moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
بروگدن بعد از جنگ بدنبال هولدن وارد حزب جمهوری‌خواهان شد. تغییر احزاب و حمایت او از حق رأی سیاه‌پوستان بسیاری از دوستان سابق کنفدراسیون او که با اجازه رأی دادن سیاه‌پوستان مخالفت کرده بودند و چون تازه کاران، آزادگان و اسکالواگ‌ها در آن زمان بالای حزب جمهوری‌خواهان مسلط بودند، شوکه شدند.
در سال ۱۸۶۷، او به مدت کوتاهی سنا را پس از انتخاب شدن به عنوان نماینده شهرستان وین در یک کنوانسیون قانون اساسی ایالتی ترک کرد. در سال ۱۸۶۸، او سنای ایالت به عنوان یک جمهوری‌خواه برگزیده شد و برای سه دور خدمت کرد. او همچنین عضو کالج انتخاباتی بود که از نامزد جمهوری‌خواه یولیسیز گرانت حمایت می‌کرد. در ۱۸۷۰، او به عنوان تحصیل‌دار درآمد داخلی ایالت متحده مقرر گردید. او از هولدن به عنوان فرماندار حمایت کرد و در هیئت مقننه ایالتی برخلاف استیضاح وی رأی داد.
در سال ۱۸۷۲، او توسط تکت انتخاباتی جمهوری‌خواهان به عنوان ستوان فرماندار همراه با تود کالدول انتخاب گردید. زمانیکه فرماندار کالدول در سال ۱۸۷۴ در سمت خود وفات کرد، بروگدن جانشین وی در مقام فرماندار گردید. در این زمان، دموکرات‌های سفیدپوست کنترل هیئت مقننه ایالتی را مجدداً به‌دست آورده بودند که این بخشی از برنامه سرکوب حق رأی سیاه‌پوستان توسط پیراهن قرمزها بود.
در جریان استانداریش، بروگدن تلاش قوی‌تری را برای همکاری با دموکرات‌ها که کنترل بیشتر بر قوه مقننه نسبت به پیشینیان جمهوری‌خواهان او داشتند را انجام داد و بر ساخت راه‌آهن و آموزش عالی تمرکز کرد. او برای باز کردن دوباره دانشگاه کارولینای شمالی در چپل هیل که به عنوان عضو هیئت امنا از سال ۱۸۶۹ الی ۱۸۷۲ گماشته شده بود، سخت کار کرد. بروگدن همچنین درخواست تأسیس یک کالج برای سیاه‌پوستان را کرد. هنگامی که می‌کوشید تا بدهی‌های دولت را کاهش دهد، او از ساخت یک بازداشتگاه ایالتی به عنوان خیر عمومی حمایت کرد. در زمان فرمانداری او، دولت فدرال ساخت فانوس دریایی ساحل کریتاک را برای روشنایی آخرین قسمت خط ساحلی در امتداد لبه‌های خارجی کارولینای شمالی که به عنوان قبرستان اقیانوس‌اطلس در سال ۱۹۷۵ شناخته می‌شد را تکمیل کردند.https://www.ncpedia.org/currituck-beach-lighthouse در سال ۱۸۷۶، فرماندار بروگدن از کارولینای شمالی در نمایشگاه صدمین سالگرد استقلال نمایندگی کرد.
پتر هاپکا (؛ – ) یکی از مهمترین آهنگسازان موسیقی فیلم کشور جمهوری چک بود. او به خاطر همکاری اش با میخائیل هوراچک، ترانه‌سرا، شهرت دارد.
معدن جایی‌ست که از آن مواد معدنی استخراج می شود.
معدن همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
یوزف کرونر (; – ) یک هنرپیشه اهل کشور اسلواکی بود. برادر او لودویت کرونر، دختر زوزانا کرونرووا و همسر «ترزیا هوربانووا کرونروا» نیز بازیگر بودند. او در فیلم برنده اسکار فروشگاه در خیابان اصلی و بیش از ۵۰ فیلم اسلواکی دیگر و همچنین در چندین محصول چک، بلغارستان و مجارستان بازی کرد. او هرگز در رشته بازیگری تحصیل نکرد. کار او در گروه‌های تئاتر آماتور آغاز شد.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "فروشگاه در خیابان اصلی"، "راه دیگر، و "مردی که دروغ می‌گوید" اشاره کرد.
علی صدرالاسلام از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره سوم و دوره چهارم بعنوان نماینده زنجان در مجلس شورای ملی حضور داشت.
میخائیل هوراچک (؛ زادهٔ ) کارآفرین، ترانه‌سرا، شاعر، نویسنده، روزنامه‌نگار و تهیه‌کننده موسیقی اهل کشور جمهوری چک است. از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۰، او رئیس آکادمی موسیقی عامه پسند چک بود. او شرکت شرط‌بندی «فورتونا» را تأسیس کرد. او در انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۱۸ به عنوان نامزد رئیس‌جمهوری چک شرکت کرد، اما در دور اول به مقام چهارم رسید و نتوانست به این مقام برسد.
ادموند ایچ بِنِت (Edmund Hatch Bennett) (۶ آوریل ۱۸۲۴–۲ ژانویه ۱۸۹۸)، وکیل، قاضی، اولین شهردار تاونتون در ایالت ماساچوست و رئیس دانشکده حقوق دانشگاه بوستون بود.Ross Clifford, "Leading Lawyers' Case for the Resurrection", Edmonton, Canada: Canadian Institute for Law, Theology & Public Policy, 1996, p.15.
بِنِت در شهر منچستر واقع در ایالت ورمانت متولد شد. پدرش میلو لِیمَن بِنِت و مادرش ابیگیل ایچ نام داشت. میلو بِنِت اهل شهر شارون ایالت کنتیکت بود و در سال ۱۸۱۱ از کالج ییل فارغ‌التحصیل شده بود.Conrad Reno, "Memoirs of the Judiciary and the Bar of New England for the Nineteenth Century, with a history of the Judicial System of New England", Volume 1, Boston: Century Memorial Publishing, 1900, p. 12. او در دانشکده حقوق لیچ‌فیلد تحصیل کرد و سپس برای زندگی به برلینگتون در ورمانت رفت و سرانجام در منچستر ساکن شد. وی به عنوان دادستان ایالتی و همچنین دادگاه امور حسبی خدمت کرد. بِنِت در سال ۱۸۳۸ به سمت قاضی دیوان عالی ایالت ورمانت انتخاب شد و پس از آن در ۱۸۵۹ به عضویت هیئت بازنگری قوانین ایالتی درآمد. کُنراد رنو در یادداشت‌های خود در ارتباط با قضات ناحیه نیوانگلند اینطور می‌نویسد که اصالت آبا و اجدادی خانواده بِنِت به نیو انگلند بازمی‌گردد.
بِنِت در مراکز آموزشی منچستر و برلینگتون درس خواند و سپس برای ادامه تحصیل به دانشگاه ورمانت رفت و در آنجا عضو انجمن لامبدا یوتا شد. او در سال ۱۸۴۳ با مدرک کارشناسی علوم انسانی فارغ‌التحصیل شد.Benjamin Curtis, "Hon. Edmund Hatch Bennett" "The New England Magazine and Bay State Monthly", Volume 4, number 3, March 1886, p. 225. مدتی در یک مدرسه خصوصی در ویرجینیا تدریس کرد ولی در نهایت از این شغل بیرون آمد تا به یک حرفه حقوقی مشغول شود. او کار خود را به عنوان کارمند در دفتر حقوقی پدرش شروع کرد و در ۱۸۴۷ درخواست عضویت او در کانون وکلای ورمانت مورد پذیرش قرار گرفت.Curtis, "Bennett" "The New England Magazine and Bay State Monthly", Volume 4, number 3, March 1886, p. 226. در ژوئیه ۱۸۴۸، بِنِت بار دیگر به ماساچوست عزیمت کرد و در آنجا عضو کانون وکلای سافک شد. سپس به عنوان یکی از شرکاء در شرکت ناتانیل مورتُن، هنری ویلیامز، هنری جی. فولر و فرد اس. هال به تاونتون رفت. بِنِت در سال ۱۸۵۳ با سالی کِراکِر، دختر ساموئل لئونارد کراکر که نماینده کنگره بود، ازدواج کرد. یک سال بیشتر از همسرش عمر کرد و در سال ۱۹۱۱ درگذشت. آنها چهار فرزند داشتند؛ کارولین، ادموند نِویل، ساموئل و مری. دو فرزند اول‌شان در دوران نوزادی مردند ولی ساموئل بِنِت بعدها به ریاست دانشکده حقوق دانشگاه بوستون رسید.
در سال ۱۸۷۲ دانشگاه ورمانت درجه دکترای حقوق را به بِنِت اعطا کرد.
بِنِت سال‌های طولانی در تاونتون به صورت ثابت به حرفه وکالت و مشاوره حقوقی اشتغال داشت. در ماه مه ۱۸۵۸، در مقام قاضی دادگاه امور حسبی و ورشکستگی منطقهٔ بریستول منصوب شد و تا سال ۱۸۸۳ و اعلام استعفایش این جایگاه را حفظ کرد. در سال ۱۸۶۴ تاونتون به‌طور رسمی به حوزه شهری پیوست و بِنِت به عنوان نخستین شهردار این شهر انتخاب شد و در تاریخ ۲ ژانویه ۱۸۶۵ رسماً کارش را آغاز کرد. بِنِت در سال‌های ۱۸۶۶ و ۱۸۶۷ نیز بار دیگر برای این سمت برگزیده شد.Clifford, "Leading Lawyers", p. 15 وی تا ۱۹ ژوئن ۱۸۶۷ و زمان کناره‌گیریش از این مسئولیت، عهده‌دار آن بود. در حوزه سیاست، او کارش را با حمایت از حزب ویگ شروع کرد و سپس یکی از پایه‌گذاران حزب جمهوری‌خواه شد.
طی سال‌های ۱۸۷۰–۱۸۷۲ او در دانشکده حقوق دِین در دانشگاه هاروارد به تدریس اشتغال داشت.Clifford, "Leading Lawyers", pp. 15-16. در پاییز ۱۸۷۲ به‌عنوان نخستین رئیس دانشکده حقوق دانشگاه بوستون انتخاب شد. اما به دلیل وضعیت نامساعد جسمانی، این پیشنهاد را رد کند. با این حال به تدریس حقوق در این دانشگاه ادامه داد و در ۱۸۷۵ ریاست دانشکده حقوق را عهده‌دار شد. او تا زمان مرگش، در سال ۱۸۹۸ در این مسند باقی ماند. بِنِت در بسیاری از حوزه‌های حقوق از جمله قراردادها، قانون اساسی و امور حسبی تدریس می‌کرد. وی در مقام یک متخصص حقوقی، قاضی و استاد دانشگاه کتاب‌هایی نیز در زمینه حقوق کشاورزی، حقوق تجاری، قانون اساسی و بیمه آتش‌سوزی به رشته تحریر درآورد و همچنین اقدام به جمع‌آوری و بررسی چندین مجلد از گزارش‌ها و پرونده‌های حقوقی انگلیس نمود که در رابطه با قاعده عدل و انصاف بودند. به علاوه وی به بازخوانی و ویرایش تعدادی از کتب درسی پرداخت که توسط مقامات پیشین نگاشته شده بود؛ بخشی از این کتاب‌ها عبارت بودند از تعارض قوانین اثر جوزف استوری (۱۸۵۷)، مؤسسه نوشته استوری (۱۸۶۲)، عناوین مالیاتی اثر بلک‌ول (۱۸۶۴) و کتاب اصول قانون عرفی از جان ایندرمور (۱۸۷۶). براساس راهنمای موضوعی جونز در نشریات ادواری حقوقی (۱۸۸۸) نام بِنِت به عنوان نویسنده پنجاه و نُه مقاله در نشریه‌های گوناگون حقوقی از قبیل «مرور قانون هاروارد»، «مرور فصلی قانون» و «ثبت قوانین آمریکا» فهرست شده‌است. همچنین او در بسیاری از مجلات حقوقی ویراستار بوده‌است.
در سال ۱۸۹۱ فرماندار ویلیام راسل، بِنِت را به ریاست هیئت نمایندگی بسط وحدت قوانین در ایالات متحده آمریکا منصوب کرد. در سال ۱۸۹۶، وی از سوی فرماندار راجر وُلکات به عنوان رئیس کمیسیون بازنگری قوانین عمومی گماشته شد.
ادموند بِنِت به تاریخ دوران کهن استعمار علاقه‌مند بود و از اعضای انجمن تاریخی استعمار کهن به‌شمار می‌رفت. در سال ۱۸۸۹ که دویست و پنجاهمین سالگرد تأسیس انجمن بود، او نطق تاریخی آن را قرائت کرد. به منظور گرامی‌داشت و بزرگداشت بِنِت در تاونتون، یک مدرسه دولتی در این شهر به افتخار او نام‌گذاری شده‌است. وی در سال ۱۸۹۲ برای عضویت در آکادمی هنر و علوم آمریکا برگزیده شد.profiles.doe.mass.edu
بِنِت در تمام طول عمرش پیرو کلیسای اسقفی بود. در مدت سکونتش در شهر تاونتون ایالت ماساچوست، به عنوان متصدی امور کلیسای اسقفی سنت‌توماس فعالیت داشت. همچنین در سال‌های ۱۸۷۴، ۱۸۷۷، ۱۸۸۰ و ۱۸۸۳ نمایندگی مجمع اسقفی کلیسا را عهده‌دار بود و همچنین از اعضای هیئت امنای این مجمع به‌شمار می‌رفت.Curtis, "Bennett" "The New England Magazine and Bay State Monthly", Volume 4, number 3, March 1886, p. 227. او از متولیان دانشکده الهیات اسقفی در کمبریج ایالت ماساچوست بود و از ۱۸۹۵–۱۸۹۸ ریاست آن را بر عهده داشت.
بِنِت در خصوص اعتقادات مذهبی خودش نیز سخنرانی کرده‌است. یکی از سخنرانی‌های او در زمینه دفاعیات مسیحی بود. اثر او در این حوزه، چهار کتاب اول انجیل عهد جدید از منظر یک وکیل نام داشت که پس از مرگش منتشر شد. او در این کتاب به طرح این موضوع می‌پردازد که کتب چهارگانه انجیل عهد جدید، منابع موثقی برای زندگی و آگاهی از آموزه‌های عیسی‌مسیح هستند. او ضمن صحه گذاشتن بر نحوه نگارش سنتی انجیل‌های چهارگانه - متی، لوقا، یوحنا و مرقس، در بررسی روایت آنها از مسیح، اصول استدلال حقوقی را به کار گرفته‌است.
بِنِت بر این باور بود که محتوا و دیدگاه‌های متمایزی که در این چهار انجیل پیرامون مسیح مطرح می‌شود به استقلال رویه هر یک از گردآورندگان این کتاب‌ها اشاره دارد. او هنگام بررسی جزئیات تفاوت‌ها و مغایرت‌های ظاهری که در آثار موازی ذکر شده بود، اصول قضایی و ادبیات مشترک همگام‌سازی را مدنظر داشت. او به شدت معتقد بود که کتاب‌های انجیل نه تنها اسناد ساختگی نیستند بلکه حتی می‌توان به عنوان منابع دست اول به آنها استناد کرد.
در اواخر قرن بیستم کتاب بِنِت در پیش‌شماره نشریه دانشکده حقوق سیمون گرین‌لیف (۱۹۸۱–۸۲) تجدید چاپ شد. راس کلی‌فورد در کتابش با عنوان پرونده وکلای پیشگام برای رستاخیز (۱۹۹۶) به تحسین از اثر او پرداخت. در حال حاضر کتاب دفاعیات بِنِت در زمرهٔ مکتب فکری قضایی یا حقوقی دفاعیات مسیحیت دسته‌بندی می‌شود.trinitysem
ادوارد بیتس (Edward Bates) (زادهٔ ۴ سپتامبر ۱۷۹۳ – درگذشتهٔ ۲۵ مارس ۱۸۶۹)، برده‌دار، وکیل و سیاستمدار آمریکایی بود. او نمایندگی میزوری را در مجلس نمایندگان ایالات متحده بر عهده داشت و به عنوان دادستان کل ایالات متحدهٔ آمریکا در زمان ریاست جمهوری آبراهام لینکلن خدمت نمود. وی به عنوان یکی از اعضای خاندان تأثیرگذار بیتس، نخستین فرد از ایالت غرب رود می‌سی‌سی‌پی بود که از سوی کابینهٔ ایالات متحده منصوب شد.
بیتس در شهرستان گوچلند، ویرجینیا چشم به جهان گشود ولی در سال ۱۸۱۴ به سنت لوئیس، میزوری جاییکه آغازی بر فعالیت حقوقی او بود، نقل مکان کرد. او در سال ۱۸۲۰، نخستین دادستان کل از ایالت میزوری و در مدت سی سال بعد برندهٔ یک دوره انتخابات کنگره شد. او در هر دو مجلس نمایندگان میزوری و مجلس سنای میزوری، خدمت نموده و تبدیل به یکی از اعضای برجستهٔ حزب ویگ شد. وی همچنین نماینده-ی لوسی دیلینی در یک دادخواهی موفق برای آزادی بود.
بیتس پس از انحلال حزب ویگ در اوایل دههٔ ۱۸۵۰، پیش از آنکه به عضویت حزب جمهوری‌خواه در بیاید، برای مدت کوتاهی به حزب آمریکا پیوست. او یکی از نامزدهای ریاست جمهوری از طرف مجمع ملی جمهوری‌خواه ۱۸۶۰ بود اما در نهایت لینکلن نامزد انتخابات شد. بیتس در سال ۱۸۶۱ همزمان با آغاز جنگ داخلی آمریکا، دادستان کل شد. او برخی از سیاست‌های دولت در ابتدای جنگ را به خوبی پیش برد ولی در مورد آزادی بردگان با لینکلن مخالفت نموده و از تساوی کامل شهروندی و سیاسی سیاهان حمایت نکرد. وی پس از آنکه برای انتصاب در دیوان عالی ایالات متحده آمریکا نادیده گرفته شد، در سال ۱۸۶۴ از کابینه استعفا داد. بیتس پس از ترک دفتر کار، در برابر تصویب یک قانون اساسی ایالتی جدید در میزوری مخالفت کرد که کارساز نشد.
بیتس در شهرستان گوچلند، ویرجینیا به عنوان فرزند فلمینگ بیتس و همسرش کارولین ماتیلدا وودسون سابق (زادهٔ ۱۷۴۹ – درگذشتهٔ ۱۸۴۵) چشم به جهان گشود. پدرش یک گوچلندی اصیل بود و درمجتمع مزارع بلمونت، متعلق به خاندان بیتس، چشم به جهان گشود. او در اواخر جنگ انقلاب آمریکا، وارد ارتش محلی در نبرد یورک تاون شده و خدمت می‌کرد.Daughters of the American Revolution, Lineage Book of the DAR founders, vol. 25 p.264, available online at ancestry.com ادوارد بیتس به مانند خواهر و برادران خود و سایر افراد در طبقهٔ زارعین، در خانه تحت تعلیم خصوصی قرار گرفت. هنگامی که بزرگتر شد، در دانشگاه نظامی شارلوت هال در مریلند حضور یافت.
ادوارد بیتس پیش از آنکه در سال ۱۸۱۴ به همراه برادر بزرگترش جیمز که حرفهٔ وکالت را آغاز کرده بود به سنت لوئیس، میزوری برود، در جنگ ۱۸۱۲ خدمت کرد. برادر ارشد آنها فردریک بیتس در آن زمان در سنت لوئیس بود و در مقام دبیر قلمروی لوئیزیانا و نیز دبیر قلمروی میزوری خدمت می‌کرد.
ادوارد بیتس به همراه روفوس ایستون در رشتهٔ حقوق تحصیل کرد و خانواده‌اش او را تأمین مالی می‌کردند. ایستون قاضی قلمروی لوئیزیانا، بزرگ‌ترین حوزهٔ قضایی ایالات متحدهٔ آمریکا از زمان تصاحب لوئیزیانا بود. بیتس پس از آنکه توسط دادگاه پذیرفته شد، همکار ایستون شد.Bruce Adamson, "For Which We Stand; the Life of Rufus Easton"
آن دو در سال ۱۸۱۷ جیمز فری را سامان دادند که از سنت چارلز، میزوری فرار و به آلتون، ایلینوی نقل مکان کرده بود. شهر آلتون را ایستون بنیان نهاده و نام آن را پس از تولد نخستین پسرش انتخاب کرده بود.
همکار خصوصی بیتس، جاشوا بارتون بود که نخستین دبیر ایالت میزوری شد. بارتون به دلیل شرکت در دوئل‌هایی که در جزیرهٔ بلادی (بر روی رود می‌سی‌سی‌پی) برگزار می‌شدند، مشهور شد. در سال ۱۸۱۶ بیتس در یک دوئل پس از بارتون قرار داشت که این دوئل در مقابل توماس همپستید، برادر ادوارد همپستید، نخستین نمایندهٔ کنگره‌ای قلمروی میزوری بود. این دوئل کشته‌ای نداشت. بارتون در سال ۱۸۲۳ در یک دوئل در همان جزیره کشته شد.
نخستین گریز بیتس به عرصهٔ سیاست در سال ۱۸۲۰ با انتخاب شدن برای عضویت در مجمع قانون اساسی ایالتی زده شد و او مقدمه‌ای بر قانون اساسی ایالتی نوشت. او همچنین دادستان کل ایالت جدید شد.
بیتس در سال ۱۸۲۲ منتخب مجلس نمایندگان میزوری و بعد برای یک دوره بین سال‌های ۱۸۲۷ تا ۱۸۲۹ منتخب مجلس نمایندگان ایالات متحدهٔ آمریکا شد. سپس از سال ۱۸۳۱ تا ۱۸۳۵ برای عضویت در مجلس سنای ایالات متحدهٔ آمریکا و در سال ۱۸۳۵ برای ورود به مجلس میزوری انتخاب شد. او برای عضویت در مجلس سنای ایالات متحدهٔ آمریکا کاندیدا شد اما در برابر توماس هارت بنتون، نمایندهٔ حزب دموکرات (ایالات متحدهٔ آمریکا) شکست خورد.
بیتس در دههٔ ۱۸۴۰ از اعضای برجستهٔ حزب ویگ (آمریکا) به‌شمار می‌رفت که در آنجا فلسفهٔ سیاسی او بسیار نزدیک به هنری کلی بود. او برده‌داری بود که در طول این دوران به دادخواهی آزادی پولی بری، زنی که به بردگی گرفته شده بود، علاقه‌مند شد. پولی بری در سال ۱۸۴۳، پس از آنکه ماه‌ها به صورت غیرقانونی در ایالت آزاد ایلینوی نگهداری شد، آزادی خود را به دست آورد.
بری پس از به دست آوردن آزادیش، از بیتس درخواست حمایت کرد تا وکالت او را در مورد دادخواست جداگانه‌ای که برای آزادی دختر چهارده ساله‌اش، لوسی دیلینی، به دادگاه ارائه کرده بود، بر عهده گیرد. طبق قانون زایمان، از آنجاییکه مادر در زمان تولد دخترش، یک انسان آزاد محسوب می‌شد، دادگاه رأی به آزادی دختر وی نیز داد. در طی این دوران، اوریون کلمنز، برادر مارک تواین، تحت نظر بیتس در رشتهٔ حقوق تحصیل می‌کرد.Lucy A. Delaney, "From the Darkness Cometh the Light: or Struggles for Freedom", St. Louis: J. T. Smith, 1891, Electronic edition, University of North Carolina, accessed 22 Apr 2009
در حالی که بیتس از نظر بسیاری از پژوهش‌گران مدرن «بی‌تفاوت نسبت به نهضت آزادی آفریقایی آمریکایی‌ها» محسوب می‌شود، اما او تمامی برده‌های خود را آزاد نمود و در سال ۱۸۵۱ هزینهٔ بازگشت آخرین بردهٔ آزاد شدهٔ خود به کشور لیبریا را نیز پرداخت کرد.
در سال ۱۸۵۰، رئیس‌جمهور میلارد فیلمور از بیتس درخواست نمود که به عنوان وزیر جنگ ایالات متحدهٔ آمریکا خدمت کند اما وی نپذیرفت و به جای او چارلز ام کونراد منصوب شد. در مجمع ملی حزب ویگ در سال ۱۸۵۲، بیتس بر روی آگهی حزبی به عنوان نامزد تصدی معاون رئیس‌جمهور ایالات متحدهٔ آمریکا برای انتخابات، در نظر گرفته شد. او در نخستین رأی‌گیری پیشتاز بود ولی طی دومین رأی‌گیری اعلام شده، ویلیام ای گراهام انتخاب شد.
بیتس پس از انحلال حزب ویگ در دههٔ ۱۸۵۰ برای مدت کوتاهی به حزب آمریکایی پیوست ولی پس از آن به عضویت حزب جمهوری‌خواه (ایالات متحدهٔ آمریکا) درآمد. او یکی از چهار نامزد اصلی انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحدهٔ آمریکا (۱۸۶۰) در حزب جمهوری‌خواه بود. بیتس در ابتدا حمایت هوراس گریلی را جلب نمود ولی در نهایت این حمایت نصیب آبراهام لینکلن شد. لینکلن سال بعد پس از پیروزی در انتخابات، بیتس را عنوان دادستان کل ایالات متحدهٔ آمریکا منصوب کرده و وی بین سال‌های ۱۸۶۱ تا ۱۸۶۴ در همین سمت باقی ماند. بیتس نخستین فردی بود که از ایالتی در غرب رود می‌سی‌سی‌پی به عضویت کابینه منصوب شده بود.
عملکرد بیتس به عنوان دادستان کل با نظرات متفاوتی روبرو شد. از یک طرف، او در پیشبرد برخی از سیاست‌های ابتدایی لینکلن در طول جنگ مانند دستگیری و بازداشت خودسرانهٔ طرفداران جنوبی و شمالی‌های آشوبگر، نقش مؤثری داشت. از طرف دیگر، هنگامی که سیاست‌های لینکلن در پی اصلاحات اساسی‌تر پیش رفت، مخالفت بیتس بیشتر شد. او در مورد اعلامیهٔ آزادی بردگان و استخدام سیاهان در ارتش متحد با لینکلن مخالف بود. لینکلن در سال ۱۸۶۴، سالمون پی چیس را به سمت قاضی ارشد ایالات متحدهٔ آمریکا منصوب کرد در حالی که بیتس خواستار این مقام بود. پس از آن، بیتس استعفا داد و جیمز اسپید، وکیل اهل کنتاکی که دیدگاه‌های جمهوری‌خواهی افراطی داشت، جایگزین وی در دادستانی کل شد.
بیتس پس از استعفا از هیئت دولت به میزوری بازگشت. او در درگیری‌های محافظه‌کارانه بر سر امور مربوط به قانون اساسی میزوری در سال ۱۸۶۵ شرکت کرد. او با «سوگند آهنین» به شدت مخالفت نمود که به عنوان اثباتی بر وفاداری ساکنین، لازم بود. او همچنین مخالف سلب موقت حق رأی طرفداران شورشی بود. بیتس هفت مقاله در مخالفت با قانون اساسی نوشت اما بی‌فایده بود و قانون در نهایت تصویب شد. این قانون برای لغو برده‌داری در ایالت مورد توجه بود و سه هفته پیش از آنکه کنگرهٔ ایالات متحدهٔ آمریکا متمم سیزدهم قانون اساسی ایالات متحدهٔ آمریکا را برای منع برده‌داری در کشور پیشنهاد دهد، تصویب شد.
بیتس از سیاست بازنشسته شد گرچه همچنان نظرات خود را در مورد رخدادهای سیاسی در روزنامه‌های محلی اعلام می‌نمود. او در سال ۱۸۶۹ در سنت لوئیس چشم از جهان فروبست و در آرامگاه بلفونتین به خاک سپرده شد.
بیتس با جولیا کولتر از اهالی کارولینای جنوبی ازدواج کرد. آنها صاحب هفده فرزند شدند. جولیا به سنت لوئیس آمده بود تا برادرش دیوید کولتر و خواهرش کارولین جی کولتر را ملاقات کند. کارولین با همیلتون آر گمبل (وکیل و طرفدار اتحادیه) ازدواج کرد که در نهایت قاضی ارشد دادگاه عالی میزوری شد.Dennis K. Boman, "Lincoln's Resolute Unionist: Hamilton Gamble, Dred Scott Dissenter and Missouri's Civil War Governor", Louisiana State University Press, 2006, pp. 1–7, accessed 26 February 2011
بیتس اغلب به خاطر داشتن خانوادهٔ بزرگ خوشحال بود. چهار پسر او در طول جنگ داخلی نقش‌های مختلفی داشتند. پسر ارشدش بارتون بیتس هنگام جنگ در دادگاه عالی میزوری خدمت نمود.Kenneth H. Winn, "Missouri Law and the American Conscience: Historic Rights and Wrongs" (2016), p. 92. پسر دیگرش جان سی بیتس در نیروی زمینی ایالات متحدهٔ آمریکا خدمت نمود و بعدها فرماندهٔ ستاد مشترک ارتش ایالات متحدهٔ آمریکا شد. فلمینگ بیتس تحت فرماندهی ارتشبد استرلینگ پرایز با ایالات مؤتلفهٔ آمریکا جنگید و این موضوع منجر به تنش میان پدر و فرزند شد. به همین دلیل ادوارد بیتس در خاطراتش از روزهای جنگ به ندرت از فلمینگ نام برده‌است. پسر کوچک او، چارلز، در دوران جنگ، در آکادمی نظامی ایالات متحده شرکت می‌کرد."Cabinet and Vice President: Edward Bates" , "Mr. Lincoln's White House", The Lincoln Institute, 1999–2011, accessed 4 January 2011
میراث جهانی در قبرس شامل ۳ اثر فرهنگی است. سایت‌های میراث جهانی سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد، یونسکو مکان‌هایی هستند که دارای اهمیت فرهنگی یا طبیعی هستند، همان‌طور که در پیمان‌نامه میراث جهانی یونسکو، که در سال ۱۹۷۲ تأسیس شده، شرح داده شده‌است. جمهوری قبرس این پیمان‌نامه را در تاریخ ۱۴ اوت ‍۱۹۷۵ پذیرفت و از آن هنگام، مکان‌های طبیعی و فرهنگی قبرس دارای شرایط برای گنجانده شدن در فهرست میراث جهانی هستند.
، سه سایت میراث جهانی در قبرس وجود دارد که تمامی آن‌ها فرهنگی هستند و همچنین ۱۱ اثر نیز در فهرست آزمایشی قرار دارد. نخستین میراثی که در فهرست ثبت شد، شهر پافوس در سال ۱۹۸۰ بود. در سال ۱۹۸۵ کلیساهای نقاشی‌شده در منطقه ترودوس به فهرست افزوده شدند. نامزدی اصلی شامل ۹ کلیسا بود که در سال ۲۰۰۱ یک کلیاس دیگر افزوده شد. تازه‌ترین میراث افزوده‌شده به فهرست، خیروکیتیا در سال ۱۹۹۸ بود که در سال ۲۰۱۲. در سال ۲۰۱۰، کمیته میراث جهانی یونسکو سطح محافظت سه سایت میراث جهانی در قبرس را به دلیل درگیری مسلحانه افزایش داد.
علاوه بر سایت‌های موجود در فهرست میراث جهانی، کشورهای عضو می‌توانند فهرستی از سایت‌های آزمایشی را که ممکن است برای نامزدی در نظر بگیرند، در این فهرست قرار دهند. نامزدها در فهرست میراث جهانی تنها در صورتی پذیرفته می‌شوند که سایت قبلاً در فهرست آزمایشی قرار داشته باشد. ، قبرس ۱۱ اثر را در فهرست آزمایشی خود دارد.
حسنعلی خان عمادالسلطنه خراسانی از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره سوم و دوره چهارم بعنوان نماینده مشهد در مجلس شورای ملی حضور داشت.
فهرست جاده‌های شمال به جنوب در تورنتو () در زیر فهرستی از آزادراه‌های شمال به جنوب و راه‌های شریانی در شهر تورنتو، انتاریو، کانادا آمده‌است. شهر تورنتو در یک الگوی شبکه‌ای سازمان‌دهی شده‌است که قدمت آن به طرحی که آگوستوس جونز بین سال‌های ۱۷۹۳ و ۱۷۹۷ تنظیم کرده بود، برمی‌گردد. اکثر خیابان‌ها در جهت شمال-جنوب یا شرق-غرب، بر اساس خط ساحلی دریاچه انتاریو تراز شده‌اند. به عبارت دیگر، جاده‌های اصلی شمال-جنوب عموماً عمود بر خط ساحلی دریاچه انتاریو و جاده‌های اصلی شرقی-غربی به طور کلی موازی با خط ساحلی دریاچه هستند.
یک بزرگراه کوتاه و راه شریانی است. این مسیر به عنوان یک بزرگراه در خیابان اگلینتون غربی شروع می‌شود و به سمت شمال به عنوان بخش شمالی خیابان دافرین ادامه می‌یابد. نقاط دیدنی در امتداد جاده عبارتند از: پروژه مسکن لارنس هایتس، مرکز خرید یورک دیل و پارک داونسویو و فرودگاه دوونسویو (بخشی از خط یک یانگ-یونیورسیتی در میانه آن از خیابان اگلینتون تا شمال خیابان ویلسون واقع شده‌است و به طور خلاصه به موازات آن در مجاورت خیابان شپرد در زیر زمین امتداد دارد.
بزرگراه ۴۲۷ بار اصلی ترافیک از شمال و جنوب فرودگاه بین‌المللی پیرسون تورنتو را بر دوش می‌کشد.
جاده کالدونیا دارای دره بسیار شیب دار بین «جاده راجرز» و خیابان اگلینتون است.
قبل از ساخت بزرگراه ۴۲۷، خط براون بخشی از بزرگراه ۲۷ بود. بخشی از جاده، که به بزرگراه ۴۲۷ از کوئین الیزابت وی تا بزرگراه ۴۰۱ تبدیل شده‌است و به عنوان بزرگراه ۲۷، از بزرگراه ۹ انتاریو گذشته و به سمت شمال تا باری بری، انتاریو ادامه می‌یابد.
جاده شریان‌ای است که از خیابان بلور غربی شروع می‌شود اما تا زمانی که با جاده برنهام تورپ تقاطع پیدا نمی‌کند به یک جاده اصلی تبدیل نمی‌شود. به سمت شمال ادامه می‌یابد تا به بزرگراه ۲۷، شمال شهر ختم شود.
از نام دهکده‌ای گرفته شده‌است که در خیابان داندس از آن عبور کرده‌است. روستای ایسلینگتون قبلاً با نام میمیکو شناخته می‌شد و اغلب با روستای دومی به همین نام در اتوبیوکو در دریاچه انتاریو اشتباه گرفته می‌شد که در سال ۱۸۵۷ از اداره پستی نام میمیکو را دریافت کرده بود. در سال ۱۸۵۹ برای ساکنان میمیکو در خیابان داندس جلسه ای برای انتخاب نام جدید در مسافرخانه «توماس اسمیت» (واقع در گوشه جنوب غربی خیابان دانداس و خیابان آیلینگتون امروزی) برگزار کردند، زمانی که شرکت کنندگان نتوانستند به اتفاق آرا در مورد نام جدید، آنها همسر اسمیت، الیزابت، را به جلسه دعوت کردند و از او خواستند نام روستا را تغییر دهد. او ایزلینگتون را که زادگاهش در نزدیکی لندن، انگلستان بود را انتخاب کرد.
جاده اسکارلت به نام جان اسکارلت نامگذاری شده‌است که در سال ۱۸۰۸ به کانادای علیا نقل مکان کرد و چندین کیلومتر مربع ملک در شمال غربی خیابان بلور و کیل داشت. «جاده اسکارلت» در امتداد مسیر حمل و نقل تورنتو در شمال ملک او افتتاح شد. جاده در خیابان داندس غربی بلافاصله در جنوب خط راه‌آهن CPR crosstown شروع می‌شود. به پایانه غربی خیابان سنت کلر متصل می‌شود، سپس در امتداد رود هامبر (انتاریو) به سمت شمال خیابان لارنس غربی پیش می‌رود، جایی که به سمت غرب منحنی می‌شود و به جاده دیکسون تبدیل می‌شود.
از خیابان بلور شروع می‌شود و به سمت شمال به وان (شهرک) تا نزدیک رود هلند در شهرک کینگ، انتاریو ادامه می‌یابد.
خیابان لزلی، که دارای چهار بخش مجزا است، از دریاچه انتاریو در پای اسپیت خیابان لزلی آغاز می‌شود.
این نام به‌خاطر تعداد زیادی آسیاب که در نزدیکی رود دون (انتاریو) در اوایل قرن نوزدهم تأسیس شدند، گرفته شده‌است. در آن زمان جاده از خیابان وینچستر و خیابان پارلمان شروع می‌شد و از رودخانه دون در پارک ریوردیل می‌گذشت. جاده بر روی زمین‌های جدول در امتداد جایی که اکنون ورودی پارک دون ولی پارک وی به سمت شمال است بالا می‌رفت و قبل از پیوستن به جاده دان میلز امروزی، برودویو شمال و اوکانر را به سمت شرق دنبال می‌کرد. جاده برای مدتی به میلز ختم می‌شد، تا اینکه کشاورزان شمال، در زمینی بین دره‌های رودخانه، جاده جدیدی را باز کردند تا مسیر آسان‌تری را برای حمل محصول خود به بازار سن لورنس مارکت فراهم کنند. جاده جدید قطعات زمین را قطع کرد و به جاده مستقل دان معروف شد. این جاده تا شمال جاده یورک میلز امتداد داشت.
یک جاده شریانی در اسکاربرو است. املای اصلی واردین به بخش فرعی پارک واردین اشاره دارد که در سال ۱۹۱۲ در اسکاربرو ساخته شد. واردن از جنوب جاده کینگستون در باشگاه شکار سابق تورنتو شروع می‌شود و به سمت شمال به خیابان استیلز شرقی می‌رود، جایی که به سمت مارکهام به عنوان جاده منطقه ای یورک ۶۵ ادامه می‌یابد.
جاده کندی به خاطر خانواده کندی نامگذاری شده‌است، یکی از بسیاری از مهاجران کشاورزی اولیه در قرن ۱۸ و ۱۹ (که نخست‌وزیر توماس لرد کندی به آن تعلق داشت. به گفته رابرت بونیس، این جاده به نام دوست دیوید تامسون به نام جیمز کندی نامگذاری شده‌است.
پودولیا یا پودیلیا () منطقه‌ای تاریخی در اروپای شرقی است که در بخش‌های غربی-مرکزی و جنوب-غربی اوکراین و در شمال شرقی مولداوی (یعنی شمال ترانس‌نیستریا) واقع شده است. این نام از اسلاوی قدیم "po" به معنای «جنب/در کنار/در امتداد» و "dol"، «دره» گرفته شده است (به دره مراجعه کنید).
فرنسیس اس. بارتو (Francis S. Bartow) (نام تولد: فرنسیس استبینز بارتو) (Francis Stebbins Bartow) (زادهٔ ۶ سپتامبر ۱۸۱۶ – درگذشتهٔ ۲۱ ژوئیه ۱۸۶۱)، وکیل مجوزدار بود که وارد عرصهٔ سیاست شد و دو دوره در مجلس نمایندگان ایالات متحدهٔ آمریکا خدمت نمود. وی رهبری سیاسی ایالات مؤتلفهٔ آمریکا را به دست گرفت. بارتو سرهنگ شبه‌نظامیان جورجیا نیز بود و در نخستین ماه‌های جنگ داخلی آمریکا بیست و یکمین پیاده‌نظام سبک اوگلتورپ را فرماندهی کرد. بارتو نمایندهٔ نخستین منطقهٔ کنگره‌ای جورجیا در مجمع جنوبی در مانتگامری، آلاباما بود که کنگرهٔ موقت مجمع را - با پیشبرد تلاش‌ها در راستای آماده‌سازی نیروهای دفاعی برای تجاوز فدرال احتمالی که در عمل اتفاق هم افتاد و تا جنگ داخلی آمریکا بین سال‌های ۱۸۶۱ تا ۱۸۶۵، به طول انجامید – افتتاح نمود.
سرهنگ بارتو در نخستین نبرد ماناساس کشته شد و نخستین فرماندهٔ تشکیلات ارتش ایالات موتلفه بود که در نبرد چشم از جهان فروبست.
فرنسیس بارتو در ۶ سپتامبر ۱۸۱۶ در چاتهام کانتی، جورجیا در همسایگی مرکز بخشداری ساوانا، جورجیا (مرکز سابق ایالت جورجیا) به عنوان فرزند تئو دوسیوس بارتو و فرنسیس لوید (استبینز) بارتو چشم به جهان گشود. او در کالج هنر و علوم فرانکلین در آتن، جورجیا (کالجی که بعدها منجر به تأسیس دانشگاه جورجیا شد) به تحصیل حقوق پرداخت. بارتو در کالج فرانکلین عضو انجمن ادبی فی کاپا بود و جان ام برین، سناتور و دادستان کل اسبق ایالات متحده آمریکا مربوط به هیئت دولت اندرو جکسون، استادی او را بر عهده داشتند. بارتو با دریافت تقدیرنامه در سال ۱۸۳۵ و در سن ۱۹ سالگی فارغ‌التحصیل شد. او کارآموز تحت تدریس خصوصی شرکت برین و لاو در دفتر حقوقی آنها در ساوانا بود. بارتو تحصیلات تکمیلی خود را در دانشکده حقوق ییل در کنتیکت به پایان رساند و در سال ۱۸۳۷ به ساوانا بازگشت. وی مدت کمی پس از بازگشت توسط دادگاه عالی برایان استخدام و در دادگاه ایالتی جورجیا پذیرفته شد. بارتو به دفتر حقوقی لاو و لاول که در سطح محلی شناخته شده بود، پیوست و یکی از شرکای آنها شد. این‌گونه دفتر حقوقی لاو، بارتو و لاول شکل گرفت و بارتو به دلیل مهارت‌هایش و مدیریت موارد دشوار جنایی، مورد توجه قرار گرفت.
بارتوی ۲۴ ساله در سال ۱۸۴۰ در پویش مربوط به ویلیام هنری هریسون که به عنوان نمایندهٔ حزب ویگ (آمریکا) کاندیدای ریاست جمهوری ایالات متحدهٔ آمریکا بود، شرکت کرد. او در سال ۱۸۴۱ حرفهٔ سیاسی خود را با دو دورهٔ متوالی خدمت در مجلس نمایندگان جورجیا و پس از یک دوره خدمت در مجلس سنای جورجیا آغاز کرد. وی در سال ۱۸۴۴ با لوئیزا گرین برین، دختر یکی از دبیران خصوصی حرفه‌ای قبلی خود به نام سناتور جان برین، ازدواج کرد. بارتو در سال ۱۸۵۶ کاندیدای کنگرهٔ ایالات متحدهٔ آمریکا شد ولی در نهایت شکست خورد. در سال بعد او به عنوان سروان بیست یکمین پیاده‌نظام سبک اوگلتورپ، گروهی شبه‌نظامی که در سال ۱۸۵۶ تشکیل شده بود، انتخاب شد. او به عنوان مربی داوطلبان که بسیاری از آنها فرزندان جوان خانواده‌های مستقر در آنجا بودند، خدمت کرد.
هنگامی که مشاجرات ملی بر سر برده‌داری شدت گرفت، بارتو نگران سرنوشت جورجیا در صورت وقوع جنگ بود. در سال ۱۸۶۰ بعد از انتخاب آبراهام لینکلن، بارتو به اتحادیه (جنگ داخلی آمریکا) پشت پا زد تا از حقوق تجزیه‌طلبی ایالات دفاع کند.
پس از جنگ، در محل تقریبی کشته شدن بارتو، سربازان مجمع، نشان اختصاصی ساخته شده از سنگ برپا کردند (در ساوانا منقوش شده بود) که سخنان پایانی او بر آن حک شده بود: «خدای من، آنها مرا از میان برداشتند ولی هرگز این سرزمین را نخواهند گرفت». این سنگ یادبود بعدها طی یکی از یورش‌های نیروهای اتحادیه نابود شد. (امروزه، در میدان ملی جنگ، دو نشانه در همان مکان برقرار مانده‌است – یک نشان قدیمی‌تر توسط کهنه سربازان جورجیای هفتم در سال ۱۹۰۳ در آنجا قرار گرفت و دیگری نشانی از برنز بوده که در قرن بیستم نصب شد)
در ۴ سپتامبر ۱۸۶۱، نخستین بنای یادبود اختصاصی مجمع در ماناساس (بول وان) در حضور جمعیت هزار نفری به افتخار فرنسیس بارتو افتتاح شد. یک نشان هرمی شکل از سنگ مرمر که به شکل مرموزی در سال ۱۸۶۲ به سرقت رفت. در سال ۱۹۳۶، در تلاش برای ترمیم این خرابکاری، یک نشان جدید توسط اتحادیه دختران مجمع، واحد جورجیا، در همان مکان قرار گرفت. بنای یادبود جدیدی از بارتو در همان نزدیکی وجود دارد که چند فوت از بنای اصلی فاصله دارد.
پس از چند سال تعویق به دلیل جنگ و عواقب آن، در روز هفتم فوریه ۱۸۹۰ شورای شهر ساوانا با نصب یک یادبود برای به رسمیت شناختن فرزندان مرز و بوم، فرنسیس بارتو و لافایت مک لاوز موافقت نمود. مجسمه‌های نیم تنهٔ برنزی آنها در سال ۱۹۰۲ رونمایی و در میدان چیپوا بر روی پایه‌های سنگی نصب شدند. تندیس بارتو رو به جنوب خیابان پری و تندیس مک لاوز رو به شمال نصب شده‌است. شورا در سال ۱۹۱۰ تصمیم به ساخت یادبود اوگلتورپ در میدان چیپوا گرفت؛ بنابراین هر دو تندیس را به یادبود مجمع در پارک فورسایت منتقل نمودند.
بارتو در آرامگاه لورل گرو در ساوانا به خاک سپرده شده‌است.
فهرست جاده‌های شرق به غرب در تورنتو در زیر فهرستی از آزادراه‌های شرق به غرب و راه‌های شریانی در شهر تورنتو، انتاریو، کانادا آمده‌است. شهر تورنتو در یک الگوی شبکه‌ای سازمان‌دهی شده‌است که قدمت آن به طرحی که آگوستوس جونز بین سال‌های ۱۷۹۳ و ۱۷۹۷ تنظیم کرده بود، برمی‌گردد. اکثر خیابان‌ها در جهت شمال-جنوب یا شرق-غرب، بر اساس خط ساحلی دریاچه انتاریو تراز شده‌اند. به عبارت دیگر، جاده‌های اصلی شمال-جنوب عموماً عمود بر خط ساحلی دریاچه انتاریو و جاده‌های اصلی شرقی-غربی به طور کلی موازی با خط ساحلی دریاچه هستند.
خیابان در امتداد خط ساحلی دریاچه انتاریو کشیده شده‌است. این خیابان ساختمان‌های مهمی دارد، از جمله سن لورنس مارکت، مریدین هال (تورنتو)، ایستگاه یونیون (تورنتو) و مرکز همایش متروی تورنتو.
خیابان ریچموند به افتخار چارلز لنوکس، چهارمین دوک ریچموند نامگذاری شده‌است. لنوکس در سال ۱۸۱۸ به عنوان فرماندار کل آمریکای شمالی بریتانیا به کانادا آمد و یک سال بعد در حین گردش در حومه شهر پس از گزیده شدن توسط یک روباه هار درگذشت. خیابان ریچموند یک خیابان جفت یک طرفه از طرف غرب یکطرفه از خیابان یانگ به خیابان استراچان و از خیابان نیاگارا تا خیابان باتورست یک طرفه به شرق است.
مرکز خرید گالریا، واقع در گوشه جنوب غربی خیابان دوپونت و خیابان دافرین، تنها مرکز خرید محصور واقع در خیابان دوپونت، و همچنین در تورنتو قدیمی در غرب خیابان اونیو و شمال خیابان بلور/خیابان دنفورث بود. با این حال، این مرکز خرید در اواخر سال ۲۰۱۹ برای همیشه بسته شد و در سال ۲۰۲۰ برای توسعه مجدد تخریب شد. ایستگاه دوپونت به این خیابان در خیابان اسپادینا خدمت می‌کند.
جاده دیکسون پس از خانواده دیکسون نامگذاری شد و قبلاً جاده مالتون نامیده می‌شد. جورج و توماس دیکسون به ترتیب در سال‌های ۱۸۱۸ و ۱۸۲۳ کارخانه‌های چوب بری در املاک خود در کنار جاده ساختند. دیکسون از بزرگراه ۴۲۷ شروع می‌شود و به سمت شرق به سمت محله سابق یورک حرکت می‌کند و به جاده اسکارلت تبدیل می‌شود. جاده دیکسون در غرب بزرگ‌راه ۴۲۷ انتاریو به‌عنوان جاده فرودگاهی (پیل منطقه‌ای ۷)، نام‌گذاری شده به نام فرودگاه بین‌المللی پیرسون تورنتو، ادامه می‌یابد. امتداد بین بزرگراه ۴۲۷ و جاده مارتین گروو اغلب به عنوان «نوار فرودگاه» شناخته می‌شود.
نام جاده اِلسمیِـر برگرفته از نام دهکده‌ای است (تأسیس شده به عنوان اداره پست در سال ۱۸۵۳) که زمانی تقاطع خود را با جاده کندی اشغال می‌کرد، که خود به خاطر زادگاه السمیر، شراپ‌شر مهاجران اولیه انگلستان در شراپ‌شر نامگذاری شده‌است. زمین‌های اطراف به طور متناوب بین خانه‌های تک واحدی و نوارهای تجاری، همراه با پارک‌های صنعتی، در طول آن قرار دارند. این جاده همچنین بر اساس بررسی اولیه شهر قدیمی اسکاربرو به عنوان جاده امتیاز دوم شناخته می‌شود. این خیابان به جاده کینگستون ختم می‌شود و یک بخش به سمت جنوب شرقی می‌چرخد و قسمت دیگر به یک بن‌بست در غرب بزرگ‌راه ۴۰۱ انتاریو ختم می‌شود.
کروکادو (Crocadoo) یک مجموعه انیمیشن استرالیایی است که توسط Energee Entertainment و Nine Network از سال ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۸ تولید شده‌است. ماجرای گروهی از تمساح‌های آبی است که سعی می‌کنند از ساحل رودخانه خود در برابر یک توسعه‌دهنده دیوانه محافظت کنند.
سسک بیشه تاج‌بلوطی ، یک گونه از سسک‌هاست که در جنوب آسیا یافت می‌شود. اگرچه اندازهٔ کلی جمعیت اندازه‌گیری نشده‌است، این یکی از گونه‌هایی است که به دلیل نابودی زیستگاه در حال کاهش است. اگرچه روند جمعیت آن رو به کاهش است، اما کاهش آن به سرعت رخ نمی‌دهد. به همین دلیل، این گونه به عنوان گونهٔ کمترین نگرانی ارزیابی می‌شود.BirdLife International (2016). ""Cettia major"". "IUCN Red List of Threatened Species". 2016: e.T22714423A94416485. doi:. Retrieved 12 November 2021.
سسک بیشه کنارخاکستری ، یک گونه از سسک‌های بیشه (خانوادهٔ سسکان بیشه) است که در گذشته در مجموعهٔ «سسکان جهان قدیم» گنجانده شده بود.
از شمال پاکستان تا مرکز چین یافت می‌شود.
کاترین راسل (؛ زادهٔ ) خواننده سبک جاز اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
جورج اینسلی (George Ainslie) (زادهٔ ۳۰ اکتبر ۱۸۳۸ – درگذشتهٔ ۱۹ مه ۱۹۱۳) وکیل، سرمایه‌گذار معدن و نماینده کنگره از قلمروی آیداهو بود.
جورج اینسلی در بونویل، شهرستان کوپر، میزوری زاده شد. پدربزرگ و پدر جورج در هنگ‌های اسکاتلندی ارتش بریتانیا خدمت کرده بودند."An Illustrated History of the State of Idaho", The Lewis Publishing Company, Chicago (1899), p. 82. عموی وی سرهنگ ویلیام اینسلی نیز در هنگ ۹۳م پیاده («ساترلند هایلندرز») خدمت کرد."Biographical and Historical Memoirs of Northwest Louisiana", The Southern Publishing Company, Chicago & Nashville (1890). بهره‌کشی از «ساترلندی‌ها» در جریان جنگ کریمه باعث به میان آمدن عبارت «خط باریک سرخ» شد که بعدها به‌طور کلی به کل ارتش پیاده بریتانیا گفته می‌شد.
والدین جورج، جان و مری، تقریباً دو سال قبل از تولد وی به میزوری نقل مکان کردند. پدر وی یک زمین‌دار ثروتمند شده و در کارهای نمک نیز دخیل شد. خانواده وی برای مدت کوتاهی، مانی که جورج نوزاد بود، به اسکاتلند رفتند اما دوباره در ۱۸۴۴ میلادی بازگشتند. پدر وی در ماه ژوئن همان سال در رود میزوری غرق شد.
در اواخر نوجوانی، اینسلی نزد وکیلان مجرب و قاضی سنت لوئیس به آموزش حقوق پرداخت. وی همچنین به آموزش در مکانی پرداخت که حالا معروف به دانشگاه سنت لوئیس است. جورج مدرک حقوق خود را کسب نموده و در ۱۸۶۰ میلادی اجازه فعالیت در دادگاه میزوری را به‌دست‌آورد. پس از چند ماه کار در رشته وکالت در میزوری، وی به منطقه پایکز پیک در قلمروی کلرادو رفت. او در آنجا یک دفتر حقوقی باز نموده و ظاهراً در برخی املاک معدنکاری سرمایه‌گذاری کرد.
دو سال بعد، اکتشافات طلا در آیداهو، توجه اینسلی را جلب کرد. وی در جریان تابستان ۱۸۶۲ به الک سیتی، آیداهو رفته و تا فصل زمستان که کار در آن قسمت کشور ناممکن بود، به معدنکاری ادامه داد. احتمالاً با توصیه مردمانی آشنا با آن منطقه، او از آنجا به اورگن رفت.
هنگام اقامت در لوئیستون، آیداهو، از وی درخواست گردید تا به عنوان وکیل مدافع کسی کار کند. در اینجا، البته سلسله رویدادها توسط منابع مختلف بگونه مختلف گزارش شده‌است. در زندگی‌نامه جورج در تاریخ مفصل ایالت آیداهو آمده‌است که، سه مرد به نزد وی آمده و درخواست نمودند تا از آنها در «دادگاه شهری» در مقابل اتهام دزدی، دفاع نماید. اما، به احتمال قوی نماینده این سه نفر به نزد وی آمده بودند، چون متهمین در آن وقت در زندان بودند.James H. Hawley, "History of Idaho: The Gem of the Mountains", The S. J. Clarke Publishing Company, Chicago (1920), p. 126 در واقع، از زمان‌بندی چندین برداشت می‌شود که احتمالاً دادگاه قبلاً برگزار شده و حکم مجرمیت صادر شده باشد."An Illustrated History of North Idaho", Western Historical Publishing Company (1903), p. 31. متعاقب این مورد به‌خصوص دزدی، یک سری از دزدی‌ها و قتل‌های ناشی از دزدی در منطقه اتفاق افتاده بود و برآشفتگی مردم موجب گردیده بود تا تصمیم به‌طور سریع اتخاذ شود.
به هر حال، خدمات جورج ضروری بود، چه برای دادگاه یا برای فرجام‌خواهی عاجل. اما زمانی که اینسلی صبح روز بعد برای بازدید از مشتریان جدید خود رفت، آنها را مُرده یافت که از تیرک اتاق کوچک در زندان موقت آویزان شده بودند. یکی از گزارش‌ها می‌گوید که جورج «اهمیت ایراد عدم کفایت ادله و غیرمرتبط بودن فرجام‌خواهی» را درک کرد و «به طرز درست بازنشسته شد». پس از اینکه وی زمستان را با تدریس در شهرستان کلاکاماس، اورگن سپری کرد، اینسلی به آیداهو سیتی، مرکز شهرستان بویس، آیداهوا رفت. وی برای ربع یک قرن در آنجا به حرفه وکالت و به سرمایه‌گذاری در املاک معدنکاری پرداخت. جورج در این زمان ازدواج نموده و تشکیل خانواده داد. ازدواج ۱۸۶۶ وی با سارا «سالی» اوینز در شهرستان آدا انجام شد. خانواده اینسلی پیرو راسخ کلیسای اسقفی بودند، از اینرو این احتمال وجود دارد که در زمان مناسب کشیش منطقه‌ای طبق زمان‌بندی در آیداهو سیتی نبوده‌است. از ۱۸۶۹ تا ۱۸۷۳، اینسلی به ویراستاری روزنامه آیداهو ولد در آیداهو سیتی پرداخت.
در ۱۸۶۵ میلادی، دو سال پس از نقل مکان وی به آیداهو سیتی، رأی‌دهندگان اینسلی را به عنوان نماینده شورای قلمرو (احتمالاً معادل سنای ایالتی) انتخاب نمودند. علی‌رغم سن جوان وی، اعضای شورا وی را به عنوان رئیس انتخاب کردند.James H. Hawley, "History of Idaho: The Gem of the Mountains", The S. J. Clarke Publishing Company, Chicago (1920), p. 181 (هرچند زندگی‌نامه وی در کنگره ایالات متحده می‌گوید که او عضو «مجلس قانون‌گذاری قلمرو» بوده‌است، اما اسناد آیداهو سمت وی در شورا را تأیید می‌کندBen Ysursa, "Idaho Blue Book, 2003-2004", The Caxton Printers, Caldwell, Idaho (2003)) پس از اتمام دوره خود به عنوان نماینده، جورج دوباره به حرفه حقوقی خود برگشت، اما بازهم در فعالیت‌های حزب دموکرات بسیار فعال بود. (با در نظر داشت زمان‌بندی رویدادها، روزنامه آیداهو ولد در آن زمان به عنوان «تنها روزنامه دموکرات در آن قلمرو» پنداشته می‌شد)
در ۱۸۷۴، وی یک دوره خدمت دو ساله را به عنوان دادستان شهرستان در شهرستان دوم قلمرو آیداهو آغاز کرد. پس از آن در ۱۸۷۸ میلادی، وی به عنوان نماینده قلمروی آیداهو در کنگره ایالات متحده انتخاب گردید. (نماینده‌ها می‌توانند در کمیته رأی دهند، اما در کف مجلس قانون‌گذاری حق رأی ندارند) دبیر جمهوری‌خواه از روزنامه آیداهو ترای-ویکلی استیسمان در بویس سیتی، اظهار نظر نمود که «هرچند از نظر سیاسی با آقای اینسلی اختلاف نظر داریم، اما به‌طور آزادانه جایگاهی که وی شایستگی آن را دارد تأیید، می‌کنیم»."George Anislie (October 30, 1838-May 9, 1913)," "Reference Series No. 566", Idaho State Historical Society (1981).
اینسلی قبل از اینکه در انتخابات ۱۸۸۲ بازنده شود، برای دو دوره به عنوان نماینده خدمت کرد. پس از این انتخابات، وی هرگز برای کرسی عامه وارد انتخابات نشد، اما برای چندین سال دیگر به عنوان یک وزنه قدرت در سیاست‌های حزب جمهوری‌خواه در سطح ایالت فعال ماند. او در ۱۸۸۹ میلادی از شهرستان بویس در کنوانسیون قانون اساسی آیداهو نمایندگی کرد.
پس از سپری نمودن اوج شکوفایی، جمعیت آیداهو سیتی به تدریج کاهش یافت. از اینرو، اینسلی عمارتی را در جاده مقابل دفتر تعیین عیار ایالات متحده (U. S. Assay Office) خریداری نموده و خانواده خود را در ۱۸۹۰ میلادی به بویس انتقال داد."Idaho Tri-Weekly Statesman" (February 8, 1890) پس از آن، وی به‌طور هنگفتی در شرکت‌های مختلف در بویس سرمایه‌گذاری کرد. این شرکت‌ها مشتمل بود بر شرکت آب سرد و گرم آرتزین بویس (Boise Artesian Hot & Cold Water Company) و شرکت ترانزیت سریع بویس (Boise Rapid Transit Company).
جورج هرگز از علاقه خود به معدنکاری دست برنداشت. تا نُه سال پس از حدود ۱۸۸۸ میلادی، اینسلی در شرکتی سهام داشت که حقوق معدنکاری وسیعی داشت و از منطقه موریس کریک واقع در دو مایلی بالای آیداهو سیتی تا هشت مایل در انتهای شهر را زیر پوشش گرفته بود. در اوایل ۱۸۹۰ میلادی، این حقوق معدنکاری در معرض دعاوی حقوقی پشت سر هم قرار گرفت. با این وجود، اینسلی و سایر شرکای وی در نهایت پرونده‌ها را برنده شده و در ۱۸۹۷ این شرکت را به فروش رساندن تا بنگاهی را بسازند که نخستین بنگاه بزرگ استخراج طلا در امتداد موریس کریک بود."Bed Rock Flume Deal," "Idaho Tri-Weekly Statesman", Boise (November 9, 1897)
دو دختر اینسلی، لوسی و ادلما، از نظر حرفه، سنت خانوادگی را ادامه دادند. لوسی با یک پزشک معروف اهل سان فرانسیسکو ازدواج کرد. ادلما با جان اف. نیوجنت که بعدها سناتور ایالات متحده از آیداهو شد، ازدواج کرد. یکی از نوه‌های وی، جورج اینسلی نیوجنت، در جریان جنگ جهانی اول در ارتش ایالات متحده خدمت کرد. در حدود ۱۹۰۶ میلادی، وضعیت سلامت ناخوب اینسلی را واداشت تا برای درمان بهتر به کالیفرنیا بیاید. تا حدود ۱۹۰۸ میلادی، او به اوکلند، کالیفرنیا نقل مکان کرده بود. وی پنج سال بعد در آنجا درگذشت.
یک زنجیره تپه‌ای ، یا گاهی یال تپه‌ای ، خط درازی از تپه‌ها است که معمولاً به‌طور پیوسته از بالای تپه‌های کم و بیش برجسته، قله‌های گنبدی شکل، برآمدگی‌ها و "زین‌ها" را دربر می‌گیرد که همراه با برآمدگی‌ها و شاخه‌های جانبی مرتبط با آن ممکن است تشکیل شود. یک ساختار توپوگرافی پیچیده که ممکن است در محدوده تپه‌ای، در منطقه‌ای از تپه‌های کم نورد یا در یک دشت رخ دهد. ممکن است دو یا چند رشته تپه‌های جداگانه را به هم پیوند دهد. گذار از زنجیره تپه‌ها به زنجیره کوه‌ها آشکار نیست و به تعریف منطقه‌ای تپه یا کوه بستگی دارد. به عنوان مثال، در انگلستان و ایرلند یک کوه باید به‌طور رسمی یا بالاتر باشد،Nuttall, John & Anne (2008). "England". "The Mountains of England & Wales". Vol.  2 (3rd ed.). Milnthorpe, Cumbria: Cicerone. ISBN .- <templatestyles src="Module:Citation/CS1/styles.css"></templatestyles>"Survey turns hill into a mountain". "BBC News". Archived from the original on 2 October 2013. Retrieved 3 February 2013. در حالی که در آمریکای شمالی، کوه‌ها اغلب (غیررسمی) بلندی یا بیشتر در نظر گرفته می‌شوند.
تور هاترم (؛ زادهٔ ) یک دیپلمات و سیاست‌مدار نروژی است. او عضو حزب محافظه‌کار (نروژ) می‌باشد. وی در سال ۲۰۱۸ به عنوان معاون دائمی وزارت امور خارجه نروژ، کارمند ارشد دولتی در این وزارتخانه منصوب شد. او قبلاً به عنوان وزیر امور خارجه و نماینده دائم نروژ در سازمان ملل متحد در نیویورک خدمت کرد و در ۲۰۱۸ رئیس هیئت اجرایی یونیسف شد.
توره هاترم دارای مدرک کارشناسی ارشد در رشته علوم سیاسی از دانشگاه اسلو است و در سال ۱۹۸۲ از مدرسه کاندیدای افسران نروژ فارغ‌التحصیل شد.
هاترم از سال ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۷ دبیر دوم سفارت نروژ در دهلی نو بود. وی در سال ۱۹۹۷ دبیر اول نمایندگی دائم نروژ در سازمان ملل متحد و سازمان تجارت جهانی در ژنو شد و سپس از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۲ مشاور شورای امنیت سازمان ملل متحد شد. وی در سال ۲۰۰۲ معاون مدیر کل و رئیس بخش صلح و آشتی شد، هاترم در سال ۲۰۰۷ سفیر نروژ در سریلانکا شد. در طول این مسئولیت، او به عنوان یک تسهیل‌کننده حل بحران ببرهای تامیل در محور سریلانکا عمل کرد. وی از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۲ سفیر نروژ در افغانستان بود.
توره هاترم سابقاً سفیر نروژ در سری‌لانکا، سودان و افغانستان و مدیرکل وزارت امور خارجه بوده‌است.«Offisielt fra statsråd 8. juni 2012», regjeringen.no, besøkt 23. juni 2012.
هاترم از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۶ به عنوان وزیر امور خارجه نروژ، از سال ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۸ به عنوان نماینده دائم نروژ در سازمان ملل در نیویورک خدمت کرد. وی در دوران تصدی خود به عنوان نماینده دائم نروژ در سازمان ملل متحد، به عنوان رئیس هیئت اجرایی یونیسف انتخاب شد. هاترم در ۲۰۱۸ دومین نروژی است که پس از توریلد اسکارد ریاست یونیسف را بر عهده گرفت.
وی در سال ۲۰۱۸ به عنوان معاون دائمی وزارت امور خارجه نروژ و همچنین کارمند ارشد دولتی این وزارتخانه منصوب شد.
تور هاترم با ماریت گلتن ازدواج کرد. آنها دارای ۳ فرزند هستند.
هنری بالدوین (Henry Baldwin) (14 ژانویه ۱۷۸۰ میلادی - ۲۱ آوریل ۱۸۴۴ میلادی)، قاضی دستیار دیوان عالی ایالات متحده آمریکا از ۶ ژانویه ۱۸۳۰ تا ۲۱ آوریل ۱۸۴۴ میلادی بود.
بالدوین که از نسل خانواده بریتانیایی اشرافی قرن هفدهم بود، در نیوهیون کنتیکت بدنیا آمد. او پسر مایکل بالدوین و تئودور والکوت بود. او برادر ناتنی آبراهام لینکلن بود. وی در مدرسه هاپکینز شرکت می‌کرد و BA خود را در سن ۱۷ سالگی از کالج ییل در ۱۷۹۸ میلادی کسب نمود. همچنین در مدرسه حقوق لیچفیلد شرکت کرده و در ۱۷۹۸ «حقوق خواند». سپس بالدوین به پیتسبرگ رفته و در آنجا فعالیت‌های حقوقی موفقیت‌آمیزی داشت. او در شمال شهر بر روی کوره‌های آهن سرمایه‌گذاری کرد که موجب نقل مکان به شهرستان کارفورد پنسیلوانیا شد و در آنجا اولین دادستان ناحیه شده از ۱۷۹۹ تا ۱۸۰۱ میلادی خدمت نمود. همچنین ناشر «درخت آزادی» بود که روزنامه‌ای دموکرات-جمهوری‌خواه بود.
بعد از مرگ اولین همسرش مارانا نورتون، بالدوین با سلی الیکوت ازدواج کرد. بالدوین در کنگره ایالات متحده در ۱۸۱۶ میلادی به عنوان عضوی از حزب دموکرات-جمهوری‌خواه انتخاب شد و چهاردهمین حوزه انتخابیه پنسیلوانیا را نمایندگی کرد. او دوبار انتخاب شد اما در مه ۱۸۲۲ میلادی به دلیل وضعیت ضعیف سلامتیش استعفا نمود. قبل از استعفا از کنگره در ۱۸۲۲، بالدوین بذرهای یکی از متحدین سیاسی آینده را با ژنرال جکسون کاشت، بدین صورت که توصیه کرد کنگره تحقیقاتش را در حوزه تجاوز نظامی غیرتحریمی در فلوریدا را لغو نماید. جکسون در ۱۸۲۸ میلادی، خدمات سیاسی بالدوین در پنسیلوانیا و نقش مشورتی در کمپین‌های ریاست جمهوری ۱۸۲۴ و ۱۸۲۸ را با نامزدی او در پست کابینه وزارت خزانه‌داری قدردانی نمود. اولین تلاش جکسون در نامزدی در سنا و توسط جان کالهون نایب رئیس‌جمهور مسدود شد که دلیل آن عمدتاً موضع قوی بالدوین در جهت سیاست‌های تعرفه-بالا بود. بالدوین در این سمت تا اواخر ۱۸۲۹ میلادی خدمت نمود. معروفیت سیاسی او را می‌توان به سرمایه‌گذاری خصوصی او در زمینه رشد اقتصادی پیتسبرگ مرتبط دانست. او از طرفداران برجسته تعرفه‌های محافظتی در خانه نمایندگان بود. وی از جمهوری‌خواهان مستقل و فدرالیست‌ها برای حمایتش از تعرفه‌های محافظتی به عنوان یکی از ابزارهای ملی حمایت دریافت نمود. وی قویاً از انتخاب اندرو جکسون در انتخابات ۱۸۲۴ و ۱۸۲۸ حمایت کرد. هنگامی که باشرود واشینگتن بعد از سی و دو سال خدمت در دادگاه عالی فوت کرد، رئیس‌جمهور برای جانشینی او به بالدوین روی آورد. در ۶ ژانویه ۱۸۳۰ میلادی، سنا نامزدی بالدوین را در دادگاه عالی با نسبت ۴۱ به ۲ با وجود تلاش‌های نیروهای کالهون تأیید نمود. تنها معاندین، دو سناتور اهل ایالت خانگی کالهون یعنی کارولینای جنوبی بودند. در ۱۸ ژانویه ۱۸۳۰ میلادی، بالدوین قسم حقوقی جهت دستیار قاضی شدن را یاد نمود.
بالدوین در ۱۸۳۱ میلادی از دادگاه انصراف داد. او در نامه‌ای به رئیس‌جمهور جکسون در رابطه با توسعه قدرت‌های دادگاه شکایت نمود. برخی از مورخان معتقدند که بالدوین طی این دوره دچار مشکلات ذهنی بود. با این حال او به خدمت در دادگاه تا زمان مرگش در فیلادلفیای پنسیلوانیا ادامه نمود. بالدوین در ۱۸۳۸ میلادی به عنوان عضوی از مجمع فیلسوفان آمریکا انتخاب شد.
قاضی بالدوین شخصاً درگیر پرونده‌هایی بود که در مورد برده‌داری تصمیم گرفته می‌شد. در پرونده «جانسون در مقابل تامپکینز»، با مشخصات 13 F. Cas. 840 (C.C.E.D. Pa. 1833) او به هیئت منصفه دستور داد که گرچه وجود برده‌داری «در چارچوب تمامی ایده‌های حقوق طبیعی و عدالت منزجر کننده است»، هیئت منصفه باید برای وضعیت قانونی برده‌داری احترام قائل شوند. او در پرونده «ایالات متحده در برابر آمیستاد» تنها معارض بود، پرونده‌ای که در آن قاضی دستیار جوزف استوری تصمیم دادگاه را برای آزادی ۳۶ بزرگسال آفریقایی به همراه کودکان ربوده شده در عرشه اسکونر «لا آمیستاد» اعلان نمود. قاضی بالدوین در پرونده «گرووز در مقابل قتل‌عام» با مشخصات 40 U.S. (15 Pet.) ۴۴9 (1841) به‌طور قطع عقایدش را مبنی بر اموال بودن بردگان و شخص نبودن آن‌ها طبق قانونی اساسی بیان نمود.
قاضی بالدوین در پروندهٔ فدرال دیگری «مجوزها و قیود مصونیت» قانون اساسی را تفسیر نمود. این پرونده که «مگیل در مقابل براون» نام داشت16 Fed. Cas. 408 (C.C.E.D. Pa. 1833) با مشخصات 16 Fed. Cas. 408 (C.C.E.D. Pa. 1833) که در آن قاضی بالدوین بیان داشت: «لذا ما مردم این ایالت باید مجوزها و مصونیت‌های شهروندان این ایالت را برای تمامی مردم سایر ایالت‌های اتحادیه به رسمیت بشناسیم.» این مسئله در نهایت مبدل به دیدگاهی شد که توسط دادگاه عالی پذیرفته شده و به همین ترتیب ادامه یافت. همچنین او قیود را در dictum، هنگامی که برای دادگاه در پرونده «رود آیلند در مقابل ماساچوست» با مشخصات 37 U.S. (12 Pet.) ۶۵۷, ۷۵1 (1838) صحبت می‌کرد نیز به همین صورت تفسیر نمود (در هر ایالت «براساس قانون اساسی توافق حاصل شده که در هر ایالت دیگر حقوق، مجوزها و مصونیت‌ها در هر کدوم نیز باید برقرار باشند»).
گرچه که عقاید قاضی بالدوین در دادگاه و رساله‌اش از نظر سیاسی و قانون در تضاد با اثرات مارشال بر روی دادگاه قرار داشت، او همچنان با جان مارشال دوست بوده و از تحصین کنندگان وی بود. او به مارشال نوشت: «هیچ مفسری تا به حال صادقانه‌تر از متن پیروی نکرده یا هیچگاه تفسیری سازگارتر با قصد و زبان دقیق انجام نداده‌است». بالدوین هنگامی که قاضی ارشد مسن، مارشال در ۱۸۳۵ میلادی فوت کرد کنار بالین او بود.
قاضی بالدوین رساله‌ای را تألیف کرد با عنوان: «دیدگاه کلی از منشأ و طبیعت قانون اساسی حکومت ایالات متحده: استنباط شده از تاریخ سیاسی و شرایط مستعمرات و ایالات». بالدوین با دو مکتب تفسیری از قانون اساسی مخالف بود: مکتب ساخت‌گرایان دقیق و لیبرال. به همین شکل دیدگاه‌های او از مسیری بین سرحدات حقوقی ایالات از یک سو و ملی‌گرایان از سوی دیگر پیروی می‌نمود.
پرونده‌ای که نشان می‌داد سوابق ثبت شدهٔ عقاید مکتوب و جسارت‌های سیاسی بالدوین مسلماً با هم سازگاری نداشته و همچنین سبک منحصر به فرد حقوقی در پرونده «وورستر در مقابل جورجیا (۱۸۳۱)» داشته‌است. در آنجا قانون اساسی مورد بحث یکی از «قوانین سرخپوستان» بود که توسط قانونگذار ایالتی جورجیا گذرانده شده بود و مردان سفیدپوست را از اقامت در قلمروی چروکی بدون مجوز از ایالت را منع می‌کرد. ساموئل وورستر و الیزور باتلر دونفر از فرستادگانی که در چروکی زندگی می‌کردند در مارس ۱۸۳۱ میلادی به دلیل نقض آن اساسنامه دستگیر شدند. دادگاه عالی شهرستان گوینت جورجیا، دادگاهی که اعلام کرد آن‌ها کارمندان فدرالی هستند که از آن قانون مستثنی می‌باشند، نتیجتاً وورستر و باتلر آزاد شدند. وورستر و باتلر مجدداً دستگیر شدند، آن‌ها از متهم به نقض قانون اساسی شده و به چهار سال زندان محکوم شدند. آن‌ها عفو شدند اما امتناع کرده و پرونده را به دادگاه عالی فرستادند. دادگاه عالی این پرونده را دریافت کرد چون متصدی دادگاه شهرستان به این «حکم تصحیحی» پاسخ داده بود و قاضی نیز هیچگاه آن را امضا نکرده بود. ایالت جورجیا هیچگاه در دادگاه حاضر نشد و به‌طور عمومی اعلام کرد که هرگونه قرار دادگاه که به دنبال براندازی حکم باشد را رد خواهد نمود.