moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
پیکر غواصان کشته‌شده در عملیات کربلای ۴ به همراه ۱۰۰ سرباز گمنام دیگر، طی مراسمی در روز ۲۶ خرداد ۱۳۹۴ در تهران و از میدان بهارستان تا معراج شهدا، تشییع شد. برخی از چهره‌های سیاسی، نظامی، ورزشی و هنری نیز در این مراسم حضور داشتند.
عملیات تکمیلی کربلای ۵ با رمز یا زهرا (س) در محور شلمچه - کانال ماهی "به صورت نیمه گسترده در تاریخ ۱۳/۱۲/۱۳۶۵ به فرماندهی سپاه انجام شد.
عملیات کربلای ۸ عملیات نظامی نیمه‌گسترده نیروهای مسلح ایران در خلال جنگ ایران و عراق بود، که توسط سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، بر علیه نیروهای ارتش عراق، در فروردین‌ماه ۱۳۶۶ در منطقه شلمچه، استان خوزستان و نیز در منطقه آبگرفتگی شمال‌ بوبيان‌ در شرق بصره، عراق انجام شد.
در این عملیات و عملیات‌های زیر نیروهای عراقی از سلاح‌های شیمیایی استفاده کردند.http://www.chemical-victims.com/DesktopModules/Articles/ArticlesView.aspx?TabID=3961&Site=chemical&Lang=fa-IR&ItemID=6341&mid=12551
عملیات بیت‌المقدس ۷ عملیات نظامی گسترده نیروهای مسلح ایران، در خلال جنگ ایران و عراق بود، که به فرماندهی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، در خردادماه ۱۳۶۷ بر علیه نیروهای ارتش عراق در منطقه شلمچه، استان خوزستان انجام شد. عمليات بیت‌المقدس ۷ در تاریخ ۲۳ خرداد ۱۳۶۷ آغاز شد و ۲ روز بعد، با شکست نیروهای ایرانی در دسترسی به اهداف عملیات، به پایان رسید.
بامداد ۲۳ خرداد ۱۳۶۷ در آخرین روزهای جنگ، عملیات بیت‌المقدس هفت توسط نیروهای سپاه آغاز شد. پس از تقویت دوباره ارتش عراق، قوای مسلح این کشور دست به تهاجماتی قابل توجه در محورهای جنوبی جنگ زدند. در حالی که ایران آماده می‌شد تا قطعنامه ۵۹۸ سازمان ملل را به عنوان معاهده‌ای برای پایان جنگ ۹۲ ماهه بپذیرد، نیروهای ارتش عراق با پیشروی در خطوط ایران و حتی اشغال برخی مناطق، وضعیت فوق‌العاده‌ای را به وجود آوردند. برای همین باید امتیازاتی را که رژیم عراق قصد داشت با قبول حالت نه صلح، نه جنگ از ایران بگیرد، پس گرفته می‌شد. بنابر این سیاست و این تاکتیک بود، که عملیات بیت‌المقدس ۷ یک عملیات ویژه در نوع خود بود، به منظور پس زدن نیروهای عراقی از این سوی خطوط بین‌المللی، در منطقه عمومی شلمچه، خرمشهر کلید خورد. این عملیات در اوج فصل گرما، توسط نیروهای لشکر ۲۷ محمد رسول‌الله و لشکرهای دیگر سپاه انجام شد.
در این عمليات پیش‌بینی‌های فرماندهان سپاه درست از آب در نیامد. احتمال می‌رفت نقشه عملیات لو رفته باشد. چرا که در گرماگرم نبرد عراق تاکتیکش را عوض کرد و جلوی دو لشکر ۲۵ کربلا (نیروهای شمال) و لشکر ۸ نجف (نیروهای اصفهان) را گرفت و اجازه داد تا گردان کمیل از لشکر ۲۷ محمد رسول‌الله، که در میانه حرکت می‌کرد، تا خیابان‌های بصره جلو بیاید، سپس عقبه آنها را با هواپیما، بالگرد، توپ و خمپاره بست. در این عمليات تلفات در هر دو طرف نبرد سنگین بود. نیروهای ایران برای اینکه ارتش عراق تصور کند تعدادشان زیاد است، دائم از نقطه‌ای به نقطه دیگر حرکت می‌کردند. سپس از سوی فرماندهی سپاه دستور به عقب نشینی لشکرها داده شد. در آن گرمای ۵۰ درجه، برخی گردان‌ها در تله گیر افتادند. بسیاری از نیروهای ایرانی به خاطر نرسیدن آب به خط مقدم، از تشنگی و گرمازدگی کشته شدند و عده‌ای دیگر نیز در خلال نبرد کشته یا اسیر شدند. به همین علت، عملیات بیت‌المقدس هفت را عملیات عطش نیز می‌گویند.
انترناسیونال دوم (۱۹۱۴–۱۸۸۹) اتحاد سوسیالیست‌های جهان و اتحادیه احزاب سوسیال دموکرات جهان تا سال ۱۹۱۴ بود.
انترناسیونال دوم به مثابه جامعه بین‌المللی احزاب سوسیالیست در سال ۱۸۸۹ طی کنگره پاریس تأسیس شد و در آن احزاب کارگری تقریباً همه کشورهای اروپایی و ایالات متحده آمریکا و آرژانتین شرکت جستند. مدت شش سال فعالیت این سازمان توسط فردریش انگلس رهبری می‌شد و بر شالوده تعالیم مارکسیستی قرارداشت. در این مدت انترناسیونال دوم به پخش اندیشه‌های سوسیالیسم و تحکیم احزاب کارگری کمک بسیاری کرد و این احزاب به تدریج به نیروی سیاسی مهمی در اغلب کشورهای اروپایی مبدل شدند.
پس از درگذشت انگلس به‌تدریج رهبری انترناسیونال دوم به‌دست رفورمیست‌ها افتاد و آن‌ها باعث نفوذ اندیشه‌ها و روش‌‌های بورژوایی در جنبش کارگری شدند. رشد کمی انترناسیونال دوم همسطح با رشد کیفی آن نبود و از میزان آگاهی سیاسی و روش انقلابی آن به تدریج کاسته شد؛ ولی در داخل آن برخی احزاب یا شعباتی از احزاب نظیر بلشویک‌های روسیه به تعالیم مارکسیسم وفادار ماندند و به شدت علیه روش‌های تجدیدنظرطلبانه و رفورمیستی رهبران این سازمان مبارزه کردند. این مبارزه یک جناح چپ انقلابی در داخل انترناسیونال دوم ایجاد نمود. اکثر رهبران انترناسیونال دوم پس از شروع جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴ آشکارا به مواضع بورژوازی کشورهای خود گرایش پیدا کرده و اصول همبستگی کارگری را به کلی ترک کردند. از آن موقع در داخل انترناسیونال دوم سه جریان ایجاد شد. یک جناح راست یا سوسیال شوینیست‌ها، یک جناح میانه‌رو و یک جناح چپ یا جریان انترناسیونالیستی. این جناح انقلابی از جمله بلشویک‌های روسیه به رهبری لنین، انقلابیون آلمانی به رهبری کارل لیبکنشت و حزب سوسیالیست چپ بلغارستان را در بر می‌گرفت.
جنگ اول جهانی و خیانت رهبران انترناسیونال دوم و رهبران رفورمیست آن که تصمیمات صریح کنگره‌های این سازمان را علناً زیر پا گذاشتند به تدریج در داخل احزاب کارگری موجب شدت مبارزه و تشکل گروه‌های انقلابی و مارکسیستی شد. در سال ۱۹۱۵ در سوئیس اتحادیه سوسیالیست‌های انترناسیونالیست تشکیل شد که رهبری جناح چپ آن را لنین به‌عهده داشت. انقلاب اکتبر در سال ۱۹۱۷ گام مهمی در راه ایجاد احزاب انقلابی کارگری بود که طبق سنت زمان مارکس و برای نشان دادن جدایی کامل از انترناسیونال دوم، این احزاب، حزب کمونیست نام گرفتند.
انترناسیونال کمونیستی یا انترناسیونال سوم که به کمینترن نیز معروف است از این احزاب تشکیل شد و از سال ۱۹۱۹ تا سال ۱۹۴۳ به فعالیت خود ادامه داد.
ژان پیاژه (؛ ۹ اوت ۱۸۹۶ – ۱۶ سپتامبر ۱۹۸۰)http://m.migna.ir/vdcd.s0o2yt0xsa26y.html روان‌شناس، زیست‌شناس و شناخت‌شناس فرانسوی-زبانِ سوئیسی بود که به خاطر کارهایش در روان‌شناسی رشد و شناخت‌شناسی شهرت یافته‌ است، از جمله نظریه رشد مرحله‌ای پیاژه.
پیاژه جایگاه ویژه‌ای برای آموزش کودکان قایل بود. او در سال ۱۹۳۴ در کسوت رئیس دفتر بین‌المللی آموزش سازمان ملل متحد اعلام کرد «تنها آموزش است که می‌تواند جوامع ما را در مقابل فروپاشی تدریجی یا خشونت‌بار حفظ کند.»
پیاژه در سال ۱۹۵۵، مرکز بین‌المللی شناخت‌شناسیِ ژنتیک را راه‌اندازی کرد و از همان سال تا پایان عمر ریاست آن را بر عهده داشت. به بیان ارنست فون گلاسرزفلد، پیاژه "پیش‌گام گران‌قدر نظریهٔ ساخت گرایانهٔ معرفت" است.
پیاژه در کارهای اولیهٔ خود در زمینهٔ زیست‌شناسی به این باور رسید که اعمال زیست‌شناسانه عبارتند از گام‌هایی که در مسیر سازش‌یابی با محیط فیزیکی اطراف، و به منظور کمک به سازمان‌یافتگیOrganization آن برداشته می‌شود.
پیاژه در تاریخ ۹ اوت ۱۸۹۶ در نوشاتل سوئیس به دنیا آمد و اولین فرزند خانواده بود. مادرش ربکا جکسون و پدرش آرتور پیاژه، استاد دانشگاه در رشتهٔ ادبیات قرون وسطی بود. در ۱۱ سالگی، وقتی دانش‌آموز مدرسهٔ لاتینِ نوشاتل بود، مقالهٔ کوتاهی در مورد یک گنجشگ آلبینو نوشت و همین مقاله مقدمه‌ای برای یک زندگی سراسر علمی همراه با تألیف بیش از شصت کتاب و چند صد مقاله بود. در دوران نوجوانی علاقهٔ پیاژه به جانورشناسی بیشتر شد و مقالاتی در مورد نرم‌تنان نوشت.
پس از اتمام دوران دبیرستان او مشغول به تحصیل در رشتهٔ علوم طبیعی در دانشگاه نوشاتل شد و از همان دانشگاه دکتری گرفت. در طول این مدت پیاژه دو مقالهٔ فلسفی نوشت که خودش از آن‌ها با عنوان کارهای دوره نوجوانی یاد می‌کند.
پیاژه بعد از نیم‌فصلی که در دانشگاه زوریخ به مطالعهٔ روانکاوی پرداخت، سوئیس را به مقصد پاریس ترک کرد. در پاریس بود که او نظریهٔ مراحل رشد شناختی خود را مطرح کرد. در سال ۱۹۲۱ پیاژه به سوئیس بازگشت و به‌عنوان رئیس انستیتو روسو در ژنو مشغول به کار شد.
در سال ۱۹۲۳ پیاژه و ولنتاین چتنی با هم ازدواج کردند و حاصل این ازدواج سه فرزند بود. در سال ۱۹۲۹ پیاژه ریاست دفتر بین‌المللی آموزش را قبول کرد و تا سال ۱۹۶۷ در همین سمت باقی‌ماند.
در نهایت پیاژه در سپتامبر سال ۱۹۸۰ در ژنو درگذشت.
پیاژه در سال ۱۸۹۶ در نوشاتل، در منطقه فرانسوی زبان سوئیس به دنیا آمد. او بزرگترین پسر آرتور پیاژه (سوئیسی)، استاد ادبیات قرون وسطی در دانشگاه نوشاتل و ربکا جکسون (فرانسوی) بود. ربکا جکسون از خانواده‌ای برجسته از صاحبان کارخانه‌های ریخته‌گری فولاد فرانسوی که تبار انگلیسی داشتند، از طریق پدربزرگ خود در لنکاوی، فولادساز جیمز جکسون، آمد. پیاژه کودکی نابالغ بود که به زیست‌شناسی و دنیای طبیعی علاقه داشت. علاقه اولیه او به جانورشناسی پس از انتشار چندین مقاله در مورد نرم‌تنان در سن ۱۵ سالگی، شهرت او را در میان افراد حاضر در این زمینه به ارمغان آورد."Jean Piaget", Biography. Accessed 28 February 2012
هنگامی که او ۱۵ ساله بود، پرستار سابقش به والدینش نامه نوشت تا از اینکه یک بار به آنها در مورد مبارزه با یک آدم‌ربا از کالسکه بچه ژان دروغ گفته بود، عذرخواهی کرد. هیچ وقت آدم‌ربایی وجود نداشت، پیاژه مجذوب این شد که به نحوی خاطره‌ای از این حادثه آدم ربایی شکل داده بود، خاطره‌ای که حتی پس از درک دروغ بودن آن، ماندگار شد.
او به دلیل اصرار پدرخوانده‌اش برای مطالعه در زمينه‌های فلسفه و منطق، به معرفت‌شناسی علاقه پیدا کرد. او در دانشگاه نوشاتل تحصیل کرد و برای مدت کوتاهی در دانشگاه زوریخ تحصیل کرد. در این مدت، او دو مقاله فلسفی منتشر کرد که مسیر تفکر او را در آن زمان نشان می‌داد، اما بعدها آنها را به‌عنوان تفکر نوجوانی رد کرد.A Brief Biography of Jean Piaget , Jean Piaget Society (Society for the study of knowledge and development) علاقه او به روانکاوی، که در آن زمان رشته روانشناسی رو به رشدی بود، را نیز می‌توان به این دوره نسبت داد.
پیاژه پس از فارغ التحصیلی از سوئیس به پاریس نقل مکان کرد و در مدرسه پسرانه خیابان Grange-Aux-Belles تدریس کرد. این مدرسه توسط آلفرد بینه، توسعه‌دهنده آزمون بینه-سایمون (که بعداً توسط لوئیس ترمن اصلاح شد و به مقیاس هوش استانفورد-بینه تبدیل شد) اداره می‌شد. پیاژه در علامت‌گذاری تست‌های هوش بینه نقش داشت. او در حالی که به علامت‌گذاری برخی از این تست‌ها کمک می‌کرد، متوجه شد که کودکان خردسال به‌طور مداوم به برخی از سؤالات پاسخ اشتباه می‌دهند. پیاژه چندان بر اشتباه بودن پاسخ‌های کودکان تمرکز نکرد، بلکه کودکان خردسال به‌طور مداوم انواع اشتباهاتی را مرتکب شدند که کودکان بزرگتر و بزرگسالان موفق به اجتناب از آنها شدند. این امر او را به این نظریه سوق داد که فرآیندهای شناختی کودکان خردسال به‌طور ذاتی با بزرگسالان متفاوت است. در نهایت، او قرار بود نظریه‌ای جهانی از مراحل رشد شناختی ارائه کند که در آن افراد الگوهای مشترک خاصی از شناخت را در هر دوره از رشد نشان می‌دهند.
در سال ۱۹۲۱، پیاژه به‌عنوان مدیر مؤسسه روسو در ژنو به سوئیس بازگشت. در این زمان، مؤسسه توسط ادوارد کلاپارد اداره می‌شد. پیاژه با بسیاری از ایده‌های کلاپارد آشنا بود. از جمله مفهوم روانشناختی «دست‌زدن» که ارتباط نزدیکی با «آزمایش و خطا» مشاهده شده در الگوهای ذهنی انسان داشت.
در سال ۱۹۲۳، او با ولنتاین شاتنای (۷ ژانویه ۱۸۹۹ - ۳ ژوئیه ÷۱۹۸۳) ازدواج کرد. از سال ۱۹۲۵ تا ۱۹۲۹، پیاژه به‌عنوان استاد روانشناسی، جامعه‌شناسی و فلسفه علم در دانشگاه نوشاتل کار کرد. در سال ۱۹۲۹، ژان پیاژه سمت مدیر دفتر بین‌المللی آموزش را پذیرفت و تا سال ۱۹۶۸ ریاست این سازمان بین‌المللی را بر عهده داشت. که به صراحت به باور آموزشی خود پرداخت.
پیاژه پس از تدریس در دانشگاه ژنو و دانشگاه پاریس در سال ۱۹۶۴ ، به‌عنوان مشاور ارشد در دو کنفرانس در دانشگاه کرنل (۱۱ تا ۱۳ مارس) و دانشگاه کالیفرنیا، برکلی (۱۶ -۱۸ مارس) دعوت شد. کنفرانس‌ها به رابطه مطالعات شناختی و توسعه برنامه درسی پرداختند و تلاش کردند تا مفاهیم تحقیقات جديد رشد شناختی کودکان را برای برنامه های درسی درک کنند.Rockcastle, Verne N. (1964, p. xi), the conference director, wrote in the conference report of the Jean Piaget conferences about Piaget:
در سال ۱۹۷۹ به پیاژه جایزه بالزان برای علوم اجتماعی و سیاسی اعطا شد. او در سال ۱۹۸۰ درگذشت، و همانطور که درخواست کرده بود، به همراه خانواده‌اش در قبری بی‌نشان در (قبرستان پادشاهان) در ژنو به خاک سپرده شد. A photograph of his grave is available here.
نخستین شغل پیاژه پس از فوق لیسانس روان‌شناسی، کار در آزمایشگاه آلفرد بینه بود. پیاژه در طول کار، به این موضوع علاقه‌مند شد که چرا همهٔ کودکان اشتباهات مشابهی را انجام می‌دهند. نحوهٔ استدلال آنان با اشخاص بزرگسال چه تفاوتی دارد؟ او به مشاهدهٔ فرزندان خود پرداخت. به بازی کردن‌های آنان دقت کرد، به آنان سؤالات و مسائل علمی و اخلاقی ساده داد و از آنها خواست که دلیل پاسخ‌های خود را بگویند. مشاهده‌های پیاژه او را متقاعد کرد که توانایی کودکان در تفکر و استدلال از یک سری مراحل عبور می‌کند، مراحلی که از لحاظ کیفی با یکدیگر تفاوت دارند. او رشد ذهنی را به چهار مرحله کلی تقسیم نمود. هر یک از این مراحل از مراحلی کوچک‌تر تشکیل شده‌است. این چهار مرحله عبارت اند از: مرحلهٔ حسی-حرکتی، پیش عملیاتی، عملیات عینی و عملیات صوری.
پیاژه بر این باور بود که در فرایند رشد، خود کودک شرکت کننده‌ای فعال است و دست روی دست نمی‌گذارد تا رشد بیولوژیک یا محرک‌های خارجی، کار خودشان را بکنند. او کودکان را دانشمندانی کنجکاو می‌دانست که به تحقیق و آزمایش دربارهٔ اشیای درون محیط دست می‌زنند تا ببینند چه اتفاقی خواهد افتاد. مثلاً، اگر گوش عروسک خود را بمکم، چه اتفاقی خواهد افتاد؟ یا اگر بشقابم را به سمت لبهٔ میز هل دهم، چه خواهد شد. نتیجهٔ این آزمایش‌ها، برای ساختن طرح واره‌ها به کار می‌رود. طرحواره عبارت است از نظریه یا مدلی دربارهٔ این که اشیا و رویدادهای اجتماعی و فیزیکی چگونه عمل می‌کنند. همچنین کودکی که با رویداد یا شیء تازه مواجهه پیدا می‌کند، تلاش می‌کند تا آن را جذب نماید. جذب به معنی درک اشیا و رویدادهای تازه، بر اساس طرح واره‌های از پیش موجود می‌باشد. به باور پیاژه اگر تجربهٔ تازه در طرحوارهٔ موجود جا نشود، کودک مانند همهٔ دانشمندان خوب، اقدام به انطباق خواهد کرد. انطباق یعنی دگرگون کردن طرحواره برای آنکه اطلاعات تازه در آن جا شوند. به این ترتیب جهان بینی کودک گسترش می‌یابد.
یکی از جملات معروف پیاژه، سخن وی در رابطه با نظم طبیعی در پژوهش و نگارش و مطالعه است. نظم ظاهری داشتن ربط زیادی به پژوهش ندارد. نظم در پژوهش غیر از نظم در ظواهر است و بسیاری از پژوهشگران در زمینه ظواهر چندان منظم نبوده، ولی در شکار صیدهای علمی خود موفق بوده‌اند. چیزی شبیه نظم طبیعی پیاژه. می‌گویند: روزی شخصی از دیدن اتاق کار ژان پیاژه و ظاهر نامرتب و بی نظم آن در شگفت شد. برای رفع تعجب گفت: آقای دکتر! در اتاقی بدین شکل بی نظم و در هم ریخته، چگونه چیزهایی را که می‌خواهید پیدا می‌کنید؟ پیاژه گفت: دو گونه نظم داریم. یک نظم هندسی و دیگری نظم طبیعی. وسایل و کتب اتاق من به صورت طبیعی، منظم است، ولی از لحاظ هندسی، نه؛ و مهم همان نظم طبیعی است که من هر چه را که بخواهم، خواهم یافت.آفات پژوهش، محمدعلی نجفی، ص172
راجر فدرر (زاده ) بازیکن سوئیسی تنیس حرفه‌ای است.
او برای ۲۳۷ هفته پیاپی و مجموع ۳۱۰ هفته در جایگاه اول فهرست مردان شماره ۱ تنیس جهان بوده‌است."Profile: Roger Federer – The greatest ever". CNN. 6 July 2009. Retrieved 3 October 2009.
فدرر با ۲۰ گرنداسلم پس از نواک جوکوویچ با ۲۳ و رافائل نادال با ۲۲ عنوان قهرمانی در گرنداسلم در رده سوم قرار دارد. راجر فدرر در کنار بیورن برگ، رکورددار قهرمانی متوالی در مسابقات تنیس ویمبلدون است. او پنج سال متوالی قهرمان مسابقات تنیس ویمبلدون بوده‌است که در ۱۶ سپتامبر ۲۰۲۲ از دنیای تنیس خداحافظی کرد.
راجر فدرر در ۸ اوت ۱۹۸۱ در بازل سوئیس به دنیا آمد. پدرش «رابرت فدرر» و مادرش «لینت فدرر» نام دارند. پس از تولد به همراه خانواده، به منطقه‌ای به نام مانچسین در حومه شهر بازل کوچ کرد.
خواهر فدرر در مورد کودکی او می‌گوید: «راجر از ۶ سالگی پای تنیس آزاد استرالیا و ویمبلدون می‌نشست و همین علاقه باعث شد تا پدر در ۸ سالگی او را در مدرسه تنیس ثبت نام کند. هنگامی که او ۱۰ ساله بود، همه مردم شهر با هیجان از بازی خوب او در زمین تنیس حرف می‌زدند. زمانی‌که هم سن و سالان خود را با ضربات دیدنی راکت شکست می‌داد، حریفانش را در آغوش می‌گرفت و به آن‌ها می‌گفت: شما دفعه بعد مرا خواهید برد. راجر با جدیت کامل به پیشرفت در این ورزش نائل شد و حالا خوشحالم که او یک نام بزرگ و ستاره در این ورزش است.»
راجر در ابتدا فوتبال را هم در کنار تنیس دنبال می‌کرد، اما بعد از مدتی با رها کردن فوتبال تمرکز خود را روی تنیس گذاشت و در ۱۳ سالگی با ترک زادگاهش برای تحصیل در آکادمی حرفه‌ای تنیس سوئیس، عازم شهر زوریخ شد.
فدرر تا ۱۶ سالگی مدام مصدوم بود و نمی‌توانست خوب و مرتب به تمرین بپردازد. اما سرانجام با بهبود مصدومیت‌هایش توانست در سال ۱۹۹۸ به دنیای حرفه‌ای تنیس وارد شود و به اتحادیه تنیسورهای حرفه‌ای اف۸جهان بپیوندد.
رویارویی وی با بیون بورگ در اوایل ورودش به جمع حرفه‌ای‌ها که با شکست راجر همراه بود درس‌های بزرگی به وی داد و پس از شکست از این قهرمان پر آوازه آن سال‌ها، فدرر در مسیر پیشرفت قرار گرفت.
راجر در سال ۱۹۹۸ وارد تیم جام دیویس سوئیس شد و در حالی که کم سن و سال‌ترین عضو تیم سوئیس بود به عنوان بهترین تنیسور تیم برگزیده شد.
رقابت‌های تنیس میلان اولین رقابت‌های جهانی بود که فدرر توانست به قهرمانی در آن دست یابد. فتح این رقابت‌ها در سال ۲۰۰۱ برای راجر محقق شد و این آغازی برای قهرمانی‌های پیاپی او بود.
ناکامی‌های پی در پی فدرر، سال ۲۰۰۸ را برای او به کابوسی واقعی مبدل می‌کرد و برای هوادارانش نیز شکست‌های او قابل باور نبود.
چند باخت متوالی در رویارویی با نفر دوم رده‌بندی بهترین‌های تنیس (رافائل نادال) او را از فرم خوب خود خارج کرد و آنقدر در طول یک سال باخت تا اختلاف فاحش امتیازاتش با نفرات دوم و سوم در جدول کاهش یابد.
فدرر بالاخره جای خود را در جدول رده‌بندی به نادال داد و به رتبه دوم تنزل یافت. در چنین شرایطی بود که راجر در وبگاه شخصی اش خبر ازدواج خود را اعلام کرد.
همسر او میرکا فدرر اصالت اسلواکی و تابعیت سوئیس را دارد. میرکا که حدود سه سال از راجر بزرگتر است در رقابت‌های بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۰ سیدنی عضو تیم تنیس زنان سوئیس بود و آشنایی راجر با وی به همین بازی‌ها بر می‌گردد. بالاترین رتبه میرکا در رده‌بندی جهانی تنیس، عنوان هفتاد و ششمی است که در اول سپتامبر ۲۰۰۱ به آن دست یافت. او در سال ۲۰۰۲ به علت مصدومیت از ناحیه پا بازنشستگی اش را اعلام کرد. آن‌ها در ۱۱ آوریل ۲۰۰۹ در ریان (سوئیس) با یکدیگر ازدواج کردند. برخلاف تصور، مراسم ویژه‌ای برگزار نشد و تنها دوستان نزدیک عروس و داماد امکان حضور در مجلس را یافتند.
در ژوئیه سال ۲۰۰۹ فدرر و همسرش صاحب دو دختر دوقلو به نام‌های «میلا رز» و «چارلین ریوا» شدند و در سال ۲۰۱۴ صاحب دو پسر دوقلو به نام‌های «لئو» و «لنارت» شدند.
او از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۶ تنها یک بار برنده گرند اسلم شد. در سال ۲۰۱۶ زانوی فدرر در حالی که بچه‌هایش را به حمام برده بود صدمه دید و مجبور به جراحی زانو شد. این عامل به همراه مصدومیت کمر باعث دوری او از مسابقات شد. در رقابت‌های ویمبلدون در حالی که برای برگرداندن فورهند میلوش رائونیچ تلاش می‌کرد با صورت به زمین‌خورد و سرانجام راضی شد از راکتی با صفحه بزرگ‌تر استفاده کند. اما در سال ۲۰۱۷، به قهرمانی ۳ گرند اسلم رسید و در رقابت‌های ژانویه ۲۰۱۸ اوپن استرالیا در حالی به پیروزی رسید که تنها ۲ ست را (هر دو ست در فینال) به حریفان خود واگذار کرد.
راجر فدرر در مجموع پُردرآمدترین بازیکن جهان است. او در مجله فوربز از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۶ به ترتیب به عنوان پنجمین، دومین، هفتمین، پنجمین و چهارمین ورزشکار پردرآمد معرفی شده‌است. از سال ۱۹۹۸ که به جمع حرفه‌ای‌ها پیوسته تاکنون ۴۵ میلیون دلار جایزه گرفته‌است و به غیر از سال نخست به‌طور میانگین سالی چهار و نیم میلیون دلار درآمد دارد.
نکته مهم اینکه، فدرر با شکستن رکورد جوایز نقدیِ پیت سمپراس، هم‌اکنون از این حیث نیز، در صدر موفّق‌ترین تنیس‌بازان جهان جای دارد.
در سال ۲۰۱۳ پردرآمدترین بازیکن تنیس شد. او سالیانه ۴۰ تا ۵۰ میلیون یورو از محل جوایز و اسپانسرهایش، از جمله نایکی، کردیت سوئیس و رولکس درآمد دارد.
فدرر تاکنون توانسته‌است عنوان‌های متعددی را در دنیای تنیس از آن خود کند. از جمله:
وی تنها بازیکنی است که موفق شده هم مسابقات تنیس آزاد آمریکا و هم اوپن ویمبلدون را در پنج سال متوالی، فتح کند.
فدرر با قهرمانی در مسابقات آزاد استرالیا در سال ۲۰۱۸ تبدیل به مسن‌ترین قهرمان گرند اسلم‌ها طی ۴۵ سال گذشته شد.
راجر فدرر با قهرمانی در دومین تورنمنت تنیس خود در سال ۲۰۱۹ به رکورد رؤیایی صد قهرمانی دست یافت.
او در فینال مسابقات تنیس دوبی با نتیجه ۲–۰ بر استفانوس تسیتسیپاس به پیروزی رسید تا علاوه بر انتقام شکست در تنیس آزاد استرالیا از استفانوس بتواند به این افتخار ارزشمند دست یابد. این نهمین قهرمانی اش در دوبی بود.
جیمی کانرز آمریکایی با ۱۰۹ قهرمانی بالاتر از راجر فدرر قرار دارد.
توضیح: فدرر در ۲۰۰۴ و ۲۰۱۲ آزاد آمریکا و ۲۰۰۷ قهرمانی ویمبلدون برنده "fourth-round walkovers و در آزاد استرالیا در سال ۲۰۱۲ برنده second-round walkover شد. این پیروزی‌ها در این جدول آورده نشده‌اند."
حضور در ۳۰ فینال (۲۰ عنوان قهرمانی-۱۰ بار باخت)
دوور مرکز ایالت دلاویر در ایالات متحده آمریکا است.
ویلمینگتون (Wilmington) شهری است در شمال ایالت دلاویر از کشور ایالات متحده آمریکا. این شهر نزدیک رودخانه کریستینا (Christina River) و رودخانه دلاور واقع شده‌است. در دوران جنگ استقلال آمریکا جورج واشینگتن طی یکی از عملیات جنگی از رودخانه دلاور عبور کرده‌است. ویلمینگتون در شهرستان نیو کاسل (New Castle) قرار دارد، جمعیت ویلمینگتون ۷۰۸۵۱ نفر است. در حوالی سال ۱۶۰۹ مردم بومی لناپه (Lenape Indians) در ویلمینگتون ساکن شدند.
ویلمینگتون مشهور به تولید باروت بوده‌است که توسط ایلو در دوپونت (E.I. duPont) شیمیدان فرانسوی در نزدیکی ویلمینگتون تولید می‌شده‌است. در دوران جنگ داخلی، ویلمینگتون رو به رشد کرد. علت اصلی رشد ویلمینگتون موقعیت مسا عدش بین شمال و جنوب و همچنین تولید مهمات جنگی زیادی بود.
تباهکاری از مشکلات اصلی ویلمینگتون است. این شهر به عنوان 'خطرناکترین شهر در آمریکا' شناخته شده‌است. در سال ۲۰۱۰ ۲۷ نفردر ویلمینگتون مقتول شدند. در سال ۲۰۱۳ در ویلمینگتون ۱۵۰مورد تیراندازی ثبت شده بود. بین سالهای ۲۰۰۳ و ۲۰۱۲، هر سال در حوالی ۵۶۰ ماشین سرقت می‌شد.
ویلمینگتون چندتا بیمارستان دارد. بیمارستان‌های ویلمینگتون، و کریستیانا (Christina)، و سانت فرانسیس (Saint Francis)، و بیمارستان کودک A.I. duPont در شمال ویلمینگتون. این شهر همچنین مرکز مالی صنعت کارت‌های اعتباری است.
ویلمینگتون مقر شرکت دو پانت (E. I. duPont de Nemours & Company) است. دو پونت تولیدکننده نیلان (nylon)، تفلان (Teflon)، و کولار (Kevlar) بود. دو پونت چهارمین شرکت بزرگ شیمیایی در جهان و سومین کارفرمای بزرگ در ویلمینگتون است.
روزنامه ویلمینگتون نیوس جورنل (The News Journal) است. ویلمینگتون همچنین دارای باغ وحش براندیواین (Brandywine Zoo) می‌باشد. شهر ویلمینگتون مدرسه‌های زیادی دارد، از جمله مدرسه اورسولین (Ursuline Academy)، مدرسه مستقل ویلمینگتون (Charter School of Wilmington)، کاب کالووی مدرسه هنرهای (Cab Calloway School of the Arts)، و دانشگاه دلاور.
آبری پلازا (Aubrey Plaza)، یکی از بازیگران زن در مجموعه تلویزیونی 'پارکس و رک' ("Parks and Rec")، دانشجوی اورسولین بود. معاون رئیس‌جمهور آمریکا جو بایدن (Joe Biden) در ویلمینگتون زندگی می‌کند. داستان فیلم باشگاه مبارزه (Fight Club) با بازی براد پیت (Brad Pitt) در شهر ویلمینگتون می‌گذرد.
مرکز پزشکی جنوب تگزاس یک مرکز درمانی/تحقیقاتی بزرگ در جنوب ایالت تگزاس و در شهر سن آنتونیو واقع است.
این مرکز حاوی دوازده بیمارستان است، از جمله:
این مرکز همچنین میزبان پنج دانشگاه است:
علاوه بر این نیز چهل و پنج مؤسسه تحقیقاتی پزشکی (همانند مرکز استارت) در این مرکز مستقر می‌باشند، و تمام این نهادها در مجموع با بودجه‌ای معادل ۳٫۴ میلیارد دلار (آمار سال ۲۰۱۰) فعالیت می‌کنند.http://southtexasmed.com/who-we-are/
برء الساعه (درمان فوری) کتابی در پزشکی از محمد زکریای رازی است. برخی مورخان این کتاب را آخرین اثر رازی می‌دانند.محمود نجم‌آبادی رازی در مقدمهٔ کتاب، دلیل نگارش این اثر را خواست ابوالقاسم عبیدالله وزیر ذکر می‌کند.
متن عربی برءالساعه در بیست و سه باب است و یک دورهٔ درمان بیماری‌های عمومی است و بیشتر به درمان بیماری‌هایی می‌پردازد که مورد احتیاج طبقات بالا و بزرگان است.
ترجمه فارسی برء الساعه با عنوان درمان فوری در سال 1391 منتشر شده‌است و مترجم در مقدمه کتاب ابتدا توضیحاتی در باره زندگی رازی داده و سپس به بحث در باره کتاب برء الساعه و اهمیت آن پرداخته ونسخ خطی موجود را معرفی نموده و همچنین نسخ خطی ترجمه فارسی آن را که در طی قرون و اعصار گذشته توسط مترجمین مختلف ترجمه شده معرفی نموده و در پایان با ارائه نسخه تصحیح شده متن عربی و ترجمه دقیق آن از زبان عربی به فارسی ، کتاب را به پایان برده است.
فی الفصد کتابی در زمینهٔ پزشکی از محمد زکریای رازی است که موضوع آن رگ‌زدن و خون گرفتن است.
در طب قدیم، خون گرفتن را از ضروریات بهداشت می‌دانستند و رازی در این کتاب این امر را در ده باب مورد بررسی قرار می‌دهد:
گِزِنُفونپیرنیا، حسن، ایران باستان (ایران باستانی) فیلسوف، مورخ، و سرباز یونانی بود که در سال ۴۳۰ قبل از میلاد در آتن به دنیا آمد. دوران زندگی او حدوداً بین سالهای ۴۳۰ تا ۳۵۴ پیش از میلاد بوده‌است.
گزنفون از شاگردان سقراط بود و بعدها به خدمت پروخنوس درآمده به عنوان سپاهی اجیر در لشکرکشی کوروش کوچک علیه برادرش اردشیر دوم شرکت کرد. پس از مرگ کوروش، سپاهیان یونانی، گزنفون را به رهبری و قیادت خود برگزیدند. او توانست بازماندهٔ سپاه یونان را از طریق ماد و آسیای صغیر به یونان بازگرداند.
پس از بازگشت، سربازان یونانی ابتدا چند مدتی در تراکیه ساکن شدند و سپس به خدمت اسپارتیان درآمدند و در جنگ برای آزادسازی یونانیان آناتولی از حکومت پارسیان شرکت کردند. گزنوفون نیز از این زمان به بعد به شدت با اسپارتیان خصوصاً شاه اگسیلائوس دوم مراوده داشت، تا حدی که وقتی آتن و متحدینش علیه سلطهٔ اسپارت وارد جنگ شدند، گزنوفون به نفع اسپارت در سال؟ پیش از میلاد در کورونیا جنگید. احتمالاً این خدمات گزنوفون به اسپارتیان باعث شد تا به صورت رسمی از آتن تبعید شود. اسپارتیان به او جایی در شهری کوچک به نام اسکیلوس در نزدیکی اُلمپیا دادند تا زندگی کند. طی این سال‌ها گزنوفون به عنوان نمایندهٔ اسپارت در اُلمپیا خدمت می‌کرد، و پسرانش را برای آموزش به اسپارت فرستاد. بعضی تاریخ نگاران معتقدند که او در طی این دورهٔ زمانی سفری به سیسیل نیز کرده‌است. مدت کمی پس از کاهش قدرت اسپارت پس از نبرد لوکترا (۳۷۱ ق. م) گزنوفون از اسکیلوس اخراج شد و به احتمال زیاد در کورینت ساکن شد. احتمال می‌رود که پس از آنکه گریلوس فرزند گزنوفون برای آتن در نبرد مانتینیا به عنوان سواره نظام شرکت کرد و کشته شد، تبعید رسمی گزنوفون از آتن ملغی شده باشد. به هر حال کشته شدن فرزند گزنوفون در این نبرد باعث احساس همدردی آتن با گزنوفون شد، به طوری که بعدها ارسطو عنوان فرعی گریلوس را برای یکی از رساله‌های خود که در آن به نقد دیدگاه‌های ایسوکراتس می‌پرداخت، انتخاب کرد. گزنوفون حدود سال ۳۵۰ ق. م در آتن یا کورینت در گذشت.
گزنفون با همهٔ آوازهٔ جهانگیرش، نویسنده‌ای طراز اول شمرده نمی‌شود او در واقع تاریخ‌نگار و فیلسوفی خودساخته بود. در بیشتر نوشته‌هایش عنایت و گرایش خاص او به اخلاق و مسایل تعلیم و تربیت به چشم می‌خورد. گزنفون اغلب کار جهان و زندگی را ساده گرفته و برای هرگونه درد و مشکل اجتماعی و اخلاقی چاره و دارویی در آستین دارد، با این همه، بسان یک مرد به جهت شجاعت و تقوا و سادگیش شخصیتی شایستهٔ احترام است.
او در دوستی فردی وفادار و در رفتار و کنش بسیار ملایم بوده‌است و در شناخت مردم، مهارت خاصی داشته و با نشان دادن عیب آنان به خودشان، آنها را به تقوا و زهد و تحصیل فرا می‌خوانده‌است. تصویر ساده و بی‌پیرایه گزنفون از سقراط بیانگر انسانی است که بیش از هر چیز پایبند به اخلاق بوده و آدمی را نیک می‌شناخته و از این رو در داوری در بارهٔ آنان تساهل می‌ورزیده‌است. چنین ترسیمی از سقراط ممکن است در بعضی موارد بسیار ساده‌لوحانه به نظر آید و همین امر نیز باعث شده تا برخی داوری گزنفون را در بارهٔ سقراط نوعی ابتذال و آن را تصویری بی‌رمق و ناچیز از آن حکیم فرزانه تلقی کنند.
معروفترین نوشتهٔ او آناباسیس است که شرح لشکرکشی کوروش کوچک و برگشت ده هزار سرباز یونانی تحت راهنمایی گزنفون به میهنشان است. کورش‌نامه (سیروپدیا یا تربیت کوروش) که در هشت کتاب پرداخته شده و گزنفون در آن آرای خاص خود را دربارهٔ تربیت جوانان در ضمن این داستان تاریخی بازگو کرده‌است. ضیافت، خاطرات سقراطی و آپولوژی نیز از نوشته‌های معروف او می‌باشند. مجموعهٔ نوشته‌های او به شرح ذیل می‌باشند:http://www.britannica.com/biography/Xenophon
از خصوصیات جالب توجه آثار گزنوفون پیشگام بودن یا متقدم بودن آن‌ها در سبک است. اولین نمونه‌ها یا به عبارت بهتر اولین نمونه‌های به جامانده از مقالات غیرپزشکی کوتاه و اتو بیوگرافی (آناباسیس) جزو آثار گزنوفون هستند. در خصوص سایر آثار او نیز اگرچه نمی‌توان گفت که در ژانر ادبی متقدم هستند، با این حال از لحاظات بسیاری نامعمول هستند. این مسئله در خصوص تفسیر تاریخ معاصر به سبک شخصی در هلنیکا، تاریخ نیمه واقعی در کوروش‌پدیا، و عکس‌العمل از لحاظ فلسفی غیر فنی در قبال سقراط در خاطرات سقراطی، ضیافت، خانه‌داری و دفاعیه، و بیوگرافی ستایش آمیز در رسالهٔ آگسیلائوس مشهود است. مسئلهٔ مهم دیگر در خصوص آثار گزنوفون این است که موضوعات این نوشته‌ها عموماً از تجربهٔ شخصی خود او نشأت گرفته‌اند. آناباسیس و کوروش‌پدیا از تجربهٔ شخصی او در جریانات لشکرکشی کورش کوچک در سال‌های ۴۰۰ تا ۴۰۱ و رسالات سقراطی او نیز از معاشرت او با سقراط سرچشمه گرفته‌اند. سایر آثار گزنوفون نیز به نحوی با تجربهٔ شخصی او در زندگی گره خورده‌اند. گزنوفون در بیشتر آثارش به صورت مستقیم یا غیر مستقیم از وقایع تاریخی به عنوان ابزاری برای پیشبرد نظرات اخلاقی یا سیاسی خود استفاده می‌کند، و به همین دلیل به عنوان یک تاریخ‌نگار به نقص و بی دقتی در نوشته‌های تاریخی‌اش متهم شده‌است. با این حال سبک نوشتاری او به خاطر سادگی و صداقت همواره مورد تحسین بوده‌است و از همان روزگار باستان به عنوان سبکی ساده، روان، اقناع کننده، لطیف، شاعرانه و نمونه‌ای خالص از سبک نوشتاری آتیک در نظر گرفته شده‌است.
بنونیست، امیل. دین ایرانی بر پایه متنهای مهم یونانی. تهران: انتشارات بنیاد فرهنگ ایران، ۱۳۵۴
عُمرکُشان یا در ادبیات دینی و روایی عیدُالزهرا، فَرحَةالزهراء، غدیر دوم و روز رُفِعَ‌القلم، جشنی بود که صدها سال در برخی مناطق شیعی به مناسبت سالگرد قتل عمر بن خطاب گرفته می‌شد که در سال‌های اخیر پس از مخالفت بسیاری از مراجع، برگزاری رسمی و علنی این مراسم تعطیل شده اما هنوز برخی به صورت خصوصی و خانگی این روز را جشن می‌گیرند.http://www.ensafnews.com/315141/عمرکشان؛-یک-انتقام-اسطوره‌ای-جبار-رح/ این مراسم موجب اختلاف موافقان و مخالفان برگزاری آن بوده‌است. مخالفان بیشتر بر جنبه‌های اختلاف‌افکنانه این مراسم میان شیعه و سنی پافشاری دارند و بعضاً در تاریخ کشته‌شدن عمر بن خطاب مناقشه می‌کنند.
تاریخچه این مراسم تا پیش از دوران صفویه مشخص نیست و رونق آن پس از صفویه صورت گرفته‌است. این مراسم تا پیش از روی کار آمدن جمهوری اسلامی در کشور در بعضی مناطق، بدون منع و به صورت علنی، برگزار می‌شد، اما پس از انقلاب اسلامی، به دستور روح‌الله خمینی ممنوع اعلام شد. در کاشان نیز مقبره ابولولو به جهت مقابله با برگزاری مراسم عمرکشان در آنجا، برای همیشه بسته و تغییر کاربری داده‌شد.
بر اساس گزارش‌ها، این روز با مراسم و آئین‌هایی چون ساخت پیکره‌هایی نمادین از عمر بن خطاب و آتش زدن آنها، شعرخوانی، تصنیف‌گویی، آتش‌بازی، پوشیدن لباس قرمز و اجرای نمایشنامه‌های کمدی همراه بوده‌است.
"ایرانیکا" گزارش می‌کند که ترور عمر بن خطاب در روز چهارشنبه مصادف با ۲۳ نوامبر ۶۴۴ میلادی اتفاق افتاده‌است. به گزارش احمد بن حنبل در "مسندش"، کسانی به عمر در خصوص نقشه‌های ترور او تذکرهایی داده بودند. در خصوص انگیزه ابولولو —قاتل عمر— برای به قتل رساندن عمر بن خطاب، اتفاق نظری وجود ندارد. به گزارش مسعودی، انگیزه او به جهت کینه‌ای بود که بر اثر بی اعتنایی خلیفه بر وضع خراج مولایش مغیره بن شعبه بر او صورت گرفته بود. بر این اساس، وقتی خراجی سنگین بر ابولولو از جانب مغیره وضع شد، ابولولو به عمر شکایت کرد و پس از بی‌اعتنایی عمر نسبت به درخواست ابولولو، کینه‌ای در دل ابولولو شکل گرفت که به این قتل انجامید. در "دانشنامه ایرانیکا"، این احتمال که او با ارباب سابقش توطئه قتل عمر بن خطاب را طراحی کرده بود یا آنکه او عامل دست چند تن از صحابه در اجرای قتل عمر بن خطاب بوده‌است، مطرح شده‌است. بر اساس گزارش‌ها، ابولولو عمر را در مسجد مورد حمله قرار داد و با خنجری به او حمله کرد و عمر را مجروح کرد و از مسجد گریخت. عمر در همان‌جا یا به نقلی سه روز بعد در بستر بیماری درگذشت. "ایرانیکا" زنده بودن سه روزه عمر را محتمل‌تر می‌داند.
«عمرکشان»، «فرحةالزهرا»، «عیدالزهرا»، «روز رفع القلم» و «غدیر دوم» معروف‌ترین عنوان‌ها یاد شده برای این مراسم است. محمدباقر مجلسی — فقیه و محدث شیعه دوازده‌امامی — روایتی را به نقل از علی بن ابی‌طالب در کتاب "بحارالانوار" گزارش می‌کند که در آن، ۷۲ نام برای روز نهم ربیع‌الاول عنوان شده‌است. «روز غدیر دوم»، «یوم التحدید الاوزار»، «یوم الخیره»، «یوم الهدو»، «یوم العافیه»، «یوم البرکه»، «یوم الثارات»، «یوم العید الله الاکبر»، «یوم عید اهل البیت» و «یوم البقر» از مشهورترین نام‌های گزارش شده در این روایت است. در کتاب "تحفه فیروزیه"، یکی از نام‌های این مراسم، «عید بابا شجاع‌الدین» عنوان شده‌است. محمدصادق روحانی — دیگر فقیه شیعه امامیه — در معنای اصطلاحی «یوم البقر»، بر این باور است که عبارت بقره از مصدر «بقر، یبقر، بقرا» و به معنای شکافته‌شدن است و منظور از آن، پاره‌شدن شکم یکی از دشمنان فاطمه زهرا در این روز است.
تی اس اندرسن، نویسنده انگلیسی در سفرنامه خود "سفر من در ایران" (تألیف به تاریخ ۱۸۷۹ م)، در توصیف سنت‌های شیعیان اصفهان از مراسم عمرکشان یاد می‌کند که در آن، پیکره‌ای را در نقطه‌ای مشخص از شهر برپا می‌کردند و آن را به آتش می‌کشیدند. آخوندمحمد آرانی کاشانی در توصیفی دقیق از مراسم عمرکشان کاشانی‌ها به سال ۱۳۱۶ ه‍. ق، این عید را بی‌مانند توصیف می‌کند و از عروسک‌هایی به نشانه عمر یاد می‌کند که به دست کودکان بوده‌است و از این عروسک‌ها در آن مراسم به فروش می‌رسیده‌است. شعرخوانی، تصنیف‌گویی، آتش‌بازی و مشغول به عیش و نوش شدن در چند روز متوالی، از سنت‌های این مراسم در کاشان یاد شده‌است. در این توصیف آمده‌است که سازنده هیکل بزرگی که به نشانه عمر در روز عمرکشان به آتش کشیده می‌شود، به عزایی ساختگی می‌رود و مردمان برای به درآوردن او از عزا، با استخوان‌ها و فضولات حیوانات، به استقبال او می‌روند. هانری رنه دالمانی در سفرنامه خویش بخشی را به رسم عمرکشان در فرهنگ ایرانی‌ها اختصاص داده‌است و در آنجا به تشریح این مراسم می‌پردازد. وی این مراسم را به یک نمایشنامه خنده‌آور تشبیه می‌کند و هدف از اجرای این مراسم توسط شیعیان را، تحقیر اهل سنت به وسیله توهین به عمر بن خطاب و ابی‌بکر می‌داند. او کینه شیعیان نسبت به عمر را فراتر از کینه مسیحیان از یهودای اسخریوطی گزارش می‌کند. وی مراسم عمرکشان را جذاب‌ترین بخش مراسمات شیعیان گزارش می‌کند که با آتش زدن مجسمه‌ای به نماد عمر بن خطاب، به پایان می‌رسد. به گزارش دالمانی، مراسم عمرکشان در همان مکانی برگزار می‌شود که مراسم تعزیه برپا می‌شده‌است. چارلز جیمز ویلس سیاح انگلیسی گزارش می‌کند که در دوران قاجار شبی در شیراز، به مراسم عمرکشان دعوت شده‌است؛ او این مراسم را تشریح می‌کند و از وجود عروسک مضحکی از عمر بن خطاب یاد می‌کند که در پایان مراسم به آتش کشیده می‌شود. او تأکید می‌کند که با وجود برگزاری سالانه این مراسم، اما تنها موفق شده‌است به یک مراسم عمرکشان دعوت بشود که نشانه مخفیانه برگزار شدن این مراسم در آن دوران بوده‌است. شولاتور، روزنامه‌نگار آلمانی نیز به رسم آتش زدن عروسک عمر بن خطاب طی این مراسم اشاره می‌کند و این رسم را به اکثر دهات‌های ایران منتسب می‌کند. اصلانی نوع و جنس نماد عمر بن خطاب در این مراسم را چنین تشریح می‌کند: «از چوب، کاغذ، کدو یا کوزه، هیکلی را می‌ساختند و با کاغذ و مقوا صورتی برایش می‌ساختند؛ از پنبه یا پشم سفید برای آن ریشی می‌گذاشتند. عمامه پارچه‌ای بر سرش می‌کردند.»
پوشیدن لباس قرمز از شاخصه‌های این مراسم عنوان شده‌است. علاوه بر لباس، استفاده از تم قرمز در وسایل تزئینی مثل بادکنک، رومیزی و شکلات قرمز و خوراکی‌هایی با تزئین قرمز از وسایل تشکیل دهنده این جشن‌ها هستند. برگزاری مراسم رقص، شعرخوانی و سخنرانی با موضوع تولی و تبری از مراسم‌های صورت گرفته در این جشن است. اجرای مراسم مولودی‌خوانی این مراسم عموماً بر عهده مداحان خانگی است.
عمرکشان، یکی از سنت‌های مرسوم شیعیان امامیه است که پس از عصر صفوی مورد اهتمام قرار گرفت و به عنوان بخشی از فرهنگ جامعه شیعی محسوب شد. اصلانی در "فرهنگ واژگان طنز"، عمرکشان را یک نمایش شاد ایرانی معرفی می‌کند که پس از ممنوعیت مراسم مغ‌کشی، در ایران گسترش یافته‌است.بنابر روایت هرودوت، زمانی که داریوش بزرگ و یاران نجیب‌زاده‌اش در سال ۵۲۲ پ.م. سمردیس دروغین (که گئومات مغ نامیده می‌شد) را کشتند، پارسی‌های توطئه‌گر سر این مغ‌ها را قطع کردند و در خیابان‌ها در معرض نمایش گذاشتند. در همین زمان، پارسی‌های دیگر، خنجرهایشان را درآورده و هر مغی را که یافتند، کشتند. هرودوت اضافه می‌کند که در یابود این رخداد، پارسی‌ها جشن بزرگی برپا کردند که «مغ‌کشان» نامیده شد و در مدت این جشن، تمام مغ‌ها در خانه‌هایشان می‌ماندند، تا کشته نشوند. کتسیاس همچنین جشن سالانه روز کشتن مغی به نام «سفنداداتس» را گزارش می‌دهد. قاتل (ἀναίρεσις) مغ، توسط یوسفوس فلاویوس نیز گزارش شده‌است. () پژوهشگران دیگری چون دونالد روبین و جمشید ملکپور نیز عمرکشان را سنت تحول یافته مغ کشی دانسته‌اند. میرزا مخدوم شریفی، یکی از علمای سنی مذهبی قرن دهم نیز مراسم عمرکشان کاشانی‌ها را در تاریخ بیست و ششم ذی‌الحجه گزارش می‌کند. به گزارش افندی، مردمان کاشان، مراسم عمرکشان خویش را در اوایل ذی‌الحجه برگزار می‌کردند. به عقیده کاشانی، احتمالاً در عصر آل بویه، مراسم عمرکشان در ماه ذی‌الحجه برگزار می‌شد و به جهت تلاقی این ایام با عزاداری ماه محرم، مراسم پس از پایان عزاداری‌ها، یعنی ماه ربیع‌الاول منتقل شده‌است. ذبیح‌الله صفا در توصیف تاریخچه این آئین گزارش می‌کند: پر واضح است که این جشن در دوران حکومت اهل سنت، در خفا برگزار می‌شد و مساعدترین زمان برای اجرای این مراسم، در عهد صفوی بوده‌است. این مراسمات در میان شیعیان، با عکس‌العمل در جوامع عثمانی همراه بود و سبب می‌شد تا اهل سنت بر عالمان شیعی بتازند.
اصلانی علت انزجار ایرانیان از عمر بن خطاب را حمله سپاهیان عُمر به ایران و همچنین نقش او در خانه‌نشین کردن علی بن ابی‌طالب در ماجرای سقیفه و خلافت ابوبکر می‌داند. یکی دیگر از دلایل جشن گرفتن روز نهم ربیع‌الاول در نزد شیعیان، مسئله آغاز امامت حجت بن الحسن عنوان شده‌است. به گزارش رسول جعفریان در تاریخ تشیع در ایران، گروهی بر این باورند که نهم ربیع‌الاول، تاریخ مرگ عمر بن سعد بوده‌است که به جهت همنامی بین عمر بن خطاب و عمر بن سعد، اختلاف‌هایی سبب شده‌است که این روز، مرگ عمر بن خطاب عنوان شود. به گزارش صادقی کاشانی این قول مستند و دلیلی ندارد. در همین خصوص، غفاری به نقل از ویلیام بیمن گزارش می‌کند که شیعیان ملاحظه‌کار برای توجیه مراسم عمرکشان، منظور از عمری که در این مراسم مورد طعن قرار می‌گیرد را عمر بن سعد معرفی کرده‌اند. ویلیام بیمن این توجیه را یک «عذرخواهی ظریف» تعبیر می‌کند.
بر اساس آنچه کفعمی از "مسارالشیعه" نقل می‌کند، انفاق در این روز پسندیده‌است و موجب آمرزش خواهد شد. همچنین اطعام، عیادت، پوشیدن لباس نو و گشایش در روزی، از مستحبات این روز عنوان شده‌است. در کتاب "تحفه فیروزیه"، علاوه بر موارد فوق، غسل و خوشحالی کردن نیز از رسومات این مراسم گزارش شده‌است. محمدصادق روحانی، از فقیهان شیعه، معتقد است که با وجود واحد بودن روایت احمد بن اسحاق و ضعف سندی آن، اما با وجود قاعده تسامح در ادله سنن، و همین‌طور با توجه به امکان تبعیض در حجیت خبر، می‌توان به اعمال مورد تأکید این روایت، عمل کرد. ابن ادریس حلی، فقیه شیعی، پس از گزارش تاریخ قتل عمر بن خطاب در روز بیست و نهم ذی‌الحجة، روزه گرفتن روز بیست و نهم ذی‌الحجه را پرفضیلت و ثواب می‌شمارد.
یکی از مستندات روایی در خصوص این مراسم مذهبی، روایت رفع القلم است. این روایت در کتاب "المحتضر" حسن بن سلیمان حلی —از عالمان شیعه قرن هشتم ه‍. ق— آمده‌است و مجلسی آن را از "زوائد الفوائد" منسوب به فرزند سید بن طاووس گزارش می‌کند. این روایت در کتاب "مصباح الانوار" هاشم بن محمد از دانشمندان قرن ششم ه‍.ق نیز گزارش شده‌است. در بخشی از این روایت آمده‌است: «ان یرفعوا القلم عن الخلق کلهم ثلاثه ایام من ذلک الیوم و لا اکتب علیهم شیئا من خطایاهم». مفاد کلی روایت بیانگر واقعه‌ایست که طی آن دو راوی در روز نهم ربیع‌الاول به منزل اسحاق بن احمد از وکیلان امامان شیعه وارد می‌شوند و او را مشغول به اعمال عید می‌بینند و پس از پرس و جو، داستان احمد بن اسحاق با علی النقی —امام دهم شیعیان دوازده‌امامی— را می‌شنوند که بر اساس آن محمد النقی فضایلی را برای روز نهم ربیع‌الاول برمی‌شمرد.
از جهت سندی و دلالی، نقدهایی بر روایت رُفِعَ القلم روایت وارد شده‌است. نبود سلسله اسناد و روایان در گزارش‌هایی که روایت را نقل کرده‌اند و همین‌طور عدم گزارش روایت در منابع دست اول روایی از مشکلات سندی روایت است. به گزارش کاشانی، این روایت از حیث دلالی نیز با آیات قرآن در تنافی است و تجویز به گناه می‌کند. در همین خصوص محمدصادق روحانی، گزارش می‌کند که به دلیل ضعف سند، اصحاب از این روایت صرف نظر کرده‌اند. مکارم شیرازی از فقهای شیعه، این روایت را از جهت سند و دلالت دچار مشکل می‌داند. جواد تبریزی دیگر مرجع تقلید شیعه نیز روایت رفع القلم را بی‌اعتبار می‌داند. از مشکلاتی که برای ضعف سندی و شکلی حدیث گزارش شده‌است می‌توان به ثبت نشدن حدیث در منابع اولیه و مجهول بودن دو راوی حدیث اشاره کرد. تعارض معنای حدیث با اصول اعتقادی و مخالفت آن با قوانین و سنن الهی در باور شیعه و همین‌طور عدم تقیید حکم رفع‌القلم در روایت به شیعیان یا نهم ربیع از مشکلات محتوایی و دلالی حدیث برشمرده شده‌است.
موافقان مراسم عمرکشان، با استناد به اهمیت تبری در فرهنگ شیعه، دلایلی را در تأیید محتوایی این جشن مطرح کرده‌اند. بر اساس این باور، لعن و سب دشمنان اهل بیت پیامبر، نه تنها منافاتی با دین و مذهب ندارد، بلکه از شعائر مذهبی نیز محسوب می‌شود. موافقان همچنین به هم‌سویی شیعیان با امامان خویش در شادی و غم اشاره می‌کنند و بر این باورند که در روز نهم ربیع، به جهت شادی اهل بیت، باید ابراز شادی و سرور کرد. حجت کشفی، از سیاستمداران معاصر ایرانی، عمرکشان را نوعی عبادت معرفی می‌کند که برای اجرای این مراسم، نیاز به شجاعت، فراست، کیاست، فصاحت، بلاغت، سیاست و لطافت طبع و جان است. او دلیل انکار فضیلت این عید از جانب برخی از بزرگان را «مطامع دنیوی و حطام بی‌ارزش فانی» عنوان می‌کند. محمدصادق روحانی، از فقیهان شیعه، روز فرحةالزهرا را روز مرگ عمر بن خطاب می‌داند و آن روز را عید بزرگی در نزد شیعه امامیه قلمداد می‌کند. به اعتقاد کاشانی و بر طبق آنچه از ابوالادیان گزارش شده‌است، پس از مرگ حسن عسکری، مردم برای تسلیت مرگ برادر و تهنیت به امامت، نزد جعفر بن علی رفتند و این ماجرا بیانگر رسم امامیه در تهنیت آغاز امامت تلقی شده‌است. از همین رو و با توجه به گزارش منابع در خصوص تاریخ درگذشت حسن عسکری در روز هشتم ربیع‌الاول سال ۲۶۰ ه‍. ق، تاریخ آغاز امامت حجت بن الحسن، مورد توجه شیعیان قرار گرفته‌است. با این وجود در تاریخ درگذشت حسن عسکری نیز اختلاف‌هایی گزارش شده‌است. در همین خصوص، سید بن طاووس پس از گزارش درگذشت حسن عسکری، علت بزرگداشت روز نهم ربیع‌الاول را، آغاز امامت حجت بن الحسن احتمال می‌دهد.
مخالفان برگزاری مراسم عمرکشان، به مسئله ایجاد اختلاف میان شیعه و سنی پرداخته‌اند و این مراسم را مخالف سیاست‌های وحدت محور شیعه و سنی می‌دانند. مخالفان مراسم عمرکشان، به استناد برخی از آیات قرآن، سب و توهین به عقائد دیگران را حرام و ممنوع می‌دانند. مخالفان بر این باورند که توهین‌های متقابل اهل سنت در مواجهه با توهین‌های صورت گرفته از جانب برخی شیعیان نسبت به خلفای سه‌گانه، سبب شده‌است تا شیعیان از جانب برخی فرقه‌های سنی مذهب، تکفیر شوند. مخالفان همچنین به روایاتی از منابع شیعه استناد می‌کنند که از لعن علنی دشمنان اهل بیت، نهی کرده‌اند. مخالفان همچنین بر ضعف روایت رفع القلم تأکید داشته و معتقدند این روایت از حیث سندی و محتوایی دچار مشکل است و استناد به آن برای تقویت قول نهم ربیع بودن کشته شدن عمر بن خطاب، صحیح نمی‌باشد. علی خامنه‌ای از فقیهان شیعه و رهبر جمهوری اسلامی ایران، با اشاره به مراسم عیدالزهرا؛ انتشار برخی از فیلم‌های تحریک‌آمیز از این مراسمات را، مانع انتشار انقلاب اسلامی در کشورهای منطقه دانسته‌است. او با توجه به نیت مسببان این مراسم که شاد کردن فاطمه زهرا عنوان شده‌است، این کار را سبب شادی دشمنان فاطمه زهرا می‌داند. برخی از فقهای شیعه، نسبت به هرگونه اعمال اخلاف‌افکنانه میان فرقه‌های اسلامی، انتقادهایی را مطرح کرده‌اند که شامل مراسم عمرکشان نیز می‌شود. از این میان می‌توان به روح‌الله خمینی، فاضل لنکرانی، بهجت، تبریزی، وحید خراسانی، موسوی اردبیلی، مصباح یزدی و نوری همدانی اشاره کرد.
با وجود آنکه در منابع شیعه، عمر بن خطاب به جهت اقداماتش نسبت به خاندان اهل بیت پیامبر اسلام، همواره مورد طعن بوده‌است و قاتل او مورد مدح و تمجید منابع شیعی قرار گرفته‌استمنابع مختلفی آدام رسومی را در زیارت قبر ابولولو - قاتل عمر بن خطاب - عنوان کرده‌اند که می‌توان به زادالمعاد اثر محمدباقر مجلسی، اقبال الاعمال، اثر سید بن طاووس و السرائر اثر ابن ادریس اشاره کرد. () اما منابع در تاریخِ درگذشت او دچار اختلاف‌اند. بیشتر مورخان شیعه و سنی، تاریخ مرگ عمر بن خطاب را بیست و ششم تا بیست و نهم ذی‌الحجه گزارش کرده‌اند. از این میان می‌توان به ابن سعد، یعقوبی، خلیفه بن خیاط، مسعودی، طبری، ابن اعثم و بلاذری اشاره کرد. ابن ادریس حلی از دانشمندان قرن ششم ه‍. ق، معتقد است که تاریخ مورد اجماع مورخان در خصوص مرگ عمر بن خطاب، تاریخ بیست و ششم ذی‌الحجه است. او نظری که تاریخ مرگ عمر را نهم ربیع عنوان می‌کند، اشتباه می‌داند. طبری روز مرگ عمر بن خطاب را به نقل از مسعود بن مخرمه، سه روز مانده از ذی‌الحجة سال بیست و سوم ه‍.ق می‌داند از میان دانشمندان شیعه، رضی‌الدین حلی، علامه حلی، سید بن طاووس و ابراهیم کفعمی نیز در آثارشان، به تحقق ترور عمر بن خطاب در ذی‌الحجه تصریح کرده‌اند. در دیدگاه مقابل و به گزارش صادقی کاشانی، سخن از مرگ عمر بن خطاب در روز نهم ربیع‌الاول، از قرن ششم ه‍.ق در منابع وجود داشته‌است. این دیدگاه در دوران صفویه به شهرت رسید. عبدالجلیل رازی قزوینی در "کتاب النقض"، تاریخ مرگ عمر بن خطاب را روز نهم ربیع‌الاول گزارش می‌کند. مجلسی در جای دیگری از کتاب خویش، با تذکر به اینکه قول به قتل عمر بن خطاب در تاریخ بیست و ششم ذی‌الحجة در منابع امامیه مشهور است، اما کمی بعد، آنچه در روزگار خویش در میان شیعیان مورد شهرت قرار گرفته‌است را روزی از روزهای ربیع‌الاول گزارش می‌کند که از اعیاد به‌شمار می‌آید. قول به کشته‌شدن عمر در نهم ربیع، هرچند با گزارش‌های منابع دیگر در تنافی است اما تا پیش از به سر کار آمدن صفویه، چندان شهرتی نداشت. به گزارش مجلسی، پس از رواج تشیع در دوران صفویه، مراسمی نیز در این روز توسط شیعیان برگزار می‌شد.
پس از انقلاب ۱۳۵۷ در ایران، برگزاری مراسم عمرکشان از جانب حکومت، ممنوع اعلام شد. حکم ممنوعیت این مراسم از جانب روح‌الله خمینی، رهبر وقت جمهوری اسلامی صادر شد و محتشمی‌پور — وزیر وقت کشور بین سال‌های ۱۳۶۴ تا ۱۳۶۸ خورشیدی — با برگزاری این مراسم به شدت برخورد کرد. در سال ۱۳۸۷ و در پی تذکر مجمع تقریب مذاهب به مسئولان، ورود افراد به این مقبره ممنوع اعلام شد و این بنا به «پایگاه نیروی انتظامی معاونت اجتماعی و ارشاد» تغییر کاربری داده شد.
از آثار تألیف شده در دوران صفویه با موضوع عمرکشان یا آنچه به آن مربوط می‌شود، دو اثر "عقد الدرر فی بقر بطن عمر" و همین‌طور کتاب "شاخه طوبی" اشاره کرد.
سده ۷ میلادی یا قرن هفتم (میلادی) در تقویم گریگوری به فاصله سال‌های ۶۰۱ تا ۷۰۰ میلادی گفته می‌شود.
آژانس امنیت اسرائیل (شاباک یا شین بِت) (در عبری: שב"כ)، نام سازمان اطلاعات و امنیت داخلی در کشور اسرائیل است که مسئولیت جمع‌آوری اطلاعات مربوط به داخل مرزهای اسرائیل و مناطق خودمختار فلسطینی و همچنین خنثی‌سازی فعالیت‌های تروریستی را بر عهده دارد. این سازمان در فعالیت‌های خود جنبهٔ سری ومخفیانه کار کردن را رعایت می‌کند. شعار این سازمان «سپر نامرئی» بوده و مقر اصلی این سازمان در واقع در شمال‌غربی تل‌آویو است. این سازمان در کنار موساد و آمان، یکی از سازمان‌های سه‌گانهٔ جامعهٔ اطلاعاتی اسرائیل است. شاباک با اعلام استقلال اسرائیل در سال ۱۹۴۸ به عنوان بخشی از نیروهای دفاعی ارتش شروع به فعالیت کرد. در ابتدا توسط ایسر هارئیل (پدر اطلاعات اسرائیل) اداره می‌شد. بعداً حوزه مسئولیت فعالیت شاباک از ارتش اسرائیل به دفتر نخست‌وزیری منتقل شد.
در سال ۱۹۵۶، شاباک متن سخنرانی خروشچف را که به لهستانی ترجمه شده‌بود، به‌دست‌ آورد. در این سخنرانی خروشچف به سرزنش استالین می‌پردازد و جنایت او را محکوم می‌کند. این متن سپس با سیا (آژانس اطلاعات مرکزی آمریکا) به اشتراک گذاشته‌شد و آمریکایی‌ها هم آن را منتشر کردند. انتشار این سخنرانی تأثیر مهمی روی شوروی داشت. گفته می‌شود که این سخنرانی هرگز محرمانه نبوده و حزب کمونیست و نیکیتا خروشچف به عمد و با هدف تسهیل فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی آن را انجام داده‌اند.
«یسرائل بار» یک شهروند اسرائیلی متولد اتریش بود که در وزارت دفاع با درجهٔ سرهنگ دوم مشغول به کار بود و برای اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی جاسوسی می‌کرد. پس از دستگیری، وی به ۱۰ سال حبس محکوم شد و در زندان درگذشت.
عملیات یاتِد، یک عملیات فریب در جریان جنگ شش‌روزه بود که منجر به نابودی نیروی هوایی مصر در عرض ۳ ساعت شد. در این عملیات رأفت الهجان که یک مأمور دو جانبهٔ اسرائیلی-مصری بود به منظور فریبِ سرویس اطلاعاتی مصر به آن‌ها القا کرد که اسرائیل با یک حملهٔ زمینی آغازگر جنگ خواهدبود. مصری‌ها فریب این منبع خبری را خوردند و هواپیماهای خود را در آشیانه نگه داشتند و به این ترتیب هواپیماهای مصری تبدیل به یک هدف ساده برای نیروی هوایی اسرائیل شدند. این عملیات در کنار عملیات مینسمیت از جمله عملیات‌های فریبِ معروف هستند.
شاباک، آدولف آیشمن که یکی از سیاستمداران نازی بود و پس از جنگ جهانی دوم در آرژانتین زندگی می‌کرد را به جرم نسل‌کشی یهودیان و نقش داشتن در واقعهٔ هولوکاست ربود. او را نهایتاً در زندانی در رمله اعدام کردند.
در سال ۱۹۸۴ چهار عرب مسلح در داخل یک اتوبوس به گروگان‌گیری پرداختند. طی مداخلهٔ شین بت و در طول درگیری دو تن از گروگان‌گیران جان سپردند و دو گروگان‌گیر دیگر پس از دستگیری و در طول بازداشت توسط شاباک، کشته شدند. این اتفاق منجر به استعفای آوراهام شالوم شد.
طبق اظهارات باراک بن زور (معاون سابق رئیس شاباک) بودجهٔ شاباک از سال ۱۹۵۶، زیر نظر کِنِست قرار دارد ولی از سال ۲۰۰۲، این سازمان زیر نظارت ، قرار گرفت تا اطمینان حاصل شود که این سازمان در حیطهٔ قانون فعالیت می‌کند. به علاوه کابینهٔ سیاسی-امنیتی به‌طور مستقیم از رئیس شاباک گزارش می‌گیرد. همین‌طور کمیتهٔ حقوقی قانون اساسی و عدالت نیز بر این سازمان نظارت دارد. طبق قانون، فعالیت‌های این سازمان با تأیید صورت می‌گیرد و هر فرد بازداشتی توسط این سازمان، حق دارد تا از این سازمان شکایت کند.
در سال ۲۰۱۲ شش رئیس اسبق شاباک در یک فیلم مستند به نام دروازه‌بانان (به عبری:שומרי הסף) حضور یافتند و دربارهٔ رویدادهای به وجود آمده در دوران ریاست خود صحبت کردند
در نظریه اطلاعات، آنتروپی (به انگلیسی: Entropy) یا اِنتروپی، معیاری عددی برای اندازه‌ گرفتن اطلاعات، یا تصادفی‌ بودن یک متغیر تصادفی است. به بیان دقیق‌تر، آنتروپی یک متغیر تصادفی، متوسط اطلاعات آن است. با داشتن یک متغیر تصادفی گسسته formula_1، که مقادیری از الفبای formula_2 می‌گیرد و از توزیع formula_3 پیروی می‌کند، آنتروپی برای آن به صورت زیر تعریف می‌شود:
هرچه آنتروپی یک متغیر تصادفی بیشتر باشد، ابهام ما درباره آن بیشتر است؛ به این معنی که پس از مشاهده‌ی آن، اطلاعات به‌دست‌آمده از آن بیشتر خواهد بود.
آنتروپی یک منبع اطلاعات، حد پایین نرخ بهترین فشرده‌سازی بی‌اتلاف داده‌های آن منبع است.
اطلاعات حاصل از مشاهده یک رویداد تصادفی، برابر با منفی لگاریتم احتمال رخ دادن آن تعریف می‌شود. یک تابع برای اندازه‌ گرفتن اطلاعات یک روی‌داد تصادفی، ویژگی‌هایی دارد:
- این‌که اندازه‌ی اطلاعات، نامنفی باشد.
- اطلاعات حاصل از مشاهدهٔ یک رویداد قطعی (یعنی با احتمال برابر با یک) صفر باشد.
- و مهم‌تر از همه این‌که، اطلاعات حاصل از دو مشاهدهٔ مستقل، برابر با جمع اطلاعات حاصل از مشاهدهٔ تک‌تک آن‌ها باشد.
می‌توان نشان داد تنها تابعی که این سه ویژگی را برمی‌آورد، منفی لگاریتم احتمال است. اندازۀ اطلاعات با تابع لگاریتم در پایه‌های مختلف، با هم تنها در یک ضریب ثابت اختلاف دارد. متداول‌ترین پایهٔ لگاریتم در محاسبهٔ اطلاعات، ۲ است که اطلاعات را در واحد بیت محاسبه می‌کند.
به‌طور کلی در علوم و مهندسی، آنتروپی معیاری برای ابهام یا بی‌نظمی است. کلود شانون در مقالهٔ انقلابی خود با نام «A Mathematical Theory of Communication» در ۱۹۴۸، آنتروپی شانون را معرفی کرد و پایه‌گذار نظریهٔ اطلاعات شد.
آنتروپی در نظریهٔ اطلاعات رابطهٔ تنگاتنگی با مفهوم آنتروپی در ترمودینامیک آماری دارد. این قیاس برخاسته از این است که مقادیر متغیر‌های تصادفی، انرژی ریزحالت‌ها را تعیین می‌کنند و برای همین فرمول گیبز برای آنتروپی به صورت صوری دقیقاً مانند فرمول شانون است. آنتروپی در سایر بخش‌های ریاضی همچون ترکیبیات و یادگیری ماشین نیز دارای اهمیت است.
ایدهٔ‌ اصلی نظریه اطلاعات این است که «ارزش اطلاعاتی» منتقل شده از طریق یک پیام به میزان غافلگیر کننده بودن این پیام بستگی دارد. اگر یک رویداد بسیار محتمل رخ بدهد، پیام، اطلاعات بسیار کمی را منتقل می‌کند. در عین حال اگر یک رویداد بسیار غیر محتمل رخ دهد، پیام،‌ اطلاعات آگاه‌کننده‌تری را منتقل می‌کند. برای نمونه، دانش اینکه عددی خاص، عدد برندهٔ یک بخت‌آزمایی نیست، اطلاع بسیار کمی در اختیار ما قرار می‌دهد چرا که هر عدد خاص انتخابی به احتمال زیاد برنده نخواهد شد. ولی دانش اینکه عددی خاص برندهٔ بخت‌آزمایی خواهد بود، ارزش اطلاعاتی زیادی دارد چراکه پیام آن رخداد یک پیامد بسیاد نامحتمل است.
محتوای اطلاعاتی یک رویداد formula_5، تابعی است که با کاهش احتمال آن رویداد formula_6 افزایش می‌یابد. هنگامی که formula_6 به یک نزدیک می‌شود، شگفتی رویداد کم است چرا که انتظار رخداد آن را داریم و هنگامی که formula_6 به صفر نزدیک می‌شود، شگفتی رویداد زیاد است چرا که انتظار رخداد آن رویداد را نداریم. این رابطه توسط رابطهٔ زیر مشروح است:
که در این رابطه‌ formula_10 یا همان لگاریتم هنگامی که احتمال رویداد برابر با یک است، میزان شگفتی را صفر می‌کند. در اصل، formula_10 تنها تابعی است که این مجموعه از توصیف‌ها را ارضا می‌کند. بنابراین می‌توان میزان اطلاع یا شگفتی رویداد formula_5 برابر است با:
که برابر با عبارت زیر است:
آنتروپی، مقدار مورد انتظار (میانگین) اطلاعات منتقل شده با تشخیص خروجی یک آزمایش تصادفی را به ما می‌دهد.
آنتروپی متغیر تصادفی گسستهٔ formula_1 با تابع چگالی احتمال formula_16 را با formula_17 نمایش می‌دهند که این‌گونه تعریف می‌شود:
در رابطهٔ بالا
formula_19 تابع امید ریاضی و formula_20 تابع میزان اطلاعات رویداد است. formula_21 تابعی از یک متغیر تصادفی، و در نتیجه یک متغیر تصادفی است. formula_22 پایهٔ لگاریتم است و آنتروپی را با واحدهای متفاوت به دست می‌دهد. متداول‌ترین formula_22 ،۲، e، و ۱۰ هستند که به ترتیب آنتروپی را در واحدهای بیت و nat و hartley به دست می‌دهد.
می‌توان آنتروپی formula_1 را به صورت باز هم نوشت:
همچنین، formula_26 را صفر تعریف می‌کنیم که با مشاهدهٔ formula_27 نیز سازگار است.
آنتروپی متغیر تصادفی formula_1 به شرط formula_29 با توزیع احتمال مشترک formula_30 نیز به صورت زیر تعریف می‌شود:
formula_32 میانگین اطلاعات حاصل از مشاهدهٔ formula_1 به شرط اطلاع از formula_29 را نشان می‌دهد.