moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
به علت گسترش لیگ به ۱۴ تیم برای فصل بعد، دو تیم انتهای جدول در عوض سقوط مستقیم به سگوندا دیویسیون در یک تک‌بازی پلی‌آف، به مصاف تیم‌های سوم و چهارم جدول پلی‌آف سگوندا دیویسیون رفتند.
پس از یک فصل غیبت به دلیل خسارات وارده به ورزشگاه بوئناویستا، رئال اویدو به دسته برتر بازگشت.
با برگشتن دوران فرانکوییسم به اسپانیا، در سال ۱۹۴۱، قانون ممنوعیت استفاده از نام‌های خارجی مانند اتلتیک، اسپورتینگ و ریسینگ به تصویب رسید. البته باشگاه‌ها حمایت سلطنتی را دوباره بازیافتند و شروع به استفاده از واژه رئال در نامشان کردند.
رافائل دومجان (Raphaël Domjan) (زادهٔ ۱۹ ژانویه ۱۹۷۲)، مدرس و کاوشگر سوئیسی است. او در فاصله زمانی سپتامبر ۲۰۱۰ تا می ۲۰۱۲ موفق شده‌است تا اولین پروژه سفر به دور دنیا را با استفاده از انرژی خورشیدی طرح‌ریزی کند و با استفاده از کاتاماران پلنت‌سولار ام اس به انجام برساند و در سال ۲۰۱۵، در اقیانوس منجمد شمالی با انرژی خورشیدی، کشتی‌رانی کند. او همچنین طراح و مدیر پروژه سولاراستراتوس است که اولین هواپیمای خورشیدی در استراتوسفر به حساب می‌آید. دومجان در اوت سال ۲۰۲۰، اولین پرش از یک هواپیمای الکتریکی و اولین سقوط آزاد از یک هواپیمای خورشیدی را انجام داد. او خلبان، کوهنورد، غواص و چترباز و همچنین عضو باشگاه جهان‌گردان نیویورک و انجمن جهان‌گردان فرانسه نیز هست.
رافائل دومجان در ۱۹ ژانویه ۱۹۷۲ در نوشاتل سوئیس به دنیا آمده و در لوزان بزرگ شده است. او یکی از بنیان‌گذاران شرکت هوروس نتورکز سارل (Horus Networks Sàrl)، اولین وب سرور خورشیدی است که در سال ۲۰۰۱ تأسیس شده‌است.
دومجان در سال ۲۰۰۵، اولین پروژه سفرش به دور دنیا را با استفاده از انرژی خورشیدی اجرایی کرد. بعد از آن در سال ۲۰۰۷ شرکت پلنت‌سولار اس‌ای (بنیاد پلنت‌سولار) را تأسیس کرد. کاتاماران پلنت‌سولار در سال‌های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۰ در کشور آلمان ساخته شد و ایمو اشتروئر، کار آفرین آلمانی، بر روی آن سرمایه‌گذاری کرد.
دومجان در سال ۲۰۰۷ در سفری پژوهشی با سان ۲۱ درمیان مارتینیک و دومینیکا سفر کرده‌است. سان ۲۱ اولین کشتی خورشیدی است که توانسته اقیانوس اطلس را بپیماید. در این سفر بود که دومجان، اولین غواصی را، از یک قایق خورشیدی، احتمالاً برای اولین بار در طول تاریخ، انجام داد. او همچنین در پروژه سفر دریایی در شمال/جنوب ایالات متحده که با استفاده از یک خودروی خورشیدی و الکتریکی به نام سولارتاکسی، انجام شده با لوئیس پالمر همکاری داشته‌است.
دومجان در طول سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۲ مدیریت یک سفر پژوهشی را که برای اولین بار با کشتی خورشیدی پلنت‌سولار به دور دنیا انجام می‌شد، برعهده داشت.
او در سال ۲۰۱۲، به عنوان سخنران به عضویت انجمن جهانی سخنرانان درآمد. دومجان از آن زمان سخنرانی‌های متعددی را در سفرهای بین‌المللی‌اش انجام داده تا دلایل این سفرها را تشریح کند.
دومجان در سال ۲۰۱۴ افرادی را از سراسر جهان در قالب یک تیم دور هم جمع کرد و مأموریت سولاراستراتوس را با همراهی آن‌ها آغاز کرد. هدف این مأموریت رسیدن به استراتوسفر با یک هواپیمای خورشیدی بود. او درنظر دارد، این پروژه بی‌سابقه پرواز را در سال ۲۰۲۳ اجرایی کند.
دومجان قصد داشت در سال ۲۰۱۵ با همراهی ملوان به نام آن کوئمر اولین سفر دریایی با یک کایاک خورشیدی را به گذرگاه شمال غربی انجام دهد. متأسفانه آن‌ها به دلیل شرایط نامساعد جوی مجبور شدند بعد از طی کردن ۳۰۰ کیلومتر بازگردند. با این حال این سفر، اولین سفر به قطب با وسیله نقلیه، با سوخت خورشیدی در طول تاریخ به‌حساب می‌آید.
دومجان در ۲۵ اوت ۲۰۲۰ پرشی را از هواپیمای خورشیدی سولاراستراتوس اچ بی – اس ایکس‌ای در پیرن سوئیس انجام داد. خلبان آزمایش، میگوئل ایترمندی (Miguel Iturmendi) در این پرواز هدایت هواپیما را برعهده داشت. این اولین پرش از یک هواپیمای الکتریکی و اولین سقوط آزاد در پرواز با انرژی خورشیدی بود. او چندین بار از ارتفاع چند صد متری پایین پرید تا به سرعت ۱۵۰ کیلومتر بر ساعت رسید.
ایترمندی، اولین خلبانی بود که یکی از سران کشورهای جهان را در سال ۲۰۲۱ در پرواز با یک هواپیمای الکتریکی همراهی می‌کرد. آن‌ها در ۱۴ سپتامبر ۲۰۲۱ با یک هواپیمای پیپسترل ولیس 128 (Pipistrel Velis128) به همراه آلبرت دوم، شاهزاده موناکو با کمک برج مراقبت الکتروپستال از فرودگاه نیس در فرانسه و بر فراز قلمرو پادشاهی موناکو پرواز کردند. پرواز آن‌ها ۳۰ دقیقه به طول آنجامید و آن‌ها توانستند به حداکثر ارتفاع ۹۰۰ پای برسند.
ام اس تورانور پلنت‌سولار بزرگ‌ترین و جدیدترین کشتی خورشیدی است که دور دنیا را با استفاده از انرژی خورشیدی پیموده‌است. پلنت‌سولار و خدمه آن بعد از ترک موناکو در ۲۷ سپتامبر ۲۰۱۰، مسیری نزدیک به خط استوا را در پیش گرفتند. این کشتی پس از گذر از اقیانوس اطلس، آبراه پاناما، اقیانوس آرام، اقیانوس هند، کانال سوئز و دریای مدیترانه در ۴ می ۲۰۱۲، پس از پیمودن ۶۰٬۰۰۶ کیلومتر در طول ۵۸۵ روز به موناکو بازگشت.
رافائل دومجان در طول این سفر پژوهشی دور دنیا، در سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۲ مدیریت پلنت‌سولار را برعهده داشت. پاتریک مارچزو از موناکو تا نومئا و اروان له روزیک در طول مسیر برگشت، هدایت کشتی را بر عهده داشتند. در طول این سفر، قایق‌رانی به نام جنز لنگواسر و یک مهندس برق به نام کریستیان اوشنباین آن‌ها را همراهی کردند.
پلنت‌سولار در طول این سفر دور دنیا به تعدادی از اولین‌ها دست یافت: اولین سفر دور دنیا با استفاده از انرژی خورشیدی، اولین سفر دور دنیا با کشتی خورشیدی و اولین سفر دریایی به اقیانوس هند و دریای سرخ با استفاده از انرژی خورشیدی. بزرگ‌ترین کشتی خورشیدی در دنیا و طولانی‌ترین مسیر طی‌شده توسط یک وسیله نقلیه (۶۰٬۰۲۳ کیلومتر) هم رکوردهایی هستند که این کشتی به آن‌ها دست یافته‌است.
پُست موناکو بعد از اولین سفر دور دنیا با کشتی خورشیدی، یک تمبر پُستی با ارزش ۷۷ سانتیم یورو برای این سفر ماجراجویانه چاپ کرد که تصویری از پلنت‌سولار در موناکو را به همراه دارد.
سولاراستراتوس پروژه‌ای است که رافائل دومجان به شکل رسمی در مارس ۲۰۱۴ آن را آغاز کرد؛ یک هواپیمای خورشیدی دونفره که توسط کالین گولوگان ساخته شده‌است. رافائل دومجان به همراه تیمش قصد دارند، به رکورد جدیدی از لحاظ ارتفاع مطلق در پرواز با این هواپیما دست یابند. دومجان انتظار دارد آن‌ها در این مأموریت موفق شوند تا به ارتفاع بیش از ۱۸۰۰۰ متری استراتوسفر برسند، ارتفاعی که تاکنون هیچ هواپیمای پیش‌رانشگری به آن دست نیافته‌است.
طبق مشخصات سولاراستراتوس، هدف پروژه این است که انرژی‌های تجدیدپذیر، به ما امکان دستیابی، به آنچه فراتر از ظرفیت روش‌های پیش‌رانشگر معمول است را بدهد. هواپیمای سولاراستراتوس در ۷ دسامبر ۲۰۱۶ برای عموم رونمایی شد. در نهایت، بعد از اجرایی شدن رکورد پرواز که برای سال ۲۰۲۲ برنامه‌ریزی شده‌است، رافائل دومجان و تیم سولاراستراتوس امیدواراند که بتوانند فناوری‌های توسعه‌یافته در مأموریت به استراتوسفر را تجاری‌سازی کنند و به‌طور خاص از طریق توسعه هواپیماهای بدون سرنشین که با انرژی خورشیدی کار می‌کنند، بتوانند تا استراتوسفر پرواز کنند.
کارتیمندوا () (سلطنت از ۴۳ تا ۶۹ پس از میلاد) ملکه بریگانتی‌ها از مردمان سلتی بود که آن زمان در انگلستان شمالی زندگی می‌کردند. او در زمان فتح بریتانیا از سوی امپراتوری روم به قدرت رسید و ائتلافی از قبایل وفادار به روم را به وجود آورد. نام کارتیمندوا تنها در آثار تاسیتوس آمده که براساس آن او در دوران ابتدایی حضور رومی‌ها نقش بسیار مهمی در بریتانیای روم داشت.
اگرچه تاسیتوس نخستین بار در سال ۵۱ میلادی به نام کارتیمندوا اشاره می‌کند اما به احتمال زیاد او در سال ۴۳ میلادی که کلودیوس فرمان فتح بریتانیا از سوی امپراتوری روم را صادر کرد هم پادشاه بریگانتی‌ها بود. او احتمالاً یکی از ۱۳ پادشاهی است که در طاق نصرت کلودیوس گفته شده بدون جنگ تسلیم شدند. اگر این فرض را قبول نکنیم باید گفت کارتیمندوا احتمالاً در سال ۴۸ میلادی و پس از شکست شورش بریگانتی‌ها توسط پبلیوس اوستریوس اسکاپولا به قدرت رسیده‌است.Tacitus, "Annals"
تاسیتوس از «تولد پرشکوه» کارتیمندوا صحبت می‌کندTacitus, "Histories" که براین اساس احتمالاً او پادشاهی را به ارث برده زیرا نشانی هم از قدرت گرفتن بر اثر ازدواج نیست. تاسیتوس کارتیمندوا و شوهرش ونوتیوس را از وفاداران به روم می‌خواند که «بازوان روم از ایشان محافظت می‌کند». در سال ۵۱ میلادی رهبر مقاومت بریتانیایی‌ها به نام کاراتاکوس پس از شکست توسط اوستریوس اسکاپولا در ولز در جستجوی پناهگاه به نزد کارتیمندوا رفت اما کارتیمندوا او را در غل و زنجیر تسلیم رومیان نمود.Tacitus, "Annals"
تسلیم کاراتاکوس که بزرگترین نماد پیروزی کلودیوس برای نمایش در تریومف بود بی پاسخ نماند و کلودیوس هم ثروت عظیمی را به کارتیمندوا هدیه داد. او مدتی بعد از ونوتیوس جدا شد و با اسلحه‌دار خود ولوکاتوس ازدواج کرد. در سال ۵۱ میلادی ونوتیوس علی‌رغم اینکه برادر و دیگر نزدیکانش گروگان کارتیمندوا بودند بر علیه او و رومیان شورش کرد. ونوتیوس با غیر بریگانتی‌ها وارد اتحاد شده بود و در دوران فرمانداری آئولیوس دیدیوس گالوس (۵۲ تا ۵۷ میلادی) سرزمین‌های کارتیمندوا را مورد حمله قرار داد. رومی‌ها هم چند واحد کوهورس برای یاری ملکه فرستادند اما جنگ بدون پیروزی هیچ‌یک از طرفین ادامه داشت تا آنکه گائسیوس ناسیکا با لژیون نهم اسپانیا وارد نبرد شد و ونوتیوس را شکست داد. حالا کارتیمندوا به مدد یاری سپاهیان روم تاج و تخت خود را پس گرفت.Tacitus, "Annals"
از کارتیمندوا تا سال ۶۹ میلادی خبری نیست اما در آن ونوتیوس با استفاده از ناآرامی‌های سال چهار امپراتور شورش دیگری را آغاز نمود. کارتیمندوا بار دیگر از روم تقاضای کمک کرد اما رومی‌ها تنها آکسیلیا را برای یاری فرستادند. مدتی بعد کارتیمندوا فرار کرد و ونوتیوس پادشاهی را به دست گرفت و به جنگ با رومیان ادامه داد. پس از این تاریخ از کارتیمندوا اطلاعی در دست نیست.
تاسیتوس در آثار خود علی‌رغم اشاره به وفاداری کارتیمندوا به روم نگاهی منفی به او دارد و از خوانندگان خویش می‌خواهد تا درباره رفتار خائنانه او در اسارت کاراکاتوس که به نزد او پناه آورده بود، هوسرانی‌های او، بی مناسبتی جنسی او در جدایی از شوهرش برای ازدواج با یک سرباز عادی و در عین حال حیله‌گری او در گروگان گرفتن بستگان شوهر سابقش قضاوت کنند.
تاسیتوس به کرات کارتیمندوا را با عنوان ملکه (regina) نام می‌برد که در دوران ابتدایی حضور رومی‌ها در بریتانیا برای هیچ زن دیگری به کار برده نشده است و زن دیگری که در آن زمان رهبری مردمی را بر عهده داشت و بودیکا نامیده میشد هم لقب ملکه را ندارد.
افسانه‌های محلی ولز هم شخصیت‌هایی دارند که بعضی آن را نشانه از کارتیمندوا می‌دانند.
سه خواهر( ) یک سریال درام ترکی است که بر اساس رمانی به همین نام اثر اجلال آیدین ساخته شده است İclal Aydın'ın 'Üç Kız Kardeş' kitabı dizi oluyor Berker Güven, Üç Kız Kardeş dizisiyle ekranlara dönüyor .از تاریخ ۳ اسفند سال ۱۴۰۰ از کانال دی پخش شده است.
مجموعه «سه خواهر» با داستان خواهران تورکان، دونر و دریا که ارتباط بسیار قوی ای با یکدیگر دارند، مخاطب را تحت تاثیر قرار خواهد داد. «سه خواهر» با داستان صمیمانه و گرم خانوادگی خود ، حکایت از پیوندهای خانوادگی دارد.
سنت وینسنت ویتشد ارسکین (St Vincent Whitshed Erskine) (زادهٔ ۱۸۴۶ – درگذشتهٔ ۱۹۱۸)، نقشه‌بردار ارشد آفریقای جنوبی، یکی از کاوشگر اولیه در گازالند و اولین کسی بود که از اروپا به رودخانه لیمپوپو سفر کرد و موفق شد، مسیر پایین این رودخانه را به سمت دهانه آن بپیماید.
ارسکین در ۷ فوریه ۱۸۴۶ در تاسمانی متولد شد.Australian Birth Index 1788-1922 www.ancestry.com او پسر دوم سرهنگ ارجمند، دیوید ارسکین (پسر دیوید ارسکین، دومین بارون ارسکین از رستمورل)see Burke's Peerage "Earl of Buchan" و همسر اولش آنه ماریا اسپود بود (که در۱۲ نوامبر۱۸۳۹ با او ازدواج کرد) آنه ماریا اسپود دختر جوزیا اسپود و نوه جوزیا اسپود بود. همسر دوم دیوید ارسکین، اما فلورنس مری هارفورد، دختر ناخدا چارلز جوزف هارفورد لنسر دوازدهم، بود. سنت وینسنت ارسکین در سال ۱۸۷۰ با آلیس لیندلی بوکانان، دختر پنجم دیوید دیل بوکانان و همسرش مری آن، ازدواج کرد. دیوید دیل بوکانان (زادهٔ ۱۸۱۹، درگذشتهٔ ۴ سپتامبر ۱۸۷۴ در کیپ تاون) بانی روزنامه «ناتال ویتنس» (روزنامه آفریقای جنوبی) بود. سنت وینسنت ارسکین و آلیس بوکانان صاحب شش فرزند بودند:
سنت وینسنت ارسکین از دوستان توماس باینس بود. باینس نقاشی سرشناس بود که در سال ۱۸۵۸ دیوید لیوینگستون را درسفرهای اکتشافی آفریقا در امتداد زامبزی همراهی کرد.
سنت وینسنت ارسکین در ۸ ژوئیه ۱۹۱۸ به دلیل ابتلا به آنفلوانزای اسپانیایی در ۷۲ سالگی درگذشت. او در آرامگاه میتلند در کیپ تاون دفن شده‌است. همسر او، آلیس ارسکین هم در تاریخ ۲۲ اکتبر ۱۹۲۲ در اویتنهاگ آفریقای جنوبی از دنیا رفت.
سنت وینسنت ارسکین در سال‌های ۱۸۶۸ تا ۱۸۷۵ سفرهای اکتشافی متعددی در آفریقای جنوبی داشت؛ از ناتال به سمت شمال و گازالند و به سمت جنوب و دهانه رودخانه لیمپوپو. در گزارش ثبت‌شده از گازالند آمده‌است «احتمالاً سنت وینسنت دبلیو ارسکین اولین اروپایی است که بعد از جویندگان طلای پرتغالی در قرن شانزدهم، موفق شده تمام مناطق خشکی از ساحل سوفالا و منطقه‌ای میان رودخانه لیمپوپو و پانگوی را کاوش کند (۱۸۶۸–۱۸۷۵)» (گازالند نام قدیمی موزامبیک و زیمبابوه است که گستره آن از سمت شمال، از رودخانه کوماتی در خلیج دلاگوا در استان ماپوتوی موزامبیک تا رودخانه پانگوی در مرکز موزامبیک ادامه داشت).
گزارش چهار مورد از سفرهای سنت وینسنت ارسکین در نشریه انجمن سلطنتی جغرافیای لندن آمده‌است:
سنت وینسنت ارسکین به دنبالهٔ سفرهای اکتشافی‌اش، به عنوان نقشه‌بردار در استان‌های ناتال، ترنسفال و کیپ مشغول به فعالیت بود. او به همراه خانواده‌اش در کیپ تاون ساکن شد و در سال ۱۹۱۸ در همان‌جا درگذشت.
«سفر من به رودخانه لیمپوپو» نوشته سنت وینسنت ارسکین و دفتر خاطرات آلیس ارسکین در دانشگاه ناتال نگهداری می‌شوند.Campbell Collections of the University of Natal; Reference KC611.35/75 ERSK http://campbell.ukzn.ac.za/?q=taxonomy/term/349 بخشی از خاطرات آلیس ارسکین در «تاریخچه خانواده بوکانان، جیمز بوکانان و فرزندانش» آمده‌است.Published Cape Town 1923 at pages 187 - 199 آلیس ارسکین در بخشی از یادداشت‌هایش به زندگی خانواده‌اش در کوکستاد، در گریکوالند شرقی در سال ۱۸۷۸ می‌پردازد؛ جاییکه آنها مورد شورش و هجوم گریکواها قرار گرفتند؛ انبار باروت منفجر شد و سنت وینسنت و آلیس ارسکین، هر دو از ناحیه پا زخمی شدند و نیاز بود که آلیس ارسکین برای معالجه پای خود و جلوگیری از قطع شدن آن به انگلستان برود. خانواده ارسکین یک سال پس ازبازگشت از انگلستان و مدتی زندگی در کوستاد، به ورای‌هید نقل مکان کردند. آنها از پس از بازگشت از مشقت‌های سفر با ارابه گاوی می‌گفتند.
اسناد و مدارکی مرتبط با سنت وینسنت ارسکین در سازمان اسناد ملی آفریقای جنوبی نگهداری می‌شود که شامل درخواست‌های پرداخت دستمزد کاری، درخواست کار به عنوان نقشه‌بردار زمین، به عنوان قاضی بودن در بخش ایناندا، درخواست‌های آلیس ارسکین برای کمک تحصیلی فرزندانش؛ ارجاعات به معاملات زمین و پرونده‌های دادگاهی مرتبط با سنت وینسنت و غیره می‌شود.http://www.national.archsrch.gov.za/sm300cv/smws/sm300dl - NASA Archives همچنین آرشیو نشریه انجمن سلطنتی جغرافیا که بیشتر شامل مقاله‌های دست‌نویس سنت وینسنت، نقشه‌ها و پیش‌طرح‌ها می‌شود و همین‌طور نامه‌ای که در آرشیو ملی بریتانیا نگهداری می‌شود؛ این نامه از جانب سرگرد دی ارسکین (پدر سنت وینسنت) در تاریخ ۲۲ دسامبر ۱۸۸۰ به آبردیر فرستاده شده و در آن درخواست تسهیل استخدام فرزندش در اداره نقشه‌برداری ترنسوال آمده‌است.http://www.rgs.org/OurWork/Collections/Catalogue+search/Catalogue+search.htm - RGS Archiveshttp://www.nationalarchives.gov.uk/A2A/advanced-search.aspx?tab=1. - and click on RGS
آگریپینای بزرگ () (۱۴ پیش از میلاد تا ۳۳ میلادی) از اعضای شاخص دودمان ژولیو کلودین حاصل ازدواج مارکوس ویپسانیوس آگریپا (از حامیان نزدیک نخستین امپراتور روم، آگوستوس) و دختر آگوستوس ژولیا بزرگ بود. برادران او لوسیوس سزار و گایوس سزار بودند که فرزندخوانده آگوستوس محسوب می‌شدند و تا زمان مرگشان در سال‌های ۲ و ۴ میلادی جانشینان او به حساب می‌آمدند. با مرگ این دو نفر ژرمنیکوس ژولیوس سزار فرزندخوانده تیبریوس که خود فرزندخوانده آگوستوس بود شد. در نتیجه این اتفاقات آگریپینا با ژرمنیکوس ازدواج کرد تا بدین ترتیب ژرمنیکوس به خاندان ژولیان نزدیک‌تر شود.
آگریپینا به همراه فرزندانش ژرمنیکوس را در تمام دوران حیاتش همراهی کردند. در سال ۱۴ میلادی ژرمنیکوس به عنوان فرماندار و فرمانده به گل فرستاده شد. در این ایام بود که یکی از فرزندان این دو به نام گایوس به لقب کالیگولا (چکمه‌های کوچک) معروف شد زیرا آگریپینا دوست داشت لباس‌های سربازی کوچک و چکمه بر تن کودک خود کند. پس از سال‌ها حضور در گل آن‌ها به رم برگشتند که در آنجا از ژرمنیکوس به خاطر خدماتش در ۲۶ مه سال ۱۷ میلادی تقدیر شد. در همان سال ژرمنیکوس برای فرمانداری به استان‌های شرقی گسیل داده شد. هنگامی که ژرمنیکوس در استان‌های شرقی مشغول بود میان او و فرماندار سوریه نئائوس کالپورنیوس پیزو دشمنی سختی درگرفت و ژرمنیکوس در ۱۰ اکتبر سال ۱۹ میلادی به صورت مشکوکی فوت کرد.
جسد ژرمنیکوس که در میان مردم از محبوبیت برخوردار بود در انطاکیه سوزانده و خاکسترش به رم فرستاده شد تا در آرامگاه آگوستوس دفن گردد. در این هنگام آگریپینا که از محبوبیت شوهرش در نزد مردم اطلاع داشت ادعا نمود که شوهرش به قتل رسیده تا پسر تیبریوس به نام دروسوس ژولیوس سزار بتواند امپراتور شود. آگریپینا با الگوگیری از مادربزرگش لیویا دروسیلا مشغول به جمع‌آوری حامیان برای دو فرزند خود به نام‌های نرو و دروسوس سزار شد. این رفتار او و پسرانش را وارد کشمکش با فرماندار پرایتوری لوسوس آئلیوس سژانوس کرد. سژانوس حامیان آگریپینا را با اتهام‌هایی مانند خیانت و سورفتار جنسی در سال ۲۶ میلادی حذف کرد. آگریپینا و پسرش نرو نیز در سال ۲۹ میلادی تبعید شدند. نرو به پونزا فرستاده شد و آگریپینا به ونتوتن که آنجا در سال ۳۳ میلادی بر اثر گرسنگی فوت کرد.
آگریپینا یکی از معدود زنان دوران امپراتوری روم است که داستان زندگی‌اش در سده‌های پسین به عنوان نمونه‌ای از شخصیت اخلاقی بازگو می‌شد.
سفر او برای رساندن خاکستر شوهرش به رم در میان نقاشان قرن هجدهم میلادی بسیار محبوب بود که ویلیام ترنر و گاوین همیلتون آثاری در مورد این موضوع دارند. در این میان اما اثر بنجامین وست با نام آگریپینا با خاکستر ژرمنیکوس در برندیسیوم از کشتی پیاده می‌شود که در سال ۱۷۶۸ نقاشی شد از شهرت خاصی برخوردار است.
در مجموعه زندگی‌نامه‌های زنان تاریخی و افسانه‌ای که نویسنده فلورانسی به نام جووانی بوکاچو به نام درباره زنان مشهور در سال‌های ۶۲-۱۳۶۱ میلادی جمع‌آوری نموده و اولین نمونه منحصر به زندگی‌نامه زنان در ادبیات غرب هست نیز داستان آگریپینا ذکر شده است.
دیگر آثار مشهوری که به داستان آگریپینا اشاره می‌کنند هم عبارتند از:
وانسا آودی ریس اوبراین (Vanessa Audi Rhys O'Brien) (متولد ۲ سپتامبر ۱۹۶۴)، کوهنورد، کاوشگر، زیر آب پیما، مؤلف و مدیر کارآفرین پیشین بریتانیایی-آمریکایی است. در ۱۲ ژوئن ۲۰۲۰، اوبراین نخستین زنی بود که به بلندترین نقطه و پایین‌ترین نقطه زمین رفته و رکورد جهانی گینس را به‌دست‌آورد. در ۲۸ ژوئیه ۲۰۱۷، او با رهبری یک تیم ۱۲ نفری هنگام بالا رفتن و پایین شدن از قله K2، در سومین تلاش خود به نخستین زن آمریکایی و نخستین زن بریتانیایی (در نتیجه ملیت دوگانه‌اش) مبدل شد که به قله کی۲ بالا می‌رود. او عضو انجمن سلطنتی جغرافیا (RGS) و عضو انجمن اکتشافات علمی (SES) است.
اوبراین جایزه دختر بی‌پروا را در ۲۰۱۹ میلادی و جایزه کاوشگر سال را در ۲۰۱۸ میلادی از انجمن اکتشافات علمی دریافت نمود. او با صعود به هفت بلندترین قله در تمام قاره‌ها در ۲۹۵ روز، ریکورد گنیس را به‌نام خود ثبت نمود که زودترین زمان در میان زنان است. اوبراین همچنین ۶۰ مایل دریایی یا ۱۱۱ کیلومتر در قطب شمال و قطب جنوب را با اسکی پیمود و گرند اسلم کاوشگران را در ۱۱ ماه تکمیل کرد و به نخستین زنی که این چالش را در طی یک سال تقویمی و هشتمین زنی که این چالش را تکمیل نموده‌است، مبدل شد.
وانسا آودی ریس اوبراین در ۲ دسامبر ۱۹۶۴ به‌دنیا آمد و در گراس‌پوینت‌فارمز، میشیگان بزرگ شد. اوبراین شامل مدرسه مطالعات حرفه‌ای (SPS) دانشگاه نیویورک شد، مدرک لیسانس بی‌ای (اقتصاد) خود را از این مدرسه به‌دست آورده و پس از آن مدرک مدیریت ارشد کسب‌وکار خود را در رشته مالی از مدرسه کسب‌وکار اشترن دانشگاه نیویورک کسب کرد. وانسا اوبراین یکی از ۱۰ دانشجوی مشهور مدرسه کسب‌وکار اشترن دانشگاه نیویورک عنوان شد.
اوبراین در مورگان استنلی، بارکلیز و بنک آو آمریکا به عنوان رئیس مالی و توسعه کسب‌وکار کار کرد.
اوبراین عضو افتخاری هیئت مشورتی انجمن اکتشافات علمی است. او سفیر اجتماعی شرکت تجهیزات، آرک‌تیریکس، سوهو، نیویورک، سفیر حسن نیت پاکستان، سفیر افتخاری انجمن کوهنوردان ایالات متحده-نیپال و عضو فعال باشگاه امریکن آلفاین است. اوبراین قبلاً در سمت‌های مختلفی در هیئت مدیره باشگاه کاوشگرها و بنیاد آمریکایی-پاکستانی خدمت نموده و عضو افتخاری پیشین هیئت مشورتی تامسون سافریز بود. اوبراین به پروژه‌های پژوهشی و علمی زیادی کمک نموده‌است، از جمله تحقیق اثرات قرارگرفتن در معرض کم اکسیژنی در ارتفاعات بلند هنگام کوهنوردی (پرچم شماره ۲۰۶ باشگاه جهان‌گردان در قله ماناسلو در ارتفاع ۲۶٬۷۵۹ فوت)، آزمایش باریک شدن یخچال‌های در ارتفاع بلند (پرچم شماره ۱۳۲ باشگاه جهان‌گردان در یخچال گادوین-آستین در ارتفاع ۱۶٬۵۰۰ فوت) و تشریح تأثیرات گرمایش زمین در خط استوا در همکاری با پروژه ۲۵ صفر (25Zero) قبل از کنفرانس تغییر اقلیم سازمان ملل متحد (COP21).
اوبراین که قبلاً به پایگاه کوه اورست با گاری سفر کرده و قله‌های کوه‌های نامدار، از جمله پنج قله از ۱۴ قله ۸٬۰۰۰ متری (شیشاپانگما، اورست، چو ایو، ماناسلو و کی۲) را پیموده و دو قله هشت‌هزار متری را پشت سر هم تنها در فاصله ۸ روز بالا رفته بود (شیشاپانگما و چو ایو)، تصمیم گرفت تا به اشتیاق کوهنوردی خود بافزاید و چالش نایل شدن به گرند اسلم کاوشگران را برای خود انتخاب کرد. گرند اسلم کاوشگران شامل صعود به هفت قله در هفت قاره، قطب‌های شمال و جنوب و همچنین دستیابی به چالش سه قطب است.
اوبراین در همکاری با اداره ملی اقیانوسی و جوی، به سفر اکتشافی حلقه آتش کالادان اوشیانیک از اقیانوس آرام پیوست تا کف سه حوض که گودال چلنجر را تشکیل می‌دهند را بررسی نماید. در ۱۲ ژوئن ۲۰۲۰، ویکتور ویسکوو و اوبراین به «حوض شرقی» در گودال چلنجر نزول نموده و سه ساعت را مشغول نقشه‌برداری در ته گودال بودند، آنها که حدود یک مایل از اراضی زیر دریا را در حال غواصی اسکن نمودند، دریافتند که سطح زمین دریا برخلاف آنچه قبلاً تصور می‌شد هموار نبوده بلکه شیب‌دار است و در هر ۵٫۵ متر (۱۸ فوت) شیب آن در معرض تغییر می‌باشد.
پس از گذاشتن پرچم صلیب سرخ آمریکا در قطب شمالی در ۲۰۱۳ میلادی، اوبراین در ۲۰۱۷ میلادی دوی ماراتن بوستون را تکمیل نمود تا صلیب سرخ آمریکا بیش از ۵۱۲٬۰۰۰ دلار برای امور خیریه به‌دست‌آورد.
اوبراین امتیاز عکس‌برداری از افراد ذیل در بخش ورزش ماشین سواری را برای مجله فوربز داشته و مسابقه فور-واید نشنال، انجمن ملی هات رید (NHRA) در جاده zMAX در شارلوت، کارولینای شمالی در ۲۰۱۸ میلادی را تحت پوشش قرارداد: دان اسکوماشر، لیه پریتچیت، تونی اسکوماچر و آنترون براون. اوبراین همچنین امتیاز عکس‌برداری از افراد ذیل در مجله فوربز را داشته و مسابقات ماشین سواری پوکونو ریس‌وی در ۲۰۱۵ میلادی را تحت پوشش قرار داد: جستن ویلسون، ماریو آندریتی، ریک میرز و سیج کرام. تصاویر بیشتر شامل اسکات دیکسون، چیک گاناسی، مایک هول و پیپا مان می‌باشد.
حقوق زنان حقوق بشر است () عبارتی است که جنبش‌های فمینیستی از آن استفاده می‌کنند. این عبارت نخستین بار در دهه ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ میلادی مطرح شد و هنگامی که هیلاری کلینتون بانوی اول ایالات متحده آمریکا در ۵ سپتامبر ۱۹۹۵ میلادی طی سخنرانی خود در کنفرانس جهانی زنان ۱۹۹۵ سازمان ملل متحد در پکن آن را به کار برد بسیار مشهور شد. کلینتون در این سخنرانی کوشید تا میان حقوق زنان و حقوق بشر پیوندی نزدیک برقرار کند و در اصل عبارتی طولانی‌تر و دو سویه به کار برد: «حقوق بشر حقوق زنان و حقوق زنان حقوق بشر است».
مفهوم «حقوق زنان حقوق بشر است» را می‌توان با تعابیر مختلف در آثار فمینیست‌های نخستین مانند سارا موره گریمکه و آنجلینا گریمکه ولد در دهه ۱۸۳۰ یافت اما استفاده از آن در دهه ۱۹۸۰ و پیش از سخنرانی کلینتون رایج شد. برای مثال استفاده از این عبارت در گفتگویی در نیویورک تایمز در سال ۱۹۸۴ مشاهده می‌شود و یکبار دیگر هم سسیلا مدینا در مقاله درخشان خود پیرامون فمینیسم در ۱۹۸۵ همین عبارت را به کار می‌برد.
سیاستمدار کانادایی اد برادبنت که رئیس مرکز جهانی حقوق بشر و توسعه دموکراتیک بود هم طی مصاحبه‌ای در ژانویه ۱۹۹۳ می‌گوید «اگر ما به عنوان یک جامعه باور داریم که حقوق زنان حقوق بشر است پس اکنون وقت آن است که به تبعیض علیه زنان در قوانین مهاجرتی پایان دهیم». لارول فلچر هم در سمپوزیم حقوق بین‌الملل در سال ۱۹۹۳ همین عبارت را به کار برده‌است. ماده ۳ منشور حقوق بشر مالزی هم که در دسامبر ۱۹۹۴ با همکاری چند سمن انتشار یافت با جمله «حقوق زنان حقوق بشر است» آغاز می‌گردد.
این سخنرانی نقطه‌ای تأثیرگذار در تاریخ جنبش زنان دانسته می‌شود و در سال‌های بعد بسیاری از زنان این عبارت کلیدی کلینتون را بازخوانی کردند.
این سخنرانی در میان ۱۰۰ سخنرانی فصیح قرن ۲۰ آمریکا رتبه ۳۵ را دارا می‌باشد.
در سال ۲۰۱۱ کلینتون در موقعیتی مشابه طی سخنرانی خود در اجلاس حقوق ال‌جی‌بی‌تی در سازمان ملل در روز حقوق بشر گفت: «حقوق همجنسگرایان حقوق بشر است و حقوق بشر حقوق همجنسگرایان است».
سال ۲۰۱۵ و در بیستمین سالگرد این سخنرانی بازنگری‌های بیشتری در مورد آن صورت گرفت و گویا همه هم آنچنان تحت تأثر آن قرار نگرفته بودند. بروس فین گفته‌است: «کلینتون در پکن جمله‌ای را گفت که خیلی هم عمیق و پرمعنی نبود، او گفت زن‌ها هم انسان هستند».Chozick, Amy (September 5, 2015). "Hillary Clinton' Beijing Speech on Women Resonates 20 Years Later". "The New York Times".
این سخنرانی و جمله مخصوص آن در جریان کارزار انتخاباتی ۲۰۱۶ کلینتون به نقطه‌ای محوری مبدل شد. فروشگاه‌های کمپین تی‌شرت‌هایی را می‌فروختند که با ارجاع به این سخنرانی روی آن نوشته شده بود «حقوق زنان حقوق بشر است». کیف‌هایی هم در شش زبان مختلف فروخته می‌شد که روی آن‌ها عبارت کامل نوشته شده بود: «حقوق بشر حقوق زنان است و حقوق زنان حقوق بشر است». همچنین در جریان کارزار عکس‌هایی با مضمون سخنرانی و پنج لباس هالووین برای اشاره به سخنرانی آماده شد.
در موزیک ویدیو آهنگ مامان تو نیستم از جنیفر لوپز در سال ۲۰۱۶ هم بخشی از سخنرانی کلینتون شنیده می‌شود که می‌گوید: «حقوق بشر حقوق زنان است و حقوق زنان حقوق بشر، بی هیچ قید و شرطی».Gostin, Nicki (May 6, 2016). "Jennifer Lopez samples Hillary Clinton speech in new music video" . "New York Daily News"."Hillary Rodham Clinton – United Nations 4th World Conference Speech" American Rhetoric .
مدونا سال ۲۰۱۷ در روز جهانی زنان ویدیوی کوتاهی با عنوان داستان او را منتشر کرد که در پایان آن عیارت «حقوق زنان حقوق بشر است» به نمایش درآمد.
در دهه ۲۰۱۰ هم آنچنان که لزلی رگان در مجله پزشکی جنسی نشان داده‌است این عبارت با توجه به بحث‌هایی که پیرامون سیاست سلامت جنسی زنان و سقط جنین وجود دارد هنوز در گفتمان سیاسی حضور دارد.
سر ویویان ارنست فوکس (Sir Vivian Ernest Fuchs) (زادهٔ ۱۱ فوریه ۱۹۰۸ – درگذشتهٔ ۱۱ نوامبر ۱۹۹۹)، کاوشگر انگلیسی است که تیم اکتشافی وی برای نخستین بار در سال ۱۹۵۸ جنوبگان را پیاده پیمودند.
فوکس فرزند ارنست فوکس که یک مهاجر آلمانی از منطقهٔ ینا و همسر بریتانیاییش، ویولت واتسون بود. او در سال ۱۹۰۸ در فرشواتر، جزیره وایت چشم به جهان گشود و برای تحصیل به کالج برایتون و کالج سنت جان، کمبریج رفت. تحصیلات وی زمین‌شناسی بود و از این حرفه برای رسیدن به آرزویش یعنی کار در فضای طبیعت استفاده کرد. او در کمبریج عضو باشگاه سدویک بود. نخستین سفر وی در سال ۱۹۲۹ به گرینلند با مربی‌اش جیمز وردی انجام شد. پس از فارغ‌التحصیلی در سال ۱۹۳۰، او با هیئت اعزامی دانشگاه کمبریج برای بررسی زمین‌شناسی دریاچه‌های شرق آفریقا با توجه به تغییر اقلیم، سفر کرد. پس از آن او در سفری به تنگ الدوای به لوئیس لیکی که یک انسان‌شناس بود، پیوست. در سال ۱۹۳۳، فوکس با دختر دایی/خالهٔ خود، جویس کانل، ازدواج کرد. جویس خود نیز یک جهانگرد بود و ویویان را در سفرش به دریاچه رودولف (دریاچه تورکانا فعلی) در سال ۱۹۳۴ همراهی کرد. یافته‌های علمی این سفر که در آن دو نفر از همراهان شان را گم کردند، موجب کسب مدرک دکترای فوکس در سال ۱۹۳۷ از دانشگاه کمبریج شد.
در فوریهٔ ۱۹۳۶، دختر فوکس به نام هیلاری به دنیا آمد. فوکس در سال ۱۹۳۷ به منظور یک سفری اکتشافی به جنوب تانزانیا برای تحقیق در مورد دریاچه روکوا، برنامه‌ریزی نمود. او در سال ۱۹۳۸ و در برگشت از سفر متوجه شد که دختر دومش، روزالیند، دچار فلج مغزی شدید شده‌است.
او در سن سی سالگی به نیروی زمینی ارتش پیوست و از سال ۱۹۴۲ تا ژوئیه ۱۹۴۳ به ساحل طلا (مستعمره بریتانیایی) اعزام شد. او به خانه بازگشت و به لندن فرستاده شد تا در مرکز فرماندهی ارتش دوم در سمت امور مدنی مشغول به کار شود. ارتش دوم برای پیاده‌سازی در نرماندی به پورتسموث منتقل شد و فوکس در نهایت به موقع به آلمان رسید تا شاهد آزادی زندانیان اردوگاه کار اجباری بلسن باشد. او وظیفهٔ فرمانداری شهر پلون واقع در ایالت شلسویگ-هولشتاین را برعهده داشت تا آنکه در اکتبر سال ۱۹۴۶ از خدمت سربازی با درجهٔ سروان مرخص شد.
فوکس زمانی که برای سمت زمین‌شناس در آغاز سال ۱۹۴۷ درخواست‌داد، درگیر پروژهٔ تحقیق در وابستگی جزایر فاکلند (تحقیقات قطب جنوب بریتانیای فعلی) شده بود. هدف سازمان اثبات و ترویج ادعاهای بریتانیا در مورد قطب جنوب و همچنین در وهلهٔ بعدی، حمایت از تحقیقات علمی بود. در سال ۱۹۵۰، از فوکس خواسته شد تا ادارهٔ جدید تحقیقات لندن را گسترش دهد تا برای تحقیق در قطب جنوب برنامه‌ریزی کرده و از نشریات تحقیقاتی حمایت کند. او از سال ۱۹۵۸ (پس از بازگشت از سفر اکتشافی موفقیت‌آمیز از قطب جنوب) تا سال ۱۹۷۳ مدیریت بررسی و تحقیق در وابستگی جزایر فاکلند را بر عهده داشت. وی در سال ۱۹۷۴ عضوی از انجمن سلطنتی شد.
همسر فوکس در سال ۱۹۹۰ در حالی که ۸۳ سال داشت بر اثر ایست قلبی در آکسفورد چشم از جهان فروبست. فوکس یکسال پس از فوت همسرش با النور هانی ویل، دستیار شخصی سابق خود در بریتیش قطب جنوب در کنزینگتون و چلسیه لندن ازدواج کرد. سر ویویان ارنست فوکس سرانجام در ۱۱ نوامبر ۱۹۹۹ در سن ۹۱ سالگی در کمبریج چشم از جهان فروبست.
فوکس بیشتر به عنوان رهبر سفر اکتشافی اتحادیه کشورهای مشترک‌المنافع به قطب جنوب، شهرت دارد. سفری که توسط اتحادیه کشورهای مشترک‌المنافع حمایت مالی شد و نخستین حضور در قطب جنوب را رقم زد. برنامه‌ریزی برای این سفر اکتشافی در سال ۱۹۵۳ آغاز شد و پیش‌بینی استفاده از ماشین‌های مخصوص به منظور حرکت بر روی برف را برای گذر از قاره در ۱۰۰ روز کرده بود. این سفر از دریای ودل آغاز شد و قطب جنوب را طی کرده و در نهایت در دریای راس به پایان رسید.
فوکس و گروه همراهش در ژانویهٔ ۱۹۵۷ پس از اردو زدن وارد قطب جنوب شدند. گروه در ۲۴ نوامبر ۱۹۵۷ از ارنست شکلتون جدا شدند. اطلاعات علمی متنوعی از آزمایش‌ها لرزه‌ای و مطالعات ثقل‌سنجی در طول سفر جمع‌آوری شد. دانشمندان ضخامت یخ در قطب و وجود تودهٔ خشکی زیر یخ‌ها را مشخص کردند. در ۲ مارس ۱۹۵۸، فوکس و همراهانش سفر صد روزه-ی خود را با رسیدن به پایگاه اسکات به اتمام رساندند و در مجموع ۲۱۵۸ مایل سفر کردند.
در سال ۱۹۵۸، او توسط ملکه الیزابت دوم لقب شوالیه گرفت. او با همکاری با ادموند هیلاری کتاب گذر از قطب جنوب را نوشتند. در سال ۱۹۵۹ فوکس، مدال هانس اگده را از انجمن سلطنتی جغرافیای دانمارک دریافت کرد.
مدال فوکس در سال ۱۹۷۳ برای «ایجاد تفاوت برجسته به منافع سازمان بررسی قطب جنوب بریتانیا، فراتر از وظیفه عادی، توسط مردان یا زنانی که عضو این تحقیقات هستند یا بودند، یا ارتباط نزدیکی با کار آن داشتند» طراحی شد.
این مدال در سال به یک یا دو نفر از کسانی که با تحقیقات قطب جنوب بریتانیای همکاری دارند، اهدا می‌شود.
هسو فو (Xu Fu)،Note: Not to be confused with the character شیمیدان و کاوشگر چینی بود. او ۲۵۵ سال پیش از میلاد در چی، یک ایالت باستانی چینی متولد شد و میان ۱۹۵ تا ۱۵۵ سال پیش از میلاد چشم از جهان فروبست. او به عنوان ساحر در دربار دودمان چین خدمت می‌کرد و دو بار توسط چین شی هوانگ برای جستجوی اکسیر حیات به دریاهای شرقی اعزام شد.Lee, Khoon Choy Lee. Choy, Lee K. (1995). Japan--between Myth and Reality: Between Myth and Reality. World Scientific publishing. , . هر دو سفر او میان ۲۱۹ تا ۲۱۰ سال پیش از میلاد انجام شدند. گفته می‌شود، ناوگان او شامل شصت کرجی، سربازان و خدمهٔ کشتی، سه هزار پسر و سه هزار دختر و پیشه‌وران زمینه‌های مختلف بوده‌است. وی پس از آن که با کشتی عازم سفر دوم شد، هرگز بازنگشت.Liu, Hong. The Chinese Overseas: Routledge Library of Modern China. Published by Taylor & Francis، (2006). ، 9780415338592.
فرمانروای دودمان چین، چین شی هوانگ که از مرگ می‌هراسید و به دنبال راهی برای زندگی جاودان بود، وظیفهٔ یافتن اکسیر جاودانگی را به هسو فو سپرد. هسو فو ۲۱۹ سال پیش از میلاد به همراه سه‌هزار پسر و دختر باکره به راه افتاد تا اکسیر حیات را از نامیراهای کوه پنگلای، مانند آنقی شنگ، پس بگیرد که ظاهراً جادوگری با هزار سال سن بوده‌است. زو چندین سال در دریاها جستجو کرد اما کوه را نیافت. ۲۱۰ سال پیش از میلاد هنگامی که چین شی هوانگ از او پاسخ طلبید، ادعا کرد یک موجود دریایی غول‌پیکر راه را مسدود کرده و درخواست داد کماندارانی برای نابودی آن روانه شوند. چین شی هوانگ درخواست او را پذیرفت و کماندارانی را برای کشتن آن ماهی غول‌آسا اعزام کرد. پس از آن زو بار دیگر سفر آغاز کرد اما این بار بازنگشت. در "آثار ثبتی تاریخنگاران بزرگ" آمده‌است که او به مکانی با جلگه‌های پست و مرداب‌های وسیع آمد و ادعای پادشاهی کرد تا هرگز بازنگردد.
متون تاریخی بعد از آن دوره در مورد مقصد نهایی زو مبهم هستند. در یادداشت‌های سه پادشاهی و کتاب تاریخ هان متاخر و نیز گوادی ژی، هر سه، آمده که او به «دانژو» رفته اما مکان تقریبی دانژو ناشناخته است. سرانجام بیش از ۱۱۰۰ سال بعد از آخرین سفر دریایی هسو فو، راهبی به نام ییچو طی حاکمیت ژوی بعدی (سال ۹۵۱ تا ۹۶۰ میلادی)، دورهٔ پنج سلسله و ده پادشاهی، در مورد مقصد او نوشت که هسو فو در ژاپن به سر می‌برده و کوه فوجی را پنگلای نامیده‌است. شواهد مربوط به «افسانهٔ هسو فوی ژاپن» در بسیاری از الواح ثبت شده‌است.
گفته می‌شود زو فناوری‌های کشاورزی و دانش جدیدی را ارائه کرده‌است که کیفیت زندگی ژاپنی‌های باستان را بهبود بخشیده‌است. همچنین گفته‌اند که او گیاهان و فناوری‌های جدید بسیاری را معرفی کرده‌است هرچند که سال‌ها بعد چنین متونی ثبت شده‌اند. القاب رب‌النوع زرع، رب‌النوع طب و رب‌النوع ابریشم به دلیل چنین دستاوردهایی به او نسبت داده شده‌است. معابد و لوحه-های بسیاری از هسو فو در اطراف ژاپن یافت می‌شوند. در شوژو مؤسسهٔ پژوهشی هسو فو وابسته به کالج معلمین شوژو وجود دارد.
یک تاریخ‌دان ژاپنی به‌نام اینو اوکیفو معتقد بود که، امپراتور جینموی ژاپن همان هسو فو است.Liu, Hong. The Chinese Overseas: Routledge Library of Modern China. Published by Taylor & Francis، (2006). . دورهٔ یایویی تقریباً با ورود فرضی هسو فو همزمان است.Lee, Khoon Choy Lee. Choy, Lee K. (1995). Japan--between Myth and Reality: Between Myth and Reality. World Scientific publishing. .
شخصیت افسانه‌ای هسو فو که در داستان‌های مصور ماورل کامیکس ظاهر می‌شود، بر همین اساس شکل گرفته‌است.
اشاره شده‌است که فرانک ژانگ یکی از شخصیت‌های اصلی ریک ریوردن در سریال قهرمانان المپ از نوادگان زو است.
بوستان جوفوکو در شینگو، استان واکایاما وقف هسو فو شده‌است.
بر اساس رسوم شهر ساگا در استان ساگا، هنگامی که هسو فو به دریای آری‌آکه آمد، تصمیم گرفت پیاله‌ای را در آب شناور کند و به ساحلی برود که پیاله از آن وارد خشکی می‌شود. بر طبق همین رسم، نام مقصد او را «بوبای» گذاشته‌اند که معنای لغوی آن «پیالهٔ شناور» است.
گفته می‌شود هسو فو به قلهٔ کوه کینریو دست یافته و در آنجا زاهدی را ملاقات کرده‌است و اکسیر حیات جاودان را به دست آورده‌است. همچنین می‌گویند اکسیر از گیاهی به نام فوروفوکی ساخته شده‌است که امروزه همچنان در کوه کینریو می‌روید. نام «فوروفوکی» از کلمهٔ «فوروفوشی» به معنای «نه پیر شو و نه بمیر» در ژاپنی گرفته شده‌است.
در اکتبر ۲۰۰۸، سمپوزیوم بین‌المللی هسو فوی ساگا در شهر ساگا برگزار شد. پژوهشگران بسیاری از ژاپن، سرزمین اصلی چین، تایوان و کره جنوبی در این سمپوزیوم شرکت کرده‌اند و بیانیه‌هایی ارائه داده‌اند. همچنین سخنرانی‌ای در ارتباط یوشینوگاری ایراد شد.
برخی از پژوهشگران امروزی افسانهٔ هسو فو را به لحاظ تاریخی محتمل می‌دانند. در حالی که سایر پژوهشگران معتقدند این داستان تناقض‌های بی‌شماری دارد و هیچ‌گونه مدرک متقاعدکننده‌ای دال بر حقیقی بودن آن موجود نیست. پژوهش‌های علم ژنتیک نشان می‌دهد که مردمان ژاپنی مخلوط ژنتیکی مردمان جومون بومی و مردمان یایویی مهاجم هستند. مردمان جومون در حدود ۱۴ هزار سال پیش از میلاد مسیح در دوران پارینه‌سنگی از جنوب شرق آسیا و مردمان یایویی حدود هزار سال پیش از میلاد از شمال شرق آسیا به مجمع الجزایر ژاپن مهاجرت کردند. از آنجاییکه دودمان چین ۲۲۰ سال پیش از میلاد تأسیس شده بود، سفر دریایی هسو فو پس از استقرار مردمان یایویی و جومون در ژاپن بوده‌است. در سال‌های میان دورهٔ جومون تا دورهٔ یایویی جمعیت ژاپن چهارمیلیون نفر افزایش یافت. کشت برنج در آن زمان توسط یک جامعهٔ زراعی مرسوم شده بود. همراهان هسو فو شامل سه هزار بچه برای آنکه بر میلیون‌ها نفر از مردمان یایویی و جومون نفوذ یا تسلط پیدا کنند، بسیار کوچک و بی تجربه به نظر می‌رسیدند. اگر هسو فو در ژاپن مستقر شده باشد، ژاپنی‌ها احتمالاً باید به یکی از گونه‌های چینی صحبت کنند. در حالی که زبان ژاپنی به لحاظ زبان‌شناسی هیچ رابطهٔ ژنتیکی‌ای با زبان چینی ندارد، بلکه متعلق به خانوادهٔ متفاوتی از زبان‌ها به نام زبان‌های ژاپنی است. مذهب ملی ژاپنی به نام کو-شینتو زنده‌انگاری متنوعی از دورهٔ جومون یعنی قبل از دوران هسو فو است. به علاوه هیچ نوشته‌ای وجود ندارد که روشن کند، هسو فو در کدام مکان از میان رفته یا اینکه همچنان زنده است. کوجیکی و نیهون شوکی فاقد جزئیات مربوط به هسو فو هستند و داستان‌های مکتوب در مورد هسو فو حداقل صد سال بعد از ناپدید شدن او به وجود آمدند.
گیاهان گُل‌دار پایه (به انگلیسی: Basal Angiosperms) گیاهانی گُل‌دار هستند که از دودمان منتهی به اکثر گیاهان گل‌دار، جدا شده‌اند. گروه‌های اصلی این گیاهان، شامل آمبورلا (یک گونه از درختچه‌های کالدونیای جدید)، نیلوفرآبی‌سانان (نیلوفرهای آبی، همراه با برخی دیگر از گیاهان آبزی) و جنوب‌ویره‌ای‌سانان (گیاهان معطر چوبی از جمله بادیان ستاره‌ای ژاپنی) است.
گیاهان گل‌دار پایه فقط چندصد گونه هستند اما در مقابل آن‌ها دولپه‌ای‌های نو، تک‌لپه‌ای‌ها و مگنولیاها شامل صدها هزار گونه هستند.
رابین هونیکه (به انگلیسی: Robin Hunicke) (زادهٔ ۱۵ مارس ۱۹۷۳ میلادی) یک طراح بازی‌های ویدیویی و تهیه‌کنندهٔ آمریکایی است. او استاد طراحی بازی در دانشگاه کالیفرنیا، سانتا کروز و یکی از بنیانگذاران فونومنا است.
هونیکه کار خود را در الکترونیک آرتس آغاز کرد و در آنجا روی چندین بازی از جمله "مای‌سیمز" به عنوان طراح اصلی و "بوم بلوکس" و دنبالهٔ آن به عنوان یک تهیه‌کننده کار کرد. پس از ترک ای‌اِی (EA)، او توسط دت‌گیم‌کامپانی استخدام شد، جایی که او "جورنی"، یک بازی مشارکتی آنلاین برای پلی‌استیشن ۳ را تولید کرد. پس از اتمام آن، هونیکه به تینی اسپک پیوست تا اجتماع "گلیچ" ام‌ام‌اوآرپی‌جی را توسعه دهد و با خالق "کاتاماری داماسی" و دوست شخصی‌اش، کیتا تاکاهاشی همکاری کند. پیش از انتشار "گلیچ"، هونیکه تینی اسپک را ترک کرد تا به همراه مارتین میدلتون، هم تیمی و مهندس سابق دت‌گیم‌کامپانی، فونامنا را تأسیس کنند. در اکتبر ۲۰۱۲ میلادی، فونامنا اولین پروژهٔ خود را اعلام کرد: «برای ساخت بازی‌ای که داده‌ها را از گام‌شمار می‌گیرد و با آن کار سرگرم‌کننده‌ای انجام می‌دهد.» آن‌ها دو بازی جدید "واتام" (به کارگردانی کیتا تاکاهاشی) و "لونا" را معرفی کردند. یک بازی پازل لمسی که در یک دنیای کتاب داستانی پر جنب و جوش و مجسمه‌ای اتفاق می‌افتد، که هر دو منتشر شده‌اند و توسط هونیکه تولید شده‌اند.
هونیکه به دلیل حمایت از توسعهٔ بازی مستقل، آزمایش در طراحی بازی، تحقیق در تعدیل دشواری بازی پویا، و حمایت از زنان در صنعت بازی شناخته شده‌است.
هونیکه در ۱۵ مارس ۱۹۷۳ میلادی در آلبانی، نیویورک به دنیا آمد. او دارای مدرک کارشناسی هنر از دانشگاه شیکاگو است و دکترای خود را در هوش مصنوعی با تمرکز بر بازی و طراحی بازی از دانشگاه نورث‌وسترن به پایان رسانده‌است.
هونیکه کار خود را با الکترونیک آرتس در ماکسیس آغاز کرد، جایی که او پس از ملاقات با ویل رایت، طراح مشهور بازی و کارگردان "سیمز"، تبدیل به طراح "" شد. پس از کار خود در "سیمز ۲"، هونیکه طراح اصلی "مای‌سیمز" در نینتندو وی شد، و پس از آن تهیه‌کنندهٔ "بوم بلوکس" و دنبالهٔ آن، "بوم بلوکس: بَش پارتی" شد.
پس از کارش در الکترونیک آرتس، هونیکه به عنوان تهیه‌کننده به دت‌گیم‌کامپانی پیوست. او در مراحل مفهومی اولیه برای پروژهٔ سوم استودیو "جورنی"، به تیم پیوست؛ یک بازی ماجراجویی مشارکتی برای چندین‌بازیکن که در اوایل سال ۲۰۱۲ میلادی منتشر شد.
پس از انتشار "جورنی"، هونیکه از دت‌گیم‌کامپانی خارج شد تا به تینی اسپک بپیوندد تا توسعهٔ اجتماع "گلیچ" ام‌ام‌اوآرپی‌جی خود را ادامه دهد.
قبل از انتشار "گلیچ"، هونیکه تینی اسپک را ترک کرد تا به همراه مارتین میدلتون، فونومنا را تأسیس کنند. آن‌ها اولین پروژهٔ خود را در اکتبر ۲۰۱۲ میلادی اعلام کردند: «برای ساخت بازی‌ای که داده‌ها را از یک گام‌شمار می‌گیرد و با آن کار سرگرم‌کننده‌ای انجام می‌دهد.» به عنوان «یک بازی پازل لمسی که در یک دنیای کتاب داستانی پر جنب و جوش و مجسمه‌ای اتفاق می‌افتد». آن‌ها سپس "واتام"، جانشین معنوی سری کاتاماریِ بندای نامکو را به کارگردانی خالق آن، کیتا تاکاهاشی توسعه دادند. این بازی در تاریخ ۱۷ دسامبر ۲۰۱۹ میلادی برای پلی‌استیشن ۴ و رایانهٔ شخصی (از طریق فروشگاه اپیک گیمز) منتشر شد.
هونیکه در کنفرانس‌ها و رویدادهای مختلف صنعت بازی‌های ویدیویی در طول سال مشارکت می‌کند. او سازمان‌دهندهٔ کارگاه طراحی بازی سالانه در کنفرانس توسعه‌دهندگان بازی است، جایی که او به سازماندهی رویداد کمک و با همکاری طراحانی چون: داگ چرچ، مارک له‌بلانک، فرانک لَنتز، استون لیبراند، کلینت هاکینگ و دیگران، تدریس می‌کند. هونیکه همچنین سازمان‌دهندهٔ جلسات آزمایشی بازی در جی‌دی‌سی (GDC) با جاناتان بلو، داگ چرچ و کریس هکر است. بسیاری از بازی‌های موفق اولین حضور عمومی خود را در این جلسه نشان داده‌اند، از جمله: "بریدِ" بلو و "پورتالِ" ولو. هونیکه همچنین یک سازمان‌دهندهٔ ایندیکید است، یک جشنوارهٔ سالانه‌ای که به توسعهٔ بازی‌های مستقل اختصاص دارد.
هونیکه یکی از اعضای مؤسس انجمن بین‌المللی توسعه‌دهندگان بازی (IGDA Education SIG) است، در ایندی گیم جم شرکت کرده‌است، که به گلوبال گیم جم کمک می‌کند. در دانشگاه کالیفرنیا، سانتا کروز تدریس می‌کند؛ داور جشنوارهٔ بازی‌های مستقل و یکی از سرپرستان کارگاه تجربی گیم‌پلی است.
هونیکه در مطالعات خود به تحقیق دربارهٔ تعدیل دشواری بازی پویا می‌پردازد. او همچنین علاقه‌مند است که چگونه «مفاهیم سرنوشت، معنا و پی‌آمد را می‌توان از طریق بازی‌های ویدئویی ارتباط داد».
از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۴ میلادی، هونیکه، مارک له‌بلانک و رابرت زوبک چارچوب مکانیک-دینامیک-زیبایی (Mechanics-Dynamics-Aesthetics Framework) را برای تمرکز و بهبود تحلیل بازی ایجاد کردند. این چارچوب بسیاری از جنبه‌های یک بازی را به عنوان مکانیک، دینامیک یا زیبایی‌شناسی دسته‌بندی می‌کند و دیدگاه‌های معکوس طراح و بازیکن را ترسیم می‌کند. از دیدگاه طراح، مکانیک‌ها، داینامیک‌ها را تولید می‌کنند که آن‌ها نیز به نوبهٔ خود زیبایی‌شناسی‌ها را ایجاد می‌کنند. از دیدگاه بازیکن، یک بازیکن بازی را از طریق زیبایی‌شناسی تجربه می‌کند که توسط دینامیک‌ها که از مکانیک‌های بازی پدید می‌آیند، ارائه می‌شوند.
در ۲۱ می ۲۰۰۸ میلادی، هونیکه برای گاماسوترای "گاماسوترا ۲۰" انتخاب شد، و عنوان "تجلیل از ۲۰ زن برتر شاغل در صنعت بازی‌های ویدیویی" را کسب کرد. در سال ۲۰۰۹ میلادی، مایکروسافت جایزهٔ زنان در طراحی برای بازی را به هونیکه اهداء کرد. او همچنین جایگاهی را در لیست ۱۰۰ بازی‌ساز داغِ سال ۲۰۰۹ میلادی توسط "مجلهٔ اِج" به دست آورد.
تا به امروز، عناوین مختلفی که هونیکه روی آنها کار کرده‌است جوایزی را به دست آورده‌اند، مانند «جایزه نوآوری آنلاین» برای "جورنی" در جوایز انتخاب توسعه‌دهندگان بازی آنلاین و جایزهٔ بفتا برای «بهترین بازی معمولی سال ۲۰۰۸ میلادی» برای "بوم بلوکس."
او داور مسابقهٔ چالش هنری پروکسی ویل رایت است.
کنترل رادیویی (به اختصار: RC) به معنای استفاده از سیگنال‌های کنترلی است که توسط رادیو برای کنترل از راه دور یک دستگاه ارسال می‌شود. نمونه‌هایی از سیستم‌های کنترل رادیویی ساده عبارت‌اند از درب‌بازکن‌های پارکینگ و سیستم‌های ورود بدون کلید برای وسایل نقلیه، که در آن‌ها یک فرستندهٔ رادیویی دستی کوچک، قفل درها را باز یا بسته می‌کند. از کنترل رادیویی همچنین برای کنترل خودروهای مدل توسط فرستنده‌های رادیویی دستی استفاده می‌شود. سازمان‌های صنعتی، نظامی و تحقیقات علمی نیز از وسایل نقلیهٔ کنترل رادیویی، استفاده می‌کنند. یک برنامه کاربردی که به سرعت در حال رشد است، کنترل وسایل نقلیه هوایی بدون سرنشین (پهپادها یا کوادکوپترها) برای استفاده‌های غیرنظامی و نظامی است، البته این موارد، سیستم‌های کنترل پیچیده‌تری نسبت به کاربردهای معمول و ساده دارند.
ایده کنترل وسایل نقلیه بدون سرنشین (بیشتر برای بهبود دقت اژدرها برای اهداف نظامی) پیش از اختراع رادیو است. نیمه دوم دهه ۱۸۰۰ شاهد توسعه بسیاری از این دستگاه‌ها بودیم که به وسیله سیم به اپراتور متصل می‌شدند، از جمله اولین اختراع عملی که توسط مهندس آلمانی Werner von Siemens در سال ۱۸۷۰ ایجاد شد.H. R. Everett, Unmanned Systems of World Wars I and II, MIT Press - 2015, pages 79-80
رها شدن از شر سیم‌ها با استفاده از فناوری بی‌سیم جدید، رادیو، در اواخر دهه ۱۸۹۰ ظاهر شد. در سال ۱۸۹۷، مهندس بریتانیایی ارنست ویلسون و سی جی ایوانز یک اژدر رادیویی کنترل شده یا قایق‌های کنترل رادیویی از راه دور را در رودخانه تیمز به نمایش گذاشتند.
در نمایشگاهی در سال ۱۸۹۸ در مدیسون اسکوئر گاردن، نیکولا تسلا یک قایق کوچک بدون سرنشین را به نمایش گذاشت که از کنترل رادیویی استفاده می‌کرد. با توجه به فروش این ایده به دولت ایالات متحده به عنوان یک اژدر، حق ثبت اختراع تسلا در سال ۱۸۹۸ شامل یک تغییر فرکانس بود تا دشمن نتواند کنترل دستگاه را به دست بگیرد.
در سال ۱۹۰۳، مهندس اسپانیایی لئوناردو تورس y Quevedo یک سیستم کنترل مبتنی بر رادیو به نام "Telekino" را در آکادمی علوم پاریس معرفی کرد.Tapan K. Sarkar, " History of wireless", John Wiley and Sons, 2006, , p. 276-278.
در همان سال در فرانسه، اسپانیا، بریتانیای کبیر و ایالات متحده حق ثبت اختراع گرفت. این به عنوان راهی برای آزمایش یک دایریبل با طراحی خودش بدون به خطر انداختن جان انسان‌ها در نظر گرفته شده بود. برای جلوگیری از هزینه‌های احتمالی شکست نمونه اولیه کشتی هوایی خود، او دستگاه نمایشی خود را در یک قایق ساخت. برخلاف سیستم‌های قبلی که اقداماتی از نوع «روشن/خاموش» انجام می‌دادند، دستگاه تورس قادر بود سیگنال‌های دریافتی برای اجرای عملیات را به تنهایی به خاطر بسپارد و ۱۹ دستور مختلف را انجام دهد.
در سال ۱۹۰۶، تورس در حضور حضار از جمله پادشاه اسپانیا، این اختراع را در بندر بیلبائو به نمایش گذاشت و یک قایق با سرنشین را از ساحل، هدایت نمود. بعدها، او تلاش کرد تا Telekino را برای پرتابه‌ها و اژدرها استفاده کند، اما مجبور شد پروژه را به دلیل کمبود بودجه رها کند.Sarkar 2006, page 97
در سال ۱۹۰۴،bat، پرتاب بخار Windermere، با استفاده از کنترل رادیویی آزمایشی توسط مخترع آن، [Jack Kitchen] کنترل شد. در سال ۱۹۰۹، گابت، مخترع فرانسوی، یک اژدر با رادیو کنترل را به نمایش گذاشت.
در سال ۱۹۱۷، آرچیبالد لو به عنوان رئیس کارهای آزمایشی مخفی RFC در Feltham، اولین فردی بود که از کنترل رادیویی با موفقیت بر روی یک هواپیما، "هدف هوایی" استفاده کرد. این هواپیما توسط هنری سگرو، دارنده رکورد سرعت هوایی جهان، از روی زمین هدایت شد. سیستم‌های Low انتقال فرمان را به عنوان یک اقدام متقابل برای جلوگیری از مداخله دشمن رمزگذاری کردند.
تا سال ۱۹۱۸ مدرسه سیگنال نیروی دریایی سلطنتی، پورتسموث به فرماندهی اریک رابینسون V.C. از نوعی سیستم کنترل رادیویی هدف هوایی برای کنترل انواع مختلف شناورهای دریایی از جمله یک زیردریایی از هواپیمای "mother" استفاده کرد.
در طول جنگ جهانی اول، مخترع آمریکایی جان هیس هاموند، تکنیک‌های بسیاری در کنترل رادیویی را توسعه داد. از جمله توسعه اژدرهای کنترل‌شده از راه دور، کشتی‌ها و حتی سیستمی که به کشتی کنترل از راه دور اجازه می‌دهد نورافکن‌های کشتی دشمن را هدف قرار دهد. در سال ۱۹۲۲ او تجهیزات کنترل رادیویی را بر روی ناو جنگی منسوخ نیروی دریایی ایالات متحده USS Iowa نصب کرد تا بتوان از آن به عنوان یک کشتی هدف استفاده کرد.
کنترل رادیویی در طول جنگ جهانی دوم بیشتر توسعه یافت، عمدتاً توسط آلمانی‌ها که از آن در تعدادی از پروژه‌های موشکی استفاده کردند.
سیستم‌های کنترل رادیویی ان دوره عموماً ماهیت الکترومکانیکی داشتند و از فرکانس‌های رزونانس متفاوت استفاده می‌کردند که هرکدام با دریافت یک فرکانس خاص، یکی از تعداد مختلف رله را کار می‌انداختند. رله‌ها نیز به نوبه خود محرک‌های مختلفی را فعال می‌کنند که بر روی سطوح کنترلی موشک عمل می‌کنند. فرستنده رادیویی کنترل‌کننده فرکانس‌های مختلف را در پاسخ به حرکات یک چوب کنترل ارسال می‌کند. اینها معمولاً سیگنال‌های روشن/خاموش بودند.
این سیستم‌ها تا دهه ۱۹۶۰ به‌طور گسترده مورد استفاده قرار گرفتند. سیستم‌های الکترومکانیکی که از رله‌های نی استفاده می‌کردند با سیستم‌های الکترونیکی مشابه جایگزین شدند، و کوچک‌سازی مداوم الکترونیک باعث شد سیگنال‌های بیشتری که به کانال‌های کنترلی گفته می‌شود، در یک بسته بسته‌بندی شوند. در حالی که سیستم‌های کنترل اولیه ممکن است دو یا سه کانال با استفاده از مدولاسیون دامنه داشته باشند، سیستم‌های مدرن شامل ۲۰ یا بیشتر با استفاده از مدولاسیون فرکانس هستند.
اولین استفاده عمومی از سیستم‌های کنترل رادیویی در مدل‌ها در اوایل دهه ۱۹۵۰ با تجهیزات خودساخته تک کاناله آغاز شد. تجهیزات تجاری بعداً آمدند. ظهور ترانزیستورها نیاز باتری را تا حد زیادی کاهش داد، زیرا جریان مورد نیاز در ولتاژ پایین بسیار کاهش یافت و باتری ولتاژ بالا حذف شد. در هر دو مجموعه لوله و ترانزیستور اولیه، سطوح کنترل مدل معمولاً توسط یک «فرار» الکترومغناطیسی کار می‌کردند که انرژی ذخیره‌شده را در یک حلقه باند لاستیکی کنترل می‌کرد و امکان کنترل ساده/خاموش سکان (راست، چپ و خنثی) و گاهی اوقات عملکردهای دیگر را فراهم می‌کرد. مانند سرعت موتور.
گیرنده‌های سوپرهتروداین کنترل شده با کریستال با گزینش پذیری و پایداری بهتر، باعث شد تا تجهیزات کنترلی را توانمندتر و با هزینه کمتری ایجاد شوند. توسعه‌های چند کاناله برای هواپیماها که واقعاً به حداقل سه بعد کنترل (انحراف، زمین و سرعت موتور) نیاز داشتند، در مقابل قایق‌ها که فقط به دو یا یک مورد نیاز داشتند، کاربرد بسزایی داشت.
همان‌طور که انقلاب الکترونیک شروع شد، طراحی مدار کانال تک سیگنال اضافی شد، و در عوض رادیوها جریان‌های سیگنال کدگذاری شده متناسبی را ارائه کردند که یک سروومکانیسم می‌توانست با استفاده از مدولاسیون عرض پالس (PWM) تفسیر کند.
اخیراً، سیستم‌های پیشرفته با استفاده از ویژگی‌های مدولاسیون کد پالس (PCM) به بازار آمده‌اند که سیگنال بیت‌استریم دیجیتال رایانه‌ای را به دستگاه دریافت‌کننده ارائه می‌کنند، به‌جای نوع کدگذاری قبلی PWM. برخی از گیرنده‌های سیگنال FM مدرن‌تر که همچنان از رمزگذاری «PWM» استفاده می‌کنند، به لطف استفاده از تراشه‌های رایانه‌ای پیشرفته‌تر در آنها، می‌توانند به‌تنهایی قفل شوند و از ویژگی‌های سیگنال منفرد یک فرستنده RC نوع PWM استفاده کنند. بدون نیاز به یک «کد» خاص که همراه با اطلاعات کنترل ارسال می‌شود، همان‌طور که رمزگذاری PCM همیشه مورد نیاز بوده‌است.
در اوایل قرن بیست و یکم، سیستم‌های کنترل RC با طیف گسترده ۲٫۴ گیگاهرتز به‌طور فزاینده‌ای در کنترل خودروها و هواپیما مورد استفاده قرار گرفته‌اند. اکنون، این سیستم‌های ۲٫۴ گیگاهرتزی توسط اکثر سازندگان رادیویی ساخته می‌شوند. قیمت این سیستم‌های رادیویی از چند هزار دلار متغیر است و برای برخی تا زیر ۳۰ دلار آمریکا. برخی از سازندگان حتی کیت‌های تبدیل را برای گیرنده‌ها و رادیوهای دیجیتال قدیمی تر ۷۲ مگاهرتز یا ۳۵ مگاهرتز ارائه می‌دهند.
کاربردهای نظامی کنترل از راه دور معمولاً کنترل رادیویی به معنای مستقیم نیستند؛ بلکه به شکل دستورالعمل‌هایی هستند که برای یک خلبان خودکار کاملاً مستقل و کامپیوتری ارسال می‌شوند. به جای سیگنال «چرخش به چپ» که تا زمانی که هواپیما در جهت درست پرواز کند اعمال می‌شود، سیستم یک دستورالعمل واحد می‌فرستد که می‌گوید «تا این نقطه پرواز کنید».
برخی از برجسته‌ترین نمونه‌های کنترل رادیویی از راه دور یک وسیله نقلیه، مریخ نوردهای اکتشافی مانند Sojourner هستند.
امروزه از رادیو کنترل در صنعت برای وسایلی مانند جرثقیل‌های سقفی و لوکوموتیوهای کلید استفاده می‌شود. اپراتورهای رادیویی برای اهدافی مانند بازرسی و وسایل نقلیه ویژه برای خلع سلاح بمب‌ها استفاده می‌شود. برخی از دستگاه‌های کنترل‌شده از راه دور، ربات نامیده می‌شوند، اما به درستی به عنوان اپراتور از راه دور دسته‌بندی می‌شوند، زیرا به‌طور مستقل عمل نمی‌کنند، بلکه فقط تحت کنترل یک اپراتور انسانی عمل می‌کنند.
ریموت کنترل جرثقیل می‌تواند توسط یک شخص یا توسط یک سیستم کنترل کامپیوتری در حالت ماشین به ماشین (M2M) کار کند. به عنوان مثال، یک انبار خودکار ممکن است از یک جرثقیل رادیویی کنترل شده استفاده کند که توسط رایانه برای بازیابی یک کالای خاص کار می‌کند. کنترل‌های رادیویی صنعتی برای برخی از کاربردها، مانند ماشین‌های بالابر، در بسیاری از حوزه‌های قضایی باید از طراحی ایمن استفاده کنند.
کنترل از راه دور صنعتی متفاوت از اکثر محصولات مصرفی است. هنگامی که گیرنده سیگنال رادیویی را که فرستنده ارسال می‌کند دریافت می‌کند، آن را بررسی می‌کند تا فرکانس صحیح باشد و هر کد امنیتی مطابقت داشته باشد. هنگامی که تأیید کامل شد، گیرنده دستورالعملی را به رله ای که فعال می‌شود ارسال می‌کند. رله یک عملکرد مربوط به دکمه فرستنده را در برنامه فعال می‌کند. این می‌تواند درگیر کردن یک موتور جهت دهنده الکتریکی در یک جرثقیل سقفی باشد. در یک گیرنده معمولاً چندین رله وجود دارد، و در چیزی به پیچیدگی یک جرثقیل سقفی، شاید تا ۱۲ یا بیشتر رله برای کنترل همه جهات مورد نیاز باشد. در گیرنده ای که یک دروازه را باز می‌کند، اغلب دو رله کافی می‌باشد.
رضا فرخفال (متولد ۱۳۲۸) نویسندهٔ ایرانی است.
فرخفال کارش را در جنگ اصفهان با انتشار چند داستان در اواخر دههٔ ۱۳۴۰ شروع کرد. از او مقالات، داستان‌ها و ترجمه‌های گوناگونی در ایران منتشر شده‌است. مجموعهٔ "آه استانبول" از آثار او را از جمله نمونه‌های برجستهٔ آثار داستانی دههٔ ۱۳۶۰ می‌دانند. او سال‌ها مشغول کار ویرایش برای ناشران مختلف بوده و از پایه‌گذاران اولین انجمن ویراستاران در ایران محسوب می‌شود. گزیده‌ای از متن‌های او در کتاب "حدیث غربت سعدی" توسط نشر مرکز منتشر شد. فرخفال از فارغ‌التحصیلان دانشگاه پهلوی و دانشگاه کنکوردیا است و در دانشگاه مک‌گیل و دانشگاه ایالتی ویسکانسین به تدریس زبان فارسی مشغول بوده‌است. او اکنون در دانشگاه ایالتی کلرادو در بولدر تدریس می‌کند.
موشک ضدزیردریایی یک جنگ‌افزار ضدزیردریایی است که اغلب، یک نوع تخصص‌یافته از موشک‌های ضدکشتی است. در طراحی سیستم‌های ضدزیردریایی، معمولاً از یک موتور جت یا موتور راکت استفاده می‌شو و یک کلاهک جنگی انفجاری، مستقیماً به سمت یک زیردریایی نشانه می‌رود. در این سیستم‌ها خرج عمقی یا یک اژدر متحرک، از یک کشتی یا یک پلت‌فرم در نقش سکوی پرتاب موشک، به نزدیکی محل حضور زیردریایی، اعزام می‌شود.
خرج عمقی نخستین سلاحی بود که برای استفاده توسط کشتی‌ها علیه زیردریایی‌های مستقر در عمق آب، طراحی شده بود. این مواد منفجره در ابتدا با حرکت کشتی بر فراز محل احتمالی یک زیردریایی، رها می‌شدند. پیش از جنگ جهانی دوم، سیستم سونار کشتی‌ها قادر به حفظ تماس با یک زیردریایی از فاصله نزدیک نبود.