moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در ساعت ۴ صبح روز ۲۴ فوریهٔ ۱۹۹۱، لشکرهای ۱ و ۲ نیروی دریایی ایالات متحده پس از ماه‌ها گلوله‌باران و تحت تهدید دائمی حملهٔ شیمیایی عراق، وارد کویت شدند. آن‌ها در اطراف شبکه‌های وسیعی متشکل از سیم‌های خاردار، میدان‌های مین و سنگرها مانور دادند. پس از ورود به کویت، آن‌ها به سمت شهر کویت حرکت کردند. این نیروها با مقاومت کمی روبرو شدند و به غیر از چندین نبرد جزئی توسط تانک‌ها، عمدتاً با سربازان تسلیم‌شدهٔ عراقی روبرو می‌شدند.
در ۲۷ فوریه، صدام حسین دستور عقب‌نشینی نیروهای خود در کویت را صادر کرد. با این حال، به نظر می‌رسد که یک واحد از نیروهای عراقی، دستور عقب‌نشینی را دریافت نکرده بود. زمانی که تفنگداران دریایی آمریکا به فرودگاه بین‌المللی کویت رسیدند، با مقاومت شدیدی مواجه شدند و چندین ساعت طول کشید تا کنترل و امنیت فرودگاه را به دست گیرند. به‌عنوان بخشی از فرمان عقب‌نشینی، عراقی‌ها سیاست «زمین سوخته» را اجرا می‌کردند که شامل آتش زدن صدها چاه نفت در تلاش برای نابودی اقتصاد کویت بود. پس از نبرد در فرودگاه بین‌المللی کویت، تفنگداران دریایی ایالات متحده در حومه شهر کویت توقف کردند و به متحدان ائتلاف خود اجازه دادند تا شهر کویت را تصرف کرده و آن را اشغال کنند و عملاً به عملیات رزمی در صحنه جنگ در کویت پایان دادند.
پس از چهار روز جنگ، تمامی نیروهای عراقی از کویت بیرون رانده شدند و اشغال نزدیک به هفت‌ماههٔ کویت توسط عراق پایان یافت. نیروهای ائتلاف، کمی بیش از ۱۱۰۰ نفر تلفات، متحمل شدند. تلفات عراقی‌ها از ۳۰٬۰۰۰ تا ۱۵۰٬۰۰۰ نفر تخمین زده می‌شود. عراق هزاران جنگ‌افزار و وسیله نقلیهٔ خود را از دست داد، در حالی که ائتلاف، تجهیزات نظامی نسبتاً کمی را از دست داد. تانک‌های منسوخ تی-۷۲ عراقی با تانک‌های آبرامز آمریکایی و چلنجر بریتانیایی توانایی مقابله نداشتند.
جنرال اتمیکس اروناتیکال سیستمز () شرکت هوافضا و صنایع جنگ‌افزاری آمریکایی است، که توسط شرکت جنرال اتمیکس تأسیس شده است و هم‌اکنون از شرکت‌های زیرمجموعه آن به‌شمار می‌آید.
مکسول تکنالوجیز () شرکت تجهیزات الکتریکی آمریکایی است، که در سال ۱۹۶۵ تأسیس شد.
فِرچِه‌گیاهان خانواده‌ای از گیاهان گلدار آبزی و علفی هستند. این خانواده از دو جنس گیاهان آبزی به "نام‌های Brasenia" و "گیاه فرچه" تشکیل شده‌است که در مجموع شش گونه را شامل می‌شود.
فرچه‌گیاهان همگی آبزی هستند و در آبهای آرام و آرام مناطق معتدل و گرمسیری آمریکای شمالی و جنوبی، اروپا، آسیا، آفریقا و استرالیا می‌رویند. اگرچه در تمام قاره‌ها به جز قطب جنوب یافت می‌شود، اما گیاهان در محدوده‌های نسبتاً محدودی رشد می‌کنند.
این خانواده دارای سابقه فسیلی گسترده‌ای از دوره کرتاسه با گیاهانی است که در دوره کرتاسه اولیه به Cabombaceae یا Nymphaceae نزدیک هستند. یکی از این اعضای احتمالی کرتاسه، جنس "Pluricarpellatia" است که در صخره‌هایی با قدمت ۱۱۵ میلیون سال در برزیل کنونی یافت می‌شود.<templatestyles src="Module:Citation/CS1/styles.css"></templatestyles>Stevens, Peter F. "Cabombaceae".
پوست‌پرتقالی رنگ حقیقی پوست بیرونی پرتقال است. پوست‌پرتقالی، رنگی بین نارنجی و کهربایی در چرخهٔ رنگ است. نخستین کاربرد ثبت‌شدهٔ "پوست‌پرتقالی" به عنوان یک نام رنگ در سال ۱۸۳۹ بود.Maerz and Paul "A Dictionary of Color" New York:1930 McGraw-Hill Page 200; Colour Sample: Orange Peel Page 43 Plate 10 Color Sample L10.
سِرگِئی سورُویکین (؛ زادهٔ ) فرد نظامی اهل روسیه است، که هم‌اکنون به‌عنوان فرماندهِ نیروی هوافضای روسیه فعالیت می‌کند. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون قهرمان فدراسیون روسیه شده‌است. سورُویکین از اکتبر ۲۰۲۲ تا ژانویه ۲۰۲۳ فرمانده کلیه نیروهای مسلح روسیه در تهاجم روسیه به اوکراین بود.
مایکل ویگستون (؛ زادهٔ ) فرد نظامی اهل بریتانیا است، که هم‌اکنون به‌عنوان فرمانده نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا فعالیت می‌کند. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است.
جان پرتغالی (سانتارم، ۱۳ ژانویه ۱۴۰۰ - آلکاسر دو سال، ۱۸ اکتبر 1442). شیرخوار پرتغال و لرد Reguengos de Monsaraz , Belas و Colares از جمله عناوین جان پرتغالی بود. او پسر پادشاه ژواو یکم و فیلیپا د لنکستر (نوه ادوارد سوم انگلستان و دختر جان گونت و خواهر هنری چهارم انگلستان) بود. وی جانشین نونو آلوارس پریرا شد. او در سال ۱۴۲۴ با برادرزاده‌اش ایزابل د بارسلو (دختر برادر ناتنی‌اش آلفونسو اول از براگانزا) ازدواج کرد، که از او صاحب چهار فرزند شد. وی در ۴۲ سالگی دار فانی را وداع گفت.
چارلز کریستوفر فوکس (; – ) پرسنل نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است.
جیمز ادوارد ادموندز (؛ ۲۵ دسامبر ۱۸۶۱ – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون شوالیه (عنوان) شده‌است.
دروری کرزن دروری-لو (؛ ۳ ژانویه ۱۸۳۰ – ۶ آوریل ۱۹۰۸) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
چارلز مور، اولین مارکز دروگهدا (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان سنت پاتریک شده‌است.
ویلیام دریپر (؛ 1721 – ) سرباز اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود.
چارلز هستینگز دویل (; – ) پرسنل نظامی و سیاست‌مدار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود.
رجینالد دنینگ (؛ 12 June 1894"England & Wales, Civil Registration Death Index, 1916–2007" – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان سلطنتی ویکتوریایی، نشان امپراتوری بریتانیا و نشان حمام شده‌است.
جان لیندزی، بیستمین ارل کرافورد (; – ) نظامی و سیاستمدار اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون همکار انجمن سلطنتی شده‌است.
ویلیام کریون، اولین ارل کریون (; – ) نظامی و سیاست‌مدار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود.
دیوید تنانت کوان (؛ ۹ اکتبر ۱۸۹۶ – ۱۵ آوریل ۱۹۸۳) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است.
ادموند بویل (; – ) افسر و سیاستمدار اهل پادشاهی ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان سنت پاتریک شده‌است.
جان چارلز کمبل (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی و صلیب ویکتوریا شده‌است.
رابرت جورج برادوود (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
والتر پیپون بریثویت (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
چارلز ادوارد کالول (; – may ) فرد نظامی و نویسنده اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور و نشان حمام شده‌است.
جان کمبل، بارونت دوم (; – ) افسر اهل بریتانیا بود.
هانری کلینتون (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون انجمن سلطنتی ولفی و نشان حمام شده‌است.
کلیفورد کافین (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (شوالیه)، صلیب نظامی ۱۹۱۴-۱۹۱۸ (فرانسه)، و صلیب ویکتوریا شده‌است.
گالبریت لوری کول (؛ ۱ مه ۱۷۷۲ – ۴ اکتبر ۱۸۴۲) فرد نظامی و سیاست‌مدار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
جان کوپر (؛ زادهٔ ) فرد نظامی اهل بریتانیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان ستاره برنزی شده‌است.
جورج بکویث (؛ 1753 – 20 march ) فرد نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
کالین مویر باربر (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان امپراتوری بریتانیا و نشان حمام شده‌است.
الکساندر لیندسی (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود.
فنتون جان آیلمر، سیزدهمین بارونت (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب ویکتوریا شده‌است.
جورج آرتور، بارونت اول (; – ) نظامی و سیاست‌مدار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود.
اندرو فرانسیس بارنارد (؛ ۱۷۷۳ – ۱۷ ژانویه ۱۸۵۵) پرسنل نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود.
حواصیل‌های شب گروهی از حواصیل‌ها با اندازه‌ای متوسط در حدود ۵۸–۶۵ سانتی‌متر، هستند. این پرندگان، در سه سردهٔ "حواصیل‌های شب"، "حواصیل شب آمریکایی" و "حواصیل شب جهان قدیم" طبقه‌بندی شده‌اند.
در اروپا، حواصیل شب اغلب برای اشاره به حواصیل شب تاج‌سیاه استفاده می‌شود، زیرا تنها عضو این سرده در آن قاره است.
حواصیل‌های شب بالغ، گردن و پاهای کوتاه و تنومند با پرهای عمدتاً قهوه‌ای یا خاکستری و در بیشتر موارد دارای کاکل سیاه هستند.
حواصیل‌های شب به تنهایی یا در قالب یک کلنی، روی سکوهای چوبی یا گروهی از درختان یا روی زمین در مکان‌های امن، مانند جزایر یا نیزارها آشیانه می‌سازند. این پرندگان، ۳–۸ تخم می‌گذارند.
حواصیل‌های شب، در لبهٔ آب، بی‌حرکت می‌ایستند و عمدتاً شب‌ها در انتظار شکار خود، به کمین می‌نشینند. آن‌ها عمدتاً ماهی‌های کوچک، سخت‌پوستان، قورباغه‌ها، حشراتآبزی و پستانداران کوچک را می‌خورند و معمولاً در طول روز، بر روی درختان یا بوته‌ها استراحت می‌کنند. این پرندگان، شامل هفت گونهٔ زنده هستند.
حواصیل‌های شب، عمدتاً در جنوب و جنوب شرقی اروپا زاد و ولد می‌کنند و از طریق صحرای بزرگ آفریقا در زمستان به مرکز و غرب آفریقا مهاجرت می‌کنند.RSPB Handbook of British Birds (2014). .
لای کوان-لین، همچنین به صورت لای گوان‌لین نیز نوشته می‌شود، و بیشتر با نام گوان‌لین (؛ هانگول: 라이관린، زادهٔ ۲۳ سپتامبر ۲۰۰۱) شناخته می‌شود، رپر، خواننده و بازیگر تایوانی مستقر در کره جنوبی و چین است. او به عنوان برندهٔ جایگاه هفتم در برنامهٔ "پرودوس ۱۰۱ فصل ۲" و یکی از اعضای گروه پسرانهٔ وانا وان شناخته می‌شود.
سسک سبز بیدی یا سسک سبز ("Phylloscopus nitidus") که با نام‌های سسک بیدی سبز یا سسک برگی سبز نیز شناخته می‌شود، نوعی سسک برگی است که در کوه‌های قفقاز در جنوب مرکزی اروپا یافت می‌شود.
این گونه بیشتر به سسک سبز زیتونی وابسته است، اما رنگ آن روشن‌تر است و زیرتنه آن بسیار زردتر است. دارای یک نوار بالی قوی و یک نوار بالی ضعیف مخصوصاً در پرندگان جوان است.
یون جی-سونگ (؛ زادهٔ ۸ مارس ۱۹۹۱) خواننده و بازیگر اهل کره جنوبی است. او بیشتر به خاطر قرار گرفتن در جایگاه هشتم فصل دوم برنامهٔ "پرودوس ۱۰۱" و لیدر سابق گروه پسرانهٔ کره‌ای وانا وان شناخته می‌شود. به دنبال منحل شدن گروه وانا وان، یون جی-سونگ حرفهٔ خوانندگی انفرادی خود را با انتشار آلبوم چندآهنگهٔ "Aside" در ۲۰ فوریه ۲۰۱۹ آغاز کرد.
ماروین جانسون (؛ زادهٔ ) بوکسور اهل ایالات متحده آمریکا بود.
بنی لئونارد (; – ) بوکسور اهل ایالات متحده آمریکا بود.
جین فولمر (; – ) بوکسور اهل ایالات متحده آمریکا بود.
فایتینگ هارادا (؛ زادهٔ ) بوکسور اهل ژاپن بود.
آنتونی ماندین (؛ زادهٔ ) بوکسور و بازیکن راگبی ۱۳ نفره اهل استرالیا بود.
فرد آپوستولی (; – ) بوکسور اهل ایالات متحده آمریکا بود.
یانگ کوربت سوم (؛ ۲۷ مه ۱۹۰۵ – ۱۵ ژوئیه ۱۹۹۳) بوکسور اهل ایالات متحده آمریکا بود.
خاویر کاستیخو (؛ زادهٔ ) بوکسور اهل اسپانیا بود.
اونیل بل (; – ) بوکسور اهل جامائیکا بود.
مایک مک‌کالوم (؛ زادهٔ ) بوکسور اهل جامائیکا بود.
هنری آکینوانده (؛ زادهٔ ) بوکسور اهل نیجریه بود.
اندی لی (؛ زادهٔ ) بوکسور اهل جمهوری ایرلند است.
یوری فورمن (؛ زادهٔ ) بوکسور اهل اسرائیل است.
سلستینو کابایرو (؛ زادهٔ ) بوکسور اهل پاناما بود.
مارکوس بایر (; – ) بوکسور اهل آلمان بود.
ویرجیل هیل (؛ زادهٔ ) بوکسور اهل ایالات متحده آمریکا بود.
جانی اوون (; – ) بوکسور اهل بریتانیا بود.
بوبو اولسون (; – ) بوکسور اهل ایالات متحده آمریکا بود.
الکساندر دیمیترنکو (؛ زادهٔ ) بوکسور اوکراینی‌تبار اهل آلمان است.
جو گانز (؛ ۲۵ نوامبر ۱۸۷۴ – ) بوکسور اهل ایالات متحده آمریکا بود.
زاب جودا (؛ زادهٔ ) بوکسور اهل ایالات متحده آمریکا بود.
هوراسیو آکاوایو (؛ زادهٔ ) بوکسور اهل آرژانتین بود.
دنیل مندوزا (; – ) بوکسور اهل انگلستان بود.
شوگار راموس (; – ) بوکسور اهل کوبا بود.
ریکاردو لوپز (؛ زادهٔ ) بوکسور اهل مکزیک بود.
پارک وو-جین (؛ زادهٔ ۲ نوامبر ۱۹۹۹)، که بیشتر با نام ووجین () شناخته می‌شود، رپر، خواننده و ترانه‌سرای اهل کره جنوبی است. او در فصل دوم برنامهٔ شبکهٔ ام‌نت "پرودوس ۱۰۱"، در جایگاه ششم قرار گرفت، و به عنوان یکی از اعضای گروه پروژهٔ وانا وان قرار گرفت. او یکی از اعضای گروه پسرانهٔ ای‌بی‌سیکس است.
کیم جه-هوان (؛ زادهٔ ۲۷ مه ۱۹۹۶)، که بیشتر با نام جه‌هوان () شناخته می‌شود، خواننده-ترانه‌سرای اهل کره جنوبی است که به خاطر قرار گرفتن در جایگاه چهارم در فصل دوم برنامهٔ "پرودوس ۱۰۱" شناخته می‌شود. او عضو سابق و وکالیست اصلی گروه پسرانهٔ کره‌ای وانا وان بود. این گروه در مدت یک سال و نیم فعالیت، به‌طور همزمان هم موفقیت تجاری و هم نظر مثبت منتقدان را به دست آورد و هر چهار آلبوم آن در صدر جدول آلبوم‌های گائون کره جنوبی قرار گرفت و پنج تک‌آهنگ لید آن‌ها نیز در جایگاه یک تا سه جدول دیجیتال گائون قرار گرفت. کیم در ۲۰ مه ۲۰۱۹، با انتشار آلبوم چندآهنگهٔ "دیگر"، فعالیت خود را به عنوان خوانندهٔ انفرادی آغاز کرد.
پارک جی هون (؛ زادهٔ ۲۹ مه ۱۹۹۹) خواننده اهل کره جنوبی است. او به خاطر حضورش در برنامهٔ واقع‌نمای رقابتی "پرودوس ۱۰۱ فصل ۲"، جایی که او جایگاه دوم را کسب کرد و یکی از اعضای گروه پسرانهٔ وانا وان شد، شناخته می‌شود و این گروه بین سال ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۹، چند آلبوم و تک‌آهنگ قرار گرفته در صدر جدول‌ها منتشر کرده‌است. این گروه به‌طور همزمان هم موفقیت تجاری و هم نظر مثبت منتقدان را به دست آورد.
پارک جی هون زادهٔ ۲۹ مه ۱۹۹۹ در ماسان، کره جنوبی است. اگرچه او اهل استان گیونگ‌سانگ است، اما از هفت سالگی در سئول زندگی کرده‌است. او از مدرسهٔ ملی هنرهای سنتی فارغ‌التحصیل شد و در آنجا در تئاتر موزیکال تحصیل کرد. پارک در مدرسهٔ هنرهای نمایشی سئول در رشتهٔ هنرهای پخش تحصیل کرد و در ژانویه ۲۰۱۸ فارغ‌التحصیل شد.
نویل لیتلتون (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان سلطنتی ویکتوریایی شده‌است.
ویلیام رین مارشال (؛ 29 October 1865F. B. Maurice, Marshall, Sir William Raine (1865–1939), rev. Roger T. Stearn, "Oxford Dictionary of National Biography", Oxford University Press, 2004. Retrieved 19 October 2016 – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
هنری تیمسون لوکین (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
راب لاکهارت (؛ ۲۳ ژوئن ۱۸۹۳ – ۱۱ سپتامبر ۱۹۸۱) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است.
جان گاسپارد لو مارشان (؛ ۹ فوریه ۱۷۶۶ – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود.
جرج سنت پاتریک لارنس (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود.
جان لامبرت (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
ویکتور مورون فورچون (؛ ۲۱ اوت ۱۸۸۳ – ۲ ژانویه ۱۹۴۹) نظامی اهل بریتانیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان امپراتوری بریتانیا و نشان حمام شد.
ریچارد آمیات هال (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان بند جوراب شده‌است. هال دوره‌ای رئیس ستاد دفاع بریتانیا و رئیس ستاد کل بریتانیا بود.
نوئل مکینتاش استوارت اروین (؛ ۲۴ دسامبر ۱۸۹۲ – ۲۱ دسامبر ۱۹۷۲) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است.
جان جیکوب (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود.
روپرت جونز (؛ زادهٔ ) فرد نظامی اهل بریتانیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است.
آلن آدیر (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب جنگ ۱۹۴۵–۱۹۳۹ (فرانسه) و صلیب نظامی شده‌است.
شاهزاده ادوارد، دوک کنت و استراثارن (; – ) سرباز و آریستوکرات اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان سنت پاتریک و نشان بند جوراب شده‌است.
دولت در تبعید چکسلواکی () که گاهی با نام رسمی دولت موقت چکسلواکی (؛ ) هم از آن یاد می‌شود، عنوانی غیررسمی بود که توسط دولت بریتانیا برای «کمیتهٔ ملی آزادی‌بخش چکسلواکی» و به‌دنبال به رسمیت شناختن دیپلماتیک آن به‌کار می‌رفت. پس از آن، سایر متفقین جنگ جهانی دوم نیز از این نام استفاده کردند و دولت موقتِ مورد نظر را به رسمیت شناختند. کمیتهٔ ملی آزادی‌بخش چکسلواکی را، رئیس حمهور پیشین چکسلواکی ادوارد بنش در اکتبر ۱۹۳۹ در پاریس بنیان نهاد.Crampton, R. J. "Eastern Europe in the Twentieth Century – and after". Routledge. 1997.
مذاکرات ناموفق با فرانسه برای به رسمیت شناختن شدن و همچنین اشغال قریب‌الوقوع فرانسه توسط آلمان نازی، کمیته را در سال ۱۹۴۰ مجبور کرد به لندن نقل مکان کنند. دفاتر دولت چکسلواکی در تبعید در مکان‌های مختلفی در لندن قرار داشت اما بیشتر در ساختمانی به نام فرس‌کرافت متمرکز بود.
متفقین در طول جنگ جهانی دوم، این کمیته را دولتِ قانونی چکسلواکی اشغالی می‌دانستند.Musil, Jírí. "The End of Czechoslovakia". Central European University Press. 2000. 181–186. این دولت که به‌طور خاص ضد فاشیست بود، به‌دنبال لغو توافقنامه مونیخ و اشغال چکسلواکی توسط آلمان و بازگرداندن جمهوری چکسلواکی به مرزهای آن در سال ۱۹۳۷ بود. به این ترتیب، کشورهایی که در نهایت آن را به رسمیت شناختند، این دولت موقت را ادامه‌ای قانونی برای نخستین جمهوری چکسلواکی فلمداد کردند.
گروه سرمایه‌گذاری شانگهای () شرکت املاک و مستغلات چینی است، که در سال ۱۹۹۲ توسط شهرداری شانگهای تأسیس شد.
پسیفیک سکوریتیز () شرکت خدمات مالی و سرمایه‌گذاری چینی است، که در سال ۲۰۰۴ تأسیس شد.
لویانگ گلس () شرکت دولتی شیشه‌سازی چینی است، که در سال ۱۹۹۴ تأسیس شد.
جیانگسو اکسپرس‌وی () شرکت دولتی ساخت‌وساز چینی است، که در سال ۱۹۹۲ تأسیس شد.
شانشی کوکینگ () شرکت زغال‌سنگ چینی است، که در سال ۱۹۹۵ تأسیس شد.
هوادیان پاور () شرکت برق چینی است، که در سال ۱۹۹۴ تأسیس شد.
هوادیان انرژی () شرکت برق چینی است، که در سال ۱۹۹۴ توسط شرکت هوادیان چین تأسیس شد.
= (مساوی) پنجمین آلبوم استودیویی خواننده-ترانه‌سرای انگلیسی اد شیرن است. این آلبوم در ۲۹ اکتبر ۲۰۲۱ توسط آسیلوم رکوردز و آتلانتیک رکوردز به همراه تک‌آهنگ‌های «عادت‌های بد»، «لرزیدن»، «نقاشی‌های روی پل» و «جوکر و ملکه» و تک‌آهنگ تبلیغاتی «ساعت ملاقات» منتشر شد.
پس از انتشار، "=" نقدهای متفاوتی از منتقدان موسیقی دریافت کرد، که از تجربه نوظهور شیرن در زمینه صوتی قدردانی کردند اما با این وجود از ساختار آن انتقاد کردند. این آلبوم در استرالیا، بلژیک، کانادا، دانمارک، فرانسه، آلمان، ایرلند، ایتالیا، لیتوانی، هلند، نیوزلند، اسکاتلند، سوئد، بریتانیا و ایالات متحده به رتبه یک رسید.
نسخه کریسمس این آلبوم در ۳ دسامبر ۲۰۲۱ منتشر شد. این آلبوم شامل یک حضور مهمان از خواننده و ترانه‌سرای انگلیسی همکار التون جان در آهنگ «کریسمس مبارک» است، در حالی که نسخه استاندارد هیچ حضور مهمان ندارد.
گروه تاسلی () شرکت داروسازی چینی است، که در سال ۱۹۹۴ تأسیس شد.
سی‌اس‌سی فایننشل () شرکت خدمات مالی و مدیریت دارایی چینی است، که در سال ۲۰۰۵ توسط شرکت سیتیک سکوریتیز تأسیس شد.
نشان آلمان () بالاترین نشان افتخاری بود حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان می‌توانست به کسی بابت خدماتش به حزب و میهن اعطا کند.
این مدال را بنو فون آرنت طراحی کرده بود. آدولف هیتلر نخستین نشان آلمان را به وزیر رایش فریتس تت پس از مرگ و در مراسم به‌خاک‌سپاری‌اش در فوریهٔ ۱۹۴۲ اعطا کرد. دومین مدال نیز پس از مرگ اس‌اس-اوبرگروپنفورر راینهارت هایدریش و در مراسم تشییع جنازه‌اش در ژوئن ۱۹۴۲ به وی اهدا شد. منتقدان بدگمان، این نشان را «مدال قهرمان مرده» نامیدند، زیرا تقریباً همیشه، پس از مرگ اعطا می‌شد. تنها دو دریافت کننده‌ای که نشان آلمان را دریافت کردند و از جنگ جهانی دوم جان سالم به در بردند، کنستانتین هیرل و آرتور آکسمان بودند.
کریسمس مبارک () ترانه‌ای از ترانه سرایان و خوانندگان انگلیسی اد شیرن و التون جان است. این ترانه توسط آسیلوم رکوردز و آتلانتیک رکوردز منتشر شده‌است. این آهنگ در نسخهٔ کریسمس پنجمین آلبوم استودیویی شیرن، =، و سی و دومین آلبوم استودیویی جان، به نام «جلسه‌های قرنطینه» ظاهر می‌شود. این دو هنرمند این آهنگ را در کنار تهیه‌کننده آن استیو مک نوشتند. «کریسمس مبارک» در هفته چارت ۱۰ دسامبر ۲۰۲۱ در صدر جدول تک آهنگ‌های بریتانیا قرار گرفت و دوازدهمین آهنگ برتر چارت شیرن در کشور و نهمین آهنگ شماره یک التون جان در کشور شد. همچنین در منطقه فلاندر بلژیک، ایرلند، هلند و سوئیس در صدر جدول قرار گرفت.
«ساعت ملاقات» () ترانه‌ای از خواننده و ترانه‌سرای انگلیسی اد شیرن است. این ترانه در ۱۹ اوت ۲۰۲۱ به عنوان تک‌آهنگ تبلیغاتی پنجمین آلبوم شیرن "=" به همراه همان آلبوم منتشر شد. این ترانه توسط شیرن و جانی مک‌دید تهیه شده‌است.
در ۲۲ مارس ۲۰۲۱، مایکل گودینسکی، مروج موسیقی استرالیایی، در سن ۶۸ سالگی درگذشت. شیرن برای اولین بار «ساعت ملاقات» را در مراسم خاکسپاری گودینسکی در ۲۴ مارس ۲۰۲۱ به عنوان ادای احترام به او در استرالیا اجرا کرد و اجرای او احساسی تلقی شده‌است. دوستان نزدیک گودینسکی و نوازندگان همکار، کایلی مینوگ و جیمی بارنز، و همچنین جیمی کار کمدین، وکال‌های پشتیبان این آهنگ را ارائه می‌دهند. او این آهنگ را در طول دو هفته قرنطینه اجباری خود به دلیل قوانین کووید-۱۹ به دلیل تصمیم خود برای سفر به استرالیا تمام کرد. در ۱۹ اوت ۲۰۲۱، شیرن این آهنگ را به عنوان یک تک‌آهنگ تبلیغاتی منتشر کرد و آلبوم را اعلام کرد. یک ویدیوی اجرای زنده که در کلیسای سنت استفان در همپستد لندن فیلمبرداری شده بود نیز همراه با این آهنگ منتشر شد. شیرن اظهار داشت که «نوشتن این آهنگ را برای اولین بار با غم و اندوه به پایان رسانده‌است و برای من یکی از مهم‌ترین آهنگ‌های «=» است.»
داویت گاگیکی اوهانیسیان (؛ زادهٔ در آرماویر) ورزشکار رشته‌های جودو و سامبو ارمنی‌تبار اهل روسیه است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۴ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است. وی در سرزمین کراسنودار سکونت دارد.
بنو فون آرنت (؛ – ) معمار، طراح صحنه، کارگردان فیلم و سیاستمدار اهل آلمان و همچنین از اعضای اس‌اس و حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان بود.
وی در جنگ جهانی اول شرکت داشت و سپس به فرای‌کور و رایشسور پیوست. او همچنین بعدها یکی از اعضای جنبش فلکیش و «لیگ مبارزان برای فرهنگ آلمان» شد که افکار یهودستیزانه داشتند.
گائو فرانکونیا () یکی از تقسیمات اداری در آلمان نازی از سال ۱۹۳۳ تا ۱۹۴۵ بود که در فرانکن وسطی در بایرن واقع شده بود. پیش از آن و در سال‌های میان ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۳، این ناحیه یکی از بخش‌های منطقه‌ای حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان بود. نخستین گائولایتر این منطقه یولیوس اشترایشر بود که پس از جنگ در دادگاه نورنبرگ محاکمه و به‌جرم جنایت علیه بشریت اعدام شد.
در شیمی فرامولکولی، شیمی میزبان–مهمان کمپلکس‌هایی را توصیف می‌کند که از دو یا چند مولکول یا یون تشکیل شده‌اند که در روابط ساختاری منحصر به فردی توسط نیروهایی غیر از پیوندهای کووالانسی کامل با هم نگه داشته شده‌اند. شیمی میزبان–مهمان شناخت مولکولی و برهمکنش‌های ناشی از پیوند غیرکووالانسی را در بر می‌گیرد. پیوند غیرکووالانسی در حفظ ساختار سه بعدی مولکول‌های بزرگ مانند پروتئین‌ها، نقشی اساسی دارد و در بسیاری از فرآیندهای زیستی که در آن مولکول‌های بزرگ به‌طور خاص اما گذرا به یکدیگر متصل می‌شوند، نقش دارد.
برهمکنش‌های غیرکووالانسی را می‌توان تقریباً به دو دسته تقسیم کرد، آن‌هایی که اثرالکترواستاتیکی در آن غالب است و آن‌هایی که اثر پراکندگی در آن غالب است. برخی از پیوندهای غیر کووالانسی عبارتند از: پیوند یونی، پیوند هیدروژنی، نیروهای واندروالسی و برهم‌کنش‌های آبگریز.
جان اورمزبی واندلور (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
فرانسیس توکر (؛ ۴ ژوئیه ۱۸۹۴ – ۷ اکتبر ۱۹۶۷) فرد نظامی و نویسنده اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است.
توماس تولماش (؛ ۱۶۵۰ – ۱۶۹۴) سرباز و سیاست‌مدار اهل پادشاهی انگلستان بود.
آگوستوس تورن (; – ) فرمانده نظامی اهل بریتانیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام، نشان افتخار تولد لهستان و نشان سنت اولاف شده‌است.
جان هوارد، پانزدهمین ارل سافولک (; – ) پرسنل نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود.
هنری آگوستوس اسمیت (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود.
روپرت آنتونی اسمیت (؛ زادهٔ ) فرد نظامی اهل بریتانیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است.
جان اوبری تیلور شارپ (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است.
رایت‌موو () شرکت املاک و مستغلات بریتانیایی است، که در سال ۲۰۰۰ تأسیس شد.
پیورسیرکل () شرکت صنایع غذایی بریتانیایی است، که در سال ۲۰۰۱ تأسیس شد.
پتس ات هوم () شرکت خرده‌فروشی بریتانیایی است، که در سال ۱۹۹۱ تأسیس شد.
آکسفورد بایومدیکا () شرکت صنایع داروسازی بریتانیایی است، که در سال ۱۹۹۵ تأسیس شد.
تیانجین پورت هلدینگ () شرکت لجستیک چینی است، که در سال ۱۹۹۲ تأسیس شد.
بیت‌مکس () شرکت خدمات مالی و صرافی ارز دیجیتال بریتانیایی است، که در سال ۲۰۱۴ تأسیس شد.
کارل هولتس (؛ – ) سیاست‌مدار اهل آلمان و یکی از اعضای حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان بود. او گائولایتر فرانکونیا بود که بعدها به مقام اس‌آ-گروپنفورر ترفیع یافت.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان آلمان شده‌است.
ان‌جی‌سی ۳۹۸۱ () یک کهکشان مارپیچی بدون میله است که در فاصلهٔ ۶۲ میلیون سال نوری از منظومه شمسی در صورت فلکی پیاله قرار دارد.این کهکشان در ۷ فوریه ۱۷۸۵ توسط ویلیام هرشل کشف شد.
"ان‌جی‌سی ۳۹۸۱" عضوی از گروه ان‌جی‌سی ۴۰۳۸.است که بخشی از ابرخوشه سنبله است.
آدولف واگنر (؛ – ) سیاستمدار و افسر ارتش اهل رایش آلمان بود.
وی دانش‌آموختهٔ رشته «علوم و ریاضیات» در دانشگاه استراسبورگ و مهندسی معدن در دانشگاه فنی آخن بود.
مدت کوتاهی پس از به قدرت رسیدن هیتلر در آلمان، واگنر در ۹ مارس ۱۹۳۳ با حکمِ هیتلر به‌عنوان فرماندار ایالتی (Staatskommissar) برای وزارت امور داخلی استان باواریا (بایرن) انتخاب شد. او در این مقام، تمام دستگاه‌های امنیتی را تحت کنترل داشت. آدولف واگنر از ایجاد تأسیسات ویژه «حبس حفاظتی» حمایت کرد که باعث شد تا هاینریش هیملر، سرپرست وقت پلیس مونیخ، نخستین اردوگاه کار اجباری نازی‌ها را در داخائو راه‌اندازی کند. در ۲۳ مارس، واگنر به رتبه اس‌آ-گروپنفورر و در ۹ نوامبر ۱۹۳۷ به مقام اس‌آ-اوبرگروپنفورر ترفیع یافت.
واگنر نقش مهمی در پاکسازی رهبران اس‌آ معروف به شب دشنه‌های بلند در ۳۰ ژوئن ۱۹۳۴ ایفا کرد. وقتی هیتلر به مونیخ رسید، متوجه شد که واگنر پیش‌تر رهبران اس‌آ در مونیخ را دستگیر کرده‌است. او همچنین گشت‌هایی را در ایستگاه راه‌آهن مونیخ قرار داده بود تا رهبران تحت تعقیب اس‌آ را هنگام ورود به شهر بازرسی کنند. کمی بعد در همان روز، زمانی که رئیس زندان اشتادلهایم از تحویل شش تن از رهبران اس‌آ به جوخه‌های اعدام اس‌اس خودداری کرد (زیرا فهرست اسامی دریافتی‌اش بدون امضا بود) واگنر این سند را به عنوان وزیر داخلی استان باواریا امضا کرد و آن شش نفر به اس‌اس تحویل داده شده و اندکی بعد اعدام شدند.
نشان خون () با نام رسمی نشان یادبود ۹ نوامبر ۱۹۲۳ (کودتای مونیخ) () یکی از معتبرترین نشان‌های حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان بود که آدولف هیتلر در سال ۱۹۳۴ میلادی، آن را به‌مناسبت یادبود تلاش حزب نازی جهت کودتا در ۹ نوامبر ۱۹۲۳ بنیان نهاد. جنس این مدال از نقره است و بر روی آن تصویر عقابی حک شده که تاج گل بلوطی را در چنگ گرفته است. داخل تاج گل نیز عبارت «۹ نوامبر» و در سمت راست آن عبارت «مونیخ ۱۹۳۳-۱۹۲۳» دیده می‌شود. در پشت مدال، ورودی فلدهرنهاله (جایی که کودتا شکست خورد) و بالای آن، سواستیکا با پس‌زمینهٔ نور آفتاب حکاکی شده است. بر حاشیه بالایی مدال نوشته است: «و سرانجام، شما پیروز شدید.» (به ).
نشان زرین حزب () نشانی بود که آدولف هیتلر مجوز اعطای آن را، طی فرمانی در اکتبر ۱۹۳۳ صادر کرد. این مدال، جایزهٔ ویژه‌ای بود که به همه اعضای حزب نازی که از ۹ نوامبر ۱۹۳۳، شماره‌های عضویت ۱ تا ۱۰۰۰۰۰ را ثبت کرده و عضویت پیوسته داشتند، اعطا می‌شد. شماره عضویت حزبی فرد دریافت‌کننده، در پشت مدال درج شده بود. تنها ۲۰۴۸۷ مرد و ۱۷۹۵ زن با این شرایط، این مدال را دریافت کردند.
پوشیدن عمومی همه نشان‌های حزب نازی، از جمله نشان زرین حزب، در سال ۱۹۴۵ ممنوع شد.
لشکر ۱۰ زرهی () لشکر زرهی زیرمجموعه نیروی زمینی بریتانیا بود، که در سال ۱۹۴۱ تأسیس شد و در سال ۱۹۵۷ منحل گردید.
لشکر ۵۱ هایلند () لشکر پیاده‌نظام زیرمجموعه نیروی زمینی بریتانیا بود، که در سال ۱۹۰۸ تأسیس شد و در سال ۱۹۶۸ منحل گردید.
فلدهرنهاله () یا تالار فیلدمارشال‌ یک ایوان بزرگ یادبود در شهر مونیخ آلمان است. این ایوان که با الهام از یک سازهٔ مشابه در شهر فلورانس طراحی گردید، در سال ۱۸۴۱ به‌دستور لودویگ یکم بایرن ساخته شد.
این تالار در سال ۱۹۲۳ مکان وقوع نبردی کوتاه بود که شکست کودتای مونیخ توسط آدولف هیتلر منجر شد. در دوران حکومت رژیم نازی، این بنا، یادبودی جهت بزرگداشت مرگ ۱۶ عضو حزب نازی بود.
ویلهلم فون رومان (؛ – ) مجسمه‌ساز و نشان‌ساز برجستهٔ اهل آلمان و ساکن مونیخ بود.
وی دانش‌آموختهٔ آکادمی هنرهای زیبا، مونیخ و بعدها از شاگردان میشائیل واگمولر بود.
از وی آثار فراوانی در شهرهای کمنیتس، هایلبرن، مونیخ، نورنبرگ، اشتوتگارت، باد اوراخ و ورت به‌جا مانده‌است.
میشائیل واگمولر (؛ ۱۸۳۹ – ۱۸۸۱) مجسمه‌ساز اهل آلمان بود که تعدادی تندیس‌های سفارشی را در لندن ساخت که اینک در آکادمی سلطنتی هنر به‌نمایش درآمده‌اند.
وی دانش‌آموختهٔ «هنرستان صنعتی مونیخ» و آکادمی هنرهای زیبا در مونیخ بود. وی پس از پایان قراردادها و فعالیت‌های هنری در لندن، به مونیخ بازگشت و استاد آکادمی هنرهای زیبا شد.
زیریوس ایبرله (؛ – ) مجسمه‌ساز، نقاش و استاد هنر اهل آلمان بود.
وی دانش‌آموختهٔ آکادمی هنرهای زیبا در مونیخ و فرزند یک نجارAkademie der Bildenden Künste München: "Syrius Eberle, 02256, zweites Matrikelbuch 1841-1884". Accessed on 2 October 2011. بود. پس از فارغ‌التحصیلی، لودویگ دوم به او سفارش ساخت چندین تندیس را داد.
فرانتس ساور گابلسبرگر (؛ – ) ماشین‌نویس اهل آلمان و مخترع تندنویسی بود که به نام تندنویسی گابلسبرگر هم شناخته می‌شود.
مختار مجید (۱۳۴۲–بهمن ۱۴۰۰) خوانندهٔ افغان بود.
او به همراه فرهاد دریا، اسد بدیع، وحید صابری و جاوید راهی در دههٔ ۱۹۸۰ میلادی، گروه موسیقی باران را در کابل تشکیل داد که به شهرت و موفقیت بی‌سابقه در افغانستان دست یافت.
مختار مجید در بهمن ۱۴۰۰ پس از مدتی مبارزه با سرطان در ویرجینیای آمریکا درگذشت.
اسد بدیع (متولد ۱۳۴۰) خواننده موسیقی پاپ اهل افغانستان است. او یکی از خوانندگان دهه ۱۹۸۰ است که زمانی ظهور کرد که موسیقی افغانستان در حال رسیدن به اوج محبوبیت بین‌المللی خود بود. او به عنوان یکی از اعضای گروه "باران" که فرهاد دریا و مختار مجید و دیگران را در بر می‌گرفت، نه تنها به خاطر صدایش، بلکه به دلیل ظاهرش نیز محبوبیت زیادی پیدا کرد. بدیع به تولید موسیقی از خانه‌های خود در سوئیس و اتریش ادامه می‌دهد و اغلب در کنسرت‌های خیریه اجرا می‌کند.
بدیع همچنین یک پزشک است و مدرک پزشکی خود را در سوئیس گرفته‌است.
بدیع در شهرهای مختلف اروپا کنسرت اجرا می‌کند. در دو دهه اخیر از زمانی که از همکاران "گروه باران" جدا شده، کمترین فعالیت را در خوانندگی داشته‌است. به دلیل اقتضائات دانشکده پزشکی و متعاقب آن شرایط حرفه پزشکی، او فعالیت خود را در موسیقی محدود کرده‌است و باعث شده طرفدارانش نسبت به وضعیت او کنجکاو شوند.
محمد گل‌جامجو (۱۳۲۶ – ۲۸ بهمن ۱۴۰۰) عکاس و مجموعه‌دار ایرانی بود. او در حوزهٔ عکاسی سینما فعال بود و با هنرمندان برجستهٔ ایرانی همکاری داشت.
محمد گل‌جامجو متولد ۱۳۲۶ در تهران بود. او از عکاسان پیشکسوت است که سابقه طولانی در عکاسی و به ویژه عکاسی سیاه و سفید دارد. او کارش را در عکاسی «فرشته» واقع در خیابان شوش آغاز کرد و از باتجربه‌ترین افراد در این حوزه به‌شمار می‌رفت.
او علاوه بر عکاسی، آرشیوی از اسناد تصویری ایران را نیز گردآوری کرده است. مجموعه آرشیوی او در سال‌های اخیر در اختیار آژانس عکس ایران‌ایمیجز قرار گرفته و توسط این آژانس منتشر می‌شود.
در سال ۱۳۹۶ بخشی از مجموعه او از عروسی غلامرضا تختی، در نگارخانه راه ابریشم تهران به نمایش گذاشته شد. البته شهرت او بیشتر به دلیل کلکسیون تک‌چهره‌های او از مشاهیر معاصر است که از آن جمله می‌توان به افرادی نظیر محمد قریب، محمد معین، مهدی اخوان ثالث، مجید محسنی، محمدحسین شهریار و … اشاره کرد. در سال ۱۳۹۶ نمایشگاهی از ۷ تک‌چهره شاعران دهه ۱۳۴۰ (خورشیدی) ایران از این مجموعه در کافه مانیا به نمایش درآمد.
محمد گل‌جامجو همچنین تجربه عکاسی فیلم هم داشته‌است. نخستین بار ساموئل خاچیکیان کارگردان معروف ایرانی عکس‌هایش را می‌بیند و از او دعوت می‌کند تا در پروژه‌های او عکاسی کند. او بعدها نیز در فیلم‌های سینمایی «پستچی» داریوش مهرجویی و «نفرین» ناصر تقوایی عکاسی کرده‌است. مجموعه‌های تلویزیونی گل پامچال و هزاردستان نیز از دیگر تجربه‌های عکاسی وی در سریال‌های تلویزیونی است. گل‌جامجو گنجینه‌ای از عکس‌هایی دربارهٔ جنگ ایران و عراق و مشهد در سال‌های پیش از انقلاب ۱۳۵۷ دارد.
فیلم مستندی با عنوان "جام عکاسی" از زندگی او ساخته شده‌است.
محمد گل‌جامجو چندماهی‌ از عارضه آمبولی ریه رنج می‌برد که سرانجام در روز پنجشنبه ۲۸ بهمن ۱۴۰۰ براثر بیماری در بیمارستانی در تهران درگذشت. پیکر وی روز یکشنبه ۱ اسفند ۱۴۰۰ از مقابل خانه هنرمندان ایران تشییع و در قطعه نام‌آوران بهشت‌زهرا به خاک سپرده شد‌.
جاوید راهی خوانندهٔ افغان است. او به همراه فرهاد دریا، اسد بدیع، وحید صابری و مختار مجید در دههٔ هشتاد میلادی، گروه موسیقی باران را در کابل تشکیل داد که به شهرت و موفقیت بی‌سابقه در افغانستان دست یافت.
وحید صابری خوانندهٔ افغان است. او خصوصاً برای دو آهنگ «دو موجود ز هستی گرامی‌تر است» و «یک روز بلند آفتابی» معروف است.
او به همراه فرهاد دریا، اسد بدیع، جاوید راهی و مختار مجید در دههٔ هشتاد میلادی، گروه موسیقی باران را در کابل تشکیل داد که به شهرت و موفقیت بی‌سابقه در افغانستان دست یافت.
الاوالدین عبدالله‌اف (۱۹۶۵–۲۰۲۲) از بازیگران مشهور تئاتر و سینمای کشور تاجیکستان بود. مردم تاجیکستان او را بیشتر با برنامهٔ تلویزیونی «شوخی‌های الاویدین» می‌شناختند که وی کارگردان و بازیگر نقش‌های اصلی صحنه‌های طنزآمیز آن برنامه بود. او از سال ۲۰۱۹ ریاست فرهنگ ولایت ختلان تاجیکستان را بر عهده داشت. این بازیگر در روز ۱۷ فوریه ۲۰۲۲ و در سن ۵۷ سالگی براثر بالا بودن فشار خون درگذشت.
سیل پتروپولیس ۲۰۲۲ () در پی بارش ۲۵٫۸ سانتی متر باران طی سه ساعت در روز ۱۵ فوریه در پتروپولیس از شهرستان های ریو دو ژانیروی برزیل رخ داد و در اثر رانش زمین و سیلاب متعاقب آن، دست کم ۱۱۷ نفر کشته شدند.
آیه نَفْر آیه ۱۲۲ سوره توبه است که عده‌ای از مؤمنان را از جهاد منع کرده و به علم‌آموزی و تبلیغ دین دعوت می‌کند. برخی از مفسران و فقیهان این آیه را از دلایل حجیت خبر واحد و حجیت فتوای مجتهد و واجب بودن تحصیل برای اجتهاد و جواز تقلید دانسته‌اند.
وَمَا کانَ الْمُؤْمِنُونَ لِینفِرُوا کافَّةً ۚ فَلَوْلَا نَفَرَ مِن کلِّ فِرْقَةٍ مِّنْهُمْ طَائِفَةٌ لِّیتَفَقَّهُوا فِی الدِّینِ وَلِینذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُوا إِلَیهِمْ لَعَلَّهُمْ یحْذَرُونَ ﴿۱۲۲﴾ و شایسته نیست مؤمنان همگی (به سوی میدان جهاد) کوچ کنند، چرا از هر گروهی از آنان، طایفه‌ای کوچ نمی‌کند (تا طایفه‌ای در مدینه بماند)، که در دین (و معارف و احکام اسلام) آگاهی یابند و به هنگام بازگشت به سوی قوم خود، آنها را بیم دهند؟! شاید (از مخالفت فرمان پروردگار) بترسند، و خودداری کنند.
در شأن نزول این آیه آمده‌است هنگامی که پیامبر اسلام به سوی میدان جهاد حرکت می‌کرد، همه مسلمانان به استثنای منافقان و معذوران به‌همراه او به میدان جهاد حرکت می‌کردند، پس از آنکه آیاتی در مذمت منافقان نازل شد و متخلفان غزوه تبوک را مورد سرزنش قرار داد، مؤمنان با جدیت بیشتری در میدان‌های جهاد حاضر می‌شدند، حتی در جنگ‌هایی که خود پیامبر شرکت نمی‌کرد همه مؤمنان به جهاد می‌رفتند و پیامبر را تنها می‌گذاشتند، این آیه نازل شد و اعلام کرد که در غیر ضرورت، شایسته نیست همه مسلمانان به‌سوی میدان جنگ بروند بلکه گروهی در مدینه بمانند، و معارف و احکام اسلام را از پیامبر بیاموزند، و به دوستان مجاهدشان پس از بازگشت تعلیم دهنذ.مکارم شیرازی و دیگران، تفسیر نمونه، ۱۳۸۰ش، ج۸، ص۱۸۹.
علامه طباطبایی معتقد است از آیه نفر به دست می‌آید که منظور از تفقه در دین، فهمیدن همه معارف دینی (اصول و فروع) است نه فقط احکام عملی (فقه اصطلاحی). او استدلال می‌کند که از عبارت «ولینذروا قومهم: و قوم خود را انذار کنند» به دست می‌آید که انذار با بیان فقه اصطلاحی، صورت نمی‌گیرد، بلکه احتیاج به بیان اصول عقاید و دیگر معارف دارد.طباطبایی، المیزان، ۱۳۹۰ق، ج۹، ص۴۰۴. همچنین به گفته علامه طباطبایی از این آیه به دست می‌آید که وظیفه کوچ کردن برای جهاد، از طلبه علوم‌دینی برداشته شده‌است.طباطبایی، المیزان، ۱۳۹۰ق، ج۹، ص۴۰۴. برخی نیز از این آیه برداشت کرده‌اند که اسلام به علم‌آموزی اهمیت می‌دهد زیرا آیه عده‌ای را از جهاد منع می‌کند تا به فراگیری دانش بپردازند.مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۳۸۰ش، ج۸، ص۱۹۴.
برخی از مفسران و فقیهان، دربارهٔ جایز بودن تقلید به این آیه استناد کرده‌اند. به نظر آنان آیه نفر، که بر ضرورت سفر برای تفقّه در امر دین دلالت دارد، از دلایل قرآنی تقلید غیرعالمان از فقیهان و عالمان است. آنان معتقدند که فراگیری تعلیمات اسلام و رساندن آن به دیگران در مسائل فروع دین و لزوم پیروی از آنها، همان تقلید است.مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۳۸۰ش، ج۸، ص۱۹۳؛ غروی تبریزی، التنقیح فی شرح العروة الوثقی، ۱۴۱۸ق، ج ۱، ص۶۴.
برخی نیز با استناد به آیه ۱۲۲ سوره توبه قبول خبر واحد را اثبات می‌کنند.هاشمی رفسنجانی، تفسیر راهنما، ۱۳۷۱ش، ج۷، ص۲۷۵. برخی هم با این آیه قبول قول مسئله‌گویان دینی را اثبات می‌کنند.مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۳۸۰ش، ج۸، ص۱۹۴.
SU-152 () یک هویتزر سنگین خودکششی شوروی است که در طول جنگ جهانی دوم مورد استفاده قرار گرفت.
ابتدا بر روی شاسی یک تانک سنگین KV-1S یک توپ ۱۵۲ میلی‌متری نصب شده بود. در تولیدات بعدی از شاسی تانک IS استفاده شد و مجدداً ISU-152 نامگذاری شد. به دلیل نقش خود به عنوان یک ضد تانک سنگین، که قادر به کوبیدن سنگین‌ترین وسایل نقلیه زرهی آلمان - تانک‌های Tiger و Panther و تانک شکن‌های Elefant - بود، به "Zveroboy" ("سلاخ جانور") لقب گرفت.
ضد حمله استالینگراد، عملیات اورانوس، نیاز فوری ارتش سرخ به اسلحه‌های سنگین متحرک را آشکار کرد. اهداف اولیه برای این اسلحه‌ها، استحکامات آلمان در داخل و اطراف استالینگراد بود. در آن زمان یگان‌های زمینی خط مقدم شوروی قدرت آتش کافی برای مقابله با لانه‌های توپ و مسلسل و دیگر استحکامات را نداشتند.
پشتیبانی نزدیک از مهندسان توپخانه و رزمی عامل مهمی در موفقیت عملیات اورانوس بود. با این حال، به استثنای موارد نادر، تمام تفنگ‌ها و هویتزرهای شوروی در این زمان به جای خودکششی یدک‌کش می‌شدند. این عدم تحرک به دلیل نبود جاده، وجود پوشش عمیق برف و کمبود تراکتورهای توپخانه به شدت تشدید شد. اسلحه‌های یدک‌کشی نیز در حین حرکت در برابر حمله بسیار آسیب‌پذیر بودند، به‌ویژه از آنجایی که اغلب توسط اسب‌ها یا خدمه خود حمل می‌شدند. هویتزرهای سنگین ۱۵۲ میلی‌متری در مانور دشوار بودند. به دلیل وزن زیاد، آنها قادر به عبور از رودخانه‌ها بر روی هر چیزی جز پل‌های تانک نبودند و مستعد غرق شدن و نیاز به رها شدن توسط خدمه خود داشتند. این وضعیت مقامات دولتی را راضی نمی‌کرد. در نوامبر ۱۹۴۲، کمیته دفاع دولتی دستور ساخت یک تفنگ خودکششی سنگین با هویتزر ML-20 152.4 میلی‌متری را صادر کرد. اگرچه احتمال حضور SU-100Y در جبهه وجود داشت، ارتش سرخ به یک SPG نیاز داشت که بتواند به صورت انبوه تولید شود تا SU-100Y عمده تانک‌های سنگین آلمانی را با تفنگ ۱۳۰ میلی‌متری خود حمل نکند.
ارتش سرخ در دوران پیش از جنگ دارای وسایل نقلیه ضد استحکامات اختصاصی مانند تانک سنگین KV-2 مجهز به هویتزر ۱۵۲٫۴ میلی‌متری M-10 بود. تولید انبوه KV-2 در اکتبر ۱۹۴۱ متوقف شد، زمانی که کارخانه کیروف باید از لنینگراد به چلیابینسک تخلیه می‌شد. برخی از آنها به سال ۱۹۴۲ رسیدند اما تعداد واقعی آنها ناشناخته باقی مانده‌است. هنگامی که در حملات شوروی ضرورت یک وسیله نقلیه جدید جدید آشکار شد، یک خودروی ضد استحکامات جدید با همین هدف طراحی شد، اما با تحرک بالاتر، زره سنگین تر، کاهش هزینه تولید و قدرتمندتر و دقیق تر به نام ML-20 152 میلی‌متری. نصب ML-20 در برجک به دلیل طول و لگد آن غیرممکن بود و در نهایت تصمیم گرفته شد که وسیله نقلیه جدید باید دارای یک تفنگ غیر چرخشی باشد که در روبنای ثابتی به سبک کازمیت نصب شده باشد.
قبل از صدور دستور کمیته دفاع دولتی چندین پروژه دیگر خودروهای ضد استحکامات وجود داشت که همه آنها متوقف شدند. بعدها در طول جنگ این پروژه‌ها دوباره شروع شد. در دسامبر ۱۹۴۲، سه طرح مختلف از خودروهای «قاتل جان پناه» توسط گروه‌های مهندسی مختلف از کارخانه‌های بزرگ توپخانه و تانک شوروی معرفی شد. همه این طرح‌ها از اسلحه ML-20 به عنوان سلاح اولیه با شاسی تانک سنگین KV-1S استفاده می‌کردند. پس از مدتی بحث، پروژه Josef Kotin برای تولید انبوه بیشتر انتخاب شد. این طرح شاسی ML-20 و KV-1S را با حداقل هزینه با موفقیت ترکیب کرد.
کل پروژه "KV-14" نامگذاری شد و مونتاژ اولین نمونه اولیه (به نام "سوژه ۲۳۶") در ۳۱ دسامبر ۱۹۴۲ آغاز شد. بعد از ۲۵ روز تکمیل شد. آزمایش‌های ماشینی "شی ۲۳۶" در ۲۵ ژانویه ۱۹۴۳ آغاز شد. پس از تعدادی از آزمایش‌های ماشینی موفق، آزمایش‌های دقیق‌تر آغاز شد. "سوژه ۲۳۶" دوباره موفق شد. در ۱۴ فوریه ۱۹۴۳ کمیته دفاع دولتی آن را برای خدمت در ارتش سرخ پذیرفت و بلافاصله آن را به تولید انبوه در "Chelyabinskiy Kirovskiy Zavod" (کارخانه Chelyabinsk Kirov, ChKZ) راه اندازی کرد. نام سری اسلحه‌های خودکششی از KV-14 به SU-152 تغییر یافت. اسلحه ML-20 برای نصب در SU-152 کمی اصلاح شد - برخی از دسته‌ها برای بهبود راحتی توپچی جابجا شدند. این نوع دارای نام ML-20S بود. سرعت پوزه و بالستیک خارجی مشابه اسلحه اصلی ML-20 بود.
اگرچه SU-152 بدون در نظر گرفتن نقش ضد تانک طراحی شد، اما به دلیل پرتابه‌های بسیار سنگین HE ML-20S ثابت کرد که قابلیت‌های ضد زره خوبی دارد. دکترین استاندارد برای تفنگ‌های هدفمند AT در آن دوره به‌طور جهانی بر پرتابه‌های جامد کوچک و متراکم که به سرعت‌های بالا رانده می‌شدند تکیه داشت و برای ضربه زدن به زره بهینه شده بود. از آنجایی که SU-152، مانند همه اسلحه‌های خودکششی سری SU با هدف کشتار تانک طراحی نشده بود، هیچ پرتابه AP برای خدمه صادر نشد و هیچ آزمایش اولیه ای علیه زره انجام نشد. با این حال، آزمایش‌هایی که در اوایل سال ۱۹۴۳ بر روی تانک‌های تایگر تسخیر شده انجام شد، نشان داد که SU-152 می‌توانست آن‌ها را در هر محدوده‌ای با درجه نسبتاً قابل تکیه نابود کند (در سال ۱۹۴۳، این تنها وسیله نقلیه در سرویس روسیه بود که قادر به انجام این کار بود) به سادگی با دمیدن. برجک از طریق اثر انفجار محض از خودرو خارج شد. این کشف تصادفی باعث تولید عظیم SU-152 و تشکیل واحدهای توپخانه خودکششی شد که سپس به عنوان گردان های ضد تانک سنگین ersatz عمل کردند.
پس از راه اندازیذولید انبوهS U-152، طراحی برای بهبود قابلیت اطمینان کمی اصلاح شد. در ابتدا SU-152 فاقد مسلسل بود که به عنوان یک ضعف شدید در جنگ شهری و سایر نبردهای نزدیک شناخته شد. برای حل این مشکل نصب اسلحه ضدهوایی دوشکا ۱۲٫۷میلی‌متری در تابستان ۱۹۴۳ توسعه یافت. برخی از SU-152ها پس از تعمیر آن را دریافت کردند. SU-152 آخرین عضو خانواده تانک‌های KV در تولید انبوه بود و در دسامبر ۱۹۴۳ با ISU-152 در خطوط تولید ChKZ جایگزین شد. تعداد دقیق SU-152های تولید شده حتی در منابع روسی نیز متفاوت است و رایج‌ترین ارقام آن ۶۷۰ یا ۷۰۴ است. SU-152هایی که از جنگ جهانی دوم جان سالم به در بردند تا اواخر سال ۱۹۵۸ از ارتش شوروی خارج شدند.
SU-152 از همان طراحی محفظه ای کاملاً محصور مانند سایر اسلحه‌های خودکششی شوروی پیروی کرد. بدنه کاملاً زرهی به دو بخش تقسیم می‌شد: یک محفظه جنگی برای خدمه، اسلحه و مهمات در جلوی بدنه و موتور و گیربکس جداگانه در عقب. بدنه از صفحات زره نورد با ضخامت‌های مختلف میلی‌متر- ۷۵، ۶۰، ۳۰ و ۲۰ جوش داده شده‌است. بدنه جلو و صفحات زرهی روبنا برای محافظت بهتر از خودرو شیب دار بودند. زره جانبی عمودی بود. بدنه جلوی پایین و صفحات زره عقب استوانه ای بودند و در روش تولید کاملاً پیچیده بودند. توپ ML-20S کمی در سمت راست مرکز با تراورس محدود در برد ۱۲ درجه نصب شده بود. سه نفر از خدمه در سمت چپ اسلحه بودند: راننده در جلو، سپس توپچی و درآخر بار کننده. فرمانده خودرو و اپراتور مکانیزم بریچ در سمت راست قرار داشتند.
سیستم تعلیق شامل دوازده میله پیچشی برای شش چرخ جاده (هر کدام ۶۰۰ میلی‌متر قطر) در هر طرف. چرخ دنده‌های درایو در پشت قرار داشتند. هر زنجیر از ۹۰ قلاب مهر شده تشکیل شده بود که عرض هر پیوند ۶۰۸ میلی‌متر بود فاصله معمولی بین دو لینک متصل ۱۶۰ میلی‌متر بود. سه مخزن سوخت داخلی وجود داشت، دو تا در قسمت خدمه و یکی در محفظه موتور، با ظرفیت کل ۶۰۰–۶۱۵ لیتر. این مخزن‌ها معمولاً با چهار مخزن سوخت خارجی غیر متصل تقویت می‌شدند که می‌توانست ۳۶۰ لیتر سوخت اضافی را در خود جای دهد. منبع تغذیه الکتریکی ۲۴ ولتی از یک ژنراتور ۱ کیلوواتی GT-4563A با واحد تنظیم کننده رله ولتاژ RRA-24 و چهار باتری انباشته کننده 6STE-۱۲۸ با ظرفیت کل ۲۵۶ آمپر ساعت تأمین می‌شد. این تجهیزات الکتریکی برای بسیاری از AFVهای شوروی معاصر رایج بود. باتری‌های ژنراتور و آکومولاتور تمام تجهیزات الکتریکی دیگر را تغذیه می‌کردند - موتور استارت برقی ST-700، یک دستگاه رادیویی، یک دستگاه مخابره داخل ساختمان بدنه، چراغ‌های خارجی و داخلی، و روشنایی میزان‌های دید اسلحه.
برای مشاهده از داخل، همه دریچه‌های سقف دارای پریسکوپ بودند و دو دوربین دید تفنگی وجود داشت: تلسکوپی ST-10 (СТ-۱۰) و یک دید پانوراما. برای ارتباط خدمه یک دستگاه مخابره داخلی TPU-4-BisF تعبیه شده بود و برای ارتباط بین خودروها یک رادیو منفرد وجود داشت. سری اول SU-152 به 9R، سپس 10R و در نهایت مجموعه رادیویی 10RK-۲۶ مجهز شد. این رادیوها در آغاز جنگ بهتر از تجهیزات شوروی بودند، اما در مقایسه با تجهیزات آلمانی پایین‌تر بودند.
خدمه مجهز به دو مسلسل PPSh و ۲۵ نارنجک F1 برای دفاع شخصی کوتاه برد بودند.
اگرچه SU-152 برای این نقش طراحی نشده بود، اما ثابت کرد که SU-152 یک قاتل تانک سنگین ارزان، گسترده و مؤثر است، پس از SU-100 به عنوان یک وسیله نقلیه ضد تانک، و همچنین در نقش اصلی خود در برابر پیاده‌نظام و استحکامات بسیار موفق است. نقشی مشابه SU-100Y ایفا می‌کند. در نبرد، برای دو هدف متمایز مورد استفاده قرار گرفت: پشتیبانی آتش و توپخانه دوربرد در هنگام حملات با سرکوب پیاده‌نظام و از بین بردن جان پناه‌ها و سلاح‌های AT، و به عنوان ضد تانک‌های سنگین ersatz (معمولاً در کمین).
SU-152 در تعداد زیادی در سال ۱۹۴۳ تولید شد، با اولین SU-152 برای هنگ‌های جدید اسلحه‌های مکانیزه سنگین که در می ۱۹۴۳ تولید شدند. اولین هنگ تنها با دوازده اسلحه به کورسک رسید و در طول نبرد به قدرت کامل خود یعنی بیست و یک اسلحه رسید.Zaloga 1984:165
از معایب این وسیله نقلیه می‌توان به سرعت کم آتش به دلیل وجود مهمات سنگین، انبار کم مهمات (فقط ۲۰ گلوله) و محفظه خدمه تنگ و غیر ارگونومیک اشاره کرد. حفاظت زرهی آن فقط کافی بود. زره جلویی ۶۵ میلی‌متری شیب‌دار ۳۰ درجه همچنان آن را در مقابل اسلحه‌های ۸۸ میلی‌متری KwK 36/43 Tiger و Ferdinand/Elefant در برد دور و اسلحه ۷٫۵ سانتی‌متری KwK 40 با سرعت بالا Panzer IV و StuG III/IV آسیب‌پذیر می‌کرد. در محدوده‌های متوسط و کوتاه (و از هر محدوده ای از پهلوها یا عقب). اسلحه ۱۵۲ میلی‌متری، در حالی که حداکثر برد بسیار بالاتر از ۸۸ میلی‌متر دارد، همچنان یک هویتزر سنگین در سطح سپاه بود و برد دقیق بسیار کوتاه تری نسبت به ۸۸ میلی‌متری داشت. یا اسلحه ۷٫۵ سانتی‌متری در حالی که هنوز در برابر آتش پاسخ در همان فاصله آسیب‌پذیر است. این امر آن را برای استفاده در کمین‌های انبوه بسیار مؤثر کرد، جایی که می‌توان مزایای تانک‌های سنگین آلمانی را باطل کرد و از پتانسیل کشتار یک تیر SU-152 به بهترین شکل ممکن استفاده کرد.
از آنجایی که SU-152 به عنوان یک قطعه توپخانه خودکششی به جای یک ضد تانک واقعی در نظر گرفته شده بود، SU-152 به‌طور کلی با گلوله‌های استاندارد HE به جای پرتابه‌های زره پوش تولید می‌شد. گلوله ۱۵۲ میلی‌متری HE انفجاری عظیم ایجاد کرد که برای اثربخشی خود به سرعت متکی نبود و آن‌ها را در برابر هر تانک آلمانی، از جمله تایگر و Elefant (اگرچه با تا حدودی کاهش سطح اطمینان کشتار نسبت به پرتابه‌های نافذ) مؤثر ساخت. این تانک به دلیل توانایی اش در کندن کامل برجک از تانک ببر (در هر محدوده ای) به تنهایی با اثر انفجار محض مشهور بود، و تعداد زیادی AFV آلمانی در طی نبرد کورسک در اثر آتش‌سوزی SU-152 تخریب یا آسیب دیده بودند.
با این حال، در انهدام دائمی ناوشکن تانک سنگین فردیناند، که طراحی ساده‌تر و حجیم‌تر آن در برابر انفجار غیر نافذ HE مقاوم‌تر بود، کمتر قابل اعتماد بود. در حالی که روس‌ها در طی یک عملیات حداقل هفت فردیناند آلمانی را در کمین SU-152 در کورسک از کار انداختند، مهندسان آلمانی پس از عمل توانستند تعمیر، بازیابی و تقریباً همه را به نبرد روز بعد بازگردانند. این امر به اتکای تفنگ به انفجار به جای نفوذ نسبت داده شده‌است که باعث کشته شدن خدمه و تخریب فضای داخلی خودرو از طریق ضربه مغزی و پوسته شدن بدون آسیب رساندن به انبار مهمات یا شاسی شده‌است. در پاسخ، دکترین شوروی با دستور دادن به خدمه SU-152 تغییر کرد تا به تیراندازی بر روی خودروهای ناتوان ادامه دهند تا برجک منقطع شود.The Combat History of Schwere Panzer Abteilung 654, by Karlheinz Munch, pp.67–69 بعد از کورسک، گلوله AP هسته جامد 152BR-۵۴۰ میلی‌متر در تعداد کمی تولید شد و در تلاش برای معرفی یک پرتابه نافذ به گردان‌های ناوشکن تانک سنگین ارسال شد، اما سرعت پایین ذاتی این تفنگ باعث شد که دور AP دقیق‌تر نباشد و فقط نسبتاً مؤثرتر باشد. گلوله استاندارد HE (که می‌تواند علیه پیاده‌نظام نیز استفاده شود).
پس از عملکرد SU-152 در کورسک، SU-152 نقش بسیار مهمی در از بین بردن استحکامات آلمان در طول عملیات تهاجمی Bagration ایفا کرد، این هدف اصلی طراحی خودرو بود.. از نیمه دوم سال ۱۹۴۳ تا پایان جنگ جهانی دوم، SU-152 در تمام جبهه‌های شوروی، از فنلاند تا کریمه، مورد استفاده قرار گرفت. به دلیل تلفات جنگی و توقف تولید انبوه در دسامبر ۱۹۴۳، تعداد SU-152 در ارتش شوروی کاهش یافت. در نهایت SU- 152 با ISU-152 قابل اطمینان تر و زره پوش تر جایگزین شد، که از همان تسلیحات و مهمات در همان نقش دو منظوره استفاده می‌کرد. با وجود این، SU-152 در طول جنگ جهانی دوم در خدمت باقی ماند و هر SU-152 هنوز در خدمت فعال در ارتش شوروی در سال ۱۹۵۸ خارج شد.
SU-152 توسط هنگ‌های مستقل توپخانه خودکششی سنگین (OTSAP، ОТСАП، به روسی، از "Otdel'niy Tyazheliy Samokhodno-Artilleriyskiy Polk"، Отдельный Тяжелый Самоходно-Артиллерийский Полк) استفاده شد. در ابتدا هر OTSAP دارای 12 SU-۱۵۲ بود که به سه باتری از چهار خودرو تقسیم می‌شد. یک تانک KV-1S به عنوان خودروی فرمانده خدمت می‌کرد. پس از نوامبر ۱۹۴۳، سازمان OTSAP به ۲۱ وسیله نقلیه در هر هنگ تغییر کرد.
عراق از سال۱۹۶۲ تا۱۹۹۱، زمانی که ذخایر سلاح‌های شیمیایی خود را منهدم کرد و برنامه‌های سلاح‌های بیولوژیکی و هسته ای خود را طبق الزام شورای امنیت سازمان ملل متوقف کرد، به‌طور فعال تحقیق کرد و بعداً از سلاح‌های کشتار جمعی(WMD) استفاده کرد.پنجمین رئیس‌جمهور عراق، صدام حسین، در سطح بین‌المللی به دلیل استفاده از سلاح‌های شیمیایی در طول مبارزات انتخاباتی دهه۱۹۸۰ علیه غیرنظامیان ایرانی و کرد در طول جنگ ایران و عراق و پس از آن محکوم شد. در دهه۱۹۸۰، صدام برنامه سلاح‌های بیولوژیکی گسترده و برنامه سلاح‌های هسته ای را دنبال کرد، اگرچه بمب هسته ای ساخته نشد. پس از جنگ خلیج فارس(۱۹۹۰–۱۹۹۱)، سازمان ملل متحد (به همراه دولت عراق) مقادیر زیادی از سلاح‌های شیمیایی عراق و تجهیزات و مواد مربوطه را شناسایی و منهدم کردند. عراق برنامه‌های شیمیایی، بیولوژیکی و هسته ای خود را متوقف کرد.Cleminson, Ronald. What Happened to Saddam's Weapons of Mass Destruction? Arms Control Association. September 2003.
در اوایل دهه ۲۰۰۰، دولت جورج دبلیو بوش و دولت تونی بلر تأکید کردند که برنامه‌های سلاح‌هایی صدام حسین در حال ساخت سلاح‌های هستند و ذخایر بزرگی از سلاح‌های کشتار جمعی در عراق پنهان شده‌است. بازرسی‌های سازمان ملل برای حل و فصل مسائل حل نشده خلع سلاح بین نوامبر۲۰۰۲ و مارس۲۰۰۳،تحت قطعنامه۱۴۴۱شورای امنیت سازمان ملل، که از حسین خواسته بود «همکاری فوری، بدون قید و شرط و فعال» را با بازرسی‌های سازمان ملل و آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، به زودی آغاز کند. قبل از اینکه کشورش مورد حمله قرار گیرد.ایالات متحده تأکید کرد که عدم همکاری مکرر صدام حسین نقض قطعنامه۱۴۴۱ است، اما نتوانست شورای امنیت سازمان ملل متحد را متقاعد کند که مجوز استفاده از زور را به دلیل کمبود شواهد به تصویب برساند.با وجود این، بوش تأکید کرد که اقدامات مسالمت آمیز نمی‌تواند عراق را از سلاح‌هایی که ادعا می‌کرد در اختیار دارد خلع سلاح کند و در عوض جنگ دوم خلیج فارس را آغاز کرد. یک سال بعد، سنای ایالات متحده به طور رسمی گزارش سنا از اطلاعات پیش از جنگ در مورد عراق را منتشر کرد که در آن به این نتیجه رسیدند که بسیاری از اظهارات قبل از جنگ دولت بوش در مورد سلاح‌های کشتار جمعی عراق گمراه کننده بود. بازرسی‌های تحت رهبری ایالات متحده بعداً نشان داد که عراق قبلاً تولید و انباشت سلاح‌های کشتار جمعی فعال را متوقف کرده‌است. جنگ توسط بسیاری از جمله جان مک کین، نامزد جمهوریخواه ریاست جمهوری سال۲۰۰۸، یک «اشتباه» خوانده شد.
عراق پروتکل ژنو را در سال۱۹۳۱،معاهده منع گسترش سلاح‌های هسته ای در سال۱۹۶۹ و کنوانسیون سلاح‌های بیولوژیکی را در سال۱۹۷۲ امضا کرد، اما تا ۱۱ ژوئن۱۹۹۱ آن را تصویب نکرد. عراق کنوانسیون سلاح‌های شیمیایی را در ژانویه ۲۰۰۹ به تصویب رساند و یک ماه بعد در ۱۲ فوریه برای عراق لازم الاجرا شد.
۱۹۵۹–۱۷اوت اتحاد جماهیر شوروی و عراق توافقنامه ای را برای اتحاد جماهیر شوروی برای ساخت نیروگاه هسته ای امضا کردند و یک برنامه هسته ای را به عنوان بخشی از درک متقابل خود ایجاد کردند.
۱۹۶۸- یک راکتور تحقیقاتیIRT-2000 توسط شوروی به همراه تعدادی از تأسیسات دیگر که می‌توانستند برای تولید رادیوایزوتوپ مورد استفاده قرار گیرند در نزدیکی بغداد ساخته شد.
۱۹۷۵- صدام حسین وارد مسکو شد و دربارهٔ ساخت مدل پیشرفته یک نیروگاه اتمی سؤال کرد. مسکو تنها در صورتی موافقت می‌کند که این ایستگاه توسط آژانس بین‌المللی انرژی اتمی تنظیم شود، اما عراق نپذیرفت. با این حال، توافقنامه همکاری در ۱۵ آوریل امضا شد که جایگزین توافقنامه ۱۹۵۹ شد.
پس از ۶ماه فرانسه با فروش۷۲ کیلوگرم اورانیوم ۹۳ درصدو ساخت نیروگاه هسته ای بدون کنترل آژانس بین‌المللی انرژی اتمی به قیمت ۳ دلاربیلیون موافقت کرد.
در اوایل دهه۱۹۷۰، صدام حسین دستور ایجاد یک برنامه مخفیانه سلاح‌های هسته ای را صادر کرد. برنامه‌های سلاح‌های کشتار جمعی عراق توسط شرکت‌ها و دولت‌های مختلف در دهه‌های۱۹۷۰ و۱۹۸۰ کمک می‌شد.به عنوان بخشی از پروژه ۹۲۲، عراق تأسیسات سلاح‌های شیمیایی مانند آزمایشگاه‌ها، پناهگاه‌ها، ساختمان اداری و اولین ساختمان‌های تولیدی را در اوایل دهه۱۹۸۰ تحت پوشش یک کارخانه آفت کش ساخت. شرکت‌های آلمانی در مجموع ۱۰۲۷تن پیش سازهای گاز خردل، سارین، تابون و گازهای اشک آور ارسال کردند. این کار به عراق اجازه داد تا در سال‌های ۱۹۸۳ و ۱۹۸۴ به ترتیب ۱۵۰ تن عامل خردل و ۶۰ تن تابون تولید کند که در طول دهه ادامه یافت. پنج شرکت آلمانی دیگر تجهیزاتی را برای تولید سم بوتولین و مایکوتوکسین برای مبارزه با میکروب‌ها فراهم کردند. در سال۱۹۸۸، مهندسان آلمانی داده‌های سانتریفیوژ را ارائه کردند که به عراق کمک کرد برنامه سلاح‌های هسته ای خود را گسترش دهد. تجهیزات آزمایشگاهی و اطلاعات دیگر ارائه شد که بسیاری از مهندسان آلمانی در آن شرکت داشتند. در مجموع، ۵۲ درصد از تجهیزات بین‌المللی سلاح‌های شیمیایی عراق منشأ آلمانی داشتند. مؤسسه دولتی برای تولید آفت کش ها(SEPP) رسانه‌های کشت و انکوباتورها را به تجارت مهندسی آب آلمان سفارش داد.