moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
"مالکوم ایکس تأثیرات عمیقی بر جنبش حقوق مدنی به جا گذاشته بود و جنوبی‌ها اعتماد به نفس زیادی به دست آورده بودند. عقاید مالکوم به لایه‌های سنتی هم نفوذ کرده بود. [۸۵] خوداتکایی به روشنایی عظیمی تبدیل شده بود و کنوانسیون ملی حزب دموکرات در ۱۹۶۴ حزب دموکرات آزادی می سی سی پی (MFDP) را حذف کرده و قانون انتخاب نمایندگان را جایگزین قانون جیم کرو ساخته بود. [۸۶] SNCC به سمت مبارزه مسلحانه تغییر رویه داد و با مالکوم ایکس برای جمع‌آوری اعانه در هارلم در دسامبر ۱۹۶۴ همکاری کرد. هنگامی که فنی لو هامر در مورد خشونت‌های جیم کرو صحبت می‌کرد گفت که او در می سی سی پی رنج کشیده و جیم کرو شخصاً در مقابل رفتار خشونت‌آمیز پلیس شمال نسبت به سیاهان مسئول است. [۸۷] هنگامی که مالکوم اظهار داشت که آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار باید همانند مائومائو، ارتش کنیا در تلاش برای به دست آوردن آزادی خود بجنگند، بسیاری از اعضای SNCC برایش کف زدند. [۸۸] در زمان کمپین سلما برای حق رای در سال ۱۹۶۵، مالکوم افشا کرد که گزارش‌های زیادی در مورد تهدید به قتل در سلما دریافت داشته‌است، و در اواخر ماه ژانویه با ارسال تلگرام سرگشاده‌ای به جورج لینکلن راکول، رئیس حزب نازی آمریکا بیان داشت: ": اگر تحریکات نژادپرستانه شما علیه مردم ما در آلاباما باعث آسیب فیزیکی به کینگ یا هر آمریکایی سیاه‌پوست دیگری بشود شما و دوستان شما به شدیدترین شکل ممکن با اقدامات تلافی جویانه فیزیکی آن دسته از ما که به فلسفه خلع سلاح و روش‌های بدون خشونت معتقد نیستند، روبرو خواهید گردید. [۸۹] ماه بعد، مدیر بخش سلمای SNCC از مالکوم دعوت کرد تا در جلسه مهمی که در سلما برگزار می‌شد سخنرانی کند. در حضور مالکوم، پرزیدنت جانسون اولین بیانیه عمومی خود در حمایت از مبارزات انتخاباتی سلما را اعلام داشت. [۹۰] پل رایان هی گود، مدیر شرکتی از NAACP صندوق دفاع حقوقی، نقش مالکوم را در وادار کردن دولت فدرال به پاسخ گویی ستود. هی گود اشاره کرد که "در مدت کوتاهی پس از ملاقات مالکوم و سلما، یک قاضی فدرال از وزارت دادگستری، به دادخواستی که توسط آن‌ها ارسال شده پاسخ داده‌است؛ و لازم است برای رسیدگی به درخواست سیاهان در دالاس کانتی دست کم ۱۰۰ دفتر گشایش یابد. [۹۱]
نوشتار اصلی: جنبش سنت آگوستین
سنت آگوستین، معروف به "قدیمی‌ترین شهر ملت،" در سال ۱۵۶۵، توسط اسپانیایی‌ها، در سواحل شمال شرقی فلوریدا تأسیس شد و میزبان نمایش عظیم قانون حقوق مدنی در سال ۱۹۶۴ گردید. از سال ۱۹۶۳، یک جنبش محلی، به رهبری دکتر روبرت. بی. هی لینگ، که یک دندانپزشک سیاه‌پوست و سرباز سابق نیروی هوایی بود، با اعتصاب نهادهای محلی آغاز گردیده بود، در پائیز همان سال دکتر هی لینگ و سه همکارش، جیمز جکسون، کلاید جنکینز، و جیمز هاوزر، در یک تجمع توسط کوکلوس کلان‌ها به طرز وحشیانه‌ای مورد ضرب و شتم قرار گرفتند.
سواران تاریکی به خانه‌های سیاهان حمله می‌کردند و تعدادی نوجوان به نام‌های آدری نل ادواردز، جوآن اندرسون، ساموئل وایت، و ویلی کارل سینگلتون (که به عنوان "چهار سنت آگوستین " شناخته می‌شوند) تنها به جرم ورود و نشستن در یک غذاخوری محلی، شش ماه را در زندان و کانون اصلاح و تربیت به سر برده بودند، آزادی آن‌ها پس از یک اعتراض ملی توسط پیتزبورگ کوریر، جکی رابینسون و دیگران صورت گرفت و در آن زمان این کار فرماندار و اعضا کابینه فلوریدا، اقدام مهمی به‌شمار می‌رفت.
جنبش سنت آگوستین برای مقابله با سرکوب، علاوه بر اقدامات مسالمت‌آمیز در دفاع از خود به اقدامات مسلحانه نیز رو آورد. در ژوئن ۱۹۶۳، دکتر هی لینگ علناً اظهار داشت که "من و دیگران مسلح هستیم. ما ابتدا شلیک می‌کنیم و سپس به سؤالات پاسخ می‌دهیم. ما قصد نداریم همانند مژر اورز بمیریم." این اظهارنظر به شعار ملی تبدیل شد. [۹۲] هنگامی که سواران تاریکی کلان، در محله‌های سیاه‌پوست‌نشین سنت آگوستین دست به ترور می‌زدند، اعضای NAACPطرفدار هی لینگ نیز آن‌ها را با تیراندازی از پا درمی‌آوردند، و در ماه اکتبر یک نفر از مردان کلان کشته شد. [۹۳]
در سال ۱۹۶۴، دکتر هی لینگ و فعالان دیگر از رهبر کنفرانس مسیحی جنوب درخواست کردند که به سنت آگوستین بیاید. زمانی که دادگاه تجدید نظر دانش آموزان کالج شمالی برگزار می‌شد دکتر هی لینگ به آن شهر باستانی رفته بود، نه برای رفتن به ساحل، بلکه برای شرکت در تظاهرات. چهار بانوی برجسته ماساچوست خانم مری پارکمن پی بادی، خانم استر بورگس، خانم هستر کمپبل (که همگی شوهرانشان اسقف اعظم بودند)، و خانم فلورانس رو (که شوهرش معاون رئیس شرکت بیمه جان هنکاک بود) وی را مورد حمایت قرار دادند. دستگیری خانم پی بادی، مادر ۷۲ ساله فرماندار ماساچوست، به خاطر تلاش برای غذا خوردن در لژ پان دو لون موتور که غیر مختلط بود به تیتر اول خبر در سراسر کشور تبدیل شد، و توجه جهانیان را به جنبش سنت آگوستین معطوف ساخت.
اطلاع‌رسانی در مورد این فعالیت‌ها به‌طور گسترده در ماه‌های بعد ادامه یافت و عنوان طولانی‌ترین فیلیباستر را در طول تاریخ علیه لایحه حقوق مدنی در کنگره به خود اختصاص داد. در تاریخ ۱۱ ژوئن سال ۱۹۶۴ دکتر مارتین لوتر کینگ جونیور در هتل مانسون در سنت آگوستین، دستگیر گردید. تنها جایی در فلوریدا که دستگیر شد. او "نامه‌ای از زندان سنت آگوستین" به حامی شمالی خود، خاخام اسرائیل درسنر در نیوجرسی نوشت و از وی خواست که دیگران را به مشارکت در جنبش دعوت کند؛ و یک هفته بعد، بزرگ‌ترین بازداشت دسته جمعی خاخام‌ها در آمریکا، در حالی که برای انجام مراسم دعا در در مانسون جمع شده بودند، اتفاق افتاد.
عکس معروفی در سنت آگوستین گرفته شده که مدیر هتل مانسون را در حال ریختن اسید در استخر نشان می‌دهد در حالی که سیاه پوستان و سفید پوستان مشغول شنا کردن در آن هستند. این عکس وحشتناک درصفحه اول روزنامه واشینگتن در همان روزی که مجلس سنا قصد داشت به لایحه حقوق مدنی رأی دهد، چاپ شد. در سال ۱۹۶۴.
نوشتار اصلی: تابستان آزادی در تابستان سال ۱۹۶۴، COFO نزدیک به ۱۰۰۰ کنشگر را برای پیوستن به کنش گران محلی سیاه‌پوست که به دنبال حق رای، تحصیل در مدارس آزاد و سازمان دهی حزب دموکرات آزادی می‌سی‌سی‌پی بودند، به می‌سی‌سی‌پی آورد، در حالی که بسیاری از آن‌ها دانش آموزان سفیدپوست بودند (MFDP) [۹۴].
بسیاری از شهروندان سفیدپوست می‌سی‌سی‌پی عمیقاً از خارجی‌ها متنفر بوده و برای حفظ تفکیک در جامعه خود تلاش می‌کردند. دولت و دولت‌های محلی، پلیس، شورای شهروندان سفیدپوست و کوکلوس کلان با توسل به بازداشت، ضرب و شتم، آتش‌سوزی، قتل، جاسوسی، اخراج و سایر اشکال ارعاب و آزار و اذیت به مخالفت با این پروژه و جلوگیری از دستیابی سیاهان به حق رأی و برابری اجتماعی می‌پرداختند. [۹۵]
در تاریخ ۲۱ ژوئن ۱۹۶۴، سه نفر از کنش گران حقوق مدنی ناپدید شدند. جیمز چینی، یک جوان سیاه‌پوست اهل می‌سی‌سی‌پی و دو کنش گر یهودی، اندرو گودمن، دانشجوی انسان‌شناسی کالج کوئینز و مایکل شورنر، سازمان دهنده CORE از فرودستان شرق منهتن، اجساد آن‌ها چند هفته بعد به دست آمد، قاتلین توطئه گرانی از اعضای محلی کلان و نیز اعضای کلانتری نشوبا کانتی بودند. نفرت و انزجار افکار عمومی از این ماجرا سبب گردید وزارت دادگستری ایالات متحده و اف‌بی‌آی وارد عمل بشوند. (تا پیش از آن هر دو از برخورد با مسئله تبعیض نژادی و آزار و اذیت سیاه پوستان خودداری می‌کردند) خشم شدید ناشی از این قتل‌ها به رهبران برای تصویب قانون حقوق مدنی کمک کرد. (برای کسب اطلاعات بیشتر به کشتار فعالان حقوق مدنی می‌سی‌سی‌پی رجوع نمائید).
از ژوئن تا آگوست، در تابستان آزادی، کنش گران در ۳۸ پروژه محلی در سراسر کشور مشغول به فعالیت بودند، که بیشترین تعداد و تمرکز آن‌ها در منطقه دلتای می‌سی‌سی‌پی بود. دست کم ۳۰ مدرسه آزادی با نزدیک به ۳۵۰۰ دانش آموز و ۲۸ مرکز اجتماعی تأسیس شد. [۹۶]
در مدت اجرای پروژه تابستان آزادی، حدود ۱۷۰۰۰ نفر از سیاهان می‌سی‌سی‌پی تلاش کردند نام خود را به عنوان رای‌دهنده ثبت کنند و از مقررات محدودکننده‌ای که نژاد سفید را برتر می‌دانست سرپیچی نمایند، از آن میان تنها ۱۶۰۰ نفر (کمتر از ۱۰٪) موفق به این کار گردیدند. اما بیش از ۸۰۰۰۰ نفر به حزب دموکرات آزادی می‌سی‌سی‌پی (MFDP) پیوستند و آن را به عنوان یک سازمان سیاسی جایگزین تأسیس کردند، و بدین وسیله تمایل خود را برای رأی دادن و شرکت در سیاست اعلام داشتند. [۹۷]
اگرچه در تابستان آزادی بسیاری از رای‌دهندگان موفق به ثبت نام نشدند، اما این دوره تأثیر قابل توجهی در جنبش حقوق مدنی برجای گذاشت؛ و به چندین دهه انزوا و افسردگی مردم که تحت تأثیر سیاست‌های جیم کرو اتفاق افتاده بود، پایان داد. تا پیش از تابستان آزادی، رسانه‌های خبری ملی توجه کمی به آزار و اذیت رای‌دهندگان سیاه‌پوست در جنوب و خطراتی که فعالان حقوق مدنی سیاه‌پوست با آن مواجه بودند، نشان داده بودند. با گسترش این حوادث در سراسر جنوب توجه رسانه‌ها به می‌سی‌سی‌پی افزایش یافت. [۹۸]
مرگ دانش آموزان سفیدپوست مرفه شمالی و تهدید سایر شمالی‌ها توجه کامل رسانه‌ها و دولت را به خود جلب کرد. بسیاری از کنش گران سیاه‌پوست از این توجه متفاوت رنجیدند، در باور رسانه‌ها زندگی سفید پوستان و سیاه پوستان ارزش یکسانی نداشت. شاید مهم‌ترین اثر تابستان آزادی بر داوطلبان بود، چرا که تقریباً همگی - سیاه و سفید - هنوز هم آن را یکی از مهم‌ترین دوره‌های زندگی خود می‌دانند. [۹۸]
اگرچه رئیس‌جمهور کندی قانون حقوق مدنی را پیشنهاد کرده بود و از سوی اعضای شمالی کنگره و سناتورهای هر دو حزب حمایت می‌شد، اما سناتورهای جنوبی تصویب این لایحه را مسکوت نگه داشته بودند. پس از مانورهای پارلمانی قابل توجه و ۵۴ روز فیلیباستر در مجلس سنای ایالات متحده، پرزیدنت جانسون موفق شد آن لایحه را به کنگره ببرد. [۹۹]
در تاریخ ۲ ژوئیه ۱۹۶۴، جانسون قانون حقوق مدنی را امضا کرد، [۱] که هرگونه تبعیض بر اساس نژاد، رنگ، مذهب، جنس یا ملیت "را درتخصیص فرصت‌های شغلی و امکانات رفاهی عمومی ممنوع می‌کرد. با این لایحه دادستان کل مجاز بود پرونده‌ها را مطابق قانون جدید بررسی نماید. این قانون همچنین قوانین ایالتی و محلی سابق را که این تبعیضات را قانونی کرده بودند باطل می‌نمود.
نوشتار اصلی: حزب دموکرات آزادی می‌سی‌سی‌پی طبق قانون اساسی سیاه پوستان در می‌سی‌سی‌پی از اواخر قرن ۱۹ام به‌طور قانونی از حقوق خود محروم شده بودند. در سال ۱۹۶۳ COFO برای نشان دادن تمایل سیاهان اهل می‌سی‌سی‌پی به رای دادن، یک رای‌گیری نمایشی برگزار کرد که بیش از ۸۰۰۰۰ نفر ثبت نام کرده و در انتخابات ساختگی رای دادند، با این کار شکاف عمیقی در تخته سنگ یکپارچه به وجود آمد و "حزب آزادی" با دولت طرفدار حزب دموکرات به مخالفت برخاست. در سال ۱۹۶۴، حزب دموکرات آزادی می‌سی‌سی‌پی (MFDP) برای به چالش کشیدن همه احزاب رسمی سفیدپوستان تأسیس گردید. وقتی مسئولین رای‌گیری از به رسمیت شناختن نامزد آن‌ها خودداری کردند، آن‌ها اولین قدم را برداشتند و فنی لو هامر، آنی دوین و ویکتوریاگری را به عنوان نمایندگان کنوانسیون ملی حزب دموکرات در ۱۹۶۴ به کنگره معرفی نمودند. [۹۴]
حضور حزب دموکرات آزادی می‌سی‌سی‌پی در آتلانتیک سیتی نیوجرسی ناخوشایند بود، با این حال، برگزارکنندگان این کنوانسیون تصمیم داشتند پیروزی خود را در کسب حقوق مدنی در دولت جانسون و مبارزه موفق خود در رفع تبعیض نژادی در حزب دموکرات را، جشن بگیرند. هیئت‌های تمام سفیدپوست از سایر ایالات جنوبی تهدید کرده بودند در صورتی که نمایندگان رسمی می‌سی‌سی‌پی جایگزین نشوند، کناره‌گیری می‌کنند. جانسون در مورد حمله بری گلدواتر جمهوری‌خواه به آنچه قبلاً دژ سفید دموکراتیک "نفوذ ناپذیر جنوبی" می‌خواند، و همچنین از حمایتی که جورج والاس در شمال در انتخابات مقدماتی حزب دموکرات دریافت کرده بود، نگران بود.
با این حال جانسون نمی‌توانست از معرفی نمایندگان MFDP به کمیته اعتبارنامه جلوگیری کند. فنی لو هامر با صراحت در مورد خشونتی که او و دیگران تحمل کرده‌اند و کسانی که آن‌ها را به خاطر تلاش برای ثبت نام در رای‌گیری تهدید کرده‌اند، شهادت داد. هامر رو به دوربین‌های تلویزیونی، پرسید، "آیا این آمریکاست؟" جانسون به MFDP پیشنهاد می‌کند که در ازای دو نماینده بدون حق رأی "سازش" را بپذیرد، در حالی که نمایندگان سفیدپوست معرفی شده توسط حزب دموکرات نیز کرسی‌های خود را حفظ کرده‌اند. MFDP با عصبانیت این "سازش" را رد کرد.
با وجود به رسمیت شناخته نشدن، نمایندگان MFDP در کنوانسیون باقی ماندند. هنگامی که همه جلسه را ترک کردند، سه نفر از نمایندگان می‌سی‌سی‌پی، که از تعهد وفاداری به حزب شانه خالی کرده بودند، باقی‌مانده و صندلی‌هایی را که نمایندگان MFDP روی آن‌ها نشسته بودند از سالن خارج کردند. روز بعد، هنگامی که نمایندگان سیاه‌پوست متوجه این اتفاق شدند همان‌جا ایستادند و "ترانه آزادی" را خواندند.
در سال ۱۹۶۴ کنوانسیون حزب دموکرات با اینکه از مشکلات داخل MFDP و جنبش حقوق مدنی، سرخورده شده بود اما MFDP را حذف نکرد. MFDP پس از آتلانتیک سیتی ریشه دارتر شد. آن‌ها مالکوم ایکس را دعوت کردند، تا به عنوان سخنگوی سازمان ملت مسلمان، در یکی از همایش‌هایشان سخنرانی کند و با جنگ در ویتنام مخالفت ورزیدند.
در ۱۰ دسامبر ۱۹۶۴ جایزه صلح نوبل به دکتر مارتین لوتر کینگ جونیور اهدا گردید، او تنها۳۰ سال داشت و جوانترین کسی بود که این جایزه را دریافت می‌کرد. [۱۰۱]
تحریم نیواورلئان به وسیلهٔ بازیکنان لیگ فوتبال آمریکایی، ژانویه ۱۹۶۵[ویرایش]
در پایان فصل لیگ حرفه‌ای فوتبال آمریکایی در ۱۹۶۴، تمام ستارگان AFL برای مسابقات ورزشی در استادیوم تولان شهر نیواورلئان حضور یافته بودند. در همان زمان تعداد زیادی از سیاهپوستان از شغل‌های خود به عنوان خدمه هتل‌ها و رانندگی برای سفیدپوستان در شهر نیواورلئان محروم شده بودند، بازیکنان سیاه و سفیدپوست برای تحریم شهر نیواورلئان به رهبری بازیکنان تیم بوفالو بیلز و شخص کوکی گیلچریست لابی کردند. بازیکنان با حضور در یک جبهه متحد توانستند مسابقات را به استادیوم جپسند در هوستون منتقل نمایند.
دستورالعمل‌های تبعیض‌آمیز که باعث نقض حقوق مدنی می‌گردید، با تصویب قانون حقوق مدنی در سال ۱۹۶۴غیرقانونی شدند، [۱] قانون جدید که در ژوئیه ۱۹۶۴ امضا شده بود بازیکنان AFL را برای رسیدن به اهدافشان دلگرم کرد. این اولین تحریم به وسیلهٔ ورزشکاران حرفه‌ای در کل شهر بود.
نوشتار اصلی: راهپیمایی سلما تا مونتگومری و قانون حق رای
SNCC طرح بلندپروازانه‌ای برای ثبت نام از رای‌دهندگان در سلمای آلاباما، در سال ۱۹۶۳ داشت، اما به دلیل مخالفت جیم کلارک کلانتر سلما، تا سال ۱۹۶۵ پیشرفت اندکی در آن صورت گرفته بود. پس از دعوت SCLC از ساکنان محلی برای همکاری، کینگ به سلما آمد و چندین راه‌پیمایی برگزار شد و او به همراه ۲۵۰ تظاهرات‌کننده دیگر دستگیر گردید. راهپیمائی‌ها ادامه یافت و با برخوردهای خشونت‌آمیزی از سوی پلیس مواجه شد. جیمی لی جکسون، یکی از ساکنان حومه ماریون، در آخرین راهپیمایی در ۱۷ فوریه، ۱۹۶۵ توسط پلیس کشته شد. مرگ جکسون باعث شد جیمز بِوِل، مدیر جنبش سلما، یک راهپیمایی را از سلما به سمت مونتگمری، مرکز این ایالت سازمان دهی کند.
در ۷ مارس ۱۹۶۵ و در ادامه طرح بِوِل، هوشع ویلیامز از SCLC و جان لوییس SNCC راهپیمایی دیگری با حضور۶۰۰ نفر به طول ۵۴ مایل (۸۷ کیلومتر) از سلما به سمت مونتگمری مرکز ایالت به راه انداختند. راهپیمایان تنها شش بلوک پیش رفته بودند که در محل پل ادموند پتاس توسط پلیس سواره نظام ایالتی و مأموران اجرای قانون محلی با گاز اشک آور، باتوم‌های پلاستیکی پیچیده شده در سیم خاردار و شلاق مورد هجوم قرار گرفتند. آن‌ها راهپیمایان را مجبور به بازگشت به سلما نمودند. جان لوئیس از هوش رفت و برای مداوا به گوشه امنی منتقل گردید، حداقل ۱۶ نفر دیگر نیز از راهپیمایان در بیمارستان بستری شدند. امیلیا بوینتون رابینسون در میان کسانی بود که مورد ضرب و شتم قرار گرفته بودند، وی در آن زمان در مرکز فعالیت‌های حقوق مدنی بود.
پخش تصاویر حمله مردان قانون به راهپیمایان بی دفاع که به دنبال حق قانونی خود برای رأی دادن بودند در سراسر کشور واکنش مردم را برانگیخت، و صحنه‌های ۲ سال قبل بیرمنگام را یادآوری نمود. راهپیمایان موفق شدند مجوز راهپیمائی دیگری را برای دو هفته بعد از دادگاه بگیرند.
در راهپیمایی دوم در تاریخ ۹ مارس زمانی‌که به محل حادثه یکشنبه خونین رسیدند، سفید پوستان محلی به کشیش جیمز ریب یکی از حامیان حق رأی حمله کردند و او به دلیل شدت جراحات وارده در ۱۱ مارس در بیمارستانی در بیرمنگام درگذشت. در ۲۵ مارس، چهار عضو کلان، وایولا لیزو بانوی خانه‌داری از دیترویت را به عنوان کسی که راهپیمایان را با موفقیت به مونتگومری برگرداند به ضرب گلوله کشتند.
هشت روز پس از اولین راهپیمایی، رئیس‌جمهور جانسون در یک برنامه تلویزیونی برای حمایت از لایحه حق رأی که او به کنگره فرستاده بود حضور یافت و اظهار داشت:
اگرچه ما این لایحه را به مجلس فرستادیم اما مبارزه هنوز تمام نشده‌است، آنچه در سلما اتفاق افتاد، بخشی از یک جنبش بسیار بزرگتر است که در هر بخش از دولت آمریکا گسترش می‌یابد. این تلاش سیاهان آمریکا برای برخورداری از نعمت زندگی آمریکایی است.
هدف آن‌ها باید هدف ما نیز باشد، زیرا تنها سیاهان نیستند بلکه همه ما هستیم که باید بر تعصب و بی عدالتی فلج‌کننده غلبه کنیم و این کار را می‌کنیم.
جانسون قانون حق رأی را در تاریخ ۶ اوت ۱۹۶۵ به امضا رساند. در سال ۱۹۶۵ مالیات اخذ رای، آزمون خواندن و نوشتن، و سایر آزمون‌های فردی رای‌دهندگان به حالت تعلیق درآمد؛ و نظارت دولت فدرال بر ثبت نام رای‌دهندگان در ایالاتی که این آزمون انجام می‌گرفت مجاز شناخته شد. آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار که از ثبت نام برای رأی دادن منع شده بودند در نهایت توانستند به عنوان یک جایگزین دادخواست خود را در دادگاه‌های محلی یا ایالتی مطرح سازند، هرچند که در موارد نادری به موفقیت می‌رسیدند اما اگر تبعیضی در ثبت نام از رای‌دهندگان رخ می‌داد، مطابق قانون سال ۱۹۶۵ دادستان کل ایالات متحده، بازرسان فدرال را به محل ثبت نام می‌فرستاد. بنا به گزارش‌ها گفته شده که جانسون و همکارانش از این بابت نگران بودند که با امضای این لایحه سفیدپوستان جنوب به عنوان رای‌دهندگان به حزب دموکرات، قدرت تأثیرگذاری خود را در آینده از دست بدهند.
این عمل تأثیرات مثبت سریعی بر سرنوشت آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار به جا گذاشت. در عرض چند ماه پس از تصویب آن، ۲۵۰۰۰۰ رای‌دهنده سیاه‌پوست جدید ثبت نام کردند، که یک سوم آن‌ها توسط مسئولین فدرال پذیرفته شدند. در عرض چهار سال ثبت نام رای‌دهندگان در جنوب بیش از دو برابر گردید. می‌سی‌سی‌پی با ۷۴٪ در سال ۱۹۶۵ بالاترین میزان مشارکت رای‌دهندگان سیاه را دارا بود و تعدادی از رهبران سیاه‌پوست نیز به مقامات دولتی برگزیده شدند. در سال ۱۹۶۹ میزان مشارکت رای‌دهندگان سیاه‌پوست در ایالت تنسی ۹۲٫۱٪ در آرکانزاس ۷۷٫۹٪، و در تگزاس، ۷۳٫۱٪ بود.
سفید پوستانی که با قانون حق رأی مخالف بودند دست به اقدامات نسنجیده‌ای زدند. در سال ۱۹۶۶ کلانتر جیم کلارک از آلاباما، که به خاطر گله گاو نامیدن راهپیمایان طرفدار حق رای، منفور شده بود، مجدداً قصد داشت کاندید شود. او نتوانست این بدنامی را از خود رفع کند و در انتخابات شکست خورد. او رأی سیاهان را از دست داد و از دفترش اخراج شد. کلارک بعدها به خاطر مواد مخدر از زندان سر درآورد.
سیاه پوستان با به دست آوردن حق رأی چشم‌انداز سیاسی جنوب را تغییر دادند. هنگامی که کنگره قانون حق رأی را به تصویب رساند، تنها در حدود ۱۰۰ نفر آمریکایی آفریقایی‌تبار در تمام ایالت‌های شمالی دارای ستاد انتخاباتی بودند. در سال ۱۹۸۹، بیش از ۷۲۰۰ آمریکایی آفریقایی‌تبار ستاد داشتند که شامل بیش از ۴۸۰۰ دفتر در جنوب می‌گردید. تقریباً در هر منطقه‌ای که کمربند سیاه داشت، (یعنی در آن اکثریت با سیاه پوستان بود) سیاهان دارای موقعیت‌هایی شده بودند. تا آن زمان در آلاباما یک کلانتر سیاه‌پوست وجود داشت. سیاهان جنوب موقعیت‌های بهتری در شهرها، شهرستان‌ها و دولت‌های ایالتی دارا بودند.
اندرو یانگ شهردار سیاه‌پوستی بود که آتلانتا برگزیده بود. در جکسون می‌سی‌سی‌پی نیز هاروی جانسون جونیور، و در نیواورلئان، ارنست موریال انتخاب شده بودند. در سطح ملی نیز سیاستمداران سیاه‌پوستی حضور داشتند نظیر باربارا جردن، نماینده تگزاس در کنگره و پرزیدنت جیمی کارتر نیز اندرو یانگ را به عنوان سفیر ایالات متحده در سازمان ملل متحد منصوب کرده بود. جولیان باند در سال ۱۹۶۵ به عضویت مجلس قانون‌گذاری ایالتی در جورجیا انتخاب شد، اگر چه واکنش سیاسی او در مخالفت با دخالت آمریکا در جنگ ویتنام مانع گرفتن این کرسی تا سال ۱۹۶۷ گردید. جان لوئیس نیز از سال ۱۹۸۷ پنجمین نماینده کنگره جورجیا در مجلس نمایندگان ایالات متحده بود.
مقالات اصلی: کمپین مردم فقیر و ترور مارتین لوتر کینگ جونیور
در ماه مارس سال ۱۹۶۸، کشیش جیمز لاوسون، کینگ را برای حمایت از اعتصاب کارگران به ممفیس تنسی دعوت کرد، پس از آنکه دو کارگر به‌طور تصادفی در هنگام کار کشته شده بودند، سایر کارگران کمپینی را به نمایندگی از اتحادیه راه اندازی کرده بودند، آن‌ها بخش مهمی از کمپین مردم فقیر که کینگ آن را طراحی کرده بود به‌شمار می‌رفتند. کینگ در تاریخ ۴ آوریل ۱۹۶۸، یک روز پس از سخنرانی تکان دهنده اش، "من در قله کوه بوده‌ام" ترور شد. این سخنرانی به خاطر تصویری که او از آینده ترسیم کرده بود در جامعه آمریکا معروف است. در روزهای پس از این واقعه، در محله‌های سیاه‌پوست‌نشین در بیش از ۱۱۰ شهر در سراسر ایالات متحده شورش‌هایی درگرفت، به ویژه در شیکاگو، بالتیمور، و در واشینگتن دی سی. در بسیاری از شهرستان‌ها به کسب و کار سیاهان آسیب رسانده شد و خانه‌هایشان ویران گردید، و روند توسعه اقتصادی برای یک نسل کند گردید.
روز قبل از مراسم تشییع جنازه کینگ در ۸ آوریل، کورتا اسکات کینگ و سه تن از فرزندانش ۲۰۰۰۰ نفر را به راهپیمایی در خیابان‌های ممفیس فراخواندند، در اعلامیه‌ای که قرائت شد، بر "آرمان‌های کینگ": "پایان نژادپرستی" و "برقراری عدالت در عصر حاضر" تأکید شد. مردان مسلح گارد ملی خیابان را بسته بودند و در حالیکه بر تانک‌های M-۴۸ نشسته بودند و هلیکوپتر بالای سرشان می‌چرخید، مراقبت راهپیمایان بودند. در ۹ آوریل، خانم کینگ بار دیگر ۱۵۰۰۰۰ نفر از مردم را برای مراسم تشییع جنازه به خیابان‌های آتلانتا کشاند. [۱۰۲] این اقدام او شجاعت و امید را در بسیاری از اعضای جنبش زنده ساخت و جای خود را به عنوان رهبر جدید در مبارزه برای برابری نژادی باز کرد.
کورتا کینگ گفت، [نیازمند ذکر منبع]
[مارتین لوتر کینگ جونیور] زندگی خود را برای فقرا در سراسر جهان، کارگران زباله گرد ممفیس و دهقانان ویتنام وقف کرده بود. روزی که مردم سیاه‌پوست و دیگرانی که در اسارت هستند، آزادی واقعی داشته باشند، روزی که قوانین تبعیض‌آمیز لغو شده باشد، روزی که دیگر جنگی نباشد، می‌دانم که در چنین روزی شوهر من به صلح و آرامش ابدی خواهد رسید.
کورتا کینگ
کشیش رالف آبرناتی، کینگ را رئیس موفق SCLC خواند و تلاش کرد برنامه چهارم کینگ، راهپیمائی مردم فقیر را عملی سازد. برای اتحاد سیاه پوستان و سفید پوستان به انجام تغییرات بنیادی در جامعه آمریکا و ساختار اقتصادی آن نیاز بود. راهپیمایی‌ها تحت رهبری مشفقانه آبرناتی ادامه یافت بی‌آنکه به هدفی دست یابد.
امت تیل چهارده ساله آمریکایی آفریقایی اهل شیکاگو برای دیدن خانواده‌اش تابستان به مانی در میسی‌سی‌پی رفت. او که ظاهراً با یک زن سفیدپوست به اسم کارولین برایانت در یک بقالی کوچک و برخلاف اصول فرهنگی میسی‌سی‌پی در حال مراوده بود با بی رحمی توسط شوهراین زن و برادرناتنی‌اش مورد ضرب وشتم قرار گرفت و سپس با شلیک گلوله به سرش به قتل رسیده و جسدش در رودخانه تالاهاتچی غرق شد. سه روز بعد جنازه او را کشف کردند واز آب بیرون کشیدند. مامی تیل مادر امت جسد را به خانه‌اش برد وبا اصرار در تابوتی سرباز قرار داد. از بقایای تیل ده‌ها هزار پرونده گذشت ولی انتشار اسف بار تصویرعزاداری مادرش که مظلومانه به بدن پاره‌پاره فرزندش خیره مانده بود دنیا را از سبوعیت نژادپرستی آمریکایی تکان داد. وان ار. نیوکرک در شماره ۳۹ خود نوشت که محکمه این قاتلان به روشنی گویای ظلم ناشی از ارجحیت سفید پوستان به دلیل ظاهرشان است. دادگاه میسی سی پی دو مظنون را دراین خصوص فراخواند ولی هردو با رأی هیئت منصفه ای که تمام اعضای آن سفیدپوست بودند به سرعت تبرئه شدند.Whitfield, Stephen (1991). A Death in the Delta: The story of Emmett Till. pp 41–42. JHU Press.
تاریخ‌شناسی به نام تیم تایسون نوشته قدرت مامی مادر امت بود که توانست عزاداری خصوصی‌اش را موضوعی عمومی تبدیل کند. واکنش احساسی انظار در برابر چنین سوگواری بر سر تابوتی سرباز به جنبش سیاهپوستان در سرتاسر آمریکا تبدیل شد. جوان‌های سیاهپوستی از قبیل جولیان بلاند، جویس لندرو و دیگر کسانی که همزمان با تیل متولد شده بودند از این قتل و محمکمه برانگیخته شدند و خود را نسلی از امت تیل خواندند. یکصد روز بعد از قتل امت تیل، روزا پارک از دادن صندلی خود در اتوبوسی در آلاباما خودداری کرد. در واقع پارک به مامی تیل گفت که تصویر صورت متلاشی امت در تابوت موقع امتناع از دادن صندلی در اتوبوس مونت گومری جلوی چشمش بود. تابوت درشیشه ای که برای مراسم دفن تیل در شیکاگو مورد استفاده قرار گرفته بود در سال ۲۰۰۹ درپارکینگ گورستانی پیدا شد و تیل بعد از نبش قبر در تابوت‌های مختلفی در سال ۲۰۰۵ گذاشته شده ودوباره دفن شد. خانواده تیل تصمیم گرفتند تا تابوت اصلی را به موزه ملی فرهنگی هنری آمریکایی آفریقایی اسمیتسونیان اهدا کنند و هم‌اکنون در این مکان قابل رویت است. در سال ۲۰۰۷، برایانت اعتراف کردکه بیشتر قسمت‌های احساسی ماجرای سال ۱۹۵۵ ساخته خودش بوده.
تولد دوباره عبارت از مفهومی در مسیحیت (مخصوصا در مسیحیت انجیلی) است، که معنای آن به صورت یافتن نوزایی معنوی یک روح انسانی از روح مقدس، و در تضاد با تولد جسمانی که هر کس تجربه‌اش می‌کند قرار می‌گیرد. منشأ این لفظ در عهد جدید است، که عیسی پاسخ داد: «یقین بدان تا شخص از "نو تولّد" نیابد نمی‌تواند پادشاهی خدا را ببیند.» در مسیحیت این لفظ با رستگاری مرتبط است.
جیمی کارتر نخستین رئیس‌جمهور آمریکا بود که علناً در کارزار ۱۹۸۰ خود اعلام کرد دوباره متولد شده‌است. طبق گزارش ۲۰۰۳ گالوپ، ۴۲ درصد آمریکایی‌ها اعلام کردند انجیلی یا متولد دوباره هستند. ۶۳ درصد از سیاهان آمریکا در مقابل ۳۹ درصد از سفیدپوستان خود را متولد دوباره می‌دانند.http://www.gallup.com/poll/14632/who-has-been-born-again.aspx
پسری با دوچرخه (به فرانسوی Le Gamin au vélo ) فیلمی درام ساخته ژان پیر و لوک داردن در سال ۲۰۱۱ و محصول مشترک کشورهای بلژیک، فرانسه و ایتالیا است.
این فیلم در جشنواره فیلم کن ۲۰۱۱ جایزه جایزه بزرگ را دریافت کرد. همچنین این فیلم در شصت و نهمین مراسم گلدن گلوب نامزد جایزه بهترین فیلم خارجی‌زبان شد اما آن را به فیلم "جدایی نادر از سیمین" واگذار کرد.
خانوادهٔ لاریجانی، فرزندان میرزا هاشم آملی، از مراجع تقلید شیعه هستند که تمامی پنج برادر از این خانواده سیاستمدار و دارای مقامات عالی سیاسی و قضایی در جمهوری اسلامی ایران بوده‌اند. این برادران به ترتیب سن محمدجواد، فاضل، علی، صادق و باقر لاریجانی هستند.فساد اقتصادی در خاندان لاریجانی , roozonline
خانواده لاریجانی از روستای «پردمه» لاریجان در هفتاد کیلومتری شهر آمل، مازندران ریشه می‌گیرد. پدر آنان مدت‌ها در نجف اقامت داشت و از مراجع بانفوذ به‌شمار نمی‌رفت. سه برادر اول متولد شده در نجف، عراق و دو برادر دیگر متولد قم، ایران هستند.
پدربزرگ مادری آن‌ها محسن اشرفی است که از اشخاص مشهور بهشهر بوده‌است. عبدالله جوادی آملی از بستگان مادری آن‌ها و احمد توکلی همسر دخترخالهٔ آن‌هاست. تنها خواهر آنان که فرزند بزرگ هاشم آملی است، با سیدمصطفی محقق داماد ازدواج کرده‌است.
به گفته علی مطهری: «رسمی در ازدواج‌های پسران آیت‌الله آملی بود که از خانواده‌های اصیل و شناخته شده عروس می‌گرفتند.» علی لاریجانی با فریده مطهری فرزند پنجم مرتضی مطهری، صادق لاریجانی با دختر حسین وحید خراسانی، باقر لاریجانی با دختر حسن حسن‌زاده آملی ازدواج کرده‌اند.http://www.tabnak.ir/fa/news/119276 لاریجانی‌ها به‌طور سببی یا نسبی با آیت الله‌ها و سرداران سپاه خویشاوندند؛ موضوعی که آنان را تبدیل به یکی از خانواده‌های قدرتمند در نظام جمهوری اسلامی کرده‌است.New York Post ,Princes of Persia
برادران لاریجانی دارای تحصیلات دانشگاهی مختلفی هستند. محمدجواد، فاضل، علی و صادق تحصیلات دانشگاهی خودشان را در دانشگاه صنعتی آریامهر (شریف فعلی)، و باقر در دانشگاه علوم پزشکی تهران آغاز کردند.همه‌چیز درباره لاریجانی‌ها این برادران دارای تحصیلات حوزوی نیز هستند و جز باقر و فاضل، دیگران تا سطح و خارج تحصیل کرده‌اند. در زمان تصدی مناصب به شدت مورد اعتماد سیدعلی خامنه‌ای رهبر ایران بوده‌اند. صادق لاریجانی، که پیش از این رئیس قوه قضائیه و عضو شورای نگهبان بود هم‌اکنون رئیس مجمع تشخیص مصلت نظام است. دیگر مقامات سابق اعضای این خانواده علی لاریجانی رئیس پیشین مجلس شورای اسلامی، محمدجواد لاریجانی دبیر ستاد حقوق بشر قوه قضاییه، باقر لاریجانی معاون آموزشی وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی و فاضل لاریجانی رئیس دانشگاه آزاد اسلامی واحد آمل بوده‌است.
به نوشته «المجله» می‌توان لاریجانی‌ها را یک حزب یکپارچهٔ خانوادگی توصیف کرد. آن‌ها خود را در ستیز با اصلاح‌طلبان «منادی سنت گرایی دینی و منجی اصولگرایان» می‌دانند. به نوشته این مجله این برادران با وجود اختلافات سیاسی هر هفته در منزل پدری خود جمع شده و «گعده» می‌گیرند.
به گفتهٔ فریده فرهی، استاد دانشگاه هاوایی با این که حضور خانوادگی در عرصهٔ سیاست ایران کمیاب نیست، ویژگی ممیزه لاریجانی‌ها، تعداد برادران و همسویی ایدئولوژیک و قرار دادن خود در معرض فرصت هاست. مارشا کوهن توانایی آنان را چرخش سریع و گردش به همراه وزش باد می‌داند. مجلهٔ تایم آنها را کندی‌های ایران می‌خواند. امیر محبیان این خانواده را دارای روحیه دیپلماتیک می‌داند.ایران آملی لاریجانی چه تأثیری در رقابت ریاست جمهوری خواهد داشت؟, Euronews
در بهمن ۱۳۹۱ مجلس شورای اسلامی عبدالرضا شیخ‌الاسلامی وزیر کار و رفاه اجتماعی محمود احمدی‌نژاد رئیس‌جمهور وقت را استیضاح کرد. در جلسه استیضاح، احمدی‌نژاد نواری ویدیویی پخش کرد که در آن فاضل لاریجانی، برادر، در دفتر سعید مرتضوی مدیرعامل وقت سازمان تأمین اجتماعی از او درخواست امتیازات و رانت‌های ویژه اقتصادی کرد. احمدی‌نژاد در این جلسه با علی لاریجانی رئیس مجلس مشاجره کرد. یک روز بعد مرتضوی بازداشت شد و احمدی‌نژاد در واکنش گفت «قوه قضائیه باید قوه قضائیه ملت باشد. قوه قضائیه که یک سازمان ویژه خانوادگی نیست…» مجید محمدی تحلیلگر، این واقعه را تسویه حساب احمدی‌نژاد با خاندان لاریجانی دانست.۳۰ جنجال یک رئیس‌جمهور (۱۸): افشاگری علیه برادران لاریجانی در مجلس, Radio Farda احمدی‌نژاد پس از دوره ریاست جمهوری خود نیز انتقادات زیادی را نسبت به علی و صادق لاریجانی وارد کرده و گفته «ما با خانواده لاریجانی مخالف هستیم و قبول نداریم مملکت دست اینها بیفتد.»احمدی‌نژاد: با خانواده لاریجانی مخالفیم,iranintl
رهبر ایران صادق لاریجانی را به ریاست مجمع تشخیص مصلحت نظام منصوب کرد. به باور امیر محبیان از تحلیلگران اصولگرا این اقدام به تقویت قدرت خانواده لاریجانی می‌انجامد.
از زمان دولت دوم حسن روحانی در اواخر دهه ۱۳۹۰ با کنار رفتن صادق لاریجانی از ریاست قوه قضاییه و عدم کاندیداتوری علی لاریجانی در انتخابات مجلس نفوذ این خانواده به نحو چشم‌گیری کاهش پیدا کرده‌است.https://www.bbc.com/persian/iran-51532164 افول علی لاریجانی به دلیل حمایتش از حسن روحانی و اولویت اصلی آن برجام، و بی اثر شدن این توافق پس از به قدرت رسیدن دونالد ترامپ در آمریکا بود. دلیل افول صادق لاریجانی درگیری با تیم ابراهیم رئیسی بود. فاضل لاریجانی از ریاست دانشگاه آزاد آمل، محمدجواد لاریجانی از ریاست ستاد حقوق بشر قوه قضائیه و باقر لاریجانی نیز از معاونت آموزشی وزارت بهداشت کنار رفته‌اند.
خانواده کندی خانواده‌ای سرشناس در دولت و سیاست ایالات متحده آمریکا هستند که بازماندگان جان کندی کشاورز ایرلندی و زنش بریجیت شلو هستند.
نیمفومینیاک (همچنین Nymph()maniac) فیلم درامی دو قسمتی نوشته و ساختهٔ لارس فون تریه و با بازیگری شارلوت گنزبور است که در سال ۲۰۱۳ منتشر شد.
داستان فیلم درباره زنی که مبتلا به بیماری جنسی است و باید مداوم رابطه جنسی داشته باشد و باید هروز رابطه سکس برقرار کند...
این آخرین بخش سه‌گانه "افسردگی" فون تریر است که دو بخش قبلیش "ضدمسیح" و "مالیخولیا" بودند.
دیردره نانسن مک‌کلوسکی (زاده دونالد ان. مک‌کلوسکی؛ ۱۱ سپتامبر ۱۹۴۲ در آن آربور، میشیگان) استاد برجسته اقتصاد، تاریخ، انگلیسی، و ارتباطات در دانشگاه ایلینوی در شیکاگو (UIC) می‌باشد. او یک زن ترنس است.
او استاد برجسته اقتصاد، تاریخ، انگلیسی، و ارتباطات در دانشگاه ایلینوی در شیکاگو (UIC) می‌باشد. او همچنین استادیار فلسفه و مطالعات کلاسیک در این دانشگاه است و برای مدت پنج سال به عنوان استاد مهمان فلسفه در دانشگاه اراسموس روتردام فعالیت کرده‌است. از اکتبر ۲۰۰۷ تاکنون، شش دکترای افتخاری دریافت کرده‌است.[۱] در سال ۲۰۱۳، او برای کار خود در بررسی عوامل تاریخی که به پیشرفت در دستاوردهای انسانی و رفاه انسانی منجر شده‌است، جایزه یادبودی جولیان سیمون را از مؤسسه یکپارچه‌سازی کارآفرینی دریافت کرد.[۲] موضوعات تحقیقاتی مورد علاقهٔ او شامل مبانی جهان مدرن، سوء استفاده از اهمیت آماری در اقتصاد و سایر علوم، و مطالعهٔ سرمایه‌داری است.
مک‌کلوسکی مدارک کارشناسی و کارشناسی ارشد خود را در رشته اقتصاد در دانشگاه هاروارد کسب کرد. پایان‌نامه او در رشته فولاد و آهن بریتانیا توسط الکساندر گرشنکرون[۳] نظارت شد و در سال ۱۹۷۳ جایزه دیوید ای. ولز[۴] را برنده شد.
در سال ۱۹۶۸، مک‌کلوسکی به عنوان استادیار اقتصاد در دانشگاه شیکاگو به کار گرفته شد و در آنجا به مدت ۱۲ سال به کار خود ادامه داد. در سال ۱۹۷۵ به عنوان استادیار همکار در رشته اقتصاد و در سال ۱۹۷۹ به عنوان استادیار همکار در رشته تاریخ تصدیق شد. کار او در دانشگاه شیکاگو با نام تولدی دونالد مک‌کلوسکی، با ارائه مشارکت خود در انقلاب کلیومتری در تاریخ اقتصاد مشخص است و آموزش نسل‌های برتر اقتصاددانان در دوره نظریه قیمت شیکاگو که در نهایت در کتاب او به نام نظریه قیمت کاربردی[۵] منتهی شد، را برعهده داشت. در سال ۱۹۷۹، به پیشنهاد وین بوث در رشته انگلیسی در شیکاگو، او به مطالعه سخنوری در اقتصاد پرداخت. بعداً در دانشگاه آیووا، مک‌کلوسکی به عنوان استادیار فلسفه و تاریخ جان موری (۱۹۸۰–۱۹۹۹)، کتاب سخنوری اقتصاد (۱۹۸۵) را منتشر کرد و با جان اس. نلسون، آلن مگیل و دیگران یک مؤسسه و برنامه کارشناسی ارشد، پروژه سخنوری تحقیقات[۶] را تأسیس کرد. مک‌کلوسکی ۱۶ کتاب و تقریباً ۴۰۰ مقاله را در زمینه‌های مختلف خود نوشته‌است.[۷] او بیشترین سهم خود را در تاریخ اقتصادی بریتانیا (تجارت سده ۱۹، تاریخ جدید و کشاورزی قرون وسطی)، کوانتیفیکیشن پژوهش‌های تاریخی (کلایومتریکس)، بلاغت اقتصادی، بلاغت علوم انسانی، روش‌شناسی اقتصادی، اخلاق فضیلت، اقتصاد فمینیستی، اقتصاد شاخص و مخالف، نقش ریاضیات در تجزیه و تحلیل اقتصادی، استفاده (و سوء استفاده) از آزمون اهمیت در اقتصاد، سه‌گانه «دوران بورژوا»، و شروع انقلاب صنعتی داشته‌است.
مک‌کلوسکی در سال ۲۰۲۱ به عضویت آکادمی هنرها و علوم آمریکا انتخاب شد.[۹]
کتاب دیردر نانسن مک‌کلوسکی با عنوان «بنیادین‌های بورژوا: اخلاق در عصر بازرگانی» (The Bourgeois Virtues: Ethics for an Age of Commerce) که در سال ۲۰۰۶ منتشر شد، اولین کتاب از مجموعهٔ برنامه‌ریزی شدهٔ مک‌کلوسکی در مورد دنیا پس از انقلاب صنعتی، یعنی دوران بورژوا بود. در این کتاب، مک‌کلوسکی بر این ادعا کرد که بر خلاف اعلام خود بورژوازی، که تنها به هوشیاری اعتقاد دارد، به همه هفت فضیلت اعتقاد دارد.
کتاب دوم با عنوان «شایستگی بورژوا: چرا اقتصاد نمی‌تواند جهان مدرن را توضیح دهد» (Bourgeois Dignity: Why Economics Can't Explain the Modern World) در سال ۲۰۱۰ منتشر شد و بر این ادعا کرد که افزایش بی‌سابقه رفاه بشر در قرن‌های نوزدهم و بیستم، از ۳ دلار در روز برای هر فرد به بیش از ۱۰۰ دلار در روز، نه از تجمع سرمایه بلکه از نوآوری ناشی شده‌است.
کتاب سوم با عنوان «برابری بورژوا: چگونگی افزایش ثروت با ایده‌ها، نه سرمایه یا نهادها» (Bourgeois Equality: How Ideas, Not Capital or Institutions, Enriched the World) در سال ۲۰۱۶ منتشر شد. مک‌کلوسکی در این کتاب، ادعای خود را گسترش داد و اصطلاح «توانمندی بزرگ» را برای توصیف افزایش بی‌سابقه رفاه بشر در قرن‌های نوزدهم و بیستم به کار برد. او ازادعای خود که غنا به دلیل نوآوری و نه تجمع سرمایه به وجود آمده‌است، دفاع کردکه تعدادی از افراد شامل توماس پیکت با آن مخالف بودند.
مک‌کلوسکی در سال ۲۰۲۲ کتاب Leave Me Alone and I’ll Make You Rich: How the Bourgeois Deal Enriched the World را به همراه آرت کاردن منتشر کرد. این کتاب رشد اقتصادی مدرن را به لیبرالیسم و برساخت طبقه متوسط برمی‌گرداند. با این کار، این کتاب توضیحی متفاوت و چالشی برای توضیحات معمول دیگر دربارهٔ رشد اقتصادی مدرن ارائه می‌دهد، مانند نظام‌های حاکمیتی، ظرفیت دولت، نوآوری علمی و تجارت. در بررسی این کتاب، جول موکیر (Joel Mokyr) تأیید کرد که ایدئولوژی لیبرالیسم در تسهیل رشد اقتصادی مدرن مهم است، اما برای توضیح برنده شدن لیبرالیسم در بازار ایده‌ها قانع کننده نیست.
در سال ۲۰۱۹، او کتاب Why Liberalism Works: How True Liberal Values Produce a Freer, More Equal, Prosperous World for All را نیز منتشر کرد.
مک‌کلوسکی فرزند بزرگ‌سال رابرت مک‌کلوسکی، استاد دانشگاه هاروارد، و هلن مک‌کلوسکی (نیه استولاند)، شاعر است. مک‌کلوسکی به نام دونالد مک‌کلوسکی به دنیا آمده و تا سن ۵۳ سالگی به عنوان یک مرد زندگی می‌کرده‌است. او سی سال با همسرش ازدواج کرده و دو فرزند دارد. در سال ۱۹۹۵، او تصمیم گرفت از مرد به زن تبدیل شود و در کتابی با عنوان «عبور» (نوشتهٔ مک‌کلوسکی و منتشر شده در سال ۱۹۹۹ توسط دانشگاه شیکاگو)، به تجربیاتش در این راه پرداخت. این کتاب، شرحی از تشخیص روزافزون او از هویت زنانه خود است و روند تبدیل او به زن را به همراه جراحی و اجتماعی شرح می‌دهد. این کتاب شامل داستان این است که در دوران نوجوانی، مک‌کلوسکی به خانه‌های همسایگان خود می‌رفت و با لباس‌های زنانهٔ معمول آن دوران مانند لباس‌های پرپتن، کفش و کمربند گرفتن از چیزهایی که به همراهشان باید باشد، به دامن زدن و لذت بردن از هویت زنانه خود می‌پرداخت. پس از جراحی جنسی، او زندگی جدید خود را به عنوان یک استاد اقتصاد زن و دانشمند متخصص در حوزه زنانگی شروع کرد.
مک‌کلوسکی به دفاع از حقوق افراد و سازمان‌های جامعهٔ ال‌جی‌بی‌تی پرداخته‌است. وی از کتاب «مردی که می‌خواست ملکه شود» نوشتهٔ جی. مایکل بیلی که در سال ۲۰۰۳ منتشر شده بود و نظریهٔ «اتوژینفیلی» به عنوان انگیزهٔ تغییر جنسیت را معرفی کرده بود، به عنوان یک منتقد صریح شناخته شده‌است.
مک‌کلوسکی خود را «زنی مدرن از میدوست، بوستون، که یک‌بار مرد بود و اکنون یک مسیحی لیبرال کلاسیک، پستمدرن، بازار آزاد و پیشرفت‌گرای اپیسکوپالی از آمریکای میانه» توصیف کرده‌است.
در سال ۲۰۰۸، مک‌کلوسکی مدرک دکترای افتخاری از دانشگاه گالوای ایرلند را دریافت کرد.
مک‌کلوسکی به عنوان نامزد حزب لیبرتارین در انتخابات کمپترولر ایلینوی ۲۰۲۲ در مقابل دموکرات داشته‌ایم سوزانا مندوزا به رقابت پرداخت و با ۱٫۹ درصد آرا در رتبه سوم قرار گرفت.
«چرا لیبرالیسم کار می‌کند: چگونه ارزش‌های واقعی لیبرالی باعث خلق جهانی آزادتر، برابرتر و پرسود برای همه می‌شوند» (۲۰۱۹)، انتشارات دانشگاه ییل، شابک ۹۷۸–۰۳۰۰۲۳۵۰۸۱
«برابری بورژوآ: چگونه ایده‌ها، نه سرمایه یا نهادها، جهان را ثروتمند ساختند» (۲۰۱۶)، انتشارات دانشگاه شیکاگو، شابک ۹۷۸–۰۲۲۶۳۳۳۹۹۱
«شان وقار بورژوازی: چرا اقتصاد نمی‌تواند جهان مدرن را توضیح دهد» (۲۰۱۰)، انتشارات دانشگاه شیکاگو، شابک ۹۷۸–۰۲۲۶۵۵۵۶۶۵۹
«فرقه آماری معنوی: چگونه خطای استاندارد کار، کارها، عدالت و جان ما را هزینه می‌برد» (۲۰۰۸)، انتشارات دانشگاه میشیگان (با استفان تی. زیلیاک)، شابک ۹۷۸–۰۴۷۲۰۵۰۰۷۹
«فضائل بورژوا: اخلاق برای یک عصر بازرگانی» (۲۰۰۶)، انتشارات دانشگاه شیکاگو، شابک ۹۷۸–۰۲۲۶۵۵۵۶۳۵
«گفتگوی اقتصادی» (۲۰۰۸) (با آرجو کلامر و استفان زیلیاک)، شابک ۹۷۸–۰۲۳۰۵۰۶۸۰۰
«گناهان پنهان اقتصاد» (۲۰۰۲)، انتشارات دانشگاه شیکاگو، شابک ۹۷۸–۰۹۷۱۷۵۷
Crossing: A Memoir (1999)، ویراست جدید این کتاب در سال ۲۰۰۰ توسط انتشارات دانشگاه شیکاگو منتشر شد، شابک ۹۷۸–۰۲۲۶۵۵۶۶۹۷
Measurement and Meaning in Economics: The Essential Deirdre McCloskey (1999)، ویرایش شده توسط استیون زیلیاک، شابک ۹۷۸–۱۸۵۲۷۸۸۱۸۶
The Vices of Economists, the Virtues of the Bourgeoisie (1996)، شابک ۹۷۸–۹۰۵۳۵۶۲۴۴۴
Knowledge and Persuasion in Economics (1994)، انتشارات دانشگاه کمبریج، شابک ۹۷۸–۰۵۲۱۴۳۶۰۳۸
Second Thoughts: Myths and Morals of U.S. Economic History (1993)، ویرایش شده، شابک ۹۷۸–۰۱۹۵۱۰۱۱۸۸
یک فهرست منابع تاریخی اقتصادی تا سال ۱۹۸۰ (۱۹۹۰) شابک ۹۷۸–۰۵۲۱۱۵۳۸۵۰
اگر تو خیلی باهوشی: داستان تخصص اقتصادی (۱۹۹۰) شابک ۹۷۸–۰۲۲۶۵۵۶۷۱۰
پیامدهای سخنوری اقتصادی (۱۹۸۸) شابک ۹۷۸–۰۵۲۱۳۴۲۸۶۵
نوشتن دربارهٔ اقتصاد (۱۹۸۷) که در سال ۲۰۰۰ با عنوان «نوشتن اقتصادی» دوباره چاپ شد. شابک ۹۷۸–۱۵۷۷۶۶۰۶۳۷
تاریخ اقتصادسنجی (۱۹۸۷) شابک ۹۷۸–۰۳۳۳۲۱۳۷۱۱
سبک و روش شیوه‌نامه‌های علوم انسانی: زبان و دلالت در تحصیلات و امور عمومی (۱۹۸۷) شابک ۹۷۸–۰۲۹۹۱۱۰۲۴۶
شیوه‌نامه اقتصادی (۱۹۸۵ و ۱۹۹۸) شابک ۹۷۸–۰۲۹۹۱۵۸۱۴۹
نظریه قیمت کاربردی (۱۹۸۲ و ۱۹۸۵) شابک ۹۷۸–۰۰۲۳۷۸۵۲۰۷
کارآفرینی و بازرگانی در بریتانیای ویکتوریایی: مقالاتی در اقتصاد تاریخی (۱۹۸۱) شابک ۹۷۸–۰۴۱۵۳۱۳۰۵۶
بلوغ اقتصادی و نزول کارآفرینانه: آهن و فولاد بریتانیا، ۱۸۷۰–۱۹۱۳ (۱۹۷۳) شابک ۹۷۸–۰۶۷۴۴۲۸۴۷۸
مقالات دربارهٔ اقتصاد بلوغ یافته: بریتانیا پس از ۱۸۴۰ (۱۹۷۱) شابک ۹۷۸–۰۶۹۱۰۵۱۹۸۷
مک‌کلوسکی، دیردر (۱۹۸۰). «بررسی سندهای کشاورزی در بریتانیا توسط استراتون و براون». تاریخ اقتصادی. ۴۰ (مارس 1980): 189. doi:10.1017/S0022050700104735. S2CID ۱۵۴۸۶۷۵۴۸.
مک‌کلوسکی، دیردر (می ۱۹۸۵). «تابع خطای گم شده‌است: سخنوری آزمون معناداری». بررسی اقتصادی آمریکا: مقالات و مجامع. 75 (2): 201–205. JSTOR ۱۸۰۵۵۹۶.
مک‌کلوسکی، دیردر (فوریه ۱۹۸۸). «سخنوری حقوق و اقتصاد». مجله حقوق میشیگان. 86 (4): 752–767. doi:10.2307/1289214. JSTOR ۱۲۸۹۲۱۴.
مک‌کلوسکی، دیردر (سپتامبر ۱۹۹۵). «جستار دربارهٔ اپیستمولوژی مدرن در مقابل فلسفه تحلیلی: پاسخی به ماکی». مجلهٔ ادبیات اقتصادی. 33 (3): 1319–1323. JSTOR ۲۷۲۹۱۲۴.
مک‌کلوسکی، دیردر؛ زیلیک، استفان تی. (مارس ۱۹۹۶). «خطای استاندارد رگرسیون‌ها». مجلهٔ ادبیات اقتصادی. 34 (1): 97–114. JSTOR ۲۷۲۹۴۱۱. [پیوند مرده] Pdf.
مک‌کلوسکی، دیردر (ژانویه ۱۹۹۸). «شبیه‌سازی باربارا» (به انگلیسی). اقتصاد فمینیستی. ۴ (۳): ۱۸۱–۱۸۶. doi:10.1080/135457098338383.
مک‌کلوسکی، دیردرا (زمستان ۲۰۰۳). «چیزهای دیگر مساوی: میلتون». Eastern Economic Journal. 29 (1): 143–146. JSTOR 40326463.
مک‌کلوسکی، دیردرا؛ زیلیاک، استیون تی (۲۰۰۴). "اندازه مهم است: خطای استاندارد رگرسیون‌ها در American Economic Review". Econ Journal Watch. 1 (2): 331–338. Pdf.
مک‌کلوسکی، دیردرا (جولای-اوت ۲۰۰۹). «رهنمودهای اخلاقی در علم اقتصاد انسان‌گرا». Challenge. 52 (4): 25–31. doi:10.2753/0577-5132520403. JSTOR 40722588. S2CID 144681445.
مک‌کلوسکی، دیردرا ن. رابرتس، هلن (جولای-سپتامبر ۲۰۱۲). "آیا باید قبل از دانشگاه، اقتصادی آموزش داد؟". The Journal of Economic Education. 43 (3): 293–299. doi:10.1080/00220485.2012.686396. JSTOR 23248956. S2CID 144429500.
کیم کوکو ایواموتو یک آمریکایی ژاپنی‌تبار می‌باشد که در سال ۲۰۱۲ به عنوان «کمیسر، کمیسیون حقوق مدنی هاوایی» برگزیده شد. ایواموتو متولد ۲۶ می ۱۹۶۸ در کائوآئی، هاوایی است. او یک زن ترنس است.
لئا تی مدل برزیلی است. او متولد ۱۹ آوریل ۱۹۸۱ در برزیل است.
پای ظَرفی از مواد تشکیل دهندهٔ پای گوشت درست شده و در یک ظرف پخته می‌شود، از این رو بنام "پای ظرفی" است. معمولاً از رشته فرنگی مربع مسطح و مواد تشکیل‌دهندهٔ دیگر مانند گوشت و سبزیجات تشکیل شده‌است. گوشت مرغ یک نوع رایج است. این پای معمولاً به عنوان یک غذای اصلی سرو می‌شود.
دکتر جوئل فورمن Joel Fuhrman, M.D (زادهٔ ۲ دسامبر ۱۹۵۳)، فوق تخصص تغذیه و نویسندهٔ کتاب‌های معروف و پرفروش در زمینهٔ گیاه‌خواری و رژیم‌های غذایی است. او گیاه‌خوار وگن بوده و ساختار برنامه‌های غذایی و مطالب و کتاب‌هایش نیز بر همین اصل می‌باشد.http://www.drfuhrman.com
ای اند پی (نام کامل:The Great Atlantic & Pacific Tea Company) یک فروشگاه زنجیره‌ای پرطرفدار است که در سرتاسر آمریکا دارای شعبه است. این مجموعه در سال ۱۸۵۹ در نیویورک افتتاح گردید. AXFORD GUIED TO BRITISH AND AMERICAN CULTURE، ۲۰۰۵.
میراث فرهنگی ارمنیان در ترکیه اشاره به کلیساها و صومعه‌ها، مراکز علمی و فرهنگی ارمنیان، کتاب‌های دست‌نویس که قدمتی چندین صدساله و گاهی بیش از هزار سال داشتند و اموال غیرمنقول کلیساها توسط دولت ترکیه تخریب، مصادره و غارت شدند.نابودسازی فرهنگی
در گزارش ارائه شده از سوی بوغوس نوبار پاشا و آوتیس آهارونیان به کنفرانس صلح پاریس (۱۹۱۹) شمار مراکز مذهبی و فرهنگی که دارایی‌های آن‌ها به دست دولت عثمانی و جمهوری ترکیه غارت و مصادره شده بود؛ بالغ بر ۲٬۳۰۰ کلیسا و صومعه، ۲۶ مدرسهٔ عالی، ۱٬۴۳۹ مدرسهٔ ابتدایی و ۴۲ یتیم‌خانه می‌شد که کلیهٔ آن‌ها تحت نظارت ۸۳ اسقف‌نشین در کل ارمنستان غربی فعالیت داشتند.
بسیاری از نویسندگان و محققان نابودی میراث فرهنگی ارمنیان در ترکیه را نسل‌کشی فرهنگی نام می‌برند.ترکیه مدرن و نسل‌کشی ارمنیان.نویسنده:نیکولاس شرودت«نسل‌کشی فرهنگی» توسط ترکیه از تاریخ ارامنه در حال انجام استتخریب از یادها معماری جنگحقیقت نسل‌کشی ارمنیان.نویسنده:ماریانا کازاریان
در جهان‌بینی و نگرش ملی ارمنیان اسامی مکان‌ها به منزلهٔ مجموعه‌ای به هم پیوسته از نظر طبیعی و جغرافیایی ارزشی خاصی دارد. ارمنیان خود را «های» به (زبان انگلیسی hay) و کشورشان را «هایاستان» به (زبان انگلیسی hayastan) می‌نامند.Movses Khorenatsi; Thomson, Robert W. (1978). "Genealogy of Greater Armenia". History of the Armenians. Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press. p. 88. .
این اسامی در واقع از نام هایک، که پدر ملت ارمنی به حساب می‌آید، گرفته شده‌است از این رو، این نام از نگاه قوم‌نگاری و مطالعهٔ علمی نژاد ارمنی و شناخت چگونگی تکامل فرهنگ این ملت، در خاستگاه اصلی خود؛ یعنی، ارمنستان، بسیار با اهمیت است.
از دیر باز نام هایک، هایاستان و آرمنیا به منزلهٔ کشور و ملتی باستانی شناخته شده. در واقع، در این منطقهٔ جغرافیایی است که کشاورزی، صنایع، شهرسازی، معماری، اخترشناسی، علوم دینی و اسطورههایی توسط ارمنیان به وجود آمده‌است.Movses Khorenatsi, History of Armenia. Ed. by G. Sargsyan. Yerevan: Hayastan, 1997, p. 83, 286.Razmik Panossian, The Armenians: From Kings And Priests to Merchants And Commissars, Columbia University Press (2006), , p. 106.
علم جغرافیای تاریخی از منظر قوم‌نگاری و مطالعهٔ علمی نژاد ارمنی جایگاه خاصی را به لحاظ برشمردن ارزش‌های فرهنگی و تاریخی ملت ارمنی داراست. اسامی ای که مناطق مختلف سرزمین کوهستانی ارمنستان، به منزلهٔ جایگاه جغرافیای تاریخی ارمنیان، بدان نامیده شده به نوعی بیانگر نگرش قومی ارمنیان در مورد مصون نگاه داشتن کشور از تجاوز بیگانگان است.
دولت ترکیه از زمانی که ارمنستان غربی را به اشغال درآورده با پیگیری چنین سیاست‌هایی اقدام به تحریف و تغییر اسامی مکان‌های جغرافیایی ارمنستان غربی و کیلیکیه کرده و همواره سیاست خود را بر این اساس پی ریخته‌است.Melvin Ember, Carol R. Ember, Ian A. Skoggard (2004). Encyclopedia of diasporas: immigrant and refugee cultures around the world. Dordrecht, Netherlands: Kluwer Academic Publishers. p. 36. . "Currently, only one-sixth of that land [ancestral territory] is inhabited by Armenians, due first to variously coerced emigrations and finally to the genocide of the Armenian inhabitants of the Ottoman Turkish Empire in 1915."
از ۱۸۷۸ میلادی، مسئله ارمنی یکی از موضوعهایی است که در مجامع بین‌المللی به بحث و بررسی گذاشته شده. از همان زمان نیز شاهد فعالیت‌هایی از سوی دولتهای وقت ترکیه به منظور حذف اسامی ارمنی و کوهستان‌ها یا بلندیها بوده‌است.
دولت ترکیه، بر پایهٔ سیاست‌های پان تورانیسم و به منظور ادامهٔ سیاست قتل‌عام و نسل‌کشی فیزیکی ملت ارمنی، شروع به تحریف و تغییر اسامی مکان‌ها در ارمنستان غربی کردند. می‌توان شروع این روند را از ۱۸۷۸ میلادی و پس از عقد معاهدهٔ سان استفانواین معاهده در ۳ مارس ۱۸۷۸ میلادی بین دولتهای عثمانی و روسیهٔ تزاری منعقد شد که مادهٔ ۱۶ آن در مورد ولایات ارمنی حکومت عثمانی بود. دانست.
در مادهٔ ۱۶ این معاهده، از ارمنستان و شش ولایت ارمنی ترکیه یاد شده اما پس از آن، در پیمان برلین (۱۸۷۸)،این معاهده در ۱۳ ژوئیه ۱۸۷۸ میلادی بین دولتهای عثمانی و روسیه تزاری منعقد شد که مادهٔ ۶۱ آن در مورد ولایات ارمنی حکومت عثمانی بود. بند ۶۱، که به ارمنستان اختصاص داده شده، کلمهٔ ارمنستان حذف و فقط نام استان‌های ارمنی‌نشین ذکر شده‌است.
حکومتهای ترکیه به این نیز بسنده نکردند و به جای ارمنستان غربی کلمهٔ ترکیهٔ شرقی یا کردستان را رواج دادند. بدین ترتیب، در ۱۸۷۸ میلادی، حکومت ترکیه با ارسال تلگرافهای محرمانه برای استاندارهای خود آن‌ها را از کاربرد کلمهٔ ارمنستان در مکاتبات خود منع کرد و همچنین در مطبوعات نیز استفاده از کلمهٔ ارمنستان ممنوع شد.Blundell, Roger Boar, Nigel (1991). Crooks, crime and corruption. New York: Dorset Press. p. 232. .Balakian, Peter. The Burning Tigris: The Armenian Genocide and America's Response. HarperCollins. p. 36. .
پیگیری این مسئله از سوی حکومت عثمانی در ۱۸۹۰ میلادی عمق بیشتری یافت، زمانی که حکومت‌های تُرک در صدد برنامه‌ریزی کشتار و نسل‌کشی ارمنیان بودند.
در ۲۶ ژانویه ۱۹۱۴ میلادی، در توافقنامه‌ای که بین روسیه و حکومت ترکیه به امضا می‌رسد و در اثر فشار حکومت ترکهای جوان به روسیه، کلمهٔ ناحیه آناتولی شرقی جایگزین کلمهٔ ارمنستان می‌شود.(Russian) Modern History of Armenia in the Works of Foreign Authors [Novaya istoriya Armenii v trudax sovremennix zarubezhnix avtorov], edited by R. Sahakyan, Yerevan, 1993, p. 15
سیاست تحریف اسامی از سوی حکومت ترکیه نه فقط در مورد ملت ارمنی و ارمنستان بلکه در مورد ملت‌های بالکان و کشورهای اروپایی تحت سلطهٔ حکومت ترکیهٔ عثمانی نیز صورت می‌گرفت. از این رو، کشورهای اروپایی در کنفرانس صلح پاریس (۱۹۱۹) میلادی، در پاسخ به سؤال توماس وودرو ویلسون، اعلام کردند که یکی از اهدافشان «بیرون راندن حکومت عثمانی از اروپا به منزلهٔ حکومتی کاملاً دور و ناآشنا به تمدن اروپایی» است.
ارمنستان غربی به بخشی از سرزمین کوهستانی ارمنستان و منطقه‌ای از کرانهٔ رودخانهٔ کورا و ساحل دریای سیاه، به سمت ارمنستان کوچک و کوهستانهای پونتیک، به طرف دشت‌های شمال میان رودان، گفته می‌شود و تغییر این نام به آناتولی شرقی از سوی حکومت‌ها و منابع تُرک در راستای نادیده انگاشتن جغرافیای تاریخی این منطقه از جهان است در صورتی که آناتولی، در واقع، به منطقه‌ای از آسیای صغیر گفته می‌شود که فلات ارمنستان به هیچ وجه در آن قرار نمی‌گیرد."Armenian Highland." Encyclopædia Britannica. 2007. Encyclopædia
کلمهٔ کوهستان‌ها یا فلات ارمنستان کلمه‌ای کاملاً علمی است که از لحاظ زمین‌شناسی به مناطق خاص جغرافیایی، که دارای شرایط یکسان از لحاظ جغرافیایی و زمین‌شناسی هستند، گفته می‌شود. فلات ارمنستان از لحاظ علمی عبارت است از برجستگیهایی در سطح زمین که پیدایش آن‌ها معلول شرایطی خاص در آسیا بوده. این برجستگیها را زمین‌شناس معروف آلمانی، اتو ویلهلم هرمان فن آبیش بلندیها یا کوهستان‌های ارمنستانDas Armenische Hochland or Bergland نامیده‌است.
نام «آناتولی شرقی» کلمه‌ای کاملاً ساختگی محسوب می‌شود. در واقع آناتولی کلمه‌ای یونانی به معنای شرق و آناتولیکون در این زبان به معنای شرقی است. در زمان امپراتوری روم شرقی، بخشی از سپاه آناتولیون نامیده می‌شد زیرا در منطقهٔ آناتولیا قرار گرفته بود که براساس جغرافیای تاریخی و منابع علمی بر جای مانده از آن دوران به منطقهٔ آسیای صغیر گفته می‌شده و از آنجایی که آسیای صغیر در غرب کوهستان‌های ارمنستان قرار گرفته پس آناتولی و هیچ‌یک از بخش‌های غربی، مرکزی و شرقی آن، با توجه به نقشه‌های موجود و همچنین تقسیمات اداری آن زمان، نمی‌توانسته از مرزهای آسیای صغیر بیرون باشد.Hewsen, Robert H. "The Geography of Armenia" in The Armenian People From Ancient to Modern Times Volume I: The Dynastic Periods: From Antiquity to the Fourteenth Century. Richard G. Hovannisian (ed.) New York: St. Martin's Press, 1997, pp. 1-17 در نتیجه، آناتولی نمی‌تواند منطقه‌ای در غرب کوهستان‌های ارمنستان باشد.Encyclopedia of Canada's Peoples - Page 215The Heritage of Eastern Turkey: From Earliest Settlements to Islam By Antonio Sagona
در دایرهٔ المعارف تاریخ جهان، چاپ آمریکا، آورده شده که حکومت منوآ تمامی کوهستان‌های ارمنستان را دربر می‌گرفته در صورتی‌که آسیای صغیر یا آناتولی شبه جزیره‌ای است که از کوهستان‌های ارمنستان به طرف غرب و دریای اژه امتداد می‌یابد و در شمال آن دریای سیاه و در جنوب آن دریای مدیترانه قرار دارد.
در خصوص استفاده از کلمهٔ آناتولی شرقی به جای ارمنستان غربی، محقق روس، ایوان رادسیگِر،Ivan Radsiger می‌نویسد:
بنابراین، این محقق روس به صراحت عنوان می‌کند که آناتولی شرقی هیچ ارتباطی با کوهستان‌ها یا فلات مرتفع ارمنستان و خصوصاً، ارمنستان غربی نداشته و نخواهد داشت.
تغییر نام مناطق جغرافیایی ارمنی اولین با در دوران سلطنت عبدالحمید دوم در سال ۱۸۸۰ میلادی صورت گرفت که به کار بردن نام ارمنستان در مطبوعات و مدرسه و اداره‌های دولتی ممنوع شد و به جای آن کلماتی مانند آناتولی یا کردستان جایگزین شد. Modern History of Armenia in the Works of Foreign Authors [Novaya istoriya Armenii v trudax sovremennix zarubezhnix avtorov], edited by R. Sahakyan, Yerevan, 1993, p. 15 در ادامه سیاست ترک سازی این تغییرات تا سده ۲۱ ادامه یافت به این صورت که نام حیوانات و اشخاص تأثیرگذار و صاحب نام در دولت عثمانی مانند: خانواده بالیان به لاتین "Balyan" (که از معماران معروف آن زمان بود. فهرست معماران ارمنی) هویت او تحت یک نام خانواده ایتالیایی به نام "Baliani" پنهان شد.
هدف از این کار تغییر و تحریف رویدادهای تاریخی ارمنیان بود. بیشترین تغییرات نام‌های جغرافیایی ارمنی در شش ولایت ارمنی صورت گرفت. تغییرات بدین گونه صورت گرفت که:روستاها و شهرها و دیگر مناطق جغرافیایی که پسوند نام آن (kert) که به زبان ارمنی (ساخت یا ساختن توسط)، می‌باشد صورت گرفت مانند:
"Norakert,Dikranagert,Noyakert,Manavazkert" به "Malazgirt" یا مانند آن تغییر یافت.
یا مانند:پسوند نام (shen) که به زبان ارمنی (روستا)، می‌باشد. شهر "Aratashen,Pemzashen,Norashen"
که شهر "Norashen" به زبان ارمنی به معنی (روستای نو) می‌باشد به نام ترکی "Güroymak" تغییر نام یافت. یا مانند نام‌های "Charentsavan,Nakhichevan,Tatvan" که (van) به زبان ارمنی به معنی (شهر) می‌باشد که دلالت بر ارمنی بودن آن شهرها است.
بعد از نسل‌کشی ارمنیان و خالی شدن شهرها و روستاها از ساکنین اصلی آن این تغییرات صورت کامل به خود گرفته شد.
تعداد ۳٬۶۰۰ نام ارمنی تغییر یافته‌است و به این تعداد نام‌های ارمنی که به کُردی و بعد به تُرکی تغییر یافتند نیز اضافه نمود.http://www.armeniapedia.org/index.php?title=Rediscovering_Armenia_Guidebook-_Western_Armenia
تغییر نام مکان‌های جغرافیایی مرتبط به ارمنی‌ها:TC Dahiliye Vekaleti, Son Taksimati Mulkiyede Koylerimizin Adlari, Ankara 1928.
بعد از نسل‌کشی ارمنیان و خالی شدن سکنه ارمنی در ترکیه؛ خانه‌های متروکهٔ ارمنیان برای یافتن گنج‌های پنهان کندوکاو شدند، زیرا روستاییان تُرک و کُرد منطقه این باور را داشتند که ارمنیان با هدف بازگشت به خانهٔ خود کلیهٔ اموال قیمتی را در خانه‌هایشان پنهان کرده‌اند؛ لذا تخریب‌های انجام شده در این دورهٔ زمانی چندان گسترده و سازمان یافته نبود که باعث محو بناها شود. با اشغال ارمنستان توسط ارتش سرخ شوروی در سال ۱۹۲۰ میلادی و سقوط اولین جمهوری ارمنستان با کمک ترکیه، پیمان دوستی بین شوروی و ترکیه به امضا رسید که به عهدنامه مسکو (۱۹۲۱) معروف گردید و طی آن مناطقی از غرب ارمنستان به ترکیه واگذار گردید. در این مناطق تعداد زیادی کلیسا و صومعه وجود داشت که تا آن زمان هنوز سالم و فعال بودند. اولین ویرانگری‌های سازمان یافتهٔ ارتش ترکیه در پایان جنگ جهانی اول در آنی (شهر باستانی)، انجام شد.