moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
پس از جنجال کارت معافیت بازیکنان فوتبال، وی به عنوان بازیکن-سرباز با قراردادی دوساله به باشگاه فوتبال ملوان بندر انزلی پیوست؛ که پس از طی دوره آموزشی در پادگان آموزشی نیروی دریایی انزلی وارد تیم فوتبال ملوان از فصل ۹۴/۹۵ شد.http://www.khabaronline.ir/detail/447733/sport/premiere-league
آرش افشین در تاریخ ۳۱ خرداد ۹۵ با قرار دادی دو ساله به استقلال تهران پیوست.
افشین پس از سپری کردن یک فصل نه چندان موفق در استقلال تهرانhttp://www.varzesh3.com/news/1384623/رسمی-افشین-از-استقلال-جدا-شد و استقلال خوزستان در تاریخ ۳۱ تیر ۹۶ با قراردادی یک ساله به فولاد خوزستان بازگشت. آرش افشین در لیگ هفدهم با پیراهن فولاد خوزستان نتوانست درخششی داشته باشد و در لیست مازاد این تیم قرار گرفت.آرش افشین ۱۷ خرداد ۱۴۰۲ رسما از دنیای فوتبال خداحافظی کرد.
آخرین به روز رسانی ۳۰ شهریور ۱۳۹۲
۱۰۵||۲۰||۷||۳||۰||۰||۱۲۳||۲۳
افشین با عمل‌کرد خوب خود در تیم ملی امید توانست نظر افشین قطبی را به خود جلب کند. او اولین بار از طرف قطبی برای بازی در جام ملت‌های آسیا ۲۰۱۱ دعوت شد. این بازیکن جوان تیم ملی در بازی مقابل امارات، رکورد منحصربه‌فردی را از خود به جای‌گذاشت. افشین در این بازی که دومین بازی ملی‌اش بود موفق به زدن اولین گل ملی خود شد و چند دقیقه بعد با کارت قرمز از بازی اخراج شد. این اتفاق در حالی روی داد که این بازیکن جوان شب تولدش را سپری می‌کرد و فردای آن روز ۲۱ ساله می‌شد. او با این گل دومین گلزن جوان ایران بعد از کریم انصاری‌فرد در تاریخ جام ملت‌های آسیا شد.
کشتار سنت برایس کشتار همگانی برنامه‌ریزی‌شدهٔ دانمارکی‌ها بود که به دستور پادشاه اتلرد بدسگال در پاسخ به تهدیدی که جانش را نشانه می‌گرفت، در ۱۳ نوامبر ۱۰۰۲ در سرزمین تحت چیرگی‌اش روی داد.
اسکلت‌های بیش از ۳۰ مرد جوان که هنگام کنده‌کاری در کالج سنت جانِ آکسفُرد، در سال ۲۰۰۸ پیدا شد، شاید اسکلت برخی از کشته‌شدگان این رویداد باشد.
خاستگاه این نام، «راهب بریس» اسقف سده پنجمی اهل تور که روز جشنش ۱۳ نوامبر است، می‌باشد.
آرتور امانوئل کریستنسن (زادهٔ ۹ ژانویهٔ ۱۸۷۵ در کپنهاگ – درگذشتهٔ ۳۱ مارس ۱۹۴۵ در کپنهاگ) ایران‌شناس، خاورشناس، لغت‌شناس و پژوهشگر اهل دانمارک بود.
کریستنسن در ۹ ژانویهٔ ۱۸۷۵ در کپنهاگ به دنیا آمد. پدر وی مدیر یک پست‌خانه و او تنها فرزند خانواده بود. به گفتهٔ خود وی خواندن کتاب "هزار و یکشب" در کودکی چنان تأثیری بر روی او گذاشت که میل به اینگونه مطالعات را در وی برانگیخت. در ۱۳ سالگی، در انشایی نوشت که میل دارد تا زبان‌شناس شود تا بتواند دربارهٔ فرهنگ مردم شرقی مطالعه کند. پدر او میل داشت که او در زمینهٔ حقوق به تحصیل بپردازد، اما خود او به تحصیل زبان لاتین، فرانسه و تاریخ پرداخت. در آن هنگام، دانشگاه کپنهاک رشتهٔ خاصی برای مطالعات ایرانی نداشت، اما گاهی زبان اوستایی تعلیم داده می‌شد. در دوران دانشجویی کریستنسن به یادگیری و تحصیل زبان‌های فارسی، ترکی، سانسکریت و عربی پرداخت همچنین چون برای زبان پهلوی معلمی نیافت خود مستقلاً یادگیری زبان پهلوی را آغاز کرد. کریستنسن هنوز دانشگاهش را به پایان نرسانده بود که نخستین رساله‌اش را به نام "رستم پهلوان ملی ایران" در ۲۳ سالگی و در سال ۱۸۹۸ منتشر کرد. در سال بعد مقالهٔ دیگری به نام "افسانه‌ها و روایات در ادبیات فارسی" منتشر کرد. او با نوشتن این دو مقاله و مقالات متعدد دیگر آگاهی و تسلط خویش را به زبان فارسی نشان داد. او رسالهٔ دکتری خود را که تحقیقی ادبی و تاریخی در مورد عمر خیام بود به پایان رسانیده و در سال ۱۹۰۳ با درجهٔ ممتاز گذراند. او مطالعات خود را بر روی رباعیات خیام تا سالیان بعد نیز ادامه داده و موفق شد ۱۲۱ رباعی را که احتمال اصالت و انتساب آنها به خیام بیشتر از بقیه رباعیات بود، انتخاب کند و در سال ۱۹۲۷ کتاب دیگری به نام "نقد بر رباعیات خیام" را منتشر کرد.مجلهٔ یغما، شمارهٔ ۲۵۳. ص۴۸۵
آرتور کریستنسن در ۳۱ مارس ۱۹۴۵ در کپنهاگ درگذشت.
در سال ۱۹۰۶ کتاب شعرا و فلاسفهٔ اسلامی را منتشر کرد و توجه کریستنسن به مطالعه دربارهٔ ایران قرون وسطی و تاریخ زمان ساسانیان جلب شد. از آنجا که از دوران ساسانیان مدارک و مآخذ چندانی باقی نمانده بود، کریستنسن اساس مطالعات خود را بر اقوال مورخان ایرانی و عرب و متون پهلوی قرار داد. در سال ۱۹۰۷ رساله‌ای تحت عنوان "رمان بهرام چوبینه" منتشر کرد. این کتاب با استقبال فراوان روبرو شد.
در سال ۱۹۲۵ کتاب دیگری دربارهٔ زندگی قباد یکم و رابطهٔ او با مزدک منتشر کرد.مجلهٔ یغما، شمارهٔ ۲۵۳. ص۴۸۶
در سال ۱۹۳۲ کتابی دربارهٔ سلسلهٔ کهن و افسانه‌ایِ "کیانیان" منتشر کرد.
در سال ۱۹۳۵ کتاب "ایران در زمان ساسانیان" را انتشار داد که کلیهٔ نسخ این کتاب بلافاصله به فروش رفت. کریستنسن یادداشت‌های تازه‌ای بر این کتاب افزود و در سال ۱۹۴۴ دوباره نشر داد.
کریستنسن سه بار به ایران سفر نمود. بار نخست در سال ۱۹۱۴ که در بازگشت شرح سفر خود را در کتابی به نام "ماورای دریای خزر" منتشر کرد. بار دوم و سوم سفر در سال‌های ۱۹۲۹ و ۱۹۳۴ انجام گرفت. شرح این دو سفر را در دو کتاب "ایران قدیم و ایران جدید" و دومی به نام "سیمای فرهنگ و هنر ایران" به رشتهٔ تحریر کشید.
شمارهٔ رساله‌ها و مقاله‌ها و کتاب‌های علمی و تحقیقی کریستنسن به ۳۲۷ می‌رسد و به این تعداد باید مقالات بیشماری [را] که نامبرده در جراید و مجلات علمی به رشتهٔ تحریر درآورده‌است، اضافه نمود.مجلهٔ یغما، شمارهٔ ۲۵۴. ص۴۳۵
رضا نوروزی (زاده ۳ شهریور ۱۳۶۱ در ایذه) بازیکن سابق فوتبال اهل ایران است.
وی فوتبال را در سن ۲۴ سالگی از تیم فوتبال دانشگاه آزاد اسلامی آغاز کرد، سپس به استقلال دزفول پیوست. او تا کنون در تیم‌های برق شیراز، استیل‌آذین، فولاد، نفت تهران، پرسپولیس، سایپا تهران و پیکان تهران بازی کرده‌است. از توانایی‌های این مهاجم قدرت بالای دریبل زنی و پیش‌بری توپ می‌باشد. همچنین از توانایی‌های این بازیکن می‌توان به چرخش‌های سریع در محوطه جریمه حریف و ضربات سنگین و دقیق با هر دو پا اشاره کرد که دیگر او در رشته فوتبال فعالیت نمیکند.
آخرین به روز رسانی ۲۹ شهریور ۱۳۹۱
۱۳۴||۵۷|| || ||۰||۰|| ||
نوروزی اولین بار توسط افشین قطبی برای بازی مقابل نیجریه به تیم ملی دعوت شد، او در جام ملت‌های آسیا ۲۰۱۱ اولین بازی ملی خود را مقابل امارات انجام داد. او هیچ‌گاه ۹۰ دقیقه تمام برای تیم ملی بازی نکرد.
این بازیکن با به ثمر رساندن ۲۴ گل آقای گل لیگ برتر فصل ۹۰–۱۳۸۹ فوتبال ایران شد. این بازیکن با تکنیک بالا، سخت کوشی و مهارت گلزنی خود موفق شد ۷ گل در دو بازی پایانی لیگ (۵گل+۲گل) به ثمر برساند و گوی سبقت را از لوسیانو ادینهو یازیکن تیم مس کرمان گرفته و آقای گل لیگ برتر دهم شود.
بدین ترتیب رضا نوروزی با شکستن رکورد غلامرضا عنایتی رکورددار گلزنی در یک فصل لیگ برتر شد.
این در حالی بود که رضا به دلیل مصدومیت‌هایش تنها در ۲۹ بازی (۱۵ بازی کامل) حضور داشت و با به ثمر رساندن ۲۴ گل در ۲۳۷۳ دقیقه بازی، رکوردی منحصربه‌فرد بر جای گذاشت.
نگاهی به جدول گلزنان تیم فولاد در یازده دوره مسابقات لیگ برتر نشان می‌دهد که نوروزی با ۳۶ گل زده دومين گلزن فولاد در تاریخ این پیکارها است.
وی این تعداد گل را در دو فصل به ثمر رسانده‌است.
سابق بر این ایمان مبعلی با ۲۳ گل و بهنام سراج با ۱۷ گل زده دارنده این عنوان بوده‌اند.
به گزارش فدراسیون بین‌المللی تاریخ و آمار فوتبال (IFFHS) رضا نوروزی مهاجم تیم فولاد خوزستان، با به ثمر رساندن ۲۴ گل بهترین گلزن آسیا و دهمین گلزن برتر جهان در فصل ۱۱-۲۰۱۰ بوده‌است. بر پایه‌گذارش سایت تاریخ و آمار، کریستیانو رونالدو(۴۰)، لیونل مسی(۳۱) و ماریو گومز(۲۸) در صدر این فهرست قرار دارند و همچنین ساموئل اتوئو(۲۱)، سرخیو آگوئرو(۲۰) و آلوارو نگردو(۲۰) در رده یازدهم تا سیزدهم پس از رضا نوروزی قرار گرفتند.
سرده توت‌فرنگی سردهای از گیاهان گلدار و از تیرهٔ گل‌سرخیان یا رزاسه می‌باشد.
آی‌پاد نانو در سپتامبر ۲۰۰۵ به عنوان جایگزینی برای آی‌پاد مینی معرفی شد.http://www.apple.com/pr/library/2005/09/07Apple-Introduces-iPod-nano.html نانو بجز پخش موسیقی، قابلیت نمایش تصاویر را نیز دارد. در سپتامبر ۲۰۰۶ نسخه جدید این دستگاه با شفافیت بیشتر صفحه نمایش عرضه شد.
این آی پاد از حافظه فلش با ظرفیت‌های ۸ و ۱۶ گیگابایت بهره می‌گیرد. عمر باتری در نسخه نسل ۶ یک شبانه روز است. این مدل دارای صفحه نمایش ۱٫۵ اینچی TFT رنگی است و ۲۱٫۱ گرم وزن دارد. نسل ششم نانو دارای صفحه مولتی تاچ است. در حال حاضر جدیدترین نسل آیپاد نانو نسل هفتم آن است که نسبت به نسل قبلی آن بزرگتر شده و همراه با آیفون ۵ توسط تیم کوک رونمایی شد که فقط با ظرفیت ۱۶ گیگابایت وجود دارد. این آی پاد در روز ۲۱ سپتامبر ۲۰۱۲ به بازار آمد.
آی‌پاد شافل نوعی پخش‌کننده صدا طراحی و تولید شده به وسیله شرکت اپل است. شافل کوچکترین مدل از خانواده آی‌پادهای اپل است. آی‌پاد شافل از حافظه فلش دو گیگابایت استفاده می‌کند، عمر باتری ۱۵ ساعت است. این مدل فاقد صفحه نمایش البته نمایشگر میزان باتری در پشت دستگاه تعبیه شده و ۱۲٫۵ گرم وزن دارد.
آی‌پاد شافل از طریق USB ۲ به رایانه متصل می‌شود.
تولید شافل برای اولین بار ۱۱ ژانویه ۲۰۱۵ در مک‌ورلد - آی‌ورلد اعلام شد و نسل چهارم در ۱ سپتامبر ۲۰۱۰ رسانه‌ای شد.
واکنش پنجم فیلمی سینمایی به کارگردانی و نویسندگی تهمینه میلانی، تهیه‌کنندگی محمد نیک‌بین محصول سال ۱۳۸۱ ایران است.بانک جامع اطلاعات سینمای ایران این فیلم در اسفند ۱۳۸۲ بر روی پرده سینما ایران رفت.
فرشته (نیکی کریمی)، همسرش سعید را در یک سانحه تصادف از دست می‌دهد. پدرشوهرش حاج صفدر (جمشید هاشم‌پور) مردی ثروتمند و بانفوذ است. او به فرشته می‌گوید حالا که سعید مرده، دیگر با خانواده آنها نسبتی ندارد و چون حاج صفدر دو پسر مجرد در خانه دارد و فرشته هم به آنها نامحرم است، باید خانه آنها را ترک کند. در ضمن او حاضر نیست سرپرستی دو فرزند سعید را به مادرش (فرشته) بسپارد، مگر اینکه با برادرشوهرش مجید ازدواج کند. فرشته نمی‌پذیرد و مجبور می‌شود بچه‌ها را ترک کند و به خانه پدرش برود. حاج صفدر اجازه می‌دهد فرشته فقط روزهای پنج شنبه بچه‌ها را پیش خودش ببرد. در یکی از این روزها پسر فرشته می‌گوید حاج صفدر قصد دارد آنها را به اصفهان پیش عمه شان بفرستد. فرشته مشکلش را با همکارانش مطرح می‌کند و تصمیم می‌گیرد با بچه‌هایش به دبی فرار کند، اما در روز حرکت، حاج صفدر که از قضیه مطلع شده جلوی آنها را می‌گیرد. فرشته مجدداً تصمیم به فرار می‌گیرد و با کمک دوستش ترانه به ساوه می‌روند. حاج صفدر که از غیبت فرشته و نوه‌هایش مطلع شده، عکس آنها را به راننده‌های کامیون‌هایش می‌دهد و عاقبت پیدایشان می‌کند. او از طریق کنترل راه‌های هوایی موفق می‌شود راه فرار فرشته را ببندد و از طرفی به کمک یکی از دوستانش اجازه کنترل تلفن‌های دوستان فرشته را به دست می‌آورد. فرشته و بچه‌ها از ساوه به شیراز فرار می‌کنند، در حالی که حاج صفدر در تعقیب آنهاست. از آنجا به بوشهر و خانه پیرزنی می‌روند که می‌خواهد آنها را از راه دریا به آن سوی آبها بفرستد، غافل از اینکه حاج صفدر مخفی گاه فرشته و بچه‌ها را پیدا کرده و توسط آدم‌هایش آنها را زیر نظر دارد. فرشته بالاخره بازداشت می‌شود و مجید پسر حاج صفدر به پدرش اعتراض می‌کند که اگر او هم ازدواج کرد و مرد، با همسر و فرزندانش همین‌طور رفتار خواهد شد؟ حاج صفدر که متحول شده به سراغ فرشته می‌رود و می‌گوید اجازه می‌دهد به خانه برگردد و از بچه‌هایش مراقبت کند ولی یک شرط دارد!: Iranian Movie DataBase خلاصه داستان فیلم واکنش پنجم :
فیلم "واکنش پنجم" در چهارمین دوره جشنواره فیلم اجتماعی آبادان (۱۳۸۱) در سه بخش نقش اول مرد (جمشید هاشم‌پور)، نقش اول زن (نیکی کریمی) و بهترین کارگردانی (تهمینه میلانی) نخل طلایی و لوح تقدیر مسابقات را دریافت کرده‌است.جوایز اهدا شده در جشنواره فیلم اجتماعی آبادان / دوره چهارم
"واکنش پنجم" در هفتمین دوره جشن خانه سینما (۱۳۸۲) در دو بخش نقش دوم زن (گوهر خیراندیش) و بهترین کیفیت لابراتواری توانسته‌است تندیس زرین مسابقات را دریافت کند.جوایز اهدا شده در جشن خانه سینما / دوره هفتم
فیلم "واکنش پنجم" در نهمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم توت اکران ژنو (۱۳۸۲) جایزه بزرگ بهترین فیلم را دریافت کرده‌استجوایز اهدا شده در جشنواره بین‌المللی فیلم توت ژنو / دوره نهم
این فیلم در بیست و هفتمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم قاهره (۱۳۸۲) جایزه بهترین فیلم‌نامه (تهمینه میلانی) را دریافت کرده‌است.جوایز اهدا شده در جشنواره بین‌المللی فیلم قاهره / دوره بیست و هفتم
گریگوری مارتین ایتزین (زادهٔ ۲۰ آوریل ۱۹۴۸ – درگذشتهٔ ۸ ژوئیه ۲۰۲۲) بازیگر، سینما و تلویزیون آمریکایی بود.
او به خاطر بازی در نقش پرزیدنت چارلز لوگان در سریال ۲۴ مشهور شده‌است.
او در سریال مشهور دوستان در چند اپیزود نقش پدر میشل را بازی می‌کند.
ایتزین در واشنگتن متولد شد. وقتی که کلاس ششم بود، او خانواده‌اش به برلینگتن مهاجرت کردند.
پدر او، مارتین ایتزین شهردار این شهر بود.
او کار هنرپیشگی خود را با بازی در تئاتر آغاز کرد.
سینما:
سریال:
راجر کراس (زاده ۱۹ اکتبر ۱۹۶۹) بازیگر کانادایی می‌باشد.
او بیشتر فیلم‌هایش را در کانادا بازی کرده و به خاطر بازی در نقش کرتیس مانینگ در سریال ۲۴ و بازی در مجموعه تلویزیونی موج اول و انگیزه مشهور شده‌است. او همچنین در فیلم‌های "" و "دیوانه پول" بازی کرده‌است.
زمین‌لرزهٔ احتمالی تهران یا احتمال وقوع زلزلهٔ در تهران به پیش‌بینی‌های منابع دانشگاهی و منابع رسمی دولتی و خبرگزاری‌ها مبنی بر احتمال وقوع یک زمین‌لرزهٔ برجسته در تهران اشاره دارد.
مطالعه‌ای در سال ۱۳۹۷ نشان داده که امکان وقوع زلزله‌ای شدید در تهران میان سال‌های ۱۴۰۳ تا ۱۴۰۹ خورشیدی وجود دارد.https://www.khabaronline.ir/news/1235085/زلزله-خبر-می-دهد-۶-تا-۱۲-سال-آینده-زلزله-ای-بزرگ-در-راه-تهران
رشد شهری در تهران به شکل نادرست انجام شده و حدود ۸ میلیون نفر از جمعیت تهران در ناحیهٔ بسیار خطرناک قرار دارند. یک پژوهش زمین‌شناسی پیش‌بینی می‌کند که زلزله‌ای با بزرگی حدود ۷ ریشتر در تهران ۶۴۰٬۰۰۰ مسکن را از مجموع ۱٬۱۰۰٬۰۰۰ مسکن ویران کرده و علاوه بر این بیش از یک میلیون و نیم از جمعیت تهران را کشته و حدود چهار میلیون و سیصد هزار نفر را زخمی‌کند. به‌گفتهٔ ریفات لطیفی، متخصص جراحی بالینی در دانشگاه آریزونا، حدود ۲۰ درصد از مرگ‌های مربوط به این زمین‌لرزه احتمالی در ۲ ساعت اول اتفاق می‌افتد که از جمله دلایل اصلی آن خفگی در اثر استنشاق گرد و غبار، فشار بر قفسه سینه، شوک افتادن قند خونhypovolemic shock یا سرمازدگی می‌باشد. بقیه ۸۰ درصد مرگ و میر در ۳ روز اول اتفاق می‌افتد و دلیل آن از دست دادن آب بدن، سرمازدگی، نشانگان له شدن، نارسایی کلیوی، عفونت زخم، یا گندخونی می‌باشد. در سال ۱۳۹۲، به نقل از مهرداد حلوایی دبیر کمیتهٔ دفع آفات شهری و صنعتی شهرداری تهران عنوان گردید که اگر زلزله‌ای جدی در تهران به وقوع بپیوندد، موش‌ها در زیر زمین، زیرآوار ماندگان را تا رسیدن نیروهای امدادی می‌خورند و زنده نخواهند گذاشت؛ این ادعا بعد از آن توسط اسماعیل کهرم استاد دانشگاه و مشاور رئیس سازمان حفاظت محیط زیست تأیید شد.http://www.eghtesadonline.com/بخش-گزارش-گفتگو-19/182729-جان-سختی-موش-ها-در-برابر-زلزله-اتم
گسل‌های اصلی تهران شامل گسل مُشاء - فَشَم، گسل شمال تهران، گسل نیاوران، گسل تِلو پایین، گسل محمودیه و گسل شیان و کوث می‌شود و این گسل‌ها خطرناک می‌باشد. طبق محاسبات علی درویش زاده (پدر علم زمین‌شناسی ایران)، این دوره برای تهران ۱۵۰ سال است در حالی که از وقوع آخرین زمین‌لرزهٔ بزرگ آن ۱۸۰ سال گذشته. این تأخیر ۳۰ ساله به این معنی است که زمین‌لرزهٔ بعدی، احتمالاً شدت و بزرگی بیشتری خواهد داشت. انرژی زمین در حال جمع شدن در گسل هاست و زلزله بعدی تهران قابلیت وقوع تا ۷/۵ ریشتر را دارد. گسل شمال ری، گسل جنوب ری، گسل کهریزک، گسل گرمسار، گسل پیشوا، گسل پارچین هستند؛ البته گسل‌های فرعی زیادی در سطح شهر تهران وجود دارد مانند نارمک، شادآباد، داوودیه، عباس‌آباد، باغ فیض و … بر پایهٔ پژوهش گروه همکاری‌های بین‌المللی ژاپن جایکا (JICA) از این میان احتمال فعال شدن سه گسل مشا، جنوب ری و شمال تهران تشخیص داده شد که فعال شدن هر کدام خسارات و شدت گوناگونی را در هر منطقه از تهران در پی خواهد داشت.نتایج تحقیق یک گروه ژاپنی پیرامون زلزلهٔ تهران البته در ماهیت گسل ری تردید وجود دارد.
گسل مُشا و گسل ری خطرناک‌ترین گسل‌های تهران هستند. گسل مشا با ۲۰۰ کیلومتر طول از شمال شرق تا برج‌های منطقهٔ ۲۲ غرب تهران را تحت تأثیر قرار می‌دهد. حدود ۹۰ کیلومتر مربوط به گسل‌های شمال تهران است. گسل ری با طول ۲۰ کیلومتر، از جادهٔ خاوران شروع و روی جادهٔ کمربندی تهران در چهاردانگه پایان می‌یابد. گسل مُشا می‌تواند زمین‌لرزه‌ای به بزرگی ۷ تا ۷٫۵ ریشتر ایجاد کند.https://www.entekhab.ir/fa/news/547877/آیا-گسل-مشا-در-آینده-نزدیک-زلزله-مهیب-۱۹۰-سال-پیش-خود-را-در-تهران-تکرار-می‌کند-برای-این-حادثه-چگونه-باید-آماده-شویم
فهرست زمین‌لرزه‌های ایران در مقیاس‌های نزدیک ۷ ریشتر در ناحیهٔ اطراف تهران به شرح زیر است:تهران و زلزله به روایت آمار
داده‌ها نشان می‌دهد که در منطقهٔ تهران حدود هر ۱۵۸ سال یک زمین‌لرزه اتفاق می‌افتد. آخرین زمین‌لرزهٔ برجسته در تهران مربوط به سال ۱۸۳۰ میلادی و به بزرگی ۷٫۲ ریشتر بود. به نظر کارشناسان "پژوهشگاه بین‌المللی زلزله‌شناسی و مهندسی زلزلهٔ ایران"، بر اساس آمار لرزه‌خیزی و تاریخی موجود انتظار می‌رود در دایره‌ای به مرکزیت تهران با شعاع ۱۰۰ کیلومتر هر "۲۰۰ سال" یکبار زمین‌لرزه‌ای با بزرگای "۷ ریشتر"، هر "۲۰ سال" یکبار زمین‌لرزه‌ای با بزرگای "۶ ریشتر"، هر "۲ سال" یک‌بار زمین‌لرزه‌ای با بزرگای "۵ ریشتر" و هر "۶ ماه" یکبار زمین‌لرزه‌ای با بزرگای "۴ ریشتر" رخ بدهد.
در مورد زمین‌لرزه‌های تاریخی منطقهٔ تهران، آرش سلحشور مدیر مؤسسهٔ دیرینه‌شناسی فلات اعتقاد دارد که یکی از عظیم‌ترین و ویرانگرترین زمین لرزه‌های تهران در محدودهٔ زمانی قرن هفتم و هشتم هجری قمری اتفاق افتاده‌است که افزون بر مطالعات زلزله‌شناسی، مدارک و شواهد باستان‌شناسی نیز این موضوع را تأیید می‌کند.کشف مدارک باستان‌شناسی مربوط به زمین لرزه ی ویرانگر تهران، \پایگاه ملی داده‌های علوم زمین کشور
به گفتهٔ محمودرضا دلاوری، مدیر کار گروه سیستم‌های اطلاعات مکانی پردیس فنی دانشگاه تهران: «وقوع زلزله در تهران حتمی است و طبق تحقیقات زلزله دارای یک دورهٔ بازگشت است که طبق برآوردها هر ۱۵۰ سال یک بار یک زلزلهٔ بزرگ رخ می‌دهد و با توجه به اینکه بزرگ‌ترین زلزله در تهران در ۱۷۰ سال گذشته رخ داده‌است باید خود را برای وقوع زلزلهٔ بزرگ در کلانشهرها آماده کنیم.» نوربخش غلامی، استاد دانشگاه تهران و زمین‌شناس، در سال ۱۳۸۹ پیش‌بینی کرده که طی چند سال آینده زلزله‌ای با مقیاس ۷ ریشتر در تهران رخ می‌دهد که نتیجهٔ آن فاجعه‌ای مخرب‌تر از بم خواهد بود، و بحرانی ایجاد می‌شود که شاید در هیچ جای دنیا مشابهٔ آن اتفاق نیافتاده باشد.همه چیز دربارهٔ زلزلهٔ احتمالی تهران، تابناک
از طرف دیگر محمدرضا حاتمی عضو پژوهشگاه زلزله مرکز ژئوفیزیک دانشگاه تهران می‌گوید: «شاید دولتی بخواهد جمعیت را در سطح کشور پراکنده کند … ولی اینکه تهران زلزله‌خیز است، در آن شکی وجود ندارد. امکان وقوع زمین لرزه در تهران را هیچ‌کس نمی‌تواند پیش‌بینی کند، کما اینکه کسی نمی‌تواند بگوید زلزله نخواهد آمد.»
بر اساس مطالعات دانشگاه کمبریج انگلستان، بازارهای در حال توسعه و به‌خصوص بازارهای آسیایی، بیشترین خسارت را از حوادث طبیعی نظیر زلزله، سیل، طوفان، آتش‌سوزی و … متحمل می‌شوند. همچنین شهرهای تایپه، توکیو، سئول، مانیل و تهران بیشترین خسارت را از زلزله متحمل می‌شوند. افزون بر این، بر اساس نتایج این مطالعه، علاوه بر شهر تهران، شهرهای زیر نیز شهرهای پرخطر ایران هستند که در این سیاهه آمده‌اند:
پس از زمین‌لرزه ۱۳۹۶ تهران که در مرز استان البرز و تهران و نزدیک ملارد بود، تا ۳ دی‌ماه، ۲۰ پس‌لرزه اتفاق افتاد، و چند روز بعد، در ۵ دی‌ماه ۱۳۹۶ ساعت ۳:۵۷ صبح به وقت تهران لرزه‌ای ۶/۱ ریشتری در ملارد ثبت شد. بعد از ظهر همان روز، ساعت ۱۴:۰۱ لرزه ای ۱٫۶ ریشتری در دماوند نیز ثبت شد و بعد از آن، ساعت ۵۵ دقیقهٔ بامداد روز ۶ دی، زلزله‌ای ۴٫۲ ریشتری در ملارد رخ داد.
زمین‌لرزهٔ ۵٫۱ ریشتری در تاریخ ۱۹ اردیبهشت ۱۳۹۹، شهر دماوند در استان تهران را لرزاند. به نقل از مرکز لرزه‌نگاری کشوری، کانون این زمین‌لرزه ۶ کیلومتری شمال غرب دماوند بود. این زلزله یک پیش‌لرزهٔ ۲٫۹ ریشتری و چندین پس‌لرزه داشت که بزرگ‌ترین آن‌ها به بزرگی ۴ ریشتر بود. مرکز لرزه‌نگاری آمریکا قدرت این زلزله را ۴٫۶ ریشتر و ۲ کیلومتری شمال‌غربی دماوند اعلام کرد. حرکت گسل مُشا علت وقوع این زلزله عنوان شده‌است.
تا ۷۲ ساعت بعد، زلزله‌هایی با بزرگی ۲٫۱ تا ۳٫۸ ریشتر در ناحیه اتفاق افتاد.
با توجه به تعداد بالای لرزش‌ها، نمی‌توان تعیین کرد کدام یک از این زلزله‌ها پس‌لرزه یا پیش‌لرزهٔ زلزله‌ای بزرگ‌تر بودند.
ساعت ۱۷:۱۱:۴۹ عصر روز یکشنبه، ۲۴ مرداد ۱۴۰۰ زلزله ای به بزرگی ۳٫۹ ریشتر شرق تهران را لرزاند.
طبق اعلام مرکز لرزه‌نگاری کشوری و مؤسسهٔ ژئوفیزیک دانشگاه تهران کانون این زلزله در ۹ کیلومتری بومهن (تهران)، ۹ کیلومتری رودهن (تهران) و ۱۰ کیلومتری پردیس (تهران) بوده و نزدیکترین مراکز استان نیز ۴۴ کیلومتری تهران و ۸۰ کیلومتری کرج گزارش شده‌است.https://www.khabaronline.ir/news/1545472/گزارش-مقدماتی-زمین-لرزه-تهران-بزرگی-۳-۹
طبق اعلام سازمان نقشه‌برداری کشور، بر اثر وقوع زمین‌لرزهٔ ۵٫۱ ریشتری اردیبهشت ۱۳۹۹ در ناحیهٔ دماوند، گسل مُشا دچار تغییر شکل گردیده‌است و این به معنای بالا رفتن احتمال وقوع زمین‌لرزه‌های بزرگ‌تر در این گسل می‌باشد.https://www.borna.news/بخش-اجتماعی-4/1000055-گسل-مشا-تغییر-شکل-یافته-فاجعه-در-صورت-بروز-زلزله-در-تهران-زلزله-با-بزرگی-در-منطقه-البرز-در-دو-هزار-سال-گذشته
طبق گزارشات گسل شرق تهران بعد از مدتی طولانی دوباره فعال شده است و احتمال دارد در آینده باعث وقوع زلزله‌های قوی‌تری شود.https://www.imna.ir/news/514932/گسل-شرق-تهران-فعال-شده-است وخرابی های بزرگی پیش خواهد امد
https://www.bbc.com/persian/iran-50883462
عباس حاجی کناری معروف به عباس حاج‌کناری (زادۀ ۱ فروردین ۱۳۵۳ در فریدون‌کنار) کشتی‌گیر پیشین ایرانی در دسته‌های ۶۳ و ۶۲ کیلوگرم کشتی آزاد است. او قهرمان مسابقات قهرمانی کشتی جهان در سال ۱۹۹۷ و نایب‌قهرمان این مسابقات در سال ۱۹۹۸ و قهرمان مسابقات قهرمانی کشتی آسیا در ۱۹۹۷ است.
حاج‌کناری در قهرمانی جهان ۱۹۹۷ کراسنویارسک، محمد عزیزف روس را در کشور میزبان با شکست سنگین ۸–۱ مغلوب کرد و در فینال نیز کری کولات آمریکایی را شکست داد و قهرمان جهان شد. در همان سال حاج‌کناری در قهرمانی آسیا ۱۹۹۷ نیز در فینال باک جین-گوک کره‌ای را که بعدها برنده مدال طلای چندین دورهٔ قهرمانی آسیا و بازی‌های آسیایی شد را شکست داد و قهرمان شد.وی هم اکنون سرمربی تیم ملی کشتی آزاد تاجیکستان است.
علی‌اکبر فلاح (زادهٔ ۱۳ شهریور ۱۳۴۵) کشتی‌گیر بازنشسته ایرانی و مربی کشتی آزاد کنونی است. فلاح قهرمان کشتی جهان در سال ۱۹۹۳ و نائب قهرمان جهان در سال ۱۹۹۵ است.
او ملی‌پوش دسته ۶۲ کیلوگرم ایران در المپیک ۱۹۸۸ سئول و دسته ۶۸ کیلوگرم در المپیک ۱۹۹۶ آتلانتا بود که به ترتیب به مقام‌های چهارم و دهم رسید. فلاح پس از بازنشستگی به مربی‌گری پرداخت و سابقهٔ سرمربی‌گری تیم ملی کشتی آزاد جوانان ایران را هم دارد.
بولدو درختی است به ارتفاع ۶ تا ۸ می‌باشد. برگ‌های آن متقابل، بیضوی، خاکستری رنگ مایل به سبز چرمی و مقاوم است. گل‌های آن بر دو نوع نر و ماده بر روی دو درخت مجزا قرار دارد. گل‌های نر آن پرچم‌های متعدد ولی گل‌های ماده آن مادگی مرکب از سه تا پنج برچه مجزا محصور در پرچم‌های تحلیل یافته و عقیم هستند.
در سال ۲۰۰۹ نتیجهٔ تحقیقاتی توسط آژانس پزشکی اروپا منتشر شد که نشان‌دهندهٔ سمی‌بودن این گیاه بود.
سامانهٔ هشدار زمین‌لرزه سامانه‌ای برای اطلاع‌رسانی سریع زمین‌لرزه‌های بزرگ قریب‌الوقوع است. این فناوری هم‌اینک تنها فناوری دارای قابلیت پیش‌بینی زمین‌لرزه در لحظاتی پیش از وقوع آن است.David Talbot. A technology review published by Massachusetts Institute of Technology on 2008-05-14. Retrieved on 2008-06-29. افزایش جمعیت و تراکم صنایع در مناطق آسیب‌پذیر از چند دهه آخر قرن بیستم به بعد، نرخ مرگ‌ومیر و زیان‌های اقتصادی ناشی از بلایای طبیعی را افزایشی نمایی داده و اهمیت سامانه‌های هشدار زمین‌لرزه، به عنوان مهم‌ترین ابزار کاهش شدت فاجعه را بیشتر نموده‌است.
نحوه عملکرد انواع جدید سامانه به این صورت است: در هنگام وقوع زمین‌لرزه، از کانون آن چندین موج با سرعت‌های مختلف منتشر می‌شود (در هر زلزله‌ای، ۴ نوع اصلی از امواج ارتجاعی، قابل احساس بوده و قادر به ایجاد خسارت می‌باشند). امواج سریع‌تر (امواج پی) با سرعتی حدود ۷ کیلومتر بر ثانیه منتشر می‌شوند. این امواج به‌طور کلی آسیب کمی می‌رساند. امواج مخرب (موج اس) با سرعتی حدود ۴ کیلومتر بر ثانیه منتشر می‌شوند.
البته سرعت دقیق و واقعی امواج اولیه (P) و ثانویه (S)، وابسته به تراکم زمین و جنس سنگ‌های موجود در منطقه انتشار است. به عنوان مثال: در بستر گرانیتی، امواج P با سرعت ۵/۵ کیلومتر در ثانیه و امواج S با سرعت ۳ کیلومتر در ثانیه منتشر می‌شوند. در حالیکه درون آب (فرضا آب اقیانوس‌ها)، سرعت انتشار امواج P = ۵/۱ کیلومتر در ثانیه و سرعت انتشار S = صفر است.
بنابراین (در اغلب زمین‌لرزه‌ها) موج پی زودتر از موج اس قابل حس کردن است. یک حسگر، رخ دادن زمین‌لرزه را در نزدیکی مرکز آن حس می‌کند و از آنجایی که سرعت حرکت سریعترین امواج حجمی زلزله (امواج اولیه، یا امواج P) از سرعت حرکت امواج رادیویی کمتر است، بنابر این، اختلاف زمانی بین رسیدن امواج P و S، و سرعت بالای امواج رادیویی نسبت به امواج زلزله، سبب می‌شود تا هشدار مربوط به وقوع حادثه را، چند ثانیه پیش از رسیدن امواج مخربتر (S)، به ساکنین و مسئولین محلی اطلاع داده شود.
مفهوم سامانهٔ هشدار زمین‌لرزه توسط کوپر در سال ۱۸۶۸ معرفی شد اما در آن زمان امکان عملی پیاده‌سازی سامانه پیشنهادی وجود نداشت. اولین سامانه آشکارساز زمین‌لرزه در نیمه دوم دهه ۱۹۵۰ برای قطارهای شینکانسن در ژاپن پیاده‌سازی شد. با پیشرفت‌های بعدی سامانه‌هایی ساخت شد که از مفهوم امواج پی استفاده می‌کردند. زمین‌لرزه کوبه محرک تحقیقات بیشتری جهت بهبود سامانهٔ هشدار زمین‌لرزه شد. اولین سامانهٔ هشدار زمین‌لرزه برای عموم مردم در سال ۱۹۹۵ در مکزیکو سیتی پیاده‌سازی شد. پس از آن سامانه‌های هشدار متعددی در نقاط گوناگون دنیا نصب شد. سامانه‌های هشدار زمین‌لرزه در ایتالیا، رومانی و ترکیه در دست اقدام است. برخی کشورها، از جمله ایالات متحده آمریکا، هنوز در حال پژوهش بر روی سامانه‌ها و ارتقاء آن هستند.
پیرامون ایجاد سامانه هشدار زلزله در تهران، مطالعات ابتدایی انجام شده‌است. علی‌رغم خطرات زمین‌لرزه احتمالی، دولت ایران هنوز این سامانه را در تهران قرار نداده‌است. مطالعات میدانی در سال ۲۰۰۷ میلادی نشان می‌دهد که خانواده‌های تهرانی مایل هستند که ماهیانه به‌طور متوسط حدود ۳۸ دلار جهت ایجاد چنین سامانه‌ای هزینه کنند. چالش‌های متعددی در پیاده‌سازی این سامانه وجود دارد که چند نمونه مهم آن عبارتند از توسعه الگوریتم‌های بی‌درنگ برای تخمین سریع ویژگی‌های کانون زمین‌لرزه و تعیین قابلیت و میزان اعتماد به این تخمین، توزیع حسگرهای زیاد در یک منطقه جغرافیایی گسترده و پخش سریع اطلاعات مربوط به زلزله به عموم مردم، مدیران، احزاب مدنی، سیاسی، رسانه‌ای و علمی.
اگرچه سیستم‌های هشدار زلزله تنها چند ثانیه (چند ثانیه تا چند ده ثانیه بسته به فاصله از کانون زمین‌لرزه) قبل از وقوع زلزله زنگ خطر را به صدا در می‌آورند، اما در همان مدت کوتاه کارهایی نظیر قطع خطوط گاز برای جلوگیری از آتش‌سوزی، خاموش کردن ماشین آلات سنگین و توقف آسانسورها، مسیریابی دوباره جریان برق، قطع عملیات فرودگاه‌ها، هشدار به اتاق‌های عمل بیمارستان‌ها، شروع استفاده از ژنراتورهای اضطراری و بستن خطوط نفت قابل انجام است. از طرف دیگر، در مورد شهروندانی که درون ساختمان‌های غیر ایمن و غیر استاندارد هستند، این چند ثانیه ممکن است آنقدر مفید نباشد. در چنین حالاتی کاربرد اصلی سامانه حفاظت از سیستم‌های حساس و کاهش پیامدهای زمین‌لرزه می‌باشد.
البته ساخت و ایجاد «اتاق امن» در ساختمان‌های غیر استاندارد (بخصوص ساختمان‌های حداکثر ۲ یا ۳ طبقه) می‌تواند برای این دسته از شهروندان مفید باشد. این چند ثانیه مهلت، برای رفتن بداخل اتاق امن و بستن درب آن، کافی خواهد بود.
در گذشته تلاش‌هایی برای استفاده از حیوانات به عنوان «سامانه‌های هشدار زمین‌لرزه» وجود داشته، اما مطالعات محققان آمریکایی، چینی و ژاپنی تا به امروز هنوز هیچ مدرک قانع‌کننده‌ای مبنی بر قابلیت حیوانات در پیش‌بینی زلزله ارائه نکرده‌است.
تفکر و برخورد امروزی انسان‌ها در برابر زلزله، با عکس‌العمل آن‌ها در گذشتهٔ حتی نه چندان دور، متفاوت است. عدم تلاش منظم و فقدان اصول‌مندی در زمینهٔ مدیریت بحران و کاهش خسارات بلایای طبیعی، از دلائل اساسی این تفاوت‌هاست. در گذشته، فرض بر آن بوده که، بلایای طبیعی غیرقابل اجتناب است و باید آن را با تمامی عواقبش پذیرفت. بلایا حامل معانی‌ای از دنیای فراطبیعی در نظر گرفته می‌شد و برخی از فرهنگ‌ها، آن را نتیجه گناهان دانسته و بشر را سزاوار این بلایا می‌دیدند. با پیشرفت ارتباطات مشخص شد که برخی از نقاط زمین بیشتر از نقاط دیگر دچار زمین‌لرزه می‌شوند و انتساب تمامی زمین‌لرزه‌ها به انجام گناه، قانع‌کننده به نظر نمی‌رسید. این موضوع باعث شد تا علل دیگری نیز برای وقوع زمین‌لرزه جستجو شود. امروزه تلاش منظم و اصول‌مندی جهت مدیریت بلایای طبیعی انجام می‌شود، که در گذشته انجام نمی‌شده‌است. در قرن بیستم مدیریت بحران بلایای طبیعی به صورت علمی و به عنوان مبحثی میان رشته‌ای مورد تحقیق قرار گرفته‌است. علیرغم پیشرفت‌ها در این رشته، هنوز تحلیل‌های قانع‌کننده و جامعی ارائه نشده‌است و هنوز در مرحله توسعه به‌سر می‌برد.
«سامانهٔ هشدار زمین‌لرزه» بخشی از تلاش‌های این رشتهٔ علمی جهت کاهش خسارات زمین‌لرزه می‌باشد. این روش در مراحل پیشرفته مقابله با بلایای طبیعی مورد استفاده قرار می‌گیرد. متخصصین مدیریت بحران مدل تکاملی زیر را از نحوه برخورد انسان‌ها با بلایای طبیعی پیشنهاد کرده‌اند. بر اساس این مدل، اسکان اولیه انسان‌ها در مناطق پرخطر آهسته بوده و نرخ رشد شهری کم می‌باشد. مقابله‌ای با بلایای طبیعی وجود ندارد، یا حداقل است، و در صورت وقوع بلایای طبیعی معمولاً به تدریج بازسازی و تعمیر انجام می‌شود. در این مرحله، مقابله با خطرات معمولاً در حد انتخاب محل مناسب برای اسکان می‌باشد. با گذشت زمان، صنعتی‌سازی، شهرنشینی و رشد اقتصادی افزایش می‌یابد. گسترش‌های بدون کنترل و محدودیت فعالیت انسان‌ها، آن‌ها را در معرض خطر بلایای طبیعی قرار می‌دهد. پاسخ اولیه به بلایای طبیعی در این مقطع این است که با پرداخت کمک‌های مالی و انواع وام خرابی‌ها را مجدد بازسازی نمایند. اما بر اساس مدل کلاسیک نحوهٔ برخورد، معمولاً بازسازی‌ها در این مرحله نیز بی احتیاط انجام می‌شود. بازسازی مجدد و گسترش شهری، حتی ممکن است خطرات را بیش از گذشته افزایش دهد. این کار تا حد آستانه‌ای ادامه پیدا می‌کند.
این افراط کاری‌ها باعث ایجاد واکنشی در جهت معکوس شده و توجه افراد به ایمن‌سازی ساختارها معطوف می‌شود. اما از طرف دیگر رشد اقتصادی و شهری ادامه پیدا می‌کند و معمولاً افراد بدنبال بهانه‌هایی هستند که از هزینه‌های بیشتر ایمن‌سازی فرار کنند، و تحلیل‌های اشتباهی از میزان مقاومت ساختارها ارائه می‌کنند. آب‌بندی که بر روی رودخانه میسیسیپی ساخته شده بود نمونه‌ای از این ساخت و سازها است. در این زمان اگر فجایع طبیعی خیلی بزرگ (که البته نادرتر هستند) اتفاق بیافتند، خسارات به مراتب بیشتر خواهند بود (که به عنوان مثال در مورد آب‌بند رودخانه میسیسیپی اتفاق افتاد). اولین پاسخی که به این اتفاقات داده می‌شود، بازسازی ساختارها، به شکلی بهتر است. اما محافظت از ساختمان‌ها محدوده‌ای دارد. در مرحله بعد مخلوطی از روش‌هایی مانند نصب "سامانه‌های هشدار"، تخلیه مناطق خطرناک، قوانین و مقررات، مدیریت بحران، کمک مالی جهت تشویق کاهش خطر و غیره استفاده می‌شوند. مشکلاتی که در این زمان وجود دارد فرار افراد از قانون، عدم توجه به قوانین مربوط به چگونگی ساخت و ساز، نبود بودجه مالی جهت پیاده‌سازی تصمیمات دولت، و فراهم نکردن پاسخ مؤثر به خطرات است.
سامانه‌های هشدار زمین‌لرزه از چند دههٔ آخر قرن بیستم به بعد، به مهم‌ترین ابزار کاهش شدت فاجعه تبدیل شده‌است. به دلیل افزایش جمعیت و تراکم صنعتی در مناطق آسیب پذیر، نرخ مرگ و میر و زیان‌های اقتصادی ناشی از بلایای طبیعی افزایشی نمایی یافته‌است. اما از طرف دیگر، پیشرفت زیادی در زمینه روش‌های مقابله با این مرگ و میر حاصل نشده‌است. اگرچه پیش‌بینی زلزله هنوز ممکن نیست، اما سامانه‌های هشدار زمین‌لرزه، در حال حاضر تنها سیستمی است که اجازه می‌دهد تا شروع زمین‌لرزه‌های خطرناک را سریعاً شناسایی کرد. این موضوع باعث رشد این سامانه‌ها شده‌است. عدم وجود یک سامانهٔ هشدار زودهنگام و کارامد، عامل اصلی مرگ بیش از ۲۲۰ هزار نفر در زلزله-سونامی فاجعه بار سال ۲۰۰۴ میلادی در اقیانوس هند بود. البته چنانچه وقوع زمین‌لرزه توسط سامانهٔ هشدار، به موقع شناسائی می‌شد، باید زیر ساخت‌های لازم برای اطلاع‌رسانی فوری به مردم ساحلی نیز وجود می‌داشت.
در حالی که در سال ۱۳۲ میلادی چانگ هنگ اولین زلزله‌نگار را ساخته بود، اما مفهوم سامانهٔ هشدار زمین‌لرزه توسط دکتر کوپرJ.D. Cooper در بولتن عصر روزانه سان فرانسیسکوSan Francisco Daily Evening Bulletin در ۳ نوامبر سال ۱۸۶۸ معرفی شد. البته دستگاه چانگ هنگ در واقع، جهت جغرافیائی و راستای مرکز زمین لرزه را بعد از وقوع زلزله مشخص می‌نمود. با سقوط گلوله‌ای فلزی از دهان یکی از ۸ اژدها به داخل دهان قورباغه فلزی، بلافاصله راستای مرکز زمین لرزه را شناسائی می‌نمودند. یقینا یکی از اهداف چانگ هنگ در ساخت و بکارگیری این وسیله، مدیریت بحران، واکنش و امدادرسانی سریع به مکان‌های آسیب دیده بوده‌است.
دکتر کوپر مفهوم سامانه هشدار را این‌گونه توضیح داد: «وسیلهٔ بسیار سادهٔ مکانیکی را می‌توان در نقاط مختلف در ۱۰ - ۱۰۰ مایلی سان فرانسیسکو قرار داد که زلزله به اندازه کافی قوی آن را تخریب کند و این تخریب باعث ایجاد یک جریان الکتریکی شود و تقریباً بلافاصله زنگ خطری را به صدا در آورد... این زنگ باید بسیار بزرگ و با صدایی عجیب بوده، و همگان آن را به عنوان زنگ زلزله بشناسند. زنگ مذکور نباید توسط چیزهای دیگر به صدا در آید. این زنگ باید خودکار بوده و به اپراتورهای تلگراف وابسته نباشد.» البته در آن زمان، امکان پیاده‌سازی عملی سامانهٔ پیشنهادی توسط دکتر کوپر وجود نداشت. بیش از ۱۰۰ سال بعد، هیتون در سال ۱۹۸۵ شبکه کامپیوتری هشدار زمین‌لرزه‌ای را برای جنوب کالیفرنیا پیشنهاد کرد، اما این سامانه نیز در آن زمان پیاده‌سازی نشد.
در پی ساخت اولین لرزه‌سنج حرکت قوی در ژاپن، اولین سامانه آشکارساز زمین‌لرزه در نیمه دوم دهه ۱۹۵۰ برای سیستم راه‌آهن این کشور پیاده‌سازی شد. زلزله ۷٫۵ ریشتری نیگاتا باعث گسترش مناظره‌ها برای ساخت سیستم هشدار دهنده زلزله برای قطارهای در دست ساخت شینکانسن شد. با این حال، زلزله ۶٫۱ ریشتری ماه آوریل سال ۱۹۶۵ و خسارات وارد شده به تأسیسات زیربنائی قطارهای شینکانسن باعث شد تا مقامات راه‌آهن ملی ژاپن، تقاضای ساخت یک سیستم هشدار زلزلهٔ جدید را ارائه نمایند. سیستم جدیدی ساخته شد. این سیستم هشدار زلزله، با استفاده از لرزه‌سنج‌های معمولی، زنگ خطر را به صدا در آورده و شکل امواج زلزله را نیز ثبت می‌کردند. این لرزه‌سنج‌ها در امتداد خط شینکانسن و به فواصل هر ۲۰ - ۲۵ کیلومتر نصب شده و در صورتی که شتاب افقی حرکت زمین بیش از ۴۰ گالیله (سانتی‌متر بر مربع ثانیه) بود، علامت هشدار صادر می‌کرد. لرزش‌های کمتر از سطح آستانه ۴۰ گالیله، به حساب زمین‌لرزه‌های کوچک یا عبور قطار گذاشته شده و گزارش نمی‌شد.
در سال ۱۹۷۲ میلادی، محققان در ژاپن، طرح «سامانه زنگ خطر زلزله قوی ۱۰ ثانیه قبل» را پیشنهاد کردند که به طرح دکتر کوپر در سال ۱۸۶۸ شباهت داشت. با این حال کسی آن را تا آن زمان عملی نکرده بود. محققان در سال ۱۹۸۲ موفق شدند اولین سامانه مبتنی بر «روش شناسایی جبهه» (بخش بعد را ببینید) را در قطارهای شینکانسن پیاده‌سازی کنند. این اولین نمونه پیاده‌سازی شده ایده دکتر کوپر بود. به دنبال آن در سال ۱۹۹۱ مکزیک نیز سامانه‌ای شبیه به این را راه‌اندازی نمود.
اولین سامانهٔ هشدار زمین‌لرزه در جهان که از مفهوم امواج پی(P)استفاده می‌کند "سامانه تشخیص فوری زلزله و هشدار"UrEDAS or Urgent Earthquake Detection and Alarm System می‌باشد که به صورت عملی در ژاپن مورد استفاده قرار گرفته‌است. نمونه آزمایشی این دستگاه در سال ۱۹۸۴ شروع به اندازه‌گیری امواج پی (P) کرد. از سال ۱۹۸۸ نمونه‌های صنعتی آن در تونل سیکان و از سال ۱۹۹۰ در ۱۴ ایستگاه قطارهای شینکانسن مورد استفاده قرار گرفت.
«سامانه تشخیص فوری و هشدار» قادر بودند که سه ثانیه پس از دریافت امواج پی (P) زنگ خطر را به صدا در بیاورند و اولین سامانه کنترل خودکار قطار محسوب می‌شدند. از آنجایی که «سامانه تشخیص فوری و هشدار» قادر به پردازش گام به گام شکل موج‌ها بدون ذخیره‌سازی آن‌ها بود و میزان پردازش، چه در زمان وقوع و چه در زمان عدم وقوع زلزله به یک میزان می‌بود، به همین دلیل، در هنگام وقوع زلزله، سامانه به علت بار اضافه دچار نقص فنی نمی‌شد.
زلزله با بزرگای گشتاوری ۶٫۸ کوبه در سال ۱۹۹۵ میلادی خسارات گسترده و شدیدی به پل‌ها و سازه‌های دیگر وارد کرد. پس از وقوع این زلزله، پیاده‌سازی سامانهٔ هشدار زمین‌لرزه، در ایستگاه‌های قطار بیشتری به اجرا در آمد. در مصاحبه با حادثه دیدگان، آن‌ها گفتند که چند ثانیه قبل از وقوع زلزله، احساس کردند اتفاقی در شرف وقوع است، ولی نمی‌توانستند درک کنند چه اتفاقی قرار است بی‌افتد. ترس و اضطراب آن‌ها را فرا گرفته بود. اما پس از اینکه فهمیدند زلزله‌است، تا حدود زیادی از آن حالت دلهره رهایی پیدا کردند. محققان به این نتیجه رسیدند که جهت مقابله با این احساس ترس میان مردم، هشدار مربوط به زلزله باید زودتر از سه ثانیه پس از رسیدن موج پی به مردم داده شود. با ادامه تحقیقات، محققان ژاپنی موفق شدند دستگاهی بسازند که یک ثانیه پس از دریافت موج پی (P)، زنگ خطر را به صدا در می‌آورد. به سامانه جدید «سامانه تشخیص فوری و هشدار فشرده»Compact UrEDAS گفته می‌شود.
اولین سامانهٔ هشدار زمین‌لرزه برای عموم مردم در سال ۱۹۹۵ در مکزیکو سیتی پیاده‌سازی شد. این سامانه جهت هشدار دادن به مردمان این شهر از لرزش‌های بزرگ مربوط به منطقه ساحلی اوکساکا که چند صد کیلومتر با این شهر فاصله دارد نصب شد. پس از آن سامانه‌های هشدار متعددی در نقاط مختلف دنیا نصب و راه‌اندازی شد. در تایوان از سال ۱۹۹۵ زیربنای سامانهٔ هشدار زمین‌لرزه بنا نهاده شد. تجربهٔ تایوانی‌ها این بود که در زلزلهٔ نوامبر سال ۱۹۸۶ با شدت ۶٫۸ ریشتر، بیشترین خسارت نه در مرکز زمین‌لرزه، بلکه در ۱۲۰ کیلومتری آن اتفاق افتاد (در منطقهٔ شهری تایپه). امواج زلزله، این مسیر را در حدود ۳۰ ثانیه می‌پیمایند، لذا سامانهٔ هشدار زلزله می‌توانست بسیار مفید باشد. مرکز هواشناسی ژاپن در ماه فوریه سال ۲۰۰۴ آزمایش «برنامهٔ انتشار هشدار زودهنگام زلزله» (به منظور بررسی اثربخشی هشدار) و تست کارآمدی سامانه را شروع کرد. در این آزمایش‌ها، به کاربران خاصی هشدار داده می‌شد.
در ماه اوت سال ۲۰۰۶ ارائه محدود خدمات هشدار زلزله به مراکز دولتی محلی و سازمان‌های پژوهشی آغاز شد. توزیع کلی خدمات هشدار زود هنگام زلزله در ماه اکتبر سال ۲۰۰۷ آغاز شد. هشدار زود هنگام زلزله تنها محدود به تلویزیون، رادیو و اینترنت نبوده، بلکه خطوط تلفن ثابت و تلفن همراه را نیز شامل می‌شود. از این رو، انتظار می‌رود اطلاع‌رسانی عمومی به شکل گسترده‌ای انجام پذیرد. تلفن همراه به‌طور خاص برای دریافت هشدار زودهنگام در طول ۲۴ ساعت شبانه روز مناسب می‌باشد.
"سامانه پاسخ سریع تجهیزات در برابر بار زمین‌لرزه"FREQL or Fast Response Equipment against Quake Load نام نسل جدید «سامانه تشخیص فوری و هشدار» می‌باشد. این سامانه‌ها می‌توانند هشدار را یک ثانیه پس از رسیدن امواج پی صادر کرده، و همچنین در یک ثانیه ویژگی‌های زمین‌لرزه را نیز تخمین بزنند. این سامانه‌ها در سال ۲۰۰۵ در اداره آتش‌نشانی ژاپن پیاده‌سازی شد تا به آتش نشانان آمدن پس‌لرزه را هشدار دهد. تا به آتش نشانان آمدن پس‌لرزه‌ها را هشدار دهد. در تجربه‌ای قدیمی تر، مأموران آتش‌نشانی از پس‌لرزه‌های زلزله آسیب دیده بودند و از آن واهمه داشتند. در سال ۲۰۰۷، این سامانه‌ها جایگزین سیستم‌های قدیمی تر «سامانهٔ تشخیص فوری و هشدار» در متروی توکیو شدند.
اولین سامانهٔ هشدار زمین‌لرزه در نیمهٔ دوم دهه ۱۹۵۰ در ژاپن پیاده‌سازی شد، اما انواع جدید آن که از مفهوم «امواج پی» استفاده می‌کنند از دهه ۱۹۸۰ میلادی به بعد مورد استفاده قرار گرفتند. در هنگام وقوع زمین‌لرزه، از کانون زلزله چهار موج با سرعت انتشار مختلف پخش می‌شوند (دو موج حجمی: P و S و دو موج سطحی: ری لی و لاو - که امواج P سریعتر ازS و امواج S سریعتر از لاو و امواج لاو سریعتر از ری لی منتشر می‌شود). امواج سریعتر (امواج پی) با سرعتی حدود ۷ کیلومتر بر ثانیه منتشر می‌شوند (البته سرعت انتشار به عواملی از قبیل تراکم زمین و جنس سنگ‌های موجود در منطقه دارد). امواج P به‌طور کلی آسیب کمی می‌رساند. امواج مخرب (موج اس) با سرعتی در حدود ۴ کیلومتر بر ثانیه منتشر می‌شوند؛ بنابراین موج پی زودتر از موج اس قابل دریافت است و اختلاف زمانی میان زمان ثبت این دو موج، حاوی اطلاعاتی در مورد موقعیت نسبی کانون و مرکز زلزله از محل حسگر می‌باشد. امواج رادیویی با سرعتی در حدود ۳۰۰٬۰۰۰ کیلومتر بر ثانیه منتشر می‌شود و این، امکان اطلاع‌رسانی زلزله را فراهم می‌کند.
نحوهٔ عملکرد این سامانه به دو گونه‌است: حسگری وقوع زلزله را در نزدیکی مرکز آن دریافت نموده و از آنجایی که سرعت حرکت سریعترین امواج لرزه‌ای (یعنی امواج اولیه، یا امواج P) از سرعت حرکت امواج رادیویی کمتر است، سامانه قادر است هشدار مربوط به وقوع زلزله را چندین ثانیه قبل از رسیدن امواج زلزله (موج S و امواج سطحی) به محل اسکان مردم، به آن‌ها اطلاع دهد. این روش "سامانه شناسایی جبهه"Front-detection system نامیده می‌شود و در صورتی که تحلیل اطلاعات دریافتی توسط حسگر، امکان تعیین پارامترهای زلزله و برآورد خطرناک بودن آن را بدهد، فرایند هشداردهی تسریع می‌شود. اما حتی اگر سامانه وقوع زلزله را در مرکز آن حس نکرده باشد، هنوز امکان دادن هشدار وجود دارد: سریعترین امواج حجمی زلزله (امواج P) طول موج کوتاه داشته و به‌طور کلی آسیب کمی می‌رسانند و حتی ممکن است توسط انسان احساس نشود.
چند ثانیه بعد - مدت زمان دقیق آن بستگی به فاصله کانون زمین‌لرزه با حسگر دارد - امواج مخرب با طول موج بلند (امواج ثانویه، یا امواج S) می‌رسند. سامانهٔ هشدار زمین‌لرزه با استفاده از سامانه‌های لرزه‌نگار که قدرت تشخیص امواج اولیه را دارند پیش از رسیدن امواج مخرب وقوع آن را هشدار می‌دهند. جهت بهبود دقت سامانه می‌توان از شبکه‌های حسگر استفاده کرد. این روش "سامانه در محل"On-site system نامیده می‌شود.
نحوهٔ عملکرد سامانه‌های هشدار زمین‌لرزه که برای یک مکان خاص - و نه یک ناحیه بزرگ - استفاده می‌شوند می‌تواند ساده‌تر باشد. کافی است که موج پی در همان مکان را جهت ارسال هشدار مورد استفاده قرار داد بدون اینکه نیازی به ارسال اطلاعات به نقاط دور، تخمین محل مرکز زلزله یا بزرگی آن باشد.
هشدار زلزله، چند ثانیه قبل از وقوع آن می‌تواند در کاهش خسارات و تلفات زمین‌لرزه بسیار مؤثر باشد. هشدار می‌تواند حاشیه ایمنی سیستم‌های مهندسی با تنظیم دقیق (مانند نیروگاه‌های هسته‌ای) را افزایش داده و اقدامات ایمنی خودکار می‌تواند درصد تخریب و آسیب زیرساخت‌های حمل و نقل و دیگر تأسیسات زیربنائی و صنعتی را کاهش دهد. حتی چند ثانیه قبل از وقوع یک زلزله نسبتا شدید، پاره‌ای از اقدامات بموقع می‌تواند مانع از ظهور خطرات و آسیب‌های بالقوه در تأسیسات زیربنائی و تجهیزات صنعتی گردد. به عنوان مثال، قطع خطوط گاز برای جلوگیری از آتش‌سوزی (در حین و بعد از وقوع زلزله) مفید بوده و مانع از تشدید بحران خواهد شد. بعلاوه، اگر نقشه میزان شدت زلزله در مناطق مختلف سریعاً فراهم باشد، تیم‌های اضطراری و امدادی می‌توانند بسرعت به جاهایی که به وجود آن‌ها بیشتر نیاز است اعزام شوند. در واقع سامانهٔ هشدار زمین‌لرزه، کمک بزرگی به مریریت بحران خواهد نمود. علاوه بر این، سامانهٔ هشدار می‌تواند میزان صدمات حوادث ثانویه‌ای که زلزله باعث وقوع آن‌ها می‌شود را کاهش دهد. اقدامات بموقع و کارهای مفید دیگر: مسیریابی دوباره جریان برق، تأخیر فرود هواپیماها، هشدار به اتاق‌های عمل بیمارستان‌ها، شروع استفاده از ژنراتورهای اضطراری و بستن خطوط نفت می‌باشد.
سامانه‌های هشدار زمین‌لرزه به دو دسته تقسیم می‌شوند. آن‌هایی که برای یک ناحیه بزرگ قابل استفاده هستند، و آن‌هایی که برای یک مکان خاص استفاده می‌شوند. بسته به نوع سامانه فعالیت‌هایی که در زمان دریافت هشدار باید انجام داد تغییر می‌کند. این فعالیت‌ها را می‌توان به دو دسته کلی تقسیم نمود: کارهایی که به صورت خودکار قابل انجام است، و کارهایی که شهروندان باید انجام دهند. نمونه‌هایی از کارهایی که به صورت خودکار قابل انجام است به شرح زیر می‌باشد: پایین آوردن سرعت قطارهای سریع‌السیر، خاموش کردن ماشین آلات سنگین و توقف آسانسورها، قطع خودکار جریان گاز و آب، ذخیره‌سازی اطلاعات حیاتی رایانه‌ها جهت از دست نرفتن آنها، و جلوگیری از ورود وسایل نقلیه به جاده‌ها.
نمونه‌هایی از کارهایی که شهروندان باید انجام دهند به شرح زیر است: گرفتن پناه زیر میز، چهارچوب در (و یا هر مکان دیگری که بتواند او را از آسیب سقوط اجسام در امان دارد)، دور شدن از دیوارهای سنگی، خروج از آسانسور دور شدن از اشیا خطرناک (مانند قفسه‌های کتاب پشتیبانی نشده، مواد شیمیایی خطرناک، ماشین آلات خطرناک)، و چنانچه فرصت باشد، قطع جریان گاز و آب خانه (زیرا باز بودن گاز ممکن است باعث آتش‌سوزی شود و بسیار خطرناک است و باز بودن شیر اصلی آب، می‌تواند عملیات نجات توسط امدادگران را دشوار سازد). همچنین هشدار، حتی چند ثانیه قبل از وقوع، می‌تواند جان کارگران را در محل‌های ساخت و ساز نجات دهد. به عنوان مثال، کارگران می‌توانند خود را در موقعیت موجود، تثبیت و ایمن نموده و مواظب سقوط اشیاء و تیر آهنها باشند. ضمناً می‌توانند دکل جرثقیل‌ها (بویژه تاور کرین‌ها) را به جهت‌های امن تر حرکت دهند.
در مواردی که روش ساختمان‌سازی غیراصولی بوده و همچنین ساختار گسل‌ها به وضوح شناخته شده و به اندازه کافی دور از ساختمان‌ها باشند، سامانهٔ هشدار زمین‌لرزه ابزار کارآمدی می‌تواند باشد. اما اگر مرکز زلزله نزدیک باشد، هنوز هم می‌توان از طریق کم کردن سرعت قطارها، تغییر چراغ‌های ترافیک به قرمز، بستن دریچه‌های نفت و گاز در خطوط لوله و شاهراه‌های اصلی، توقف اضطراری نیروگاه‌های هسته‌ای و هشدار به جمعیت ساکن در مناطق پایین سدهای بزرگ خسارات را تا حدی کاهش داد. به‌علاوه حتی اگر مرکز زلزله نزدیک به یک شهر باشد، هنوز می‌توان به شهرهای اطراف هشدار داد و خسارات را در آن‌ها کم کرد. با اشاره به زمین‌لرزه ماه می ۲۰۰۸ میلادی در چین که هزاران کشته بر جای گذاشت، زلزله‌شناس هارو کاناموری می‌نویسد، حتی اگر سامانهٔ هشداری در چین وجود داشت، اثر آن به دلیل ساختمان‌سازی غیراصولی کُند می‌شد، زیرا هشدار چند ثانیه، زمانی که کل ساختمان فرو ریخته شود در مورد شهروندانی که درون ساختمان‌ها هستند خیلی مفید نخواهد بود. به دلیل کافی نبودن زمان برای ترک ساختمان در بسیاری از موارد، برخی از محققان کاربرد اصلی سامانهٔ هشدار زلزله را حفاظت از سیستم‌های حساس و کاهش تبعات زلزله می‌دانند. همچنین به دلیل جدید بودن این سامانه‌ها هنوز معلوم نیست که دقیقاً این سامانه‌ها در زلزله‌های بسیار بزرگ یا در زمین‌لرزه‌های با فاصلهٔ کم (کمتر از ۳۰ کیلومتر با مرکز زمین‌لرزه) تا چه حد موفق خواهند بود. در اندک نمونه‌های فعالیت این سامانه، در ماه اکتبر سال ۲۰۰۴، زلزله‌ای ۶٫۶ ریشتری توسط سامانهٔ هشدار در ژاپن به صورت موفقیت آمیزی شناسایی شد، و پس از یک ثانیه باعث شد تا ترمزهای خودکار یک قطار سریع‌السیر که با سرعت ۲۰۰ کیلومتر در ساعت در حرکت بود، فعال شود. قطار نهایتاً چند ثانیه بعد از خط خارج شد ولی این حادثه هیچ کشته‌ای بر جای نگذاشت.
علاوه بر اینها شرکت‌های ساختمانی در ژاپن در حال توسعه ساختمان‌های با سیستم‌های کنترل نیمه فعال هستند. این ساختمان‌ها می‌توانند خواص مکانیکی خود را در چند ثانیه تغییر داده تا بتوانند حرکت زمین را بهتر تحمل کنند. اجرای این «مهندسی چند ثانیه» نیاز به ارزیابی دقیق از میزان و نرخ آژیرهای کاذبFalse alarm و آژیرهای از دست رفتهMissed alarm دارد.
لازم است که به شهروندان تعلیمات کافی در مورد نحوهٔ واکنش هنگام شنیدن پیام هشدار داده شود. بسیار مهم است تا شهروندانی که در مکان‌ها یا ساختمان‌های شلوغ حضور دارند، همگی به سمت در خروجی هجوم نیاورند. در واقع اگر طرح سامانهٔ هشدار به‌درستی اجرا نگردد یا آموزش‌های لازم به قشرها مردم داده نشود، ممکن است امنیت عمومی به مخاطره افتاده و منجر به وحشت افراد شود.
تمامی سامانه‌های هشدار زمین‌لرزه باید به گونه‌ای طراحی شوند که قدرت تشخیص سریع زمین‌لرزه را داشته و تمام مراحل مدیریت شان خودکار باشد (چرا که قضاوت انسان ممکن است زمان‌بر و آمیخته به خطا باشد). بکارگیری سامانه همچنین نیازمند آموزش‌های عمومی و تفهیم معانی هشدارهای مختلف صادر شده توسط سامانه‌است. همچنین مهم است که مأموران رسیدگی به زلزله، آموزش‌های کافی را دیده باشند و کتابچه‌های راهنمای مقابله با زلزله، چاپ و پخش شود. نکته مهم دیگر این است که امکان هشدارهای اشتباه و خطا در محاسبات به رسمیت شناخته شود و سازمانی که وظیفهٔ اطلاع‌رسانی در این مورد را دارد، بتواند ریسک کند و در مواقع قریب به یقین، اعلام خطر نماید البته بدیهی است که باید برای کاهش احتمال هشدار غلط تلاش کرد.
همچنین تحقیقات دانشگاهی بر روی ناحیه‌ای که سامانهٔ هشدار در آن قرار داده می‌شود می‌تواند به کارآمدی آن کمک کند زیرا توزیع احتمالی تکان‌های زمین به موقعیت جغرافیایی وابسته‌است و این اطلاعات در تخمین موقعیت مرکز زلزله و شدت آن می‌تواند مفید باشد.
تکنولوژی «سامانهٔ هشدار زمین‌لرزه» بسیار جدید بوده و هنوز در مرحلهٔ پژوهش قرار دارد. شکل‌های اولیه این فناوری تنها در کشورهایی مانند ژاپن، تایوان و مکزیک پیاده‌سازی شده‌است و هفت یا هشت کشور دیگر، و از جمله ایالات متحده آمریکا، هنوز در حال تحقیق بر روی آن هستند. این تکنولوژی در حال حاضر تنها تکنولوژی‌ای است که قابلیت پیش‌بینی زلزله در لحظاتی قبل از وقوع زلزله را دارد. دولت ایتالیا در مرحله توسعه و پیاده‌سازی سامانهٔ هشدار برای مناطق جنوبی این کشور می‌باشد؛ جزئیات پیشرفت حاصل شده تا سال ۲۰۰۷ میلادی در این مقاله آورده شده‌است. سامانه‌های هشدار زمین‌لرزه رومانی و ترکیه در دست اقدام هستند. در ایالت کالیفرنیا در آمریکا، کمیته‌ای در سال ۱۹۸۸ نصب سامانه‌های هشدار را از نظر اقتصادی (منفعتشان در مقابل هزینه‌شان) مقرون به صرف ندانست، اما گزارش شورای ملی تحقیقات ایالات متحده آمریکا و پیشرفت‌های سریع تکنولوژیکی، این دیدگاه را به‌زودی تغییر داده و اطلاعات مربوط به زلزله، تقریباً به صورت بیدرنگ و بدون وقفه فراهم شد. امروزه پژوهشگران آمریکایی نیز نمونه‌های آزمایشگاهی سامانهٔ هشدار را ساخته‌اند.
به عنوان نمونه مشخصات سامانهٔ ارسال هشدار بر روی تلفن همراه ژاپن به شرح زیر است:
پروتکل‌های مربوط به پیاده‌سازی این سامانه در این مقاله توضیح داده شده‌است.
یک تحقیق زمین‌شناسی پیش‌بینی می‌کند که زلزله‌ای با بزرگی ۷ ریشتر در تهران ۶۴۰٫۰۰۰ مسکن را از مجموع ۱٬۱۰۰٬۰۰۰ مسکن ویران کرده و علاوه بر این بیش از یک میلیون و نیم از جمعیت تهران را کشته و حدود چهار میلیون و سیصد هزار نفر را زخمی‌کند. کلان‌شهر تهران از نظر بافت‌های شهری، یکی از بدترین شهرهای ایران محسوب می‌شود و بلیل عدم پیروی از بافت منظم و متعارف علمی (شطرنجی، شعاعی، وغیره) در روند توسعهٔ شهری، بسیار مستعد تشدید صدمات و خطرات ناشی از بلایای طبیعی می‌باشد. لیست زمین‌لرزه‌های ایران در مقیاس‌های نزدیک ۷ ریشتر در ناحیه اطراف تهران به شرح زیر است:
این داده‌ها نشان می‌دهد که در منطقهٔ تهران، در حدود هر ۱۵۸ سال یکبار، یک لرزه اتفاق می‌افتد (البته منظور لرزش قابل توجه و نسبتاً شدید است. شایان ذکر است که در کل زمین، گاهی اوقات بیش از۲۰۰ لرزش در روز ثبت می‌شود که خیلی از آن‌ها را حتی احساس هم نمی‌کنیم. لایه‌های زیرین زمین پیوسته در حال جنبش است). با توجه به اینکه آخرین زلزله عظیم در تهران، در حدود ۱۸۲ سال پیش رخ داده‌است، باید برای زمین‌لرزه بزرگ بعدی در تهران آماده شد. علی‌رغم خطرات زمین‌لرزه احتمالی تهران، دولت ایران هنوز سامانه‌ای جهت هشدار زلزله، در این کلان‌شهر راه‌اندازی ننموده‌است. اگر چه مطالعات ابتدایی بر روی آن در موسسه بین‌المللی زمین‌لرزه‌شناسی و مهندسی زمین‌لرزه انجام شده‌است.
جهت مشاهده گزارش به
رجوع کنید. مطالعات میدانی در سال ۲۰۰۷ میلادی نشان می‌دهد که خانواده‌های تهرانی مایل هستند که ماهیانه به‌طور متوسط حدود ۳۸ دلار جهت ایجاد چنین سامانه‌ای هزینه کنند! آخرین زمین‌لرزه شدید و قابل توجه در تهران، به بزرگی ۷٫۲ ریشتر، در سال ۱۸۳۰ میلادی بوقوع پیوست.
یکی از چالش‌ها اساسی در پیاده‌سازی سامانهٔ هشدار زودهنگام زلزله، توسعه الگوریتم‌های بی‌درنگ برای تخمین سریع ویژگی‌های مرکز زمین‌لرزه و برآورد کردن قابلیت اعتماد به این تخمین است. این مشکلات شامل تشخیص بی‌درنگ زمان، مکان و شدت زلزله و نقشه‌برداری از گسل می‌باشد. همراه با توسعه الگوریتم‌های بی‌درنگ مناسب، ضروری است که سامانه‌ای جهت پخش سریع اطلاعات مربوط به زلزله به عموم مردم، مدیران، احزاب مدنی، سیاسی، رسانه‌ای و علمی نیز فراهم شود. همچنین زلزله‌شناس مجازی که به صورت خودکار شروع به تحلیل، برآورد و کاهش عدم قطعیت داده‌های موجود می‌کند اهمیت ویژه‌ای برای اتخاذ تصمیم و برنامه‌ریزی اورژانسی دارد.
یکی دیگر از مهم‌ترین مشکلات پیاده‌سازی سامانه‌های هشدار این است که در یک منطقه جغرافیایی گسترده، نیاز به توزیع حسگرهای زیادی دارد.
به عنوان مثال، ژاپن از ۱۰۰۰ حسگر که در درون زمین قرار داده شده‌اند، استفاده می‌کند. هرچه تعداد حسگرها بیشتر باشد، منجر به محاسبه دقیق تر کانون زمین‌لرزه و قدرت آن خواهد شد. ضمناً درصد قطعیت و میزان اطمینان، برای صدور اخطار احتمالی را بالا می‌برد. جهت غالب آمدن بر این مشکل، برخی از محققان جهت تشخیص حضورموج پی، پیشنهاد بهره‌برداری از حسگرهای رایانه‌های لپ‌تاپ را داده‌اند (درون لپ‌تاپ‌ها، حسگرهای لرزش وجود دارد). اگر چه حسگرهای لپ‌تاپ بسیار حساس نیستند، اما استفاده از تعداد زیادی از آن‌ها ممکن است اطلاعات با ارزشی را فراهم کند. اما این سؤال مطرح می‌شود که چگونه تعداد زیادی لپ‌تاپ را در یک شبکه به صورت هماهنگ به یکدیگر متصل کنیم؟ این مسئله در حال حاضر، موضوع پژوهش محققان می‌باشد.
مشکلی که در پیاده‌سازی عملی این سامانه‌ها در ایالات متحده آمریکا وجود دارد این است که علی‌رغم طراحی و تست سامانهٔ هشدار توسط گروهی از پژوهشگران در دانشگاه‌های ایالت کالیفرنیا، دولت آمریکا (و یا مقامات ایالتی) انگیزهٔ کافی برای ایجاد مرکزی جهت هشدار دادن به مردم ندارند. زیرا در سال‌های اخیر، زلزلهٔ بزرگی در آمریکا اتفاق نیفتاده‌است.
یکی از اشکالات سامانهٔ هشدار زمین‌لرزه، هزینه‌های اولیه و مخارج بالای نگهداری می‌باشد. ضرورت داشتن قابلیت اطمینان و دقت بالا، حساسیت، تجدیدپذیری، آزمایش پذیری، و همچنین تعمیر و نگهداری تجهیزات، هزینه‌های اقتصادی زیادی را تحمیل می‌کند. به‌علاوه سامانه باید از دانسته‌های فعلی در زمینهٔ زمین‌ساخت(تکتونیک) منطقه‌ای استفاده جسته و بر این دانسته‌ها بیفزاید. همچنین مقیاس پیاده‌سازی این سامانه نیز بر هزینه آن تأثیرگذار خواهد بود؛ هر چه منطقهٔ پوشش داده شده بزرگتر باشد، هزینه بیشتر خواهد بود.
با این حال، پیاده‌سازی این سامانه، نیازمند تعیین منافع اقتصادی و مقایسهٔ آن با هزینهٔ طرح است تا مشخص شود که آیا سرمایه‌گذاری در آن مقرون به صرفه می‌باشد یا خیر. به‌طور کلی، پشتیبانی محلی از طرح، به عوامل مختلفی بستگی دارد: خطر (یا ادراک خطر) وقوع یک زلزلهٔ بزرگ، میزان جدی بودن این خطر، تأثیر روش‌های مقابلهٔ موجود با خسارات (به عنوان مثال: میزان اصولی بودن ساختمان سازی، در رابطه با ساختمان‌های موجود)، منفعت سامانه با توجه به کوتاه بودن زمان هشدار پیش از زمین‌لرزه، و هزینهٔ ناشی از موارد هشدار اشتباه سامانه. در ژاپن بیش از ۶۰ درصد مردم خواستار نصب و راه‌اندازی سامانهٔ هشدار بوده و بیش از ۸۰ درصد مردم، درجه‌ای از اعتماد به عملکرد سامانه داشتند.
از طرف دیگر امید می‌رود که نسل جدید سامانهٔ هشدار، هزینه اقتصادی کمتری داشته و پیاده‌سازی آن‌ها آسان تر باشد.
ممکن است نسل جدیدی از سامانه‌های هشدار مبتنی بر ماهواره در آینده ساخته شوند (طرح را در ببینید). در حال حاضر از ماهواره تنها جهت بررسی زلزله، پس از وقوع آن استفاده می‌شود. امید می‌رود که نسل جدید سامانه‌ها، اقتصادی تر باشند.
هارتمن و لوی بیش از ۲۰۰ پیشنهاد به منظور بهبود روش‌های پیش‌بینی زلزله را مرور کرده‌اند؛ اما وقوع زمین‌لرزه حاصل فرایندهای بسیار پیچیده و تعامل عوامل متعدد است. بحث‌های دانشگاهی در مورد نحوهٔ پیش‌بینی زلزله، به نتیجه‌ای مشخص نرسیده‌است.