moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در سن ۲۶–۲۷ سالگی پس از بازی‌های ارتش‌های جهان در در یونان، فوتبال را کنار گذاشتم. سپس به مدت ۳ ماه برای شرکت در یک دوره مربیگری به ژاپن رفتم. در این دوره که در زمان سر استانلی رز رئیس فدراسیون جهانی فوتبال و مدیریت داتمار کرامر مربی مشهور آلمانی تشکیل شده بود، رنجبر، ابوطالب و من سه نفری بودیم که از ایران شرکت داشتیم. پس از بازگشت به ایران، به علت اینکه باند بازی در فوتبال زیاد بود، یکی دو سالی تیمی به من داده نشد.
من خبر مربیگری خود را در روزنامه خواندم. طبق عادتی که داشتم، از طریق روزنامه رویدادهای اقتصادی و سیاسی کشور را دنبال می‌کردم که یک روز تیتری را در صفحه اول دیدم که نوشته بود «محمود بیاتی مربی تیم ملی و حشمت مهاجرانی مربی تیم ملی جوانان».
در سال ۱۹۷۱ بود که کار خود را با تیم ملی جوانان شروع کردم. در زمان مربیگری تیم ملی جوانان شانس زیادی به جوانان شهرستانی دادم و بسیاری از جوانانی را که از شهرستان آوردم، مانند نظری، برزگری، قاسمپور و پزشک‌کار بعدها به تیم ملی راه یافتند.
تیم من چهار سال به‌طور مداوم قهرمان آسیا شد، در صورتی که قبل از من تیم ایران نتوانسته بود قهرمان آسیا شود و این رکوردی است که بعد از من نیز تا به حال به دست نیامده‌است. سپس در تهران قهرمانی جام ملت‌های آسیا را با تیم ملی کسب کردم و در المپیک ۱۹۷۶ کانادا -مونترال-تیم ملی فوتبال ایران برای اولین بار به دور دوم راه پیدا کرد. آخرین کار من با تیم ملی راه پیدا کردن به جام جهانی فوتبال ۱۹۷۸ آرژانتین و شرکت در آن جام بود. به‌طور کلی از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۸ که مربی و مشاور تیم ملی بودم، تیم ما در رده‌های مختلف قهرمان بلا منازع آسیا بود و هر تیمی که می‌خواست در برابر فوتبال ایران بازی کند دچار دلهره و اضطراب می‌شد. حتی با تیم دوم و جوان ایران، تیم ملی فوتبال کویت را که یکی از قدرت‌های آسیا بود و توسط کارلوس آلبرتو پریرا و ماریو زاگالو اداره می‌شد، در خاک خودشان شکست دادیم که برای کویتی‌ها یک فاجعه حساب می‌شد.
بعد از انقلاب به امارات آمدم و کار خود را با باشگاهی در شارجه به نام الشعب آغاز کردم که این باشگاه حتی زمین تمرین هم نداشت و من تیم را در خیابان تمرین می‌دادم. با این حال تیم ما همراه با تیم الاهلی که حسن روشن و حسن نظری را با خود داشت به فینال مسابقات راه پیدا کرد. در همان زمان بود که پیشنهاد مربیگری تیم ملی امارات به من داده شد که پس از فسخ قرارداد دان ربی مربی سابق تیم ملی فوتبال انگلیس، من به عنوان سرمربی تیم ملی فوتبال امارات انتخاب شدم. کار خود را با جوانان ۱۶–۱۷ ساله آغاز کردم که بلافاصله در همان سال اول قهرمان جوانان غرب آسیا شدیم و بعدها همین تیم، شاید به اضافه یکی دو بازیکن دیگر به جام جهانی فوتبال ۱۹۹۰ ایتالیا راه پیدا کرد.
سده چهاردهم هجری خورشیدی سده‌ای است که از ۱ فروردین سال ۱۳۰۱ هجری خورشیدی آغاز شد و در پایان ۲۹ اسفند سال ۱۴۰۰ هجری خورشیدی پایان یافت.https://calendar.ut.ac.ir/Fa/News/Data/Doc/century15th.pdf
در طول این سده در ایران سلطنت قاجار، سلطنت پهلوی و نظام جمهوری اسلامی در راس کار بودند.
مرتضی حائری یزدی (زاده ۲۰ مهر ۱۲۹۵ اراک – درگذشته ۲۵ اسفند ۱۳۶۴ قم) روحانی شیعه و از مدرسان حوزه علمیه قم بود. وی فرزند عبدالکریم حائری یزدی بود و به‌عنوان نماینده استان مرکزی در مجلس خبرگان قانون اساسی نیز فعالیت می‌کرد.
مرتضی حائری یزدی در ۱۴ ذیحجه سال ۱۳۳۴ قمری (۲۰ مهر ۱۲۹۵ ش) در سلطان آباد (اراک فعلی) زاده شد. با هجرت عبدالکریم حائری یزدی (مؤسس حوزه علمیه قم) در سال ۱۳۰۱ ش به قم، همراه پدر به این شهر مهاجرت کرد. در آن شهر مقدمات علوم دینی را نزد سید محمدرضا گلپایگانی آغاز کرد و فقه و اصول را در نزد پدرش و آیات: سید محمد محقق داماد و سید روح‌الله خمینی پی گرفت.باقری، علی، خاطرات ۱۵ خرداد، ج ۶، تهران، حوزهٔ هنری سازمان تبلیغات اسلامی، ۱۳۷۶
پس از طی دوره سطح، در سال ۱۳۱۵ برای او جواز طلبگی صادر شد، ولی عبدالکریم یزدی برای اینکه درخواستی از حکومت رضاشاه نکرده باشد، در مورد صدور جواز طلبگی وی تقاضا و اقدامی نکرد. سپس وی به مدت ۱۵ سال در نزد آیات: سید محمد حجت کوه‌کمری و محمدتقی خوانساری خارج فقه و اصول فراگرفت (دفتر ادبیات انقلاب اسلامی، /۴۵۷). او پس از طی این دوره خود از مدرسان برجسته حوزه علمیه قم شد و تا آخر عمر به این امر اشتغال داشت.
موقعیت علمی و انتساب او به بنیانگذار حوزه علمیه قم موجب شد، که در زمان زعامت بروجردی همراه روح‌الله خمینی و سید احمد زنجانی، ابوالقاسم اصفهانی، باقر سلطانی، سید محمود روحانی، سیدزین‌العابدین کاشانی و ریحان‌الله گلپایگانی در هیئت مصلحین حوزه، برای انجام اصلاحات و ایجاد تحول در این مرکز دینی علمی اقدام کند، اما عدم همراهی بروجردی با آنان کار را در نیمه راه متوقف گرداند. همین موضوع سبب گردید که مرتضی حائری به حالت قهر قم را به مقصد مشهد ترک کند، که با دلجویی بروجردی مجبور به مراجعت شد. همچنین او پس از درگذشت بروجردی برای جلوگیری از تأخیر در پرداخت شهریه طلاب و سامان حوزه، جلسه‌ای با حضور علمای قم تشکیل داد.روحانی، سیدحمید، نهضت روح‌الله خمینی (ره)، ج ۲، تهران، مرکز اسناد انقلاب اسلامی، ۱۳۷۶
مرتضی حائری یزدی با روح‌الله خمینی، رابطه‌ای دیرینه داشت؛ آنان به جز همکاری در هیئت مصلحین حوزه، هر روز هنگام غروب آفتاب، در مقبره شیخ فضل‌الله نوری در حرم فاطمه معصومه، با یکدیگر ملاقات و گفتگو می‌کردند. ازدواج دخترش با سید مصطفی خمینی، فرزند روح‌الله خمینی در سال ۱۳۳۵ بر این پیوند و ارتباط صحه گذاشت.
با اعلام لایحه انجمن‌های ایالتی و ولایتی، منزل حائری محل اجتماع علما برای اعتراض به این اقدام شد، که توسط روح‌الله خمینی دعوت شده بودند (باقری،دوانی، علی، زندگانی زعیم بزرگ عالم تشیع آیت‌الله بروجردی، تهران، نشر مطهر، ۱۳۷۲). همراهی با روح‌الله خمینی در ماجرای دوم فروردین (کشتار فیضیه) ادامه یافت و حائری همراه روح‌الله خمینی، عبدالنبی لنگرودی، ریحان‌الله گلپایگانی، سید محمد محقق داماد، شریعتمداری، مرعشی نجفی، هاشم آملی و سید محمدحسین طباطبایی اعلامیه‌ای علیه شاه صادر کردند (همان، /۱۹۹). او پس از سخنرانی ۱۴ خرداد ۱۳۴۲ روح‌الله خمینی به نزد وی رفت و از وی تجلیل کرد. با دستگیری روح‌الله خمینی در ۱۵ خرداد، در اعتراض به این اقدام به حضرت عبدالعظیم مهاجرت کرد و در آنجا برای جلوگیری از محاکمه روح‌الله خمینی، استناد به مصونیت مراجع در قانون اساسی مشروطه را به علمای مهاجر پیشنهاد نمود. پس از تبعید روح‌الله خمینی فعالیت حائری متوقف نشد و او در مراحل مختلف، پشتوانه‌ای برای نیروهای انقلابی بود؛ به طوری که در برگزاری مراسم بزرگداشت برای سعیدی خراسانی در روز جمعه، ۲۲ خرداد ۱۳۴۹ شخصاً به پهن‌کردن فرش در مدرسه فیضیه اقدام کرد. همچنین در سال ۱۳۵۳ در جریان کشته‌شدن حسین غفاری روحانیت با حمایت وی حوزه را تعطیل کردند. (آرشیو مرکز اسناد انقلاب اسلامی، ۱۰۴۵/)
یک سال بعد، پس از سرکوبی تظاهرات ۱۵ خرداد منزل حائری محل اجتماع آیات: گلپایگانی، مرعشی نجفی و شریعتمداری، در اعتراض به این اقدام شد، که پس از تبادل نظر این چهار تن بنا شد، مدارس فیضیه و دارالشفا در اختیار طلاب قرار گیرد.
با مرگ مشکوک سید مصطفی خمینی در اول آبان ۱۳۵۶ حائری در سوگ فقدان دامادش پیام تسلیتی به روح‌الله خمینی ارسال نمود. همچنین با چاپ مقاله توهین‌آمیز روزنامه اطلاعات، در مورد روح‌الله خمینی، به آن نویسندگان مقاله اعتراض کرد و بدین مناسبت در ۱۸ دی ۱۳۵۶ در مسجد اعظم قم سخنرانی نمود، که پس از آن راهپیمایی اعتراض‌آمیزی علیه رژیم توسط طلاب انجام شد (روزشمار انقلاب اسلامی، /۴۳۷). و پس از فاجعهٔ ۱۹ دی قم همراه آیات: شریعتمداری، مرعشی نجفی و سید صادق روحانی در منزل ابوالقاسم دانش آشتیانی برای ایجاد آرامش در شهر و جلوگیری از کشتار مردم تبادل نظر نمود.
در پی وقوع انقلاب ۱۳۵۷، مرتضی حائری یزدی به عنوان نماینده استان مرکزی در مجلس خبرگان قانون اساسی برگزیده شد و در آن مجلس در گروه قوه مجریه عضویت داشت. وی پس از این مسئولیت تا هنگام درگذشت در اسفند ۱۳۶۴ به جز تدریس، سمتی نداشت. وی علاوه بر سال‌ها تدریس در حوزه علمیهٔ قم، به تألیف و ترجمه نیز اشتغال داشت.
مرتضی حائری یزدی در شب ۲۴ جمادی‌الثانی ۱۴۰۶ (۲۵ اسفند ۱۳۶۴ ش) در قم درگذشت و در حرم فاطمه معصومه دفن شد.
× سر دلبران
۱۰۷۷ هزار و هفتاد و هفتمین سال هجری خورشیدی است.
۱۰۶۷ هزار و شصت و هفتمین سال هجری خورشیدی است.
(درگذشت: ۱۱۲۶)، در قوچان خراسان
۱۱۲۷ هزار و صد و بیست و هفتمین سال در گاه‌شماری هجری خورشیدی است.
نقدی می‌تواند به موارد زیر اشاره کند:
بهجت‌آباد می‌تواند به موارد زیر اشاره داشته باشد:
منوچهر احترامی (تولد ۱۶ تیر ۱۳۲۰https://www.aftabir.com/news/view/2004/oct/25/c5c1098706036.php/ تهران – مرگ ۲۲ بهمن ۱۳۸۷ تهران) طنزپرداز از قدیمی‌ترین نویسندگان ادبیات کودک و نوجوان بود، که مجموعهٔ کارهای «حسنی نگو یه دسته‌گل» او از دههٔ ۶۰ تا امروز، با مجموع تیراژ چندمیلیونی همچنان یکی از محبوب‌ترین کتاب‌های کودکان به‌شمار می‌رود.
احترامی در مدارس مروی و دارالفنون دوران تحصیل را طی کرد و از دانشکدهٔ حقوق دانشگاه تهران فارغ‌التحصیل شد.
وی سال‌ها به عنوان طنزنویس با نشریات مختلف همکاری داشت و طی چند سال گذشته اغلب آثارش را در مجله گل‌آقا به مدیریت کیومرث صابری فومنی (گل آقا) چاپ می‌کرد. وی طنزنویسی را به‌طور جدی از سال ۱۳۳۷ با مجله توفیق آغاز کرد و با مطبوعات دیگر و نیز رادیو و تلویزیون هم همکاری داشت. امضاهای مستعاری همچون «م. پسرخاله» و «الف ـ اینکاره» از امضاهای اوست.
احترامی مجموعه‌ای از این آثار را در کتاب «جامع الحکایات» منتشر کرد و چاپ بخشی از داستان‌های طنزش را در مجموعه «بچه‌ها، من هم بازی» تدارک دید. منوچهر احترامی در دوران حیاتش بیش از پنجاه عنوان کتاب برای کودکان نوشته و منتشر کرد که «حسنی نگو یه دسته گل»، «خروس نگو یه ساعت»، «خرس وکوزه عسل» و «دزده و مرغ فلفلی» از آن جمله‌اند.
وی که کارمند و بازنشسته مرکز آمار ایران بود، در روز چهارشنبه، ۲۲ بهمن ۱۳۸۷ بر اثر نارسایی قلبی، در یکی از بیمارستان‌های تهران درگذشت و در قطعه هنرمندان بهشت زهرا به خاک سپرده شد.
صفحه ۱۵ شماره ۴۹۸ روزنامه تهران امروز
گُنبَدوار هِکاته (Hecates Tholus) یک آتشفشان بر سطح کره مریخ است که در نیم‌کره شمالی این سیاره واقع شده‌است.آسمان پارس، بازدید: فوریه ۲۰۰۹.
مأموریت مارس اکسپرس بنگاه فضایی اروپایی نشان داده‌است که ۳۵۰ میلیون سال پیش در این مکان انفجار آتشفشانی بزرگی رخ داده‌است.
این انفجار یک کاسه آتشفشانی به قطر ۱۰ کیلومتر پدید آورده‌است. دانشمندان گمان می‌کنند که نهشته‌های یخچالی بعدها بخشی از این کاسه و یک فرونشست مجاور را پر کرده‌اند.
این امر در حدود ۵ تا ۲۰ میلیون سال پیش رخ داده‌است.
نمودارهای آب‌وهوایی نشان می‌دهد که امروزه یخ بر روی گنبدوار هکاته وضعیت پایداری ندارد و این نشان‌دهنده دگرگونی‌های آب‌وهوایی از زمانی است که یخچال‌های طبیعی فعال بودند.
کانال‌های مارپیچی نیز بر روی گنبدوار هکاته دیده می‌شوند که به نظر می‌آید در اثر جریانات مواد گداخته ایجاد شده باشند.
دکتر عباس کنگی، عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی شاهرود و پژوهشگر ایرانی زمین‌شناسی سیاره‌ای، در سال ۲۰۰۷ میلادی با بررسی داده‌های فضاپیمای مارس اکسپرس ناسا از گنبدوار هکاته، توانست یک پدیده گِل‌فشان به‌جامانده از فعالیت‌های آتشفشانی در سطح سیاره مریخ کشف کند.روزنامه قدس ، بازدید: فوریه ۲۰۰۹.
این که احتمالاً نخستین گزارش علمی از وجود گل فشان در سطح سیاره بهرام است، در قالب مقاله‌ای در شماره ماه مه ۲۰۰۷ مجله علمی فرهنگستان بین‌المللی کیهان‌نوردی ارائه شده‌است.
Huber et al., Ernst (۱۷ March ۲۰۰۵). «Discovery of a flank caldera and very young glacial activity at Hecates Tholus». Nature ۴۳۴: ۳۵۶–۳۶۱.
خیابان جمهوری اسلامی که بیشتر با نام خیابان جمهوری شناخته می‌شود، خیابانی غربی-شرقی در مرکز شهر تهران است که از خیابان رودکی آغاز شده، و تا میدان بهارستان امتداد دارد. خیابان‌های اصلی و فرعی بسیاری در گذر این خیابان هستند که برخی از آن‌ها همچون ولی‌عصر (خیابان پهلوی پیشین) و کارگر جنوبی (خیابان سی متری پیشین) تغییر نام داده‌اند و برخی دیگر مانند لاله‌زار، صفی‌علی‌شاه، ملت و اکباتان بر نام‌های دیرین خود باقی مانده‌اند.
خیابان جمهوری اسلامی، «جزو مناطق ممنوعه پرواز به حساب می‌آید».شلیک پدافند هوایی به پهپاد صداوسیما در اطراف دفتر خامنه‌ای، "رادیو فردا" این خیابان از غرب آن به ترتیب، ایستگاه مترو شهید نواب صفوی، ایستگاه مترو انقلاب، ایستگاه مترو تئاتر شهر، ایستگاه مترو فردوسی، ایستگاه مترو سعدی (تقاطع خیابان سعدی و جمهوری) و در انتها با ایستگاه مترو بهارستان قابلیت دسترسی دارد...
پیش از انقلاب بخش‌های مختلف این خیابان نام‌های جداگانه‌ای داشته‌است که بدین ترتیب بوده‌اند:
اقتباس و الگوگیری از معماری غرب در دهه‌های ۱۳۰۰ و ۱۳۱۰ در دورهٔ رضاشاه و بعدتر در دورهٔ محمدرضاشاه بر ساختمان‌های آن کاملاً آشکار است. بعدها جنبش‌هایی چون نوگرایی، ساختارگرایی و آینده‌گری، که الگویی مساعد برای توسعهٔ شهری بود.
پیرامون اشراف معماران آن زمان بر اصول و جزئیات معماری وقت، چنین آمده‌است:
نمونه‌هایی که از روی الگوهای خارجی اجرا شده‌است خود، دلیل بر اشراف معماران آن زمان بر مبانی، اصول و حتی بسیاری از جزئیات و ریزه‌کاری‌های مربوط به شیوه‌های معماری غربی است.
این شیوه‌ها از یک سو از قابلیت انعطاف مناسبی در زمینه طراحی برخوردارند و از سوی دیگر، زمینه هماهنگی‌های لازم را بین ساختمان‌های مجاور یکدیگر فراهم می‌آورند، به نحوی که در ضمن حفظ هویت هر بنا، مجموعه‌ای منسجم و یک‌دست را در حاشیه خیابان ایجاد می‌کردند. این ساختمان‌ها حتی اگر به شیوه‌های مختلف طراحی شده باشند، از تفاوت‌های ناهنجار به دور بوده و اشکال یک‌نواخت و کسل‌کننده نیز ندارند.
ساختمان‌های خیابان‌های تازه‌ساز آن دوره چون ساختمان‌های بخش‌هایی از پهلوی (ولی‌عصر)، خیابان قوام (سی تیر)، خیابان سپه (امام‌خمینی)، خیابان شاه (جمهوری اسلامی)، خیابان کاخ (فلسطین) و لاله‌زار و بسیاری دیگر از خیابان‌های اصلی و فرعی عمدتاً تحت تأثیر سبک‌های اوایل مدرن، هنر نو و آرت دکو بودند.
در آن دوره، بیشینهٔ ساختمان‌های شهر تهران با شیوهٔ معماری اوایل مدرن ساخته شده بود. «سطوح صاف و یک دست در قالب شکستگی‌ها، فرورفتگی‌ها و بیرون زدگی‌ها»، در نمای ساختمان‌ها تنوعی درخور به وجود آورد. «بالکن‌های بیرون زده یا عقب نشسته، اتاق‌های جلو آمده، و استفاده از حجم‌ها متفاوت که هماهنگ شده بودند»، همه در این ساختمان‌ها دیده می‌شدند.
بسیاری از ساختمان‌های دولتی و آموزشی نیز در این دوره ساخته‌شدند که بیشینهٔ آن‌ها تأثیرگرفته از شیوهٔ معماری نئوکلاسیک خردگرا بودند.
ساختمان‌های بسیاری در خیابان جمهوری اسلامی و لاله‌زار چون مهمان‌سرای لاله، مدرسهٔ اتفاق در خیابان انقلاب و ساختمان‌های تجاری نبش انقلاب و صبا، که قسمتی از دانشکدهٔ هنر و معماری دانشگاه آزاد اسلامی تهران است و خیلی از بناهای خیابان انقلاب (که در زمان رضاشاه، نخستین خیابان اصلی به شیوهٔ اروپایی بوده‌است)، همگی زیر تأثیر مکتب هنر نو بوده‌اند.
میدان جمهوری اسلامی از طریق خطوط اتوبوس‌رانی گوناگون به مقاصد شمال و غرب می‌رسد. گراگرد این میدان در آغاز خیابان جمهوری اسلامی، صنف‌های گوناگونی که خانه‌دارها در زندگی روزانه با آن سروکار پیدا می‌کنند وجود دارند، چون میوه و تره‌بار فروشی، پوشاک‌فروشی، نانوایی و دست‌فروش‌هایی که میوه‌های نوبرانه و خشکبار را به فروش می‌رسانند.
خیابان اسکندری جنوبی نخستین تقاطع می‌باشد که نمایندگی فروشگاه‌های زنجیره‌ای پاتن‌جامه را در خود جای داده‌است.
خیابان باستان دومین تقاطع می‌باشد که این تقاطع شروع راستهٔ پلاستیک فروشی‌های متعدد و معروف این خیابان است.
تقاطع اصلی دیگر جمال‌زاده می‌باشد که وجود مبل‌فروشی‌ها در آن، زمینهٔ ایجاد فروشگاه‌های پارچه‌مبلی را پیش آورده‌است. مغازه‌های زرین ملامین، آینه، و شمعدان فروشی‌ها در کنار مبل‌فروشی‌ها می‌باشند.
مسجد امام‌سجاد، نبش خیابان فخررازی قرار دارد که ساختمان آن در سال ۱۳۲۶ گشایش یافت.
در تقاطع ابوریحان، وایت وستینگ هاوس (برای لوازم خانگی) و مرکز اطلاعات اورژانس تهران و سینما جمهوری نیاگارا (که متعلق به هنرپیشهٔ قدیم ایران، محمدعلی فردین بوده) وجود دارند. نمایندگی‌ها و فروشگاه‌های چرخ‌خیاطی چون ژوکی یا خیبر در این مسیر هستند که ویژهٔ سری‌دوزها و تولیدی‌های پوشاک می‌باشند.
در تقاطع فلسطین، بورس پارچه و تریکو می‌باشد که در گذشته در بازار بزرگ تهران بوده‌اند.
مسجد جامع جمهوری اسلامی، که پیش از انقلاب پارکینگی متعلق به یک روحانی بود، در سال ۱۳۷۲ به دستور آیت الله خمینی، توسط کمیتهٔ امداد امام‌خمینی به مسجد تبدیل شد. در روبروی مسجد، فروشگاه رفاه جای دارد.
این بخش از خیابان جمهوری اسلامی (از تقاطع خیابان ولیعصر تا چهارراه استانبول) در سال ۱۳۰۹ خورشیدی نامی نداشته‌است، اما برای ۴۰ سال به خیابان نادری معروف بود، که پس از انقلاب نام جمهوری اسلامی را بر خود گرفت. در این بخش از خیابان جمهوری اسلامی، مرکزی برای لوازم صوتی و تصویری و ارتباطی است که نمایندگی‌های بزرگی چون سامسونگ، ال‌جی، سونی و پاناسونیک در آن دیده می‌شوند. بورس لوازم ارتباطی چون تلفن، موبایل و همچنین وسایل آشپزخانه‌های صنعتی و کارگاهی، چون سماورها، یخچال‌ها و چرخ‌گوشت‌های صنعتی در این منطقه به چشم می‌آیند. از ساختمان‌های پراهمیت این ناحیه می‌توان به ساختمان فرقانی و ساختمان امجد اشاره کرد که حدود ۱۳۰۰۰ مترمربع گستردگی داشته و دارای ۴ طبقه می‌باشد که بورس لوازم و قطعات الکترونیکی می‌باشد.
به دلیل سکونت زرتشتیان در خیابان میرزا کوچک‌خان جنگلی، دبیرستان فیروز بهرام و آدریان، و پرستشگاه زرتشتیان قرار دارد. پیش از تأسیس این مدرسه در ۱۸ اردیبهشت ۱۳۱۱، محل مدرسه در خیابان مسعود سعدتوان بود که نام آن بعدها به جمشید تغییر کرد. از افرادی که در این مدرسه درس خوانده‌اند به حسن‌علی منصور، نخست‌وزیر دوران پهلوی و جواد منصور و هوشنگ نهاوندی، رئیس دانشگاه تهران می‌توان اشاره کرد. از کارهای مهم پس از ساخت انجمن زرتشتیان تهران، ساخت بنای آدریان تهران بود که در ۱۲۹۶ پایان یافت. سنگ‌بنای آدریان، هم‌زمان با سنگ‌بنای دبستان ایرج انجام شد.
درمانگاه و کتاب‌خانهٔ یگانگی و دبیرخانهٔ انجمن، در پشت آدریان تهران جای دارد که اسفندیار یگانگی، بانی مجموعه می‌باشد.
کافهٔ نادری که زمانی پاتوق کسانی چون صادق هدایت، جلال آل‌احمد و صادق چوبک و همهٔ کسانی که در دههٔ ۱۳۴۰، بر علم و فرهنگ ایران تأثیرگذار بوده‌اند. این کافه هنوز هم پابرجاست و مشتریان زیادی دارد.
در تقاطع فردوسی و در ضلع جنوب غربی خیابان، بنایی قدیمی قرار دارد که اکنون پس از بازسازی مربوط به بانک صادرات ایران شعبهٔ فردوسی می‌باشد. در ضلع شمال شرقی هم فروشگاه پارکر قرار دارد که مدت ۳۰ سال به فروش انواع قلم‌های خارجی می‌پرداخت. فروشگاه برق لامع، نبش فروشگاه بزرگ و ساختمان پلاسکو، که از سال ۱۳۱۰ تاکنون به فروش انواع حوله‌ها می‌پردازد، قرار دارد.
ماهی‌فروشی‌ها که میان چهارراه استانبول و میدان استقلال جای دارند، در ضلع جنوبی خیابان به فروش آبزیان و ماهی‌های تازه می‌پردازند.
در ضلع شمالی خیابان مسجد هدایت واقع است. در کتاب اول دربارهٔ این مسجد چنین آمده:
مسجد هدایت، در ضلع شمالی خیابان واقع است که به مسجد مخبرالدوله یا کمال هدایت و تکیه علی قلی معروف است. این مسجد در زمان گذشته ناصری، مسجد گذرگاهی بوده‌است. قسمت‌هایی از ملک و مسجد که یتیم‌خانه و درمانگاه بوده، طبق وصیت مخبرالدوله، ۳۰ سال بعد از فوت او به این مکان‌ها اضافه شده‌است. هنگامی که آیت‌الله طالقانی پیشنماز مسجد شد، مسجد از حالت گذرگاهی درآمد. سپس توسط شیخ علی تهرانی این مکان‌ها جزو مسجد قرار گرفت و مسجد را بزرگ‌تر کردند. در نمای بیرونی مسجد آیه‌هایی از قرآن به خط زرین الخط در سال ۱۳۴۴ه‍. ش، بر کتیبه‌هایی نوشته شده و با نقوش گل و ترنج تقسیم‌بندی و بر سر در ورودی مسجد نیز شعری از محمد علی صغیر نوشته شده‌است. داخل مسجد ۲۵ قبر خانوادگی واقع است که پس از گسترش مسجد، سنگ قبرها در داخل رواق‌ها افتاد و در فضایی نگه‌داری می‌شود و تنها سنگ قبر سازنده مسجد به‌طور ایستا (عمودی) بر دیوار قرار گرفته‌است که به دلیل رنگ بسیار روشن و تا حدودی فرسودگی سطح سنگ به سختی و با نور پردازی خاص اشعاری را که بر روی سنگ حک شده‌است می‌توان خواند.
جزیره‌های مانش جزایری متعلق به بریتانیا در کانال مانش است که در ۱۶ تا ۴۸ کیلومتری ساحل فرانسه و حدود ۱۳۰ کیلومتری جنوب انگلیس قرار دارد. مساحت این جزایر ۱۹۴ کیلومتر مربع و جمعیت آن در سال ۲۰۰۵ حدود ۱۵۶ هزار نفر برآورد شده‌است.
چهار جزیره جرزی، گرنزی، آلدرنی و سارک مهمترین جزایر آن هستند و کل جزایر به دو منطقه جرزی و گرنزی تقسیم شده و هر یک قانون اساسی خاص خود را دارند و با حقوق عرفی محلی اداره می‌شوند. این منطقه به پرورش گاو معروف است.
این جزایر در فرانسوی جزایر انگلو-نورماندی یا جزایر مانش نامیده می‌شوند.
این جزایر در گذشته بخشی از دوک‌نشین نورماندی بود و با تسلیم انگلیس در جنگ سال ۱۰۶۶ جزو پادشاهی بریتانیا شدند. فرانسوی‌ها مدعی مالکیت چند خرده‌جزیرهٔ غیرمسکونی جرزی بودند و اختلاف دو کشور در ابتدای سده بیستم میلادی با فراهم شدن امکان بهره‌برداری از ذخایر غنی فلات قاره دریای مانش اوج گرفت. چرا که مالکیت جزایر تأثیر مهمی بر محدوده فلات قاره دو کشور می‌گذاشت. در نهایت دیوان بین‌المللی دادگستری در سال ۱۹۵۳ حاکمیت جرزی بر این جزایر را تثبیت کرد.Channel Islands. (2009). In Encyclopædia Britannica. Retrieved February 11, 2009, from Encyclopædia Britannica Online: http://www.britannica.com/EBchecked/topic/105745/Channel-Islands
این جزایر در سال ۱۹۴۰ تنها بخش بریتانیا بودند که در جنگ جهانی دوم توسط قوای آلمانی اشغال شدند.
مردم این جزیره بیشتر از نسل نورمن‌ها هستند. به‌جز جزیره الدرنی که اکثریت ساکنان آن انگلیسی هستند. آب‌وهوای مطبوع و مالیاتهای پائین موجب شده که در سال‌های اخیر مردم بسیاری از ناحیه برتانی فرانسه به این جزایر مهاجرت کنند.Channel Islands. Answers.com. The Columbia Electronic Encyclopedia, Sixth Edition, Columbia University Press. , 2003. http://www.answers.com/topic/channel-islands, accessed February 11, 2009.
زبان‌های فرانسوی و انگلیسی هر دو صحبت می‌شوند و گویش و فرهنگ نورمنی نیز هنوز در این منطقه باقی است.
تردید عنوان فیلمی سینمایی به کارگردانی واروژ کریم‌مسیحی محصول سال ۱۳۸۷ ایران است. این فیلم جایزه سیمرغ بلورین بهترین فیلم بیست و هفتمین جشنواره فیلم فجر را به‌دست‌آورد. "تردید" دومین ساخته کریم‌مسیحی پس از گذشت ۱۸ سال از ساخت نخستین فیلم او "پرده آخر" است.تردید» برترین فیلم «درباره الی» بهترین کارگردانی (روزنامه سرمایه)
فیلمنامه تردید بر پایه نمایشنامه "هملت" اثر ویلیام شکسپیر نوشته شده‌است و روایتگر داستان پسری به نام سیاوش است که پس از مرگ پدرش، عموی او اختیار ثروت خانوادگی را به دست می‌گیرد. سیاوش عاشق دخترعمه‌اش مهتاب است. پس از گذشت مدت کوتاهی از مرگ پدر، او از ازدواج قریب‌الوقوع عمو با مادرش باخبر می‌شود. سیاوش طی ماجراهایی می‌فهمد که پدرش کشته شده‌است.ماهنامه سینما تئاتر، شماره ۱۱۲، بهمن ۱۳۸۷، صفحهٔ ۲۲
بهرام بیضایی گفت: «همان میزان گرما، پُختگی، تحّرک، دقّت، نکته‌بینی، نیرو، سلیقه و مهّم‌تر از همه استقلالِ سَبک که هجده سال پیش تماشاگرانِ "پردهٔ آخر" از آن شگفت‌زده شدند را افزون بر تجربه گذر از این هجده سال، در "تردید" می‌توان دید. تسلّطِ مطلق بر چینشِ عناصر و پردازشِ حرکت‌ها، گُسترشِ مضمونِ هر صحنه، دقّت بر جزئیاتِ هر قاب و خودِ قاب‌بندی که همه برای تدوینی ویژه اندیشیده شده‌اند.»
مارک برنت، شکسپیرشناس ایرلندی و فیلم‌شناس، در پاییز ۱۳۹۳ دربارهٔ این فیلم در دانشگاه تهران در حضور اندیشمند برجسته و شکسپیرشناس بزرگ آمریکایی استیون گرینبلت سخن گفت. استیون گرینبلت علاقه‌مندی خود را برای تماشای این فیلم ابراز کرد.http://www.hamshahrionline.ir/details/280141
عماد افروغ ( – ) نویسنده، جامعه‌شناس، استاد دانشگاه و سیاستمدار اصولگرا ایرانی بود. وی نمایندهٔ تهران در مجلس شورای اسلامی در دورهٔ هفتم و رئیس کمیسیون فرهنگی مجلس بود. او به دلیل عارضه قلبی ناشی از عوارض بیماری سرطان، بامداد جمعه ۲۵ فروردین ۱۴۰۲ در سن ۶۵ سالگی درگذشت.
افروغ در سال ۱۳۶۵ از دانشگاه شیراز کارشناسی جامعه‌شناسی و در سال ۱۳۶۹ از همین دانشگاه کارشناسی ارشد را گرفت. وی دکتری جامعه‌شناسی را از دانشگاه تربیت مدرس در سال ۱۳۷۶ دریافت کرد و در سال ۱۳۷۳ به عنوان دانشجوی نمونه کشور در مقطع دکتری شناخته شد. از سال ۱۳۷۶ به مدت ۶ سال عضو هیئت علمی دانشگاه تربیت مدرس بود. از سال ۱۳۸۲ به عنوان عضو هیئت علمی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی فعالیتش را آغاز کرد و مدیر گروه علم و دین این پژوهشگاه بود. همچنین عضو پژوهشگاه علوم انسانی، استاد جامعه‌شناسی دانشگاه تربیت مدرس و رئیس گروه جامعه‌شناسی دانشگاه باقرالعلوم بود.
از سوابق دیگر کاری وی می‌توان به مدیر گروه اجتماعی مرکز تحقیقات استراتژیک ریاست جمهوری ۷۳–۷۲ مدیر کتابخانه مرکزی دانشگاه تربیت مدرس ۷۷–۷۶، مسئول گروه سیاست داخلی کمیسیون داخلی، دفاعی و امنیتی دبیرخانه مجمع تشخیص مصلحت نظام ۷۷–۷۹، مدیر گروه فرهنگ، هنر و تاریخ شبکه یک صدا و سیما ۸۲–۸۰، تدریس در دانشگاه‌های مختلف، دبیر و مسئول کمیته علمی همایشهای روشنفکری در ایران و موازین توسعه و ضد توسعه فرهنگی کلان‌شهر تهران اشاره کرد.
افروغ در یکی از روستاهای شهرستان سوادکوه در منطقه لفور در ۵۰ کیلومتری قائمشهر زندگی می‌کرد.
وی در سال ۱۳۵۵ برای تحصیل در رشته جامعه‌شناسی وارد دانشگاه سالفورد انگلستان شد. در شهریور ۱۳۵۹ به دلیل برگزاری تظاهراتی علیه آمریکا در مقابل سفارتخانه این کشور که در اعتراض به برخورد پلیس آمریکا با دانشجویان مسلمان ایرانی در آمریکا، برگزار شده بود؛ دستگیر و زندانی شد و در زندان بیش از ۵ بار محاکمه و سپس از آن کشور اخراج شد.
افروغ از کاندیداهای دوره ششم مجلس شورای اسلامی از حوزه تهران بود. وی در آن دوره در هیچ ائتلافی قرار نداشت و موفق به کسب آرا برای نمایندگی نشد. وی در دورهٔ هفتم مجلس شورای اسلامی، از حوزهٔ انتخابیه تهران به همراه اصولگرایان در انتخابات شرکت کرده و اینبار به مجلس راه یافت. پس از آن به ریاست کمیسیون فرهنگی مجلس انتخاب شد.
افروغ همواره از منتقدان اصولگرایان بوده که همین باعث گردید که در دورهٔ بعدی مجلس، علی‌رغم خواست اصولگرایان کاندیدا نشود و از قدرت کناره‌گیری نماید. وی پس از آن همچون گذشته به کارهای تئوریک مشغول گردید و با شدت بیشتر به انتقاد از اصولگرایان پرداخت.
وی در مجلس هفتم همراه با سید محمود مدنی و سعید ابوطالب در مقابله با بد اخلاقی های اصولگرایان و جبهه پایداری اقدام به تاسیس حزب اصول گرایان مستقل در مجلس نمود. اما پس از کارشکنی ها توهین و مخالفت حداد عادل حزب ادامه حیات نداد و از میان رفت.[https://www.farsnews.ir/news/8602180379%20%20%20%20/%D8%A7%D8%B5%D9%88%D9%84%DA%AF%D8%B1%D8%A7%D9%8A%D8%A7%D9%86-%D9%85%D8%B3%D8%AA%D9%82%D9%84-%D9%85%D8%AC%D9%84%D8%B3-%D8%A7%D8%B9%D9%84%D8%A7%D9%85-%D9%85%D9%88%D8%AC%D9%88%D8%AF%D9%8A%D8%AA-%D9%83%D8%B1%D8%AF اصولگرايان مستقل مجلس اعلام موجوديت كرد
]، اصولگرایان مستقل جبهه جدید اصول گرایی.
افروغ از نظریه پردازان سرشناس اصولگرا محسوب می‌گردد. نظریه نقد درون گفتمانی را او ابداع کرد و بعدها به گفتمانی غالب تبدیل شد. افروغ در آخرین اظهارات خود می‌گوید در امر اجتماعی به عقلانیت انتقادی معتقد شده‌است. نظریات او دربارهٔ انقلاب اسلامی تأمل‌برانگیز است. یکی از کتاب‌های او انقلاب اسلامی و مبانی بازتولید آن نگاه جالبی را دربردارد.
افروغ در انتخابات هشتم مجلس شورای اسلامی شرکت نکرد و در جواب افکار اعلام کرد که عدم حضور وی در مجلس مفیدتر است. از اقداماتی که وی مدنظر داشت و در آن مسیر گام برداشت، راه‌اندازی فعالیت‌های رسمی "جنبش اخلاقی" بوده‌است. وی به عنوان مدیر گروه علم و دین پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، اعلام داشت که این فعالیت‌ها توسط همفکرانش در این مرکز آغاز شده‌است. افروغ، تأثیر این جنبش را در صحنه اخلاق سیاسی، قابل توجه می‌داند. وی همفکرانش را در این زمینه افرادی معرفی می‌کند که سابقهٔ فعالیت سیاسی مبارزاتی و به صورت متشکل و رسمی به اخلاق توجه ویژه‌ای دارند.
در این راستا، افروغ خود را از اولین افرادی می‌داند که از میرحسین موسوی برای حضور در عرصه دعوت کرده‌است. وی در زمستان ۸۷ بیان می‌دارد که پس از صورت گرفتن این امر و حضور موسوی، امید داشته که بسیاری از دغدغه‌هایش رفع شود. وی رعایت اخلاق در انتخابات را از محورهای ضروری می‌داند. اما افروغ از موسوی حمایت نکرد و حتی بعد از انتخابات از اینکه برخی وی را به موسوی منتسب می‌کردند گلایه کرد. وی حتی پس از انتخابات عنوان کرد که هیچگاه نگفته موسوی چهره‌ای اخلاقی است، اما اینکه وی بخشی از تاریخ ماست قابل انکار نیست. افروغ بیان می‌کند که در ایام انتخابات به موسوی توصیه کرده بود که از گروه‌های سکولار و لیبرال فاصله بگیرد.
عماد افروغ در روز ۲۶ دی ۱۳۹۰ در برنامه زنده تلویزیونی "پارک ملت" گفت: «هر فردی از افراد جامعه این حق را دارد که رهبر را استیضاح کند و اگر رهبری نتواند پاسخ مناسب بدهد خود به‌خود معزول است. مشکل اصلی الان شکاف و فاصله میان دولت و ملت است که مدام بیشتر می‌شود».
افروغ همچنین دربارهٔ مجلس خبرگان رهبری در این برنامه گفت: «چرا باید تنها فقها در این مجلس حضور داشته باشند. اقتصاددانان و دیگر متخصصان نیز باید در این مجلس حضور داشته باشند.»افروغ در تلویزیون: هر عضوی از جامعه باید بتواند رهبر را استیضاح کند
حمید رسایی نماینده مجلس، در ۲۷ دی ۱۳۹۰ بدون اشاره به نام عماد افروغ گفت: «متأسفانه انتظار شنیدن چنین کلماتی نسبت به ارکان انقلاب اسلامی را از پشت تریبون صدا و سیما آن هم با دعوت از چهره‌هایی که مواضع متفاوت و مذبذب آن‌ها کاملاً مشهود است، نداشتیم».
شهاب الدین صدر، نایب رئیس مجلس که ریاست جلسه را برعهده داشت در پاسخ به تذکر رسایی گفت: «آقای ضرغامی باید کوتاهی صورت گرفته در آن برنامه را جبران کند.»
مصطفی کواکبیان؛ عضو فراکسیون اقلیت مجلس در تذکری دیگر گفت: «برنامه «پارک ملت» (برنامه‌ای که افروغ در آن حضور یافته بود) مشکلی نداشته و منتقدان سخنان آقای افروغ می‌خواهند هیچ صدایی به جز صدای خودشان شنیده نشود.»
افروغ نیز گفت: «با «غسل شهادت» متن گفته‌های خود در برنامه «پارک ملت» را منتشر می‌کند، تا مورد تحلیل و نقد قرار گیرد.» متن گفته‌های افروغ در سایت اینترنتی او منتشر شد.
عماد افروغ در جریان کشته‌شدن مهسا امینی در زمان بازداشت گشت ارشاد صراحتا گفت که مسئولیت مرگ مهسا امینی با نیروی انتظامی بوده است.
عماد افروغ به دلیل عوارض ناشی از بیماری سرطان، ۲۵ فروردین ۱۴۰۲ درگذشت. مراسم نماز بر پیکر و تشییع او صبح روز شنبه ۲۶ فروردین از مسجد دانشگاه تهران انجام گرفت و در صحن مصطفی خمینی مقبره روح‌الله خمینی به خاک سپرده شد.""
سید محمود مدنی بجستانیسعید ابوطالب
حزب برادران، از تشکل‌های سیاسی-مذهبی تأسیس شده در دهه ۱۰ شمسی توسط سید نورالدین حسینی الهاشمی (شیرازی). هدف از تأسیس آن تبدیل اسلام هیئتی و سنتی به اسلام زنده و سیاسی بوده‌است.سالنامه حزب برادران، مجموعه مقالات، شیراز، ۱۳۲۹
طرح اولیه این حزب در سال ۱۳۱۳ ش، زمانی که هیچ‌کس قدرت تشکیل مجمع و حزب را نداشتنشریه فضیلت، ش ۲۰، مهر ۱۳۸۰
توسط سید نورالدین ریخته شد و به صورت محرمانه در همان دورهٔ رضاخان توسعه یافت. پس از ۱۳۲۰ فعالیت آن گسترش و نمود زیادتری پیدا کرد و پس از ۱۳۲۴ آشکارا به فعالیت پرداخت. با استفاده از تشکل‌های فرعی و هیئت های مذهبی گسترش زیادی یافت.فصلنامه پژوهش تاریخی، سال سوم، ۱۳۷۹، ش ۸–۵، ص ۹
آیین برادری، نشریه رسمی این حزب بوده‌است. همچنین مهرایزد به صاحب امتیازی سید محمدرضا حسینی الهاشمی، از نشریات اصلی آن بوده‌است.
سردار حکمت و قوام شیرازی نمایندگان مورد حمایت این حزب در انتخابات مجلس شورای ملی در دوره‌های مختلف بودند.وثوقی، محمدباقر -حزب برادران شیراز به روایت اسناد ساواک -مرکز اسناد انقلاب اسلامی -۱۳۸۶
در تاریخ ادبیات پرو، سنت شفاهی مردم بومی و منابع فنی نگارش (همراه با اسپانیایی‌ها) یکدیگر را تحت پوشش قرار می‌دهند. از ابتدا، این امر میسر بود که واقعیات متفاوت و پیچیده فرهنگی را گردآوری و بیان نمود که فوراً پس از فتح وارد یک درگیری و برخورد می‌شدند.
ادبیات کوئچوا و زبان آیمارا به روش شفاهی انتقال یافته‌است. این ادبیات با رسوم مذهبی، کشاورزی، صمیمانه، جشن یا تدفین رابطه نزدیک دارد. این ویژگیها به اشکال خاصی از شعر یا نثر تبدیل می‌شود، چرا که آن در اولین سرگذشت‌های تاریخی از اینکا گارسیلاسو دلاوگا (شرح وقایع) یا فلیپه گوآمان د آیالا (سرگذشت جدید حکومت خوب) و در تمایز بین یاراوی| یاراوی‌ها و شعر وطنخواهانه و رمانتیک قابل مشاهده‌است. یکی از جالبترین نمادهای آن در اینجا ماریانو ملگار بوده‌است.
سپس، سلطه گری طبقه اقلیت حاکم کریول در جامعه پرو از کنارگذاشتن اشکال بومی به نفع انواع اروپایی آن بهره می‌جستند. بعدها سبک نئوکلاسیکها بپا خواستند همچون مانوئل آسنسیو وای سگورا و فلیپه پاردو وای آلیاگا. آنها خود را تقریباً تا اواخر قرن نوزدهم پابرجا نگه داشتند. در این زمان، جریان رمانتیک با بهره از آثار کارلس آگوستو سالاوری و خوزه آرنالدو مارکوئز و بین دیگران عرضه شد. بحران عمومی حاصل از جنگ پاسیفیک جای خود را به سبک مدرنیسم داد. بهترین نمادهای آن خوزه سانتوس چوکانو و خوزه ماریا اگورن بودند. پس از آنها، جریان آوانت- گاردیسم به شدت توسط مجلات منتشر شد: مجله کلوئیونیدا و مجله آمائوتا. مجله آمائوتا در سال ۱۹۲۶ توسط خوزه کارلوس ماریاتگو پایه‌گذاری شد. بین همکاران وی چزار والجو بود. ضمناً جریان بومی در شعر به مدد لوئیز فابیو گازمار دوباره متولد شد. نویسندگان پیشگام در طرح‌های مختلف شعرغنایی پراکنده شدند، افرادی همچون خاویر آبریل، آلبرتو هیدالگو، سباستین سالازار بوندی، کارلوس گرمیان بلی، و سایرین. آنها حوزه‌های جدید و متضاد بیانی را می‌گشودند.
در قرن نوزدهم، نثر در پرو از جریان ستنگرایانه: مانوئل آسنسیو سگورا و ریکاردو پالما، به ادبیات جریان مدرنیسم: مانوئل گنزالس پرادا و خوزه سانتوس چوکانو جابجا شد. در قرن ۲۰ ام| قرن بیستم، نثر بومی به لحظات شکوفائی خود با (آثار) سیرو آلجریا و خوزه ماریا آگوداس، سباستین سالازار بوندی، مانوئل اسکروزا و خولیو رمین ریبردو رسید. بدون ترک رویکرد واقعیتگرایانه، ماریو وارگاس لیوزا به آن رسید. برخی از مشهورترین نامهای (عرصه) شعر عبارتند از امیلیو آدولفو وستفالن، خورخه ادواردو آیلسون، کارلوس ژرمن بلی، آنتونیو سیسنروس، واشینگتن دلگادو، مارکو مارتوس، و در ادبیات روایی: میگوئل گوتیرز، جورجیو مارتینز، آلونسو کوئتو، گولرمونانیو د گوسمین، بین دیگر افراد هستند.
تولید هنری پیش از حکومت اسپانیایی، به ویژه هنری که در دوران امپراتوری اینکان تولید شده باشد، تا حد زیادی ناشناخته است. تصور می‌شود که ادبیات تولید شده در منطقه مرکزی آند در اکوادور امروزی، پرو، بولیوی و شیلی به صورت شفاهی به تنهایی منتقل شده‌است، هرچند تمدن‌های اینکا و آند این مسئله را به‌طور فزاینده‌ای زیر سؤال می‌برد.
میراث فرهنگی پرو از تمدنهای آندی سرچشمه می‌گیرد که پیش از ورود اسپانیایی‌ها رواج داشته‌است. فهرست گنجینه‌های باستان شناسی، گواهی بر بسیاری از دستاوردهای مهم قابل مقایسه با دیگر تمدنهای بزرگ می‌باشد.
برخی از تجلی‌های اولیه هنرمندانه که تکامل پیشرفته تر روشنفکرانه و فناوری را منعکس می‌سازند، مصنوعاتی هستند که در گنجینه‌های چاوین د هوانتار و کوپیسنیکوئه یافت می‌شوند. اینها نمونه‌هایی از هنر نمادین و مذهبی از جمله طلا و نقره کاری، سرامیک کاری، معماری و مجسمه سنگی می‌باشند. قدمت این اماکن به ترتیب به قرن ۱۴ ام قبل از میلاد و قرن ۱۱ ام قبل از میلاد باز می‌گردد.
بین قرن ۸ ام پیش از میلاد و قرن ۱ ام میلادی، فرهنگهای کاورناس پاراکس و نکروپلیس پاراکاس توسعه یافتند. فرهنگ کاورناس پاراکاس سرامیکهای رنگارنگ زیبایی را با نمادهای مذهبی و نیز سرامیکهای تکرنگ تولید می‌کرد. فرهنگ نکروپولیس پارکاس از الیاف ظریفش که به سبکهایی پیچیده ساخته شده، شناخته می‌شود.
در دوره بین قرن ۳ ام قبل از میلاد و قرن ۷ ام میلادی، فرهنگ شهری تحت عنوان موچیکا در لامبایکوئه پیشرفت نمود. فرهنگ نازکا نیز در این دوره در دره ریوگرانده و نیز در ایکا توسعه یافت. در فرهنگ موچیکا، هوآکا دل سول، هوآکا دلا لونا، هو آکا کائو ویجو و هوآکا ال بروجو و هوآکا راجادا از سیپان شایان ذکر می‌باشند. آن‌ها به خاطر کشاورزی در بامها و مهندسی هیدرولیک و نیز برخی از اصلی‌ترین آثار سرامیکی، نساجی، و هنر نگارگری و مجسمه‌سازی در جهان کشورهای حوزه آند مشهور هستند.
تمدن واری، که بین قرون هشتم میلادی و قرن ۱۲ ام میلادی رواج داشته جایگاهش در آیاکوچو قرار دارد. این تمدن ممکنست اولین فرهنگ آندی باشد که یک طرح کلی برنامه‌ریزی شده شهری را تعریف می‌کند. یک چنین مفهومی بعدها به نواحی همچون پاچاکاماک، کاجامارکوئیلا، واری ویلکا، و دیگر مناطق گسترش یافت. فرهنگ تیوانکو در کنار مرزهای دریاچه تیتیکا بین قرن نهم میلادی و قرن ۱۳ ام میلادی توسعه پیدا نمود. این فرهنگ یک معماری و مجسمه‌سازی سنگی تاریخی را علاوه بر شهرنشینی نظامی عرضه کرد. این پیشرفت‌ها در معماری را می‌توان قدردان کشف مفرغ برای ساختن ابزار بود.
فرهنگ شهر چیمیو در اصل معماری شهری پیشرفت نمود. این تمدن شهر چانچان را در دره رودخانه موچه در لیبرتاد (بخش پرو)| لالیبرتاد بین قرن ۱۴ ام و قرن ۱۵ ام ساخت. فرهنگ چیمیو| چیمیو نیز در طلاکاری ماهر بودند و آثار چشمگیری از مهندسی هیدرولیک را تولید نمودند.
تمدن اینکا با تعدادی از مهارتهای فرهنگی تمدنها پیش از خود همراه شده و در بسیاری از موارد آن‌ها را تکمیل نمود. نمونه‌های متعددی از معماری و مهندسی اولیه وجود دارند که پس از ساختارهای اخیر استعمار اسپانیایی نیز تداوم داشته‌اند. در این ارتباط، میراث غنی اینکا را نیز هنوز می‌توان در شهرهایی همچون کوزکو، قلعه ساکساهومیان، اولانتایتامبو، ماچو پیکچو، و جاده‌های سنگی عریضی که کوزکو را به چهار نقطه اصلی در امپراطوری اینکا پیوند می‌دهد، یافت. تسخیر اسپانیولی‌ها کنار زده شد، اما نه با زور، بلکه با آثار و مفاهیم هنرمندانه، اما در بسیاری از موارد آن برای غنی‌سازی آثار دورگه هنرسنتی اسپانیا و هنر بومی استفاده شد.
همچون تاریخ غنی ملی اش، فرهنگ عمومی پروی معاصر حاصل همجوشی فرهنگها است، که اصولاً از میراث فرهنگی گروه‌های بومی و استعمارگران اسپانیایی و آفریقایی تشکیل شده‌است. این ترکیب فرهنگی در اثر کمکهای دیگر گروه‌های مهاجر، به ویژه آسیایی‌ها و اروپایی‌های (غیر ایبریایی) غنی تر شده‌است.
هنر پرو در اثر ذوب فرهنگ اسپانیولی و فرهنگهای آمریندیانی با هم شکل گرفت. طی دوران پیش از (کریستف کلمب، پرو یکی از مراکز اصلی نمایش هنری در کشورهای آمریکایی محسوب می‌شد که مکانی برای فرهنگهای پیش از اینکا همچون فرهنگ چاوین، موچه، فرهنگ پاراکاس، هواری (واری)، فرهنگ نازکا، چیمو، و تیاهواناکو که سفالگری، نساجی، زرگری، و مجسمه‌سازی را با کیفیت با توسعه می‌داد.
اینکاها با تداوم فرهنگهای پیشتر، به حفظ این مصنوعات ادامه دادند اما حتی این امر در معماری با دستاوردهای بارزتری همراه بود. شهر کوهستانی ماچو پیکچو و ساختمان‌های کوزکو نمونه‌های اعلای طرح معماری اینکا هستند.
طی دوره استعماری، سبک باروک اسپانیا با سنت قدیمی اینکا درآمیخت تا هنر دورگه را ایجاد نماید. سبک کوزکو مربوط به هنرمندان بسیار ناشناس هندی با تأثیر از مکاتب ایتالیایی، فلمیش (فلاندری)، فرانسوی از سنت باروک اسپانیایی پیروی نمود.
فرانچسکو فییرو، نقاش، کمک بارزی را با نقاشیهای وقایع، حالات، و رسوم نمونه نیمه قرن -۱۹ ام- پرو به این سبک نمود . فرانچسکو لازو، طلیعه دار مکتب بومی نقاشان، نیز به خاطر آثار نقاشی خود شهرت یافت.
پرو در اوایل قرن بیستم «بومی گرایی» را در یک نوع آگاهی جدید نسبت به فرهنگ هندی عرضه نمود. از زمان جنگ جهانی دوم، نویسندگان، هنرمندان، و فرهیختگان پرو همچون چزار والجو و خوزه ماریا آرگوداس در نهضتهای جهانگستر روشنفکری و هنری شرکت نمودند که به ویژه به سمت شیوه‌های آمریکایی و اروپا کشیده می‌شد.
در دهه پس از ۱۹۳۲ ، «مکتب بومی» نقاشی به رهبری خوزه سابوگال بر صحنه فرهنگی پرو غالب بود. واکنش آتی در میان هنرمندان پرویی موجب آغاز نقاشی مدرن در پرو گردید. استعفای سابوگال به عنوان مدیر مدرسه ملی هنر در سال ۱۹۴۳، با بازگشت شماری از نقاشان پرویی از اروپا مقارن شد که سبک‌های «جهانی» و بین‌المللی نقاشی را در پرو مجدداً احیاء نمودند.
طی دهه۱۹۶۰، فرناندو سیزلو، هنر مند سرشناس بین‌المللی پرویی، طرفدار اصلی نقاشی تجریدی (آبستره) شد و هنر پرو را به سوی مدرنیسم سوق داد. پرو به عنوان مرکز تولید هنر با نقاشانی همچون فرناندو دسیزلو، جراردو چاوزر، خوزه تولا، آلبرتو کوئینتانیلا، و خوزه کارلوس راموس، در کنار ویکتور دلفین مجسمه ساز با احراز جایگاه بین‌المللی باقی‌ماند.
هنرمندان جوان خوش آتیه امروزه افزایش می‌یابند که این موجب می‌شود اقتصاد پرو بتواند پیشرفت بیشتری را در زمینه هنرها در پی داشته باشد.
بین رقص‌های با ریشه بومی، تعدادی از آن‌ها هستند که به کشاورزی| امر کشاورزی، شکار و جنگ مربوط می‌شوند. برخی از موارد رقص آرائی| رقص آرائی‌ها نفذ بارز مسیحیت را نشان می‌دهند. دو نمونه از رایجترین رقصهای آندی، کاشوا و هوآینو| واینو یا هوآینو هستند. کاشوا دارای یک ویژگی گروهی بوده و معمولاً به صورت دسته جمعی در داخل حومه یا فضاهای باز اجرا می‌شود. هوآینو یک «رقص سالنی» است. این رقص به صورت دو نفره و در فضای دربسته اجرا می‌شود. یاراوی و تریسته (رقص پرویی)| تریسته نیز دارای ریشه آندی می‌باشد. این دو رقص معمولاً به اتفاق ترانه‌های بزمی بسیار عاطفی اجرا می‌شوند.
رقص‌های دارای ویژگی رسوم مذهبی عبارتند از آچوکالو، پینکیلادا، لامرادا (رقصی با تقلید از قدم زدن لاما)، کوآلاوادا (رقص تقلیدی از (کار) نخ ریسنده| ریسندگان نخ)' و غیره. بین رقصهای شکاری، می‌توان از این نمونه‌ها ذکر نمود: لیپی- پولی و چوکوئلاس. این رقص‌ها، رقصهایی از آلتیپلانو مربوط به شکار شترچه‌‌ هستند.
رقصهای جنگ کانند نیز وجود دارند مانند (رقص) چیرینگوآنو| چیرینگوآنو که ریشه‌ای آیمارایی دارد؛ چاتریپولی که سربازان رئالیست اسپانیایی را به طنز (سخره) می‌گیرد، و کناکناس که درباره سربازان شیلی است که جنگ پاسیفیک (۱۸۷۹) پرو را اشغال کرده بودند. همچنین رقصهای کارناوال (جشنواره‌ای) هم وجود دارند. یک کارناوال یک روز تعطیل غربی است که در بین آندی‌های پرو، به‌طور هم‌زمان با کشاورزی| زمان (کشت) محصولات آن برگزار می‌شود. بسیاری از انواع جوامع روستایی| جوامع روستایی طی این تعطیلات با رسوم اجدادی و رقصهای ترکیبی آغاز زندگی (جوانان) را جشن می‌گیرند. زوجهای جدید ممکنست برای آن آماده شوند.
جذابترین و معروف‌ترین رقص عاشقانه در پرو مارینرا نورتنیا است. این رقص عشقبازی یک مرد را با زنی جوان نشان می‌دهد. گونه‌های محلی این رقص در ناحیه لیما| لیما و دیگر مناطق کشور وجود دارد.
جشنهای عمومی حاصل بسیاری از سنت‌ها و اسطوره‌های هرشهرمی باشد. این جشنها همراه با موسیقی، رقص‌ها، وعده (های) غذایی و نوشیدنیهای خاص است. علاوه بر جشنهای مذهبی مانند کریسمس، (عید) پیکر مسیح| عید پیکر مسیح یا هفته مقوس، نمونه‌های دیگری وجود دارند که بیانگر تلفیق باورهای مردمان بومی| بومی‌ها با عقاید مسیحی است. نمونه‌ای از این نوع جشنها آلاسیتاس یک لغت به (زبان آیمارایی| آیمارا می‌باشد که بر طبق گفته برخی از افراد باسواد، به معنای «من را بخر» می‌باشد) که ترکیبی از پیشه‌ها و نمایشگاه مجسمه‌های کوچک سفالی| مینیاتور با رقص‌ها، وعده‌های غذایی و آئین مذهبی (دینی)| آئین نیایش است. نمونه دیگر سفر کویلور- ریتی (ناحیه کوسکو|کوزکو است که نوعی گردهمایی باستانی برای آپو (خدایان کوهستان)| آپو (رب‌النوع‌های حافظ کوه‌ها) با رفتن به یک معبد مسیحی در یک راه پیمایی طولانی| رهنوردی به بالای کوهی با بیش از m۵۰۰۰ارتفاع از سطح دریا است که با برف پوشیده شده‌است.
فرهنگهای باستانی پرو| فرهنگهای پیش از هیسپانیک- آندی پرو به ویژه به نمادهای هنرمندانه موسیقی محدود می‌شوند. در واقع، تقریباً تمامی آثار جامعه کشاورزی همراه با موسیقی و آوازخوانی‌های (کلاً به زبان کوئچوا خوانده می‌شوند: تاکوئی) اجرا می‌گردد. تقابل نژادی پروی باستان سنتها و آداب متضادی را به‌طور هم‌زمان در طول زمان ایجاد نموده‌است. آن‌ها عمدتاً عوامل تعیین‌کننده توسعه غنی فرهنگ عامه پرو پس از هیسپانیک می‌باشد.
اکنون، نمادهای مختلف موسیقی (رقص‌ها و ترانه‌ها)، جشنواره‌های عامیانه (مذهبی یا غیر آن)، هنرها و فنون، سبک تغذیه و فعالیت‌های دیگر(طبق نواحی مختلف در حال تغیبیر است) نمادهای مهم میراث فرهنگی پرو و آمریکای لاتین می‌باشد.
سلطان باهو (۱۰۳۹ - ۱۱۰۲ هـ ق) از عارفان هند در سدهٔ دوازدهم بود.
او در روستای اعوان در ایالت جَهنْگ (استان پنجاب در پاکستان) زاده شد و در ۶۳ سالگی در ۱۱۰۲ درگذشت.
باهو مؤلف ۱۴۰ اثر عرفانی و مذهبی به زبان‌های فارسی و عربی بود.
او ابیات خود را به صورت سی حرفی گفته‌است یعنی مصرعٔ اول هر بند به ترتیب حروف تهجّی می‌آید و در آخر هر مصرع واژهٔ «هو» می‌آید که بیت را آهنگ خاصی می‌بخشد.خانه فرهنگ ایران - کویته، بازدید: فوریه ۲۰۰۹.
آثار فارسی و عربی او بدین شرح است:
یگانه اثر او به زبان پنجابی که در دست است ابیات سلطان باهو ست.
اسا آپسو سگی است از پستانداران جز سگ های پر انرژی و ورزشکار است
موطن اصلی لَهاسا آپسو تبت می‌باشد. این سگ نام خود را از شهر لَهاسا کسب کرده‌است. برای ۲۰۰۰ سال این نژاد تنها در تبت و توسط مردان مقدس در معابد پرورش می‌یافت. آنها اعتقاد داشتند که روح صاحب لَهاسا آپسو پس از مرگ به درون بدن این سگ منتقل می‌شود. آنها همچنین معتقد بودند که این سگ خوش یمنی را به زندگی صاحبش می‌برد. بعدها مردان حکومتی تبت آنرا بعنوان تحفه به دیپلمات‌های خارجی هدیه کردند. این نژاد برای اولین بار در سال ۱۹۲۰ در انگلستان به نمایش درآمد.
لَهاسا آپسو دارای پوشش بسیار بلند و مضاعف می‌باشد که از دو سوی بدنش به سطح زمین می‌رسد. به رنگهای طلایی، کرم، عسلی، دودی و چند رنگ یافت می‌شود. موها صاف، بلند و سنگین می‌باشد و حالت ابریشمی ندارد. دارای چشمهای تیره و فرو رفته‌است. گردنش توسط موهای بلندی پوشیده شده، دم پرپشت و فر خورده دارد.
همچنین عمری بین ۱۵ تا ۱۸ سال دارد.
سگی سرسخت، باهوش و سر زنده‌است که رفتار دوستانه‌ای دارد.
مانش ممکن است در یکی از این معانی به‌کار رود.
بحور الالحان کتابی در دانش موسیقی و نسبت آن با عروض نوشتهٔ فرصت‌الدوله شیرازی است. فرصت‌الدوله با احاطه‌ای که بر علم عروض و موسیقی داشت، رابطهٔ شعر و موسیقی را از دیدگاه وزن بیان کرده و در مقدمه کتاب شرحی دربارهٔ موسیقی و اصطلاحات معمول آن آورده‌است. "بحور الالحان" را می‌توان اولین مأخذ یا یکی از نخستین مآخذ تلقی کرد که در آن از تغییر نظام ادواری به دستگاهی سخن رفته‌است. این کتاب با وجود اختصار، به منزلهٔ پلی میان موسیقی قدیم و جدید ایران است.
این کتاب از دو جزء و یک خاتمه تشکیل شده‌است. جزء اول مقدمه‌ای است در بحث از موسیقی قدیم ایرانی و جدول هفت دستگاه آن؛ جزء دوم که در حقیقت جزء بزرگ‌تر و مهم‌تر آن است، با مقدمهٔ کوتاهی در عروض و اسامی بحرهای نوزده‌گانه شعر آغاز می‌شود و با مجموعه‌ای از اشعار (غزلیات، رباعیات، یک مثنوی، یک ساقی‌نامه، مقطعات، مناجات به نظم و نثر) ادامه می‌یابد و در خاتمهٔ کتاب نیز به حرمت تغنی از دیدگاه اسلام اشارهٔ کوتاهی شده‌است.
"بحور الالحان" اثر فرصت‌الدوله شیرازی، از اولین آثار مکتوب راجع به نظام دستگاهی در موسیقی ایرانی است. این اثر اگر چه مستقیماً از واژهٔ «ردیف» برای توصیف طبقه‌بندی دستگاه‌ها استفاده نمی‌کند، اما دستگاه‌ها را به شکل رایج (متشکل از هفت دستگاه) نام می‌برد. در این کتاب ترتیب خاصی برای دستگاه‌ها ذکر شده‌است که عبارت‌اند از راست‌وپنجگاه، چهارگاه، سه‌گاه، همایون، نوا، ماهور و شور. "بحور الالحان" اولین بار در سال ۱۳۳۲ قمری در بمبئی چاپ شد و ده سال بعد که فرصت الدوله به تهران آمد و با مهدی صلحی که از شاگردان میرزاعبدالله بود آشنا شد نسخهٔ کاملتری از کتاب را در ایران منتشر کرد. فرصت‌الدوله در این کتاب به عدم آشنایی خود با نت‌نویسی اشاره کرده‌است و کتابش فقط گوشه‌های هر دستگاه را فهرست می‌کند اما جزئیات بیشتری از نحوهٔ اجرای گوشه‌ها یا دستگاه‌ها ارائه نمی‌کند. مابقی کتاب، به تحلیل عروض و رابطهٔ آن با ضرب‌آهنگ موسیقی ایرانی اختصاص دارد و سپس فهرستی از اشعار مختلفی که معمولاً در دستگاه‌های خاصی اجرا می‌شوند به همراه متن اشعار آمده‌است.
در این که نویسندهٔ کتاب فرصت‌الدوله است شکی نیست، اما از آنجا که فرصت‌الدوله در هیچ‌یک از آثارش خود را موسیقی‌دان معرفی نکرده‌است، در این که نظریه‌پرداز اصلی "بحور الالحان" خودش باشد تشکیک شده‌است. بابک خضرائی با بررسی متن آثار فرصت‌الدوله چنین نتیجه گرفته‌است که احتمال دارد نظریه‌پرداز اصلی این رساله «میرزا عبدالوهاب یزدانی» باشد که ششمین و کوچک‌ترین فرزند وصال شیرازی بود.
ایرلند ممکن است در یکی از این معانی به‌کار رود.
پودل سگی است از گونه سگ‌های غیر ورزشی و پرسروصدا که سه گونه‌اش قابل ذکر است: ۱. پودل مینیاتوری (عروسکی)؛ ۲. پودل استاندارد؛ ۳. پودل غول پیکر. این نژاد برای آموزش در سیرک نیز ایدئال است.
به نظر می‌رسد که منشأ این نژاد آلمان است و در این کشور تحت عنوان Pudel نامیده می‌شده‌است. با این وجود این نژاد به عنوان سگ ملی در فرانسه و به عنوان آورنده اشیاء یا سگ سیرک و با نام Coniche یا سگ مخصوص شکار مرغابی مورد توجه بوده‌است. بدون شک منشأ پودل سگ‌هایی بوده‌اند که شکار را از آب گرفته و می‌آوردند.
می‌توانیم ویژگی‌های شخصیتی پودل را در این چهار کلمه توصیف و خلاصه کنیم: باهوش، دوست داشتنی، وفادار و البته کمی مرموز! سگ پودل در بین طرفدارانش به سگی باوقار معروف است. این وقار تقریباً در اکثر حرکات و رفتارهای پودل به خوبی قابل مشاهده است.
سگ نژاد پودل علاوه بر ظاهر موقری که دارد، کمی لوس و از زیر کار در رو است و عاشق بازی کردن و به بطالت گذراندن زمان خود است. این سگ پایه ثابت هر نوع بازی در هر زمان است. پودل‌ها انسان‌ها را دوست دارند و از اینکه رضایت آن‌ها را جلب کنند، لذت می‌برند. کافی است این ویژگی را در کنار هوش سرشار این نژاد قرار دهید و خواهید دید که پودل یکی از تعلیم‌پذیرترین نژادهای سگ است.
یک سگ پودل خوب که رفتارهای مناسب را به خوبی آموزش دیده باشد، خلق و خوی آرامی خواهد داشت، به‌خصوص اگر برنامه منظم و مرتبی برای ورزش دادنش داشته باشید تا انرژی‌های خود را از این طریق تخلیه کند. برخی از صاحبان و پرورش‌دهندگان پودل تصور می‌کنند که پودل‌های عروسکی و مینیاتوری حساس‌تر و عصبانی‌تر از نوع استاندارد آن هستند، اما خیلی‌ها با این نظریه مخالفند.
سگ پودل از خانه و خانواده خود به خوبی مراقبت می‌کند و اگر غریبه‌ها به سمت خانه شما حرکت کنند، او با پارسی که انجام می‌دهد، شما را باخبر می‌کند. اگرچه پودل همراه خوبی برای خانواده محسوب می‌شود، اما کمی زمان می‌برد تا با افراد جدید دوست شود.
همان‌گونه که قبلاً هم به آن اشاره کردیم، یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های پودل‌ها، هوش سرشاری است که دارند و حتی گاهی می‌گویند که پودل‌ها هوشی نزدیک به انسان دارند! این میزان از هوش حیرت‌انگیز است و شما را مات و مبهوت خواهد ساخت. البته، هوش زیاد این سگ، کار شما را کمی سخت می‌کند. آن‌ها خیلی سریع یادمی‌گیرند و می‌توانند خوب را از بد تشخیص بدهند. حافظه سگ‌های پودل هم بسیار قوی است.
یک پودل خوب پودلی است که تمام آموزش‌های شخصیتی را دیده باشد، دارای روحیه ای آرام است، به خصوص اگر به‌طور منظم ورزش کند تا انرژی طبیعی خود را بسوزاند. برخی از صاحبان و پرورش دهندگان فکر می‌کنند که سگ‌های عروسکی و پودل‌های مینیاتوری کمی بالاتر از استاندارد هستند. با این حال، سایر تولیدکنندگان و مالکان با این نظریه مخالف هستند.
پودل‌ها از شما مراقبت می‌کنند و اگر کسی بدون اجازه وارد خانه شود شما را مطلع می‌کند. اگرچه او با خانواده خود مهربان است، اما ممکن است مدتی طول بکشد تا با افراد جدید گرم بگرد.
یکی از ویژگی برجسته پودل هوش اوست. اغلب گفته می‌شود که او از هوشی مانند انسان برخوردار است، زیرکی شگفت‌انگیز آن صاحبانش را متحیر می‌کند. مسلماً زندگی با سگ‌های باهوش دشوار است. آنها سریع یادمی‌گیرند – عادت‌های خوب و بد – و همه چیز را به یاد می‌آورند.
به‌طور کلی پودل‌ها دارای ۳ اندازه هستند: پودل عروسکی، پودل مینیاتوری و پودل استاندارد. البته نژاد همه آن‌ها یکی است و تنها تفاوت‌شان در اندازه و وزن‌شان است. پودل عروسکی حدود ۲۵ سانتی‌متر قد دارد و وزنش از ۱ تا ۴ کیلوگرم متغیر است. پودل مینیاتوری هم ۲۸ تا ۳۸ سانتی‌متر قد و ۶ تا ۸ کیلوگرم وزن دارد. سگ پودل استاندارد هم معمولاً بالای ۳۸ سانتی‌متر بوده و وزن پودل نر استاندارد از ۲۰ تا ۳۱ کیلوگرم متغیر است. پودل استاندارد ماده هم ۲۰ تا ۲۷ کیلوگرم وزن دارد.
سگ‌های پودل مانند هر نژاد دیگری، در معرض بیماری‌های مختلفی قرار دارند. شناخت این بیماری‌های در انتخاب آگاهانه توله و حفظ سلامتی سگ شما در بزرگسالی اهمیت بسیار زیادی دارد. اگر قصد دارید سگ نژاد پودل را خریداری کنید، حتماً به سراغ یک پرورش‌دهنده معتبر و مطمئن بروید و سوابق پزشکی و گواهینامه‌های سلامت توله و والدینش را به دقت بررسی کنید.
برای تأیید سلامت سگ پودل، گواهی‌نامه‌های مختلفی وجود دارد. به عنوان نمونه می‌توان گواهی‌نامه سلامت ارتوپدی حیوانات (Orthopedic Foundation for Animal) را نام برد که برای سلامت قسمت‌های باسن و آرنج، سلامت غدد و بیماری ویلربرند (Willebrand’s disease) صادر می‌شود. داشتن این گواهینامه‌ها برای اطمینان از سلامت توله ضروری است. شما می‌توانید اعتبار انواع گواهینامه‌های پزشکی را در وب‌سایتofa.org مورد بررسی قرار دهید.
پیچ‌خوردگی و انبساط شکمی (Gastric Dilatation-Volvulus): که به آن نفخ یا بادکردن (Bloat) هم گفته می‌شود، یکی دیگر از بیماری‌های بسیار خطرناکی است که معمولاً سگ‌هایی با سینه‌های گودرفته مانند پودل و روتوایلر را مبتلا می‌کند. این بیماری معمولاً در نتیجه خوردن یک وعده غذایی بزرگ در روز، تندخوری، نوشیدن حجم زیادی آب پس از غذا خوردن و ورزش شدید پس از آن بروز می‌کند. هرچه سن سگ بالاتر باشد، خطر ابتلا به نفخ بیشتر خواهد بود. بیماریGDV زمانی اتفاق می‌افتد که معده به واسطه گاز و هوا متورم شده و پیچ می‌خورد.
سگی که دچار این عرضه می‌شود، قادر نخواهد بود که آروغ بزند یا استفراغ کند تا خودش را از هوای اضافی ذخیره شده در معده رها سازد. در نتیجه، از بازگشت مجدد خون به قلب جلوگیری می‌شود. فشار خون افت پیدا می‌کند و سگ شما دچار شوک می‌شود. در صورتی‌که به سرعت اقدامات و مراقبت‌های پزشکی لازم انجام نشود، سگ شما در معرض مرگ قرار می‌گیرد. بنابر این در صورتی‌که هر یک از نشانه‌های نفخ مانند: معده متورم، ترشح بزاق بیش از حد، قی کردن، ضعف، نا آرامی و ضربان بالای قلب را به‌خصوص پس از خوردن وعده غذایی مشاهده کردید، در سریع‌ترین زمان ممکن سگ پودل خود را نزد یک دامپزشک ببرید.
بدکاری غدد فوق کلیوی (Hyperadrenocorticism): یا بیماری کوشینگ (Cushing Disease)، در نتیجه ترشح کورتیزول (Cortisol) بیش از حد نیاز بدن سگ ایجاد می‌شود. افزایش این میزان از کورتیزول معمولاً در نتیجه عدم هماهنگی میان غده هیپوفیز (Pituitary) و غده فوق کلیوی (Adrenal Gland) رخ می‌دهد. البته عوامل دیگری هم وجود دارد که ممکن است باعث افزایش کورتیزول و در نتیجه بیماری سگ شما شود. یکی از رایج‌ترین نشانه‌های این بیماری، تشنگی بیش از حد و دفع ادرار زیاد است. اگر سگ پودل شما این دو نشانه را از خود بروز داد، حتماً او را نزد یک دامپزشک ببرید.
روش‌های مختلفی برای درمان این بیماری وجود دارد. گاهی سگ بیمار با مصرف دارو درمان می‌شود و در برخی از موارد، بنا بر تشخیص دامپزشک متخصص، ممکن است جراحی تنها راه مؤثر برای درمان پیشنهاد شود.
بیماری صرع (Epilespy): یکی از رایج‌ترین بیماری‌هایی است که سگ‌های پودل به آن مبتلا می‌شوند. این بیماری معمولاً به‌صورت ارثی انتقال پیدا می‌کند و ممکن است در نتیجه آن، حملات شدید یا ملایمی به سگ شما وارد شود. حملات معمولاً به واسطه رفتارهای غیرعادی خود را نشان می‌دهند، مانند دویدن سراسیمه، تلو تلو خوردن و گاهی هم مخفی شدن.
به یاد داشته باشید که تمامی این حملات ممکن است در اثر چیزی به غیر از صرع رخ دهند، مانند بی‌نظمی متابولیک، انواع عفونت‌ها که ممکن است به مغز آسیب برساند، تومورها، استعمال مواد سمی، ضربات شدید به سر و… که همه این موارد می‌توانند سگ شما را دچار حملات عصبی کنند. بنابر این، اگر سگ پودل شما دچار حمله شد، در سریع‌ترین زمان ممکن او را نزد یک دامپزشک ببرید تا دلیل اصلی حمله مشخص شود.
بیماری (Legg-Perthes Disease): یکی دیگر از بیماری‌هایی است که ناحیه باسن را هدف می‌گیرد. بسیاری از سگ‌های عروسکی در معرض این بیماری قرار دارند. در اثر این بیماری، خون کمتری به سر استخوان ران سگ شما می‌رسد، در نتیجه سر ران سگ که به لگن متصل شده‌است، خرد می‌شود و به مرور زمان از بین می‌رود. معمولاً، لنگیدن و ضعیف شدن ماهیچه پا، اولین نشانه‌های این بیماری هستند که در سنین ۴ تا ۶ ماهگی توله پودل شما بروز می‌دهند. برای درمان این بیماری، به جراحی نیاز است.