moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
Talk: موضوعات عمومی و همگانی
تمدن آمودریا یا مجموعهٔ باستان‌شناسی باختر-مرو عنوانی است که به تمدن عصر برنز در آسیای میانه می‌دهند، و بیشینهٔ آن به پیرامون ۲۲۰۰ پیش از میلاد تا ۱۷۰۰ پیش از میلاد می‌رسد و در حوزه‌های ترکمنستان، شمال افغانستان و ایران، جنوب ازبکستان و غرب تاجیکستان، و مرکز آن در شمال آمودریا (لاتین: Oxus) واقع بوده‌است. پایگاه‌های (ساحات) باستان‌شناسی متعلق به این تمدن در سال ۱۹۷۶ میلادی توسط باستان‌شناس اهل شوروی پیشین ویکتور ساریانیدی (Viktor Sarianidi) کشف و نامگذاری شد. باختر (بلخ امروزی) ، سرزمینی باستانی در شمال افغانستان امروزی بوده، و مرو ، استانی (ساتراپی) از شاهنشاهی هخامنشیان بوده، که امروزه در ترکمنستان واقع است.
درحدود ۱۳۵۰ پیش از میلاد، مهاجرت قبایل ایرانی به سمت غرب از مجموعهٔ باستان‌شناسی باختر-مرو (تمدن آمودریا) به فلات و مناطق غربی ایران امروزی آغاز گردید.CHRONOLOGY OF IRANIAN HISTORY PART 1 "iranicaonline.org"
از دههٔ هفتاد میلادی (سال‌های ۱۹۷۰) به بعد، مجموعه‌ای از یافته‌های باستان‌شناسی در دَشلی‌تپه در افغانستان، سپالی‌تپه و جَرکوتَن در ازبکستان، و تپه‌های توگولوک و گونور در ترکمنستان، شبکه‌ای از زیستگاه‌ها را به پهنای جغرافیایی ۴۰ هکتار نشان می‌داد. از این حفریات شهرهایی محصور در دیوار پدیدار گشتند که حاوی مجموعه بناهایی بودند که با نقشهٔ متقارن بنا شده بودند. از نقشهٔ ساختمانیِ برخی از این بناها پیداست که آن‌ها قصرها و بناهای مذهبی بوده‌اند. در پیرامون این بناها گورهایی قرار دارند که حاوی گنجینه‌هایی از آثار نهفته بودند و تا آنزمان به غارت نرفته بودند: پیکره‌های نفیس از سنگ، مِس، طلا، و نقره، که غنای آن بحدی بود که تا بحال در هیچ جای دیگر در این منطقه بچشم نخورده بودند. معلومات موجود از این دوره برای افغانستان و ترکمنستان مدیون کاوش‌ها و مطالعهٔ ویکتور ساریانیدی است.Sarianidi 1998, 2002.
از پایگاه باستان‌شناسی شهداد در شرق ایران آثاری بدست آمده که شباهت‌های زیادی با آثار بدست‌آمده از دلتای مُرغاب و دشت دشلی دارد. چند پایگاه (نظیر سیبری) و گور (بویژه مِهرگَرْه °۸ و داوده دمپ؟ (Dauda Damp)) در ایالت بلوچستان پاکستان، در غرب درهٔ سند یافت شده‌اند که مشابهت زیادی با یافته‌های کاوش‌شده از افغانستان، ترکمنستان، و ازبکستان دارند.C. Jarrige et al. 1995 اشیاء بیشماری شامل اقلام طلایی نیز به‌طور تصادفی در طی عملیات ساختمانی در کویته پاکستان پیدا شده‌اند. این گنجینه تحت عنوان «گنجینه کویته» نام گرفته‌است. اسکلتی نیز در همان گودال یافت شده، که نشان می‌داد آنجا یک آرامستان بوده‌است. به همین خاطر این گنجینه از اشیای گورستان تشکیل شده بود که پس از مقایسه کردن با آثار کاوش‌شده از گورهای مهرگره ۸، متعلق به مجموعهٔ فرهنگی (تمدن) یکسانی که قبلاً ذکر شد بودند.Jarrige and Hassan 1989
بعدها مشاهده شد که مجموعه‌ای از اشیاء سنگی - «گُرزها»، لوح‌های حجاری‌شده، و ستون‌های کوچک - به همان شیوه در گورهایی واقع در حوزه‌ای که از ترکمنستان تا غرب درهٔ سند، و به ویژه در گورهای مهرگره ۸ و پایپاه گنجینهٔ کویته گسترده بود، قرار داده شده بودند. اشیاء کاوش‌شده از این منطقه نیز مشابهت‌های زیادی را نشان می‌دادند. پیکره‌های سنگی، که اغلب از استاتیت و کلریت، ساخته شده بودند، و دست‌ها و چهره‌هایشان از سنگ مرمر سفید، و پوشاکشان شبیه کاوناکس (Kaunakes؛ دامنهای پشمی) منطقهٔ میان‌رودان (بین‌النهرین) بود (نگارهٔ ۳)، چشمگیرترین آثار در میان اشیاء نمادین از این حوزهٔ فرهنگی بودند. چندین نمونه از این نگاره‌ها در نمایشگاه «Afghanistan, une histoire millénaire/افغانستان، یک تاریخ هزاران ساله» قابل مشاهده بود.cat. RMN 2002, figs, 11-8 همین نقش در در اشیاء زیادی، شامل جعبه سرپوش‌دار (pyxis) از گونورتپه دیده می‌شود. بیان اینکه چه کسی در این نقوش ترسیم شده، مشکل است، نقوشی که تقریباً همیشه در بافت تدفینی (گورستان‌ها) دیده می‌شوند. حوزهٔ پراکندگی این آثار به‌طور قطع بسیار گسترده‌است، که نمونه‌ای از آن در گنجینهٔ کویته پیدا شده، حال آنکه در هَرَپه، شهری عمده در تمدن دره سند، قطعاتی از پوشش سر معمولاً با این نوع پیکره در لایه‌ای از حفریات متعلق به دورهٔ سوم از همان سند در اواخر هزارهٔ سوم پیش از میلاد مرتبط هستند.Meadow, lecture to the Académie des Inscriptions et Belles-Letters 2005
مُهرهای بدست‌آمده از این منطقه گستره‌ای وسیع از تِم‌ها و نمادها را نشان می‌دهند، که احتمالاً بازتاب‌دهندهٔ انگاره‌های مذهبی بوده، و مشابهت‌های زیادی با اشیاء همتای خود در ساحات باستان‌شناسی در خاور میانه دارند.Francfort 2005 در میان آن‌ها مُهرهای استوانه‌ای شکلی با مشابهت‌های با میان‌رودان و عیلام وجود دارند، و تفاوت آن‌ها در کف مهر است. همتای دیگر آن در حدود شرقی این مجموعهٔ فرهنگی در سرحد درهٔ سند، به ویژه در ساحهٔ سیبری مشاهده شده‌است.
تمام این کشفیات جدید در ۳۰ سال اخیر، موجودیت فرهنگی گسترده و همگِنی (homogeneous) از مناطق مختلف در آسیای میانه و مناطق سرحدی بین ایران‌زمین و هند نشان داده‌اند. با آنکه این موجودیت ویژگی‌های خاص خود را دارد، تا اندازهٔ زیادی نیز از گرایش‌ها زیاد و متنوع دنیای خارج تأثیر پذیرفته‌است. افزون بر این، در کنار این یافته‌ها که از طریق کاوش‌های نظارت‌شده بدست آمده‌اند، اشیاء بیشمار قابل توجهی نیز موجود هستند، که از طریق کاوش‌های مخفی و غیرقانونی حفر شده و به بازارهای بین‌المللی هنر راه پیدا کرده‌اند و به کلکسیون‌های همگانی یا شخصی افزوده شده‌اند.
ظروف طلایی تپه فُلول - یافته‌هایی که مایهٔ شگفتی بسیار شده - را می‌توان در بافت فرهنگی شناخته‌شده‌تری می‌توان درک کرد. این ظروف را می‌توان در فهرست طولانی اشیاء شامل کاسه‌های طلایی و نقره‌ای، برخی با درون‌مایه‌های هندسی همچون دو کاسهٔ بدست‌آمده از تپه فُلول، و برخی شامل منظره‌های داستان‌وار از بلندی‌ها، گروه‌های شکار، و کار بر روی زمین‌ها، جای داد.Francfort 2003, Francfort 2005a نمایشگاه سال ۱۹۸۸ در موزیم گیمه (با عنوان "فرانسوی: Les cités oubliés de l.Indus"؛ "ترجمه: شهرهای فراموش‌شدهٔ سند"، AFAA, cat. 1988) فرصتی برای دیدن اشیاء غنی بدست‌آمده از گورهای گنجینهٔ کویته را فراهم می‌کرد. یکی از اشیاء به نمایش گذاشته‌شده یک جام برای نوشیدن با پایه‌ای از طلا بود. بر روی یک فریز (نواره‌ای مزین به نقوش برجسته) جانوران شکار تزئین داده شده بود، که کنده‌کاری‌های بر روی پوست آن دقیقاً به شیوهٔ یکسان با گاه‌های نر بر ظروف طلایی بدست‌آمده از تپه فُلول صورت گرفته بود.Jarrige 1988, 115; Jarrige and Hassan 1989, figs. 6 & 7
اگرچه ظروف بدست‌آمده از تپه فُلول، همچون ظروف دیگر از این حوزهٔ فرهنگی گسترده، دارای ویژگی‌های هنر محلی هستند، اما آثاری از گرایش‌ها خارجی را نیز نشان می‌دهند. پژوهشگران این گرایش‌ها را بلافاصله پس از کشف آن دریافتند، به ویژه در نقوش گاه‌های نر ریش‌دار که متمایل به درون‌مایه (تِم) شناخته‌شده در میان‌رودان است. نقش درختی بر روی یک کوه، که بر روی یک جام نوشیدنی از تپه فُلول ترسیم شده، و گُرازهای وحشی را نشان می‌دهد، را می‌توان با تزئینات بر روی مُهرهای بدست‌آمده از میان‌رودان مرتبط دانست. همین تِم بر روی یک ظرف نقره‌ای بدست‌آمده از یگ گور در گونورتپه در ترکمنستان یافت شده‌است. برخی از این حیوانات گوناگون ترسیم‌شده بر روی این ظرف را می‌توان با همتای آن بر روی جام‌های بدست آمده از تپه فُلول مقایسه کرد. در پشت این نقوش مناظر طبیعی از درخت‌های واقع بر روی کوه‌ها ترسیم شده‌اند.Francfort 2005b
در افغانستان (باختر باستان):
در ترکمنستان (مرو باستان):
در ازبکستان (باختر باستان):
خراسان جنوبی (محوطه گَوَند فردوس)
خراسان جنوبی (رَزِه درمیان)
خراسان شمالی (چلو)
در دورهٔ نوسنگی، در حدود ۷۰۰۰ سال پیش از میلاد، دهقانان و چوپانانی در جلگه‌های حاصلخیز پیرامون هندوکُش زندگی می‌کردند. این مردمان صنعت ابتدائی خانه‌سازی با خشت خام و سفالگری را با خود به همراه آوردند و از فروش لاجورد (Lapis lazuli) که در سواحل و بستر رودخانه‌ها می‌یافتند و تجارت آن به کشورهای اولیه باختری از طریق فلات ایران و میان‌رودان (بین‌النهرین) ثروتمند می‌شدند.Hiebert, F. , Cambon, P. , ۲۰۰۸, AFGHANISTAN Hidden Treasures from the National Museum, Kabul, page 58, Washington, National Geographic,
فرهنگ عصر بُرُنز اولیه در آسیای میانه و شمال و شرق افغانستان ظهور کرد. نخستین شواهد واقعی شهری‌سازی در تپهٔ دِه‌مُراسی (پشتو: دِه‌مُراسی غوندَی) و موندیگک (در نزدیکی قندهار امروزی) پدیدار گشت، که پایتخت‌های محلی تمدن دره سند بودند. اقتصاد بر اساس گندم، جو، دامداری و معدن‌کاری استوار بود. سنگ لاجوَرد (لاتین: Lapis lazuli) که در گورهای پادشاهان اور در جنوب عراق، پیرامون ۲۵۰۰–۲۶۰۰ پیش از میلاد، بکار رفته بود از بدخشان در شمال‌شرق افغانستان (بویژه از معدن سرِ سنگ) در همان دوره استخراج شده بود. همچنین شبکهٔ راه زمینی بازرگانی دوربردی با میان‌رودان (بین‌النهرین) و مصر ایجاد شده بود.
بعد از ۲۴۰۰ پیش از میلاد، رشد جوامع شهرنشین در آسیای میانه به‌شدت کاهش پیدا کرد. در طی یک مدت‌زمان ۳۰۰ ساله، هیچ‌کدام از مراکز عمده‌ای که در نیمهٔ اول هزارهٔ سوم پیش از میلاد به وجود آمده بودند، دیگر دارای باشنده نبودند. دلایل دقیق برای این «فروپاشی مدنی» همچنان یک راز مانده‌است. با اینحال در اواخر هزارهٔ سوم پیش از میلاد، در شمال افغانستان و جنوب ترکمنستان و ازبکستان، مجموعه‌ای از وقایع منجر به ظهور شهرها و زیستگاه‌هایی شد که از آن پس می‌رفت تا تأثیر عمده‌ای برجای بگذارد.
شمار زیادی از مهاجمان و مهاجران کوچ‌نشین، مردمان دامدار بدون شهر که سوار بر اسب یا با گردونه‌ها (وسایط نقلی چرخ‌دار) سفر می‌کردند، و از قبل بنام آریایی‌ها (برگرفته از واژهٔ سانسکریت، به معنای «مردمان نجیب و شریف») شناخته می‌شدند، از منطقهٔ دریای مازندران به‌سوی جنوب مهاجرت کرده و از آمودریا (Oxus) گذشته و طی اوایل هزارهٔ دوم (حدود ۱۷۰۰ پیش از میلاد) وارد افغانستان امروزی شدند.
با رشد و رونق کشتزارها و روستاها این مردمان به‌تدریج شیوه‌های ابتدائی آبیاری را ابداع کردند که به آن‌ها اجازه می‌داد تا به کشت غلات در دشت‌های شمالی افغانستان روی آورند. این مناطق شمالی همان سرزمین باختر است که بعدها در نوشته‌های غربی بنام «باکتریا» (Bactria) یاد می‌شود. در سرزمین باختر مجموعه‌ای از واحههای مصنوعی دلتا مانند توسط سیستم‌های گسترده آبیاری در ۴۰۰۰ سال پیش پدید آمد. باشندگان این آبادی‌ها زیستگاهایشان را در برابر مهاجمان مستحکم می‌کردند. شیوهٔ معماری که امروزه هنوز در شمال افغانستان مورد استفاده‌است. می‌نماید که فرهنگ این مردمان باشنده در واحه‌ها با فرهنگ همسایگان میان‌رودانیشان مشترکاتی داشته، از قبیل: صنعتگری هنرمندانه، وجود طبقهٔ نخبگان و رسوم همگانی پیچیده.
با این وجود، به دلیل فقدان خط و نوشتار در این تمدن، نام بومی تمدن آن‌ها مشخص نیست. محققان امروزه این تمدن گمنام را «مجموعهٔ باستان‌شناسیِ باختر-مرو» (BMAC)، یا «تمدن آمودریا» (Oxus Civilization) می‌نامند. گنجینهٔ تپه فُلول در شمال افغانستان آثار به جای مانده از این تمدن است و نشان می‌دهد که مردم افغانستان در عصر بُرُنز در تجارت جهانی آن زمان سهیم بودند.
اقوام آریایی از آسیای میانه ('مهاجرت آریایی‌ها') به شمال و غرب افغانستان رسیدند؛ برخی از آن‌ها در این مناطق مستقر شدند و بقیه بطرف شرق بسوی شمال هند و غرب بسوی فلات ایران رهسپار شدند. شواهد نخستین زیستگاه کوچ‌نشینان عصر آهن در آق‌کُپرُک ۴ (Aq Kupruk IV) یافت شده‌است. مردمان آریایی به شکل قبیله‌های کوچک در مناطق شرقی فلات ایران (شامل افغانستان امروزی)، در مغرب فلات پامیر و در شمال کوه‌های هندوکش می‌زیستند. اینان زبان و آداب و رسوم مشترکی داشتند. در دوران باستان، اقوام هندی و ایرانی (آنان که به زبان‌های هندوایرانی سخن می‌گفتند) خود را «آریایی» می‌نامیدند. نمونهٔ این اشاره‌ها را می‌توان در اوستا، سنگ‌نبشته‌های هخامنشی و متن‌های کهن هندو (مانند ریگ‌ودا) دید. مهاجرت آریایی‌ها به فلات ایران یک مهاجرت تدریجی بوده و در دوره‌های مختلفی صورت گرفته‌است که در پایان دوران نوسنگی (۷۰۰۰ سال پ. م) آغاز شد و تا ۴۰۰۰ پ.م. ادامه داشته‌است.[دانشنامهٔ ایرانیکا، سرواژهٔ "ARYANS"، نوشتهٔ رودیگر اشمیت (R. Schmitt)]
پیرامون ۱۳۵۰ پیش از میلاد: مهاجرت دسته‌هایی از اقوام ایرانی از مجموعهٔ باستان‌شناسیِ باختر-مرو (BMAC) به‌سوی فلات ایران و غرب ایران.CHRONOLOGY OF IRANIAN HISTORY PART 1, Encyclopaedia Iranica
پیرامون ۱۱۰۰–۵۵۰ پیش از میلاد: زرتشت یک آیین جدید - مَزدَیَسنا - را در بلخ (Bactra) معرفی می‌کند که در سرتاسر فلات ایران منتشر می‌شود. از دیدگاه افسانوی (که در شاهنامه فردوسی در حدود سال ۱۰۰۰ میلادی آمده)، زرتشت در بلخ بدست یک تورانی به قتل می‌رسد. تورانیان یکی از چندین اقوام کوچ‌نشینی هستند که بین سال‌های ۱۱۰۰ و ۵۵۰ پیش از میلاد به شمال افغانستان یورش آوردند، یا در آنجا ماندند یا از آنجا گذر کردند. (تاریخ دقیق زندگی زرتشت در بین محققان مورد بحث است و از حدود ۱۲۰۰ تا حدود ۶۰۰ پیش از میلاد تخمین زده می‌شود)
همان‌طور که در بالا اشاره شد، مجموعهٔ تمدن آمودریا در طی فاصلهٔ زمانی ۲۲۰۰ تا ۱۸۰۰ پیش از میلاد به سوی شرق تا کرانهٔ غربی درهٔ سِند (Indus Valley) گسترده شد. (Jarrige and Hassan 1989) همچنین امروزه معلوم شده‌است که آثار باستانی همچون مُهرهای استوانه‌ای‌شکل، انواع اسلحه‌جات، و اشیاء فلزی، که اغلب «غیر محلی» خوانده می‌شوند، و در شهرهای تمدن دره سند کشف شده‌اند، می‌توانند با این تمدن آمودریا که قبلاً ناشناخته بوده در ارتباط باشند. پرسش‌هایی در رابطه با تماس‌های بین تمدن درهٔ سند و تمد آمودریا ایجاد می‌شود. کاوش‌های باستان‌شناسی در نوشهرو، که در نزدیکی مِهرگَرْهْ و در کناره‌های درهٔ سند واقع است، بر این معما روشنی می‌افکند. پس از دورهٔ نخست از تمدن درهٔ سند، که پیشینهٔ آن به نیمهٔ اول هزارهٔ سوم پیش از میلاد می‌رسد، نوشهرو طی فاصله‌های زمانی دوم، سوم و چهارم رشد کرده و مدنیتی در آن شکل گرفت، که بخشی از تمدن سند بوده‌است. هرچقدر، عناصری جدید در مرحلهٔ آغازین دورهٔ چهارم، که پیشینهٔ آن به حدود ۲۲۰۰ پیش از میلاد می‌رسد، نیز با تمدن آمودریا در ارتباط است. این یافته‌ها از لایه‌های زمین بدست آمده‌اند که آثار مربوط به تمدن درهٔ سند را آشکار می‌سازند. قابل توجه است که دورهٔ چهارم نوشهرو معاصر است با دورهٔ اصلی سوم از تمدن سند، با پیشینه‌ای حدود ۲۲۰۰ تا ۱۸۰۰ پیش از میلاد، دوره‌ای که اوج رشد مدنی و اقتصادی شهرهای سند همچون موهن‌جو دارو و هَرَپه بوده‌است.
پیدایش آثار باستانی در نوشهرو و مهرگره و دیگر ساحات و مشابهت آن با آثار تمدن آمودریا قبلاً یاد شد، اما این آثار را می‌توان با ویژگی‌های تمدن سند نیز در ارتباط دانست.Jarrige and Quivron 1999 به این دلیل، می‌توان گفت که به‌طور واضح این دو گروه با سابقهٔ فرهنگی متفاوت، در سرحد غربی درهٔ سند، بین ۲۲۰۰ تا ۱۹۰۰ پیش از میلاد با یکدیگر در صلح زندگی می‌کردند. به فاصله دوری از درهٔ سند، در گونورتپه در ترکمنستان، ساریانیدی یک مُهر استوانه‌ای‌شکل از نوع میان‌رودانی و به سبک اور ۳ را کشف کرد که متعلق به اواخر هزارهٔ سوم پیش از میلاد است. ساریانیدی در همین ساحهٔ باستانی یک مُهر با نگاره‌ای از یک فیل در قسمت پایین کتیبهٔ تمدن سند را کشف کرد.
چنین افزایشی در داده‌های باستان‌شناسی موجود، به دانشمندان کمک می‌کند تا روش‌های مختلف تماس بین گروه‌های مرتبط با تمدن آمودریا - که نخست با کشف ظروف طلایی در تپه فُلول در افغانستان آشکار شد - و باشندگان شهرهای تمدن سند را مطالعه نمایند. باستان‌شناسانی که کاوش‌های عمده را در نیمهٔ اول سدهٔ بیستم میلادی در آنچه که امروز پاکستان نامیده می‌شود مدیریت می‌کردند، گستردگی مدنیت (شهرنشینی) در تمدن سند، توانایی‌های اداری آنان، و به‌طور آشکار رونق اقتصادی آنان را دریافتند. بزودی در بین بسیاری از کارشناسان این باور شکل گرفت که این تمدن بین ۲۵۰۰ و ۱۸۰۰ پیش از میلاد گرایش‌ها سنت‌گرای محکمی داشته که هیچگونه تحول و گرایش‌ها خارجی را نمی‌پذیرفته‌است. اما برخی از تحقیقات اخیر، به ویژه در نوشهرو و همچنین مطالعات مجدد یک تیم آمریکایی در حفریات هرپه به‌طور واضح این حقیقت را آشکار ساخت که تمدن سند، مسلماً، در طول زمان تحول پذیرفته‌است. این حفریات ارزنده در کل محدود به لایه‌های بالایی در معرض دید می‌شدند. امروزه دانشمندان شناخت بهتری از استراتژی شاحه‌های تمدن سند دارند، آن‌ها می‌دانند که شهرهایی چون موهن‌جو دارو و هرپه که در طی کاوش‌های بزرگ در نیمهٔ اول سدهٔ بیستم کشف شده‌اند، تنها در عصر اصلی سوم از تمدن سند، بین حدود ۲۲۰۰ و ۱۹۰۰ پیش از میلاد به یک کلان‌شهر (metropolis) رشد کرده‌بودند. این یافته‌های اخیر، که نشان می‌دهند که دوره‌های متوالی تمدن سند با تغییرات مهمی توأم بودند، راهی را برای پژوهش بر روی عوامل درونی و بیرونی، از قبیل تمدن آمودریا، که نقش اساسی در تحول تمدن سند داشته، باز می‌کند.Hiebert, F. , Cambon, P. , AFGHANISTAN Hidden Treasures from the National Museum, Kabul, pp. 73-75
کارکردگرایی می‌تواند به موارد زیر گفته شود:
این گونه زاده شده‌ام دومین آلبوم استودیویی خواننده آمریکایی لیدی گاگا می‌باشد، که پس از آلبوم استودیویی شهرت و تلفیقی هیولای شهرت ضبط شد. این آلبوم در سال ۲۰۱۰ ضبط و در ۲۳ می ۲۰۱۱ وارد بازار شد. اولین ترانه‌ای که از این آلبوم به بازار نمایش داده شد آهنگی همنام با آلبوم بود. ترانه این گونه زاده شده‌ام در ۱۱ فوریه ۲۰۱۱ منتشر شد، بعد از آن ترانه یهودا که در ۱۵ آوریل پخش شد دومین ترانه از این آلبوم بود.
آژانس توسعه جهانی ایالات متحده هم‌چنین مشهور با نام «اداره توسعه بین‌المللی آمریکا»طرح ۳۰۰ میلیون دلاری آمریکا برای حمایت از اقتصاد افغانستان، بی‌بی‌سی فارسی اداره‌ای نظامی است که توسط ایالات متحده آمریکا تأسیس شده‌است. هدف این اداره توسعهٔ کمک طولانی و حمایت از افراد کشورهای فاجعه‌زده برای داشتن یک زندگی آزاد و داشتن کشور دارای دموکراسی می‌باشد.
کمک‌های خارجی آمریکا همواره به دو هدف استوارند:
این اداره مصرف‌کننده ۱٫۵ درصد بودجهٔ فدرال می‌باشد.
در سال ۱۹۱۵ دولت آمریکا در زمان هربرت هوور کمک طولانی خویش را به دولت بلژیک پس از جنگ آلمان اجرا نمود.
در ۳۰ ژوئن ۱۹۴۵ دولت آمریکا در مارشال پلان اعمار اروپا بنام (ECA) سهم‌گیری نمود.
در سال ۱۹۵۱ که جنگ کره آغاز گردیده بود دولت آمریکا تحت نام‌های (MSA)-همکاری مدافعی
(FOA) ادارهٔ فعالیت‌های خارجی بعداً بنام (ICA) اداره کمک‌های بین‌المللی اجرا نمودند
در سال ۱۹۶۱ توسط جان کندی قانون کمک‌های خارجی آمریکا نافذ گردید. و اداره (ICA) با سایر واحدهای کمکی آمریکا متحد گردیده نام (USAID) را بخود گرفت و از آن پس این اداره رسماً بکار آغاز نمود. که بر چهار برنامه استوار بود.
این اداره مستقل تحت پالیسی سکرتر دولت آمریکا کار می‌نماید. فعلاً این اداره در کشورهای جنوب صحرای آفریقا، آسیا آمریکای لاتین و حوزه دریای کارائیب، اروپا کروشیو و شرق میانه همکاری دارد. این اداره در افغانستان نیز خدمات ارزنده اجرا نموده‌است. دفتر مرکزی این اداره در واشینگتن و هم دفاتر در سراسر جهان باز نموده‌است. این اداره همکاری نزدیک با سازمان‌های خصوصی داوطلب، دانشگاه‌ها، شرکت‌های آمریکایی، سازمان‌های بین‌المللی، آژانس‌های ایالات متحده و دیگر دولت‌ها دارد. این اداره دارای ۳۰۰ کارمند داوطلب است در جهت همکاری با ۳۵۰۰ کمپنی آمریکایی ارتباط دارد. ریفرم این اداره در زمان ریاست هر رئیس‌جمهور تغییراتی داشته‌است. که هر رئیس‌جمهور در انکشاف و توسعه این اداره دفترها یا شعبات اضافی را ملحق ساخته‌اند.
در سال ۲۰۱۴ برملا شد که این مؤسسه به صورت محرمانه یک شبکهٔ اجتماعی شبیه توئیتر را برای ایجاد ناآرامی در کوبا راه‌انداخته‌است.
سزار رودریگز آلوارز (زاده ۲۹ ژوئن ۱۹۲۰ لئون - ۱ مارس ۱۹۹۰ - بارسلون) فوتبالیست و مربی اسپانیایی است. رودریگز سابقه بازی در بارسلونا و تیم ملی فوتبال کاتالونیا را دارد. در مدت حضور وی در بارسلونا او مجموعاً در ۳۵۱ بازی شرکت کرد و ۲۳۵ گل به ثمر رساند که او را بهترین گل زن تاریخ باشگاه‌های کاتالان در لا لیگا کرد. هرچند در سال ۲۰۱۲، لیونل مسی رکورد گلزنی او را شکست.
جوزپ لوییس نونیز ای کلمنته (زاده ۷ سپتامبر ۱۹۳۱ در باراکالدو، اسپانیا؛ مرگ در ۳ دسامبر سال ۲۰۱۸) مدیر باشگاه فوتبال بارسلونا از ۱۹۷۸ تا ۲۰۰۰ میلادی بود.
حق امتناع زوجه نوعی حق حبس در فقه و حقوق اسلامی است که بر اساس آن زن حق دارد از تمکین شوهر تا دریافت مهریه خودداری کند بدون اینکه این عمل او نشوز محسوب شود. این حق بنا به نظر مشهور پس از یک بار تمکین از بین می‌رود. اگرچه در فقه امامیه حق حبس منحصر به تمکین خاص یا خودداری از رابطهٔ جنسی است، اما در حقوق ایران بیشتر حقوق‌دانان و قضات آن را به وظایف زناشویی دیگر زن از جمله سکونت در خانهٔ شوهر نیز گسترش داده‌اند.
مبنای حق حبس در ماهیت معوض یا شبه‌معوض یا در حکم معوض عقد نکاح در فقه اسلامی است. به این معنا که در نکاح نیز همچون قراردادهای مبتنی بر معاوضه؛ هر یک از طرفین حق دارد تا تسلیم عِوِض توسط طرف مقابل از تسلیم عِوَض خودداری کند. البته اگر بخواهیم قواعد حق حبس و قراردادهای معوض را به طور کامل در نکاح اجرا کنیم باید شوهر نیز حق حبس داشته باشد و بتواند تا زمان تمکین زن از پرداخت مهریه خودداری کند، اما در وجود چنین حقی برای شوهر تردید است. صاحب جواهر می‌نویسد: «بعید نیست در نکاح که یک معاوضهٔ حقیقیه نیست، حق حبس اختصاص به زن داشته باشد و در مشابهت آن با معاوضه کافیست که فقط یک طرف دارای چنین حقی باشد.» از نظر حقوق مدرن حتی پذیرفتن حق حبس برای زن نیز با توجه به ماهیت ازدواج در حقوق جدید که کاملاً متفاوت از معاوضات مانند خریدوفروش است، دارای اشکال است و حتی برخی فقها نیز به وجود حق حبس در نکاح ایراد گرفته‌اند. از جمله مقدس اردبیلی که با حق حبس چه در بیع و چه در نکاح مخالفت کرده و معتقد است احادیث صریحی در مورد آن وجود ندارد.
در قانون مدنی ایران در دو مادهٔ ۱۰۸۵ و ۱۰۸۶ به این حق اشاره شده، در مادهٔ ۱۰۸۵ آمده: «زن می‌تواند تا مهریه او تسلیم نشده از ایفاء وظایفی که در مقابل شوهر دارد امتناع کند، مشروط بر اینکه مهر او حالّ باشد و این امتناع مسقط حق نفقه نخواهد بود.» و در مادهٔ ۱۰۸۶: «اگر زن قبل از اخذ مهر به اختیار خود به ایفاء وظائفی که در مقابل شوهر دارد قیام نمود، دیگر نمی‌تواند از حکم مادهٔ قبل استفاده کند معذالک حقی که برای مطالبه دارد ساقط نخواهد شد.»
حق حبس در نوشته‌های فقهی فقط به آمیزش جنسی یا «تمکین خاص» اشاره دارد. به این معنا که زن می‌تواند از نزدیکی با شوهر خودداری کند ولی از تکالیف دیگر زن مانند سکونت در خانهٔ شوهر و مانند این‌ها که به «تمکین عام» معروف است، صحبتی نشده‌است. اما قانون مدنی ایران از عبارت «وظایفی که در مقابل شوهر دارد» استفاده کرده که ظاهراً به تمامی انواع تمکین و تکالیف زن اشاره دارد. برخی حقوق‌دانان از جمله سید حسین صفایی و اسدالله امامی در کتاب «مختصر حقوق خانواده» می‌نویسند با توجه به اینکه مأخذ این ماده فقه امامیه است و یک قاعدهٔ استثنائی به شمار می‌رود، آن را فقط باید به معنی تمکین خاص یعنی رابطهٔ جنسی دانست. اما برخی دیگر معتقدند حق حبس شامل وظایف دیگر زناشویی نیز می‌شود. از جمله سید مصطفی محقق داماد فقیه، قاضی و حقوق‌دان در کتاب «بررسی فقهی حقوق خانواده» می‌نویسد: «زوجه می‌تواند مادام که مهر را دریافت نداشته‌است از سکونت در مسکنی که شوهر تهیه نموده خودداری کند و اگر چنین کرد محسوب نمی‌شود…». ناصر کاتوزیان به دشواریِ جداکردن وظایف زناشویی از یکدیگر اشاره می‌کند؛ «چگونه می‌توان از زنی انتظار داشت که به خانه شوهر رود و با او زندگی کند و بتواند از تمکین امتناع ورزد.»؟ رویه قضائی هم همین نظر را تأیید کرده و آرایی وجود دارد که نرفتن زن به خانهٔ شوهر تا قبل از دریافت مهریه را مشروع دانسته‌اند.
شارل پنجم ملقب به شارل دانا یا شارل خردمند (زادهٔ ۲۱ ژانویه ۱۳۳۸ – درگذشتهٔ ۱۶ سپتامبر ۱۳۸۰) پادشاه فرانسه از ۱۳۶۴ تا هنگام مرگش در ۱۳۸۰ بود. پیش از به پادشاهی رسیدن او، فرانسه وارد جنگ صدساله با انگلستان شده بود که از ۱۳۳۷ تا ۱۴۵۳ ادامه یافت. با این‌حال شارل پنجم با درایت خود توانست با آغاز مرحله دوم جنگ صدساله، سرزمین‌های ازدست‌رفته در نخستین مرحله از این جنگ‌ها را پس گرفته و در نتیجه عهدنامهٔ صلح فاجعه‌بار بریتینی را که در ۱۳۶۰ بین فرانسه و انگلستان امضا شده بود را خنثی نمود.
شارل پنجم در ۲۱ ژانویهٔ ۱۳۳۸ در وانسن زاده شد. پدرش ژان دوم، پادشاه فرانسه و مادرش بونه بوهمی بود. او نخستین ولیعهدی بود که عنوان دوفن را در تاریخ فرانسه دریافت می‌داشت. در رابطه با چگونگی آموزش شارل پنجم اطلاعی در دست نیست، اما فعالیت‌های آتی او به‌عنوان حامی هنر، نظریه‌پرداز نظام سلطنتی و بنیانگذار کتابخانهٔ سلطنتی در لوور نشانگر علاقهٔ اولیهٔ او به یادگیری است. شارل در ۱۳۵۰ با دختر عمه‌اش ژان دو بوربون ازدواج کرد.
در ۱۳۳۷ جنگ صدساله بین فرانسه و انگستان آغاز شد که تا ۱۴۵۳ ادامه داشت و زندگی شارل را به‌طور کامل تحت تأثیر خود قرار داد. او در ۱۶ سالگی عنوان دوک نورماندی را از پدرش دریافت کرد و در ۱۹ سالگی، در ۱۹ سپتامبر ۱۳۵۶ همراه با پدر و دو برادر کوچکترش هدایت ارتشیان فرانسوی را در نبرد پواتیه عهده‌دار شد. فرماندهی نیروهای انگلیسی نیز برعهدهٔ ادوارد، شاهزاده سیاه بود. اما فرانسویان در این جنگ به‌سختی شکست خوردند و ژان دوم نیز در بحبوحهٔ نبرد به اسارت انگلیسی‌هایی درآمد که برای آزادسازی او خواهان دریافت خون‌بها بودند. شارل که در این زمان فاقد منابع مالی و قدرت لازم بود در طول دوران اسارت پدرش که تا ۱۳۶۰ به‌طول انجامید به‌عنوان نایب‌السطنهٔ او در فرانسه ادارهٔ امور را برعهده گرفت. او در این مدت با نارضایتی‌های داخلی مواجه شد و توانست شورش‌هایی همچون شورش دهقانان موسوم به شورش ژاکری، توطئه‌چینی‌های شارل دوم، پادشاه ناوار (شارل خبیث) و جنبش مردمی به سرکردگی اتین مارسل که پاریسی‌ها را علیه دوفَن مسلح کرده بود را با موفقیت فرونشاند.Charles V. Answers.com. The Columbia Electronic Encyclopedia, Sixth Edition, Columbia University Press. , 2011. , بازدید در تاریخ ۱۶ آوریل ۲۰۱۱.
در مه ۱۳۶۰ پیمان برتینی بین انگلستان و فرانسه در دهکده‌ای به همین نام در نزدیکی شارتر به امضا رسید و پس از موافقت انگلیسی‌ها با کاهش مبلغ خون‌بها، ۳ میلیون کراونِ طلا برای آزادسازی ژان دوم در نظر گرفته‌شد. درعین‌حال ادوارد سوم، پادشاه انگلستان مدعی تاج و تخت فرانسه نیز بود و ژان دوم با واگذاری پواتیه، اونی، سانتونژ، آنگوموا، گوین، دوک‌نشین گاسکونی، کاله، مونتروی، پا-دو-کاله و برخی مناطق دیگر به او توانست ادوارد سوم را از ادعای خود منصرف سازد.Treaty of Brétigny. Answers.com. The Columbia Electronic Encyclopedia, Sixth Edition, Columbia University Press. , 2011. بازدید در تاریخ ۱۶ آوریل ۲۰۱۱. در نتیجهٔ این معاهده صلح بین دو طرف تا ۱۳۶۹ که درگیری‌ها بار دیگر از سر گرفته شد برقرار بود.
انگلیسی‌ها سپس ژان دوم را برای تهیهٔ مبلغ خون‌بهایش در ۹ اکتبر ۱۳۶۰ آزاد و به فرانسه فرستادند. از آنجا که فرانسه در آن زمان قادر به پرداخت این مبلغ نبود بنابراین با حضور گروگان‌هایی در انگلیس تا زمان پرداخت خون‌بهای پادشاه فرانسه موافقت شد. اما پس از آنکه یکی از گروگان‌ها که پسر ژان دوم نیز بود گریخت، ژان که این را مایهٔ آبروریزی خود می‌دید داوطلبانه به انگلستان بازگشت و تا آخر عمرش به‌عنوان زندانی در همان‌جا باقی‌ماند.
ژان دوم در ۸ آوریل ۱۳۶۴ در لندن درگذشت و شارل پنجم بر تخت پادشاهی فرانسه نشست. تجربیاتی که او در دوران نایب‌السلطنتی خود به‌دست آورده بود اینک او را آمادهٔ انجام نخستین کار مهمش می‌ساخت که واگردانی نتایج فاجعه‌بار ناشی از ناتوانی‌های سیاسی پدر و پدربزرگش بود. هرچند شارل پنجم فرماندهٔ خوبی نبود و بیشتر مواقع نیز بیمار بود، با این حال او تمام توانش را معطوف حکومتش ساخت. او مشاوران توانمندی را انتخاب کرد و توانست فرماندهان نظامی مؤثری همچون برتراند دو گوسلکین را برای مقابله با تهدید فزایندهٔ انگلیسی‌ها به خدمت بگیرد.
شارل پنجم ارتش فرانسه را دوباره سازماندهی نمود و ناوگان دریایی جدیدی را ایجاد کرد. او تغییراتی را در سیستم مالیاتی به‌وجود آورد و فلاندرز، اسپانیا و پرتغال را با خود متحد ساخت. او همچنین با بازآرایی کاخ لوور، کتابخانهٔ عظیم و مجللی را در آنجا به‌وجود آورد و کار ساخت دژ وانسن را به پایان رساند.
در ۱۳۶۹ بار دیگر جنگ با انگلستان از سر گرفته شد و برتراند دو گسکلان تا ۱۳۷۳ توانست تمامی مناطقی را که ژان دوم به انگلیسی‌ها واگذار کرده بود - به استثنای منطقهٔ بوردو - بازپس‌گیرد به‌نحوی که پیمان بریتینی عملاً در ۱۳۷۵ خنثی شد.
در ۱۳۷۸ شارل پنجم از دسیسه‌چینی‌های شارل دوم، پادشاه ناوار، آگاهی یافت و تمامی زمین‌های او در خاک فرانسه به جز شربورگ را مصادره نمود. در دسامبر همان سال شارل آخرین تلاش خود را برای سلب قدرت از ژان چهارم، دوک بریتانی به کار بست که نتیجه‌ای در برنداشت.
آخرین فعالیت‌های سیاسی شارل بیشتر معطوف رقابت بین دو پاپی بود که به تازگی انتخاب شده بودند و حمایت او از کلمنت هفتم، سرآغازی بود برای بروز تفرقه و اختلاف در کلیسای کاتولیک روم که این اختلافات از ۱۳۷۸ تا ۱۴۱۷ ادامه یافت.Western Schism. Answers.com. Britannica Concise Encyclopedia, Encyclopædia Britannica, Inc. , 1994-2010. بازدید در تاریخ ۱۶ آوریل ۲۰۱۱.
شارل پنجم در ۱۶ سپتامبر ۱۳۸۰ در نوژان-سور-مارن درگذشت و پس از او پسر یازده ساله‌اش با عنوان شارل ششم بر تخت پادشاهی فرانسه نشست.
شهر آمشتتن در استان نیدراسترایش با جمعیت ۲۳٬۰۳۵ نفر بر پایه سرشماری ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ در کشور اتریش واقع شده‌است.
شهر آنْسْفِلْدن در استان اوبراسترایش با جمعیت ۱۵٬۷۰۷ نفربر پایهٔ سرشماری ۳۱ دسامبر 2007 در کشور اتریش واقع شده‌است.
شهر باد ایشل در استان اوبراسترایش با جمعیت ۱۴٬۰۹۳ نفر بر پایه سرشماری ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ در کشور اتریش واقع شده‌است.
شهر باد فوسلائو در استان نیدراسترایش با جمعیت ۱۱٬۲۱۸ نفر بر پایه سرشماری ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ در کشور اتریش واقع شده‌است.
شهر بیشوفس‌هوفن در استان سالزبورگ با جمعیت ۱۰٬۱۵۲ بر پایه سرشماری ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ نفر در کشور اتریش واقع شده‌است.
شهر بلودنتس در استان فورآرلبرگ با جمعیت ۱۳٬۸۹۰ نفر بر پایه سرشماری ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ در کشور اتریش واقع شده‌است.
برآئونائو اَم اینخانه قدیمی هیتلر اتریش را به دردسر می‌اندازد، بی‌بی‌سی فارسی در استان اوبراسترایش با جمعیت ۱۶٬۳۲۸ نفربر پایه سرشماری ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ در کشور اتریش واقع شده‌است. این شهر در مرز اتریش با آلمان واقع شده‌است.
شهر برگنتس در استان فورآرلبرگ با جمعیت ۲۷٬۱۴۸ نفربر پایه سرشماری ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ در غرب کشور اتریش واقع شده‌است. برگنتس در کرانه جنوب شرقی دریاچه کنستانس قرار دارد.
شهرت این شهر بخاطر فستیوال موسیقی سالانه ای است که در آن برگزار می‌شود.
شهر بروک آن در مور در استان اشتایرمارک با جمعیت ۱۳٬۳۰۴ نفر بر پایه سرشماری ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ در کشور اتریش واقع شده‌است.
شهر برون ام گبیرگه در استان نیدراسترایش با جمعیت ۱۰٬۵۷۹ نفر بر پایه سرشماری ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ در کشور اتریش واقع شده‌است.
شهر درن‌بیرن در استان فورآرلبرگ با جمعیت ۴۴٬۲۴۳ نفر بر پایه سرشماری ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ در کشور اتریش واقع شده‌است.
شهر انس در استان اوبراسترایش با جمعیت ۱۱٬۱۳۹ نفر بر پایه سرشماری ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ در کشور اتریش واقع شده‌است.
شهر فلدکیرش در استان فورآرلبرگ با جمعیت ۳۰٬۰۹۳ نفر بر پایه سرشماری ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ در کشور اتریش واقع شده‌است.
شهر فلدکیرشن این کرنتن در استان کرنتن با جمعیت ۱۴٬۲۹۸ نفر بر پایه سرشماری ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ در کشور اتریش واقع شده‌است.
شهر گموندن () در استان اوبراسترایش با جمعیت ۱۳٬۱۹۱ نفر بر پایه سرشماری ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ در کشور اتریش واقع شده‌است.
شهر گوتسیز در استان فورآرلبرگ با جمعیت ۱۰٬۵۵۴ نفر بر پایه سرشماری ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ در کشور اتریش واقع شده‌است.
شهر هال این تیرول در استان تیرول با جمعیت ۱۲٬۴۲۴ نفر بر پایه سرشماری ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ در کشور اتریش واقع شده‌است.
شهر هالاین در استان سالزبورگ با جمعیت ۱۹٬۱۶۹ نفربر پایه سرشماری ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ در کشور اتریش واقع شده‌است.
شهر هارد در استان فورآرلبرگ با جمعیت ۱۲٬۰۵۱ نفربر پایه سرشماری ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ در کشور اتریش واقع شده‌است.
شهر هوهنمس در استان فورآرلبرگ با جمعیت ۱۴٬۸۶۴ نفر بر پایه سرشماری ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ در کشور اتریش واقع شده‌است.
شهر هولابرون در استان نیدراسترایش با جمعیت ۱۱٬۱۹۹ نفر بر پایه سرشماری ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ در کشور اتریش واقع شده‌است.
شهر کاپفنبرگ در استان اشتایرمارک با جمعیت ۲۱٬۹۲۸ نفر بر پایه سرشماری ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ در کشور اتریش واقع شده‌است.
شهر کلوسترنویبورگ در استان نیدراسترایش با جمعیت ۲۵٬۲۱۶ نفر بر پایه سرشماری ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ در کشور اتریش واقع شده‌است.
کلوسترنوبورگ (تلفظ آلمانی: [ˌkloːstɐˈnɔɪ̯bʊʁk] (گوش دهید) ؛ که توسط مردم محلی اغلب به اختصار Kloburg خلاصه می شود) شهری در منطقه تولن در ایالت اتریش سفلی است. حدود ۲۷۵۰۰ نفر جمعیت دارد. صومعه کلوسترنویبورگ، که در سال ۱۱۱۴ تأسیس شد و بلافاصله پس از آن به آگوستین ها داده شد ، از اهمیت تاریخی ویژه ای برخوردار است.
یافته های باستان شناسی نشان دهنده استقرار منطقه در دوره نوسنگی است. در عصر روم (قرن های ۱ تا۵) ، قلعه ای از آهک های دانوبی در محل کلوسترنوبورگ در مرز شمال غربی پانونیا ایستاده بودند. بعد از اینکه شارلمانی آوارها را شکست داد ، ممکن است یک شهرک کارولینگی در ماه مارس تازه تأسیس آوار ثبت شده به نام اوموندسدورف با سایت شهر مطابقت داشته باشد. اولین بار از کلوسترنوبورگ در عملی ۱۱۰۸ به عنوان Nivvenburc (نووبورگ ، "قلعه جدید") نام برده شد.
شهر کنیتل‌فلد در استان اشتایرمارک با جمعیت ۱۱٬۹۹۱ نفر بر پایه سرشماری ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ در کشور اتریش واقع شده‌است.
شهر کوفلاخ در استان اشتایرمارک با جمعیت ۱۰٬۱۳۴ نفر بر پایه سرشماری ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ در کشور اتریش واقع شده‌است.
شهر کرنویبورگ در استان نیدراسترایش با جمعیت ۱۱٬۷۳۶ نفر بر پایه سرشماری ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ در کشور اتریش واقع شده‌است.
شهر کرمس آن در دوناو در استان نیدراسترایش با جمعیت ۲۳٬۹۳۲ نفر بر پایه سرشماری ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ در کشور اتریش واقع شده‌است. این شهر جزء میراث جهانی یونسکو و جاذبه‌های گردشگری اتریش به شمار می‌آید.
کرمس در محل تلاقی رودخانه‌های کرمس و دانوب در انتهای شرقی دره واچائو، در جنوب والدویرتل قرار دارد.
کرمس با شهرهای های زیر هم مرز است Stratzing ( اشتارتسینگ )، Langenlois، ، ، ، ، ، ، ، و ( زنفتنبرگ)Senftenberg.
شهر کوف‌اشتاین در استان تیرول با جمعیت ۱۶٬۴۵۷ نفربر پایه سرشماری ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ در کشور اتریش واقع شده‌است و بعد از اینسبروک، بزرگ‌ترین شهر استان تیرول است.
این شهر در نزدیکی مرز آلمان قرار دارد و یکی از گذرگاه‌های اصلی تیرول اتریش به بایرن در آلمان است.
شهر لئوبن در استان اشتایرمارک با جمعیت ۲۵٬۲۲۷ نفربر پایه سرشماری ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ در کشور اتریش واقع شده‌است.
این شهر دارای دانشگاه معتبر می‌باشد که دانشجوهای کشورهای مختلف در آن مشغول تحصیل هستند شهری بسیار زیبا و با آرامش که با وجود دانشجوها در ایام تحصیل رنگی به خود می‌گیرد.
شهر لئودینگ در استان اوبراسترایش با جمعیت ۲۳٬۶۲۴ نفر بر پایه سرشماری ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ در کشور اتریش واقع شده‌است.
شهر لیینتس در استان تیرول با جمعیت ۱۲٬۱۲۸ نفر بر پایه سرشماری ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ در کشور اتریش واقع شده‌است.
شهر لوستن‌آئو در استان فورآرلبرگ با جمعیت ۲۰٬۶۰۶ نفربر پایه سرشماری ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ در کشور اتریش واقع شده‌است.
شهر مارشترنک در استان اوبراسترایش با جمعیت ۱۱٬۷۴۳ نفربر پایه سرشماری ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ در کشور اتریش واقع شده‌است.
شهر میزتلباخ در استان نیدراسترایش با جمعیت ۱۱٬۰۴۰ نفر بر پایه سرشماری ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ در کشور اتریش واقع شده‌است.
شهر مودلینگ در استان نیدراسترایش (اتریش سفلی) با جمعیت ۲۰٬۶۴۹ نفر بر پایه سرشماری ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ در کشور اتریش واقع شده‌است.
شهر نوی‌کیرشن در استان نیدراسترایش با جمعیت ۱۲٬۱۴۸ نفر بر پایه سرشماری ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ در کشور اتریش واقع شده‌است.
شهر پرشتولسدورف در استان نیدراسترایش با جمعیت ۱۴٬۴۸۹ نفر بر پایه سرشماری ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ در کشور اتریش واقع شده‌است.
شهر رانک‌وایل در استان فورآرلبرگ با جمعیت ۱۱٬۶۲۷ نفر بر پایه سرشماری ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ در کشور اتریش واقع شده‌است.
شهر رید ایم اینکرایس در استان اوبراسترایش با جمعیت ۱۱٬۵۸۵ نفر بر پایه سرشماری ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ در کشور اتریش واقع شده‌است.
شهر زال‌فلدن در استان سالزبورگ با جمعیت ۱۵٬۷۲۸ نفربر پایه سرشماری ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ در کشور اتریش واقع شده‌است.
شهر زانکت آندره در استان کرنتن با جمعیت ۱۰٬۵۶۱ نفر بر پایه سرشماری ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ در کشور اتریش واقع شده‌است.
شهر زانکت یوهان ایم پونگائو در استان سالزبورگ با جمعیت ۱۰٬۶۸۲ نفربر پایه سرشماری ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ در کشور اتریش واقع شده‌است.
شهر زانکت پولتن در استان نیدراسترایش با جمعیت ۵۱٬۳۶۰ نفر بر پایه سرشماری ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ در کشور اتریش واقع شده‌است.
شهر زنکت فایت آن در گلان در ایالت کرنتن با جمعیت ۱۲٬۹۹۴ نفر بر پایه سرشماری ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ در کشور اتریش واقع شده‌است.
شهر شواتس در استان تیرول با جمعیت ۱۲٬۶۳۷ نفر بر پایه سرشماری ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ در کشور اتریش واقع شده‌است.
شهر شِوِخات در استان نیدراسترایش با جمعیت ۱۶٬۰۶۵ نفر بر پایه سرشماری ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ در کشور اتریش واقع شده‌است.
شهر اشپیتال آن در درائو در استان کرنتن با جمعیت ۱۵٬۷۶۹ نفر در کشور اتریش، میان منطقه لورنفلد و دره دراوا واقع شده‌است. اشپیتال در سال ۱۹۳۰ رسماً به عنوان شهر شناخته شد.
بر اساس سندی به قلم اسقف اعظم زالتسبورگ، آدالبرت، مورخ ۱۱ آوریل ۱۱۹۱، کنت اوتو فون اورتنبورگ دوم و برادرش، دستیار اسقف هرمان فون اورتنبورگ، در سال ۱۱۹۱ بر ساحل رودخانه لیزِر، در نزدیکی جایی که اکنون کلیسا قرار دارد، استراحتگاهی با یک نمازخانه کوچک بنا کردند. این مکان را از آن جهت اشپیتال (استراحتگاه، آسایشگاه) می‌خواندند که پذیرای زائرانی بود که از گذرگاه کوهستانی کاچبرگ و کوه‌های راد اِشتتر تویِرن واقع در بخش مرکزی آلپ شرقی می‌گذشتند و به سمت جنوب می‌رفتند. این بنا، در سمت راست کرانه رود لیزر، و در پناه یکی از برج و باروهای خاندان اورتنبورگ، و احتمالاً در محل کنونی قلعه، قرار داشت.
در سال ۱۲۴۲، این منطقه که در دهانه رود مول و در مسیر رود لیزر واقع بود، به لطف موقعیت مکانی مطلوب، زیبایی و حق قایقرانی در رودخانه ارزش فراوانی در بازار پیدا کرد. طبق اسناد موجود، در سال ۱۳۲۴، اشپیتال در تملک یک قاضی قرار گرفت و در سال ۱۴۰۳، میزبان یک بازار هفتگی و چهار بازار مکارهٔ سالانه بود که طی چند روز متوالی برگزار می‌شد. در سال ۱۴۰۸، حق انجصاری قایقرانی بر رود درائو و حمل و نقل آهن از معدن آهن کرنتن در نزدیکی گِموند به اشپیتال تعلق گرفت. اهالی گموند ناچار بودند برای حمل آهن از اشپیتالی‌ها مجوز بگیرند. پس از انقراض خاندان اورتنبورگ در سال ۱۴۱۸، اداره اشپیتال به دست دودمان هابسبورگ افتاد. فردریش سوم توانست در رقابت با اشراف گورتس که آن‌ها نیز مدعی بودند، زمام منطقه را به دست بگیرد. در سال ۱۴۵۷، اشپیتال حق انتخاب قاضی و شورا را به دست آورد.
در سال ۱۴۷۸، منطقه کرنتن به دلیل حمله ترک‌ها از رونق افتاد. در دهه‌های بعدی، با پایان یافتن دشمنی‌ها، شورش دهقانان و جنگ با رومانی به فرماندهی ماتیاس کوروینوس، که به مدت یک سال تمام منطقه را در اختیار داشت، فراوانی و کامیابی نیز از منطقه رخت بر بست. در سال ۱۵۲۲ بازار کرنتن به کلی نابود شد. پس از آن، استراحتگاه بار دیگر در ساحل شرقی رود لیزر، بنا شد جایی که اکنون محل استقرار دانشگاه علوم کاربردی کرنتن است.
در سال ۱۵۲۴، اداره املاک خاندان اورتنبورگ به گابریل فون سالامانکا، یک اسپانیایی که مورد علاقه و توجه فردیناند یکم بود، رسید. او در سال ۱۵۳۳، قلعه پورچیا را به سبک رنسانس بنا کرد. فرزندان او نام خود را از نام شهرستان اورتنبورگر گرفتند. ساکنان این منطقه عمدتاً پروتستان بودند، از این رو، در جریان نهضت ضد اصلاح کلیسای کاتولیک در سال ۱۶۰۰، هیأتی مسلح به رهبری فرماندار یوهان فون اورتنبورگ، تلاش کرد با تهدید به تبعید و سلب مالکیت، مردم منطقه را به کلیسای کاتولیک بازگرداند. در سال ۱۶۶۲، پورچیا و قلعه‌هایش به دست شاهزادگان فرانسوی‌الاصل افتاد. در قرن هجدهم، دوره دوم رونق اقتصادی به دلیل ظهور صنعت آهن و داد و ستدهای مربوط به آن آغاز شد. این دوره طلایی در سال ۱۷۹۷ با آغاز جنگ‌های فرانسه به پایان رسید. در سال ۱۸۰۹ بار دیگر اشپیتال در یک قدمی نبرد با ارتش ناپلئون قرار گرفت. تمامی بخش شمالی کرنتن و تیرول شرقی طبق معاهده شونبورن به فرانسه تعلق گرفت و اشپیتال به استان فرانسوی ایلیریا ملحق شد. اما این وضعیت با پایان یافتن جنگ‌های ناپلئون در سال ۱۸۱۴ پایان یافت. سال ۱۸۲۹ بار دیگر رکود اقتصادی منطقه را فرا گرفت. در سال ۱۸۷۱، این منطقه به شبکه راه‌آهن جنوب متصل شد.
پس از شکل‌گیری جوامع در امپراتوری اطریش در سال ۱۸۴۹/۵۰، اقتصاد اشپیتال با الحاق شش منطقه شهری مجاور، یعنی بالدارمزدورف، مولتزبیخل، لندورف، لیزرهوفن، اِدلینگ و آملاخ، به یکدیگر و تشکیل یک جامعه بزرگ دچار آشفتگی شد، اگرچه مناطق الحاقی در سال ۱۸۸۶/۸۷ دوباره از یکدیگر جدا شدند و به اندازه و ابعاد قبلی خود بازگشتند. از آن زمان، تنها سنت پیتر و ادلینگ (در سال ۱۹۶۴) و مولتزبیخل (در سال ۱۹۷۳) بار دیگر به یکدیگر پیوستند و در سال ۱۹۷۳ مناطق میل‌اشتات و فرندورف به هم ملحق شدند و که طی این تغییرات، سهمی از ساحل جنوبی دریاچه میل‌اشتات به اشپیتال تعلق گرفت.
در پاییز ۱۹۱۹، در زمان شورش کرنتنی‌ها، قلعه پورچیا مدتی در تملک دولت کرنتن قرار داشت. به یادبود این رخداد و به مناسب دهمین سالگرد همه‌پرسی کرنتن، در سال ۱۹۳۰ اشپیتال به عنوان شهر شناخته شد.
در دوره ناسیونال سوسیالیسم، اشپیتال در کنار ولفسبرگ و گذرگاه کوهستانی لویبل تنها مناطق کرنتن بودند که در آن‌ها اردوگاه کار وجود داشت. دو قبرستان روس‌ها، یادآور آن زمان است. در سال ۱۹۴۴، منطقه بمباران شد. هنوز حفره‌های ناشی از برخورد موشک‌هایی که به هدف اصابت نکردند در جنگل نزدیک اشپیتال باقیست.
پس از جنگ دوم جهانی، شهر به اشغال انگلیسی‌ها در آمد و از حوزه نظارت گراتس خارج شد.
این شهر دارای یک ایستگاه راه‌آهن در خط فیلاخ به زالتسبورگ است.
شهر استوکرائو در استان نیدراسترایش با جمعیت ۱۵٬۱۵۷ نفر بر پایه سرشماری ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ در کشور اتریش واقع شده‌است.
شهر تلفس در استان تیرول با جمعیت ۱۴٬۴۴۳ نفر بر پایه سرشماری ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ در کشور اتریش واقع شده‌است.
شهر ترنتیتس در استان نیدراسترایش با جمعیت ۱۵٬۰۶۶ نفر بر پایه سرشماری ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ در کشور اتریش واقع شده‌است.
شهر ترایزکیرشن در استان نیدراسترایش با جمعیت ۱۶٬۴۹۷ نفر بر پایه سرشماری ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ در کشور اتریش واقع شده‌است.
شهر ترائن در استان اوبراسترایش با جمعیت ۲۳٬۹۴۱ نفر بر پایه سرشماری ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ در کشور اتریش واقع شده‌است.
شهر تولن در استان نیدراسترایش با جمعیت ۱۴٬۱۹۰ نفر بر پایه سرشماری ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ در کشور اتریش واقع شده‌است.
شهر فیلاخ در استان کرنتن با جمعیت ۵۸٬۴۸۰ نفر بر پایه سرشماری ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ در کشور اتریش واقع شده‌است.
شهر فوکلابروک در استان اوبراسترایش با جمعیت ۱۱٬۹۴۵ نفر بر پایه سرشماری ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ در کشور اتریش واقع شده‌است.
شهر فولکرمارکت در استان کرنتن با جمعیت ۱۱٬۴۲۹ نفر بر پایه سرشماری ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ در کشور اتریش واقع شده‌است.
شهر وایدهوفن آن در یبس در استان نیدراسترایش با جمعیت ۱۱٬۶۷۱ نفر بر پایه سرشماری ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ در کشور اتریش واقع شده‌است.
شهر والز-زیتسنهایم در استان سالزبورگ با جمعیت ۱۱٬۵۶۷ نفربر پایه سرشماری ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ در کشور اتریش واقع شده‌است.
شهر ولس در استان اوبراسترایش با جمعیت ۵۸٬۶۲۳ نفر بر پایه سرشماری ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ در کشور اتریش واقع شده‌است.
شهر وینر نویشتات در استان نیدراسترایش با جمعیت ۳۹٬۹۴۰ نفر بر پایه سرشماری ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ در کشور اتریش واقع شده‌است.
شهر ولفسبرگ در استان کرنتن با جمعیت ۲۵٬۳۶۱ نفر بر پایه سرشماری ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ در کشور اتریش واقع شده‌است.
شهر تسوتل در استان اوبراسترایش با جمعیت ۱۱٬۴۹۰ نفر بر پایه سرشماری ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ در کشور اتریش واقع شده‌است.
جام لاتین (اسپانیایی: "Copa Latina"، پرتغالی: "Taça Latina"، ایتالیایی: "Coppa Latina"، فرانسوی: "Coupe Latine") رقابت بین‌المللی فوتبال برای باشگاه‌های اروپای لاتین شامل اسپانیا، فرانسه، ایتالیا و پرتغال بود. این رقابت‌ها از سال ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۷ میلادی برگزار می‌شد.
لئونارد بلومفیلد (زاده ۱ آوریل ۱۸۸۷ – درگذشته ۱۸ آوریل ۱۹۴۹) زبان‌شناس برجسته آمریکایی است که در دههٔ ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰، نقش مهمی در تکوین زبان‌شناسی ساخت‌گرا در آمریکا داشت. کتاب معروف و تأثیرگذار او "زبان"، در سال ۱۹۳۳ منتشر شد و به عنوان توصیف قابل فهمی از زبان‌شناسی ساختگرای آمریکایی معرفی شد. او ارجاعات بسیاری به زبان‌شناسی تاریخی هندواروپایی داشت و توصیفات بسیار خوبی از زبان‌های آسترونزیایی و خانوادهٔ زبان‌های آلگانکی به دست داد. رویکرد بلومفیلد به زبان بسیار مبتنی بر تأکیدی بود که او بر روی جنبهٔ علمی بودن زبان و مبنای علمی زبان‌شناسی داشت. او سعی داشت با توسل به فرایندهای صوری، داده‌های زبانی را تبیین کند. تأثیر زبان‌شناسی ساختگرای بلومفیلدی در اواخر دههٔ ۱۹۵۰ و اوایل ۱۹۶۰ با روی کار آمدن نظریهٔ دستور زایشی توسط چامسکی تقریباً از بین رفت.
لئونارد بلومفیلد در شیکاگو به دنیا آمد. پدربزرگ و مادربزرگ او اصلاً یهودیانی اتریشی بودند که در ۱۸۶۸ به ایالات متحده مهاجرت کرده بودند. در ۱۸۹۶ پدر و مادر او شیکاگو را ترک کردند و در الکهارت لیک واقع در ایالت ویسکانسین اقامت گزیدند و ادارهٔ هتل ارزان‌قیمتی را به عهده گرفتند. بلومفیلد تحصیلات خود را در شیکاگو آغاز کرد. موریس بلومفیلد، زبان‌شناس تطبیقی و طرفدار سرسخت نودستوریان، عموی بزرگ او بود. لئونارد در ۱۹۰۹ با آلیس سه‌یرز ازدواج کرد. آنها از خود صاحب فرزندی نشدند اما دو کودک پسر را به فرزندخواندگی گرفتند.
او دورهٔ لیسانس را که در ۱۹۰۶ در دانشگاه هاروارد به پایان رساند، بی‌وقفه دورهٔ فوق لیسانس را در دانشگاه ویسکانسین و دورهٔ دکتری را در دانشگاه شیکاگو به پایان برد و در ۱۹۰۹ به اخذ درجهٔ دکتری نایل شد.سورن، مکاتب زبان‌شناسی نوین در غرب، ۱۳۷.
رایانش همگانی یا رایانش آسایشانه مدل کسب‌وکاری است که بر اساس آن یک شرکت پشتیبانی یک بخش یا تمامی منابع رایانه‌ای خود را به شرکت دیگری برون‌سپاری می‌کند.
اصل رایانش آسایشانه بسیار ساده است؛ هر شرکت هزینهٔ انجام خدمات رایانشی خود را به شرکت دیگری می‌دهد. این خدمات ممکن است اجارهٔ سخت‌افزار، فضای ذخیره‌سازی داده، استفاده از برنامه‌های کاربردی بخصوص یا دسترسی به توان پردازش رایانه‌ها باشد. همه اینها به نیاز مشتری و آنچه رایانش آسایشانه ارائه می‌دهد، بستگی دارد.
بسیاری از شرکت‌های رایانش آسایشانه، بسته‌هایی از منابع را ارائه می‌دهند. یک بسته جامع ممکن است شامل همه موارد زیر باشد:
شرکت‌هایی مانند آی‌بی‌ام به مشتریان گزینه‌ای برای اجاره خدمات بر اساس نیازهای اساسی ارائه می‌کنند. در نتیجه، برخی از مردم رایانش آسایشانه را رایانش بنا به درخواست می‌نامند. برخی از شرکت‌ها گزینه‌های محدودی از خدمات را ارائه می‌کنند. دیگر شکل همکاری با مشتریان، تحقیق در مورد چگونگی انجام کسب و کار مشتریان است تا بر همان اساس خدمات جامع و شایسته‌ای به آن‌ها عرضه شود.
مزایای رایانش آسایشانه، بسته به شرکتی که رایانش همگانی را ارائه می‌کند و خدمات مورد درخواست گوناگون است. معمولاً شرکت‌ها به جای استفاده از هزینه‌های ثابت، مشتریان را به اندازه خدمات مصرفی شارژ می‌کنند. هر چه مشتریان بیشتر از خدمات استفاده کنند، باید هزینه بیشتری بپردازند.
ادوارد ساپیر (زادهٔ ۲۶ ژانویه ۱۸۸۴ – مرگ ۴ فوریه ۱۹۳۹) زبان‌شناس و مردم‌شناس برجستهٔ آمریکایی بود. او از پیشگامان زبان‌شناسی ساخت‌گرا و از بانیان فرضیه ساپیر-وورف به‌شمار می‌رود.
ساپیر در بخش آلمانی‌نشین پومرانی (لهستان امروزی) به دنیا آمد. وقتی که کودک بود، خانواده‌اش به ایالات متحده مهاجرت کردند. او در دانشگاه کلمبیا به تحصیل زبان‌شناسی پرداخت. و همان‌جا بود که تحت تاثیر فرانتس بوئاس قرار گرفت و بدین واسطه به زبان‌های بومی امریکا علاقمند شد. طی اتمام دورهٔ دکتری به کالیفرنیا رفت تا با آلفرد کروبر در زمینهٔ مستندسازی زبان‌های بومی همکاری کند. او به مدت پانزده سال در استخدام موسسهٔ مطالعات نظرسنجی زمین‌شناسی کانادا بود، تا اینکه در کنار لئونارد بلومفیلد به یکی از مهمترین زبان‌شناسان امریکایی تبدیل شد.
جک این د باکس یک رستوران فست‌فود زنجیره‌ای در ایالات متحده است که در سال ۱۹۵۱ در سن دیگو تأسیس شد. این رستوران ۲،۲۰۰ شعبه در ۱۹ ایالت آمریکا دارد.
ایالت‌هایی که جک این د باکس در آن‌ها شعبه دارد:
حذف پرونده به پاک کردن یک پرونده از سیستم پرونده رایانه می‌گویند.
دلایل حذف یک پرونده عبارت اند از:
همه سیستم‌های عامل دستورهایی برای حذف پرونده‌ها (دستور rm در یونیکس، دستور Del/Delete در داس، ویندوز ماکروسافت و غیره) در اختیار دارند. مدیرهای پرونده راه مناسبی برای حذف پرونده ارائه می‌کنند. پرونده‌ها ممکن اند به صورت تک-تک یا به صورت شاخه‌های درختی حذف شوند.
حذف می‌تواند به موارد زیر اشاره داشته باشد:
گمشده نام سریالی است که از ۱۹ مهر ۱۳۸۹ از شبکهٔ ۱ سیما هر هفته دوشنبه‌ها ساعت ۲۲:۱۵ شروع به پخش کرد. کارگردانی و تهیه‌کنندگی این سریال را به ترتیب راما قویدل و بهروز مفید به عهده دارند. کار تصویربرداری این سریال از آبان ۱۳۸۸ با ۱۵۰ بازیگر و ۱۷۰ لوکیشن داخل و خارج کشور شروع شده بود.
لوکیشن‌های خارجی این سریال در کشورهای ارمنستان و اتریش تصویربرداری شده‌است.
"گمشده" با مضمونی اجتماعی داستان زندگی زنی به نام «مریم سلیمیان» (میترا حجار) را دنبال می‌کند که در زمان زلزلهٔ بم جزو امدادگران داوطلب بوده و بعد از ۵ سال سازمان هلال احمر و در بخشی به نام «جستجوی گمشدگان بین‌المللی» مشغول به کار می‌شود. او هر بار با پرونده‌ای روبه‌رو می‌شود که باید آدم گمشده‌ای را در داخل یا خارجِ کشور ردیابی کند. پیدا کردن این آدم‌ها و ماجراهایی که برای آن‌ها به وقوع می‌پیوندد داستان‌های مختلف این سریال تلویزیونی را شکل می‌دهد.
طرح کلی داستان با توجه به اسپانسر شدن هلال احمر و سازمان اورژانس بوده است به این صورت که از زن و شوهر اصلی داستان یکی (میترا حجار) کارمند هلال احمر است و در هر قسمت پرونده گمشده ای را پیگیری می کند و دیگری (علیرضا جلالی‌تبار) کارمند اورژانس است و یک کیس اورژانسی را حل و فصل میکند. اما با کنار کشیدن سازمان اورژانس، عملا داستانهای بخش دوم حذف و نقش علیرضا جلالی تبار کمرنگ و محدود به مراودات خانوادگی شد
سوشا مکانی (زادهٔ ۲۷ آبان ۱۳۶۵ در بندرانزلی) بازیکن فوتبال اهل ایران است. وی سابقه بازی در فولاد خوزستان، پرسپولیس و تیم ملی فوتبال ایران را دارد.
وی به‌طور پیاپی در تیم‌های جوانان، امید و بزرگسالان کوثر تهران بازی کرده‌است. سوشا مکانی در فصل ۱۳۹۳–۱۳۹۲ به همراه فولاد خوزستان قهرمان لیگ برتر ایران گردید.
سوشا مکانی دوران حرفه‌ای فوتبال خود را با باشگاه فوتبال فجر سپاسی شروع کرد و به مدت دو فصل در آن ماند؛ همچنین او ۴۲ بازی و ۱ گل در کارنامه خود در این باشگاه دارد.
۴۴ بازی رسمی، حاصل کار سوشا مکانی در باشگاه فوتبال پاس همدان است؛ قرارداد او با پاس همدان دوساله بود.
او با قراردادی یک‌ساله به باشگاه فوتبال استیل آذین پیوست؛ در دقایق پایانی بازی استیل آذین و پرسپولیس در حالی که نتیجه بازی یک بر یک مساوی بود. سوشا مکانی ظاهراً دچار آسیب دیدگی شد و توپ را به خارج از زمین فرستاد. بازیکنان پرسپولیس که مصدومیت سوشا مکانی را قبول نداشتند به توصیه علی دایی از دادن توپ به حریف خودداری کردند. پس از پرتاب توپ، پرسپولیس موفق به ثمر رساندن گل شد و این آغاز درگیری دو تیم گردید.
او با قراردادی سه‌ساله به باشگاه فوتبال نفت تهران پیوست؛ ۵۶ بازی رسمی برای نفت تهران در کارنامه وی وجود دارد.
سوشا مکانی در طول حضور نسبتاً کوتاه خود در فولاد خوزستان، به این باشگاه کمک کرد تا عنوان قهرمانی لیگ برتر فوتبال ایران را به‌دست‌آورد و به لیگ قهرمانان آسیا راه پیدا کند. او برای نخستین‌بار با فولاد به قهرمانی لیگ برتر خلیج فارس دست پیدا کرد؛ در آن سال فولاد با دو امتیاز بیشتر نسبت به پرسپولیس قهرمان شد.
سوشا در تاریخ ۱۸ خرداد ماه سال ۱۳۹۳ با عقد قراردادی دو ساله به باشگاه فوتبال پرسپولیس پیوست. سوشا که در فولاد یک فصل رؤیایی را تجربه کرده بود، با این کارنامه درخشان به پرسپولیس پیوست. در فصل نخست حضورش در پرسپولیس، توسط حمید درخشان به نیلسون کوریا ترجیح داده شد و دروازه‌بان شماره یک پرسپولیس شد؛ در فصل بعد و با حضور برانکو ایوانکوویچ در پرسپولیس، این تیم نایب قهرمان لیگ برتر خلیج فارس شد. سوشا مکانی هرگز شهرآورد ایران را نباخته‌است؛ او بیش از چهل بازی رسمی برای پرسپولیس انجام داده‌است.
او پس از جدایی از پرسپولیس اعلام کرد که «من عاشق پرسپولیسم و به عنوان یک هوادار برای پرسپولیس آرزوی موفقیت می‌کنم». او این را پس از آن مطرح کرد که در دوره‌ای از حضورش در این تیم دچار حواشی شده بود.
او با قراردادی به‌مدت دو فصل و نیم، به باشگاه میوندالن پیوست. او در فصل نخست حضور در این باشگاه ۱۱ بار به میدان رفت.
سوشا مکانی به صورت قرضی به باشگاه استرومسگودست، که بیش از یک قرن تاریخچه دارد و در لیگ برتر فوتبال نروژ حضور دارد، پیوست؛ او تنها یک بازی رسمی برای آن‌ها انجام داد.
سوشا مکانی پس از اتمام قراردادش با باشگاه فوتبال استرومسگودست، به میوندالن بازگشت.
او در نقل و انقالات نیم فصل دوم لیگ برتر ۹۷–۱۳۹۶ به تیم صنعت نفت آبادان، که در آن زمان نیازمند یک دروازه‌بان مطمئن بود، پیوست.
سوشا مکانی ۶ بازی رسمی برای تیم ملی امید ایران به میدان رفته‌است.
سوشا مکانی برای نخستین‌بار توسط کارلوس کی‌روش به تیم ملی فوتبال ایران دعوت شد؛ او ۵ بازی رسمی در این رده انجام داده‌است. که مهم‌ترین آن، بازی مقابل سوریه در مقدماتی جام جهانی ۲۰۱۸ بوده‌است که وی به دلیل مصدومیت علیرضا بیرانوند فرصت بازی پیدا کرد. این بازی با نتیجه ۰–۰ به پایان رسید.
کلان‌داده‌، مه‌داده‌http://isna.ir/news/94100200756/تازه-ترین-واژه-های-مصوب-فرهنگستان یا بزرگ‌داده‌ معمولاً به مجموعه داده‌هایی گفته می‌شود که بیش از حد بزرگ یا پیچیده هستند که نمی‌توان با نرم‌افزارهای کاربردی پردازش داده سنتی آنها را پردازش کرد. داده‌های با ورودی‌های زیاد (ردیف‌ها) توان آماری بیشتری را ارائه می‌دهند، در حالی که داده‌های با پیچیدگی بالاتر (ویژگی‌ها یا ستون‌های بیشتر) ممکن است به نرخ کشف نادرست بالاتری منجر شود. در حقیقت می‌توان گفت، مه‌داده حجم وسیعی از اطلاعات است که اگر حجم آن کم باشد قابل تفسیر و برداشت نیست.
چالش‌های تجزیه و تحلیل مه‌داده‌ها شامل جمع‌آوری داده‌ها، ذخیره‌سازی داده‌ها، تجزیه و تحلیل دادها، جستجوی آنها، اشتراک گذاری، انتقال، مصورسازی داده، پرسمان، به روز رسانی، حریم خصوصی اطلاعات و تعیین منبع داده‌است. کلان داده در ابتدا با سه مفهوم کلیدی مرتبط بود: "حجم"، "تنوع" و "سرعت". بدون سرمایه‌گذاری کافی در تخصص برای صحت کلان داده‌ها، حجم و تنوع داده‌ها می‌تواند هزینه‌ها و خطراتی را ایجاد کند که بیش از ظرفیت سازمان برای ایجاد و گرفتن ارزش از داده‌های بزرگ است. استفاده کنونی از واژه مه‌داده به استفاده از تحلیل پیشگویانه، تحلیل رفتار کاربر یا برخی دیگر از روش‌های پیشرفته تجزیه و تحلیل داده اشاره دارد که ارزش را از داده‌های بزرگ استخراج می‌کند و به ندرت به اندازه خاصی از مجموعه داده‌ها می‌پردازد. «شکی وجود ندارد که حجم داده‌های موجود در حال حاضر واقعاً زیاد است، اما این مهم‌ترین ویژگی این اکوسیستم داده جدید نیست.» تجزیه و تحلیل مجموعه داده‌ها می‌تواند همبستگی‌های جدیدی را برای «پیدا کردن روندهای تجاری، پیشگیری از بیماری‌ها، مبارزه با جرم و جنایت و غیره» پیدا کند.
امروزه اندازه و تعداد مجموعه داده‌های موجود به سرعت رشد کرده‌است زیرا داده‌های فراوانی توسط دستگاه‌هایی مانند دستگاه‌های تلفن همراه، دستگاه‌های ارزان و متعدد سنجش اطلاعات اینترنت اشیا، سنجش از دور، گزارش‌های نرم‌افزارها، دوربین‌ها، میکروفون‌ها، سامانه بازشناسی با امواج رادیویی (RFID)، ریدرها و شبکه‌های حسگر بی‌سیم جمع‌آوری می‌شود.
سیستم‌های مدیریت پایگاه داده رابطه‌ای و بسته‌های نرم‌افزار آماری رومیزی که برای مصورسازی داده‌ها استفاده می‌شوند، اغلب در پردازش و تجزیه و تحلیل مه‌داده‌ها با مشکل مواجه هستند. پردازش و تجزیه و تحلیل داده‌های بزرگ ممکن است نیاز به «نرم افزار موازی گسترده‌ای داشته باشد که بر روی ده‌ها، صدها یا حتی هزاران سرور اجرا می‌شود». اطلاق عنوان "مه‌داده‌" به مجموعه‌ای از داده‌ها، به توانایی‌های کسانی که آن را تجزیه و تحلیل می‌کنند و ابزار آنها بستگی دارد. برای برخی از سازمان‌ها، مواجه شدن با صدها گیگابایت داده برای اولین بار ممکن است نیاز به بازنگری در گزینه‌های مدیریت داده‌ها را ایجاد کند. برای برخی دیگر، ممکن است ده‌ها یا صدها ترابایت طول بکشد تا اندازه داده‌ها به یک موضوع قابل توجه تبدیل شود.»