moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
جامعة المصطفی از ادغام دو مجموعهٔ «سازمان مدارس و حوزه‌های علیمه خارج از کشور» و «مرکز جهانی علوم اسلامی» تشکیل شد. در ۱۷ فروردین ۱۳۸۷ سید علی خامنه‌ای در پیامی جامعة المصطفی را به جای مرکز جهانی علوم اسلامی، تأسیس کرد. در پیام سید علی خامنه‌ای به لزوم همکاری شورای عالی انقلاب فرهنگی، مجمع تقریب و مجمع جهانی اهل بیت با این نهاد تازه تأسیس اشاره شد تا جامعة المصطفی بتواند به رشد و توسعه مراکز علمی در پاسخگویی به نیازمندهای جهان معاصر برسد. این ارگان با حضور طلاب غیر ایرانی در مدرسه عالی خمینی در قم و با پیام سید علی خامنه‌ای شروع بکار کرد. جامعة المصطفی با ادغام ۲ ارگان سازمان حوزه‌ها و مدارس علمیه خارج از کشور و مرکز علوم اسلامی، تشکیل و علیرضا اعرافی، رئیس پیشین مرکز علوم اسلامی از سوی سید علی خامنه‌ای به ریاست آن منصوب شد. اعرافی در مراسم افتتاحیه این ارگان در رابطه با اهداف این ارگان گفت: «طلاب (طلبه‌های خارجی) براساس رسالتی که به عهده دارند باید به مفاهیم ارزشمند اسلامی و معنوی توجه داشته باشند و از فرصت‌هایی که انقلاب اسلامی برای آنان فراهم کرده، بهره‌مند شوند. جامعة المصطفی العالمیه، نهادی حوزوی است ولی از تجربیات نوین علمی در جهان نیز بهره‌مند خواهد شد. همه فعالیت‌های این نهاد علمی و آموزشی براساس معیارهای اسلامی، اهداف صلح‌آمیز و هماهنگ با روح وحدت و اخوت اسلامی طراحی شده‌است». در آبان ۱۳۹۷ علی عباسی با پیشنهاد هیئت امنا و تأیید رهبر انقلاب اسلامی به سمت ریاست جامعة المصطفی العالمیه منصوب شد.
این مرکز نهادی آموزشی و یکی از ارگان‌های مهم ایران برای گسترش اسلام شیعه در سایر کشورها است. این ارگان هم‌اکنون در شهر قم واقع شده و در ۶۰ کشور جهان شعبه‌های خود را دائر کرده‌است. جامعة المصطفی در کشورهایی که جامعه مسلمان دارند نماینده دارد و از طریق این نماینده افراد مناسب برای آموزش اسلام را شناسایی و آن‌ها را برای آموزش طلبگی به قم اعزام می‌کند. این دانشگاه از بین افراد غیر ایرانی در مقطع دکترا دانشجو می‌پذیرد. جامعة المصطفی حدود ۴۰ هزار طلبهٔ خارجی و ۴۰ هزار فارغ‌التحصیل دارد. علیرضا اعرافی، رئیس سابق این نهاد از زمان تشکیل آن تا سال ۱۳۹۷ در سال ۱۳۸۷ گفته‌است: «از طریق شبکه جامعة المصطفی در سطح جهان حدود پنجاه میلیون نفر شیعه شده‌اند».
جمهوری اسلامی ایران برای گسترش فرهنگ شیعه و صدور انقلاب اسلامی از طریق دو ارگان اصلی خود شامل سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی و جامعة المصطفی، استفاده می‌کند. این ارگان‌ها با استفاده از رایزنی فرهنگی در کشورها به فعالیت‌های فرهنگی و مذهبی و آموزش زبان فارسی یا قرآن پرداخته یا نشریات مختلف اسلامی بزبان مردم هر منطقه چاپ و منتشر می‌کنند. به گفته نماینده سید علی خامنه‌ای در استان اصفهان وجود موسساتی مانند جامعة المصطفی فرصتی مناسب برای دعوت اهل سنت به شیعه است. وی طی سخنانی این مرکز را از جمله مراکزی دانست که «در راستای صدور انقلاب اسلامی و نشر ارزش‌های آن گام‌های مؤثری برداشته‌است.»جامعه المصطفی گام‌های مؤثری برای صدور انقلاب و معارف شیعه برداشته‌است
وظیفه اصلی مرکز جهانی علوم اسلامی قم که در جامعة المصطفی ادغام شده‌است انتخاب و اعزام نفرات مستعد برای آموزش‌های اسلامی شیعه است. در واقع این مرکز اصلی‌ترین مرکز آموزش نیروهای خارجی در تشکیلات حوزوی و اعزام طلبه به کشورهای مختلف است. نفرات جذب شده توسط این مرکز به قم اعزام و تحت آموزش قرار می‌گیرند و سپس در مناسبت‌های مختلف مذهبی توسط این مرکز برای فعالیت‌های تبلیغی و مذهبی و برگزاری مراسم سوگواری و غیره به کشورهای مختلف اعزام می‌شوند.
در سال ۱۳۹۰ حداد عادل، رئیس بنیاد سعدی در همایش گسترش زبان فارسی با اشاره به تدریس زبان فارسی در جامعة المصطفی در قم گفت: «بیش از ۱۰ هزار دانشجو در جامعة المصطفای قم مشغول به تحصیل هستند و حضور این همه دانش‌پژوه یعنی آموزش زبان فارسی.».
طبق آماری که در وبگاه جامعة المصطفی اعلام شده، این ارگان تاکنون بیش از ۵۰۰۰۰ مرد و زن را از ۱۲۲ ملیت، تحت تعلیم و تربیت خود داشته که تاکنون، بیش از ۵۰۰۰۰ نفر از آنان دانش‌آموخته شده‌اند.این مرکز علوم اسلامی با تربیت طلاب و روحانیان غیر ایرانی نقش مهمی در صدور ارزش‌های اسلام ناب و انقلاب اسلامی برداشته‌است
جامعة المصطفی نزدیک به ۴۰۰۰۰ دانشجوی خارجی دارد. هر ساله از ۱۳۰ ملیت طلبه جذب می‌کند تا در ۲۵۰۰ موضوع که در آن تدریس می‌شود درس مذهبی بخوانند. این مرکز تسهیلات قابل توجهی برای طلبه‌های خارجی در نظر می‌گیرد.
مخاطب اصلی جامعة المصطفی، طلاب غیر ایرانی هستند. اما براساس مصوبه شورای عالی انقلاب فرهنگی تا ۱۰ درصد ظرفیت نیز امکان تحصیل برای طلاب ایرانی وجود دارد.
بخشی از طلاب غیر ایرانی پذیرش شده در جامعة المصطفی، از اهل سنت هستند. رئیس جامعة المصطفی گرگان (آغاز به کار در سال ۱۳۷۵) در خصوص وجه تمایز واحد گرگان با سایر حوزه‌ها توصیح داد: «در حوزه‌های شهرهای دیگر مثل قم، مشهد و تهران همه دانشجویان شیعه هستند بنابراین ممکن است تحصیل برای برخی از دانشجویان غیر ایرانی که مذهبی غیر از شیعه دارند کمی سخت باشد اما در واحد گرگان ورود همه مذاهب آزاد است و بیشتر دانشجویان هم اهل تسنن هستند».
مولوی عبدالحمید امام جمعه زاهدان گفته که برخی از طلاب مرکز گرگان به او مراجعه کرده و گفته‌اند که قصد بازگشت به کشورشان را دارند اما جامعة المصطفی گذرنامه آنان را ضبط کرده‌است. او از تلاش جامعة المصطفی العالمیه برای جلب اهل سنت به تشیع انتقاد کرد و آن را مغایر با سیاست نزدیکی مذاهب دانست.
ریاست عالی جامعة المصطفی با رهبر جمهوری اسلامی است و تصویب اساسنامه، انتخاب اعضای هیئت امنا، نصب و عزل رئیس جامعه بر عهده او است. نماینده شورای عالی حوزه، دبیرکل مجمع جهانی تقریب مذاهب اسلامی، نمایندگان برخی از دیگر نهادها و سه تا پنج تن از علما و اندیشمندان آشنا به مسائل بین‌الملل به انتخاب رهبر جمهوری اسلامی عضو هیئت امنای این نهاد هستند.
ریاست این نهاد حوزوی بر عهده علیرضا اعرافی بود و هم‌اکنون علی عباسی ریاست این نهاد را بر عهده دارد. این نهاد دارای معاونت‌هایی همچون معاونت آموزشی، معاونت فرهنگی تربیتی و معاونت پژوهشی است. ساختار دانشگاه به شرح ذیل است:
مجتمع آموزش عالی امام خمینی یکی از زیر مجموعه‌های "جامعة المصطفی العالمیه" است که به صورت آموزش حضوری فعالیت کرده و از دانشجویان غیر ایرانی ثبت نام می‌کند. این نهاد با قراردادن اصل آموزش پژوهش‌مدار با محوریت تربیت اسلامی وظیفه دارد با استفاده از:
الف- منابع اصیل دینی و متون برآمده از قرآن و سنت؛
ب- بهره‌گیری از استادان خبره و متخلق؛
ج- بهره‌برداری از کادر مجرب و امکانات مناسب مادی و معنوی؛
د- برنامه‌ریزی و نظارت مستمر؛
در چهار محور به فعالیت بپردازد:
دانشگاه مجازی المصطفی دانشگاهی مجازی و بین‌المللی است که با مجوز رسمی از وزارت علوم، تحقیقات و فناوری اسلامی ایران زیر نظر جامعة المصطفی العالمیة در سال ۱۳۸۲ تأسیس شد. این دانشگاه با هدف گسترش علوم انسانی، اسلامی و اجتماعی در کشورهای مختلف پایه‌ریزی شده‌است.خبرگزاری ایسنا همچنین با توجه به اینکه مدرک وزارت علوم ایران به دانش‌آموختگان اعطا می‌شود مدارک علمی آن دارای اعتبار بین‌المللی است. دانشگاه مجازی المصطفی یکی از زیر مجموعه‌های این دانشگاه است که به صورت اینترنتی فعالیت کرده و از دانشجویان غیر ایرانی ثبت نام می‌کند. هم‌اکنون این دانشگاه در سه رشته علوم قرآن و حدیث به زبان فارسی، انگلیسی، عربی، اردو در سطح کارشناسی و کارشناسی ارشد، تفسیر و علوم قرآن به زبان فارسی و عربی در سطح کارشناسی ارشد، فقه الشریعه به زبان فارسی و عربی در سطح کارشناسی و زبان فارسی در سطح کارشناسی دانشجو می‌پذیرد. سایت‌های شهر مجازی قرآن مجید، شهر مجازی زبان و ادبیات فارسی و رادیو اینترنتی جهت فعالیت‌های دانشجویان فعال شده‌اند. این دانشگاه بین‌المللی همه ساله به منظور سنجش علوم و مهارت‌های دانش پژوهان در حوزه قرآن و حدیث مسابقات گسترده‌ای را تحت عنوان المپیاد بین‌المللی قرآن و حدیث در رشته‌های مختلف شفاهی، کتبی و آثار در گروه‌های طلاب غیر ایرانی، خانواده طلاب و استادان المصطفی برگزار می‌کند. تربیت‌بدنی جامعة المصطفی هر ساله المپیادهای فرهنگی ورزشی را جهت سنجش سلامت جسمانی و ترغیب طلاب به ورزش همگانی برگزار می‌نماید. در سال ۱۳۹۴ دهمین المپیاد بین‌المللی فرهنگی ورزشی طلاب، پنجمین المپیاد بین‌المللی فرهنگی ورزشی خانواده طلاب و چهارمین المپیاد منطقه‌ای (خارج از ایران) برگزار شد. همچنین هر ساله جشنواره طوبی را برگزار می‌کند.
مقاطع تحصیلی دانشگاه مجازی المصطفی کاردانی، کارشناسی، کارشناسی ارشد و دوره‌های کوتاه مدت و پودمانی است. رشته‌های فقه و حقوق، قرآن و حدیث، اخلاق و تربیت، فلسفه، کلام و عرفان، مطالعات اسلامی، تاریخ و تمدن، ادیان و مذاهب، زبان و ادبیات، علوم انسانی ازجمله رشته‌های تحصیلی این دانشگاه است. آمار ارائه شده برای تعداد دانشجویان این دانشگاه، بیش از هفت هزار نفر از کشورهای مختلف جهان اعلام شده‌است.خبرگزاری ایرنا: گسترش خدمات آموزشی دانشگاه مجازی المصطفی همچنین برگزاری دوره‌های کوتاه‌مدت تابستانی،خبرگزاری مهر برگزاری کنفرانس بین‌المللی ظرفیت‌شناسی و اثرگذاری فضای مجازی در ارتقای آموزش‌های دینی (مهر ۹۶)،پایگاه کنفرانس یاب تولید کتاب‌های آموزشی فارسی به غیر فارسی‌زبانان و همچنین تولید نرم‌افزارهای آموزشی فارسی از دیگر فعالیت‌های این دانشگاه است.خبرگزاری برنا می‌توان گفت آموزش زبان فارسی به فراگیران غیر ایرانی از طریق فضای مجازی از شاخصه‌های اختصاصی این دانشگاه است که هم‌اکنون بیش از دو هزار و پانصد نفر از هفتاد و شش کشور جهان در حال فراگیری زبان فارسی هستند.خبرگزاری صدا و سیمای قم
دانشگاه مجازی المصطفی، شامل شش دانشکده زیر است:
از دیگر مراکز وابسته به جامعة المصطفی می‌توان از موارد ذیل نام برد:
در خارج از ایران کالج اسلامی لندن، کالج اسلامی اندونزی و واحدهای جامعه المصطفی در لبنان، افغانستان، سوریه، پاکستان، هند، تایلند، تانزانیا، سریلانکا، غنا و بورکینافاسو از جمله واحدهای جامعة المصطفی در خارج اعلام شده‌است.
دانشگاه بین‌المللی المصطفی در افغانستان در سال ۱۳۹۰ تأسیس شد. پس از تحریم این نهاد توسط آمریکا در سال ۱۳۹۹ وزارت تحصیلات عالی افغانستان اعلام کرد در مورد شاخه این سازمان در افغانستان تصمیم خواهد گرفت.
برآورد بودجه جامعة المصطفی برای سال ۱۳۹۷ سه هزار و ۵۱ میلیارد و ۲۰۳ میلیون ریال پیشنهاد شد.سهم حوزه علمیه از لایحه بودجه سال ۹۷ چقدر است؟ وبگاه روزنامه دنیای اقتصاد این مقدار در سال ۱۳۹۹ به ۳٬۰۸۷٬۱۹۱٬۰۰۰٬۰۰۰ ریال رسید.سهم قرآن، نماز و مسجد و حوزه‌های علمیه از بودجه سال ۹۹ خبرگزاری دانشجویان ایران جامعة المصطفی در سال ۱۳۹۹ مبلغ ۳۰۹ میلیارد تومان از دولت کمک دریافت کرده‌است و در سال ۱۴۰۰ نیز مبلغ ۴۶۵ میلیارد تومان از دولت کمک دریافت کرد. در لایحه بودجه ۱۴۰۱ میزان بودجه در نظر گرفته شده برای جامعة المصطفی العالمیه با ۴ درصد افزایش نزدیک به ۵۷۷ میلیارد تومان در نظر گرفته شده‌است. این افزایش بودجه، هدف انتقاد بوده‌است.
ایالات متحده آمریکا بر اساس قوانین ضدتروریسم، مرکز آموزش علوم دینی «جامعة المصطفی العالمیه» را به اتهام ارتباط با فعالیت‌های نظامی-اطلاعاتی نیروی قدس سپاه پاسداران تحریم کرد.
در ۹ آبان ۱۴۰۱ ملانی جولی، وزیر امور خارجه کانادا اعلام کرد که دولت کانادا، نیروی انتظامی ایران و جامعة المصطفی را به فهرست تحریم‌های خود اضافه می‌کند. وی افزود ایران از جامعة المصطفی که در چندین کشور شعبه دارد برای گسترش ایدئولوژی خود در خارج از کشور و استخدام نیروهای شبه‌نظامی خارجی استفاده می‌کند.
در اسفند ۱۳۹۸ محمدحسین بحرینی، رئیس دانشگاه علوم پزشکی مشهد در گفتگو با رسانه‌های داخلی گفته بود که آمار مرگ و میر بالای کرونا در ایران به دلیل حضور ۷۰۰ طلبه چینی در حوزه علمیه قم است. مولوی عبدالحمید، برجسته‌ترین روحانی سنی ایران، گفت: دانشجویان چینی که در دانشگاه بین‌المللی المصطفی (MIU) تحصیل می‌کنند ویروس کرونا را به ایران آورده‌اند.
پختونخواه یا پشتونخواه نامی‌ است که به صورت متداول برای مردم نواحی پشتون‌نشین پاکستان استفاده می‌شود. در گذشته بدین مناطق افغانیه یا افغانیا نیز می‌گفتند.
پختون‌خواه یا پشتون‌خواه به معنی سرزمین پشتون‌هاست. پیش از تشکیل کشور پاکستان این نام برای مناطقی که بیشینگی (اکثریت) با پشتون‌هاست استفاده می‌شد.
یکی دیگر از منابع تاریخی این نام، کتاب مخزن الاسلام نوشتهٔ آخوند درویزه در سال‌های ۱۶۰۳ تا ۱۶۱۲ میلادی است. در یکی از چامه‌های (اشعار) آخوند دروزا آمده‌است:
دکتر آ. د. دانی، تاریخنگار و باستانشناس نامی و مدیر کنونی مرکز مطالعاتی تمدن در آسیای مرکزی در اسلام آباد، بر طبق اظهار نظر تازه خود معتقد است که پشتونستان نام سیاسی منطقه بوده نه پختونخوا.
از دیدگاه فرهنگی نامیدن این منطقه به پختونخوا در ادبیات پشتو بعد از قرن ۱۵ میلادی یک واقعیت انکار ناپذیر است.
پیرو گفتهٔ قبلی، در دو بیت از چامه‌های (اشعار) احمدشاه ابدالی (۱۷۲۳-۱۷۷۳)، پدر افغانستان، به روشنی اشاره دارد بدین که پختونخوا سرزمین پختونها یا پشتونهاست. برگردان پارسی این دو بیت چنین است:
پس از این شعر پشتو، این نام بارها و بارها به مناطقی که توسط بریتانیا اشغال و از افغانستان جدا و سپس به «ولایات سرحد شمال غربی» نامگذاری و پشتونها را به ۴ قسمت تقسیم کرد، اطلاق شد.
فخرالدین احمد بن حسن جاربردی (تولد؟-مرگ ۷۴۶ هجری قمری) نویسنده شرحی است بر کتاب "الشافیة فی التصریف" در نحو اثر ابن حاجب، که به "شرح جاربردی" معروف است.
در برخی منابع او را «ابوالمکارم فخرالدین احمدبن الحسن بن یوسف جاربردی» نامیده‌اند. «جاربردی» در نام او معرب «چارپردی» یعنی منسوب به چارپرد است. علامه قزوینی در حاشیه پیوست پایانی شدالازار آورده است: «با فحص شدید نتوانستیم معلوم کنیم که جاربردی نسبت به کجا و به چیست، ولی ... ظاهراً نام قلعه جاربرد یکی‌دو مرتبه در کتاب معروف «سیرت السلطان جلال الدین منکبرنی» تألیف محمد بن احمد نسوی، منشی پادشاه مزبور، برده شده است و از آن جا صریحاً معلوم می‌شود که قلعه ی جاربرد از مضافات اران بوده است، یعنی ناحیه‌یی وسیع واقع در شمال رود ارس و شمال آذربایجان و محصور بین رود ارس از جنوب و رود کر از شمال که از دوره مغول به بعد قسمت شرقی آن ناحیه موسوم به قراباغ گردید»لغتنامه دهخدا، ذیل درایه جاربردی
وی در تبریز می‌زیست و در همان شهر درگذشت. نزد ناصرالدین عبدالله بیضاوی، صاحب معروف تفسیر بیضاوی، شاگردی کرد و با قاضی عضدالدین ایجی مباحثات طولانی داشت، و پس از درگذشت او، پسرش، ابراهیم بن احمد جاربردی آن بحث‌ها را ادامه داد و متن آن‌ها در "طبقات الشافعیه" سبکی (ج ۶ صص ۱۲۳-۱۸۰) در شرح حال قاضی عضدالدین ایجی آمده است.
او در تصوف و عرفان مقام شامخی داشت و مرد باوقار و باحقیقتی بود.
بخش فیروزآباد به یکی از بخش‌های زیر اشاره دارد:
احمد عبدالحمیدوویچ قدیروف ، (زاده ۲۳ اوت ۱۹۵۱ – درگذشته ۹ مه ۲۰۰۴) مفتی اعظم جمهوری چچن اچکریا در دهه ۱۹۹۰ در هنگام و پس از جنگ اول چچن بود.
پس از شروع جنگ دوم چچن او با پیوستن به طرف روسی به دولت روسیه خدمت کرد و پس از چندی در ۵ اکتبر ۲۰۰۳ رئیس جمهور جمهوری چچن شد در حالی که از ژوئیه ۲۰۰۰ در مقام رئیس حکومت محلی منصوب بود.
در ماه مه ۲۰۰۴ او در یک حادثه انفجار بمب، هنگام برگزاری مراسم رژه پیروزی مربوط به جنگ جهانی دوم، در شهر گروزنی ترور شد. پسرش رمضان قدیروف که گروه شبه نظامی پدرش موسوم به قدیروفتسی را رهبری می‌کرد جای او گرفت و در مارس ۲۰۰۷ رئیس جمهوری چچن شد.
«زرد» ترانهای از گروه آلترناتیو راک بریتانیایی کلدپلی است.تهیه‌کنندگی این آهنگ و کل آلبوم چترهای نجات به عهده کن نلسون بوده‌است. کریس مارتین خوانندگی این آهنگ را برعهده داشته است.
"سرعت صوت" آهنگی از گروه آلترناتیو راک بریتانیایی کلدپلی است. و از آلبوم ایکس‌وایگرگ است. این آهنگ با استفاده از پیانو ساخته شده و توسط پارالوفون رکوردز منتشر شده‌است
این ترانه در فهرست ۱۰۰ بیلبورد رتبه هشتم را کسب کرد و نامزد چهل و هشتمین جایزه گرمی شد و جایزه بریت را هم کسب نمود.
پرچم آلمان یک پرچم سه رنگ افقی متشکل از سه رنگ سیاه، قرمز و طلایی است. این پرچم اولین بار در انقلاب ۱۸۴۸ معرفی شد و در هنگام تفکیک دو آلمان هم به این شکل بود؛ ولی در آلمان شرقی نمادهای کمونیسم به آن اضافه شد. این پرچم همیشه به این رنگ نبوده‌است؛ مثلاً در سال ۱۸۶۶ در جنگ پادشاهی پروس و اتریش به سفید-سیاه و قرمز تغییر می‌کند؛ و تا سال ۱۹۱۸ به همین شکل بود، ولی در سال ۱۹۳۳ به قدرت گرفتن حزب نازی و تبدیل شدن آلمان به آلمان نازی دوباره سه رنگ زرد سیاه و قرمز بازگشت.
سه رنگ این پرچم در قانون اساسی آلمان و در ماده ۲۲ مطرح شده‌است؛Germany Constitution (23 May 1949). German version and English version (December 2000) (PDF) . See Article 22. Retrieved on 24 February 2008.
مشخصات زیر توسط (غرب) دولت آلمان در سال ۱۹۵۰ تعیین شدند، پرچم سه ردیف با پهنای یکسانی را نشان می‌دهد و نسبت عرض به طول آن ۳:۵ است Retrieved on 2007-08-09. که البته در زمانی که پرچم جمهوری وایمار بوده‌است نسبت آن ۲:۳ بوده‌است. Retrieved on 2007-08-09.
پرچم‌شناسی به ندرت بین طلائی و زرد تمایز قائل می‌شود. در نشان خانوادگی، هر دوی آن‌ها با هم هستند. برای پرچم آلمان، چنین ارجحیتی وجود دارد: رنگ استفاده شده در پرچم طلائی است، نه زرد.
زمانی که پرچم سه رنگ قرمز-سیاه-طلائی توسط جمهوری به عنوان پرچم خود به تصویب رسید، توسط محافظه کاران conservatives، سلطنت طلبان و سمت راستی‌ها far right که به پرچم با نام‌های مستعار معاند نظیر سیاه- قرمز- زرد، سیاه-قرمز-خردل یا حتی سیاه-قرمز-"رنگ مدفوع" ؟! اشاره می‌کردند، مورد حمله واقع شد.,Flags of the Weimar Republic,3-17.
هنگامی که نازی‌ها در سال ۱۹۳۳ به قدرت رسیدند، رنگ‌های سیاه-سفید-و قرمز امپراطوری آلمان قبل از ۱۹۱۸، سریعاً دوباره روی کار آمدند؛ و ماشین تبلیغاتی آنان به بی‌اعتبار ساختن سیاه-قرمز-طلائی با استفاده از الفاظ توهین‌آمیز قبل که سلطنت طلبان به کار می‌بردند ادامه داد.Federal Court of Justice of Germany (16 November 1959)
در ۱۶ نوامبر سال ۱۹۵۹، دیوان عدالت فدرال آلمان اظهار کرد که استفاده از «سیاه-قرمز-زرد» و شبیه آن «سراسر، سال‌های آشفتگی نازی‌ها را به همراه داشت، به مفهوم تهمت‌های مخربی علیه نمادهای دموکراتیک دولت دست یافت» و در آن هنگام جرم محسوب نمی‌شد. همانگونه که در سال ۱۹۶۸ توسط Arnold Rabbow خلاصه شد «رنگ‌های آلمان سیاه-قرمز-زرد هستند اما آن‌ها سیاه-قرمز- طلائی خوانده می‌شوند».Rabbow, Arnold (1968). "Schwarz–Rot–Gold oder Schwarz–Rot–Gelb?".Neue Heraldische Mitteilungen / Kleeblatt-Jahrbuch (in German) (Hanover) 6+7: 30–32
استفاده از رنگ خالص و خنثی زرد بدون کمترین اثری از نارنجی اشتباه تلقی می‌شود، با وجود آن در پرچم‌های غیررسمی نظیر آن‌هایی که توسط طرفداران در رویدادهای ورزشی نشان داده می‌شوندبه حد کافی عمومیت دارد.
امپراتوری مقدس روم، (قرن دهم-۱۸۰۶)، شناخته شده به عنوان امپراتوری مقدس رمِ مردم آلمان پس از (۱۵۱۲) پرچم ملی نداشت، اما سیاه و طلائی به عنوان رنگ‌های امپراتوری رم مقدس استفاده و در پرچم‌های امپریالیستی پررنگ شدند: عقابی سیاه بر روی پس زمینه‌ای طلائی. پس از اواخر قرن ۱۳ و اوایل قرن ۱۴، پنجه و منقار عقاب به رنگ قرمز درآمد. از اوایل قرن ۱۵، یک عقاب دو سر مورد استفاده قرار گرفت."Holy Roman Empire". Flags of the World. Retrieved 26 February 2008.
Jump up ^ "Unidentified 'Rhine Republic' Flag 1806 (Germany)". Flags of the World. Retrieved 26 February 2008.
در سال ۱۸۰۴، ناپلئون بناپارت امپراتوری اول فرانسه را اعلام کرد. در پاسخ به این امر، امپراتور مقدس روم فرانتس دوم دودمان هابسبورگ محدودهٔ خود برای امپراتوری اتریش بودن را اعلام کرد و فرانتس اول اتریش شد. با توجه به رنگ‌های پرچم امپراتوری روم مقدس، پرچم امپراتوری اتریش سیاه و طلائی بود. فرانسوای دوم آخرین امپراتور روم مقدس بود، که با ناپلون مجبور به انحلال امپراتوری در سال ۱۸۰۶ شد. پس از این مرحله، این رنگ‌ها در پرچم اتریش تا سال ۱۹۱۸ مورد استفاده قرار گرفت.
رنگ‌های قرمز و سفید نیز در این دوره قابل توجه بود. زمانی که امپراتوری روم مقدس در جنگ‌های صلیبی شرکت کرد، یک پرچم جنگ در کنار پرچم سیاه-طلائی امپریالیستی به چرخش درآمد. این پرچم، به عنوان پرچم مقدس جورج شناخته شد، صلیبd سفید بود بر روی پس زمینهٔ قرمز: وارونهٔ صلیب مقدس جورج، و مشابه پرچم دانمارک به عنوان پرچم انگلستان مورد استفاده واقع شد.Holy Roman Empire". Flags of the World. Retrieved 26 February 2008. همچنین، قرمز و سفید رنگ‌های اتحادیهٔ بازرگانان بود (قرن ۱۳ تا ۱۷). کشتی‌های تجاری بازرگانان توسط پرچم‌های قرمز سفید خود قابل شناسایی بودند، و اغلب شهرهای بازرگانان، قرمز و سفید را به عنوان رنگ‌های شهر خود اتخاذ نمودند. هنوز قرمز و سفید به عنوان رنگ بسیاری از شهرهای سابق بازرگانان مانند هامبورگ یا برمن نشان داده می‌شد.
در ایتالیای شمالی، در طول نبرد Guelph و Ghibelline از قرن ۱۲ تا ۱۴، ارتش گوبلین طرفدار امپراتوری، پرچم جنگ امپراتوری روم مقدس را برای خود به تصویب رسانید (صلیب سفید بر روی قرمز)، در حالی که گوئلف ضد امپریالیستی، رنگ‌ها را معکوس کرد (قرمز بر روی سفید). این دو طرح در اصالت خانوادگی شهرهای ایتالیای شمالی برتر هستند و شاخصی آشکار از گرایش‌های جناحی گذشتهٔ خود باقی ماندند. به‌طور سنتی، شهرهای گیبلین مانند پاویا، نوارا، کومو، و آسته همچنان به بازی با صلیب گبلین ادامه دادند. صلیب خلیج در ارتش مدنی شهرهای سنتی خلیج مانند جنوا، میلان، ورسلی، آلساندریا، رجیو، و بولونیا یافت می‌شد.
با پایان امپراتوری روم مقدس در سال ۱۸۰۶، بسیاری از دوک و شاهزادگان آن به کنفدراسیون راین که کنفدراسیونی از ایالات دولت ناپلئون بود، پیوستند. این کشورها ترجیح دادند که از پرچم خود استفاده کنند. کنفدراسیون پرچمی برای خود نداشت؛ در عوض به جای آن از پرچم آبی-سفید-قرمز فرانسه (پرچم فرانسه) و نشان با شکوه محافظ آن، ناپلئون استفاده نمود.Unidentified 'Rhine Republic' Flag 1806 (Germany)". Flags of the World. Retrieved 26 February 2008.
در طول جنگ‌های ناپلئونی، مبارزهٔ آلمان علیه نیروهای اشغالگر فرانسوی به‌طور قابل توجهی بوسیلهٔ رنگ‌های سیاه، قرمز و طلائی نمادینه شده و پس از استفاده در لشکر آزاد لوتزو، تیمی داوطلب از ارتش پروس، محبوب گشت. این تیم یونیفرم‌هایی به رنگ سیاه با پوشش قرمز و دکمه‌های طلائی داشتند. انتخاب رنگ ریشه‌های واقع گرا داشت. با این وجود سیاه-قرمز-طلائی رنگ‌های سابق بودند که توسط امپراتوری روم مقدس مورد استفاده قرار گرفت.Rabbow, Arnold (2007). "Schwarz-Rot-Gold: Einheit in Freiheit" [Black-Red-Gold. Unity in Freedom]. Der Flaggenkurier [The Flag Courier] (in German) 25: 41–45. اعضای لشکر نیاز داشتند که لباس‌های خود را مجهز کنند: به منظور ارائهٔ یک یونیفرم آسان‌تر بود که تمامی لباس‌ها به رنگ سیاه باشد. دکمه‌های رنگ طلائی به‌طور گسترده‌ای در دسترس بود، و پرچم دم چلچله‌ای در رنگ‌های قرمز و سیاه توسط نیزه اندازها در واحدها استفاده شدند. در آن زمان، رنگ‌ها نشان دهنده ی:
از سیاهی (سیاه) بردگی و رعیتی از طریق جنگ‌های خونین (قرمز) به طلائی (طلا) نور آزادی.(German) Scheidler, Karl Hermann (5 August 1865) Illustrierte Zeitung, Leipzig, 98
به عنوان اعضای این واحد که از سراسر آلمان آمدند و عمدتاً دانش آموزان و دانشگاهیان بودند، لشکر آزاد لوتزو و رنگ آن‌ها توجه قابل مطرحی را در میان مردم آلمان بدست آورد.
کنگره وین ۱۸۱۵ تا ۱۶ منجر به ایجاد کنفدراسیون آلمان، اتحادیه بی‌پایه‌ای از تمامی دولت‌های آلمانی باقی‌مانده از جنگ‌های ناپلئون، گشت. کنفدراسیون به عنوان جایگزینی برای امپراتوری در حال منقرض روم مقدس با فرانسوای اول اتریش_ آخرین امپراتور روم مقدس_ به عنوان رئیس‌جمهور آن تشکیل شد. کنفدراسیون پرچمی برای خود نداشت، هر چند که سه رنگ سیاه-قرمز-طلائی در برخی مواقع به اشتباه به آن نسبت داده می‌شود."German Confederation". Flags of the World. Retrieved 2 March 2008.
به محض برگشت از جنگ، سربازان کارآزموده لشکر آزاد لوتزو، برادری دانشجویی را در ینا در ژوئن ۱۸۱۵ تأسیس نمودند. برادری دانشجویی نهایتاً پرچمی را با سه ردیف مساوی افقی اتخاذ کردند که متشکل از قرمز، سیاه، و قرمز با طلائی پاک و یک شاخه بلوط طلائی در امتداد ردیف سیاه، متعاقب رنگ‌های لشکر آزاد بود.Rabbow, Arnold (2007). "Schwarz-Rot-Gold: Einheit in Freiheit" [Black-Red-Gold. Unity in Freedom]. Der Flaggenkurier [The Flag Courier] (in German) از آنجایی که دانش آموزان خدمت‌گذار لشکر آزاد لوتزو از ایالت‌های مختلف آلمان می‌آمدند، ایدهٔ دولت آلمان واحد به همراه برادری دانش آموزی شروع به شتاب گرفت و اخوت مشابه، پس از آن در سراسر کنفدراسیون شکل گرفت. در ۱۸ اکتبر سال ۱۸۱۷، چهارمین سالگرد نبرد لایپزیک، صدها تن از اعضای برادری و دانشگاهیان سراسر ایالات کنفدراسیون در وارتبورگ در Saxe-Weimar-Eisenach همدیگر را ملاقات کردند و ندای ملت آلمان واحد و آزاد را سر دادند.
پرچم طلائی-قرمز-سیاه برادری ینا در این جشنوارهٔ وارتبوگ به‌طور برجسته‌ای نشان داده شد، و به‌طوری‌که در نهایت، رنگ‌های سیاه، قرمز و طلائی سمبلی از خواست آنان برای دولت آلمان واحد شد. اتریش، در عزم خود برای حفظ وضع موجود،Austria: The Age of Metternich". Encyclopædia Britannica Online. 2008. Retrieved 5 March 2008. احکام کارلزبد ۱۸۱۹ که تمامی تشکل‌های دانشجوئی را ممنوع می‌کرد را وضع کرد، و رسماً به اخوت پایان داد.
در ماه مه سال ۱۸۳۲، حدود ۳۰۰٫۰۰۰ تن در جشنوارهٔ برای آزادی، اتحاد، و حقوق مدنی تظاهرات کردند. رنگ‌های سیاه، قرمز و طلائی نمادی پابرجا برای لیبرال، دموکرات و جنبش جمهوری‌خواه در ایالات آلمان از سال جشنوارهٔ وارتبوگ شده‌است و پرچم‌ها در این رنگ‌ها در فستیوال وارتبورگ یک دفعه به چرخش درآمدند. در حالی که تصاویر معاصر استفادهٔ برجسته از سه رنگ طلائی-قرمز- و سیاه (نسخهٔ وارونهٔ پرچم امروزی آلمان) را نشان دادند، پرچم‌های بازمانده از این رویداد، سیاه-قرمز-طلائی بودند. به عنوان مثال می‌توان به Ur-Fahne پرچم آویزان از قلعهٔ در طول جشنواره اشاره نمود: سه رنگ سیاه-قرمز-طلائی که ردیف قرمز شامل Deutschlands Wiedergeburt (تولد دوبارهٔ آلمان) می‌شد. در حال حاضر، این پرچم در معرض نمایش دائمی در قلعه می‌باشد."The Hambach Festival". Official website of Hambach Castle. 2007. Archived from the original on 19 August 2004. Retrieved 24 February 2008.
در فصل بهار زمان انقلاب ۱۸۴۸ انقلابیون با سه رنگ به خیابان‌ها ریختند. لیبرال‌ها به قدرت رسیدند و پس از یک مشورت طولانی یک مجلس ملی تدوین گشت. پارلمان فرانکفورت سیاه-قرمز-طلائی را به عنوان رنگ رسمی آلمان اعلام کرد و قانونی را که بیان‌کنندهٔ نشان یا پرچم مدنی آن سه رنگ سیاه-قرمز-زرد بود را تصویب نمود.Frankfurt Parliament (12 November 1848). "Gesetz betreffend die Einführung einer deutschen Kriegs- und Handelsflagge" [Act concerning the introduction of a German navy and merchant flag]. documentArchiv.de (in German). Retrieved 9 August 2007.
در سال ۱۸۵۹، پارلمان فرانکفورت سقوط کرد، و کنفدراسیون آلمان که اقدامات پارلمان شکست خوردهٔ فرانکفورت را سرکوب می‌کرد تحت ریاست جمهوری اتریش مسترد گردید. پس از آن، مبرم‌ترین مسئله این بود که آیا آیندهٔ ملت آلمان اتریش را شامل خواهد بود یا نه، همانگونه که وضعیت اتریش به عنوان یک امپراطوری چند ملیتی، رؤیای یک متحد آلمان بزرگ را بغرنج می‌ساخت. متناوباً، آلمان صغیر (kleindeutsch) وجود داشت، راه حل برای یک آلمانی که تنها زمین‌های آلمان را دارا و محروم از اتریش بود. دوگانگی پروسی-اتریشی در داخل کنفدراسیون در نهایت به جنگ اتریش و پروس در سال ۱۸۶۶ منجر شد. در طول جنگ، ایالات متحدهٔ جنوبی با اتریش سه رنگ سیاه-قرمز-طلائی را به عنوان پرچم خود اتخاذ نمود، و نیز سپاه ارتش آلمان بازوبندهای سیاه-قرمز طلائی پوشید.German Confederation Flags of the World. Retrieved 2 March 2008. پادشاهی پروس و متحدان شمال آلمان آن عمدتاً، اتریش را شکست داده و راه را برای تحقق آلمان صغیر راه حل چند سال بعد هموار ساخت.
به دنبال انحلال کنفدراسیون آلمان، پروس جانشین غیررسمی خود، کنفدراسیون آلمان شمالی را، با امضای پیمان کنفدراسیون در اوت ۱۸۶۶ و پس از آن قانون اساسی ۱۸۶۷ را تشکیل داد. این ائتلاف شامل پروس، بزرگ‌ترین کشور عضو و ۲۱ ایالت آلمانی شمال بود.
اولین بار این پرسش که کدام پرچم باید توسط کنفدراسیون جدید به تصویب برسد، توسط حمل و نقل مطرح شد و آنان خواست خود را برای داشتن یک هویت بین‌المللی قابل شناخت بیان نمودند. تقریباً تمامی حمل و نقل بین‌المللی که به کنفدراسیون تعلق داشت، هم از پروس و هم از سه بازرگان سابق شهرهای ایالات برمن، هامبورگ و لوبک نشات می‌گرفت. بر این اساس، آدولف سوئتبر، دبیر اتاق بازرگانی هامبورگ، در روزنامه Bremer Handelsblatt در ۲۲ سپتامبر ۱۸۶۶ پیشنهاد کرد که در هر پرچم طرح شده باید سه رنگ پروس (سیاه و سفید) با رنگ‌های بازرگانی (قرمز و سفید) ترکیب شود. در سال بعد، قانون اساسی کنفدراسیون آلمان شمالی به تصویب رسید، که یک سه رنگی افقی سیاه-سفید-قرمز هم به عنوان پرچم مدنی و هم به عنوان پرچم جنگ اعلام گردید.Constitution of the North German Confederation. 27 June 1867. Retrieved 24 February 2008.
پادشاه ویلهلم اول پروس با انتخاب رنگ‌ها راضی شد: قرمز و سفید برای نشان دادن Margraviate of Brandenburg دولت انتخاب‌کننده امپریال که جد پادشاهی پروس بود.Rabbow, Arnold (2007). "Schwarz-Rot-Gold: Einheit in Freiheit" [Black-Red-Gold. Unity in Freedom] غیبت طلا از پرچم نیز روشن ساخت که این دولت آلمان شامل «سیاه و طلائی» سلطنت اتریش نمی‌شود. پس از جنگ فرانسه و پروس باقی دولت‌های آلمان جنوبی، با کنفدراسیون آلمان شمالی متحد شدند که منجر به اتحاد آلمان و ترفیع سلطنت پروس به امپراتور این دولت در سال ۱۸۷۱ شد. در قانون اساسی آن، امپراتوری آلمان، سیاه، سفید و قرمز را به عنوان رنگ‌های ملی خود حفظ کرد،"Constitution of the Weimar Republic". 11 August 1919. Retrieved 24 February 2008 سه رنگ قبلی که توسط کنفدراسیون آلمان شمالی استفاده می‌شد آن‌ها را در سال ۱۸۹۲ رسماً به عنوان پرچم خود انتخاب نمود.
سه رنگ سیاه-سفید-قرمز در پرچم آلمان تا انتهای امپراتوری آلمان در سال ۱۹۱۸، در آخرین روزهای جنگ جهانی اول باقی ماند.
پس از اعلام جمهوری آلمان در سال ۱۹۱۸، و متعاقب آن دورهٔ انقلاب، به اصطلاح جمهوری وایمار در اوت ۱۹۱۹ تأسیس شد. به منظور شکل‌دادن به پیوستگی بین جنبش غیر استبدادی قرن ۱۹ و جمهوری دموکراتیک جدید، سه رنگ سیاه-قرمز-طلائی قدیم به عنوان پرچم ملی آلمان در قانون اساسی وایمار در سال ۱۹۱۹ تعیین گردید."Constitution of the Weimar Republic". documentArchiv.de (in German). 11 August 1919. Retrieved 24 February 2008. تنها شاهزادگان کوچک آلمانی Reuss-Greiz, Reuss-Gera, and Waldeck-Pyrmont و جانشین جمهوری‌خواه آن سنت را حمایت کرده و همیشه به استفاده از رنگ‌های آلمانی سیاه، قرمز یا (طلائی) در پرچم خود ادامه داده‌اند. به عنوان یک پرچم مدنی، سه رنگ سیاه-سفید-قرمز با وجود سه رنگ جدید در بالای گوشهٔ سمت چپ حفظ گردید.
این تغییر توسط بسیاری از مردم در آلمان که این پرچم جدید را به عنوان سمبلی از تحقیر پس از جنگ جهانی اول می‌دیدند مورد استقبال واقع نشد. در (دفاع سلطنتی) رنگ‌های قدیمی همچنان استفاده می‌شد. بسیاری از محافظه کاران خواستشان برگشت رنگ‌های قدیمی بود، در حالی که سلطنت طلبان و سمت راستی‌ها به مراتب بیشتر با عدم توافق خود هم صدا بودند و به پرچم خود با نام‌های موهن اشاره می‌کردند (ببینید طلائی یا زرد؟ بالا را). به عنوان یک مصالحه، پرچم قدیمی سیاه-سفید-قرمز بار دیگر در سال ۱۹۲۲ برای نشان دادن مأموریت‌های دیپلماتیک آلمان در خارج معرفی گردید.
نمادهای امپراتوری آلمان، نمادهای سلطنت طلب و اعتراض ناسیونالیستی شد و بارها توسط سازمان‌های سلطنت طلب و ناسیونالیست استفاده شد. این شامل پرچم جنگی رایش می‌شد که در حال حاضر برای استفادهٔ مشابه احیا شده بود. بسیاری از احزاب سیاسی ملی‌گرا در طول دورهٔ وایمار_نظیر حزب ملی خلق آلمان و حزب ملی کارگران سوسیالیست آلمان (حزب نازی)_ رنگ‌های امپریالیستی را استفاده نمودند، عملی که امروزه با حزب دموکرات ملی آلمان ادامه دارد.
در ۲۴ فوریهٔ ۱۹۲۴، سازمان (پرچم سیاه-قرمز-طلائی رایش) در ماگدبورگ توسط عضو احزاب ائتلاف وایمار و اتحادیه‌های کارگری تأسیس گردید. این سازمان به منظور حفاظت از جمهوری دموکراسی ضعیف و شکنندهٔ وایمار که تحت فشار مداوم هر دو سمت راستی‌ها و چپی‌ها بود تشکیل شد. از طریق این سازمان، پرچم سیاه-قرمز-طلائی نه تنها نمادی از دموکراسی آلمان نشد، بلکه همچنین مقاومت در مقابل افراط گرایی سیاسی شد. این توسط اولین رئیس سازمان، Otto Hörsing، که وظیفهٔ خود را به عنوان مبارزه علیه صلیب شکسته و ستارهٔ شوروی توصیف کرد خلاصه شد.State government of Rhineland-Palatinate (2007). "Symbol für Freiheit, Einheit und Demokratie" [Symbol for Freedom, Unity and Democracy] (in German). Retrieved 10 January 2008
در مواجهه با درگیری‌های فزاینده خشونت بین کمونیست‌ها و نازی‌ها، قطب در حال رشد مردم آلمان و فاکتورهای مختلف دیگر، عمدتاً غرق شدن شدید اقتصادی، تورم شدید و فساد جمهوری، منجر به این شد که جمهوری وایمار در سال ۱۹۳۳ سقوط کرده و نازی‌ها قدرت را به دست بگیرند و آدولف هیتلر به عنوان صدر اعظم آلمان منتصب گردید.
پس از آن که حزب نازی قدرت را در ۳۰ ژانویهٔ ۱۹۳۳ به دست گرفت، پرچم سیاه، قرمز، طلائی سریعاً کنار گذاشته شد، یک حکم در ۱۲ مارس دو پرچم ملی قانونی را مقرر نمود: سه رنگ سیاه-سفید-قرمز امپریالیستی و پرچم حزب نازی دوباره روی کار آمدند.von Hindenburg, Paul (12 March 1933)Fornax. "The German Swastika Flag 1933–1945". Historical flags of our ancestors. Retrieved 17 July 2010.
در ۱۵ سپتامبر ۱۹۳۵، یک سال پس از مرگ رئیس‌جمهور پاول فون هیندنبورگ و ترفیع هیتلر به موقعیت پیشوا، تنظیم پرچم دوگانه، با استفاده انحصاری از پرچم نازی‌ها به عنوان پرچم ملی آلمان به پایان رسید. یک دلیل ممکن است به خاطر حادثهٔ برمن ۲۶ ژوئیه ۱۹۳۵ بوده باشد، که در آن یک گروه تظاهر کنندگان در شهر نیویورک سوار بر اس‌اس برمن (۱۹۲۹)، پرچم نازی را از پرچم میلهٔ پاره نموده، و آن را به رود هادسون پرت کردند. زمانی که سفیر آلمان اعتراض کرد، مقامات ایالات متحده پاسخ دادند که، پرچم آلمان آسیبی ندیده و تنها نمادی حزب سیاسی بوده‌است.Brian Leigh Davis: Flags & standards of the Third Reich, Macdonald & Jane's, London 1975, قانون پرچم جدیدGovernment of the German Reich (15 September 1935). "Reichsflaggengesetz" [Reich Flag Act] در تجمع حزب سالانه در نورنبرگGERMANY: Little Man, Big Doings, TIME Magazine, 23 September 1935 اعلان شد، که در آن هرمان گورینگ در حال افتخار اظهار کرد که پرچم قدیمی سیاه-سفید-قرمز، نمادی از دوران گذشته و در معرض خطر، توسط مرتجعین استفاده شد.Statement by Hermann Göring, quoted in the Völkischer Beobachter (17 September 1935) (in German) طراحی پرچم نازی‌ها توسط هیتلر به عنوان پرچم حزب در اواسط ۱۹۲۰ نشان داده شد: یک پرچم با پس زمینهٔ قرمز، یک دیسک سفید چلیپا ی سیاه در وسط آن. هیتلر در کتاب نبرد من، فرایندی که با آن طراحی پرچم نازی انجام شد را توضیح داد: استفاده از رنگ‌های یکسان همانند امپراتوری آلمان ضروری می‌باشد، زیرا در نظر هیتلر آن‌ها، «رنگ‌های محترم پر از مفهوم بیعت ما به گذشتهٔ با شکوه است و زمانی افتخار بسیاری را برای ملت آلمان به ارمغان آورد.» مهم‌ترین نیاز آن بود که «پرچم به عنوان پوستر بزرگ تأثیرگذار درمی‌آمد» چرا که «در صدها هزار مورد، تنها یک نماد واقعاً قابل توجه ممکن است علت اول علاقه به بیداری در یک جنبش باشد.» تبلیغات نازی‌ها نماد پرچم را روشن ساخت: رنگ قرمز، برای اجتماع واقع بود، سفید برای تفکر ملی جنبش و چلیپا (گردونهٔ مهر) برای پیروزی مردم آریایی بر یهودیان.Nazi propaganda pamphlet "The Life of the Führer چندین طرح توسط تعدادی از مولفان مطرح گردیدند، اما در نهایت طرح شخصی هیتلر انتخاب شد.Hitler, Adolf (1926). Mein Kampf, volume 2, chapter VII. آلبرت اسپیر در خاطرات خود بیان کرد که «تنها در دو طرح او (آدولف هیتلر) مراقبتی را که مشابه مراقبت برای خانه اوبر سالزبرگ خود انجام داد اجرا نمود: پرچم رایش جنگ و رئیس دولت استاندارد خود.»Speer, Albert (1970). Inside the Third Reich. New York: Macmillan. .
پرچم چلیپا با محوریت دیسک به عنوان پرچم مدنی (کشوری یا غیرنظامی) در کشتی‌های غیرنظامی آلمان استفاده شد و به عنوان پرچم میله در (نامنیروی دریایی آلمان، ۱۹۳۳–۴۵) ناوگان جنگی مورد استفاده واقع شد. پرچم برای استفاده در دریا دارای ابتدا و انتها بود، به‌طوری‌که تصویر چپ نما و راست نما هر کدام در یک طرف ارائه شدند در حالی که پرچم ملی در هر دو طرف راست نما بود.overnment of the German Reich (20 December 1933). "Verordnung über die vorläufige Regelung der Flaggenführung auf Kauffahrteischiffen". documentArchiv.de (in German). Retrieved 23 December 2007.
از سال ۱۹۳۳ حداقل تا ۱۹۳۸، نازی‌ها در برخی مواقع پرچم چلیپا را به وسیلهٔ لمس کردن آن‌ها با پرچم خون تقدیس می‌کردند، پرچم صلیب شکسته بوسیلهٔ شبه نظامیان نازی در طول شکست کودتای مونیخ سال ۱۹۲۳ استفاده شد. این مراسم در هر کنوانسیون ملی حزب انجام می‌شد. مشخص نیست که آیا این سنت پس از آخرین کنوانسیون ملی حزب در سال ۱۹۳۸ ادامه یافته‌است یا خیر.
در پایان جنگ جهانی دوم، اولین قانون مصوب توسط شورای کنترل متفقین تمامی نمادهای نازی‌ها را منسوخ و همهٔ قوانین مربوطه را لغو نمود.Allied Control Council (30 August 1945). "Law N° 1 from the Control Council for Germany: Repealing of Nazi Laws". European Navigator. Retrieved 23 December 2007. در اختیار داشتن پرچم چلیپا در بسیاری از کشورهای غربی از آن زمان به بعد ممنوع بوده، واردات یا نمایش آن‌ها به ویژه در آلمان ممنوع می‌باشد.
پس از شکست آلمان در جنگ جهانی دوم، این کشور تحت مدیریت نیروهای متفقین درآمد. اگرچه هیچ دولت آلمان ملی و پرچم آلمانی وجود نداشت، کشتی‌های آلمانی توسط قوانین بین‌المللی مستلزم داشتن برخی انواع پرچم ملی بودند. به عنوان یک پرچم موقتی ملی و غیرنظامی آلمانی، پرچم سه گوش بین‌المللی چارلی که نشان دهندهٔ حرف C خاتمه یافته در دم پرستو بود به عنوان C-Pennant شناخته شد. شورا حکم داد که «هیچ مراسمی نباید این پرچم را بپذیرد و نباید در ادای احترام نظامی به کشتی‌های جنگی یا تجاری از هر ملیتی، پایین آورده شود».Allied Control Council (30 November 1946). "Law No. 39 of the Allied Control Commission". Flags of the World. Retrieved 26 February 2008 به‌طور مشابه، پرچم غیرنظامی ژاپن استفاده شده بلافاصله به دنبال جنگ جهانی دوم، پرچم نشان دار برای حرف E بود که ختم به دم پرستو می‌شد، و پرچم غیرنظامی Ryūkyūan حرف D با دم پرستو به صورت پرچم سه گوش بود.
غرب خط اودر-نایز، ایالات آلمان در امتداد خطوط مناطق اشغالی بار دیگر سازماندهی شدند، و دولت‌های ایالتی تأسیس شدند. در منطقهٔ آمریکا، نیمه‌های شمالی ایالات سابق ورتمبرگ و بادن در سال ۱۹۴۶ به صورت وورتمبرگ-بادن با هم ادغام شدند. به عنوان پرچم خود، وورتمبرگ بادن، سه رنگ سیاه-قرمز-طلائی را اتخاذ نمود."Constitution of Württemberg-Baden". Verfassungen der Welt. 30 November 1946. Retrieved 24 February 2008. انتخاب این رنگ‌ها بر اساس استفادهٔ تاریخی نبود، بلکه ضمیمه‌ای بی‌آلایش از رنگ طلائی به رنگ‌های قرمز و سیاه وورتمبرگ بود."Württemberg-Baden 1947–1952 (Germany)". Flags of the World. Retrieved 24 February 2008. Contains quotation from discussion of the constitution committee. تصادفاً، رنگ‌های بادن قرمز و زرد بودند، بنابراین، انتخاب رنگ برای ترکیبی از دو پرچم می‌تواند اشتباه تلقی گردد. در سال ۱۹۵۲، وورتمبرگ-بادن بخشی از ایالات آلمان مدرن بادن-وورتمبرگ که پرچم سیاه و طلائی داشت شد.
دو ایالت دیگر که بعد از جنگ به وجود آمدند، راینلاند-فالتس (منطقهٔ فرانسه) و نیدرزاکسن (منطقهٔ انگلیس)، تصمیم به استفاده از سه رنگ سیاه-قرمز-طلائی به عنوان پرچم خود گرفتند، با پوشش سلاح شکل دیگری پیدا کرد."Constitution of Rhineland-Palatinate". Verfassungen der Welt (in German). 18 May 1947. Retrieved 24 February 2008"Preliminary constitution of Lower Saxony". Verfassungen der Welt (in German). 13 April 1951. Retrieved 24 February 2008. این دو ایالات، از بخر
هایی از کشورهای دیگر شکل گرفتند، و هیچ ترکیب رنگی از این ایالات سابق به عنوان پرچم ایالت جدید پذیرفته نشد. این منجر به استفادهٔ از سیاه-قرمز-طلائی برای دو دلیل شد: رنگ‌ها ارتباطی به هیچ‌یک از ایالات سابق نداشت، و استفادهٔ پرچم قدیمی از دولت وایمار به عنوان سمبلی از دموکراسی جدید تعیین شد."Rhineland-Palatinate (Germany)". Flags of the World. Retrieved 3 March 2008."Lower Saxony (Germany)". Flags of the World. Retrieved 3 March 2008
با وخامت مناسبات بین اتحاد جماهیر شوروی و ایالات متحده آمریکا، سه متفقین غربی در مارس سال ۱۹۴۸ ملاقاتی را ترتیب دادند تا نواحی اشغالی خود را ادغام کرده و اجازهٔ شکل‌گیری چیزی که جمهوری فدرال آلمان شد را بدهند، اغلب به عنوان آلمان غربی شناخته می‌شد. در همین حال، نواحی شرق شوروی، جمهوری دموکراتیک آلمان شده، و اغلب با عنوان آلمان شرقی شناخته شد. در طول آماده‌سازی قانون اساسی جدید برای آلمان غربی، بحث راجع به نمادهای ملی آن، طی جلسه‌ای در در اوت سال ۱۹۴۸ بالا گرفت. اگر چه مخالفت‌هایی در رابطه با ایجاد یک پرچم ملی قبل از الحاق با شرق وجود داشت، با این حال تصمیم به ادامه گرفته شد. این تصمیم در درجهٔ نخست بوسیلهٔ قانون اساسی مطرح و پیشنهادی شرقی SED در نوامبر سال ۱۹۴۶ انگیخته شد،Friedel, Alois (1968). Deutsche Staatssymbole [German state symbols] (in German). Athenäum-Verlag. . که در آن سیاه-قرمز-طلائی به عنوان رنگ‌هایی برای جمهوری آلمان آتی پیشنهاد شد."SED-proposed constitution of the German Democratic Republic". documentArchiv.de. 14 November 1946. Retrieved 24 February 2008.
در حالی که پیشنهادهای دیگری برای پرچم جدید آلمان غربی وجود داشت،"Proposals 1944–1949 (Germany)". Flags of the World. Retrieved 24 February 2008. انتخاب نهایی بین دو طرح بود، که هر دو سیاه-قرمز-طلائی استفاده می‌کردند. سوسیال دموکرات‌ها، معرفی دوباره‌ای از پرچم قدیمی وایمر را پیشنهاد کردند، در حالی که احزاب محافظه کار نظیر CDU/CSU و حزب آلمان پیشنهادی را توسط ارنست وایمر، عضوی از شورای پارلمانی، و مشاور آیندهٔ صدر اعظم کنراد آدناور دادند. وایمر پیشنهاد نوعی از پرچم مقاومت ۱۹۴۴ را داد (با استفاده از طرح سیاه-قرمز-طلائی درالگوی صلیب نوردیک) که توسط برادرش و همدستش در ۲۰ ژوئیه طراحی شد.Rabbow, Arnold (May–August 1983). "A Flag Against Hitler. The 1944 National Flag Proposal of the German Resistance Movement". Flag Bulletin 100 در نهایت سه رنگ، تا حد زیادی برای نشان دادن پیوستگی میان جمهوری وایمار و این دولت جدید آلمان انتخاب شد. با تصویب قانون اساسی آلمان، در ۲۳ می ۱۹۴۹ سه رنگ سیاه-قرمز-طلائی به عنوان پرچم جمهوری فدرال آلمان انتخاب شدند.Basic Law for the Federal Republic of Germany (23 May 1949). German version and English version (December 2000) (PDF). Retrieved on 24 February 2008. Archived 27 February 2008 at the Wayback Machine.
در سال ۱۹۵۵، ساکنان ادارهٔ فرانسهٔ تحت‌الحمایهٔ سار، برای پیوستن به آلمان غربی رأی دادند."The Saar referendum". European Navigator. 23 October 1955. Retrieved 24 February 2008. از زمان تأسیس آن به عنوان قیمومت جداگانهٔ فرانسه، در سال ۱۹۴۷، سار یک صلیب نوردیک سفید روی پس زمینهٔ آبی و قرمز را به عنوان پرچم خود داشت."Constitution of the Saarland". documentArchiv.de. 15 December 1947. Retrieved 24 February 2008 برای نشان دادن تعهد سار برای بخشی از آلمان غربی بودن، پرچم جدیدی در ۹ ژوئیه سال ۱۹۵۶ اتخاذ شد: سه رنگ سیاه-قرمز-طلائی با پوشش‌های جدید سلاح در همان روز ارائه شد."Constitution of the German Democratic Republic". documentArchiv.de (in German). 7 October 1949. Retrieved 24 February 2008 این پرچم در ۱ ژانویهٔ ۱۹۵۷ پس از استقرار سارلند به عنوان ایالتی از آلمان غربی به اجرا درآمد.
در حالی که استفاده از سیاه-قرمز-طلائی در منطقه شوروی در سال ۱۹۴۶ پیشنهاد شده بود، کنگره دوم خلق در سال ۱۹۴۸ تصمیم گرفت سه رنگ قدیمی سیاه-سفید-قرمز را به عنوان پرچم ملی برای آلمان شرق اتخاذ نماید. این انتخاب بر اساس سه رنگ استفاده شده توسط کمیتهٔ ملی برای یک آلمان آزاد بودProposals 1944–1949 (Germany)". Flags of the World. Retrieved 24 February 2008.
Jump up ^، سازمان آلمان ضد نازی که در اتحاد جماهیر شوروی در دو سال آخر جنگ فعالیت می‌کرد. در سال ۱۹۴۹، به دنبال پیشنهاد ، سه رنگ سیاه-قرمز-طلائی جایگزینی برای پرچم جمهوری دموکراتیک آلمان به مجرد تشکیل این دولت در ۷ اکتبر ۱۹۴۹ اتخاذ شد."Constitution of the German Democratic Republic". documentArchiv.de (in German). 7 October 1949. Retrieved 24 February 2008. از سال ۱۹۴۹ تا سال ۱۹۵۹، پرچم‌های هر دو آلمان شرق و غرب یکسان بود. در ۱ اکتبر سال ۱۹۵۹، دولت آلمان شرق پرچم خود را با نشان ملی تغییر دادGovernment of the German Democratic Republic (1 October 1959). "Gesetz zur Änderung des Gesetzes über das Staatswappen und die Staatsflagge der Deutschen Demokratischen Republik". documentArchiv.de (in German). Retrieved 24 February 2008.
بعد از سقوط دیوار برلین در نوامبر سال ۱۹۸۹، بسیاری از آلمانی‌های شرق نشان ملی خود را از روی پرچم برداشتند همان گونه که مجارها در سال ۱۹۵۶ و همین‌طور رومانی‌ها در سقوط چائوشسکو این کار را انجام دادند.Guibernau, Montserrat (26 July 2013). Belonging: Solidarity and Division in Modern Societies. Polity Press. p. 95. . عمل شایع حذف نشان ملی از پرچم آلمان شرقی، سه رنگ سیاه-قرمز-طلائی ساده را به عنوان نمادی برای آلمان متحد و دموکراتیک اشاره نمود. در نهایت، در ۳ اکتبر سال ۱۹۹۰، به محض این که منطقه جمهوری دموکراتیک آلمان در جمهوری فدرال آلمان جذب شد، سه رنگ سیاه-قرمز-طلائی پرچم یک آلمان متحد شد. در سال ۱۹۹۸، بنیاد ارزیابی دیکتاتوری SED تشکیل شد. وظیفه این سازمان، به‌طور مستقیم مسئول دولت فدرال، این است که به بررسی عواقب ناشی از رژیم سابق آلمان شرق بپردازد. به عنوان آرم خود، پایه و اساسی که پرچم آلمان شرق با نشان ملی کمونیست استفاده کرد برداشته شدInformation pamphlet by the Foundation for the Reappraisal of the SED Dictatorship.
سه رنگ قدیمی سیاه-سفید- قرمز امپراتوری آلمان هنوز توسط سلطنت طلبان و اعضای خانوادهٔ سلطنتی آلمان مورد استفاده قرار می‌گیرد.Home page of monarchist organisation Tradition und Leben. See German section for more detailed text استفاده از پرچم‌های قدیمی تا حدودی کاملاً با استفادهٔ متداول سمت راستی‌ها تحت اشعاع قرار می‌گیرد؛ از زمانی که صلیب شکسته در آلمان غیرقانونی شد، سمت راستی‌ها مجبور به چشم پوشی از هر پرچم نازی شدند و در عوض از سه رنگ که نازی‌ها خودشان آن را در ۱۹۳۵ ممنوع کرده بودند استفاده کردند.
در آلمان، استفاده از پرچم و سمبل‌های ملی دیگر، برای اغلب زمان‌های جنگ جهانی دوم کم بوده- واکنشی در برابر استفادهٔ گسترده از پرچم‌های حزب نازی و خشم ناسیونالستیک نازی‌ها در کل بوده‌است.Sontheimer, Michael (29 June 2006). "Dr. Strangelove: How Germans Learned to Stop Worrying and Love the Flag". Spiegel Online.
در طول جام جهانی فوتبال ۲۰۰۶، که در آلمان برگزار شد، استفاده عمومی از پرچم ملی به‌طور چشمگیری افزایش یافت.Young, Marc (14 June 2006). "Germany flies the flag". Spiegel Online. اگر چه این انفجار در محبوبیت پرچم در ابتدا توسط بسیاری از آلمانی‌ها با تعجب و دلهره همراه بود،Bernstein, Richard (14 June 2006). "In World Cup Surprise, Flags Fly With German Pride". The New York Times. ترس چند دهه‌ای که اهتزاز پرچم آلمان و غرور ملی به‌طور جدایی ناپذیری با گذشتهٔ نازی‌ها همراه شده بود، با پایان مسابقات توسط آلمان‌ها و غیر آلمانی‌ها خاتمه یافت.Crossland, David (10 July 2006). "Germany's World Cup Recovery: From Humorless to Carefree in 30 Days". Spiegel Online.
رنگ طلایی، رنگی است شیمیایی که از عناصری ساخته می‌شود که از خود اثر طلایی بر جا می‌گذارند؛ بازتابی نوری که از این رنگ ساطع می‌شود، دارای طیف رنگی متفاوتی است که نمی‌توان جزء هیچ‌یک از رنگ‌ها قرار داد.
اولین مورد استفاده از این رنگ به سال ۱۳۰۰ میلادی بازمی‌گردد.Maerz and Paul "A Dictionary of Color" New York:1930 McGraw-Hill Page 195
محمود منصور استاد روانشناسی ایرانی است.
او در سال ۱۳۰۹ خورشیدی در شهرستان اراک به دنیا آمد. بعد از گذراندن تحصیلات ابتدایی و متوسطه و اخذ درجه لیسانس در رشته روانشناسی و فوق لیسانس تخصصی در رشته روانشناسی بالینی جهت ادامه تحصیل عازم کشور سویس گردید و از دانشگاه ژنو در رشته روانشناسی ژنتیک و بالینی موفق به دریافت درجه دکترا شد، استاد راهنمای رساله دکتری ایشان دکتر پیاژه روانشناس بودند.ساخت، پدید آیی و تحول شخصیت، نوشته محمود منصور، انتشارات دانشگاه تهران، چاپ چهارم۱۳۸۰، صفحه پایانی کتاب او هم‌اکنون عضو هیئت علمی (بازنشسته) دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی دانشگاه تهران می‌باشد
منصور سال‌های زیادی است که به عنوان استاد روانشناسی در دانشگاه تهران در حال تدریس روان‌شناسی است. وی نسبت به به کارگیری لغات اصیل فارسی در ترجمه متون انگلیسی و فرانسوی روانشناسی مقید است.
کتابهای انگلیسی:
اپتیک سازگار یا اپتیک تطبیقی (AO) یک شگرد برای بهبود کارایی سیستم‌های نوری با کاهش اثر اعوجاج جبهه موج است. امروزه در ساخت بسیاری از تلسکوپهای بزرگ زمینی و کاربردهای تصویربرداری از آن استفاده می‌شود. به عبارتی، در شرایط آزمایشگاهی و تئوری ما به حذف عوامل مزاحم و اتلافی پرداخته و شرایط ایده‌آلی را برای حل مساله در نظر می‌گیریم؛ حال آنکه در اپتیک تطبیقی اثراتی نظیر آلودگی هوا، یکدست نبودن جنش عدسی‌ها، عدم بازتابندگی کامل آینه‌ها و عواملی از این دست، همگی در نتیجه نهایی که بسیار کاربردی نیز هست در نظر می‌گیریم.
اغتشاشات موجود در هوا و توربلانس‌های جوی که با سرعتهایی بسیار زیاد در مدت کوتاهی بر انتشار جبهه موج تأثیر می‌گذارند، همواره مشکل بزرگی برای رصدگران بوده است، زیرا باعث کاهش توان تفکیک می‌شود، اما همین پدیده که برای رصدگران چشم غیرمسلح ناخوشایند است، برای رصد با ابزارهایی مانند دوربین و تلسکوپ شدیدتر شده و تا حدودی به امری اجتناب ناپذیر بدل می‌شود؛ برای همین رصدخانه‌های مطرح زمینی جهان برای آنکه بتوانند تصاویر خوبی از آسمان تهیه کنند، مجبورند پول کلانی خرج کنند. یکی از مواردی که به شدت باعث بهبودی تصاویر آسمان می‌شود، فناوری اپتیک تطبیقی است. در این روش معمولاً لیزر بسیار نیرومندی (تا حدودی شبیه نشانگر یا پوینتر) به آسمان نشانه می‌رود. انتهای مسیر این لیزر در جو زمین به صورت یک ستاره دیده می‌شود. اختلالات جوی منجر به تغییرات ظریفی در شکل ستارهٔ مجازی شده و سیستم تنظیم فوکوس فوکوس تصاویر را تنظیم و تصحیح می‌کند.
آداجیو در سل مینور نام یکی از قطعه‌های معروف باروک است که توسط توماسو آلبینونی برای سازهای زهی، ویولن سولو و ارگ نوشته شده‌است. این اثر اولین بار توسط رمو جیازوتو در سال ۱۹۵۸ منتشر شد.
سوسن کشاورز (زادهٔ ۱۳۴۴ خ در رودبار الموت، استان قزوین) و دارای مدرک کارشناسی علوم اقتصادی، کارشناسی ارشد تاریخ و فلسفه آموزش و پرورش و دکترای فلسفهٔ تعلیم و تربیت است.
وی یکی از سیاست‌مداران ایرانی و گزینهٔ پیشنهادی محمود احمدی‌نژاد برای دهمین وزیر آموزش و پرورش ایران بود که در مجلس با رای عدم اعتماد مواجه شد.
وی تا دی ماه ۸۹ مشاور رئیس‌جمهور بود ولی در این زمان به همراه سیزده مشاور دیگر رئیس‌جمهور برکنار شد.بی بی سی
رِمو جاتسوتو (زادهٔ ۱۹۱۰، رم - درگذشتهٔ ۱۹۹۸، پیزا) موسیقی‌شناس، منتقد موسیقی و آهنگساز ایتالیایی بود که به خاطر جمع‌آوری آثار توماسو آلبینونی مشهور است. او زندگی‌نامهٔ آلبینونی و موسیقی‌دانان دیگری مانند آنتونیو ویوالدی را نوشته‌است.
جاتسوتو در سال ۱۹۴۹ کارگردان شبکهٔ رادیوییِ ایتالیا (RAI) شد و در سال ۱۹۶۱ کارگردانی برنامه‌های بین‌المللی در شبکهٔ اتحادیهٔ اروپا را بر عهده گرفت.
او رئیس کمیتهٔ اجراییِ RAI و نویسندهٔ مجموعه زندگی‌نامه‌های آهنگسازان این شبکه بود.
جاتسوتو به دلیل انتشار آداجو در سل مینور بسیار زبانزد است؛ طبق ادعای خود او، رونویسی از سونات آلبینونی بوده که به صورت پراکنده و دست‌نویس از کتابخانهٔ ساکسون استیت به دست آورده بود.
رضا تقی‌پور (زاده ۱۳۳۶، مراغه) سیاستمدار ایرانی است ، او هم اکنون نماینده مجلس و رئیس کمیسیون مشترک حمایت از حقوق کاربران و خدمات پایه کاربردی فضای مجازی است . تقی پور از ۱۳۸۸ تا آذر ۱۳۹۱ وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات بود و پس از آن نیز تا پایان کار دولت دهم مشاور رئیس‌جمهور در امور ارتباطات و فناوری اطلاعات بود. تقی‌پور پس از برکناری از وزارت در مورد علت آن صحبتی نکرده بود.
تقی‌پور عضو و سخنگوی سابق شورای شهر تهران است.فوری/ مسجدحامعی رییس شورای شهر شد/ پایان ریاست 10 سالهٔ چمران/ کناره گیری حکیمی پور به نفع طلایی انتخاب
تا اینکه در مصاحبه‌ای با سعید نوری آزاد در روزنامه جام جم از اتفاقات بزرگی در هیئت دولت و تشکیل نشدن جلسات شورای عالی فضای مجازی پرده برداشت. این مصاحبه آغازی بر تغییرات در شورای عالی فضای مجازی بود[.http://www.jamejamonline.ir/NewsPreview/1106190373037670582 جام جم]
او مدرک دکترای علوم پیشرفتهٔ مدیریت از دانشگاه بوردو فرانسه مشترک با سازمان مدیریت صنعتی است همچنین کارشناسی ارشد مهندسی صنایع مدیریت سیستم و بهره‌وری از دانشگاه علم و صنعت ایران را نیز دارا می‌باشد.
وی عضو چهارمین دوره شورای شهر تهران (۱۳۹۲ تا ۱۳۹۶) بوده است.اصلاح طلبان و حامیان قالیباف شورای شهر تهران را در اختیار گرفتند/ شکست مطلق دولتی‌ها آفتاب نیوز
۲۳ فروردین ۱۳۹۰ (۱۳ آوریل ۲۰۱۱)، اتحادیه اروپا وی را از ورود به کشورهای این اتحادیه محروم کرد و کلیه دارایی‌های وی را در اروپا توقیف کرد.
در ۱۹ آبان۱۳۹۱، وزارت خزانه‌داری ایالات متحده آمریکا وی را به دلیل نقض جدی حقوق بشر تحریم کرد.
رضا تقی‌پور در سال ۱۳۳۶ در شهر مراغه به دنیا آمد. وی دارای مدرک دکترای رشته علوم پیشرفته مدیریت و کارشناسی ارشد در رشته پژوهشی علوم مدیریت و مهندسی صنایع و مدرک کارشناسی در رشته کامپیوتراست.
رضا تقی‌پور کارشناس ارشد مهندسی صنایع، مدیر صنایع امنیت مخابرات - گروه صنایع مخابرات در سال‌های ۱۳۶۹ تا ۱۳۷۵ بوده‌است. ایشان در سال ۱۳۶۳ ازدواج کرده و دارای ۴ فرزند است. همچنین وی مدیرعامل صنایع الکترونیک شیراز در سال‌های ۱۳۷۵ تا ۱۳۸۱ و مدیرعامل صنایع مخابرات ایران در سال‌های ۱۳۸۱ تا ۱۳۸۶ بوده‌است.
در سوابق مدیریتی تقی‌پور، معاون وزیر و رئیس سازمان فضایی ایران و مدیریت کلان پروژه‌های طراحی و ایجاد ایستگاه‌های زمینی، طراحی و ساخت ماهواره‌های کوچک دیده می‌شود. (تدوین برنامه پنج ساله توسعه در حوزه فضا)
پیش از معرفی تقی‌پور به عنوان وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات، محمد سلیمانی، احمد معتمدی، محمدرضا عارف، محمد غرضی، مرتضی نبوی، محمود قندی، محمدحسین اسلامی، مسئولیت وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات را بر عهده داشتند.
رضا تقی‌پور در سال ۱۳۸۸ و توسط محمود احمدی نژاد، به عنوان وزیر پیشنهادی دولت برای وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات به مجلس شورای اسلامی، معرفی و در روز ۱۲ شهریور همان سال با کسب اکثریت آرا انتخاب شد. وزارت او تا ۱۱ آذر ۱۳۹۱ ادامه داشت.
برخی از فعالیت‌های اجرایی رضا تقی‌پور:
اتحادیه اروپا طی تصمیم مورخ ۲۳ فروردین ۱۳۹۰ (۱۳ آوریل ۲۰۱۱)، ۳۲ مقام ایرانی از جمله رضا تقی پور را به دلیل نقشی که در نقض گسترده و شدید حقوق شهروندان ایرانی داشته اند، از ورود به کشورهای این اتحادیه محروم کرد. کلیه دارایی‌های این مقامات نیز در اروپا توقیف خواهد شد.
در ۱۹ آبان۱۳۹۱، وزارت خزانه‌داری ایالات متحده آمریکا رضا تقی‌پور را به دلیل نقض جدی حقوق بشر تحریم کرد. در بیانیه این وزارتخانه به مشارکت وی در «سانسور و کنترل فعالیت‌های اینترنتی» اشاره شده است. »بر اساس این تحریم، دارایی‌های احتمالی رضا تقی‌پور در آمریکا توقیف و از ورود او به این کشور جلوگیری می‌شود. هم‌چنین شهروندان ایالات متحده، حق هیچ‌گونه معامله‌ای با او نخواهند داشت.
بر اساس بیانیه اتحادیه اروپا ، رضا تقی پور در هنگام تصدی وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات ایران ، به دلیل نقشی که در سانسور و کنترل اینترنت و همچنین کنترل مکالمات و ارتباط تلفنی شهروندان ایرانی داشته، در فهرست تحریمهای اتحادیه اروپا قرار گرفته‌است .