moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
یک مثال معروف نرخ بیکاری است که توسط یک سری زمانی تعریف می‌شود. این نرخ به‌طور خاص به تأثیرات فصلی وابسته است که این علت نیاز به حذف اجزای فصلی از نرخ بیکاری را توجیه می‌کند. وقتی که تأثیر فصلی از این سری زمانی حذف گردد، اطلاعات نرخ بیکاری را می‌توان طی ماه‌های مختلف به‌طور معناداری مقایسه کرد. تصحیح فصلی بودن در آمار رسمی توسط نرم‌افزار آماری مثل دمترا+ انجام می‌پذیرد.
وقتی تصحیح فصلی بودن با داده‌های ماهانه انجام نپذیرد، تغییرات سال به سال باهدف اجتناب از آلودگی فصلی بودن مورد استفاده قرار می‌گیرند.
هم جمعی یا همجمعبستگی و یا همگرایی یک خاصیت آماری متغیرهای سری زمانی است. دو یا چند سری زمانی هم جمع می‌گردند اگر که رانش اتفاقی مشترکی را سهیم باشند.
اگر دو یا چند سری به‌طور مستقل مرتبه یکپارچگی یکپارچه شوند (به معنی سری زمانی) اما برخی ترکیب‌های خطی هایشان مرتبه یکپارچگی پایینی داشته باشند، آنگاه سری‌ها را می‌توان هم جمع نامید. یک مثال معمول جایی است که سری‌های مستقل یکپارچه از مرتبه اول ((I(1) ولی بعضاً بردار (هم‌جمعی) ضرایبی موجود هستند که یک ترکیب خطی مانایی از آن‌ها تشکیل دهند. برای مثال، یک شاخص بازار سهام و قیمت قرارداد آتی مرتبط با آن در زمان متغیر است، هر کدام تقریباً یک ولگشت را طی می‌کنند. با آزمایش فرضیه دیده می‌شود که یک ارتباط معنادار آماری بین قیمت آینده و قیمت فعلی اکنون می‌تواند با آزمایش برای وجود یک ترکیب هم جمعی بین دو سری انجام بگیرد. (اگر چنین ترکیبی مرتبه پایین یکپارچگی – به‌طور خاص اگر که (I(0 باشد – داشته باشد، می‌تواند بر یک رابطهٔ تعادلی بین سری‌های اصلی که به هم‌جمعها معروفند، دلالت بخشد.
قبل از دهه ۱۹۸۰ اکثر اقتصاددانان رگرسیون خطی را روی (غیر روندی) اطلاعات سری‌های زمانی غیر ثابت استفاده می‌کردند، که کلایو گرنجر برنده جایزه نوبل و پائول نیوبولد نشان دادند که به علت تولید همبستگی جعلی، می‌تواند روش خطرناکی باشد زیرا روش‌های غیر روندی استاندارد می‌توانند منجر به اطلاعاتی بشوند که باز هم غیر ثابت هستند. مقالهٔ ۱۹۸۷ او با برندهٔ جایزه نوبل، رابرت انگل روش بردار هم جمعی را رسمی نمود تا این عبارت ابداع شود.
حضور امکان‌پذیر هم جمعی، زمانی که یک روش برای آزمایش فرضیه با بررسی ارتباط بین دو متغیر دارای ریشه‌های واحد انتخاب شوند، به حساب آورده می‌شوند (برای نمونه یکپارچه شده از حد اقل مرتبه اول).
رویهٔ معمول برای آزمایش فرضیه‌های مربوطه به ارتباط بین متغیرهای غیر ثابت این بود که رگرسیون‌های کمینه مربعات خطی (OLS) بر روی اطلاعاتی که در ابتدا متفاوت شده‌اند، اجرا شود. این روش غلط خواهد شد اگر که متغیرهای غیر ایستا هم‌جمع باشند. اندازه‌گیری‌های هم‌جمعی را می‌توان روی مجموعه‌ای از سری‌های زمانی با استفاده از روال‌های سریع محاسبه نمود.
برآوردگر کاپلان–مه‌یر ،Kaplan, E.L. in a retrospective on the seminal paper in "This week's citation classic". "Current Contents" 24, 14 (1983). Available from UPenn as PDF. همچنین معروف به برآوردگر حد محصول، یک برآوردگر برای تخمین تابع بقا از اطلاعات مدت حیات است. در تحقیق پزشکی، اغلب برای اندازه‌گیری کسر بیماران زنده تا مدت زمانی مشخصی بعد از درمان استفاده می‌گردد. در اقتصاد، می‌توان از آن برای استفاده جهت اندازه‌گیری مدت زمان افرادی که بعد از از دست دادن شغل بیکار می‌مانند به کار گرفت. در مهندسی، برای اندازه‌گیری زمان باقی‌مانده تا خرابی قطعات یک ماشین مورد استفاده قرار می‌گیرد. در بوم شناسی، برای برآورد مدت زمان باقی ماندن میوه‌های گوشتی بر روی گیاهان قبل از اینکه توسط میوه خواران از بین بروند، به کار می‌رود. برآوردگر بعد از ادوارد ال. کاپلان و پل مه‌یر نامگذاری شد. هر دوی شان مقالهٔ مشابهی به مجله مؤسسه آماری آمریکا ارسال نمودند، اما ویرایش‌گر تصمیم گرفت که کار آن‌ها را با ترکیب شان تبدیل به یک مقاله کند، که حدود ۳۴۰۰۰ دفعه از زمان انتشارش مورد ارجاع قرار گرفته‌است.
طرحی از برآورد تابع بقای کاپلان–مه‌یر یک سری از مراحل افقی مقدار در حال کاهش است که در آن، وقتی یک نمونه به قدر کافی بزرگ بررسی می‌شود، تابع بقای صحیح برای آن جمعیت به دست می‌آید. مقدار تابع بقا بین مشاهدات نمونه برداری شدهٔ موفق متمایز از هم ("تیک ها") ثابت فرض می‌شود.
مزیت مهم منحنی کاپلان–مه‌یر این است که این روش بعضی انواع داده سانسورشده را مورد حساب قرار می‌دهد، به‌طور خاص سانسور درست که اگر یک بیمار از مطالعه‌ای به عنوان مثال قبل از مشاهدهٔ نتیجه نهایی، از نمونه خارج شود، رخ می‌دهد. در طرح، نشان‌های تیک کوچک به‌طور عمودی نشانگر تلفات هستند، جایی که زمان بقای یک بیمار درست سانسور شده باشد. وقتی هیچ کاهش یا سانسوری رخ ندهد، منحنی کاپلان–مه‌یر متمم تابع توزیع نمونه‌ای می‌شود.
در آمار پزشکی، یک کاربرد عادی می‌تواند بیمارهای گروه بندی شده را در دسته‌هایی قرار دهد، برای مثال، آن‌هایی که نمایهٔ ژن A را دارند و آن‌هایی که نمایهٔ ژن B را دارند. در نمودار، بیمارها با ژن B سریع تر از آن‌هایی که ژن A دارند، می‌میرند. بعد از دو سال، حدود ۸۰ درصد بیمارهای با ژن A زنده می‌مانند، اما کمتر از نصف بیمارهای با ژن B نجات می‌یابند.
در الگوریتم‌های تخمینی و نظریه تصمیم، یک برآوردگر بیزی یا یک عملگرد بیزی یک برآوردگر یا قانون تصمیم است که امید ریاضی پسین از یک تابع زیان را به حداقل می‌رساند. به‌طور معادل، این برآوردگر، امید پسین یک تابع مطلوب را به حداکثر می‌رساند. یک راه مناسب دیگر برای تدوین یک برآوردگر در داخل آمار بیزی، عبارتست از برآوردگر بیشه‌گر احتمال پسین.
فرض‌کنید می‌دانیم یک پارامتر نامعین θ، دارای احتمال پیشین formula_1 است. همچنین formula_2 یک برآوردگر θ (براساس متغیر x) و formula_3 تابع نامطلوبی مانند مربع خطا باشد. خطر بیزی formula_4 را به شکل formula_5 تعریف می‌کنیم، که در آن، امید ریاضی با توزیع احتمال formula_6، کنترل می‌شود: این تابع خطر را به عنوان تابعی از formula_4 توصیف می‌کند. برآوردگر formula_4 به شرطی یک برآوردگر بیزی است که خطر بیزی را در میان تمام برآوردگرها به حداقل برساند. به‌طور معادل، برآوردگری که زیان مورد انتظار پیشین formula_9 را به ازای هر X به حداقل برساند، خطر بیزی و در نتیجه برآوردگر بیزی را نیز به حداقل خواهد رساند.Lehmann and Casella, Theorem 4.1.1
علی زعیم، (زاده ۱۷ اردیبهشت ۱۳۴۷ در تهران) نقاش، طراح و گرافیست هنرمند معاصر ایران است.
علی زعیم، فرزند هوشنگ زعیم، در سال ۱۳۴۷ خورشیدی در محلهٔ دریان‌نو شهر تهران به دنیا آمد. او در سال ۱۳۶۲ وارد دبیرستان آزادی محلهٔ ضرابخانه تهران شد. در سال ۱۳۷۱ مدرک کارشناسی خود را در رشته شیمی صنعتی، از دانشگاه آزاد اسلامی دریافت کرد. از سال ۱۳۷۱ الی ۱۳۷۴ به فراگیری نقاشی زیر نظر آیدین آغداشلو پرداخت. وی در سال ۱۳۷۸ با الهام شریفی (دانش‌آموختهٔ رشتهٔ کامپیوتر)، ازدواج کرد و اکنون صاحب یک فرزند پسر به نام «رادین» است. زعیم تحصیلات دانشگاهی خود را در سال ۱۳۷۹ با مدرک کارشناسی ارشد گرافیک، از دانشکده هنر و معماری دانشگاه آزاد اسلامی تهران به پایان رسانید.
نمایشگاه‌های انفرادی و گروهی در ایران و کشورهای دیگرِ جهان، تدریس در شهرهای مختلفِ ایران، آموزش به جوانان، و سفرهای فراوان، از تجربیاتِ این هنرمندِ پرکار است.
علی زعیم از سال ۱۳۷۹ تا کنون در دانشکده‌های هنر دانشگاه تهران، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، دانشگاه سوره و دانشگاه آزاد اسلامی به تدریس طراحی، نقاشی و تاریخ هنر به دانشجویان و هنرجویان نقاشی اشتغال دارد.
علی زعیم در زمینه طراحی گرافیک تا سال ۱۳۹۳ خورشیدی بیش از ۱۳۰ جلد کتاب، ده‌ها پوستر و نشان‌واره طراحی کرده‌است. کارنامه هنری وی تاکنون شامل چهار مجموعه نقاشی بوده و مهم‌ترین مجموعه‌های نقاشی او، "آن که مثل من هست،آن که مثل من نیست" و "آمیزه‌ها" می‌باشد.
اسفندماه سال ۱۳۸۶ خورشیدی، نمایشگاه گرافیک علی زعیم شامل هفتاد طراحی جلد کتاب در خانه هنرمندان ایران برپا گردید. این نمایشگاه حاصل فعالیت‌های علی زعیم در حوزه طراحی جلد کتاب برای ناشران مختلف (ثالث، چشمه، توس، مروارید، قطره و نگاه) بوده‌است. وی دربارهٔ برگزاری این نمایشگاه گفته‌است: «این مجموعه طراحی‌ها اغلب در حوزه ادبیات داستانی، تاریخ، فرهنگ، شعر انجام شده‌اند. در این طراحی‌ها سعی داشته‌ام نگاهی ساده، موجز و مفهوم‌گرایانه داشته باشم و درعین حال نگاهی خاص به مفاهیم طرح و تصویرسازی نگاهی خاص وجود داشته باشد. در طراحی‌های جلد کتاب اغلب از رنگ‌های ساده و یکنواخت در پس زمینه بهره می‌برم و از متن و تصویر به عنوان فرم استفاده می‌شود. همچنین در هر طرح سعی می‌کنم تا ارتباط و احساسی با نویسنده و محتوای کتاب برقرار شود. در طراحی کتاب باید در نظر داشت که این نوع طراحی نگاهی جزیی نگر دارد و همانند کار با قلم ظریف است و ارتباط منطقی طراحی حروف با تصویر، همانند تار و پود عمل می‌کند».
شهریور ماه سال ۱۳۹۰ خورشیدی، نمایشگاه نقاشی علی زعیم با عنوان آمیزه‌ها () در گالری سیحون تهران برپا شد. علی زعیم دربارهٔ این مجموعه می‌نویسد: «مجموعه نقاشیهای من با عنوان آمیزه‌ها تحت تاثیر هنر پسانوگرا و با گرایش به مسائل تاریخی، فرهنگی و روشنفکرانه به نقد فرایند جهانی شدن می‌پردازد. در این آثار مرز بین برون و درون و پذیرش و واکنش مبهم شده و خارج از نگاه کلیشه‌ای سنت اورینتالیسم امکان گفتگوی خود با دیگران را توسعه می‌دهد. این نوع نگاه به زندگی و اشیا و در نهایت به کاشی‌ها حس نوستالژیک و غمگنانه‌ای است که با فراموشی و فراموش شدگی ستیز دارد؛ و به جاودانگی حضور انسان در مکان و فضا تاکید می‌ورزد که ما تنها به حفظ خاطره آنها دل خوش کرده‌ایم. این مجموعه نقاشیهای آکریلیک روی بوم، آثار هیبریدی و تلفیقی از نمادهای بومی با مدرن در بستر زمان‌های مختلف تاریخی گذشته و دور و نزدیک می‌باشند و آن را در چشم انداز بین‌المللی قرار داده‌اند. در این پیکر بندی‌ها نمادهای تمدن جدید است که همه ما به آن تعلق داریم. فرهنگ‌های گوناگون در کنار هم زندگی می‌کنند و هزار تویی که آگاهی چند فرهنگی روزگار ما را شکل می‌دهد، خواه آن را دوست داشته باشیم، خواه نه؛ و همه آنها هویت ماست و هویت زندگی است و آن را باید زیست. این مجموعه با فاصله گرفتن از تفنن و شوخ‌طبعی‌های این روزهای هنر معاصر شکل گرفته است و به قول استاد عزیزم آیدین آغداشلو نشانه ایست از آزادی هنرمند در برگزیدن».
شهریور ماه سال ۱۳۹۳ خورشیدی، نمایشگاه انفرادی نقاشی علی زعیم با عنوان "آن که مثل من هست،آن که مثل من نیست" () در گالری اعتماد تهران برگزار گردید. زعیم در بیانیه خود می‌نویسد: «زن و از پس آن مرد در بین دومیدان مغناطیسی، همچون ضرب آهنگ یک پاندول، آن که مثل من هست، آن که مثل من نیست.
تمامی آنچه از گذشته وام گرفته می‌شود، مایه افتخار و پیشرفت نیست در این میان سنت گچکاری ایرانی که به جهان کلاسیک غرب تعلق دارد، کارکردهای معنایی و کاربردی خود را از دست داده و همچون فسیلی بازمانده در طول تاریخ از یک فرهنگ به فرهنگ دیگر می‌خزد. این فرم‌های کلاسیک که قرن‌ها جذابیت عصر خود را به رخ می‌کشند، همچون دیگر بخش‌های زندگی سنتی که گویی رهایی از آن ممکن نیست، به شکلی دکوراتیو با جهان معاصر پیوند خورده است.
در آن سوی پارادوکس اشیا با ابعادی بزرگ همراه با رنگ‌های پر زرق و برق با دنیای تبلیغات به رقابت بر می‌خیزد. وبا توجه به دغدغه‌های فرمال روزگارمان و بسان موجودی فرازمینی در نگاه مد پیشتاز و در قالب پاپ آرت با اشیایی روبرو می‌شویم که در تلفیق با سوژه‌های خود به نوعی پویندگی، تشویش و ناهنجاری اشاره دارد.
این مجموعه به تضادهایی اشاره دارد که از یک سو تکیه بر ارزشهای سنتی دارد و از سوی دیگر قادر نیست یا اصلاً خواستش بر این نیست که از دنیای مدرنیته فاصله بگیرد و بر هویت چندگانه اعتراف می‌ورزد و در این میان گچ‌هایی که با تلنگری می‌ریزند و اشیایی تاثیر گذار افراطی و شیک که از پوسته انفعالی خود بیرون آمده‌اند همگی این جمله را زمزمه می‌کند: آن که مثل من هست، آن که مثل من نیست».
آیدین آغداشلو هنرمند نقاش و محقق هنری در مورد نقاشی‌های زعیم می‌نویسد: «تماشای جهان زیبای کهن‌سالی که در معرض ساختارهای مدرن و معاصر صدمه دیده و زخمی شده، نگاه رایجی است در میان ما، و در این روزها. این نگاه حساس شده و احساساتی، گذشته را به نیابت آثار هنری همان دوران، مطلق خوبی فرض می‌کند و جهان مهاجم معاصری را که گذشته مزاحم و دست و پاگیر را می‌روبد و در هم می‌شکند، تحمل نمی‌کند. اما واقعیت امری است و دلتنگی و گم گشتگی هنرمند امری دیگر است. جستجوی گذشته و معنای از کف رفته آن می‌تواند بدل به تمرینی شود از تقلید اصالت سپری شده و دلگرم شدن از تکرار اصالتی که دوامی ندارد و بازسازی آن، معنا را تجدید و تمدید نخواهد کرد. هرچند تماشای حاصل کار هنرمندی که کار جدی می‌کند و حرفی برای گفتن و چیزی برای عرضه کردن دارد همچنان دلپذیر است».برگرفته از وب گاه ایسنا، خبرگزاری دانشجویان ایران
آزمون شاپیرو-ویلک، یک آزمون نرمال‌بودن در آمار استنباط‌گرایانه است. ساموئل سنفورد شاپیرو و مارتین ویلک، این آزمون را در سال ۱۹۶۵ منتشر کردند.
آزمون شاپیرو-ویلک، اصل فرض صفر را به‌کار می‌گیرد تا بررسی کند که آیا یک نمونه "x", ... , "x" از یک جامعه دارای توزیع طبیعی ناشی می‌شود یا نه. آماره این آزمون عبارتست از:
مکانی برای عشاق () یک فیلم درام رمانتیک به کارگردانی ویتوریو دسیکا است که در سال ۱۹۶۸ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به فی داناوی و مارچلو ماسترویانی اشاره کرد.
بیشتر نقدهایی که درباره این فیلم نوشته شد، منفی بودند. راجر ایبرت از روزنامه شیکاگو سان-تایمز نوشت "افتضاح‌ترین فیلم شبه‌رمانتیکی که تابحال دیده‌ام!" و چارلز چمپلین از روزنامه لس‌آنجلس تایمز اظهار داشت "بدترین فیلم سال‌های گذشته و شاید بعد از ۱۹۲۶ [که دیده‌ام].Medved, Harry. "The Fifty Worst Films of All Time." Fawcett Columbine, 1978. " «مارک دمینگ» هم در روزنامه «نیویورک تایمز» نوشت "داناوی" و ماسترویانی در جریان ساخت این فیلم روابط عاشقانه‌ای داشتند، اما هیچ اثری از آن پیوندِ عاطفی در بازی آنها در این فیلم، مشهود نیست".New York Times/AllMovie Guide overview سال‌ها بعد، این فیلم در زمرهٔ فیلم‌های کتاب سینماییِ «پنجاه تا از بدترین فیلم‌های تمام دوران» قرار گرفت.
لئونارد راسیتر (؛ – ) هنرپیشه اهل بریتانیا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به ""، "الیور!"، "بری لیندون"، "پلنگ صورتی دوباره ضربه می‌زند" و "ردپای پلنگ صورتی" اشاره کرد.
مرسدس-آام‌گ جی‌تی یک خودروی جی‌تی در دو سبک کوپه و رودستر است که توسط شرکت مرسدس-آام‌گ تولید شده‌است. این خودرو در ۹ سپتامبر ۲۰۱۴ معرفی شد و به طور رسمی در اکتبر ۲۰۱۴ و در نمایشگاه خودروی پاریس در معرض دید عموم قرار گرفت. پس از مرسدس-بنز اس‌ال‌اس آام‌گ، این دومین خودروی اسپورتی است که به طور کامل توسط مرسدس آام‌گ توسعه یافته است. آام‌گ جی‌تی در مارس ۲۰۱۵ در دو نوع جی‌تی و جی‌تی اس به فروش می‌رفت، در حالی که یک نسخهٔ مسابقه‌ای با نام جی‌تی۳ از این خودرو در سال ۲۰۱۵ معرفی شد. یک نسخه با عملکرد بالا به نام جی‌تی آر در سال ۲۰۱۶ معرفی شد. یک نسخهٔ مسابقه‌ای با نام جی‌تی۴ که برای رانندگان نیمه حرفه‌ای و بر اساس نسخهٔ جی‌تی آر طراحی شده‌است، در سال ۲۰۱۷ معرفی شد. در سال ۲۰۲۱ نسخهٔ جدیدی به نام آام‌گ جی‌تی سری سیاه نیز عرضه شد. تمام نسخه‌های این خودرو در کارخانهٔ مرسدس-بنز واقع در زیندلفینگن آلمان مونتاژ می‌شوند.
در ۲۸ اکتبر ۲۰۲۱ مرسدس-بنز خودروی مرسدس-آام‌گ کلاس-اس‌ال (آر۲۳۲) را به‌عنوان جانشین مستقیم نسخهٔ رودستر آام‌گ جی‌تی در نظر گرفت.
پیش‌نمایش فضای داخلی خودروی مرسدس-آام‌گ جی‌تی در ۱۶ آوریل ۲۰۱۴ انجام گرفت. این خودرو در ۹ سپتامبر ۲۰۱۴ معرفی شد در اکتبر ۲۰۱۴ با دو گزینهٔ قدرت خروجی پیشرانه به‌طور رسمی در نمایشگاه خودروی پاریس به‌صورت عمومی رونمایی شد. توان‌های در نظر گرفته‌شده برای این خودرو عبارت‌اند از مدل جی‌تی با قدرت و مدل جی‌تی اس با قدرت . گشتاور تولیدی پیشرانه‌های مدل‌های جی‌تی و جی‌تی اس نیز به‌ترتیب برابر با و هستند.
مدت کوتاهی پس از این رونمایی، توبایاس مورس، مدیرعامل وقت شرکت مرسدس-آام‌گ وعده داد که یک مدل "سری سیاه" از خودروی مرسدس-آام‌گ جی‌تی نیز عرضه خواهد شد. مدل جدید این خودرو با عملکرد بالا، با نام مرسدس-آام‌گ جی‌تی آر عرضه شد.
مدل جی‌تی اس به‌عنوان خودروی ایمنی در فصل از مسابقات جهانی فرمول یک حضور داشت و نخستین حضورش در این نقش را در جایزه بزرگ استرالیا ۲۰۱۵ تجربه کرد. از سال ۲۰۱۸، مدل جی‌تی آر به‌عنوان خودروی ایمنی جدید جایگزین مدل جی‌تی اس شد و از سال ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۲ در مسابقات حضور داشت. در سال ۲۰۲۲ نیز مدل جی‌تی آر جای خود را به مدل سری سیاه داد.
خانواده خودروهای مرسدس-آام‌گ در سال ۲۰۱۷ و همزمان با معرفی مدل جی‌تی سی رودستر و مدل «نسخهٔ ۵۰»، که نسخه‌ای مشتق‌شده از مدل رودستر جی‌تی سی با تولید محدود بود، در قالب یک فیس‌لیفت کلی دستخوش تغییرات ظاهری شدند. بهسازی‌هایی که به‌عنوان بخشی از این فیس‌لیفت اعمال شدند، افزایش قدرت خروجی از موتور ام۱۷۸ برای مدل‌های جی‌تی و جی‌تی اس (به‌ترتیب به میزان ۱۳ و ۱۲ اسب بخار) و در نظر گرفته‌شدن جلوپنجرهٔ موسوم به «پانامریکانا» از مدل‌های جی‌تی۳، جی‌تی۴ و جی‌تی آر به‌عنوان یکی از تجهیزات استاندارد در تمامی مدل‌ها را شامل می‌شدند.
تلاش شده‌است که طراحی ظاهری آام‌گ جی‌تی مشابه مدل پیشین خود، اس‌ال‌اس آام‌گ باشد. کمان‌های چرخ عریض، ارتفاع کلی کمتر بدنه و خط سقف فست‌بک شیب‌دار مشابه مدل اس‌ال‌اس آام‌گ هستند، اما درهای جانبی آام‌گ جی‌تی، به‌جای بازشدن به‌صورت بال‌پرنده‌ای که نخستین بار در دههٔ ۱۹۵۰ در مدل ۳۰۰اس‌ال استفاده شدند، به‌شکل مرسوم و رو به جلو باز می‌شوند. درپوش بزرگ موتور و شیشه جلوی باریک نیز همچنان در این خودرو حفظ شده‌اند. ۹۳٪ از ساختار کلی آام‌گ جی‌تی متشکل از فلز آلومینیم است و بخش جلویی آن از منیزیم ساخته شده‌است. طراح ارشد نمای بیرونی این خودرو، مارک فدرستون بوده‌است که پیش از این، مدل‌های کلاس-آ دبلیو۱۷۶، کلاس-سی‌ال‌ای و اس‌ال‌اس آام‌گ را نیز طراحی کرده‌است. فضای داخلی آام‌گ جی‌تی که توسط ژان کائول طراحی شده‌است نیز شامل یک کنسول میانی بزرگ و عناصر تزئینی طراحی‌شده با چرم و پلیمر کربن می‌شود.
آام‌گ جی‌تی از پیکربندی موتور جلو-محور عقب برخوردار است و موتور آن در بخش میانی فضای بین دو محور جلو و عقب قرار گرفته‌است. شاسی فضاکار و بدنهٔ این خودرو از آلیاژهای آلومینیم ساخته شده‌اند؛ در حالی که در صندوق عقب آن از جنس فولاد و درپوش موتور آن از جنس منیزیم است. سامانهٔ تعلیق این خودرو هم در جلو و هم در عقب از نوع دوجناقی است که جناق‌های آن به‌روش آهنگری آلومینیم ساخته شده‌اند.
این خودرو به یک موتور ۴٫۰ لیتری "ام۱۷۸" وی۸ تویین-توربو مجهز است. پیکربندی این موتور از نوع «گرما درون وی» است — که در آن منیفولدهای اگزوز و توربوشارژرها جهت کاهش تأخیر توربوشارژر در میان گروه‌های سیلندر قرار گرفته‌اند — و از سیستم روغنکاری حوضچه خشک بهره‌مند است. توان تولیدی این موتور از طریق یک جعبه‌دندهٔ هفت سرعته دوکلاچه "آام‌گ اسپیدشیفت" به چرخ‌های عقب منتقل می‌شود. مدل جی‌تی اس از یک دیفرانسیل لغزش محدود مکانیکی کنترل‌شونده به‌صورت الکترونیکی مجهز است. در یک آزمایش جاده‌ای که به‌دست آزمون‌گران مجلهٔ "کار اند درایور" انجام شد، مدل جی‌تی اس توانست در مدت ۳٫۰ ثانیه سرعت خود را از ۰ به برساند. زمان ثبت‌شده برای طی مسافت یک چهارم مایل با این خودرو معادل ۱۱٫۲ ثانیه، و بیشینهٔ سرعت آن نیز برابر با است.
مدل جی‌تی در واقع مدل پایهٔ خانوادهٔ مرسدس-آام‌گ جی‌تی است. موتور وی۸ ام۱۷۸ نصب‌شده بر روی این مدل که دارای حجم بوده و به دو توربوشارژر مجهز است، دارای توان خروجی در دور موتور ۶٬۰۰۰ دور بر دقیقه و گشتاور در دورهای بین ۱٬۶۰۰ تا ۵٬۰۰۰ دور بر دقیقه است. شتاب این خودرو برابر با ۳٫۹ ثانیه بوده و بیشترین سرعت آن به‌صورت الکترونیکی به محدود شده‌است. جعبه‌دندهٔ در نظر گرفته‌شده برای مدل جی‌تی هفت سرعته از نوع دوکلاچه است که نیروی پیشرانه را به چرخ‌های عقب منتقل می‌کند و دیفرانسیل آن از نوع لغزش محدود مکانیکی است. چرخ‌های این مدل در جلو و عقب دارای اندازهٔ ۱۹ اینچی هستند و در هر چهار چرخ از دیسک‌های ترمز فولادی به قطر ۱۴٫۲ اینچ استفاده شده‌است. دیسک‌های ترمز کربن-سرامیکی ۱۵٬۸ اینچی در جلو و ۱۴٬۲ اینچی در عقب نیز برای مدل جی‌تی قابل سفارش هستند.
مدل جی‌تی اس، مدلی از سری مرسدس-آام‌گ جی‌تی است که به تجهیزاتی با سطح عملکردی بالاتر مجهز شده‌است. این مدل از همان موتور وی۸ ام۱۷۸ تویین-توربو استفاده می‌کند؛ با این تفاوت که بهسازی‌های انجام‌گرفته بر روی آن، توان خروجی را به در ۶٬۲۵۰ دور بر دقیقه، و گشتاور آن را به در دورهای بین ۱٬۷۵۰ تا ۴٬۷۵۰ دور بر دقیقه رسانده‌است. شتاب این جی‌تی اس برابر با ۳٫۷ ثانیه بوده و بیشینهٔ سرعت آن با کمی افزایش نسبت به مدل جی‌تی، به‌صورت الکترونیکی به محدود شده‌است. چرخ‌های جلوی این خودرو مشابه مدل جی‌تی دارای اندازهٔ ۱۹ اینچی هستند، اما اندازهٔ چرخ‌های عقب آن به ۲۰ اینچ افزایش یافته‌است. دیسک‌های ترمز در چرخ‌های جلوی ۱۵٫۴ اینچ قطر دارند، اما در عقب از همان دیسک‌های فولادی ۱۴٫۲ اینچی استفاده شده‌است و کالیپرهای ترمز آن نیز با رنگ قرمز رنگ‌آمیزی شده‌اند. جعبه‌دندهٔ جی‌تی اس همان جعبه‌دندهٔ ۷ سرعتهٔ دوکلاچه مورد استفاده در مدل جی‌تی است؛ با این تفاوت که دیفرانسیل لغزش محدود آن از نوع الکترونیکی است.
آمار رسمی فروش در بازار ایالات متحده از سال ۲۰۱۹ به بعد شامل فروش مدل جی‌تی ۴-در کوپه ایکس۲۹۰ نیز می‌شود؛ به همین علت در اینجا فهرست نشده‌است.
یازده/ ۱۱ فیلمی اجتماعی، ساخت ایران به کارگردانی و نویسندگی مسعود حاتمی محصول سال ۱۳۹۲ است.
یازده داستان زن و شوهری را روایت می‌کند که اسیر زندگی امروزی و مدرن شده‌اند. آنها در یک خانه در کنار هم زندگی می‌کنند اما خبر از حال یک دیگر ندارند. ۱۱ روایت انسانهای جهان امروز است که در کنار هم هستند ولی تنهایند.
۱۱ هفتمین اثر مسعود حاتمی است. حاتمی پیش از این شش فیلم کوتاه داستانی را نویسندگی و کارگردانی کرده‌است. فیلم‌هایی همچون سورپرایز یک جفت جوراب. چهارراه. بی‌نهایت منفی۱. چ مثل صبحانه. از آثار وی هستند.
مسعود حاتمی در سال ۱۳۹۴ هفتمین فیلم کوتاه داستانی خود تنازع را به تهیه کندگی مجید برزگر. نویسندگی و کارگردانی کرد او با فیلم کوتاه تنازع توانست چهار جایزه از سی و دومین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران را کسب کند و در جشنواره منطقه ای سینمای جوان جایزه بهترین فیلم کوتاه تجربی را گرفت.
دولت شاهنشاهی ایران، حکومت ایران در دورهٔ سلسله پهلوی، از سال ۱۳۰۴ تا ۱۳۵۷ بر ایران حکومت کرد. در آن دوره دو پادشاه این سلسله، — رضا شاه و پسرش محمدرضا پهلوی — از پلیس مخفی، شکنجه و اعدام برای فرونشاندن مخالفان استفاده کردند به طوری که سال ۱۳۵۴ سازمان عفو بین‌الملل ایران را یکی از بدترین کشورها در زمینه حقوق بشر معرفی کرد. سلسلهٔ پهلوی را گاهی یک «دیکتاتوری سلطنتی»،Google search, Pahlavi royal dictatorship یا «حکومت یک‌نفره» می‌خوانند.Pahlavi Dynasty: An Entry from Encyclopaedia of the World of Islam By (ed.) Gholamali Haddad Adel, Mohammad Jafar Elmi, Hassan Taromi-Rad, p.15 بر اساس یکی از تاریخ‌های نوشته شده در خصوص استفاده از شکنجه توسط دولت در ایران، سوء استفاده از زندانیان طی حکمرانی پهلوی بسته به زمان متغیر بود.Ervand Abrahamian, "Tortured Confessions: Prisons and Public Recantations in Modern Iran", (University of California), 1999
با وجود این که که «تخطی شاه از قانون اساسی» و «پایمال کردن قوانین بنیادین و حقوق ایرانیان» یکی از شکایات و ادعاهای انقلابیون بود،"For Khomeini's proclamations during 1964-1973 see, "Khomeini va Jonbesh" (Khomeini and the Movement) (n.p. , 1973), pp.1-103"] (from: Abrahamian, "Iran Between Two Revolutions", 1982, p.478-9)"Now that our people in recent years have awakened, risen up to gain their rights, and cried out against oppression ...", Khomeini, "Message to the Pilgrims", September 27, 1978, from "Islam and Revolution", 1981 برخی معتقدند که سابقهٔ حقوق بشری شاه از انقلابیونی که سرنگونش کردند بهتر است. به نوشتهٔ یرواند آبراهامیان مورخ سیاسی:
در حالی که بین ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۹ کمتر از ۱۰۰ زندانی اعدام شدند، بین سال‌های ۱۹۸۱ و ۱۹۸۵ بیش از ۷۹۰۰ نفر اعدام شدند… نظام زندان‌ها متمرکز شد و شدیداً گسترش یافت… زندگی در زندان در جمهوری اسلامی شدیداً بدتر از زمان پهلوی‌ها بود. یکی از بازماندگان هر دوی آنها می‌نویسد که تنها چهار ماه بودن در زندان اسدالله لاجوردی به اندازه چهار سال زندان ساواک سختی داشت.source: Anonymous "Prison and Imprisonment", "Mojahed", 174-256 (20 October 1983-8 August 1985) در ادبیات زندان دورهٔ پهلوی، واژگان رایج «بی‌حوصلگی» و «یکنواختی» بود. در ادبیات زندان جمهوری اسلامی این واژگان «ترس»، «مرگ»، «وحشت» و «کابوس» بودند.
ارزیابی‌های مورخان نسبت به عملکرد حقوق بشری شاه مهربانانه تر از گزارش‌های هم‌عصر او بوده‌است. تخمین زده شده 380,E. Baqi, `Figures for the Dead in the Revolution`, "Emruz", 30 July 2003 و نه ۱۵٬۰۰۰ تظاهرکننده در تظاهرات‌های خرداد ۱۳۴۲ در ایران کشته شدند، که برخی از آنان مسلح بودند.Taheri, The Spirit of Allah, p.223 گزارشی تهیه شده (ولی منتشر نشده) از بنیاد شهید و امور ایثارگران دریافت کل کشته شدگان در ستیزهای بین تظاهرکنندگان و نیروهای ارتش/امنیتی شاه در جریان چهارده ماه بین اکتبر ۱۹۷۷ تا فوریه ۱۹۷۹ نه ۶۰٬۰۰۰ بلکه ۲۷۸۱ نفر بوده‌است.18 [Emad al-Din Baghi, `Figures for the Dead in the Revolution`, "Emruz", 30 July 2003, quoted in Abrahamian, Ervand, "History of Modern Iran", 2008, p.161A Question of Numbers, IranianVoice.org, August 08, 2003. در اشاره به رقم "۶۰٬۰۰۰" کشته، اسپنسر تاکر مورخ نظامی ذکر می‌کند که «رژیم خمینی برای مقاصد پروپاگاندایی میزان تلفات انقلاب را شدیداً بیشتر از آنچه بود اظهار کرد.» تاکر توضیح می‌دهد که اجماع مورخان در خصوص میزان تخمینی تلفات انقلاب ایران (از ژانویه ۱۹۷۸ تا فوریه ۱۹۷۹)، ارقامی بین ۵۳۲ و ۲٬۷۸۱ نفر است.
به جای هزاران نفری که گفته شده مزدوران اسرائیلی شاه در جمعه سیاه در میدان ژاله کشته‌اند، اکنون به نظر می‌رسد ۸۴ نفر توسط سربازانی که ایرانی ولی اهل یک منطقه کردی بودند (کردی حرف می‌زدند نه عبری) کشته شده باشند. بنا به گفته عباس امانت مورخ:
تاکر می‌نویسد ۹۴ نفر در جمعه سیاه کشته شدند که از آنها ۶۴ نفر معترض و ۳۰ نفر نیروهای امنیتی بودند. ایران‌شناس ریچارد فولتس، به‌طور مشابه، ذکر می‌کند که، ۶۴ نفر در میدان ژاله کشته شدند.
یوهان بویکس، مؤلف "فوکو در ایران"، "۱۹۷۸–۱۹۷۹", ذکر می‌کند که «به نظر می‌رسد فوکو به این تعداد مبالغه شده تلفات در میدان ژاله، که توسط خود توده‌های انقلابی تبلیغ می‌شد باور داشته. هزاران نفر زخمی شدند، ولی محتمل نیست میزان تلفات بیش از صد کشته بوده باشد.».
پس از انقلاب، پایش داخلی و جاسوسی، استفاده از شکنجه و اظهار ندامت نه تنها برچیده نشد بلکه توسعه یافت. ساواک با یک وزارت اطلاعات بسیار بزرگتر جایگزین شد.Abrahamian, "History of Modern Iran", (2008), p.176"Sazman-e Ettela'at va Amniat-e Melli-e Iran" مورخ سیاسی یرواند آبراهامیان جمهوری اسلامی ایران را با روسیه استالینیستی، چین مائوییستی و اروپای دوران انگیزیسیون در استفاده سازمان یافته شان از شکنجه برای اجبار زندان سیاسی به اظهار ندامت علنی در یک باشگاه می‌گذارد.Abrahamian, "Tortured Confessions", 1999 p.4
یکی از مهم‌ترین دستاوردهای حکومت پهلوی، جلوگیری از نقض حقوق غیر مسلمانان در ایران بود.
اقتصاد ایران در دورهٔ حکومت سلسلهٔ پهلوی پیشرفت‌های شایان توجهی داشت که در قیاس با تجربهٔ کشورهایی چون ترکیه و مصر، که پس از جنگ جهانی اول از نظر توسعه وضع بهتری داشتند، مطلوب‌تر است.http://www.iranicaonline.org/articles/economy-ix
مشخصهٔ حکومت رضاشاه سیاست‌های اقتصادی ملی‌گرایانه و خودبسنده، جایگزینی نظام اقتصادی کمیسیون‌های خارجی فراگیر در دورهٔ قاجار، با انحصارات دولتی و درگیری مستقیم دولت در سرمایه‌گذاری‌های تولیدی و زیرساختی بزرگ بود. مدل او سیاست‌های اصلاحی و مدرنیزاسیون کمال آتاترک در ترکیه بود. رضاشاه بر تجارت خارجی انحصار حکومتی برقرار کرد، بر مبادلات خارجی کنترل شدید اعمال کرد، نخستین بانک ملی ایران را بنیان نهاد، سعی کرد کار چاپ اسکناس را از بانک شاهی در مالکیت بریتانیا بگیرد، اصلاحات مهمی در نظام حقوقی آغاز کرد، و قوانینی گذاشت که اثراتی در حوزه‌های آموزش، بهداشت عمومی، بوروکراسی دولتی و سربازگیری اجباری نظامی برجای نهاد. گرچه محرک برنامهٔ اقتصادی رضاشاه بیشتر شوق ملی‌گرایانه بود تا یک استراتژی توسعه همه‌جانبه، شکی وجود ندارد که اصلاحات اقتصادی و اجتماعی او در نجات دادن ایران از آنارشی اقتصادی و سیاسی که کشور را در پی جنگ جهانی اول دچار کرده بود نقش کلیدی داشت.
در ابتدا، اشغال کشور به دست متفقین در طول جنگ جهانی دوم و عدم قطعیت‌های سیاسی پدید آمده به محمدرضاشاه اجازه نداد اثرگذاری چندانی بر خط مشی اقتصادی یا اجتماعی اعمال کند. این دوره آغازین تا سرنگونی محمد مصدق از نخست‌وزیری در مرداد ۱۳۳۲ دوام داشت و مشخصه آن تقلای شدید اقتصادی و سیاسی بر سر کنترل نفت، از ارزشمندترین منابع کشور، بود. محمدرضاشاه با تثبیت قدرت و با جلب حمایت مستحکم دولت کندی در آمریکا به برنامه اصلاحات سکولار پدرش ادامه داد و رشته اصلاحات اقتصادی و اجتماعی ای را کلید زد که همراه با درآمدهای به‌طور پیوسته فزاینده از صادرات نفت، اقتصاد را قادر ساخت یکی از چشمگیرترین دوره‌های رشد پایا و تورم کم را تجربه کند. در دوره ۱۹۶۳–۷۷، خروجی کل اقتصاد، که با تولید ناخالص ملی به قیمت‌های ثابت سنجیده می‌شود، با نرخ متوسط سالانه ۱۰٬۵ درصد رشد کرد در حالی که افزایش قیمت‌ها به نرخ‌های میانگین سالانه بین ۲٬۶ و ۳٬۰ درصد محدود شده بود.
به هر روی، صنعتی شدن سریع کشور، که اساساً با مداخله حکومت رخ داده بود و با اتکای تقریباً انحصاری بر درآمدهای نفتی ادامه یافته بود، عواقب اقتصادی و اجتماعی نامطلوبی را باعث شد. صنعتی شدن تا حد زیادی زیر چتر دولت، با تعرفه‌های بالا روی کالاهای مصرفی، اعتبارهای بانکی ترجیحی به صنعتگران خصوصی، بیش ارزش دهی به ریال، و یارانه‌های سخاوتمندانه به مصرف غذا در نواحی شهری-همگی با بی‌توجهی به بخش کشاورزی و روستایی اقتصاد-بود. این وضعیت، منجر به شکاف بزرگ شونده توزیع درآمد در نواحی شهری و بین نواحی شهری و روستایی شد و نتیجه آن مهاجرت از روستاها به مراکز شهری شد. این روندها به پیاده‌سازی فازهای دوم و سوم اصلاحات ارضی ابتدایی که بسیاری از دهقانان آن را همچون لغو اصلاحات ارضی ابتدایی که در اوایل دهه ۱۹۶۰ می‌دیدند، شتاب بیشتری بخشید.
اوج گرفتن قیمت‌های نفت در ۱۹۷۳–۱۹۷۴ فرصتی طلایی برای منطقی کردن برنامه توسعه و حرکت به سوی توسعه متوازن‌تر بخش‌های کشاورزی/صنعت و شهری/روستایی اقتصاد در برابر حکومت قرار داد. پاسخ شاه، بر خلاف توصیه کارشناسان و وزرا، توسعه عجولانه‌تر بخش صنعت با اتکای بیشتر بر فناوری و رسوم فرهنگی غربی، کارشناسان غربی، و کارگران وارداتی بود. ناگزیر، این سیاست‌های اقتصادی نابرابری‌های از قبل موجود اجتماعی و اقتصادی را بدتر کرد و به بارور کردن زمینه بروز نارضایی اجتماعی و خیزش‌های انقلابی کمک کرد.
اولویت رضاشاه پس از به دست‌گیری قدرت، تثبیت اقتدار حکومت بر کل کشور و ساختن یک بوروکراسی
مرکزی توانمند بود. او یک ارتش ملی تشکیل داد، خدمت سربازی را برقرار کرد، و زیرساخت‌های اقتصادی و اجتماعی برقرار کرد و نظامات مالی، اداری، حقوقی و آموزشی کشور را اصلاح کرد. رضاشاه علاوه بر اصلاحات حقوقی و نهادی، تأکید قابل ملاحظه‌ای بر توسعهٔ زیرساخت‌های کشور داشت. او شماری از پروژه‌های مهم ترابری و مخابراتی را کلید زد، که جاه طلبانه ترینشان ساختن راه‌آهن سراسری ۱٬۳۹۴ کیلومتری ایران بود که بندر شاه در دریای خزر را با بندر شاهپور در خلیج فارس متصل می‌کند. پروژه در سال ۱۹۲۷ شروع شد و اتمامش ۱۷ سال به طول انجامید. حدود ۱۵۰ میلیون دلار خرج به همراه داشت و به‌طور عمده با مالیات‌های اضافی بر واردات چای و شکر تأمین شد. برای مقایسه، هزینه کرد بر دیگر انواع زیرساخت‌ها چون توسعهٔ منابع آب، تولید برق و مسکن محدودتر بود.
بنا بر این، نیمه اول حکمرانی رضاشاه از ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۹، در وهله اول وقف ساختن یک دولت ملی جدید و فراهم آوری چارچوب قانونی و سیاسی لازم برای عملکرد درست یک اقتصاد بازار مدرن شده بود. در طی این دوره بیشتر توافقنامه‌های مالی و تجاری مربوط به قبل از ۱۹۲۱ هنوز تا حد زیادی در حال اجرا بود. نظام تجارت آزادی که اولین بار در پی عهدنامه‌های گلستان (۱۸۱۳) و ترکمنچای (۱۹۲۸) بر ایران تحمیل شده بود تا حد زیادی دست نخورده باقی مانده بود، در حالی که بانک سلطنتی ایران که در تملک بریتانیا بود همچنان انحصار چاپ اسکناس را در دست داشت، و شرکت نفت ایران و انگلیس همچنان تحت مفاد اولیه امتیازهایی که مظفرالدین شاه به ویلیام ناکس دارسی داده بود فعالیت می‌کرد. سیاست‌های خودبسنده دولت جدید شوروی، ایران را از یکی از مهم‌ترین بازارهای صادرات غیرنفتی اش محروم کرد و و رضاشاه را مجبور کرد سیاست اقتصادی کشور در سه موضوع مهم نفت، تجارت و مالیه را مورد تجدید نظر قرار دهد.
بر اساس یک امتیاز نفتی جدید که در سال ۱۹۳۳ با شرکت نفت ایران و انگلیس به امضا رسید، با این که ناحیه امتیاز کاهش یافت و مدت امتیاز بیست و دو سال تمدید شد، شرکت نفت ایران و انگلیس با یک «برنامه کلی» افزایش پرداخت‌ها به ایران موافقت کرد. تحت امتیاز جدید حق سهم نفت پایدار شد و در نیمه دوم سلطنت رضاشاه همراه با تولید نفت شروع به افزایش کرد. حق سهم و دیگر مبالغ پرداختی به ایران برای هر تن نفت به‌طور پیوسته از ۰٫۲۳ در ۱۹۳۱ به ۰٫۴۴ پاوند استرلینگ در سال ۱۹۳۹ رسید. به هر روی، درآمدهای نفتی همچنان بخش کوچکی از درآمد کلی دولت را به خود اختصاص می‌دادند، و بنا بر محاسبه‌های آموزگار و فکرت، در دوره ۱۹۱۰–۵۰ هیچگاه درآمد نفتی از ۱۵٪ از درآمد کلی دولت تجاوز نکرد. در مورد درآمد خارجی، در دوره ۱۹۲۱–۱۹۴۱ صادرات نفتی در بیشتر سال‌ها بیش از ۶۰٪ صادرات کل کشور را به خود اختصاص می‌داد؛ ولی به دلیل نظام امتیازی نفت در آن زمان، سهم ایران در ارزهای دریافتی از صادرات نفت نسبتاً کوچک بود، و صادرات غیرنفتی همچنان عامل مسلط در متوازن کردن حساب‌های خارجی کشور بود.
گرچه حل اختلاف نفتی در سال ۱۹۳۳ عواقب مطلوبی برای مالیه کشور داشت، حق سهم و دیگر پرداخت‌های دریافتی ایران در حدی نبود که از اقتصاد داخلی در برابر تحرکات مخرب در اقتصاد جهان و از دست رفتن بازارهای صادراتی در اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی حمایت کند. پیش از انقلاب اکتبر، بازار روسیه ۷۰ درصد از صادرات غیرنفتی ایران را به خود جذب می‌کرد، اما در بازه ۱۹۲۱–۱۹۴۱ سهم شوروی از صادرات غیرنفتی ایران افول کرد، و در ۱۹۲۵–۲۹ و ۱۹۳۰–۳۴ به ترتیب به ۴۰ و ۲۷ درصد رسید و نهایتاً در بقیه حکومت رضاشاه حول و حوش ۲۱ درصد پایدار شد. خلأ ناشی از روسیه اساساً با آلمان پر شد، و سهم آلمان از صادرات غیرنفتی ایران از ۱ درصد در ۱۹۲۵–۲۹ به ۳۲ درصد در دوره ۱۹۳۵–۳۹ افزایش یافت. تصویر مشابهی در رابطه با ترکیب جغرافیایی واردات ایران پدیدار شد.
ایران علاوه بر بازارهای روسیه، از بدتر شدن قراردادهای تجاری و رکود در صادرات به دلیل بحرانی اقتصادی جهانی رنج برد. در دوره ۱۹۲۸–۲۹، ارزش واردات (۱٬۵۷۹ میلیون ریال) از صادرات غیرنفتی (۹۶۷ میلیون ریال) به میزان ۶۱۲ میلیون ریال یا ۶۳ درصد از کل صادرات غیرنفتی در آن دوره پیشی گرفت. کسری بزرگ تراز تجاری غیرنفتی، بی علاقگی قابل فهم حکومت به تأمین مالی خارجی بدهی، و این واقعیت که درآمد ناشی از صادرات نفت اساساً برای مقاصد نظامی و واردات کالاهای سرمایه ای کنار گذاشته شده بود تا تأمین مالی کالاهای مصرفی، منجر به نخستین بحران ارزی ایران در دوره پهلوی شد. این بحران باعث از دست دادن شدید ارزش قران دربرابر ارزهای معیار طلا شد، و قران ۵۳٬۵ درصد در برابر پوند استرلینگ ارزش خود را از دست داد (ارزش پوند استرلینگ در سال ۱۹۳۰ از ۵۸ به ۵۹ قران افزایش یافت). این کاهش ارزش عدم قطعیت بیشتری به یک بازار متلاتم ارز وارد کرد، و در عمل حکومت را مجبور کرد در فوریه ۱۹۳۰ کنترل‌هایی را بر تبادل ارز خارجی اعمال کند. این کنترل‌ها قانون انحصار تجارت خارجی تکمیل شد، که به حکومت بر همه تجارت خارجی (صادرات و واردات) انحصار اعطا کرد. این قانون عزیمت عمده ای از سیاست‌های "لسه فری" بود که در بخش اول حکمرانی رضا شاه مسلط بودند.
قانون انحصار تجارت خارجی، در عمل، خودمختاری ایران بر تجارت خارجیش را (که تحت عهدنامه ترکمانچای از دست رفته بود) بازگرداند، و پایه ای برای استراتژی توسعه جایگزینی واردات و درگیرکردن مستقیم حکومت در شماری از بخش‌های کلیدی اقتصاد فراهم آورد. این قانون به حکومت اجازه داد به شرطی که واردات از عواید صادرات غیرنفتی پرداخت شود، به بخش خصوصی مجوزهای واردات اعطا کند. در واقع، در سال ۱۹۳۱، برای اولین بار پس از سال‌ها، ارزش صادرات غیرنفتی (۷۱۸ میلیون ریال) از صادرات (۶۳۱ میلیون ریال) فزونی گرفت. به هر روی، در عرض دو سال، کنترل‌ها ناکارامد از آب درآمد و پیاده‌سازی کامل این قانون محقق نشد. اثر دیرپاتر این قانون افزایش دادن درگیری حکومت در فعالیت‌های تولیدی بود. تا سال ۱۹۳۵، حکومت هفده شرکت تجاری برپا کرده بود، که مستقیماً یا غیر مستقیم ۳۳ درصد از واردات و ۴۹ درصد از صادرات را در کنترل خود داشتند. این شرکت‌ها به حکومت درجه قابل توجهی از کنترل بر منابع مالی و نیز طبیعی کشور می‌دادند. بانک ملی که در سال ۱۹۲۷ تأسیس شد تا برخی از کارکردهای بانک مرکزی را انجام دهد، نقش مهمی در فرایند بسیح مالی که در پی پیش آمد ایفا کرد.
در دوره ۱۹۲۸–۳۷ هزینه کرد بخش دولتی به قیمت‌های ثابت سال ۱۹۲۸ از ۳۹۲ میلیون ریال به ۹۷۷ میلیون ریال افزایش یافت، که نشان دهنده نرخ میانگین رشد سالانه ۱۱ درصد است. بخش بزرگی از این هزینه کرد دولت وقف سرمایه‌گذاری‌های زیرساختی، اساساً در حوزه‌های حمل و نقل و مخابرات شد. حوزه مهم دیگر فعالیت‌های سرمایه‌گذاری حکومت صنایع سبک، نظیر صنایع نساجی، صابون، تصفیه شکر و محصولات تنباکو شد. در دوره ۱۹۳۰–۴۰، ۲۶۵ کارخانه که حدوداً ۴۷٬۰۰۰ نفر کارگر را استخدام کردند در کشور توسط بخش‌های دولتی و خصوصی تأسیس شد. دولت بزرگ‌ترین این تأسیسات صنعتی، که نمونه‌های برجسته آن کارخانجات مهمات، تصفیه شکر، و تنباکو و سیمان بود را در تملک داشت و از آنها بهره‌برداری می‌کرد. سرمایه‌گذاری‌های بخش خصوصی در قیاس محدود بود و تا حد زیادی به تولید منسوجات، شیشه، کبریت، محصولات چرمی و نوشیدنی‌ها محدود می‌شد. در این دوره شرکت‌های خصوصی در عمل مادون شرکت‌های دولتی بودند و تحت نظارت شدید حکومت فعالیت می‌کردند.
سقوط رضاشاه و حضور قشون خارجی در ایران از ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۶ توازن نیروهای سیاسی را شدیداً تغییر داد. یک دوره بلندمدت گیجی و عدم قطعیت سیاسی و اقتصادی، با تغییرات متعدد دولت‌ها، قیمت‌های فزاینده و کمبودهای غذا به وقوع پیوست. بسیاری از ائتلاف‌های سیاسی تشکیل و سریعاً شکسته می‌شدند. شاخص هزینهٔ عمومی زندگی بین ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۳ چهار برابر شد. بسیاری از کارخانه‌های صنعتی جدید مجبور شدند به دلیل کمبود مواد خام و قطعات یدکی عملیاتشان را کاهش دهند. این کمبودها همچنین باعث عقب ماندگی توسعه صنایع محلی کوچک شد. تلاش‌های متعدد دولت برای حل مسایل مالی و اقتصادی بی‌حاصل ماند و حتی پس از پایان جنگ عدم قطعیت اقتصادی برقرار ماند.
اشغال ایران توسط متفقین در جریان جنگ جهانی دوم و بروز عدم ثبات سیاسی در آغاز به محمدرضاشاه اجازه نداد نفوذ چندانی بر سیاست اقتصادی یا اجتماعی داشته باشد. این دورهٔ آغازین تا پس از سرنگونی مصدق از نخست‌وزیری در اوت ۱۹۵۳ ادامه یافت و مشخصه آن تقلای شدید اقتصادی و سیاسی بر سر کنترل نفت، یکی از ارزشمندترین منابع کشور بود. محمدرضاشاه پس از استقرار کامل در قدرت با حمایت قوی دولت کندی در آمریکا به برنامه اصلاح‌گرانه سکولار پدرش ادامه داد و رشته اصلاحات اجتماعی و اقتصادی را آغاز کرد و توأم با درآمدهای نفتی به‌طور پایدار فزاینده، اقتصاد را قادر ساخت یکی از دوره‌های با بیشترین رشد پایدار و تورم کم را از سر بگذراند. در دوره ۱۳۴۲–۱۳۵۵، تولید جمعی اقتصاد که توسط تولید ناخالص ملی با قیمت‌های ثابت سنجیده می‌شود، با نرخ متوسط سالیانه ۱۰٫۵ درصد افزایش یافت و قیمت‌ها به آهنگ افزایش بین ۲٫۶ و ۳ درصد محدود ماند.http://www.iranicaonline.org/articles/economy-ix
به هر روی صنعتی شدن سریع، که اساساً با مداخله حکومت حاصل شده بود و با اتکای تقریباً انحصاری بر درآمد نفت تداوم یافته بود، منجر به‌شماری از نتایج اقتصادی و اجتماعی نامطلوب شد. صنعتی شدن تا حد زیادی زیر چتر دولت بود و با تعرفه‌های بالا بر کالاهای مصرفی، اعتبارات بانکی ترجیحی به صنعتگران، بیش ارزش دهی به ریال، و یارانه‌های سخاوتمندانه بر مصرف غذا در نواحی شهری-همگی به ضرر بخش‌های اقتصادی و روستایی اقتصاد همراه بود. این وضعیت، منجر به بزرگ شدن شکاف توزیع درآمد در نواحی شهری و بین نواحی شهری و روستایی شد و به افزایش قابل توجه مهاجرت از روستاها به مراکز شهری انجامید. این روندها با پیاده‌سازی فازهای دوم و سوم اصلاحات ارضی، که بسیاری از دهقانان آن را همچون معکوس کردن برنامه اول بازتوزیع زمین در اوایل دهه ۱۹۶۰ می‌دانستند، شتاب بیشتری گرفت.
رشد سریع قیمت‌های نفت در سال‌ها ۱۳۵۲–۱۳۵۳ برای حکومت فرصتی طلایی برای عقلانی سازی برنامه توسعه و حرکت به سوی توسعه متوازن‌تر بخش‌های کشاورزی/صنعتی و شهری/روستایی اقتصاد فراهم کرد. پاسخ شاه، برخلاف توصیه کارشناسان و وزرا، گسترش شتاب‌زده‌تر بخش صنعت با اتکای بیشتر بر فناوری و رسوم فرهنگی غربی، صادرات خارجی، کارگران وارداتی بود. این برنامه‌های اقتصادی به ناگزیر نابرابری‌های از قبل ریشه دواندهٔ اجتماعی و اقتصادی را بدتر کرد و به ایجاد زمینه‌های مستعد برای نارضایی اجتماعی و خیزش‌های انقلابی کمک کرد.http://www.iranicaonline.org/articles/economy-ix
پس از کودتای ۲۸ مرداد و سقوط دولت مصدق آغاز دورهٔ جدیدی از «نفت و یکه‌سالاری» در توسعهٔ اقتصادی ایران بود. قرارداد۱۹۵۴ بین ایران و کنسرسیومی از شرکت‌های غربی حاصل شد و کارکردهای شرکت نفت ایران و انگلیس را بر عهده گرفت بار دیگر منابع نفتی ایران را در کنترل خارجی درآورد. با شروع مجدد صادرات نفت در اکتبر ۱۹۵۴، تولید از ۱۶٫۲ میلیون تن در ۱۹۵۵ به ۵۲٫۴ در ۱۹۶۰ رسید. درآمد ارزی کل از بخش نفتی نیز به‌طور قابل ملاحظه‌ای از ۱۳۹ میلیون دلار به ۳۵۹ میلیون دلار رسید. از سر گرفتن صادرات نفت و کمک فنی و مالی آمریکا دولت را قادر ساخت دومین برنامهٔ هفت سالهٔ توسعه (۱۹۵۶–۶۲) را شروع کند. این برنامه چارچوبی مشابه برنامهٔ اول داشت ولی در مقیاس بزرگتری پیاده‌سازی شد. تمرکز آن اساساً برشماری از پروژه‌های بزرگ زیرساختی بود مثلاً در بخش کشاورزی بیشتر برنامه به تکمیل سه سد بزرگ کرج، سفیدرود و دز اختصاص داشت. پیاده‌سازی برنامهٔ دوم با سیاست مالی و اعتباری انبساطی همراه شد که منجر به بسط سریع سرمایه‌گذاری بخش خصوصی مخصوصاً در زمینه ساختمان شد. تشکیل سرمایه ثابت خالص واقعی توسط بخش خصوصی به‌طور متوسط سالانه ۳۹٫۳ درصد در دوره ۱۹۵۵–۱۹۵۹ رشد کرد و از رشد سرمایه‌گذاری بخش دولتی پیشی گرفت. عرضهٔ پول در سال‌های ۱۹۵۶ ,۵۷ و ۵۸ به ترتیب ۱۸ ,۲۴, و ۱۹ درصد رشد کرد. نتیجه رشد کلاسیک فعالیت اقتصادی ناشی از بسط شدید پولی و فعالیت سفته بازانه در زمین، املاک و کالاها بود. قیمت‌ها که پایدار مانده بودند سریعاً رشد کردند. واردات از صادرات پیشی گرفت و ذخیره ارزی کشور رو به اتمام رفت. اقدامات دولت برای کنترل اعتبارات بخش خصوصی کاملاً ناکافی بود و دولت مجبور به روی آوردن به برنامه پایدار سازی اقتصاد تجویز شده از صندوق بین‌المللی پول شد. این سیاست‌ها که شامل محدودسازی شدید واردات و کاهش هزینه کرد دولت شد شدیداً مؤثر شد. تورم به‌طور قابل ملاحظه‌ای تعدیل شد و در سال ۱۹۶۲ به ۰٫۹ درصد رسید. دستمزدها در دوره ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۳ به دلیل رکود ناشی از آن کاهش یافت. رکود مشخصا بازار و کارگران مهاجر ساختمانی را تحت تأثیر قرار داد و بر آتش نارضایتی‌ها بازدمید و منجر به ناآرامی سیاسی در سال‌های ۱۹۶۲–۱۹۶۳ شد. پاسخ شاه طرح شش ماده‌ای انقلاب سفید بود. اعلان این اصلاحات و اصلاحات ارضی و اعطای حق رأی به زنان باعث تشدید بلاتکلیفی سیاسی و اقتصادی شد و ائتلافی قدیمی بین بازار و روحانیت و روشنفکران در مخالفت با شاه را احیا کرد و منجر به و انبوه تظاهرات‌ها ژوئن ۱۹۶۳ شد. حکومت با استفاده از نیروی نظامی، به زندان انداختن مخالفین و تبعید سید روح‌الله خمینی به ترکیه برخورد کرد. این تحولات سیاسی نشانگر شروع دورهٔ جدیدی از تاریخ اقتصادی ایران است.
دورهٔ بین ۱۹۶۳ و آغاز خیزش انقلابی در ۱۹۷۸ بیشک طولانی‌ترین دورهٔ رشد پیوسته از لحاظ درآمد واقعی سرانه در تاریخ ایران است. در دوره ۱۹۶۳–۷۷ تولید ناخالص داخلی با احتساب تورم به‌طور متوسط سالانه ۱۰٫۵ درصد با نرخ رشد جمعیت سالانهٔ ۲٫۷ درصد رشد کرد و ایران را در شمار سریعترین رشدها در بین اقتصادهای در حال توسعه و توسعه یافته در جهان قرار داد. در نتیجه، درآمد سرانهٔ ایران (به قیمت‌های آن زمان) از ۲۵۰ دلار در ۱۹۶۳ به ۱۵۰۰ دلار در در ۱۹۷۷ رسید. این رشد سریع تنها نتیجهٔ آماری افزایش درآمدهای نفتی نبود. در واقع، تولید ناخالص داخلی غیرنفتی با نرخ میانگین سالانهٔ ۱۱٫۵ درصد رشد کرد که اندکی بالاتر از نرخ رشد سالانه تولید ناخالص داخلی با احتساب نفت است. به هر روی، همهٔ بخش‌ها به‌طور برابر در این روند رشد سهیم نبودند. در دوره ۱۹۶۳تا ۱۹۷۷ بخش کشاورزی با نرخ سالانهٔ ۴٫۶ درصد رشد کرد، در حالی که بخش خدمات و صنعت رشد سالانه ۱۴٫۳ و ۱۵٫۰ درصد را نشان دادند. تولید خودروها، تلویزیون‌ها، یخچال‌ها و دیگر لوازم خانگی چندین برابر شد. مثلا در بازه نسبتاً کوتاه ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۷، تعداد خودروهای شخصی تولید شده در ایران از ۲۹۰۰۰ به ۱۳۲۰۰۰ رسید. تعداد تلویزیون‌ها از ۷۳٬۰۰۰ در ۱۹۶۹ به ۳۵۲٬۰۰۰ در ۱۹۷۵ رسید، و به ۲۶۴٬۰۰۰ در ۱۹۷۷ کاهش یافت. در مقایسه، تولید محصولات عمدهٔ کشاورزی تنها رشد حاشیه ای نشان داد. رشد بخش نفت در این باز حتی کمتر بود. بین ۱۹۶۳ تا ۱۹۷۲ به میزان ۱۳٫۳ درصد رشد کرد در حالی که با افت بهای نفت در ۱۹۷۳ و ۱۹۷۴ و تضعیف متعاقب بازارهای بین‌المللی نفت، بخش نفت آهنگ پیشین خود را از دست داد و رشد آن بین ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۸ بسیار کم بود. به هر روی، اهمیت نفت در اقتصاد روند رو به رشد خود را ادامه داد. سهم بخش نفت در جی دی پی افزایش یافت که تا حد زیادی به بهای کاهش سهم بخش کشاورزی تمام شد. درآمدهای نفتی چه از نظر درصد از درآمد دولت و چه از نظر عواید ارزی در بازه ۱۹۶۳ تا ۱۹۷۸ به‌طور زیادی افزایش یافت. سهم نفت در بودجه دولت در ۱۹۶۳ ۴۷ درصد بود که در ۱۹۷۸ به ۵۳ درصد رسید که اوج آن در سال ۱۹۷۴ و ۸۳ درصد بود. وابستگی فزاینده به درآمد نفتی در بخش ارز شدیدتر بود. در سال ۱۹۶۳ رشد سریع تولید با درجه قابل توجهی از ثبات قیمت حاصل شد، اما تورم در دوره برنامه عمرانی پنجم شکل گرفت.
در سمت هزینه‌ها، مصرف واقعی با آهنگ سالانه میانگین ۱۱٬۱ درصد در دوره ۱۹۶۳–۷۷ رشد کرد، در حالی که آهنگ سالانه میانگین در افزایش تشکیل سرمایه ثابت ناخالص در حدود ۱۸٫۲ درصد بود. سهم بخش دولتی از هزینه کرد در مصرف و سرمایه‌گذاری، تحت تأثیر درآمدهای فزاینده نفتی کم و بیش در سراسر این دوره افزایش یافت. این روند صعودی در زمینه هزینه کرد سرمایه‌گذاری، که سهم بخش دولتی در آن از ۴۱ درصد در سال ۱۹۶۳ به ۶۱ درصد در سال ۱۹۷۴ رسید و سپس در سال ۱۹۷۷ به ۵۷ درصد سقوط کرد، خود را نشان داد.
به هر روی، همه گروه‌ها در اقتصاد به صورت برابر در مزیت درآمدهای واقعی افزایشی سهیم نبودند، و روندهای نامطلوب در توزیع درآمد و ثروت در اوایل دهه ۱۹۶۰ عیان‌تر شده بود. سهم هزینه کرد ۲۰ درصد بالای خانوارهای شهری از ۵۲ درصد در سال ۱۹۵۹–۶۰ به ۵۶ درصد در سال ۱۹۷۴–۷۵ رسید، در حالی که سهم ۴۰ درصد پایین خانوارها از ۱۴ درصد به ۱۱ درصد در دوره ۱۹۵۹–۷۴ کاهش یافت. روندهای نامطلوب مشابهی در نابرابری‌های هزینه کردی در میان خانوارهای روستایی در مناطق متفاوت و بین نواحی شهری و روستایی در سطح کل کشور نیز مشاهده می‌شد. تفاوت‌ها پس از افزایش شدید قیمت‌های نفت در سال ۱۹۷۴ شدیدتر هم شد.
بسط سریع و نامتوازن ستانده، مخصوصاً بین بخش‌های کشاورزی و صنعتی، به افزایش قابل توجه میزان مهاجرت از نواحی روستایی به شهری شد. درجه شهری بودن از ۳۱ درصد در سال ۱۹۵۶ به ۴۹ درصد در سال ۱۹۷۸ رسید. تخمین زده می‌شود که مهاجران روستایی ۴۴ درصد از افزایش جمعیت شهری بین ۱۹۵۶ و ۱۹۶۶ به خود اختصاص دادند که در دهه ۱۹۶۷–۷۶ به ۵۰ درصد رسید.
با وجود افزایش درآمدهای نفتی، ایران بین سال‌های ۱۹۶۳ تا ۱۸۷۲ به‌طور پیوسته با مشکل توازن پرداخت‌ها مواجه بود و مجبور بود به استقراض خارجی روی بیاورد. در دوره ۱۹۵۹–۷۲ پرداخت‌های ارزی برای واردات از دریافتی‌ها از صادرات در هر یک از سال‌ها به جز ۱۹۶۲ و ۱۹۶۳ بیشتر بود. کسری تجمعی در دوره ۱۹۵۹–۷۲ به ۲٬۷۸۲ میلیون دلار بالغ شد که ۲۴۶ میلیون دلار بیشتر از کل درآمد ایران از صادرات نفت و گاز در سال ۱۹۷۲ بود (به هر روی در مقایسه با اقتصادهای آمریکای لاتین این مقروض بودگی بیش از اندازه نبود). به هر روی، افزایش‌های قیمت نفت در ۱۹۷۳–۷۴ وضعیت را تقریباً یک شبه به‌طور چشمگیری برعکس کرد و ایران را از یک کشور مقروض به یک کشور وام ده تبدیل کرد. تراز تجمعی حساب جاری در دوره ۱۹۵۹–۷۸ در واقع مازاد داشت و بالغ بر ۱۵٬۱۷۰ میلیون دلار بود.
اقتصاد ایران در فاصله ده ساله ۱۳۴۲ تا ۱۳۵۲ در دوره برنامه‌های عمرانی سوم و چهارم، با نرخ رشد ۱۱٫۵ درصد میانگین سالانه و نرخ تورم تک‌رقمی ۲٫۶ درصد میانگین سالانه، دارای یکی از بیشترین رشدها در میان کشورهای در حال توسعه بود و اقتصاد ایران ظرف ده سال چهار برابر شد. اما بناگاه در میانه دهه پنجاه همزمان با رشد درآمدهای نفتی دچار بحران گردید. در پی افزایش قیمت نفت در اثر جنگ اعراب و اسرائیل و اجرای برنامه عمرانی بسیار پنجم بروز کرد و منجر به وقوع بیماری هلندی شد.شگفتی‌های عملکرد اقتصاد ایران
شاه معتقد بود که بزرگ‌ترین منبع طبیعی ایران یعنی نفت قبل از پایان قرن به‌طور کامل تمام خواهد شد. از این رو در نظر داشت با به حداکثر رساندن بهره‌برداری از نفت، اقتصاد صنعتی مدرن و متنوعی را پایه‌ریزی کند تا ایرانی امن و روبه پیشرفت بعد از اتمام نفت امکان استمرار داشته باشد.تصمیم‌های دشوار، سایروس ونس، انتشارات مرکز اسناد انقلاب اسلامی صفحهٔ ۲۷
پل مه‌یر (؛ – ) یک دانشمند اهل ایالات متحده آمریکا بود.
طالع نحس یک فیلم ترسناک آمریکایی محصول سال ۲۰۰۶ ایالات متحدهٔ آمریکا به کارگردانی جان مور است. این فیلم نسخهٔ بازسازی‌شدهٔ "فیلمی به همین نام" به کارگردانی ریچارد دانر در سال ۱۹۷۶ است. در این فیلم جولیا استایلز، لیو شرایبر، میا فارو، دیوید تیولیس، می‌آنا بورینگ و پیت پاستویت ایفای نقش کرده‌اند.
«فاک: واژه ممنوع و پاسداری از آزادی‌های [مبتنی بر] متمم اول ما» () کتابی است غیرداستانی و واقع‌گرا از استاد حقوق کریستوفر ام. فیرمن که در خصوص آزادی بیان، متمم اول قانون اساسی ایالات متحده آمریکا، سانسور و کاربرد واژه فاک در جامعه می‌باشد. کریستوفر ام. فیرمن برای نگارش کتاب در خصوص استفاده از اصطلاح‌های تابو با رسانه‌هایی مثل سی‌ان‌ان، نیویورک تایمز و اتحادیه آزادی‌های شهروندی آمریکا مشورت نمود.
گلوری هول به معنی سوراخ شکوهمند دریچه و منفذی است در برخی دیوارهای توالت‌های عمومی و پاساژها و غرفه‌های فروش فیلم‌های مخصوص بزرگسالان که برای انجام آمیزش جنسی و دیگر فعالیت‌های جنسی و همچنین تماشای خودارضایی طرف مقابل یا مشاهده هر دو نفر ایجاد شده‌است. بسیاری از فیلم‌های پورنوگرافی و داستان‌های سکسی موضوع و سوژه‌های خود را روی گلوری هول متمرکز کرده‌اند.
جیا کوپولا (زاده )کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس و بازیگر آمریکایی است. از آثارِ او می‌توان به پالو آلتو اشاره کرد.
او فرزند جیان-کارلو کوپولا است.
ترا فورمارس یک مجموعه مانگای ژاپنی که توسط یو ساسوگا نوشته شده و به‌وسیلهٔ کنیچی تاچیبانا مصورسازی شده‌است. این سری از ژانویه سال ۲۰۱۱ در مجله "میراکل جامپ" منتشر می‌شد و سپس از ۲۶ آوریل ۲۰۱۲ در مجله "ویکلی یانگ جامپ" انتشارات شوئیشا در حال عرضه است. دو مجموعه تلویزیونی انیمه بر اساس این سری ساخته شده‌اند، یک مجموعه تلویزیونی انیمه ۱۳ قسمتی که از ۲۶ سپتامبر ۲۰۱۴ تا ۱۹ دسامبر همان سال از شبکه توکیو ام‌ایکس پخش شد و همچنین دو اووی‌ای نیز از روی آن ساخته شده است."Terra Formars OVA & TV Anime's Teaser Streamed". در دانشنامهٔ وب‌گاه Anime News Network فصل دوم مجموعه انیمه نیز با عنوان «انتقام» از ۱ آوریل تا ۲۴ ژوئن ۲۰۱۶ به تعداد ۱۳ قسمت پخش شد. یک فیلم سینمایی نیز به همین نام و به کارگردانی تاکاشی میکه و نویسندگی کازوکی ناکاشیما بر اساس مجموعه مانگا ساخته شد که در ۲۹ آوریل ۲۰۱۶ در کشور ژاپن به نمایش در آمد.
هنگامی که سیاره زمین بدلیل افزایش جمعیت به سرعت تبدیل به مکانی غیرقابل سکونت شد، انسان‌ها به فکر توسعه پروژه‌ای برای زمینی‌سازی کره مریخ کردند. دانشمندان قرن ۲۱ در طی برنامه‌ای به بارورسازی سیاره پرداختند تا برای بقای انسان‌ها مناسب شود. آن‌ها بوسیلهٔ تغییر در ساختار جلبک‌ها، آن‌ها را قادر به جذب نور خورشید و تصفیه هواکره ساختند و همراه با سوسک‌ها بر روی سطح سیاره رها کردند تا اجساد آن‌ها به عنوان منبع تغذیه، این جلبک‌ها را در سراسر سیاره گسترش دهند.
پانصد سال بعد، زمین تیمی متشکل از فضانوردان را برای نابودی سوسک‌ها و آماده‌سازی سیاره مریخ برای مهاجرت انسان‌ها فرستادند. اما با نشستن اولین کشتی بر روی سطح مریخ، فضانوردان متوجه می‌شوند که سوسک‌ها به شکل موجودات انسان نمای وحشتناکی جهش یافته‌اند که دارای قدرتی حیرت‌انگیز هستند و از هر انسان عادی نیرومندتر بودند. اما در این بین برای مقابله با سوسک‌ها، به فضانوردان نیز توانایی‌های ویژهٔ حشره مانندی اختصاص داده شد تا سوسک‌ها را از بین ببرند و مریخ را باز پس گیرند.
زندگی ربوده‌شده () یک فیلم درام به کارگردانی «کرتیس برنهارت» است که در سال ۱۹۴۶ منتشر شد. این فیلم، بازسازیِ فیلم دیگری به همین نام بود که در سال ۱۹۳۹ ساخته شده بود.
کیت (با بازی بت دیویس) دختری جدی و موقر است که کارش نقاشی است. او قصد دارد برای دیدن خواهر خود «پاتریشیا» (باز هم با بازی بت دیویس) و پسر عمویش «فردی» به نیو انگلند برود اما از کشتی جا می‌ماند. در نتیجه، فردی به نام «بیل امرسون» (با بازی گلن فورد) را متقاعد می‌کند تا او را با قایق شخصی خود به آنجا ببرد. در جریان این سفر، او شدیداً به «بیل» دل می‌بندد. از طرفی خواهر او «پاتریشیا» که با او دوقلو است، دختری مداخله‌جو، هوس‌باز و پُر زرق‌وبرق است که در مواجهه با بیل، ابتدا خود را به‌جای «کیت» جا می‌زند و سپس او را متقاعد می‌کند که به یک سفر کوتاه خارج شهری بروند و پس از بازگشت از این سفر، به «کیت» اعلام می‌کنند که با هم قصد ازدواج دارند.
کیت که دلشکسته است، تلاش می‌کند تا با تمرکز بر حرفهٔ نقاشی، ذهن خود را از این واقعه منحرف کند. او کار هنری‌اش را نزد هنرمندی به نام «کارناک» (با بازی دان کلارک) پی می‌گیرد و با آنکه «کارناک» به او علاقه نشان می‌دهد، اما دست رد بر سینهٔ او می‌زند.
پس از مدتی بیل برای انجام کاری به شیلی می‌رود و دو خواهر با هم تنها می‌شوند و کیت درمی یابد که بیل و پاتریشیا در زندگی زناشویی خود مشکلاتی دارند. دو خواهر سوار بر قایقی تفریحی می‌شوند، اما طی حادثه‌ای هر دو به آب پرت شده و «پاتریشیا» غرق می‌شود. امواج دریا «کیت» را به ساحل می‌آورد و هنگامی که او به هوش می‌آید، همگان او «پاتریشیا» می‌پندارند.
بیل از شیلی بر می‌گردد. «کیت» تصمیم می‌گیرد تا خود را به‌جای «پاتریشیا» جا بزند. بیل که از روابط غیراخلاقی پاتریشیا دلخور است، تصمیم دارد تا ازدواج را خاتمه دهد. پسر عموی دخترها «فردی» (با بازی شارلی روگلز) که هویت واقعی «کیت» را دریافته‌است، به او اصرار می‌کند که حقیقت را به «بیل» بگوید. سرانجام، «کیت» همه چیز را به «بیل» می‌گوید و بیل در انتها درمی یابد که چه کسی واقعاً عاشق بوده و او را دوست می‌داشته‌است.
زندگی ربوده‌شده نام یک فیلم رمانتیک درام به کارگردانی پل سینر است که در سال ۱۹۳۹ منتشر شد.
این فیلم، یک بار دیگر در سال ۱۹۴۶ بازسازی شد.
رادارست-۲ () یکی از ماهواره‌های دیدبانی زمین متعلق به آژانس فضایی کانادا است که در ۱۴ دسامبر ۲۰۰۷ از پایگاه فضایی بایکونور با موفقیت به فضا پرتاب شد. ماهواره رادارست-۲ پیش از پرتاب در آزمایشگاه دیوید فلوریدا در نزدیکی اتاوا مونتاژ، یکپارچه‌سازی و آزمایش شده بود.
رادارست-۲ مجهز به رادار دهانه ترکیبی (SAR) بوده و بیشترین وضوح تصاویر آن ۱ متر است. مأموریت رادارست-۲ در ادامه فعالیت ماهواره رادارست-۱ است که فعالیت آن در آوریل ۲۰۱۳ پایان یافت. ارتفاع مداری رادارست-۲ همانند رادارست-۱ (۷۹۸ کیلومتر) و مدار آن خورشیدآهنگ است.
در ژوئیه ۲۰۰۹ وزارت دفاع ملی کانادا برنامه خود برای افزایش استفاده از رادارست-۲ به منظور نظارت بر سواحل کانادا و قطب شمال را اعلام کرد. در این راستا ۲۵ میلیون دلار به شرکت مالک این ماهواره برای افزایش قابلیت‌های آن به منظور تشخیص بهتر کشتی‌ها اهدا شد.
قبرستان باغ بهشت قم، در شهر قم در انتهای خیابان چهارمردان و مقابل گلزار شهدا واقع است.
به دلیل مشکلات زیست محیطی و همچنین مزاحمت‌های فراوانی که این قبرستان برای ساکنان شهر قم به وجود می‌آورد مقرر شد؛ دفن اموات در این قبرستان کلا ممنوع گردد و دفن فقط در قبرستان بهشت معصومه و قبرستان بقیع قم صورت پذیرد.