moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
خون‌ریزی داخلی از دست دادن خون از یک رگ خونی در داخل بدن است. خونریزی داخلی معمولاً از بیرون بدن قابل مشاهده نیست. خون‌ریزی داخلی یک وضعیت اورژانسی و پزشکی جدی است اما میزان شدت آن به میزان خونریزی و محل خونریزی (مانند سر، تنه یا …) بستگی دارد. اگر درمان پزشکی مناسب به سرعت دریافت نشود، خونریزی داخلی شدید در قفسه سینه، شکم، فضای خلفی صفاقی، لگن و ران‌ها می‌تواند باعث شوک هموراژیک یا مرگ شود. خونریزی داخلی یک اورژانس پزشکی است و باید بلافاصله توسط متخصصان پزشکی درمان شود.
علایم خون‌ریزی داخلی که در واقع شوک ناشی از خون‌ریزی داخلی هستند. که در این موارد بایستی بیمار سریعاً به بیمارستان منتقل گردد.
نشانه‌های شوک در خون‌ریزی داخلی
خونریزی نای و شش‌ها
چنانچه در این مراکز خون‌ریزی ایجاد گردد، خون به منزله جسم خارجی عمل کرده و باعث تحریک مخاط شش‌ها شده و ایجاد سرفه می‌کند. در این موارد خون با سرفه از دهان بیمار خارج می‌شود که به رنگ قرمز روشن بوده و کف آلود است.
در صورتی که ضربه‌ای به جمجمه وارد شده و باعث خون‌ریزی شود، داخل سفیدی چشم، قرمز رنگ شده و از بینی خونابه خارج خواهد شد. یا ممکن است از گوشها و بینی خون خارج شود. در صورتیکه شکستگی ضعیف باشد و خون بیرون راه پیدا نکند تجمع خون در داخل جمجمه باعث فشار به مغز شده و فقط با سردرد و استفراغ مکرر یا کاهش هوشیاری ممکن است خودش را نشان دهد. در صورت ضربه به سر- استفراغ مکرر و سردرد زنگ خطر بزرگی جهت اعلام خون‌ریزی داخل مغزی می‌باشد که می‌تواند باعث مرگ مصدوم گردد.
هرگاه در مری و معده خون‌ریزی ایجاد شود، بیمار خون روشن یا مواد قهوه‌ای رنگ استفراغ می‌کند. در صورت خون‌ریزی از روده‌ها (بسته به محل) دفع خون روشن یا مدفوع قیری رنگ اتفاق می‌افتد.
در صورت ضربه به شکم- دل درد شدید زنگ خطر بزرگی جهت اعلام خون‌ریزی داخلی می‌باشد که می‌تواند باعث مرگ مصدوم گردد.
خونریزی از دستگاه ادراری و کلیه‌ها با تغییر رنگ ادرار، کدر شدن ادرار یا ادرار خونی مشخص می‌شود.
خونریزی داخلی نسج در شکستگیها، خون‌ریزی کبد و طحال، خون‌ریزی داخل حفره شکم، خون‌ریزی داخل قفسه سینه که خون دیده نمی‌شود بسیار خطرناک است و باید در تمام موارد تصادفات یا ضربه‌ها مخصوصاً به نواحی کبد و طحال در جستجوی علایم خون‌ریزی داخلی بود.
حاجی مصطفی خان (زاده ۱۲۳۵ه‍.ق بستک درگذشته ۱۲۹۹ه‍.ق بستک) ملقب به فایز بستکی حاکم بستک و جهانگیریه بوده‌است.بنی عباسیان، بستکی، محمد اعظم، «تاریخ جهانگیریه» چاپ اول، تهران، ناشر: کاویان، سال ۱۳۳۹ خورشیدیمهندس، موحد، جمیل، «بستک و خلیج فارس» چاپ دوم، تهران: ناشر: بال کبوتران، سال ۱۳۸۴ خورشیدی.
مصطفی خان بن احمد خان بن محمد رفیع خان بن هادی خان بن شیخ محمد خان بزرگ بن عبدالقادر بستکی، شیخ حسن بستکی، شیخ محمد کبیر، شیخ ناصر الدین، شیخ محمد، شیخ جابر، شیخ اسماعیل رابع، شیخ عبدالغنی، شیخ اسماعیل ثالث، شیخ عبدالرحیم عفیف الدین، شیخ عبدالسلام خنجی، شیخ عباس، شیخ اسماعیل ثانی، حمزه، احمد، محمد، هارون، مهدی، مرشد، محمود، احمد، علی، مبارک، عبدالسلام، سعید، عبدالغنی، طلحه، احمد، اسماعیل، سلیمان، محمد علی، عبدالله (حَبر الأُمَة) ابن عباس بن عبدالمطلب القرشی بن هاشم بن عبد مناف.بنی عباسیان، بستکی، محمد اعظم، «تاریخ جهانگیریه» چاپ اول، تهران، ناشر: کاویان، سال ۱۳۳۹ خورشیدیمهندس، موحد، جمیل، «بستک و خلیج فارس» چاپ دوم، تهران: ناشر: بال کبوتران، سال ۱۳۸۴ خورشیدی.
حاجی مصطفی خان در سال (۱۲۳۵) هجری قمری در بستک زاده شد. پس از فوت احمد خان بزرگ ابتداء شیخ محمد خان فرزند ارشد طبق معمول مصدر امور گردید ولی بعلت زهد وتقوی واشتغال به علوم دینی پس از یکماه از امور حکومتی کناره گرفت وبرادرش حاجی مصطفی خان بجای او منصوب گردید.بنی عباسیان، بستکی، محمد اعظم، «تاریخ جهانگیریه» چاپ اول، تهران، ناشر: کاویان، سال ۱۳۳۹ خورشیدیمهندس، موحد، جمیل، «بستک و خلیج فارس» چاپ دوم، تهران: ناشر: بال کبوتران، سال ۱۳۸۴ خورشیدی.
حاجی مصطفی خان در زمان سلطنت ناصرالدین شاه قاجار به حکمرانی لار رسید، از حوادث زمان او دفع فتنه میرهاشم کلانتر اوز بوده‌است، در زمان وی عده‌ای از اهالی اوز به بستک آمده ودر دهات انوه، جناح، وبستک سکنی گزیده‌اند. او در رفع غائله انگلیسیها وحاکم مسقط واخراج اعراب به همکاری والی فارس شرکت می‌کند. زلزله معروف جناح در زمان حکومت حاج مصطفی خان وقوع پیدا می‌کند که نزدیک ۸۵ نفر از مردم زنده بگور زیر خاک مدفون می‌شوند. حاجی مصطفی خان در این زلزله شخصاً به کمک مردم می‌شتابد. از او قطعه شعری در سوگواری امام حسین باقی است.بنی عباسیان، بستکی، محمد اعظم، «تاریخ جهانگیریه» چاپ اول، تهران، ناشر: کاویان، سال ۱۳۳۹ خورشیدیمهندس، موحد، جمیل، «بستک و خلیج فارس» چاپ دوم، تهران: ناشر: بال کبوتران، سال ۱۳۸۴ خورشیدی.
حاجی مصطفی خان در سن ۶۴ سالگی و پس از ۴۳ سال حکمرانی جهانگیریه وبنادر ولارستان در سال ۱۲۹۹ هجری قمری درگذشته و در بستک مدفوت است.
بنی عباسیان، بستکی، محمد اعظم، «تاریخ جهانگیریه» چاپ اول، تهران، ناشر: کاویان، سال ۱۳۳۹ خورشیدیمهندس، موحد، جمیل، «بستک و خلیج فارس» چاپ دوم، تهران: ناشر: بال کبوتران، سال ۱۳۸۴ خورشیدی.
شهرستان سبزوار یکی از شهرستان‌های قدیمی استان‌های خراسان می‌باشد که در آبان ماه ۱۳۱۶ تأسیس شده‌است. این شهرستان امروزه استان خراسان رضوی قرار دارد. مرکز این شهرستان شهر سبزوار است. جمعیت شهرستان بنا بر سرشماری ۱۳۹۵ برابر ۳۰۶٬۳۱۰ نفر و بنا بر برآورد سال ۱۴۰۰ برابر ۲۹۹٬۸۰۰ نفرپیش‌بینی جمعیت و خانوار به تفکیک مناطق شهری و روستایی، استان و شهرستان - سال ۱۴۰۰ گزارش شده‌است. علت اصلی کاهش جمعیت، انتزاع شهرستان ششتمد از شهرستان سبزوار در سال ۱۳۹۹ است. در سال‌های اخیر پنج شهرستان جغتای، جوین، خوشاب، داورزن و ششتمد از شهرستان سبزوار جدا شده‌اند. سبزوار و این شهرستان‌ها دو نماینده در مجلس شورای اسلامی دارند.
در دومین قانون تقسیمات کشوری ایران (مصوب آبان ۱۳۱۶)، شهرستان سبزوار یکی از ۴ شهرستان استان (شمال شرق) تعیین شد و مشتمل بر سه بخش بود:
فقط دو ماه بعد یعنی دی ۱۳۱۶، تقسیمات اصلاح شد و سبزوار یکی از ۷ شهرستان استان نهم بود، مشتمل بر پنج بخش: سبزوار، جغتای، داورزن، صفی‌آباد، و تکاب.
دو سال بعد نام بخش تکاب به ششتمد تغییر کرد.
خرداد ۱۳۳۹ بخش‌های بام و صفی‌آباد و جغتای از شهرستان سبزوار جدا شدند تا به همراه بخش اسفراین از شهرستان بجنورد، شهرستان نوبنیاد اسفراین را تشکیل دهند.
آذر همان سال بخش جغتای به شهرستان سبزوار عودت داده شد.
دهستان طبس و دهستان بالاجوین نیز به ترتیب در خرداد و دی سال بعد به بخش‌های حومه و جغتای شهرستان سبزوار عودت داده شدند.
پس از انقلاب ۱۳۵۷، سومین قانون تقسیمات کشوری ایران (مصوب ۱۳۶۲) مبنای کار قرار گرفت.
بخش‌های جوین، روداب، و خوشاب هر سه در ۲۱ تیر ۱۳۶۸ ایجاد شدند.
طبق مصوبه هیئت وزیران در تاریخ ۲۱ شهریور ۱۳۶۹، شهرستان سبزوار شامل بخش‌های مرکزی، جغتای، جوین، خوشاب، داورزن، رودآب و ششتمد بود.
در ۲۹ مهر ۱۳۸۶ بخش‌های جغتای و جوین از شهرستان سبزوار جدا شده و هر کدام به شهرستان ارتقاء یافتند.
در ۲۸ شهریور ۱۳۸۹، بخش خوشاب جدا شد و شهرستان خوشاب شکل گرفت.
بخش داورزن نیز در سال ۱۳۹۱ از شهرستان سبزوار جدا شد و به شهرستان داورزن ارتقاء یافت. در اردیبهشت ۱۳۹۹، نوبت به بخش ششتمد رسید و این بخش نیز به شهرستان ارتقا یافت.
در حال حاضر، شهرستان سبزوار شامل دو بخش مرکزی و رودآب است.
روستای سرسبز و خوش آب و هوای طبس در ارتفاعات شمالی شهرستان واقع شده و از اقامتگاه بومگردی نیز برخوردار است.
در بخش مرکزی شهرستان روستای زعفرانیه با ۶ اثر ثبت شده و با برخورداری از اقامتگاه بومگردی و امکانات خدماتی و رفاهی جذب‌کنندهٔ گردشگران است.
جانوران زیادی از جمله آهوی ایرانی و یوزپلنگ آسیایی در مناطق شبه کویری و کوهستانی شهرستان زندگی می‌کنند.http://parstoday.com/fa/iran-i48445http://www.iribnews.ir/fa/news/2135111/مشاهده-پلنگ-ایرانی-در- مناطق-حفاظت-شده-سبزوار-و-زاوه-برای-نخستین-بار
مهم‌ترین منابع آبی منطقه رودخانه کالشور سبزوار است که از بخش جنوبی شهرستان می‌گذرد و درفصول بارندگی میزبان پرندگانی همچون مرغابی‌های سرسبز، خوتکا، آنقوت و از خانواده حواصیل‌ها بوتیمار، اگرت بزرگ و حواصیل خاکستری است که برای گذران زمستان به این منطقه مهاجرت می‌کنند.http://www.iew.ir/1391/06/11/1245
میش‌مرغ، بزرگ‌ترین پرندهٔ قابل پرواز نیز در این منطقه دیده شده‌است.
از دهه ۷۰ به بعد برای حفظ زیستگاه و جلوگیری از شکار بی‌رویه چند منطقه در شهرستان شکارممنوع اعلام شد که عبارتند از:http://www.irna.ir/rkhorasan/fa/News/228549/اجتماعی/مناطق_ریوند_و_کمر_قلعه_سبزوار_به_عنوان_مناطق_شکار_ممنوع_اعلام_شدند
در این مناطق که توسط سازمان محیط زیست اداره می‌شوند علاوه بر منابع آبی طبیعی، برکه‌هایی مصنوعی نیز تعبیه شده که آب آن‌ها از چاه تأمین می‌شود.http://www.irna.ir/rkhorasan/fa/News/82524338
درگذشته مردم شوروی سابق نیز برای گذران زمستان به این مناطق سفر می‌کردند.اظهارات پروفسور اسماعیل کهرم در مراسم شب بخارا در روستای تاریخی زعفرانیه، سبزوار، ایران
سبزوار تاریخ غنی در طراحی فرش دارد و از حداقل ۱۵۵۵ میلادی منبع مهم فرش ایرانی بوده‌است.https://www.incc.ir/en/Persian-Carpet فرش‌ها در حدود ۲۰۰ روستا در منطقه بافته می‌شده و در بازار گردآوری و به فروش می‌رسیده‌است.https://www.elyasy.co.uk/it/pages/123-0/Sabzevar.html#https://www.jozan.net/brief-review-of-carpet-industry-in-sabzevar-iran/
فرش سبزوار معمولاً از جنس پنبه و پشم است و با الگوی منحنی و نقوش گلدار با مدال‌هایی با آویزهای بزرگ تزئین شده‌است.
فرش‌ها در ابعاد مختلف و اندازه‌های بزرگ بوده و در اکثر آنها طرح گل سبزوار دیده می‌شود.
گل‌های قرمز و آبی در یک شاخه در کادر فرش، مشخصهٔ اصلی طرح قالی سبزوار است که در هیچ جای دیگری دیده نمی‌شوند و خاصهٔ فرش سبزوار است.
پشم در سبزوار نیز به دلیل محتویات مس در آب منطقه، یکی از مرغوبترین و بهترین‌ها در ایران است.
طرح دیگری که در چند دهه گذشته در سبزوار از آن استفاده می‌شده طرح شیخ چشمی بوده که حتی امروزه نیز کم و بیش توسط بافندگان از آن استفاده می‌شود. نام این طرح از شخصی با این اسم گرفته شده که استاد بافتن فرش بود و این طرح را از کرمان به سبزوار آورد.
تیمور لنگ در خاطراتش دربارهٔ قالی بافی در سبزوار چنین نوشته‌است: «به من گفته بودند که در سبزوار، سیصد هزار کارگر، درکارخانه‌های قالی‌بافی به کار مشغول هستند و آنجا بزرگ‌ترین مرکز قالی‌بافی دنیا است.
من نمی‌توانستم باور کنم که سبزوار سیصد هزار کارگر قالی‌باف داشته باشد ولی می‌دانستم که در دنیا مکانی نیست که بیش از سبزوار در آن قالی ببافند.»
با توجه به حوادث تاریخی می‌توان دریافت که قالیبافی در سبزوار به‌طور مداوم پررونق نبوده‌است. بر طبق آمار، صنعت فرش در سبزوار درسال ۱۳۶۰ در اوج خود بوده (بیش از ۱۰۰۰۰ کارگاه بافندگی با بیش از ۴۰۰۰۰ بافنده) اما اکنون رو به زوال است.http://vista.ir/article/230370/فرش-در-سبزوارhttp://www.carpet-kashan.ir/فرش-سبزوار/
پنبه سبزوار نیز در استان، درجه یک است. اولین کارخانه پنبه سبزوار، در سال ۱۳۳۲ تأسیس شده‌است. بدیهه سرایی زیر نشان از شهرت پشم و نمد سبزوار است.
فهرست حاکمان سبزوار از زمان ناصرالدین‌شاه تا پس از مشروطیت
جمعه‌مسجد، مسجدی در شهر اردبیل در شمال غربی ایران است.
به گفته بیوک جامعی (۱۳۷۹)این مسجد مربوط به دوران سلجوقیان است که کنار آتشکده ای قرار گرفته و ساختمان قبلی مسجد مربوط به آتشکده بوده‌است جمعه مسجد شامل حیاط و ایوان و طاق باشکوهی بوده که در حمله مغولها تخریب شده و فعلاً قسمتی از مسجد سالم است.
این مسجد که در برخی از نسخه‌ها و کتاب‌ها از آن به عنوان مسجد جامع نیز یاد شده، بازمانده مسجد عظیم و گسترده و کم‌نظیری است که در دوره‌های مختلف اسلامی به ویژه دوره سلجوقی شکل گرفته و تا اوایل دوره صفوی آباد بوده‌است. اینکه از چه تاریخی این مسجد بر روی آثار پیش از اسلام ساخته شده اطلاعی در دست نیست اما بررسی‌هایی که هیئت کاوشگری ایرانی انجام داده‌است نشان می‌دهد این مسجد در قرون اولیه اسلامی ساخته شده‌است. مسجد دوره‌های سلجوقی و ایلخانی بسیار گسترده‌تر و عظیم تر و وسیع تر از بنای مکعبی فعلی بوده و بنای سرپای موجود صرفاً گنبدخانه و ایوان مسجد بزرگ را تشکیل داده‌است. تک منار استوانه‌ای شکل آجری آن از یادگارهای زمان سلجوقی است. مرور زمان باعث شده‌است اجزای بنا تا حدی که امروز دیده می‌شود ویران شود. همچنین به دلیل تصرفاتی که افراد در حریم و تپه به عمل آورده‌اند و منازلی که روی دامنه آن احداث شده، به تدریج از وسعت این مسجد کاسته‌است و مساحت آن را به اندازه کنونی تقلیل داده‌است.
این مسجد آخرین بار در دوران ایلخانی مورد مرمت قرار گرفته‌است. کاوشهای باستان‌شناسی که برای شناخت مختصات تاریخی بنا از سال ۱۳۶۷ توسط سازمان میراث فرهنگی شروع شده، پس از خاکبرداری از لایه‌های خاک و برچیدن قبرهای متاخر، سرستون‌های آجری و قسمتی از دیوار شبستان مسجد عتیق را که متعلق به دوره ایلخانی بوده از خاک بیرون آورد که تاریخ روشن مسجد و چگونگی الحاقات و تکامل آن را طی ادوار مختلف تا حدی مشخص نمود و قرار است نتایج این تحقیق توسط هیئت علمی تدوین و مشخص گردد. وجود آجرهای مستعمل در این بنا، تزیینات کاشیکاری و گچبری و نقش مهرها در بندکشی و فواصل آجرها قابل مقایسه با سایر بناهای دوره سلجوقی در آذربایجان است. علت اصلی انهدام و خرابی مسجد، زلزله شدیدی بوده که موجب تخریب این بنا شده‌است. تعمیرات که در قرن هفتم، قسمت اساسی بنا و گنبد آن صورت گرفته‌است.
شکل‌گیری و نقشه مسجد جمعه اردبیل برخلاف مساجد دوره سلجوقی که اغلب به صورت چهار ایوانی بنا می‌شده ساخته شده‌است. این موضوع یکی از مختصات استثنایی پلان مسجد جمعه اردبیل محسوب می‌شود. در زیر تالار اصلی مسجد، به منظور تسهیل عبور و مرور مردم و دسته‌ها و اجتماعات، دهلیزها و راهروهایی به صورت شبکه‌ای منظم و محاسبه شده ساخته شده‌است که در فاصله هر دو متر به صورت چهار راهی متقاطع این معبرها دیده می‌شوند و بلندی هر یک از این راهروهای زیرزمینی ۱۹۰ سانتی‌متر و دارای ۸۰ سانتی‌متر پهنا می‌باشد.
بنای اصلی مسجد که هم‌اکنون محوطه مکعبی آن سرپاست، در دوره آبادانی دارای گنبدی بوده که گریو گنبد آن دارای ترکیبهای متعدد منشوری بسیار زیباست که قطاربندی با تزیینات کاشی معرق دارد و کاربندی زیر گنبد نیز بدین شکل بوده که در هر یک از گوشه‌های این مربع سه کنج با لچکیهای بزرگی ساخته شده که هریک دارای دو روزن مستطیلی شکل برای نورگیری و کسب روشنایی برای محوطه محراب بوده‌است.
محوطه اصلی و مربع شکل مسجد در قسمت غربی و شرقی دارای تاقنماهای متعدد است که در هر بدنه تعداد آن‌ها سه دهنه‌است که در میان هر یک از تاقنماها راهروهای باریکی به صورت معبر به قسمت‌های مختلف مسجد از جمله به نمازخانه و شبستان بزرگ راه پیدا می‌کند. ایوان مجاور گنبدخانه هم‌اکنون به صورت مسجدی دایر، مورد استفاده اهالی محل است که با همان شبکه راه‌های زیرزمینی از طرف جنوب به محوطه محراب و از طرف بدنه غربی و شرقی به راهروهای زیرزمینی منتهی می‌شود. پوشش فعلی مسجد به صورت سقف تیر پوشی مسطح با استفاده از سه ردیف پایه ستون‌های سه تایی می‌باشد که در زمان قاجار ساخته شده‌است. به هر حال در این تعمیرات هرگز به تخریب گریو گنبد و بقایای تزیینی آن اقدام نشده‌است.
مسجد جمعه اردبیل به مرور زمان صدمات زیادی خورده‌است که آخرین و جدیدی‌ترین آن در سال ۱۳۵۷ بوده که در طی آن در جریان ساخت و توسعه امتداد خیابان سیمتری، بخش زیادی از تپه تاریخی از بین رفت و بدنه شرقی محوطه محراب مسجد دچار شکستگی و رانش شد. هم‌اکنون این مسجد به دلیل قرار گرفتن در مسیر حرکت وسایط نقلیه سنگین در معرض لرزش و فرسایش هر چه بیشتر قرار دارد و خطر تخریب و فرسودگی آن را تهدید می‌کند.بیوک جامعی، ۱۳۷۹، نگاهی به آثار و ابنیه تاریخی اردبیل، ص ۱۶ تا ۲۲
این بنا از مهم‌ترین و قدیمی‌ترین مساجد اسلامی ایران و آذربایجان به‌شمار می‌رود. دوره ساخت مسجد مربوط به سلجوقیان می‌باشد. در بدنه مناره مسجد فرمان اوزون حسن آق قویونلو و کتیبه‌ای که تاریخ ۸۷۸ هجری را دارد و ابعاد آن ۸۰/۹ × ۵۰/۱۲ متر می‌باشد. سازه اصلی مسجد از نوع آجر می‌باشد.
شاعران عرب پیش از اسلام:
طَرَفة بن العبد فرزند سفیان (حدود ۸۶ - ۶۰ ق. هـ / ۵۳۹ - ۵۶۴ م). در بحرین متولد شد. نام کامل وی: ( طرفة بن العبد بن سفیان بن سعد بن مالک بن ضبیعة بن قیس بن ثعلبة بن عکابة بن صعب بن علی بن بکر ابن وائل بن قاسط بن هنب بن أفصی بن دعمی بن جدیلة بن أسد بن ربیعة بن نزار بن معدّ بن عدنان ) .
از شاعران عرب دوران جاهلی بود، طرفه و دایی‌اش متلمّس هر دو در دستگاه عمرو بن هند امیر حیره از ستایشگران او بودند.
هنگامی که نعمان امیر حیره، طرفه و دائی‌اش متلمّس را شایسته کیفر دانست آنها را برای کیفر با نامه‌ای نزد دادفروز گشنسبان، مرزبان ایرانی در بحرین و عمان، فرستاد ولی این دو در میانه راه گریختند. پدرش، عمویش
«المرقشان» و دائیی‌اش «المتلمس» از شعرای فحول بودند.
دادافروز گشنسبان سردار معروف خسرو پرویز بود که نگهداری امنیت بخش بزرگی از مناطق عرب‌نشین را به عهده داشت.
لَقیط بن یَعمُر ایادی از شاعران عرب اهل حیره در دربار شاپور شانه‌سنب ("ذوالاکتاف") شاهنشاه ساسانی ایران بود.
در آن زمان حیره (در جنوب کوفه عراق) بخشی از خاک ایران بود و قبیله عرب ایاد بر آن تاخت. شاپور سپاهی برای سرکوبی ایشان فرستاد و لقیط که در آن هنگام در سپاه شاپور بود قصیده‌ای برای آگاه ساختن قبیله خود سرود.
بقولی این سروده در راه بدست افراد شاپور افتاد و شاپور دستور قتل او را داد.
لقیط را از شاعران دوران جاهلی شمرده‌اند و در ردیف شنفری و طرفه و متلمّس ذکر شده است.
محمدی ملایری، محمد: تاریخ و فرهنگ ایران در دوران انتقال از عصر ساسانی به عصر اسلامی، جلد یکم، انتشارات یزدان، تهران ۱۳۷۲خ. صص. ۲۷۴.
همایون اسعدیان (زاده ۲۵ بهمن ۱۳۳۷، اصفهان) کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس، دستیار کارگردان، برنامه‌ریز، مشاور تولید و عکاس ایرانی است.
همایون اسعدیان در سال ۱۳۳۷ خورشیدی در اصفهان به دنیا آمد. فعالیت هنری را از سال ۱۳۵۳ با ورود به کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان و با شرکت در کلاس‌های آموزش فیلمسازی و ساختن فیلم‌های ۸ میلیمتری آغاز کرد. در سال ۱۳۵۷ به دانشکدهٔ هنرهای دراماتیک وارد شد و به تحصیل در رشته سینما پرداخت. پس از انقلاب فرهنگی موفق به ادامهٔ تحصیل نشد. او در سال ۱۳۵۹ در ۲۲ سالگی به عنوان بازیگر، تجربه کوتاهی با فیلم «گفت هر سه نفرشان» به دست آورد. وی فعالیت در سینمای حرفه‌ای را در سال ۱۳۶۵ با عکاسی فیلم دبیرستان آغاز کرد. در سال ۱۳۶۶ در کنار عکاسی وارد برنامه‌ریزی و دستیاری کارگردان شد و در ده‌ها پروژه تجربه‌های گرانبهایی به دست آورد و از سال ۱۳۶۸ شروع به نوشتن فیلمنامه کرد و نخستین فیلم خود نیش را در سال ۱۳۷۳ کارگردانی کرد. سال ۱۳۸۷ با ساخت فیلم طلا و مس؛ با پرداختی زیبا و ساده اما تأثیرگذار، فیلمی پویا و تأمل‌برانگیز در کارنامه فیلمسازی خود به یادگار گذاشت.
همایون اسعدیان در ۱۸ آذر ۹۶ در برنامه زنده سی و پنج در گفتگویی با فریدون جیرانی در رابطه با بسیاری از فیلم‌ها و سریال‌هایی که ساخته‌است صحبت داشت و از بسیاری از چالش‌ها در زمینه ساخت فیلم سخن گفت.
هر چند همایون اسعدیان در حال حاضر به عنوان بازیگر شناخته نمی‌شود اما در چند اثر نقش کوتاهی را بازی کرده‌است.
متن به گفتار که سرواژه آن TTS است، برنامه‌ای است که متن ورودی را به صدای انسان را می‌خواند.
این نوع برنامه برای تبدیل متن به پرونده صوتی (کتاب گویا)، تلفظ کلمات در نرم‌افزارهای واژه‌نامه، خواندن صفحه رایانه و نیز تلفن هوشمند مخصوصاً برای کاربران نابینا توسط نرم‌افزارهای صفحه‌خوان کاربرد دارد. همچنین در سامانه‌های تلفن مخابرات و نیز دستگاه‌های خودپرداز جهت ارتباط گفتاری با کاربر بکار می‌رود.
باید توجه کرد که اصطلاح «متن به گفتار» برای اشاره به دو مفهوم متفاوت بکار می‌رود:
الف) موتور متن به گفتار
ب) پخش‌کننده متن به گفتار
که وظیفه تبدیل متن به گفتار در پس‌زمینه بر عهده موتور متن به گفتار است و پخش‌کننده متن به گفتار محیط کاربری برای وارد کردن متن و گرفتن خروجی صدا یا ذخیره در قالب پرونده صوتی را فراهم می‌کند. به منظور جلوگیری از ابهام معمولاً موتور متن به گفتار اصطلاحاً نامیده می‌شود از طرف دیگر پخش‌کننده متن به گفتار مخصوصاً در بین کاربران عام رایانه متن به گفتار نامیده می‌شود. لیکن باید توجه کرد زبانهای پشتیبانی شده گفتار و کیفیت صدا مربوط به موتور متن گفتار است و یک موتور متن به گفتار با رابط برنامه‌نویسی (API) به راحتی در نرم‌افزارهای گوناگون (پخش‌کننده‌های متن به گفتار) قابل فراخوانی و استفاده است.
به‌طور کلی برای تبدیل متن به گفتار نیاز است تا پارامترهای مهم در تولید گفتار استخراج و استفاده شوند. استخراج بعضی از این پارامترها همچون رشته آوایی نوشتار، کشش زمانی واجها و منحنی پیچ گفتار الزامی و بعضی دیگر همچون سرعت بیان، درنگ بین کلمات و تن صدا از جمله پارامترهای غیرضروری می‌باشند که استفاده از آن‌ها منجر به بهبود خروجی سیستم می‌گردد.بهرنگ قاسمی زاده و مجید نم نبات، ساختار یک سیستم تبدیل متن به گفتار برای زبان فارسیT پیمانه‌های لازم برای تبدیل متن به گفتار در یک سیستم تولید گفتار از متن عموماً شامل دو بخش است: بخش پردازش زبان طبیعی اجزاء سازنده متن ورودی شامل کلمات، گروه‌های گرامری، جمالت و دیگر اطلاعات مرتبط با پردازش زبان که در بخش پردازش سیگنال دیجیتالی به عنوان ورودی مورد نیاز است تهیه می‌کند. بخش پردازش دیجیتالی سیگنال با استفاده از نتایج حاصل از بخش NLP، پارامترهای گفتار را شامل رشته آوایی متن و پارامترهای نوایی تعیین و در انتها گفتار خروجی با استفاده از یک موتور سنتز تولید می‌گردد.
در حال حاضر ئی اسپیک، پارس خوان و نرم فزار آریانا و «ماهور» موتورهای متن به گفتار مشهور هستند که از زبان فارسی پشتیبانی می‌کنند.
یکی از کامل‌ترین پخش‌کننده متن به گفتار در مایکروسافت ویندوز بالابولکا نام دارد. ویژگی جالب این نرم‌افزار تشخیص متن فارسی از انگلیسی و استفاده از موتورهای متن به گفتار جداگانه (با رابط Windows SAPI 5) برای هر یک از زبان‌ها است.
بخش مرکزی شهرستان گچساران یکی از بخش‌های شهرستان گچساران در استان کهگیلویه و بویراحمد ایران است.اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران، تهران: ۱۳۸۳ خ.
شهرها: دوگنبدان
بنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت بخش مرکزی شهرستان گچساران در سال ۱۳۸۵ برابر با ۱۱۱۵۳۸ نفر بوده‌است.
مجید اخشابی (زادهٔ ۲۷ دی ۱۳۵۱) خواننده، آهنگساز، تنظیم‌کننده، نوازنده، نویسنده، پژوهشگر و مدرس دانشگاه اهل ایران است.
مجید اخشابی سال ۱۳۸۰ با خوانندگی در تیتراژ مجموعهٔ تلویزیونی گم‌گشته شهرت یافت. اخشابی در سریال‌ها و برنامه‌هایی چون همراز، عروج، مهتاب، محلهٔ بنده‌نواز ، یک وجب خاک، خانه‌به‌دوش، متهم گریخت و… تیتراژ بسیاری از سریال‌ها و برنامه‌های تلویزیونی را اجرا کرده‌است.
مسابقه ستاره بیست (خوانندهٔ تیتراژ)
گم‌گشته، عروج، متهم گریخت، خانه‌به‌دوش، یک وجب خاک، بوی خوش زندگی، روزهای زیبا، چهار چرخ (تیتراژ ابتدایی و انتهایی)،
نقطه سر خط، همه بچه‌های ما، نوشدارو، اولین انتخاب، دارا و ندار (تیتراژ ابتدایی و انتهایی)
سفر بخیر، مهتاب، محلهٔ بنده‌نواز، الفبای مهربانی، مسابقهٔ ستاره‌ها، مسابقهٔ مردان آهنین، صبح بخیر ایران، سیمای خانواده، بهار نارنج، گلگشت، جشن رمضان سال‌های ۸۵-۸۶-۸۷-۸۸
شب‌های شیدایی، خانه مهر، ماه محبوب، تا نیایش، شب مهتاب، ماه دراومد، نوبهار، اقیانوس، ایوان بهار، المپیک، بنی‌آدم، جشن ایرانی، چهارباغ، هشت بهشت
خوشا شیراز (دو تیتراژ)، دعوت، درخت دوستی، صبحی دیگر، برنامهٔ با صبح (گل صبح)، مسابقهٔ نسیم سبز (مستانه)، یک سبد سلامتی، نشانی، سیمای راهبران
مجید اخشابی دیپلم ریاضی فیزیک خود را از دبیرستان دریافت کرد. پس از آن در رشتهٔ مهندسی عمران به تحصیل در دانشکدهٔ فنی مهندسی دانشگاه آزاد چالوس مشغول و در مقطع کارشناسی فارغ‌التحصیل شد. او در ادامه به تحصیل در رشتهٔ موسیقی پرداخت و مدرک کارشناسی موسیقی خود را از دانشکدهٔ هنر و معماری دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکز دریافت کرد. پس از آن، از دانشگاه هنر تهران مدرک کارشناسی ارشد در رشتهٔ نوازندگی موسیقی ایرانی و در ادامه، مدرک دکترای پژوهش هنر خود را از دانشگاه هنر دریافت کرد.
اگادیر (به آمازیغی: ⴰⴳⴰⴷⵉⵔ؛ به عربی: أكادیر) مرکز منطقهٔ سوس–ماسه در جنوب غربی مراکش است. در سال ۲۰۱۴ جمعیت آن برابر با ۴۸۷٬۹۵۴ نفر بوده‌است و مردم آن بیشتر از تبار آمازیغ (بربر) هستند.
به نوشتهٔ عنایت‌الله رضا در "دائرةالمعارف بزرگ اسلامی"، نام این شهر را ابن خلدون به صورت «اکادیر» و یاقوت حموی به صورت «اقادیر» ضبط کرده‌اند. همچنین در برخی دیگر از منابع قدیمی، این نام «اغادیر» هم نوشته شده‌است.
اگادیر شش خواهرخوانده دارد:
قرارداد همکاری:
اَمِزمیز شهر کوچکی است در کشور مراکش.
این شهر که در ۵۵ کیلومتری جنوب شهر مراکش قرار گرفته طبیعتی سرسبز دارد.
شهر امزمیز در کوه‌پایهٔ رشته‌کوه اطلس بزرگ قرار دارد.
بیشتر جمعیت این شهر از اقوام بربر شاخهٔ شلوه هستند که به گویش تاشلهیت سخن می‌گویند.
سه‌شنبه‌بازار امزمیز در منطقه معروف است.
الجدیده یکی از شهرهای کشور مراکش است.
الجدیده بندری است در کرانهٔ اقیانوس اطلس و مرکز استان الجدیده نیز هست. جمعیت آن در سال ۲۰۰۴ میلادی ۱۴۴٬۴۴۰ نفر بوده‌است.
دورنمای شهر الجدیده از سوی دریا بیشتر شبیه شهرهای پرتغالی است (با دیوارهای بلند سنگی) تا شهرهای شمال آفریقا.
نام پیشین این شهر مازاگان بود که نامی است پرتغالی.
الحاجب یکی از شهرهای کشور مراکش است که در نزدیکی شهر قدیمی مکناس قرار گرفته است.
خمیسات یکی از شهرهای کشور مراکش است. این شهر در ۴۰ کیلومتری شهر رباط قرار دارد.
سْماره یکی از شهرهای صحراوی در منطقهٔ صحرای غربی است که توسط مراکش اداره می‌شود.
این شهر در شهرستان سماره واقع شده و در سال ۱۹۹۹، برابر با ۵۰ هزار نفر جمعیت داشته‌است.
شهرستان سماره به چهار بخش، یک منطقه شهری و شش دهستان تقسیم شده است:
صخیرات یکی از شهرهای کشور مراکش است. این شهر در میان رباط و کازابلانکا واقع شده است.
صُوَیره یکی از شهرهای کشور مراکش است.
صویره یک شهر گردشگری است.
صویره را از قدیم به عنوان یکی از بهترین لنگرگاه‌های کرانهٔ مراکش می‌شناختند. در خلال سدهٔ پنجم پ.م. هانو، دریانورد کارتاژی از صویره بازدید کرد و یک مقر بازرگانی در آنجا برپا نمود.
وَرزَزات (، )، یکی از شهرهای کشور مراکش است.
این شهر در مراکش جنوبی در چهارراه جاده‌های شهر مراکش و اگادیر قرار دارد و جزئی است از استان سوس ماسه درعه.
یکی از بزرگ‌ترین استودیوهای فیلم‌برداری جهان در صحرای ورزازات قرار دارد
چندی از فیلم‌های تاریخی در ورزازات ساخته شده‌اند از جمله: آستریکس و کلئوپاترا، گلادیاتور، کوندون و در این اواخر اسکندر و پادشاهی آسمان.
این شهر به دروازه صحرا مشهور است.
تِطوان از شهرهای تاریخی کشور مراکش میباشد.
سلطان محمد شیخ وطاسی در سدهٔ ۱۵ به یاری مهاجران اندلسی بنای این شهر را گسترش داد.
عربی زبان رسمی مراکش است و در تطوان هم همین‌طور است اما عربی رسمی به عنوان زبان گفتار در مراکش کاربرد ندارد بلکه گویش مراکشی عربی (مشهور به درجه) و زبان آمازیغ (بربر) در زندگی روزمره استفاده می‌شود.
اسپانیایی و فرانسوی هم هنوز رواج زیادی دارند به‌ویژه توسط تخبگان و بازرگانان. دین اکثریت مردم تطوان اسلام است اما اقلیت‌های یهودی و مسیحی نیز در این شهر زندگی می‌کنند.
ویکی‌پدیای عربی و انگلیسی
صفرو یکی از شهرهای کشور مراکش است.
ناظور شهری واقع در شمال شرقی کشور مراکش است.
شهر بندری است مدیترانه‌ای و مرکز تجارت ماهی، میوه‌جات و احشام می‌باشد.
سایت شهر ناظور
وزان یکی از شهرهای کشور مراکش است.
این شهر در نزدیکی شهر قدیمی مکناس واقع شده.
ولماس یکی از شهرهای کشور مراکش است. این شهر بخاطر آبهای معدنی بهداشتی اش شهرت دارد.
بولمان یکی از شهرهای کشور مراکش است. بولمان در نزدیکی شهر فاس قرار دارد.
خنیفره یکی از شهرهای کشور مراکش است.
عرائش (در زبان‌های اروپایی: Larache و Laraxe) یکی از شهرهای کشور مراکش است. عرائش از قدیمی‌ترین شهرهای مراکش است.
شهر عرائش شهری بندری در استان طنجه تطوان در شمال مراکش قرار گرفته. این شهر در سدهٔ ۷ توسط سربازان مسلمانی که از عربستان آمده بودند بنیاد شد.
در سال ۱۴۷۱ نظامیانی از کوچ‌نشین‌های پرتغال به عرائش آمده و ساکنان آن را از شهر بیرون راندند.
طرفایه یکی از شهرهای کشور مراکش است. طرفایه در کرانه اقیانوس اطلس قرار دارد.
طانطان، شهری در کشور مراکش است.
بنا به آمار سال ۲۰۰۴ این شهر ۵۸٬۰۷۹ جمعیت دارد.
میدلت (Midlet) یکی از شهرهای شمالی و مرکزی کشور مراکش است که ۱۵۰۰ متر از سطح دریا ارتفاع دارد و حدود ۴۵۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
قصر الکبیر یکی از شهرهای کشور مراکش است.
شهر قصر الکبیر در کنار رود لوکوس و در جاده فاس به رباط قرار دارد.
شفشاون (؛ تلفظ: ؛ به "Ashawen")، شهری در شمال شرقی مراکش است.
The equivalent Spanish Wikipedia (42.914 inhabitants at the 1994 census)
The equivalent French Wikipedia
وُلیلی (به غربی: ، در زبان‌های اروپایی: Volubilis) از شهرهای باستانی کشور مراکش است. ولیلی در سه کیلومتری باختر شهر مولای ادریس زرهون قرار گرفته است.
ویکی‌پدیای انگلیسی و عربی.
اَجدیر یکی از شهرهای کوچک کشور مراکش است که در شمال آن کشور و در منطقه حسیمه ریف قرار گرفته‌است.
این شهر از سال ۱۹۲۲ تا ۱۹۲۶ پایتخت جمهوری ریف بود. رهبری آن جمهوری را عبدالکریم خطابی (درگذشتهٔ ۱۹۶۳) بر عهده داشت.
اَلعُیون یکی از شهرهای صحرای غربی (منطقهٔ تحت اداره کشور مراکش) در ناحیه العیون بوجدور است.
این شهر در کرانه اقیانوس اطلس قرار دارد و بزرگ‌ترین شهر صحرای غربی است. نیمی از جمعیت صحرای غربی در العیون ساکنند.ویکی‌پدیای انگلیسی.
این شهر یک مستعمره اسپانیا بود که از سال ۱۹۷۶ مراکش بر آن تسلط یافته‌است.UN General Assembly Resolution 34/37 and UN General Assembly Resolution 35/19
وادی الذهب یکی از شهرهای کشور مراکش است. این شهر و شهرستان در صحرای غربی قرار دارد.
قنیطره یکی از شهرهای کشور مراکش است. قنیطره در کرانهٔ اقیانوس اطلس و در ۴۰کیلومتری شمال رباط واقع شده‌است.
طاطا یکی از شهرهای کشور مراکش است.
این شهر در جنوب شرقی مراکش و در نزدیکی مرز الجزایر واقع شده.
فاصله آن از شهر العیون ۴۰۰ کیلومتر و جمعیت آن ۱۵٬۱۹۲ نفر است.
برکان یکی از شهرهای کشور مراکش است
ابوالجعد یکی از شهرهای کشور مراکش است.
این شهر در سال ۱۰۰۸ هجری بدست صالح سیدی بوعبید شرقی، یکی از قطب‌های صوفی و بنیادگذار خانقاه شرقاوی ساخته شده‌است.
شهر ابولجعد در بخش مرکزی مراکش قرار دارد.
مکناس یکی از شهرهای کشور مراکش و مرکز استان مکناس تافیلالت است.
نام مکناس از قبیله‌های مکناسه بربر (آمازیغ) گرفته شده‌است.
تاوریرت (به سکون ر دوم) یکی از شهرهای کشور مراکش است.
نام پیشین آن قصبه مولی اسماعیل بوده‌است.
محمدیه یکی از شهرهای کشور مراکش است.
محمدیه بندری است در ۱۵ کیلومتری شمال شرقی شهر کازابلانکا و واقع در منطقه غربی کشور مراکش.
این شهر تا سال ۱۹۵۹ فضاله نام داشت ولی بعداً برای بزرگداشت محمد پنجم تغییر نام داد.
حُسَیمه یکی از شهرهای کشور مراکش است. این شهر از شهرهای گردشگری اصلی مراکش است.
جمعیت حسیمه آمیزه‌ای است از بربرهای ریف و عرب‌های اندلسی.
Wikipedia contributors, "Al Hoceima," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Al_Hoceima&oldid=180357032 (accessed February 7, 2008).
فکیک یکی از شهرهای مرزی کشور مراکش است.
فکیک در نزدیکی وجده قرار دارد.
لیکسوس شهر قدیمی در محل شهر عرائش مراکش بود.
لیکسوس در سال ۱۱۸۰ پ.م. توسط فنیقیان بنیاد شد و بعدها توسط کارتاژها تصرف شد.
پس از اشغال کارتاژ از سوی رومی‌ها، لیکسوس تبدیل به یکی از استان‌های روم شد.
تارودانت یکی از شهرهای کشور مراکش است.
این شهر در استان سوس واقع شده و در سال ۲۰۰۴ میلادی ۶۹٫۴۸۹ نفر جمعیت داشت.
تاریخ این شهر به روزگار فنیقیان می‌رسد.
سدی قاسم یکی از شهرهای کشور مراکش است.
تِزنیت یکی از شهرهای کشور مراکش است.
این شهر در استان سوس ماسه درعه واقع شده و مرکز شهرستان تزنیت است.
وُجده (در زبان‌های اروپایی: Oujda) یکی از شهرهای کشور مراکش است.
این شهر در نزدیکی مرز الجزایر قرار دارد.
علی‌آباد کَتول، شهری در استان گلستان ایران است. این شهر مرکز شهرستان علی‌آباد این استان است.
مردم علی‌آباد کتول به زبان تبری سخن می‌گویند. مردم علی‌آبادکتول از قومیت تبری و ایرانی‌تبار هستند
علی‌آباد کتول به‌طور میانگین معتدل‌ترین شهر در استان و یکی از معتدل‌ترین شهرهای ایران می‌باشد. به دلیل قرار گرفتن این شهر در منطقه پست و کم ارتفاع و قرار گرفتن در کنار چند تپه، جنگل و دو دهنه کوهستانی، آب و هوای این شهر منحصربه‌فرد شده‌است. آبشارکبودوال بلندترین آبشار تمام خزه جهان و تنها آبشار خزه‌ای ایران نیز در این شهر قرار دارد. این شهر یکی از بزرگترین ذخیره گاه‌های چوب سرخدار در جهان است. هرچند قطع بی‌رویه این درخت کم‌یاب و منحصربه‌فرد آن را به کمترین میزان در سالهای اخیر رسانده‌است. این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵ با حدود ۱۰۰هزار نفر جمعیت به عنوان سومین شهر استان از نظر جمعیت می‌باشد. مساحت شهرستان علی‌آباد ۱۱۶۳ کیلومتر مربع است که محدوده شهری علی‌آباد حدود ۲۰ کیلومتر مربع را شامل می‌شود؛ که پس از گرگان با ۵۵ کیلومتر مربع و گنبدکاووس با ۲۵ کیلومتری مربع سومین ناحیه شهری استان و دهمین ناحیه شهری بزرگ در شمال ایران است.
با انجام عملیات بررسی و شناسایی کارشناسان سازمان میراث فرهنگی صنایع دستی و گردشگری استان گلستان تاریخ علی‌آباد کتول ۷۰۰۰ سال برآورد شده‌است. این تخمین بر اساس آثار شناسایی شده شامل محوطه، تپه و بناهای تاریخی است و بناهای شناسایی شده متعلق به دوران اسلامی است که شامل ۴ حمام، یک بنای مسکونی یک پل و یک آسیاب آبی است که بیشترین آثار شناسایی شده در بخش جلگه‌ای شهرستان کتول قرار دارد.
رابینوی انگلیسی در کتاب مازندران و استرآباد از نظر جغرافیائی این منطقه را بدین وصف آورده‌است: بلوک کتول در جنوب شرقی استرآباد و در جنوب استرآباد رستاق واقع است حدود آن از کوهستان تا صحرائی است که در دشت ترکمن‌ها است؛ و محدود است به رود کرک (KARK) و جلگه کمالان از شرق به نهر سرخ محله و از شمال به اراضی دوجی و از جنوب به میقان در بسطام طول آن از شرق به مغرب تقریباً ۱۰ مایل و از شمال به جنوب ۳۰ مایل است قسمت عمده آن پوشیده از جنگل است و صحرای علفزار نیز دارد.
کتول Katul در گذشته یکی از نواحی هفتگانه استراباد و از نواحی شرقی طبرستان محسوب می‌شده‌است. شهر علی‌آباد که به آن کمال غریب نیز گفته می‌شد حاکم نشین بلوک کتول بوده که خان‌های کتول از دوران صفوی بر ان حاکم بودند.
کتول‌ها گروهی از اقوام طبری‌تبار بودند که در بلوک کتول که از نواحی هفتگانه استراباد و شرق طبرستان محسوب می‌شد مسکن داشتند و قدمت اطلاق نام کتول به این منطقه به عصر صفوی می‌رسد هرچند قدمت واژه کتول در استراباد و طبرستان به قرن ششم می‌رسد و ریشه واژه کرتوی Kartu به هزاران سال قبل می‌رسد.
زبان کتول‌ها گویشی از زبان مازندرانی است که با زبان طبری باستان و گویش قدیم استراباد و گویش گرگان قدیم نزدیکی دارد.
نجف زاده بارفروش در کتاب واژه‌نامه مازندرانی معانی چندی را در ذیل واژه کتول katul بیان نموده‌است:
علاوه بر این واژه کتول در زبان مازندرانی به معنی گاودار (گالش) - منطقه آزاد چرا - محلی - سرکش - محجوب است.
همچنین در ادبیات قدیم و برخی از اشعار کهنه و بومی مازندرانی از واژه کتول استفاده شده‌است که شعر زیر از نمونه ان است:
ایرج افشار در مخابرات استراباد به استناد نامه ای که از آقای علی اصغر معززی چنین ادعا کرده‌اند که قوم کتول همان کوتوال‌های (قلعه بان) سیستان هستند که به رهبری ملک محمود سیستانی در سال ۱۱۳۹ با نادرشاه درگیر شدند و پس از شکست خوردن گروهی از آنها به منطقه استراباد تبعید شدند و چنین ادعا می‌کردند که نام کتول ریشه در کوتوال دارد و از آنجا که این مهاجران سیستانی قلعه بان بودند کوتوال نامیده می‌شدند ولی این نظریه به دلیل بی‌پایه بودن مورد قبول تاریخ نگاران قرار نگرفته‌است.
زیرا واژه کوتوال در بسیاری از نقاط کشور وجود دارد که عیناً به‌صورت کوتوال تلفظ می‌شوند که نشان از مهاجرت مردمی از سیستان به آن مناطق دارد و هیچ کدام دچار دگرگونی لفظی نشده‌اند و به واژه دیگر بدل نگشتند در حالی که این واژه در طول تاریخ هیچگاه به مردم منطقه کتول و بومی‌های آن اطلاق نشده‌است واژه بومی کتول در استراباد و مازندران سابقه طولانی دارد و دارای معنی غیر از قلعه بان است و تنها به گاوداران و دامپروران و مردمان بومی اطلاق می‌گشته‌است و از لحاظ تاریخی نام کتول پیشینه ای بسیار قدیمی تر از این رویداد در طبرستان و استراباد و منطقه کتول دارد و اینکه تمامی مهاجران و بومیان ولایت استراباد به زبان خود صحبت می‌کردند و کتول‌ها به عنوان قومی طبری‌تبار به زبان مازندرانی صحبت می‌کردند و خراسانی‌ها به زبان فارسی و قزلباش‌ها به زبان ترکی صحبت می‌کردند و هیچ اثری از گویش سیستانی که نشان دهنده حضور سیستانی‌ها تا قبل از زمان پهلوی باشد در این منطقه دیده نمی‌شود و حتی فراتر از آن هیچ سند تاریخی که ثابت کند گروهی از کوتوال‌های سیستانی به منطقه کتول یا استراباد مهاجرت کرده باشند در دسترس نمی‌باشد.
نام کتول در منابع قدیمی محلی استراباد و طبرستان در فاصله سال‌های ۶۲۳ و ۶۲۸ و ۹۹۲ و ۹۹۶ و ۱۱۳۲ مکرر دیده می‌شود.
واژه کتول و کتولی در اسنادی که به گونه وقف نامه‌های مختلف در کتاب تاریخ کتول سید ضیا میر دیلمی آمده است. می‌توان یافت در زیر بخش‌هایی از یک سند را که در ان از کلمه کتول و کتولی یاد شده‌است. می آید ((وقف موید و حبس مخلد اسلامی نمود اشرف الاعیان و الخیار الحاج اسفندیار کتولی من طایفه پلنگ… چه از طبقات ذکور و چه اناث و بعد انقراضها به دو نفر اعلم و اصلح و اتقی از اهل بلوک کتول باشد… و کان وقوع ذلک فی شهر رجب فی سنه ۱۱۳۲))
طبق این اسناد فردی از طایفه پلنگ قوم کتول اموال خود را در سال ۱۱۳۲ وقف نموده‌است که این تاریخ چند سال قبل از نبرد بین ملک محمود سیستانی و نادرشاه است که نشان می‌دهد قبل از ان قوم کتول در منطقه کتول فعلی ساکن بودند و ارتباطی با کوتوال‌های سیستانی نداشتند.
همچنین واژه کتول در کتاب‌های قدیمی همچون تاریخ مازندران و روضه الصفا و ناسخ التواریخ و جهانگشا انوار و … وجود دارد.
در تاریخ مفصل ایران آمده است:
از وقایع بالنسیه مهم سلطنت شاه سلیمان صفوی هجوم ترکمنان است که در سال ۱۰۸۶ به حدود استراباد حمله نموده و به قتل و غارت پرداختند و در سال ۱۰۸۷ کلبعلی خان شاملو با سپاهی از قاجار و افشار و استراباد و کتول و مینودشت و تفنگچیان مازندران آدینه سلطان رهبر ترکمنان را در استراباد شکست داد.
طبق این اسناد کتول‌ها یکی از اقوام استراباد و بومی منطقه کتول بودند که در سال ۱۰۸۷ همراه با سپاه قاجار و افشار و استراباد و مینودشت و تفنگچیان مازندران با ترکمن‌ها به پیکار پرداختند و در نبرد بر ترکمن‌ها چیره گشتند بنابراین طبق این سند کتول‌ها پنجاه سال قبل از نبرد ملک محمود سیستانی با نادرشاه در منطقه کتول به عنوان قومی بومی سکونت داشتند.
همچنین طبق کتابچه وقایع کتول گروهی به نام کتول در حدود سال ۹۹۶ از ناحیه مرکزی طبرستان (امل و بابل) به ناحیه شرقی طبرستان (بلوک شرقی استراباد) کتول فعلی در روستای پیچک محله مهاجرت نمودند و از این دوره نام کتول به این منطقه اطلاق گشته‌است و در دوران قبل از ان این منطقه بخشی از کبودجامه بوده‌است که از ولایت‌های شرقی طبرستان محسوب می‌شده‌است.
طبق این اسناد قومی به نام کتول ۱۵۰ سال قبل از نبرد ملک محمود سیستانی با نادرشاه در منطقه کتول فعلی سکونت داشتند و با نام کتول در منطقه شناخته می‌شدند.
براساس تمام منابع تاریخی کتول به گروهی از مردم طبری‌تبار گفته می‌شود که منطقه مرکزی طبرستان به مناطق شرقی طبرستان (شرق استراباد) مهاجرت نمودند و با مهاجرت آنها ان مناطق به کتول شهره شدند و خان‌های کتول قرن‌ها بر ان مناطق به حکومت پرداختند و هیچ ارتباطی با کوتوال‌های سیستان ندارند.
طبق تاریخ اساطیری ایران در عصر کیکاووس ولایت شرقی طبرستان کرتوی kartu نامیده می‌شده که در نزدیکی ان گرگان قدیم قرار داشت که مسکن اسپهبدان و مرزبانان تپورستان بوده‌است.
در کتاب سیاسی، اجتماعی کتول (نوشته محمد ابراهیم نظری)، واژه کتول از دو واژه اوستایی کته (kate) و اول (eul) تشکیل شده‌است. «کته» به معنای جا ومکان و «اول» به معنای شیب و دره و گودال است وکتول به مجموعه آبادی‌هایی گفته می‌شود که در درون دره و کوه قرار دارند.
کتول همچنین در زبان مازندرانی به معنای «کسی که رسم چوپانی را نداند»، «کشاورز و زارع»، «گاو شیرده» و «غریب یا کسی که از وطن به دور افتاده» می‌باشد.
ویلیام اسمیت در فرهنگ لغت جغرافیای یونان و روم می‌نویسد : تپورها قومی بودند که محل سکونت آنها در دوره‌های مختلف تاریخ به نظر می‌رسد در امتداد فضای وسیعی از کشور از ارمنستان به سمت شرق تا آمودریا گسترش یافته بود. استرابون آنها را در کنار دروازه‌های کاسپین و ری، در پارت و بین دربیک و اسرم هیرکانی و همراه با آماردی‌ها و سایر مردم در امتداد سواحل جنوبی دریای مازندران قرار می‌دهد که آخرین دیدگاه یعنی سکونت در امتداد سواحل جنوبی دریای مازندران مطابق نظر کوینت کورس و دیونیسوس و پلینی هم می‌باشد. بطلمیوس در جایی آنها را در زمره اقوام سرزمین ماد به حساب می‌آورد و در جایی دیگر آنها را به مارگیانا نسبت می‌‌دهد. تپوری‌هایی که در پلینی و کوینت کورس به آنها اشاره می‌کند شکی در آن نیست که ناحیه کنونی طبرستان نام خود را از آنها گرفته است. آلیان توصیف عجیبی از تپوری‌هایی که در ماد زندگی می‌کردند ارائه می‌دهد.
فعالیت‌های هنری از جمله چادر شب بافی، صنایع دستی و نمد بافی و ساخت ابزار موسیقی از قبیل: تار، دوتار، سه تار، "نی هفت بند"(۵ سوراخه)، کمانچه و… و خود موسیقی محلی را می‌توان نام برد.
اکثریت مردم علی‌آبادکتول از قومیت کتولی که قومی طبری‌تبار (مازندرانی) می‌باشد هستند و به گویش کتولی که گویشی از زبان طبری است سخن می‌گویند. همچنین اقلیتی از اقوام شاهرودی، آذربایجانی، سیستانی، نیشابوری، کاشمری، سبزواری، فندرسکی،ترکمنی،ترک در این شهر ساکن هستند. کتولی گویشی از زبان مازندرانی است و گویش فندرسکی برگرفته از بخش فندرسک است.میردیلمی، سیدضیاء، تاریخ کتول، ناشر مؤلف، ص ۲۸ و ۲۱.
مذهب اکثریت مردم شهر شیعه هست و حدود ۱٠تا۲٠درصد آن را ترکمن های اهل سنت تشکیل دادند در این شهرستان زندگی می‌کنند.
شهرداری علی‌آباد با ساختمانی مدرن و طراحی شده مناسب برای کاربری اداری با هدف بهینه‌سازی فضای اداری و صرفه جویی انرژی درخیابان امام رضا (ع) مقابل مصلی نماز جمعه قرار دارد. برخی از سازمان‌های تابع شهرداری در زیر نوشته شده‌است.
روستاهای آلوستان،کردآباد، برفتان، محمدآباد ،عباس‌آباد، پیچک محله، الازمن، قوش کرپی، سعد آباد، شیرین آباد، امیرآباد فندرسک، چینو، خلیندر، مایان (ماهیان)، نرسو، ریگ چشمه، چلی، بالا چلی، گنو، غریب آباد، طاویر، چه جا، لنگو، سیاه مرز کوه، نرسو، افرا تخته، الستان، وسیع سر، زرین گل، حسین‌آباد و اسلام‌آباد، زیر مجموعه علی‌آباد کتول قرار دارند،
آبشار تمام خزه‌ای کبودوال، سد علی‌آباد کتول - دو دهنه زیبا و بکر زرین گل و محمدآباد با ییلاقات زیبا ی آن: روستاهای شیرین آباد افرا تخته، چینو، خولیندره، مایان، نرسو، ریگ چشمه، چلی، بالا چلی، گنو، غریب آباد، چه جا، لنگو، سیاه مرز کوه، نرسو، الستان، وسیع سر و منطقه کوهستانی چلی، بالاچلی، شاهوار، جنگل ابر، موزه تاریخ طبیعی، جنگل زرین گل و آسیاب قدیمیکتاب ویترین جاذبه‌های گردشگری ایران، مظاهر علیپور - گلایل گلپور. انتشارات توسعه دهندگان. 1395 از مهمترین مناطق گردشگری این شهرستان می‌باشد.
در علی‌آباد حدود ۱۲۰۰۰ دانشجو در ۶ واحد آموزش عالی مشغول به تحصیل هستند. دانشگاه آزاد واحد علی‌آباد کتول بزرگترین واحد دانشگاهی آزاد در استان نقش مهمی در تولید علم شهرستان داراست.
اَسفی (به عربی: أسفی، به فرانسوی: Safi) یکی از شهرهای کشور مراکش است. این شهر در کرانه اقیانوس اطلس و نزدیک به شهر کازابلانکا قرار دارد.
اسفی مرکز استان دُکّاله عَبده مراکش است. خود شهر اسفی ۲۸۴٬۷۵۰ نفر جمعیت دارد (سرشماری ۲۰۰۴) ولی جمعیت اسفی با حومه‌های مسکونی آن به ۷۹۳٬۰۰۰ نفر می‌رسد.
شهر اسفی بندر اصلی ماهیگیری مراکش و صنعت ساردین آن است. این شهر با نام سفیم میان سال‌های ۱۴۸۸ تا ۱۵۴۱ تحت فرمانروایی پرتغالیان قرار داشت. اسفی در جنگ جهانی دوم یکی از محل‌های فرود برای عملیات مشعل بود.
Wikipedia contributors, "Safi, Morocco," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Safi,_Morocco&oldid=192174698 (accessed February 19, 2008).
ازرو یکی از شهرهای کشور مراکش است.
تینْمَل یکی از شهرهای کشور مراکش است.
این شهر در فلاتی واقع در رشته‌کوه‌های اطلس قرار دارد. ساکنان آن از قوم بربرند.
شهر تینمل روزگاری پایگاهی برای توسعه موحدون بوده است . پیرامون این شهر را کوه‌های بلند فراگرفته‌است.دانشنامهٔ جهان اسلام، سرواژهٔ تینمل
بنی‌ملال (Beni Mellal) با حدود ۲۵۰۰۰۰ نفر جمعیت یکی از شهرهای مرکزی کشور مراکش است.
این شهر در فاصله ۲۵۰ کیلومتری دارالبیضاء قرار دارد.
به نظر می‌رسد این شهر یکی از قدیمیترین زیستگاه‌های انسان در آفریقا بوده‌است.
اِفران یکی از شهرهای کشور مراکش است. این شهر در نزدیکی شهرهای فاس و مکناس قرار دارد.
نقشه شهر افران به سبک اروپایی ساخته شده است.
داخله یکی از شهرهای کشور مراکش و مرکز استان وادی الذهب لکویره است.
شهر داخله در جنوب مراکش نزدیک به مرز موریتانی قرار دارد.
سَلا (در زبان‌های اروپایی: Salé) یکی از شهرهای کشور مراکش است.
سلا در دهانه رود ابی رقراق و در کرانه اقیانوس اطلس واقع شده. این شهر پیشتر شاله نام داشته.
سلا در سده یازدهم میلادی بنیاد شد و در حدود ۱۶۳۹ تبدیل به لنگرگاه دزدان دریایی مور گشت.
تاریخ سلا به دوران باستانی کارتاژ (سده هفتم پ.م.) می‌رسد.
رومی‌ها این مکان را "سالا کولونیا" می‌نامیدند و بخشی از استان موریتانیا تینگیتانه از امپراتوری روم بود.
قوم ژرمن‌تبار وندال منطقه را در سده پنجم میلادی ویران کرد و برخی از بربرها (آمازیغها)ی چشم‌آبی و مو زرد امروزی بازمانده آن دوره هستند. عرب‌ها در سده هفتم به منطقه رسیدند.
ابی رقراق (به کسره ر) نام رودی است در مراکش میان شهرهای رباط و سلا.
اِشتاوفِر (به آلمانی :Stauffer ) نام یکی از خاندان‌های آلمانی بود.
در سدهٔ دوازدهم میلادی گروهی از نجیب‌زادگان آلمان به‌دنبال اسم خود، نام محل زاد و ولد خویش را نیز اضافه نموده و بدین ترتیب «اشتاوف» که بر روی ارتفاعات هوهنشتاوفن -در حوالی گوپینگن- قرار دارد منشأ ظهور این سلسله شد. هاینریش چهارم مجبور شد با این گروه متحد شود و بالاجبار دختر خود آگنس را به‌همسری فریدریش درآورد. این ازدواج به‌اهمیت و اعتبار «اشتاوفرها» افزود و چون پس از مرگ هاینریش پنجم -برادر آگنس- که هیچ جانشین بلاواسطه‌ای از خود به جای نگذاشته بود، اختلاف بر سر تصاحب تاج و تخت شدت یافت. پس از درگیری یک سلسله جنگ‌های داخلی سرانجام در سال (۱۱۲۵ میلادی) کنراد اشتاوفر به‌سلطنت رسید. آخرین پادشاه این سلسله کنراد چهارم بود که در سال (۱۲۵۰ میلادی) به‌تخت نشست و تا سال (۱۲۵۴ میلادی) سلطنت کرد. اشتاوفرها بااستعدادترین و برجسته‌ترین سلاطین آلمان بودند و از تحولات فرهنگی زمان خود استقبال کردند. این دوران به‌عنوان دوره شکوفایی آلمان در تاریخ ضبط شده و نام آن‌ها همواره مایه امیدواری مردم بوده‌است.
پس از مرگ کنراد در سال (۱۱۵۲ میلادی)، فریدریش یکم، معروف به بارباروسا به‌پادشاهی انتخاب شد. وی که از طرف مادری به ولف‌ها نسبت می‌برد، در تحکیم روابط و اتحاد بین طوایف مدعی سلطنت در نقاط پراکنده آلمان، نقش عمده‌ای به عهده داشت. بارباروسا در سال (۱۱۵۶ میلادی) نیز با هاینریش شیر که حاکم زاکسن و بایرن بود، متحد شد و به‌طایفه مادری خود -ولف‌ها- سرزمین و موینسن.
هاینریش ششم پسر فریدریش بارباروسا، پس از لشکرکشی پدرش به ایتالیا و تصرف بخشی از آن سرزمین، با دودمان پادشاهان نورمن متحد شد. در زمان قیصر هاینریش ششم دامنه امپراتوری او از دریای شمال و دریای غرب تا جزیره سیسیل وسعت داشت.
این پادشاه نابغه که از طرف مردم به لقب «اعجوبه زمان» ملقب شده بود، یکی از برگزیده‌ترین پادشاهان آلمانی-رومی قرون وسطا است. او تحصیلکرده‌ای بود دانشمند که به چندین زبان خارجی تسلط داشت. قیصر فریدریش دوم در تمام عمر علاقه و احترام خود را به دین اسلام آشکار می‌نمود در ضمن از تعقیب منافقان و مشرکان مسیحی نیز کوتاهی نمی‌کرد.
پس از مرگ فریدریش دوم، پایه‌های قدرت و شوکت سلطنت اشتاوفرها ابتدا در آلمان و سپس در ایتالیا درهم شکست. کنراد چهارم آخرین وارث بلاواسطه تاج و تخت این خاندان، در سال (۱۲۵۴ میلادی) درگذشت.
تماره یکی از شهرهای کشور مراکش است.
تازه یکی از شهرهای کشور مراکش است.
تازه در صد کیلومتری خاور شهر تاریخی فاس قرار دارد.
شمار مردم آن در سال ۲۰۱۶ برابر با ۳۰۰۰۰۰، نفر بود.
تسخیر تیسفون، پایتخت امپراتوری ساسانی بدست تازیان.
کُرمانج یا کِرمانج نام گروه بزرگی از مردم کرد است که به زبان کردی گویش کرمانجی سخن می‌گویند.
کرد‌های کرمانج‌ در کردستان ترکیه در شرق و جنوب‌شرقی ترکیه، کردستان سوریه در شمال و شمال‌غربی سوریه، کردستان عراق در شمال عراق و در ایران در شمال‌غربی و شمال‌شرقی کشور شامل؛ منطقه‌های آذربایجان و خراسان در استان‌های آذربایجان غربی و خراسان شمالی و خراسان رضوی ؛ شمال و مرکز استان آذربایجان غربی، شمال خراسان رضوی، خراسان شمالی،ایل ملکشاهی و ایل شوهان در استان ایلام، خلخال در جنوب اردبیل، نواحی‌ای از بلوچستان و سیستان و در ناحیهٔ دماوند (تهران) به‌ویژه در روستای جابان و سربندان وخسروان و شهرستان رودبار در استان گیلان به ویژه عمارلو در دهستان جیرنده و خورگام ساکن هستند.اسدی فر، سعید (۱۳۹۵)سرزمین کرمانجها:نگاهی به‌نژاد، تاریخ، جغرافیا و مساکن اولیه و آداب و رسوم قوم ایرانی کرد از ادوار گذشته تاکنون. انتشارات سفیر اردهال، ۵۵٦ صفحهMcDowall, David A Modern History of the Kurds, I. B. Tauris, 1996.
کرمانج‌ها از ایل‌های کرد ایران بوده و در نواحی مختلف ایران پراکنده هستند.ک. توحدی، حرکت تاریخی کرد به خراسان، انتشارات توس و اسفند، ۱۳۶۶ و ۱۳۷۸
واژۀ کُرمانج یا کِرمانج، همچنین گاه در تلفظ شفاهی دیگر تیره‌های کردها خلاصه شده و کِرماج یا کِرمان نیز گفته می‌شود.شرفکندی، عبدالرحمن (هژار)، هه‌نبانه‌بۆرینه: فرهنگ کُردی-فارسی، ویراستار: محمد ماجد مردوخ روحانی، تهران: سروش (انتشارات صدا و سیما)، چاپ یکم: ۱۳۶۹؛ ص ۶۱۲. همچنین ممکن است در کردی شمالی به صورت کُردمانج تلفظ و نگاشته شود.چایِت، مایکل، فرهنگ کُردی-انگلیسی، ایالات متحدۀ آمریکا: انتشارات دانشگاه یِیل، چاپ یکم: ۲۰۰۳؛ ص ۳۳۹-۳۳۸.
مایکل چایِت در واژه‌نامۀ کردی کرمانجی-انگلیسی خود نوشته که در میان کردهای ترکیه واژۀ کرمانج به روستاییان غیرعشایر گفته می‌شود، اما در کردستان عراق به بخشی از بزرگان قبایل اطلاق می‌شود.چایِت، مایکل، فرهنگ کُردی-انگلیسی، ایالات متحدۀ آمریکا: انتشارات دانشگاه یِیل، چاپ یکم: ۲۰۰۳؛ ص ۳۳۹-۳۳۸.
این واژه همچنین در معنای روستایی و رعیت به کار می‌رود.شرفکندی، عبدالرحمن (هژار)، هه‌نبانه‌بۆرینه: فرهنگ کُردی-فارسی، ویراستار: محمد ماجد مردوخ روحانی، تهران: سروش (انتشارات صدا و سیما)، چاپ یکم: ۱۳۶۹؛ ص ۶۱۲.
ولادیمیر مینورسکی واژۀ کرمانج را متشکل از دو بخش کُرد و مانایی/مانتیانی (manneans/mantianoi) دانسته و چنین فرض کرده که کردهای کرمانج در گذشته‌های بسیار دور از ادغام دو قبیلۀ کرتیویی و مرتیویی (Kyrtioï and the Mardoï) پدید آمده‌اند.چایِت، مایکل، فرهنگ کُردی-انگلیسی، ایالات متحدۀ آمریکا: انتشارات دانشگاه یِیل، چاپ یکم: ۲۰۰۳؛ ص ۳۳۹-۳۳۸. همچنین نیکولاس مار زبان‌شناس گرجی این واژه را با واژۀ ارمنی (Armenian) مرتبط دانسته و این فرض را مطرح کرده که واژۀ هار+مِن، به صورت کار+مِنچ و سپس کار+مِنج درآمده و به مرور کُرمانج تلفظ شده است.چایِت، مایکل، فرهنگ کُردی-انگلیسی، ایالات متحدۀ آمریکا: انتشارات دانشگاه یِیل، چاپ یکم: ۲۰۰۳؛ ص ۳۳۹-۳۳۸.
اکثر مناطق کرمانج‌نشین در ایران، در شمال‌غرب کشور، از جمله در شهرستان‌های منطقه های آذربایجان شرقی و آذربایجان غربی؛ خلخال، ارومیه، سلماس، خوی، ماکو، شوط، پلدشت، چایپاره و چالدران به جز شهرستان‌های منطقه خراسان، همانند کرد‌های جنوبی و مرکزی به صورت حلقه و دست در دست هم می‌رقصند؛ معمولاً بهترین رقصنده، زن یا مرد، نقش رهبری گروه، سرچوپی‌کِش (سه‌چۆپی‌کێش)، را به عهده می‌گیرد.
سرچوپی‌کِش اولین نفر حلقه رقصندگان است. او با انجام ماهرانه حرکات نمایشی توسط دستمالی که در دست راست خود دارد و نیز به کمک اصواتی هیجان انگیز و گاهی با کلام ضمن افزودن بر هیجان رقصندگان مسئولیت تنظیم سرعت و ریتم حرکت گروه را بر عهده می‌گیرد. قرار گرفتن در این نقش جذابیت فراوانی دارد و رقصنده را در موقعیت بهتری نسبت به مابقی گروه قرار می‌دهد. سرچوپی‌کش گاهی برای ایجاد نشاط بیشتر می‌تواند از حلقه رقص جدا شده و با توجه به تبحر خویش حرکات نمایشی فردی نیز انجام دهد.
بقیه گروه در حالیکه دست‌هایشان رو به زمین و در امتداد دو پهلویشان قرار دارد پنجه در پنجه رقصندگان مجاور ایجاد حلقه‌ای پیوسته می‌کنند. مطلوب‌ترین حالت قرار گرفتن رقصندگان به صورت (گندم و جو) یا به عبارتی یک زن و یک مرد به صورت یک در میان است. گاوانی آخرین رقصنده گروه است که هرچند نقش زیادی در ایجاد ریتم و نشاط رقص دارد اما کمتر کسی راغب به قرار گرفتن در این نقش است. این رقص همانند رقص مردم نواحی شام و کرانه مدیترانه، معروف به دبکه است.
اما، کردهای کرمانج منطقه خراسان، بر خلاف کُردهای دیگر نواحی، دست‌ها را به یکدیگر گره نمی‌کنند؛ یا، دست‌ها را بر شانهٔ هم نمی‌گذارند. بلکه، هر بازیگر حرکات موزون گروهی را به تنهایی اجرا می‌کند. این حرکات «گل و غنچه» نامیده می‌شود. جمع و باز شدن دایره که به چرخش‌های نیم دایره‌ای و پیچش مچ و دست زیبایی و شکوه خاصی به بازی‌ها می‌بخشد.
قوشمه نوازان مشهور خراسان شمالی که در بین مردم شناخته شده‌اند، استاد علی آبچوری، استاد بهاری و منوچهر یزدانی هستند.
مکان اصلی سکونت کردهای کرمانج که در زمان صفویان به مناطق شمال‌شرقی ایران کوچانده شده‌اند در شهرها و روستاهای شمال خراسان رضوی و خراسان شمالی است. شهرهای قوچان، نیشابور، شیروان، بجنورد، اسفراین، فاروج، آشخانه، چناران، کلات و درگز از مهم‌ترین شهرهای سکونت کرمانج هاست. در کشور ترکمنستان نیز عده قابل توجه‌ای به زبان کردی کرمانجی تکلم دارند که از جمله آن‌ها می‌توان به شهر فیروزه اشاره کرد. از مهم‌ترین طوایف می‌توان به ایل بزرگ توپکانلو/ قهرمانلو/ ظفرانلو / بیچرانلو / بریوانلو / ایزانلو/ / قاچکانلو / شادلویی / اسماعیلی / رجبیان اشاره کرد. کنفدراسیون ایل ملکشاهی (بزرگترین ایل استان ایلام)چمزی از مهم‌ترین بازماندگان چمشگزک کرمانج محسوب می‌شود.
کرمانج" که به "شبه کرد شمال " نیز معروف است کم و بیش حدود ۷۰٪ تمام کردهای جهان را که امروزه در بیش از ۳۰ کشور جهان پراکنده‌اند شامل می‌شود. با این حال مهم‌ترین سکونتگاه‌های کرمانج‌ها عبارتند از: سراسر جنوب و بخش‌هایی از شرق و مناطق مرکزی ترکیه یا کردستان ترکیه، کردستان سوریه، شمال کردستان عراق و شمال آذربایجان غربی و کردستان خراسان و بسیاری از کشورهای آسیای میانه و اروپا که بعضاً جوامع چند صد هزار نفری کرمانج‌ها را در خود جا داده‌اند.
به لحاظ زبانی همانند ویژگی‌های فیزیکی و رفتاری، کردها در تمام شاخه‌ها شباهت بسیار دارند اما عمده تفاوت لهجه‌های آنان این است که به ترتیب از نقاط جنوبی به سمت شمال زبان کردی به طرف ساده‌تر شدن و خلاصه گویی پیش می‌رود. کرمانج‌های خراسان نیز به تبع این تغییر با زبانی ساده‌تر و اختصار گراتر سخن می‌گویند و گر چه متأثر از زبان فارسی و عربی دخل و تصرفاتی در آن بعمل آمده، اما برای کرمانج‌های دیگر نقاط جهان به راحتی قابل فهم و مکالمه است. کرمانج‌های خراسان به لحاظ مذهبی، برخلاف کرمانج های آذربایجان که سنی مذهب هستند، تماماً شیعه مذهبند و گویا یکی از عمده دلایل کوچ این قوم به خراسان شمالی نیز قرابت مذهبی با دیگر ایرانیان است. مهم‌ترین نقاط اسکان کرمانج‌ها در خراسان عبارتند از شهرهای: قوچان، بجنورد، اسفراین، شیروان، مشهد، چناران، فاروج، درگز، کلات، آشخانه، مانه و سملقان، باجگیران، نیشابور، سبزوار کلاته، اینچه ساوبلاغ، حاج نصیرو … در گذشته حضور کرمانج‌ها در روستاها نمود بیشتری داشت چرا که اغلب آنان به مشاغلی همچون دامداری و کشاورزی مشغول بودند و بالطبع ناگزیر از زندگی کوچ نشینی و روستانشینی. مهم‌ترین ییلاقات عشایر این قوم شامل رشته کوه‌های گُلیل، هزار مسجد، آلاداغ، مراوه تپه و شاهجهان است. در آذربایجان غربی نیز در شهرستان‌های ارومیه، سلماس، خوی، ماکو، پلدشت و… دویست هزار کرمانج زندگی می‌کنند.
ورزش اصلی این طایفه مخصوصاً در خراسان کشتی باچوخه می‌باشد که در طول سال در بسیاری از شهرهای کرمانج‌نشین برگزار می‌شود و مهم‌ترین رقابت آن همه ساله در چهاردهم فروردین در گود زینل خان اسفراین برگزار می‌شود.
گویش کردی کرمانجی دارای لهجه‌های گوناگونی مانند جلالی، شکاکی، هرکی، دری (با فارسی دری اشتباه گرفته نشود)، بادینی (بادینانی) و لهجه ملکشاهی است.