moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
هر عصب نخاعی توسط دو ریشه به نخاع متصل است: ریشه پیشین (Anterior root) و ریشه پسین (Posterior root). ریشه‌های پیشین و پسین پس از خروج از طناب نخاعی به طرف سوراخ بین مهره‌ای خود رفته و به هم متصل می‌شوند و تشکیل عصب نخاعی را می‌دهند. ریشه پیشین حاوی الیاف وابران (Efferent fibers) است در حالی که ریشه پسین حاوی الیاف آوران (Afferent fibers) است. از آنجا که الیاف آوران، اطلاعاتی از قبیل حس لامسه، درد، حرارت و ارتعاش را منتقل می‌کنند به آن‌ها الیاف حسی (Sensory fibers) هم می‌گویند. عصب نخاعی پس از گذشتن از سوراخ بین مهره‌ای به دو شاخه تقسیم می‌شود: شاخه بزرگ پیشین (Anterior ramus) و شاخه بزرگ پسین (Posterior ramus). این شاخه‌ها هم الیاف حسی و هم الیاف حرکتی دارند. شاخه‌های پیشین در ابتدای اندام مربوط به هم می‌پیوندند و شبکه عصبی را در همان طرف اندام ایجاد می‌کنند. شبکه گردنی و شبکه بازویی در ابتدای اندام فوقانی شکل می‌گیرند و شبکه کمری و شبکه خاجی یا شبکه ساکرال (Sacral Plexus) در ابتدای اندام تحتانی ایجاد می‌شوند.
شاه‌پسند درختچه‌ای تیره‌ای از گیاهان گلدار همیشه‌سبز، از راسته نعناسانان (Lamiales) و تیره شاه‌پسندیان (Verbenaceae) است که دارای ۱۵۰ گونه می‌باشد.
ساقه‌های آن خاردار و برگهایش تخمه مرغی و موج دار است.
میوه‌های آن سمی هستند. میوه‌ها و گل‌های آن حشرات و پرندگان را به خود جذب می‌کند. گل‌های آن قرمز-نارنجی و دورنگ هستند.
در افسانه‌ها آمده که گل شاه پسند برای خون‌آشام‌های سمی و کشنده است.
دارای ۱۵۰ گونه‌است از جمله:
کشمش میوهٔ رسیده و خشک‌شدۀ انگور است که با توجه به نوع انگور، روش و شرایط خشک کردن و مواد افزودنی مجاز موجود در آن به نام‌های مختلفی در بازار به فروش می‌رسد و مانند دیگر خشکبارها در تمام سال یافت می‌شود. انگوری که اولین‌ بار کشمش از آن درست شده، حدود ۲۰۰۰ سال قبل از میلاد در مصر و ایران کشت می‌شده‌است. در ابتدای پیدایش کشمش، در روم و یونان از کشمش به عنوان جایزه برای برندگان مسابقات ورزشی و همچنین برای تزیین محل‌های عبادت استفاده می‌کردند. کشاورزان در سراسر ایران از گونه‌های مختلف انگور و به روش‌های گوناگون، انواع زیادی کشمش تولید می‌کنند که در آشپزی و آجیل مورد استفاده قرار می‌گیرد.
کشمش در واقع همان انگور خشک شده‌است. برای تهیه کشمش از انگورهایی استفاده می‌شود که گوشت سفید و پوست سبز رنگی دارند که پس از خشک شدن رنگ آن تغییر کرده و تیره‌تر می‌گردد و در نهایت به خوراکی شیرین با دانه‌های کوچک تبدیل می‌شود.
عمدۀ تولیدات کشمش در ایالات متحده آمریکا، یونان، ترکیه و استرالیا می‌باشد. بر اساس گزارش‌ها سه کشور ترکیه، آمریکا و ایران، به‌ترتیب بیشترین تولید کشمش در سال ٢٠٢١-٢٠٢٢ را داشته‌اند.
برای تهیه کشمش سبز از امولسیون سرد استفاده می‌شود که مخلوطی از درصدهای معین کربنات پتاسیم و روغن کشمش (روغن استرالیایی) می‌باشد. مقدار یک لیتر روغن با ۲٫۵ کیلوگرم کربنات پتاسیم در ۱۰۰ لیتر آب مخلوط را می‌کنند. انگور را بعد از برداشت تمیز کرده و درون محلول فرو می‌برند (مدت ۲۰ تا ۳۰ ثانیه بسته به نوع انگور) و سپس آن را روی رشته‌های سیم مفتولی داخل بارگاه بهداشتی آویزان می‌نمایند تا خشک شود. به این روش کشمش سبز تولید می‌شود و اگر بخواهیم می‌توان از گاز گوگرد برای تهیۀ کشمش دودی استفاده نمود. در این روش پودر گوگرد را داخل سینی کوچکی ریخته و آن را آتش می‌زنند. برای همگن شدن پخش گوگرد دریچه‌هایی در بارگاه تعبیه شده که با باز و بسته نمودن تدریجی آن جریان هوا در داخل بارگاه برقرار می‌شود.
تمام مراحل تهیه این نوع کشمش مثل کشمش سبز قلمی است که در این روش از گاز گوگرد برای تهیۀ کشمش دودی استفاده می‌کنند. به این ترتیب که پودر گوگرد را داخل سینی کوچکی ریخته و آن را آتش می‌زنند. برای همگن شدن پخش گوگرد دریچه‌هایی در بارگاه تعبیه شده که با باز و بسته نمودن تدریجی آن جریان هوا در داخل بارگاه برقرار می‌شود.
برای تهیه کشمش تیفی از انواع مختلف انگور از جمله انگور سبزه مال، رزقی و... استفاده می‌شود. کشمش تیفی را مانند کشمش آفتابی در محلول تیز آب فرو می‌برند. تنها تفاوت آن با کشمش آفتابی این است که به جای پهن کردن در آفتاب، آن را در سایه و روی بند خشک می‌کنند.
برای تهیه این نوع کشمش از نوع پیکانی و رسمی انگور استفاده می‌شود. برای این منظور انگور را پس از برداشت در محلول تیز آب فرو برده و سپس آن را در محلی تمیز و در معرض تابش نور مستقیم خورشید پهن می‌کنند.
برای تهیه مویز بیشتر از نوع رزقی استفاده می‌شود. برای این منظور انگور را پس از برداشت در محلی تمیز و عاری از هرگونه آلودگی پهن کرده و پس از خشک شدن آن را جمع‌آوری کرده و در سبدهای بزرگ نگهداری می‌نمایند.
کشمش سرشار از آهن، پتاسیم، کلسیم و ویتامین‌های گروه B و دارای خواص آنتی‌اکسیدانی است و از تخریب سلولی جلوگیری می‌کند. کشمش حاوی مقدار مناسبی از فیبر، آنتی‌اکسیدان و انرژی است. فیبر موجود در کشمش از سرطان کولون و رشد غیرمعمول سلول‌ها جلوگیری می‌کند و موجب کنترل قند خون در بدن می‌شود و همچنین برای درمان مشکلات معده و یبوست مفید است. مصرف کشمش سستی و رخوت را از بدن دور و بدن را تقویت می‌کند. بیوفلاوونوئید‌های موجود در کشمش با سم‌زدایی و پاکسازی خون و بدن به سلامت کبد و درمان بیماری‌های کبد کمک می کنند. متخصصان تغذیه معتقدند خوردن چند عدد کشمش در روز به تقویت حافظه کمک کرده و افراد را از ابتلا به بیماری آلزایمر مصون می‌دارد. همچنین فیبر زیاد موجود در کشمش به کاهش کلسترول و بهبود عملکرد روده‌ها کمک می‌کند. در کنار آن پتاسیم را می‌توان نام برد که موجب کاهش فشارخون و جلوگیری از دفع مایعات بدن می‌شود و به میزان کافی در کشمش وجود دارد. مصرف کشمش به دلیل داشتن کلسیم فراوان برای سلامت استخوان‌ها مفید است و از پوکی استخوان جلوگیری می‌کند. همچنین کشمش حاوی سلنیوم است که باعث شفاف و براق شدن و تغذیه‌ی پوست می‌شود.
کشمش می تواند باعث نارسایی کلیه در گربه ها و سگ ها شود. علت این امر هنوز مشخص نیست.
شیرینی کشمشی
Null7073&null7073
شب زَِفاف اصطلاحی است که یا به اولین شب پس از ازدواج، (به‌ویژه در صورتی‌که آن شب، عروس و داماد با یکدیگر هم‌بستر شوند) یا نخستین تجربهٔ آمیزش جنسی گفته می‌شود.شب زفاف ، وب‌گاه پزشکان ایران
واژهٔ «زفاف» در عربی به معنای هدیه دادن است. اصطلاحاً شب زفاف به شبی می‌گویند که عروس را به خانهٔ شوهر می‌برند. لغتنامهٔ دهخدا در سرواژهٔ «زفاف» چنین آورده‌است: عروس به خانهٔ شوهر فرستادن. (تاج المصادر بیهقی) (دهار). فرستادن عروس به خانهٔ شوهر و عروس و داماد را همبستر کردن. (غیاث اللغات) (آنندراج). زف. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد). عروس را به خانهٔ شوهر فرستادن. (فرهنگ فارسی معین)
در عربی آن را «لیلةالزفاف» می‌خوانندلغتنامهٔ دهخدا، سرواژهٔ «لیله الزفاف» و در انگلیسی "Wedlock" برابر این واژه می‌باشد. شکل انگلیسی این واژه به قرن ۱۳ میلادی باز می‌گردد، که در انگلیسی میانه به شکل wedlok و در انگلیسی قدیم به شکل wedlāc بوده‌است.
منظور از «جشن زفاف» همان جشن عروسی است، چنان‌که در لغتنامهٔ دهخدا در سرواژهٔ «جشن زفاف» آمده‌است:لغتنامهٔ دهخدا، سرواژهٔ «جشن زفاف»جشن عروسی. جشن زناشوئی. جشن ازدواج. جشنی که برای زفاف و زناشویی بر پا می‌کنند. جشنی که در شب عروسی بر پا می‌کنند. مجلس سور و شادمانی که برای زناشویی ترتیب می‌دهند. «عقد زفاف» نیز واژهٔ دیگری از مشتقات زفاف است که به معنای «نکاح» می‌باشد.لغتنامهٔ دهخدا، سرواژهٔ «عقد زفاف» زفاف همچنین در معنی «درخشیدن» نیز آمده‌است.
بعد از رفتن میهمان‌ها و خلوت‌شدن خانهٔ عروس، پدر داماد که مَحرمِ عروس است دست داماد را می‌گیرد و به حجله می‌برد و عروس و داماد را دست‌به‌دست هم می‌دهد و با مبارک باد گفتن از در بیرون می‌رود. با ورود عروس و داماد به اتاق حجله، شب زفاف رسماً آغاز می‌شود. از قرن سیزدهم و تا پنجاه‌سال گذشته در تهران و بسیاری از شهرهای ایران، رسم بر این بود که عروس و داماد تا سه روز، در اتاق تنها باشند و فقط برای حوائج ضروری از اتاق خارج شوند.از خشت تا خشت. محمود کتیرایی. مؤسسهٔ مطالعات و تحقیقات اجتماعی. ۱۳۴۵ تهران رفع پرده بکارت عروس توسط داماد در این شب اتفاق می‌افتاد. در گذشته اگر داماد نمی‌توانست در این شب موفق به رفع پرده بکارت دختر شود، اقوام عروس و حتی خود داماد، اصطلاحاً او را پشت درمانده می‌خواندند و سرزنشش می‌کردند. در شکل سنتی این رسم، یکی از کسان عروس، موظف بود در شب زفاف نزدیک حجله بماند و پس از نزدیکی مدرک بکارت که دستمالی خونی بود را جمع‌آوری و به برخی زنان، همچون مادر داماد نشان دهد.از خشت تا خشت. محمود کتیرایی. مؤسسهٔ مطالعات و تحقیقات اجتماعی. ۱۳۴۵ ایران تهران
به‌طور کلی پزشکان توصیه می‌کنند در هفته‌های اول ازدواج برای آمیزش جنسی پافشاری نشود، مگر آن‌که ابراز تمایل عروس وجود داشته باشد. به‌ویژه در شب اول ازدواج که هر دو خسته و پر استرس هستند اجباری به این کار نیست. همچنین توصیه می‌شود کسی پشت در اتاق عروس و داماد نرود.
در داستان‌های فلکلوریک هزار و یک شب، ملانصرالدین و حتی ادبیات معاصر فارسی، چون بوف کور، نوشتهٔ صادق هدایت نیز به این شب و مراسم آن اشاره شده‌است. شاعران و نویسندگان کلاسیک از جمله خاقانی،«روزها کم خور چو شب‌ها نو عروسان در زفاف/زقه‌هاشان از درای مطرب الحان دیده‌اند» نظامی خسرو و شیرین: «دو شه را در زفاف خسروانه/فراوان شرطها شد در میانه»، جلال‌الدین بلخی«نی جنگ و مصافست و مصافست مصاف/وصل است و زفافست زفافست زفاف» و عبید زاکانی رسالهٔ دلگشا: «شخصی زنی بخواست. شب اول خلوت کردند مگر شوهر به حاجتی بیرون رفت… هم به مناسبت‌های مختلف به شب زفاف اشاره کرده‌اند.
رسانای الکتریکی به هر ماده‌ای که جریان الکتریکی را به خوبی از خود عبور دهد گفته می‌شود. علت اصلی رسانا بودن برخی مواد این است که الکترون‌های آن‌ها می‌توانند به راحتی از اتم خارج شوند و به حرکت دربیایند. یک سیم فلزی، یک رسانای الکتریکی است. (در رساناهای مایع مانند آب نمک، یون‌ها هستند که حرکت می‌کنند).ویژگی‌های اساسی هادی کامل، رسانایی الکتریکی مواد مختلف با هم متفاوت است.
متداول ترین رساناهای الکتریکی، فلزات هستند، چراکه الکترون‌های آزاد در پیوند فلزی دارن
د. رساناهای متداول، از مس تقریباً خالص با انعطاف‌پذیری کافی، یا از آلومینیوم یا آلیاژهای مخصوص ساخته می‌شوند. سطح مقطع رساناها با توجه به مقدار جریان و کاربرد، در اندازه‌های گوناگون و شکل‌های متفاوت تعیین می‌شود.
از رساناهای الکتریکی، نقره، مس، طلا، آلومینیوم هستند. گاهی به دلیل رسانایی بالا و نیز مقاومت در برابر خوردگی، از طلا در وسایل الکترونیکی استفاده می‌شود. اینکه تصور می‌شود طلا، رسانایی بیشتری نسبت به مس دارد درست نیست؛ دلیل استفاده از طلا در وسایل الکترونیکی، مقاومت زیاد آن در برابر خوردگی و زنگ‌زدن است.
ازجمله نافلزهای رسانا گرافیت، پلیمرهای رسانا هستند. گرافیت الکتریسیته را به راحتی هدایت می‌کند، زیرا بین لایه‌های اتم‌های کربن الکترون وجود دارد. و تمامی فلزات نیز رسانای الکتریسیته‌اند.
تجاوز (به انگلیسی: The Outrage) فیلمی وسترن محصول سال ۱۹۶۴ به کارگردانی مارتین ریت است. این اثر بازسازی فیلم ژاپنی "راشومون" محصول سال ۱۹۵۰ به کارگردانی آکیرا کوروساوا و براساس داستانهای ریونوسوکه آکوتاگاوا ساخته شد.
داستان زن نویسنده با مادری لاتین است که در پی پیدا کردن داستانی جدید برای رمانش در جنگل های کانزاس امریکا ، مورد تجاوز سه مرد آفریقایی-آمریکایی و سفیدپوست قرار می گیرد که صحنه تجاوز جنسی و رابطه جنسی به صورت محو و نامعلوم نشان داده می شود و سپس داستان انتقام آن زن از سه مرد روایت می شود که باعث مرگ دوست پسر قد بلند دختر توسط افرادی ناشناس می شود ‌و...
نمونه در آمار به تعدادی از اجزا انتخاب شده با روش تصادفی از یک جامعه آماری گفته می‌شود که با بررسی مشخصات در نمونه فرضیات آماری در جامعه مرجع قابل تحقیق می‌باشند.
اگر بخواهیم موضوعی خاص را در مورد جامعه‌ای بررسی کنیم، می‌توانیم تک تک اعضای آن مجموعه را مورد بررسی قرار دهیم. اما در راهی ساده‌تر می‌توانیم موضوع را در مورد تعداد محدودی از جامعه آماری (که به تصادف، با دقت و مطالعه لازم انتخاب می‌شوند و تعدادشان به فراخور اندازه جامعه آماری تغییر می‌کند) بررسی کرده و نتیجه را به آن جامعه نسبت دهیم. در اینصورت مشکلاتی مانند در دسترس نبودن تمام اعضای جامعه، وقت‌گیر بودن، هزینه بالا و از بین رفتن جامعه در برخی مطالعات، مرتفع می‌گردند.
عبارت است از فرایند انتخاب نمونه ای از یک جامعه به منظور تعمیم اطلاعات به آن جامعه.
نمونه‌گیری یکی از مهم‌ترین ارکان علم آمار است. یک نمونه باید طوری انتخاب شود که تنوع و به اندازه کافی بزرگ باشد تا نتایج حاصل قابل اعتماد باشند.
تعداد عضو های انتخابی نمونه، باید متناسب با تعداد کل عضو های جامعه باشد.
۱: نمونه گیری تصادفی ساده
روشی از نمونه گیری است که در آن همه ی واحد های آماری برای انتخاب شدن به عنوان نمونه احتمال یکسان دارند و از قبل نمی‌توان پیش‌بینی کرد که کدام عضو انتخاب میشود و برای انتخاب آن ها قاعده و قانون خاصی استفاده نمیشود.
مشکل این روش در جامعه هایی با تعداد اعضای بالاست زیرا دسترسی به فهرستی از جامعه دشوار و هزینه بر است.
عنوان روش های نمونه گیری تصادفی ساده
نمونه گیری تصادفی ساده با جایگشت
یعنی واحد آماری را بعد از پس از انتخاب و یادداشت ویژگی های آن دوباره به جامعه بازگردانیم.
نمونه گیری تصادفی ساده بدون جایگشت
یعنی واحد آماری را بعد از پس از انتخاب و یادداشت ویژگی های آن دوباره به جامعه بازنگردانیم.
۲:نمونه گیری خوشه ای
یعنی در آن واحد های آماری اولیه در جامعه، گروه ها یا خوشه ها باشند. سپس همه ی واحد های آماری خوشه های انتخاب شده را به عنوان نمونه در نظر می‌گیریم.
اگر بودجه یا زمان لازم را نداشتیم این روش مقرون به صرفه است.
۳:نمونه گیری طبقه ای
یعنی در آن واحد های آماری را بر اساس ویژگی مشترک طبقه بندی کنیم. این کار با افزایش هزینه و زمان همراه است اما دقت را افزایش می‌دهد.
۴:نمونه گیری سامانمند
نوعی نمونه گیری طبقه ای است که در آن اندازه ی طبقه ها با هم برابر اند و فقط از طبقه ی اول یک واحد آماری انتخاب میشود و با همان رویه بقیه انتخاب می‌شوند. مثل برنامه ی نود
اگر روش نمونه گیری از نمونه گیری ایده آل فاصله بگیرد و به سمت خاصی انحراف پیدا کند روش نمونه‌گیری اریب است.
آسیب پذیری‌ یعنی بی‌دفاع بودن نسبت به حملات و خطرات آسیب‌رسان به جسم یا روح، افراد، جوامع، حیوانات، وسایل و دستگاه‌ها، آب‌و‌هوا و در کل همه‌چیز می‌تواند بنوعی آسیب‌پذیر باشد. بجز خطرات، افراد می‌توانند نسبت به تمایلات نیز آسیب‌پذیر باشند همچون آسیب‌پذیری جوانان نسبت به اعتیاد و الکل.
به مقدار و درصد زیانی که از تغییرات می‌تواند به یک موجود یا سیستم برسد نیز آسیب‌پذیری می‌گویند. در این موارد از آسیب‌پذیری بالا یا پایین صحبت می‌کنند.
اصطلاح «قشرها آسیب‌پذیر» معمولاً به آن گروه از جامعه اشاره دارد که بضاعت مالی کمی دارند و در برابر دگرگونی‌های اقتصادی امنیت ندارند.
نقاط آسیب‌پذیر یک سیستم نقاطی هستند که دارای نقطه ضعف می‌باشند.
Bankoff, Greg, George Frerks and Dorothea Hilhorst. 2004. Mapping Vulnerability. Sterling: Earthscan.
نخ دندان یک نخ چند رشته‌ای از جنس نایلون یا گاهی تک‌رشته‌ای از جنس تفلون است که برای برداشتن پلاک دندانی و خارج کردن مواد غذایی باقی‌مانده در سطوح مجاور دندان‌ها (فاصله بین دندان‌ها) بکار می‌رود. سطوح بین دندانی با استفاده از مسواک تمیز نمی‌شوند و با استفاده از نخ دندان می توان این سطوح را تمیز کرد. با استفاده از آن میتوان از هالیتوز جلوگیری کرد.
از یک نخ دندان مناسب، یک تکه به اندازه تقریبی ۲۰ الی ۲۵ سانتیمتر بریده می‌شود. به‌طوری‌که بعد از گره زدن دو سر نخ دندان حلقه‌ای تشکیل شود که این حلقه نخ به درستی در بین انگشتان دو دست قرار گیرد و تسلط کافی به نخ دندان باشد. روش دیگر پیچاندن نخ بدور دو انگشت میانه و گرفتن آن با انگشت‌های سبابه و شست است.
حلقه نخ دندان را بین انگشتان به صورتی گرفته که انگشتان شست و اشاره آزاد باشد. بزرگ و کوچک بودن بیش از حد حلقه تسلط را به نخ دندان کمتر می‌کند.
نکته در استفاده از نخ دندان این است که بعد از تمیز کردن یک ناحیه به ازای هر دندان که تمیز می‌شود؛ با یک انگشت نخ دندان در بین انگشتان چرخانده می‌شود، تا همیشه یک ناحیه تمیز از نخ دندان در بین دو انگشت قرار گیرد. حلقه بودن نخ دندان این مزیت را دارد که از کل طول نخ استفاده می‌شود . در صورت چرخش مداوم نخ از انتقال مواد عفونی موجود در بین یک دندان به نواحی مجاور جلوگیری خواهد شد.
در صورت عدم رعایت روش صحیح، نخ دندان ،منجر به تحلیل لثه میشود. باید مراقب بود نخ دندان به روی لثه ضربه نزند ،هدف، حرکت بالا و پایین نخ دندان روی سطوح مزیال ودیستال دندان است که پرز مسواک به این نواحی دسترسی ندارد.
۱- نخ دندان را از یک طرف دیواره دندان وارد کرده و موقع خارج کردن از دیواره مقابل خارج می‌شود یعنی نخ دندان یک حلقه کامل لای دو دندان مجاور می‌زند.
مناسب است،۲ بار در روز مسواک بزنید و ۱ بار از نخ دندان استفاده کنید.
۱- آماده کردن: حدود۵۰سانتی‌متر از نخ دندان را جدا کرده و آن را دور انگشتان میانی خود بپیچید ،۵سانتی متر آن رابین انگشتان خود باقی بگذارید
برای سادگی استفاده از نخ دندان گیره‌های کوچکی در سبک‌های مختلف ابداع شده‌اند که می‌توانند نخ دندان را نگه داشته و نخ دندان کشیدن را ساده‌تر کنند. از محاسن استفاده از این گیره‌ها باید به افزایش سرعت نخ دندان کشیدن و ساده‌تر کردن اینکار اشاره کرد. از اشکالات این روش هم استفاده از سطح کوچکی از نخ دندان برای تمام دندانهاست.
با استفاده از نخ دندان، سطوح دندانی مجاور لثه تمیز می‌شود، زیرا نخ دندان قسمت‌هایی از دندان را که با مسواک قابل دسترسی نیست تمیز می‌کند. بعلاوه استفاده از نخ دندان در پیشگیری از بیماریهای لثه و پوسیدگی های شایع بین دندانی در دندانهای دائمی و بیماران دارای ارتودنسی ، بریج و ایمپلنت مؤثر است.
انواع مختلفی از نخ دندان (با موم، بدون موم، و طعم دار) وفلاست‌های مخصوص دندانپزشکی در دسترس هستند، با دندانپزشک در انتخاب هر یک از انواع نخ دندان‌ها مشورت کنید.
نخ دندانهایی satin floss و satin tape برای استفاده روزانه مناسب هستند. نوار دندان نسبت به نخ ندان سطح پهن تری دارد و می‌تواند بین دندان‌ها قرار گیرد.
اگر وسایل ارتودنسی یا «بریج» دارید و نمی توانید از نخ دندان‌های معمولی استفاده کنید، بهتر است از نخ دندان‌های مخصوص که دارای قسمت نایلونی مقاوم برای عبور به زیر بریج و وسایل ارتودنسی هستند، استفاده کنید.
محصولات دیگری که برای تمیز کردن فاصله بین دندان‌ها موجودند عبارتند از: مسواکهای بین دندانی که می‌توانند فواصل بین دندان‌ها، وسایل ارتودنسی بریج و ایمپلنت را به خوبی تمیز می‌کنند.
هاوانا ) پایتخت، بزرگترین بندر، بزرگترین و پرجمعیت‌ترین شهر و عمده‌ترین مرکز اقتصادی کشور کوبا است. این شهر با جمعیتی بالغ بر ۲٫۱ میلیون نفر مساحتی نزدیک ۷۲۸ کیلومتر مربع را اشغال کرده که آن را به بزرگترین و پرجمعیت‌ترین شهر کوبا و سومین شهر پرجمعیت منطقه کارائیب تبدیل کرده‌است. این شهر عمدتاً به طرف جنوب و غرب گسترش می‌یابد زیرا از طرف شمال محدود به دریا شده‌است. رودخانه آلمندارس که از جنوب به شمال جریان دارد و به تنگه فلوریدا می‌ریزد از میانه این شهر می‌گذرد.
شهر هاوانا در قرن شانزدهم توسط استعمارگران اسپانیایی تأسیس شد و به علت موقعیت استراتژیکی که داشت به نقطه اتصال بین جهان نو (قاره آمریکا) و جهان قدیم (اروپا) تبدیل شد که از آن برای انتقال محصولات پرارزش آمریکا به اروپا استفاده می‌شد. فیلیپ دوم پادشاه اسپانیا در سال ۱۵۹۲ این منطقه را شهر اعلام کرد. دیواری به قدرت و بزرگی دیوار قلعه به دور منطقه شهری کشیده شد. در سال ۱۸۹۸ یک کشتی آمریکایی در بندرگاه این شهر غرق شد که موجب آغاز جنگ بین اسپانیا و ایالات متحده شد.
امروزه می‌توان هاوانا را سه شهر در یک شهر خواند که شامل شهر قدیمی هاوانا، منطقه ودادو و مناطق حومه جدید می‌باشد. این شهر محل کرسی دولت کوبا، پایگاه مرکزی وزارت خانه‌های مختلف، دفتر مرکزی تجارات و مرکز استقرار سفرای بیش از ۹۰ کشور جهان است. شهردار کنونی این شهر مارتا هرناندز عضو حزب کمونیست کوباست. در سال ۲۰۰۹ هاوانا در رده سوم شهرهای پردرآمد کوبا قرار داشت.
هر ساله بیش از یک میلیون گردشگر از این شهر دیدن به عمل می‌آوردند. آمارهای رسمی نشان از این دارد که در سال ۲۰۱۰، نزدیک به ۱٫۱۷۵ میلیون گردشگر بین‌المللی از هاوانا بازدید کرده‌است که از سال ۲۰۰۵ بیست درصد رشد پیدا کرده‌است. مرکز تاریخی شهر در سال ۱۹۸۲ از طرف سازمان یونسکو به عنوان یک میراث به ثبت رسید. این شهر از لحاظ تاریخی، فرهنگی، معماری و ابنیه تاریخی زبان زد است.
دوره استعمار
شهر هاوانا را یکی از کنکیستادورها یا به عبارتی فاتحان اسپانیایی به نام دیگو ولازکز د کوئیار در ۲۵ اوت سال ۱۵۱۴ یا ۱۵۱۵ میلادی در ساحل جنوبی جزیره نزدیکی شهر کنونی باتابانو بنیاد نهاد. همه تلاش‌ها برای یافتن شهر در ساحل جنوبی بی‌نتیجه مانده‌است درحالیکه نقشه اولیه کوبا که از سال ۱۵۱۴ به جا مانده‌است آن را در ساحل جنوبی ترسیم کرده‌است.
بین سال‌های ۱۵۱۴ و ۱۵۱۹ اسپانیایی‌ها دو شهرک دیگر در ساحل شمالی جزیره ایجاد کردند. کیفیت ساحلی که هم‌اکنون میزبان بندرگاه شهر هاوانا است موجب شد که شهرک به آن مکان تغییر موقعیت دهد.
پانفیلو دو نارفاییز یکی از فرماندهان نظامی اسپانیایی نام سان کریستوبال د لا هابانا را برای این شهرک که ششمین شهرکی بود که به دست اسپانیایی‌ها در کوبا ساخته شده بود برگزید. این نام ترکیبی از سان کریستوبال قدیس حامی حامی هاوانا و هابانا با منشأ مبهم است. شاید این کلمه از هاباگونه (Habaguanex) نام حاکم بومی آمریکایی که که منطقه در گذشته تحت کنترل او بوده‌است آمده باشد. این نام در نامه‌ای که فرمانده اسپانیایی برای پادشاه اسپانیا فرستاده آمده‌است.
در ابتدا هاوانا به عنوان یک بندر تجاری ساخته شد که منظما مورد حمله انواع دزدان دریایی قرار می‌گرفت. اولین حمله در سال ۱۵۵۵ توسط دزدان دریایی فرانسوی صورت گرفت. این حملات موجب شد اسپانیایی‌های حاکم به فکر ساختن برج و بارو و دیوار محافظ برای بخش اصلی شهر بیفتند تا علاوه محافظت از شهر در مقابل دزدان دریایی کنترل بیشتری بر خطوط تجاری هند غربی داشته باشند.
کشتی‌ها از سرتاسر جهان نو به منظور انتقال محصولاتشان به اروپا ابتدا به کوبا منتقل می‌شدند. تجمع کشتی‌های جذب شده به این جزیره باعث شد تا کشاورزی و صنعت در آن جا پیشرفت کند زیرا برای انتقال محصولات در مسیر طولانی اقیانوس نیاز زیادی به غذا ایجاد شده بود.
هاوانا در قرن هفدهم توسعه بسیاری داشت به گونه‌ای که ساختمان‌های بسیاری با معماری ایبریایی (شبه جزیره‌ای که اسپانیا در آن قرار دارد) و عمدتاً با مصالح محلی همچون چوب ساخته شد.
در سال ۱۶۴۹ بیماری مرگ بار مسری که از کارتاگنا واقع در کلمبیا به هاوانا منتقل شده بود یک سوم مردم این شهر را به خود مبتلا کرد. در میانه قرن ۱۸ میلادی هاوانا دارای بیش از ۱۷ هزار نفر سکنه بود که از این حیث رتبه سوم را بین شهرهای آمریکا داشت به‌طوری از لیما در پرو و مکزیکوسیتی کوچک‌تر بود ولی جمعیت بیشتری نسبت به بوستون و نیویورک داشت. در طول قرن هجدهم هاوانا مهم‌ترین بندر اسپانیایی به دلیل دارا بودن تأسیساتی برای حفظ و تعمیر کشتی‌ها بود. تا سال ۱۷۴۰ هاوانا به بزرگترین و فعال‌ترین بندر کشتی‌سازی اسپانیا و تنها بندر کشتی‌سازی در جهان نو تبدیل شد.
در جریان جنگ هفت ساله بین اسپانیا و بریتانیا این شهر توسط قوای متخاصم بریتانیایی به اشغال درآمد. به گونه‌ای در ۶ ژوئن ۱۷۶۲ نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا متشکل از بیش از ۵۰ کشتی به همراه متجاوز از ۱۱ هزار نفر از قوای نیروی زمینی سلطنتی از طرف بندر شرقی هاواناوارد این شهر شدند. بریتانیایی‌ها بلافاصله بعد از ورود به این شهر خطوط تجاری را با آمریکای شمالی و مستعمرات خود کارائیب به راه انداختند که این موضوع باعث شد تا جامعه هاوانا دست‌خوش تغییرات سریعی بشود. کمتر از یک سال پس از سقوط هاوانا قرارداد پاریس بین طرفین جنگ منعقد شد که بر اساس آن به توصیه فرانسوی‌ها اسپانیا فلوریدا را به بریتانیا واگذار کرد تا در قبال آن کوبا را باز پس بگیرد زیرا اگر چنین نمی‌کرد حاکمیت اسپانیا بر مکزیک و آمریکای جنوبی از طرف بریتانیایی‌ها شدیداً به خطر می‌افتاد.
پس از استرداد هاوانا به اسپانیا این کشور این شهر را به یکی از مستحکم‌ترین قلاع شهری در قاره آمریکا تبدیل کرد. ساخت و ساز با آغاز ساخت قلعه سان کارلوس لاجابانا در این شهر آغاز شد که آن را به سومین قلعه قدرتمند اسپانیایی در قاره آمریکا تبدیل کرد. ۱۵ ژانویه ۱۷۹۶ بنابر وصیت خودش که خواسته بود در خاک قاره آمریکا دفن شود جسد کریستف کلمب کاشف اسپانیایی به دلیل اشغال سان دمینیگو پایتخت جمهوری دومینیکن کنونی توسط فرانسوی‌ها به این جزیره منتقل شد. جسد کلمب تا سال ۱۸۹۸ در این مکان بود که در آن سال با از دست رفتن جزیره از طرف اسپانیایی‌ها به کلیسای جامع سبیا در خاک اصلی اسپانیا بازگردانده شد.
پس از آن که در قرن نوزدهم خطوط تجاری بین کارائیب و آمریکای شمالی پر رونق تر گردید هاوانا به یکی از مجلل‌ترین و زیباترین شهرهای روز دنیا تبدیل شد. تئاتر هاوانا در این دوره دارای سرشناس‌ترین بازیگران زمانه بود. به گونه‌ای که این شهر به پاریس جزایر آنتیل معروف شده بود.
در سال ۱۸۳۷ اولین خط آهن در این جزیره به طول ۵۱ کیلومتر بین هاوانا و بجوکال احداث شد که هدف سازندگان از احداث آن انتقال شکر به بندر بود. با این سازه کوبا به پنجمین کشور در دنیا و اولین کشور اسپانیایی زبان دارای راه‌آهن تبدیل شد. در سال بعدی قرن نوزدهم چندین ساختمان فرهنگی دیگر نیز در این شهر ساخته شد؛ که از مهم‌ترین آن‌ها می‌توان سالن تئاتر تاکون را نام برد که در زمان خود یکی از مجلل‌ترین سالن‌ها در جهان بود. تا سال ۱۸۸۶ برده داری در کوبا قانونی بود که موجب افراد هوادار برده داری مانند گروه شوالیه‌های دایره طلایی به این جزیره کشانده شوند. همچنین پس از این که در سال ۱۸۶۵ در جنگ داخلی آمریکا به پایان رسید بسیاری از برده داران سابق برای ادامه فعالیت برداری خود به کوبا سفر کردند.
در سال ۱۸۶۳ دیوارهای شهر تخریب شد تا فرصت گسترش بدنه اصلی شهر ایجاد شود. در اواخر قرن نوزدهم هاوانا شاهد آخرین روزهای حکومت استعماری اسپانیا بر قاره آمریکا بود.
سال‌های اولیه قرن بیستم با اشغال کوبا و در نتیجه هاوانا توسط ایالات متحده آغاز شد. اشغالگری ایالات متحده در ۲۰ می ۱۹۰۲ با به قدرت رسیدن توماس استرادا پالما اولین رئیس‌جمهور کوبا به پایان رسید.
در طول دوره جمهوری خواهان از سال‌های ۱۹۰۲ تا ۱۹۵۶ هاوانا شاهد دوره جدیدی از توسعه بود. کوبا خود را از یک کشور نابود شده در اثر جنگ به کشوری توسعه یافته تبدیل کرد به گونه‌ای که به سومین کشور دارای طبقه پرجمعیت متوسط تبدیل شد. ساختمان‌های آپارتمانی برای اسکان طبقه متوسط و عمارات مرفه برای طبقه سرمایه‌دار به سرعت ساخته شد.
چندین هتل مجلل، کازینو و کلوب‌های شبانه در دهه ۱۹۳۰ برای پذیرایی از گردشگرانی که جذب صنعت نوپای گردشکری شده بودند احداث شد. در همان دهه خلافکاران نیز در کازینوها و کلوب‌های شبانه از سازمان دهی اقدامات خود غافل نبودند. اشخاصی مانند سانتو ترافیسانته، میر لانسکی و لاکی لوسیانو اداره چند هتل را در دست گرفتند. هاوانا به پایتختی تبدیل شد که در آن فعالیت‌های تجاری عمده‌ای همچون تفرگاه‌های ساحلی، مسابقات اتوموبیل رانی و شوهای موسیقی برگزار می‌شد.
هاوانا لقب بزرگترین شهر آمریکای لاتین با بیشترین جمعیت طبقه متوسط را کسب کرد در حالیکه در همان حال فساد و تبه کاری توسط گنگسترها در جامعه در حال رشد بود. در این شهر هاوانا درآمد بیشتری نسبت به شهر لاس وگاس در ایالت نوادای آمریکا داشت. در سال ۱۹۵۸، ۳۰۰ هزار گردشگر آمریکایی از هاوانا دیدار کردند.
پس از اتفاق افتادن انقلاب کوبا در سال ۱۹۵۹ رژیم حکومتی جدید به رهبری فیدل کاسترو قول بهبود خدمات اجتماعی، خانه‌سازی عمومی و احداث ساختمان‌های اداری و رسمی را داد. با این وجود رژیم تحت حاکمیت کاسترو به سرعت در یک نظام شبه کمونیستی که از طرف اتحاد جماهیر شوروی حمایت می‌شد از تمامی دارایی‌های خصوصی و صنعتی سلب مالکیت کرد که این موضوع تحریم‌های ایالات متحده را به دنبال داشت که موجب کمبودهای فراوان و ضربه دیدن کوبا به خصوص هاوانا شد. از سال ۱۹۶۶ تا سال ۱۹۶۸ دولت کوبا همه فعالیت‌های خصوصی تاری را ملی اعلام کرد.
پس از فروپاشی شوروی در سال ۱۹۹۱ کوبا متحمل یک رکود شدید اقتصادی شد. کمک‌هایی که از طرف شوروی دریافت می‌شد به پایان رسید. این کمک‌ها بر چند میلیون دلار در سال بالغ می‌شد. بسیاری بر این عقیده بودند که رژیم تحت حمایت شوروی در کوبا همانند رژیم‌های حاکم بر کشورهای شرق اروپا نیز به سرعت سقوط خواهد کرد. اما برعکس آنچه در اروپا اتفاق افتاد حکومت کمونیستی کوبا در دهه ۱۹۹۰ به حیات خود ادامه داد.
پس از سال‌ها ممنوعیت حکومت کمونیستی کوبا به فکر استفاده از عواید حاصله از صنعت گردشگری افتاد و به سرمایه‌گذاران خارجی اجازه احداث هتل‌های جدید و توسعه گردشگری در کشور را داد. هاوانای قدیمی به جهت استفاده در مقاصد گردشگری از نو ساخته شد. چندین خیابان و میدان بازسازی شد. اما هاوانا قدیمی شهر بسیار بزرگی است در نتیجه بازسازی‌ها به کمتر از ۱۰ درصد آن محدود شد.
کلیسای جامع سن کریستوبال، مشهورترین کلیسای هاوانا است.
در روز چهاردهم آگوست سال ۲۰۱۵ میلادی سفارت آمریکا در هاوانا که بیش از نیم قرن تعطیل شده بود، توسط جان کری وزیر امور خارجه وقت آمریکا با بالا رفتن پرچم این کشور بر ساختمان سفارت بازگشایی شده و فعالیت‌های سیاسی با واشینگتن از سر گرفته شد.
هاوانا در شمال غربی جزیره کوبا قرار دارد و ساحل آن رو به تنگه‌های فلوریدا جایی که خلیج مکزیک به اقیانوس اطلس متصل می‌شود واقع شده‌است. این شهر عمدتاً به طرف جنوب و غرب در حال پیشرفت است. رودخانه آلمندارس که از جنوب به شمال جریان دارد و به تنگه فلوریدا می‌ریزد از میانه این شهر می‌گذرد. مرتفع‌ترین مکان هاوانا یک ناهمواری به ارتفاع ۲۰۰ متر از جنس سنگ آهک است که در شرق شهر قرار دارد که قلعه‌های استعماری اسپانیایی در کنار ساحل نیز در آنجا قرار دارد. از دیگر ناهمواری‌هایی که می‌توان نام برد تپه‌های غرب این شهر است که توسط دانشگاه هاوانا و قلعه شاهزاده اشغال شده‌است. همچنین تپه‌های بلندتری خارج از شهر در شرق و غرب وجود دارد.
هاوانا مانند اکثر مناطق کوبا به دلیل وجود بادهای خاصی به نام بادهای بسامان و جریان‌های ساحلی گرم دارای آب و هوای گرمسیری است. بر اساس تقسیم‌بندی اقلیمی کوپن هاوانا داری اقلیم استوایی ساوانا می‌باشد. میانگین دما در هاوانا از ۲۲ درجه سانتیگراد در ژانویه و فوریه تا ۲۸ درجه سانتیگراد در اوت متغیر است. البته به ندرت دما به زیر ۱۰ درجه سانتیگراد نیز کاهش می‌یابد. کمترین دمای ثبت شده در شهر مثبت یک درجه سانتیگراد بوده‌است درحالیکه این میزان در کل کوبا صفر درجه سانتیگراد ثبت شده‌است. بیشترین میزان بارش باران از ژوئن تا اکتبر اتفاق می‌افتد. در مقابل از دسامبر تا آوریل کمترین بارش‌ها اتفاق می‌افتد. در کل میانگین بارش را می‌توان ۱۲۰۰ میلی‌متر در سال در نظر گرفت. طوفان‌های دریایی گاهی جزیره را مورد یورش قرار می‌دهند ولی اکثر در ساحل جنوبی جزیره حادث می‌شوند که باعث می‌شود خسارات وارده به هاوانا کمترین میزان در کل کشور باشد.
میانگین دما در طول سال به شرح زیر است:
فرودگاه بین‌المللی خوزه مارتی که اصلی‌ترین فرودگاه کوبا است، در ۱۵ کیلومتری جنوب-غربی شهر هاوانا قرار گرفته‌است.
نارمَک نام محله‌ای واقع در منطقه ۸ و ۴ شرق و شمال شرق تهران است.
در گذشته دهی در ۹ کیلومتری جنوب شرقی تجریش و ۵ کیلومتری راه شوسهٔ دماوند به تهران بوده‌است.
محلهٔ نارمک تهران یکی از مناطق تهران است که در جنوب ده نارمک ساخته شده‌است. نارمک یکی از مناطق خوش آب و هوا و سردسیری تهران به‌شمار می‌رود. این محله که در ضلع شمالی محلهٔ تهران‌نو و ضلع جنوبی و شرقی محلهٔ شمیران نو واقع شده، پیش از محله تهرانپارس در دههٔ ۳۰ توسط فرانسوی‌ها ساخته شد. این محله در سال ۱۳۳۰ شمسی برای سکونت فرهنگیان آموزش و پرورش ساخته شد.
این محله در ابتدا یک دهکده قدیمی و بسیار خوش آب و هوا در ۹ کیلومتری جنوب شرقی امامزاده صالح بوده که در مسیر لواسان، قرچک و رودبار قصران قرار داشته و تعداد ۱۰۰ نفر سکنه آن بوده‌اند. محصولات عمده این منطقه غلات و انار بوده و بیشتر اهالی آن به کار باغبانی و زراعت اشتغال داشتند. در این منطقه تعداد زیادی باغ انار وجود داشته و انارهای آن به خوشمزگی و پرآبی شهرت فراوان داشته‌اند. کلمه نارمک هم به معنی مکیدن انار است. نارمک یعنی مکانی که انارهای درشتی در آن می‌روید.
بازار هفت حوض، از اول چهارراه سرسبز تا انتهای خیابان آیت که به میدان هفت حوض (نبوت) می‌رسد، جزو مراکز مهم خرید، تفریحی (البسه، پارچه، بوتیک، مانتو، فست فود و…) است.
پاساژهای نبوت، امرالدستار، سون سنتر، طوبی، کویتی‌ها و… در این خیابان (آیت) واقع شده‌اند.
این محله توسط بزرگراه رسالت به دو قسمت شمالی و جنوبی تقسیم شده‌است، قسمت شمالی آن در منطقهٔ ۴ شهرداری و قسمت جنوبی در منطقهٔ ۸ شهرداری واقع شده‌است و دارای ۱۰۰ میدان (که ۱۳ میدان در قسمت شمالی و ۸۷ میدان در قسمت جنوبی) می‌باشد. همچنین میدان هفت حوض در نارمک جنوبی حالت مرکزی و تجاری دارد. قسمت شمالی که دارای هوای مطبوع‌تری است در منطقهٔ ۴ شهرداری واقع شده‌است، بازار مبل دلاوران از مراکز تجاری نارمک شمالی است.
تعدادی از میدان‌ها از مدائن تا سامان (شهید بختیاری) و کوچه‌های نارمک شمالی نیز جزو مناطق اعیان‌نشین و گران‌قیمت شهر تهران نیز محسوب می‌شوند.
میدان ۷۳ بزرگ‌ترین میدان نارمک می‌باشد.
این محله دارای مسجدهای بسیار است که یکی از مساجد معروف آن مسجد جامع نارمک در خیابان سمنگان است، مسجد معروف دیگر آن مسجدالنبی است که در میدان نبوت واقع است.
نارمک از شمال به بزرگراه شهید زین‌الدین و جنگل‌های لویزان و شیان، از جنوب به خیابان دماوند و محله تهران‌نو منتهی می‌شود. نارمک از غرب و شرق بین دو بزرگراه واقع شده‌است، از غرب به بزرگراه امام علی و از شرق به بزرگراه شهید باقری متصل می‌گردد.
خیابان‌های مهم آن خیابان آیت (۳۰ متری نارمک)، برادران صادقی، هنگام، شهید ثانی (۴۶ متری نارمک)، خیابان گلبرگ، خیابان جانبازان، گلستان، خیابان دماوند، سامان (بختیاری)، سمنگان، دردشت، فرجام، سراج، دلاوران، مدائن، چمن، جویبار، لادن، رضوان، مهر (رودباری)، مرجان (محقق امین)، مهرگان (صادقی)، شیرمرد (سهیلیان) و آبادان (غیاثی پور) است.
میدان رسالت، میدان هفت حوض، میدان هلال احمر، میدان الغدیر از میدان‌های مهم نارمک هستند.
دانشگاه علم و صنعت ایران که یکی از دانشگاه‌های مطرح ایران در سطح جهان است و قدمت نزدیک به یک قرن دارد در این محله واقع شده‌است.
از بیمارستان‌های نارمک می‌توان به بیمارستان انصاری واقع در خیابان شهید ثانی و درمانگاه آودیسیان واقع در خیابان ۸۶ اشاره کرد.
محلهٔ نارمک از طریق خط یک سامانه اتوبوس تندرو تهران (تهرانپارس - میدان آزادی)، خط سه سامانه اتوبوس تندرو تهران (پایانهٔ علم و صنعت - پایانهٔ خاوران)، خط پنج سامانه اتوبوس تندرو تهران (پایانهٔ علم و صنعت - پایانهٔ بیهقی) و خط دو متروی تهران با پنج ایستگاه (فدک، جانبازان، سرسبز، علم و صنعت، باقری) قابل دسترسی عمومی است. همچنین از پایانهٔ میدان رسالت به مقصد تمامی نقاط اصلی تهران تاکسی و اتوبوس وجود دارد.
افرادی که از نقاط مختلف تهران به میدان رسالت می‌آیند می‌توانند از طریق تاکسی و خط پنج سامانه اتوبوس تندرو تهران به نقاط مختلف نارمک بروند.
پنج ایستگاه از خط دو متروی تهران در نارمک قرار دارند:
از خطوط اتوبوسرانی منتهی و عبوری از محله نارمک خطوط ذیل می‌باشد:
یکی از مهم‌ترین مراکز خرید نارمک، مجتمع تجاری سون سنتر در ضلع جنوب غربی میدان هفت حوض است که شامل انواع فروشگاه‌های طلا و جواهر، ساعت، کامپیوتر، موبایل، پوشاک، البسه و… است. از دیگر مراکز خرید این محله می‌توان به مرکز خرید کویتی‌های نارمک واقع در خیابان آیت، مجتمع تجاری مروارید نارمک، مرکز خرید نبوت نرسیده به میدان هفت حوض و مرکز خرید کیش، مرکز خرید قائم و هم چنین مرکز خرید امرالد استار اشاره کرد.
از دیگر مراکز تجاری نارمک بازار مبل دلاوران است که یکی از بازارهای بورس صنایع چوبی است.
هیئت مکتب ثارالله میدان صدم
تیرچه یا الوار افقی به الوار چهارتراشی گفته می‌شود که در چوب‌بست سقف یا کف به کار می‌رود.مرزبان، پرویز و معروف، حبیب، "فرهنگ مصور هنرهای تجسمی (معماری، پیکره‌سازی، نقاشی)"، ویرایش سوم، تهران: سروش ۱۳۷۷ خ.
تیرچه را معمولاً از جنس چوب، فولاد یا بتن می‌سازند.
تیرچه‌های سقفی با توجه به جنس به انواع مختلفی تقسیم می‌شوند. دو نوع بتنی و فلزی پرکاربردترین آنها هستند.
تیرچه از ترکیب دو مصالح پر اهمیت ساختمانی، شامل میلگرد و بتن تشکیل شده است که به صورت پیش ساخته تولید و به فروش می رسد ، از طرفی پیش ساخته بودن این محصول در کاهش هزینه ها و نصب آسان آن کمک می کند.
در گذشته به دلیل عدم آشنایی عوام با انواع تیرچه به نمونه هایی که در آنها از ورق به جای بتن استفاده می شد تیرچه فلزی می‌گفتند اما امروز با فراگیری مصالح ساختمانی، در بین مهندسان و معماران به آن تیرچه کرومیت گفته می شود. تیرچه کرومین فلزی نسبت به نوع بتنی وزن کمتر و مقاومت بیشتری دارد.https://fouladtofighi.com/%D9%82%DB%8C%D9%85%D8%AA-%D8%AA%DB%8C%D8%B1%DA%86%D9%87-%D8%A8%D9%84%D9%88%DA%A9-%DA%A9%D8%B1%D9%88%D9%85%DB%8C%D8%AA/ تیرچه]
2. استاندارد ملي ايران ٢٩٠٩-١
استاندارد ملی ایران ۲۹۰۹-۳
طُرّه یا تیر سرکش یا تیر کنسول در ساختمان‌سازی و هواپیماسازی، به تیر یا عضو افقی‌ای گفته می‌شود که یک سرش بر پایه متکی است و سر دیگرش از بدنهٔ بنا بیرون نشسته‌است.
برای انجام محاسبه برای طُرّه فرمول استونی از فرمول‌های مهم است:
مرزبان، پرویز و معروف، حبیب، "فرهنگ مصور هنرهای تجسمی (معماری، پیکره‌سازی، نقاشی)"، ویرایش سوم، تهران: سروش ۱۳۷۷ خ.
هَملِت نمایش‌نامه‌ای تراژدی اثر ویلیام شکسپیر است که در سال ۱۶۰۲ نوشته شده و یکی از مشهورترین نمایش‌نامه‌های تاریخ ادبیات جهان به‌شمار می‌آید. این نمایش بلندترین اثر شکسپیر است.
دانمارک ــ قرن پانزدهم: هملت، شاهزادهٔ دانمارک، با شنیدنِ خبرِ مرگِ پدرش به کاخِ پادشاهی می‌آید و می‌بیند عمویش، کلادیوس، بر تخت نشسته و بدون کوچک‌ترین احترامی به آداب و رسوم، با مادرش، ملکه گرترود، ازدواج کرده‌است. هملت از این اوضاع برمی‌آشوبد و بدگمان می‌شود. تااین‌که یک شب خواب می‌بیند: روحِ پدر به هملت می‌گوید کلادیوس او را از طریقِ چکاندنِ زهر در گوشش به‌وقتِ خواب کشته‌است و درخواستِ انتقام می‌کند. هملت قول می‌دهد از دستورِ او اطاعت کند. با ورودِ دسته‌ای بازیگرِ دوره‌گرد، هملت برای اطمینان از درستیِ سخنانِ روحِ پدر، از بازیگرها می‌خواهد نمایش‌نامه‌ای به‌نامِ «قتلِ گوندزاگا» را درحضورِ شاه به‌روی صحنه بیاورند. موضوعِ این نمایش‌نامه به‌گونه‌ای بازآفرینیِ جنایتِ کلادیوس است و داستانش به ماجرای کشته‌شدنِ شاهی به‌دستِ برادرش مربوط می‌شود. شاه به‌هنگامِ تماشای نمایش آن‌چنان دچارِ آشفتگی می‌شود که مجبور به ترکِ تالار نمایش می‌شود. این عکس‌العملِ کلادیوس به نمایش، جرمِ او را به‌طورِ حتم ثابت می‌کند. هملت پس از این ماجرا، بی‌درنگ پیشِ مادرش می‌رود و به‌زودی صدای نزاعِ مادر و پسر اوج می‌گیرد و هملت به مادرش اعتراف می‌کند که چه‌قدر از وی متنفر است. او وقتی سایه‌ای را پسِ پردهٔ اتاق می‌بیند، تصوّر می‌کند که شاه در پشتِ پرده گوش ایستاده‌است. پس شمشیر را می‌کشد و در پرده‌های سنگین فرو می‌برد، ولی پولونیوس (پدرِ اوفلیا، معشوقهٔ هملت) که در پشتِ پرده پنهان شده، به‌جای کلادیوس به‌اشتباه کشته می‌شود. کلادیوس که تصمیم به نابودیِ هملت گرفته ولی نمی‌خواهد آن را آشکار کند، او را به انگلستان می‌فرستد. در این سفر دو دوستِ دورانِ تحصیلِ او به نام‌های «روزن کرانتس» و «گیلد استرن» نیز همراهِ هملت اعزام شده‌اند. اینان نامه‌هایی مبنی بر حکمِ قتلِ شاهزاده را با خود دارند، اما با عوض‌شدنِ نامه‌ها به‌جای هملت این دو نفر کشته می‌شوند. در این اوضاع، لایریتس، پسرِ پولونیوس، برای انتقامِ پدر به‌دنبالِ هملت است. هم‌چنین اوفلیا، که از کشته‌شدنِ پدرش به‌دستِ محبوب از شدّتِ غم و اندوه دیوانه شده، پس از آن‌که چند گل از کرانهٔ رود می‌چیند، خود را در آب می‌افکند و غرق می‌شود. هملت پس از این‌که متوجهِ توطئهٔ قتلِ خودش می‌شود، به دانمارک برمی‌گردد. کلادیوس در ظاهر می‌خواهد هملت و لایریتس را آشتی دهد؛ بنابراین به‌خواهشِ او هر دو موافقت می‌کنند که برای سنجیدنِ خود، در مبارزه‌ای نمادین شرکت کنند تا به داستانِ غم‌انگیز پایان داده‌شود. اما به لایریتس شمشیری می‌دهند که نوک شمشیر به زهرِ کشنده آغشته‌است. در طولِ این مبارزهٔ تن‌به‌تن، کلادیوس جامی زهرآلود به هملت می‌دهد، ولی گرترود بی‌خبر جام را سرمی‌کشد و می‌میرد. سپس هملت زخمی می‌شود، اما پیش از مرگ در اثر گلاویز شدن شمشیر او و لایریتس جابجا شده و لایریتس نیز زخمی می‌شود. هملت و لایریتس هر دو توسط شمشیر زهرآلود مجروح شده‌اند و می‌دانند که مرگشان حتمی است. در پایان هملت به‌سوی کلادیوس حمله برده و او را از پای درمی‌آورد.
هملت در پی رام ساختن طبع وحشی انسان است؛ اما در عملی ساختن این هدف دچار تردید و وسوسه می‌گردد. از تردید و دودلی دچار افسردگی (سودازدگی) می‌شود.
«بودن یا نبودن» پرسش بزرگ هملت است. احتجاج هملت شکسپیر بر سر دوراهی انتخاب؛ یا مبارزه علیه امواج دریای فتنه و ریا و ایستادگی در برابر شرارت و پلیدی است و سزاوار صفت انسان بودن یا تسلیم خواریِ بخت شدن و بزرگوارانه تقدیر محتوم را پذیرفتن و آنگاه در حضیض روزمرگی، عمر دوروزه را با ذلت گذراندن را شکسپیر در نمایشنامه این‌گونه بیان می‌کند.(مجله اینترنتی ویستا)
بخش بزرگی از نمایشنامه شرح تردید اجتناب ناپذیر هملت به انتقام است. انتقام تم اصلی نمایشنامه است. اما طبع بشری اصولاً چندگانه و پیچیده‌تر از آن است که به سادگی به ماشین قتل تبدیل شود.(اشارات از نویسنده مقاله «خسرو سینا» است)
مشکل در طرح نمایش این است که فورتینبراس تنها طرحی کلی است. او فقط دو بار بر صحنه ظاهر می‌شود: اولین بار در پرده چهارم وقتی که او و سپاهش در راه لهستان هستند و بار دوم هنگامی که پس از کشتاری فجیع و فراگیر می‌آید تا بر تخت نشیند. اما در طول نمایش بارها به فورتینبراس جوان اشاره می‌شود. پدرش در دوئلی با پدر هملت کشته شده‌است. پدران تمامی جوانان نمایش - هملت، لیرتیز و اوفیلیا - کشته شده‌اند. تماشاگر در یافتن ردپایی از گذشته فورتینبراس گیج می‌شود. از قطعات آغازین نمایش اینطور می‌فهمیم که او درصدد جنگ با دانمارک است، سپس او با لهستانی‌ها برسر یک تکه زمین بی‌مقدار می‌جنگد و عاقبت در کاخ السینور ظاهر می‌شود. اوست که آخرین کلمات این نمایش خشونت بار را بر زبان می‌آورد.
- این شاهزاده جوان نروژی کیست؟
-- نمی‌دانیم
شکسپیر به ما نمی‌گوید او نماینده چیست؛ تقدیر کور، پوچی جهان یا پیروزی عدالت؟
فورتینبراس(Fortinbras_ forte braccio) یعنی مرد قوی دست، مرد جوان و نیرومند. او می‌آید و می‌گوید:
- این اجساد را بردارید، هملت جوان خوبی بود، اما او مرده‌است. اکنون من پادشاه شما هستم. کنون به یاد می‌آورم که بر این تاج و تخت حقی دارم.
نمایشی بزرگ به پایان آمده‌است. انسان‌هایی به جنگ برخاستند، توطئه‌ها کردند و یکدیگر را کشتند. به خاطر عشق دست به جنایت زدند چنان‌که به خاطر عشق دیوانه نیز گشتند. سخنانی شگفت دربارهٔ زندگی، مرگ و سرنوشت بشر بر زبان راندند. برای یکدیگر دام نهادند و خود در آن دام افتادند. از قدرت خویش دفاع و علیه قدرت شورش کردند. آن‌ها می‌خواستند جهانی بهتر بسازند یا شاید هم تنها می‌خواستند خود را نجات دهند. هریک از آنان به خاطر چیزی به پا خاستند. حتی جنایات شان عظمتی قطعی داشت. آن گاه جوانی نیرومند از راه می‌رسد و با لبخندی ملیح می‌گوید: این اجساد را بردارید، اکنون من پادشاه شما هستم.(یان کات - هملت)
در طول سالیان ترجمه‌های گوناگونی از هملت به زبان فارسی صورت گرفته‌است.
دانشگاه کمبریج در شهر کمبریج (بریتانیا) در کنارهٔ رودخانهٔ کَم، واقع شده‌است. این دانشگاه در سال ۱۲۰۹ تأسیس شده و دومین دانشگاه قدیمی در منطقهٔ انگلیسی‌زبان و سومین دانشگاه قدیمی در جهان به‌شمار می‌آید. از آن جا که دانشگاه آکسفورد نیز قدمتی قدیمی دارد، از این رو به این دو دانشگاه، «دانشگاه‌های باستان» می‌گویند و نام آن‌ها را آکسبریج نهاده‌اند.
این دانشگاه در بسیاری از رشته‌ها بهترین دانشگاه جهان است و در همهٔ رشته‌ها همواره از بهترین‌های دنیا محسوب می‌شود و دانشجویان این دانشگاه از بهترین دانشجویان و گزینشی‌ترین آنان در جهان هستند.
طبق مقاله‌ای در سایت US News هیچ دانشگاهی مانند این دانشگاه در تغییر جهان نقش نداشته‌است. طبق رتبه‌بندی شانگهای دانشگاه کمبریج در رتبهٔ سوم دانشگاه‌های جهان قرار دارد.
نخستین سند رسمی که به تأسیس دانشگاه کمبریج اشاره می‌کند سندی است مربوط به هنری سوم انگلستان که به دانشگاه کمبریج اجازهٔ تربیت اعضای خود و یک‌سری امتیازاتی همچون معافیت‌های مالیاتی را می‌دهد. سند بعدی نیز گرگوری نهم در سال ۱۲۳۳ در این ارتباط دارد که به دانش‌آموختگانِ این دانشگاه اجازهٔ تدریس به جامعهٔ مسیحی را می‌دهد.
فرایند آموزش در کمبریج در طول جنگ جهانی اول به‌شدت مختل شد، زیرا ۱۴ هزار نفر از اعضای این دانشگاه در جنگ حضور یافتند و دو هزار و ۴۷۰ نفر از آنها جان خود را از دست دادند. اما در طول جنگ جهانی دوم کمبریج با افزایش شدید تعداد دانشجویان مواجه شد که ناشی از شهرت و موفقیت‌های دانشمندان کمبریج بود. کمبریج یکی از هشت دانشگاه بریتانیایی بود که در مجلس بریتانیا جایگاه داشت که این حق در سال ۱۹۵۰ به‌واسطهٔ تصویب قانون نمایندگی مردم در سال ۱۹۴۸ منتفی اعلام شد.
تأسیس دانشکده‌های دانشگاه کمبریج کاملاً اتفاقی بود و از روز اول قرار بر تأسیس چنین جاهایی نبود. عمر هیچ‌کدام از دانشکده‌های موجود در کمبریج به اندازهٔ عمر خود دانشگاه کمبریج نمی‌رسد. اما با این حال، اولین دانشکدهٔ این دانشگاه با نام پیترهوس (Peterhouse) در سال ۱۲۸۴ تأسیس شد. بعد از آن و خصوصاً در قرون چهاردهم و پانزدهم نیز دانشکده‌های دیگری نیز تأسیس شدند.
دانشکده‌های کمبریج از محصولات فرعی تأسیس دانشگاه بوده‌اند، هیچ دانشکده‌ای در جهان وجود ندارد که قدیمی‌تر از دانشگاهش باشد. دانشکده‌ها به دانشجویان کمک‌هزینهٔ تحصیلی اعطا می‌کردند. کمبریج همچنین دارای مراکزی بدون کمک‌هزینه بود که خوابگاه نامیده می‌شدند و طی قرن‌های مختلف و به‌تدریج جذب دانشکده‌ها شدند. اولین دانشکدهٔ کمبریج با نام پیترهاوس در سال۱۲۸۴ توسط اسقف الی تأسیس شد و بسیاری از دیگر دانشکده‌های این دانشگاه در قرن‌های پانزدهم و شانزدهم راه‌اندازی شدند. جدیدترین دانشکدهٔ این دانشگاه رابینسون نام داشته و در دههٔ ۱۹۷۰ تأسیس شده‌است و کالج هومرتن که در مارس ۲۰۱۰ از شکل انجمن به دانشکدهٔ کامل تبدیل شد، از این رو می‌توان آن را جدیدترین دانشکدهٔ کمبریج نامید.
در ابتدا تنها مردان حق تحصیل در کمبریج را داشتند اما در سال ۱۸۶۹ اولین دانشکدهٔ زنان با نام گیرتن تأسیس شد و پس از آن دانشکدهٔ نیونهام در سال ۱۸۷۲، دانشکدهٔ هاگز هال در سال ۱۸۸۵؛ نیوهال در سال ۱۹۵۴ و دانشکدهٔ لوسی کاوندیش در سال ۱۹۶۵ ویژهٔ زنان تأسیس شدند. تلاش برای تبدیل کردن زنان به اعضای دائمی کمبریج تا سال ۱۹۴۸ موفقیت‌آمیز نبود.
از سال ۱۹۲۱ به دانشجویان زن مدرک دیپلم اعطا شد و از آنجایی که دانشجویان زن برای تحصیل در دورهٔ لیسانس پذیرفته نمی‌شدند، سهمی از مدیریت امور دانشکده‌ها نداشتند، زیرا در کمبریج هر دانشکده مستقل بوده و از دارایی و درآمد مخصوص به‌خود برخوردار است. از سال۱۹۷۲ تا ۱۹۸۸ دانشکده‌های مردانهٔ کمبریج پذیرش دانشجویان زن را آغاز کردند و در سال ۱۹۷۹ اولین دانشکدهٔ زنان کمبریج نیز آغاز به پذیرش دانشجویان مرد کرد. اما کمبریج همچنان تنها دانشگاهی در بریتانیاست که در آن دانشکده‌هایی وجود دارند که تحصیل مردان در آنها ممنوع است.
اولین دانشکدهٔ خانم‌ها با نام کالج گیرتن، توسط امیلی دیویس در سال ۱۸۶۹ تأسیس شد؛ بعد از آن و در سال ۱۸۷۲ دانشکدهٔ نون‌هام تشکیل شد. کالج‌های دیگری نیز برای خانم‌ها در سال‌های ۱۸۸۵، ۱۹۵۴ و ۱۹۶۵ تشکیل یافت. اولین امتحانی که از دانشجویان خانم گرفته شد در سال ۱۸۸۲ بود ولی تا سال ۱۹۴۸ خانم‌ها به‌عنوان عضو کامل دانشگاه محسوب نمی‌شدند.
مرکز اصلی دانشگاه در شهر کمبریج قرار دارد و بیشتر دانشجویان در همین شهر ساکن هستند. دانشجویان ساکن حدود ۲۰٪ کل جمعیت شهر را تشکیل می‌دهند.
کمبریج دانشگاهی ائتلافی است، به این مفهوم که متشکل از دانشکده‌هایی خودمختار و مستقل است که هریک دارایی و درآمد مخصوص‌به‌خود را دارند. بیشتر این دانشکده‌ها دانشجویان و استادان را از سطوح و درجات مختلف گرد هم آورده و در هر یک از هیئت‌های علمی می‌توان اساتیدی را از دانشکده‌ها مختلف یافت.
وظیفهٔ هیئت‌های علمی هماهنگی کلاس‌های درسی، برگزاری سمینارها، انجام تحقیقات و تعیین سرفصل درس‌ها است و عملکرد این هیئت زیر نظر یک هیئت عمومی قرار دارد. این مجموعه‌ها در کنار یکدیگر دانشگاه کمبریج را به‌وجود می‌آورند که ریاست کلی آن به عهدهٔ مدیر کل دانشگاه یا صدراعظم دانشگاه است.
کمبریج ۳۱ دانشکده دارد که سه دانشکدهٔ موری ادواردز، نیونهام و لوسی کاوندیش ویژهٔ زنان است. دانشکدهٔ داروین تنها مرکزی است که از ابتدا دانشجویان مرد و زن را هم‌زمان ثبت نام می‌کرد. همهٔ رشته‌ها در همهٔ دانشکده‌های کمبریج وجود ندارند اما بیشتر آنها تلاش دارند تا طیفی تقریباً کامل از رشته‌های تحصیلی را ارائه دهند.
تمام دانشجویان عضوی یکی از این دانشکده‌ها هستند.
کمبریج ۳۱ دانشکده دارد که از این میان، ۳ دانشکده فقط مخصوص خانم‌ها و باقی دانشکده‌ها مختلط است. البته پیش‌تر و در سال‌های دور همهٔ دانشکده‌ها فقط برای مردها بودند.
هزینه‌های دانشکده‌ها نیز برای دانشجویان (اقامت و تغذیه) بستگی به دانشکده دارد و با هم فرق دارند.
کمبریج در کنار ۳۱ کالج خود ۱۵۰ دپارتمان، مؤسسه و مرکز دارد که اعضای آنها معمولاً از اعضای دانشکده‌ها بوده و مدیریت برنامهٔ آموزشی کل دانشگاه را به عهده دارند. کمبریج همچنین از مرکزی به نام مؤسسهٔ ادامه‌تحصیل برخوردار است که ویژهٔ تحصیلات پاره‌وقت بنیان‌گذاری شده‌است. ریاست کنونی دانشگاه کمبریج به عهدهٔ دیوید سینزبری است، وی از سال ۲۰۱۱ و پس از بازنشستگی دوک ادینبرگ برای این سمت انتخاب شد.
ریاست دانشگاه بیشتر تشریفاتی بوده و مدت زمان مشخصی ندارد. این ریاست در حال حاضر در اختیار پروفسور لسزک بوریسیوکز است.
هر سال تحصیلی بر اساس قوانین دانشگاه به ۳ دوره (ترم) تقسیم می‌شود. یک ترم از ماه اکتبر تا دسامبر. ترم دیگر از ژانویه تا مارس و ترم دیگر از آوریل تا ژوئن.
مدت زمان ترم‌ها به نسبت دانشگاه‌های دیگر بسیار کوتاه است.
دانشگاه کمبریج ثروتمندترین دانشگاه در کل بریتانیا و قارهٔ اروپا است. دارایی این دانشگاه در سال ۲۰۱۱ برابر بود با ۴٫۱ میلیارد یورو که از این رقم ۱٫۶ میلیارد یورو مستقیماً مربوط به خود دانشگاه و ۲٫۷ میلیارد یورو مربوط به دانشکده‌هاست. (دارایی دانشگاه آکسفورد در سال ۲۰۱۱ برابر بود با ۳٫۳ میلیارد یورو).بودجهٔ عملیاتی این دانشگاه ۱ میلیارد دلار در هر سال است.
عمدتاً درآمد دانشگاه کمبریج توسط دولت انگلیس به‌خاطر تدریس و تحقیقات علمی به دانشگاه داده می‌شود. در سال ۲۰۰۶ و ۲۰۰۷ حدود یک‌سوم درآمد این دانشگاه را دولت انگلیس به‌خاطر تحقیقات پرداخته کرده بود. همچنین انتشارات دانشگاه کمبریج نیز محل خوبی برای کسب درآمدهای بالا برای این دانشگاه است.
کمبریج دارای ۱۱۴ کتابخانه است که اصلی‌ترین آنها کتابخانهٔ دانشگاه کمبریج است که هشت میلیون نسخه کتاب در آن وجود دارد. هر دانشکده دارای کتابخانه مخصوص‌به‌خود است، برای مثال دانشکدهٔ تاریخ از کتابخانه‌ای به‌نام سیلی برخوردار است که بیش از ۱۰۰ هزار نسخه کتاب تخصصی در آن یافت می‌شود. دانشکده‌های‌های قدیمی‌تر بیش از یک کتابخانه در اختیار دارند. برای مثال کتابخانهٔ ورن کالج ترینیتی ۲۰۰ هزار نسخه کتاب موجود است که پیش از سال ۱۸۰۰ چاپ شده‌اند. این دانشگاه همچنین دارای هشت موزهٔ هنری، فرهنگی، علمی و باغ‌های گیاه‌شناسی است.
تمامی دانشجویان جدیدالورود به‌محض رسیدن به شکل خودکار عضو این اتحادیه می‌شوند. این اتحادیه در سال ۱۹۶۴ تأسیس شده‌است.
روئینگ یکی از ورزش‌های محبوب در کمبریج است. معمولاً دانشکده‌های مختلف در این رشته با هم مسابقاتی نیز می‌دهند.
انجمن‌های دانشجویی زیادی در دانشگاه کمبریج وجود دارد که توسط خود دانشجویان اداره می‌شود. این انجمن‌ها معمولاً مسئول برگزاری جلسات و گفتگوها در موضوعات مختلف هستند.
دانشجویان این دانشگاه روزنامه‌های مختلفی را به چاپ رسانده و حتی شبکه‌ای رادیویی به نام «کم اف‌ام» را به راه انداخته‌اند.
چنین گفت زرتشت یک داستان فلسفی و شاعرانه است که فریدریش نیچه، فیلسوف و شاعر آلمانی آن را طی سال‌های ۱۸۸۳ تا ۱۸۸۵ نگاشته است. شخصیت اصلی این رمان فلسفی شخصی به نام «زرتشت» است که نامش از زرتشت پیامبر ایرانی گرفته شده‌است.نیچه و پارسیان ، داریوش آشوری. بازدید در ۲۹ ژوئن ۲۰۱۱.زرتشت و فردریک نیچه از دکتر خسرو خزاعی ، خسرو خزاعی، وبگاه "کانون اروپایی برای آموزش جهان‌بینی زرتشت". بازدید در ۲۹ ژوئن ۲۰۱۱.نیچه، زرتشت و ایران باستان ، کوروش محسنی، وبگاه "انجمن زرتشتیان استکهلم". بازدید در ۲۹ ژوئن ۲۰۱۱. نیچه در این کتاب عقاید خود را از زبان این شخصیت بیان داشته‌است.
این کتاب که مهم‌ترین اثر نیچه است حاوی نظریاتی چون «ابرانسان»، «مرگ خدا» و «بازگشت جاودانه» به کامل‌ترین صورت و مثبت‌ترین معنی خود است. زرتشت پس از ده سال عزلت در کوه‌های آلپ احساس می‌کند که می‌خواهد شهد خرد خویش را به انسان‌ها بچشاند، پس به شهر فرود می‌آید؛ اما مردم به صدای برخاسته از الهام گوش نمی‌دهند، زیرا جز به کف زدن برای بندبازی‌های یک بندباز توجه ندارند و به سخنان او که آن‌ها را نمی‌فهمند می‌خندند. پس زردشت باید حواریونی برای خود برگزیند که بتواند «گفتارهای» خویش را که تحقیر آرمان‌های کهن است و به سبک کتاب‌های مقدس کهن چون اوستا و انجیل می‌باشد، خطاب به آن‌ها بیان کند. نخستین گفتار تمثیلی است با عنوان «سه دگردیسی» که در آن می‌توان چگونگی تحول روح انسانی را درک کرد، از اطاعت که با نماد شتر نشان داده می‌شود گرفته تا نفی شدید که با نماد شیر مجسم می‌شود، و تصدیق محض که کودک تجسم آن است. در گفتارهای بعدی به موضوعات بسیار متنوعی پرداخته می‌شود: نویسنده با ضعف نفس آدم‌های کم‌مایه‌ای که به رخوت آرام اخلاق پناه می‌برند؛ با متافیزیک، که جهان را با موعظه تجرید بی‌اعتبار می‌کند؛ با جمود کتابی فرهنگی که بیش از حد در خود فرورفته است؛ با ریاضت‌کشی که انسان را به فکر مرگ می‌اندازد؛ با کیش دولت‌پرستی که انسان‌ها را با تبدیل آن‌ها به بردگان دستگاهی غیرشخصی خفه می‌کند؛ و سرانجام با ابتذال اندیشه به مبارزه برمی‌خیزد. گفتارهای دیگر برعکس، حاوی تصدیقاتی تهییج‌کننده است: یکی جنگ را به مثابه محرک انرژی انسان‌ها می‌ستاید؛ دیگری در دوگانگی شخصیت که ثمره عزلت و تأمل است زیباترین صورت دوستی را مشاهده می‌کند؛ دیگری در مقابل ارزش‌های مجرد، ارزش زندگی را می‌نشاند که غایت خود را در خود دارد؛ و سرانجام در آخرین گفتار، آن سخاوتمندی وافر، فضیلت سالم را که دوست دارد به خود ببخشد تعلیم می‌دهد.
زردشت بار دیگر به عزلت کوهستان بازمی‌گردد؛ پس از «ماه‌ها و سال‌ها» وعظ خویش را در مخالفت با «ایدئالیست‌ها» از سر می‌گیرد: زندگی باید پیروز شود و انسان با پیروزی بر خویش باید خود را از غریزه زیانبار اطاعت خلاص کند تا به تثبیت شادمانه اراده خویش برکشیده شود. پس مجادلات تازه‌ای با کرنش‌گران ضعیف در مقابل ترس از خداوند، با نوع‌دوستان، کشیشان و پرهیزکاران، با کسانی که مساوات را موعظه می‌کنند، با دانشمندان، شاعرانی که خیالات واهی می‌آموزند و با سیاستمداران آغاز می‌شود. نیچه برخلاف این مجادلات، به صورت نوعی میان‌پرده، سه ترانه باشکوه از زردشت می‌سازد: «ترانه شبانه» که در آن سرشاری سعادت، که بی‌وقفه خواستار عطای آن است، ستایش می‌شود؛ «بالاد» که به ستایش زندگی در حالت طبیعی آن می‌پردازد؛ «ترانه سوگواری» که سرودی است در تعظیم قدرت‌طلبی. زردشت سرانجام پس از بزرگداشت خرد انسانی، به مثابه غفلت الهی، و اعتماد به زندگی، یک‌بار دیگر دوستانش را ترک می‌کند.
زردشت پس از فهم آموزه «بازگشت جاودانی»، یعنی عالی‌ترین صورت تصدیق، سومین بار خود را به انسان‌ها می‌نمایاند و این‌بار ناخودآگاهی خوشبختی را تمجید می‌کند؛ به ستایش قدرت‌های طبیعی که طغیانشان شکل خشن و شگفت‌آوری از رضایت است می‌پردازد، پیروزی بر غم را می‌ستاید و انسان‌ها را دعوت می‌کند تا خود را از ثقل خویش رها سازند؛ زیرا در طریق خرد زردشت، باید «سبکپا» بود. سرانجام «الواح نوین» ارزش‌های خود را تقریر می‌کند که به افتخار «بی‌اخلاقی» سازنده زندگی، مفاهیم کهن مبتنی بر اصل خیر و شر را زیر و زبر می‌کنند. اما زردشت اکنون دیگر به عزلت خویش بازگشته‌است. پس از سرگردانی دشوار در شک و تردید، به ستایش سرشاری روح خویش و زندگی می‌پردازد، و به نام شادی، ابدیت را فرامی‌خواند.