moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
دستور ساخت این مسجد را عثمان شاه معروف به قره عثمان پاشا داد. او پسر یکی از دختران سلطان سلیم بود. پدر عثمان‌شاه، اسکندر پاشا وزیر عثمانی بود که در سال ۱۵۱۵ اعدام شد. عثمان‌شاه مدتی طولانی را در تریکالا به‌عنوان فرماندار محلی این ولایت گذراند. مسجد عثمان‌شاه را معمار سنان معمار اصلی دربار عثمانی طراحی کرد. این تنها طرح او در خاک یونان امروزی است.
تاریخ دقیق ساخت این مسجد معلوم نیست اما احتمالاً بین سال‌های ۱۵۵۰ تا ۱۵۶۰ ساخته شده‌است. عثمان‌شاه چندین مؤسسه خیریه و مدرسه و کاروانسرا نیز به این مسجد منضم ساخت و خود او نیز در مزاری در حیاط جنوبی مسجد در سال ۱۵۶۷ یا ۱۵۶۸ به خاک سپرده شد. زمانی که جهانگرد عثمانی اولیا چلبی یک قرن بعد از این محل بازدید کرد این مسجد مسجد اهل اصلی شهر تریکالا بود. او در آن زمان از وجود هشت مسجد در تریکالا خبر داد اما امروزه تنها مسجد عثمان‌شاه از میان آنها باقی مانده‌است.
ناوگان دریایی هسته‌ای، ناوگانی است که کشتی‌ها و زیردریایی‌های آن انرژی خود را از یک نیروگاه هسته‌ای کوچک در داخل خودشان تأمین‌می‌کنند. نیروگاه با گرم کردن آب، بخاری تولید می‌کند که حرکت پرفشار آن منجر به چرخش توربین و در نهایت چرخش پروانهٔ شناور شده یا برق لازم برای روشنایی و چرخش پروانه را فراهم‌می‌آورد. از این فناوری، بیشتر در ناوهای فوق‌سنگین هواپیمابر و جنگی استفاده شده‌است و تعداد کمی از ناوگان‌های تجاری از آن بهره‌مند هستند.
در مقایسه با کشتی‌های فسیلی سوخت، شناورهای هسته‌ای امکان عملیات طولانی‌تر را بدون نیاز به سوختگیری در اختیار می‌گذارند حدود ۳ تا ۴ سال کل سوخت در داخل راکتور هسته‌ای قرار گرفته و هیچ فضایی برای ذخیره و انباشت سوخت مورد اشغال قرار نمی‌گیرد. همچنین نیازی به درنظرگیری فضا برای اگزوز و دودکش‌های تخلیه وجود ندارد. با این حال، علی‌رغم صرفه در هزینهٔ سوخت، هزینه‌های عملیاتی و راه‌اندازی بالا، مانع از به‌کارگیری این فناوری در ناوگان‌های غیرنظامی شده‌است.
رآکتورهای ناوگان دریایی از نوع آب فشرده هستند. نخستین چرخهٔ آب، گرمای حاصل از شکافتِ سوخت را به محفظهٔ مولد بخار (Steam generator) منتقل می‌کند. آبِ نخستین چرخه تحت فشارهای بسیار بالا نگهداری می‌شود و علی‌رغم انجام عملیات در دمای ۲۵۰ تا ۳۰۰ درجه سانتی گراد (۴۸۲ تا ۵۷۲ درجهٔ فارنهایت)، هرگز به جوش نمی‌آید. هرگونه آلودگی رادیواکتیو موجود در چرخهٔ اولیه، در همان چرخه محبوس می‌گردد. در آنجا آب توسط یک پمپ به گردش در می‌آید و احتمالاً در ناوگان‌های دریایی (با در نظرگیری فشار آب پایین) برای کاهش سر و صدای حاصل از پمپ، این چرخه به صورت خودکار و بدون نیاز به پمپ عمل‌می‌کند.
اکنون آب گرم خارج شده از راکتور، آب موجود در مولد بخار را گرم و در واقع باعث تولید بخار می‌شود. این بخار پس از خشک شدن، بر سر راه خود با پره‌های توربینِ ژنراتور برخورد کرده و آن را به گردش درمی‌آورد. سپس این بخار تحت فشار پایین و در کندانسور مجدداً خنک شده و به حالت مایع (آب) بر می‌گردد. آب هم دوباره به مولد بازگشته و چرخه را تکمیل‌می‌کند. هر گونه از دست رفتگی آب در این مرحله، با آب نمک زدایی شدهٔ دریا جایگزین می‌گردد.
پره‌های توربین به عنوان کاهندهٔ فشار بخار عمل می‌کنند و انرژی بخار، پره‌های توربین را به گردش درمی‌آورد. در این گونه سامانه‌ها اشکال مختلفی از توربین‌ها وجود دارد که در شکل گردش آنها تفاوت ایجاد می‌کند. در ساختار کلی شفت خروجی از توربین به جعبه دنده‌هایی متصل است که سرعت چرخش را کاهش داده و در نهایت با اتصال به پروانهٔ شناور موجب چرخش آن می‌شود. در بعضی از فرم‌ها، شفت توربین به یک مولد الکتریکی متصل می‌شود و این مولد با تولید برق، موتور مکانیکیِ شناور و در نهایت پروانه را به کار می‌اندازد. شناورهای روسی، آمریکایی و بریتانیایی از سامانه اولیه و تحریک مستقیم بهره می‌برند، در حالیکه چینی‌ها و فرانسوی‌ها موتور شناورهایشان را به شیوهٔ انتقال الکتریکی می‌سازند.
اکثر زیردریایی‌های هسته‌ای دارای یک راکتور تک هسته‌ای هستند، اما زیردریایی‌های روسی دو هسته‌ای می‌باشند. اکثر ناوهای هواپیمابر آمریکایی دو راکتوری هستند، اما ناو USS Enterprise حامل یک راکتور هشت هسته‌ای ایست. اکثر راکتورهای دریایی از نوع آب فشرده هستند، ولی در نیروی دریایی ایالات متحده و روسیه (شوروی) کشتی‌های جنگی با راکتورهای طراحی کرده‌اند.
راکتور نیروگاه‌های تجاریِ موجود در خشکی با راکتور ناوگان‌های دریایی تفاوت دارد که در زیر به آنها اشاره شده‌است:
راکتورهای تجاری برای تولید انرژی الکتریکی به میزان دست کم ۱۶۰۰ مگاوات طراحی شده‌اند و این در حالیست که راکتور ناوگان برای تولید مقداری پایین‌تر از ۱۰۰ مگاوات انرژی، ساخته‌می‌شود.
محدودیت‌های فضایی، راکتورهای دریایی را ملزم به کوچکیِ اندازه و در عین حال حفظِ بازدهی می‌کند. این امر سبب فشار بیشتر بر اجزای مکانیکیِ راکتور و نیروگاه می‌شود. از طرف دیگر این اجزا موظف به عملکرد در شرایط پیچیده ترِ دریایی، مثل نوساناتِ آبیِ دریا، پیچ و چرخش‌های ناگهانی یا برنامه‌ریزی شدهٔ شناور، لرزش‌ها و ارتعاشات و … هستند. این در حالیست که در نیروگاه‌های زمینی با چنین چالش‌هایی روبرو نیستند.
همچنین «سامانهِ خودکارِ خاموشیِ راکتور» (Shutdown Mechanisms) در نیروگاه دریایی نمی‌تواند مشابه با نیروگاهِ زمینی عمل کند. چون میله‌های کنترل (Control Rods) در نیروگاه‌های دریایی، مشابه با نوع زمینی آنها نمی‌توانند با اتکا به نیروی جاذبه و به صورت عمودی در محفظهٔ سوخت قرار گرفته و سامانه را خاموش نمایند.
علاوه بر این محدودیت‌ها، بهره‌مندی از آب دریا در نیروگاه دریایی، علی‌رغم نمک زدایی آن، همواره مشکلات سایشی و خوردگیِ نمکی را به همراه دارد که هزینهٔ تعمیر و نگهداریِ ناوگان و نیروگاه را نسبت به نوع زمینیِ آن، افزایش‌می‌دهد.
بمباران نوترونی در هسته‌ها و راکتورهای کوچک‌تر، به دلیل حرکت محدودتر نوترون‌ها دشوارتر است. از این رو در راکتور ناوگان‌های دریایی با بهره‌مندی از هسته‌های کوچک‌تر، اروانیوم غنی شده ی بیشتر مورد نیاز خواهد بود. سوخت غنی شدهٔ بیشتر، واکنش هسته‌ای را پایان ناپذیرتر می‌کند.
در برخی از راکتورهای دریایی به منظور جلوگیری از تخریبهای حاصله از واکنش‌های زنجیره ای پایان ناپذیر هسته، از اورانیومِ کمتر غنی شده بهره می‌برند که این امر منجر به افزایش میزان سوخت گیریِ شناور می‌شود. با این احوال، سوختِ راکتورِ بیشترِ زیردریایی‌های آمریکایی، اورانیوم با غنای ۲۰ تا ۹۶ درصد است، که نتیجهٔ آن هسته‌های کوچکتر و سر و صدای کمتر خواهد بود. این، برای یک زیردریایی نظامی مزیت بزرگی به حساب می‌آید. با استفاده از سوخت بیشتر غنی شده، قدرت راکتور افزایش یافته و در مقابل نیاز به سوخت‌گیری زیاد، کاهش می‌یابد. اما کل عملیات گران‌تر و از لحاظ آسیب‌های هسته‌ای خطرناک‌تر می‌شود.
یک راکتور هسته‌ای دریایی باید به میزان بالایی خودکفا بوده و در تعمیرات و نگهداری خود بی‌نیاز از بندرِ پهلوگیری باشد. مشکل اصلی در این راکتورها انتخاب یک متعادل ساز مناسب است تا در برابر آسیب‌های تابشی مقاومت لازم را داشته و دیرتر از بین برود. بر خلاف راکتورهای زمینی که از سرامیک اورانیوم دی اکساید برای پوشش میله‌های کنترل (Control Rods) استفاده می‌شود، در راکتور دریایی از استفاده می‌شود. هسته با سوختِ اورانیوم بسیار غنی‌شده و «» ِ تولید شده در اثر واکنش‌ها، که به آهستگی می‌سوزد و واکنش را متعادل می‌کند، به چرخهٔ مناسب فعالیت دست پیدا می‌کند. از بین رفتنِ تدریجیِ سم مذکور، در واقع باعث افزایش واکنش پذیری هسته شده تا نقشِ متعادل ساز را در کاهش واکنش پذیری جبران نموده و سبب بهبود مصرف سوخت شود. عمرِ مخزنِ تحتِ فشارِ راکتور هم، با بکار گیریِ یک سپر نوترونی در داخلِ مخزن و جلوگیری از آسیب هایِ حاصل از بمباران نوترونی به دیوارهٔ آن، افزایش می‌یابد.
دولت بریتانیا در دسامبر ۲۰۱۷ با اعلامِ اختصاصِ مبلغ ۱۰۰ میلیون پوند به منظور توسعهٔ چنین نیروگاه‌هایی در خشکی، از پیشگامانِ گسترش این فناوری قرار گرفته‌است. شرکت رولز رویس، از شرکت‌هایی است که در زمینهٔ تولید نیروگاه‌های دریایی با قدرت بالاتر از ۱۰۰ مگاوات فعالیت داشته‌است. مسلماً با حذف محدودیت‌های راه اندازی نیروگاه‌های مشابه با نیروگاه‌های دریایی بر روی خشکی، هزینهٔ این راه اندازی‌ها بسیار کمتر و مقرون به صرفه تر خواهندشد.
روسیه نیز در آینده از پیشتازان ساخت نیروگاه‌های شناور با دو واحد MWe 35 برپایهٔ راکتور KLT-40 برای کشتی‌های یخ‌شکن خود است. این کشتی‌ها هر چهار سال یکبار سوخت‌گیری خواهند کرد. حتی برخی از کشتی‌های دریایی روسیه برای تأمین برق مناطق و جزایر دور افتادهٔ سیبری، چه در ابعاد صنعتی و چه مسکونی به کار گرفته خواهندشد.
چون عواقب سوانح احتمالی در این شناورها، ممکن است ابعاد بین‌المللی و فرامرزی پیدا کند، مسئولیت و قوانین بین‌المللی (مثل بیمه) در مورد آنها سخت گیرانه تر است. توافق بین‌المللی سال ۱۹۶۲ با عنوان «کنوانسیونِ بروکسل مسئولیتِ کشتی‌های هسته‌ای» به خاطر مخالفت آمریکا در گنجاندن کشتی‌های نظامی تحت کنوانسیون، هرگز به تصویب نرسید. شناورهای هسته‌ای آمریکا تحت نظارت بیمه می‌شوند.
تا سال ۱۹۹۰، میزان راکتورهای دریایی و عمدتاً نظامی، بیشتر از راکتورهای تجاری موجود در خشکی‌ها بود.
در سال ۱۹۴۰، تحت مدیریت کاپیتان (سپس دریاسالار) طراحی، توسعه و تولید راکتورهای دریایی شناور در ایالات متحده آغاز شد. نخستین پیش نمونهٔ ساخته شده از این دست در سال ۱۹۵۳ در تأسیسات هسته‌ای دریایی آیداهو (سپس آزمایشگاه ملی آیداهو) مورد آزمایش قرار گرفت.
نخستین زیر دریایی هسته‌ای، یواس‌اس ناتیلوس (اس‌اس‌ان-۵۷۱)، در سال ۱۹۵۵ به آب انداخته شد. (N در پایان واژهٔ SS [برای زیردریایی] نشانگرِ هسته‌ای بودن زیردریایی بود.
اتحاد جماهیر شوروی نیز ساخت زیردریایی‌های هسته‌ای را توسعه داد. Project 627 و November Class هسته‌ای و K-3 Leninskiy Komsomol را می‌توان در این خصوص مطرح‌کرد.
انرژی هسته‌ای منجر به تحولی عظیم در صنعت زیردریایی سازی شد. به طوریکه زیردریایی‌ها از شناورهایی که فقط برای مدتی کوتاه قادر به ماندن در زیر آب بودند، به یکباره به زیردریایی‌های واقعی که برای ساعت‌ها و روزها امکان حرکت در زیر آبها را داشتند، مبدل شدند. این توانایی را می‌توان با مطرح کردنِ نام زیردریایی آمریکاییِ USS Triton شرح داد. این زیردریایی برای نخستین بار موفق به عملیات موسوم به Operation Sandblast برای کل کرهٔ زمین شد.
"ناتیلوس"، با یک راکتور آب فشرده (PWR)، منجر به توسعهٔ همزمان زیردریایی‌هایی با راکتورهای نوع فلز مایع شد. نمونهٔ منحصر به فرد آنها
یواس‌اس سی‌ولف , USS Triton با دو راکتور توسعه یافته، زیردریایی کلاس اسکیت یا یک راکتور و کشتی یواس‌اس لانگ بیچ مجهز به دو راکتور بودند که تا سال ۱۹۶۱ معرفی شدند.
تا سال ۱۹۶۲، ایالات متحده صاحب ۲۶ فروند زیردریاییِ هسته‌ای تحت عملیات و ۳۰ فروند تحت ساخت بود. در حالیکه آمریکا در حال به اشتراک گذاری این فناوری با انگلستان بود، کشورهای فرانسه، شوروی، هند و چین به صورت جداگانه در حال توسعهٔ ناوگان‌های دریایی هسته‌ای خود بودند.
پس از Skate-class، زیردریایی‌های آمریکایی با تک راکتورهای طراحی شده توسط وستینگهاوس و جنرال الکتریک مورد استانداردسازی قرار گرفتند. رولز رویس نیز در انگلستان زیردریایی‌های ناوگان بریتانیا را گسترش می‌داد تا این که سرانجام نمونه ای اصلاح شده‌ای از زیردریایی‌ها را تحت نام خود عرضه کرد: PWR-2 (با راکتورهای آب فشردهٔ اصلاح شده)
تا به امروز، عظیم‌ترین زیردریایی هسته‌ای با ۲۶۵۰۰ تن وزن و با نام Typhoon class متعلق به روسیه؛ و کوچک‌ترین کشتیِ هسته‌ای در مقاصد نظامی با ۲۷۰۰ تن و با نام Rubis-class در اختیار فرانسه است.
زیردریایی NR-1، با ۴۰۰ تن وزن، کوچک‌ترین زیردریایی آمریکایی با مقاصد غیرنظامی است که در فاصلهٔ سالهای ۱۹۶۹ تا ۲۰۰۸ فعالیت داشته‌است.
آمریکا و فرانسه دو کشوری هستند که صاحب ناوهای هواپیمابر هسته‌ای هستند.
ناو هواپیمابر Charles de Gaulle، حامل یک کاتوبار (پرتابگر هواپیماهای جنگی از روی ناوها) () و با وزن ۴۲ هزار تن، ناو هسته‌ای فرانسوی است که از سال ۲۰۰۱ مورد بهره‌برداری قرار گرفته‌است. این ناو حامل جنگده‌هایی همچون Dassault Rafale M، E-2C Hawkeye , EC725 Caracal T و AS532 Cougar و تجهیزات مرتبط با عملیات و همچنین موشک مدرن و الکترونیک Aster می‌باشد.
حامل ۱۱ کاتوبار و تماماً هسته‌ای:
Kirov Class، متعلق به شوروی، Project 1144 Orlan (عقاب دریا)، نمونه ای از ناو موشک اندازِ هسته‌ای متعلق به نیروی دریایی شوروی و روسیه، سنگین‌ترین و بزرگ‌ترین ناو از نوع مبارزهای سطحی (Surface Combatant) در جهان است. در میان کشتی‌های جنگی، این نوع ناو از لحاظ بزرگی پس از ناوهای هواپیمابر و مشابه با ناو بتل شیپ قرار می‌گیرد. اتحاد جماهیر شوروی این نوع ناوها را با عنوانِ тяжёлый атомный ракетный крейсер یعنی «ناو هسته‌ایِ هدایتگرِ موشکِ سنگین» دسته‌بندی کرده‌است. در علوم نظامیِ غربی این ناوها بر اساس اندازه و ظاهرشان در دستهٔ بتل کروزرها قرار گرفته‌اند."Armi da guerra", De Agostini, Novara, 1985.
زمانی، ناوهای هسته‌ای، بخشی از ناوگانِ نیروی دریایی آمریکا را شکل می‌دادند. نخستین نمونه از این شناورها USS Long Beach-CGN9 بود که در تابستان ۱۹۶۱ مورد بهره‌برداری قرار گرفت. این شناور نخستین ناوِ جهان از نوع Surface Combatant (مبارزهای سطحی) بود. یک سال پس از آن، USS Bainbridge راه این ناور را ادامه داد. زمانی که Long Beach به عنوان یک ناو طراحی شده بود، Bainbridge با کدِ DLGN به عنوان ناو محافظ فعالیت خود را آغاز کرد. اگرچه مطابق با ، کدِ DLGN برای شناورهای تخریبگر (Destroyer Leader)، هسته‌ای و حامل موشک شناخته شده بود.
آخرین ناوهای هسته‌ای آمریکا در میان سال‌های ۱۹۹۳ و ۱۹۹۹، به دلیل مخارج بالا در تعمیر و نگهداری بازنشسته شدند. چهار ناو مشهور آمریکایی از Virginia class به این شرح بودند: USS Virginia سال ۱۹۷۶، USS Texas سال ۱۹۷۷، USS Mississippi سال ۱۹۷۸ و USS Arkansas سال ۱۹۸۰.
SSV-33 Ural ناو ارتباطی و فرماندهی متعلق به اتحاد جماهیر شوروی بود. بدنهٔ این ناو و همچنین راکتور هسته‌ای آن برگرفته از Kirov class بوده‌است. SSV-33 در زمینهٔ شنود الکترونیک، رهیابی موشکی، رهیابی فضایی و ارتباطات خدمت رسانی می‌کرد. هزینه‌های بالای عملیاتی به بازنشستگی آن منجر شد.
"SSV-33" تنها حامل سلاح‌های دفاعی سبک با مقاصد دفاعی بود.
Posidon (، "، نام ناتو، نام Kanyon)، یک زیردریایی بدون سرنشینِ هسته‌ای (Unmanned underwater vehicle) تحت طراحی و توسعهٔ Rubin Design Bureau، قادر به حمل بارهای معمولی و هسته‌ای می‌باشد. مطابق با ادعای تلوزیون دولتی روسیه، این زیردریایی قادر به حمل یک بمب کبالت ترمو هسته‌ای تا ۲۰۰ مگاتن است. (چهار برابر قدرتمندتر از Tsar Bomba به نمایش گذاشته شده و دو برابر بیشتر از ماکزیممِ تئوری هایِ نظریِ ارائه شده با این مضمون). هدف این زیردریایی محافظت و پشتیبانی نظامی از بنادر و شهرهای ساحلی است.
در زیر چند نمونه از شناورهایی که با قدرت هسته‌ای برای مقاصد غیرنظامی مورد استفاده قرار گرفته‌اند معرفی می‌شود.
این نوع از کشتی‌ها به جز چند مورد محدود، توسعهٔ چندانی نیافته‌اند. ان‌اس ساوانه ساخت ایالات‌متحده، تکمیل شده در سال ۱۹۶۲، از نخستین نمونه‌های ارائه شده‌ای بود که علی‌رغم هزینه‌های بالای نگهداری چندان بزرگ نبوده و ارزش اقتصادی نداشته‌است. طراحی آن نه برای مقاصد باربری و نه حمل مسافر، چندان مناسب نبود.
Otto Hahn، کشتی هسته‌ای آلمانی بود که در طول ۱۰ سال با طی مسافت یک میلیون و دویست هزار کیلومتر در ۱۲۶ سفر دریایی بدون هیچگونه مشکل فنی حضور داشته‌است. با این وجود به خاطر هزینه‌های بالای اقتصادی، موتور محرک آن از هسته‌ای به دیزلی تغییر ماهیت داد.
Mutsu، نمونه ای ژاپنی بود که به خاطر نشت تشعشعات رادیواکتیو از آن، مورد اعتراض ماهیگیران قرارگرفت.
هر سه کشتی فوق از اورانیوم با غنای پایین استفاده می‌کردند.
Sevmorput، شناور هسته‌ای شوروی سابق و سپس از نوع شناورهای سبک روسیه بوده‌است. از ۱۹۸۸ در مسیرهای اکتشافی آبهای شمالی بوده‌است و از سال ۲۰۱۲ به عنوان تنها شناور غیرنظامی هسته‌ای مشغول به فعالیت است.
یکی از علل هزینه بردار بودنِ بهره‌برداری از این گونه شناورها نیاز به نیروی متخصص بیشتر نسبت به شناورهای عادی است که طبیعتاً هزینه‌های نگهداری و تعمیر را افزایش می‌دهد.
به تازگی تمایل به استفاده از ناوگان‌های هسته‌ای ایجاد شده و برخی پیشنهادها تهیه شده‌است. به عنوان مثال، Coaster یک طراحی جدید برای یک کشتی باربری هسته‌ای است.
در نوامبر ۲۰۱۰، British Maritime Technology و Lloyd's Register به همراه شرکت یونانی Enterprises Shipping and Trading SA مطالعاتی دوساله بر روی Hyperion Power Generation (در حال حاضر Gen4 Energy - آمریکایی) را برای بررسی عملیاتیِ شناورهایی با راکتورهای کوچک، آغاز کردند.
این تحقیق قصد داشت تا به تولید یک طراحی مفهومی از یک تانکرِ شناور با راکتور ۷۰ مگاواتی همانند Hyperion دست پیدا کند. تحقیقات، گذشته و اخیر صنعت هسته‌ایِ دریایی را بازبینی کرده‌اند و شرحی اولیه از طراحی مفهومی برای یک تانکر سوئذگذر (Suezmax) با تناژ مرده وزنِ ۱۵۵ هزار (155000DWT) ارائه می‌دهند که پایهٔ بدنهٔ آن از شناورهای معمولی است و حامل راکتوری ۷۰ مگاواتی برای تولید قدرتی معادل با ۲۳٫۵ مگاوات برای شفت توربین، با میانگین MW 9.75، خواهد بود.
این راکتور از نوع " نوترون سریع " با کنترل کنندهٔ "سرب-بیسموت اوتکتیک" با دوام سوختیِ ۱۰ ساله بوده و همچنین برآورد می‌شود که عمر مفید شناور به ۲۵ سال برسد.
با این احوال، تحقیقات برای بلوغ بیشتر نیاز به مطالعات بیشتر دارد.
اتحاد جماهیر شوروی و روسیه امروزی از یخ‌شکن‌های هسته‌ای به منظور تحقیقات علمی در آبهای شمالی سرزمین خود بهره‌های بسیاری برده‌اند.
یخ‌شکنِ Lenin نخستین کشتی یخ‌شکنِ هسته‌ای جهان در سال ۱۹۵۹ بوده و ۳۰ سال فعالیت داشت. (راکتورهای جدید در سال ۱۹۷۰ نصب شدند). پس از آن و در ۱۹۷۵ یخ‌شکن‌های بزرگتر از کلاس Arktika با وزن ۲۳٫۵۰۰ تن ساخته‌شدند. (۶ شناور) این شناورها حامل دو راکتور بوده و در یخ‌های عمیق شمالی به فعالیت پرداختند. NS Arktika نخستین شناور یخ‌شکنی بود که به [دورترین مناطق] در قطب شمال رسید.
به منظور یخ‌شکنیِ و شناور شدن در آبهای کم عمق رودخانه‌ای یخ‌شکن‌های Taymyr class در فنلاند ساخته می‌شوند و در روسیه راکتورهای آنها را نصب‌می‌کنند.
تمام یخ‌شکن‌های شناخته شدهٔ هسته‌ای توسط اتحاد جماهیر شوروی یا روسیه ساخته‌شده‌اند.
"بان‌قلعه یا قلعه خسرو (به کردی: بان‌قه‌ڵا) قلعه‌ای تاریخی در شهر قصر شیرین در استان کرمانشاه است.
بان‌قلعه در داخل شهر قصر شیرین و در خیابان مدرس این شهر قرار دارد.باشگاه خبرنگاران جوان: "گنبد صوفی و بان‌قلعه دو اثر تاریخی قصر شیرین"، نوشته‌شده در ۱۳ فروردین ۱۳۹۱؛ بازدید در ۲۵ اسفند ۱۳۹۸.شبکۀ‌اطلاع‌رسانی دانا: "بان‌قلعه بنایی تاریخی مدفون در زیر خاک"، نوشته‌شده در ۱۱ فروردین ۱۳۹۴؛ بازدید در ۲۵ اسفند ۱۳۹۸.
قدمت بان‌قلعه به درستی مشخص نیست، اما گفته می‌شود که این اثر از دوران خسرو پرویز پادشاه ساسانی به جای مانده‌است.باشگاه خبرنگاران جوان: "گنبد صوفی و بان‌قلعه دو اثر تاریخی قصر شیرین"، نوشته‌شده در ۱۳ فروردین ۱۳۹۱؛ بازدید در ۲۵ اسفند ۱۳۹۸.شبکۀ‌اطلاع‌رسانی دانا: "بان‌قلعه بنایی تاریخی مدفون در زیر خاک"، نوشته‌شده در ۱۱ فروردین ۱۳۹۴؛ بازدید در ۲۵ اسفند ۱۳۹۸.
بنای بان‌قلعه هم‌اکنون آسیب بسیاری دیده و به کلی به ویرانه تبدیل شده‌است. این بنا به صورت تپهٔ نسبتاً بزرگی دیده می‌شود که تنها دیوار و برج‌های ساخته‌شده در ضلع غربی آن قابل مشاهده است.شبکۀ‌اطلاع‌رسانی دانا: "بان‌قلعه بنایی تاریخی مدفون در زیر خاک"، نوشته‌شده در ۱۱ فروردین ۱۳۹۴؛ بازدید در ۲۵ اسفند ۱۳۹۸.
ژاک دو مورگان نقشه‌ای از بان‌قلعه ترسیم کرده‌است که آن را به صورت سکوی مربع شکلی به ابعاد ۱۴۵ در ۱۴۵ متر نشان می‌دهد. در بالای سکو مجموعه‌ای از واحدهای ساختمانی قرار داشته‌است. راه دسترسی به این واحدها از طریق پلکانی بوده که در ضلع شمالی قرار داشته‌است. شش برج مربع شکل مستحکم در هر ضلع این سکو قرار داشته و در اطراف این برج‌ها نیز راهروهایی قرار داشته‌است. دمورگان با مطابقت بقایای موجود نتیجه گرفته که راهروی شمالی به عرض ۱/۸۵ و طول ۱۴۵ متر و راهروی غربی به عرض ۲/۱۰ متر و طول ۱۴۵ متر بوده و این راهروها راه دیگری برای دسترسی به واحدهای داخلی مجموعه را فراهم می‌آورده‌اند. در حال حاضر واحدهای ساختمانی بالای سکو و همچنین راهرو و پلکان‌های دسترسی در زیر خاک مدفون شده و تنها بخشی از دیوار و برج‌های جبههٔ غربی آن قابل تشخیص است.باشگاه خبرنگاران جوان: "گنبد صوفی و بان‌قلعه دو اثر تاریخی قصر شیرین"، نوشته‌شده در ۱۳ فروردین ۱۳۹۱؛ بازدید در ۲۵ اسفند ۱۳۹۸.شبکۀ‌اطلاع‌رسانی دانا: "بان‌قلعه بنایی تاریخی مدفون در زیر خاک"، نوشته‌شده در ۱۱ فروردین ۱۳۹۴؛ بازدید در ۲۵ اسفند ۱۳۹۸.
مارسلو الکساندر (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل آرژانتین است. وی در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۴ و بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۸ شرکت کرد.
سلیف کیتا (؛ زادهٔ https://www.transfermarkt.com/salif-keita/profil/spieler/224015 – درگذشتهٔ ۲ سپتامبر ۲۰۲۳) بازیکن فوتبال اهل مالی بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال والنسیا، باشگاه فوتبال اسپورتینگ پرتغال، باشگاه فوتبال المپیک مارسی، و باشگاه فوتبال سن-اتین اشاره کرد.
وی که در پست مهاجم بازی می‌کرده از اسطوره‌های فوتبال مالی شناخته می‌شود و برادرزادهٔ وی، سیدو کیتا، نیز با سابقه بازی در بارسلونا و رم از بازیکنان مطرح تاریخ فوتبال مالی است.
در خلاصه داستان این فیلم آمده است چرا می‌خوای بکشیش؟ اون اندازه یه بچه‌ی دو ساله می‌فهمه!
داروک (، تلفظ:) یک نام خانوادگی است. افراد سرشناس با این نام از این قرارند:
آنری ژِروِکس (; – ) نقاش و تصویرگر اهل فرانسه بود که از الکساندر کابانل، اوژن فرومنتن و پیر-نیکولا بریسه هنر آموخت.
او برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور و نشان آنای مقدس (سنت آنا) شده‌است.
سرآب فارسبان یکی سرآب در استان همدان، شهرستان نهاوند است. این سرآب در ۳۲ کیلومتری جنوب غربی نهاوند در انتهای روستای کمال‌وند و ورودی روستای دولت‌آباد قرار دارد.https://ealiya.com/attraction/سرآب-فارسبان-نهاوند
عناصر طبیعی چون چشمه، کوهستان، انبوه درختان، به طبیعت این منطقه زیبایی مضاعفی بخشیده‌است. شهرستان نهاوند دارای بیش از ۱۵ سرآب پرآب به همراه جنگل‌های طبیعی است و از مهم‌ترین مناطق گردشگری در غرب ایران به‌شمار می‌رود.یک درخت کهنسال گردو با قدمت ۶۰۰ ساله با حدود ۵ متر قطر و ارتفاع بیش از ۶۰ متر در نزدیکی سرآب فارسبان است.
گروه مَنیتُو، شرکتی فرانسوی است که لیفتراک، بالابر متحرک و تجهیزات سنگین را تولید می‌کند. منیتو در فرانسه در سال ۱۹۵۷ آغاز به فعالیت کرد، زمانی که مارسل براود نخستین لیفتراک برای به‌کارگیری در زمین‌های ناهموار طراحی کرد. دفتر مرکزی آن در انسینیس قرار دارد.
فلورنتینو ایبراین موریس لوییس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است.
الیف الماس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مقدونیه شمالی است که برای باشگاه ناپولی بازی می‌کند.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به رابوتنیچکی و فنرباغچه و ناپولی اشاره کرد.
الماس کار خود را در رابوتنیچکی در مقدونیه شمالی خود آغاز کرد. پس از یک فصل که در آن او ۶ گل در لیگ را به ثمر رساند و رابوتنیچکی به مقام سوم در لیگ برتر فوتبال مقدونیه رسید، وی تا سال ۲۰۲۲ به فنرباغچه پیوست و سیصد هزار یورو دریافت کرد. این هافبک تهاجمی پیش از عزیمت به ایتالیا در ژوئیه ۲۰۱۹، در بیش از ۴۰ بازی برای قناریان زرد در تمام رقابت‌ها چهار گل به ثمر رساند.
در تاریخ ۲۴ ژوئیه ۲۰۱۹، ناپولی از امضای قرارداد با الماس از فنرباغچه خبر داد. این معامله به ارزش ۱۶ میلیون یورو گزارش شده بود، که در مجموع می‌تواند به ۱۹ میلیون یورو با پاداش برسد. الماس اولین گل خود برای ناپولی را در ۳ فوریه ۲۰۲۰ به ثمر رساند تا این باشگاه به پیروزی ۴ بر ۲ مقابل سمپدوریا کمک کند و سومین برد خود را در در تمام رقابت‌ها انجام داد.
الماس در مقدونیه در خانواده ای ترک‌تبار متولد شد. در ژوئیه سال ۲۰۱۷ گزارش شد سرمربی تیم ملی فوتبال ترکیه، سعی کرده‌است تا او را دعوت کند اما الماس تصمیم به ماندن در تیم مقدونیه گرفت.
در ۱۱ ژوئن ۲۰۱۷، در سن ۱۷ سالگی، الماس با حضور در نیمه اول به عنوان جایگزین اوستوجا استژپانوویچ اولین بازی خود را برای تیم ملی مقدونیه انجام داد.
الماس همچنین برای جام ملت‌های اروپا فوتبال زیر ۲۱ سال ۲۰۱۷ در لهستان در ترکیب تیم ملی زیر ۲۱ سال مقدونیه قرار گرفت و وی در حقیقت جوانترین بازیکن این تیم بود.
مهسا قربانی (زادهٔ ۱۳۶۸) داور فوتبال اهل ایران است. او دانش‌آموختهٔ مقطع کارشناسی ارشد رشتهٔ مدیریت بازاریابی ورزشی است. قربانی در مسابقات لیگ برتر فوتبال زنان ایران داوری می‌کند و از سال ۲۰۱۷ داور بین‌المللی فیفا است. او همچنین نخستین داور فوتبال زن ایرانی است که یک مسابقهٔ مردان را قضاوت کرده‌است. او یکی از نامزدهای داوری در مسابقات جام جهانی ۲۰۲۳ زنان بود.
ویلیام الان آندره گابریل سالیبا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به سن-اتین، آرسنال و نیس اشاره کرد.
سالیبا فوتبال را از سن ۶ سالگی با مربیگری پدر کیلین ام‌باپه شروع کرد. وی در سال ۲۰۱۶ به سن اتین رفت. او اولین قرارداد خود را در سن ۱۷ سالگی، در ۳۰ مه ۲۰۱۸ امضا کرد. سالیبا اولین بازی حرفه ای خود را با سن اتین در پیروزی ۳–۲ لیگ ۱ مقابل تولوز در ۲۵ سپتامبر ۲۰۱۸ انجام داد. او ۱۳ بازی برای اولین فصل در سن اتین انجام داد.
در تاریخ ۲۵ ژوئیه ۲۰۱۹، آرسنال اعلام کرد که سالیبا قرارداد «طولانی مدت» با این باشگاه امضا کرده‌است و پس از سپردن دوره قرضی در سن اتین برای فصل ۲۰۱۹–۲۰۲۰ به این تیم پیوست. رسانه‌ها مدت زمان قرارداد ۵ ساله را گزارش کردند و مبلغ انتقال آن را به سن اتین ۲۷ میلیون پوند تخمین زدند. آرسنال برای امضای قرارداد، با تاتنهام هاتسپر روبرو شد و هر دو باشگاه برای ارزیابی این بازیکن از سن اتین دیدار کردند، با این حال، سالیبا تصمیم به پیوستن به آرسنال گرفت.
سالیبا به‌طور قرضی برای شروع رقابت‌های ۲۰۱۹–۲۰۲۰ لیگ ۱ به سن اتین بازگشت. در ۱۵ ژوئیه ۲۰۲۰، کلود پوئل تأیید کرد که سالیبا فینال جام حذفی فرانسه را در ۲۴ ژوئیه از دست خواهد داد و به قرارداد خود در سن اتین پایان می‌دهد.
پس از بازگشت به آرسنال، پیراهن شماره ۴ به سالیبا تعلق گرفت.
سالیبا متولد فرانسه و از تبار کامرون است.
کِراون اکوئیپمنت کورپوریشن یک شرکت آمریکایی می‌باشد که پنجمین تولیدکننده بزرگ لیفتراک‌های صنعتی در جهان است."Modern Materials Handling Top 20 Lift Truck Suppliers," August 2017. http://www.mmh.com/article/top_20_lift_truck_suppliers_2017 کِرَون در سال مالی ۲۰۱۷، دارای درآمد فروش جهانی ۳٫۰۸ میلیارد دلار بود. کِرَون حداقل ده بار در فهرست فوربس بزرگترین شرکت‌های خصوصی در ایالات متحده ظاهر شده‌است. در سال ۲۰۱۸، این شرکت در رتبه ۱۴۷ قرار گرفت.
تییرنا لیلیس دیویدسون (زادهٔ ۱۹ سپتامبر ۱۹۹۸ میلادی) یک بازیکن زن فوتبال اهل کشور ایالات متحده آمریکا است. او در پست مدافع برای باشگاه شیکاگو رد استارز و تیم ملی فوتبال زنان ایالات متحده آمریکا بازی می‌کند.دیویدسون پس از سه سال بازی برای تیم فوتبال زنان استنفورد کاردینال به تیم شیکاگو رد استارز پیوست.
تییرنا دیویدسون پیش از آنکه به فوتبال روی بیاورد علاقه داشت تا فضانورد شود.https://chicago.suntimes.com/news/2019/5/4/18619056/from-astronaut-to-uswnt-red-stars-tierna-davidson-has-always-dreamed-big
دیویدسون در سالهای اول دانشجویی و در سال ۲۰۱۶ تمام ۲۱ بازی را برای تیم این دانشگاه انجام داد. در سال ۲۰۱۷ به عنوان بهترین مدافع سال بازی‌های دانشجویی انتخاب شد.
او به‌طور عمومی اعلام داشته‌است که یک لزبین است.
تیم ملی فوتبال زنان ایالات متحده آمریکا
استنفورد
باشگاه فوتبال تاج تهران در فصل ۱۳۴۶ این فصل، بیست و دومین فصل حضور تیم تاج، که امروزه با نام استقلال شناخته می‌شود، در فوتبال ایران بود. تاج در این فصل در مسابقات جام باشگاه‌های تهران شرکت کرد و در نهایت با شش برد و دو تساوی و چهار شکست در جایگاه چهارم جدول رده بندی قرار گرفت.
این فصل، پنجمین فصل رکود در تیم فوتبال تاج بود و تیم تاج بدون کسب جام ماند. با انحلال تیم شاهین در میانه‌های این فصل شاهد برگزاری شهرآورد تاج و شاهین نبودیم و رقابت اصلی، میان دو تیم دارایی و پاس بود.
مسابقات این فصل جام باشگاه‌های تهران در بهار و تابستان سال ۱۳۴۶ برگزار شد و تاج در اولین فصل بدون حضور بازیکن افسانه‌ای خود، بیوک جدیکار، در مسابقات شرکت کرد و البته تیم نه چندان پر مهره تاج به مقامی بهتر از عنوان چهارمی دست نیافت. همچنین در بهار این سال علی دانایی‌فرد سرمربی تاج که حدود ۱۳ سال این سمت را در اختیار داشت، از پست خود کنار رفت و محمود بیاتی، بازیکن سابق تاج، جانشینش شد.
بازی تیم تاج در هفته دهم باشگاه‌های تهران در برابر عقاب نیمه تمام ماند و این بازی از سوی فدراسیون ۰–۵ به سود تیم عقاب تهران اعلام شد. بازی که با گل دقیقه ۲۳ ساعدی به سود عقاب ادامه داشت و در دقیقه ۲۷ داور یک ضربه پنالتی به سود تیم عقاب اعلام کرد. بازیکنان تیم تاج و در راس آنها کامبیز جمالی، کاپیتان تاج، به این تصمیم داور معترض شدند و از ادامه بازی امتناع کردند داور در این لحظه جمالی را از زمین بازی اخراج کرد و با این کار بازیکنان تاج به نشانه اعتراض زمین بازی را ترک کردند. پس از این اتفاقات تماشاگران نیز به تصمیم‌های داور معترض شدند و شعارهایی چون ""داور برو بیرون"" و ""حق‌کشی است"" سر دادند. حتی عده‌ای از تماشاگران امجدیه را ترک نمی‌کردند و می‌گفتند ""تکلیف پنج تومان‌ها چه می‌شود"".
در شهریور ماه ۱۳۴۶ و با پایان رقابت‌های باشگاه‌های تهران، تیم تاج برای برگزاری سه بازی دوستانه به اصفهان سفر کرد و با تیم‌های تاج، دارایی و شاهین این شهر مسابقه داد.
بازیکنانی که در این سال برای تیم تاج به میدان رفتند عبارت بودند از: غلام نیکپور، حسین قاضی‌شعار، اونیک کاراپتیان، احمد رحیمی، ناصر ابراهیمی، علی‌محمد کاردان، هوشنگ متکلمی، عباس کردنوری، کامبیز جمالی، حسین فرزامی، علی جباری، احمد منشی‌زاده، پرویز ابوطالب، مرتضی شرکا، امیرحسین جابری‌زاده، داود نعمتیان، ایرج سودآور، نادر فرجی و علی مرادیان
عزت ملک خانم اشرف‌السلطنه (۱۸۶۳ در کرمانشاه - ۱۹۱۴ در مشهد) عکاس ایرانی دوران قاجار بود که از او به عنوان یکی از نخستین زنان عکاس و روزنامه‌نگار آن دوره یاد می‌شود. او همچنین مسئولیت پاکنویس خاطرات همسرش اعتمادالسلطنه را به عهده داشت و پس از فوت اعتمادالسلطنه این کتابچه را که توقیف شده بود از مظفرالدین شاه پس گرفت و تا پایان عمر از آن نگهداری کرد. این کتاب تحت عنوان "روزنامه خاطرات اعتمادالسلطنه" در ۱۹۶۶ میلادی منتشر شد و نسبت به زندگی در دربار و شخصیت ناصرالدین شاه در خلال سدۀ نوزدهم بینشی فراهم می‌کرد.
عزت ملک خانمکیا،‌ مهرداد، ۲۰۱۱. "اندرون دربار ناصرالدین‌شاه قاجار، ۱۸۹۶-۱۸۸۱: زندگی و خاطرات محمد حسن‌خان اعتمادالسلطنه" (انگلیسی)،‌ در "مجلۀ‌ مطالعات خاورمیانه"، شمارۀ ۳۷، صص ۱۴۱-۱۰۱؛ ISSN 0026-3206. JSTOR 4284141.شایویلیر،‌ استاسی جم، ۲۰۱۶. "محدودیت‌های جنسیت و سکسوالیته در عکاسی قرن نوزدهم ایران: بدن‌های میل‌مند" (انگلیسی)،‌ نیویورک: تایلور و فرانسیس؛ ISBN 978-1-315-51212-9؛ بازدید در ۱۰ ژوئیه ۲۰۱۹ میلادی. در سال ۱۸۶۳ در کرمانشاه به دنیا آمد.نامقی، خدیجه محمدی، و پرز گونزالز، کارمن، ۲۰۱۳. "از عکاسی‌شوندگان تا عکاسی‌کنندگان: زنان در عکاسی از دورۀ‌قاجار تا دهۀ ۱۹۳۰" (انگلیسی)، در "تاریخ عکاسی"، شمارۀ ۳۷، صص ۷۳-۴۸؛ doi:10.1080/03087298.2012.718142. ISSN 0308-7298. پدرش امام‌قلی میرزا عمادالدوله حاکم غرب ایران و پسر محمدعلی دولتشاه بود. او نوۀ‌ بزرگ فتحعلی‌شاه قاجار دومین پادشاه سلسلۀ قاجار در ایران بود.کیا،‌ مهرداد، ۲۰۱۱. "اندرون دربار ناصرالدین‌شاه قاجار، ۱۸۹۶-۱۸۸۱: زندگی و خاطرات محمد حسن‌خان اعتمادالسلطنه" (انگلیسی)،‌ در "مجلۀ‌ مطالعات خاورمیانه"، شمارۀ ۳۷، صص ۱۴۱-۱۰۱؛ ISSN 0026-3206. JSTOR 4284141. او در سال ۱۸۷۱ به عنوان همسر دوم با محمد حسن‌خان اعتمادالسلطنه ازدواج کردکیا،‌ مهرداد، ۲۰۱۱. "اندرون دربار ناصرالدین‌شاه قاجار، ۱۸۹۶-۱۸۸۱: زندگی و خاطرات محمد حسن‌خان اعتمادالسلطنه" (انگلیسی)،‌ در "مجلۀ‌ مطالعات خاورمیانه"، شمارۀ ۳۷، صص ۱۴۱-۱۰۱؛ ISSN 0026-3206. JSTOR 4284141. و به همراه او به تهران رفت.نامقی، خدیجه محمدی، و پرز گونزالز، کارمن، ۲۰۱۳. "از عکاسی‌شوندگان تا عکاسی‌کنندگان: زنان در عکاسی از دورۀ‌قاجار تا دهۀ ۱۹۳۰" (انگلیسی)، در "تاریخ عکاسی"، شمارۀ ۳۷، صص ۷۳-۴۸؛ doi:10.1080/03087298.2012.718142. ISSN 0308-7298. همسر او عضو عالی‌رتبۀ‌ دربار بود که به عنوان مترجم و کاتب خصوصی پادشاه ناصرالدین‌شاه قاجار خدمت می‌کرد. عزت ملک خانم پس از آن‌که همسرش در سال ۱۸۸۷ لقب اعتمادالسلطنه دریافت کرد،کیا،‌ مهرداد، ۲۰۱۱. "اندرون دربار ناصرالدین‌شاه قاجار، ۱۸۹۶-۱۸۸۱: زندگی و خاطرات محمد حسن‌خان اعتمادالسلطنه" (انگلیسی)،‌ در "مجلۀ‌ مطالعات خاورمیانه"، شمارۀ ۳۷، صص ۱۴۱-۱۰۱؛ ISSN 0026-3206. JSTOR 4284141. به اشرف‌السلطنه ملقب شد.
اشرف‌السلطنه تحت آموزش معمول برای اعضای حرم‌سرای دربار قرار گرفت و آشپزی و خیاطی آموخت. او همچنین به مطالعۀ تاریخ و طب پرداخت، موضوعات معمولی زنانۀ شعر و موسیقی را رها کرد،‌ و به تخته‌نرد و شطرنج پرداخت. علاوه بر این از همسرش زبان فرانسوی و از برادرش سلطان محمد میرزا عکاسی آموخت.کیا،‌ مهرداد، ۲۰۱۱. "اندرون دربار ناصرالدین‌شاه قاجار، ۱۸۹۶-۱۸۸۱: زندگی و خاطرات محمد حسن‌خان اعتمادالسلطنه" (انگلیسی)،‌ در "مجلۀ‌ مطالعات خاورمیانه"، شمارۀ ۳۷، صص ۱۴۱-۱۰۱؛ ISSN 0026-3206. JSTOR 4284141. او هم با شاه و هم با همسر بانفوذ او یعنی انیس‌الدوله دوست بود.کیا،‌ مهرداد، ۲۰۱۱. "اندرون دربار ناصرالدین‌شاه قاجار، ۱۸۹۶-۱۸۸۱: زندگی و خاطرات محمد حسن‌خان اعتمادالسلطنه" (انگلیسی)،‌ در "مجلۀ‌ مطالعات خاورمیانه"، شمارۀ ۳۷، صص ۱۴۱-۱۰۱؛ ISSN 0026-3206. JSTOR 4284141.نشاط،‌ گ، ۲۰۱۲. "انیس‌الدوله"،‌ در "دانشنامۀ‌ایرانیکا"، نوشته‌شده در ۳۰ دسامبر ۲۰۱۲ در نیویورک؛ آرشیوشده از روی نسخۀ اصلی دیجیتال. بازدید در ۱۰ ژوئیه ۲۰۱۹ میلادی. اشرف‌السلطنه زنی باعزت‌نفس و دارای اعتماد به نفس بود، و حتی گاه با اعضای خانوادۀ سلطنتی نیز به مخالفت برمی‌خاست.کیا،‌ مهرداد، ۲۰۱۱. "اندرون دربار ناصرالدین‌شاه قاجار، ۱۸۹۶-۱۸۸۱: زندگی و خاطرات محمد حسن‌خان اعتمادالسلطنه" (انگلیسی)،‌ در "مجلۀ‌ مطالعات خاورمیانه"، شمارۀ ۳۷، صص ۱۴۱-۱۰۱؛ ISSN 0026-3206. JSTOR 4284141. برادرزاده‌اش یمان‌الدوله او را زنی با ویژگی‌های مردانه توصیف کرده که نمایندۀ غیرمعمولی برای جنسیت خود بود.کیا،‌ مهرداد، ۲۰۱۱. "اندرون دربار ناصرالدین‌شاه قاجار، ۱۸۹۶-۱۸۸۱: زندگی و خاطرات محمد حسن‌خان اعتمادالسلطنه" (انگلیسی)،‌ در "مجلۀ‌ مطالعات خاورمیانه"، شمارۀ ۳۷، صص ۱۴۱-۱۰۱؛ ISSN 0026-3206. JSTOR 4284141. تبار او که روابطی را در درون حرم‌سرای دربار برایش ایجاد کرده‌بود، دسترسی به شایعات و فتنه‌های دربار و اطلاعاتی را برای او فراهم آورده‌بود که برای همسرش در درگیری‌های سیاسی حیاتی بود، و به‌واسطۀ آن قدرتی داشت که در دربار به دخالت بپردازد. اشرف‌السلطنه برای اعتمادالسلطنه در حکم محرم اسرار و یک استراتژیست قابل اعتماد بود.کیا،‌ مهرداد، ۲۰۱۱. "اندرون دربار ناصرالدین‌شاه قاجار، ۱۸۹۶-۱۸۸۱: زندگی و خاطرات محمد حسن‌خان اعتمادالسلطنه" (انگلیسی)،‌ در "مجلۀ‌ مطالعات خاورمیانه"، شمارۀ ۳۷، صص ۱۴۱-۱۰۱؛ ISSN 0026-3206. JSTOR 4284141.
از آنجا که اشرف‌السلطنه نمی‌توانست فرزندی داشته‌باشد، با روابط همسرش با روسپیان، خدمتکاران و پسران جوان تا جایی که به بارداری نمی‌انجامید مدارا می‌کرد. با این حال او که می‌دانست داشتن فرزند می‌تواند از طریق ارتقای یک خدمتکار به موقعیتی بالاتر در اهل حرم، منجر به کاهش قدرت او شود، از شوهرش می‌خواست تمام روابطش را با آن‌ها با جزئیات برایش شرح دهد. این مسائل در خاطرات اعتمادالسلطنه ثبت شده و با وجود اینکه اعتمادالسلطنه از همسر اولش دارای یک فرزند بود، به خاطر تلاش برای آرام کردن همسرش خود را به کرّات در خاطراتش به لحاظ جنسی ناتوان نشان می‌دهد.کیا،‌ مهرداد، ۲۰۱۱. "اندرون دربار ناصرالدین‌شاه قاجار، ۱۸۹۶-۱۸۸۱: زندگی و خاطرات محمد حسن‌خان اعتمادالسلطنه" (انگلیسی)،‌ در "مجلۀ‌ مطالعات خاورمیانه"، شمارۀ ۳۷، صص ۱۴۱-۱۰۱؛ ISSN 0026-3206. JSTOR 4284141. در روزگاری که زنان منزوی از جامعه و مطیع شوهران‌شان بودند، جنسیت اشرف‌السلطنه تأثیر اندکی بر روی زندگی‌اش داشت و او اجازه داشت با استقلال رفتار کند.کیا،‌ مهرداد، ۲۰۱۱. "اندرون دربار ناصرالدین‌شاه قاجار، ۱۸۹۶-۱۸۸۱: زندگی و خاطرات محمد حسن‌خان اعتمادالسلطنه" (انگلیسی)،‌ در "مجلۀ‌ مطالعات خاورمیانه"، شمارۀ ۳۷، صص ۱۴۱-۱۰۱؛ ISSN 0026-3206. JSTOR 4284141.
یمین‌الدوله و اعتمادالسلطنه گزارش کرده‌اند که اشرف‌السلطنه عکس‌های زیبایی می‌انداخت‌است. در روزگاری که قانون ارتباط میان زنان و مردان را در محیط خارج از خانواده ممنوع کرده‌بود، عکس‌های کمی از زنان تهیه شده‌بود. به جز چند استثنا، عکس‌های مربوط به سوژه‌های مؤنث عمدتاً توسط مسافران خارجی و یا زنان دربار تهیه شد‌ه‌است.حسامی،‌ مهدی، ۱۳۹۵. "عکاسی و زنان عکاس در دورۀ‌ قاجار"،‌ در "نشریۀ الکترونیکی سازمان کتابخانه‌ها،‌ موزه‌ها و مرکز اسناد آستان قدس رضوی"، دورۀ ۸، شمارۀ ۳۰ و ۳۱، بهار و تابستان ۱۳۹۵؛ آرشیوشده از روی نسخۀ اصلی دیجیتال. بازدید در ۱۰ ژوئیه ۲۰۱۹ میلادی. برخی از عکس‌های او در درون دربار انداخته‌شده و او همچنین عکس بسیار معروفی از ناصرالدین‌شاه هم تهیه کرده‌است. دیگر عکس‌های او به کتاب خاطرات اعتمادالسلطنه ملحق شده است. اشرف‌السلطنه عموماً‌ به‌عنوان نخستین زن عکاس در ایران شناخته می‌شود،خبرگزاری فارس: "نخستین عکاس ایران را بشناسید"،‌ نوشته‌شده در "فارس پلاس"، نوشته‌شده در ۱۱ فروردین ۱۳۹۲؛ بازدید در ۱۰ ژوئیه ۲۰۱۹ میلادی.روزنامۀ‌ایران: "اشرف السلطنه هم عکاس و هم روزنامه‌نگار"،‌ نوشته‌شده در "روزنامۀ‌ایران"، شمارۀ ۵۷۷۷، نوشته‌شده در ۴ آبان ۱۳۹۳؛ آرشیوشده از روی نسخۀ اصلی دیجیتال. بازدید در ۱۰ ژوئیه ۲۰۱۹ میلادی. و خواهران او عذرا و فاطمه که تصاویری از دربار تهیه کردند و همچنین شخصی به نام دوشیزه حداد که تصاویری در فضای عمومی میدان شاهپور تهیه کرد نیز به دنبال او به عکاسی پرداختند.
اعتمادالسلطنه خاطرات روزانۀ دقیقی از زندگی در دربار تهیه کرد و اشرف‌السلطنه یکی از معدود افرادی بود که به این یادداشت‌های خصوصی دسترسی داشت. اعتمادالسلطنه گهگاهی وقایع روزانه را برای اشرف‌السلطنه املا گفته و او به ثبت آن می‌پرداخت.کیا،‌ مهرداد، ۲۰۱۱. "اندرون دربار ناصرالدین‌شاه قاجار، ۱۸۹۶-۱۸۸۱: زندگی و خاطرات محمد حسن‌خان اعتمادالسلطنه" (انگلیسی)،‌ در "مجلۀ‌ مطالعات خاورمیانه"، شمارۀ ۳۷، صص ۱۴۱-۱۰۱؛ ISSN 0026-3206. JSTOR 4284141. سید فرید قاسمی تاریخ‌نگار مطبوعات ایران پس از کشف ۹ مقالۀ او که در همکاری با اعتمادالسلطنه و در زمانی که وی مسئول مطبوعات ایران بوده نگاشته شده، از اشرف‌السلطنه به عنوان نخستین زن روزنامه‌نگار ایران و همچنین نخستین عکاس یاد کرده‌است. پس از مرگ اعتمادالسلطنه در آوریل ۱۸۹۶، نوشته‌های او به شاه رسید،‌ اما ناصرالدین‌شاه یک ماه بعد به قتل رسید و اشرف‌السلطنه خواهان بازگرداندن خاطرات روزانۀ‌ شوهرش شد.کیا،‌ مهرداد، ۲۰۱۱. "اندرون دربار ناصرالدین‌شاه قاجار، ۱۸۹۶-۱۸۸۱: زندگی و خاطرات محمد حسن‌خان اعتمادالسلطنه" (انگلیسی)،‌ در "مجلۀ‌ مطالعات خاورمیانه"، شمارۀ ۳۷، صص ۱۴۱-۱۰۱؛ ISSN 0026-3206. JSTOR 4284141. اشرف‌السلطنه برای بار دوم با سید حسین نایب‌التولیه (نایب‌التولیه عرب) ازدواج و به مشهد نقل مکان کرد. مظفرالدین‌شاه قاجار در سال ۱۹۰۳ یادداشت‌های خاطرات اعتمادالسلطنه را به اشرف‌السلطنه بازگرداند که تا زمان مرگ وی نزد او باقی ماند.کیا،‌ مهرداد، ۲۰۱۱. "اندرون دربار ناصرالدین‌شاه قاجار، ۱۸۹۶-۱۸۸۱: زندگی و خاطرات محمد حسن‌خان اعتمادالسلطنه" (انگلیسی)،‌ در "مجلۀ‌ مطالعات خاورمیانه"، شمارۀ ۳۷، صص ۱۴۱-۱۰۱؛ ISSN 0026-3206. JSTOR 4284141.
اشرف‌السلطنه در سال ۱۹۱۴ در مشهد درگذشت و در قبرستان دارالسیاده به خاک سپرده شد. او وصیت کرد خاطرات همسر اولش را به کتابخانۀ حرم امام رضا در مشهد سپرده‌شود. خاطرات اعتمادالسلطنه در سال ۱۹۶۶ منتشر شد و اطلاعات بسیاری را نه تنها در رابطه با زندگی سیاسی و فرهنگی در ایران سدۀ نوزدهم، بلکه همچنین بینشی شخصی را دربارۀ زندگی و شخصیت ناصرالدین‌شاه فراهم کرد.کیا،‌ مهرداد، ۲۰۱۱. "اندرون دربار ناصرالدین‌شاه قاجار، ۱۸۹۶-۱۸۸۱: زندگی و خاطرات محمد حسن‌خان اعتمادالسلطنه" (انگلیسی)،‌ در "مجلۀ‌ مطالعات خاورمیانه"، شمارۀ ۳۷، صص ۱۴۱-۱۰۱؛ ISSN 0026-3206. JSTOR 4284141. زندگی‌نامۀ اشرف‌السلطنه هشت سال پس از مرگ او توسط سلطان احمد دولتشاهی یمین‌الدوله نوشته‌شد.نامقی، خدیجه محمدی، و پرز گونزالز، کارمن، ۲۰۱۳. "از عکاسی‌شوندگان تا عکاسی‌کنندگان: زنان در عکاسی از دورۀ‌قاجار تا دهۀ ۱۹۳۰" (انگلیسی)، در "تاریخ عکاسی"، شمارۀ ۳۷، صص ۷۳-۴۸؛ doi:10.1080/03087298.2012.718142. ISSN 0308-7298.
چهچه می‌تواند به این موارد اشاره کند:
محافظ همسر یک آدم‌کش یک فیلم اکشن کمدی آمریکایی محصول سال ۲۰۲۱ به کارگردانی پاتریک هیوز با بازی رایان رینولدز، ساموئل ال. جکسون، سلما هایک، فرانک گریلو، ریچارد ای گرانت، تام هاپر، آنتونیو باندراس و مورگان فریمن است.
این فیلم دنباله‌ای بر فیلم محافظ یک آدم‌کش (۲۰۱۷) محسوب می‌شود.
چهار سال بعد از اتفاقات فیلم قبلی، مایکل برایس هنوز با داریوس کینکید دوست است و حالا همراه با هم برای نجات سونیا، همسر داریوس، تلاش می‌کنند.
قرار بود این فیلم در ۲۸ اوت ۲۰۲۰ اکران شود اما بخاطر دنیاگیری کروناویروس، انتشار آن به ۱۶ ژوئن ۲۰۲۱ موکول شد.
این فیلم در ۱۶ ژوئن ۲۰۲۱ توسط لاینزگیت در ایالات متحده اکران شد. این فیلم به‌طور کلی نقدهای منفی از منتقدان دریافت کرد و در مقابل بودجه ۵۰ تا ۷۰ میلیون دلاری ۷۰٫۳ میلیون دلار فروخت.
یونگهاینریچ آگ (به آلمانی یونگهاینری خوانده می‌شود) واقع در هامبورگ، آلمان یکی از شرکت‌های بین‌المللی پیشرو در زمینه تولید تجهیزات انتقال مواد، انبارداری و بخش‌های مهندسی جریان مواد است. در این زمینه‌ها، این شرکت در رتبه سوم جهان و رتبه دوم اروپا قرار دارد.Florian Langenscheidt, Bernd Venohr (Hrsg.): "Lexikon der deutschen Weltmarktführer. Die Königsklasse deutscher Unternehmen in Wort und Bild". Deutsche Standards Editionen, Köln 2010,
تپه سرخ یک فیلم وسترن استرالیایی محصول سال ۲۰۱۰ به نویسندگی و کارگردانی پاتریک هیوز با بازی رایان کوانتن، استیو بیزلی و تام الی لوئیس است.
یک افسر پلیس جوان باید از اولین روز وظیفه خود در یک شهر کوچک روستایی جان سالم به در ببرد.
این فیلم عموماً نقدهای مثبتی دریافت کرد. بر اساس ۶۷ بررسی، با میانگین امتیاز ۶٫۴ از ۱۰، امتیاز تأیید ۷۹٪ را در راتن تومیتوز دارد.
اجماع نظرات این سایت این چنین می‌گوید: تپه سرخ یک فیلم هیجان‌انگیز زیبا و با گام‌های فشرده‌است که نشان‌دهنده اولین حضور قدرتمند کارگردان پاتریک هیوز است.
تپه سرخ برای اولین بار در شصتمین جشنواره بین‌المللی فیلم برلین در ۱۴ فوریه ۲۰۱۰ در بخش پانوراما به نمایش درآمد. در ۵ نوامبر ۲۰۱۰ در ایالات متحده و در ۲۵ نوامبر در استرالیا منتشر شد.
تحریر عبارت است از صدایی آهنگین در اجرای آواز که با کمک ماهیچه‌های حنجره به سرعت قطع و وصل می‌شود. به تحریر چَهچَهه یا چَه‌چَه نیز گفته می‌شود و اجرای تحریر را تقلیدی از چهچههٔ پرندگانی همچون بلبل دانسته‌اند.
تحریر صوتی است آهنگین که خواننده در زمان اجرای آن با کمک ماهیچه‌های حنجره‌اش آن صوت را به سرعت قطع و وصل می‌کند. صدای تحریر در داخل حنجره (پایین‌تر از حلق) شکل می‌گیرد و حالت آن از نظر جنس و کیفیت صدا بر اساس تکنیک خواننده متفاوت است. تحریر معمولاً روی واکه‌های بلند (به خصوص «آ») اجرا می‌شود و اگر متن شعر آواز دارای چنین واژه‌ای در محل اجرای تحریر نباشد، خواننده به دلخواه خود صدای «آ» یا «ها» یا «آی» یا مشابه آن را در زمان اجرای تحریر اضافه می‌کند؛ به این افزودن صداها و واژه‌های خارج از شعر، ترنم گفته می‌شود.
تحریر به شکلی که در موسیقی سنتی ایرانی رواج دارد، در موسیقی آذربایجان و عراق و سوریه نیز دیده می‌شود اما در موسیقی ترکی و سایر انواع موسیقی عربی متداول نیست.
واژهٔ «تحریر» یک مصدر در زبان عربی است که معنای تحت‌اللفظی آن «آزاد کردن» است. در فارسی تحریر به معنای پیچیدن صدای آوازه‌خوان به کار می‌رود. اصطلاح «غلت دادن» نیز برای همین معنا به کار می‌رود. واژه‌های «چه‌چه» و «چهچهه» نیز در اصل به معنای آواز بلبل هستند اما برای اشاره به مفهوم تحریر و غلتاندن صدا نیز به کار می‌روند.
از اصطلاح «تَرَنُّم» برای توصیف واژگان و آواهایی استفاده می‌شود که بیرون از دایرهٔ شعر هستند و به آن افزوده می‌شوند تا تحریر روی آن‌ها اجرا شود. واژهٔ «ترنم» از ریشهٔ عربی «رَنَم» به معنای تحریر یا لرزاندن است. از این واژه در زبان اردو برای توصیف یک سبک آوازخوانی با ریتم آزاد استفاده می‌شود. در موسیقی ترکی نیز از واژهٔ ترنم برای اشاره به تحریرهای هجایی استفاده می‌شود.
از سید احمدخان ساوه‌ای، که به گفتهٔ روح‌الله خالقی اولین خوانندهٔ موسیقی دستگاهی بود که صدایش ضبط شد، یک صفحه گرامافون وجود دارد که در آن در چهارگاه آواز خوانده است و در این آواز از ترنم‌هایی همچون «لای لای» و «دای دای» استفاده کرده‌است. اما علی‌رغم این که استفاده از تحریر در موسیقی ایرانی پیشینهٔ طولانی دارد، در پژوهش‌های موسیقی ایرانی کمتر به آن پرداخته شده‌است. در آوانویسی ردیف‌های آوازی — نظیر ردیف عبدالله دوامی که توسط فرامرز پایور نگاشته شده و ردیف محمود کریمی که توسط محمدتقی مسعودیه نگارش شده‌است — نیز ترنم‌ها نگاشته نشده‌اند.
در اجرای تحریر، خواننده باید توجه کند که معنای شعر را تغییر ندهد و فهم و درک کلام را مختل نکند. به همین دلیل، تحریر فقط روی کلماتی اجرا می‌شود که بتوان آن‌ها را به روشنی ادا کرد، و از اجرای تحریر روی هجاهای میانی کلمات پرهیز می‌شود. تحریر معمولاً روی هجاهای طولانی و نت‌های دارای کشش طولانی‌تر انجام می‌شود و ترجیحاً در پایان هر مصراع از شعر به کار گرفته می‌شود. صدای «آ» بیشترین کاربرد را در تحریر دارد. دلیل تمرکز روی صدای «آ» در تحریرها آن است که مخرج این صدا در ته دهان (نزدیک به حلق) است و این امکان اجرای تحریر را (که خود از حلق شکل می‌گیرد) فراهم می‌کند. تحریرهای روی کلام شعر، ممکن است روی صداهای دیگر نظیر «او» نیز اجرا شوند اما در تحریرهایی که روی ترنم‌های مجزا از شعر اجرا می‌شوند، معمولاً مصوت‌های «آ» و «اِ» نقش اساسی دارند و دیگر آواها به ندرت در تحریرهای مستقل به کار گرفته می‌شوند. تحریرهایی که روی مصوت «آ» اجرا می‌شوند معمولاً حالت خیزشی بیشتری از تحریر روی دیگر مصوت‌ها دارند؛ این امر کمک می‌کند که از ترکیب‌های آوایی «آ» برای رساندن سیر نغمگی به یک درجهٔ دیگر دستگاه به خصوص درجات بالاتر استفاده شود. در مقابل، تحریرهای مبتنی بر مصوت «اِ» برای روندهای نزولی به درجات پایین‌تر مناسب‌تر هستند. صدای «آ» در تحریر گاهی به سمت صدای «اُ» یا «او» نیز گرایش پیدا می‌کند.
به عقیدهٔ داریوش صفوت، این که خوانندهٔ آواز، تا حد مطلوبی با ساز تنبک آشنا باشد می‌تواند به کیفیت تحریرهای او کمک کند چون همراهی ساز و آواز را بهتر می‌تواند رعایت کند. محمدرضا لطفی نیز بین آواگذاری تحریر و مضراب‌گذاری ساز ارتباط قائل شده‌است چنان‌که اجرای تحریر روی صدای «آ» را معادل مضراب راست و اجرای تحریر روی صدای «اِ» را معادل مضراب چپ دانسته‌است.
یکی از کارکردهای مهم تحریر، گسترش دادن یک نغمهٔ خاص است که معمولاً نت شاهد یا نت ایست دستگاه است. تحریر زمان حیات این نغمهٔ خاص را افزایش می‌دهد و بر آن تأکید می‌کند. تأکید در تحریر به دو شکل صورت می‌پذیرد. یکی با قرار دادن تحریر روی ضرب قوی (مثل ضرب اول میزان موسیقی)، و دوم با قرار دادن هجای مؤکد روی بلندترین (زیرترین) نت. یکی از خواص مشخصه تحریرهای آواز ایرانی آنست که مخصوص به ساز یا آواز سولو می‌باشد و هر گاه یک ارکستر بزرگ مخصوصاً اگر از نظر سازهای مضرابی هم غنی باشد بخواهد آنها را اجرا نماید بدون شک به گوش شنونده چندان مطلوب نخواهد بود.
تحریرها می‌توانند بر اساس تعداد نت‌های تحریر به صورت تحریر تکی، دوتای، سه‌تای و … طبقه‌بندی گردند. تحریرها را همچنین از نظر کیفیت صدا به اشکال مختلفی نامگذاری کرده‌اند که موارد زیر از آن جمله هستند:
تحریرها از نظر طول هم به دو دستهٔ کوتاه و بلند تقسیم می‌شوند. تحریرهای کوتاه روی آخرین هجای یکی از واژه‌های شعر ادا می‌شوند در حالی که تحریرهای بلند مستقل از شعر و در ابتدا، میانه یا انتهای اجرای یک گوشه اجرا می‌شوند و مدت زمان بیشتری به آن‌ها اختصاص می‌یابد.
اجرای تحریر و درست به کار گرفتن آن جزئی از زیربنای تکنیکی در موسیقی آوازی ایران دانسته می‌شود. برخی از صاحب‌نظران نظیر نلی کارون و داریوش صفوت معتقدند که تحریر از مشخص‌ترین نشانه‌های آواز ایرانی است و در هیچ نوع موسیقی دیگری وجود ندارد. پیدایش تحریر در هاله‌ای از ابهام قرار دارد اما احتمالاً خاستگاه آن در فلات ایران بوده‌است. تحریر (به شکلی که در موسیقی ایرانی معمول است) در موسیقی آذربایجان نیز وجود دارد، و در موسیقی نقاط دیگری که تحت تأثیر موسیقی ایران بوده‌اند (همچون عراق، سوریه و نیز موسیقی فلامنکو در اسپانیا) نیز تکنیک آوازی مشابهی وجود دارد. همچنین در موسیقی هندی نیز تکنیک آوازی مشابهی به کار گرفته می‌شود.
اجرای تحریر در اوج دستگاه یا گوشه مرسوم است و هدف از آن نمایش توانایی‌های خواننده است. برخی از خوانندگان به خاطر اجراهای تحریرها و غلت‌های لطیف شهرت داشتند که از آن جمله می‌توان به حسین طاهرزاده و میرزا حبیب اصفهانی (معروف به شاطر حاجی) اشاره کرد.
جووانی باتیستا گراسی ،(زاده ۲۷ مارس ۱۸۵۴ – درگذشته ۴ مه ۱۹۲۵)، پزشک و جانورشناس ایتالیایی بود که بیشتر به خاطر کارش در انگل‌شناسی بویژه عامل مالاریا شناخته شده‌است. او از سال ۱۸۸۳ در دانشگاه کاتانیا در رشته جانورشناسی مقایسه‌ای و از ۱۸۹۵ تا زمان مرگش در دانشگاه ساپینزای رم استاد کالبدشناسی مقایسه‌ای بود.
تابالوگا (به انگلیسی: Tabaluga) مجموعه تلویزیونی انیمیشن تولید شده توسط کمپانی فلایینگ بارک پروداکشن که بین سالهای ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۴ تولید و پخش شد. این اثر بر اساس شخصیت خیالی به نام تابالوگا که در آغاز در یکی از تصنیف‌های کودکانه و افسانه‌ای پیتر مافای به نام «تابالوگا، سفری به درون دلیل» معرفی شد.
در این مجموعه اژدهای سبز رنگ هفت ساله ای به نام تابالوگا پس از مرگ پدرش آخرین اژدها و شاهزاده سرزمینی به نام گرینلند میشود.
نشریه تولید پاک تر یک مجله علمی بررسی شده توسط پژوهشگران است که در تحقیقات بین رشته‌ای در زمینه تولید پاک تر فعالیت می‌کند. این توسط الزویر منتشر می‌شود. سردبیر آن دانلد هویزینگ (دانشگاه تنسی) است. براساس "گزارش استنادی مجلات"، مجله دارای ضریب تأثیر ۶٬۳۹۵ در سال ۲۰۱۸ است و نیز ضریب تأثیر ۵ ساله آن برابر ۷٫۰۵۱ است. همچنین از نظر سامانه امتیازدهی استنادی الزویر دارای رتبه ۱۰ در استراتژی و مدیریت است.
در آواز سنتی ایرانی اصطلاح تَرَنُّم برای توصیف صداها یا واژه‌هایی به کار می‌رود که خواننده خارج از شعرِ اصلی آواز، می‌خواند. از ترنم برای اجرای تحریر بسیار استفاده می‌شود.
آنچه خوانندهٔ یک آواز در موسیقی ایرانی می‌خواند محدود به کلام شعر نیست؛ گاهی خواننده صداها یا واژه‌هایی نظیر «ها ها ها» یا «ای جانم» را افزون بر شعر اصلی اجرا می‌کند که به این صداها و واژه‌های اضافه، ترنم گفته می‌شود. ترنم‌ها به دو دسته تقسیم می‌شوند: ترنم آوایی شامل صداهایی بدون معناست (نظیر «آی» یا «ها ها ها») و ترنم لغوی شامل واژه‌هایی معنا دارد (نظیر «ای جانم» یا «حبیب من»). در ترنم‌های لغوی، استفاده از واژگانی که به واکهٔ «آ» ختم می‌شوند (نظیر خدا، جانا، دلا) یا حاوی این واکه هستند (نظیر جان، یار، داد) متداول‌تر است. در ترنم‌های آوایی نیز واکه‌های «آ» و «اِ» بیشتر کاربرد دارند و استفاده از دیگر واکه‌ها چندان معمول نیست.
واژهٔ «ترنم» از ریشهٔ عربی «رَنَم» به معنای تحریر یا لرزاندن است. از این واژه در زبان اردو برای توصیف یک سبک آوازخوانی با ریتم آزاد استفاده می‌شود. در موسیقی ترکی نیز از واژهٔ ترنم برای اشاره به تحریرهای هجایی استفاده می‌شود.
از ترنم‌ها در خلال تحریر یا در حین اجرای تصنیف‌ها استفاده می‌شود و هدف از آن تزئین موسیقی آوازی و تأکید بر تحریرهاست. کاربرد ترنم‌ها بر طبق قواعدی صورت می‌گیرد که از بافت ملودیک، کیفیت احساسیِ ترنم‌ها، خصوصیت‌های مُدال قطعهٔ آوازی، و نیز ویژگی‌های گویش زبان فارسی تأثیر می‌پذیرد.
از آنجا که تحقیقات در خصوص موسیقی سنتی ایرانی معمولاً بر ردیف موسیقی ایرانی متمرکز بوده‌است و به ویژگی‌های اجرای موسیقی (همچون تحریر یا ترنم‌ها) توجه نکرده‌است، موضوع ترنم نیز چندان موضوع تحقیق نبوده‌است و در ردیف‌های آوازی که آوانگاری شده‌اند نیز ترنم‌ها نگاشته نشده‌اند. بررسی اجراهای آوازی نشان می‌دهد که اگر چه در ترنم‌ها عموماً از ویژگی‌های آواشناسی زبان فارسی تبعیت می‌شود اما گاهی نیز از آن‌ها عدول می‌شود و مثلاً تلفظ واکهٔ «آ» به «اُ» یا «او» نزدیک می‌شود، یا مثلاً اجرای یک ترنم در طول یک تحریر از صدای «ها ها» شروع و تدریج به صدای «هِ هِ» تغییر می‌یابد.
برخی از استادان آواز و موسیقی‌دان‌های معاصر همچون روح‌الله خالقی بر این باورند که ترنم‌های لغوی به شعر لطمه می‌زنند و تکرار این کلماتِ رایج، مفهوم شعر را خراب می‌کند؛ اما مجید کیانی نحوهٔ به کار گرفتن این افزون‌های شعری را متأثر از بینش خواننده و دانش آن‌ها از نحوهٔ تلفیق شعر با موسیقی می‌داند.
علوم و فناوری محیط زیست یک مجله علمی بررسی شده است که به صورت دو هفتگی و از سال ۱۹۶۷ توسط انجمن شیمی آمریکا منتشر شده‌است. این تحقیقات در زمینه علوم زیست‌محیطی و فناوری‌های زیست محیطی، سیاست‌های زیست محیطی می‌باشد. "علوم و فناوری محیط زیست" دارای یک نشریه خواهر است، "نامه‌های علوم و فناوری محیط زیست" که مقالات کوتاه را منتشر می‌کند.
سردبیر نشریه "علوم و فناوری محیط زیست" دیوید ل. سدلک است. ویراستاران پیشین عبارتند از: جیمز ج. مورگان (موسسه فناوری کالیفرنیا، سردبیر مؤسس، ۱۹۷۷–۱۹۶۷)، راسل فری کریستمن (دانشگاه کارولینای شمالی، ۱۹۷۵–۱۹۸۷)، ویلیام هولیز (دانشگاه کارولینای شمالی، ۱۹۸۷–۲۰۰۳) و جرالد اسکنور (دانشگاه آیوا، ۲۰۰۲–۲۰۱۴).
در نشریات علمی، یک نشریهٔ خواهر یا نشریه ی همکار، یک نشریه ی جدیدتر دانشگاهی است که با یک مجله قدیمی تر و شناخته شده تر در زمینه مشابهی همکاری می‌کند.
باد دبور مستندی به کارگردانی محمد رسول‌اف است که در سال ۱۳۸۶ ساخته شد.
این فیلم درباره اشخاصی است که به هر شکلی با ماهواره و مسائل آن در ارتباط هستند.این مستند در جشنواره سینما حقیقت و همچنین چهارمین جشن تصویر هنرمند نمایش داده شده‌است.
گئورگ آستواتساتوری دودوخیان (؛ زادهٔ - درگذشته )، اهل ارمنستان بود.
وی در ۱۷ فوریهٔ ۱۸۳۰ به دنیا آمد و در رشته نقاشی در سنت پترزبورگ و در رشته حقوق و اقتصاد در دانشگاه دورپات تحصیل نمود. در سنت پترزبورگ، مدارس ارمنی قفقاز شمالی و کریمه تدریس نمود. وی در ۸ ژوئیهٔ ۱۹۰۸ در سن ۷۸ سالگی در سیمفروپول درگذشت.
سیمفروپول،
ارتباطات زیست‌محیطی به مطالعه و اجرای نحوه برخورد افراد، نهادها، جوامع و فرهنگ‌ها می‌پردازد که پیام‌های مربوط به محیط زیست و تعامل انسان با محیط زیست را توزیع، دریافت، درک و استفاده می‌کنند. این حیطه شامل طیف گسترده‌ای از تعاملات امکان‌پذیر، از ارتباطات بین فردی به ارتباطات مجازی، تصمیم‌گیری مشارکتی و پوشش رسانه‌های زیست‌محیطی است. همچنین شامل ارتباطات کلامی است. در کنار این‌ها به ایجاد یک سبک متفاوت ارتباطات کمک می‌کند.
از دیدگاه عمل، الکساندر فلور ارتباطات زیست‌محیطی را به عنوان کاربرد روابط، اصول، استراتژی‌ها و تکنیک‌های ارتباطی برای مدیریت و حفاظت از محیط زیست تعریف می‌کند.Flor, Alexander. (2004). "Environmental Communication". Diliman, Quezon City: University of the Philippines-Open University.
سامانهٔ شماره‌گذاری راه‌های ایران یک شبکه بزرگراه‌ها و جاده‌ها در ایران است که تحت مدیریت سازمان حمل و نقل جاده ای ایران قرار دارد. این شبکه شامل بزرگراه‌های اصلی و چندین جاده بزرگ و کوچک در سطح کشور است.
رنگ آبی در بزرگراه‌ها و سبز در جاده‌های غیر بزرگراهی استفاده می‌شود. یک عدد ۳ رقمی در یک مستطیل سفید به رنگ مشکی ظاهر می‌شود که در واقع شماره راه در سامانه شماره‌گذاری است.
آزادراه‌های ایران در خیلی از نقاط هنوز تکمیل نشده‌اند.
اعداد فرد (۱۱–۹۹) به‌طور کلی مسیرهای شمال-جنوب را نشان می‌دهند، در حالی که اعداد زوج (۱۲–۹۸) مسیرهای شرق-غرب را نشان می‌دهند. اعداد در جهت شرق و جنوب به ترتیب افزایش می‌یابند. برخی از جاده‌ها بدون شماره ملی وجود دارد. بزرگراه‌ها شماره‌های ملی ندارند شماره‌های ۳ رقمی از عدد ۲ رقمی با اضافه کردن یک رقم در انتهای ایجاد شده‌اند.