moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
پس از دریافت پیام گیوک، اینوسنتی چهارم پاسخ داد که او تمایلی به جنگ ندارد، بلکه تنها به دنبال نجات روح مغول است. او سپس با اصرار بر اینکه مغول‌ها خشم خدا را به خطر می‌اندازند، تلاش‌های آشتی خود را تضعیف کرد. اینوسنت چهارم] به وضوح درک نمی‌کرد که مغول‌ها معتقد بودند که بهشت در کنار آنهاست و نمی‌توان آن را تحت تأثیر قرار داد. علاوه بر این، او درک نمی‌کرد که مغول‌ها او را نماینده یگانه خدا بر روی زمین نمی‌دانستند. واضح است که تلاش‌های اولیه مسیحیان برای تغییر مذهب مغول‌ها، یا دست‌کم نزدیک‌تر کردن آن‌ها، شکست‌های جبران ناپذیری بود. اگر بتوان سرزنش کرد، بیشتر تقصیرها را می‌توان در نگرش پاپ قرن سیزدهم نسبت به ادیان دیگر یافت. اروپای غربی در مجموع، علیرغم دخالتش در جنگ‌های صلیبی و شاید به دلیل آن، دارای ذهنیت بسته‌تری نسبت به فرانک‌ها در سرزمین مقدس، یا مسلمانانی که با آنها مبارزه می‌کردند، یا حتی روس‌هایی که قبلاً تحت سلطه مغول بودند، داشت. به استثنای کسانی که در مرزهای ارتدکس در شرق و اسلام در اسپانیا و سیسیل قرار داشتند، بیشتر اروپاییان غربی ارتباط کافی با سایر فرهنگ‌ها برای تشخیص موانع فرهنگی در ارتباطات، اعم از مذهبی، دیپلماتیک یا هر روش دیگری نداشتند. اروپای غربی تمایل داشت که خود را برتر از هر عضوی از گروه قومی، فرهنگ یا مذهبی دیگری که با آن روبرو می‌شد، بداند. در واقع، پاپ حاکمان مسلمان را به خاطر اینکه به مبلغان مسیحی اجازه ندادند در قلمرو خود تبلیغ کنند، سرزنش کرد، علیرغم این واقعیت که پاپ اینوسنتی چهارم تعهدی متقابل را در قبال سنت‌های بومی و حتی از نظر آنها روش‌های اشتباه مسیحیان نسطوری جایز نمی‌دانست؛ بنابراین طبیعی بود که آنها هنگام تلاش برای هدایت خان‌های مغول به سوی کلیسای کاتولیک، دربارهٔ انتقام الهی هشدار دهند. از دیدگاه آنها، تنها راه کاتولیک درست بود و هیچ جایگزین دیگری وجود نداشت. با وجود تعداد مغول‌هایی که مسیحی نسطوری بودند، خان‌های مغول هیچ مزیتی در پیوستن به کلیسای شرق به‌طور کلی نمی‌دیدند. با این وجود، کلیسای شرق آسان‌تر از همگرایی و تفاوت‌های فرهنگی استقبال کرد، در واقع، «بعید بود. که مبلغان نسطوری هم همین تعصبات را داشته باشند [مانند کاتولیک‌ها]، چرا که [نسطوریان] آداب و رسوم ادیان محلی را آزادانه در نام مسیحیت خود گنجانده بودند».
پاپ در نامه‌های خود به حاکم مغول در سال‌های ۱۳۲۱ و ۱۳۲۲ همچنان ابراز امیدواری کرد که حاکم مغول به مسیحیت گروید. بین ۵۰۰ تا ۱۰۰۰ مسلمان که در هر شهر به مسیحیت گرویدند توسط ژان سلطانیه شمارش شدند.Roux, "Histoire", p. 440
برخی از همکاری‌های نظامی با قدرت‌های مسیحی در ۱۲۵۹–۱۲۶۰ صورت گرفت. هتوم یکم، شاه ارمنستان از پادشاهی ارمنی کیلیکیه و دامادش بوهموند ششم انطاکیه از انطاکیه تسلیم مغولان شده بودند، و مانند سایر دولت‌های تابعه، نیروهایی را در اختیار مغولان قرار دادند. گسترش مغول‌ها بنیانگذار و رهبر ایلخانان در سال ۱۲۶۰، هولاکو خان، عموماً طرفدار مسیحیت بود: مادرش مسیحی بود، همسر اصلی او دوقوز خاتون یکی از رهبران برجسته مسیحی در ایلخانان بود و حداقل یک نفر. از ژنرال‌های کلیدی او، کیتبوقا نیز مسیحی بود.Grousset, p. 581. یکی از نوادگان بعدی هولاکو، ایلخان ارغون‌خان راهب نسطوری رابان بار سائوما را به عنوان سفیر به دربارهای غربی فرستاد تا بین مغول‌ها و اروپایی‌ها اتحاد ایجاد کند. بار سائوما در آنجا وضعیت ایمان نسطوری را برای پادشاهان اروپایی توضیح داد:
روابط مغول و اروپا با کاهش قدرت مغول در ایران کاهش یافت. در سال ۱۲۹۵، غازان خان (نبیره هولاکو) هنگامی که در سال ۱۲۹۵ تاج و تخت ایلخانان را به دست گرفت، رسماً اسلام را پذیرفت، همان‌طور که برکه خان همراه با دیگر رهبران اردوی زرین.
با این حال، در حالی که اسلام و بودیسم در جهان مغول به موفقیت دست یافتند، مسیحیت، به ویژه مسیحیت کاتولیک شکست خورد. مطمئناً موفقیت‌هایی نیز وجود داشت، اما زودگذر بود و در سطح مورد انتظار کلیسا نبود. در دوره پس از انحلال، مسیحیت در میان مغول‌ها رو به زوال نهاد، در حالی که بودیسم و اسلام شکوفا شدند و به مناطقی گسترش یافتند که قبلاً پیروان کمی داشتند.
دو فاجعه بزرگ انقراض موج دوم مبلغان مذهبی را به چین تسریع کرد. اول، مرگ سیاه در نیمه دوم قرن چهاردهم در اروپا، مراکز فرانسیسکن‌ها را چنان فرسوده کرد که قادر به ادامه مأموریت به چین نبودند. دوم، دودمان یوآن ایجاد شده توسط مغول در چین شروع به افول کرد. چینی‌های بومی قیام کردند و مغول‌ها را بیرون کردند، و بدین وسیله دودمان مینگ را در سال ۱۳۶۸ راه‌اندازی کردند. تا سال ۱۳۶۹، همه مسیحیان اعم از کاتولیک رومی یا سیرو شرقی اخراج شدند. با پایان حکومت مغول در قرن چهاردهم، مسیحیت تقریباً در سرزمین اصلی آسیا ناپدید شد و سه خانات از چهار خانات اصلی مغول اسلام را پذیرفتند.The Encyclopedia Americana, By Grolier Incorporated, p. 680
تیمور که از سال ۱۳۳۶ تا ۱۴۰۵ زندگی می‌کرد، بخش عظیمی از آسیا را فتح کرد که ترکیه مدرن، آسیای مرکزی و هند را در بر می‌گرفت. امپراتوری تیموری او با اندازه و قدرت قلمروی امپراتوری مغول که یک قرن قبل توسط چنگیز خان ساخته شده بود، رقابت می‌کرد.‏ او از همان روش‌های چنگیزخان استفاده می‌کرد. تیمور حملات وحشیانه ای را علیه مسیحیان آغاز کرد و مسیحیان در راه تیمور نیز به تعداد زیادی سلاخی شدند. پیروزی‌های تیمور به نابودی مراکز آموزشی نسطوری انجامید و در نهایت منجر به تقلیل خود نسطوریان به تعداد انگشت‌شماری از پناهندگان شد. کلیساهای پراکنده نسطوری مغول منزوی شدند و ارتباط خود را با کلیسای مادر در خاورمیانه قطع کردند. سپس طاعون و جنگ و آزار و اذیت آنها را دربر گرفت. کلیسا شروع به کوچک شدن کرد و سپس به تدریج شروع به از بین رفتن کرد. بسیاری به اسلام گرویدند و آن را دینی مشابه تصور می‌کردند و تغییر دین را راهی برای فرار از انگ مسیحی بودن می‌دانستند. تهاجمات فاتح مغول، تیمور لنگ، در سراسر آسیا باعث انحطاط بزرگ کلیسای شرق شد.‏ در سال ۱۲۹۱ حدود ۲۰۰ اسقف کلیسای شرق وجود داشت، اما با مرگ تیمور در سال ۱۴۰۵، تنها هفت مورد از آنها باقی ماند. آزار و شکنجه بعدی توسط الغ‌بیگ نوه تیمور در نهایت کلیسای شرق را خاموش کرد.‏
«بارتمَن را انجام بده» (انگلیسی: Do the Bartman) آهنگی از آلبوم "سیمپسون‌ها بلوز می‌خوانند" در سال ۱۹۹۰ است که صداپیشگان مجموعه تلویزیونی انیمیشن آمریکایی سیمپسون‌ها را به‌عهده دارند. که آن را نانسی کارترایت (صداپیشۀ بارت سیمپسون) از بازیگران سیمپسون‌ها، با خوانندۀ آمریکایی، مایکل جکسون، همراه با آوازهای دیگری از دن کاستلانتا (صداپیشۀ هومر سیمپسون) اجرا کرد. جکسون همچنین این آهنگ را که توسط هنرمند آمریکایی برایان لورن نوشته شده بود، تهیه کرد و گفن رکوردز آن را به‌عنوان یک تک‌آهنگ در ۲۰ نوامبر ۱۹۹۰ منتشر کرد.
طغرل یا وانگ خان (؛ c. ۱۱۳۰ – ) از خان‌های کرائیت‌ها بود. او برادر خونی (آندا) رئیس مغول یسوکای بهادر بود و به عنوان حامی و متحد مهم اولیه تموجین پسر یسوگی، که بعدها به نام چنگیز خان شناخته شد، خدمت کرد. منبع اصلی زندگی او تاریخ سری مغولان است.
کرایت‌ها () یکی از پنج کنفدراسیون قبیله ای غالب مغول یا ترک خانات در منطقه آلتای-سایان در طول قرن دوازدهم بودند. آنها به کلیسای مشرق یا نسطوری گرویده بودند در اوایل قرن یازدهم و یکی از منابع احتمالی افسانه پیشگوی اروپایی یوحنای کشیش هستند.
مغولان از طوایف متعدد مرکب بوده‌اند که از جهت کثرت عدد خانواده و وسعت اراضی با یکدیگر اختلاف بسیار داشته‌اند و مهم‌ترین این طوایف عبارت بودند از طوایف نُه‌گانه تغز اوغوز (نُه اوغز) یاد شده‌است، بنابراین به نُه قبیله، اغوز، اویرات، قبیله آلات، جلایر، تاتار، قنقرات، قیات، کرائیت و مغول تقسیم می‌شدند. نخست این قبایل باج‌گزار و فرمانبردار پادشاهان چین شمالی بودند.
قبیلهٔ کرائیت از جهت قدرت و جمعیت نیرومندترین قبیلهٔ مغول بود. زمانی که نسطوری ان را می‌کشتند. عده‌ای از ایشان علاوه بر ایران و عربستان به مغولستان رفت و در آن جا ساکن شدند. شاه قبیلهٔ کرائیت در قرن ۳ به‌طور رسمی مسیحیت را پذیرفت و قبیلهٔ او نیز مسیحی شدند. اروپاییان از ۳۰۰ سال پیش از حملهٔ مغول ایشان را می‌شناختند و با آن‌ها دوستی داشتند. وسعت قدرت کرائیت‌ها به دیوار چین می‌رسید. این قبیله در زمان چنگیز توسط نابرادری او طغرل اداره می‌شد. چنگیز در شروع کار خود قبایل مسیحی مغول نظیر کرائیت و نایمان را شکست داد و بر ایشان دست یافت. بعدها نیز قدرت این قبیله محدود نشد چنانچه شمار زیادی از همسران فرمانروایان مغول از میان همین قبیله بودند. پدر چنگیزخان مغول و رئیس خاندان کرائیت عهد برادری داشتند. زن اول هلاکو از خاندان کرائیت بود.
کرائیت‌ها در اوایل قرن یازدهم به نسطوری، فرقه ای از مسیحیت تبدیل شدند.
قبایل دیگری که به‌طور کامل یا تا حد زیادی در طول قرن‌های ۱۰ و ۱۱ به مسیحیت گرویدند، نایمان و اونگوت بودند.
رشیدالدین فضل‌الله همدانی، مورخ رسمی دربار مغول در ایران، در «جامع‌التواریخ» خود می‌گوید که کرائیتی‌ها مسیحی بودند. ویلیام روبروک که در طول اقامت خود در دربار منگوقاآن و در قره‌قروم (شهر) در سال‌های ۱۲۵۴–۱۲۵۵ با بسیاری از نسطوریان مواجه شد، خاطرنشان می‌کند که آیین نسطوری در مغولستان توسط شمن‌باوری و آیین مانوی آلوده شده و از نظر عبادت بسیار سردرگم هستند و از هنجارهای معمول کلیساهای مسیحی در سایر نقاط جهان پیروی نمی‌کنند. او دلیل این امر را فقدان معلمان دین، جنگ قدرت در میان روحانیون و تمایل به دادن امتیازات اعتقادی برای جلب لطف خان‌ها می‌داند.
ارتباط با کاتولیک‌ها پس از اسلامی شدن تحت تیمور (حکومت ۱۳۷۰–۱۴۰۵)، که عملاً کلیسای شرق یا نسطوری را ویران کرد، از بین رفت. کلیسای نسطوری در قره‌قروم (شهر) توسط ارتش مهاجم دودمان مینگ در سال ۱۳۸۰ ویران شد.
افسانه یوحنای کشیش، که در غیر این صورت در هند یا اتیوپی اتفاق می‌افتد، نیز در ارتباط با فرمانروایان نسطوری کرایی‌ها آورده شد. در برخی از نسخه‌های افسانه، پرستتر جان به صراحت با طغرل (نسطوری) ، شناخته می‌شد، اما منابع مغولی چیزی در مورد دین او نمی‌گویند.
گزارشی از تغییر دین این قوم در قرن دوازدهم ارائه شده‌است.
کتاب "برج" اثر ماری بن سلیمان و همچنین مورخ کلیسای ارتدکسانی قرن سیزدهم ابن عبری که نام می‌برد. آنها با کلمه سریانی ܟܹܪܝܼܬ ("Keraith").Bar Hebraeus, Chronicon ecclesiasticum (ed. and tr. J.B. Abbeloos, T.J. coll. 279-81).See Hunter (1991).
Bar Hebraeus Chron. سی (1286) 204/184
بر اساس این گزارش‌ها، اندکی پیش از سال ۱۰۰۷ میلادی، خان کرائیت هنگام شکار در کوه‌های مرتفع سرزمین خود، راه خود را در طوفان برف گم کرد. هنگامی که او تمام امید خود را رها کرد، یک قدیس، مار سرگیوس در رؤیا ظاهر شد و گفت: «اگر به مسیح ایمان داشته باشید، شما را راهنمایی خواهم کرد که مبادا هلاک شوید.» پادشاه قول داد که مسیحی شود و قدیس به او گفت که چشمانش را ببندد و او خود را به خانه یافت (نسخه بار هبرائوس می‌گوید که قدیس او را به دره باز که خانه اش بود هدایت کرد). وقتی با بازرگانان مسیحی ملاقات کرد، این رؤیا را به یاد آورد و از آنها در مورد دین مسیحیت، دعا و کتاب قوانین شرعی سؤال کرد. «دعای ربانی»، «لاخو مره» و «قادیشه الها» را به او آموختند. «لاخو مارا» زبان سریانی سرود «Te Deum» است، و «قادیشه آلها» Trisagion است. به پیشنهاد آنها، او پیامی به عبدیشو، کلانشهر مرو فرستاد تا کشیشان و شماسها او و قبیله اش را غسل تعمید دهند. عبدیشو نامه ای به یوحانان پنجم، کاتولیکوس یا پاتریارک کلیسای شرق در بغداد (شصت و سومین پاتریارک پس از توما) فرستاد. عبدیشو به یوحانان پنجم اطلاع داد که خان کرائیت از او در مورد روزه پرسیده‌است که آیا می‌توان آنها را از روش معمول روزه مسیحی معاف کرد، زیرا رژیم غذایی آنها عمدتاً گوشت و شیر بود.
عبدیشو همچنین نقل می‌کند که خان کرائیت قبلاً «غرفه ای برپا کرده بود تا جای محراب را بگیرد که در آن یک صلیب و یک انجیل بود و آن را به نام «مار سرگیوس» نامید و مادیانی را در آنجا بست و شیر او را می‌برد و آن را بر انجیل و صلیب می‌گذارد و دعاهایی را که آموخته‌است بر آن می‌خواند و بر آن علامت صلیب می‌گذارد و خود و قومش پس از خود از آن پیش نویس می‌گیرند». یوحنان به عبدیش گفت که قرار است یک کشیش و یک شماس با عناصر محراب فرستاده شود تا پادشاه و قومش را تعمید دهند. یوهانان همچنین معافیت کرائیت از قوانین سخت کلیسا را تأیید کرد و اظهار داشت که در حالی که آنها مجبور بودند مانند سایر مسیحیان در طول سالانه چله روزه از گوشت پرهیز کنند، همچنان می‌توانند در آن دوره شیر بنوشند، اگرچه باید از «تغییر» شیر ترش (کومیس) به «شیر شیرین» (شیر معمولی) برای یادآوری رنج مسیح در طول روزه استفاده کنند.
یوحنان همچنین به عبدیشو گفت که برای یافتن گندم و شراب برای آنها تلاش کند تا بتوانند عشای ربانی را جشن بگیرند. در نتیجه مأموریتی که پس از آن انجام شد، پادشاه و ۲۰۰۰۰۰ نفر از مردمش غسل تعمید یافتند (هر دو بار هبریوس و ماری بن سلیمان تعداد یکسانی می‌دهند).
Moffett, "A History of Christianity in Asia" pp. 400-401.
دوباره با هم (انگلیسی: Together Again) دهمین تور کنسرت خوانندۀ آمریکایی جنت جکسون است."Janet Jackson Announces 'Together Again' 2023 Tour Dates". "Variety". December 12, 2022. Retrieved December 18, 2022. تور در آمریکای شمالی در ۱۲ دسامبر ۲۰۲۲ از طریق رسانه‌های اجتماعی جنت اعلام شد و در ۱۴ آوریل ۲۰۲۳ در هالیوود، فلوریدا آغاز شد و قرار است در سیاتل در ۲۱ ژوئن ۲۰۲۳ به‌پایان برسد. نام این تور از موفقیت بین‌المللی جکسون گرفته شده؛ تک‌آهنگی از آلبوم "طناب مخملی".
جشن ویژه سی‌امین سالگرد ملت ریتم (انگلیسی: A Special 30th Anniversary Celebration of Rhythm Nation)Allen, Bob (October 23, 2019). "Boxoffice Insider: Janet Jackson To Commemorate 'Rhythm Nation' Anniversary Down Under". "". Archived from the original on February 12, 2020. Retrieved February 12, 2020. یک تور کنسرت توسط جنت جکسون هنرمند آمریکایی بود. این تور به مناسبت سی‌امین سالگرد انتشار چهارمین آلبوم استودیویی او، "ملتِ ریتمِ جنت جکسون ۱۸۱۴" (۱۹۸۹) بود.
نبرد اودسا که در شوروی با عنوان دفاع اودسا شناخته می‌شد، نبردی در جریان عملیات بارباروسا در جبهه شرقی جنگ جهانی دوم بود که بین ماه‌های اوت تا اکتبر سال ۱۹۴۱ به وقوع پیوست. در جریان این نبرد نیروهای رومانیایی به عنوان متحد آلمان در تهاجم به شوروی، برای مدت طولانی بندر اودسا در جنوب غربی اوکراین را تحت محاصره قرار دادند و در نهایت با دادن تلفات نسبتاً سنگین، پس از تخلیه نیروهای ارتش سرخ از دریای سیاه، بر آن مسلط شدند.
در پی آغاز عملیات بارباروسا گروه ارتش جنوب ورماخت اودسا را پشت سر گذاشت و آن را به محاصره درآورد. با وجود این که طرح عملیاتی اولیه آلمانی‌ها برای تهاجم به شوروی هیچ گونه عملیات تهاجمی مستقلی برای نیروی زمینی رومانی در نظر نگرفته بود، روز ۲۷ ژوئیه سال ۱۹۴‍۱ تصمیم به استفاده ارتش چهارم رومانی برای حمله به بندر راهبردی اودسا گرفته شد. این تصمیم روز ۳۰ ژوئیه به تایید ایون آنتونسکو، نخست وزیر رومانی رسید. از جمله مهم‌ترین دلایل این تصمیم محدودیت‌های عملیاتی نیروهای آلمانی که در آن زمان درگیر نبرد اومان بودند و همچنین دست کم گرفتن توان مقاومت نیروهای شوروی بود. ارتش چهارم رومانی به منظور عمل به مسئولیت کاملاً از حوزه فرماندهی آلمان جدا شد و تحت امر ایون آنتونسکو، نخست‌وزیر رومانی قرار گرفت. این ارتش مجموعاً ۱۶۰ هزار نفر در اختیار داشت. دو سپاه ۱ و ۳ خود را موظف به اجرای این مأموریت کرد. دو سپاه ۴ و ۵ آن در ابتدا در جایگاه پشتیبانی بودند. رومانیایی‌ها از منظر شمار نفرات برتری ۶ به ۱ و از منظر توپخانه برتری ۵ به ۱ بر دشمن خود داشتند.
با پیشروی نیروهای محور به سمت رود دنیپر و عقب‌نشینی جبهه جنوبی شوروی، ارتش ساحلی این جبهه روز ۸ اوت سال ۱۹۴۱ در ناحیه اودسا به محاصره افتاد و ارتباط زمینی آن با سایر نیروهای ارتش سرخ قطع شد. در ابتدای نبرد دو لشکر تفنگ‌دار و یک تیپ سواره‌نظام ارتش ساحلی شوروی با پشتیبانی ۲۴۹ توپ به فرماندهی سپهبد گئورگی سوفرونوف در ناحیه دفاعی اودسا قرار داشتند. این نیرو شامل بیش از ۳۴٬۵۰۰ نفر می‌شد. در ادامه این شمار به ۸۶ هزار نفر رسید. هشت گردان دفاع محلی هم از غیرنظامانیان تشکیل گردید. ناوگان دریای سیاه شوروی نیز با آتش توپ‌های ضدهوایی، توپخانه سنگین ساحلی و ۲۷ کشتی جنگی در نبرد مشارکت می‌کرد. تعداد اندکی تانک بی‌تی-۷ و تی-۳۷ در اودسا موجود بود. با استفاده از ظرفیت صنعتی شهر ۷۰ تا ۱۲۰ تراکتور کشاورزی به تانکت‌های مسلح به توپ‌های ۳۷ میلی‌متری کوهستانی یا مسلسل تبدیل شدند. علاوه بر این حدود ۱۵۰۰ خمپاره‌انداز در طول نبرد در اودسا تولید گردید. این مقدار بیش از تمامی خمپاره‌اندازهای نیروی زمینی رومانی بود. نیروهای شوروی در عرض چند روز سه خط دفاعی از استحکامات حول شهر و چندین موضع دفاعی درون آن ایجاد کردند. نخستین خط با ۸۰ کیلومتر طول، در فاصله ۳۰ کیلومتری از شهر بود. خط دفاعی اصلی در به طول ۳۰ کیلومتر در فاصله حدود ۱۰ کیلومتری از محدوده شهری قرار داشت. "استاوکا"، فرماندهی عالی نیروهای مسلح شوروی، روز ۱۹ اوت ناحیه دفاعی اودسا را متشکل از ارتش ساحلی و پایگاه دریایی اودسا، تحت هدایت کلی دریابان گاوریل ژوکوف، فرمانده ناوگان دریای سیاه شوروی، تشکیل داد. با توجه به عدم کفایت نیروی دریایی رومانی در دریای سیاه، شوروی از طریق دریا به نیروهای خود اودسا تدارکات رسانی می‌کرد.
هنگام آغاز نبرد:
نیروهای زرهی رومانیایی شب ۵ اوت از رود دنیستر گذر کردند و در مجاورت اودسا قرار گرفتند. ستاد کل نیروهای مسلح رومانی فرمان شماره ۳۱ خود را روز ۸ اوت برای تهاجم به اودسا صادر کرد. رومانیایی‌ها امیدوار بودند با یک حمله سریع شهر را به سرعت تسخیر کنند. لشکر یکم زرهی به عنوان طلایه‌دار ارتش چهارم رومانی روز ۱۰ اوت به نخستین خط دفاعی اودسا رسید و توانست با غافلگیر کردن نیروهای ارتش سرخ آن‌ها را از ناحیه بوژالیک عقب براند. با این حال تحرک‌پذیری پایین پیاده‌نظام که فاقد ادوات موتوری لازم بود، امکان بهره‌گیری از این موقعیت را به رومانیایی‌ها نداد. مدافعان با انتقال نیروی کمکی، شکاف ایجاد شده را پوشش دادند و قوای زرهی دشمن را در بلاگوداتنایا متوقف کردند تا امید یک پیروزی سریع برای رومانیایی‌ها از بین برود.
رومانیایی‌ها با بیرون کشیدن نیروهای زرهی از نبردگاه، حلقه‌ای از نیروهای پیاده‌نظام و توپخانه دور شهر مستقر کردند. درگیری‌ها اطراف شهر شدت بسیار زیادی یافت. رومانیایی‌ها حمله خود را همانند تاکتیک‌های جنگ جهانی اول، به صورت مستقیم علیه مواضع دفاعی شوروی صورت می‌دادند. با مشکل در پیشروی، چوپرکا روز ۱۶ اوت مجدداً لشکر یکم زرهی رومانی را وارد میدان کرد تا شاید بتواند شکافی در بین مواضع ارتش سرخ باز کند. بی‌تجربگی رومانیایی‌ها سبب شد حمله نیروهای زرهی بدون پشتیبانی مناسب پیاده‌نظام، به از دست رفتن ۳۲ تانک در مقابل تسلیحات ضد تانک شوروی در عرض تنها یک روز منجر شود. در پایان تنها ۲۱ تانک عملیاتی برای لشکر یکم زرهی رومانی باقی ماند. افزایش تلفات رومانیایی‌ها را وادار به استفاده از سپاه ۴ خود کرد. به هر صورت روز ۱۷ اوت مخزن سد اودسا به دست لشکرهای محافظ و بیست‌ویکم پیاده‌نظام رومانی افتاد و مهاجمان توانستند تا روز ۲۴ اوت در نخستین کمربند دفاعی رخنه کنند. بندرگاه اودسا از روز ۲۵ اوت زیر آتش رومانیایی‌ها قرار گرفت. در جریان این درگیری‌ها هر دو طرف متحمل تلفات سنگین شدند. پیشروی برای مهاجمان در مواجهه با مقاومت شدید، به شکل آهسته و متر به متر صورت می‌گرفت. پیشروی رومانیایی‌ها در نهایت روز ۲۸ اوت در حاشیه بیرونی شهر متوقف شد. چوپرکا اوایل ماه سپتامبر از مقام فرماندهی ارتش چهارم رومانی برکنار شد.
در طول روزهای توقف عملیات رومانیایی‌ها نیروهای خود را سازمان‌دهی مجدد و لشکرهای تازه‌نفس از جمله در قالب سپاه ۱۱، به موقعیت منتقل کردند. تا این زمان شمار قوای ارتش چهارم رومانی، هم‌اینک تحت فرمان یوسیف یاکوبیچی، به ۲۰۰ هزار نفر رسیده بود. چهار هنگ پیاده‌نظام و مقداری توپخانه و نیروی مهندسی تهاجمی نیز از جانب آلمانی‌ها به کمک آن‌ها گسیل شد. در طرف مقابل هم شوروی با ارسال ۱۵ هزار نفر تلفات خود را جایگزین کرده و مصمم به ادامه دفاع بود. در این بین الکساندرو یوآنتیو، رئیس ستاد کل رومانی در حالی که برای بازدید به خط مقدم آمده بود، در یک حادثه اثر برخورد به ملخ یک هواگرد جان خود را از دست داد. رومانیایی‌ها سومین تهاجم در چهار هفته گذشته خود را روز ۱۲ سپتامبر با گلوله‌باران شدید مواضع ارتش سرخ آغاز کردند. این بار نیز حمله به شکل مطلوبی پیش نرفت و رفته‌رفته آهسته‌تر و در نهایت روز ۲۲ سپتامبر کاملاً متوقف شد. تا بدین زمان مهاجمان حدود ۳۱٬۵۰۰ تن دیگر از نیروهای خود را از دست دادند. در پی پیشرفت نامطلوب شرایط در اودسا، گروه ارتش جنوب پیشنهاد کرد چند یگان از مناطق غربی به این موقعیت منتقل شوند که بلافاصله با مخالفت فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان مواجه شد.
همان روز ۲۲ سپتامبر مدافعان دست به یک عملیات آبی-خاکی و هوابرد در ناحیه گریگورفکا زدند. در این عملیات دو هزار نفر از نیروهای تیپ ۳ تفنگ‌داران دریایی شوروی پشت خط مقدم رومانیایی‌ها پیاده شدند. همزمان لشکر ۱۵۷ام تفنگ‌دار شوروی از داخل شهر یک حمله رو در رو صورت داد که موجب عقب‌نشینی آشفته و رمیده رومانیایی‌ها شد. دخالت "اشتوکا"های "لوفت‌وافه" در نهایت به شرایط ثبات بخشید. بدین شکل حوزه دفاعی حول اودسا ۵ تا ۸ کیلومتر بازتر شد. این حمله موجب بروز آشفتگی در رومانیایی‌ها و درخواست کمک آن‌ها از آلمانی‌ها برای یک تهاجم عمده به شهر شد.
رومانیایی‌ها تهاجم را از روز ۲ اکتبر از سر گرفتند. مهاجمان روز ۸ اکتبر خط اصلی دفاعی را شکستند. در جریان این رزم‌ها رومانیایی دو تا سه برابر ارتش سرخ تلفات دادند. این تهاجم ده روز به طول انجامید.
اوکتیابرسکی روز ۲۹ سپتامبر به استالین پیشنهاد کرد شوروی به تلف کردن نیروهای خود در اودسا به کمک آن‌ها دفاع کریمه را تقویت کند. به صورت غیر معمول و برخلاف فرمان‌های پیشین مبنی پایداری و ممنوعیت عقب‌نشینی، استالین با این پیشنهاد موافقت کرد. نیروهای شوروی یک حمله ایذایی برای پوشش آماده‌سازی‌ها صورت دادند. بر طبق فرمان روز ۳۰ سپتامبر "استاوکا"، تخلیه نیروهای شوروی از اودسا و انتقال آن‌ها به سواستوپول در کریمه توسط ناوگان دریای سیاه از روز ۲ اکتبر آغاز شد. درحالیکه رومانیایی‌ها در حال آماده‌سازی برای تهاجم نهایی بودند، پتروف تصمیم به رها کردن اودسا در شب ۱۵ اکتبر گرفت. تا این زمان حدود ۸۶ هزار نفر سوار بر کشتی از این موقعیت تخلیه شده بودند. این شب نیز ۳۵ هزار نفر دیگر به همراه ۱۰۰۰ کامیون و ۴۰۰ توپ اودسا را ترک کردند. تنها شماری نیروی محافظ پشت سر باقی گذاشته شد. مهندسان شوروی تأسیسات بندرگاه را منهدم کردند و آخرین شناور حدود ساعت ۵ بامداد ۱۶ اکتبر از آن خارج گرید. بیشتر تسلیحات سنگین نیروهای شوروی پشت سر باقی گذاشته شد. با توجه به عدم اطلاع به موقع رومانیایی‌ها از عملیات تخلیه شوروی، مهاجمان نتوانستند مداخله مؤثری در آن صورت دهند. به هر صورت رومانیایی‌ها همان روز ۱۶ اکتبر در نهایت بر شهر تخلیه‌شده ادوسا مسلط شدند. به هر صورت، دستگاه تبلیغاتی رومانی این اتفاق را پیروزی قلمداد کرد.
رومانیایی‌ها از هنگام گذر رود دنیستر در ۵ اوت متحمل ۹۶ هزار نفر تلفات شامل ۱۹ هزار کشته، ۶۸ هزار زخمی و ۱۱ هزار مفقود، شدند. این مقدار بیش از تلفاتی بود که آلمانی‌ها در تمامی طول جبهه شرقی تا این زمان داده بودند. دوازده لشکر رومانیایی مشارکت‌کننده در نبرد تا ۸۰ درصد از نیروهای خود را از دست دادند. این نبرد محاصره با فاصله خونین نبرد از نوع خود برای نیروهای محور تا بدین زمان در جنگ با شوروی بودند. ارتش چهارم رومانی در نبرد بر اودسا «ویران» شد. اوایل ماه اوت حدود ۴۸۰۰ افسر در این یگان وجود داشت. با روز ۱۶ اکتبر بیش از نیمی از این مقدار کشته زخمی شده بودند. چهار سرتیپ در میان کشته‌شدگان رومانیایی بودند. حصول پیروزی به چنین قیمتی سبب شد اودسا به نقطه عطفی در مشارکت رومانی در جنگ بدل گردد. یک مطبوعه نظامی رومانیایی در این باره نوشت: «فرماندهان می‌بایست به خاطر داشته باشند افراد آن‌ها تنها از گوشت و خون هستند.» رومانی باقی‌مانده نیروی هوایی و چندین لشکر رزمی خود را برای استراحت و بازسازی از خط مقدم عقب کشید.
در طرف مقابل ارتش سرخ حدود ۴۰ هزار نفر تلفات داد. نیروی هوایی شوروی بیش از ۱۵۰ هواگرد خود را در این نبرد از دست داد.
اودسا تنها هدف نظامی بااهمیتی بود که در طول جنگ آلمان و شوروی به متحدان محور سپرده شد و به تصرف درآمد. آنتونسکو روز ۱۷ اکتبر، یک روز پس از تصرف شهر، رسماً تشکیل ناحیه ترانس‌نیستریا با مرکزیت اودسا تحت حاکمیت رومانی را اعلام کرد. به هر صورت نخست‌وزیر رومانی که غالباً خواهان بازگشت مرزها به حدود سال ۱۹۴۰ بود، هیچ اشاره‌ای به ضمیمه شدن این ناحیه به خاک رومانی نداشت. روز ۸ نوامبر یک رژه پیروزی در بخارست، پایتخت رومانی به افتخار تصرف اودسا، با حضور فیلدمارشال ویلهلم کایتل، رئیس فرماندهی عالی ورماخت، برگزار شد.
همانند حوادثی که در کی‌یف به وقوع پیوست، انفجار بمب‌های کارگذاشته‌شده در ساختمان‌های اودسا توسط عوامل شوروی، تلفاتی را به رومانیایی‌ها وارد کرد. در یک مورد انفجار قرارگاه پیشین ان‌کاوه‌ده که به عنوان قرارگاه فرمانداری نظامی رومانی در اودسا استفاده می‌شد، ۶۱ تن از جمله سرلشکر ایوان گلوگوژانو، فرماندار نظامی شهر و ۶ آلمانی را به کشتن داد. این حادثه یکی از عوامل منجر به کشتار یهودیان اودسا توسط رومانیایی‌ها بود.
در پی برگشت ورق جنگ، ارتش سرخ روز ۱۰ آوریل سال ۱۹۴۴ اودسا را بازپس‌گرفت. به جهت مقاومت سرسخت مدافعان آن در مقابل تهاجم نیروهای محور، اودسا به عنوان یکی از چهار شهر نخست، روز ۱ مه سال ۱۹۴۵، در کنار لنینگراد، استالینگراد و سواستپول، عنوان شهر قهرمان شوروی را دریافت کرد.
موزیک ویدیو آهنگ هنرمند جنت جکسون «ملتِ ریتم» توسط دامینیک سینا کارگردانی شد. این فیلم به‌عنوان بخشی از فیلم بلند ملتِ ریتمِ ۱۸۱۴ در یک نیروگاه واقع در پاسادینا، کالیفرنیا فیلمبرداری شد.
مونوگلیسریدها (همچنین: آسیل‌گلیسرول‌ها یا مونوآسیل‌گلیسرول‌ها) دسته ای از گلیسریدها هستند که از یک مولکول گلیسرول تشکیل شده‌اند که از طریق یک پیوند استری به یک اسید چرب متصل است. از آنجایی که گلیسرول حاوی هر دو گروه الکل اولیه و ثانویه است، ممکن است دو نوع مختلف مونوگلیسرید تشکیل شود. ۱-مونوآسیل‌گلیسرول که اسید چرب به الکل اولیه متصل است یا ۲-مونوآسیل‌گلیسرول که اسید چرب به الکل ثانویه متصل است.
مونوگلیسریدها به دو صورت زیستی و صنعتی تولید می‌شوند. این ترکیبات به‌طور طبیعی در مقادیر بسیار کم (۰٫۱-۰٫۲٪) در برخی از دانه‌های روغنی مانند روغن زیتون، روغن کلزا و روغن پنبه وجود دارند. مونوگلیسریدها با هیدرولیز آنزیمی تری‌گلیسریدها توسط لیپوپروتئین لیپاز و هیدرولیز آنزیمی دی‌گلیسریدها توسط دی‌آسیل‌گلیسرول لیپاز بیوسنتز می‌شوند. همچنین به عنوان یک واسطه در فرایند آلکانویله شدن گلیسرول برای تشکیل چربی، تولید می‌شوند. چندین مونوگلیسرید از نظر فارماکولوژی فعال هستند. (به عنوان مثال ۲-اولئویل‌گلیسرول و ۲-آراکیدونیل‌گلیسرول).
تولید صنعتی در درجه اول با واکنش گلیسرولیز بین تری‌گلیسیرید و گلیسرول انجام می‌شود. مواد خام تجاری برای تولید مونوآسیل‌گلیسرول‌ها ممکن است روغن‌های گیاهی یا چربی‌های حیوانی باشند.
مونوگلیسریدها عمدتاً به عنوان سورفکتانت به شکل امولسیفایر استفاده می‌شوند. همراه با دی‌گلیسیریدها، مونوگلیسریدها معمولاً به عنوان «E471»(مونو و دی گلیسریدِ اسیدهای چرب) به محصولات غذایی تجاری در مقادیر کم اضافه می‌شوند و به جلوگیری از جدا شدن مخلوط روغن و آب کمک می‌کنند. مقادیری که در برچسب‌های تغذیه ای برای چربی کل، چربی اشباع شده و چربی "ترانس" داده شده‌است، شامل مقادیر موجود در مونو و دی‌گلیسیرید نمی‌شود زیرا چربی‌ها به عنوان تری‌گلیسیرید تعریف می‌شوند. مونو و دی‌گلیسیریدها اغلب در محصولات نانوایی، نوشیدنی‌ها، بستنی‌ها، آدامس‌ها، شیرین‌کننده‌ها، رویه‌های زده شده، مارگارین، کره بادام‌زمینی، و شیرینی‌ها یافت می‌شوند. در محصولات نانوایی، مونوگلیسریدها برای بهبود حجم و بافت نان و به عنوان عوامل ضدبیاتی مفید هستند. مونوگلیسریدها برای افزایش پایداری فیزیکی نسبت به خامه‌ای شدن در نوشیدنی‌های بر پایه شیر استفاده می‌شوند.
بخش ۴۰۵ مقررات دپارتمان بهداشت ایالت نیویورک که با عنوان قانون لیبی زیون (Libby Zion Law) نیز شناخته می‌شود، مقرراتی است که میزان کار رزیدنت‌های پزشکی در بیمارستان‌های ایالت نیویورک را به حدود ۸۰ ساعت در هفته محدود می‌کند. این قانون به افتخار خانم لیبی زیون (نوامبر ۱۹۶۵–۵ مارس ۱۹۸۴) نام‌گذاری شده‌است. او در سال ۱۹۸۴ در سن ۱۸ سالگی به دلیل آنچه پدرش آن را خستگی کاری رزیدنت‌ها و کارورزان پزشکی نامیده‌است درگذشت. در ژوئیه ۲۰۰۳، شورای اعتباربخشی تحصیلات تکمیلی پزشکی آمریکا مقررات مشابهی را برای تمام موسسات آموزش پزشکی معتبر در سراسر ایالات متحده تصویب کرد.
اگرچه در دادرسی‌های قانونی و مدنی شواهد متناقضی در مورد مرگ خانم زیون یافت شد اما امروزه به‌طور گسترده اعتقاد بر این است که مرگ او به دلیل سندرم سروتونین ناشی از تداخل دارویی بین داروی فنلزین (که او قبل از مراجعه به بیمارستان مصرف می‌کرد) و داروی پتیدین (تجویز شده توسط رزیدنت پزشکی) بوده‌است. تحقیقات قضایی پس از مرگ او و پیامدهای آن بر شرایط کاری و آموزشی کارورزان و رزیدنت‌های پزشکی به‌طور گسترده‌ای در رسانه‌های عمومی و مجلات پزشکی بازتاب یافت.
لیبی زیون از طریق اتاق اورژانس توسط رزیدنت اورژانس در شب چهارم مارس در بیمارستان بستری شده بود. دکتر ریموند شرمن، پزشک خانواده زیون، با برنامه درمانی رزیدنت مبنی شروع سرم تراپی همراه با بستری شدن لیبی در اورژانس موافقت کرد. لیبی به دو رزیدنت سپرده شد. دکتر واینستین، پزشک رزیدنت سال یک (PGY-1) و دکتر استون، پزشک رزیدنت سال دو یا PGY-2، نتوانستند علت بیماری خانم زیون را تعیین کنند اگرچه دکتر استون با تردید گفت که وضعیت او ممکن است واکنش بیش از حد به یک بیماری ساده باشد. پس از مشورت با پزشک خانواده آنها یعنی دکتر شرمن، این دو نفر داروی پتیدین (مپریدین) را برای کنترل «حرکات تند» (jerk motions) که زیون در زمان بستری شدنش نشان می‌داد تجویز کردند.
دکتر واینستین و دکتر استون هر دو مسئول پوشش ده‌ها بیمار دیگر بودند. پس از ارزیابی زیون، آنها او را ترک کردند. رزیدنت سال یک رفت تا بیماران دیگر را معاینه کند و رزیدنت سال دو در اتاقی در ساختمان مجاور به خواب رفت. با این حال، زیون بهبود نیافت و همچنان آشفته تر شد. پس از تماس تلفنی توسط پرستاران، رزیدنت سال یک دستور داد که مهار فیزیکی برای لیبی قرار داده شود. او همچنین برای کنترل بی‌قراری داروی هالوپریدول را به صورت تلفنی تجویز کرد.
زیون سرانجام توانست به خواب برود، اما در ساعت ۶:۳۰ صبح روز پنجم ماه مارس دمای بدن او تا ۴۲ درجه سانتیگراد افزایش یافت. رزیدنت سال یک بار دیگر فراخوانده شد و به سرعت اقدامات لازم برای کاهش دمای بدن او آغاز شد. با این حال، قبل از انجام این کار زیون دچار ایست قلبی شد و کادر پزشکی نتوانستند او را احیا کنند. دکتر واینستین به صورت تلفنی مرگ لیبی را به والدین او اطلاع داد.
زیون قبل از بستری شدن در بیمارستان یک داروی ضد افسردگی از گروه مهارکننده‌های MAO یعنی فنلزین مصرف می‌کرد. ترکیبی از آن و پتیدینی که پزشکان اورژانس به او داده بودند به ایجاد سندرم سروتونین کمک کرد؛ وضعیتی که منجر به افزایش بیقراری او شد. این امر باعث شد که لیبی لوله‌های داخل وریدی خود را بکشد و باعث شد دکتر واینستین به مهار فیزیکی او دستور دهد؛ که لیبی زیون نیز با آن مبارزه کرد. تقریباً پیش از به خواب رفتنش تب او به سطوح خطرناکی رسیده بود و بلافاصله پس از ایست قلبی درگذشت.
چندین سال طول کشید تا توافقی کلی در مورد علت مرگ او حاصل شود.
لیبی زیون (نوامبر ۱۹۶۵–۵ مارس ۱۹۸۴) دانشجوی سال اول کالج بنینگتون در ایالت ورمانت بود. او روزانه یک عدد داروی ضد افسردگی به نام فنلزین را تحت نظر پزشک مصرف می‌کرد. ابتدا کالبد شکافی بیمارستان آثار کوکائین را نشان داد، اما آزمایش‌های بعدی هیچ اثری را نشان ندادند. او دختر آقای سیدنی زیون (۲۰۰۹–۱۹۳۳) وکیل و نویسنده نیویورک تایمز بود. در آگهی ترحیم او در نیویورک تایمز، که یک روز پس از مرگش نوشته شد، آمده‌است که او در چند روز گذشته به بیماری شبه آنفولانزا مبتلا بوده‌است و همچنین آمده بود که او پس از بستری شدن در بیمارستان نیویورک، بر اثر ایست قلبی که علت آن مشخص نیست، درگذشت.
جان مونتکوروینو (; – ) دیپلمات، مبلغ مذهبی، و کشیش کاتولیک بود. او معاصر مارکو پولو بود.
پارک ملی دریای بوتنیان ( , ) یک پارک ملی در فنلاند است که در اوایل سال ۲۰۱۱ تأسیس شد. حدود ۹۸ درصد از سطح پارک ملی از آب تشکیل شده‌است.
پارک ملی خلیج شرقی فنلاند ( ) یک پارک ملی در منطقه کومن‌لاکسو در فنلاند است که در سال ۱۹۸۲ تأسیس شد و آن در خشکی است. این پارک فقط شامل جزایر بسیار کوچک و پرت است که در برخی از آنها عمدتاً درختان کاج رشد می‌کنند.
بیشتر جزایر صخره‌های بی‌درخت و البته با سواحل بی‌نظیر هستند. این پارک ملی به خاطر جانوران و پرندگان آبزی خود شناخته شده‌است. رایج‌ترین پرندگان آبزی غاز و اردک سیاه‌کاکل هستند. پرندگان دیگر، از جمله تیغ‌نوک و پرسفید، در جزایر حفاظت شده پارک لانه می‌کنند.
استوماتیت تماسی به انگلیسی: "Contact stomatitis"، نوعی التهاب یا درد در مخاط دهانی است که در اثر محرک‌های خارجی ایجاد می‌شود. این بیماری به صورت ضایعات پوستی در محلی که مخاط در تماس طولانی‌مدت با عامل آزاردهنده قرار بگیرد مشاهده می‌شود."LeSueur, Benjamin W; Yiannias, James A (January 2003). "Contact stomatitis". Dermatologic Clinics. 21 (1): 105–114. doi:10.1016/S0733-8635(02)00070-0. PMID 12622273." این ضایعات غالباً پس از تماس با غذای داغ یا دندان مصنوعی نامناسب یا سایر مواد تحریک‌کننده در دهان ظاهر می‌شوند. در نتیجه، ممکن است بیماران برای حل این مشکل به جای مراجعه به متخصص پوست، به دندانپزشک رجوع کنند. در این بیماری، برخلاف استوماتیت تماسی آلرژیک، پوست پیش از اینکه واکنش ایمنی نشان دهد، نیازی به داشتن تماس قبلی با محرک ندارد.
پارک ملی مجمع‌الجزایر تامی‌سارن (, ) در مجمع الجزایر اکناس، در منطقه اوسیما در فنلاند واقع شده‌است. در سال ۱۹۸۹ این پارک به وسعت تأسیس شد. این پارک توسط متسه‌هالیتوس (متعلق به وزارت جنگلداری) نگه‌داری می‌شود.
بیشتر مساحت پارک از جزایر صخره‌ای نزدیک دریای آزاد و مناطق آبی اطراف آنها تشکیل شده‌است. استفاده از قایق‌های موتوری از اول آوریل تا ۱۷ جولای برای محافظت از لانه‌سازی پرندگان آبزی ممنوع است. دسترسی به پارک فقط با قایق امکان‌پذیر است. بازدیدکنندگان بدون قایق می‌توانند با تاکسی دریایی به آن برسند.
این پارک ملی در ۱۹ ژوئن ۱۹۹۶ دیپلم اروپایی مناطق حفاظت شده را دریافت کرد که تا ژوئن ۲۰۱۱ اعتبار داشت.
خط قایقرانی یک مکان تاریخی است که در فیلادلفیا ، پنسیلوانیا در ساحل شرقی رودخانه اسکوکل درست در شمال سازه‌های آبی فیرمونت و موزه هنر فیلادلفیا واقع شده است. این خط قایقرانی شامل یک ردیف پانزده‌تایی است که باشگاه‌های اجتماعی و قایقرانی و روئینگ مسابقه‌ای آنها را در خود جای داده است. هر یک از قایق‌خانه‌ها تاریخ مخصوص به خود را دارند و همگی آدرس‌هایی در ردیف قایق‌خانه و پارک فیرمونت دارند (که به نام پاروزن مشهور فیلادلفیا جان بی کلی جونیور نام‌گذاری شده‌اند).
قایق‌خانه‌های شماره ۲ تا ۱۴ بخشی از گروهی هستند که به نام نیروی دریایی اسکوکیل شناخته می‌شوند، که چندین قایق‌خانه دیگر را در امتداد رودخانه در بر می‌گیرد. قایق‌خانه شماره 1 سالن لوید است و تنها مرکز قایق‌خانه عمومی در ردیف است. قایق‌خانه شماره ۱۶، باشگاه سجلی در خود جای داده است که فانوس دریایی تورتل راک را اداره می‌کند. قایق‌خانه‌ها همگی حداقل یک قرن قدمت دارند و برخی از آنها بیش از ۱۵۰ سال پیش ساخته شده‌اند.
خط قایقرانی میزبان چندین مسابقه روئینگ مهم است، از جمله کرجی‌رانی دد ویل ، جام استاتسبری، کرجی‌رانی روز نیروی دریایی، کرجی‌رانی روز استقلال و کرجی‌رانی سران اسکوکیل .
قایق‌خانه‌ها به‌عنوان مراکز جامعه قایقرانی در سراسر ایالات متحده دیده می‌شوند. قایقرانان از قایق‌خانه‌ها در هر سطحی، از جمله باشگاه‌های محلی، دبیرستان‌ها، کالج‌ها، برنامه‌های مسابقه تابستانی در سطح بین‌المللی به رقابت می‌پردازند.
یک شهر زیرزمینی (به انگلیسی:underground city) مجموعه ای از فضاهای زیرزمینی مرتبط است که ممکن است به عنوان پناهگاه دفاعی و اضطراری، مکانی برای زندگی، کار، خرید، به عنوان بخشی از یک سامانه ترابری، آرامگاه یادمانی، انبارهای ذخیره‌سازی، سیسترن یا کانال‌های زهکشی یا ترکیبی از این مثال‌ها استفاده شود. شهرهای زیرزمینی ممکن است اشاره به ساختارهای امروزین فعال یا تاریخی اشاره داشته باشند و ممکن است تماماً یا بخشاً برای عموم نیز در دسترس باشند.
این اصطلاح همچنین ممکن است به شبکه‌ای از تونل‌ها و سازه‌های عمرانی نوین زیرزمینی اشاره کند.Devlopment of a morhological model for territorial development of underground city space این شبکه‌ها می‌تواند ساختمان‌ها را در زیر سطح خیابان به هم متصل می‌کند و ممکن است بلوک‌های اداری، مراکز خرید، ایستگاه‌های مترو، تئاترها و جاذبه‌های دیگر را در خود جای دهند. این معابر معمولاً از طریق فضای عمومی هر یک از ساختمان‌های متصل به آنها قابل دسترسی است و گاهی ورودی‌های جداگانه ای نیز دارند. این تعریف اخیر بسیاری از سازه‌های مدرن را نیز می‌تواند درگیرد. شهرهای زیرزمینی به ویژه در شهرهایی با آب و هوای بسیار سرد یا گرم بسیار کاربردی خواهند بود.
در جهان شهرهای زیرزمینی نوین و تاریخی زیادی وجود دارد. از شهرهای زیرزمینی تاریخی ایران می‌توان به سامن و نوش‌آباد اشاره کرد. نمونه‌ای از یک شهر زیرزمینی نوین کوبر پدی می‌باشد.
در زمین‌شناسی ساختاری، زمین‌درز () محل به‌هم پیوستن در طول یک پهنه گسلی بزرگ میان زمین‌گان‌های متفاوت یا واحدهای زمین‌ساختی جداگانه‌ای است که پیشینه زمین‌ساخت صفحه‌ای، دگرگونی و دیرین‌جغرافیایی متفاوتی دارند. به بیان دیگر، زمین‌درز خطی است که مرز میان دو قطعه پوسته که زمانی از هم جدا بوده‌اند و اکنون به هم پیوسته‌اند را نشان می‌دهد.
زمین‌درز اغلب بر روی سطح زمین با کمربند کوه‌زایی یا رشته‌کوه نشان داده می‌شود.
در زمین‌ساخت صفحه‌ای، زمین‌درزها بقایای منطقه‌های فرورانش هستند و زمین‌درزهایی که به هم متصل شده‌اند، به عنوان قطعاتی از دیرین قاره‌های مختلف یا صفحه‌های زمین‌ساختی به‌شمار می‌روند.
رخنمون زمین‌درزها می‌تواند از عرض چند صد متر تا چند کیلومتر متغیر باشد. آن‌ها می‌توانند شبکه‌ای از مناطق برشی میلونیتی یا پهنه‌های گسلی ترد باشند، اما معمولاً شامل هر دو هستند. زمین‌درزها همچنین معمولاً با توده‌های نفوذی آذرین و عدسی‌های زمین‌ساختی با صخره‌شناسی‌های متفاوت از سنگ‌های نفوذی تا قطعات افیولیتی همراه هستند.
مَتسِه‌هالیتوس (فنلاندی:"اداره جنگل،" سوئدی: Forststyrelsen در سامی: Meahciráđđehus) یک شرکت دولتی و زیرمجموعه وزارت کشاورزی و جنگل‌داری فنلاند است.
دو وظیفه اصلی آن، مدیریت پارک‌ها و حیات وحش فنلاند و نظارت مستمر مناطق حفاظت شده و همچنین مدیریت امور جنگل‌داری جهت استفاده و نیاز صنعت چوب این کشور است. متسه‌هالیتوس تقریباً ۱۲۰۰ کارمند دارد. این شرکت حدود ۱۲۰۰۰۰ کیلومتر مربع از زمین‌ها و مناطق آبی دولتی را مدیریت می‌کند که حدود ۳۵ درصد از کل سطح فنلاند را تشکیل می‌دهد. وظایف آن به فعالیت‌های تجاری و وظایف مدیریت عمومی که عمدتاً توسط دولت انجام می‌شود تقسیم می‌شود. واحدهای تجاری جداگانه‌ای نیز برای فعالیت‌های مختلف ایجاد شده‌است.
در سال ۱۵۴۲ گوستاف یکم، پادشاه سوئد، که در آن زمان حکومتش اراضی فنلاند را نیز شامل می‌شد، تمام مناطق غیرمسکونی پادشاهی خود را متعلق به خدا، پادشاه و وارث تاج پادشاهی اعلام کرد و بدین ترتیب آغاز مالکیت زمین دولتی را رقم زد.
در آغاز قرن نوزدهم، جنگل‌های فنلاند به مانند قرون گذشته به‌طور کامل مورد استفاده قرار می‌گرفتند. تا آن زمان، درختان جنگل‌ها عمدتاً برای مقاصد کشاورزی یا برای تولید قطران، محصول مهم صادراتی آن روزگار، بریده و استفاده می‌شد. با این حال، اگرچه تولید قطران در آغاز قرن نوزدهم شروع به کاهش کرد اما در همان زمان نیازهای صنعت چوب افزایش یافت. در اواسط قرن نوزدهم استفاده از چوب به حدی گسترده بود که مقامات نگران ناپدید شدن جنگل‌های فنلاند بودند. در سال ۱۸۵۱ یک قانون سختگیرانه برای حفاظت از جنگل به تصویب رسید و یک هیئت ملی موقت برای نقشه‌برداری زمین‌ها و مدیریت جنگل‌ها تأسیس شد. تاریخچه خدمات متسه‌هالیتوس امروزی، در سال ۱۸۵۹ آغاز شد، زمانی که الکساندر دوم، امپراتور روسیه اعلامیه‌ای را مبنی بر تأسیس یک مؤسسه جنگل‌داری برای مدیریت جنگل امضا کرد. حوزه عملیاتی این مؤسسه زمین‌های دولتی را تحت پوشش قرار می‌داد که پارک‌های سلطنتی نامیده می‌شدند، اما نظارت بر جنگل‌های خصوصی، حداقل به صورت اسمی، بخشی از وظایف نهاد مدیریت جنگل نیز بود.
در زمین‌شناسی، عدسی () به پهنه‌ای از سنگ یا کانسنگ گفته می‌شود که در بخش میانی ضخیم و در لبه‌ها نازک بوده و در برش عرضی شبیه به یک عدسی محدب است.
اصطلاح عدسی همچنین ممکن است به یک واحد کوچک در سازند سنگی مانند یک واحد چینه‌شناسی اشاره کند؛ اما به‌طور کلی در یک منطقه جغرافیایی بزرگ گسترده نمی‌شود. در این کاربرد، عدسی به سمت لبه‌های آن نازک می‌شود.
ژاله‌پوش بی‌ساقه‌برگ ، گونه‌ای از سرده گیاهان گوشت‌خوار ژاله‌پوش است که بومی برزیل، گویان و ونزوئلا است و در خاک‌های ماسه‌ای یا شنی در نشت‌های فصلی رشد می‌کند که در آن لایه نازکی از آب جمع می‌شود. ژاله‌پوش بی‌ساقه‌برگ رزتی از برگ‌های گوشت‌خوار کوچک گوه‌ای شکل تا گرد تولید می‌کند که معمولاً مایل به زرد هستند اما با افزایش سن قرمزتر می‌شوند. گل‌آذین گل‌های صورتی مایل به قرمز تولید می‌کند.Rivadavia, Fernando. 1996. "Drosera sessilifolia". "Carnivorous Plant Newsletter", 25(1): 26-29. دارای عدد کروموزوم دیپلوئیدی ۲n = ۲۰ است.Rivadavia, Fernando. 2005. New chromosome numbers for "Drosera" L. (Droseraceae). "Carnivorous Plant Newsletter", 34(3):85-91.
ژاله‌پوش بی‌ساقه‌برگ اولین بار توسط آگوستین سن هیلر () در سال ۱۸۲۴ پس از کشف آن در انتهای غربی ایالت برزیل مینا ژرایس در نزدیکی رود سائو فرانسیسکو توصیف شد. جرج بنتام () سپس "ژاله‌پوش دنتانا" (D. dentata) را از گویان توصیف کرد که لودویگ دیلز () آن را به مترادف با ژاله‌پوش بی‌ساقه‌برگ در تک‌نگاشت خود در سال ۱۹۰۶ در مورد ژاله‌پوشان تقلیل داد. این گونه نزدیک به ژاله‌پوش بورمانی تنها گونه دیگر در زیرسرده دلوکالیکس است، اگرچه ژاله‌پوش بورمانی بومی استرالیا و آسیای جنوب شرقی است.Schlauer, J. 2009. World Carnivorous Plant List - Nomenclatural Synopsis of Carnivorous Phanerogamous Plants. Accessed online: 12 September 2009.
در زمین‌شناسی، زمینگان () به قطعه‌ای از پوسته گفته می‌شود که بر روی یک صفحه زمین‌ساختی تشکیل یا از آن جدا شده و بر اثر برافزایش یا تشکیل زمین‌درز در پوسته، بر روی یک صفحه زمین‌ساختی دیگر قرار گرفته‌است. قطعه یا بلوک پوسته‌ای، تاریخ زمین‌شناسی متمایز خود که با مناطق اطراف متفاوت است را حفظ می‌کند. زون زمین‌درزی میان یک زمینگان و پوسته، معمولاً به صورت یک گسل قابل شناسایی است. نهشته‌هاای رسوبی که محل تماس زمین با سنگ مجاور را مدفون می‌کند را سازند همپوشانی می‌نامند. توده نفوذی آذرینی که تماس زمین با سنگ مجاور را تحت تأثیر قرار داده و آن را مخفی کرده‌است، توده اتصال یا دوخت "(stitching pluton)" نامیده می‌شود.
داگینگ یک اصطلاح عامیانه انگلیسی بریتانیایی برای انجام اعمال جنسی در یک مکان عمومی یا نیمه عمومی یا تماشای دیگران در حال انجام این کار است. ممکن است بیش از دو شرکت کننده وجود داشته باشد. هر دو جنس گروهی و ضرب و جرح گروهی را می‌توان گنجاند. از آنجایی که مشاهده تشویق می‌شود، فضول گرایی و نمایشگاه گرایی ارتباط تنگاتنگی با داگینگ گردانی دارند. دو گروه از افراد درگیر اغلب به صورت تصادفی یا (به‌طور فزاینده) ملاقات می‌کنند تا از قبل از طریق اینترنت با هم ملاقات کنند.
در سپتامبر ۲۰۰۳ بی‌بی‌سی نیوز در مورد شوق جنون داگینگ «جدید» گزارش داد. آنها از اینترنت و پیام‌های متنی به عنوان روش‌های متداول سازماندهی جلسات نام بردند. تعریف اصلی داگینگ - که هنوز هم فعالیتی نزدیک به هم است - جاسوسی از زوج‌هایی است که در حال انجام رابطه جنسی در ماشین یا مکان‌های عمومی دیگر هستند، و این اصطلاح برای سال‌ها در راه‌آهن بریتانیا استفاده می‌شد. حداقل در سال ۱۹۵۱ شناخته شده بود.
شواهدی در اینترنت وجود دارد که نشان می‌دهد این «جنون» به کشورهای دیگر مانند ایالات متحده، کانادا، استرالیا، باربادوس، برزیل، دانمارک، هلند، نروژ، لهستان، Archive date is [sic]. و سوئد گسترش یافته‌است.
در بریتانیای کبیر، داگینگ تحت قوانین مربوط به فضول‌گرایی، نمایشگاه‌گرایی یا نمایش عمومی رفتار جنسی قرار می‌گیرد. پیگرد قانونی برای تعدادی از جرایم مانند بخش ۵ قانون نظم عمومی ۱۹۸۶، قرار گرفتن بر اساس بخش ۶۶ قانون جرائم جنسی ۲۰۰۳، یا برای جرم عرفی در مورد توهین به عفت عمومی امکان‌پذیر است. سیاست انجمن افسران ارشد پلیس (ACPO) این بود که دستگیری آخرین راه حل است و در چنین شرایطی باید رویکرد تدریجی تری اتخاذ شود. از آنجایی که رابطه جنسی عمومی در برخی مناطق بریتانیا از نظر قانونی در یک منطقه کمی خاکستری قرار دارد: «... به گفته مقامات و تعداد زیادی از وب‌سایت‌هایی که آن را تبلیغ می‌کنند، سکس عمومی یک فعالیت محبوب و شبه قانونی در بریتانیا است. . (فقط در صورتی جرم تلقی می‌شود که کسی شاهد آن باشد، توهین شده باشد و مایل به شکایت رسمی باشد) و پلیس تمایل دارد در محیط‌های عمومی سکس به راحتی قدم بگذارد، تا حدی به دلیل میراث تلخ زمانی که رابطه جنسی همجنس‌گرایان غیرقانونی بود و مردان محبوس که رابطه جنسی ناشناس در مکان‌هایی مانند حمام عمومی داشتند، به‌طور معمول دستگیر و تحقیر می‌شدند.»
"ساندی هرالد" اسکاتلند در سال ۲۰۰۳ نوشت: «اصطلاح داگینگ در اوایل دهه ۱۹۷۰ برای توصیف مردانی که از زوج‌هایی که در فضای باز رابطه جنسی داشتند جاسوسی می‌کردند - این مردان در هر حرکت زوج‌ها را سگ می‌کردند و آنها را تماشا می‌کردند.» یک ریشه‌شناسی جایگزین، راه رفتن سگ را منشأ این اصطلاح می‌داند. مخاطبان و در واقع شرکت کنندگان می‌توانند از ورزش معمولی حیوانات خانگی خود به عنوان پوششی برای تکالیف جنسی خود استفاده کنند.
یادداشتکتابشناسی - فهرست کتب
میلونیت () نوعی سنگ دگرگونی ریزدانه و فشرده‌است که بر اثر فرایند تبلور مجدد پویا کانی‌های تشکیل‌دهنده که منجر به کاهش اندازه دانه سنگ می‌شود، پدید می‌آید. میلونیت‌ها ممکن است ترکیب کانی‌شناسی متنوع و متفاوتی داشته باشند و طبقه‌بندی کلاسیک آن‌ها بر اساس ظاهر بافتی سنگ است.
میلونیت‌ها سنگ‌های تغییرشکل‌یافته‌ای هستند که از تجمع کرنش برشی بزرگ در پهنه‌های گسلی شکل‌پذیر تشکیل شده‌اند. در مورد شکل گیری میلونیت‌ها دیدگاه های مختلفی وجود دارد، اما به طور کلی توافق بر این است که تغییر شکل بلوری-خمیرسان باید رخ داده باشد و اینکه شکستگی و جریان تنش‌آوارشی فرآیندهای ثانویه در تشکیل آن‌ها هستند.
این مقاله تاریخچهٔ اَسوچیاتزیونه کالچیو میلان است که معمولاً به‌عنوان آ.ث. میلان یا به‌سادگی میلان () شناخته می‌شود؛ میلان یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای ایتالیایی مستقر در میلان، لمباردی است.
آ.ث. میلان به‌عنوان "باشگاه فوتبال و کریکت میلان" در سال ۱۸۹۹ توسط هربرت کیلپین یک تبعه انگلیسی تأسیس شد. این باشگاه ۱۶ دسامبر همان سال را به‌عنوان تاریخ تأسیس خود اعلام می‌کند، شواهد تاریخی نشان می‌دهد که این باشگاه در واقع چند روز پیش، به احتمال زیاد در ۱۳ دسامبر تأسیس شده‌است. با این حال، با از بین رفتن اساسنامه باشگاه، تاریخ دقیق هنوز برای بحث باز است. آلفرد ادواردز، معاون سابق کنسول بریتانیا در میلان و شخصیت شناخته‌شدهٔ جامعه عالی میلان، اولین رئیس منتخب باشگاه بود. در ابتدا، تیم شامل یک بخش کریکت به مدیریت ادوارد برا و یک بخش فوتبال به مدیریت کیلپین بود.
رنگ‌های رسمی انتخاب شده قرمز و مشکی بودند. بلافاصله تیم زیر نظر کیلپین به شهرت رسید. اولین جامی که برنده شد "مدالیا دل ری" (مدال پادشاه) در ژانویهٔ ۱۹۰۰ بود و تیم بعداً سه لیگ ملی را در سال‌های ۱۹۰۱، ۱۹۰۶ و ۱۹۰۷ به‌دست‌آورد. پیروزی ۱۹۰۱ بسیار مهم بود زیرا به بردهای متوالی جنوا پایان داد که تنها تیمی بود که پیش از ۱۹۰۱ پیروز شده بود.
این باشگاه در دههٔ اول فعالیت خود موفق شد و چندین جام مهم کسب کرد، از جمله، دو نسخه دیگر از "Medaglia del Re" یادشده، "پالا داپلز" ۲۳ بار و "مسابقات FGNI" پنج بار. مسابقه‌ای که توسط فدراسیون ژیمناستیک ایتالیا برگزار می‌شود اما به‌طور رسمی توسط فدراسیون فوتبال ایتالیا به رسمیت شناخته نشده‌است.
در سال ۱۹۰۸، مسائل مربوط به عقد قرارداد با بازیکنان خارجی منجر به انشعاب و تشکیل باشگاه اینترناسیونال میلان شد که باعث شد یکی از بنیانگذاران سابق میلان، جووانی پارامیتیوتی، به‌جای آن، رئیس اینترناسیونال میلان شود.
در سال ۱۹۰۹ میلان اولین تغییر مالکیت خود را تجربه کرد، زمانی که پیرو پیرلی رئیس جدید باشگاه شد. او به‌مدت ۱۹ سال در سمت خود باقی ماند تا اینکه در سال ۱۹۲۸ استعفا داد، برای یک رکورد زمانی که تنها ۸۰ سال بعد توسط سیلویو برلوسکونی شکست خورد.
در سال ۱۹۱۶، میلان قهرمان جام فدرال شد، یک جام ملی که جایگزین لیگ ایتالیا شده بود و به‌دلیل جنگ جهانی اول به حالت تعلیق درآمد. این جام هرگز به‌عنوان یک عنوان ایتالیایی شناخته نشد. در دو فصل بعد، میلان مهم‌ترین تورنمنت‌های موجود در طول جنگ را در سطح منطقه‌ای برد (قهرمانی ملی هنوز به حالت تعلیق درآمد): "کوپا لومباردا" در سال ۱۹۱۷ و "کوپا مائورو" در سال ۱۹۱۸، در این مورد پس از شکست دادن اینتر در دیدار سرنوشت‌ساز با نتیجه تاریخی ۸–۱.
در سال ۱۹۱۹، این تیم نام خود را به باشگاه فوتبال میلان تغییر داد. پس از اولین پیروزی‌های خود، میلان نتوانست به موفقیت‌های پیشین خود در سطح بالا ادامه دهد و تنها تعدادی جایگاه در نیم جدول به دست آورد، حتی اگر همیشه در لیگ برتر ایتالیا بازی کند.
دو نفر از مهم‌ترین بازیکنان این دهه، لوئیس ون هگه، مهاجم بلژیکی، که ۹۷ گل در ۸۸ بازی رسمی به ثمر رساند، و مدافع رنزو دی وکی، ملقب به "il figlio di Dio" (پسر خدا) بودند.
در بین دو جنگ جهانی، علیرغم اینکه همیشه در دسته اول باقی مانده بود، میلان هرگز از مقام سوم فراتر نرفت که در سال‌های ۳۸–۱۹۳۷ و ۴۱–۱۹۴۰ به دست آورد. در سال ۱۹۲۴ ویتوریو پوتزو که در سال‌های ۱۹۳۴ و ۱۹۳۸ به عنوان مربی تیم ملی ایتالیا قهرمان جام جهانی شد، به عنوان مدیر باشگاه استخدام شد. با این حال، نتایج مثبت نبود و پس از دو فصل او اخراج شد.
در سال ۱۹۲۶، رئیس پیرو پیرلی، ورزشگاه جدیدی را به انحصاری برای میلان ساخته بود تا در آن بازی کند. سن سیرو از آن لحظه به بعد تنها خانه میلان شد. این ورزشگاه با دربی مقابل اینتر افتتاح شد و با نتیجه ۶ بر ۳ برنده شد. از جمله "گلزنان روسونری" در آن روز، جوزپه سانتاگوستینو، یکی از مرتبط‌ترین بازیکنان باشگاه در دهه ۱۹۲۰ بود: او در ۲۳۳ بازی ۱۰۳ گل به ثمر رساند.
دهه ۱۹۳۰ اولین حضور میلان در مسابقات بین‌المللی با شرکت در جام میتروپا ۱۹۳۸ بود. بین سال‌های ۱۹۳۵ و ۱۹۳۹، میلان به چهار نیمه‌نهایی متوالی کوپا ایتالیا رسید، با همین تعداد حذف.
مهم‌ترین بازیکن دهه آلدو بوفی بود که سه بار بهترین گلزن سری آ (در فصل‌های ۳۹–۱۹۳۸، ۴۰–۱۹۳۹ و ۴۲–۱۹۴۱) بود و در مجموع ۱۳۶ گل برای میلان به ثمر رساند. پنجمین گلزن برتر تاریخ باشگاه.
در سال ۱۹۳۹، رژیم فاشیستی یک نام ایتالیایی جدید، آسوسیازونه کالچیو میلان برای تیم تحمیل کرد. با این حال، این نام تا حدی پس از جنگ جهانی دوم کنار گذاشته شد، اما قسمت اولیه آن حفظ شد: تیم آسوسیازونه کالچیو میلان نامیده شد، که نام رسمی فعلی باشگاه باقی مانده‌است.
در دورهٔ پس از جنگ، میلان همیشه در میان سه تیم برتر ایتالیایی در جدول رده‌بندی سری آ قرار داشت (به استثنای مقام چهارم در سال‌های ۴۷–۱۹۴۶)، و در سال ۱۹۵۱، اولین بار از سال ۱۹۰۷، "اسکودتو را" به دست آورد. "ایل گرانده میلان" شامل «"گره-نو-لی"» معروف بود، سه بازیکن سوئدی متشکل از گونار گرن، گونار نوردال و نیلز لیدهولم، همه برندگان پیشین المپیک. آن تیم همچنین بازیکنان باکیفیتی مانند لورنزو بوفون، چزاره مالدینی و کارلو آنووازی را به میدان فرستاد. در داخل کشور، میلان در سال‌های ۱۹۵۵، ۱۹۵۷ و ۱۹۵۹ قهرمان سری آ شد. بین فصل‌های ۴۸–۱۹۴۷ و ۵۷–۱۹۵۶، میلان همیشه در بین سه باشگاه برتر جدول لیگ قرار می‌گرفت. یکی از برجسته‌ترین پیروزی‌های این دوره، پیروزی ۷–۱ مقابل یوونتوس در تورین در ۵ فوریه ۱۹۵۰ بود که گونار نوردال هت‌تریک کرد.
بلا گاتمن در سال ۱۹۵۳ به عنوان سرمربی آ.ث. میلان منصوب شد. گاتمن در دومین فصل هدایتش، زمانی که یک رشته اختلاف با هیئت مدیره منجر به اخراج او شد، آنها را در صدر بازی‌های سری آ ۱۹ قرار داد. او بعداً در یک کنفرانس مطبوعاتی حیرت‌زده گفت: «"من از کار اخراج شده‌ام، هرچند که نه جنایتکار هستم و نه همجنس‌گرا." "خداحافظ".» از آن زمان به بعد او بر روی بندی در قراردادش اصرار داشت که اگر تیمش در صدر جدول باشد نمی‌تواند اخراج شود."Contested Fields; A Global History of Modern Football"
این دهه همچنین شاهد اولین موفقیت‌های اروپایی میلان با پیروزی در جام لاتین ۱۹۵۱ و ۱۹۵۶ بود. میلان همچنین اولین باشگاه ایتالیایی بود که در جام اروپای تازه متولد شده در فصل ۵۶–۱۹۵۵ شرکت کرد و دو سال بعد با شکست رئال مادرید به فینال رسید.
میلان برای قهرمانی در لیگ فوتبال در سال‌های ۶۲–۱۹۶۲ تحت مدیریت نرئو روکو، یک مربی نوآور فوتبال که به‌عنوان مخترع تاکتیک "کانتاچیو" شناخته می‌شود، بازگشت. این تیم شامل جیانی ریورای جوان و خوزه آلتافینی بود. فصل بعد، تا حد زیادی به‌دلیل گلزنی پربار آلتافینی، میلان اولین جام اروپایی خود را (که بعداً به‌عنوان لیگ قهرمانان اروپا شناخته شد) با شکست ۲–۱ بنفیکای پرتغال به دست آورد. این اولین باری است که یک تیم ایتالیایی قهرمان جام باشگاه‌های اروپا می‌شود.
علی‌رغم موفقیت‌های سال‌های ابتدایی دهه، میلان جام‌های کمتری را در طول دهه ۱۹۶۰ به‌دست‌آورد، عمدتاً به‌دلیل رقابت سنگین هلنیو هررا، رقبای شهری میلان. "اسکودتوی" بعدی آن تنها در سال ۶۸–۱۹۶۷ از طریق خط حمله پیرینو پراتی، بهترین گلزن سری آ در آن فصل، و همچنین جام برندگان جام اروپا، در برابر هامبورگر اس وی به لطف دو گل کرت هامرین به‌دست آمد. در فصل بعد، میلان دومین جام اروپایی خود را با نتیجهٔ ۴–۱ مقابل آژاکس به‌دست‌آورد و در سال ۱۹۶۹ اولین جام بین قاره‌ای خود را پس از شکست دادن استودیانتس لاپلاتای آرژانتین در دو بازی دراماتیک (۳–۰، ۱–۲) به‌دست‌آورد.
در دهه ۱۹۷۰، میلان سه کوپا ایتالیا و دومین جام برندگان جام را در طول فصل ۷۳–۱۹۷۲ پس از شکست لیدز یونایتد با نتیجهٔ ۱–۰ برد. در سال ۱۹۷۲، آنها به نیمه نهایی جام یوفا رسیدند، اما به قهرمان نهایی جام یوفا، تاتنهام هاتسپر سقوط کردند. اما هدف اصلی "روسونری" دهمین "اسکودتو" بود که اولین "ستاره" را به تیم اهدا می‌کرد. برای سه سال متوالی، در سال‌های ۱۹۷۱، ۱۹۷۲ و ۱۹۷۳، میلان پس از چند دوئل به یاد ماندنی با اینتر و یوونتوس، در رده دوم لیگ قرار گرفت. یک فصل قوی ۷۳–۱۹۷۲ بهترین فرصت را برای آنها فراهم کرد، اما در نهایت پس از شکست دراماتیک مقابل هلاس ورونا در آخرین روز فصل، شکست را ثابت کرد.
میلان باید تا سال ۱۹۷۹ صبر کند تا دهمین "اسکودتو" خود را به دست آورد، که در درجه اول توسط جیانی ریورا هدایت می‌شد، که پس از این پیروزی نهایی از فوتبال کناره‌گیری کرد. امسال نیز اولین حضور فرانکو بارزی در اولین فصل کامل او با این باشگاه بود.
پس از این موفقیت، تیم وارد دوره افول شد. این باشگاه در سال ۱۹۸۰ درگیر رسوایی توتونرو شد و به عنوان مجازات برای اولین بار در تاریخ خود به سری بی سقوط کرد. این رسوایی حول محور یک سندیکای شرط‌بندی بود که به بازیکنان و مسئولان پول پرداخت می‌کرد تا نتیجه مسابقات را ثابت کنند.
در ۸۱–۱۹۸۰، میلان به‌راحتی قهرمان سری بی شد و بازگشت سریع به سری آ را تضمین کرد، جایی که بدترین فصل خود را تجربه کرد، در ۸۲–۱۹۸۱، یک بار دیگر سقوط کرد. در سال ۱۹۸۳، میلان برای دومین بار در سه فصل قهرمان سری بی شد تا به سری آ بازگردد، جایی که در فصل ۸۴–۱۹۸۳ به مقام ششم دست یافت.
پس از چندین مشکل مالی مختلف که باعث بدبختی و عدم موفقیت در زمین شده بود، میلان در ۲۰ فوریهٔ ۱۹۸۶ توسط سیلویو برلوسکونی، یک کارآفرین میلانی خریداری شد که آن را از ورشکستگی نجات داد. برلوسکونی یک مربی در حال رشد به نام آریگو ساکی و سه بازیکن هلندی مارکو فان باستن، فرانک رایکارد و رود گولیت را به‌همراه بازیکنان ملی ایتالیایی روبرتو دونادونی، کارلو آنچلوتی، جیووانی گالی و پائولو مالدینی در تلاش برای بازگرداندن تیم به شکوه آورد.
ساکی و میلان پس از بهبودی چشمگیر در مقابل ناپولی به رهبری دیگو مارادونا، اسکودتو ۸۸–۱۹۸۷ را به دست آوردند. فصل بعد، در ۸۹–۱۹۸۸، میلان سومین جام اروپایی خود را پس از شکست ۴–۰ استوا بوکورستی در فینال، و دومین جام بین قاره‌ای خود را در برابر نشنال مدلین (۱–۰، گل در آخرین دقیقه وقت‌های اضافه) به‌دست‌آورد.