moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در جریان اعتراضات سراسری ۱۴۰۱ پس از مرگ مهسا امینی، محسن توکلی روز جمعه ۱ مهر در یک پیام توئیتری از دستگیری برادرش مجید توکلی خبر داد و نوشت که مأموران امنیتی شبانه «با ایجاد وحشت به خانه ریخته و برادرش را برده‌اند». او افزود، مأموران نامه دادستانی کل را به همراه داشته‌اند اما نگفته‌اند از طرف چه نهادی هستند و تنها گفته‌اند که مجید توکلی را به دادسرای ناحیه ۳۳ می‌برند. روز چهارشنبه، ۱۳ مهر، همسر مجید توکلی از ابتلای او به کرونا در زندان خبر داد. مجید توکلی از روز ۳۱ شهریور در انفرادی به سر می‌برد.
مجید توکلی در روز ۲۸ آذر، پس از ۸۸ روز بازداشت، با سپردن قرار وثیقه آزاد شد.
مجید توکلی چندین مرتبه در اعتراض به وضعیت بازداشت و تحت فشار قرار گرفتن اعتصاب غذا کرده‌است. او در ۲۳ تیر ۱۳۸۶ حداقل ۲۱ روز در اعتراض به شکنجه، گرفتن اعترافات دروغ و تحت فشار و عدم توجه به حقوق شهروندیش دست به اعتصاب غذا کرد.
این زندانی سیاسی اعتصاب غذای دیگر خود را خرداد ۱۳۸۹ در اعتراض به وضعیتش در زندان آغاز کرد. مجید توکلی زندانی سیاسی محبوس در اندرزگاه هفت زندان اوین که چندی پیش به دلیل اعتراض به معاون دادستانی به سلول انفرادی منتقل و در آنجا دست به اعتصاب غذای خشک زد؛ در اثر مقاومت خود و حمایت‌های صورت گرفته زودتر از موعد مقرر توسط مسئولان زندان به بند عمومی منتقل شد. در این اعتصاب ۶ خرداد ۱۳۸۹ اخباری دربارهٔ خون‌ریزی معده و وخامت حال توکلی در زندان منتشر شد. همچنین در این روز نامه‌ای از طرف او انتشار یافت. مادر مجید توکلی نیز در اعتراض به وضعیت مجید در زندان، اعتصاب غذا کرد اما با درخواست دوستان فرزندش، به اعتصاب غذای خود پایان داد.
شیرین عبادی در نامه‌ای به گزارش‌گر ویژه شکنجه سازمان ملل متحد، دربارهٔ وضعیت وخیم توکلی در زندان، هشدار داد. ۸ خرداد ۱۳۸۹ مجید توکلی از زندان اوین با خانواده‌اش تماس گرفت و از انتقال خود به بند عمومی و شکستن اعتصاب غذای خود خبر داد.
خرداد ۱۳۸۹ نامه‌ای خطاب به مردم از مجید توکلی در هرانا منتشر شد و در آن آمده بود: تشکر می‌کنم از رهبرانی که نشان دادند پدران و مادرانی نیک برای جنبش سبز هستند و همچنین از حمایت‌هایی که منجر به انتقال او به بند عمومی و کاهش فشارها در زندان شده بود از مردم سبز سرزمینش تشکر کرد.
مجید توکلی، فعال دانشجویی که از سال ۱۳۸۸ بدون مرخصی در زندان رجایی شهر کرج به سر برده بود، سرانجام ۲۹ مهر ۱۳۹۲ با وثیقه ۶۰۰ میلیون تومانی، به مرخصی آمد.
مجید توکلی اردیبهشت ۱۳۹۴ با پایان دوره محکومیتش پنج ساله‌اش از زندان رجایی‌شهر کرج آزاد شد.
او در دادگاه انقلاب به هشت سال حبس محکوم شد که در دادگاه تجدیدنظر بعد از مدتی به پنج سال کاهش یافت، اما به دلیل انتشار نامه از داخل زندان شش ماه به دوره حبس او افزوده شد. توکلی همچنین سه هفته پیش از آزادی برای بار دوم به مرخصی آمد.
دیوید کیز مدعی است که ظریف در پاسخ به سؤال وی مبنی بر اینکه «مجید توکلی، یکی از برجسته‌ترین فعالان دانشجویی ایران که هم‌اکنون در زندان نگهداری می‌شود، چه زمانی آزاد خواهد شد؟» تصریح کرده‌است «نام نسرین ستوده را از طریق رسانه‌ها شنیده‌ام اما مجید توکلی را اصلاً نمی‌شناسم.» چندی بعد محمد جواد ظریف در پاسخ به یکی از کامنتهای فیس‌بوک خود مبنی بر «مجید توکلی رو شناختی دکتر یا نه هنوز؟» چنین پاسخ می‌دهد که «سلام دوست عزیز. به سبک خودتان: شما نویسنده اسرائیلی که این ادعا را مطرح کرده شناختید یا نه هنوز؟»
دیوید کیز در مصاحبه با کامبیز حسینی در پاسخ به سؤالی که «آیا شما اسرائیلی هستید؟» گفت: «من شهروند اسرائیل هستم و در آمریکا به دنیا آمده‌ام که به نظرم جالب است، سؤال من از وزیر امور خارجه، آقای ظریف، این است: آیا این مسئله که شهروند آمریکا هستم و در لس‌آنجلس که شهری است که به مهاجرین بسیاری از ایران که از دیکتاتوری و تئوکراسی فرار کرده‌اند، پناه داده‌است، به دنیا آمده‌ام باعث می‌شود که سؤالم نادرست و نامناسب محسوب شود؟»
عماد بهاور (زاده ۸ تیر ۱۳۵۷) فعال اصلاح طلب مسئول شاخه جوانان نهضت آزادی ایران، عضو دفتر سیاسی نهضت آزادی ایران، زندانی سیاسی سابق اهل ایران است. او از اعضای هسته مرکزی «پویش حمایت ازخاتمی و موسوی» (موج سوم) بود و اکنون عضو «شورای عالی سیاست‌گذاری اصلاح‌طلبان» است.
او دارای مدرک مهندسی صنایع از دانشگاه یزد، مدرک کارشناسی ارشد علوم سیاسی از دانشگاه مازندران و مردک کارشناسی ارشد جامعه‌شناسی از دانشگاه پیام نور است.
او از اصلاح طلبان و اعضای نهضت آزادی ایران است. او از سال ۱۳۹۷ عضو شورای سیاست‌گذاری اصلاح طلبان شده است.
وی در ۷ خرداد ۱۳۸۸ توسط دادگاه انقلاب بازداشت شد. اتهام وی توسط یک مقام قضایی تبلیغ علیه نظام و توهین به رهبر جمهوری اسلامی ایران عنوان شد. به گفته مقامات قضایی ایران، بهاور از اسفند ۱۳۸۷ به دلیل «فعالیت‌های تبلیغاتی علیه نظام» تحت تعقیب بوده است و پس از بازگشت از هندوستان بازداشت شده است.
بهاور پس از ۴ روز بازداشت آزاد شد اما پس از اعلام نتایج انتخابات، دستگیر و به گفته وبگاه موج سبز تحت فشارهای روانی برای اقرار تلویزیونی قرار گرفت. بازداشت بعدی او ۴۶ روز به طول انجامید که همه آن در انفرادی گذرانده شده بود. او در روز چهارشنبه، هفتم مرداد ماه با قرار وثیقه آزاد شد و در ۱۶ اسفند ۱۳۸۸ در حالی که به دادگاه انقلاب برای آخرین دفاعیات احضار شده بود، بازداشت شد.آرمان، روابط عمومی، دوشنبه- ۱۷ اسفند ۱۳۸۸ - عماد بهاور بار دیگر بازداشت شد
قاضی صلواتی، در بررسی پرونده او، وی را به تحمل ۱۰ سال حبس به اتهام تبلیغ علیه نظام، اجتماع و تبانی علیه نظام و عضویت در نهضت آزادی محکوم کرد. علاوه بر این، وی به ممنوعیت از حقوق اجتماعی به مدت ۱۰ سال به عنوان مجازات تکمیلی محکوم شد. حکم بدوی عیناً توسط شعبهٔ ۵۴ دادگاه تجدید نظر استان تهران تأیید شد. این اولین بار بود که یک متهم در ایران به طور صراحت از فعالیت در فضای مجازی منع شده بود. در سال ۱۳۹۲ مجدد این حکم با اعاده دادسری به ۷ سال تقلیل داده شد. در اعاده دادرسی بعدی در سال ۱۳۹۳ این حکم به طور کلی شکسته شد. و سرانجام در تاریخ پنجشنبه ۲۷ آذر ۱۳۹۳ از سوي شعبه ۵۳ دادگاه تجديد نظر استان تهران به رياست قاضي سادات پس از تحمل ۵ سال حبس، به دلیل نقض حكم، از زندان آزاد شد
او در سال ۱۳۸۹ به دستور دادستان به بند عمومی منتقل شد. به گفته منابع خبری، در پی درگیری مأموران زندان با زندانیان بند ۳۵۰ زندان اوین که به پنجشنبه سیاه مشهور شد، بهاور نیز مورد ضرب و شتم قرار گرفت و در پی آن دست به اعتصاب غذا زده بود. وی در طول دوران حبس تنها یک بار در سال ۱۳۹۲ به ۵ روز مرخصی از زندان آمد.
وکیل مدافع عماد با انتقاد از آنچه که آن را صدور عجولانه حکم و عدم توجه به دفاعیات می‌خواند، اتهامات وارده به عماد بهاور را بی اساس می خواند. خود بهاور نیز در بخشی از این دفاعیات خود گفت که: «کارشناسان اصرار داشتند من به حضور در اعتراضات عاشورای ۸۸ اعتراف کرده و دو مصاحبه تلویزیونی نیز انجام دهم. از آنجایی که من به هیچ عنوان در تجمعات روز عاشورا و دیگر روزها حضور نداشته‌ام، حاضر به اعتراف کذب نشدم «آنها تهدید کردند که در صورت عدم اعتراف و عدم انجام مصاحبه، نوشته‌هایم را جمع‌آوری کرده و به همراه تمام بیانیه‌های نهضت آزادی، پرونده‌ای جدید علیه من تشکیل خواهند داد. این‌گونه بود که پس از ماه‌ها بازداشت موقت و پس از آنکه مدت‌ها از آخرین بازجویی من گذشته بود، اتهام جدید (تبلیغ علیه نظام) را با استناد به مطالب و نوشته‌های منتسب به من، تفهیم مجدد نمودند.»
در پی بازداشت او، میرحسین موسوی به بازداشت او واکنش نشان داد و به آن اعتراض کرد. در پی این اعتراض قوه قضائیه ایران در اطلاعیه،‌ ارتباط بازداشت بهاور و فعالیت‌های انتخاباتی او را منکر شد.
صفحه ماتانو یا سطح‌مشترک ماتانو به صفحه‌ای فرضی در ناحیه نفوذ در یک زوج نفوذ گفته می‌شود که در آن شار نفوذی خالصی وجود نداشته باشد.
در نفوذ شیمیایی مواد، formula_1 ثابت نیست بنابراین معادله نفوذ به صورت زیر در می‌آید:
ماتانو نشان داد که formula_2 به صورت زیر به formula_3 وابسته است.
مبدأ x بایستی بصورتی انتخاب شود که
این مبدأ مکان صفحه ماتانو را مشخص می‌کند.
دیل الن میدکیف (Dale Alan Midkiff) (زاده ۱ ژوئیه ۱۹۵۹) هنرپیشه آمریکایی است، که برای ایفای نقش لوئیس کرید در فیلم ترسناک "غبرستان حیوانات خانگی" (۱۹۸۹) و "عاشقانه شماره ۹" شناخته شده‌است.
میدکیف در چنس در مریلند از جویس و توماس میدکیف زاده شد.Dale Midkiff Biography (۱۹۵۹-)
... aka Vigilante Cop
SELF:
خشکی غیرطبیعی قرنیهٔ چشم که در نتیجهٔ آن قرنیه شفافیت خود را از دست می‌دهد و کراتینی می‌شود را خشک‌چشمیمجموعهٔ واژه‌های مصوّب فرهنگستان زبان فارسی تا پایان سال ۱۳۸۹. یا زروفتالمی (Xerophthalmia) می‌گویند.
خشک‌چشمی بر اثر کمبود ویتامین آ به وجود می‌آید و دومین بیماری مهم ناشی از سوءتغذیه است. خشک‌چشمی باعث موارد زیر می‌شود:
اپیدمیولوژی کمبود ویتامین آ، دانشکده بهداشت دانشگاه علوم پزشکی تهران
آموزش عالی به سطحی از آموزش گفته می‌شود که در دانشگاه‌ها، کالج‌ها و موسسات فناوری که مدرک دانشگاهی ارائه می‌دهند، وجود دارد.
در سال ۲۰۱۲ رتبه‌بندی کشورهای دنیا از نظر تعداد تحصیل کرده‌هاي آموزش عالی به نسبت جمعیت از قرار زیر بود:http://finance.yahoo.com/news/the-most-educated-countries-in-the-world.html?page=1http://www.oecd.org/edu/eag2012%20(eng)--Ebook%20(FINAL%2011%2009%202012).pdf
آموزش عالی در ایران بخشی از آموزش و پرورش در ایران است و در حال حاضر زیر نظر وزارت علوم، تحقیقات و فناوری و وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی ایران (برای علوم مربوط به درمان و بهداشت) اداره و سازماندهی می‌شود. همچنین آموزش عالی در سطح تربیت معلم نیز در پردیس‌ها و واحدهای دانشگاه فرهنگیان انجام می‌پذیرد که از نظر علمی زیر نظر وزارت علوم، تحقیقات و فناوری و از نظر کاربردی تحت نظر وزارت آموزش و پرورش فعالیت دارند.
دانشگاه‌های ایران ارائه دهنده آموزش‌های دانشگاهی می‌باشند که منتهی به مدارک کاردانی، کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکتری می‌گردد. همچنین سطح دیگری از آموزش عالی در حوزه‌های علمیه انجام می‌شود که مستقل از دولت و زیر نظر مرکز مدیریت حوزه‌های علمیه انجام می‌پذیرد. مدرک‌ها و درجه‌های حوزه با دانشگاه تفاوت دارد.
خط لولهٔ پارس خط لوله‌ای به طول ۱٬۷۴۵ کیلومتر است که برای انتقال گاز ایران به اروپا از مسیر ترکیه قرار است ساخته شود.
هدف از اجرای این طرح، انتقال روزانه ۱۱۰ میلیون مترمکعب گاز طبیعی تولید شده از پنج فاز ۲۰ تا ۲۴ میدان پارس‌جنوبی در خلیج فارس به اروپا است.
خط لولهٔ پارس از ایران آغاز و با عبور از ترکیه به یونان، ایتالیا و سوییس کشیده می‌شود و پس از آن به اتریش و آلمان نیز می‌رسد. بدین طریق کاملاً خط لوله بدون عبور از اروپای شرقی خواهد بود و تمام کشورهای مسیر گاز ایران را دریافت خواهند کرد.
ایران از ذخایر گازی میدان پارس‌جنوبی برای تأمین منابع مورد نیاز این پروژه استفاده می‌کند.
ایران به عنوان دارنده دومین ذخایر بزرگ گازی دنیا، قصد دارد صادرات گازی خود به اروپا را به‌جای ال.ان.جی از طریق خطوط لوله انجام دهد.
ذخایر اثبات شده گاز طبیعیی ایران برابر با ۲۷٫۸ تریلیون متر مکعب است و پس از روسیه در جایگاه دوم جهان قرار دارد. در سال ۲۰۰۷ استخراج گاز طبیعی در ایران ۱۱۱٫۹ میلیارد متر مکعب و مصرف گاز ۱۱۱٫۸ میلیارد متر مکعب بود.
گفتنی است، در سبد سوختی ایران سهم گاز ۵۵ درصد، نفت ۴۲ درصد، انرژی آبی ۲ درصد و زغال یک درصد است.
آکاتسوکی (به ژاپنی: 暁، "سحرگاه"، "طلوع") گروهی از نینجاهای درجه بالا بودند بنیان‌گذار آن یتیم‌های آمه (یاهیکو، ناگاتو و کونان) بودند. این گروه در ابتدای شکل‌گیری به دنبال ایجاد صلح از طریق مذاکره و دفاع از مردم بود. با مرگ یاهیکو، اوبیتو اوچیها با فریب ناگاتو رهبری گروه را پنهانی به دست گرفت و با گردآوری نینجاهای قوی فراری از دهکده‌های مختلف آکاتسوکی را به گروهی مزدور تبدیل کرد که در قبل کم هر مأموریتی را انجام می‌دادند. این گروه با گذشت زمان به هدف زنده کردن ده
دم، با دزدیدن جینچوریکی‌ها شروع به گردآوری نه هیولای دم‌دار کرد و با از دست دادن و کشته شدن تدریجی اعضا از بین رفت.
شب کوری (Nyctalopia) یک بیماری بینایی است که موجب می‌شود بینایی فرد مبتلا، در شب مختل شود؛ البته ضعف دید در شب تنها مشکل افراد مبتلا نیست، این افراد هنگام رفتن از محیطی روشن به محیطی تاریک نیاز به زمان بیشتری برای تطابق دید دارند و قدرت تباین و تقابل (کنتراست) دید آن‌ها نیز کمتر است.
همچنین قرار گرفتن در معرض نور بسیار شدید موجب شب کوری می‌شود چون باعث تخلیه رودوپسین می‌شود. برای جلوگیری از مبتلا شدن به شب کوری می‌توان از منابع غذایی ویتامین آ استفاده کرد که احتمال مبتلا شدن به گزروفتالمی را کاهش می‌دهد .
جمله در زبان فارسی از لحاظ نوع پیام و محتوی به ۵ گونه تقسیم می‌شود. یکی از انواع جمله که خبری (وقوع یا عدم وقوع کار یا وجود یا عدم وجود حالتی)را بیان می‌کند، جمله خبری نامیده می‌شود.
مثال: رامین نشست، رامین ننشست (که نفی جمله‌ٔ اول است)
جمله امری یکی از انواع پنجگانه جمله در زبان فارسی است که در آن انجام دادن یا ندادن کار یا پذیرفتن و عدم پذیرش حالت یا صفتی درخواست می‌شود. به شکل مثبت آن فعل امر و به شکل منفی آن فعل منفی می‌گوییم.
به قارچ جنگلی دست نزن
جمله دعایی یکی از انواع پنج گانهٔ جمله در زبان فارسی است که در آن دعا یا نفرین وجود دارد. امروزه از مضارع التزامی برای جملات دعایی استفاده می‌شود.
نمونه: «انشاءالله خدا شما را سلامت کند».
در فارسی قدیم برای جمله دعایی به قبل از شناسهٔ «د»، در مضارع سوم شخص مفرد، «الف» می‌افزودند و گاهی به جزء پیشین آن، «ب» می‌افزودند.
سرگئی سرگئیه‌ویچ پروکفیِف (۲۳ آوریل ۱۸۹۱ در سونتسووکا، اوکراین - ۵ مارس ۱۹۵۳ در مسکو) آهنگساز و پیانیست روس بود.
پروکفیف در دهکدهٔ سونتسووکا اوکراین به دنیا آمد. او از پنج‌سالگی نبوغ خود در موسیقی را نشان داد و در نه‌سالگی نخستین اپرای خود را نوشت. او در سال‌های ۱۹۰۴ تا ۱۹۱۴ در کنسرواتوار سنت پترزبورگ به تحصیل پرداخت. وی پس از سال‌ها اقامت در لندن و پاریس و برگزاری پنج تور در آمریکا، در سال ۱۹۳۶ به شوروی بازگشت. داستان "پیتر و گرگ" یکی از نخستین آثار او پس از بازگشت بود که آن را به موسیقی تبدیل کرد و در مدت کوتاهی به موفقیت زیادی دست یافت.
استالین در سال ۱۹۴۸ شروع به حذف و پاکسازی آهنگسازان کرد.
استالین به کمیسرهایش دستور داد موسیقی «سوسیالیسم واقع گرایانه» را به آهنگسازان تحمیل کنند و هر کس را که ایده دیگری دارد، به راحتی کنار بگذارند.
او همچنین گزارش داد که مردم «در سراسر اتحاد جماهیر شوروی» به اتفاق آرا، به اصطلاح فرمالیست‌ها را محکوم کردند و خواستند با تمام کسانی که نامشان در لیست سیاه بوده‌است، مانند وطن فروشان رفتار شود؛ «سمفونیهای روشنفکرمآب دیگر کافی است! با دستورهای روشن و صریح حزب، تمام مانیفست‌های فرمالیست‌ها را متوقف خواهیم کرد». زمان تشکیل نخستین کنگره انجمن آهنگسازان، فهرست کاملی از آهنگسازان «ضد مردم» تهیه کرد. نخستین «ضدسوسیالیستها» شوستاکوویچ، پروکوفیف، خاچاطوریان و مایاکوفسکی بودند.
او را در یک مراسم مجبور کردند مقابل جمع از اشتباهاتشان ابراز پشیمانی کند. پس از آن پروکوفیف سکته مغزی کرد و هیچ وقت از آن بهبود نیافت و پنج سال بعد، در یک روز با استالین درگذشت. خبر مرگ او تا یک هفته انتشار نیافت، چون در آن زمان رسانه‌های گروهی شوروی مرتباً اخبار مربوط به مرگ استالین را پخش می‌کردند.سرگذشت موسیقی کلاسیک در شوروی کمونیستی (I)
میان‌جمله، جمله معترضه یا بند وابسته عبارت یا جمله‌ای است که در ضمن جمله اصلی می‌آید و درباره نهاد جمله توضیح می‌دهد یا مفهومی آرزویی، اندرزی یا توصیفی را می‌رساند و حذف آن معمولا خللی در معنی جمله اصلی ایجاد نمی‌کند. جمله معترضه معمولا در مفهوم جمله اصلی اثری ندارد و گاه پس از حرف ربط می‌آید و گاه به طور مستقل میان دو خط تیره (—) یا دو ویرگول قرار می‌گیرد.
میان‌جمله می‌تواند دارای هر زمانی باشد.
بُن یا "وادرت
کاستنیِ فعل می‌گویند که پس از برداشتنِ همهٔ عناصر الحاقی بر جای می‌ماند.فرشیدورد (۱۳۸۳)، ص ۹۱ و ۴۰۷-۴۳۹ بن، در هر ساختی از فعل دربردارندهٔ مفهوم کار یا حالت یا وجود و اِسناد است. در فعل‌های «می‌خورم»، «می‌خوری»، «می‌خورَد»، «بخورید»، «بخورند»، «خورده‌ام»، «خورده‌ای»، «می‌خوردم»، «می‌خوردیم»، «خورده باشید»، و «خواهی خورد»، کاری که انجام گرفته «خوردن» است که در زمان‌های مختلف به اشخاصِ مختلف نسبت داده شده‌است. بااینکه ساختمانِ آنها متفاوت‌اند، در اجزایی باهم مشترکند؛ چنان‌که در ساخت‌های «می‌خورم»، «می‌خوری»، «می‌خورَد»، «بخورید»، «بخورند»، در جزء، «خور»، و ساخت‌های «خورده‌ام»، «خورده‌ای»، «می‌خوردم»، «می‌خوردیم»، «خورده باشید»، و «خواهی خورد»، در جزءِ «خورد» مشترک‌اند. دستهٔ اول که در جزءِ «خور» مشترک‌اند، اغلب برای بیان وقوع فعل در زمان حال به‌کار می‌روند، و فعل‌های دستهٔ دوم که در جزءِ «خورد» مشترک‌اند، اغلب برای بیان وقوع فعل در زمان گذشته به‌کار می‌روند. از این دو جزء، یعنی «خور» و «خورد» مفهوم اصلی فعل به‌دست می‌آید. این جزءها را «بن»های فعل می‌گوییم.انوری و احمدی گیوی، صص۱۹–۲۰ هر فعلی دو «بن» دارد: بن مضارع که ساخت‌های زمان حال و امر از آن ساخته می‌شود، و بن ماضی که ساخت‌های زمان‌های گذشته و آینده از آن ساخته می‌شود. از فعل‌های دوگانهٔ فعل، علاوه بر افعالِ زمان‌های حال و گذشته و آینده و امر، مشتقات دیگری نیز ساخته می‌شود.انوری و احمدی گیوی، ص۲۰
یکی از تفاوت‌های فعل با سایر اقسام کلمه این است که فعل دارای ریشه و مادّه است و کلمات دیگر نه؛ مگر آنهایی که از فعل گرفته شده باشند؛ مانند «خندان» و «پرستار» و «ساختار» که به‌ترتیب از فعل‌های «خندیدن» و «پرستیدن» و «ساختن» گرفته شده‌اند. در فعل‌های یادشده، «خند» و «پرست» بن مضارع‌اند و «ساخت» بن ماضی است. برخی معتقدند که بن در «ساخت» (که خود بن ماضی است)، «ساخـ» است (بن مضارعِ آن «ساز» است: "می‌سازم").نک: فرشیدورد (۱۳۸۳)، ص ۹۱ و ۴۰۷-۴۳۹ از بن مضارع و بن ماضی، ساختارهای غیرفعلی به شکل‌های گوناگون مشتق می‌شود؛ مانند ساختارهای وصفی (صفت و صفت‌گونه) و اسمی و قیدی. مانند ورزش دلخوری که بن فعل ندارند
در «ساخت» و «خورد» (هر دو بن ماضی)، «ساقه» یا «تنه» (به انگلیسی: stem؛ به فرانسوی: radical) آمیزه‌ای است از ریشه و پسوندِ ماده‌ساز ، که از بن‌های «ساخـ» و «خور» و پسوندهای مادّه‌سازِ «ت» و «د» ساخته شده‌اند.نک: انوری و احمدی گیوی، ص۱۹
در فعل‌های باقاعده (قاعده‌دار)، بن مضارع و بن ماضی یکسان‌اند؛ به‌عنوان مثال، در «خوردن» و «ماندن» و «افتادن»، «خور» و «مان» و «افت» بن مضارع، و «خورد» و «ماند» و «افتاد» بن ماضی‌اند.
در فعل‌های بی‌قاعده، بن مضارع و بن ماضی متفاوت‌اند؛ به‌عنوان مثال، در «دیدن» و «شدن»، «بین» و «شو» بن مضارع، و «دید» و «شد» بن ماضی‌اند.
فرشیدوردهمانجا، ص۹۲ نوشته‌است (نقل با اندکی تصرّفِ اصطلاحی و رسم‌الخطی): نوع دیگری فعل داریم که هم بی‌قاعده است و باقاعده؛ به‌این‌معنی که بن ماضی و مضارع آنها طبق قواعدی خاص با دیگری تقابل دارد؛ مانند: «خ» در بن ماضی («ساخ» و «سوخ» و «ریخ» در «ساخت» و «سوخت» و «ریخت»)، که طبق قاعدهٔ منظمی، با «ز» در مضارع دارای تقابل است؛ یعنی «ساخ» و «سوخ» و «ریخ» ماضی، تقابل دارند با «ساز» و «سوز» و «ریز» در مضارع. بنابراین، «خ» در بن ماضی در مقابلِ «ز» در بن مضارع قرار دارد. همچنین، در فعل‌های «داشتن» و «نگاشتن» و «پنداشتن» بن مضارع، به‌ترتیب، عبارت است از: «دار» و «نگار» و «پندار»، که با «ش» در بن ماضیِ آنها (یعنی «داشت» و «نگاشت» و «پنداشت») تقابل دارد.
پسوندِ بن‌ساز (مادّه‌ساز) عنصری است که به بن (ریشهٔ اصلیِ فعل) می‌پیوندد و بن ماضی و مصدر می‌سازد. پسوندهای بن‌ساز (مادّه‌سازِ) امروز عبارت‌اند از «ت» و «د» و گونه‌های مختلفِ آن دو. این پسوندها و گونه‌های مختلفِ آنها ممکن است به فعل‌های باقاعده بچسبند، مانند: «ترسید»، «کوشید»، «گسترد»، «گزارد»؛ و ممکن است به فعل‌های بی‌قاعده بپیوندند، مانند: «دید»، «چید»، «زد»، «شکست»، «بود»، «شد».از همانجا، صص۹۲-۹۳
بُن گذشته، سِتاک گذشته، ماده گذشته، ریشه گذشته، یا بن ماضی یکی از دو گونهٔ بن در دستور زبان فارسی است.
فعل در زبان فارسی دارای دو بخش بن و شناسه است. بنِ فعل جزء اصلی و دربرگیرندهٔ معنای فعل است و شناسه بیان‌کنندهٔ تعداد و شخص.
برای رسیدن به بن ماضیِ فعل، لازم است که «ن» را از آخر مصدر آن فعل حذف کنیم؛ و این روش آسان‌ترین روش است. چند نمونه:
بُن حال، سِتاک حال، مادهٔ حال، ریشهٔ حال یا بن مضارع یکی از دو گونه بن در دستور زبان فارسی است که برای ساختن فعل زمان حال و گونه‌هایی از اسم و صفت (کلمات خویشاوندِ فعل) به‌کار می‌رود.امیر
بن مضارع، ساده‌ترین شکل یک فعل در زمان حال است که با حذف وندهای اصلی (پیشوندها و پسوندها) به‌دست می‌آید. فعل مضارع در زبان فارسی به صورت زیر ساخته می‌شود:
برای نمونه، فعل "می‌روند" به صورت زیر تجزیه می‌شود:
چند گونه صفت از بن مضارع ساخته می‌شود:
مصدر مضارع، یکی از گونه‌های اسمی است که از بن مضارع ساخته می‌شود. برخی از ساختارهای اسمیِ مرکب نیز با بن مضارع ساخته می‌شوند:
کاردینال یک مقام رسمی کلیسایی و بالاترین مقام کاتولیک‌ها پس از پاپ است.
که در بعضی از فرهنگ ها به گرداننده ی سیرک به اشتباه کادینال میگویند.
کاردینال‌ها ردایی سرخ رنگ به همراه کلاهی سرخ رنگ بر تن می‌کنند. کاردینال‌ها، وظیفه انتخاب پاپ را نیز بر عهده دارند.
مقام‌های کلیسایی به ترتیب اولویت قدرت عبارت اند از:
فعل ساده یا فعل بسیط (کارواژه یا کَرواز به پارسی سره) در زبان فارسی فعلی است که مصدر آن از یک کلمه تشکیل شده باشد. حدود دوهزار فعل ساده در تاریخ ادبیات فارسی به کار رفته‌است. این فعل‌ها را محمد بشیر حسین در کتاب "فهرست فعل‌های پارسی" گردآوری کرده‌است"فهرست فعل‌های پارسی با معنای آن‌ها"، گردآوری محمد بشیر حسین: بخش یک و بخش دوم، دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه تهران -
. محمد حیدری ملایری دربارهٔ صرف فعل در زبان علمی فارسی نیز یک مقاله نوشته‌استدکتر محمد ملایری-بحثی دربارهٔ صرف فعل در زبان علمی فارسی نیز یک مقاله نوشتند
. محسن حافظیان نیز حدود پانصدوهشتادوشش فعل سادهٔ رایج‌تر در زبان فارسی را بررسی کرده‌است و مشتق‌هایی رایج در زبان فارسی از این فعل‌ها را نیز معرفی کرده است.نام کتاب: "ساختارهای وندی مشتق‌های فعلی"، نوشتهٔ دکتر محسن حافظیان (Mohsen Hafezian)، ناشر: نشر گل آفتاب، مشهد و انتشارات مولتی‌ساژ کانادا، بهار ۱۳۸۸، ص ۲۰۳ کتاب دربرگیرندهٔ بیش از پنج‌هزار واژه است که از فعل‌های فارسی برگرفته شده‌اند و توانایی زبان فارسی را در زمینهٔ واژگان‌سازی و گوناگونیِ ساختارهای واژگان‌ساز نمایان می‌کند.گفتگو، به بهانهٔ رونمایی کتاب "ساختارهای وندیِ مشتق‌های فعلی"
فعل از لحاظ ساختار در زبان فارسی دارای چهار ساختمان فعلی است:
فعل پیشوندی در زبان فارسی، فعلی است که از یک فعل ساده و یک پیشوند ساخته شده باشد. با افزودن پیشوند معنای فعل عوض می‌شود. این روش زایش فعل یکی از مهمترین ویژگی‌های زبان‌های هندواروپایی است که نشانگر توان زایندگی بالای این زبان‌هاست. برای نمونه، در انگلیسی می‌توان به پیشوندهای re، trans، de، com/con/co/col، sub، out، ex، in، en، up، و ... اشاره کرد که هر کدام معنی جدیدی به فعل پایه بار می‌کنند.
یکی از انواع فعل‌های زبان فارسی، فعل‌های پیشوندی هستند. این نوع افعال از دوره باستان تا به امروز در زبان فارسی رایج بوده‌اند، اما بسامد آنها در زبان، به ویژه در زبان فارسی دری، رو به کاهش بوده است. پیشوند این افعال، که عنصر غیرفعلی گروه فعلی را تشکیل می دهد، عمدتاً مفهوم جهت، سمت و جهت حرکت را نشان می‌دهد و گاهی نیز تقویت معنا و تاکید وقوع فعل را می‌رساند و گاهی نیز در افزایش یا ایجاد معنای جدید در گروه فعلی، ایفای نقش می‌کند. پیشوند در این دسته از افعال، در مسیر تحول و تطور، جای خود را به قید یا متمم یا عنصر غیرفعلی اسم و صفت در جمله داده است. http://ensani.ir/fa/article/79099/بررسی-تحلیلی-و-تاریخی-فعل-های-پیشوندی-در-زبان-فارسی
افعال به دو دستهٔ بسیط و غیر بسیط تقسیم می‌شوند. فعل مرکب یکی از انواع فعل غیر بسیط است و آن فعلی است که از دو یا چند واژه مستقل ساخته شده‌است. واژه‌های سازندهٔ فعل مرکب، با یکدیگر نقشِ یک فعل را بازی می‌کنند و با هم به‌عنوان یک «واحد واژگانی» در واژگان اهل زبان ذخیره می‌شوند. دستوردانان تاکنون، درخصوص فعل مرکب به اجماع نرسیده‌اند و به همین دلیل نمی‌توان به‌درستی محدودهٔ فعل مرکب را مشخص کرد.
روی‌هم‌رفته می‌توان گفت فعل مرکب، فعلی است که از ترکیب یک فعل بسیط و واژه‌ای دیگر ساخته می‌شود. عموماً واژهٔ نخست، صفت یا قید، و واژهٔ دوم، فعل است؛ مانند: اجرا کردن، حدس زدن، پس گرفتن، گم کردن (حقشناس:۱۳۸۷).
پربسامدترین افعال در زبان فارسی معاصر، افعال مرکب هستند. با این حال، تحلیل زبان‌شناختی فعل مرکب در زبان فارسی وضعیت بحث‌انگیزی دارد و پژوهش‌گران مختلف از جمله ژیلبر لازار، ویلیام جونز، دونکان فوربز، آن لمبتون، عبدالرسول خیامپور، علی‌محمد حق‌شناس، محمدرضا باطنی، پرویز ناتل خانلری، حسن احمدی گیوی، محمد دبیرمقدم، مهدی مشکوةالدینی، خسرو فرشیدورد، امید طبیب‌زاده، علاءالدین طباطبایی و غلامحسین کریمی دوستان در مورد آن بحث کرده‌اند.
حدود دوهزار فعل سادهٔ فارسی که در ادبیات فارسی بکار رفته، در کتاب «فهرست فعل‌های فارسی» توسط محمد بشیر حسین گردآوری شده‌است.
محمدرضا باطنی معتقد است: در زبان فارسی امروز «حد اکثر ۲۰۰ فعل سادهٔ فعال وجود دارد که از آن‌ها می‌توان مشتق به دست آورد»، این در حالی است که شمار این فعل‌ها در زبان فرانسوی ۴۱۶۰ برآورد شده‌است. در زبان انگلیسی که گذر از مقولهً اسم به فعل و ایجاد فعل تبدیلی بسیار آسان است و بسیار فراوان نیز رخ می‌دهد، تعداد فعل‌های ساده و زایا بسیار بیشتر است. با این همه زبان فارسی می‌تواند یک زبان علمی باشد، به شرط اینکه کند و زنجیری را که ما به پای آن زده‌ایم باز کنیم. ما می‌کوشیم نشان دهیم که زبان فارسی زایایی لازم را بالقوه دارد. اما ما این توانایی را از قوه به فعل نمی‌آوریم. مهم‌ترین راه و بارورترین روش برای ساختن واژه‌های علمی، ساختن مصدر تبدیلی یا به اصطلاح «مصدر جعلی» است. در فارسی نیز مانند انگلیسی، فرانسه، عربی و بسیاری از زبان‌های دیگر باید از اسم یا صفت فعل بسازیم تا بتوانیم مشتقات لازم را از آن به دست بیاوریم و گره کار خود را بگشاییم.
همچنین محمد ملایری دربارهٔ صرف فعل در زبان علمی فارسی یک مقاله نوشته‌است.دکتر محمد ملایری-بخشی دربارهٔ صرف فعل در زبان علمی فارسی نیز یک مقاله نوشتند
پُکید/ پُکیدن پِلِکید/ پِلِکیدن پِلاسید/ پِلاسیدن
لَمید/ لَمیدن لُولید/ لُولیدن لاسید/ لاسیدن
سُرید/ سُریدن قُلُنبید/ قُلُنبیدن ماسید/ ماسیدن.
یدالله منصوری نیز در پایان مقاله خود می‌گوید:
«سخن پایانی این است که زبان فارسی با این همه زایندگی و زایایی می‌تواند از الگوها و نمونه‌های واژه‌سازی، به ویژه در فعل، از فارسی میانه، نیای خود، پیروی و بهره جویی کند و توانائیِ خود را در برابر نیازهای روزمره، به خصوص در عرصه دانش و فن افزایش دهد. این شیوه می‌تواند یکی از راه‌های مناسب و قانونمند واژه سازی باشد.»دکتر یدالله منصوری
بررسی ساختار فعل‌های جعلی (برساخته) در فارسی میانه
نخستین همایش»، در «ساختار فعل‌های جعلی در فارسی میانه و فارسی دری» *اصل این مقاله، با عنوان
، به صورت سخن رانی ارائه شد. (تهران ۲۷ خرداد ۱۳۸۱) «بین‌المللی ایران‌شناسی
تعریف فعل روشمند این است که روشی برای ساخت آن فعل بتوان تصور کرد و برای اینکه روشی استخراج شود باید بیش از یک فعل با آن روش ساخته شده باشد؛ ولی برای فعل ناروشمند هیچ روش و قاعده‌ای نمی‌توان استخراج کرد. با این تعریف، هیچ فعل بی‌قاعده‌ای در فارسی نیست! البته برخی قاعده را چنین تعریف می‌کنند که اگر با قاعده‌ای از ریشه فعل بتوان به بن مضارع و ماضی فعل دست یافت این فعل با قاعده است. با چنین تعریفی تنها پنج فعل در فارسی هست (بودن/استش، کردن/کُنش، آمدن/آیش، دیدن/بینش، خاستن/خیزش،) که ثنویت ریشه دارند و از یک ریشه نمی‌توان بن ماضی و مضارع را به دست آورد.دوگانگی ماده‌های مضارع و ماضی در فعل فارسی، دکتر حبیب برجیان در واقع صرف کردن این پنج فعل هم قاعده مند است و تنها از منظر پیش گفته ناروشمند شمرده می‌شوند. صرف نظر از سه فعل بودن و دیدن و آمدن، ماده‌های مضارع و ماضی افعال فارسی از یک ریشه است. برای یافتن اشتراک در ریشه ناگزیریم به تاریخِ زبان مراجعه کنیم. سرچشمه دوگانگی ماده‌های برآمده از یک ریشه در دو جا نهفته‌است:
چنانچه گفته شد، اگر چه برای یافتن ریشه فعل باید به تاریخ زبان مراجعه کرد، با این حال بدون نگاه تاریخی و زبانشناسانه هم می‌توان همانندی‌ها و روشمندی را به روشنی دید.پسوند و روش‌های فعل ساز در زبان فارسی عبارتند از:
چو آگاه شد مادرِ زردتشتز //// غم خویشتن را بخواهست کُشت (بهرام پَژدو، زراتشت نامه)(خواستن)دیس دیگر این فعل در فارسی خوازیدن است و واژگان خوازه گری، خوازنده و خوازه از این فعل برگرفته شده‌است.
میرسیدش از سوی هر مهتری //// بهر دختر دمبدم خوازه گری (مولوی)، بایستن، شایستن، پایستن، آراستن، پیراستن، ویراستن، زیستن و …
شایان ذکر است که ایدن/آدن/دن/تن همگی یک روش هستند و بنا بر تغییرات آوایی ریشه بکار می‌روند. در گویش‌های مختلف نیز ممکن متفاوت باشد، چنانچه افتادن را در برخی گویش‌ها، افتیدن می‌گویند.
در میان فعل‌هایی که با افزودن «تن» به ریشه ساخته می‌شوند افعالی وجود دارند که با قواعد پیچیده تری ساخته می‌شوند که می‌توان به موارد زیر شاره کرد:
برخی فعل‌های روشمند نیز دارای قواعد پیچیده تری هستند، مانند:
فردوسی: سه اسپ گرانمایه کردند زین****همی برنوشتند گفتی زمین، گشتن (گردیدن)
نکتهٔ جالب دیگر اینکه برخی از فعل‌ها به چند روش ساخته می‌شوند. مانند: گذاشتن/گذاردن، گشتن/گردیدن، کوفتن/کوبیدن، رستن/روییدن، خفتن/خوابیدن، رشتن/ریسیدن، نَوَشتن/نوردیدن و…
بسیاری از فعل‌ها در زبان‌های ایرانی (حتی در برخی از گویش‌های زبان فارسی) با دو روش استن و ایدن ساخته شده‌اند. برای نمونه در گویش سبزواری در برخی جمله‌ها «دوید» را «دویست» می‌گویند. یا مثلاً در گیلکی باریدن و ارزیدن را بارستن و ارزستن می‌گویند و نمونه‌های زیاد دیگر.یا مثلا در لری و‌ گویش های آن اکثر افعالی که در فارسی با ایدن ساخته شده اند در لری با استن ساخته میشوند،برای مثال در لری «خندیدن» را «خندستن» ،«دویدن» را «دویستن» ،«پریدن» را «پرستن» ، «بریدن» را «برستن» ، «دریدن» را «درستن» و... گفته میشود،و در گفتار عامیانه لری «استن» به «اسن» تبدیل شده برای مثال «خندستن» به «خندسن» و ... تبدیل میشود
زبان فارسی دارای سه زمان دستوریِ اصلیست:
گذشته (ماضی یا پیشین)، حال (مضارع)، و آینده (مستقبل یا پسین).انوری و احمدی گیوی، ۱۳۸۸: ص. ۲۲. در پارسی دری همه افعال از دو بن ماضی و مضارع ساخته می‌شوند. بن مضارع پارسی دری همان مادهٔ فارسی میانه است که گاه با هم اختلاف تلفظ جزئی دارند.تاریخ زبان فارسی،محسن ابولقاسمی، ص274 فعل‌ها از دو بن ماضی و مضارع ساخته می‌شوند.
بن ماضی = مصدر بدون «ن» پایانی(مصدر مرخم):
فهرست برخی از فعل‌های سادهٔ زبان فارسینام کتاب: "ساختارهای وندی مشتق‌های فعلی"
نویسنده: دکتر محسن حافظیان (Mohsen Hafezian)
ناشر: نشر گُل آفتاب، مشهد و انتشارات مولتی‌ساژ کانادا، بهار ۱۳۸۸، ص ۲۰۳. برخی از فعل‌ها در گویش‌های فارسیِ مناطقی متداول هستند که در مناطق دیگر متروک شده‌اند. برای نمونه، «شاریدن» در سمرقند به معنی «ریختن آب و مایعات دیگر از بالا به پایین» (بنگرید به لغت آبشار) هست که در فارسی تهران امروزی رواج ندارد. در عین حال در فارسی امروز تهرانی واژهٔ «شوت کردن» از «شوتِ» انگلیسی برگرفته شده‌است که در گویش‌های دیگرِ فارسی هنوز رواج ندارد.
در جدول زیر، بخشی از فعل‌های فارسی فهرست شده‌اند که برای یافتن کاربرد دقیق‌تر آن‌ها می‌توان به لغت‌نامه‌ها مراجعه کرد. همه فعل‌های ناگذرا (لازم) می‌توانند روشمند با افزودن پسوند –اندن یا –انیدن به فعل گذرا تبدیل شوند. مانند چسبیدن و چسباندن، گستردن و گستراندن. برخی از پرکاربردترین این فعل‌های ناگذرا در جدول زیر فهرست شده‌اند. گو اینکه همه فعل‌های ناگذرا شامل این قاعده خواهند بود. جدای از این، در موارد فراوان فعل‌ها با پیشوندهای گوناگون همراه می‌شوند که معانی آنان را دگرگون می‌سازد، چون: بَر، باز، ترا، دَر، فَر، فرا، وا، وَر، نا. برای نمونه در: رفتن–وررفتن–وارفتن-دررفتن، رسیدن-بررسیدن-فرارسیدن-وارسیدن، ریختن-تراریختن. ریخت‌های کهن تر این تکواژهای پیشوندی که اکنون دیگر کاربرد روشمند ندارند که برخی از آن‌ها از این قرارند: آ (برای نفی ارزشی) درآوردن (آ+بردن)؛ اَ (برای نفی ساده)، اَف (برای نمایاندن بالایینگی و بزرگی) در افروختن و افراشتن، اندر (برای نمایاندن درونینگی) در اندریافتن؛ پَر، پَرا، پیرا (برای نمایاندن پیرامونینگی) در پراکندن، پرداختن؛ گُ (برای نمایاندن جدایی و پستی) گُمیختن، گُسستن، گُریختن؛ نِ یا نَ یا نی (برای نمایاندن پایینینگی و دقت) در نِشستن، نِهفتن، نیوشیدن، نمودن، نهادن."فرهنگ وندهای زبان فارسی"، ضیاءالدین هاجری، نشر آوای نور در همهٔ افعال، برای ساختن نفی از پیشوند «نِـ» یا «ناـ»، و برای ساختن نهی از پیشوند «نَـ» یا «مَـ» بر روی ستاک حال بهره گرفته می‌شود.
در سالهای اخیر در جهت توانمند سازی زبان فارسی، برخی از فعل‌ها نیز ساخته شده‌اند. برای آگاهی از ریشه‌شناسی فعل های فارسی، به صفحه ریشه‌شناسی فعل رجوع کنید. در جدول زیر مواردی که با ستاره نشان داده شده‌اند، از فعل های برساخته می‌باشند.
فعل پیشوندی در زبان فارسی، فعلی است که از یک فعل ساده و یک پیشوند ساخته شده باشد. با افزودن پیشوند معنای فعل عوض می‌شود. این روش زایش فعل یکی از مهمترین ویژگی‌های زبانهای هندواروپایی است که نشانگر توان زایندگی بالای این زبانهاست است. برای نمونه، در انگلیسی می‌توان به پیشوندهای re ،trans de ،com/con/co/col ،sub ،out ،ex ،in ،en ،up اشاره کرد که هر کدام معنی جدیدی به فعل پایه بار می‌کنند.
در زبان فارسی پیشوندهای بسیار زیادی وجود دارد که برخی از آن‌ها در فارسی دَری زنده‌اند، برخی فرومرده‌اند و برخی نیز اخیراً توسط فرهنگستان زنده شده‌اند.
نمونه‌هایی از پیشوندهای زنده: فرو، باز، در، فرا، بر، فر، ور،وا،پیش،پس، هم/هن/ان که در مثالهای زیر به‌کار رفته‌اند، فرورفتن، بازگشتن، درافتادن، فراگرفتن، برنشستن، برکشیدن، فرسودن، فرگشتن، وررفتن، وادادن، واماندن، پیشرفتن، پیش‌بردن، پیش‌آوردن، پس‌دادن، پسرفتن، پس‌انداختن، انباشتن، اندوختن، هم‌کشیدن.
نمونه‌هایی از پیشوندهای زنده شده: آ، اف، ترا، اردا، دش، هو،پر/پیرا، پرا، پاد که در مثالهای زیر بکار رفته‌اند، آوردن، افزودن، افماردن، ترادیسش، ترابرش، ترارسانی، ارداساخت، دشمیزی، دشپرورد، هوپرورد، هوزایی، پرستیدن، پرناوش، پرگشتن، پیراوشتن، پیرابرش، پراشنوی.
نمونه‌هایی از پیشوندهای فرومرده: پیشوند ن که در واژگان نشستن و نگریستن و .. آمده‌است و یه معنای به سوی و پایین می‌باشد. البته اخیراً برخی می‌کوشند آن‌ها را بِزیوانند( زنده کنند) مانند نپاهیدن از پیشنهادهای آقای حیدری ملایری
پیشوند در فعل‌های پیشوندی هنگامی که فعل صرف می‌شود با فاصلهٔ عادی‌است. در حالت مصدری با فاصلهٔ مجازی یا بی‌فاصله (بسته به نویسهٔ پایانیِ پیشوند) است. هنگام صرف فعل کلمه‌های دیگر یا اجزای صرفی بین دو جزء فعل می‌توانند نشست. «بازگشت» = «بازگشتن» (بی‌فاصله). «بازگشت» = «او بازگشت» و نیز «باز خواهد گشت» یا «بازمی‌گشت» (با فاصله). هنگام تلفظ در حالت مصدری تکیه بر آخرین هجاست). در حالتی که فعل صرف می‌شود، بر پیشوند هم تکیه می‌شود.
افعال به دو دستهٔ بسیط و غیربسیط تقسیم می‌شوند. فعل مرکب یکی از انواع فعل غیربسیط است و آن فعلی است که از دو یا چند واژه مستقل (جدا معنایی)ساخته شده‌است. واژه‌های سازندهٔ فعل مرکب، با یکدیگر نقشِ یک فعل را بازی می‌کنند و با هم به‌عنوان یک «واحد واژگانی» در واژگان اهل زبان ذخیره می‌شوند. دستوردانان، تاکنون، بر سر فعل مرکب به اجماع نرسیده‌اند و به همین دلیل نمی‌توان به‌درستی محدودهٔ فعل مرکب را مشخص کرد.
پربسامدترین فعل‌ها در زبان فارسی معاصر، فعل‌های مرکب هستند. با این حال، تحلیل زبان‌شناختی فعل مرکب در زبان فارسی وضعیت بحث‌انگیزی دارد و پژوهش‌گران مختلف از جمله ژیلبر لازار، ویلیام جونز، دونکان فوربز، آن لمبتون، عبدالرسول خیامپور، علی‌محمد حق‌شناس، محمدرضا باطنی، پرویز ناتل خانلری، حسن احمدی گیوی، محمد دبیرمقدم، مهدی مشکوةالدینی، خسرو فرشیدورد، امید طبیب‌زاده، علاءالدین طباطبایی و غلامحسین کریمی دوستان در مورد آن بحث کرده‌اند.
خانلری (۱۳۶۶) افعال فارسی را به پنج دسته تقسیم می‌کند: ۱. ساده ۲. پیشوندی ۳. مرکب ۴. عبارت فعلی ۵. فعل‌های ناگذر.
فعل ساده، فعلی است که نتوان آن را به واحدهای واژگانی کوچک‌تر تجزیه کرد (مانند: «آموختن»، «خوردن»، «پراکندن» و…).
افعال پیشوندی از ترکیب یک پیشوند با یک فعل ساده ساخته شده‌اند (مانند: «برآمدن»، «برآوردن»، «دررفتن»، «فروافتادن» و…).
عبارت فعلی، دسته‌ای از کلمات هستند که از مجموع آن‌ها معنی واحدی حاصل می‌شود. این عبارت‌ها دارای چند ویژگی اند: ۱. دارای بیش از دو کلمه هستند. ۲. یکی از کلمات، حرف اضافه است. ۳. معنای اصطلاحی دارند. مثلاً «از پای درآمدن»، «به دست آوردن»، «به کار افتادن»، «به سر بردن» و… عبارت فعلی هستند.
فعل ناگذر (که زبان‌شناسان دیگر آن را «فعل پی‌بستی» نامیده‌اند) شامل حداقل دو جزء مستقل و یک پی‌بست ضمیری است (مثل «سردش شدن»، «چندشش شدن»، «لجش گرفتن»، «حرصش گرفتن» و…).
فعل مرکب، فعلی است که از دو کلمه مستقل تشکیل شده‌است. کلمه اول اسم یا صفت است و صرف نمی‌شود. کلمه دوم فعلی است که صرف می‌شود و «همکرد» نام دارد. از مجموع این دو کلمه معنی واحدی دریافت می‌شود؛ مانند: «خراب ساختن»؛ زیرا در ترکیب، هر یک از جزاء آن معنی مستقلی ندارد و دو واژه با هم معنی واحدی ساختند، اما «دیوار ساختن» فعل مرکب نیست، زیرا در آن، دو واحد واژگانی جداگانه وجود دارد. ویژگی همکرد این است که در ترکیب، معنی اصلی خود را از دست می‌دهد یا معنی ثانویه پیدا می‌کند یا تنها به عنوان جزء صرفی به کار می‌آید.
خانلری برخی افعال مرکب را سه‌جزئی می‌داند: دَم‌درکشیدن، دل‌برکندن، سربرآوردن، تن‌دردادن، بانگ‌برزدن.
مهمترین همکردهای فارسی:
لازار (۱۳۹۳) بیان می‌دارد که در افعال مرکب معنی اصلی در جزء اسمی (به معنای عام آن: اسم، صفت، قید…) جلوه‌گر است و نقش عمدهٔ فعل که بیش و کم معنی اصلی خود را از دست داده، ساختن عبارتی با ماهیت فعلی بر اساس یک اسم است. فعل‌های ساده‌ای که در ساختن فعل مرکب به کار می‌روند یا فعل‌هایی با معنی انتزاعی هستند مانند «کردن»، «شدن» یا فعل‌هایی با مفهوم ملموس تر مانند «دادن»، «زدن»، «گرفتن»، «خوردن». دستهٔ دوم در حالت ترکیبی بخشی از محتوای معنایی خود را از دست می‌دهند و گرایشی بدان می‌یابند که عملکردی همچون ابزار سادهٔ اشتقاق فعلی بیابند. همچنین دستهٔ دوم و دستهٔ اول اغلب جانشین یکدیگر می‌شوند (فریاد زدن: فریاد کردن).
همچنین به اعتقاد لازار، هنگامی که مفعول و فعل از نظر مفهوم با یکدیگر در ارتباط تنگاتنگ بوده و گرایشی به ایجاد واحد معنایی داشته باشند، حرف اضافهٔ پسین حذف می‌شود؛ مانند:
«دستورهایی داد و ایرادهایی از اهل خانه گرفت.»
«حاجی چشمکی زد و نگاه تندی کرد.»
در چنین مواردی گروه مفعول+فعل بسیار نزدیک به یک فعل مرکب یعنی نزدیک به یک واحد واژگانی است (اما روی هم رفته بحث بر سر فعل مرکب (ایراد گرفتن، نگاه کردن) است که تنها با کاربرد نشانهٔ نکره، پسوند جمع یا احیاناً صفتی مشخص تر شده‌است).
دبیرمقدم (۱۳۸۴) افعال فارسی را به دو دسته «افعال مرکب ترکیبی» و «افعال مرکب انضمامی» تقسیم می‌کند.
"(شایان توجه است که به نظر دبیرمقدم، انتقاداتی وارد شده است. برای نمونه بنگرید به مقالهٔ «نگاهی به فعل مرکب از دیدگاه فرهنگ نویسی، علی خزاعی‌فر، "نامهٔ فرهنگستان"، دوره ۷، شماره ۲» و «نقدی بر مقالهٔ «فعل مرکب در زبان فارسی» از محمد دبیرمقدم، پرویز البرزی، "مجلهٔ زبانشناسی"، ش ۱ و ۲، سال ۱۲»)"
طبیب‌زاده (۱۳۸۵) نیز فعل مرکب را فعلی می‌داند که مصدر آن دو کلمه است. کلمهٔ نخست که اسم یا صفت است «همراه» و کلمهٔ دوم که فعلی بسیط است «همکرد» نام دارد؛ مانند: آرایش کردن، تحمل کردن، صدا زدن، حرف زدن، کمک کردن و …. رابطهٔ بین همراه و همکرد رابطهٔ نحوی نیست و متمم یا وابستهٔ یکدیگر نیستند. ظرفیت نحوی فعل مرکب بر اساس مجموع همراه و همکرد شکل می‌گیرد و همراه و همکرد با هم متمم‌های نحوی خود را می‌گیرند؛ مثلاً فعل مرکب «صدا زدن» یک مفعول مستقیم و فعل مرکب «حرف زدن» یک مفعول حرف اضافه‌ای «با» یی می‌گیرد و این نمونه در تأیید سخن پیشین است چرا که اگر ظرفیتشان بر اساس همکرد بود، متمم واحد می‌گرفتند. به نظر طبیب زاده فعل‌هایی همچون «چاق کردن»، «لاغر کردن»، «زشت کردن» و «زیبا کردن» فعل مرکب نیستند بلکه ساختمان‌های سببی اند که از روی زنجیره‌های اسنادی «مسند+فعل ربطی شدن یا بودن» ساخته شده‌اند. در افعال مرکب هیچگاه «کردن» به «بودن» تبدیل نمی‌شود. «آرایش کردن» فعل مرکب است چون نمی‌توان جملهٔ «او دختر را آرایش کرد» را به جملهٔ «دختر آرایش بود» تبدیل کرد؛ اما «زیبا کردن» فعل مرکب نیست زیرا می‌توان جملهٔ «او دختر را زیبا کرد» را به جملهٔ «دختر زیبا بود» تبدیل کرد.
ارژنگ(۱۳۷۴)، بر آن است که فعل مرکب از یک فعل کمکی(همکرد) و یک اسم عام یا صفت تشکیل شده‌است. اسمی‌هایی که در ساختمان فعل مرکب به کار می‌روند قبل از آن که با فعل کمکی ترکیب شوند، مفعول یا متمم فعل یا قید فعل بوده‌اند و می‌توان باز هم آن‌ها را به همان صورت درآورد و حتی بین آن اسم‌ها با فعل فاصله انداخت؛ مانند:
به او کتک زدند: کتک مفصلی به او زدند، کتکش زدند.
خواب دیدم: خواب شیرینی را که دیدم فراموش کردم.
همکرد با جزء اسمی روی هم معنی تازه‌ای می‌یابند و مانند یک کلمه یک تکیه می‌گیرند.
احمدی گیوی(۱۳۸۴) می‌گوید که فعل مرکب متشکل است از همکرد و اسم یا صفت یا بن فعل یا جزء دیگری که فعلیار نامیده می‌شود. امروزه بسیاری از فعل‌های سادهٔ کهن جای خود را به فعل مرکب داده‌اند. گیوی اقسام فعل مرکب را از حیث فعلیار چنین بیان می‌کند:
۱. اسم+همکرد: لطف کردن ۲. صفت+همکرد: عزیز کردن ۳. بن ماضی+همکرد: شکست خوردن ۴. بن مضارع+همکرد: گذر کردن ۵. بن ماضی+بن مضارع به صورت‌های گوناگون+همکرد: گفت و گو کردن ۶. نفی ماضی «استیدن»(=صفت)+همکرد: نیست گرداندن ۷. صفت مفعولی+همکرد: گشوده کردن ۸. صفت فاعلی+همکرد: گریان کردن ۹. اسم مصدر+همکرد: خواهش کردن ۱۰. حاصل مصدر مشتق یایی+همکرد: زندگانی دادن (من تو را زندگانی دادم) ۱۱. مصدر+همکرد: دیدن کردن ۱۲. مشتقات گوناگون دیگر+همکرد: نشیمن کردن.
"(خسرو فرشیدورد، محمد خزائلی و طلعت بصاری، گروه‌های دیگری را نیز وارد دستهٔ فعل مرکب کرده‌اند که دستوردانان دیگر معمولاً آن‌ها را فعل پیشوندی یا عبارت فعلی در نظر گرفته‌اند)"
وحیدیان کامیار(۱۳۷۹) نیز معتقد است اگر پیش از فعل ساده یا پیشوندی یک یا چند تکواژ مستقل بیاید و با آن ترکیب شود، کلمهٔ حاصل، فعل مرکب است (البته این تعریف مورد قبول برخی دستوردانان نیست). مجموعهٔ دو جزء الزاماً فعل مرکب نیست. مثلاً در «کوشش کردن»، «کوشش» مفعول است. «کوششی بکن»، همانند «کتابی بیاور»؛ «کوششت را بکن»، همانند «کتابت را بیاور»؛ «کوشش کن»، همانند «کتاب بیاور». عبارت‌های کنایی هم فعل مرکب‌اند.
همچنین وی اشاره می‌کند که هر فعل در همان جمله و بافتی که به کار می‌رود در نظر گرفته شود، چون در کاربرد دیگر احتمالاً معنی دیگری خواهد داشت. معیار ساده و مرکب بودن، کاربرد طبقهٔ تحصیل‌کرده در زبان نوشتاری کتاب‌های درسی‌است؛ یعنی ساخت موردنظر باید عملاً به‌کار رَوَد و تنها کافی نیست که بگوییم اگر به‌کار رود، مردم آن را می‌فهمند.
به عقیدهٔ ارژنگ(۱۳۷۴) صورت مجهول فعل‌های مرکب چنین است: فعل‌های متعدی ساخته شده با فعل کمکی «کردن»، می‌توانند با کمک فعل کمکی «شدن» به صورت لازم درآیند؛ از این رو نیازی به صورت مجهول خود ندارند:
او را شکنجه کردند (معلوم): او شکنجه شد (مجهول)(به جای «او شکنجه کرده شد»)
او را اسیر کردند (معلوم): او اسیر شد (مجهول)(به جای «او اسیر کرده شد»)
ولی سایر فعل‌های مرکب که با همکردهای دیگر ساخته می‌شوند، صورت مجهول معمول را دارند:
درخت تکان داده شد. او از چاه بیرون کشیده شد.
طباطبایی (۱۳۸۴) سه معیار برای تشخیص فعل مرکب ارائه می‌دهد:
فرشیدورد(۱۳۷۳) معیارهای تشخیص فعل مرکب را از این قرار می‌داند:
وحیدیان کامیار(۱۳۷۹)ضمن توجه به این نکته که هر فعل باید در جمله بررسی شود، طرز تشخیص فعل مرکب را چنین بیان می‌کند:
مشکوةالدینی(۱۳۸۱) بر آن است که اگر پایهٔ غیرفعلی از فعل مرکب حذف شود، عنصر باقی مانده دیگر معنی خاصی را که در فعل مرکب دارا است، نخواهد داشت. مثلاً معنی «داده است» برابر فعل «فریب داده است» نیست. جملهٔ «بچه زیاد می‌کشید»، برابر جملهٔ «بچه زیاد فریاد می‌کشید» نیست. حال آن که در گروه فعلی، با حذف گروه اسمی، فعل باقی مانده باز هم همان معنی اصلی را در ترکیب نحوی خواهد داشت؛ یعنی در جملهٔ «کتاب خریده است» با حذف «کتاب»، «خریده است» معنی واژگانی خود را حفظ می‌کند. روی هم رفته، در فعل مرکب مجموع معنی پایهٔ غیرفعلی و عنصر فعلی برابر یک فعل واژگانی است؛ مانند: فریب دادن: فریفتن، طلب کردن: طلبیدن، گریه کردن: گریستن، اندیشیدن: اندیشه کردن.
عبارت فعلی به افعالی گفته می‌شود که از مجموع آنها یک معنی به‌دست می‌آید و اغلب با یک فعل ساده یا فعل مرکب هم‌معنی می‌شود. این نوع از افعال بیش از دو کلمه هستند و معمولاً یکی از اجزایشان حرف اضافه است؛ مانند: ازپای‌درآمدن، برپا کردن، به‌کار گرفتن.
سویا ممکن است در یکی از این معانی به‌کار رود:
جشنواره بین‌المللی فیلم توکیو فیلمکس یک جشنواره بین‌المللی فیلم است که هرساله در توکیو پایتخت کشور ژاپن برگزار می‌شود. این جشنواره در سال ۲۰۰۰ توسط "دفتر کیتانو" پایه‌گذاری شد. دفتر کیتانو شرکت استعدادیابی و تولید فیلم متعلق به تاکشی کیتانو، کارگردان سرشناس ژاپنی است. دفتر کیتانو با پشتیبانی مالی چند شرکت خصوصی دیگر همچنان به‌عنوان برگزارکننده اصلی جشنواره شناخته می‌شود.
چهاردهمین دوره فیلمکس در نوامبر ۲۰۱۳ برگزار شد. در این دوره محسن مخملباف، کارگردان ایرانی، رئیس هیئت داوران جشنواره بود. در نهمین دوره فیلمکس (نوامبر ۲۰۰۸) ۹۳ فیلم از کشورهای مختلف جهان به نمایش درآمدند. تمرکز این جشنواره در بخش مسابقه معمولاً بر روی سینمای خاورمیانه، آسیای مرکزی و آسیای شرقی است.
خیار یا خیار فسخ اصطلاحی در فقه و حقوق به معنای حق برهم‌زدن یک‌جانبه قرارداد است.
خیار اسم مصدری به معنی اختیار و به مفهوم اختیاری‌ست که شخص در فسخ معامله دارد. در قانون مدنی ایران به پیروی از کتب فقهی یک نظریه عمومی برای خیارات ایجاد شده که در قوانین دیگر کشورها مانند ندارد.کاتوزیان، ص ۳۴۶
در ماده ۳۹۶ قانون مدنی ده نوع خیار ذکر شده‌است:
علاوه بر موارد مذکور در ماده ۳۹۶ قانون مدنی ، خیارات دیگری نیز وجود دارد از جمله:
اختیار فسخی که به یکی از دو طرف معامله داده می‌شود ممکن است بر مبنای خواست طرفین باشد و مبنای قراردادی داشته باشد مانند خیار شرط. یا برای جبران ضرر ناروایی باشد که از اجرای قرارداد ناشی می‌شود همچون خیار غبن و عیب یا عادت‌ها و سنت‌های تاریخی وجود آن را توجیه کند مانند خیار مجلس.کاتوزیان، ص ۳۴۹
هر خیار در هر معامله‌ای می‌تواند موجود باشد به‌جز خیارهای مجلس، حیوان و تاخیر ثمن که مخصوص بیع هستند.ماده ۴۵۶ قانون مدنی
با این حال همه خیارها همواره در هر قراردادی موجود نیستند. مثلاً در قرارداد بیمه خیار غبن نمی‌تواند وجود داشته باشد. یا خیار شرط را در نکاح نمی‌توان آورد.
اکرون (بخوانید: اَکرُن) شهری است در ایالت اوهایو از کشور ایالات متحده آمریکا.
این شهر در سال ۱۸۲۵ و با پیشنهاد پال ویلیامز به سیمون پرکینز تأسیس شد.
دانشگاه اکرون در این شهر قرار دارد.
خیار در لغت به معنی اختیار است، در مصداق مورد بحث یعنی اختیار فسخ عقد بیع به نظر هریک تا مدت حضور درمجلس عقد، زمان و چگونگی تعریف حضور در مجلس عقد بنا به عرف و نظر قاضی می‌باشد
خیار مجلس، بر اساس قانون مدنی ایران خیار فسخی است که بر اساس آن، هریک از طرفین عقد قرارداد، مادامی که مجلس قرارداد منعقد است و متفرق نشده‌اند، اختیار فسخ معامله یا قرارداد را دارند.خيار مجلس مختص عقد بيع است و در ساير عقود معين راه ندارد.
قانون‌گذار در ماده ۳۹۷ قانون مدنی خیار مجلس را اینگونه ترسیم کرده است : "هر یک از متبایعین بعد از عقد فی‌المجلس و مادام که متفرق نشده‌اند
اختیار فسخ معامله را دارند."
ماده گویا آن است که بدون شک مادامی که طرفین در مجلس حاضر باشند، حتی در قسمی که گفتگوهایشان پایان یافته و ارتباط فکری آنان قطع شده باشد خیار مجلس همچنان برقرار است. اما با توجه به آنچه که لفظ مادام که متفرق نشده‌اند به ذهن متبادر می‌نماید تا هنگامی که طرفین، بحث درباره کیفیت عقد را ادامه دهند حتی آنکه که از مجلس خارج شده باشند هم خیار باقی می‌ماند.
اگر یکی از دو طرف در مجلس عقد بمیرد وارث تنها در صورتی می‌تواند از خیار استفاده نماید که خود در مجلس حاضر بوده و پس از مرگ مورث به قائم مقامی او عقد را فسخ نماید. در غیر این صورت مرگ مورث باعث جدایی و افتراق است و وراث نمی‌توانند بعد از مرگ شخص در مجلس حضور یافته و از خیار مجلس استفاده کنند.
در مواردی شخص به نمایندگی دیگری عقدی را منعقد می‌نماید و در این صورت سؤال مطرح می‌شود که چه کسی خیار مجلس را می‌تواند اعمال کند. در این مورد و با توجه به انواع حدود اختیارات وکیل می‌توان سه نوع نمایندگی را شناسایی کرد:
الف) در پاره‌ای موارد اختیار و اراده نماینده تاثیری در شکل‌گیری عقد ندارد مانند آنکه شخص دیگری را مامور نماید تا سندی را به جای او امضا نماید. در این صورت نماینده تنها جهت بیان اراده موکل است و نقشی جز یک واسطه ندارد پس در این موارد وکیل حق فسخ ندارد. اگر موکل در مجلس حاضر بود تنها او می‌تواند خیار را اعمال نماید و اگر تنها وکیل حاضر باشد مانند آن موردی است که عقد بین غایبین انجام شود.
ب) گاهی اوقات وکیل نماینده واقعی شخص است و اراده او در انعقاد قرارداد تاثیر دارد اما مفاد وکالت چنان است که بلافاصله بعد از انعقاد عقد وکالت پایان می‌یابد، با توجه به این مساله به محض انعقاد عقد وکالت نماینده پایان یافته و او متفرق از مجلس محسوب می‌گردد. در این مورد نیز مانند مورد الف وکیل اختیاری ندارد و تنها در صورت حضور موکل در مجلس خود شخص موکل می‌تواند از خیار استفاده کند. مثال این مورد مانند آن است که شخصی به دیگری نمایندگی بدهد خودرویی را میان ۳۰ تا ۴۰ میلیون تومان برای او خریداری کند. اراده وکیل تنها در انتخاب یک خودرو از میان بسیار خودرو میان ۳۰ تا ۴۰ میلیون تومان است و به محض انتخاب خودرو و انعقاد قرار وکالت او تمام می‌شود.
ج) آخرین مورد هنگامی است که نمایندگی مطلق است مانند نمایندگی ولی قهری نسبت به کودکی که سرپرست اوست. این نماینده اختیار دارد خیار را اجرایی کند زیرا عهده‌دار اداره اموال محسوب گشته و خود یکی از طرفین عقد محسوب می‌گردد. البته در این حالت نماینده حق موکل را از بین نمی‌برد و در صورت حضور موکلی که اهلیت اظهار نظر داشته باشد او نیز می‌تواند خیار را اجرایی نماید.
در عقود مکاتبه‌ای چون دو طرف در مجلسی گرد نمی‌آیند شکی نیست که خیار مجلس ایجاد نمی‌گردد.
در عقود تلفنی اما پاره‌ای بر این نظر هستند که هرچند مجلسی تشکیل نمی‌شود اما ارتباط کلامی طرفین در حکم حضور در مجلس است زیرا ارتباط فکری و معنوی را منتج می‌شود، پس خیار مجلس تا مادامی که گفتگو طرفین قطع نشده باشد ادامه دارد. گروه دیگر نیز بر این اعتقادند که در حقوق ما خیار مجلس امری است استثنایی و ویژه بیع که عقدی است لازم پس محدود ساختن خیار مجلس با اصل لزوم قراردادها سازگارتر است و این خیار را در عقود تلفنی نیز نباید جایز دانست.
در بیع فضولی مالک به شرط آنکه در مجلس حاضر باشد خیار مجلس را می‌تواند اعمال کند.
در مواردی که شخص جانشین دو طرف عقد است و با خود معامله می‌کند نظرات گوناگونی ارائه شده است. اما به نظر می‌رسد که در این حالت خیار مجلس راه ندارد. زیرا فرض ما در مورد خیار مجلس آن است که دو شخص با اراده‌های جداگانه در محلی جمع شده‌اند تا درباره یک عقد بیع تصمیم بگیرند و مادامی که از یکدیگر جدا نشده‌اند و بحث ادامه دارد حق دارند عقد را فسخ کنند اما در موقعیتی که شخصی با خود معامله می‌کند غیر قابل تصور است که او را دارای دو اراده بدانیم.
خیار مجلس به اراده کسی که به سود اوست ساقط می‌گردد چه آنکه صراحتا سقوط آن را اعلام کند و چه به صورت ضمنی. به صورت صریح مانند آنکه فروشنده در ثمن و مشتری در بیع تصرف کنند و به صورت ضمنی مثل آنکه خریدار خوراکی را که خریده شروع به خوردن نماید.
طرح کتابخانهٔ ملّی پهلوی طرحی بود که دستور اجرای آن توسط محمدرضا شاه پهلوی در سال ۱۳۵۲ در تهران صادر شد، ولی این طرح تا سال ۱۳۵۷ آغاز نشده بود و پس از آن هم به دست فراموشی سپرده شد."Oregon State to Pennsylvania State". By Allen Kent. Published by CRC Press, 1977. pp.247-255
تأسیس این کتابخانهٔ عظیم"The National Library of Iran: A New Building
and a New Future". EBRAHIM AFSHAR. AARL, vol 37, No3, September 2006. pp.228 Link بر عهدهٔ شجاع الدین شفا، معاون وزیر وقت دربار در امور فرهنگی نهاده شد.
کتابخانهٔ ملی پهلوی تا زمان قبل از انقلاب ایران، بعد از کتابخانهٔ مجلس شورای ملی، بزرگ‌ترین طرح کتابخانه‌ای در ایران به‌شمار می‌رفتدانش و جامعه: گفتگو با شجاع الدین شفا، نویسنده و متفکر نامدار معاصر ایران در سه بخش - 2003-07-29 و طوری برنامه‌ریزی شده بود که مؤسسه‌ای فراتر از کتابخانهٔ ملی ایران در نظر گرفته شده بود که کتابخانهٔ ملی را در خود ادغام می‌کرد.
در مسابقهٔ طراحی بنای کتابخانه، بیش از ۳۰۰۰ معمار از کشورهای مختلف جهان شرکت داشتندPahlavi National Library
پروژهٔ این کتابخانه به دلیل همزمان شدن با انقلاب سال ۱۳۵۷ ایران متوقف شد.
A multi-volume report provides extensive and detailed information about the plan: N
Sharify The Pahlavi National Library of the Future: Its Resources, Services, Programs,
and Building Requirement: Final Report East Norwich NY Board of Consultants
Pahlavi National Library 1976 (6 vols)
جان هنری هوون سوم متولد ۱۹۵۷ بیزمارک، داکوتای شمالی، سناتور ایالت داکوتای شمالی در مجلس سنای آمریکا است.
او دانش آموختهٔ کالج دارتموث و کارشناسی ارشد مدیریت از دانشگاه نورثوسترن است.National Governors Association
لیلا دایان سایر یک روزنامه‌نگار و مجری تلویزیونی آمریکایی است. او در ۲۲ دسامبر ۱۹۴۵ در ایالت کنتاکی آمریکا متولد شد، سایر جزو مجریان مشهور تلویزیونی است، وی مجری ارشد برنامه تلویزیونی صبح بخیر آمریکاGood Morning America و اخبار جهان در امشب از شبکه سرتاسری ای‌بی‌سی. و مجری برنامه ۲۰/۲۰ است. سایر در دوران تصدی خود در شبکه خبری سی‌بی‌اس مجری برنامه صبح این شبکه بود، او همچنین اولین گزارشگر زن برنامه ۶۰ دقیقه بوده است. دایان سایر قبل از حرفه روزنامه‌نگاری یکی از کارکنان و اعضای کاخ سفید در دوران ریاست‌جمهوری ریچارد نیکسون بود و اکنون با ای‌بی‌سی نیوز در تولید فیلم‌های مستند و اجرای مصاحبه‌های ویژه همکاری می‌کند. نشریه فوربز سایر را در سال ۲۰۰۸ در ردهٔ ۶۵ از صد تن «پرقدرت‌ترین زنان جهان» قرار داد.
اصطلاح زبان کُردی می‌تواند به موارد زیر اشاره کند:
علیرضا شاپور شهبازی (۱۳ شهریور ۱۳۲۱ – ۲۵ تیر ۱۳۸۵) باستان‌شناس، تاریخ‌نگار، نویسنده و متخصص در باستان‌شناسی دوران ایران هخامنشی و استاد دانشگاه‌های شیراز، تهران، هاروارد، کلمبیا، گوتینگن و اورگن شرقی و بنیانگذار بنیاد تحقیقات هخامنشی در سال ۱۳۵۲ بود. شهبازی یکی از مهمترین پژوهشگران مطالعات ایران باستان بود که در سطح بین‌المللی، اعتبار و شهرت فراوانی داشت. شهبازی در سیزدهم شهریور ۱۳۲۱ در شیراز متولد شد و تحصیلاتش را تا مقطع دیپلم در همان شهر ادامه داد و برای ادامهٔ تحصیل در رشتهٔ تاریخ، به دانشگاه لندن رفت. او علاوه بر زبان فارسی، به زبان‌های انگلیسی و آلمانی مسلط بود و با زبان‌های فرانسوی، یونانی، عربی و آرامی نیز آشنایی داشت.
شاپور شهبازی یکی از فعال‌ترین استادان در زمینهٔ تاریخ پیش از اسلام ایران بود و ۱۸۰ مقاله و ۱۸ کتاب در این زمینه به‌زبان‌های فارسی، انگلیسی، آلمانی و فرانسوی به رشتهٔ تحریر درآورد و مقاله‌های بسیاری از وی در "دانشنامهٔ ایرانیکا" قرار گرفته‌اند. از کتاب‌های مهم او به "" که برندهٔ جایزهٔ کتاب سال شد؛ "کتاب راهنمای مستند تخت جمشید" و "شرح مصور نقش رستم" که به چهار زبان فارسی، انگلیسی، آلمانی و فرانسوی منتشر شد می‌توان اشاره کرد. در سال ۱۳۸۴، جایزهٔ هوشنگ پورشریعتی مرکز مطالعات خاورمیانه در واشینگتن برای زحمات ایشان در زمینهٔ تاریخ گذشتهٔ ایران، به وی اهدا شد. شهبازی در ۲۵ تیر ۱۳۸۵ () بر اثر ابتلا به سرطان معده در شهر واشینگتن، دی. سی. درگذشت. پیکر او پس از فوت به ایران منتقل شد و در حافظیه دفن شد.
علیرضا شاپور شهبازی در سوم شهریور سال ۱۳۲۱ خورشیدی، ( میلادی) در شهر شیراز زاده شد. او که فرزند هفتم خانواده بود، در همان دوران کودکی مادرش ملیحه را از دست داد.