moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
۳- پایدار کردن ذرات کلوئیدی و جلوگیری از ته‌نشین شدن آن‌ها توسط یک عامل پایدارکننده. این عامل می‌تواند توسط کنترل عوامل محیطی از قبیل کنترل pH، دمای سل، میزان همزدن سل کنترل شود یا از طریق افزودن مواد شیمیایی کنترل گردد.
کلوئیدها از یک نظر شبیه محلول‌ها هستند و از جهاتی دیگر به کلی با آن‌ها متفاوتند. هر سیستم کلوئیدی حداقل دارای دو بخش است:
۱ – فاز پراکنده
۲ – محیط پراکندگی
اما محلول‌های حقیقی فقط یک فاز دارند و ماده حل شده و حلال باهم یک فاز را تشکیل می‌دهند. تفاوت بعدی اندازه ذرات در سل یعنی کلوئیدها و اندازه ذره در محلول یعنی اتم‌ها و یون‌ها است. در سل اندازه ذرات کلوئیدی معمولاً بین ۵۰ تا ۲۰۰۰ آنگستروم است. اما در محلول اندازه اتم‌ها و یون‌ها در حد آنگستروم است.
اگر جسمی را که نرم ساییده شده‌است در آب بریزیم، یکی از سه حالت زیر پیش می‌آید:
۱. ممکن است یک «محلول حقیقی» تشکیل شود که نتیجهٔ پراکنده شدنِ اتم‌ها، مولکول‌ها یا یون‌های آن جسم در یک حلاّل است. اندازهٔ ذرات در این محلول از حدود ۱nm تجاوز نمی‌کند؛
۲. این امکان وجود دارد که ذراتِ بزرگتر از حدود ۱۰۰nm باقی بمانند. این ذرات میکروسکوپی، به‌تدریج ته‌نشین می‌شوند. از آنجا که این ذرات به‌طور موقت معلق‌اند و بر اثر ماندن ته‌نشین می‌شوند، به مخلوط حاصل، «مخلوط معلق» یا «سوسپانسیون» می‌گویند؛
۳. ذراتی که اندازهٔ آن‌ها از ۱nm تا حدود ۱۰۰nm تغییر می‌کند، معمولاً به صورت پراکنده در همه‌جای محیط باقی می‌مانند. این نوع مخلوط «کلویید» نامیده می‌شود. به عبارت دیگر، در یک مخلوط کلوییدی با «نانوذرات» سروکار داریم.
کلوییدها در میانهٔ سوسپانسیون‌ها و محلول‌ها قرار می‌گیرند، ولی ناهمگن به‌شمار می‌روند. محیط‌های پیوسته همچون آب یا الکل و جسم پراکنده، هرکدام وضعیت جداگانه‌ای به وجود می‌آورند.
منظور از پایدارسازی سل این است که ذرات کلوئیدی ته‌نشین نشوند و همچنان به صورت سوسپانسیون باقی بمانند تا بتوان همچنان به آن طبق تعریف سل گفته شود. پایداری یا انعقاد سل در فرایند سل - ژل بسیار مهم می‌باشد و ساختار و شبکه ژل به دست آمده با اندازه و شکل ذرات تجمع یافته اولیه مرتبط می‌باشد.
منظور از سل کلوئیدی سلی است که در آن تشکیل ژل فقط از طریق چسبیدن (آگلومراسیون) ذرات کلوئیدی به وجود می‌آید.
در این نوع سل‌ها، تمام ذرات دارای شکل و اندازه یکسان می‌باشند و تشکیل این نوع سل به دلیل میل شدید به آگلومره شدن بسیار دشوار است.
اکثر سیستم‌های کلو ئیدی به این صورت می‌باشند و اندازه ذرات در آن‌ها یکسان نیست و برای بیان اندازه ذرات از متوسط مقادیر استفاده می‌شود.
منظور از سل پلیمری سلی است که در آن تشکیل ژل از طریق اتصال ذرات کلوئیدی توسط زنجیره‌های پلیمری به وجود می‌آید. در این سیستم‌ها رشد ذرات با تشکیل پلیمر صورت می‌گیرد و این پلیمرها با یکدیگر اتصال برقرار کرده و سپس حلال ر ا در میان خود به تله می‌اندازند و سرانجام یک جسم نیمه جامد تشکیل می‌شود که به آن ژل می‌گویند. این نوع سل‌ها معمولاً از ارگانومتالیک‌های محلول در الکل حاصل می‌شوند.
پایداری یک سل کلوئیدی بستگی به مقدار پتانسیل زتا دارد، به‌طوری‌که هرچه پتا نسیل زتا بیشتر باشد پایداری سل بیشتر می‌باشد. برای یک پتانسیل سطحی یکسان، سد و نیروی دفعی برای ذرات بزرگتر بیشتر می‌باشد. ارتباط متفاوت بین نیروی جاذبه و نیروی دافعه با اندازه، سبب می‌شود که وقتی اندازه ذرات از حدی بزرگتر شد، نیروی دافعه بر نیروی جاذبه غلبه کرده و سل پایدار شود.
اصولاً انعقاد ذرات سل ناشی از موارد زیر می‌باشد:
در بعضی مواقع کلوئید انعقاد یافته، می‌تواند دوباره پخش شود که به این فرایند پپتیده شدن گفته می‌شود.
سه نوع مکانیزم مختلف برای تشکیل نانو ذرات و جلوگیری از درشت شدن ذرات در سل‌های کلوئیدی پیشنهاد شده‌است که عبارتند از:
مکانیزم پایدارسازی در سل‌های پلیمری عبارتست از تشکیل یک ابر مولکول که همچون یک نخ تسبیح طویل که مهره‌های آن در واقع همان ذرات کلوئیدی می‌باشنددر سرتاسر ظرف واکنش گسترش میابد و بدین ترتیب با فراهم آوردن بستری مناسب باعث جلوکیری از رسوب ذرات کلوئیدی می‌گردد. در واقع این روش را می‌توان به درخت سیبی تشبیه کرد که در آن شاخه‌های اصلی و فرعی درخت همان شبکه پلیمری و میوه‌ها ذرات کلوئیدی می‌باشند که بعد از کلسیناسیون به فرم نانو ذره تبدیل می‌شوند.
مکانیزم تشکیل نانو ذرات در سل‌های پلیمری یا ماکرومولکولی هر عاملی است که موجب پایداری شبکه پلیمری یا ابر مولکولی به وجود آمده می‌شود. در واقع هر عاملی که بتواند مانع از کراس لینک شدن پلیمر شود یا هر عاملی که موجب تشویق فرایند پلیمراسیون گردد. این ابر مولکول حاصل واکنش شیمیایی فی‌مابین مواد مورد استفاده جهت تشکیل یک پلیمر می‌باشد. به عنوان مثال در روش پچینی این ابر مولکول حاصل بسپارش مونومر استر می‌باشد که حاصل از واکنش استری شدن بین اسید سیتریک و اتیلن گلیکول می‌باشد. هر عاملی که موجب کراس لینک شدن این ابر مولکول شود برای تشکیل نانو ذرات مضر می‌باشد.
عبارت است از یک شبکه پیوسته سه بعدی متخلخل که یک فاز مایع را در خود جای داده‌است. دراکثر سیستم‌های سل - ژل، تشکیل ژل با ایجاد پیوندهای کووالانسی بوده و ژل برگشت‌پذیر نیست یعنی قابلیت برگشت به حالت سل را ندارد. اگر ژل حاصل دارای پیوندهای دیگری غیر از پیوند کووالانسی باشد می‌تواند برگشت‌پذیر باشد.
در ژل کلوئیدی، شبکه توسط آگلومره شدن (چسبیدن) ذرات کلوئیدی به وجود می‌آید.
در ژل پلیمری شبکه دارای یک ریز ساختار پلیمری می‌باشد به عبارتی واحدهای پلیمری می‌باشند که تشکیل ژل می‌دهند.
بعد از مراحل ۳ گانه که در تشکیل سل بیان شد، مراحل تشکیل ژل که در واقع در دنباله مراحل تشکیل سل است بسته به نوع ژل (کلوئیدی یا پلیمری) عبارتند از:
خروج حلال از حفرات در هنگام خشک کردن باعث ایجاد نیروی مویینگی شده و در نتیجه سبب انقباض شبکه ژل می‌شود. ژلی که در اثر خشک شدن به دست می‌آید زیروژل نامیده می‌شود. زیروژل نسبت به ژل تر اولیه معمولاً حجم کمتری دارد و به علت استرس ناشی از خشک کردن، ژل یکپارچه خراب شده و پودر حاصل می‌شود.
وقتی ژل تر تحت شرایطی خشک شود که شبکه و حفرات تغییر حجم نداده و در نتیجه حجم ژل خشک به دست آمده برابر با حجم ژل تر باشد، این ژل چون در آن انقباض رخ نداده، به آن ایروژل گفته می‌شود. بسیار چگالی کمی دارد و شدیداً متخلخل می‌باشد ولی در آن استرس‌های ناشی از انقباض وجود ندارد. اگر ژل خیس درون اتوکلاو قرار داده شود و تحت شرایط خاصی خشک شود، ممکن است میزان انقباض به دلیل حذف فشار موئینگی اندک باشد. این فرایند به خشک کردن بحرانی موسوم است و محصول حاصل نیز ایروژل نامیده می‌شود.
ژلی است که نوع حلال آن یک الکل بوده‌است.
ژلی است که حلال آن آب بوده‌است.
مدل هشت به چهارده(ای‌اِف‌اِم) نوعی از کدگذاری است که توسط لوح‌های فشرده مورد استفاده قرار می‌گیرد. ای‌اِف‌اِم و ای‌اِف‌اِم‌پلاس هر دو توسط کیس شوامر ایمینیک اختراع شده.
طبق قانون ای‌اِف‌اِم تمامی اطلاعات ذخیره شده ابتدا به بلاک‌های ۸ بیتی شکسته می‌شوند (۱ بایت)؛ سپس هرکدام از این بلاک‌های ۸ بیتی طبق جدول جستجو به بلاک‌های ۱۴ بیتی معادل خود ترجمه می‌شوند.
این بلاک‌های ۱۴ بیتی با استفاده از قانون NRZI درست می‌شوند، این قانون تعیین می‌کند که بین هر دو ۱ می‌تواند حداقل ۲ صفر و حداکثر ۱۰ صفر قرار بگیرد.
پروروتوداکتیلوس ، گونه‌ای از دایناسورسانان هستند که اسکلت آن‌ها در صخره‌های ۲۵۰ میلیون ساله در لهستان کشف شده و نشان می‌دهد اولین موجود شبیه به دایناسور ۹ میلیون سال زودتر از آنچه تاکنون تصور می‌شد ظهور کرده‌است. این دایناسور به اندازه یک گربه خانگی بود و روی چهار پا راه می‌رفت.
اهرم عملیاتی معیاری است برای اندازه‌گیری اینکه چگونه رشد درآمد به رشد درآمد عملیاتی تعبیر می‌شود.
معیارهای مختلفی تعریف شده است، که تعابیری مشابه با اهرم مالی دارند.
در مقایسه با نسبت بدهی به حقوق صاحبان سهام
کوسه‌نهنگبرابر نهاده فرهنگستان (دفتر پنجم) یا وال کوسه یا کوسه کولی کر گونه‌ای از کوسه است که از حیوانات کوچک دریایی مانند پلانکتونها تغذیه می‌کند و به علت جثه بزرگش به کوسه‌نهنگ شهرت یافته‌است و یکی از ده‌ها نوع کوسه‌ای است که به انسان‌ها حمله نمی‌کند.
کوسه‌نهنگ با نام علمی (Rhincodon typus) از بزرگ‌ترین ماهیان دنیا هستند که طول آن‌ها تا ۱۸ متر هم می‌رسد. دهان آن‌ها انتهایی است. خارهای آبششی بسیار بلند و پلانکتون‌خوار هستند، دندان‌های آن‌ها کوتاه و کند بوده و درنده نیستند و پلاژیکند و پلک سوم هم ندارند. کرکوسه سست و تنبل و آرام است (شنای کندی دارد) و اجازه می‌دهد که کشتی‌ها کاملاً به آن نزدیک شوند به همین خاطر به آن "کوسه‌کر" می‌گویند.
این کوسه غذای خود را از طریق فیلتر کردن آب به‌دست می‌آورد و معمولاً از پلانکتون‌های جانوری تغذیه می‌کند. دلیل اینکه به آن‌ها وال کوسه گفته می‌شود، این است که رژیم غذایی آن‌ها مانند وال‌ها است و از پلانکتون‌ها تغذیه می‌کنند. کوسه‌نهنگ‌ها را می‌توان به راحتی از طرح متفاوت روی بدن‌شان تشخیص داد که البته این الگوی خال‌دار در گونه های مختلف با یکدیگر فرق دارد.
زیستگاه اصلی کوسه‌نهنگ آب‌های نواحی حاره و زیرحاره است. این نوع کوسه در سواحل اسکاتلند و فیلیپین به وفور وجود دارند و در آب‌های خلیج فارس، دریای عمان، اقیانوس‌های هند و اطلس و قسمتی از اقیانوس آرام نیز یافت می‌شوند.
کوسه‌نهنگ یکی از بزرگ‌ترین گونه‌های کوسه در آب‌های خلیج فارس است. این گونه در معرض خطر انقراض معمولاً نسبت به محیط اطراف خود و حتی صدای موتور لنج‌ها بی‌تفاوت است و به همین دلیل به آن "کولی کر" می‌گویند. اطلاعات وضعیت رفتاری کوسه‌ها در خلیج فارس بسیار محدود است و کمبودهای زیادی وجود دارد. تا امروز نزدیک به ۳۰ گونه مختلف از کوسه‌ها در آب‌های خلیج‌فارس شناسایی شده که وضعیت ظاهری آن‌ها نیز اغلب با یکدیگر بسیار متفاوت است. در خلیج فارس از کوسه ۷۰ تا ۸۰ سانتی تا کوسه‌های بالغ بر ۴ متر زیست می‌کنند که کوسه‌نهنگ یکی از شاخص‌ترین آنهاست. با وجود اینکه اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت (ای یو سی ان) کوسه‌های نهنگی را در رده در معرض خطر دسته‌بندی کرده اما عده‌ای از زیست‌شناسان دریایی باور دارند که وضعیت حفاظتی برای جمعیت‌های ایزوله این گونه، از جمله در خلیج‌فارس می‌تواند حادتر از این هم باشد. قانون حفاظتی کوسه‌ها در آب‌های ایران جریمه صید غیرمجاز آن‌ها است که رقمی در حدود ۳۰ میلیون تومان اعلام شده است.
پیمان سلطانی (زادهٔ ۲۷ دی ۱۳۴۹) آهنگساز، رهبر ارکستر و نوازنده اهل ایران است. او فرزند فرخنده حاجی‌زاده نویسنده و شاعر است. عمدهٔ شهرت او، به واسطهٔ اجراهایی است که به عنوان رهبر ارکستر ملل (ارکستر پرسپولیس) داشته‌است که از شاخص‌ترین آن‌ها، بازسازی و اجرای قطعهٔ سلام شاهی (ایران جوان) با شعر بیژن ترقی و صدای سالار عقیلی است.
پیمان سلطانی در یک خانوادهٔ فرهنگی کرمانی چشم به جهان گشود، در ۴ سالگی از محل تولدش تبریز به کرمان و در ۱۶ سالگی به تهران مهاجرت می‌کند.
وی فعالیت خود را در موسیقی، نقاشی و ادبیات از کودکی (سال ۱۳۵۶) در کارگاه موسیقی سازمان فرهنگ و هنر و رادیو و تلویزیون ملی ایران آغاز کرد و سپس در حوزهٔ گرافیک و موسیقی تحصیلات خود را ادامه داد. معلمان اولیه‌اش در دوران کودکی محمد امام، محمد حاجی‌زاده، خلیل برهانی و مادرش (فرخنده حاجی زاده، نویسنده و شاعر) بودند. وی در سال ۱۳۶۶ به تهران عزیمت کرد و از محضر هنرمندانی چون فرامرز پایور، مجید کیانی، هوشنگ ظریف و … در زمینهٔ نوازندگی سنتور، تار و سه‌تار بهره گرفت و در عرصهٔ آهنگسازی، رهبری ارکستر، هارمونی، کنترپوان، ارکستراسیون و فرم نزد محمدتقی مسعودیه، فرهاد فخرالدینی، امانوئل ملیک اصلانیان، توماس کریستین داوید، یوری داویتیان و … موسیقی را فرا گرفت. وی همچنین از آموزش‌های منوچهر بدیعی، در زمینهٔ فلسفه و تاریخ معاصر و هوشنگ ابتهاج در زمینهٔ تلفیق شعر و موسیقی و عروض و قافیه بهره برده‌است.
وی از سال ۱۳۶۶ به تدریس در حوزه‌های نوازندگی، مبانی آهنگسازی، آشنایی با مکتب‌ها، جنبش‌ها و جریان‌های موسیقی قرن بیستم، شناخت موسیقی و فلسفهٔ موسیقی معاصر پرداخت. سلطانی از سال ۱۳۶۸ تا ۱۳۷۴ سرپرست گروه موسیقی شبان‌رود و گروه موسیقی شنیدستان بود. همچنین در سال ۱۳۷۲ انجمن دوستداران موسیقی را تشکیل داد و تا سال ۱۳۷۵ مدیریت آن را بر عهده داشت.
پیمان سلطانی در سال ۱۳۸۲ با همکاری سازمان میراث فرهنگی کشور، کمیتهٔ ایکوم و کمیسیون ملی یونسکو در ایران، ارکستر تخت جمشید (پرسپولیس) را تشکیل داد که یک سال پس از تشکیل ارکستر، نام آن به ارکستر ملل تغییر کرد. فعالیت این ارکستر تا سال ۱۳۸۵ ادامه داشت. سلطانی در خرداد ۱۳۸۹، مجموعه‌ای از اشیاء و وسایل شخصی علینقی وزیری را که از طرف خانوادهٔ وزیری به «کمیتهٔ ایکوم» سپرده شده بود، به موزه موسیقی ایران تحویل داد.
پیمان سلطانی در خصوص تاریخچه ساخت و اجرای قطعه «ایران جوان» (وطنم) می‌گوید: حدود ۱۲ سال تحقیقی بر روی تصنیف‌هایی با تم ملی و میهنی را آغاز کردم و بیشترین توجهم بر روی آثار با کلام معطوف بود چراکه آثار ملی و میهنی باید جنبه تراژیک و دراماتیک آن‌ها قوی تر باشد و در مجموع تحقیق‌های خود دیدم که بسیاری از این آثار متعلق به دوران مشروطه به بعد است؛ در برخی از آثار به ندرت نتی موجود بود از بعضی از آن‌ها هم تنها یک ملودی صوتی یا یک روایت ساده به دست آوردم البته در این بین آثاری هم بود که هیچ‌یک از این عناصر را نداشت و تنها یک تم ساده بود و سرود «ایران جوان» که به وطنم معروف شده از این دست آثار بود. تم اولیه این قطعه متعلق به لومر از آثار آهنگسازان فرانسوی بود و قدمت این اثر به ۱۳۰ سال پیش برمی گردد و اصولاً سرود ملی و میهنی نبوده‌است اما من این اثر را با توجه به ویژگی‌هایی که داشت به اثری ملی و میهنی تبدیل کردم و از آن پس در مطبوعات به اشتباه عنوان شد که این قطعه نخستین سرود ملی در ایران است درحالی که هیچگاه چنین نبوده و نیست.
در فاصله سال‌های ۱۳۸۸ تا ۱۳۹۸ یک سلسله بحث‌ها در مطبوعات فارسی‌زبان شکل گرفت که محوریت آن سرقت هنری سرود ایران جوان بود، در ابتدا پیمان سلطانی سیاوش بیضایی را متهم به سرقت این اثر کرد و از خوانندگانی که این سرود را می‌خواندند تقاضا کرد که نام وی را به عنوان آهنگساز بیاورند، در نهایت این بحث‌ها به دادگاه کشیده شد که در پی آن طبق ادعای سیاوش بیضایی، سلطانی موفق به دفاع از گفته خود نشد و در تاریخ ششم تیر ماه ۱۳۹۸ سیاوش بیضایی در یک نشست مطبوعاتی ضمن اعلام اسناد تبرئه شدن خود در این دادگاه، نه تنها سایر آثار موسیقایی سلطانی را از آن او ندانست بلکه بر اساس اسنادی طرح‌های گرافیکی او را کپی معرفی کرد.
اما در تاریخ ۲۶ شهریور ۱۳۹۶، دادگاه فرهنگ و رسانه (واقع در میدان ارگ تهران) رای را به نفع پیمان سلطانی صادر کرد و ادعاهای سیاوش بیضایی را بی‌اساس دانست.
با توجه به ادامه‌ی ادعاهای سیاوش بیضایی، در نهایت در تاریخ ۲۵ بهمن ۱۳۹۹ شعبه دو دادگاه کیفری در مجتمع قضایی شهید قدوسی تهران، بار دیگر، رای را به نفع پیمان سلطانی صادر کرد و تمام حقوق مادی و معنوی «سرود ایران‌جوان» را، متعلق به پیمان سلطانی دانست.
دنیای وارکرافت: کاتالیسم ، عنوان سومین بسته الحاقی برای بازی ویدئویی نقش‌آفرینی بر خط چندنفره گسترده "دنیای وارکرفت" و دنبالهٔ "" است که توسط بلیزارد انترتینمنت ساخته شده و در ۷ دسامبر سال ۲۰۱۰ به‌وسیلهٔ شرکت اکتیویژن بلیزارد برای مایکروسافت ویندوز و مک‌اواس منتشر شده‌است.Wikipedia contributors, "World of Warcraft: Cataclysm," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=World_of_Warcraft:_Cataclysm&oldid=391909963 (accessed October 21, 2010).
در این بسته الحاقی قاره‌های آزراث و کلیمدور به نسبت بسته‌های قبل به دلیل خشم دثوینگ دچار تغییرات زیادی می‌شوند؛ همچنین شغل جدید باستان‌شناسی و چند نقشه بتلگراند جدید در این بسته اضافه شدند؛ دو نژاد جدید به نام‌های «وُرگِن» برای متحدین، و نژاد گابلین برای هورد اضافه شده‌است.
روستای جویجان (جگون) یکی از روستاهای منطقه جاوید واقع در تنگ لَلَه شهرستان نورآباد ممسنی، استان فارس است.
٢.مرکز آمار ایران
گایوس والریوس گالریوس ماکسیمینوس مشهور به ماکسیمینوس دایا یا دازا یا ماکسیمینوس دوم (زادهٔ ۲۰ نوامبر ۲۷۰ – درگذشتهٔ ژوئیه یا اوت ۳۱۳) امپراتور روم خاوری از ۳۰۵ تا ۳۱۳ بود.
ماکسیمینوس در ۲۰ نوامبر ۲۷۰ در یک خانوادهٔ کشاورز ایلیری زاده شد. او خواهرزادهٔ گالریوس (بعدتر امپراتور روم خاوری) بود و کارش را نخست با چوپانی آغاز کرد، اما سپس به ارتش پیوست و مدارج مهم نظامی را پس از به قدرت رسیدن دائیش به سرعت پیمود. پس از آنکه دیوکلتیان و ماکسیمیان در ۱ مه ۳۰۵ از مقام امپراتوری روم خاوری و روم باختری کناره‌گیری کردند، سزارهایشان گالریوس و کنستانتیوس کلوروس جای آن‌ها را به‌عنوان آگوستوس گرفتند. سپس با اعمال نظر گالریوس، دوستش سوروس و خواهرزاده‌اش ماکسیمینوس دایا به‌عنوان سزارهای جدید حکومت چهارنفره انتخاب شدند. کنستانتیوس و سوروس ادارهٔ روم باختری را برعهده داشتند و گالریوس و دایا بر روم خاوری فرمان می‌راندند.
محدودهٔ حکومتی دایا شامل خاورمیانهٔ امروزی و بخش جنوبی آسیای صغیر بود و او کمی پس از دریافت عنوان سزار به سمت شرق رفت و نخستین سال‌های حکومتش را در سزاریا در فلسطین گذراند. اما وقوع حوادثی در سال ۳۰۶ باعث بروز تغییراتی در بدنهٔ قدرت شد. کنستانتیوس کلوروس تنها یک سال پس از رسیدن به امپراتوری درگذشت و گالریوس مجبور شد تا پسر او کنستانتین را به عنوان سزار در کنار سوروس که اینک امپراتوری روم باختری به او رسیده بود انتخاب کند. در ۲۸ اکتبر ۳۰۶، ماکسنتیوس، پسر امپراتور مستعفی ماکسیمیان که از این توزیع قدرت ناخشنود بود در رم سر به شورش برداشت و خود را امپراتور خواند. سوروس به فرمان گالریوس با سپاهی برای سرکوب او به محاصرهٔ رم پرداخت اما ماکسنتیوس پدرش ماکسیمیان را به همراهی با خود ترغیب کرد و سپاهیان سوروس که پیشتر در خدمت ماکسیمیان بودند به او پیوستند. سوروس دستگیر و به عنوان گروگان به رم برده شد. گالریوس در ۳۰۷ به رم حمله کرد اما مجبور به عقب‌نشینی شد و ماکسنتیوس پس از آن سوروس را اعدام کرد.
وقوع این زنجیره حوادث باعث شد تا گالریوس جلسه‌ای را در اکتبر و نوامبر ۳۰۸ تشکیل داده و با تنزل مقام کنستانتین و ماکسیمینوس دایا، لیسینیوس را با عنوان آگوستوس، امپراتور روم باختری سازد.
این رفتار گالریوس سبب آزردگی ماکسیمینوس دایا شد و او خشم خود را در ۳۰۹ متوجه مسیحیان و یهودیان ساخت. به فرمان او همهٔ مردم حتی نوزادان باید در مراسم قربانی‌کردن به درگاه خدایان شرکت می‌کردند و متمردان از این دستور دستگیر و اخته شده و برای بردگی به معادن فرستاده می‌شدند. خشم ماکسیمینوس از این نادیده گرفتنش تا آنجا پیش رفت که سرانجام او خود را در ۳۱۰ امپراتور روم خاوری خواند و گالریوس نیز مجبور به پذیرش او شد. با مرگ گالریوس در ۳۱۱، ماکسیمینوس و دشمنش لیسینیوس برای تصاحب قلمرو او دست به کار شدند. لیسینیوس تنها پانونیا را در اختیار داشت و در فکر تصاحب بالکان بود که ماکسیمینوس کل آسیای صغیر را به اشغال خود درآورد. دو طرف اما در اوایل تابستان ۳۱۱ در منطقهٔ بسفر با یکدیگر دیدار و با انتخاب بسفر به عنوان خط مرزی، بر سر تقسیم قلمرو گالریوس بین خود توافق کردند.
باوجودی‌که گالریوس به هنگام مرگش فرمان مشهور خود مبنی بر مدارا کردن با مسیحیان را اعلام کرده بود اما ماکسیمینوس تنها شش ماه به آن پای‌بند بود و پس از آن اعدام مسیحیان را از سر گرفت. کارهای او این بار خطری بزرگتر را نیز متوجه کلیسا ساخته بود زیرا ماکسیمینوس دست به تغییر سیستم بت‌پرستی بر مبنای کلیسای مسیحیت زده و نوعی کلیسای پاگانی را به وجود آورده بود که دارای تشکیلات و سلسله مراتبی مشابه کلیسای مسیحیان بود. ماکسیمینوس دایا همچنین با دست زدن به جعل اسناد و مدارک در موج جدید اعدام‌هایش سعی در بی‌اعتبار کردن دین مسیح نمود.
ماکسیمینوس که با تصاحب آسیای صغیر بر قدرت خود افزوده بود امید داشت تا ماکسنتیوس که همچون او کافر بود و ایتالیا را نیز در ادارهٔ خود داشت با او متحد شود. اما ماکسنتیوس در جنگ با کنستانتین در ۳۱۲ کشته شد و ماکسیمینوس به هدف خود نرسید. از سوی دیگر این پیروزی سبب شد تا کنستانتین در آن زمان به قدرمندترین امپراتور بدل شود و ماکسیمینوس او را خطری جدی برای خود می‌دانست. پس تصمیم گرفت تا با متحد او لیسینیوس وارد جنگ شود.
ماکسیمینوس دایا در ۳۱۳ در سوریه بود و در فوریهٔ همان سال با ۷۰ هزار سپاهی به سوی بیثینیا لشکرکشی کرد. در آوریل ۳۱۳ او از بسفر گذشت و بیزانتیوم، محل استقرار سپاهیان لیسینیوس را به محاصرهٔ خود درآورد. شهر در برابر او مقاومت کرد و ماکسیمینوس پس از گذشت ۱۱ روز موفق به فتح آنجا شد. لیسینیوس با لشکری کوچک برای مقابله با او حرکت کرد و دو سپاه در ۳۰ آوریل ۳۱۳ با یکدیگر درگیر شدند. باوجودی‌که سپاه ماکسیمینوس از نظر تعداد پرشمار بود اما خستگی ناشی از گذشتن از آسیای صغیر در سرمای شدید به شکست آن‌ها انجامید. پس ماکسیمینوس خود را به جامهٔ بردگان درآورد و به نیکومدیا گریخت. او سپس با ایجاد استحکاماتی در گذرگاه سیلیکیان خواست تا جلوی پیشروی قوای لیسینیوس را بگیرد اما موفق نبود. ماکسیمینوس سپس به طرسوس فرار کرد اما لیسینیوس آنجا را از طریق زمین و دریا به محاصرهٔ خود درآورد. ماکسیمینوس که بر اثر ابتلا به بیماری یا بر اثر خوردن زهر به‌منظور خودکشی در این زمان ناخوش احوال شده بود، بینایی خود را از دست داد و با تحمل درد و رنج در ژوئیه یا اوت ۳۱۳ در طرسوس درگذشت.
اسماعیل بزاز، یا در اواخر عمر حاج اسماعیل بزاز، از جمله مشهورترین دلقک‌های دربار ناصرالدین شاه قاجار بود، که از اهالی شهر اصفهان محسوب می‌شد و در دربار شاه، به کار تقلید و مسخرگی و لودگی اشتغال داشت. از شوخی‌ها و اعمال قبیحی که وی، به منظور خنداندن شاه و درباریان انجام می‌داده، مطالب بسیاری در تاریخ قاجاریه ذکر شده‌است که نمونه‌هایی از آن را می‌توان در کتاب یادداشتهای روزانه اعتمادالسلطنه مشاهده نمود.
خیابان مولوی تهران، قبلاً بدین دلیل که سکونتگاه وی به‌شمار می‌آمد، به نام وی، خیابان اسماعیل بزاز خوانده می‌شد.
اسماعیل بزاز، یکی از دلقک‌های دربار ناصرالدین شاه بود که در ابتدا هم به شغل بزازی اشتغال داشت و هم یکی از اعضای دسته‌های طرب و بازیگرانی بود که به منازل اعیان و رجال می‌رفت و از راه لودگی و مسخرگی، اسباب خنده و شادی آنان را فراهم می‌ساخت. وی به تدریج کارش بالا گرفت و به دربار ناصری هم راه پیدا کرد، و به اصطلاح «شاه‌شناس» شد.
هرچند که برخی در مورد وی گفته‌اند، که وی در زمان کودکی از غلام بچگان خانهٔ ملکزاده خانم عزت‌الدوله، خواهر تنی ناصرالدین شاه بوده‌است. در همین ارتباط مهدی بامداد، از قول دوست نزدیک خود، خلیل ثقفی، شرحی بدین مضمون از آغاز زندگی اسماعیل بزاز نقل کرده و در ضمن آن توضیح داده که این شرح را، خودِ اسماعیل بزاز، در ضمن عملیات خود، برای حضار نقل کرده‌است:
محمدحسن اعتمادالسلطنه، در یادداشت‌های خود، به نمونه‌هایی از اعمال اسماعیل بزاز و طرز مسخرگی او، اشاره کرده‌است. وی از جمله می‌نویسد: «»
یا در نمونه‌ای دیگر، می‌نویسد:
و یا نمونه‌ای دیگر:
و همچنین این نمونه:
و نمونه‌ای که بیانگر میزان درآمدی است که اسماعیل بزاز از دلقک‌بازی خود بدست می‌آورده‌است:
گفته می‌شود که اسماعیل بزاز، عضو اصلی گروه تقلید یا نمایشی بود که به هنگام افتتاح تالار دارالفنون، نمایش طبیب اجباری، اثر مولیر را به روی صحنه آوردند. در این نمایش که جزو نمایش‌های روحوضی طبقه‌بندی می‌شود، به جای استفاده از ترجمه اعتمادالسلطنه از شیوهٔ متداول نزد خود بازیگران گروه، یعنی از شیوهٔ بازی فی البداهه استفاده شده بود.
ناصر نجمی نیز دربارهٔ اسماعیل بزاز نوشته‌است:
اسماعیل بزاز، در اواخر عمر دست از دلقک‌بازی و تقلید و مسخرگی کشید و تائب شد. وی برای زیارت خانه خدا به مکه رفت و حاجی شد و نامش به حاج اسماعیل بزاز، تغییر یافت. وی سپس از پول‌هائی که در مدت کار کردن خویش در دربار جمع‌آوری و اندوخته کرده بود، مسجدی عالی در نزدیکی خانهٔ مسکونی خویش، به نام مسجد اسماعیل بزاز بنا کرد.
از یادداشت زیر که در کتاب خاطرات روزانه اعتمادالسلطنه نقل شده‌است، چنین برمی آید که توبه اسماعیل بزاز، در حدود سال ۱۳۱۰ هجری قمری صورت پذیرفته‌است:
علی یون یا علیُن یا آنطورکه در کتاب‌های تاریخی عهد قاجار ذکر شده‌است: علیًُ (علی با تنوین مضموم ی)، یکی از دلقک‌های دربار ناصرالدین شاه قاجار بود. در مورد وی و یابوئی که وی بر آن سوار می‌شده و با آن در دربار قاجاریه رفت و آمد می‌کرده‌است، حکایت‌هایی در تاریخ قاجاریه نقل شده‌است.
مهدی بامداد در شرحی که پیرامون دلقک‌های دربار ناصری نوشته‌است، به نام علی یون نیز، در میان این دلقک‌ها اشاره کرده و نوشته‌است:
یابوی علی یون که در فرهنگ اصطلاحات و ضرب‌المثل های فولکلوریک عصر قاجار و اوایل عصر پهلوی مصطلح بوده، به مَرکَب همین فرد اشاره دارد.
تاجیکستان، کشوری فارسی‌زبان است. که مردم آن به گویش فارسی تاجیکی سخن می‌گویند. اکنون در این کشور از خط سیریلیک برای نگارش زبان فارسی استفاده می‌کنند ، درحالی‌که دیگر کشورهای فارسی‌زبان، یعنی ایران و افغانستان از خط فارسی استفاده می‌کنند که بیش از دو هزار سال است برای نگارش زبان فارسی استفاده می‌شود.[1]
از سال۱۳۰۲ خورشیدی تلاش‌ها برای تغییر خط در جمهوری سوسیالیستی تاجیکستان توسط شوروی آغاز شد و نهایتاً در فروردین۱۳۰۷(آوریل ۱۹۲۸ میلادی) خط استاندارد شدهٔ لاتین برای زبان‌های ترکی در تاجیکستان خط رسمی شد، درحالی‌که فارسی شاخه‌ای از زبان‌های ترکی نیست. این تغییر خطِ اجباری به بهانهٔ ضعیف و مشکل بودن خط فارسی و تلاش در جهت ارتقای سوادآموزی انجام شد(با این استدلال که الفبای لاتین یا سیریلیک توان بیشتری برای نمایش در کلمات دارند).
در حدود سال۱۳۱۹ خورشیدی و هنگام جنگ جهانی دوم، سران شوروی تصمیم به تغییر خط کشورهای تحت‌سلطهٔ خود — ازجمله تاجیکستان — از خط لاتین به خط سیریلیک یا روسی گرفتند و در تاجیکستان هم خط سیریلیک جایگزین خط لاتین شد.
محمدجان شکوری، ادیب تاجیکستانی و عضو فرهنگستان زبان و ادب فارسی ایران، دربارهٔ تغییر خط از فارسی به لاتین و سیریلیک می‌گوید:
پس از فروپاشی شوروی و استقلال تاجیکستان در سال ۱۳۷۰ خورشیدی (۱۹۹۱ میلادی)، مردم و دولت تاجیکستان تصمیم به بازگشت به خط نیاکان (فارسی) گرفتند، اما این موضوعِ مهم و چالش‌برانگیز تاکنون در این کشور انجام نشده‌است.
نتیجهٔ تغییر خط در تاجیکستان سبب شد که تاجیک‌ها نسبت به هم‌زبانان ایرانی و افغانستانی تا حدودی بیگانه شوند و ارتباطات مناسبی میان آنان صورت نگیرد.
درخواست‌های بسیاری برای تغییر خط از سیریلیک به فارسی در تاجیکستان وجود دارد، اما مقامات این کشور نیازی به این کار نمی‌بینند و تغییر خط را در شرایط کنونی به نفع کشور نمی‌دانند.
هم‌اکنون هیچ نشریه‌ای در تاجیکستان به خط فارسی وجود ندارد و شمار کمی از تاجیکان با این خط آشنا هستند. به عقیدهٔ کارشناسان فرهنگیِ تاجیک، گسترش آموزش خط فارسی در تاجیکستان به‌معنای احیای خط نیاکان و دسترسی مردم این کشور به دریایی از منابع فارسی است که در کتابخانه‌ها و پایگاه‌های اطلاع‌رسانی کشورهای فارسی‌زبان، به‌ویژه ایران، وجود دارد.
بسیاری از شخصیت‌های فرهنگی و ادبیِ تاجیک، خط و الفبای سیریلیک روسی را، که زبان فارسی تاجیکی هم‌اکنون به آن نوشته می‌شود، خطی تحمیلی بر ملت خود می‌شمارند و آن را سبب وابستگی بیشتر تاجیکستان به روسیه قلمداد می‌کنند. آن‌ها می‌گویند خط سیریلیک مانع رشد زبان شده‌است.تاجیکستان، به نگارش زبان مادری‌ات بازگرد!
چاپ نوشته‌هایی به خط فارسی، اما به‌صورت غیرمعیار و بعضاً با اشکالات املایی چشمگیر در تاجیکستان، این واقعیت را یادآوری می‌کند که پژوهشگران و صاحب‌نظران حوزه‌های علمی، به‌ویژه حوزه‌های فرهنگی-ادبی در تاجیکستان، برای برقراری ارتباطی دوسویه با دیگر کشورهای فارسی‌زبان، ناگزیر به برگرداندن یافته‌های خود به خط فارسی هستند.
یکی از دلایل تعلّل در تغییر خط از روسی به فارسی در تاجیکستان، سلطهٔ زبان روسی بر دانشگاه‌ها و رسانه‌های این کشور است که بر اثر سلطهٔ روسیه و شوروی و ضعیف شدن زبان فارسی در این منطقه بوده‌است. سلطهٔ زبان روسی در زمان شوروی باعث شده‌است که هنوز هم در تاجیکستان زبان روسی به‌عنوان یکی از زبان‌های رسمی و زبان علمی و دانشگاهی تلقی شود، به‌طوری‌که در این کشور زبان علم و فن را روسی و در درجهٔ بعد انگلیسی می‌دانند و برای زبان فارسی تاجیکی این توانایی را که با آن دانش و فنون را بیاموزند نمی‌دانند.
امام علی رحمان اف، کشوردار (رئیس‌جمهور) تاجیکستان، دربارهٔ تغییر خط از روسی به فارسی گفته‌است: «به‌نظر من هیچ ضرورتی برای تغییر الفبا نیست، چون ما در دوران گذار اقتصادی و فرهنگی قرار داریم و درحالی‌که کشورها مسیر پیشرفت را طی می‌کنند، نباید کاری انجام دهیم که باعث مشکلات بیشتری شود… از طرف دیگر، در شرایط فعلی، قشرها مختلف مردم ازجمله بخش آموزش و پرورش در این زمینه با مشکلاتی مواجه است و اقدام برای تغییر الفبا کار عجولانه‌ای خواهد بود… نیاز نداشتن به تغییر الفبا موضع ماست و اطمینان دارم بیشتر مردم تاجیکستان از این موضع حمایت می‌کنند… خط رسمی سیریلیک ساده و قابل‌استفاده در دنیاست و میراث قدیمی علمی، ادبی و فلسفی تاجیکستان به‌طور عمده به این خط منتشر شده و کسانی که به آن‌ها نیاز دارند، می‌توانند از مراکز علمی و کتابخانه‌ها استفاده کنند».
شاهرخ اسراری، وزیر فرهنگ تاجیکستان نیز دراین‌باره گفته‌است: «برای تغییر رسم‌الخط سیریلیک و بازگشت کامل به الفبای فارسی یا خط نیاکان در کشور، زمان زیادی لازم است و این اقدام براساس برنامه‌ریزی ازقبل‌صورت‌گرفته باید پس از آماده‌سازی همهٔ قشرها جامعه انجام شود… برنامهٔ تبدیل حروف سیریلیک به خط فارسی در تاجیکستان با صدور یک فرمان یا حکمی قابل‌اجرا نیست، چون انجام موفقیت‌آمیز آن آمادگی بیشتری را می‌خواهد… امروز حدود ۹۵٪ جمعیت تاجیکستان با خط فارسی آشنا نیست و با چنین شرایطی بازگشت عجولانه به این خط اوضاع را پیچیده‌تر می‌کند».
استفاده از خط سیریلیک موجب شده‌است که مردم تاجیکستان نتوانند با کشورهای فارسی‌زبانِ دیگر ارتباط برقرار کنند و به‌نوعی فارسی تاجیکی از فارسی ایران و افغانستان بیشتر فاصله بگیرد و به زبان روسی نزدیک شود. همین موضوع باعث شده‌است که زبان روسی در تاجیکستان زبان علمی و رسمی باشد و در دانشگاه‌های این کشور برای تدریس علوم مختلف از زبان روسی استفاده شود و فارسی فقط برای محاوره و شعر و ادبیات معرفی شود.رادیو زمانه
کشور تاجیکستان - بی‌بی‌سی فارسی
حاجی کربلائی دزفولی معروف به حاجی کربلائی، از دلقک‌های دربار ناصرالدین شاه قاجار بود.
مهدی بامداد در شرحی که پیرامون دلقک‌های دربار ناصری نوشته‌است، به حاجی کربلائی دزفولی به عنوان یکی از دلقک‌های نزدیک به ناصرالدین شاه نام برده و وی را از جمله دلقک‌ها و مقلدانی دانسته‌است که با شاه ارتباط داشته و به اصطلاح «شاه شناس» بوده‌اند.
وی می‌نویسد که حاج کربلائی دزفولی از جمله دلقک‌هایی بوده که ناصرالدین شاه سر به سر او می‌گذاشته‌است.
محمدجان شکوری بخارایی (زادهٔ ۷ آبان ۱۳۰۵ (یا بهمن ۱۳۰۳) در بخارا – درگذشتهٔ ۲۶ شهریور ۱۳۹۱ در دوشنبه) یا محمد شریفاویچ شکوراف از ادیبان و نویسندگان تاجیک بود که در خاندانی شاعر و ادیب به دنیا آمد. محمد جان شکوری از اعضای فرهنگستان علوم تاجیکستان و فرهنگستان زبان و ادب فارسی بود.
زیاده از ۷۰ سال از عمر او در دوشنبه گذشت. او می‌گوید: «در دوشنبه به ما اندک خط فارسی یاد دادند لیکن کتابهای دستنویس کهنه و چاپی سنگی پیش از انقلاب سال ۱۹۱۷ و ۱۹۲۰ را تیز نمی‌توانستیم پیدا کنیم چون‌که چنین کتابها کتابی دینی به شمار می‌آمدند و آنها را نیز مصادره و نابود می‌کردند. در کتابخانهٔ دوشنبه کتاب روسی بسیار بود، ولی ازبس‌که هنوز چندان روسی نمی‌دانستم، بسیار می‌خواندم و کم می‌فهمیدم. خلاصه که کتاب‌خوانی کم بود.»
محمد جان شکوری بخارایی آثار بسیاری دربارهٔ زبان فارسی (تاجیکی) و فرهنگ و تمدن فرارود (ماوراءالنهر) دارد.
او دربارهٔ تغییر خط در تاجیکستان گفته‌بود: «یک مقصد تغییر خط که با یک فرمان عملی شد، همین بود که این خلق‌ها از گذشتهٔ خود جدا شوند. یک نیست‌انگاری تاریخی و فرهنگی به وجود آمد. به گذشته، "گذشتهٔ لعنتی" می‌گفتند. تاریخ بشریت [در این دیدگاه] از دورهٔ سوسیالیسم شروع می‌شد. این‌طور عقیده پیدا شده‌بود که چیزی که تا این وقت بود تاریخ نیست.»
همچنین دربارهٔ سلطهٔ زبان روسی بر تاجیکستان گفته‌بود:
شکوری سالها از ورم غده‌ای رنج می‌برد. او در روز ۱۵ سپتامبر ۲۰۱۲ به بخش مراقبت‌های ویژه بیمارستان ابن سینای دوشنبه منتقل شد و پزشکان وضع سلامتی او را وخیم خواندند.. محمدجان شکوری در ساعت ۴ صبح روز یکشنبه ۱۶ سپتامبر در این بیمارستان درگذشت.
لهجه کازرونی یکی از لهجه‌های زبان پارسی است.Ethnologue report for language code: pes
مردم کازرون در استان فارس به این لهجه صحبت می‌کنند. به دلیل مجاورت با مردمان با گویش لری شباهت اندکی با لری در آن یافت می‌شود. این گویش در استان بوشهر و مناطق اطراف کازرون نیز گویشورانی دارد. آهنگ سخن گفتن با لهجه شیرازی، تا حد زیادی شبیه به این لهجه می‌باشد.
تا پیش از سده هشتم و نهم هجری خورشیدی، در شهر کازرون زبان پهلوی رایج بوده که با گذشت زمان، زبان پارسی جای زبان قدیمی کازرون را می‌گیرد.Payne, J.R. (1987). Bernard Comrie. ed. The World's Major Languages. Oxford: Oxford University Press. pp. 514.از این زبان نوشته‌ها و گفته‌هایی در برخی از کتاب‌ها بجای مانده است.
جمله: برای چه چیزی؟ (برای چی؟)
کازرونی: سی چه؟
جمله: این چیه؟
کازرونی: ای چِنَن؟
واژه: ببین
کازرونی:سِی کو
واژه: شاید
کازرونی: گاسَم
واژه: خاک انداز
کازرونی: کَمچِه
واژه: دیروز
کازرونی: دیگ
واژه: عصر
کازرونی: پسین
واژه: پیدا
کازرونی: آلُیی
واژه: پرستو
کازرونی: پیرسوک
اصطلاح: تک و توک
کازرونی: تاک پیریک
اصطلاح: در جایی کسی را وادار به ماندن کردن و خسته کردن
کازرونی: کُترُم
اصطلاح: بیخ گلو
کازرون: بُت خِر
جمله: خودش آمد و به من گفت دوستت دارم.
کازرونی: خودش اومَ وا ازُم گو دوست دارُم.
جمله: بابا این جوری نکن دیگه
کازرونی: عام (عمو) ایطو نَک نِه
جمله: به نظرم
کازرونی: بَنظَرُم
جمله: نانواییه کجاست؟ (یا نانواییها کجایند؟)
کازرونی: نونوُیی+کو کجانِ؟
جمله: می‌گویم
میانه: میگُما
کازرونی: بی. هِسِّ. رَ
جمله: آمد و به من داد و رفت.
کازرونی: اومَ دادُم وا رَ.
صنعت نفت شامل بخش‌های اکتشاف، استخراج، پالایش، انتقال (که اغلب توسط تانکرهای نفت و خطوط لوله انجام می‌شود) و بازاریابی محصولات نفتی است. بیشترین حجم محصولات نفتی را مازوت و بنزین تشکیل می‌دهند. همچنین، نفت ماده خام برای محصولات شیمیایی بسیاری از جمله دارو، حلال‌ها، کود، آفت‌کش‌ها، و پلاستیک است.
وجود نفت برای بسیاری از صنایع حیاتی است، و دنیای صنعتی برای بقای خود به آن وابسته است، بدین ترتیب نفت دارای اهمیت ویژه‌ای برای بسیاری از کشورها است. درصد بالایی از مصرف انرژی جهان را نفت تشکیل می‌دهد، که میزان استفاده از آن از ۳۲٪ در اروپا و آسیا، تا بالای ۵۳٪ در خاورمیانه متغیر است.
میزان مصرف نفت در دیگر مناطق بدین شرح است: آمریکای جنوبی و مرکزی (۴۴٪)، آفریقا (۴۱٪)، و آمریکای شمالی (۴۰٪). مصرف جهانی نفت در هر سال ۳۰ میلیارد بشکه (۴٫۸ کیلومتر مکعب) است که کشورهای توسعه یافته بزرگ‌ترین مصرف‌کنندگان هستند. در سال ۲۰۰۷، ایالات متحده به تنهایی ۲۵ درصد از نفت تولیدی جهان را مصرف نمود."The World Factbook". Country Comparison - Oil Consumption. Found at https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/rankorder/2174rank.html تولید، توزیع، پالایش، و خرده‌فروشی نفت در مجموع بزرگ‌ترین صنعت جهان از لحاظ ارزش دلاری بوده‌است.
دولت‌هایی همچون ایالات متحده یارانه‌های بسیاری به شرکت‌های نفتی اختصاص می‌دهند. این یارانه‌ها شامل معافیت‌های مالیاتی عمده در مراحل اکتشاف و استخراج نفت، از جمله برای هزینه‌های اجاره میدان نفتی و تجهیزات حفاری، می‌شود.New York Times, 2010 July 3, "As Oil Industry Fights a Tax, It Reaps Subsidies," http://www.nytimes.com/2010/07/04/business/04bptax.html?_r=1
استفاده از نفت به صورت خام به ۵۰۰۰ سال قبل برمی‌گردد. استفاده از نفت در دوران آغازین عمدتاً برای روشن نگه داشتن مشعل و در جنگ‌ها بوده‌است. لوحی باستانی به زبان پارسی نشان از استفاده از نفت برای مصارف دارویی و روشنایی در طبقات بالای جامعه دارد.
همچنین هرودوت از استخراج نفت و قیر توسط ایرانیان می‌گوید.Herodotus, with an English translation by A. D. Godley. Cambridge. Harvard University Press. 1920.The method of winning asphaltic crude oil in Persia, as depicted by Herodotus (211): "...the well that is of three kinds. Asphalt and salt and oil are drawn from it in the following way: a windlass is used in the drawing, with half a skin tied to it in place of a bucket; this is dipped into the well and then poured into a tank; then what is drawn is poured into another tank and goes three ways: the asphalt and the salt congeal immediately; the oil,1 which the Persians call rhadinace, is dark and evil-smelling. "
علی انصاری گچساران ۱۴
شیخ حسین، مشهور به شیخ شیپور و ملقب به امین العلماء، از خیرین دوره قاجار بود که به مساکین و فقرا کمک میکرد از او ناصر الدین شاه قاجار http://dic.abadis.net/Word/FaToFa/%D8%B4%DB%8C%D8%AE-%D8%B4%DB%8C%D9%BE%D9%88%D8%B1/ و دوره مظفری نیز نام برده اند که تا دورهٔ محمدعلیشاه و احمدشاه نیز همچنان زنده بود. وی که در اصل یک روحانی یا آخوند بود، مورد توجه خاص میرزا علی اصغرخان اتابک اعظم قرار داشت.
می‌گویند روزی شیخ شیپور در حضور ناصرالدین شاه بازی درمی آورد و مسخرگی می‌کرد، ناصرالدین شاه دستور داد به عنوان خلعت، پالان الاغی آورده و روی او بگذارند. پالان را روی او گذاشتند. وی مدتی خر شد و صدای خر از خود درمی آورد و بعد با کمال خونسردی شروع به پاک کردن پالان کرد و در ضمن تمیز کردن پالان با خود می‌گفت: «تنپوش مبارک است!، تنپوش مبارک است!...»http://www.yadegaran.com/viewphoto.php?photoFileName=13602.jpg&cat=244&source=zower.php&origin1=iran.php&origin2=%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF%D9%8A%20%D9%85%D8%B1%D8%AF%D9%85
یک روز هم، ناصرالدین شاه به مجلسی وارد شد که شیخ شیپور در آن مجلس حضور داشت. به محض ورود شاه و به مجردی که نگاه شیخ شیپور به شاه افتاد، فریاد زد: «حضرت ِگاو تشریف آوردند!، تعظیم کنید!، به این حضرت گاو، تعظیم کنید!...»، ناصرالدین شاه، با شنیدن این گفتۀ شیخ شیپور، امر کرد که فی الفور او را ریسمان بیندازند، یعنی شیخ شیپور را با طناب خفه کنند، فراش‌های غضب، برای اجرای فرمان شاه بر سر او ریختند و خواستند که کار او را بسازند، که در این بین، میرزا علی اصغرخان امین السلطان (اتابک) که در مجلس حضور داشت، وساطت او را نزد شاه کرد و مورد عفو واقع شد و از مرگ رهایی یافت.
محمدحسن خان اعتمادالسلطنه، در فرازهایی از یادداشت‌های روزانهٔ خویش، به نکاتی دربارهٔ شیخ شیپور اشاره کرده که مورد ذیل، از آن نمونه‌است:
«دهم ذیحجه ۱۳۰۹ هجری قمری: امشب شیخ شیپور که آخوند دلخکی است، و در این سفر، ملتزم رکاب عزیزالسلطان [=ملیجک] است، خودش را مهمان کرده، شامی خورد و پولی گرفت و رفت!»
پس از ورود حاج شیخ فضل الله کجوری، معروف به نوری، و شمس العلماء عبدالرب آبادی قزوینی، و حاج شیخ علی اکبر بروجردی (محرر حاج شیخ فضل الله)، و حاج میرزا هادی (پسر حاج شیخ فضل الله) به طهران، که همگی با هم در سال ۱۳۱۹ هجری قمری به مکه رفته بودند، در یکی از روزهای سال ۱۳۲۰ هجری قمری، حاج عبدالغفارخان نجم الدوله آنان را دعوت می‌کند. از شیخ شیپور هم، که در سفر مکه با آنان همسفر بوده، برای شرکت در این مجلس دعوت می‌شود یا اینکه خودش بدون دعوت می‌رود.
پس از حضور همهٔ آقایان در مجلس، صحبت از سفر مکه و وقایع اتفاقیه که در این سفر رخ داده‌است، به میان می‌آید. از جمله از این ماجرا که دزدان به قافلهٔ حضرات زده و آنان را لخت کرده و پیاده در بیابان‌ها، رها می‌کنند. آقایان مدتی حیران و سرگردان می‌مانند تا اینکه بعد، حکومت از این امر مطلع شده و برای هریک خری حاضر می‌کنند تا بر آن سوار شده و به راه خود ادامه دهند.
شیخ شیپور، این حکایت را از ابتدا تا انتها نقل می‌کند تا بدانجا می‌رسد که خرها را برای سواری حاضر می‌کنند، و سپس چنین به صحبت خود ادامه می‌دهد: «... خلاصه برای هریک از ماها، خری آوردند، آقا یک خر (در اینجا شیخ شیپور با دست به شیخ فضل الله اشاره می‌کند)، آقا هم یک خر (اشاره به روحانی بعدی)، آقا هم یک خر، آقا هم یک خر...» و در هرکدام از این آقاها، با دست به یکی از آقایان حاضر، یعنی شمس العلماء، آقاعلی اکبر بروجردی و غیره و غیره اشاره می‌کند، تا سرانجام اشاره او به جایی می‌رسد که حاج میرزاهادی نوری، یعنی پسر شیخ فضل الله نشسته بوده، پس به وی اشاره کرده و می‌گوید: «آقا هم یک کرّه خر... !؟»
شیخ شیپور در اواخر عمر خویش به مکه می‌رود و بعد به لقب امین العلماء ملقب می‌شود و در طهران فوت می‌نماید.
مهدی بامداد در کتاب شرح حال رجال ایران، درباره شیخ شیپور چنین اظهارنظر می‌کند:
پیوتر لئونیدوویچ کاپیتسا (به روسی:Пётр Леони́дович Капи́ца و به رومانیایی:Petru Căpiţă؛ زاده ۸ ژوئیه ۱۸۹۴ – درگذشته ۸ آوریل ۱۹۸۴) یک فیزیک‌دان و برنده جایزه نوبل فیزیک شوروی-روسی-مولداوی بود.
کاپیتسا در شهر کرونشتات زاده شد و در سال ۱۹۱۸ از دانشگاه فنی سن پیترزبورگ فارغ تحصیل شد. او بیش از ۱۰ سال با ارنست رادرفورد در آزمایشگاه کاوندیش در کمبریج کار کرد. او در سال ۱۹۲۰ فنونی را به اجرا درآورد تا یک میدان مغناطیسی بسیار قدرتمند بسازد و برای این کار جریان الکتریکی بسیار قدرتمندی را در بازه زمانی کوتاه به الکترومغناطیس با هسته هوا وارد کرد. در سال ۱۹۲۸ او وابستگی خطی مقاومت در میدان الکتریکی برای فلزهای مختلف را در میدان‌های قدرتمند مغناطیسی کشف کرد.
او از نزدیکترین دوستان پل دیراک بود.
محمدحسن نجفی معروف به صاحب جواهر یا محمد حسن شریف اصفهانی یا محمد حسن نجفی اصفهانی (؟ –۲۲ خرداد ۱۲۲۹ ه‍.خ/۱ شعبان ۱۲۶۶ ه‍.ق) از فقهای شیعه و صاحب کتاب جواهر الکلام فی شرح شرایع الاسلام که بین روحانیان شیعه از ارزش بالایی برخوردار است.
وی از سال ۱۲۶۲ ه‍.ق مرجعیت عامه شیعیان را بر عهده داشت.
تاریخ دقیق زادروز محمد حسن مشخص نیست ولی محمدرضا مظفر با استفاده از دو قرینه تاریخ ولادت ایشان را ۱۲۱۲هجری قمری دانسته‌اند.انصاری قمی، اختران فقاهت، ج1، ص78ولادت وی بر اساس تخمین بین سال‌های ۱۱۹۲ تا ۱۲۰۲ هجری قمری ذکر شده‌است.کتاب:صاحب جواهر فقیه جاودانه، ابراهیم اسلامی، سازمان تبلیغات اسلامی، چ اول 1373 ش، ص19 وی اصالتاً اهل اصفهان سده (خمینی‌شهر کنونی) و محلهٔ خوزان بود.حقیقت، عبدالرفیع؛ تاریخ مذهب تشیع ازآغازتاقرن سیزدهممدرس، محمدعلی؛ ریحانة الادب
نسبش از طرف پدر به یک خانواده مذهبی از اصفهان و از مادر به بوالحسن فتونی از علمای اطراف حله می‌رسد. نیاکان محمدحسن همگی از علمای برجسته بوده‌اند. جد وی شیخ عبدالرحیم شریف از اصفهان به نجف هجرت کرد و دارای دو پسر به نام‌های آقا محمد کبیر و آقا محمد صغیر بود. عبدالرحیم شریف کبیر جد سوم محمدحسن به‌شمار می‌رود. وی از اصفهان راهی نجف شد و در آن جا ساکن گشت و از محضر عالمان برجسته‌ای استفاده کرد و نیز توانست مدارج عالی علمی را بگذراند. وی تا آغاز سدهٔ دوازدهم هجری که درگذشت در نجف باقی ماند. پدر محمدحسن با بانویی از سادات آل حجاب-که در حوالی حله بنام عذارات سکونت داشتند- ازدواج کرد.صاحب جواهر فقیه جاودانه، ابراهیم اسلامی، سازمان تبلیغات اسلامی، چ اول 1373 شدختر آقا محمد کبیر، آمنه، به عقد پسر عمویش فرزند آقا محمد صغیر درآمد و حاصل این پیوند شیخ باقر نجفی، پدر محمدحسن بود. برادر صاحب جواهر، شیخ محمدحسین نیز از فضلای مشهور نجف بود و در ابتدای جوانی به اشتباه به قتل رسید.قمی فوائد الرضویه، صص 455-456نوری مستدرک الوسائل، ج3، ص385محمد رضا مظفر، مقدمه جواهر الکلام، ج1، ص 5
وی هشت پسر و چند دختر داشت که مشهورترین آنها از این قرارند:
وی تحصیلات ابتدایی خود را نخست نزد استادانی چون سید حسین شقرایی عاملی درگذشتهٔ ۱۲۳۰ ه‍.ق و شیخ قاسم آل محی الدین درگذشتهٔ ۱۲۳۸ه‍.ق و شیخ حسن درگذشتهٔ ۱۲۵۰ سپری کرد. در حوزهٔ نجف نیز توانست از محضر کسانی چون افراد زیر استفاده کند:
وی هنگامی که تنها ۲۵ سال داشت نوشتن کتاب جواهر الکلام را آغاز کرد و طی ۳۲ سال این کتاب را که به عنوان دائرةالمعارف فقه شیعه شمرده می‌شود نوشت.صاحب جواهر فقیه جاودانه، ابراهیم اسلامی، سازمان تبلیغات اسلامی، چ اول 1373 ش، صص 21-22
با گسترش اندیشهٔ اخباری‌گری، اندیشهٔ مجتهدان اصولی اندک‌اندک در انزوا و خُمول قرار گرفت. با ظهور وحید بهبهانی بار دیگر مکتب اصولی رشد یافت و سید مهدی بحرالعلوم و شیخ جعفر کاشف الغطاء به عنوان دو شاگرد بهبهانی، مکتب و اندیشه‌های استاد را گستراندند. پس از درگذشت جعفر کاشف الغطاء و فرزندانش، ریاست حوزه علمیه در اختیار محمدحسن نجفی قرار گرفت. در این میان بسیاری از علمای شیعه از وی حمایت کردند که در این میان می‌توان از کسانی همچون ملا کتاب، محسن خنفر، محسن اعسم، خضر شلال، مشکور حولاوی و حسن صاحب انوارالولایه و فرزند کاشف الغطاء نام برد.سید محسن امین، اعیان الشیعه، ج9، ص 149
مکتبی فقهی که محمدحسن از آن پیروی می‌کرد و تا زمان شاگرد برجستهٔ وی، شیخ انصاری نیز کماکان ادامه داشت وارد کردن قواعد اصولی در شیوه استنباط و اجتهاد است. در مقابل مکتب فقهی جواهر اخباری‌گری قرار داشت که معتقد بود یگانه منبع استنباط فقه شیعه باید کتاب و سنت باشد؛ و وارد کردن قاعده‌های اصولی برای عمل اجتهاد امری باطل است. در دوره‌ای که وی می‌زیست به‌تدریج جریان اخباری‌گری رواج می‌یافت. کتاب جواهر به عنوان نمایندهٔ اندیشهٔ اصولی و نیز اجتهاد اصولی دقیقاً در برابر کتاب حدائق الناظره شیخ یوسف بحرانی قرار می‌گیرد. وی از استقلال سیاسی مسلمانان و نفی سلطهٔ کافران بر سرزمین‌های اسلامی بر اساس قواعد فقهی دفاع می‌کند؛ مثلاً در مورد مرتفع نبودن منازل کفار نسبت به مسلمانان بر این باور است که نباید بنای ساختمان کافر از ساختمان مسلمان بلندتر باشد که مبتنی بر بلندمرتبگی مسلمان است. وی همچنین معتقد است که فروش بندهٔ مسلمان به شخص کافر صحیح نیست. از موارد دیگری که محمدحسن نجفی در فقه سیاسی بدان باور دارد، ظلم‌ستیزی است. در نظر وی، وجوب رفع ظلم و حکم کردن به عدل حتی در داوری بین یک مسلمان و غیرمسلمان نیز باید رعایت شود.اندیشه سیاسی صاحب جواهر، سید سجاد ایزدهی، بوستان کتاب قم، چ سوم،1386ش، صصص42-44، ص45-48
همچنین می‌توان قواعد فقه سیاسی را نزد وی در محورهای زیر بیان کرد:
وی بر این باور بود که اسلام بنای احکام خود را بر سماحت و سهولت نهاده‌است، البته به شرطی که این سادگی سبب تساهل و آسان‌بینی نشود. چرا که در این صورت سهل‌انگاری و بی‌اعتنایی انجام شده‌است؛ بنابراین در صورت نبود عُسر و حَرَج، احکامی که متوجه مکلفین است نباید با بی‌توجهی و بی‌اعتنایی روبه‌رو شوند.اندیشه سیاسی صاحب جواهر، سید سجاد ایزدهی، بوستان کتاب قم، چ سوم،1386ش، ص52
یکی از اصول مهم در علم اصول فقه، اصل حرمت اعانت بر اِثم و عُدوان است. بر اساس روح کلی حاکم بر فقه اسلامی، نه تنها اصل گناه مورد نهی است بلکه کمک به انجام‌دهی گناه نیز از مصادیق جرم به‌شمار می‌آید. بر این اساس صاحب جواهر معتقد است که کمک کردن هر گناهکاری در انجام دادن گناهش دارای حرمت ضروری است و به بیان ساده اگر به گناهکاری در گناه کردن یاری شود، این کمک ضرورتاً حرام و نهی شده‌است. بر همین اساس وی معتقد است که نمی‌توان به کفار اجازهٔ ساخت معابد در شهرهای اسلامی را داد، چرا که عبادت آن‌ها از نظر اسلام باطل است.اندیشه سیاسی صاحب جواهر، سید سجاد ایزدهی، بوستان کتاب قم، چ سوم،1386ش، ص53
محمدحسن نجفی دربارهٔ ولایت فقیه در کتاب جواهر الکلام می‌گوید: «کسی که در ولایت فقیه وسوسه کند، طعم فقه را نچشیده‌است و معنا و رمز کلمات معصومین را نفهمیده‌است.»
از نظر صاحب جواهر یکی از اموری که سبب پویایی فقه می‌شود، بودن عناصری است که برخاسته از مصلحت‌اندیشی و تدبیر است. این عناصر از نظر وی موجب حفظ جامعهٔ شیعه می‌شود و آن را در شرایط سخت هدایت می‌کند. با دخالت دادن این امور و عناصر در اجتهاد، فقیه مجتهد همیشه خود را به‌روز نگاه می‌دارد و بر اساس شرایط زمان و مکان حکم می‌کند.اندیشه سیاسی صاحب جواهر، سید سجاد ایزدهی، بوستان کتاب قم، چ سوم،1386ش، ص56
رعایت مقتضای زمان و مکان نزد صاحب جواهر را می‌توان در مسائل مختلفی مشاهده کرد؛ مثلاً در باب اجبار کردن محتکر به فروش کالای احتکار شده، وی اعتقاد دارد که باید نه تنها محتکر را مجبور به فروش کالا کرد بلکه اجماع نیز بر آن دلالت دارد. این اجبار از مصلحت عامه و عموم مردم ناشی می‌شود چنان‌که بر این اساس تسلط فرد بر اموالش که یکی از قواعد مسلم فقه است با مصلحت عامه در تعارض می‌افتد و تسلط فرد در مقابل مصلحت عامه نادیده انگاشته می‌شود.اندیشه سیاسی صاحب جواهر، سید سجاد ایزدهی، بوستان کتاب قم، چ سوم،1386ش، صص 56-57
واژهٔ تقیه از لحاظ ساختار صرفی، اسم مصدر است و فعل آن یا تقِی یتْقی از ثلاثی مجرد یا إتقی یتّقی ثلاثی مزید است. اهل لغت تقیه را از ماده وقی یقی بمعنای «حفظ و صیانت از آزار و اذیت» دانسته‌اند. ابن منظور در لسان العرب می‌گوید: «وقاه الله وقایَة و واقیة، ای صانه».
باید توجه داشت که آثار الشیعة الامامیة تألیف نوادهٔ ایشان، یعنی عبدالعزیز جواهر کلام است.
به دلیل صلح میان دولت‌های عثمانی و ایرانی در آن زمان، بسیاری از شاگردان صاحب جواهر ایرانی بوده‌اند. برخی از شاگردان وی از این قرارند:آقابزرگ تهرانی، نقباء البشر و کرام البرره، انصاری قمی، اختران فقاهت، صفحات ۸۴ تا ۹۳
وی در تاریخ یکم شعبان سال ۱۲۶۶ ه‍.ق (۲۲ خرداد ۱۲۲۹ ه‍.خ) درگذشت. تاریخ مرگ را به حروف ابجد «بین الانام یتیمان جواهره» بیان کرده‌اند که طبق حروف ابجد همان ۱۲۶۶ است.صاحب جواهر فقیه جاودانه، ابراهیم اسلامی، سازمان تبلیغات اسلامی، چ اول 1373 ش، ص 105-107
http://ar.wikipedia.org/wiki/محمد_حسن_النجفي
بازی هزار سی‌سی توربو (به انگلیسی: ۱۰۰۰cc Turbo) در سال ۱۹۹۰ توسط شرکت مکس دیزاین Max Design ساخته و توسط شرکت ایمپرشنز Impressions برای کامپیوتر آمیگا به بازار عرضه گردید.
این بازی یک بازی موتورسواری و در ژانر مسابقه‌ای می‌باشد و الهام گرفته شده از بازی "سوپر هنگ-آن" Super Hang-On است.
گیم پلی این بازی همانند بازی‌های مسابقه‌ای دیگر در این ژانر می‌باشد. قابلیت انتخاب چهار موتورسیکلت مختلف برای بازیباز است. و در ضمن امکان انتخاب یک الی ۹ دور مسابقه برای هر جاده وجود دارد. گرافیک این بازی به صورت دو بعدی و نمای دوربین از پشت موتور سوار می‌باشد. امکان انجام این بازی با صدای محیطی یا همراه با موسیقی فراهم گردیده‌است.
موتورهای موجود در بازی :
این بازی در سال ۱۹۹۰ با همکاری شرکت‌های مکس دیزاین و ایمپرشنز به‌طور اختصاصی برای رایانه خانگی آمیگا منتشر گردید.
وینس «ادی» هورنزبی متولد ۲۲ اکتبر ۱۹۶۷ مؤسس و نوازنده بیس گروه هوی متال سونداست می‌باشد. او به همراه مورگان روس در گروه «اسنیک نیشن» فعالیت می‌کرد و بعد از ۴ سال تصمیم به تشکیل گروه جدید سونداست گرفت. وینس هورنزبی روش خاص نواختن بیس خود را دارد طوری که بیس را تا زیر زانو می‌آورد و گاهی با پریدن این حرکت را انجام می‌دهد.
محافظان کرییستال (به انگلیسی crystal defenders) نام بازی منتشر شده توسط square enix برای iPod, iOS, WiiWare, Xbox Live Arcade, PlayStation Network و به سبک لاک و دفاع است.
"شرکت متل"' شرکت آمریکایی چندملیتی تولید اسباب بازی و بازی است که توسط زوج زن و شوهر، الیوت هندلر و روث هندلر در ژانویه ۱۹۴۵ در لس آنجلس تأسیس شد و دفتر مرکزی آن در ال سگوندو، کالیفرنیا می‌باشد. شرکت متل در ۳۵ کشور حضور دارد و محصولات آن در بیش از ۱۵۰ کشور فروخته می‌شود.
ترک‌ستیزی، به احساسات و اعمالی که حاوی تبعیض، عملیات خصمانه و نفرت علیه اقوام ترک‌تبار، فرهنگ ترکی، امپراتوری عثمانی و کشور ترکیه باشد، گفته می‌شود.
ترک‌ستیزی همیشه شامل ترک‌های ترکیه نمی‌شود؛ بلکه می‌تواند به اقوام گوناگون ترک در کشورهای بالکان نظیر بوسنی، اقوام ترک‌تبار شوروی و بعدتر روسیه، ترک‌زبان‌های آذربایجان ایران و جمهوری آذربایجان و غیره اشاره داشته باشد. ترک‌ستیزی شامل حال ترک‌های عثمانی «ترک‌های استانبولی» که در خارج از ترکیه نظیر ترک‌های اروپا به صورت مهاجر زندگی می‌کنند نیز می‌شود.A. Brah, Cartographies of diaspora: contesting identities, Psychology Press, 1996, p. 165Christine L. Ogan, Communication and identity in the Diaspora: Turkish migrants in Amsterdam, Lexington Books, 2001, p. 40Riva Kastoryano, "Turkish Transnational Nationalism How the 'Turks Abroad' Redefine Nationalism" in: Ajaya Kumar Sahoo, Brij Maharaj, Sociology of diaspora: a reader: Volume 1, 2007, p. 425: "In November 1992, a week after the racist attacks in Molln, during which five people of Turkish origin had been killed..."Justin McCarthy, The Turk in America: The Creation of an Enduring Prejudice, University of Utah Press; 1st Edition (August 15, 2010)
ریشه ترک هراسی می‌تواند از تهاجم هون‌ها به اروپا باشد. زمانی که هون‌ها یا ترک‌ها به صورت انبوهی از اقوامی کوچرو و بی‌رحم وارد اروپا شدند و الهام بخش ترس و وحشت در میان بومیان اروپا شدند.گوگل کتاب "The Greatest Story Ever Forged" شواهد بعدی ضدترکی در اروپا مربوط به سال‌های ۱۴۵۳/۵۴ و به یک شکل مذهبی تودها در برابر ترک‌ها (به لاتین: missa contra Turcos) است.Janus Møller Jensen, Denmark and the Crusades, 1400-1650, BRILL, 2007, p. 117: "The earliest recorded mass against the Turks was composed by Bishop Bernhard of Kotor in 1453/54, immediately after the fall of Constantinople. It was officially confirmed and endowed with an indulgence of 300 days by Pope Paul II in 1470." در سال ۱۸۷۰ میلادی احساس‌های ضد ترکی به ترک هراسی تعریف شد.Ethnological Society (London), Journal of the Ethnological Society of London: Volume 2, 1870, p. 188: "Even Dr. Latham, whose Turcophobia is so pronounced, allows that the Khirgises are, in name and in many respects, other than Turks, though their language is unquestionably Turkish. I believe with him that Khirgis, a mere form of the..." ترک‌هراسی از سقوط قسطنطنیه و جنگ‌های ترک‌ها در اواخر قرون وسطی مختصری اثر گرفت. کوشش‌های مسیحیان غربی از گسترش امپراتوری عثمانی ریشه می‌گیرد. در میانه قرن پانزدهم میلادی توده‌های ویژه‌ای که توده‌ها علیه ترک‌ها نامیده می‌شدند در مکان‌های گوناگون در اروپا مراسم برگزار می‌کردند. پیام این توده‌ها این بود که تنها راه ممکن برای پیروزی در برابر ترک‌ها یاری جستن از خداوند است که یک جامعه مسیحی برای پایداری در برابر ظلم ترک‌ها به آن نیاز دارد.Andrew Kirkman, The cultural life of the early polyphonic Mass: medieval context to modern revival, Cambridge University Press, 2010, p. 121Danielle Buschinger, La croisade: réalités et fictions, Kümmerle, 1989, p. 51: "...pour faire progresser la piété des chrétiens; la liturgie a mis en évidence les défauts des turcs et depuis le milieu du 15ème siècle une missa contra Turcas (messe contre les Turcs) a été célébrée, où l'impie est désormais le Turc."
در قرن ۱۶ میلادی حدود ۲۵۰۰ نشریه دربارهٔ ترک‌ها در سراسر اروپا (بیش از هزار نشریه در آلمان) پخش شده بود. در این نشریات تصویر یک ترک خونخوار برای خواننده ترسیم شده بود. در حقیقت در طول دوره ۱۴۸۰ تا ۱۶۱۰ دو برابر کتاب‌هایی که دربارهٔ کشف آمریکا نوشته شده بود، دربارهٔ تهدید اروپا از جانب ترک‌ها کتاب منتشر شده بود.
در طول این دوره امپراتوری عثمانی بالکان را تصرف کرده و وین را به محاصره خود درآورده بود و نگرانی زیادی از گسترش و پیشرفت عثمانی در اروپا و عمیقاً در آلمان به وجود آمده بود.Miller, G. J. (2003). Luther on the Turks and Islam. In T. Wengert (Ed.), Harvesting Martin Luther's reflections on theology, ethics, and the church. (p. 185). Grand Rapids MI: W.B. Eerdmans Pub. Co. لوتر هوشمندانه از این نگرانی با این عنوان که ترک‌ها عوامل شیطان هستند که همراه با ضدمسیح در قلب کلیسای کاتولیک، روم، آخرین روزهای جهان که در کتاب مکاشفات یوحنا گفته شده‌است را رقم می‌زنند.Sean Foley. (2009). Muslims and Social Change in the Atlantic Basin. Journal of World History, 20(3), 377-398.