moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در ژوئیه سال ۱۹۸۲ تشخیص داده شد که گولد به سرطان غدهی قسمتی از روده که یکی از کشنده‌ترین سرطانها است، مبتلا است. این نوع از سرطان اغلب در افرادی که نوعی ماده معدنی ای که در ساخت موزه سنجشی جانورشناسی هاوارد استفاده شده را استنشاق یا قورت داده‌اند، دیده می‌شود. پس از بهبودی دشوار دو ساله در رویارویی با بیماری سخت، گولد ستونی را در مجله دیسکاور با سر تیتر" The Median Isn't the Message" (میانگین حاوی پیامی نیست!) چاپ کرد که در آن توضیح می‌دهد که " بیماری غده ی که معمولاً در اثر استنشاق پنبه ی نسوز به وجود می‌آید غیر قابل درمان است و پس از تشخیص، میانگین زنده ماندن بیمار حدود هشت ماه است."Gasper, Phil (2002). "Stephen Jay Gould: Dialectical Biologist". "International Socialist Review" 24 (July–August). وی در مقاله اش این حقیقت اینگونه توصیف کرد و تمایلش به درک اینکه میانگین‌های آماری انتزاعی مفید هستند اما به خودی خود مسبب «تغییرات واقعی در دنیای ما و پیوندها» نمی‌شوند.
در فوریه سال ۲۰۰۲، بک جراحت ۳ سانتی‌متری (۱٫۲ اینچی) در عکس رادیوگرافی سینه گولد مشاهده شد. یک آنکولوژیست سرطان وی را در مرحله چهارم تشخیص داد. گولد ۱۰ هفته بعد در ۲۰ مه سال ۲۰۰۲ به علت نوعی غده سرطانی متاستازیک بدخیم در ناحیه شش که به مغز، جگر و طحال وی نیز سرایت کرده بود، درگذشت.Lewontin, Richard and Richard Levins (2002). "Stephen Jay Gould—what does it mean to be a radical?" "Monthly Review" 54 (Nov. 1). سرطان او هیچ ارتباطی به سرطان روده وی در سال ۱۹۸۲ نداشته و کاملاً مجزا از آن بوده‌است.Gould, S. J. (1993). "Dinomania". "New York Review of Books" 40 (August 12): 51–56. او در منزل خود بر روی تختش «در حالی که در اتاق زیر شیروانی بود و همسرش روندا و مادرش النور کنارش بودند و دور و برش پر از کتاهایی که دوست داشت بود»، درگذشت.
گولد تحصیلات عالی خود را در کالج آنتیوچ آغاز کرد و در سال ۱۹۶۳ با تحصیلات تکمیلی در زمین‌شناسی و فلسفه فارغ‌التحصیل شد.Allen, Warren (2008). "The Structure of Gould". In Warren Allen et al. "Stephen Jay Gould: Reflections on His View of Life". Oxford: Oxford University Press, p. 24, 59. در این مدت نیز، وی در دانشگاه لیدز در انگلستان تحصیل می‌کرد.Jones, Steve (2002). "Stephen Jay Gould." "The Guardian" (May 22). پس از اتمام کار تحصیلات تکمیلی در دانشگاه کلمبیا در سال ۱۹۶۷ با راهنمایی نورمن نیول، بلافاصله توسط دانشگاه هاروارد استخدام شد و تا پایان عمر خود در آنجا کار کرد (۲۰۰۲–۲۰۰۷). در سال ۱۹۷۳، هاروارد او را به عنوان استاد زمین‌شناسی و موزه دار دیرینه‌شناسی بی مهرگان در موزه سنجشی جانورشناسی این مؤسسه ارتقا داد.
در سال ۱۹۸۲ هاروارد به او عنوان الکساندر آگاسیز استاد جانورشناسی را اعطا کرد. سال بعد، یعنی در سال ۱۹۸۳ عضویت در انجمن علمی پیشرفت علوم آمریکا به وی اعطا شد، جایی که بعداً در آنجا به عنوان رئیس خدمت کرد (۲۰۰۱–۱۹۹۱). در خبرنامه AAAS «سهم بیشمار وی را در پیشرفت علمی و درک عمومی دانش» اذعان داشت. او همچنین به عنوان رئیس به جامعه دیرینه‌شناسی (۱۹۸۵ تا ۱۹۸۶) و جامعه مطالعه دربارهٔ تکامل (۱۹۹۰ تا ۱۹۹۱) خدمت کرد.
در سال ۱۹۸۹ گولد برای عضویت در آکادمی ملی علوم انتخاب شد. در طول سالهای ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۲ گولد استاد تحقیقات زیست‌شناسی وینسنت آستور در دانشگاه نیویورک بود. در سال ۲۰۰۱، انجمن مردمی گرایانه آمریکایی او را به دلیل وقف عمر خود در راستای کار، بشردوست سال نامیدند. در سال ۲۰۰۸، در حالیکه که وی در قید حیات نبود، به او و ۱۲ نفر دیگر، مدال داروین-والاس اعطا شد. (تا سال ۲۰۰۸، این مدال هر ۵۰ سال توسط انجمن لینین لندن اهدا می‌شد.Linnean Society of London (2008). "The Darwin–Wallace Medal". Retrieved on June 4, 2009.)
گولد نقش مهمی در تکامل زیست‌شناسی تکاملی ایفا نمود،Thomas, R.D.K. (2009). "Gould, Stephen Jay (1941–2002)". in M. Ruse and J. Travis (eds). "Evolution: The First Four Billion Years". Cambridge MA: Belknap Press. pp. 611–615. خصوصاً در کار رشدشناسی و تکامل نژادی. وی در این کتاب بر روند ناهمگونی تأکید نموده‌است، که شامل دو فرایند مجزا است: نئوتنی و ترکیب‌های انتهایی.
گولد از این استدلال که تحول هیچ ارتباطی با همراستا بودن «پیشرفت» دراز مدت ندارد، طرفداری کرد. تفسیرهای غیرقانونی اغلب تکامل را به شکل نردبانی برای پیشرفت ترسیم می‌کنند که به سوی ارگانیسم‌های بزرگتر، سریعتر و باهوش تر پیش می‌روند. این تفاسیر اینگونه فرض می‌کنند که این مکانیسم‌ها ارگانیسم‌ها را به سمتی هدایت می‌کند که در نتیجه تکامل به نوعی موجودات زنده پیچیده‌تر و در نهایت شبیه به انسان می‌رسند.
گولد هرگز نتوانست از روش رده‌بندی جانداران بر حسب شاخه و دودمان به عنوان روشی برای تحقیق در مورد سلسله و روند تکاملی استفاده کند، احتمالاً به این دلیل که وی نگران این بود که چنین تحقیقاتی منجر به غفلت از جزئیات در زیست‌شناسی تاریخی شود، که ازنظر او این امر بسیار مهم می‌باشد.
انتشارت گولد بسیار زیاد بود. در نگاهی اجمالی می‌توان گفت بین ۱۹۶۵ تا ۲۰۰۰ انتشار داشت که شامل ۴۷۹ متن به‌دقت بازبینی شده، ۲۲ کتاب، ۳۰۰ مقاله، و ۱۰۱ بازبینی اصلی کتاب، می‌شود.
در ادامه به لیستی از کتابهایی اشاره می‌کنیم که استفان جی گولد یا نویسنده آن کتابها بوده یا اینکه آن کتابها را ویرایش نموده‌است. در این لیست کتابهایی که پس از مرگ وی در سال ۲۰۰۲ را نیز به چاپ رسیده نیز وجود دارد. در حالیکه برخی از کتابها بعداً دوباره به چاپ رسید، با مؤلفان متعدد، در لیست زیر مؤلف اصلی و تاریخ چاپ، ذکر کرده شده‌است.
پاندای کونگ‌فوکار یک پویانمایی رایانه‌ای کمدی رزمی آمریکایی محصول سال ۲۰۰۸ است. این فیلم توسط دریم‌ورکس انیمیشن تولید و توسط پارامونت پیکچرز توزیع شده‌است. کارگردانی این فیلم توسط جان استیونسن و مارک آزبرن و نویسندگی آن توسط جاناتان ایبل و گلن برگر بر پایه داستانی توسط اتان ریف و سایرس ووریس صورت گرفته‌است. این فیلم اولین قسمت از مجموعه فیلم‌های پاندای کونگ‌فوکار است. گویندگان این فیلم افرادی چون جک بلک، داستین هافمن، آنجلینا جولی، ایان مک‌شین، ست روگن، لوسی لیو، دیوید کراس، رندل دوک کیم، جیمز هنگ، دن فوگلر، مایکل کلارک دانکن و جکی چان می‌باشند. داستان این فیلم در چین باستان که حیوانات در آن حضور دارند روایت می‌شود که بر روی یک پاندا به نام پو (بلک) که به کونگ‌فو علاقه دارد، تمرکز دارد. زمانی که یک پلنگ برفی بدنام به‌نام تای لانگ (مک‌شین) پیش‌بینی شده‌است که از زندان چور گام فرار می‌کند، پو ناخواسته به‌عنوان «جنگجوی اژدها» نامیده می‌شود.
"پاندای کونگ‌فوکار" در تاریخ ۸ ژوئن ۲۰۰۸ در سینمای ایالات متحده اکران شد. این فیلم با بودجه ۱۳۰ میلیون دلاری، ۶۳۱/۷ میلیون دلار در جهان به فروش رفت و آن را به سومین فیلم پرفروش در ۲۰۰۸ و پرفروش‌ترین فیلم انیمیشن سال تبدیل کرد. این فیلم توسط منتقدان مورد تحسین قرار گرفت و نامزد جایزه‌ اسکار بهترین فیلم پویانمایی و جایزه گلدن گلوب بهترین فیلم پویانمایی شد. اما هردو جایزه را به‌علت موفقیت انیمیشن وال-ئی از دست داد. موفقیت این فیلم باعث ساخته‌شدن چندین دنباله از آن شد که شامل پاندای کونگ‌فوکار ۲ (۲۰۱۱) و پاندای کونگ‌فوکار ۳ (۲۰۱۶) می‌باشند. همچنین چهارمین فیلم به‌طور رسمی درحال ساخت است و در سال ۲۰۲۴ منتشر خواهد شد.
داستان این انیمیشن در چین باستان رخ می‌دهد؛ پاندای چاق بی دست و پایی به نام پو که به توانایی های خود آگاه نیست ولی علاقه زیادی به کونگ فو دارد . او بر خلاف میل باطنیش در آشپزخانه پدرش که یک مرغابی است از مشتریان پذیرایی می کند . یک روز خبر می رسد که جشن بزرگی برای انتخاب جنگجوی اژدها به رهبری لاک پشت پیر برگزار شده . پو که از این جشن آگاه می شود با هیجان وصف ناپذیری به سمت جشن حرکت می کند اما چاقی و کندی او باعث می شود که خیلی دیر به پشت درب های معبد برسد . در اثر یک اشتباه احمقانه پو به هوا پرتاب می شود و درست در پیش پای جنگجویان و رهبر آنها می افتد . همه تعجب می کنند . خود او هنوز گیج است . لاک پشت پیر حکیم که در جستجو و تکاپوی انتخاب جنگجوی افسانه ای میگشت متوجه ماهیت این اتفاق می شود و از آنجایی که می داند هیچ اتفاقی تصادفی نیست پو را می شناسد و او را به عنوان جنگجوی اژدها معرفی می کند . همه جنگجویان از چنین انتخابی تعجب می کنند و این انتخاب را هضم نمی کنند . استاد شیفو به اودوی (لاک پشت) اعتراض می کند و این انتخاب را تصادفی می خواند اما اودوی به او می گوید که هیچ چیز تصادفی نیست . شیفو نمی پذیرد و می گوید این را قبلا گفته بودید . اودوی می گوید که آن گفتن هم تصادفی نبوده . شیفو با عصبانیت در محضر استاد قدرت نمایی می کند و با ضربه ای شگفت دانه ای را از درخت هلوی مقدس به دست می آورد و آن را می کارد و به استاد خود می گوید این ماییم که با تلاش خود این دانه را می کاریم ولی استاد پیر با آرامش دستی بر دانه می کشد و دانه را در خاک پنهان می کند و شیفو را پند می دهد و از مرگ قریب الوقوع خود خبر می دهد و شیفو را برای تربیت پو و اداره معبد جانشین خود می کند . ذرات وجودی اودوی به سبب مرگ به سمت آسمان حرکت می کنند . شیفو با اضطراب و ترس فریاد می زند و می گوید من نمی توانم . ولی دیگر دیر شده و لاک پشت پیر به عالم پس از مرگ رفته است . حالا شیفو استاد بزرگ معبد است . به سراغ پو می رود ولی او را در حال خوردن و شکم پر کردن می بیند اما نصایح استادش را به یاد می آورد و تصمیم به تربیت پو می گیرد . پوی از همه جا بی خبر خود را باور ندارد و تحصیل علوم رزمی برای تبدیل شدن به جنگجوی اژدها را نمی پذیرد ولی شیفو با ترفندهای استادانه و هنرهای رزمی خود ، پو را به طور غیر ارادی مجبور به آموزش پذیری می کند . رفته رفته قدرت های مخفی و به ظهور نرسیده پو آشکار می شوند و این توانایی ها تا حدی پیش می روند که پو از شیفو هم پیشی می گیرد . از طرف دیگر پلنگ شروری به نام تایلانگ که از کودکی و یتیمی در معبد بزرگ شده بود پس از طغیان کردن در تحت تدابیر بسیار شدیدی در زندان به سر می برد و این به خاطر این بود که او خود را جنگجوی افسانه ای اژدها می دانست ولی اودوی او را نپذیرفته بود . در اثر یک اشتباه بسیار کوچک ، تایلانگ با توانایی های خارق العاده خود موفق به فرار از زندان بسیار محافظت شده خود می شود . مردم از این فرار به وحشت می افتند . کسی را یارای مقابله با او نیست . تمام جنگجویان که به توانایی های پو ایمان ندارند برای نجات مردم به جنگ تایلانگ می روند اما همه شکست می خورند . حتی استاد شیفو که خود ، استاد تایلانگ بود نیز به سختی شکست می خورد تا این که پو از راه می رسد . طومار اژدها که اسرار فنون رزمی در آن نوشته شده در محل خود ، در سقف معبد قرار دارد و تایلانگ به دنبال آن طومار است . پو با تایلانگ درگیر می شود . طومار به دست تایلانگ می افتد . . .طراحی های معابد ، طبیعت ، کوه های باستانی ، شناوری حرکت ها در این انیمیشن و موسیقی های خلسه آفرین این انیمیشن ، تصاویری ماورائی و خیره کننده را ارائه می دهند.
کامِرون با نام رسمی جمهوری کامِرون کشوری است در باختر آفریقا که از باختر با نیجریه و از خاور با چاد و جمهوری آفریقای مرکزی و از جنوب با جمهوری کنگو، گابن و گینهٔ استوایی همسایه است و همچنین از باختر به اقیانوس اطلس پیوند می‌خورد.
پایتخت کامرون یائونده است. جمعیت این کشور در حدود ۲۶٬۵۴۶٬۰۰۰ نفر و زبان‌های رسمی آن فرانسوی و انگلیسی است. واحد پول این کشور فرانک آفریقای مرکزی است. یائونده پایتخت کشور، ۱٬۸۰۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد اما بزرگ‌ترین شهر کامرون دوالا با ۱٬۹۰۶٬۰۰۰ نفر جمعیت است. در کامرون در حدود ۲۰۰ گروه زبانی مختلف زندگی می‌کنند.
کامرون در سال ۱۸۸۴ مستعمره آلمان شد. پس از جنگ جهانی اول منطقه کامرون میان فرانسه و بریتانیا تقسیم شد.
بخش تحت کنترل فرانسه در تاریخ ۱ ژانویه ۱۹۶۰ از این کشور مستقل شده و جمهوری کامرون نام گرفت و بخش جنوبی که در کنترل بریتانیا بود در سال ۱۹۶۱ به جمهوری کامرون پیوست.
کامرون در مقایسه با دیگر کشورهای آفریقایی از ثبات اقتصادی و اجتماعی نسبی برخوردار است. این امر باعث شده تا کشاورزی، راه‌سازی، راه‌آهن، و صنایع بزرگ نفت و چوب پیشرفت داشته باشد. با این وجود بخش بزرگی از شهروندان این کشور هم‌چنان در فقر به‌سر می‌برند.
قدرت در این کشور از سال ۱۹۸۲ در دست پل بیا، رئیس‌جمهور تمامیت‌خواه کشور است که با حزب جنبش دموکراتیک خلق خود حکومت می‌کند.
نخستین ساکنان کامرون، از اهالی قبیلهٔ بانتو بوده‌اند، پس از آن در سدهٔ ۱۸ و ۱۹ میلادی قبایل عمدتاً مسلمان فولانی در کامرون ساکن شدند.
در ۱۸۸۴، آلمان کامرون را تحت‌الحمایهٔ خود اعلام کرد؛ ولی پس از جنگ جهانی اول، اتحادیهٔ ملل سرپرستی ۸۰٪ از خاک کامرون را به فرانسه و ۲۰٪ همسایه با مرز نیجریه را به بریتانیا واگذار کرد. کامرون فرانسوی در ۱۹۶۰ استقلال یافت. به دنبال همه‌پرسی در ۱۹۶۱ قسمت شمالی کامرون بریتانیا با نیجریه ادغام شد؛ قسمت جنوبی با سرزمین فرانسوی سابق حکومتی فدرال تشکیل داد. در ۱۹۷۲ کشوری واحد جایگزین فدراسیون شد. در ۱۹۹۲ زمانی که انتخابات چند حزبی برگزار گردید، کثرت‌گرایی سیاسی مجدداً فعال شد.
در سال ۱۹۴۶ و تأسیس سازمان ملل متحد، کامرون تحت تولیت این سازمان دارای خودگردانی داخلی شد. در میان سال‌های ۱۹۵۵ تا ۱۹۵۸ کامرون عرصهٔ درگیری‌های خونین برای به‌دست آوردن استقلال کامل از فرانسه بود، رهبری جنبش استقلال‌طلبانهٔ کامرون را، جان فونچا از حزب دموکراتیک ملی کامرون بر دوش داشت. سرانجام پس از نزدیک به یک دهه خشونت و خونریزی، در ۱ ژانویهٔ ۱۹۶۰ کامرون از فرانسه اعلام استقلال کرد و احمدو آهیجو در ۲۰ مه ۱۹۷۲ به عنوان نخستین رئیس‌جمهور کامرون برگزیده شد. هم‌اکنون روز ۲۰ مه در کامرون به عنوان «روز جمهوری» شناخته می‌شود و پس از احمدو آهیجو در سال ۱۹۸۲ پُل بیا بر جای او نشست.
در ژوئن ۲۰۰۰، بانک جهانی با اختصاص ۳٫۷ میلیارد دلار به کامرون به منظور احداث خط لولهٔ نفت از چاد به میدان‌های نفتی کامرون واقع در سواحل غربی این کشور موافقت کرد. در اوت ۲۰۰۶، کامرون و نیجریه بر سر مالکیت شبه‌جزیرهٔ نفت‌خیز باکاسی با یکدیگر اختلاف پیدا کردند که این مشکل توسط دادگاه داوری بین‌المللی با اعلام رأی رعایت تساوی طرفین در تملک شبه‌جزیرهٔ باکاسی پایان یافت. در حال حاضر نیز کامرون اختلافاتی مرزی با چاد بر سر سهم هر کدام بر دریاچهٔ چاد دارد. در ۶ نوامبر ۱۹۸۲، پُل بیا به عنوان رئیس‌جمهور و در ۸ دسامبر ۲۰۰۴ نیز افرائیم اینونی به سمت نخست‌وزیر کامرون انتخاب شدند.
کامرون کشوری است با اکثریت زبانی فرانسوی، اما جدایی‌طلبی بخش انگلیسی‌زبان کامرون از اکتبر ۲۰۱۶ با ایجاد بحرانی موسوم به «بحران انگلیسی‌زبانان»، تمام کشور را در چرخه‌ای از خشونت‌های مرگبار در شمال غربی و جنوب غربی گرفتار کرده‌است. کامرون در پایان جنگ جهانی اول به دو بخش فرانسوی و انگلیسی تقسیم شد و در ۱ اکتبر سال ۱۹۶۱ با پیوستن دو بخش فرانسه‌زبان و انگلیسی‌زبان، کشور کامرون تأسیس شد. کامرونی‌های انگلیسی‌زبان یک‌پنجم جمعیت ۲۲ میلیونی کامرون را تشکیل می‌دهند.
جنوب کامرون در ۱۹۶۱ از طریق همه‌پرسی به کامرون پیوست اما گروه‌های حامی استقلال تأکید دارند که قطعنامه ۱۶۰۸ سازمان ملل که شرایط این اتحاد را تبیین کرده بود، هرگز به درستی اجرا نشد. علاوه بر این، در ۱۹۷۲ زمانی که کامرون از یک سیستم فدرالی به سمت یک سیستم متمرکز حرکت کرد، قدرت عمدتاً در پایتخت ماند و مناطق انگلیسی‌زبان می‌گویند که بیش از پیش نادیده گرفته شدند.«جدایی‌طلبان انگلیسی‌زبان کامرون اعلام استقلال کردند». ۲۰۱۷. ایسنا. Accessed August 16 2018. استقلال-کردند.
مناطق انگلیسی زبان کامرون اواخر سال ۲۰۱۶ به علت تشدید گرایش‌های استقلال‌طلبانه و افزایش اعتراضات به کانون بحران تبدیل شد. انگلیسی‌زبان‌ها که حدود بیست درصد از جمعیت بیست میلیون نفری کامرون را تشکیل می‌دهند، معتقدند در تقسیم قدرت و ثروت‌های ملی کامرون و همچنین در بخش‌هایی از قبیل: آموزش و نظام قضایی به انزوا رانده شده‌اند به همین علت به اقدامات اعتراضی روی آورده‌اند.
گروه جدایی‌طلب «جبهه متحد کنسرسیوم آمازونیای جنوب کامرون» (SCACUF) در مهر ۱۳۹۶ به‌طور نمادین اعلام استقلال کرد. این استقلال‌طلبی و اعتراضات در سال‌روز استقلال جنوب کامرون از انگلیس در سال ۱۹۶۱ انجام شد. آنها همواره دولت مرکزی را به تبعیض علیه جامعه خود متهم کرده و می‌گویند از استخدام‌های دولتی مستثنی می‌شوند و مجبورند برای کسب و کار و امور رسمی به فرانسوی صحبت کنند؛ این در حالی است که انگلیسی هم یکی از زبان‌های رسمی کامرون است. جدایی‌طلبان کامرون همچنین تأکید دارند که نفت که محصول مناطق جنوب‌غرب است، به نفع دولت بهره‌برداری می‌شود و ایالت‌های نفت‌خیز از آن سودی نمی‌برند.
برخی گروه‌های ناراضی این مناطق بازگشت به نظام فدرالیسم را به منظور حل و فصل قطعی بحران کنونی در مناطق انگلیسی‌زبان کامرون خواستار هستند با این حال دولت کامرون به صراحت اعلام کرده‌است که درخواست بازگشت به نظام فدرالی در کشور غیرقابل قبول است. مقامات کامرون برای مقابله با ناامنی و خشونت در مناطق انگلیسی‌زبان ده‌ها نفر را بازداشت کرده‌اند که پرونده آن‌ها در دادگاه نظامی یائونده بررسی می‌شود.2018. Iribnews.Ir. Accessed August 15 2018. .
کومبا در جنوب غربی این کشور یکی از اصلی‌ترین مناطقی است که از سال ۲۰۱۶ تاکنون آماج خشونت‌های گروه‌های جدایی‌طلب قرار گرفته‌است. از اول اکتبر ۲۰۱۷ و در پی اعلام یکجانبه استقلال از سوی آنچه «جمهوری فدرال آمبازونی» نامیده شده‌است، خشم و ناشکیبایی دولت دو چندان شده‌است.2018. Iribnews.Ir. Accessed August 14 2018. .
جدایی‌طلبان چندین بار تحریم مؤسسات آموزشی را خواستار شدند. در شمال غربی و جنوب غربی کامرون، درگیری‌ها بین نیروهای امنیتی کامرون و افراد مسلح تقریباً به صورت روزانه درآمده است. این در حالی است که دو طرف همدیگر را به خشونت و انتشار اطلاعات نادرست متهم می‌کنند. بنا بر اعلام سازمان ملل متحد در پی خشونت‌ها در کامرون، حدود ۱۶۰ هزار نفر مجبور شده‌اند از منازل خود فرار کنند و به مکان‌های امن پناه ببرند. این در حالی است که ۳۴ هزار نفر دیگر مجبور شده‌اند به نیجریه پناه ببرند.2018. Iribnews.Ir. Accessed August 14 2018. .
کامرون در آفریقای مرکزی و غربی واقع شده و از نظر جغرافیایی به عنوان لولای آفریقا معروف است. کامرون کشوری است در کنار خلیج بیافرا که از غرب با نیجریه (۱٬۹۷۵ کیلومتر)، از شمال با چاد (۱٬۱۱۶ کیلومتر)، از شرق با آفریقای مرکزی (۹۰۱ کیلومتر)، گینهٔ استوایی (۱۸۳ کیلومتر)، گابن (۳۴۹ کیلومتر) و از جنوب با کنگو (۴۹۴ کیلومتر) همسایه است. طول خطوط ساحلی کامرون ۴۰۲ کیلومتر است.
مساحت کامرون ۴۷۵٫۴۴۰ کیلومتر مربع یعنی حدوداً به اندازه پاپوآ گینه نو است. کامرون ۱۲ مایل دریایی از اقیانوس اطلس را کنترل می‌کند. آب و هوای کامرون استوایی و در ساحل داغ و بارانی و مناطق دور از ساحل خشک‌تر است.
کتاب‌های راهنمای گردشگری کامرون را به عنوان «مینیاتوری از آفریقا» توصیف می‌کند؛ زیرا همه اقلیم‌ها و انواع پوشش‌های گیاهی این قاره را شامل می‌شود: ساحل، بیابان، کوهستان، جنگل‌های بارانی و گرم‌دشت (ساوانا).DeLancey, Mark W. ; DeLancey, Mark Dike (2000). Historical Dictionary of the Republic of Cameroon (3rd ed.). Lanham, Maryland: The Scarecrow Press. ISBN 0-8108-3775-7. در غرب سلسله‌ای از زمین‌های بلند تا قلهٔ آتش‌فشانی کامرون ارتفاع می‌گیرند. در شمال جلگه‌های علفزار استوایی به طرف دریاچهٔ چاد متمایل است. جلگه‌های ساحلی و فلات‌های جنوب و مرکز پوشیده از جنگل‌های استوایی است.
سه رود در خور توجه کامرون عبارتند از: بنو، نیونگ و ساناگا. بلندترین نقطهٔ کامرون، کوه "مونت کامرون" و قلهٔ "فاکو" با بلندی ۴۰۹۵ متر است که در کنار ساحل اقیانوس اطلس شمالی جای دارد.
کامرون به پنج حوزه عمده جغرافیایی تقسیم می‌شود که ویژگی‌های فیزیکی، آب و هوایی و رویشی متمایزی دارند. دشت ساحلی که از خلیج گینه از ۱۵ تا ۱۵۰ کیلومتر به سمت داخله کشور ادامه دارد متوسط ارتفاع آن ۹۰ متر است. این منطقه به‌شدت گرم و مرطوب و جنگلی است، فصل خشک در آن کوتاه است و برخی از مرطوب‌ترین مکان‌های روی زمین در آن قرار دارد.
فلات کامرون جنوبی از ناحیه دشت ساحلی تا ارتفاع متوسط ۶۵۰ متر ادامه می‌یابد. جنگل‌های بارانی استوایی در این منطقه غالب می‌شود، هرچند تناوب بین فصل‌های مرطوب و خشک باعث می‌شود رطوبت آن کمتر از ساحل باشد.
زنجیره نامنظمی از کوه‌ها، تپه‌ها و فلات‌ها که به نام «کوهستان کامرون» معروفند، از کوه کامرون (۴٬۹۵۳ متر) تا حدود دریاچه چاد در مرز شمالی کامرون ادامه می‌یابد.
این منطقه دارای آب و هوای ملایمی است، به ویژه در فلات بلند غربی، گرچه بارندگی در آن زیاد است. خاک آن ازجمله حاصلخیزترین خاک‌های کامرون است، به ویژه در اطراف کوه آتشفشانی کامرون. فعالیت آتشفشانی در اینجا دریاچه‌های دهانه‌ای ایجاد کرده‌است. در ۲۱ اوت ۱۹۸۶، از یکی از این دریاچه‌ها به نام دریاچه نیوس، دی‌اکسید کربن متصاعد شد و جان ۱۷۰۰ تا ۲۰۰۰ نفر از ساکنان را گرفت.DeLancey and DeLancey 161
فلات جنوبی این کشور به سمت شمال ارتفاع می‌گیرد و به فلات ناهموار و سبز آداماوا می‌رسد. این فلات مانعی بین شمال و جنوب کشور ایجاد کرده‌است. میانگین ارتفاع آن ۱۱۰۰ متر و دمای متوسط آن از ۲۲ تا ۲۵ درجه سانتی‌گراد است. در فلات جنوبی بارش بین ماه‌های آوریل و اکتبر زیاد و اوج آن در ماه‌های ژوئیه و اوت است.
منطقه پست شمالی با ارتفاع متوسط ۳۰۰ تا ۳۵۰ متر از کناره آداماوا تا دریاچه چاد گسترش می‌یابد. پوشش گیاهی آن از نوع درختچه و علف‌های گرم‌دشتی است. این یک منطقه خشک با بارندگی‌های کم و متوسط دمای بالا است.
۱۸۰ نماینده مجمع ملی برای دوره‌ای پنج ساله با رأی تمامی افراد بالغ انتخاب می‌شوند. رئیس‌جمهور – که وی نیز برای دوره‌ای پنج ساله مستقیماً انتخاب می‌گردد – شورای وزیران و نخست‌وزیر را انتصاب می‌کند.
این کشور در سازمان ملل متحد و سازمان وحدت آفریقا عضو است.
کامرون با معضل فساد فراگیر در تمامی سطوح حکومت روبه‌رو است. در سال ۱۹۹۷، کامرون در ۲۹ وزارتخانه ادارات مبارزه با فساد اداری ایجاد کرد، اما تنها ۲۵ درصد از آن‌ها عملیاتی شدند."New Anti-Corruption Drive Leaves Many Sceptical". 2006. IRIN. Accessed August 16 2018. .
در آبان‌ماه ۱۳۹۶، پارلمان کامرون در شهر یائونده دچار آتش‌سوزی شد. در این حادثه چهار طبقه از هفت طبقه ساختمان پارلمان در آتش سوخت.2018. Mizanonline.Com. Accessed August 16 2018. .
افراد و گروه‌های مسلح پیوسته از مرزهای آفریقای مرکزی به مناطق شرقی کامرون نفوذ می‌کنند و در خاک این کشور مرتکب حملات مسلحانه خونین، دزدی و غارت و آدم‌ربایی می‌شوند.2018. Iribnews.Ir. Accessed August 15 2018. . گروه تروریستی اسلام‌گرای بوکوحرام نیز در بخش‌هایی از این کشور قتل و غارت انجام داده‌است. منطقه شمال دور کامرون که هم‌مرز با نیجریه است شاهد حملات مکرر بوکوحرام بوده و نزدیک به ۲۰۰ هزار تن از شهروندان کامرونی به خاطر ترس از این ناآرامی‌ها از منطقه شمال دور فرار کرده‌اند.
کامرون دارای ۱۰ استان است:
علاوه بر زبان‌های انگلیسی و فرانسوی که زبان‌های رسمی این کشور هستند، ۲۴ زبان محلی آفریقایی نیز در این کشور رایج است.
۳۱ درصد از کامرونی‌ها را، کوهستان‌نشینان کامرون، ۱۹٪ را بانتوهای استوایی، ۱۱٪ را کِردی، ۱۰٪ را فولانی، ۸٪ را بانتوهای شمال غربی، ۷٪ را سیاهان شرقی، ۱۳٪ را دیگر آفریقایی‌ها و کمتر از ۱٪ را نیز غیر آفریقایی‌ها تشکیل می‌دهند.
واحد پول کامرون، "فرانک سی‌اف‌آبا" واحد جزء آن "سانتیم" نام دارد. در طی سال‌های اخیر با گسترش صادرات نفت، الوار و قهوه اقتصاد کامرون رو به بهبود است، علاوه بر این سه محصول از دیگر صادرات کامرون می‌توان به، کاکائو، پنبه، کائوچو، موز، دانه‌های روغنی، فراورده‌های نفتی و صنایع آلومینیومی اشاره کرد. کامرون از اعضای کشورهای اتحادیهٔ آفریقا است.
گوناگونی کشاورزی و گسترش سریع صنعت نفت باعث شده مردم این کشور از سطح زندگی به نسبت بالایی در آفریقای استوایی برخوردار باشند.
تولید ناخالص داخلی سرانه در کامرون در سال ۲۰۰۸ میلادی ۲۳۰۰ دلار تخمین زده شد که در این زمینه جزو ۱۰ کشور با وضعیت بهتر در آفریقای جنوب صحرا بود. بازارهای عمده صادرات کامرون عبارتند از: فرانسه، ایتالیا، کره جنوبی، اسپانیا و بریتانیا. کامرون قصد دارد تا سال ۲۰۳۵ به یک اقتصاد در حال ظهور تبدیل شود.
کامرون یک دهه عملکرد اقتصادی قوی را پشت سر گذاشته و تولید ناخالص داخلی سالانه آن به‌طور متوسط ۴ درصد افزایش نشان می‌دهد. بین سال‌های ۲۰۰۴–۲۰۰۸، بدهی عمومی از بیش از ۶۰ درصد از تولید ناخالص داخلی به ۱۰ درصد کاهش یافت و ذخایر رسمی چهار برابر شده و به بیش از ۳ میلیارد دلار رسید.
در سال ۲۰۱۴ نرخ بیکاری در کامرون ۴٫۴ درصد بود و حدود یک سوم جمعیت در سال ۲۰۰۹ زیر خط فقر بین‌المللی یعنی با کمتر از ۱٬۲۵ دلار در روز زندگی می‌کردند.
از اواخر دهه ۱۹۸۰، کامرون برنامه‌های حمایت‌شده از سوی بانک جهانی و صندوق بین‌المللی پول را برای کاهش فقر، خصوصی‌سازی صنایع و افزایش رشد اقتصادی دنبال کرده‌است. دولت اقداماتی را نیز برای تشویق گردشگری در کشور انجام داده‌است.
منابع طبیعی کامرون بسیار مناسب برای کشاورزی و باغبانی هستند. در مناطق ساحلی کشور، خاک و آب‌وهوا برای کشت تجاری و گستردهٔ موز، کاکائو، نخل‌های روغنی، لاستیک و چای مناسب است. در داخلهٔ کشور در فلات جنوبی کامرون، محصولاتی چون قهوه، شکر و تنباکو کشت می‌شود. قهوه یک محصول مهم درآمدزا در بلندی‌های غرب کشور است و در شمال، شرایط طبیعی به رویش اقلام کشاورزی مانند پنبه، دانه‌های زمینی، و برنج کمک می‌کند. اتکا به صادرات فراورده‌های کشاورزی باعث شده که اقتصاد کامرون نسبت تغییر قیمت‌های این محصولات آسیب‌پذیر باشد.Cameroon". World Factbook. CIA. Retrieved 2 November 2016.
میزان با سوادی: ۵۴٪ (تخمین ۱۹۸۵). سنین تحصیل اجباری: (فرضاً) ۶ تا ۱۲ سال (در کامرون شرقی؛ ۶ تا ۱۳ سال و در کامرون غربی بدون آنکه اجباری باشد). تعداد دانشگاه: ۱ به علاوهٔ ۵ کالج دانشگاهی.
کل نیروهای مسلح: ۷٫۷۰۰ (۱۹۹۱). به علاوهٔ ۴٫۰۰۰ شبه نظامی. خدمت سربازی: ندارد.
گابُن با نام رسمی جمهوری گابُن کشوری است واقع در غرب آفریقای مرکزی، که در کنار خلیج گینه و در سواحل شرقی اقیانوس اطلس قرار گرفته‌است و با کشورهای جمهوری کنگو، کامرون و گینه استوائی همسایه است.
شهر «لیبرویل» (به معنای آزادشهر)، پایتخت گابُن است و از دیگر مراکز پرجمعیت آن می‌توان به «پُرژانتی» و «فرانس‌ویل» اشاره کرد.
زبان رسمی مردم گابُن فرانسوی می‌باشد، زبان‌های بومی و قبیله‌ای نیز در این کشور رایج است.
جمعیت گابُن ۲٬۲۲۶٬۰۰۰ نفر استکه از این لحاظ در رتبهٔ صد و چهل و ششمین کشور جهان جای می‌گیرد.
مساحت این کشور برابر ۲۶۷٬۷۴۵ کیلومتر مربع است که از این بابت هفتاد و ششمین کشور جهان به‌شمار می‌آید. پایتخت این کشور، شهر لیبرویل، با ۴۲۰ هزار نفر جمعیت است. از مهم‌ترین شهرهای گابُن، پُرژانتی ۸۸ هزار نفر، فرانس‌ویل ۳۰ هزار نفر، اویم ۲۳ هزار نفر و موآندا ۲۱ هزار نفر را می‌توان نام برد.
واحد پول گابُن «فرانک سِ‌اِف‌آ»(Franc CFA) نام دارد و واحد جزء آن "سانتیم" است. از جمله صادرات گابُن می‌توان به نفت، منگنز، الوار و اورانیوم اشاره کرد. گابُن از اعضای اوپک و اتحادیهٔ آفریقاست و از لحاظ درآمد سرانه نخستین کشور آفریقای سیاه و دومین کشور آفریقائی پس از لیبی است. سه چهارم مساحت گابُن با جنگل پوشیده شده‌است.
ذخایر عظیم اورانیوم این کشور سوخت نیروگاه‌های هسته‌ای کشورهای اروپائی و به ویژه فرانسه را تأمین می‌کند و مقدار آن به ۱۷۱۳ تن بالغ می‌شود.
تا سال ۲۰۲۲ دامنه‌های این کشور در اختیار عموم بود ولی از سال ۲۰۲۳ در اختیار دولت گابن قرار گرفته‌است.
گابن از سال ۱۸۸۶ از مستعمرات استوایی فرانسه در آفریقا بوده‌است و در تاریخ ۱۷ اوت ۱۹۶۰ استقلال خود را از فرانسه به دست آورد.
این کشور در سده پانزدهم از سوی پرتغالی‌ها کشف شد و تا سده نوزدهم تحت سیطره این کشور بود. از سال ۱۸۹۰ به بعد گابن جزئی از کنگوی فرانسه و از سال ۱۹۱۰ به عنوان مستعمره‌ای جداگانه قلمداد شد. گابن در سال ۱۹۶۰ موفق شد از زیر نفوذ فرانسویان خارج شود و به استقلال برسد.
نوع حکومت گابن جمهوری چند حزبی با دو مجلس قانون‌گذاری است.
رئیس‌جمهور این کشور از سال ۱۹۶۷ تا ۲۰۰۹ آلبر برنار بُنگو معروف به «حاج عمر بونگو» بود. نخست‌وزیر این کشور هم از سال ۲۰۰۶ ژان ایگه اندونگ است.
حزب دمکراتیک گابن تنها حزب سیاسی گابن طی سال‌های ۱۹۶۹ تا ۱۹۹۰ بوده‌است، ولی از آن پس احزاب سیاسی به رسمیت شناخته شدند. از سال ۲۰۰۶ نیز ژان ایگه اندونگ نخست‌وزیر گابن شد.
این کشور از سال ۱۹۶۴ شاهد جنگ خارجی و داخلی یا کودتا نبوده‌است اما عدم گردش قدرت در آن مشاهده می‌شود. «عمر بونگو»، حدود ۴۱ سال یعنی تا زمان مرگش در سال ۲۰۰۹ قدرت را در این کشور در دست داشت و پس از او پسرش علی بُنگو در انتخاباتی بحث‌برانگیز به قدرت رسید.
تحلیل‌گران سیاسی این دورهٔ طولانی حکومت عمَر بونگو را نشانگر حمایت فرانسه از او می‌دانند؛ وی تا زمان مرگش نماد نفوذ فرانسه در آفریقا بود.خبرگزاری فارسی، بازدید: مارس ۲۰۱۲. فرانسه حدود هزار نیروی نظامی خود را در گابن مستقر کرده‌است که اغلب آن‌ها در لیبرویل حضور دارند.خبرگزاری فارس. سال ۸۸.
علی بونگو که از سال ۲۰۰۹ در گابن در قدرت بوده، جانشین پدرش عمر بونگو شد که به مدت ۴۲ سال حکومت کرد. شیوه حکومتی خاندان بونگو بر این کشور تولیدکننده نفت، نارضایتی گسترده‌ای را ایجاد کرده و منتقدان می‌گویند که بونگوها برای تقسیم ثروت گابن با ۲.۳ میلیون نفر شهروند این کشور کار چندانی انجام ندادند.
Reuters: US officially concludes Gabon underwent a coup, State Department says. By Kanishka Singh
October 24, 2023
افسران ارتش گابن روز ۸ شهریور ۱۴۰۲ (۳۰ اوت ۲۰۲۳) قدرت را در این کشور در دست گرفته و نتایج انتخابات ریاست جمهوری را که طبق آن علی بونگو، رئیس‌جمهور این کشور پیروز انتخابات بود، دقایقی بعد از اعلام شدن لغو کرده و بی‌اعتبار خواندند. وزارت امور خارجه آمریکا روز یکم آبان ۱۴۰۲ اعلام کرد که ایالات متحده رسماً به این نتیجه رسیده است آنچه در کشور آفریقایی گابُن روی داده، یک کودتای نظامی است و به این دلیل، آمریکا بیشتر کمک‌های خود به دولت گابن را به حالت تعلیق درمی‌آورد. اتحادیه آفریقا نیز پس از کودتا در گابن عضویت این کشور را در این اتحادیه معلق کرد.
گابن علاوه بر سازمان ملل متحد، در بانک توسعه آفریقا، کمیسیون اقتصادی آفریقا، سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد، گروه ۲۴، گروه ۷۷، آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، بانک بین‌المللی ترمیم و توسعه، سازمان بین‌المللی هواپیمایی کشوری، کنفدراسیون بین‌المللی اتحادیه‌های کارگری آزاد، جامعه بین‌المللی توسعه، بانک توسعه اسلامی، صندوق بین‌المللی توسعه کشاورزی، صندوق بین‌المللی پول، سازمان بین‌المللی کار، سازمان بین‌المللی مهاجرت، سازمان بین‌المللی ماهواره دریایی، سازمان بین‌المللی ارتباطات دور ماهواره‌ای، سازمان بین‌المللی پلیس جنایی، اتحادیه ارتباطات دور، جنبش عدم تعهد، سازمان وحدت آفریقا، سازمان کنفرانس اسلامی، سازمان منع سلاح‌های شیمیایی، کمیسیون توسعه و تجارت سازمان ملل متحد، سازمان توسعه فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی ملل متحد، سازمان جهانی پست، سازمان جهانی بهداشت، سازمان جهانی مالکیت معنوی، سازمان جهانی هواشناسی، سازمان جهانی گردشگری و سازمان جهانی تجارت عضویت دارد.
گابن به پیمان‌های بین‌المللی تغییرات آب و هوایی، بیابان‌زدایی، قانون دریاها، دفن زباله‌ها، حراست از لایه اوزون، زباله‌های دریایی، آلودگی کشتی‌ها، پروتکل جنگل‌های ۱۹۸۳ و ۱۹۹۴ پیوسته‌است.
سرزمین گابن به مساحت ۲۶۷ هزار و ۶۶۷ کیلومتر مربع در بخش غربی قاره آفریقا واقع شده‌است. این کشور در محیط خشک دو هزار و ۵۵۱ کیلومتری خود از سمت شمال به طول ۳۵۰ کیلومتر با گینه و به طول ۲۹۸ کیلومتر با کامرون و از سمت شرق و جنوب به طول ۱۹۰۳ کیلومتر با جمهوری کنگو مرز مشترک دارد. همچنین، طول خطوط ساحلی گابن با اقیانوس اطلس به ۸۸۵ کیلومتر می‌رسد.
گابن سرزمین نسبتاً همواری است به‌طوری‌که پست‌ترین نقطه آن در ساحل اقیانوس اطلس و بلندترین نقطه آن در قله «ایبونجی» حدود ۱۵۷۵ متر ارتفاع دارد.
این سرزمین به دلیل همجواری با خط استوا در تمام طول سال آب و هوایی گرم و مرطوب و در سواحل آب هوایی اقیانوسی دارد. بارش مناسب باران در اغلب نقاط گابن موجب سرسبزی آن شده‌است ولی پربارش‌ترین مناطق گابن در بخش‌های جنوبی و غربی قرار دارند.
گابن یکی از جنگلی‌ترین کشورهای آفریقایی است. بیش از ۷۶ درصد از خاک این کشور با جنگل پوشیده شده و ۱۱ درصد از مساحت کشور در پارک‌های ملی حفاظت‌شده قرار دارد."Palm Oil Is Unavoidable. Can It Be Sustainable?". 2018. Nationalgeographic.Com. Accessed December 18 2018. .
کشور گابن دارای ۹ استان می‌باشد:
، ۲۸٪ نژاد گابن را قبایل فانگ، ۱۰٪ را پونو، ۹٪ را نزبی، ۶٪ را فرانسوی و بقیه را سایر قبایل بومی تشکیل می‌دهند.
در مناطق مختلف گابن عشایر دوما، کاندا، سک، مبت، بونگوم و پیگماها زندگی می‌کنند. اکثریت مردم گابن که مسیحی و سیاه‌پوست هستند، در گفتار روزمره به زبان‌های بومی خود صحبت می‌کنند ولی زبان رسمی در روابط سیاسی و بازرگانی گابن «فرانسوی» است.
حداقل ۷۸ درصد از مردان و ۶۵ درصد از زنان بالای ۱۵ سال در گابن از نعمت خواندن و نوشتن بهره‌مندند.
همچنین دین ۹۰٪ گابنی‌ها مسیحی و ۳٪ اسلام است.
مذهب پیشین تمام مردم گابن مسیحیت بود ولی از سال ۱۹۶۷ که «آلبرت برنارد بونگو» دومین رئیس‌جمهوری گابن دین خود را از مسیحیت به اسلام تغییر داد و نام «عمر» را برای خود اختیار کرد، پیروان دین اسلام در این جمهوری افزایش یافت.
هرچند در نقاط شهری شاخص امکانات بهداشتی و درمانی تا حدودی رو به توسعه است، ولی نقاط روستایی گابن هنوز از مشکل کمبود امکانات درمانی رنج می‌برند. از این رو، از هر یکصد کودک تازه متولد شده در گابن حدود ۵٫۵ نفر هرگز شانس رسیدن به سن چهار سال را ندارند.
در مجموع، مهم‌ترین تولیدات کشاورزی گابن عبارتند از: موز، کاساوا، نارگیل، برنج، شکر، ذرت و گندم. نفت خام، روغن‌های صنعتی و گیاهی، منگنز، طلا، نقره، اورانیوم و پلاتین نیز جزو مهم‌ترین تولیدات صنعتی این کشور هستند.
فرانسه، آلمان، آمریکا، انگلیس، هلند، بلژیک و لوکزامبورگ جزو مهم‌ترین شرکای تجاری گابن بوده‌اند. در عین حال، جمهوری خلق چین تصمیم دارد به یکی از بزرگ‌ترین سرمایه‌گذاران نفتی در گابن تبدیل شود.
گابن از لحاظ درآمد سرانه نخستین کشور آفریقایی سیاه و دومین کشور آفریقایی پس از لیبی است.
گابن حدود ۶۰۰ هزار نفر نیروی کار دارد که عمدتاً در بخش کشاورزی شاغلند. از سوی دیگر، سالانه ۴۵ میلیون متر مکعب گاز در این کشور استخراج و صادر می‌شود.
این کشور بزرگ‌ترین تولیدکننده منگنز در جهان است و از لحاظ ذخایر معدنی این فلز در جایگاه بالایی قرار دارد.
ذخایر عظیم اورانیوم این کشور سوخت نیروگاه‌های اتمی کشورهای اروپایی و به ویژه فرانسه را تأمین می‌کند. معادن اورانیوم گابن در سطح باز و در ناحیه «موآندا» واقع است.
گابن همچنین، ذخایر غنی از طلا، نقره و سنگ آهن در اختیار دارد که این کشور را در رده یکی از معدن‌داران مهم جهان قرار می‌دهد.
نرخ تولید ناخالص داخلی گابن در سال ۲۰۰۳ حدود هفت میلیارد و ۵۱۸ میلیون دلار بود. میانگین نرخ رشد تولید ناخالص داخلی این کشور در فاصله سال‌های ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۸ حدود ۹۴/۰ درصد کاهش یافته‌است. گابن حدود چهار میلیارد دلار بدهی خارجی دارد. از سوی دیگر، بالغ بر ۵۰ درصد از تولید ناخالص داخلی و ۷۵ درصد از صادرات این کشور را نفت خام شامل می‌شود. گابن از لحاظ فراورده‌های نفتی در قاره آفریقا مقام پنجم را داراست.
تولید روزانه نفت خام گابن در تیرماه ۱۳۹۰ برابر با ۲۲۰ هزار تا ۲۴۰ هزار بشکه بود که نسبت به دوران اوج آن در سال ۱۹۹۷ میلادی با تولید روزانه ۳۷۰ هزار بشکه، کاهشی شدید دارد.شبکه خبری شانا، بازدید: مارس ۲۰۱۲.
کشت نخل برای برداشت روغن نخل در گابن رو به افزایش است و تهدیدی برای جنگل‌های این کشور به‌شمار می‌آید. گابن بیشتر مواد غذایی خود را وارد می‌کند: گندم و شیر مصرفی این کشور از فرانسه می‌آید؛ گوشت گاو از هند و برزیل حمل می‌شود.
محمد شاهیده پور استاد و رئیس دانشکدهٔ مهندسی برق مؤسسه فناوری ایلینوی است.
وی در سال ۱۹۷۷ لیسانس خود را از دانشکده مهندسی برق دانشگاه صنعتی شریف و فوق لیسانس و دکترای خود را در سال‌های ۱۹۷۸ و ۱۹۸۱ از دانشگاه میزوری در کلمبیا در آمریکا دریافت کرد.
او مؤلف بیش از ۳۰۰ مقالهٔ علمی و ۵ کتاب در زمینهٔ قدرت است.سی وی محمد شاهیده پور در مرکز تحقیقات موتور ایلینوی تک
او عضو پیوسته آی‌تریپل‌ای است.[بیوگرافی محمد شاهیده پور در دانشکدهٔ مهندسی برق ایلینوی تک:http://www.iit.edu/engineering/ece/faculty/shahidehpour_mohammad.shtml M.Shahidepour's] وی همچنین استاد معین دانشگاه صنعتی شریف است.[وبسایت محمد شاهیده پور در دانشکدهٔ مهندسی برق دانشگاه صنعتی شریف :http://ee.sharif.edu/~shahidehpour/index.htm
شاهیده‌پور در سال ۲۰۰۷ جایزه برک هیز شناسایی آکادمیک جامعه الکترونیک قدرت IEEE در سال ۲۰۰۵ جایزه بهترین مقاله Transactions جامعه الکترونیک قدرت IEEE را دریافت کرد. او برای ۱۵ سال ویراستار مجله IEEE Transactions on Power Systems بود و هم‌اکنون قائم مقام بخش انتشارات جامعه الکترونیک قدرت IEEE است.
شاهیده‌پور عضو کمیته مطالعات ریزشبکه‌های سازمان ملل بوده و پروژه‌های عملی متعددی را در زمینه ریزشبکه‌ها و شبکه‌های هوشمند اجرا کرده که می‌توان به ریزشبکه دانشگاه IIT با قابلیت عملکرد جزیره‌ای، ریزشبکه مبتنی بر سلول‌های خورشیدی جزیره Virgin و ریز شبکه‌های فرودگاه‌ها و قطارهای شهری اشاره نمود.
وی به تازگی در سال ۲۰۱۶ به پاس دستاوردهای پژوهشی خود در زمینه «برنامه‌ریزی تولید در بازارهای برق و در حضور منابع متغیر انرژی تجدید پذیر» عضو فرهنگستان مهندسی ایالات متحده آمریکا شده‌است.پروفسور شاهیده پور به عضویت فرهنگستان مهندسی آمریکا درآمد شاهیده‌پور در سفرهای خود به ایران کارگاه‌ها و سمینارهای متعددی در زمینه شبکه‌های هوشمند برگزار می‌کند.برگزاری کارگاه آموزشی «ریزشبکه‌ها و شبکه‌های هوشمند برق» در تهران توسط پروفسور شاهیده پور
علی شکوری(باباشکوری) (زادهٔ ۱۳۳۷) آهنگساز، تنظیم کننده، نوازنده چندین ساز، معلم موسیقی، نویسنده کتاب در زمینه آموزش موسیقی و همچنین سازنده سازهای ایرانی ساکن سوئد است. دو فرزند وی (عماد و عارف شکوری) نیز در موسیقی فعالیت دارند.
علی شکوری (باباشکوری) در سال ۱۳۳۷ در خانواده مذهبی و مخالف سرسخت با موسیقی در لاهیجان دیده به جهان گشود. او موسیقی را از سن هشت سالگی با ساز فلوت آغاز نمود. بیش از دوازده سال نداشت که با گروه فرهنگ وهنر به عنوان نوازنده سنتور همکاری نمود. در پانزده سالگی، به آکادمی رودکی وابسته به تالار رودکی که به همت منیره وکیلی دایر گشته بود راه یافت و زیر نظر اساتیدی چون پرویز منصوری، امیر اشرف آریانپور، پری ثمر، هایده احمدزاده و چند تن از استادان خارجی به تحصیل و فراگیری هنر موسیقی پرداخت.
در همان زمان با ارکستر ژونیس موزیکال، فرهنگ وهنر، رادیو تلویزیون و گروه عشاق همکاری نمود.
او بعد از انقلاب گروه گیل آوا را با همیاری نوازنده گان چیره‌دست گیلان تشکیل داد که مقام‌هایی رادر جشنواره‌های سراسری کسب نمود. او همچنین در همان سال‌ها آموزشگاه موسیقی عارف را دایر کرد و به تدریس و آموزش موسیقی پرداخت.
علی شکوری (باباشکوری) پس از چند سال به سوئد عزیمت نمود. او پس از مهاجرت به سوئد آموزشگاه موسیقی صبا را در شهر استکهلم دایر نمود که علاقه مندان زیادی را با دنیای موسیقی آشنا کرد. شکوری ضمن اینکه با رادیو و تلویزیون‌های مختلف همکاری داشته در سال ۲۰۰۲ نوعی موسیقی با تلفیقی از سازهای ایرانی و غربی برای ارکستر سنفونیک سوئد نوشته که در سالن کولتورهوست به اجرا درآمده است.
وی همچنین آهنگ‌هایی را برای خوانندگان کرد، آهنگسازی و تنظیم نموده‌است که انتشار یافته‌اند.
مسجد جامع کوالا لامپور از کهن‌ترین مساجد مالزی و قدیمی‌ترین مسجد کوالا لامپور است. این مسجد در محل به هم پیوستن دو رود کلانگ و گومباک در محله تون پرئا واقع شده‌است. معمار هوبوک، طرح اصلی مسجد را در سال ۱۹۰۹ ریخت. به دستور سلطان سلانگور، نخستین نماز جمعه در همان سال در این مسجد برگزار گردید. محل بنیاد این مسجد، پیشتر قبرستان مردم مالایی بود. پیش از بنیاد شدن مسجد نگارا، این مسجد اصلی‌ترین مسجد کوالا لامپور بود. سبک معماری این مسجد دارای ویژگی‌های مغولی و مراکشی است و نشانه‌هایی از طرح‌های اسپانیایی نیز در آن دیده می‌شود.
سنگال با نام رسمی جمهوری سنگال کشوری در غرب آفریقا است. پایتخت آن داکار است. سنگال از شمال با موریتانی از شرق با مالی از جنوب شرقی با گینه و از جنوب غربی با گینه بیسائو همسایه است.
همچنین کشور گامبیا همچون زبانه‌ای در درون کشور سنگال جای گرفته‌است. سنگال از سوی غرب به اقیانوس اطلس پیوند می‌خورد.
اگرچه سنگال نه کشور پهناوری است و نه موقعیتی راهبردی دارد، با این حال نقش برجسته‌ای در سیاست قاره آفریقا بازی می‌کند. این کشور نزدیک ۱۶٫۷ میلیون نفر جمعیت دارد.
فرانسوی‌ها نخستین بار در سال ۱۶۵۹ در سنگال بندرگاهی ساختند و نام آن را ناحیه سن لوئی گذاشتند. این کشور در سال ۱۹۶۰ از زیر سلطه فرانسه خارج شد. سنگال به عنوان کشور ملت آفریقایی که بیش از ۹۰ درصد جمعیت آن را مسلمانان تشکیل می‌دهند به نوعی یک پل فرهنگی بین مسلمانان و دنیای سیاهان مسیحی آفریقایی به‌شمار می‌آید و شاید اهمیت سیاسی و استراتژیک خود را از این طریق بدست آورده‌است.روزنامه همشهری: آشنایی با سنگال. کد مطلب: ۴۶۱۵۴. زمان انتشار: دوشنبه ۲۰ اسفند ۱۳۸۶.
این کشور در سال ۱۹۶۰ از زیر سلطه فرانسه خارج شد و از آن زمان تاکنون به صورت جمهوری دمکراتیک اداره می‌شود. با این حال اغلب سیستم‌های اداری این کشور هنوز هم به شیوه فرانسوی اداره می‌شوند.
در سنگال رئیس‌جمهور قدرت زیادی دارد. رئیس‌جمهور بر اساس تغییری که در قانون اساسی سنگال در سال ۲۰۰۱ ایجاد شد، هر شش سال یک بار انتخاب می‌شود. پیش از آن دوره ریاست جمهوری نامحدود بود. برای انتخاب رئیس‌جمهور انتخابات عمومی برگزار می‌شود و رای مردم رئیس‌جمهور را تعیین می‌کند. نخست‌وزیر در سنگال رئیس کابینه است و وزیران را تعیین می‌کند. خود نخست‌وزیر را رئیس‌جمهور تعیین می‌کند.
سنگال بیش از ۸۰ حزب دارد. مجلس این کشور ۱۵۰ کرسی دارد که نمایندگان ۹۰ کرسی آن با رای مستقیم مردم تعیین می‌شوند.
سنگال علاوه بر سازمان ملل متحد (UN)، در سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد (FAO)، گروه ۷۷ (G-۷۷)، سازمان بین‌المللی کار (ILO)، صندوق بین‌المللی پول (IMF)، سازمان بین‌المللی دریانوردی (IMO)، سازمان بین‌المللی پلیس جنایی (INTERPOL)، کمیسیون بین دولتی اقیانوس‌شناسی (IOC)، سازمان بین‌المللی مهاجرت (IOM)، جنبش عدم تعهد (NAM)، سازمان وحدت آفریقا (OAU)، سازمان کنفرانس اسلامی (OIC)، سازمان منع سلاحهای شیمیایی (OPCW)، کمیسیون سازمان ملل برای تجارت و توسعه (UNCTAD)، سازمان اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی ملل متحد (UNESCO)، سازمان توسعه صنعتی ملل متحد (UNIDO)، کنفدراسیون جهانی کارگران (WCL)، فدراسیون جهانی اتحادیه کارگری (WFTU)، سازمان بهداشت جهانی (WHO)، سازمان جهانی مالکیت معنوی (WIPO)، سازمان تجارت جهانی (WTO) و بانک جهانی (WB) عضویت دارد.
جمهوری سنگال با ۱۹۶٬۷۱۲کیلومتر مربع مساحت در آفریقای غربی و در حاشیه اقیانوس اطلس، میان گینه بیسائو و موریتانی واقع شده‌است.
۱۹۲ هزار کیلومتر مربع از این سرزمین را خشکی و ۴ هزار و ۷۱۲ کیلومتر مربع از آن را آب فراگرفته‌است.
این کشور از سمت شمال ۸۱۳ کیلومتر با موریتانی، از سمت شرق ۴۱۹ کیلومتر بامالی و از سمت جنوب ۳۳۰ کیلومتر با گینه و ۳۳۸ کیلومتر با گینه بیسائو مرز مشترک دارد. از سوی دیگر کشور گامبیا با محیط ۷۴۰ کیلومتر چون زبانه‌ای در داخل سنگال قرار دارد.
سنگال سرزمین کم ارتفاعی است که بخش اعظم آن را علفزارهای ساوان و استپ می‌پوشاند. آب و هوای این سرزمین در سواحل و نواحی مرتفع معتدل ولی در استپ‌ها گرم و خشک است. بلندترین نقطه سنگال در منطقه «نپن دیاخا» حدود ۵۸۱ متر ارتفاع دارد.
شمال و شمال شرق این کشور به خاطر نزدیکی با صحرای بزرگ آفریقا نیمه بیابانی است و آب و هوایی گرم و خشک دارد. جنوب غرب سنگال نیز نواحی جنگلی دارد و آب و هوایش گرم و مرطوب است.
سنگال در زمان قدیم زیستگاه قوم توکولئور بود. با نفوذ اعراب مسلمان در آفریقا، سنگالی‌ها در سده ۱۱ میلادی، به اسلام گرویدند.
فرانسوی‌ها نخستین بار در سال ۱۶۵۹ در سنگال بندرگاهی ساختند و نام آن را ناحیه سن لوئی گذاشتند.
برای مدتی بریتانیا در سنگال دخالت می‌کرد، ولی فرانسوی‌ها گوی سبقت را از بریتانیایی‌ها ربودند و توانستند در سال ۱۸۹۵ مالکیت سنگال را به عنوان یکی از مستعمرات غرب آفریقا از آن خود کنند.
سنگال در سال ۱۹۴۶ به عنوان یکی از مستعمرات فرانسه درآمد. در ۴ آوریل ۱۹۶۰ از فرانسه اعلام استقلال کرد و در ۲۰ ژوئن ۱۹۶۰ به عنوان یک جمهوری مستقل با مالی فدراسیونی تشکیل داد که به عنوان «فدراسیون سنگال و مالی» شناخته شد.
این فدراسیون چندان دوام نیاورد و چند ماه بعد در ۲۰ اوت ۱۹۶۰ منحل شد. سنگال در سال ۱۹۸۲ با پیوستن به گامبیا، «کنفدراسیون سنگامبیا» را تشکیل داد. این اتحادیه نیز هفت سال بعد در سال ۱۹۸۹ منحل شد.
پایتخت سنگال شهر داکار نام دارد و از شهرهای مهم آن می‌توان به توبا، تیئس، امبور، دیوربل، فاتیک و کائولاک اشاره کرد.
شهر داکار با حومه دارای جمعیت بیش از سه میلیون نفر است و طی سالهای اخیر به منطقه آزاد تجاری و صنعتی تبدیل شده‌است.
طبق تخمین سال ۲۰۲۰، سنگال حدود ۱۶٫۷ میلیون نفر جمعیت دارد که ۴۵ درصد از آن‌ها زیر ۱۴ سال و ۵۲ درصد بین ۱۵ تا ۶۵ سال سن دارند.
نرخ رشد جمعیت سنگال به ۲٫۸ درصد می‌رسد. همچنین نرخ زاد و ولد این کشور به ازای هر یک هزار نفر حدود ۳۷/۹ نفر و نرخ مرگ و میر آن ۸/۵ نفر در هزار است. تراکم نسبی جمعیت سنگال به ۸۲ نفر در هر کیلومتر مربع می‌رسد.
اکثریت مردم سنگال از قوم «ولوف» هستند ولی گروه‌های نژادی فولانی، سرر، پولار و ماندینکا نیز در سنگال زندگی می‌کنند.
زبان رسمی این کشور فرانسه و خط آن نیز فرانسوی است اما لهجه بومی ولوف و پولار در سنگال رواج دارد.
امید به زندگی در میان مردان سنگال ۶/۶۰ سال و در میان زنان این کشور ۸۲/۶۳ سال است.
نرخ باسوادی درمیان مردان این کشور حدود ۴۳ درصد و در بین زنان ۲/۲۳ درصد است.
۹۲ درصد مردم سنگال مسلمان و اهل تسنن هستند. حدود ۲ درصد از آن‌ها نیز مسیحی هستند. شیعیان از جمله گروه‌های موجود در این کشورند که دارای مدارس و مساجدی از آن خود هستند و ارتباط آنان با سایر مسلمانان و فرق اسلامی بسیار خوب است. آمار شیعیان سنگال بیش از دویست هزار نفر است که بیشتر آنان را شیعیان بومی تشکیل می‌دهند، تعداد شیعیان مهاجر لبنانی نیز بیش از چهل هزار نفر است.
سنگال به محل تازه‌ای برای منازعات مذهبی و تقابل میان ایران و عربستان سعودی که به عنوان دو رقیب عمده در منطقه شناخته می‌شوند، تبدیل شده‌است. در این کشور مؤسسه‌های ایرانی به منظور ارائه آموزش‌های شیعی و مدرسه‌های دینی زیر نظر عربستان سعودی برای تبلیغ سنی در سنگال فعال شده‌اند. در یک منطقه مرفه در حومه داکار، پایتخت سنگال در کنار دریا، دانشگاه ایرانی المصطفی علاوه بر درس‌هایی که برای دانشجویان سنگالی در نظر گرفته‌است، آموزه‌های شیعی را به عنوان مذهب رسمی در ایران آموزش می‌دهد. در فاصله‌ای نه جندان دور مؤسسه‌ای به نام «انجمن موعظه اسلامی برای جوانان» (APIJ) به فعالیت مشغول است که از سوی عربستان سعودی در سنگال راه‌اندازی شده‌است. این مؤسسه را با بودجه‌ای که از کشورهای عربستان، قطر، امارات متحده عربی و کویت در اختیار مساجد سنی گذاشته می‌شود، اداره می‌کنند."سنگال، عرصه و جغرافیایی تازه برای تقابل مذهبی ایران و عربستان سعودی". 2017. اتاق خبر، من‌وتو. Accessed November 3 2017. .
ویژگی‌های جمعیتی سنگال در سال ۲۰۲۰میلادی
برنامه اصلاحات اقتصادی سنگال منجر به آن شده که تولید ناخالص داخلی این کشور با رشدی معادل ۵ درصد در سال ۲۰۱۸ به ۲۴ میلیارد دلار برسد.
۱۷٫۹٪ از تولید ناخالص داخلی سنگال مربوط به بخش کشاورزی، ۲۵٫۳٪ مربوط به بخش صنعت و ۵۶٫۸٪ درصد مربوط به بخش خدمات است. درآمد سرانه ملی آن در سال ۲۰۱۸ به ۱۴۸۵ دلار رسید. بانک جهانی و صندوق بین‌المللی پول در انتهای سال ۲۰۰۰ میلادی با پرداخت بخشی از یک کمک ۳۴ میلیارد دلاری به سنگال برای کاهش بدهیهای خارجی این کشور موافقت کردند. با این حال سنگال بیش از ۳ میلیارد دلار بدهی خارجی دارد.
سنگال سالانه نزدیک به ۲/۱ میلیارد کیلووات ساعت توان تولید انرژی الکتریکی دارد که تماماً توسط نیروگاه‌های حرارتی تأمین می‌شود.
تولید فراورده‌های غذایی، محصولات نفتی، مصالح ساختمانی و منسوجات جزو مهم‌ترین فعالیت‌های صنعتی سنگال است. همچنین از بین محصولات کشاورزی این سرزمین می‌توان به بادام زمینی، ارزن، ذرت، برنج، پنبه، گوجه فرنگی و سبزیجات اشاره کرد.
سنگال ۴ میلیون نفر نیروی کار دارد و نرخ بیکاری در این کشور به ۴۰ درصد می‌رسد.
فسفات و سنگ آهن حجم زیادی از ذخایر معدنی سنگال را تشکیل می‌دهد و بخش قابل توجهی از صادرات سنگال به این کالاها اختصاص دارد.
ارزش صادرات سنگال در سال ۱۹۹۸ به ۹۲۵ میلیون دلار رسید که عمدتاً شامل ماهی، فراورده‌های نفتی، پنبه و فسفات بود. در این سال فرانسه، ایتالیا، هند، ساحل عاج و مالی خریداران عمده کالاهای سنگال بودند.
این کشور همچنین در سال ۱۹۹۸ بالغ بر ۲/۱ میلیارد دلار کالا خرید که عمدتاً شامل مواد غذایی، کالاهای مصرفی، کالاهای سرمایه‌ای و فراورده‌های نفتی بود.
فرانسه و دیگر کشورهای عضو اتحادیه اروپایی، نیجریه، کامرون، ساحل عاج، الجزایر، آمریکا، چین و ژاپن عمده شرکای وارداتی سنگال هستند.
سنگال هم مثل بسیاری از کشورهای غرب آفریقا از فرانک آفریقایی به عنوان واحد رسمی پول استفاده می‌کند. هر دلار آمریکا با ۲۵/۶۴۷ فرانک آفریقایی برابراست (نرخ برابری ژانویه ۲۰۰۰).
ویژگی‌های سنگال در آستانه سال ۲۰۱۸ میلادی:
ذخایر معدنی: فسفات، سنگ آهن
تولیدات صنعتی: منسوجات، فراورده‌های غذایی، مصالح ساختمانی
محصولات کشاورزی: بادام زمینی، ارزن، ذرت، برنج، پنبه
میزان بدهی خارجی: ۳ میلیارد دلار
سیستم‌ها و امکانات مخابراتی تنها در مناطق شهری سنگال وجود دارند و اغلب مناطق روستایی از این امکانات بی‌بهره‌اند. در آستانه سال ۲۰۰۰ میلادی بالغ بر یکصد هزار شماره تلفن ثابت و یک هزار شماره تلفن همراه در این جمهوری فعال بود.
مردم سنگال امواج ۱۰ ایستگاه رادیویی (AM) و ۱۴ ایستگاه (FM) را دریافت می‌کنند. ضمن آنکه برنامه‌های تلویزیونی این کشور از طریق تنها شبکه دولتی سنگال در بخشی از کشور پخش می‌شود.
در این جمهوری بالغ بر یک هزار کیلومتر خط آهن، ۱۵ هزار کیلومتر جاده اصلی و فرعی، ۸۹۷ کیلومتر راه آبی، ۶ بندر صیادی و تجاری و ۲۰ فرودگاه بزرگ و کوچک وجود دارد که تنها یک فرودگاه این کشور قابلیت نشست و برخاست هواپیماهای پهن پیکر را داراست.
کشتی سنگالی نوعی کشتی محلی است که توسط نژاد سیریر در سنگال ابداع شده‌است و امروزه در نیمی از کشورهای غرب آفریقا رواج دارد. برنده این بازی با زمین زدن شانه‌های حریف خود به زمین یا هل دادن او به قصد بیرون کردن حریف از منطقه بازی مشخص می‌شود.
کمند امیرسلیمانی (زاده ۱۶ خرداد ۱۳۵۲) هنرپیشه سینما، تلویزیون و تئاتر اهل ایران است.
کمند امیرسلیمانی ۱۶ خرداد ۱۳۵۲ در تهران متولد شد. وی فارغ‌التحصیل بازیگری و کارگردانی تئاتر از دانشگاه آزاد اسلامی در سال ۱۳۷۶ است. بازی در نمایش «سنجاب‌ها» در سن ۷ سالگی نخستین فعالیت او در عرصهٔ تئاتر به حساب می‌آید. امیرسلیمانی در سال ۱۳۶۰ به تلویزیون آمد و در سال ۱۳۶۵ در فیلم سینمایی «ترنج» به هنرنمایی پرداخت. وی همچنین دختر سعید امیرسلیمانی و خواهر سپند امیرسلیمانی از بازیگران سینما است.
۱۴۰۲
مجموعه نمایش خانگی۱چیدمانه(سید جواد هاشمی)
تنبیه‌الامة و تنزیه‌الملة رساله‌ای سیاسی از محمدحسین نائینی در محدودهٔ نظریهٔ شیعی حکومت جور در دورهٔ غیبت و در دفاع از حکومت انتخابی و مخالفت با سلطنت مطلقه و حکومت استبدادی است که آن را در ربیع‌الاول ۱۳۲۷ ق. (پس از به توپ بستن مجلس شورای ملی و پیش از فتح تهران توسط مشروطه‌خواهان) نوشت و در همان سال در بغداد به چاپ رساند
این کتاب مورد تأیید محمدکاظم خراسانی و عبدالله مازندرانی دو فقیه معروف آن زمان نیز قرار گرفت.
عنوان کامل کتاب را «تنبیه‌الامة و تنزیه‌الملة فی لزوم المشروطیة الدولة المنتخبة لتقلیل الظلم علی أفراد الأمة و ترقیةالمجتمع» نیز ثبت کرده‌اند.
کتاب به گفته نگارنده «در تشریح حقیقت استبداد و مشروطیت دولت و تحقیق قانون اساسی و مجلس شورای ملی و توضیح معنی حریت و مساوات است» او استبداد را به دو نوع استبداد سیاسی و استبداد دینی تقسیم کرده و از میان بردن استبداد دینی را بسیار دشوارتر می‌داند.
نائینی در این کتاب مخالفت اسلام با کسب دانش را رد کرده و مشروعیت حکومت در زمان غیبت را منوط به تدوین قانون اساسی، تشکیل مجلس شورای ملی و نظارت مجتهدین بر قوانین مجلس می‌داند. برای این امر، او در این کتاب نظریه ای را مطرح می‌کند که بعدها به منطقهٔ فراغِ شرع را معروف می‌شود.
در تفسیر آیه «واَمرهم شُوری بَینهم» و در توضیح حکومت ولایتیه که نائینی آن را به صدر اسلام ارجاع می‌دهد، او معتقد است که این الزام مشورت که در قرآن آمده و در سنت اجرا شده، تعارف نبوده و پیامبر و امام معصوم باید در حکومت مشورت کنند و نظر دیگران را در حاکمیت دخالت دهند تا حکومتشان در صورت و سیرت به استبداد شبیه نشود. در واقع حکومت معصوم هم بی مشورت با مردم استبدادی است.
نائینی مشروطه را بیدارباشی می‌داند و تحفه ای که از غرب آمده و حالا بسیاری از روحانیان که درگیر استبداد دینی شده‌اند سعی می‌کنند تا آن را ضد حکومت اسلام و امام زمان جلوه دهند. او اشکال کار را در دور دست‌های تاریخ می‌داند از وقتی بنی امیه و معاویه بنای سلطنت استبدادی را نهادند و علمای درباری به توجیه قصر و کاخ سبز معاویه پرداختند و بعدها با تداوم سلطنتِ استبدادی و عادت شدن این نوع حکمرانی و همراهی روحانیان، اینگونه به نظر رسید که اسلام و حکمرانی همین است و آنچه در دوره کوتاه صدر اسلام مشاهده شد به فراموشی رفت. از نظر او کار به جایی رسید که علمای شیعه، شاه را با معصوم اشتباه گرفتند و هر اعتراضی به شاه مستبد را محاربه با امام زمان دانستند. نائینی در اینباره از نامه‌های برخی آخوندها و ردیف کردن آیات و روایات برای علمای نجف می‌گوید و اینکه چگونه آنها می‌خواستند از مراجع حکم تکفیر مشروطه خواهان را بگیرند.
میثم ابناوی به مقایسه ی تنبیه‌الامه و تنزیه‌المله نایینی با طبایع الاستبداد عبدالرحمن کواکبی پرداخته است.ابناوی ضمن مقایسه دو اثر ، در نتیجه مقاله اش چنین می نگارد : بررسی دو کتاب نشان می دهد که تنبیه الامّة بر خلاف طبایع الاستبداد ، دارای سبک خاصی است . قواعد اصولی و فقهی شیعه در آن به کار رفته است ؛ منابع آن قرآن ، احادیث نبوی ، خطبه ها و نامه های امام علی علیه السلام، برخی از خطبه های حسین علیه السلام ، سنَّت امامان معصوم ، دیدگاههای حکیمان مسلمان مانند خواجه نصیر طوسی و گاه اندیشه های سیاسی ایران باستان است. جهت گیری آن مبتنی بر نگرش شیعی است و بسیار بدیعتر و منظمتر از طبایع الاستبداد است.
شایعه جمع‌آوری کتاب به دستور مؤلف در منابع متعددی نقل شده‌است. با این حال صحت و چگونگی آن به درستی مشخص نیست و دلایل متفاوتی نیز در مورد آن نقل شده و برخی نیز آن را به مخالفان مشروطه نسبت داده‌اند. یکی از فرزندان نائینی در دهه ۷۰ شمسی این موضوع را به شدت تکذیب کرده و اظهار کرده که این داستان را در ایران شنیده‌است.ماهنامه حوزه، مصاحبه با آیت‌الله نجفی همدانی، ۱۳۷۵. ش ۷۶–۷۷، ص ۲۰–۲۱
از انگیزه‌هایی که برای صدور فرمان جمع‌آوری کتاب آورده‌اند اینست که آن را با مقام و موقعیت خود در عرصه مرجعیت منافی می‌دید یا اینکه با وجود این کتاب به عنوان یک شخصیت سیاسی و نه یک شخصیت دینی شهرت پیدا می‌کرد.
البته چاپ دوم این اثر یک‌سال بعد از انتشار چاپ اول در تهران و در کارخانه مشهدی خداداد باسمه‌چی انجام شد.
سید محمود طالقانی و داود فیرحی به ترتیب در سال‌های ۱۳۳۴ و ۱۳۹۴ این رساله را تصحیح و چاپ کرده‌اند.
"تنبیه الامه" چند بار به عربی نیز ترجمه شده‌است:
تنبیه الامه در یک دیباچه، پنج فصل و یک خاتمه نوشته شده‌است.
همان‌طور که می‌دانیم مسئله یافتن کوتاهترین مسیر، یک مسئله بهینه سازیست که گاه حل آن بسیار دشوار است و گاه نیز بسیار زمانبر. برای مثال مسئله فروشنده دوره گرد را نیز می‌توان مطرح کرد. در این روش(ACo)، مورچه‌های مصنوعی به‌وسیلهٔ حرکت بر روی نمودار مسئله و با باقی گذاشتن نشانه‌هایی بر روی نمودار، همچون مورچه‌های واقعی که در مسیر حرکت خود نشانه‌های باقی می‌گذارند، باعث می‌شوند که مورچه‌های مصنوعی بعدی بتوانند راه‌حل‌های بهتری را برای مسئله فراهم نمایند. همچنین در این روش می‌توان توسط مسائل محاسباتی-عددی بر مبنای علم احتمالات بهترین مسیر را در یک نمودار یافت.
الگوریتم کلونی مورچه الهام گرفته شده از مطالعات و مشاهدات روی کلونی مورچه هاست. این مطالعات نشان داده که مورچه‌ها حشراتی اجتماعی هستند که در کلونی‌ها زندگی می‌کنند و رفتار آن‌ها بیشتر در جهت بقاء کلونی است تا در جهت بقاء یک جزء از آن. یکی از مهم‌ترین و جالبترین رفتار مورچه‌ها، رفتار آن‌ها برای یافتن غذا است و به ویژه چگونگی پیدا کردن کوتاهترین مسیر میان منابع غذایی و آشیانه. این نوع رفتار مورچه‌ها دارای نوعی هوشمندی توده‌ای است که اخیراً مورد توجه دانشمندان قرار گرفته‌است