moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
از دهه ۱۹۵۰ تا دهه ۱۹۸۰ تئوری بسیار مهم و حساسی بود (و وقایع خاورمیانه نشان می‌دهد که همچنان هست)، بر این باور که زمانی که یک کشور در منطقه‌ای از جهان تحت نفوذ کمونیسم قرار می‌گیرد کشورهای اطراف هم مانند ویژگی دومینو آن را دنبال می‌کنند. تئوری دومینو در طول جنگ سرد به منظور توجیه نیاز به مداخله آمریکا در سراسر جهان و محقق شدن این امر با مدیریت ایالات متحده به‌طور مستمر به کار بسته شد.
کشورهای زیادی از جمله چین، کره شمالی، ویتنام، کامبوج، کوبا، آلمان شرقی به نظام کمونیستی تبدیل شدند. روسیه به عنوان بزرگترین کشور کمونیستی جهان نقش رهبری تمامی کشورهای کمونیستی را داشت و رقیب سرسختی با ایالات متحده شد.
به طور کلی دوره زمانی جنگ سرد از ۱۹۴۷ و آغاز دکترین ترومن تا فروپاشی شوروی در ۱۹۹۱ در نظر گرفته می‌شود. به دلیل آن‌که در این دوران هرگز درگیری نظامی مستقیم میان نیروهای ایالات متحده و شوروی به وجود نیامد اما گسترش قدرت نظامی و کشمکش‌های سیاسی منجر به جنگ‌های نیابتی و درگیری‌های مهم بین کشورهای پیرو و هم‌پیمانان این دو ابرقدرت شد، از واژه سرد برای توصیف این جنگ استفاده می‌شود. ریشه‌های جنگ سرد به پیروزی متفقین در جنگ جهانی دوم و پایان اتحاد موقت آمریکا و شوروی بر علیه آلمان نازی و در ادامه درگیری ایدئولوژیک و ژئوپلتیک دو کشور برای گسترش نفوذ جهانی باز می‌گردد. ترس از دکترین نابودی حتمی طرفین باعث شد تا هیچ یک از دو طرف حمله پیشگیرانه اتمی را آغاز نکنند. به غیر از مسابقه تسلیحات هسته‌ای و استقرارهای مرسوم نیروهای نظامی دو طرف از راه‌های دیگر همچون جنگ روانی، کارزارهای تبلیغات سیاسی، جاسوسی، تحریم‌های اقتصادی گسترده، رقابت در مسابقات ورزشی و فناوری مثل رقابت فضایی برای اثبات برتری خود استفاده کردند. بخش عمده ای از تاریخ شوروی، مربوط به جنگ سرد و پیامدهای آن است.
با مرگ جوزف استالین و روی کار آمدن خروشچف، روسیه سیاستی متفاوت را پیشه کرد. خروشچف رهبری اتحاد جماهیر شوروی را به عنوان دبیر اول حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی از سال ۱۹۵۳ تا ۱۹۶۴ بر عهده داشت؛ او هم‌چنین در حدفاصل سال‌های ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۴، نخست‌وزیر اتحاد شوروی بود و ریاست شورای وزیران را بر عهده داشت. خروشچف در دوران مسئولیتش، مواردی از جمله استالین‌زدایی اتحاد جماهیر شوروی، حمایت از پیشرفت و توسعهٔ برنامه فضایی شوروی و چندین اصلاحات نسبتاً لیبرال در زمینهٔ سیاست داخلی را پی‌گرفت. اعضای حزب کمونیست شوروی، در سال ۱۹۶۴ خروشچف را از قدرت برکنار کردند و لئونید برژنف را به عنوان دبیر اول حزب کمونیست شوروی و آلکسی کاسیگین را به عنوان نخست‌وزیر شوروی جایگزین وی کردند.
گروباچف از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۱ رئیس دولت اتحاد جماهیر شوروی بود؛ به این‌صورت که از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۸۹ به عنوان صدر هیئت رئیسه شورای عالی شوروی، از سال ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۰ به عنوان رئیس شورای عالی شوروی و از سال ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۱ به عنوان رئیس‌جمهور اتحاد شوروی. از نظر ایدئولوژی، او در ابتدا به مارکسیسم-لنینیسم پایبند بود، اما از اوایل دههٔ ۱۹۹۰ به سمت سوسیال دموکراسی متمایل شد.
از او به عنوان یکی از مهم‌ترین شخصیت‌های نیمهٔ دوم قرن ۲۰ یاد می‌شود؛ شخصیت گورباچف هم‌چنان محل بحث و جدال میان موافقان و مخالفان است. وی طیف وسیعی از ستایش‌ها و جوایز از جمله جایزه صلح نوبل را به دلیل نقش محوری در پایان دادن به جنگ سرد، محدود کردن نقض حقوق بشر در اتحاد جماهیر شوروی و خودداری از مداخلهٔ نظامی در پی سقوط دولت‌های مارکسیست-لنینیست در شرق و اروپای مرکزی و اتحاد دوباره آلمان دریافت کرده‌است؛ برعکس، او در روسیه به دلیل آن‌که جلوی فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی را نگرفت، اغلب مورد سرزنش و سخره قرار می‌گیرد؛ اتفاقی که باعث کاهش تأثیر جهانی روسیه و بحران اقتصادی در این کشور شد.
جانبداری بوریس یلتسین از برقراری دموکراسی در روسیه و کمک وی به این روند، از او در میان کشورهای غربی که خواهان فروپاشی شوروی بودند، یک چهره دموکرات ساخت. یلتسین در سال ۱۹۹۴ دستور حمله به چچن را صادر کرد. کاری که بعدها موجب پشیمانی او شد. او در سال ۱۹۹۶ برای دومین بار به ریاست جمهوری جمهوری فدراتیو روسیه انتخاب شد و تا سال ۱۹۹۹ در این مقام باقی‌ماند. او در تاریخ ۳۱ دسامبر ۱۹۹۹ از قدرت کناره‌گیری کرد و اداره امور کشور را به نخست‌وزیر وقت ولادیمیر پوتین سپرد.
پوتین پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه لنینگراد از طرف کا.گ. ب دعوت به همکاری شد و بین سال‌های ۱۹۸۵ تا ۱۹۹۰ از سوی این سازمان در آلمان خدمت کرد، وی از سال ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۹ پست‌های مختلفی را از مشاور رئیس دانشگاه دولتی لنینگراد تا دبیرکلی شورای امنیت ملی روسیه را تجربه کرد و سرانجام در اوت ۱۹۹۹ به مقام نخست‌وزیری روسیه رسید، در دسامبر همان سال و در پی استعفای بوریس یلتسین به عنوان رئیس‌جمهوری موقت روسیه برگزیده شد و در مارس ۲۰۰۰ طی انتخابات ریاست جمهوری، رئیس‌جمهور روسیه شد، وی در انتخابات سال ۲۰۰۴ نیز در سمت خود ابقا شد و سرانجام در ماه مه سال ۲۰۰۸ در دولت تازه به قدرت رسیده دیمیتری مدودف پست نخست‌وزیری روسیه را به عهده گرفت.
پس از روزها نبرد سنگین میان استقلال‌طلبان اوستیای جنوبی و ارتش گرجستان، یک آتش‌بس اعلام شد. پس از اعلام آتش‌بس، در تاریخ ۷ اوت ۲۰۰۸ نیروهای ارتش گرجستان در یک عملیات غافلگیرانه، شهر چخینوالی را تصرف کردند. فردای آن روز یعنی در ۸ اوت ۲۰۰۸ میلادی، روسیه در واکنش به حملهٔ ارتش گرجستان، بخشی از نیروهای خود را در مرز با اوستیا قرار داد و سپس تانک‌های روسیه وارد شهر چخینوالی شدند و جنگ جنگ اوستیای جنوبی ۲۰۰۸ آغاز شد. دمیتری مدودف، رئیس‌جمهور وقت روسیه، این اقدام روسیه را در جهت دفاع از شهروندان روسی ساکن در اوستیای جنوبی عنوان کرد. میخائیل ساکاشویلی رئیس‌جمهور گرجستان اعلام کرد: گرجستان از خود در برابر حملات روسیه دفاع خواهد کرد. گرجستان همچنین اعلام کرد که هواپیماهای جنگی روسیه فرودگاه بین‌المللی تفلیس را بمباران کرده‌اند. روسیه همچنین ناوهای جنگی خود را به بنادر گرجستان در حاشیه دریای سیاه اعزام کرد. همچنین چهار افسر روسی نیز توسط گرجستان دستگیر شدند.
ولادمیر پوتین در انتخابات سال ۲۰۱۲ روسیه نیز با کسب ۶۳ درصد آرا به عنوان سومین بار رئیس‌جمهور روسیه گردید. اعتراضات ۲۰۱۳–۲۰۱۱ روسیه در ۲۰۱۱ اعتراض به نتایج انتخابات پارلمان و ریاست‌جمهوری روسیه شروع شد و تا ۲۰۱۳ طول کشید. معترضان خواستار برگزاری انتخابات عادلانه در روسیه بودند.
الحاق کریمه به فدراسیون روسیه؛ یک بحران دیپلماتیک منطقه‌ای و بین‌المللی در شبه‌جزیره کریمه واقع در جنوب اوکراین است که در ماه‌های فوریه و مارس سال ۲۰۱۴ جمهوری کریمه پدیدار شد. این بحران متعاقب انقلاب ۲۰۱۴ اوکراین]] رخ داد؛ که در جریان آن رئیس‌جمهور اوکراین ویکتور یانوکوویچ که از جناح طرفدار روسیه بود سرنگون شد و سیاست‌مداران طرفدار اروپا در شهر کی‌یف پایتخت اوکراین به قدرت رسیدند.
تظاهرات ۲۰۲۱ روسیه در حمایت از رهبر بازداشته شده مخالفان آلکسی ناوالنی مخالف ولادیمیر پوتین و در حمایت از فیلم منتشر شده کاخی برای پوتین آغاز شد. وی پس از بازگشت به کشورش از آلمان در بازرسی گذرنامه در فرودگاه بازداشت شده‌است. به گزارش خبرگزاری اینترفاکس روسیه مقام‌های زندان فدرال روسیه بازداشت آقای ناوالنی را تأیید کرده‌اند.
روسیه پیش از انقلاب
""دوران شوروی
جنین که با نام اردوگاه آوارگان جنین نیز شناخته می‌شود منطقه‌ای در کرانه باختری در مرز سرزمین های اشغالی ]] است، این شهر نقطه به هم پیوستن راه‌های ارتباطی منتهی به شهر های اسرائیل از جمله حیفا، نازارت، نابلس و اورشلیم به‌شمار می‌رود. مساحت آباد آن بالغ بر ۶۸۰ هکتار و مساحت کلی زمین‌های آن بالغ بر ۱۸۸۰ هکتار می‌باشد. بخش گسترده‌ای از زمین‌های آن به زیر کشت می‌رود، عمده محصولات این منطقه شامل میوه‌های درختی، سبزیجات و غلات است.
بر اساس برآوردی که با توجه به سرشماری در سال ۱۹۹۷ اعلام شده، شهر جنین جمعیتی معادل ۳۴٬۰۰۰ فلسطینی را در خود جای داده‌است. بنا به اعلام آژانس امداد و کار سازمان ملل UNRWA قریب به ۱۳٬۰۰۰ نفر در اردوگاه پناهندگان جنین در منطقه‌ای به مساحت ۳۷۳٬۰۰۰ متر مربع سکنی داده شده‌اند. ۴۲٫۳٪ از پناهندگان اردوگاه جنین را افراد زیر پانزده سال تشکیل می‌دهند. جمعیت کل منطقه جنین متجاوز از ۲۵۰٬۰۰۰ نفر است.
شهر جنین از شرق به دره اردن و از شمال به مرج ابن عامر (دره جزریل) مشرف است.
اردوگاه رسمی پناهندگان سازمان ملل یکی از بخشهای این شهر محسوب می‌شود که عمدتاً اخلاف پناهندگان عربی را از زمان جنگ اسرائیل و اعراب در سال ۱۹۴۸ در خود جای داده‌است. برای مدتهای زیادی، جنین نقطه مرکزی درگیری اسرائیل و فلسطین بوده‌است. همچنین بیمارستان دکتر شهید خلیل سلیمانی در این شهر قرار دارد.
در زمانهای قدیم، جنین روستای ‹‹این گانیم›› انجیل عبری به عنوان ʻÇn-Gannîm شناخته شده و یکی از شهرهای لویت متعلق به قبیله عساکره در نظر گرفته می‌شود. نام عربی اخیر جنین اساساً از نام قدیم آن گرفته شده‌است. در قرن بیستم پس از تأسیس کلیسای انگلیس دولت اسرائیل در آن اطراف محلی برای سکونت اسرائیلی‌ها به نام گانیم ساخت که نام آن هم از روی نام روستای قدیمی گذاشته شده بود. اسرائیل در اوت ۲۰۰۵ به عنوان بخشی از ‹‹طرح خروج یک جانبه›› این منطقه را تخلیه کرد.
جنین در خلال شورش اعراب در فلسطین در فاصله سالهای ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۹ تبدیل به مرکز ناآرامی شد؛ بویژه آنکه این منطقه به عنوان مقر فعالیتهای مبارزین عرب تحت رهبری شیخ عزالدین القاسم که شاخه نظامی حماس نام خود را از روی آن نام او انتخاب کرده‌است، محسوب می‌شد. این منطقه همچنین مورد استفاده هواداران فوزی الکاوکی قرار داشت.
شهر جنین در جنگ اعراب و اسرائیل به سال ۱۹۴۸ توسط نیروهای اسرائیلی اشغال شد و پس از آن در فاصله کوتاهی پس از آنکه آتش‌بس اولیه لغو شد، نیروهای گردان کارملی اسرائیل آن را در ‹‹ جنگ ۱۰ روزه›› تسخیر کردند. این حمله در واقع ترفندی برای دور کردن ذهن نیروهای عرب از ماجرای تسخیر اورشلیم بود. با رسیدن نیروهای کمکی عرب اسرائیلی‌ها به سرعت غنائمی را که در آن منطقه به دست آورده بودند، رها کردند.
اردوگاه پناهندگان با هدف اسکان دادن فلسطینی‌هایی که از شهر و روستای بومی خود که در جنگ اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۴۸ تحت تصرف اسرائیلی‌ها درآمد، گریخته یا مجبور به ترک آن شده بودند در سال ۱۹۵۳ ساخته شد.
این شهر به مدت ۱۹ سال تحت کنترل اردنی‌ها قرار داشت، اما بعدها ‹‹ یگان پلد›› نیروهای دفاعی اسرائیل (IDF) در اولین روز جنگ شش روزه به سال ۱۹۶۷ آن را تسخیر کردند.
اسرائیل در سال ۱۹۹۶ کنترل شهر را به دولت فلسطین واگذار کرد. در آغاز انتفاضه الاقصی اسرائیل مدعی شد که این شهر به منبع اصلی ارسال عاملین انتحاری به شمال و مرکز اسرائیل تبدیل شده‌است. بنا به اعلام منابع اسرائیلی، یک چهارم تمامی بمب‌گذاری‌های انتحاری در خلال انتفاضه فعلی انجام شده‌است. این انتفاضه به نام انتفاضه دوم خوانده می‌شود و خاستگاه آن جنین بوده‌است. برای دستیابی به مباحث عمیق‌تر در مورد این موضوع گسترده به بخش ‹‹خشونت سیاسی در فلسطین›› مراجعه فرمایید.
در آوریل ۲۰۰۲، اردوگاه پناهندگان جنین صحنه یکی از شدیدترین درگیریهای بود که در خلال حملات تروریستی انتفاضه دوم رخ داده‌است. جزئیات وقایع رخ داده در طول نبرد جنین به شدت مورد بحث قرار واقع شده‌است. در ابتدا با توجه به ادعای مطرح شده توسط مقامات فلسطینی که می‌گفتند نیروهای دفاعی فلسطین صدها غیرنظامی را رد اردوگاه پناهندگان جنین کشته‌اند، از وقایع رخ داده در این منطقه تحت عنوان ‹‹قتل‌عام در جنین›› یاد می‌شد. این ادعا بعدها رد شد و اعلام شد که آمار کشته شدگان کمتر بوده‌است، یعنی ۲۳ سرباز اسرائیلی و ۵۲ فلسطینی کشته شده بودند که ۲۲ نفر از آنها را غیر نظامیان بی سلاح تشکیل می‌دادند و مابقی نیروهای فلسطینی بوده‌اند. برخی بر این باورند که مقامات اسرائیلی سربازان اسرائیلی را قربانی می‌کردند تا جان فلسطینی‌ها را نجات دهند. خانواده‌های ۲۳ سرباز اسرائیلی که در جنگ کشته شده بودند با تأکید بر اینکه وظیفه اصلی دولت دفاع از نیروهای خودی بوده‌است، حتی اگر این دفاع به قیمت کشته شدن تعداد بیشتری از غیر نظامیان فلسطینی تمام می‌شد، بر ضد نیروهای دفاعی اسرائیل و دولت اسرائیل اقامه دعوی کردند. ".
از زمان شروع این جنگ، جنین تحت کنترل مستقیم ارتش اسرائیل قرار گرفته شده‌است. در آن زمان، مردم ساکن جنین مجبور به تحمل حکومت نظامی‌های طولانی مدت بودند (که مدت آن از ژوئن ۲۰۰۲ بیش از ۱۵۰ روز بوده‌است و تقریباً تمام آن قبل از سال ۲۰۰۴ رخ داده‌است).
. شماری از پیکارجویان فلسطینی و گروهک ها و نظامیانشان به دست نیروهای دفاعی اسرائیل کشته شدند و این امر باعث آن شد که صفت ‹‹مبارزه هوشمند›› به اقدامات پیشگیرانه اسرائیلی‌ها در برابر تروریسم گفته شود. ‹‹ایان هوک›› که یکی از کارگزاران سازمان ملل بود در ۲ نوامبر سال ۲۰۰۲ در جریان جنگ کشته شود.
انتخابات شهرداری جنین در ۱۵ سپتامبر سال ۲۰۰۵ برگزار شد. شش کرسی این انتخابات را ‹‹ حماس›› و ائتلاف محلی ‹‹فتح›› و ‹‹سازمان آزادی‌بخش فلسطین›› از آن خود کردند. جنین یکی از چندین شهری بوده‌است که حمایت از حماس در صحنه انتخابات رشد چشمگیری داشته‌است. شهردار جنین ‹‹حادم ریدا›› و استاندار استان جنین ‹‹قدورا موسی›› است.
لاپاز پایتخت سیاسی و دولتی بولیوی و نیز مرکز تجاری، اداری و محل سفارت‌خانه‌ها و دفاتر اصلی کمپانی‌ها و شرکت‌های مختلف در بولیوی است. در سال ۲۰۲۰، شهر لاپاز در حدود ۸۱۶۰۰۰ نفر جمعیت دارد. این شهر سومین شهر پرجمعیت بولیوی بعد از سانتا کروس و ال‌ آلتو است. لاپاز همچنین با بالاتر از سطح دریای آزاد تحت عنوان مرتفع‌ترین پایتخت کره زمین در فهرست پایتخت‌های جهان بر اساس ارتفاع ثبت شده است.
این شهر در سال ۱۵۴۸ به وسیله آلونسو دو مندوزا در محل اسکان بومیان آمریکایی به نام چوکوئیاگو بنا نهاده شد که نام کامل آن اساساً «Nuestra Senora de La Paz» (یعنی «بانوی آرام ما) می‌باشد.
این نام یادآور حفظ آرامش در پی قیام گنزالو پیزارو و فاتحان دو شورش علیه بلاسکو نیونیز ولا، اولین نایب السلطنه پرو بوده‌است.
در سال ۱۸۲۵، پس از پیروزی قاطع جمهوریخواهان آیاکوچو بر ارتش اسپانیا در راستای جنگ‌های استقلال در آمریکای جنوبی، نام کامل این شهر به» La Paz de Ayacucho«(یعنی» آرامش آیاکوچو" ) تغییر داده شده‌است.
در سال ۱۸۹۸، لاپاز به جایگاه «غیر رسمی» حکومت ملی تبدیل شد، در حالی که شهر سوکره تنها به عنوان پایتخت اسمی باقی ماند. این تغییر موجب جابجایی اقتصادی بولیوی از استخراج معادن در پوتوسی به بهره‌برداری از معادن قلع در نزدیک ناحیه اورورو شده، و در نتیجه قدرت اقتصادی و سیاسی در میان بسیاری از ثروتمندان کشور توزیع گردید.
لاپاز در داخل دره عمیق رود چوکویاپو در یک جلگه مرتفع به ارتفاع ۳۶۰۰ متر (۱۱،۸۱۱ فوت) واقع شده‌است.
در مجاورت لاپاز شهر ال آلتو قرار دارد که فرودگاه بین‌المللی ال آلتو در آن واقع شده‌است. خطوط ارتباطی ترابری بین دو شهر در سالهای اخیر بهبود یافته‌است.
این شهر در موقعیت جغرافیایی '۳۰ °۱۶ جنوبی، و '۸ °۶۸ غربی قرار گرفته‌است. (۱۳۳۳/۶۸- ۵/۱۶-) نام آن در زبان انگلیسی به «بانوی آرام ما» ترجمه شده‌است.
لاپاز به دلیل بازارهای منحصر به فرد، ویژگی‌های جغرافیایی غیرعادی، و فرهنگ سنتی‌اش مشهور است و این شهر پایتخت کشوری است که اغلب از آن به‌عنوان «تبت کشورهای آمریکایی» یاد می‌شود. لاپاز مرتفع‌ترین پایتخت جهان است و موطن بزرگ‌ترین میدان بازی گلف جهان می‌باشد.
جاده اصلی که از لاپاز به یونگاس می‌رود به‌عنوان 'خطرناک‌ترین رودخانه جهان' خوانده می‌شود. این رود با تنها ۵۰ مایل طول سالانه صدها نفر مصدوم به دنبال خود دارد.
شوهر آهو خانم نخستین رمانِ علی‌محمد افغانی است.
این رمان با استقبال بی‌نظیری در بازار کتاب ایران روبه‌رو شد. انتشار این رمان حجیم در سال ۱۳۴۰ حادثه‌ای مهم در بازار کتاب و ادبیات داستانی ایران بود. علی‌محمد افغانی این رمان را در سال‌های زندان-۱۳۳۳ تا ۱۳۳۸ – نوشته‌است و پس از خروج از زندان اقدام به چاپ آن با هزینهٔ شخصی می‌کند زیرا ناشری حاضر به مخاطره برای چاپ بر روی داستان بلند یک نویسندهٔ ناشناس نمی‌شود.
قلم علی‌محمد افغانی در ساختن تصاویر بسیار تواناست و از پس بیان جزئیات با ظرافتی خاص برآمده است. امّا بیشتر به جنبه‌های ظاهری توجّه شده‌است. خوانندهٔ کتاب هنگام مطالعه می‌تواند تصاویر خانه را به آسانی با توضیحات ظریف نویسنده در ذهن بسازد. خواننده حتی جزئی‌ترین اجزای چهره و اندام شخصیّت‌های قصّه، حتی فرعی‌ترین اشخاص، را در ذهن می‌بیند.
داستان در سال ۱۳۱۳ در کرمانشاه رخ می‌دهد و درون مایه اصلی داستان با واقعیّت اسف‌بار زندگی زنان در لایه‌های زیرین جامعه در آن سال‌ها ارتباطی نزدیک دارد و در نکوهش آئین چند همسری است. در این رمان مناسبات خانوادگی و ضوابط احساسی و عاطفی مرتبط بدان بازنمایی شده‌است. این کتاب جایزه بهترین رمان سال را از آن خود کرد
سید میران سرابی، صاحب نانوایی و رئیس صنف در کرمانشاه، در عصری زمستانی در رمضان ۱۳۱۳ هجری خورشیدی در دکّانش با همکاری به نامِ آقا شجاع دیدار می‌کند و خبرش می‌دهد که جلسهٔ صنف پس‌افتاده تا پس از عید فطر. آقا شجاع می‌رود. سید میران در اندیشهٔ آن است که تأمین نانِ قشون را به انحصار خود درآورد. زن بسیار جوانی می‌آید و از میران، که به جای ترازودارِ قهرکرده‌اش پشت ترازو ایستاده، نان می‌خرد. زیبایی و ملاحت زن به دل میران می‌نشیند. دیگر بار زن با پسرکی فرّخ‌نام که فرزند صاحبخانه‌اش باشد برمی‌گردد که نان بخرد. میران با او هم‌صحبت می‌شود، نامش را می‌پرسد که هماست، و پی‌می‌برد که طلاق گرفته و از همسر و فرزندان دور افتاده و نیز دور از خویشان ده‌نشینش در کرمانشاه تنها مانده‌است. سلیمانِ کارگر می‌رود پی آرد فردا، حبیبِ ترازودار برمی‌گردد، و سید میران در این اندیشه است که شاید بشود واسطهٔ ازدواج هما و حبیب.
آهو خانم، زنِ سید میران، با سه پسر و یک دخترش زیر کرسی نشسته تا نماز شوهرش تمام شود و شام بخورند. سید میران خیال دارد پس از شام نزد یاور برود تا دربارهٔ نان قشون مذاکره کند، و سری هم به دکّان بزند، مگر سلیمان با بار آرد برگشته باشد. آهو نقره، زنِ گلمحمّد، را می‌فرستد به خانهٔ ننه بی‌بی و رعنا تا خبرشان کند که امشب به دیدارشان نمی‌روند. سید میران نپذیرفته که باغ سرابش را به گلمحمّد و آقا جان، که کرایه‌نشینان خانه‌اش باشند، اجاره دهد؛ و ایشان پی بستانکاری به طاق بستان رفته‌اند، و نقره و خورشید، خواهر گلمحمّد و زنِ آقا جان، فرزندانشان و مادرِ پیرِ گلمحمّد و خورشید را در خانه نگه می‌دارند و کارهای خانگی می‌کنند. آهو آرزوی زیارت حرم امام رضا را دارد، و همراهِ همسرش پس از سالیان تنگی و کارگری اینک روزگار خوشی با کرایه‌نشینانِ طبقهٔ کارگرش می‌گذراند.
هفته‌ای گذشته و میران پس از افطار در خانهٔ دوستش، میرزا نبی، راهی خانهٔ خود است که در راه متوجّه می‌شود هما پیشاپیشش روان است. در پی زن می‌رود و در کوچه‌ای به هم می‌رسند و باز گفتگو می‌کنند. هما می‌گوید که به واسطهٔ مرد جوانی که احتمالاً دوستش می‌داشته و اینک از سرش واشده در مطرب‌خانه‌ای زندگی و مشق رقص می‌کند، که میران می‌فهمد دستهٔ حسین خان ضربی است، و در آرزوی بازیافتن فرزندان دوقلویش روزگار می‌گذراند – چنان‌که امروز در آرزوی دیدار دورادورشان به محلّهٔ شوهر پیشینش رفته بوده‌است. میران می‌خواهد میان او و آن مرد آشتی برقرار کند، ولی چنین می‌شنود که سه‌طلاقه است و این کار آسان نیست. هما حدود صد تومان به حسین خان بدهکار است، و می‌گوید آرزو دارد از این بدهی و از تعهّد رقّاصی هم، که از ده‌سالگی سرنوشتش را شکل داده و به خاطرش او را از پدر و مادر کولیش خریده و در ده پرورش داده بوده‌اند، خلاص شود. او با میران قرار می‌گذارد که بامداد فردا میران به خانهٔ حسین خان برود و خود را دوست شوهر پیشین و میانجی آشتی او با هما معرّفی کند و هما را از آنجا نجات بخشد. میران چنین می‌کند، هما فرزندان و نفقه‌اش را می‌خواهد پیش از آن که هر فکری از جمله فکر محلّل شود، و حسین خان و میران به مذاکره می‌نشینند: حسین خان بر این باور است که هما هنرمند است و در چهاردیواری خانهٔ هیچ شوهری نمی‌گنجد، ولی حرفی ندارد اگر میران، چنان‌که خیال دارد، بتواند شوهرش دهد. میران می‌رود تا هما را از مطرب‌خانه ببرد، ولی به دیدن مشق رقصش عقیده‌اش برمی‌گردد، و با حسین خان یکدل می‌شود: هما رقّاص است، نه زنِ هیچ خانه‌ای، از خانهٔ شوهر پیشینش گرفته تا خانهٔ هر مرد دیگری از جمله سید میران سرابی که اینک شیفتهٔ هماست.
چند روز گذشته و میران بی‌تاب و چشم به راهِ هما در دکّان ساعت می‌شمارد. غروبِ فردای روزی که بی‌خبر از خانهٔ حسین خان بیرون زده بود حسین خان را بیمار همراه زنش دیده بود که گویا نزد پزشک می‌رفته‌اند. پس به خانهٔ او شتافته بود و دم در با هما قرار گذاشته بود که اگر بتواند فردا به خانهٔ میران برود و بی آن که آشنایی دهد اتاقی برای اجاره بخواهد. همهٔ روزِ بعد را در انتظارِ آمدنِ هما در خانه گذرانده بود، و او نیامده بود. غروب به لقمه‌ای نان و خرما افطار می‌کند و بنای خانهٔ حسین خان می‌کند؛ ولی در کوچه پشیمان می‌شود و برمی‌گردد و به خرّازی می‌رود تا پولی را که برای رخت نوی هما داده بود پس بگیرد: فروشنده پیش از هر سخنی بسته را به او می‌دهد، و میران می‌گیرد و می‌رود تا آن را به جای هما به آهو بدهد، و بکوشد تا هما را فراموش کند. سر راه به هما و نرگس، دختر حسین خان، و پسرکش، فرّخ، برمی‌خورد و سلام می‌کند و می‌گوید که شوهر پیشین این بستهٔ هدیه را برای هما فرستاده، و به همین زودی او را بر سر خانه و زندگی پیشین برمی‌گرداند. زن‌ها با داروهای حسین خان به خانه برمی‌گردند، میران یک قلم داروی دیگرش را می‌خرد و به ایشان می‌رسد و با هم به خانه درمی‌آیند. مادرِ نرگس هم بیمار شده و افتاده. دخترِ وارث بو برده که میران احتمالاً واسطهٔ کاری نیست، و با این همه نه نگران مرگ پدر است، نه از رفتنِ هما می‌اندیشد. میران و هما به گفتگو می‌نشینند: میران بر آن است که هما مطابق نقشه به خانه او بیاید، ولی هما از حرف مردم می‌ترسد و می‌خواهد کار کند. هما سرانجام حرفش را می‌گوید: عقد موقّتی با میران مطمئن‌تر خواهد بود. هر دو اکراه دارند، ولی از همدیگر گزیری نمی‌یابند: هما هدیه‌های میران را می‌پوشد، و میران در پنجاه‌سالگی عاشق هما شده‌است و بنای عقد دائم دارد.
رمضان سپری شده و زمستان هم رو به پایان دارد. هنوز جلسهٔ صنف در خانهٔ میران تشکیل نشده‌است. آهو در آشپزخانه خوراک شب را می‌پزد، باران بند می‌آید، بچّه‌ها در حیاط بازی می‌کنند، جلال از بردن آب‌نبات‌های نقره برای فروش به کوی تن‌می‌زند، و نقره از آهو می‌خواهد تا مگر بتواند کاری کند که دست پسرک در نانوایی شوهرش بندِ کاری شود. میران هما را به خانه می‌آورد و به آهو می‌سپارد و داستانِ طلاقش را می‌گوید و می‌گوید که می‌خواهد در آبدارخانهٔ خالی جایش دهد. آهو با مهر، و با نگرانیِ موهومی، پذیرای مهمان می‌شود و شب او را کنار خود در اتاق نشیمن می‌خواباند.
از فصل دوم به بعد، آهوخانم محور داستان قرار می‌گیرد و طرح رمان به یاری او بسط می‌یابد، آدم‌ها و ماجراها گرد او شکل می‌گیرند. آرامش و قابل اعتماد بودن آهوخانم آنچنان بر تمامی داستان تأثیر می‌گذارد که حتی در صحنه‌هایی که حضور ندارد، وجودش محسوس است. در عین حال پیوستگی متقابل او به آدمهای دیگر، سبب استحکام ساختمان اثر می‌شود.
در فصل سوم با خصلت‌ها و گذشته هما آشنا می‌شویم: زنی بوالهوس، سرکش و «متجدد». زنی که می‌خواهد از پیله‌ای که جامعه و سنت‌ها بر دورش تنیده‌اند درآید، اما به علل متعدد گمراه می‌شود. هما در سراشیب سقوط اخلاقی به دستهٔ مطرب‌ها می‌پیوندد و رقاص می‌شود. سیدمیران به نجات او از ابتذال می‌اندیشد. عشق جوانانه پیرمرد را سودایی کرده‌است. اسیر افسون هما، روزهایی رؤیایی و خوش بر او می‌گذرد. عاقبت بنیه مالی و توجیه‌های اخلاقی کار را آسان می‌کند: در صبحی آرام، هما همراه سیدمیران وارد خانه می‌شود. از آن پس، خانه صحنه تنازع بقایی وحشیانه می‌شود؛ تنازع بقایی که در جریان آن آهوخانم تغییر می‌کند و به آگاهی ارزشمندی دست می‌یابد. هما به عقد سیدمیران درمی‌آید و هووی رسمی آهوخانم می‌شود. آهوخانم صبورانه از کانون خانوادگی‌اش دفاع می‌کند و هما با حوصله به راندن او از صحنه مشغول می‌شود. اما دفاع یأس‌آمیز آهوخانم –توسل به همسایگان و دوستان، دعا و نذر و جادو- نتیجه‌ای نمی‌دهد و او روز به روز بیشتر عقب‌نشینی می‌کند.
افغانی هفت سال از زندگی یک خانواده متشنج را با توالی منظم زمانی بازآفرینی می‌کند و به جای انتخاب لحظه‌های مناسب از زندگی، تمامی ریزه‌کاری‌ها را با تفصیلی به سبک بالزاک ارائه می‌دهد؛ یعنی به جای زمان داستانی (که پیراسته و انتخاب شده زمان زندگی است)، زمان زندگی را دنبال می‌کند. به همین دلیل، رمان آکنده از قطعات یکنواختی است که حذف آن‌ها نقاط عطف زندگی آدم‌های داستان را برجسته‌تر می‌کند.
در خانه سیدمیران کشمکش‌ها به اوج می‌رسد، سیدمیران که در خشم و شهوتی دیوانه‌وار می‌سوزد، آهو را به طرزی مرگبار کتک می‌زند و از این پس او زن زیادی خانه می‌شود. دوران لذت‌های خوابناک سیدمیران و هما فرا می‌رسد: سید در جشن کشف حجاب به مجلس معارفه در سالن شهرداری می‌رود (افغانی توصیف مستند و ارزشمندی از نخستین روزهای کشف حجاب به دست می‌دهد)؛ به هما اجازه می‌دهد با لباس‌های هوس‌انگیز به خیابان برود؛ برای اولین بار در عمرش صورت خود را با تیغ می‌تراشد و لباس‌های مد روز می‌پوشد؛ با هما شراب می‌خورد و به سینما می‌رود. پوسته‌های سنتی را یکی پس از دیگری فرو می‌ریزد و می‌کوشد به رنگ طبقه متوسط جدید و رو به رونق درآید.
هما که به تساوی حقوق زنان با مردان می‌اندیشد، از «اصلاحات» رضاشاه حمایت می‌کند. اما این اصلاحات که از «بالا» انجام می‌شود و توسط پشت میزنشین‌ها و چکمه‌پوش‌ها اشاعه می‌یابد، از عوامل سوق‌دهنده همای بی‌فرهنگ و بی‌تجربه به گمراهی است. هما –دلگیر از ملال شهرستان- از تنهایی عمیقی رنج می‌برد و گریزگاهی می‌جوید. اما به روشنی نمی‌رسد. از در بسته‌ای به در بسته دیگری می‌خورد و به مرور در لجنزار زندگی غیرانسانی فرومی‌رود. توصیف عذاب روحی او، با تصویر دنیای مبتذلی که زمینه‌ساز سقوط زن است، همراه می‌شود و رمان افغانی را صاحب اعتباری اجتماعی می‌کند. هما –چون آهوخانم- خواستار حرکت است، اما در محیط راکد و اسیر تعصب و خودپرستی، حرکتش رو به جلو نیست، کورکورانه و نابخردانه است؛ پس به سوی پرتگاه می‌رود و سیدمیران و آهو را هم با خود می‌برد و سید، این خرده بورژوای آزمند، خودخواه و نفس‌پرست را در شعله هوس‌های خویش می‌سوزاند. سید که نمی‌تواند در تحولات اجتماعی و دگرگونی‌های طبقاتی که به نفع سرمایه‌داری به وقوع می‌پیوندد نقشی مناسب ایفا کند، به تدریج تمام ثروتش را از دست می‌دهد و به قاچاق رو می‌آورد و چون کاملاً درمانده می‌شود به آهوخانم پناه می‌برد.
فقر که می‌آید روابط هما و سید به هم می‌خورد. هما می‌خواهد طلاق بگیرد و سید، که شهوت از او دیوی ساخته‌است، آهوخانم را از خانه می‌راند و به او می‌گوید برود فاحشه‌خانه یا قبرستان. آهوخانم نیز در برابر این همه خواری نمی‌شورد، بردگی این زندگی ذلیل را بی‌چون و چرا می‌پذیرد، چون جامعه او را صاحب حقی نمی‌داند. آهوخانم خانه را ترک می‌کند و به ده می‌رود و سید به فکر می‌افتد که با هما به سفری بی‌برگشت برود. آهوخانم وقتی خبردار می‌شود، صبر و بی‌تفاوتی را به کناری می‌نهد، خود را به گاراژ می‌رساند و سید را با فضیحت به خانه برمی‌گرداند. این است آن آگاهی که درموردش صحبت کردیم: سیر داستان، زن بینوا را از تحمل خفت و خواری برحذر می‌دارد و از او می‌خواهد برای حفظ زندگیش به مقابله برخیزد.
هما با راننده اتومبیل شهر را ترک می‌کند. زن نگون‌بخت جز در به دری چاره‌ای ندارد. زندگی‌اش سرابی است ملال‌خیز و بی‌سرانجام. آهوخانم شاد از بازیافتن شوهر، می‌رود تا بار دیگر زندگی درهم شکسته‌ای را سامان بخشد.
رمان شوهر آهو خانم توسط صلاح نیساری به زبان کُردی (سورانی) ترجمه شده و توسط انتشارات نارین در بوکان به چاپ رسیده‌است.ئه‌فغانی، عه‌لی‌محه‌ممه‌د، تەونەکانی ئازار، وه‌رگێڕانی سه‌ڵاح نیساری، بوکان: نارین‏‫، ۱۴۰۰.‬
اوریپید یا اوریپیدس از شاعران و نمایش‌نامه‌نویسان یونان باستان است (حدود ۴۸۰ تا ۴۰۶ پیش از میلاد). او با سوفوکلس و آیسخولوس مثلث نمایش‌نامه‌نویسان یونان باستان را تشکیل می‌دهند. اوریپیدس نمایش‌نامه‌های متعددی نوشته‌است که به‌خاطر شهرت و محبوبیت فوق‌العاده‌ای که اوریپیدس در اواخر دوران شکوفایی یونان کسب کرده بود، تعداد بیش‌تری از آثار او بر جای مانده‌است. اگرچه در زمان حیاتش به دلایلی چند اقبال زیادی نداشت. از آن‌جمله می‌توان به مضامین نمایش‌نامه‌هایش که عمدتاً ارزش‌های آن دوران را زیر سؤال می‌برد یا نگاه متفاوتش نسبت به خدایان که آن‌ها را منشا زشتی‌ها و بدی‌ها می‌دانست اشاره کرد.
اوریپیدس به سال ۴۸۰ یا ۴۸۴ و نیز به قولی ۴۸۵ ق. م تولد یافت و در سال ۴۰۶ یا ۴۰۷ ق. م در مقدونیه به‌درود حیات گفت. پدرش منه‌سارکید از ثروتمندان شهر فولا و مادرش را اگرچه آریستوفانس کینه‌توزانه دوره‌گرد معرفی می‌نماید، لیکن از خاندانی بزرگ بود. اوریپیدس از تربیت بالایی برخودار و تحت تعلیم آناکساگوراس و پرودیکوس بوده و علاقه وافری به مطالعه مسائل فلسفی داشت، اما با تمام این احوال به شعر و تئاتر روی آورد. به قول ویل دورانت وی «اولین شارمندی بود که در یونان کتابخانه بزرگی برای خود فراهم کرد.»
اوریپیدس در ۲۵ سالگی به نویسندگی روی آورد و مدت پنجاه سال به نوشتن ادامه داد و ۲۲ بار در جشن‌های دیونوسیوس شرکت کرد و پنج و به قولی چهار مرتبه رتبه اول مسابقات را به خود اختصاص داد و نخستین جایزه را در سال ۴۴۱ ق. م ربود. آریستوفانس از جمله کسانی بود که افکار الحادی اوریپیدس را حتی پس از مرگ وی مورد حمله و انتقاد قرار داد. به‌گونه‌ای که به‌قول ویل دورانت، اوریپیدس «در حدود سال ۴۱۰ ق. م به الحاد متهم شد و اندکی پس از آن، هوگیائونون تهمت دیگری بر او وارد کرد که قسمت عمدهٔ دارایی وی را به خطر می‌افکند.»
سرانجام اوریپیدس در سال ۴۰۸ ق. م دعوت آرخلائوس پادشاه مقدونیه را پذیرفت و در آن‌جا مورد عزت و احترام فراوانی واقع شد. در همان‌جا نیز نمایش‌نامه‌ای تحت عنوان آرخلائوس به رشته تحریر درآورد. وی در شهر پلا نیز دو نمایش‌نامه با عناوین ایفیگینیا در آولیس و باکخای نگاشت که پس از مرگش توسط پسرش به اجرا درآمده، جایزه دیونوسیوس را به خود اختصاص دادند. اوریپیدس هجده ماه پس از ورود به پلا درگذشت.
پس از اوریپیدس دوران طلایی تراژدی رو به زوال گذاشت. البته پس از وی نمایش‌نامه‌نویسانی نسبتاً‌ً قوی پای بر عرصهٔ تراژدی نهادند، اما همچون سه تراژدی‌نویس بزرگ، آیسخولوس، سوفوکلس، اوریپیدس] موفقیتی حاصل نکردند. تا آن‌جا که در سال ۳۵۰ ق. م در اعیاد و جشن‌ها، مسابقه تراژدی برگزار نمی‌شد و این رشته که دارای مقررات و قوانین فنی سخت و نیز جنبه شدید مذهبی می‌بود، جای خود را به شعبه دیگری از درام، یعنی کمدی واگذار کرد که فاقد چنین قوانینی بود. در واقع باید گفت حیات کمدی یونان مدیون افکار و مبارزات اوریپیدس است. بدان‌گونه که در تاریخ تئاتر اروپا آمده‌است: «بدون او رشد کمدی سنتی یونان امکان‌پذیر نبود.»
اوریپیدس نمایش‌نامه‌های متعددی نوشته‌است. منابع تعداد آثار وی را ۶۷، ۷۵، ۷۸، ۸۸، ۹۰، ۹۲، ۹۸ و ۱۷۷ ذکر کرده‌اند که طبق اقوال متفاوت از این تعداد ۱۵، ۱۷، ۱۸ و ۱۹ نمایش‌نامه به‌طور کامل به دست ما رسیده‌است. به‌طور کلی نسبت به تراژدی‌نویسان پیش از اوریپیدس، آثار بیشتری از وی در دست است و این مدیون مقبولیتی است که پس از مرگش نصیبش شد. در تاریخ تئاتر اروپا آمده‌است: «هنگامی که عده‌ای از یونانیان در سیسیل به اسارت درآمدند و محکوم به کار اجباری شدند، هر کدام از آن‌ها که بخش‌هایی از درام‌های اوریپیدس را از حفظ می‌دانست، آزاد گشت.»
اولین اثر اوریپیدس دختران باکخای است که در سال ۴۰۶ ق. م به نمایش درآمد. در تاریخ ادبیات یونان، قدیمی‌ترین اثری که از او بر جای مانده نمایش‌نامه الکستیس ذکر شده که در سال ۴۳۸ ق. م به نمایش درآمد.
در تاریخ تمدن ترتیب نمایش آثار عمده اوریپیدس بدین‌گونه آمده‌است: «آلکستیس ۴۳۸ ق. م. مدئا ۴۳۱ق. م، هیپولوتوس ۴۲۸ ق. م، آندروماخه ۴۲۷ ق. م، هکابه حدود ۴۲۵ ق. م، الکترا حدود ۴۱۶ ق. م زنان تروا ۴۱۵ ق. م، ایفیگینیا در تاوریس حدود ۴۱۳ ق. م، اورستس ۴۰۸ ق. م، ایفیگینیا در آولیس ۴۰۶ ق. م و باکخای ۴۰۶ ق. م».
اوریپیدس به خدایان همچون انسان‌هایی می‌نگرد که برای رسیدن به اهداف خویش به دروغ و فریبکاری دست می‌یازند، اما در پایان تمامی خدعه‌ها و نیرنگ‌هایشان برملا می‌گردد. وی ایزدان را موجوداتی پست و قابل نفرین می‌نمایاند. هیپولوتوس می‌گوید: «ای کاش نفرین آدمیان گریبانگر خدایان می‌شد!» خدایان علی‌رغم قدرت اساطیری خویش، برای رسیدن به هدف، به هر وسیله‌ای توسل می‌جویند. بدین ترتیب اوریپیدس ایشان را از قله خودکامگی افسانه‌ای تا به پایه موجودی فریب‌کار به زیر می‌کشد. حتی گناه آدمیان را نتیجه نیرنگ ایزدان می‌داند و این اعترافی است که از زبان آرتمیس باز گفته می‌شود: «هرگاه خدایان مقرر کنند، آدمیان ناگریز دست به گناه می‌زنند...!»
اوریپیدس به فرد اراده بخشید و قدرت خدایان را که تعیین‌کننده سرنوشت انسان بود، تضعیف نموده تقدیر آدمی را به خود او وا می‌نهد و این عقیده را مطرح می‌کند که دست هیچ ذی‌شعوری در سرنوشت انسان دخیل نیست. وی نقش تقدیر را از زندگانی نفی کرده، عامل تصادف و اتفاق را سازنده تقدیر بشر می‌داند. همان‌گونه که بردگی را نه حکم طبیعی فرد، بلکه نتیجه تصادف می‌داند. هم‌چنان که آخیلوس می‌گوید: «آه! زئوس، من چه می‌گویم؟ می‌گویم که چشم تو بیدار است. یا از حماقت انسان‌هایی که باور می‌کنند خدایانی هم وجود دارند، حال آن‌که تمامی جهان از تصادف و اتفاق انباشته‌است».
بدین ترتیب اوریپیدس بر قدرت اساطیری خدایان خط بطلان می‌کشد و از زیان تسئوس، خرافات و غیب‌گویی را به باد تمسخر گرفته، تکیه بر آن را عملی دور از عقل می‌انگارد و برای تمامی رخدادها در پی دلایل عقلانی است و به عاملی به نام معجزه خدایان اعتقادی ندارد. اوریپیدس نویسنده‌ای آزاداندیش بوده و معتقد است اگر چه می‌توان زبان و قلم را به بند کشید، اما اندیشه را نمی‌توان در حصارها و باورها محصور کرد. هیپولوتوس می‌گوید: «زبانم سوگند خورده، اما ذهنم آزاد است». این سخن اعتراض تماشاچیان را برانگیخت.
Tragiques grecs- Euripide- Gallimard- 1962- France
اقتصاد بازار (همچنین «اقتصاد بازار آزاد» و «اقتصاد بنگاه آزاد»؛ ) یک سیستم اقتصادی است که در آن تولید و توزیع کالاها و خدمات با مکانیزم بازارهای آزاد که توسط سیستم قیمت آزاد هدایت می‌شود (به جای بازارهای با برنامه)، انجام می‌گیرد."اقتصاد بازار" ,
در یک اقتصاد بازار، تولیدکنندگان و مصرف‌کنندگان دربارهٔ آنچه که تولید یا خریداری می‌کنند، خود تصمیم می‌گیرند؛ در مقابل در اقتصاد با برنامه دولت دربارهٔ نوع و کمیت کالاهای تولید شده تصمیم‌گیری می‌کند.گورمن، تام. "راهنمای کامل اقتصاد برای کند ذهن ها"، Alpha Books (2003)، صفحه 9
در اقتصاد بازار هیچ هماهنگ‌کننده مرکزی عملیات را هدایت نمی‌کند، بلکه از دیدگاه نظری خودسازماندهی بر تعامل پیچیده عرضه و تقاضا و قیمت‌های تعداد زیادی کالا و خدمات حاکم است. حامیان اقتصاد بازار معتقدند اشخاصی که به دنبال علاقه شخصی خود در تجارت هستند، یک آرایش خود بخودی ایجاد می‌کنند که در تأمین مقادیر زیادی کالا برای جامعه به کارآمدترین شکل ممکن مؤثر است. آدام اسمیت می‌گوید:
ریشه‌های نظری اقتصاد بازار در برخی متفکران کهن قابل ردیابی است. نادیا مفتونی در کتاب "اقتصاد فرهنگ و رسانه فاضله فارابی" نشان می‌دهد که دیدگاه‌های اقتصادی فارابی به اقتصاد بازار قرابت دارد. از جمله این که فارابی نخستین وظیفه اخلاقی هر فرد را تلاش حداکثری در کسب ثروت می‌داند. مفتونی، نادیا. اقتصاد فرهنگ و رسانه فاضله فارابی. تهران: انتشارات سروش، ۱۴۰۰، صفحه ۳۳ .
در مدل اقتصادی یک بازار آزاد هیچ گونه دخالتی از سوی دولت یا منبع دیگری وجود ندارد. در جوامع سرمایه‌محوری که مدل نظری یک اقتصاد بازار آزاد بزرگ در آن‌ها رخ ندهد، اقتصاد زیر زمینی جایگزین یک اقتصاد بازار آزاد واقعی می‌شود.
عناصر چهارگانه بازار عبارتند از:
از نظر تاریخی دو سطح از اقتصاد بازار را از هم می‌توان متمایز کرد که سطح اول از نظر زمانی مقدم بر سطح دومی است:پویایی سرمایه‌داری - اثر فرنان برودل- ترجمه مهران پاینده، عباس خداقلی، ناصر کفایی- نشر آمه - چاپ اول 1388- ص32، 56-60
در حال حاضر هیچ کشوری وجود ندارد که همه بازارهای داخلی آن کاملاً آزاد باشد. اما این واژه به معنای مطلق به کار نمی‌رود. سطح آزادی بازار بسیاری از کشورهایی که سیستم سرمایه‌داری دارند چندان زیاد نیست. حتی ایالات متحده که نماینده سرمایه‌داری است برخی از عوامل اقتصادی را محدود کرده‌است. طبق شاخص آزادی اقتصادی، در کشورهای دیگر مانند هنگ کنگ این محدودیت‌ها کمتر است.
بازارهای آزاد با بی‌حکومتی نیز ارتباط دارند و بسیاری از مردم معتقدند که بازار آزاد مستلزم عدم حضور دولت است. تنها تعداد کمی از متفکرین بازار آزاد طرفدار حذف دولت هستند؛ اغلب آن‌ها از جمله آدام اسمیت و میلتون فریدمن معتقدند که دولت باید در بازار آزاد نقش داشته باشد، ولو اینکه این نقش محدود باشد. حتی طرفداران سرمایه‌داری سامان ستیز نیز به حکومت قانون (طبیعی یا قراردادی) و دفاع مؤسسات از آن (با دریافت هزینه) معتقد هستند. اغلب صاحب نظران بازار آزاد معتقدند که دولت‌ها باید حداقل به موارد زیر محدود شوند: ایجاد یک سیاست قضائی برای حل و فصل اختلافات، حفظ پایداری پول (مبارزه با تورم)، حفاظت از رقابت در بازار و مصرف‌کنندگان و حفاظت از کشور از طریق دفاع ملی.
این صاحب نظران بر سر لزوم یا عدم لزوم تأمین هزینه‌های جاده‌ها، مدارس، دفاتر پستی، کتابخانه‌ها، مراکز پلیس و ایستگاه‌های آتش‌نشانی با هم اختلاف نظر دارند و برخی از آنان معتقدند که بازار می‌تواند مسائل بیرونی خود را حل کند.
برای اینکه یک اقتصاد به عنوان یک بازار آزاد واقعی در نظر گرفته شود، عوامل کار، کالاها، خدمات و سرمایه باید از حوزه محدودیت‌های دولت و موانع تجاری خارج شوند، به‌طوری‌که بتوانند آزادانه از مرزها بگذرند.
«اقتصاد» معمولاً به کاپیتالیسم مربوط است.
به‌طور کلی اقتصادهای بازار در تصمیم‌گیری از پایین به بالا عمل می‌کنند و اطلاعات ورودی مصرف‌کنندگان در هنگام خرید محصولات در بازار به تولیدکننده می‌رسد. در قرن بیستم برای مدت کوتاهی حتی کشورهایی که خود را سرمایه گرا می‌نامند به فرمان‌های بالا به پایین در بازار روی آوردند و دولت یا تولیدکنندگان تلاش کردند که منابع را به سمت استفاده‌های مفید هدایت کنند. امروزه همه کشورها به نوعی بر بازار کنترل دارند و مسیر آزاد و نامحدود منابع به سمت مشتری با مواردی مانند تعرفه‌ها و یارانه‌ها حذف می‌شود. میلتون فریدمن و بسیاری از اقتصاددان‌های خرد دیگر معتقدند که این‌گونه دخالت‌ها برای منابع ارسالی مزیت دارد و تولید محصولات ممکن است به اندازه عدم تولید آن‌ها به واسطه این محدودیت‌ها ارزش نداشته باشد.
مثال‌هایی از شکست‌های بازار یا تأثیر عوامل بیرونی شامل:
شکست‌های بازار ناشی از عدم دریافت اطلاعات کافی یا مناسب دربارهٔ مواردی مانند قیمت‌ها توسط بازار می‌باشد. مثلاً در حال حاضر بازار به هیچ روشی نمی‌تواند هزینه یا ضرر آلودگی را برای جامعه بفهمد.
دلیل اینکه برخی فکر می‌کنند دخالت دولت به صورت محدود لازم است، همین عوامل می‌باشد. میلتون فریدمن معتقد است که بسیاری از شکست‌های بازار را می‌توان بدون قوانین دولتی و از طریق افشای اطلاعات حل نمود. افشای اطلاعات برای قانون دولت ضروری است، اما نحوه عملکرد کسب و کارها را به‌طور جدی قانونمند نمی‌کند. در عوض، شفافیت اطلاعات به بازار امکان می‌دهد به رفتار آن‌ها واکنش نشان دهد؛ مشتریان می‌توانند با پول‌های خود به کسب و کارها رأی دهند و اطلاعات بهتری دربارهٔ شرکت‌های تولیدکننده به دست می‌آید.
فریدمن همچنین عقیده دارد که برای حل عامل بیرون آلودگی باید مجوز آلودگی ایجاد شود. با فروختن مجوزها به مردم آن‌ها می‌توانند هزینه زیان یا فایده آلودگی را نشان دهند. او معتقد است که این نوع «قوانین» دولتی به جریان بهتر اطلاعات کمک می‌کند. اگر مردم واقعاً برای هوای پاک ارزش قائل باشند، اطلاعات در بازار حس خواهد شد و شرکت‌ها برای دوستی با محیط سریعتر واکنش نشان می‌دهند.
به نظر فریدمن دولت‌ها می‌توانند در حل عوامل بیرونی بازار نقش داشته باشند، اما تنها زمانی که مسائل انتقال اطلاعات را حل کنند، نه اینکه اطلاعات فعلی را پنهان نمایند.
در یک اقتصاد بازار، اگر دولت به فولاد بیشتری نیاز داشته باشد، مالیاتها را جمع آوردی کرده و فولاد را به قیمت بازار خریداری می‌کند. در یک اقتصاد با برنامه، دولتی که فولاد بیشتری می‌خواهد، دستور تولید آن را صادر می‌کند و قیمت آن را خود تعیین می‌نماید.
اقتصادی که در آن هم برنامه‌ریزی مرکزی و هم راهکارهای تولید و توزیع بازار وجود دارد، "اقتصاد مختلط" نامیده می‌شود. اقتصاد بازار سوسیال آلمان یکی از اقتصادهای مختلط با عملکرد خوب است و اقتصاد دانان خرد معتقدند که در مقایسه با اقتصادهای سوسیال تر دیگر مانند انگلستان، این اقتصاد در مدت زیادی از قرن بیستم قیمت‌های آزاد بیشتری داشت.
نقش مناسب دولت در یک اقتصاد بازار همچنان بحث‌انگیز باقی مانده‌است. اغلب حامیان اقتصاد بازار معتقدند که دولت در تعریف و اعمال قوانین اصلی بازار نقش مشروع دارد. پاسخ به سؤال دربارهٔ میزان قدرت دولت در هدایت اقتصاد و رسیدگی به نابرابری‌های ناشی از بازار، بحث برانگیزتر است.
فردریش فان هایک و میلتون فریدمن می‌گویند که آزادی اقتصادی شرط لازم برای ایجاد و حفظ مدنیت و آزادی‌های سیاسی است. آن‌ها معتقدند که این آزادی اقتصادی فقط در یک اقتصاد بازارگرا و به ویژه اقتصاد بازار آزاد محقق می‌شود. اما آن‌ها گمان می‌کنند که آزادی اقتصادی کافی در اقتصادهایی قابل دسترسی است که بازارهای آن از طریق قیمت‌ها و حقوق دارایی خصوصی فعالیت می‌کنند. به عقیده آن‌ها هر چه آزادی اقتصادی بیشتر باشد، آزادی‌های مدنی و سیاسی در جامعه افزایش می‌یابد.
مطالعات انجام شده توسط مؤسسه Fraser حامی بازار آزاد کانادا؛ بنیاد هریتج حامی بازار آزاد آمریکا و وال استریت ژورنال بیان می‌کند که بین آزادی اقتصادی و آزادی‌های سیاسی و مدنی (تا اندازه‌ای که فردریش فان هایک ادعا می‌کند) یک رابطه وجود دارد. آن‌ها با فان هایک در این نکته هم عقیده‌اند که کشورهایی که آزادی اقتصادی را محدود می‌کنند، در نهایت آزادی‌های مدنی و سیاسی را محدود می‌نمایند.
این مناطق ویژه اقتصادی برای کسب و کارها، صنایع، واردات و صادرات محدودیت‌های کمی گذاشته‌اند (از جمله حذف عوارض و سیستم قیمت‌گذاری آزاد). از زمان افتتاح مناطق آزاد تجاری نرخ رشد اقتصادی چین همواره بالای ۸٪ بوده و معمولاً مقدار آن در حدود ۱۲٪ بوده‌است.
این مناطق ویژه اقتصادی (SEZ) با سرمایه‌داری دولتی که در شوروی سابق تجربه شد تفاوت دارد، زیرا مناطق ویژه اقتصادی به سرمایه‌گذاران اجازه می‌دهند که صنایع و دارایی‌های شخصی خود را از کنترل دولت مرکزی خارج ساخته و گسترش دهند.
مناطق ویژه اقتصادی به صورت اقتصاد بازار عمل می‌کنند، در حالیکه سرمایه‌داری دولتی با رویکرد اقتصاد دستوری بالا به پایین فعالیت می‌نماید.
طبق China.org، «پس از افتتاح شنزن (shenzhen) و سه شهر ساحلی دیگر در جنوب چین به عنوان مناطق آزاد اقتصادی و ده‌ها منطقه توسعه اقتصادی و تکنولوژیکی در دهه ۱۹۸۰، کشور در اوایل دهه ۱۹۹۰ پانزده شهر بندی از جمله شانگهای گوانگژو، شنزن و تیانجین را به عنوان منطقه آزاد تجاری اعلام کرد.»
نقدهای مختلفی به بازار، به عنوان اصل سازماندهی یک اقتصاد وارد است. برخی از این نقدها بازارها را به‌طور کامل رد می‌کنند و طرفدار اقتصاد با برنامه هستند (مانند نقدهای طرفداران سوسیالیسم) و برخی فقط می‌خواهند که این بازارها تا حدودی قانونمند شوند (در این میان برخی معتقدند که حرص ذاتاً غیراخلاقی است و برخی نقد علمی دارند).
یک مخالفت علمی مهم این ادعا است که بازارها از طریق عوامل بیرونی (چیزهایی که قیمت بازار آن‌ها را به حساب نمی‌آورد) باعث ویرانی می‌شوند، مثلاً از طریق آلودگی محیط. یک مخالفت دیگر این است که بازارها از طریق ایجاد انحصار بذر نابودی خود را می‌کارند.
برخی از حامیان اقتصادهای بازار معتقدند که دولت‌ها نباید آزادی بازار را کاهش دهند، زیرا آن‌ها بر سر عامل بیرونی بازار و عوامل بیرونی ناشی از دولت اختلاف دارند و نیز بر سر میزان نیاز به دخالت دولت برای حل عوامل بیرونی ناشی از بازار توافق ندارند. دیگران معتقدند که دولت باید برای جلوگیری از شکست بازار ایفای نقش کند و در عین حال ویژگی کلی یک اقتصاد بازار را حفظ نماید.
در مدل اقتصاد بازار سوسیال دولت در جایی مداخله می‌کند که بازار نمی‌تواند نیازهای شرکای خود را برآورده سازد. جان راول یکی از حامیان اصلی این ایده است.
مورد یا همان خنک‌کننده لوله یا استوانه‌ای است مشتمل بر دو لایه که از یکی آب و از دیگری گازهای گرم عبور می‌کند. این دستگاه در میعان گازها به مایعات به کار می‌رود.
طرز عمل :
یک سر جدار داخلی به عنوان ورودی بخارات و سر دیگر آن به عنوان خروجی به کار می‌رود. آب سرد نیز از یک طرف جدار خارجی وارد و از سمت دیگر آن آب گرم خارج می‌شود. سرمای آب باعث تبدیل شدن بخار به مایع می‌شود که از سمت دیگر مورد خارج می‌گردد. مورد به عنوان مثال در عمل جداسازی آب از الکل به کار می‌رود.
مِرک یک شرکت صنایع شیمیایی، داروسازی و الکترونیک آلمانی چندملیتی است. دفتر اصلی این شرکت در شهر دارمشتات قرار دارد و تحت نام EMD Chemicals در آمریکای شمالی نیز فعالیت می‌کند. مرک در سال ۲۰۱۵ شرکت سیگما-آلدریچ را به صورت کامل خریداری کرد.
شرکت مرک توسط فردریش یاکوب مرک در سال ۱۶۶۸ پایه‌گذاری شد و سپس توسط یکی از نوادگان او، امانوئل مرک، در سال ۱۸۱۶ قوت گرفت. مرک قدیمی‌ترین شرکت شیمیایی و دارویی در جهان است. شرکت مرک با فروش سالیانه حدود ۳۵٫۴ میلیارد دلار چهارمین شرکت بزرگ دارویی جهان می‌باشد.
مرک در اروپا، آفریقا، آسیا، اقیانوسیه و آمریکا فعالیت می‌کند. مراکز بزرگ تحقیق و توسعه مرک در دارمشتات، بوستون، توکیو و پکن قرار دارند. مرک از پیشگامان تولید تجاری مرفین در قرن نوزدهم و برای یک زمان انحصار مجازی در کوکائین را در اختیار داشت.
در بخش مواد شیمیایی، کار بر روی رنگدانه‌های اثر در سال ۱۹۵۷ آغاز شد. مثال برای این رنگدانه‌ها رنگدانه‌های اثر آلومینا تحت نام تجاری Xirallic به فروش می‌رساند. ده سال بعد این شرکت درگیر تشکیل بلورهای مایع شد و امروز نقش اصلی این بازار را به خود اختصاص داده‌است. کریستال‌های مایع در حال حاضر بخش عمده‌ای از سود مرک را تشکیل می‌دهند. در حال حاضر آن‌ها رهبری جهان در تولید بلورهای مایع برای تلویزیون تخت و مانیتور را در اختیار دارند و در زمینه شیمی تحلیلی، مرک نقش مهمی در توسعه روش‌ها و مواد کروماتوگرافی ایفا می‌کند.
وایت استرایپس یک گروه راک آمریکایی دو نفره است که در سال ۱۹۹۷ در دیترویت میشیگان تشکیل شد.
از نکات شاخص موسیقی وایت استرایپس، عدم استفاده از گیتار بیس در تنظیم و اجرای آهنگ هایشان است که جزو سازهای اصلی در ژانر راک و زیرشاخه‌های آن به شمار می‌آید.
بعضی آنها را مینی‌مالیست نیز خوانده‌اند.
فرانتز هرمان شولتزه-دلیچ (۱۸۰۸–۱۸۸۳) از بنیان‌گذاران تعاون‌گرایی مدرن بود.
او پایه‌گذار قانون تعاونی آلمان نیز بوده‌است. او بر حق مشارکت اعضا در مدیریت تعاونی‌ها (اصل دموکراسی مستقیم) تأکید داشت.
شولتز دلیچ به عنوان یک لیبرال که هم با لیبرالیستهای منچستر و هم با سوسیالیستها مخالف بود، رهیافتی معتدل را بین فردگرایی و جمع گرایی انتخاب کرد.
او عامل اعتماد به توانایی‌ها و نیز اجتماع افراد برای تقویت موقعیت‌های فردی شان را به عنوان اصل بنیادین شرکت‌های تعاونی جدید کشف کرد.
خودیاری متقابل و آزادانه، مسوولیت پذیری فردی و همبستگی افراد ذی‌نفع در زمرهٔ عقایدی بودند که تلاش‌های تعاونی شولتز دلیج بر پایهٔ آن هااستوار شده بودند.
تعاونی‌های شولتسه دلیچ و فردریش ویلهلم رایفایزن Friedrich Wilhelm Reiffeisen بر مبنای اصل عضویت و انصراف اختیاری اعضا در شرکت‌های تعاونی ایجاد شده بودند؛ تعاونی‌هایی که اساساً نقش کمکی و تکمیلی داشتند، به گونه‌ای که اعضا قسمت‌های معینی از محصولات خود را از طریق آنان عرضه می‌کردند.
انواع جدید سازمان‌های تعاونی که شولتز دلیج و رایفایزن ایجاد نمودند (مانند تعاونی‌های اعتبار تک منظوره و تعاونی‌های اعتبار فروش کالا و تعاونی‌های تأمین نیاز تجار و پیشه وران) موفقیت‌های آغازین آنان بود و بعدها به عنوان الگویی برای سالیان بعدی مورد استفاده قرار گرفت.
شولتز دلیچ در سال ۱۸۴۹ " تعاونی‌های مواد اولیه " را برای پینه دوزها و نجاران در زادگاهش دایر نمود. این‌ها در واقع، نخستین تعاونی‌های خرید کالا بودند. به دنبال این اقدامات در سال ۱۸۵۰ " موسسه وام‌های اشتراکی " که در سال ۱۸۵۲ مورد تجدید ساختار قرار گرفت، تشکیل شد. هنگامی که شولتز دلیش، تجارب اولیه خود را به صورت مکتوب در می‌آورد، نام " بانک مردم " را برای آن‌ها برگزید.
دلیچ در سال ۱۸۵۹ اداره مرکزی موسسات وام و اعتبارات اشتراکی آلمان را بنانهاد و خود مدیریت آن را به عهده گرفت.
وی در تلاش برای تحکیم جایگاه قانونی شرکت‌های تعاونی که او به عنوان یک شکل متمایز و جدید از سازمان‌های تجاری ایجاد نموده بود، موفق شد قانون ویژه در زمینه شرکت‌های تعاونی به تصویب برساند. این قانون برای نخستین بار در سال ۱۸۶۷ در پروس، در سال ۱۸۶۸ در شمال آلمان و در نهایت در سال ۱۸۷۱ در کل آلمان به اجرا درآمد.
عقیده اساسی شولتز دلیتچ در شرکت‌های تعاونی اعتبار بر اصل عدم تمرکز استوار بود. وی معتقد به یک شرکت بسیار وسیع و پراکنده بود که تمام اجزای آن هرکدام یک شرکت اعتباری کامل و مستقل باشند.
اصول مکتب شولتز رامی توان به شرح زیر خلاصه کرد:
اصولی که شولتز دلیش پایه‌گذاری کرد به علت آسانی طرز کار و انطباق با واقعیات زندگی و احتیاجات طبقات کم درآمد نظر و مورد استقبال شدید مردم قرار گرفت.
اُمگاتی یکی از ابزارهای ترجمه به کمک رایانه است؛ که با استفاده از زبان برنامه‌نویسی جاوا طراحی شده‌است. این برنامه، برنامه‌ای رایگان است؛ که در ابتدا توسط کیث گادفری در سال ۲۰۰۰ طراحی شد؛ و کار توسعه آن هم‌اکنون بر عهده تیمی به رهبری ماکسیم میخالچوک است.
امگاتی برای مترجمان حرفه‌ای طراحی شده‌است. برخی از ویژگی‌های این نرم‌افزار عبارت‌اند از تقطیع واژگانی بر طبق خواسته کاربر با استفاده از اصطلاحات معمول، حافظه ترجمه (translation memory)، تطبیق غیر دقیق (fuzzy matching)، تطبیق تولیدی (match propagation)، تطبیق بر اساس واژه‌نامه (glossary matching)، جستجوی متن در حافظه‌های ترجمه‌ای و جستجوی واژه‌های کلیدی در منابع.
این برنامه برای اجرا نیازمند برنامه جاوا ۱٫۴ است؛ که برای سیستم‌عامل‌های لینوکس، مک اواس (Mac OS X) و ویندوز ۹۸ مایکروسافت یا بالاتر موجود است.
امگا تی برای اولین بار توسط کیت گادفری در سال ۲۰۰۰ طراحی شد. موتور اصلی این برنامه ابتدا در ++C نوشته شد، اما اولین نسخه عمومی آن که در فوریه ۲۰۰۱ عرضه شد در جاوا بود.
اولین نمونه جاوای این برنامه از یک قالب اختصاصی حافظه ترجمه‌ای استفاده می‌کرد و برای اجرا نیازمند جاوا ۱٫۳ بود. این نمونه می‌توانست متون یونیکد، متون ساده و اچ‌تی‌ام‌ال را پشتیبانی کند تنها تقطیع ستونی می‌کرد (اغلب تقطیع پاراگراف).
جدیدترین نسخه ثابت این برنامه اکنون نسخه ۱٫۴٫۵ است که قالب‌های متن اصلی بیشتری را پشتیبانی می‌کند و میانای کاربر آن هم ساده‌تر است، اما قابلیت تقطیع آن هنوز به صورت ستونی است. نسخه جدید 1.6 RC 12a که اکنون در حال انتشار است، ویژگی‌های جدید بسیاری دارد و ایرادهای آن هم کمتر است. برخی از این ویژگی‌های جدید عبارت‌اند از قواعد تقطیع انعطاف‌پذیر که تقطیع جمله‌ای را امکان‌پذیر می‌سازد، وارد کردن بهتر TMX (تا اندازه 1.4b level1)، پشتیبانی داک‌بوک، و میانای جدید گرافیکی کاربر.
ابتدا کاربر متن مبدأ، حافظه‌های ترجمه‌ای موجود و واژه‌نامه‌ها را در پوشه فرعی مخصوص پروژه ترجمه قرار می‌دهد. هنگامیکه پروژه را «باز» می‌کنید، امگا تی متون قابل ترجمه را از میان تمامی متون جدا می‌کند. با ترجمه هر قسمت امگا تی قسمت ترجمه شده را به حافظه ترجمه‌ای اضافه می‌کند. در نهایت امگا تی متن نهایی را از طریق تلفیق حافظه با متن مبدأ به وجود می‌آورد.
در طول ترجمه تطبیق‌های غیر دقیق و تطبیق‌های واژه‌نامه‌ای برای واحدی که برای ترجمه باز شده‌است، در پنجره کناری که مخصوص نمایش تطبیق/واژه‌نامه است نمایش داده می‌شود. مترجم سپس می‌تواند با استفاده از کلیدهای فوری صفحه کلید، تطابیق غیر دقیق را در متن وارد کند. تطابیق غیر دقیق را می‌توان به صورت خودکار نیز به متن اضافه کرد.
مترجم می‌تواند هر زمان که بخواهد در حالیکه یک پروژه باز است، متن دیگری را با استفاده از قسمت نمایش پوشه‌های پروژه باز کند. او همچنین می‌تواند در حالیکه مشغول به کار بر روی یک واحد است با استفاده از کلیدهای فوری یا دابل کلیک، واحد دیگری را که مناسب می‌داند باز کند.
هر زمان که متن مبدأ دیگری، حافظه‌های ترجمه‌ای یا واژه‌نامه‌ای جدید به پروژه اضافه می‌شود یا تغییری به صورت دستی در آن پرونده‌ها صورت می‌گیرد، مترجم باید دوباره پروژه را در امگا تی باز کند تا امگا تی بتواند واحدهای اضافه شده جدید را تشخیص دهد. همچنین در صورتی که در حال ترجمه، تغییری در قواعد تقطیع صورت گیرد، پروژه باید دوباره در امگا تی باز شود.
مترجمانی که از ابزارهای مختلف ترجمه به کمک رایانه استفاده می‌کنند تنها در ۲ صورت می‌توانند حافظه‌های خود در اختیار یکدیگر بگذارند: ۱)یکی یا هر دو برنامه می‌توانند قالب مخصوص برنامه دیگر را وارد/صادر کنند. ۲) هر دو برنامه می‌توانند یک قالب میانه را وارد/صادر کنند. امگا تی قادر به انجام روش دوم است. این برنامه قادر است قالب میانه استاندارد در این صنعت که TMX (تبادل حافظه ترجمه‌ای) است را وارد/صادر کند.
پرونده‌های واژه‌نامه امگا تی، پرونده‌های متنی ساده با قالب جدولی هستند که در آن‌ها متن مبدأ در ردیف اول و متن مقصد در ردیف دوم قرار می‌گیرد. امگا تی ردیف‌های اضافی را نادیده می‌گیرد و از آن‌ها می‌توان برای هر کاری (مثلاً توضیحات کاربر) استفاده کرد. امگاتی قالب واژه‌نامه استاندارد TBX که توسط LISALISA- سازمان استانداردهای صنعت بومی‌سازی تولید شده‌است را پشتیبانی نمی‌کند.
امگا تی می‌تواند قالب‌های زیر را ترجمه کند: پرونده‌های متنی (هر قالب متنی که در جاوا خوانده می‌شود) که توسط برنامه‌هایی مثل یونی‌کد، HTML/اکس‌اچ‌تی‌ام‌ال رمز گذاری شده‌اند، پرونده‌های جاوا، StarOffice، اپن‌آفیس و سندباز (اودی‌اف)، پرونده‌های داک‌بوک، پرونده‌های Portable Object و پرونده‌هایی با ساختار «Key=Value». امگا تی همچنین قابلیت اجرای پرونده‌هایی را دارد که با استفاده از متون تگ گذاری شده به همانگونه‌ای که دیگر ابزارهای حافظه ترجمه‌ای انجام می‌دهند، قالب شده‌اند.
امگا تی نمی‌تواند مستقیماً قالب‌های Word، Excel و PowerPointاز برنامه‌های مایکروسافت آفیس را پشتیبانی کند. با این حال پرونده‌های مایکروسافت آفیس را به خوبی می‌توان با استفاده از OpenOffice.org 2.0OpenOffice.org- برنامه رایگان آفیس که فیلترهای تبدیل به و از بسیاری از قالب‌های پرونده‌های مایکروسافت آفیس که امگا تی آن‌ها را پشتیبانی می‌کند را فراهم می‌کند- تبدبل می‌کند.
پرونده‌هایی با قالب‌هایی مثل لاتک، TeX, POD و غیره را به راحتی می‌توان با استفاده از po4a utilitypo4a —ابزار تبدیل به و از قالب Portable Object - به Portable Object تبدیل کرد.
امگا تی همچنین رسماً قالب‌های WordML، ExcelML و Latex یا قالب‌های بومی‌سازی مثل پرونده‌های تمیز نشده ترادوس (Trados uncleaned files) یا پرونده‌های XLIFF را پشتیبانی نمی‌کند. اما این قالب‌ها را می‌توان در امگا تی با تغییر قواعد تقطیع یا تغییرات جزئی در کدگذاری‌ها ترجمه کرد.
امگا تی می‌تواند TMX نسخه 1.4b level ۱ را صادر/وارد کند (به عبارت دیگر امگا تی قادر به حفظ اطلاعات متنی است، اما قالب‌های علامت گذاری شده را نمی‌تواند حفظ کند). برای واژه‌نامه‌ها امگا تی از پرونده‌های متنی ساده با قالب جدولی استفاده می‌کند.
حافظه ترجمه‌ای داخلی امگا تی برای کاربران قابل مشاهده نیست، اما هر بار که پروژه ترجمه به صورت خودکار ذخیره می‌شود (این کار پس از هر ۵ قسمت انجام می‌شود)، تمامی واحدهای ترجمه‌ای جدید یا بروز شده وارد شده و به دو حافظه TMX خارجی افزوده می‌شوند.
از این دو، یکی به شکل استاندارد نیست و قابل استفاده برای کاربران امگا تی نمی‌باشد، زیرا دارای قالب نحو علامت‌گذاری برای اسناد تک‌گذاری شده‌است که مخصوص به برنامه امگا تی است. دومی در قالب استاندارد است و قالب علامت گذاری شده ندارد، زیرا برای تبادل با کاربران انواع دیگر ابزارهای حافظه ترجمه‌ای تهیه شده‌است.
هنگامیکه برنامه امگا تی را باز می‌کنید، همراه آن یک راهنما نیز باز می‌شود. راهنمای کامل کاربر این برنامه که توسط مارک پرایر تهیه شده در بسته نصب امگا تی تعبیه شده‌است. هر دوی راهنماها به چندین زبان ترجمه شده‌اند. مارک پرایر همچنین راهنمای ASAD را نوشته‌است که در بر گیرنده اطلاعات اضافی (بعلاوه اطلاعات قدیمی در مورد نسخه‌های قبلی امگا تی) برای کاربران حرفه‌ایست. راهنمایی‌های آرشیو شده گروه‌کاربران امگا تی نیز برای همه کاربران قابل استفاده و جستجوست.
کار توسعه کدها هم‌اکنون بر عهده تیمی به رهبری ماکسیم مایخالچوک است. دیگر کسانی که هم‌اکنون به توسعه کدها کمک می‌کنند عبارت‌اند از ساشا چوا، کیم برونینگ، هنری پیچ‌فرز و بنیامین سیبند. کار این افراد پاسخ‌گویی به گزارش‌ها موارد خطای نرم‌افزار و نیاز برای نرم‌افزار بروز شده‌است.
میانای کاربر امگا تی و مجموعه اسناد این نرم‌افزار نیز به چندین زبان ترجمه شده‌است. نمونه‌های بومی سازی شده نسخه ۱٫۴٫۵ از این نرم‌افزار عبارت‌اند از:
بلاروسی،
اسپرانتو،
فرانسوی،
آلمانی،
ایتالیایی،
ژاپنی،
روسی و
اسپانیایی