moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
اصطلاح eschalot که از واژه فرانسوی échalote گرفته شده است، می‌تواند برای اشاره به شالت نیز به کار رود.
منشأ خانواده، مالکیت خصوصی و دولت رساله‌ای است از فریدریش انگلس به سال ۱۸۸۴.
انگلس در این کتاب، ماتریالیسم تاریخی را برای بررسی شکل‌گیری و تحولات خانواده و پدید آمدن دولت به‌کار می‌گیرد. کتاب تا قسمتی برپایهٔ یادداشت‌های کارل مارکس بر کتاب "جامعهٔ باستان" اثر لویس مورگان نوشته شده‌است.
فصل اول کتاب به «دوران‌های ماقبل تاریخی فرهنگ» می‌پردازد و دوره‌های «توحش» و «بربریت» را بررسی می‌کند.
فصل دوم کتاب به «خانواده» پرداخته و از بخش‌های «خانوادهٔ همخون، «خانوادهٔ پونالوائی»، «خانوادهٔ یارگیر»، «خانوادهٔ تک‌همسر» تشکیل می‌شود.
فصل‌های سوم تا نهم کتاب به «تیرهٔ ایروکوئی، تیرهٔ یونانی، پیدایش دولت آتن، تیره و دولت در روم، تیره در میان سلتی‌ها و ژرمن‌ها، تشکیل دولت میان ژرمن‌ها، بربریت و تمدن» اختصاص دارند.
پیوست کتاب شامل «یک مورد تازه‌کشف‌شده از ازدواج گروهی» است.
ترجمهٔ فارسی این کتاب در ایران ابتدا به‌صورت خلاصهٔ کتاب توسط تقی ارانی در دههٔ ۱۳۱۰ خورشیدی و بعدها به‌طور کامل توسط دکتر خسرو پارسا انجام گرفته‌است. نکتهٔ جالب آن است که مدت‌ها نام مترجم آن به اشتباه مسعود احمدزاده ذکر شده بود. چون این کتاب مدت‌ها به‌صورت «کتاب جلد سفید» کپی می‌شد، صفحهٔ اول نسخهٔ اصلی، که نام مترجم را داشت، گم شده بود و صفحهٔ دوم که مترجم، کتاب را به مسعود احمدزاده تقدیم کرده بود، ناشران را به این اشتباه انداخته بود.
طلا مدنی (زاده ۱۳۵۹ در تهران) نقاش و هنرمند ایرانی آمریکایی است که هم‌اکنون در لوس‌آنجلس در کالیفرنیای آمریکا زندگی می‌کند.
مَردها، موتیوهایی هستند که به فراوانی در نقاشی‌های او به چشم می‌خورند. نکته‌ای که حضور فراگیر و غالب بدن زنانه را به عنوان موتیو در نقاشی به چالش می‌کشد.Al-Hadid, Diana http://bombsite.com/issues/109/articles/3336 ‘Tala Madani’ “BOMB Magazine” Fall 2009, retrieved July 21, 2011 او سبک نقاشی رهایی دارد. کارهایش فیگوراتیو و روایی هستند که اغلب دربردارندهٔ جنبه‌های فتیشی، عجیب و نامأنوس هستند.Andrew Maerkle, Art Asia Pacific, from Lombard-Freid.com خیلی وقت‌ها مردانی که در کارهای او به چشم می‌خورند، دلقک گونه و به سخره گرفته‌شده به نظر می‌رسند، و خطوط رهای قلم‌های هنرمند، به علاوهٔ فضای بصری صاف و مسطح کارها، کیفیتی کارتون‌گونه به نقاشی‌های او می‌دهند.Al-Hadid, D. http://bombsite.com/issues/109/articles/3336 ‘Tala Madani’ “BOMB Magazine” Fall 2009
"Rip Image" در موزهٔ هنرهای مدرن مالمو، سوئد
"هنر مدرن خاورمیانه" در گالری ساچی لندن (گروهی)'هنر جدید خاورمیانه' در گالری ساچی به نمایش درآمد (بی‌بی‌سی فارسی)
"Size Matters: XXL اندازه مهم است:خیلی کوچک-واپسین نقاشی‌های کوچک"، مرکز هنرهای معاصر هودسون ولی، پیکسکیل، ایالات متحده
"Size Matters: XS اندازه مهم است:خیلی کوچک-واپسین نقاشی‌های کوچک"، مرکز هنرهای معاصر هودسون ولی، پیکسکیل، ایالات متحده
'نمایشگاه فارغ‌التحصیلان"، گالری گرین، دانشگاه یِیل، ایالات متحده
"نمایشگاه ارشد"، گالری فِیربنکس، دانشگاه اّرگون استیت، اّرگون، ایالات متحده
"نمایشگاه گروهی"، استودیو ۵۸۰، بِند، ایالات متحده
انسان راست‌قامت به معنی ایستاده یا سرپا از ریشه لاتین ērigere)، نام گونه‌ای منقرض‌شده از انسان‌تباران است که در دور زمین‌شناسی پلیستوسن زندگی می‌کرده‌است. کهن‌ترین نمونهٔ فسیلی از این جاندار، متعلق به ۱٫۹ میلیون سال پیش و جدیدترین آن، متعلق به ۱۴۳ هزار سال پیش است.
دانشمندان بر این باورند که محل پیدایش انسان‌های راست‌قامت، آفریقا بود که سپس به آسیا مهاجرت کرده و در سرتاسر اوراسیا تا گرجستان، ارمنستان و آذربایجان، هند، سری‌لانکا، چین و اندونزی پراکنده شده‌اند.
طبقه‌بندی انسان راست‌قامت و اجداد و نوادگان او، همواره محل مناقشه بوده و هست. دربارهٔ ارتباط این‌گونه با انسان کاروَرز دو نظریه وجود دارد:
البته گروه سومی از دیرین‌مردم‌شناسان بر این باورند که انسان کارورز، گونهٔ آفریقایی انسان راست‌قامت است.
عنوان انسان راست‌قامت با پسوند سنسو استریکتو (به معنای محدود انسان راست‌قامت
سنسو لاتو) فقط به گونهٔ آسیایی انسان راست‌قامت و انسان راست‌قامت با پسوند سنسو لاتو (به معنای گونهٔ عام انسان راست‌قامت سنسو لاتو) به همهٔ گونه‌های آفریقایی و آسیایی گفته می‌شود.http://www.fishbase.org/Glossary/Glossary.php?q=sensu+stricto&language=english&sc=is
در سال ۲۰۱۳ هنگام مستندسازی (فسیل) جمجمهٔ دمانیسی فرضیه‌های جدیدی شکل گرفت و پژوهشگران با توجه به تنوع وسیع جمجمه‌های دمانیسی از نقطه نظر ریخت‌شناسی، به این نتیجه رسیدند که برخی از طبقه‌بندی‌های متعلق به اجداد انسان، مانند انسان کارورز، انسان رودولفی و احتمالاً حتی انسان ماهر همگی باید در کلاسهٔ انسان راست‌قامت طبقه‌بندی شوند.
اولین بقایای انسان جاوا توسط آناتومیست هلندی به نام یوگن دوبوسی در سال ۱۸۹۳ توصیف شد. او به دنبال پیوند و حلقۀ گمشده بین میمون و انسان در منطقه جنوب شرقی آسیا بود، چراکه معتقد بود که در فرضیه «خارج از آسیا»، میمون‌ها بستگان انسان‌ها به شمار می‌روند. انسان راست‌قامت، اجداد نخستین فسیل یافت‌شده از نتیجه یک سفر به شمار می‌رود.
پیشنهاد شده‌است که انسان راست‌قامت تکامل‌یافته انسان ماهر طی حدود ۲ میلیون سال است. هرچندکه این موضوع به شکل سؤال مطرح شده‌است، باید اشاره کرد که آن‌ها حداقل برای نیم میلیون سال همزیست بوده‌اند. متناوباً یک گروه از انسان‌های ماهر از طریق تولید مثل جدا شده و گروهی از انسان‌های راست‌قامت توسعه و تکامل یافتند. (کلادوژنسیس)
انسان راست‌قامت طولانی‌ترین زندگی را بین گونه انسانیان داشته‌است. انسان راست‌قامت بیش از یک میلیون سال زنده مانده‌است. در مقابل انسان خردمند حدود یک چهارم میلیون سال پیش به وجود آمده‌است.
با توجه به بسیاری از انسان‌های باستان، نظریه قطعی وجود ندارد که آیا آنها از طبقه‌بندی انسان راست‌قامت یا انسان خردمند به وجود آمده‌اند یا به عنوان گونه‌ای مجزا طبقه‌بندی شود.
یکی از ویژگی‌های متمایزکننده انسان راست‌قامت از انسان خردمند، تفاوت در اندازه دندان‌هاست. به طوری که انسان راست‌قامت دارای دندان‌های بزرگتری است، در حالی‌که انسان خردمند دندان‌های کوچکتری دارد. یک نظریه در مورد انسان راست‌قامت پیرامون دندان‌های بزرگتر او وجود دارد که می‌گوید این نوع دندان‌ها به دلیل نیاز او برای خوردن گوشت خام به جای گوشت پخته‌است.
جای پای یافت‌شده در سال ۲۰۰۹ در کنیا تأکید می‌کند که راه رفتن در انسان راست‌قامت به صورت پاشنه به انگشت بوده که شبیه به راه‌رفتن انسان‌های مدرن است تا جنوبی کپی آساها.
در گادب اتیوپی، قطعاتی از سنگ روزن‌دار جوش‌داده‌شده یافت شد که به نظر می‌رسد در کنار مصنوعات آچولین سوزانده شده‌اند. هرچند ممکن است سوزاندن مجدد سنگ‌ها در اثر فعالیت آتشفشانی محلی ایجاد شده باشد. در دره رودخانه آویش میانه، فرورفتگی مخروطی‌شکل در خاک رس مایل به قرمز یافت شد که می‌توانست تنها با دمای ۲۰۰ درجه سانتیگراد (۳۹۲ درجه فارنهایت) یا بیشتر ایجاد شده باشد.
بقایای انسان راست‌قامت به‌طور مداوم در بسترهای دریاچه و رسوبات جریان یافت شده‌است. این نشان می‌دهد که انسان راست قامت در محوطه‌های باز در نزدیکی رودخانه‌ها و دریاچه‌ها زندگی می‌کرده‌است.
شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد انسان راست قامت در یک غار در زوکودیان چین ساکن شده و در آنجا بقایای سنگ، استخوان‌های جانوران گندیده، مجموعه دانه‌ها، و احتمالاً کوره‌های باستانی و زغال چوب وجود داشته‌است.Homo erectus. (2018). Britannica Online Academic Edition, Encyclopædia Britannica, Inc.
یک پوسته صدف حکّاکی‌شده مشهور به پوسته سیودودن با نشانه گذاری‌های هندسی احتمالاً می‌تواند شواهدی از اولین هنرسازی‌های انسان باشد که قدمت آن به ۴۳۶ تا ۵۴۶ هزار سال می‌رسد. قابلیت‌های هنرسازی می‌تواند شواهدی از تفکر نمادین که با شناخت و رفتار مدرن مرتبط است، در نظر گرفته شود.
غار تحتانی غار زوکودیان چین، یکی از مهم‌ترین مکان‌های باستان‌شناسی در سراسر جهان است. بقایای ۴۵ انسان راست‌قامت در آنجا یافت‌شده و هزاران ابزار مورد استفاده آنها نیز در آنجا یافت شده‌است. بسیاری از این بقایای در طول جنگ جهانی دوم از بین رفته‌اند، به استثنای دو مورد جدایی استخوان از جمجه یا ستون فقرات پس از تولد، که در سال ۱۹۵۱ در چین کشف شد و چهار دندان انسان که در «تپه استخوان اژدها» کشف شد.Zanolli, Clément, et al. “Inner Tooth Morphology of Homo Erectus from Zhoukoudian. New Evidence from an Old Collection Housed at Uppsala University, Sweden. ” "Journal of Human Evolution", vol. 116, Mar. 2018, pp. 1–13.
شواهد جدید نشان داد که انسان راست‌قامت، همان‌طور که پیشتر تصور می‌شد دارای استخوان‌های ضخیم منحصر به فردی نبوده است. آزمایش‌ها نشان داد که هیچ انسان راست‌قامت آسیایی یا آفریقایی، دارای استخوان‌های بزرگ منحصر به فردی نبوده است.Copes, Lynn E. , and William H. Kimbel. “Cranial Vault Thickness in Primates: Homo Erectus Does Not Have Uniquely Thick Vault Bones. ” "Journal of Human Evolution", vol. 90, Jan. 2016, pp. 120–134.
برخی از فسیل‌های اصلی انسان راست‌قامت:
بر اساس نخستین نظریه، خاستگاه پیدایش انسان راست‌قامت به گونهٔ جنوبی کپی‌آسا در شرق آفریقا در اوایل دوران پلیستوسن زمین‌شناسی _ و احتمالاً حتی پیش از آن _ برمی‌گردد، یعنی حدود ۲٫۵۸ میلیون سال قبل.
سپس ۲ میلیون سال پیش، مهاجرت او از آفریقا آغاز شد که احتمالاً این مهاجرت ناشی از پدیده بیابان‌زایی گسترده در شرق و شمال آفریقا بوده، براساس فرضیهٔ مهاجرت پمپ صحرا، انسان تبارها پس از خروج از آفریقا در سرتاسر برَ قدیم پراکنده شده‌اند.
بسیاری از فسیل‌های انسان راست‌قامت، متعلق به بازهٔ زمانی ۱٫۸ میلیون سال پیش تا ۱ میلیون سال پیش، در محدودهٔ جغرافیایی پراکنده‌ای از آفریقا در دریاچه تورکانا و تنگ الدوای، تا قفقاز در دمانیسی در گرجستان، در سانگیران در اندونزی، جاوهٔ مرکزی و جاوهٔ شرقی، ویتنام، چین در زوکودیان و شانکسی (نمونهٔ انسان لانتیانی) یافت شده‌است.
براساس نظریهٔ دوم پیدایش انسان راست‌قامت در اوراسیا رخ داد و سپس به آفریقا مهاجرت کرده‌است. آن‌ها در فاصله ۱٫۸۵ تا ۱٫۷۷ میلیون سال پیش در دمانیسی گرجستان زندگی می‌کرده‌اند که تقریباً مقارن یا اندکی پیش از زمانی است که آثار زندگی آن‌ها در آفریقا نیز مشاهده شده است.
چندین توضیح در توجیه نحوهٔ پراکندگی انسان‌های راست‌قامت گرجی ارائه شده‌است.
کالبدشناس آلمانی به نام اوژن دوبوا که شیفتهٔ نظریهٔ فرگشت داروین به خصوص در زمینهٔ تکامل انسان بود، در ۱۸۸۶ برای کشف نشانه‌ای از اجداد انسان‌ها راهی آسیا شد، جایی که در آن زمان به عنوان مهد تکامل انسان شناخته می‌شد. گو اینکه این نظریه در تعارض با باور داروین بود که آفریقا را مبدأ پیدایش و تکامل انسان می‌پنداشت. (مراجعه شود به ارنست هکل)
در سال ۱۹۸۱ تیم او در جزیرهٔ جاوه در هند شرقی هلند (اندونزی کنونی) جایی در ساحل رودخانهٔ "سولو"، یک فسیل انسانی کشف کرد. این‌گونه که او "پیتکانتروپوس راست‌قامت" نامیدش شامل بخشی از جمجمه و یک استخوان ران بود.
یافتهٔ دوبوا در ۱۹۸۱، نخستین فسیل کشف‌شدۀ متعلق به انسان سرده (و سایر انسان‌تبارها) بود که به طور مستقیم در نتیجهٔ یک جستجوی اکتشافی هدفمند پیدا شد. جستجویی الهام‌گرفته از نظریهٔ تکامل داروین (مبنی بر اینکه انسان نیز مانند سایر جانداران از تکامل گونه‌های اولیه به وجود آمده‌است - به فرگشت انسان مراجعه شود)
نخستین فسیل انسانی کشف‌شده در سال ۱۸۵۶ متعلق به انسان نئاندِرتال، در اکتشافی تصادفی به دست آمده بود. (مراجعه شود به فهرست سنگواره‌های مشهور انسان)
فسیل جاوه توجه و علاقهٔ بسیاری برانگیخت و پس از آن با عنوان مرد جاوه‌ای، عنوانی که یکی از نشریات معروف به آن نهاده بود، معروف شد. اما تعداد انگشت‌شماری از پژوهشگران و دانشمندان ادعای دوبوا که این فسیل را حلقهٔ گم‌شده یا فسیل انتقالی ارتباط بین انسان و کپی می‌دانست پذیرفتند.
"مرد جاوه‌ای" هم‌اکنون در دستهٔ انسان راست‌قامت جای داده شده‌است.
بیشتر اکتشاف‌ها درخور توجه مربوط به انسان راست‌قامت بعدها در پروژهٔ زوکودیان در منطقهٔ زوکودیان چین به دست آمد، جایی که به سایت انسان پکن شناخته می‌شود.
این منطقه نخستین‌بار در ۱۹۲۱ توسط "جان گونار اندرسون" کشف و در همان سال حفاری گردید و از این حفاری‌ها دو دندان انسان به دست آمد.
توصیف‌های اولیهٔ کالبدشناس کانادایی دیویدسون بلک در ۱۹۲۱ از یک دندان آسیای زیرین متعلق به گونه‌ای ناشناخته (که "بلک" او را "سیناتوپروس پکنی" نامید)، توجه افکار عمومی را جلب کرد.
حفاری‌ها به صورت گسترده ادامه یافت تا نهایتاً ۲۰۰ فسیل متعلق به ۴۰ انسان مختلف به دست آمد که شامل ۵ استخوان فرق سر نسبتاً کامل نیز می‌شد.
کالبدشناس آلمانی "فرانز وایدنریش" طی چندین مونوگراف توضیح مفصلی دربارۀ این نمونه‌ها در مجله "پالئونتولوجیکا سینیسا" منتشر کرد.
تقریباً همهٔ این نمونه‌ها در طول جنگ جهانی دوم نابود شدند، گرچه نمونه‌های گچی ساخته‌شده توسط "وایدنریش" هنوز وجود دارند که در موزهٔ تاریخ طبیعی آمریکا و "انستیتوی دیرین‌شناسی و دیرین‌مردم‌شناسی مهره‌داران" در پکن نگهداری می‌شوند ونمونه‌های قابل استنادی به‌شمار می‌آیند.
در طول قرن بیستم، دانشمندان دربارۀ نقش انسان راست‌قامت در تاریخ تحول انسان بحث‌های بی‌پایان داشته‌اند. در اوایل این قرن با توجه به یافته‌های جاوه و زودکویان باور غالب بر این بود که تکامل انسان از آسیا آغاز شده‌است.
اما برخی طبیعی‌دانان از آن جمله داروین معتقد بودند که نخستین اجداد انسان‌ها در آفریقا می‌زیسته‌اند. داروین برای توجیه نظریه‌اش به این حقیقت استناد می‌کرد که شامپانزه‌ها و گوریل‌ها، شبیه‌ترین بستگان انسان‌ها، تنها در آفریقا تکامل یافته و زندگی کرده‌اند.
پس از دههٔ ۱۹۵۰ میلادی، یافته‌های متعددی در شرق آفریقا نظریهٔ وجود یک سرشاخهٔ آفریقایی را تأیید کرد، فسیل‌هایی که ثابت می‌کرد نخستین انسان تبارها در آفریقا می‌زیسته‌اند.
اکنون این اتفاق‌نظر عمومی وجود دارد که انسان‌های راست‌قامت، نوادگان یکی از شاخه‌های زیر هستند:
در شرق آسیا نشانه‌های همزیستی چندصدهزار سالهٔ انسان ماهر و انسان راست‌قامت مشاهده شد که تأییدی است بر این باور که این دو گونه، از نوادگانی مجزا با دودمانی مشترک هستند؛ و بیانگر این حقیقت است که رابطه خویشاوندی این دو گونه کلدوژنتیک بوده و نه آناژنتیک (به این معنا که زیر شاخه‌ای از انسان‌های ماهر به مرور به انسان راست‌قامت تبدیل شده‌اند و زیرشاخه‌ای دیگر بدون تغییر، به صورت انسان ماهر ادامهٔ نسل داده‌اند تا زمانی که بعدها به‌طور کامل منقرض شده‌اند).
در ۱۹۴۹ "جان تالبوت رابینسون" در "سوارتکرانز" در جنوب آفریقا، تکه‌ای استخوان آرواره کشف کرد که براساس تشخیص‌های بعدی متعلق به یک انسان راست‌قامت بود.
در ۱۹۶۱ "ایو کوپن" جمجمه‌ای یافت شد که نخستین فسیل انسان کشف‌شده در شمال آفریقا تا آن زمان به‌شمار می‌رفت. براساس گزارش‌ها، این فسیل که در معرض فرسایش‌های ناشی از بادهای ماسه‌ای قرار داشت، شباهت دوری به آسترالوپیث داشت که گونهٔ بدوی انسانیان به‌شمار می‌رود. این فسیل گرچه در ابتدا به عنوان گونه‌ای منشعب از گونهٔ انسان ماهر شناخته می‌شد ولی اکنون دیگر یک آرایهٔ مستقل به‌شمار نرفت و در گروه انسان راست‌قامت جای داده شد.
در ۲۰۱۳ یک استخوان آروارهٔ فسیل‌شده با سن تقریبی ۲٫۸ میلیون سال در سایت اکتشافی "لدی –گرارو" در منطقهٔ عفر در اتیوپی کشف شد.
این فسیل، قدیمی‌ترین فسیل کشف‌شده از انسان سرده تاکنون است و به نظر می‌رسد که متعلق به گونه‌ای در حد فاصل جنوبی کپی و انسان ماهر باشد و در دوران پس از تغییر اقلیم در منطقه می‌زیسته‌است. تغییری که جنگل‌ها و آبراهه‌ها را به دشت‌های هموار و بی‌درخت تبدیل کرد که محیط زیست مطلوبی برای نخستین انسان‌تبارها به‌شمار می‌رفته‌است.
انسان راست‌قامت گرجی نامی است که به زیرگروه فسیلی متشکل از استخوان‌های جمجمه و آرواره کشف شده در منطقهٔ دمانیسی گرجستان گفته می‌شود.
این ساختگاه در ۱۹۹۱ توسط دانشمند گرجی "دیوید لرکیپانیدزه" کشف شد. از ۱۹۹۱ به بعد ۵ جمجمه از حفاری در این منطقه به دست آمد، من جمله یک جمجمهٔ " خیلی کامل ". در سال ۲۰۰۵ در حفاری‌های دمانیسی، ۷۳ تکه از بازمانده‌های ابزارهای سنگی که برای بریدن و خردکردن به‌کار می‌رفتند، کشف شد و همچنین ۳۴ تکه استخوان متعلق به گونهٔ ناشناخته‌ای از زیاگان. این فسیل‌ها ۱٫۸ میلیون سال قدمت داشتند.
پس از ارزیابی‌های اولیه‌، دانشمندان متقاعد شدند که یافته‌های دمانیسی را یک گونهٔ جدید به نام "انسان گرجی" بنامند؛ گونه‌ای که فرض می‌شد از نوادگان انسان ماهر و از اجداد انسان راست قامت آسیایی باشد. این طبقه‌بندی مورد تأیید قرار نگرفت و نهایتاً این فسیل‌ها به عنوان نوعی از "انسان راست قامت" طبقه‌بندی شد.
اسکلت‌ها حاوی جمجمه و بالاتنه‌ای بدوی، ولی ستون فقرات و اندام‌های تحتانی تکامل یافته‌تر بودند که نشانگر میزان تحرک و جابه‌جایی بیشتر این‌گونه نسبت به نمونه‌های متاخر بود.
اکنون این فرض پذیرفته شده که اگرچه "انسان گرجی" را نمی‌توان گونه‌ای مستقل قلمداد کرد، ولی متعلق به نخستین مراحل گذر از انسان ماهر به انسان راست قامت در ۱٫۸ میلیون سال پیش است.
این مجموعه شامل، بزرگ‌ترین نمونهٔ فک و آروارهٔ "انسانِ سردهِ پلیستوسن" (D2600)، یکی از کوچکترین آرواره‌های متعلق به اوایل "پلیستوسن" (D211)، یک آرواره نسبتاً کامل (D2735) و یک نمونهٔ بی دندان (D3444/D300) است.
جمجمهٔ (D2700) با حجم ۶۰۰ مغز سی سی و(D4500 یا جمجمهٔ شماره ۵ دمانیسی) با حجم مغز ۵۴۵ سی‌سی از کوچک‌ترین و بدوی‌ترین جمجمه‌های ا"نسان سردهِ عصر پلیستوسن" به‌شمار می‌روند.
تفاوت‌های موجود در این جمجمه‌ها با تفاوت‌های موجود میان جمجمه‌های انسان‌های مدرن مقایسه شد و دانشمندان دریافتند که علی‌رغم تفاوت ظاهری جمجمه‌های دمانیسی با یکدیگر، این تفاوت در شکل و اندازه، بیشتر از تفاوت‌های مشابه در میان جمجمه‌های یک گروه نمونه از انسان‌های مدرن، یا تفاوت‌های موجود در میان یک گروه نمونه از شامپانزه‌ها نیست. لذا به نظر می‌رسد که یافته‌های فسیلی پیشین نیز که براساس تفاوت‌های ریخت‌شناسی در گروه‌های مستقلی دسته‌بندی شده بودند – از قبیل انسان رودلفی، انسان گاتنگی، انسان کارورز و احتمالاً حتی انسان ماهر – همگی باید در یک گروه و به عنوان انسان راست‌قامت بازتعریف شوند.
بحث‌های دیرین‌مردم‌شناسان دربارۀ طبقه‌بندی انسان کارورز و انسان راست‌قامت همچنان ادامه دارد.
گروهی معتقدند آرایهٔ انسان راست‌قامت به کلی باید حذف شده و انسان راست‌قامت در طبقهٔ انسان خردمند جای داده شود. برخی دیگر بر این باورند که انسان کارورز نیای آفریقایی بلافصل انسان راست قامت است، با این استدلال که تکامل انسان راست‌قامت در پی مهاجرت او از آفریقا به آسیا مبدأ شکل‌گیری گونه‌ها و آرایه‌های متمایز دیگری شد.
گروه دیگری از دانشمندان آرایهٔ مستقلی به نام انسان کارورز را باطل دانسته، میان فسیل‌های پسربچهٔ ترکانا و مرد پکنی تفاوت معنی‌داری قائل نبوده و آن‌ها را متعلق به دو آرایهٔ مجزا نمی‌دانند. با این وجود، هنوز انسان کارورز به عنوان یک آرایهٔ مستقل شناخته‌شده و دو گونهٔ انسان راست‌قامت آسیایی و انسان کارورز (آفریقایی) به عنوان دو آرایهٔ متفاوت منشعب از گروه بزرگ "انسان راست‌قامتِ سنسو لاتو" شناخته می‌شوند.
برخی مصرانه معتقدند که روش تفکیک گونه‌های اِرنست والتر مایر قادر به راستی آزمایی فرضیه‌های بالا نیست. بر اساس این روش، میزان تفاوت‌های یافت‌شده در ریخت‌شناسی جمجمه‌های به دست آمده از انسان راست‌قامت و انسان کارورز با تفاوت‌های شناسایی‌شده در میان جمعیتی متناسب از یک گونهٔ در قید حیات از نخستی سانان مانند ماکاک‌ها مقابله می‌شود. چنانچه میزان این تفاوت‌ها مشابه باشد این دو گونه (انسان راست‌قامت وانسان کارورز) اعضای یک آرایه به‌شمار آمده و قابل تفکیک نیستند ولی اگر تفاوت‌ها در انسان کارورز و راست‌قامت از تفاوت‌های ارزیابی‌شده در گروه ماکاک‌ها بیشتر باشد، در این صورت این دو باید در دو آرایهٔ مجزا رده‌بندی شوند.
پیدا کردن یک مدل مناسب در قید حیات برای مطالعات میدانی، تحلیل و مقایسه چندان ساده نیست. از سوی دیگر گزینش یک گروه نمونهٔ معتبر از یک گونهٔ در قید حیات نیز دشوار است (برای مثال میزان تفاوت‌های ریختاری میان انسان‌های خردمند بسیار اندک است، پس استفاده از جامعه انسانی به عنوان گونهٔ مبنای مقایسه صحیح نیست).
در ابتدا به نظر می‌رسید که فسیل‌های دمانیسی گرجستان به یک آرایهٔ جدید و مستقل تعلق داشته باشند ولی نمونه‌های بعدی ثابت کرد که همه در آرایهٔ انسان راست‌قامت جای می‌گیرند و اکنون به عنوان "انسان راست‌قامت گرجی" شناخته می‌شوند.
حجم جمجمه در فسیل‌های انسان راست‌قامت از انسان ماهر بزرگتر است (گرچه نمونهٔ ه‌های دمانیسی دارای حجم کوچکتری هستند).
حجم جمجمه در فسیل‌های قدیمی‌تر حدود ۸۵۰ سی‌سی است، در حالی‌که در نمونه‌های متاخر مانند نمونه‌های جاوه‌ای این حجم به ۱۱۰۰ سی‌سی می‌رسد که مشابه با انسان خردمند می‌باشد. استخوان پیشانی شیب کمتری داشته، استخوان فک کوچکتر از کپی‌ها، استخوان‌بندی چهره در مقایسه با کپی‌ها و انسان ماهر متقارن و متناسبتر، گونه‌ها کمتر برآمده و محور ابروها فراختر است. قد انسان‌تبارهای اولیه ۱٫۷۹ متر –تنها ۱۷ درصد از انسان‌های مدرن بلندتر از ۱٫۷۹ متر هستند- و لاغراندام با دست‌ها و پاهای کشیده بوده‌است.
دودیسی جنسی (تفاوت‌های مورفولوژیک بین جنس مذکر و مؤنث) در انسان راست‌قامت تنها اندکی بیش از نمونهٔ مشابه آن در میان انسان خردمندِ متاخر ولی بسیار کمتر از تفاوت‌های یافت‌شده میان کپی‌های مذکر و مؤنث اولیه است– انسان راست‌قامت مذکر ۲۵ درصد بزرگتر از انسان راست‌قامت مؤنث بوده است.
کشف اسکلت پسر تورکانا (انسان کارورز) نزدیک دریاچهٔ تورکانا در کنیا توسط "ریچار لیکی" و "کامویا کیمیو" در ۱۹۸۴ - یکی از کامل‌ترین اسکلت‌های انسان‌تبار کشف‌شده تاکنون - در نظریه‌های ارائه‌شده در خصوص تکامل فیزیولوژیک انسان بسیار راهگشا بوده‌است.
کریس استرینگر و رید و سایرین، نمودار شماتیکی برای توضیح روند تکامل انسان خردمند از گونه‌های انسان (سرده) اولیه از جمله انسان راست‌قامت و / یا انسان کارورز ارائه داده‌اند. منطقه‌های آبی مشخص‌کننده نواحی هستند که یک یا چند گونهٔ انسان‌تبار در زمان مشخص در آن می‌زیسته‌اند. در تفسیر ارائه‌شده توسط "استرینگر" انسان راست‌قامت در روند تکامل، هم به لحاظ پراکندگی زمانی وهم جغرافیایی حضوری پررنگ و غالب دارد. بیشترین پراکندگی این‌گونه در آفریقا و اوراسیا بوده است که به مدت ۲ میلیون سال ادامه داشت و بعدها به انسان هایدلبرگی و در نهایت به انسان خردمند تکامل یافته‌است.
در مدل تولیدشده توسط "رید و همکاران" انسان کارورز نیای انسان راست‌قامت است، پس در حقیقت انسان کارورز یا واریته‌ای از انسان کارورز یا ترکیبی از انسان کارورز و انسان راست‌قامت بوده است که بعدها در روند تکامل ابتدا به انسان خردمند باستانی، سپس انسان مدرن تبدیل شد و سرانجام از آفریقا خارج شده‌است.
هر دو مدل اذعان دارند که انسان راست‌قامت آسیایی در همین اواخر منقرض شده‌است و هر دو مدل در آمیزش و اختلاط گونه‌های انسان خردمند باستانی و انسان مدرن متفق‌القول هستند. انسان مدرنِ اولیه از آفریقا خارج و در اقصی نقاط جهان پراکنده شد و با نوادگان انسان هایدلبرگی مانند نئاندرتال‌ها و دنیسوان‌ها (که به عنوان انسان خردمند باستانی آفریقایی نیز شناخته می‌شوند) آمیزش نموده‌است.
در تاریخ انسان، دورهٔ پارینه‌سنگی ، ماقبل تاریخ، از ۲٫۶ میلیون سال پیش آغاز شد و تا حدود ۱۰۰۰۰سال پیش ادامه داشت. از این رو تقریباً با دوران زمین‌شناسی پلیستوسن هم‌زمان بود که شامل بازهٔ زمانی ۲٫۵۸ میلیون سال پیش تا ۱۱۷۰۰ سال پیش می‌باشد.
آغاز تکامل انسان به نخستین نوآوری‌ها در فناوری و ابزار بر می‌گردد. انسان راست‌قامت نخستین کسی بود که از آتش برای پختن استفاده کرد و نخستین تبرهای دستی را از سنگ ساخته‌است.
انسان کارورز در مقایسه با ابزار بدوی پیشینیانش، ابزارهای پیشرفته‌تر و گوناگون‌تری را به کار می‌گرفته‌است، چرا که انسان کارورز فناوری الدوایی را به ارث برد و مورد استفاده قرار داد و سپس به فناوری پیشرفته‌تر آشولی دست یافت. از آنجا که استفاده از ابزارهای آشولی ۱٫۸ میلیون سال پیش آغاز شد و انسان راست‌قامت ۲۰۰ هزار سال پیش از پیدایش ابزار آشولی از گونهٔ کارورز جدا شد و به آسیا مهاجرت کرد، امکان استفاده از ابزار آشولی را نداشته‌است.
این باور وجود دارد که انسان راست‌قامت نخستین کسی بود که از کَلَک برای سفر روی آب و همچنین اقیانوس استفاده کرد. قدیمی‌ترین ابزار سنگی کشف‌شده در ترکیه نشانگر این است که انسان‌تبارها حدود ۱٫۲ میلیون سال یعنی بسیار زودتر از آنچه که قبلاً گمان می‌رفت، با گذر از دروازهٔ آناتولی از آسیای غربی به اروپا رسیده‌اند.
در ساختگاه‌های شرق آفریقا مانند "چسوانخا" در نزدیکی دریاچهٔ "بارینگو"، "کوبی فوراً" و "اولورگسیل" در کنیا، نشانه‌هایی از احتمال استفاده از آتش توسط انسان‌های نخستین به دست آمده‌است. در "چسوانخا" باستان‌شناسان تکه‌هایی باقی‌مانده از خاک رس سفت‌شده در اثر پخته‌شدن بر آتش را کشف کرده‌اند که ۱٫۴۲ میلیون سال قدمت دارد. نتیجهٔ تحلیل‌ها نشان می‌دهد که این گل رس برای سفت شدن، باید تا دمای ۴۴۰ درجه سانتیگراد یا ۷۵۲ درجه فارنهایت حرارت دیده باشد.
در دو ساختگاه در "کوبی فوراً" آثار کنترل آتش توسط انسان راست‌قامت متعلق به ۱٫۵ میلیون سال پیش مشاهده شده‌است، یعنی گداختگی رسوبات ناشی از حرارت دیدن تا ۲۰۰–۴۰۰ درجه سانتی گراد.
در "اولورگسیل" در کنیا درون یک " تورفتگی اجاق‌مانند " بقایای میکروسکوپی از زغال به دست آمده که می‌تواند ناشی از سوختن علف‌ها نیز باشد.
در گادب اتیوپی در کنار ابزار آشولی دست‌ساختۀ انسان راست‌قامت، تکه‌هایی از توف جوش‌خورده به دست آمد که به نظر می‌رسد سوزانده یا گداخته شده باشد؛ ولی این حرارت‌دیدگی سنگ‌ها ممکن است ناشی از فعالیت‌های آتش‌فشان محلی نیز باشد.
در درهٔ رودخانه آواشِ میانی تورفتگی‌های مخروطی‌شکلی با خاک رس قرمز کشف‌شد که تنها با دمای ۲۰۰ درجه یا بالاتر می‌توانست ایجاد شود. سنگ‌های سوخته‌ای در دره آواش یافت شد ولی درهمین منطقه همچنین توف‌های جوش‌خوردهٔ آتش‌فشانی نیز کشف شده‌است.
در محل "پل دختران یعقوب" در اسراییل نشانه‌های کنترل آتش توسط انسان کارورز یا انسان راست‌قامت متعلق به ۷۹۰۰۰۰ تا ۶۹۰۰۰۰ سال پیش کشف شده است. همچنین نشانه‌هایی از کنترل آتش توسط انسان راست‌قامت متعلق به ۲۵۰ هزار سال پیش نیز دیده شد، علائمی نیز وجود دارد که ثابت می‌کند انسان راست‌قامت از آتش برای پختن غذا استفاده می‌کرد.
آزمایش دوبارهٔ تکه‌های استخوان سوخته و خاکستر گیاهان غار "وندرورک" در جنوب آفریقا فرضیهٔ کنترل آتش توسط انسان در یک میلیون سال پیش را تقویت می‌کند.
نشانه‌های باستان‌شناسی وجود دارد که دال بر این است که انسان راست‌قامت از آتش برای آشپزی استفاده می‌کرد.
مطالعات باستان‌شناسی نشان می‌دهند که این ویژگی منحصر به فرد (استفاده و کنترل آتش) از طریق استفاده از سنگ چخماق که برای پوست کندن و برش گوشت مورد استفاده قرار می‌گرفت در انسان ظاهر شده‌است.
از آنجا که دانشمندان فسیلی در رابطه با رژیم غذایی هوموساپینس‌ها در اختیار نداشتند تا رژیم غذایی آنها را مطالعه کنند، به بازسازی منوی غذایی اجدادمان پرداختند. محققان درصد ایزوتوپ‌های پایدار کربن و نیتروژن موجود در استخوان انسان‌های اولیه و جانوران شکاری محلی مانند اسب، گوزن و کل سکایی (نوعی بز کوهی) را اندازه‌گیری کردند.
همچنین آنها محتوای نیتروژن ۱۵ آمینواسید را آنالیز کردند؛ بدین صورت نه تنها منشأ نیتروژن بلکه نسبت آن هم مشخص می‌شود. نتایج نشان دهنده نسبت بالایی از ایزوتوپ N15 نیتروژن در انسان‌های امروزی نخستین است. برخلاف چیزی که دانشمندان تا پیش از این گمان می‌کردند، وجود بالای نیتروژن به خاطر مصرف زیاد گوشت ماموت بوده‌است؛ نه مصرف غذاهای دریایی. همچنین میزان مصرف گیاهان در رژیم غذایی هومو ساپینس‌ها به‌طور شگفت‌انگیزی بالاتر از نئاندرتال‌ها بوده‌است. از سوی دیگر، به نظر می‌رسد که منبع اصلی تأمین گوشت برای هر دو گونه، ماموت بوده‌است.
نتایج مطالعات اخیر نشان می‌دهد که اجداد انسان امروزی از گوشت ماموت و گیاهان خام تغذیه می‌کرده‌است. دانشمندان سنکبرگ با مطالعه رژیم غذایی تشریحی انسان‌های امروزی توانستند نظریه مبنی بر این که رژیم غذایی هومو ساپینس یا انسان خردمند انعطاف‌پذیرتر از رژیم غذایی نئاندرتال‌ها بوده‌است را تکذیب کنند. اجداد ما نیز درست مانند نئاندرتال‌ها از ماموت‌ها و گیاهان تغذیه می‌کردند.
انسان راست‌قامت احتمالاً نخستین انسان‌تباری بود که در جامعهٔ شکارچی-گردآورنده زندگی می‌کرده است.
مردم‌شناسانی مانند "ریچارد لیکی" باور داشتند که انسان راست‌قامت بیشتر مانند انسان مدرن موجودی اجتماعی بود تا کپی‌ها.
افزایش حجم مغز نیز با استفاده از ابزارهایی کامل‌تر هم‌زمان بوده‌است.
کشف پسر تورکانا (انسان کارورز) در ۱۹۸۴ نشان داد که او علی‌رغم آناتومی‌اش که مشابه انسان خردمند بود، توانایی تولید صداهایی مشابه صحبت در انسان مدرن را نداشت. او احتمالاً با نوعی نیازبان مکالمه می‌کرده‌است که بدون ساختار توسعه‌یافتهٔ زبانِ انسان مدرن بود اما بسیار پیشرفته‌تر از زبان غیرکلامی شامپانزه‌ها به‌شمار می‌رفته است.
این استنتاج با کشف مهره‌های انسان کارورز / راست‌قامت (که ۱۵۰ هزار سال پیش از پسر تورکانا می‌زیست) در دمانیسی، که نشانگر قابلیت تکلمی مشابه انسان خردمند بود، به چالش کشیده شد. همچنین اندازۀ مغز و وجود ناحیه بروکا در این فسیل استفادهٔ ماهرانه از کلمات را اثبات می‌کرد.
انسان راست‌قامت احتمالاً نخستین انسان‌تباری بود که در جامعه‌ای متشکل از گروه‌های کوچک از آشنایان، مشابه جوامع گردآورنده –شکارچی مدرن متاخر زندگی می‌کرد، نخستین انسان‌تباری که دست به شکار گروهی برنامه‌ریزی‌شده می‌زد و همچنین از هم‌نوعان ضعیف‌تر و صدمه‌دیده‌اش مراقبت می‌کرد.
نظریه‌هایی دربارۀ آمیزش و اختلاط انسان‌های راست‌قامت و احتمالاً نئاندرتال‌ها با انسان‌های مدرن متاخر در آسیا و اروپا وجود دارد .
انسان راست‌قامت با دوران زندگی بیش از یک میلیون سال و شاید حتی حدود دو میلیون سال، یکی از گونه‌های دارای زمان بقای طولانی بر زمین بوده است. انسان خردمند فقط ۲۰۰هزار سال زندگی کرده است.
هنوز اجماع نظری دربارۀ اینکه انسان راست‌قامت (سنسو استریکتو، که فقط به گونهٔ آسیایی انسان راست‌قامت گفته می‌شود) آیا نیای انسان خردمند یا سایر گونه‌های انسان مدرن بوده‌است، به دست نیامده‌است.
"انسان راست‌قامت سولونسیس" که پیش از این گمان می‌رفت حدود ۵۰٫۰۰۰ سال پیش در جاوه می‌زیست، پس از ارزیابی‌های مجدد معلوم شد که به دورانی قدیمی‌تر تعلق دارد.
برخی دانشمندان مشکوکند که شاید "انسان« فلورسینسیس»" نیز از نوادگان انسان راست‌قامت باشد.
برخی دیگر معتقدند که فسیل‌ها ممکن است به یک انسان مدرن مبتلا به میکروسفالی تعلق داشته باشد یا متعلق به گروهی از پیگمه‌ها باشد. اما تحقیقات جدید در سال ۲۰۱۷ نشان داد که انسان فلورسینسیس و انسان ماهر دارای یک نیای مشترک هستند که در این صورت یک خواهر –گونهٔ انسان ماهر به‌شمار می‌رود یا به طایفهٔ کوچک انسان ماهر- کارورز- راست قامت –خردمند تعلق دارد که در این صورت گونه‌ای بسیار قدیمی‌تر از انسان راست‌قامت خواهد بود.
آسترالوپیتکوس یا جنوبی‌کپی، سردهٔ منقرض‌شده‌ای از انسان‌تباران است.
این سرده به‌سنت شامل انسان‌تبارانی بوده‌است که ویژگی‌های انسان‌وارانه می‌داشتند، ولی گنجایش جمجمه‌شان کمتر از آن بود که انسان در شمار آیند. سردهٔ پرامردم از این سرده تکامل یافته‌است. تکامل "انسان" هم طبق باوری سنتی در دیرین‌مردم‌شناسی از همین سرده بوده‌است. برخی گونه‌های معروف جنوبی‌کپی از قرار زیر بودند:
انگورستان ملک مربوط به دوره قاجار است. ملک التجار در زمان ناصرالدین شاه این بنا را برای تعزیه ساخت. انگورستان ملک در اصفهان، خیابان هشت‌بهشت غربی، خیابان ملک شمالی واقع شده‌است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۲۵۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسید.
محمّد بن عبدالسلام، سحنون بن سعید بن حبیب تنوخی قیروانی مشهور به ابن سحنون در سال ۱۹۸ هجری خورشیدی (۲۰۳ قمری/۸۱۹ میلادی) در قیروان تونس، به دنیا آمد و در سال ۲۴۹ هجری خورشیدی در منطقه ساحل از دنیا رفت.
قیروان در زمان ابن سحنون، مرکز دانش‌های اسلامی در شمال آفریقا بود و از همان اواسط سدهٔ یکم هجری، مکتب‌ها و دبستان‌های کودکان در آنجا پدید آمد. او در چنین جامعهٔ متمدنی بزرگ شد و از دانشمندان مصر و حجاز درس آموخت. وی فقه مالکی را از پدرش آموخت و در فن مناظره نیز پیشرفت کرد.
ابن سحنون در حوزه‌های اصول دین، فقه، تاریخ، سیره، و آموزش و پرورش کتاب نگاشته است. او در حیطهٔ آموزش و پرورش، کتاب "آداب المتعلمین" را نوشته است، که نخستین کتاب در این موضوع از مسلمانان می‌باشد.
انسان سرده‌ای از خانوادهٔ کپی‌های بزرگ (انسان‌سایان) است. نوع انسان خردمند (انسان امروزی) یکی از انواع این جنس است. باور سنتی نزد دیرین‌مردم‌شناسان این بوده‌است که جنس انسان از تکامل جنس جنوبی‌کپی به وجود آمده‌است. با یافت‌شدن سنگواره‌هایی از انسان‌سایانی دیگر — به‌طور خاص کنیامردم پَخْتْرخ — این باور سنتی رقیبانی یافته‌است. ویژگی ممتاز سردهٔ انسان در مقایسه با سایر سرده‌های خانواده (تیره) انسان‌سایان، گنجایش بیشتر کاسهٔ سر است. پیش‌تر ابزارسازی را هم از ویژگی‌های ممتاز می‌دانستند، ولی امروز چنین نیست. برخی از گونه‌های سردهٔ انسان از قرار زیر است:
همهٔ این گونه‌ها به جز انسان خردمند منقرض شده‌اند.
در علوم زیستی، به ویژه در انسان‌شناسی و دیرین‌شناسی، نام عمومی تمام اعضای جنس "هومو" واژهٔ انسان است. نام‌گذاری علمی دواسمیِ انسان خردمند "Homo sapiens" را لینه انجام داد (۱۷۵۸). نام‌گذاری انواع دیگر به مرور از اوایل نیمهٔ دوم سدهٔ نوزدهم انجام شد. (انسان نئاندرتال "H. neanderthalensis" در ۱۸۶۴، انسان راست‌قامت "H. erectus" در ۱۸۹۲).
برخی چینی‌ها را برای گونهٔ دیگری از سردهٔ انسان‌ها می‌دانند و آن‌ها را "Homo sinensis" می‌نامند. از زمانی که چین در پروژه ژنوم انسانی در دهه ۱۹۹۰ شرکت کرد، پیامدهای بحث پیرامون اجداد انسان پکنی هومو ارکتوس برای ناسیونالیسم پیچیده شده در اصطلاحات علمی توسط اقشار مختلف جامعه با افراطیون ملی گرایان و افکار عمومی لیبرال به خوبی درک شده‌است.
در سال ۱۹۹۳، در پاسخ به پروژه بین‌المللی ژنوم انسانی که توسط ایالات متحده پیشگام بود، دولت چین شروع به حمایت از پروژه‌های ملی در ارتباط با تلاش‌های بین‌المللی کرد. نتیجه این تلاش علمی، نتیجه‌گیری ژنتیک‌دانان بین‌المللی را در مورد «منشأ آفریقایی» بسیار جدید همه انسان‌های مدرن یا هومو ساپینس تأیید کرد. این پیشرفت علمی با این باور دیرینه ملی گرایانه روبرو شد که «چینی‌ها» از زمان هومو ارکتوس به عنوان یک گروه انسانی مستقل در «چین» زندگی می‌کردند که توسط مرد ۷۰۰۰۰۰ ساله پکن نمایندگی می‌شد. این مقاله با بررسی کاربردهای سیاسی هنوز فراگیر از یک اجداد فرضی ماقبل تاریخ مردم و همچنین بحث و جدل ناشی از چالش علمی که بحث‌های عمومی را برانگیخته است، یک گفتمان نژادی قوی در ناسیونالیسم چینی معاصر را شناسایی کرده و آن را به یک زمینه بین‌المللی گسترده‌تر مرتبط می‌کند. .
فسیل‌های انسان پکن در دهه بیست میلادی در غاری در نزدیکی شهر پکن در چین پیدا شد. انسان پکن زیرگونه ای از انسان راست‌قامت است که حدود ۶۸۰ تا ۷۸۰ هزار سال پیش می‌زیسته‌است. انسان لانتیانی که آن نیز یک زیرگونه از انسان راست قامت است معمولاً به عنوان نیای مستقیم انسان پکن از آن یاد می‌شود.
پس از کشف این فسیل در چین، نظریات بسیار زیادی در رابطه با ارتباط مردمان چینی با این گونه پدید آمد. به‌طور کلی از آن پس این زیرگونه که شاخهٔ دیگری از انسان راست قامت بود به عنوان نیاکان این اقوام در نظر گرفته شد. یکی دیگر از استدلالات این افراد این است که بسیاری از ابزارها و آلاتی که توسط باستان شناسان در چین یافت شده بسیار قدیمی تر و بدوی تر از یافته‌های مربوط به انسان‌های «homo sapiens» است که نشان می‌دهد این نیاکان چینی به اندازه انسان‌های بعدی باهوش نبوده و مهارت کمتری در ساخت ابزار و وسایل داشته‌اند. البته تمامی آزمایشات ژنتیکی نشان داده که چینی‌ها نیز از یک منشأ مشترک با بقیه انسان‌های روی زمین به دنیا آمده‌اند. برخی نیز عدم وجود ابزارهای سنگی در میان چینی‌ها را به این موضوع نسبت می‌دهند که در آن دوران چینی‌ها بیشتر ابزار آلات خود را با استفاده از چوب بامبو می‌ساخته‌اند.https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC7123927/https://www.cambridge.org/core/journals/journal-of-asian-studies/article/is-peking-man-still-our-ancestorgenetics-anthropology-and-the-politics-of-racial-nationalism-in-china/F7D479FC994A854400A53E0E1B987236https://en.wikipedia.org/wiki/Lantian_Man
تارا دانا رید ، (زاده ۸ نوامبر ۱۹۷۵) یک بازیگر و مدل آمریکایی است. رید در نمایش‌های تلویزیونی چون روزهای زندگی ما، رویاهای کالیفرنیا و اسکراب نیز بازی کرده است.
رید در ویکاف، نیوجرسی به دنیا آمد و بزرگ شد. مادرش دانا و پدرش تام رید نام داشت. هر دوی آن‌ها معلمان و صاحبان مرکز مراقبت روزانه بودند. پدرش همچنین در وال استریت کار می‌کرد.
مهمترین فیلمهای او عبارت هستند از:
۸۸۰ هشتصد و هشتادمین سال هجری خورشیدی است.
۱۱۷۵ هزار و صد و هفتاد و پنجمین سال هجری خورشیدی است.
۱۱۹۲ هزار و صد و نود و دومین سال هجری خورشیدی است.
سال ۱۱۲۶ هجری خورشیدی
پنه‌لوپه کروز سانچز (زاده ۲۸ آوریل ۱۹۷۴) بازیگر اسپانیایی است. وی در ۱۵ سالگی توسط یک آژانس استعدادیابی شناخته شد، سپس اولین کار بازیگری خود را در ۱۶ سالگی با حضور در تلویزیون آغاز کرد و در پی آن و در همان سن با شرکت در فیلم خامون، خامون (۱۹۹۲) پابه عرصه سینما نهاد و مورد توجه منتقدان قرار گرفت. در سال ۲۰۰۱ میلادی دو فیلم آسمان وانیلی و دمیدن از وی به نمایش درآمد که سبب شهرت بیشتر او شد و از سوی دیگر هر دو فیلم به موفقیت تجاری در سطح جهانی دست یافتند.
در دهه ۲۰۰۰ میلادی او در فیلم‌های متعددی با سبک‌های گوناگون نقش‌آفرینی کرد که از آن‌ها می‌توان به کمدی بیدار شدن در رنو (۲۰۰۲)، فیلم دلهره‌آور گوتیکا (۲۰۰۳)، فیلمی با موضوع عید کریسمس به نام نوئل (۲۰۰۴)، فیلم ماجراجویانه صحرا (۲۰۰۵)، فیلم موزیکال درام ناین و پویانمایی جی-فورس اشاره کرد. از برجسته‌ترین فیلم‌های او می‌توان ولور (۲۰۰۶) که نامزد گلدن گلوب و جایزه اسکار شد و فیلم ویکی کریستینا بارسلونا که برنده جایزه اسکار شد را نام برد. او اولین بازیگر اسپانیایی در تاریخ است که موفق به کسب جایزه اسکار شده و همچنین اولین بازیگر اسپانیایی است که ستاره‌ای در پیاده‌روی شهرت هالیوود به‌دست آورده‌است.
پنه‌لوپه در کنار بازیگری مدل شرکت‌هایی چون منگو، لورئال و رالف لورن است و همچنین به همراه خواهر کوچکترش مونیکا کروز طراحی‌هایی برای منگو انجام داده‌اند. کروز علاوه بر کمک‌های مالی برای موسسات خیریه، وقتش را نیز صرف آن‌ها می‌کند. وی فعالیت‌های داوطلبانه‌ای در اوگاندا و هندوستان داشته‌است و در هندوستان یک هفته برای مادر ترزا کار کرده و دستمزد حاصل از فیلم کشور هایلو را نیز صرف امور خیریه کرده‌است.
پنه‌لوپه کروز تنها بازیگر زنی است که توانسته از ۵ آکادمی فیلم اروپا جایزه دریافت کند.
پنه‌لوپه کروز در شهر الکوبنداز واقع در بخش خودمختار مادرید در اسپانیا از یک خانوادهٔ مسیحی کاتولیک به‌دنیا آمد. پدر وی، ادواردو کروز، گاراژدار، فروشنده و تعمیرکار خودرو و مادرش، انکارنا سانچز آرایشگر بود.
پنه‌لوپه دوران کودکی خود را در الکوبنداز —شهری کارگری در حومهٔ مادرید— گذراند. او همچنین اوقات بسیاری را در خانهٔ مادربزرگش سپری کرد. او فرزند بزرگ خانواده‌اش بود، خواهر وی مونیکا کروز، رقصنده و ستارهٔ سینما و برادرش ادواردو کروز، خواننده اسپانیایی‌زبان است. پنه‌لوپه دوران کودکی‌اش را دوران خوبی می‌داند، هرچند چارلی رز دوران کودکی او را معمولی توصیف کرده‌است. پنه‌لوپه به‌یاد می‌آورد که در چهارسالگی، هنگام بازی با دوستانش، خود را شخصِ دیگری می‌پنداشت و به‌جای آن، نقش بازی می‌کرد. وی همچنین از دوران کودکی خود نقل می‌کند که به‌هنگام دست نیافتن به خواسته‌اش، بر زمین دراز کشیده و شروع به لگد زدن و شکاندن وسایل می‌کرده‌است.
در کودکی، پنه‌لوپه در آرزوی هنرپیشگی نبود بلکه بیشتر خواهان رقصنده شدن بود. شور وی به رقصیدن، بالاخره به ورودش به هنرکدهٔ ملی هنرهای زیبای اسپانیا انجامید. کروز به مدت ۹ سال در آنجا به آموختن باله کلاسیک مشغول بود. پنه پس از آن به‌مدت سه سال با آنجلا گاریدو، آموزش بالهٔ اسپانیایی دید؛ سپس برای چهار سال در آموزشگاه کریستینا روتا در نیویورک، با آموزگاریِ رائول کابالِرو، رقص جاز آموخت.
پنه‌لوپه در نوجوانی، با دیدن فیلم Tie Me Up! Tie Me Down! به کارگردانیِ پدرو آلمودوار به هنرپیشگی دلبست. او در آزمون‌های هنرپیشگی نیز شرکت جست ولی فردِ استعدادیاب، به‌دلیل اینکه حس کرد وی هنوز جوان است، پنه‌لوپه را نپذیرفت.
پس از آن مدل مجله‌های گوناگون شد. کار بازیگری را نخست با مجموعه رز در کانال FR۳ تلویزیون فرانسه آغاز کرد و نخستین کارش در سینما همه چیز درباره مادرم به کارگردانی پدرو آلمودووار است. در سال ۲۰۰۱ در فیلم آسمان وانیلی و به‌دنبال آن در "چشمانت را بگشا" بازی کرد. در ۲۲ فوریه ۲۰۰۹ برای بازی در "ویکی کریستینا بارسلونا" برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل شد. او در قسمت چهارم فیلم سینمایی دزدان دریایی کارائیب هم ایفای نقش کرده‌است.
در سال ۱۹۸۹ میلادی، پنه‌لوپه ۱۵ ساله برای اولین بار با بازی در نماهنگ موسیقی "نیروی سرنوشت" که کاری از گروه پاپ اسپانیایی مسانو بود، به جلوی دوربین رفت. در بین سال‌های ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۷ میلادی، او ابتدا مدتی مجری برنامه گفتگوی تلویزیونی La Quinta Marcha شد که از شبکه تلسینکو پخش می‌شد، سپس در سال ۱۹۹۱ میلادی در قسمت Elle et lu از مجموعه تلویزیونی فرانسوی و اروتیک Série rose با قبول برهنگی کامل بازی کرد. در ۱۹۹۲، پنه‌لوپه اولین کار بازیگری جدی خود را در ۱۸ سالگی با ایفای نقش در فیلم درام خامون خامون انجام داد. او در این فیلم در نقش دختری به نام سیلویا بازی می‌کند، سیلویا دختر جوانیست که اولین فرزندش را حامله است، اما مادر شریک زندگی‌اش از این رابطه راضی نیست و با اجیر کردن رائول با ایفای نقش خاویر باردم برای گمراه کردن سیلویا، سعی بر خراب کردن رابطه آن‌ها دارد. مجله پیپل یاد آورد شده‌است که پس از حضور بدون لباس بالاتنه کروز در این فیلم او به یکی از نمادهای اصلی سکس بدل گشت. اگرچه کروز در سال ۱۹۹۹ در مصاحبه با لس‌آنجلس دیلی نیوز در اینباره گفت: «اون بخش فوق‌العاده‌ای بود، اما من برای برهنگی آماده نبودم. هرچند من از این بابت پیشمان نیستم چرا که می‌خواستم این کار [بازیگری] را شروع کنم و این زندگیم را تغییر داد.»
خامون خامون حجم گسترده‌ای از نقدهای مثبت را به‌دست آورد، به‌طور مثال کریس هیکس از دیزرت نیوز بازی کروز در نقش سیلویا را دلربا توصیف کرد. نویسنده شیکاگو سان تایمز، راجر ایبرت نوشت: «بازیگران اصلی [فیلم] از جذابیت فیزیکی قابل توجهی برخوردار بودند، به‌خصوص پنه‌لوپه کروز در نقش سیلویا.» کروز برای ایفای نقش در این فیلم نامزد دریافت جایزه بازیگر تازه‌کار اتحادیه بازیگران اسپانیا و جایزه گویا بهترین بازیگر نقش زن شد. اگرچه در همین سال توانست برای نقش لوز در فیلم روزگار خوش، جایزه نقش مکمل اتحادیه بازیگران اسپانیا را به‌دست آورد. مجمله پیپل بازی کروز در این فیلم را نشان از توانایی او برای ایفای هر نقشی ذکر می‌کند. از سال ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۶ میلادی، پنه‌لوپه در ۱۰ فیلم اسپانیایی و ایتالیایی حاضر می‌شود. کروز در ۲۰ سالگی به نیویورک نقل مکان می‌کند، او به مدت ۲ سال در دهکده گرینویچ و کریستوفر زندگی می‌کند و به فراگیری زبان انگلیسی و رقص باله در بین کارهای سینمایی‌اش می‌پردازد.
در ۱۹۹۷ میلادی، پنه‌لوپه در فیلم کمدی عشق می‌تواند به‌طور جدی به سلامتی شما آسیب بزند در نقش دیانا ظاهر می‌شود، دیانا از طرفداران جان لنون از اعضای بیتلزهاست که تلاشی ناموفقی برای دیدن وی داشته‌است. یک سال پس از این ماجرا و روابط ناموفق مختلف، او حالا در جریان شروع یک آشنایی جدید در شرایط عجیب است.
همچنین در سال ۱۹۹۷ میلادی، او در صحنهٔ ابتدایی فیلم Live Flesh به‌کارگردانیِ پدرو آلمودوار در نقش یک روسپی که در اتوبوس زاده شده‌است، ایفای نقش کرد. وی همچنین در «فیلم گوشه‌ای از بهشت» در نقش «دونا هلنا» بازی کرد. آخرین ظهور پنه در سال ۱۹۷۷ در فیلم اسپانیایِ درام و علمی تخیلی Open your eyes به کارگردانی آلخاندرو آمنابار بود. او در این فیلم نقش «سوفیا» را بازی می‌کند، به‌عنوان دوست‌دختر بهترین دوست نقش اول فیلم، که در نهایت با خود نقش اول فیلم رابطه برقرار می‌کند. Open Your Eyes نقدهای مثبتی دریافت کرد. اما از نظر تجاری موفق نبود و ۳۷۰۰۰۰۰ دلار در ایالات متحده فروش کرد.
او در سال ۲۰۰۶ به عنوان مدل تبلیغاتی محصولات زیبایی شرکت لورئال برای ترویج استفاده از محصولاتی چون رنگ مو و ریمل آغاز به کار کرد. پنه‌لوپه در ادامه همکاریش با شرکت لورئال در آگهی‌های تبلیغاتی تلویزیونی و چاپی این شرکت حاضر شد و در مقابل یک سال مبلغ ۲ میلیون دلار دریافت کرد. سپس وی در تبلیغات چاپی منگو ظاهر شد و همچنین قرار دادی نیز با رالف لورن در ۲۰۰۱ عقد نموده بود. در سال ۲۰۰۷ پنه‌لوپه به همراه خواهرش دومین مجموعه خود را برای منگو طراحی کردند. این طراحی‌ها از بریژیت باردو و تابستان سن تروپ الهام گرفته شده بود. کروز در اینباره گفت: «این همکاری بسیار خوبی بود، چراکه آن‌ها یکی از شرکت‌های بزرگ اسپانیا هستند و دست ما را برای طراحی باز گذاشتند. من و خواهرم نیز زمان زیادی را صرف انجام این طراحی‌ها کردیم.»
پنه‌لوپه در سال ۲۰۰۷ در جایگاه ۵۸ام در بین ۱۰۰ شخصیت جذاب مجله ماکسیم قرار گرفت و توسط مجله امپایر به عنوان یکی از ۱۰۰ ستاره جذاب سینما انتخاب شد. او در رتبه‌بندی وب‌سایت اسک‌من. دات‌کام در فهرست خواستنی‌ترین زنان در سال ۲۰۰۸ میلادی رتبه ۲۶، سال ۲۰۰۹ میلادی رتبه ۲۵ و ۲۰۱۰ میلادی رتبه ۷ام را به‌دست آورد. در آوریل ۲۰۱۰ میلادی، کروز به عنوان معرف و چهره جدید عطر ترزر لانکوم جانشین کیت وینسلت شد. سپس با عقد قرار دادی به عنوان مدل تبلیغاتی لانکوم استخدام گردید و در کنار دیگر مدل‌های تبلیغاتی لانوکم، کیت وینسلت و جولیا رابرتز قرار گرفت. تصاویر این مراسم توسط ماریو تستینو عکس برداری شد.
در ۲۰۱۰، کروز به عنوان ویراستار مهمان در زمینه عکسبرداری از مدل‌های سایز بزرگ با مجله ووگ فرانسه همکاری کرد. در جشنی که ونیتی فیر برای همکاری بین کروز و آلمودوار در ویژه‌نامه هالیوود گرفته بود، آلمودوار گفت: «او الهه شعر و موسیقی من است.» و در جواب کروز او را مربی خود خوانده بود. در دسامبر ۲۰۱۰ تصویر پنه‌لوپه بر روی مجله ووگ اسپانیا چاپ شد، این تصویر توسط پیتر لیندبرگ با قبول پنه‌لوپه و به شرط عدم نمایش حاملگی‌اش تهیه شده بود. به نقل از گزارش دیلی تلگراف در سال ۲۰۱۱، برپایه تحقیق بر روی بدن افراد معروف و مشهور توسط دو جراح پلاستیک هالیوود که نظرسنجی در میان بیماران خود برای ساخت تصویری از یک زن ایدئال انجام داده بودند، پنه‌لوپه کروز که به واسطه اندام جذابش شهرت دارد در کنار جنیفر انیستون و ژیزل بوندشن بیشترین رای را برای زیبایی اندامشان آوردند.
پنه‌لوپه کروز به دلیل امضا کردن نامه‌ای برای پایان دادن به محاصره غزه تهدید به ممنوع‌التصویر شدن شده‌است و یکی از مسئولان هالیوود به آن‌ها هشدار داده‌است که ممکن است برای پیدا کردن کار دچار مشکل شوند.
پنه‌لوپه همراه با همسرش خاویر باردم بیانیه‌ای صادر کردند و از جنگ غزه و دولت اسرائیل انتقاد کردند
پنه‌لوپه نزدیک به بیست سال با پدرو آلمودوار —کسی که در چندین فیلم با وی همکاری داشته‌است— دوست بود. پنه‌لوپه توسط دوستانش «په» خوانده می‌شود.
پنه‌لوپه یک فروشگاه لباس‌فروشی و یک خانه در مادرید در نزدیکی خانهٔ پدری‌اش دارد و خانه‌ای دیگر نیز در لس آنجلس. پنه‌لوپه هم در مادرید و هم در لس آنجلس زندگی می‌کند.
اگرچه پدر و مادر پنه‌لوپه از یکدیگر جدا شده‌ند، با این حال وی در سال ۲۰۰۸ میلادی بیان کرد که به همهٔ اعضای خانواده خود نزدیک است و رابطهٔ صمیمانه‌ای با آنان دارد.
پنه‌لوپه قادر است به زبان‌های «اسپانیایی»، «ایتالیایی»، «فرانسوی» و «انگلیسی» سخن بگوید.
پنه‌لوپه دوستدارِ جانوران است. در جوانی گیاه‌خوار بود و با گاوبازی صراحتاً مخالفت می‌کرد که این مسئله، جنجال برانگیزترین اتفاق در زندگی وی بود.
در سال ۲۰۰۷ پنه‌لوپه کروز رابطه‌ای نسبتاً مخفیانه را با خاویر باردم، همبازیش در فیلم ویکی کریستینا بارسلونا، آغاز کرد. هر دوی آن‌ها به شدت محافظه کار بودند و دربارهٔ زندگی شخصی خود صحبت نمی‌کردند. براساس گزارش آسوشیتدپرس، باردم و کروز در ژوئیه سال ۲۰۱۰ در باهاما با یکدیگر ازدواج کردند.
آنها اکنون صاحب یک پسر به اسم لئو و یک دختر به نام لونا هستند.
پنه لوپه کروز وقت و پول خود را صرف کارهای خیریه کرده‌است. او علاوه بر کار در نپال، در اوگاندا و هند داوطلب شده‌است. جایی که یک هفته در کنار مادر ترزا در یک کلینیک پرستاری مشغول به کار بود. او با الهام از این سفر کمک کرد که بنیادی برای حمایت از دختران بی‌خانمان هند ایجاد شود و خود نیز حمایت دو زن جوان را بر عهده گرفت. او حقوق اولین فیلم هالیوودی خود «در اطراف هی -لو» را به کارهای مادر ترزا اهدا کرد. اوایل دههٔ ۲۰۰۰، وقتش را در نپال با عکاسی ار کودکان تبت برای نمایشگاهی که دالای لاما برگزار می‌کرد، صرف می‌کرد. او همچنین از ساکنان خانه‌های اقیانوس آرام، پسرانی که اکثر آن‌ها از اعضای سابق باندهای مواد مخدر بودند، عکس گرفت. وی در این‌باره می‌گوید: «دیدن این کودکان قلب مرا شکست. باید خودم را کنترل کنم که گریه نکنم. نه از روی ترس و نگرانی، بلکه با دیدن اینکه زندگی تا چه حد پیچیده می‌شود و انتخاب‌های درست تا چه حد سخت است.»
کروز در زمانی که حامله بود، در حمایت از مبارزه با ایدز، در اول دسامبر ۲۰۱۰، ساختمان امپریال استیت در شهر نیویورک را با چراغ‌های قرمز روشن کرد. به عنوان جزئی از کمپین جدید آگاهی بخش ایدز(RED) با شعار «نسل بدون ایدز در ۲۰۱۵». که هدف آن‌ها ریشه کن کردن انتقال ایدز از مادران باردار به نوزادانشان است. در سال ۲۰۱۲ هم وی در تبلیغی برای کمپین ضد استفاده از خز PETA، ظاهر شد.
سال ۱۱۰۱ هجری خورشیدی
انتشارات اختران یکی از ناشران ایرانی است که در حوزه‌های تاریخ، علوم اجتماعی و علوم انسانی فعالیت دارد. مدیریت این انتشارات از سال ۱۳۷۹ برعهده «لی لا الوندیان» بوده‌است.
برخی از کتاب‌های انتشارات اختران:
سال ۱۲۵۶ هجری خورشیدی، سالی عادی است.
ابومَعْشَر جعفر بن محمد بن عمر بلخی (۱۶۶ ه‍.خ–۲۶۴ ه‍.خ) اخترشناس ایرانی سدهٔ نهم میلادی و عضو دارالحکمه بود . نام او در غرب اپومسر یا البومسر آمده‌است. زادروز یادشده از کتابش "احکام تحویل سنی الموالید" به دست آمده‌است.
وی در دوران خلافت المعتز بالله تا خلافت معتمد رئیس اخترشناسان بغداد بود.
صاعد اندلسی او را داناترین مردم می‌داند و از او چنان نام می‌برد که گویی سخن وی در هر باب حجتی قاطع است.
ابومعشر در آثار خویش کوشیده‌است تا با یاری گرفتن از سنت‌های ایرانی، هندی و یونانی و با بکارگیری فلسفه سریانی که به کارایی ستارگان و سحر رنگ نوافلاطونی می‌داد و در نوشته‌های کندی و کتاب‌های حرانیان و نیز در آثار دانشمندان ایرانی پیش از وی مانند ماشاءالله، ابوسهل فضل بن نوبخت، عمربن فرحان طبری و ابویوسف یعقوب قصرانی منعکس است، درستی احکام اخترشناسی و کاربرد آن را در سحر و افسون به اثبات رساند. برهان فلسفی ابومعشر ارسطویی و همراه با عناصر نوافلاطونی بوده و در این باره از نوشته‌های منسوب به هرمس و آگاثودمون۱، پیشوایان حرانی، سود برده‌است.
وی برای جهان هستی ۳ سطح می‌شناسد: الهی (فلک نور)، اثیری(۸ فلک آسمانی) و هیولانی (جزء زیر قمر). ابومعشر به پیروی از حرانیان کوشید وجود رابطه میان افلاک آسمانی و جهان متغیر زیر فلک قمر را به اثبات رساند و برای پیوند میان افلاک آسمانی و جزءزیرفلک قمر، از دید احکام نجومی پایه علمی بسازد. به گفته ابومعشر، اجسام زمینی می‌توانند به وسیله اجرام فلکی به حرکت درآیند و دچار دگرگونی و استحاله و کون و تباهی شوند و همچنین اجرام فلکی نیز نیروی آن را دارند که بر اجسام ویژه زمینی اثر بگذارند. وی بر پایه این دیدگاه باور داشت که همه معارف منشأ ایزدی دارد و نشانه‌های وحی خداوندی در هر دانش به چشم می‌خورد؛ روح انسانی که از فلک نور ایزدی به زیر فلک قمرفرودآمده، می‌تواند با یاری و میانجیگری افلاک آسمانی و از راه نماز، پرستش و اوراد و اذکار، از یک فلک به فلک بالاتر صعود کرده و سرانجام به خدا متصل شود و بدون توسل به این واسطه‌ها وصول شدنی نیست و این همه از پژوهش و مطالعه در دانش اخترشناسی و احکام آن حاصل می‌گردد.
او باور داشت که درستی و اعتبار احکام اخترشناسی تنها از راه مکتب ارسطویی حرانیان روشن نمی‌شود، بلکه همچنین می‌توان با تکیه بر دقایق تاریخ انتقال علوم در جهان، اجزاء حقیقت را دربارهٔ طبیعت که در میان اقوام گوناگون پراکنده‌است، به یک آغاز ایزدی وصل کرد، و بر این پایه احکام اخترشناسی و سحر را سودمندترین دانش‌ها برای انسان می‌دانست. او همچنین بر این باور بود که هر یک از ستارگان در صفات اشیاء و سرنوشت و مقدرات اشخاص اثر داشته و در دگرگونی‌های طبیعی و حتی برخی دگرگونی‌های نفسانی مؤثرند و آدمی به وسیله دانش احکام اخترشناسی می‌تواند دگرگونی‌های برآمده از ستارگان را پیشگویی کند. ابومعشر در زیج الهزارات، برای سنتهای فرهنگی نوع آدمی، به سبب آنکه برخاسته از وحی است، منشأ واحدی قائل شده‌است. ابومعشر با تألیف کتاب الالوف و کتاب‌ها فی بیوت العبادات مایه شهرت بیشتر حرانیان شده‌است. وی گاه به گاه اشاره‌ای به طلسمات می‌کند، ولی به پیشگویی، بیش از دخل و تصرف در آینده، دلبستگی نشان می‌دهد.
گروهی برآنند که دلبستگی و توجه دانشمندان در برابر احکام اخترشناسی در نیمه دوم سده ۲ق/۸م در بغداد، انتقال رساله‌های احکام نجومی ساسانی به جهان اسلام، ورود یک هیئت هندی در۱۵۵ق/۷۷۱م به بغداد برای آموزش علوم هندی و کمک در ترجمه نوشته‌های هندی به عربی و جنبش دامنه‌داری که در زمان مأمون در ترجمه آثار بیگانه به عربی پیدا شده بود، سبب گردید تا کتاب‌های بنیادی اخترشناسی یونانی، از آن میان المجسطی و کتاب الاربعه۲ بطلمیوس و کتاب‌های دیگر از سریانی و یونانی برگردان و در دسترس دوستداران این دانش قرار گیرد. ابومعشر نیز چنان‌که ذکرشد، از این ترجمه‌ها و آثار آگاهی پیدا کرد و توانست از مطالب آنها در مباحث و موارد گوناگون تألیفات خود بهره گیرد.
از شاگردان و پیروان ابومعشر می‌توان ابن مازیار (ابن بازیار)، محمد بقن عبدالله بن سمعان، عبدالله بن مسرور نصرانی و ابوسعید شاذان بن بحر را نام برد که این یک سخنان ابومعشر را زیر عنوان رازهای دانش النجوم یا مذاکرات شاذان بن بحر گرد آورده‌است.
آثار ابومعشر از دید دربرداشتن بخش‌هایی از نوشته‌های کهنی که اصل آنها از میان رفته، قابل توجه‌است.
چارلز مایکل شولدینر خواننده، آهنگ‌ساز و گیتاریست چیره‌دست آمریکایی بود. شولدینر خواننده و گیتاریست گروه دث بود که آن را در سال ۱۹۸۳ و با نام منتس بنیان گذارده بود.
شولدینر در ۱۳ دسامبر سال ۲۰۰۱ در سن ۳۵ سالگی بر اثر ابتلا به سرطان درگذشت. از او به‌عنوان پدر دث متال یاد می‌کنند.بیوگرافی در AllMusic وب‌گاه Metal Rules وب‌گاه Ultimate Guitar خود شولدینر همیشه نسبت به نقشی که در تاریخ دث متال ایفا کرده بود، فروتن بود و گفته بود: «فکر نمی‌کنم که من باید برای دث متال تحسین شوم. من فقط یک آدم عادی از یک گروه موسیقی‌ام، و فکر می‌کنم که دث، یک گروه متال است.»
شولدینر در کتاب "۱۰۰ گیتاریست برتر متال" نوشته جوئل مکلورس که در سال ۲۰۰۹ منتشر شد در رتبه دهم قرار گرفت و همچنین در رده بندی "۱۰۰ گیتاریست برتر متال" که توسط مجله جهان گیتار در سال ۲۰۰۴ صورت پذیرفت در رتبه بیستم جای گرفت.
چاک زادهٔ ۱۳ مه ۱۹۶۷ در لانگ آیلند نیویورک است. پدرش یهودی و اتریشی تبار و مادرش از جنوب آمریکا و پیوستگان به آیین یهودیت بود. والدین چاک هردو آموزگار بودند. یک سال پس از تولد چاک، خانوادهٔ شولدینر به فلوریدا نقل مکان کردند. او یک برادر بزرگتر با نام فرانک و یک خواهر بزرگتر با نام بثان داشت.
چاک نواختن گیتار را در سن ۹ سالگی شروع کرد. در پی مرگ فرانک در ۱۶ سالگی، والدین چاک برای اینکه آن حادثه را فراموش کند برایش یک گیتار خریدند. او مدتی به فراگیری گیتار و نواختن آهنگ‌هایی مثل «مری یک بره کوچولو داشت» پرداخت که زیاد مطابق سلیقه‌اش نبود و بیشتر اوقات تمرین‌هایش را کنار می‌گذاشت. مدتی بعد والدین چاک برایش یک گیتار الکتریک خریدند که او با اشتیاق فراوان و بدون وقفه آموختن آن را شروع کرد. شولدینر تمام وقتش را در تعطیلات آخر هفته به تمرین گیتار در گاراژ منزل‌شان یا در اتاقش می‌گذراند و زمانی که فصل مدرسه بود این تمرین‌ها به ۳ ساعت در روز کاهش پیدا می‌کرد.
چاک در سال ۱۹۸۳ گروه دث را با نام اولیهٔ منتس در فلوریدا تأسیس کرد. گروه تشکیل شده از چاک به‌عنوان لید گیتاریست، ریک راز (ریتم گیتاریست) و کم لی (خواننده و درامر) بود.تاریخچهٔ دث در وب‌گاه AllMusic او در ژانویهٔ سال ۱۹۸۶ به تورنتو رفت و در یک دورهٔ کوتاه به عنوان گیتاریست با گروه دث متال کانادایی اسلاوتر همکاری کرد. اما بعد از مدتی به آمریکا بازگشت و به‌صورت جدی فعالیت‌اش را روی دث متمرکز کرد.