moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
تشکیل دریاچه‌های کوهستانی نتیجه یخچال‌های طبیعی کوچکی است که یخچال سیرکی نامیده می‌شوند. سیرک‌های یخچالی به صورت حفره‌هایی در دامنه‌های کوه در نزدیکی خط یخ‌برف شکل می‌گیرند. در نهایت، حفره ای که در آن سیرک یخچالی ایجاد می‌شود ممکن است بر اثر هوازدگی و جداسازی یخ و طی فرایند فرسایش یخچالی به شکل کاسه‌ای بزرگ در کنار کوه تبدیل شود. این حوضه یخچالی با ادامه فرسایش در اثر جدا شدن یخ و یخ‌کاست عمیق‌تر خواهد شد. معمولاً سیرک یخچالی تا حدی از سه طرف توسط صخره‌های شیب‌دار و پرتگاه‌ها احاطه شده و در سمت چهارم آن یکی از انواع یخ‌رفت که از یخ‌نهشته ساخته شده، دیده می‌شود که از این سمت یک نهر یا زبانه یخچالی از سیرک خارج می‌شود.
دریاچه کوهستانی از ذوب سیرک‌های یخچالی تشکیل شده‌است. این دریاچه‌ها ممکن است مانند دریاچه‌های بریخچالی فصلی بوده یا دریاچه‌هایی دائمی باشند که در حفره‌های به‌جا مانده از سیرک‌ها در مناطق سابقاً یخچالی تشکیل شده‌اند.
دیگو گونزالز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پاراگوئه است.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال و زیر ۲۰ سال پاراگوئه بازی کرده‌است.
فدراسیون هاکی آفریقا () (با حروف اختصاری به انگلیسی: AfHF) نهاد ناظر قاره ای بر ورزش هاکی روی چمن در آفریقا است. این فدراسیون با ۲۵ کشور عضو، به فدراسیون جهانی هاکی مرتبط است. این نهاد مسابقات دو سالانه هاکی جام ملت‌های آفریقا در بخش مردان، تورنمنت هاکی مردان و زنان ملت‌های آفریقا را سازماندهی می‌کند. هدف اصلی سازمان، محبوب کردن ورزش هاکی در آفریقا و افزایش تعداد افراد شرکت کننده است.
شرکت کارخانه آشپزخانه () یک شرکت بزرگ مکانیزه خدمات غذایی در اتحاد جماهیر شوروی بود که در دهه ۱۹۲۰–۱۹۳۰ ایجاد شد. هدف اصلی آن تهیه متمرکز مواد غذایی (اعم از پیش ساخته و فرآوری کامل) بود که برای اتاق‌های غذاخوری عمومی یا برای خرید شخصی عرضه می‌شد.
نویسندگان مختلف شوروی توصیف کردند که چگونه «یک فرد می‌تواند از پنجاه تا صد شام در روز تهیه کند». کتابی برای کودکان "، آشپزی برای یک شهر کامل" به تفصیل توضیح می‌دهد که چگونه یک کارخانه آشپزخانه کارآمد است.Т. Габбе, З. Задунайская. "Повар на весь город." ("A Cook for a Whole City") OGIZ, 1932, 1934
کشتی کارخانه ای که به عنوان کشتی فرآوری ماهی نیز شناخته می‌شود، یک کشتی اقیانوس پیمای بزرگ است که دارای امکانات داخلی گسترده برای پردازش و انجماد ماهی یا نهنگ‌های صید شده‌است. کشتی‌های کارخانه‌ای مدرن، نسخه‌های خودکار و بزرگ‌شده کشتی‌های نهنگ قبلی هستند و استفاده از آنها برای ماهیگیری به‌طور چشمگیری افزایش یافته‌است. برخی از کشتی‌های کارخانه به عنوان یک کشتی مادر مجهز شده‌اند.
برخی از کارخانه‌های فرآوری ماهی بر روی لنج‌ها نصب می‌شوند و یک کارخانه شناور ایجاد می‌کنند که می‌توان آن را در آب‌های قابل کشتیرانی یدک‌کشید تا صید کشتی‌های ماهیگیری تجاری را دریافت کند.US Court of Appeals (2002) "Can a fish processing barge qualify as a "vessel in navigation"."
کشتی ۸۱۴۵ تنی "ام وی نیشین مارو"، کشتی مادر ناوگان صید نهنگ ژاپن است و تنها کشتی باقیمانده کارخانه تولید نهنگ در جهان است. این کشتی متعلق به شرکت مستقر در توکیو است و با مؤسسه ژاپنی تحقیقات Cetacean قرارداد دارد.
کارخانه نوآوری و صنایع خلاق البرز (به انگلیسی: Alborz Factory of innovation and creative industries) اولین کارخانه نوآوری با مدیریت بخش خصوصی در ایران می‌باشد که فاز اول آن در اسفندماه سال ۱۴۰۰ توسط سورنا ستاری، معاون علمی و فناوری رئیس‌جمهور وقت، عزیزالله شهبازی، استاندار البرز و شهردار کرج افتتاح شد. مدیر این مجموعه امیر سرکندی است. این مجموعه در زمینی با مساحت تقریبی ۱۱ هکتار با ۱۳ هزار متر مربع زیربنا و ۵ ساختمان بنا نهاده شده و در فاز اول امکان ایجاد اشتغال برای ۱۵۰۰ نفر را دارد. فضای متناسب برای فعالیت تمامی اجزای اکوسیستم دیده شده و از فریلنسرها، استارتاپ‌های کوچک، شرکت‌های نوپا، شتابدهنده‌ها، شرکت‌های بزرگ و حتی شعبه سازمان‌های دولتی در این مجموعه حضور دارند.خدمات و امکانات رفاهی مانند رستوران، کافه، فضای اقامتی، اتاق جلسات، سالن اجتماعات، سالن همایش و … از امکانات دیگر این کارخانه است.
تئوری شبکه کارخانه‌های نوآوری (NIC) برای اولین بار در رویدادی با حضور مدیران کارخانه‌های نوآوری ایران در کارخانه نوآوری البرز مطرح و سپس عملیاتی شد، در حال حاضر ۱۴ کارخانه نوآوری عضو این شبکه هستند. روح‌الله دهقانی فیروزآبادی معاون علمی و فناوری و اقتصاد دانش بنیان رئیس جمهور در اولین بازدید خود از کارخانه نوآوری البرز، این کارخانه را یکی از بهترین کارخانه نوآوری حال حاضر کشور معرفی کرد. وی همچنین در این نشست اعلام کرد «کارخانه‌های نوآوری به مهم‌ترین، بهترین و موثرترین جز تولید نوآوری در کشور تبدیل خواهند شد.»
جزیره کارخانه ۱ ذخیره‌گاه مردمان کری اقوام اولیه کانادا در جزیره کارخانه گوزن در شمال انتاریو است. این یکی از دو ذخیره گاه برای اولین ملت Moose Cree است. جاده شنی برای وسایل نقلیه داخل شهر استفاده می‌شود. هیچ پل وجود ندارد، یک جاده یخی در فصل زمستان در دسترس است.
دریاچه بریخچالی () به هر آبگیر یا حوضچه آب مایع بر روی یخچال طبیعی گفته می‌شود. اگرچه این آبگیرها فصلی و زودگذر هستند، ولی قطر آن‌ها ممکن است به کیلومترها برسد و عمق آن‌ها چندین متر باشد. این دریاچه‌ها ممکن است در یک بازه زمانی چند ماهه یا حتی چند دهه‌ دوام بیاورند، اما در عین حال می‌توانند در طول چند ساعت تخلیه شوند.
دریاچه‌های بریخچالی ممکن است در اثر ذوب سطحی در طول ماه‌های تابستان یا در طول سال بر اثر بارندگی، مانند باران‌های موسمی ایجاد شوند. این دریاچه‌ها ممکن است با سرریز شدن از اطراف خود یا ایجاد یک چاه یخچالی (مولین) از بین بروند.
لیویا رجینا سورجیا د آندراده (زاده ۲۰ ژوئن ۱۹۸۳) مجری تلویزیون، بازیگر، مدل، رقصنده، شخصیت رادیویی و تاجر برزیلی است.
او برای شرکت در "برنامه سیلویو سانتوس" از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۲۰ شهرت یافت. او به‌عنوان بازیگر نقش‌های مختلفی را در برنامه کمدی "میدان مال ماست" بازی کرد، در برنامه ویژه تلویزیونی "۳۰ سال کلید" و تلویزیونی کوراسیس فریدوس و "کاروسل" بازی کرده‌است.
آندراده در کازا ورد، سائوپائولو، برزیل به دنیا آمد و بزرگ شد. پدرش یک مدیر تجاری بود که در کودکی درگذشت و مادرش یک بانکدار بود. او یک برادر دارد. آندراده دارای مدرک رادیو و تلویزیون است. آندراد چندین دهه به عنوان ملکه طبل مدارس سامبا مورد توجه گسترده‌تری قرار گرفت.
شورای فقهی بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران با دستور رهبر جمهوری اسلامی، علی خامنه‌ای به‌عنوان یک رکن اصلی در بانک مرکزی ایجاد شد تا دیدگاه مردم نسبت به سود بانکی مشروع شود. در ابتدا موافقان تشکیل این شورا بیان داشتند شورای فقهی بانک مرکزی برای بانک‌داری بدون ربا، اقتصاد اسلامی و قوانین بانک‌داری شرعی لازم است. در نهایت با مصوبه ۲۲ دی ۱۳۹۵ مجلس شورای اسلامی، شورای فقهی بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران تشکیل شد. مجلس شورای اسلامی نیز وظیفه شورای فقهی بانک مرکزی را «اجرای صحیح عملیات بانکی بدون ربا» در نظام بانکی کشور دانست. ریاست فعلی شورای فقهی بانک مرکزی به عهدهٔ غلامرضا مصباحی مقدم است.
فقهای عضو شورای فقهی بانک مرکزی با پیشنهاد مشترک مدیر حوزه‌های علمیه کشور و رئیس کل بانک مرکزی به شورای نگهبان معرفی و با تأیید اکثریت فقهای آن شورا نگهبان و مجمع تشخیص مصلحت انتخاب می‌شوند.
تبصره ۱. اعضای فقهی به پیشنهاد رئیس کل بانک مرکزی و تأیید فقهای شورای نگهبان انتخاب می‌شوند.
تبصره ۲. جلسات شورای فقهی با حضور رئیس یا نایب رئیس شورا و حداقل دو نفر دیگر از فقهای عضو شورا رسمیت می‌یابد. مصوبات فقهیِ شورا با رأی موافق سه نفر از فقهای عضو شورا معتبر است و اعضای غیرفقیه در موضوعات فقهی حق رأی ندارند.
تبصره ۳. مصوبات شورای فقهی لازم الرعایه است. رئیس کل بانک مرکزی اجرای مصوبات شورا را پیگیری و بر حسن اجرای آن‌ها نظارت می‌کند.
تبصره ۴. جلسات شورای فقهی با حضور رئیس یا نایب رئیس شورا و حداقل دو نفر دیگر از فقهای عضو شورا رسمیت می‌یابد. مصوبات فقهیِ شورا با رأی موافق سه نفر از فقهای عضو شورا معتبر است و اعضای غیرفقیه در موضوعات فقهی حق رأی ندارند.
ورزشگاه ۷ مارس () یک ورزشگاه چندمنظوره در شهر بن قردان، تونس است.
این ورزشگاه که در سال ۲۰۰۰ تأسیس شده دارای ۱۰٬۰۰۰ نفر ظرفیت می‌باشد.
«روراست» ترانه‌ای از پائولا عبدل و یکی از قطعه‌های اولین آلبوم استودیویی اوست که در سال ۱۹۸۸ منتشر شد. این یک قطعهٔ دنس پاپ با تاثیرهایی از سبک‌های پاپ راک و نیو جک سوینگ است.
«روراست» در زمان انتشارش در ایالات متحده شمارهٔ ۱ بیلبورد هات ۱۰۰ شد و در حداقل ۱۶ کشور دیگر، جزو ۱۰ ترانهٔ برتر چارت‌های موسیقی بود. موزیک ویدئوی سیاه و سفید «روراست» که دیوید فینچر کارگردانش بوده‌است در مراسم جوایز ام‌تی‌وی ۱۹۸۹ در شش رشته نامزد دریافت جایزه بود.
به گفتهٔ پائولا عبدل این آهنگ را مادرش برای او پیدا کرده‌است. او توضیح می‌دهد که مادرش دختری را می‌شناخت که دوست پسرش یک ترانه‌سرای مشتاق بود و «روراست» از ساخته‌های او بود. نسخهٔ دموی آن ترانه‌سرای مشتاق به‌قدری افتضاح بود که مادر عبدل در حالی که از شدت خنده اشک از چشمانش سرازیر شده‌بود آن را به سطل زباله انداخت. اما عبدل ترانه را پسندید و سعی کرد بازیابی‌اش کند. در آن زمان او به‌عنوان یک طراح رقص تمام‌وقت مشغول به‌کار بود و اواخر شب به‌صورت جانبی مشغول ضبط موسیقی می‌شد. به باور شرکت ضبط طرف عبدل «روراست» خوب نبود اما او به آن‌ها پیشنهاد داد به‌جای دو آهنگی که نمی‌پسندید و قرار بود ضبط‌شان کند، اجازه دهند «روراست» را اجرا کند. عبدل آهنگ را در یک حمام ضبط کرد و در نسخهٔ مَستر آن صدای کسی از آپارتمان همسایه شنیده می‌شود که فریاد می‌زند «خفه شو».
به گفتهٔ عبدل مجموع بودجهٔ ضبط «روراست» ۳۰۰۰ دلار بود و در ده روز اول انتشارش یک میلیون نسخه فروش داشت.
علی شریفی زارچی استادیار اخراج‌شده بیوانفورماتیک ریاضی دانشکده مهندسی کامپیوتر دانشگاه صنعتی شریف و رئیس کمیته علمی المپیاد جهانی کامپیوتر است.
شریفی زارچی در المپیاد جهانی کامپیوتر سال ۲۰۰۰ عضو تیم ملی دانش آموزی ایران بود و موفق به دریافت مدال طلا شد. شریفی دانش‌آموخته کارشناسی و کارشناسی ارشد مهندسی کامپیوتر از دانشگاه صنعتی شریف و دکتری بیوانفورماتیک از دانشگاه تهران است‏ و همچنین دوره‌های پژوهشی و پسادکتری را در ماکس پلانک آلمان و دانشگاه دولتی آمریکا پشت سر گذاشته‌است. او از سال ۱۳۹۰ به عنوان پژوهشگر بیوانفورماتیک در پژوهشگاه رویان و همچنین از سال ۱۳۹۵ به عنوان عضو هیئت علمی دانشکدهٔ مهندسی کامپیوتر دانشگاه صنعتی شریف مشغول به کار است. او در دوران ریاست جمهوری روحانی در ایران با سمت رئیس مرکز مدیریت آمار و فناوری اطلاعات وزارت بهداشت مشغول به فعالیت بود. او از نظر برخی به‌عنوان یک صدای برجسته در حوزه‌های آکادمیک در ایران شناخته می‌شود.
در جریان اعتراضات ۱۴۰۱ استادان دانشگاه ایران یکی از منتقدان شریفی زارچی بود که به وزارت اطلاعات فراخوانده شد و منجر به اخراج وی در شهریور ۱۴۰۲ گردید.
آرایش صورت (یا کازمتیکز یا میک آپ) به طرح رنگی و قابل شستشو پوست و مو، معمولاً روی صورت اشاره دارد. رنگ طبیعی پوست و مو را می‌توان به‌طور موقت رنگ آمیزی یا رنگی، برجسته، کمرنگ و/یا رنگی کرد. اشکال مرتبط طراحی پوست رنگی، آرایش دائمی و خالکوبی است که در آن طرح رنگ دائمی است: رنگ به پوست یا زیر اپیدرم تزریق یا خراشیده می‌شود.
زینت بدن خود احتمالاً به قدمت بشریت است و اولین بار برای اهداف شمنی و آیینی به عنوان بخشی از آیین های باروری در آن زمان جشن گرفته می‌شد. صدف‌های ساخته شده از گوتیت زرد، هماتیت قرمز و پیریت سیاه در ۵۰۰۰۰ سال پیش توسط نئاندرتال‌ها در اسپانیا به عنوان ظروف برای آرایش استفاده می‌شد.
پیکره‌های انسانی در نقاشی‌های غار در سراسر جهان به وضوح تزئینات پوستی را نشان می‌دهد که نشان می‌دهد مردم آن زمان رنگ سر و بدن هم می‌پوشیدند. همچنین بر روی مجسمه‌های یافت شده مانند ونوس فون ویلندورف، بقایای رنگ ساخته شده از اخر، سفید گچی و خاکستر شناسایی شد که به وضوح می‌توان به تزئینات پیکره اختصاص داد. آنها هنوز بخشی از بیان فرهنگی مردمان مختلف آفریقا مانند ماسایی‌ها و نوبا و همچنین در میان مردم استرالیا و میکرونزی هستند. تزیینات پوستی که به ندرت با رنگ آمیزی شده با برش‌ها یا بخیه‌های تزیینی ترکیب می‌شدند (ترکیب شدن به عنوان سوراخ کردن و نام تجاری که به تازگی در کشورهای غربی مد شده‌است) و در نتیجه زخم‌های تزئینی (Nuba) یا خالکوبی (مائوری در نیوزیلند به نام تا moko) یا سوراخ کردن (Maasai) ایجاد می‌شود. , لب بشقاب زنانه) ترکیبی.
جالب است که نوع تزئینات پوست هر چه بیشتر مردم به سمت شمال جهان پیشروی می‌کردند رنگ و نقش بیشتری پیدا می‌کرد و زخم‌های تزئینی از بین می‌رفت. به عنوان مثال، جای زخم‌های تزئینی در میان وایکینگ‌ها به سختی شناخته شده بود، در حالی که خالکوبی‌های رنگی در میان مردم آفریقا که خالکوبی‌های زخم را ترجیح می‌دادند، کم یا اصلاً شناخته شده نبود. دلیل این امر احتمالاً سازگاری با تغییرات رنگ پوست است. خالکوبی‌های چشمگیر را می‌توان از طریق کشف اجساد مومیایی شده به ویژه اجساد باتلاقی به اثبات رساند. مرد نوسنگی (" اوتزی ") که در کوه‌های آلپ اوتزتال کشف شد، همچنین دارای خالکوبی‌هایی به شکل خطوط موازی به طول چند سانتی‌متر روی مچ دست و مچ پا و صلیب در ناحیه کمر بود. با این حال، محققان در مورد اینکه آیا آنها به عنوان جواهرات متصل شده‌اند یا به دلایل پزشکی مانند نقاط طب سوزنی، اختلاف نظر دارند.
از حدود ۲۵۰۰ ق. م شواهدی وجود دارد که در مصر باستان پوست را با پماد و روغن مالیده‌اند تا از تابش شدید خورشید محافظت کنند. زنان مصری نیز از رنگ سرخ برای گونه‌ها و رنگ لب استفاده می‌کردند. برای نگهداری رنگ‌های کرمی از ساقه‌های گیاه استفاده شد. رنگ‌های سبز ساخته شده از مالاکیت (اسپار مس)، رنگ‌های آبی از لاجورد، رنگ‌های سیاه از مخلوط زغال سنگ و روغن، رنگ‌های قرمز از سینابار و پودر گالن (گالن) در حفاری‌ها یافت شد. تأکید بر چشم‌ها در مصر معنای خاصی داشت، زیرا چشم‌ها نمادی برای خدای خورشید Re بودند. رنگ‌های مشکی و سبزی که برای این کار استفاده می‌شد اغلب توسط کشیشان ساخته می‌شد و مانند کژال استفاده می‌شد. دستور العمل‌های مربوطه در معبد ادفو یافت شد.
تنها پس از فتح یونان، زنان رومی به‌طور گسترده از آرایش تزئینی استفاده کردند. برای از بین بردن آن از روغن زیتون یا روغن خر یا الاغ استفاده می‌شد. شیر بز استفاده می‌شود. ریملی که در آن زمان استفاده می‌شد از چوب پنبه سوخته بود. در سال ۲۰۰۳ در حین کاوش‌های باستان‌شناسی در ساوتوارک لندن، کرمی که تصور می‌شود همین هدف را داشته باشد، پیدا شد. این کرم قدیمی‌ترین کرم آرایشی حفظ شده از اروپا در نظر گرفته می‌شود و از مجموعه معبدی اختصاص داده شده به خدای گالو-رومی مریخ / کامولوس در حدود ۱۵۰ پس از میلاد می‌آید. قبل از میلاد که پیدا شد. ظرفی با خامه بسیار خوب که هنوز آثار انگشتان روی سطح آن باقی مانده‌است، به احتمال زیاد به عنوان پیشکش در آنجا قرار داده شده‌است. تجزیه و تحلیل‌های شیمیایی نشان داد که بیشتر از چربی حیوانی، احتمالاً از گاو یا گوسفند، نشاسته و اکسید قلع به شکل کاسیتریت تشکیل شده‌است. این کرم پوشاننده خوبی است که پس از استفاده به خوبی جذب پوست می‌شود و سپس به آرامی رنگ چهره را رنگ می‌کند.
در قرون وسطی، فقط رنگ رنگ پریده زیبا به حساب می‌آمد. به منظور دستیابی به رنگ پریدگی که تا حد امکان بی عیب و نقص باشد، از سرب سفید بسیار سمی استفاده شد که اغلب باعث ایجاد آبسه‌های سخت ترمیم شونده روی پوست صورت می‌شد. در دوران رنسانس، رنگ‌آمیزی گونه‌ها و لب‌ها دوباره توسط الیزابت اول در انگلستان و کاترین دو مدیچی در فرانسه رایج شد. رنگ لب قرمز از cochineal نشأت می‌گیرد، رنگ قرمزی که از حشره فلس‌های cochineal مشتق می‌شود. در هفدهم در قرن نوزدهم، تکه‌های زیبایی، تکه‌های کوچک دوخته شده از چرم، ابریشم یا مخمل، بسیار محبوب شدند.
در هجدهم در قرن نوزدهم از اکسید بیسموت، اکسید جیوه، اکسید قلع و تالک علاوه بر اکسید سرب برای سفید کردن پوست استفاده می‌شد. آرایش قرمز برای لب‌ها و گونه‌ها با گلرنگ، کوشین، چوب سرخ، چوب صندل و سینره رنگ شده بود. علاوه بر این، مو با پومادهای چرب درمان شد تا پودر مو به آن بچسبد. پودر مو بیشتر از نشاسته گندم یا برنج تشکیل شده بود و با زغال خاکستری، بلوند با آخر یا قرمز با یکی از عوامل ذکر شده رنگ می‌شد.
از اواسط ۱۹ در آغاز قرن بیستم، لوازم آرایشی با در نظر گرفتن عواقب احتمالی سلامتی ساخته می‌شوند. استفاده از سرب سفید رو به کاهش است و اکسید روی، دی‌اکسید تیتانیوم، نیترید بور، آرد برنج، تالک و سفیداب جایگزین آن می‌شود. رنگ‌های قرمز از گلرنگ یا کارمین ساخته می‌شوند. همچنین Schnouda، مخلوط بی‌رنگ آلوکسان (تهیه شده از اسید اوریک) با کرم چرب که پوست را قرمز می‌کند، محبوب است. اختراع رژ لب در سال ۱۹۱۵ به صنعت لوازم آرایشی رونق جدیدی بخشید. هزینه لوازم آرایشی به شدت در حال افزایش است. رژ لب، سایه چشم و ریمل از محبوبیت خاصی برخوردار هستند.
پیشگامان در زمینه تولید لوازم آرایشی، باریتون برلینی، لودویگ لیشنر، که اولین آرایش صحنه بدون سرب را در سال ۱۸۷۳ ایجاد کرد، و مکس فاکتور، که همچنین چهره ستارگانی مانند گلوریا سوانسون، گرتا گاربو و جوآن کرافورد را خلق کرد. او همچنین به اختراع واژه «آرایش» نسبت داده شده‌است. الیزابت آردن و هلنا روبینشتاین نیز قابل ذکر هستند.
آرایش چربی که توسط لودویگ لیچنر اختراع شده‌است به عنوان مخلوطی از رنگ و چربی توصیف می‌شود. لودویگ لیچنر آخرین بار در سال ۱۹۸۲ در عنوان آمریکایی جیمز باند توسط جان گاردنر ذکر شد. نویسنده در این کتاب یک متخصص گریم و مبدل در نیویورک را توصیف می‌کند که در قرن نوزدهم با خواننده مشهور واگنر، لودویگ لیچنر، رابطه مشکوکی داشت. قرن در زمان، مخترع گریس گریس تئاتر.
"آرایش پنهان"، که به آن استتار نیز می‌گویند، عمدتاً برای پوشاندن عیوب پوست استفاده می‌شود. این می‌تواند صرفاً آرایشی یا پزشکی باشد.
"آرایش آرایشی" (معمولاً به عنوان لوازم آرایشی تزئینی یا میکاپ نامیده می‌شود) یک زینت تزئینی بدن است و عموماً برای افزایش درخشندگی یک فرد طراحی شده‌است. محصولات آرایشی معمولی آرایش صورت، سایه چشم، رژ لب و لاک ناخن هستند. از آرایش برای تأکید بر جذابیت شخصی و پنهان کردن هرگونه لک و ایراد مانند چین و چروک یا تغییر رنگ پوست (مثلاً B. Couperose). این آرایش عمدتاً توسط زنان استفاده می‌شد، اما به‌طور فزاینده ای توسط مردان نیز استفاده می‌شد. آرایش تزئینی بیشتر به روند مد مربوطه و نوع ظاهر گره خورده‌است.
"آرایش طبی" بیشتر برای پنهان کردن تغییرات پوستی ناخوشایند مانند جای زخم سوختگی، سوختگی‌های شیمیایی، لکه‌های پوره، خال‌های بزرگ، خالکوبی‌های پشیمان شده یا موارد مشابه استفاده می‌شود. هزینه‌ها معمولاً توسط بیمه درمانی پوشش داده می‌شود. در این بین، به عنوان بخشی از درمان‌های پیشرونده لیزر و پیوند پوست، درمان با آن برای حل دائمی مشکلات به جای پوشاندن همیشه، غالب شده‌است. استتار فقط برای اسکارهای سرسخت و عمیق استفاده می‌شود، گاهی اوقات حتی می‌توان از پروتزهای سیلیکونی پیچیده استفاده کرد.
در روزهای ابتدایی فیلم در دوران فیلم صامت، "گریم سینمایی" همچنان بسیار در سنت گریم تئاتر بود و به شیوه ای بسیار سبک استفاده می‌شد. بعدها، گریم فیلم با گرایش‌های مد مربوطه اقتباس شد و حتی توانست برخی را از طریق رسانه فیلم (باربارلا، پالپ فیکشن) آغاز کند. مدل‌های معروفی مانند مرلین مونرو یا گرتا گاربو به نمادهای فیلم تبدیل شدند و بالعکس. فیلم‌هایی مانند آخرالزمان اکنون حتی توانستند ژانرهای مختلف «آرایش» را با هم ترکیب کنند. فرانسیس فورد کاپولا نه تنها به سرهنگ دیوانه کورتز (مارلون براندو) با آرایش جنگی سبز و سیاه استتارش چیزی نظامی می‌دهد، بلکه چیزی شیطانی نیز می‌دهد، زیرا گریم بر اساس گریم دوران فیلم صامت است.
در تئاتر اروپا، "گریم صحنه" به عنوان تقویت کننده بیان هنری تلقی می‌شد و می‌شود، خواه این نفی کامل ویژگی‌های چهره شخصی بازیگر باشد، مانند پانتومیم، دلقک و طنز. در تئاتر اروپا اجرای صحنه‌ای وجود داشته و دارد که از درک اجتماعی نقش‌ها یا کهن الگوها پیروی می‌کند، مانند افراد ساده لوح یا قدیمی که باید بر اساس آن گریم شوند. گریم تئاتر و گریم کارناوال باید شرایط خاصی را داشته باشد. آرایش تئاتر برای جبران نورهای روشن صورت را تیره می‌کند و معمولاً ضدآب است. پس از اجرا، معمولاً با پاک کننده‌های چرب پاک می‌شود. گریم در ورزش رقص نیز از اهمیت ویژه ای برخوردار است، به طوری که در اینجا، مانند کشتی ، انتقال به گریم تئاتر روان است، زیرا مخاطب با نقاشی بدن نیز متحرک می‌شود.
برخلاف تئاتر اروپایی، در تئاتر کابوکی ژاپن، لباس‌ها و گریم‌ها بر اساس قوانین تعیین شده و درک نمادین انتخاب می‌شوند. در رقص‌های کلاسیک هندی که مانند Bharatanatyam برای سرگرمی استفاده می‌شود، صورت به منظور تأکید بر حرکات چشم و حالات چهره که برای بیان زیبایی‌شناختی احساسات تعیین‌کننده هستند، ساخته می‌شود (سانسکریت "bhava"). هر دو با استفاده از فهرست چند صد ساله فرم‌ها آموخته می‌شوند.
گریم کارکرد دیگری در تئاترهای آیینی مذهبی هند مانند کوتیاتام، کاتاکالی و یاکشاگانا دارد. در آنجا گریم مانند ماسکی است که آدم روزمره را می‌پوشاند و در یک فرایند پیچیده و زمان بر، تا حد زیادی به بازیگر کمک می‌کند تا با نقشش همذات پنداری کند.Sudha Gopalakrishnan: "The Face and the Mask. Expression and Impersonation in Kutiyattam, Krishnattam, and Noh." In: David Shulman, Deborah Thiagarajan (Hrsg.): "Masked Ritual and Performance in South India. Dance, Healing, and Possession." University of Michigan, Ann Arbor 2006, S. 137, ISBN 978-0-89148-088-4. در آیین رقص تیام که در شمال ایالت کرالای هند اجرا می‌شود، فرایند آرایش تقریباً دو ساعته به اجراکننده این امکان را می‌دهد که توسط خدا تسخیر شود تا در طول اجرای خود تجسم یابد، به طوری که فداییان او را به عنوان یک حالت موقت پرستش کنند. تجلی آن خدا
رنگ‌آمیزی و/یا علامت‌های رنگی پوست همیشه نشانه تعلق به یک گروه قومی، مذهبی، اجتماعی، بلکه موسیقی، فرهنگی یا امروزه خرده‌فرهنگی بوده‌است. اینگونه است که افرادی که به نو رمانتیک، گوتیک یا گوتیک پیوسته‌اند، خود را شناسایی می‌کنند به صحنه ویژوال کی یا پانک نیز نسبت داده می‌شود که با آرایش بسیار عالی مشخص می‌شود.
در ژاپن به عنوان مثال به عنوان مثال، گیشاها برای تشخیص خود از زنان «عادی» از آرایش نیز استفاده می‌کردند.
در اروپا، سلت‌ها و وایکینگ‌ها، ترجیحاً در نبردهای جنگی، رنگ پوست و بدن آشکار می‌پوشیدند، هم برای ترساندن حریفان با چهره‌های رنگ‌آمیزی و هم با این باور که رنگ پوستی که قبلاً توسط شمن روستا برکت داده شده بود، آنها را آسیب‌ناپذیر می‌کند. این پدیده که در تعدادی از فیلم‌های هالیوود شناخته شده‌است، در آمریکای شمالی در میان سرخپوستان سیو و ایروکوئی، در آمریکای مرکزی و جنوبی در میان آزتک‌ها و مایاها یا در میان مردمان جنگ آسیایی مانند سکاها و هون‌ها توصیف شده‌است.
آرایش استتار عمدتاً برای مصارف استتار استفاده می‌شود و بسته به محل استفاده آن رنگ‌بندی می‌شود، بنابراین برای استفاده در مناطق کویری به رنگ زرد قهوه‌ای-ماسه‌ای، برای استفاده در جنگل‌ها و مراتع سبز-قهوه‌ای و سفید-خاکستری است. برای استفاده در مناطق یخی و برفی
به خصوص در ایالات متحده آمریکا، برخی از ورزشکاران، به عنوان مثال در فوتبال آمریکایی یا هاکی روی یخ، نوارهای مشکی زیر چشم خود یا به صورت نواری پیوسته روی پل بینی خود رنگ می‌کنند. از یک طرف، این امر باعث کاهش اثر خیره کننده نور خورشید بر روی گونه‌های عرق شده می‌شود. از سوی دیگر، از آن به عنوان یک ظاهر طراحی برای «خطرناک تر به نظر رسیدن» نیز استفاده می‌شود. سیاه‌بازان نیز نوارهایی را روی خود نقاشی می‌کنند که با رنگ‌های روشن راه‌اندازی می‌کنند. مبارزان کشتی اغلب تمام بدن خود را با رنگ رنگ می‌کنند.
فونیکس (املای خود: "phoenıx") یک ایستگاه تلویزیونی عمومی است که به عنوان یک مرکز مشترک توسط آ.ار. د و زد-دی-اف اداره می‌شود. سمت آ.ار. د توسط وست‌دویچر روندفونک نشان داده می‌شود. برنامه شبکه طاقچه که به عنوان یک شبکه رویدادی، سیاسی و مستند آغاز به کار کرد، شامل برنامه‌های انتقال رویداد، برنامه‌های خبری، مستند، گزارش و برنامه‌های گفتگو می‌باشد.
مدیران برنامه مایکل کولستر از زد-دی-اف و اوا لیندو از آ-آر-دی/دبلیو-دی-آر هستند. این ایستگاه در استودیوی سابق پایتخت دبلیو-دی-آر و زد-دی-اف در بن مستقر است.
برنامه "فونیکس" که از دوشنبه تا جمعه در ساعت‌های ۹:۰۰، ۱۰:۰۰، ۱۲:۰۰ و ۱۴:۰۰ پخش می‌شود، در قالب گزارش، گفتگو و مخابره به رویدادهای روز اختصاص دارد. کنفرانس‌های مطبوعاتی و غیره آ. در مورد رویدادهای مهم جاری و انتقال جلسات بوندستاگ یا کنفرانس‌های حزبی، نسخه‌های اضافی برنامه در برنامه گنجانده می‌شود یا نسخه‌ها در طول روز تمدید می‌شوند.
در برنامه "فونیکس پلاس" (دوشنبه تا جمعه) در ساعت‌های ۹:۳۰، ۱۰:۴۵، ۱۲:۴۵ و ۱۴:۴۵، موضوعات سیاسی یا اجتماعی از آلمان و خارج از کشور با استفاده از گزارش‌ها، مستندات و کارشناسان با جزئیات بیشتر بررسی می‌شود. بحث‌ها.
فونیکس برنامه‌های خبری خود را تولید نمی‌کند، اما نسخه اصلی روزانه Tagesschau و همچنین مجله هوت ژورنال را در روزهای دوشنبه تا پنج‌شنبه در اختیار می‌گیرد و هر دو برنامه را با مترجمان زبان اشاره پخش می‌کند. رویدادهای جاری به تفصیل در برنامه "phoenix der tag"، دوشنبه تا جمعه، ۱۱:۰۰ شب تا ۱۲:۰۰ صبح، در گزارش‌ها و مصاحبه‌های گسترده ارائه شده‌است.
دوشنبه‌ها ساعت ۱۰:۱۵ شب بحث دور "unter den linden" (مدیریت میکالا کولستر و اوا لیندناو) و از سه شنبه تا پنجشنبه ساعت ۲۲:۱۵ توسط برنامه "phoenix Runde" (مدیریت الکساندر کاهلر و آنکه پلاتنر) پخش می‌شود. در مورد موضوعات سیاسی روز
جمعه‌ها ساعت ۱۸:۰۰ برنامه گفتگوی "فونیکس به صورت حضوری" (با مایکل کرونز، اینگا کون و آلفرد شییر) پخش می‌شود که در آن مجریان با یک شخصیت برجسته صحبت می‌کنند.
روز یکشنبه ساعت ۱۲:۰۰ "باشگاه مطبوعات" به عهده اولی خواهد بود یا در صورت لغو باشگاه مطبوعات، "پینت بین‌المللی صبح" پخش خواهد شد. علاوه بر این، برنامه‌های بحث و گفتگوی مختلفی یکشنبه‌ها ساعت ۱۳ پخش می‌شود.
علاوه بر این، برنامه‌های گفت و گوی سیاسی فعلی آ-آر-دی و زد-دی-اف (آن ویل، میبریت ایلنر) از روز قبل در روزهای دوشنبه و جمعه ساعت ۴ بعد از ظهر تکرار می‌شود.
در فونیکس، اکثر مستندها توسط ایستگاه‌های آ.ار. د یا ایستگاه‌های زد-دی-اف تصاحب می‌شوند. علاوه بر این، مجموعه مستند "من خارج از کشور" وجود دارد که در آن خبرنگاران آ-آر-دی یا زد-دی-اف برای فونیکس گزارش می‌دهند و همچنین اولین پخش مستندهای انگلیسی به زبان آلمانی که عمدتاً توسط کانال دیسکاوری گرفته شده‌است.
مستندهای مختلفی معمولاً در برنامه روزانه روزهای دوشنبه ساعت ۱۷:۰۰ و ۱۸:۰۰ سه شنبه تا پنجشنبه ساعت ۱۶ پخش می‌شود. این برنامه‌ها ممکن است در زمان‌های مختلف به دلیل پخش رویداد فعلی لغو یا پخش شوند.
مستندهای مختلفی شنبه از ساعت ۱۱:۳۰ تا ۱۷:۰۰ و از ساعت ۲۰:۱۵ تا ۲۳:۱۵ معمولاً با یک موضوع پخش می‌شود. این شامل یک عصر شنبه در ساعت ۲۱:۴۵ یا یک فیلم مستند به عنوان بخشی از موضوعات اصلی است. شنبه عصر، تکرار شماره فعلی Zزد-دی-افF-History ساعت ۲۳:۱۵ ثابت است.
بعدازظهر یکشنبه از ساعت ۱۴ در مجموعه "تاریخ فونیکس"، برخی از وقایع تاریخی با استفاده از مستندها با جزئیات بیشتری بررسی می‌شود.
علاوه بر تکرارها، برنامه شبانه عمدتاً شامل مستندهایی از مجموعه "Discovery - Discover the World" و همچنین زد-دی-اف-اکسپدیشن و زد-دی-اف-اکسپدیشن است. Terra X. همچنین مستندهای هماهنگ از تلویزیون انگلیسی و گزارش‌های سفر از زد-دی-اف و آرته وجود دارد.
ابتکار تأسیس کانال از طرف آ-آر-دی بود. همراه با زد-دی-اف، یک مفهوم برنامه توسعه یافت که علاوه بر ارسال‌های اولیه در نظر گرفته شده در جلسات پارلمان، سایر ارسال‌ها و بالاتر از همه، مستندات و برنامه‌های گفتگوی اضافی را نیز شامل می‌شد. ایده نام ایستگاه "فونیکس" از فریتز پلیتگن گرفته شد و هم به پرنده افسانه ای به همین نام و هم به فینیکس، برادر یا پدر اروپا اشاره دارد.
پس از شروع پخش در ۷ آوریل، فونیکس بود مارس 1997 عمدتاً فقط در شبکه‌های کابلی Deutsche Telekom و از طریق سیستم ماهواره ای ASTRA 19.2 درجه شرقی برای دریافت. در چند ماه اول، یک ترانسپوندر در Astra 1D استفاده شد که به دلیل باند فرکانسی زیر ۱۰٫۹۵۰ که در آن زمان هنوز غیر معمول بود، توسط همه خانواده‌های ماهواره ای استفاده نمی‌شد. گیگاهرتز قابل دریافت بود. تنها زمانی که برنامه به Astra 1C در ابتدای سال ۱۹۹۷/۱۹۹۸ تغییر کرد، امکان افزایش دسترسی فنی به حدود ۱۷ میلیون خانوار وجود داشت.
این ایستگاه ابتدا در کلن در دبلیو-دی-آر مستقر بود، تا اینکه در سال ۲۰۰۰ به استودیوی مدرن پایتخت سابق زد-دی-اف در بن نقل مکان کرد.
در آگوست ۲۰۰۶، فونیکس میانگین سهم بازار ماهانه ۱٫۰٪ را به دست آورد، که بالاترین رتبه مخاطب در تاریخ ایستگاه تا آن زمان بود. فینیکس با حدود ۴٫۵ میلیون بیننده در روز، از کانال‌های اطلاعات خصوصی n-tv و N24 جلوتر بود.Presseportal: PHOENIX mit 1 Prozent Marktanteil vor N24 und n-tv سهم بازار در سال ۲۰۰۶ به‌طور متوسط ۰٫۶ بود درصد به ۰٫۷ درصد به ۰٫۹ کاهش یافت درصد در سال ۲۰۰۸ افزایش می‌یابد. روند صعودی پذیرش ادامه دارد.
در سال ۲۰۰۷، ۹۰ کارمند دائمی و به همین تعداد کارمند آزاد برای پخش کننده کار می‌کردند که بودجه سالانه آن حدود ۳۵ میلیون یورو از محل هزینه‌های پخش است.
در ۲۶. نوامبر ۲۰۰۸ طرح فرستنده آبی قدیمی از سال ۲۰۰۰ و ۲۰۰۳ با طرح جدیدی جایگزین شد. برای این منظور، لوگو، استودیوی جدید در مرکز پخش در بن، پوشش‌ها و وب‌سایت بازطراحی شد. لوگوی جدید شامل نام ایستگاه و زمان فعلی با حروف سیاه روی پس‌زمینه خاکستری روشن است.
در دسامبر ۲۰۱۰، فونیکس بالاترین میانگین ماهانه سهم بازار خود را با ۱٫۳ درصد دریافت کرد. به گفته صدا و سیما، تقاضای اصلی گزارش در مورد موضوع هارتز چهارم در بوندستاگ و بوندسرات بود. در نوامبر، فینیکس حتی با گزارش‌های زنده در مورد داوری در اختلاف بر سر پروژه راه‌آهن اشتوتگارت ۲۱، که یک رکورد نیز بود، به رتبه‌بندی تا ۵٫۳ درصد دست یافت."Fernsehland trotz Internet" Süddeutsche Zeitung.de vom 3. Januar 2011
در سال ۲۰۱۱، با سهم بازار ۱٫۱ درصد، این ایستگاه بهترین رقم سالانه خود را از ابتدای تأسیس خود به دست آورد. مشارکت در تحولات سیاسی در جهان عرب، فاجعه هسته ای در فوکوشیما و بحران مالی بیشترین محبوبیت را بین بینندگان داشت.
از ۳۰ ام در ۱ آوریل ۲۰۱۲، یک شاخه HD از ایستگاه تلویزیونی نیز پخش خواهد شد. در ابتدا، پخش عمدتاً با ارتقاء سیگنال SD انجام می‌شد، تنها چند برنامه به صورت HD بومی پخش می‌شد. در ۱۹. انتقال HD بومی در اوت ۲۰۱۵ آغاز شد. از پانزدهم از نوامبر ۲۰۲۲، فونیکس فقط به صورت HD از طریق ماهواره پخش خواهد شد.
از ۴ ژوئن ۲۰۱۸ فونیکس طراحی جدیدی دارد. آرم ایستگاه قبلی با زمان در گوشه سمت چپ بالای صفحه جدا شده‌است. لوگوی جدید ساده و با حروف سفید اکنون در گوشه پایین سمت چپ قرار گرفته‌است. اکنون زمان در گوشه سمت راست پایین صفحه نمایش داده می‌شود. رنگ‌های فرستنده جدید آبی و فیروزه‌ای هستند. اخبار فوری در یک سوم پایین قرمز نمایش داده می‌شود. اطلاعات اضافی در مورد برنامه با رنگ زرد نمایش داده می‌شود.tagesspiegel.de: Neuer Phoenix-Auftritt – Schärfer gestellt Artikel vom 30. در نتیجه تغییرات بیشتری در لوگو ایجاد شد، بنابراین در سال ۲۰۲۰ به گوشه سمت چپ بالا منتقل شد، در سال ۲۰۲۱ زیرنویس "VON ARD UND ZDF" مشابه آرم KiKA در زیر لوگو اضافه شد.
به مناسبت بیست و پنجمین سالگرد تأسیس ایستگاه در سال ۲۰۲۲، مدیران برنامه فونیکس، Eva Lindenau (ARD) و Michaela Kolster (ZDF) اعلام کردند که فینیکس تا سال ۲۰۲۴ به ساختمان سابق Schürmann در بن، مقر امروزی دویچه وله نقل مکان خواهد کرد. در جریان این حرکت، پخش‌کننده قرار است به یک «سکوی سیاسی دیجیتال» تبدیل شود که سیاست را در تلویزیون، کتابخانه‌های رسانه‌ای آ-آر-دی و زد-دی-اف و شبکه‌های رسانه‌های اجتماعی ارائه می‌کند.
خط انتقال به‌طور مساوی با یک نماینده از آ-آر-دی و یک نماینده از زد-دی-اف کار می‌کند.
قبل از انتخابات فدرال در سال ۲۰۱۳، فینیکس می‌خواست برنامه گفتگوی "Forum Politik" را با نامزدهای آنگلا مرکل و پیر اشتاینبروک از دفتر نمایندگی دویچه بانک در پایتخت پخش کند. سازمان حمایت از مصرف‌کننده Foodwatch از ادغام بخش خصوصی و پخش عمومی انتقاد کرد. سخنگوی Foodwatch, Thilo Bode، گفت که این "لابی ضد دموکراتیک" توسط این بانک است که حمایت مالی از تولید را نیز بر عهده داشت. فینیکس این انتقاد را رد کرد. با این وجود، مدیریت صدا و سیما واکنش نشان داد و اعلام کرد که برای «مقابله با ظاهر حمایت غیرقابل قبول از سوی اشخاص ثالث»، نمی‌خواهند لوگوی بانک را نشان دهند و نمی‌خواهند دویچه بانک هزینه این سرگرمی را پرداخت کند. این در ابتدا در نظر گرفته شده بود.
برنامه فونیکس را می‌توان به روش‌های زیر دریافت کرد:
در جریان خاموش شدن جزئی آنالوگ در ۱. ژوئیه ۲۰۱۵ در شبکه تلویزیونی کابلی Unitymedia , Phoenix فقط در یک پنجره زمانی از ۵ صبح تا ۵ بعد از ظهر دیده می‌شد زیرا ایستگاه مجبور بود یک اسلات برنامه را با 3sat به اشتراک گذاری زمانی به اشتراک بگذارد. از زمان تعطیلی تمام کانال‌های تلویزیونی آنالوگ در شبکه Unitymedia در ژوئن ۲۰۱۷، Phoenix دیگر به صورت آنالوگ در آنجا پخش نمی‌شود.
هوآ هاو (به ویتنامی: Hòa Hảo) یک جنبش مذهبی جدید ویتنامی است. "هوآ هاو" را می‌توان یک دین تلفیقی عامیانه ویتنامی، یا به‌عنوان فرقه‌ای از بودیسم نیز به‌شمار آورد. در سال ۱۹۳۹ توسط توسط هاین فو سو (۱۹۴۷-۱۹۲۰) تأسیس شد. و یکی از ادیان اصلی ویتنام با یک تا هشت میلیون نفر پیرو است (در زیر بخوانید)، که بیش‌تر در دلتای رود مکونگ ساکن هستند.
فلسفه دینی هوآ هاو، که از منطقه مین‌تِی در دلتای مکونگ برخاسته‌است، اساساً بودایی است، و سنت قدیمی «"بو سان کای هُنگ»" را اصلاح می‌کند، و دارای عناصر شبه هزاره‌ای است. "هوآ هاو" ملغمه‌ای از بودیسم، نیاپرستی، جاندارانگاری، آموزه‌های کنفوسیوس و دین نیلوفر سفید است، که با آداب و رسوم دهقانان منطقه تغییرشکل داده و سازگار شده‌است. "هوآ هاو" که از حاشیه‌های دورافتاده جنوب ویتنام آمده‌است، با زندگی شهری مخالف است و سبک زندگی اجتماعی را ترجیح می‌دهد. برخلاف بودیسم ارتدکس، "هوآ هاو" از آداب و ساخت معابد مجلل اجتناب می‌کند، فرمان‌های رهبانی نمی‌دهد و تمرین‌های خانگی را آموزش می‌دهد. همچنین از این که «هر سالک می‌تواند ارتباط مستقیم با بودا داشته باشد، و ایمان درونی مهم‌تر از مناسک بیرونی است» حمایت می‌کند. مناسک منظم "هوآ هاو" به چهار نماز در روز محدود می‌شود، و سالکان باید سه اصل راهنما و پنج قانون ثابت کنفسیوسی را حفظ کنند.
نفوذ اربابان استعمارگر، شدت فزاینده جنگ از اواخر دهه ۱۹۳۰ تا اواسط دهه ۱۹۷۰، و درگیری‌های ایدئولوژیک، همگی سبب آغاز و گسترش "هوآ هاسو" بودند. این جنبش، همراه با ویت‌مین هو شی مین و جنبش مذهبی دیگری به نام کائوداییسم، از اولین گروه‌هایی بود که در درگیری نظامی با قدرت‌های استعماری، ابتدا با فرانسوی‌ها و سپس ژاپنی‌ها نقش داشت. "هوآ هاو" تحت اشغال ژاپن در جنگ جهانی دوم شکوفا شد و بیش‌تر طرف‌داران آن رعیت، دهقانان و کارگران کشاورز بودند. بعدتر به یک مذهب مبارز و ملی‌گرا تبدیل شد و به‌سرعت صاحب ارتشی خصوصی شد که به نفع رهبران خود عمل می‌کرد، و در عین حال دولت خودمختار خود را در منطقه ایجاد کرد. "هوآ هاو" پس از جنگ به‌عنوان یک نیروی خودمختار در سیاست ویتنام باقی ماند و با استعمارگران فرانسوی و جنبش ویت‌مین مخالفت کرد.
در طول جنگ اول هندوچین، اختلاف با دیگر جناح‌های اصلی، "هوآ هاو" را به یک فرقه مذهبی-سیاسی-نظامی تبدیل کرد. "هاین فو سو" درحالی‌که از یک کنفرانس برای حل مشکلات با کمونیست‌ها بازمی‌گشت توسط ویت‌مین ربوده و اعدام شد. بسیاری از هوآ هاوئیست‌ها از او به‌عنوان یک شخصیت مسیحایی که در زمان بحران سر می‌رسد، ستایش کردند. مرگ "هاین فو سو" به جناح‌گرایی، منطقه‌گرایی و نفوذ سازمانی انجامید. هوآ هاو جنگی را علیه کمونیست‌ها رهبری کرد و به‌عنوان «بزرگ‌ترین عنصر ضد ویت مین در کشور» نام‌گذاری شد. "هوآ هاو"ئی‌ها، همراه با سایر سازمان‌های مذهبی-سیاسی، تا دهه ۱۹۵۰ بر صحنه سیاسی و اجتماعی جنوب ویتنام تسلط یافتند و مدعی سهمی در شکل‌گیری ویتنام جنوبی غیرکمونیستی بودند. پس از سال ۱۹۵۴، "هوآ هاو" مخالفت خود را با دولت تحت حمایت آمریکا و رئیس‌جمهور نگو دین دیم به‌صورت مسلحانه آغاز کرد. آن‌ها مناطق مختلف جنوبی و غربی ویتنام جنوبی را تا زمان مرگ دیم در سال ۱۹۶۳ تحت کنترل داشتند. بعدتر، در طول جنگ ویتنام، مبارزه‌هایی را علیه ویت‌کنگ برای دفاع از استان‌های تحت کنترل خود رهبری کردند و به یک نیروی سیاسی خودمختار در جنوب ویتنام، و تا سقوط سایگون در سال ۱۹۷۵ تبدیل شدند. بعدتر "هوآ هاو" توسط دولت جدید منحل شد، و طرف‌دارانش تحت ستم قرار گرفتند، اما پس از جنگ برای حقوق خود مبارزه کردند. در سال ۱۹۹۹ به‌طور رسمی توسط دولت به رسمیت شناخته شدند، اما دولت محدودیت‌های سختی را بر گروه‌های مخالفی که از شاخه‌های "هوآ هاو" و از دولت پیروی نمی‌کنند، اعمال می‌کند.
پیروان "هوآ هاو" به‌دنبال حفظ هویت مذهبی و استقلال خود بودند. آن‌ها با دشمنان گذشته اتحادهای موقت برقرار کردند. "هوآ هاو" که در اصل فقط به خودمختاری مذهبی اهمیت می‌داد، علیه فرانسوی‌ها، ژاپنی‌ها، ویت‌مین، و دوباره فرانسوی‌ها، ویتنام جنوبی تازه‌استقلال‌یافته، ویت‌کنگ و ارتش ویتنام شمالی مبارزه کرد. آن‌ها در طول رژیم‌های پس از نگو دین دیم در سایگون از نفوذ سیاسی برخوردار بودند.
"هوآ هاو" یک جنبش مذهبی نوپدید است، و نام آن برگرفته از روستای "هوآ هاو که محل تولد" مؤسس آن "هاین فو سو،" و به معنای «صلح و فراوانی» است این روستا در منطقه‌ای در استان آن گیانگ، ویتنام که نام فعلی آن تات‌نات دیسترکت است قرار دارد. نام آن همچنین با عنوان هوآویسم، که "هوآهاویسم" گفته می‌شودشناخته شده‌است. همین‌طور "بودیسم هوآ هائو" نیز نامیده شده‌است. روستای "هوآ هاو" توسط دولت کمونیستی معاصر به "فو مای" تغییرنام داده شد.
در ابتدا، پیروان این جنبش "دائو زن" نامیده می‌شدند که به‌معنای «پیروان زن» است و به نام مستعار دوران کودکی «هاین فو سو» اشاره دارد.
این گروه مذهبی به‌عنوان فرقه‌ای بودایی طبقه‌بندی شده‌است. ژنرال جوزف لاتون کالینز، که نماینده ویژه ایالات متحده در ویتنام بود، "هوآ هاو" را یک «فرقه شبه‌مذهبی» توصیف کرد و افزود که «از دهقانان با ظاهر بودیسم ولی قیم‌مآبانه حمایت می‌کرد». مطبوعات آمریکا در دهه ۱۹۵۰ "هوآ هاو" را «فرقه‌ای شبه‌مذهبی که از شکل انحرافی‌ای از بودیسم پیروی‌می‌کند» و به‌عنوان «فرقه‌ای جنجالی از بودایی‌های دگراندیش» که بنیان‌گذار آن «به آسایشگاه روانی فرستاده شده» یاد کردند.
منابع دیگری از آن به‌عنوان دینی عامیانه، متمایز، و تلفیقی[1][1] یاد می‌کنند.
"هوآ هاو" توسط هاین فو سو (۱۹۱۹–۱۹۴۷)، که در یکی از اقوام ویتنام، در سال ۱۹۱۹، و در یک خانواده کاتولیک رومی زاده شد، تأسیس شد. این جنبش مذهبی در منطقه دورافتاده مین‌تِی، در دلتای رود مکونگ، که تحت حکومت استعماری فرانسه با عنوان "ترنسباسا" شناخته می‌شد، پدیدار شد. در اواسط قرن نوزدهم، دلتای مکونگ یک جامعه سرحدی خشن بود. قدرت سیاسی متزلزل، روابط اجتماعی ضعیف و جریانات مذهبی متنوعی وجود داشت. بودیسم، تائوئیسم، کنفوسیوسیسم و فرقه‌های مختلف، همگی تأثیرات متفاوتی بر این جمعیت گذاشته بود. ویتنامی‌های بومی با ویتنامی‌های کامبوج و قوم هان چین تعامل داشتند، و مجبور شدند در سال ۱۸۶۷ حکومت استعماری فرانسه را بپذیرند. باورهای فلسفه هوآ هاو که ریشه در سنت‌های دینی ضداستعماری ویتنامی دارد، ادعا می‌کند که مبتنی بر افکار پت تای تِی (Phật Thầy Tây) (1807-1856)، معروف به "دائو بو سان کای هنگ (Đạo Bửu Sơn Kỳ Hương") است. تای آن، در دهه ۱۸۳۰، فروپاشی "ویتنام نگویِن" را به دست قدرت‌های غربی پیش‌گویی کرد. پیش‌گویی‌های او در سرتاسر مین‌تای پخش شدند، که منجر به دو شورش بزرگ در سال‌های ۱۸۷۵ و ۱۹۱۳ شد، و در آن دولت فرانسه تقریباً سرنگون شد (در زیر بخوانید).
"هاین فو سو" در کودکی آموزش خاصی ندید و با راهبان، متفکران کنفوسیوسی یا روشن‌فکران غرب‌زده ارتباط نداشت. او از ۱۵ سالگی به یک بیماری ناشناخته مبتلا شد. این امر او را بر آن داشت تا در سال ۱۹۳۹ روستای زادگاهش هوآ هاو را ترک کند و به ۶۰ کیلومتری بی‌نیویی (Bảy Núi) برود. او در آن‌جا، در میان زاهدان و رهبران روحانی، دانش بودایی غیرمتعارف و آموزش معنوی تلفیقی را به‌دست‌آورد. "سو" این دین را در هجدهمین روز از پنجمین ماه، سال کای مائو (kỷ mão)، طبق تقویم قمری ویتنامی، یا ۴ ژوئیه ۱۹۳۹، طبق تقویم میلادی، پایه‌گذاری کرد. او خود را پیامبر اعلام کرد و شروع به موعظه آموزه‌ای مبتنی بر ایمان و سادگی کرد. او در سراسر ویتنام سفر کرد و درمان گیاهی و طب سوزنی انجام داد. در نیمه دوم سال ۱۹۳۹، اعلامیه‌های "سو" منتشر شد. آن‌ها چندین مجموعه کوچک از متون بودند که در سام گیانگ نوشته شده بودند و به‌طور رایگان بین عموم مردم توزیع می‌شد.
در پایان سال، "سو" ده هزار پیرو جمع کرد، و تا سال ۱۹۴۰ به بیش از ۱۰۰۰۰۰ نفر رسید. بعدتر، از طریق موعظه این تعداد به دو میلیون نفر دیگر رسیده بود. پیروان او به‌راحتی قابل تشخیص بودند زیرا طلسم‌هایی (گردن‌بند) را می‌پوشیدند که کتیبه «"بو سان کای هن»" بر روی آن‌ها بود. "سو" در مورد اعتقاد دهقانان به جنبش مطمئن بود و درخواست‌های از آن‌ها به وفاداری موفقیت‌آمیز بود. دو دلیل عمده برای موفقیت او وجود داشت: پیش‌گویی‌هایی که دربارهٔ شروع جنگ جهانی دوم و تسخیر آسیای جنوب شرقی توسط ژاپن انجام داد، و کار او به‌عنوان یک شفادهنده عرفانی؛ بیمارانش ادعا می‌کردند که از بیماری‌های سخت، زمانی که طب غربی شکست خورده بود، توسط او به‌طور معجزه‌آسایی درمان شده‌اند. او خود را به‌عنوان گوتاما بودا معرفی کرد، پیروانش نیز او را چنین می‌دانستند. به گفته یوزف بوتینگر، سیاستمدار اتریشی، توده‌ها به خاست‌گاه بومی جنبش توجه زیادی داشتند.
با افزایش تعداد گروه وفادارانش، "سو" به یک رهبر بسیار محبوب تبدیل شد. نفوذ او به‌سرعت فراتر از مسائل مذهبی گسترش یافت و او به شخصیتی قدرت‌مند در امور غیرروحانی نیز تبدیل شد. "هوآ هاو" از یک جنبش صرفاً مذهبی، تا یک ساختار قدرت مردمی چشم‌گیر با مرکزیت کان تو رشد کرد. نسخه‌های مذهبی "سو" به‌سرعت با احساسات ملی‌گرایانه و ضداستعماری ادغام شد و او به‌عنوان یک شخصیت کلیدی ملی‌گرا به شهرت رسید. این گروه به قدرت‌مندترین نیروی ملی‌گرای دلتای مکونگ تبدیل شد، با احساساتی شدید علیه حاکمان فرانسوی استعمارگر و زمین‌دارانی که بر کشاورزی کوچین چین تسلط داشتند. "هوآ هاو" نقش مهمی در شور ضداستعماری و ناسیونالیستی ایفا کرد که در سال‌های منتهی به جنگ جهانی دوم رشد کرد، و در نهایت به یک جنبش سیاسی داخلی در منطقه تبدیل شد. با وجود این، به گفته ادوین ای. مویز، هوآ هاو، ماهیتی میهنپرست و ضدملی داشت. او استدلال کرد که آنها کوچک‌تر از آن هستند که بتوانند اداره یک دولت ملی را به‌عهده بگیرند، یک دولت مرکزی قدرت‌مند باید حکومتی باشد که کنترل مناطق آن توسط مردم اداره شود، نه باورها. آن‌ها برای به‌دست آوردن خودمختاری دفاکتو، دولت ضعیف‌تری را ترجیح دادند. در همین حین، سازمان‌های ضدفرانسوی دیگری به‌وجود آمدند که شاخص‌ترین آن‌ها حزب کمونیست هندوچین، ویت‌مین بود که توسط هو شی مین رهبری می‌شد و به تنها سازمان ضداستعماری تبدیل شد که یک ساختار مردمی ایجاد کرد. رهبری هوآهاو برای حمایت از دهقانان با جنبش کمونیستی رقابت کرد. درگیری اولیه بر سر ایده‌های کمونیستی وینت‌مین نبود، بلکه بر سر این واقعیت بود که آن‌ها بومی منطقه نبودند.
پیشگویی‌های اولیه "سو" شروع به تحقق‌یافتن کرد: او فوران یک جنگ بزرگ در خاور دور و اخراج فرانسوی‌ها توسط آسیایی‌ها را پیش‌بینی می‌کرد. به‌نظر می‌رسید جنگ جهانی دوم و اشغال هندوچین توسط ژاپنی‌ها پیش‌بینی‌های او را تأیید می‌کرد. در سال ۱۹۴۰، او چنان نفوذی به‌دست‌آورد که فرمان‌دار ویشی، ژان دکوکس، از ترس شورش‌های ضدفرانسوی، "سو" را به این بهانه که یک دیوانه است، در باک لیئو زندانی کرد. زندانی شدن "سو" از سوی پیروانش به‌عنوان یک اقدام جنگی نابخشودنی علیه دین تلقی می‌شد. "سو" در زندان موفق شد روان‌پزشک خود، دکتر تام را که طرف‌دار سرسخت او شده بود، تحت‌تأثیر قرار دهد. هیئتی از روان‌پزشکان فرانسوی در می ۱۹۴۱ او را عاقل اعلام کردند، اما پس از آزادی تبعید شد. حامیان اصلی او به اردوگاه کار اجباری در نوی بارا فرستاده شدند. محدودیت‌های فرانسه کاریزمای ملی‌گرایانه او را تقویت کرد و باک لیئو به مکانی برای زیارت "هوآ هاو" تبدیل شد، و از سنگرهای جنبش دور بود. او از زائران برای گسترش شور مذهبی و احساسات ضد فرانسوی استفاده کرد. در سال ۱۹۴۲، فرانسوی‌ها دیگر نمی‌توانستند در برابر واکنش‌های مردمی فزاینده ناشی از بیانیه‌های شفاهی و دستورالعمل‌های سیاسی "سو" مقاومت کنند، بنابراین او را به لائوس تبعید کردند.
ژاپنی‌ها جنبش "هوآ هاو" را به‌عنوان یک نیروی قدرتمند ضداستعماری شناسایی کردند. همان‌طور که آن‌ها هندوچین فرانسه را تصرف کردند، "سو" را به سایگون (هوشی‌مین امروزی) منتقل کردند و او را تحت حمایت کنپیتای قرار دادند. مقام‌های ژاپنی درخواست فرانسه برای استرداد او را رد کردند و گفتند که او به‌عنوان یک «جاسوس چینی» نگهداری می‌شود. میزان کمک‌های نظامی ژاپن ناشناخته است و برخی از مورخان حدس می‌زنند که "هوآ هاو" از در دسترس بودن سلاح‌ها در زمان جنگ سود می‌برد، اما با این وجود، اولین شبه‌نظامیان مسلح هوآهاوئیست در اواخر سال ۱۹۴۳ در دلتای مکونگ ظهور کردند. در ابتدا از آن‌ها به‌عنوان گشت روستایی به‌نام نیروهای دفاع شخصی استفاده می‌شد. سپس تشکیلات جنگی را برای مبارزه با مالکان، مقام‌ها و نیروهای فرانسوی در سراسر دلتا ایجاد کردند. این امر منجر به این شد که "هوآ هاو" کم‌تر یک جنبش مذهبی و بیش‌تر به یک جنبش نظامی-سیاسی تبدیل شود، زیرا افرادی مانند زمین‌داران به امید این‌که بتوانند حمایتی به‌دست آورند، تغییر دین دادند. تحت حمایت ژاپن، جنبش مذهبی به‌سرعت رشد کرد. اگرچه "سو" نمی‌توانست سایگون را ترک کند، مبلغان او با استفاده از پیش‌گویی‌های مملو از عذاب و تهدیدهای پنهان علیه کسانی که به او ملحق نمی‌شوند، و همچنین توزیع درمان‌ها و طلسمها، از سوی او استخدام شدند. آن‌ها از کونگ‌ده، یکی از اعضای سلسله سلطنتی نگویان ویتنام که در تبعید در ژاپن زندگی می‌کرد، به‌عنوان حاکم مشروع ویتنام حمایت کردند. "سو" به اندازه کافی قدرت‌مند بود که با اف. مورسکو، مدیر مناطق فرانسوی‌زبان در سایگون، پیمانی ببندد تا اعضای گروه‌های رقیب را در ازای مصونیت محکوم کند. در اواخر سال ۱۹۴۴، یک میلیون فدایی "هوآ هاو" وجود داشت. "سو" از اختیارات خود برای براندازی مدیریت استعماری در مناطقی که نفوذ داشت استفاده کرد. هوآ هاو نقش دادگاه‌های استعماری را بر عهده گرفت، نیروهای ویتنامی تحت رهبری فرانسه را تغییر داد و برنج را به نیروهای ژاپنی عرضه کرد.
"هوآ هاو" کمک ژاپن را به‌عنوان وسیله‌ای برای تقویت خود در برابر تهدیدات آینده پذیرفته بود، زیرا هم با فرانسوی‌ها و هم با وینت‌مین درگیری داشتند. "هوآ هاو" تا پایان جنگ جهانی دوم، به لطف حمایت ژاپن، نیروی نظامی توان‌مندی داشت و به سراسر دلتای مکونگ غربی حمله کرده بود. "سو" و "هوآها و" شروع به بسیج در برابر نیروهای نظامی ژاپنی کردند تا اعتبار خود را به‌عنوان یک سازمان ملی‌گرای مصمم را به تمام قدرت‌های خارجی نشان دهند، زیرا قدرت نظامی لازم برای تضمین بقای جامعه مذهبی را به‌دست آورده بودند. در طول حمایت ژاپن، "سو" متون دینی جدیدی نوشت که دیگر به مفاهیم هزاره‌ای اشاره نمی‌کرد، بلکه به بودیسم پاک‌بوم اشاره داشت. همچنین، او آشکارا با ایجاد حزب سوسیال‌دموکرات ویتنام در سال ۱۹۴۴، وارد سیاست شد. "سو" مدعی شد که به‌جای سیاسی کردن دین، دین را وارد سیاست کرده‌است.
"سو" با پیش‌بینی شکست امپراتوری ژاپن از ماه‌ها قبل، از مشورت با دست‌نشانده‌های ژاپنی اجتناب کرد. جنبش او به جبهه ناسیونالیستی پیوست که پس از تسلیم ژاپن، قدرت را در دوره بین‌السلطنه به‌دست گرفت تا مقاومتی متحد در برابر ژاپنی‌ها و فرانسوی‌ها برقرار کند. او از یک کادر کمونیست درخواست کرد تا در تربیت پیروانش به او کمک کند. ژاپنی‌ها از "سو" و پیروانش محصولات بیش‌تری درخواست کردند، اما او به دهقانان توصیه کرد که کشاورزی را متوقف کنند، و اتحاد جدید خود با حزب کمونیست هندوچین را به خطر انداخت، زیرا کمونیست‌ها برنج جنوب را برای پایان دادن به قحطی شمال حیاتی می‌دانستند. دهقانان توسط کمونیست‌های محلی متقاعد شدند تا سطح تولید را تا حدی بازگردانند، و حزب کمونیست اتحاد سست خود را با "هوآ هاو" به‌دلیل آرمان مشترکشان یعنی استقلال حفظ کرد. هوآ هاو، ویت‌مین و کائوداییسم در تلاش برای استقلال متحد شدند و حزب کمونیست در طول انقلاب اوت در سایگون قدرت را به دست گرفتند. ویت‌مین خود را دولت قانونی ویتنام اعلام کردند. فرانسوی‌ها، در کنار کائو دای و هوآ هاو، سایر سازمان‌های سیاسی محلی، و نیروهای بین ژوین، همگی این دولت ویت‌مین را رد کردند. بنابراین، "هوآ هاو" با ویت‌مین و همچنین کائو دای درگیر شد. هوآ هاو که از نظر نظامی برتر از ویت‌مین بود، به قدرت سیاسی اصلی در منطقه دلتای مکونگ تبدیل شد و تهدیدی بزرگ برای کمونیست‌ها بود. رهبری مذهبی مایل نبود که از ویت‌مین در هانوی پیروی کند.
در ۷ تا ۹ سپتامبر ۱۹۴۵، گروهی متشکل از ۱۵۰۰۰ هوآئوئیست مسلح به سلاح و با کمک تروتسکیست‌های ویتنام به پادگان وینت‌مین در شهر بندری "کن ثو" حمله کردند، که هوآ هاو آن را مرکز قانونی دامنه خود می‌دانستند. آن‌ها توسط "تران وان سوای" (۱۸۸۹–۱۹۶۱)، پسر ارشد او، "لام تان نیگوین" (۱۹۰۴–۱۹۷۷) و برادر کوچکتر "سو" رهبری می‌شدند، اما با سلاح‌های قدیمی خود شکست خوردند و مردان "سو" توسط جوانان گارد پیشرفته تحت کنترل ویت‌مین، که توسط یک پادگان ژاپنی پشتیبانی می‌شدند، قتل‌عام شدند. این کشتار، که به توحش شناخته می‌شود، منجر به یک کارزار تلافی‌جویانه کشتارجمعی علیه کمونیست‌ها از دژهای دلتای "هوآ هاو" شد. آن‌ها اجساد کمونیست‌ها را به هم چسباندند و در رودخانه‌ها و کانال‌ها انداختند. در روستاهایی که هوآ هاو مسئول آن بودند، اجساد در ملاء عام به نمایش گذاشته می‌شد تا تمایلات سیاسی بیگانه را خاموش کنند. فرض بر این بود که کسانی‌که ناراحتی خود را از این منظره ابراز می‌کردند، هواداران وینت‌مین بودند.
حکومت استعماری فرانسه در ویتنام در طول جنگ جهانی دوم مختل شد. اشغال فرانسه توسط آلمان و همکاری متعاقب فرانسه ویشی با نیروهای محور به مشروعیت‌زدایی از ادعای حاکمیت فرانسه کمک کرد. با این وجود، فرانسوی‌ها و بریتانیایی‌ها از نفاق نیروهای ضداستعماری استفاده کردند و نیروهای طرف‌دار استقلال را طی چند هفته بعد، در طی عملیات مستردام از سایگون بیرون راندند. نیروهای هوآ هاو مسیر آن‌ها را مسدود کردند و مانع عقب‌نشینی کمونیست‌ها شدند. در اواخر سپتامبر، حزب کمونیست ویتنام به‌دنبال آشتی با هوآ هاو بود، اما "سو" که نسبت به آن‌ها بدبین بود، صلح را رد کرد. سپس ویت‌مین دو رهبر "هوآ هاو"، برادر "سو"، و یکی از مشاوران تروتسکیست او را در اکتبر اعدام کرد. اتحاد ناآرام فروپاشیده بود.
بازگشت رژیم استعماری فرانسه به جدایی هوآ هاو و ویت‌مین کمک کرد، این امر ناامیدی بزرگی برای هوآ هاو بود. "سو" امیدوار بود که جنبش مذهبی او بالفعل، به قدرت حاکم در اکثر مناطق کوچین چین تبدیل شود، اما ورود یک نیروی بزرگ‌تر فرانسوی به چنین جاه‌طلبی‌هایی پایان داد. هوآ هاو برای تقویت قدرت مذهبی خود و گسترش نفوذ سیاسی در دلتای مکونگ به‌سمت داخل چرخیدند. فرانسوی‌ها نسبت به ویت‌مین شک داشتند، و در نتیجه آن‌ها شروع به کمک به هوآ هاو کردند. در واقع، در طول جنگ اول هندوچین (۱۹۴۶–۱۹۵۴)، دولت فرانسه برای نیروهای مسلح کائو دای، هوآ هاو، و بین ژویین در ازای دفاع از سرزمین‌هایی که در مقابل ویت‌مین کنترل می‌کردند، مبالغ حمایتی هزینه و پرداخت می‌کرد. آن‌ها به "هوآ هاو" هژمونی دلتای جنوب غربی مکونگ را اعطا کردند و در نهایت برای حدود ۲۰۰۰۰ هوآئوئیست سلاح تهیه کردند. در ازای کمک علیه ویت‌مین، رهبری جدید هوآ هاو مایل به ایجاد اتحاد با استعمارگران بود. آن‌ها چنین توافقی را خیانت به آرمان‌های ملی‌گرایانه خود نمی‌دانستند، زیرا هدف نهایی که استقلال دینی بود، به خطر نمی‌افتاد. هوآ هاو به‌طور دوره‌ای هواداران ویت‌مین را به هم می‌بست و آن‌ها را به رودخانه می‌انداخت تا غرق شوند. ویت‌مین از اعتبار ناسیونالیستی و ساختار اجتماعی "سو" نگران بودند و سعی کردند او را در جبهه متحد ملی شرکت دهند.
علاوه بر این، سان نگوک تان، نخست‌وزیر کامبوج، جمهوری دموکراتیک ویتنام را زمانی که در سال ۱۹۴۵ تأسیس شد، به رسمیت شناخت. فرماندهان ویتن‌مین جنوبی با "تان" تماس برقرار کردند تا مقاومت در برابر فرانسوی‌ها را هماهنگ کنند. برای مذاکره، دولت خمر هیأتی فرستاد. این مذاکرات پس از آن‌که این هیئت با مطرح کردن موضوع ادعاهای کامبوج بر سر دلتای مکونگ، خود را از اعتبار انداخت، شکست خورد. "هوآ هاو" با خمرها در استان ترا وین درگیر شد و فرانسوی‌ها مصمم بودند که قاطعانه علیه دولت "تان" عمل کنند. مقامات استعماری "تان" را دستگیر کردند، که پس از بازگشت به سایگون دستگیر و زندانی شد. "تان" که به فرانسه تبعید شده بود، تا سال ۱۹۵۱ به کامبوج بازنگشت.
"هوآ هاو" دریافته بود که برتری دینی مستلزم هژمونی سرزمینی نیز هست. رهبری دین‌خواهان کنترل خودمختار امور، در حوزه تحت نفوذ خود بود. این کنترل شامل مشارکت در حکومت محلی در جاهایی بود که کنترل مذهبی منسجمی را اعمال می‌کرد. افسر و نویسنده آمریکایی جان بی. هاسمن عنوان می‌کند که یکی از دلایل کلیدی برای ظهور درگیری میان هوآ هاو و وینت‌مین در اوایل مبارزات ضداستعماری، امتناع او از پذیرش تقاضای "هوآ هاو" برای برتری سیاسی در حوزه تحت کنترل خود بود. اگرچه "هوآ هاو" در ظاهر از نظر سیاسی بی‌ثبات به‌نظر می‌رسید، زیرا آن‌ها در وابستگی‌های ایدئولوژیک خود در نوسان بودند، و اقداماتشان دارای یک هدف منسجم بود. فرانسوی‌ها کشف کردند، هدف اصلی رهبری مذهبی هژمونی سیاسی سرزمینی بود. اتحاد "هوآ هاو" با فرانسوی‌ها تنها تا زمانی که برای به‌دست آوردن تسلیحات فرانسوی لازم بود ادامه داشت. "هوآ هاو"، با داشتن حمایت از قدرت استعماری، توانستند ویت‌مین را در طول تسلطشان در "جبهه متحد ملی" مهار کنند. هوآ هاو در سال ۱۹۴۷ استعمارگران را نادیده گرفت و با احتیاط به جبهه متحد ملی نزدیک شد. هوآ هاو برای مدت طولانی به جبهه متحد ملی مشکوک بود. روی‌گردانی آن‌ها از استعمارگران شکست بزرگی نبود. تلاش آن‌ها در درجه اول با هدف تضمین کنترل دلتای غربی مکونگ بود. هوآ هاو که توسط سلاح‌های فرانسوی تقویت شده بودند، علیه فرانسوی‌ها شورش کردند زیرا معتقد بودند که کنترل استعماری در ویتنام توسط آسیایی‌ها سرنگون خواهد شد.
اتحاد "هوآ هاو" با ویت‌مین کوتاه‌مدت بود و جبهه متحد ملی در ژوئیه ۱۹۴۶ منحل شد، درحالی‌که "سو" از رهبران نظامی خود دوری می‌جست. بلافاصله آشکار شد که خواسته‌های هوآ هاو برای خودمختاری مذهبی و حاکمیت سیاسی با جاه‌طلبی‌های وینت‌مین منافات دارد. اندکی پس از آن، "سو" با شور و شوق فزاینده‌ای علیه ویت‌مین موعظه‌ای کرد که به‌نظر او تهدیدی بزرگ‌تر از فرانسوی‌ها برای جنبش مذهبی بودند. درگیری با وینت‌مین به یک جنگ دینی تبدیل شد. سو دستور داد که هر "هوآ هاو" که ده ویت‌مین را بکشد، راهی مستقیم به بهشت خواهد داشت. کمونیست‌ها بین ۲۳ مارس و ۶ آوریل ۱۹۴۷ به مواضع هوآ هاو حمله کردند و ارتش هوآ هاو را مجبور به عقب‌نشینی به لانگ سوین کردند. در ۱۸ آوریل ۱۹۴۷، "سو" برای یک جلسه مصالحه به یک سنگر ویت‌مین در دشت ریدز دعوت شد. او خواسته‌های کمونیست‌ها را رد کرد و راهی خانه شد، اما در حین عبور از لانگ خویین در رودخانه دوک ون‌ها توسط ویت‌مین متوقف شد، بیش‌تر گروهش کشته شدند و توسط رهبر جنوبی وینت‌مین، نگوین بینه دستگیر شد "سو" کشته شد، و ویت‌مین برای جلوگیری از شورش هوآهاوئیست‌ها برای پس گرفتن جسد او، و برپایی مراسم بر مزارش، بقایای جسدش را در سراسر کشور پراکنده کرد. بقایای او هرگز پیدا نشد.