moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در ۸ مارس، سربازان گارد ملی کمون دو ژنرال ارتش فرانسوی را کشتند و کمون از پذیرش اقتدار دولت فرانسه خودداری کرد. کمون به مدت دو ماه پاریس را اداره کرد، تا اینکه در ۲۱ مارس ۱۸۷۱ در هفته خونین () توسط ارتش منظم فرانسه سرکوب شد.رابرت تومبس، جنگ علیه پاریس، ۱۸۷۱ (۱۹۸۱).
مباحث مربوط به سیاست‌ها و نتیجه کمون تأثیر قابل توجهی در اندیشه‌های کارل مارکس داشت که وی آن را اولین نمونه از " دیکتاتوری پرولتاریا " توصیف کرد.Rougerie, Jacques, Paris libre- 1871. pp. 264–270
به‌طور رسمی، کمون پاریس ۱۸۷۱، چیزی نبود جز حکومتی محلی (در فرانسوی: Commune)، که حدود دوماه در بهار ۱۸۷۱، در پاریس، قدرت را در دست داشت. اما شرایطی که کمون در آن شکل گرفت، قوانین بحث‌برانگیزی که اعلام داشت و پایان آن که با شکست شدید کمون و اعدام گسترده شرکت کنندگانش همراه بود، را به یکی از مهم‌ترین دوره‌های سیاسی تاریخ تبدیل می‌کند. به قدرت رسیدن کمون، به وسیلهٔ شورش شهری همهٔ انقلابیون، از هر مرام و عقیده‌ای پس از شکست فرانسه در جنگ با پروس ممکن شد. جنگ فرانسه و پروس که توسط ناپلئون سوم («لوئی بناپارت») در ژوئیه ۱۸۷۰ آغاز گشته بود به صورت فاجعه‌باری برای فرانسه پیش رفت و تا ماه سپتامبر خود پاریس تحت محاصره بود. فاصلهٔ بین فقیر و غنی در پایتخت طی سال‌های اخیر بیشتر گشته بود و حالا کمبود غذا و بمب‌های بی‌وقفهٔ پروسی بر نارضایی وسیع مردم می‌افزود. کارگران روی خوش بیش‌تری به عقاید رادیکال نشان می‌دادند. یک خواست مشخص و عینی این بود که پاریس باید دولتی خودمختار با کمون انتخابی مخصوص به خود داشته باشد. چیزی که اکثر شهرهای فرانسه از آن بهره می‌بردند اما دولت که از مردم خشمگین پاریس در هراس بود انجامش را در پاریس مجاز نساخته بود. خواست مشترک و عمومی (اما کمی مبهم) برای دولتی با شرایط اقتصادی عادلانه‌تر در فریاد عمومی «لا سوسیال» منعکس می‌گشت.
در ژانویهٔ ۱۸۷۱ وقتی که محاصره حدود چهار ماه به طول انجامیده بود، آدولف تیر که به زودی رئیس اجرایی جمهوری سوم فرانسه (و بعدها رئیس‌جمهور) گشت، درخواست صلح کرد. پروسی‌ها اشغال پاریس را از مفاد صلح برشمردند. با وجود سختی‌های بسیار محاصره، پاریسی‌های بسیاری ناراضی و بسیار خشمگین بودند که چرا پروسی‌ها باید اجازه داشته باشند به این راحتی شهر آن‌ها را اشغال کنند.
در آن زمان ده‌ها و هزارها پاریسی مسلح و عضو میلیشیاهای مردمی شده بودند و تحت عنوان «گارد ملی» به نیروی بزرگی برای دفاع از شهر تبدیل گشته بودند. نیروهای ارتشی در محلات فقیرتر، افسران خودشان را انتخاب کرده و بسیاری از توپ‌ها و گلوله‌هایی که در پاریس یافت شده بود و با منابع عمومی خریده شده بود را تصاحب کرده بودند. شهر و گارد ملی‌اش حدود شش ماه در مقابل نیروهای پروسی مقاومت کرد. جمعیت پاریس در مقابل اشغال، بسیار مقاوم بودند و منطقهٔ حضور پروسی‌ها را به گوشهٔ کوچکی از شهر تقلیل دادند و مرزها را کشیدند.
تصمیمات از «کمیته مرکزی» گارد گرفته می‌شد و لوئی آدولف تیرز، رئیس‌جمهور دولت فرانسه (جمهوری سوم فرانسه) فهمیده بود که در شرایط کنونی، این کمیته می‌تواند به آلترناتیو گرفتن قدرت سیاسی تبدیل شود. او همچنین نگران این بود که کارگران در قالب گارد ملی مسلح شوند و باعث تحریک بیشتر پروسی‌ها شوند.
اتفاقاتی که در این مقطع افتاد بسیار گیج‌کننده و به هم ریخته هستند اما چیزی که مسلم است این است که قبل از این که پروسی‌ها وارد پاریس شوند نیروهای گارد ملی به کمک کارگران و مردم عادی، موفق شدند که توپ‌های جنگی (که آن‌ها را جز اموال خود می‌دانستند) را از راه پروسی‌ها بردارند و به مناطق امنی منتقل کنند. یکی از مهم‌ترین این «پارکینگ توپ‌ها» بر بلندی‌های مونتمارتر، واقع بود.
پروسی‌ها به مدت بسیار کوتاهی وارد پاریس شدند و بدون هیچ اقدامی این شهر را ترک کردند. اما پاریس، در حالی که مذاکرات بر سر غرامت‌های جنگی به میان آمده بود، هم چنان در محاصره بود.
در حالی که کمیته مرکزی گارد ملی هر روز موضع رادیکال‌تری می‌گرفت و به‌طور روزافزون بر قدرتش اضافه می‌شد، دولت بی‌شک نمی‌توانست اجازه دهد که آن‌ها چهارصد توپ جنگی در اختیار داشته باشند. به همین ترتیب در قدم اول در ۱۸ مارس بود که آدولف تیر نیروهای عادی را برای تسخیر توپ‌ها به «تپه مونتمارتر» اعزام کرد. سربازان که به هیچ وجه از روحیهٔ بالایی برخوردار نبودند به جای عمل به دستورها به گارد ملی و ساکنان محل پیوستند. وقتی ژنرال آن‌ها، کلود مارتین لو کنت، دستور داد که به جمعیت بی‌سلاح شلیک کنند آن‌ها او را از اسب به زیر انداختند. او مدتی بعد به همراه ژنرال کلمان توما (فرماندهٔ سابق و منفور ارتش که توسط مردم در خیابان‌ها گیر افتاده بود) تیرباران شد.
شورش مردم چنان گسترده شد که بقیهٔ بخش‌های ارتش هم به آن پیوستند و رئیس‌جمهور آدولف تیر فرمان خروج فوری همه نیروهای تحت فرمان خود و پلیس و همهٔ فرمانداران و مسئولین و متخصصین از پاریس را صادر کرد. خود او پیشاپیش آنان به ورسای گریخت. اکنون کمیته مرکزی گارد ملی، تنها دولت واقعی در پاریس بود. کمیته تقریباً بلافاصله قدرت خود را واگذار کرد و اعلام کرد که انتخابات برای تعیین کمون در ۲۶ مارس برگزار خواهد شد.
۹۲ عضو کمون (یا درست‌تر: «شورای کمونی») شامل کارگران ورزیده، چندین «حرفه‌ای» (مثل دکترها و روزنامه‌نگاران) و تعداد بسیاری از فعالان سیاسی، از جمهوریخواهان رفرمیست‌ها گرفته تا انواع سوسیالیست‌ها یا ژاکوبن‌هایی که با نگاهی نوستالژیک به عقب به انقلاب ۱۷۸۹ تمایل داشتند، می‌شدند. سوسیالیست کاریزماتیک، لوئی اوگوست بلانکی، به عنوان رئیس شورا برگزیده شد اما از آن جایی که او در ۱۷ مارس دستگیرشده بود و به زندانی مخفی بیرون از حیطهٔ اختیار کمون، انتقال داده شده بود این ریاست در غیاب خودش بود. کمون پاریس در ۲۸ مارس قدرت خودش را اعلام کرد.
باوجود اختلافات داخلی، شورا آغاز خوبی در ایجاد خدمات ضروری عمومی برای شهری با دو میلیون نفر جمعیت داشت. کمون همچنین موفق به رسیدن به توافقی شد که سمت و سو و هدف شورا باید بیشتر یک سوسیال دموکراسی پیشرو باشد تا انقلابی اجتماعی. کمبود زمان (کمون مجموعاً کمتر از ۶۰ روز سرکار بود) به این معنی بود که تغییرات کمی به‌طور واقعی به اجرا درآمدند. این تغییرات بر قوانین زیر شامل می‌شدند: بخشش کرایه خانه‌ها برای کل زمان محاصره (که در طول آن اجاره خانه‌ها به‌طور قابل توجهی توسط صاحب‌خانه‌ها افزایش یافته بود)، الغای شب‌کاری در صدها نانوایی پاریس، الغای حکم اعدام (و سوزاندن گیوتین‌ها)، در نظر گرفتن حقوق برای همسران اعضای گارد ملی که در طول نبرد کشته شده بودند و فرزندان احتمالی آنان، بازگرداندن مجانی همهٔ ابزار کار کارگران از انبارهای وثیقه‌گذاری دولت (این وسایل در طول دوران محاصره و جنگ به زور از کارگران گرفته و به این انبارها فرستاده شده بود)، به تعویق انداختن مهلت بازپرداخت همهٔ وام‌ها و قرض‌ها (و الغای سود مضاف بر آن‌ها) و در انحراف مهمی از خط کلی «رفرمیستی»، حفظ این حق برای کارگران که هرجا کسی کسب و کارش را رها کرده آن‌ها آن را تصاحب کنند و به میل خود بچرخانند.
کمون، نظام وظیفهٔ اجباری را ملغی کرد و ارتش دائمی را با گارد ملی که از هر شهروندی که توان حمل سلاح داشت تشکیل می‌شد عوض کرد.
طبق قانون، کلیسا از دولت جدا شد و تمام دارایی‌های کلیسا به دولت بخشیده شد و مذهب از مدارس حذف شد. کلیساها فقط در صورتی مجاز به ادامهٔ فعالیت مذهبی خود بودند که عصرها درهای آن‌ها به روی جلسه‌های سیاسی باز باشد. این کلیساها را عملاً به مراکز سیاسی کمون بدل کرد.
بقیهٔ قانون‌های مصوب مربوط به اصلاحات تحصیلی بود که تحصیلات عالی و آموزش فنون کار را برای همه و به صورت رایگان تأمین می‌کرد.
کمون، تقویم جمهوری‌خواه فرانسوی که منسوخ گشته بود را مجدداً رسمی شمرد و در طول دوران کوتاه حیاتش از آن استفاده کرد. همچنین، به جای پرچم سه رنگ از پرچم سرخ استفاده شد و آن را رسمی کردند.
فشار زیاد کار با عوامل بسیاری آسان‌تر گشت. گرچه اعضای شورا (که «نماینده» ی مردم نبودند، بلکه وکلایی به حساب می‌آمدند که با ارادهٔ فوری انتخاب کنندگانشان می‌توانستند برکنار شوند) علاوه بر وظایف معمول قانون‌گذاری مجبور به اعمال وظایف اجرایی بسیاری هم بودند اما وجود چندین و چند سازمان تک کاره که در دوران محاصره برای تأمین نیازهای اجتماعی در محلات شکل گرفته بود (غذاخوری‌ها، ایستگاه‌های کمک‌های اولیه) و پیشرفت و وسعتی روزافزون داشتند و با کمون همکاری می‌کردند کار را آسان‌تر کرده بود. در همین حال همین مجالس محلی اهداف خود را که معمولاً تحت نظر کارگران محل تعیین می‌شد دنبال می‌کردند.
گرچه سیاست رسمی شورای کمون رفرمیستی بود اما ترکیب کمون بسیار انقلابی بود. سنت‌های انقلابی مختلف از آنارشیست‌ها و سوسیالیست‌ها تا بلانکیست‌ها و جمهوری‌خواهانی که بیشتر به لیبرالیسم گرایش داشتند در کمون حاضر بودند. کمون پاریس از آن زمان تا امروز به‌طور مداوم توسط آنارشیست‌ها و سوسیالیست‌های مارکسیست گرامی داشته شده‌است. این شاید به علت حضور گرایش‌های مختلف، درجهٔ بالای کنترل امور توسط کارگران و همکاری به‌یادماندنی انقلابی‌های مختلف بوده باشد.
برای نمونه در اروندیسمان سوم (نوعی تقسیمات شهری در پاریس) وسایل مورد نیاز مدرسه به‌طور مجانی در دسترس بود و سه مدرسه و یک نوانخانه تأسیس گشتند. در اروندیسمان بیستم مدرسه‌ها برای دانش آموزان غذا و لباس مجانی تأمین می‌کردند. مثال‌های بسیار دیگری از این نوع قابل ذکر است. اما پیش نیاز حیاتی موفقیت نسبی کمون در این مرحله چیزی نبود جز ابتکار و پیشقدمی کارگران معمولی در مکان‌های عمومی که موفق شدند مسئولیت مسئولان و متخصصینی که توسط ثیرز خارج شده بودند را به عهده بگیرند.
فردریک انگلس، نزدیک‌ترین هم‌کار مارکس، بعدها گفت که غیاب یک ارتش منظم و خودمختاری سازمان‌های محلات و ویژگی‌های دیگر در واقع باعث شده بودند که عملاً کمون یک «دولت» به معنای قدیمی و سرکوب گرش نباشد. بلکه بیشتر نوعی ارگان انتقالی بود که به سمت الغای دولت به معنای قدیمی کلمه گام برمی‌داشت. به هر حال چگونگی توسعهٔ آیندهٔ کمون همواره سئوالی تئوریک باقی‌ماند.
بعد از تنها یک هفته عناصر ارتش جدید (که شامل زندانیان سابق جنگ که توسط پروسی‌ها آزاد شده بودند می‌شد) که در ورسای گرد آمده بودند کمون را زیر حملهٔ خود گرفتند.
کمون از روز ۲ آوریل مورد تهاجم نیروهای حکومت (ارتش ورسای) قرار گرفت و شهر به‌طور منظم بمباران می‌شد. برتری حکومت چنان بود که از اواسط آوریل حتی حاضر به مذاکره هم نشد.
حومهٔ خارجی شهر، کورب ووا، تسخیر شد و تلاش با تأخیر از سوی نیروهای خود کمون برای حمله به ورسای مفتضحانه شکست خورد. دفاع و بقا مهم‌ترین مسائل گشتند. زنان طبقهٔ کارگر پاریس اینجا نقش مهمی بازی کرد. آن‌ها به گارد ملی پیوستند و حتی ارتش خود را تشکیل دادند و چندی بعد قهرمانانه جنگیدند تا از قصر بلانش (کلید مهمی برای دسترسی به مونمارتر) دفاع کنند. (اما نباید فراموش کرد، که حتی در حکومت کمون زنان حق رای نداشتند و هیچ عضو زنی در شورا نبود)
در این میان، کمون از پشتیبانی بسیار قوی از جامعهٔ بزرگ پناهندگان و تبعیدیان سیاسی خارجی در پاریس برخوردار بود. یکی از آنها، افسر سابق لهستانی و مبارزی در راه استقلال کشورش از روسیه، یاروسلاو دامبروسکی، یکی از بهترین ژنرال‌های کمون بود. شورا شدیداً به انترناسیونالیسم معتقد بود و به نام «برادری»، ستون «وندی می» که پیروزی‌های ناپلئون اول را جشن می‌گرفت و از نگاه کمون نماد شوونیسم بود پایین کشیده شد.
در خارج از فرانسه انواع تظاهرات‌ها در دفاع از کمون برپا می‌گشت و پیام‌هایی که آرزوی موفقیت می‌کردند از سوی اتحادیه‌های کارگری و سازمان‌های سوسیالیست من‌جمله چندتایی از آن‌ها در آلمان ارسال گشت. اما هرگونه امیدی به دریافت کمک جدی از سایر شهرهای فرانسه نقش برآب شد. آدولف تیر و وزرایش در ورسای موفق شده بودند اجازه ندهند تقریباً هیچ گونه اطلاعاتی از پاریس به بیرون درز کند و در فرانسهٔ ایالتی و روستایی، همیشه روحیهٔ شکاکانه‌ای نسبت به کلان‌شهرها وجود داشت. جنبش‌هایی در ناربون، لیموژ و مارسی شدیداً سرکوب شدند.
وقتی موقعیت بدتر شد بخشی از شورا موفق شد رای خود را به کرسی بنشاند (این بخش توسط یوجین ورلین، از مخالفان کارل مارکس، و بقیهٔ میانه‌روها با مخالفت روبه رو شد) و «کمیتهٔ امنیت عمومی» بر مدل ارگان ژاکوبی که با همین نام در ۱۷۹۲ تشکیل شده بود را تأسیس کند. قدرت‌های این کمیته بسیار وسیع و بی حدوحصر بودند. اما حالا زمان این که کاری از دست یک قدرت محکم مرکزی برآید گذشته بود.
در ۲۱ مه دروازه‌ای در بخش غربی دیوار مستحکم شهر، درهم شکسته شد (یا به احتمال بیشتر با خیانت به روی دشمن باز شد) و نیروهای ورسای شروع به فتح دوبارهٔ شهر کردند. آنها از فتح محله‌های مرفه غربی شروع کردند؛ جایی که توسط ساکنانی که پس از صلح پاریس را ترک نگفته بودند با خوشامد گویی روبه رو شدند.
تشکیلات محلی قوی که همیشه ویژگی مثبتی برای کمون بودند حال به نوعی زیان تبدیل شدند. به جای یک برنامهٔ منظم سراسری برای هر دفاع، هر سازمان محلی با تمام قوا اما بی‌برنامه برای بقا جنگید و به نوبه خود شکست خورد. شبکهٔ خیابان‌های باریک که در انقلاب‌های پیشین پاریسی همهٔ محله‌ها را تقریباً نفوذ ناپذیر می‌ساختند به‌طور گسترده با بلوارهای عریض تعویض شده بودند. اما ورسایی‌ها از قدرت مرکزی و توپخانه‌ای مدرن سود می‌بردند.
در طول حمله، نیروهای دولتی باعث مرگ بسیاری از شهروندان بی‌سلاح شدند. زندانیان، بی‌حساب و کتاب تیرباران می‌شدند و بسیاری از اعدام‌ها در معرض عموم بود. در نمایش بیهوده‌ای از قدرت از ۲۴ تا ۲۶ مه بسیاری از گروگان‌ها به قتل رسیدند. از دولت حدود ۹۰۰ نفر کشته شدند.
محکمترین مقاومت از مناطق شرق که بیشتر کارگری بودند برخاست. در آنجا جنگ خیابانی تا هشت روز دیگر هم ادامه یافت (نبردهای خونین خیابانی این هفته را هفتهٔ خونین می‌نامند). تا ۲۷ مه دیگر تنها عدهٔ قلیلی از مقاومت‌کنندگان باقی‌مانده بودند. آن‌ها در مناطق فقیرتر شرق مثل مناطق بلویل و منیلمونتان مستقر بودند.
در چهار بعدازظهر عصر فردا آخرین سنگر مقاومت در بلویل سقوط کرد و مارشال مک ماهون اعلامیه‌ای منتشر کرد: «خطاب به ساکنان پاریس. ارتش فرانسه برای نجات شما آمده‌است. پاریس آزاد شد! سربازان ما در ساعت چهار آخرین بخش شورشی را هم تسخیر کردند. امروز جنگ تمام شده‌است. نظم، کار و امنیت دوباره متولد خواهند شد.»
سخت‌ترین تلافی‌ها آغاز شد. هرگونه حمایت از کمون جرم محسوب می‌شد و هزاران نفر به این جرم دستگیر شدند. بسیاری از کمونارها پای دیواری گذاشته شدند و تیرباران شدند و این دیوار امروز به نام دیوار کمونارها معروف است و در گورستان پر-لاشز واقع شده‌است. هزاران نفر از سایر کمونارها نیز در ورسای محاکمه شدند. تعداد اندکی از کمونارها از مرزهای شمالی با پروس فرار کردند. تا روزها و هفته‌ها مردان و زنان و کودکان بسیاری در زندان‌های موقتی ورسای اوضاع سختی می‌گذراندند. بعدها آنان محاکمه شدند. بعضاً اعدام شدند. بعضاً به کار اجباری محکوم شدند و تعداد بسیاری تبعید شدند یا به زندگی در جزایر خالی از سکنهٔ فرانسه در اقیانوس آرام محکوم شدند. تعداد دقیق کشته‌شدگان هفتهٔ خونین را هرگز نمی‌توان تعیین کرد اما معمولاً ۳۰ هزار نفر کشته (و بسیاری بیشتر زخمی) را تخمین می‌زنند. در ضمن ۵۰ هزار نفر بعدها اعدام شدند یا به زندان رفتند و ۷۰۰۰ نفر به کالدونیای جدید تبعید شدند. در سال ۱۸۸۰ در جریان عفو عمومی بسیاری از زندانیان آزاد شدند.
پاریس به مدت پنج سال تحت حکومت نظامی باقی‌ماند.
دوران حکومت کمون از مهم‌ترین دوره‌های تاریخ جهان به‌شمار می‌رود و تاریخ‌دانان مختلف بسیاری در مورد آن نظر داده‌اند. اکثر تاریخ‌نگاران دوران اخیر (حتی دست راستی‌ها) به ارزش بعضی اصلاحات کمون پی برده‌اند و سطح سرکوب وحشیانهٔ آن را غیرقابل توضیح یافته‌اند.
به‌طور کلی کمون بین کمونیست‌ها، آنارشیست‌ها و بسیاری از سوسیالیست‌ها گرامی داشته می‌شود و بعضاً آن را به عنوان مدل یک جامعهٔ آزاد می‌شمرند. مارکس، انگلس، باکونین و بعدها کسانی چون لنین و تروتسکی و مائو تلاش کرده‌اند که از تجربهٔ محدود کمون درس‌های تئوریکی استخراج کنند (بخصوص در مورد مفهوم «افول دولت»). لنین (مانند مارکس) از آن به عنوان نمونهٔ زندهٔ دیکتاتوری پرولتاریا یاد می‌کنند. مارکس کتاب «جنگ داخلی در فرانسه» را در هنگام و بلافاصله پس از کمون نگاشته‌است.
تکه‌ای از باقی‌ماندهٔ پرچم سرخ کمون به هنگام تشیع جنازه به دور لنین پیچیده شد. تکهٔ دیگری از آن به همراه سفینهٔ فضایی شوروی «وستک ۱» Восток۱به فضا فرستاده شد. در ضمن بلشویک‌ها نام ناو جنگی «سواستوپول» را به افتخار کمون به «پاریژسکایا کومونا» Парижская Комуна تغییر دادند.
در شهرهای دیگری همچون لیون و گرنوبل نیز کمون‌های کوتاه‌عمری تأسیس شد.
علاوه بر انواع داستان‌های فرانسوی که ماجراشان در کمون می‌گذرد حداقل سه نمایشنامه نیز در این مورد نوشته شده‌اند. یکی از نمایشنامه‌نویس نروژی، نورداهل گریگ، دیگری از برتولت برشت و دیگری از آرتور آداموف.
فیلم‌های سینمایی بسیاری نیز در فضای کمون ساخته شده‌اند. مهم‌ترین آن‌ها فیلم «"کمون" (پاریس، ۱۸۷۱)» است که توسط پیتر واتکینز ساخته شده و حدود شش ساعت طول دارد. این فیلم در سال ۲۰۰۰ در مونتمارتره ساخته شد و همچون سایر فیلم‌های واتکینز از مردم عادی به جای بازیگران استفاده شده تا فیلم فضای مستند داشته باشد.
آهنگساز ایتالیایی، لوئیجی نونو، اپرایی به نام «در آفتاب روشن، سنگین با عشق» نوشته‌است که بر اساس کمون پاریس است.
کشف جسد یک نفر از کمون پاریس در اپرا الهام‌بخش گاستون لرو شد تا داستان شبح اپرا را بنویسد.
هلیکوباکتر یکی از سرده‌های شاخه پروتئوباکتریا ، رده اپسیلون‌پروتئوباکتریا است. این باکتری گرم منفی کم هوازی و تاژکدار می‌باشد که برخی از گونه‌های آن بیماریزا هستند. برای نمونه "هلیکوباکتر پیلوری" و هلیکوباکتر هیلمانی("H. heilmannii")، باعث زخم معده می‌شوند. هلیکوباکترپیلوری اوره آز مثبت بوده در برابر اغلب آنتی بیوتیکها مقاوم است. این باکتری در بسیاری از بیماران مبتلا به مشکلات گوارشی در مخاط معده مشاهده می‌شود.
هلیکوباکترهیلمانی بر خلاف هلیکوباکتر پیلوری محدود به انسان نبوده و ۸۰-۱۰۰٪ گربه‌ها، سگها و خوک‌ها را نیز دچار گاستریت خفیف می‌نماید. به‌دلیل ارتباط انسان با جانوران اهلی این بیماری به عنوان بیماری مشترک انسان و حیوان در نظر گرفته شده‌است.
هلیکوباکتر پیلوری
ماری ژوزف لوئی آدولف تیر (زاده ۱۵ آوریل ۱۷۹۷ – درگذشتهٔ ۳ سپتامبر ۱۸۷۷) دولت‌مرد و تاریخ‌نگار فرانسوی بود.
او در زمان شاه لوئی فیلیپ در فرانسه نخست‌وزیر بود. پس از سرنگونی امپراتوری دوم فرانسه او مجدداً و با سرکوب کمون پاریس در ۱۸۷۱ به عنوان یک رهبر فرانسوی مطرح شد.
او از ۱۸۷۱ تا ۱۸۷۳ به عنوان صدر دولت (و در واقع رئیس‌جمهور موقت فرانسه) فعالیت کرد و سپس رسماً رئیس‌جمهور موقت شد. بعدها مجلس ملی به او رای عدم اعتماد داد و او بناچار استعفا داد.
پاتریس دو مک ماهون به جای او ابتدا ریاست جمهوری موقت را سرکار گرفت و بالاخره در ۱۸۷۵ و با تصویب مجموعه‌ای از قوانین و تأسیس رسمی جمهوری سوم، «رئیس‌جمهور» کامل شد. مقامی که تیر همیشه آرزوی آن را داشت و هرگز به آن نرسید.
لویی اُگوست بلانکی (فرانسوی: Louis-Auguste Blanqui) (زاده ۸ فوریه ۱۸۰۵ – درگذشته ۱ ژانویه ۱۸۸۱) فعال سیاسی رادیکال و انقلابی سوسیالیست اهل فرانسه بود.
او در پوگت-تینیرز، آلپ-ماری‌تایمز از پدری به نام ژان دومینیک بلانکی به دنیا آمد. او هم در حقوق و هم در پزشکی تحصیل کرد اما خیلی زود به سیاست روی آورد.
آراء انقلابی بلانکی زیر نفوذ بابوفیسم شکل گرفت و در مارکس نفوذ کرد. برخی از اصطلاحات مارکسیستی، از جمله، اصطلاح «دیکتاتوری پرولتاریا» از اوست. اثر عمدهٔ وی کتاب انتقاد اجتماعی (۱۸۶۹) است. بلانکی ماده‌باور (ماتریالیست) و عقل‌باور (راسیونالیست) بود و به پیشرفت بی‌پایان تاریخ باور داست؛ و بر آن بود که تاریخ از مرحلهٔ فردیت مطلق که روزگار انسان وحشی است، به سوی کمونیسم - جامعهٔ آینده که «تاج سر تمدن» است- در حرکت است.دانشنامهٔ سیاسی- داریوش آشوری-نشر مروارید- چاپ شانزدهم 1387- ص64
او در انقلاب ژولای در ۱۸۳۰ نقش مهمی داشت و به جرم دفاع از جمهوری‌خواه در دوران حکومت لوئیس فیلیپ بارها به زندان افتاد. او در ۱۸۴۰ به جرم شرکت در شورش مسلحانه به مجازات اعدام محکوم شد اما این مجازات بعدها به حبس ابد تخفیف داده شد. او در جریان انقلابات ۱۸۴۸ آزاد شد و به مبارزه ادامه داد. در سال ۱۸۴۹ مجدداً به ده سال زندان محکوم شود.
در ۱۸۶۵ او از زندان فرار کرد و در خارج از کشور به تبلیغ علیه حکومت پرداخت. در ۱۸۶۹ بر طبق عفو عمومی او هم توانست به فرانسه بازگردد. او در این دوره به اعمال قهرآمیز بیش‌تری روی آورد و این در ۱۸۷۰ با دو حملهٔ مسلحانهٔ ناموفق مشخص است. یکی در ۱۲ ژانویه و در تشیع جنازهٔ ویکتور نوآ، روزنامه‌نگاری که توسط پیر بناپارت کشته شد و دومی در ۱۴ اوت که او رهبری حمله‌ای به پادگانی نظامی را به عهده داشت. پس از انقلاب ۴ سپتامبر و سقوط امپراتوری بلانکی بر فعالیت خود افزود و باشگاه و نشریه‌ای با نام «میهن در خطر» تأسیس کرد.
او یکی از گروه‌هایی بود که در ۳۱ اکتبر بخشی از قدرت را در اختیار گرفت و به همین جرم در ۱۷ مارس سال آینده دوباره به اعدام محکوم شد. چند روز پس از آن شورشی که نهایتاً منجر به تأسیس کمون پاریس شد درگرفت و بلانکی با این‌که خود در زندان بود به عنوان صدر دولت حاصل از قیام اعلام شد. با این‌که او در زمان تشکیل کمون در زندان بود و نقشی عملی نداشت در ۱۸۷۲ او به همراه سایر اعضای باقی‌مانده از کمون به تبعید محکوم شد اما به علت شرایط بد جسمی این تبعید به یک سال زندان تخفیف داده شد. در ۱۸۷۹ او به عنوان نایب بوردو انتخاب شد. گرچه آن انتخابات غیرمعتبر اعلام شد به هرحال بلانکی از زندان آزاد شد و بلافاصله به ادامهٔ تبلیغات خود پرداخت.
او پس از یک سخنرانی در میتینگی انقلابی در پاریس سکته کرد و نهایتاً در ۱ ژانویه ۱۸۸۱ درگذشت و در گورستان پرلاشز به خاک سپرده شد.
دفاع مصالحه ناپذیر او از کمونیسم و عزم او در استفاده از راه‌های قهرآمیز برای رسیدن به ان باعث شد که او در تمام عمر خود با تمام دولت‌های فرانسه سر جنگ داشته باشد و نیمی از عمر خود را در زندان بگذراند. علاوه بر مقالات متعدد او در نشریات مختلف آثار زیادی از او به چاپ رسیده‌است و برای مثال بعضی نوشته‌هایش در مورد مسائل اقتصادی و اجتماعی پس از مرگش و در ۱۸۸۵ به چاپ رسیدند.
دیوار کمونارها مکانی در غرب گورستان پر-لاشز پاریس است که در ۲۸ مه ۱۸۷۱، قتل‌گاه ۱۴۷ نفر از مبارزان کمون پاریس بود که پای این دیوار تیرباران شدند.
گورستان پر-لاشز در ماه مه ۱۸۰۴ در سرزمینی که قرن‌ها متعلق به یسوعی‌ها بود تأسیس شد و پدر پر-لاشز (Père Lachaise)، کشیش اعتراف گیرنده از لوئی چهاردهم سالهای آخر عمرش را در آنجا گذراند. در قرن نوزدهم به عنوان گورستان اشراف، بقایای افراد مشهور از دوره‌های گذشته را نیز در درون خود دارد.
در بهار ۱۸۷۱ آخرین مبارزان کمون عملاً مبارزه را به این گورستان کشیدند و ارتش ورسای همین‌جا و تا عصر روز ۲۸ مه آخرین مبارزان را نیز پای دیوار تیرباران کرد.
این البته پایان قتل‌عام کمونارها نبود. در طول جنگ ۲۰ تا ۳۵ هزار کمونار به قتل رسیدند و بیش از ۴۳ هزار نفر زندانی شدند. بعدها در دادگاهی انقلابی صدها نفر به مرگ محکوم شدند، ۱۳۰۰۰ نفر زندانی شدند و ۴۰۰۰ نفر به کالدونیای جدید تبعید شدند.
دیوار کمونارها طبیعتاً مکان طبیعی گرامیداشت خاطرهٔ کمون بوده‌است. اولین راه‌پیمایی در کنار این دیوار در ۲۳ مه ۱۸۸۰ و به فراخوان ژول گسد صورت گرفت. ۲۵ هزار نفر در این تظاهرات شرکت کردند و علیه نیروهای پلیس ایستادند. از آن سال تاکنون هرساله سازمان‌های چپ فرانسوی مراسم‌هایی در پای این دیوار در هفتهٔ آخر ماه مه برگزار کرده‌اند. پرتجمع‌ترین این تظاهرات‌ها در ۲۴ مه ۱۹۳۶ و با حضور ۶۰۰ هزار نفر به رهبری لئون بلوم و موریس تورز (درست در میان جنبش اعتصابات و چند هفته پس از تشکیل «جبههٔ مردمی») صورت گرفت.
ژول ژوی شاعر معروف فرانسوی در مورد این دیوار می‌سراید:
معبدی بدون صلیب و بدون محراب، بدون نیلوفرهای طلایی و بدون پنجره‌های آبی آسمانی کلیسا. معبدی که وقتی مردم از آن صحبت می‌کنند، آن را «دیوار» می‌نامند.
ماری-ژرژ بوفه (زاده ۷ مه ۱۹۴۹) سیاست‌مدار فرانسوی و صدر کنونی حزب کمونیست فرانسه است.
او در ۱۹۶۹ در حالی که تنها بیست سال داشت به این حزب پیوست و از ۴ ژوئن ۱۹۹۷ تا ۵ مه ۲۰۰۲ وزیر ورزش و امور جوانان بود. او در ۱۶ ژوئن ۲۰۰۲ برای یک دورهٔ ۵ سالهٔ دیگر در مجلس ملی انتخاب شد.
بوفه به عنوان صدر حزب کمونیست فرانسه معمولاً در مورد مسائل مختلف سیاسی و بخصوص مسائل کارگری اظهار نظر می‌کند.او برای مسائل در مورد توفان کاترینا «بی‌تفاوتی بوش» را از علل عواقب آن فاجعه دانست.
دانشگاه آزاد اسلامی واحد سنندج در ۲۳ شهریور ۱۳۶۲ در شهر سنندج مرکز استان کردستان ایران بنیاد شد؛ و فعالیت آموزشی خود را با ۲۲ نفر دانشجو در رشته کاردانی کشاورزی آغاز نمود.
این واحد دانشگاهی هم‌اکنون با ۷ دانشکده مصوب از بزرگترین دانشگاه‌های منطقه با رتبه بسیار بزرگ سطح الف به‌شمار می‌آید. در آخرین روزهای ریاست آقای دکتر جاسبی به صورت مشروط به واحد جامع ارتقا یافت اما بعد از شروع دوره ریاست فعلی دانشگاه، آقای دکتر دانشجو، ارتقای آن به حالت تعلیق درآمده است.
دانشگاه آزاد سنندج همانند سایر دانشگاه های آزاد ، امکان انجام امور دانشجویی به صورت الکترونیکی را از طریق سامانه یکپارچه سیدا تحت عنوان سیدا سنندج فراهم ساخته است و برای هر یک از دانشجویان خود یک حساب کاربری به نام پورتال، ایجاد کرده تا دانشجویان با مراجعه به پورتال خود، نیاز کمتری به مراجعه حضوری برای انجام امور اداری داشته باشند.
ورود به سیستم یکپارچه دانشگاه آزاد اسلامی سنندج به نشانی enroll.iausdj.ac.ir
این واحد در حال حاضر دارای ۲۸۹ عضو هیئت علمی و 225 رشته تحصیلی با بیش از 8000 دانشجو در مقاطع کاردانی، کارشناسی و کارشناسی ارشد است.
برپایه داده‌هایی از: وب‌گاه دانشگاه
حزب چپ اروپا حزبی سیاسی در سطح اروپاست که تجمعی از بعضی احزاب سوسیالیست و کمونیست در کشورهای مختلف اتحادیه اروپا می‌باشد. این حزب در ژانویه ۲۰۰۴ به هدف شرکت در انتخابات پارلمان اروپا در آن سال تشکیل شد. این حزب در ۸ می ۲۰۰۴ در رم رسماً بنیان گذاشته شد.
تعدادی از اعضای این حزب عضو حزب رادیکال‌تر «چپ ضدسرمایه‌داری اروپا» هم هستند.
اولین کنگرهٔ این حزب در ۸ اکتبر ۲۰۰۵ در آتن برگزار شد.
وب‌سایت رسمی
اونتاش ناپیریشا یا اونتاش گال یا اونتاش هومبان (۱۲۷۵–۱۲۴۰ پیش از میلاد) پادشاه بزرگ ایلامی و بنیانگذار زیگورات چغازنبیل (دور اونتاش) (شهر اونتاش) است. او در کتیبه‌ای نام خود را به عنوان بر پا دارنده این زیگورات جاودانه کرده‌است. اونتاش گال نوهٔ پاهیر ایشان بنیانگذار این سلسلهٔ شاهی در ایلام بود.
وی نیز پدر کیدین هوتران دوم و نانارسین بود
او در سال ۱۲۶۵ قبل از میلاد، به حکومت ایلام رسید و شهری جدید به نام دور اونتاش۰ بنا کرد و در آن زیگورات برپا ساخت. اونتاش گال در این کتیبه به جز پرستش خدای اینشوشیناک اهداف دیگری را نیز برای ساخت زیگورات ذکر می‌کند، اما هنوز باستان شناسان نتوانسته‌اند به معنای دقیق جملات او پی‌ببرند. بسیاری معتقدند راز اهداف دیگر او از بنا کردن زیگورات در چهار بنای کوتاه استوانه‌ای شکل که در اطراف زیگورات قرار دارند نهفته‌است.
رومن گیرشمن دوران حکمرانی او را به مدت ۲۰ سال (۱۲۶۵–۱۲۴۵ پیش از میلاد) بنا بر فرضیه ذکر کرده‌است. بر روی ۶۵۰۰ آجر کتیبه‌داری که در چغازنبیل یافت شده‌است به جز نام این شاه نام شاه یا شاهزادهٔ دیگری دیده نمی‌شود.چغازنبیل، جلد اول، ص ۱۷
اونتاش ناپیریشا عامل تجدید حیات روحیه ملی ایلام و آزادسازی آن از سلطه بابل بود. با این وجود وی به بهره‌گیری از فرهنگ بین‌النهرین ادامه داد و احترامی مشابه با خدایان ایلامی را برای خدایان بابلی قائل شد و برای این خدایان نیز معابد و زیارتگاه‌هایی را وقف نمود.
اونتاش ناپیریشا به احتمال زیاد هم عصر شاه آشوری شلمنسر دوم (۱۲۴۵–۱۲۷۴ پ. م) بوده‌است.
در زمان این پادشاه هنر ایلامی به‌خصوص در معماری و کنده کاری به اوج خود می‌رسد. این پادشاه شهری جدید به نام «دوراونتاش» را بر پا نموده و زیگورات عظیم چغازنبیل را در آن می‌سازد.
پادشاه در چند جمله اصول ساخت زیگورات و وقف آن را خلاصه می‌کند: «پس از آنکه مصالح ساختمانی را به‌دست آوردم، من در اینجا شهر اونتاش و حریم مقدس را بنا کردم. آن را در یک دیوار داخلی و یک دیوار خارجی محصور کردم. من معبد بلندی ساختم که شبیه آنچه شاهان پیشین ساخته بودند نبود و آن را برای خدا هومبان و خدا اینشوشیناک، حافظان حریم مقدس وقف کردم. باشد که ساختمان و زحمت کار من موقوف ایشان گردد. باشد که لطف و عدل هومبان و اینشوشیناک در اینجا برقرار بماند.»
امرای انتخابگر (آلمانی: Kurfürst)، تعداد محدودی از امیرهای حاکم در امپراتوری مقدس روم بودند، که باهم انجمن انتخاباتی را تشکیل می‌دادند، و وظیفه آنها انتخاب امپراتور بود. این انجمن تشکیل شده بود از ۳ روحانی: اسقفِ ماینز، اسقف کلن، اسقف تریر و ۴ حکومت کننده: کنت راین، دوک زاکسن، کنت براندنبورگ و پادشاه بوهم. قرن ۱۷ به این انجمن دوک بایرن و دوکِ برونشوایگ-لونبورگ نیز اضافه شدند.
اکال گیاهی است از تیره ریشه‌داران رده قارچ‌ها که در تداول عامه به قارچ‌های خوراکی و قارچ‌های چتری و کلاهکداری اطلاق می‌شود، که پس از بارش باران می‌روید.محمدیان، کوخردی، محمد ، " (به یاد کوخرد) "، جلد دوم . چاپ اول، دبی: سال انتشار ۲۰۰۵ میلادی.دکتر:جبرائیل، جبور، سلیمان، " البدو والبادیه " دار‌العلم للملایین: بیرت، چاب اول، انتشار سال ۱۹۸۸ میلادی. (به عربی)..الکوخردی، محمد، بن یوسف، "(کُوخِرد حَاضِرَة اِسلامِیةَ عَلی ضِفافِ نَهر مِهران Kookherd, an Islamic District on the bank of Mehran River)" الطبعة الثالثة، دبی: سنة ۱۹۹۷ للمیلاد.
اکال در عربی فطر می‌گویند..مردمان جنوب ایران به ویژه در کوخرد هرمزگان اکال را جمع می‌کنند و پس از شستن و تمیز کردن می‌پزند و با برنج یا نان می‌خورند یا آن را کباب می‌کنند. اکال (کارچ) خوراکی خوشمزه و مقوی است. در فصل زمستان و بهار و پس از بارش باران موسمی در (پشتخه‌های) کوخرد به ویژه در پشتخه‌های مدی آباد، (او شیرینو)، و پشتخه جابر و پشتخه ترارو، پشتخه باغ زرد و دشت پاراو و کوه زیر بهترین نوع اکال درست می‌شود.محمد، صدیق «تارخ فارس» صفحه‌های (۵۰ ـ ۵۱ ـ ۵۲ ـ ۵۳)، چاپ سال ۱۹۹۳ میلادی.
روش دلفی یک روش یا تکنیک ارتباطی ساختمند است که در اصل به منظور پیش‌گویی سامانمند و تعاملی با تکیه برهم‌اندیشی خبرگان ابداع شده و توسعه پیدا کرده‌است. این روش که در آینده‌پژوهی استفاده می‌شود عمدتاً اهدافی چون کشف ایده‌های نوآورانه و قابل اطمینان یا تهیه اطلاعاتی مناسب به منظور تصمیم‌گیری را دنبال می‌کند. روش دلفی فرایندی ساختار یافته برای جمع‌آوری و طبقه‌بندی دانش موجود در نزد گروهی از کارشناسان و خبرگان است که از طریق توزیع پرسشنامه‌هایی در بین این افراد و بازخورد کنترل شده پاسخ‌ها و نظرات دریافتی صورت می‌گیرد.
تکنیک دلفی برای «شناسایی» و «غربال» مهمترین شاخص‌های تصمیم‌گیری قابل استفاده است. بنابراین با وجود اینکه روش دلفی یک روش تصمیم‌گیری چندمعیاره نیست اما در بسیاری موارد قبل از بکارگیری تکنیک‌های تصمیم‌گیری چندمعیاره از این تکنیک برای غربال شاخص‌ها یا رسیدن به یک توافق در زمینه اهمیت شاخص‌های تصمیم‌گیری استفاده می‌شود.
روش دلفی بر اساس رویکرد پژوهش جدلی یعنی: نظر یا تز (ایجاد عقیده یا نظر)، پادنظر یا آنتی تز (نظر و عقیدهٔ مخالف) و نهایتاً ساخت سنتز (توافق و اجماع جدید) شکل گرفته‌است که در پی فرایند ساخت نظریه تازه‌ای ایجاد می‌شود.
به اعتقاد هلمر، دلفی ابزار ارتباطی سودمندی بین گروهی از خبرگان است که فرموله کردن آرای اعضاء گروه را آسان می‌کند.
ویسما (Wissema 1982) با تأکید بر اهمیت روش دلفی، از آن به عنوان روشی برای «یک کاوش تک متغیره» برای پیش‌بینی آیندهٔ فناوری‌ها یاد می‌کند. او می‌افزاید که روش دلفی با این هدف طراحی شده که بتواند مباحثات میان خبرگان را امکان‌پذیر کند، به‌طوری‌که از ورود تأثیر رفتارهای متقابل اجتماعی که معمولاً در مباحثات گروهی اتفاق می‌افتد و منجر به مانعی در برابر شکل یافتن عقاید و نظرات می‌شود، جلوگیری نماید.
بالدوین (Baldwin 1975) باور دارد که در شرایط نابسندگی دانش موجود در نزد تصمیم گیرندگان، آنان ناگزیر به تصمیم‌سازی با اتکاء به ادراکات مستقیم خود یا آرای خبرگان هستند.
گسترش روش دلفی به‌دنبال رواج فعالیت‌های مرتبط با پیش‌بینی آیندهٔ فناوری‌ها که از سال ۱۹۴۴ میلادی آغاز شد، صورت گرفت. در این تاریخ و بنا به سفارش نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا، پروژه‌ای به نام RAND (بر گرفته از عبارت Research and Development) در شرکت هواپیماسازی داگلاس و با هدف پیش‌بینی فناوریهای آینده با کاربرد نظامی تعریف شد. این پروژه به مطالعه در زمینه جنگ‌افزارهای بین قاره‌ای فرا سطحی پرداخت.
در سال ۱۹۵۹ میلادی هلمر (Helmer) و رشر (Rescher)، دو تن از پژوهشگران پروژهٔ رند در مقاله‌ای با عنوان
«نظریه فلسفی دانش در علوم نادقیق»، این ایده را مطرح کردند که در زمینهٔ‌هایی از دانش که در آن هنوز قوانین علمی توسعه نیافته‌است، اتکاء به آرای خبرگان مجاز می‌باشد. حال مسئله این است که چگونه آرای این خبرگان مورد استفاده قرار گیرد و به ویژه اینکه چگونه با آمیختن دیدگاه‌های گروهی از خبرگان، بیانیه‌ای سودمند تدوین شود. از دیدگاه روش دلفی، قضاوت‌های انسانی بمثابه ورودی‌هایی مشروع و سودمند برای انجام پیش‌بینی‌ها می‌باشند. گاهی خبرگان و متخصصان منفرد می‌توانند در معرض خطر یکجانبه نگری قرار گیرند ضمن اینکه گروه‌های خبره نیز می‌توانند زیر تأثیر گرایشهای رهبر گروه، از بازنگری ایده‌های پیشین اکراه داشته باشند. برای چیره شدن بر چنین نارسایی‌هایی، روش دلفی با مبانی نظری و دستورالعمل‌های روش مند در طول دهه‌های پنجاه و شصت میلادی در مؤسسهٔ رند (RAND) توسعه یافت.
عبارت دلفی کنایه از مکانی مقدس در یونان باستان است که در آنجا با واسطه گری پیشگویان بلندپایه، پیش‌بینی هاو سخنان خدایان یونانی اعلام می‌شده‌است. به‌نظر می‌رسد بهره جستن از این نام مورد تأیید بنیان گذاران این روش یعنی هلمر و دالکی نبوده‌است. بنا بر اظهارات دالکی در سال ۱۹۶۸، کلمه دلفی به نوعی القاءکننده وابستگی روش آنان به غیبگویی بوده و جنبه‌ای اسرار آمیز دارد. حال آنکه آنچه توسط این دو ارائه شده‌است، روشی برای بهبود دادن به پیش‌بینی‌ها با بهره‌گیری کامل از اطلاعات نابسنده‌ای است که در اختیار می‌باشد.
اساس و پایه روش یا تکنیک دلفی بر این است که نظر متخصصان هر قلمرو علمی در مورد پیش‌بینی آینده صائب‌ترین نظرست؛ بنابراین برخلاف روش‌های پژوهش پیمایشی، اعتبار روش دلفی نه به‌شمار شرکت کنندگان در پژوهش که به اعتبار علمی متخصصان شرکت‌کننده بستگی دارد. شرکت کنندگان در تحقیق دلفی از ۵ تا ۲۰ نفر را شامل می‌شوند. کمینه تعداد شرکت کنندگان بستگی به چگونگی طراحی روش تحقیق دارد.
در این روش هیئت (پنل)هایی از متخصصان تشکیل می‌شود که در آن ارتباط میان اعضاء، توسط رئیس یا ناظر هیئت انجام می‌شود.
ارتباطات داخلی شرکت کنندگان به صورت ناشناس بوده و نظرات، پیش‌بینی‌ها و تمایلات به ارائه دهندگان آن‌ها منتسب نمی‌شود. انتشار این اطلاعات بدون اعلام هویت ارائه دهندگان صورت می‌گیرد.
عناصر اصلی در روش‌های اولیهٔ دلفی عبارت‌اند از:
به رغم تفاوتهای قابل توجهی که در کاربرد روش دلفی وجود دارد، معمولاً پژوهش دلفی با یک پرسشنامه که توسط یک تیم کوچک طراحی شده و به گروه بزرگ‌تری از متخصصان فرستاده می‌شود آغاز می‌شود. پرسشنامه‌ها به طریقی تنظیم می‌شوند که این امکان به وجود آید تا مخاطبین ضمن استنباط کردن و فهمیدن مسئله مطرح شده، واکنش‌های فردی خود را بروز دهند. وقتی پرسشنامه‌ها برگشت، طیف پاسخها و دلایلی که متخصصان برای پاسخهایشان بیان کرده‌اند مورد بررسی قرار گرفته و خلاصه نویسی می‌شوند. در این مرحله مواردی که مرتبط با اهداف زمینهٔ تحقیق نباشد حذف و از این طریق از مسایل منفی رایج در تعاملات داخل گروهی (مرتبط با حوزه روانشناسی اجتماعی) اجتناب می‌شود. پس از آن، گزارش خلاصه برای متخصصان فرستاده می‌شود. متخصصان اجازه دارند که پاسخهایشان را بر اساس نتایج تغییر دهند و این نتایج دور دوم مجدداً مورد ارزیابی محققان قرار می‌گیرد.
بدین طریق در طول زمان و با پیشرفت کار، دیدگاه‌های مخاطبین با موضوع مطروحه تطابق خواهد یافت. این فرایند ادامه می‌یابد تا اینکه اجماعی در مورد نظرات حاصل شود یا مشخص شود که متخصصان به توافق نرسیده‌اند.
مهم‌ترین نکته در روش دلفی، غلبه بر نکات منفی موجود در کمیته‌های متعارف است.
طبق نظر فاولز(Fowles, 1978)، عدم افشای هویت، بازخورد کنترل شده و پاسخ‌های مبتنی بر آمار مهم‌ترین مشخصه‌های دلفی هستند.
دلفی یک روش آماری سفت و سخت برای پیش‌بینی آینده نیست. نبود نمونه گیری، نامشخص بودن رخدادهای آینده و نبود فرایندهای خوش-تعریف و شناخته شده برای انجام دادن مطالعات دلفی، تنها چند مورد از مواردی هستند که دلفی را از روش‌های علمی کنترل شده متمایز می‌کند؛ ولی مطالعه دلفی برای مسائلی باارزش است که نیازی به تکنیک‌های موشکافانه دقیق ندارند: مثلاً زمانی که داده‌ها ناکافی یا فاقد قطعیتند یا وقتی نمونه‌های واقعی موجود نیست یا وقتی که گردآوردن افراد و بحث کردن در مورد مسئله‌ای مشکل است. از آنجا که تکنیک دلفی بر ناشناس بودن، بازخوردهای کنترل شده و پاسخ گروهی آماری تکیه دارد و بنابراین از نفوذ افراد برجسته در گروهای بحث یا فشار گروه برای همنوایی اجتناب می‌کند، با استفاده از این تکنیک اجماعی معتبر از متخصصان می‌تواند بدست آید.
فاول (Fawle 1978) مراحل زیر را پیشنهاد کرده‌است:
مهم‌ترین نکته در این فرایند، درک هدف‌های بکارگیری روش دلفی از طرف شرکت کنندگان است. در صورت درک نادرست، با پاسخ‌هایی نا مرتبط از سوی شرکت کنندگان مواجه خواهیم بود. پاسخ دهندگان باید از دانش کافی در حوزهٔ مربوطه برخوردار بوده و با ادبیات موضوعی مقولهٔ مورد بحث آشنایی داشته باشند؛ ولی در عین حال شاید لزوماً به تخصص بسیار بسیار بالا در زمینهٔ مورد نظر نیازی نباشد.
همانگونه که در بخش قبل گفته شد، حداقل تعداد اعضاء هیاتها برای دستیابی به نتیجهٔ قابل اتکاء بستگی به طراحی پژوهش دارد. بنا بر نظر برکهوف (Berkhoff, 1975) در شرایط آرمانی حتی گروه‌های چهار نفره هم می‌توانند عملکرد مناسبی داشته باشند.
روش دلفی در معرض انتقادهایی نیز می‌باشد. بیشترین انتقادات از طرف ساکمن(Sackman 1974) صورت گرفته که طی آن این روش غیر علمی تلقی شده‌است و آرمسترانگ (Armstrong T 1978) نسبت به دقت این روش تردید دارد.
مارتینو (MartinoT 1978) و برخی دیگر، دغدغه‌های روش دلفی را بشرح زیر رده‌بندی کرده‌اند:
، دستکاری در نتایج: پاسخ‌ها می‌توانند با امید به اینکه در دور بعدی منجر به تمایل به سمتی خاص شوند، توسط مجریان دستکاری شوند.
خروجی‌های روش دلفی چیزی جز یک نظریه نیست. این نظریه به همان اندازه از اعتبار برخوردار است که نظرات افراد شرکت‌کننده معتبر می‌باشد. دیدگاه‌ها و نظرات شرکت کنندگان بر اساس روابط آماری و نه بر اساس آراء اکثریت و اقلیت خلاصه می‌شود. هرچند تخصص و دیدگاه شرکت کنندگان بالاتر باشد خروجی بدست آمده بهتر خواهد بود.
هيچ قانون قوي و صريحي در مورد نحوه انتخاب و تعداد متخصصين وجود ندارد و تعداد آنها وابسته به فاكتورهاي: هدف دلفي يا وسعت مشكل، كيفيت تصميم، توانايي تيم تحقيق در اداره مطالعه، اعتبار داخلي و خارجي، زمان جمع آوري داده  ها و منابع در دسترس، دامنه مسأله و پذيرش پاسخ است تعداد شركت كنندگان معمولاً كمتر از 50 نفر و اكثراً 15 تا 20 نفر بوده است . هرچند در مقالات تعداد 10 تا بيشتر از 2000 نفر گزارش را نيز گزارش نموده اند اما در گروه هاي هموژن معمولاً 15 -10 نفر كافي است در دلفي معمولا از نمونه هاي همگن براي به دست آوردن طيف گسترده نظرات، پاسخ هاي با كيفيت و راه حل هاي قابل پذيرش استفاده مي شود. اين نمونه گيري موجب افزايش حجم نمونه، مشكلات جمع آوري داده ها و در نهايت، پيچيدگي رسيدن به اجماع، اجراي آناليز و بازبيني نتايج مي شود هرچند كه با حجم نمونه بزرگتر تعداد قضاو ت ها افزايش و تركيب آنها اعتماد را افزايش مي دهد. بعضي محققين متذكر مي شوند معمولا 30 نفر براي ارائه اطلاعات كافي است و با افزايش آنها پاسخ ها تكراري شده و اطلاعات جديدي اضافه نمي شود اما بعضي ديگر مي نويسند شواهد تجربي كمي در مورد اثر تعداد شركت كنندگان بر اعتبار و اعتماد فرايند اجماع در دسترس است. در شناسايي و انتخاب متخصصين از روش هاي ، مختلف از قبيل فرايند نامگذار يقضاوت و تصميم گيري مديريت اصلي پروژه، موقعيت سازماني افراد و مرور نويسندگان مقالات استفاده مي شود كه دو مورد اخير نامناسب هستند.
تعداد افرادی که در پانل دلفی به عنوان پاسخ دهنده قرار می گیرند معمولا بین 10 تا 15 نفر هستند. همچنین برای بررسی اجماع در راندهای دلفی برای خاتمه دادن به آن در ضریب هماهنگی کندال استفاده می شود این ضریب به راحتی توسط نرم افزار spss قابل محاسبه است. در صورتیکه در پرسشنامه دلفی از طیف 5 تایی استفاده شود در هر راند می توان شاخص هایی که امتیاز کمتر از 3 را کسب کرده اند حذف و غربال نمود.
به هر حال پیش از تصمیم‌گیری در مورد گزینش روش دلفی باید به چند پرسش پاسخ داده شود:
پس از پاسخگویی به پرسشهای بالا می‌توان در مورد بکارگیری روش دلفی تصمیم‌گیری کرد.
روش دلفی به زبان ساده
تظاهرکنندگان فرانسوی دربارهٔ اعتصاب سراسری به دولت اولتیماتوم دادند.
جلال طالبانی از انجام گفتگو میان ایران و آمریکا دربارهٔ عراق حمایت کرد.
شاخص کل بورس تهران طی روزهای شنبه و یکشنبه پس از بازگشایی نماد ۶۹ شرکت بیش از ۳۶۰ واحد سقوط کرد.
اکبر گنجی آزاد شد. .
مهاجمان مسلح در جاده زاهدان-زابل دست کم ۲۱ نفر را کشتند.
رئیس آژانس فضایی آمریکا، ناسا، تأیید کرده‌است که روند احداث ایستگاه بین‌المللی فضایی (ISS) تا پایان دههٔ جاری میلادی تکمیل خواهد شد.
شرکت اوراکل با ارائهٔ نرم‌افزار «جستجوی امن سازمانی 10g» به بازار جتسجوی اطلاعات رایانه‌ای وارد شد.
ساختمان‌های فرمانداری‌های آبادان و دزفول در اثر بمب‌گذاری آسیب دیدند.
بخشی از ساختمان مدفن امامان نقی و عسکری در سامره عراق بر اثر بمب‌گذاری تخریب شد.
ویلارد کارول اسمیت دوم (؛ زادهٔ ۲۵ سپتامبر ۱۹۶۸) بازیگر، تهیه‌کنندهٔ فیلم و رپر آمریکایی است. او جوایز گوناگونی چون یک جایزهٔ گلدن گلوب، یک جایزهٔ اسکار و چهار جایزهٔ گرمی برنده شده‌است. "فوربز" در سال ۲۰۱۳ اسمیت را پول‌سازترین ستارهٔ جهان معرفی کرد. در آوریل ۲۰۰۷ "نیوزویک" او را «قدرتمندترین بازیگر هالیوود» نامید. فیلم‌های او تا سال ۲۰۱۹ بیش از ۹.۳ میلیارد دلار در گیشهٔ جهانی فروش داشته‌اند.
اسمیت برای بازی در نقش بوکسور محمد علی در فیلم "علی" (۲۰۰۱) و دلال سهام کریس گاردنر در فیلم "در جستجوی خوشبختی" (۲۰۰۶) نامزد دریافت جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر مرد شد. او در سال ۲۰۲۱ برای به تصویر کشیدن ریچارد ویلیامز در فیلم درام "شاه ریچارد" برندهٔ جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر مرد شد.
ویل اسمیت کار خود را به عنوان خواننده سبک هیپ هاپ در دهه ۱۹۸۰ آغاز کرد و در سال ۱۹۸۶ جایزه گرمی را برد. در دهه ۱۹۹۰ همزمان با افزایش شهرتش به عنوان خواننده، به عنوان بازیگر و تهیه‌کننده وارد تلویزیون و سینما شد و بسیار موفق عمل کرد و سرعت به یکی از ستاره‌های سیاهپوست پولساز هالیوود تبدیل شد. موفقیت تجاری فیلم‌هایی مانندپسرهای بد و مردان سیاهپوش باعث شد او یکی از گران‌ترین بازیگران سینمای آمریکا از لحاظ دستمزد شناخته شود.
با بازی در نقش محمدعلی در فیلم علی باعث شد در سال ۲۰۰۱ برای نخستین بار نامزد جایزه اسکار شود. بازی در فیلم "در جستجوی خوشبختی" او را برای دومین بار نامزد دریافت جایزه اسکار کرد.
ویل اسمیت در دهه ۲۰۱۰ در فیلم‌های مورد پسند جوایز سینمایی و آثار عامه‌پسند بازی کرد. او برای بازی در فیلم ضربه مغزی برای ششمین بار نامزد جایزه گلدن گلوب شد. نامزد نشدن او در جوایز اسکار برای این فیلم، جنجال‌های زیادی به همراه داشت. در این دهه حضور او در نقش ددشات در فیلم ابرقهرمانی جوخه انتحار و غول چراغ جادو در علاءالدین نشان می‌داد که او توانایی بسیاری دارد.
موفقیت‌های ویل اسمیت در دهه ۲۰۲۰ نیز ادامه داشتند. او برای بازی در فیلم "شاه ریچارد" برای نخستین بار جایزه اسکار را برد.
در ۲۷ مارس ۲۰۲۲ در نود و چهارمین دوره جوایز اسکار، کریس راک، کمدین آمریکایی و یکی از اهدا کنندگان برنامه، با جیدا پینکت اسمیت، همسر ویل اسمیت که به دلیل بیماری موهای سرش ریخته، شوخی کرد و "گفت:«جیدا، دوستت دارم، جی.آی. جین ۲، بی‌صبرانه منتظر دیدنش هستم»" سپس ویل اسمیت به روی صحنه رفت و به او سیلی زد. حاضران در مراسم ابتدا تصور کردند که این اتفاق بخشی از یک شوخی و نمایشی بوده‌است. ویل اسمیت بعداً وقتی به عنوان برنده جایزه بهترین بازیگر مرد برای فیلم شاه ریچارد اعلام شد روی صحنه از آکادمی و حاضرین عذرخواهی کرد، او بعد از گذشت چند روز از کریس راک نیز عذرخواهی کرد.
گفته می‌شود این حرکت ویل اسمیت ممکن است دستاوردهای چند دهه‌ای او به عنوان یک ستاره محبوب و بازیگر باکیفیت را زیر سوال ببرد. اداره پلیس لس آنجلس اعلام کرده که کریس راک از او شکایت نکرده است.
به دلیل این سیلی در مراسم اسکار ویل اسمیت در ۲ آوریل ۲۰۲۲ از آکادمی اسکار استعفا داد و رئیس آکادمی نیز استعفای او را پذیرفت، اما آنها به تحقیقات خود در این باره ادامه دادند، در نهایت هیئت مدیره آکادمی، در تاریخ ۸ آوریل۲۰۲۲ ضمن عذرخواهی از راک و بینندگان تلویزیونی اعلام کردند که وی را به مدت ۱۰ سال از حضور در برنامه‌های خود محروم می‌کنند. اسمیت نیز گفته است رفتارش غیر قابل توجیه است و به تصمیم آکادمی احترام می‌گذارد.او باری دیگر در تاریخ ۲۹ ژوئیه از اقدام خود در مراسم اسکار، عمیقا اظهار پشیمانی کرد.
همچنین نتفلیکس و سونی پیکچرز اینترتینمنت پروژه های فعلی خود با اسمیت را معلق کردند.
پاپ‌کورن نام یک قطعهٔ موسیقی بدون کلام ساختهٔ گرشان کینگزلی است. این اثر یکی از قطعه‌های آلبوم ۱۹۶۹ کینگزلی به‌نام Music to Moog By بوده‌است. «پاپ‌کورن» تا به‌امروز توسط گروه‌ها و خوانندگان بسیاری از جمله هات باتر، جی‌جی دی‌آگوستینو و قورباغه دیوانه و شادمهر عقیلی اجرای مجدد شده‌است.
ربکا زدیگ(زاده ) نام یک خواننده سوئدی مکزیکی‌تبار است که همراه با آرش می‌خواند.
ربکا زدیگ در آهنگ "Temptation" با آرش خواند. این در حالی بود که بخش مربوط به آرش فارسی و بخش مربوط به ربکا انگلیسی بود. او تاکنون آلبومی عرضه نکرده است.
ادواردو بناتو (زاده ۲۳ ژوئیه ۱۹۴۶ برابر ۱ مرداد ۱۳۲۵ در ناپل، کامپانیا)، خواننده و آهنگساز ایتالیایی است. او برادر خواننده و ترانه سرا Eugenio Bennato می‌باشد. وی آهنگ ویژه جام جهانی ۱۹۹۰ ایتالیا را نیز در کارنامه خود دارد.
ساشا ماریان سوکول کویلری خواننده و بازیگر مکزیکی می‌باشد که در ۱۷ ژوئن ۱۹۷۰ در مکزیکوسیتی به دنیا آمد.
راهزِل با نام اصلی راهزل ام. براون یک خواننده رپ آمریکایی است.
او در سبک هیپ‌هاپ می‌خواند و تخصص او در ضرب دهانی (beatboxing) است. شهرت اصلی او به‌خاطر عضویتش در گروه روتس (The Roots) است که این گروه برندهٔ جایزه گرمی شده‌است.
قانون دوم ترمودینامیک بیان می‌کند که در یک پروسهٔ طبیعی ترمودینامیکی جمع انتروپی تک‌افتادهٔ (ایزوله) سیستم‌های شرکت‌کننده در آن پروسه، همواره با گذشت زمان افزایش می‌یابد، (تنها اگر در شرایط ایده‌آل حالت دایمی، یا تحت فرایند برگشت‌پذیری قرار داشته‌باشد، ثابت می‌ماند). به بیان دیگر هیچ پروسهٔ ترمودینامیکی وجود ندارد که با گذشت زمان با افزایش انتروپی همراه نباشد. این افزایش آنتروپی برابر است با افزایش اتلاف انرژی، (و سازگار با فرایند برگشت‌ناپذیر و اصل نابرابری گذشته و آینده).
از دیدگاه تاریخی، "قانون دوم" یافته‌هایی تجربی بود که به عنوان یک اصل بدیهی نظریهٔ ترمودینامیکی پذیرفته شده‌بود. ترمودینامیک آماری، کلاسیک یا کوانتومی آن، منشأ میکروسکوپی این قانون را توضیح می‌دهد.
"قانون دوم ترمودینامیک‌" از راه‌های بسیاری بیان گردیده‌است. امتیاز نخستین فرمول‌بندی آن به دانشمند فرانسوی سعدی کارنو در سال ۱۸۲۴ می‌رسد، او نشان داد که: "حد بالایی برای بازده (بهره‌وری) تبدیل حرارت به کار در یک موتور گرمایی وجود دارد".
قانون اول ترمودینامیک تنها بیانی از تئوری کار و انرژی یا قانون بقای انرژی است. یک آونگ ایده‌آل برای "همیشه" به نوسان ادامه می‌دهد. فیلمی از یک آونگ که به جلو و عقب نوسان می‌کند اگر برعکس نشان‌داده‌شود، نوسان آن از حالت عادی تشخیص داده نخواهد شد. اما برداری (نشانگری) برای زمان وجود دارد. دامنهٔ نوسان در یک آونگ عادی به تدریج کوچکتر می‌شود. اگر توپی از ارتفاع خاصی رها شود، در هر بار برخورد توپ با زمین، کمتر از بار پیشین بالا خواهد آمد. فیلمی از این توپ در دنیای واقعی، هنگام پخش برعکس، متفاوت دیده خواهدشد.
قطعات یخ در داخل فنجان چای ذوب می‌شوند در حالی که چای سردتر می‌شود و این مشاهده هیچ تناقضی با قانون اول ترمودینامیک نخواهد داشت. اگر دیده شود که در داخل یک فنجان چای قطعات یخ تشکیل شده و چای گرمتر شود، این نیز با قانون بقای انرژی سازگار است اما «ما هیچگاه چنین چیزی را نمی‌بینیم». این "قانون دوم ترمودینامیک" است که توضیح می‌دهد که چرا چنین چیزی اتفاق نمی‌افتد.
ساخت یک موتور گرمایی سیکلی (چرخه‌ای) که جز جذب گرما از منبع و انجام کار مساوی با گرمای جذب شده تأثیر دیگری بر محیط نداشته باشد، غیرممکن است.
یا می‌توان گفت که: ساخت ماشین گرمایی با بازدهی ۱۰۰ درصد غیرممکن است.
به بیان ساده‌تر امکان ندارد یک ماشین گرمایی تمام انرژی را که طی یک چرخه از منبع گرم به دست می‌آورد به کار تبدیل کند؛ بلکه مقداری از این انرژی به صورت انرژی تلف شده به منبع سرد داده می‌شود.Planck, M. (1897/1903), pp. 40–41.Munster A. (1970), pp. 8–9, 50–51.
به بیان ساده‌تر امکان ندارد که بتوان یک یخچال ساخت که انرژی را از منبع سرد دریافت کند به منبع گرم انتقال دهد؛ بدون اینکه کاری از یک منبع دریافت کند.
مانند یخچال که تا کاری دریافت نکند (همان کاری که موتور یخچال به آن می‌دهد) یا به عبارت دیگر تا انرژی الکتریکی مصرف نکند آب را به یخ تبدیل نمی‌کند. (انتقال گرما به منبع گرم در یخچال آشپزخانه را با قرار دادن دست پشت یخچال به صورت باد گرمی احساس می‌کنیم).
یا اگر ما بخواهیم آب را از روی سطح زمین به ارتفاع ۱۰ متری زمین ببریم احتیاج به موتور و انجام کار است. پس تا زمانی که کاری صورت نگیرد نمی‌توان گرما را از منبع سرد گرفته و آن را به منبع گرم بدهیم.
این دو بیان قانون دوم ترمودینامیک معادل (هم‌ارز) هستند. اگر بتوان یکی از آن‌ها را نقض کرد، دیگری نیز نقض می‌شود.
از طریق نظریه گروه‌ها ثابت می‌شود که تنها با ۱۷ روش مختلف می‌توان صفحه‌ای از تکرار طرحی ایجاد کرد. این ۱۷ گروه را گروه‌های تقارنی می‌نامند. تقریباً تمامی این گروه‌های تقارنی در کاشیکاری ایرانی دیده شده‌اند.
مجموعهٔ کاملی از آنها در سری کتاب‌های کاشیکاری ایرانی، طرح و اجرا، نوشته محمود ماهرالنقش آورده شده‌است. این گروه‌ها به نام گروه‌ها ی کاغذدیواری معروف شده‌اند، علت این موضوع هم کاربرد این گروه‌ها در ایجاد طرح‌های متفاوت کاغذهای دیواری است. در صورتی که در زمانی بسیار قبل‌تر از هر کاغذدیواری در ممالک غربی این طرح‌ها و ۱۷ روش مختلف (دانسته یا ندانسته) در کاشیکاری ایرانی به کار رفته‌اند.
لپونتی‌ها (در لاتین Lepontii) نام مردمانی باستانی است که در بخشی از رائتیا(سویس و ایتالیای کنونی) در کوههای آلپ و تا زمان چیرگی رومیان بر آن‌جا می‌زیسته‌اند. لپونتی‌ها را قبیله‌ای سلتی، لیگوری، راتئی یا ژرمن دانسته‌اند. هرچند گواهی‌های دردست و کاوش‌های تازه باستان‌شناسی و همچنین پیوستگی شان با فرهنگ گلهای شمال ایتالیا نشان از ریشه سلتی ایشان دارد، به هر روی می‌نماید ایشان با راتئی‌هایی آمیخته شده‌اند، که خود ریشه اتروسکن داشته‌اند.
پایتخت لپونتیها اوسِلا نام داشت، امروزه شهر دوموسولا در کشور ایتالیا در جای شهر باستانی اوسلا قرار گرفته است. سرزمینهای آنان میان شیبهای جنوبی گذر سن گوتاردو و گذر سیمپیونه در ایتالیا مرزبندی می‌شد، یعنی میان اوسولا در ایتالیای کنونی و تیچینو در سوئیس امروزی.
لپونتی‌ها الفبای خویش را از مردمان اتروسکن وام گرفته بودند.
Wikipedia contributors، "Lepontii،" Wikipedia، The Free Encyclopedia، http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Lepontii&oldid=179032302 (accessed January ۱۲، ۲۰۰۸).
دیوید رابرت جوزف بکام (؛ زادهٔ ۲ مهٔ ۱۹۷۵) بازیکن سابق فوتبال اهل انگلستان و مدیر عامل کنونی باشگاه فوتبال اینتر میامی است. وی همچنین مالک ۱۰ درصد از سهام باشگاه سالفورد سیتی است. بکام در دوران حرفه‌ای فوتبال خود در پست هافبک برای تیم‌های باشگاهی همچون منچستر یونایتد، رئال مادرید، لس آنجلس گلکسی، آ.ث. میلان، پاری سن ژرمن و نیز تیم ملی فوتبال انگلستان بازی می‌کرد.
دیوید بکام فوتبال حرفه‌ای را از سن ۱۷ سالگی در باشگاه منچستر یونایتد شروع کرد. او به تیم اول این باشگاه آمد و تا پایان دوران حضور خود ۶ بار قهرمانی لیگ جزیره، ۲ بار قهرمانی جام حذفی انگلستان و نیز لیگ قهرمانان اروپا ۱۹۹۹ را با منچستر کسب کرد. بکام سپس به رئال مادرید پیوست و در فصل ۰۷–۲۰۰۶ با رئال قهرمان لالیگا شد. او پس از چهار فصل حضورش در رئال مادرید به باشگاه فوتبال لس‌آنجلس گلکسی در لیگ برتر آمریکا رفت. در سال‌های ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰ او دو فصل به آ.ث. میلان قرض داده‌شد. بکام اولین بازیکن انگلیسی است که توانسته در لیگ چهار کشور گوناگون؛ انگلستان، اسپانیا، آمریکا و فرانسه به قهرمانی برسد. بکام همچنین از سال ۱۹۹۶ درحالی‌که ۲۱ ساله بود به تیم ملی انگلستان دعوت شد و مجموعاً در ۱۱۵ بازی ملی به میدان رفت. او شش سال کاپیتان انگلیس بود و سه جام جهانی ۱۹۹۸، ۲۰۰۲ و ۲۰۰۶ و نیز دو جام ملت‌های اروپا ۲۰۰۰، ۲۰۰۴ را تجربه کرد.
بکام در فوتبال با پاس‌ها، ضربه‌های آزاد و شوت‌های فنی و دقیق خود به موفقیت رسید که به عنوان یکی از بهترین هافبک‌های نسل خود و تاریخ فوتبال برشمرده می‌شود. او دو بار از سوی فیفا به عنوان دومین بازیکن سال فوتبال جهان برگزیده شد و یک بار هم نامزد دریافت توپ طلای اروپا شد. در سال ۲۰۰۴ پله نام او را به عنوان یکی از بهترین بازیکنان ادوار فوتبال در لیست فیفا ۱۰۰ قرار داد. او در می ۲۰۱۳ با ۱۹ قهرمانی، پس از گذشت بیست سال از دوران حرفه‌ای خود اعلام بازنشستگی کرد.
بکام همواره یکی از پردرآمدترین فوتبالیست‌های جهان و یک مدل تبلیغاتی سودآور برای برندهای بزرگ جهان محسوب می‌شود. او هم‌اکنون به جز فوتبال در زمینه تجارت نیز فعال است. بکام از سال ۱۹۹۹ با همسرش ویکتوریا آدامز (بکام) که یکی از خوانندگان گروه مشهور اسپایس گرلز بود، زندگی می‌کند. بکام دارای ۳ پسر و ۱ دختر است.
ادوارد آلن بکام، پدر و ساندرا جورجینا مادر دیوید بکام هستند. دیوید بکام خود را یک‌نیمه یهودی می‌داند. پدربزرگ مادری بکام یک یهودی بود. بکام خود اذعان کرده‌است که بیش از هر مذهبی با یهودیت در ارتباط بوده‌است."Jewish funeral for Beckham's grandfather", By Jessica Elgot, 10 December 2009 از این رو، بکام در زمره برجسته‌ترین ستارگان یهودی‌تبار تاریخ ورزش فوتبال قرار دارد.
دیوید بکام دوران بازیگری حرفه‌ای خود را از جوانان منچستر آغاز می‌کند چند ماه پس از حضور او در تیم جوانان منچستر یونایتد وی برای بازی در جام اتحادیه انگلیس به تیم بزرگسالان دعوت شد و پیراهن شماره ۷ را که قبلاً تن بزرگان منچستر بود را پوشید. هر چند در اولین حضورش در تیم بزرگسالان منچستر یوناتید نیمکت‌نشین بود ولی دو سال و نیم بعد بکام به همراه تیم بزرگسالان برای اولین بار حضور در لیگ برتر را تجربه کرد. فصل ۹۶/۱۹۹۵اولین حضور بکام در لیگ برتر بود.
سرانجام دیوید بکام دوم آوریل ۱۹۹۵ اولین بازی اش را در لیگ برتر مقابل لیدز یونایتد تجربه کرد و در واقع فصل ۹۶–۹۵ آغازی بود بر درخشش این بازیکن در فوتبال انگلیس.
دیوید ابتدا در پست هافبک راست مشغول به بازی شد که سابق بر آن پست آندری کانچلسکیس در منچستر محسوب می‌شد و گل‌های زیبای خود را از همین‌جا آغاز کرد. مخصوصاً گل به یادماندنی اش در مرحله نیمه نهایی اف ای کاپ در مقابل چلسی و این فصل با قهرمانی در دو جام برای شیاطین سرخ به پایان رسید.
فصل ۹۷–۱۹۹۶ دومین فصل حضور وی در لیگ برتر بود. او مشهورترین گل خود را در این فصل و در مقابل تیم ویمبلدون به ثمر رساند و با ضربه‌ای زیبا از وسط زمین دروازه ویمبلدون را در سل هارست پارک باز کرد. او اولین حضورش در تیم ملی انگلیس را در اول سپتامبر ۱۹۹۶ تجربه کرد و به همراه این تیم به مصاف مولداوی در کیشنف رفت پیش از آن دیدار، بکام سابقه بازی در تیم ملی زیر ۲۱ سال انگلیس را در کارنامه خود داشت.
بکام سال ۱۹۹۷ به همراه منچستر به عنوان قهرمانی لیگ برتر انگلستان دست یافت. او بدون شک نقش به سزایی در این قهرمانی ایفا کرد و به عنوان بازیکن برتر انگلیس در این سال برگزیده شد.
بکام در نخستین بازی فصل ۹۹–۱۹۹۸ منچستر یونایتد برابر لستر سیتی باز هم منجی شیاطین سرخ شد و با گلی زیبا از روی یک ضربه کاشته منچستر را از شکست نجات داد. سال ۱۹۹۹ برای بکام سالی پر از افتخار بود. قهرمانی در لیگ برتر انگلیس، قهرمانی در جام حذفی و سرانجام قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا کلکسیون افتخارات این بازیکن را کامل کرد. بروکلین فرزند اول وی در سال ۱۹۹۹ چشم به جهان گشود و بکام در این سال طعم پدر شدن را چشید.