moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
پیش از این تحول، موسیقی با کمک مقام‌ها طبقه‌بندی و شناخته می‌شد. مقام در واقع مجموعهٔ نغمه‌هایی است که تحت فواصل مشخص و از پیش تعیین‌شده سازمان یافته‌اند. مفهوم مقام در موسیقی قدیم ایران با مفهوم مد در موسیقی یونان باستان نزدیکی دارد، مقام‌ها با کمک نظریهٔ ادوار توصیف و طبقه‌بندی می‌شدند و اولین بار، قطب‌الدین شیرازی (دانشمند ایرانی قرن ۷ و ۸ هجری) بود که واژهٔ «مقامات» را به جای «ادوار» استفاده کرد. نظریه‌پردازانی که در نظام مقامی پیشگام بودند، دوازده مقام را به عنوان مقام‌های اصلی طبقه‌بندی می‌کردند که عبارت بودند از عشاق، نوا، بوسلیک، راست، عراق، اصفهان، زیرافکند، بزرگ، زنگوله، رهاوی، حسینی و حجازی.
اساس نظریهٔ ادوار همان نظریهٔ دایره پنجم‌ها است که در یونان باستان توسط فیثاغورث شرح داده شده بود. در نظریهٔ ادوار، موقعیت نت‌ها و ساختار مُدال موسیقی به کمک فواصل چهارم درست (ذی‌الاربع) و پنجم درست (ذی‌الخمس) توضیح داده می‌شود. اما تعاریف و جزئیات این دانگ‌ها در طول زمان تغییر یافته‌است. امروزه نظریهٔ ادوار بیشتر بر اساس دیدگاه صفی‌الدین ارموی و موسیقی‌دانان متأثر از او (نظیر عبدالقادر مراغه‌ای) شناخته می‌شود که هر دو هفت دانگ ذی‌الاربع را برمی‌شمارند و تعداد دانگ‌های ذی‌الخمس را هم دوازده یا سیزده عدد می‌دانند.
واژهٔ "دستگاه" به احتمال زیاد از زمان سلسله قاجاریه در موسیقی ایرانی معمول شده‌است. این کلمه که در حقیقت جایگزین واژه "مقام" گردیده، خود از دو کلمه "دست" و "گاه" ترکیب یافته‌است. در موسیقی قدیم ایران، "گاه" به معنای «پردهٔ ساز» بوده‌است؛ بنابراین، دستگاه یعنی چگونگی قرار گرفتن دست (انگشتان) بر روی پرده‌های ساز که در هر مقامی شکل خاص خود را دارد. دستگاه عبارت است از مجموعه‌ای از گوشه‌ها که بر اساس منطقی درونی به‌طور سنتی کنار هم قرار گرفته‌اند و معمولاً دارای مدهای خاص خود می‌باشند. هر گوشه یک آهنگ مستقل است که حول یک نت به‌خصوص شکل می‌گیرد که به آن نت شاهد می‌گویند. به نظر می‌رسد که ترتیب گوشه‌های یک دستگاه مبتنی بر ملایمت باشد؛ هر دستگاه از گوشهٔ خاصی شروع شده و به همان گوشه نیز ختم می‌شود. گوشه‌هایی که در این بین اجرا می‌شوند معمولاً به این ترتیب نت شاهدشان (از بم به زیر) اجرا می‌شوند. دستگاه به عنوان یک مجموعه به موسیقی‌دانان کمک می‌کند تا فواصل مربوط به هر گوشه و رابطه‌اش با دیگر گوشه‌های دستگاه را تشخیص بدهند.
ردیف مجموعه‌ایست از ملودی‌های سنتی موسیقی ایرانی که در روایت‌های مختلف سازی و آوازی، با نظم و ترتیب خاصی در قالب دستگاه‌ها و آوازهای مختلف تقسیم‌بندی شده‌اند. به بیان دیگر ردیف موسیقی روشی برای تقسیم‌بندی گوشه‌ها است تا آموزش این گوشه‌ها را از طریق تکرار میسر کند. ردیف فقط یک مجموعه از گوشه‌ها نیست، بلکه (همچنان که از نامش بر می‌آید) به ترتیب این گوشه‌ها نیز اشاره دارد. در هر دستگاه، گوشه‌ای که وسعت صوتی‌اش از همه پایین‌تر است، معمولاً به عنوان اولین گوشه انتخاب و درآمد نامیده می‌شود و گوشه‌های دیگر به دنبال آن آورده می‌شوند. گوشه‌ها بنا به ذوق و سلیقه استادان موسیقی دستگاهی ایران جمع‌آوری شده و در مقامات موسیقی ایرانی با نظم و ترتیب خاصی ردیف شده‌اند. به گفتهٔ مجید کیانی، هرگاه نغمه‌ها و آهنگ‌ها (گوشه‌ها) به ترتیبی «متناسب با منطق هنری و ذوق زیبایی شناسانه فرهنگ ایران»، به همراه هماهنگی نسبت‌های فواصل، گردش نغمات، وزن و تزئین‌های ویژه این موسیقی به اجرا در آیند، حاصل کار را ردیف می‌نامند. هر استاد موسیقی سنتی از تسلسل گوشه‌ها با سلیقه، تفکر و احساس خود ردیفی به وجود می‌آورد و هر نوازندهٔ خلاق به هنگام اجرای آن ردیفی نو می‌آفریند که اساسش بر تک‌نوازی و بدیهه‌سرایی است.
در فاصلهٔ قرن چهارم تا نهم هجری، موسیقی علمی ایران وضعیت خوبی داشت و بیشتر فلاسفه و دانشمندان آن زمان در کتاب‌ها و رساله‌های مبحثی را هم به موسیقی اختصاص می‌دادند. در این دوره نظام ادواری برای شرح موسیقی با کمک مقام‌ها به کار گرفته می‌شد. تا زمان ابن سینا (دانشمند قرن چهارم و پنجم هجری) دوازده مقام تعریف شده بود که عبارت بودند از: عشاق، نوا، بوسلیک، راست، عراق، اصفهان، زیرافکند، بزرگ، زنگوله، رهاوی، حسینی و حجازی. در متون متأخرتر هم همین نام‌ها برای مقام‌های اصلی به کار می‌رود؛ جز آن که از آخری با نام «حجاز» یاد می‌شود.
در قرن نهم هجری با تبعیت حکام ایرانی از متعصبین بانفوذی که مخالف موسیقی بودند، رشد علمی موسیقی در ایران متوقف شد و در همین حال تغییرات و جابه‌جایی‌های بسیاری در موسیقی ایران صورت گرفت. در چهار سده‌ای که از دوران صفویه آغاز می‌شود و تا اواخر سده سیزدهم خورشیدی ادامه دارد، کمتر کسی در ایران به موسیقی به عنوان یک رشتهٔ مهم علوم انسانی توجه کرد؛ پژوهش علمی و معتبری در علم موسیقی به بار نیامد و به موسیقی بیشتر به عنوان یک هنر اجرایی و تفننی نگاه می‌شد. با این حال، در آخرین سال‌های این دورهٔ چهارصد ساله که مصادف با حکومت ناصرالدین شاه قاجار بود، موسیقی دوباره تا حدودی مورد توجه قرار گرفت. در این دوره، مقام‌های ایرانی تحت عنوان دستگاه‌ها بازآرایی شدند و این دستگاه‌ها خود به قطعات کوچکتری تقسیم شدند که هر کدام را می‌شد جداگانه تعلیم داد (شکل‌گیری ردیف موسیقی ایرانی). به عقیدهٔ داریوش طلایی، بنیانگذاران ردیف لزوماً به دنبال نظم دادن به سیستم مُدال نبودند و بنا بر این رابطهٔ ردیف‌ها با مدها مشخص نشده‌است و نظام آموزشی ردیف دربرگیرندهٔ هیچ تئوری روشنگری نیست.
شروع جدایی موسیقی ایران از روش مبتنی بر مقام احتمالاً به دورهٔ تیموریان (سدهٔ هشتم تا دهم هجری قمری، معادل سدهٔ چهاردهم و پانزدهم میلادی) برمی‌گردد. با این حال، در مورد این که در این دوره موسیقی به چه شکلی آموزش داده می‌شده، اختلاف نظر هست. رافائل کیزوِتِر معتقد است که شکل‌گیری ردیف در همین دوران رخ داده و هدف از آن آموزش اجزای موسیقی ایرانی به صورت تک‌تک بوده‌است. برونو نِتل هم معقتد است که پیشینهٔ ردیف دست کم به قرن هجدهم میلادی برمی‌گردد اما داریوش طلایی معتقد است که نظم و ترتیب یافتن ملودی‌های ایرانی به صورت ردیف، تنها در قرن سیزدهم هجری خورشیدی (معادل قرن نوزدهم میلادی) شروع شده‌است. محمدرضا لطفی هم این تحول را به قرن نوزدهم منسوب می‌کند و آن را با «پاشیدگی نظام هنری ایران» در این دوره مرتبط می‌داند اما بین نظریه‌پردازان اتفاق نظر وجود دارد که هدف از ایجاد ردیف‌ها، آموزش آسان‌تر دستگاه‌ها، آوازها و گوشه‌های موسیقی ایرانی بوده‌است و روش تعلیم هم آن بوده که شاگردان باید تمام ملودی‌ها را حفظ می‌کردند.
از دید والتر فِلدمن، محقق برجستهٔ موسیقی عثمانی، زمانی که موسیقی ترکیه مشغول تمرکز بر اصول موسیقی (از طریق گسترش مقام‌ها) بود، همزمان موسیقی ایرانی به سمت قالبی شدن رفت (به معنای تمرکز روی قالب موسیقایی) و سهم موسیقی آوازی از سازی در ایران بیشتر شد. در مقابل، برخی محققین دیگر شکل‌گیری ردیف در ایران را با نفوذ فرهنگ غرب که در دورهٔ قاجاریه شدت گرفت، مرتبط می‌دادند. داریوش طلایی هم می‌نویسد که هدف اصلی بنیانگذاران ردیف تدوین مجموعه‌ای مرتبط و منظم از ملودی‌های سنتی بود. آن‌ها لزوماً به دنبال نظم دادن به سیستم مُدال نبودند و بنا بر این رابطهٔ ردیف‌ها با مدها مشخص نشده‌است و نظام آموزشی ردیف دربرگیرندهٔ هیچ تئوری روشنگری نیست اما به عقیدهٔ برونو نتل، شکل‌گیری ردیف موسیقی ایرانی در قرن بیستم با جنبش‌های ملی‌گرایانهٔ ایران در آن دوره رابطه دارد و تحول از مقام به دستگاه یک نمونه از تلاش ایرانیان برای اعلام استقلال موسیقی ایرانی از موسیقی ترکی و عربی (که ریشهٔ مشترکی دارند) است. حجاریان نیز شکل‌گیری ردیف را در تضاد با تحولات موسیقی عربی و ترکی قرار می‌دهد و می‌گوید که زمانی که در موسیقی ترکی و عربی برای دسته‌بندی مدال موسیقی بر اساس «منطق» تلاش می‌شد، در موسیقی ایرانی تمرکز روی تقسیم‌بندی موسیقی به گوشه‌ها بر اساس «سنت» بود.
شواهدی محدود در دست است که در دوره‌ای، حوالی سدهٔ دهم و یازدهم هجری قمری، چهار «شَدّ» (جمع: "شَدود") به کار می‌رفته‌است که احتمالاً شکل‌گیری نظام دستگاهی متأثر از آن‌ها بوده‌است؛ از جمله، دَورَه‌بیگ کَرامی در رساله‌ای به توصیف این چهار شد اعظم پرداخته‌است. در هر شَد تعدادی از مقام‌ها و آوازها در پی هم اجرا می‌شدند ولی شروع و پایان آن همیشه یک مقام واحد بوده‌است. به نظر می‌رسد که مفهوم شد تدریجاً به مفهوم دستگاه نزدیک شده‌است؛ چنان‌که در رساله‌های بعدی از چهار شد اعظم یا چهار دستگاه اعظم نام برده شده که یکی از آن‌ها، «دستگاه راست» بوده‌است. (همچنین ببینید: راست، راست‌پنج‌گاه). در اواخر قرن سیزدهم، تدوین دوازده دستگاه (با نام‌های راستِ پنج‌گاه، نوانشابور، همایون، ماهور، رهاب، چهارگاه مخالف، سه‌گاه، دوگاه، زابل، عشیران، نیریز، و شول و شهناز) به آقابابا مخمور نسبت داده شده‌است اما تدوین هفت دستگاه و پنج آوازی که در ردیف امروزی موسیقی ایران معمول است، به خانوادهٔ فراهانی نسبت داده شده‌است.
در موسیقی دستگاهی ایران هر دستگاه شامل چند «گوشه» است. به طرز قرار گرفتن گوشه‌ها و نغمات موسیقی، «ردیف» گویند. این گوشه‌ها از پایین به بالا (از محدودهٔ صدای بم به سمت محدودهٔ صدای زیر)، پشت سر هم چیده می‌شوند. آهنگی که وسعت صوتی‌اش از همه پایین‌تر (بم‌تر) است، معمولاً به عنوان اولین آهنگ قرار می‌گیرد و «درآمد» نامیده می‌شود. گوشه‌های دیگر هر کدام به ترتیب محدودهٔ صوتی، در دنبالهٔ درآمد قرار میگرند و به‌ترتیب ردیف می‌شوند و به این طریق «دستگاه» یا «مقام» را به وجود می‌آورند. گوشه‌ها بنا به ذوق و سلیقهٔ استادان مسلم موسیقی دستگاهی ایران جمع‌آوری گردیده و در مقامات یا دستگاه‌های موسیقی ایرانی با نظم و ترتیب خاصی گنجانده و ردیف شده‌است؛ مانند: ردیف میرزا عبدالله، ردیف میرزا حسینقلی، ردیف ابوالحسن صبا و غیره. از این میان ردیف میرزا عبدالله مهم‌ترین ردیف دانسته می‌شود؛ چرا که میرزا عبدالله با تعلیم آن به شاگردان زیادی که داشت، توانست میراث هنری دوران قبل از قاجار را تا به امروز زنده نگاه دارد.
اگرچه، موقعیت گوشه‌ها در دستگاه‌های مختلف در موسیقی امروزی ایران نسبتاً ثابت است اما بین ردیف‌های مختلف تفاوت‌هایی در تقسیم‌بندی گوشه‌ها دیده می‌شود. این تفاوت در طبقه‌بندی گوشه‌ها محدود به ردیف‌ها (که از زمان میرزا عبدالله به بعد موجود هستند) نیست و شواهدی اندک موجود است که حتی پیش از شکل‌گیری ردیف هم برخی گوشه‌ها مرتبط با هم دانسته می‌شدند؛ مثلاً، گوشه‌های دلکش، شکسته و راک با ماهور مرتبط دانسته می‌شدند و امروز هم در ردیف موسیقی ایرانی جزو دستگاه ماهور طبقه‌بندی می‌شوند.
اگرچه، از اسناد تاریخی چنان برمی‌آید که دورهٔ فترت موسیقی ایرانی از دوران حکومت صفویه شروع شده و در دوران حکومت زندیه به پایان رسیده و نظم جدید موسیقایی احتمالاً از اوایل دورهٔ قاجاریه به میدان آمده‌است اما به دلیل نبودن خط موسیقی و نگاشته نشدن رساله‌های مهم موسیقی در این دوره، در مورد زمان دقیق شکل‌گیری نظام دستگاهی، اتفاق نظر وجود ندارد. حتی این احتمال داده می‌شود که ردیف در دورهٔ صفویه و در زمانی که اصفهان (که در آن زمان پایتخت بود) میزبان سنت موسیقایی ایران بود شکل گرفته باشد، اما به دلیل این که ردیف به صورت شفاهی منتقل می‌شده، سندی از این ردیف‌های اولیه باقی نمانده باشد.
یک روش برای تخمین زمان این تحول، شناسایی اولین اشاره به واژه‌های "ردیف" و "دستگاه" در متون تاریخی است. کتاب "تاریخ سبحان‌قلی‌خان" که در سدهٔ دوازدهم هجری توسط میرمحمد امین بن میرزا زمان بخاری نگاشته شد، به نظام ادواری اشاره می‌کند و از نظام دستگاهی نامی نمی‌برد. این کتاب و کتاب "تاریخ ترکستان" آخرین کتاب‌هایی به فارسی دانسته می‌شوند که به نظام ادواری اشاره کرده‌اند ولی از نظام دستگاهی اسم نبرده‌اند. در مقابل، اولین اشاره به نظام هفت دستگاهی، به گفتهٔ تقی بینش، در کتاب "بحورالالحان" است که فرصت‌الدوله شیرازی در قرن چهاردهم هجری در بمبئی به چاپ رساند؛ لذا، به عقیدهٔ او شکل‌گیری نظام دستگاهی را می‌توان به فاصلهٔ قرن دوازدهم تا چهاردهم نسبت داد. این در حالی است که اولین اشارهٔ مکتوب به لفظ «دستگاه» به معنای امروزی‌اش، احتمالاً در رساله‌ای به نام "کلیات یوسفی" رخ داده که مربوط به دورهٔ فتحعلی‌شاه قاجار است و در نیمهٔ نخست قرن ۱۳ هجری قمری نوشته شده‌است و در آن مشخصاً به «دوازده دستگاه» اشاره شده‌است. فرصت‌الدوله هم در "بحورالالحان" به همین نکته اشاره می‌کند و نظام هفت‌دستگاهی را حاصل به هم زدن نظام دوازده‌دستگاهی قدما می‌داند. اما هرمز فرهت وقوع تحول مقام به دستگاه را مشخصاً به دورهٔ قاجار نسبت می‌دهد و شروع آن را زودتر از قرن نوزدهم میلادی نمی‌داند. دست آخر آن که واژه‌های "دستگاه" و "مقام" دست کم در دوره‌ای به طور همزمان به کار می‌رفته‌اند چنان‌که لفظ «دستگاه» در متون موسیقی، احتمالاً اولین بار در رساله‌ای در بیان علم موسیقی و دانستن شعبات او به کار رفته که احتمالاً پیش از ۹۷۴ ه‍.ق نگارش شده‌است. در این رساله از برخی مقامات با صفت «صاحب دستگاه» یاد شده‌است.
همچنین، در این که آیا تحول مقام به دستگاه، با شکل‌گیری ردیف همزمان بوده یا نه اختلاف نظر هست. مجید کیانی در کتاب "مبانی نظری موسیقی ایران" شکل‌گیری هر دو را همزمان می‌داند و حسن مشحون نیز در کتاب "تاریخ موسیقی ایران" تلویحاً این دو را هم‌دوره تلقی می‌کند. در مقابل، برونو نتل شکل‌گیری ردیف را به زمانی پس از شکل‌گیری نظام دستگاهی نسبت می‌دهد و از آن به عنوان روشی برای تدریس موسیقی یاد می‌کند که متأثر از ایدهٔ شکل‌گیری رپرتواری برای موسیقی ایرانی و در نتیجهٔ تماس و آشنایی موسیقی‌دانان ایرانی با موسیقی غربی در دورهٔ قاجار بوده‌است. این ایده را داریوش طلایی نیز در کتاب "نگرشی نو به تئوری موسیقی ایرانی" از نتل نقل می‌کند و مورد حمایت قرار می‌دهد و زمان آن را به اواسط قرن سیزدهم هجری نسبت می‌دهد.
هومان اسعدی با مروری بر دیدگاه‌های بالا، نظریه‌ای جدیدتر ارائه می‌کند که در آن سیر تاریخی این تحولات به پنج دوره تقسیم می‌شود. بر اساس تحقیقات او تا پیش از قرن یازدهم هجری قمری اشاره‌ای به دستگاه نشده یا اگر هم لفظ دستگاه به کار رفته، به معنایی نزدیک به معنای امروزی آن نبوده‌است. اواخر قرن یازدهم، نظامی چهار دستگاهی شکل می‌گیرد که تا نیمهٔ اول قرن سیزدهم هجری به نظام ۱۲ دستگاهی تکوین می‌یابد. از آن زمان تا اواخر قرن سیزدهم، نظام دستگاهی جدید که تنها هفت دستگاه اصلی برمی‌شمارد (و پنج آواز را ذیل این دستگاه‌ها تعریف می‌کند)، جایگزین می‌شود و پس از آن، تا نیمهٔ اول قرن چهاردهم هجری قمری است که ردیف نیز شکل می‌گیرد و نظام دستگاهی-ردیفی که امروزه رایج است، فراگیر می‌شود. اسعدی همچنین اشاره می‌کند که در نسخ خطی اشاره‌ای به لفظ «ردیف» نشده‌است و از این رو شکل‌گیری ردیف را پدیده‌ای متأخر می‌داند که پس از شکل‌گیری نظام هفت‌دستگاهی رخ داده‌است. او با این حال مطابقت نظام هفت‌دستگاهی ردیف‌های امروزی با شرحی که در "بحورالالحان" آمده را نشان دهندهٔ آن می‌داند که ردیف‌ها بر مبنای همان نظام استوار شده‌اند.
تحول مقام به دستگاه باعث شد که برخی از مقام‌ها که در موسیقی گذشته به کار می‌رفتند، در موسیقی ردیفی به کار نروند و به بیان دیگر، گسترهٔ موسیقی ایرانی در بعد فضایی-صوتی، محدودتر شود. به گفتهٔ مجید کیانی، از بین ۱۲ مقام اصلی، تنها ۶ مقام در موسیقی دستگاهی حفظ شده‌اند؛ این شش مقام عبارتند از عشاق، نوا، بوسلیک، راست، حسینی و حجازی. از بین ده‌ها مقام فرعی نیز به گفتهٔ وی فقط ۱۳ مورد را می‌تواند در گوشه‌های موسیقی دستگاهی پیدا کرد: صبا، معشوق، خوش‌سرا، نوبهار، وصال، غم‌زده، دلگشا، بوستان، نسیم، جان‌فزا، مُحیّر، نَهُفت و مزدکانی. دست آخر آن که کیانی از دو مقام نام می‌برد که در موسیقی قدیم دارای اهمیت کمی بودند و حتی نام خاصی به آن‌ها داده نمی‌شد، اما در موسیقی دستگاهی اهمیت بالایی پیدا کردند. درجات یکی از این مقام‌ها — که در نظریهٔ ادوار، دایرهٔ «سو» نام می‌گرفته، بر دستگاه‌های سه‌گاه و چهارگاه منطبق است، و دیگری که دایرهٔ «سب» نام می‌گرفته نیز بر گوشه‌هایی از دستگاه‌های سه‌گاه، همایون، ماهور و راست‌پنج‌گاه مطابق است.
اگرچه، سیر تحول نظام مقامی به دستگاهی یکی از پرسش‌های بنیادین در تاریخ موسیقی ایران است اما پژوهش‌های چندانی در این زمینه انجام نشده‌است. با این حال، برخی پژوهشگران نقدهایی نسبت به این تحول مطرح کرده‌اند، از جمله آنکه به جای تمرکز روی موسیقی به عنوان یک علم، توجه را فقط روی موسیقی به عنوان یک هنر اجرایی معطوف کرده‌است. به نظر منتقدان، مفهوم ردیف و دستگاه در موسیقی ایرانی دربرگیرندهٔ تئوری روشنگری نیست و تنها بر آسان‌تر کردن آموزش موسیقی (از طریق تکرار قطعه‌های کوچک‌تر که همان گوشه‌ها باشند) تمرکز دارد.
به گفتهٔ داریوش صفوت و نلی کارن، این تحول باعث شد که برخی موسیقی ایرانی که بر اساس ردیف باشد را شایستهٔ عنوان «موسیقی سنتی» ندانند، چرا که روش جدید تنها حدود یک قرن سابقه دارد و سنت نیست؛ از دید ایشان، موسیقی سنتی باید به آنچه مبتنی بر مقام بود اشاره کند. اما صفوت و کارن معتقدند که اصطلاح «سنتی» بیشتر از آنکه به قدمت نظریات موسیقی اشاره کند، به اصالت موسیقی اشاره دارد؛ این دو، صفت «سنتی» را برای موسیقی اصیل ایرانی — چه قبل از تحول مقام به دستگاه و چه پس از آن — برازنده می‌دانند.
شهرستان مینگ کانتچانابوری واقع در استان کانتچانابوری تایلند است. این شهرستان دارای ۱۳ شهر و ۹۹ روستا است.
«نیگار نظر» (؛ زادهٔ ۱۹۵۳) اولین زن کارتونیست اهل پاکستان است.
ارمنی‌های لبنان لبنانی‌های با اصلیت ارمنی هستند. حضور ارمنی‌ها در لبنان به سده‌های گذشته بر می‌گردد. بر اساس آمار گروه بین‌المللی حقوق اقلیت‌ها حدود ۱۵۶٬۰۰۰ ارمنی یا چهار درصد از مردم لبنان، ارمنی هستند که قبل از جنگ داخلی لبنان تعداد آن‌ها بیشتر بود؛ اما بعد از این جنگ، ارمنی‌های لبنان به کشورهای اروپایی و آمریکا مهاجرت نمودند.
اولین حضور ارمنی‌ها در لبنان در زمان تیگران بزرگ بود که فینیقیه را از دست سلوکیان فتح نموده و آن را جزئی از امپراتوری ارمنستان ساخت. هنگامی که امپراتوری روم حکومت خود را هم بر ارمنستان و هم بر لبنان باستان برقرار نمود برخی از گروه‌های رومی با اصلیت ارمنی به منظور انجام وظایفشان به عنوان رومی به آنجا رفتند. بعد از تغییر مذهب ارمنستان به مسیحیت در ۳۰۱ میلادی، زائرین ارمنی با لبنان و مردمش به عنوان راهی به سمت اورشلیم تماس برقرار نموده و حتی عده‌ای در آنجا اقامت گزیدند.Lebanese People of European Descent: Lebanese Armenians, Lebanese People of Armenian Descent, Armenians in Lebanon, Aram I, Sarkis Soghanalian, Khatch
ارمنی‌ها در لبنان در زمان تسلط عثمانی‌ها کمترین حضور را داشته‌اند ولی بعد از نسل‌کشی ارمنی‌ها به دست عثمانی‌ها در سال ۱۹۱۵ میلادی در لبنان حضوری گسترده پیدا کردند. اولین گروهی از ارمنی‌ها که به لبنان آمدند در منطقه کارانتینا و بعدها در منطقه برج حمود اقامت گزیدند منطقه‌ای که در آن یک جامعه ارمنی پیشرفته شکل گرفت. در ۱۹۳۹ میلادی هنگامی که فرانسه قلمرو سوریه، اسکندرون را به کمالیسم واگذار کرد؛ ارمنی‌ها، سایر مسیحیان و اعراب از آن منطقه به دره بقاع نقل مکان نمودند. هنگامی که جامعه ارمنی به شکل کنونی آن ایجاد شد آن‌ها در عنجر اقامت گزیدند. بعدها ارمنی‌های عنجر با قیمومت فرانسه به اردوگاهی در جنوب لبنان مستقر شدند و پناهندگان فلسطینی در آن شهر مستقر شدند.Beirut’s ‘Little Armenia’: A Haven Of Diversity 101 Years After The Genocide
در طی جنگ داخلی لبنان، ارمنی‌هایی که در برج حمود و لبنان بودند بی‌طرف باقی ماندند. سه حزب سیاسی برجسته ارمنی در لبنان وجود دارد فدراسیون انقلابی ارمنی، حزب سوسیال دموکرات هنچاکیان و حزب لیبرال دموکرات ارمنی. آن‌ها نفوذ زیادی در کلیه جنبه‌های زندگی ارمنی در لبنان دارند. سازمان‌های مختلف مسلح ارمنی، مانند: ارتش سری ارمنی برای آزادی ارمنستان، نیروهای مخصوص برای عدالت نسل‌کشی ارمنی‌ها و ارتش انقلابی ارمنی در لبنان فعال بودند. در ۲۴ آوریل ۱۹۹۷ در هشتاد و دومین سالگرد نسل‌کشی ارمنی‌ها، مجلس نمایندگان لبنان آن وقایع را نسل‌کشی خواند و به‌طور رسمی به رسمیت شناخت.Resolutions, Laws, and Declarations. "Armenian National Institute." - View a list of countries recognizing the Armenian Genocide.71 Which countries, organization etc. have recognized the 1915 Genocide?. "cooperation with Union of Armenian Associations in Sweden." - QUESTIONS & ANSWERS: RECOGNITIONe.
بعد از جنگ اسرائیل و لبنان در ۲۰۰۶ میلادی ترکیه به عنوان قسمتی از نیروهای حافظ صلح سازمان ملل پیشنهاد اعزام نیروهایش را به لبنان نمود اکثر ارمنی‌ها به شدت با دخالت ترکیه مخالفت نمودند.Turkey Takes Sides, Pays a Price
ارمنی‌ها در تعدادی از مناطق لبنان زندگی می‌کنند. اکثر ارمنی‌ها در دو استان بیروت و ناحیه المتن زندگی می‌کنند. مناطقی از بیروت که در آن جا ارمنی‌ها سکونت دارند این موارد است: اشرفیه [Ashrafieh]، هاجن [Hadjen]، خلیل بداوی [Khalil Badawi]، کرم الزیتون [Karm el Zeytoun]، نام دیگر این منطقه (هایاشن Hayashen) خندق قمیک [Khandaq Ghamik]، صنایع [Sanayeh]، و حمرا [Hamra] و غیره؛ که در طی جنگ داخلی، تعدادی از ارمنی‌های این مناطق مهاجرت نموده یا به مناطق امن تر لبنان پناه بردند. از میان حومه‌های بیروت این مناطق دارای تمرکز بزرگی از جمعیت ارمنی است. برج حمود، دورا – آمانوس [Dora-Amanos]، فنر [Fanar]، راودا [Rawda]، جُدَید [Jdeide]، زالک [Zalk]، جلالدیب [Jal El Dib]، آنتیلیاس [Antelias]، مظهر [Mzher] نام دیگر این منطقه (دزاقگادزور Dzaghgatzor) نقاش [Naccash]، دبایه [Dbayeh] و مناطق بین آنتیلیاس و بکفیا، به سمت شمال بیشتر جمعیت ارمنی‌ها در مناطق جونیه [Jounieh]، جبیل (بیبلوس) [Jbeil Byblos]، و تریپولی [Tripoli] (به‌ویژه منطقه مینا) پراکنده‌اند.
مراکز دینی ارمنی در آنتیلیاس و بکفیا (کلیسای حواری ارمنی) و بیروت و بزمار (کلیسای کاتولیک ارمنی) واقعند. یک یتیم خانه ارمنی نیز در قسمت تاریخی جبیل (بیبلوس) وجود دارد. در بکا [Bekaa]، ارمنی‌ها در زحله و به‌طور برجسته تر در عنجر [Anjar] ساکنند.
برج حمود حومه‌ای در شرق بیروت در ناحیه المتن است. بازماندگان نسل‌کشی ارمنی‌ها در این منطقه سکونت دارند. برج حمود، ناحیه‌ای صنعتی و یکی از پرجمعیت‌ترین و شلوغ‌ترین محله‌ها در خاورمیانه است و به هفت منطقه عمده تقسیم شده‌است. اکثریت جمعیت برج حمود، ارمنی هستند ولی این منطقه دارای تعداد قابل توجهی از سایر مسیحیان لبنانی، جمعیت قابل توجهی از مسلمانان شیعه و تعدادی از پناهندگان فلسطینی و پناهندگان مسیحی تازه‌وارد از عراق نیز می‌باشد.
اکثر خیابان‌های برج حمود با اسامی شهرهای ارمنی نظیر یِرِوان (ایروان)، کوه‌های ارمنی نظیر آراگاتس [Aragats] و رودخانه‌های ارمنی نظیر آراکس [Araks] نام‌گذاری شده‌اند. مقدار زیادی از خیابان‌ها نیز با شهرها و مناطقی از ترکیه که ارمنی‌نشین بودند: نظیر کیلیکیه [Cilicia] ماراش [Marash] سیس [Sis] آدانا [Adana] و غیره نام‌گذاری شده‌اند.
مظهر، شهرستان کوچکی واقع بین آنتیلیاس [Antelias] و بسالیم [Bssalim] در ناحیه المتن است. آن یک شهرستان جدید است که اکثریت جمعیت آن را ارمنی تشکیل می‌دهند. در مظهر، جامعه ارمنی دارای یکی از بهترین مدارس ارمنی یعنی «کالج آرسلانیان» [Arslanian College] و باشگاه ورزشی، فرهنگی و اجتماعی «آقپالیان» [Aghpalian] است. اکثر ارمنی‌های این منطقه از سایر محله‌های دیگر قدیمی تراند.
عنجر شهرستانی واقع در دره بقاع لبنان است. جمعیت آن ۲۴۰۰ نفر است که بیشتر آنان، ارمنی هستند.
در مجلس نمایندگان لبنان، تعداد معینی از کرسی‌ها برای کاندیدها و نمایندگان ارمنی در نظر گرفته شده‌است. در حال حاضر ارمنی‌ها از ۱۲۸ کرسی پارلمان لبنان دارای ۶ کرسی تضمین شده (پنج کرسی برای ارمنی‌های ارتدکس و یک کرسی برای ارمنی‌های کاتولیک) به قرار زیر می‌باشند.
از آن جائی که تعدادی از پروتستان‌ها در لبنان از لحاظ قومیتی ارمنی هستند لذا برخی اوقات، کرسی نمایندگی پروتستان‌ها در پارلمان لبنان نیز توسط ارمنی‌ها پر می‌شود و تعداد نمایندگان ارمنی در لبنان را به هفت نفر می‌رساند. ارمنی‌ها همچنین در کابینه دولت لبنان دارای نمایندگی یک وزیر دولتی می‌باشند در دولتهای بزرگتر (که دارای ۲۴ وزیر یا به بالا هستند) ارمنی‌ها به‌طور سنتی حق انتخاب دو وزیر را دارا می‌باشند. ارمنی‌ها همچنین در موقعیت‌های سطوح بالای دولتی هم دارای سهمیه هستند.
دانشگاه هایکازیان در شهر بیروت تنها دانشگاه ارمنی در جماعت ارمنیان پراکنده است. این مؤسسه در سال ۱۹۵۵ میلادی تأسیس شده و مؤسسه ارمنی آموزش عالی هنرهای آزاد است که از زبان انگلیسی به عنوان زبان آموزشی خود استفاده می‌کند. اکثر مدارس از سوی سازمان‌ها و نهادهای کلیسایی یعنی کلیسای حواری، کاتولیک و پروتستان اداره می‌شوند و بقیه از سوی انجمن‌های فرهنگی نظیر «هامازگائین» و اتحادیه کل نیکوکاران ارمنی اداره می‌شوند.
ارمنی‌های لبنان، علاقه زیادی به توسعه رسانه‌های گروهی داشته‌اند و این علاقه از دهه بیست سده گذشته هنگامی که تعداد زیادی از آنان در لبنان اقامت گزیدند شدت گرفت. «پیونیک» [Pyunik] یک روزنامه پیشگام در این زمینه بود که از سوی «آزتاگ» [Aztag] در ۱۹۲۷ میلادی تأسیس شد. سه روزنامه ارمنی زبان در بیروت منتشر می‌شود که هر سه منعکس‌کننده نظرات سه حزب سیاسی ارمنی عمده لبنان هستند.The Lebanese Connection: Corruption, Civil War, and the International Drug
از میان روزنامه‌های تعطیل شده گذشته از «پیونیک» در دهه ۱۹۲۰ میلادی باید از روزنامه مستقل غیرحزبی «آیک» [Ayk] یاد کرد که بعد از یک دهه انتشار در ارمنستان، صاحب امتیاز و مالکش «لوسی توسبات» [Lucie Tosbat] آن را به گروه انتشاراتی صبح دوشنبه یا «ماندی مورنینگ» [Monday Morning] فروخت و آیک به عنوان یک روزنامه انگلیسی زبان مجدد با نام «آیک» البته قبل از تعطیلی اش شروع به کار کرد. انتشار دهندگان روزنامه آیک یعنی «تیگران» و «لوسی توسبات» همچنین روزنامه فرانسه زبان «لو سواق» [Le Soir] را منتشر کردند. همچنین باید از روزنامه ارمنی زبان و متمایل به چپ «ژوقوورتی دزاین» [Joghovourti Tsayn] به معنی «صدای ملت» یاد کنیم به هر حال از میان آن‌ها موارد زیر را که با سابقه طولانی در لبنان انتشار می‌یابد یاد می‌کنیم.Everyday Sectarianism in Urban Lebanon - Princeton University Press
رادیو دولتی لبنان خیلی پیش تر برنامه روزانه خود را به زبان ارمنی از طریق کانال دوم خود که کم و بیش به زبان‌های فرانسه و انگلیسی برنامه پخش می‌کند تأسیس نمود و این برنامه کار خود را در رادیو لبنان ادامه می‌دهد. در طی جنگ داخلی لبنان، ارمنی‌ها تعداد زیادی برنامه رادیویی تأسیس نمودند که برخی از آن‌ها تمام وقت و برخی نیمه وقت بود. پیشگام در زمینه رادیوهای مردمی «رادیو پارادایز» [Radio Paradise] و بعدها «رادیو وانادزاین» [Vana Tsayn] به معنای «صدای وان» بود ولیکن پارلمان لبنان، مقررات سازمان دهنده امواج رادیویی را تصویب نموده و کلیه ایستگاه‌های رادیویی غیرمجاز ناگزیر به تعطیلی شدند. این رادیوها به وسیلهٔ دو عامل کاملاً مجاز که در ارمنستان فعالیت می‌کردند بر طبق مقررات جدید رادیو تلویزیونی جابد جا شدند نام این دو عاممل «صدای وان» [Voice of Van] و «رادیو سوان» [Radio Sevan] بود.
ایستگاه‌های تلویزیون‌های خصوصی و دولتی لبنان برخی اوقات و در موقعیت‌های مناسب به ارائه برنامه به زبان ارمنی پرداخته‌اند. در طی جنگ داخلی لبنان، ایستگاه تلویزیون ارمنی «پارادایز تلویژن» [Paradise Television] که با «رادیو پارادایز» همکاری می‌نمود از طریق یک ایستگاه رادیو تلویزیونی در منطقه برج حمود تأسیس شد اما ایستگاه تلویزیون ارمنی پارادایز تلویژن بعد از آنکه در کسب مجوز بر طبق مقررات جدید سازمان دهنده امواج رادیو تلویزیونی شکست خورد ناگزیر به تعطیلی شد.
ولی به نحو قابل ملاحظه‌ای کانال تلویزیونی المستقبل (که تلویزیون آینده هم نامیده می‌شود) و اخبار روزنامه اُ تی وی برنامه‌های منظمی (روزنانه ۳۰ دقیقه) را به زبان ارمنی ارائه می‌دهند.
به‌طور رسمی سه شاخه عمده مسیحیت ارمنی از سوی دولت مورد شناسایی قرار گرفته‌اند. به‌طور کلی ارمنی‌های لبنان شامل: کلیسای حواری ارمنی، کلیسای کاتولیک ارمنی و کلیسای انجیلی ارمنی هستند که حیطه کلیسای آن‌ها در کارت‌های هویتشان [identity cards] ذکر شده‌است؛ ولی حالات گوناگونی در مورد ارمنی‌های کلیسای انجیلی وجود دارد. آن‌ها نام خود را برخی اوقات فقط به عنوان انجیلی یا پروتستان بدون عنوان ارمنی ثبت کردند و ارمنی‌های کاتولیک هم برخی اوقات، نام خود را به عنوان کلیسای لاتین یا لاتین ارمنی ثبت کرده‌اند.Armenian Christianity Today: Identity Politics and Popular Practice
حوزه سریر مقدس کیلیکیه در مدرسه علوم دینی در بکفیا واقع در انطلیاس این مرکز در ۱۹۳۰ میلادی از «سیس» [Sis] (سیلیسیای تاریخی که هم‌اکنون در ترکیه است) بعد از نسل‌کشی ارمنیان از ترکیه به آن جا انتقال یافت. در کنار آستان قدس واغارشاپات در جمهوری ارمنستان، این مرکز یکی از دو آستان قدس کلیسای حواری ارمنی در جهان است. جاثلیق و رهبر حوزه سریر مقدس در بکفیا در ناحیه المتن و نیز شمال بیروت اقامت تابستانی دارد. مدرسه علوم دینی کلیسای حواری ارمنی هم در بکفیا است.
ولیکن امور مربوط به جمعیت ارتودکس ارمنی لبنان از سوی هیئتی مستقل یعنی شورای خلیفه گری ارمنی‌های لبنان به رهبری اسقف اعظم «شاهه پانوسیان» [Shahé Panossian] اداره می‌شود.
کلیساهای حواری ارمنی در لبنان به قرار زیر هستند.
مرکز پاتریارکی کلیسای کاتولیک ارمنی در بیروت است و نماینده ارمنی‌های کاتولیک جهان نیز می‌باشد. کلیسای کاتولیک ارمنی دارای اقامتگاه تابستانی و صومعه در بزمار می‌باشد.
کلیساهای ارمنی کاتولیک در لبنان به قرار زیر هستند.
کلیسای انجیلی ارمنی در اشرفیه واقع است. امور مربوط به جامعه انجیلی ارمنی از سوی اتحادیه کلیساهای انجیلی ارمنی در خاور نزدیک اداره می‌شود.
کلیساهای انجیلی ارمنی در لبنان به قرار زیر هستند.
به‌طور عمده کلوب‌های ورزشی ارمنی و نیز پیشاهنگی در لبنان وجود دارند که به‌طور سنتی در ورزش قوی هستند.
کلوب‌های ارمنی و کلوب‌های ورزشی در اولین و دومین لیگ رسمی دسته‌بندی فوتبال دارای تیم‌های مهم فوتبال هستند. با این وجود عضویت در این تیم‌ها از لحاظ قومیتی محدود به ارمنی‌ها نیست و به‌طور معمول سایر بازیکن‌های لبنانی غیر ارمنی و نیز بازیکن‌های قراردادی خارجی شامل بازیکن‌های حرفه‌ای از جمهوری ارمنستان را هم در بر می‌گیرد.
باشگاه فرهنگی و بدنی بیروت هفت بار عنوان قهرمانی فوتبال را در سال‌های ۱۹۴۴ – ۱۹۴۶ – ۱۹۴۸ – ۱۹۵۱ – ۱۹۵۵ – ۱۹۶۳ – و ۱۹۶۹ و اتحادیه ورزش‌های بیروت هم چهار بار عنوان قهرمانی را در سال‌های ۱۹۴۵ – ۱۹۵۴ – ۱۹۵۷ و ۱۹۶۱ به دست آورده‌اند.
کلوب‌های ورزشی آندرانیک و اتحادیه کل فرهنگی و بدنی ارمنی دارای تیم‌های برجسته بسکتبال هستند که در اولین و دومین دسته‌بندی رسمی لیگ بسکتبال لبنان بازی کرده‌اند. با این وجود عضویت در این تیم‌ها مختلط بوده و محدود به ارمنی‌ها نیست و علاوه بر ارمنی‌ها سایر لبنانی‌های غیر ارمنی و نیز بازیکنان قراردادی خارجی را دربر خواهد گرفت.
تعدادی از ارمنی‌های لبنان در تیم ملی بسکتبال لبنان حضور داشته‌اند که از میان آن‌ها می‌توان از «ویگن اسکجیان» [Vicken Eskedjian] و «یرواند آواکیان» [Yervant Avakian] یاد کرد و تیم ملی بسکتبال لبنان، دارای مربی‌ها و کمک مربی‌هایی با اصلیت ارمنی نظیر «سارکیس کورجیان» [Sarkis Kurdjian] «ژرژ کلزی» [Georges Kelzi] و «دیکران جئوکجیان» [Dikran Geokdjian] بوده‌است.
در بخش بانوان، کلوب‌های بسکتبال ارمنی اتحادیه کل فرهنگی و بدنی ارمنی و آندرانیک به‌طور سنتی به عنوان قدرتمندان در ورزش تلقی می‌گردند و هر دو کلوب چندین بار عنوان رسمی قهرمانان بسکتبال بانوان را به دست آورده‌اند. بانوان ارمنی لبنان، دارای حضوری مهم در تیم‌های ارمنی لبنانی هستند نظیر کاپیتان تیم ملی بسکتبال «اِما اِسکجیان» [Emma Eskedjian].
برای چندین سال یک ارمنی لبنانی به نام «هاگوپ خاچیریان» [Hagop Khachirian] به عنوان رئیس انجمن بسکتبال برای آسیای غربی [WABA] عمل نمود که هیئت حاکمه‌ای برای بسکتبال غرب آسیا شامل ایران، عراق، اردن، لبنان، سوریه و یمن است که تحت فرمان فدراسیون بین‌المللی بسکتبال و فدراسیون بین‌المللی بسکتبال آسیا می‌باشد.
کلوب‌های ورزشی ارمنی مذکور دارای حضوری گسترده‌ای در تعدادی از ورزش‌های دیگر در لبنان و به‌طور برجسته در تنیس روی میز و دوچرخه سواری می‌باشند. ارمنی‌ها همچنین در وزنه‌برداری، کشتی و ورزش‌های رزمی برتری دارند.
ارمنی‌ها همچنین دارای یک نظام نیرومند پیشاهنگی هستند و تعدادی از کلوب‌های ارمنی به عنوان سازمان‌های پیشاهنگی نیز عمل می‌کنند.
در بکفیا بنای لوحه و مجسمه یادبودی از نسل‌کشی ارمنی‌ها وجود دارد که از سوی «زاون خِدِشیان» [Zaven Khedeshian] طراحی و از سوی «هوسپ خاچریان» [Hovsep Khacherian] تعمیر شده‌است. این تمثال بی زیور در نوک تپه‌ای که زمین‌های تابستانی عقب‌نشینی کرده حوزه جاثلیقی سیلیسیه (حوزه سریر مقدس کیلیکیه) قرار دارد واقع است. این تمثال، تصویر برنزی از خانمی با دستان باز به سمت آسمان است و کتیبه‌ای نیز به دو زبان ارمنی و عربی به این مضمون وجود دارد.
«بنای یادبود به یاد آورنده پنجاهمین سالگرد نسل‌کشی ارمنی‌ها که با همکاری تمامی جامعه ارمنی در لبنان برای جشن تجدید حیات ملت ارمنی و اظهار قدردانی از کشورمان لبنان در ۲۴ آوریل ۱۹۶۹ میلادی بر پا شده‌است.»
شهرستان سای یوک واقع در استان کانتچانابوری تایلند است. معبد ببر و پارک ملی سای یوک که در ۲۷ اکتبر ۱۹۸۰ بنا شد از جاذبه‌های گردشگری این شهرستان هستند. این شهرستان دارای ۷ شهر و ۵۷ روستا است.
آندری نیکولایویچ توپولف (؛ ۱۰ نوامبر سال ۱۸۸۸–۲۳ دسامبر ۱۹۷۲) یک مهندس و پرسنل نظامی و پیشگام طراحی هواپیما در اتحاد جماهیر شوروی بود.
او در طول زندگی حرفه‌ای خود طراحی یا نظارت بر طراحی بیش از ۱۰۰ نوع از هواپیما را برعهده داشت که برخی از آن‌ها که ۷۸ رکورد جهانی را برای وی ثبت کرده‌اند. معروف‌ترین هواپیماهایی که توپولف طراحی کرد توپولف‌های ۱۳۴ و ۱۵۴ (TU) هستند. وی با ساختن بمب‌افکن دورپرواز توپولف-۹۵ که قادر بود کره زمین را دور بزند شهرت جهانی یافت.
بسیاری از کشورها ازجمله انگلستان و آمریکا، صرف نظر از کمونیست بودن توپولف، به او عنوان عضو افتخاری آکادمی‌های علوم خود را دادند.
آندری توپولف در دهم نوامبر سال ۱۸۸۸ در روسیه به دنیا آمد. او ششمین فرزند از هفت فرزند والدینش بود.
آندری در سال ۱۹۰۸ در دو دانشگاه روسیه پذیرفته شد؛ مدرسه عالی فنی مسکو و انستیتوی مهندسان راه‌آهن. توپولف به مدرسه عالی فنی مسکو رفت و در سال ۱۹۰۹ مطالعه آیرودینامیک را زیرنظر ژوکوفسکی، از پیشگامان صنعت پرواز روسیه، آغاز کرد. در همین دوران بود که آندره یکی از اولین تونل‌های باد جهان و اولین تونل باد روسیه را برای آزمایشگاه مدرسه عالی فنی ساخت. او در مهندسی مکانیک و تکنولوژی دکترا گرفت.
در سال ۱۹۱۱ توپولف به انقلابیون پیوست و اندکی بعد دستگیرشد. او به زادگاهش تبعید شد و تا سال ۱۹۱۴ اجازه نیافت که به محیط علمی بازگردد. سرانجام در سال ۱۹۱۸ به‌عنوان مهندس مکانیک و با پایان‌نامه‌ای دربارهٔ هواپیماهای آب‌نشین فارغ‌التحصیل شد. در دهه بیست، توپولف در همان دانشگاهی که علم پرواز را آموخته بود به آموزش آیرودینامیک مشغول شد.
در سال ۱۹۲۹ تلاش‌های توپولف به بنیان‌گذاری «انستیتو مرکزی آیرودینامیک و هیدرودینامیک» انجامید.
وظیفه دفتر طراحی مرکزی این سازمان تهیه طرح‌هایی برای ساخت بمب‌افکن‌ها و هواپیماهای تجاری بود. توپولف به طرح‌های تمام فلزی یونکرس، پیشگام هوانوردی آلمانی، علاقه‌مند بود و سعی داشت تا راه او را ادامه دهد.
در همین دوران بود که توپولف بارقه‌ای از خلاقیت خود را به نمایش گذاشت؛ طراحی توپولف تی‌بی-۳ اولین بمب‌افکن سنگین ۴ موتوره جهان که هیچ ستون نگهدارنده‌ای برای بال‌هایش نداشت. طراحی این هواپیما در سال ۱۹۲۶ آغازشد و تا سال ۱۹۲۹ به طول انجامید. این هواپیما توانست ۴ رکورد پروازی را در آن زمان بشکند و با اینکه در زمان جنگ جهانی دوم هواپیمایی منسوخ و کهنه بود بازهم به‌صورتی گسترده در نقش بمب‌افکن یا هواپیمای باری به کارگرفته شد. در تابستان ۱۹۴۱ حدود ۲۵ درصد بمب‌افکن‌های ارتش سرخ را این هواپیما تشکیل می‌داد. کیفیت توپولف تی بی-۳ به اندازه‌ای خوب بود که آلمان‌ها آن را به غنیمت گرفتند و به خدمت درآوردند.
بمب‌افکن توپولف-اس. بی اولین پروازش را در سال ۱۹۳۴ انجام داد و بسیاری از آنها در اسپانیا، چین، مغولستان، فنلاند و همچنین در برابر آلمان جنگیدند. زمانی که شعله‌های جنگ جهانی دوم به شوروی کشیده شد این بمب‌افکن‌ها ۹۴ درصد استعداد ناوگان بمب‌افکن‌های ارتش سرخ را تشکیل می‌داد. نمونه‌های غیرنظامی توپولف-اس. بی سال‌ها در خطوط هوایی بلوک شرق پرواز می‌کردند.
با گسترش دفاتر طراحی هواپیما در کشور شوروی، آندری توپولوف تصمیم گرفت تا یک دفتر طراحی برای خود تأسیس کند. به هر حال تأسیس این دفتر برای توپولف خوش‌یمن نبود چرا که در سال ۱۹۳۷ توسط سازمان امنیت استالین به جرم فعالیت‌های فاشیستی دستگیرشد و به زندان افتاد. دو سال بعد سرویس امنیتی در یکی از آزمایشگاه‌های مخفی خود در نزدیکی مسکو تعدادی از دانشمندان و طراحان هواپیما را سازمان دهی کرد و آندری توپولف نیز به نزد آنان فرستاده شد. عاقبت در سال ۱۹۴۰ توپولف محاکمه و به ده سال زندان محکوم شد.
بمب‌افکن موفق توپولف-۲ از خروجی‌های این آزمایشگاه مخفی بود. این هواپیما یک بمب‌افکن سریع بود که برای مقابله با یونکرس-۸۸ آلمانی طراحی شد. این طرح توانایی‌های خود را اثبات کرد و بعدها به‌عنوان هواپیمای اژدرافکن، رهگیر و شناسایی به کارگرفته شد. توپولف-۲ سریع‌ترین، قدرتمندترین و بهترین بمب‌افکن متوسط در جهان درتمامی دوران جنگ جهانی دوم بود. تعداد۲۲۵۷ فروند توپولف-۲ ساخته شد. در سال ۱۹۴۴ ستاره بخت توپولف طلوع کرد و درخشان‌تر از پیش شد.
در دوران جنگ جهانی دوم، آمریکا دست به ساخت بمب‌افکن‌های دورپرواز زیادی زده بود که بمب‌افکن بی-۲۹ گل سرسبد آنها به حساب می‌آمد. این بمب‌افکن در چنان ارتفاعی پرواز می‌کرد که رهگیری آن تقریباً برای تمامی جنگنده‌های آن دوران دور از دسترس بود و برد آن به اندازه‌ای بود که هیچ هواپیمای اسکورتی نمی‌توانست آن را تا مقصد همراهی کند. روس‌ها بارها از آمریکا درخواست کردند که تعدادی از این بمب‌افکن‌ها را در اختیارشان بگذارد؛ اما سیاستمداران آمریکایی همیشه از این امر طفره می‌رفتند. در انتهای جنگ ۳ فروند بی-۲۹ که توسط آتشبارهای ضدهوایی ژاپنی آسیب دیده بودند مجبور به فرود اضطراری در خاک شوروی شدند و به چنگ روس‌ها افتادند. این هواپیماها به‌عنوان مواد آزمایشی به دست توپولف سپرده شدند و توپولف آزاد شد تا روی «یک پروژه دفاعی مهم» کار کند.
توپولف کار روی بی-۲۹ها را آغاز کرد و آنها را تا کوچک‌ترین قطعه از هم جدا ساخت. کار مهندسی معکوس بی-۲۹ با موفقیت همراه شد و در سال ۱۹۴۷ بمب‌افکن‌های توپولف-۴ به همراه خدمه کاملاً آموزش دیده در خدمت نیروی هوایی ارتش سرخ قرار گرفتند. کمی بعد اولین بمب اتمی شوروی توسط یک توپولف-۴ پرتاب شد.
در آغاز دهه ۵۰ میلادی، توپولف-۴ تنها بمب افکن دورپرواز شوروی بود. در سال ۱۹۵۰ توپولف طراحی یک بمب افکن استراتژیک با پیشرانه جت را آغاز کرد. این هواپیما در سال ۱۹۵۴ با نام توپولف-۱۶ به نیروی هوایی ارتش سرخ پیوست. توپولف-۱۶ می‌توانست یک بمب ۹۰۰۰ کیلوگرمی را تا فاصله ۴۸۰۰۰ کیلومتر حمل کند. موشکهای کروز اولیه روس‌ها توسط همین هواپیما شلیک شدند. بعدها انواع مختلف توپولف-۱۶ در نقشهای هواپیمای شناسایی، جنگ الکترونیک، سوخت‌رسان، گشت دریایی و مانند آنها بکارگرفته شدند. چین امتیاز ساخت توپولف-۱۶ را در کشور خود به دست آورد. اولین بمب اتمی چین توسط توپولف-۱۶ پرتاب شد و پس از ۵۰ سال هنوز هم این هواپیماها در خدمت نیروی هوایی آن کشور می‌باشد.
آندری توپولف در سال ۱۹۵۵ پس از اعاده حیثیت، کار بر روی یک بمب افکن بی همتا را آغاز کرد. توپولف-۹۵ اولین هواپیمای بمب افکن استراتژیک جهان بود که از موتورهای جت ملخی استفاده می‌کرد. در رقابت با بمب افکنهای «سری ام» رابطه نزدیک توپولف با خروشچف به یاری وی آمد. خروشچف اعتقاد داشت که توپولف از قربانیان دستگاه استالین بوده و با انتخاب توپولوف-۹۵ به عنوان بمب افکن استراتژیک جدید شوروی قصد دلجویی از وی را داشت. به نظر می‌رسد طرفداری خروشچف چندان هم بی‌نتیجه نبوده است چرا که بمب افکن توپولف-۹۵ بیر، مانند بی-۵۲های رقیبش، پس از ۶۰ سال هنوز هم در خدمت نیروی هوایی روسیه است و انتظار می‌رود که حداقل تا ۲۰ سال دیگر نیز در خدمت باقی بماند. توپولف-۹۵ سریع‌ترین هواپیمای جت ملخی عملیاتی جهان است. بر اساس طرح توپولف-۹۵ هواپیماهای دیگری چون هواپیمای گشت دریایی توپولف-۱۴۲، آواکس توپولف-۱۲۶ و هواپیمای مسافربری توپولف-۱۱۴ ساخته شد. توپولف-۹۵ از عناصر کلیدی دوران جنگ سرد بود و بارها تامکتهای آمریکایی آنها را در نزدیکی ناوهای هواپیمابر خود رهگیری کردند. توپولف-۹۵ در سال ۱۹۶۱ قوی‌ترین بمب هسته‌ای جهان یعنی بمب تزار را پرتاب کرد.
در همان زمان بود که توپولف به پیروزی دیگری دست یافت. توپولف-۱۰۴ دومین هواپیمای جت مسافربری جهان و اولین جت مسافربری دنیای شرق بود. این طرح درخشان بر اساس بمب افکن موفق توپولف-۱۶ ساخته شد و از آن روز به بعد توپولف توانست برای خود در صنعت هواپیماهای تجاری نیز جایی باز کند. ساخت هواپیماهای باری و مسافربری توپولف با هواپیماهای دیگری دنبال شد تا اینکه پسر او که در علوم تکنولوژی دکترا دارد کار پدر را دنبال کرده و جای پدر را در صنایع هواپیماسازی روسیه گرفت. او که همچون پدرش از طراحان معروف هواپیما در جهان بشمار می‌رود توانست ۵ سال پس از مرگ پدر، جت مسافربری مافوق صوت توپولف-۱۴۴ را بسازد که پرستیژی برای شوروی سابق شد.
همزمان با ساخت توپولف-۹۵ آندری توپولف یک طرح انقلابی دیگر را روکرد؛ بمب افکن مافوق صوت توپولف-۲۲ با بال‌های متغیر. اما این مدل علی‌رغم پیشرفتهای فنی، آنقدر مشکلات داشت که هیچگاه توسط روسها جدی گرفته نشد. این هواپیما تا کنون بیش از ۷۰ سقوط داشته است و تصور می‌رود که توسط روسها از سرویس خارج شده باشد.
پس از خروشچف توپولف نفوذ خود را در دستگاه حاکمه شوروی سابق از دست داد و هر چند که پرستیژ توپولف-۱۴۴ تا مدتها آندره را در کانون توجه قرار داده بود اما اندک اندک شرکت ایلوشین جایگاه توپولف را در ساخت هواپیماهای ترابری و مسافربری گرفت.
توپولف در ۲۳ دسامبر ۱۹۷۲ درگذشت و در گورستان نووودویچی در مسکو به خاک سپرده شد.
آندری توپولف عضو افتخاری انحمن سلطنتی هوانوردی بریتانیا و موسسه آمریکایی هوانوردی و فضانوردی بود.
او در کشور خود و در سطح جهانی به ده‌ها جایزه و نشان مفتخر شد ازجمله به عنوان محقق آکادمی علوم روسیه (۱۹۵۳) کلنل جنرال (۱۹۶۸) و سه بار قهرمان سوسیالیستی کار (۱۹۴۵، ۱۹۵۷، ۱۹۷۲).Central Museum of the Military Air Forces of the Russian Federation. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه دولتی اتحاد شوروی و نشان لنین شده است.
فانتزی پیچیده تیره زیبای من پنجمین آلبوم استودیویی رپر آمریکایی کانیه وست است که در ۲۲ نوامبر ۲۰۱۰ میلادی منتشر شد. پس از یک دورهٔ جنجال‌برانگیز در سال ۲۰۰۹، وست مدتی از انظار عمومی کناره گرفت و به تعبیر خود، به یک «تبعید خودخواسته» در هاوایی رفت. در آنجا او کار را بر روی آلبومی با مشارکت تعداد زیادی از هنرمندان مختلف آغاز کرد. آلبوم با حضور هنرمندان مهمان متعددی مانند بون ایور، جی زی، پوشا تی، ریک راس، کید کادی، نیکی میناژ و جان لجند ضبط شد. آهنگسازی توسط کانیه وست و با حضور آهنگسازان با سابقهٔ متعددی انجام شد. "فانتزی پیچیده تیره زیبای من" به علت زیبایی ماکسیمالیستی، کیفیت بالای آهنگسازی و فضای دوگانه حاکم بر آن مورد تحسین منتقدین قرار گرفت. این آلبوم از طرف بسیاری مجلات موسیقی و منتقدین عنوان بهترین آلبوم سال ۲۰۱۰ را کسب کرد. در وب‌سایت متاکریتیک این آلبوم نمره متوسط ۹۴ از ۱۰۰ را از حدود ۴۵ نقد کسب کرده‌است.Dietz, Jason (December 6, 2010). [https://web.archive.org/web/20101208015328/http://features.metacritic.com/features/2010/music-critic-top-ten-lists-best-of-2010/ 2010 Music Critic Top Ten Lists [Updated Dec. 30]]. Metacritic. Retrieved on December 30, 2010.
صنایع آینده کتابی است نوشته الک راس که در سال ۲۰۱۶ منتشر شده‌است. این کتاب به بررسی موج بعدی نوآوری در رباتیک، ژنتیک، رمزنگاری و کلان داده و همچنین تأثیر این نوآوری‌ها بر جهان می‌پردازد. این کتاب در سال ۱۳۹۷ با ترجمه صالح سپهری‌فر، بهاره رضاجو و اردوان یزدی توسط نشر دنیای اقتصاد به‌فارسی منتشر شد.
کتاب صنایع آینده نوشته الک راس به بررسی تغییرات ژئوپولیتیکی، فرهنگی و نیز انسانی حاصل از صنایع کلیدی در طی بیست سال آینده می‌پردازد. الک راس استاد پروازی دانشگاه جان هاپکینز است که در گذشته سمت مشاور عالی در حوزه فناوری هیلاری کلینتون در وزارت خارجه ایالات متحده را بر عهده داشت است. او در دوره‌ای که مشاور عالی فناوری کلینتون بود، از ۴۱ کشور دنیا بازدید کرد و در این سفرها به بررسی پیشرفت‌های فناوری در آن‌ها پرداخت. او در مراکز مختلفی نظیر سازمان ملل متحد، دانشگاه آکسفورد، دانشکده حقوق دانشگاه هاروارد و نیز دانشکده کسب‌وکار استنفورد به‌عنوان استاد مهمان حضور داشته‌است. راس فعالیت خود در زمینه تدریس را ابتدا در مؤسسه «تدریس برای آمریکا» آغاز کرد و در سال ۲۰۰۰ میلادی نیز سازمانی ناسودبر در حوزه فناوری را با نام «وان اکونومی» بنیان نهاد.
این کتاب به بررسی صنایع مختلف (رباتیک، ژنتیک، رمزنگاری و کلان داده) می‌پردازد. راس به بررسی این مطلب می‌پردازد که چگونه پیشرفت‌ها در رباتیک و نیز علوم زیستی می‌تواند زندگی ما را تغییر دهد. الک راس در این کتاب بیان می‌دارد که پیشرفت‌های قابل توجه در زمینه علوم زیستی سبب افزایش طول عمر انسان می‌شود. با این وجود قرار نیست همه انسان‌ها از این پیشرفت‌ها منتفع شوند. راس همچنین زمان زیادی را به بررسی «کدنویسی» و اینکه چگونه پول مجازی و نبردهای سایبری می‌توانند به اقتصاد جهان سود رسانده یا به صورت بالقوه آن را متلاطم سازند اشاره می‌کند. راس همچنین به این مسئله می‌پردازد که چگونه داده‌ها می‌توانند «ماده خام عصر اطلاعات» باشند.
راس همچنین به جهانی‌سازی و موارد مربوط به ژئوپولیتیک اقتصاد اشاره دارد. در کتاب صنایع آینده می‌بینیم که چگونه رقابت و نیز جوامع، خانواده‌ها و نیز افراد در آینده دچار تحول می‌شوند. الک راس همچنین به اهمیت زنان اشاره می‌کند و بیان می‌دارد که «دولت‌ها و جوامعی که بیشترین کار و خدمت را برای زنان انجام می‌دهند، در عرصه رقابت به بهترین جایگاه دست یافته و در صنایع آینده به موفقیت دست می‌یابند.» افزون بر این، این کتاب به بررسی این مسئله می‌پردازد که چگونه باید بچه‌ها را برای «موفقیت در دنیای دارای تغییرات و رقابت‌های روزافزون» آماده کرد.
الک راس در مورد تغییری که در زمینه رباتیک و روند حرکت از ربات‌های انجام دهنده کارهای تکراری و غیرفکری به‌سمت انجام اموری غیرتکراری و نیازمند ادراک صحبت می‌کند. او بر این باور است که پیشرفت‌های صورت گرفته در زمینه مدل‌سازی ریاضی و نیز رباتیک ابری (یادگیری ماشینی و هوش مصنوعی) سبب می‌شود ربات‌ها بیش از پیش برای ما قابل پذیرش شوند. او در این کتاب به این امر می‌پردازد که چگونه فرهنگ‌های مختلف واکنش‌های متفاوتی به رباتیک دارند و برای مثال، به استفاده ژاپنی‌ها از ربات برای نگهداری از سالمندان اشاره می‌کند. او همچنین پیش‌بینی می‌کند که کشورهای کمتر توسعه یافته شاید در فناوری‌های مربوط به رباتیک پیشرفت غیرمنتظره و ناگهانی داشته باشند، درست همان‌طور که این کشورها بدون دسترسی به زیرساخت‌های تلفن ثابت، به یکباره به سراغ فناوری تلفن همراه رفتند.
بر اساس اظهارات الک راس، برنامه‌نویسی رایانه‌ای صنعتی چند تریلیون دلاری را ایجاد کرد. در این میان، ژنومیک نیز صنعت چند تریلیون دلاری آینده را ایجاد خواهد کرد. در این کتاب می‌خوانیم که چطور با استفاده از دانش ژنتیک تاکنون توانسته‌ایم برای درمان سرطان و نیز پرورش اندام‌های مصنوعی استفاده کنیم. تفاوت میان سرمایه‌گذاری صورت گرفته بر روی ژنومیک از سوی ایالات متحده و چین از دیگر موارد مورد بحث در این کتاب است.
راس سپس به مسئله «رمزنگاری» پول و نیز رمزنگاری بازارها و اعتماد می‌پردازد و به تشریح روند صورت گرفته در انتقال از پول نقد به بانکداری آنلاین و همراه اشاره می‌کند. او همچنین در مورد اقتصاد اشتراکی صحبت کرده و با ذکر مثال‌هایی از ای‌بی و ایر بی‌ان‌بی، به تشریح خلاصه‌ای از داستان بیت‌کوین و فناوری زنجیره بلوکی می‌پردازد. راس همچنین توضیحاتی در مورد امنیت سایبری و نیز استفاده خرابکارانه از کدهای رایانه‌ای می‌دهد. او در این کتاب پیش‌بینی می‌کند که اندازه بازار امنیت سایبری تا پایان سال ۲۰۱۷ به ۱۷۵ میلیارد دلار خواهد رسید.
الک راس می‌گوید که هدفش از نگارش این کتاب، ارائه چشم‌اندازی ترازمند از آینده است که به نوعی نقطه میانی دو دیدگاه آرمان‌شهری و پادآرمان‌شهری از آینده است. به همین دلیل، او این کتاب را با داستان مشکلاتی که در کودکی و نوجوانی در ویرجینیای غربی داشته آغاز می‌کند. او می‌گوید که مطمئن است پدر و مادرش در دهه ۱۹۶۰ به‌شدت از کتابی این چنینی که می‌توانست پیامدهای جهانی‌سازی را پیش‌بینی کند استقبال می‌کردند. راس همچنین حسرت می‌خورد که چرا در دوره دانشجویی او که تازه اینترنت وارد بازار شده بود، کتابی این چنینی دربارهٔ اثرات اینترنت بر اقتصاد وجود نداشت.
تاکنون بیشتر نقد و بررسی‌های صورت گرفته در مورد کتاب صنایع آینده، مثبت بوده که برای نمونه می‌توان به نقدهای نوشته شده در فوربز و نیز فایننشیال تایمز اشاره کرد. پیتر دچرنی که یکی از نویسندگان در فوربز است، این کتاب را به یک کنفرانس تد تشبیه کرده که با خواندن آن در کنار هوشمدترین فرد حاضر در سالن می‌نشینیم. این کتاب همچنین در فهرست ۱۶ کتاب جدیدی که توسط فوربز برای مطالعه در سال ۲۰۱۶ معرفی شده قرار گرفت.
شهرستان بو فلویی واقع در استان کانتچانابوری تایلند است.این شهرستان دارای ۶ شهر و ۷۷ روستا است.
شهرستان سی سوات واقع در استان کانتچانابوری تایلند است.پارک ملی کویین اسریناگارنجا و پارک ملی اراوان از پارک‌های سی سوات هستند.این شهرستان دارای ۶ شهر و ۳۳ روستا است.
تونی اتکینسون (; – ) اقتصاددان بریتانیایی و استاد مدرسه اقتصاد لندن بود. وی از شاگردان جیمز مید اقتصاددان برنده جایزه نوبل به‌شمار می‌رفت و بیش از ۴ دهه بر روی موضوعات مرتبط با نابرابری و فقر پژوهش کرد. اتکینسون برنده جایزه لژیون دونور (شوالیه) شده بود.
الک راس (زادهٔ ۳۰ نوامبر ۱۹۷۱ میلادی) کارشناس سیاسی فناوری در ایالات متحده است که سمت مشاور ارشد نوآوری در دوره حضور هیلاری کلینتون در وزارت خارجه این کشور را بر عهده داشت. او کتاب صنایع آینده را نگاشته که تاکنون به ۱۵ زبان زنده دنیا ترجمه شده است.
نامتامز () نام یک مجموعه کارتون آموزشی ویژهٔ کودکان نو پا و پیش‌دبستانی است که نخستین بار در سال ۲۰۱۲ میلادی از شبکهٔ سی‌بیبیز پخش شد.
این کارتون دربارهٔ ۱۰ جانور است که از شمارهٔ ۱ تا ۱۰ روی شکم‌شان حک شده است و کارشان، آموزش مفاهیم ساده همچون اعداد و رنگ‌ها و غیره است.
این کارتون از شبکه‌های تلویزیونی مختلفی در سرتاسر جهان همچون «بی‌بی‌سی»، «زد د اف» و «تی‌اف۱» پخش شده است.
شهرستان تا ماکا واقع در استان کانتچانابوری تایلند است.این شهرستان دارای ۱۷ شهر و ۱۵۳ روستا است.
شهرستان تا موانگ واقع در استان کانتچانابوری تایلند است.این شهرستان دارای ۱۳ شهر و ۱۱۳ روستا است.
شهرستان تونگ فا فوم واقع در استان کانتچانابوری تایلند است.این شهرستان دارای ۷ شهر و ۴۴ روستا است.
شهرستان سانگلا بوری واقع در استان کانتچانابوری تایلند است. این شهرستان دارای ۳ شهر و ۲۰ روستا است.
شهرستان فانوم توآن واقع در استان کانتچانابوری تایلند است.این شهرستان دارای ۸ شهر و ۱۰۳ روستا است.
زنبورهای شیاردار نام یک سرده از تیره شیرین‌زنبوران است.
این سرده بزرگترین سرده از زنبورها است و بیش از ۱۷۰۰ گونه در آن قرار می‌گیرد.
شهرستان لآو کوآن واقع در استان کانتچانابوری تایلند است.این شهرستان دارای ۷ شهر و ۸۲ روستا است.
آلاباما شیکس گروه موسیقی راک و بلوز آمریکایی است. این گروه در سال ۲۰۰۹ با اعضای اولیه، بریتنی هوارد، زک کاکرول، استیو جانسون و هیس فاگ شکل گرفت. نام اولیه گروه د شیکس بود. ترانه‌های آنها به ترانه‌های بلک کیز، دیتروت کبراز و درایوبای تراکرز شباهت دارد. در سپتامبر ۲۰۱۱ این گروه آلبومی چند آهنگه هم نام با گروه خود منتشر کردند. آلبوم کامل آن‌ها در سال ۲۰۱۲، با نام پسران و دختران منتشر شد. این آلبوم در جدول پرفروش‌ترین آلبوم‌ها تا رتبهٔ ششم بالا آمد و برای گروه سه نامزدی جایزهٔ گرمی، یکی بهترین ترانه‌سرای جدید و دیگری بهترین ترانهٔ راک، در کنار بهترین آلبوم به ارمغان آورد. آلاباما شیکس، آلبوم بعدی خود، صدا و رنگ را با سه سال تأخیر در سال ۲۰۱۵ روانهٔ بازار کرد. این آلبوم در بدو فروش در صدر پرفروش‌ترین آلبوم‌ها قرار گرفت و بسیار مورد تحسین قرار گرفت.
شهرستان دان ماکام تیا واقع در استان کانتچانابوری تایلند است.این شهرستان دارای ۴ شهر و ۳۹ روستا است.
شهرستان نونگ پرو واقع در استان کانتچانابوری تایلند است.این شهرستان دارای ۳ شهر و ۴۳ روستا است.
شهرستان هوی کراچآو واقع در استان کانتچانابوری تایلند است.این شهرستان دارای ۴ شهر و ۶۷ روستا است.
«سیهان آرمان» ()؛ زادهٔ یک فعال حقوق تراجنسیتی، هنرپیشه، و زن‌پوش اهل ترکیه است.
دانیل فرانسوا اوبر (به فرانسوی: Daniel François Esprit Auber؛ تلفظ به فرانسوی: [danjɛl fʁɑ̃swa ɛspʁi obɛ:ʁ]؛ ۲۹ ژانویه سال ۱۷۸۲ ۱۲/۱۳ مارس ۱۸۷۱) یک آهنگساز فرانسوی بود.
او مؤسس مدرسهٔ فرانسه موسیقی و نویسندهٔ تألیفاتی در موسیقی است. از جمله:
ورزشگاه مینفویی اوت (یا استادیوم گیورموتی) یک ورزشگاه فوتبال واقع در ناحیهٔ گیورموت شهر گیور، کشور مجارستان است. این استادیوم ورزشگاه خانگی تیم فوتبال گیورموت اس‌ای است و دارای گنجایش ۴٬۰۰۰ نفر میباشد.http://www.gyirmotfc.hu/index.php?ugras=statikus&statoldal=1500
این ورزشگاه در ۲۲ سپتامبر ۲۰۱۵ گشایش یافت. اولین بازی که در این ورزشگاه انجام شد بین دو تیم گیورموت و دونائیوروش پاسه بود.http://www.nemzetisport.hu/labdarugo_nb_ii/nb-ii-szombaton-stadionavato-nyitja-kapuit-az-alcufer-2439551
در تاریخ ۲۵ مارچ ۲۰۱۶ اولین بازی بین‌المللی در این ورزشگاه انجام شد؛ که تیم زیر ۲۱ سال مردان مجارستان در چهارچوب مسابقات انتخابی گروه چهار از جام ملتهای فوتبال زیر ۲۱ سال مردان اروپا ۲۰۱۷ میزبان تیم ملی زیر ۲۱ سال اسرائیل بود که با تساوی بدون گل پایان یافت.http://www.nemzetisport.hu/magyar_valogatott/u21-es-valogatott-magyarorszag-izrael-2491357
هزینهٔ ساخت این ورزشگاه ۹۰۰ میلیون فورینت بوده است.http://www.nemzetisport.hu/labdarugo_nb_ii/nb-ii-906-milliobol-ujul-meg-a-gyirmot-stadionja-2392221
کِنِت تامپسون (زادهٔ ۱ سپتامبر ۱۹۲۳ - درگذشتهٔ ۱۲ ژوئن ۲۰۰۶) کارآفرین، سرمایه‌دار و مدیر ارشد اجرایی کانادایی بود، که در هنگام مرگ در سال ۲۰۰۶ به‌عنوان ثروتمندترین فرد کانادا و نهمین فرد ثروتمند جهان شناخته می‌شد.
جان مارتین (؛ ۱۹ ژوئیه ۱۷۸۹ – ۱۷ فوریه ۱۸۵۴) یک نقاش، حکاک و تصویرگر مکتب رمانتیسم اهل انگلستان بود. او برای آثار متعدد و نقاشی‌های ملودرام از موضوعات مذهبی و ترکیب‌های فوق‌العاده از جمعیتی با چهره‌های کوچک که به مناظر تحمیل شده‌اند بزرگ داشته شده است.
نقاشی‌ها و حکاکی‌های مارتین با موفقیت و اقبال عمومی مواجه شد. لارنس در سال ۱۸۲۱ او را به عنوان «محبوب‌ترین نقاش روزگار» یاد کرد اما توسط رسکین و دیگر منتقدان به باد انتقاد گرفته شد.
پلی بوتادی‌ان از انواع لاستیک سنتزی (مصنوعی) است، که از پلیمریزاسیون مونومرهای بوتادی‌ان ساخته می‌شود. پلی بوتادی‌ان مقاومت بالایی در برابر ساییدگی دارد و به دلیل داشتن این ویژگی در صنابع لاستیک سازی کاربرد گسترده‌ای دارد. ونیز تسمه‌ها، شلنگ‌ها، واشرها و سایر قطعات اتومبیل نیز از پلی بوتادی ان ساخته می‌شوند، زیرا نسبت به دیگر پلیمرها در مقابل دماهای پایین مقاومت بهتری از خود نشان می‌دهد.http://mychem.ir/edu/simpoly/lev2/pb/ از دیگر مصارف مهم پلی بوتادی‌ان، استفاده برای ارتقای میزان چقرمگی (مقاومت در برابر ضربه) پلاستیک ها از قبیل پلی استایرن و آکریلونیتریل بوتادین استایرن به کار می‌رود. همچنین در ساخت توپ گلف، اشیای الاستیک (کشسان)، محفظه وسایل الکترونیکی و … کاربرد دارد.https://en.wikipedia.org/wiki/Polybutadiene
۱۰ چیز دربارهٔ تو که ازشان متنفرم یک فیلم کمدی رمانتیک محصول سال ۱۹۹۹ آمریکا به کارگردانی گیل جانگر و با بازی جولیا استایلز، هیث لجر، جوزف گوردون لویت و لاریسا اولینیک است.
این فیلم برگرفته شده از یکی از نمایشنامه‌های شکسپیر به نام رام کردن زن سرکش می‌باشد که به شکل مدرن و در میان دانش آموزان دبیرستانی به اجرا در می‌آید.
«معبد الکتریکی» ترانه‌ای توسط خواننده و ترانه‌سرای اهل ایالات متحده آمریکا لیدی گاگا برای دومین آلبوم استودیویی او اینگونه زاده شده‌ام است که در منتشر شد. کلیسای الکتریکی، توسط لیدی گاگا و دی‌جی وایت شادو نوشته و تهیه شده است.