moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
هتوی دههٔ جدید را با فیلم هیجان‌انگیز سیاسی "آخرین چیزی که او می‌خواست" (۲۰۲۰) آغاز که بر اساس کتاب به همین نام اثر جوان دیدیون بود. به عقیدهٔ هتوی، او انتخابی غیرمنتظره‌ای برای نقش روزنامه‌نگاری سرسخت بود زیرا این نقش با خصوصیات اخلاقی خودش متفاوت بود. این فیلم با نظرات منفی منتقدان مواجه شد. او سپس نقش اصلی فیلم "جادوگرها" به کارگردانی رابرت زمکیس را بازی کرد. این فیلم اقتباسی از رمان به همین نام بود که هتوی در آن نقش جادوگر شروری را به تصویر کشید. این فیلم نقدهای ضد و نقیضی از سوی منتقدان گرفت که آن را در مقایسه با اقتباس سال ۱۹۹۰ پایین‌رتبه می‌دانستند. نقش‌آفرینی هتوی در این دو فیلم منجر به نامزدی او برای بدترین بازیگر زد در مراسم تمشک طلایی شد. در سال ۲۰۲۱، او نقش اصلی فیلم سرقت "قرنطینه" به کارگردانی داگ لیمان را بازی کرد که در اچ‌بی‌او مکس پخش شد. فضای این فیلم در دوران دنیاگیری کووید-۱۹ است و چیویتل اجیوفور هم‌بازی اوست. این پروژه در مدت ۱۸ روز با منابع محدود فیلم‌برداری شد. هتوی در ادامه نقشی را در یکی از قسمت‌های مجموعهٔ گلچین آمازون پرایم ویدئو، "انفرادی"، به عهده گرفت.
هتوی مقابل جرد لتو در مینی‌سریال اپل تی‌وی پلاس تحت عنوان "سقوط کردیم" دربارهٔ شرکت وی‌ورک ایفای نقش کرد؛ او همچنین تهیه‌کنندهٔ اجرایی این مجموعه بود. این مجموعه نقدهای مطلوبی دریافت کرد، به گونه‌ای که اجرای هتوی در نقش ربکا نویمان مورد تحسین قرار گرفت. او در درام تاریخی نیمه‌زندگی‌نامه‌ای "زمان آرماگدون" نقش اصلی شخصیتی را ایفا کرد که از مادر کارگردان جیمز گری الهام گرفته شده بود. دیوید رونی در "هالیوود ریپورتر" آن را بهترین بازیگری هتوی از زمان "ریچل ازدواج می‌کند" پنداشت؛ در حالی که اوون گلیبرمن از "ورایتی" هتوی را بابت خلق شخصیتی «مهربان و کوته‌بین» تحسین کرد.
جشنواره فیلم ساندنس ۲۰۲۳ شاهد اکران "آیلین" بود؛ فیلم هیجان‌انگیزی بر اساس رمان به همین نام اثر آتوسا مشفق که هتوی و توماسین مک‌کنزی در آن ایفای نقش کرده‌اند. هتوی برای بازی در نقش روان‌شناس جانی فریبنده‌ای انتخاب شد و این پروژه را «"کارول" با "سگ‌های انباری" ملاقات می‌کند» توصیف کرد. منتقدی در ایندی‌وایر فیلم را نوعی «جنون مشترک عجیب و غریب» نامید و عقیده داشت «هتوی در نقشی که احساس می‌شود [...] متناسب او بود، بهتر از این نمی‌شود». در جشنواره بین‌المللی فیلم برلین همان سال، کمدی عاشقانهٔ "او نزد من آمد" که هتوی نقش مکملی در آن داشت، به نمایش درآمد.
مومیایی ۳ فیلمی ایرانی در سبک کمدی و جنایی به کارگردانی و نویسندگی محمدرضا هنرمند و تهیه‌کنندگی حسین زندباف محصول سال ۱۳۷۸ و اکران شده در تاریخ ۱۸ خرداد ۱۳۷۹ است. پرویز پرستویی بخاطر بازی موفقش در نقش سروان قربانی، نامزد دریافت سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول مرد از هجدهمین جشنواره بین‌المللی فیلم فجر شد.
این فیلم بازسازی فیلم محسوب می‌شود.
سروان قربانی، افسر وظیفه‌شناسی است که کارش را به خوبی و با صداقت تمام انجام می‌دهد. او که باید هرچه زودتر کلانتری محل خدمت اش را به مالک اصلی اش تحویل دهد، به او اطمینان می‌دهد که قصد تخلیه کلانتری را دارد ولی متأسفانه هیچ‌کس حاضر نیست ملکش را به کلانتری اجاره دهد. در این میان سروان قربانی در ماجرای سرقت یک مومیایی نیز گرفتار می‌شود که در جریان یافتن مومیایی به ناچار با بهروز و کبری هم سفر می‌شود و …
فلوره یا فویل ، گونه‌ای شمشیر مورد استفاده در ورزش شمشیربازی است.
فلوره رایج‌ترین نوع شمشیر در مسابقات است و عموماً برای آغاز کار مبتدیان کلاس‌های شمشیربازی هم از فلوره استفاده می‌شود.
مسابقات با فلوره را مسابقات «اسلحهٔ فلوره» می‌گویند.
فلوره در مقایسه با شمشیر سابْر بیشتر با شمشیر اِپِه همانندی دارد، اما تیغهٔ اپه از فلوره سفت‌تر، محافظ دست آن بزرگ‌تر، و وزن آن سنگین‌تر است.
مسابقات جهانی و بازی‌های المپیک برای آقایان با استفاده از اسلحهٔ فلوره، اپه و سابر و برای بانوان با اسلحهٔ فلوره انجام می‌شود.
Wikipedia contributors, "Foil (fencing)," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Foil_(fencing)&oldid=259301202 (accessed January 12, 2009).
ون هیلن نام یک گروه هارد راک پر آوازهٔ آمریکایی است. خیلی از گروه های موسیقی مشهور در جهان از قبیل متالیکا، گانز ان روزز، بون جووی، گرین دی و... از این گروه افسانه ای تاثیر گرفته اند.
ادی ون هیلن که از بزرگ‌ترین و بااستعدادترین نوازندگان گیتار الکتریک جهان می‌باشد گیتاریست اصلی این گروه است.
این گروه که در ۱۹۷۲ در پاسادینا، کالیفرنیا تشکیل شد، تا امروز فروش آلبوم ها و تک آهنگ های آن ها از مرز 100میلیون نسخه گذشته است.
ون هیلن از معدود گروه های موسیقی است که در ایالات متحده دو آلبوم با فروش بالای 10 میلیون نسخه را دارد.
فروش آلبوم ها و تک آهنگ های این گروه در ایالات متحده از مرز 65 میلیون نسخه گذشته است.
علاوه بر خوانندگان این گروه، یعنی دیوید لی راث و سمی هیگار، گیتاریست و نوازندهٔ درام این گروه، یعنی ادی ون هیلن و آلکس ون هیلن دارای شهرت زیادی بوده و جوایز متعددی از جمله معتبر ترین جایزه موسیقی در سطح جهانی جایزه گرمی را برنده شده‌اند.
تام پتی اند د هارت بریکرز نام یک گروه راک پر آوازهٔ آمریکایی است.
این گروه که در ۱۹۷۶ در لس آنجلس در کالیفرنیا تشکیل شد، افتخارات متعددی از جمله قرار گرفتن در تالار شهرت راک اند رول را نصیب خود گردانیده‌اند.
خواننده و رهبر این گروه تام پتی بود.
توماس ارل «تام» پتی (زادهٔ ۲۰ اکتبر ۱۹۵۰ - درگذشتهٔ ۲ اکتبر ۲۰۱۷) گیتاریست، خواننده، ترانه‌سرا و تهیه‌کنندهٔ موسیقی آمریکایی بود. او یکی از چهره‌های شاخص سبک هارتلند راک به‌شمار می‌آید.
پتی که زادهٔ شهر گینزویل، فلوریدا بود، از سال ۱۹۶۸ تا زمان مرگش در ۲۰۱۷ میلادی در زمینهٔ موسیقی فعالیت می‌کرد. او خواننده و رهبر گروه موسیقی تام پتی اند د هارت‌بریکرز و یکی از اعضای ابرگروه ترَوِلینگ ویلبریز بود. تام پتی در سال‌های فعالیت حرفه‌ایش دستاوردهای متعددی داشت که ۱۸ نامزدی و ۳ بار دریافت جایزهٔ گرَمی از جملهٔ آن‌ها بود. «پناهنده»، «انتظار»، «دختر آمریکایی»، «آخرین رقص مری جین»، «آموختن پرواز» و «سقوط آزاد» از آثار معروف او هستند.
تام پتی بامداد دوم اکتبر ۲۰۱۷ دچار ایست قلبی شد و همان شب در بیمارستانی در سنتا مونیکای کالیفرنیا درگذشت.
ماشین تورینگ یک دستگاه فرضی است که روی نشان‌های یک قطعه نوار ، بر اساس جدول قوانین دست‌کاری انجام می‌دهد. با وجود اینکه مکانیزم ماشین تورینگ مقدماتی است، مفهومش برای پوشش عملکردهای بسیار پیچیده کافی و گسترده‌است. ماشین تورینگ می‌تواند برای شبیه‌سازی هر الگوریتم کامپیوتری و توضیح نحوه عملکرد یک واحد پردازشگر مرکزی به کار آید. حافظه این ماشین ساختاری بسیار ساده دارد. یعنی می‌تواند به صورت یک آرایه یک بعدی از عناصر (سلولها) باشد که هر یک می‌توانند حافظ تنها یک نماد باشند. این آرایه از هر دو طرف باز و نامحدود است (حافظه بینهایت) و اطلاعات آن می‌توانند به هر ترتیبی فراخوانی شوند.
معرفی ماشین تورینگ توسط دانشمند انگلیسی آلن تورینگ در سال ۱۹۳۶ میلادی، گام دیگری را در مسیر ایجاد و پیدایش ماشین‌های محاسباتی حالات متناهی به نمایش می‌گذارد. رابین گندی یکی از دانشجویان آلن تورینگ و دوست صمیمی تمام عمرش، ریشه‌های نظریه ماشین محاسباتی بابیج (۱۸۳۴) را کاوش کرد و در حقیقت نظریه بابیج را دوباره ارائه کرد:
آنالیز گندی در مورد ماشین تحلیلی بابیج پنج عملیات زیر را توضیح می‌دهد:
۱-عملگرهای ریاضی + و - و *و%
۲-هر ترتیبی از عملگرها قابل قبول است.
۳-تکرار عملگر
۴-تکرار شرطی
۵-انتقال شرطی
ماشین تورینگ عبارت است از یک پنج-تاپل (پنج‌تایی) به‌صورت formula_1، که در اینجا:
به‌طور کلی formula_8 یک تابع جزئی روی formula_13 است و تفسیرش عملکرد ماشین تورینگ را بیان می‌کند.
ماشین تورینگ به صورت ریاضی، ماشینی است که روی یک نوار عمل می‌کند. روی این نوار، نمادهایی است که ماشین هم می‌تواند بخواند و هم می‌تواند بنویسد و همزمان از آن‌ها استفاده می‌کند. این عمل به‌طور کامل با یک سری دستورالعمل ساده و محدود تعریف شده‌است.
ماشین تورینگ از موارد زیر تشکیل شده‌است:
۱. یک نوار، به سلول‌هایی تقسیم‌بندی شده‌است و هر سلول شامل نمادهایی است. الفبا شامل نماد تهی خاصی و یک یا تعداد دیگری نماد است. فرض می‌شود که این نوار خودسرانه به چپ و راست رسانده شود. ماشین تورینگ از نوارهایی تأمین می‌شود که برای محاسبه لازم است.
۲. یک کلاهک وجود دارد که قادر به خواندن و نوشتن نمادهایی است که روی نوار قرار گرفته‌اند و به‌طور همزمان نوار را به سمت چپ و راست یکی از (و تنها یک) سلول‌ها حرکت می‌دهد. در برخی مدلها، کلاهک حرکت می‌کند و نوار ثابت می‌ماند.
۳. یک دستگاه ثبت حالت وجود دارد که حالت‌های ماشین تورینگ را ذخیره می‌کند (یکی از تعداد زیادی حالت متناهی). یک حالت شروع وجود دارد که همراه با مقدار دهی اولیه است. این حالت‌ها، حالت ذهن شخصی را که محاسبات را انجام می‌دهد، جایگزین می‌کنند.
۴. یک جدول محدود (که گاهی جدول عمل یا تابع انتقال نامیده می‌شود)، از دستورالعمل‌ها وجود دارد که در حال حاضر، حالت (q_i) و نماد (a_j) به ماشین داده می‌شود (برای مدل‌های ۵تایی و گاهی ۴تایی) که روی نوار خوانده می‌شود و می‌گوید که ماشین، این موارد را به ترتیب زیر برای مدل‌های ۵تایی انجام دهد:
در مدل‌های ۴تایی پاک کردن یا نوشتن یک نماد (a_j۱) و حرکت کلاهک نوار به سمت چپ یا راست (d_k) به صورت دستورالعمل‌های جداگانه مشخص شده‌اند. به‌طور خاص، جدول به ماشین می‌گوید که چیزی را پاک کند یا یک نماد را بنویسد (ia) یا کلاهک نوار به سمت چپ و راست حرکت کند (ib). فرض کنید که حالتهای مشابه یا حالتهای جدیدی مشخص شده‌اند. اما عملیات‌های (ia) و (ib) دستورالعمل‌های یکسانی ندارند. در برخی از مدلها، اگر در جدول، ورودی از نمادها و حالتها نداشته باشیم، ماشین متوقف خواهد شد. سایر مدلها، نیاز به همه ورودی‌ها دارند تا پر شوند.
توجه داشته باشید که هر بخش از ماشین- حالتها و نمادها، مجموعه‌ها، اقدامات، چاپ کردن، پاک کردن و حرکت نوار- محدود، گسسته و تشخیص پذیر است. این، پتانسیل نامحدود نوارهاست که خود مقدار نامحدودی از یک فضای ذخیره‌سازی است.
اغلب گفته می‌شود که ماشین تورینگ، برخلاف ماشین‌های اتومات، به اندازه ماشین‌های واقعی قدرتمند هستند و قادر به انجام هر عملیاتی که ماشین واقعی می‌تواند بکند هستند. چیزی که در این مطلب جا ماند این است که یک ماشین واقعی تنها می‌تواند در بسیاری از تنظیمات متناهی باشد؛ در واقع ماشین واقعی چیزی نیست جز یک ماشین اتوماتیک محدود خطی. از طرف دیگر ماشین تورینگ با ماشین‌هایی که دارای ظرفیت حافظه‌های نامحدود محاسباتی هستند، معادل است. از نظر تاریخی رایانه‌هایی که محاسبات را در حافظه داخلی شان انجام می‌دادند، بعدها توسعه داده شده‌اند.
۱. هرچیزی که ماشین واقعی می‌تواند محاسبه کند، ماشین تورینگ هم می‌تواند. برای مثال ماشین تورینگ، می‌تواند هرچیز طبق روالی که در زبان‌های برنامه‌نویسی پیدا می‌شود شبیه‌سازی کند. همچنین می‌تواند فرایندهای بازگشتی و هریک از پارامترهای مکانیسم شناخته شده را شبیه‌سازی کند.
۲. تفاوت، تنها در قابلیت ماشین تورینگ برای دخالت در مقدار محدودی اطلاعات نهفته است؛ بنابراین، ماشین تورینگ می‌تواند در مدت زمان محدودی، در اطلاعات دخالت داشته باشد هر چند که ماشین تورینگ فاقد حافظه به عنوان انچه امروز شناخته می شود بود.
۳. ماشین واقعی همانند ماشین‌های تورینگ می‌توانند حافظه مورد نیازش را به کمک دیسک‌های بیشتر، بزرگ کند. اما حقیقت این است که هم ماشین تورینگ و هم ماشین واقعی، برای محاسبات نیازی به فضا در حافظه‌شان ندارند.
۴. شرح برنامه‌های ماشین واقعی که از مدل ساده‌تر انتزاعی استفاده می‌کنند، پیچیده‌تر از شرح برنامه‌های ماشین تورینگ است.
۵. ماشین تورینگ الگوریتم‌های مستقل را که چقدر از حافظه استفاده می‌کنند، توصیف می‌کند. در دارایی حافظه همهٔ ماشین‌ها، محدودیتی وجود دارد؛ ولی این محدودیت می‌تواند خود سرانه در طول زمان افزایش یابد.
ماشین تورینگ به ما اجازه می‌دهد دربارهٔ الگوریتم‌هایی که برای همیشه نگه داشته می‌شوند، توصیفاتی ارائه دهیم؛ بدون در نظر گرفتن پیش رفت در معماری محاسبات با ماشین معمولی.
۶. ماشین تورینگ جملات الگوریتم را ساده می‌کند. الگوریتم‌های در حال اجرا در ماشین آلات انتزاعی معادل تورینگ، معمولاً نسبت به همتایان خود که در ماشین‌های واقعی در حال اجرا هستند عمومی ترند. زیرا آن‌ها دارای دقت دلخواه در انواع اطلاعات قابل دسترس هستند و هیچ‌وقت با شرایط غیرمنتظره روبرو نمی‌شوند. یکی از نقطه ضعف‌های ماشین تورینگ این است که برنامه‌های واقعی که نوشته می‌شوند ورودی‌های نامحدودی را در طول زمان دریافت می‌کنند؛ در نتیجه هرگز متوقف نمی‌شوند.
یکی از محدودیت‌ها و معایب ماشین‌های تورینگ این است که آن‌ها توانایی چیدمان خوب را ندارند. برای مثال کامپیوترهای برنامه‌ای با ذخیره مدرن، نمونه‌هایی از یک مدل خاص ماشین انتزاعی که به نام ماشین برنامه دسترسی رندم یا مدل ماشین RASP می‌باشند.
یکی دیگر از محدودیت‌های ماشین تورینگ این است که همزمانی را خوب ارائه نمی‌دهد. برای مثال برای اندازه عدد صحیحی که می‌تواند توسط «متوقف کننده غیر قطعی دایمی» محاسبه شود، محدودیت وجود دارد. ماشین تورینگ روی یک نوار خالی شروع می‌کند. در مقابل، ماشین‌های «همیشه متوقف» همزمان هستند که بدون ورودی می‌توانند عدد صحیح نامتناهی را محاسبه کنند.
گروه چهارجانبه درباره خاورمیانه یا گروه چهار خاورمیانه ، گاهی چهارجانبه دیپلماتیک یا چهارجانبه مادرید یا به‌صورت مختصر و ساده چهارجانبه نامیده می‌شود. چهارگانه‌ای از کشورها، نهادهای بین‌المللی و فراملی است که در میانجیگری روند صلح اسرائیل–فلسطین نقش دارند. گروه چهارجانبه متشکل از سازمان ملل متحد، ایالات متحده، اتحادیه اروپا و روسیه است. این گروه در سال ۲۰۰۲ در نتیجه تشدید درگیری ها در خاورمیانه، با یادآوری کنفرانس مادرید در سال ۱۹۹۱، توسط خوزه ماریا اسنار وزیر خارجه اسپانیا در مادرید تأسیس شد.
تونی بلر از ۲۷ ژوئن ۲۰۰۷ در روزی که از نخست وزیری و عضویت پارلمان بریتانیا استعفا داد به عضویت این گروه درآمد.Blair appointed Middle East envoy, BBC News بازدید: ۱۲ ژانویهٔ ۲۰۰۹
سابر (انگلیسی بریتانیایی: sabre؛ انگلیسی آمریکایی: saber) یکی از سه گونه شمشیر مورد استفاده در ورزش شمشیربازی به سبک نوین است.
تفاوت سابر با دو نوع شمشیر دیگر شمشیربازی یعنی اپه و فلوره اینست که با سابر می‌شود با ضربه‌های لبه تیغه نیز امتیاز گرفت. از این‌رو حرکات و حملات سابریست ها معمولاً بسیار سریع است.
مسابقات با سابر را مسابقات «اسلحه سابر» می‌گویند.
Amberger, J. Christoph (1998). The Secret History of the Sword: Adventures in Ancient Martial Arts. Burbank, California: Unique Publications. .
لوکزامبورگ ممکن است اشاره به نوشتارهای زیر باشد:
هوگو یک پوشش ضربه‌گیر است که در رشته ورزشی تکواندو برای محافظت سینه و شکم ورزشکار هنگام مبارزه به‌کار می‌رود. در تکواندو این پوشش به‌همراه وسایل دیگر مانند کلاه مخصوص وظیفه محافظت بدن مبارز در برابر ضربه‌های حریف را به عهده دارد. هوگو توسط شرکت‌های مختلفی مانند آدیداس، دائه‌دو و لاجاست تولید می‌شوند.
هوگو از دهه ۱۹۵۰ میلادی در همه مسابقه‌های تحت نظر فدراسیون جهانی تکواندو مورد استفاده قرار می‌گیرد. واژه "هوگو" در زبان کره‌ای به معنی محافظ سینه است.
امروزه هوگوی الکترونیکی نیز به منظور کاهش خطا در داوری‌ها طراحی و تولید شده است. هوگوی الکترونیکی که در ایران به آن هوگوی سنسوری نیز گفته می شود ، در مسابقه‌های گوناگون اکثر کشورها استفاده می شود. از بزرگترین و بهترین تولید کنندگان آن میتوان به Daedo و Kpnp اشاره کرد. در ایران اولین سازنده هوگوی الکترونیک با نام ایستا ( ESTA ) شناخته میشود .
ایان مک‌هارگ (زاده ۲۰ نوامبر ۱۹۲۰) معمار برجستهASLA: Press Release آمریکایی اسکاتلندی تبار بود.
او بنیان‌گذار دپارتمان معماری فضای در دانشگاه پنسیلوانیا بود.
او در دانشگاه هاروارد تخصص خود را گرفت، و در سال ۲۰۰۱ درگذشت.
طرح اولیه بوستان پردیسان در تهران، و متعلق به یان مک هارگ می‌باشد.مراجعه شود به کتابخانه ملی کنگره آمریکا:
ویکتور دیوید گروئن متولد ۱۹۰۳، معمار و شهرساز آمریکایی اتریشی-یهودی تبار بود. او در طراحی شهری نقش زیادی داشت که از آن جمله میتوان به طراحی شهر فورت ورث تکزاس، کالامازو میشیگان و فرسنو کالیفرنیا اشاره کرد.
گروئن در وین پایتخت اتریش به دنیا آمد. او که یک سوسیالیست بود فعالیتهای سیاسی زیادی بین سالهای ۱۹۲۶ تا ۱۹۳۴ داشت. گروئن مدتی نزد پیتر بهرنس کار کرد. هنگامی که در زمان جنگ جهانی دوم آلمان، اتریش را به خاک خود اضافه نمود او به آمریکا مهاجرت کرد. بعد از مهاجرت او نام خانوادگی خود را از گروئنبام به گروئن تغییر داد و در سال ۱۹۴۳ تابعیت آمریکا را پذیرفت.
طرح اولیه و جامع یک مرکز خرید مدرن سرپوشیده چندمنظوره (چیزی که به آن shopping mall گفته می‌شود) از اوست.https://www.cnn.com/style/article/hong-kong-shopping-malls/index.html گروئن نخستین کسی بود که در اواسط قرن بیستم و پس از جنگ جهانی دوم سعی کرد که مراکز خرید سرپوشیده ای را برای آمریکاییان خلق کند که نقش محوری و تجمعی یک منطقه شهری را دارد، جایی که جذب کننده عابرین به‌طور دائم در طول سال باشد و از طرفی نیز یک مرکز خرید و فروش تفریحی و مسکونی و تجاری نیز محسوب گردد. به‌طور مثال در دهه ۶۰ میلادی مرکز کراون سنتر کانزاس سیتی را طراحی نمود که از مراکز خریدی است که هنوز در حال فعالیت است. ایده مرکز خرید شهری چندمنظوره او را می‌توان به‌صورت تکامل یافته ای امروزه در اقصی نقاط شهر هنگ کنگ مشاهده کرد.
از آثار مهم وی طراحی پلان شهری شمال تهران بین سالهای ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۷ است.دانشنامه بریتانیکا:
ویلیام وسلی پیترز متولد ۱۹۱۲، معمار آمریکایی و داماد فرانک لوید رایت بود. پیترز تمام عمر خویش را نزد فرانک لوید رایت کار کرد، و تحصیلات خود را در ام آی تی بانجام رسانید. پیترز اکثر محاسبات طرحهای فرنک لوید رایت را انجام داد، و در ۱۹۹۱ درگذشت. پیترز محاسبات مهندسی آثاری همانند فالینگ واتر و موزه گوگنهایم نیویورک را نیز برای رایت انجام داد.
ویلیام وسلی پیترز، که نزدیکانش او را وِس صدا می‌کردند، در ۱۲ ژوئن ۱۹۱۲ در تره‌هوت، ایندیانا متولد شد. پدرش سردبیر روزنامه بود و مادرش نیز روزنامه‌نگار و فعال سیاسی. خواهرش مارجدنت نیز با اس.آی. هایاکاوا ازدواج کرد که بعدها سناتور ایالت کالیفرنیا شد. وس در دانشگاه اوانزویل تحصیل کرد و بعدها برای دوره‌ای دو ساله به مؤسسه فناوری ماساچوست رفت.
پیترز در سال ۱۹۳۵ با سوتلانا رایت دختر فرانک لوید رایت ازدواج کرد. حاصل این ازدواج دو فرزند بود. سوتلانا رایت در سال ۱۹۴۵ با یکی از فرزندانش در حادثهٔ رانندگی درگذشت.
پیترز بعدها در سال ۱۹۷۰ با سوتلانا الیلویوا
ازدواج کرد که دختر استالین بود و از اتحاد جماهیر شوروی گریخته بود.William Wesley Peters Dies at 79; A Devotee of Frank Lloyd Wright - The New York Times
از آثار مهم پیترز طراحی و ساخت کاخ مروارید در مهرشهر کرج است.William Wesley PetersTHE IRANIAN: Frank Lloyd Wright, Nima Kasraie ساختمان مدرسه عالی دماوند (دانشگاه پیام نور فعلی)William Wesley Peters و کاخ مهرآفرین در چالوس نیز از کارهای دیگر او در بنیاد فرانک لوید رایت می‌باشد.
جردن گروزن ، (۱۹۳۴–۲۰۱۵) معمار آمریکایی بود. وی در جرزی سیتی در ایالت نیوجرسی زاده شد. پدرش بی سمنر گروزن نیز معمار بود. گروزن تحصیلات کارشناسی خود را از انستیتو فناوری ماساچوست (ام آی تی) در ۱۹۵۷ و کارشناسی ارشد دانشگاه پنسیلوانیا در ۱۹۶۱ در رشته معماری بانجام رسانید.
شرکت معماری وی مدتی با نام Gruzen Samton Architects LLP فعالیت می‌کرد. گروزن روی پروژه‌هایی در نیویورک سیتی کار کرده‌است. در سال ۱۹۶۲ به شرکت پدرش به نام کلی اند گروزن پیوست و در ۱۹۶۷ با پیوستن به پیتر سمتون نام شرکت به گروزن و شرکا تغییر یافت و پس از درگذشت پدرش گروه گروزن و سپس گروزن سمتون. در سال ۲۰۰۹ شرکت توسط گروه آی بی آی خریداری شد.
طراحی و اجرای شهرک اکباتان در ایران در سال ۱۹۶۷ با هدف تولید انبوه مسکن آغاز شد. طراح و بنیانگذار شهرک رحمان گلزار با همکاری شرکت آمریکایی گروزن و شرکا ساخت شرک را آغاز کردند.
طراحی ساختمان‌های گلستان در شهرک غرب نزدیک میدان صنعت کنونی نیز از آثار اوست. شهرک غرب در آغاز «شهرک فرحزاد» نامیده می‌شد. ساخت پروژه بر عهده شرکتی دیگر بنام Starrett بود که به انقلاب ۵۷ ایران خورد و تکمیل نشد. از گروزن آثاری در اصفهان نیز بر جای مانده‌است.
فرزند صبح نام فیلمی سینمایی در ژانر درام به کارگردانی و نویسندگی بهروز افخمی و تهیه‌کنندگی محمدرضا شرف‌الدین محصول ایران می‌باشد. از بازیگران این فیلم می‌توان به عبدالرضا اکبری، هدیه تهرانی، آتیلا پسیانی و محمدرضا شریفی‌نیا اشاره کرد. "فرزند صبح" به زندگی سید روح‌الله خمینی در دوران کودکی و تا هفت‌سالگی می‌پردازد و بخشی از آن نیز دستگیری وی در پانزده خرداد را به تصویر می‌کشد.
عبدالرضا اکبری - میانسالی روح الله خمینی. در حالی که ابتدا قرار بود جمشید هاشم‌پور نقش خمینی را در میان‌سالی ایفا کند، اما به علت عدم مشابهت کافی کنار گذاشته شد و به جای وی عبدالرضا اکبری انتخاب گردید.
محمدعلی کشاورز
هدیه تهرانی - دایه روح الله خمینی
آتیلا پسیانی
محمدرضا شریفی‌نیا - سید احمد خمینی
الیکا عبدالرزاقیسحر دولتشاهی
مهدی صفوی
آرمان ایران پور - کودکی آیت الله خمینی
عسل شیخ الاسلام
محمد بزرگمهر
هدیه مدنی
لیلا شوقی
هادی حیدری
بهزاد رحمانی
حسین قزلباش
این فیلم که ساخت آن از مهرماه سال ۱۳۸۳ آغاز شده ‌است، با وجود اکران محدود در جشنواره فیلم فجر سال ۱۳۸۹ به سبب اختلاف‌نظرهایی میان عوامل فیلم، از اکران کنار گذاشته شد و دیگر به نمایش درنیامد.
بردار مکان یا موقعیت یا بردار شعاعی که معمولاً آن را با formula_1 یا formula_2 (پررنگ) نمایش می‌دهند، برداری است که محل قرارگیری یک نقطه مانند formula_3 را در فضا را نسبت به یک مبدأ دلخواه مانند formula_4 نشان می‌دهد. عبارت ریاضی formula_5 به معنی جابجایی از مبدأ formula_4 به سمت نقطه formula_3 است بردار مکان در فضاهای دو و سه بعدی نیز چنین است.
"نوشتار اصلی: بردار جابجایی"
بردار جابجایی همان برآیند بردارهای دردسترس است
بردار جابجایی (به انگلیسی: Displacement vector) برداری است که از تفریق دو بردار مکان ابتدایی و بردار مکان انتهایی یک متحرک بدست می‌آید.
که در آن formula_10 مکان ابتدایی، formula_11 مکان انتهایی و formula_12 بردار جابجایی است.
کتاب درسی فیزیک سال دوازدهم، فصل۱، ۱۳۹۸
مکان یک جسم متحرک کمیتی در علم فیزیک است که از مقدار فاصله آن جسم نسبت به نقطه مبدأ حرکت تعیین می‌شود. هرچقدر فاصله جسم متحرک نسبت به مبدأ حرکت بیشتر باشد در مکان دورتری نسبت به مبدأ حرکت قرار خواهد گرفت و مقدار مکان ثانویه بزرگتر خواهد بود.
به معنای قسمتی از فضا، به صورت عینی یا مجازی، است که بر پایه یکاربرد یا رویدادهایی که در آن صورت می‌پذیرد، تعریف می‌شود.. یعنی بخش مشخصی از فضا که توسط فرد یا چیزی اشغال شده باشد یا به آن فرد یا چیز تخصیص یافته باشد.
مکان یک کمیت برداری است که از آن در محاسبه سرعت اجسام در فیزیک کلاسیک استفاده می‌شود.
در فیزیک کلاسیک در نظر گرفتن نقطه مبدأ حرکت اجسام برای محاسبه مقدار تغییرات سرعت آن‌ها نسبت به زمان اهمیت دارد یعنی برای تعیین مقدار سرعت باید مقدار مکان پیموده شده توسط جسم متحرک (مقدار جابه‌جایی) در زمان معین را محاسبه کرد که این بستگی به نقطه مبدأ دارد.
مکان و موقعیت دو مفهوم به ظاهر مشابه اما در واقع متفاوت از یکدیگرند. مکان اجسام را می‌توان دقیقا تعیین کرد اما موقعیت ذره‌های اتمی را نمی‌توان به‌طور دقیق تعیین کرد. به این دلیل مکان کمیتی قابل تعیین در فیزیک کلاسیک اما موقعیت کمیتی قابل تخمین در فیزیک کوانتوم است.
فاصله مکانی بین یک نقطه در مسیر حرکت یک جسم متحرک نسبت به نقطه مبدأ حرکت آن جسم همان جابه‌جایی از نقطه مبدأ حرکت است. مبدأ حرکت همان مکان اولیه و مقصد حرکت همان مکان ثانویه است. فاصله در واقع اختلاف بین مکان‌های ثانویه و اولیه است.
جهت بردار مکان که مثبت یا منفی بودن آن را تعیین می‌کند با معکوس شدن نقطه مبدأ نسبت به نقطه مقصد حرکت جسم تغییر می‌کند. برای آن که جهت بردار مکان در جابه‌جایی جسمی از نقطه A به نقطه B تغییر کند لازم است جسم مورد نظر مسیر معکوس را از نقطه B به نقطه A (جهت معکوس نسبت به مسیر اولیه) طی کند. در این حالت جهت مکان و نیز جهت سرعت جسم مورد نظر با معکوس شدن مسیر جابه‌جایی آن تغییر خواهد کرد. علامت جهت بردار مکان قراردادی است.
سرعت از مشتق مکان نسبت به زمان به‌دست می‌آید و شتاب از مشتق سرعت نسبت به زمان. در واقع سرعت مشتق درجه یک از مکان نسبت به زمان است اما شتاب مشتق درجه دو از مکان نسبت به زمان (و مشتق درجه یک از سرعت نسبت به زمان) است. چون زمان کمیتی اسکالر است و جهت ندارد بنابراین جهت بردارهای سرعت و شتاب از جهت بردار مکان تعیین می‌شود.
واحد مکان و فاصله مکانی در سیستم ام‌کااس متر و در سیستم سی‌جی‌اس سانتی‌متر است.
حالت کوانتومی (به انگلیسی: "Quantum state") که به اختصار حالت نیز نامیده می‌شود، یک سیستم بسته کوانتومی است. به بیان دیگر، حالت کوانتومی یک شیئ ریاضی است که تمامی ویژگی‌های یک سیستم کوانتمی را دربردارد.
عموماً حالت یک سیستم کوانتمی را با formula_1 (کت سای) نمایش داده و بر طبق رابطه تکامل:
که در آن formula_3 بردارهای پایه فضای هیلبرت هستند، می‌توان حالت سیستم را بر حسب بردارهای پایه به صورت زیر بسط داد:
که در آن formula_5ها برابرند با:
"مکانیک کوانتمی مدرن". جی جی ساکورایی. مسعود علی محمدی حمیدرضا مشفق. انتشارات دانشگاه تهران (۱۳۸۲)
موقعیت همان موضع قرارگیری ذره در فضا است. برای نشان دادن مکان یک ذره عموماً از دستگاه مختصات استفاده می‌شود. در فیزیک کلاسیک مکان و تکانه یک ذره را می‌توان همزمان اندازه گیری کرد. اما در فیزیک کوانتوم طبق اصل عدم قطعیت هایزنبرگ اندازه گیری دقیق مکان و تکانه به صورت هم زمان مقدور نیست.
هوگو آلوار هنریک آلتو متولد ۱۸۹۸، معمار معروف فنلاندی و از پیشگامان معماری مدرن بود. آلتو در ۱۹۷۶ در هلسینکی درگذشت.
در۱۹۱۶ به پلی تکنیک هلسینکی رفت و در ۱۹۲۱ فارغ‌التحصیل شد. او از شاگردان آرماس لینگرن و لارس سونک بود.
مدت چند سال در سراسر اسکاندیناوی، اروپای مرکزی، و ایتالیا سفر کرد و مدت کوتاهی در دفتر برنامه‌ریزی نمایشگاه گوتنبرگ فعالیت داشت.
اولین دوره معماری حرفه‌ای او با شرکت در نمایشگاه صنعتی سال ۱۹۲۲ آغاز شد، هر چند کارهای مختلف دیگری نیز مرتبط به دوره دانشجویی وی شناخته شده‌است که از اهمیت خاصی برخوردار هستند.
آلتو در سال ۱۹۲۲ در ییواسکیلا اولین دفتر کارش را دایر کرد و در سال ۱۹۲۵ با آینو مارسیو ازدواج کرد. آینو مارسیو تا پایان عمرش (۱۹۴۰) مهم‌ترین همکار او بود، خصوصاً در کار اداره و مدیریت کارخانهٔ مبلمان چوبی که به سال ۱۹۲۸ در ارتباط با ساختمان آسایشگاه پایمیو تأسیس شده بود، نقش مؤثری داشت.
آلتو در سال ۱۹۲۷، ییواسکیلا را ترک گفت، شهری که در آن ساختمان‌های مهمی همچون ساختمان کلوپ کارگران و ساختمان انجمن میهن پرستان را طراحی کرده بود. کارهای او در این دوره به‌طور کلی به دورهٔ چند عملکردی و نئوکلاسیک مربوط می‌شود. او مدت کوتاهی در تورکو به سر برد که در آن زمان مهم‌ترین شهر پذیرای هنرمندان در فنلاند بود. این سال‌ها سال‌های کلیدی در تکامل معماری او محسوب می‌شوند، دوره‌ای که نشان می‌داد، کارهای او به‌طور کلی از نظر محتوایی با پیشرفته‌ترین کارهای معاصر آن عصر در اروپای مرکزی در سطح و معیار برابری قرار دارد. ساختمان‌های چند طبقه استاندارد شده در تورکو با اجزای پیش ساختهٔ بتنی که می‌توان آن‌ها را با تجربیات معاصر معماران بزرگی چون میس واندر روهه و گریپوس برابر دانست.
در سال ۱۹۲۹ بر اثر ستایش‌های زیگفرید گیدیون در گردهمایی سیام شرکت کردو کلاً به معماری مدرن جهانی روی آورد و این گردهمایی زمینه آشنایی او را با بسیاری از بزرگان معماری آن دوره فراهم آورد.
در سال ۱۹۳۱ آلتو به هلسینکی بازگشت که نشانه وابستگی کامل او به زندگی فرهنگی فنلاند بود. آنچه در این سال‌ها بر آلتو در تورکو گذشت زمینه‌ساز تحول او از معماری سنتی فنلاند به مدرنیسم بود، کارهایی که او در این چند سال انجام داد در پیشبرد و توسعه شیوه معماری او نقش بسزایی داشت و موجب گسترش سبک معماری او گردید.
اگر چه جایگاه ارزشی معماری او در این دوره خارج از شناسهٔ معماری او قرار می‌گیرد، اما ظرفیت آثار او از یک سو ضرورتاً به زمان و از سوی دیگر به بی زمانی مرتبط می‌شود. به عنوان نمونه:ساختمان کتابخانه وی پور، ساخمان آسایشگاه جنوب غربی فنلاند در پایمیو و ساختمان اداره مرکزی روزنامه تورن سانومات در تورکو.
کارهای دیگر او مربوط به این دوره در زمره آثار مدرن کلاسیک به‌شمار می‌روند، به عنوان مثال:خانه شخصی او در هلسینکی، غرفه فنلاند در نمایشگاه جهانی نیویورک و مجموعه مسکونی کارخانه تولید سلولز در سونیلا.
سال‌های جنگ، زمانی که آلتو در خط اول جبهه خدمت می‌کرد، و همچنین بلافاصله بعد از جنگ به شدت دست‌اندرکار بازسازی فنلاند بود (ار جمله طرح توسعه پایتخت ویران شده لپلاند فنلاند، ۵–۱۹۴۴). مدتی ار کار معماری دست کشید؛ هر چند که از اوایل سال ۱۹۵۰ ذهن او به سمت مجموعه مسایل پیچیده‌ای جهت‌گیری کرد، وبه‌طور همزمان فیزیک پایه‌ای، روان‌شناسی و نیازهای فرهنگی و اجتماعی عصر خود را مورد توجه قرار داد. کارهای مربوط به این دوره از جمله خوابگاه دانشجویان ارشد بیکر هاوس در مجموعه انستیتو تکنولوژی ماساچوست در کمبریج ماساچوست(۲–۱۹۵۰و۱۹۴۹)، که شاهکار بی نظیری از مهرورزی به ماده و نوعی احساس رمانتیک از فضا به منظور دست یابی به ارزش‌های اجتماعی و سیاسی جامعه بود. طرح اجرا نشده گورستان کلیسای مالم در شمال هلسینکی(۱۹۵۰) بازتاب حساسیت روان شناختی وی به شکنندگی انسان در برابر تجربهٔ رنج و رودرروی تصور دیگری از ماهیت واقعی حضور مرگ است؛ در اینجا آلتو به نوعی ژرف اندیشی و احساس والای شاعرانه دست یافت که در معماری این عصر همتراز و برابر با آن را نمی‌توان یافت، به همین نحو نیز پروژه غیر اجرایی قبرستان کونگز لینگبی نزدیک کپنهاگ(۱۹۵۱)، در جمع‌بندی فرایند خلاقیت او در شرح وابستگی او به طبیعت به مثابه شریک عقلانی از کارهای دیگر او موفقتر است.
سرانجام، پروژه وُگل واید پلاتس در ودن (۱۹۵۳) نشانه تناوبی دیگر در بازگشت به زمینه‌های پیچیده در کارهای اوست—بازتاب خاصی که هر جزء را به کلان فضا مرتبط می‌ساخت.
آلتو در این مقطع به کنترل مطلق کاربرد تکنیک و فضا پرداخت، که بر مبنای سی سال درگیری مدام مشغلهٔ ذهنی او با انسان و نیازهای روان شناختی بارور شده بود. همچنین در این دوره با مسائل برنامه‌ریزی مواجه بود و نقطهٔ اوج این درگیری‌ها برنامه‌ریزی‌های مختلفی بود که در مرکز پایتخت فنلاند به انجام رساند(۷۳–۱۹۵۹). مهم‌ترین ساختمان‌های او در هلسینکی بدین قرارند:ساختمان دفتر رائو تاتالو(۶–۱۹۵۲و۱۹۴۸)، ساختمان مرکز فرهنگی(۸–۱۹۵۵)، ساختمان مرکز کنفرانس فنلاند و تالار کنسرت (۱۹۷۰-۵-۱۹۷۳)و…
الیسا ماکی‌نی‌می که در رشته معماری تحصیل کرده بود در ۱۹۵۲ با آلتو ازدواج کرد و در کارهای آینده همواره با وی همکاری داشت، به ویژه در طرح توسعه ساختمان پلی تکنیک اوتانی می و ساختمان مرکز فرهنگی لاپیا در رووانیمی؛ ساختمانی که بعدها در فاصله ۱۹۷۰تا ۱۹۷۵ به منظور توسعهٔ ساختمان اداری و مرکز فرهنگی به اجرا درآمد؛ پروژهٔ اصلی آن در سال ۱۹۶۳ طراحی شده بود.
الیسا آلتو تا ۱۹۷۶ کارهای دفتر آلتو را که در هنگام مرگ او ناتمام رها شده بود یا هنوز در مرحله طراحی طبقات بود ادامه داد؛ از جمله ساختمان اپرایِ اسن (خاتمه در ۱۹۵۹) ساختمان مرکز شهری در ییواسکیلا (اتمام در ۱۹۶۴)و کلیسای لاهتی (پروژه مسابقه‌ای سال ۱۹۵۰ که در ۱۹۷۰ به اتمام رسید)
از پروژه‌های مهمی که آلتو به طراحی آن پرداخت، طراحی موزه هنرهای معاصر شیراز بین سال‌های ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۳ بود.
این پروژه هرگز به مرحله ساخت نرسید.
میلیونر زاغه‌نشین فیلمی بریتانیایی محصول سال ۲۰۰۸ به کارگردانی دنی بویل است. فیلم اقتباسی از رمان "کیو و ای" ، نوشتهٔ ویکاس سواروپ است.
داستان فیلم دربارهٔ پسر ۱۸سالهٔ یتیم فقیری ساکن بمبئی به‌نام جمال ملک است که در مسابقهٔ "چه کسی می‌خواهد میلیونر شود؟" شرکت کرده و موفق شده تا مرحلهٔ پایانی پیش برود؛ همین باعث مظنون شدن پلیس به تقلب در مسابقه و دستگیریش می‌شود. بازرس پلیس به او می‌گوید به‌شرطی آزادش می‌کند که بگوید چگونه به جواب سؤال‌ها دست پیدا کرده؛ که جمال داستان زندگیش را برای مأمور بازجویی تعریف می‌کند.
دنی بویل این فیلم را برخلاف فیلم‌های بالیوودی که در استودیوها ساخته می‌شوند، در خیابان‌ها و محله‌های شهر بمبئی تصویربرداری کرد. این کار به دلیل حضور جمعیت زیاد مردم و تغییرات سریع شهر، دشواری‌های زیادی را برای گروه سازندگان فیلم به‌همراه داشت. به دلیل ممنوعیت فیلم‌برداری افراد خارجی از طریق بالگرد، گروه تولید برای فیلم‌برداری این صحنه‌ها، مجبور شدند با یافتن یک مدیر فیلمبرداری هندی و اعلام نام او، اجازه فیلمبرداری با بالگرد را کسب کنند.
شصت و ششمین مراسم گلدن گلوب (۲۰۰۹)
هشتاد و یکمین دوره جوایز اسکار (۲۰۰۹)
سوادآموزی یکی از مهم‌ترین مسائل آموزش و پرورش جامعه ایران محسوب می‌شود، چرا که برپایه آمار منتشر شده مرکز پژوهش‌های مجلس در سال ۱۳۹۸ خورشیدی، ایران بالغ بر روی ۸۹۷۵۵۵۳ نفر بی‌سواد دارد (بیش از ده درصد از کل جمعیت)
در سال ۱۹۳۶ (۱۳۱۵ خورشیدی) کمپین سوادآموزی بزرگسالان با ایجاد کلاس‌های بزرگسالان، به ویژه برای پایین‌ترین رده از کارمندان دولت آغاز می‌شود.CHRONOLOGY OF IRANIAN HISTORY PART 3 "iranicaonline.org"
مردمان تمدن جیرفت که به‌طور معتبر از ۵۰۰۰ سال پیش از میلاد در فلات ایران (در نزدیکی کرمان امروزی) حضور داشتند از سطح سواد و آگاهی مناسبی برخوردار بوده‌اند. برای نمونه می‌توان از روش‌های محاسبه‌ای که در آن زمان برای بازرگانی و تجارت به کار می‌رفته و امروزه در کاوشگاه باستانی جیرفت بدست آمده‌است، از سطح آگاهی مردمان ساکن فلات ایران در آن دوران آگاه شد.
همچنین از سنگ‌نوشته‌ای که در آن خط نوشتاری به کار رفته‌است و مربوط به ۳۲۰۰ پیش از میلاد است می‌توان نتیجه گرفت که مردمان تمدن جیرفت ایران اولین مخترعان خط بوده‌اند.Press TV - Iran finds world's oldest script http://groups.google.com/group/historyoftamil/browse_thread/thread/23840a2363ca11a3Jiroft: A Lost Kingdom of …?Ancient Scripts: Articles ArchiveArchaeologists Have Discovered The World's Oldest Inscription In Jiroft تا پیش از این پنداشته می‌شد سومریان مخترع خط بوده‌اند. اما با کاوشی که در نوامبر سال ۲۰۰۷ انجام شد، این تصور دگرگون شد.
همچنین در دوران زرتشت و بواسطهٔ آموزه‌های او، اندیشه‌های فلسفی و جُستارهای علمی در میان ایرانیان رواج یافت. در دوران هخامنشی (حدوداً ۵۰۰ پیش از میلاد) و در دوران پادشاهی کوروش بزرگ و داریوش بزرگ که عدل و داد در ایران رواج یافته بود و دادگاه‌ها در همهٔ امپراطوری رونق داشتند، بسیاری از مردم، فرزندان خود را برای فراگیری و آموزش اصول قضاوت، برای آموزش به آموزشگاه‌ها می‌فرستادند. آن چنان‌که از استوانهٔ معروف کوروش بزرگ برمی‌آید، مردم ایران در آن زمان مردمانی متمدن و آگاه بوده‌اند.
در آن زمان فیلسوفان بسیاری چون استانس در ایران زاده شدند که استاد فیلسوفان پیشاسقراطی یونانی مشهوری چون دموکریتوس بوده‌اند.http://www.thedyinggod.com/mithraism_alchemy.pdf It is said that after the Persian emperor's defeat at Salamis, Osthanes remained. behind in Greece to become the teacher of the philosopher Democritus.http://www.jwmt.org/v2n13/sign.html Ostanes initiating Democritus into the mysteries.http://dialog.net:85/HSA00g001.pdf this initial inspiration found in the work of Bolos(Pseudo-Democritus) and Ostanes his teacher.http://www.granta.demon.co.uk/arsm/jg/hermes.html Ostanes became the teacher of Democritus...http://homepages.tscnet.com/omard1/o.htm One of the Persian magi who influenced the Hellenistic alchemists in Egypt, and he appears in the well known work, the Physika kai mustika (Natural and Initiatory Things), attributed to Democritus. Ostanes appeared as the main teacher of a group of frustrated alchemists.http://www.askwhy.co.uk/christianity/0617Magic.php Ostanes is said to have taught Democritus.http://www.thedyinggod.com/chaldeanmagi/index.html It is said that Osthanes became the teacher of Democritus, born in 460 BC.
در دوران اشکانیان (حدوداً هم‌زمان با میلاد مسیح) روابط دوستانه‌ای میان زرتشتیان و مسیحیان وجود داشت و بسیاری از مردم در این دوره بواسطهٔ برخورد مذهبی و اندیشه‌ای این دو دین، درگیر مسائل فلسفی شده بودند، که محصول آن ظهور ادیان جدیدی چون مانیگری در دوران ساسانیان بود. در دوران ساسانیان (پس از میلاد مسیح) نیز پادشاهان ساسانی چون شاپور اول، اهمیت ویژه‌ای بر امر دانش می‌گذاردند و در همان دوران بود که بزرگ‌ترین دانشگاه پزشکی جهان باستان، به نام گندی‌شاپور گشوده شد. گندی‌شاپور همچنین دارای کتابخانهٔ بسیار بزرگی بود که بعدها به دستور عمر، خلیفهٔ دوم اهل سنت به آتش کشیده شد. در دوران ساسانیان بسیاری از منابع پیشینیان سامان گرفته بود و به صورت نوشته و کتاب درآمده بود.
پس از حملهٔ اعراب نیز ایرانیان همچنان در سواد و دانش پیشتاز بودند، به گونه‌ای که بیشتر امور اداری و نوشتاری دربار حاکمان عرب، به دست ایرانیان انجام می‌شد.
ظهور شاعران بزرگی چون فردوسی، مولوی، خیام، نظامی، حافظ و سعدی، کشتی دانش و حکمت را بر واژگان منظم سوار کرد، که خود عامل نگهداری و حفظ زبان پارسی شد. بر خلاف همهٔ دیگر کشورهای گشوده شده به دست اعراب چون مصر و لبنان و دیگر کشورها که زبان عربی جایگزین زبان بومی شد، ولی ایرانیان به واسطهٔ فرهنگ کهن و پربار خود، مغلوب این زبان بیگانه نشدند و تنها به پذیرش دین اسلام اکتفا کردند. فیلسوفان و دانشمندان بزرگی چون ابن سینا، ابوریحان بیرونی، خیام، ملاصدرا و فارابی و صدها کس دیگر نیز در این دوران شکوفا شدند.
در این دوران سواد آموزی بیشتر در مکتب خانه‌ها انجام می‌شد که آموزگار غالباً آموزش دیدهٔ دروس مذهبی بوده‌است.
در دوران قاجار نیز، ۷ روز پیش از قتل امیرکبیر، نخستین دانشگاه رسمی ایران راه‌اندازی شد که دارالفنون نام داشت و استادان ایرانی تحصیل‌کرده در اروپا در آن به آموزش دانش و فنون جدید می‌پرداختند.
سازمان‌های زیر تاکنون با هدف سواد آموزی به بزرگسالان در ایران فعالیت نموده‌اند:
می‌توان سال ۱۲۸۶، یعنی زمان تشکیل اولین کلاس‌های اکابر را سرآغاز فعالیت‌های سوادآموزی دانست. برنامه‌های سوادآموزی ایران را تا سال ۱۳۵۰ را می‌توان چهار مرحله دانست.
در اول مهر ۱۳۰۵ نخستین دوره‌های آموزش اکابر (بزرگسالان) زیر نظر وزارت معارف به صورت کلاسهای شبانه در ده مدرسه تهران و با هشتصد دانش‌آموز آغاز شد.
سازمان تعلیمات اکابر اولین سازمانی است که به‌طور رسمی برای با سواد کردن بزرگسالان در ایران در سال ۱۳۱۵ تأسیس شد. در این دوره با استفاده از فضای مدرسه‌های موجود کلاس‌های شبانه برای بزرگسالان تشکیل گردید. فعالیت‌های این سازمان تا زمان اشغال ایران در شهریورماه ۱۳۲۰ ادامه داشت.
در ابتدا سوادآموزی تنها با هدف کاستن از تعداد بی‌سوادان و بدون توجه به ملاحظات اقتصادی-اجتماعی بود. در این دوره که از سال ۱۳۱۵ تا ۱۳۴۱ ادامه داشت، پیوند بین آموزش ابتدایی و بزرگسالان گسسته بود.
در مرحله دوم یعنی در دوره ۱۳۴۱ تا ۱۳۴۳ سوادآموزی به عنوان ابزاری برای تحقق اهداف توسعه و عمران کشور تلقی شده‌است. تأسیس سپاه دانش در سال ۱۳۴۱ نیز ظاهری با همین هدف صورت گرفته‌است.
مرحله سوم خصوصیات خاصی دارد که مهم‌ترین آن تشکیل سازمان جهانی به نام «کمیته بین‌المللی پیکار جهانی با بی‌سوادی» است. در این مرحله، اثرات اقتصادی سواد مورد توجه قرار گرفت و تشکیلات سوادآموزی متحول شد. فعالیت کمیته ملی پیکار با بی‌سوادی تا سال ۱۳۴۹ بیشتر در اجرای برنامه‌های آموزشی خلاصه می‌شد. تجربیات حاصل از اجرای برنامه‌های سوادآموزی در این دوره اتخاذ این راهبرد را، که امور اجرایی برنامه‌های سوادآموزی به ادارات و سازمان‌های دولتی واگذار شود و کمیته ملی پیکار با بی‌سوادی در نقش برنامه‌ریز و طراح طرح‌های اجرایی و نیز تدبیر امور سوادآموزی فعالیت نماید، ضرورت بخشید. لکن، تمام این تدابیر نتایج مورد انتظار را به دست نیاورد و با وجود افزایش نرخ سواد، تعداد بی‌سوادان همچنان افزایش یافت.
پس از پیروزی انقلاب ایران (۱۳۵۷) در سال ۱۳۵۷ و آغاز دوبارهٔ فعالیت‌های سوادآموزی امیدهای تازه‌ای به وجود آمد اما سرشماری ۱۳۶۵ آشکار ساخت که باوجود گسترش آموزش ابتدایی و اجرای فعالیت‌های سوادآموزی در مناطق شهری و روستایی و به‌ویژه در میان دختران و زنان، قدر مطلق بی‌سوادان افزایش یافته و از ۱۴٫۲ میلیون نفر در سال ۱۳۵۵ به ۱۴٫۷ میلیون نفر در سال ۱۳۶۵ رسیده‌است. البته نرخ باسوادی در دههٔ یادشده از ۴۱٫۷ به ۶۲ درصد ارتقا یافته‌است. در سال ۱۳۸۵ درصد باسوادان به ۸۴ درصد رسیده‌است.
سوادآموزی بزرگسالان از سال ۱۲۸۶ با تشکیل کلاس‌های اکابر در شیراز آغاز شد. اما برنامه‌ریزی و تلاش برای مبارزه با بی‌سوادی در روستاها و در میان کودکان لازم التعلیم عملی در سال ۱۳۴۱ و با ایجاد سپاه دانش آغاز شد. اجرای وسیع برنامه‌های سوادآموزی نیز با تشکیل سازمان کمیته ملی پیکار با بی‌سوادی در سال ۱۳۴۳ مقدور گشت.
۱. سال ۱۲۸۶: تشکیل کلاس‌های اکابر در شیراز به همّت مشروطه خواهان
۲. سال ۱۲۸۸: تصویب آموزش اجباری همگانی برای کودکان هفت سال به بالا
۳. سال ۱۳۱۵: تصویب نظام‌نامه اکابر مبنی بر تشکیل کلاس‌های اکابر در مدارس دولتی و موظف نمودن کارکنان بی‌سواد دولت و موسسات عمومی و پیشه وران برای شرکت در این کلاس‌ها
۴. سال ۱۳۲۲: آغاز فعالیت کلاس‌های اکابر
۵. سال ۱۳۲۸: تأسیس اولین کلاس آموزش بزرگسالان در ورامین
۶. سال ۱۳۳۵: تجدید نظر در برنامه تعلیمات اساسی و ایجاد بنگاه عمران وزارت کشور و تهیه و تنظیم کتاب‌های «همه باسواد شویم»
۷. سال ۱۳۴۱: ایجاد سپاه دانش
۸. سال ۱۳۴۶: اجرای طرح تجربی سوادآموزی تابعی (حرفه‌ای) در اصفهان و دزفول
۹. سال ۱۳۵۵: ارائه و اجرای طرح جهاد ملی سوادآموزی
از فعالیت‌های سوادآموزی پیش از سال ۱۳۳۴ به دلیل کمبود اطلاعات نمی‌توان برداشت درستی ارائه داد. آمارهای منتشره از مراجع مختلف در سال‌های ۱۳۳۴ تا ۱۳۵۷ هم عمومی ضد و نقیض بوده‌است. در عین حال، برای ارزیابی فعالیت‌ها، آمار رسمی وزارت آموزش و پرورش به عنوان آمار معتبر مورد بررسی قرار گرفته‌است.
در طی سال‌های ۱۳۳۴ تا ۱۳۴۴، بالغ بر ۳٫۶ میلیون نفر از بزرگسالان تحت پوشش برنامه‌های سوادآموزی اداره آموزش بزرگسالان قرار داشته‌اند. در اولین سال ارائه برنامه‌های سوادآموزی، تنها ۱۲۹۹۵ نفر در کلاس‌ها شرکت کرده‌اند. اما از سال ۱۳۳۵، فعالیت‌ها شدت گرفت و به بالاترین میزان خود یعنی ۴۵۰ هزار نفر در سال ۱۳۴۳ رسید.
ایجاد سپاه دانش در سال ۱۳۴۱ و به‌کارگیری سربازان نظام وظیفه در آموزش کودکان مناطق روستایی سبب شد تا هر ساله تعداد بیشتری از کودکان لازم التعلیم تحت پوشش آموزش ابتدایی قرار گیرند و نیز تعداد بزرگسالان مشمول برنامه‌های سوادآموزی افزایش یابد. در سال ۴۲–۱۳۴۱ که اولین سال اجرای طرح سپاه دانش است، هشتاد و پنج هزار نفر از کودکان سنین ۶ تا ۱۵ سال و شصت و پنج هزار نفر از بزرگسالان تحت پوشش آموزش قرار گرفته‌اند. این ارقام در سال‌های بعد افزایش یافته و در سال ۵۷–۱۳۵۶ به بالاترین میزان یعنی ۷۰۶۲۷۱ نفر رسیده‌است. نکته قابل توجه آن که تعداد دانش آموزان و سوادآموزان دختر تحت پوشش برنامه‌های سپاه دانش در مدت اجرای طرح بین ۱۵ تا ۳۰ درصد در نوسان بوده‌است و به‌طور کلی در حال افزایش بوده‌است. همچنین در طی سال‌های ۵۸–۱۳۴۱، معادل ۳٫۱ میلیون نفر از بزرگسالان زیر پوشش برنامه‌های سوادآموزی سپاه دانش قرار گرفته‌اند.
هنگامی که در ۷ دی ۱۳۵۸ به دستور آیت الله خمینی، نهضت سوادآموزی تشکیل شد، جمعیتی بالغ بر ۱۴ میلیون نفر بی‌سواد در کشور وجود داشت. در آن زمان شور و شوق مردم برای مشارکت در فعالیت‌های اجتماعی در بالاترین حد خود بود. بی شک این اشتیاق‌ها بهترین فرصت و زمینه برای حرکتی بنیادی برای ریشه‌کنی بی‌سوادی بود. اما متأسفانه به دلیل جنگ سنگین تحمیلی و درگیری‌های داخلی و در نتیجه عدم ثبات کشور امکان بهره‌گیری از توان مردم و دولت میسر نبود چرا که توان مردم و دولت مصروف دفاع از کشور بود.
در طول جنگ بیشتر بودجه کشور صرف هزینه‌های دفاعی می‌شد و جنگ مهم‌ترین مسئلهٔ کشور بود که باعث می‌شد سایر امور کشور از جمله سوادآموزی مورد کم توجهی قرار گیرد. پس از پایان جنگ نیز به دلیل خرابی کشور بیشتر امکانات کشور در جهت سازندگی قرار گرفت. همچنین گذشت زمان بر انگیزه‌ها و علاقه‌ها تأثیر منفی گذاشت؛ و پس از آن هم نهضت سوادآموزی به خوبی عمل نکرد.
از آمار فعالیت‌های نهضت در سال‌های ۱۳۵۹ و ۱۳۶۰ اطلاع دقیقی در دست نیست. تنها اعلام شده طی این سال‌ها ۷۴۱ هزار نفر زیر پوشش برنامه‌های سوادآموزی قرار گرفته‌اند. در سال ۱۳۶۱ نهضت سوادآموزی طرح ضربتی سوادآموزی را مطرح کرد، لکن طرح یادشده شکست خورد. طرح آموزش فردبه‌فرد در سال ۱۳۶۲ مطرح شد که براساس آن افراد باسواد خانوادهٔ بی‌سوادان را یاری می‌کردند تا به مهارت‌های سوادآموزی دست یابند. از آن زمان به بعد طرح‌های گوناگون دیگری به اجرا درآمده‌است که شامل طرح‌های «گامی به سوی نور»، «سرباز معلم»، «لازم التعلیم» و «مساجد» می‌شود. علاوه بر آن نهضت سعی کرده‌است که مهاجران جنگ تحمیلی، مهاجران افغانی و عراقی، اسیران جنگی، سربازان و کارکنان دولت را زیر پوشش برنامه‌های خود قرار دهد.
به استثنای سه سال اول فعالیت نهضت، به‌طور متوسط سالانه نزدیک به ۹۰۰ هزار نفر در کلاس‌های سوادآموزی شرکت کرده‌اند. بالاترین میزان شرکت در سال ۱۳۶۶ (۱٬۶۶۰٬۰۰۰ نفر) و کمترین مقدار آن در سال ۱۳۶۳ (برابر با ۸۴۴٬۰۰۰ نفر) صورت گرفته‌است.
آمار نشان می‌دهد که همواره تعداد زنان تقریباً دو برابر تعداد مردان بوده‌است. این فرض وجود دارد که بی‌سوادان مرد به دلیل اشتغال و در نتیجه به خاطر کمبود وقت و خستگی مایل به تحصیل نباشند. البته باید توجه داشت که نرخ بی‌سوادی مردان معمول ۲۰ درصد کمتر از زنان بوده‌است.
میزان متوسط قبولی در دوره‌های سوادآموزی طی سال‌های ۶۸–۱۳۵۸ برابر ۴۰ درصد بوده‌است. نکته جالب این که میزان قبولی زنان همواره از مردان بیشتر بوده‌است. حاصل فعالیت‌های سوادآموزی در طول سال‌های ۶۸–۱۳۵۸ نشان می‌دهد که جمعی بالغ بر ۹/۳ میلیون نفر به اخذ کارنامه قبولی از نهضت سوادآموزی شده‌اند.
نکته قابل توجه این که بیشتر معلمان و کارکنان نهضت سوادآموزی دارای مدرک دیپلم و زیر دیپلم هستند و از نظر سطح تحصیلات بیشتر آنان در سطح پایینی هستند؛ و جالب این‌که حتی در دفتر مرکزی نهضت سوادآموزی چند بی‌سواد مشغول به کار هستند.
گفتنی است براساس آخرین نتایج سرشماری عمومی در سال ۱۳۷۵ از میان ۵۲ میلیون نفر جمعیت ۶ ساله و بالاتر کشور ۴۱ میلیون نفر باسواد بوده‌اند و بدین ترتیب میزان باسوادی در کشور معادل ۷۵ درصد است. از مجموعه باسوادان کشور ۵۴ درصد را مردان و۴۶ درصد را زنان تشکیل می‌دهند.
پس از تلاش‌های چندین سالهٔ سوادآموزی در سطح جهان و بررسی نتایج این تلاش‌ها، سرانجام وزیران آموزش و پرورش کشورهای جهان در گردهمایی تهران در سال ۱۳۴۴ مفهوم سوادآموزی تابعی را به عنوان برداشتی کامل و مؤثر از سواد پذیرفتند. در پی این توافق همگانی، قرار شد طرح یادشده به صورت آزمایشی در ۱۱ کشور جهان از جمله ایران به اجرا در آید. گفتنی است منظور از سوادآموزی تابعی یا حرفه‌ای، آموزش سواد و علوم با توجه به شغل افراد و یاد دادن مهارت‌های مربوط به حرفهٔ آنان همراه با سوادآموزی است.
به این منظور دو قطب صنعتی و کشاورزی کشور یعنی دزفول و اصفهان برای اجرای آزمایشی طرح انتخاب شدند و از سال ۱۳۴۶ طرح‌های سوادآموزی تابعی در این دو منطقه به اجرا درآمد. از نکات قابل توجه در آمار سوادآموزان تابعی (حرفه‌ای) سرعت بیشتر رشد تعداد سوادآموزان زن به سوادآموزان مرد است، به‌طوری‌که با گذشت زمان تعداد سوادآموزان زن بر سوادآموزان مرد پیشی گرفته‌است. همچنین در سال‌های ۵۲–۱۳۵۰ تعداد سوادآموزان کاهش یافته‌است. آمار نشان می‌دهد این طرح تا سال ۱۳۵۶ فعال بوده‌است و حتی به شهرهای دیگری مانند ساوه و یزد گسترش پیدا کرده‌است.
اگر چه در سوادآموزی تابعی ایران کم و بیش تمام اصول پیش گفته به عنوان راهبردهای اصلی در نظر گرفته شده بود، لکن به دلیل تأکید زیاد بر محتوای حرفه‌ای برنامه‌ها مسئلهٔ آگاه‌سازی سوادآموزی بسیار ضعیف جلوه کرد.
به طورکلی از آغاز پیدایش کمیتهٔ ملی پیکار با بی‌سوادی در سال ۱۳۴۳ تا پایان آخرین طرح مبارزه با بی‌سوادی (طرح جهاد ملی سوادآموزی) موفقیت‌های بدست آمده ناچیز بوده و مسئولان کمیته پیکار با بی‌سوادی برای گریز از واقعیت‌ها به ساختن آمار غیرواقعی می‌پرداختند. صرفنظر از عدم انسجام سازمانی و آشفتگی برنامه‌ریزی، یکی از مهم‌ترین موانع و مسائل کمیته ملی پیکار با بی‌سوادی، تضاد سیاست‌ها و خط مشی آن سازمان با سیاست‌های وزارت آموزش و پرورش بود.
درواقع، آموزش و پرورش با تکیه بر ارزش‌ها و اصول جاری خود، توان پذیرش طرح‌های غیررسمی و گاه ابداغی سوادآموزی را نداشت و همین امر سبب می‌شد تا فعالیت‌های سوادآموزی مورد بی‌مهری آموزش و پرورش قرار گیرد. یکی از نتایج این امر، کاهش اعتبارات کمیته ملی پیکار در برنامه آموزش کودکان و انتقال اعتبارات آن به آموزش و پرورش بود.
سوادآموزی از طریق رادیو نیز موفقیتی بدست نیاورد. بررسی علل ناکامی این طرح نشان داد که سوادآموزی مستقیم از رادیو و تلویزیون اثر چندانی ندارد و تنها حمایت‌های غیرمستقیم و برنامه‌های تکمیلی از تأثیر بیشتری برخوردار است. در هر حال، سوادآموزی تابعی برتری خود را نسبت به سایر برنامه‌های سوادآموزی گذشته ثابت کرد و برای تکامل آن طرح جهاد ملی مبارزه با بی‌سوادی در سال ۱۳۵۵ شکل گرفت.
براساس اسناد منتشره از سوی سازمان یونسکو، ایران در سال ۱۳۶۴ هجری شمسی در شمار ۹ کشوری قرار دارد که قدر مطلق بی‌سوادان آن‌ها از ۱۰ میلیون نفر بیشتر است. از این ۹ کشور، ۶کشور در قاره آسیا، ۲کشور در قاره آفریقا ویک کشور در آمریکای لاتین قرار دارد. هند با ۲۴۶ میلیون نفر و ایران با ۱۲ میلیون نفر دارای بیشترین و کمترین تعداد بی‌سواد در این گروه می‌باشند. در این میان پاکستان با ۷۰٫۴ درصد و برزیل با ۲۲٫۳ درصد به‌ترتیب بیشترین و کمترین نرخ بی‌سوادی را داشته‌اند. سایر کشورهای گروه یاد شده چین، نیجریه، بنگلادش، اندونزی و مصرهستند. این ۹ کشور در مجموع بیش از ۶۷۰ میلیون نفر از بی‌سوادان جهان را در خود جای داده‌اند که رقمی نزدیک به ۷۵ درصد کل بی‌سوادان را شامل می‌شود. در آن زمان تعداد کل بی‌سوادان جهان ۸۹۰ میلیون نفر برآورد شده‌است.
میزان بی‌سوادی در ایران در سال ۱۳۶۴ بالغ بر ۴۹ درصد بوده‌است و ۱۲ میلیون نفر بی‌سوادان ایران، ۱٫۳ درصد کل بی‌سوادان جهان را تشکیل داده‌اند.
در سال ۱۳۵۵، جمعیت ۶ سال و بیشتر ایران بالغ بر ۲۷٫۵ میلیون نفر بوده‌است که با رشد متوسط سالیانه ۳٫۶ درصد به ۳۸٫۷ میلیون نفر در سال ۱۳۶۵ رسیده‌است.
تعداد باسوادان جمعیت ۶ سال و بیشتر طی سال‌های ۱۳۵۵ و ۱۳۶۵ به‌ترتیب برابر با ۱۲٫۹ و ۲۳٫۹ میلیون نفر و نرخ باسوادی نیز معادل ۴۷ و ۶۱ درصد بوده‌است. به استناد ارقام یاد شده طی ده سال ۶۵–۱۳۵۵، نزدیک به ۱۱ میلیون نفر به باسوادان کشور اضافه شده‌است و نرخ باسوادی نیز حدود ۱۴ درصد افزایش یافته‌است. لکن طی ده سال یاد شده با وجود افزایش تعداد باسوادان و نرخ باسوادی، قدر مطلق تعداد بی‌سوادان کاهش نیافته و حتی معادل ۴۰۰ هزار نفر افزایش داشته‌است.
از کل جمعیت ۶ سال و بیشتر ایران در سال ۱۳۶۵ حدود ۵٬۸۵۰٬۰۰۰ نفر، یعنی ۳۹٫۵ درصد را مردان تشکیل داده‌اند. تعداد بی‌سوادان زن نیز در حدود ۹ میلیون نفر و سهم آن‌ها در کل جمعیت بی‌سواد حدود ۶۰٫۵ درصد بوده‌است. مقایسه ارقام و نسبت‌های بالا نشان می‌دهد که شدت نابرابری بین زنان و مردان به لحاظ سواد تا چه حد زیاد است.
بیش از ۶۱ درصد بی‌سوادان سال ۱۳۶۵، یعنی حدود ۹ میلیون نفر، در مناطق روستایی سکونت داشته‌اند. ۳۹ درصد باقی‌مانده در مناطق شهری می‌زیسته‌اند که بالغ بر ۵٬۷۷۸٬۰۰۰ نفر بوده‌است؛ که این نابرابری زمانی قابل‌توجه‌تر است که بدانیم درصد جمعیت شهرنشین کشور در سال ۱۳۶۵ برابر ۵۴٫۳ درصد بوده‌است.
استان تهران با ۲٫۷۸ درصد دارای بالاترین نرخ باسوادی و استان سیستان و بلوچستان با ۳۵٫۹ درصد از کمترین میزان باسوادی در کشور برخوردار بوده‌است.
همچنین استان‌های آذربایجان غربی و شرقی، هرمزگان و کردستان (احتمالاً به دلیل دوزبانه بودن منطقه و مشکلات موجود در تدریس زبان فارسی به نوآموزان با گویش‌های محلی) در آخرین مراتب نرخ باسوادی قرار گرفته‌اند.
در سال ۱۳۷۰، تهران با ۸۵٫۷ درصد و سیستان و بلوچستان با ۵۰٫۳ درصد به ترتیب بالاترین و پایین‌ترین میزان باسوادی بوده‌اند.
در نگاه به آمار نرخ باسوادی در استان‌های کشور متوجه یک نابرابری محسوس می‌شویم که می‌توان گفت دلایل ایجاد این فاصله را باید در مواردی چون نابرابری در وجود امکانات آموزشی و گسترش روزافزون آن، نابرابری در درآمد و ثروت، تنوع فرهنگ و زبان، عملکرد حکومت‌های گذشته در جهت ابقای خود و برخی عوامل دیگر باید جست.
به لحاظ نرخ باسوادی، در مقایسه با کشورهای مشابه و آمار سالیان پیش، پیشرفت چندان مطلوبی‌حاصل نشده‌است. در واقع اگرچه گسترش هر چه بیشتر آموزش ابتدایی در دوران پس از انقلاب اسلامی سبب افزایش جمعیت باسواد شده‌است، لکن افت تحصیلی و ترک تحصیل ازجمله مواردی است که از افزایش نرخ باسوادی جلوگیری می‌کند.
نکته‌ای که قابل توجه‌است این که عده‌ای از افراد بزرگسالی که آموزش‌های سوادآموزی را دیده‌اند و حتی موفق به کسب مدرک سوادآموزی شده‌اند از سطح سواد مطلوبی برخوردار نیستند و حتی پس از مدتی توانایی خواندن و نوشتن را از دست می‌دهند.
عواملی مانند نداشتن دانش و مهارت کافی معلمان سوادآموزی، سن بالا سوادآموزان و در نتیجه پایین بودن سطح یادگیری و انگیزه آنان، عدم پیگیری در ادامه آموزش سوادآموختگان، تکرار نکردن مطالب آموخته شده و به کار نبردن خواندن و نوشتن توسط سوادآموختگان و… باعث این موضوع شده‌است.
آمار نشان می‌دهد در سال ۱۳۶۵ کم و بیش میزان نرخ بی‌سوادی زنان ۶۰ درصد و مردان ۴۰ درصد بوده‌است؛ و میزان نرخ بی‌سوادی روستاییان ۶۰ درصد و شهرنشینان هم ۴۰ درصد بوده‌است. پس میزان نرخ بی‌سوادی زنان و روستاییان با هم برابر و بیشتر از نرخ بی‌سوادی مردان و شهرنشینان بوده‌است؛ که این امر نشان می‌دهد که در سوادآموزی باید به زنان و روستاییان بیشتر توجه شود.
مشکلاتی مانند عدم جذابیت دوره‌های سوادآموزی، بازگشت به بی‌سوادی بسیاری از نوسوادان و عدم تطابق مواد درسی با واقعیت‌های زندگی روزمره سبب شده برنامه‌های سوادآموزی در گسترش سواد چندان موفق نباشند و قدر مطلق بی‌سوادان رو به افزایش بگذارد.
طبق آمار منتشره نهضت سواد آموزی در سال ۱۳۸۷ در گروه سنی ۱۰ تا ۴۹ سال استان تهران دومین رتبه بی‌سوادی کشور را دارد.
درصد بالای بیسوادی در پایتخت کشور مشهود است که با ۴۱۱ هزار و ۸۴۸ بی‌سواد بعد از استان سیستان و بلوچستان قرار گرفته‌است.
براساس این گزارش، نزدیک به ۵۶ درصد از کل بیسوادان یعنی دو میلیون و ۳۳۴ هزار و ۸۱ نفر در گروه سنی ۱۰ تا ۴۹ سال به ترتیب در هشت استان سیستان و بلوچستان، تهران، خوزستان، آذربایجان غربی، خراسان رضوی، آذربایجان شرقی، فارس و کرمان قرار دارند.
با توجه به این وجود استان‌های تهران فارس و کرمان ارتباط دو زبانه بودن منطقه با نرخ بیسوادی چندان معقول به نظر نمی‌رسد.تهران دومین استان محروم کشور در نرخ سواد ،
میزان باسوادی جمعیت ۶ سال و بیشتر کشور در سال‌های ۱۳۴۵، ۱۳۳۵ و۱۳۵۵ به ترتیب ۲۸، ۱۵ و ۴۱٫۷ درصد بوده‌است. نرخ سواد مناطق روستایی در این سال‌ها نیز به ترتیب ۱۵، ۱۰ و ۲۵ درصد بوده‌است. با فرض صحت این ارقام، باز هم بررسی تطبیقی شاخص‌های یاد شده روند نامطلوب سوادآموزی را نشان می‌دهد.
باید اذعان کرد که بهبود و دگرگونی وضع دشوار زندگی توده‌های بی‌سواد تنها با سوادآموزی محض و بدون نشان دادن فواید و کاربردهای سواد و علوم مختلف در زندگی امکان‌پذیر نخوالهد بود. ضروری است که بی‌سوادان بیش از هر چیز به آن دسته از اهداف و نیازهایی بیندیشند که با بهبود وضع زندگی آنان قرین خواهد بود. این امر سبب ایجاد یا تقویت انگیزه آنان برای مشارکت فعال در امور خواهد شد. در جریان همین مشارکت هاست که افراد بی‌سواد به اهمیت سوادآموزی بیشتر پی خواهند برد و در ضمن کسب شناخت و آگاهی از موانع رشد و پیشرفتشان، فعالانه در آموزش و تربیت شرکت خواهند کرد.
برخی از فعالیت‌های سوادآموزی در پیش از انقلاب موفق بوده‌اند که تدوین کتاب‌های درسی برای مردان و زنان روستایی و جمعیت‌های شهری از این جمله‌است. در این کتاب‌ها سعی شده‌است تا مواد آموزشی از یک سو با واقعیت‌ها و نیازهای فردی و اجتماعی هر گروه مرتبط باشد و از سوی دیگر ضمن تقویت فرایند آگاه‌سازی، به افزایش کارایی و پرورش قوهٔ تحلیل و تصمیم‌گیری سوادآموز کمک نماید. تلاش برای آموزش کودکان لازم التعلیم ازدیگر نکات مثبت برنامه سوادآموزی بود. از سوی دیگر بازگشت به بی‌سوادی نوسوادان، نیاز به دوره‌های تکمیلی آشکار می‌ساخت.
بهروز افخمی (زادهٔ ۴ آبان ۱۳۳۵) فیلم‌ساز ایرانی است. او از ۱۳۷۹ تا ۱۳۸۳ نماینده تهران در ششمین دوره از مجلس شورای اسلامی بوده‌است. وی همچنین در رأی‌گیری مجلهٔ "نقد سینما" از ۵۵ فیلم‌شناس ایرانی در سال ۱۳۸۱، یکی از ده «فیلم‌ساز برتر تاریخ سینمای ایران» شناخته شد. او برای فیلم "آذر، شهدخت، پرویز و دیگران" (۱۳۹۲) برندهٔ سیمرغ بلورین بهترین فیلم و بهترین فیلمنامه جشنواره فیلم فجر شد.