moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
ماهی حدود نود درصد رژیم غذایی آن‌ها را تشکیل می‌دهد. تقریباً چهار دقیقه طول می‌کشد تا آن‌ها یک ماهی تقریباً با وزن ۵۰۰ گرم را بخورند. گاهی ماهی را از عقاب‌های دریایی که کوچکتر هستند، می‌ربایند. در گذشته تعداد زیادی از آن‌ها توسط مزرعه‌داران و کشاورزان کشته شدند؛ زیرا عقاب‌های سرسفید به جوجه‌ها و بره‌ها و سایر جانوران اهلی حمله کرده و آن‌ها را شکار می‌کردند. این پرنده برای شکار به منطقهٔ بسیار وسیعی نیاز دارد و می‌تواند شکارهایی با وزن دو کیلوگرم را به‌راحتی به چنگال گرفته و با خود ببرد. آن‌ها می‌توانند به آرامی از بالا به شکار خود نزدیک شده و به‌طور ناگهانی آن‌ها را با چنگال خود ببرد. چنگال‌های قوی آن یک مکانیسم خاص قفل شدن دارد که به محض تماس چنگال با شکار فعال می‌شود و تا وقتی پرنده چنگال‌های خود را بر روی یک سطح سخت فشار نداده باز نمی‌شوند. عقاب‌های سرسفید شناگران ماهری هستند؛ و برای گرفتن ماهی بزرگ می‌توانند داخل آب شده و شنا کنند.
این پرنده مقدار زیادی از زمان خود را صرف استراحت می‌کند؛ زیرا هنگام شکار می‌بایست انرژی زیادی را صرف کند. حدوداً از هر ۱۸ حمله فقط یکی از آن‌ها موفقیت‌آمیز است. آن‌ها برای محافظت از شکار خود بال‌های خود را به صورت چتر بر روی آن باز می‌کنند؛ و هنگام خوردن شکار با یک چنگال آن را نگه می‌دارند و با دیگری آن را پاره کرده و می‌خورند. پس از مدّتی قسمت‌های غیرقابل هضم غذای خود را به دهان برگردانده و بیرون می‌ریزند.
آن‌ها برای زنده ماندن نیازی به خوردن روزانه غذا ندارند. زمانی که رودخانه‌های محل زندگی آن‌ها یخ می‌بندند، به مناطقی مانند نواحی مجاور سدها مهاجرت می‌کنند؛ زیرا آب این نواحی یخ نمی‌بندد. الگوی پرواز آن‌ها توسط جریان‌های هوایی تعیین می‌شود. عقاب‌هایی که تازه مستقل شده‌اند به تنهایی مهاجرت می‌کنند. این عقاب‌ها در پاییز به مناطق گرم‌تر که غذا فراوان‌تر است مهاجرت می‌کنند و در بهار برای لانه‌سازی به مناطق شمالی می‌روند. آن‌ها در طول روز و با سرعت ۵۰ کیلومتر بر ساعت پرواز می‌کنند این عمل معمولاً به صورت گروهی انجام گرفته و هر پرنده با دیگری حدود یک کیلومتر فاصله را حفظ می‌کند، که در این حالت طول پرواز آن‌ها به سی تا ۵۰ کیلومتر می‌رسد. البته تمام عقاب‌ها سرسفید مهاجرت نمی‌کنند. برای مثال گونه‌ای در ناحیه فلوریدا وجود دارد که تمام سال را در همان منطقه زندگی می‌کند.
در فصل تولیدمثل، عقاب‌ها ترجیح می‌دهند که ماهی‌های بزرگتر را شکار کنند و در فصل‌های به‌جز تولیدمثل دزدیدن غذای دیگر جانوران رواج بیشتری دارد و در فصل زمستان مرده‌خواری نیز در میان آن‌ها بیشتر دیده می‌شود.
گاهی دیده می‌شود که عقاب‌های سرسفید به‌طور اشتراکی به شکار می‌پردازند. اگر شکار کوچک باشد ممکن است که آن را در حین پرواز بخورند. اگر یک لاشهٔ بزرگ پیدا کنند، ممکن است روزهای متوالی از آن تغذیه نمایند.
عقاب‌های سرسفید در حالت عادی طول عمری در حدود سی تا چهل سال دارند و در اسارت ممکن است بیشتر نیز عمر کنند. عمر متوسط آن‌ها ۱۵ الی ۲۰ سال است. تعداد زیادی از آن‌ها شکار می‌شوند. تعدادی هم بر اثر شوک الکتریکی که در اثر نشستن روی سیم و کابل برق به وجود می‌آید می‌میرند. در برخی نقاط از گوشت‌های مسموم برای از بین بردن روباه استفاده می‌شود. عقاب‌های سرسفید نیز این روباه‌ها را شکار کرده و می‌خورند که منجر به مرگ آن‌ها می‌شود.
عموماً یک جفت نر و ماده تمام عمر را با هم زندگی می‌کنند. آشیانه این عقاب پر از شاخه‌های کوچک، خزه و علف تشکیل می‌شود که عمق آن حدود ۶۰ سانتی‌متر است و قطر آن حدود ۱٫۵ متر می‌باشد. آن‌ها آشیانه خود را بر بالای درختان می‌سازند و هر ساله آن را تعمیر می‌کنند. شکل لانه با توجه به نوع تکه‌های چوب مورد استفاده فرق می‌کند. اگر از شاخه‌های بلند استفاده شود، شکل لانه مخروطی شکل است. اگر از شاخه‌های خمیده استفاده شود، شکل لانه مسطح و اگر شاخه‌های کوچک استفاده شود، لانه به شکل پیاله خواهد بود. آن‌ها عموماً در همسایگی محل تولد خود لانه‌سازی می‌کند و برای ساختن یک آشیانه مدت زمانی حدود ۲۰ هفته نیاز دارد.
عقاب‌های سرسفید در حدود چهار تا پنج سالگی از نظر جنسی بالغ می‌شود و در این هنگام به دنبال جفت می‌گردند. فصل جفت‌گیری بستگی به ناحیه‌ای دارد که عقاب‌ها در آن زندگی می‌کنند. ممکن است که یک جفت به‌طور اختیاری در یک سال معین جفت‌گیری نکنند. این تصمیم‌گیری غریزی بوده و بر اساس عواملی همچون شرایط آب و هوایی دسترسی به غذا و نیز در دسترس بودن مکان برای لانه‌سازی صورت می‌گیرد.
عقاب ماده یک تا سه تخم می‌گذارد. رنگ تخم‌ها سفید خال‌خالی یا زرد نخودی می‌باشد؛ که فرم و اندازه آن‌ها مانند تخم غاز است. در طول مدتی که ماده بر روی تخم‌ها می‌خوابد، پرندهٔ نر شاخه‌های تازه جوانه‌زده را به لانه می‌آورد. این امر ممکن است برای از بین بردن بوی بد لانه یا ایجاد سایه صورت بپذیرد. والدین در تمام کارها شریک هستند. شکار و خوابیدن روی تخم و نگهداری از جوجه‌ها به صورت اشتراکی انجام می‌شود. با وجود این، پرندهٔ ماده بیشترین کار را برای لانه‌سازی انجام می‌دهد. همواره یکی از والدین در لانه حضور دارد. پرندهٔ نر اغلب سر ماهی را خورده و مابقی را به لانه می‌آورد. از سوی دیگر پرندهٔ نر نیز مدتی بر روی تخم‌ها می‌خوابد. در این مدت پرندهٔ ماده به شکار و تمیزی می‌پردازد. محیط زندگی عقاب باید کاملاً آرام باشد. اگر برای آن‌ها مزاحمت ایجاد شود آن‌ها لانه را ترک خواهند کرد.
آپاچی یا اِپَچی نام گروهی از مردمان بومی آمریکای شمالی در ایالت‌های جنوب غربی آمریکا است. آپاچی‌ها اصالتاً سرخ‌پوست هستند. این واژه به معنای «مرد جنگجو» است. تعداد آپاچی‌ها در اواخر سدهٔ ۲۰ میلادی حدود ۲۲ هزار نفر بوده و در گذشته از طریق شکار گاومیش، برداشت گیاهان وحشی خوراکی، کشت ذرت و حمله به سایر قبیله‌ها در غرب آمریکا امرار معاش می‌کردند.
آپاچی‌ها که از لحاظ فرهنگی به آپاچی‌های غربی و شرقی تقسیم می‌شدند همراه همسایگان خود، قبیلهٔ ناواهو، بازمانده‌های سرخ‌پوستان اتابسکی زبان به‌شمار می‌روند، که در سال ۱۰۰۰ میلادی از کانادا به جنوب غربی ایالات متحده کوچ کردند. در سده‌های ۱۸ و ۱۹ میلادی به «جنگجویان سوارکار» شهرت داشتند. آپاچی‌ها اکنون در قرارگاه آریزونا، جنوب غربی اکلاهاما و نیومکزیکو زندگی می‌کنند. رهبران آپاچی از قبیل کوچیس ، مانگاس کولوراداس، جرونیمو و ویکتوریو در نیمهٔ دوم سدهٔ ۱۹ چهره‌های شاخصی بودند. کوچیس شدیدترین نبردهای سرخ‌پوستان را علیه سفیدپوستان آمریکا در ۱۸۶۱ آغاز کرد. در فاصلهٔ سال‌های ۱۸۷۱ تا ۱۸۷۳ شمار زیادی از آپاچی‌ها تسلیم و به قرارگاه‌هایی در آریزونا فرستاده شدند. اما شمار بیشتری از مستقر شدن سر باز زدند و تا ۱۸۸۶ که جنگجویان باقی‌مانده تسلیم شدند؛ نبرد آن‌ها به رهبری جرونیمو و ویکتوریو ادامه یافت. قبیلهٔ چیریکائوئا به رهبری جرونیمو به فلوریدا و سپس آلاباما و در سال ۱۹۱۳ به اوکلاهما یا نیومکزیکو رفتند. به مرور آپاچی‌های شرقی در قرارگاه نیومکزیکو و آپاچی‌های غربی در قرارگاه‌های مرکز شرقی آریزونا مستقر شدند. بزرگ‌ترین قرارگاه در آریزونا قرارگاه سان کارلوس سرخ‌پوستان آپاچی تأسیس در ۱۸۷۱ (جمعیت ۱۰٬۵۰۰ نفر در ۱۹۹۴) و قرارگاه فورت سرخ‌پوستان آپاچی (جمعیت ۱۲ هزار نفر در ۱۹۹۴) بودند که ۱٫۶ میلیون جریب وسعت این قرارگاه‌ها است.
زیرو ۷ از گروه‌های سبک موسیقی تریپ-هاپ و داون تمپو است.
خاستگاه آن‌ها شهر لندن است و در سال ۲۰۰۷ نامزد دریافت یک جایزهٔ گرمی شده‌اند.
رود پوتوماک از رودهای مهم ایالات متحده آمریکا و رودی‌ست که از واشینگتن دی سی می‌گذرد.
این رود از ایالات مریلند، ویرجینیا، و ویرجینیای باختری عبور می‌کند.
این رود ۶۶۵ کیلومتر طول داشته و به خلیج چساپیک می‌ریزد.
ماهواره‌بر سفیر، اولین موشک ماهواره‌بر ساخت ایران بود که ماهواره امید را در بهمن ۱۳۸۷ در مدار نزدیک زمین با حضیض ۲۴۵ کیلومتری قرار داد. با ساخت این موشک ایران به عنوان نهمین کشور جهان با توانمندی ارسال ماهواره به فضا تبدیل شد.
سیمرغ یک ماهواره‌بر بزرگتر مبتنی بر فناوری‌های سفیر است که جایگزین سفیر شده است و گاهی به آن به عنوان «سفیر-۲» نیز اشاره می شود.
طول مهواره‌بر سفیر ۲۲ متر، قطر آن ۱٫۲۵ متر و وزن پرتابی آن ۲۶ تن می‌باشد. این ماهواره‌بر متشکل از دو مرحله است؛ مرحله اول آن از یک موتور تیپ ندونگ/شهاب-۳ با ترکیب سوخت (\NO) و قدرت رانش ۳۷ تن بهره می‌برد، مرحله دوم ماهواره‌بر از یک جفت موتور کوچک تر (که در اصل موتور های vernier یا هدایتی موشک آر-۲۷ شوروی هستند) که از همان سوخت مرحله اول استفاده میکنند و قدرت رانش۳٫۵ تنی را دارند بهره می‌برد.این چینش مراحل قابلیت قرار دادن محموله‌ای ۵۰ کیلویی در مدار نزدیک زمین را به ماهواره‌بر سفیر میدهد.
ماهواره‌بر سفیر دارای بیش از ۱۰ هزار نوع قطعه در اجزای مختلف اعم از موتور، بدنه، هدایت و کنترل است که کارشناسان رشته‌های مختلف دانشگاهی طی ۱۰ سال ساخت تمامی اجزای آن را بومی کرده‌اند.
کاوشگر موشک ژرفاسنجی بود که برای هموارسازی و میسر کردن پرتاب سفیر، در ۱۵ بهمن ۱۳۸۶ برای پروازی زیرمدازی پرتاب شد. بنا بر اطلاعات موجود این موشک تا ارتفاع دستکم ۲۰۰ کیلومتری پرواز کرده و در تمام مسیر با حفظ ارتباط با ایستگاه های زمینی داده های تولید شده توسط حسگرهای موجود در خود را منتقل کرده است تا آزمایش های محیطی در شرایطی که ماهواره امید قرار بود حمل شود به انجام رسیده و در نتیجه آن آخرین اصلاحات روی ماهواره به انجام برسد. در واقع هدف از پرتاب کاوشگر۱ آزمایش و سنجش کارکرد مطلوب آن در حمل ماهواره و وضعیت رخ دهنده برای زیر سامانه‌های ماهواره در شتاب بالا، شرایط دما و خلأ است.
ماهواره‌بر سفیر در دو نسل ساخته شده که به نام‌های ۱-آ و ۱-ب شناخته می‌شوند. ماهواره‌بر سفیر ۱-آ از بهینه‌سازی موتور ترمزی مرحله دوم، سیستم جداسازی ماهواره، حسگرها و سیستم تله‌متری، تجهیزات زمینی و هدایت و کنترل و پایگاه پرتاب با افزایش ارتفاع حضیض مداری از ۲۵۰ کیلومتر به ۲۷۵ کیلومتر بهره می‌برد.ماهواره‌برهای ایرانی خبرگزاری دانشجویان ایرانماهواره بر سفیر خبرگزاری جمهوری اسلامی
ماهواره‌بر سفیر ۱-ب نسل تکمیل‌شده این ماهواره‌بر است که نیروی پیشران موتور آن از ۳۲ تن به ۳۷ تن افزایش یافته و همچنین موتور های مرحله دوم آن نیز بهینه‌سازی شده و قابلیت جهت دهی رانش به آنها اضافه گردیده است. در نتیجه قابلیت حمل ماهواره تا وزن ۵۰ کیلوگرم در مدار بیضوی ۳۰۰-۴۵۰ کیلومتری ارتقا یافته است.خانواده ماهواره‌برهای 'سفیر' را بهتر بشناسید مشرقنگاهی به توانمندی ایران در بخش موشک های ماهواره‌ بر و نظامی شبکه خبر
در حین معرفی ماهواره‌بر ذوالجناح در برنامه چرخ صدا و سیما،سید احمد حسینی، سخنگوی فضایی وزارت دفاع اعلام کرد که ماهواره‌بر سفیر هم اکنون بازنشسته شده است و دیگر برنامه ای برای پرتاب آن وجود ندارد.
رصدخانه آپاچی پوینت یک مرکز رصد نجوم در کشور آمریکا در نیومکزیکو است.
این رصدخانه در ارتفاع ۲۷۸۸ متری، و در شمال کوه‌های گوادالوپه قرار دارد.
تلسکوپ نقشه‌برداری آسمانی دیجیتال اسلون در این مرکز قرار دارد.Sloan Digital Sky Survey
پایگاه فضایی پـِلِسِتْسْک (به روسی: Плесецк космодром) یک پایگاه فضایی در کشور روسیه است که در استان آرخانگلسک در حدود ۸۰۰ کیلومتری شمال مسکو واقع شده است.
این پایگاه در زمان شوروی برای پرتاب موشک‌های بالیستیک قاره‌پیما ساخته شد. ساخت پایگاه در سال ۱۹۵۷ آغاز شد و با تکمیل در سال ۱۹۵۹ برای پرتاب موشک‌های قاره‌پیمای خانواده آر-۷ آماده شد. شهرکی به نام میرنی (به روسی: Мирный) به معنای «صلح‌آمیز» برای اسکان مهندسان و کارمندان پایگاه در نزدیکی این پایگاه احداث شده بود. این پایگاه رکورددار بیشترین تعداد پرتاب موشکی جهان است؛ از سال ۱۹۵۹ تا ۱۹۹۷ یعنی طی دوره‌ای ۳۸ ساله، تعداد ۱۵۰۰ پرواز موشکی از این پایگاه انجام گرفته است. گرچه از زمان فروپاشی شوروی استفاده از این پایگاه کاهش داشته است.
پایگاه فضایی پلستسک یکی از اسرار نظامی دولت شوروی بود و به مدت یک دهه کسی از وجود آن مطلع نبود. در سال ۱۹۶۶ میلادی، یک آموزگار فیزیک بریتانیایی به نام جفری پری به کمک دانش‌آموزانش مدار ماهواره روسی کاسموس ۱۱۲ را به‌دقت بررسی کردند و نتیجه گرفتند که این ماهواره نمی‌توانسته از پایگاه فضایی بایکونور به فضا پرتاب شده باشد. پس از پایان جنگ سرد مشخص شد که سازمان سیا در دهه ۱۹۵۰ میلادی به وجود تشکیلات پرتاب موشکی در این منطقه پی برده بوده است. دولت شوروی در سال ۱۹۸۳ رسماً وجود این پایگاه را تأیید کرد.
یک کاوشگر ایرانی با نام کاوشگر سینا از طریق پایگاه فضایی پلستسک به فضا فرستاده شده است.
Wikipedia contributors, "Plesetsk Cosmodrome," Wikipedia, The Free Encyclopedia, (accessed February 4, 2008).
جمینای ۸ یکی از پروژه‌های فضایی ناسا بود.
این مأموریت ناسا در سال ۱۹۶۶ بوقوع پیوست، و دو فضانورد داشت.
Wikipedia contributors, «Gemini 8،» Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Gemini_8&oldid=189005888 (accessed February 4, 2008).
جمینای ۶-آ یکی از پروژه‌های فضایی ناسا بود.
این مأموریت ناسا در سال ۱۹۶۵ بوقوع پیوست، و دو فضانورد داشت.
جمینای ۶-آ پنجمین پرواز جمینی با خدمه، سیزدهمین پرواز آمریکایی با خدمه و بیست و یکمین پرواز فضایی با خدمه تمام دوران (شامل دو پرواز X-۱۵ بیش از ۱۰۰ کیلومتر (۵۴ مایل دریایی)) بود.
Wikipedia contributors, "Gemini 6A," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Gemini_6A&oldid=189007686 (accessed February 4, 2008).
جمینای ۷ یکی از پروژه‌های فضایی ناسا بود.
Wikipedia contributors, «Gemini 7،» Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Gemini_7&oldid=189007588 (accessed February 4, 2008).
جمینای ۵ یکی از پروژه‌های فضایی ناسا بود.
Wikipedia contributors, «Gemini 5،» Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Gemini_5&oldid=189008138 (accessed February 4, 2008).
جمینای ۴ یکی از پروژه‌های فضایی ناسا بود.
Wikipedia contributors, «Gemini 4،» Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Gemini_4&oldid=189008409 (accessed February 4, 2008).
جمینای ۳ یکی از پروژه‌های فضایی ناسا بود.
Wikipedia contributors, «Gemini 3،» Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Gemini_3&oldid=189008722 (accessed February 4, 2008).
جمینای ۲ یکی از پروژه‌های فضایی ناسا بود.
Wikipedia contributors, «Gemini 2،» Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Gemini_2&oldid=189009117 (accessed February 4, 2008).
جمینای ۱ اولین مأموریت در پروژه جمینای ناسا بود."جمینای ۱". آرشیو هماهنگ داده‌های علوم فضایی ناسا. بازبینی شده در ۲۸ ژوئن ۲۰۱۸. یک پرواز آزمایشی بدون خدمه که هدف اصلی آن آزمایش یکپارچگی ساختاری فضاپیمای جدید و وسیله پرتاب اصلاح شده بود. همچنین این اولین آزمایش سیستم‌های ردیابی و ارتباطی جدید برای پروژه جمینای بود و آموزش خدمه پشتیبانی زمینی را برای اولین مأموریت‌های با خدمه ارائه کرد."جمینای ۱". صفحه فضایی گانتر ۱۱ دسامبر ۲۰۱۷. بازبینی شده در ۱۵ اکتبر ۲۰۱۲.
این مأموریت ابتدا برای پرتاب در دسامبر ۱۹۶۳ برنامه‌ریزی شده بود، مشکلات در توسعه فضاپیما و تقویت کننده آن باعث تأخیر چهارماهه شد. جمینای ۱ در ۸ آوریل ۱۹۶۴ از در کیپ کندی (کاناورال کنونی)، فلوریدا پرتاب شد. فضاپیما به مرحله دوم موشک متصل بود. این مأموریت در حالی که داده‌های آزمایشی گرفته شد، به مدت چهار روز در مدار زمین بود، اما فضاپیما تقریباً ۶۴ دور تا زمان فروپاشی مدارش به دلیل کشش اتمسفر به دور زمین چرخید. این فضاپیما برای بازیابی در نظر گرفته نشده بود، و سوراخ‌هایی در سپر حرارتی آن ایجاد شد تا اطمینان حاصل شود که در صورت ورود مجدد به جو زمین جان سالم به در نخواهد برد.
آزمایش سیستم‌ها، از جمله وسیله نقلیه پرتاب و فرود، موفقیت‌آمیز بود.
پرواز آزمایشی بعدی این مأموریت نیز نیز بدون سرنشین خواهد بود
مشارکت کنندگان ویکی‌پدیا، "جمینای ۱"، ویکی‌پدیا، دایرةالمعارف آزاد، http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Gemini_1&oldid=189009371 (فوریه دسترسی پیدا کرد ۴, ۲۰۰۸).
جمینای ۹-آ یکی از مأموریت‌های فضایی ناسا بود. جمینای ۹-آ هفتمین مأموریت سرنشین‌دار در پروژه جمینای بود.
این مأموریت ناسا در ۱۷ مه ۱۹۶۶ انجام شد و دو فضانورد داشت.
هدف این مأموریت نیز همانند مأموریت جمینای ۸، اتصال به فضاپیمای بی‌سرنشین آگینا بود، ولی به خاطر کارکرد نادرست راکت اطلس جمینای ۹آ نتوانست به مدار حول زمین برسد.
گردونه جمینای ۹-آ در مرکز فضایی کندی در فلوریدای آمریکا در معرض نمایش قرار دارد.
جمینای ۱۰ یکی از پروژه‌های فضایی ناسا بود.
Wikipedia contributors, «Gemini 10،» Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Gemini_10&oldid=189010016 (accessed February 4, 2008).
جمینای ۱۱ یکی از پروژه‌های فضایی ناسا بود.
این ماموریت ناسا در سال ۱۹۶۶ بوقوع پیوست، و دو فضانورد داشت.
Wikipedia contributors، "Gemini 11،" Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Gemini_11&oldid=187234062 (accessed February 4, 2008).
پایگاه فضایی بایکونور (به روسی: Космодром Байконур) قدیمی‌ترین و یکی از بزرگ‌ترین تشکیلات پرتاب فضایی فعال در جهان است. این پایگاه رکورددار تعداد پرتاب‌های فضایی در جهان است. نخستین فضانورد جهان، از این پایگاه به فضا پرتاب شد.
این پایگاه فضایی در منطقه‌ای بیابانی در نزدیکی شهر بایکونور و در ۲۰۰ کیلومتری شرق دریاچه آرال و شمال رود سیردریا و در جنوب کشور قزاقستان واقع شده‌است. ارتفاع این پایگاه از سطح دریا ۹۰ متر و طول و عرض محدودهٔ پایگاه به ترتیب ۹۰ و ۸۵ کیلومتر در زمینی به مساحت ۷ هزار کیلومتر مربع با مجموعه‌ای از سکوهای پرتاب و آشیانه راکت‌ها است.
پایگاه فضایی بایکونور در دههٔ ۱۹۵۰ برای اجرای بخشی از برنامه فضایی اتحاد جماهیر شوروی ساخته شد. دانشمندان شوروی در استپ‌های جنوب قزاقستان، در طول رودخانه سیردریا در ۳۰ کیلومتری شهر تیورتام که جمعیت کمی داشت یک منطقه وسیع بایر و مسطح را برگزیدند.
این منطقه، یک خط آهن محلی برای جابجایی مسافر و بار داشت که پیشتر برای استفاده زمین‌شناسان و اکتشاف نفت خام ساخته شده بود. شوروی با توسعه این خط آهن، امکانات لازم برای ساختن و سوار کردن تسهیلات و احداث سکوهای پرتاب به این منطقه را فراهم کرد. همچنین بزرگ‌ترین گودال مصنوعی در کره زمین با۲۵۰ متر طول، ۱۰۰ متر عرض و ۴۵ متر عمق ساخته شد تا شعله‌های آتشی و دودی را که هنگام پرتاب از بزرگ‌ترین راکت متصاعد می‌شود مهار کند.
ساخت پایگاه فضایی بایکونور باعث شد شهر تیورتام به تدریج اهمیت پیدا کند. شوروی برای این که آمریکا نتواند این فعالیت‌ها را ردیابی کند نام شهر تیورتام را با نام شهر دیگری که در فاصله چند صد کیلومتری قرار داشت عوض کردند.
مرکز فضایی بایکونور در ۲ ژوئن ۱۹۵۵ میلادی بنیان‌گذاری شد. شوروی در ابتدا از این مرکز برای پرتاب موشک‌های قاره‌پیمای آر-۷ استفاده می‌کرد. در ۵ می ۱۹۵۷ میلادی نخستین موشک آر-۷ آماده پرتاب بود. پس از موفقیت در ساخت این مرکز، روس‌ها به فکر گسترش این پایگاه به عنوان یک پروژه عظیم ملی افتادند و این پایگاه را به پایگاهی برای رفتن به فضا تبدیل کردند.
در سال ۱۹۵۷ اسپوتنیک-۱ نخستین ماهواره ساخت بشر از این پایگاه با موفقیت به دور مدار کره زمین فرستاده شد.
در سال ۱۹۶۱ یوری گاگارین نخستین فضانورد جهان بود که با فضاپیمای وستوک-۱ از این پایگاه وارد فضا شد. یکی از پرتابگاه‌های آن به نام «پرتابگاه گاگارین» محل پرتاب یوری گاگارین نامگذاری شده است.
در سال ۱۹۶۳ والنتینا ترشکوا نخستین زن فضانورد جهان، سفر فضایی خود را از پایگاه بایکنور آغاز کرد.
از هنگام برچیده شدن برنامه شاتل فضایی در سال ۲۰۱۱ این پایگاه تنها سکوی پرتاب به مقصد ایستگاه فضایی بین المللی است.
از سال ۱۹۹۴ این مرکز توسط روسیه تا سال ۲۰۵۰ میلادی با مبلغ سالیانه ۷ میلیارد روبل (۱۱۵ میلیون دلار) اجاره شده‌است و مدیریت آن را سازمان فضایی فدرال روسیه (روسکوسموس) بر عهده دارد.Wilson A. , "Space Directory", Jane's Information Group, 1990
جمینای ۱۲ یکی از پروژه‌های فضایی ناسا بود.
Wikipedia contributors، "Gemini 12،" Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Gemini_12&oldid=189010754 (accessed February 4, 2008).
جاکومو آنتونیو دومنیکو میشل سکوندو ماریا پوچینی (۱۹۲۴–۱۸۵۸) آهنگساز ایتالیایی بود.
او مهم‌ترین اپرانویس دوران خود پس از جوزپه وردی است.
پوچینی تحصیلاتش را در کنسرواتوار میلان در شرایط بسیار سختی گذراند و اغلب در رستورانی که نام بامسمای آیداآیدا یا آئیدا نام یکی از اپراهای وردی نیز هست. را داشت غذای نسیه می‌خورد. موفقیت اولین اپرای پوچینی که پس از پایان تحصیلات نوشت، توجه یکی از ناشران را جلب کرد و سبب شد که به پوچینی آثار دیگری نیز سفارش دهند. چندین اپرای او بسیار مشهور شده بودند. او در مقوله ملودی، رنگ‌آمیزی ارکستر و ایجاد تأثیر دراتیک استعداد ذاتی داشت. اپرای پوچینی شامل توسکا، بوهم، پروانه و توران‌دخت که توسط آلفانو کامل شده می‌باشد.کینگ، پالمر: تاریخ موسیقی. مترجم: پورمحمد، مهدی. نشریه: «هنر» زمستان ۱۳۸۴ - شماره ۶۶. ص۱۶۷.
جاکومو پوچینی در روز ۲۲ دسامبر ۱۸۵۸ در لوکا در توسکانی، ایتالیا زاده شد. خانواده و خویشانش کم و بیش همه در کار موسیقی بودند. اگر چه دایی‌اش او را در این کار بی‌استعداد می‌دانست، اما پوچینی در همان دوران نوجوانی در سن ۱۴ سالگی موفق شد به اُرگ‌نواز کلیسای محل بدل شود. او در ۳۱ سالگی نخستین اپرایش «ادگار» را به سفارش سرشناس‌ترین بنگاه انتشارات آثار موسیقی، ریکردی نوشت که گرچه موفق نبود، ولی او را برای همیشه با این بُنگاه همکار و همراه ساخت. پوچینی ۳۵ سال داشت که با اپرای مانون لسکو ناگهان شهرت بین‌المللی پیدا کرد.
محبوبیت پوچینی در ایران را باید در بهره‌گیری او از درونمایه‌های شرقی در اپراهایش جست. در اینجا می‌توان به دو نمونه اشاره کرد: یکی اپرای «مادام باترفلای» یا «پروانه» که پوچینی آن را از روی متن نویسندهٔ آمریکایی، لوتر لانگ، ساخت. این اپرا در سال ۱۹۰۴ به روی صحنه آمد. موضوع این اثر، عشق بدفرجام دختر ژاپنی چوچوسان یعنی پروانه به یک افسر آمریکایی و رویارویی دو فرهنگ و سنت دور از یکدیگر است. در آن زمان گرامافون به تازگی به بازار آمده بود و پوچینی که جّداً می‌خواست حالت و روحیهٔ ژاپنی را در اپرایش پدیدآورد، با شنیدن چند صفحهٔ موسیقی ژاپنی توانست این خواست را به خوبی به انجام رساند و به آهنگ اپرا حالتی از موسیقی خاور دور بدهد. این حالت در آخرین اپرای او توران‌دخت هم آشکارا حس می‌شود. هرچند این اپرا ناتمام مانده بود، اما توسط فرانکو آلفانو، آهنگساز ایتالیایی، تکمیل شد و بعد از درگذشت پوچینی در سال ۱۹۲۴، برایش ارج و احترام بیشتری به بار آورد. اپرای «توران‌دخت»، سرگذشت شاهزاده خانمی ترک به همین نام است که یکی از بستگانش را تاتارها کشته‌اند و او از این رو می‌خواهد که از همهٔ مردان انتقام بگیرد، اما هنگامی که قرار است نامی را فاش کند تا خَلَف را که دل به او باخته، بکشند، به جای بردن آن نام می‌گوید: «نام او عشق است» بدین ترتیب اپرا با فریاد شادی مردم و ازدواج شاهزاده و خلف پایان می‌یابد.
پوچینی در اپراهای خود بیشتر به رویارویی زن و مردهای دلباخته و تیرگی‌ها و آلایش ذهنی آن‌ها می‌پردازد. او پیرو مکتب رومانتیسم است، یعنی آثارش هدفمندند و بیشتر رویداد یا حالتی را توصیف می‌کنند. صاحبنظران و منتقدان موسیقی، جاکومو پوچینی را پس از جوزپه وردی، بزرگترین اپرانویس ایتالیا می‌دانند. پوچینی در چهار دهه فعالیت هنری خود (بین سال‌های ۱۸۸۴ و ۱۹۲۴) مجموعاً دوازده اثر اپرایی خلق کرد و از آهنگسازانی است که در همان دوران حیات خود توانسته‌اند، موفقیت‌های بزرگی را جشن بگیرند.
بر اساس کار توراندخت پوچینی نمایشی با همین نام در ایران اجرا شده‌است. توراندخت به نویسندگی و کارگردانی محسن معینی بر اساس اپرای پوچینی و داستان نظامی در فرهنگسرای نیاوران به روی صحنه رفته‌است. این نمایش در سال ۱۳۹۲ و با تهیه‌کنندگی نگین میرحسنی واحد دو ماه در حال اجرا بود.
شورای اجتماعی و اقتصادی سازمان ملل متحد با نام کوتاه اکوسوک (ECOSOC) یکی از شش رکن اصلی سازمان ملل متحد است که فصل دهم منشور ملل متحد به آن اختصاص دارد. این شورا مسئولیت توجه و رسیدگی به امور اجتماعی، اقتصادی و امور مربوط به ۱۵آژانس تخصصی و هشت کمسیون عملکردی و پنج کمیسیون منطقه‌ای سازمان ملل را به عهده دارد. اکوسوک به عنوان انجمن مرکزی بحث در مورد مسائل اقتصادی و اجتماعی و بین‌المللی و تدوین توصیه‌های سیاستی خطاب به کشورهای عضو و سیستم سازمان ملل متحد می‌باشد و دارای ۵۴ عضو است. علاوه بر عضویت چرخشی ۵۴کشور عضو سازمان ملل متحد. بیش از ۱۶۰۰ سازمان غیردولتی دارای وضعیت مشورتی با شورا برای مشارکت در کار سازمان ملل هستند.
نخستین نشست اکوسوک در چرچ هاوس، لندن در ۲۳ ژانویه ۱۹۴۶ (میلادی) برگزار شد. از آن پس شورا هر سال شماری نشست سازمانی جهت برنامه‌ریزی و تهیهٔ دستور کار و یک نشست محتوایی یک‌ماهه در ماه ژوئیه جهت بررسی مسائل، در دستور کار خود قرار داده‌است. همچنین شورا از سال ۱۹۹۸ (میلادی) در ماه آوریل نشستی با حضور وزرای اقتصادی کشورهای عضو بانک جهانی و صندوق بین‌المللی پول برگزار می‌نماید.
اعضای شورا از بین ۵ منطقهٔ جغرافیایی سازمان ملل برای یک دوره سه ساله توسط مجمع عمومی سازمان ملل متحد انتخاب می‌شوند.جمهوری اسلامی ایران هم‌اکنون وضعیت ناظر را در این شورا دارد. شورای اجتماعی و اقتصادی به عنوان مرکزی برای گفتگو دربارهٔ مسائل اقتصادی و اجتماعی بین‌المللی و فرموله کردن سیاست‌های پیشنهادی به اعضا و مجموعه سازمان ملل متحد عمل می‌کند.
وظایف اصلی این شورا شامل توسعه سطح استانداردهای زندگی، کار برای همه، توسعه اقتصادی، بهداشتی و دگرگونی اجتماعی؛ ارائه راهکار برای مسائل اقتصاد بین‌الملل و مشکلات بهداشتی و اجتماعی؛ آسان‌سازی همکاری‌های فرهنگی و آموزشی؛ و پیشرفت در احترام به حقوق بشر و آزادی سیاسی است.UN Economic and Social Council
شورا دارای ۵۴ عضو است که توسط مجمع عمومی سازمان ملل متحد برای دوره سه ساله انتخاب می‌شوند. همچنین اکوسوک یکی از ارکانی است که زیر نظر مجمع عمومی فعالیت می‌کند. شمار اعضای شورا در آغاز ۱۸ کشور بود که به علت افزایش اعضای سازمان ملل، منشور با دو تغییر این شمار را افزایش داد. با نخستین تغییر شمار اعضای شورای اقتصادی و اجتماعی به ۲۷ دولت در ۱۹۶۵ و با دومین تغییر در ۱۹۷۴ این شمار به ۵۴ دولت رسید. کرسی‌های شورا بر اساس مناطق جغرافیایی تقسیم شده که ۱۴ کرسی به کشورهای آفریقائی، ۱۱ کرسی به کشورهای آسیایی، ۶ کرسی به کشورهای اروپای خاوری، ۱۰ کرسی به کشورهای آمریکای لاتین و دریای کارائیب و ۱۳ کرسی به کشورهای اروپای غربی و سایر مناطق اختصاص دارد.UN Economic and Social Council
این شورا طی دوره‌های سه ساله کار می‌کند. دولت‌های عضو می‌توانند مجدداً و بلافاصله برای دورهٔ بعد هم انتخاب شوند. هر سال ۱/۳ اعضای این شورا تغییر می‌کند. سایر دولت‌های غیر عضو می‌توانند در بحث‌ها، بدون داشتن حق رأی شرکت کنند. دولت‌های غیر عضو سازمان ملل، جنبش‌های آزادی‌بخش ملی و نمایندگان مؤسسات تخصصی می‌توانند به عنوان ناظر در نشست‌های شورای اقتصادی و اجتماعی شرکت کنند.
رئیس شورا برای دوره‌ای یکساله و از میان قدرت‌های کوچک یا متوسط عضو انتخاب می‌شود.UN Economic and Social Council
شورای اقتصادی و اجتماعی سالانه سه نشست برگزار می‌کند. نشست نخست که بسیار کوتاه است و شامل نشست‌های تدارکاتی، میزگردها و بحث‌های گروهی فراوان است و اختصاص به تصویب دستور کار بعدی دارد. نشست دوم به بررسی مسائل اجتماعی می‌پردازد و در نیویورک برگزار می‌شود. نشست سوم که معمولاً در ژنو (ستاد اروپایی سازمان ملل متحد) برگزار می‌شود، مسائل اقتصادی را بررسی می‌نماید.
شورای اقتصادی اجتماعی دارای صلاحیت و وظایف بسیار گسترده‌ای است. اگرچه این نهاد یکی از ارکان اصلی سازمان ملل است ولی تحت‌نظر مجمع عمومی فعالیت می‌کند و گزارش فعالیت‌های خود را به مجمع می‌دهد، تصمیمات مجمع عمومی را اجرا می‌نماید و به نوعی بازوی عملیاتی و اجرایی مجمع عمومی به حساب می‌آید.
فعالیت‌های اصلی این شورا عبارتند از:
شورای اقتصادی و اجتماعی برای تحقق بخشیدن به اهداف خود شمار زیادی نهاد فرعی و وابسته به وجود آورده‌است. این نهادها یا از کارشناسان یا از نمایندگان دولت‌های عضو شورا یا از نمایندگان سازمان‌های بین‌المللی تشکیل می‌شود. گزارش این ارکان و نهادها مبنای کار شورا قرار می‌گیرد. تشکیلات وابسته به شورا عبارتند از:
این کمسیون‌ها به‌طور منظم تشکیل نشست می‌دهند و گزارش خود را به شورا ارائه می‌کنند. صلاحیت این کمسیون‌ها یا موضوعی یا منطقه‌ای است.
صلاحیت این کمسیون‌ها موضوعی است و نقش آن‌ها بررسی و ارائه توصیه دربارهٔ مسائل مربوط به حوزه‌های مسئولیت و تخصص خود است. این کمسیون‌ها عبارتند از:
نهادهای تابعه سازمان ملل نهادهای مستقلی هستند که با سازمان ملل و یکدیگر کار می‌کنند، و بر اساس نظام همکاری شورای اقتصادی و اجتماعی با هم همکاری دارند. در زیر اسامی شماری از نهادهای بین‌المللی آمده که همگی به شورا گزارش، و برای نشست اساسی آن توصیه می‌دهند.
برای نخستین بار سازمان‌های مردم‌نهاد بین‌المللی توانستند از طریق شورای اقتصادی و اجتماعی در سال ۱۹۴۶ (میلادی) در سازمان ملل متحد حضور رسمی داشته باشند و به فعالیت بپردازند. شورا می‌تواند با سازمان‌های بین‌المللی غیردولتی دربارهٔ مسائلی که در حیطهٔ صلاحیت‌اش قرار دارد مشورت کند. هم‌اکنون ۳۳۳۶ سازمان غیردولتی با شورا ارتباط مشورتی دارند. در واقع شورا در سازمان‌های غیردولتی نقش مشاوره‌ای دارد.
اکوسوک بعد از بحث در موارد مختلف می‌تواند توصیه‌نامه یا قطعنامه صادر نماید. تصمیمات شورای اقتصادی و اجتماعی با اکثریت آرای حاضر و رأی‌دهنده گرفته می‌شود. البته تصمیم‌های شورا در هیچ حالتی الزامی نیستند.تمامی دولت‌های عضو شورای اقتصادی و اجتماعی دارای یک حق رأی خواهند بود.
سوزاندنبرابر فارسی از: هوشمند ویژه، محمد، فرهنگ پزشکی انگلیسی۰فارسی، دوجلدی، (ترجمه‌ای از واژه‌نامهٔ مصور دورلند، نوشتهٔ ویلیام آلکساندر نیومن)، تهران: مؤسسهٔ نشر کلمه، ۱۳۷۰. در پزشکی به عمل سوزاندن بخشی از بدن از طریق نابود کردن برخی بافت‌ها به منظور برداشتن یک بخش یا بستن زخم گفته می‌شود.Cautery | Define Cautery at Dictionary.com
درمانگران سنتی برای درمان علایمی هم‌چون تب، اسهال، تشنج و دیگر بیماری‌ها از سوزاندن به روش داغ کردن استفاده می‌کردند.میزان آگاهی و نگرش پزشکان عمومی شهر کرمان در مورد سوﺀ رفتار با کودکان
دکتر بهشید گروسی: ∗ استادیار، گروه پزشکی اجتماعی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی کرمان
دکتر حسین صافی زاده: استادیار، گروه پزشکی اجتماعی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی کرمان
دکتر بهرام بهرام نژاد: پزشک عمومی، مرکز بهداشت بافت
فصلنامه پایش
سال پنجم شماره سوم تابستان ۵۸۳۱ ص۲۱۴
جهت بریدن بافت و سوزاندن رگ‌های خونی از دستگاهی به نام الکتروکوتر استفاده می‌شود.
الکتروکوتر در حقیقت یک ژنراتور بسامد رادیویی است. دو الکترود به ژنراتور بسامد رادیویی (RF) متصل می‌شود که یکی از آنها فعال است و سطح مقطعی بسیار کوچکتر نسبت به الکترود دیگر دارد.
الکترود فعال، معمولاً به شکل یک ابزار یا پروب ساخته می‌شود و توسط جراح به کار می‌رود که به آن قلم کوتر گفته می‌شود. الکترود غیرفعال، سطح بسیار بزرگتری دارد. قبلاً این الکترود که به «صفحه بیمار» موسوم بود، از یک سطح فلزی تشکیل می‌شد که زیر ران یا باسن بیمار قرار می‌گیرد. در حال حاضر بسیاری از بیمارستانها از پد الکترود یک بار مصرف به نام پلیت استفاده می‌کنند که توسط چسب به ران بیمار، متصل می‌شود.
مستقل از نوع الکترود غیرفعال، اساس عملکرد الکتروکوتر، یکسان است. جریان گذرنده از داخل صفحه بیمار، همان جریان گذرنده از داخل الکترود فعال است. اما چون سطح مقطع الکترود فعال، سطح مقطع بسیار کوچکتری نسبت به الکترود غیرفعال دارد، چگالی جریان بسیار بزرگتر خواهد بود. در نتیجه اختلاف چگالی بین دو الکترود باعث ایجاد گرما و در نتیجه تخریب بافت زیر الکترود فعال می‌شود، اما بافت زیر الکترود غیرفعال تنها اندکی گرم می‌شود. در بعضی از موارد دو الکترود فعال داریم که هر دو به صورت هندپیس‌های (Hand Piece) جداگانه در دست پزشک قرار می‌گیرد. به این صورت چگالی جریان هردو الکترود زیاد است و گرمای ایجاد شده بافت زیر هردو الکترود را تخریب می‌کند.
الکتروکوتر، یک تولیدکننده امواج الکترومغناطیسی با توان بالا است که در صورت استفاده نادرست، تهدیدی برای سلامت کاربران و بیماران است. متداول‌ترین صدمه به بیماران، سوختگی در نقاط نامناسب بدن است. اصلی‌ترین دلیل آن هم خراب بودن یا استفاده نادرست از الکترود یا پد بیمار است. در صورتی که این الکترود یا پد، درست متصل نشود یا بر روی برجستگی‌های استخوانی قرار گیرد به موجب کاهش امپدانس محل اتصال، چگالی جریان افزایش می‌یابد. هرگونه ناهمواری در سطح اتصال می‌تواند سوختگی ایجاد کند. استفاده از ژل در محل اتصال الکترود به بدن نیز جهت ایمنی بیشتر، توصیه می‌شود.
خطر دیگر زمانی پیش می‌آید که یک نقطه روی بدن بیمار با یک مقاومت کمتر، زمین شود. در نتیجه جریان اصلی به زمین نابجا هدایت می‌شود. اگر چگالی جریان از طریق نقطه‌ای که به اشتباه زمین شده‌است، به اندازه کافی بالا باشد، سوختگی رخ می‌دهد.
وجود حفره‌های میکروسکوپی روی دستکش جراح، ریختن هر نوع مایع داخل ماشین، استفاده‌های نابجا از سیستم (استفاده از سطح رویی دستگاه به عنوان میز) و… صدمات جبران ناپذیری به همراه خواهد داشت.
اُسروشَنِه (نام‌های دیگر: استروشن، اشروسنه، سروشنه، ستروشنه) ولایتی کهن در تاجیکستان کنونی بوده‌است.
این ولایت، در شمال با چاچ و بخشی از فرغانه و در جنوب با بخشی از کش، چغانیان، شومان و اشجرد همجوار بود. در خاور اشروسنه، بخشی از فرغانه و فامر و در باختر آن سمرقند قرار داشت.
گویا در حدود سده هفتم پیش از میلاد، یکی از شاخه‌های شمالی سغدیان، که در سرزمین هموار کران چپ سیر دریای میانه نشیمن داشتند، اسروشنه را بنا نهادند.
آنگونه که از نقش برجسته‌های تخت جمشید، شوش و نقش رستم برمی‌آید، اسروشنه در روزگار شهریاری خشایارشا هخامنشی فرمانگزار هخامنشیان شد. فرمانروایان اسروشنه لقب افشین داشتند و در بومجکث، مرکز اسروشنه فرمانروایی می‌کردند.
همچنین، خیدر پسر کاووس شاهزاده اشروسنه که با نام افشین شناخته شده‌است و از شخصیت‌های نامدار تاریخ ایران در قرون نخستین پس از تسلط خلفای عباسیان بر ایران بوده است؛C. Edmund Bosworth(2005), "OSRUŠANA
" in Encyclopædia Iranica. Accessed November 2010 "At the time of the Arab incursions into Transoxania, Osrušana had its own line of Iranian princes, the Afšins (Ebn Ḵordāḏbeh, p. 40), of whom the most famous was the general of the caliph Moʿtaṣem (q.v. 833-42), the Afšin Ḵayḏar or Ḥaydar b. Kāvus (d. 841; see AFŠIN)", "The region was little urbanized, and it long preserved its ancient Iranian feudal and patriarchal society. " اهل اشروسنه، کوهستانی مابین سمرقند و خوقند (و یا خوجنده) بوده است."Afshin","Encyclopedia of Islam"
دربارهٔ ریشه نام اسروشنه افسانه‌ای به جا مانده‌است. در این افسانه بیماری روشن‌نام که دختر داریوش هخامنشی بود، در آب و هوای خوش اسروشنه بهبودی یافت؛ بنابراین اسروشنه، جایی که روشن در آن سکنی گزیده، معنا شده‌است.
برخی معنای این واژه را، همیشه روشن باش، دانسته‌اند و ریشه آن را در دین زردشتی و یکی از ایزدان این دین با نام رشن جسته‌اند که در اوستا، ایزد دادگری بوده و ایزد رشن در سغد و اسروشنه بسیار نامدار بوده‌است. ریشه این واژه را در زبان‌های هند و ایرانی نیز جسته‌اند.
به حاکمان اسروشنه افشین می گفتند. حمزه اصفهانی مورخ قرن سوم در شرح دیوان ابونواس می گوید:
ماده‌تاریخ کلمه یا کلماتی معنی‌دار است که به حساب جمل مساوی با یک تاریخ مشخص و مورد نظر می‌شود.لغت‌نامه دهخدا به‌عبارت دیگر ماده‌تاریخ آن است که مجموع حروف بیت یا مصراع یا عبارتی به حساب ابجد با تاریخ واقعه‌ای تطبیق کند. مانند شعر زیر که «قرب طاعت» معادل ۷۸۲ ه‍. ق. است.فرهنگ فارسی معین
ماده‌تاریخ ذکر تاریخی است به شعر یا گاهی نثر در قطعه‌ای کوتاه برای واقعه‌های گوناگون اعم از جلوس یا فوت یا قتل پادشاهی یا مرگ و قتل امیر، وزیر، شاعر، حکیم و مانند آن‌ها. معمولاً شعری که از این راه پدید می‌آید قطعه‌ای کوتاه است که شاعر در یکی دو بیت آخر آن تاریخ مورد نیاز را ذکر می‌کند و بیت‌های پیشین از آن را برای تمهید می‌آورد و معمولاً این مقدمه برای معرفی و بیان وجه اهمیت کسی یا واقعه‌ای گفته می‌شود که تاریخ آن ذکر گردیده‌است. اصطلاحاً تاریخ گویی به این نحو را ماده‌تاریخ‌سازی می‌گویند.
در گذشته حتی برخی از اسامی، اشارات و محاسبات نجومی را به حساب جمل بکار می‌بردند. جرجی زیدان در آداب اللغه می‌گوید:
"کان اهل الحساب فی صدر الاسلام یستخدمون به حروف الهجا کما نستخدم الارقام الهندسیه." مسلمین برای هر حرف از حروف ابجد شماره‌ای قائل شده‌اند و حساب جمل را تشکیل داده‌اند. بدرالدین محمد ابونصر فراهی می‌گوید:
فن ماده‌تاریخ از ظرایف شعرسرایی است و اغلب آن را جزو صنایع مستظرفه دانسته‌اند. در زمان‌های کهن نزدیک به اوایل پیدایش اسلام، بیان تاریخ به حساب ابجد یا حروف مقطعه معمول بوده‌است. بعدها حساب جمل در میان شعرای عربی گو، ترکی سرا و پارسی گو جاری و متداول گردید و از سده پنجم به این سوی شایع گردید. ماده‌تاریخ پدیدهای است که از سده هفتم به بعد در ادبیات فارسی رایج شد.
تاریخ مخحصن شدن حسن صباح در قلعه الموت، همان «الموت» برابر ۴۷۷ است. از عجایب وقایع، ماجری قتل «میرزا شاه حسین اصفهانی» وزیر شاه اسماعیل اول صفوی است که به سال ۹۲۹ اتفاق افتاد و این رقم درست معادل حروف نام اوست. همچنین در تاریخ وفات «کمال‌الدین اسمعیل اصفهانی» که توسط عبدالحمید حقیقی نخجوانی استخراج شده برابر حروف نام وی یعنی ۶۳۵ است. تاریخ وفات «آقارضی» قزوینی متخلص به سرور توسط میرزا حسن تأثیر تبریزی بدین ترتیب دریافت شده‌است:
بنابر نظر جلال‌الدین همایی و عباس فرات، تاریخ درگذشت وحید دستگردی صاحب مجله ارمغان «ارمغان وحید» (یعنی ۱۳۲۰) است. تاریخ نگارش کتاب "پارسی نغز" اثر علی‌اصغر حکمت بنابر نظر نگارنده، همان «پارسی نغز» معادل ۱۳۳۰ شمسی قرار گرفته‌است. جا دارد گفته شود که کتاب مزبور متضمن مقالات و اشعار به فارسی سره و خالی از کلمه‌های عربی است. تاریخ انتشار روزنامه شفق سرخ همان «شفق سرخ» برابر ۱۳۴۰ قمری است که توسط علی دشتی انتشار می‌یافت.
رابرت نورمن راس (؛ ۲۹ اکتبر ۱۹۴۲ – ۴ ژوئیه ۱۹۹۵) نقاش، معلم هنر و مجری تلویزیون آمریکایی بود. او بیشتر به عنوان سازنده و مجری برنامه "لذت نقاشی" که بیش از ۱۱ سال از شبکه پی‌بی‌اس در آمریکا و کانادا پخش شد، شناخته می‌شود. راس متعاقباً از طریق حضور پس از مرگش در اینترنت به طور گسترده‌ای شناخته شد.
باب راس در ۱۹۴۲ در شهر ساحلی دیتونا بیچ، فلوریدا به دنیا آمد. پدر باب یک نجار بود. در ۱۷ سالگی پس از اتمام دوران دبیرستان در اورلاندو، به نیروی هوایی آمریکا پیوست. با انتقال او به انکوریج، آلاسکا از طرف ارتش، او برای اولین بار کوه‌های پوشیده از برف را از نزدیک می‌بیند که بعدها الهام بخش بسیاری از نقاشی‌های او می‌شود. پس از پایان دوران خدمتش بود که به مدارس زیادی برای یادگیری نقاشی رفت، اما از کُندی رسم تابلوها با روش‌های کلاسیک خسته و ناکام شد و تصمیم گرفت در روش «مرطوب روی مرطوب» در نقاشی تحولی ایجاد کند و آن را بکار گیرد تا بتواند بسیار سریعتر نقاشی بکشد و نقاشی یاد بدهد و این دستمایهٔ اصلی تکنیک او شد.
باب پس از امتحان کردن روش‌های بسیاری در نقاشی، از جمله نقاشی آبرنگ، توانست روش ویژهٔ خود را که برگرفته از روش مرطوب روی مرطوب است ابداع کند. در روش‌های کلاسیک رنگ روغن معمولاً پس از خشک شدنِ یک لایه رنگ، لایهٔ بعدی و جزئیات بعدی را اضافه می‌کنند و به همین دلیل نمی‌توان یک اثر را یکباره خلق کرد. اما در روش مرطوب روی مرطوب می‌توان در کمتر از یک ساعت به‌طور کامل یک اثر را خلق کرد.
برنامه او تحت نام «لذت نقاشی با باب راس» از ۱۹۸۳ آغاز به پخش شد و میلیون‌ها نفر در سراسر دنیا این برنامه تلویزیونی را مشاهده می‌کنند. او در برنامه‌هایش به همه ثابت می‌کند که همه می‌توانند مانند او نقاشی بکشند. او با کلام شیوا و بسیار جذابش و استفاده از استعاراتی مانند: «این ابر کوچولو داره اونجا شادی می‌کنه»، «شاد باشی کوه کوچولو» و … قدم به قدم ما را با روح آرام و دیدگاه زیبای خود از زندگی آشنا می‌کند.
او با گفتن «این مخلوقات کوچک خدا دارن اونجا برای خودشون زندگی می‌کنن» به ما یادآوری می‌کند که هر چیزی و هر کسی به دوست نیاز دارد، حتی یک بوته. او علاقه زیادی به کشیدن درخت داشت و در همه نقاشی‌هایش درخت می‌کشید.
برنامه تلویزیونی باب راس در ایران از ۱۳۸۰ توسط شبکه چهار صدا و سیما آغاز به پخش شد.
باب در سخنانش می‌گوید: ”هر روز، روز خوبی برای زندگی کردن است!“ و این جمله بسیاری از بینندگانش را به زندگی و آرامش تشویق می‌کند. به همین دلیل است که میلیون‌ها نفر در سراسر دنیا احساس نزدیکی با روح این مرد می‌کنند و او عمق دوستی را با وجود خود نمایش می‌دهد.
او تمام برنامه‌های خود را به صورت رایگان انجام داد و همین برنامه شهرت او را بسیار بیشتر کرد. او در تمامی برنامه‌هایش بدون دیدن منظره یا عکس، نقاشی می‌کشید.
در چهار ژوئیه ۱۹۹۵ باب راس در ۵۲ سالگی بر اثر ابتلا به سرطان درگذشت.
پس از درگذشت باب، رئیس شرکت باب راس و از دوستان قدیمی او به نام آنیت کوالسکی از اسم و چهره او برخلاف میل باطنیش استفاده و سالانه میلیون ها دلار را به جیب زد.
مستندی در این رابطه به نام Bob Ross: Happy Accidents, Betrayal & Greed توسط نتفلیکس منتشر شده که به بررسی دقیق زندگی او میپردازد
کاوشگر ۱ نخستین پرتابه (موشک) فضایی ماهواره‌بر ایران است که مأموریت حمل ماهوارهٔ ایران به فضا را برعهده دارد و در ۱۵ بهمن ۱۳۸۶ پرتاب شد. کاوشگر ۱ نمونهٔ اولیهٔ ماهواره‌بر سفیر است و با ساخت و پرتاب آن، ایران نهمین کشوری است که توانمندی ارسال ماهواره به فضا را پیدا کرده‌است.
پرتابهٔ کاوشگر ۱ موشکی دومرحله‌ای است؛ مرحلهٔ نخست موشک ۱۰۰ ثانیه پس از پرتاب از آن جدا شده، با چتر نجات به زمین فرود آمده‌است. مرحلهٔ دوم آن تا ارتفاع ۲۰۰ کیلومتری بالا رفته، پس از گردآوری و ذخیرهٔ داده‌های هواشناسی و امواج الکترومغناطیسی در مسیر خود، با چتر نجات بر زمین فرود آمده‌است. در تمام درازای پرواز، کاوشگر ۱ ارتباط خود را با مرکز کنترل حفظ کرده‌است.
پرتاب "کاوشگر ۱" یک مرحله از اقداماتی است که جهت انجام آزمایش‌های محیطی در شرایط کارکرد ماهوارهٔ امید انجام شد تا از این طریق مشخص شود که بخش حمل ماهواره به فضا را بر عهده دارد کار خود را به درستی انجام می‌دهد.
هدف از پرتاب "کاوشگر ۱" آزمایش قرار دادن سنجش کارکرد مطلوب آن در حمل ماهواره و وضعیت زیر سیستم‌های ماهواره در شتاب بالا، شرایط دما و خلأ است.
مدیر روابط عمومی سازمان فضایی ایران گفت: کاوشگر یک، شامل یک محمولهٔ زیرمداری است که سر موشک به هنگام بالا رفتن و قرارگرفتن در زیر مدار از موشک اصلی جدا می‌شود و پس از ۱۵ دقیقه به وسیلهٔ چتر نجات فرود می‌آید.
مدت زمانی که این محمولهٔ مداری در مدار قرار می‌گیرد، باعث می‌شود تا داده‌های لازم و مورد نیاز اعم از اتمسفر و آب و هوای جوی دریافت و به پایین منتقل شود.
در حال حاضر کاوشگر ۱ با موفقیت توانست پس از این زمان با اطلاعات لازم به سلامت فرود آید.روزنامهٔ خراسان، چهارشنبه، اول اسفند ۱۳۸۶، شمارهٔ ۱۶۹۲۴، ص ۱۱
در طرح اولیه، کاوشگر یک نهایتاً میان ۲۰۰ تا ۲۵۰ کیلومتر از زمین فاصله خواهد گرفت. و ماهوارهٔ امید در فاصلهٔ ۳۷۷ کیلومتری زمین مستقر خواهد شد که این فاصله، نقطهٔ حضیض (حداقل) مدار است. مدار به شکل بیضوی است که سطحی از آن نزدیک به زمین و سطحی دیگر در ارتفاع دورتری از زمین قرار دارد.
پرتاب این موشک بازتاب گسترده‌ای در میان رسانه‌های عربی داشت. ولی رسانه‌های ایران از بازتاب کم‌خبر پرتاب این ماهواره در رسانه‌های غربی خبر می‌دهند.
روی هم رفته ۴۳ کشور جهان صاحب ماهواره هستند که از این میان ۱۵ کشور در قارهٔ آسیا قرار دارند. ایران نهمین کشوری است که صاحب فناوری ارسال ماهواره به فضا می‌باشدhttp://en.wikipedia.org/wiki/Timeline_of_first_orbital_launches_by_nationality. پیش از پرتاب این موشک، ایران پیش‌تر ماهواره‌ای با نام سینا را از طریق پایگاه روسی پـِلِسِتسک به فضا فرستاده بود و به باشگاه ماهواره‌داران پیوسته بود.
خرد نگارگری (به فرانسوی: Miniature) (یا مینیاتور با ریشهٔ لاتین "minium/خاک سرخ"، سرب قرمز)، به تصویری از تاریخ باستان یا دست‌نویس آراست‌های (تذهیب) قرون وسطی گفته می‌شود؛ نمونه‌ای ساده که برای تزئین کتاب‌ها در آن دوران با کمک رنگ‌دانه‌های گرم تهیه می‌شد. به‌طور کلی از اوایل سده‌های میانه تا ورود به مرحله دوم، دورهٔ جدیدی آغاز کنندهٔ ریشه‌شناسی موشکافانه برای شناخت مفهوم کلی و رهایی از سردرگمی به وجود آمد و نتیجهٔ آن استفاده از این سبک در تصویرسازی‌های کوچک و مینیاتور چهره شد، هر چند که از زمان‌های دورتر نیز استفاده‌های کم و جزئی می‌شد.
سیر تاریخی مینیاتور ایرانی به گذشته‌های دور پیش از ظهور اسلام می‌رسد اما می‌توان گفت زمانی که ایرانیان توانستند در قرن سوم هجری قمری به دربار عباسیان وارد شوند نقاشی ایران پس از یک دوره رکود جانی دوباره گرفت."La Peinture arabe"
مینیاتور ایرانی در واقع نقاشی ایران پیش از ظهور اسلام است که با عرفان و تفکرات اسلامی ادغام گردید و راهی شد برای ظهور جلوه‌های الهی.
آثار مینیاتور نفیسی در دوره عباسیان خلق شد که متأسفانه بخش عظیمی از این آثار در طی حملات مغول در سده‌های هفتم و هشتم از بین رفت.Emma Korkhmazian, Gravard Akopian, Irina Drampian, "The Armenian Miniature — Collection of the Matenadaran (Yerevan)", Art Edition Aurora, Léningrad, 1984, p.7.Claude Mutafian (dir.), "Arménie, la magie de l'écrit", Somogy, Paris, 2007 .
در دوره ایلخانیان که اوضاع کشور به آرامش نسبی دست یافت گام‌هایی در راه پیشرفت هنر برداشته شد من جمله تأسیس ربع رشیدی در شهر تبریز پایتخت آن زمان که مکانی مناسب جهت بروز استعدادهای هنرمندان و خوشنویسان و دانشمندان شد.
کارگاه‌هایی برای خلق نسخ خطی و مصور سازی آن‌ها در ربع رشیدی وجود داشت. مکتب تبریز در این دوران به اوج شکوفایی خود رسید و آثار برگزیده‌ای همچون شاهنامه فردوسی و شاهنامه دموت در این دوران خلق شد. با گذشت زمان مینیاتور ایران دستخوش تغییرات زیادی شد و مکاتب گوناگونی با خصوصیات خاص خود شکل گرفت که از آن جمله است:
مکتب شیراز را می‌توان در دو دوره بررسی کرد. دوره اول سدهٔ هشتم هجری قمری و دیگری سده نهم هجری قمری. دوره اول همزمان با رونق نگارگری در تبریز بود. یکی از دلایل شکوفایی هنر نگارگری در سده هشتم شیراز را می‌توان بر کنار ماندن این منطقه از حملهٔ مغولان دانست. از معروفترین آثار آن دوران نگاره‌های ورقه و گلشا می‌باشد.
دوره دیگر مکتب شیراز یعنی قرن نهم هجری قمری با حمایت نوادگان تیمور اسکندر سلطان و ابراهیم سلطان از هنرمندان، جانی دوباره یافت.
در این دوران هنرمندانی از سمرقند و هرات به شیراز آمدند که باعث پختگی مکتب شیراز شدند. از مشخصه‌های نقاشی شیراز در اوج شکوفایی می‌توان به استفاده از رنگ‌های روشن و نقوش تزیینی و طراحی ماهرانه‌تر پیکرها و قلم‌گیری ظریف صخره‌ها اشاره کرد.
بهترین نمونه‌های نگاره‌های آن زمان نسخه‌ای از خاوران نامه به تاریخ ۸۸۲ هجری قمری و نسخهٔ جنگ اسکندر سلطان می‌باشد.
شاهرخ فرزند تیمور پس از فوت پدرش (۸۰۷ ه‍.ق) در هرات به سلطنت نشست و تا سال ۸۵۰ هجری قمری در آنجا حکومت کرد. او پس از تثبیت موقعیتش به‌آباد سازی هرات و سایر شهرها پرداخت و فرصتی برای توسعه هنر فراهم کرد. مجمع التواریخ حافظ ابرو نمونه بسیار خوبی است که از مکتب هرات بجا مانده‌است.
همزمان با حکومت شاهرخ پسرش بایسنقر میرزا زبده‌ترین هنرمندان نقاش و صحاف و مذهب و خوشنویس را در کارگاه کتاب آرایی خود گرد هم آورد. از آنجا که بایسنقر میرزا خود ادیب و خوشنویس بود با حمایت‌های خویش گامی مؤثر در اعتلای مکتب هرات برداشت. دو نمونه از آثار برگزیده آن زمان کلیله و دمنه و شاهنامه بایسنقری می‌باشد.
از هنرمندان نگارگر آن زمان می‌توان به مولانا علی و مولانا قیام‌الدین و امیرخلیل اشاره نمود. از دیگر آثار مکتب هرات معراج نامه میرحیدر می‌باشد که در کتابخانه ملی پاریس نگهداری می‌شود.
"در نیمهٔ سده نهم هجری قمری پس از فوت شاهرخ تا به سلطنت رسیدن سلطان حسین بایقرا (۸۷۲ ه‍.ق) فعالیت هنرمندان دچار رکودشد. سلطان حسین پس از به سلطنت رسیدن به کمک وزیر دانشمند و ادیب خود میرعلی شیر نوایی& هنر مندان و ادیبان بزرگ را در دربار خود گردهم آورد و باعث اوج‌گیری فعالیت‌های هنری و ادبی شد."
از هنرمندان آن دوره می‌توان به امیر روح‌الله میرک شاه مظفر و کمال الدین بهزاد اشاره کرد.
سلسلهٔ صفوی را می‌توان دوران تحول تاریخی_فرهنگی و شکوفایی هنر ایرانی دانست. شاه اسماعیل صفوی اولین پادشاه این سلسله بود که نقش بسزایی در اعتلای هنر آن زمان ایفاکرد. از جمله کارهای مهمی که وی انجام داد می‌توان به بردن کمال‌الدین بهزاد و دیگر هنرمندان به تبریز و منصوب نمودن بهزاد به سمت کلانتر کتابخانه و رونق بخشیدن به کارگاه‌های سلطنتی تبریز اشاره کرد.
از مکتب تبریز دوران صفوی آثار ارزشمندی بجا مانده‌است از جمله شاهنامه فردوسی و خمسه نظامی. این مکتب تأثیرات عمیق خود را بر نقاشی قزوین، مشهد، هرات، اصفهان و شیراز گذاشت و حتی می‌توان این تأثیر را بر نقاشی بخارا، هند و ترکیه نیز به خوبی مشاهده کرد.
طراحی قوی پیکره‌ها در حالات مختلف، پوشش‌های رنگین، ترکیب بندی‌های استادانه، تزیینات معماری با نقوش هندسی و گیاهی، آسمان لاجوردی، ابرها و پرندگان زیبا.
برجسته‌ترین هنرمندان آن دوران :سلطان‌محمد، آقامیرک، میرمصوّر، شیخ‌زاده، دوست‌محمد، دوست دیوانه، میرزاعلی فرزند سلطان‌محمد، میرسیدعلی فرزند میرمصوّر، مظفرعلی، خواجه‌عبدالصمد، خواجه‌عبدالعزیز، شیخ‌محمد، قدیمی، عبدالوهاب و …
شاه اسماعیل‌دوم علی‌رغم کوتاهی‌هایی که در دوران سلطنت خود به بار آورد برخی از نگارگران تبریز، مشهد و شیراز را برای احیاء کتابخانهٔ سلطنتی و کارگاه مصورسازی به قزوین فراخواند و دستور ساخت نسخه‌ای از شاهنامه را به آنان داد. از جمله هنرمندان این شاهنامه: سیاوش گرجستانی، صادق بیگ‌افشار، علی‌اصغر کاشانی و میر زین‌العابدین و مراد.
اما در دوران سلطنت برادر شاه اسماعیل، محمد خدابنده، کارگاه‌های مصورسازی مجدداً از رونق افتاد این امر از طرفی سبب پراکنده شدن و مهاجرت مجدد هنرمندان از قزوین و از سوی دیگر موجب گرایش سایر هنرمندان به آثار کم هزینه و ساده گردید. بعد از خدابنده عباس میرزای هفده ساله به سلطنت رسید. وی چهل و دو سال حکومت کرد. او به معماری و شهرسازی و نقاشی اهمیت زیادی می‌داد و هنرمندان را حمایت می‌کرد.
از جمله کارهای مهم او منصوب نمودن صادقی بیگ افشار، شاعر و نقاش مجرب به سمت مدیر کتابخانهٔ سلطنتی بود. آثار مهم آن دوران شاهنامه قوام، شاهنامه قاسمی و کتاب "أحسن الکبار" می‌باشد.
اواسط سده یازدهم، همزمان با انتقال پایتخت از قزوین به اصفهان، هنرمندان قزوین و سایر شهرهای مهم به این شهر روی آوردند.
علاوه بر رونق کارگاه‌های نقاشی، دیوارنگاری برای تزیین کاخ‌ها و عمارت‌ها رواج فراوان یافت. در دوران سلطنت شاه عباس عواملی همچون انتقال ارمنی‌ها جلفا به اصفهان و گسترش روابط سیاسی و تجاری به کشورهای اروپایی و هندوستان باعث شد برخی خصوصیات نقاشی غرب به نقاشی ایران راه یابد. حتی بعضی نقاشان اروپایی به دربار اصفهان آمدند از جمله لوکاس وان سولدو، فیلیپ آنجل و لوکار.
در این دوران علاوه بر کتاب آرایی و دیوارنگاری و رقعه که منحصراً توسط دربار حمایت می‌شد سفارش‌هایی از جانب تجار و متمولین به هنرمندان نقاش ارجاع می‌گردید که این عامل خود سبب رونق رقعه سازی با هزینه‌های مختصر شد. شاخصه اینگونه آثار استفاده کمتر از رنگ‌ها و حتی تنها طراحی با پس زمینه چند شاخ و برگ و ترسیم خطی، مقداری ابر بدون رنگ آمیزی.
موضوعات: پیکر شاهزادگان، نجبا زن و مرد جوان که خود عاملی شد برای رونق چهره سازی و توجه بیشتر به طراحی اندام انسان‌ها و در نتیجه رعایت دقیق‌تر تناسبات و شبیه‌سازی. معروف‌ترین نقاش این دوره رضا عباسی بود. از میان نسخه‌های مصور و رقعه‌هایی که تحولات نقاشی مکتب اصفهان را نشان می‌دهد می‌توان به کتاب عالم‌آرای شاه‌اسماعیل و کتاب ابومسلم‌نامه اشاره کرد که هر دو متعلق به موزه رضا عباسی می‌باشد.
جن‌گیر یک فیلم آمریکایی محصول سال ۱۹۷۳ در ژانر فراطبیعی ترسناک به کارگردانی ویلیام فریدکین است که بر اساس رمانی به همین نام از ویلیام پیتر بلتی ساخته‌شده‌است. "جن‌گیر" یکی از موفق‌ترین فیلم‌های ژانر وحشت به‌شمار می‌رود.
"جن‌گیر" در چهل و ششمین مراسم جایزهٔ اسکار، نامزد ۱۰ اسکار بود که نهایتاً موفق به کسب ۲ اسکار در رشته‌های «بهترین فیلم‌نامهٔ اقتباسی» و «بهترین صدا» شد.
ماجرا در جرج تاون در حومهٔ واشینگتن دی سی می‌گذرد. کریس مک‌نیل، بازیگر زن تلویزیون، نگران سلامت دخترش، رِیگِن، است که دچار تشنج شدید شده و در رختخواب به خود می‌پیچد. پزشکان از درمان دخترک ناتوان‌اند، تا آنجا که به کریس پیشنهاد می‌کنند از یک جن‌گیر کمک بگیرد. کریس به یک کشیش جوان به نام پدر کاراس مراجعه می‌کند و از او درخواست می‌کند تا به ریگن کمک کند. پس از تحقیقاتی که پدر کاراس بر روی ریگن انجام می‌دهد و مطمئن می‌شود که شیطان بدن او را تسخیر کرده، به کلیسا مراجعه کرده و درخواست می‌کند تا خودش مراسم جن‌گیری را انجام دهد. اما کلیسا شخصی باتجربه‌تر به نام پدر مِرین را پیشنهاد می‌کند. مِرین کشیشی پیر است و موجودی را که بدن ریگن به تسخیر او درآمده‌است می‌شناسد. پدر مِرین به خانهٔ کریس مک‌نیل می‌رود و به‌همراه پدر کاراس جن‌گیری را شروع می‌کنند.
لِرنامِردْزْ (به ارمنی: Լեռնամերձ) روستای بزرگی است در ارمنستان. این روستا در شمال خاوری استان آرماویر، در ۴۰ کیلومتری باختر ایروان و شمال واغارشاپات (اچمیادزین) واقع شده‌است. در کیلومتری شمال آرماویر، مرکز استان آرماویر واقع شده است.
این روستا ۵۰۰ نفر جمعیت دارد و با وجود فروپاشی شوروی در سال ۱۹۹۱، مردم آن همواره پیرو کمونیسم سبک شوروی هستند.
پیش از سال ۱۹۹۵ تنها ۵ کمونیست ثبت‌شده در لرنامردز وجود داشت اما امروزه همه روستائیان این روستا خود را پیرو مکتب کمونیسم معرفی می‌کنند و خواستار بازگشت نظام کمونیستی به ارمنستان هستند.
این روستا که "کوبای کوچک" لقب گرفته شمار زیادی از بازدیدکنندگان کمونیست را به خود جلب کرده‌است.
EURASIA INSIGHT, ARMENIA: SOCIALISM IN ONE VILLAGE, Marianna Grigoryan 11/07/06
اسید ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
پارتی، می‌تواند به موارد زیر اشاره داشته باشد:
قانون شکست اسنل(قانون شکست ابن سهل)رابطهٔ زاویه نور قبل از برخورد و پس از شکست در سطح واسط دو محیط را نشان می‌دهد.
هنگامی‌که نور از محیطی وارد محیط دیگری شود که در آن دارای سرعت متفاوتی باشد، زاویه شعاع نور در خط فاصل این دو محیط تغییر می‌کند و به اصطلاح، نور می‌شکند. این قانون توسط فیزیک دان و نورشناس ایرانی دوران طلایی اسلام، ابن سهل کشف شد.
بانی و کلاید فیلمی آمریکایی، به کارگردانی آرتور پن، محصول سال ۱۹۶۷ است. این فیلم بر اساس ماجرایی واقعی در رابطه با یک زوج بانک‌زن به‌نام‌های بانی پارکر و کلاید بارو که در دهه ۱۹۳۰ توجه رسانه‌ها را به‌خود جلب کرده‌بودند، ساخته‌شده‌است.
"بانی و کلاید" در چهلمین مراسم جایزه اسکار، موفق به کسب ۲ اسکار در رشته‌های بهترین بازیگر زن نقش مکمل و بهترین فیلم‌برداری شد.
این فیلم بر اساس ماجرایی واقعی در رابطه با یک زوج بانک‌زن و سارق به‌نام‌های «بانی پارکر» و «کلاید بارو» که در دهه ۱۹۳۰ توجه رسانه‌ها را به‌خود جلب کرده‌بودند، ساخته‌شده‌است.
Wikipedia contributors, "Bonnie and Clyde (film)," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Bonnie_and_Clyde_(film)&oldid=186488513 (accessed February 4, 2008).
بیگانه فیلمی علمی–تخیلی ترسناک به نویسندگی دان اوبانون و کارگردانی ریدلی اسکات، محصول سال ۱۹۷۹ است که اولین فیلم از مجموعه بیگانه است. داستان این فیلم موجود فرازمینی مهاجم و خطرناکی را به تصویر می‌کشد که وارد یک فضاپیمای باری شده و خدمه کشتی را از بین می‌برد. این فیلم برنده جایزه اسکار بهترین جلوه‌های تصویری شده است.
"بیگانه" سرآغاز یک سری فیلم با حضور شخصیت "اِلن ریپلی" (با بازی سیگورنی ویور) شد که مجموعاً شامل ۴ قسمت است. بیگانه‌ها، بیگانه ۳ و رستاخیز بیگانه دنباله‌های این فیلم محسوب می‌شوند.
بیگانه علیه غارتگر و دنباله‌های غیررسمی این فیلم به حساب می‌آیند. همچنین ریدلی اسکات در سال ۲۰۱۲ فیلم پرومتئوس را ساخت که در آن به پیشینه موجودات بیگانه پرداخته شده‌است. در سال ۲۰۱۷ نیز دنباله این فیلم به نام اکران شد.
یک سفینهٔ فضایی تجاری به نام «نوسترومو» (Nostromo) حامل هفت سرنشین، در راه بازگشت به زمین، با پیام کمک از سوی سیاره‌ای در مسیرش مواجه می‌شود. هوش مصنوعی کنترل‌کنندهٔ سفینه افراد را از حالت انجماد خارج می‌کند تا به این پیغام پاسخ داده شود.