moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
نازی‌ها هنگام حمله و در طول اشغال لهستان هزاران تن را به گروگان گرفتند. گروگان‌ها از میان برجسته‌ترین شهروندان شهرها و روستاهای اشغال شده انتخاب می‌شدند: کشیش‌ها، استادان، پزشکان، وکلا، و همچنین رهبران سازمان‌های اقتصادی و اجتماعی و اتحادیه‌های کارگری. با این حال، اغلب، آنها به شکل تصادفی از تمام قشرها جامعه انتخاب می‌شدند و به تلافی هر آلمانی کشته شده گروهی میان ۵۰ تا ۱۰۰ غیرنظامی لهستانی اعدام می‌شدند. حدود ۲۰٬۰۰۰ روستایی، که بعضی از آنها زنده به آتش کشیده شدند، در عملیات تنبیهی گسترده‌ای که هدف آن‌ها مناطق مسکونی روستایی که مشکوک به کمک به مقاومت یا پنهان کردن یهودیان و دیگر فراریان بودند، کشته شدند. در این عملیات هفتاد و پنج روستا ویران شدند. لهستان تنها کشور در اروپای اشغالی بود که مجازات پنهان کردن یک یهودی در آن، اعدام همه افراد خانوار بود. قوانین دیگر نیز به همین شکل بیرحمانه بودند.
آلمان برنامه داشت تا جمعیت بومی لهستان را با معرفی قلمرو تازه‌ایجاد شده "رایخس‌گائو وارته‌لاند" در سال ۱۹۳۹ به شکل کامل از میان ببرد. طبق هدف و ایدئولوژی "لبنسراوم"، سرزمین‌های پیشین لهستانی می‌بایست توسط مهاجرنشینان نظامی و غیرنظامی آلمان از جمله "فولکس‌دویچه"های اروپای شرقی تصرف می‌شدند. «آلمانی‌سازی» سرزمین‌های اشغالی توسط رایش بارها توسط دادگاه نورنبرگ محکوم شد، و گفته شد که اقدام به اخراج غیرنظامیان «نه تنها مغایر با قواعد تثبیت شده حقوق بین‌الملل بوده، بلکه در تقابل کامل با اصول اولیه بشریت بوده‌است.» در طول اشغال لهستان، تعداد لهستانی‌های بیرون شده از خانه‌های خود توسط مقامات آلمانی حدود ۲٬۴۷۸٬۰۰۰ تن تخمین زده شده‌است.USHMM, "Poles: Victims of the Nazi Era" , US Holocaust Memorial Museum; retrieved 10 October 2013. به منظور بازکردن جا برای استقرار شهرک‌نشینان خارجی، تا حدود ۹۲۸٬۰۰۰ لهستانی‌تبار پاکسازی شدند.
تعداد اتباع لهستانی آواره شده در چهار سال اشغال آلمان شامل این‌ها می‌شدند: از منطقه وارته‌گائو ۶۳۰٬۰۰۰ لهستانی. از سیلزی ۸۱۰۰۰؛ از پومرانی ۱۲۴٬۰۰۰؛ از بزیرک بیاویستوک ۲۸٬۰۰۰؛ و از منطقه تسیخانوو ۲۵۰۰۰ لهستانی و یهودی. در جریان عملیات به اصطلاح «اخراج شتابزده» در پومرلیا، حدود ۳۰٬۰۰۰ تا ۴۰٬۰۰۰ لهستانی اخراج شدند، و از دولت عمومی (به سوی «استقرارگاه‌های» آلمانی) حدود ۱۷۱٬۰۰۰ لهستانی و یهودی. برای پدیدآوردن لاتیفوندهای استعماری جدید، ۴۲ درصد از کشتزارهای ضمیمه‌شده نابود شدند. حدود ۳ میلیون لهستانی برای بردگی به رایش فرستاده شدند. ۵۰۰٬۰۰۰ تن لهستانی‌تبار دیگر نیز پس از قیام ورشو با ۱۸۰٬۰۰۰ کشته، اخراج شدند.
اخراج‌ها آنقدر سریع انجام شدند که آلمانی‌تبارهای اسکان داده شده از گالیسیای شرقی، وولینیا و بوکوفینای رومانی در هنگام به اختیار گرفتن خانه‌های لهستانی‌ها، با وعده‌های غذایی نیمه خورده روی میزها و تخت‌های مرتب نشده که بچه‌های کوچک هنگام اخراج در آنجا خوابیده بودند، مواجه می‌شدند.Lynn H. Nicholas, "Cruel World: The Children of Europe in the Nazi Web" pp. 213–14; اعضای جوانان هیتلری و اتحادیه دختران آلمان وظیفه نظارت بر اخراج را بر دوش داشتند تا اطمینان حاصل شود که لهستانی‌ها بیشتر وسایل خود را برای استفاده توسط مهاجران پشت سر گذاشته‌اند.Walter S. Zapotoczny, "Rulers of the World: The Hitler Youth", militaryhistoryonline.com; accessed 24 September 2016. هیملر قول داد که در نهایت همه لهستانی‌ها را به روسیه اخراج کند. در تصور او، پایان نهایی لهستانی‌ها با سوءتغذیه و کار بیش از حد، احتمالاً در مرداب‌های پریپت، جایی که همه لهستانی‌ها در هنگام کاشت در باتلاق‌های مردابی می‌مردند، رقم می‌خورد. برنامه‌هایی برای انتقال دسته‌جمعی و ایجاد اردوگاه‌های کار اجباری برای حداکثر ۲۰ میلیون لهستانی نیز تهیه شده بودند.Halik Kochanski (2012), "The Eagle Unbowed: Poland and the Poles in the Second World War", Harvard University Press, pg. 98.
بهترین نمونه از مقاومت لهستان، نه با هدف آسیب زدن به آلمانی‌ها یا دستیابی به اهداف سیاسی بلکه برای محافظت از لهستانی‌ها، خیزش زاموچ بود. در این رویداد نادر ارتش میهنی دارای رویکرد ضدکمونیستی، همراه با گردان‌های دهقان‌ها که از نظر سیاسی بی‌طرف بودند، و گارد خلق کمونیست و پارتیزان‌های شوروی همه با هم همکاری کردند تا به پشتیبانی از لهستانی‌ها در برابر سوءاستفاده‌های آلمان، عمدتاً اخراج اجباری، و نیز ممانعت از کشتار توسط ارتش شورشی اوکراین، بپردازند. این خیزش باعث شد سرعت اخراج لهستانی‌ها در آلمان و استعمار این منطقه با آلمان بسیار کند شود. آلمانی‌ها تا آنجا پیش رفتند که یک منطقه حائل در اطراف روستاهای دارای ساکنان اوکراینی‌تبار هوادار آلمان ایجاد کردند. دهقانان لهستانی تمایلی به پیوستن به مقاومت مسلحانه نداشتند، اما ناچار شدند از خود محافظت کنند.
تقریباً بلافاصله پس از حمله، آلمان و اتحاد جماهیر شوروی اقدام به ایجاد اردوگاه‌هایی در خاک لهستان اشغالی کردند، که شامل اردوگاه‌های اسیران جنگی برای حدود ۲۳۰٬۶۷۲ سرباز لهستانی که در طول سپتامبر ۱۹۳۹ اسیر شده بودند. در اندک زمانی، منطقه لهستانی تقسیم شده تحت کنترل آلمان به زندانی مجازی با بیش از ۴۳۰ مقر ترور سازمان یافته دولتی تبدیل شد. تخمین زده می‌شود که حدود ۵ میلیون شهروند لهستانی هنگام خدمت به اقتصاد جنگی آلمان سر از این زندان‌ها درآوردند. اشغال لهستان توسط آلمان نازی و اتحاد جماهیر شوروی در سپتامبر ۱۹۳۹ آغاز شد. اکثریت ۵۰٬۰۰۰ لهستانی زندانی در ماوتهاوزن-گوسن، بیشتر در گوسن، از میان رفتند.Adam Cyra (2004). "Mauthausen Concentration Camp Records in the Auschwitz Museum Archives". Auschwitz-Birkenau Memorial and Museum. Historical Research Section, Auschwitz-Birkenau Museum. Archived from the original on 30 September 2006. ۱۵۰٬۰۰۰ تن در آشویتس، ۲۰٬۰۰۰ تن در زاخسنهاوزن، ۴۰٬۰۰۰ تن در گروس‌روزن؛Historia KL Gross-Rosen". Gross-Rosen Museum. 2014. Retrieved 19 February 2014. ۱۷۰۰۰ تن در نوینگامه و ۱۰٬۰۰۰ تن در داخائو. حدود ۱۷٬۰۰۰ زن لهستانی در راونسبروک جان خود را از دست دادند. یک مجموعه بزرگ اردوگاهی کار اجباری در اشتوتهوف (شرق گدانسک)، تا تاریخ ۲ سپتامبر ۱۹۳۹ راه‌اندازی شد و تا پایان جنگ با ۳۹ اردوگاه زیرمجموعه به کار خود ادامه داد. تخمین زده می‌شود که ۶۵٬۰۰۰ لهستانی در آنجا کشته شده‌اند. عدد کل افراد کشته‌شده در اردوگاه‌ها، زندان‌ها، و مکان‌های توقیفی با تابعیت لهستانی درون و بیرون از لهستان به بیش از ۱٬۲۸۶٬۰۰۰ تن می‌رسد. تعداد کل اتباع لهستانی که در اردوگاه‌ها، زندان‌ها و محل‌های توقیف در درون و بیرون از لهستان کشته شدند از بیش از ۱ میلیون و ۲۸۶ هزار نفر می‌گذرد. اردوگاه‌های ویژه ای برای کودکان مانند اردوگاه کار اجباری پوتولیتس، لیتزمانشتات برای پسران لهستانی، و اردوگاه کار اجباری دختران لهستانی در جرژونزنا وجود داشتند."Arbeitsbetrieb Dzierzazna uber Biala, Kreis Litzmannstadt" subcamp. Commandant (Lagerführer) Hans Heinrich Fugge, later replaced by Arno Wruck. "Zapomniane obozy" [The Forgotten Camps]. Retrieved 13 October 2013.
آشویتس در ۱۴ ژوئن ۱۹۴۰ به اردوگاه اصلی برای لهستانی‌ها تبدیل شد. تا مارس ۱۹۴۱، ۱۰٬۹۰۰ زندانی در اردوگاه به ثبت رسیدند که بیشتر آنها لهستانی‌های غیر یهودی بودند. در سپتامبر ۱۹۴۱، ۲۰۰ زندانی بیمار لهستانی به همراه ۶۵۰ اسیر جنگی شوروی در نخستین آزمایش‌های کشتار توسط گاز توسط سیکلون ب کشته شدند. از سال ۱۹۴۲، جمعیت زندانیان آشویتس بسیار متنوع‌تر شد، زیرا یهودیان و دیگر «دشمنان دولت» از سراسر اروپای تحت اشغال آلمان به این اردوگاه در حال گسترش تبعید می‌شدند. فرانچیشک پیپر، تاریخ‌دان برجسته آشویتس، تخمین می‌زند که ۱۴۰٬۰۰۰ تا ۱۵۰٬۰۰۰ لهستانی‌تبار میان ۱۹۴۰ و ۱۹۴۵ به آن اردوگاه آورده شده و ۷۰٬۰۰۰ تا ۷۵٬۰۰۰ در آنجا قربانی اعدام‌ها، آزمایش‌های انسانی، گرسنگی و بیماری شدند.
نمونه‌هایی از آزمایش‌های شبه‌پزشکی در این اردوگاه‌ها رخ دادند. برای نمونه، ۷۴ زن جوان لهستانی تحت آزمایش‌های پزشکی در زمینه پیوند استخوان و ماهیهچه، به منظور بازسازی عصب و عفونت زخم در اردوگاه راونسبروک قرار گرفتند.Andrew Korda. "The Nazi medical experiments". ADF Health. 2006/7. p. 36 آزمایش‌هایی با سولفانیل‌آمید بر روی کشیشان کاتولیک در داخائو انجام شدند. بیش از ۳۰۰ کشیش لهستانی در نتیجه آزمایش یا شکنجه جان خود را از دست دادند.Vivien Spitz (2005). "Doctors From Hell", pp. 4, 91. .George J. Annas ed. "The Nazi Doctors and the Nuremberg Code: Human Rights in Human Experimentation". Oxford University Press. 1992. p. 77.
تا سال ۱۹۳۹، آلمانی‌ها همه لهستانی‌ها را بر مبنای‌تبار تقسیم کرده بودند. به عنوان بخشی از برنامه اخراج و به‌برده‌کشی، یهودیان از دیگر جمعیت غیرنظامی جدا شده و در گتوهای تازه تأسیس قرار داده شدند. در شهرهای کوچکتر، گتوها به عنوان مکان‌هایی موقت برای اخراج دسته‌جمعی عمل می‌کردند، در حالی که در مراکز شهری با وجود گرسنگی بی‌مانند و اجساد مردگانی که در خیابان‌ها تلنبار می‌شدند، آن‌ها به ابزاری برای «کشتار منفعلانه و کند» تبدیل شدند. گتوهای یهودی با محله‌های سنتی یهودی‌نشین تطابقی نداشتند. به لهستانی‌تبارها و اعضای دیگر گروه‌ها دستور داده شد که خانه‌هایی را که درون گتوها قرار می‌گرفتند ترک کرده و در مکان دیگری اقامت کنند.
گتو ورشو بزرگترین گتو در کل اروپای اشغالی بود؛ با جمعیتی بیش از ۴۰۰٬۰۰۰ یهودی که در منطقه ای به مساحت ۳٫۴ کیلومتر مربع قرار داشتند، یعنی ۷٫۲ نفر در هر اتاق.Warsaw Ghetto, United States Holocaust Memorial Museum (USHMM), Washington, D.C. گتو ووچ دومین گتو بزرگ بود که حدود ۱۶۰٬۰۰۰ زندانی را در خود جای داده بود.Ghettos, United States Holocaust Memorial Museum تا اواخر ۱۹۴۱، بیشتر حدود ۳٫۵ میلیون یهودی لهستانی به گتوها رانده شده بودند، اگرچه آلمانی‌ها می‌دانستند که این روش پایدار نخواهد بود. بیشتر زندانیان بختی برای تأمین هزینه‌های خود نداشتند و پس‌اندازی نیز برایشان به منظور پرداخت به اس‌اس برای تأمین قوت غالب باقی نمانده بود.Peter Vogelsang & Brian B. M. Larsen, "The Ghettos of Poland" , "The Danish Center for Holocaust and Genocide Studies", 2002.
در اکتبر ۱۹۳۹، نازی‌ها فرمانی را دربارهٔ کار اجباری برای یهودیان بالای ۱۲ سال و لهستانی‌های بالای ۱۴ سال که در دولت عمومی زندگی می‌کردند، ابلاغ کردند.Majer, 2003, p.302-303 میان سال‌های ۱۹۳۹ و ۱۹۴۵، حدود ۳ میلیون شهروند لهستانی برای برده‌کشی به "رایش" منتقل شدند؛ بسیاری از آن‌ها دختران و پسران نوجوان بودند. اگرچه آلمان از کارگران اجباری از اروپای غربی نیز استفاده می‌کرد، اما لهستانی‌ها و دیگر اروپاییان شرقی که از دید نژادی «دون‌پایه» بودند، تحت اقدامات تبعیض‌آلود شدید قرار گرفتند. کارگران لهستانی ناچار بودند ساعت‌های طولانی‌تری با حقوق کمتر از حقوق پایه بردگان اروپایی غربی کار کنند. آنها ناچار شدند برچسب‌های بنفش به شکل حرف «P» بر روی لباس‌هایشان بدوزند، تحت قانون منع رفت‌وآمد قرار گیرند، و از حمل و نقل عمومی منع شدند. در حالی که نحوه رفتار با کارگران کارخانه یا کمکیاران در کشتزارها اغلب بسته به شخص کارفرما متفاوت بود، در بسیاری از شهرها لهستانی‌ها ناچار به زندگی در پادگان‌های محصور شده توسط سیم خاردار می‌شدند. رابطه اجتماعی با آلمانی‌ها در خارج از کار ممنوع بود و روابط جنسی («اختلاط نژادی») بالاترین جرم محسوب می‌شد و مجازاتشان مرگ بود.    . در طول جنگ، صدها مرد لهستانی به دلیل روابطشان با زنان آلمانی اعدام شدند. به تخمین یان گروس، تاریخ‌دان، «تنها تا ۱۵ درصد» از کل لهستانی‌هایی که به آلمان رفتند، به شکل داوطلبانه این کار را کردند.
تجاوزهای دسته‌جمعی علیه زنان و دختران لهستانی، از جمله در حین اعدام‌های تنبیهی شهروندان لهستانی، پیش از تیرباران کردنشان صورت می‌گرفتند. همچنین، تعداد زیادی از زنان لهستانی با هدف ناچار کردنشان به خدمت در روسپی‌خانه‌های ارتش آلمان، به تناوب دستگیر می‌شدند.Cezary Gmyz, "Seksualne Niewolnice III Rzeszy" "Wprost", Nr. 17/18/2007; archived from the original, 13 October 2013. به‌صف‌کشی‌های گسترده توسط نازی‌ها در بسیاری از شهرهای لهستان با هدف اسارت زنان جوان انجام می‌شدند و بعدها این زنان ناچار به کار در روسپی‌خانه‌ها با حضور سربازان و افسران آلمانی می‌شدند. دختران ۱۵ ساله که در ظاهر «مناسب برای کار کشاورزی در آلمان» عنوان می‌شدند، توسط سربازان آلمانی در این مکان‌ها مورد سوءاستفاده جنسی قرار می‌گرفتند.
لهستانی‌تبارها در لهستان هدف سیاست "واپانکا" (łapanka) قرار گرفتند که نیروهای آلمانی از آن برای به‌صف‌کشی غیرقانوی غیرنظامیان در خیابان‌ها استفاده می‌کردند. در ورشو، میان سال‌های ۱۹۴۲ و ۱۹۴۴، روزانه حدود ۴۰۰ تن قربانی واپانکا می‌شدند. تخمین زده می‌شود که ده‌ها هزار تن از این قربانیان در اعدام‌های دسته‌جمعی کشته شده باشند؛ از جمله حدود ۳۷٬۰۰۰ تن در مجموعه زندان پاویاک که توسط گشتاپو اداره می‌شود، و هزاران تن دیگر که در ویرانه‌های گتو ورشو کشته شدند.Wladyslaw Bartoszewski, "1859 dni Warszawy" (1859 Days of Warsaw), pp. 303–04; .
در ژوئیه ۱۹۳۹، برنامه‌ای پنهانی به نام عملیات تی۴ اجرا شد که هدف آن کمک به نابودی بیماران روانی بود. در جریان حمله آلمان به لهستان، این برنامه در سطح گسترده‌ای در سرزمین‌های اشغالی اعمال شد. اغلب، تمام بیماران با همراهی سربازان از گروه‌های ویژه اس‌اس، با کامیون به مکان‌های کشتار برده می‌شدند. نخستین اقدامات از این نوع در یک بیمارستان بزرگ روانپزشکی در استاروگارد در ۲۲ سپتامبر ۱۹۳۹ (منطقه گدانسک) و همچنین در گینیزنا و نیز در کوشچیان صورت گرفتند.
تعداد کل بیماران روانی که میان سال‌های ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۵ توسط نازی‌ها در لهستان اشغالی کشته شدند بیش از ۱۶٬۰۰۰ تن تخمین زده می‌شود. ۱۰ هزار بیمار دیگر به دلیل سوءتغذیه جان خود را از دست دادند. تقریباً ۱۰۰ تن از ۲۴۳ عضو انجمن روانپزشکی لهستان به همان سرنوشت بیماران خود دچار شدند.
اعدام بیماران با جوخه‌های تیر و تپانچه شامل ۴۰۰ بیمار از یک بیمارستان روانپزشکی در خه‌اوم، در یکم فوریه ۱۹۴۰، و در اووینگسکا بود. در پومرانی، آن‌ها را به یک دژ نظامی در پوزنان منتقل کردند و با گاز مونوکسیدکربن در سنگرهای دژ هفتم کشتند؛ از جمله کودکان و همچنین زنانی که مقامات آن‌ها را به عنوان روسپیان لهستانی طبقه‌بندی کرده بودند. سایر بیماران بیمارستان اووینگسکابا استفاده از گازهای خروجی از موتور وانت‌های مهر و موم شده کشته شدند. از همین روش در بیمارستان کوچانفسکا در نزدیکی ووچ استفاده شد، که در آن ۸۴۰ تن در سال ۱۹۴۰ کشته شدند؛ در مجموع ۱٬۱۲۶ قربانی در ۲۸۶ کلینیک.
این نخستین آزمایش «موفقیت‌آمیز» کشتار لهستانی‌ها با استفاده از گاز بود. این روش بعدها بر روی بسیاری دیگر از بیماران روانی در لهستان و آلمان به تکمیل رسید. از سال ۱۹۴۱ به بعد، این روش به‌طور گسترده در اردوگاه‌های مرگ مورد بهره‌گیری قرار گرفت. وانت‌های گاز نازی نیز برای نخستین بار در سال ۱۹۴۰ برای کشتن کودکان لهستانی دچار بیماری روانی مورد استفاده قرار گرفتند.Rob Arndt, Nazi Gas Vans , strangevehicles.greyfalcon.us; accessed 24 September 2016.
در سال ۱۹۴۳، ویلهلم کوپ، رهبر اس‌اس و پلیس در لهستان، دستور داد تا بیش از ۳۰٬۰۰۰ بیمار لهستانی که از سل رنج می‌بردند با توجیه «خطر برای سلامتی» پاکسازی شوند. بیشتر آن‌ها در اردوگاه مرگ خلمنو کشته شدند.Alexandra Richie (2013), "Warsaw 1944: Hitler, Himmler, and the Warsaw Uprising." Macmillan, pg. 225; .
به نوشته سر ایان کرشاو، در طرح هیتلر برای آلمانی‌سازی اروپای مرکزی و شرقی، جایی برای کلیساهای مسیحی وجود نداشت.Ian Kershaw. "Hitler – a Biography" (2008), W.W. Norton & Co; London, p. 661
از نظر تاریخی، این کلیسا نیرویی اصلی در همبستگی ملی لهستان علیه سلطه بیگانگان بوده‌است؛ بنابراین نازی‌ها روحانیون، راهبان و راهبه‌ها را، هم به دلیل فعالیت مقاومتی و هم به دلیل اهمیت فرهنگی آن‌ها، در کارزارهای وحشت خود هدف قرار دادند.Phayer, p. 22 در دوره کوتاه فرماندهی نظامی از یکم سپتامبر تا ۲۵ اکتبر ۱۹۳۹، به نوشته دیویس: «طبق یک منبع، ۷۱۴ اعدام دسته‌جمعی انجام شد و ۶۳۷۶ تن، عمدتاً کاتولیک، تیرباران شدند. دیگر منابع تلفات را تنها در یک شهر ۲۰٬۰۰۰ ذکر می‌کنند. این برخردها نمایانگر آنچه که قرار بود بر سر ملت بیاید، بودند.»Norman Davies; Rising '44: the Battle for Warsaw; Vikiing; 2003; pp. 85–86 به نوشته "دانشنامه بریتانیکا"، ۱۸۱۱ کشیش لهستانی در اردوگاه‌های کار اجباری نازی‌ها درگذشتند.Encyclopædia Britannica Online – "Stefan Wyszynski"; Encyclopædia Britannica Inc; 2013; web 14 April 2013.
شدیدترین برخوردهای نازی‌ها با کلیسا در سرزمین‌های انضممی به خاک آلمان بزرگ بودند که در آن‌ها نازی‌ها اقدام به برچیدن هدفمند کلیسا کردند - دستگیری رهبران آن، تبعید روحانیون آن، بسته شدن کلیساها، صومعه‌ها. بسیاری از روحانیون به قتل رسیدند.
کلیسای کاتولیک در قلمرو انضمامی "رایخس‌گائو وارته‌لاند" با شدت بیشتری نسبت به دیگر مناطق سرکوب شد.John S. Conway, "The Nazi Persecution of the Churches, 1933–1945", Regent College Publishing, 1997 در وارته‌لاند، فرمانده منطقه آرتور گرایزر، با تشویق راینهارد هایدریش و مارتین بورمان، تهاجم شدیدی به کلیسای کاتولیک را آغاز کرد. املاک و دارایی‌های آن مصادره شد و سازمان‌های آن تعطیل شدند. ایوانز می‌نویسد که «تعداد زیادی از روحانیون، راهبان، مدیران حوزوی و مقامات کلیسا دستگیر و به دولت عمومی تبعید شدند، یا به اردوگاه‌های کار اجباری در رایش منتقل شدند، یا به سادگی تیرباران شدند. در مجموع حدود ۱۷۰۰ کشیش لهستانی در داخائو کشته شدند: نیمی از آن‌ها از دوران حبس خود زنده بیرون نیامدند.» اوگوست یگر، رئیس اداری گرایزر پیشتر تلاش برای نازی‌سازی کلیسای انجیلی در پروس را بر عهده داشت.Richard J. Evans; The Third Reich at War; Penguin Press New York; 2009; p.33-34 در لهستان، وی به دلیل شدت دشمنی با کلیسا، لقب «Kirchen-Jager» (شکارچی کلیسا) را گرفت.Mark Mazower; "Hitler's Empire – Nazi Rule in Occupied Europe"; Penguin; 2008; ; p.92.
به نوشته ایوانز: «در پایان سال ۱۹۴۱، کلیسای کاتولیک لهستان در وارته‌لاند در عمل غیرقانونی شناخته می‌شد. به رغم یادداشت اعتراض‌آمیز پاپ نسبت به مسئله آزار و اذیت کلیسای کاتولیک در اوایل ۲۷ اکتبر ۱۹۳۹، این کلیسا در سایر سرزمین‌های اشغالی کمابیش آلمانی‌سازی شده بود.»Richard J. Evans; The Third Reich at War; Penguin Press New York; 2009; p.34 آلمانی‌ها همچنین حوزه‌های علمیه را تعطیل و راهبان و راهبه‌ها را در سراسر لهستان مورد تعقیب قرار دادند. در پومرنی، از ۶۵۰ کشیش بجز ۲۰ نفر همه تیرباران، یا به اردوگاه‌های کار اجباری فرستاده شدند. میان سال‌های ۱۹۳۹ و ۱۹۴۵، ۲۹۳۵ عضو روحانیت لهستانی (برابر با ۱۸ درصد کل آنCraughwell, Thomas J. , The Gentile Holocaust Catholic Culture, Accessed 18 July 2008) در اردوگاه‌های کار اجباری کشته شدند. در ووتس‌واوک، ۴۹ درصد کشیشان کاتولیک شهر کشته شدند. در خلمنو، ۴۸ درصد. صد و هشت تن از آن‌ها به عنوان شهدای تقدیس‌شده قلمداد می‌شوند. در میان آنها، ماکسیمیلیان کلبه، که داوطلبانه به جای یک غریبه در آشویتس درگذشت، در سال ۱۹۸۲ به عنوان «قدیس» شناخته شد.
هولوکاست در لهستان تحت اشغال آلمان شامل اجرای سیاست نازی‌های آلمان در جهت نابودی هدفمند و عمدتاً موفقیت‌آمیز جمعیت یهودیان لهستان بود، که نازی‌ها ایشان را "دون‌انسان" می‌دانستند.Berenbaum, Michael. "The World Must Know", United States Holocaust Museum", 2006, p. 104. میان تهاجم ۱۹۳۹ به لهستان و پایان جنگ جهانی دوم، بیش از ۹۰ درصد از یهودیان لهستانی از میان رفتند. شش اردوگاه مرگ (آشویتس، بلزک، خلمنو، مایدانک، سوبیبور و تربلینکا) ایجاد شدند تا در آن‌ها کشتار میلیون‌ها یهودی لهستانی و گروه‌های مختلف دیگر میان سال‌های ۱۹۴۲ و ۱۹۴۴ انجام شود. هیچ محافظ لهستانی در هیچ یک از آنها وجود نداشت. از جمعیت ۳٬۵۰۰٬۰۰۰ تنی یهودیان لهستان پیش از جنگ، تنها حدود ۵۰٬۰۰۰–۱۲۰٬۰۰۰ یهودی از جنگ جان سالم به در بردند.Richard C. Lukas, "Out of the Inferno: Poles Remember the Holocaust" University Press of Kentucky 1989–201 pages. Page 13; also in Richard C. Lukas, "The Forgotten Holocaust: The Poles Under German Occupation, 1939–1944", University Press of Kentucky 1986–300 pages.Michael C. Steinlauf. "Poland.". In: David S. Wyman, Charles H. Rosenzveig. "The World Reacts to the Holocaust". The Johns Hopkins University Press, 1996.
در جریان سرکوب قیام ۱۹۴۴ در ورشو، و در پی دستور هیتلر برای با خاک یکسان کردن شهر، نیروهای آلمانی جنایات زیادی را علیه غیرنظامیان لهستانی صورت دادند. بدنام‌ترین آن‌ها کشتار در وولا بود که در آن در ابتدای اوت ۱۹۴۴، میان ۴۰ تا ۵۰٬۰۰۰ غیرنظامی (مرد، زن و کودک) به شکل روش‌مند به‌صف کشیده شده و توسط آینزاتس‌کماندوی زیخرهایتس‌پولیتزای به فرماندهی هاینز راینفارت و بزهکاران مورد بخشش قرار گرفتهٔ آلمانی از تیپ دیرلوانگر، اعدام شدند. دیگر کشتارهای مشابه در مناطق شرودمیشچیه (مرکز شهر)، ستاره میاستو (شهر قدیم) و مناطق ماریمونت روی دادند. در اوخوتا، زنجیرهٔ از قتل‌های غیرنظامیان، تجاوزها و غارت‌ها توسط همدستان روسی RONA رخ داد. پس از سقوط ستاره میاستو، در اوایل ماه سپتامبر، ۷۰۰۰ بیمار به شدت مجروح بیمارستان‌ها اعدام یا زنده زنده سوزانده شدند. جنایات مشابهی بعدها در منطقه چرنیاکوف و پس از سقوط مناطق پوویشله و موکوتوف روی دادند.
آلمانی‌ها تا اواخر سپتامبر ۱۹۴۴ مبارزان مقاومت لهستان را جنگجو قلمداد نمی‌کردند؛ بنابراین، در صورت دستگیری، آن‌ها بدون دادگاهی شدن یا اسارت اعدام می‌شدند. صد و شصت و پنج هزار غیرنظامی بازمانده به اردوگاه‌های کارگری، و ۵۰٬۰۰۰ نفر به اردوگاه‌های کار اجباری فرستاده شدند،Piotr M. Majewski, 63 DNI WALKI O WARSZAWE در حالی که شهر ویران شده به شکل هدفمندی تخریب می‌شد. نه راینفارت و نه اریش فون دم باخ-زلوسکی هرگز به جرم جنایاتی که هنگام سرکوب قیام مرتکب شده بودند، محاکمه نشدند. درخواست لهستان از آلمان برای استرداد ویلهلم کوپ عفو شده نیز رد شد.
بلاک‌کیر اصطلاحی عامیانه برای عملی است، عمدی یا غیر عمدی، که مانع از آمیزش جنسی با کسی می‌شود.
گرالداین ویسونافن (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل استرالیا است که اصالتی هندی دارد. وی از سال ۲۰۱۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است و در چند فیلم سینمایی ایفای نقش کرده.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "بازدارندگان"، "آموزش بد" اشاره کرد.
گیدئون اَدلون (Gideon Adlon؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. او بیشتر به خاطر بازی در فیلم کمدی "بازدارندگان" (۲۰۱۸)، فیلم درام "موستانگ" (۲۰۱۹) و فیلم ترسناک "" (۲۰۲۰) شناخته شده‌است. ادلون همچنین در سریال درام نتفلیکس "جامعه" (۲۰۱۹) بازی کرد. او همچنین برای بازی در نقش ویولت در بازی ویدیویی "" (۲۰۱۸) شناخته شده‌است.
ادلون اهل لس آنجلس است و از طریق پدرش تابعیت آمریکا و آلمان را دارد. او بزرگترین دختر پاملا ادلون بازیگر و کارگردان فلیکس او. ادلون است. خواهران کوچکتر او اودسا آزیون و ولنتاین «راکی» هستند. پدربزرگ پدری او پرسی ادلون فیلمساز آلمانی و پدربزرگ مادری او دان سگال نویسنده و تهیه‌کنندهٔ آمریکایی است. پدربزرگ مادری او در خانواده ای یهودی به دنیا آمد و مادربزرگ مادری او که اصالتاً انگلیسی انگلیکان بود، به یهودیت گروید. او از طریق پدرش از تبار لورنز ادلون هتلدار آلمانی است.
ادلون یک سال در کالج کلمبیا شیکاگو در رشتهٔ عکاسی تحصیل کرد و سپس تصمیم گرفت به‌طور تمام وقت بازیگری را دنبال کند.
رامونا یونگ (؛ زادهٔ ) بازیگر، بازیگر تلویزیون، و بازیگر سینما اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۱۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "افسانه‌های فردا"، "هرگز تا به حال نداشته‌ام" اشاره کرد.
کلتون دون (؛ زادهٔ ) نویسنده، بازیگر، کمدین، تهیه‌کننده اهل ایالات متحده آمریکا است.
کتابفروشی‌های فمینیست مطالبی را در رابطه با مسائل زنان، جنسیت و تمایلات جنسی به فروش می‌رسانند. این فروشگاه‌ها بعنوان اولین فضاهای باز برای ایجاد و سازماندهی جامعه فمینیستی خدمت می‌کردند.
قبل از رواج کتابفروشی‌های فمینیست، کتاب فروشی یک تجارت تحت سلطه مردان سفیدپوست در ایالات متحده بود. در این مدیران کتابفروشی برای برآوردن خواسته‌های ادبیات زن محور که در آن زمان توسط فمینیست‌ها مطرح می‌شد، آگاهی و علاقه ای وجود نداشت. اگرچه در برخی از کتابفروشی‌ها بخشهای کوچکی از ادبیات زنان یا کتابهای فمینیستی نمایان بود، اینها محدود بودند و نمایانگر دامنه و عمق این دسته نبودند، و موضوعاتی را که پیرامون مردان نبودند به عنوان یک بخش اضافی از کتابفروشی‌ها به جای یک بخش جدایی ناپذیر در نظر می‌گرفتند.
در این زمینه کتابفروشی‌ها به عنوان فضاهایی نه تنها برای خرید کتاب، بلکه ایجاد جامعه ای برای زنان، لزبین‌ها و فمینیست‌ها به عنوان بخشی از جنبش رو به رشد فمینیستی اواسط قرن بیستم پدید آمدند. این کتابفروشی‌های مستقل طی دهه ۱۹۶۰ به عنوان بخشی از جنبش فمینیستی موج دوم ، شبکه ای را در سراسر ایالات متحده و خارج از کشور تشکیل دادند. علاوه بر عملکرد کتابفروشی، کتابفروشی‌های فمینیستی به عنوان مکان‌هایی برای یادگیری و سازماندهی تغییرات اجتماعی عمل می‌کردند. بسیاری از کتابفروشی‌های فمینیست توسط هیئت‌هایی از زنان در ساختار غیر سلسله مراتبی اداره می‌شدند. این یک مدل تجاری ضدسرمایه‌داری مطابق با اعتقاد فمینیست‌های موج دوم مبنی بر اینکه برای ایجاد تغییر معنادار در زندگی زنان، تغییر سیستم لازم است.
فراخوان برای انواع متنوع فضاهای فمینیستی و لزبین به‌طور جزعی انجام شد چون مشاغل غیرعادی و مکان‌هایی برای ساخت جامعه بسیار اندک بود با استثنای قابل توجهی در مورد صحنه سازی نوار همجنسگرایان. حتی در فضاهای صریحLGBT لزبین، همجنسگرایان، دوجنسگرایان، ترنس) لزبین‌ها، علاوه بر تبعیض گسترده جامعه ای که با آن روبرو بودند، کنار گذاشته شدند. در پاسخ به کمبود مکان‌های امن برای لزبین‌ها و زنان دوجنس گرا، کتابفروشی‌های فمینیست تا حدی برای مقابله با این همجنس‌گرایی و لزو هراسی ایجاد شده‌اند.
کتابفروشی‌های فمینیستی برای ایجاد و رشد مطالعات فمینیستی در آکادمی ضروری بودند. با ادغام ادبیات فمینیستی و فراهم آوردن فضاهایی برای بحث آزاد دربارهٔ موضوعات مربوط به زنان، این کتابفروشی‌ها به محفظه رشد روشنفکران فمینیست تبدیل شدند. نظریه‌های نژاد انتقادی و جنسیت تا حدی توسط این روشنفکران و فعالان تولید شد و کتابفروشی‌های فمینیستی کلید توسعه محتوای لازم برای تأسیس رشته در آکادمی بودند. از آنجا که این کتابفروشی‌ها برای عموم آزاد بود و از طریق کالاهای فروخته شده و همچنین زنانی که مغازه‌ها را اداره می‌کردند منابعی را تأمین می‌کردند، افرادی که قبلاً هرگز به این دانش دسترسی نداشتند دسترسی پیدا کردند. این امر امکان فراخوانی گسترده‌تری را برای اولین بار برای مطالعات زنان و سپس برای مطالعات جنسیتی به عنوان گروه‌های دانشگاهی در سراسر کشور فراهم آورد.
گرچه بسیاری از کتابفروشی‌ها هدفشان ایجاد هیئت مدیره متنوعی بود که نشان دهنده تجارب گوناگون زن بودن باشد، اما فمینیسم سفید در برخی از مدیران مسئله فعلی بود. در مورد کتابفروشی A Woman's Place، این عدم درک از تقاطع منجر به نابودی هیئت مدیره و بحث حقوقی پر سر و صدا شد.
یکی از راه‌های برخورد زنان رنگین‌پوست با این کار بازکردن مشاغل تحت تجربیات خود و ایجاد تجربیات سایر زنان رنگین‌پوست بود. مطبوعات میز آشپزخانه یکی از این نمونه هاست. این یک شرکت چاپ و نشر بود که ادبیاتی را به‌طور انحصاری توسط زنان رنگین‌پوست از هر زمینه ای تهیه می‌کرد و سپس از طریق کتابفروشی‌های فمینیست به مردم می‌فروخت.
سر توماس مکدوگل بریزبن، بارونت اول (؛ ۲۳ ژوئیهٔ ۱۷۷۳ – ۲۷ ژانویهٔ ۱۸۶۰) افسر نیروی زمینی بریتانیا، مدیر و اخترشناس بود. به توصیه دوک ولینگتون که با او خدمت کرده بود، از ۱۸۲۱ تا ۱۸۲۵ به فرمانداری نیو ساوت ولز منصوب شد. او که اخترشناسی مشتاق بود، دومین رصدخانه مستعمره را ساخت و آموزش‌های علمی و کشاورزی را تشویق کرد. رقبایش شهرت او را خدشه دار کردند. بریزبن به افتخار او نام‌گذاری شد و اکنون یکی از بزرگ‌ترین شهرهای استرالیا است.
اسکوآد به معنای جوخه، نام غیررسمی گروهی متشکل از شش عضو دموکرات مجلس نمایندگان ایالات متحده است. این گروه در ابتدا از چهار زن منتخب در انتخابات سال ۲۰۱۸ مجلس نمایندگان تشکیل شده بود. الکسندریا اوکاسیو-کورتز از نیویورک، الهان عمر از مینه‌سوتا، آیانا پریسلی از ماساچوست و رشیده طلایب از میشیگان این گروه را تشکیل می‌دادند. پس از انتخابات سال ۲۰۲۰ مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا، جمال بومن از نیویورک و کوری بوش از میزوری به این گروه پیوستند. این گروه به‌عنوان جناح چپ حزب دموکرات دسته‌بندی می‌شوند.
سن همه‌ی اعضای جوخه زیر ۵۰ سال است. این گروه توسط کمیته اقدامات سیاسی دموکرات‌های عدالت حمایت شده‌اند و در جناح چپ حزب دموکرات دسته‌بندی می‌شوند. همگی دارای کرسی‌هایی ا در مجلس نمایندگان هستند که حزب دمکرات در آنها بسیار غالب است و رقابت حزب جمهوریخواه آنها را تهدید نمی‌کند، این کرسی‌ها حداقل ۲۶ درصد نسبت به میانگین ملی دمکرات تر هستند.
این گروه نشان‌دهنده تنوع جمعیتی نسل سیاسی جوان‌تر و طرفدار سیاست‌های مترقی است. سیاست‌هایی مانند مانند «معامله نوین سبز» که گاه با رهبری حزب آن‌ها درگیر شده است. اکاسیو کورتز یک هفته پس از انتخابات ۲۰۱۸ نام «جوخه» را در یک پست اینستاگرامی ابداع کرد و پس از آن عکسی که از چهار عضو بنیان‌گذار این گروه در رویداد VoteRunLead (سازمانی که به زنان برای شرکت در انتخابات کمک می‌کند) گرفته شده بود، به سرعت در جهان وایرال شد.
استفاده محاوره‌ای از کلمه «جوخه» از فرهنگ هیپ‌هاپ ساحل شرقی شروع شده است. استفاده از این نام اولین‌بار توسط اکازیو کوتز استفاده شد. کورتز خود اهل محله‌ی برانکس است که به عنوان مبدا هیب‌هاپ شناخته می‌شود.
این گروه از اصطلاح "جوخه" به عنوان ارجاعی برای ابراز همبستگی بین خود و طرفداران‌شان استفاده می‌کنند.North, Anna (July 17, 2019). "How 4 congresswomen came to be called "the Squad"". Vox. Retrieved July 17, 2019. به عنوان مثال، حزب دموکرات عدالت با انتشار توییتی به نقل از پرسلی در این مورد نوشته است: «ما بیش از چهار نفر هستیم... گروه ما شامل هر شخصی است که متعهد به ایجاد جهانی عادلانه‌تر و منصفانه‌تر است.»
میانگین سنی این گروه در اواسط سال ۲۰۱۹، حدود ۳۸ سال بود؛ تقریبا دو دهه جوان‌تر از ساکنین کاخ سفید که میانگین سن‌شان ۵۷ سال بود. John, Arit (July 18, 2019). "A Brief History of Squads". "The New York Times". Retrieved July 18, 2019.
چهار عضو اصلی جوخه پیش از آن‌که این نام برای گروه آن‌ها ابداع شود نیز به صورت گسترده مورد توجه و بحث در رسانه‌ها قرار گرفته بودند. North, Anna (July 17, 2019). "How 4 congresswomen came to be called "the Squad"". Vox. Retrieved July 17, 2019. طبق گفته "میدیاآیت"، رسانه‌های خبری در حال حاضر در اشاره به این گروه «تقریباً منحصراً» از لفظ اسکوآد استفاده می‌کنند.
در ۱۶ ژوئیه ۲۰۱۹، "دی آنین،" در مقاله هجوآمیز ادعا کرد که بیل پاسکارل، نماینده ۸۲ ساله نیوجرسی، درخواست پیوستن به جوخه را دارد. این درخواست به شوخی توسط او تأیید و توسط عمر پذیرفته شد.John, Arit (July 18, 2019). "A Brief History of Squads". "The New York Times". Retrieved July 18, 2019. در روز انتشار این مقاله، پاسکارل با بازتوییت مجدد این مقاله اعضا را خطاب قرار داد تا از آن‌ها بپرسد که «آیا می‌تواند به عضویت این گروه در بیاید؟». اکاسیو کروتز نیز در پاسخ نوشت که او می‌تواند عضوی از جوخه باشد. به همین ترتیب، در یک برنامه طنز تلویزیونی، مجری برنامه، سامانتا بی، از اوکازیو کورتز پرسید که آیا می‌تواند به این تیم ملحق شود یا نه؟ و این درخواست نیز به شوخی پذیرفته شد.
گفته شده است که ماری نیومن، که با حمایت یک عضو مجلس نمایندگان با حمایت از دموکرات‌های عدالت ، و همچنین موندر جونز می‌توانند اعضای بعدی این گروه در سال ۲۰۲۱ باشند. همچنین ریچی تورس شخص دیگری بود که به عنوان عضو بالقوه این گروه به حساب می‌آمد اما تورس اعلام کرد که «قصد پیوستن به این گروه را ندارد.»
لو مان، میانبری به جهنم () یک فیلم اکشن ایتالیایی به کارگردانی اُسوالدو چیویرانی است که در سال ۱۹۷۰ منتشر شد.
لَنگ جفریز (؛ – ) بازیگر اهل کانادا بود.
از فیلم‌های او می‌توان به "لو مان، میانبری به جهنم" اشاره کرد.
اُسوالدو چیویرانی (؛ – ) کارگردان و تهیه‌کننده فیلم اهل ایتالیا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "لو مان، میانبری به جهنم" اشاره نمود.
لزلی مانیگات (; زاده – درگذشته ) سیاستمدار، دانشگاهی، و نویسنده اهل هائیتی بود. وی از ۷ فوریه ۱۹۸۸ تا ۲۰ ژوئن ۱۹۸۸ رئیس‌جمهور این کشور بود.
لزلی مانیگات در ۲۷ ژوئن ۲۰۱۴، در سن ۸۳ سالگی درگذشت.
گویش تنکابنی در منطقۀ تنکابن گویش می‌شود. این گویش شامل لهجه‌های دوهزاری، سه هزاری، خرم‌آبادی، گلیجانی و چالکش می‌شود.
طبق گلاتولوگ گویش تنکابنی گویشی از زبان مازندرانی است.https://glottolog.org/resource/languoid/id/tone1234 ایران کلباسی گویش تنکابن را گونه‌ای از زبان مازندرانی می‌داند. بهمن زندی گویش تنکابنی را گویشی از زبان مازندرانی و زیرمجموعه گویش مازندرانی غربی معرفی می کند. بتول سبز علیپور گویش تنکابنی را گویشی از زبان مازندرانی می‌داند. رودیگر اشمیت گویش بومی منطقه تنکابن را گویشی از زبان مازندرانی معرفی می‌کند. طبق دانشنامه ایرانیکا به نقل از دونالد استیلو در بین تنکابن و کلاردشت گویش‌ها حالت انتقال بین گیلکی و مازندرانی دارند؛ و آن را شاخه‌ای زبانی مجزا از گیلکی و مازندرانی طبقه‌بندی کرده‌اند. گویش‌های بومی کلاردشت و تنکابن را بدین ترتیب می‌توان چنان‌که دونالد استیلو پیشنهاد می‌کند، یک گروه زبانی مجزا درون پیوستار گفتاری در طول مناطق ساحلی و ارتفاعات کرانهٔ خزر دانست. این گروه حدوداً بین کلاردشت در شرق و رامسر در غرب کشیده شده‌است و زین رو توسط دونالد استیلو کاسپین مرکزی تعیین شده‌است با وجود این اتفاق نظر بر سر آن کم است،http://www.iranicaonline.org/articles/kalarestaq-2-restored اما برخلاف نظر استیلو و به باور بهرام فره‌وشی زبان‌شناس و متخصص زبان‌های ایرانی، حتی گویش منطقه لاهیجان نیز گونه‌ای از گیلکی–مازندرانی است و حالت انتقالی دارد.
در سال ۱۳۸۱ «واژه‌نامه بزرگ تبری» به ویراستاری «جهانگیر نصری اشرفی» منتشر شد که در بردارندۀ واژگانی از گویش‌های عباس‌آباد و آمل و بابل و بهشهر و علی‌آباد کتول و کردکوی و نوشهر و ساری و تنکابن و دیگر مناطق بود.The dictionary edited by Naṣri Ašrafi (1381 Š./2002) contains vocabulary from the dialects of ʿAbbāsābād, Āmol, Bābol, Behšahr, Katul, Kord-kuy, Nowšahr, Sāri, Qāʾem-šahr, Tonokābon, etc. (in part compared with Pahlavi)., (Prods Oktor Skjærvø), “IRAN vi. IRANIAN LANGUAGES AND SCRIPTS (2) Documentation” Encyclopædia Iranica, online edition در کتاب واژه‌نامه بزرگ تبری گویشی که در بخشی از منطقۀ رویان شامل چالوس و تنکابن شرقی (کلار باستانی، برخی از روستاهای کوهپایه‌ای منطقه بیرون بشم و لنگا و نواحی جلگه ای از آب چالوس و عباس‌آباد و رودخانه نشتا به مرکزیت عباس‌آباد) تکلم می‌شود نیز گویشی از زبان مازندرانی می‌باشد. شماری از پژوهشگران زبان‌شناس، گویش منطقه تنکابن (گویش تنکابنی) را گویشی از زبان مازندرانی غربی می‌دانند. زبان گیلکی به دو گویش غربی (بیه پس) و شرقی (بیه پیش) تقسیم می‌شود و گاه دو گویش دیلمی_اشکوری و گویش بینابین چابکسری_تنکابنی (رامسری_تنکابنی) که به طبری_گیلکی (محدوده تنکابن تا چابکسر) معروف است هم به این فهرست اضافه می‌شوند دانشنامه تبرستان و مازندران ذیل گویش دوهزاری چنین نقل نموده است، لهجه دوهزاری لهجه‌ای از زبان تبری است.. به گفته ایوب رسایی گیلکی شرقی شامل گویش لاهیجان، رودسر، گالش و تنکابن می شود و گیلکی غربی شامل گویش رشت، فومن و رودبار می شود.
عباس خائفی زبان تنکابن را همانند رامسری از گویش‌های موجود در زبان گیلکی در حاشیه دریای خزر می‌داند و می‌گوید هر چند شهرستان‌های رامسر و تنکابن در استان مازندران واقع شده‌اند اما به زبان گیلکی
سخن می‌گویند و از آداب و رسوم گرایش یافته به استان گیلان برخوردارند. به نوشته فرشته مومنی، گویش تنکابنی یکی از گویش‌های واگرا زبان مازندرانی است که دستگاه فعل آن با گویش‌های دو زبان همسایه یعنی مازندرانی و گیلکی تفاوت دارد.
در گویش تنکابنی ضمیر سه حالت دارد: فاعلی، مفعولی و ملکی.
در گویش دو هزاری ضمیر سه حالت دارد: فاعلی، مفعولی و ملکی.
شناسه افعال در گویش تنکابنی. (نمونه زیر بر اساس گویش تنکابن تنظیم شده‌است)
شناسه افعال در گویش دوهزاری. (نمونه زیر بر اساس گویش دوهزاری تنظیم شده‌است)
در جدول زیر فعل گفتن (bagoten) بر اساس گویش تنکابن در زمان‌های مختلف صرف می‌شود.
در جدول زیر فعل کردن (hakerden) بر اساس گویش تنکابن در زمان‌های مختلف صرف می‌شود.
در جدول زیر فعل دیدن (badiyen) بر اساس گویش تنکابن در زمان‌های مختلف صرف می‌شود.
در جدول زیر فعل کندن (bakenden) بر اساس گویش دوهزاری در زمان‌های مختلف صرف می‌شود.
صحرای آتش () یک فیلم ماجراجویی ایتالیایی به کارگردانی «رنتسو مِـروزی» است که در سال ۱۹۷۱ منتشر شد.
جرج وانگ (؛ – ) بازیگر اهل تایوان بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "۵۵ روز در پکن"، "حتی فرشتگان هم لوبیا می‌خورند"، "صحرای آتش" و "مغول‌ها" اشاره کرد.
محمود فلاح (زاده ۱۳۲۴ – درگذشته ۱ آبان ۱۳۹۹) تهیه‌کننده ایرانی بود. او در سال ۱۳۴۷ با ورود به تلویزیون ملی ایران فعالیت حرفه‌ای خود را آغاز کرد، وی مدیریتهای مختلف در سازمان صدا وسیما را بر عهده داشت و پس از بازنشستگی تهیه کنندگی چندین سریال و فیلم سینمایی را با موفقیت به انجام رساند.
از کارهای شاخص وی تهیه کنندگی سریال مختارنامه بود که عظیم‌ترین سریال تاریخی ساخته شده در ایران است و ساخت آن هشت سال به طول انجامید.
اگر برای ساخت فیلم‌های دینی حمایت لازم شود، هنرمندانی داریم که بتوانند از پس ساخت آثاری با این موضوع برآیند البته مهم‌ترین معضل، سرمایه‌گذاری است/ حتی اگر ساخت سریال‌های بلند امکان‌پذیر نیست، می‌توان روی تله فیلم‌های پربیننده تمرکز کرد.
ضعف اخلاقی عجیب خانم وارْدْ () یک فیلم معمایی جالو به کارگردانی سرجو مارتینو است که در سال ۱۹۷۱ منتشر شد.
چشم اندازهای انسان شناختی درباره‌ی دین (Anpere)، یک مجله دسترسی آزاد است که در سال ۲۰۰۶ توسط دو مردم شناس سوئدی پیر ویکتورین و آندره مولر تاسیس شد. کانون توجه این ژورنال انسان شناسی دین است.
سرچِشمه یا دره سرچِشمه یکی از مناطق مسکونی و حوزه‌های اداری پنجگانه ولسوالی جلریز در ولایت میدان وردک واقع در شرق-مرکز افغانستان است. سرچشمه به‌صورت یک دره به امتداد دره جلریز، در ۷۵ کیلومتری غرب کابل موقعیت دارد. این دره یکی از تولیدکننده عمده سیب در ولایت میدان وردک است.
دره سرچشمه متشکل از یک دره اصلی و پنج دره فرعی به‌نام‌های: دره خشکک، دره باغ، دره دوزگی، دره اسپاب و دره پوری می‌باشد که از هرکدام دریاهایی جریان دارد و بعد از به‌هم پیوستن دریای کابل را تشکیل می‌دهد.
نام این منطقه به‌صورت کامل، سرچشمه دریای کابل می‌باشد، چون این دریا از ارتفاعات کوتل اونی واقع در غرب دره سرچشمه منبع می‌گیرد و به‌صورت اختصار سرچشمه خوانده می‌شود. اهلیت ساکن دره سرچشمه را سرچشمه‌ای می‌گویند.
به علت موقعیت استراتیژیک کوتل اونی در انتهای غربی دره سرچشمه که محل ارتباط ارتفاعات بهسود (۳۰۰۰ متر) در غرب، با دره سرسبز میدان در شرق بوده‌است؛ مرکز سرچشمه که بازار سیاه‌خاک می‌باشد، محل مناسب برای استراحت مسافران و کاروان‌های هر دو طرف برای مبادله اموال تجارتی بوده‌است. در دوران امارت امیر عبدالرحمن خان سرچشمه به حیث نزدیک‌ترین دروزاره ورودی هزاره‌جات از کابل، محل عبور لشکریان و توپخانه وی برای سرکوب هزاره‌ها بود. در دوران حکومت بچه سقا در سال ۱۹۲۹، وی لشکری را برای فتح مناطق هزاره‌جات که با وی بیعت نکرده بودند و خواهان حکومت امان‌الله‌شاه بودند، فرستاد. لشکر بچه سقا به سرکردگی برادر وی حمیدالله خان وقتی به منطقه تاجیک‌نشین تکانه رسید، پیامی به مردم سرچشمه فرستاد که اگر بیعت نمایند بدون هیچ مزاحمتی به آنها، فقط به‌راه خود برای تسخیر بهسود ادامه خواهند داد، در غیر آن‌صورت تمام مردم کشته خواهند شد و اموال شان به‌عنوان غنیمت جنگی تصرف می‌شود. مردم سرچشمه که همه تاجران روغن و زمین‌دار بودند وقتی دیدند هیچ پشتیبانی و چاره جز بیعت ندارند، مصلحت کردند که و راه را برای لشکر بچه سقا باز نمودند. حمیدالله خان نیز وقتی دید مردم همگی تاجر، زمیندار و ثروتمند هستند زیر قول خود زد و اموال مردم را چور و چپاول نموده مقدار ۱۵ لک افغانی اموال منقول بدست آورد و به‌سوی تسخیر بهسود همین‌طور الی جوقول که ۱۹ کیلومتری غرب سرچشمه می‌شود، ادامه داد اما در اثر مقاومت مردمان هزاره دوباره به تکانه عقب‌نشینی نمود. هزاره‌های بهسود اقدام به تدارک لشکر دو هزار نفری به‌سرکردگی سعید احمد خان بچه شاهنور نایب سالار وقت دولت امانی، کرنیل فتح محمد خان و دیگر جنگجویان هزاره نمودند و به مقابله حمیدالله خان فرستادند. بار دوم که حمیدالله خان به تلافی از شکست پیش راه جوقول را پیش گرفت، به کمین هزاره‌ها برخوردند که از هردو طرف آنها را در تنگنا قرار داده بودند؛ لشکریان حمیدالله خان نظم و ترتیب شان را از دست داده پا به فرار نهادند و لشکر هزاره به سرکردگی سعید احمد خان بچه شاهنور آنها را الی جلریز تعقیب نمودند و شب دوباره به کوتل اونی برگشتند و آنجا را قرار گاه دفاعی علیه لشکریان بچه سقا قرار دادند. الی بیعت مردم هزاره با بچه سقا، وقت ناوقت بین دو طرف جنگ درمی‌گرفت و سقائیان همیشه مورد تاخت قرار می‌گرفتند، در یک مورد نیز الی ارغنده که ۲۰ کیلومتری غرب کابل است نیز رانده شدند.
در دوران جنگ شوروی در افغانستان، جنگ داخلی افغانستان و جنگ با طالبان، بازار سیاخاک مرکز بزرگ تبادله مواد تجارتی بود و دفاتر احزاب مهم سیاسی نیز در آنجا نمایندگی داشتند. در سال ۱۹۹۸، دره سرچشمه بدست طالبان افتاد و متعاقباَ در یال ۲۰۰۱، دوباره به اشغال نیروهای دولتی درآمده و یکی از حوزه‌های اداری پنجگانه ولسوالی جلریز شد، (چهار حوزه دیگر: زیولات پشتون‌نشین، تکانه تاجیک‌نشین، سنگلاخ سادات‌نشین و حوزه مرکز می‌باش).
در زمستان سال ۱۳۹۹، پس از نبردهای شدید بین نیروهای مردمی و طالبان، دره سرچشمه بدست طالبان سقوط کرد و تمام اهالی آن منطقه را تخلیه کردند و به کابل رفتند؛ تا کنون اداره منطقه هنوز به‌دست طالبان می‌باشد.
سرچشمه یک دره سرسبز و حاصلخیز است که توسط سه‌دریا آبیاری می‌شود و در فاصله ۷۵ کیلومتری غرب کابل قرار دارد. این دره از شمال به ولایت پروان، از غرب به ولسوالی حصه اول بهسود، از جنوب غرب به ولسوالی دایمیرداد، از جنوب به ولسوالی نَرخ و از غرب به مرکز جلریز محدود است. این منطقه به‌شکل یک دره به طول ۹ کیلومتر از غرب به شرق افتاده‌است و متشکل از پنج دره فرعی دیگر (دره پوری و دره دوزگی در جنوب، دره باغ و دره خشک در شمال و دره اسپاب در غرب) می‌باشد. دریای سرچشمه از کوتل اونی منبع می‌گیرد و آب اولی دریای کابل به‌شمار می‌رود. معاونین آن در این دره دریاهای: دوزگی، پوری و دره باغ است. این دره ۴۳ کیلومتر مربع پهناوری دارد و بلندترین کوه آن، کوه دهن‌نَیَک می‌باشد که ۳٬۱۴۵ متر از سطح دریا ارتفاع دارد.
قریه‌های پر نفوس سرچشمه: قلعه کهنه، پشت مزار، قلعه سبز، قلعه اسلم، قول خدایداد و سرپوری می‌باشند. دیگر قریه‌های آن: کوته نقشی، کوته باداما، کوته غلام رسول، قول مغولک، دهن نیک، قلعه ملا، قلعه سیاه‌خاک، قلعه کریم، قلعه سفید، قلعه وزیر، اونی، زنگال، پوشته و گورمک استند.جیلانی، غلام عارض، جغرافیای ولایات افغانستان، پیشاور: اداره کتابخانه‌های سیار اریک، ۱۳۷۹.
سرچشمه دارای زمستان‌های سرد و تابستان‌های معتدل است. متوسط دمای آن ۱۰ درجه سانتی گراد است. گرم‌ترین ماه آن، ماه اسد با ۲۷ درجه و سردترین ماه آن ماه دلو با ۱۲- درجه سانتی‌گراد است. میزان بارندگی سالانه این دره نیز به ۴۷۵ میلی‌متر در سال می‌رسد که مرطوب‌ترین ماه آن، ماه حمل با ۱۲۲ میلی‌متر و خشک‌ترین ماه آن، ماه سنبله با ۶ میلی‌متر بارندگی می‌باشد.Ang kasarangang giiniton °C. Ang kinainitan nga bulan Hulyo, sa °C , ug ang kinabugnawan Enero, sa °C/
مطابق سرشماری‌های سال ۱۹۵۴، حوزه سرچشمه ۲۰ درصد کل نفوس ولسوالی جلریز را تشکیل می‌داد؛رحمتی، محب الله، (۱۳۵۵)، جغرافیای فیزیکی و بشری افغانستان (قسمت دوم)، کابل: ریاست گردشگری هوانوردی کشوری و گردشگری. در احصائیه سال ۱۳۹۹، جمعیت این منطقه ۱۱٬۸۹۳ نفر است. گزارش شده‌است که تمام شان هزاره هستند. تعداد زیادی از مردم‌های این منطقه در کشورهایی همچون امارات متحده عربی، آلمان، سوئد، استرالیا،https://www.radiosvoboda.org/a/881540.html کویت، آمریکا و اندکی در ایران (تهران، مشهد و کاشان) ساکن هستند.
اقتصاد این منطقه بر زراعت و خدمات استوار است. ۵۰ درصد مردم آن به زراعت و ۴۵ درصد آن به خدمات مصروف اند.
سیب از محصولات عمده تولیدی این منطقه است. از دیگر محصولات می‌توان به: گندم، لوبیا، زردآلو، گیلاس، چهارمغز و کچالو اشاره کرد.
در سال ۲۰۱۸، این منطقه دارای دو مکتب پسرانه به‌نام‌های لیسه عالی امام محمد باقر در منطقه شرقی دره، لیسه عالی شهید یعقوبی در منطقه غربی دره و یک مکتب دخترانه به‌نام متوسطه نسوان سرچشمه می‌باشد. دو کلینیک صحی، چهارده سالون اجتماعی واقع در چهارده قریه پر جمعیت، دو هتل و چهار رستورانت در بازار سیاه‌خاک و شش بند برق کوچک: بند برق قلعه کهنه به ظرفیت ۱۵ کیلووات، بند برق قلعه سبز به ظرفیت ۲۰ کیلووات، بند برق قلعه اسلم، بند برق پشت مزار، بند برق قول خدایداد و بند برق گورمک است. دیگر قریه‌ها انرژی شان را توسط سولر و بواسطه آفتاب تأمین می‌کنند.
شاهراه کابل-بهسود از وسط سرچشمه می‌گذرد و این منطقه را به کابل از شرق و بامیان و هرات از غرب وصل می‌سازد. ۶۵ درصد ساکنان این منطقه از ماشین‌های شخصی استفاده می‌کنند.رجا، محمدآصف، سمای جغرافیایی کوه بیرون، کابل: مطبعه تمدن، ۱۳۹۹
جایزه سرو می‌تواند به جایزه‌های زیر اشاره کند:
بوکس مست ؛ پین‌یینی: zuì quán) نامی کلی برای تمام سبک‌های هنرهای رزمی چینی است که از حرکات شخص مست تقلید می‌کند. این یک سبک باستانی است و ریشه آن عمدتاً به جوامع مذهبی بودایی و دائوئیست برمی‌گردد. سبک بودایی مربوط به معبد شائولین است در حالی که سبک دائوئیست براساس داستان دائوئیست مست هشت جاودانه ساخته شده‌است. کوئین زویی غیرمعمول‌ترین حرکات بدن در بین همه سبک‌های ورزش‌های رزمی چینی است. ضربه زدن، درگیری، قفل کردن، طفره رفتن، برجستگی، نبردهای زمینی و هوایی و سایر روش‌های پیچیده مبارزه گنجانده شده‌است.
به‌دلیل کمبود منابع تاریخی، اشاره به زمان یا مکان پیدایش بوکس مست تقریباً غیرممکن است، و ردیابی نسب معتبر معلمان و دانش آموزان بین مستندات قبلی بوکس مست و تمرینات امروزی، تقریباً غیرممکن است. بوکس مست ممکن است در مکان‌های مختلف و در زمان‌های مختلف ظاهر شود و ناپدید شود، با چیزی بیش از زمینه‌های معمول فرهنگی و رزمی برای ارتباط موارد مختلف بوکس مست با یکدیگر.
اولین اشاره مکتوب به بوکس مست احتمالاً در رمان کلاسیک Water Margin است، که در آن شورشی وو ترانه سلسله سونگ به عنوان استاد بوکس مست به تصویر کشیده شده‌است.
در کتابچه راهنمای کونگ فو «بوکس کلاسیک» ( "کوان جینگ") از قرن ۱۸، در "شائولین" راهبان را تمرین سبک ۸ جاودانه مست بوکس است. این سبک به عنوان مشتق فنی
نژاد Bā yǐng quán از هنان ویژگی‌های بوکس مست خود را به شائولین کونگ فو نسبت می‌دهند.
تبارهای Hung Ga که از وانگ فی هونگ نشأت می‌گیرند بوکس مست خود را به So Chan نسبت می‌دهند.
لیگ حرفه‌ای فوتبال نیجریه یا لیگ حرفه‌ای نیجریه (به انگلیسی: Nigerian professional Football League) بالاترین سطح لیگ باشگاهی فوتبال نیجریه است.
وانگ یانگ‌مینگ (؛ – ) فیلسوف، و نویسنده اهل دودمان مینگ بود.
جما الفنا () یک میدان و بازارگاه در منطقه‌ی شهری مدینه در شهر مراکش است، که هم‌چنان میدان اصلی کشور مراکش است و افراد محلی و گردش‌گران از آن استفاده می‌کنند.
نخستین جنگ بوئر () جنگی از ۱۶ دسامبر ۱۸۸۰ تا ۲۳ مارس ۱۸۸۱ بین پادشاهی متحد بریتانیا و بوئرهای استان ترانسفال (که در زمان حکم‌رانی بریتانیا به‌عنوان جمهوری آفریقایی جنوب شناخته می‌شدند) بود. این جنگ موجب دست‌یابی بریتانیا به‌تأسیسات جمهوری آفریقایی جنوب گردید.
رویه سکوت ()، رضایت ضمنی یا رویه پذیرش ضمنی یک روش پذیرش رسمی متون است، که غالباً، ولی نه منحصراً، در بافتار سیاست بین‌المللی به‌کار می‌رود.
دریاچه ایچکول () یک دریاچه در شمال تونس است، که در ۲۰ کیلومتری بنزرت، شمالی‌ترین شهر آفریقا در کنار دریای مدیترانه، واقع شده‌است.
دیر استودنیچا () یک کلیسای ارتدکس صربی سده‌ی دوازدهم میلادی‌ست، که در ۳۹ کیلومتری جنوب‌غربی کرالیفو و ۴۰٬۹ کیلومتری شرق ایوانئیتسا در صربستان واقع شده‌است. این دیر یکی از بزرگ‌ترین و غنی‌ترین کلیساهای ارتدکس صربی‌ست.
الینجه (به لاتین: Əlincə، به ارمتی: Երնջակ یرنیاک) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان جلفا واقع شده است. الینجه ۶۳۴ نفر جمعیت دارد.
آرامگاه و زیارتگاه فضل‌الله نعیمی حروفی در دامنه تپه‌ای مشرف به روستا واقع شده است. قرا اسکندر، حاکم قراقویونلو در سال ۱۴۳۷ میلادی به‌دست پسرش شاه قباد در قلعه کشته شد.
«["نیازمند منبع"]» () برچسبی است که ویرایشگران ویکی‌پدیا برای درخواست افزودن یادکرد، آن را به ادعاهای فاقد منبع مقاله‌ها می‌افزایند. این اصطلاح بازتاب‌دهندهٔ سیاست‌های "تأییدپذیری" و "تحقیق دست اول ممنوع" در ویکی‌پدیا بوده و به یک میم اینترنتی متداول تبدیل شده‌است. در ویکی‌پدیای فارسی، شکل نمایش‌یافتهٔ این الگو به این شکل است:
ویرایشگران بر پایه سیاست ویکی‌پدیا باید برای محتوا منبع بیفزایند تا از دقت و بی‌طرفی آن اطمینان حاصل شده و از ارائهٔ تحقیق دست اول جلوگیری شود. در ژوئن ۲۰۰۵، یکی از ویرایشگران ویکی‌پدیا با نام کریس شرلوک با نام کاربری "Ta bu shi da yu" الگوی «نیازمند منبع» را جهت افزودن به عبارت‌های بدون منبعی که نیاز به دارند، ایجاد کرد. از این الگو مکرراً در مقاله‌ها استفاده شده‌است— صفحه در ویکی‌پدیای فارسی با این الگو نشانه‌گذاری شده‌اند.
در سال ۲۰۰۷ وب‌کامیک Xkcd کامیکی را منتشر کرد که «معترض ویکی‌پدیایی» نام داشت. در این کامیک، گروهی از مردم در حال گوش دادن به سخنرانی یک سیاستمدار هستند و یک معترض پلاکاردی را بالا می‌آورد که روی آن عبارت «["نیازمند منبع"]» با رنگ آبی خاص ویکی‌پدیا و ابرپیوند داخلی نوشته شده‌است. این کامیک همچنین منجر به ظهور یک میم در ویکی «اکسپلین Xkcf» شد که طبق آن، افراد برچسب «نیازمند منبع» را پس از عبارت‌های بدیهی قرار می‌دادند. رندال مونرو، خالق Xkcd، به طریقه‌ای مشابه از برچسب «نیازمند منبع» در وبلاگ خود با نام "What if?" استفاده کرد، و متعاقباً از این برچسب در کتاب گردآوری مجموعه مدخل‌های این وبلاگ نیز استفاده کرد.
در سال ۲۰۰۸، مت ماچتلی استیکرهایی را با استفاده از برچسب «["نیازمند منبع"]» چاپ کرد و از مردم خواست که آن‌ها را به محتوای تبلیغاتی بچسبانند. بعدها نام «ویکیفیتی» برای این گونه از گرافیتی‌ها انتخاب شد.
در سال ۲۰۱۰، مجری‌های تلویزیونی آمریکا از جمله جان استوارت و استیون کلبر گردهمایی برای بازگرداندن سلامت و/یا ترس را در نشنال مال واقع در واشینگتن، دی.سی. میزبانی کردند که در آن، بعضی «معترضان» پلاکاردهایی حاوی عبارت «["نیازمند منبع"]» را در دست گرفتند.
در سال ۲۰۱۱، کارل تئودور تسو گوتنبرگ، وزیر دفاع آلمان با اتهام دستبرد فکری در پایان‌نامهٔ دکترای خود مواجه شد. معترضان با پلاکاردهای «["نیازمند منبع"]» خواستار توجه به بسیاری از متن‌های موجود در پایان‌نامهٔ او شدند که منابع آن‌ها مشخص نبود.
پراسپر آوریل (؛ زادهٔ ) سیاستمدار اهل هائیتی است. وی از ۱۷ سپتامبر ۱۹۸۸ تا ۱۰ مارس ۱۹۹۰ رئیس‌جمهور این کشور بود.
سرمربی (بسکتبال) ، نوعی هدایت و استراتژیک رفتار یک تیم بسکتبال یا یک بازیکن بسکتبال است. مربیگری بسکتبال معمولاً شامل بهبود مهارتهای تهاجمی و دفاعی فردی و تیمی و همچنین شرایط کلی جسمی است. مربیان همچنین وظیفه دارند تیم خود را با توسعه بازیکن ، استراتژی و مدیریت در بازی بهبود بخشند. مربیان همچنین تیم خود را آموزش می دهند و به آنها الهام می دهند تا بهترین باشند.
مربیگری معمولاً توسط یک فرد انجام می شود که غالباً با کمک یک یا چند دستیار انجام می شود.
یک بُریده‌دان یا رایانک ، تخته سفید با طرح کلی زمین بسکتبال اغلب در اواسط بازی برای توصیف نمایش ها و ارائه مروری بر استراتژی تیم مقابل استفاده می شود. مربیان تیم های حریف را استراتژیک و پیشاهنگی می کنند و راه های غلبه بر آنها را به راحتی پیدا می کنند. در همان زمان ، آنها برای شروع پنج بازیکن برتر از تیم شخصی خود غافل می شوند (فقط پنج بازیکن می توانند در یک زمان در زمین باشند). مربیان همچنین باید از بازیکنان جایگزین در طول بازی آگاهی داشته باشند تا تازه باشند.
از یک طراح مته برای ترسیم مته ها ، نمایشنامه ها و اطلاعات استفاده می شود. مربیان همچنین از مدیران پرونده برای ذخیره کردن کلیه مطالب مربیگری در یک مکان و دسترسی از هرجایی استفاده می کنند. برنامه ریزان همچنین برای طراحی نقشه ها و استراتژی ها مورد استفاده قرار می گیرند.
مربی بسکتبال جان وودن هر روز صبح دو ساعت را با دستیاران می گذراند که یک دقیقه به دقیقه روی کارت های سه در پنج برنامه می گذارند. او هر سال کارت را برای تنظیم و پیشرفت نگه داشت. او با همیشه تمرینات شدیدتر از بازی بازیکنانش را با شرایط "ذهنی و عاطفی" آموزش می داد. بازیکنان سریعتر از آنچه یک بازی نیاز دارد اجرا می شوند تا بتوانند برای تسلط بر بازی آماده شوند.
پارک هیونگ شیک (، زادهٔ ۱۶ نوامبر ۱۹۹۱)، همچنین با نام هنری هیونگ‌شیک () نیز شناخته می‌شود، بازیگر و خواننده اهل کره جنوبی است او یکی از اعضای گروه پسرانهٔ کی-پاپ است. او به عنوان بازیگر به خاطر ایفای نقش در "وارثان" (۲۰۱۳)، "قشر مرفه" (۲۰۱۵)، "" (۲۰۱۶)، "زن قوی دو بونگ‌سون" (۲۰۱۷)، "دادخواست‌ها" (۲۰۱۸)، "شادی" (۲۰۲۱)، "موسیقی متن شماره ۱" (۲۰۲۲) و "شکوفایی جوانی ما" (۲۰۲۳) شناخته می‌شود. او همچنین در فیلم‌ها و تئاترهای موزیکال بازی کرده‌است.
فرود سخت () برخلاف فرود نرم و اشاره به هر نوع فرود هواپیما، موشک یا فضاپیما است که می‌تواند صدمات قابل‌توجهی به حامل یا محموله وارد نماید. فرود آخرین مرحله پروازه است که در آن هواپیما به زمین بازمی‌گردد. سرعت عمود در فرود نرم و معمولی در حدود است. تغییرات عمده در این سرعت بیشتر توسط خدمه‌پرواز به عنوان فرود سخت یا نرم در نظر گرفته می‌شود. کادر پرواز قابل‌اطمینان‌تر است به دلیل آنکه تعیین بر پایهٔ مقدار شتاب ثبت‌شده تا حدودی دشوار است و به‌طور کلی می‌توان گفت، میزان ثبت‌شده‌ای برای سرعت شتاب عمودی واقعی وجود ندارد.Guillaume Aigoin, Characterising hard landings / EASA EOFDM Conference, 12 January 2012, page 7: "The vertical parameter is neither vertical nor an acceleration … It is the normal load factor in the aircraft reference frame is not sufficient for assessing contact severity!"
اسناد فنی () در مهندسی به مستندات و مدارکی گفته می‌شود که مشخصات فنی، نحوه عملکرد و تجهیزات مختلف یک محصول جدید یا محصول تحت توسعه را توصیف می‌کنند. دریافت کنندگان اسناد فنی اغلب کاربر محصول، مالک یا تکنسین بخش تعمیرات و نگهداری در نظر گرفته می‌شوند.
به مجموعه فرایندهای ترسیم، نگارش، شماره دهی، کنترل صحت و اعتباردهی و سازماندهی به اطلاعات طراحی، ساخت، بهره‌برداری، تعمیرات، تست و بازرسی یک پروژه فناورانه مستندسازی فنی می‌گویند. پروژه‌های فناورانه پروژ ه‌هایی هستند که معمولاً منجر به تولید یک محصول یا کارخانه و خط تولید عمده محصول می‌گردند؛ بنابراین اسناد فنی که نتیجه مستندسازی فنی هستند کل فرایند ایده، نیازسنجی، امکان‌سنجی، طراحی تا ساخت و ایجاد خط تولید و کارخانه و افول محصول را در بر می‌گیرند
مستندسازی فنی به جهت ایجاد زبان واحد بین کنشگران مختلف مانند طراح، سازنده، استفاده‌کننده و دیگران می‌بایست بر اساس استانداردهای مستندسازی انجام گیرد برای مثال استاندارد iso6433 با عنوان مستندسازی محصول- ارجاع به یک قطعه را نشان می‌دهد
استاندارد iso6433 با عنوان مستندسازی محصول ارجاع به یک قطعه technical product documentation - part reference توسط سازمان ملی استاندارد ایران ترجمه و با شماره INSO 18208 منتشر شده‌است. این استاندارد نحوه ارجاع به قطعات یک محصول در نقشه محصول را نشان می‌دهد و یکی از مراجع کنترل‌کننده اسناد فنی document controller می‌باشد. نقشه محصول زیر از این استاندارد تبعیت کرده‌است
بر اساس تعاریف فوق اسناد فنی را می‌توان از لحاظ ساختار و ظاهر به سه دسته زیر تقسیم نمود:
(۱) اسناد مکتوب مانند دستورالعمل، گزارش فنی و کاتالوگ
(۲) اسناد منقوش مانند نقشه، نمودار
(۳) اسناد مضبوط مانند نوار، فیلم، اسلاید