moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
موتور جستجو یاندکس از سال ۱۳۹۴ شمسی به مدت هفت سال در ایران فیلتر بود و سرانجام در تاریخ ۲ مرداد ۱۴۰۱ شمسی بعد از گذشت چهار روز از سفر ولادیمیر پوتین به ایران این موتور جستجو رفع فیلتر شد. قابل ذکر است که وبگاه رفع فیلتر شده تنها مربوط به دامنه Yandex.ru بوده و دامنه Yandex.com پیش‌تر نیز قابل دسترس بوده است.
مکس هرال (; – ) وزنه‌بردار اهل فرانسه بود.
رابرت هیگنز (; – ) وزنه‌بردار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
یاتسک گوتوفسکی (; – ) وزنه‌بردار اهل لهستان بود.
فرنتس هورنیاک (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل مجارستان بود.
فرانتس هولبل (؛ ۲۷ دسامبر ۱۹۲۷ – ) وزنه‌بردار اهل اتریش بود.
جیلیان فرمانروای ایالت چو بود.
طبق سوابق چینی باستانی مورخ بزرگ، لوژونگ، از نسل ششم امپراتور اسطوره ای زرد، شش پسر داشت که همگی با «بریدن بدن» (سزارین) به دنیا آمدند. ششمین پسر که جیلیان نام داشت، خاندان می را که بر ایالت چو حکومت می‌کرد (حدود ۱۰۳۰ تا ۲۲۳ قبل از میلاد) تأسیس کرد.
جیرو هوسوتانی (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل ژاپن بود.
هوانگ مینهائو (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل چین است.
هوانگ شیه-هسو (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار زن اهل تایوان است بود.
میهای هوسکا (; – ) وزنه‌بردار اهل مجارستان بود.
هلن ایداهوسا (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار زن اهل نیجریه است.
محمد احسان (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل مصر است.
ایم یونگ-سو (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل کره شمالی بود.
کریستینا یوانیدی (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار زن یونانی‌تبار اهل شوروی بود.
یویچی ایتوکازو (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل ژاپن است.
گنادی ایوانچنکو (؛ زادهٔ ۳۰ ژوئیه ۱۹۴۷) وزنه‌بردار اهل روسیه بود.Gennady Ivanchenko. chidlovski.net
Arthur Chidlovski (December 2007) One-on-One with Gennady Ivanchenko. chidlovski.net
دمیتری ایوانوف (؛ ۱۹۲۸ – ۱۹۹۳) وزنه‌بردار اهل روسیه بود.DMITRI IVANOV. chidlovski.net
خریستو خریستوف (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل بلغارستان است.
وحیده ماگلایلیچ (۱۷ آوریل ۱۹۰۷ – ۱ آوریل ۱۹۴۳) یک پارتیزان یوگسلاوی بود که به دلیل نقشش در مبارزه علیه نیروهای محور در طول جنگ جهانی دوم به عنوان قهرمان خلق یوگسلاوی شناخته و دارای نشان قهرمان ملی (یوگسلاوی) شد. او تنها زن مسلمان بوسنیایی بود که این نشان عالی را دریافت کرد.
ماگلایلیچ که در "قادی" بانیا لوکا به دنیا آمد، از تحصیلات عالی توسط پدرش محروم شد. او به اهداف مختلف اجتماعی و بشردوستانه از جمله حقوق زنان دست زد. پس از اینکه یوگسلاوی توسط نیروهای محور در آوریل ۱۹۴۱ مورد تهاجم قرار گرفت، بوسنی بخشی از دولت مستقل کرواسی، یک دولت دست نشانده فاشیست شد. ماگلایلیچ در ماه مه وارد اتحادیه کمونیست‌های یوگسلاوی شد و به جنبش‌های مقاومت در جنگ جهانی دوم پارتیزانی پیوست. موقعیت اجتماعی بالای او به او اجازه داد تا چندین ماه به‌طور نامحسوس به پارتیزان‌های محلی پناه داده و آن‌ها را تجهیز کند، اما در نهایت فعالیت‌های او توسط مقامات فاشیست کشف و وی به زندان فرستاده شد. پس از ماه‌ها شکنجه، ماگلایلیچ از زندان فرار کرد و مجدداً به پارتیزان‌ها پیوست. او تا زمان مرگش در نبرد با نیروهای آلمانی در مالا کروپسکا روجیشکا، در منطقه بوسانسکا کراینا از مشهورترین افراد بود.
پس از جنگ، بقایای او از مالا کروپسکا روجیشکا نبش قبر شد و دوباره در گورستان پارتیزان در بانیا لوکا به خاک سپرده شد. تصویر او بر روی جلد اعلامیه‌های توزیع شده توسط سازمان آزادیبخش فلسطین به نمایش درآمده است که سعی دارد او را به عنوان نمونه ای برای زنان فلسطینی معرفی کند.
وحیده ماگلایلیچ در ۱۷ آوریل ۱۹۰۷ در بانیا لوکا، بوسنی و هرزگوین، که در آن زمان یک منطقه تحت اشغال اتریش-مجارستان و بعداً بخشی از پادشاهی یوگسلاوی بود، به دنیا آمد. او از یک خانواده برجسته مسلمان بوسنیایی، بزرگ‌ترین فرزند از ده فرزند "قادی" محمد ماگلایلیچ، رئیس دادگاه شریعت بانیا لوکا، و همسرش کاملیا بود. تعداد این خانواده هفت زن و پانزده مرد بود که پدربزرگ و مادربزرگ، عمه، عموها و عموهای ماگلایلیچ در یک خانه مشترک زندگی می‌کردند. وحیده در کودکی با جاروها بازی می‌کرد تا با عروسک‌ها و وانمود می‌کرد که آنها در واقع تفنگ و اسب هستند. او همچنین پسران را به عنوان همبازی ترجیح می‌داد، اما به زودی مجبور شد مسئولیت هشت برادر و یک خواهر کوچکترش را بر عهده بگیرد.
ماگلایلیچ از اوایل کودکی به کار دستی علاقه نشان داده بود و بنابراین والدینش تصمیم گرفتند او را در مدرسه حرفه‌ای زنان در زادگاهش در "مکتب" ثبت نام کنند. در آن زمان، تعداد کمی از دختران مسلمان بوسنیایی به مدرسه سکولار می‌رفتند. ماگلایلیچ آرزو داشت که تحصیلات خود را در زاگرب ادامه دهد و معلم شود، اما پدرش داشتن دخترانی که خارج از خانه تحصیل می‌کردند، نامناسب می‌دانست و اجازه نمی‌داد؛ بنابراین ماگلایلیچ تا آغاز جنگ جهانی دوم خانه را اداره کرد.
ماگلایلیچ اگرچه تحصیلات خود را بیشتر ادامه نداد، اما از طریق برادرانش که در سارایوو و زاگرب تحصیل کردند با مارکسیسم و جنبش کارگری آشنا شد. او یکی از اولین زنان مسلمان بوسنیایی بود که در جنبش کارگری شرکت کرد و از این طریق بیشتر با جنبش حقوق زنان درگیر شد. او همچنین در سازمان بین‌المللی کمک‌های سرخ فعال بود و بعداً ریاست سازمان زنان بانیا لوکا را بر عهده داشت. پدرش به او اجازه داد حجاب خود را کنار بگذارد، اما او با کوتاه کردن موهایش خشم خانواده و مردم شهر را برانگیخت. ماگلایلیچ پیشنهادهای ازدواج دریافت کرد اما به شرط اینکه فعالیت خود را کنار بگذارد و بنابراین هرگز ازدواج نکرد.
جنگ جهانی دوم در سپتامبر ۱۹۳۹ آغاز شد. یوگسلاوی یک سال و نیم بعد توسط نیروهای محور و دولت مستقل کرواسی مورد تهاجم قرار گرفت. در ۱۰ آوریل ۱۹۴۱ یک دولت دست نشانده فاشیست تأسیس شد و تمام بوسنی و هرزگوین، تقریباً تمام کرواسی و بخش‌هایی از صربستان را دربر گرفت. ماگلایلیچ بلافاصله شروع به سازماندهی جنبش‌های مقاومت در جنگ جهانی دوم در برابر مقامات فاشیست کرد. در ماه مه ۱۹۴۱، علی‌رغم تردید پدرش در مورد مارکسیسم و مذهب، او وارد اتحادیه کمونیست‌های یوگسلاوی شد. با این وجود، جنایات فاشیست علیه بوسنیایی‌ها او را بر آن داشت تا از بیش از پیش از جنبش مقاومت حمایت کند. اوستاشه که به وفاداری او به رژیم جدید مشکوک بود، پدر ماگلایلیچ را مجبور کرد که از سمت خود به عنوان قاضی منطقه بانیا لوکا بازنشسته شود.
ماگلایلیچ توانست از شهرت بالای پدرش به عنوان "قاضی" برای پناه دادن به کمونیست‌ها در خانه‌شان، سازماندهی انتقال آنها به مناطق آزاد شده و جمع‌آوری لوازم پزشکی، لباس، سلاح و مهمات استفاده کند. او با حفظ شبکه‌ای پیچیده از تماس‌ها، پست‌های بازرسی و اقامتگاه‌های مخفی، به یکی از قابل اعتمادترین حامیان پارتیزان در بانیا لوکا تبدیل شد. او با متقاعد کردن خانواده‌های صرب، مسلمان و یهودی بانیا لوکا برای اهدای اموال خود به جنبش مقاومت به جای تن دادن به مصادره آن توسط اوستاشه، از مادرش خواست برای پارتیزان‌ها مواد غذایی آماده کند و تجهیزاتی مانند فرستنده‌های رادیویی برای آنها فراهم کند. موقعیت اجتماعی که او به عنوان عضو یکی از محترم‌ترین خانواده‌های شهر از آن برخوردار بود، دیگر مسلمانان بانیا لوکا را به شدت تشویق کرد تا به پارتیزان‌ها بپیوندند.
اوستاشه در نهایت متوجه فعالیت‌های ماگلایلیچ شد، اما دستگیری او در ملاء عام به معنای خطر شورش قابل توجهی در میان جمعیت مسلمان بود. از او خواسته شد که در اکتبر ۱۹۴۱ به شبه نظامیان اوستاشه گزارش دهد و فرصت دستگیری بی سر و صدای او فراهم شد. ماگلایلیچ در طول دو ماهی که در زندان سپری کرد، تحت شکنجه با هدف استخراج اطلاعات در مورد پارتیزان‌ها مورد بازجویی قرار گرفت. چون او سکوت کرد، مقامات تصمیم گرفتند او را به زاگرب بفرستند. در ۲۰ دسامبر ۱۹۴۱، روز انتقال، ماگلایلیچ به همراه دوستش به نام دانیکا ماریچ موفق شد از زندان فرار کند. این دو زن قبل از نقل مکان به قلمرو تحت کنترل پارتیزان در کوه شمرنگتسا، چندین روز را در خانه پدر وحیده پنهان شدند. در ۳۱ دسامبر ۱۹۴۱ آنها به پارتیزان پیوستند. برادران او قبلاً به مبارزان چریکی پیوسته بودند. دو نفر به زندان افتادند، در حالی که پدرش در سال به اردوگاه کار اجباری فرستاده شد.
اندکی پس از رسیدن به قلمرو آزاد شده، ماگلایلیچ وارد سیاست شد. او با مردم کوزارا، بیهاچ و تسازین، بیشتر با زنان کار می‌کرد. تأثیر او در میان زنان مسلمان تسازین برجسته‌ترین بود و حرفه سیاسی او با انتخاب او به کمیته مرکزی جبهه ضد فاشیست زنان بوسنی و هرزگوین در ۶ دسامبر ۱۹۴۲ به اوج رسید او تا ژانویه ۱۹۴۳ نماینده کمونیست‌ها در سانسکی موست و نوی گراد بود.
ماگلایلیچ همراه با بقیه تیپ ۱۲ کراجینا در بعدازظهر ۳۱ مارس وارد مالا کروپسکا روجیشکا شد. او و دیگر پارتیزان‌هایش در اوایل صبح روز اول آوریل با شلیک گلوله از خواب بیدار شدند که توسط آلمان‌ها محاصره شده بودند. پارتیزان‌ها سعی کردند بیرون بیایند و به تپه‌ای نزدیک پناه ببرند. ماگلایلیچ نتوانست به دامنه تپه برسد و در تیراندازی متقابل از پشت مورد اصابت گلوله قرار گرفت. پارتیزان‌های زنده مانده در همان روز بازگشتند تا اجساد ۲۸ رفیق کشته شده خود، از جمله وحیده را بیابند و در روستا دفن کنند. پس از جنگ، بقایای او دوباره در گورستان پارتیزان در بانیا لوکا دفن شد، جایی که تا به امروز در آنجا باقی مانده‌است.
وحیده یکی از چهار خواهر و برادر ماگلایلیچ بود که به عنوان پارتیزان در جنگ جان باختند. سه نفر دیگر برادران او، جواد، منیب و نجیب بودند که توسط چتنیک‌ها کشته شدند. در ۲۰ دسامبر ۱۹۵۱، ماگلایلیچ به عنوان قهرمان خلق یوگسلاوی شناخته شد. او تنها زن مسلمان بوسنیایی است که این عنوان را دریافت کرده‌است. همین به رسمیت شناختن برادر همسر ماگلایلیچ که دو ماه پس از مرگ او در عملیاتی کشته شد، اعطا شد. تصویر ماگلایلیچ بر روی جلد اعلامیه‌های توزیع شده توسط سازمان آزادیبخش فلسطین استفاده شده‌است که او را به عنوان یک الگو برای زنان فلسطینی معرفی کرده‌است.
Blockchain.com (قبلاً Blockchain.info) یک شرکت خدمات مالی ارزهای دیجیتال است. این شرکت به عنوان اولین کاوشگر بلاکچین بیت کوین در سال ۲۰۱۱ شروع به کار کرد و بعداً یک کیف پول رمزنگاری ایجاد کرد که ۲۸ درصد از تراکنش‌های بیت کوین را بین سال‌های ۲۰۱۲ تا ۲۰۲۰ به خود اختصاص داد. همچنین یک صرافی ارزهای دیجیتال را راه اندازی می‌کند و به بازارهای نهادی وام دادن به تجارت و داده‌ها، نمودارها و تجزیه و تحلیل‌ها ارائه می‌کند.
Blockchain.com یک شرکت خصوصی است. این شرکت توسط مدیرعامل پیتر اسمیت، یکی از سه بنیانگذار آن، رهبری می‌شود. اعضای هیئت مدیره شرکت عبارتند از: اسمیت؛ بنیانگذار نیکلاس کری؛ آنتونی جنکینز؛ جیم مسینا، معاون سابق رئیس ستاد برای باراک اوباما، و جرمی لیو، شریک در Lightspeed Venture Partners.
بین سال‌های ۲۰۱۲ تا فوریه ۲۰۲۱، این شرکت در مجموع ۱۹۰ میلیون دلار سرمایه‌گذاری خطرپذیر جذب کرد. در مارس ۲۰۲۱، ۳۰۰ میلیون دلار سرمایه‌گذاری اضافی را جذب کرد. سرمایه گذاران این شرکت عبارتند از شرکای دی‌اس‌تی گلوبال، لایت‌اسپید ونچور پارتنرز، وی‌وای کپیتال، جی‌وی، بیلی گیفورد، کلاوس هوملز، صنایع الدریج، کایل باس، اکسس اینداستریز، سرمایه‌گذاری استراتژیک مور و مشاوران رویدا.
Blockchain.info توسط بن ریوز در سال ۲۰۱۱ تأسیس شد. او وب سایتی راه اندازی کرد که می‌توانست برای ردیابی تراکنش‌های بیت کوین استفاده شود. این وب‌سایت یک بلاک کاوشگر بود، وب‌سایتی که به کاربران بیت‌کوین اجازه می‌داد در صورت داشتن کد هش شناسایی برای تراکنش، جزئیات تراکنش‌های عمومی ارزهای دیجیتال را ببینند.
در اوایل سال ۲۰۱۲، ریوز و برایان آرمسترانگ، یکی از بنیانگذاران صرافی ارزهای دیجیتال کوین‌بیس، برای کلاس تابستانی وای کامبینیتر درخواست دادند. آنها یک پلتفرم پرداخت برای بیت کوین پیشنهاد کردند که در آن کاربران می‌توانستند یک کیف پول دیجیتالی نگه دارند، ارزهای دیگر را با بیت کوین با هزینه درصدی مبادله کنند و پرداخت‌ها را با بیت کوین انجام دهند. به دلیل نظرات متفاوت آنها قبل از حضور در Y Combinator راه خود را از هم جدا کردند. ریوز می‌خواست پلتفرمی ایجاد کند که در آن کاربران دسترسی به اطلاعات بیت کوین خود را کنترل کنند، در حالی که آرمسترانگ احساس می‌کرد که پلتفرم باید حضانت کیف پول کاربران را حفظ کند. پس از جدایی از آرمسترانگ، ریوز به کار در Blockchain.info ادامه داد.
از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۴، پایگاه کاربران بلاک چین از ۱۰۰۰۰۰ کاربر کیف پول در اوایل سال ۲۰۱۳ به ۱٫۵ میلیون کاربر در آوریل ۲۰۱۴ افزایش یافت تا سال ۲۰۱۴، Blockchain.com محبوب‌ترین کیف پول بیت کوین بود و توسط نیکلاس کری به عنوان مدیر عامل رهبری می‌شد. دو شرکت ZeroBlock در سال ۲۰۱۳ و RTBTC در اوایل سال ۲۰۱۴ را خریداری کرده بود که از طریق آنها خدمات تجزیه و تحلیل داده‌ها را اضافه کرد و این خدمات را زیر یک چتر گرد هم آورد. در دسامبر ۲۰۱۳، Blockchain.com ZeroBlock، اپلیکیشنی برای قیمت گذاری بیت کوین را خریداری کرد. سال بعد، پلتفرم تجزیه و تحلیل داده RTBTC را خریداری کرد. این فناوری RTBTC را با خدمات موجود خود ادغام کرد و یک پلتفرم را ایجاد کرد که کیف پول رمزنگاری، قیمت گذاری و تجزیه و تحلیل و کاوشگر ارزهای دیجیتال را ارائه می‌دهد.
در فوریه ۲۰۱۴، Apple Inc. برنامه Blockchain.com را از فروشگاه App iOS حذف کرد که باعث اعتراض عمومی در جامعه بیت کوین، به ویژه در جامعه ردیت شد. در آن زمان، این تنها برنامه کیف پول بیت کوین بود که برای کاربران اپل در دسترس بود، زیرا اپل دیگر برنامه‌ها را حذف یا رد کرده بود. در جولای ۲۰۱۴، اپل برنامه Blockchain.com را مجدداً راه اندازی کرد.
در سال ۲۰۱۴، پیتر اسمیت به عنوان مدیرعامل به تیم مؤسس پیوست. سه بنیانگذار، ریوز، کری و اسمیت در آپارتمان ریوز در یورک کار می‌کردند و زمانی که سرمایه‌گذار بیت کوین راجر ور سرمایه اولیه را تأمین کرد، شرکت را به‌طور رسمی تأسیس کردند. تا اکتبر ۲۰۱۴، ۲٫۳ میلیون کیف پول مصرف‌کننده داشت و ۳۰٫۵ میلیون دلار در اولین دور جمع‌آوری سرمایه خارجی خود با سرمایه گذارانی از جمله Lightspeed Venture Partners و Mosaic Ventures جمع‌آوری کرد. این بزرگ‌ترین دور تأمین مالی در بخش ارزهای دیجیتال در آن زمان بود. مجمع جهانی اقتصاد این شرکت را به عنوان یکی از پیشگامان فناوری در سال ۲۰۱۶ معرفی کرد. در سال ۲۰۱۷، این شرکت دور دوم جمع‌آوری سرمایه را انجام داد. ۴۰ میلیون دلار سرمایه در ژوئن بسته شد و ارزش شرکت ۲۸۰ میلیون دلار بود.
در سال ۲۰۱۸، بلاک چین شروع به فروش خدمات برای ارزهای دیجیتال سازمانی کرد. در جولای ۲۰۱۹، Blockchain.com صرافی ارزهای دیجیتال خود را راه اندازی کرد و آن را سریعتر از سایرین تبلیغ کرد. در سپتامبر ۲۰۲۰، این شرکت به ائتلاف برای عدالت برنامه پیوست که هدف آن مذاکره برای شرایط بهتر برای گنجاندن برنامه‌ها در فروشگاه‌های برنامه است. در اواسط سال ۲۰۱۸، این شرکت Tsukemen، یک شرکت استارتاپ توسعه اپلیکیشن مستقر در سانفرانسیسکو را خریداری کرد.
در سال ۲۰۲۰، این شرکت ۳۱ میلیون کاربر داشت و تا سال ۲۰۲۱، ۶۵ میلیون کیف پول Blockchain.com و ۲۸٪ از تراکنش‌های بیت کوین از سال ۲۰۱۲ توسط کیف پول Blockchain.com آغاز یا دریافت شده‌است. در فوریه ۲۰۲۱، Blockchain.com یک دور سرمایه‌گذاری ۱۲۰ میلیون دلاری از سرمایه گذارانی از جمله سرمایه‌گذاری‌های استراتژیک مور، کایل باس، اکسس اینداستریز، مشاوران رویدا، شرکای سرمایه‌گذار لایت‌اسپید، جی‌وی، کلاوس هوملز و صنایع الدریج جمع‌آوری کرد. با احتساب دورهای قبلی سرمایه‌گذاری خطرپذیر، این شرکت در مجموع ۱۹۰ میلیون دلار جمع‌آوری کرده بود. یک ماه بعد، این شرکت یک دور جمع‌آوری کمک مالی ۳۰۰ میلیون دلاری دیگر را اعلام کرد. یک سوم از مبلغ جمع‌آوری شده توسط شرکت سرمایه‌گذاری بیلی گیفورد تأمین شد که ۱۰۰ میلیون دلار سرمایه‌گذاری کرد. بر اساس دور جمع‌آوری سرمایه، ارزش شرکت ۵٫۲ میلیارد دلار بود.
در سال ۲۰۲۲، مدیر عامل Blockchain.com به سهامداران نامه نوشت و به آنها اطلاع داد که Three Arrows Capital به سرعت ورشکسته می‌شود به معنای تأثیر پیش فرض ۲۷۰ میلیون دلاری ارزهای دیجیتال و وام‌های دلاری آمریکا به Blockchain.com است. این شرکت ۲۵ درصد از کارکنان خود، حدود ۱۵۰ نفر را در
Blockchain.com به عنوان یک شرکت ارزهای دیجیتال، بستری را برای نگهداری، استفاده، مدیریت دارایی‌های رمزنگاری و کاوش در تراکنش‌های ارزهای دیجیتال فراهم می‌کند. همچنین استانداردها و زیرساخت‌های خدمات مالی را برای ارزهای دیجیتال توسعه می‌دهد. پلتفرم این شرکت داده‌های بازار و تجزیه و تحلیل را ارائه می‌دهد. این ارز دیجیتال از اهداف غیرمتمرکز و ناشناس بودن رمزارز پیروی می‌کند. برخی از محصولات کریپتوکارنسی آن توسط کاربر نهایی مدیریت می‌شوند و توسط خود Blockchain.com قابل دسترسی نیستند.
محصولات اصلی آن کیف پول رمزنگاری، صرافی، بلاک کاوشگر و بازارهای نهادی ارائه می‌شوند.
این شرکت یک کیف پول رمزنگاری میزبانی شده ارائه می‌دهد که روشی برای ذخیره ارز دیجیتال در یک فایل دیجیتالی است که می‌توان به صورت آنلاین به آن دسترسی داشت. کیف پول را می‌توان با ارزهای دیجیتال و استیبل کوین‌های مختلف استفاده کرد. از کیف پول‌های آن می‌توان برای ارسال و دریافت تراکنش‌های ارز دیجیتال و همچنین مبادله بین ارزهای دیجیتال مختلف استفاده کرد. Blockchain.com دارای یک کیف پول غیر حضانت است، به این معنی که به‌طور کامل توسط کاربر کنترل می‌شود و شرکت به داده‌های کیف پول دسترسی ندارد. کاربران با یک کلید خصوصی به کیف پول خود دسترسی پیدا می‌کنند، عبارت بازیابی که فقط برای کاربر شناخته شده‌است.
صرافی ارز دیجیتال به تبدیل دارایی‌های دیجیتال شما به پول و پول به دارایی دیجیتال کمک می‌کند. آنها مانند یک دلال سهام کار می‌کنند. این شرکت دارای یک صرافی است که به کاربران خود امکان خرید، فروش و تجارت ارزهای دیجیتال را می‌دهد. علاوه بر این، رابط کاربری صرافی می‌تواند توسط معامله گران سفارشی شود تا بسته به سطح تجربه آنها، اطلاعات مرتبط را به آنها نشان دهد.
Blockchain.com علاوه بر خدمات خود برای افراد، خدمات مالی مبتنی بر ارز دیجیتال را نیز به سرمایه گذاران نهادی ارائه می‌دهد. کسب و کار بازارهای نهادی این شرکت وام، استقراض، تجارت و نگهداری دارایی‌های مالی را به ارزهای دیجیتال ارائه می‌کند. همچنین معاملات خارج از بورس را برای معامله گران بزرگ انجام می‌دهد و به عنوان یک کارگزار برای خصوصی نگه داشتن معاملات و جلوگیری از نوسانات قیمت بر اساس دانش بازار از معاملات عمل می‌کند.
این شرکت یک کاوشگر بلاک چین را اجرا می‌کند که به کاربر اجازه می‌دهد تراکنش‌های عمومی ارزهای دیجیتال و اطلاعات مرتبط را ببیند. این به هر کسی که کد هش تراکنش را دارد اجازه می‌دهد آدرس کیف پول‌هایی را که تراکنش از آن‌ها ارسال و دریافت شده‌است، میزان تراکنش و هر گونه کارمزد را ببیند. از این ابزار می‌توان برای تجزیه و تحلیل فعالیت تراکنش‌ها، داده‌های ارزهای دیجیتال و تجزیه و تحلیل استفاده کرد. این شرکت تبلیغات را در سرویس رایگان می‌فروشد.
تورسونوی یابورووا (; ) وزنه‌بردار زن اهل ازبکستان است.
ماریوش یدرا (؛ زادهٔ ۱۶ اوت ۱۹۷۳) وزنه‌بردار اهل لهستان بود.
جون سامگ-کیون (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل کره جنوبی است.
جی جینگ (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار زن اهل چین است.
آدریان جیگائو (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل رومانی بود.
جین یون-سونگ (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل کره جنوبی است.
کوزارچانکا ( به معنی "زن اهل کوزارا ") عکسی از جنگ جهانی دوم است که در جمهوری سوسیالیستی فدرال یوگسلاوی به نماد تبدیل شد. عکاس هنری یوگسلاوی ژورژ اسکریگین در شمال بوسنی در زمستان ۱۹۴۳–۱۹۴۴، یک پارتیزان زن خندان را نشان می‌دهد که کلاه تیتوکا به سر دارد و تفنگی روی شانه‌اش آویزان است.
موضوع پرتره میلیا مارین است. صرب بوسنیایی اهل روستایی در دامنه کوه کوزارا. مدت کوتاهی پس از جنگ، او با یک پارتیزان ازدواج کرد و در شهر پرییدور ساکن شد. او در سال ۲۰۰۷ در سن ۸۱ سالگی درگذشت.
"کوزارچانکا" در کتاب‌های درسی پرتیراژ مدرسه، تک‌نگاری‌ها و پوسترهای جنگ و همچنین روی جلد آلبومی از یک گروه موسیقی پاپ معروف یوگسلاوی به نمایش درآمد. هویت مارین به عنوان سوژه عکس در یوگسلاوی سوسیالیستی شناخته شده نبود.
در آوریل ۱۹۴۱، پادشاهی یوگسلاوی توسط نیروهای محور به رهبری آلمان نازی مورد تهاجم قرار گرفت، اشغال و تجزیه شد. یک دولت دست نشانده فاشیست به نام دولت مستقل کرواسی در ۱۰ آوریل کنترل تقریباً تمام کرواسی امروزی، تمام بوسنی و هرزگوین امروزی و بخش‌هایی از صربستان امروزی را بدست گرفت. به رهبری جنبش ملی‌گرای اوستاشه کرواسی، یکی از سیاست‌های این جنبش فاشیستی نسل‌کشی صرب‌ها در دولت مستقل کرواسی با کشتار دسته جمعی، اخراج و یکسان‌سازی اجباری بود. جنبش‌های مقاومت به زودی در پاسخ به اشغال ایجاد شدند که یکی از آنها توسط اتحادیه کمونیست‌های یوگسلاوی سازماندهی شد. حزب به ریاست یوسیپ بروز تیتو تصمیم گرفت ۴ ژوئیه برای راه اندازی یک قیام مسلحانه سراسری تحت حمایت اعضای نیروهای تحت رهبری آن به عنوان پارتیزان شناخته عمل کند. از آنها به عنوان ارتش آزادیبخش ملی یوگسلاوی نیز یاد می‌شد. در دسامبر ۱۹۴۳ و ژانویه ۱۹۴۴، تیپ ۱۱ کراجینا ارتش آزادیبخش ملی در حال حمله به آلمانی‌ها و نیروهای اوستاشه در منطقه کوهستانی کوزارا در شمال بوسنی بود تا فشار پارتیزان در بانوینا و شرق بوسنی را کاهش دهد، جایی که محور حملات بزرگ ضد حزبی پیشرو بود.
در طول زمستان ۱۹۴۳–۱۹۴۴، سربازان سیار تئاتر آزادی ملی با ستونی از پارتیزان‌های تیپ ۱۱ کراجینا در منطقه کنشپوله، در منطقه کازارا مواجه شدند. رئیس بخش باله تئاتر، گئورگیج «ژورژ» اسکریگین، یک رقصنده باله یوگسلاوی با تبار روسی بود. اسکریگین همچنین یک عکاس هنری تحسین شده بین‌المللی بود و جوایز معتبری را در تعدادی از نمایشگاه‌های عکاسی در اواخر دهه ۱۹۳۰ دریافت کرده بود. بین سال‌های ۱۹۴۲ و ۱۹۴۵، اسکریگین حدود ۵۰۰ عکس از جنگ گرفت که برخی از آنها در جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی افسانه‌ای شدند. فرمانده تیپ ۱۱ کراجینا نیز در ستون حضور داشت و اسکریگین از او خواست تا از یک مبارز زن پارتیزان عکس بگیرد. فرمانده پنج پرستار جوان را از ستون انتخاب کرد که اسکریگین از میان آنها میلیا مارین هفده ساله را انتخاب کرد. او صرب بوسنیایی اهل روستای برکینجا در نزدیکی دوبیکا، در دامنه کوه کوزارا بود. اسکریگین یک ژاکت کش باف پشمی روی او گذاشت، تفنگی را روی شانه‌اش انداخت، کلاه تیتوفکا را با ستاره قرمز رنگش به کنار سرش کج کرد، موهایش را صاف کرد و به او گفت که لبخند بزند. سپس با دوربین رولیفلکس خود از او عکس گرفت.
اسکریگین در عکس‌های جنگی خود دو اصل متفاوت را با هم متحد کرد: واقع گرایی خشن، از نظر محتوا، و تصویرگرایی، از نظر فرم. در سال ۱۹۶۸، او یک تک نگاری در مورد عکاسی جنگی خود با عنوان ("جنگ و صحنه") منتشر کرد که در آن عکس میلجا مارین با عنوان ("زن اهل کوزارا") وجود دارد. شرح عکس بدون ذکر نام چنین است: به عنوان یک زن جوان در جریان اولین حمله دشمن اسیر اما موفق به فرار شد - حتی از آلمان - و به کوزارا رسید و در آنجا یکی از مبارزان نیروهای کوزارا شد.
اندکی پس از جنگ، در سال ۱۹۴۶، میلیا مارین با پرو مارین ازدواج کرد و صاحب پنج فرزند شد. ، از زمان پرو مارین از قیام کوزارا در اواخر ژوئیه ۱۹۴۱ با پارتیزان‌ها جنگیده بود. میلیا در مصاحبه‌ای که در سال ۲۰۰۷ انجام داد، توضیح داد که به دلیل سختی‌های جنگی که او و خانواده اش متحمل شده بودند، در زمان گرفتن عکس احساس لبخند زدن نداشت. با این وجود، او به درخواست اسکریگین رضایت داد و لبخندی درخشان زد. مارین همچنین اظهار داشت که هرگز قبل از عکس و نه بعد از آن اسلحه حمل نکرده‌است. او در در سن ۸۱ سالگی در ۱۱ نوامبر ۲۰۰۷ درگذشت.
پس از جنگ، که در آن ارتش آزادیبخش ملی پیروز شد، "کوزارچانکا" به یک تصویر نمادین زمان جنگ در یوگسلاوی سوسیالیستی تبدیل شد. این یکی از نمادهای مشارکت توده ای زنان به عنوان داوطلب در مبارزات پارتیزانی بود که در نتیجه به عنوان یک آرمان کل ملت یوگسلاوی مشروعیت یافت. روایت رسمی مبارزه پارتیزانی که توسط دولت یوگسلاوی پس از جنگ به رهبری تیتو ترویج شد، در خدمت مشروعیت بخشیدن به رژیم و ایجاد احساسات ملی مشترک در این کشور چند قومیتی بود. پارتیزان‌های زن در این روایت جایگاه مهمی داشتند. "کوزارچانکا" در کتاب‌های درسی پرتیراژ مدارس، و همچنین تک‌نگاری‌ها و پوسترهای جنگ به نمایش درآمد. نماد توده ای زیبایی و شور و شوق یک انقلابی را تجلیل می‌کرد. نسخه اصلاح شده "کوزارچانکا" (بدون تفنگ) بر روی جلد آلبوم ۱۹۸۶ توسط گروه پاپ یوگسلاوی مرلین ظاهر شد. پشت جلد عکسی از مرلین مونرو بازیگر نقش بسته بود. هویت اصلی میلیا تورومان (مارین) تا پس از سقوط کمونیسم در یوگسلاوی و سایر کشورهای اروپایی، که پیام ایدئولوژیک عکس دیگر اثری نداشت، برای عموم مردم ناشناخته ماند.
ریزکی جونیانسیا (; ) وزنه‌بردار اهل اندونزی است.
جونگ چون-می (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار زن اهل کره شمالی است.
بو یوهانسون (؛ زادهٔ ۷ فوریه ۱۹۴۵) وزنه‌بردار اهل سوئد بود.
دسپینا استورچ یا دسپینا داویدوویچ استورچ (۱۸۹۴ یا ۱۸۹۵ – ۳۰ مارس ۱۹۱۸) یک زن یونانی عثمانی بود که گفته می‌شد در طول جنگ جهانی اول جاسوس آلمان و امپراتوری عثمانی بوده‌است. استورچ بعدها با عنوان «لذت ترکی»، «زیبایی ترکی» و «کلئوپاترای مدرن» در ادبیات جاسوسی جاودانه شد.
دسپینا که در استانبول در یک خانواده یونانی فاناریوت به دنیا آمد، در سن ۱۷ سالگی با پل استورچ فرانسوی ازدواج کرد. اگرچه آنها بعداً طلاق گرفتند، ازدواج قبلی آنها به دلیل خدمت پل در ارتش فرانسه در حالی که همسر سابق او مظنون به جاسوسی برای دشمنان فرانسه بود، وضعیت عجیبی را ایجاد کرد.
چندین عامل باعث شد مقامات آمریکایی مشکوک شوند که مادام استورچ جاسوس است. او به پایتخت‌های جهان سفر می‌کرد و مرتباً نام خود را تغییر می‌داد: «مثلاً در پاریس، او را با نام مادام نزی، در مادرید و لندن با نام مادام هسکت، در رم با نام مادام دیویدوویچ، در نیویورک در نقش مادام دسپینا، در واشینگتن، در نقش بارونس دوبلویل می‌شناختند. این نام خانوادگی، «بارونس دو بلویل» به این دلیل استفاده شد که تقریباً در همه جا با بارون مرموز هنری دی بیویل (یا دبلویل) در ماه‌های آخر قبل از دستگیری او همراه بود.
دسپینا استورچ به دلیل زیبایی چشمگیر، تسلط به زبان فرانسه و مهارت در رقصش، مهمان مکرر مهمانی‌ها بود. در بسیاری از مهمانی‌ها، او هیچ مشکلی در تماس با افسران نظامی که برای نیروهای متفقین و سفرای کشورهای درگیر در جنگ خدمت می‌کردند، نداشت.
دسپینا استورچ و بارون در مادرید در تماس با عوامل آلمانی مورد توجه قرار گرفتند. پس از اینکه این زوج متوجه سوء ظن شدند، به سرعت اسپانیا را به مقصد هاوانا ترک کردند.
آن‌ها بعداً عازم آمریکا شدند. یک زن آلمانی، خانم الیزابت شارلوت نیکس، و مردی که به نظر یک کنت فرانسوی به نام روبرت دکلارمونت بود، همراه آنها بودند.
به محض ورود به عنوان تمثیلی "یک چهار قلوی کنجکاو" از سوی وزارت دادگستری ایالات متحده به عنوان مظنون تحت نظرقرار گرفتند".
یکی از عواملی که شک وزارت دادگستری را برانگیخت این بود که او زندگی یک بانوی بسیار ثروتمند را داشت و برای اقامت در هتلی در نیویورک ماهیانه ۱۰۰۰ دلار پرداخت می‌کرد. خانم نیکس همچنین یک وام بدون توضیح ۳۰۰۰ دلاری از کنت برنستورف دریافت کرد.
مقامات بعداً یک صندوق امانات را که برای یک مادام استورچ در یکی از بانک‌های نیویورک نگهداری می‌شد، توقیف کردند. گفته می‌شود که حاوی مکاتبات مهمی با افراد سرشناس از سراسر جهان است که برخی از آنها رمزگذاری شده‌است.
در ابتدا، توطئه‌گران از بررسی دقیقی که تحت آن قرار داشتند آگاه نبودند چرا که او به محافل مرتبط با «امور اجتماعی» رفت و آمد داشت و تحسین‌کنندگان جدید و مهمی را به فهرست بلند دوستدارانش اضافه کرد.
هنگامی که بررسی دقیق برای استورچ مشخص شد، او تلاش کرد بسته‌های خود را به پاناما بفرستد، اما آنها رهگیری شدند. بارون و استورچ که متوجه خطر شده بودند، پاسپورت فرانسوی گرفتند و نقشه‌هایی برای فرار به کوبا ریختند. پس از مشخص شدن نقشه‌های فرار آنها برای وزارت دادگستری، هر چهار نفر در ۱۸ مارس ۱۹۱۸ دستگیر و به جزیره الیس فرستاده شدند. مقامات تلاش کردند پول مشکوکی که توسط چهار همدست به جا مانده بود را دنبال کنند، اما نتوانستند ثابت کنند یا رد کنند که جاسوسی صورت گرفته‌است. در نهایت بارون، استورچ و دو نفر دیگر به عنوان عناصر «نامطلوب» از ایالات متحده اخراج شدند.
زمانی که در جزیره الیس بودند، همه آنها بیمار شدند. در حالی که سه نفر از آنها بهبود یافتند، دسپینا استورچ در ۳۰ مارس در اثر آنچه به عنوان ذات الریه توصیف شد در سن ۲۳ سالگی درگذشت. در زمان مرگ او، مقامات معتقد بودند که او به دلایل طبیعی فوت کرده‌است، اما برخی از نشریات بعداً نشان دادند که او ممکن است یک کپسول مسموم را گاز گرفته باشد.
تشییع جنازه او در ۱ آوریل ۱۹۱۸ برگزار شد.
در تشییع جنازه او بارون هانری دی بیویل، ستایشگر وفادارش، والدینش و یک مأمور سرویس مخفی شرکت کردند. این مراسم در یک کلیسای ارتدکس یونان برگزار شد، اگرچه هیچ‌کس نتوانست هیچ مدرکی مبنی بر اینکه دسپینا استورچ مراسم‌های چه دینی را انجام می‌داد ارائه دهد.
دولت ایالات متحده توضیح والدین بارون را پذیرفت، که وفاداری آنها به فرانسه بدون هیچ شکی بود، مبنی بر اینکه پسرشان یک قربانی بی گناه است و «هر سوء ظنی که ممکن است برانگیخته شود ناشی از ارادت او به مادام استورچ است.»
با مرگ مظنون اصلی آنها، دولت ایالات متحده متوجه شد که این پرونده هرگز حل نخواهد شد، اگرچه "نیویورک تایمز" اعترافات ادعایی او را درست قبل از مرگش گزارش داد.
کانگ یوئه (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار زن اهل چین است.
نوردان کاراگوز (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار زن اهل ترکیه است.
ولادیمیر کانیگین (؛ ۱۹۴۸ – ۱۹۹۰) وزنه‌بردار اهل اتحاد جماهیر شوروی بود.
کاوکو کانگاسنیمی (; – ) وزنه‌بردار اهل فنلاند بود.
خلیل اسعد رزم‌آرا (١٢٩۴-١٣٨٢) سیاست‌مدار ایرانی بود، که در دوره بیست و سوم به‌عنوان نماینده ملایر در مجلس شورای ملی حضور داشت.
خلیل اسعد رزم‌آرا با نام قبلی خلیل بحیرایی به سال ١٢٩۴ در ملایر متولد شد.تحصیلات ابتدائی را در ملایر و دوران متوسطه را در همدان و تهران بپایان رساند.
او در سال ١٣٢٠ به استخدام وزارت فرهنگ درآمد و ناظم و مدیر دبستان سلطانی در ملایر شد.
وی در سال ١٣٢۵ رئیس آموزش و پرورش تویسرکان و در سال ١٣٢۶ رئیس آموزش و پرورش نهاوند و در سال ١٣٢٨ رئیس اوقاف ملایر بود.
فعالیت‌های مطبوعاتی را در ۱۳۳۰ش، در ملایر، با انتشار نشریۀ مرد مبارز آغاز کرد و سپس آن نشریه را در تهران تا مرداد ۱۳۵۳ چاپ کرد. در دوره‌ی بیست و سوم به عنوان نماینده‌ی ملایر در مجلس بود.
داود مؤید امینی سیاست‌مدار ایرانی بود، که در دوره بیست و دوم به‌عنوان نماینده اردبیل در مجلس شورای ملی حضور داشت.
چکامه‌های شاه () که در برخی منابع تحت عنوان چکامه‌های پادشاهی هم از آن یاد شده‌است، میان سال‌های ۱۸۵۹ و ۱۸۸۵ منتشر شد. این اثر عبارت است از مجموعه‌ای دوازده‌گانه از شعر روایت‌گونه که سرودهٔ آلفرد تنیسون، ملک‌الشعرا بریتانیا در عصر ویکتوریا است که افسانهٔ شاه آرتور، شوالیه‌های همراه او به همراه عشق آرتور به گوئینویر را شرح می‌دهد. مجموع این اثر، تلاش‌ها و شکست آرتور برای ارتقای نوع بشر و ایجاد یک پادشاهی کامل را بیان می‌کند که شامل به قدرت رسیدن وی تا زمان مرگش به دست موردرد خائن می‌باشد.
تنیسون در اندیشهٔ گنجاندن گذشته و حال در این چکامه‌ها بود. آرتور، در این منظومه به عنوان تجسم آرمان‌های ویکتوریایی دیده می‌شود و غالب منتقدان ادبی به این اثر تنیسون به عنوان یک اثر خاص ویکتوریایی اشاره می‌کنند. در عصر ویکتوریا، اشتیاق دوباره به فکر و عقیدهٔ عشق شهسوارانه یا یافتن رضایت معنوی در خالص‌ترین شکل عشق رمانتیک (افسانه‌ای و شاعرانه) دوباره رونق گرفته بود. این تفکر به‌طور خاص در رابطهٔ میان آرتور و گوئینویر در شعر تجسیم یافته‌است به ویژه آنجا که گوئینویر - آن‌طور که آرتور انتظار دارد - ناپالوده و بی‌غش عمل نمی‌کند. موقعیت تنیسون به عنوان ملک‌الشعرای بریتانیا در آن زمان و محبوبیت چکامه‌های پادشاهی، به ترویج بیشتر این دیدگاه در مورد زنان عصر ویکتوریا کمک کرد.
سیدمحمد رضازاده سیاست‌مدار ایرانی بود، که در دوره بیست و دوم به‌عنوان نماینده شیراز در مجلس شورای ملی حضور داشت.
گُجیا پیراشکی شیرین و سرخ‌شده‌‌ای است که جزء یکی از دسر محبوب در شبه قاره هند به حساب می‌آید. این غذای لذیذ با استفاده از سوجی (سمولینا) یا مایدا (آرد همه منظوره) تهیه می‌شود که با مخلوطی از خوآ شیرین شده (شیر خشک که مأوا نیز نامیده می‌شود) و میوه‌های خشک پر می‌شود. سپس آن را در ماهیتابه سرخ می‌کنند تا بافتی ترد به آن بدهند.
اولین بار ذکر گُجیا به قرن سیزدهم برمی گردد، زمانی که مخلوطی از عسل و انگور با آرد گندم درون آن پر شده و در آفتاب خشک می‌کردند. روش تهیه یک گجیا معمولی تقریباً شبیه سمبوسه است، اما با مخلوط شیرینی از میوه‌های خشک رنده شده و برشته شده، خوآ، نارگیل رنده شده و کمی سوجی پر می‌شود تا بافتی ترد به آن بدهند.
همایون معتمدوزیری سیاست‌مدار ایرانی بود، که در دوره بیست و دوم به‌عنوان نماینده مریوان در مجلس شورای ملی حضور داشت.
علی مرادی سیاست‌مدار ایرانی بود، که در دوره بیست و یکم به‌عنوان نماینده مهاباد در مجلس شورای ملی حضور داشت.
آلپ شرقی () نامی است که به نیمه شرقی کوه‌های آلپ اطلاق می‌شود و معمولاً به عنوان منطقه شرقی خطی تعریف می‌شود که از دریاچه کنستانس و دره راین آلپی تا بالای گذرگاه Splügen در خط‌الرأس آلپ و رو به پایین تا رود لیرو و دریاچه کومو در جنوب کشیده شده‌است. قله‌ها و گردنه‌های کوهستانی این بخش، کم‌ارتفاع‌تر از رشته کوه‌های آلپ غربی هستند، در حالی که دامنه خود وسیع‌تر و کمتر قوسی ست.
رشته کوه‌های آلپ شرقی شامل بخش‌های شرقی سوئیس (عمدتا کانتون گراوبوندن)، همه لیختن‌اشتاین و بیشتر مساحت اتریش از فورآرلبرگ به سمت شرق و نیز بخش‌های انتهایی جنوب آلمان (بایرن علیا)، شمال‌غربی ایتالیا (لمباردی) و شمال‌شرقی ایتالیا (ترنتینو آلتو آدیجه، ونتو و فریولی ونتزیا جولیا) و بخش‌هایی از شمال اسلوونی می‌شود. آلپ شرقی در جنوب به دشت پادان ایتالیا محدود می‌شود و در شمال، دره رود دانوب آن را از توده‌کوه بوهمیا جدا می‌سازد. شرقی‌ترین بخش این کوه‌ها را رشته‌کوه وینا وودز که مشرف به دانوب و حوضه وین تشکیل داده که منطقه گذار از آلپ شرقی به کوه‌های کارپات است.
محمد توسلی سیاست‌مدار ایرانی بود، که در دوره بیستم به‌عنوان نماینده رودبار در مجلس شورای ملی حضور داشت.
هوشنگ صمصام بختیاری سیاست‌مدار ایرانی بود، که در دوره بیستم به‌عنوان نماینده نجف‌آباد در مجلس شورای ملی حضور داشت.
محمدحسن آصف وزیری سیاست‌مدار ایرانی بود، که در دوره بیستم به‌عنوان نماینده مریوان در مجلس شورای ملی حضور داشت.
آلپ غربی () به بخش غربی کوه‌های آلپ گفته می‌شود که بخش جنوب‌شرقی فرانسه (مانند ساووآ)، تمامی موناکو، بخش شمال‌غربی ایتالیا (یعنی پیه‌مونته و واله دائوستا) و بخش‌های جنوب‌غربی سوئیس (مانند کانتون وله) را در بر می‌گیرد. کوه‌های آلپ غربی در جنوب‌شرقی به دشت پادان ایتالیا محدود می‌شود. در غرب، دره رود رون این کوه‌ها را از ماسیف سانترال جدا می‌سازد. زیررشته آلپ سوئیس، شمالی‌ترین بخش آلپ غربی - به معنای گسترده این اصطلاح - را تشکیل داده‌است.
قله‌ها و گردنه‌های کوهستانی آلپ غربی در مقایسه با آلپ شرقی بلندتر هستند، در حالی که خود رشته‌کوه آنچنان گسترده‌تر و قوس‌دارتر نیست.
اسماعیل قوامی سیاست‌مدار ایرانی بود، که در دوره بیستم به‌عنوان نماینده شیراز در مجلس شورای ملی حضور داشت.
موسی ثقةالاسلامی سیاست‌مدار ایرانی بود، که در دوره نوزدهم به‌عنوان نماینده تبریز در مجلس شورای ملی حضور داشت.
سیداحمد طباطبائی قمی سیاست‌مدار ایرانی بود، که در دوره نوزدهم به‌عنوان نماینده قم در مجلس شورای ملی حضور داشت.
در طول حمله روسیه به اوکراین، روسیه هزاران کودک اوکراینی را به اجبار به مناطق تحت کنترل خود منتقل کرده، به آنها تابعیت روسی داده، آنها را به اجبار در خانواده‌های روسی پذیرفته و موانعی برای اتحاد مجدد با والدین یا وطن اصلی آنها ایجاد کرده‌است.
سازمان ملل متحد اعلام کرد که این اخراج‌ها جنایت جنگی هستند. دیوان کیفری بین‌المللی حکم بازداشت ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه و ماریا لووا-بلوا، کمیسر حقوق کودکان را به اتهام دخالت آنها صادر کرد. بر اساس حقوق بین‌الملل، از جمله کنوانسیون نسل‌کشی ۱۹۴۸، چنین اعمالی «اگر با قصد نابودی یک ملت انجام شود»، نسل‌کشی محسوب می‌شود.
کودکان، از والدینی که توسط مقامات روسی دستگیر شده بودند، از نهادهای دولتی و از اردوگاه‌های تابستانی گرفته شده‌اند. برخی دیگر در اثر جنگ از والدین خود جدا شده، یا گاهی یتیم شده بودند. به برخی در مورد اینکه والدینشان آنها را رها کرده‌اند، دروغ گفته می‌شد، یا از آن‌ها برای تبلیغات استفاده می‌شد. شواهدی وجود دارد که برخی از آنها در روسیه مورد بدرفتاری قرار گرفتند. آنها تحت فشار قرار گرفتند تا میهن‌پرستی روسی را اتخاذ کنند. تعداد تخمینی آنها از ۱۳٫۰۰۰، تا بیش از ۳۰۰٫۰۰۰ نفر متغیر است. دفتر دادستان کل اوکراین اعلام کرد که ۴۹۴ نفر کشته شده‌اند.
برخی از کودکان از موسسات دولتی اوکراین مانند یتیم‌خانه‌ها، خانه‌های گروهی، و مدارس شبانه‌روزی ربوده شدند. بسیاری از کودکانی که به زور منتقل شده بودند از یتیم‌خانه‌ها و خانه‌های گروهی گرفته شدند. اکثر کودکان تحت مراقبت موسسات دولتی اوکراین یتیم نیستند بلکه فقط به‌طور موقت یا دائم توسط والدینی که با مشکلات شخصی مانند فقر، بیماری یا اعتیاد مواجه هستند تحت مراقبت دولت قرار گرفته‌اند.
سازمان ملل تخمین زد که حدود ۹۰٫۰۰۰ کودک پیش از تهاجم سال ۲۰۲۲ در خانه‌های دولتی در اوکراین ساکن بودند؛ صرف نظر از اینکه این کودکان والدین زنده داشتند یا در واقع تحت پوشش دولت بودند، چنین انتقال اجباری در زمان جنگ «احتمالاً جنایت جنگی» محسوب می‌شود. اکثریت قریب به اتفاق از جنوب و شرق اوکراین (مناطق خرسون، خارکوف، زاپوریژیا، دونتسک، لوهانسک و میکولائیف) گرفته شده‌اند.
برخی از کودکان در خانه‌های ناآشنا قرار می‌گیرند و دوباره آموزش می‌بینند. به گفته مارک لندلر از "نیویورک تایمز": «مقامات روسیه به وضوح اعلام کرده‌اند که هدف آنها این است که عشق به روسیه را جایگزین هر گونه وابستگی دوران کودکی به خانه کنند.»
والدین در مناطق تحت اشغال روسیه توسط مقامات روس تشویق شده‌اند تا فرزندان خود را به اردوهای تابستانی کودکان تحت حمایت دولت روسیه بفرستند که در ۴۳ نقطه در سراسر روسیه و کریمه برای نجات از جنگ روسیه و اوکراین ایجاد شده بود. برخی از والدین تحت فشار قرار گرفتند تا به فرزندان خود اجازه دهند به اردوگاه بروند. حداقل ۶٫۰۰۰ کودک اوکراینی در چنین اردوهایی شرکت کردند. تجزیه و تحلیل اطلاعات از حساب‌های عمومی و تصاویر ماهواره‌ای نشان می‌دهد که تعداد کودکان اسکان‌داده‌شده در چنین کمپ‌هایی بسیار بیشتر از داده‌های موجود است. برخی از آنها متعاقباً به مدت نامحدود در اردوگاه‌ها بازداشت شده‌اند، در حالی که برخی دیگر هفته‌ها یا ماه‌ها دیرتر از وعدهٔ داده‌شده بازگردانده شدند.
به برخی از والدین گفته شد که فرزندانشان تنها در صورتی بازگردانده می‌شوند که والدینشان آنها را شخصاً تحویل بگیرند، اما سفر بین اوکراین و روسیه دشوار و پرهزینه است. بسیاری از کودکان از خانواده‌های کم درآمدی هستند که توانایی پرداخت هزینه سفر را ندارند. حتی بستگانی که از طرف والدین وکالت داده شده‌اند، مجاز به جمع‌آوری فرزندان نیستند. و همه مردان (از جمله والدین) در سنین بین ۱۸ تا ۶۰ سال از ترک اوکراین منع می‌شوند زیرا واجد شرایط خدمت اجباری هستند، به طوری که در بیشتر موارد فقط مادران قادر به بازیابی فرزندان هستند. در برخی موارد، مقامات اردوگاه گفتند که بازگشت کودکان به بازپس‌گیری خاک اوکراین توسط روسیه بستگی دارد، در حالی که به یکی از کودکان گفته شد که به دلیل «دیدگاه‌های طرفدار اوکراین» به خانه باز نخواهد گشت.
کودکان در چنین اردوگاه‌هایی تحت روسی‌سازی، تبلیغات دولتی روسیه و آموزش نظامی (از جمله آموزش سلاح گرم) قرار گرفته‌اند. به گفته سخنگوی وزارت امور خارجه ایالات متحده، در بسیاری از موارد ارتباط کودکان در کمپ‌ها با خانواده‌هایشان قطع شده‌است.
روایت داخلی دولت روسیه این است که «کودکانِ رهاشده توسط دولت بزرگ روسیه از گزند جنگ نجات می‌یابند». انتقال اجباری کودکان اوکراینی بخشی از یک استراتژی تبلیغاتی گسترده‌تر توسط ولادیمیر پوتین است که سعی دارد اوکراین را به عنوان بخشی از ملت روسیه نشان دهد و تهاجم را توجیه کند. دولت روسیه با دقت تصویر انتقال اجباری کودکان را به مردم روسیه ترسیم کرده‌است. تلویزیون دولتی روسیه تصاویری از اهدای خرس‌های عروسکی توسط مقامات روسی به کودکان ربوده‌شدهٔ تازه‌وارد را پخش کرده‌است و مقامات روسی در دونتسک خبرنگاران را به رویدادهایی دعوت کرده‌اند که در آن هدایایی به این کودکان اهدا می‌شود.
اولین گزارش‌ها از اخراج اجباری به روسیه در اواسط مارس ۲۰۲۲ و در زمان محاصره ماریوپل منتشر شد. روسیه از سال ۲۰۱۴ شروع به انتقال کودکان از سرزمین‌های اوکراین کرده بود.
در ۲۲ مارس ۲۰۲۲، مقامات اوکراین و ایالات متحده ادعا کردند که بیش از ۲٫۳۰۰ کودک توسط نیروهای روسی از استان‌های دونتسک و لوهانسک «ربوده شده‌اند».
در ۳۰ مه ۲۰۲۲، ولادیمیر پوتین فرمانی را امضا کرد که فرایند پذیرش یتیمان اوکراینی یا کسانی که مراقبت والدین ندارند، و اعطای شهروندی روسیه به آنها را ساده می‌کند. این قانون حتی با وجود اینکه قانون روسیه پذیرش کودکان خارجی را بدون رضایت کشورشان ممنوع می‌کند، امضا شد که اوکراین آن را نداده‌است. این فرمان همچنین بازگرداندن فرزندان را برای بستگان دشوارتر کرد.
بر اساس گزارش ماه مه 2022 مرکز حقوق بشر رائول والنبرگ در مونترال و مؤسسه نیو لاینز در واشینگتن، «دلایل منطقی برای نتیجه‌گیری» وجود دارد که روسیه دو ماده از کنوانسیون نسل‌کشی ۱۹۴۸ را نقض کرده‌است، از جمله انتقال کودکان اوکراینی به روسیه، که خود یک نوع اقدام نسل‌کشی است.
تا ۱۱ آوریل، دو سوم از ۷٫۵ میلیون کودک اوکراین بر اساس سازمان ملل آواره شده بودند. کمیسر حقوق بشر اوکراین، لیودمیلا دنیسوا، و سفیر سازمان ملل سرگی کیسلیتسیا، در آن زمان اظهار داشتند که بیش از ۱۲۰٫۰۰۰ کودک به روسیه تبعید شده‌اند. تا ۲۶ مه، بیش از ۲۳۸٫۰۰۰ کودک اوکراینی به خاک روسیه ارسال شده بودند.
مقامات اوکراینی ادعا کرده‌اند که فرمان پوتین راهی برای «قانونی‌کردن کودکان ربوده‌شده از خاک اوکراین» است و این امر «نقض فاحش» کنوانسیون ۱۹۴۹ ژنو در رابطه با حمایت از افراد غیرنظامی در زمان جنگ و کنوانسیون ۱۹۸۹ سازمان ملل در مورد حقوق کودک می‌باشد.
وزارت امور خارجه اوکراین همچنین معتقد است که این اقدامات ممکن است به عنوان انتقال اجباری کودکان از یک گروه انسانی به گروه دیگر باشد. در بیانیه‌ای آمده‌است: «جدی‌ترین جنایات بین‌المللی علیه کودکان که توسط مقامات و نظامیان بلندپایه روسیه در اوکراین انجام شده‌است، مورد بررسی قرار خواهد گرفت و عاملان آن تحت پیگرد قانونی قرار خواهند گرفت. روسیه نمی‌تواند از سخت‌ترین پاسخگویی در این زمینه اجتناب کند.»
در مارس ۲۰۲۲، ماریا لووا-بلوا، کمیسر حقوق کودکان روسیه، اظهار داشت که گروهی از کودکان اوکراینی که از ماریوپل به روسیه منتقل شده‌اند، ابتدا هویت خود را «اوکراینی» اعلام کرده‌اند، اما از آن زمان عشق آن‌ها به روسیه تبدیل شده‌است و گفت که او حتی یکی از آنها را به فرزندی پذیرفته‌است.
مانوئل فونتین، مدیر برنامه‌های اضطراری یونیسف به سی‌بی‌اس نیوز گفت که یونیسف «در حال بررسی چگونگی پیگیری یا کمک در این زمینه است»، هرچند اظهار داشت که آنها در حال حاضر توانایی تحقیق ندارند.
میچل باچله، کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد، در ۱۵ ژوئن ۲۰۲۲ اعلام کرد که آژانس او تحقیقاتی را در مورد ادعاهای اخراج اجباری کودکان از اوکراین به فدراسیون روسیه آغاز کرده‌است.
در ۱۵ مارس ۲۰۲۳، کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد (OHCHR) گزارشی را منتشر کرد که این انتقال اجباری کودکان را «غیرقانونی و جنایت جنگی» اعلام کرد. این به‌طور کلی سه دسته از کودکان تبعیدشده را ارائه می‌دهد: آنهایی که به دلیل تهاجم روسیه با والدین خود ارتباط خود را از دست دادند، کسانی که هنگام فرستادن والدینشان به اردوگاه فیلتراسیون روسیه از هم جدا شدند و کسانی که در مؤسسات بودند. در پایان این گزارش آمده‌است:
ماریا لووا-بلوا، کمیسر حقوق کودکان روسیه، توسط ایالات متحده، اتحادیه اروپا، بریتانیا، کانادا و استرالیا تحریم شده‌است.
در ۱۷ مارس ۲۰۲۳، دادگاه کیفری بین‌المللی حکم بازداشت پوتین و لووا-بلوا را به اتهام مسئولیت کیفری برای اخراج غیرقانونی و انتقال جمعیت (کودکان) از مناطق اشغالی اوکراین به روسیه صادر کرد. این تصمیم مشمول «» است و توسط روسیه به عنوان دائمی در نظر گرفته شده‌است. اتهامات بالقوه شامل حبس ابد است. این نخستین بار است که دادگاه حکم بازداشت رهبر یکی از اعضای دائم شورای امنیت سازمان ملل را صادر می‌کند. کریم خان، دادستان دیوان کیفری بین‌المللی، گفت: «ما باید اطمینان حاصل کنیم که مسئولان جنایات ادعایی پاسخگو باشند و کودکان به خانواده‌ها و جوامع خود بازگردانده شوند. ما نمی‌توانیم اجازه دهیم با کودکان طوری رفتار شود که انگار غنائم جنگی هستند.»
ترسکا تورس (۳ سپتامبر ۱۹۲۰۲۰ سپتامبر ۲۰۱۲) یک نویسنده فرانسوی بود که به خاطر کتاب "پادگان زنان -"پرفروش‌ترین کتاب با جلد شومیز- در سال ۱۹۵۰ شهرت داشت. در سال ۲۰۰۸، مورخان کتاب بازنشر شده را به عنوان اولین کتاب مجله زرد منتشر شده در آمریکا برای ادبیات لزبین معرفی کردند، اگرچه تورس با این تحلیل موافق نبود.
تورس با نام ترسکا شوارک، از والدین مجسمه‌ساز یهودی لهستانی مارک شوارک و همسرش گوینا پینکوس در پاریس به دنیا آمد. عموی پدری او ساموئل شوارتز یکی از مورخان برجسته یهودیان دور از وطن و یهودیت مخفی بود
تورس در سال ۱۹۴۰ از کشور مادری خود از طریق لیسبون به انگلستان گریخت، زمانی که فرانسه پس از نبرد فرانسه به آلمان نازی تسلیم شد در حالی که پدرش - که در نیروهای مسلح لهستان در غرب خدمت می‌کرد - توسط بریتانیا از لا روشل بیرون رانده شدند. خانواده او توانستند فرار کنند زیرا ویزاهای امضا شده توسط معاون کنسول پرتغال مانوئل ویرا براگا در بایون، فرانسه، در ژوئن ۱۹۴۰ دریافت کردند این احتمال وجود دارد که تلاش‌ها و مداخله ساموئل شوارتز که در پرتغال زندگی می‌کرد به تامین ویزای ترانزیت کمک کرده باشد.
در سن ۱۹ سالگی، تورس در سپاه ولونتایر فرانسوی ارتش آزادی‌بخش فرانسه شارل دوگل نام‌نویسی کرد و به عنوان منشی در مقر دوگل در لندن مشغول به کار شد. در اکتبر ۱۹۴۴، زمانی که او پنج‌ماهه باردار بود، اولین همسرش، ژرژ تورس ۲۰ ساله - پسرخوانده لئون بلوم، نخست‌وزیر یهودی-فرانسه قبل از جنگ - هنگام نبرد با لشکر دوم زرهی آزاد فرانسه در دوک‌نشین لورن جان باخت.
در سال ۱۹۴۷ تورس با مایر لوین رمان‌نویس آمریکایی همراه شد و او مستند ("غیرقانونی") را دربارهٔ بریخا که پس از هولوکاست از لهستان گریختند و سعی کردند به فلسطین برسند، فیلمبرداری می‌کرد. دفتر خاطرات او در مورد تجربیات او در این سفر از شهرهای ویران شده لهستان از طریق اردوگاه پناهندگان در اروپای غربی به اسرائیل و زندانی شدن او در آنجا توسط نیروهای انگلیسی تاکنون تنها به زبان آلمانی با عنوان ("بی ترس") منتشر شده‌است.
تورس در سال ۱۹۴۸ با مایر لوین در پاریس ازدواج کرد. او از او خواست که دفتر خاطراتی را که در زمان خدمت در نیروهای فرانسوی آزاد نوشته بود منتشر کند. تورس در سال ۱۹۵۰ کتاب "پادگان زنان" در ایالات متحده را منتشر کرد. این کتاب که روایتی تخیلی از تجربیات دوران جنگ او بود، «به سرعت تبدیل به اولین کتاب پرفروش جلد شومیز شد، و بیش از دو میلیون نسخه در پنج سال اول انتشار یافت. در مجموع چهار میلیون نسخه از این کتاب در ایالات متحده فروخته شد و به ۱۳ زبان مختلف ترجمه شد. در سال ۱۹۵۲، کمیته منتخب مجلس نمایندگان در مورد مواد مستهجن رایج، از "پادگان زنان" به عنوان نمونه ای استفاده کرد که چگونه کتاب‌های جلد کاغذی انحطاط اخلاقی را ترویج می‌کنند. هنگامی که فمینیست پرس مستقر در نیویورک این کتاب را در سال ۲۰۰۳ منتشر کرد، این کتاب به عنوان الهام بخش ژانر کاملاً جدیدی از ادبیات لزبین و فمینیستی در ایالات متحده تحسین شد. تورس با نوشتن اولین کتابی که صریحانه به روابط لزبین‌ها در آمریکا می‌پردازد، اعتبار داشت. با این حال، او احساس می‌کرد که موضوع کتاب بی‌گناه است و ناشرانش از او سوء استفاده کرده‌اند.
تورس در زمان حیاتش اجازه نداد که "پادگان زنان" در فرانسه منتشر شود، زیرا احساس می‌کرد که خوانندگان ممکن است به این فکر کنند که نیروهای فرانسوی آزاد در لندن بیهوده عمل کرده‌اند. نسخه اصلاح شده سرانجام در سال ۲۰۰۲ منتشر شد. در عوض دفتر خاطرات دوران جنگ او با عنوان ("یک زن فرانسوی آزاد") نیز منتشر شد.
در سال ۱۹۶۳ تورس همراه لوین به اتیوپی رفت و در آنجا فلاشا اولین مستند دربارهٔ زندگی یهودیان بتا اسرائیل در آمبوور را فیلمبرداری کرد،
تورس ۱۴ کتاب دیگر نوشت که لوین اغلب آنها را به انگلیسی ترجمه می‌کرد. دفترهای خاطرات او که هنوز منتشر نشده‌است توسط دانشگاه بوستون به عنوان بخشی از مقالات لوین نگهداری می‌شود.
تورس در ۲۰ سپتامبر ۲۰۱۲ در پاریس درگذشت. او یکی از آخرین اعضای بازمانده، سپاه زنان ارتش نیروهای آزاد فرانسه بود.
در سال ۲۰۱۹ یک باغ عمومی در پاریس به یاد او نامگذاری شد. این پارک یادبود درمنطقه ۸ پاریس در خیابان لور دیبولد بین شانزلیزه و پارک مونسو واقع شده‌است. ایوان کلر، محقق ادبی، تورس را به عنوان یکی از گروه کوچکی از نویسندگان معرفی می‌کند که آثارشان زیرژانر داستان‌های عمومی «طرفدار لزبین» را تشکیل می‌دهند.
مارگه و مادرش () فیلمی در ژانر درام به کارگردانی محسن مخملباف محصول سال ۱۳۹۸ می باشد.
این فیلم برای اولین بار در افتتاحیه بخش نمادهای جشنواره بین المللی فیلم بوسان به نمایش درآمد. فیلم «مارگه و مادرش» یک منتقد اجتماعی درباره چالش اقتصادی مادر جوان ایتالیایی در مواجهه با بیکاری است.
پرزیدنت، حدود پنجاه بازیگر گرجی، تعداد زیادی سیاهی لشکر و لوکیشن‌ها و چشم‌اندازه‌های بکر دارد.
سد حشیان در استان مرکزی و به فاصله ۴۸ کیلومتری غرب شهرستان شازند قرار دارد و در روستا حشیان در حوزه شهرستان شازند است.
سد بالاخانلو در استان قزوین و به فاصله ۸۰ کیلومتری جنوب شهرستان بوئین زهرا قرار دارد و در روستای بالاخانلو در حوزه شهرستان بوئین زهرا است.
دانشگاه دوبوک (UD) یک دانشگاه پروتستان خصوصی در دوبوک، آیووا است. حدود ۲۲۰۰ دانشجو در این دانشگاه تحصیل می‌کنند. این دانشگاه از زمان تأسیس آن در سال ۱۸۵۲ سابقه طولانی در دوبوک داشته‌است.
کشیش آدریان ون ویلیت کالج و حوزه علمیه الاهیات آلمان را که سلف اولیه دانشگاه دوبوک بود در سال ۱۸۵۲ تأسیس کرد. ون ویلیت که کشیش کلیسای پروتستان آلمان (که اکنون به عنوان اولین کلیسای پروتستان دوبوک شناخته می‌شود) بود، او معتقد بود که تعداد زیادی از مهاجران — به ویژه کشاورزان و معدنچیان آلمانی — به وزیران انجیل برای جوامعی که ایجاد می‌کردند نیاز دارند. او با آموزش دو مرد جوان و برگزاری کلاس‌ها در خانه‌اش شروع کرد. اگرچه ون ویلیت هلندی بود، اما تا سال ۱۸۹۶ تمام کلاس‌ها به زبان آلمانی برگزار می‌شد.
در ابتدا این مدرسه تلاش مستقل ون ویلیت بود. در سال ۱۸۶۴، پروتستان دوبوک کنترل این مؤسسه را به دست گرفت و به مدرسه الهیات آلمانی شمال غرب معروف شد. در سال ۱۸۷۰ کلیسای پرسبیتریان ایالات متحده کنترل مدرسه را به دست گرفت. در سال ۱۸۷۱، پس از مرگ ون ولیت، جاکوب کنزت به عنوان رهبری مدرسه انتخاب شد. در سال ۱۸۷۲ مدرسه به ساختمان آجری در ضلع شمالی خیابان هفدهم منتقل شد و تا ۳۵ سال آینده در آنجا باقی ماند.
در سال ۱۹۰۱ کورنلیوس مارتین استفنس به هیئت مدیره اضافه شد. او ثابت کرد که یک سرمایه‌گذار برجسته است. او همچنین به مدرسه کمک کرد تا برنامه درسی خود را گسترش دهد. یک کالج و آکادمی هنرهای لیبرال به مدرسه اضافه شد و اولین مدارک کالج در سال ۱۹۰۶ اعطا شد. این ایده استفنز بود که مدرسه را به محله‌های بزرگتر منتقل کند و به این منظور املاکی در حاشیه غربی شهر در سال ۱۹۰۵ خریداری شد. استفنس از سال ۱۹۰۸ تا ۱۹۲۴ رئیس مدرسه بود.
مدرسه در سال ۱۹۰۷ به مکان فعلی خود در خیابان دانشگاه نقل مکان کرد. اولین ساختمان‌های ساخته شده در این مکان جدید عبارتند از: ساختمان اداری (۱۹۰۷ که بعداً به تالار استفنس تغییر نام داد)، تالار جدایی (۱۹۱۱)، کتابفروشی دانشگاه (۱۹۱۲)، سالن بدنسازی مک کورمیک (۱۹۱۵)، پیترز کامانز (۱۹۱۶)، و سالن ون ویلت. (۱۹۲۶). همه به جز استفنس هال هنوز پابرجا هستند. تالار استفنس در سال ۱۹۸۰ تخریب شد و به جای آن تالار بلیدز ساخته شد، اما برخی از طاق‌های آن حفظ شده و امروزه قابل مشاهده هستند.
در سال ۱۹۱۱، کالج به صورت مختلط تبدیل شد و نام خود را به کالج و مدرسه علمیه آلمانی الهیات دوبوک (مدرسه الهیات پروتستان آلمان) تغییر داد. در سال ۱۹۱۶، به دلیل احساسات ضد آلمانی ناشی از جنگ جهانی اول کلمه «آلمانی» را از نام مدرسه حذف و تبدیل به کالج دوبوک شد. با این حال، این موضوع باعث اختلاف نظر شد، زیرا این نام یک کالج موجود نیز بود (مدرسه کاتولیک که اکنون به نام کالج لوراس شناخته می‌شود) پس از یک سری مجادلات تا سال ۱۹۲۰، هیچ‌یک از مدارس در نهایت نام خود را حفظ نکردند: مدرسه کاتولیک موجود نام ماتیاس لوراس، اولین اسقف اعظم دوبوک را به خود اختصاص داد، در حالی که مدرسه پرسبیتری در ۱۷ ژوئن به دانشگاه دوبوک تبدیل شد
سد نهب در استان قزوین و به فاصله ۳۶ کیلومتری جنوب شهرستان تاکستان قرار دارد و در روستای نهب در حوزه شهرستان تاکستان واقع است. سد نهب بر روی رودخانه خررود ساخته شده است.
مانفرد اشمیت (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل اتریش است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آستریا وین و باشگاه فوتبال لاسک اشاره کرد.
لگام سرزنش () که با نام‌های دیگری چون لگام جادوگر، افسار سخن‌چینی، افسار زن بددهن، افسار غرغرو
یا به اختصار قفل زبان () هم شناخته می‌شود؛ ابزاری برای تنبیه و نوعی تحقیر عمومی بود. این وسیله یک دهان‌بند با چارچوب آهنی بود که سر را هم محصور می‌کرد (برخی از افسارها، نقاب‌هایی داشتند که رنج را به تصویر می‌کشیدند). یک لگام دهان‌بند (یا دهان‌چپان)، تقریباً به اندازهٔ ۵٫۱ × ۲٫۵ سانتی‌متر در دهان فرو می‌کردند تا زبان را به سمت پائین بفشارد، و این صفحه همچون یک ابزار فشارنده، خار یا تیغک‌هایی داشت که روی زبان می‌نشست و موجب می‌شد فرد کاملاً از صحبت کردن باز بماند و همچنین باعث درد شدید، آسیب‌های جسمانی و ترساندن و ارعاب فرد و وادارکردنش به تسلیم و اطاعت می‌شد. لگام سرزنش اغلب به درخواست شوهران یا سایر اعضای خانواده بر روی سرِ زنان بسته می‌شد. این موضوع از صحبت کردن آنان جلوگیری می‌کرد و منجر به عوارض جانبی ناخوشایند و بسیاری از جمله ترشح بیش از حد بزاق و رخوت دهان می‌شد. گاهی برای تحقیر بیشتر فرد، زنگوله‌ای نیز برای جلب توجه اطرافیان و رهگذران به این وسیله نصب می‌شد. سپس پوشنده را با یک طناب دور شهر می‌گرداندند. واژه Scold در این عبارت به دو معنای «سرزنش» و «زن سرکش» به کار رفته‌است.
قفل زبان نخستین بار در سال ۱۵۶۷ در اسکاتلند ثبت شد و در انگلستان و مستعمرات آن نیز استفاده شد. جلسه و نشست‌های بزرگان قوم یا دادگاه‌های بارون‌ها در اسکاتلند این ترفند را بیشتر برای مجازات متخلفان زن و زنانی که بی‌ادب و پررو، نق‌زن یا پرخاشگر و عربده‌جو بودند، اجرا می‌کردند.
زدن دهان‌بند و قفل زبان (موسوم به «برنکینگ» در اسکاتلند و شمال انگلستان)http://www.walsall.gov.uk/museum_history_talk_sheds_light_on_the_scold_s_bridle.htm Chambers, Robert (1859-1861). "Domestic Annals of Scotland". Edinburgh : W & R Chambers. p. 90. به عنوان «مجازاتی آینه‌ای» برای بداخلاق‌ها یا سرزنش‌کنندگان - زنان طبقات پایین که گفتارشان «آشوبگرانه» یا «دردسرساز» تلقی می‌شد - و برای ممانعت از صحبت کردن آنها طراحی شد.
از این وسیله همچنین به عنوان تنبیه بدنی برای سایر جرایم، به ویژه در مورد زنان محبوس در
نوانخانه یا اروگاه‌های کار استفاده می‌شد. شخصی را که باید تنبیه می‌کردند برای تحقیر بیشتر در یک مکان عمومی قرار می‌دادند و گاهی کتک هم می‌زدند.
اسناد قصبه لنارک نمونه‌ای رایج از یک مجازات استفاده شده را ثبت می‌کند: «اگر الیزابت بار دیگر دهان به بدگویی، سرزنش و عیب‌جویی باز کند … بر سر [او باید] تاج برنکینگ گذاشته شده و [پس از آن] طرد و نفی بلد شود.» (۱۶۵۳ لنارک بی. سند شمارهٔ ۱۵۱).
این تنبیه اگرچه اساساً در مورد زنان استفاده می‌شود، اما سوابق و اسناد به‌جا مانده از شهرهای بزرگ اسکاتلند نشان می‌دهد که دهان‌بند و قفل زبان در مواقعی برای مردان نیز استفاده می‌شد: «پاتریک پِـرَت مجازات خواهد شد… بسته‌شده به صلیب این قصبه، محبوس در قفل برنکینگ [سربند و دهان‌بند قفل شده]» (۱۵۹۱ آبردین بی سند شمارهٔ ۲–۷۱) / «او باید به‌مدت ۲۴ ساعت در این وسیله قرار گیرد» (۱۵۵۹ (حوالی ۱۶۵۰) داندی بی. قانون ۱۹).