moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
نخست به ادبیات و شعر علاقه‌مند شد و سپس به حدیث روی آورد. ابن حجر در فقه، حدیث، و تفسیر تبحّر داشت. در ۸۱۱ ه‍.ق وظیفه افتاء در دارالعدل به او محول گردید. ابن حجر علاوه بر فتوی به ایراد خطبه در مساجد مصر نظیر جامع الازهر و جامع عمرو بن عاص نیز می‌پرداخت. وی در ۸۲۷ منصب قاضی‌القضاتی یافت، با این صفت پیوسته به تدریس مشغول بود. از جمله وظایف ابن‌حجر، کتابداری کتابخانه مدرسه محمودیه بود که نفیس‌ترین کتاب‌ها را داشت و این کتاب‌ها را ابواسحاق ابن جماعه جمع کرد.
پدر وی نورالدین علی نیز عالم شافعی و شاعر بود.
آثار وی پیرامون حدیث، مصطلح‌الحدیث، تفسیر، رجال و فقه است. تألیفات وی بیش از یکصد و پنجاه عدد است ازجمله: "الاصابة فی تمییز الصحابه" و "فتح الباری فی شرح البخاری و" "لسان المیزان" و الدرر الکامنه. و کتاب المطالب العالية.
شاگرد وی شمس‌الدین سخاوی کتابی ضخیم در ترجمه حال او به نام «الجواهر والدرر فی ترجمة شیخ الإسلام ابن حجر» به رشته تحریر درآورده‌است.
وی در زمینه رجال بسیار سخت گیر بوده تا حدی که بسیاری را من جمله ابو داود طیالیسی ردکرده با اینکه موثق است.
رضی‌الدین، ابن حنبلی(۹۰۸-۹۷۱ قمری‌/۱۵۰۲-۱۵۶۳ میلادی) (نسب: ابوعبدالله رضی‌الدین محمد بن ابراهیم بن یوسف ابن عبدالرحمان حلبی‌)، مورخ، لغت شناس، شاعر و فقیه حنفی مذهب اهل حلب بود. دلیل لقب "ابن حنبلی" از بهر این است که نیای بزرگش عبدالرحمان، قاضی حنابله در حلب بود. بازیابی شده در دی ۱۳۹۱
ابن حنبلی بسیار به آموزش، نوشتن و تألیف می‌پرداخته است و در بسیاری از دانشها چیره‌دست بوده‌است. او شاگردان فراوانی را پرورانیده بوده‌است. دائره المعارف بزرگ اسلامی ۷۳ اثر نوشته وی را نام برده است که گرچه از آن میان، نسخه‌هایی از بسیاری همکنون نیز دردست هستند، اما برخیشان هم نابود شده‌اند. بسیاری از نسخه‌های خطی کتاب‌های وی هنوز چاپ نشده‌اند.
۳۳۶ هجری قمری، سیصد و سی و ششمین سال در تقویم هجری قمری.
دانشکده شیمی دانشگاه صنعتی شریف، یکی از دانشکده‌های دانشگاه صنعتی شریف است و در ضلع شمال غربی آن واقع شده است و به آموزش دانشجو در گرایش‌های مختلف شیمی در مقاطع کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکتری می‌پردازد.
در حال حاضر حدود ۲۶۰ دانشجو در مقطع کارشناسی، ۸۳ نفر در کارشناسی ارشد و ۵۲ دانشجو در مقطع دکتری در این دانشکده به تحصیل مشغولند.
این دانشکده، پذیرش دانشجو را از سال ۱۳۴۸ آغاز کرد.کتابچه راهنمای دانشگاه صنعتی شریف
محمد محمودی هاشمی
فیروز مطلوبی مقدم
فریدون گبل
افشین شفیعی
شهربانو رحمان ستایش
مجتبی باقرزاده (معاون آموزشی)
محسن تفضلی
سیروس جمالی
بهرام قنبری
رضا کیا
داور محمدی بقاعی
سعید شاهرخیان دهکردی (رئیس دانشکده)
محمدرضا هرمزی نژاد
حبیب باقری
علیرضا فتاحی
حمید رضا کلهر
هادی پرستار شهری
علی محمد نسیمی
زهرا جمشیدی (معاون دانشجویی)
وب‌گاه دانشکده شیمی دانشگاه صنعتی شریف
مایکروسافت استیودنت یک برنامهٔ کاربردی از مایکروسافت مخصوص کمک به دانش‌آموزان در تکالیف مدرسه و تکالیف خانه.
بوستنای (عبری : בוסתאני) اولین راس جالوت بعد از سلطه اعراب بر بابل بود. وی پسر حنانیا و از سلاله داوود پادشاه بود. نام او از آرامی شدن واژه فارسی بوستان گرفته شده‌است. خلیفه عمر بن خطاب آنقدر برای بوستنای احترام قائل بود که دختر خسرو دوم پادشاه ساسانی را برای ازدواج به او داد. ولیکن بنا به نظر آبراهام ابن داوود، این دختر یزدگرد سوم آخرین پادشاه ساسانی بود که با بوستنای ازدواج کرد. بر این اساس این ازدواج ممکن است به دست علی و نه به دست عمر صورت گرفته باشد. بنا بر روایاتی علی با گئون ایزاک صمیمانه برخورد کرد. از این رو ممکن است که او روابط خوبی با راس جالوت نیز داشته بوده باشد ولیکن اطلاعات کاملی در این زمینه وجود ندارد. در واقع مقام راس جالوت با آمدن بوستنای قدرت گرفت و به جایگاه مهمی در تبیین زندگی یهودیان تبدیل شد.
رابطه بین بوستنای و همسر او که شاهزاده ایرانی بود (که نام او "دارا" بوده‌است) دارای سرانجام بدی بود. بوستنای با او زندگی میکرد بدون اینکه با او ازدواج کرده باشد و بر اساس قوانین یهودیان باید بوستنای اول نامه آزادی او را از بردگی دریافت میکرد.
بعد از مرگ بوستنای پسران او اصرار کردند که شاهزاده و پسرانی که از او زاده شدند همچنان برده هستند و از این رو حق مالکیت ندارند. نظر قاضیها دارای اختلاف بود و در نهایت تصمیم گرفتند که اگر فرزندان دیگر بوستنای به شاهزاده و پسرانش نامه آزادی بدهند مشکل حل می‌شود. این تصمیم به این دلیل گرفته شد که آن‌ها گفتند که احتمال زیاد بوستنای با این زن ازدواج کرده بوده‌است با اینکه هیچ مدرک و سندی از آن وجود ندارد.
با این وجود نسل شاهزاده ایرانی تا 300 سال بعد توسط یهودیان به رسمیت شناخته نشد.
افسانه زیر در مورد بوستنای آمده است : آخرین پادشاه پارسی هرمزد با یهودیان بسیار بد بود و تصمیم گرفت که نسل داوود را از بین ببرد و از این افراد کسی غیر از یک زن که شوهرش کشته شده بود و قرار بود به زودی زایمان کند وجود نداشت. شاه خواب دید که در یک باغ زیبا (بوستان) است که در آن در حال نابود کردن درختان و شاخه‌ها است. سپس او قصد دارد یک ریشه کوچک را با تبرش از بین ببرد در حالی که یک مرد پیر تبر او را از وی گرفته و ضربه ای به او میزند که تقریباً او را میکشد. مرد پیر میگوید :"تو تمام درختان بوستان من را نابود کردی و حالا میخواهی آخرین ریشه را نیز از بین ببری؟ حقیقتاً سزای تو این است که نامت از زمین محو شود" در این زمان شاه وعده کرد که از آخرین درخت حفاظت کند. یکی از یهودیان این خواب را تعبیر کرده و به پادشاه گفت که درختها نمایانگر نسل داوود هستند و آن ریشه باقی‌مانده این زن و بچه ای است که در شکم اوست. آن مرد پیری که دیدی داوود نبی بود که تو به او قول دادی که نسل او را حفظ کنی. این زن توسط پادشاه بخشیده شد و در دربار اتاقی گرفت. نام او به همین دلیل بوستنای قرار داده شد. این داستان توسط ربی شریرا گائون نقل شده‌است که خود نیز از نسل بوستنای است.
نام دارا شاهزاده ایرانی در متون مسیحیان به عنوان دختر خسرو آمده است. در این داستانها تمامی نسل بوستنای حرامزاده تلقی شدند زیرا همسر او یک برده بوده و نباید اجازه داده میشد که این مقام مهم را به دست آورد. با این وجود راس جالوتهایی که پس از بوستنای بودند از نسل شاهزاده ایرانی نبودند. دلیل دیگر تنفر بقیه یهودیان از نسل بوستنای این بود که عنان بن دیوید، که فرقه قرائیم را ایجاد کرد، از نسل وی بود.
خیابانی در اورشلیم در محله کتامون به نام بوستنای است.
مانتین ویو ، شهری در شهرستان سانتا کلارا، ایالت کالیفرنیا در ایالات متحده آمریکا می‌باشد. شهر نام خود را از مناظر کوهستان‌های سانتا کروز گرفته‌است. بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ (میلادی) جمعیت شهر معادل ۷۰٬۷۰۸ نفر برآورد شده‌است.
ایواتا در ژاپن و آسلت در بلژیک خواهرخواندهٔ مانتین ویو هستند.
ستاد گوگل در این شهر قرار دارد.
امامزاده اسماعیل یکی از ۳۴ امامزادهٔ واقع در لواسانات است که در روستای برگ جهان دهستان لواسان کوچک قرار دارد.
هم اکنون یکی از خیرین که از اهالی همان روستاست در حال ساخت گنبد داخلی و آینه کاری این مکان می‌باشد
فخری خوروش (۱۰ خرداد ۱۳۰۸ – ۲۰ خرداد ۱۴۰۲) بازیگر اهل ایران بود. نخستین تجربهٔ بازیگری او، حضور در نمایش "دست‌های آلوده" اثر ژان-پل سارتر بود که مورد استقبال قرار گرفت. او یکی از معدود بازیگران زنی بود که پس از انقلاب ۱۳۵۷ نیز به فعالیت خود در ایران ادامه داد. او پس از انقلاب در تلویزیون نیز به فعالیت پرداخت و نقش ملک‌جهان خانم را در سریال تاریخی "امیرکبیر" (۱۳۶۳–۱۳۶۴) بازی کرد. او در اوایل دههٔ ۱۳۸۰ از بازیگری فاصله گرفت و در سال ۱۳۸۵ به ایالات متحده نقل مکان کرد.
فخری خوروش در ۱۰ خرداد ۱۳۰۸ در کرمانشاه به دنیا آمد. او تحصیل را سریع‌تر، در ۱۶ سالگی، به اتمام رساند. پس از پایان تحصیل در دانشسرا، با اینکه هدفش تحصیلات عالیه در رشته پزشکی بود، برای چندین سال به‌عنوان معلم مشغول به کار بود و توسط انجمن جامعه لیسانس‌ها برای بازیگری در تئاتر انتخاب شد. او سپس با نمایش "دست‌های آلوده" اثر ژان-پل سارتر به روی صحنه رفت که برای آن مورد استقبال قرار گرفت.
او از سال ۱۳۳۹ تا ۱۳۵۶ در تله‌تئاترهای بسیاری به ایفای نقش پرداخت. نخستین حضور او در سینما مربوط به "برای تو" (۱۳۳۴) به کارگردانی صادق بهرامی بود. یکی از تماشاگران نمایش‌های خوروش، فرخ غفاری بود که به‌تازگی تحصیلات سینمایی‌اش را در فرانسه به اتمام رسانده بود و برای ساختن فیلم‌های متفاوت در سینمای ایران به دنبال بازیگران مناسب می‌گشت. او در این جستجو، خوروش را انتخاب کرد و در فیلم "جنوب شهر" (۱۳۳۷) از بازی او استفاده کرد. اما این فیلم توقیف شد و در سال ۱۳۴۲ با اعمال سانسور و با نام جدید "رقابت در شهر" به نمایش درآمد."رستاخیز جوانان"، شماره ۲۵۸، آبان ۱۳۵۵.
خوروش که به واسطهٔ فعالیت‌های هنری‌اش خود را از آموزش و پرورش به وزارت فرهنگ و هنر منتقل کرده‌بود، توسط ادارهٔ جدیدش مأموریت پیدا کرد برای تلویزیون تله‌تئاتر بازی کند. اولین نمایشنامهٔ تلویزیونی او که در آن به ایفای نقش پرداخت "مارگریت" نام داشت. او در تلویزیون به مدت ۱۰ سال هر هفته یک نمایشنامهٔ زنده ارائه کرد و در این مسیر در کنار سایر هنرپیشگان و اهالی تئاتر آن زمان نظیر عزت‌الله انتظامی، بهروز وثوقی، محمدعلی کشاورز، جمیله شیخی، جمشید لایق، اسماعیل داورفر، داوود رشیدی، جعفر والی، حسین کسبیان، مهین شهابی، جمشید مشایخی، علی نصیریان، اسماعیل شنگله، پرویز فنی‌زاده، منوچهر فرید، نصرت پرتوی، اسماعیل محرابی، خسرو شجاع‌زاده، فرزانه تأییدی و آذر فخر در خلق آثاری ارزنده مشارکت داشت.
فخری خوروش از اواخرِ دههٔ ۱۳۴۰، با موج نوی سینمای ایران بارِ دیگر به سینما بازگشت و در فیلم‌هایی بازی کرد که برخی از مهم‌ترین فیلم‌های موج نو به‌شمار می‌آیند؛ از جمله "آقای هالو" (داریوش مهرجویی)، "نفرین" (ناصر تقوایی)، "شازده احتجاب" (بهمن فرمان‌آرا)، "شطرنج باد" (محمدرضا اصلانی) و "سوته‌دلان" (علی حاتمی).
پس از وقوع انقلاب ۱۳۵۷، نام او برای احضار به دادگاه در روزنامه اعلام نشد. او پیش از انقلاب هرگز در سریال‌های تلویزیونی بازی نکرد، اما در سال‌های بعد از انقلاب در مجموعه‌های تلویزیونی متعددی بازی کرد که از آن جمله می‌توان به "امیرکبیر" و بازی در نقش مهدعلیا، مادر ناصرالدین شاه، اشاره کرد که از به‌یادماندنی‌ترین نقش‌آفرینی‌های وی بوده‌است. وی در سریال‌های "امام علی" و "پهلوانان نمی‌میرند" نیز بازی کرد و در آخرین اثر سینمایی‌اش در فیلم "یک بوس کوچولو" (بهمن فرمان‌آرا)، در سکانس پایانی حضوری مؤثر را رقم زد. در سال ۲۰۱۰، در سومین دوره جشنواره فیلم‌های ایرانی سانفرانسیسکو از خوروش برای ۵۰ سال فعالیت هنری تقدیر شد.
همسر اول او جواد اسودی نام داشت که معلم بود و در سال ۱۳۲۷ با او ازدواج کرد. خوروش بعد از جدایی از او با شاپور شیبانی (برادر جمشید شیبانی) ازدواج کرد.
خوروش از سال ۱۳۸۴ به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کرد. در سال ۲۰۱۸، خودزندگی‌نامه‌ای از او با نام "زندگی روی صحنه" به چاپ رسید. او ۲۰ خرداد ۱۴۰۲ در بیمارستانی در لس آنجلس درگذشت.
خوروش در مصاحبه‌ای با انتقاد از مردسالاری در ایران گفته بود: «در مورد خود من هم اتفاقاتی افتاد که متأسفانه نمی‌توانم بگویم و با من باید به گور برود.»
امامزاده صالح در شمال شرقی منطقه فرحزاد، واقع در شمال غربی شهر تهران، در دامنه کوهستان قرار دارد.
این بقعه بنایی چهار گوش با گنبد یک پوش آجری ساده دارد. سمت جنوب آن ایوانی بلند با دو ستون چوبی وجود دارد که بر بالای لوح سنگ مرقد تاریخ بنای بقعه سال ۹۸۶ ه نوشته شده‌است. کتیبه روی این لوح به خط نستعلیق در پنج سطر است گنبدوبنای این امامزاده در حال حاضردرحال بازسازی می‌باشد. صاحب مرقد در زیارتنامه موجود از نوادگان سجاد معرفی شده‌است.
این بنا دارای امکانات رفاهی مناسب سبز و مشجر است.
همچنين در اين بنا برخي از شهداي گمنام نيز به خاك سپرده شده‌اند.
اداره کل اوقاف وامور خیریه استان تهران
پورتال جامع امام زادگان شهر تهران
اوکراتید یکم نامور به اوکراتید بزرگ، آخرین پادشاه بزرگ دولت یونانی باختر در سده دوم پیش از میلاد بود. وی احتمالاً با انجام یک کودتا و برافکندن سلطنت فرزندان اوتیدم یکم توانست بر باختر مسلط شود و دودمان خود را پایه‌گذاری کند. اوکراتید یکم به احتمالی از طرف مادر دارای تبار سلوکی بود.
تاریخ دقیق به سلطنت رسیدن اوکراتید مشخص نیست. با این حال ژوستین تاریخ‌نگار رومی، آغاز سلطنت وی را تقریباً همزمان با آغاز سلطنت مهرداد یکم اشکانی که در سال ۱۷۱ پ. م به قدرت رسید ثبت کرده‌است. با استناد به همین دلیل بیشتر پژوهشگران آغاز سلطنت اوکراتید یکم را برابر با سال ۱۷۰ پ. م می‌دانند. دربارهٔ مدت سلطنت اوکراتید یکم نیز اختلاف وجود دارد و منابع مختلف مدت سلطنت وی را ۵، ۱۰، ۱۵ و ۲۵ سال تخمین زده‌اند. تخمین ۲۵ سال با توجه به وفور سکه‌های اوکراتید یکم مورد پذیرش بیشتری است. وی آخرین پادشاه یونانی مستقر در آی‌خانم بود و پس از او این شهر از اعتبار ساقط شد.
بیشتر دوره سلطنت اوکراتید یکم به جنگ با مدعیان تاج و تخت و دولت‌های همسایه گذشت. اوکراتید یکم در این راه احتمالاً با چند پادشاه یونانی مستقر در جنوب هندوکش درگیر شد. ژوستین تنها از پادشاهی به نام دمتریوس یاد می‌کند که اوکراتید و یارانش را حدود پنج‌ماه در دژی تحت محاصره قرار داد، اما درنهایت شکست خورد. اوکراتید یکم در پایان سلطنت خود موفق به فتح گنداره و پاروپامیز و به سلطه درآوردن دولت یونانی هند شد. وی سرانجام پس از کامیابی‌های نظامی در هند و در راه بازگشت به باختر به دست یکی از پسرانش به طرز فجیعی کشته شد. ژوستین نام پسر را بیان نمی‌کند اما واقعه رخ‌داده را اینگونه شرح می‌دهد:
با مرگ اوکراتید دولت یونانی باختر دچار فروپاشی شد. هلی‌اکل یکم ملقب به دادگر (Δίκαιος)، واپسین پادشاه یونانی باختر و فرزند اوکراتید یکم بود که تا ۱۳۰ پ. م سلطنت کرد و سرانجام قلمرواش به تصرف قبایل یوئه‌چی و سکاها درآمد. پیش از آغاز یورش مهاجمان کوچ‌نشین و در زمان حیات اوکراتید یکم، مهرداد یکم با استفاده از ضعف یونانیان باختر که ناشی از ستیز طولانی با یونانیان هند بود، توانست بخش بزرگی از قلمروی آنان شامل تپوریه و تراکسیان را تا سال ۱۶۰ پ. م به تصرف خود درآورد.
اوکراتید یکم اقدام به ایجاد گونه جدیدی از سکه‌ها کرد و آن‌ها را در سطح قلمروی خود رواج داد. یافتن سکه‌های این پادشاه در خاورمیانه و سواحل دریای سیاه نشان‌دهنده رواج این سکه‌ها در کار تجارت است. سکه‌های اوکراتید نه تنها در دوره خودش، بلکه تا مدت‌ها پس از مرگ او و تا آغاز نخستین سال‌های گاه‌شماری مسیحی، توسط حاکمان قبایل کوچ‌نشین در شمال آمودریا ضرب می‌شدند. اوکراتید یکم همچنین اقدام به بنای شهر جدیدی به نام اوکراتیدیه (شهر اوکراتید) کرد که امروزه مکان آن نامشخص است. آخرین مرحله از تزئینات کاخ سلطنتی آی‌خانم نیز احتمالاً در زمان این پادشاه صورت گرفت. در بخش خزانه این کاخ اشیایی با منشأ هندی یافت شده که ممکن است از غنائمی باشند که این پادشاه طی نبردهایش از هند به باختر آورد.
چهره اوکراتید روی نخستین سری سکه‌هایش با یک دیهیم ترسیم شده و عنوانش نیز به صورت «شاه اوکراتید» (ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΕΥΚΡΑΤΙΔΟΥ) نگاشته شده‌است. در دو سری بعدی سکه‌های اوکراتید اما چهره او با کلاه‌خودی بر سر ترسیم شده و به عنوانش نیز لقب «بزرگ» (ΜΕΓΑΣ) افزوده شده‌است. همچنین بر سکه‌هایی که برای یادبود دودمان اوکراتید ضرب شده‌اند نقش هلی‌اکل و لائودیکه، پدر و مادر اوکراتید دیده می‌شوند. مادر اوکراتید روی این سکه‌ها دارای دیهیم است که این مورد نشان‌دهنده تبار شاهی وی است. مشهورترین سکه اوکراتید اما یک سکه ۲۰ استاتر با وزن ۱۶۹٫۲ گرم و قطر ۵۸ میلی‌متر است که بزرگ‌ترین سکه مربوط به تاریخ باستان محسوب می‌شود.
نقش رایج در پشت سکه‌های اوکراتید دیئوسکوری است که با نیزه و سوار بر اسب در حال تاختن دیده می‌شوند. وجود این نقش در پشت سکه‌های اوکراتید احتمالاً نشان از قدردانی او از سواره نظام باختری که در پیروزهایش نقش بزرگی داشتند بوده‌است.
سکه‌هایی با استاندارد سکه‌های هندی نیز از دوره اوکراتید یکم یافت شده‌اند. بیشتر سکه‌های این گونه از جنس برنز و تعداد کمی نیز از جنس نقره هستند. تفاوت این سکه‌ها با سکه‌های گونه باختری در شکل و زبان مورد استفاده است. سکه‌های باختری دایره‌ای‌شکل هستند و تنها به زبان یونانی روی آن‌ها نوشته شده‌است؛ درحالی که سکه‌های هندی مربع‌شکل بوده و نوشته‌های آن‌ها به دو زبان یونانی و پالی است.
دو سری سکه از پادشاهی هم‌نام با اوکراتید یکم باقی‌مانده که خود را در سکه‌هایش با عنوان‌های «شاه اوکراتید» و «شاه اوکراتید ناجی» معرفی می‌کند. در سکه‌های این پادشاه به جای نقش دیئوسکوری نقش آپولون وجود دارد. این پادشاه را با نام اوکراتید دوم می‌شناسند و از او به‌جز شواهد سکه‌شناسی، مدرک دیگری در دسترس نیست. با توجه به تخمین‌ها، اوکراتید دوم میان سال‌های ۱۴۵ تا ۱۴۰ پ. م حکومت کرده و احتمالاً یکی از فرزندان یا دست‌کم یکی از خویشاوندان نزدیک اوکراتید یکم بوده‌است.
بقعه امامزاده سید محمد والی در مرکز محله روستای درکه و بر دامنه‌های غربی قرار دارد. محمد ولی از نوادگان زین‌العابدین -امام چهارم شیعیان دوازده امامی- است. بنای فعلی بقعه او چندان قدیمی نیست و حدود ۷۰ متر مربع مساحت دارد. آثار قدیم این امامزاده مربوط به شالوده و قسمت‌هایی از دیوارهای حرم است. این امامزاده با مساحت حدودی ۸۰ متر مربعی، شامل حرمی مستطیلی شکل است. این حرم به دلیل مورب بودن گوشه‌های آن به شکل هشت ضلعی است.
وی از نوادگان امام سجاد است که در دوران ولایتعهدی امام علی بن موسی الرضا علیه السلام، به ایران سفر کرده‌است. وی در طول مسیر حرکت به سمت ایران، در شهر ری خبر کشته شدن امام علی بن موسی الرضا را می‌شنود به همین جهت،‌ دوستان و آشنایانش، وی را به درکه منتقل می‌کنند. وی بعد از فوتش در درکه دفن می‌شود.
امامزاده قاضی الصابر مربوط به دورهٔ قاجار است و در تهران، خیابان ونک، خیابان مجیدپور، خیابان امامزاده واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۲۵۳۹ به‌ عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
بقعهٔ امامزاده ابو القاسم قاضی صابر در روستای ونک پشت دانشگاه الزهرا واقع شده‌است. به نقل از نهایه الاعقاب او در همان روستا متولد گردید و بنا بر زیارتنامهٔ موجود از نوادگان امام زین العابدین است. بقعهٔ او در سال ۱۳۰۲ ه‍.ق به وسیلهٔ میرزا یوسف مستوفی الممالک صدر اعظم ناصر الدین شاه قاجار ساخته شد که سنگ مرمر با خطوط و اشعار شیوا و ضریح چوبی و تزیینات کاشیکاری در آن بکار برد. این مکان زیارتی در یکی از کوچه‌های قدیمی ده ونک به نام کوچهٔ امامزاده قرار دارد. ساختمان از خشت و گل بوده و بیش از ۷۰۰ سال قدمت دارد. تا زمان قاجار، به دلیل جنگها و حوادث گوناگون طبیعی مخروبه بود و در زمان ناصرالدین شاه مرمت و به مرور به صورت آجری بازسازی‌ شد.
ابوالقاسم علی بن محمد، ملقب به قاضی الصابر، از نوادگان سجاد، از بزر‌گترین و برجسته‌ترین عالمان و فقهای دینی زمان خود بود که بیش از ۸۹۷ سال از فوتش می‌گذرد. او در همان ده ونک متولد شد. بنا به نوشتهٔ شیخ عباس قمی و روایات سینه به سینهٔ اهالی ونک، این مکان ابتدا مجلس دروس علمی و دینی بوده و او شاگردان بسیاری داشته ‌است.
این امامزاده در زمانهای مختلف متولیانی داشته و اولین بار در زمان قاجار، دربار ناصری تولیت امامزاده را به آقا سید یدالله، خلف آقابزرگ رودباری، واگذار کرده ‌است. خیسری هم اکنون، خادم آستان است.این بقعه از اوایل سال۱۳۶۰ تا ۱۳۷۷، تقریباً تعطیل و فقط بعد از ظهر روزهای پنجشنبه چند ساعتی باز بوده ولی هم اکنون، این مکان بازگشایی شده‌ است. از نظر سندیت و اعتبار و اصل و نسب این امامزاده در رده نهم و از نظر تاریخی در میان امامزاده‌های دیگر در رده چهاردهم قرار دارد. بنای امامزاده هشت ضلعی است و از نظر ساختاری شباهت بسیاری به خانهٔ علی در کوفه دارد. در حیاط امامزاده هم چند نفر مدفون شده‌اند، از جمله عده‌ای از کسانی که متولی آستان بوده‌اند. همچنین، در گوشه‌ای از حیاط درخت کهنسالی وجود دارد که مردم با بستن پارچه به شاخه‌های آن حاجت می‌گیرند.
امامزاده یحیی نام بقعه ابوالقاسم عزالدین یحیی است که در کوچه‌ای به همین نام در محله‌ای حدفاصل شرقی-غربی خیابان ری و خیابان سیروس (مصطفی خمینی فعلی) و شمالی-جنوبی امیرکبیر به ۱۵ خرداد (بوذرجمهری) واقع شده‌است. این محله بخشی از محدوده بزرگ عودلاجان قدیم تهران است که از خیابان ناصرخسرو تا خیابان ری امتداد داشت.
اماکن تاریخی بسیاری در این محله قرار دارند موقعیت خود امامزاده پایین‌تر از باغ پسته‌بک در امتداد بازارچه نواب (بازارچه سرتخت قدیم) است که کوچه‌ای عریض شمالی-جنوبی با یک درخت بسیار کهن و تنومند در مقابل امامزاده بوده‌است، ادامه این کوچه شمالی-جنوبی با نام کوچه «سرتخت» از سمت شمال به کوچه میرزا محمود وزیر و یک حمام بسیار تاریخی منتهی می‌شود و از سمت جنوب به خیابان بوذرجمهری. کوچه میرزا محمود وزیر در این محله یک بن‌بست را در خود دارد با عنوان «بن‌بست مدرس» که خانه تاریخی وزیر مختار فرانسه در آن قرار دارد که بعداً سید حسن مدرس در دوران نمایندگی در آن سکونت گزید. همچنین در انتهای شمالی کوچه سرتخت نبش کوچه در داخل کوچه میرزا محمود خانه فخرالملوک قرار دارد. از نام‌های سرشناس این محله ماست مرغوب، قنادی بهار و حمام گلشن نیز می‌باشند.
در این محله به دلیل بافت تاریخی سریال‌ها و فیلم‌های تلویزیونی متعددی ساخته شدند از جمله سریال زیرزمین که در آن از حمام نواب در انتهای کوچه سرتخت نرسیده به میرزا محمود وزیر (علیرضا جاویدی) نیز استفاده شد.
نسبت ابوالقاسم عزالدین یحیی که از نقبای شهرهای قم و ری بوده‌است به امام سجاد می‌رسد و گفته می‌شود برادر اوست.
این بنا دارای صحن وسیع، مسجد، ایوان، رواق، ضریح، حرم آیینه کاری، سرداب، گنبد کاشی مخروطی شکل و سقاخانه‌است. قدیمی‌ترین اثر منقول این بقعه تاریخی که ساختمان اصلی بنای آن نیز به دوره مغول نسبت داده می‌شود، صندوق چوبی روی مرقد است که دارای تاریخ ۸۹۵ ه‌است. در باب نام و نسب امامزاده یحیی چنین نوشته شده:
وی با ۱۵ واسطه به امام چهارم می‌رسد و پس از پدر نقابت طالبیه ری، قم و آمل را به عهده داشته و به سال ۵۹۲ ه‍.ق به دست علاءالدین تکش خوارزمشاه کشته‌شده‌است.
بنای قدیمی این بقعه شامل برج خشتی هشت ضلعی متعلق به قرن هفتم هجری است که مانند ابنیه دیگر عصر مغول، یک گنبد آجری ۱۲ ضلعی هرمی شکل بر بالای آن قرار داشت. در عهد قاجاریه هم اطراف این برج را با کاشیهای هفت رنگ مزین ساخته بودند. اینک در محل برج خشتی و قبلی، بقعه هشت ضلعی کنونی ساخته شده‌است.
بر روی در قدیمی بقعه که چندان بزرگ نبوده، در دو کتیبه کوچک به خط ثلث نوشته‌اند: بانی بقعه خشتی قدیم شخصی به نام قرابشاره بوده و معمار آن، دیو حسن نام داشته‌است.
صندوق منبت عتیقه امامزاده یحیی چنان‌که در کتیبه آن اشاره شده به دستور ملکشاه غازی در سال ۸۹۵ ه‍.ق به وسیله دو برادر به نام‌های استاد حسین و استاد محمد لواسانی ساخته شده‌است.
در سال‌های اخیر فعالیت‌های عمرانی بسیاری در بقعه امامزاده یحیی انجام پذیرفته که ضمن حفظ و نگهداری آثار گذشته، فضای اطراف حرم توسعه یافته‌است.
سایت سازمان اوقاف تهران
اولین همایش بزرگداشت امامزاده یحیی(ع) در تهران
نان سال‌های جوانی کتابی است که در سال ۱۹۵۵ توسط هاینریش بل نویسنده آلمانی نوشته شده‌است.
والتر فندریچ، تعمیرکار لباسشویی، که قحطی زمان جنگ در او آرزوی سیری‌ناپذیر به نان ایجاد کرده‌است، یک روز با زنی آشنا می‌شود و کشف می‌کند که عشق او را بیشتر از هر نان دیگری سیر می‌کند.
تُهی‌جایی یا جای‌خالی در بلورشناسی یکی از ساده‌ترین و مهم‌ترین عیوب نقطه‌ای است. تهی‌جایی به عدم وجود اتم یا یون به تعداد متناهی در شبکه بلوری ماده گفته می‌شود. تمامی جامدات بلوری دارای جاهای‌خالی هستند در واقع بسیار مشکل است که ماده‌ای ساخته شود که دارای این عیب نباشد. چنین عیوبی می‌تواند در مواقع انجماد، تغییر شکل دادن، اشعه دادن با انرژی زیاد یا در درجه حرارت‌های بالا به وجود بیایند. وجود نقص جای‌خالی منجر به نزدیک شدن اتم‌های اطراف جای‌خالی می‌شود و نظم اتمی اندکی به هم می‌ریزد و همچنین باعث افزایش انتروپی (Entropy) بلور می‌گردد.
در یک جسم در حالت تعادل همیشه تعدادی جای‌خالی وجود دارد که تعداد تعادلی جاهای‌خالی برای مقدار معینی از ماده وابسته به دما است. در حقیقت در هر دمایی تا دمای ذوب جامد بلوری رابطه‌ای بین تعداد مکان‌های خالی و مکان‌های دارای اتم برقرار است که از رابطه زیر بدست می‌آید:
که در آن formula_3 تعداد تعادلی جاهای‌خالی، formula_4 تعداد کل مکان‌های اتمی، formula_5 انرژی لازم برای تشکیل جاهای‌خالی، formula_6 ثابت بولتزمن، formula_7 دما برحسب کلوین، formula_8 چگالی، formula_9 عدد آووگادرو و formula_10 جرم اتمی است. همچنین مشاهده شده‌است که در دمای ذوب بعضی مواد این نسبت ۱:۱۰۰۰ است.
اما در درجه حرارت بالاتر از حدود نقطه ذوب عیوب جای‌خالی از بین خواهند رفت زیرا در حالت مذاب شبکه کریستالی کاملاً بهم خواهد ریخت و همچنین لزوم حضور جاهای‌خالی را نیز با استفاده از اصول ترمودینامیک می‌توان اثبات نمود و تنها این عیوب هستند که در حالت حرارتی به وجود می‌آیند و بقیه عیوب کریستالی از نظر ترمودینامیکی در تعادل نیست و در اثر عوامل خارجی به وجود می‌آیند.
نقص جای‌خالی از عیوبی است که پدیده نفوذ را آسان‌تر می‌نماید و کاربردهای ویژه‌ای در ساخت مواد و آلیاژهایی با ویژگی‌های خاص و قابل کنترل دارد و سبب بروز تغییراتی در رنگ کریستال می‌گردد، استفاده صنعتی ای که از این عیوب می‌گردد در ساخت بلورهای نیم‌رسانا و نیمه عایق است.
محمدِ پروینِ گُنابادی در سال ۱۲۸۲ در کاخک گناباد متولد شد. پدرش عباس امیری دلویی ملقب به شمس الذاکرین دلوییگی ۱ مردی روحانی و اهل علم بود.
از ۱۵ سالگی برای ادامه تحصیل به مشهد رفت و وارد مدرسه فاضل خان شد. مدتی بعد در زمره شاگردان برجسته ادیب نیشابوری درآمد و با اشارت وی تخلص «پروین» را برگزید و بعدها با توجه به علاقه‌ای که به زادگاهش داشت «گنابادی» را نیز بدان افزود.
وی مردی بود سختکوش، دوستدار ایران و زبان و ادبیات فارسی، و بدین منظور از دو طریق فعالیت می‌کرد: کار سیاسی و کار آموزشی.
فعالیت‌های سیاسی وی در حزب توده ایران سبب آن شد که در ۱۳۲۲ از طرف مردم سبزوار به مجلس شورای ملی فرستاده شود. در مجلس شورای ملی عضو فراکسیون توده بود.
کارهای آموزشی وی در سطوح مختلف از دبستان شروع و به تدریس در دانشگاه تهران خاتمه یافت. در تنظیم لغت نامه دهخدا بسیار فعال بود و بسیاری از سرفصلهای این لغت‌نامه را نوشت و بسیاری دیگر را اصلاح نمود. از اواخر دهه چهل تا پایان عمر با بنیاد فرهنگ ایران (پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی) در زمینه تدوین فرهنگ تاریخی زبان فارسی همکاری داشت. وی سال‌ها در پژوهشکده فرهنگ ایران (از نهادهای زیرمجموعه بنیاد فرهنگ ایران) نیز مشغول به تدریس بود.
وی در چهارشنبه ۱ شهریور ۱۳۵۷ در تهران درگذشت.
از وی ده‌ها مقاله و کتاب (ترجمه یا تألیف) باقی مانده‌است که چندتای آن را ذکر می‌کنیم:
‎*‎و مقالات فراوان دیگری
کعب الاحبار،(نام کامل: ابو اسحاق کعب بن ماتع الحمیری الاحبار) یک یهودی از قبیله ذوالکلاع از یمن بود که در ظاهر مسلمان شده و در روزگار عمر بن خطاب زندگی می‌کرد. او اطلاعات زیادی از کتاب‌های عهد عتیق و عهد جدید و داستان‌های مربوط به پیامبران گذشته داشت. اخبار و اقوال زیادی که معمولاً به آن‌ها اسرائیلیات می‌گویند از وی برجای مانده‌است.
او در یمن به دنیا آمد. پدر او یک حاخام یهودی بود. کعب در زمان عمر به مدینه آمد و مسلمان شد. او تا زمان حکومت عثمان در مدینه بود. کعب محمد را ملاقات کرده بود.
روایت شده‌است که کعب، مرگ عمر بن خطاب را پیشگویی کرده بود.
بر اساس این روایت آمده‌است:
تاریخ طبری، جلد چهارم، صفحه ۱۹۱
مدتی بعد کعب به سوریه رفت و یکی از مشاوران معاویه شد. او عمر درازی داشت و بیش از ۱۰۰ سال زندگی کرد.
ابن حجر عسقلانی در مورد او گفته است:
تقریب التهذیب، نوشته ابن حجر العسقلانی
قیس ابن القیسی روایت کرده‌است که کعب گفته است:
الاستیاب نوشته ابن عبدل بر، جلد ۳، صفحه ۱۲۸۷، چاپ قاهره.
دیدگاه شیعیان نسبت به کعب عموماً منفی است.
به‌طور مثال سایت al-islam در مورد او می‌نویسد:
Al-Islam.org by the Ahlul Bayt DILP - Home
همچنین در نظر شیعیان، کعب داستان‌های بسیاری را به دروغ به عهد عتیق نسبت داد. افراد زیادی نظیر: ابوهریره، عبدالله بن عمر، عبدالله بن عمرو عاص، معاویه بن ابو سفیان داستان‌های او را نقل کردند.
در روایتی دیگر آمده‌است:
تاریخ طبری، جلد اول، صفحه 62-63.
محمد تیجانی عالم شیعه تونسی در مورد او گفته است:
شیعیان: پیروان واقعی سنت پیامبر نوشته محمد التیجانی
محمد جواد شری عالم شیعه مسجد میشیگان در مورد او بعد از نقل حدیثی در مورد او گفته است:
شیعیان تحت حملات نوشته محمد جواد شری
همچنین در نظر شیعیان، داستان روایت قتل عمر قبل از اتفاق آن، نشان‌دهندۀ دست داشتن او در این ماجرا است. زیرا در هیچ جای تورات اشاره‌ای به عمر بن خطاب نشده است و در صورتی که اسمی از او به میان آمده بود، یهودیان دیگری نیز آن را با افتخار بیان می‌کردند. حال آنکه تنها کسی که چنین ادعایی مطرح کرد کعب بود. به همین دلیل، تنها در صورتی کعب می‌توانست از قتل عمر اطلاع داشته باشد که خود در این نقشه سهیم بوده باشد.The Companions and the Jewish Influence (Part I)
گفته می‌شود که کعب در زمان عثمان قدرت زیادی پیدا کرد به‌طوری‌که در بسیاری موارد، احکام اسلامی صادر می‌کرد. در این زمان معمولاً خلیفه با او موافق بود و تنها کسانی که به مخالفت با او بر می‌خواستند افرادی مانند ابوذر غفاری بودند. همچنین آمده‌است که در زمان عثمان، او به همراه معاویه از حج بازمی‌گشت که مسئول کاروان شعری خواند و پیش‌بینی کرد که بعد از عثمان، علی به خلافت برگزیده خواهد شد. کعب به او گفت: دروغ می‌گویی. خلیفه بعد از عثمان کسی خواهد بود که سوار بر الاغ روشن (معاویه) است.تاریخ طبری، جلد چهارم، صفحه ۳۴۳
کعب در هنگام ورود عمر به قدس با او بود و به او کمک کرد که محل هیکل سلیمان را بیابد، که عمر در آنجا مسجد الاقصی را ساخت. همچنین او در زمانی که به دنبال قدس الاقداس می‌گشت محل صخره را یافت. عمر آن را تمیز کرد و بعداً یک خلیفه در آنجا قبه الصخره را بنا کرد که جزء مهمی از مسجد الاقصی است.
مسلم، ابو داود و ترمذی حدیثهایی از او نقل کرده‌اند. هیچ‌یک از نقل‌قول‌های او در بخاری نیامده است.
ایواتا (磐田市, Iwata-shi) شهری واقع در شیزوکای ژاپن می‌باشد. این شهر در تاریخ اول آوریل سال ۱۹۴۸ بنا شده‌است. جمعیت این شهر بنا به سرشماری سال ۲۰۰۸ برابر ۱۷۲٬۸۶۳ نفر می‌باشد.
کارخانهٔ یاماها در این شهر بنا شده‌است و کماکان در این شهر به فعالیت ادامه می‌دهد.
این شهر همچنین خانهٔ تیم فوتبال جوبیلو ایواتا نیز می‌باشد. خواهرخواندهٔ این شهر مانتین ویو در کالیفرنیای آمریکا می‌باشد.
سعید کنگرانی فراهانی (۱۴ مرداد ۱۳۳۳ – ۲۳ شهریور ۱۳۹۷) بازیگر ایرانی سینما و تلویزیون بود. سریال "دایی‌جان ناپلئون" در تلویزیون و فیلم‌های "در امتداد شب" و "دایرهٔ مینا" در سینما از کارهای شاخص اوست.
سعید کنگرانی از کودکی در صحنهٔ تئاتر فعالیت می‌کرد. بعدها در تئاتر «شهر قصه» به ایفای نقش پرداخت و درتیر ۱۳۹۷ به بازی درتئاتر نیرنگ اورنگ درتماشاخانه سنگلج پرداخت.
اولین حضور سعید کنگرانی در سینما در فیلم رضا موتوری بود. سپس با موج نو سینمای ایران همساز شد و برای کارگردان مطرحی چون داریوش مهرجویی در فیلم دایره مینا بازیگری کرد. فیلم سه سال توقیف بود و پیش از نمایشش در نقش جدی در فیلم سرایدار حضور یافت که وجهه دیگری به او بخشید و شروع خوب و متفاوتی برایش محسوب می‌شد. بعد از آن ناصر تقوایی برای ایفای نقش «سعید» شخصیت کلیدی سریال دائی‌جان ناپلئون او را به بازی گرفت که به چهره‌ای ماندگار مبدل شد. بازیگری در فیلم جنجالی در امتداد شب برایش شهرت مضاعف و درآمد خوبی به‌همراه داشت. او محل سکونت خود را از خیابان پیروزی به کامرانیه انتقال داد و تبدیل به سوپراستار سینمای ایران شد، ولی این موفقیت دیری نپایید. کنگرانی بهمن فرمان آرا و شهره آغداشلو را از جمله افرادی برشمرد که در ناکامی او نقش پررنگی بازی کردند.
او همچنین نقش کوتاهی در فیلم "صحرای تاتارها" در کنار بازیگران سرشناسی چون ویتوریو گاسمن، ماکس فون سیدو، جولیانو جما، فیلیپ نواره، فرناندو ری و ژان- لویی ترنتینیان داشته‌است.
پس از انقلاب ایران کنگرانی به بازیگری ادامه داد و در پرواز در قفس (۱۳۵۹) و فصل خون (۱۳۶۰) حبیب کاووش بازی کرد. فیلم گرداب (۱۳۶۱) آخرین فیلم او پیش از وقایع بعد بود که علی‌رغم تهیه‌کنندگی بنیاد مستضعفان توقیف شد.
پس از آن چند کارگردان برای ایفای نقش به او پیشنهاد کار دادند از جمله علی حاتمی برای فیلم مادر که او را برای ایفای نقش فرزند عارف مسلک خانواده (که بعدها امین تارخ آن را پذیرفت) در نظر گرفته بود، ولی کنگرانی در سال ۱۳۶۴ بدون ذکر دلیل ممنوع چهره اعلام شد و از ادامه فعالیتش جلوگیری به‌عمل آمد. علی‌رغم تلاش فراوان نتوانست حکمش را تعدیل کند. کنگرانی در سال ۱۳۶۷ ایران را ترک کرد و به کالیفرنیا در آمریکا رفت و ۱۶ سال از بازیگری حرفه‌ای دور ماند. وی پس از بازگشت به ایران در فیلم سینمایی ازدواج به سبک ایرانی (۱۳۸۳) ایفای نقش کرد. پس از آن قرار بود در فیلم فرزند صبح نیز بازی کند.
قرار بود که کنگرانی پیش از مرگش در شهریور ۱۳۹۷ و پس از ۱۴ سال دوری از بازیگری، مجدداً در سریال رقص روی شیشه ایفای نقش کند. اما چند روز قبل از فیلم‌برداری سریال بر اثر ایست قلبی درگذشت.
سعید کنگرانی در تاریخ ۲۳ شهریور سال ۱۳۹۷، در ۶۴ سالگی، بر اثر ایست قلبی درگذشت. پیکر سعید کنگرانی صبح دوشنبه ۲۶ شهریورماه با حضور خانواده او تنی چند از اهالی سینما و رسانه، در قطعه هنرمندان بهشت زهرا به خاک سپرده شد.‏
عبدالله بن سلّام، از نخستین یهودیانی است که پس از هجرت محمد به مدینه، اسلام آورد. بسیاری، همچون ابوهریره و دیگران از او کسب علم کرده‌اند. او از بیعت با علی بن ابی‌طالب سرپیچی کرد و با خروج او از مدینه به بصره و سپس به عراق مخالف بود. برخی از سخنان او از قصص معروف به اسرائیلیات است.
سعد ابن ابی وقاص می گوید:
در طول زندگی خود که در کنار پیامبر بودم هیچگاه ندیدم قول بهشت به کسی دهد مگر عبدالله ابن سلام که به خاطر خدمات او در زمینه علم و دانش برای مسلمانان بود.
وَهْب بن مُنَبِّه (نسب: وهب بن منبِّه بن کامل بن سیج) تابعی، گزارش‌نویس و تاریخ‌نگار عربی یمنی فارسی‌اصل بود. به روایتِ سرگذشت‌های پیامبران (قصص الأنبیاء) و گزارش‌های نخستین (إخبار الأولین؛ یا آن چیزهایی که اسرائیلیات شناخته می‌شود) می‌پرداخت. مهمترین اثرش «الملوک المتوِّجه من حِمیَر و أخبارهم و قصصهم و قبورهم و أشعارهم (شاهان برخاسته از حمیری‌ها؛ خبرها و داستان‌ها و آرامگاه‌ها و شعرهایشان) می‌باشد.
در سال ۳۴ (قمری) در یمن به دنیا آمد و در سال ۱۱۴ (قمری) در صنعاء درگذشت.
گفته‌اند که بیشتر دانش وی از اسرائیلیات و صحیفه‌های اهل کتاب بود. وهب از ابوهریره، عبدالله بن عمر، عبدالله بن عمرو بن العاص و دیگران کسب دانش نمود و خود بیش از بیست شاگرد داشت. محمد بن جریر طبری داستان فریب خوردن آدم در بهشت را به نقل از وهب بن منبه آورده‌است که نمونه‌ای از نفوذ فرهنگ یهودی در منابع اسلامی است. عین همین مطلب در سفر تکوین تورات آمده‌است.
وهب می‌گفت: «عبدالله بن سلام، اعلم اهل زمان خویش بود و کعب الاحبار نیز اعلم اهل زمان خویش. آیا می‌دانید چه کسی دانش هر دوی آن‌ها را جمع کرده‌است»؟ منظور او خودش بود.
از محدثین طبقه دوم از همین ایرانیان یمن کسی که به عنوان راوی شهرت فراوان یافته و طبری در موارد بسیاری به ویژه در آنچه به ادیان و مذاهب ارتباط می‌یافته در تاریخ بزرگ خود از او روایت کرده وهب بن مُنبّه است.
طبری وهب را در شمار تابعین صحابه آورده و نسب او را چنین ذکر کرده: «وهب بن منبه بن کامل بن سَیح» و گوید او مردی بود از ابناء فارس که کسری آنها را برای جنگ با حبشی‌ها به یمن فرستاد. وهب با کنیه اباعبدالله خوانده می‌شد و کسی بود که کتب پیغمبران را خوانده بود و اخبار گذشتگان را می‌دانست. او و برادرانش در صنعا می‌زیستند، طبری وفات او را سال ۱۱۰ هجری و به روایتی سال ۱۱۴ هجری نوشته است. صاحب طبقات هم که وفات او را در سال ۱۱۰ و اول خلافت هشام بن عبدالملک نوشته، این را هم نوشته که هشام بر جنازه او نماز گزارد.
سه تن از برادران وهب را که طبری هم یاد کرده صاحب طبقات از محدثین طبقه دوم شمرده است، به این ترتیب:
همّام بن منبه
که از برادرش وهب بزرگتر بوده و چون ابوهریره را درک کرده بود از او بسیار روایت می‌کرد. او پیش از وهب درگذشت، در سال ۱۰۱ یا ۱۰۲ هجری، و کنیه‌اش ابوعقیه بود.
معقل بن منبه و عمر بن منبه
معقل هم که با کنیه ابوعقیل خوانده می‌شد و از وهب هم روایت می‌کرد، پیش از برادرش وهب درگذشت؛ و از برادرش عمر هم که کنیه‌اش ابومحمد بود روایاتی نقل شده است.
بهمن فرمان‌آرا (زاده ۳ بهمن ۱۳۲۰ در تهران) تهیه‌کننده، کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس، نویسنده و هنرپیشه ایرانی است. او سازنده چند فیلم برجسته و تهیه‌کننده فیلم‌هایی از بهرام بیضایی، داریوش مهرجویی، خسرو هریتاش، عبّاس کیارستمی و محمّدرضا اصلانی بوده و جایزه‌های گوناگونی در سینما گرفته‌است.
بهمن فرمان‌آرا در ۳ بهمن ۱۳۲۰ در تهران به دنیا آمد. وی در سال ۱۳۳۷ برای ادامه تحصیل به لندن رفته و در هنرکده هنرهای دراماتیک مشغول به تحصیل شد. سپس به دلیل علاقه به فیلمسازی و کارگردانی به آمریکا رفت و در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی USC که از معتبرترین دانشگاه‌های سینمایی است، ادامه تحصیل داد و در سال ۱۳۴۵ به ایران بازگشت. وی در دوران سربازی در مجله انگلیسی زبان تهران ژورنال نقد فیلم می‌نوشت و سپس در سال ۱۳۴۷ به استخدام تلویزیون ملی ایران درآمد و در این مدت به عنوان کارشناس در برنامه‌های سینمایی نظیر «فانوس خیال» و «جهان سینما» شرکت می‌کرد.
پس از دو فیلم کوتاه «نوروز و خاویار» و «تهران کهنه و نو» در سال ۱۳۵۱ نخستین فیلم بلند خود به نام خانه قمرخانم براساس سریالی به همین نام را ساخت که هیچ گونه سنخیتی با او نداشت. سپس در سال ۱۳۵۳ دومین فیلم بلند خود به نام شازده احتجاب را براساس داستانی از هوشنگ گلشیری ساخت که با استقبال منتقدین روبرو شد و جایزه بهترین فیلم را در جشنواره جهانی فیلم تهران از آن خود کرد. در همان سال با حکم مهدی بوشهری (همسر اشرف پهلوی خواهر محمد رضا شاه پهلوی) به ریاست تولید «شرکت گسترش صنایع سینمای ایران» منصوب شد و تا سال ۱۳۵۷ در این شرکت از اصلی‌ترین حامیان موج نوی سینمای ایران بود و بسیاری از فیلم‌های این طیف فکری را تهیه کرد.
در سال ۱۳۵۶ سومین فیلم بلند خود با نام سایه‌های بلند باد را براساس داستان «معصوم اول» نوشته هوشنگ گلشیری را ساخت که با توقیف فیلم در رژیم پهلوی و جمهوری اسلامی همراه بوده‌است.
وی در سال ۱۳۵۹ به کانادا مهاجرت کرده و مدیر عامل شرکت سیرکل ونکوور شد. وی در این سال‌ها فیلم‌های مهمی را پخش نمود و سپس به لس آنجلس آمریکا رفته و در تولید فیلم‌های فیلمسازان بزرگی همچون:
باغ وحش شیشه‌ای (پل نیومن)، مادام سوزاتسکا (جان شلزینجر)، رادیو حرف (الیور استون)، سقوط امپراتوری آمریکا (دنیس آرکند)، آخرین وسوسه مسیح (مارتین اسکورسیزی)، خانم و آقای بریج (جیمز آیوری)، تردستان (استیون فریرز)، لیولو (ژان کلودلوزان) همکاری کرد.
وی در دوران تهیه‌کنندگی و مدیرعاملی شرکت گسترش از فیلمسازان بنامی چون ارسن ولز در آخرین ساخته اش یعنی «آن سوی وزش باد» و استیون اسپیلبرگ در فیلم برخورد نزدیک از نوع سوم از طرف کمپانی سازنده فیلم‌ها پیشنهاد سرمایه‌گذاری داشته‌است.
فرمان‌آرا سر انجام در پایان دهه ۱۳۶۰ به ایران بازگشت و پس از دوره طولانی فیلم نامه‌نویسی که هیچ‌کدام ساخته نشد (از جمله:"از عباس کیارستمی متنفرم") در سال ۱۳۷۸ فیلمسازی را دوباره شروع کرد و فیلم‌هایی نظیر بوی کافور عطر یاس، خانه‌ای روی آب، یک بوس کوچولو که به سه‌گانه مرگ معروف شدند را ساخت و سپس در سال ۱۳۸۸ فیلم خاک‌آشنا که دو سال توقیف بود را اکران کرد.کتاب بهمن فرمان آرا، زندگی و آثار نوشته رضا درستکار و سعید عقیقی-نشر قطره-چاپ ۱۳۸۱
وی با ساخت بوی کافور، عطر یاس و خانه‌ای روی آب نظر بسیاری از مخاطبان و منتقدان را به خود جلب کرد.
در بهمن ماه سال ۱۳۸۹ در شبکه بی‌بی‌سی فارسی مستندی از وی دربارهٔ موسیقی دان بزرگ ایرانی، پرویز یاحقی پخش شد با نام «کنسرتی که اجرا نشد».
او در دولت دوم احمدی‌نژاد هیچ درخواستی مبنی بر ساخت فیلم، به معاونت سینمایی وقت نداد و پس از آغاز ریاست جمهوری حسن روحانی، در دی ماه سال ۱۳۹۲ موفق به دریافت پروانه ساخت «دلم می‌خواد» به تهیه‌کنندگی علی تقی‌پور شد و در خرداد ۹۷ در سینماهای ایران اکران شد.
«حکایت دریا» محصول سال ۱۳۹۵ فرمان آرا در دوره شیوع ویروس کرونا و بسته شدن سینماها از ۲۱ خرداد ۱۳۹۹ به صورت آنلاین اکران شد. تازه‌ترین اثر او اقتباسی است از رمان «چشم‌هایش» بزرگ علوی که هم‌اکنون مراحل پیش تولید را طی می‌کند.
همچنین نمایش «مردی برای تمام فصول» که فرمان‌آرا سال‌ها قصد ساختن آن را داشت سرانجام در تاریخ ۱۷ آبان ۱۳۹۳ به مدت ۹۰ شب در تالار وحدت بر روی صحنه رفت. وی پیش از این در یک مصاحبه بیان کرده بود: «تا مردی برای تمام فصول را به نمایش درنیاورم، قصد مردن ندارم.»
مرکز کنترل و عدم تکثیر تسلیحات یک سازمان حمایت از عدم تکثیر تسلیحات کشتار جمعی در آمریکا است.
این سازمان در واشینگتن دی سی مستقر بوده و توسط فیزیکدان برجسته لئو زیلارد در سال ۱۹۶۲ بنیان گذارده شد.Center for Arms Control and Non-Proliferation: Our Work
شماره ثبت CAS یا کَس نامبر شمارهٔ شناسایی یکتا برای ترکیبات شیمیایی، پلیمرها، زنجیره‌های زیستی، مخلوط‌ها و آلیاژها است.
CAS.NUMBER یک شماره یا کد است که حداکثر از ۱۰ رقم تشکیل شده‌است این اعداد توسط پاره خط‌هایی به سه قسمت تقسیم می‌شود. عدد تک رقمی سمت راست را (check digit) یا رقم کنترلیزه می نامند.
نحوهٔ محاسبهٔ رقم کنترلیزه:
به ترتیب ارقام را (شروع از رقم دوم از سمت راست) در اعداد طبیعی (1،2،3،...) ضرب کرده و حاصل جمع را بدست آورده و عدد یکان حاصل جمع به عنوان رقم کنترلیزه در نظرگرفته می‌شود.
CAS.NUMBER آب : 5-18-7732
105=(8×1 + 1×2 + 2×3 + 3×4 + 7×5 + 7×6)
رقم یکان = 5 = رقم کنترلیزه
ثبت کننده ای که توسط سی ای اس نگهداری می‌شود یک منبع مرجع از اطلاعات مواد شیمیایی افشا شده است. این مرجع در حال حاضر بیش از ۱۶۴ میلیون ماده زیستی و غیر زیستی یکتا و ۶۸ میلیون توالی دی‌ان‌ای و پروتئین را شناسایی کرده است به علاوه اطلاعات اضافی در مورد هر ماده هر روز اضافه می‌شود و روزانه اطلاعات حدود ۱۵ هزار ماده جدید در این پایگاه بروزرسانی می‌شود Chemical Substances - CAS REGISTRY
لئو سیلارد، نیز شناخته شده به زیلارد (؛ زاده ۱۸۹۸ در بوداپست - درگذشته ۱۹۶۴ در لا هویا) فیزیکدان و مخترع مجاری-آمریکایی بود که از مهم‌ترین افراد در کشف انرژی هسته‌ای و تولید بمب اتمی محسوب می‌شود.
ایده واکنش زنجیره‌ای هسته‌ای نخستین بار در سال ۱۹۳۳ توسط سیلارد مطرح شد. او و انریکو فرمی ایده ساخت راکتور اتمی را نیز به نام خود ثبت کردند. نامه معروف اینشتین به روزولت رئیس‌جمهور آمریکا در سال ۱۹۳۹ در مورد لزوم ساخت بمب اتمی در واقع به قلم سیلارد (و با مشورت چند فیزیکدان دیگر) نوشته شده اما چون او در آن زمان دانشمند برجسته‌ای نبود، اینشتین آن را امضا کرده بود، نامه‌ای که منجر به آغاز پروژه منهتن برای تولید نخستین بمب اتمی شد.Leo Szilard and the Atomic Bomb
زیلارد ایده ساخت شتاب‌دهنده ذره‌ای خطی، شتاب‌دهنده حلقوی و میکروسکوپ الکترونی را نیز مطرح کرده اما هیچ‌کدام از آن‌ها را در ژورنال‌های علمی منتشر نکرد و خودش نیز هیچ‌کدام از آن ابزارها را نساخت. به همین دلیل هیچ‌وقت جایزه نوبل فیزیک دریافت نکرد درحالی‌که چندین نفر به دلیل کار بر روی نظریات او موفق به دریافت نوبل شدند.
عبدالفتاح سلطانی (متولد ۱۱ آبان ۱۳۳۲) وکیل دادگستری، زندانی سیاسی، عضو کانون مدافعان حقوق بشر و عضو سابق هیئت مدیره کانون وکلای دادگستری است.
وی سابقه وکالت در بسیاری از پرونده‌هایی که دارای جنبه حقوق بشری است، پرونده فعالان سیاسی، دانشجویان، روزنامه‌نگاران و… را دارد، که می‌توان به پرونده اکبر گنجی، پرونده زهرا کاظمی، پرونده زهرا بنی یعقوب، پرونده هاله اسفندیاری، پرونده نیروهای ملی مذهبی، پرونده سهیل آصفی، پرونده معلمان، پرونده اعضای سندیکای شرکت واحد و پرونده کارکنان سازمان انرژی اتمی متهم شده به جاسوسی اشاره کرد.
سلطانی پس از اعتراضات مردم ایران به نتایج انتخابات ریاست جمهوری (۱۳۸۸) در ۲۶ خرداد ۱۳۸۸ در پی اعتراضات به نتایج انتخابات توسط ضابطان دادگستری دستگیر و روانه بند دویست و نُه زندان اوین شد. اساس اتهامات علیه وی، شرکت در تأسیس «کانون مدافعان حقوق بشر ایران»، دریافت جایزه حقوق بشر شهر نورنبرگ آلمان، فعالیت تبلیغی علیه نظام و مصاحبه با رسانه‌ها دربارهٔ وضعیت موکلانش است. او توسط قاضی مرتضوی متهم به جاسوسی از طریق افشای اطلاعات پرونده موکلان خود که به جاسوسی متهم شده بودند و همچنین تبلیغ علیه نظام شد و بیش از ۷ ماه را در زندان اوین گذراند.
در دادگاه تجدید نظر به ۵ سال حبس و ۵ سال محرومیت از خدمات اجتماعی محکوم گردید. اما دادگاه تجدید نظر وی را پس از ۲۱۹ روز حبس از کلیه اتهامات تبرئه کرد و تلاشهای او برای تحت پیگرد قرار دادن مقامات دستگاه قضایی به نتیجه‌ای نرسید.
همسر او، معصومه دهقان، روز ۲۲ تیر ماه پس از ملاقات با عبدالفتاح سلطانی در زندان اوین گفت که همسرش متهم به «تشکیک در انتخابات» شده و به موجب ماده ۶۱۰ قانون مجازات اسلامی در زندان به سر می‌برد. این ماده به تبانی چند نفر برای اقدام علیه امنیت ملی اشاره دارد. به گفتهٔ معصومه دهقان حُکم بازداشت سلطانی نیز توسط راسخ صادر شده که پیشتر سلطانی علیه او به دادگاه شکایت برده‌است.عبدالفتاح سلطانی متهم به تشکیک در انتخابات رادیو بین‌المللی فرانسه
عبدالفتاح سلطانی در ۲۷ آبان ۱۳۹۰، از جواد لاریجانی به دلیل دروغ پردازی شکایت کرد.
عبدالفتاح سلطانی، روز هجدهم دیماه به دلیل وجود ایراداتی در نحوهٔ برپایی دادگاه، حاضر نشد، در شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب اسلامی به ریاست قاضی پیرعباس از خود دفاع کند.
مائده سلطانی، فرزند او با اعلام این خبر به جرس گفت: پدرم دو ایراد اساسی به دادگاه داشت. یکی این که دادگاه او باید با حضور هیئت منصفه و با شرایط دادگاه سیاسی باشد. همچنین ادامهٔ بازداشت او غیرقانونی است و باید به قرار بازداشت تبدیل و آزاد شود.عبدالفتاح سلطانی به دلیل ایرادات قانونی، در دادگاه از خود دفاع نکرد - تغییر برای برابری
عبدالفتاح سلطانی در اسفند ماه ۱۳۹۰، در شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب اسلامی تهران به ریاست قاضی پیر عباس به ۱۸ سال حبس در تبعید به شهر برازجان و ۲۰ سال محرومیت از وکالت محکوم شد. فرزند کوچک او، هما در تاریخ دوازدهم مرداد هزار و سیصد و نود و هفت بر اثر ایست قلبی درگذشت.
۲۸ نوامبر ۲۰۱۹ (هفتم آذز ۱۳۹۸) شورای انجمن‌های حقوقی و وکالت اروپا جایزه حقوق بشر خود را به چهار وکیل حقوقی ایران، از ح
جمله عبدالفتاح سلطانی، اعطا کرد. این چهار وکیل بخاطر دفاع از زندانیان سیاسی هم‌اکنون در زندانهای ایران اسیر هستند.اعطای جایزه حقوق بشری وکلای اروپا به چهار وکیل ایرانی
فاطمه رجبی دوانی، تحلیلگر سیاسی، شاعر، مدرس دانشگاهو از نویسندگان هفته‌نامه‌های صبح و یالثارات الحسین (ارگان انصار حزب‌الله) است. غلامحسین الهام همسر او است. فاطمه رجبی، اندکی پس از روی کار آمدن دولت محمود احمدی‌نژاد (دولت نهم) در تیرماه ۱۳۸۴، به‌عنوان مدرّس در دانشکدهٔ خبر نیز فعّالیّت می‌کند و از آن زمان به چهره‌ای جنجالی و خبرساز تبدیل شده.رادیو زمانه <-- منبع دقیق‌تر موردنیاز است! --> او پس از انتخابات مجلس در سال ۱۳۹۰ از حضور در صحنه سیاسی کناره گرفت و از تبلیغ اندیشه خود خودداری کرد.
او همسر غلامحسین الهام، عضو حقوق‌دانان شورای نگهبان، رئیس ستاد مبارزه با قاچاق کالا و ارز و هم‌چنین سخنگوی دولت محمود احمدی‌نژاد (دولت نهم) است. فاطمه رجبی در تمجید احمدی‌نژاد، وی را معجزهٔ هزاره سوم خواند و کتابی به همین نام نوشت.درگذشت علی دوانی خبرگزاری فارس پدرش حجت‌الاسلام علی دوانی، نویسنده و پژوهشگر دینی بود. برادرانش محمد رجبی و محمدحسن رجبی اند که آنها با طرز تفکر خواهرشان مخالف هستند.انقلاب یا رفراندوم ملت؟ انصار نیوز
او دبیر تاریخ دبیرستان بود در سال ۱۳۷۶ به گفته خودش به دلیل «عدم تحمل انتقادات اش از سوی دولت اصلاحات»، و به گفته برادرش به این دلیل که «درس تاریخ سیاسی ایران را به تفسیر سیاسی و شخصی خود تدریس می‌کرده‌است که شاگردان ایشان که عمدتاً از خانواده شهدا بوده‌اند به این مسئله معترض می‌شوند» از سوی مسئولان مدرسه اخراج شد.
وی پس از روی کار آمدن دولت محمود احمدی‌نژاد، با نگارش کتاب "احمدی‌نژاد؛ معجزه هزاره سوم" و انتشار مقالاتی علیه برخی از رجال سیاسی کشور (از جمله هاشمی رفسنجانی، سید محمد خاتمی، میرحسین موسوی، و محمد باقر قالیباف)و بدنبال آن، ایراد انتقادهایی از حداد عادل، علی لاریجانی و علی مطهری، در کانون توجه رسانه‌ها قرار گرفت. فاطمه رجبی، برای حکومت اسلامی تفکیک قوا قائل نیست و معتقد به فراتر بودن اختیارات ولی فقیه (رهبر) از قانون اساسی، حذف ریاست‌جمهوری و تعیین نخست‌وزیری برای اجرای امور است.
فاطمه رجبی در واکنش به روزنامه کیهان که طرح ترور خاتمی را مطرح نموده‌بود، خاتمی و هم‌فکرانش را تروریست و آدم‌کش خواند؛ امّا تأکید کرد که «خاتمی ارزش ترور یا اعدام انقلابی توسّط مؤمنان را ندارد.»
فاطمه رجبی، در آستانهٔ دهمین دورهٔ انتخابات ریاست جمهوریِ ایران، در مطلبی علیه میرحسین موسوی، وی را «برانداز» دانسته و از وی، تحت عنوان «پدر اصلاح‌طلبی برانداز» یاد کرده‌است.خبرنامه امیرکبیر <-- منبع دقیق‌تر!--> وی پس از مناظرهٔ زندهٔ موسوی با احمدی‌نژاد نیز موسوی را «ضدّانسان» و «فحّاش» نامید. او از رنگ سبز میرحسین موسوی به «سبز لجن» یاد کرد.
ستاد انتخاباتی محمود احمدی‌نژاد ویژهٔ انتخابات ریاست جمهوری دورهٔ دهم برای نامه‌های فاطمه رجبی به او هشدار داد.سایت خبری لحظه‌نیوز وی پس از انتخابات نیز مخالفان احمدی‌نژاد را دجال و سفیانی نامید و نوشت:
او معتقد است ملت برای سید حسن خمینی نه جایگاه سیاسی و نه جایگاه علمی و نه هیچ جایگاه دیگری قائل نیست.انصار:منفور، مطرود و اینک مردود
او در پیرامون پیروزی دوبارهٔ احمدی‌نژاد در انتخابات گفت: «احمدی‌نژاد دور قبل با عنایت امام زمان انتخاب شد و امروز هم اگر توجّه ولی‌عصر نبود با این‌همه کارشکنی موفق نمی‌شد.» او در ادامه گفت: «آقایانی که قانون‌مندی احمدی‌نژاد را زیر سؤال برده‌اند، اگر اسنادی دارند، بیاورند و ثابت کنند.»
او گفته‌است: «امام گفت تلاش کنید بر قلب‌ها نفوذ کنید و با زور سرنیزه نمی‌شود بر مردم حکومت کرد، احمدی‌نژاد را خدا بر قلب‌ها حاکم کرده‌است.»
او در نامه‌ای به مناسبت نیمه شعبان سال ۱۳۸۸ به محمود احمدی‌نژاد، از او به خاطر این که گفته‌است «من با تحجر مخالفم» و نیز «اعلان حضور وزرای زن در لیست‌های منتشره» کابینه دهم انتقاد کرد، حضور وزیر زن را از اهداف شوم فمینیست و سکولارها دانست و گفت هیچ معصومی یک زن را به یک مقام مهم نگمارده‌است. او خاطرنشان کرد که مسئولیت عالی زنان از نشانه‌های آخرالزمان است.
فاطمه رجبی در گفتگو با مجله همشهری ماه، که در مرداد ۱۳۸۹ منتشر شد، نظرات جدیدی ابراز کرد و گفت:فاطمه رجبی: ما دنبال حکومت اسلامی بودیم، نمی‌دانم جمهوری اسلامی از کجا پیدا شد «من قائل به حکومت اسلامی هستم. برای اینکه در شعارهای انقلاب هم حکومت اسلامی مطرح بود. در صحبت‌های امام در پاریس هم که دقت کنید، چه قبل از سفر پاریس و چه در سخنان ایشان در پاریس، ایشان مدام از حکومت اسلامی نام می‌برند. من همیشه با خود می‌گویم که مثل عدالتخانه‌ای که در مشروطه، خواسته همه مردم بود و یکدفعه مشروطه از آسمان افتاد و معلوم نشد از کجا وسط کارزار عدالتخانه افتاد و همه دنبال مشروطه رفتند، جمهوری اسلامی هم نمی‌دانم چطور در وسط کارزار حکومت اسلامی مطرح شد.» رجبی در توجیه سخن خود معتقد است، یکی از معضلات جمهوری همین رأی گرفتن‌هاست که در عمر ۳۰ ساله جمهوری اسلامی دو بار مردم فریب خوردند. یکی همین مسئله بنی‌صدر است که توانست رأی بگیرد. البته بنی‌صدر قدرت و نفوذ کلام زیادی داشت. زبان محاوره‌ای را به بهترین شکل انجام می‌داد و مخاطب را جذب می‌کرد. ظاهر ساده‌ای داشت. آن زمان که همه با کراوات و پاپیون و تیپ‌های آن‌چنانی و در تضاد با مردم و فرهنگ انقلاب می‌گشتند، از بدو ورود بنی‌صدر مردم چنین چیزی را دربارهٔ او ندیدند. بالاخره توانست رأی مردم را جذب بکند. وی معتقد است: «در صورت جمهوری و رای‌گیری، مردم قربت الی الله رای می‌دهند و بنی‌صدر از درون صندوق‌های رای درمی‌آید و او هم شمشیر را از رو علیه اسلام و انقلاب می‌بندد. بار دیگر هم مردم به خاتمی رای می‌دهند… این جمهور است که با آن مشکل دارم.»
او معتقد است «تفکیک قوا و پارلمان و امثالهم در حکومت اسلامی قطعاً نیست. اگر ما حکومت اسلامی را حکومت امیرالمؤمنین بدانیم، این شکل حکومت به شکل امروزی وجود نداشت. شما ممکن است بگویید در دنیای جدید این پذیرفته نیست. البته به لحاظ شکلی پذیرفته نیست ولی در حکومت اسلامی یک نفر است ولی و رهبر که کارها را به عهده دارد… اگر رئیس‌جمهوری برداشته شود، دیگر اینکه یک نفر رئیس‌جمهور می‌شود مثل بنی‌صدر و در برابر رهبری قد علم می‌کند، هرگز وجود ندارد. رهبری مبسوط الید است. اینها را بنویسید، هرچند تخریب هم خواهد شد. من قانون اساسی را که برای رهبری چند اختیار و حق گذاشته، محدودالید کردن رهبری می‌دانم. شما هم اگر بررسی کنید می‌بینید امام هم فراتر از اینها عمل می‌کردند.»
او معتقد است رفتار دو رهبر ایران، متفاوت بوده‌است. رجبی می‌گوید: «مشی رهبری با امام متفاوت است. شاید برای ما خیلی عجیب بود که امام به مجلس نهیب می‌زدند به رئیس قوه قضائیه نهیب می‌زدند، ولی ایشان این روش را ندارند، بسیار با صبر و حوصله رفتار می‌کنند. بعدها متوجه می‌شویم که تمامی این تذکرات را رهبری به مسوولان داده‌اند ولی اینها عمل نکردند. شرایط فرق کرده بود وهاشمی با یک جو تهاجمی علیه گذشته آمدند.»
سایت شخصی فاطمه رجبی، بارها در ایران فیلتر یا تعطیل شده‌است. علی دوانی (پدر وی) در شهریور ۱۳۸۵ طیّ نامه‌ای، از رفتار دخترش گلایه کرده و می‌نویسد: «دخترم در زمان ریاست جمهوری جناب آقای خاتمی، چندبار مقالاتی در انتقاد از عملکرد ایشان نوشته بود که فقط یک‌بار آن را مطّلع شدم و همان موقع به نشریهٔ «یالثارات» به سبب چاپ آنها گلایه کردم.»
به دنبال طرح اتهام خانم فاطمه رجبی نسبت به آقای حسین موسویان در سال ۱۳۸۷ و متهم کردن وی به جاسوسی در رسانه‌های عمومی، شکایتی مبنی بر افترا و نشر اکاذیب از فاطمه رجبی به دادسرای عمومی و انقلاب تهران توسط وکیل مدافع سیدحسین موسویان، محمود علیزاده طباطبایی فرستاده شد.
بعد از گذشت پنج سال بالاخره شعبه نهم دادسرای فرهنگ و رسانه قرار مجرمیت صادر کرد و کیفرخواست خانم فاطمه رجبی به اتهام افترا و نشر اکاذیب به شعبه ۱۰۵۷ دادگاه عمومی جزایی تهران ارسال شد. علیزاده طباطبایی گفت: در جلسه رسیدگی به دنبال پذیرش اشتباه و اظهار ندامت خانم فاطمه رجبی و درخواست گذشت وی، وکلا با هماهنگی دکتر موسویان از شکایت گذشت کرده و خواستار مختومه شدن پرونده شدند.با اظهار ندامت فاطمه رجبی، موسویان گذشت کردد
چرخ ژنو (که در زبان های دیگر به آن سازوکار مالتی و صلیب مالتی نیز می گویند) سازوکاری چرخ‌دنده‌ای است که حرکت دورانی پیوسته را به حرکت دورانی منقطع متناوب تبدیل می‌کند. از کاربردهای این سازوکار می‌توان به پروژکتور فیلم اشاره کرد.
در این سازوکار (مکانیزم) چرخ گرداندنده (ورودی) سوزنی (پین) دارد که در شیار چرخ گردنده (خروجی) می‌افتد و آن را یک گام به جلو می‌راند. چرخ گرداننده همچنین یک برجستگی مدور دارد که در فاصله زمانی بین دو گام چرخ گردنده را ثابت نگه می‌دارد.
اعتماد یک روزنامهٔ خبری-تحلیلی ایرانی چاپ صبح است، که از خرداد ۱۳۸۱ در تهران منتشر می‌شود. مدیر مسئول این روزنامه الیاس حضرتی و سردبیر آن بهروز بهزادی است. در رتبه‌بندی روزنامه‌های ایران بر پایه عملکردشان در بازه‌ی نیمه‌ی دوم سال ۱۳۹۴ توسط وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، "اعتماد" با ۶۷٬۵۴ امتیاز، رتبه یازدهم را به دست آورد. "اعتماد" روزنامه‌ای نزدیک به جناح اصلاح‌طلبان به‌شمار می‌رود. این روزنامه دارای صفحات سیاست، دیپلماسی، هنر و ادبیات، اقتصاد، جامعه، اندیشه و ورزش است.
این روزنامه ۱۰ اسفند ۱۳۸۸ به دستور هیئت نظارت بر مطبوعات توقیف موقت شد. علت توقیف «تخلف از حدود مطبوعات» و تکرار و اصرار بر تخلفات قانونی اعلام شد و استناد هیئت نظارت بر مطبوعات به ماده شش قانون مطبوعات بود که از نشر مطالب الحادی، اشاعه فحشا، تبلیغ اسراف تا ایجاد اختلاف بین قشرهای جامعه، اهانت به دین اسلام، پخش شایعات را در برمی‌گیرد. روزنامه "اعتماد" چند ماه پیش از توقیف، از سوی معاون مطبوعاتی وزارت ارشاد دولت دهم هشت بار تذکر گرفته بود.
علی مطهری، نماینده دوره هشتم مجلس شورای اسلامی حدود یک ماه بعد از بسته شدن روزنامه "اعتماد" در رابطه با توقیف آن به محمد حسینی (وزیر)، وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی دولت دهم تذکر کتبی داد. روزنامه "اعتماد" در دهم اسفند ۱۳۸۸ دو مطلب دربارهٔ فیلم حادثه حمله به کوی دانشگاه تهران منتشر کرده بود که چندی پیش از شبکه تلویزیونی بی‌بی‌سی فارسی پخش شده بود. این روزنامه در صفحه اول گزارشی را با عنوان «پیشنهاد نمایش فیلم کوی دانشگاه در کمیته حقیقت یاب مجلس» چاپ کرده بود که نظرات نمایندگان مجلس در آن بود.