moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
اما چندی بعد در ۱۹ دسامبر همان سال دادگاه عمومی این سه دانشجو را از اتهام توهین به مقدسات، توهین به حرم اهل بیت، توهین به مراجع، توهین به مردم شهرستان قم و شهر قم تبرئه کرد. اما دادگاه از آن جا که این دانشجویان در زمان دستگیری نیروهای بسیج دانشگاه را مسئول انتشار این نشریات دانستند، هر کدام از ایشان را به اتهام نشر اکاذیب به ۴ ماه حبس محکوم کرد. تبرئه دانشجویان امیرکبیر از اتهام توهین به مقدسات، بی‌بی‌سی فارسی
در نهایت در ۱۴ اوت ۲۰۰۸ این سه دانشجو به صورت مشروط آزاد شدند. آزادی سه دانشجوی بازداشتی دانشگاه امیرکبیر، بی‌بی‌سی فارسی
اغلب مستندات مورد ادعای وزارت اطلاعات و دادستان تهران (قاضی مرتضوی) توسط دادگاه رد شد.افشای رفتار مرتضوی با خانواده متهمان "(روزآنلاین، ۲۱اسفند ۱۳۸۶)"
همچنین حکم زندان مورد اعتراض انجمن‌های اسلامی ۳۰ دانشگاه و آیت‌الله حسینعلی منتظری قرار گرفت.اعتراض انجمن‌های اسلامی ۳۰ دانشگاه "(روزآنلاین، ۱۳آبان ۱۳۸۶)"
دانشجویان همچنین به دلیل متهم کردن بسیج به طراحی نشریات جعلی و توزیع آن محاکمه و به زندان محکوم شدند، علیرغم آنکه پس از تبرئه آنان هیچ‌یک از افراد و مقاماتیکه نشریات جعلی را به ایشان نسبت داده بودند تحت پیگرد قرار نگرفتند.
رییس شاخه دانشجویی حزب مشارکت نیز خواستار شناسایی و دستگیری عوامل طراحی نشریات جعلی شد.
وزارت اطلاعات اندکی پیش از آزادی دانشجویان پس از طی مدت زندان فیلمی با عنوان «خط سیاه» منتشر ساخت. در این فیلم صحنه‌هایی از اعتراضات دانشجویی در دانشگاه امیر کبیر با اعترافات دانشجویان میکس و منتشر گردید. دادستانی و وزارت اطلاعات قصد انتشار این فیلم را از روزهای اول دستگیری دانشجویان داشتند، اما ظاهر بسیار آشفته دانشجویان که حاکی از شکنجه‌های مدام بوده و اعتبار فیلم را زیر سؤال می‌برد، آنان را منصرف ساخته بود.بار دیگر فیلمبرداری در اوین "(روزآنلاین، ۱۶ اسفند ۱۳۸۶)"
برخی از نیروهای اصولگرا خواستار کنترل بیشتر بر نشریات دانشجویی شدند.ازنقش نشریات دانشجویی غافل نشوید (روزآنلاین، ۶اسفند ۱۳۸۶)
رسانه‌هایی که به انعکاس اخبار برخورد با دانشجویان پرداختند در مقاطع مختلف با برخوردهای دولت و دستگاه قضایی مواجه شدند. از جمله شکایت رهایی از روزنامه اعتماد و فشار وزارت علوم و دستگاه قضایی علیه خبرگزاری کار ایران (ایلنا) که نهایتاً موجب توقیف آن برای یکسال شد. همچنین سعید مرتضوی پس از انتشار اخبار شکنجه دانشجویان، رسانه‌ها را از انعکاس هرگونه خبری پیرامون این پرونده منع کرد.
بسیاری از رسانه‌های جهانی برخورد با دانشجویان و مطالب منتشره پیرامون شکنجه آنان را بازتاب دادند.
دیده بان حقوق بشر نیز در بیانیه‌ای اعلام کرد:
برخی دانشجویان و تحلیلگران، پرونده نشریات دانشگاه امیر کبیر را توطئه دولت احمدی نژاد برای سرکوب انجمن اسلامی دانشگاه امیر کبیر و دفتر تحکیم وحدت به دلیل نقد عملکرد وی می‌دانند. با این حال، دلیل موثق و سندی دال بر تائید این نظر از سوی آن‌ها ارائه نشد.
حضور احمدی نژاد و سخنرانی او در دانشگاه امیر کبیر با انتقادات گسترده انحمن اسلامی این دانشگاه مواجه شد.آیا جاعلان رسوا می‌شوند "(روزآنلاین، ۱۲مهر ۱۳۸۶)"
محسنی اژه‌ای وزیر اطلاعات پس از اعتراضات دانشجویان به حضور احمدی نژاد در دانشگاه امیر کبیر گفته بودکه دانشجویان را به صلابه می‌کشد.شکایت از بازجویان اطلاعات به جایی می‌رسد؟ (... لازم به یادآوری است که سال گذشته و در پی حضور محمود احمدی نژاد در دانشگاه پلی تکنیک و اعتراض دانشجویان، وی اعلام کرده بود «دانشجونمایان را به صلابه می‌کشد!» روزآنلاین، ۵شهریور ۱۳۸۶)
سید احمد خاتمی امام جمعه موقت تهران طی سخنانی دانشجویان را عامل توهین به مقدسات نامید و آنانرا مرتبط با هاشم آقاجری و اصلاح طلبان دانست.
جنگل ملی ماونت هود یک جنگل ملی در آمریکا است.
مساحت این جنگل ۴۳۱۸ کیلومتر مربع است و در ایالت اورگن گسترده است.
کوه هود در این پارک جنگلی واقع است.
خسرو حکیم رابط (زادهٔ ۱۳۰۹ در شیراز) او یک نمایشنامه‌نویس ، نویسنده نمایشنامه های رادیویی و منتقد آثار دراماتایک ایرانی است.
خسرو حکیم رابط، به روایت شناسنامه، ۵ فروردین ۱۳۰۹ شمسی در شیراز دیده به جهان گشود. پدرش محمود و مادرش رضوان نام داشت. سه تا پنج سالگی را در استهبان روزگار گذرانده و از آن روزها خاطره‌هایی به یاد دارد. خسرو هنوز کودک بود که پدرش دیده از جهان فروبست و او و خانواده به فقر و تنگدستی گرفتار شدند. خسرو حکیم رابط پیرامون پدربزرگش می‌نویسد: « "حکیم الهی"، که بعدها با خواندن کتاب "فارس و جنگ بین‌الملل" نوشته "حسین رکن زاده آدمیت" و نیز برخورد با خاطرات یکی از دوستانش می فهمم که به هر حال آدمی بوده‌است، کسی بوده‌است – دو حزب مهم آن روز شیراز را ائتلاف داده است و به همین علت نام فامیل او را از "حکیم الهی" به "حکیم رابط" تغییر داده‌اند. عالِمِ دین است، شاگرد "سید جمال الدین اسدآبادی" بوده‌است و در حال حاضر، پشت "سید میرمحمد"، برادر "شاه چراغ"، در مدرسه "حکیم" حجره‌ای دارد و درس می‌دهد؛ فلسفه و اصول و بقیه چیزهایی که من نمی‌دانم». (حکیم رابط – من با کدام ابر... روز هفتم(خاطره ها) -، ۱۳۸۵، ۳۳-۳۴)
خسرو حکیم رابط پیرامون همسرش، آهو بانو، با بغض چنین می‌گوید: «من مدیون کسی هستم که دست مرا گرفت و مرا از آتش و از توفان بیرون کشید. دست مهربانی که دست من را گرفت و سایه آدم مهربانی که بر سر من افتاد و برای من فراغت و آسایشی را فراهم کرد که بتوانم بایستم، به خودم فکر کنم، به گذشته ام نگاه کنم و به خودم بیایم. این نعمت و این برکت کسی نبود و چیزی نبود جز همسر مهربان و فداکار من؛ اگر دینی هست، من مدیون ایشانم». (فیلم دیدار آشنا، ۱۳۸۴)
سال‌هایی از سال‌های جوانی خسرو حکیم رابط، سال‌های آوارگی و در به دری است؛ دست آوردی شوم از دوران سیاست زده سال‌های دهه ۳۰ و ۴۰ خورشیدی. سال‌های کارگری؛ سال‌هایی که او را مجبور کرد تا از پس بسیاری از کارها بربیاید. از لوله کشی گرفته تا برق کشی و کارشناس بهداشتی گوشت در کشور ترکیه و ... این روزگار، حکیم رابط را از تحصیل و تنفس در فضای ادب و هنر دور می‌کند؛ گرچه زندگی پرهیاهو، خود آموزگاری پردانش برای او می‌شود. چنان که خود وی می‌گوید: « هیچ استادی برای من بهتر از زندگی نبوده است. من از زندگی و کار بیش از هر چیز دیگری آموخته ام». (حکیم رابط – گفتگو با عرفان پهلوانی، مجله نمایش -، ۱۳۹۱، ۱۸) با اینکه حکیم رابط با رنج و درد زندگی آشناست، اما شوخ طبعی یکی از ویژگی‌های بارزش است. برخی از منتقدان، خسرو حکیم رابط را به خاطر کم کاری هنری و ادبی اش در درازنای سال‌های زیستن مورد انتقاد قرار می‌دهند. خودش می‌گوید: «انسان درگیر توفان، انسانی که در خرمن آتش افتاده است، انسانی که از این کوچه به آن کوچه آسیمه سر و آشفته در حال فرار و در به دری و آوارگی است، چه می‌تواند بکند؟ آیا می‌تواند دست به قلم ببرد؟ می‌تواند بایستد؟ می‌تواند به اطرافش نگاه کند؟ آیا می‌تواند فکر کند؟ فکر نمی‌کنم از عهده چنین کارهایی بربیاید. بخش عمده زندگی من عبور از همین توفان و آتش و آوارگی بوده‌است و فرصت ایستادن و نگریستن طبعاً برای من وجود نداشته‌است». (فیلم دیدار آشنا، ۱۳۸۴)
وی پیرامون سال‌های آوارگی می‌گوید: «در دوران "بازی‌های سیاسی"، فرار، هزار چهرگی، آوارگی و کارهای مختلفی را از سر گذرانده ام. ... حقیقتش این است که زمانی عینک سیاست و ایدئولوژی به چشم داشتیم و زندگی و زمانه را از پس آن عینک و آن چارچوب بسته می‌دیدیم. واقعیت این است که در همان آوارگی‌های سیاسی و کارهای مختلفی که من داشتم و از سر می‌گذراندم، زمانی ضمن کار گذارم به جایی افتاد که لوله‌کشی می‌کردم، شده بودم "اوستای" لوله کش. حدود سال‌های ۴۳-۱۳۴۲ در شرکتی کار می‌کردم که کارهای شهربانی را انجام می‌داد. یک روز در جایی تک و تنها مشغول به کار سخت لوله‌کشی بودم که با خودم گفتم این جا کجاست؟ دیدم پلکانی هست رو به پایین. رفتم دیدم اِ... ! این جا همان زندان موقت شهربانی است که من زمانی در آن زندانی بودم! داشتند طبقه بالایش را هم زندان می ساختند که بعدها شد کمیته ضد خراب کاری و حالا هم موزه شده‌است. دیدم من که یک وقت زندانی بودم، حالا زندان ساز شده ام. خیلی برایم تلخ بود... آن زمان دیپلم دانشسرای مقدماتی پسران را داشتم و معلم بودم. معلمی آواره که معلمی را ترک کرده بود». (حکیم رابط – گفتگو با عرفان پهلوانی، مجله نمایش -، ۱۳۹۱، ۱۷)
سال ۱۳۴۳ بود که خسرو حکیم رابط با دیدن آگهی تأسیس دانشکده هنرهای دراماتیک وارد دانشگاه و با بزرگانی همچون رکن الدین خسروی، جمشید مشایخی و علی حاتمی همکلاس می‌شود. او پیرامون دوران دانشگاه می‌گوید: «در دانشکده در سطحی بودم که بعدها فهمیدم باید به من بورس تحصیلی خارج از کشور می دادند. اما چون در جریان نبودم، این حق را به کس دیگری دادند که حالا اسمش را نمی‌برم و اینکه از این بورس استفاده کرده‌است یا نه، نمی‌دانم. اما این را می دانم که بعدها در لندن قالی فروشی داشته‌است. به هر حال وارد کار شدیم و کار کردیم و درس دادیم. به این ترتیب گرچه رفتن من به دانشکده هنرهای دراماتیک به نوعی انتخاب تصادفی بود، اما با خلق و خویم سازگاری داشت و برایم خیلی بهتر از دانشکده شیمی یا زبان یا دانشکده‌های دیگر بود. ولی به هر حال تصادف هم در این ماجرا بدون نقش نبود. آخر، خار دم باد بودیم دیگر، هر جا که باد ما را می برد برده بود. خوش بختانه این بار و این باد مرا به این سو آورد، اگرچه هر جای دیگری هم بود می رفتم، ولی از اینکه به جایی آمدم که تنفس گاهی هست و می‌توانم کار کنم، کار خودم را، خوشحالم. از معلمی پشیمان نیستم». (حکیم رابط – گفتگو با عرفان پهلوانی، مجله نمایش -، ۱۳۹۱، ۱۸)
خسرو حکیم رابط، استاد چند نسل از دانشجویان و هنرجویان نمایش و نمایشنامه نویسی این سرزمین بوده و هست. هنوز هم بسیاری از نویسندگان به نام سرزمینمان نوشته‌های خود را نزد حکیم رابط می‌برند و از نظرها و ایده‌های وی بهره‌ها می‌گیرند. وی پیرامون معلمی می‌گوید: «درس دادن هنر نیست، اما ریاضت هنرمندانه‌ای است». (فیلم دیدار آشنا، ۱۳۸۴) حکیم رابط بیش از ۶۰ سال پیش معلمی را از دبستان «امیر عضد» شیراز آغاز می‌کند و بیش از ۴۰ سال است که در دانشگاه‌های گوناگون همچون دانشگاه تبریز، دانشکده هنرهای دراماتیک، دانشکده سینما تئاتر، دانشگاه هنر، دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران، دانشکده هنر و معماری دانشگاه آزاد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اراک و ... تدریس کرده‌است.
خسرو حکیم رابط در دهه‌های ۶۰ و ۷۰ شمسی چندی از آثار خود را جداگانه به چاپ رساند. از آن جمله می‌توان به فیلمنامه‌های «ارض موعود»، «فصل خون»، «دست هزار بلوچ»، «تشنگی، آب، چرخ»، «گذر از ظلمات» و نمایشنامه‌های «آن جا که ماهی ها سنگ می‌شوند» و «سهراب شنبه» اشاره کرد. ایشان فیلم‌نامه چند سریال تلویزیونی را نوشته‌اند و این فیلمنامه‌ها آماده ساخت و چاپ‌اند. «تشنگی، آب، چرخ» فیلمنامه‌ای بلند و بدون کلام است. سال ۸۵ بود که نشر قطره در دوره‌ای سه جلدی آثاری از وی را با نام «من با کدام ابر ...» چاپ کرد و «انتشارات روزبهان» در سال 1395 مجموعه‌آثار خسرو حکیم‌رابط را در 5 جلد منتشر نمودمجموعه آثار خسرو حکیم رابط (نشر روزبهان) https://roozbahan.com/showcase/%d9%85%d8%ac%d9%85%d9%88%d8%b9%d9%87-%d8%a2%d8%ab%d8%a7%d8%b1-%d8%ae%d8%b3%d8%b1%d9%88-%d8%ad%da%a9%db%8c%d9%85-%d8%b1%d8%a7%d8%a8%d8%b7/ که از این مجموعه در دویست و هشتاد و چهارمین شب از «شب‌های بخارا» (شب خسرو حکیم‌رابط) به شرح زیر رونمایی شد:
غروب روز سه‌شنبه دهم اسفند سال یکهزار و سیصد و نود و پنج، مجلۀ بخارا با همکاری انتشارات گاندی و روزبهان، در دویست و هشتاد و چهارمین شب خود میزبان خسرو حکیم‌رابط، نمایشنامه‌نویس معاصر بود. در ابتدای این نشست که در کانون زبان فارسی برگزار شد، «علی دهباشی» بخشی از جلد یکم مجموعۀ آثار خسرو  حکیم‌رابط را، که در همین شب رونمایی شد، قرائت کرد. سپس بخش کوتاهی از مستند “متبرک باد قلمت” ساختۀ «محمدعلی روستا» و «عباس موسوی»، که به زندگی خسرو حکیم‌رابط  پرداخته است، به نمایش درآمد. دکتر «یدالله آقاعباسی»، نویسنده، مترجم و پژوهشگر حوزۀ تئاتر سخنران نخست بود که سخنانش را با خواندن بخشی از نمایشنامۀ “آنجا که ماهی‌ها سنگ می‌شوند” آغاز کرد. سپس «علی مرتضوی فومنی»، نمایشنامه‌نویس و عضو کانون نمایشنامه‌نویسان خانۀ تئاتر، یادگفتاری دربارهٔ خسرو حکیم‌رابط خواند و در پایان جلسه و پس از رونمایی از مجموعه آثار استاد حکیم‌رابط، ایشان برای دوست‌داران خود سخنرانی کردند.
در این کتاب هفت فیلم‌نامه «اسماعیل در قربانگاه (۱۳۵۱)»، «تشنگی (فیلمنامه‌ای بدون کلام - زمستان ۱۳۵۳)»، «دست هزار بلوچ (تابستان ۱۳۵۴)»، «فصل خون (بهمن ۱۳۵۸)»، «گذر از ظلمات (تیر ۱۳۶۹)»، «طلوع در کوچه قهر و آشتی (۱۳/۶/۱۳۷۱)» و «باغ آدم» آمده‌است. «فصل خون» روایتی سینمایی از نمایشنامه «آنجا که ماهی‌ها سنگ می‌شوند» است.
در این کتاب سه نمایشنامه صحنه‌ای به نام‌های «"آنجا که ماهی‌ها سنگ می‌شوند" (اسفند ۱۳۴۸)»، «"ایوبِ دلتنگِ خسته خندان" (تابستان ۱۳۵۶)» و «"سهراب شنبه" (تابستان 1354)» به همراه هفت نمایشنامه رادیویی به نام‌های «آهو و احمد»، «زمانه در ظرف زمان»، «عطسه»، «زیر تیغ آفتاب (۸/۸/۱۳۶۲)»، «بانگ زنگ فیل فیلن (۲۴/۳/۱۳۶۲)»، «فیل در پرونده (۱۰/۲/۱۳۶۲)» و «حراج در ساعت هشت» آمده‌اند.
خسرو حکیم رابط میان سال‌های ۱۳۶۲ تا ۱۳۶۴ بیش از ۶۰ نمایشنامه برای رادیو نوشت. بسیاری از این نمایشنامه‌های رادیویی، به قول خودش «برداشتی است آزاد از نویسندگانی دیگر و از دیارانی دیگر. تک و توکی نزدیک تر به متن اصلی (مثلاً فیل در پرونده) و بقیه برداشتی آزادتر و بیشتر شاید با نگاهی عمیق تر، گسترده تر و چه بسا "امروزی" تر و "این جایی" تر، نسبت به اصل». (حکیم رابط – من با کدام ابر... چند نمایشنامه -، ۱۳۸۵، ۱۶۵-۱۶۶)
در این کتاب ۴۶ خاطره از خسرو حکیم رابط به قلم خودش آمده‌است. این خاطره‌ها در شهرهایی همچون کازرون، شیراز، تهران، تبریز، زابل و دیگر کشورها همچون رومانی، روسیه، ترکیه و ... رخ داده‌اند.
او در بخشی از این کتاب نوشته است:
« تبریز را رها می کنم و به تهران می آیم. سابقه لَت و پارِ معلمی ام را، با شکایت و مصیبت، زنده می کنم و دوباره می شوم معلم مدرسه. معلم کلاس دوم ابتدایی، در دبستان دخترانه "پروین اعتصامی" میگون. از سال چهارم دانشگاه، به کلاس دوم ابتدایی در میگون. اما چه دنیایی پیدا می‌کنم، چه عشقی و چه زندگی ای!
به راستی زندگی می‌کنم، با بچه‌های دو مثقالی. در طول تمام عمر معلمی، هیچ گاه این قدر لذت نبرده ام. صفحه‌های "کانون پرورش فکری کودکان" را برای بچه‌ها می آورم، قصه می‌گویم، شادی و عشق را دامن می زنم، خود نیز شاد و عاشق می‌شوم. بچه‌های دو مثقالی همه، دست به قلم می‌شوند، قصه می نویسند؛ زیبا، صمیمی، بهتر از من و من لذت می‌برم و زندگی می‌کنم». (حکیم رابط – من با کدام ابر... روز هفتم (خاطره ها) -، ۱۳۸۵، ۱۳۳)
"اتاق شماره ۶ و سه نمایشنامه دیگر"
در این کتاب چهار نمایشنامه به نام‌های «به بهانه آزادی (۱۳۴۴)»، «و من آن ساز بی آواز دلتنگ (۱۳۵۴)»، «خرسی که می خواست خرس باقی بماند (نمایشنامه رادیویی)» و «اتاق شماره ۶» آمده‌اند. «اتاق شماره 6» برداشتی آزاد از داستانی به همین نام نوشته «آنتون پاولویچ چخوف» و واپسین نمایشنامه وی تا لحظه اکنون است. «به بهانه آزادی» نخستین تجربه خسرو حکیم رابط در زمینه نمایشنامه‌نویسی است که بارها با نام «یاغی ها» اجرا شده‌است. یادداشت حکیم رابط در توضیح اینکه چه شد تا پس از سال‌ها این نمایشنامه را به چاپ رساند، مهم و خواندنی است. خسرو حکیم رابط این کتاب را به همسرش پیشکش می‌کند و در آغاز آن می‌نویسد:
«پیشکشی دیرهنگام
برای پاره اصلی هستیَم
"آهو"ی خوب و مهربان
تندیس باشکوه رنج، تحمل
ایثار»
"خجالت بکشید آقای ترحم!"
این کتاب شامل هشت نمایشنامه رادیویی به نام‌های «تیم دو نفره (۱۷/۱۰/۱۳۶۳)»، «مرد میدان و پیرزن مهربان»، «خجالت بکشید آقای ترحم!»، «روشنی چشمانم...»، «سهیل و هفت برارون»، «توطئه بر ضد دولت؟»، «عطسه» و «فیل در پرونده» است.
"بی نقاب"
خسرو حکیم رابط کتاب «بی نقاب» را، که گنجینه ارزشمندی از یادداشت‌ها، سخنرانی‌ها و گفتگوهای ایشان است، به انتشارات نمایش سپرده که به زودی چاپ خواهد شد.
حکیم رابط چند سال است که از بیماری قلبی رنج می‌برد و آذر سال (۱۳۹۱) دچار ایست قلبی شد. وی پیرامون مرگ می‌گوید:
«مرگ چیز بدی است. من اصلاً از مردن خوشم نمی‌آید. حوصله مردن هم ندارم. بدم هم می‌آید که یک جا بیافتم، بعد جمع بشوند دورم ... » (گفتگویی با ناصر حسینی مهر، ۱۳۹۱)
جنگل ملی ویلامت یک جنگل ملی در آمریکا است.
مساحت این جنگل ۶۷۸۰ کیلومتر مربع است و در ایالت اورگن گسترده است.
جنگل ملی مالهور یک جنگل ملی در آمریکا است.
مساحت این جنگل ۶۹۰۰ کیلومتر مربع است و در ایالت اورگن گسترده است.
حسن احمدی مقدس مشهور به مسعود احمدی مقدس، قاضی مقدس و قاضی مقدسی (۱۳۴۴ –۱۱ مرداد ۱۳۸۴)، معاون دادستان تهران و قاضی دادگاه انقلاب اسلامی تهران بود. وی به ضرب گلوله مجید کاووسی‌فر و برادر زاده او کشته شد.
حسن احمدی مقدس سال ۱۳۴۴ در محله بالاخیابان مشهد به دنیا آمد. خانواده وی از مهاجران یزدی‌تبار(اشکذر) بودند که از یزد به مشهد مهاجرت کرده بودند. در دوران همکاری خود با نظام جمهوری اسلامی، وی در رشته حقوق فارغ‌التحصیل گردید.
او قضاوت پرونده متهمان شرکت‌کننده در کنفرانس برلین را بر عهده داشت. حسن احمدی مقدس همچنین از شاهدانی بود که وکلای خانواده زهرا کاظمی قصد داشتند به دادگاه احضار کنند.
از موارد حساس در دست او، پرونده اکبر گنجی بود که وی را به پانزده سال حبس و تبعید به بشاگرد محکوم کرد (بخشی از پرونده کنفرانس برلین). او همچنین پرونده روزنامه‌نگاران روزنامه‌های جامعه و توس نظیر ابراهیم نبوی را در دست داشت.
احمدی مقدس قاضی شعبه سوم دادگاه انقلاب تهران بود و بارها از وی به عنوان «قاضی نمونه» تقدیر شده بود.
پرونده وبلاگ نویسان ایرانی همچون مجتبی سمیع‌نژاد و پرونده اتهامات اخلاقی (منکراتی) و قاچاق در مجتمع قضائی ارشاد در جریان بود.
او در ۱۱ مرداد ۱۳۸۴، پس از پایان ساعت کاری در مجتمع قضائی ارشاد (خیابان وزرا) هنگام ترک خیابان احمد قصیر (بخارست) در حال رانندگی توسط مجید کاووسی‌فر به همدستی برادرزاده‌اش حسین کاووسی‌فر مورد اصابت گلوله قرار گرفت. حسین و مجید کاووسی در سال ۱۳۸۶ و در سالروز مرگ قاضی مقدس در محل ترور اعدام شدند.
مسجد جامع خرمشهر از قدیم یکی از مراکز اصلی شهر خرمشهر بوده، به طوری که هنوز نیز این مرکزیت را پس از پایان جنگ ایران و عراق و تخریب کامل شهر خرمشهر و بازسازی دوباره آن حفظ نموده‌است.
در مقابل این مسجد بازارچه بزرگی وجود دارد که اصناف گوناگون در آن به کسب و کار مشغول هستند.
پس از آغاز جنگ ایران و عراق در ۳۱ شهریور ۱۳۵۹ خورشیدی شهر خرمشهر به دلیل نزدیک بودن به مرز شلمچه، یکی از اولین نقاطی بود که مورد حمله ارتش بعثی عراق قرار گرفت.
مدافعان شهر که اغلب از تکاوران سبز پوش نیروری دریایی ارتش به فرماندهی ناخدا یکم هوشنگ صمدی (قهرمان دفاع از خرمشهر) و عناصری از لشکر ۹۲ زرهی اهواز و داوطلبان دانشکده افسری ارتش با همراهی مردم بومی و تعدادی دانشجو بودند، توانستند با حداقل امکانات نظامی و با استفاده از موقعیت آشنایی با منطقه، مدت ۳۵ روز در مقابل ارتش عراق مقاومت کنند و سرانجام در تاریخ ۴ آبان ۱۳۵۹ خورشیدی آخرین مدافعان شهر نیز به خاطر فشار زیاد ارتش بعثی عراق و کمبود سلاح و تجهیزات مجبور به عقب‌نشینی از شهر گردیدند.
خرمشهر پس از ۵۷۸ روز (۱۹ ماه) اشغال توسط ارتش بعثی عراق، در تاریخ ۳ خرداد ۱۳۶۱ خورشیدی با حمله نیروهای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، ارتش جمهوری اسلامی ایران و نیروی مقاومت بسیج، طی چهار مرحله عملیات نظامی با عنوان عملیات بیت المقدس پس از محاصره خرمشهر، بازپس‌گیری شد.
دیوارنگاره‌های ناصر پلنگی در دوران جنگ ایران و عراق که بر دیوارهای این مسجد نقاشی شده و از یادگارهای این جنگ به حساب می‌آیند، پس از پایان جنگ و توسط خود این هنرمند بازسازی شدند.
مسجد جامع خرمشهر یکی از تنها ساختمان‌هایی بود که در این شهر، پس از بازپس گیری به صورت نیمه سالم باقی‌مانده بود و همچنین چون این مسجد در زمان مقاومت قبل از اشغال مرکز فرماندهی و تدارکات و گردهمایی مدافعان شهر بود، لقب نماد مقاومت را به خود گرفت که در حال حاضر نیز بین بازماندگان جنگ و علاقه‌مندان به تاریخ جنگ ایران و عراق به همین عنوان شناخته می‌شود.
والس با بشیر نام فیلم انیمیشن اسرائیلی است، محصول سال ۲۰۰۸ به کارگردانی آری فولمن که به وقایع همزمان با جنگ اول لبنان در دههٔ ۸۰ میلادی در لبنان به ویژه کشتار صبرا و شتیلا می‌پردازد.اسرائیل در جشنواره سینمایی کن در فرانسه از جمله با فیلم «والس با بشیر» حضور دارد ("وزارت امور خارجه اسرائیل")
این اولین فیلم انیمیشن است که در طول تاریخ جشنواره فیلم کن در بخش اصلی برای تصاحب نخل طلای این جشنواره برگزیده شد. فیلم انیمیشن "والس با بشیر" که در بخش اصلی مسابقه شصت و یکمین جشنواره فیلم کن و برای تصاحب نخل طلا (Palme d'Or) به نمایش درآمد، تحسین بسیاری از منتقدین در این جشنواره را برانگیختجشنواره کن؛ قاعده بازی؟ ("بی‌بی‌سی فارسی") و یکی از امیدهای اصلی برای تصاحب نخل طلای شصت و یکمین جشنواره فیلم کن محسوب می‌شد.انیمیشن اسرائیلی، امید اصلی نخل طلایی کن ("بی‌بی‌سی فارسی")یک فیلم اسرائیلی نامزد نخل طلایی جشنواره کن ("العربیه فارسی")
نهایتاً جایزه نخل طلایی شصت و یکمین جشنواره فیلم کن به فیلم فرانسوی "کلاس درس" اهدا شد.فیلم «کلاس درس» برنده نخل طلایی جشنواره کن ("بی‌بی‌سی فارسی")
در شصت و ششمین دوره جایزه گلدن گلوب، فیلم "والس با بشیر" در رقابت با چهار نامزد دیگر، جایزه بهترین فیلم غیرانگلیسی‌زبان این دوره را به‌دست‌آورد.انگلیسی‌ها بیشترین جوایز گلدن گلوب را به خانه بردند (رادیو فردا) گزینش این فیلم به‌عنوان یکی از پنج نامزد دریافت جایزه گلدن گلوب بهترین فیلم غیرانگلیسی‌زبان، در تاریخ ۱۱ دسامبر ۲۰۰۸ اعلام شده بود.فیلم اسرائیلی «والس با بشیر» یه عنوان یکی از پنج نامزد جایزه هنری «گولدن گلوب» برگزیده شد ("وبگاه رسمی وزارت امور خارجه اسرائیل")
در تاریخ ۳ ژانویه ۲۰۰۹ میلادی، انجمن ملی منتقدان فیلم آمریکا، فیلم "والس با بشیر" را به عنوان بهترین فیلم سال ۲۰۰۸میلادی انتخاب کرد.«والس با بشیر»، فیلم برگزیده انجمن منتقدان آمریکا ("رادیو فردا")
در تاریخ ۲۲ ژانویه ۲۰۰۹ میلادی، آکادمی علوم و هنرهای سینمایی، فیلم "والس با بشیر" را به عنوان یکی از نامزدهای بهترین فیلم به زبان خارجی ۸۱امین دوره جوایز اسکار معرفی کرد.نامزدهای جوایز اسکار اعلام شدند ("دویچه وله فارسی") نهایتاً جایزه به فیلم ژاپنی "عزیمت" اهدا شد.شبی استثنایی برای میلیونر زاغه‌نشین ("بی‌بی‌سی فارسی")
داستان فیلم از خاطرات یک سرباز اسرائیلی (آری فولمن) از حادثهٔ اردوگاه پناهندگان صبرا و شتیلا که در آن دست‌کم ۸۰۰ فلسطینی، به‌دست شبه‌نظامیان مسیحی عضو حزب فالانژ لبنان در جریان جنگ داخلی لبنان کشته شدند، حکایت دارد. در این فیلم که خیلی صادقانه از اهمال دولتمردان اسرائیلی سخن می‌گوید به مسیحیان لبنان اشاره می‌شود که مسئول کشتار صبرا و شتیلا هستند. آری فولمن که ظاهراً شخصیت اصلی این ماجراست بار سنگین عذاب‌وجدانی سخت را بر دوش خود احساس می‌کند که در قالب کابوسی سخت جلوه می‌نماید. او تلاش دارد حافظهٔ ازدست‌رفتهٔ خود را با یادآوری‌هایی گنگ بازیابد و در این میان به صورتی بی‌طرفانه از کشته‌شدن آدم‌های بی‌گناه در چنین جنگ‌هایی پرده برمی‌دارد.
اعتراف اجباری یا اقرار تلویزیونی وضعیتی است که زندانی در مقابل دوربین اقدام به انتقاد از اندیشه‌ها و کارهای گذشتهٔ خود می‌کند. به این عمل که معمولاً پس از شکنجه یا تحتِ فشار گذاشتنِ قربانی انجام می‌گیرد، اعترافِ اجباری گفته می‌شود. اعتراف اجباری در کشف حقیقت، "بی‌اعتبار" است و اقرارِ خارج از دادگاه، ارزش و اعتبار اقرار در دادگاه را ندارد. معمولاً به افرادِ موردِ بازجویی، داستانی برایِ بازگویی ارائه می‌شود. شخصِ موردِ بازجویی، ممکن است با داستان ارائه شده به او موافقت کند یا حتی از خودش دروغ بسازد که بازجو را راضی کند تا از رنجی که بر او وارد میشود خلاصی یابد. اعتراف‌گیری تلویزیونی اغلب با شکنجه جسمی و شکنجه روانی همراه است.
در ایران اعتراف‌گیری تلویزیونی به وسیله ساواک در اوایل دهه ۵۰ خورشیدی آغاز شد و بعد از انقلاب ۱۳۵۷، توسط مقامات امنیتی نظام جمهوری اسلامی ایران، اوج گرفت. بین سال‌های ۱۳۵۰ تا ۱۳۵۴ تعدادی از فعالان سیاسی و نویسندگان مخالف پهلوی در تلویزیون به اعتراف پرداختند که با اعتراض سازمانهایی نظیر عفو بین‌الملل، صلیب سرخ جهانی و کمیته سارتر قرار گرفت و با فشار دولتِ جیمی کارتر، رئیس‌جمهور آمریکا متوقف شد. دستگاه قضایی جمهوری اسلامی همواره گفته‌است که افراد مصاحبه‌شده داوطلبانه و بر اساس بحث‌های اقناعی و استدلالی علیه خود اعتراف کرده‌اند.موساد در ایران؛ حفره یا تونل اطلاعاتی؟، بی‌بی‌سی فارسی در طول دهه ۱۹۸۰ میلادی، برنامه‌های "انکارِ تلویزیونی" در تلویزیونِ دولتیِ ایران رایج بود.Abrahamian, Ervand, "Tortured Confessions", 1999, p. 222Abrahamian, Ervand, "Tortured Confessions", University of California Press, 1999 p. 13
یرواند آبراهامیان در کتاب «اعترافاتِ شکنجه‌شدگان»اعترافات شکنجه شدگان (۲۰۰۳)، یرواند آبراهامیان، نشر باران، سوئد می‌نویسد: «اگر در چند سال اول بعد از سقوط رژیم شاه، در اکثر موارد، شکنجه یا ضرب و شتم زندانی با دادن اطلاعات مورد نیاز بازجویان، معمولاً خاتمه پیدا می‌کرد، پس از خرداد ۱۳۶۰، شکنجه جسمانی و خصوصاً روانیِ زندانی (شکنجه سفید)، حتی پس از کسب اطلاعات ضروری، هم چنان ادامه یافت.»
سازمان عفو بین‌الملل، در پی سرکوب اعتراضات مردم ایران به نتایج انتخابات، در اطلاعیه‌ای مطبوعاتی هشدار داد که رهبران بازداشتی اپوزیسیون در ایران، در خطر شکنجه قرار دارند و مقامات نظام جمهوری اسلامی قصد دارند آنان را به «اعترافات تلویزیونی» وادارند.[هشدار عفو بین‌الملل: «تدارک اعترافات تلویزیونی در ایران»]، دویچه وله فارسی پس از رسوایی توسط مازیار ابراهیمی ،داریوش عمران زاده نیز اعتراف‌گیری تلویزیونی با شکنجه توسط
را مطرح کرد.
به فتوای آیت‌الله منتظری آمر و متصدّی و مباشر اعترافات و مصاحبه‌های ساختگی تلویزیونی - با زور و شکنجه و تهدید - "گناهکار و مجرمند و شرعاً و قانوناً مستحقّ تعزیر خواهند بود."
فدراسیون جهانی جامعه‌های حقوق بشر در پاریس و سازمان عدالت برای ایران در لندن در سال ۲۰۲۰ اعلام کردند که در جمهوری اسلامی ایران از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۹ حد اقل ۳۵۵ اعتراف اجباری از تلویزیون حکومتی جمهوری اسلامی ایران پخش شده‌است. این گزارش ۵۷ صفحه ای تحت عنوان "حکومت اورولی: صدا و سیمای جمهوری اسلامی به‌مثابه سلاح سرکوب جمعی" ۵ تیر ۱۳۹۹ منتشر شد. عنوان "حکومت اوروِلی" در نام گزارش، برگرفته از نام رمان "۱۹۸۴" اثر جورج اوروِل است، که وضعیت شهروندان را در یک حکومت تمامیت‌خواه به تصویر می‌کشد.
آسوموار در سال ۱۸۷۷ توسط نویسنده فرانسوی امیل زولا نوشته شد. این رمان هفتمین رمان از مجموعهٔ بیست رمان روگن ماکار می‌باشد. آسوموار به بررسی زندگی طبقه کارگر و تاثیر الکل و فقر در زندگی این طبقه می‌پردازد. آسوموار یکی از شاهکارهای امیل زولا محسوب می‌شود و باعث معروفیت وی در فرانسه و سراسر جهان گشت. به گفته امیل زولا آسوموار اولین رمانی می‌باشد که در آن زبان و عادات مردم را به تصویر می‌کشد. آسوموار جنجال‌های بسیاری را برانگیخت. از یک‌طرف راست گرایان نویسنده را بخاطر لحن مستهجن کتاب سرزنش نمودند و از طرف دیگر چپ گرایان داستان کتاب را توهینی به مردم می‌دانستند. امیل زولا در دفاع از کتابش خطاب به هر دو گروه گفت:"من سقوط شوم یک خانواده کارگر را در محیط متعفن حومه، گسستن پیوندهای خانوادگی و بوی مشموم در هم ریختگی، فراموشی تدریجی احساسات انسانی و در نهایت شرم و مرگ را به تصویر کشیده‌ام".
قهرمان کتاب ژروز ماکار با معشوق خود اگوست لانتیه و دو فرزندش کلود و اتین از محل زندگیش، شهرستان پلاسان به پاریس نقل مکان می‌کند. ژروز در یک رختشوی‌خانه سخت کار می‌کند تا نان شب خود و خانواده‌اش را تأمین کند، اما بعد از مدت کوتاهی لانتیه، ژروز و دو فرزندش را رها می‌کند و با زنی به نام آدِل فرار می‌کند. هنگامی که ژروز از این خیانت با خبر می‌شود خشمگین شده و با خواهر آدل، ویرژینی که در همان رختشوی‌خانه کا می‌کند به سختی درگیر می‌شود و سرانجام پیروز می‌شود. ویرژینی که در آن رختشویی بی آبرو شده آنجا را ترک می‌کند و قسم می‌خورد انتقام خود را از ژروز بگیرد.
ژروز سخت به کار خود ادامه می‌دهد و همهٔ تلاش خود را می‌کند تا از فقر رهایی یابد. او پس از مدتی با مرد دیگری بنام کوپو کارگر شیروانی‌ساز ازدواج می‌نماید. این دو تصمیم می‌گیرند با پول حاصله از کار مستمر و پس‌انداز کردن یک دکان اتوشویی برای ژروز باز کنند. خوشبختی ژروز و کوپو با تولد دخترشان آنا که همه او را نانا (کتاب دیگری از امیل زولا با همین نام)می‌نامیدند تکمیل می‌شود. اما چندی بعد کوپو در هنگام کار بر روی شیروانی سقوط می‌کند و تا چند ماه قادر به کار کردن نمی‌باشد. ژروز نیز تمام پول پس‌انداز خود را خرج درمان شوهرش می‌کند، و تصمیم می‌گیرد برای اجارهٔ اتوشویی مقداری پول از گوژه، مرد جوان و معصومی که در همسایگی آن‌ها همراه با مادرش زندگی می‌کند و عاشق ژروز است قرض نماید.
کوپو پس از این حادثه به الکل رو می‌آورد و کار نکردن و در خیابان‌ها چرخیدن عادت ترک ناپذیر او می‌شود. در همین هنگام ویرژینی که با یک افسر پلیس ازدواج کرده است در همان محله سکونت می‌گزیند و پس از ملاقات با ژروز به او می‌گوید که حوادث گذشته را فراموش کرده و وی را بخشیده است. یه این ترتیب رفت‌وآمد این دو خانواده زیاد می‌شود و ویرژینی به ژروز اطلاع می‌دهد که لانتیه از آدل جدا شده است و هنوز به ژروز علاقه دارد، اما ژروز هرگز حرفی در این مورد نمی‌زند، چرا که به گوژه علاقهٔ پنهانی دارد، و ضمناً نمی‌خواهد به شوهر خود خیانت کند. پس از مدتی لانتیه دوباره به پاریس برمی‌گردد. کوپو با لانتیه دوست می‌شود و اتاقی را در خانه‌شان در اختیار وی می‌گذارد. لانتیه در آن خانه می‌خورد و می‌خوابد و پول اجارهٔ خود را نمی‌پردازد. کوپو نیز به سختی گرفتار الکل می‌شود و هر شب مست‌کرده باز می‌گردد و تا صبح می‌خوابد. این اتفاقات باعث می‌شود که زندگی آنان روز به روز سخت‌تر شود. گوژه به او پیشنهاد فرار از پاریس را می‌دهد، ولی ژروز آن را رد می‌کند. سرانجام ژروز که به نوبه خود الکلی و در کار بسیار تنبل شده است در مقابل اصرار لانتیه سستی از خود نشان داده و به شوهرش خیانت می‌کند، هر چند به لانتیه علاقه‌ای ندارد و عاشق گوژه است.
ژروز بخاطر خرج‌های بسیار، کم‌کم اتوشویی خود را از دست می‌دهد، و ویرژینی آن را می‌خرد و حسادت ژروز را بر می‌انگیزد. دخترش نیز از خانه فرار می‌کند (کتابی یه نام "نانا" به سرگذشت این شخصیت جداگانه می‌پردازد). گوژه نیز که از ماجرای خیانت ژروز مطلع می‌شود به دوستی پاک خود با ژروز خاتمه می‌دهد. ژروز از روی فقر مجبور به کلفتی در خانهٔ ویرژینی می‌شود، و ویرژینی اینگونه انتقام خود را از ژروز می‌گیرد. مدتی بعد کوپو در اثر اعتیاد به الکل دیوانه شده و سپس می‌میرد. ژروز که دیگر در هیچ‌کجا استخدام نمی‌شود سعی می‌کند با روسپی‌گری امرار معاش کند، ولی به علت از بین رفتن جوانی و زیبایی‌اش موفق نمی‌شود. در همین زمان از روی اتفاق با گوژه برخورد می‌کند، و او که هنوز به ژروز علاقه دارد به او مقداری غذا می‌دهد و پیشنهاد فرار خود را تکرار می‌کند، ولی ژروز که بسیار شرمنده شده است خود را لایق این گذشت نمی‌داند و پیشنهاد او را رد می‌کند. او در نهایت در اثر گرسنگی در زیر راه پله‌ای می‌میرد و ساکنین آپارتمان جسد او را پس از چند روز کشف می‌کنند.
ترجمه عنوان کتاب آسوموار به زبان‌های دیگر کار مشکلی می‌باشد. در زبان فرانسه قرن نوزدهم آسوموار اصطلاحی رایج بوده است که اشاره به مغازه‌ای می‌کند که در آن مشروبات الکلی به قیمت بسیار پایین فروخته می‌شد. معنی لغوی آن چکش و بیحسی و گیجی نیز می‌باشد و کنایه از محلی است که در آنجا انسان با نوشیدن الکل غم‌های خود را به فراموشی می‌سپارد. موضوع اصلی کتاب بدبختی یک خانواده ناشی از افراط در مصرف الکل می‌باشد. اسوموار محله‌ای است که تمامی افراد این خانواده به آنجا می‌رفتند و روز به روز بیشتر در فقر خود فرو می‌رفتند. در آسوموار که زولا در کتابش اصطلاحاً آن را هیولا نامیده است هر روز کمی از خوشبختی ژروز بلعیده می‌شود.ویکی‌پدیای انگلیسی
آسوموار توسط فرهاد غبرایی به فارسی ترجمه شده است.
اینفورمیشن سوسایتی نام یک گروه آمریکایی پاپ/تکنو سبک دهه ۸۰ میلادیست.
این گروه اهل مینه‌سوتا که از سال ۱۹۸۲ تا کنون به آهنگ سازی مشغول بوده است شامل اعضا: پال راب، جیمز کسیدی، و کورت هارلند است.
این گروه با آهنگ (که علاقه این گروه به سریال پیشتازان فضا را نشان می‌داد) شهرت پیدا کرد، و از سازندگان ساوند ترک فیلم Earth Girls Are Easy نیز بودند.Earth Girls Are Easy (1988) - Soundtracks
سینکرود شرکت نفت کانادایی است، که به‌عنوان بزرگترین تولیدکننده نفت خام غیرمتعارف از ماسه‌های نفتی در جهان به‌شمار می‌آید.
این شرکت با ظرفیت تولیدی معادل ۳۵۰ هزار بشکه در روز، ۱۳٪ درصد از مجموع کل نفت تولید شده کشور کانادا را به خود اختصاص می‌دهد، همچنین ظرفیت ذخایر اثبات شده نفت آن در حدود ۱۱٫۹ میلیارد بشکه برآورد شده‌است.
شرکت سینکرود فعالیت خود را از سال ۱۹۶۴ آغاز نمود و در حال حاضر دفتر مرکزی آن در شهر فورت مک‌موری، آلبرتا، کانادا قرار دارد.
سهامداران اصلی شرکت سینکرود عبارتند از: کانیدین اویل سندز (۳۶٫۷۴٪)، ایمپریال اویل (۲۵٪)، سانکور انرژی (۱۲٪)، ساینوپک (۹٫۳٪)، نکزن (۷٫۲۳٪)، نیپون اویل (۵٪)، مورفی اویل (۵٪).
گئورگ فردیناند لودویگ فیلیپ کانتور (۳ مارس ۱۸۴۵؛ [در برخی منابع ۱۹ فوریه نیز گزارش شده] – ۶ ژانویه ۱۹۱۸) ریاضی‌دانی آلمانی بود. آوازهٔ کانتور بیشتر به‌خاطر ابداع نظریه مجموعه‌ها می‌باشد چرا که امروزه به نظریه‌ای بنیادین در ریاضیات تبدیل شده‌است. کانتور ایدهٔ تناظر یک به یک میان اعضای دو مجموعه را مطرح کرد، مفهوم بی‌نهایت و مجموعه‌های خوش‌ترتیب را تعریف نمود، و همچنین ثابت کرد که مجموعه اعداد حقیقی «بزرگتر» از مجموعه اعداد طبیعی است. در حقیقت، روش کانتور در اثبات این قضیه نشان می‌داد که مجموعه‌ای نامتناهی از بی‌نهایت‌ها وجود دارد. او اعداد اصلی و ترتیبی و حساب آن‌ها را تعریف کرد. دستاورد کانتور از لحاظ فلسفی نیز جایگاه ویژه‌ای دارد و وی نیز به‌نیکی از این حقیقت آگاه بود.
در ابتدا تصور می‌شد که نظریه کانتور دربارهٔ اعداد ترامتناهی (ترانسفینی) تا حدود زیادی خلاف شهود—یا حتی تکان‌دهنده—است، تا آنجا که با مقاومت شدید هم‌عصران او همچون لئوپولد کرونکر و آنری پوانکاره، و بعدها هرمان ویل و لوئیتزن اخبرتوس یان براور قرار گرفت، و لودویگ ویتگنشتاین نیز در مورد نظریهٔ او ایرادهای فلسفی بیان نمود. برخی از علمای مسیحی (به‌ویژه پیروان جدید فلسفه مدرسی) نیز می‌پنداشتند که دستاورد کانتور چالشی است بر یکتایی بی‌نهایت مطلق در طبیعت خدا؛ یعنی برابر دانستن نظریه اعداد ترامتناهی با همه‌خدایی، در حالی‌که کانتور چنین مدعایی را به‌شدت رد می‌کرد. این انتقادها در برخی مواقع حتی شدت بیشتری می‌یافتند: پوانکاره از ایده‌های کانتور به‌عنوان بیماری گریوز یاد می‌کرد و می‌گفت که این بیماری نظام ریاضیات را عفونی می‌کند. کرونکر نیز در نزد عموم به‌مخالفت صریح با کانتور برمی‌خاست و به‌وی حملات شخصی می‌کرد؛ از جمله این‌که از او به‌عنوان یک "شارلاتان علمی،" یک "ازدین‌برگشته" و یک "فاسدکنندهٔ جوانان" یاد می‌کرد. کرونکر حتی از اثبات کانتور مبنی بر شمارا بودن اعداد جبری و ناشمارا بودن اعداد متعالی ایراد می‌گرفت، در حالی‌که امروزه این نتایج بخشی از برنامه استاندارد دروس ریاضی هستند. حتی دهه‌ها پس از مرگ کانتور، ویتگنشتاین با دریغ نوشت که ریاضیات "مورد تاخت‌وتاز اصطلاحات آسیب‌رسان نظریه مجموعه‌ها قرار گرفته‌است." وی چنین اصطلاحاتی را "مزخرف مطلق،" "خنده‌آور،" و "نادرست" تلقی می‌کرد. گفته می‌شود که علت مجموعه افسردگی‌های کانتور از ۱۸۸۴ تا پایان زندگی او، دشمنی بسیاری از معاصرانش با وی بوده‌است، اگرچه برخی نیز از این افسردگی‌ها به‌عنوان ظهور اختلال دوقطبی در وی یاد می‌کنند.
این انتقادهای شدید، بعدها به تحسین و تمجید تبدیل شدند. در سال ۱۹۰۴، انجمن سلطنتی جایزهٔ مدال سیلوستر را به‌وی داد که به‌عنوان بزرگترین جایزه و افتخاری تلقی می‌شود که برای دستاورد ریاضی به شخصی اهدا می‌گردد. گفته می‌شود کانتور بر این باور بوده که نظریه اعداد ترامتناهی از سوی خدا به‌وی الهام شده بوده‌است. مشهور است که داوید هیلبرت از دستاورد کانتور در برابر منتقدان، این‌چنین دفاع می‌کرد: "هیچ‌کس نمی‌تواند ما را از بهشتی که کانتور آفریده، بیرون کند."
کانتور در سال ۱۸۴۵ و در بخش غربی بازرگان‌نشین شهر سن‌پترزبورگ در روسیه به‌دنیا آمد و تا یازده سالگی در آن شهر زندگی کرد. گئورگ که بزرگترین فرزند میان شش فرزند خانواده بود، ویولن را بسیار عالی می‌نواخت و گفته می‌شود که مهارت هنری و موسیقایی فوق‌العاده خود را از پدر و مادرش به ارث برده بود. فرانتس بوهم (۱۷۸۸–۱۸۴۶)، پدر بزرگ وی و برادر ویولونیست معروف ژوزف بوهم، یکی از موسیقی‌دانان نام‌آور و تکنواز یکی از ارکسترهای سلطنتی در امپراتوری روسیه بود. پدر کانتور یکی از اعضای بورس اوراق بهادار در سن‌پترزبورگ بود. اما زمانی که بیمار شد، در سال ۱۸۵۶ به‌همراه خانواده به آلمان مهاجرت کرد. در ابتدا ساکن شهر ویسبادن شدند و سپس در پی یافتن شرایط اقلیمی ملایم‌تری از زمستان‌های سن‌پترزبورگ، به فرانکفورت نقل مکان کردند. کانتور در سال ۱۸۶۰ با نمره بسیار عالی از دبیرستانی در دارمشتات فارغ‌التحصیل شد و آموزگارانش به مهارت‌های استثنایی وی در ریاضیات، به‌ویژه در مثلثات، اشاره داشتند. کانتور در سال ۱۸۶۲ وارد دانشگاه زوریخ شد. پس از مرگ پدر و با دریافت ارثیه‌ای قابل توجه، در دانشگاه برلین به مطالعات خود ادامه داد و سر کلاس‌های لئوپولد کرونکر، کارل وایرشتراوس، و ارنست کومر حاضر شد. او تابستان سال ۱۸۶۶ را در دانشگاه گوتینگن گذراند که چه در آن زمان و چه بعدها، مرکز پژوهش‌های ریاضی بود.
در سال ۱۸۶۷ کانتور رساله دکتری خود را، که دربارهٔ نظریه اعداد بود، در دانشگاه برلین به پایان رساند. پس از یک دوره کوتاه تدریس در مدرسه‌ای دخترانه در برلین، شغلی در دانشگاه هاله پذیرفت و تمام دوره کاری خود را در همین دانشگاه گذراند. با آغاز فعالیت در دانشگاه هاله، او رساله دیگری دربارهٔ نظریه اعداد نوشت و در سال ۱۸۶۹ ارائه داد که توانست جایزه فرهیختگی را برای او به‌ارمغان بیاورد (این جایزه که در برخی از کشورهای اروپایی و آسیایی مرسوم است، به کسی داده می‌شود که توانسته باشد پس از دریافت مدرک دکتری، پژوهش بیشتری انجام دهد و رساله برجسته و ممتازی راجع به آن بنویسد).
در سال ۱۸۷۴، کانتور با والی گوتمان ازدواج کرد. آن‌ها صاحب شش فرزند شدند و آخرین آن‌ها (ردولف) در سال ۱۸۸۶ به‌دنیا آمد. با آنکه درآمد آکادمیک کانتور چندان زیاد نبود، اما به‌یمن ارثیه‌ای که به وی رسیده بود، او می‌توانست از پس مخارج خانواده‌اش بربیاید. ماه‌عسل آن‌ها در کوه‌های هارتس گذشت و در طی آن، کانتور زمان زیادی را صرف مباحثات ریاضی با ریچارد ددکیند کرد. وی دو سال قبل از آن نیز، زمانی که در سوییس تعطیلات می‌گذراند، با ددکیند ملاقات کرده بود.
کانتور در سال ۱۸۷۲ به مرتبهٔ دانشیاری و در سال ۱۸۷۹ به مرتبهٔ استادتمامی ارتقاء یافت. با اینکه دستیابی به مرتبهٔ علمی اخیر در سن ۳۴ سالگی دستاورد بسیار بزرگی برای او بود اما کانتور بیشتر تمایل داشت در یک دانشگاه معتبرتر به تدریس بپردازد. وی بیشتر دانشگاه برلین را در نظر داشت که در آن زمان یک دانشگاه بسیار پیشرو بود. اما ضدیت‌های برآمده در برابر کارهای علمی او بیش از آن بود که این امر برای وی ممکن گردد. کرونکر که تا زمان مرگش در سال ۱۸۹۱ مدیریت دپارتمان ریاضی دانشگاه برلین را بر عهده داشت، از اینکه با کانتور همکاری علمی داشته باشد، روز به‌روز ناراحت‌تر می‌شد و کانتور را یک «فاسدکنندهٔ جوانان» می‌پنداشت؛ چراکه کانتور ایده‌های خود را به نسل جوان‌تری از ریاضی‌دانان نیز آموزش می‌داد. حتی بدتر از آن، کرونکر که در جهان ریاضیات شخصیتی شناخته‌شده، و پیش‌تر نیز استاد کانتور، بود به‌طور اساسی با پیشرفت کار کانتور مخالفت می‌کرد. کرونکر، که اکنون از او به‌عنوان یکی از بنیان‌گذاران مکتب ساخت‌گرایی یاد می‌شود، چندان دل خوشی از نظریهٔ مجموعه‌های کانتور نداشت؛ چراکه این نظریه مدعی وجود مجموعه‌هایی با ویژگی‌هایی معینی بود، بدون آن‌که مثال‌های مشخصی از آن‌ها ارائه دهد. کانتور به این باور رسید که موضع سرسختانهٔ کرونکر مانعی بر سر راه ترک دانشگاه هاله به‌قصد برلین خواهد تراشید.
در سال ۱۸۸۱، ادوارد هاینه که در دانشگاه هاله همکار کانتور بود، درگذشت و بنابراین یک کرسی تدریس خالی در آن دانشگاه برجای ماند. کانتور پیشنهاد کرد که این کرسی به‌ترتیب اولویت به ددکیند، هاینریش ام وبر، و فرانتس مرتنز داده شود. این پیشنهاد با موافقت دانشگاه همراه بود، اما هیچ‌یک از این افراد این پیشنهاد را نپذیرفتند. سرانجام این کرسی به فردریش وانگرین داده شد، اما او هرگز به کانتور نزدیک نبود.
در سال ۱۸۸۲، مکاتبات ریاضی میان کانتور و ددکیند به‌پایان رسید و دلیل آن ظاهراً همان نپذیرفتن کرسی دانشگاه هاله از سوی ددکیند بود. کانتور مکاتبات مهم دیگری را با گوستا میتاگ-لفلر در سوئد آغاز کرد و خیلی زود مقالات خود را در ژورنال میتاگ-لفلر با نام آکتا متمتیکا (Acta Mathematica) منتشر کرد. اما او در مورد طبیعت فلسفی اصطلاح‌شناسی جدید در مقاله‌ای که کانتور در سال ۱۸۸۵ به ژورنال آکتا فرستاده بود، نگرانی خود را بیان داشت. زمانی که مقالهٔ کانتور در ژورنال در حال مرور بود، او از کانتور خواست که مقاله‌اش را پس بگیرد و به‌او نوشت: «... هنوز صد سال زود است.» کانتور موافقت کرد اما بعد از آن روابطش را با میتاگ-لفلر قطع کرد و به یک شخص سوم چنین نوشت:
اگر به حرف میتاگ-لفلر باشد، من باید تا سال ۱۹۸۴ صبر کنم، که برای من، تقاضایی بیش از حد توانم است! … دیگر هیچ‌چیزی نمی‌خواهم در مورد آکتا متمتیکا بشنوم.
در سال ۱۸۸۴، کانتور از دور نخست افسردگی‌هایی که بر ما شناخته شده‌است، رنج برد. انتقادها از دستاوردهایش، ذهنش را به خود مشغول ساخته بود: در تمام پنجاه و دو نامه‌ای که در سال ۱۸۸۴ به لفلر-میتاگ نوشته بود، نام کرونکر هم دیده می‌شد. متنی از یکی از این نامه‌ها، نشان می‌دهد که تا چه حد به اعتماد به‌نفس کانتور آسیب وارد شده بود:
نمی‌دانم که چه هنگام به ادامه انجام کارهای علمی خود باز خواهم گشت. در حال حاضر، مطلقاً نمی‌توانم روی آن‌ها کار کنم و خودم را تنها به هرآنچه که باید تدریس کنم محدود می‌نمایم؛ چه می‌شد اگر طراوت ذهنی خود را بازمی‌یافتم، که در این‌صورت فعالیت علمی تا چه پایه بر خشنودی من می‌افزود…
این بحران موجب شد تا وی به‌جای ریاضیات، متقاضی تدریس فلسفه شود. او همچنین مطالعاتی جدی در زمینه ادبیات الیزابتان آغاز نمود، چراکه فکر می‌کرد خواهد توانست مدرکی پیدا کند تا نشان دهد نمایش‌نامههای منتسب به شکسپیر، در اصل نوشته‌های فرانسیس بیکن بوده‌اند. این مطالعات سرانجام منجر به انتشار دو کتابچه در سال‌های ۱۸۹۶ و ۱۸۹۷ گردید.
کانتور سپس بهبودی حاصل کرد و متعاقباً مشارکت‌های مهمی در ریاضیات نمود، از جمله برهان قطری و قضیهٔ کانتور. با این وجود، او هرگز به سطح بالای مقالات خود که در سال‌های ۱۸۷۴ تا ۱۸۸۴ نوشته بود، نرسید. وی سرانجام در پی تلاشی آشتی‌جویانه با کرونکر برآمد و در این کار موفق نیز شد، اما موضع‌گیری‌های سرسختانهٔ فلسفی، مانع از آن بود که آن‌ها به یکدیگر نزدیک شوند.
در سال ۱۸۹۰، کانتور نقشی اساسی در بنیان‌گذاری انجمن ریاضی آلمان داشت و مسئولیت برگزاری نخستین مجمع آن در دانشگاه هاله را بر عهده داشت. او در این مجمع برهان قطری خود را معرفی کرد. علی‌رغم مخالفت کرونکر با دستاوردهای کانتور، او به‌عنوان یک ریاضی‌دان از اعتبار کافی برخوردار بود و بنابراین سایر ریاضی‌دانان از برگزیده شدن وی به‌عنوان نخستین رئیس انجمن، ابراز نگرانی نمی‌کردند. کرونکر دیگر دشمنی با کانتور را کنار گذاشته بود و کانتور از او دعوت کرد تا در آن کنفرانس، یک سخنرانی داشته باشد؛ اما از آنجا که همسر کرونکر در پی یک حادثه در اسکی در حال مرگ بود، نتوانست سخنرانی کند.
پس از بستری شدن کانتور در سال ۱۸۴۵ تا سال ۱۸۹۹، هیچ مدرکی نیست که نشان دهد او در خلال این مدت در رامشگاه تمدد اعصاب بوده باشد. خیلی زود پس از آن که وی برای دومین بار بستری شد و هنگامی که او داشت دربارهٔ دیدگاه‌های خود راجع به نظریهٔ بیکن و ویلیام شکسپیر سخنرانی می‌کرد، خبر مرگ ناگهانی ردلف (جوان‌ترین فرزند کانتور) به او رسید و این تراژدی باعث از بین رفتن بخش زیادی از هیجان کانتور برای انجام کارهای ریاضی شد. در سال ۱۹۰۳، کانتور بار دیگر بستری شد. یک سال پس از آن، مقاله‌ای از ژولیوس کونیگ که به سومین کنگره بین‌المللی ریاضی‌دانان فرستاده بود، کانتور را بسیار آشفته و خشمگین کرد. این مقاله تلاش می‌کرد تا ثابت کند اصول بنیادین نظریه مجموعه‌های ترامتناهی، نادرست هستند. (اکنون از کونیگ بیشتر به‌خاطر این‌که، برخلاف نظر کانتور، خاطرنشان کرد برخی از مجموعه‌ها نمی‌توانند خوش‌ترتیب شوند، نام برده می‌شود). از آنجا که این مقاله در حضور دختران و همکاران کانتور خوانده شد، کانتور چنین احساس کرد که در برابر عموم به او توهین شده‌است. اگرچه ارنست تسرمه‌لو در ظرف کمتر از یک روز بعد از آن ثابت کرد که اثبات کونیگ نادرست است، کانتور همچنان دچار شوک روحی بود، و حتی لحظاتی در مورد نظریه‌اش از خدا پرسش می‌کرد. کانتور تا پایان عمر از افسردگی مزمن رنج برد و به‌همین دلیل چندین بار از وی خواسته شد تا تدریس نکند و به‌دفعات در رامشگاه‌های گوناگون تمدد اعصاب محبوس گشت. رخدادهای سال ۱۹۰۴ پیش از یک سری بستری شدن‌ها در خلال دو یا سه سال اتفاق افتادند. اما او ریاضیات را به‌طور کامل رها نکرد و در کنگره‌ای از انجمن ریاضی آلمان که در سال ۱۹۰۳ تشکیل شد، دربارهٔ پارادوکسهای نظریه مجموعه‌ها (پارادوکس بورالی–فورتی، پارادوکس کانتور، و پارادوکس راسل) کلاسی برگزار کرد و در کنگرهٔ بین‌المللی ریاضی‌دانان که در سال ۱۹۰۴ در هایدلبرگ تشکیل شده بود، شرکت کرد.
در سال ۱۹۱۱، کانتور یکی از میهمانان خارجی ویژه‌ای بود که در پانصدمین سالگرد تأسیس دانشگاه سنت اندروز در اسکاتلند شرکت کرد. کانتور با این امید حضور بهم رساند تا بتواند برتراند راسل را ملاقات کند؛ چراکه کتاب تازه‌منتشرشدهٔ راسل با نام پرینکیپیا متمتیکا به‌دفعات زیاد از دستاوردهای کانتور نام برده بود. اما کانتور موفق به چنین دیداری نشد. در سال پس از آن، دانشگاه سنت اندروز یک دکتری افتخاری به کانتور داد، اما بیماری مجال آن را نداد که وی شخصاً در مراسم ویژه شرکت و این مدرک را دریافت کند.
کانتور در سال ۱۹۱۳ بازنشسته شد و در طی جنگ جهانی اول، از فقر و سوء تغذیه رنج می‌برد. جشن تولد هفتادسالگی او که قرار بود به‌طور عمومی برگزار شود، به‌علت جنگ لغو شد. او در ۶ ژانویه ۱۹۱۸ و در یک رامشگاه تمدد اعصاب، جایی که سال‌های پایانی عمر خود را صرف می‌کرد، درگذشت.
کارهای علمی کانتور بین سال‌های ۱۸۷۴ تا ۱۸۸۴، شالودهٔ نظریه مجموعه‌ها را ریخت. تا پیش از آن، مفهوم مجموعه بیشتر یک مفهوم ابتدایی بود که از زمان آغاز ریاضیات و از زمان ایده‌های ارسطو، به‌طور ضمنی همواره مورد استفاده قرار می‌گرفت. اما هیچ‌کس به‌این فکر نیفتاده بود که نظریه مجموعه‌ها، می‌تواند دارای محتوایی باارزش باشد. تا پیش از کانتور، تنها مجموعه‌های متناهی (که درک آن‌ها بسیار ساده است) وجود داشتند و تنها یک بی‌نهایت وجود داشت که بیشتر یک موضوع بحث فلسفی بود و نه ریاضی. کانتور با اثبات این‌که مجموعه‌های بی‌نهایت با اندازه‌های بسیار گوناگونی می‌توانند وجود داشته باشند، نشان داد که نظریه مجموعه‌ها موضوع کم‌اهمیتی نیست و نیازمند مطالعه جدی است. در ریاضیات مدرن، نظریه مجموعه‌ها نقشی بنیادین بازی می‌کند، به‌این ترتیب که این نظریه حکم‌های موجود دربارهٔ اشیاء ریاضی (همچون اعداد و نگاشت‌ها) از تمام زمینه‌های سنتی ریاضیات مانند جبر، آنالیز و توپولوژی را در زیر یک سقف گرد هم می‌آورد، و با استفاده از مجموعه‌ای از اصول موضوع، به اثبات درستی یا نادرستی آن‌ها می‌پردازد. مفاهیم پایه‌ای نظریه مجموعه‌ها اکنون در سرتاسر ریاضیات مورد استفاده قرار می‌گیرند.
کانتور در یکی از نخستین مقاله‌هایش ثابت کرد که مجموعه اعداد حقیقی «پرشمارتر» از مجموعه اعداد طبیعی است و این نخستین بار بود که نشان می‌داد بی‌نهایت مجموعه با اندازه‌های گوناگون وجود دارند. وی همچنین نخستین کسی بود که به اهمیت تناظر یک به یک در نظریه مجموعه‌ها پی برد. او از این مفهوم برای تعریف مجموعه‌های متناهی و نامتناهی استفاده، و مجموعه‌های اخیر را به دو بخش شمارای نامتناهی و ناشمارای نامتناهی تقسیم کرد.
کانتور در توپولوژی نیز مفاهیم مهمی را معرفی کرد و ارتباط آن‌ها را با عدد اصلی نشان داد. برای مثال، او نشان داد با این‌که مجموعهٔ کانتور یک مجموعهٔ هیچ‌جاچگال است، اما عدد اصلی آن با عدد اصلی مجموعه اعداد حقیقی برابر است، درحالی‌که اعداد گویا همه‌جاچگال اما شمارا هستند.
کانتور ساختمان‌های مهمی را در نظریه مجموعه‌ها معرفی کرد که از آن جمله می‌توان به مجموعهٔ توانی مجموعهٔ مفروض formula_1 اشاره کرد که عبارت است از مجموعهٔ همهٔ زیرمجموعه‌های formula_1. او بعداً ثابت کرد که اندازهٔ مجموعهٔ توانی formula_1 اکیداً بزرگتر از اندازهٔ خود مجموعهٔ formula_1 است و این حکم حتی در مورد مجموعه‌های نامتناهی نیز برقرار است. این نتیجه خیلی زود به قضیهٔ کانتور معروف شد. کانتور همچنین به شرح و بسط کامل نظریه و حساب مجموعه‌هایی نامتناهی با نام اعداد اصلی و اعداد ترتیبی پرداخت. این حساب، تعمیمی از حساب معمول اعداد طبیعی بود. نمادگذاری او برای اعداد اصلی، حرف عبری formula_5 (الف) بود همراه با یک عدد طبیعی به‌صورت زیرنویس. برای اعداد ترتیبی نیز او حرف یونانی formula_6 (امگا) را به‌کار گرفت. این نمادگذاری امروزه نیز مورد استفادهٔ ریاضی‌دانان است.
فرضیهٔ پیوستار نیز، که توسط کانتور معرفی شد، نخستین مسئله از فهرست بیست و سه مسئلهٔ حل نشده در ریاضیات بود که داوید هیلبرت در کنگرهٔ بین‌المللی ریاضی‌دانان که در سال ۱۹۰۰ در پاریس برگزار شد، مطرح کرد. دستاورد کانتور، توجه افراد دیگری را نیز، گذشته از هیلبرت، به‌سوی خود جلب کرد. چارلز سندرز پرس، فیلسوف آمریکایی، نظریه مجموعه‌های کانتور را مورد تحسین قرار داد، و نیز پس از سخنرانی کانتور در نخستین کنگرهٔ بین‌المللی ریاضی‌دانان که در سال ۱۸۹۷ در شهر زوریخ برگزار شد، هورویتز و هادامارد، هر دو نظریه‌های کانتور را تحسین کردند. در همان کنگره، کانتور به تجدید دوستی با ددکیند پرداخت و به مکاتبات خود با وی ادامه داد. از سال ۱۹۰۵، کانتور با دوست انگلیسی خود فیلیپ جوردین در مورد تاریخچهٔ نظریه مجموعه‌ها و عقاید مذهبی خود به مکاتبه پرداخت و حاصل مکاتبات وی بعدها، همچون دیگر نوشته‌های او، به چاپ رسید.
در آمار و احتمالات، کشیدگی توصیف کنندهٔ میزان "قله‌ای بودن" و مسطح بودن یک توزیع احتمالی است. هرچقدر شکل تابع چگالی احتمال (probability density function) قله ای تر و دارای دم پهن تر یا دنباله پهن تر(fat-tailed/ heavy-tailed) باشد میزان شاخص کشیدگی برای آن بیشتر است.
کشیدگی برابر با گشتاور چهارم نرمال شده‌است، به عبارت دیگر کشیدگی معیاری از تیزی منحنی در نقطه ماکزیمم است(حسنی پاک، ۱۳۸۶). مقدار کشیدگی برای توزیع نرمال برابر ۳ می‌باشد (جانسون و همکاران، ۲۰۰۱) یعنی:
دهستان بررود با نام‌های تاریخی بردارود و بژداروحمدالله مستوفی، نزهةالقلوب، ص ۱۷۵ دهستانی از توابع بخش بررود شهرستان کوهسرخ در استان خراسان رضوی است و براساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت آن ۳٬۵۸۶ نفر (۱٬۳۲۳ خانوار) است.
عشرت‌آباد به گویش کاشمری: نوزَد نام روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان کاشمر در استان خراسان رضوی است. این روستا در دهستان پایین ولایت قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت آن ۱٬۶۳۱ نفر (۵۱۷خانوار) است.
علی‌آباد، روستایی است از توابع شهرستان کوهسرخ بخش مرکزی در استان خراسان رضوی.
این روستا در دهستان کوه سفید قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۲۴۹ خانوار) ۹۷۹ نفر
این روستا در مسیر جاده کوهسرخ به نیشابور جای دارد. فاصله این روستا تا کاشمر ۳۵ کیلومتر و تا نیشابور ۹۵ کیلومتر است. این روستا در دامنه کوه آریا واقع شده‌است.
این روستا دارای امکانات مخابراتی، خانه بهداشت و آب و برق و مدرسه تا سطح راهنمایی برای دختران و پسران می‌باشد. شغل مردم کشاورزی و مهمترین محصول آن بادام، زعفران، خیار، سیب زمینی، خریزه وهندوانه، چغندر و گندم و جو می‌باشد. این روستا یکی از قطب‌های کشاورزی منطقه محسوب می‌شود.
فدافِن یا فَدافَن نام روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان کاشمر در استان خراسان رضوی است. فدافن یکی از روستاهای پرجمعیت شهرستان کاشمر است. این روستا در دهستان بالا ولایت قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت آن ۴٬۴۷۳ نفر (٬۱۶۰۰خانوار) است. نخل گردانی این روستا در کشور شهرت زیادی پیدا کرده‌است و حتی ثبت ملی شده‌است.
سنت نخل گردانی این روستا در ایران معروف است. این روستا در سال ۱۳۹۶ در بین ۱۳۰۰ روستا به عنوان روستای دوستدار کتاب معرفی شده‌است. همچنین این روستا دارای یک مسجد بسیار قدیمی است که به مسجد غریب معروف است و سنت آش این مسجد آوازه محلی در منطقه کاشمر دارد. لازم به ذکر است محمد خزاعی (تهیه‌کننده) تهیه کننده سینما و رییس سازمان سینمایی متولد این روستا است.
سال ۱۳۷۰ هجری خورشیدی، سالی است.
سرآغاز آن پنج شنبه ۱ فروردین ۱۳۷۰ خورشیدی برابر با ۲۱ مارس ۱۹۹۱ میلادی (مطابق ۴ رمضان ۱۴۱۱ قمری قراردادی) و لحظهٔ تحویل آن، ساعت ۰۶:۳۲:۰۴ روز پنج شنبه ۱ فروردین ۱۳۷۰ خورشیدی برابر با ۲۱ مارس ۱۹۹۱ میلادی (مطابق ۴ رمضان ۱۴۱۱ قمری قراردادی) به وقت ایران بود.
سال ۱۳۷۱ هجری خورشیدی، سالی است.
سال ۱۳۷۳ هجری خورشیدی، سالی است.
سال ۱۳۷۶ هجری خورشیدی، سالی است.
۷ اردیبهشت - سارینا فرهادی، بازیگر و دختر اصغر فرهادی
فُرشِه یا فورشَه نام روستایی از توابع بخش فرح‌دشت شهرستان کاشمر در استان خراسان رضوی است. این روستا در دهستان قلعه بالا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۶۳۴ نفر (۲۵۲خانوار) بوده‌است.
فرشه روستایی کوه پایه‌ای است که یکی از قله‌های بزرگ منطقه به نام کمرمرد در آن واقع شده‌است و شغل اکثر مردم روستا کشاورزی و دامداری می‌باشد. مهم‌ترین محصولات زراعی روستا زعفران، زردآلو، انار، و تیل (نوعی طالبی که در منطقه محبوبیت بالایی دارد) است و همچنین در مناطق کوهستانی روستا انواع مختلف حیوانات از جمله قوچ‌ومیش کوهی، گرگ، یوزپلنگ، کفتار و… است و نیز انواع مختلف گیاهان شامل ریواس، کنگر، پیاز کوهی، گیاهان دارویی و… می‌باشد. همچنین این روستا دارای معادن ارزشمند از جمله طلا است که روزانه حجم انبوهی از ماشین آلات سنگین از این روستا عبور می‌کنند.
از افراد زاده شده در فرشه می توان به آیت‌الله شیخ محمد صادق سعیدی اشاره کرد.
فروتقه نام روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان کاشمر در استان خراسان رضوی است. این روستا در دهستان بالا ولایت قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت آن ۳٬۲۸۱ نفر (۱٬۰۵۱خانوار) است.
علت نامگذاری این روستا به فروتقه به دوران بسیار گذشته برمیگردد که این روستا در کنار یک چشمه قنات احداث ونام اولیه آن فرورفته بوده که با گذشت زمان به فروتقه تغییر نام داده‌است.
فروتقه در کنار شمال فدافن و در غرب تربقان از جمله آبادی‌های کهن کاشمر هستند است که در روزگار حمله مغول، با مهاجمان به مبارزه پرداختند. فروتقه در آن زمان در مسیر راه زاوه به بیهق و گناباد به نیشابور قرار داشت و روستایی آباد و دارای قناتی پرآب بود. در گویش کهن آن دوره خراسان بزرگ برای حفر قنات و ایجاد گالری (سو) از واژه «تقه» استفاده می‌شد.
فروتقه را باید از روستاهای کهنسال ترشیز بزرگ و شهرستان کاشمر می‌باشد. وجود یخدان ۲۰۰ ساله، حمام قدیمی، مزار دو پیر، وجود چهار شیر آب، منازل قدیمی با عمری بیش از یک قرن و رواج هنر قالی بافی و رنگرزی در کنار آداب و رسوم اهالی گواهی بر قدمت دیرینه این روستاست.
فروتقه از نظر فاصله تا شهر به دلیل گسترش شهر فاصله‌ای ندارد و می‌توان قسمتی از شهر کاشمر نام برد.
قوچ‌پلنگ نام روستایی از توابع بخش فرح‌دشت شهرستان کاشمر در استان خراسان رضوی است. این روستا در دهستان رزق‌آباد قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت آن ۸۶۱ نفر (۲۴۳خانوار) است.
مینا یا مرغ مینا (به انگلیسی: Myna) نام عمومی گروهی از پرندگان از خانوادهٔ سارها است. این پرندگان متعلق به راستهٔ گنجشک‌سانان بوده و شامل بیش از ۳۵ گونه مختلف هستند.
این پرندگان بومی جنوب آسیا و کشورهای مثل هند، پاکستان و بنگلادش هستند. چندین گونه از میناها به خصوص گونهٔ مینای معمولی به مناطقی وسیع در آمریکای شمالی، استرالیا، آفریقای جنوبی، فیجی و نیوزیلند به‌طور غیرطبیعی معرفی و وارد شده و به صورت یک گونهٔ مهاجم در این مناطق پراکنده و تکثیر شده‌اند.
نام «مینا» در حقیقت یک نام هندی است که ریشه‌ای سانسکریتی دارد و از زبان هندی به سایر زبان‌ها راه یافته‌است. واژهٔ مینا به‌طور کلی به تمامی گونه‌های سار که بومی شبه قارهٔ هند هستند گفته می‌شود. برخی از این گونه‌ها از نظر تکاملی ارتباط خویشاوندی نزدیکی با یکدیگر ندارند.