moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
کلر گوفورت، فیلم را ترنس‌هراس نامید و استدلال‌کرد که «دوگانگی، محوری برای خلق این مستند است». جان کندال هاوکینز این فیلم را «حماقت محافظه‌کارانه‌تر» خواند و نتیجه گرفت که «فقط به صدای سفید بی‌رحمانه‌ای می‌افزاید که به نظر نمی‌رسد از آن رها شویم و چیزی به انسانیت ما نمی‌افزاید. این فیلم ارزش دیدن ندارد اما قابل توجه است.»
ناتان جی رابینسون استدلال کرد که فیلم «جهل محافظه‌کار» را نشان می‌دهد و «تعصب‌های بی‌رحمانه و بی‌معنایی را به عنوان «عقل سلیم» در نظر می‌گیرد. زن چیست؟، صدمات واقعی‌ای به ترنس‌ها وارد می‌کند، و در حالی که من عموماً سانسور را غیرمولد می‌دانم، نباید سمیتِ فیلمی مانند این را دست کم بگیریم.» کتی کادو از گاکر باور دارد که «برای والش و سایر گشت‌زنانِ مرزهای جنسیتی، زنان ترنس، خطر آلودگی هستند. آنها متهم به نفوذ نه تنها در فضاهای فیزیکی زنان مانند حمام و رختکن، بلکه به فضای مفهومیِ پاک مقولهٔ «زن» هستند: طبق این منطقِ ترنس‌هراس، آنان مردانی هستند که با فریب‌کاری ادعا می‌کنند که زن هستند.»
جنگ انگلستان و فرانسه (به فرانسوی: "Guerre de Guyenne") که به جنگ گوین نیز مشهور است، درگیری بین ۱۲۹۴-۱۲۹۸ و ۱۳۰۰-۰۳ بود که حول محور گاسکونی می‌چرخید. معاهده پاریس (۱۳۰۳) به این درگیری پایان داد.
درگیری شدید در سال ۱۲۹۳، زمانی که درگیری بین دریانوردان فرانسوی و انگلیسی باعث شد فیلیپ چهارم، پادشاه فرانسه رعیت خود را به دربار احضار کند، شدت گرفت. وقتی قلعه‌های گاسکونی که توسط فرانسوی‌ها به عنوان بخشی از شهرک‌سازی اشغال شده بود، طبق برنامه به انگلیسی‌ها بازگردانده نشد، ادوارد یکم انگلستان ادای احترام خود را کنار گذاشت و آماده جنگ برای آکیتن شد. جنگی که درگرفت (۱۲۹۴-۱۳۰۳) به نفع فیلیپ چهارم بود که ارتشش به عمق گاسکونی نفوذ کرد.
ادوارد با اتحاد با فلاندر و دیگر شاهزادگان شمالی تلافی کرد. او کارزاری را در هماهنگی با کنت فلاندر در اوت ۱۲۹۷ به راه انداخت، اما در مقابله با یک نیروی فرانسوی به رهبری روبر دوم، کنت آرتوآ با شکست مواجه شد، و طی یک آتش بس از اکتبر ۱۲۹۷ تا ۱۳۰۳، پادشاهان رقیب وضعیت موجود را دوباره برقرار کردند.Encyclopædia Britannica, France – Foreign relationsصلح ۱۳۰۳ با بازگرداندن دوک‌نشین به ادوارد در ازای ادای احترام، همه پتانسیل‌های درگیری را به همراه داشت.The Origins of the Hundred Years War, History Today, John Maddicott, Published in Volume: 36 Issue: 5, 1986
پیامد اول این صلح، نافرمانی فلاندر بود. پس از تسلیم و زندانی شدن کنت، شورش علیه پادگان‌های فرانسوی به عهده بورگرهای فلاندری گذاشته شد و شوالیه‌های فرانسوی در ژوئیه ۱۳۰۲ در کورتای شکست سختی را متحمل شدند. پس از آن جریان تغییر کرد. اما تنها در سال ۱۳۰۵ بود که به توافق رضایت بخشی برای شاه رسید.
در زمانی که جنگ فشار بی‌سابقه‌ای بر منابع سلطنتی وارد می‌کرد، گاسکونی نیز نیروی انسانی تامین می‌کرد. بنابراین، هیچ پادشاه انگلیسی نمی‌توانست خطر فتح گاسکونی توسط فرانسوی‌ها را بپذیرد، زیرا خیلی چیزها در خطر بود.
پادشاهان انگلیسی به عنوان دوک‌های آکیتن، وفاداری فئودالی خود را به پادشاه فرانسه مدیون بودند و ادعاهای متضاد حاکمیت و عدالت منبع مکرر اختلافات بود.Ginger M. Lee, "French War of 1294–1303", in Ronald H. Fritze and William Baxter Robison (eds.), "Historical Dictionary of Late Medieval England, 1272–1485" (Greenwood, 2002), pp. 215–16 . با توجه به ناراحتی‌های روابط فئودالی، ممکن است تعجب آور به نظر برسد که هیچ درگیری گسترده تری از وضعیت گاسکون قبل از دهه ۱۳۳۰ شکل نگرفت. با این حال، تا آن دهه تنش‌های ناشی از موقعیت انگلیسی‌ها در گاسکونی مهار و کنترل می‌شد.این جنگ نقطه عطفی در روابط بین دو قدرت بود.
ماستیف ناپلی یا "ماستینو ناپلتانو" یک نژاد از سگ‌های بزرگ ایتالیایی است. این سگ از سگ‌های نگهبان سنتی ایتالیای مرکزی می آید.Mastino Napoletano (in Italian). Milano: Ente Nazionale della Cinofilia Italiana. Accessed March 2020. در سال ۱۹۴۹ توسط "باشگاه لانه‌سازی ایتالیا" به عنوان یک نژاد شناخته شد،Mastino Napoletano: Storia (in Italian). Milano: Ente Nazionale della Cinofilia Italiana. Accessed March 2020. و توسط سازمان جهانی سگ در سال ۱۹۵۶ پذیرفته شد.Mastino Napoletano (197). Fédération Cynologique Internationale. Accessed March 2020.
قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۲ هفتاد و دومین دوره از قهرمانی‌های کشتی جهان و همچنین هجدهمین نسخه با ترکیب رویدادها می‌باشد که از ۱۰ تا ۱۸ سپتامبر ۲۰۲۲ در بلگراد، صربستان برگزار شد.
دفتر اتحادیه جهانی کشتی نامزدی بلگراد، صربستان را به عنوان میزبان قهرمانی‌های جهان بزرگسالان در سال ۲۰۲۳ تأیید کرد. به دلیل محدودیت‌های روسیه برای میزبانی قهرمانی جهان در سال‌های ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۲، بلگراد به عنوان میزبان این تورنمنت، جایگزین شهر کراسنویارسک شد.
اشتارک آرنا میزبان رقابت‌های قهرمانی جهان ۲۰۲۲ بود.
در هندسه دیفرانسیلی منحنی‌ها، دایره بوسان منحنی به اندازه کافی هموار در یک نقطه معین "p" روی منحنی به‌طور سنتی به عنوان دایره گذرنده از "p" و یک جفت نقطه اضافی روی منحنی به‌طوربی‌کران‌خُرد نزدیک به "p تعریف" شده‌است. مرکز آن روی خط نرمال داخلی قرار دارد و انحنای آن انحنای منحنی داده‌شده را در آن نقطه مشخص می‌کند. این دایره، که یکی از دایره‌های مماس در نقطه داده شده‌است که بیشتر به منحنی تنگاتنگ نزدیک می‌شود، توسط لایبنیتس "circulus osculans" (لاتین به‌معنای "دایره بوسیدن") نام گرفت.
مرکز و شعاع دایره بوسان در یک نقطه معین را مرکز انحنا و شعاع انحنای منحنی در آن نقطه می‌نامند. یک ساختار هندسی توسط اسحاق نیوتن در "اصول" خود شرح داده شده‌است:
برای برخی از یادداشت‌های تاریخی در مورد مطالعه انحنا، نگاه کنید به
برای کاربرد در وسایل نقلیه مانور را ببینید
طرفداران هری پاتر به جامعه‌ای از طرفداران کتاب‌ها و فیلم‌های هری پاتر اطلاق می‌شود که در فعالیت‌های سرگرمی که حول محور این مجموعه می‌چرخد، شرکت می‌کنند، مانند خواندن و نوشتن داستان‌های تخیلی طرفداران، ایجاد و درخواست هنر طرفداران، درگیر شدن در بازی‌های نقش‌آفرینی، معاشرت در انجمن‌های مبتنی بر هری پاتر و موارد دیگر. طرفداران به صورت آنلاین و همچنین آفلاین از طریق فعالیت‌هایی مانند همایش‌های طرفداران، شرکت در بازی‌های فضایی، تورهای دیدنی نمادین مرتبط با کتاب‌ها و تولید فیلم‌ها، و مهمانی‌هایی که برای انتشار نیمه‌شب هر کتاب و فیلم برگزار می‌شوند، تعامل دارند.
در چهارمین کتاب هری پاتر، جمعیت طرفداران آنقدر بزرگ شده بود که اقدامات امنیتی قابل توجهی برای اطمینان از اینکه هیچ کتابی پیش از تاریخ انتشار رسمی خریداری نشده بود، اتخاذ شد. هری پاتر یکی از معدود مجموعه‌های چهار ربعی و چند نسلی است که امروزه وجود دارد، علی‌رغم بازاریابی اولیه رولینگ از کتاب‌ها برای نوجوانان و نوجوانان.
محمد عتیقه‌چی (زاده ۸ مرداد ۱۳۲۸ در تهران) سرتیپ خلبان مک‌دانل داگلاس اف-۴ فانتوم ۲ بازنشسته نیروی هوایی ارتش ایران است. وی در خلال جنگ ایران و عراق از خلبانان ارتش بود.
محمد عتیقه‌چی در سال ۱۳۲۸ در محله راه‌آهن شهر تهران زاده شد. وی پس از اتمام تحصیلات در دبیرستان حکیم نظامی در سال ۱۳۴۷ به نیروی هوایی پیوست. و جهت تکمیل آموزش در سال ۱۳۴۸ به همراه ۱۹ نفر دیگر به پاکستان اعزام شد و در سال ۱۳۵۰ با درجه ستوان دومی به ایران بازگشت.
عتیقه‌چی برای پرواز با هواپیمای F 4 انتخاب و به پایگاه هوایی شیراز منتقل می‌شود. پس از طی دوران آموزش کابین عقب هواپیمای فانتوم اواخر سال ۱۳۵۳ به پایگاه یکم شکاری مهرآباد برای گذراندن دوره کابین جلو منتقل می‌شود. بعد از این تاریخ تا سال ۱۳۵۶ در گردان ۱۲ شکاری ماند.
با شروع جنگ ایران و عراق وی ماموریت‌های موفقی با ۲۵۰۰ ساعت پرواز، سرنگونی ۳ فروند میگ ۲۱ عراقی و ۲ فروند میگ ۲۳ عراقی را در کارنامه خود دارد که برخی از آنان تأیید نشده‌است. پس از سانحه‌ای که در سال ۱۳۶۵ به وقوع می‌پیوندد و از ناحیه کمر دچار بشدت مصدوم و جانباز می‌شود به تهران انتقال پیدا می‌کند.
وی در تاریخ آبان سال ۱۳۶۷ با درجه سرتیپی بازنشسته شد.
کاراجالار یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در امیرداغ واقع شده‌است.
کاراکویو یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در امیرداغ واقع شده‌است.
کارایاتاک یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در امیرداغ واقع شده‌است.
صالح‌لر یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در امیرداغ واقع شده‌است.
سیغراجیک یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در امیرداغ واقع شده‌است.
کیلیچ‌لی کاولاک‌لی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در امیرداغ واقع شده‌است.
کیرک‌پینار یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در امیرداغ واقع شده‌است.
سوغوک‌کویو یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در امیرداغ واقع شده‌است.
کوروجا یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در امیرداغ واقع شده‌است.
سوورمز یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در امیرداغ واقع شده‌است.
تاباک‌لار یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در امیرداغ واقع شده‌است.
تپه‌کوی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در امیرداغ واقع شده‌است.
تزکوی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در امیرداغ واقع شده‌است.
توکلوجاک یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در امیرداغ واقع شده‌است.
یاریک‌کایا یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در امیرداغ واقع شده‌است.
یاریمجا یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در امیرداغ واقع شده‌است.
یاووز یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در امیرداغ واقع شده‌است.
ینی‌کاپی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در امیرداغ واقع شده‌است.
ینی‌کوی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در امیرداغ واقع شده‌است.
یوکاری‌کورودره یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در امیرداغ واقع شده‌است. یوکاری‌کورودره ۴۲۰ نفر جمعیت دارد و ۱٬۲۶۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
یورغیل یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در امیرداغ واقع شده‌است.
یوسف‌آغا یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در امیرداغ واقع شده‌است.
تمایز T–V استفاده از ضمایر متفاوت بسته به موقعیت برای نشان دادن رسمیت یا صمیمیت در برخی زبان‌هاست. مثلاً در زبان فارسی حین صحبت با پدر یا مادر یا کلاً هر شخص بزرگ‌تر یا غریبه‌ای برای نشان دادن احترام از ضمیر دوم شخص جمع یعنی "شما" به‌جای دوم شخص مفرد یعنی "تو" استفاده می‌کنند، حتی وقتی که مخاطب فقط یک نفر است. نام این تمایز از ضمایر tu و vos در زبان لاتین گرفته شده است. این تمایز در زبان‌های مختلف به شکل‌های متفاوتی دیده می‌شود و انتخاب ضمیر به عواملی چون میزان احترام، آشنایی، ادب، سن، و حتی توهین به مخاطب بستگی دارد. زبان‌شناسی اجتماعی به مطالعهٔ این پدیده می‌پردازد.
دو شکل رایج تمایز T–V این‌هایند:
بسیاری از زبان‌ها مثلاً انگلیسی فاقد این تمایزند. زبان انگلیسی از لحاظ تاریخی ضمیر دوم شخص مفرد thou را داشته و ضمیر you فقط برای دوم شخص جمع به کار می‌رفته ولی امروزه thou عملاً منسوخ شده است. همچنین عوام بریتانیایی در گذشته حین صحبت با اعیان و اشراف از ضمیر سوم شخص به‌جای دوم شخص استفاده می‌کرده‌اند ولی این رویه نیز منسوخ شده است. امروزه در زبان انگلیسی برای نشان دادن احترام یا رسمیت بخشیدن به کلام به‌جای استفاده از نام کوچک از نام خانوادگی استفاده می‌کنند یا القابی چون sir یا ma'am را پیش از اسم می‌آورند.
مصداق پارادوکس متابیسیس در "فن شعر" ارسطو آمده است که به گفته‌ی بسیاری از پژوهشگران، Lessing, Gotthold Ephraim, "Hamburg Dramaturgy", New York: Dover, 1769/1962, 107-08. Else, Gerald F. 1957, "Aristotle's Poetics: The Argument". Leiden: E.J. Brill, p. 450. Belfiore, Elizabeth. "Tragic Pleasures: Aristotle on Plot and Emotion". Princeton: Princeton University Press, 1992, pp. 174-175. Heath, Malcolm. “Aristotle on the Best Kind of Tragic Plot: Re-reading Poetics 13–14,” 334-351, p. 335. In: William Wians and Ron Polansky (eds.) Reading Aristotle: Argument and Exposition. Series: Philosophia Antiqua, Volume: 146. Leiden/Boston/Paderborn/Singapore: Brill, July 2017. Bouchard, Elsa. "Audience, Poetic Justice, and Aesthetic Value in Aristotle's Poetics". In Ineke Sluiter, Ralph M. Rosen (ed.), Aesthetic Value in Classical Antiquity. Mnemosyne supplements. Monographs on Greek and Latin language and literature, 350. Leiden; Boston: Brill, 2012. دو جمله‌ی ناسازگار در آن وجود دارد. در فصل ۱۳ کتاب، ارسطو بیان می‌کند که پایان‌یافتن تراژدی به بدبختی، امری «صحیح» است Aristotle. "Poetics" trans. W.H. Fyfe, Harvard, 1932 1453a26. اما در فصل ۱۴، «بهترین» Literally, "strongest" (kratiston), Bouchard, 2012 p. 193 تراژدی را آنی می‌داند که به بدبختی ختم نمی‌شود. Freeland, Cynthia. "Plot Imitates Action: Aesthetic Evaluation and Moral Realism in Aristotle's "Poetics"". Rorty, Amélie ed. "Essays on Aristotle's Poetics". Princeton: Princeton University Press, 1992, pp. 120–122. Aristotle. "Poetics" trans. W.H. Fyfe, Harvard, 1932 1454a2-3. از قرن شانزدهم، پژوهشگران Castelvetro, Lodovico. "Poetica d'Aristotele vulgarizzata e sposta" ("The Poetics of Aristotle translated in the Vulgar Language and commented on"), 1570. Takeda, Arata: “Aristotle on Mimesis and Violence: Things Hidden since the Foundation of Literary Theory,” In: Elisabetta Brighi / Antonio Cerella (eds.): "The Sacred and the Political: Explorations on Mimesis, Violence and Religion". New York: Bloomsbury, 2016 9–26 مطالعات کلاسیک‌ درباره‌ی این تناقض به بن‌بست خورده‌اند و یا راه‌حل‌هایی را پیشنهاد کرده‌اند، که دو مورد از آن‌ها مربوط به قرن بیست و یکم است. Heath, 2017 Bouchard, 2012 راه حل گوتهولد لسینگ تاثیرگذارترین راه حل بوده است Takeda 2016 24, n.38 Lessing, Gotthold Ephraim. Hamburg Dramaturgy, New York: Dover, 1769/1962, 111. اما در این مورد اتفاق نظری وجود ندارد.
در فصل ۱۳، ارسطو در ابتدا استدلال می‌کند که در تراژدی باید تغییر اقبالی از خوب به بد اتفاق بیفتد، Vahlen, Johannes. "Beiträge zu Aristoteles Poetik" Volume 2. Wien: K.K.Hof- und Staatsdruckerei, 1865, pp. 26-27 و در پایان فصل اشاره می‌کند که «پایان دادن با بدبختی» «صحیح» است. Else, Gerald F. 1957, p. 450. در فصل ۱۴، او حادثه‌ی تلخ و بدشگون کشتن «اعضای خانواده» را پیش می‌کشد، که در آن قاتل ممکن است آگاهانه یا ندانسته افراد خانواده‌اش بکشد یا نکشد. Husain, Martha. "Ontology and the Art of Tragedy: An Approach to Aristotle's Poetics". Albany: SUNY Press, 2002, p. 63. با این حال، ارسطو در فصل۱۴ نتیجه‌گیری می‌کند که در «بهترین» نسخه، قاتل قربانی را به جا می‌آورد و او را نمی‌کشد. Freeland, Cynthia. "Plot Imitates Action: Aesthetic Evaluation and Moral Realism in Aristotle's "Poetics"". Rorty, Amélie ed. "Essays on Aristotle's Poetics". Princeton: Princeton University Press, 1992, pp. 120–122. از آنجایی که این روایت به بدبختی ختم نمی‌شود، محققان اغلب به این نتیجه می‌رسند که در ظاهر، فصل ۱۴ با ۱۳ تناقض دارد Else, Gerald F. 1957, p. 450. "Most interpreters have concluded that the two chapters are inconsistent." Heath 2017, p. 335.
در فصل ۱۳، ارسطو ترکیباتی از تغییرات در بخت، یا μετάβασις (متابیسیس) و شخصیت را که باعث ایجاد ترس و ترحم در مخاطب می‌شود، از هم تمییز می‌دهد، که مشخص می‌شود این ترکیب شامل تغییر اقبال از خوب به بد است. Belfiore, Elizabeth. "Tragic Pleasures: Aristotle on Plot and Emotion." Princeton: Princeton University Press, 1992, p. 161. او ابتدا تمام سناریوهایی را که شامل یک انسان کاملاً خوب یا کاملاً بد باشد، حذف می‌کند. Belfiore 1992, p. 161. ارسطو انسان خوبی را که بختش از بد به خوب تغییر می‌کند، حذف می‌کند و سپس این کار را ادامه می‌دهد (۱) تغییر بخت انسان کاملاً خوب از خوب به بد (فن شعر- 1452b34-5)، (۲) تغییر بخت انسان کاملاً بد از بد به خوب (1452b37)، و (۳) تغییر بخت انسان کاملاً بد از خوب به بد (1453a1). Belfiore 1992, p. 161. ارسطو در می‌یابد که هیچ یک از این سه مورد، باعث ایجاد ترس و ترحم نمی‌شوند و برعکس، قهرمان تراژیک باید از نظر اخلاقی مانند یک فرد معمولی باشد، نه کاملاً خوب و یا بد، بلکه میانگینی بین این دو (1453a7) و از تغییر بخت از خوب به بد رنج ببرد (1453a15). Belfiore 1992, p. 163. او بدبختی را در تراژدی، δυστυχία ( "dustuchia" «مصیبت، بدبختی») به‌عنوان «مصوبه شدن یا ایجاد بلایای وحشتناک» توصیف می‌کند (1453a21)، Aristotle. "Poetics" trans. W.H. Fyfe, 1453a21. ارسطو سپس اشاره می‌کند که «بسیاری از» نمایشنامه‌های اوریپید به بدبختی ختم می‌شوند و خاطرنشان می‌کند که «همانطور که گفته شد»، قبلاً نشان داده است که این نوع پایان "ὀρθόν" ( "اورتون" «درست») است (1453a26). Ibid., 1453a26.
در فصل ۱۴، ارسطو در مورد «وحشتناک‌ترین یا به عبارتی رقت‌انگیزترین» عمل سخن می‌گوید: «مثلاً وقتی برادر برادر، یا پسر پدر، یا مادر پسر، یا پسر مادر را می‌کشد یا قصد کشتن او را دارد، یا کاری از این دست انجام می‌دهد. این همان چیزی است که ما باید به دنبال آن باشیم» (1453b20-21). Aristotle. "Aristotle in 23 Volumes" Vol. 23, translated by W.H. Fyfe. Cambridge: Harvard University Press; London: William Heinemann Ltd. 1932. 1453b20-21.
ارسطو به چهار راه برای مقابله با حادثه اشاره می‌کند. پس از نام بردنشان، آن‌ها را رتبه‌بندی می‌کند:
بدترینشان زمانی اتفاق میافتد که با دانش کامل قصد انجام کار را داشت و انجامش نداد. به این شکل احساسات برانگیخته می‌شوند ولی تراژدی نیست زیرا مصیبتی اتفاق نیافتاده است. بر این اساس، معمولاً ماجرا به این شکل پیش نمی‌رود، به جز مواردی مانند همون و کرئون در آنتیگونه. مورد بعدی زمانی است که عمل انجام می‌شود. بهتر است این کار با ندانستن انجام شود و بعداً کشف شود. احساساتمان خشم‌آلود نخواهند شد و کشف حقیقت تکانمان خواهد داد. بهترین مثال در این مورد این است: در کرسفونتس، مروپه قصد دارد کسی را بکشد که پسرش است، ولی این کار را نمی‌کند و متوجه می‌شود؛ و در ایفیگنیا مورد خواهر و برادر وجود دارد؛ و در هله، پسر می‌فهمد که نزدیک بوده است مادر خودش را بکشد.
قتلی که از طریق شناسایی فرد از آن جلوگیری شود، با ادعای فصل ۱۳ که می‌گوید «درست» این است که تراژدی «به بدبختی ختم شود» ناسازگار تلقی می‌شود. Else, Gerald F., "Aristotle's Poetics: The Argument". Leiden: E.J. Brill, 1957, p. 450.
وتوری تلاشی برای حل این مسئله نکرد، اما اولین کسی بود که مطلبی در مورد آن در تفسیر لاتین خود بر فن "شعر" در سال ۱۵۶۰ منتشر کرد. Vettori, Piero. "Commentationes in primum librum Aristotelis de Arte Poetarum". Florence, 1560. همانطور که آندره داسیه بیش از یک قرن بعد نوشت: «ویکتوریوس [وتوری] خردمند تنها کسی بود که آن را فهمید؛ اما از آنجایی که تنها راه حل مسئله یعنی دغدغه‌ی اصلی آن فصل را نمی‌دانست، تلاشی برای روشن‌کردن موضوع نکرد.» Aristotle. "Aristotle's Art of poetry. Translated from the original Greek according to Mr. Theodore Goulston's edition. Together, with Mr. D'Acier's notes translated from the French." London: D. Browne and W. Turner, 1705, p. 244.
کاستلوترو در سال ۱۵۷۰، این مشکل را در ترجمه و تفسیر خود مطرح کرد Takeda 2016, 14 Castelvetro, Lodovico. "Poetica d'Aristotele vulgarizzata e sposta" ("The Poetics of Aristotle translated in the Vulgar Language and commented on"), 1570. از نظر کاستلوترو، ارسطو پایان‌دادن به بدبختی را در فصل ۱۳ به درستی تعیین کرده ولی به اشتباه این قانون را در فصل ۱۴ زیر پا گذاشته است و بهترین نوع تراژدی را آنی دانسته که به گفته‌ی کاستلوترو فاقد «شور» است. Takeda 2016, 14. به کاستلوترو یک عمل ستودنی باید مشتمل بر شور باشد: منظور کاستلوترو از شور همان "pathos"، یعنی رنج بود، نه احساس - «و عملی ستودنی‌تر است که شور بیشتری را در بربگیرد». Takeda 2016, p. 14. اگر چه از نگاه کاستلوترو کشتن فرد و سپس شناسایی او از لحاظ اخلاقی تفاوتی با قتلی که به علت شناخت فرد از آن جلوگیری می‌شود، تفاوتی ندارد، در مورد اول «شور کامل و دست‌یافتنی است (pieta e auenuta)»، در حالی که در دومی شور «کوتاه و ناکامل» است (sciema e). miacciata)" Takeda 2016, p. 14.
داسیه در سال ۱۶۹۲، در تفسیر همراه نسخه‌ی فرانسوی "فن شعر"، اولین تلاش شناخته‌شده را برای حل این تناقض انجام داد. Lessing 1769/1962 107. Aristotle. London: D. Browne and W. Turner, 1705, p. 245. همانطور که محققان معمولاً داسیه را تفسیر می‌کنند، Lessing 1769/1962 107. نظریه‌ی او این بود که ارسطو نمایشنامه‌های اورپید را که به بدبختی ختم می‌شد «صحیح» می‌خواند زیرا سنت ایجاب می‌کرد که این داستان‌های خاص به بدبختی ختم شوند. Lessing 1769/1962 107-108. Aristotle/Dacier 1705, p. 244-45. When in the cited passage, p. 244-55, Dacier associates chapter 13 with the "constitution of fable in general" (by contrasting it with chapter 14), scholars such as Lessing (1769) understand Dacier to mean by "constitution" the unchangeable tradition of a plot. Thus according to scholarly consensus, Dacier's "constitution" did not mean "structure," but the strictness of tradition. داسیه معتقد بود که ارسطو در فصل ۱۴ در مورد داستان‌هایی سخن می‌گوید که در آن‌ها احتمال تغییر هست، از این رو گزینه‌ی اجتناب از مرگ در آن‌ها وجود دارد. Lessing 1769/1962 107. Aristotle/Dacier, Ibid., 245. همانطور که داسیه او را تفسیر می‌کرد، منظور ارسطو این بود که اگر از کشتار درون خانواده نتوان اجتناب کرد، نمایشنامه‌نویس به سمت بهترین گزینه‌های بعدی حرکت می کند و غیره. Aristotle/Dacier, Ibid., 245. داسیه همچنین ترتیب‌بندی ارسطو را یکی تغییر داد. ترتیب‌گذاری داسیه عبارت است از (۱) کشتن آگاهانه (سومین رتبه)، (۲) کشتن و سپس شناسایی (دومین رتبه)، (۳) کشتن با داشتن شناخت (بهترین) و (۴) شکست در امر قتل در حالی که فرد را می‌شناخته است (بدترین). Aristotle/Dacier, London: D. Browne and W. Turner 1705 p.256
لسینگ در "دراماتورژی هامبورگ" به داسیر پاسخ داده است. Lucas, D.W. "Aristotle: Poetics". Oxford: Oxford University Press, 1968, p. 155. او معتقد بود که ترجیح ارسطو برای پایان‌دادن با بدبختی به دلیل سنت‌ها نبوده است. از نظر لسینگ، منظور ارسطو این بود که فقط در مورد پایان تراژدی، بدبختی همیشه بهترین گزینه است. Vahlen, 1865 pp. 26-27. Lessing 1769/1962, 108. Lucas, D.W. "Aristotle: Poetics". Oxford: Oxford University Press, 1968, p. 155.
راه حل خود لسینگ برای این پارادوکس این است که ارسطو در فصل ۱۳ بهترین ساختار کلی برای طرح داستان و در فصل ۱۴ بهترین برخورد با «پاتوس» یا در ترجمه‌ی انگلیسی لسینگ «صحنه‌ی رنج» را تعیین می‌کند. Vahlen, Johannes 1865, pp. 26-27 Lessing, 1769/1962, 110. لسینگ فکر می‌کرد که تهدید به مرگ یک بدبختی محسوب می‌شود، اما با اضافه‌کردن مرگ پس از شناختن فرد، می‌توان بهترین نوع طرح داستانی را با بهترین برخورد با پاتوس ترکیب کرد. او نوشت که «تغییر بخت ممکن است در میانه‌ی نمایش اتفاق بیفتد و حتی به این ترتیب تا پایان قطعه ادامه یابد، ولی پایان آن را تشکیل ندهد». Lessing 1769/1962, 111-12. راه حل او حداقل از منظر تاریخی تاثیرگذارترین راه حل بوده است. در قرن ۱۹ و ۲۰، دانشمندان برجسته‌ای این ایده را تایید کرده اند، Takeda, 2016 p. 24. از جمله گوستاو تیکولر ، Teichmüller, Gustav. "Beiträge zur Erklärung der Poetik des Aristoteles" Halle: G.Emil Barthel, 1867, 78-82. یوهانس والن ، Vahlen, 1865 pp. 26-27. دانیل دو مونتمولین (با اشتباه نشود)، Montmollin, Daniel de. "La Poétique d'Aristote. texte primitif et additions postérieures". Neuchâtel: H. Messeiller, 1951, 338-339. جرالد الس (با اعتباربخشی به Vahlen)، Else, Gerald F., "Aristotle's Poetics: The Argument". Leiden: E.J. Brill, 1957, p. 450. و DW Lucas . Lucas, D.W. 1968, p. 155.
اینگرام بایواتر با راه حل لسینگ در مورد این موضوع متقاعد نشد و در عوض، معتقد بود که ارسطو نظر خود را تغییر داده است. Murnaghan 1995, 771 n.5 Takeda 2016, 17, 25 n.43 Bywater, Ingram. "Aristotle on the Art of Poetry". Oxford: Clarendon Press, 1909, pp. 225. بایواتر فکر می‌کرد که در فصل ۱۴ ارسطو بیشتر به اجتناب از چیزهای تکان‌دهنده تمایل پیدا کرده بود و در نهایت به این نتیجه رسیده بود که عمل کشتن و به دنبال آن شناخت فرد تکان‌دهنده است. Bywater, 1909, p. 225 به گفته‌ی بایواتر، به همین دلیل است که راه چهارم، ‌«جایی که یک کشف به موقع، ما را از شوک نابه‌جا به احساسات اخلاقی‌مان نجات می‌دهد...»، بهترین حالت است. بایواتر نوشت:
«ارسطو در فصل ۱۳، تنها به اثر احساسی تراژدی به واضح‌ترین شیوه‌ی آن توجه دارد: او در ادامه به این نتیجه می‌رسد که در فرم بهتر و بدون کمک آن، می‌توان به همان نتیجه و اثر رسید. این به نوعی شناختی کند از این ضرورت است که با این تغییر دیدگاه می‌توان از شوک دافعه‌آور جلوگیری کرد.
جان مولز نیز باور داشت که این تناقض به دلیل تغییر دیدگاه اتفاق افتاده است. مولز نوشته است: «وقتی ارسطو متوجه شد که با مقایسه‌ای دقیق‌تر می‌توان صحنه‌ی رنج‌آور را کنترل کرد، مجبور شد نظر خود را عوض کند، زیرا در این لحظه‌ی خاص، رویکرد دقیق‌تر او لزوماً نیاز به داشتن دیدگاهی سخت‌گیرانه‌تر داشت».
هالیول معتقد است که ارسطو نظر خود را تغییر نداده است و دیدگاه لسینگ نیز رضایت‌بخش نیست. هالیول پیشنهاد می‌کند که نباید از این تناقض اجتناب کرد و در عوض باور دارد ارسطو بین این دو انتخاب سرگردان است، در فصل ۱۳ ،«دیدگاه تراژیک شاعران»، و در فصل ۱۴ ،دیدگاهی اخلاقی در برابر هر نوع بدبختی غیرقابل توضیح و ناعادلانه. Halliwell 1986, 236-7 هالیول همچنین استدلال می‌کند که برای ارسطو تغییر اقبال از خوب به بد، مهم‌تر از پایان دادن داستان به بدبختی است، Halliwell 1986, 182. Takeda 2016, 20. و او بیشتر تلاش می‌کند تا انتخاب ارسطو را در فصل ۱۴ توضیح دهد. او مدعی است که از نظر ارسطو، بدبختی تنها در صورتی معنی تراژیک دارد که قابل اجتناب و درک باشد، و تشخیص قبل از کشتن، در میان آن چهار گزینه، به بهترین وجه مطابق با این معیارها است. Halliwell 1986, 236-37. تاکدا در تفسیر خود از هالیول معتقد بود که نکته اصلی این است که ارسطو بر فرآیند بر پایان دادن به بدبختی تأکید کرده بود. Takeda 2016 20 برخی دیگر دیدگاه هالیول را به عنوان ملاک تراژدی مربوط به اخلاق ارسطویی توصیف می‌کنند. Bouchard 2012, 193
مورناگان مقاله خود در این مورد را «مکیدن آب میوه بدون گاز گرفتن پوست» نامید که از جرالد الز در مورد تم مرگ جلوگیری‌شده، به عاریت گرفته است. Else, Gerald F. "Aristotle's Poetics: The Argument", Leiden: E.J. Brill, 1957, p. 451 مورناگان استدلال می‌کند که به جای حل این مسئله، باید توجه کرد که تناقض ارسطو، دوگانگی بسیاری از ناظران نسبت به خشونت در تراژدی نیز هست. او درمی‌یابد که ترجیح ارسطو بر اجتناب از مرگ پس از شناخت، منعکس‌کننده‌ی ماهیت تئاتر است، زیرا هر دو به ما اجازه می‌دهند با خیال راحت با مرگ مقابله کنیم. Murnaghan, Sheila (1995) "Sucking the Juice Without Biting the Rind: Aristotle and Tragic Mimēsis." "New Literary History", 26(4): 755-773, p. 758. مورناگان همچنین بیان می‌کند که تئاتر از نظر اخلاقی مبهم است، زیرا اگرچه غیر واقعی است، ممکن است خشونت را تشویق کند و از بیننده حساسیت‌زدایی کند. Murnaghan 1995, 766. او موضوع فرار از مرگ را با فلسفه‌ی بی‌علاقه و دور از هنر و با "کاتارسیس" ارسطو مقایسه می‌کند، زیرا نظریه‌های کاتارسیس اغلب تراژدی را به عنوان درمانی هومیوپاتیک (همسان‏درمانی) در نظر می‌گیرند. Murnaghan 1995, 767.
بوچارد از طریق مطالعه‌ی دقیق بیان ارسطو از دو دیدگاه مخالف، پیشنهاد می‌کند که آن‌ها به مخاطبان متفاوتی ارجاع دارند. Ford, Andrew. Rev. of Ineke Sluiter, Ralph M. Rosen (ed.), 2012. "Bryn Mawr Classical Review" Sept. 2013: 166-185. از نظر بوچارد، ترجیح بدبختی در فصل ۱۳ در حوزه‌ی انتقاد ادبی قرار دارد، در حالی که این دیدگاه که بهترین حالت این است که پس از شناخت از مرگ جلوگیری شود، برای به دست‌آوردن دل مخاطب نوشته شده است. Bouchard, 2012, 193 بوچارد تصدیق می‌کند که هر دو گروه این افراد از تماشای درام در تئاتر آتن لذت می بردند، اما او معتقد است که تیپ روشنفکرتر در پایان داستان کمتر به دنبال «آسایش» بوده‌اند و حتی پایان ناخوشایند را ترجیح می‌داده‌اند. Bouchard 2012, p. 194 به عنوان مثال، او خاطرنشان می‌کند که «قوی‌ترین گزینه» ممکن است ارجاعی به مخالف مخاطب عاطفی «ضعیف» باشد که ارسطو در فصل ۱۳ در توصیف محبوبیت توطئه‌های دوگانه، که در آن خوب ‌ها پاداش می‌گیرند و بدها مجازات می‌شوند، اشاره می کند. در مقابل، زمینه‌ای که ارسطو (در ترجمه بوچارد) به استدلال‌های تغییر اقبال از خوب به بد می‌دهد، بیشتر منطقی است یعنی «زیباترین تراژدی از نظر هنری» است. Bouchard 2012, p. 193
یکی دیگر از دیدگاه‌های قرن بیست و یکم این است که منظور ارسطو این نبوده است که مطلقاً، «پایان دادن به بدبختی درست است» و در عوض به این نوع پایان امتیاز می‌دهد زیرا از «طرح دوگانه‌ی» پست تراژدی‌های ملودراماتیک‌تر اجتناب می‌کند. این راه حل توسط مالکوم هیث کلاسیک‌نویس ارائه شده است (با مالکوم هیث بازیکن کریکت انگلیسی اشتباه نشود). Heath, Malcolm (2008) "The Best Kind of Tragic Plot: Aristotle’s argument in Poetics 13-14" Anais de Filosofia Clássica, vol. 2 No. 3, 2008 Heath, Malcolm. “Aristotle on the Best Kind of Tragic Plot: Re-reading Poetics 13–14,” 334-351. In: William Wians and Ron Polansky (eds.) Reading Aristotle: Argument and Exposition. Series: Philosophia Antiqua, Volume: 146. Leiden/Boston/Paderborn/Singapore: Brill, July 2017. در پایان فصل ۱۳ ، ارسطو اشاره می‌کند که اوریپید در میان تراژدی‌نویسان برجسته قرار دارد زیرا «بسیاری از تراژدی‌های او به بدبختی ختم می‌شوند». سپس ارسطو بیان می‌کند که «این، همانطور که قبلاً گفته شد، صحیح است» (1453a25-26). مالکوم هیث در می‌یابد که این ستایش از پایان‌دادن به بدبختی به معنای توجیه یک طرح منفرد بر روی یک طرح دوگانه است. همانطور که السا بوچارد می‌نویسد، «به گفته‌ی هیت، جملات فصل ۱۳ اساساً مقدماتی و بحثی هستند: «بیش از هر چیز، قصد دارند طرفداران طرح دوگانه را رد کنند». Bouchard 2012, 192 یعنی همان طرحی که در آن انسان خوب نجات می‌یابد و انسان بد مجازات می‌شود یا می‌میرد. به عبارت دیگر، همانطور که هیث توضیح می‌دهد، پایان‌دادن به بدبختی به این معنی است که پایان تنها یک ویژگی دارد، به نفع یک نفر است. Heath 2008 17, 2012 92 در نتیجه، به گفته‌ی هیث، تناقض بین فصل‌های ۱۳ و۱۴ برطرف می‌شود. بوچارت همچنین توضیح هیث از فصل ۱۴ را می‌آورد: «دلیلی که هیث به توضیح [این موضوع] می‌پردازد، بر پایه‌ی ایده‌ی خلوص فنی است: نمایشنامه‌هایی مانند ایفیگنیا در تائوریس فاقد اعمال خشونت‌آمیز (پاتوس) و در نتیجه این نوع هیجان هستند. که همان چیزی است که ارسطو در ابتدای فصل ۱۴ آن را محکوم می‌کند: «بنابراین اتکا به جلوه‌ی بصری در طرح خشونت اجتناب‌شده غیرممکن می‌شود: شاعر برای رسیدن به اثر تراژیک باید بر ساختار طرح تکیه کند.» Bouchard 2012, 192 Heath 2008 14–15
دانشگاه برایانت یک دانشگاه خصوصی در اسمیتفیلد، رود آیلند است. تا اوت 2004، این کالج به نام کالج برایانت شناخته می‌شد.Bryant University – About Bryant : Historical Highlights برایانت دو کالج دارد، کالج هنر و علوم و کالج تجارت.Bryant University – Academics : Undergraduate Degree Programs : Home این دانشگاه توسط کمیسیون آموزش عالی نیوانگلند اعتبار گرفته‌است.Bryant University – About Bryant : Quick Facts
باشگاه فوتبال یوونتوس که پرافتخارترین تیم فوتبال ایتالیا به شمار می‌آید در فصل ۲۳–۲۰۲۲ صد و بیست و پنجمین سال فعالیت خود را سپری می‌کند. یوونتوس در این فصل برای شانزدهمین بار متوالی در سری آ حضور دارد و در قالب مسابقات کوپا و لیگ قهرمانان اروپا نیز به رقابت به حریفان می‌پردازد. این فصل اولین فصلی است که جورجو کیه‌لینی و پائولو دیبالا به عنوان بازیکنان مطرح یوونتوس در باشگاه تورینی حضور ندارند. البته یوونتوس در پنجره نقل و انتقالاتی امسال بازیکنانی چون پل پوگبا را به خدمت گرفت.
مسابقات در ۲۴ ژوئن ۲۰۲۲ برنامه ریزی شد.
کارلوتتا فراری ؛ (۲۷ ژانویه ۱۸۳۷۲۲ نوامبر ۱۹۰۷) آهنگساز ایتالیایی بود که در زمینه اپرا مورد توجه قرار گرفت.
کارلوتا فراری در لودی ایتالیا به دنیا آمد و در کنسرواتوار میلان نزد جوزپینا استرپونی آواز و پیانو آموخت. فراری اولین اپرای "اوگو" را در بیست سالگی نوشت، اما مورد استقبال قرار نگرفت، سپس برای اولین تولید عمومی آن در لکو سرمایه جمع‌آوری کرد و اپراهای خودش اجرا کرد. در آوریل ۱۸۷۵، به توصیه آمبرواز توما، فراری به عنوان استاد افتخاری آهنگسازی در آکادمی فیلارمونیک بولونیا انتخاب شد.
او علاوه بر ترانه‌ها و اپرا، یک زندگی‌نامه و آثار منظوم و منثور را در چهار جلد با عنوان «منظوم و نثر» در بولونیا از ۱۸۷۸ تا ۱۸۸۲ منتشر کرد. او در بولونیا درگذشت.
جیا اسکووا (; ) بازیگر و مدل اهل روسیه بود.
کره برنال نوعی زیستگاه فضایی است که به عنوان یک محل زندگی طولانی مدت یا دائمی برای مسافران فضایی در نظر گرفته‌شده‌است. ساخت آن برای اولین بار در سال ۱۹۲۹ توسط جان دزموند برنال پیشنهاد شد.
پیشنهاد اولیه برنال ایجاد یک پوسته کروی توخالی به قطر بود که جمعیتی حدود ۲۰۰۰۰ تا ۳۰۰۰۰ نفر را می‌توان در آن اسکان داد. کره برنال از هوا پر می‌شود.
آزادی از دست‌رفتهٔ لوک () یک فیلم کمدی صامت کوتاه به کارگردانی هال روچ است که در سال ۱۹۱۷ منتشر شد.
بسیاری از نام‌های مکان در فلسطین، شکل‌های عربی‌شده از نام‌های مکان عبری و کنعانی باستانی بودند که در کتاب مقدس یا شکل‌های آرامی بعدی استفاده می‌شدند.Rainey, 1978, p.230.Rainey, 1978, p.231.Mila Neishtadt. 'The Lexical Substrate of Aramaic in Palestinian Arabic,' in Aaron Butts (ed.) "Semitic Languages in Contact," BRILL 2015 pp.281-282. بسیاری از این نام‌ها هزاران سال است که نقل شده‌اند، اگرچه تنها تعداد کمی از آن‌ها را درک کرده‌اند. تبادل فرهنگی که توسط امپراتوری‌های متوالی مختلف که بر منطقه حکومت کرده‌اند، در نام‌های مکان آن آشکار است. هر مکان خاصی را می‌توان با نام‌های مختلفی که در گذشته به کار می‌رفتند، با هر یک از این نام‌ها مربوط به یک دوره تاریخی شناخته شد.Miller and Hayes, 1986, p. 29. به عنوان مثال، شهر بیت شئان، امروزه در اسرائیل، در زمان اسرائیل باستان به نام "بیت‌شین"، در حکومت هلنیستی و حکومت روم به عنوان "سیتوپلولیس" و تحت حکومت اعراب و اسلامی به نام "بیسان شناخته می‌شد".
اهمیت جای‌نام‌شناسی یا نامگذاری جغرافیایی، اولین بار توسط صندوق اکتشاف فلسطین (پی‌ای‌اف)، یک سازمان بریتانیایی که در اواخر قرن نوزدهم برای اکتشافات و نقشه‌برداری جغرافیایی در منطقه راه اندازی و شناسایی شد. اندکی پس از آن، مقامات قیمومت بریتانیا شروع به جمع‌آوری اطلاعات توپونیومی از فلاحین محلی کردند، که ثابت شده بود دانش نام‌های مکان باستانی را حفظ کرده‌اند و می‌تواند به شناسایی مکان‌های باستان‌شناسی کمک کنند.Benvenisti and Kaufman-Lacusta, 2000, p. 16.
از زمان تأسیس دولت اسرائیل، بسیاری از نام‌های مکان از آن زمان به‌عبری تبدیل شده‌اند و با نام‌های کتاب مقدسی احیا شده‌شان از آنها یاد می‌شود.Miller and Hayes, 1986, p. 29. در برخی موارد، حتی به سایت‌هایی که فقط نام‌های عربی دارند و هیچ نام یا تداعی عبری باستانی از قبل وجود ندارد، نام‌های عبری جدیدی داده شده‌است.Swedenburg, 2003, p. 50. نام مکان‌ها در این منطقه به ویژه در زمینه درگیری اعراب و اسرائیل موضوع تحقیقات و بحث‌های زیادی بوده‌است. اهمیت آنها در پتانسیل آنها برای مشروعیت بخشیدن به ادعاهای تاریخی مطرح شده توسط طرف‌های درگیر است، که همگی ادعای اولویت در زمان‌شناسی دارند و از باستان‌شناسی، نقشه‌برداری و نام مکان‌ها به عنوان مدرک خود استفاده می‌کنند.Kramer and Harman, 2008, pp. 1–2
جمعیت محلی فلسطین هزاران سال از زبان‌های سامی مانند عبری، آرامی فلسطینی یهودی، آرامی فلسطینی مسیحی، آرامی سامری و عربی استفاده می‌کردند.Ellenblum, 2003, p. 256. تقریباً همه نام‌های مکان در این منطقه ریشه سامی دارند و تنها چند نام مکان منشأ لاتین دارند و به ندرت ریشه یونانی یا ترکی دارند. ریشه‌های سامی قدیمی‌ترین نام‌ها همچنان توسط جمعیت بومی استفاده می‌شد، اگرچه در دوران باستان کلاسیک، بسیاری از نام‌ها به دلیل نفوذ نخبگان حاکم محلی که به خوبی به زبان‌های یونانی و لاتین آشنا بودند، دستخوش تغییراتی شدند.Miller and Hayes, 1986, p. 29.
یوسبیوس از قیصریه در اثر قرن چهارم خود، "اونوماستیکون"، فهرستی از نام‌های مکان فلسطین را همراه با تفسیر جغرافیایی و تاریخی ارائه می‌کند، و متن او بعداً به لاتین ترجمه و توسط جروم ویرایش و تصحیح شد.Richard, 2003, p. 442.
پس از فتح شام توسط اعراب، بسیاری از نام‌های سامی پیشاکلاسیک احیا شدند، اگرچه اغلب املا و تلفظ آن متفاوت بود. البته برای مکان‌هایی که نام قدیم گم شده بود یا برای سکونتگاه‌های جدید در این دوره نام‌های عربی جدید ابداع می‌شد.Miller and Hayes, 1986, p. 29. اگرچه در قرن‌های بعدی اغلب مسافران اروپایی از آن بازدید می‌کردند، که بسیاری از آنها گزارش‌های سفری را در توصیف توپوگرافی و جمعیت‌شناسی آن نوشتند، در اواخر حکومت امپراتوری عثمانی، هنوز سردرگمی زیادی در مورد نام مکان‌ها در فلسطین وجود داشت.Kramer and Harman, 2008, p. 128. آوانویسی موجود ترکی اسامی عربی و عربی‌شده شناسایی و مطالعه ریشه‌شناسی نام مکان‌ها را چالش برانگیزتر کرده بود.
ادوارد رابینسون بیش از ۱۰۰ نام مکان انجیلی را در فلسطین شناسایی کرد و به این باور رسید که تجزیه و تحلیل زبانی اسامی مکان‌هایی که فلاحین عرب استفاده می‌کردند، آثاری از ریشه‌های باستانی آنها را آشکار می‌کرد.Swedenburg, 2003, p. 49.Davis, 2004, p. 6. "نام‌ها و مکان‌های پی‌ای‌اف در عهد عتیق و جدید و آپوکریفا، با شناسه‌های مدرن آنها" (۱۸۹۵) بیش از ۱۱۵۰ نام مکان مربوط به عهد عتیق و ۱۶۲ نام مربوط به عهد جدید را فهرست می‌کند که بیشتر آنها در فلسطین قرار دارند.Macalister, 1977, p. 79. این بررسی‌ها توسط رابینسون در پی‌ای‌اف، و دیگر جغرافی‌دانان کتاب مقدس غربی در اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰، در نهایت به شکل مرزهای تعیین‌شده برای قیمومیت بریتانیا در فلسطین، همان‌طور که توسط جامعه ملل پیشنهاد شد، کمک کرد.
با تأسیس اسرائیل، در بخش‌هایی از فلسطین، بسیاری از نام‌های مکان‌ها از آن زمان به عبری تبدیل شده‌اند یا با نام‌های کتاب مقدس احیا شده‌شان از آنها یاد می‌شود.Miller and Hayes, 1986, p. 29. در برخی موارد، حتی به سایت‌هایی که فقط نام‌های عربی دارند و هیچ نام یا تداعی عبری باستانی از قبل وجود ندارد، نام‌های عبری جدیدی داده شده‌است.Swedenburg, 2003, p. 50.
حفظ نام مکان‌ها «با استحکام شگفت‌انگیز» توسط یوهانان آهارونی در "سرزمین کتاب مقدس"(۱۹۷۹) ذکر شده‌است.Cansdale, 1997, p. 111. او این تداوم را به پیشینه سامی مشترک ساکنان محلی فلسطین در طول اعصار و این واقعیت نسبت می‌دهد که نام مکان‌ها تمایل به بازتاب ویژگی‌های کشاورزی موجود در مکان مورد نظر داشتند. به گفته یوزی لایبنر، این حفظ اسامی «تابعی از تداوم استقرار در خود هر محدوده یا حداقل در منطقه نزدیک آن است» و بیشتر مکان‌های مورد بحث، در دوران بیزانس و دورهٔ میانه اسلامی سکنه داشتند.Leibner, 2009, pp. 395–396.
ویژگی‌های کشاورزی در ریشه نام مکان‌ها در فلسطین مشترک است. به عنوان مثال، برخی از نام‌های مکان ریشه سامی را برای «چشمه» یا «آب انبار» ترکیب می‌کنند، مانند بئرشبع یا اِین گدی، (به ترتیب در عبری و عربی به معنی «چاه» و «بِر» و «بِر» است. گدی یا عین گدی («ان» و «عین» به ترتیب در عبری و عربی به معنی چشمه).Rast, 1992, p. 25.
برخی از نام‌های مکان از نام‌های عبری یا آرامی برای ویژگی‌های محلی مشتق شده‌اند، مانند «قلعه» (). برخی از این نام‌ها بعداً با عربی ط"ایر" (پرنده) یا "بئر" (چاه) اشتباه گرفته شدند.
نام‌های دیگر مکان‌ها نام خدایان و الهه‌های سامی را از دوران باستان حفظ کرده‌اند. به عنوان مثال، نام الهه آنات در نام روستای «عناتا» که گمان می‌رود محل شهر باستانی آناتوت باشد، باقی مانده‌است.Hitti, 2002, p. 120.
در برخی موارد، نام اصلی به سادگی ترجمه شده‌است، مانند شهر باستانی دَن (، به معنی «قاضی») که به «تل القاضی» عربی تبدیل شد. با این حال، نام اصلی شهر در سرچشمه نزدیک رود اردن که نام «ضان» داشت، حفظ شد.
اکثریت قریب به اتفاق نام مکان‌ها بر اساس شباهت آنها با نام مکان‌های موجود عربی فلسطینی یا ارزیابی سایر اطلاعات جغرافیایی ارائه شده توسط متون کتاب مقدس انجام می‌شود.
جیمز پریچارد در سال ۱۹۵۹ نوشت که از هزاران مکان باستانی در سراسر فلسطین که به نام از کتاب مقدس عبری و منابع تاریخی شناخته شده‌اند، تنها چهار مکان بر اساس کتیبه‌های یافت شده در حین کاوش‌های باستان‌شناسی در مکان‌های مربوطه شناسایی شده‌اند.
از زمان مهاجرت در سال ۱۹۴۸، فلسطینیان عرب سنت نامگذاری دختران خود به نام روستاهای عربی ویران‌شده را آغاز کردند.Sylomovics, 1998, p. 202.
از سال ۱۹۲۳ تا ۱۹۴۸، هفت روستا در فلسطین تحت قیمومت وجود داشت که جمعیت آنها عمدتاً شیعه بودند. آنها تربیخا، صلحه، مالکیه، نبی یوشع، قَدَس، هونین و آبل القمح بودند.Kaufman (2006). The 1922 census also listed the Muslim minority in al-Bassa as Shia, but Kaufman determined they were actually Sunni. این روستاها در نتیجه قرارداد مرزی ۱۹۲۳ از فرانسه به بریتانیا منتقل شد. همه آنها در طول جنگ اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۴۸ خالی از سکنه شدند و موقعیت سابق آنها اکنون در شمال مناطق تحت کنترل اسرائیل قرار دارد.
در پایان جنگ جهانی اول، دولت‌های بریتانیا و فرانسه بیشتر سرزمین شام را تحت اشغال نظامی در اختیار داشتند و بریتانیا جدا از شمالی‌ترین بخش‌ها، فلسطین را کنترل می‌کرد و فرانسه نیز سوریه و لبنان را کنترل می‌کرد. اینها تحت مدیریت نظامی سرزمینی دشمن اشغال شده اداره می‌شد. پس از معاهده ورسای در سال ۱۹۱۹ تقسیم منطقه به قیمومت را تجویز کرد، در کنفرانس سن رمو در ماه مه ۱۹۲۰ تصمیم گرفته شد که بریتانیا قیمومت فلسطین را در اختیار داشته باشد در حالی که فرانسه برسوریه و لبنان قیمومیت خواهد داشت.
در سپتامبر ۱۹۲۰، اولین کمیسر عالی فرانسوی ژنرال هانری گورو، تولد کشور لبنان بزرگ را اعلام کرد. در ۲۳ دسامبر، بریتانیا و فرانسه توافقنامه ای را امضا کردند که به‌طور گسترده مرز بین حوزه‌های مربوطه خود را مشخص می‌کرد. این توافق همچنین کمیسیون پولت و نیوکمب را برای تعیین مرز دقیق، با اختیارات گسترده ایجاد کرد. در سال ۱۹۲۱، قبل از گزارش کمیسیون، فرانسه سرشماری کرد و هفت روستا را تحت پوشش قرار داد و به ساکنان آنها تابعیت لبنانی اعطا کرد. هیچ‌یک از روستاها در سرشماری ۱۹۲۲ فلسطین ثبت نشده‌ است. با این حال، کمیسیون در مورد اصلاحات مرزی تصمیم گرفت که روستاها را در سمت فلسطینی مرز همراه با بیش از ده‌ها روستای دیگر قرار دهد. مرز جدید در معاهده سپتامبر ۱۹۲۳ مورد توافق قرار گرفت و تابعیت ساکنان، از سال ۱۹۲۶ به فلسطینی تغییر کرد.
سرشماری سال ۱۹۳۱ تعداد ۴۱۰۰ شیعه در فلسطین را به خود اختصاص داد. آبل القمح تقریباً نیمی شیعه و نیمی یونانی مسیحی بودند، در حالی که شش روستای دیگر اکثراً شیعه بودند.
در طول جنگ اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۴۸، تمام روستاها خالی از سکنه شد. ساکنان آنها بیشتر به عنوان پناهنده به لبنان گریختند، اگرچه برخی به عنوان آوارگان داخلی در مناطقی که به تصرف نیروهای اسرائیل درآمد، ماندند. جوامع اسرائیلی به‌طور جزئی یا کامل در اراضی روستاهای سابق شامل جوامع یووال، شومرا، زرعیت، شتولا، مارگالیوت، راموت نفتالی، یرعون، یفتاخ و ملکیه هستند.
در سال ۱۹۹۴، به پناهندگان هفت روستا که از سال ۱۹۴۸ به عنوان پناهندگان فلسطینی طبقه‌بندی شده بودند، تابعیت لبنانی اعطا شد. برخی از جناح‌ها در دولت لبنان، به ویژه حزب‌الله، خواستار «بازگرداندن این هفت روستا به لبنان» شده‌اند.
دوچرخه سواری تریال رشته‌ای از دوچرخه‌سواری کوهستان است که در آن دوچرخه‌سوار تلاش می‌کند بدون اینکه پا به زمین بگذارد از مسیری با مانع عبور کند. این دوچرخه برگرفته از موتورسواری تریال، در کاتالونیا، اسپانیا به عنوان (از "trial sin motor"، "موتور سیکلت تریال بدون انجین") الهام گرفته که توسط Pere Pi، پدر Ot Pi، یک موتورسوار قهرمان جهان در ورزش موتور تریال اختراع شده‌است. پدر پی از پسرش می‌خواست که تمرین‌های موتور تریالش را با تمرین روی یک دوچرخه معمولی بیاموزد.
رکاب زدن دوچرخه تریال بر روی بسیاری از موانع، چه طبیعی و چه ساخته دست بشر، یک آزمون فوق‌العاده برای مهارت‌های دوچرخه سواری است. در حال حاضر این ورزش در سراسر جهان طرفداران قوی – هرچند کم – دارد، اگرچه هنوز در درجه اول یک ورزش اروپایی است. مهارت‌های به دست آمده از رکاب زدن دوچرخه تریال را می‌توان عملاً روی هر دوچرخه ای برای تعادل استفاده کرد، به عنوان مثال ترمز کنترل شده و ایستادن در مسیر، یا حفظ تعادل روی دوچرخه بدون گذاشتن پا روی زمین. دوچرخه‌های تریال رقابتی با ترمزهای قدرتمند، دسته‌های عریض، قطعات سبک‌وزن، دنده‌های تک سرعته کم، فشار کم تایرها با لاستیک ضخیم عقب، هندسه قاب متمایز و بدون صندلی مشخص می‌شوند.
اصل کلی برای پیروزی در مسابقات دوچرخه سواری تریال کمترین تعداد لمس زمین با پا و خارج نشدن از محور دوچرخه و زمین‌نخوردن است و برندهٔ مسابقه دوچرخه سواری است که کمترین امتیاز را در پایان مسابقه داشته باشد.
در حال حاضر دو نوع قانون رسمی رقابت وجود دارد که توسط اتحادیه بین‌المللی UCI و BikeTrial اجرا می‌شود.
حداکثر امتیازی که می‌توان در هر بخش به دست آورد ۵ است، کمترین (و بهترین) امتیاز ۰ امتیاز یا «تمیز» است (تا به اینجا دقیقاً مثل مسابقات موتور تریال). رایج‌ترین راه برای به دست آوردن یک امتیاز، قرار دادن پا بر زمین در یک مانع است. قوانین خاصی تعداد امتیازهای کسب شده در یک بخش را تشکیل میدند، به عنوان مثال، پایین گذاشتن هر دو پا یا یک دست منجر به ۵ امتیاز می‌شود. تجاوز از محدودیت زمانی دوره، ۵ امتیاز (قوانین BIU) یا یک امتیاز اضافی برای هر ۱۵ ثانیه بیش از حد مجاز (قوانین UCI) به همراه خواهد داشت.
در قوانین UCI, اگر قسمتی از دوچرخه به جز لاستیک‌ها با هر جسمی در مسیر برخورد کند، امتیاز منفی داده می‌شود. در قوانین UCI پس از آن که تعداد زیادی از مسابقات با تساوی به پایان رسید و دوچرخه سواران مجبور به دوچرخه سواری در یک بخش اضافی شدند، به این فرمت تغییر یافت. قوانین UCI همچنین به دوچرخه سواران اجازه می‌دهد تا در هر دو دسته گل و سنگ رقابت کنند.
هنگامی که یک دوچرخه سوار در یک مانع قرار دارد، هیچ‌یک از لاستیک‌ها مجاز به عبور از نوار مرز کناری نیستند، حتی اگر چرخ در هوا باشد. دست‌های دوچرخه سواران باید روی فرمان باقی بماند. قبل از شروع یک مانع، یک دوچرخه سوار مجاز است از آن عبور کند (به صورت پیاده) و همه عناصر را بررسی کند، اما نباید با دوچرخه خود وارد آن شود.
مسابقات قهرمانی جهانی دوچرخه سواری کوهستانی و تریال UCI هر ساله برگزار می‌شود و قهرمان جهان تریال در دو سایز دوچرخه، با چرخ‌های ۲۰ و ۲۶ اینچی برگزار می‌شود.
قوانین بر خلاف امتیازدهی UCI هستند و بخش‌هایی از دوچرخه (به عنوان مثال، میل لنگ و پدال‌ها) می‌توانند روی یک شی قرار بگیرند بدون اینکه منجر به امتیاز منفی شوند.
دوچرخه‌های تریال اغلب بدون توجه به اتصال صندلی طراحی می‌شوند. در مسابقه دوچرخه تریال نیازی به نشستن دوچرخه سوار نیست و این حذف زین باعث می‌شود دوچرخه سبک تری داشته باشند که کمتر با حرکات بدن دوچرخه سوار تداخل داشته باشد. به همین دلیل اکثر فریم‌های تریال تا حد ممکن پایین هستند، اغلب به حدی که پدال‌ها بالاتر از قاب قرار می‌گیرند.
ترمز دیسکی روی دوچرخه تریال به شدت نسبت به ترمزهای پر استفاده در دوچرخه‌های کوهستانی مثل کراس کانتری معمولی تقویت می‌شوند، زیرا روندن دوچرخه تریال به‌طور معمول به نیروهای ترمز بسیار بالاتری نسبت به دوچرخه‌سواری کوهستانی نیاز دارد، به‌ویژه نیروهایی که به سمت عقب بر روی ترمز عقب عمل می‌کنند.
فریم‌های دوچرخه تریال تولید فعلی، معمولاً از آلیاژهای آلومینیومی مختلف ساخته می‌شوند، اما فریم‌هایی که از فولاد، تیتانیوم، منیزیم و فیبر کربن هم ساخته شده‌اند در دسترس هست.
ترمزهای دوچرخه تریال باید گشتاور توقف بیشتری نسبت به ترمزهای دوچرخه معمولی ایجاد کنند و مخصوصاً ترمزهایی که در چرخ عقب نصب می‌شوند و تأکید بیشتری بر قفل کردن چرخی دارند که روی آن عمل می‌کنند تا اینکه دوچرخه را به حالت توقف نرم متوقف کنند. برای دوچرخه‌های تریال دیسک‌های بزرگ‌تر محبوب‌تر هستند، یعنی ترمزهای رینگ هیدرولیک و ترمزهای V، هرچند از ترمزهای دیسکی نیز، به‌ویژه در چرخ جلو، توسط اکثر دوچرخه‌سواران استفاده می‌شود. تقریباً تمام مسابقات فقط دوچرخه‌سوارانی که دوچرخه‌های ۲۶ اینچی دارند از ترمزهای رینگ هیدرولیک در هر دو چرخ استفاده می‌کنند، در حالی که برای مسابقات ۲۰ اینچی این تقسیم بین ترمزهای رینگ و دیسک یکنواخت‌تر است.
رینگ‌های دوچرخهٔ تریال به‌طور قابل توجهی پهن‌تر از آن‌هایی هستند که برای دوچرخه‌های کراس کانتری، دانهیل و BMX استفاده می‌شوند. رینگ‌های پهن‌تر به این معنی است که هر لاستیکی که روی رینگ نصب می‌شود، حجم بیشتری از هوا را در خود نگه می‌دارد. تغییر در حجم لاستیک در یک رینگ پهن وقتی روی یک گوشه تیز فرود می‌آید بیشتر از یک رینگ باریک است، که منجر به بهبود مقاومت در برابر پنچری می‌شود که برای تریال سوارها بسیار مهم است، زیرا فرود بر روی لبه‌های تیز بسیار رایج است. طوقهٔ پهن‌تر همچنین باعث می‌شود که لاستیک هنگام قرار گرفتن در معرض بارهای جانبی از طوقه خارج نشود، که این اتفاق نیز در سواری تریال بسیار رایج است.
نقطه ضعف داشتن رینگ‌های بسیار پهن این است که رینگ‌های دوچرخه تریال در مقایسه با رینگ‌های باریک سنگین تر هستند و این موضوع برای دوچرخهٔ تریال اصلاً خوب نیست. برای کاهش وزن، رینگ‌ها تقریباً همیشه سوراخ‌های بزرگی را بین هر برآمدگی پره‌ای می‌بینید که این سوراخ‌ها برای کاهش وزن هستند. برای جلوگیری از برآمدگی تیوپ از سوراخ‌ها در هنگام باد کردن لاستیک، از یک نوار لبه پلاستیکی سنگین برای پوشاندن سوراخ‌ها استفاده می‌شود.
برای افزایش مقاومت لاستیک‌ها در برابر سوراخ شدن با نیشگون گرفتن (به اصطلاح گاز گرفتن تیوپ)، بیشتر دوچرخه‌های تریال با لاستیک‌هایی با دیواره ضخیم‌تر، به خصوص روی چرخ عقب، نصب می‌شوند. این لاستیک‌ها نیز به همین دلیل توسط دانهیل سواران استفاده می‌شود.
تقریباً تمام دوچرخه‌های تریال در حال حاضر دارای یک دنده هستند.
اکثر دوچرخه‌های کوهستان چندین دنده دارند، اما اکثر چرخ دنده‌های دوچرخه‌های کوهستان به منظور ارائه قدرت و شتاب سریع مورد نیاز برای حرکت در مسیرهای دانهیل یا کراس کانتری از دنده‌های بیشتر سرعتی استفاده می‌شود تا قدرتی، این در حالی هست که در دوچرخه سواری تریال فقط از دندهٔ قدرتی استفاده می‌شود.
طبق استانداردهای رقابتی فعلی، دو کلاس دوچرخه تریال به رسمیت شناخته شده‌است. کلاس‌ها به عنوان ۲۰ اینچ و ۲۶ اینچ شناخته می‌شوند.
اولین دوچرخه تریال توسط کمپانی اسپانیایی‌تبار Montesa"In Spain around 1980, Pedro Pi, a Montesa executive and rider, started trialsin. Pedro also designed the 20x20 Montesa trials bicycle, which evolved into the Monty." که یک شرکت تولید کنندهٔ موتور تریال بود تولید شد.
مقررات UCI تصریح می‌کند که یک مسیر شامل حداقل ۱۴ بخش در هر دوره است. حداکثر دو بخش را می‌توان به‌طور کامل از عناصر مصنوعی تشکیل داد. هر دو طرف کورس با نوار پلاستیکی مشخص می‌شود و باید یک کشش واضح به اندازه ۳ متر قبل از خط پایان وجود داشته باشد تا از پریدن دوچرخه سواران از روی خط و عبور تصادفی از روی مانع جلوگیری شود.
دوچرخه تریال‌های خیابانی یک نوع غیر رقابتی است که از عناصر موجود در محیط شهری استفاده می‌کند. دوچرخه تریال خیابانی مهارت‌های مشابهی را در بر می‌گیرد: کنترل بسیار دقیق دوچرخه، از طریق پرش و تعادل بر روی موانع بسیار باریک.
بروکساترول () یک داروی آگونیست گیرنده آدرنرژیک β۲ است. این دارو بخشی از دسته‌ای از داروهایی است که بر گیرنده‌های ماهیچه‌های صاف بدن تأثیر می‌گذارند، که اغلب برای بیماری‌های تنفسی استفاده می‌شود که به این نوع درمان پاسخ می‌دهند.
پسااسلام گرایی یک نوواژه در علوم سیاسی است که تعریف و کاربرد آن به بحث‌های فکری منجر شده‌است. آصف بیات و اولیویه روآ از معماران اصلی این ایده هستند.
بیات این واژه را برای اشاره به «گرایش» به سوی سکولاریزاسیون مجدد اسلام پس از «فرسودگی» اسلام سیاسی به کار برده‌است. توسط اولیویه کاره برای اشاره به دوران پیشامدرن تاریخ اسلام که در آن قلمروهای سیاسی-نظامی و مذهبی از هم جدا شدند، توسط اولیویه روآ به رسمیت شناختن اینکه اسلامگرایان پس از تلاش‌های مکرر نتوانسته‌اند «طرحی مشخص و قابل اجرا برای جامعه» ایجاد کنند.
این اصطلاح توسط جامعه‌شناس سیاسی ایرانی آصف بیات، دانشیار وقت جامعه‌شناسی در دانشگاه آمریکایی قاهره در مقاله‌ای که در سال ۱۹۹۶ که در مجله "نقد خاورمیانه" منتشر شد، ابداع گردید.
بیات این اصطلاح را چنین توضیح می‌دهد: «وضعیتی که پس از مرحله‌ای از آزمایش، جذابیت، انرژی، نمادها و منابع مشروعیت اسلام‌گرایی، حتی در میان حامیان سرسخت آن، از بین می‌رود. به این ترتیب، پس از اسلام‌گرایی ضداسلامی نیست، بلکه نشان دهنده گرایش به سکولاریزه کردن دین است.» در اصل فقط مربوط به ایران بود، جایی که «پسااسلام گرایی در ایده آمیختگی بین اسلام (به عنوان یک ایمان شخصی) و آزادی و انتخاب فردی بیان می‌شود؛ و پسااسلامیسم با ارزش‌های دموکراسی و جنبه‌های مدرنیته همراه است». در این زمینه، پیشوند "پس-" مفهومی تاریخی ندارد، بلکه به انحراف انتقادی از گفتمان اسلام گرایانه اشاره دارد. بیات بعداً در سال ۲۰۰۷ اشاره کرد که پسااسلام گرایی هم «شرط» و هم «پروژه» است.
اولیویه کاره، سیاستمدار فرانسوی، این واژه را در سال ۱۹۹۱ از منظری متفاوت برای توصیف دوره بین قرن ۱۰ و ۱۹ به کار برده بود، زمانی که گفت، اسلام شیعه و سنی «هم از نظر نظری و هم در عمل مناسبات سیاسی-نظامی را از قلمرو مذهبی جدا می‌کنند».
«اسلام‌گرایی پست مدرن» و «اسلام‌گرایی عصر جدید» اصطلاحات دیگری هستند که به‌صورت جایگزین استفاده می‌شوند.
اولیویه روآ در "کتاب «اسلام جهانی شده: جست‌وجو برای امت جدید"» در سال ۲۰۰۴ استدلال کرد که اسلام‌گرایان در سرتاسر جهان نتوانسته‌اند ایدئولوژی خود را به طرحی ملموس و قابل دوام برای جامعه ترجمه کنند، و «گفتمان مسلمانان» را به ورود به «یک طرح جدید» سوق داد به مرحله «پسااسلام‌گرایی».
در ایران، اصلاح‌طلبان و گروه موسوم به "ملی‌مذهبی" (که از نظر ایدئولوژیک به نهضت آزادی نزدیک هستند) به‌عنوان پسااسلام‌گرا معرفی می‌شوند.
ظهور احزاب میانه‌رو، حزب الوسط در مصر، و همچنین حزب عدالت و توسعه در مراکش، شبیه به ظهور پسااسلام گرایی بود، با این حال محققان واجد شرایط بودن آنها را رد کردند. همچنین توصیف مشابهی برای حزب اسلامی مالزی اعمال می‌شود.
گزارش مؤسسه لوی برای سیاست بین‌الملل در سال ۲۰۰۸ نشان می‌دهد که حزب عدالت شکوفا اندونزی و حزب عدالت و توسعه ترکیه پسااسلام‌گرا هستند. به گفته احمد تی کورو و آلفرد استپان (۲۰۱۲)، بسیاری از تحلیلگران حزب عدلات و توسعه ترکیه را نمونه ای از پسااسلام‌گرایی، مشابه احزاب دموکرات مسیحی، اما اسلامی می‌دانند. با این حال، برخی از محققان مانند بسام طیبی در این مورد مناقشه دارند. احسان یلماز استدلال می‌کند که ایدئولوژی حزب پس از سال ۲۰۱۱ با ایدئولوژی بین سال‌های ۲۰۰۱ و ۲۰۱۱ متفاوت است.
این ایده برای توصیف «تکامل ایدئولوژیک» در النهضه تونس نیز استفاده شده‌است.
کاربوترول هیدروکلراید () یک آگونیست گیرنده آدرنرژیک β2 کوتاه اثر است.
کولترول () یک آگونیست گیرنده β2 آدرنرژیک کوتاه اثر است. بیتولترول، یک پیش دارو برای کلترول، در مدیریت برونکواسپاسم در آسم و بیماری انسدادی مزمن ریه (COPD) استفاده می‌شود.
کلچات، روستایی در دهستان زابلی بخش مرکزی شهرستان مهرستان در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۳۶ نفر (۳۳ خانوار) بوده‌است.
بازار حسین، روستایی در دهستان زابلی بخش مرکزی شهرستان مهرستان در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
سوراپ، روستایی در دهستان زابلی بخش مرکزی شهرستان مهرستان در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جلال‌آباد، روستایی در دهستان زابلی بخش مرکزی شهرستان مهرستان در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۶۵ نفر (۱۰ خانوار) بوده‌است.
گورناگ بالا یا هلک صفر، روستایی در دهستان زابلی بخش مرکزی شهرستان مهرستان در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
ناگان، روستایی در دهستان زابلی بخش مرکزی شهرستان مهرستان در استان سیستان و بلوچستان ایران است.