواننده ایرلندی که دو رقصندهٔ مرد را به تصویر می‌کشید، از پخش فینال مسابقه آواز یوروویژن ۲۰۱۸، یکی از پربیننده‌ترین کانال‌های چین، جلوگیری کرد و در حین اجرای سوئیس پرچم‌های رنگین کمان را سیاه کرد.Chinese broadcaster loses Eurovision rights over LGBT censorship, "The Guardian", 11 May 2018
چند روز پیش از روز جهانی مبارزه با همجنس‌گرا هراسی در سال ۲۰۱۸، دو زن با نشان‌های رنگین‌کمان توسط مأموران امنیتی در پکن مورد حمله و ضرب و شتم قرار گرفتند. شرکت امنیتی مدت کوتاهی پس از آن سه نگهبان درگیر را اخراج کرد.China's LGBT community finds trouble, hope at end of rainbow, AFP, 2 June 2018,
مستر گِی چین، مسابقهٔ زیبایی در سال ۲۰۱۶ بدون حادثه برگزار شد. در سال ۲۰۱۸، میزبان رویداد به‌طور منفعلانه با پاسخ ندادن به هیچ ارتباطی، نامزدی خود را لغو کرد. میستر گی ورلد ۲۰۱۹ لغو رویداد هنگ کنگ را پس از شروع بدترشدن ارتباطات در اوایل اوت اعلام کرد. هیچ اطلاعیهٔ رسمی برای سانسور صادر نشد، اما برخی از مقاله‌ها دولت چین را به دلیل لغو مقصر معرفی کردند. در همان سال، زنی که رمانی با مضمون همجنس‌گرایان نوشته بود به جرم «شکستن قوانین فحاشی» به ۱۰ سال و ۶ ماه زندان محکوم شد.
دولت مجارستان در ژوئن ۲۰۲۱ لایحه‌ای را ارائه کرد که مشابه قانون تبلیغات همجنس‌گرایان روسیه، نمایش «هر گونه محتوایی که ترویج تغییر جنسیت یا همجنس‌گرایی را به تصویر می‌کشد» برای افراد زیر سن قانونی ممنوع کرد. در ۱۵ ژوئن، مجلس شورای ملی این قانون را با ۱۵۷ رای موافق به ۱ تصویب کرد. رئیس‌جمهور مجارستان این لایحه را در تاریخ ۲۳ ژوئن امضا کرد. هفده کشور عضو اتحادیه اروپا (بلژیک، هلند، لوکزامبورگ، دانمارک، استونی، فنلاند، فرانسه، آلمان، ایرلند، لیتوانی، اسپانیا، سوئد، لتونی، یونان، قبرس، ایتالیا و اتریش) و چندین سازمان ال‌جی‌بی‌تی و حقوق بشر این قانون را محکوم کرد و آن را نقض منشور حقوق بنیادین اتحادیه اروپا خواندند.
در ۲۳ فوریه ۲۰۱۶، کمیسیون پخش اندونزی (KPI) «بخشنامه‌ای برای تمام شرکت‌های پخش در مورد مردان زن» منتشر کرد که نمایش تنوع جنسی و جنسیتی در مردان را توسط شرکت‌های توزیع ممنوع می‌کرد. در همان ماه، KPI برنامه‌های تلویزیونی و رادیویی را که «سبک زندگی همجنس‌گرایانه» را ترویج می‌کردند، ممنوع کرد و ادعا کرد که این برنامه‌ها نقض استانداردهای برنامه‌های پخش در سال ۲۰۱۲ هستند.
در ۵ اکتبر ۲۰۱۷، انریکه ریرا، وزیر آموزش و علوم، قطعنامه شماره ۲۹۶۶۴ را امضا کرد که استفاده از مطالب چاپی و دیجیتالی را که به «نظریه و/یا ایدئولوژی جنسیتی» در مؤسسات آموزشی منع می‌شود، ممنوع می‌کند. انریکه ریرا بعداً گفت که داوطلب می‌شود «اگر کتاب‌ها حاوی ایدئولوژی جنسیتی باشند، آنها را در یک میدان عمومی بسوزانند». کمیسیون بین‌المللی آمریکایی حقوق بشر نگرانی خود را از این تصمیم ابراز کرد و اعلام کرد که «این نوع اقدامات نشان‌دهندهٔ حذف جدیِ وظیفهٔ دولت برای محافظت از کودکان در برابر هر گونه خشونت و تبعیض در همه زمینه‌ها و به ویژه در مدرسه» است.
در روسیه، «قانون حمایت از کودکان در برابر اطلاعات و حمایت از انکار ارزش‌های سنتی خانواده» به اتفاق آرا توسط دومای دولتی در ۱۱ ژوئن ۲۰۱۳ تصویب شد (فقط با یک نماینده ممتنع - ایلیا پونومارف)، و به امضا رسید. قانون توسط رئیس‌جمهور ولادیمیر پوتین در ۳۰ ژوئن ۲۰۱۳ تصویب شد.
هدف اعلام‌شدهٔ دولت روسیه از این قانون، جلوگیری از قرار گرفتن کودکان در معرض همجنس‌گرایی است - محتوایی که همجنس‌گرایی را به عنوان یک هنجار در جامعه نشان می‌دهد - با این استدلال که این قانون با ارزش‌های سنتی خانواده در تضاد است. این قانون، قانونِ حمایت از کودکان کشور و قانون فدراسیون روسیه در مورد جرائم اداری را اصلاح کرد تا توزیع «تبلیغ روابط جنسی غیر سنتی» در بین خردسالان جرمی باشد که مجازات آن جریمه است. این تعریف شامل مواردی است که «علاقه‌مندی» را در چنین روابطی ایجاد می‌کند؛ برای مثال باعث ایجاد استعدادهای جنسی غیر سنتی در خردسالان شود. یا «[در حال حاضر] ایده‌های تحریف‌شده را در مورد ارزش اجتماعی برابر روابط جنسی سنتی و غیر سنتی» معرفی کند. شرکت‌ها و سازمان‌ها نیز می‌توانند در صورت محکومیت بر اساس قانون مجبور به توقف موقت فعالیت شوند و خارجی‌ها ممکن است تا ۱۵ روز دستگیر و بازداشت شوند و سپس اخراج شوند یا تا ۵۰٫۰۰ روبل جریمه شوند و اخراج شوند.
حمایت کرملین از این قانون مورد سیاست‌های راست تندرو ملی‌گرایی روسیه قرار گرفت و همچنین حمایت گسترده‌ای را در میان عموم مردم روسیه و کلیسای ارتدکس روسی به دست آورد، به طوری که ۷۰ درصد روس‌ها رسماً روسی-ارتدوکس هستند. این قانون توسط کمیسیون ونیز از شورای اروپا (که روسیه یکی از اعضای آن است)، توسط کمیته حقوق کودک سازمان ملل متحد و توسط گروه‌های حقوق بشری مانند عفو بین‌الملل و دیده‌بان حقوق بشر محکوم شد. این اساسنامه به دلیل عبارات گسترده و مبهم آن (شامل عبارات گسترده «علاقه‌مندی به» و «در میان خردسالان») که منتقدان آن را ممنوعیتی مؤثر برای ترویج علنی حقوق و فرهنگ جامعه ال‌جی‌بی‌تی توصیف کردند مورد انتقاد قرار گرفت. این قانون همچنین به دلیل منجر به افزایش و توجیه خشونت علیه افراد ال‌جی‌بی‌تی محکوم شد، در حالی که پیامدهای این قانون در رابطه با بازی‌های المپیک زمستانی ۲۰۱۴ که در آن زمان به میزبانی سوچی برگزار شد نیز باعث نگرانی شد، زیرا منشور المپیک حاوی زبانی است که صراحتاً اشکال مختلف تبعیض را ممنوع می‌کند.
سنگاپور یک سری قوانین و مقررات دارد که موضوعات دگرباشان جنسی را در رسانه‌ها محدود می‌کند. اداره توسعه رسانه این کشور هرگونه فیلم، برنامهٔ تلویزیونی، تبلیغات یا بازی ویدیوئی را که «گرایی را ترویج یا "زرق و برق" می‌دهد» ممنوع می‌کند، اما اگر «محتوای همجنس‌گرا در عملکرد محتاطانه و غیر رایگان» باشد، می‌توان آنها را به عنوان محدود به افراد بالای ۱۸ سال طبقه‌بندی کرد. اگر موضوع اصلی فیلم‌ها ازدواج همجنس‌گرایان یا فرزندپروری باشد، می‌توانند به افراد بالای ۲۱ سال محدود شوند.
چندین ایالت ایالات متحده «قوانین تبلیغاتی همجنس‌گرایان» (شناخته‌شده به عنوان «no promo homo laws») ندارند، که ذکر یا بحث دربارهٔ همجنس‌گرایی و هویت تراجنسیتی را در مدارس دولتی ممنوع یا محدود می‌کند. در تئوری، این قوانین عمدتاً در مورد دوره‌های آموزش مسائل جنسی اعمال می‌شوند، اما می‌توانند برای سایر بخش‌های برنامه درسی مدرسه و همچنین برای فعالیت‌های فوق برنامه و گروه‌هایی مانند اتحادهای همجنس‌گرایان-دگرجنس‌گرا نیز اعمال شوند.
این قوانین برنامه درسی صریح ضد دگرباشان جنسی را می‌توان در شش ایالت ایالات متحده، یعنی فلوریدا، لوئیزیانا، میسیسیپی، اوکلاهما، و تگزاس یافت.
آنها مشابه بخش ۲۸ قانون دولت محلی بریتانیا در سال ۱۹۸۸ هستند که اکنون لغو شده‌است، که مقامات محلی را از «ترویج عمدی همجنسگرایی، انتشار مطالب به قصد ترویج همجنسگرایی، یا ترویج آموزش در هر مکاتب محافظت‌شده در مورد پذیرش همجنسگرایی منع می‌کند».
ایالت‌هایی که قوانین خود را لغو کرده‌اند عبارتند از: آلاباما (از ۲۹ آوریل ۲۰۲۱)، آریزونا (از ۱ ژوئیه ۲۰۱۹)، کارولینای شمالی (از سال ۲۰۰۶)، کارولینای جنوبی (از ۱۲ مارس ۲۰۲۰) و یوتا (از ۱ ژوئیه ۲۰۱۷).
پارلمان استرالیای غربی در دسامبر ۱۹۸۹ "قانون اصلاح جنگ‌زدایی از لواط ۱۹۸۹" را تصویب کرد که در آن رابطهٔ جنسی خصوصی همجنسگرایان را جرم‌زدایی می‌کرد، اما «[...] ترویج، تشویق یا تدریس هر نوع رفتارهای همجنس‌گرایانه در هر مؤسسه آموزشی ابتدایی یا متوسطه» یا سیاست‌گذاریِ عمومی با توجه به ترویجِ نامشخص رفتارهای همجنس‌گرایانانه به عنوان یک جرم محسوب می‌شد.Law Reform (Decriminalisation of Sodomy) Act 1989Gay Law Reform in Australian States and territories این قانون در سال ۲۰۰۲ لغو شد، که همچنین قوانین مربوط به ترویج رفتار همجنس‌گرایی در سیاست‌های عمومی و موسسات آموزشی را لغو می‌کرد.Acts Amendment (Gay and Lesbian Law Reform) Act 2002 full text
«مادهٔ ۲۰۰» در سال ۱۹۶۸ تحت رژیم کمونیستی نیکلای چائوشسکو معرفی شد و بخشی از قانون مجازات رومانی بود که روابط همجنس‌گرایی را جرم‌انگاری می‌کرد. این ماده در ۱۴ نوامبر ۱۹۹۶ تحت فشار شورای اروپا اصلاح شد، زمانی که رابطهٔ جنسی همجنس‌گرایان در خلوت بین دو بزرگسال که رضایت داشتند جرم‌زدایی شد. با این حال، مادهٔ ۲۰۰ اصلاح‌شده همچنان روابط همجنس‌گرایان را در صورت نمایش‌های عمومی جنجالی یا ایجاد «آشکارسازی عمومی» جرم انگاری می‌کند. این ماده همچنین به ممنوعیت ترویج فعالیت‌های همجنس‌گرا و تشکیل سازمان‌های همجنس‌گرای محور (از جمله سازمان‌های حقوق دگرباشان جنسی) ادامه داد و در نهایت در ۲۲ ژوئن ۲۰۰۱ توسط دولت آدریان ناستاسه لغو شد.
در سال ۲۰۰۱، کمیته اخلاق اطلاعات و ارتباطات وزارت اطلاعات و ارتباطات کره جنوبی شروع به سانسور محتوای آنلاین ال‌جی‌بی‌تی کرد، اما در سال ۲۰۰۳ این عمل را متوقف کرد.
«بند ۲۸» قانون دولت محلی ۱۹۸۸ باعث اضافه شدن «بخش 2A» به قانون دولت محلی ۱۹۸۶ شد،Section 28 , Gay and Lesbian Humanist. Created 2000-05-07, Last updated Sunday, 12 February 2006. Accessed 1 July 2006. که انگلستان، ولز و اسکاتلند را تحت تأثیر قرار داد. این اصلاحیه در ۲۴ مه ۱۹۸۸ به تصویب رسید و بیان کرد که یک مقام محلی «نباید عمداً همجنس‌بازی را ترویج کند یا مطالبی را به قصد ترویج همجنس‌گرایی منتشر کند» یا «آموزش پذیرش همجنس‌گرایی را به عنوان یک رابطهٔ خانوادگی وانمودی در هر مدرسه‌ای ترویج کند».Local Government Act 1988 (c. 9), section 28. Accessed 1 July 2006 on opsi.gov.uk.
وجود این قانون باعث شد بسیاری از گروه‌ها فعالیت‌های خود را تعطیل یا محدود کنند یا خودسانسوری کنند. به عنوان مثال، تعدادی از گروه‌های حمایت از دانش‌آموزان همجنس‌گرا، همجنس‌گرا و دوجنس‌گرا در مدارس و کالج‌های سراسر بریتانیا به دلیل نگرانی کارکنان حقوقی شورا مبنی بر اینکه ممکن است این قانون را نقض کنند، بسته شدند.
در ۲۱ ژوئن ۲۰۰۰ در اسکاتلند توسط «استانداردهای اخلاقی در زندگی عمومی و غیره (اسکاتلند) قانون ۲۰۰۰» لغو شد؛ یکی از اولین قوانین تصویب شده توسط پارلمان جدید اسکاتلند و در ۱۸ نوامبر ۲۰۰۳ در بقیهٔ بریتانیا توسط بند ۱۲۲ قانون دولت محلی ۲۰۰۳ به اجرا گذاشته شد.
رودخانه تاپی (، , ) طولانی‌ترین رودخانه در تایلند جنوبی است. رودخانه از کوه خائو لوانگ در استان ناکون سی تاممارات سرچشمه می‌گیرد و در خلیج باندون در نزدیکی شهر سورات تانی به خلیج تایلند می‌ریزد. طول این رود است.
مخالفت قابل توجهی با جنگ عراق در سرتاسر جهان، هم قبل و هم در طول تهاجم اولیه ائتلاف به رهبری ایالات متحده به عراق در سال۲۰۰۳ و در طول اشغال بعدی، رخ داد. افراد و گروه‌های مخالف جنگ شامل دولت‌های بسیاری از ملت‌ها می‌شوند که در تهاجم شرکت نکردند. و بخش قابل توجهی ازمردم در آنهایی که انجام دادند.
دلایل مخالفت شامل این باور است که جنگ طبق منشور سازمان ملل غیرقانونی است، یا به بی‌ثباتی در داخل عراق و خاورمیانه کمک می‌کند.منتقدان همچنین اعتبار اهداف اعلام شده جنگ، مانند ارتباط احتمالی بین دولت بعثی کشور و حملات ۱۱سپتامبر به ایالات متحده و در اختیار داشتن سلاح‌های کشتار جمعی که توسط جعلیات اورانیوم نیجر «تأیید شده» است، زیر سؤال برده‌اند. مورد دوم توسط ایالات متحده در طول دوره پیش از جنگ ادعا شد، اما از آن زمان تاکنون چنین سلاحی پیدا نشده‌است.
در داخل ایالات متحده، نظرات عمومی در مورد جنگ به‌طور قابل توجهی با زمان متفاوت بوده‌است. اگرچه در ماه‌های قبل از حمله مخالفت قابل توجهی با این ایده وجود داشت، نظرسنجی‌های انجام شده در طول حمله نشان داد که اکثریت شهروندان ایالات متحده از اقدام دولت خود حمایت کردند.با این حال، افکار عمومی تا سال۲۰۰۴ بسمت اکثریتی تغییر یافت که معتقد بودند این تهاجم یک اشتباه بود. و از آن زمان تاکنون بهمین شکل باقی مانده‌است. همچنین انتقادات قابل توجهی از جنگ از سوی سیاستمداران ایالات متحده صورت گرفته‌است و امنیت ملی و پرسنل نظامی، از جمله ژنرال‌ها که درجنگ خدمت کرده‌اند و از آن زمان علیه مدیریت آن صحبت کرده‌اند.
در سراسر جهان، جنگ و اشغال به‌طور رسمی توسط ۵۴کشور و سران بسیاری از ادیان اصلی محکوم شده‌است. احساس ضد جنگ مردمی در اینها قوی است و سایر کشورها، از جمله متحدان ایالات متحده در درگیری، و بسیاری از آنها اعتراضات عظیمی را تجربه کرده‌اند که در مجموع میلیونها شرکت کننده داشته‌است.
مخالفت با جنگ به وضوح خود را در مجموعه ای از اعتراضات جهانی علیه جنگ عراق در فوریه۲۰۰۳، درست قبل از حمله به عراق در ۲۰ مارس۲۰۰۳ نشان داد. نوام چامسکی گفت:
"نتایج نظرسنجی موجود از گالوپ اینترنشنال و همچنین منابع محلی برای اکثر اروپا، غرب و شرق، نشان داد که حمایت از جنگی که «به‌طور یکجانبه توسط آمریکا و متحدانش» انجام شد، در هیچ کشوری از ۱۱درصد بالاتر نرفت. حمایت از جنگ در صورت دستور سازمان ملل از ۱۳درصد (اسپانیا) تا ۵۱درصد (هلند) متغیر بود."
منتقدان تهاجم ادعا کردند که این تهاجم منجر بخسارات جانبی بکشته شدن هزاران غیرنظامی و سرباز عراقی و همچنین سربازان ائتلاف خواهد شد و علاوه بر این بصلح و ثبات در سراسر منطقه و جهان لطمه خواهد زد.
یکی دیگر از دلایلی که اغلب بیان شده برای مخالفت، مفهوم وستفالیایی است که دولت‌های خارجی هرگز نباید حق مداخله در امور داخلی یک کشور مستقل دیگر (از جمله تروریسم یا هر امر غیر بین‌المللی دیگر) را داشته باشند. جورجیو آگامبن، فیلسوف ایتالیایی نیزنقدی برمنطق جنگ پیشگیرانه ارائه کرده‌است.
برخی دیگر حق محدودی برای مداخله نظامی در کشورهای خارجی را پذیرفتند، اما با این وجود با تهاجم مخالفت کردند زیرا این تهاجم بدون تأیید سازمان ملل انجام شده و از این رو نقض قوانین بین‌المللی است.بر اساس این موضع، پایبندی ایالات متحده و سایر قدرت‌های بزرگ بمنشور سازمان ملل متحد و سایر معاهدات بین‌المللی یک الزام قانونی است. اعمال قدرت نظامی برخلاف منشور ملل متحد، حاکمیت قانون را تضعیف می‌کند و در مقیاس بین‌المللی هوشیاری غیرقانونی است.
همچنین نسبت به ادعاهای ایالات متحده مبنی بر اینکه دولت سکولار عراق هر گونه ارتباطی با القاعده، گروه تروریستی بنیادگرای اسلامی، مسئول حملات ۱۱سپتامبر ۲۰۰۱ به مرکز تجارت جهانی و پنتاگون دارد، تردید وجود داشت.
برخی ابراز تعجب کردند که ایالات متحده اقدام نظامی علیه عراق را در نظر خواهد گرفت و نه علیه کره شمالی، که ادعا می‌کرد قبلاً دارای سلاح هسته ای است و اعلام کرده بود که مایل است به جنگ با ایالات متحده فکر کند. این انتقاد زمانی شدت گرفت که کره شمالی در ۹ اکتبر۲۰۰۶ یک آزمایش تسلیحات هسته ای انجام داد.
همچنین انتقاداتی از سیاست ائتلاف توسط کسانی وجود داشت که معتقد نبودند اقدامات نظامی به مبارزه با تروریسم کمک می‌کند، و برخی معتقد بودند که در واقع به تلاشهای عضوگیری القاعده کمک می‌کند. دیگران بر این باور بودند که جنگ و دوره بلافاصله پس از جنگ منجر به افزایش شدید خطر سقوط سلاح‌های کشتار جمعی بدست افراد نادرست (از جمله القاعده) می‌شود.
چه در داخل و چه در خارج از ایالات متحده، برخی استدلال کردند که منطق دولت بوش برای جنگ، بدست آوردن کنترل بر منابع طبیعی عراق (عمدتاً نفت) بود. این منتقدان احساس کردند که جنگ بکاهش خطر گسترش سلاح‌های کشتار جمعی کمکی نمی‌کند و دلیل واقعی جنگ حفظ کنترل بر میادین نفتی عراق در زمانی بود که ارتباط ایالات متحده با عربستان سعودی در خطر بود. «نه خون برای نفت» یک فریاد اعتراضی مردمی قبل از تهاجم در مارس۲۰۰۳ بود. مقامات دولتی این اتهامات را رد کردند، و محقق جف کولگان می‌نویسد که «هنوز هیچ اتفاق نظری در مورد میزان نقش نفت» در جنگ عراق وجود ندارد.
برخی از مخالفان جنگ نیز معتقد بودند که هیچ سلاح کشتار جمعی در عراق وجود نخواهد داشت و بنابراین دلیل کمی برای تهاجم وجود دارد. یکی از برجسته‌ترین آنها اسکات ریتر، افسر سابق اطلاعات نظامی ایالات متحده وسپس بازرس تسلیحات سازمان ملل متحد درعراق بود، که در سال۱۹۹۸ آنقدر نسبت به عراق بداخلاق بود که سناتور آمریکایی جو بایدن به او هشدار داد: "تصمیم در مورد اینکه آیا. کشوری که باید وارد جنگ شود کمی بالاتر از سطح دستمزد شماست یا نه؟." تحقیقات پس از تهاجم نتوانست شواهدی ازسلاح‌های کشتار جمعی درعراق بدست آورد (بغیر از تعداد بسیار کمی گلوله‌های تخریب شده تسلیحات شیمیایی که پس از پایان جنگ ایران و عراق در سال۱۹۸۸ واقع شده بودند). با اینحال، به‌طور کلی، تعداد بسیار کمی از مخالفان تهاجم بعراق به‌طور علنی در مورد اینکه آیا رژیم صدام حسین دارای سلاح‌های کشتار جمعی است یاخیر ابراز تردید کردند.
در طول اشغال، برخی از مخالفان، رئیس‌جمهور بوش را به بی‌تفاوتی نسبت به رنج ناشی از تهاجم متهم کردند. به عنوان مثال، در سال ۲۰۰۶ او عقیده داشت که وقتی تاریخ عراق نوشته می‌شود، این دوره «فقط یک کاما به نظر می‌رسد» و انتقادهایی را برانگیخت که او کشته شدن بیش از ۲۷۰۰ سرباز آمریکایی را بی‌اهمیت تلقی کرد.
جنگ عراق با مخالفت مردمی قابل توجهی در ایالات متحده مواجه شد، که در مراحل برنامه‌ریزی آغاز شد و تا اشغال بعدی عراق ادامه یافت. ماه‌های منتهی بجنگ شاهد تظاهرات‌هایی در سراسر ایالات متحده بود که بزرگ‌ترین آنها در ۱۵ فوریه۲۰۰۳ با حدود۳۰۰۰۰۰ تا ۴۰۰۰۰۰معترض در شهر نیویورک برگزار شد و تعداد کمتری در سیاتل، سانفرانسیسکو، شیکاگو و غیره تظاهرات کردند.
مطابق با احساسات ضد جنگ اعتراضات، در ماه‌های منتهی به جنگ عراق، افکار عمومی آمریکا بشدت از راه حل دیپلماتیک بجای مداخله نظامی فوری حمایت می‌کردند. نظرسنجی سی‌بی‌اس نیوز/نیویورک تایمز در ژانویه۲۰۰۳ نشان داد که ۶۳درصد از آمریکایی‌ها می‌خواهند پرزیدنت بوش راه‌حلی دیپلماتیک برای وضعیت عراق بیابد، در حالی که ۳۱ درصد طرفدار مداخله نظامی فوری بودند. این نظرسنجی همچنین نشان داد که اگر دیپلماسی شکست بخورد، حمایت از اقدام نظامی برای برکناری صدام حسین بیش از ۶۰ درصد است.
چند روز قبل از تهاجم ۲۰مارس، نظرسنجی یو اس ای "تودی"/سی ان ان / گالوپ نشان داد که حمایت از جنگ به تأیید سازمان ملل مربوط می‌شود. نزدیک به شش نفر از هر ۱۰ نفر گفتند که برای چنین تهاجمی «در یکی دو هفته آینده» آماده هستند. اما اگر در ابتدا حمایت سازمان ملل صورت نگرفت، این حمایت کاهش یافت. اگر قرار بود شورای امنیت سازمان ملل قطعنامه ای را که راه را برای اقدام نظامی هموار می‌کند رد کند، تنها ۵۴ درصد آمریکایی‌ها طرفدار حمله آمریکا بودند. و اگر دولت بوش به دنبال رأی نهایی شورای امنیت نبود، حمایت از جنگ به ۴۷ درصد کاهش می‌یافت.
بلافاصله پس از تهاجم سال ۲۰۰۳، اکثر نظرسنجی‌ها در ایالات متحده نشان داد که اکثریت قابل توجهی از آمریکایی‌ها از جنگ حمایت می‌کنند. در نظرسنجی گالوپ در مارس ۲۰۰۳، یک روز پس از تهاجم، ۷۶درصد از آمریکایی‌ها از اقدام نظامی علیه عراق حمایت کردند، اما این روند کمتر از یک سال پس از شروع جنگ شروع به تغییر کرد. از دسامبر ۲۰۰۴، نظرسنجی‌ها به‌طور مداوم نشان می‌دهد که اکثریت فکر می‌کنند تهاجم یک اشتباه بوده‌است. از سال ۲۰۰۶، نظرها در مورد آنچه که ایالات متحده باید در عراق انجام دهد، تقسیم شده‌است، با اکثریت جزئی عموماً موافق تعیین جدول زمانی برای خروج، اما مخالف خروج فوری هستند. با این حال، در این زمینه پاسخ‌ها به‌طور گسترده‌ای با عبارت دقیق سؤال متفاوت است.
از زمان حمله به عراق، یکی از بارزترین رهبران مخالفان مردمی در ایالات متحده، سیندی شیهان، مادر کیسی شیهان، سرباز کشته شده در عراق بوده‌است. نقش شیهان به عنوان یک رهبر ضد جنگ با اردو زدن او در نزدیکی مزرعه پرزیدنت بوش در کرافورد، تگزاس آغاز شد و با یک تور سراسری و سفر به اروپا و آمریکای جنوبی ادامه یافت.
چندتن ازاعضای برجسته جوامع نظامی و امنیت ملی، بویژه آنهایی که طرفدار رویکرد واقع گرایانه تر بروابط بین‌الملل هستند، هم از تصمیم حمله به عراق و هم به تعقیب قضایی جنگ انتقاد کرده‌اند.
در ۲۸ ژوئیه ۲۰۰۲، کمتر از هشت ماه قبل از حمله به عراق،"واشینگتن پست" گزارش داد که «بسیاری از افسران ارشد نظامی ایالات متحده» از جمله اعضای ستاد مشترک ارتش به این دلیل که سیاست مهار کارآمد است، با تهاجم مخالفت کردند.Ricks, Thomas Some Top Military Brass Favor Status Quo in Iraq The Washington Post, July 28, 2002 p A01.
چند روز بعد ژنرال جوزف پی. هار (متعهد) به کمیته روابط خارجی سنا هشدار داد که تهاجم خطرناک و شاید غیرضروری است.
مورتون هالپرین، کارشناس سیاست خارجی در شورای روابط خارجی و مرکز پیشرفت آمریکا هشدار داد که تهاجم تهدید تروریستی را افزایش می‌دهد.
در کتابی در سال ۲۰۰۲،اسکات ریتر، بازرس تسلیحات هسته‌ای در عراق از سال ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۸، علیه تهاجم بحث کرد و در مورد ادعاهای دولت بوش مبنی بر اینکه صدام حسین دارای قابلیت کشتار جمعی است، ابراز تردید کرد. او بعداً دولت بوش را به گمراه کردن عمدی مردم متهم کرد.من فکر می‌کنم [دولت بوش] اعلام کرده‌است که عراق سلاح‌های کشتار جمعی دارد، و این به همان سادگی است که آنها می‌خواهند آن را حفظ کنند. آن‌ها نمی‌خواهند وارد چیزهای ناخوشایند شوند، مثلاً اگر یک موشک اسکاد را دفن کنید تا از شناسایی پنهان کنید، یک چیز کوچک به نام خوردگی وجود دارد. سوخت را کجا پنهان می‌کنید، چگونه این مواد را درست می‌کنید، چگونه آن را هم‌تراز می‌کنید؛ زیرا وقتی آن را جدا می‌کنید، فرآیندی به نام تراز مجدد وجود دارد. یک کارخانه در آن دخیل است. و سپس باید راه اندازی آن را آزمایش کنید تا مطمئن شوید که تراز کار می‌کند، و این قابل تشخیص است، و آنها این کار را انجام نداده‌اند. چیزهای عقل سلیم زیادی وجود دارد که به این موضوع توجه می‌کند که آیا عراق دارای قابلیت عملیاتی سلاح‌های کشتار جمعی است یا خیر.برنت اسکوکرافت که به عنوان مشاور امنیت ملی رئیس‌جمهور جورج اچ دبلیو بوش خدمت می‌کرد،منتقد اولیه بود. او سرمقاله ای در ۱۵ اوت ۲۰۰۲ در "وال استریت ژورنال" با عنوان «به صدام حمله نکنید» نوشت و استدلال کرد که جنگ از مبارزه گسترده‌تر علیه تروریسم و درگیری اسرائیل و فلسطین که باید بالاترین اولویت ایالات متحده در جنگ خاورمیانه باشد، منحرف می‌شود.Scowcroft, Brent. "Don't attack Saddam" . "The Wall Street Journal", August 15, 2002. Retrieved April 17, 2007. ماه بعد، ژنرال هیو شلتون، رئیس سابق ستاد مشترک ارتش، موافقت کرد که جنگ در عراق تمرکز را از جنگ علیه تروریسم منحرف می‌کند.Graham, Bradley Officers: Iraq Could Drain Terror War "The Washington Post", September 1, 2002.
ژنرال بازنشسته تفنگداران دریایی آنتونی زینی، رئیس سابق فرماندهی مرکزی نیروهای ایالات متحده در خاورمیانه و فرستاده وزارت امور خارجه به مناقشه فلسطین و اسرائیل، بسیاری از نگرانی‌های اسکوکرافت را در سخنرانی اکتبر۲۰۰۲ در مؤسسه خاورمیانه تکرار کرد. در مصاحبه بعدی با سلان، زینی گفت که متقاعد نشده‌است که اکنون باید این کار را انجام دهیم، با این استدلال که خلع صدام حسین تنها ششمین یا هفتمین اولویت اصلی در خاورمیانه است، پس از روند صلح خاورمیانه، اصلاحات ایران، تعهدات ما در افغانستان و چندین مورد دیگر.Boehlert, Eric. "I'm not sure which planet they live on" . "Salon", October 17, 20002. Retrieved April 17, 2007.
در ۱۹ ژانویه ۲۰۰۳، مجله "تایم" گزارش داد که «از هر ۳افسر ارشد، ۱ نفر حکمت جنگ پیشگیرانه با عراق را زیر سوال می‌برد.»Donald Rumsfeld, Pentagon Warlord "Time", January 19, 2003
در ۱۳ فوریه ۲۰۰۳، سفیر جوزف ویلسون، کاردار سابق در بغداد، از خدمات خارجی استعفا داد و علناً نیاز به جنگ دیگری در عراق را زیر سؤال برد.Wilson, Joseph Republic or Empire "The Nation", February 13, 2003. پس از شروع جنگ، او سرمقاله ای در نیویورک تایمز با عنوان "آنچه در آفریقا پیدا نکردم" نوشت که ادعا می‌کرد ادعای دولت بوش مبنی بر تلاش عراق برای تهیه اورانیوم از نیجر را بی‌اعتبار می‌کند.Wilson, Joseph What I Didn't Find in Africa "New York Times", July 6, 2003.
جان بردی کیزلینگ، یک دیپلمات حرفه ای دیگر با ملاحظات مشابه، در نامه ای عمومی در "نیویورک تایمز" درKiesling, John Brady Kiesling's resignation became the focus of documentary "Finding Our Voices" about his and other's dissent against the war.U.S. Diplomat's Letter of Resignation "New York Times", February 27, 2003. فوریه استعفا داد. در ۱۰ مارس توسط جان اچ. براون، دیپلمات حرفه ای با ۲۲ سال خدمت،Letter of Resignation by John H. Brown, Foreign Service Officer CommonDreams.org, March 12, 2003. و در ۱۹ مارس توسط مری آن رایت، یک دیپلمات با ۱۵ سال خدمت در وزارت امور خارجه پس از یک حرفه نظامی ۲۹ساله بجای او منصوب شدند.Third U.S. Diplomat Resigns Over Iraq Policy Reuters, March 21, 2003. جنگ از روز بعد شروع شد.
سرهنگ دوم کارن کویاتکوفسکی افسر میز سیاسی/نظامی در دفتر وزارت دفاع برای آسیای جنوب شرقی نزدیک (NESA) در ماه‌های قبل از جنگ بود. در دسامبر۲۰۰۳، او شروع به نوشتن یک ستون ناشناس کرد که تأثیر مختل کننده دفتر برنامه‌های ویژه را بر تحلیل‌هایی که منجر به تصمیم به جنگ شد، توصیف کرد.Cooper, Marc Soldier for the Truth "L.A. Weekly", February 20, 2004.
در ۱۶ ژوئن۲۰۰۴ بیست و هفت دیپلمات وفرمانده نظامی ارشد سابق ایالات متحده به نام دیپلمات‌ها و فرماندهان نظامی برای تغییر بیانیه ای علیه جنگ صادر کردندDiplomats and Military Commanders for Change Official Statement (June 16, 2004) این گروه شامل:
ریچارد کلارک، مشاور ارشد سابق مبارزه با تروریسم در شورای امنیت ملی، هم در بخش دوم دولت کلینتون و هم در اوایل دولت جورج دبلیو بوش، در کتاب خود در سال۲۰۰۴ "علیه همه دشمنان" و در دوران او جنگ عراق را در همین راستا مورد انتقاد قرار داد. شهادت او در برابر کمیسیون ۱۱ سپتامبر. علاوه بر انحراف بودجه از مبارزه با القاعده، کلارک استدلال کرد که حمله به عراق در واقع تلاش‌های اسامه بن لادن و سایر رادیکال‌های اسلامی را تقویت می‌کند، که مدت‌ها پیش‌بینی کرده بودند که ایالات متحده قصد دارد به خاورمیانه نفت‌خیز حمله کند. کشور.
استدلال‌های مشابهی در مصاحبه می 2004 و مقاله ای در اوت ۲۰۰۵ توسط سپهبد ویلیام اودوم، مدیر سابق آژانس امنیت ملی ارائه شد.
در آوریل ۲۰۰۶، شش ژنرال بازنشسته برجسته به‌طور علنی از مدیریت دونالد رامسفلد وزیر دفاع در جنگ انتقاد کردند و خواهان استعفای او شدند.Cloud, David S. , Eric Schmitt and Thom Shanker. "More Retired Generals Call For Rumsfeld's Resignation" . "The New York Times", April 14, 2006. Retrieved on March 23, 2008. این گروه شامل دو ژنرال بود که فرماندهی نیروها در عراق را بر عهده داشتند: سرگرد. ژنرال چارلز اچ. سوانک، جونیور (بازنشسته) و سرگرد. ژنرال جان باتیست.Whalen, Richard J. Revolt of the Generals "The Nation", October 16, 2006. یکی از ژنرال‌ها، ستوان. ژنرال گرگ نیوبولد که در ماه‌های منتهی به حمله به عنوان افسر ارشد عملیات پنتاگون خدمت می‌کرد، همچنین در آن ماه مقاله‌ای با عنوان «چرا عراق یک اشتباه بود» در مجله تایم منتشر کرد.Newbold, Greg. "Why Iraq Was a Mistake". "Time", April 9, 2006. Retrieved on April 16, 2007.
در ۱۲ سپتامبر ۲۰۰۷، دو ژنرال بازنشسته ارتش ایالات متحده، سپهبد. رابرت گارد و بریگ ژنرال جان جانز، به سناتور سابق پیوست. گری هارت با انتشار بیانیه ای خواستار خروج از عراق شد. رابرت گارد عضو ارشد نظامی در مرکز کنترل تسلیحات و عدم اشاعه است، جان جانز در هیئت مدیره شورای جهانی زیست پذیر است و گری هارت رئیس شورا است.Senator Hart, General Gard, and General Johns Call For Iraq Withdrawal Council for a Livable World (September 12, 2007)
در اکتبر۲۰۰۷، ژنرال سپهبد ریکاردو سانچز، فرمانده سابق نیروهای ائتلاف در عراق، افزایش سال۲۰۰۷ را یک «استراتژی معیوب» خواند و پیشنهاد کرد که اگر رهبری سیاسی در ایالات متحده به دلیل اقدامات خود محاکمه می‌شدند. پرسنل نظامیUS general damns Iraq "nightmare"
چندین نفر از کشتی (مانند پابلو پاردس، و ستوان اول ارن واتادا) یا انجام مأموریت‌ها (مثلاً ۳۴۳ کوارترمستر) امتناع کرده‌اند. بلافاصله پس از شروع جنگ، ۶۷درصد از سربازان آمریکایی مورد بررسی در عراق به روزنامه ستارز آند سترایبس گفتند که تهاجم ارزشمند بود، اگرچه نیمی از آنها روحیه واحدهای خود را «ضعیف» توصیف کردند. یک نظرسنجی زوگبی در مارس ۲۰۰۶ نشان داد که ۷۲ درصد از سربازان آمریکایی در عراق گفتند که جنگ باید ظرف یک سال پایان یابد و یک چهارم گفتند که همه نیروها باید فوراً خارج شوند.
سربازان کهنه عراقی در برابر جنگ (IVAW) در سال۲۰۰۴ برای کمک به شبکه سربازان ضد جنگ و همبستگی یکدیگر تشکیل شد. سربازان کهنه عراقی در برابر جنگ یک رویداد سرباز زمستانی را از ۱۳مارس تا ۱ مارس۲۰۰۸ برگزار کرد که در آن کهنه سربازان آمریکایی از تجربیات خود در طول جنگ عراق صحبت کردند.Several allegations of misconduct were presented including war crimes "US War Vets to Speak Publicly About War Crimes" Winter Soldier: Iraq & Afghanistan Iraq Veterans Against the War شبکه رادیویی پاسیفیکا به‌طور زنده برنامه را پخش کرد، و پخش صوتی و تصویری رویداد نیز در دسترس است. جان بونیفاز به نمایندگی از ۱۲عضو کنگره و خانواده‌های مختلف نظامی به منظور تلاش برای توقف جنگ عراق شکایت کرد.
با استفاده از نمونه قهوه مقاومت در طول جنگ ویتنام برخی از جانبازان جنگ عراق قهوه‌خانه‌های ضد جنگ را در نزدیکی پایگاه‌های نظامی تأسیس کرده‌اند تا به عنوان منابعی برای سربازان مخالف جنگ عراق عمل کنند. دو نمونه عبارتند از زیر کافه هود نزدیک فورت هود و قهوه قوی نزدیک پایگاه مشترک لوییس-مک کورد.
نظر کنگره ایالات متحده منتهی به جنگ عراق عموماً طرفدار راه حل دیپلماتیک بود، در حالی که از مداخله نظامی در صورت شکست دیپلماسی حمایت می‌کرد. قطعنامه ۱۱ اکتبر۲۰۰۲ که به پرزیدنت بوش اجازه استفاده از زور در عراق را می‌داد با ۷۷رای موافق در مقابل ۲۳رای موافق در سنا و ۲۹۶رای موافق در مقابل ۱۳۳رای مخالف مجلس نمایندگان به تصویب رسید.U.S. Senate roll call vote on the Joint Resolution (H.J.Res. 114) . از مخالفان اصلی این قطعنامه، سناتورها راس فینگولد و ادوارد کندی بودند.
با پیشرفت جنگ و تبدیل شدن شورش به جنگ داخلی در عراق، حمایت کنگره از کمپین عراق کم شد. در ۱۷ نوامبر ۲۰۰۵، زمانی که نماینده جان مورتا، کهنه سرباز جنگ ویتنام که به مجوز جنگ رای داد و به‌طور گسترده به عنوان حامی سرسخت ارتش شناخته می‌شود، قطعنامه ای را ارائه کرد که در آن خواستار استقرار مجدد نیروهای آمریکایی در عراق شد. اولین تاریخ عملی" برای ایستادن به عنوان یک نیروی واکنش سریع در پایگاه‌های ایالات متحده در کشورهای همسایه مانند کویت.Schmitt, Eric, David Sanger and Sheryl Gay Stolberg.
"Fast Withdrawal of G.I.'s is urged by Key Democrat" . "The New York Times", November 18, 2005. Retrieved on March 23, 2008.
از زمان معرفی قطعنامه مورتا، بسیاری از اعضای کنگره، به خصوص در حزب دموکرات، در کنار استراتژی خروج مرحله ای نیروهای ائتلاف. در جلسه کنگره۲۰۰۷, منتقدان جنگ به دنبال کراوات تخصیص جنگ اضافی به یک جدول زمانی خاص برای خروج. در ۲۳ مارس۲۰۰۷ مجلس نمایندگان لایحه هزینه‌های عراق را تصویب کرد که نیاز به خروج نیروها از مارس۲۰۰۸ دارد و بیشتر نیروهای ایالات متحده تا ۳۱ اوت۲۰۰۸ از عراق خارج می‌شوند.
منتقدان کنگره از جنگ همچنین با طرح پرزیدنت بوش برای اعزام ۲۰۰۰۰سرباز آمریکایی به عراق مخالفت کرده‌اند. در ۱۰ ژانویه۲۰۰۷، سناتور دیک دوربین پاسخ دموکرات‌ها را به این طرح داد و گفت: «ما به عراقی‌ها خیلی داده‌ایم… اکنون در سال چهارم این جنگ، زمان آن فرا رسیده‌است که عراقی‌ها بایستند و از ملت خود دفاع کنند.»
جنگ عراق موضوع تعیین‌کننده مبارزات انتخاباتی ریاست جمهوری آمریکا درسال۲۰۰۴ بود. همه نامزدهای جمهوری‌خواه و اکثر نامزدهای دموکرات ازجنگ حمایت کردند، اگرچه اکثر دموکرات‌ها نیز از پیگرد قانونی جنگ انتقاد کردند.
جان کری نامزد دموکراتیک برای رئیس جمهور در سال۲۰۰۴, رای به اجازه حمله، و در طول مبارزات انتخاباتی خود گفت که او با رای خود ایستاده بود. وی همچنین در جریان مبارزات انتخاباتی استدلال کرد که «روشی که او (پرزیدنت بوش) بجنگ رفت اشتباه بود.»
در مبارزات انتخاباتی ریاست جمهوری۲۰۰۸ایالات متحده، نمایندگان نامزدها ران پل و دنیس کوچینیچ، سناتورها باراک اوباما، کریس داد و مایک گراول برخی از منتقدان صریح‌ترین جنگ عراق بودند. ران پل گفت که «جنگ در عراق با اطلاعات غلط به ما فروخته شد. این منطقه در حال حاضر خطرناک تر از زمانی است که ما وارد شده‌ایم. ما رژیمی را نابود کردیم که از دشمنان مستقیم و جهادی‌هایمان متنفر بود و هزاران نیروی جدید برایشان ایجاد کردیم. این جنگ بیش از ۳۰۰۰جان امریکایی و هزاران زخمی وصدها میلیارد دلار هزینه داشته‌است.»"On the Issues: Ron Paul." KPTV.com, Jul. 31, 2007. Retrieved December 3, 2007.باراک اوباما (که بپیروزی درانتخابات ادامه داد) در زمان رای‌گیری قطعنامه جنگ عراق سناتور نبود اما بارها و بارها مخالفت خود را با این قطعنامه هم قبل و هم در دوران سناتوری خود ابراز کرده بود و در یک تظاهرات ضد جنگ در شیکاگو در ۲ اکتبر۲۰۰۲ گفت: "من مخالف همه جنگ‌ها نیستم. من مخالف جنگهای احمقانه هستم." او همچنین از "طول کشیدن نامشخص" صحبت کرد. هزینه نامشخص[و] عواقب نامشخص " که حتی یک جنگ موفق به همراه خواهد داشت. کریس داد به نفع قطعنامه جنگ عراق که در رای داد، اما کریس داد از سال۲۰۰۲ تبدیل به یک مخالف جنگ شد. کریس داد گفته‌است که جنگ عراق «به دلایل اشتباه» انجام شده‌است و هر دو را از بین می‌برد امنیت ملت و رهبری اخلاقی خود را.
بنجامین فرنز، بازپرس جنایات جنگی نازی‌ها، در مصاحبه ای در ۲۵ اوت۲۰۰۶ پیشنهاد کرده‌است که نه تنها صدام حسین باید در دادگاه کیفری بین‌المللی محاکمه شود، بلکه جورج دبلیو بوش نیز باید در دادگاه کیفری بین‌المللی محاکمه شود، زیرا جنگ عراق توسط ارتش آمریکا آغاز شده‌است. آمریکا بدون مجوز شورای امنیت سازمان ملل متحدGlantz, A. : "Bush and Saddam Should Both Stand Trial, Says Nuremberg Prosecutor ", OneWorld U.S. , August 25, 2006. URL last accessed December 12, 2006. بنجامین فرنز مقدمه کتاب مایکل هاس، تحلیلگر سیاسی را نوشت، که در مورد اتهامات احتمالی دولت بوش به اتهام جنایات جنگی با عنوان "جرج دبلیو بوش، جنایتکار جنگی؟ مسئولیت دولت بوش برای ۲۶۹جنایت جنگی" صحبت کرد.
در حوالی حمله به عراق در سال۲۰۰۳ و پس از آن اشغال عراق، داده‌های نظرسنجی نشان داد که مخالفت با اقدام نظامی علیه عراق در اروپا گسترده بود.
احساسات «ضد بوش» و ضد جنگ در بسیاری از کشورهای اروپای غربی منعکس شد، عموماً با مردمی که نسبت به موضع ایالات متحده کمتر دلسوز بودند، حتی زمانی که دولت در یک کشور خاص (مثلاً انگلستان یا ایتالیا) خود را با ایالات متحده متحد کرد. موقعیت نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد که جمعیت مخالف جنگ هستند، مخالفت‌هایی که در اسپانیا و ایتالیا تا ۹۰درصد و همچنین در اروپای شرقی گسترده‌است. برخی معتقد بودند که دلیل نگاه منفی اتحادیه اروپا به جنگ، منافع اقتصادی اروپا در منطقه است. با این حال، رای‌دهندگان فرانسه و آلمان به شدت با جنگ مخالف بودند و برای دولت‌های آنها دشوار بود که این دیدگاه‌ها را منعکس نکنند.
پس از اولین قطعنامه سازمان ملل متحد، ایالات متحده و بریتانیا برای تصویب قطعنامه دوم که اجازه تهاجم را صادر می‌کرد، فشار آوردند. دولت‌های فرانسه و آلمان، از جمله، موضع گرفتند که فرایند بازرسی سازمان ملل باید تکمیل شود. دومینیک دو ویلپن، وزیر امور خارجه وقت فرانسه، به دلیل سخنرانی خود علیه جنگ عراق در سازمان ملل در ۱۴ فوریه۲۰۰۳ مورد تشویق شدید قرار گرفت. هیچ‌یک از این کشورها به عراق نیرو اعزام نکرده‌اند. با این حال، علی‌رغم افکار عمومی در کشورهای خود، دولت‌های ایتالیا و اسپانیا از جنگ از نظر سیاسی و نظامی حمایت کردند، اگرچه اسپانیا پس از انتخاب یک دولت سوسیالیست در سال ۲۰۰۴ این کار را متوقف کرد.
در بریتانیا، هم حزب حاکم کارگر و هم حزب اپوزیسیون رسمی محافظه کار طرفدار تهاجم بودند. لیبرال دموکرات‌ها بر قطعنامه سازمان ملل اصرار داشتند. در نتیجه با جنگ مخالفت کردند. در خارج از پارلمان، احساسات ضد جنگ گسترده‌تر بود: تظاهرات ۱۵ فوریه۲۰۰۳ در لندن بین۷۵۰۰۰۰ تا ۲۰۰۰۰۰۰هوادار از اقشار مختلف جامعه را به خود جلب کرد. سیاستمداران برجسته و افراد دیگری که دیدگاه‌های ضد جنگ ابراز می‌کردند عبارتند از: کن کلارک، نماینده حزب محافظه‌کار، چارلز کندی، منزیس کمبل، تونی بن، جورج گالووی، رهبر آینده حزب کارگر، جرمی کوربین، کریس مارتین، دیمون آلبارن، خانم دینامیت، و بیانکا جگر.
دو سیاستمدار برجسته حزب کارگر در مخالفت با جنگ از سمت خود استعفا دادند. رابین کوک، رهبر مجلس عوام، دو روز قبل از آغاز تهاجم در ۱۷ مارس از کابینه استعفا داد. وی در بیانیه ای دلایل استعفای خود را بیان کرد:منافع ما نه بااقدام یکجانبه بلکه باتوافق چندجانبه و نظم جهانی که براساس قوانین اداره می‌شود ببهترین وجه محافظت می‌شود. با این حال، امشب مهمترین شراکت بین‌المللی برای ما ضعیف شده‌است: اتحادیه اروپا تقسیم شده‌است. شورای امنیت در بن‌بست است اینها تلفات سنگین جنگی است که هنوز گلوله ای درآن شلیک نشده‌است.»و «واقعیت این است که از بریتانیا خواسته می‌شود بدون توافق در هیچ‌یک از نهادهای بین‌المللی که ما پیشرو آن هستیم، جنگی را آغاز کند. شریک نه ناتو، نه اتحادیه اروپا و اکنون، نه شورای امنیت.»کلر شورت، وزیر امور خارجه توسعه بین‌المللی، از قطعنامه دولت در مجلس عوام حمایت کرد و به مدت دوماه در کابینه ماند، اما در نهایت در ۱۲می استعفا داد.
الیزابت ویلمشرست، معاون مشاور حقوقی وزارت امور خارجه بریتانیا در ۲۰ مارس۲۰۰۳، سه روز پس از توصیه نهایی لرد گلداسمیت به دولت بریتانیا که نظر حقوقی خود را (در اولین یادداشت محرمانه لرد گلداسمیت ۱۰روز پیش از آن) مبنی بر اینکه تهاجم انجام شده بود، معکوس کرد، استعفا داد. بدون قطعنامه دوم شورای امنیت سازمان ملل متحد به قطعنامه۶۷۸ شورای امنیت غیرقانونی است.
نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد که جمعیت تقریباً همه کشورها با جنگ بدون دستور سازمان ملل مخالف هستند و دیدگاه ایالات متحده به عنوان خطری برای صلح جهانی به‌طور قابل توجهی افزایش یافته‌است. کوفی عنان، دبیرکل سازمان ملل متحد، جنگ را غیرقانونی توصیف کرد و در مصاحبه‌ای در سپتامبر۲۰۰۴ گفت که این جنگ با شورای امنیت مطابقت ندارد.
نلسون ماندلا، رئیس‌جمهور سابق آفریقای جنوبی، نگرش ایالات متحده را پنج ماه قبل از تهاجم به عنوان «تهدیدی برای صلح جهانی» خواند. وی گفت که آنها پیام می‌دهند که «اگر از وتو در شورای امنیت می‌ترسید، می‌توانید بیرون بروید و اقدام کنید و حاکمیت کشورهای دیگر را زیر پا بگذارید». پیامی که «باید با شدیدترین عبارات محکوم شود.»"US threatens world peace, says Mandela" . BBC News. September 11, 2002."Nelson Mandela: The U.S.A. Is a Threat to World Peace". (full interview extracted from the August 28, 2002 issue of "Newsweek").
در ۱۳ سپتامبر۲۰۰۲، اسقف‌های کاتولیک ایالات متحده نامه‌ای را به پرزیدنت بوش امضا کردند که در آن اعلام شد هرگونه استفاده پیشگیرانه و یکجانبه از نیروی نظامی برای سرنگونی دولت عراق در آن زمان قابل توجیه نیست. آنها با ارزیابی اینکه آیا حمله بعراق معیارهای یک جنگ عادلانه را که توسط الهیات کاتولیک تعریف شده‌است یا خیر، به این موضع رسیدند.
کشیش جسی جکسون، رهبر حقوق مدنی ایالات متحده، تهاجم برنامه‌ریزی شده را محکوم کرد و در فوریه۲۰۰۳ گفت که برای توقف جنگ دیر نشده‌است و مردم «باید تا زمانی که اعلامیه صلح و آشتی صورت گیرد راهپیمایی کنند.»
واتیکان نیز علیه جنگ در عراق صحبت کرد. اسقف اعظم رناتو رافائله مارتینو، فرستاده سابق سازمان ملل و بخشدار فعلی شورای عدالت و صلح، بخبرنگاران گفت که جنگ علیه عراق یک جنگ پیشگیرانه است و یک «جنگ تجاوزکارانه» است و بنابراین یک جنگ عادلانه نیست. اسقف اعظم ژان لوئی تاوران، وزیر امور خارجه، ابراز نگرانی کرد که جنگ در عراق احساسات ضد مسیحی را در جهان اسلام شعله‌ور کند. در ۸ فوریه۲۰۰۳، پاپ ژان پل دوم گفت: «ما هرگز نباید از خود استعفا دهیم، تقریباً انگار جنگ اجتناب ناپذیر است.» او دوباره در ۲۲ مارس۲۰۰۳، اندکی پس از شروع تهاجم، سخن گفت و گفت که خشونت و اسلحه «هرگز نمی‌تواند مشکلات انسان را حل کند.»
هر دو اسقف اعظم کانتربری، جورج کری، و جانشین او، روآن ویلیامز، علیه جنگ با عراق صحبت کردند.
کمیته اجرایی شورای جهانی کلیساها، سازمانی به نمایندگی از کلیساها با اعضای مجموع بین ۳۵۰میلیون تا ۴۵۰میلیون مسیحی از بیش از ۱۰۰کشور، بیانیه ای در مخالفت با جنگ با عراق صادر کرد و بیان کرد که «جنگ علیه عراق غیراخلاقی، نابخردانه و ناقض اصول منشور ملل متحد خواهد بود.»
جیم والیس از "مجله مهاجران" استدلال کرده‌است که در میان مسیحیان انجیلی و کاتولیک‌ها، «اکثر ارگان‌های کلیسا در سراسر جهان» با جنگ مخالف بودند.Transcript of interview broadcast by the Australian Broadcasting Corporation on December 4, 2006 رائلیان همچنین به جنگ اعتراض کردند و تظاهراتی را ترتیب دادند که در آن تابلوهایی در دست داشتند که روی آن نوشته شده بود «جنگ نیست»... موجودات فرازمینی نیز صلح می‌خواهند!»Translation: "Global anti-war rallies map series", Agence France-Presse. 15 March 2003. Retrieved 13 March 2007.
مخالفت مردمی در سراسر جهان با جنگ عراق از سال۲۰۰۲ به هزاران تظاهرات علیه حمله به عراق منجر شده‌است. آنها در بسیاری از شهرهای جهان برگزار می‌شدند و اغلب هماهنگ می‌شدند تا به‌طور همزمان در سراسر جهان برگزار شوند. پس از تظاهرات همزمان، در ۱۵ فوریه۲۰۰۳، که بیشترین مشارکت مردمی بود، پاتریک تایلر نویسنده "نیویورک تایمز" ادعا کرد که آنها نشان دادند که دو ابرقدرت روی کره زمین وجود دارد: ایالات متحده و افکار عمومی جهان. با نزدیک‌تر شدن جنگ، گروه‌های دیگر شمع‌افروزی کردند و دانش‌آموزان مدرسه را ترک کردند.
تظاهرات ۱۵ فوریه۲۰۰۳ در سراسر جهان میلیون‌ها نفر را در سراسر جهان به خود جلب کرد. به‌طور کلی تخمین زده می‌شود که بیش از ۳میلیون نفر در رم، بین یک تا دو میلیون نفر در لندن، بیش از ۶۰۰۰۰۰نفر در مادرید، ۳۰۰۰۰۰نفر در برلین، و همچنین در دمشق، پاریس، نیویورک، اسلو، استکهلم، بروکسل، ژوهانسبورگ، مونترال بیش از ۶۰۰شهر در کل، در سراسر جهان. این تظاهرات در سال۲۰۰۴ در "رکوردهای جهانی گینس" بعنوان بزرگترین جنبش اعتراضی توده ای در تاریخ ثبت شد.
در کشورهای توسعه‌یافته، در میان مخالفان حمله آمریکا و متعاقباً اشغال عراق، بحث‌هایی در مورد چگونگی ارتباط با نیروهای داخل عراق وجود داشته‌است. این احتمال وجود دارد که عراق برای تلاش‌های آمریکا درجنگ بدینار پرداخته باشد.