moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
اونیاتی این اراضی را به استعمارگرانی که در این سفر اکتشافی حضور داشتند اعطاء نموده و از آنها حمایت نمود تا مردم را به بردگی گرفته و از بومیان آمریکایی خراج بگیرند.Who Was Juan De Oñate? A Look At The Conquistador's Violent Legacy In New Mexico
در اکتبر ۱۵۹۸، زمانی که دسته کوچکی از افراد اونیاتی برای مبادله مواد غذایی با مردم آکوما پوئبلو توقف کردند، میان آنها درگیری صورت گرفت. مردم آکوما خود برای اینکه زمستان پیشرو را زنده بمانند، به مواد غذایی شان نیاز داشتند. مردم آکوما مقاومت کردند و ۱۱ اسپانیایی به کمین افتاده و کشته شدند که در میان کشته‌شدگان برادرزاده/خواهرزاده اونیاتی به‌نام خوان دی زالدیوار نیز بود.
جام انگلو-ایتالین (، همچنین به عنوان رقابت باشگاه‌های انگلو-ایتالین اینتر-لیگ و از ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۶ با عنوان جام رقابت‌های الیتالیا، جام رقابت‌های تالبوت یا یادگار جیجی پروناچه) رقابت فوتبال منحل شده در اروپاست.
این مسابقات بین سال‌های ۱۹۷۰ تا ۱۹۹۶ به صورت متناوب بین باشگاه‌هایی از انگلیس و ایتالیا برگزار شد. این جام را جیجی پروناچه در سال ۱۹۶۹، به دنبال جام اتحادیه انگلو-ایتالین تأسیس کرد. اولین جام انگلو-ایتالین به عنوان یک تورنمنت سالانه از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۳ برگزار شد. اولین فینال در همان ابتدای کار، به دلیل خشونت لغو و سویندن تون قهرمان اعلام شد. در طول دوران برگزاری، این مسابقات با خشونت و درگیری هواداران و همچنین بین بازیکنان در زمین شهرت داشت. از سال ۱۹۷۶، این جام به عنوان یک تورنمنت نیمه‌حرفه‌ای بازگشت تا آنکه در سال ۱۹۸۶، بار دیگر منحل شد.
در سال ۱۹۹۲، جام انگلو-ایتالین دوباره به عنوان یک جام حرفه‌ای برای باشگاه‌های سطح دوم راه‌اندازی و جایگزین جام فول ممبرز انگلیس شد. نمایندگان ایتالیا تیم‌های سری بی بودند. این نسخه از جام به مدت چهار فصل تا سال ۱۹۹۶ اجرا شد، تا اینکه به دلیل تداخل با مسابقات دیگر متوقف شد. جام رقابت‌ها، طلایی و به ارتفاع بود که بر روی یک پایه چوبی نصب شده بود.
از سال ۱۹۶۷، یک سهمیه از اینتر-سیتیز فیرز کاپ به قهرمان جام اتحادیه لیگ فوتبال تعلق گرفت، اما کوئینز پارک رنجرز به عنوان قهرمان آن فصل از جام اتحادیه، نتوانست وارد مسابقات شود چراکه یوفا در آن زمان اجازه حضور تیم‌های دسته سوم را در رقابت‌های اینتر-سیتیز فیرز کاپ نمی‌داد. زمانی که دو سال بعد همین وضعیت برای سویندن تَون پیش آمد، در ازایش یک مسابقه رفت و برگشتی مقابل قهرمان آن سال کوپا ایتالیا، رم، ترتیب داده شد. با استقبالی که از آن رویداد صورت گرفت، جام اتحادیه انگلو-ایتالین نامیده شد، و به عنوان راهی برای کسب درآمد برای پرداخت دستمزد بازیکنان در طول تعطیلات پایان فصل که به دلیل برگزاری جام جهانی فوتبال ۱۹۷۰ طولانی شده بود، جام انگلو-ایتالین در سال ۱۹۷۰ افتتاح شد.
در اولین دوره، شش تیم انگلیسی و شش تیم ایتالیایی شرکت کردند. این تیم‌ها به سه گروه متشکل از دو تیم انگلیسی و دو تیم ایتالیایی تقسیم شدند. هر پیروزی با امتیاز پاداش داده می‌شد و هر تساوی و هر گل زده با یک امتیاز. فینال با حضور بهترین تیم از هر کشور برگزار شد و در ۲۸ مه ۱۹۷۰ به میزبانی ورزشگاه سن پائولو، سویندن به مصاف ناپولی رفت. تا دقیقه ۶۳، سویندن با نتیجه ۳–۰ پیش بود تا آنکه بازی به آشوب و خشونت کشید. مسابقه متوقف و سپس از دقیقه ۷۹ لغو شد و سویندن را به عنوان قهرمان اولین دوره از این مسابقات اعلام کردند.
در دومین دوره از این مسابقات سال ۱۹۷۱، بلک‌پول و بولونیا بهترین تیم‌های دو کشور بودند و فینال را در ورزشگاه رناتو دال آرا به تاریخ ۱۲ ژوئن ۱۹۷۱ برگزار کردند. پس گرفتن جام برای یک باشگاه ایتالیایی حیاتی بود. پس از ۹۰ دقیقه، نتیجه ۱–۱ شد و بازی به وقت‌های اضافه رفت که طی آن میکی برنز گل پیروزی را برای بلک‌پول به ثمر رساند.
در سال ۱۹۷۲، بلک‌پول مجدداً به فینال راه یافت، اما در دفاع از عنوان قهرمانی ناموفق بود و رم بود که با پیروزی ۳–۱، جام را بالای سر برد. در نسخه سال ۱۹۷۳، دیگر امتیازی به ازای هر گل زده تعلق نمی‌گرفت. در ۳ ژوئن ۱۹۷۳، ورزشگاه آرتمیو فرانکی پذیرای فینال و شاهد پیروزی ۲–۱ نیوکاسل مقابل فیورنتینا بود. به دلیل عدم استقبال، مسابقات ادامه پیدا نکرد، تا آنکه در سال ۱۹۷۶ به عنوان یک رقابت نیمه‌حرفه‌ای دوباره از سر گرفته شد.
در مارس ۱۹۷۶، جام انگلو-ایتالین به عنوان یک تورنمنت نیمه‌حرفه‌ای با شش شرکت‌کننده از هر دو کشور، مجدداً معرفی شد. فینال با حضور دو تیم ویمبلدون و مونتسا برگزار شد و مونتسا با یک گل پیروز و قهرمان شکست‌ناپذیر این تورنمنت شد. این مسابقات به رقابت‌های جام آلیتالیا تغییر نام داد و برای دو سال بعد، بث سیتی طرف انگلیسی فینال بود اما در سال ۱۹۷۷ به لکو و در سال ۱۹۷۸ به اودینزه جام را باختند.
در سال ۱۹۷۹، هر کشور چهار شرکت‌کننده داشت و ساتن یونایتد، طرف ایتالیایی فینال، چیتی را با نتیجه ۲–۱ شکست داد تا اولین و تنها قهرمان انگلیسی در زمان برگزاری این رقابت‌ها به عنوان یک رقابت نیمه‌حرفه‌ای باشد. ساتن یونایتد در تلاش برای دفاع از عنوان قهرمانی‌اش در سال بعد تا فینال رسید اما تریستیانا ناکامشان گذاشت.
در سال ۱۹۸۱، این مسابقات رقابت‌های جام تالبوت نام گرفت و مودنا قهرمان آن شد. سال بعد به افتخار مردی که مسابقات را پایه‌گذاری کرد، نام مسابقات به یادبود جیجی پروناچی تغییر کرد و تعداد شرکت‌کنندگان به چهار تیم کاهش یافت. فرمت جدید شامل دو نیمه‌نهایی انگلیسی-ایتالیایی بود و این معنی را داشت که فینال لزوماً توسط یک تیم انگلیسی و یک تیم ایتالیایی برگزار نمی‌شد. در فینال آن سال، مودنا با غلبه بر ساتن یونایتد، با موفقیت از عنوان قهرمانی‌اش دفاع کرد. ساتن آخرین تیم انگلیسی بود که به فینال مسابقات در دوران نیمه‌حرفه‌ای‌اش رسید.
هر دو تیم در فینال‌های ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۶ ایتالیایی بودند و پس از نسخه سال ۱۹۸۶، مسابقات دیگر برگزار نشد.
در سال ۹۳–۱۹۹۲، این رقابت‌ها به عنوان جایگزینی برای جام فول ممبرز از سر گرفته شد. و تورنمنتی حرفه‌ای برای تیم‌های سطح دوم فوتبال دو کشور ایتالیا و انگلستان بود؛ دسته اول انگلستان که به تازگی تغییر نام داده بود و سری بی در ایتالیا.
نسخه جدید مسابقات با دورهای مقدماتی آغاز شد و ۲۴ تیم انگلیسی در ۸ گروه سه تیمی با هم رقابت کردند. هر تیم یک بار به مصاف دیگر تیم‌های گروه می‌رفت و تیم‌های اول از هشت گروه به رقابت اصلی راه می‌یافتند.
رقابت اصلی شامل دو گروه بود که در هر گروه چهار تیم انگلیسی و چهار تیم ایتالیایی حضور داشتند. هر تیم چهار بازی گروهی در مقابل تیم‌های کشور مقابل انجام می‌داد، سپس، تیم برتر هر گروه از هر کشور در نیمه‌نهایی رقابت می‌کردند؛ یک نیمه‌نهایی تمام انگلیسی و یک نیمه‌نهایی تمام ایتالیایی. فینال یک مسابقه تک‌بازی به میزبانی ومبلی بود.
در فینال ۹۳–۱۹۹۲، کرمونزه با پیروزی ۳–۱ مقابل داربی کَونتی، جام را به ایتالیا برد. در فینال ۱۹۹۴، برشا با غلبه بر ناتس کونتی قهرمانی را به خود اختصاص داد، اما ناتس کونتی یک سال بعد، بار دیگر به فینال رسید و با شکست ۲–۱ آسکولی در فینال ۱۹۹۵ قهرمان شد. فصل ۹۶–۱۹۹۵، آخرین دوره از مسابقات بود و در فینال ۱۷ مارس ۱۹۹۶، جنوا با پیروزی ۵–۲ برابر پورت ویل، آخرین قهرمان این مسابقات شد. از سال ۱۹۹۶ و از آنجا که دو لیگ نتوانستند در مورد تاریخ‌های برگزاری به توافق برسند، رقابت‌ها کنار گذاشته شد.
کتابخانه سلیمانیه کتابخانه ای است که در سال ۱۹۲۷ جنب مکاتب مسجد سلیمانیه در استانبول تأسیس شد. کتابخانهٔ اولیه توسط سلیمان اول ساخت شد و هسته اصلی کتابخانهٔ امروزی را شکل می‌دهد.
این کتابخانه از نظر نسخ خطی یکی از مهم‌ترین کتابخانه‌های جهان است. کتابخانه‌های خطی استانبول با «قانون یکسان‌سازی آموزش» و «قانون تعطیلی تکیه‌ها و عزلت‌کده‌ها» که در دوره جمهوریت تصویب شده بود، به کتابخانه نسخ خطی سلیمانیه تحویل داده شد. ۷۰۰۰۰ جلد نسخه خطی و ۱۲۰۰۰۰ اثر چاپی در مجموع در ۱۰۶ مجموعه در کتابخانه موجود است. از این تعداد، ۱۲۰۰۰ جلد کتاب به زبان ترکی است. ۵۰۰۰۰ جلد به زبان عربی و ۳۶۸۰ جلد به زبان فارسی است.
به عنوان مثال، نسخ خطی ابن سینا، یکی از ۳ سندی که در ترکیه یافت شده و توسط یونسکو در «حافظه جهانی» گنجانده شده‌است، نیز در این کتابخانه یافت می‌شود.
با ارزش‌ترین مجموعه‌های موجود در کتابخانه نسخه خطی سلیمانیه عبارتند از: ایاصوفیه، بغدادلی وهبی، کارالله، داماد ابراهیم، اسد افندی، فاتح، حاجی محمود، حمیدیه، قلیچ علی، لاللی، ریسولکوتاپ، سلیمانیه، مسجد شهید علی و ینی. مجموعه‌های زیر در کتابخانه موجود است.
لاسلو آلماشی ( با نام کامل لاسلو آدولف اِده دْیْوردْیْ ماریایِ توروک‌سنت‌میکلوشی و زادهٔ ۲۲ اوت/۳ نوامبر ۱۸۹۵ – درگذشتهٔ ۲۲ مارس ۱۹۵۱)، آریستوکرات، موتورسوار، صحرانورد، هوانورد، پیش‌آهنگ و ورزشکار اهل مجارستان بود که هم در رمان "بیمار انگلیسی" اثر مایکل اونداتیه (۱۹۹۲) و هم در فیلم اقتباسی با همین نام (۱۹۹۶) به عنوان قهرمان داستان از او یاد شده‌است.
آلماشی در بوروشتیانکو، اتریش-مجارستان (برنشتاین ایم بورگنلند امروزین در اتریش) در یک خانواده اشرافی مجاری متولد شد. پدرش، دْیْوردْیْ آلماشی، جانورشناس و قوم‌شناس بود. وی از سال ۱۹۱۱ تا ۱۹۱۴ در مدرسه بروو تحصیل کرد. این مدرسه در یک خانه شخصی در ایست‌بورن، انگلستان توسط دانیل ویلر آموزش دید.Eastbourne Local History Society Newsletter Nr 143
در طول جنگ جهانی اول، آلماشی به همراه برادرش یانوش به پیوست. وی در آنجا شاهد اقدام علیه صرب‌ها و سپس روس‌ها در جبهه شرقی بود. در سال ۱۹۱۶، او به نیروهای امپراتوری اتریش-مجارستان و نیروهای هوانوردی سلطنتی منتقل شد. در مارس ۱۹۱۸ و پس از منهدم شدن هواپیمایش در شمال ایتالیا، در بقیه جنگ نقش مربی پرواز را بر عهده گرفت.
آلماشی پس از جنگ، به مؤسسه تکنیکی ایست‌بورن در شرق ساسکس، انگلستان رفت. از نوامبر ۱۹۲۱ تا ژوئن ۱۹۲۲، او در همان‌جا در ایستبورن اقامت داشت. آلماشی یکی از اعضای پیشگام باشگاه پرواز ایستبورن بود.
پس از بازگشت به مجارستان، در سمت منشی شخصی اسقف سومبات‌هی، یانوش میکِش فعالیت کرد. میکش یکی از چهره‌های برجسته تلاش نافرجام پس از جنگ برای بازسازی هابسبورگ بود. در سال ۱۹۲۱، زمانی که کارل به مجارستان بازگشت تا تاج و تخت را بگیرد، آلماشی جوان به‌طور تصادفی به عنوان راننده اسقف میکش درگیر این وقایع شد. اسقف به کارل کمک کرد تا به بوداپست برسد؛ میکلوش هورتی، نایب‌السلطنه مجارستان، کارل را مؤدبانه اما قاطعانه به اتریش بازگردانده بود. پس از معرفی او، پادشاه همچنان از او به عنوان «کنت آلماشی» یاد می‌کرد. از این‌رو آلماشی عمدتاً در مصر و در میان خاندان سلطنتی مصر، برای گشودن درهایی که به روی افراد عادی بسته می‌ماند، از این عنوان به نفع خود استفاده می‌کرد. اما خود او در گفتگوهای خصوصی اعتراف کرد که این عنوان قانونی نیست.Kubassek, János, "A Szahara bűvöletében" (Enchanted by the Sahara), Panoráma, Budapest 1999
پس از سال ۱۹۲۱، آلماشی به عنوان نماینده شرکت ماشین‌سازی اتریشی در سومبات‌هی مجارستان کار کرد و در بسیاری از مسابقات ماشین‌رانی با برند شتِیِر برنده شد.Almásy, László, "Autóval Szudánba" (With Motorcar to the Sudan), Franklin, Budapest 1929
خواهران بنگر فیلمی محصول سال ۲۰۰۲ و به کارگردانی باب دلمن است. در این فیلم بازیگرانی همچون گلدی هان، سوزان ساراندون، جفری راش، اریکا کریستنسن، روبن توماس و اوا اموری ایفای نقش کرده‌اند.
دکتر روح () یک مجموعهٔ تلویزیونی کره جنوبی سال ۲۰۲۲ به کارگردانی بو سونگ-چول و بازی رین، کیم بوم، یوئی و سون نایون است. این مجموعه از سه ژانویه تا ۲۲ فوریه ۲۰۲۲، دوشنبه و سه‌شنبه‌ها ساعت ۲۲:۳۰ (کی‌اس‌تی) از تی‌وی‌ان برای ۱۶ قسمت پخش شد. این مجموعه همچنین برای استریم در تیوینگ، آی‌چی‌یی و ویو در دسترس است.
این فیلم بسیار زیبا در گروه تلوزیونی جم دوبله و پخش شد که استقبال زیادی برای این سریال شد این سریال15 قسمت دارد
زنان در قاره آمریکا زنانی هستند که در آن متولد شده‌اند، در آن زندگی می‌کنند، و اهل قاره آمریکا هستند، منطقه‌ای که منطقه کارائیب، آمریکای مرکزی یا آمریکای میانه، آمریکای شمالی و آمریکای جنوبی را در بر می‌گیرد. تکامل، فرهنگ و تاریخ آنها با تاریخ قاره آمریکا همخوان است، اگرچه تجربه‌های زنان اغلب با مردان جامعه متفاوت بود. تفاوت در تجارب زنان اغلب مربوط به تقسیم کار یا محدودیت‌هایی است که به دلیل نقش‌های سنتی در جامعه بر آنها اعمال می‌شود. تأثیرات برده داری، اسارت و استعمار در طول زمان تأثیر عمیقی بر زنان در قاره آمریکا گذاشته‌است.
انجمن تاریخ زنان در قاره آمریکا (SHAW), یک سازمان بریتانیایی است که تاریخ زنان را در زمینه ارتباط آنها با قاره آمریکا مطالعه می‌کند. مطالعه تاریخ زنان امکان بازیابی اطلاعات از دست رفته در مورد نحوه زندگی، کار و مشارکت زنان در فرهنگ‌های خود را فراهم می‌کند. نگاه کردن به تاریخ زنان از دریچه جغرافیا و فرهنگ مشترک، امکان مقایسه مفید زندگی زنان در قاره آمریکا را فراهم می‌کند بدون اینکه ناسیونالیسم داستان را تیره کند.
زنان در قاره آمریکا یا زنانی که اکنون در مناطقی به نام آمریکای شمالی، آمریکای مرکزی، دریای کارائیب و آمریکای جنوبی ساکن هستند، از طریق مهاجرت وارد این کشور شدند. بسیاری از داستان‌های منشأ مردمان بومی که در قاره آمریکا زندگی می‌کردند، حاوی مضامینی از مردمی است که از طریق مکان دیگری، خواه از زمین یا از آب، وارد این سرزمین می‌شوند. اولین شواهد تاریخی از مردم در قاره آمریکا از مطالعات علمی از DNA میتوکندریایی سرخ‌پوستان دیرین ناشی می‌شود که حدود ۱۳۰۰۰ سال پیش از پل برینگ لند از برینگیا به منطقه‌ای که اکنون به نام آلاسکا شناخته می‌شود، عبور کردند. از شمال، مهاجران از برینگیا به جنوب سفر کردند و از آنجا از ساحل غربی به سمت شرق منشعب شدند. در ابتدا هم زن و هم مرد در شکار و جمع‌آوری شرکت داشتند، زیرا بقا به همکاری همه اعضای جامعه بستگی داشت. جمع‌آوری و ذخیره غذا، ساختن سرپناه و لباس برای زنده ماندن در آب و هوای خشن شمالی، به مهارت‌های متعددی نیاز داشت. اگرچه تعیین دقیق تقسیم کار برای افراد اولیه غیرممکن است، اما واضح است که مهاجران با شرایط در حال تغییر، سازگاری‌هایی را انجام داده‌اند. باستان‌شناسی اولیه بر اهمیت شکار بزرگ به‌عنوان یک استراتژی بقا برای دیرینه‌یان متمرکز بود، اما تحقیقات جدیدتر نشان می‌دهد که استراتژی قابل‌اعتمادتر به احتمال زیاد بر روی جمع‌آوری فعالیت‌های زنان و کودکان متمرکز بود. همان‌طور که ابزارها توسعه یافتند، وظایف خاص ممکن است جنبه‌های جنسیتی داشته باشد، هنگامی که کشاورزی در دوره باستانی ظهور کرد (۸۰۰۰ تا ۳۰۰۰ قبل از میلاد)، و تغییر در تهیه غذا از منابع موجود ایجاد شد، جوامع به سمت جوامع مستقر تر تغییر کردند که اغلب طبقات اجتماعی، تجارت و تخصص اقتصادی نیروی کار را توسعه می‌دادند. سوابق باستان‌شناسی نشان می‌دهد که زنان در سراسر قاره آمریکا نقش پراهمیت در این گذار ایفا کردند و فعالیت زنان در ایجاد و استفاده از ابزار سنگی در این دوره مشهود است. سوابق دفن در طول دوره باستانی چیز زیادی در مورد تفاوت وضعیت بین زنان و مردان آشکار نمی‌کند اما تأیید می‌کند که آنها وظایف جداگانه ای انجام می‌دادند.
استعمار و تماس با اروپایی‌ها تغییرات شدیدی را برای همه ساکنان قاره آمریکا به همراه داشت. بیماری و عدم ایمنی در برابر بیماری‌های آفریقایی و اروپایی باعث مرگ بیش از ۸۰ درصد از جمعیت بومی قاره آمریکا در دو سده نخستین دوره استعمار شد. گروه‌های اصلی اروپایی که مستعمره شدند و بر سر کنترل منطقه جنگیدند، هلندی‌ها، انگلیسی‌ها، فرانسوی‌ها، پرتغالی‌ها و اسپانیایی‌ها بودند. آنها سیستم‌های اقتصادی را ایجاد کردند که به نفع خودشان بود، زمین و منابع را گرفتند و همچنین از مردم بومی نیروی کار یا وارد کردن بردگان نیاز داشتند. اگرچه اسارت در میان فرهنگ‌های بومی وجود داشته‌است، اسیران یا برده‌ها به‌عنوان پیاده‌ای برای استفاده در روابط دیپلماتیک، برای حل اختلافات، برای رفع خطاها، یا به‌عنوان مجازات برای جنایات قرار می‌گرفتند و اغلب وظایف متعددی به عنوان کارگر یا زندانی داشتند. اکثر اسیران را زنان تشکیل می‌دادند، زیرا می‌توانستند به‌عنوان مذاکره‌کننده و همچنین برای تکمیل جمعیت رو به کاهش فرهنگ خود یا فرهنگ اسیر خود استفاده شوند. نتیجه پیروزی‌ها متفاوت بود زیرا هم فرهنگ‌های بومی و هم گروه‌های مختلف اروپایی متفاوت بودند، روابط زن و مرد به‌طور قابل توجهی در دوران استعمار تغییر کرد. استعمارگران فرانسوی، پرتغالی و اسپانیایی عقاید مذهبی کاتولیک را به آمریکای لاتین و آمریکای شمالی آوردند، که پیروی زنان را به اقتدار مردانه تحمیل کرد و زنان را از مراسم تشریفاتی حذف شدند. استعمارگران هلندی و انگلیسی باورهای عمدتاً پروتستانی را به مردم بومی با دیدگاه‌های مردانه در مورد نقش‌های جنسیتی وارد فرهنگ‌های تحت استعمار کردند.
آفریقایی‌ها، بومیان آمریکا و اروپایی‌ها همگی بخشی از تجارت برده در اوایل تاریخ ایجاد آمریکای شمالی مدرن بودند. در سرتاسر قاره آمریکا، در آب و هوای گرم‌تر، جایی که سیستم‌های کشت و زرع توسعه یافتند، یا در مناطق شمالی، جایی که زنان یا به عنوان جنایتکار حمل می‌شدند یا به عنوان خدمتکار اجاره‌ای کار می‌کردند برده داری وجود داشت. در اوایل دهه ۱۵۳۰، پرتغال شروع به استفاده از نیروی کار برده در برزیل برای کار در مزارع نیشکر کرد. در ابتدا، پرتغالی‌ها از مردم بومی به عنوان برده استفاده می‌کردند، اما در سال ۱۵۷۴، ولیعهد فرمان داد که اگر مردم بومی آدم‌خوار، قبلاً برده یا غنائم «جنگ عادلانه» نباشند، نمی‌توان آنها را به بردگی گرفت. اسپانیایی‌ها همچنین از مردم بومی به عنوان نیروی کار اجباری استفاده می‌کردند، اما از آنجا که تحت سیستم "انکومیاندا"، نه دارایی و نه "ایندیوس"‌ها دارایی ارثی نبودند، با برده داری تفاوت داشت که در سال ۱۵۴۲ در مستعمرات اسپانیا لغو شد. هنگامی که هلندی‌ها در اوایل قرن هفدهم صنعت شکر برزیل را به دست گرفتند، نه تنها به وارد کردن آفریقایی‌ها برای کار برده ادامه دادند، بلکه در گسترش تولید شکر در سراسر کارائیب نقش مهمی داشتند. یک انگلیسی آموزش دیده هلندی، جان دراکس، روش‌های کشاورزی مورد استفاده در برزیل را برای تطبیق با مدل جزیره‌ای کوچک در باربادوس در اواسط دهه ۱۶۵۰ اصلاح کرد و ثابت کرد که جزایر کارائیب می‌توانند کالاهای کافی برای پالایشگاه‌های آمستردام را تأمین کنند. در همان بازه زمانی، هم فرانسه و هم انگلستان شروع به استفاده از برده داری در هند غربی کردند. در دهه ۱۶۲۰، بریتانیا شروع به گسترش به سمت دریای کارائیب کرد و دارایی‌های اسپانیایی سابق را تصاحب کرد. در ابتدا برنامه‌ریزی شده بود که جزایر توسط کشاورزان کوچکی که محصولات کشاورزی برای صادرات به انگلستان پرورش می‌دادند، اداره شود. از آنجایی که شکر سودآورتر بود، کشاورزان کوچک رانده شدند و اقتصاد مزارع توسعه یافت.
زنان در ایالات متحده آمریکا به شدت در جنبش مخالفت با بردگی فعال بودند. زنان در خط مقدم این جنبش بودند و در حومه شهر سفر می‌کردند و در مورد مسئله برده داری صحبت می‌کردند و ستون اصلی جنبش ضد برده داری به حساب می‌آمدند. لوکرشیا مات و ویلیام لوید گاریسون در نهایت انجمن ضد برده داری آمریکا را تأسیس کردند و هر دو از زنان مبارزه با برده داری حمایت کردند. زنانی مانند سارا مک کیم و سوزانا رایت، در راه‌آهن زیرزمینی فعال بودند و به بردگان کمک می‌کردند تا به سمت شمال فرار کنند. مشارکت به زنان سفیدپوست محدود نمی‌شد، زیرا زنان سیاه‌پوست و زنان بومی آمریکا نیز در کمک به فرار برده‌ها، صحبت دربارهٔ برده‌داری و محافظت از آنها مشارکت داشتند. کریستیانا کارتو بانیستر به حدود صد برده که از طریق بوستون آمده بودند پناه داد، و هریت تابمن به دلیل مشارکت در راه‌آهن زیرزمینی مشهور بود، سوجرنر تروث در مورد بیماری‌های برده داری سخنرانی کرد، و زنانی مانند چروکی سالی جانسون، سعی کردند از شوهرش که یک برده فراری بود، با بخشی از زمین خود محافظت کنند. Tuscarora، ایروکوا و Seminole برای کمک به فراریان شناخته شده بودند. برای بسیاری از زنان، مبارزه برای از بین بردن برده داری، میل به مبارزه برای حقوق خود را به همراه داشت. تشخیص اینکه آنها قادر به شرکت در کنوانسیون ضد برده داری لندن در انجمنی نبودند که برای ارتقای حقوق گروه دیگری از مردم تلاش می‌کرد، باعث شد الیزابت کدی استانتون و لوکرتیا موت کنوانسیون سنکا فالز را برای حقوق زنان در سال ۱۸۴۸ برگزار کنند
در کانادا، زنان برای اولین بار در سال ۱۸۸۵ به‌طور رسمی در ارتش پذیرفته شدند. آنها به عنوان پرستار در مقاومت شمال غربی مشغول به کار شدند.
پس از استعمار اروپا در کانادا، زنان نقش‌های سنتی متفاوتی را ایفا کردند. علاوه بر وظایف خانه، برخی از زنان در تجارت خز، منبع اصلی پول نقد در فرانسه جدید، شرکت می‌کردند. آنها در خانه در کنار همسران یا پدران خود به عنوان تاجر، منشی و تأمین کننده کار می‌کردند. برخی از زنان بیوه نقش شوهرانشان را بر عهده گرفتند. تعداد انگشت شماری در نوع خود کارآفرینان فعال بودند. به‌طور مشابه، در ایالات متحده، زنان نفوذ بیشتری در حوزه خانگی داشتند، حتی اگر آنها اغلب همراه با شوهران خود در جامعه استعماری کار می‌کردند.
به گفته Tuñón Pablos، زنان مکزیکی در طول تاریخ مکزیک در اسطوره‌ها تعالی پیدا کرده‌اند اما در نقش خود در جامعه مکزیک پیرو باقی مانده‌اند.
بسیاری از کشورهای قاره آمریکا چارچوب‌های قانونی را برای زنان برای دستیابی به برابری با مردان فراهم کرده‌اند. طبق قانون اساسی، زنان امروزی جمهوری دومینیکن از نظر حقوق و مالکیت با مردان برابر هستند. زنان آرژانتینی بر اساس استانداردهای آمریکای لاتین به سطح نسبتاً بالایی از برابری دست یافته‌اند و در گزارش شکاف جنسیتی جهانی که توسط مجمع جهانی اقتصاد در سال ۲۰۰۹ تهیه شد، زنان آرژانتینی از نظر دسترسی به منابع و فرصت‌ها در رتبه بیست و چهارم در میان ۱۳۴ کشور مورد مطالعه قرار گرفتند. زنان در برزیل از حقوق و وظایف قانونی مشابه مردان برخوردار هستند که به وضوح در ماده ۵ قانون اساسی ۱۹۸۸ برزیل بیان شده‌است. یک دفتر در سطح کابینه، دبیرخانه امور زنان، بر دبیرخانه ویژه ای نظارت می‌کند که مسئولیت تضمین حقوق قانونی زنان را بر عهده دارد. اگرچه قانون تبعیض بر اساس جنسیت در استخدام و دستمزد را ممنوع می‌کند، تفاوت دستمزد قابل توجهی بین مردان و زنان وجود دارد. پیشرفت تحصیلی، مشارکت نیروی کار و حقوق زنان بهبود یافته‌است، به ویژه از زمانی که شیلی دوباره در سال ۱۹۹۰ به یک دموکراسی تبدیل شد. شیلی در سال ۲۰۰۴ طلاق را قانونی کرد و همچنین یکی از معدود کشورهایی است که رئیس‌جمهور زن داشته‌است.
در زمان انقلاب آمریکا، زنان مستعمره‌ها به حق طلاق دسترسی بیشتری پیدا کردند. زنان دورگه آفریقایی-ترینیدادی معمولاً «سرپرست خانواده» می‌شوند، بنابراین «خودمختاری و قدرت» کسب می‌کردند. زنان ترینیداد و توباگو با شرکت در کارناوال ترینیداد و توباگو، «جنسیت قاطعانه» خود را به نمایش می‌گذارند. برخی از آنها همچنین در فرقه‌های به اصطلاح آفریقایی-مسیحی و در اداره «انجمن‌های اعتباری چرخشی غیررسمی سو سو سو» فعال بوده‌اند.
زنان ۴۸٫۹ درصد از کرسی‌های پارلمانی در مجلس ملی کوبا را در اختیار دارند و در رتبه ششم از ۱۶۲ کشور در زمینه مسائل مشارکت زنان در زندگی سیاسی قرار دارند. پاناما یک رئیس‌جمهور زن به عنوان رهبر ملی خود داشت، میریا موسکوسو اولین رئیس‌جمهور زن پاناما بود که از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۴ در این سمت فعال بود.
زنان در قاره آمریکا به‌طور فزاینده ای به محیط کار کمک کرده‌اند و مشاغلی را به دست آورده‌اند که زمانی برای زنان ممکن نبود.
از نظر تحصیلی، زنان در گویان در امتحانات منطقه ای از مردان گویان بهتر عمل کرده‌اند. در حال حاضر تعداد زنانی که در گویان در دانشگاه‌ها تحصیل می‌کنند بیشتر از مردان است. زنان آرژانتینی از سطح تحصیلات مشابهی با مردان برخوردار هستند و نسبت ثبت نام در مدارس تا حدودی بالاتر از همتایان مرد خود هستند. آنها به خوبی در زندگی فرهنگی و فکری ملت ادغام شده‌اند.
در السالوادور، درصد مردان با حداقل تحصیلات متوسطه در سال ۲۰۱۰، ۴۷٫۵ در مقایسه با زنان ۴۰٫۵ درصد بود.
نهادهای قانونی و دولتی که در حال حاضر در پاراگوئه وجود دارد تا حدی از طریق تلاش‌های سازمان‌های فمینیستی در این کشور توسعه یافتند که در طول دهه ۱۹۹۰ کمپین‌های آگاه‌سازی قابل توجهی را برای رسمی کردن تضمین‌های حقوق زنان برگزار کردند.
در دورانی که برده داری در قاره آمریکا قانونی بود، زنان برده شده اغلب به عنوان وسایل جنسی مورد استفاده قرار می‌گرفتند و هیچ حمایت و پناهی برای آسیب‌های جنسی نداشتند.
در آمریکای لاتین، اغلب کسانی که مرتکب اعمال خشونت‌آمیز علیه زنان می‌شوند، از سوی سیستم‌های قانونی که برای تعقیب مجرمان مجهز نیستند یا گاهی علاقه چندانی به انجام این کار نشان نمی‌دهند، مجازات نمی‌شوند.
مرتد فِطری در فقه شیعه به شخصی گفته می‌شود که در خانواده مسلمان زاده شده باشد به طوری که، پدر یا مادرش یا هر دو، مسلمان باشند و بعد از بلوغ، محققانه از اسلام رویگردان شود. مجازات چنین فردی براساس فقه شیعه اعدام است.
شیخ طوسی از علمای بزرگ شیعه در مورد مرتد فطری می‌گویدنام کتاب: "علوم سیاسی"، نویسنده: "دفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیه قم"، جلد: ۱۸ صفحه: ۱۲؛
اکثر فقه‌های شیعه بر این باورند حکم مرتد فطری یعنی قتل به صورت عموم بوده و شامل صورت توبه و عدم توبه می‌شود، به این معنا که توبه مرتد هیچ اثری در حکم قتل وی ندارد، و به محض اثبات ارتداد، شخص مرتد باید کُشته شود.نام کتاب: "نشریه معرفت" نویسنده:موسسه آموزشی پژوهشی امام خمینی (ره) ، جلد: ۹۳ صفحه: ۹ همچون علاوه بر اجرای مجازات قتل احکامی مانند فسخ عقد زناشویی بدون نیاز به اجرای صیغه طلاق و بی‌اعتبار شدن مالکیت وی نسبت به اموالی که قبل از ارتداد داشته‌است، نیز از دیگر مجازات‌های اسلامی برای مرتد فطری محسوب می‌شود.نام کتاب: "دانشنامه کلام اسلامی" نویسنده: جمعی از محققین حوزه علمیه، جلد: ۱ صفحه: ۳۳
از نظر فقه‌های امامیه دو گونه مرتد وجود دارد: فطری و ملی. اگر مسلمان‌زاده‌ای از دین خود خارج شود، از نوع نخست به‌شمار می‌آید و اگر کافری پس از گرویدن به اسلام به کفر بازگردد، به‌عنوان مرتد ملی شناخته می‌شود. این تقسیم‌بندی نزد فقه‌های شیعه از آنجاست که بین دو نوع مرتد از نظر مجازات تفاوت قائل شده‌اند، اما فقهای اهل سنت برای هر دو، مجازاتی یکسان مطرح کرده‌اند.
معیار فقه‌های امامیه برای تشخیص فطری بودنِ مرتد یکی از این عناصر است: انعقاد نطفه در خانوادهٔ مسلمان، ولادت از والدین مسلمان، بلوغ در دامان پدر و مادر مسلمان. محمدحسن نجفی مشروحاً به نقد نظریات مختلف پرداخته، و عنصر «انعقاد نطفه» را ترجیح داده‌است؛ بر این پایه، اگر والدین طفل پس از انعقاد مرتد گردند، وی همچنان فطرتاً مسلمان خوانده می‌شود. اما از نظر مجازات، فقهای امامیه علاوه بر قتل، عقوبت‌های زیر را برای مردی که مرتد فطری است در نظر گرفته‌اند:
روبن لوی (۲۸ آوریل ۱۸۹۱ – ۶ سپتامبر ۱۹۶۶) استاد زبان فارسی در دانشگاه کمبریج بود که در زمینه ادبیات فارسی و تاریخ اسلام مقالاتی نوشت.
لوی در مدرسه فریرز، بانگور، کالج دانشگاهی ولز شمالی، کالج بانگور و کالج جسوس آکسفورد تحصیل کرد و زبان‌های فارسی و ترکی و زبان‌های سامی را مطالعه می‌کرد. اولین معلم فارسی او عیسی صدیق بود.
در طول جنگ جهانی اول، او سروان اطلاعات ستاد کل بین‌النهرین بود (۱۹۱۶–۱۹۱۸) و در سرویس سیاسی عراق کار می‌کرد (۱۹۱۸–۱۹۲۰). او از سال ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۳ در آکسفورد به زبان فارسی سخنرانی می‌کرد و سپس از سال ۱۹۲۳ تا ۱۹۲۶ در ایالات متحده زندگی کرد. او در سال ۱۹۲۶ به عنوان مدرس زبان فارسی به دانشگاه کمبریج نقل مکان کرد و در سال ۱۹۵۰ استاد زبان فارسی شد و کرسی برای او ایجاد شد. او همچنین عضو همکار کالج مسیح در کمبریج بود. در طول جنگ جهانی دوم، او یک رهبر اسکادران در اطلاعات RAF بود.
اولین کتاب او، "ادبیات فارسی" (۱۹۲۳) زمانی نوشته شد که او هنوز در آکسفورد مدرس بود. "تواریخ بغداد" (۱۹۲۹) گزارشی از قرون وسطی مسلمانان و خلافت عباسی بود. این منجر به کار اصلی او، "جامعه‌شناسی اسلام" (۲ جلد – ۱۹۳۱-۳۳) (در سال ۱۹۵۷ با عنوان "ساختار اجتماعی اسلام") گردید که به عنوان رویکردی جدید به تاریخ مسلمانان تلقی می‌شد. او همچنین ترجمه‌ها و تصحیح‌های نقادانهٔ متون فارسی، از جمله "قابوس‌نامه" ("آینه‌ای برای شاهزادگان"، ۱۹۵۱)، "مرزبان‌نامه " ("قصه‌های مرزبان"، ١۹۵۹) و "شاهنامه" (۱۹۶۶) را ویراستاری و منتشر کرد.
امیلی وایلدینگ دیویسون (۱۱ اکتبر ۱۸۷۲). - ۸ ژوئن ۱۹۱۳) از طرفداران حق رای زنان اهل بریتانیا بود که در اوایل سده بیستم برای کسب رأی برای زنان در بریتانیا مبارزه می‌کرد. دیویسون که یکی از اعضای اتحادیه اجتماعی و سیاسی زنان (WSPU) و یک مبارز برای آرمان خود بود، در ۹ نوبت دستگیر شد، هفت بار دست به اعتصاب غذا زد و در چهل و نه نوبت به زور غذا خورد. او پس از برخورد با اسب پادشاه جورج پنجم، آنمر در دربی ۱۹۱۳ هنگامی که در طول مسابقه به پیست رفت، در سن ۴۰ سالگی جان باخت.
دیویسون در خانواده ای متوسط بزرگ شد و قبل از اینکه به عنوان معلم و فرماندار مشغول به کار شود در کالج رویال هالووی لندن و کالج سنت هیو آکسفورد تحصیل کرد. او در نوامبر ۱۹۰۶ به WSPU پیوست و در طول راهپیمایی‌ها افسر سازمان و مباشر ارشد شد. او خیلی زود به دلیل اقدام ستیزه جویانه خود در سازمان شناخته شد. تاکتیک‌های او شامل شکستن شیشه‌ها، پرتاب سنگ، آتش زدن صندوق‌های پستی، کار گذاشتن بمب و در سه نوبت، پنهان شدن در کاخ وست‌مینستر - از جمله در شب سرشماری ۱۹۱۱ بود. تشییع جنازه او در ۱۴ ژوئن ۱۹۱۳ توسط WSPU سازماندهی شد. صفوفی متشکل از ۵۰۰۰ نفر از افراد طرفداران حق رای زنان و حامیان آنها تابوت او را همراهی کردند و ۵۰۰۰۰ نفر در مسیر لندن به احترام او ایستادند. سپس تابوت او با قطار به محل زندگی خانوادگیش در مورپث، نورثامبرلند برده شد.
دیویسون یک فمینیست سرسخت و مسیحی پرشور بود و براین باور بود که سوسیالیسم یک نیروی اخلاقی و سیاسی برای خیر است. بسیاری از زندگی او از طریق نحوه مرگش تفسیر شده‌است. او هیچ توضیح قبلی در مورد آنچه قصد داشت انجام دهد ارائه نکرد و عدم قطعیت انگیزه‌ها و نیات او بر نحوه قضاوت او توسط تاریخ تأثیر گذاشته‌است. چندین نظریه برای مرگ او از جمله تصادف، خودکشی، یا تلاش برای چسباندن پرچم حق رأی به اسب پادشاه ارائه شده‌است.
امیلی وایلدینگ دیویسون در ۱۱ اکتبر ۱۸۷۲ در خانه راکسبورگ، گرینویچ، در جنوب شرقی لندن به دنیا آمد. والدین او چارلز دیویسون، یک تاجر بازنشسته، و خواهرزاده کیزلی، هر دو از مورپث ، نورثامبرلند بودند. در زمان ازدواج او با مارگارت در سال ۱۸۶۸، چارلز ۴۵ ساله و مارگارت ۱۹ ساله بود. امیلی سومین فرزند از چهار فرزند این زوج بود. خواهر کوچکتر او در سال ۱۸۸۰ در سن شش سالگی بر اثر دیفتری درگذشت. ازدواج با مارگارت دومین ازدواج چارلز بود. ازدواج اول او قبل از مرگ همسرش در سال ۱۸۶۶ بود.
خانواده دیویسون به ساوبریج‌وورث، هرتفوردشر نقل مکان کردند، در حالی که امیلی هنوز نوزاد بود. تا ۱۱ سالگی در خانه تحصیل کرد. هنگامی که والدینش به لندن نقل مکان کردند، او به یک مدرسه روزانه رفت، سپس یک سال را در دانکرک فرانسه گذراند. هنگامی که او ۱۳ سال داشت به دبیرستان مدرسه مقدماتی کنزینگتون رفت و بعداً در سال ۱۸۹۱ برای تحصیل ادبیات، بورسیه ای را به کالج رویال هالووی برد. پدرش در اوایل سال ۱۸۹۳ درگذشت و او مجبور شد به تحصیل خود پایان دهد زیرا مادرش توانایی پرداخت هزینه‌های ۲۰ پوندی در هر ترم را نداشت.
پس از ترک هالووی، دیویسون به یک سرپرست تبدیل شد و عصرها به مطالعه ادامه داد. او به اندازه کافی پول پس‌انداز کرد تا در کالج سنت هیو، آکسفورد، برای یک ترم ثبت نام کند تا بتواند در امتحانات نهایی شرکت کند. او در زبان انگلیسی به افتخارات درجه یک دست یافت، اما نتوانست فارغ‌التحصیل شود زیرا مدارک تحصیلی آکسفورد برای زنان موجود نبود. او بین سالهای ۱۸۹۵ و ۱۸۹۶ برای مدت کوتاهی در یک مدرسه کلیسا در ادگباستون کار کرد، اما این کار را دشوار دید و به Seabury، یک مدرسه خصوصی در وورتینگ نقل مکان کرد. او در سال ۱۸۹۸ شهر را ترک کرد و معلم خصوصی و سرپرست خانواده ای در نورث همپتون شایر شد. در سال ۱۹۰۲ برای دریافت مدرک در دانشگاه لندن شروع به خواندن درس کرد. او در سال ۱۹۰۸ با درجه سه ممتاز فارغ‌التحصیل شد.
دیویسون در نوامبر ۱۹۰۶ به اتحادیه اجتماعی و سیاسی زنان املین پنکهرست پیوست. دیویسون به مبارزات انتخاباتی WSPU پیوست و در طول راهپیمایی‌ها افسر سازمان و مباشر ارشد شد. در سال ۱۹۰۸ یا ۱۹۰۹ او شغل خود را به عنوان آموزگار ترک کرد و تمام زمانش را وقف اتحادیه کرد. او شروع به انجام اقدامات تقابلی فزاینده ای کرد، که باعث شد سیلویا پانکهورست دختر املین و عضو تمام وقت WSPU او را به عنوان «یکی از جسورترین و بی پرواترین مبارزان» توصیف کند. در مارس ۱۹۰۹ او برای اولین بار دستگیر شد. او بخشی از یک هیئت ۲۱ زن بود که از کاکستون هال برای دیدن نخست‌وزیر، هربرت هنری اسکویت راهپیمایی کردند، راهپیمایی با درگیری با پلیس به پایان رسید و او به دلیل تعرض به پلیس دستگیر و به یک ماه زندان محکوم شد.
تابستان پینگ پنگ فیلمی محصول سال ۲۰۱۴ و به کارگردانی مایکل تولی است. در این فیلم بازیگرانی همچون مارسلو کونته، مایلز میسی، امی شاکلی، جو مکگاتری، اندی ریدل، هلنا سیبروک، مدی هاوارد، لی تامپسون، جان هانا، جودا فریدلندر، ایمی سداریس و سوزان ساراندون ایفای نقش کرده‌اند.
هاینریش فردریش فون دیز (زاده ۲ سپتامبر ۱۷۵۱ – درگذشته ۷ آوریل ۱۸۱۷) یک دیپلمات و شرق‌شناس آلمانی بود. او در سال ۱۷۸۹ توسط فردریک کبیر به دلیل خدمات دیپلماتیک خود به عنوان کاردار پروس در امپراتوری عثمانی منصوب شد.
دیز در ۲ سپتامبر ۱۷۵۱ در برنبورگ، آنهالت-برنبورگ به دنیا آمد. پدرش کریستین فردریش دیز تاجر نساجی اهل برنبورگ بود. مادرش، ماریا الیزابت زولیکوفر، اهل ماگدبورگ، پادشاهی پروس بود. خانواده‌اش مدت کوتاهی پس از تولد او از برنبورگ به ماگدبورگ نقل مکان کردند. او قبل از تحصیل در رشته حقوق در سال ۱۷۶۹ به مدرسه‌ای در ماگدبورگ رفت. وی پس از پایان تحصیلات خود به عنوان وکیل پایه یک دادگستری در پروس مشغول به کار شد و به عنوان منشی دادگاه منصوب شد.
او پس از چند سال کار در خدمات دولتی، در سال ۱۷۸۴ از سوی فردریک کبیر برای یک کار دیپلماتیک به قسطنطنیه اعزام شد. امپراتور به درخواست او، دیز را به عنوان کاردار پروس در امپراتوری عثمانی منصوب کرد. او در این سمت از سال ۱۷۸۶ تا ۱۷۹۰ در کاخ طوپقاپو خدمت می‌کرد او به عنوان یک دیپلمات، یک اتحاد رسمی بین عثمانی‌ها و پروس‌ها را در ۳۱ ژانویه ۱۷۹۰ امضا کرد. او به عنوان پاداشی برای خدمات دیپلماتیک خود، در سال ۱۷۸۶ به مقام اشرافی ارتقا یافت. پس از نجیب شدن، به او این حق داده شد که عبارت اصیل «فون» را در نام خانوادگی خود قرار دهد. او تا سال ۱۷۹۱ به عنوان شورای هیئت مخفی در قسطنطنیه به خدمت خود ادامه داد، زمانی که به دلیل جنگ روسیه و ترکیه از کار برکنار شد. او به برلین نقل مکان کرد و در آنجا با فرستاده ویژه عثمانی احمد عظمی افندی کار کرد. او اواخر همان سال کشور را ترک کرد و به کلبرگ نقل مکان کرد و تا سال ۱۸۰۷ در آنجا ماند و در آنجا به عنوان خیر، در کلیسای جامع عروج خدمت کرد.
او در اواخر عمر خود یک محقق خصوصی و آزاداندیش بود و در ویلای خود که مشرف به شپری در نزدیکی برلین بود، کتاب‌ها، نقاشی‌های ایرانی و آثار باستانی راجمع‌آوریی می‌کرد. او به عنوان یک روشنفکر با یوهان ولفگانگ فون گوته، آگوست تولوک و یوهان ویلهلم لودویگ گلیم ارتباط داشت و آثار مختلفی در مورد فرهنگ مشرق نوشت. او در سال ۱۸۱۴ به عضویت افتخاری آکادمی علوم پروس درآمد و در سال ۱۸۱۶ عضو خارجی آکادمی علوم گوتینگن شد.
دیز در ۷ آوریل ۱۸۱۷ درگذشت و دارایی هنگفت و کتابخانه‌ای متشکل از ۱۷۰۰۰ کتاب را به جای گذاشت که به کتابخانه دولتی پروس و کلیسای جامع برلین به ارث رسید.
صدا زدن فیلمی محصول سال ۲۰۱۴ و به کارگردانی جیسون استون است. در این فیلم بازیگرانی همچون سوزان ساراندون، گیل بیلاز، الن برستین، توفر گریس، دونالد ساترلند و کریستوفر هیردال ایفای نقش کرده‌اند.
اف اچ آی ایمز یا بسته شبیه‌سازی ملکولی التدا به ساکن مؤسسه فیتز هابر (گاهی به اختصار ایمز خوانده می‌شود)(به انگلیسی:fhi-aims or Institute Fritz Haber ab initio molecular simulations) یک بسته نرم‌افزاری برای علم محاسبات مولکولی و مواد است که در فرترن نوشته شده‌است. از نظریه تابعی چگالی و تئوری اختلال بس ذره ای برای شبیه‌سازی خواص شیمیایی و فیزیکی اتم‌ها، مولکول‌ها، نانوساختارها، جامدات و سطوح استفاده می‌کند. این مجموعه در ابتدا در مؤسسه فریتز هابر در برلین توسعه یافت و توسعه مداوم کد منبع اف اچ آی ایمز اکنون توسط یک جامعه جهانی از مؤسسات تحقیقاتی همکار هدایت می‌شود.
بسته نرم‌افزاری اف اچ آی ایمز یک کد ساختار الکترونیکی تمام الکترونی و با پتانسیل کامل است که از توابع پایه اتم محور عددی برای محاسبات ساختار الکترونیکی خود استفاده می‌کند. مجموعه پایه جایگزیده، پردازش دقیق همه الکترون‌ها را در یک پایه در سیستم‌های تناوبی و غیر تناوبی بدون تکیه بر تقریب حالت‌های هسته، مانند شبه پتانسیل‌ها، امکان‌پذیر می‌سازد. نکته مهم این است که مجموعه‌های پایه دقت عددی بالایی را با بهترین روش‌های مرجع تمام الکترونی موجود امکان‌پذیر می‌کنند در حالی که تا اندازه‌های سیستم تا چندین هزار اتم مقیاس‌پذیر باقی می‌مانند. برای دستیابی به این امر برای جامدات حجیم، سطوح یا دیگر سیستم‌ها و مولکول‌های کم‌بعد، انتخاب توابع پایه بسیار مهم است. حجم کار شبیه‌سازی‌ها برای محاسبات موازی با استفاده از پروتکل ارتباطی رابط فرستادن پیام MPI قابل توزیع است. این کد به‌طور معمول بر روی پلتفرم‌های مختلف از لپ‌تاپ گرفته تا ابررایانه‌های موازی توزیع شده با ده هزار پردازنده استفاده می‌شود و مقیاس‌پذیری کد تا ۱۰۰۰۰۰ پردازنده آزمایش شده‌است.
روش‌های هدف در تولید اولیه ایمیز، نظریه تابعی چگالی و همچنین روش‌های بس ذره ای و رویکردهای شیمی کوانتومی سطح بالاتر است. برای بهبود از تقریب تبادلی - همبستگی، تقریب‌های چگالی موضعی (LDA)، نیمه موضعی (به عنوان مثال، PBE, PBEsol)، متا-GGA، و ترکیبی (به عنوان مثال، HSE06، B3LYP) استفاده شده‌است. اوربیتال‌های به دست آمده را می‌توان در چارچوب نظریه اختلال بس ذره ای، مانند نظریه اختلال مولر-پلست یا تقریب جی دبلیو استفاده کرد. علاوه بر این، خواص ترمودینامیکی مولکول‌ها و جامدات از طریق دینامیک مولکولی بورن−اوپنهایمر و روش‌های دینامیک مولکولی انتگرال مسیر قابل دسترسی است. اولین قدم بسط اوربیتال‌های کوهن شم Ψ (r) به مجموعه ای از تابع پایه {Φ (r)} است.
از آنجایی که افی اچ آی ایمز یک کد تمام الکترونی با پتانسیل کامل است که از نظر محاسباتی بدون به خطر انداختن دقت کارآمد است، انتخاب تابع پایه برای دستیابی به دقت مذکور بسیار مهم است؛ بنابراین، اهداف اف اچ آی ایمز بر اساس جدول‌بندی عددی اتم‌−مرکز اوربیتال‌های(NAOs) به شکل زیر است:
Φ (r) = μ (r)/r Υ (Ω)
همان‌طور که از نام آن پیداست، شکل شعاعی u (r) به صورت عددی جدول‌بندی شده‌است و بنابراین کاملاً انعطاف‌پذیر است. این امکان ایجاد مجموعه‌های پایه وابسته به عنصر بهینه‌شده را فراهم می‌کند که تا حد امکان فشرده باشند و در عین حال دقت بالا و قابل انتقال را در محاسبات تولید تا همگرایی انرژی کل سطح میلی الکترون ولت حفظ کنند. برای به دست آوردن ϕ (r) با ارزش واقعی، Y (Ω) در اینجا قسمت‌های واقعی (m=0... ,l) و قسمت‌های موهومی (m=−l... ,-1) مختلط را نشان می‌دهد. هارمونیک‌های کروی، با l یک تابع ضمنی از شاخص تابع شعاعی j است.
اولین خط کد کد واقعی اف اچی آی ایمز در اواخر سال ۲۰۰۴ با استفاده از حل کننده اتمی بکار گرفته شده در بسته برنامه شبه پتانسیل مؤسسه فریتز هابر fhi98PP به عنوان پایه ای برای به دست آوردن توابع شعاعی برای استفاده به عنوان توابع پایه نوشته شد. اولین پیشرفت‌ها گسترده از مجموعه عالی فن‌آوری‌های عددی که در چندین نشریه توسط برنارد دلی و همکارانش در زمینه کد DMol3، و همچنین از بسیاری از پیشرفت‌های روش‌شناختی گسترده‌تر منتشر شده در جامعه نظریه ساختار الکترونی در طی سالیتان متمادی در، سود بردند. تلاش‌های اولیه تعریف شده در اهداف اف اچ آی ایمز بر ایجاد یک مجموعه کامل پایه‌های اتم مرکزی برای تئوری تابعی چگالی از دقت سبک تا دقت بسیار دقیق (چند مگا الکترون ولت/اتم) برای انرژی‌های کل سیستم متمرکز بود، که برای همه عناصر مرتبط (اعداد اتی تا ۱۰۲) در سراسر جدول تناوبی در دسترس است.
تا سال ۲۰۰۶، کار بر روی عملکرد موازی، پشتیبانی از شرایط مرزی تناوبی، گرادیان انرژی کل (نیروها) و مبادله دقیق و تئوری اختشاش چند جسمی آغاز شد. در ۱۸ مه ۲۰۰۹، یک نسخه رسمی اولیه از کد، "۰۵۱۸۰۹" در دسترس قرار گرفت و پایه ای برای گسترش پایگاه کاربر و توسعه دهنده کد ایجاد کرد.
فرخنده پس‌سرسبز یک گونه از پرندگان خانواده فرخندگان است که در کلمبیا و پاناما یافت می‌شود. زیستگاه طبیعی آن جنگل‌های کوهستانی نمناک نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری است. نابودی زیستگاه آن را تهدید می‌کند.
فرخنده سربلوطی یک پرنده گنجشک‌سان با جثه متوسط است. این فرخده یک زادآور مقیم در کاستاریکا، پاناما، جنوب آمریکای جنوبی تا اکوادور، بولیوی و جنوب برزیل و ترینیداد است.
نُه زیرگونه شناخته شده‌است.
چوی هیون ووک (؛ زادهٔ ۳۰ ژانویه ۲۰۰۲) بازیگر اهل کره جنوبی است. او در سال ۲۰۱۹، با بازی در وب درامای "واقعی: زمان: عشق" به عنوان نقش اصلی، حرفهٔ بازیگری خود را آغاز کرد. نقش‌های او در مجموعه‌های تلویزیونی شبکه اس‌بی‌اس، "راننده تاکسی" و "پسران راکتی"، برای او جایزه بهترین بازیگر تازه‌کار مرد در جوایز درامای اس‌بی‌اس به ارمغان آورد. او به خاطر ایفای نقش در مجموعه تلویزیونی شبکه تی‌وی‌ان، "بیست و پنج بیست و یک" و مجموعه تلویزیونی "قهرمان ضعیف کلاس ۱" به شهرت رسید.
فرخنده رخ‌آتشی یک گونه از پرنده در خانواده فرخندگان بومی آمریکای جنوبی است که در شرق آند کلمبیا ، اکوادور ، پرو و ونزوئلا یافت می‌شود. زیستگاه طبیعی آن جنگل‌های کوهستانی نمناک نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری است. این گونه متمایز، با روتنه سیاه و سبز اوپالی، زیرتنه سبز اوپالی و نخودی و چهره زرد و قرمز عمیق است. زیرگونه "lunigera" بدون رنگ قرمز عمیق در صورت است که با قرمز مایل به نارنجی جایگزین شده است.
فرخنده گلوسیمین گونه‌ای از پرندگان گنجشک‌سان از خانواده فرخندگان است که در کاستاریکا، پاناما، کلمبیا، اکوادور و شمال شرقی پرو یافت می‌شود. در جنگل‌های خزه‌دار، جنگل‌های همیشه سبز کوهستانی، جنگل‌های همیشه سبز دشت‌های گرمسیری و لبه‌های جنگل، همراه با جنگل‌های ثانویه بلند و زیستگاه آشفته با درختان و جنگل‌های باقی‌مانده زندگی می‌کند. طول و وزن به‌طور متوسط، و دارای دوشکلی جنسی خفیف، با پرهای ماده کدرتر است. نرهای بالغ عمدتاً زرد روشن هستند، گلویی به رنگ سفید مایل به نقره‌ای است که در بالا با نوار سیاه روی گونه‌ها، رگه‌های سیاه در پشت و لبه‌های سبز رنگ تا بال‌ها و دم است. جوان‌ها کدرتر و سبزتر هستند.
فرخنده سبیل‌آبی یک گونه از پرندگان خانواده فرخندگان است که در Choco کلمبیا و اکوادور یافت می‌شود. زیستگاه طبیعی آن جنگل‌های دشت نمناک نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری است. نابودی زیستگاه آن را تهدید می‌کند.
جان موریس فیلمنامه‌نویس، تهیه‌کننده و کارگردان آمریکایی است که بیشتر به خاطر همکاری‌هایش با کارگردان شان آندرس، از جمله "سرود کریسمس" (۲۰۲۲)، "خونه بابا" (۲۰۱۵) و "ما خانواده میلر هستیم" (۲۰۱۳) شناخته می‌شود.
در سال ۲۰۰۵، او حرفه نویسندگی خود را با تهیه پیش نویس فیلمنامه یک فیلم مستقل با نام (هرگز گرم نشد) آغاز کرد. در سال ۲۰۰۸، او در نوشتن فیلم کمدی پرخاشگر "سکس درایو" همکاری کرد. در سال ۲۰۱۰ در نویسندگی دو فیلم "جکوزی ماشین زمان" و "او از سطح من بالاتر است" همکاری کرد.She's Out of My League Review سال بعد، او فیلمنامه "پنگوئن‌های آقای پاپر" را نوشت.Mr. Popper's Penguins: Film Review
موریس بعد از نوشتن فیلمنامه کمدی "ما خانواده میلر هستیم" در سال ۲۰۱۳ به شهرت رسید.We're the Millers Sequel Gets a Writer در سال ۲۰۱۴، او پیش‌نویس دنباله‌های فیلم کمدی "رئیس‌های وحشتناک ۲" و "احمق و احمق‌تر ۲" را تهیه کرد. در سال ۲۰۱۷ فیلم "خونه بابا ۲" نوشت و در سال ۲۰۱۸ فیلمنامه کمدی "خانواده فوری" را نوشت. در سال ۲۰۲۲ فیلم سرود کریسمس را نویسندگی و کارگردانی کرد.
فرخنده هفت‌رنگ یک گونه آسیب‌پذیر از پرندگان خانواده فرخندگان و بومی جنگل‌های شمال شرق برزیل است. به‌طور کلی شبیه فرخنده سرفیروزه‌ای است. گونه‌ای که به‌طور گیج‌کننده‌ای در پرتغالی به نام فرخنده هفت‌رنگ ("saíra-sete-cores") شناخته می‌شود.
فرخنده هفت‌رنگ، پرنده‌ای به طول ۱۳٫۵ سانتی‌متر است که به دلیل رنگ دیدنی پرهایش نامگذاری شده‌است.
پایگاه هوایی قیاره یا فرودگاه قیارهٔ غربی () یک پایگاه نیروی هوایی عراق در منطقه قیاره در شهرستان موصل در شمال عراق است. این پایگاه، در عملیات آزادی عراق در سال ۲۰۰۳ به تصرف ارتش آمریکا درآمد. این پایگاه، توسط نیروهای ارتش ایالات متحده و پیمانکاران غیرنظامی مستقر در آن، با عنوان Q-West یا Key West شناخته می‌شود. کنترل این پایگاه در مارس ۲۰۲۰ به عراق بازگردانده شد.
این پایگاه که قبلاً با عنوان پایگاه هوایی صدام شناخته می‌شد، در فاصلهٔ ۱۶ کیلومتری غرب رودخانه دجله، ۲۰ کیلومتری غرب شهر قیاره، ۶۰ کیلومتری جنوب موصل و حدود ۳۰۰ کیلومتری شمال بغداد، واقع شده‌است. قیارهٔ غربی، در اواخر دهه ۱۹۷۰ ساخته شد و یکی از چندین فرودگاه نیروی هوایی عراق در دهه ۱۹۷۰ بود که تحت پروژه «اَبَرپایگاه» در پاسخ به تجربیات جنگ‌های اعراب و اسرائیل در سال‌های ۱۹۶۷ و ۱۹۷۳ بازسازی شد. این فرودگاه در طول جنگ ایران و عراق، مرکز اصلی عملیات جنگنده‌های میراژ اف۱ نیروی هوایی عراق بود و با ورود جنگنده‌های میگ-۲۳، به یک فرودگاه اصلی تبدیل شد. بعدها در طول آن جنگ، جنگنده‌های میگ-۲۵ نیز از آن‌جا عملیات می‌کردند.
بر اساس گزارش‌ها، در سال ۲۰۰۲، اسکادران‌های ۹ و اسکادران ۷۹ و ۸۹ به ترتیب پروازهای میگ-۲۱ و میراژ اف۱ را از این پایگاه انجام می‌دادند.
این پایگاه در جریان عملیات آزادی عراق در مارس ۲۰۰۳، به‌شدت مورد حملهٔ نیروهای هوایی ائتلاف قرار گرفت و توسط نیروهای زمینی ائتلاف تصرف شد. هنگامی که نیروهای آمریکایی در ۲۳ مه وارد پایگاه شدند، باند فرودگاه اصلی و برج کنترل که حدود دو مایل با مقر فرماندهی فاصله داشت، آسیب دیده بود. بیش از ۳۰ حفره در نتیجهٔ بمباران هواپیماهای آمریکایی در طول هر دو جنگ خلیج فارس در پایگاه، به‌وجود آمده بود.
تا ژوئیهٔ ۲۰۰۳، فرودگاه قیاره غربی محل استقرار تیپ ۱، لشکر ۱۰۱ هوابرد ایالات متحده بود. یکی از نخستین اولویت‌ها، تعمیر باند و برج بود و فرودگاه پس از آن قادر به پذیرش بزرگ‌ترین هواپیماهای ترابری ایالات متحده مانند لاکهید سی-۵ گالکسی بود. پس از ۶۹ روز کار شبانه‌روزی، سربازان گردان ۳۷ مهندسی، حفره‌های ایجادشده در باند فرود اصلی را که مانع از فرود هواپیماها در آن‌جا شده بود، تعمیر کردند.
فرودگاه قیارهٔ غربی در سال ۲۰۱۴ همراه با منطقهٔ موصل تحت اشغال داعش قرار گرفت. در جریان اشغال، این پایگاه هدف حملات هوایی هواپیماهای ائتلاف بین‌المللی قرار گرفته بود. در فوریه ۲۰۱۵، گزارش‌هایی منتشر شد مبنی بر این‌که داعش به‌طور متناوب، این پایگاه را در پی بمباران توسط نیروهای ائتلاف، تخلیه کرده‌است. همچنین «ده‌ها کشته و زخمی» در میان شبه‌نظامیان داعش در این حملات گزارش شده‌است.ISIS evacuates Qayyarah base after a heavy bombardment by "کذا"]of international coalition , Shafaaq.com, 24 February 2015
در ۹ ژوئیه ۲۰۱۶، ارتش عراق، فرودگاه قیارهٔ غربی را در جریان حملهٔ موصل، بدون هیچ مقاومتی از داعش پس گرفت.Islamic State conflict: How will the battle for Mosul unfold?, BBC News (4 October 2016)Iraqi army takes key base south of Mosul from ISIS, Alarabiya.net, 9 July 2016 عکس‌ها نشان می‌داد که هواپیماهای جنگنده/تهاجمی میگ-۲۳/میگ-۲۷ عراقی باقی‌مانده در پایگاه، غیرقابل استفاده هستند.Qayarah airfield after liberation, Liveuamap.com, 9 July 2016 پایگاه قیارهٔ غربی سپس به‌عنوان مقر بین‌المللی برای نبرد موصل که از ۱۶ اکتبر ۲۰۱۶ آغاز شد، مورد استفاده قرار گرفت. حدود ۵۶۰ نیروی آمریکایی از لشکر ۱۰۱ هوابرد در آن‌جا برای نبرد مستقر شدند. نیروهای مستقرشده شامل عناصر فرماندهی و کنترل، یک یگان امنیتی، یک تیم عملیات فرودگاه و متخصصان تدارکات و ارتباطات بودند. همچنین یک ناحیهٔ پشتیبانی حیاتی برای نیروهای عراقی توسط نیروهای آمریکایی ایجاد شد.
در ۲۲ اکتبر، فرودگاه تعمیر شده و باند آن بازگشایی شد و نخستین فروند از هواپیماهای باری ثابت‌بال به فرودگاه رسید. در ۳۰ اکتبر، یک هواپیمای سی-۱۳۰سوپرهرکولس نیروی هوایی عراق به‌عنوان نخستین هواپیمای باری نیروهای امنیتی عراق، پس از بازپس‌گیری فرودگاه از داعش در فرودگاه قیاره غربی فرود آمد.
ارتش ایالات متحده این پایگاه را در ۱۳ مه ۲۰۲۰ ترک کرد.
در ۹ مارس ۲۰۲۲، نیروی هوایی روسیه "بیمارستان زایمان شماره ۳" شهر ماریوپل را بمباران کرد، این بیمارستان یک مجتمع بیمارستانی بود، که هم به عنوان بیمارستان کودکان و هم به عنوان بخش زایمان در شهر ماریوپل مورد استفاده بود، در پی تهاجم نیروهای روس به این بیمارستان، چهار نفر کشته و ۱۷ نفر زخمی شدند. رئیس‌جمهور اوکراین ولودیمیر زلنسکی، جوزپ بورل، رئیس امور خارجی اتحادیه اروپا، این بمباران را جنایت جنگی توصیف کردند. در ۱۰ مارس، وزارت امور خارجه روسیه و وزارت دفاع ادعا کردند که بمباران بیمارستان بدنبال پناه گرفتن نیروهای اوکراینی در آن صورت گرفته‌است. واسیلی نبنزیا نماینده روسیه در سازمان ملل پیش از این در ۷ مارس اظهار داشت که آن‌ها "زایشگاه شماره ۱" را مورد هدف قرار داده‌اند.
در جریان تهاجم روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲، نیروهای روسی و طرفدار روسیه شهر ماریوپل را محاصره کردند. در نهایت در ۹ مارس ۲۰۲۲ میان مقامات روسیه و اوکراین توافق شد تا غیرنظامیان در ماریوپل و چهار شهر دیگر اوکراین، از طریق یک کریدور بشردوستانه از شهرها خارج شوند.
بیمارستان کودکان و زایشگاه شهر ماریوپل چندین بار توسط نیروی هوایی روسیه بمباران شد.
مقامات اوکراینی خسارت وارده به بیمارستان را «بسیار عظیم» توصیف کردند. ویدئوهای پس از این حملات نشان می‌دهد که «بسیاری از قسمت جلوی ساختمان تخریب شده» و «ماشین‌های جلوی ساختمان منفجر شده و در حال سوختن هستند». بخش‌های بیمارستان «به یک خرابه تبدیل شده‌اند، دیوارها فرو ریخته‌اند، تجهیزات پزشکی در زیر آوار مدفون شده‌اند، پنجره‌ها شکسته شده و شیشه‌های شکسته در همه جا وجود دارد».
رئیس‌جمهور اوکراین ولودیمیر زلنسکی گفت که مردم در زمان مناسب، پیش از حمله پناه‌گرفته‌اند و این‌کار تعداد تلفات را به حداقل رسانده‌است.
در ۹ مارس ۲۰۲۲، فرماندار استان دونتسک اعلام کرد که ۱۷ نفر از جمله زنان در حال زایمان در این بمباران مجروح شدند. به گفته اولکساندرا شچربت، متخصص مغز و اعصاب، در این بمباران «زنان، نوزادان و کادر پزشکی» کشته شده‌اند. در ۱۰ مارس، مقامات محلی اعلام کردند که یک دختر و دو نفر دیگر در این حمله کشته شده‌اند. یک زن باردار ناشناس که در این بمب‌گذاری از او عکس گرفته شده بود به بیمارستان دیگری منتقل شد و پس از مرده به دنیا آمدن فرزندش درگذشت. او در این بمباران صدمات متعددی از جمله خرد شدن و جدا شدن لگنش را متحمل شده بود که سبب مرده‌زایی فرزندش شد. زن باردار دیگری که در بمب‌گذاری از او عکس گرفته شده بود، با نام ماریانا ویشگیرسکایا (با "نام خانوادگی" پودگورسکایا)، که یک وبلاگ نویس اوکراینی محبوب در اینستاگرام است، روز بعد یک دختر به دنیا آورد.
زلنسکی و جوزپ بورل، رئیس امور خارجی اتحادیه اروپا، این بمب‌گذاری را جنایت جنگی توصیف کردند.
سرگئی اورلوف، معاون شهردار ماریوپل، اظهار داشت: «ما نمی‌دانیم چگونه در دوران کنونی ممکن است، یک بیمارستان کودکان بمباران شود». شورای شهر ماریوپل بمباران هواپیماهای روسی را عمدی توصیف کرد.
زلنسکی مدعی شد که این حمله «اثباتی بود که نسل‌کشی اوکراینی‌ها در حال وقوع است». سرگئی اورلوف معاون شهردار ماریوپل این حمله را جنایت جنگی و نسل‌کشی توصیف کرد.
در ۱۰ مارس، وزارت امور خارجه روسیه و وزارت دفاع علناً ادعا کردند که بمباران موجه بوده‌است. به گزارش "Ukrayinska Pravda"، سرگئی لاوروف وزیر امور خارجه تأیید کرد که بمباران بیمارستان یک اقدام عمدی بوده‌است. وی اظهار داشت: «چند روز پیش، در جلسه شورای امنیت سازمان ملل، هیئت روسی اطلاعات واقعی ارائه کرد مبنی بر اینکه این زایشگاه مدت‌هاست توسط گردان آزوف و دیگر گروه‌های رادیکال مورد استفاده قرار گرفته و تمام زنان در حال زایمان، همه پرستاران و… به طور کلی به همه کارکنان آن گفته شده بود که آن را ترک کنند. این بیمارستان به پایگاه گردان آزوف تبدیل شده بود».
در ۱۰ مارس ۲۰۲۲، توئیتر توئیتی را از سفارت روسیه در بریتانیا حذف کرد که در آن ادعا می‌کرد حمله به بیمارستان ماریوپل «جعلی» بوده و ماریانا ویشگیرسکایا، یکی از قربانیان، «بازیگر» است و به حرفه وبلاگ‌نویسی او اشاره کرده‌است. سیاستمداران بریتانیایی از این اقدام استقبال کردند و سفارت روسیه را به دروغ‌رسانی متهم کردند.
بوریس جانسون، نخست‌وزیر بریتانیا، این حمله را «فاسدانه» توصیف کرد. جن ساکی، سخنگوی مطبوعاتی جو بایدن، رئیس‌جمهور ایالات متحده، اظهار داشت که «دیدن استفاده وحشیانه از نیروی نظامی برای تعقیب غیرنظامیان بی گناه در یک کشور مستقل، وحشتناک است.» جوزپ بورل، نماینده عالی اتحادیه اروپا در سیاست خارجی و امور امنیتی، این بمباران را «جنایت جنگی شنیع» توصیف کرد. کاردینال وزیر امور خارجه شهر واتیکان، پیترو پارولین، از این بمباران ابراز ناراحتی کرد و آن را «حمله ای غیرقابل قبول به غیرنظامیان» خواند. آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل متحد، نوشت که این حمله «وحشتناک» بود و «این خشونت بی‌معنی باید متوقف شود.»
این بمب‌گذاری با محکومیت گسترده در مطبوعات بین‌المللی مواجه شد: "دیلی میرور" و "ایندیپندنت" این اقدام را "وحشیانه"، "دیلی اکسپرس" و "دیلی میل" آن را "فاسدانه"، در حالی که "گاردین"، "فایننشال تایمز" و "ال پائیس" آن را "وحشیانه" توصیف کردند". روزنامه ایتالیایی "ایل جورناله" پوتین را «جنایتکار جنگی» توصیف کرد، در حالی که "لا رپوبلیکا" «مرگ بیگناهان» را محکوم کرد.
بدخواه یک فیلم ترسناک بریتانیایی محصول سال ۲۰۱۸ به کارگردانی اولاف د فلور یوهانسون بر اساس فیلمنامه‌ای از بن کتای و ایوا کنستانتوپولوس است که بر اساس رمان "ساکت" اثر کنستانتوپولوس ساخته شده‌است. تمرکز فیلم بر روی تیمی از هنرمندان کلاهبردار است که از رویارویی‌های ماوراءالطبیعه جعلی پول درمی‌آورند. در طی یک تکلیف در یک خانه روستایی، تیم بیشتر از چیزی که برای آن چانه می‌زد به دست می‌آورد و یکی پس از دیگری کنترل واقعیت را از دست می‌دهند.
فلورنس پیو، بن لوید-هیوز، اسکات چمبرز، جورجینا بیوان، جیمز کسمو و سلیا ایمری در این فیلم به ایفای نقش پرداخته‌اند. این فیلم در ۵ اکتبر ۲۰۱۸ توسط نتفلیکس منتشر شد.
در سال ۱۹۸۶ اسکاتلند، آنجلا و جکسون خواهر و برادر آمریکایی هستند که با یک تیم کوچک از محققان ماوراء الطبیعه، کلاهبرداری رسانه ای جعلی را بر روی مشتریانی که معتقدند خانه‌هایشان خالی از سکنه شده‌است، اجرا می‌کنند. این تیم از شهرت مادر مرحوم خواهر و برادر برای تبلیغ قدرت آنجلا به عنوان یک رسانه استفاده می‌کند. جکسون به دلیل بدهی‌ای که به کوسه‌های قرضی دارد، کلاهبرداری‌ها را سازماندهی می‌کند.
در طول آخرین مأموریت آنها، اتفاقات عجیبی رخ می‌دهد که باعث می‌شود آنجلا نگران شباهت با مادرش باشد، مادرش صداهایی را شنید و به دلیل دیدن افرادی که آنجا نبودند، دست به خودکشی زد. یک مشتری جدید، خانم گرین، از آنها درخواست می‌کند که جلوی «جیغ زدن» دختران را بگیرند. آنجلا از آخرین تکلیفشان خیلی مضطرب و متزلزل است، بنابراین درخواست را رد می‌کند. او به تاریخچه خانه تماس‌گیرنده نگاه می‌کند و متوجه می‌شود که بچه‌های خوانده صاحب خانه همگی ۱۵ سال قبل با دهان بسته مرده پیدا شده‌اند و پسرش مقصر شناخته شده‌است. جکسون که برای بازپرداخت کوسه‌های قرضی به پول نیاز دارد، با وجود بی‌میلی خواهرش، با این کار موافقت می‌کند.
جکسون و تیم تکنسین‌هایش طرحی را برای فریب دادن خانم گرین تدوین می‌کنند. در حالی که الیوت آنجلا را دنبال می‌کند و در اطراف عمارت فیلم می‌گیرد، ارواح دختران کشته شده را می‌بیند و آنها را به سمت بال شرقی محدود می‌کند، جایی که طبقه فرو می‌ریزد. آنجلا، الیوت و جکسون محل نگهداری دختران را کشف می‌کنند.
خانم گرین به جکسون اطلاع می‌دهد که آنها شکست خورده‌اند و او معتقد است که آنها هنرمندان کلاهبرداری هستند. جکسون خودش شروع به دیدن چیزها می‌کند و در نهایت بعد از اینکه خانم گرین اشاره می‌کند که او در قتل دختران دست داشته‌است، تصمیم می‌گیرد کار را رها کند. جکسون بث، تکنسین/دوست دخترش را بیهوش می‌یابد و دهانش را در اتاق زیر شیروانی بسته‌است. جکسون در تلاش برای فرار با دیگران، ماشین را به درختی می‌زند و بث را می‌کشد.