moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
کریستال شارکوت لیدن بلورهای میکروسکوپی که در افرادی مبتلا به بیماری‌های آلرژیک مانند آسم یا عفونتهای انگلی مانند پنومونی انگلی و آسکاریازیس است.
پروتئین کریستال شارکوت-لیدن با لیزوفسفولیپیاز های ائوزینوفیل واکنش می‌دهد.
کریستال‌ها در اندازه متفاوت هستند و ممکن است به بزرگی 50 میکرون باشند. کریستال شارکوت–لیدن بلند و باریک و در هر دو انتها تیز هستند، متشکل از یک جفت هرم شش ضلعی در قاعده. در حالت طبیعی بی‌رنگ هستند، با رنگ آمیزی تری کروم (trichrome) به رنگ قرمز-ارغوانی در می‌آیند. این کریستال‌ها شامل لیزوفسفولیپیاز (galectin-10)، یک آنزیم سنتز شده توسط ائوزینوفیل است و با تخریب این سلول‌ها تولید شده‌است.
اینها نشان دهنده یک بیماری مربوط به التهاب ائوزینوفیلیک یا تکثیر هستند، برای مثال در واکنش‌های آلرژیک و عفونت‌های انگلی مانند انتامبا هیستولیتیکا یافت می‌شوند.
کریستال شارکوت–لیدن اغلب در بیماران مبتلا به آسم به صورت پاتولوژیک دیده می‌شود.
فریدریش آلبرت فون زنکر اولین کسی بود که در سال ۱۸۵۱ متوجه این کریستال شد و پس از آن به‌طور مشترک توسط ژان مارتین شارکوت و چارلز فیلیپ رابین در سال ۱۸۵۳J. M. Charcot, C. P. Robin: "Observation de leucocythémie." Comptes rendus de la Société de biologie, Paris, 1853, 44. و در سال ۱۸۷۲ توسط ارنست ویکتور فون لیدن توضیح داده شد.Ernst Victor von Leyden: "Zur Kenntnis des Asthma bronchiale." [Virchows] Archiv für pathologische Anatomie und Physiologie, und für klinische Medizin, Berlin, 1872, 54: 324-344; 346-352.
جشنواره بین‌المللی جهان موسیقی مقامی (به ترکی آذربایجانی: "Muğam Dünyası" Beynəlxalq musiqi festivalı) فستیوال بین‌المللی موسیقی می‌باشد، که در جمهوری آذربایجان برگزار می‌شود. این رویداد فرهنگی مهم به ابتکار بنیاد حیدر علی‌اف به تاریخ ۱۸ الی ۲۵ مارس سال ۲۰۰۹ در باکو برگزار شده‌است.دربارۀ جشنواره بین‌المللی جهان موسیقی مقامی
هدف از برگزاری جشنواره بین‌المللی جهان موسیقی مقامی تبلیغ و آشنایی جهانیان با موسیقی مقامی آذربایجان و قرارگیری موسیقی سنتی مردم آذربایجان در جیگاه شایسته به خود در میراث موسیقی جهان می‌باشد.
سمپوزیوم بین‌المللی علمی اختصاص یافته به موسیقی مقامی در طول سه روز در حاشیهٔ جشنواره بین‌المللی موسیقی به سال ۲۰۰۹ برگزار گردید. پس از اتمام این جلسه، کتابی در مورد نتایج سمپوزیوم به انتشار رسید.
در این سمپوزیوم قریب به ۳۰ دانشمند و موسیقیدان از کشورهایی نظیر ایالات متحده آمریکا، بریتانیا، روسیه، فرانسه، ایتالیا، آلمان، ترکیه، هلند، مجارستان، چین، تونس، ازبکستان، ایران، مراکش، هند و تاجیکستان حضور داشتند.
علما و موسیقیدانانی همچون «استیون بلوم» استاد دانشگاه نیویورک در رشته موسیقی قومی و کارشناس یونسکو، «دیتر کریستِنسِن» استاد دانشگاه کلمبیا واقع در نیویورک، «اوم وان زاتن» معاون رئیس «شورای بین‌المللی موسیقی سنتی» تحت یونسکو، «ژان دورینگ» استاد فرانسوی، «یورگن ائلسنر» استاد دانشگاه هومبولت برلین، «خیرومی لرّین ساکاتا» استاد دانشگاه کالیفرنیا، «لوسی دوران» و «جیمز پارکین» مجریان برنامه «World Routes» در رادیو بی‌بی‌سی، «برنارد کلیکامپ» صاحب شرکت «Pan Records»، استاد «روشن یونسف» از ازبکستان، «ویلتا یونس اوا» استاد کنسرواتوار مسکو و «عبد الولی عبد العاشورف» رئیس آکادمی «ماکوما» واقع در شهر دوشنبه در این سمپوزیوم شرکت و سخنرانی نمودند.
سخنرانی‌هایی راجع به فرهنگهای موسیقی جمهوری آذربایجان، ترکیه، ایران، پاکستان، هند، تونس، ازبکستان و تاجیکستان در حین این رویداد فرهنگی تقدیم به حاضرین شد.
موسیقی مقامی
ALIWEB کوتاه شده (Archie Like Indexing for WEB) نخستین موتور جستجوی وب محسوب می‌شود، چرا که پیشینیانش با اهداف مختلف (Wanderer، Gopher) ساخته می‌شوند یا به طور معنایی فقط شاخص‌های (Archie، Veronica و Jughead) ساخته می‌شوند.
نخستین بار در ماه نوامبر 1993 توسط مارتیجن کستر توسعه دهنده در هنگام کار در Nexor اعلام شد و در ماه مه 1994 در نخستین کنفرانس بین‌المللی در شبکه جهانی وب در سرن در ژنو ارائه شد. ALIWEB چند ماه پیش WebCrawler را معرفی کرد.
ALIWEB به کاربران اجازه داد مکان‌های فایل‌های شاخص را در سایت‌های خود ارسال کنند که موتور جستجو را به صفحات وب اضافه کرده و توضیحات صفحه و کلمات کلیدی نوشته شده توسط کاربر را اضافه کند. این مدیران قدرتمند برای تعریف شرایطی که کاربران را به صفحات خود هدایت می‌کنند و همچنین از ربات‌های تنظیم شده (مانند the Wanderer, JumpStation) که پهنای باند را استفاده می‌کنند، اجتناب کرد. همان‌طور که تعداد کمی از مردم سایت‌های خود را ارسال کردند، ALIWEB به‌طور گسترده‌ای مورد استفاده قرار نگرفت.
مارتیجن کستر، که همچنین در ایجاد استاندارد محرومیت ربات‌ها نقش مهمی داشت، پیشینه و اهداف ALIWEB را با مرور کلی عملکرد و چارچوب آن در مقاله ای که درسرن ارائه تکرده‌است، شرح می‌دهد.
هانا بیکر (به انگلیسی: Hannah Baker) یک شخصیت خیالی داستانی است که توسط نویسنده آمریکایی جی اشر خلق شده‌است. اولین حضور این شخصیت در رمان سیزده دلیل برای اینکه نوشته جی اشر می‌باشد که در سال ۲۰۰۷ منتشر شد. در اقتباس سریالی این رمان که در سال ۲۰۱۷ توسط نت‌فلیکس ساخته شد، بازیگر استرالیایی، کاترین لانگفورد نقش این شخصیت را ایفا کرد. فصل اول این سریال در تاریخ ۳۱ مارس ۲۰۱۷ در دسترس قرار گرفت. کاترین لانگفورد در فصل دوم سریال نیز که در سال ۲۰۱۸ پخش شد دوباره نقش هانا بیکر را ایفا کرد. با وجود اینکه بازی کاترین لانگفورد در هردو فصل سریال با استقبال مواجه شد اما در تاریخ ۲۵ مه ۲۰۱۸ و زمانی که تنها یک هفته از پخش فصل دوم گذشته بود، لانگفورد در طی مصاحبه ای اعلام کرد که دیگر در فصل سوم در نقش هانا بیکر ظاهر نخواهد شد. لانگفورد اعلام کرد که کارش با این شخصیت تمام شده و می‌خواهد به دنبال تجربه ای جدید بگردد.
در داستان، هانا بیکر به عنوان یکی دانش آموز سال دومی که در دبیرستان لیبرتی تحصیل می‌کند به خواننده معرفی می‌شود. هانا دختری با روحیات عجیب است که درگیر مشکلات بسیار زیادی در دبیرستان و زندگی خود می‌شود که همین ماجراها خط اصلی رمان را تشکیل می‌دهند. او در دبیرستان با پسر درونگرایی به اسم کلی جنسن ارتباط برقرار می‌کنند. این دو همچنین در سالن سینما هم با یکدیگر همکار هستند. کلی با اینکه عاشق هانا است اما هیچوقت به‌طور مستقیم چیزی به او در این مورد نمی‌گوید و هانا که مشکلات ریز و درشت بسیاری را تحمل کرده راهی جز خودکشی برای پایان دادن به غم‌هایش پیدا نمی‌کند. در واقع هم داستان رمان و هم داستان سریال از طریق نوارهایی که هانا پیش از مرگ دلخراش خود ضبط کرده روایت می‌شود. نوارهایی که هانا داستان زندگی خود را در آن‌ها تعریف کرده تا دیگران از انگیزه او برای خودکشی آگاه شوند.
سریالی اقتباسی نتفلیکس که به عنوان یکی از بهترین ساخته‌های این شرکت از آن یاد می‌شود، با حواشی بسیار زیادی همراه بود.منتقدان و مردم و البته روانشناسان اجتماعی در دو جبهه مخالف و موافق قرار گرفتند. بسیاری از محققان اجتماعی معتقدند سریال تصویر درستی از تصمیم شخصیت هانا برای خودکشی نشان نمی‌دهد و به جای آنکه نوجوانان را از این کار منصرف کند، آن‌ها را تحریک به خودکشی می‌کند. اما منتقدان و بسیاری از تماشاگران نیز شجاعت سازندگان سریال را برای پرداختن به چنین موضوعاتی ستودند و گفتند که سریال از ارزش هنری بالایی برخوردار است.
بازی کاترین لانگفورد در نقش هانا بیکر مورد استقبال عموم قرار گرفت و برای او شهرت بسیاری زیادی به همراه داشت. کاترین برای بازی در این نقش، نامزد بهترین بازیگر نقش اول سریال درام جایزه گلدن گلوب شد و این افتخار را بیست و دومین دوره جایزه ستلایت نیز تکرار کرد.
هانا تنها فرزند اندی و اولیویا بیکر است. خانواده بیکر که تازه به شهر نقل مکان کرده‌اند صاحب یک داروخانه هستند و از این طریق نیز درآمد کسب می‌کنند. هانا در دبیرستان لیبرتی مشغول درس خواندن است و هم‌زمان به عنوان پیشخدمت در یک سالن سینما همراه با پسری به نام کلی جنسن کار می‌کند. طبق توصیف نویسنده، هانا دختر عجیب و غریبی است که با دیگر هم سن و سالان خود تفاوت دارد. او اهل مطالعه و تفکر است و احترام زیادی برای افرادی که در زندگیش هستند قائل است. سادگی دیگر ویژگی شخصیت هانا است. هانا خیلی زود مجذوب دیگران می‌شود و سعی می‌کند با همه مهربان باشد اما این ویژگی به مرور زمان و با توجه به اتفاقات تلخ بسیار زیادی که برایش رخ می‌دهد از بین می‌رود.
در ابتدای داستان، متوجه می‌شویم که هانا بر اثر خودکشی (در کتاب با خوردن قرص و در سریال با زدن رگ دستانش) مرده‌است. مرگ او موجب به وجود آمدن جو نامناسبی در دبیرستان لیبرتی شده و و اکثر بچه‌ها را درگیر خود می‌کنند. دوستان هانا بر روی کمد او گل و یادگاری آویزان می‌کنند و یادش را گرامی می‌دارند. در این میان اما دربارهٔ دلایل خودکشی «هانا» نظرات مختلفی مطرح می‌شود اما هیچ‌کس از انگیزه او برای این کار آگاه نمی‌شود. در این میان، کلی جنسن که یک روز در حال بازگشت به خانه است با بسته عجیبی رو به رو می‌شود. او بسته را باز می‌کند و متوجه می‌شود سیزده نوار کاست در آن وجود دارد. کلی یکی از نوارها امتحان می‌کند و در کمال تعجب با صدای ضبط شده هانا مواجه می‌شود. هانا می‌گوید که قصد دارد در این سیزده نوار داستان زندگی خود و به خصوص دلایلش را برای خودکشی شرح دهد و «کلی» باید همه نوارها را تا آخر گوش بدهد. کلی که بسیار گیج شده شروع به گوش دادن نوارها می‌کند و به مرور متوجه واقعیت‌های تلخ زندگی هانا می‌شود.
سیزده دلیلی که هانا بخاطر آن‌ها خودکشی کرده هر کدام مربوط به یکی از بچه‌های دبیرستان لیبرتی هستند. نوارها با جاستین فولی شروع می‌شود. پسری که اولین دوست پسر هانا محسوب می‌شود اما رابطه این دو خیلی زود بر اثر اشتباهی که جاستین مرتکب می‌شود به هم می‌خورد. سپس نوبت به کسانی همچون جسیکا دیویس، الکس استندال، تایلر داون، کورتنی کریمسن، مارکوس کول، زک دمپسی، رایان شیور، شری هالند، کلی جنسن، برایس واکر و در نهایت به کوین پورتر مشاور مدرسه می‌رسد. در این میان سهم برایس واکر نسبت به بقیه بسیار بیشتر است زیرا کاری که او با هانا می‌کند ضربه آخر را به وی وارد و او را برای خودکشی مصمم می‌کند.
گرچه یکی از سیزده نوار به کلی جنسن ارتباط دارد اما در همان نوار هانا اعلام می‌کند که کلی را دوست دارد و او مقصر مرگ او نیست و فقط برای اینکه کلی بداند چرا هانا چنین تصمیمی گرفته او را به این ماجرا کشانده‌است.
جی اشر رمان سیزده دلیل برای اینکه را با الهام از اتفاقاتی را که برای یکی از نزدیکانش افتاده بود نوشت و البته از بسیاری از حوادث و تجربه‌هایی که در دوران دبیرستان پشت سر گذاشته بود نیز استفاده کرد. او مدت زیادی را صرف تحقیق و مصاحبه با دختران نوجوان و دبیرستانی کرد و از آن‌ها خواست تا بدترین تجربه‌هایی را که پشت سر گذاشته‌اند را برای او بازگو کنند. زمانی که رمان منتشر شد خیلی از منتقدین و خوانندگان این انتقاد را نسبت به رمان داشتند که شخصیت هانا به عنوان یک دختر بسیار ضعیف و ناتوان شخصیت پردازی شده‌است؛ به‌طوری که حتی نمی‌تواند در برابر تجاوز از خودش دفاع کند. برای همین هم بود که سازندگان سریال در اقتباس خود شخصیت هانا را کمی قوی و مقتدرتر نسبت به رمان به تصویر کشیده‌اند.
یکی از نویسندگان روزنامه بریتانیایی گاردین به نام کاترین هیوز در مطلبی که دربارهٔ کتاب نوشته بود، اشاره کرد که شخصیت هانا بیکر به عنوان یک دختر بسیار حساس معرفی می‌شود، اما این حساسیت درست در جایی که باید استفاده شود کارایی خود را از دست می‌دهد. در واقع شخصیت هانا بیشتر از اینکه دختر با احساسی باشد که روح و جسمش آسیب دیده شبیه به دخترهای ضعیف و لوس شخصیت پردازی شده‌است.
البته بعضی از منتقدین نیز نظری مخالف کاترین هیوز داشته و شخصیت پردازی هانا را بسیار درست و واقعی توصیف کردند. کوئین کنی منتقد نویسنده مجله پاپ شوگر دربارهٔ رمان و شخصیت هانا نوشته‌است: «ویژگی اصلی هانا بیکر این است که این دختر درست مثل من و شماست. مثل همه کسانی است که در نزدیک ما زندگی می‌کنند و ما هر روزه با آن‌ها برخورد می‌کنیم. او باهوش است، برای آینده تلاش می‌کند، پدر و مادر خوبی دارد که به آن‌ها عشق می‌ورزد اما اینها کافی نیست. مثل هر دختری هانا می‌خواهد کسی را داشته باشد که او را صادقانه دوست بدارد. او مشکلات زیادی دارد و سعی می‌کند آن‌ها را پشت سر بگذارد اما فقط وقتی تسلیم می‌شود که ایمان میاورد در این دنیا تنهاست. او فقط می‌خواهد که دوست داشته شود.» مائورین رایان در ورایتی شجاعت اشر در پرداختن به سوی تاریک زندگی نوجوانان را ستود و نوشت: «سختی‌های زندگی بخش جدایی و انکار ناپذیر آن هستند. همه ما در زندگی دوره‌های سختی پشت سر گذاشته‌ایم اما چیزی که شخصیت هانا بیکر را این چنین خاص و کتاب را این چنین بی رحم کرده این است که زندگی روی زشت خود به هانا را پیش از رسیدن به جوانی نشان می‌دهد. حتی تصور اینکه یک نوجوان دبیرستانی با چنین سختی‌هایی مواجه شود هم دردناک است.» سارا هیوز،منتقد دیلی تلگراف و اندی سوئیفی،منتقد تی وی لاین نیز در نوشته‌های خود دربارهٔ شخصیت هانا، او را جذاب و حساس توصیف کردند و اشاره کردند او نماد بسیاری از نوجوانان و جوانانی است که در دوران ما زندگی می‌کنند.
در بسیاری از بخش‌های داستان اشاره می‌شود که شخصیت هانا در واقع در حال مبارزه با دبیرستان است که نماد واضحی از نوجوانان آمریکاست و وضعیت بدی که در آن قرار دارند. در داستان بارها هم به صورت واضح و هم به کنایه اشاره می‌شود که بسیاری از نوجوان از جمله هانا در سلامت و آرامش روانی کامل به سر نمی‌برند و مشکلات ریز و درشتی که مدرسه و جامعه به آن‌ها تحمیل می‌کند سبب می‌شود تا آن‌ها زیر این فشارها خم شوند. نویسنده در بخشی از داستان و از زبان هانا بیان می‌کند که زخم‌هایی که دبیرستان به روح انسان وارد می‌کند به مراتب عمیق‌تر از زخم‌های جسم هستند.http://www.newstatesman.com/culture/tv-radio/2017/04/netflix-13-reasons-why-suicide-irresponsible
در بخش‌های پایانی داستان، که هانا نزد مشاور دبیرستان یعنی آقای پورتر می‌رود تا با او دربارهٔ مشکلاتش صحبت کند، جی اشر از عبارت‌هایی همچون «افسرده» و «پریشان» برای توصیف حال او استفاده می‌کند که نشان می‌دهد وضعیت هانا تا چه حد وخیم است.http://www.cosmopolitan.com/entertainment/tv/a9260572/13-reasons-why-review-netflix/
خیلی از نویسندگان و منتقدین و حتی خوانندگان، رمان سیزده دلیل برای اینکه را به خاطر نوع روایت عجیب و متفاوتش تحسین کردند و البته بسیاری نیز با این شیوه داستان‌گویی مشکل داشته و آن را پیچیده عنوان کردند.http://www.vanityfair.com/hollywood/2017/04/13-reasons-why-review-netflix-teen-movies-tv-shows-say-anything/amphttps://www.vox.com/culture/2017/4/2/15122296/netflix-13-reasons-why-review شخصیت هانا بیکر به صورت تکنیکی هیچ حضور فیزیکی در داستان ندارد. ما به عنوان خواننده فقط صدای او را از نوارها همچون یک راوی می‌شنویم. البته در بخش‌هایی از کتاب هانا در تصورات کلی یا فلش بک‌ها ظاهر می‌شود.جی اشر در طی مصاحبه‌ای که با انترتینمنت ویکلی انجام داد، توضیحات جالبی در این مورد بیان کرد: «هنگامی که می‌خواستم شروع به نوشتن داستان کنم، مهمترین چالش و سؤالی که پیش رویم قرار داشت این بود که بالاخره راوی واقعی داستان کیست؟ درست است که کل کتاب دربارهٔ زندگی هانا است اما باید به این نکته توجه کرد که او مرده‌است و در واقع این کلی است داستان را پیش می‌برد. من تصمیم گرفتم یک روایت دوگانه خلق کنم. داستانی که کلی و هانا هردو راوی آن باشند. در واقع شخصیت کلی جنسن حکم چشم و گوش خواننده را دارد. کلی کسی است که خواننده به کمک وارد داستان می‌شود. در واقع کلی پل ارتباطی خواننده با دنیای کتاب و شخصیت هانا بود.»http://ew.com/books/2017/04/02/13-reasons-why-jay-asher-clay-jensen-tape/
در اقتباس سریالی نتفلیکس از کتاب، کاترین لانگفورد نقش هانا بیکر را بازی کرده‌است. لانگفورد ابتدا برای نقش جسیکا دیویس تست داد اما توماس مک‌کارتی که تهیه‌کنندگی و کارگردانی سریال را بر عهده دارد، بعد از دیدن بازی او گروه را راضی کرد که کاترین بهترین انتخاب ممکن برای نقش هانا است. کاترین لانگفورد در تست‌های اولیه همکاری بسیار خوبی با دیلان مینت بازیگر نقش کلی جنسن داشت و برای همین سازندگان مطمئن شدند که آن‌ها بهترین زوجی هستند که می‌شود برای نقش‌های اصلی پیدا کرد.
پیش از اینکه بحث ساخت سریال از روی رمان مطرح شود و در سال ۲۰۱۱،یونیورسال استودیوز قصد داشت تا بر اساس کتاب، فیلمی اقتباسی بسازد و نقش هانا بیکر را نیز به خواننده معروف، سلنا گومز بسپارد اما پروژه به سرانجام نرسید. اکتبر ۲۰۱۵ نت‌فلیکس حق فروش کتاب را خرید و تصمیم گرفت تا بر اساس آن یک سریال بسازد زیرا مدیران نتفلیکس فکر می‌کردند داستان کتاب کشش لازم برای ساخت یک سریال را دارد. ابتدا قرار شد باز هم گومز نقش هانا بیکر را بازی کند اما گومز دیگر تمایلی به انجام این کار نداشت و تنها قبول کرد به عنوان تهیه‌کننده اجرایی با پروژه همکاری کند. گومز همچنین قطعاتی نیز برای سریال خواند که با استقبال بالایی همراه بود.http://deadline.com/2015/10/netflix-gives-selena-gomez-13-reasons-why-straight-to-series-order-1201597481/http://deadline.com/2016/02/spotlight-tom-mccarthy-direct-selena-gomez-13-reasons-why-netflix-1201708767/
اگرچه روانشناسان و محققان اجتماعی واکنش‌های متفاوت و ضد نقیضی نسبت به شخصیت هانا بیکر از خود نشان دادند اما با این حال این کاراکتر در میان تماشاگران و منتقدان بسیار محبوب شد. کاترین لانگفورد بخاطر بازی در این نقش تحسین شد و البته به شهرت زیادی نیز رسید. خوانندگان کتاب معتقد هستند که لانگفورد به خوبی توانسته شخصیت هانا را درک و عواطف و احساسات او را بازسازی کند. جسی شیدن در آی‌جی‌ان به تحسین بازی کاترین لانگفورد پرداخت و در این باره نوشت: «لانگفورد در نقش اصلی سریال درخشیده و به خوبی موفق شده غم و اندوه و دیگر احساسات پیچیده هانا را برای ما زنده کند.» دنیل فینبرگ از هالیوود ریپورتر نظر مشابهی دارد. او در بخشی از نقد خود نوشته: «لانگفورد در نقش هانا بیگر تابناک است. او با حضورش انرژی پویا به داستان تزریق می‌کند و مهم‌تر از همه کاری می‌کند که بیننده به خوبی با کاراکترش همذات پنداری کرده و سرنوشتش برای مخاطب مهم شود.» میتو گیلبرت در بوستون گلوب شیمی رابطه‌ای که بین کلی و هانا در سریال وجود دارد را مورد ستایش قرار داد و آن را این‌گونه توصیف کرد: «تماشای صحنه‌های دو نفره کلی و هانا لذت خالص است.»
زمین‌لرزه زیردریایی یکی از انواع زمین‌لرزه است که در زیر آب و در بستر یک پهنه آبی، به ویژه یک اقیانوس روی می‌دهد. این نوع زمین‌لرزه عامل اصلی بروز سونامی است و بزرگی و شدت آن با استفاده از مقیاس بزرگای گشتاوری و مقیاس شدت مرکالی اندازه‌گیری می‌شود.
مفاهیم نظریه زمین‌ساخت صفحه‌ای به تشریح عامل ایجاد زمین‌لرزه زیردریایی کمک می‌کند. سطح زمین یا سنگ‌کره از تعدادی صفحه زمین‌ساختی تشکیل شده که ضخامت متوسط آنان حدود ۵۰ مایل است و به‌طور پیوسته و با سرعت بسیار کم بر روی بستر ماگمایی در استنوسفر و گوشته درونی حرکت می‌کنند. زمانی که دو صفحه حرکت همگرا داشته باشند، یکی از آن‌ها به زیر دیگری فرومی‌رود یا در زمانی که فقط تنش برشی وجود دارد، به صورت افقی از روی هم عبور می‌کنند. حرکت‌های کوچک که خزش گسل نامیده می‌شود، جزئی بوده و قابل اندازه‌گیری نیستند. با رسیدن صفحه‌ها به یکدیگر، اگر نقاط ناهموار باعث توقف حرکت در لبه صفحه شوند، حرکت صفحه‌ها ادامه می‌یابد و زمانی که این نقاط قادر به تحمل فشار وارده و نگه‌داری صفحه‌ها نباشند، فشار ناشی از صفحه‌ها به صورت حرکت ناگهانی آزاد شده و این حرکت ناگهانی در زیر بستر دریا یک زمین‌لرزه زیردریایی را پدیدمی‌آورد. این نقطه لغزشی عمودی و افقی رومرکز نام دارد و با دارا بودن بالاترین بزرگای زمین‌لرزه، بیشترین خسارت‌ها را به بار می‌آورد.
همان‌گونه که زمین‌لرزه‌های قاره‌ای با آسیب به سازه‌ها، آتش‌سوزی و … باعث بروز خسارت و تلفات می‌شوند، زمین‌لرزه‌های زیردریایی نیز با تغییر بستر دریا بسته به بزرگی و مدت زمان لرزه باعث ایجاد امواج بلند و سونامی شده که نتیجه آن تخریب شهرهای ساحلی و وارد شدن خسارات مالی و جانی فراوان است.
زمین‌لرزه‌های زیردریایی همچنین می‌توانند باعث آسیب به کابل‌های ارتباطی زیردریایی در آن نقطه شوند. این وضعیت در آسیا بیشتر دیده می‌شود که در آن بسیاری از شبکه‌های ارتباطی زیردریایی از نقاط مستعد زمین‌لرزه زیردریایی مانند حلقه آتش در اقیانوس آرام گذر می‌کند.
فهرست زمین‌لرزه‌های زیردریایی بزرگ از سده ۱۷ میلادی
سوی دیگر امید () فیلمی در ژانر درام و کمدی به کارگردانی آکی کائوریسماکی است که در سال ۲۰۱۷ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به ساکاری کوسمانن، کاتی اوتینن، ویله ویرتانن، تیمو توریکا و دمه کاروکسکی اشاره کرد.
در جسم و روح () یک فیلم درام مجاری به نویسندگی و کارگردانی ایلدیکو انیدی است که در سال ۲۰۱۷ منتشر شد. این فیلم در نودمین دوره جوایز اسکار نامزد جایزه اسکار بهترین فیلم خارجی‌زبان شد و در شصت و هفتمین جشنواره بین‌المللی فیلم برلین برنده خرس طلایی شده‌است.
مهمانی () یک فیلم کمدی به کارگردانی سالی پاتر است که در سال ۲۰۱۷ منتشر شد.
سرزمین شیرین () یک فیلم به کارگردانی وارویک تورنتون است که در سال ۲۰۱۷ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به سام نیل اشاره کرد.
نبرد کوادونگا، نبردی که اولین پیروزی نیروی‌های نظامی جامعه مسیحیت بعد از فتح اسپانیا توسط مسلمانان (۷۱۱–۷۱۸) است که در ایبریا به احتمال زیاد در تابستان سال ۷۲۲ اتفاق افتاده‌است این در نبرد پس از شروع از یک حکومت مستقل مسیحی در کوه‌های شمال غربی شبه‌جزیره ایبری به پادشاهی آستوریاس تبدیل شد این حکومت تبدیل به یک بنیاد مسیحی مقاوم در برابر گسترش حکومت مسلمانان و بازپس‌گیری اندلس شد.
طبق نوشته‌های مظاراب در شمال ایبریا در قرن نهم ویزیگوت‌ها (۷۱۸ بعدازمیلاد) یک نجیب‌زاده به اسم پلاگیوس را به عنوان فرمانروا یا رهبر خود انتخاب کردند. پلاگیوس (لرد پلاگیوس در اسپانیا) اولین پادشاه دولت استوریاس نوه پادشاه سابق اسپانیا چینداسونیف پسر فاویلا که در دربار اژیکا پادشاه ویزیگوت حاکم بود مرکز فرماندهی خودش را در کانگاس د انیس قرار داد و و قیام علیه امویان را آغاز کرد.
ازآغاز حمله مسلمانان به ایبریا مبارزان و پناهندگان برای جلوگیری از اختیارات اسلامی از جنوب شبه جزیره ایبریا به سمت شمال حرکت کردند. بعضی از آنها به کوه‌های دور افتاده ایبرین پناه بردند پلاگیوس در آنجا از میان غارتگران جنوب گروهی از مبارزان خود را استخدام کرد. اولین اقدام وی این بود که از پرداخت جزیه جلوگیری کرد و به نیروهای کوچک اموی در این منطقه مستقر بودند حمله کرد. در نهایت او موفق به اخراج فرماندار آستوریاس به نام منوسه شد او قلمرو خود در برابر تلاش مسلمانان برای برگرداندن کنترل خود تأسیس کرد که دولت او تبدیل به یک قلعه مسیحی دربرابر گسترش حکومت مسلمانان شد.
برای چند سال اول این شورش و قیام برای اربابان جدید اسپانیا که در کوردوبا قدرت داشتند تهدید جدی به حساب نمی‌آمد بنابراین تنها یک واکنش جزئی وجود داشت. پلاگیوس همیشه قادر به دور نگه داشتن مسلمانان از استوریاس نبود ولی مسلمانان نیز نمی‌توانستند او را شکست دهند پس به محض خروج مسلمانان پلاگیوس دوباره قدرت را در درست گرفته و کنترل را برقرار می‌کرد. نیروی‌های اسلامی بر حمله‌های ناربون و گل متمرکز بودند. کمبود نیروی‌های انسانی برای کاهش قیام نامطلوب در کوه‌های وجود داشت.
پلاگیوس هرگز این مسئله را نپذیرفت در روز ۹ سال ۷۲۱ نیروی مسلمان در حال عبور از کوه پیرنه به پادشاهی فرانک‌ها حمله کرد، توسط آنها در نبرد تولوز، در فرانسه امروزی، شکست خورد. این شکست صحنه را برای نبرد کودانگا آماده کرد، این نخستین شکست جدی مسلمانان در جنوب غربی اروپا بود. والی اموی، عنبسه بن سحیم الکلبی، با توجه به این که می‌خواست به قرطبه رو با شنیدن چنین خبر ناامیدکننده‌ای تصمیم گرفت که قیام آستوریاس را در راه برگشت به خانه سخت سرکوب کند و روحیه سربازان خود را برای پیروزی آسان افزایش دهد.
در سال۷۲۲ نیروهای اموی به فرماندهی علقمه و منوسه و به دستور آنها براساس افسانه همراه با اسقف ایپیاس از سویل به سمت آستوریاس حرکت کردند. همان‌طور که علقمه بیشتر مناطق را گرفته بود. فولکلور به ایپیاس پیشنهاد داد که تلاش کند تمام مردان مسیحی همراه او تسلیم شوند تا آنها بتوانند مناطق را تسخیر کنند، اما در این تلاش ناکام ماند. پلاگیوس به همراه تمام نیروهای خود به عمق کوه‌های استوریاس عقب‌نشینی کرد و در نهایت به دره باریکی در کنارکوه هارفت؛ که دلیل عدم امکان حمله گسترده از سوی دشمن این مکان به راحتی قابل دفاع بوده‌است. احتمال می‌رود را پلاگیوس تا آن زمان ۳۰۰ نفر را با خود را همراه کرده بود.
در نهایت علقمه به کودانگا رسید و یک فرستاده نزد پلاگیوس فرستاد تا او را متقاعد کند، اما پلاگیوس رد کرد. در نهایت علقمه بهترین نیروهای خود را برای جنگ به دره فرستاد. آستورین‌ها تیرها و سنگ‌ها را از دامنه کوه رها کردند، سپس در حین کوهنوردی پلاگیوس شخصاً یک تعداد از نیروهای خود را به خارج از دره هدایت کرد؛ و آنها در غاری پنهان شدند به طوری که نیروهای اموی آنها را ندیدند.
گزارش‌هایی که در منابع مسیحی آمده‌است ادعا می‌کنند که کشتار در میان مسلمانان بسیار وحشتناک و زیاد بوده‌است اما گزارش‌هایی که در منابع اموی آمده است عکس این موضوع را بیان می‌کند. علقمه در نبرد سقوط کرد و کشته شد و سربازانش از میدان جنگ خارج شدند.
پس از پیروزی پلاگیوس مردم روستاهای فتح شده از آستوریاس خود با سلاح‌های خود به تعدادی از نیروهای علقمه که عقب‌نشینی کرده بودند حمله کرده و آنها را کشتند. منوسه با توجه به تجربه‌ای که در جنگ گذشته به دست آورده بود، و با جمع‌آوری نیروهای بازمانده از جنگ کودانکا نیروی جدیدی سازمان دهی کرد. پلاگوس و منوسه یک بار دیگر در نزدیکی شهر مدرن پروزابا هم برخورد کردند و بار دیگر پلاگیوس پیروز شد و منوسه در این جنگ کشته شد. آنها هرگز بار دیگر استقلال پادشاهی آستوریاس را به چالش نکشیدند.
رابرت هاووت جکسن (; – ) وکیل و قاضی آمریکایی است که به عنوان قاضی دیوان عالی ایالات متحده فعالیت کرد. او پیشتر سلیسیتر کل ایالات متحده آمریکا و دادستان کل ایالات متحده آمریکا بود و تنها کسیست که هر سهٔ این مناصب را بر عهده داشته‌است. جکسن همچنین به خاطر کارش به عنوان دادستان ارشد ایالات متحده در دادگاه متهمان جنگی نازی پس از جنگ جهانی دوم در نورنبرگ شناخته شده‌است.
لوید آیستن (; – ژوئیه ۱۹۹۴) یک بازیکن فوتبال اهل بریتانیا بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ترانمره راورز، باشگاه فوتبال پرستون نورث اند، باشگاه فوتبال لیورپول، باشگاه فوتبال لیدز یونایتد، باشگاه فوتبال ناتینگهام فارست، باشگاه فوتبال نوتس کانتی و باشگاه فوتبال کارلایل یونایتد اشاره کرد.
مسلم لیگ پاکستان () نام احزاب متعددی در پاکستان است که از دهه ۱۹۶۰ بر سیاست دست راستی این کشور سیطره داشته‌اند. اولین مسلم لیگ پاکستان را رئیس جمهور ایوب خان در سال ۱۹۶۲ به عنوان خلف مسلم لیگ اصلی که جنبش پاکستان را رهبری کرد تأسیس کرد. این حزب کوتاه مدتی پس از بنیادش به دو جناح تقسیم شد: مسلم لیگ کنونشنل که حامی رئیس جمهور و قانون اساسی جدید بود و مسلم لیگ شورایی که مخالف قانون اساسی بود و آن را غیردمکراتیک می‌دانست. پس از استعفای ایوب نورالامین از سیاستمداران کهنه‌کار راستگرا سعی کرد دو جناح مسلم لیگ را متحد کند. تلاش او در ۱۹۷۳ نتیجه داد و مسلم لیگ فنکشنل (ف) تأسیس شد. در دوره ذوالفقار علی بوتو این گروه‌ها رو به افول گذاردند و بسیاری از اعضای آن به حزب چپ‌گرای مردم پاکستان پیوستند.
هوش عمومی مصنوعی هوش ماشینی است که می‌تواند با موفقیت هر کار فکری‌ای را که یک انسان قادر به انجام آن باشد، اجرا کند. این مطلب هدف اصلی برخی از پژوهش‌های حوزهٔ هوش مصنوعی و موضوعی رایج در داستان‌های علمی و نیز آینده‌پژوهی است. به هوش مصنوعی عمومی، با عناوین «هوش مصنوعی قوی»، «هوش مصنوعی کامل» یا توانایی یک ماشین در انجام یک «عمل هوشمند عمومی» نیز اشاره شده است. منابع دانشگاهی «هوش مصنوعی قوی» را برای اشاره به ماشین‌های قادر به تجربهٔ آگاهی محفوظ نگاه داشته‌اند.
بعضی از مراجع بر تمایز میان هوش مصنوعی قوی و «هوش مصنوعی کاربردی» (که «هوش مصنوعی ناچیز» یا «هوش مصنوعی ضعیف» نیز نامیده می‌شود) تأکید دارند: استفاده از نرم‌افزار برای مطالعه یا انجام موفقیت‌آمیز وظایف تعیین شده‌ای شامل حل مسئله یا استدلال. هوش مصنوعی ضعیف، برخلاف هوش مصنوعی قوی، تلاشی بر انجام گسترهٔ کامل توانایی‌های شناختی انسان نمی‌کند.
آینده نزدیک
سال 2023 برخی از پژوهشگران و مدیران شرکت های اٌپن ای آی و شرکت دیپ مایند گوگل و برخی از متخصصین پیش بینی کردند تا کمتر از ۱۵ سال آینده سیستم AGI (هوش جامع مصنوعی) که بتواند در آزمون تورینگ و تست های چند وجهی دیگر قبول شود در دسترس خواهد بود. این سیستم عملکردی جامع و عمومی همچون انسان یا بسیار نزدیک به انسان خواهد داشت.
آریبرت وشر (؛ ۱ دسامبر ۱۸۹۵ – ۱۴ دسامبر ۱۹۶۱) یک بازیگر تئاتر و بازیگر سینما اهل آلمان بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به رامبرانت، بل آمی، آمفیتروئون، بادبزن خانم ویندیرمیر و مادام بوواری اشاره کرد.
زیگ آرنو (؛ ۲۷ دسامبر ۱۸۹۵ – ۱۷ اوت ۱۹۷۵) بازیگر سینما اهل آلمان بود.
از فیلم‌هایی که در آن نقش داشته می‌توان به داستان پام بیچ، جعبه پاندورا و گوژپشت نتردام اشاره کرد.
حسن صباح (حسن بن علی بن جعفر صباح حمیری؛ ۴۴۵ هجری قمری / ۱۰۵۰ میلادی – ۲۶ ربیع‌الثانی ۵۱۸ / ۱۲ ژوئن ۱۱۲۴) بنیان‌گذار دولت اسماعیلیان الموت در فلات ایران و حجت امام و داعی بزرگ مذهب اسماعیلیهٔ نزاری بود. وی در سال ۴۴۵ ه‍.ق / ۱۰۵۰ م، در خانواده شیعه دوازده امامی در شهر قم زاده شد. از کودکی صباح اطلاعات زیادی در دست نیست. پدر او علی بن محمد بن جعفر صباح حمیری از اهالی کوفه بود، اما ادعا داشت که نسبش به حمیری یمنی می‌رسد.
حسن در ری به عنوان شیعهٔ دوازده امامی تعلیم یافت، اما پس از آشنایی با امیره ضراب و ابونصر سراج، به مذهب اسماعیلی گروید و مورد توجه عبدالملک بن عطاش، داعی بزرگ عراق عجم، قرار گرفت. تا پیش از سی سالگی، وی با سفر به مصر، تحصیلات خود را کامل کرد و از اوضاع خلافت فاطمیان آگاه شد. حسن صباح پس از بازگشت از مصر، به عنوان حجت امام در فلات ایران به تبلیغ و ترویج اصول مذهب اسماعیلیه و اندیشه‌های آزادیخواهانه دست زد. و به نقاط مختلفی از جمله گرگان، ساری و دماوند رفت. وی در سال ۴۸۳ ه‍.ق / ۱۰۹۰ م الموت را به عنوان مرکز خویش برگزید تا از آنجا اسماعیلیان ایران را رهبری کند. او پس از تصرف قلعهٔ الموت، اقدام به تصرف دژهای مختلف از جمله شاهدژ، قهستان، لمسر در مناطق مختلف ایران کرد، تا با توجه به موقعیت استراتژیک و خاص دژها برای دفاع در مقابل سلجوقیان و همچنین سهولت کار برای ترویج مذهب اسماعیلیه، از آنها بهره‌برداری کند.
پس از درگذشت المستنصر بالله، خلیفهٔ فاطمی، در سال ۴۸۷ ه‍.ق / ۱۰۹۴ م در قاهره و بروز اختلاف بر سر جانشینی وی، حسن صباح از نزار فرزند ارشد امام حمایت کرد و با به قتل رسیدن وی توسط برادر کهترش، حسن صباح به عنوان حجت امام، رهبری نزاریان در آسیای مرکزی، ایران، عراق و شام را بر عهده گرفت و ارتباط خود با خلافت فاطمی را به‌طور کامل قطع کرد. وی حکومت اسماعیلیهٔ الموت را بنا نهاد و به ترویج افکار آزادی‌خواهی دست زد. حسن صباح از تأثیرپذیری سلجوقیان در امر مشروعیت از خلافت بنی عباس و سیاست اقطاع و طبقه‌بندی زمین‌ها ناراضی بود و با تمام نیرو به مقابله با آن‌ها برخاست. او درگیری‌هایی با ملکشاه، برکیارق، سنجر و محمد طپر داشت و در دورهٔ وی، خواجه نظام‌الملک، جان خود را بر سر ستیز و تعصب با اسماعیلیه گذاشت.
حسن صباح از علوم مختلف از جمله فلسفه، هندسه، نجوم و سیاست آگاهی داشت. وی دائماً مشغول نوشتن کتب و مطالعه بود و کتاب "فصول اربعه" و همین‌طور مقدمه کتاب "سیدنا" از نوشته‌های صباح است. وی دعوت جدید اسماعیلیه را در برابر دعوت فاطمیان، موسوم به دعوت قدیم ایجاد کرد. او در ۲۶ ربیع‌الثانی سال ۵۱۸ ه‍.ق / ۱۲ ژوئن ۱۱۲۴ م در حالی از دنیا رفت که لرزه بر اندام قدرتمندترین رهبران جهان انداخته بود. وی دو پسر داشت که هر دو را به جرم تخلف از اصول دین به قصاص رساند؛ یکی را به جرم نوشیدن شراب و دیگری را به جرم دخالت در قتل داعی حسین قائنی، که پس از مدتی مشخص شد نقشی در آن ماجرا نداشته‌است. این عمل صباح، نشانگر عزم راسخ و همت شامخ او پیرامون اصول دینی بوده‌است. صباح قبل از مرگ خود کیا بزرگ امید را از لمسر فراخواند و او را به عنوان جانشین خود معرفی کرد. مقبرهٔ حسن صباح تا سال ۶۵۴ ه‍.ق / ۱۲۵۶ م پابرجا بود و جزو زیارتگاه‌های نزاریان به‌شمار می‌آمد تا سرانجام به دست مغولان ویران شد.
نیمهٔ دوم سدهٔ پنجم قمری، رخدادهای مهمی از جمله تثبیت و اوج قدرت امپراتوری سلجوقیان در ایران، غلبهٔ طغرل سلجوقی بر آل بویه، کارهای آلپ ارسلان و ملکشاه در گسترش و تقویت حکومت سلجوقیان، شکوفایی دوبارهٔ خلافت عباسی در بغداد، خلافت طولانی مدت المستنصر بالله فاطمی در قاهره و جدایی دو مذهب مستعلوی و نزاری در بین اسماعیلیان را دربرداشت. از خصوصیات بارز این دوره می‌توان به تحکیم مباحث فقهی، زوال علوم عقلی و گسترش تضادهای مذهبی بین مذاهب اسلامی و تأثیرگذاری شدید نهاد وزارت در سلطنت و خلافت به ویژه توسط خواجه نظام‌الملک طوسی اشاره کرد.
در اوایل سلطنت طغرل، القائم بامرلله، خلیفه عباسی، به شدت در معرض فشار صاحب‌منصبانی همچون ارسلان بساسیری، سپهسالار ترک، که حامی خلیفهٔ فاطمی، المستنصر بالله بود، قرار گرفت و به همین سبب از طغرل‌بیگ درخواست کمک کرد و طغرل نیز با تصرف غرب ایران تا بین‌النهرین، القاب بزرگی همچون «سلطان المعظم و ملک المشرقین و محی الاسلام»، «معین الامام و یمین خلیفه الله» را توسط خلیفهٔ عباسی دریافت کرد. طغرل پیش از مرگش فرزند چغری‌بیگ، سلیمان، را به جانشینی برگزید ولی ادارهٔ قلمرو سلجوقی نیازمند حاکمی قدرتمند بود. به دنبال این انتخاب، شماری از رجال قزوین، به نام ابوشجاع آلپ ارسلان محمد خطبه خواندند و نظام‌الملک هم که ستارهٔ بخت خود را در به قدرت رسیدن وی می‌دانست، تلاش کرد تا آلپ ارسلان به حکومت برسد. زمانی که وی قدرت را به دست گرفت، رسولی نزد خلیفه فرستاد تا سلطنت او را تأیید کند و همچنین ارسلان خاتون، که بیوهٔ طغرل و دختر القائم بود، را به خانه بازگرداند. پس این چنین شد که خلیفه او را «فرزند معتمد» خواند و در سال ۴۵۶ ه‍.ق / ۱۰۶۴ م به او لقب «عضدالدوله» را داد. در این زمان شکوفایی فرهنگی، فکری، تجاری، کشاورزی و… شکل گرفت که می‌توان این دورهٔ ۳۰ ساله، که عصر وزارت خواجه نظام‌الملک توسی بود، را «دوله‌النظامیه» دانست، که مشخصهٔ آن تبین اصول ملک‌داری با استفاده از کتاب "سیاست‌نامهٔ" خواجه نظام‌الملک بود. آلپ ارسلان در سال ۴۵۸ ه‍.ق / ۱۰۶۶ م ملکشاه را به عنوان وارث خود برگزید. وی پیروزی‌های پدر را ادامه داد و در زمان او حکومت سلجوقی به اوج گسترش خود رسید، اما این پیشرفت‌ها تنها توسط یک شخص صورت نگرفته‌بود؛ نظام‌الملک سهم بزرگی در بهبود اوضاع داشت. وی همچنین در تکاپو بود تا مذهب سنت عراق و ایران را احیا کند و مذاهب و گسست‌هایی که توسط آل‌بویه ایجاد شده و وارد ایران شده‌بود را خنثی کند. در اواخر عصر ملکشاه بود که فدائیان و اسماعیلیان در چندین ناحیهٔ قلمرو سلجوقی ظهور یافتند و با تصرف دژهای مختلف، روند بازگشت به مذهب سنت را کند کردند و این موارد باعث درگیری طولانی مدت سلجوقیان و اسماعیلیان شد.
فاطمیان مصر حدود دو قرن (۹۰۹ م / ۱۱۷۱ م) بر بخش بزرگی از شمال آفریقا، خاورمیانه و دریای مدیترانه حکمرانی می‌کردند. آن‌ها پیشوایان مذهب اسماعیلی بودند و به گسترش علم، هنر و بازرگانی پرداختند. شهر قاهره، که مرکز خلافت فاطمیان بود، به دستور خلیفه المعز لدین‌الله (خلافت ۳۶۵–۳۴۱ ه‍.ق/۹۷۵–۹۵۲ م) ساخته‌شد؛ وی در ۶ رمضان ۳۶۲ ه‍.ق به تخت نشست. او مسجد الازهر را بنا کرد و در سال ۳۷۸ ه‍.ق / ۹۸۸ م بود که آن را به دانشگاه تبدیل کرد و تا اتمام دوران فاطمیان، داعیان در آن مشغول تدریس و تحصیل بودند. وی همچنین اصلاحاتی در تعلیم اسماعیلیان ایجاد کرد. داعیان اسماعیلی موفق شدند پیش از سال ۳۴۷ ه‍.ق / ۹۵۸ م حاکم سند را به کیش اسماعیلی درآورند و مولتان را به دارالهجره تبدیل کنند. در زمان ابومنصور نزار العزیزبالله (خلافت ۳۸۶–۳۶۵ ه‍.ق/۹۹۶–۹۷۵ م) فاطمیان به اوج قدرت خود رسیدند و بر سرزمین‌های مختلف از جمله شام، یمن، حجاز و شمال آفریقا تا اقیانوس اطلس تسلط یافتند.
الحاکم بامرالله (خلافت ۴۱۱–۳۸۶ ه‍.ق/۱۰۲۰–۹۹۶ م) دارالحکمه یا دارالعلم‌هایی ایجاد شد. این کانون بزرگ با بیت‌الحکمه مأمون مقایسه می‌شد و مرکز آثار و کتب اسماعیلی بود. در زمان وی کیش اسماعیلی به سرعت گسترش یافت و داعیان در خارج از مرزهای حکومت مشغول گسترش عقاید اسماعیلی بودند. از ابتدای سدهٔ پنجم ه‍. ق، تلاش داعیان اسماعیلیه، که حامی خلافت فاطمی بودند، افزایش یافته‌بود؛ به شکلی که در جوانی حسن صباح، فعالیت داعیانی همچون ناصرخسرو قبادیانی، ابونصر (بونجم) سراج و عبدالملک بن عطاش، شرق و غرب ایران را فرا گرفته‌بود.
از سال ۴۲۷ ه‍. ق، المستنصر بالله، فرزند ۷ سالهٔ خانوادهٔ فاطمی، به حکومت رسید و مدت ۶۰ سال خلیفه بود. به دلیل کم سن بودن المستنصر بالله، مادرش قدرت را به دست گرفت و از بدرالجمالی در جهت ادارهٔ امور یاری خواست. در دوران حکومت المستنصر بالله، حکومت فاطمیان به اوج خود رسید. وی از طریق ناصر خسرو قبادیانی با سلجوقیان ارتباط برقرار کرد. پس از مرگ المستنصر بالله، پسر بدرالجمالی، مانع به حکومت رسیدن پسر ارشد خلیفه شد و المستعلی را به حکومت رساند و نزار در اسکندریه به قتل رسید. با این اقدام افضل، اولین انشعاب در بین اسماعیلیان رخ داد.
حسن صباح در سال ۴۴۵ ه‍.ق / ۱۰۵۰ م در خانواده‌ای از شیعیان امامی در شهر قم متولد می‌شود. پدر وی از مردمان کوفه بوده‌است اما ادعا داشت که نسبش به اعقاب پادشاهان حمیری عربستان جنوبی می‌رسد. در کتاب تاریخ خلفای فاطمی شجره نامه او را چنین ذکر کرده‌اند: «"محمد الصباح بن یوسف الحمیری_ الحسین_ جعفر_ محمد_ علی_ الصباح_ حسن".» پدر صباح با پای پیاده از یمن به کوفه می‌آید و در آن‌جا مشغول خرید و فروش و تجارت فلزات و سنگ‌های قیمتی می‌شود و پس از به دست آوردن سرمایهٔ فراوان کوفه را ترک می‌کند و رهسپار قم می‌شود. وی پس از تولد صباح عازم ری، که مرکز مهمی برای اندیشه شیعه و فعالیت داعیان اسماعیلیه بود، می‌شود. از مسیر ترک کوفه و هجرت وی به قم و ری اطلاعی در دست نیست. در آن زمان اسماعیلیه جنبشی در حال رشد در ایران و قسمت‌های شرقی مصر بود.
در رابطه با دوران کودکی و نوجوانی صباح مطلبی در دست نیست. او به عنوان شیعهٔ دوازده امامی در ری مشغول به تحصیل شد؛ صباح در سن ۱۷ سالگی با یکی از داعیان به نام امیره ضراب آشنا شد و در رابطه با مذهب اسماعیلیه اطلاعاتی به دست آورد. وی سپس توسط ابونصر سراج به این مذهب متمایل شد و نسبت به امام اسماعیلی زمان، یعنی خلیفهٔ فاطمی «المستنصر بالله»، سوگند وفاداری به جای آورد. صباح موفق شد در رمضان سال ۴۶۴ ه‍.ق / ژوئن ۱۰۷۲ م، توجه عبدالملک بن عطاش را جلب کند. ابن عطاش متوجه استعداد و نبوغ حسن شده و به او مقامی را واگذار کرد و صباح را در سال ۴۶۷ ه‍.ق / ۷۵–۱۰۷۴ م همراه خود به اصفهان برد؛ زیرا مرکز اصلی فعالیت‌های اسماعیلیان، اصفهان بود. پس از آن در سال ۴۶۹ ه‍.ق / ۷۷–۱۰۷۶ م از صباح خواست برای تکمیل تحصیلات خود عازم مصر شود.
در داستان سه یار دبستانی، که ادوارد فیتز جرالد بر دیباچهٔ ترجمه انگلیسی رباعیات خیام آورده‌است، خیام (۵۱۰–۴۲۷ ه‍.ق)، خواجه نظام‌الملک (۴۸۵–۴۰۸ ه‍.ق) و حسن صباح (۵۱۸–۴۴۵ ه‍.ق)، به هم ارتباط داده‌شده‌اند، اما بر اساس تفاوت سنی آن‌ها، این ماجرا بیشتر شبیه به افسانه است، زیرا در صورت صحت این روایت، حسن و خیام باید بیش‌از ۱۲۰ سال عمر کرده باشند. همچنین، معاصران خیام نیز هیچ‌کدام به این ماجرا اشاره نکرده‌اند. ماجرا از این قرار است که این سه شخصیت، یاران دبستانی بودند که هم‌قسم شدند که هرکدام زودتر به مقام و منصبی رسید، دیگران را یاری دهد. از این سه، نظام‌الملک پیش از دو تن دیگر، منصب یافت و به وزارت سلجوقی رسید. وی به عهد خود وفا کرد و به این خاطر که خیام مردی دانشمند و اهل علم بود و به مشاغل دولتی علاقه‌ای نداشت، سالی ده هزار دینار به او داد تا به مطالعات خود مشغول شود و به حسن صباح مقام عالی در دستگاه حکومت اعطا کرد. اما دیری نپایید که میان حسن صباح و نظام‌الملک اختلاف افتاد و خواجه سرانجام توانست با نیرنگ، حسن را در چشم سلطان سلجوقی خوار کند. حسن سوگند یاد کرد که انتقام بگیرد و در آخر خواجه نظام‌الملک را کشت. این یکی از افسانه‌هایی است که در ارتباط با اسماعیلیان نزاری در مشرق زمین شیوع یافت.
حسن صباح پس از سفر به اصفهان، عازم میافارقین شد و در آن‌جا به تبلیغ اسماعیلیه مشغول گشت که به همین خاطر توسط مأموران رانده شد. وی سپس وارد دمشق شد و به علت جنگی که در جنوب شام، به واسطهٔ ترکان پیش آمده‌بود، به بیروت رفت و با کشتی در ۱۸ صفر سال ۴۷۱ ه‍.ق / اوت ۱۰۷۸ م وارد قاهره شد؛ صباح مورد استقبال دربار فاطمی قرار گرفت. رشیدالدین می‌گوید: حسن صباح به مدت ۳ سال در مصر بود. در آن زمان، بدرالجمالی، که وزیر فاطمیان و امیر سپاهیان بود، به عنوان داعی الدعاه، جانشین موید فی الدین شیرازی شده‌بود. صباح ابتدا در قاهره و سپس در اسکندریه ماند اما موفق نشد المستنصر بالله را ببیند و حمایت و یاری هیئت حاکمه مصر را برای مواجه ایرانیان با ترکان سلجوقی به دست آورد. حسن در مصر به دلیل مشکلاتی که با بدرالجمالی پیدا کرده‌بود به اسکندریه رفت، زیرا این شهر پایگاه مخالفان بدرالجمالی بود. این مشکلات و مناظرات به خاطر جانشینی المستنصر بالله بود؛ حسن برای حمایت از نزار، ولیعهد او اعلام آمادگی کرد؛ اما بر اساس روایت دیگری، المستنصر بالله شخصاً به او گفته‌بود که جانشین، نزار است. به هرحال حسن در ذیحجه سال ۴۷۳ ه‍.ق / ژوئن ۱۰۸۱ م به اصفهان بازگشت. او در دورانی که در مصر اقامت داشت، متوجه چیزهای بسیاری شد که مدتی بعد، از آن‌ها در سیاست انقلابی‌اش بهره برد. وی آگاه بود که دولت فاطمیان رو به انحطاط است و توان لازم برای کمک به اسماعیلیان ایران در مبارزه با سلجوقیان ترک را ندارد.
در سال‌هایی که حسن صباح مشغول یادگیری آموزه‌های اسماعیلی و سفر به مصر بود، سلجوقیان به کمک نظام‌الملک طوسی بسیار قدرتمند شدند و ملکشاه، سومین سلطان مقتدر سلجوقی بود، که با خلافت عباسی و خلیفه عبدالله بن محمد بن القائم رابطهٔ دوستانه داشت. نگرانی مشترک خلافت و سلطنت در این دوران، شورش‌های ایجاد شده در سوریه بود که تا مصر، مرکز خلافت فاطمی، راه یافته بود. حسن پس از بازگشت از مصر، ۹ سال به عنوان داعی اسماعیلی در ایران سفر کرد و سیاست انقلابی خود را طرح کرد و همچنین قدرت نظامی سلجوقیان را در مناطق مختلف مورد بررسی قرار داد. او ابتدا به کرمان و یزد رفت و چند ماهی مشغول اشاعه آئین اسماعیلی شد و پس از آن چند ماه در خوزستان و به مدت ۳ سال در دامغان ماند؛ وی سپس به گرگان، ساری، دماوند و قزوین رفت. صباح تا حدود سال ۴۸۰ ه‍.ق / ۱۰۸۷ م، توجه خود را به سواحل دریای مازندران، به خصوص منطقهٔ کوهستانی دیلم متمرکز کرده‌بود. این منطقه از دوران قدیم پناهگاهی برای علویان و شیعیان بود و از مراکز قدرت سلجوقیان در مرکز و مغرب ایران فاصلهٔ بسیار داشت. علاوه بر این‌ها، دعوت اسماعیلیه در دیلم که سنگر شیعیان زیدی بود، تا حدودی گسترش یافته بود. در همین زمان صباح به دنبال مکانی مناسب برای شورش ضد سلجوقیان بود، که بتواند پایگاه عملیاتی خود را در آنجا بنا کند.
او سرانجام در اواخر سال ۴۸۳ ه‍.ق / ۱۰۹۰ م قلعهٔ الموت را در منطقهٔ رودبار برگزید. دعوت اسماعیلی تحت رهبری عبدالملک بن عطاش در ایران ادامه داشت، اما حسن که داعی دیلم شده‌بود، سیاست مستقلی پیش گرفت و به تحکیم دعوت خود در شمال ایران مشغول شد. الموت در آن زمان، در دست مهدی علوی قرار داشت. حسن عده‌ای از داعیان ماهر خود را به آن ناحیه فرستاد تا اهالی را به مذهب اسماعیلی دعوت کنند و همچنین اسماعیلیان را از مناطق مختلف فراخواند و در الموت ساکن کرد. وی سرانجام عازم قزوین شد و در اوایل سال ۴۸۳ ه‍.ق / ۱۰۹۰ م به اشکرود و انجرود از توابع الموت رفت. او در شب چهارشنبه، ۶ رجب سال ۴۸۳ ه‍.ق / ۴ سپتامبر ۱۰۹۰ م مخفیانه وارد قلعه شد و تا مدتی هویت خود را آشکار نساخت و به عنوان معلمی با نام «دهخدا» به کودکان محافظان قلعه درس داد؛ بدین ترتیب بسیاری از محافظان به مذهب اسماعیلیه پیوستند. پیروان صباح در داخل و خارج قلعهٔ الموت افزایش یافت و مهدی علوی برای آن که رهبران اسماعیلی را بشناسد، ابتدا اظهار کرد که مذهب اسماعیلی را پذیرفته‌است، اما پس از مدت کوتاهی رازش برملا شد و چاره‌ای جز کناره‌گیری نداشت، پس قلعه را به صباح واگذار کرد. اسماعیلیان به راحتی در اواخر پاییز سال ۴۸۳ ه‍.ق / ۱۰۹۰ م قلعه را به دست گرفتند. براساس آنچه در سرگذشت سیدنا نوشته شده‌است، صباح به خواست خود دستور داد براتی به مبلغ ۳۰۰۰ دینار به عنوان غرامت به مهدی علوی بدهند و این برات که به عهدهٔ رئیس مظفر بود؛ در زمان مشخص خود پرداخت شد. تسخیر این قلعه آغاز مرحلهٔ قیام مسلحانهٔ اسماعیلیان ایران ضد سلجوقیان و همچنین نشان تأسیس دولت مستقل اسماعیلیان الموت بود.
الموت از نظر طبیعی صخرهٔ برج‌گونه‌ای دارای دامنه‌های شیب‌دار در اطرافش است و قلهٔ آن به حدی بزرگ است که می‌توانند بر روی آن ساختمان‌هایی ایجاد کنند. بدین ترتیب، قلعهٔ الموت که بر روی این کوه بنا شده‌بود، در منطقه‌ای کوهستانی و استراتژیک قرار داشت و دسترسی به آن ساده نبود. قلعه مشرف بر راه کوتاهی بین قزوین و مازندران بود و نظارت بر آن، جادهٔ بین عراق عجم و مازندران را می‌بست. ساکنان این منطقه جنگجو و با گرایش شیعی بودند. صباح پس از سال ۴۸۵ ه‍.ق / ۱۰۹۲ م یعنی در دوران نزاع‌های خانگی سلجوقیان، الموت را به شکل غیرقابل دسترسی سازمان داد. او استحکامات قلعه را توسعه داد و انبارهای بسیار بزرگی برای آذوقه و تدارکات خود ترتیب داد. گفته شده‌است او انبارهایی را در دل کوه حفر کرد، که مقدار فراوانی غذا در آن نگهداری می‌شد، بدون این که ضایع شود. همچنین سیستم آبیاری برای مزارع اطراف الموت شکل داد و قلعه را از نظر طبیعی بی‌نیاز کرد، به شکلی که الموت توان مقاومت در برابر محاصره‌های طولانی‌مدت را داشته و تسخیرناپذیر باشد. صباح سپس نفوذ خود را در سرتاسر دیلم و رودبار افزایش داد و همچنین مردم بیشتری را به مذهب اسماعیلی دعوت کرد. وی قلعه‌های بسیاری را تسخیر ساخت یا بنا کرد. پس از مدت کوتاهی، سپاه سلجوقی به فرماندهی امیر یورنتاش، که نواحی الموت جز اقطاع او بود، به قلعهٔ الموت حمله کرد و از این هنگام اسماعیلیان ایران وارد مبارزه طولانی مدت با سلجوقیان شدند.
حسن در سال ۴۸۴ ه‍.ق / ۱۰۹۱ م، یکی از داعیان اسماعیلی به نام حسین قائنی را به قهستان، در جنوب شرقی خراسان، فرستاد. اسماعیلیان از توهین سلجوقیان به خاندان سیمجوری، که مورد احترام اهالی قهستان بود، استفاده کردند و با سرعت و در سطح گسترده، به قیام عمومی ضد سلجوقیان دست زدند. آن‌ها شهرهای مهم قائن، طبس، تون و زوزن را به تصرف خود درآوردند. به این ترتیب اسماعیلیان در قهستان، موفق به تثبیت قدرت خود شدند و آن منطقه به دومین سرزمین عمده و مهم اسماعیلیان ایران تبدیل شد و ادارهٔ آن در دست رهبری انتصابی از الموت قرار گرفت، که «محتشم» خوانده‌می‌شد. صباح در آن زمان در رودبار و قهستان دولتی مستقل تشکیل داد و به مبارزه با سلجوقیان پرداخت. اسماعیلیان در سال ۴۸۴ ه‍.ق / ۱۰۹۱ م قلعهٔ دیگری به نام صنم‌کوه در نزدیکی ابهرکوه را نیز تصرف کردند. آن‌ها به موازات الموت در حاشیهٔ شرقی رشته کوه البرز، تعدادی از شهرهای شمالی و جنوبی را به تصرف خود درآوردند. ملکشاه سلجوقی به توصیهٔ نظام‌الملک در سال ۴۸۵ ه‍.ق / ۱۰۹۲ م، لشکریانی را برای نبرد با اسماعیلیان راهی رودبار و قهستان کرد. تعداد اسماعیلیان در قلعه الموت محدود بود؛ پس حدود ۳۰۰ نفر از اسماعیلیان قزوین و ری به یاری آن‌ها برخاستند و همچنین اسماعیلیان ساکن در قسمت‌های مختلف رودبار به یاری آنان شتافتند که به سبب آن، موفق شدند سلجوقیان را شکست دهند. قبل از این‌که حملهٔ دیگری شکل گیرد، ملکشاه و نظام‌الملک در همان سال به قتل رسیدند.
در زمان گسترش قیام اسماعیلیان ایران به رهبری صباح، خلیفهٔ فاطمی المستنصر بالله در سال ۴۸۷ ه‍.ق / ۱۰۹۴ م در قاهره درگذشت و درگیری بر سر جانشینی وی، اسماعیلیه را به دو بخش نزاری و مستعلی تقسیم کرد. صباح سیاست مستقلی را پیش گرفت و رهبری اسماعیلیان را در سرزمین سلجوقی عهده‌دار شد. او در رابطه با جانشینی المستنصر بالله، از نزار حمایت کرد. نزار ولیعهد المستنصر بالله بود، اما وزیر قدرتمند فاطمی به نام افضل، پسر بدرالجمالی، نزار را از جانشینی محروم ساخت و خواهر افضل به عقد یکی از پسران جوان المستنصر بالله، که ابوالقاسم احمد ملقب به مستعلی نام داشت، درآمد. اکثر اسماعیلیان در یمن، مصر، گجرات و شام جانب مستعلی را گرفتند و او را به عنوان امام خود پذیرفتند، اما تمام اسماعیلیان در ماوراءالنهر، عراق، بدخشان از نزار حمایت کردند و او را به عنوان نوزدهمین امام خود و جانشین به حق پدرش پذیرفتند. نزار به همراه تعدادی از نظامیان ضد افضل و با حمایت قاضی اسماعیلی اسکندریه، به آنجا پناه برد و امامت و حکومت او با لقب «المصطفی لدین‌الله» حامیانی پیدا کرد. وی سپس شورش کرد و سال بعد سرکوب شد. نزار در سال ۴۸۸ ه‍.ق / ۱۰۹۵ م در زندان به همراه یکی از پسرانش و با دستور مستعلی به قتل رسید. تا حدود ۷۰ سال پس از مرگ نزار، نام او را روی سکه‌هایی که در الموت ضرب می‌شد، حک می‌کردند و به نسل او بدون آن که نامی از آن‌ها برده شود، سلام و دعا می‌فرستادند. با آغاز حکومت مستعلی، حسن سریعاً رابطهٔ خود را با دولت فاطمی قطع ساخت و به این ترتیب مستعلی را که بر تخت نشسته بود، تأیید نکرد. افضل نیز از سیاست سخت‌گیرانهٔ پدر خود استفاده کرد و راه او را ادامه داد. دولت مصر در طول این دوران هیچ نوع حمایتی از اسماعیلیان ایران نکرد. آن‌ها نیز پس از آن هیچ پیوندی با فاطمیان نداشتند و بدون ترس از دخالت قاهره، سیاست‌های خود را ادامه دادند. لازم است ذکر شود که اسماعیلیان ایران در زمان وقوع این حوادث، تحرکی از خویش نشان ندادند و هیچ‌یک از نوادگان نزار را به عنوان مدعی قدرت در مصر به رسمیت نشناختند.
این اختلاف یک توجیه آئینی بود، که اسماعیلیان به وسیلهٔ اسماعیل، پسر جعفر صادق، ششمین امام شیعه، با آن پیوند داشتند. به عبارتی جعفر صادق، اسماعیل را به عنوان جانشین خود انتخاب کرده‌بود و تعیین فرزند بعدی او نمی‌توانست انتخاب اول را خنثی کند. افضل ادعا می‌کرد که المستنصر بالله در بستر مرگ مستعلی را جانشین خود ساخته‌است، اما اسماعیلیان، نزار را که جانشین نخستین بود، به امامت خود پذیرفتند. مسئلهٔ دیگر این بود که نزار جانشینی برای خود انتخاب نکرده‌بود و کسی نمی‌توانست ادعای امامت کند. پس صباح دعوت مستقل نزاریه را شکل داد، اما هیچگاه نام جانشین نزار را علنی نساخت و از آن پس اسماعیلیان ایران با نام نزاریه شناخته شدند. در این دوره آن‌ها امامی نداشتند و همانند دورهٔ پیش از برپایی خلافت فاطمی، دورهٔ ستر، دورهٔ غیبت امامشان، را تجربه کردند. در این زمان مردم حسن صباح را که مهم‌ترین داعی بود، به عنوان حجت امام پذیرفتند.
حجت در سلسله مراتب روحانی به شخصیتی گفته می‌شد که بعد از امام قرار داشت، اما در این زمان کاربرد آن بسیار حساس‌تر شده‌بود، زیرا صباح تا ظهور امام، رهبری اسماعیلیه را بر عهده داشت و در آن زمان به عنوان مؤمن شناخته شده‌بود. حسن، ظهور قریب‌الوقوع امام را پیشگویی می‌کرد و خودش را حجت او می‌دانست. گسترش این باور باعث واکنش دستگاه اهل سنت و عباسیان شد و غزالی از طرف خلیفه مستظهر وظیفه پیدا کرد که رسالهٔ جامعی در رابطه با رد «باطنیه» بنویسد. او قبل از سال ۴۸۸ ه‍.ق / ۱۰۹۵ م رساله‌ای به نام «فضائح‌الباطنیه» نوشت، که بعداً به رسالهٔ المستظهری شهرت یافت و در آن عقیدهٔ تعلیم را رد کرد و از آن پس اسماعیلیه ایران به تعلیمیه معروف شد و این امر نشان از ارزش بسیار عقیدهٔ تعلیم در نزد آن‌ها بود.
از زمان مرگ ملکشاه تا هنگام جانشینی برکیارق اوضاع سلجوقیان نابسامان بود؛ پس از مرگ ملکشاه، خاندان و جانشینان او، به ویژه محمود و برکیارق و بعدها سنجر و محمد وارد نزاع‌های خانوادگی شدند. محمود در برابر برادرش برکیارق قرار گرفت و تتش، عموی آن‌ها نیز در سوریه اعلام قدرت کرد. فوت محمود در سال ۴۸۷ ه‍.ق و کشته شدن تکش خوارزمشاه در سال ۴۸۸ ه‍. ق، راه سلطنت برکیارق را هموار کرد و خلیفهٔ عباسی، المستظهر سلطنت او را به رسمیت شناخت و تا زمان مرگ برکیارق اوضاع نسبتاً آرام بود. اسماعیلیان در بروز درگیری‌های میان سلجوقیان نقش داشتند، اما حسن صباح در چنین شرایطی ترجیح می‌داد مستقیماً درگیر نشود؛ چرا که امکان داشت سلجوقیان متحد و مشغول مبارزه با اسماعیلیان شوند. پس در چنین شرایطی بهترین تصمیم این بود، که اسماعیلیان اقتدار و نفوذ خود را در ایران افزایش دهند. اسماعیلیان در ایران با توجه به شرایط و ساختار حکومت سلجوقی، روش‌های مبارزه‌ای خاصی را به کار گرفتند. صباح به خوبی از ماهیت غیر متمرکز حکومت سلجوقیان آگاهی داشت و می‌دانست که پس از سلطان ملکشاه، سلطان قدرتمند دیگری نیست که نیاز به براندازی به وسیلهٔ سپاهی بزرگ را داشته باشد. قدرت نظامی و سیاسی حکومت سلجوقی بین امیرانی تقسیم شده‌بود که هر کدام، ناحیه‌ای را در اختیار داشتند؛ پس حسن از طریق قلعه‌های نفوذناپذیر توانست بر آن‌ها غلبه کند. این قلعه‌ها دستورهای خود را از الموت دریافت می‌کردند، اما آزادی عمل داشتند.
اسماعیلیان به کمک رئیس مویدالدین مظفر اسماعیلی که به ظاهر از امیران باوفای سلجوقی بود، در سال ۴۹۲ ه‍.ق / ۱۰۹۹ م یکی از امیران سلجوقی را مجبور ساختند تا قلعهٔ گردکوه را از برکیارق بازستاند و مظفر را در آنجا بگمارد. (فرهاد دفتری) بیان می‌کند که امیرداد حبشی از نیت مظفر و اسماعیلی شدن او به دست عبدالملک بن عطاش خبر نداشت و پس از گرفتن قلعه، او را به رئیس مظفر واگذار کرد و بدین طریق قلعهٔ گردکوه به تصرف رئیس مظفر درآمد. او همانند صباح برج‌های دژ را مستحکم ساخت و آذوقهٔ فراوانی برای مقابله با محاصره‌های طولانی‌مدت گردآورد. در جنگی که در سال ۴۹۳ ه‍.ق / ۱۱۰۰ م در قهستان، بین حامیان رئیس مظفر و سلطان سنجر رخ داد، سلجوقیان موفق شدند راه را برای برکیارق هموار کنند؛ آن‌ها با پنج هزار نفر اسماعیلی جنگیدند و در پایان، نبرد به نفع برکیارق به پایان رسید و حامی رئیس کشته شد؛ سپس رئیس مظفر گنجینهٔ خاص خود را به گردکوه انتقال داد. اسماعیلیان قلعه‌های اطراف دامغان و ناحیهٔ شرقی کوه‌های البرز که قومس نام داشت و چند قلعه در منطقهٔ مرزی خوزستان و فارس در ناحیهٔ ارجان را به تصرف خود درآوردند. رهبر ارجان ابوحمزه بود که همانند صباح، برای تکمیل معلومات خود چند سالی را در مصر گذرانده بود. اسماعیلیان در رودبار نیز قلعه‌های مهمی را به تصرف خود درآوردند و البته در همان دوران ضعف سلجوقیان، صباح موفق شد ابو محمد زعفرانی را که در نزدیکی ری و دامنه‌های جنوبی البرز جلوه‌گری می‌کرد، شکست دهد.
در دورهٔ سلطنت برکیارق، اسماعیلیهٔ ایران همچنان در حال پیشروی بود و تا نزدیکی اصفهان، پایتخت سلجوقیان نیز پیش رفته بودند و تلاش عبدالملک عطاش در اصفهان و اطراف آن برای دعوت به اسماعیلیه همچنان ادامه داشت و بدین شکل دروازه‌های پایتخت سلجوقی در معرض خطر قرار گرفته‌بود. در چنین اوضاعی، سلجوقیان با یکدیگر متحد شدند تا علیه اسماعیلیان وارد عمل شوند. در این زمان رابطهٔ امرای برکیارق با اسماعیلیان جالب نبود و از طرفی نیروهای مخالف برکیارق، همهٔ افراد او را به اسماعیلی بودن متهم کرده‌بودند. از نظر جغرافیایی، اسماعیلیان میان قلمرو سنجر در شرق و قلمرو برکیارق و جانشین وی، محمد تپر، در غرب قرار داشتند. در سال ۴۹۴ ه‍.ق / ۱۱۰۱ م که برکیارق در غرب و سنجر در خراسان دچار واهمه شده‌بودند، توافق کردند هر یک به نحوی به مبارزه با اسماعیلیان بپردازند؛ آن‌ها دانستند اسماعیلیان تهدید بزرگی برای امپراطوری سلجوقی به‌شمار می‌آیند و علیه آن‌ها وارد عمل شدند. برکیارق افراد بسیاری را در اصفهان و بغداد و شهرهای دیگر به جرم گرایش به اسماعیلیه کشت و همین امر باعث واهمهٔ سرهنگان سپاه شد و تعدادی از آن‌ها گریختند. سنجر نیز از طریق تعدادی از دوستان اسماعیلی خود که با افراد اسماعیلی آشنایی داشتند، نفوذیان این مذهب را به قتل رساند و قشونی علیه آن‌ها به قهستان فرستاد که ویرانی‌های بسیاری را به جای گذاشت. او سه سال بعد لشکر دیگری را ارسال کرد و تا حدی که می‌توانست آن‌جا را ویران کرد؛ این لشکرکشی عنوان «جهاد» به خود گرفت و داوطلبان سنی مذهب را به سمت خود کشاند؛ آن‌ها پس از اتمام جنگ اسرای اسماعیلی را به عنوان «مرتد» به بردگی گرفتند. به گفتهٔ (لوئیس) یک سال بعد اسماعیلیان ترشیز در قهستان بر سر یکی از کاروان‌های سنیان قرار گرفتند که از غرب به سمت ری می‌رفت و کاروان را غارت کردند؛ اسماعیلیان همچنین در رودبار نیز موقعیت خود را محکم کردند. آشفتگی درون سلجوقیان و نزاع بین برکیارق و محمد تپر باعث شد نزاریان حکومت قلاع خود را افزایش دهند. تا مرگ برکیارق در سال ۴۹۸ ه‍.ق / ۱۱۰۵ م، صباح داعیان اسماعیلی را به رهبری حکیم منجم در سال ۴۹۶ ه‍.ق / ۱۱۰۳ م از الموت به حلب، شمال شام فرستاد و آن‌ها فعالیت‌های خود را در شام گسترش دادند و سلجوقیان نیز موفق نشدند از پیشروی آن‌ها جلوگیری کنند.