moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
شش متهم برای جنایات جنگی، جنایت علیه بشریت و جنایت علیه صلح (کلاس A، کلاس B و کلاس C) به اعدام با چوبه دار محکوم شدند:
یک متهم به اتهام جنایات جنگی و جنایت علیه بشریت (کلاس B و کلاس C) به اعدام با چوبه دار محکوم شد:
هفت متهمی که به اعدام محکوم شده بودند در ۲۳ دسامبر ۱۹۴۸ در زندان سوگامو در ایکه‌بوکورو اعدام شدند. مک آرتور که از شرمساری و دشمنی با مردم ژاپن می‌ترسید، به خواسته رئیس‌جمهور ترومن سرپیچی کرد و عکاسی از آن را ممنوع کرد. در عوض چهار عضو شورای متفقین را به عنوان شاهدان رسمی به عنوان شاهد اعدام وارد کرد.
۱۶ متهم به حبس ابد محکوم شدند. سه نفر (کونی‌آکی کوایسو، شیراتوری توشیئو و اومیزو یوشیجیرو) در زندان درگذشتند، در حالی که سیزده نفر دیگر بین سالهای ۱۹۵۴ و ۱۹۵۶ در [آزادی مشروط] درگذشتند:
رای و احکام دادگاه توسط مک آرتور در ۲۴ نوامبر ۱۹۴۸، دو روز پس از یک جلسه رسمی با اعضای کمیسیون کنترل متفقین برای ژاپن که به عنوان نمایندگان محلی اتحادیه عمل می‌کردند، تأیید شد. شش تن از نمایندگان کشورهای کمیسیون خاور دور هیچ توصیه ای برای عفو نکردند. استرالیا، کانادا، هند و هلند مایل بودند که ژنرال برخی از مجازات‌ها را کاهش دهد. او ترجیح داد این کار را نکند. پس از آن، موضوع عفو روابط ژاپن با قدرت‌های متفقین را مختل کرد تا اینکه در اواخر دهه ۱۹۵۰، اکثریت قدرت‌های متفقین موافقت کردند که آخرین جنایتکار جنگی محکوم شده را از اسارت آزاد کنند.
جنایات جنگی متفقین شامل نقض گفته شده و اثبات شده قوانین جنگ توسط متفقین جنگ جهانی دوم علیه جمعیت‌های غیرنظامی یا کارکنان نظامی قدرت‌های محور است.
در پایان جنگ جهانی دوم محاکمات زیادی در خصوص جنایتکاران جنگی متحدین برگزار شد که دادگاه‌های نورنبرگ از همه آنها معروفتر است. به هر روی، در اروپا این محاکمات تحت اقتدار منشور لندن برگزار شد که فقط اتهامات جنایات جنگی علیه افرادی را در نظر می‌گرفت که به نفع کشورهای متفق اروپایی فعالیت می‌کردند.
شماری از جنایات جنگی صورت گرفته توسط کارکنان متفقین مورد تحقیق قدرتهای متفق قرار گرفت و منجر به مواردی از دادگاههای نظامی شد. برخی از موارد که مورخین آنها را تحت قانون جنگ جنایت دانسته‌اند به دلایل متعدد مورد تحقیق قرار نگرفت یا مورد تحقیق قرار گرفت و تصمیم هم اتخاذ شد ولی اجرا نشد.
کشورهای متفق غربی مدعیند ارتشهایشان کنوانسیون ژنو را رعایت می‌کردند و معتقد بودند در حال انجام جنگی مشروع به دلایل دفاعی هستند. به هر روی، کنوانسیونها نقض شدند از جمله اتهامات بی محاکمه در خصوص بمباران شهروندان آلمانی و ژاپنی وقحطی ۱۳۲۲–۱۳۲۰ ایران وبازگشت اجباری شهروندان شوروی که با نیروهای متحدین همکاری می‌کردند به شوروی در پایان جنگ. با وجود بمباران شهروندان در درسدن، توکیو، و دیگر شهرها و شهرکهای آلمانی و ژاپنی و نیز استفاده از بمب اتمی در هیروشیما و ناکازاکی ادعا شده کشورهای متفقین در کشتار جمعی یا نسل کشی شرکت نداشته‌اند. همچنین ارتش اتحاد شوروی مکرراً مرتکب جنایت جنگی در المان شد که امروزه به هدایت دولت آن کشور دانسته می‌شود. این جرایم شامل به راه انداختن جنگ تجاوزکارانه، کشتار جمعی اسرای جنگی و سرکوب جمعیت کشورهای فتح شده است. انتنی بیور تجاوز به زنان آلمانی در طی اشغال این کشور را «بزرگترین واقعهٔ تجاوز در تاریخ» توصیف می‌کند و نتیجه می‌گیرد که اقلاً ۱٫۴ میلیون زن فقط در پروس شرقی، پومرانیا و سیلیزیا مورد تجاوز قرار گرفتند. زنان و دختران روس و لهستانی آزاد شده از اردوگاههای کار اجباری هم مورد خشونت قرار گرفتند."http://www.guardian.co.uk/books/2002/may/01/news.features11
در طی جنگ جهانی دوم، نیروهای هوایی متفقین امریکا و بریتانیا دست به حملاتی هوایی بر جمعیتهای غیرنظامی در اروپا و ژاپن زدند. برخی مورخین با نگاه به گذشته، این اقدامات را جنایت دانسته‌اند،Bloxham, David "Dresden as a War Crime", in Addison, Paul & Crang, Jeremy A. (eds.). "Firestorm: The Bombing of Dresden. " Pimlico, 2006. . Chapter 9 p. 180 و رهبران قدرتهای محور هم با وجود اقدامات مشابه خود در جریان جنگ چنین نظری داشتند. یواخیم فن ریبنتروپ وزیر امور خارجه آلمان در ۶ ژوئن ۱۹۴۴، در کنفرانس رهبران ارشد آلمان در کلسهایم تلاش کرد قطعنامه‌ای پیشنهاد کند تا حملات هوایی به غیرنظامیان را اقدامات تروریستی تعریف کند که موفق نشد."Trial of German Major War Criminals", vol. 10, pp. 382–383.
آکزونوبل ان.وی. شرکت صنایع شیمیایی هلندی چندملیتی است، که فعال در زمینه تولید مواد شیمیایی و رنگ‌های نقاشی صنعتی، می‌باشد. دفتر مرکزی این شرکت در شهر آمستردام قرار دارد.
این شرکت در بیش از ۸۰ کشور فعالیت می‌کند و شمار کارکنان آن در حدود ۵۵٬۰۰۰ نفر می‌باشد. شرکت آکزونوبل در سال ۲۰۱۰ فروشی معادل ۱۴٫۶ میلیارد یورو داشته‌است. آکزونوبل در تاریخ ۲ ژانویه ۲۰۰۸ شرکت صنایع شیمیایی امپریال را خریداری و بازسازی نمود، سپس در ۲۵ آوریل همان سال، دو شرکت با هم ادغام شدند.
پادشاهی ایتالیا کشوری بود که در سال ۱۸۶۱ توسط پادشاه ویکتور امانوئل دوم ساردنی تأسیس شد. این کشور در نتیجه یگانگی ایتالیا به دلیل جنگ‌های پادشاهی ساردنی که در حقیقت حکومت ابتدایی این کشور بود، تأسیس شد. این حکومت تا سال ۱۹۴۶ پایدار ماند، تا اینکه ایتالیایی‌ها تصمیم گرفتند که یک جمهوری تأسیس کنند.
پادشاهی ساردنی با پرچم سه رنگ ایتالیا به کانون احساسات ملی و زمینه‌ساز اتحاد ایتالیا تبدیل شد. شاه ساردنی، ویکتور امانوئل دوم به همراه وزیرش کامیلو دی کاوور وحدت ایتالیا را در برنامه خود قرار دادند. کاوور در ۱۸۵۷ با تأسیس جمعیت وحدت ملی میان طرفداران وحدت ایتالیا در تبعید و داخل ارتباط برقرار کرد و توانست سرنوشت ایتالیا را به سرنوشت اروپا گره بزند. از این تاریخ نهضت اتحاد ایتالیا که تا آن زمان تحت آرمان‌گرایی ماتزینی قرار داشت تحت هدایت واقع‌بینانه کاوور قرار گرفت. شرکت ساردنی در جنگ کریمه به همراه فرانسه و بریتانیا با آنکه برای ساردنی فایده عملی نداشت موجب شرکت این کشور در کنگره پاریس و قرارگرفتن در صف کشورهای لیبرال شد. کاوور برای عملی کردن وحدت ایتالیا به پشتیبانی بریتانیا و فرانسه امیدوار بود. با دانستن اینکه پشتیبانی بریتانیا از شکل سیاسی فراتر نخواهد رفت، کاوور به کمک نظامی فرانسه چشم دوخت و ناپلئون سوم را مناسب‌ترین پشتیبان یافت. در ۱۸۵۸ در ملاقات کاوور با ناپلئون سوم قرار شد فرانسه لمباردی و جمهوری ونتو را از اتریش گرفته و در ازای آن ساوُی و نیس به فرانسه واگذار شوند. در نتیجه وقتی در ۱۸۵۹ اتریش به ساردنی اعلام جنگ داد ناپلئون طرف ساردنی را گرفت. نیروهای فرانسه و ساردنی در ۴ ژوئن ۱۸۵۹ در نبرد مگنتا پیروزی چشمگیری به دست آوردند و اتریش را مجبور به تخلیه لمباردی کردند؛ ولی در ۲۲ ژوئن ۱۸۵۹ در نبرد سولفورینو، پس از کشته شدن ۴۰ هزار فرانسوی لوئی ناپلئون مجبور به پذیرش آتش‌بس شد. طبق معاهده نهایی بین ناپلئون سوم و امپراتور اتریش فرانتس جوزف در نوامبر ۱۸۵۹ در ویلافرانکا اتریش لمباردی را به ساردنی واگذار کرد. این نخستین گام در اتحاد ایتالیا بود. یکی از فرماندهان نظامی تأثیر گذار در پیروزیهای ساردنی، ژنرال جوزپه گاریبالدی بود. کاوور که از شدت علاقه لوئی ناپلئون به ساوُی و نیس اطلاع داشت پیشنهاد کرد که به جای جمهوری ونتو فرانسه شاهزاده نشین‌های جنوبی را در ازای ساوی و نیس به ساردنی واگذار کند. در ژانویه ۱۸۶۰ شاهزاده‌نشین‌های توسکانی، پارما، مودِنا، و رمانا و در پایان همین سال ناپل، مارش و امبری به ساردنی ملحق شدند. پادشاهی ایتالیا در ۱۷ مارس ۱۸۶۱ اعلام موجودیت کرد و ویکتور امانوئل دوم به عنوان شاه ایتالیا تاجگذاری کرد. جنگ اتریش و پروس در ۱۸۶۶ فرصت دیگری برای پادشاهی ایتالیا بود که علیه اتریش وارد جنگ شوند. اتریش در این جنگ شکست خود و از یک قدرت بزرگ به سطح یک قدرت متوسط سقوط کرد. اتریش از ناپلئون سوم تقاضای وساطت کرد تا از حمله بیشتر پروس در امان بماند. لوئی ناپلئون با این شرط که اتریش جمهوری ونتو را به ایتالیا واگذار کند وساطت را پذیرفت. به این ترتیب در ۱۸۶۶ جمهوری ونتو به مرکزیت ونیز با آرای عمومی مردم به پادشاهی ایتالیا ملحق شد. ناپلئون سوم که خود یکی از بانیان وحدت ایتالیا بود ازین پس به سدی در برابر وحدت کامل تبدیل شد. وی که از حمایت کاتولیک‌های فرانسه برخوردار بود برای راضی کردن آنها از قدرت سیاسی پاپ حمایت می‌کرد و مانع پیروزی گاریبالدی در حمله ۱۸۶۷ به رم شد. تا اینکه در حمله پروس به فرانسه در ۱۸۷۰، ناپلئون مجبور شد نیروهایی که از ۱۸۴۹ در رم باقی مانده بود برای مقابله با پروس فراخواند. بلافاصله پس از شکست فرانسه در سدان و اسارت لوئی ناپلئون، ایتالیایی‌ها به رم حمله کرده و این شهر را بدون مقاومت اشغال کردند. با تصویب الحاق سرزمین‌های موسوم به سرزمین‌های پاپی به ایتالیا از طریق مراجعه به آرای عمومی مردم این شهرها، رم در ۱ اوت ۱۸۷۱ به عنوان پایتخت جدید ایتالیای متحد شناخته شد.
پادشاهی ایتالیا مانند امپراتوری آلمان از بدو تأسیس لیبرالیسم را در پیش گرفت و ایتالیای تازه متحد شده در زمره کشورهای لیبرال قرار گرفت؛ تا سال ۱۹۲۲ که فاشیستهای موسولینی قدرت را در ایتالیا قبضه کردند. ایتالیاییها از بدو اتحاد کشورشان تلاش کردند تا مانند قدرتهای اروپایی صاحب مستعمره شوند. در سال ۱۸۷۸ ویکتور امانوئل دوم، بنیانگذار پادشاهی ایتالیا درگذشت و قدرت به پسرش، اومبرتوی یکم رسید. استعمار ایتالیا با خرید شرکتی تجاری در شهر ساحلی عصب در دریای سرخ به سال ۱۸۶۹ آغاز گردید. در سال ۱۸۸۲ سرزمین اریتره رسماً مستعمره و ضمیمه خاک ایتالیا شد و اولین قلمرو خارجی ایتالیا به حساب آمد. در طول دو دهه بعدی سرعت اروپایی‌ها برای تصاحب آفریقا افزایش یافت که به اصطلاح «تقلا برای آفریقا» نام گرفت. در سال ۱۸۸۹، سومالی هم مستعمره ایتالیا شد. در سال ۱۸۸۲ ایتالیا به اتحاد مثلث ملحق شد. بر اساس مواد محرمانهٔ این پیمان، اگر ایتالیا یا آلمان مورد حملهٔ فرانسه واقع می‌شد، هر سه کشور با مهاجم وارد جنگ می‌شدند. ایتالیایی‌ها که از قدرت دریایی ترس داشتند، اعلام کردند اگر بریتانیا در این حملات شرکت داشته باشد، این پیمان اجرا نمی‌شود، چون ایتالیا از تصرف تونس توسط فرانسه در ۱۸۸۱ ناراضی بود و از طرف دیگر آلمان به آن کشور پیشنهاد کرده بود که برای حفظ لیبی کمکش کند. در نتیجه، ایتالیا نیز مایل بود که وارد اتحاد با آلمان شود (اکتبر ۱۸۸۱). این اتحاد در ابتدا پنج ساله بود ولی بعداً در سال‌های ۱۸۸۷ و ۱۸۹۱ و ۱۹۰۲ و ۱۹۱۲ تجدید شد. در این اتحاد مثلث، آلمان بر دو دولت دیگر مسلط بود و آن‌ها غالباً تابع دستورهای آلمان بودند و در اختلافات بین اتریش و ایتالیا، آلمان همیشه واسطه بود ولی بیشتر از اتریش حمایت می‌کرد. همچنین قراردادهای مخصوصی در مورد طرابلس، آلبانی و مقدونیه و ممالک بالکان بین دولت‌های سه‌گانه امضاء شد که موجب تحکیم اتحاد مثلث می‌شد. در بین این سه دولت اختلافاتی هم وجود داشت؛ ایتالیا و اتریش در شبه جزیرهٔ بالکان و قسمت شرقی مدیترانه با هم اختلاف داشتند و ایتالیا از اتحاد با اتریش ناراضی بود؛ ولی چون اتحاد با آلمان را برای جلوگیری از تجاوزات اتریش ضروری می‌دانست مجبور به تحمل بود. درسال ۱۹۰۰، اومبرتوی یکم نیز درگذشت و قدرت به پسرش، ویکتور امانوئل سوم رسید. در سال ۱۹۱۱، که ایتالیا با عثمانی بر سر طرابلس در حال جنگ بود، این خطر وجود داشت که اتحاد ایتالیا و آلمان از بین برود؛ زیرا آلمان از دربار قسطنطنیه امتیازات خوبی گرفته بود و برای عثمانی اسلحه و مهمات می‌فرستاد؛ بنابراین در اتحاد مثلث وحدت واقعی بین کشورهای ژرمنی نژاد آلمان و اتریش بود و ایتالیا چندان به حساب نمی‌آمد. ایتالیا هم ظاهراً در اتحاد مثلث بود و از سال ۱۹۰۱، در واقع با متحدین نبود و روش خاصی را در پیش گرفت. درسال ۱۹۱۲، ایتالیا مستعمره بزرگی را در جنگ با امپراتوری عثمانی به دست آورد؛ لیبی. با شروع جنگ جهانی اول ایتالیا به متحدین پیوست، اما پس از اعلام بی‌طرفی در سوم اوت ۱۹۱۴ به بهانه تدافعی بودن اتحاد مثلث، به تدریج مذاکرات با متفقین را آغاز کرد. ایتالیا بین بی‌طرف ماندن در ازاء دریافت ترنتینو از سوی اتریش-مجارستان یا پیوستن به متفقین در ازاء بازگرداندن تمام ایالت‌های ایرادنت تردید داشت. آنچه ایتالیا را در ورود به صف متفقین تشویق کرد تغییر وزیر خارجه اتریش-مجارستان در مه ۱۹۱۵ و انصراف از واگذاری ترنتینو به ایتالیا بود.
پس از اتمام جنگ جهانی اول، ایتالیا مصمم به اجرای پیمان لندن و بازگشت تمام سرزمین‌های جدا افتاده خود بود، ولی وودرو ویلسون، رئیس‌جمهور آمریکا به استناد ماده اول اعلامیه چهارده ماده‌ای (دیپلماسی باز)، خود را مقید به اجرای این قرارداد محرمانه نمی‌دانست و همین اشتباه متفقین بود که منجر به جنگ جهانی دوم و متحد شدن ژاپن و ایتالیا با آلمان شد. ایتالیا نهایتًا در سال ۱۹۱۷، تحت‌الحمایه ای در آلبانی به پا کرد که آنهم در سال ۱۹۲۰ از بین رفت. تنها قلمرویی که ایتالیا به‌دست آورد، تیرول جنوبی بود.
ایتالیای فاشیستی دوره ای است که حزب ملی فاشیست از ۱۹۲۲ تا ۱۹۴۳ به رهبری بنیتو موسولینی روی کار آمد و دولت را در پادشاهی ایتالیا به‌دست گرفت. فاشیست‌های ایتالیا قوانین تمامیت‌خواهی را در کشور وارد کردند و مخالفان سیاسی و روشنفکران را سرکوب کردند همچنین رویکرد و نوع رابطه با کلیسای کاتولیک را تغییر دادند، اقتصاد را مدرن کردند و ارزش‌های اجتماعی را تغییر دادند. دولت فاشیستی ایتالیا چندین دورهٔ نسبتاً متفاوت را پیمود:
در اکتبر ۱۹۴۰، موسولینی همچنین نیروهای ایتالیایی را به یونان فرستاد تا جنگ یونانی_ایتالیایی شکل بگیرد. پس از موفقیت‌های مقدماتی نتیجه ای عکس به دست آمد به نحوی که ضدحملات یونان بی وقفگی خود را نشان دادند و منتج به از دست رفتن کنترل ایتالیا بر یک چهارم آلبانی شدند. در بدو ۱۹۴۱ وقتی عملیات قطب‌نما ایتالیایی‌ها را وادار به عقب‌نشینی به لیبی نمود، اوضاع در آفریقا دگرگون گردید تا ارتش ایتالیا متحمل تلفاتی عظیم گردد. همچنین در عملیات آفریقای شرقی حمله ای علیه نیروهای ایتالیایی انجام گرفت. به رغم مقاومت آنان، در نبرد کِرِن شکست خوردند و خطوط دفاعی ایتالیایی‌ها پس از شکست نهایی در نبرد گوندار شروع به فروپاشی نمود. با نزدیک بودن خطرِ از دست رفتن تمامی تملکات ایتالیا در آفریقای شمالی، آلمان سرانجام نیرویی موسوم به سپاه آفریقا به جهت پشتیبانی ایتالیا فرستاد. در همین حال، عملیات ماریتا در یوگسلاوی انجام گرفت تا به جنگ ایتالیا و یونان خاتمه دهد؛ نتیجه اش پیروزی نیروهای محور و اشغال یونان به دست آلمان و ایتالیا بود.[""] ژنرال ماریو روبوتی فرمانده لشکر یازدهم ایتالیا در اسلوونی و کرواسی، با فرمانی که از جانب موسولینی دریافت کرد، دستور زیر را در ژوئن ۱۹۴۲ صادر کرد: «مخالفتی وجود نخواهد داشت اگر من تمامی اسلوونیایی‌ها را اسیر و با ایتالیایی‌ها جایگزین سازم. به عبارتی دیگر، ما بایستی اطمینان یابیم که مرزهای سیاسی و قومی یکی شوند». موسولینی تنها زمانی از عملیات بارباروسا اطلاع یافت که یورش آلمان به شوروی در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱ انجام پذیرفت، وی از سوی هیتلر در این باره مورد مشورت و طلب یاری قرار نگرفته بود. موسولینی شخصاً دستور داد یک ارتش ایتالیایی به جبهه شرقی اعزام گردد، جایی که امید داشت ایتالیا می‌تواند پیروزی ساده ای به‌دست آورده و فروغ رژیم فاشیستی را که بر اثر شکست‌ها در یونان و شمال آفریقا خدشه دار شده بود بازگرداند. در ۲۵ ژوئن ۱۹۴۱، وی از اولین واحد در ورونا که قرار بود به روسیه اعزام شود، بازدید نمود. موسولینی در ۵ ژوئیه به شورای وزیران گفت تنها نگرانی اش این است که آلمان ممکن است اتحاد شوروی را پیش از رسیدن نیروهای ایتالیایی شکست دهد. در نشستی با هیتلر در ماه اوت، وی پیشنهاد مشارکت هر چه بیشتر ایتالیایی‌ها در نبرد با شوروی را کرد و هیتلر نیز پذیرفت. شکست‌های کمرشکنی که نیروهای ایتالیایی در جبهه شرقی متحمل گردیدند_جایی که خدمت در آنجا بس نامحبوب بود زیرا عقیده رایج بر این بود که این جنگ به ایتالیایی‌ها تعلق ندارد_ به شدت اعتبار و پرستیژ وی را در نزد مردم ایتالیا مخدوش ساختند. پس از حمله ژاپن به پرل هاربر وی در ۱۱ دسامبر ۱۹۴۱ به ایالات متحده اعلان جنگ داد. قطعه زیر که از یادداشت‌های روزانه چیانو است، واکنش موسولینی در برابر حمله به پرل هاربور را نشان می‌دهد:یک تلفن شبانه از سوی ریبنتروپ دریافت شد. وی در مورد حمله ژاپن به آمریکا ذوق زده شده بود. وی بسیار در این مورد شادمان بود و من نیز همین‌طور؛ هر چند من در مورد مزایای نهایی که این حادثه می‌تواند در پی داشته باشد چندان مطمئن نیستم. یک چیز قطعی است و آن اینکه ایالات متحده وارد جنگ خواهد شد و نیز اینکه جنگ به قدری طولانی خواهد بود که وی (آمریکا) قادر به درک تمامی نیروهای بالقوه اش باشد. همین صبح من به پادشاه که در این باره از من استعلام کرده بود این‌ها را گفتم. ایشان با اقرار به اینکه در دراز مدت ثابت می‌شود حق با من بوده، سخنشان را به پایان بردند. موسولینی نیز شادمان بود. برای مدت‌ها وی خواستار شفاف سازی روابط بین نیروهای محور و ایالات متحده بود.
بی‌خدایی، در کلی‌ترین معنی، یعنی «رد وجود خدا یا خدایان».
در شرق، زندگی متفکرانه‌ای که بر ایده خدایان متمرکز نبود، در سده ششم پیش از میلاد و با ظهور جینیسم ، بودیسم و فرقه‌های گوناگون هندوئیسم در هند و تائوئیسم در چین آغاز شد. این ادیان، مسیری فلسفی و نجات‌بخش ارائه می‌کردند که الزاماً شامل پرستش خدا نمی‌شد. خدایان برای هدف نجات‌بخش سنت اولیه بودایی الزامی تلقی نمی‌شوند و وجود آنها به صراحت مورد تردید قرار گرفته و اغلب رد می‌شود. حداقل در برخی تفاسیر، بین مفهوم وجود خدایان و اصول اولیه بودایی، ناسازگاری اساسی وجود دارد. برخی از فیلسوفان بودایی عنوان می‌کنند که باور به خدای آفرینندهٔ جاویدان، انحراف از وظیفهٔ اصلی زندگی مذهبی است.
در مکاتب آستیکا ("ارتدوکس") فلسفهٔ هندو ، مکتب سامخیا و مکتب اولیه میمامسا ، وجود خدای آفریننده را در نظام‌های مربوطهٔ خود نمی‌پذیرفتند.
متن اصلی مکتب سامخیا ، "سامخیا کاریکا"، توسط ایسوارا کریشنا در سده چهارم پس از میلاد نوشته شد، که پیش از نوشتنش نیز سامخیا مکتب پذیرفته هندوییسم بود. ریشه‌های این مکتب بسیار کهن‌تر هستند و در افسانه‌ها گم شده‌اند. مدرسه هم دوگانه بود و هم بی‌خدا. آنها به وجود همزمان پراکریتی ("طبیعت") و پوروشا ("آگاهی") باور داشتند و جایی برای یک ایشوارا ("خدا") در آن‌دو نداشتند، با این استدلال که وجود ایشوارا قابل اثبات نیست و بنابراین، نمی‌توان وجود آن را پذیرفت.
انقلاب فرانسه در سال ۱۷۸۹ میلادی، اندیشه بی‌خدایی را به شهرت سیاسی در برخی از کشورهای غربی تبدیل کرد و راه را برای جنبش‌های خردگرایی ، آزاداندیشی و لیبرالیسم سده نوزدهم باز کرد. پرسی بیش شلی ، شاعر رمانتیک ، زاده ۱۷۹۲ و فرزند عصر روشنگری ، در سال ۱۸۱۱ از دانشگاه آکسفورد انگلستان اخراج شد، زیرا جزوه‌ای ناشناس با عنوان «"ضرورت بی‌خدایی»" به رئیس دانشگاه فرستاد"." از نگاه پژوهش‌گران، این جزوه اولین رساله الحادی است که به زبان انگلیسی منتشر شده‌است. یکی از تأثیرات اولیه بی‌خدایی در آلمان، "جوهر مسیحیت" اثر لودویگ فویرباخ (۱۸۷۲-۱۸۰۴) بود. او بر دیگر اندیشمندان بی‌خدایی سده نوزدهم آلمان، مانند کارل مارکس ، ماکس استیرنر ، آرتور شوپنهاور (۱۷۸۸-۱۸۶۰) و فردریش نیچه (۱۸۴۴-۱۹۰۰) تأثیر گذاشت.
چارلز برادلاگ (۱۸۳۳-۱۸۹۱) آزاداندیش انگلیسی، چندبار به عضویت مجلس بریتانیا انتخاب شد، اما پس از رد درخواست او برای تأیید به جای ادای سوگند دینی، به او اجازه ندادند که در کرسی خود بنشیند (او سپس پیشنهاد سوگندیادکردن نمود ، اما این نیز به اجازه داده‌ نشد). پس از اینکه بردلاگ برای چهارمین بار مجدداً انتخاب شد، یک رئیس مجلس جدید به بردلا اجازه داد تا سوگند یاد کند و هیچ مخالفتی را مجاز ندانست. British Humanist Association, "Charles Bradlaugh (1833–91)" او اولین بی‌خدایی بود که در پارلمان نشست، جایی که در اصلاح مصوبه سوگند شرکت کرد. Hansard, "Oaths Bill 1888", "Second Reading, 14 March 1888" ; "Third Reading, 9 August 1888"
ژاله کریمی از بازیگران زن ایرانی در فیلم‌های پیش از انقلاب ۱۳۵۷ ایران است. وی بیشتر به عنوان زوج هنری نصرت‌الله وحدت شناخته می‌شود.
شهرستان سُرخه یکی از شهرستان‌های استان سمنان است. این شهرستان در تاریخ ۱۳۹۱/۱۱/۹ طبق مصوبه هیئت دولت با ارتقای بخش سرخه به شهرستان سرخه به مرکزیت شهر سرخه مشتمل بر بخش مرکزیشهرستان سرخه به نقشه تقسیمات کشوری اضافه شد سمنانی‌ها (۱۵ بهمن ۹۱)سرخه به صورت رسمی به شهرستان ارتقاء یافت ایلنا (۵ اسفند ۹۱) و بخش هفدر به مرکزیت روستای مومن‌آباد در استان سمنان ایجاد شد. شهرستان سرخه در ۱۷۰ کیلومتری شرق پایتخت ایران؛ تهران قرار دارد و با مرکز استان؛ سمنان ۲۰ کیلومتر فاصله دارد که در شرق شهر سرخه قرار گرفته‌است و از شمال با استان تهران و شهرستان فیروزکوه و از جنوب با استان اصفهان و کویر لوت و از غرب با شهرستان آرادان و گرمسار و از شرق با شهرستان سمنان و مهدیشهر همسایه است.
زبان رایج در این شهرستان سرخه‌ای است. وبگاه گلاتولوگ گویش سرخه ای-افتری را به همراه لاسگردی و سنگسری تحت عنوان خانواده کومشی(komesenian) طبقه‌بندی کرده‌است.Sorkhei-Aftari, glottolog. , “Family: Komisenian” , گرنوت ویندفور گویش‌های افتری و سرخه ای-لاسگردی و گویش شهمیرزادی را با زبان مازندرانی مرتبط می‌داند.Aftarī is closely related to Sorḵaʾī-Lāsgerdī; together with Sangesarī and Šahmīrzādī these dialects form a distinct semicircle around Semnān and are related to Ṭabarī/Māzandarānī, Gernot Ludwig Windfuhr. , “Aftari” Encyclopædia Iranica, online edition برخی از پژوهشگران نیز زبان مردمان مناطق سنگسر و افتر را همچون شهمیرزاد و پرور و اطراف آن از جنس زبان تاتی مازندرانی می‌دانند.
شهر: سرخه
روستاهای شهرستان سرخه عبارتند از: افتر، مؤمن‌آباد، لاسجرد، اروانه، ایج، امامزاده عبدالله، امامزاده شاهزاده محمد زید، جوین، عبدالله‌آباد بالا و عبدالله‌آباد پایین، اسدآباد، بیابانک، صوفی‌آباد، طارم، گورسفید، دهاقین، نظامین، جهان‌آباد و برکیان
در اطراف شهر سرخه معادن زیاد گچ، نمک، زئولیت، بنتونیت، سلستین و غیره وجود دارند.
شهرستان سرخه دارای ۷۲ معدن و ۲۲ ماده معدنی از قبیل گچ، آهک، زئولیت، سیلیس، سرب و منگنز و … است. مواد معدنی موجود در این معادن عبارتند از: سنگ گچ، نمک، سنگ آهن، سنگ لاشه، سنگ آهک، سنگ تزئینی، سنگ چینی، زغال سنگ، سولفات سدیم، میکا، بنتونیت، زئولیت، کائولن، بوکیست، خاک صنعتی، سیلیس، دولومیت، فلدسپات، فیروزه، سلستین، سرب، مرمریت، تراورتن، فلورین، منگنز و ….
صنایع دستی این شهرستان عبارت‌اند از:
دویهارا کنجی در زمان جنگ جهانی دوم، رئیس سرویس اطلاعات در مانچوکوئو بود. او در دادگاه نظامی بین‌المللی شرق آسیا به اعدام محکوم شد.
ایتاگاکی سیشیرو وزیر جنگ ژاپن (۱۹۳۹-۱۹۳۸) بود. او در دادگاه نظامی بین‌المللی شرق آسیا به اعدام محکوم شد.
کیمورا هیتارو فرماندهٔ ارتش ژاپن در جنگ جهانی دوم در منطقهٔ برمه بود. او در دادگاه نظامی بین‌المللی شرق آسیا به اعدام محکوم شد.
هیروتا کوکی نخست وزیر (۱۹۳۷-۱۹۳۶) و وزیر امور خارجه (۱۹۳۶-۱۹۳۳، ۱۹۳۸-۱۹۳۷) ژاپن بود. او در دادگاه نظامی بین‌المللی شرق آسیا به اعدام محکوم شد.
موتو آکیرا رئیس کارکنان ارتش منطقه ۱۴، ژاپن در جنگ جهانی دوم بود. او در دادگاه نظامی بین‌المللی شرق آسیا به اعدام محکوم شد.
نقد دین، انتقاد از مفاهیم، آموزه‌ها، اعمال و درستی دین و همچنین در راستایی جدایی دین از سیاست و محکومت تمامیت خواهی دینی و عقیدتی می باشد.
نقد دین، تاریخ دیرینه‌ای دارد و دست‌کم، به قرن ۵ پیش از میلاد در یونان باستان با دیاگوراس «بی‌خدای» ملوس، و قرن ۱ پیش از میلاد در رم باستان با "De rerum natura" نوشته تیتوس لوکرتیوس کاروس برمی‌گردد و تا بی‌خدایی نو و با نویسندگانی همچون: سم هریس، دنیل دنت، ریچارد داوکینز، ویکتور استنجر و کریستوفر هیچنز ادامه دارد؛ یا به شکل متفاوت، منتقدان ادبی چون هارولد بلوم که آن را نه ندانم گرایی یا بی خدایی بلکه به‌ عنوان تبادل نظر دینی و سکولاریسم می دانست؛ می توان اشاره کرد. نقد دین شامل موضوع های گسترده ای مانند تعاریف و مفاهیم گوناگونی در زبان‌ها و فرهنگ‌های مختلف است؛ و رده‌های متنوعی از دین، همچون: یکتاپرستی، چندخدایی، همه‌خدایی و انواع مختلف ادیان (مانند: یهودیت، مسیحیت، اسلام، تائوئیسم، بودیسم و...) را شامل می‌شود و همیشه معلوم نیست که نقد به کدام جریان، اشاره دارد و تا چه میزان به ادیان دیگر، قابل تعمیم است. نقد دین در مواردی همچون:«ممانعت برای پیشرفت علم، منبع اعمال و رسوم غیراخلاقی و مضر و ابزاری سیاسی برای کنترل اجتماع» وارد است.
برخی انتقادات به ادیان توحیدی:
با نگرش به چگونگی پیدایش و افول ادیان و اعتقادهای گوناگون شاهد فراموش شدن ادیان زیادی بودیم مانند: شبتای زوی، اساطیر اسکاندیناوی، اساطیر یونانی و اساطیر روم که برهانی بر عدم امتداد خط و مش ابدی ادیان است و به خاطر شرایط خاص اجتماعی، سیاسی و فرهنگی هر دوره تاریخی دارای پیروان خاص خود بودند.
دنیل دنت و سم هریس می‌گویند که ادیان خداباور و متون مقدسات الهی نیستند، بلکه توسط انسان ساخته شده‌اند تا نیازهای اجتماعی، زیستی و سیاسیِ بشر را برآورده کنند. این گونه انتقادات، دین را به عنوان یک ساختار اجتماعی و در نتیجه فقط یک ایدئولوژی انسانی در نظر می‌گیرند.
دیوید هیوم استدلال کرد که دین به عنوان منبع آسایش در مواجهه با ناملایمات، توسعه یافته‌است، نه به عنوان یک مبارزه‌یِ صادقانه برای کشفِ حقیقتِ قابلِ تأیید است. از این رو، دین شکلی غیر پیچیده از استدلال است.Bashevkin, Dovid. "Jonah and the Varieties of Religious Motivation." "Lehrhaus". 9 October 2016. 2 October 2017.
دنیل دنت استدلال کرده است که به استثنای گرایش‌های نوین‌ترِ دینی مانند واقع‌گرایی، مورمونیسم، ساینتولوژی و بهائیت، اکثر ادیان در زمانی تدوین شده‌اند که منشأ حیات، عملکرد بدن و ماهیت ستارگان و سیارات به خوبی درک نشده بودند. ادیان به منظور ایجاد آرامش و احساس ارتباط با نیروهای بزرگتر ایجاد شدند. بدین ترتیب، آنها ممکن است چندین کارکرد مهم در جوامع باستانی داشته باشند؛ مثلا ادیان در دیدگاه‌های بسیاری درباره خورشیدگرفتگی و ماه‌گرفتگی و ظهور دنباله‌دارها (و مثال‌های اینچنینیِ اخترشاناسانه)به تبیینِ دینیِ این پدیده‌ها پرداخته‌اند. با توجه به درک کنونی جهان فیزیکی، جایی که دانش بشری به طور چشمگیری افزایش یافته است، ریچارد داوکینز و فیلسوف خداناباور فرانسوی میشل اونفری ادعا می‌کنند که ادامه حفظ این سیستم‌های اعتقادی غیرمنطقی است و دیگر مفید نیست.
کارل مارکس می‌گوید:
به گفته کارل مارکس، پدر «سوسیالیسم علمی»، دین، ابزاری است که توسط طبقه حاکم استفاده می‌شود که به موجب آن، مردم می‌توانند رنج خود را از طریق اعمالِ احساسیِ مذهبی، تسکین دهند. تقویتِ اندیشه‌‌ای که می‌گوید رنج‌های دنیویِ مردم، سعادتِ اخروی خواهد داشت، به نفع حاکمان است. بنابراین، تا زمانی که مردم به دین اعتقاد دارند، تلاشی واقعی برای درک و غلبه بر منبع واقعی رنج خود که به عقیده مارکس، نظام اقتصادی سرمایه‌داری آنها است، نخواهند. در این منظر، مارکس دین را به عنوان گریز از رنج تلقی کرد.
ریچارد داوکینز در کتاب «ژن خودخواه» در سال 1976، اصطلاح «مِم» را برای توصیف واحدهای اطلاعاتی‌ای که مانند ژن‌ها که می‌توانند از نظر فرهنگی منتقل شوند، ابداع کرد. او بعدها از این مفهوم در مقاله «ویروس‌های ذهن» برای تبیینِ تداومِ اندیشه‌هایِ دینی در فرهنگِ بشری استفاده کرد.
بقیه، امثال سم هریس، دین را با بیماری روانی مقایسه می‌کنند، و می‌گویند دین «اجازه می‌دهد موجودات انسان در غیر این صورت عادی، قادر باشند میوه‌های ثمره‌های دیوانگی را برداشت کنند و آن‌ها را مقدس بشمارند.»Harris, Sam (2005). "The End of Faith". W.W. Norton. p. 73. ISBN .
همچنین مطالعات روان‌شناسی ای روی پدیده عرفان، و پیوندهای بین جنبه‌های آشفته‌کننده تجربیات عرفانی خاص و ارتباط‌هایشان با آزارهای دوران کودکی وجود دارد.The Psychology of Mysticism". The Primal pageMysticism and Psychopathology". The Primal page.Atlas, Jerrold (2003). "Medieval Mystics' Lives As Self-Medication for Childhood Abuse".
آگوست کنت معتقد است که بسیاری از ساختارهای اجتماعی از سه مرحله عبور می‌کنند و دین با دو مرحله اولیه یا ابتدایی‌تر مطابقت دارد و می‌گوید:
کودکان از روزی که به دنیا می‌آیند با پدیده ای به نام دین روبه رو می‌شوند.
یک مطالعه دقیق در سال ۱۳۷۷ خورشيدی، ۱۴۰ مورد از مرگ کودکان را به دلیل اِعمالِ درمان مبتنی بر دین نشان داد. بیشتر این موارد مربوط به والدینی بودند که از مراقبت های پزشکی خودداری می کردند و برای درمان بیماری کودک، به دعا تکیه می کردند.
طبق گفته سازمان بهداشت جهانی، ختنه زنان هیچ مزیتی برای سلامتی ندارد و نقض حقوق بشر است. اگرچه هیچ متن مذهبیِ درجه اولی این عمل را تجویز نمی‌کند، اما برخی از انجام‌دهندگان معتقدند که دستور مذهب است. در حالی که بیشتر در کشورهای مسلمان یافت می شود، در برخی از کشورهای مسیحی و زنده‌انگار عمدتاً در آفریقا نیز انجام می شود. برخی از رهبران مذهبی آن را ترویج می‌کنند، برخی آن را بی‌ربط به دین می‌دانند و برخی دیگر در از بین بردن آن کمک می‌کنند. این عمل در تمام کشورهای غربی غیرقانونی است. همچنین انتقال دختر به کشور دیگری برای انجام ختنه نیز غیرقانونی است.
ختنه‌یِ مَرد در یهودیت و اسلام الزامی است و در مسیحیت الزامی نیست. در سطح جهانی، ختنه‌یِ مردان به دلایل مذهبی، اجتماعی و ارتقای سلامت انجام می شود. ختنه مردان یک فرآیند دردناک است و می‌تواند منجر به خونریزی و در برخی موارد، عوارض جانبی شدید از جمله اختلال عملکرد آلت تناسلی و حتی مرگ شود.
قتل ناموسی که زمانی در کشورهای غربی به خوبی شناخته شده بود، اکنون بسیار نادر است، با این حال، هنوز در سایر نقاط جهان رخ می دهد. قتل ناموسی عبارت است از کشته‌شدنِ شخصی توسط اعضای خانواده خود به دلیل تحقیر یا شرمساری از جانب ایشان.
سنگسار نیز نوعی اعدام است که به موجب آن گروهی با پرتاب سنگ، شخصی را تا زمانی که فرد بمیرد کتک می زنند. از مهرِ ۱۳۸۹ سنگسار در قوانین برخی از کشورها مانند عربستان سعودی، سودان، یمن، امارات متحده عربی و برخی از کشورها مانند نیجریه به عنوان مجازاتی برای زنا‌ محسوب می‌شود. در حالی که سنگسار ممکن است در قوانین افغانستان و سومالی مدون نباشد، اما هر دو کشور چندین حادثه سنگسار را مشاهده کرده‌اند.
تا اوایل دی‌ماهِ ۱۳۷۸، سنگسار یک شکل قانونی از مجازات اعدام در ایران بود. در سال ۱۳۸۰، قوه قضائیه ایران رسما سنگسار را متوقف کرد. در سال ۱۳۸۴، جمال کریمی‌راد، سخنگوی قوه قضائیه، اظهار داشت که «در جمهوری اسلامی ما شاهد اجرای چنین مجازات‌هایی نیستیم» و افزود که اگر احکام سنگسار در دادگاه‌های پایین‌تر صادر می‌شد، توسط دادگاه‌های بالاتر لغو می‌شد. در سال ۱۳۸۷، قوه قضائیه تصمیم گرفت که مجازات را به طور کامل از کتابهای موجود در قوانینی که برای تصویب به مجلس ارائه شده است حذف کند. در اوایل دی‌ماه سال ۱۳۹۱، مجلس ایران گزارش رسمی مبنی بر کنار گذاشتن سنگسار از قانون جزایی منتشر کرد و رسانه های غربی را به "تبلیغات پر سر و صدا" در مورد این پرونده متهم کرد.
هرچند تروریسم پدیده‌ای پیچیده است و به عوامل گوناگونی بستگی دارد اما عقاید مذهبی این کمک را به تروریسم مذهبی می‌کنند که تروریسم مذهبی، خودش را برحق بداند. تناقض در این رفتار هنگامی هویدا می‌شود که فرقه‌های افراطیِ گوناگون، در تقابل با یکدیگر، هریک خودش را برحق و دیگری را گمراه می‌دانند.
فیزیکدان نظری، میچیو کاکو، تروریسم مذهبی را یکی از تهدیدهای اصلی برای تکامل بشریت از تمدن نوع صفر به تمدن نوع یک می‌داند.
جان ویلیام دراپر و اندرو دیکسون وایت، نویسندگان تز تضاد، می‌گویند که وقتی دینی مجموعه‌ای کامل از پاسخ‌ها را به مشکلات هدف، اخلاق، منشأ یا علم ارائه می‌کند، اغلب با سرکوب کنجکاوی، کاوش در آن مناطق را منع می‌کند. دین، چشم انداز وسیع‌تری از پیروان خود سلب می‌کند و می‌تواند از پیشرفت اجتماعی، اخلاقی و علمی جلوگیری کند. نمونه هایی که در نوشته های آنها ذکر شده است که شامل محاکمه گالیله و اعدام جوردانو برونو به روش زنده سوزاندن است.
در طول قرن نوزدهم، این تضاد توسعه یافت. بر اساس این مدل، هر گونه تعامل بین دین و علم، ناگزیر باید به خصومت آشکار منجر شود، به طوری که دین معمولاً در مقابل ایده های علمی جدید نقش متجاوز را بر عهده می‌گیرد. تز تضادِ تاریخی در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم یک رویکرد تاریخ‌نگاریِ محبوب در تاریخ علم بود، اما شکل اصلی آن تقریباً به طور کامل توسط محققان امروز کنار گذاشته شده است. با وجود آن، نظریه تضاد همچنان یک دیدگاه رایج است و با موفقیت کتاب‌هایی مانند پندار خدا منتشر شده است.
مورخان علم از جمله جان هدلی بروک و رونالد نوبرز مفهوم «مذهب در مقابل علم» را ساده‌سازی بیش از حد می‌دانند و ترجیح می‌دهند دیدگاه ظریف‌تری از موضوع داشته باشند. این مورخان، برای مثال، ماجرای گالیله و محاکمه اسکوپز را ذکر می‌کنند و ادعا می‌کنند که این موارد صرفاً نمونه‌هایی از تضاد بین علم و دین نبودند، زیرا عوامل شخصی و سیاسی نیز در توسعه هر یک به‌شدت دخیل بوده‌اند. علاوه بر این، برخی از مورخان معتقدند که سازمان‌های دینی در تاریخ نقش علی گسترده‌‌تری نسبت به علوم داشته‌اند و بسیاری از ذهن‌های علمی تا زمان حرفه‌ای شدن فعالیت‌های علمی (در قرن نوزدهم) روحانیون و دیگر متفکران دینی بودند. برخی از مورخان معتقدند که بسیاری از پیشرفت‌های علمی مانند قوانین کپلر و فرمول‌بندی مجدد فیزیک در قرن نوزدهم از نظر انرژی به صراحت توسط ایده‌های دینی هدایت می‌شدند.
نمونه‌های اخیر تنش‌های علم با مذهب، بحث فرگشت، مناقشات در مورد استفاده از لوازم پیشگیری از بارداری، مخالفت با تحقیق در مورد سلول‌های بنیادی جنینی، یا مخالفت‌های الهیاتی با واکسیناسیون، بیهوشی و انتقال خون بوده است.Berlet, Chip. "Following the Threads," in Ansell, Amy E. "Unraveling the Right: The New Conservatism in American Thought and Politics", p. 24, Westview Press, 1998,
سقراط فیلسوف بزرگ یونان، که همشهریان آتنی‌اش را به پرسش و ارزیابی خدایانشان، ارزش‌هایشان و خودشان دعوت می کرد؛ به فاسد کردن جوانان متهم شد. اتهام دیگر او بی‌اعتقادی به خدایان بود. وی که از موضع خود بازنگشت و فرار را به قرار ترجیح نداد با نوشیدن جام زهر اعدام شد.
ریچارد داوکینز می‌گوید که ادیان خداباور، دل‌سوزی و اخلاق انسانی را بی‌ارزش می‌کنند. چون کتاب‌های مقدس حاوی دستورها بسیاری در برابر پیروی از وجدان خود در مورد کتاب مقدس هستند و قرار است اعمال مثبت نه از دل‌سوزی و مهربانی، بلکه از ترس از مجازات سرچشمه بگیرند. آلبرت انیشتین بیان کرد که برای نشان دادن رفتار اخلاقی به هیچ مبنای مذهبی نیاز نیست.
همجنس‌گرایی در ادیان ابراهیمی صریحا محکوم است. همجنس‌گرایان در انجیل چندین بار اما بدون مجازاتِ اجباری، محکوم شده‌اند. در آمریکا گروه‌های راست‌گرایِ محافظه‌کارِ مسیحی مانند جامعه حقوقی مسیحی و صندوق دفاع اتحاد، شکایت‌های متعددی علیه دانشگاه‌های دولتی تنظیم کرده‌اند و هدفشان لغو سیاست‌هایی است که همجنس‌گرایان را در برابر تبعیض و سخنانِ نفرت‌آمیز محافظت می‌کند. این گروه‌ها استدلال می‌کنند که چنین سیاست‌هایی حقشان برای اعمال آزادانه دین را نقض می‌کند، همانطور که در بند تمرین آزاد اولین متمم قانون اساسی ایالات متحده تضمین شده‌است.
اکثر کشورهای مسیحیِ سکولار شده فعالیت همجنس‌گرایی را قانونی کرده‌اند و چندین کشور ازدواج همجنس‌گرایان را قانونی کرده‌اند. با این حال، همه کشورهای مسیحی تاریخی مانند روسیه و اوگاندا که قوانین تبعیض‌آمیزی از قوانین ضد تبلیغات تا تنبیه بدنی را معرفی کرده‌اند، این کار را انجام نداده‌اند. همجنس‌گرایی هنوز در اکثر کشورهای مسلمان غیرقانونی است و چندین مورد از این کشورها مجازات اعدام را برای رفتارهای همجنس‌گرا تعیین می کنند.
در خرداد ۱۳۸۴، دو مرد ایرانی شانزده و هجده‌ساله به دلیل همجنس‌گرایی اعدام شدند. این رخداد اعتراض بین‌المللی را برانگیخت. آنان در دادگاه به تجاوز محکوم شدند حال آنکه گروه بریتانیاییِ دگرباشِ Outrage مانند بسیاری دیگر ادعا کرد که رابطه این دو نوجوان، توافقی بوده و تجاوز نبوده‌است.
مطابق با این مسئله که انسان‌دوستیِ مذهبی سازوکاری درون‌گروهی داشته و بیشتر برای هم‌کیشان مطرح شده‌است، مذهب‌گرایی بیشتر نیز با بنیادگرایی دینی و تعصبات نژادی همراه است. این موضوع با این واقعیت تطابق دارد که ۵۰درصد از گروه‌های دینی در ایالات متحده آمریکا تک‌نژادی هستند و تنها ۱۳درصد از ایشان تا اندازه‌ای دارای تنوع نژادی هستند.
به گفته‌یِ پالی توینبی، هرچند مذهب بدونِ درنظرگرفتن جنسیت در استقلال بدن دخالت می‌کند، اما به شکل ویژه‌ای نگرش‌های منفی نسبت به بدن زنان دارد. او می‌نویسد:«بدن زنان همیشه مورد بحث است. نجس‌تر از آن است که اسقف شوند، و آنقدر خطرناک است که اسلام آن را پوشانده و یهودیت آن را غسل می‌دهد.
گفته می‌شود که تبعیض جنسی در دین منجر به روابط نابرابر در ازدواج و بُروزِ هنجارهای مردسالار می‌شود که زن را تابع شوهر می‌سازد. واژه‌یِ בעל(بعل)، در زبان عبری به معنای "شوهر"، که در سراسر تورات استفاده می‌شود، مترادف با "صاحب" و "ارباب" است. این منعکس کننده نگرش ابراهیمی از خدا به عنوان یک قدرت مطلق و کامل است، که در آن این قدرت، قدرتِ سلطه‌گری است که پیوسته با ویژگی های مردانه همراه است.
شیلا جیفریز می‌گوید:
محتوای کتاب‌های الهی ادیان ابراهیمی دربردارنده‌یِ قوانین سختی برای زنان در مسائل زناشویی و اجتماعی هستند:
جولی بیندل می‌گوید که ادیان، سلطه مردان بر زنان را تشویق می‌کنند و اسلام با تشویق اعمالی مانند ازدواج کودکان، اطاعت زنان را در برابر شوهرانشان ترویج می‌کند. او می‌نویسد که دین، بر نابرابری بین زن و مَرد می‌افزاید و پیام اسلام برای زن این است که او مطیع شوهرش باشد و زندگی خود را وقف رضایت او بکند و وسواس اسلام به باکرگی و زایمان، منجر به جدایی جنسیتی و ازدواج زودهنگام شده است.
قوانین اسلامی به دلیل قراردادن زنان در معرض بدرفتاری و خشونت، جلوگیری از گزارش تجاوز جنسی و کمک به تبعیض زنان، توسط سازمان‌های حقوق بشر مورد انتقاد قرارگرفته‌است.https://www.hrw.org/sites/default/files/reports/afghanistan0312webwcover_0.pdf سازمان ملل می‌گوید که اسلام در راستای محرومیتِ زنان از رضایت مقاربت جنسی، تضمین باکرگی، یا تغییر ظاهر آلت تناسلی زنان، ختنه‌یِ زنان را توجیه می‌کند. مریم نمازی استدلال می‌کند که زنان هم در امور مدنی و هم در امور کیفری، قربانی قوانین شرعی می‌شوند. او همچنین استدلال می‌کند که زنان دارای موانع قضایی هستند که برای مردان، سودمند واقع شده.
نقد ادیان خاص
منتقدان قابل توجه دین
دوران راک فیلمی محصول سال ۲۰۱۲ به کارگردانی آدام شنکمن است. در این فیلم تام کروز، جولیان هاف، راسل برند، دیگو بونتا، پل جیاماتی، کاترین زیتا جونز و الک بالدوین بازی کردند.
خاندان سمیعی یکی از خانواده‌های اصیل گیلانی است. که افراد مختلفی از آن عهده‌دار مناصب مختلف در دوران قاجاریه و پهلوی بوده‌اند. افراد متعددی از خاندان سمیعی نقش‌های مهمی در پیشرفت فرهنگی، سیاسی، اقتصادی و علمی ایران داشته‌اند. در حال حاضر، خانواده‌های ادیب سمیعی، میرآب سمیعی، ابتهاج سمیعی، ساعد سمیعی، رحمت سمیعی، رئیس سمیعی، منشی‌زاده سمیعی، مهربان سمیعی، نجد سمیعی، آزاد سمیعی و هاشم سمیعی به این دودمان وابسته‌اند. جد این خاندان ادیب‌السلطنه از بازماندگان شیخ سمیع میلانی بود. گفته شده وی «در سلامت نفس و صحت عمل و صدق گفتار و حفظ بیت‌المال از سرآمدان عصر خود بود.» به گفتهٔ احمد سمیعی، «این خاندان به غیر از خود دختر نمی‌دادند و این باعث ازدیاد سمیعی‌ها شد که خیلی از آنها به شهرت رسیدند».
حسینقلی خان سلطانی کلهر در کتاب تحفةالحسنیه شرح زندگانی این خانواده را نوشته‌است.
فهرستی از افراد شناخته‌شده این خانواده:
۷-بامداد، مهدی، شرح حال رجال ایران، تهران، زوار، ۱۳۶۶، ج۱، ص۳۹۱
روزی روزگاری مجموعه تلویزیونی آمریکایی درام/فانتزی است که پخش آن ۲۳ اکتبر ۲۰۱۱ از شبکه ای‌بی‌سی آغاز شد. این مجموعه که شامل هفت فصل می‌باشد توسط ادوارد کیتسیز و ادام هوروویتس خلق شده‌است.
داستان در شهری غیر واقعی به نام استوری‌بروک در ایالت مین رخ می‌دهد، که ساکنان آن در حقیقت شخصیت‌های داستان‌های افسانه‌ای مختلف هستند که به دنیای واقعی آورده شده‌اند. ملکه شیطانی رجینا (لانا پاریلا) با استفاده از نفرینی قدرتمند که از پوست چروکین (رابرت کارلایل) گرفته، خاطرات اصلی آن‌ها را ربوده‌است. ساکنان استوری‌بروک که رجینا شهردار آن است، بیست و هشت سال به‌طور تکراری و بدون اتفاق جدید زندگی کرده‌اند، بدون آنکه خودشان بفهمند سنشان تغییر نمی‌کند. تنها امید شهر به دختری به نام اِما سوان (جنیفر موریسون) بستگی دارد، دختر سفیدبرفی (جینیفر گودوین) و شاهزاده دلربا (جاش دالاس)، که در نوزادی قبل از اینکه طلسم اجرا شود از جنگل سحرآمیز با یک کمد جادویی به دنیای حقیقی فرستاده شده‌است. بخاطر همین او تنها کسی است که می‌تواند طلسم را بشکند و خاطرات از دست رفته شخصیت‌ها را به آن‌ها برگرداند. پسرش هنری (جرد اس. گیلمور) که او را رها کرده بود، در رسیدن او به هدف مورد نظر یاری‌اش می‌کند، همراه با کتاب افسانه‌هایش «روزی روزگاری» که کلید شکستن طلسم است. هنری فرزندخوانده رجیناست که باعث ایجاد تنش‌ها و علایق مشترکی بین رجینا و اِما می‌شود.
فصل با برهم زدن عروسی سفیدبرفی و شاهزاده دلربا توسط ملکه شیطانی آغاز می‌شود، او اعلام می‌کند که نفرینی را راه خواهد انداخت که خوشبختی همه را می‌گیرد. شخصیت‌های افسانه‌ای به شهر استوری‌بروک در ایالت مین آمریکا فرستاده می‌شوند، جایی که خاطرات اصلی و هویت‌شان از آن‌ها گرفته می‌شود. در روز تولد ۲۸سالگی‌اش اِما، دختر سفید برفی و شاهزاده دلربا، توسط پسرش هنری میلز به استوری‌بروک آورده می‌شود، به امید اینکه طلسمی را که مادر خوانده‌اش ملکه‌شیطانی رجینا اجرا کرده بشکند.
با اینکه اما طلسم را شکسته شخصیت‌ها به دنیای افسانه‌ای بازنگشته‌اند، و باید با هویت‌های دوگانه‌شان کنار بیایند. پوست چروکین با استفاده از یک شبح سعی می‌کند رجینا را به خاطر زندانی کردن بل بکشد. رجینا به همراه اما و سفیدبرفی و شاهزاده چارمینگ می‌خواهند شبح را به جنگل سحر آمیز بفرستند اما اوضاع خوب پیش نمی‌رود و اِما و سفیدبرفی هم به جنگل سحر آمیز می‌روند و در ادامه تهدیدهای جدیدی از طرف کاپیتان‌هوک (کالین اودانهیو)، مادر رجینا، کورا (باربارا هرشی) یا ملکه قلب‌ها برای استوری‌بروک به وجود می‌آید همچنین افرار شرور و مرموزی هم با هدف نابود کردن جادو به استوری‌بروک می‌آیند.
در بخش اول، شخصیت‌های اصلی به سرزمین عدم (Neverland) می‌روند تا هنری را که توسط پیتر پن روبی کی دزدیده شده نجات دهند. پیتر پن قصد دارد که «قلب راسخ‌ترین معتقد» را به‌دست بیاورد. در ادامه معلوم می‌شود پن پدر پوست‌چروکین است و وقتی پوست‌چروکین بچه بوده او را رها کرده. کشمکش آن‌ها با پن در استوری‌بروک ادامه پیدا می‌کند که نتیجه‌اش به کار افتادن برعکس نفرین اولیه است. همه شخصیت‌ها به دنیای خودشان برمی‌گردند، درحالی که اِما و هنری ناچارند به نیویورک بروند.
دربخش دوم، شخصیت‌ها به‌طور مرموزی به استوری‌بروک بازگردانده می‌شوند، در حالی که خاطراتشان از یک سال گذشته پاک شده، و جادوگر خبیث غرب(ربکا میدر) از سرزمین اُز وارد می‌شود. معلوم می‌شود جادوگر شرور خواهر رجینا است و برای تغییر گذشته و رسیدن به خوشبختی به استوری‌بروک آمده‌است و می‌خواهد برای انجام طلسم سفر در زمان بچهٔ سفیدبرفی و شاهزاده چارمینگ را قربانی کند.
با سفر در زمان فصل قبل، داستان جدیدی با عناصر فیلم منجمد آغاز می‌شود که منجر به آمدن السا (جورجینا هگ) از جنگل سحرآمیز به استوری‌بروک می‌شود. او با کمک شخصیت‌های اصلی به دنبال خواهرش آنا (الیزابت لیل) می‌گردد که به اینگرید، ملکه‌برفی (الیزابت میچل) برمی‌خورند. در همان زمان رجینا به دنبال نویسنده کتاب «روزی روزگاری» هنری می‌گردد تا بتواند بالاخره پایان خوشش را به‌دست‌آورد. با این حال آقای‌گلد با کمک کروئلا دویل مربوط به فیلم ۱۰۱ سگ خالدار (ویکتوریا اسمورفیت)، شخصیت ملفیسنت(کریستین باور وان استراتن) و اورسلا ملکهٔ دریا (مرین دانجی) برای خودش نقشه دارد تا قوانین سرنوشت قهرمانان و بدذاتان را توسط نویسنده (ایزاک) تغییر دهد. هنری و اِما به بازگرداندن حقیقت می‌شتابند، قبل از اینکه داستان وارونه شده دائمی شود؛ ولی در نهایت، بهایش فداکاری عظیمی است.
شخصیت‌ها در مأموریتی به کملوت می‌روند تا جادوگر مرلین (الیوت نایت) را پیدا کنند و اِما را از قدرت‌های تاریکی کهن که همه چیز را تهدید می‌کند نجات دهند. برای پیچیده‌تر شدن اوضاع، شاه آرتور (لیام گریگان) مصمم است تا توازن نور و تاریکی را با استفاده از شمشیر افسانه‌ای اکسکالیبور تغییر دهد. با پیوند خوردن تاریخ و سرنوشت، نتیجه کار آن‌ها را به دنیای زیرین می‌کشاند، که در آنجا با ارواح کسانی روبرو می‌شوند که کارهای ناتمامی دارند و باید با هادس (گریگ گرمن) روبرو شوند. در تلاش برگرداندن نظم و درست کردن اوضاع، استفاده نادرست شخصیت‌ها از جادو به جنگ خطرناکی میان نور و تاریکی منجر می‌شود و دکتر جکیل (ساموئل هریس) و آقای هاید (ساموئل ویتور) وارد می‌شوند. همین امر باعث شرور شدن دوباره برخی از شخصیت‌ها می‌شود که می‌توان به رجینا اشاره کرد.
با ورود آقای هاید و ملکه شیطانی به استوری بروک، دردسرهای بیشتری به سراغشان می‌آید. اما الهاماتی از آینده غمگینش بدست آورده و در پی تغییر دادن آن است.
زلینا با ملکه شیطانی همدست می‌شود تا رجینا را نابود کند و در این بین، جاسمین و علا الدین (ناجی سابق) وارد داستان می‌شوند.
سرانجام به دنیا آمدن فرزند بل و به وجود آمدن یک دنیای موازی، اما را به نبرد نهایی نزدیک می‌کند.
چند سال از ترک استوری بروک توسط هنری می‌گذرد. هنری در «جنگل سحرآمیز جدید» با سیندرلا آشنا می‌شود و آنها به همراه رجینا و هوک ماجراهایی برای شکست دادن بانو ترمین و دریزیلا پشت سر می‌گذرانند. تمام کسانی که در جنگل سحرآمیز جدید بودند نفرین می‌شوند. دختر هنری میلز، لوسی، او را به هایپریون هایتز میاورد.
جایی که خطرات بیشتر از همه جا در کمین نشسته‌اند…
ولی تعداد نفرات نفرین شده خیلی بیشتر است چرا که ملکه تیانا، آلیس، دکتر فاسیلیر، زلینا و زن مرموز قدرتمندی در این فصل نقشی اساسی دارند.
همه اینها داستان را با محقق شدن پیشگویی دربارهٔ هنری و پوست چروکین، به سمت پایانش هدایت می‌کنند.
عبدالحسین ابتهاج سمیعی (زاده ۱۳۰۹ - درگذشته ۱۳۷۹)، پزشک، استاد دانشگاه و دولتمرد ایرانی بود. سمیعی که دانش‌آموختهٔ پزشکی در آمریکا بود، سمت‌هایی چون معاونت وزیر بهداری، ریاست مرکز پزشکی شاهنشاهی، و بین سال‌های ۱۳۵۲ تا ۱۳۵۵، وزارت علوم و آموزش عالی را برعهده داشت. او در این مقام بانی تأسیس نهادهای آموزش عالی چون مرکز پزشکی شاهنشاهی، دانشگاه رازی، دانشگاه سیستان و بلوچستان، دانشگاه گیلان، و دانشگاه مازندران بود. پس از انقلاب اسلامی او به آمریکا بازگشت و دوباره به استادی دانشکده پزشکی دانشگاه کرنل و ریاست بخش داخلی بیمارستان نیویورک رسید.
او که فرزند میرزا مهدی‌خان ابتهاج سمیعی و زهرا مژدهی-اکبر بود در رشت متولد شد و پس از طی تحصیلات ابتدایی و سیکل اول متوسطه در آن شهر در ۱۳۲۶ مستقیماً به دانشگاه استنفورد رفت و مدرک لیسانس پزشکی خود را دریافت کرد که در آن زمان نامعمول بود. او سپس فوق لیسانس خود را از دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس، دکترای خود را از بیمارستان نیویورک و کالج پزشکی ویل کرنل، دانشگاه کرنل، نیویورک دریافت کرد. او تخصص بیماری‌های داخلی را از دانشگاه هاروارد، مسچوستس دریافت کرد و در آن دانشگاه به تدریس پرداخت. سمیعی دورهٔ کارآموزی را در بیمارستان نیویورک گذراند و پس از چند سال برای کار به بیمارستان‌های پیتر بنت بریگمhttps://www.nytimes.com/2000/08/11/classified/paid-notice-deaths-samiy-abdol-hossein-md.html و عمومی بوستون رفت.http://www.noormags.ir/view/fa/articlepage/364117/«کرسی-ریاست»
او در ۱۳۴۱ پس از ۱۷ سال اقامت در آمریکا به ایران آمد و در دانشگاه شیراز به تدریس مشغول شد.
دکتر سمیعی اولین نفرولوژیست فارغ‌التحصیل آمریکا در ایران بود که خدمات بزرگی را در مراقبت از بیماران کلیوی و دیالیزی ایران ارائه داد. چندی بعد به همراه چند پزشک دیگر بیمارستان پارس تهران را بنیان گذاشت مدیریت آن را در ادواری بر عهده داشت او به استادی دانشگاه ملی ایران رسید و تا ۱۳۴۷ در این سمت بود.
در دولت حسنعلی منصور او دعوت جمشید آموزگار، وزیر بهداری را برای معاونت طرح و برنامه پذیرفت و بیمارستان فیروزگر را تأسیس کرد که هفت تخصص در آن تربیت می‌شد. پس از ترور نخست‌وزیر حسنعلی منصور در سال ۱۳۴۳، سمیعی هدایت تیم پزشکی او را بر عهده داشت و مرگ او را اعلام کرد. در سال‌های بعد او یکی از پزشکان امیرعباس هویدا نخست‌وزیر بعدی بود.
او از ۱۳۵۲ تا ۱۳۵۵ در کابینه امیرعباس هویدا وزیر علوم ایران بود. در این مدت او به تأسیس ۱۰ دانشگاه از جمله دانشگاه رازی، دانشگاه بلوچستان، دانشگاه گیلان با همکاری دانشگاه‌های آلمان، دانشگاه رضا شاه کبیر در مازندران پرداخت. او از مؤسسین بیمارستان پارس بود. سمیعی پایه‌گذار و رئیس مرکز پزشکی شاهنشاهی (بعداً دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی ایرانhttp://www.hamshahrionline.ir/details/231375/Education/higher در تهران) بود.http://fis-iran.org/fa/resources/development-series/women2/footnotes در سال ۱۹۷۵ مرکز پزشکی شاهنشاهی که او ریاستش را بر عهده داشت قراردادی با دانشگاه کویینیپیاک برای تأسیس کالج بهداشت در این مرکز امضا کرد. برنامه این بود که با معکوس کردن فرار مغزها از ایران، ایرانیانی که برای تحصیل به آمریکا می‌روند جذب این کالج شوند.
سمیعی در پاییز ۱۳۵۷ برای شرکت در همایش صدمین سالگرد تأسیس آکادمی علوم ژاپن به این کشور عزیمت کرد که پس از آن به دلیل اوج‌گیری انقلاب به همراه خانواده اش به آمریکا مهاجرت کرد. پس از انقلاب ایران وی به عنوان مدیر بخش داخلی بیمارستان نیویورک و استادی پزشکی بالینی در دانشکده پزشکی دانشگاه کرنل مشغول به کار شد و دو کتاب درسی تألیف کرد. او از جمله پایه‌گذاران و عضو اجرایی هیئت امنای بنیاد مطالعات ایران بود. سمیعی در چندین کمیته مشورتی سازمان جهانی بهداشت عضویت داشت و عضو انجمن بین‌المللی نفرولوژی آکادمی علوم نیویورک آکادمی پزشکی نیویورک و انجمن هاروی بود.
سمیعی با شهلا سمیعی ازدواج کرد و دو فرزند به نام‌های گلناز و احمدعلی داشت. او در سال ۱۳۷۹ بر اثر سرطان درگذشت.
خانه ایشان در تهران، میدان بهارستان، خیابان مجاهدین اسلام، خیابان ایران، (مدرسه راهنمایی شهید اندرزگو) واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۳۸۷۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. بخشی از این خانه در مرداد ۱۳۹۶ تخریب شد.
عباس محمدرضایی (زادهٔ ۱۸ شهریور ۱۳۶۱) بازیکن فوتبال ایرانی‌ست. سوابق حرفه‌ای او بازی در تیم‌های شاهین تهران، مهرکام پارس، صبای قم، سایپا، فجر سپاسی، استقلال تهران، فولاد خوزستان و پدیدهٔ مشهد و راه آهن تهران، پیکان تهران، خونه‌به‌خونه بابل می‌باشد.
او موسس گروه شرکتهای مهندسی جانا در شهرک غرب است.
حسن‌آباد لائین نو شهری از توابع بخش و مرکز بخش هزارمسجد در شهرستان کلات استان خراسان رضوی ایران است.
این شهر به دلیل تولید مرغوبترین برنج ایران که از نوع برنج دم سیاه می باشد معروف می باشد.
این برنج که در بازار ایران با نام برنج کلات شناخته می شود، عمدتا در شهر حسن آباد لائین نو تولید می شود.
این شهر را با نامهای لاین، لاین نو ، لائین نو ، لائین نیز میشناسند.
سید محمود نبویان (متولد ۸ فروردین ۱۳۴۴ در بابلرودررو۲۷_افشاگری بی‌سابقه نبویان از برجام) نماینده دوره یازدهم مجلس شورای اسلامی از حوزه انتخابیه تهران، ری، شمیرانات، اسلامشهر و پردیس، عضو جبههٔ پایداری و دانشیار گروه فلسفهٔ مؤسسهٔ امام خمینی است.یکشنبه سیاه مجلس دل مردم را به درد آورد/ مشکل گرانی با استیضاح رفع نمی‌شود
او نمایندهٔ تهران در دورهٔ نهم مجلس شورای اسلامی و عضو شورای مرکزی فراکسیون اصول‌گرایان مجلس بوده‌است. او از شاگردان محمدتقی مصباح یزدی، احمد مجتهدی تهرانی، میرزا جواد تبریزی، حسین وحید خراسانی و محمد فاضل لنکرانی بوده‌است.
او داماد فاضل استرآبادی مدیر حوزه علمیه فیضیه مازندران می باشد.
وی در لیست وحدت قرار داشت و با مجموع آرای ۸۲۱/۲۰۳ توانست به مجلس راه یابد.
نبویان از منتقدان اصلی مذاکرات هسته‌ای در دولت روحانی است و در چند سخنرانی و مناظره، به انتقاد از این مذاکرات پرداخته‌است.زیباکلام:هر هر وقت اسم رفراندوم هسته‌ای می‌آید مو به تن‌تان سیخ می‌شود؟/ نبویان: باید مردم‌مدار بود نه مردم‌فریب
نبویان از منتقدان دیدگاه‌های عبدالکریم سروش و از طرفداران اسلامی‌سازی علم در دانشگاه‌ها است. او در چند مناظره به حمایت از علوم انسانی اسلامی پرداخته‌است.
نبویان در ۱۱ دی ۱۳۹۸ در برنامه جهان آرا، FATF را ابزاری در دست اسرائیل و آمریکا دانست که می‌خواهند سیستم اقتصادی نظام اسلامی را قفل کنند.آقای نبویان! در لباس پیغمبر هم دروغ می‌گویید؟
نبویان در جلسه علنی ۱۳ خرداد ۱۳۹۹ در نطق میان‌دستور خود در مجلس عنوان نمود که راه شکست تحریم‌ها مذاکره نیست، بلکه ایستادگی و مقاومت است.حجت‌الاسلام نبویان: راه شکست تحریم‌ها مذاکره نیست، ایستادگی و موشک است
محمود نبویان درخرداد ۱۳۹۶ مدعی شد که دولت یازدهم به آمریکا تعهد داده‌است در قبال برداشتن موانع بانکی، قاسم سلیمانی را به آمریکا تحویل دهد. نبویان این کلمات را با سوگند به خداوند همراه می‌کند. در فایل صوتی که از او منتشر شده‌است این‌چنین می‌گوید:
«گفته‌اند به شرطی رابطه بانکی را برقرار می‌کنیم که حاج قاسم سلیمانی را به ما تحویل دهید و رفته‌اند تعهد این کار را به آمریکا داده‌اند و برگشته‌اند،»فایل صوتی محمود نبویان درباره تحویل دادن قاسم سلیمانی به آمریکا؛ انتخاب؛ ۸ خرداد ۱۳۹۶
جواد ظریف در واکنش به این کلمات، آن را شرم‌آور دانست و گفت در صورتی که نبویان عذرخواهی و توبه نکند، این مسئله را پیگیری حقوقی خواهد کرد.واکنش ظریف به سخنان نبویان: شرم‌آور است؛ حتماً این موضوع را پیگیری حقوقی خواهم کرد مگر این که گوینده رسماً عذرخواهی و توبه کند؛ انتخاب؛۱۰ خرداد ۱۳۹۶
سخنگوی وزارت امور خارجه ضمن بی‌ربط دانستن FATF و استرداد افراد، کلمات نبویان را دروغ‌های خیال‌پردازانه، توهین به ملت ایران و توهماتی که مرزهای دین و اخلاق را پشت سر گذاشته‌است، خواند.پاسخ قاسمی به سخنان دیروز نبویان:FATF هیچ ارتباطی با استرداد اتباع بین کشورها ندارد؛ انتخاب؛ ۱۱ خرداد ۱۳۹۶
سید محمود نبویان در پاسخ جواد ظریف، ضمن اعلام آمادگی برای مناظرهٔ تلویزیونی، قضایای برجام، تعهدات مخفیانه دولت درFATF و همچنین سند SDN (پیوست در قطعنامه ۲۲۳۱) و ارتباط آن با سردار قاسم سلیمانی را به‌طور مبسوط تشریح کرد.لکه ننگ خسارت
در جریان اعتراضات پس از کشته‌شدن مهسا امینی، معترضان را «اغتشاشگران، آدم‌هایی هوس باز و به دنبال فحشاء و هوسرانی در جامعه» معرفی می‌کند و می‌گوید «این کف‌های روی آب و این نجاسات که گاهی اوقات دامن ملت ایران را می‌گیرد، به دور ریخته خواهند شد.»
شمس الدین قائد سیوندی فرمانده دلیر لشکر نادر شاه بود که در خروج افغانها از ایران و به قدرت رسیدن نادر شاه نقش مهمی داشت.
شمس الدین قائد سیوندی فرمانده لشکر نادر شاه که در خروج افغان‌ها از ایران و به قدرت رسیدن نادرشاه افشار نقش داشت. وی که زاده سیوند بود در اواخر عمر مورد غضب نادرشاه قرار گرفت و با خاندانش از سیوند که مکانی خوش آب و هوا بود به جنوب فارس که از آب و هوای خوبی برخوردار نبود تبعید شد. وی سپس در جنوب فارس شهر وراوی را بنا نهاد. وراوی نیز یک نام مؤنث سیوندی است به معنای کناربید.
حمام وراوی که برگرفته از معماری سیوندی است و از معماری لارستان متمایز است توسط علیخان پسر وی بنا گردیده‌است. این حمام شبیه حمام‌های سیوند می‌باشد.
قائد حاج شاه محمد سیوندی و غلامحسین خان سیوندی از نوادگان وی و سیوندی‌های تبعید شده در وراوی می‌باشند.
منطقه شکارممنوع کوه هوا و تنگ‌خور یک منطقه شکارممنوع در جنوب ایران است که با وسعت ۱۲۹٬۶۵۸ هکتار در جنوب استان فارس قرار دارد و از نظر تقسیمات سیاسی در حوزه سه شهرستان لامرد (شمال غرب، شمال و شمال شرق بخش علامرودشت)، خنج (بخش محمله) و گراش (دهستان خلیلی) واقع شده‌است و یکی از ۲۰ منطقه شکارممنوع استان فارس به‌شمار می‌رود. محدوده مذکور در فاصله ۳۰ کیلومتری شهر علامرودشت، ۸۰ کیلومتری شمال شهر لامرد و ۶۵ کیلومتری جنوب غربی و غرب خنج قرار دارد و توسط اداره حفاظت محیط زیست شهرستان لامرد و انجمن‌های مردم‌نهاد با همکاری شکارچیان سابق محلی اداره و حفاظت می‌شود.
این محدوده از سال ۱۳۷۸ به عنوان منطقه شکار ممنوع انتخاب شده‌است. پاسگاه محیط‌بانی کوه هوا به منظور حفاظت از این منطقه در سال ۱۳۸۰ ساخته شده و چهار نفر محیط‌بان از حیات وحش این منطقه حفاظت می‌کنند.
اولین آگهی رسمی در تاریخ ۱۳۷۸/۱۲/۱۵ در روزنامه رسمی کشور، به‌مدت پنج سال به‌عنوان منطقه شکارممنوع اعلام شد. در آخرین آگهی در سال ۱۳۸۶ ممنوعیت شکار در این منطقه به مدت ۵ سال تمدید گردید.