moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در پاناما، چو ماین را با مخلوط هویج خرد شده و کلم به همراه گوشت خوک یا مرغ تهیه کرده و روی ماکارونی سرو می‌کنیم. دستور العمل دیگر شامل کنسرو ذرت است.
چو ماین در غذاهای چینی هند، چینی بنگلادشی و چینی پاکستانی نیز رایج است. در هند توسط چینی‌های کلکته معرفی شد. با توجه به رژیم‌های گیاهخواری در هند، سبزیجات شامل رشته‌های با کلم، شاخه‌های بامبو، غلاف نخود، فلفل سبز و هویج است. در منطقه دهلی نو، چو ماین می‌تواند گاهی اوقات حاوی پنیر با مخلوط رشته و سبزیجات باشد. نوع دیگر هند غیر گوشتی شامل تخم مرغ مخلوط شده به عنوان منبع پروتئین است. کلکتا نوع خاص خود را دارد که به آن "Calcutta Chow Mein" یا "چو مین کلکته" گفته می‌شود که همچنین شامل فلفل قرمز، سیر یا سیر داغ است.
گیژرمو فرانچلا (؛ زادهٔ ) بازیگر و کمدین اهل آرژانتین است. وی یکی از بازیگران قدیمی و مهم سینمای آرژانتین بوده منتقدان و متتخصصان پرفورمانس او را یکی از تأثیرگذارترین و مشهورترین بازیگران آرژانتین می‌دانند.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "راز چشمان آن‌ها" و "قبیله" اشاره کرد.
چاندرا شومشر جنگ بهادر رانا ، فیلد مارشال، مهاراجه، سیاست‌مدار و عضو برجستهٔ دودمان سلطنتی رانا در نپال بود.
وی در مقام نخست‌وزیر نپال، نقش مهمی در عقد قرارداد ۱۹۲۳ نپال-بریتانیا () داشت.
افشانه بینی () برای انتقال دارو در حفره بینی استفاده می‌شود. آن‌ها به‌طور محلی برای شرایطی مانند گرفتگی بینی و التهاب مخاط بینی استفاده می‌شوند. در برخی شرایط، استعمال از بینی بر درمان سیستمیک ترجیح داده می‌شود چون جایگزین مطبوعی برای تزریق یا قرص فراهم می‌کند.
مواد می‌توانند به سرعت و به‌طور مستقیم از طریق بینی جذب شوند. بسیاری از داروهای دارویی برای مدیریت سیستمی (به عنوان مثال مسکّن‌ها، درمان‌هایی برای میگرن، پوکی و تهوع) وجود دارد. کاربردهای دیگر عبارتند از درمان جایگزینی هورمون، درمان بیماری آلزایمر و بیماری پارکینسون.
آشپزی نپالی شامل انواع غذاهای متناسب با قومیت، خاک و آب و هوا مربوط به تنوع فرهنگی و جغرافیایی نپال است. "دال بات" () در سراسر نپال خورده می‌شود. "دال" یک سوپ ساخته شده از عدس و ادویه جات ترشی، برنج و کاری سبزی است. چاشنی‌ها چاشنی‌ها معمولاً مقادیر کمی ترشی ادویه دار هستند که می‌توانند تازه یا تخمیر شوند (به‌طور عمده از اسفناج خشک به نام "gundruk ko achar") و تربچه معروف به "mula ko achar"، و تعداد قابل توجهی از انواع آنها وجود دارد.
مومو کوفته‌ای به سبک نپالی است که با گوشت چرخ کرده در خمیر آرد پر می‌شود، به اشکال مختلف ساخته می‌شود و سپس بخارپز می‌شود. این غذا یکی از محبوب‌ترین غذاها در نپال و مناطق سیکیم، دارجیلینگ و کالیمپونگ در هند است که نپالی‌های در آن حضور دارند. مومو در ابتدا با گوشت گاومیش پر شده بود اما اکنون معمولاً با گوشت گاو یا مرغ و همچنین مواد غذایی گیاهی پر می‌شود. غذاهایی خاص مانند "سل روتی"، "فینی روتی" و "پاتره" در جشنواره‌هایی مانند "تیهار" خورده می‌شوند. "سل روتی" یک نان برنجی رولی شکل خانگی سنتی است که طعم آن شیرین است. غذاهای دیگر دارای تأثیر ترکیبی تبتی و هندی هستند.
چو مین بر پایه رشته فرنگی تفت داده شده‌است به سبک چینی در زمان مدرن غذای مورد علاقه نپالی‌ها است. این غذا یکی از محبوب‌ترین ناهارهای روزمره در خانواده‌های نپالی است.
غذاهای هیمالیایی تحت تأثیر سرزمین و فرهنگ تبت و گروه‌های قومی نزدیک به هم در هیمالیا قرار دارند. منطقه هیمالیا در مقایسه با مناطق دیگر حاصلخیز نیست. علاوه بر این، آب و هوا در طول سال سرد و همراه با بارش شدید برف همراه است.Farming in Nepalese Mountains محصولات غذایی پرورش یافته در این منطقه گندم سیاه، ارزن، جو، لوبیای معمولی و برنج در ارتفاع زیاد است. سیب زمینی یکی دیگر از محصولات اصلی و غذایی مهم این مناطق است. مقادیر قابل توجهی برنج از مناطق پست وارد می‌شود.
به دلیل دمای سرد، مردم اغلب غذاهای گرم مانند سوپ، توکپا، چای و الکل‌های قوی را ترجیح می‌دهند. غلات به صورت نوشیدنی‌های الکلی ساخته می‌شوند. چای کره با مخلوط کره یا گایوه (घ्यु) / روغن حیوانی و نمک در یک نوشیدنی قوی چای درست می‌شود. این تهیه چای همچنین معمولاً با آرد تسامپا مخلوط می‌شود و نوعی فست فود درست می‌کند که مخصوصاً هنگام مسافرت خورده می‌شود.
در این منطقه گاو کوهان دار، بز هیمالیا، و گوسفند رایج هستند.Animal Life مردم این حیوانات را برای گوشت، شیر، پنیر و داهی (ماست) پرورش می‌دهند.
دسترسی به بیشتر مناطق هیمالیا سخت است. به دلیل وجود ارتفاعات، وسیله حمل و نقل مناسبی وجود ندارد و ایجاد حمل و نقل جاده ای خوب یک چالش قابل توجه است. از این رو فقط برنج و برخی ادویه‌ها مانند نمک از طریق حمل و نقل هوایی یا با استفاده از حیوانات به عنوان وسیله حمل و نقل از مناطق دیگر وارد می‌شوند.
مردم این منطقه برای رژیم غذایی منظم خود از دیدو (خمیر پخته شده ارزن یا جو)، کاری سیب زمینی، مومو (کوفته)، گوشت توپکا یا بلغور گوسفند، گوشت گوسفند، شیر، توکپا یا الکل قوی مانند توگبا (آب ارزن) استفاده می‌کنند. این منطقه همچنین برنج را از مناطق دیگر وارد می‌کند و گاه به گاه از daal-bhat-tarkari استفاده می‌کند.
هورمون درمانی جایگزینی () برای درمان علامتی یائسگی استفاده می‌شود. این شیوه یکی از راههای پیشگیری از عوارض یائسگی است.
این عوارض می‌توانند شامل گرگرفتگی، خشک شدن واژن، سرعت گرفتن چین و چروک پوستی، خیس شدن مهبل، کاهش ماهیچه، ناکارآمدی جنسی و پوکی استخوان باشند.
جوایز بازی ۲۰۲۰ () نام مراسم اهدا جوایز به بهترین بازی‌های سال ۲۰۲۰ که در ۱۰ دسامبر ۲۰۲۰ برگزار می شود، است. این برنامه برای اولین بار به دلیل دنیاگیری کروناویروس به صورت زنده و بدون حضور تماشاگر توسط جف کیلی برگزار می‌شود. "آخرین بازمانده از ما قسمت ۲" با ۱۱ نامزدی، بیشترین نامزدی را دریافت کرد. این مراسم که ۸۳ میلیون بیننده مجازی داشت در پایان بازی آخرین بازمانده از ما قسمت ۲ با هفت جایزه بیشترین تعداد جایزه و همچنین بهترین بازی سال اعلام شد.
برار، ناحیه‌ای قدیمی در غرب کشور هند است که در شرق ایالت مهاراشترا واقع شده است. نام باستانی این ناحیه، وبداربها ذکر شده و در کتاب‌های مذهبی هندوان به این نام از آن یاد شده‌است. ابوالفضل علامی، نام اصلی این منطقه را وردانت گزارش کرده است و معنای آن را متشکل از دو واژه وردا به معنای نام یک رود و نت به معنی کنار آورده است. این منطقه دارای یک پیشینه کهن تاریخی است و جایگاهی برای هندو مذهبان بوده‌است. این شهر بعدها به تصرف مسلمانان درآمد. پس از دست یابی مسلمانان به این منطقه، با دریافت غرامت سنگین دوباره سرزمین را به حکمران هندو بازپس دادند. این منطقه به سال ۷۱۹ قمری / ۱۳۱۹ میلادی، برار ضمیمه سرزمین‌های سلاطین دهلی گردید و در دوره سلطنت بهمنیان دکن، به عنوان یکی از استان‌های پنج‌گانه قلمرو قرار گرفت. بهمنیان به سال ۹۳۲ قمری سقوط کردند و بارر جایگاه حکومت سلسله عمادشاهیان شد. در این دوره این منطقه گسترش و توسعه فرهنگی چشمگیری یافت. در سال ۱۰۰۴ قمری، این منطقه به تصرف نیروهای اکبرشاه بابری درآمد و یکی از دوازده صوبه سرزمین بابریان گردید.
در دوره ضعف حکومت بابریان، آصف جاهیان در سده ۱۲ قمری، حکومت شبه مستقلی را در دکن تشکیل داد که این منطقه تحت سلطه آنان قرار گرفت. در سال ۱۱۵۱ قمری، بخشی از برار به تصرف مراتهه‌ها درآمد و تا ۱۲۱۸ قمری، تحت فرمان آنان قرار گرفت. مراتهه‌ها و حکمرانان آصف جاهی، برای تسلط بر این منطقه، با هم دچار نزاع شدند. این نزاع باعث آسیب‌های فراوانی به منطقه شد. پس از شکست مراتهه‌ها، انگلیسی ها در سال ۱۸۰۳ میلادی، برار را دوباره تحت تسلط آصف جاهیان قرار دادند. در سال ۱۲۶۹ قمری، برار تحت قرمان حکومت استعماری انگلیس قرار گرفت.
از دوران تسلط مسلمانان بر این سرزمین، آثار و ابنیه مختلفی در این منطقه باقی مانده‌است که بیشتر آنها را مساجد کوچک و بزرگ در شهرهای مختلف برار تشکیل داده‌اند. این مساجد، مربوط به دوره‌های مختلف حکومت مسلمانان در این ناحیه است. از ویژگی‌های این مساجد می توان به وجود چند گنبد و ۵ در ورودی اشاره کرد. برخی از این مساجد عبارتند از: مسجد جامع گاویل گره، مسجد جامع ناندرا و مسجد جامع ایلچپور. از دیگر بناهای ماندگار از آن دوران، دژ نارنالا و عمیدگاه را می‌توان یاد کرد. مسلمانان در این ناحیه از دوره سلاطین دهلی، حضور و اقامت داشتند. مهاجرت مسلمانان، در دوره حکومت آصف جاهیان در دکن، افزایش یافت.
نیکلاس فرانچلا (؛ زادهٔ ) بازیگر و خواننده اهل آرژانتین است. او فرزند بازیگر نامدار سینمای آرژانتین گیژرمو فرانچلا است.
از فیلم‌های او می‌توان به "روایتی از مکاران" به کارگردانی خوان خوزه کامپانلا اشاره کرد.
پابلو راگو (؛ ؛ زادهٔ ) کارگردان نمایش و بازیگر اهل آرژانتین است.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "راز چشمان آن‌ها"، "فوتبال‌دستی" و "گزارش رسمی" اشاره کرد.
ماریانو آرخنتو (؛ زادهٔ ) بازیگر و کارگردان فیلم اهل آرژانتین است.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "بر جدید" و "راز چشمان آن‌ها" اشاره کرد.
آشپزی فیلیپینی () از غذاهای بیش از صد گروه متمایز قومی-زبانی تشکیل شده‌است که در مجمع الجزایر فیلیپین یافت می‌شوند. با این حال، اکثر غذاهای اصلی که غذاهای فیلیپینی را تشکیل می‌دهند از غذاهای گروه‌ها و اقوام مختلف قومی زبان مجمع الجزایر است. سبک طبخ غذا و غذای مرتبط با آن طی قرنهای متمادی از ریشه استرونیایی آنها (با غذاهای مالزیایی و اندونزیایی مشترک) به یک غذای مختلط از تأثیرات آشپزی هندی، چینی، اسپانیایی و آمریکایی، مطابق با موج‌های اصلی نفوذ ، تکامل یافته‌است که فرهنگ مجمع الجزایر را غنی کرده بود، و همچنین سایر گیاهان سازگار با مواد بومی و طعم‌دهنده محلی بودند.
غذاها از غذاهای بسیار ساده مانند یک وعده ماهی شور و برنج سرخ شده گرفته تا کاری ماهی، کاری مرغ، پالاس پیچیده و "کوزیدوهایی" با منشأ ایبری ایجاد شده برای "فستیاها را شامل می‌شود". دانشمندان مختلف دربارهٔ مواد غذایی خاطرنشان کرده‌اند که غذاهای فیلیپینی چند وجهی است و برای غذاهایی که «شرق با غرب دیدار می‌کند» بهترین نماینده در دنیای آشپزی است.
در دوران پیش از استعمار اسپانیایی در فیلیپین، روشهای ترجیحی استرونزی برای تهیه غذا جوشاندن، بخارپز کردن و برشته شدن بود. مواد اولیه غذاهای معمولی از دامهای پرورش یافته محلی تهیه می‌شد. اینها از گاومیش / کارابائو، مرغ و خوک گرفته تا انواع مختلف ماهی و سایر غذاهای دریایی متغیر بودند. در سال ۳۲۰۰ قبل از میلاد، استرونزی‌ها از جنوب چین (فلات یوننان-گوئیژو) و تایوان در منطقه ای مستقر شدند که اکنون فیلیپین نامیده می‌شود. آنها دانش کشت برنج و سایر روش‌های کشاورزی را به همراه آوردند که باعث افزایش تعداد و تنوع مواد غذایی خوراکی موجود برای پخت‌وپز شد.Knuuttila, Kyle. (c. 2006). "Rice in the Philippines" . Retrieved October 3, 2010 from the Center for Southeast Asian Studies, Northern Illinois University.
آشپزی فیلیپینی ممکن است برای برخی از مردم گیج کننده باشد، به دلیل سخت بودن تعیین اینکه فرهنگ فیلیپینی چیست. سردرگمی به دلیل مراحل رشد مداوم فرهنگ فیلیپینی رخ می‌دهد. فرهنگ فیلیپینی در طول تاریخ به‌طور مداوم در حال تغییر بوده و از فرهنگ‌های مختلف تأثیر پذیرفته و به‌طور حتم تکامل یافته‌است. غذای فیلیپینی امروزه توسط تاریخ و جامعه بسیاری از فرهنگ‌های منحصر به فرد و مرفه شکل گرفته‌است. تأثیرات چین، هند، عربستان در سراسر فرهنگ و غذای فیلیپینی به دلیل تجارت محصولات کشاورزی در آن زمان دیده می‌شود. تأثیرات اسپانیا و ایالات متحده از طریق استعمار گذشته در این کشور مشاهده می‌شود. غذای فیلیپینی را می‌توان از طریق روند بومی سازی مردم آن در طول قرن‌ها مورد مطالعه و تعریف قرار داد.
تأثیر اعراب بر غذاهای فیلیپینی نسبتاً جزئی است. از لحاظ تاریخی، نفوذ اعراب از طریق هند به اندونزی و فیلیپین رسیده بود. در روزهای نخست، اعراب با هندی‌ها تجارت می‌کردند و آنها نیز به نوبه خود با جنوب شرقی آسیا تجارت می‌کردند. در دوره بعد، با پیشرفت دریانوردی، عرب‌ها نیز تجارت مستقیم با فیلیپین را آغاز کردند.
چینی‌ها از اوایل قرن ۹ یا ۱۰ میلادی با ساکنان مجمع الجزایر فیلیپین تجارت می‌کردند. اندکی بعد، چینی‌ها در قرن شانزدهم میلادی مهاجرت به آنجا را آغاز کردند. همچنین مواد بسیاری مانند سس سویا، لوبیای سیاه، توفو، گوشت خوک و … وجود دارد که در آشپزی فیلیپینی دیده می‌شود.
غذاهای فیلیپینی دارای انواع مختلفی از مواد بومی مورد استفاده هستند. کالامانسی بیشتر از آن دیگر مواد شناخته شده‌است، این میوه که به خانوده مرکبات تعلق دارد بیشتر به دلیل ترشی که به غذا می‌دهد استفاده می‌شود. یکی دیگر از آنها تابون تابون است.
این کشور انواع مختلفی از آجیل‌ها را نیز پرورش می‌دهد و یکی از آنها آجیل پیلی است که فیلیپین تنها صادر کننده انواع خوراکی آن است. این ماده معمولاً به صورت مرندیا درست می‌شود یا به دلیل بافت شیری که هنگام آب شدن در دهان ایجاد می‌کند، برای افزایش طعم در سایر دسرها قرار می‌گیرد.
غذای فیلیپینی به‌طور گسترده‌ای توسط آداب و رسوم فردی شکل می‌گیرد، و همین غذا ممکن است بین خانوارها متفاوت باشد.
مانند اکثر کشورهای آسیایی، غذای اصلی فیلیپین برنج است. این غذا غالباً بخارپز است و همیشه با غذاهای گوشتی، ماهی و سبزیجات سرو می‌شود. برنج "باقیمانده" را اغلب با سیر سرخ می "کنند" تا "سینانگ" درست شود، که معمولاً در صبحانه همراه با تخم مرغ سرخ شده و گوشت یا سوسیس پخته شده سرو می‌شود. برنج را اغلب با سس یا آبگوشت از غذاهای اصلی میل می‌کنند. در برخی مناطق، برنج با نمک، شیر تغلیظ شده، کاکائو یا قهوه مخلوط می‌شود. از آرد برنج در تهیه شیرینی، کیک و شیرینی‌های دیگر استفاده می‌شود. برنج چسبناک همراه با کاکائو، که به آن "چمپورادو" نیز گفته می‌شود، غذای رایجی است که همراه با "دایینگ" (شاه ماهی خشک) سرو می‌شود.
کارلا کِـوِدو (؛ زادهٔ ) بازیگر، طراح اهل آرژانتین است.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "راز چشمان آن‌ها"، "چگونه مجرد باشیم"، "افسرده" و "جوانان در اورگن" اشاره کرد.
در فوتبال آمریکا، دستش‌دِه عملی است که توپ را مستقیماً از یک بازیکن به بازیکن دیگر، بدون اینکه توپ از دست بازیکن اول خارج شود، می‌دهد. بیشتر بازی‌های هجومی با دستش‌دِه از کنار توپ پران به رانینگ بک دیگر شروع می‌شود. بزرگترین ریسک با هرگونه دستش‌دِه، احتمال فامبل شدن (افتادن توپ از دست بازیکن) در تبادل توپ است. دستش‌دِه در هر جهتی ممکن است اتفاق بیفتد. گاهی اوقات در فوتبال همسایی «کلید» نامیده می‌شود. به تناوب هِجّی بدون پیوستن چندکلمه بیکدیگر می‌شود؛ یعنی «دستش‌دِه».
ادواردو ساچری (؛ زادهٔ ۱۳ دسامبر ۱۹۶۷) فیلم‌نامه‌نویس، تاریخ‌نگار، استاد دانشگاه و نویسنده اهل آرژانتین است.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "فوتبال‌دستی"، "بازندگان قهرمان" و "راز چشمان آن‌ها" اشاره نمود.
کیم سوک-سو (؛ زادهٔ ) سیاستمدار و وکیل اهل کره جنوبی است. وی از ۱۰ سپتامبر ۲۰۰۲ تا ۲۶ فوریه ۲۰۰۳ نخست‌وزیر این کشور بود.
رژیم نازی با حمله به لهستان در طول جنگ جهانی دوم، گتوهایی را در سرتاسر اروپای شرقی تحت اشغال آلمان ایجاد کرد تا یهودیان، و گاه مردم کولی، را در بخشهای کوچک شهرها و شهرک‌ها جداسازی و محدود کند و از این راه بهره‌گیری از آنها را گسترش دهد. در اسناد آلمانی و تابلوهای ورودی گتوها، نازی‌ها معمولاً از این مکان‌ها با نام‌های "Jüdischer Wohnbezirk" یا "Wohngebiet der Juden" یاد می‌کنند، که هر دو به شکل «محله یهود» ترجمه می‌شوند. بر پایه تعریف پژوهشگران هولوکاست، چندین نوع مشخص از گتوها وجود داشت؛ از جمله گتوهای به اصطلاح باز، گتوهای بسته، گتوهای کاری، گتوهای ترانزیتی (انتقالی) و گتوهای کشتار. در تعدادی از موارد، این گتوها تبدیل به مکان‌های برای مقاومت زیرزمینی یهودیان در برابر اشغال آلمان بودند که در مجموع به عنوان «خیزش‌های گتو» شناخته می‌شوند.
نخستین اقدامات ضدیهودی با آغاز نازیسم در آلمان به شکل قانونی درآمدند، اما برنامه ای برای گتوسازی وجود نداشت و ایدهٔ آن در دورهٔ پس از رویدادهای "شب بلورین" رد شده بود. با این حال، بلافاصله پس از حمله آلمان به جمهوری لهستان در سال ۱۹۳۹، نازی‌ها آغاز به تعیین مناطقی از شهرها و شهرهای بزرگ لهستان برای اسکان ویژهٔ یهودیان کردند و در عرض چند هفته، برنامه ای بزرگ را برای بیرون کردن یهودیان لهستانی از خانه‌ها و مشاغل خود از طریق اخراج‌های اجباری آغاز کردند. جوامع کاملی از یهودیان توسط گردان‌های پلیس نظم و با استفاده از قطار به این مناطق بسته منتقل شدند، و این سیاست ابتدا در رایخس‌گائو و سپس در سرتاسر قلمرو دولت عمومی به اجرا گذاشته شد.
نخستین گتوی جنگ جهانی دوم در ۸ اکتبر ۱۹۳۹ در پیوترکوف تربونالسکی و ۳۸ روز پس از اشغال لهستان گشایش یافت،. "Yad Vashem The Holocaust Martyrs' and Heroes' Remembrance Authority". و گتو تولیسزکو نیز در دسامبر ۱۹۳۹ تأسیس شد. نخستین گتوی تشکیل‌شده در مراکز شهری بزرگ گتو ووچ (لیتزمانشتات) بود که در آوریل ۱۹۴۰ باز شد و متعاقب آن گتو ورشو در اکتبر همان سال. بیشتر گتوهای یهودی در سالهای ۱۹۴۰ و ۱۹۴۱ برپا شدند. این گتوها هیچگونه ارتباطی با جهان بیرون نداشتند، و با دیوارهای آجری بلند یا با سیم خاردار محاصره شده بودند. در مورد گتوهایی که ارتباطی با جهان بیرون نداشتند، هر یهودی ک قصد بیرون رفتن از آن‌ها را می‌داشت، با گلوله کشته می‌شد. گتو ورشو، واقع در قلب شهر، بزرگترین گتو در اروپای اشغالی بود که با بیش از ۴۰۰٬۰۰۰ یهودی در منطقه ای به مساحت ۳٫۴ کیلومتر مربع قرار داشت.Warsaw, United States Holocaust Memorial Museum گتو ووچ دومین گتوی بزرگ بود که حدود ۱۶۰٬۰۰۰ نفر را در خود جای داده بود.Ghettos , United States Holocaust Memorial Museum طبق بایگانی موزه یادبود هولوکاست ایالات متحده، کمینه ۱٬۰۰۰ گتوی اینچنینی تنها در لهستان و اتحاد جماهیر شوروی تحت اشغال آلمان وجود داشتند.
گتوهای مستقر در اروپای شرقی از نظر اندازه، وسعت و شرایط زندگی با هم تفاوت داشتند.Types of Ghettos. United States Holocaust Memorial Museum, Washington, D.C. شرایط زندگی دراین گتوها به‌طور کلی بسیار سخت بود. در ورشو، یهودیان که ۳۰ درصد کل جمعیت شهر را تشکیل می‌دادند، ناچار شدند در ۲٫۴ درصد از مساحت کل شهر زندگی کنند و این به معنای تراکمی بالغ بر ۷٫۲ نفر در هر اتاق بود. در گتو اودژووو، ۷۰۰ نفر در منطقه ای زندگی می‌کردند که پیشتر توسط پنج خانواده پر می‌شد؛ یعنی میان ۱۲ تا ۳۰ نفر در هر اتاق. یهودیان اجازه بیرون رفتن از گتو را نداشتند، بنابراین برای تأمین غذای خود ناچار بودند به قاچاق و نیز جیره‌های غذایی تأمین شده توسط نازی‌ها بسنده کنند: در ورشو این مقدار ۲۵۳ کیلوکالری برای هر یهودی بود، در مقایسه با ۶۶۹ کیلوکالری برای هر لهستانی و ۲٬۶۱۳ کیلوکالری به ازای هر آلمانی. به دلیل ازدحام فراوان، گرسنگی کشیدن و بهداشت ناکافی (همراه با کمبود تجهیزات پزشکی)، همه‌گیری‌های بیماری‌های عفونی یکی از ویژگی‌های اصلی زندگی در گتوها بود. در گتو ووچ حدود ۴۳٬۸۰۰ نفر به دلایل «طبیعی» کشته شدند، و این میزان در گتو ورشو پیش از ژوئیه ۱۹۴۲، ۷۶٬۰۰۰ نفر بود.
برای جلوگیری از تماس غیرمجاز میان جمعیت‌های یهودی و غیر یهودی، گردان‌های پلیس نظم آلمان برای گشت‌زنی در محیط گتوها گماشته شدند. در درون هر گتو، یک نیروی پلیس گتو یهودی ایجاد شد تا اطمینان حاصل شود که هیچ زندانی اقدام به فرار نمی‌کند. به‌طور کلی، سه نوع گتو توسط نازی‌ها برقرار می‌شد:
بخش‌هایی از یک شهر که در بیرون از دیوارهای گتوهای یهودی قرار داشتند «آریایی» خوانده می‌شدند. برای نمونه، در ورشو، این شهر به محله‌های یهودی، لهستانی و آلمانی تقسیم شده بود. کسانی که در بیرون از گتو زندگی می‌کردند باید با مدارک شناسایی، همچون گواهی غسل تعمید، ثابت می‌کردند که یهودی نیستند (هیچ‌یک از پدربزرگ و مادربزرگ‌هایشان عضو جامعه یهودیان نبوده‌اند). به این گونه اسناد گاه «اوراق مسیحی» یا «اوراق آریایی» گفته می‌شد. روحانیون کاتولیک لهستان به‌طور گسترده اقدام به جعل گواهی‌های غسل تعمید برای کمک به یهودیان می‌کردند، که توسط جنبش مقاومت مسلح لهستان، ارتش میهنی ("Armia Krajowa" یا AK)، به یهودیان داده می‌شدند. هر لهستانی که توسط آلمانی‌ها در حال کمک به یهودیان یافت می‌شد، مجازات اعدام داشت.
در سال ۱۹۴۲، نازی‌ها عملیات راینهارد را آغاز کردند که شامل تبعید سیستماتیک یهودیان به اردوگاه‌های مرگ می‌شد. مقامات نازی در سراسر اروپا یهودیان را یا به گتوهایی در اروپای شرقی یا اغلب به‌طور مستقیم به اردوگاه‌های مرگ ساخته شده توسط نازی‌ها در لهستان اشغالی، تبعید کردند. در طی ۵۲ روز، تقریباً ۳۰۰٬۰۰۰ نفر تنها از گتو ورشو به تربلینکا اخراج شدند. در برخی گتوها، سازمان‌های مقاومت محلی خیزش‌هایی را به راه انداختند. هیچ‌یک از این خیزش‌ها موفق نبودند و در نهایت جمعیت یهودیان گتوها تقریباً به‌طور کامل کشته شدند."Warsaw", Yad Vashem در ۲۱ ژوئن ۱۹۴۳، هاینریش هیملر دستور به برچیدن همه گتوهای یهودی‌نشین و انتقال ساکنان باقی مانده آن‌ها به اردوگاه‌های کار اجباری را صادر کرد. تعداد اندکی از گتوها به عنوان اردوگاه‌های کار اجباری تعیین شدند و تا سال ۱۹۴۴ به وجود خود ادامه دادند."Order by Himmler for the Liquidation of the Ghettos of Ostland, June 21, 1943", Yad Vashem
نسروخ (به آرامی: ܢܝܼܫܪܵܟ݂ ؛ یونانی: Νεσεραχ ؛ لاتین: Nesroch ؛ عبری: נִסְרֹךְ) از الهه های آشوری است که در هویت وی، تردیدهای بسیاری بیان شده‌است. از این الهه به عنوان خدای کشاورزی یا خدای آتش یاد شده است و برخی وی را یک دیو و اهریمن گزارش کرده‌اند.
نسروخ نام خدای آشوری است که در کتب مقدس عبری از وی گزارش شده‌است.Wildberger, Hans (2002), Isaiah 28-39: A Continental Commentary, Minneapolis, Minnesota: Fortress Press, ISBN 0-8006-9510-0Black, Jeremy; Green, Anthony (1992), Gods, Demons and Symbols of Ancient Mesopotamia: An Illustrated Dictionary, Austin, Texas: University of Texas Press, ISBN 0714117056 از وی در منابع بین النهرین به عنوان خدای کشاورزی یاد شده‌است.George Roux - Ancient Iraq با این وجود برخی با استناد به نگارش‌های کتب مقدس، این الهه را خدای آتش آشوری دانسته‌اند.George Roux - Ancient Iraq
در متن تلمود آمده است نسروخ از کلمه عبری neser گرفته شده‌است. این واژه اشاره به ماجرای یهودا است که تخته چوبی را کشف کرده‌است. برخی این تخته چوب را بخشی از کشتی نوح می‌دانند. بعدها این تخته چوب به عنوان یک بت مورد پرستش قرار گرفت.Reuven Chaim Klein (2018). God versus Gods: Judaism in the Age of Idolatry. Mosaica Press. pp. 348–350. ISBN 978-1946351463. در قرن شانزدهم، نسروخ را به عنوان یک اهریمن شناخته می‌شد.Milton, John; Flannagan, Roy (1998), The Riverside Milton, Boston, Massachusetts: Houghton Mifflin, ISBN 978-0-395-80999-0Bunson, Matthew (1996), Angels A to Z: A Who's Who of the Heavenly Host, New York City, New York: Three Rivers Press, ISBN 0-517-88537-9Ripley, George; Dana, Charles A. (1883), "Demonology", The American Cyclopaedia: A Popular Dictionary for General Knowledge, New York City, New York: D. Appleton and Company یوهان وییر، اهریمن شناس معروف هلندی، نسروخ را به عنوان یکی از موجودات جهنمی می‌داند که از جنس شیاطین است. این موجود اخمو، زره‌پوش توصیف شده است.
در دهه ۱۸۴۰ میلادی، آستن هنری لایارد، باستان شناس انگلیسی، تعدادی از تکه سنگ‌های دارای نگاره این موجود افسانه‌ای را یافت. وی تصاویر این سنگ نگاره ها را با نام موجود افسانه ای نسروخ معرفی کرد. به همین جهت در ادبیات عامه از قرن نوزدهم، عکس این موجود در تخته‌سنگ‌های اکتشافی به اسم نسروخ معرفی می‌شد.
هویت این موجود محل مناقشه بوده‌است. به طور کلی، منابع تخصصی در این زمینه، یک دیدگاه مشخص را نشان نمی‌دهند. غالباً فرض بر این قرار گرفته است که نسروخ، یکی از خدایان اصلی شناخته شده در بین النهرین بوده‌است، اما احتمالات درباره اینکه این موجود همان مردوک، انلیل، نوسکو و حتی آشور باشد، گمانه زنی شده است. کریستف اولینگر، معتقد است که نسروخ، یک طراحی گرافیکی و تخیلی از شخصیت نمرود است که به عنوان یک الهه نقاشی شده است.Christoph Uehlinger, "Nisroch", in Karel van der Toorn, Bob Becking, and Pieter W. van der Horst (eds.), "Dictionary of Deities and Demons in the Bible (DDD)", 1st ed. Leiden: Brill, 1995, pp. 1186-1189; pp. 630-632 in the 2nd ed. (1999)
تب بهاری (به انگلیسی: "Spring Fever") یک فیلم سینمایی محصول مشترک چین و فرانسه سال ۲۰۰۹ به کارگردانی لویو است. تولید این فیلم مغایر با ممنوعیت پنج ساله ساخت فیلم‌ساز است که توسط اداره دولتی رادیو، فیلم و تلویزیون چین (SARFT) برای فیلم قبلی خود، "کاخ تابستانی (فیلم ۲۰۰۶)" وضع شده‌است. این فیلم که در نانجینگ فیلمبرداری شده‌است.
این فیلم برای نویسنده خود (می فنگ) جایزه بهترین فیلم‌نامه جشنواره کن جشنواره فیلم کن ۲۰۰۹ را از آن خود کرد.
تلگرام ریگنر پیامی تلگرافی بود که در ۸ اوت ۱۹۴۲ توسط گرهارت ریگنر، دبیر وقت کنگره جهانی یهودیان در ژنو، به دفاتر این مؤسسه در نیویورک و لندن فرستاده شد.Bauer, Yehuda (2001). "Rethinking the Holocaust" (Yale University Press, New Haven and London) p.219 در این تلگرام، ریگنر به تأیید گزارش‌های هشدارآمیزی که دربارهٔ قصد آلمان نازی برای پاکسازی یهودیان از اروپای اشغالی منتشر شده بودند، پرداخت.
ریگنر مدیر دفتر کنگره جهانی یهودیان در ژنو بود. وی توسط صنعتگر آلمانی، ادوارد شولته، به‌طور غیرمستقیم از نقشه‌های آلمان برای راه حل نهایی مطلع شد. ریگنر از طریق کانال‌های دیپلماتیک انگلیسی و آمریکایی خود (ربی استیفن وایز از کنگره یهودیان آمریکایی در نیویورک و سیدنی سیلورمن، نماینده یهودی مجلس بریتانیا و رئیس بخش انگلیسی کنگره جهانی یهودیان) پیام زیر را به وزارت امور خارجه بریتانیا و وزارت امور خارجه آمریکا در واشینگتن، دی.سی. فرستاد:"Riegner Telegram". United States Library of Congress.
با این حال، در بریتانیا و ایالات متحده، تلگرام ریگنر با ناباوری روبرو شد. وزارت امور خارجه ایالات متحده تلگرام را «شایعه ای بسیار دور از واقعیت، و ناشی از اضطراب‌های یهودیان» دانست در حالی که وزارت امور خارجه بریتانیا برای مدتی حتی تلگرام را بازرسانی نمی‌کرد. در نهایت در تاریخ ۲۸ اوت ۱۹۴۲ این تلگرام به ربی استیفن وایز، رئیس کنگره جهانی یهود، رسید ولی او تصمیم گرفت آن را علنی نکند.
کفر کنا (، ) یک شهر عرب‌نشین در جلیل، بخشی از استان شمال اسرائیل است. این شهر مرتبط با روستای قانا در عهد جدید است که در آنجا عیسی به عنوان معجزه آب را به شراب تبدیل کرد.Conder and Kitchener, 1881, SWP I, pp. 367, 391-394The near-miracle in Kafr Kana در سال ۲۰۱۹ جمعیت این شهر ۲۲٬۷۵۱ تن بود.
بیشینه جمعیت این شهر عرب و از پیروان دو دین اسلام و مسیحیت هستند. طبق انجیل یوحنا این شهر زادگاه برتولمای حواری است. ناصرخسرو در جریان سفرهایش از این شهر بازدید کرده‌است.
قانا (، ) مکانی در جلیل بود که در آن مطابق انجیل یوحنا معجزه تبدیل آب به شراب در مراسم ازدواج رخ داد.
بین مکان کنونی قانا اختلاف نظر وجود دارد و گمان می‌رود آن در یکی از چهار منطقه کفر کنا، خربه قانا و رینه در الجلیل پایین و قانا در الجلیل بالا باشد. نام قانا احتمالاً از واژه عبری یا آرامی برای "نیزار" ریشه گرفته‌است.
کیم جونگ-پیل (; زاده – درگذشته ) سیاستمدار، و روزنامه‌نگار اهل کره جنوبی بود. وی دو بار از ۴ ژوئن ۱۹۷۱ تا ۱۸ دسامبر ۱۹۷۵ و سپس از ۳ مارس ۱۹۹۸ تا ۱۲ ژانویه ۲۰۰۰ نخست‌وزیر این کشور بود.
کیم جونگ-پیل در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۸، در سن ۹۲ سالگی درگذشت.
ویرایشگر فیلم ای‌وی‌اس (به انگلیسی AVS Video Editor) یک نرم‌افزار ویرایش ویدئو است که توسط شرکت Online Media منتشر شده‌است. این بخشی از مجموعه نرم‌افزار AVS4YOU است که شامل برنامه‌های تصویری، صوتی، ویرایش و تبدیل تصویر، ویرایش و رایت دیسک، تبدیل سند و پاک کننده رجیستری است. این نرم‌افزار امکان ایجاد و ویرایش فیلم‌ها با طیف گسترده‌ای از جلوه‌های صوتی و تصویری، متن و انتقال، فیلم‌برداری از روی صفحه نمایش، وب یا دوربین‌های DV و نوار VHS، ضبط صدا، ایجاد منو برای دیسک‌ها، همچنین ذخیره آن‌ها در تعداد زیادی قالب فایل ویدیویی، رایت در دیسک‌ها یا انتشار در فیس بوک، یوتیوب، فلیکر و غیره فراهم می‌کند.
بریجیت کارپنتر () فیلم‌نامه‌نویس و نمایشنامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا است.
او در سال ۱۹۹۵ از دانشگاه براون فوق‌لیسانس هنر گرفت.Keeker, Korry. "Runaway dreams and flying lawn chairs" "Juneau Empire", May 9, 2003Rodriguez, Bill. "Bridget Carpenter swings into Trinity" providencephoenix.com, May 11–18, 2000
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "۱۱٫۲۲٫۶۳" و "جاده سرخ" اشاره نمود.
وی همچنین نامزد دریافت جایزه انجمن نویسندگان آمریکا و برندهٔ کمک‌هزینه گوگنهایم شده‌است.
تلگرام هوفله سندی رمزگذاری شده و تک‌برگی است که در سال ۲۰۰۰ در میان بایگانی‌های از طبقه‌بندی خارج شده جنگ جهانی دوم متعلق به اداره ثبت اسناد عمومی در کیو، لندن پیدا شد. این سند شامل چندین تلگرام رادیویی شنود شده توسط افسران اطلاعاتی بریتانیا است که در میانشان پیامی فوق سری از سوی "اس‌اس-اشتورمبانفورر" هرمان هوفله به تاریخ ۱۱ ژانویه ۱۹۴۳؛ پیامی دیگر از "اس‌اس-اوبراشتورمبانفورر" آدولف آیشمن در برلین؛ و نیز پیامی از "اس‌اس-اشتاندارتنفورر" فرانتس هایم در کراکوف اشغال‌شده توسط آلمان وجود دارند.Public Record Office, Kew, England, HW 16/23, decode GPDD 355a distributed on 15 January 1943, radio telegrams nos 12 and 13/15, transmitted on 11 January 1943.
تلگرام حاوی آماری دقیق از کشته شدگان یهودی در سال ۱۹۴۲ در اردوگاه‌های مرگ عملیات راینهارد، از جمله در بلزک (B)، سوبیبور (S)، تربلینکا (T) و در لوبلین-مایدانک (L) است. اعداد توسط هوفله گردآوری و از سوی او نقل شده‌اند، و احتمالاً از سوابق بسیار دقیقی می‌آیند که با "دویچه رایخس‌بان" (DRG) به اشتراک گذاشته شده‌اند. اگرچه سوابق ترابری قطاری هولوکاست به شکل آشکاری ناقص بودند، اعداد ذکر شده به روشن‌سازی دامنه جنایات انجام شده توسط اس‌اس کمک می‌کنند. این تلگرام به ارائه تعداد قطارهای ورودی در چهارده روز منتهی به آن، و همچنین مجموع قطارهای ورودی تا ۳۱ دسامبر ۱۹۴۲، به مقصد اردوگاه‌های نابودی در این واپسین مرحله از «راه حل نهایی» می‌پردازد.
تمام قطارهای هولوکاست توسط "دویچه رایخس‌بان" اداره می‌شدند. اس‌اس برای هر زندانی که از طریق قطارهای هولوکاست ("Sonderzüge") به اردوگاه‌های نابودی عملیات راینهارد از گتوهای اروپای تحت اشغال نازی‌ها و گتوهای یهودی در لهستان تحت اشغال آلمان منتقل می‌شد، معادل یک بلیط درجه سه به راه‌آهن آلمان پرداخت می‌کرد.Types of Ghettos. United States Holocaust Memorial Museum, Washington, D.C. کودکان زیر چهار سال به رایگان سوار می‌شدند. مبلغ پرداختی از سوی اداره حمل و نقل آلمان به نمایندگی از رایخس‌بان طبق برنامهٔ پرداختی با هزینه ۴ فنیگ به ازای هر کیلومتر مسیر از اس‌اس گرفته می‌شد. بارنامه‌های واقعی شامل تعداد زندانیان موجود در هر واگن ویژهٔ حمل دام نمی‌شدند، چرا که محاسبات مربوط به آن از پیش تعیین شده بودند. اغلب برای تحویل افراد، یک واگن تجاری سرپوشیده به طول ۱۰ متر مورد استفاده قرار می‌گرفت؛ اگرچه از واگن‌های مسافربری درجه سه نیز با بلیط‌های قطاری که می‌بایست توسط خود یهودیان پرداخت می‌شد، استفاده می‌شد تا اس‌اس بتواند افسانهٔ «اسکان مجدد برای کار در شرق» را ادامه دهد. طبق کتابچه راهنمای "دویچه رایخس‌بان"، که اس‌اس از آن برای پرداخت هزینه‌ها استفاده می‌کرد، ظرفیت حمل هر قطار می‌بایست تا ۵۰ واگن می‌بود که در هر یک تا ۵۰ زندانی قرار می‌گرفتند.
در واقعیت اما، واگن‌ها تا ۱۰۰ نفر زندانی مملو از جمعیت می‌شدند و به‌طور معمول از کمینه ۱۵۰٪ تا ۲۰۰٪ ظرفیت تعیین‌شده با همان قیمت بارگیری می‌شدند. برای نمونه، در جریان تبعید گسترده یهودیان از گتو ورشو به تربلینکا در سال ۱۹۴۲، قطارها هر کدام ۷۰۰۰ قربانی داشتند که باعث کمتر شدن هزینه‌های اس‌اس به بیش از نصف شد. بر پایه یک گزارش کارشناسی که از طرف پروژه «قطار بزرگداشت» در آلمان تهیه شده بود، رسیدهای دریافتی "دویچه رایخس‌بان" تحت اداره دولتی برای اخراج گسترده در بازه زمانی ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۵، بالغ بر ۶۶۴٬۵۲۵٬۸۲۰٬۳۴ دلار آمریکا می‌شدند.
به گفته آژانس امنیت ملی ایالات متحده و تاریخ‌دانان هولوکاست، «به نظر می‌رسد تحلیل‌گران بریتانیایی که پیام را رمزگشایی کرده بودند اهمیت این پیام خاص را در آن زمان در نیافته بودند. بدون شک این اتفاق به این دلیل روی داد که پیام خود تنها حاوی حروفی مشخص برای اشاره به اردوگاه‌های مرگ، و شماره کل در جلویشان بود. تنها سرنخ می‌توانست اشاره به عملیات راینهارد بوده باشد، اما احتمالاً تا آن هنگام هنوز مفهوم عملیات راینهارد - که برنامه برای از میان بردن یهودیان لهستانی بود و به نام ژنرال ترور شدهٔ اس‌اس، راینهارد هایدریش نامگذاری شده بود - در میان رمزشکنان بلچلی پارک شناخته شده نبود.»
تلگرام هوفله یکی از دو مدرکی است که ثابت می‌کنند این ارقام بسیار دقیق منشأیی مشترک داشته‌اند؛ دیگر مدرک گزارش کورهر است که توسط دکتر ریشارد کورهر متخصص آماری در ژانویه ۱۹۴۳ به هیملر گزارش شده‌است. هر دو آنها دقیقاً به یک عدد برای اشاره به تعداد یهودیان «پردازش شده» در جریان عملیات راینهارد اشاره می‌کنند. علاوه بر ارائه مجموع کل یکسان تا تاریخ ۳۱ دسامبر ۱۹۴۲، تلگرام هوفله همچنین فاش می‌سازد که اردوگاه کار اجباری در لوبلین (مایدانک) بخشی از عملیات راینهارد اودیلو گلوبوکنیک بوده‌است؛ واقعیتی که تا پیش از آن برای تاریخ‌دانان ناشناخته بود.
بهمن جعفری (زادهٔ ۳۰ فروردین ۱۳۷۰ – درگذشتهٔ ۲۶ آبان ۱۳۹۸) یکی از کشته‌شدگان اعتراضات آبان ۱۳۹۸ ایران بود.
بهمن (رضا) جعفری، ۳۰ فروردین ۱۳۷۰ در شیراز، در خانواده‌ای با اصالتِ بختیاری‌های ایذه، متولد شد. بهمن کوچک‌ترین فرزند خانواده بود. او که ساکن منطقهٔ فرگاز شیراز بود، تحصیلات خود را در رشتهٔ کامپیوتر به پایان برد اما نتوانست متناسب با رشتهٔ تحصیلی خود شغلی بیابد، به همین علت مدتی در یک تعمیرگاه صاف‌کاری خودرو، در حوالیِ محل زندگی‌اش، به کار مشغول شد. پدر او، رحمان جعفری، کارمند شرکت نفت بود و تمام سال‌های جنگ ایران و عراق در آبادان حضور داشت. یکی از عموهای وی، اسفندیار جعفری، جانباز ۸۰ درصد جنگ است که در آسایشگاه جانبازان به‌سر می‌برد. عموی دیگر بهمن جعفری، که نام بهمن را به خاطر وی برایش برگزیدند، زمانِ جنگ در کمیتهٔ مردمی آبادان خدمت می‌کرد که بازداشت شد و پس از مدتی به دلایل غیرسیاسی اعدام شد.
بهمن جعفری، صبح ۲۶ آبان ۱۳۹۸، سومین روز از اعتراضات مردمی به افزایش قیمت بنزین، از خانه خارج شد تا به محل کار خود برود. در ساعت ۱۱:۳۰ صبح، در یک تماس تلفنی، به خانوادهٔ او خبر می‌دهند که او در نزدیکی‌های چهارراه زندان تصادف کرده و به درمانگاه منتقل شده‌است. خانواده بلافاصله خود را به درمانگاه می‌رسانند و با وضعیت وخیم فرزندشان، به دلیل اصابت گلوله به وی، مواجه می‌شوند. نیروهای امنیتی چهار مرتبه به او شلیک کرده و سمت چپ بدن وی، در ناحیهٔ قلب، سینه و شکم را مورد هدف قرار داده بودند.
با توجه به کمبود امکانات درمانگاه، بهمن را جهت انتقال به بیمارستان مرکزی شیراز، به آمبولانس سوار می‌کنند اما او پیش از رسیدن به بیمارستان جان خود را از دست می‌دهد. پیکر بهمن به پزشکی قانونی سپرده شد. پس از آن، خانوادهٔ جعفری به پزشکی قانونی مراجعه کردند اما آن‌ها پیکر را تحویل ندادند. خانواده، اجازهٔ دیدن پیکر فرزندشان را نیز نیافتند. پیکر بهمن جعفری، پس از پنج روز، در ۱ آذر ۱۳۹۸، به خانواده تحویل داده شد. مقامات امنیتی اجازهٔ خاکسپاری در دارالرحمهٔ شیراز را ندادند. تلاش سه‌روزهٔ خانواده نیز برای راضی کردنِ مقامات امنیتی شیراز در این مورد بی‌نتیجه ماند.
پیکر بهمن جعفری، ۴ آذر ۱۳۹۸ در گورستان شهرک کُشن، واقع در ۴۰ کیلومتری شیراز، به خاک سپرده شد.
یک زن لُعبت () یک فیلم درام صامت ایتالیایی به کارگردانی کارمینه گالونه است که در سال ۱۹۱۹ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به سوآوا گالونه اشاره کرد.
بخشوده فیلمی در ژانر درام و محصول ۲۰۱۷ بریتانیا است. این فیلم را رولند جافه کارگردانی کرده و هنرپیشگانی مانند فارست ویتاکر، دومینیکا یابلونسکا و اریک بانا در آن به ایفای نقش پرداخته‌اند. "بخشوده" براساس نمایشنامهٔ "مطران و ضدمسیح" نوشتهٔ مایکل اشتن ساخته شده‌است.
در آفریقای جنوبی پس از آپارتاید، اسقف اعظم دزموند توتو در جریان کمیسیون راستی و آشتی در زندانی در کیپ‌تاون با زندانی‌ای که قبلاً عضو پلیس ویژه بوده به نام پیت بلومفلد ملاقات می‌کند. بلومفلد شاهد جنایاتی در زمان آپارتاید بوده‌است. مقامات که نگران شده‌اند یک باند سیاه‌پوست را در زندان مأمور ترور بلومفلد می‌کنند، ولی بلومفلد نجات پیدا می‌کند و به سیاه‌پوستی که برای قتلش اجیر شده نیز در زندان کمک می‌کند. سرانجام پس از تحقیقاتی که دزموند توتو دربارهٔ کودکی بلومفلد انجام می‌دهد و مکالمات این دو، بلومفلد نزد او شهادت می‌دهد. ولی به تلافی گارد امنیتی او را در زندان به قتل می‌رسانند.
وزن دیداری در یک تصویر به عنوان یک نیروی دیداری تعریف می شود که به دلیل کنتراست (تضاد) نوری موجود در عناصر بصری تصویر به وجود می آید. در واقع وزن بصری حول این ایده که عناصر موجود در یک تصویر نسبت به یکدیگر دارایی سنگینی متفاوتی هستند شکل گرفته است. گاهی تشخیص سنگینی عناصر یک تصویر کار دشواری نیست؛ برای مثال عناصر بزرگتر وزن بیشتری دارند و یا بعضی رنگ ها نسبت به سایرین سنگین تر هستند.
وزن دیداری یک نیروی بصری است که بر تعادل موجود در یک تصویر غالب است. بر طبق گفته های رودلف آرنهایم، نویسنده آلمانی، وزن دیداری درکنار جهت، خصوصیت هایی هستند که بر روی تعادل یک تصویر بیش از هر چیزی تاثیرگذار هستند.
وزن بصری و تعادل یک عنصر از یک تصویر را می توان با استفاده از سبُکی آن ، سبُکی اطراف آن، و اندازه ها و موقعیت های متقابل آنها در یک ترکیب بصری تعیین کرد.
اثبات می شود که تصویری که در آن نیروی حاصل در مرکز هندسی قرار گرفته است، در تعادل قرار دارد. هنگامی که نیرو در مرزهای تصویر واقع شده باشد، تصویر در عدم تعادل است. درنتیجه می توان اینگونه تعریف کرد که مرکز هندسی یک شکل قطب بیشترین تعادل و حاشیه ها قطب های عدم تعادل محسوب می شوند.
در پردازش تصویر، مفهوم وزن پیکسل ها، مرتبط است با تفاوت شدت هر پیکسل با پیکسل مرجع. هرچه عدد شدت پیکسل به عدد شدت پیکسل مرجع نزدیکتر باشد، وزن پیکسل بیشتر است. درواقع هرچه اختلاف شدت پیکسل مورد نظر با پیکسل مرجع کمتر باشد، پیکسل سنگین تر است.
د کید فیلمی شبه‌زندگی‌نامه‌ای، اکشن و وسترن محصول ۲۰۱۹ آمریکا است. فیلم را وینسنت دن آفریو کارگردانی کرده و سناریوی آن را اندرو لنهام نگاشته‌است. هنرپیشگانی چون ایثن هاک، دین دی‌هان، لیلا جرج، کریس پرت و آدام بالدوین در آن به ایفای نقش پرداخته‌اند.
"د کید" در ۸ مارس ۲۰۱۹ توسط لاینزگیت در ایالات متحده آمریکا منتشر شد.
ریو پسر نوجوانی است که پدرش را پس از اینکه او مادرش را زیر کتک به قتل رساند، می‌کشد. گرنت عموی ریو که فرد شروری است به صحنه می‌رسد و قصد دارد ریو را بکشد، ولی ریو گرنت را مجروح می‌کند و با کمک خواهرش سارا می‌گریزد. این دو اسبی را می‌دزدند و نیمه‌شب در کلبه‌ای اتراق می‌کنند. همان زمان باند بیلی د کید هم به آنجا می‌آیند ولی به آنها آزاری نمی‌رسانند. صبح کلانتر پت گرت و افرادش کلبه را محاصره کرده و بیلی د کید و افرادش را دستگیر می‌کنند. خواهر و برادر هم به دروغ به کلانتر می‌گویند که پدرشان را در راه سانتافه در طوفان گم کرده‌اند. گرت زندانیان و خواهر و برادر را با خود به سانتافه می‌برد. در سانتافه ریو و خواهرش از دستهٔ گرت جدا شده و به جستجوی دوست مادرشان می‌روند، ولی عمویشان گرنت می‌رسد و سارا را با خود می‌برد تا از او به عنوان روسپی بهره‌کشی کند و ریو را هم تهدید می‌کند که اگر بار دیگر او را ببیند به قتلش می‌رساند. ریو متوجه می‌شود که بیلی د کید از محلی که خواهرش را برده‌اند مطلع است. پس به شهر لینکلن که گرت بیلی د کید را به آنجا برده می‌رود، ولی کلانتر محلی اجازه دیدار ریو با زندانی‌اش را نمی‌دهد. پس ریو برای اینکه او را هم به زندان بیندازند دست به سرقت از بانک می‌زند، ولی تیر می‌خورد. او را به زندان برده و مداوا می‌کنند. در زندان بیلی به او می‌گوید که گرنت سارا را به پوئرتو د لونا برده‌است. فردای آن روز که گرت و معاونش برای کاری بیرون رفته‌اند، بیلی زندانبانان را می‌کشد و به اتفاق ریو به یک دهکده با ساکنان مکزیکی می‌گریزد. او در دهکده به ریو تیراندازی را می‌آموزد، ولی برای قولی که برای نجات خواهرش داده تعلل می‌کند. سرانجام کلانتر گرت بیلی د کید را یافته و او را می‌کشد. ریو که درمانده شده به نزد گرت رفته و به قتل پدرش اعتراف می‌کند و از او خواهش می‌کند که برای آزادی خواهرش به او کمک کند. گرت با ریو به پوئرتو د لونا می‌رود. در آنجا پس از درگیری‌ای با اعضای باند عموی ریو، ریو به سوی عمویش شلیک می‌کند و او را می‌کشد و سپس به اتفاق سارا به دنبال زندگی جدیدی می‌روند.
Wikipedia contributors, "The Kid (2019 film)," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=The_Kid_(2019_film)&oldid=987145891 (accessed November 18, 2020).
دریای ناپل () یک فیلم درام صامت ایتالیایی به کارگردانی کارمینه گالونه است که در سال ۱۹۱۹ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به آلبرتو کاپوتسی و ایدا کارلونی تالی اشاره کرد.
هولوکاست در فرانسه به اذیت و آزار، تبعید و نابودی یهودیان و مردم کولی میان سالهای ۱۹۴۰ و ۱۹۴۴ در فرانسه اشغالی، کلانشهر فرانسه ویشی، و در آفریقای شمالی فرانسه تحت کنترل ویشی در جریان جنگ جهانی دوم گفته می‌شود. این اذیت و آزار، از سال ۱۹۴۰ آغاز شد و با تبعید یهودیان از فرانسه به اردوگاه‌های کار اجباری نازی‌ها در آلمان نازی و لهستان اشغالی به اوج خود رسید. اخراج‌ها و تبعیدها از سال ۱۹۴۲ آغاز شدند و تا ژوئیه ۱۹۴۴ به طول انجامیدند. از ۳۴۰٬۰۰۰ یهودی ساکن کلانشهر فرانسه درون خاک اروپا در سال ۱۹۴۰، بیش از ۷۵٬۰۰۰ نفر به اردوگاه‌های مرگ تبعید شدند؛ مکان‌هایی که در آن‌ها حدود ۷۲٬۵۰۰ نفر کشته شدند. حکومت ویشی و پلیس فرانسه در به صف کشیدن یهودیان شرکت داشتند. اگرچه بیشتر یهودیان اخراج شده جان خود را از دست دادند، اما میزان جان‌به‌در بردن جمعیت یهودیان در فرانسه تا ۷۵ درصد بود که یکی از بالاترین میزان‌های بقا در اروپا به‌شمار می‌رفت.Yad Vashem
در تابستان سال ۱۹۴۰، حدود ۷۰۰٬۰۰۰ یهودی در سرزمین‌های تحت حاکمیت فرانسه زندگی می‌کردند؛ از این تعداد ۴۰۰٬۰۰۰ تن در الجزایر فرانسه، که در آن هنگام بخشی جدایی‌ناپذیر از فرانسه به‌شمار می‌رفت، و در دو ناحیه تونس و مراکش تحت‌الحمایه فرانسه زندگی می‌کردند. فرانسه متروپل در دوره میان‌دوجنگ حدود ۱۵۰٬۰۰۰ نفر شهروند یهودی داشت. همچنین، فرانسه میزبان جمعیت زیادی از یهودیان خارجی بود که از آزار و اذیت در آلمان فرار کرده بودند. تا سال ۱۹۳۹، به دلیل امتناع ایالات متحده و انگلستان از پذیرفتن پناهندگان یهودی دیگر پس از کنفرانس اوین، جمعیت یهودیان آن کشور به ۳۳۰٬۰۰۰ نفر افزایش یافت. پس از اشغال بلژیک و هلند در سال ۱۹۴۰، فرانسه میزبان موج جدیدی از مهاجران یهودی بود و جمعیت یهودیان در بالاترین سطح خود به ۳۴۰٬۰۰۰ نفر رسید.
با اعلام جنگ جهانی دوم، فرانسویان یهودی مانند دیگر هموطنان خود در ارتش فرانسه بسیج شدند و مانند سال ۱۹۱۴ تعداد قابل توجهی از یهودیان خارجی در هنگ‌های داوطلبان خارجی ارتش نام‌نویسی کردند. پناهجویان یهودی گریخته از آلمان با عنوان بیگانگان دشمن مورد توقیف قرار گرفتند. به‌طور کلی، جمعیت یهودیان فرانسه به توانایی فرانسه در دفاع از آنها در برابر اشغالگران اطمینان داشتند، اما برخی، به ویژه از آلزاس و نواحی موزل، از ژوئیه ۱۹۴۰ به بعد به سوی غرب و مناطق اشغال نشده گریختند.
آتش‌بس ۲۲ ژوئن ۱۹۴۰، که میان رایش سوم و دولت مارشال فیلیپ پتن امضا شد، حاوی بندهای مشخصا ضدیهودی نبود، اما در عین حال نشان می‌داد که آلمانی‌ها قصد داشتند نظم نژادی موجود در آلمان که از سال ۱۹۳۵ به آن سو شکل گرفته بود را به فرانسه متروپل و سرزمین‌های بیرون از آن گسترش دهند. بر اساس این آتش‌بس، تنها بخشی از فرانسه متروپل توسط آلمان اشغال شد. از شهر ویشی، حکومت مارشال پتن دولت فرانسوی ("l'État français") جدیدی را در جنوب فرانسه و بخش‌های الجزایر فرانسه، همچنین سرزمینهای فرادریایی فرانسه مانند مراکش، تونس، هندوچین، شام و غیره اداره می‌کرد. رژیم ویشی امپراتوری خود را بخشی جدایی‌ناپذیر از فرانسه اشغال‌نشده می‌دید، و از آنجا که باور به آن داشت که امپراتوری ادامهٔ سرزمین فرانسه متروپل است، قوانین ضدیهودی را به آن مناطق نیز گسترش داد.
از تابستان ۱۹۴۰، اتو آبتس، سفیر آلمان در پاریس، خلع ید از خانواده‌های ثروتمند یهودی را ترتیب داد.«De la Haine Dans l'air ", par Jérôme Gautheret et Thomas Wieder, "Le Monde", 27 Juillet 2010 رژیم ویشی نخستین اقدامات ضدیهودی را کمی پس از مقامات آلمانی در پاییز ۱۹۴۰ انجام داد. در ۳ اکتبر ۱۹۴۰، ویشی مجموعه ای از قوانین ضدیهودی را با عنوان "Statut des Juifs" («احکام دربارهٔ یهودیان») برای حل مسئله یهودیان در مناطق تحت کنترل خود به اجرا گذاشت. ماده ۹ احکام بیان می‌داشت که این قانون در مورد متصرفات فرانسه در الجزایر، مستعمره‌های آن، و مناطق تحت‌الحمایه تونس و مراکش نیز اعمال می‌شود. احکام اکتبر ۱۹۴۰ توسط رافائل آلیبر تهیه شدند. مطابق سندی که در سال ۲۰۱۰ به اطلاع عموم رسید، پتن خود سخت‌گیری‌هایی اضافی به متن حکم افزود. «احکام دربارهٔ یهودیان» تعریف «یهودی» را از قوانین نورنبرگ اتخاذ کرد، حقوق شهروندی یهودیان را سلب نمود و آنها را از بسیاری از مشاغل اخراج کرد. این حکم همچنین یهودیان را از کار در برخی مشاغل (از جمله آموزش، روزنامه‌نگاری، وکالت و غیره) منع می‌کرد. در همین حال، قانونی مصوب ۴ اکتبر ۱۹۴۰ توقیف یهودیان خارجی را در اردوگاه‌های توقیفی در جنوب فرانسه از جمله در گرس پیش‌بینی می‌کرد. کاروان‌های یهودیان اخراج شده از مناطق فرانسه، از جمله ۶۵۰۰ یهودی که در طی عملیات بورکل ("Bürckel") از آلزاس-لورن اخراج شده بودند، به این توقیف‌شدگان پیوستند.
در جریان عملیات بورکل، یوزف بورکل و روبرت واگنر بر اخراج یهودیان به مناطق اشغال‌نشده فرانسه از مناطق مسکونی خود و نیز مناطقی از آلزاس-لورن که در تابستان ۱۹۴۱ به خاک آلمان ضمیمه شده بودند، نظارت داشتند.. تنها آن یهودیانی که در ازدواج مختلط بودند، اخراج نشدند. در شب ۲۲ تا ۲۳ اکتبر ۱۹۴۰، پیش از اخراج، به ۶۵۰۰ یهودی متأثر از عملیات بورکل حداکثر دو ساعت اخطار داده شد. ۹ قطار حامل یهودیان اخراج شده «بدون هیچ هشداری به مقامات فرانسه» – که از پذیرش آنها راضی نبودند – به خاک فرانسه وارد شدند. اخراجی‌ها اجازه نداشتند که هیچ دارایی با خود ببرند و دارایی‌هایشان توسط مقامات آلمانی مصادره می‌شد. وزیر امور خارجه آلمان، یواخیم فون ریبنتروپ، به شکایت‌های متعاقب دولت ویشی در مورد اخراج‌ها واکنشی «بسیار کند» نشان داد. در نتیجه، یهودیان اخراج شده در عملیات بورکل در شرایطی سخت توسط مقامات ویشی در اردوگاه‌های گرس، ریوسالت و میل مورد بازداشت قرار گرفتند، در حالی که مقامات منتظر فرصتی برای بازگرداندن آنها به آلمان بودند.
کمیساریای عمومی امور یهودیان، که توسط دولت ویشی در مارس ۱۹۴۱ ایجاد شده بود، بر توقیف دارایی‌های یهودیان نظارت داشت و تبلیغات ضدیهودی را سازمان می‌داد.report by the "Mission d'étude sur la spoliation des Juifs" در همان حین، آلمانی‌ها آغاز به جمع‌آوری اطلاعات یهودیان در مناطق اشغالی کردند. دومین "Statut des Juifs" به تاریخ ۲ ژوئن ۱۹۴۱ به این جمع‌آوری اطلاعات در سراسر کشور جنبه قانونی داد. از آنجا که نشان زرد ستاره داوود در مناطق اشغال‌نشده اجباری نشده بود، این اطلاعات زمینه را برای انجام اقدامات آتی و شناسایی و اخراج یهودیان در آینده فراهم می‌کردند. در مناطق اشغالی، به دستور آلمانی‌ها پوشیدن ستاره زرد برای همه یهودیان بالای ۶ سال در ۲۹ مه ۱۹۴۲ اجباری شد.
دستگیری یهودیان در فرانسه در سال ۱۹۴۰ برای افراد تکی آغاز شد و با به‌صف کشیدن‌های عمومی در سال ۱۹۴۱ ادامه یافت. نخستین حمله ("rafle") در ۱۴ مه ۱۹۴۱ انجام شد که در جریان آن یهودیان دستگیر شده، که همگی مرد و خارجی بودند، در نخستین اردوگاه‌های انتقالی در پیتی‌ویه و بن-لا-رولاند در لوآره مورد بازداشت قرار گرفتند (در کل ۳٬۷۴۷ مرد). دور دوم، میان ۲۰ تا ۱ ژوئیه ۱۹۴۱، منجر به دستگیری ۴۲۳۲ یهودی فرانسوی و خارجی شد که به اردوگاه درانسی منتقل شدند.
اخراج‌ها از فرانسه اما در ۲۷ مارس ۱۹۴۲ آغاز شد، هنگامی که نخستین کاروان از پاریس به سمت آشویتس حرکت کرد. زنان و کودکان نیز هدف حمله قرار می‌گرفتند؛ برای نمونه در جریان به‌صف‌کشیدن ول دیو در ۱۶ تا ۱۷ ژوئیه ۱۹۴۲، که در آن ۱۳٬۰۰۰ یهودی توسط پلیس فرانسه دستگیر شدند. در مناطق اشغالی، پلیس فرانسه در عمل توسط مقامات آلمانی کنترل می‌شد. آنها اقداماتی را که آلمانی‌ها ضد یهودیان دستور می‌دادند، اجرا می‌کردند و در سال ۱۹۴۲، یهودیان غیر فرانسوی ساکن اردوگاه‌های توقیفی را به آلمانی‌ها تحویل دادند. آنها همچنین به اعزام ده‌ها هزار نفر از آن اردوگاه‌ها به اردوگاه‌های مرگ در لهستان اشغالی، از راه درانسی، یاری رساندند.
در مناطق اشغال‌نشده، از اوت ۱۹۴۲، یهودیان خارجی که به اردوگاه‌های پناهندگان در جنوب غربی فرانسه، در گورس و دیگر جاها تبعید شده بودند، دوباره دستگیر و به مناطق اشغالی تبعید شدند و از آنجا نیز به اردوگاه‌های پاکسازی در آلمان و لهستان فرستاده شدند.
پس از تهاجم به فرانسه در نوامبر ۱۹۴۲، مقامات آلمانی مسئولیت آزار و اذیت یهودیان را به‌طور فزاینده ای بر عهده گرفتند، در حالی که مقامات ویشی تحت فشار افکار عمومی ناچار شدند به روش حساس‌تری عمل کنند. با این حال در این دوره، میلیس، یک نیروی شبه‌نظامی فرانسوی که با الهام از ایدئولوژی نازی شکل گرفته بود، به شدت در به‌صف‌کشیدن یهودیان برای اخراج دست داشت. در این هنگام تعداد کاروان‌های اخراجی توسط آلمانی‌ها افزایش یافت. آخرین کاروان از اردوگاه درانسی، در ۳۱ ژوئیه ۱۹۴۴، درست یک ماه پیش از آزادسازی پاریس، آن را ترک کرد.
در الجزایر فرانسه، ژنرال آنری ژیرو و بعدها شارل دو گل، حکومت دولت در تبعید فرانسه ارائه شهروندی "دوژور" به یهودیان را در ۲۰ اکتبر ۱۹۴۳ از سر گرفت.Jacques Cantier, "L'Algérie sous le régime de Vichy", Odile Jacob, 2002, page 383
حدود ۷۵٬۰۰۰ یهودی به اردوگاه‌های کار اجباری و مرگ نازی‌ها تبعید شدند و ۷۲٬۵۰۰ نفر از آنها درگذشتند، اما ۷۵ درصد از حدود ۳۳۰٬۰۰۰ یهودی ساکن در سال ۱۹۳۹ در فرانسه متروپل از تبعید نجات یافتند و از هولوکاست جان سالم به در بردند، که خود یکی از بالاترین میزان‌های بقا در اروپا به‌شمار می‌رود. فرانسه دارای سومین پرشمارترین تعداد شهروندانی است که به آن‌ها عنوان درستکار در میان ملل اعطا شده‌است، جایزه ای که به «غیر یهودیانی که طبق والاترین اصول بشریت رفتار کردند و جان خود را برای نجات یهودیان در طول هولوکاست به خطر انداختند» تعلق می‌گیرد.Yad Vashem, About the Righteous, Statistics Accessed 20 September 2011.
مارتین یکم معروف به مهتر و اهلِ کلیسا پادشاه آراگون، والنسیا، کرس و ساردین و از ۱۳۹۶ تا ۱۴۰۹ میلادی با عنوان مارتین دوم پادشاه سیسیل بود. او پس از مرگ برادرش خوان یکم به پادشاهی رسید. مارتین کوشید نوه‌اش فادریکه، کنت لونا را که فرزندی نامشروع بود به تخت بنشاند، ولی در این کار ناکام ماند و اینگونه دودمان بارسلونا به پایان کار خود رسید.
Wikipedia contributors, "Martin of Aragon," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Martin_of_Aragon&oldid=987557453 (accessed November 18, 2020).
بک دوو-جین (; زاده – درگذشته ) سیاستمدار اهل کره جنوبی بود. وی سه بار در سال‌های ۱۹۵۲–۱۹۵۳، ۱۹۵۳–۱۹۵۴ و از ۱۹۷۰–۱۹۷۱ نخست‌وزیر این کشور بود.Yahu! Baekgwasajeon 야후! 백과사전 Yahoo! Encyclopedia , s.v. "Baek Du-jin" 백두진
بک دوو-جین در ۵ سپتامبر ۱۹۹۳، در سن ۸۴ سالگی درگذشت.
پدروی دوم مشهور به کاتولیک پادشاه آراگون و کنت بارسلون از ۱۱۹۶ تا ۱۲۱۳ میلادی بود. او در نبرد ناواس دتلوسا که در ۱۲۱۲ میلادی علیه تسلط مسلمانان بر شبه‌جزیرهٔ ایبری بود، شرکت داشت.
Wikipedia contributors, "Peter II of Aragon," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Peter_II_of_Aragon&oldid=978365251 (accessed November 19, 2020).
بهارستان روستایی در دهستان خنداب بخش مرکزی شهرستان خنداب استان مرکزی ایران است.
دیزآباد روستایی در دهستان خنداب بخش مرکزی شهرستان خنداب استان مرکزی ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۱٬۱۲۲ نفر (۳۴۰خانوار) بوده‌است.
فاراب روستایی در دهستان خنداب بخش مرکزی شهرستان خنداب استان مرکزی ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۱۰۷ نفر (۳۹خانوار) بوده‌است.
فاراب ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
پدروی چهارم ملقب به تشریفاتی از ۱۳۳۳۶ تا ۱۳۸۷ میلادی پادشاه آراگون و ساردنی و با عنوان پدروی یکم پادشاه کرس، و با عنوان پدروی دوم پادشاه والنسیا و همچنین کنت بارسلون بود. در ۱۳۴۴ میلادی او عنوان پادشاه مایورکا را نیز به دست آورد. در ۱۳۸۱ میلادی او دوک‌نشین‌های آتن و نئوپاتریا را نیز در یونان از آنِ خود کرد.
Wikipedia contributors, "Peter IV of Aragon," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Peter_IV_of_Aragon&oldid=977876879 (accessed November 19, 2020).
قزل قلعه روستایی در دهستان خنداب بخش مرکزی شهرستان خنداب استان مرکزی ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۱۰۳ نفر (۳۰خانوار) بوده‌است.
قطب‌آباد ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
قمشلو روستایی در دهستان خنداب بخش مرکزی شهرستان خنداب استان مرکزی ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۲۵ نفر (۸خانوار) بوده‌است.
خوان یکم معروف به شیفتهٔ وقار، شکارچی و بی‌بندوبار، پادشاه آراگون از ۱۳۸۷ تا ۱۳۹۶ میلادی بود. او هنگامی که در نزدیکی فیکسا در حال شکار بود از اسب افتاد و درگذشت و چون پسری نداشت پس از مرگش برادرش مارتین یکم به پادشاهی رسید.
Wikipedia contributors, "John I of Aragon," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=John_I_of_Aragon&oldid=973954444 (accessed November 19, 2020).
گرماب روستایی در دهستان دهچال بخش مرکزی شهرستان خنداب استان مرکزی ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۲۷۱ نفر (۹۲خانوار) بوده‌است.
گوره‌ای نام روستایی واقع در جنوب شرقی ایران، استان سیستان و بلوچستان است. نام این روستا در کتاب فتوحات اسکندر مقدونی آمده‌است. این روستا یکی از مکان‌های ایرانگردی است که به دلیل رازآلود بودن آن شهرت دارد. گوره‌ای ۲۱۱ نفر جمعیت دارد.
قلعه عباس‌آباد روستایی در دهستان سنگ سفید بخش قره چای شهرستان خنداب استان مرکزی ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۱۹۰ نفر (۵۶خانوار) بوده‌است.
عملیات سفید () یک فیلم درام به کارگردانی خوان د اوردونیا است که در سال ۱۹۴۶ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می‌توان به خورخه میسترال و فرناندو ری اشاره کرد.
پیو بایستروس (؛ – ۱۹۹۵) کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس و تهیه‌کننده فیلم اهل اسپانیا بود.
از فیلم‌های او می‌توان به "عملیات سفید" اشاره کرد.
نوده روستایی در دهستان جاورسیان بخش قره چای شهرستان خنداب استان مرکزی ایران است.
جاذبه گردشگری: امامزاده شاهزاده ابراهیم
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۴۱۲ نفر (۱۴۴خانوار) بوده‌است.
ساندرا اِرمیدا مونیئس (؛ زادهٔ ) تهیه‌کننده فیلم و مدیر تولید اهل اسپانیا است. وی از سال ۱۹۹۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "بی‌گناه"، "یتیم‌خانه"، "فیلم اسپانیایی"، "بیوتیفول"، "غیرممکن"، "اوج"، "ربات‌های یاغی"، "هیولایی فرا می‌خواند" و "مهمان نامرئی" اشاره نمود.
همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه گویا و جایزه گائودی شده‌است.
ژُردی یومپارت (؛ زادهٔ ) روزنامه‌نگار، کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس، نویسنده، و تهیه‌کننده فیلم اهل اسپانیا است.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "اسرار رود نیل" اشاره نمود.
اسرار رود نیل () یک فیلم مستند ماجراجویی آی‌مکس به کارگردانی ژردی یومپارت است که در سال ۲۰۰۵ منتشر شد.
این فیلم دربارهٔ نخستین سفر اکتشافی موفقیت‌آمیز در تمامِ مسیرِ رودخانهٔ نیل - از سرچشمه‌اش در اتیوپی تا مدیترانه - است. سرپرست این مأموریت اکتشافی زمین‌شناسی به نام «پاسکال اسکاتورو» است که طی ۱۱۴ روز، از ۲۲ دسامبر ۲۰۰۳ تا ۲۸ آوریل ۲۰۰۴ انجام شد.
ایوا سیکس (؛ ۱۹۳۷ – دههٔ ۲۰۰۰ میلادی) بازیگر مجارستانی‌الاصل اهل ایالات متحده آمریکا بود که در اوایل دههٔ ۱۹۶۰ میلادی، شهرتی چون ژاژا گابور داشت.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "بیچ پارتی" و "۴ نفر برای تگزاس" اشاره نمود.