moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
شین گوک (به کره‌ای:신국 به انگلیسی: Shin-gook) (زاده ۱۴ دسامبر ۱۹۴۷ - در گذشته ۲۹ آگوست ۲۰۲۰) بازیگر مرد در کره جنوبی بود. او به دلیل بازی در نقش مشاور یونگ وون در مجموعه تلویزیونی جواهری در قصر و مباشر دو سونگ جی در مجموعه تلویزیونی دونگ یی و نقاش پارک یونگ مون در مجموعه تلویزیونی ایسان و هونگ تای جو در تاجر پوسان و وزیر جنگ در امپراتور دریا و لی یونگ شین در افسانه اوک نیو شناخته شد.
وی در سال ۲۰۱۷ به دلیل وخامت در سلامتی اش فعالیتش را متوقف کرد و پس از مدتها مبارزه با یک نوع بیماری مزمن در ۲۹ اوت ۲۰۲۰ در آستانه ۷۳ سالگی درگذشت.
یرواند چهارم پسر آرشام یکم پادشاه ارمنستان از دودمان یرواندی بود که بنابر مدارک یافت شده در شهر آرماویر، پایتخت تاریخی دودمان یرواندی، وی در ارمنستان حکومت کرد.
مکان مذهبی باگاران نیز در زمان حکومت وی بنا نهاده شد و مجسمه بزرگ برنزی از الهه‌های زئوس، آرتمیس و هراکلس به سبک معماری هلنیستی بدآنجا آورده شد و به معابد اختصاص داده به آن‌ها نصب گردید
گفته شده که وی همچنین زیارتگاهی در آرماویر بنا نموده است که به آپولو اختصاص داده، یک مجسمه طلایی از چهار اسب که ارابه را به همراه آپولو، خدای خورشید را می‌کشند این زیارتگاه بعدها در سده چهارم میلادی توسط ارتش ساسانی ویران شد.
آنتیوخوس سوم تهدید به تهاجم ضد یرواند چهارم کرد. استرابون فردی که ۲۰۰ سال دیرتر دربارهٔ آن نگاشته اعلام می‌کند که جنگی میان یرواند چهارم و آرتاشس یکم (یکی دیگر از شاهزادگان دودمان یرواندی) روی داد و یرواند در آن جنگ کشته شد و آرتاشس توانست حکومت ارمنستان را به دست آورد.
فال‌اوت یک بازی ویدئویی در سبک نقش‌آفرینی و جهان باز است که توسط شرکت اینترپلی پروداکشنز ساخته و منتشر شده‌است. این بازی در فضایی پسا-آخرالزمانی و رتروفیوچریسم پس از یک جنگ هسته‌ای بین آمریکا و چین در زمان تاریخ جایگزین و اواسط قرن ۲۲ (۲۱۶۱) اتفاق می‌افتد. این بازی به عنوان نخستین قسمت در سری بازی‌های "فال‌اوت" به‌شمار می‌رود که بسیار نیز مورد تحسین منتقدین قرار گرفت. ادامه‌ای برای این بازی به نام "فال‌اوت ۲" در سال ۱۹۹۸ منتشر شد.
فرهنگستان هنر و علوم تعاملی بازی فال‌اوت را نامزد دریافت بهترین بازی نقش‌آفرینی و همچنین، دستاورد برجسته در زمینه صدا و موسیقی تعاملی نمود. کنفرانس توسعه‌دهندگان بازی نیز فال‌اوت را برای جایزه بهترین بازی ماجراجویی جوایز اسپات‌لایت نامزد کرد. این بازی همین‌طور توانست جایزهٔ بهترین بازی نقش‌آفرینی و بهترین پایان را از "گیم‌اسپات" دریافت نماید و نامزد بازی سال این وبسایت برجستهٔ تعاملی نیز شد. موفقیت‌های پی‌درپی این بازی به همین موارد ختم نشد و فال‌اوت توانست به تالار مشاهیر "گیم‌اسپای"، "گیم‌اسپات" و "کامپیوتر گیمینگ ورلد" راه یابد.
تمام دستاوردهای فوق در حالی بود که گیم‌پلی و مکانیزم تعاملی بازی برخلاف تمام ساخته‌های پیشین استودیوی توسعه‌دهنده بود و به همین مناسبت، در همان آغاز شروع پروژه به دلیل ریسک زیاد و نگرانی از بابت بازخورد منفی (شکست تجاری) و عدم استقبال مخاطبان ۳ مرتبه تا آستانهٔ فروپاشی نیز پیش رفته بود.
در سال ۲۱۶۱ که تراشه تصفیه آب والت ۱۳ خراب شده، ناظر والت ۱۳ کاراکتر اصلی بازی Vault Dweller را به دنبال تراشه در والت ۱۵ می‌فرستد. اما هنگامی که Vault Dewllwer از والت خارج می‌شود در بین مسیر به روستای کوچکی با نام شیدی سندز می‌رسد (بازیکن می‌تواند در اینجا مأموریت‌های فرعی مربوط را انجام دهد).
پس از کمک به نابودی عقرب‌های رادیو اکتیو Vault Dewller به والت ۱۵ می‌رسد اما در آنجا متوجه می‌شود بخشی که در آن تراشه قرار دارد، پس از حمله Raider ها به والت ۱۵ زیر سنگ ها مدفون شده است. کاراکتر پس از آن به جستجو در زمین تلف شده (Wasteland) می پردازد. تا اینکه در والت ۱۲ که در زیر نکروپولیس قرار دارد تراشه را پیدا می‌کند و به والت ۱۳ باز می‌گردد. در آنجا گزارش گشت و گذار خود را به ناظر والت تحویل می‌دهد و ناظر متوجه می‌شود که گروهی در حال ساخت ابر جهش‌یافته هستند. سپس به Vault Dweller ماموریت نابودی رهبر گروه یونیتی یعنی The Master و نابودی مقر اصلی آن‌ها در Mariposa Mariposa را می‌دهد.Vault Dweller پس از عضویت در اخوان فولادی (Brotherhood of steel) و درخواست کمک از آن‌ها به Mariposa حمله می‌کند و آنجا را نابود می‌کند و همچنین The Master را به قتل می‌رساند. اما هنگامی که به والت ۱۳ باز می‌گردد ناظر به او می‌گوید که باید والت ۱۳ را ترک کند. بعدها Vault Dweller روستای Arroyo را به کمک دیگران که در نتیجه اعتراض به اقدام ناظر والت از والت ۱۳ فرار کرده‌اند می‌سازد و ماجراهای "سری بازی فال اوت" در "فال‌اوت ۲" در این روستا ادامه پیدا می‌کند.Vault Dweller Memoirs، Fallout 2 Manual
عشق بال می‌گیرد که با عنوان امید روح می‌یابد از شبکه نمایش پخش شده است، یک فیلم تلویزیونی به کارگردانی لو دایموند فیلیپس محصول سال ۲۰۰۹ از شبکه هالمارک آمریکا است.این فیلم در مورد دختری است که طبعی دانشمندانه در زمان خود را دارد و در روستای کودکی خود رفته و ناگهان متوجه وبای افراد زیادی می شود که با سعی و کوشش بسیار مردم آن منطقه را درمان می کند
تبدیل زیستی ، اصطلاحی به عنوان سوخت و ساز شناخته شده‌است که به کاربرد جانداران زنده که اغلب ریز جانداران هستند و برای انجام یک واکنش شیمیایی که به وسیله "روش‌های غیرزیستی" گران‌تر و شاید غیرممکن اشاره می‌کند و در اصطلاح به یک ماده شیمیایی تبدیل می‌شوند. به عنوان مثال، تولید صنعتی یک گام از تبدیل زیستی، پروژسترون به هیدروکسیل ۱۱، توسط انواع قارچ‌های ریز است.
مثال دیگر از این تبدیل، مواد آلی مانند گیاهان یا فضولات جانداران است که به محصولات یا منابع انرژی قابل استفاده توسط فرآیندهای بیولوژیکی تبدیل می‌شوند. از جمله این تبدیل کننده‌ها می‌توان به ریزجانداران خاص و برخی آنزیم‌ها اشاره کرد.
تبدیل مواد آلی، مانند گیاهان و فضولات جانوری، به محصولات قابل استفاده یا منابع انرژی توسط فرایندهای بیولوژیکی از جمله ریزجانداران ویژه است.
گروه علم و تکنولوژی تبدیل زیستی، رشتهٔ R&D را برای بخش انرژی (DOE) که به کاربرد پردازش‌های زیستی به خصوص زیست‌توده وابسته است، ایجاد کرده‌است. پردازش زیستی، ترکیبی از رشته‌های مهندسی شیمی، میکروب‌شناسی و بیوشیمی است. نخستین نقش گروه، تحقیق دربارهٔ مصرف ریزجانداران، کنسرسیوم میکروبی و آنزیم‌های میکروبی در تحقیقات بیوانرژی است.
فرایندهای جدید تبدیل اتانول سلولزی، باعث افزایش تنوع و حجم مادهٔ خامی که از طریق فرایند به دست می‌آیند شده‌است. مواد خام در حال حاضر شامل مواد مشتق‌شده از پسماندهای گیاهی و جانوری مانند کاغذ، لاستیک‌ها، پارچه، مصالح ساختمانی، زباله جامد شهری (MSW)، بدبو و فاضلاب و … می‌شود.
جنسر و
نووزیمس، دو شرکت هستند که کمک‌های مالی وزارت نیرو در ایالت متحده برای تحقق کاهش هزینه‌های فرایندهای سلولزی و تولید آنزیم کلیدی در تولید سلولزی اتانول توسط این فرایند سلولزی) را دریافت کرده‌اند.
بی آر ال انرژی ال ال سی (BRL ENERGY LLC) شرکتی پیشرو در فایت ویل است که برای تبدیل انواع زباله به اتانول از تخمیر گاز سنتز استفاده می‌کند. پس از تبدیل به گاز، از باکتری‌های بی هوازی برای تبدیل گاز سنتز (CO, CO2, و H2) به اتانول استفاده می‌شود.
سازمان پیشگام جدیدی که رویکرد مدیریت زباله را بر عهده دارد، EAWAG,
اس آر بین‌المللی و تبدیل زیستی که سیستم e-CORS® را تهیه کرده‌است، برای مواجهه شدن با حجم زیادی از پسماند ارگانیک که به آن نیاز است، و برای پایداری محیط و کشاورزی، این نوع از سیستم مهندسی نوآوری قابل توجهی را معرفی می‌کند که توسط مدولاسیون خودکار از رفتار، توانایی سازگاری شرایط این سیستم با زیست‌شناسی است و سبب بهبودی عملکرد و قدرت این فناوری می‌شود.
او به دلیل بازی در نقش همسر کنگ داگو(ناجوداک) در مجموعه تلویزیونی جواهری در قصر شناخته شدhttps://ko.wikipedia.org/wiki/금보라
گیوم بورا متولد ۲۱ فوریه ۱۹۶۱ در دانگ جین کره جنوبی می‌باشد زادنام وی سون می جا(손미자) می‌باشد؛ که در سال ۱۹۸۹ با تاجری بنام (اوه جه هی) ازدواج کرد اما در سال ۲۰۰۲ از او جدا شود. او در سال ۲۰۰۵ مجدداً با تا جری بنام (کیم سونگ تک) ازدواج کرد که ۳ پسر دارد و سومین پسرش (اوه سونگ جون) است؛ و ۲ دختر خوانده نیز دارد.
او تحصیل کرده دبیرستان عالی هنر آنیانگ است که بازی در تلویزیون را از سال ۱۹۷۹ آغاز کرد. اسپری اولین فیلمی که در سال ۱۹۸۰ در آن به ایفای نقش پرداختhttps://en.wikipedia.org/wiki/Geum_Bo-ra
یک دوچرخه بامبو دوچرخهای است با فریم و بدنه‌ای از جنس بامبو. تولیدکنندگان در آمریکا، آمریکای جنوبی، آسیا و آفریقا به ساخت سفارشی دوچرخه‌های بامبو تمایل پیدا کردند.
بعضی از خصوصیات برجسته طراحی‌های بامبو، از بین بردن لرزش، مقاومت در برابر شکستگی و ظاهر طبیعی دوچرخه است. عدم لرزش یکی از خوشایندترین و مطلوب‌ترین خصوصیات اینگونه دوچرخه هاست. یک دوچرخه بامبو می‌تواند رانندگی نرم و راحت ارائه دهد. در نتیجه بامبو در انواع دوچرخه‌های جاده، دوچرخه‌های کوهستان و دوچرخه‌های مسابقه‌ای بکار رفته‌است.
بامبو همچنان در مقایسه با سایر مواد و متریال موسوم در ساخت اسکلت‌ها و قالب‌ها به عنوان ماده‌ای که بیشتر دوستدار طبیعت است در نظر گرفته می‌شود.
اولین بار در ۲۶ آوریل ۱۸۹۴ یک دوچرخه بامبو به نمایش گذاشته شد. در سال ۱۸۹۵ توسط آگوست اوبرگ و آندره گوستافسون برای ثبت اختراع حق انحصاری آن از دولت آمریکا درخواست به عمل آمد؛ و در سال ۱۸۹۶ این امتیاز به آنها اعطا شد.
متدهای مختلفی وجود دارد برای نی‌های بامبورا مستحکم وبا دوام سازند. همه متدها در جهت بهبود بخشیدن به مواد به منظور گسترش پایایی و استحکام آنها کمک می‌کند.
یک کارخانه از روش دود دادن و حرارت دادن بامبوها استفاده می‌کند، کارخانه‌ای دیگر برای رسیدن به همان اثر و نتیجه از مشعل استفاده می‌کند. همچنین کوره‌هایی نیز می‌تواند مورد استفاده قرار گیرند.
برای محافظت از اضمحلال آب بامبوها، می‌توان آن‌ها را با موادی نظیر پلی اورتان درزگیری پوشیده نمود.
نی‌های بامبو با روش‌های مختلفی به هم متصل می‌شوند. ابتدایی‌ترین مدل‌ها از مفاصل فلزی استفاده می‌کردند و سپس دور بامبو را محکم می‌کردند. روش دیگر پیچیدن و لفافه بندی مفاصل با فیبرها و رشته‌های اشباع شده از چسب و رزین برای ساختن آویزه‌های ترکیبی پیرامون بخش‌های مختلف فرم‌های بامبو است.
استیوارت واکر یک کارگردان فیلم و تهیه‌کننده اهل ایالات متحده آمریکا بود
چدرتن شهریست در منطقه کلانشهر اولدهام در منچستر بزرگ در انگلستان. این شهر در امتداد جریان رودخانهٔ ایرک و آبراه روچدیل در میان تپه‌های پناینز در فاصلهٔ ۱٫۶ کیلومتری غرب اولدهام، ۷٫۲ کیلومتری جنوب روچدیل و ۹٫۷ کیلومتری شمال شرقی شهر منچستر قرار دارد.
چدرتن در سده‌های میانه عمدتاً به خاطر دو خانهٔ اعیانی فاکسدنتن هال و چدرتن هال و خانواده‌های صاحب‌نام مالک این دو خانه معروف بود. دامداری و بافندگی و ریسندگی با دستگاه ریسندگی دستی صنعت اصلی این منطقه بود.
تبدیل چدرتن به شهر و گسترش آن بیشتر همراه با پیشرفت تولید منسوجات در دوران انقلاب صنعتی در دوره ویکتوریا بود. در اواخر سدهٔ نوزدهم در خلال یک افزایش ناگهانی کارخانه‌سازی چدرتن از یک منطقهٔ نیمه‌روستایی تبدیل به یک شهر صنعتی اصلی و دومین منطقهٔ پرجمعیت شهری در بریتانیا گردید. تا سال ۱۹۱۴ بیشتر از ۵۰ کارخانه ریسندگی در چدرتن بر پا شد. گرچه صنایع چدرتن در اواسط سدهٔ بیستم رو به افول گذاشت، ولی شهر با گسترش حومه و نوسازی شهری رشد پیدا کرد. کارخانه‌های ریسندگی ساخته شده با آجرهای قرمز رنگ که هم‌اکنون به عنوان انبار مرکز پخش کالا به کار می‌روند یادگارهای گذشته صنعتی این شهر به حساب می‌آیند. برخی از این ساختمان‌ها به دلیل اهمیت داشتن از جنبهٔ معماری، تاریخی و فرهنگی جزء بناهای فهرست شدهٔ بریتانیا هستند.
نام چدرتن (Chadderton) از واژهٔ Caderton که گمان می‌رود مرکب از واژهٔ بریتونی Cader یا Cater (ولزی جدید:Caer) که اشاره بر استحکامات در میان تپه‌ها دارد و پسوند انگلیسی باستان ton به معنی سکونتگاه است می‌باشد... بنیاد پژوهش نام‌ها وابسته به دانشگاه ناتینگهام نظری مشابه این گمان دارد مبنی بر این که نام چدرتن به معنی مزرعه یا اقامتگاه در پای تپه‌ای به نام "Cadeir" است. گمان می‌رود که پیشینهٔ این نام به سدهٔ هفتم میلادی هنگامی که آنگل‌ها پس از نبرد چستر در این منطقه ساکن شدند بر می‌گردد.. گفته می‌شود که مهاجران انگل به تعدادی سلت بریتونیک ساکن در این منطقه برخوردند و نامی که آن‌ها روی این تپه گذاشته بودند را با پسوند انگلیسی ton ترکیب کردند و این منطقه را به این ترتیب نامگذاری کردند.. شیوه‌های کهن نگارش این نام عبارت بودند از: Chaderthon، Chaderton Chaterton، Chatherton. نخستین ثبت نوشتاری شناخته شدهٔ چدرتن با شیوهٔ نگارش کنونی در سندی قانونی مربوط به اجارهٔ یک زمین در حدود سال ۱۲۲۰ میلادی است.
پژوهش بر روی نام‌های مکان‌ها در چدرتن نشان می‌دهد که نخستین ساکنان این منطقه بریتون‌های باستان بودند. بقایای جاده‌های رومیان کشف‌شده که از میانهٔ شهر می‌گذرد و جادهٔ محلی استریت بریج زمانی گذرگاهی برای عبور لشکریان رومی بوده که احتمالاً این گذرگاه به بلکستون اج می‌رسیده است. بقایای یک گورپشته در چدرتن فولد نشان می‌دهد که این گورپشته مربوط به اوائل سده‌های میانه و احتمالاً اوائل دوران انگلستان در عهد آنگلوساکسون‌ها هنگامی که آنگل‌ها در منطقهٔ چدرتن ساکن شدند است.
نام چدرتن در کتاب روز رستاخیز سال ۱۸۰۶ نیامده است. این نام نخستین بار در سندی قانونی مربوط به ۱۲۲۰ میلادی آمده است. در این سند نوشته شده‌است که رابرت کشیش پرستویچ زمینی را به ریچارد پسر گیلبرت در ازای پرداخت سالیانهٔ یک پنی نقره واگذار کرد. در اواسط سده‌های میانه قطعه‌هایی از زمین‌های چدرتن به بنیادها و دستگاه‌های دینی واگذار شد که از جمله این بنیادها می‌توان به کاکرسند ابی و نشان یوحنای مقدس اشاره کرد. در سده‌های میانه تیول چدرتن شامل یک شهر کوچک بود که مرکز آن بر روی تپه‌ها قرار داشت و تپه نیز در کنار ساحل رودخانه ایرک واقع بود. این تپه با نام چدرتن فولد شناخته می‌شد. در روی این تپه چندین کلبه وجود داشت که این کلبه‌ها دور خانه اربابی چدرتن هال و یک آسیاب آبی قرار داشتند. چدرتن هال ملک و محل سکونت دی چدرتنز بود. جفری دی چدرتن در سدهٔ سیزدهم تیولدار و ارباب توتینگتن شد. فعالیت دی چدرتنز در امور دینی و ملی به این شهر کوچک که تا آن زمان یک منطقهٔ روستایی بی نام و نشان بود پرستیژ و اعتبار بخشید. ویلیام چدرتن از سال ۱۵۷۹ تا ۱۵۹۵ اسقف چستر بود و دارای پست‌های آکادمیک برجسته‌ای از قبیل استاد الهیات بانو مارگارت بود. لورنس چدرتن نخستین استاد کالج امانوئل و در زمرهٔ نخستین مترجمان ورژن شاه جیمز انجیل بود. توتینگتن در اواسط سدهٔ پانزدهم تجزیه شد و از درون آن چندین خانوادهٔ اربابی پدید آمد که هر کدام آن‌ها با خانوادهٔ سلطنتی انگلستان پیوندی داشتند. شش کلانتر بزرگ لانکاشر و فرماندار جزیره من از میان خانواده‌های رادکلیف، اشتون و هورتن برگزیده می‌شد. علاوه بر مقام‌های عالیرتبه‌ای که در خانهٔ اربابی چدرتن زندگی می‌کردند جمعیت چدرتن در خلال سده‌های میانه شامل اجتماع کوچکی از ملتزمان می‌شد که بیشتر آن‌ها به شغل کشاورزی و دامداری مشغول بودند که این مشاغل شامل کشت یا آسیاب کردن گندم و حبوبات یا پرورش گاو و گوسفند و خوک و پرنده می‌شد. کارگران درآمد خود را از راه بافندگی در خانه با دستگاه نخریسی تأمین می‌کردند. این اجتماع در اثر شیوع مرگ سیاه در سال ۱۶۴۶ از میان رفت.
تا اواسط سدهٔ هیجدهم میلادی منطقهٔ چدرتن و اطراف آن عموماً تشکیل شده بود از زمین‌های کشاورزی پراکنده. در این دوران جمعیت این شهر کمتر از هزار تن بود که عموماً شامل دامدارانی بودند که به چوپانی اشتغال داشتند، ولی در کارگاه‌های کوچک صنعتی به متقال‌بافی و ابریشم‌بافی نیز می‌پرداختند. در اوائل سدهٔ هیجدهم صنعتی‌سازی رشد کندی در چدرتن داشت،. ولی هنگامی که تقاضا برای کالاهای نخی افزایش بافت و تکنولوژی سامانه مکانیزه نخ ریسی در اواسط سدهٔ هیجدهم بهبود پیدا کرد نیاز به ساختمان‌های بزرگتر و ابزار کارآمدتر آشکار گردید. در سال ۱۷۷۶ یک کارخانهٔ ریسندگی آبی در محلهٔ استاک بروک چدرتن بر پا گردید... آب و هوای مرطوب پایین پناینز جنوبی شرایط ایده‌آلی را برای تولید منسوجات فراهم آورد، زیرا در چنین اقلیمی نخ خشک نمی‌شد و از بین نمی‌رفت. در سدهٔ نوزدهم مکانیزه‌شدن بیشتر ریسندگی تولید نخ و پارچه را برای عرضه در مقیاس جهانی افزایش داد. هنگامی که انقلاب صنعتی پیشرفت کرد شرایط اقتصادی اجتماعی منطقه نیز تغییر کرده و کارخانه‌های ریسندگی با سیستم کارخانه‌ای منبع اصلی اشتغال در محل گردیدند. به دنبال آن کارخانه‌های چندطبقه با موتور بخار پدید آمد که موجبات روند شهرنشینی و دگرگونی فرهنگی را در منطقه پدید آورد. مردم منطقه به گونهٔ فزاینده‌ای از دامداری و ریسندگی خانگی فاصله گرفته و به تولید مکانیزه کالاهای نخی روی آوردند.
در خلال این دوران اولیه دگرگونی چدرتن فقط دارای دو نماینده در حوزه انتخابیه لانکاشر بود. در ابعاد ملی نیز پایان جنگ‌های ناپلئون در سال ۱۸۱۵ دوره‌ای از گرسنگی و بیکاری را برای کارگران نساجی پدید آورد. با وجود این و با وجود سال‌ها تنگدستی و ناآرامی تا سال ۱۸۲۶ هیچ خلل جدی در کار کارخانه‌ها پدید نیامد. در اوائل سال ۱۸۱۹ رکورد اقتصادی حاصل از شرایط بد اقتصادی به همراه فقدان حق رای در شمال انگلستان گرایش به بنیادگرایی سیاسی را در منطقه افزایش داد. اتحادیهٔ میهن‌پرستان منچستر که خواستار اصلاحات پارلمانی بود تظاهرات گسترده‌ای را در منچستر سازماندهی کرد. در ۱۶ اوت ۱۸۱۹ چدرتن (مانند شهرهای همسایه اش) از میان اهالی شهر به منچستر نیرو فرستاد تا در تظاهرات گسترده سیاسی که امروزه با نام کشتار پیترلو شناخته می‌شود شرکت کنند. در این تظاهرات ۱۵ نفر کشته و ۴۰۰ تا ۷۰۰ نفر زخمی شدند. دو تن از این پانزده تن به نام جان اشتون از کوهیل و تامس باکلی از برتریز از اهالی منطقه بودند...
بازارهای جدید در اروپا و آمریکای جنوبی تقاضا برای کالاهای ارزان نخی بریتانیا را افزایش داد. پنبهٔ خام از زمین‌های کشاورزی ایالات متحده به منچستر صادر می‌شد... کارخانه داران چدرتن و شهرهای کوچک همجوار پنبهٔ مورد نیاز خود را از بازارهای منچستر می‌خریدند و آن را تبدیل به نخ و لباس می‌کردند. جنگ داخلی آمریکا منجر به قحطی پنبه ۶۵-۱۸۶۱ در لانکاشر گردید. پیامد این قحطی پنبه تشکیل بورد محلی تندرستی در سال ۱۸۷۳ بود که هدف آن ایجاد تأمین اجتماعی و حفظ بهداشت در منطقه در خلال این بحران بود.. با وجود رکود کوتاه‌مدت اقتصادی جمعیت شهری چدرتن پس از قحطی افزایش یافت. سودآوری ریسندگی کارخانه‌ای سبب شد تا بسیاری از زمین‌های باز ارزان قیمت که از دوران باستان برای کشاورزی و دامداری به کار می‌رفت تا سال ۱۸۹۱ زیر ساختمان‌های چندطیقهٔ آجری مستطیل شکل کارخانه‌ها ناپدید شود. دهکده‌ها و آبادی‌های چدرتن تبدیل به شهرک‌های صنعتی در اطراف این کارخانه‌ها شدند و شبکهٔ جدیدی از جاده‌ها، آبراهه‌ها و راه‌آهن‌ها ایجاد شد. دورنمای چدرتن را عموماً دودکش‌های کارخانه‌ها تشکیل می‌داد که روی بسیاری از آن‌ها نام کارخانه بر روی آجرهای سفیدرنگی نوشته شده بود.. الدهام شهر همسایهٔ چدرتن که تا سال ۱۸۷۰ تبدیل به بزرگترین و پرمحصول‌ترین شهر صنعتی در جهان شده بود گسترش یافته و تا حاشیهٔ جنوب شرقی چدرتن پیشروی کرد.. رشد و توسعهٔ دوران ویکتوریا تمرکز تجاری را از روی چدرتن فولد برداشت و تمرکز را روی جادهٔ میدلتن در حاشیهٔ شرقی چدرتن با اولدهام قرار داد. بین سال‌های ۱۷۷۸ تا ۱۹۲۶ شصت کارخانهٔ ریسندگی در چدرتن ساخته شد و ۶۰۰۰ نفر یعنی یک چهارم جمعیت چدرتن تا آغاز سدهٔ بیستم در این کارخانه‌ها کار می‌کردند. صنایع وابسته به نخریسی مانند مهندسی، استخراج زغال سنگ، سفیدکاری و رنگرزی در این دوران بر پا شد و بقیهٔ جمعیت چدرتن را در این بخش‌ها مشغول به کار کرد. فیلیپ استات یک معمار، مهندس عمران و نقشه‌بردار اهل چدرتن بود. کارخانه‌های اسکات در چدرتن از جمله بزرگترین کارخانه‌های بریتانیا بودند که گنجایش صنعتی شهر را چندین برابر کرده و جمعیت و تولید شهر را افزایش داده بودند.
پیامد اجتماعی این رشد صنعتی تراکم بسیار جمعیت و گسترش یافتن و بزرگ شدن طبقه کارگر بود. ولی در اثر این رشد در چدرتن نهادها و تجهیزات شهری نیز پدید آمد که از جمله می‌توان به سیستم روشنایی همگانی خیابان، کتابخانه کارنگی، استخر شنای همگانی و شورای شهر که ساختمان مخصوص به خود در شهر داشت اشاره کرد. هنگامی که در اواسط سدهٔ بیستم واردات ارزانتر نخ و منسوجات خارجی افزایش پیدا کرد بخش نساجی چدرتن از تکاپو باز ایستاد. صنعت نخریسی در دههٔ ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ به گونهٔ قابل‌توجهی افت پیدا کرد، به طوری که تا سال ۱۹۹۷ فقط دو کارخانه در این شهر کار می‌کرد. با وجود کوشش‌ها برای افزایش کارآیی و رقابت‌پذیری تولید آخرین نخ در این شهر در سال ۱۹۹۸ رسیده شد. بسیاری از کارخانه‌های بیکار امروزه تخریب شده‌اند. صنایع غیرنساجی کار خود را همچنان تا سدهٔ بیست و یکم ادامه می‌دهند؛ به ویژه صنایع هواگردسازی و تولیدات شیمیایی گیاهی که به ترتیب در جنوب چدرتن و فاکسدنتن قرار دارند.
مرکز مطالعات محیطی آدام ژوزف لوئیس، واقع در محوطه کالج اوبرلین، یکی از پیشرفته‌ترین نمونه‌های ساختمان سبز در ایالات متحده می‌باشد. کارکنان ساختمان، کاربر روی این بنا را در ژانویه سال ۲۰۰۰ تکمیل کردند. طی نیمسال بعد گروه‌هایی چون زیست‌شناسی منابع طبیعی، جمعیت و محیط، کشاورزی پایدار، طراحی اکولوژیکی، آموزش محیطی، زمین‌شناسی فیزیکی و انرژی خورشیدی در این مرکز بر پا نهاده شد. این ساختمان به عنوان بنای طلای سفید شد وپیش از آن بنایی با سیستم تأسیس نشده بود. جان تی لیل طراح ارشد مرکز مطالعات احیاکننده لیل و همچنین معمار و طراح فضاهای باز و مناظر پروژه است ومیدان اصلی در این مرکز به افتخار او نامگذاری شد. معمار برجسته و ارشد پروژه ویلیام مک دوناف، یک معمار ساختمانی بود.
ساختمان جوایزبسیاری دریافت کرده‌است، شامل:
بوی گندم فیلمی به کارگردانی محمدرضا خاکی و نویسندگی مهرنوش عبدی منفرد و تهیه‌کنندگی داریوش بابائیان ساخته سال ۱۳۸۹ است.
«بوی گندم» ابتدا با نام «اینجا تاریک نیست» پروانه ساخت گرفت
این فیلم داستان سه دوست است که از دوران کودکی با یکدیگر قرار می‌گذارند تا کنسرتی را در جوانی روی سکوی نفتی برگزار کنند.
رضا یزدانی (خواننده) که در این فیلم حضور داشتند ترانه ای برای این فیلم به نام خلیج فارس اجرا کردندمحمدرضا سکوت فیلمبردار محمدرضا امیرصادقی عکاس هستند.https://www.khabaronline.ir/news/308894/%D8%B1%D8%B6%D8%A7-%DB%8C%D8%B2%D8%AF%D8%A7%D9%86%DB
%8C-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%DA%A9%D9%84%DB%8C%D9%BE-%D8%AE%D9%84%DB%8C%D8%AC-
%D9%81%D8%A7%D8%B1%D8%B3-%D8%B1%D9%88%DB%8C-%D8%B3%DA%A9%D9%88%DB%8C-
%D9%86%D9%81%D8%AA%DB%8C-%D8%B1%D9%81%D8%AA%DB%8C%D9%85
"بوی گندم" دیگر فیلم همنامی بود به کارگردانی امیر مجاهد و فرزان دلجو محصول سال ۱۳۵۶ خورشیدی که در آن ابی، آیلین ویگن و شهرام شب‌پره ایفای نقش کردند
مونتگومری تالی (زاده ۱۹۰۴ - درگذشته ۱۹۸۸) کارگردان اهل جمهوری ایرلند است.
وی کارگردان فیلم‌هایی همچون ۳۶ ساعت، برخورد در شب و چرخ‌دنگ می‌باشد.
سیستم مدیریتی eSite سیستم مدیریتی قدرت هایبرید است که می‌تواند به عنوان واحدی مستقل با استفاده از ژنراتور پشتیبان گیری یا مدل‌های ترکیبی شبکه و منابع انرژی تجدیدپذیر مانند انرژی خورشیدی و باد، به منظور تأمین انرژی سایت‌های ایستگاه مخابراتی واقع در نواحی دارای منابع الکتریسیته ناپایا یا غیرقابل دسترس کار کند. این سیستم مدیریتی توسط شرکت سوئدی FLEXENCLOSURE، توسعه دهنده سیستم قدرت هایبرید و مراکز داده‌های پیش ساخته، ساخته شد، تأمین انرژی سایت‌های ایستگاه پایه با استفاده از eSite، موجب کاهش مصرف سوخت دیزل و انتشار کربن مربوطه تا ۹۰٪ می‌شود. سیستم eSite در سال ۲۰۱۲ توسط Sustainia به عنوان یکی از ۱۰۰ مبتکرانه‌ترین راه حل‌های حامی پایداری زیست محیطی معرفی شد و در همان سال برنده جوایز موبایل جهان معروف به GSMA نیز شد.
سیستم‌های مدیریت قدرت eSite در شرکت تحقیق، توسعه، و تأسیسات تولید FLEXENCLOSURE وارا واقع در جنوب سوئد به مرحله تولید رسیدند. eSiteهای شخصی توسط سیتم نرم‌افزاری Dirflex، با مدیریت تولید، ذخیره‌سازی، و توزیع انرژی کنترل می‌شوند. شبکه‌های eSite توسط eManager، و سرور ایجاد کننده رابطه بین مدیریت از راه دور و بهینه‌سازی مصرف انرژی کنترل می‌شوند.
در سال ۲۰۱۲، eSite در مراسم افتتاحیه Sustania ۱۰۰ در سکوی ابتکارات Sustania، در رویدادهای Rio+20 ملل متحد، جایزه یکی از ۱۰۰ مبتکرانه‌ترین راه حل‌های ابزاری جهان در راستای ایجاد جوامع پایدار را کسب نمود.
سایر جوایز:
مواد طبیعی جایگزین، یک اصطلاح کلی است که به توصیف مواد طبیعی مانند سنگ یا خشت می‌پردازد که به طور رایج مانند چوب یا آهن مورد استفاده قرار نمی‌گیرند. مواد طبیعی جایگزین، کاربردهای عملی بسیاری در زمینه‌هایی مانند معماری پایدار و مهندسی دارد. هدف اصلی استفاده از چنین موادی، به حداقل رساندن اثرات منفی ای که محیط ساخت و ساز می‌تواند در این سیاره ایجاد کند و در عین حال افزایش بهره‌وری و سازگاری سازه‌ها می‌باشد.
مواد طبیعی جایگزین، مدتی است که موجود هستند اما اغلب در فرم‌های اساسی یا تنها به عنوان مواد تشکیل دهنده مواد خاص در گذشته. به عنوان مثال، زمین به عنوان یک ماده ساختمانی برای ساخت دیوار خانه‌ها برای هزاران سال وجود داشته است. اخیراً، در دهه ۱۹۲۰، دولت ایالات متحده، استفاده از زمین صاف را به عنوان یک روش ساخت و ساز مقاوم در برابر آتش برای ساختن خانه‌های روستایی مورد ترویج قرار داد. یک مثال رایج تر، ادوبی یاهمان خشت است. خانه‌های خشتی، در جنوب غربی ایالات متحده و چند کشور اسپانیایی زبان به چشم می‌خورند.
ساخت و ساز «بیل نی» یک مفهوم مدرن تر است، اما شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد نی را در خانه‌هایی در چمن زارهای آفریقایی در دورهٔ پارینه سنگی مورد استفاده قرار می‌دادند. مواد طبیعی جایگزین، به خصوص برنامه‌های کاربردی آن، به تازگی رایج تر شده است. ایده‌های سبز بودن و پایدار بودن در پاسخ به گرم شدن کلی هوا و تغییرات آب و هوا، از تمرکز بر روی مواد و روش‌های مورد استفاده برای ایجاد منظره و خانه‌های ما پا را فرا تر گذاشته است. همچنان که تصمیم‌گیری آگاهانه دربارهٔ محیط زیست به امری عادی تبدیل شد، استفاده از مواد جایگزین طبیعی نیز به جای مواد طبیعی معمولی یا مواد ساخته دست بشر که به شدت متکی به منابع طبیعی هستند، بیشتر شایع شد.
سنگ راه بسیار خوبی است برای دور بودن از مواد سنتی که به محیط زیست آسیب می‌رسانند. سنگ دو ویژگی مهم
دارد: جرم حرارتی خوب و عایق حرارتی خوب. این ویژگی سنگ را به یک ایدهٔ عالی تبدیل می‌کند به این دلیل که حرارت در خانه ثابت باقی می‌ماند بنابراین نیاز به تهویه مطبوع و دیگر سیستم‌های خنک‌کننده، کمتر می‌شود. انواع سنگ هاییکه می‌توانند به کار آیند عبارتند از: رد سنگ (تکه‌هایی از سنگ است که نمی‌توان آنها را برای کار دیگری مورد استفاده قرار داد)، سنگ آهک، و سنگ‌فرش.
کاه را می‌توان به جای تیغه به عنوان پایه‌ای برای دیوارها استفاده کرد. در یک ساختمان سنتی، که در آن یک قاب چوبی خانه را نگه می‌دارد، کاه عایقی بسیار عالی و مقاوم در برابر آتش می‌باشد. این دیوارهای ساخته شده از کاه، از لحاظ نگهداری انرژی حدود ۵۷٪ کارآمد تر از تیغه‌های استاندارد هستند. زیرا به هیچ وجه اکسیژن نمی‌تواند به دیواره‌ها نفوذ کند، پس آتش نمی‌تواند گسترش پیدا کند و هیچ شانسی برای احتراق وجود دارد.
در کشورهای آسیایی، بامبو در سازه‌هایی مانند پل‌ها و خانه‌ها استفاده می‌شود. بامبو به طور خارق‌العاده‌ای محکم است و دارای انعطاف‌پذیری خوبی است و فوق‌العاده سریع رشد می‌کند، و به همین دلیل به فراوانی یافت می‌شود. هر چند که قرار دادن گوشه‌های بامبو در کنار هم کار سختی است، اما در ساخت بناهای محکم می‌توانیم روی قدرت و استحکام آن حساب کنیم.
، ترکیبی از بقایای کوچک هیزم و سایر چوبهایی که معمولاً به هدر می‌روند است. این بلوکهای کوچک از چوب به راحتی می‌توانند در کنار یکدیگر قرار داده شوند و یک ساختمان را مانند بناهای سنگی، از لحاظ عایق بودن تأمین کنند درست مانند توده‌های حرارتی. این مواد نگاهی روستایی از کابین ورود بدون استفاده از چوب را فراهم می‌کند. می‌توانید یک ساختمان کامل را تنها با استفاده از بسازید یا نهایتاً از سنگ برای پر کردن در و دیوارهایش استفاده کنید.
زمین کوبیده شده یک ماده بسیار فراوان است که می‌تواند به جای بتن و آجر استفاده شود. خاک کاملاً در قالب دیوار کوبیده می‌شود و بسیار سخت است که یک دیوار با دوام را از خاک، سنگ، و چوب ایجاد کنیم. زمین کوبیده شده همچنین یک توده بزرگ حرارتی را که به معنی صرفه جویی در مصرف انرژی می‌باشد، فراهم می‌کند. علاوه بر این، بسیار مقاوم در برابر نفوذ آب و به اندازه‌ای با دوام است که آن را در دیوار بزرگ چین مورد استفاده قرار داده‌اند.
، یک تکنیک ساختمانی منحصر به فرد است که در آن، ساختمان به طور کامل اما در حداقل یک طرف به شکلی از زمین ساخته می‌شود که ممکن است یک سقف چمنی، دیوارهای گلی، یا هر دو باشد. این سیستم منحصر به فرد معمولاً به دلیل مشکل درگیری در استفاده بیش از حد از برق در چنین خانه‌هایی، شامل مقدار زیادی پنجره است. این مورد بوسیله کاهش هزینه‌های روشنایی، بهره‌وری انرژی در خانه‌ها را افزایش می‌دهد. یک تکنیک ساختمانی منحصر به فرد است که در آن، ساختمان به طور کامل اما در حداقل یک
طرف به شکلی از زمین ساخته می‌شود که ممکن است یک سقف چمنی، دیوارهای گلی، یا هر دو باشد. این سیستم
منحصر به فرد معمولاً به دلیل مشکل درگیری در استفاده بیش از حد از برق در چنین خانه‌هایی، شامل مقدار زیادی پنجره است. این مورد بوسیله کاهش هزینه‌های روشنایی، بهره‌وری انرژی در خانه‌ها را افزایش می‌دهد.
، ماده جالب و بسیار جدیدی است که می‌تواند جایگزین خوبی برای بتن باشد. ، ترکیبی از کاغذ خرد شده، شن و ماسه و سیمان است که با هم مخلوط شده‌اند و به شکل یک ماده مانند آجر بسیار با دوام درآمده‌اند. ساختمان‌هایی که از استفاده می‌کنند، دارای دیوارهای عایق گرمایی و مقاوم در برابر آتش می‌باشند. بسیار ارزان قیمت می‌باشد و هزینه هر فوت مربع آن حدوداً معادل ۱۳۳۷ دلار می‌باشد.
خشت یک روش قدیمی است که در عین حال ارزان قیمت است، آسان به دست می‌آید، و ایده‌آل برای محیط‌های
گرم است. مخلوطی از شن و ماسه، خاک رس، و آب است در یک قالب ریخته شده و در معرض آفتاب نگهداری می‌شود تا
خشک شود. هنگامی که خشک شد، به ماده‌ای فوق‌العاده قوی و مقاوم در برابر حرارت تبدیل می‌شود. ادوبی اجازه نفوذ گرما را به داخل ساختمان نمی‌دهد، بنابراین در طول تابستان عایق بسیار خوبی برای کاهش هزینه‌های انرژی است. اگر چه این مخلوط خاک رس عایق بسیار خوبی از گرما را فراهم می‌کند، با این حال به اندازه کافی ضد آب نیست و می‌تواند در مناطق مستعد زمین لرزه به خاطر تمایلش به ترک خوردن، خطرناک باشد.
خاک اره ماده خوبی برای ترکیب شدن با مخلوط‌های خاک رس یا سیمان است و در دیوارها از آن استفاده می‌شود. این دیوارها فوق‌العاده محکم هستند. بسته به این که کدام نوع خاک اره (چوب جنگلی بهترین است) در تراشه‌های چوب در دیوار استفاده می‌شود، باعث جذب رطوبت شده و به جلوگیری از ترک خوردگی در طول یخبندان چرخه ذوب کمک می‌کند. خاک اره ممکن است با آب ترکیب شده و منجمد شود و موادی را تحت عنوان تولید کند که بسیار با استحکام است، و نسبت به یخ کمتر در معرض ذوب قرار می‌گیرد.
اگر چه این یک تکنولوژی جدیدتر می‌باشد، اما ساختمان‌هایی وجود دارند که در حال حاضر این مواد را به خوبی
هرچه تمام تر به کار گرفته‌اند تا به عنوان ساختمان‌های سبز شناخته شوند.
یکی از نمونه‌های طراحی شده، طرح پیشنهادی ساختمان در دبی در امارات متحده عربی است. در این طرح از پانل‌های خورشیدی و پنجره استفاده شده است، تا علاوه بر دریافت مقدار زیادی نور طبیعی، حداکثر استفاده از نور خورشید را داشته باشد. این ساختمان (که به خاطر بحران مالی ۹۱۱۲ با تأخیر ساخته شد) از نوعی فولاد جایگزین استفاده می‌کند که طی فرآیندی تولید شده است که مواد شیمیایی نامطلوب را در اتمسفر آزاد نکند. مثال دیگر دانشکده هنر، رسانه، و طراحی می‌باشد که در سنگاپور واقع شده است. این مدرسه دارای سقفی است که به طور کامل از چمن ساخته شده است. (نمونه‌ای از این باعث می‌شود تا کمتر از بتن و سایر مواد) در سقف استفاده شود، همچنین ساختمان دارای تعداد زیادی پنجره برای استفاده از نور طبیعی می‌باشد.
جغرافیای خورشیدی سالانه، گرمایش غیرفعال خورشیدی را حتی در مناطق سرد و معتدل و مه آلود شمال نیز قابل استفاده می‌کند. این سیستم از زمین زیر یا اطراف ساختمان به عنوان یک توده گرمایی برای گرم و سرد کردن ساختمان استفاده می‌کند. پس از یک تأخیر حرارتی هدایتیِ طراحی شدهٔ شش‌ماهه، گرمای ذخیره شده به فضاهای مسکونی باز می‌گردد یا از آن‌ها خارج می‌شود. در آب و هوای گرم، قرار دادن کلکتور به سمت آسمان بسیار سردِ شب در زمستان، می‌تواند ساختمان را در تابستان خنک کند.
تأخیر حرارتی شش‌ماهه بوسیله حدود سه متر (ده پا) خاک، فراهم شده است. یک دامنهٔ خاکی عایق با عرض شش متر (۰۲ فوت) در اطراف ساختمان، باران و برف ذوب شده در خاک را جمع‌آوری کرده و نگه می‌دارد، که معمولاً در زیر ساختمان قرار دارد. خاک، گرما و سرما را از طریق کف یا دیوار می‌تاباند. یک سیفون حرارتی، گرما را بین خاک و کلکتور خورشیدی انتقال می‌دهد. کلکتور خورشیدی، ممکن است یک محفظه ساخته شده با ورق فلز در سقف یا یک جعبه مسطح گسترده در کنار یک ساختمان یا تپه باشد. سیفون‌ها ممکن است از لوله‌های پلاستیکی ساخته شده باشند و حامل جریان هوا می‌باشند. استفاده از هوا مانع نشت آب و خوردگی ناشی از آب می‌شود. لوله‌های پلاستیکی، مانند لوله‌های فلزی در زمین مرطوب پوسیده نمی‌شوند.
سیستم‌های گرمایش معمولاً شامل موارد زیر است:
فضای خورشیدی یا گلخانه‌ای، یا زمینی، صفحات تخت، سیفون جمع‌آوری کننده حرارت، یا دیگر دستگاه‌های
جمع‌آوری حرارت خورشیدی.
تنها پس از تأخیر زمانی تنظیم شده توسط عایق مناسب.
معمولاً چندین سال طول می‌کشد تا توده زمین، به‌طور کامل از دمای موضعی در عمق خاک گرم شود و به دمای مطلوبی
برسد که در آن ۰۲۲ درصد نیازهای گرمایشی فضای زندگی در زمستان را فراهم کند. (بسته به منطقه و جهت گیری سایت متفاوت است). این فناوری همچنان با طیف وسیعی از تنوع، به تکامل خود ادامه می‌دهد، (مانند دستگاه‌های بازگشت فعال). جایی که در آن این نوآوری اغلب مورد بحث قرار گرفته است، «معماری ارگانیک» در سایت یاهو است.
این سیستم تقریباً به طور انحصاری در شمال اروپا مستقر شده است. یک سیستم نیز در «دریک فرود» در شمال آمریکا ساخته شده است.
در تاریخ ۲۵ ژانویه ۲۰۱۲ یگان ویژه نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا با یورش تاکتیکی به ۲۰ کیلومتریِ شهر عدو واقع در شمال کشور سومالی، ۹ دزد دریایی سومالی را کشتند و با آزادی ۲ گروگان که شهروند ایالات متحده بودند عملیاتشان را به پایان رساندند.
چهار ماه قبل از عملیات، در اکتبر سال ۲۰۱۱، زن و شوهری با نام‌های "جسیکا بیوکَنِن" و "پول هَگِن" که در حال انجام مأموریت مین‌روبی تحت نظر شعبه‌ای از سازمان پناهندگی دانمارک بودند و در شهر گالکایو واقع در سومالی توسط دزدان دریایی سومالی ربوده شدند.
در ادامه، درخواست سازمان مذکور برای پادرمیانی ریش سفیدان و رهبران سنّتی سومالیایی با دزدان دریایی برای آزادسازی گروگان‌ها بی‌نتیجه بود و گروگان گیرها با اعلام مبلغ ۱٫۵ میلیون دلار، حاضر به آزادی گروگان‌ها شدند. با وخیم شدن وضعیت جسمانی جسیکا بیوکَنِن، مقامات اِمریکایی تصمیم گرفتند تا از طریق چند واحد عملیات ویژه، از جمله واحد «دوجره» ملقب به تیم شش نفره یگان ویژه نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا، اقدام به آزادسازی گروگان‌ها کنند.
در اولین ساعات روز ۲۵ ژانویه سال ۲۰۱۲، دو گروه از تکاوران یگان ویژه نیروی دریایی متشکل از ۲۴ نفر، از یک هواپیمای سی-۱۳۰ هرکولس در فاصله ۲۰ کیلومتری شمال شهر عدو، جایی که دزدان دریایی گروگان‌ها را نگه داشته بودند، پایین پریدند.
سپس تکاوران یگان ویژه حدود ۲۰ کیلومتر را از نقطه فرود تا محل گروگانگیری طی کردند و با حمله به پایگاه دزدان دریایی هر ۹ نفر آنها را کشتند.
بعد از حمله به پایگاه دزدان دریایی و آزادی گروگان‌ها، نیروها به کمپ خود در کشور جیبوتی بازگشتند. فرماندارِ منطقه "گالمودوگ" (یکی از استان‌های سومالی)، بخاطر این عملیات از ایالات متحده تشکر کرد. رئیس جمهور اِمریکا باراک اوباما قبل از سخنرانی خود در سال ۲۰۱۲ رسماً به وزیر دفاع ایالات متحده، لئون پانه‌تا تبریک گفت.
جسیکا در اولین مصاحبه خود بعد از واقعه با مجله "۶۰ دقیقه" عنوان کرد که حین روزهای گروگانگیری، دائماً در این فکر بود که برای مردن زود است و هنوز بچه‌دار نشده و با عزیزان خود خداحافظی نکرده است. جسیکا به همراه همسرش از شرق آفریقا به ایالات متحده باز گردانده شد و در حال حاضر مادر یک پسربچه می‌باشد.
توحید الهی یا دین الهی نام آیینی بود که اکبر کبیر، پادشاه گورکانیان در هندوستان، با توجه به علاقه‌اش به ادیان و عقاید به صورت دینی تلفیقی و جدید در حدود ۱۵۶۰ میلادی ابداع کرد. این آیین آمیزه‌ای از ادیان اسلام، هندوئیسم، مسیحیت، جینیسم و مزدیسنا به‌شمار می‌رفت.
دوران فرمانروایی اکبرشاه و جانشینانش، تنها حکومت اسلامی ثبت شده در تاریخ است که بدون فشار خارجی اتباع غیرمسلمان حقوقی برابر با مسلمانان داشتند. اکبرشاه پس از تعاملات، مباحثات و مجادله‌های بسیاری که با علمای ادیان مختلف در «عبادت‌خانه» انجام داد، برای اتحاد مذهبی مردم هندوستان و شاید ارتقای جایگاه مذهبی خود، این آیین نوین را بنیان گذاشت.
اکبرشاه در راستای مفاهیم «صلح کل» و «عبادت‌خانه» که پیش‌تر مطرح کرده بود و با توجه به گذشت هزار سال از بعثت محمد، خود را مصلح دین اسلام و «هزاره» معرفی کرد و «توحید الهی» را مذهب خود دانست. توحید الهی احتمالاً در اثر اشتباه مترجمان انگلیسی‌زبان در دوره‌های بعدی، با نام «دین الهی» شناخته شد. اکبرشاه پس از ارائهٔ دین الهی، گاه‌شمار رسمی امپراتوری را نیز به «تقویم الهی» تغییر داد که همانند تقویم خورشیدی است که مبدأ آن از آغاز دین الهی است. نشر این آیین توسط اکبرشاه مخالفت‌های بسیاری در میان علمای مسلمان اهل سنت به‌وجود آورد و عده‌ای از روحانیان او را به کفر و بدعت متهم کردند.
احکام و عقاید دین الهی متأثر از ادیان پیشین بود و با تکیه بر این مسئله بود که چرا باید حقیقت را محدود به یک مذهب دانست، در حالی که حقیقتِ پشت تمامی ادیان واحد و یگانه است. دین الهی سیستمی اخلاقی است که نفس‌پرستی، شهوت، اختلاس، نیرنگ، افترا، ستم، ارعاب و غرور را نهی می‌کرد، کشتن و خوردن حیوانات را عملی قبیح می‌شمرد و آزادگی، بردباری، پرهیز و اجتناب از دلبستگی شدید به مادیات، تقوا، ایثار، دوراندیشی، نجابت و ملاطفت را از اصول کار خود قرار داده بود. این آیین نوزده عضو داشت که یکیشان پیشتر هندو بود. دین الهی پس از مرگ اکبرشاه هیچ پیروِ دیگری نیافت ولی تأثیرات عمیقی بر جامعهٔ هند بر جای گذاشت.
اکبر از نسل چنگیزخان و تیمور گورکانی بود و سیاست تساهل دینی اسلافش بر او تأثیرگذار بوده‌است. بابُر، مؤسس پادشاهی مسلمان گورکانیان در هند که پدربزرگ اکبر بود، در وصیت‌نامه‌اش اخلاف خود را به اجتناب از «تعصب دینی» فراخواند و به رفتار بر مبنای عدالت و بر اساس آیین هر دین، با پیروان ادیان توصیه کرد و فرزندانش را به تبلیغ اسلام با حجت، به جای شمشیر فراخواند. او همچنین اختلاف تسنن و تشیع را سبب ضعف اسلام و آسیب‌پذیری آن می‌دانست.
اکبر نخستین شاهزادهٔ خاندان گورکانیان مغول بود که در هندوستان به دنیا آمده و مادر او «حمیده بانو» و پدرش «همایون شاه» هر دو دارای هویتی خارجی بودند. اعضای خانوادهٔ اکبر دارای مذهب تسنن حنفی بودند ولی پدر او، همایون شاه، که به همراه اعضای خانواده به دربار شاه طهماسب صفوی پناه برده‌بود، با امضای تعهدنامه‌ای قول داد که در طول مدت اقامتشان در ایران طبق تعالیم شیعه رفتار کند. در این دوره اکبر با مذهب تشیع آشنایی یافت و آثار این آشنایی در نام‌گذاری فرزندانش، حسن و حسین، نمایان است.
اکبرشاه به کمک طهماسب یکم، پادشاه صفویان ایران، در سنین کودکی به حکومت گورکانیان دست یافت. او به دستور پدر، در سال ۹۶۳ هجری قمری به همراه بیرم خان راهی نبرد با اسکندرخان افغان شد و در میانهٔ راه خبر مرگ پدر را شنید. بیرم خان موافقت امرای لشکر را کسب کرد و او را رسماً در ۲۷ ربیع‌الاول ۹۶۳ هجری بر تخت سلطنت نشاند. بیرم خان پس از آن سپهسالار و پیشکار کل هند گردید و موانع بسیاری که بر سر حکومت اکبرشاه وجود داشت را برطرف کرد و نهایتاً در ۹۶۸ هجری به قتل رسید. پس از مرگ بیرم خان، اکبرشاه سر رشته امور را به دست گرفت و خط مشی سیاست‌های بیرم خان را ادامه داد.
اکبر پس از سنین بلوغ در هند بود و تحت تأثیر ادیان هندیان قرار گرفت. تأثیرات این دوره چنان است که نویسندگانی، همچون اسمیت، او را فردی «نیمه هندو» می‌دانند. همچنین معاشرت او با عارفان صوفیه در کابل و آشنایی او با مفهوم عرفان اسلامی «نیل به لقاءالله»، که پاکی قلب و روح را نسبت به اتکا و پیروی از دستورالعمل‌های خشک و ظاهرگرایانه دین دارای اولویت می‌داند، در شکل‌گیری دیدگاه‌های آزاداندیشانه اکبر نقش عمده‌ای داشتند.
پس از ورود مسلمانان به شبه‌قارهٔ هند، که پیش از این نیز ادیان بسیاری در آن می‌زیستند، همواره طریقهٔ مواجهه و تعامل حاکمان مسلمان با پیروان دیگر ادیان مسئله‌ای برای آنان بوده‌است. نخستین فرمانروایان مسلمان در صدد مقابله با این واقعیت‌های جامعهٔ هند و گسترش اسلام بودند، اما تدریجاً به این نتیجه رسیدند که برای حفظ حکومتشان در برخی مقاطع مجبور به تعامل مسالمت‌آمیز با پیروان سایر ادیان هستند و این احوال عرصه را برای ارائهٔ دیدگاه‌های اصلاح‌گرایانه در خصوص دین می‌گشود. از دیگر موارد الهام‌بخش برای اکبرشاه، که در شکل‌گیری دین الهی نقش داشتند، انحطاط و فساد علمای معاصر او، اعتقادات مذهبی متنوع پیرامونش و تسامح او، شک‌گرایی او نسبت به ادیان و همچنین مصاحبت با وزیرش، ابوالفضل علامی، بودند. اکبر بیش از نیم قرن به سلطنت در هندوستان پرداخت و تا حد زیادی به هدف خود، که ایجاد دولتی یک‌پارچه و متحد در هند بود، دست یافت.
هنگامی که اکبرشاه در ۱۳ سالگی بر تخت سلطنت نشست، کاملاً بی‌سواد بود. او تحت‌تأثیر مادرش فردی مذهبی و سنت‌گرا بار آمده بود و به عرفان و درویشی علاقه داشت. در دربار او تسلط مسلمانان سنت‌گرا بر امور مملکت غالب بود و در چنین فضایی تا حدود ۲۰ سالگی مسلمانی معتقد و مقید به آداب ظاهری دین بود. از سوی دیگر سرپرست او، بیرم خان، که در به سلطنت رسیدنش نقش بسزایی داشت و از نفوذ شدیدی در دربار برخوردار بود، مذهب تشیع داشت. بیرم خان آموزش‌های مذهبی اکبر را به شخصی به نام عبداللطیف سپرد و احتمالاً نخستین اشاره‌های اکبر به «صلح کل» در سن شانزده‌سالگی، تحت تأثیر تعالیم او بوده‌است. اندیشهٔ صلح کل که برگرفته از اندیشه‌های ابن عربی است، بالاترین جایگاه معنوی را «محبت کل» می‌نامد و وحدت را در این می‌بیند. یک پله پایین‌تر از محبت کل، «صلح کل» است که شامل پذیرش تنوع افراد است و از همگان می‌خواهد که خیرخواه همگان باشند. اکبر طبق این اندیشه، به همهٔ اندیشه‌های دینی، حتی اگر ظاهراً در تناقض با هم بودند، احترام می‌گذاشت.
ذهن اکبرشاه در دوران جوانی تجربه‌های روحانی، اجتماعی و سیاسی خود را آغاز کرد و او شب‌ها دربارهٔ خدا و راه رسیدن به او تأمل می‌کرد و همواره در فاصلهٔ میان جنگ‌ها به مسائل دینی بازمی‌گشت. از نخستین اقدامات او، که نوعی تسامح و رواداری میان مذاهب به‌شمار می‌رود، بخشودن مالیات زائران هندو و جزیهٔ نامسلمانان بود. بسیاری از راجپوت‌ها در نتیجهٔ این اقدام به اکبرشاه پیوستند؛ حتی اکبر با زنی راجپوت ازدواج کرد و هندوان را نیز در ادارهٔ امور کشور به خدمت گرفت. این اقدام، انتقادات علمای مسلمان را برانگیخت ولی برخی اندیشه‌ورزان او را برای هدایت جامعهٔ هند به سوی «وحدت ملی» و حرکت در جهت استقرار اندیشهٔ «ملیت هندی» ستودند. چنانچه او را «پدر ملت» و «پدیدآورِ ملیتِ هندی» خواندند. گروه بسیاری از شاعران، اندیشه‌ورزان و دانشمندان ایرانی به علت فشارهای متعصبانهٔ دینی دودمان صفویه به دربار همایون و اکبر پناه بردند و به گفته منوچهر پزشک، مورخ معاصر، غالب این افراد «متفکرانی آزاده با دیدگاه‌های نو و ضدسنتی» وصف شده‌اند. منتقدان اکبرشاه نفوذ این افراد و به ویژه شیخ مبارک و پسرانش، ابوالفضل علامی و فیضی دکنی، را موجب گرایش‌های او دانسته‌اند.
یکی از مهم‌ترین اقدام‌های نخستین اکبرشاه برای گسترش روحیهٔ تسامح و عقل‌گرایی در جامعه، تأسیس «عبادت‌خانه» یا «انجمن آگاهی» بود. او در ۹۸۳ هجری قمری (۱۵۷۵ میلادی)، در پایتختش، فاتح پور سیکری، بنای ویژه‌ای برای این انجمن ساخت. او ابتدا تنها روحانیان اهل سنت را به این انجمن دعوت کرد و تدریجاً از عالمان تمامی ادیان، مذاهب، فرقه‌ها و ملل افرادی را گرد آورد که منجر به بحث و تبادل نظر در موضوعات گوناگون دینی و حتی حوزه‌هایی چون اعتبار قرآن و ماهیت خدا شد. فکر تأسیس عبادت‌خانه تا حدودی تحت تأثیر اقدامات شاهان همسایه، مانند سلیمان کررانی (در بنگال) و میرزا سلیمان شاه (در بدخشان)، بوده‌است.
ابتدا هر جمعه‌شب پس از نماز، در عبادت‌خانه چندین حلقه تشکیل می‌شد و میان روحانیان دینی بحث و مجادله درمی‌گرفت و اکبر خود به حلقه‌ها سر می‌زد و در بحث‌هایشان شرکت می‌کرد؛ بدین ترتیب نمایندگان ادیان و آیین‌ها در کنار هم جمع می‌شدند و به بیان آزادانهٔ عقاید و استدلال‌هایشان می‌پرداختند و به نظر منوچهر پزشک، مورخ معاصر، این چنین گونه‌ای از تسامح و آزاداندیشی مذهبی و عقلانیت را در هند به نمایش گذاشت. اندکی بعد، در رجب سال ۹۸۷ هجری، اکبر در طرح تازه‌ای، ظاهراً بنا بر درخواست روحانیان دینی به قضاوت میان آنان پرداخت. گویا این مسئله به اشارهٔ خود اکبرشاه صورت گرفته‌است و روحانیان مختلف سندی تهیه و تنظیم کردند که به او اختیار می‌داد از میان فتواهای مختلف دربارهٔ یک مسئله، حکم ارجح را برگزیند. احتمالاً پذیرش امضای این سند توسط علمای اهل سنت، نه به اجبار و فشار، بلکه برای مقابله با گسترش روزافزون تشیع بوده‌است. اکبر طبق این سند، مفسر معتبر شریعت شد و دیدگاه «صلح کل» خود را توسعه داد و نهایتاً در سال ۹۹۹ هجری (۱۵۹۰ میلادی) در یک فرمان آن را ابلاغ نمود. اکبرشاه بنا بر سندی که از روحانیان گرفته‌بود، می‌توانست علاوه بر قدرت سلطنت، در عمل به بالاترین مقام دینی کشور در میان تمامی مذاهب موجود تبدیل شود؛ به گونه‌ای که به بالاترین مجتهد مملکت بدل شد و کسی را یارای مقابله با او نبود.
در اقدامی دیگر، در سال ۱۵۸۲ میلادی رسم «خطبه» را نیز پایه گذاشت و سپس با تمامی امکانات تبلیغاتی‌اش آراء و نظرهای خود را می‌پراکند. وجود حکومت‌های قدرتمند صفوی، عثمانی و پاپ که در آنان پادشاه رهبری روحانی کشور را نیز در دست داشت، می‌توانست از انگیزه‌های تأسیس عبادت‌خانه باشد؛ چنان‌که حضور علمای مسلمان در دستگاه حکومت مانعی برای اختیارات اکبرشاه محسوب می‌شد. اکبر به بی‌دینی، شیعی‌گری و برهمنی متهم و تکفیر شد ولی این اتهام‌ها را انکار کرد و بر مسلمان بودن خود تأکید داشت. ابوالفضل علامی در کتاب "اکبرنامه"، می‌گوید شاه با همهٔ بدزبانان مدارا می‌کرد. موفقیت عبادت‌خانه دوام نیافت؛ زیرا هر کدام از روحانیان با متهم کردن دیگر ادیان ادعای برتری می‌کردند و با شدیدتر شدن بحث‌ها، برخلاف هدف مذکور، از یکدیگر رنجیدند و اختلافات‌شان فزونی یافت. این روند باعث شد در سال ۱۵۸۲ اکبرشاه عبادت‌خانه را ببندد. با این حال، تعاملات اکبرشاه با روحانیان دینی مذاهب گوناگون او را متقاعد کرد که تمامی ادیان نکات مثبتی دارند و بنابرین تصمیم به ادغامشان گرفت.
اکبرشاه پس از سرکوب شورش‌های قلمروش و تثبیت موقعیت خود، سیاستی دوگانه در پیش گرفت و با چرخشی آرام به سوی روشنگری به گسترش نظریهٔ صلح کل خود پرداخت. در این دوره، اکبرشاه با تجربه‌ای که از ۲۰ سال آزمون و خطای مداخله در امور دینی داشت، اقدامات جدیدی آغاز کرد. رفتار او در زمینه‌های دین و مذهب شفاف نبود، اما در هر صورت سیاست‌هایش نه تنها در جهت افزایش نفوذ و قدرت شخصی، بلکه با توجه به سود و منافع ملی تمامی مردمان هند بود و در جهت اجرای عدالت عمومی طرح‌ریزی شده بود. پیش از آن اکبرشاه کوشیده بود با راهکارهای خود در جامعهٔ اسلامی موقعیت بهتری به دست آورد ولی همواره با مشکلِ نداشتنِ تسلط مذهبی بر غیرمسلمانان مواجه بود. با وجود ادیان بسیاری که در هندوستان وجود داشت، رؤیای ایجاد ملتی یگانه سال‌ها ذهن او را به خود مشغول کرده بود.
اکبرشاه برای حل این مشکل یکی از بزرگ‌ترین اقدامات دوران حکومتش را انجام داد و آیین جدیدی ابداع کرد که به «توحید الهی» مشهور شد و محتوای آن با دیگر اندیشه‌هایش مانند تأسیس عبادت‌خانه، آزادی بیان و عقیده و ترویج فلسفهٔ صلح کل هماهنگی کامل داشت. به‌گفتهٔ ابوالفضل علامی، اکبرشاه همواره مایل بود کارهای سیاسی، اجتماعی و حکومتی را از سلطهٔ روحانیان بیرون آورد ولی تا زمانی که رهبری دینی جامعهٔ اسلامی برایش مسلم نشده بود، این قصد را پنهان نگه می‌داشت. او از حدود سال ۱۵۶۰ میلادی، ابداع آیین توحید الهی را آغاز کرده بود.
اکبرشاه سرانجام در یکی از سال‌های ۹۸۸ هجری قمری (۱۵۸۰ م)،۹۸۹ هجری (۱۵۸۱ م)، یا ۹۹۰ هجری (۱۵۸۲ م)، با مطرح کردن «هزاره» خود را از قیود دین و روحانیان آزاد کرد. جنبش «اَلفی» یا «هزاره‌گرایی» نوعی جنبش بدعت‌گزار اسلامی در قرن دهم هجری بود که در هند گسترش یافته بود و حتی در میان مسلمانان متعصب طرفدار داشت. جنبش هزاره بر لزوم بازنگری و اصلاح در دین اسلام پس از گذشت هزار سال از ظهور پیامبر اسلام تأکید داشت و از آنجا که اکبرشاه هزار سال بعد از ظهور پیامبر به حکومت رسیده بود، خود را اصلاح‌گر اسلام معرفی کرد. در میان مخالفان، این مسئله شایعهٔ ادعای نبوت و حتی خدایی اکبرشاه را تقویت کرد، اما او این مسئله را تکذیب کرد و ضمن آن که خود را همچنان مسلمان می‌دانست، سعی در جمع‌بندی عقاید مختلف و نیل به خداباوری خالص داشت. در سال هزار هجری (۱۵۹۱ میلادی) اکبرشاه نماز و دیگر فروع دین را آیین‌هایی تشریفاتی دانست.
ابهام‌هایی که دربارهٔ زمان آشکار شدن دین الهی وجود دارد، نشان می‌دهد که دین الهی به یک‌باره معرفی نشده و ابتدا به شکل شایعه، اخبار نیمه‌رسمی یا در محافل خاص عنوان می‌شد و تدریجاً علنی شد. عباس امانت می‌گوید این اختلاف می‌تواند به خاطر نحوهٔ محاسبهٔ آغاز هزارهٔ یکم باشد؛ زیرا گاه‌شماری هجری قمری با هجرت محمد (۶۲۲ میلادی) آغاز می‌شود، در حالی که محمد مدعی پیامبری از روز مبعث (۶۱۰ میلادی) بود. در گزارشی از منابع اولیه آمده‌است که شیخ مبارک (یا شیخ پیر) پیش از اعلام علنی دین الهی، در اعلامیه‌ای رسمی به سراسر امپراتوری دستور داد تا خود را آماده کنند و آن چه به‌زودی ابلاغ می‌شود را محترم شمرده، به بهترین وجه اجرا نمایند. اما اطلاعات دربارهٔ چنین اعلامیه‌ای گنگ است و چیز زیادی در این باره در دست نیست. ضمن این که چنین روایتی با سیر اندیشه‌های اکبرشاه مطابقت ندارد.
در "آیین اکبری" گفته شده که این سلسلهٔ سلطنتی در یک روز یکشنبه معرفی شد. در این روز ابتدا اکبرشاه به یکی از نوکیش‌ها نشان «شست» داد که بر آن عبارات ایهام‌انگیز «اسم اعظم، طلسم اقدس، الله اکبر» نوشته شده بود؛ عبارت "الله اکبر" می‌تواند به دو شکل ترجمه شود: «خدا بزرگ است» و «اکبر خداست.»در زمان جهانگیر شاه، این نشان همراه با مینیاتوری طلاکوب، به مریدان داده می‌شد و در دوره‌های بعدی پادشاهان مغول تنها مینیاتوری به مریدان می‌دادند و دیگر از شست خبری نیست. گویا هنوز شست جهانگیرشاه وجود دارد. پس از مراسم اعطای نشان، پادشاه اکبر به عنوان مرشد، نصیحت‌هایی به "مرید" گوشزد کرد.
نامی که در زمان اکبرشاه برای این آیین به کار برده می‌شد، «توحید الهی» بود و این عبارت در آثار معاصر او به همین شکل ذکر شده‌است. عبارت «دین الهی» را مورخان بریتانیایی به اشتباه بدین شکل ترجمه کردند. گویا مورخان بریتانیایی، هاینریش بلوخمن و ویلیام هنری لووه، با تصور اشتباهی که از آیین اکبر داشتند، عبارت «دین» را برگزیدند؛ آن‌ها گمان می‌کردند این آیین با خروج از اسلام و ایجاد دین جدیدی همراه بوده‌است. پس از آن «دین الهی» به اشتباهی رایج تبدیل شد.
منابع رسمی گورکانی - مانند "آیین اکبری"، "اکبرنامه" و "مجالس جهانگیری" - هیچگاه نام «دین الهی» را به کار نبرده‌اند؛ اما القابی همچون «ذات مقدس» و «مظهر کل دین» را به اکبرشاه نسبت داده‌اند و او را شخصی معرفی می‌کنند که از نفاقِ میانِ ادیان گریخته و دستورهای عالم معنوی را ترمیم کرده‌است.
نخستین بار عبارت «دین الهی» در نوشته‌های "عبدالقدیر بدائونی" در "منتخب التواریخ" یاد شده‌است. وی در بیان اعلامیهٔ «میرزا جانی»، حاکم ارغون و ثاتا، که در حدود ۱۰۰۱ هجری (۱۵۹۳ میلادی) امضا شده، از زبان وی می‌نویسد: «من… خود را از قید اسلام مجازی و تقلیدی آزاد می‌کنم… و وارد دین الهی اکبرشاه می‌شوم.»
دین الهی کتابی نداشت و مجموعه‌ای از عقاید و آداب و رسوم گوناگون بود و در واقع نوعی فلسفهٔ شیوهٔ زندگی به‌شمار می‌رفت که اکبرشاه از تلفیق بحث‌های عبادت‌خانه استنباط کرده و ایمان در آن، بر اصول و پیش‌فرض‌هایی که در قلب او تجلی کرده بود، استوار بود. پزشک در "دانشنامهٔ بزرگ اسلامی" می‌گوید این مجموعه را دیگران با مبالغه یک «دین» نامیده‌اند. اسمیت نیز معتقدست که بنیادهای نظام این دین به‌درستی تعریف نشده بود و در مورد معنای آن تا سال ۱۵۸۷ اطمینان وجود نداشت. فردریک آگاستس فن نوئر معتقدست از آنجا که دین الهی همچون فراماسونری و ایلومیناتی آیینی مخفی بود، نیازی به اعلام علنی عقایدش وجود نداشت.
می‌توان گفت اصول صلح کل و دین الهی بیش از آن که دینی مستقل باشند، سیستمی بوده که با اهداف سیاسی و برای کنترل قلمرو گورکانیان به وجود آمد تا میان آحاد مردم وحدت ایجاد کندو همچنین پایه و اساس سیاست‌های اکبرشاه در مورد اعتقادات مذهبی را شکل می‌داد. در "دانشنامهٔ اسلام" دین الهی در جهت هژمونی اکبرشاه معرفی شده‌است و شخصیت پادشاه در این ایدئولوژی مذهبی در برابر نخبگان پادشاهی، مشابه رابطهٔ پیر و مرید است. نصیحت‌های اکبر به مریدانش به‌طور عمده به اعمال جسمانی مربوط می‌شود؛ از قبیل گیاهخواری و اجتناب از همخوابی، که مورد اشتراک اکثر ادیان است و باور به مفهوم تولد دوبارهٔ روح و تناسخ. همچنین در "جهانگیرنامه" به موضوعات مراعات صلح کل و ستایش ستارگان نیز تأکید کرده‌است.
برخی از محققان مدرن ادعا می‌کنند که اکبرشاه دین جدیدی نساخته‌است: اسکار ر. گومز اصلاحات اکبرشاه را مشابه باورهای تکثرگرایانه در بودیسم تبتی می‌داند. برخی دیگر، همچون شریرام شارما، دین الهی را گونه‌ای از تصوف می‌دانند. عبدالرحمن مصطفی، پژوهشگر معاصر، می‌گوید اکبر با کمک توجیه‌های مکتب صوفی اشراقیون و فلسفهٔ شیعی خواجه نصیرالدین توسی، توانست دین را تحت تسلط مقام پادشاهی درآورد. اکبر بنا بر تعالیم صوفیان، علی‌الخصوص ابن عربی، به بررسی باورهای مشترک ادیان بزرگ پرداخت و آن‌ها را از یک منشأ می‌دانست. این مسائل او را به این نتیجه رسانده بود که چرا باید حقیقت را در یک دین محدود کرد و به آن مختص دانست و چون حقیقت واحد است، پس وجه ترجیح چیست؟ دین الهی همچنین بیان می‌کند که چگونگی توسعهٔ یک دین در واقع برگرفته از تجربیات رهبر و پیشینهٔ آن است و اختلاف در ایدئال نهایی نیست یا به عباراتی دیگر، شیء پرستش تقریباً یکسان است و قالب عبادت تفاوت دارد؛ یا جنگ در مسیر است، نه در مقصد؛ لذا تشریفات و آداب ادیان را هدف نمی‌داند بلکه وسایل رسیدن به هدف می‌پندارد که در طول تاریخ بدل به اصل دین شده‌است. اکبر در نامه‌ای که سال ۱۵۸۲ میلادی به فلیپه دوم — پادشاه اسپانیا — می‌نویسد، تأسف می‌خورد از این که غالب مردم جهان بدون تحقیق و وارسی حقیقت و استفاده از استدلال‌های عقلانی، دینی که با آن متولد شده‌اند یا آموزش دیده‌اند را کورکورانه می‌پذیرند و بدین شکل خود را از راستی و حقیقت، که هدف غایی انسان خردمند است، محروم می‌کنند. او مردم را به چالش شناخت ادیان، به جز آیین خود، دعوت می‌کرد و می‌گفت هیچ مذهبی منحصراً حقیقت را در خود ندارد. در یکی از مباحثات عبادت‌خانه پیشنهاد شد که به وسیلهٔ «آزمون آتش» واقعیت ادیان مورد آزمایش قرار گیرد، که اکبرشاه آن را پذیرفت، ولی با مخالفت برخی روحانیان انجام نشد.
کسانی که در این دوره از دربار گورکانی بازدید کرده‌اند، توصیف‌های گوناگون و متفاوتی داشته‌اند که گاه مخلوطی از واقعیات و شایعات است. اکبر در ماه رمضان، روزه می‌گرفت و زکاتش را به فقرا می‌پرداخت و حامی مراسم حج بود. او همچنین یک بار مسیر آگرا-اجمیر را دو ماه پیاده پیمود تا به زیارتگاه یک صوفی رود. بدائونی، معاصر اکبرشاه، می‌گوید «مجتهد» در دین الهی تنها کسی بود که اصول ایمان آن را تعیین می‌کرد و برخی از آداب آیین مذکور را با توجه به مشاهدهٔ اعمال اکبرشاه شرح داده‌است که البته تشریفات ذیل را با اصول دین اشتباه گرفته‌است: تراشیدن ریش، نواخته‌شدن ناقوس کلیساها، نصب علنی نقاشی‌های حاوی مضمون تثلیث، آوازخوانی و نواختن موسیقی، ورود سگ و خوک به غذاخوری دربار، رفع وجوب غسل، رفع تحریم خوردن گوشت شیر و گراز، جواز شرب خمر، منع اطعام عمومی در مجالس ختم و جایگزینی آن با «آش حیات» که در سال‌روز تولد شخص پخت و توزیع می‌شد، ممنوعیت ازدواج با فرزندان عمو، دایی، خاله و عمه، ممنوعیت ازدواج دختران پیش از چهارده‌سالگی و پسران پیش از شانزده سالگی، رفع تحریم پوشیدن لباس زربافت و ابریشمی برای مردان مسلمان، رفع وجوب نماز، روزه و حج، منع فراگیری زبان عربی، فقه، تفسیر و حدیث و به جای آن تدریس نجوم، طب، ریاضیات و تاریخ.بدائونی از منتقدان معاصر اکبرشاه بوده و برخی موارد گفته‌شده توسط او مشکوک هستند. به‌طور مثال مجوز خوردن گراز و شیر با گیاهخواری و ممنوعیت کشتن حیوانات در تعارض است.