moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
آلبرت ساسون در نیمه دهه ۱۸۷۰ به انگلستان می‌رود و در لندن ساکن می‌شود. در این دوره او با لرد تانیل مایررو جژچیلد (لررو چیلد اول و رئیس بانک "آواینگلند") و ادوارد هفتم ارتباط داشته‌است. به دلیل اینکه آلبرت در صنعت و تجارت هندوستان نقش بزرگی داشته‌است، در سال ۱۸۹۰ "بارونت" می‌شود و برادران دیگر نیز در دربار بریتانیا از جایگاه شامخی برخوردار بوده‌اند. ارتباط بین ساسون‌ها (بعنوان سلطان تجارت شرق) و روچیلدها (بعنوان سلاطین غرب) با ازدواج پسر سرآلبرت با الین کارولین روچیلد افزایش پیدا کرده و محکم می‌شود. ساسون‌ها قسمتی از سرمایه خود را به شانگهای و هنک کنگ انتقال می‌دهند و در نتیجه تبدیل به امپراتوری مالی بزرگ در شرق می‌شوند.
در سال ۱۸۵۰ م. (۱۲۶۷ ه‍.ق) کاشت تریاک در ایران آغاز شد که عامل ظهور در اقتصاد ایران به کمپانی ساسون با دلالی میرزا حسین خان مشیرالدوله (سپهسالار) نسبت داده می‌شود بطوری که گفته می‌شود یکی از عوامل قحطی سال ۱۸۷۱–۱۸۷۲ کاشت تریاک بوده‌است.
بعد از لغو امتیاز رویتر، بعنوان غرامت امتیاز دیگری برای انجام عملیات بانکی و بهره‌برداری از معادن به رویتر اعطا شد که با مشارکت ساسون‌ها و شرکا منجر به تأسیس بانک شاهنشاهی ایران شد.
فرانک دلانی (; – ) رمان‌نویس، روزنامه‌نگار و گوینده اهل جمهوری ایرلند بود.
او از نویسندگان روزنامه نیویورک تایمز بود.
مغناطیس‌سنج () یا حسگر مغناطیس، ابزاری است که مغناطیس حاصل از مغناطش مواد مغناطیسی مانند فرومغناطیس یا جهت، قدرت و تغییر نسبی میدان مغناطیسی در یک مکان خاص اندازه‌گیری می‌کند. قطب‌نما نمونه ساده یک مغناطیس‌سنج است که جهت یک میدان مغناطیسی را نشان می‌دهد.
نخستین مغناطیس‌سنجی که قادر به اندازه‌گیری شدت مطلق مغناطیس بود در سال ۱۸۳۳ توسط کارل فریدریش گاوس اختراع شد و پیشرفت‌های قابل توجهی در سده ۱۹ صورت گرفت که برخی از آنها مانند اثر هال همچنان به شکلی گسترده مورد استفاده قرار می‌گیرند.
مغناطیس‌سنج‌ها به شکل گسترده‌ای در اندازه‌گیری میدان مغناطیسی زمین و در نقشه‌برداری ژئوفیزیکی به منظور شناسایی انواع مختلف ناهنجاری مغناطیسی و همچنین در مسائل نظامی جهت تشخیص زیردریایی‌ها و یا به عنوان بک آپ سامانهٔ موقعیت‌یابی جهانی به‌کار می‌روند. در نتیجه برخی کشورها مانند ایالات متحده، کانادا و استرالیا، مغناطیس‌سنج‌های حساس‌تر را به عنوان فناوری نظامی طبقه‌بندی کرده و توزیع و انتشار آنها را کنترل می‌کنند.
مغناطیس‌سنج را می‌توان به عنوان فلزیاب نیز مورد استفاده قرار داد. این دستگاه‌ها می‌توانند نه‌تنها فلزات مغناطیسی (آهنی) را تشخیص داده بلکه اطلاعاتی در مورد سازه های زیر زمین و حفرات و فلزات دفن شده در ژرفای بیشتری نسبت به فلزیاب‌ها و تجهیزات باستان شناسی ارعه دهد . همچنین امکان شناسایی اشیای بزرگ مانند خودروها را نیز در ژرفای ده‌ها متری دارند، در حالی که برد ژرفای یک فلزیاب عادی به ندرت به بیش از دو متر می‌رسد.
از دیگر کاربرد های صنعتی مغناطیس سنجی ازمونهای غیرمخرب فلزات جهت شناسایی ریزترک های زیرسطحی است
خواهران بونر () یک رمان کوتاه است که توسط ایدیت وارتون نویسندهٔ آمریکایی نوشته شده‌است. همان‌طور که نانسی ون راسک در مورد این رمان نوشته‌است «"خواهران بونر" یک تاریخچه طولانی از نادیده گرفته شدن دارد و دوبار به خاطر طول و نامناسب بودن آن برای انتشار سریال توسط ناشران رد شده‌است.»Van Rosk, Nancy (2012). "Prince Charming or Animal Bridegroom?: Fairy Tale Elements in Edith Wharton's "Bunner Sisters"". "Journal of the Short Story in English". 58: 1–12. این رمان در نهایت در سال ۱۹۱۶ در کلکسیون ژینگو (Xingu) منتشر شد.
بنیاد خیریه دونالد جی ترامپ () یک بنیاد خیریه خصوصی بود که در نیویورک توسط دونالد ترامپ ۴۵مین رئیس‌جمهور ایالات متحده تأسیس شد. این بنیاد خیریه به «هماهنگی غیرقانونی با ستاد انتخاباتی ترامپ و معاملات شخصی عامدانه مکرر» متهم شده و به اتهام تأثیر گذاشتن در نتیجه انتخابات سال ۲۰۱۶ تحت پیگرد قانونی قرار دارد. دونالد ترامپ موافقت کرده‌است که این بنیاد خیریه را منحل کند.
دونالد ترامپ در اصل این بنیاد را برای اهدا کردن درآمد حاصل از کتاب خود " " در امور خیریه تأسیس کرد. با این حال هدایایو کمک های شخصی خود به این بنیاد را در سال ۲۰۰۸ متوقف کرد و به جای آن از دیگران درخواست کرد به این بنیاد کمک کنند.
در طی انتخابات ریاست‌جمهوری ایالات متحده آمریکا در سال ۲۰۱۶ فعالیت‌های این بنیاد تحت موشکافی شدید رسانه‌ها قرار گرفت در ابتدا دیوید فهرنتولد برنده جایزه پولیتزر برای گزارش ملی در رابطه با کار تحقیقاتی خود در سال ۲۰۱۷ از "واشینگتن پست" به این موضوع پرداخت. این بنیاد و مدیران آن به ارتکاب فعالیت‌های مختلف اخلاقی و نقض قانون از جمله پرداخت به خود متهم شدند.More than one of codice_1 and codice_2 specified ()
همچنین پیشتر اعلام شده بود که این بنیاد در سال ۲۰۱۳ میلادی مبلغ ۲۵ هزار دلار را به عنوان کمک انتخاباتی به خانم پام بوندی، دادستان کل فلوریدا اهدا کرده‌است. کمک به دادستان کل فلوریدا زمانی انجام شد که بوندی باید تصمیم می‌گرفت که آیا ایالت فلوریدا هم چون ایالت‌های دیگر با آغاز تحقیقات قضایی علیه دانشگاه ترامپ به اتهام کلاهبرداری موافق است یا نه. خانم پام بوندی سرانجام تصمیم گرفت که با این تحقیقات قضایی مخالفت کند.
در ماه دسامبر سال ۲۰۱۶ ترامپ به‌طور مؤثر بنیاد را بست، اگرچه دفتر رسمی این بنیاد در ایالت نیویورک بلافاصله تعطیل شد اما انحلال قانونی آن مشروط به اتمام تحقیقات در جریان از این بنیاد است.
در ۱۴ ژوئن ۲۰۱۸ دادستان کل نیویورک باربارا آندروود یک طرح دعوی در دادگاه در برابر بنیاد ترامپ، شخص او و سه فرزندش ایوانکا، اریک و دونالد جونیور ثبت کرد و آن‌ها را به «رفتار مداوم غیرقانونی» و تخلفات مالی در رابطه با پول بنیاد متهم کرد و مدعی شد از پول این بنیاد خیریه در امور مالی مبارزات انتخاباتی استفاده شده و با نقض قانون، از طریق پرداخت به خود به کسب منافع پرداخته‌اند و کمک‌های مالی را به‌طور غیرقانونی با مبارزات انتخابات ریاست جمهوری دونالد ترامپ هماهنگ کرده‌اند. او از دادگاه خواست تا به منظور جبران تخلف های نسبت‌داده شده ۲٫۸ میلیون دلار جریمه در نظر بگیرد. او همچنین دادخواستی به کمیسیون انتخابات فدرال و خدمات درآمد داخلی آمریکا ارجاع داد .
دادستانی نیویورک همچنین خواهان محرومیت ده ساله رئیس‌جمهوری آمریکا از مدیریت بنیادهای خیریه در ایالت نیویورک شده‌است و می‌خواهد محرومیت مشابهی با زمان یک ساله علیه فرزندانش اعمال شود.
در ۱۸ ژوئن دفتر فرماندار نیویورک اندرو کوئومو اعلام کرد که اگر دفتر دادستان کل دستور دهد، فرماندار پرونده را به اداره مالیات و امور مالی نیویورک ارجاع خواهد داد. دفتر دادستان کل از نظر قانونی مجاز به این ارجاع نیست. برخی از کارشناسان با توجه به موارد نقض ادعایی قوانین مدنی معتقدند تحقیقات مالیات می‌تواند منجر به اتهامات کیفری علیه ترامپ شود.
پس از به راه افتادن پرونده در ماه ژوئن ترامپ با واکنش تندی به این شکایت گفته بود که «دموکرات‌های فاسد نیویورک» برای شکایت از او هر کاری می‌کنند. او وعده داد که در این پرونده امتیازی ندهد.
در ماه اکتبر ۲۰۱۸ اریک اشنایدرمن، دادستان کل سابق نیویورک اعلام کرد که بنیاد خیریه ترامپ تا اطلاع ثانوی اجازه دریافت هیچ‌گونه کمک مالی را ندارد. او گفت این بنیاد قوانین موسسات خیریه در آمریکا را نقض کرده‌است.
بر اساس شکایت دادستان نیویورک که می‌گوید حاصل دو سال تحقیق است که سال گذشته تحت نظارت اریک اشنایدرمن، دادستان کل سابق نیویورک آغاز شده بود، بنیاد ترامپ برای فیصله دادن به یک شکایت علیه تفرجگاه مارآلاگو رئیس‌جمهوری در فلوریدا ۱۰۰ هزار دلار پرداخت کرده‌است. ۱۵۸ هزار دلار دیگر برای فیصله دادن به شکایتی دیگر علیه باشگاه گلف ترامپ پرداخت شده و ۱۰هزار دلار نیز برای خرید تابلویی از رئیس‌جمهوری و آویختن آن از دیوار یکی از باشگاه‌های دیگر گلف او هزینه شده‌است. خرید این تابلو نمونه یکی از «پنج معامله مربوط به شخص رئیس‌جمهوری» معرفی شده که براساس بیانیه دادستانی قانون مالیات مربوط به بنیادهای خیریه را نقض می‌کند. بنیاد ترامپ با انتشار بیانیه‌ای اتهامات را رد کرده و گفته بود که دادستانی نیویورک ۱٫۷ میلیون دلار این نهاد را به گروگان و با هدف امتیازگیری سیاسی نگه داشته‌است.
در تاریخ ۱۸ دسامبر ۲۰۱۸ اعلام شد که این بنیاد با تعطیلی خود موافقت کرده و باقی مانده دارایی خود را به خیریه‌های مورد تأیید دادگاه توزیع خواهد کرد. باربارا آندروود، دادستان کل ایالت نیویورک ضمن اعلام این خبر گفت که بر روند اهدای سرمایه این بنیاد نظارت خواهد کرد و روند تحقیقات دربارهٔ این اتهام که دونالد ترامپ و فرزندانش از بنیاد خیریه خود برای امور خصوصی و انتخاباتی استفاده کرده‌اند، ادامه خواهد یافت.
به نوشته شبکه خبری «سی‌ان‌ان»، انحلال این بنیاد یکی از موارد مطرح‌شده در شکایت دادستان کل نیویورک را فیصله می‌دهد. در این شکایت ادعا شده بود ترامپ و فرزندانش از معافیت مالیاتی این بنیاد سوءاستفاده کرده و قوانین مربوط به تبلیغات انتخاباتی را نقض کرده‌اند.
مدرسه الباشیه () یکی از مدارس شهر تونس پایتخت کشور تونس است که در زمان و دوره حکومت الحسینی ساخته شده‌است و در سیزدهم مارس ۱۹۱۲ بعنوان یکی از آثار تاریخی تونس به ثبت رسیده‌است.
مدرسه الباشیه در مرکز و قلب شهر تونس قرار دارد، به‌طور دقیق و مشخص در منطقه الکتبیه پلاک ۲۷ واقع شده‌است، این مدرسه همسایه مسجد الزیتونیه و یک اثر تاریخی دیگر یعنی حمام القشاشین در این منطقه می‌باشد.
در اواسط قرن هیجدهم علی باشا اقدام به تأسیس و ساختن تعدادی مدرسه نمود، وی یکی از این مدارس را برای دانش آموزان پیرو آیین و مذهب مالکی بنا نمود و اختصاص داد که نام این مدرسه العاشوریه بود، وی مدرسه الباشیه را نیز به دانش آموزان پیرو آیین و مذهب حنفی اختصاص داد، سال تأسیس و بنیان‌گذاری و ساختن این مدرسه در سال ۱۱۶۶ هجری قمری برابر با ۱۷۵۲ میلادی بوده‌است.
تعداد اماکن وقفی این مدرسه بالغ بر ۴۶ عدد می‌باشد که شامل زمین‌های کشاورزی و تعدادی ساختمان می‌باشد. دانش‌آموزان این مدرسه می‌توانستند از درآمد این اوقاف استفاده نمایند بشرط اینکه دانش آموزان متقاضی در سال بیشتر از دو ماه آنهم برای کار مشخص مانند زیارت خانه خدا و… غیبت نداشته باشند، بغیر از این استفاده از این اوقاف برای دانش آموزان ساکن این مدرسه بلامانع بوده‌است، همانا از این اماکن دیگران نیز برای کسب علم استفاده می‌کردند.محمد بن الخوجة، تاریخ معالم التوحید فی القدیم وفی الجدید، دارالغرب الإسلامی، بیروت 1985، 316-319
مدرسه الباشیه شامل یک حیاط است که در سه جهت آن ۱۳ اتاق برای استقرار و مسکن دانش آموزان قرار دارد، در سمت چهارم این حیاط نمازخانه و کتابخانه بزرگ مدرسه قرار دارد، این مدرسه دارای یک راه عبور می‌باشد که عابرین از میان یک شکاف که بر منطقه الکتبیه مشرف است استفاده می‌کنند.
مانند بقیه مدارس تونس که به دوران جدید برمی‌گردد، وظیفه مدرسه الباشیه از زمان تأسیس و ساختن آن در قرن هیجدهم از یک مدرسه برای آموزش به یک محل برای اسکان دانشجویان دانشگاه الزیتونیه تغییر یافت، بطوریکه در آن تعداد ۸ دانشجو که متقاضی اجازه استفاده از اوقاف این محل شده بودند مستقر گردیدند، بعد از منتفی شدن آموزش دانشگاه الزیتونیه بعد از استقلال تونس مدرسه الباشیه بسته شد و بعد از آن در دهه هشتاد قرن بیستم با کمک وزارت کار و ایجاد مشاغل این محل بازسازی گردید و بعد از آن به عنوان یک مرکز آموزش حرفه و شغل مورد استفاده قرار گرفت (هنرستان صنعتی).محمد بن الخوجة، تاریخ معالم التوحید فی القدیم وفی الجدید، دارالغرب الإسلامی، بیروت 1985، 313-316
محمود رضایی (۱۳۰۲ – ۱۳۷۵) سرمایه‌دار و سیاستمدار دورهٔ پهلوی بود.
رضایی نمایندهٔ حوزه انتخابیه سبزوار در دوره هجدهم مجلس شورای ملی بود.
نشان ملی نروژ یک شیر زرین ایستاده بر روی یک زمینهٔ قرمز است درحالی که تاجی زرین بر سر دارد و تبری با تیغهٔ نقره در دست. شاهان و مشاورانشان، اعضای مجلس، و قاضی‌های رده بالا اجازهٔ داشتن این نشان را دارند. این سه دسته از افراد بر پایهٔ قانون اساسی نروژ، سه قدرت اصلی اند.
علاوه بر سه قدرت اصلی که پیشتر توضیح داده شد، اگر به افراد محلی یا ملی امتیاز یا اجازهٔ خاصی داده شود با اعلام قبلی می‌توانند این نشان را داشته باشند؛ مانند فرمانداران استان‌ها یا برخی اعضای قوه قضائیه نروژ. از ۱۹۰۵ به این سو دو نسخه از این نشان تولید شده که نسخه ای که ظریف کاری بیشتری دارد از آنِ شاه و نسخه‌های ساده‌تر از آنِ افراد دولتی است. اگر نشان به صورت بزرگ چاپ شود آنگاه کاربردش به پرچم شاهی تغییر می‌یابد.
غیر از نروژ، افراد یا سازمان‌های دیگری هستند که پیشتر اجازهٔ داشتن این نشان ملی را داشته‌اند مانند جزایر اورکنی و قلمرو باستانی ایسلند، شهرهای کریستیان‌ساند، موزه‌های تاریخ فرهنگی و برخی خانواده‌های خاص مانند کونت‌های گیلدنلاو که حق داشتن نشان به آنها اهدا شده، در غیر این صورت داشتن نشان غیرقانونی است.
ریشهٔ این نشان به سدهٔ ۱۳ میلادی بازمی‌گردد، در آغاز تنها یک شیر زرین روی یک زمینهٔ قرمز بود در پایان قرن، تبر نیز به دست شیر افزوده شد که نماد اولاف دوم بود به عنوان پادشاه همیشگی نروژ. در اصل نماد دودمان سوارا با دودمان بیلبو در هم یکی و یک چهارم شد اما پس از آنکه دودمان سوارا سرنگون شد نماد آنها همچنان برای تقسیم‌بندی‌های بعدی نروژ باقی ماند گویی نماد آنها نماد نروژ است بویژه در پایان سدهٔ ۱۵ میلادی نماد آنها بر روی سکه‌ها نیز ضرب شد و در جریان اتحاد دانمارک-نروژ (۱۵۲۳ تا ۱۸۱۴) و در سدهٔ ۱۹ میلادی در اتحاد با سوئد این نماد نگه داشته شد.
نشان ملی نروژ به دلیل گذشته اش از جمله باستانی‌ترین نمادهای ملی است که امروزه همچنان کاربرد دارد. در گذشته قرار بود تبر به دست شیر با ناچخ یا تبرزین جایگزین شود تا اینکه در ۱۸۴۴ اسکار اول سوئد طرحِ با تبر جنگی را برگزید. در ۱۹۰۵ پس انحلال اتحاد با سوئد طرح دیگری برگزیده شد تا ۱۹۳۷ که دوباره تغییر کرد و طرح، ساده‌تر شد اما طرح کاربردی برای خاندان پادشاهی همچنان همان طرح پیچیدهٔ مربوط به ۱۹۰۵ است.
رابرت برگلند (; – ) سیاستمدار اهل ایالات متحده آمریکا بود. برگلند به عنوان عضو مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا از ایالت مینه‌سوتا از حوزه انتخابیه منطقه هفتم انتخاب شد و خدمت کرد. او از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۷ در سمت وزیر کشاورزی ایالات متحده آمریکا عهده‌دار مسئولیت بود و از ۱۹۷۷ تا ۱۹۸۱ در خدمت رئیس‌جمهور جیمی کارتر خدمت کرد.
برگلند در نزدیکی روسو، مینه‌سوتا متولد شد، پسر می بل (اوانز) و سلمر بنت برگلند، که یک گاراژ مکانیکی داشتند. او به مدت دوسال در دانشگاه مینه‌سوتا در رشته کشاورزی تحصیل کرد. برگلند به عنوان یک کشاورز از سال ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۸ در سمت یک مقام رسمی در وزارت کشاورزی ایالات متحده آمریکا خدمت کرد.
برگلند عضو هیئت مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا بود و از ۱۹۷۱تا ۱۹۷۷به عنوان عضو حزب دموکرات و یک کشاورز وارد مجلس شد و در سال ۱۹۷۰ با شکست دادن اوین لینگن، از حزب جمهوریخواه (ایالت متحده آمریکا) کرسی نمایندگی را به دست آورد. او در۹۲، ۹۳، ۹۴و ۹۵مین دوره کنگره انتخاب شد. وی در کنگره، در کمیته‌های کشاورزی برای حفظ و اعتبار، و دام، دانه، لبنیات و مرغ خدمت کرد.
در سال ۱۹۷۷، برگلند مدت کوتاهی پس از شروع دوره جدید ریاست جمهوری از سمت خود در کنگره ایالات متحده آمریکا استعفا داد و توسط رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا جیمی کارتر به سمت وزیر کشاورزی ایالات متحده آمریکا منصوب شد و از ۲۳ ژانویه ۱۹۷۷تا ۲۰ ژانویه ۱۹۸۱خدمت کرد.
پس از پایان دوره ریاست‌جمهوری جیمی کارتر در سال ۱۹۸۱، برگلند تا سال ۱۹۸۲، در سمت معاون رئیس و مدیر کل انجمن تعاونی برق ملی، همچنین رئیس بخش تجارت جهانی زمین کشاورزی خدمت کرد. طی این زمان، برگلند لابی‌گری تجارت تعاونی برق را بر روی سازمان‌های نظارتی در دو کنگره مجلس نمایندگان و مجلس سنای ایالات متحده آمریکا عهده‌دار بود.
او با هلن الین گران در سال ۱۹۵۰ازدواج کرد. آنها هفت فرزند داشتند. برگلند در تاریخ ۹ دسامبر سال ۲۰۱۸در خانه سالمندان در روسو در سن ۹۰سالگی درگذشت.
استودیو در خیابان دلا کوندامین () یا استودیو بازیل یک نقاشی مربوط به سال ۱۸۷۰ از هنرمند فرانسوی فردریک بازیل است. از کارهای اولیه امپرسیونیست‌ها این نقاشی از سال ۱۹۸۶ در موزه اورسی پاریس برگزار شده‌است. این اثر خود هنرمند را در میان دوستانش در استودیوی خود، از جمله نقاشان ادوار مانه و پیر آگوست رنوآر را نشان می‌دهد.
این اثر اکنون در مالکیت موزه اورسی قرار دارد.
اودو کراگل (به آلمانی: Udo Kragl؛ زاده ۲۰ مه ۱۹۶۱ در ترویزدورف-زیگلار) یک شیمیدان اهل آلمان است که در بخش شیمی کاربردی در دانشگاه روستوک به عنوان استاد مشغول به کار است."وب سایت رسمی گروه کاری. " او متأهل و دارای دو فرزند است.
اودو کراگل تحصیلات خود را در دانشگاه بن از سال ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۷ به انجام رساند. او در ادامه مقطع دکترای خود را در همان دانشگاه در سال ۱۹۹۲ در مرکز تحقیقاتی جولیچین در گروه کریستیان وندری اخذ نمود. بعد از یک فرصت مطالعاتی شش‌ماهه در تکارازوکا در ژاپن، او به مرکز تحقیقاتی جولیچین بازگشت و درجه علمی استاد تمام را در سال ۱۹۹۸ دریافت کرد.
در همان سال او مسیر علمی خود را در دانشگاه روستوک ادامه داد. کراگل در سال ۲۰۰۷ چهار ماه به عنوان استاد مهمان در دانشگاه ملی سنگاپور فعالیت علمی داشت."Udo Kragl در Catalogus Professorum Rostochiensium. " کراگل از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۶ ریاست دانشکده علوم پایه دانشگاه روستوک را به عهده داشت. او از سال ۲۰۰۷ دبیر بنیاد دانشکده میان رشته‌ای دانشگاه روستوک است."معاون رئیس پژوهش و انتقال دانش. " کراگل در سال ۲۰۱۵ به عنوان استاد سال در بخش انتخابی علوم پایه و پزشکی انتخاب گردید."روستوک یک استاد از سال است. "
کراگل در سال ۱۹۹۷ برنده بورسیه بنیاد کارل ویناکر شد."برندگان کارل-Winnacker-بورس تحصیلی. "
تمرکز اصلی تحقیقات او در زمینه بیوکاتالیز و کاربرد آن در سنتز توسط آنزیم‌ها می‌باشد.Missing or empty codice_1 ()
فعالیت‌ها در کمیته‌های مختلف طی سال‌های اخیر:
دریاچه کاناپا یک دریاچه آب شور حوضهٔ درون‌ریز در شهرستان پوتوسی در جنوبِ‌غربی بولیوی است.دریاچه کاناپا در فلات آلتیپلانو واقع‌شده است و پهنای آن ۱.۴۲km۲ است.
مزاحم نشوید () فیلمی فرانسوی در سبک کمدی و درام به کارگردانی ایوان آتال است که در سال ۲۰۱۲ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به آزیا آرجنتو، شارلوت گنزبور، فرانسوا کلوزه، لتیسیا کاستا، و ایوان آتال اشاره کرد.
گئورگ آوگوست فون گریزینگر (زاده – درگذشته ) معلم، دیپلمات، زندگی‌نامه‌نویس، و آهنگساز آلمانی‌الاصل اهل اتریش بود. او زادهٔ اشتوتگارت آلمان بود، اما از ۱۷۹۹ به‌بعد در وین اقامت داشت.
از او به‌عنوان یکی از دوستانِ دو آهنگساز بزرگ، یوزف هایدن و لودویگ فان بتهوون، و به دلیل زندگی‌نامه‌ای که دربارهٔ هایدن نوشته‌است یاد می‌کنند.
گئورگ آوگوست فون گریزینگر در ۸ ژانویهٔ ۱۷۶۹ در اشتوتگارت متولد شد. پدرش گئورگ کریستوف گریزینگر (۱۷۳۵/۱۷۳۴–۱۷۸۲)، وکیل و کارمند دولت بود. او در اشتوتگارت بزرگ شد و در دانشگاه توبینگن به تحصیل در رشتهٔ الهیات پرداخت. او بعدها به‌عنوان معلم در خانهٔ یکی از اشراف در مورژ، سوئیس سرگرم کار بود. در سال ۱۷۹۹ به وین نقل مکان کرد تا به‌عنوان معلم پسر کُنت یوهان هیلمار آدولف شونفلد، سفیر ساکسونی در اتریش، کار کند. او تا پایان زندگی‌اش در وین باقی ماند، اما در سال ۱۸۰۴ شغلش را تغییر داد و دیپلماتِ سفارت ساکسون شد. او ابتدا منشی، سپس مشاور، و در نهایت (۱۸۳۱) کاردار آنجا شد.chargé d'affaires
ایلزه جوانالکسنی (؛ زادهٔ ) روزنامه‌نگار اهل لتونی است.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه بین‌المللی زنان شجاع شده‌است.
نیکلا بدالوکو (؛ – ) فیلم‌نامه‌نویس، روزنامه‌نگار و نویسنده اهل ایتالیا بود.
او در دوران فعالیت حرفه‌ای خود فیلم‌نامه ۳۸ فیلم را نوشته‌بود که از آن میان می‌توان به "راز صحرا"، "و آگنس مرگ را برگزید"، "پلیس زن"، "فرانک بدجنس و تونی بی‌مخ" و "لیبرا، عشق من" اشاره کرد.
فاطیما برناردس (؛ زادهٔ ) روزنامه‌نگار، و گوینده اخبار اهل برزیل است. او فعالیت خود را در
شبکه رده گلوبو از سال ۱۹۸۷ آغاز کرد. فوربز او را به عنوان کسی که می‌توانست اپرا وینفری بعدی باشد، معرفی کرده‌است.
عبدالکریم غلاب (; – ) روزنامه‌نگار، و نویسنده اهل مراکش بود. او نویسنده پنج رمان، و سه کتاب مجموعه داستان بوده‌است. در سال ۲۰۰۰ اتحادیه نویسندگان عرب در مصر، یکی از رمان‌های اورا در بین «صد رمان برتر عربی تاریخ» قراردادند.
رمان او بنام ما گذشته را دفن کردیم در سال ۱۹۶۶ یک سبک جدید در ادبیات را گشود که رئالیزم ملی گرایانه نام گرفت.
نوشتار عربی او بعنوان یک سبک مجلل و کلاسیک شناخته شده است.
معلم علی (برنده جایزه مراکش 1974).
ما گذشته را دفن کردیم (برنده جایزه مراکش در سال 1968).
صبح میاید و شب فرار میکند
قایق به بهار بازگشت
آیینه های ترک برداشته : برنده جایزه مراکش در سال 1994
ماورای سلول
ما گذشته را دفن نکردیم
رقیه در پاریس
سرزمین برباد رفته
تبعیدی ها... برنده می شوند
بحران پهلوانی
قهرمان آزاد
آدم به دنبال حوا
گل رز پژمرده
تاریخ اسلام: چهار نسخه.
تعارض عقیده و عقیده در قرآن: چهار نسخه
جماعتی از مؤمنان از هدایت قرآن: دو چاپ
درباره فرهنگ اسلامی و ادبیات قرآنی: یک چاپ
اسلام در برابر چالش ها: یک نسخه
اسلام از ژرفای قرآن: یک چاپ
استقلال: چاپ اول
در اصلاحات روستایی: یک نسخه
این قانون اساسی است: 1 نسخه
دفاع از دموکراسی: دو نسخه
نبرد عرب ما علیه استعمار و صهیونیسم: (همراه با محمد العربی المساری و عبدالجبار السحیمی)، یک چاپ.
نبرد سرنوشت برای اصلاح معارف و عرب سازی: (همراه با محمد العربی المساری و عبدالجبار السحیمی)، یک چاپ.
توسعه قانون اساسی و پارلمانی در مراکش: سه نسخه.
صد سال مبارزه دموکراتیک: یک نسخه
سهم زبان فرانسه در روابط و موضوع غرب زدگی و هژمونی
با مردم در مجلس: یک نسخه.
قدرت نهادها در میان مردم و حکومت: یک نسخه
چرا کمونیسم فروپاشید: یک نسخه
درباره اندیشه سیاسی: یک نسخه
تجدید ایالت و تغییر سیاست: چاپ اول
صد سال مبارزه دموکراتیک: 1 نسخه
کلیم عمر ( ;- زاده ۱۹۳۷ -درگذشت ۲۰۰۹) روزنامه‌نگار و شاعر اهل پاکستان بود.
او اشعارش را به زبان انگلیسی می‌سرود.
گردان صقور العز () همچنین صقور العز عمدتاً گروهی از جهادی‌های سعودی بودند که در جریان جنگ داخلی سوریه فعال بودند. گروه در فوریه ۲۰۱۳ تأسیس شد، موسس این گروه شخصی عربستانی به نام ابراهیم البواردی ملقب به «صقر الجهاد» است. به دلیل اختلافات شخصی رهبر گروه با داعش و جبهة النصره، در ابتدا به عنوان یک گروه مستقل جهادی عمل می‌کردند اما در عین حال با هر دو گروه در میادین جنگ همکاری می‌کرند. در سال ۲۰۱۴ عده ای از اعضای کتبیه صقور العز با جبهه النصره لاذقیه و عده ای دیگر با داعش بیعت کردند برخی از کاشناسان معتقدند سبب بیعت کتبیه صقور العز با داعش ضعف بنیه مالی گروه بوده است.کتبیه صقور العز در سال ۲۰۱۷ با هیئت تحریر الشام بیعت نموده است.
تبرزین اروپایی گونه ای از ابزارهای جنگی با دستهٔ بلند است که در قرون وسطی، پیاده‌نظام و شوالیه‌ها به فراوانی از آن استفاده می‌کرد.
ابزارهایی مانند تبرزین (ایرانی)، ناچخ، تبر دانمارکی و باردیش (تبرزین بلند) هم وجود دارند که معمولاً با این نوع تبرزین اشتباه گرفته می‌شوند.
کاربرد تبرزین در اروپا به سدهٔ ۱۴ و ۱۵ میلادی بازمی‌گردد این تبرزین‌ها دستهٔ چوبی به درازای ۱٫۲ تا ۲ متر داشتند و یک سر فولادی داشتند البته در برخی موارد درازای دسته به ۲٫۴ متر نیز می‌رسید. طراحی بخش فولادی نیز در گذر زمان تغییر می‌کرد گاهی سری به شکل تبر و گاهی به شکل چکش داشت.
پاتریسیا یورنا رودریگز (زاده ۶ مارس ۱۹۹۰) بازیگر، مدل و ملکه زیبایی اسپانیایی است.
او در سال ۲۰۱۳ دختر شایسته اسپانیا شد.
راکول پریت سینگ (زاده ۱۰ اکتبر ۱۹۹۰) بازیگر هندی است.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به دوستی اشاره کرد.
فهرست برخی از فیلم‌هایی که راکول پریت سینگ در آن‌ها به ایفای نقش پرداخته‌است:
دوستی فیلمی محصول سال ۲۰۱۴ و به کارگردانی دیویا خوسلا کومار است. در این فیلم بازیگرانی همچون هیمانش کوهلی، راکول پریت سینگ، سرا سینگ، نیکول فاریا، اولین شارما، سایالی بگت، دیپیتی نوال، گلشن گروور ایفای نقش کرده‌اند.
بی‌خانمان خارجی فیلمی محصول سال ۱۹۹۸ و به کارگردانی دیوید داوان است. در این فیلم بازیگرانی همچون آنیل کاپور، راوینا تاندون، رمبها، ساتیش کایشیک، قادرخان، تیکو تالسانیا، آسرانی، مادهوری دیکشیت ایفای نقش کرده‌اند.
هیمانش کوهلی (زاده ۳ نوامبر ۱۹۸۹) بازیگر هندی است.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به دوستی اشاره کرد.
زنبور زردجامه، زنبور زرد یا زنبور جلیقه‌زرد نام عمومی برای زنبورهای از آمریکای شمالی است که بی‌عسل و شکارچی است. زنبور زرد از سرده وسپولا است. بیشتر این زنبورها ترکیب رنگ زرد و سیاه دارند، برخی شکم قرمز و زرد دارند و برخی نیز ترکیب رنگ سفید و سیاه دارند. همهٔ زنبورهای زرد ماده می‌توانند نیش بزنند. این زنبورها شکارچیان مهمی برای دیگر حشرات مزاحم هستند.Akre, R.D. et al. (1980). "The yellowjackets of America north of Mexico." USDA Agriculture Handbook 552. 102 pp.
سینما البرز یک سینما در شهر تهران، ایران بود.
این سینما در سال ۱۳۱۹ با نام سینما ایران تأسیس و در دهه ۱۳۳۰ به سینما البرز تغییر نام پیدا کرده‌است، در سال ۱۳۴۶ این سینما توسط سید محمد خادم خریداری و بازسازی و در سال ۱۳۸۱ تعطیل شد.
به دلیل آنکه خادم مالک این سینما که از کشتی‌گیران قدیمی ایران بوده ورزشکارانی همچون غلامرضا تختی، حبیب‌الله بلور و محمدرضا طالقانی برای تماشا فیلم به این سینما می‌رفته‌اند. سینما البرز در قبل از انقلاب ۱۳۵۷ مخصوص اکران فیلم‌های خارجی و در دهه ۱۳۷۰ فیلم‌های جمشید هاشم‌پور را اکران می‌کرده‌است.
گلن ایری () دژی است که در کلرادو اسپرینگز، کلرادو قرار دارد. این دژ در سال ۱۸۷۱ میلادی بنا گردید.
دژ کروود () قلعه ای است که در سال ۱۹۲۲ میلادی در اوسو، میشیگان بنا گردید.
دژ هاموند () دژ-موزه‌ای است که در بین سال‌های ۱۹۲۶ تا ۱۹۲۹ میلادی در گلوکستر، ماساچوست بنا گردید.
پیامبر دروغین اصطلاحی است که در ادیان ابراهیمی به آن اشاره شده و در مورد آن بارها هشدار داده شده‌است. پیامبر دروغین همان‌طور که از اسمش مشخص است، فردی است که ادعای پیامبری و رهبری می‌کند و خود را نماینده و جانشین خداوند بر روی زمین می‌داند. در متون کهن اسلامی آمده‌است که پیامبر دروغین بندهٔ شیطان در آخرالزمان به همراه دجال (Antichrist) اهریمن برای گمراهی و نابودی نوع بشر می‌آیند.
به اینصورت که پیامبر دروغین با تکیه بر دین دروغ می‌گوید و خشکسالی و فقر و بدبختی و بیچارگی را رواج می‌دهد، سپس مؤمنان معتقد را بی‌دین و کافر می‌کند و از سوی دیگر دجال، افراد بی‌دین و کافر را با تصویر یک سراب از آبادانی، نعمت و رفاه، لذت‌های دنیوی و خوشبختی ظاهری به سوی خود جذب می‌کند که در نهایت پیروان خود و تمامی کسانی که بر جنایاتشان سکوت کرده‌اند را به جنگ و گرفتاری و بدبختی می‌برند.
در دین مسیحیت به پیامبر دروغین اشاره شده و با شرح اوصاف وی، به دینداران و معتقدان راستین هشدار داده‌است.
انجیل: «مراقب پیامبر دروغین باشید که نزد شما خواهد آمد، او گرگی گرسنه است در لباس گوسفند.»
بدین منظور که پیامبر دروغین پیام‌ها و وعده‌های خوبی در کلام دارد، اما اگر به اعمالش و نحوهٔ مدیریت جامعه توسط او با دقت بنگریم متوجه ذات وی خواهیم شد.
از مشخصات پیامبر دروغین علائمی در کتاب انجیل آمده و تأکید شده‌است که اگر شخصی برخی از این مشخصات را داشت الزاماً پیامبر دروغین نیست، اما اگر تمامی آن‌ها را داشت حتماً پیامبر دروغین است.applygodsword: Signs of a False Prophet.
یکی از شناخته شده‌ترین رخدادهای عهد جدید ظهور پیامبر دروغین است که ذکر شده در کتاب مکاشفه یوحنا است که وی درنهایت قوم خود را به سوی یک جنگ و بدبختی هدایت می‌کند.
در روایات شیعه آمده‌است که پیامبر دروغین در آخرالزمان و پیش از قیام حجت بن الحسن، از خراسان خروج می‌کند و او جمع زیادی از مردم را می‌فریبد و بدبخت می‌کند. سپس دجال در اسرائیل اورشلیم ادعای خدایی می‌کند و به مردم سرگشته وعدهٔ رفاه می‌دهد، که سرانجام پس از حکمرانی به مدت چهل روز یا چهل سال به دست مسیح یا مهدی یا هر دوی آن‌ها از بین می‌رود.
از پیروان تحت امر پیامبر دروغین، در مذهب شیعه به نام قوم بنی امیه یاد شده‌است و علی بن ابی‌طالب امام اول شیعیان در خطبه ۹۸ نهج البلاغه دربارهٔ آن قوم می‌گوید:
گاه‌شماری بابلی، تقویمی خورشیدی-مهی بوده‌است؛ بنابراین آغاز سال آن‌ها با فصول سال هماهنگی نداشت و هرگاه تقویم، بیش از حد از سال خورشیدی عقب می‌افتاد، منجمان سلطنتی، ماه سیزدهم را به سال می‌افزودند. پس از قرن‌ها مشاهده و رصد ستارگان آسمان، به اختلاف میان سال خورشیدی و سال قمری پی بردند و سال‌های کبیسه منظم برقرار کردند.
در این گاهشماری که امتزاج سال شمسی با انتقسام ماه‌ها قمری است لازم می‌آید در هر سه ساله (یا دو ساله) یک ماه کبیسه قمری افزوده شود. بنا به تفاضل این دو گاهشماری بطور معمول در این تقویم در هر دورهٔ ۱۹ ساله هفت ماه کبیسه (سالهای: ۳ - ۶ - ۸ - ۱۱ - ۱۴ - ۱۷ - ۱۹) اعمال و اضافه می‌شود که دو کبیسه آن دو ساله است.https://calendar.ut.ac.ir/Fa/CalHistory/CalHistory8-1-1.asp
محاسبات آن‌ها در تنظیم سال‌های کبیسه، بعدها پایهٔ تقویم در سرزمین‌های سوریه، بین‌النهرین، ایران دورهٔ اشکانی، چین و نیز سرزمین‌های یهودی‌نشین شد.
سال تقویم بابلی با بهار آغاز می‌شود و به سه فصل، شامل فصل آغازین، فصل میانی و فصل پایانی و ۱۲ ماه و یک ماه کبیسه تقسیم می‌شود.
ماه آخر در ایران نیست
سال بابلی درابتدابه صورت قمری بود ولی پس از مدتی برای اعتدال آغاز سال با بهار و ثابت کردن سال کبیسه، سال به شمسی_قمری تبدیل شد. بابلیان ماه را از رویت هلال آن تا رویت آینده آن حساب می‌کردند. در گاه‌شماری بابلی سال با آغاز بهار شروع می‌شد وبه ۳۶۰ روز تقسیم می‌شد. نام ماه‌های بابلی با نام‌های آرامی یکی است که برگرفته از گاه‌شماری یهودیان است. اولین روز از ماه آن روزی است که هلال باریک ماه جدید را بعد از غروب آفتاب رویت می‌شود؛ و چون ابتدای ماه آدارو با یک ماه فاصله از آغاز بهار شروع می‌شد؛ ماه سیزدهمی به ماه‌ها اضافه می‌کردند که آن را آدارو دوم می‌نامیدند. از آنجا که ماه سیزدهم به آشور، خدای اصلی آشوریان اختصاص یافته می‌توان نتیجه گرفت که این تقویم در ابتدا زمان بابلیان ایجاد شده و سپس توسط آشوریان مورد استفاده قرار گرفته‌است. همچنین نام ماه‌ها در این تقویم از زمان تبعید یهودیان به بابل وارد تقویم عبری شده‌است. نام برخی از ماه‌ها همچون ایارو، دوزو، آبو، آولولو، تشتریتو و آدارو در تقویم آشوریان یا تقویم سریانی نیز که در عراق و شام مورد استفاده است از تقویم بابلی اقتباس شده‌است. اولین کبیسه کردن سال در سلطنت کمبوجیه (۵۲۳–۵۲۹ قبل از میلاد) اتفاق افتاد که در سومین سال سلطنتش در ابتدا اولولو را کبیسه می‌کردند که به آن اولولودوم می‌گفتند ولی در سال‌های ۵و۶ سلطنتش آدارو را کبیسه کردند؛ و در زمان سلطنت داریوش در سال‌های ۱۳ و۱۶ سلطنتش آدارو را کبیسه می‌کردند. درگاه شماری بابلی هر ۲ ماه در حکم یک ماه بزرگتر شمرده می‌شد که به آن سوس(soss) می‌گفتند. اسم اخیر که از ماه‌های بابلی داریم، از سلطنت کاسی‌ها برقرار شده‌است.
در بابل ماه به ۶ قسمت ۵ روزه (خَمُشتو) تقسیم می‌شد که حکم هفته را داشت. علاوه بر این ماه‌ها به وسیله روزهایی که اسم مخصوصی داشتند به قسمت‌هایی تقسیم می‌شد. مثلاً روزهای ۱٬۷٬۱۵٬۲۶ ماه هر کدام اسمی داشتند و روزهای ۳٬۷٬۱۶ لقب‌های مشترکی داشتند که در آن زمان معنی استراحت و تعطیلی داشته‌است و روزهای ۷٬۱۴٬۲۱٬۲۸ و همچنین روز ۱۹ ماه؛ روزهای نحسی بودند که در آن روزها انجام دادن برخی از کارها نامناسب بوده‌است. پس از مدتی هفته را به ۷ روز تقسیم کردند و شبانه روز ۶ قسمت داشت که ۳ قسمت آن را به روز و ۳ قسمت بعدی را به شب اختصاص می‌دادند.
گاه‌شمار بابلیان توسط آشوریان در اواخر هزاره دوم قبل از مسیح و از طرف یهودیان اخذ شد. پس از آن که آشوریان گاه‌شماری بابلی را انتخاب کردند، سال و ماه هر دو قوم با یکدیگر مطابقت پیدا کرد و سال آشوری نیز مانند بابلی با آغاز بهار شروع می‌شد و در آغاز سال جشن بزرگی می‌گرفتند که این جشن بیرون از پایتخت برگزار می‌شد. در نزد بابلی‌ها و آشوری‌ها هر روز از ماه به فرشته‌ای تعلق داشت که لوحی از اسامی فرشتگان روز که از عهد آشوربانی پال است اخیراً پیدا شده‌است؛ و روز اول و آخر ماه را هم به نیایش آنو وبِل اختصاص می‌دادند. گاه‌شماری بابلیان در طول تاریخ بارها تغییر یافته‌است که یکی از آن اصلاحات در زمان نبوناسار در سال ۷۴۷ قبل از میلاد بود.
کاترینا کپلر (; – ) یک متهم به ساحره بودن اهل دوک‌نشین وورتمبرگ در اشتوتگارت آلمان و مادر ستاره‌شناس نامدار یوهانس کپلر بود.
کاترینا کپلر همسر هاینریش کپلر بود و یک دختر و سه پسر داشت که یکی از آن‌ها یوهانس کپلر بود. در ۱۶۱۵ میلادی، کاترینا به اتهام افسونگری محاکمه شد. اتهام افسونگری را ووگت (شهردار) شهر پروتستان لئونبرگ، لوتروس اینهورن به کاترینا زده بود. اینهورن ساحره‌گیری افراطی بود و در دوران شهرداری‌اش (۱۶۱۳ – ۱۶۲۹) ۱۵ زن را به جرم افسونگری محاکمه کرد و ۸ تای آن‌ها را اعدام کرد. اعمال اینهورن مطابق با ارادهٔ امپراتوری مقدس روم و عامهٔ مردم بود.
در سال ۱۶۱۵، زنی به‌نام «اورسولا راینبولد» کاترینا را متهم کرده بود که پس از مشاجره، کاترینا به او معجونی خورانده و او را بیمار کرده‌است. اینهورن فرمانی برای دستگیری کاترینا صادر کرد. یوهانس کپلر خود دفاع از مادرش را بر عهده گرفت. دانشگاه توبینگن نیز در این منظور به او کمک کرد و یکی از دانشجویانش به نام در موارد حقوقی او را راهنمایی کرد.
کاترینا در دسامبر ۱۶۱۶ با کمک پسرش به لینتس گریخت. پس از بازگشت به لئونبرگ در تابستان ۱۶۲۰، کاترینا دستگیر شد و برای چهارده ماه در زندان ماند. به کاترینا گفته شد که اگر به ساحره بودن اعتراف نکند او را شکنجه خواهند کرد، ولی او از اعتراف خودداری کرد.
یوهانس کپلر سرانجام توانست در اکتبر ۱۶۲۱ مادرش را آزاد کند. کاترینا شش ماه بعد درگذشت.
کراش تیم ریسینگ نیترو-سوخت یک بازی ویدئویی در سبک مسابقه‌ای است که توسط شرکت بیناکس توسعه یافته و به‌وسیلهٔ اکتیویژن در تاریخ ۲۱ ژوئن ۲۰۱۹ (۳۱ خرداد ۱۳۹۸) برای نینتندو سوئیچ، پلی‌استیشن ۴ و اکس‌باکس وان عرضه شد، اما برای ویندوز عرضه نشد. این بازی نسخه ارتقا یافته بازی "کراش تیم ریسینگ" به‌شمار می‌رود که در ابتدا و در سال ۱۹۹۹ بوسیله شرکت ناتی داگ برای کنسول پلی‌استیشن توسعه یافته بود. نیترو-سوخت هفدهمین نسخه از مجموعه بازی‌های "کراش باندیکوت"، و به‌طور کلی چهارمین بازی مسابقه‌ای در این سری محسوب می‌شود.
از قابلیت‌هایی که به این بازی اضافه شده می‌توان به امکان ارتقا دادن و تغییر ماشین‌ها، گرافیک بهبود یافته، اضافه شدن مراحل و شخصیت‌های جدید، حرکات نمایشی شخصیت‌ها در حین رانندگی، اضافه شدن حالت آنلاین و همچنین مراحل بازی "کراش نیترو کارت" در این بازی اشاره کرد.
علی سوزنده (متولد ۲۲ آوریل ۱۹۷۰)، یک آلمانی است که در ایران متولد شده‌است، او یک انیماتور و فیلمساز آلمانی است. او برای فیلم انیمیشن آلمانی-اتریشی به نام "تابوی تهران" که به بررسی روابط جنسی و جنسیتی استانداردهای دوگانه در ایران است شناخته شده‌است.
سوزنده متولد شیراز است. او قبل از اینکه در سال ۱۹۹۵ میلادی به آلمان بیایید در تهران هنر درس می‌خواند. پس از مهاجرت به آلمان، او موفق به دریافت دیپلم در رسانه‌ها در طراحی از ویژگی‌های دانشگاه کلن است. او تنها عضو خانواده اش است که در خارج از ایران زندگی می‌کند.
او شرکتی به نام ایکتافیلم دارد. از کارهای او نیز را در انیمیشن-مستند "موج سبز" (۲۰۱۰) که جایزه گریمه بهترین فیلم مستند را برده‌است نام برد. او همچنین در تولید انیمیشن آلمانی - کره ای (جنوبی) به نام "اردوگاه ۱۴: کنترل کل منطقه" با مارک ویز همکاری داشته‌است.
چارلی و آسانسور بزرگ شیشه ای یک کتاب کودکان انگلیسی است به نویسندگی رولد دال. این داستان ادامه قسمت قبل یعنی "چارلی و کارخانه شکلات سازی" است، در ادامه داستان چارلی باکت و ویلی ونکا شکلات ساز در یک آسانسور بزرگ شیشه ای سفر می‌کنند. این کتاب در در ایالات متحده توسط انتشارات آلفرد ای کناف در سال ۱۹۷۲ منتشر شد و در انگلستان توسط انتشارات جورج آلن و یووین در سال ۱۹۷۳ منتشر شد.https://www.roalddahlfans.com/dahls-work/audio-books/charlie-and-the-great-glass-elevator-3/
دال شروع به نوشتن کتاب سوم از این مجموعه با عنوان "چارلی در کاخ سفید" کرد اما کامل نشد
در کتاب قبلی چارلی و آقای ویلی وانکا برای رساندن خانواده اش به کارخانه اش ببرد ولی مادربزرگ جورجینا با پرت کردن حواس آقای وانکا باعث می‌شود آنها به فضا برود و به هتل فضایی آمریکا برخورد کنند آنها به هتل فضایی می‌روند آقای وانکا مجبور می‌شود به رئیس‌جمهور بگوید مریخی هستند. در هتل فضایی با موجوداتی به نام کرمسانان برخورد می‌کنند که قصد دارند همه را بکشند اما چارلی و خانواده اش نمی‌گذارند این اتفاق بیفتد و کرمسانان را نابود می‌کنند، آنها به زمین برمیگردند و آقای وانکا سالخوردگان دارویی می‌دهد که می‌توانند سن آنهارا کم کند و آنها بچه می‌شوند ولی جورجینا نیست زیرا به دنیای منهاها رفته‌است و جوریجنا با کمک چارلی و وانکا به دنیای واقعی برمیگردند اما سن او زیاد از آب درمی آید و ونکا اومپا لومپاها جورجینا و بقیه افراد سالخورده به سن واقعی خود برمیگردند درنهایت رئیسجمهور گیلیگرس برای آنها دعوت نامه ای نوشته و آنهارا به دلیل نجات از کرمسانان به کاخ سفید دعوت می‌کند
رولد دال قرار بود دنبالهٔ این کتاب به نام "چارلی در کاخ سفید" را بنویسد اما به دلیل مرگش تمام نشد فصل ۱ این کتاب در موزه رولددال و مرکز قصه‌ها در گریت میسیندن برروی صفحه نمایش نشان داده می‌شود.
شاملو می‌تواند به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
رنگ‌ها و نشان‌های باشگاه فوتبال استقلال تهران نقش اساسی‌ای در شکل‌گیری هویت اجتماعی و تاریخی این باشگاه فوتبال خارج از محیط ورزشی داشته‌اند. باشگاه فوتبال استقلال با نام نخستین کلوپ دوچرخه‌سواران در ۴ مهر ۱۳۲۴ در دفتری در خیابان فردوسی شهر تهران تشکیل شد در ۱ اسفند ۱۳۲۸ با رای‌گیری اعضای هیئت مدیره نامش را به تاج و در بهار ۱۳۵۸ به عنوان یکی از پیامدهای انقلاب ۱۳۵۷ ایران نامش را به استقلال تغییر داد. استقلال از همان ابتدا رنگ آبی را به عنوان رنگ نخست و رنگ سفید را به عنوان رنگ دوم خویش برگزید. نشان نخستین باشگاه با توجه به نام اولیه‌اش نشان‌گر یک دوچرخه‌سوار بود که با تغییر نام باشگاه بعدها این نشان نیز تغییر یافت.
لباس نخستین باشگاه دوچرخه‌سواران آبی و لباس دوم سفید بود. استقلال در چند بازی خاص رنگ‌های دیگری همچون زرد و مشکی و نقره‌ای نیز به تن کرده‌است اما رنگ اصلی لباس باشگاه همواره آبی بوده و رنگ اصلی تغییری نیافته. تنها تغییر لباس آبی رنگ استقلال در کم‌رنگ و پررنگ بودن آن بوده‌است. طرح لباس استقلال در سال‌های نخست ساده بود اما کم‌کم و با گذر زمان لباس استقلال طرح‌های مختلفی گرفت و حتی در بعضی فصل‌ها در یک فصل چندین لباس مختلف به تن این تیم رفته‌است.
رنگ آبی تیره نخستین رنگ ثبت شده برای استقلال است و این تیم از زمان تشکیلش در اواسط دهه ۱۳۲۰ خورشیدی با این رنگ به میدان رفت و هنوز هم همین رنگ، رنگ اصلی استقلال است و رنگ آبی بخشی از هویت استقلال است. در دهه ۱۳۳۰ نخستین تغییرات در طرح لباس تاج پدیدار شد و آستین‌های لباس تاج سفید رنگ شدند و تاج که تا آن زمان معمولاً لباس یقه گرد به تن می‌کرد با لباس یقه هفت به میدان رفت. این طرح، لباس یقه آبی هفت و آستین سفید رنگ، بعدها به طرح اصلی استقلال تبدیل شد و حتی تا میانه‌های دهه ۱۳۷۰ خورشیدی استقلال به تناوب لباس آبی با آستین سفید به تن می‌کرد. در فصل ۱۳۳۸ تیم تاج با پیراهن آبی و یک نوار مورب سفید رنگ به میدان رفت، این طرح بعدها و در فصل ۱۳۶۰ نیز تکرار شد. از میانه‌های دهه ۱۳۶۰ تغییرات طرح لباس استقلال بیشتر شدند خطوط و طرح‌هایی همچون شطرنجی و حتی راه راه آبی و مشکی نیز مورد استفاده باشگاه قرار گرفتند. این تغییرات از ابتدای دهه ۱۳۷۰ بسیار شتابان‌تر شدند و استقلال حتی در طی یک فصل با لباس‌های متفاوتی به میدان می‌رفت.
رنگ لباس استقلال معمولاً آبی تیره بود اما در بعضی فصل‌ها همچون ۱۳۴۹ و ۱۳۶۱ باشگاه با رنگ‌های به ترتیب آبی فیروزه‌ای و آبی روشن به میدان رفت و در فصل ۱۳۴۹ که تاج قهرمان آسیا شد این تیم در بازی‌های جام باشگاه‌های آسیا با لباس آبی فیروزه‌ای رنگ به میدان رفت.
لباس دوم استقلال همواره سفید رنگ بوده و معمولاً رنگ سفید و آبی آن قرینه رنگ اصلی آبی و سفید انتخاب می‌شد.
استقلال هیچ‌گاه بعد از رنگ‌های آبی و سفید به عنوان رنگ‌های اول و دومش رنگ دیگری را به عنوان رنگ سوم برنگزیده بود اما تیم تاج در بهار ۱۳۵۲ و در مسابقات جام علم که در خوزستان و میان ۴ تیم تاج تهران، تاج اهواز، تاج مسجد سلیمان و تاج آبادان برگزار می‌شد به لباس زرد رنگ به عنوان پیراهن دوم به میدان رفت. استفاده از این رنگ بعدها دیگر در تاریخ باشگاه تکرار نشد. در فصل ۹۲–۱۳۹۱ و در مسابقات لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۱۳ تیم استقلال در دیداری خارج از خانه در عربستان سعودی در مقابل تیم آبی‌پوش الهلال با لباس نقره‌ای رنگ به میدان رفت تا برای نخستین بار از پیراهن سوم در طی یک فصل استفاده کرده باشد. این امر در حالی رقم خورد که استقلال در همان فصل و در بازی خارج از خانه با پیراهن دوم معمول‌اش، سفید رنگ، به میدان رفته بود. در فصل ۹۷–۱۳۹۶ نیز استقلال یک لباس بنفش رنگ را به عنوان لباس سوم خود معرفی کرد و قصد استفاده از آن در دیدار شهرآورد تهران را داشت که با اعتراض هواداران استقلال به این امر از این کار منصرف شد و آن لباس هیچ‌گاه در هیچ بازی‌ای بر تن استقلال ننشست.
لباس دروازه‌بان‌های استقلال هیچگاه رنگ ثابت و مشخصی نداشته اما دو رنگ زرد و سبز بسیار بیشتر مورد استفاده دروازه‌بان‌های استقلال بوده‌است. از لباس‌های خاص دورازه بانی استقلال می‌توان به لباس دروازه‌بان تیم ملی کره‌جنوی اشاره کرد که توسط ناصر حجازی در دهه ۱۳۶۰ مورد استفاده قرار می‌گرفت. مهدی رحمتی دروازه‌بان سابق استقلال در فصل ۹۱–۱۳۹۰ و در دیدار فینال جام حذفی برابر شاهین بوشهر با همین پیراهن به میدان رفت.
استقلال در بسیاری از بازی‌های همچون شهرآوردها یا فینال‌های جام باشگاه‌های آسیا و جام حذفی لباس‌هایی را بر تن کرد که تنها مخصوص همان دیدارهای خاص بوده‌اند و هیچ‌گاه نه قبل از آن و نه پس از آن از آن لباس‌ها استفاده نکرده. این لباس‌ها گاه نقوشی بسیار متفاوت از طرح اصلی داشته‌اند، همچون لباس راه‌راه آبی و مشکی که در فصل ۹۱–۱۳۹۰ و در دیدار رفت شهرآورد تهران بر تن تیم نشست.
استقلال در دو مورد و به مناسبت درگذشت بازیکنان سابقش به لباس مشکی رنگ به میدان رفت. نخستین بار به مناسبت درگذشت ناصر حجازی در دیدار نیمه‌نهایی جام حذفی ۹۰–۱۳۸۹ در برابر ملوان بندرانزلی و دومین مرتبه به مناسبت درگذشت غلامحسین مظلومی در دیدار شهرآورد تهران در لیگ برتر ۹۴–۱۳۹۳.
کلوپ دوچرخه‌سواران از ابتدای فعالیتش با نشان‌واره مخصوص خود به میدان می‌رفت و این نشان‌واره در طی تاریخ این باشگاه همگون با تغییرات باشگاه دچار تغییرات گاه جزئی و گاه کلی شده‌است.
نخستین نشان‌واره باشگاه با توجه به نام و ریشه نخستینش یک دوچرخه سوار بود. این نشان‌واره با تغییر نام باشگاه در سال ۱۳۲۸ تغییر کرد و تاج پهلوی و دو حلقه در هم تنیده در دو طرفش جایگزین آن شدند.
بعد از انقلاب ۱۳۵۷ ایران نشان‌واره باشگاه باز هم دستخوش تغییر و تحول شد و در سال‌های متلاطم پس از انقلاب نشان‌واره باشگاه دچار تغییر و تحولات شتابانی شد. استقلال در تابستان ۱۳۵۸ در مسابقات جام شهید اسپندی با نشان‌واره نوینی به میدان رفت. این نشان‌واره عمر چندانی نداشت و بعدتر در فصل ۱۳۶۰ نشان‌واره استقلال عوض شد و در فصل ۱۳۶۲ استقلال با نشان‌واره دیگری به میدان رفت که این نشان‌واره تا ۱۳۷۰ ثابت ماند. از سال ۱۳۷۰ استقلال نشان‌واره‌اش را عوض کرد و این‌بار تا فصل ۸۰–۱۳۷۹ این نشان‌واره ثابت ماند و تنها در این فصل استقلال از نشان‌واره نوینی استفاده کرد. از فصل بعد، ۸۱–۱۳۸۰ استقلال دوباره به استفاده از نشان‌واره پیشین روی آورد و این نشان‌واره تا به امروز، مگر در موارد جزئی ثابت مانده‌است.
استقلال از ابتدای فصل ۸۷–۱۳۸۶ دو ستاره طلایی به نشان دو قهرمانی در آسیا را به نشان‌واره‌اش افزود. این امر از همان ابتدای کار محل بحث‌های فراوانی میان هواداران استقلال و تیم‌های دیگر شد. در حال حاضر نشان‌واره استقلال با همین دو ستاره طلایی به ثبت رسیده‌است و سازمان لیگ ایران، کنفدراسیون فوتبال آسیا و فیفا هر سه از نشان‌واره استقلال به همراه دو ستاره طلایی‌اش استفاده می‌کنند و کم‌کم با گذر زمان این دو ستاره به بخشی از هویت این باشگاه تبدیل شدند به گونه‌ای که هواداران استقلال در زمان بازی‌های استقلال بنرهایی را به ورزشگاه می‌آورند که تنها دو ستاره طلایی رنگ با زمینه آبی است و بازیکنان و مدیران این باشگاه سومین قهرمانی این تیم در آسیا را مترداف با کسب ستاره سوم می‌دانند.
استقلال و تیم‌های هم‌نامش تنها تیم‌های باشگاهی ایران هستند که آبی می‌پوشند به همین علت آبی‌پوشان و آبی‌پوشان پایتخت نخستین لقب‌های این باشگاه هستند. استقلال که تا پیش از انقلاب ۱۳۵۷ ایران تاج نام داشت هنوز هم با این نام توسط هوادارانش یاد می‌شود. پسران آبی، اس‌اس، غول اسیا و ببر ایران از دیگر القابی هستند که توسط رسانه‌ها و هواداران برای اشاره به استقلال استفاده شده‌اند.
موزه رولددال و مرکز قصه‌ها یک موزه در گریت میسندن باکینگهام‌شر است. روالد دال، نویسنده کتاب کودکان و داستان کوتاه، از ۳۶ سالگی در روستا زندگی می‌کرد تا زمانی که در سال ۱۹۹۰ درگذشت[//fa.wikipedia.org/w/index.php?title=ویژه:ترجمهٔ_محتوا&campaign=contributions-page&page=Roald+Dahl+Museum+and+Story+Centre&from=en&to=fa&targettitle=موزه+رولد+دال+و+مرکز+قصه+هایش&version=2# [1]]
این موزه به‌طور رسمی در ۱۰ ژوئن سال ۲۰۰۵ افتتاح و توسط چری بلر و به صورت عمومی در ۱۱ ژوئن ۲۰۰۵ باز شد.Clarie Heald (11 ژوئن 2005) شکلات درب باز پرتاب به دال "اخبار بی‌بی‌سی" این موزه در مسافرخانه مربیگری قرار دارد و خانواده دال بودجه این موزی را داده‌اند. این موزه از موسسه خیریه ثبت شده است.
یوجی هیروناگا (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل ژاپن است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال سرزو اوساکا، باشگاه فوتبال گامبا اوساکا و باشگاه فوتبال توکیو وردیاشاره کرد.
آکیهیرو اندو (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل ژاپن است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال یوکوهاما مارینوس و باشگاه فوتبال ویسل کوبه اشاره کرد.
شهرسازی ساسانیان به بررسی عناصر، شکل و ساختار شهرهای ایران در دورهٔ ساسانی می‌پردازد. شهریاران ساسانی به شهرسازی اهمیت بسیار می‌دادند و بانیان بزرگ شهرها به‌شمار می‌روند، و منابع تاریخی از وسعت شهرسازی که تقریباً در زمان همهٔ شاهان این سلسله معمول بود گواهی می‌دهند. در این دوره از تاریخ ایران، شهرسازی و توسعهٔ زندگی شهری باعث شد تا عناصر و ساختارهای خاصی به شهرسازی ساسانی وارد شود.
با بررسی منابع مرتبط با دورهٔ ساسانی می‌توان چنین نتیجه گرفت که ساختار اصلی شهرهای ساسانی شامل کهندژ، شارستان، شار میانی و بیرونی، بازار و میدان بوده‌است که کهندژ محل استقرار حکومت و فرمانروای شهر بوده‌است و شارستان که خود به دو قسمت شارستان میانی و شارستان بیرونی تقسیم می‌شد، سکونتگاه دیوانیان، اشراف و سپاهیان بود. بازار به‌عنوان قطب اقتصادی و مرکز دادوستد و تجارت، از نقش مهمی در توسعهٔ شهر برخوردار بوده‌است و نبض اقتصادی شهر در آن جریان داشت و ارتباط مهمی با میدان داشت زیرا میدان محل گردآمدن گروه‌های مختلف اجتماعی بود و معمولاً از نظر مکانی در جایی واقع شده‌بود که به بازار ارتباط داشت.
شکل شهر بازتاب دهنده ساختار اجتماعی و اقتصادی مسلط بر جامعه شهری است. مناسبات اقتصادی-اجتماعی هر شهر نیز در کنار سایر عوامل مهم (آموزه‌های اعتقادی مسلط، شرایط طبیعی و جغرافیایی و غیره) تأثیرات عمیقی بر چگونگی ترکیب و آرایش عناصر اصلی زندگی شهری و تعیین ویژگی‌های اصلی بافت آن بر جای می‌گذارد. شهرهای ساسانی نیز از لحاظ شکل عموماً به شهرهای مدور، شهرهای مستطیلی (هیپودام) و شهرهای منظم تقسیم‌بندی می‌شوند که دارابگرد، اردشیر خوره، مرو و تخت سلیمان شهرهای مدور بودند و از شهرهای مستطیلی (هیپودام) به بیشابور، جندی‌شاپور، ایوان کرخه، سیراف، نیشابور و استخر می‌توان اشاره کرد و رام شهرستان، تیسفون و قصر شیرین از شهرهای نامنظم این دوره بودند.
واژهٔ شهر را در زبان فارسی باستان «خَشَثَ» می‌گفتند و در اوستا این واژه به‌صورت «خَشَثْرَ» آمدهابوالقاسمی، راهنمای زبانهای باستانی ایران، ص ۱۶۱. که واژهٔ «شهر» در فارسی نو، برگرفته از همین واژهٔ اوستایی است.اوشیدری، دانشنامهٔ مزدیسنا، ص ۳۴۷. در روزگار ساسانی، شهر به‌معنای امروزی آن را «شهرستان» می‌خواندند،دریایی، شهرستان‌های ایرانشهر، ص ۴۴. چنان‌که در کارنامهٔ اردشیر بابکان به‌صورت «شَترستان» ذکر شده‌استدریایی، شهرستان‌های ایرانشهر، ص ۴۴. و منظور از آن، مرکزِ ناحیه (استان و کوست) بوده‌است.دریایی، شهرستان‌های ایرانشهر، ص ۴۴. واژهٔ «شهر» در روزگار ساسانیان مفهوم وسیع‌تری داشت و به معنای کشور، استان، ناحیه و ولایت به کار می‌رفت؛مهرآفرین، شهرهای ساسانی، ص ۶۶. در واقع، «شهر» جایگاه پادشاهی و مرکز قدرت سیاسی و حکومت بوده‌استاشرف، ویژگی‌های تاریخ شهرنشینی در ایران دوره اسلامی، ص ۱۱. و واژهٔ «شهر» را می‌توان مترادف با واژهٔ «قلمرو» در نظر گرفت.تفضلی، شهرستان‌های ایران، ص ۳۳۷.
تفاوت واژه‌های «شهر» و «شهرستان» را می‌توان از عنوان کتاب شهرستان‌های ایرانشهر دریافت. این کتاب که در واپسین سده‌های فرمانروایی ساسانیان نوشته شده‌است، به بیان تاریخ، نام و ساختار سیاسی شهرستان‌های ایرانشهر و بیان ویژگی این شهرستان‌ها می‌پردازدDaryaee, Sasanian Persia, p 375. و در نخستین عبارت آن، هدف از نگارش کتاب را چنین ذکر کرده‌است: «شهرستان‌هایی که در زمین ایرانشهر ساخته شده‌اند، هرکدام در چه روزگاری، در کجا و به‌دست کدام سرخدایی ساخته‌شده‌است، به تفصیل در این یادگار نوشته‌شده‌است».دریایی، شهرستان‌های ایرانشهر، ص ۳۷. در این کتاب، برای نام‌بردن شهرها از واژهٔ «شهرستان» استفاده کرده‌است: «شهرستان دارابگرد را دارا پسر دارا ساخت».همان، ص ۴۰. واژهٔ «شهرستان» برای نامیدن شهرها، بیش از ۵۰ بار در این متن تکرار شده و منظور از آن، شهر به‌معنای امروزی بوده‌است. از سوی دیگر، در «ایرانشهر»، واژهٔ «شهر» به‌معنای کشور و قلمرو آمده‌است و منظور از آن، «کشور ایران» است.
«شهرستان» توسط «شَهرَب» یا «شهریگ» اداره می‌شده که در دورهٔ ساسانیان احتمالاً یک شاه محلی بوده‌است و فرمانروایان استان‌ها را که «شهربان» نامیده می‌شدند، شخص شاهنشاه منصوب می‌کرد. یک شهر یا ناحیه به «روستاگ»‌هایی تقسیم می‌شد که شاید هر یک از چندین دهکده تشکیل می‌شدند. کوچک‌ترین واحد، «ده» بود که یک دهقان یا دهگان ریاست آن را بر عهده داشت.دریایی، شاهنشاهی ساسانی، ص ۱۲۸–۱۲۹.
شهر ساسانی مکان اصلی استقرار طبقات برتر اجتماعی بود. شاه و دربار آن در ارگ یا کاخ که در قلب شهر یا در بلندترین محل آن ساخته می‌شد، جای داشتند. در شهرهای دیگر جای خاندان شاهی را شاه محلی (سکانشاه، گیلانشاه، کرمانشاه و غیره یا خاندان‌های قدرتمند محلی مانند سورن، قارن و غیره) پُر می‌کردند. پس از آن موبدان و مغان، جنگاوران و سپاهان، دبیران و پزشکان و اشراف زمین‌دار سکونت می‌یافتند. طیف عظیم مردم مانند پیشه‌وران، بازرگانان و صاحبان حِرَف در خارج از چهارچوب این طبقات چهارگانه و به تبع آن در خارج از دیوارهای شهر زندگی می‌کردند.لینچ، تئوری شکل شهر، ص ۲۹–۳۰؛ حبیبی، از شار تا شهر، ص ۳۰–۳۳.
در ابتدای شکل‌گیری حکومت ساسانی، ساخت شهر به منزلهٔ تمرد از حکومت مرکزی، اعلام استقلال و نشانهٔ قدرتمندی محسوب می‌شد. چنان‌که اردوان پنجم در نامه‌ای به اردشیر بابکان متذکر می‌شود که «اگر ما تو را به حال خود واگذاریم، شهری بزرگ خواهی ساخت».طبری، تاریخ الرسل و الملوک، ص ۱۰۶. گویا ساخت شهر در این دوره و پیش از آن در محدودهٔ اختیارات شخصی پادشاه قرار داشت و غیر از فرمان حکومتی شهری ساخته نمی‌شد. در بین شهریاران سلسلهٔ ساسانی، یکی از نشانه‌های بهتر رهبری کردن هر شاهنشاه، توجه وی به ساختمان و آبادانی شهر و ساختن شهرهای تازه است. به همین دلیل هر یک از شاهنشاهان آن سلسله می‌کوشیدند شهرهایی را پی افکنند یا شهرهای کهن را نوسازی کنند.بهرامی، شهرهای ساسانی، ۲۱۵–۲۱۶. در این دوره شهرها از شالوده‌های اساسی ارگانیسم اجتماعی و سیاسی به‌شمار می‌آمدند. در این دوره شهرسازی ساسانیان در همه جا کم‌وبیش یکسان بود و بر آن بودند که جهان چهار بخش دارد و شهرها باید طوری ساخته شوند که به چهار سوی جهان گشوده شوند.اشرف، ویژگی‌های تاریخ شهرنشینی در ایران دوره اسلامی، ص ۷ و ۹.
از نظر ریخت‌شناسی، می‌توان عمده‌ترین عناصر مهم در شکل شهر ساسانی را چنین برشمرد:
مجموعه‌ای است مرکب از کاخ‌ها، آتشگاه اصلی، دیوان‌ها، سربازخانه‌ها، ذخایر، خزاین و انبارهای آذوقه. این دژ در مرکز یا بالاترین نقطهٔ شهر و مهم‌ترین نقطهٔ سوق‌الجیشی ساخته و با دیوارهای سنگین محافظت می‌شد. این دژ در دورهٔ اسلامی به کهندژ یا قهندژ معروف بود.حبیبی، از شار تا شهر، ص ۳۲–۳۳. این بخش، در مرکز و بهترین نقطهٔ شهر و اغلب در سطحی بالاتر از سایر نقاط جای داشت و توسط دروازه‌ای به خارج راه داشت. کهندژ جایگاه و سکونتگاه پادشاه، حکام و درباریان بود و فضایی دارای سیستمی خودکفا بود و نیازهای ساکنانش را در درون همان فضای محصور تأمین می‌کرد. برای کهندژ، برج و بارو و خندقی جهت حفاظت ساکنانش ساخته می‌شد و آتشکده و فضاهای وابسته به آن نیز، اغلب در همین بخش احداث می‌شد.سلطان‌زاده، معماری و شهرسازی ایران، ص ۶۷.
این قسمت سکونتگاه دیوانیان، اشراف و سپاهیان بود و دارای حصار و دیگر استحکامات لازم بود. در پی تکوین سازمان سیاسی و دستگاه متمرکز حکومتی و ازدیاد شایان توجه عدهٔ کارکنان اداری (دبیران)، بخش شارستان هر شهر توسعه یافت و به بخش مهمی تبدیل گشت. برخی از شاهان ساسانی، برای استفاده از نیروی اسرای جنگی، شهرهایی می‌ساختند و آنان را در شارستان جا می‌دادند و کارگاه‌هایی برای استفاده از نیروی کار آن‌ها بنا می‌شده‌است. علاوه بر اسرای جنگی، از نیروی کار صنعتگران و کارگران شهرهای دیگر کشور نیز استفاده می‌کردند و آن‌ها را در شهر جدید جای می‌دادند.تقوی‌نژاد دیلمی، معماری، شهرسازی و شهرنشینی ایران، ص ۱۶۲. شارستان خود به و به دو قسمت شار میانی و شار بیرونی تقسیم می‌شد.
مجموعه‌ای مرکب از محلات خاص برای استقرار طبقات ممتاز است. نزدیک بودن این طبقات اجتماعی به یکدیگر – چه از نظر اقتصادی و چه از نظر اجتماعی – سبب می‌شود تا شباهت بسیاری بین خانه ساکنان شار میانی و کاخ‌ها به وجود آید. شار میانی در دوره اسلامی به شارستان موصوف شد.حبیبی، از شار تا شهر، ص ۳۳.
شار بیرونی: مجموعه ای مرکب از محلات، خانه‌ها، بازارها، باغات و مزارع پراکنده در اطراف شار میانی است. آتشکده و بازار اصلی را می‌توان در این بخش از شهر جستجو کرد. شار بیرونی محل استقرار کلیه مردمانی است که در چهار طبقه ممتاز اجتماعی قرار نگرفته و بنابراین در دولت ساسانی نقشی ندارند. این بخش در دوران بعد از اسلام به رَبَض مشهور شد.حبیبی، از شار تا شهر، ص ۳۳.
بازار به‌عنوان ستون فقرات شهر از دل شارستان (شار میانی) آغاز می‌شود و دامنهٔ خود را به شار بیرونی (ربض) می‌گستراند و در مسیر خود، محلات را شکل می‌دهد. بازار قلب شهر می‌گردد و کالاها و مصنوعات گوناگون، از همه‌جا به آن‌جا حمل می‌شود. بازار را می‌توان یکی از مهم‌ترین فضاهای عمومی شهر دانست که در دورهٔ اول شهرنشینی، کلیهٔ فعالیت‌های تجاری و بخش عمدهٔ فعالیت‌های تولیدی را در خود جای می‌داده‌است.حسامیان، شهرنشینی در ایران، ص ۱۷۵.
اهمیت و نقش بازار در سازمان اجتماعی دورهٔ ساسانی چنان شد که برای بازارها، رئیسی موسوم به «وازاربُد» انتخاب می‌شد که فعالیت و میزان قیمت‌ها در بازار، تحت سرپرستی او بود و احتمالاً ریاست کل اصناف را نیز بر عهده داشت.دریایی، شاهنشاهی ساسانی، ص ۱۱۲.
گستره‌ای وسیع در جلوی دروازه‌های شارستان و ربض ساخته می‌شدند. این میدان، همچون نمونهٔ یونانی آن، آگورا، محل تظاهر دادوستد اقتصادی نیست و نه مانند فوروم در روم، مظهر قدرت حکومت است، بلکه میدان مکانی‌ست که بازارها بدان باز می‌شوند و تظاهرات اجتماعی اقتصادی درهم می‌آمیزد. میدان محلی بود برای فرمان‌های دولت، مانند بخشودگی‌ها و مجازات‌ها.حبیبی، از شار تا شهر، ص ۳۴.
در باب سوم وندیداد به سلسله مراتب انواع فضاها و عرصه‌های زیستی اشاره شده‌است. براساس متن فوق انواع عرصه‌ها به پنج گروه طبقه‌بندی شده‌اند. بهترین مکان، جایی است که در آن نیایش به جا آورده شود؛ بنابراین آتشکده یا هر نوع فضای دینی دیگر بیشترین اهمیت را داشت. در مرتبهٔ دوم خانه‌ای که در آن مردی متأهل با همسر و فرزندانش در آن زندگی می‌کرد و جایی نیز برای نگهداری دام و حیوانات اهلی داشت، مورد توجه قرار گرفته‌است. در مرتبهٔ سوم به عرصهٔ باغ و مزارع و در مرتبهٔ چهارم به فضای نگهداری دام‌ها و در مرتبه پنجم به چراگاه‌ها اشاره شده‌است.سلطان‌زاده، معماری و شهرسازی ایران، ص ۱۸۹.