moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
او که با نام کاگتورا متولد شد، سومین یا چهارمین پسر جنگجوی مشهور ناگائو تامکاگه (長尾為景) بود و زندگی او داستانی منحصر به فرد را ارائه می دهد - او از اوسوگی نبود، بلکه از قبیله ناگائو بود. خانواده پدرش نگهبانان شاخه یامانوچی از قبیله اوسوگی بودند، [11] و پدرش با پیروزی های نظامی خود بر اربابانش اوسوگی آکیسادا، اوسوگی سادانوری و اوسوگی فونایوشی شهرت زیادی به دست آورد. با این حال، در سال‌های بعد، تامکاگه خود را در تضاد با ایکو-یکی همسایه هوکوریکو دید، و با تغییر قدرت سیاسی در منطقه به نفع ایکو-یکی (که عمدتاً به دلیل ظهور ناگهانی هنگان-جی بود) ، وضعیت Echigo به سرعت بدتر شد. در سال 1536، زمانی که پدر کنشین ارتشی را جمع کرد و به سمت غرب حرکت کرد، به اوج خود رسید. با این حال، پس از رسیدن به Sendanno (دسامبر 1536) در Etchū، نیروهای او به طور ناگهانی توسط Enami Kazuyori مورد حمله قرار گرفتند، و در نتیجه درگیری خود تامکاگه کشته شد و ارتش او فرار کرد.
تاثیر بازگشت در Echigo فوری بود. ناگائو هاروکاگه، پسر ارشد تامکاگه، بلافاصله برای کنترل ناگائو تلاش کرد و پس از یک جنگ قدرت که منجر به مرگ یکی از برادرانش به نام کاگیاسو شد، در این ادعا موفق شد. کنشین از درگیری حذف شد و به معبد Rinsen-ji نقل مکان کرد، جایی که او زندگی خود را از 7 تا 14 به مطالعه، هنرهای رزمی و ذن گذراند.
اوسامی سادامیتسو و تعدادی دیگر از آشنایان پدر مرحومش در 14 سالگی ناگهان با کنشین تماس گرفتند. آنها از پسر جوان ناگائو خواستند که به ایچیگو برود و با حکومت برادر بزرگترش مخالفت کند. به نظر می‌رسد که هاروکاگه مؤثرترین یا الهام‌بخش‌ترین رهبر را ثابت نکرده بود (احتمالاً به دلیل بیماری) و شکست او در کنترل و جلب حمایت خانواده‌های قدرتمند کوکوجین منجر به وضعیتی شده بود که تقریباً به نقطه پاره پاره شدن استان همانطور که داستان گفته می شود، در ابتدا کنشین تمایلی به میدان دادن به برادر خود نداشت، اما در نهایت متقاعد شد که برای بقای Echigo لازم است. در سن 15 سالگی او به طور مشترک فرماندهی قلعه توچیو را بر عهده گرفت و با دفاع موفقیت آمیز از آن در برابر شورشیانی که علیه اوسوگی ها نقشه می کشیدند، شهرت پیدا کرد و کنشین موفق شد کنترل قبیله ناگائو را از ناگائو هاروکاگه خارج کند. در سال 1548
ناگائو هاروکاگه از رهبری قبیله و دولت استانی کنار رفت و این عنوان را به برادر کوچکترش داد. هاروکاج پنج سال بعد در سال 1553 درگذشت. در 19 سالگی، کنشین رئیس قبیله ناگائو شد و وارد قلعه کاسوگایاما شد، اما همچنان به عنوان نگهدارنده قبیله اوسوگی.
در سال 1551، از کنشین خواسته شد تا برای لرد اسمی خود، اوسوگی نوریماسا، که به دلیل گسترش به منطقه کانتو توسط لرد هوجو اوجیاسو از قبیله هوجو، مجبور به فرار از آنجا شده بود، در قلعه خود پناه بگیرد. او موافقت کرد که تحت شرایط خاص به فرمانده جنگ پناه دهد، اما در آن زمان در موقعیتی نبود که علیه هوجو حرکت کند. شرایط عبارت بودند از پذیرش کنشین توسط نوریماسا به عنوان وارث خود، تغییر نام از کاگتورا به تروتورا (بعدها کنشین)، عنوان ارباب اچیگو، و پست کانتو کانری به عنوان معاون شوگون.
در سال 1552، اوسوگی شروع به جنگ علیه قبیله هوجو کرد. اگرچه حاکمیت او بر قبیله ناگائو و اوسوگی اکنون بدون تردید بود، اما بسیاری از ایچیگو هنوز از درک این جنگسالار جوان مستقل بود. کنشین بلافاصله تصمیم گرفت تا قدرت خود را در منطقه مستحکم کند، اما این تلاش ها هنوز در مراحل اولیه خود بودند که نگرانی های بسیار مبرم تری ظاهر شد. اوگاساوارا ناگاتوکی و موراکامی یوشیکیو، دو لرد شینانو، هر دو در مقابل کنشین حاضر شدند و از او برای توقف پیشروی‌های جنگ‌سالار قدرتمند تاکدا شینگن درخواست کمک کردند. در حوالی زمانی که کنشین لرد جدید ایچیگو شد، شینگن پیروزی های بزرگی در استان شینانو کسب کرده بود. با فتوحات تاکدا آنها را به طور قابل توجهی به مرزهای ایچیگو نزدیک کرد، کنشین موافقت کرد که در دو جبهه به میدان برود با این حال درگیری‌های بین سه لرد نیز اتحادها و معاهدات مختلفی را نشان داد.
موفقیت نظامی کنشین به تلاش های اصلاحی موفقیت آمیز او در تجارت، بازار، شبکه حمل و نقل (مکانیسم مالیات در شهرهای بندری) و درآمدهای حاصل از تجارت پارچه مربوط می شود. نتیجه کنترل بر تجارت بود که دولت قبلی نداشت. او همچنین با اعطای زمین با جمعیت جنگجو پیوندهای فئودالی برقرار کرد.اساسنامه موسوم به فونای مقرراتی را نشان می دهد که برای نخبگان سنتی و عوام عادی اعمال می شود، معافیت های مالیاتی به دلیل فرسودگی جنگ، با هدف تمرکز و تحکیم سرزمین های اطراف پایتخت خود، که با اصلاحات بیشتر برای تحکیم امپراتوری همراه شد. قبل از لشکرکشی 1560-1562 کانتو به اراضی رسید. با این حال، علی‌رغم کنترل کنشین بر کشاورزی و اقتصاد، او اصلاحات کلیدی مانند بررسی‌های کاداستر را که برای تعهدات نظامی مهم است، به‌طور کامل اجرا نکرد که حاکی از تمرکز کنشین بر تجارت است. مدیریت اداره، سازمان نظامی، و همچنین در برخی نبردهای جزئی در Echigo Funai توسط دست نشاند Kurata Gorōzaemon تحویل داده شد.
آنچه پس از اتحاد سه گانه Kenshin دنبال شد، آغاز رقابتی بود که در تاریخ ژاپن و دوره سنگوکو افسانه ای شد. در اولین درگیری بین این دو، هر دو اوسوگی کنشین و تاکدا شینگن بسیار محتاط بودند و فقط خود را متعهد به زد و خوردهای غیر قطعی کردند. در طول سال‌ها، سرانجام تعداد کل پنج مورد از این نوع درگیری‌ها در محل معروف کاواناکاجیما (1553-1564) وجود داشت اگرچه تنها چهارمین نبردی جدی و همه‌جانبه بین این دو بود.
در سال 1561، کنشین و شینگن بزرگترین نبردی را که باید انجام دهند، چهارمین نبرد کاواناکاجیما، انجام دادند. کنشین از یک تاکتیک مبتکرانه استفاده کرد: یک آرایش ویژه که در آن سربازان در جلو با همرزمان خود در عقب تعویض می‌کردند، زیرا آنهایی که در خط مقدم بودند خسته یا مجروح می‌شدند. این به سربازان خسته اجازه می داد استراحت کنند، در حالی که سربازانی که عملی را ندیده بودند در خط مقدم می جنگیدند. این بسیار مؤثر بود و به همین دلیل کنشین تقریباً شینگن را شکست داد. در Kōyō Gunkan یکی از مشهورترین نمونه های نبرد تک در تاریخ سامورایی ها وجود دارد. در طول این نبرد، کنشین موفق شد تا شینگن رانده شود و با شمشیر به او ضربه بزند. شینگن با بادبزن یا تسن جنگ آهنین ضربه ها را دفع کرد. کنشین نتوانست شینگن را به پایان برساند قبل از اینکه نگهدارنده تاکدا او را دور کند. شینگن یک ضد حمله انجام داد و ارتش اوسوگی عقب نشینی کرد. نتیجه نبرد چهارم کاواناکاجیما هنوز نامشخص است. بسیاری از محققین در مورد اینکه چه کسی پیروز واقعی بود، اختلاف نظر دارند، اگر نبرد واقعاً به اندازه کافی تعیین کننده بود که حتی یک نفر را اعلام کرد، بنابراین به طور کلی یک تساوی در نظر گرفته می شود. این بزرگترین نبرد تلفات در دوره سنگوکو در نظر گرفته می‌شود با از دست دادن 72 درصد از ارتش کنشین و 62 درصد ارتش شینگن، اما شینگن دو تن از مهم‌ترین ژنرال‌های خود، یعنی مشاور خود را نیز در طول نبرد از دست داد. یاماموتو کانسوکه و برادر کوچکتر تاکدا نوبوشیگه. برخی برآوردهای محافظه کارانه تر، تلفات را در حدود 20 درصد نشان می دهد.
در سال 1563، شینگن با هوجو اوجیاسو علیه قبیله اوسوگی متحد شد، آنها قلعه ماتسویاما در استان موساشی را تصرف کردند. در سال 1565 شینگن قلعه کوراگانو و قلعه مینووا در استان کوزوکه را تصرف کرد. در سال 1571، کنشین به قلعه ایشیکورای ماهواره شینگن در استان کوزوکه حمله کرد و آنها دوباره در نبرد تونگاوا با یکدیگر روبرو شدند تا یک بار دیگر درگیر شوند.
علاوه بر این، پس از شکست شینگن با هوجو، حادثه ای رخ داد که هوجو عرضه نمک به استان کای را تحریم کرد. وقتی کنشین مشکل شینگن را شنید، از استان خودش نمک به شینگن فرستاد. کنشین اظهار داشت که هوجو "عمل بسیار بدی انجام داده است". کنشین افزود: «من با نمک نمی‌جنگم، بلکه با شمشیر می‌جنگم».
احترام کنشین به شینگن از واکنش او به مرگ شینگن مشهود است: او به طور خصوصی گریه کرد و گفت: "من رقیب خوبم را از دست دادم. ما دیگر قهرمانی مانند آن نخواهیم داشت!"
اگرچه رقابت او با تاکدا شینگن افسانه‌ای بود، اما اوسوگی کنشین در واقع چندین سرمایه‌گذاری دیگر در زمان این نبردهای معروف (1553-1564) داشت. در سال 1559، او سفری با اسکورت 5000 نفری برای ادای احترام به شوگان در کیوتو انجام داد. این امر باعث شد که شهرت او به میزان قابل توجهی افزایش یابد و به وجهه او به عنوان یک رهبر فرهیخته و همچنین یک فرمانده جنگ افزوده شود. در همان سال او یک بار دیگر توسط Uesugi Norimasa تحت فشار قرار گرفت تا کنترل کانتو را از هوجو پس بگیرد، و در سال 1560 او توانست از این قانون پیروی کند. در آگوست همان سال، او ایچیگوی جنوبی را تحت کنترل یک شورای پنج نفره برای بسیج گسترده قرار داد، و همچنین یک شورای تحقیقاتی کوچک برای هر نوع ناآرامی تشکیل داد.
کنشین که از پاییز 1560 تا تابستان 1561 علیه هوجو اوجییاسو رهبری کرد، موفق شد تعدادی قلعه از قبیله، مانند قلعه نوماتا و قلعه اومایاباشی را بگیرد که با اولین محاصره قلعه اوداوارا در استان ساگامی به پایان رسید. . او موفق به شکستن خطوط دفاعی و سوزاندن شهر شد، اما خود قلعه به دلیل تهدیدات شینگن تسخیر نشده باقی ماند و بنابراین کاماکورا را تصرف کرد.
در سال 1563، کنشین متحد خود اوتا سوکماسا را ​​که تحت محاصره هوجو اوجیاسو و تاکدا شینگن بود، نجات داد، در حالی که در نوامبر 1569، زمانی که شینگن قلعه اوداوارا را محاصره کرد، اوجییاسو از کنشین درخواست کمک کرد.
در سال 1566، پس از اینکه قبیله یورا از استان کوزوکه وفاداری خود را به قبیله هوجو تغییر داد. بعداً در سال 1574، کنشین به طایفه ساتاکه دستور داد تا به قلعه کانایاما قبیله یورا حمله کنند و خود در محاصره شرکت کرد اما قلعه کانایاما در برابر حمله مقاومت کرد.
منطقه اصلی دیگری که Uesugi Kenshin را مورد توجه قرار داد، استان Etchū در غرب بود، و Kenshin تقریبا نیمی از عمر خود را درگیر سیاست آن استان کرد. این سرزمین توسط دو طایفه متخاصم، جینبو و شینا، سکونت داشت. کنشین ابتدا به عنوان یک میانجی در اوایل دهه 1550 بین رقبای خود یعنی شینا یاسوتانه و جینبو ناگاموتو وارد مناقشه شد، اما بعداً با شینا طرف شد و قبیله جینبو را به دست گرفت. چند دهه بعد، کنشین علیه قبیله شینا روی آورد و قلعه اصلی آنها را در سال 1575 گرفت و شینا یاسوتان را در سال 1576 توسط کوجیما موتوشیگه ترور کرد.
در سال 1563، کنشین دامنه سانو در استان کوزوکه را اشغال کرد. او قلعه کاراساوا را در برابر سانو ماساتسونه محاصره کرد و به منطقه نفوذ کرد و بسیاری از جنگ سالاران کوچکتر را وادار کرد که تسلیم او شوند.
در این مرحله، تا سال 1564 کنشین هر دو استان اچو و استان کوزوکه را کنترل کرد. در دهه 1570، کنشین بر استان ایچیگو، برخی استان‌های مجاور، همه سواحل هوکوریکو حکومت می‌کرد و نیروهای اودا نوبوناگا را در استان اچیزن شکست می‌داد.
از سال 1576، کنشین شروع به بررسی موضوع اودا نوبوناگا کرد، که از آن زمان به قدرتمندترین جنگ سالار ژاپن در آن زمان تبدیل شده بود. کنشین اتحاد خود را با نوبوناگا شکست. با وساطت آشیکاگا یوشیاکی، او با کنیو آشتی کرد، اتحادی تشکیل داد و به عضویت قدرت مخالف نوبوناگا درآمد. با مرگ تاکدا شینگن و هوجو اوجیاسو، کنشین دیگر از این قلمرو گسترش مسدود نشد. بنابراین، هنگامی که مرگ هاتاکیاما یوشیتاکا، یک ارباب در استان نوتو، باعث سردرگمی و درگیری شد، کنشین به سرعت از این فرصت استفاده کرد و زمین را از قبیله ضعیف گرفت و با موفقیت قلعه نانائو را محاصره کرد که او را در موقعیتی قرار داد. برای تهدید نوبوناگا و متحدانش. در پاسخ، نوبوناگا نیروهای خود و دو بهترین ژنرال خود، شیباتا کاتسوئی و مائدا توشی را گرد هم آورد تا در نبرد تدوریگاوا (1577) در استان کاگا با کنشین ملاقات کنند.
کنشین ارتش 30000 نفری خود را در قلعه ماتسوتو مستقر کرد، در حالی که نیروهای اودا نوبوناگا با 50000 سرباز به رهبری بسیاری از ژنرال های مشهور وارد شدند. با وجود ارقام برتر نوبوناگا، کنشین موفق شد یک پیروزی محکم در زمین به دست آورد. در ابتدا، کنشین پیش بینی کرد که نوبوناگا سعی خواهد کرد تا شب برای حمله سپیده دم بر روی رودخانه حرکت کند و بنابراین از درگیر شدن با ارتش نوبوناگا خودداری کرد. سپس وانمود کرد که یک واحد کوچک را برای حمله به نیروی اصلی نوبوناگا از پشت به جلو می فرستد و به دشمنش فرصت بزرگی داد تا نیروهای باقی مانده خود را درهم بشکند. نوبوناگا طعمه را گرفت. نیروی نوبوناگا در شب در انتظار یک حریف ضعیف شده در جبهه حمله کرد. در عوض قدرت کامل نظامی کنشین منتظر بود. نوبوناگا با از دست دادن 1000 مرد در نبرد و برخی دیگر از نیروهای اودا برای فرار از رودخانه تدوری، دستور عقب نشینی به استان اومی را صادر کرد. با این حال، کنشین، که عملکرد حریف را «به‌طور شگفت‌انگیز ضعیف» توصیف کرد، تصور نادرستی داشت که نوبوناگا را شکست داده است، زیرا ارتش اودا در واقع توسط شیباتا کاتسوئی رهبری می‌شد. در نهایت کنشین استان نوتو را از قبیله اودا ایمن کرد.
در اکتبر 1577، اوسوگی کنشین ترتیبی داد که ارتش بزرگی را برای ادامه حملات خود به سرزمین نوبوناگا تشکیل دهد. در سال 1578 او با تاکدا کاتسویوری علیه نوبوناگا وارد اتحاد شد اما به دلیل آب و هوای بد تحت فشار قرار گرفت و در بهار 1578 بر اثر سرطان مری درگذشت. شعر مرگ او این بود:
حتی یک سعادت مادام العمر فقط یک فنجان است. زندگی چهل و نه ساله در خواب می گذرد. من نه زندگی چیست و نه مرگ. سال به سال - همه به جز یک رویا. بهشت و جهنم هر دو جا مانده اند. من در سپیده دم مهتاب ایستاده ام، فارغ از ابرهای دلبستگی.
علت مرگ کنشین در طول سال ها مورد سوال بوده است. نظریه ای که اکثر محققان پذیرفته اند این است که منابع اولیه وخامت وضعیت سلامتی او، شکایت او از درد در قفسه سینه "مانند یک توپ آهنی" و همانطور که کنشین گونکی (1582) ثبت می کند "در نهمین روز از ماه سوم او ثبت می کند. معده درد در توالتش که متأسفانه تا روز سیزدهم که درگذشت ادامه داشت». با این حال، همچنین حدس زده می‌شود که او قربانی یکی از معروف‌ترین قتل‌های نینجا شده است، توسط یک نینجا که با نیزه یا شمشیر کوتاه در حوضچه زیر مستراح در اردوگاه کنشین پنهان شده بود. این تئوری ها متقابل نیستند - قاتل، اگر وجود داشت، و احتمالاً توسط نوبوناگا فرستاده می شد، ممکن بود به سادگی مردی را که در حال مرگ بود زخمی کند. با این حال، از آنجایی که انتظار او از مرگ خود در شعر مرگ ثبت شده است، احتمال ترور کمتر است.
در داخل کشور، کنشین یک بحران جانشینی را پشت سر گذاشت. در حالی که او هرگز فرزندی از خود نداشت، کنشین در طول زندگی خود دو پسر را به فرزندی پذیرفت. برادرزاده او، اوسوگی کاگکاتسو، احتمالاً به دلیل انحراف از تضاد توسط پدر کاگکاتسو، ناگائو ماساکاگه، بستگان و حامیانش به فرزندی پذیرفته شد. پسر خوانده دیگر، اوسوگی کاگتورا، که در اصل پسر هوجو اوجییاسو بود برای تامین امنیت مرزهای اچیگو به فرزندی پذیرفته شد. برخی تصور می کنند که کاگکاتسو قرار بود به تدریج به عنوان وارث او راه اندازی شود در حالی که برخی دیگر تصور می کنند که کنشین تصمیم گرفت که دارایی ها را بین این دو تقسیم کند.
هر دو پسر پیوندهای خونی خارجی و ادعاهای منطقی داشتند. کاگتورا در سال 1578 در اواته محاصره شد، و اگرچه برای کمک با هوجو اوجیماسا و تاکدا کاتسویوری تماس گرفتند، اما اولی عقب نشینی کرد. کاگکاتسو با خواهر تاکدا ازدواج کرد و در نهایت توانست جانشینی او را تضمین کند. کاگتورا به قلعه ای در نزدیکی مرز اچیگو-شینانو گریخت و در آنجا در سال 1579 خودکشی کرد.
این مرگ باعث کشمکش‌های محلی برای قدرت شد که نتیجه تقریباً یک دهه جنگ داخلی در ایچیگو بین سال‌های 1578 و 1587 بود که معمولاً به «اختلال اواته» (1578-1582) و «شورش شیباتا» (1582-1587) تقسیم می‌شد. مقاومت حامیان کاگتورا برای چند سال در شمال مرکزی ایچیگو ادامه یافت. در سال 1582، شیباتا شیگی، که دست نشانده کاگکاتسو بود، شورشی را در شمال ایچیگو رهبری کرد، احتمالاً به دلیل پاداش اندک برای حمایت از کاگکاتسو، اما حتی بیشتر از آن، اعطای کنترل کاگکاتسو بر موانع عوارضی در بندر نیگاتا به تاکماتا یوشیتسونا.
با این حال، پس از جنگ داخلی پرهزینه، قبیله اودا از شورش‌ها علیه کاگکاتسو برای پیشروی درست تا مرز ایچیگو سوء استفاده کرد و نوتو و کاگا را در حالی که برادران اوسوگی مشغول درگیری‌های داخلی بودند دستگیر کردند. این امر همراه با نابودی قبیله تاکدا، متحد آن زمان اوسوگی و دشمن طولانی مدت اودا، به نابودی قبیله اوسوگی نزدیک می شد قبل از اینکه مرگ خود اودا نوبوناگا بار دیگر توازن قدرت را در ژاپن به هم ریخت.
کامیکو شرکت انرژی و استخراج معدن کانادایی است، که با در اختیار داشتن ۱۶٪ درصد از بازار فروش اورانیم، به‌عنوان سومین تولیدکننده بزرگ اورانیم در جهان محسوب می‌شود.
شرکت کامیکو در سال ۱۹۸۸ از ادغام دو شرکت معدن الدورادو و شرکت توسعه معادن ساسکاچوان تشکیل شد و در حال حاضر یکی از بزرگترین شرکت‌ها در حوزه انرژی اتمی در جهان می‌باشد.
این شرکت در زمینه تولید برق و استخراج اورانیم فعالیت می‌نماید.
دفتر مرکزی شرکت کامیکو در شهر ساسکاتون، ساسکاچوان قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازارهای بورس تورنتو و بورس نیویورک معامله می‌شود.
جشنواره شینگن‌کو یکی از مراسمی است که در شهر کوفو در استان یاماناشی در ژاپن برگزار می‌شود. این مراسم در روز ۱۲ آوریل یعنی در روز فوت تاکدا شینگن برگزار می شود. در این مراسم عده‌ای پیاده و عده‌ای با لباس ویژه و سوار بر اسب مسیرهای برگزاری مراسم را می‌پیمایند که نشانگر جامعهٔ سامورایی ژاپن از سال ۱۴۶۷ تا ۱۵۶۸ است و تماشاچیان را بیاد آن عصر می‌اندازد. در موقع اجرای مراسم موزیک ویژه ای نواخته می‌شود و بعضی به رقص سنتی می پردازند. عده ای معتقد هستند که تاکدا شینگن کشور را به صورت متحد درآورد و از نظر نظامی فرماندهی باهوش، مستعد و پرنفوذ بوده است. در این مراسم نیز تا حد زیادی به دنبال بیان همین موضوع هستند.
سپتامبر ۲۰۱۳، یکی از ماه‌های ۲۰۱۳ میلادی است.
آغاز آن، روز یکشنبه برابر با ۱۰ شهریور ۱۳۹۲ خورشیدی.
بیدخت روستایی است در دهستان شاخنات از توابع بخش شاخنات شهرستان بیرجند، واقع در استان خراسان جنوبی که بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۱۴۰ نفر (در ۵۶ خانوار) بوده‌است.
تمام مردم این روستا از نژاد پارس و پیرو مذهب شیعه دوازده امامی هستند.
سامسونگ گلکسی گیر یک ساعت هوشمند که در ۴ سپتامبر ۲۰۱۳ توسط سامسونگ در برلین معرفی شد.
این ساعت هوشمند از ۲۵ سپتامبر ۲۰۱۳ در ۱۴۰ کشور جهان عرضه می‌شود و از اکتبر در ایالات متحده با قیمت ۲۹۹ دلار عرضه می‌شود. این ساعت فقط با گلکسی نوت ۳ و گلکسی نوت ۱۰٫۱ کار می‌کند.
به مجموعه چند منطقه کلان‌شهری که در نزدیکی زیادی به هم قرار گرفته باشند اصطلاحاً منطقه اَبَرشهری یا مگالوپلیس (megalopolis) گفته می‌شود. مناطق ابرشهری زنجیره‌ای از چند منطقه کلان‌شهری هستند که تقریباً در کنار یکدیگر جای گرفته‌اند. واژه مگالوپلیس که در زبان‌های غربی برای این مفهوم به‌کار می‌رود از دو بخش مگالو و پلیس تشکیل شده که بخش اول در یونانی به معنای مهتر و عظیم و بخش دوم به معنی شهر است.
اَبَرشَهرها هنگامی به وجود می‌آیند که شهرهای حومه یک شهر، با شهرها و مناطق حومه شهری دیگر تماس پیدا کند و به این ترتیب زنجیره‌ای از شهرهای متصل به یکدیگر به وجود آید. اگر چه این مجتمع‌ها به‌طور سنتی، مانند مناطق شهری جدا از هم بنیان نهاده شدند به ویژه در سده ۲۱ (میلادی) ابرمناطق در جهان پیشرفته درحال شکل دهی به مجتمع‌های متراکم هستند که از طریق آن تمایز میان یک منطقهٔ مرکزی واحد با یک ابرمنطقه در حال محوشدن است یا حتی یک ابرمنطقه فی‌النفسه در حال تبدیل شدن به منطقهٔ مرکزی یک کلان‌شهر است. چنین مناطقی که در آن‌ها یک منطقهٔ مرکزی به سرعت در حال شکل‌گیری است هرچند صرفاً به این نواحی محدود نمی‌شود مانند دلتای رودخانه مروارید که از زمان شکل‌گیری قسمت مرکزی ابرمنطقه ساحلی جنوب چین را به‌وجود آورد، یا منطقهٔ مرکزی اتحادیه جاکارتا-باندونگ که ابرمنطقه شمال جاوا را شکل می‌دهد، همانند مرکزیت دلتای رود زرد که بخشی از ابرمنطقه ساحلی مرکزی چین است. اصطلاح مطلوب در این باره برحسب کشورها متفاوت است.
در ایران هنوز ابرشهر پیوسته‌ای به وجود نیامده است. اما با توسعه جمعیت شهرها و ساخت شهرک‌های جدید، پیش‌بینی می‌شود در سال‌های آینده چند مهترشهر (همچون «مهترشهر رودهن-تهران-کرج-قزوین»، «مهترشهر قم-سلفچگان» و «مهترشهر اصفهان-خمینی‌شهر-نجف‌آباد») به وجود آید.
اصطلاح مگالوپلیس توسط پاتریک گدس در کتابش «شهرها در تکامل» در سال ۱۹۱۵ توسط اسوالد اشپنگلر در کتاب «افول غرب» در ۱۹۱۸ و توسط لوئیس مامفورد در کتاب «فرهنگ شهرها» در ۱۹۳۸ که آن را به عنوان نخستین مرحله از بیش شهری‌شدگی و تنزل اجتماعی توصیف کرد. بعدها توسط ژان گوتمن در مطالعه درخشان وی در سال ۱۹۶۱ تحت عنوان «مگالوپلیس: منطقه ساحلی شهری شده در شمال ایالات متحده» برای توصیف زنجیره‌ای از مناطق کلان‌شهری «ساحل خاوری آمریکا» استفاده شد که از بوستون و ماساچوست آغاز شده، در ادامه تا نیویورک، فیلادلفیا و بالتیمور امتداد پیدا کرده و در نهایت به واشینگتن و ویرجینیای شمالی ختم می‌شود. این مفهوم گاهی تحت‌عنوان «بوس واش» شناخته می‌شود.
منطقه ابرشهری شبکهٔ خوشه‌ای از شهرها است. گوتمن، جمعیت آن‌ها را ۲۵ میلیون نفر مشخص کرد. دوکسایدیس یک مگالوپلیس کوچک را خوشه‌ای مشابه با جمعیت ۱۰ میلیون نفر تعیین می‌کند. آمریکا ۲۰۵۰، برنامه انجمن برنامه منطقه‌ای، ۱۱ ابرمنطقه در ایالات متحده آمریکا و کانادا را فهرست‌بندی می‌کند. از نظر لفظی، مگالوپلیس در زبان یونانی به معنای شهری با اندازهٔ اغراق شده‌است از آنجا که پیشوند - مگالو بیانگر کمیتی اغراق‌شده در اندازه است. مناطق مگاپلیتن در گزارش رابرت ای. لانگ و دآن دهاول از مؤسسه ابرشهری (مگاپولیتن) در دانشگاه ایالتی و مؤسسه پلی‌تکنیک ویرجینیا در ژوئیه ۲۰۰۵ مورد بررسی قرار گرفتند. مقالهٔ لانگ و نلسون در سال ۲۰۰۷ از ۲۰ منطقهٔ مگاپلیتن که در ۱۰ ابرمنطقه ادغام شده‌اند استفاده می‌کنند. این مفهوم برپایه مدل اصلی مگالوپلیس است. مسیرهای ترابری به‌هم‌پیوستهٔ مدرن، مانند خطوط راه‌آهن و بزرگراه‌ها، بیشتر به توسعه ابرشهرها کمک می‌کند. این استفادهٔ هرروزه از مسیرهای عبوری به سراسر ابرشهر را به صورت غیررسمی ابرشهررَوی (مگالوپینگ، به معنی ورود و خروج دائمی و هر روزه از حاشیه به درون ابرشهر) می‌نامند. این اصطلاح توسط دیوید گاردن و استفان برتو ساخته شده‌است.
عوامل مؤثر در تشکیل بافت زنجیری از حوزه‌های مادرشهری و ایجاد ابرشهر، شامل شرایط طبیعی، زمینه‌های مساعد طبیعی، عوامل اقتصادی، جغرافیای فرهنگی و گذشته تاریخی ناحیه است. هنگام تشکیل یک مگالوپلیس، چشم‌اندازهای طبیعی بین حوزه‌های مادرشهری، به سرعت توسط واحدهای مسکونی، تأسیسات و سازمان‌های شهری اشغال می‌شوند و بافت زنجیری حوزه‌های مادرشهری تقویت می‌شوند. همچنین ممکن است میان حوزه‌های مادرشهری در محدوده ابرشهر، زمین‌های نیمه بایر، ملک‌های وسیع، پارک‌های طبیعی و پایگاه‌های نظامی، گسیختگی ایجاد کند. مگالو پلیس‌ها معمولاً به شکل خطی یا گذرگاهی هستند و اغلب در طول ساحل طبیعی و حوزه‌های منابع معدنی شکل می‌گیرد. مگالوپلیس‌ها تراکم عظیمی از مردم، بانک‌ها، امور تجاری، شرکت‌های بیمه، عمده فروشی، خرده‌فروشی، مراکز پذیرایی و تفریحی و فعالیت‌های شدید ترابری را در خود جای داده‌اند. همچنین در ابرشهرها فعالیت‌های دیگری نظیر مدیریت، نمایندگی‌های مسافربری، سازمان‌های تبلیغاتی، دفاتر وکلای حقوقی، دانشکده‌ها، دانشگاه‌ها و نهادهای پژوهشی نیز صورت می‌گیرد.
تورنمنت های نوبت گردشی یا رقابت‌های دوره‌ای ، به مسابقاتی گفته می‌شود که طی آن هر شرکت‌کننده با تمام شرکت کننده‌های دیگر مسابقه رودررو مسابقه می‌دهد.
اصطلاح "round robin" ریشه در واژه "rubban" به معنی نوار (روبان) دارد که به تدریج در طول سالیان متمادی به صورت "robin" تغییر ظاهر داده است.
اگر formula_1 نشان دهنده تعداد شرکت کنندگان باشد، یک رقابت دوره‌ای ساده بین شرکت کنندگان شامل formula_2 مسابقه خواهد بود.
اگر formula_1 زوج باشد، کل رقابت‌ها در formula_4 دور انجام می‌شود که هر دور شامل formula_5 مسابقه خواهد بود.
اگر formula_1 فرد باشد، کل رقابت‌ها در formula_1 دور انجام می‌شود که هر دور شامل formula_8 مسابقه خواهد بود و در ضمن به علت فرد بودن تعداد شرکت کنندگان در هر دور به یکی از آن‌ها اصطلاحاً استراحت داده می‌شود.
در یک برنامه استاندارد رقابت دوره‌ای هر شرکت‌کننده با یک عدد مشخص می‌شود.
به عنوان مثال در یک رقابت دوره‌ای با حضور ۱۴ تیم:
چرخه به معنی دوره یا سیکل می‌تواند به موارد زیر اشاره کند:
تیغه ۲ فیلمی خون‌آشامی - ابرقهرمانی محصول سال ۲۰۰۲ آمریکا به کارگردانی گیرمو دل تورو است که بر اساس شخصیتی به همین نام از کمپانی مارول کامیکس ساخته شده‌است. این دومین قسمت در مجموعه فیلم‌های تیغه به حساب می‌آید و دنباله‌ای بر فیلم تیغه محصول سال ۱۹۹۸ است. در این فیلم بازیگرانی همچون وسلی اسنایپس، کریس کریستوفرسون، ران پرلمن، لئونور وارلا و نورمن ریداس، لوک گاس، مت کلاوس، دنی جان-جولز، دانی ین، کارل رودن، تونی کورران، سانتیاگو سگورا ایفای نقش کرده‌اند.
مدرک به سند رسمی گفته می‌شود و می‌تواند به موارد زیر اشاره کند:
استراحت (به انگلیسی: Bye) اصطلاحی است ورزشی که در دو مفهوم به کار می‌رود:
اول در رقابت‌های دوره‌ای که تمام شرکت کنندگان با یکدیگر رقابت می‌کنند. این رقابت‌ها در چند دور برگزار می‌شود که هر دور ممکن است در یک روز یا در یک هفته (مثل رقابت‌های لیگ فوتبال باشگاه‌ها) انجام شود. زمانی که تعداد تیم‌ها فرد باشد مسلماً در طول هر دوره یک به یک شرکت‌کننده بازی نمی‌رسد که اصطلاحاً می‌گویند این تیم استراحت دارد.
دوم، در رقابت‌های حذفی که تعداد شرکت کنندگان توانی از عدد ۲ نباشد(۲٫۴٫۸٫۱۶٫٫۳۲). در این صورت، در هر دور رقابت، یک شرکت‌کننده ممکن است بدون حریف باقی بماند و بدون برگزاری رقابت به مرحله بعد برسد (مثل مسابقات کشتی). در مسابقاتی که قرعه کشی بدون سیدبندی باشد، قرعه استراحت به صورت تصادفی انتخاب می‌شود. اما اگر در قرعه کشی از سیدبندی استفاده گردد، معمولاً چیدمان طوری است که قرعه استراحت به سیدهای بالاتر تخصیص یابد.
حسین جهانگیری بازیگر سینمای اهل ایران است که بین سال‌های ۱۳۳۹ تا ۱۳۵۵ فعالیت می‌کرد.
شهرهای ایرانی مناطقی به اسم چهارصد دستگاه و یا x دستگاه و یا نام های یکسان دارند دلیل اینگونه نامگذاری تعداد واحد ها ی خانه های ساخته هستند.
شهرک چهارصد دستگاه رامسر شهرکی ساحلی است که در استان مازندران، شهر رامسر قرار دارد. این شهرک در مجاورت بلوار معلم (کازینو) قرار دارد.در این شهرک اصولی‌ترین قوانین و امکانات شهرسازی از جمله سیستم فاضلاب شهری (اگو)، قطعه‌بندی، عرض خیابان‌هاو کوچه‌ها، خطوط تلفن و برق زیر زمینی رعایت شده است.با خرید املاک در رامسر توسط بنیاد پهلوی اول از سال ۱۳۱۰ خ به بعد ساخت خیابان‌ها، کاخ مرمر و بیمارستان در مجموعه شهر گردشگری و احداث فرودگاه، بناهای اداری (نظیر شهربانی، پست و مخابرات مرکز خودکار تلفن در کنار بیمارستان)، دبستان اردیبهشت (۱۳۱۷ خ) و ساختمان‌های هتل قدیم و جدید، کازینو (توسکا سرا) و پروژه شهرک چهارصد دستگاه با معماری به سبک اروپایی توسط مهندسین مجرّب و شرکتهای خارجی آغاز و چهره شهر دگرگون شد. در سال ۱۳۱۴ خ نیز نام سخت سر به رامسر (محل آسایش و آرامش برگرفته از نام ایزد رام در آیین میترائیستی) تغییر یافت و با شروع اولین کنوانسیون بین‌المللی تالاب‌ها در سال ۱۳۴۹ خ رامسر به عنوان عروس شهرهای ایران در جهان و شهر نمونه گردشگری معروف گردید.چهارصد دستگاه از اولین شهرک‌هایی است که در حاشیه دریای خزر پیش از انقلاب توسط بنیاد پهلوی به دستور محمدرضا پهلوی و بدست مهندسین و پیمانکاران خارجی ساخته شده است. این شهرک با توجه به اینکه کاخ مرمر رامسر و فرودگاه رامسر در نزدیکی آن قرار دارد، در نوع خود از پیشرفته‌ترین و با قدمت‌ترین شهرک‌های شمال ایران می‌باشد.
پبل یک ساعت هوشمند است که در سال ۲۰۱۳ توسط شرکت پبل تکنولوژی توسعه یافته و به فروش رسیده‌است.
این ساعت هوشمند به دوربین مجهز نیست.
ایران قادری (زاده ۱۲۹۹، تهران) با نام اصلی فاطمه قادری‌فر بازیگر سینمای ایران بود.
رقابت‌های تک‌حذفی (به انگلیسی: Single-elimination) به روشی از رقابت‌های ورزشی اطلاق می‌شود که طی آن شرکت کنندگان به محض اولین شکست از دور رقابت‌ها کنار می‌روند یا دیگر دسترسی به جام قهرمانی برای آن‌ها ممکن نیست. این سیستم رقابتی با نام‌هایی چون سیستم رقابتی المپیکی یا سیستم رقابتی مرگ ناگهانی نیز شناخته می‌شود.
البته در یک سری مسابقات تک حذفی سیستم مسابقات طوری چیده می‌شود که شکست خوردگان به جای حذف سریع از دور مسابقات برای دسترسی به مکان‌های پایین‌تر وارد دور جدیدی از رقابت با سایر شکست خوردگان دیگر می‌شوند.
به‌طور خلاصه در یک سیستم رقابت تک‌حذفی برنده هر رقابت به مرحله بالاتر راه یافته و شانس رسیدن به جام قهرمانی را خواهد داشت، اما رقابت‌کننده شکست خورده یا بلافاصله حذف می‌شود یا با سایر شکست خوردگان بر سر تصاحب مکان‌های پایین‌تر به مسابقه می‌پردازد.
۳ دور آخر رقابت‌های آزاد تنیس زنان، فرانسه ۲۰۰۸
کارلوس مائوریسیو فونس کارتاهنا (زاده ۱۸ اکتبر ۱۹۵۹)، خبرنگار سابق تلویزیونی، عضو حزب چپ گرای مارکسیست از جبهه آزادی بخش ملی فارابوندو مارتی (FMLN) و رئیس‌جمهور سابق کشور السالوادور از ۱ ژوئن ۲۰۰۹ تا ۱ ژوئن ۲۰۱۴ بود.
او به دو دهه حاکمیت محافظه کاران، حزب اتحاد جمهوری خواه ملی‌گرای راست (ARENA) بر کشور خاتمه داد.
فونس جایگزین آنتونیو ساکا شد. ساکا در سال ۲۰۰۴ از حزب اتحاد جمهوری‌خواه ملی‌گرای راست موسوم به (ARENA) به عنوان رئیس‌جمهور السالوادور برگزیده شد. ساکا که پشتیبانی کاخ سفید را پشت سر خود داشت در مارس ۲۰۰۶ پیمان تجارت آزاد (CAFTAA) را با آمریکا منعقد نمود.
پس از پایان جنگ داخلی سال ۱۹۹۲ در السالوادور، حزب محافظه‌کار آرِنا ۲۰ سال در قدرت بود. با پیروزی مائوریسیو فونس به عنوان نماینده سازمان چپگرای چریکی (FMLN) در انتخابات ریاست‌جمهوری السالوادور سال ۲۰۰۹ برای اولین‌بار قدرت را از حزب حاکم پس گرفت و پس از آن در انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۱۴ با پیروزی سالوادور سانچز سرن، دوباره حزب FMLN در قدرت ماند.پیروزی تاریخی چپ‌ها در السالوادورچریک سابق رئیس جمهور السالوادور شد
السالوادور به همراه تعدادی دیگر از کشورهای آمریکای مرکزی در ۱۵ سپتامبر ۱۸۲۱ از اسپانیا اعلام استقلال کردند. با تشکیل فدراسیون دولت‌های آمریکای مرکزی، السالوادور نیز به این فدراسیون پیوست ولی این فدراسیون عمر کوتاهی داشت و در سال ۱۸۳۸ منحل شد. السالوادور تا دهه‌ها بعد از استقلال شاهد انقلاب‌های بی‌شمار و نزاع و درگیری با سایر جمهوری‌های آمریکای مرکزی و کشورهای همسایه‌اش بود.
از سال ۱۹۳۱ تا سال ۱۹۷۹ در السالوادور کودتاهای مختلف صورت گرفت.تحولات سیاسی اخیر در السالوادور
تیم هورتونز شرکت رستوران‌های زنجیره‌ای کانادایی است، که با در اختیار داشتن بیش از ۴ هزار شعبه در سرتاسر جهان، به‌عنوان بزرگترین شبکه فست‌فود و رستوران در کانادا شناخته می‌شود.
شرکت تیم هورتونز در سال ۱۹۶۴ توسط بازیکن هاکی روی یخ کانادایی؛ تیم هورتون در شهر همیلتون (انتاریو) راه‌اندازی شد و در ۱۹۶۷ هورتون اقدام به مشارکت با رون جویس نمود، که در پی سرمایه‌گذاری و مدیریت جویس، این شرکت به‌سرعت توسعه پیدا کرد، تا اینکه در سال ۲۰۰۲ موفق شد در بازار اغذیه و فست‌فود کانادا، از مک‌دونالدز و در بازار فروش نسکافه نیز از استارباکس، پیشی بگیرد.
امروزه کمپانی تیم هورتونز مالک شبکه‌ای از ۴٫۲۸۸ رستوران در سرتاسر جهان بوده، که ۳٫۴۵۳ شعبه آن در کانادا، ۸۰۸ شعبه در ایالات متحده آمریکا و ۲۷ شعبه آن در شورای همکاری کشورهای عرب خلیج فارسمستقر می‌باشند. دفتر مرکزی این شرکت در شهر اوک‌ویل، انتاریو قرار دارد و سهام آن در بازار بورس تورنتو و بازار بورس نیویورک معامله می‌شود.
لاپوتا قلعه‌ای در آسمان یک فیلم ماجراجویی پویانمایی که در سال ۱۹۸۶ بر اساس داستانی فانتزی از خود هایائو میازاکی و تحت تأثیر بسیاری از افسانه‌های و آموزه‌های شرقی ساخته شده و همانند دیگر کارهای این کارگردان سرشار از زیبایی‌های دیداریست. از آنجایی که مخاطب اصلی از فیلم کودکان هستند کارگردان با آوردن شخصیت‌های فرعی و کمدی و تعدد رویدادها بر حس ماجراجویانه فیلم افزوده است.سایت نقد فارسی این انیمه اولین فیلمی است که توسط استودیو جیبلی تولید و توزیع شد.
این پویانمایی روایتگر تلاش دو نوجوان به نام‌های شیتاSheeta و پازوPazu برای رسیدن به قلعه‌ای به نام لاپوتاLaputa است. قلعه‌ای که باقی‌مانده از سرزمینی معلق در آسمان است که سال‌ها انسان‌ها بر روی آن در آرامش زندگی می‌کردند ولی بر اثر پدیده‌ای ناشناخته مجبور به بازگشت بر روی زمین می‌شوند. (هرچند خودِ شیتا در سکانسی از فیلم می‌گوید:«ساکنان اصلی لاپوتا، آن جا را به خاطر حرص و طمع بعضی انسانهای گمراه برای دست یابی به قدرت بی پایان لاپوتا ترک کردند؛ چیزی که دیگر جایی برای دوستی و صمیمیت باقی نگذاشت.») لاپوتا مورد توجه دو گروه دیگر نیز قرار دارد: راهزنانی که سال‌ها به دنبال گنج باقی‌مانده از تمدن شکوفای مردم آن سرزمین هستند و شخصی دولتی به نام موسکاMuska که با سوء استفاده ارتش سعی دارد با دستیابی به تکنولوژی پیشرفته و روبات‌های باقی‌مانده در این قلعه به زمین بازگشته و یک امپراتوری خودکامه برپا کند. کلید رسیدن به لاپوتا نگین گردنبندی بر گردن شیتا است، دختری که اجدادش زمانی در این شهر افسانه‌ای زندگی می‌کردند. پازو نیز پسری که پدرش سال‌ها پیش در سفری توانسته عکسی از لاپوتا بیندازد و سودای رسیدن به آن را در سر دارد برای محافظت از دختر وارد ماجرا می‌شود.
نام «لاپوتا» برگرفته از سفرهای گالیور اثر جاناتان سوییفت است؛ چنان‌که در این کتاب نیز لاپوتا نام یک جزیره معلق است که توسط ساکنانش هدایت می‌شود. این انیمه همچنین از حماسه هندی رامایانا نیز تأثیر پذیرفته؛ به گونه‌ای که نام شیتا از «سیتا»، یکی از شخصیت‌های زن اصلی این کتاب برگرفته شده‌است.قلعه‌ای در آسمان در وبگاه پایگاه داده بین‌المللی فیلم‌ها
همچنین کتیبه‌های لاپوتا با خط میخی نوشته شده‌اند و در دیواره‌های مکعبیِ لاکوتا طرح‌واره‌هایی مانند صلیب شکسته را می‌توانیم ببینیم که نشان‌دهنده‌ی بهره‌گیری میازاکی از نمادها و عناصر دیداری فضاهای باستانی در فیلم است.
رقابت‌های دوحذفی (به انگلیسی: Double-elimination) به سیستمی از رقابت‌های ورزشی گفته می‌شود که طی آن به هر شرکت کننده اجازه داده می‌شود تا علی‌رغم یک شکست هنوز امیدی برای رسیدن به جام قهرمانی داشته باشد. به عبارت دیگر برخلاف رقابت‌های تک حذفی، اولین شکست به مثابه حذف از مسابقه یا از دست دادن شانس قهرمانی نیست. حذف در این سیستم رقابتی تنها پس از شکست دوم انجام می‌شود. این شیوه رقابت‌ها اولین بار در سال ۱۹۷۳ میلادی، در رقابت‌های باشگاهی شطرنج که در دبیرستان جیمز فلاور واقع در کالیاری در آلبرتای کانادا انجام می‌شد به کار گرفته شد.
دوازده‌خوان هرکول ، مأموریت‌هایی بودند که هرکول، نام‌آورترین قهرمان در اساطیر یونانی، برای کفاره گناه خود (قتل همسر و فرزندان)، با موفقیت به انجام رساند. داستان‌های مجزای هر کدام از این خوان‌ها، بعدها به صورت یک داستان یکپارچه درآمده‌است. طبق عقیده یونانیان، گردآوری و روایت یکپارچه داستان این خوان‌ها، منتسب به پیساندر، شاعر حماسه‌سرای یونانی، در حدود ۶۰۰ سال پیش از میلاد مسیح می‌باشد.
هرکول که توسط نامادری و دشمن دیرینه‌اش، هرا، دچار جنون شده بود، همسر خود مگارا و پسران خود را به قتل رساند. او پس از آن که جنونش فروکش کرد، متوجه عمل خود شده و به شدت احساس پشیمانی نمود. هرکول توسط تسپیوس، پادشاه یونانی، از گناه قتل، مبری گشت. سپس برای یافتن راهی برای توبه و دادن کفاره گناهش، رهسپار دلفی شد. در آنجا، پیشگوی آپولو به او پیشنهاد کرد که در تایرینس اقامت کرده و به پادشاه ائوروستئوس که پسرعموی خود هرکول بود، به مدت دوازده سال خدمت کند. هرکول که خدمت کردن برای کسی مانند ائوروستئوس را خفت‌آور می‌دانست، از ترس پدرش زئوس، به آن پیشنهاد تن داد.
ائوروستئوس، ابتدا هرکول را مأمور انجام ده خوان کرد ولی دو خوان مار هیدرا و اصطبل‌های آوگیاس را به دلیل آن که هرکول از کمک دیگران استفاده کرد و بخاطر کارش، دستمزد دریافت کرد، به حساب نیاورد و به ناچار، هرکول دو خوان اضافی (سیب‌های طلایی باغ هسپریدس و اسیر کردن سربروس) را انجام داد و تعداد خوان‌ها را به دوازده رساند.دوازده‌خوان هراکلس نوشته ران لیدبتر - بازبینی در ۷ سپتامبر ۲۰۱۳
سرگذشت هرکول در مسیر خوان‌های دوازده‌گانه، به صورت یکجا و یکپارچه روایت نشده بلکه با استفاده از منابع مختلف، گردآوری شده‌است. راک و استیپل، نویسندگان کتاب «جهان اسطوره‌های قدیم»، معتقدند روش واحدی برای تفسیر داستان خوان‌ها، وجود ندارد. با این حال، مشخص است که شش خوان در پلوپونز (شبه جزیره‌ای در جنوب یونان) اتفاق افتاده و با احیای مجدد المپیا، به اوج خود رسیده‌اند. شش خوان دیگر، در نقاطی دورتر رخ داده‌اند. مسیر داستان خوان‌ها، از الگوی یکسانی پیروی می‌کند. در هر خوان، هرکول مأمور کشتن یا اسیر کردن یا به چنگ آوردن جانور یا گیاهی افسانه‌ای می‌شد. طبق ادعای راک و استیپل، مکان‌هایی که خوان‌ها در آنجا رخ دادند، همگی قبلاً از اقامتگاه‌های هرا و دروازه‌های ورود به جهان ارواح و مردگان بودند.
در معبد زئوس در المپیا، می‌توان خوان‌های هرکول را در کتیبه‌های معبد، به صورت نقش برجسته، مشاهده کرد.
هرکول در مسیر خوان‌های دوازده‌گانه، تنها نبوده و گاهی توسط یک جوان و گاهی توسط افراد دیگر از جمله یولائوس، برادرزاده خود، همراهی می‌شد. در ابتدا هرکول، مأمور انجام ده خوان شد اما همراهی و کمک این افراد موجب شد که او مجبور به انجام دادن دو خوان دیگر شود. ائوروستئوس، خوان هیدرا و اصطبل‌های آوگیاس را نپذیرفت. چون در اولی، هرکول از کمک یولائوس بهره گرفت و در دومی بخاطر انجام دادن مأموریتش، دستمزد دریافت کرد و از رودخانه برای تمیز کردن اصطبل‌های آوگیاس، استفاده کرد. هرکول، در خوان‌های متعددی، با فرزندان دو هیولای افسانه‌ای، تایفون و اکیدنا، مواجه گردید و آن‌ها را از پای درآورد.
بر اساس بیبلیوتکا، کتاب سه بخشی محتوی افسانه‌ها و اسطوره‌های یونان باستان، خوان‌های هرکول، به ترتیب زیر می‌باشند:دوازده‌خوان هراکلس نوشته آرون جی آتسما - وبگاه theoi.com
اولین خوانی که ائوروستئوس، پسرعموی هرکول، برای او در نظر گرفته بود، کشتن شیر نیمیایی بود.
طبق یکی از نسخه‌های داستان، شیر نیمیایی، زنان را به عنوان گروگان به مخفیگاه خود در غاری در نیمیا برده و بدینوسیله قهرمانان شهرهای اطراف را تشویق به نجات آن زنان می‌کرد. هر قهرمانی که وارد غار می‌شد، زنی زخمی را می‌دید و به نجات او می‌شتافت. به محض نزدیک شدن به او، آن زن تبدیل به شیر شده و قهرمان را از پای درمی‌آورد. سپس شیر، جسد او را خورده و استخوانش را به هادس، خدای مردگان و جهان زیرین می‌داد.
هرکول بعد از مدتی پرسه‌زدن، وارد شهر کلئونا شد. در آنجا، او با پسری برخورد کرد که به او گفت در صورتی‌که هرکول در عرض سی روز، شیر نیمیان را کشته و زنده به شهر بازگردد، ساکنان شهر، یک شیر را برای زئوس قربانی می‌کنند. اما در صورت عدم بازگشت هرکول، در عرض سی روز یا کشته شدنش، آن پسر، خود را برای زئوس قربانی می‌کند. روایت دیگری از افسانه می‌گوید هرکول، چوپانی بنام مولورکوس را ملاقات کرد که پسرش به‌دست شیر نیمیان، به قتل رسیده بود. چوپان به هرکول گفت در صورتی‌که در عرض سی روز زنده بازگردد، او گوسفندی را برای زئوس قربانی خواهد کرد و اگر در عرض آن مدت بازنگردد، گوسفندی را برای هرکول و به نشانه عزاداری او، قربانی خواهد کرد.
هرکول، که از پوشش طلایی و غیرقابل نفوذ بدن شیر اطلاع نداشت، پیکان‌هایی را برای کشتن شیر ساخت. با پرتاب اولین پیکان و کمانه کردن آن از ران شیر، هرکول دریافت که پوشش بدن شیر، محافظ آن است. سپس هرکول، شیر را به درون غار کشاند. غار دارای دو مدخل بود که هرکول یکی از آن‌ها را بسته بود و از مدخل دیگر وارد غار شد. او پس از درگیری با شیر، آن حیوان را با قدرت خارق‌العاده‌ای که داشت و با استفاده از گرز خود، از پای درآورد و خفه کرد. در طی درگیری، شیر یکی از انگشتان هرکول را قطع کرد. روایتی دیگر این چنین نقل می‌کند که هرکول به سمت دهان شیر که نقطه محافظت‌نشده بدن شیر بود، پیکان‌هایی پرتاب کرد. پس از کشتن شیر، هرکول قصد کندن پوست حیوان را با چاقوی خود داشت ولی قادر به این عمل نبود. او چاقوی خود را با سنگ تیز کرد و حتی از خود سنگ هم برای کندن پوست شیر، استفاده کرد ولی این بار هم نتوانست کاری از پیش ببرد. در نهایت، آتنا (الهه خرد)، با دیدن عدم موفقیت هرکول، به کمکش شتافت و از او خواست که از یکی از پنجه‌های خود شیر برای کندن پوستش استفاده کند. برخی معتقدند پوشش محافظی که هرکول هنگام مبارزه به تن می‌کرد، پوست شیری بود که در کوه‌های کایتارون شکار کرده بود.
وقتی که هرکول در روز سی‌ام، درحالی‌که جسد شیر را بر روی دوشش حمل می‌کرد، بازگشت، ائوروستئوس شگفت زده و ناراحت شد. او هرکول را از ورود به شهر منع کرد و از او خواست که نتایج دیگر مأموریت‌هایش را در خارج از دروازه‌های شهر نشان دهد. ائوروستئوس، مأموریت‌های هرکول را در خوان‌های بعدی، نه به صورت رو در رو، بلکه به وسیلهٔ یک قاصد، به او ابلاغ کرد. ائوروستئوس حتی از ترس هرکول، دستور ساخت یک خمره بزرگ برنزی را داد که بتواند در آن مخفی شود. او به هرکول اطلاع داد که خوان‌های بعدی به مراتب مشکل‌تر خواهند شد و سپس او را روانه مأموریت بعدیش ساخت که کشتن مار هیدرا بود.
ائوروستئوس پس از اینکه هرکول شیر نیمیان را از بین برد، او را مأمور کشتن مار نُه سر هیدرا کرد. هیدرا، ماری بود که هرا، برای کشتن هرکول پرورش داده بود. هنگامی که هرکول به مردابی در نزدیکی دریاچه لرنا، که هیدرا در آن زندگی می‌کرد، رسید، صورت خود را با پارچه‌ای، برای محافظت از خود در مقابل بخارهای سمی، پوشاند. سپس پیکان‌هایی آتشین را به سوی مخفیگاه هیدرا در چشمه آمیمونه در غاری در عمق زمین پرتاب کرد و درحالی‌که داسی در یک دست (طبق نقوشی بر روی گلدان‌هایی قدیمی) و شمشیر یا گرز معروف خود را در دست دیگر داشت، با هیدرا مواجه شد. راک و استیپل در کتاب خود عنوان می‌کنند که هنگامی که هرکول هر کدام از سرهای هیدرا را قطع می‌کرد، آن سر مجدداً رشد می‌کرد که این موضوع، مبارزه با هیدرا را عملی عبث برای هر کسی غیر از هرکول می‌نمایاند. نقطه ضعف هیدرا این بود که فقط یکی از سرهایش فناناپذیر بود.
جزئیات مبارزه هرکول و هیدرا در کتاب بیبلیوتکا، به صورت مشخص آمده‌است. هنگامی که هرکول متوجه شد با روش‌های معمولی، قادر به کشتن هیدرا نیست، از برادرزاده خود، یولائوس، کمک خواست. یولائوس (که احتمالاً ایده خود را از آتنا گرفته بود)، به هرکول پیشنهاد داد که محل بریدگی سرهای هیدرا را با آتش بسوزاند. هر بار که هرکول یکی از سرهای هیدرا را قطع می‌کرد، یولائوس محل قطع‌شدگی را می‌سوزاند. هرا وقتی متوجه شد هرکول در حال شکست دادن هیدراست، خرچنگ عظیم‌الجثه‌ای را برای بهم ریختن تمرکز هرکول، به سمت او فرستاد که هرکول آن را با پاهای قدرتمند خود له کرد. سپس سر فناناپذیر هیدرا را با شمشیری طلایی که آتنا به او داده بود، قطع کرد. او شمشیر را در زیر صخره‌ای بزرگ، در جاده مقدس بین لرنا و الایوس قرار داد و پیکان‌های خود را به خون سمی هیدرا آغشته کرد و بدین شکل، خوان دوم هرکول پایان یافت. در نسخه دیگری از داستان خوان دوم آمده‌است که هرکول بعد از قطع هر سر مار، شمشیر خود را به خون زهرآلود آن آغشته کرده و از آن زهر برای سوزاندن سر قطع شده‌استفاده کرد تا جلوی رشد مجدد سر را بگیرد. هرا که از کشته شدن مار خود توسط هرکول ناراحت شده بود، جسد آن را در پهنه آسمان و به شکل صورت فلکی مار باریک، و خرچنگ را به شکل صورت فلکی خرچنگ، جای داد.
بعدها هرکول پیکانی آغشته به خون زهرآگین هیدرا را برای کشتن سانتوری به نام نسوس بکار برد. خون نسوس که به زهر آلوده شده بود، تن‌پوش او را نیز آلوده ساخت و هرکول با پوشیدن آن، کشته شد و بدین شکل، نسوس انتقام خود را پس از مرگ، از هرکول گرفت. استرابون و پوسانیاس، جغرافیدان‌های یونانی، معتقدند تیری زهرآگینی که هرکول برای کشتن سانتور بکار برد، باعث بوی نامطبوع رودخانه آنیگروس در الیس و مسموم شدن گوشت ماهی‌های رودخانه شد.
هرا و ائوروستئوس بعد از آن که دریافتند هرکول، هم شیر نیمیان و هم هیدرا را در مبارزه شکست داده، بسیار غضبناک شدند و تصمیم گرفتند مأموریت سوم را طوری برگزینند که هرکول به‌طور حتم در آن شکست بخورد. از آنجا که هرکول ثابت کرده بود که در کشتن مخوف‌ترین هیولاها هم مهارت دارد، ائوروستئوس از او خواست که غزال کرینیا را برایش اسیر کند. غزالی که آنقدر سریع می‌دوید که حتی تیر رها شده از کمان هم به گرد پایش نمی‌رسید.
هرکول در آغاز جستجویش به دنبال غزال، هنگامی که تازه از خواب بیدار شده بود، از روی برق شاخ‌های غزال، متوجه حضور آن شد. سپس به مدت یک سال در یونان، تراکیه و ایستریا و در سرزمین هایپربوریان‌ها، به‌دنبال آن دوید. به روایت برخی نسخ، هرکول، غزال را درحالی‌که به خواب رفته بود، به دام انداخت. در نسخ دیگری از داستان، گفته شده که هرکول، آرتمیس را در معبدش ملاقات کرد. آرتمیس به او گفت که از تعقیب غزال دست بردارد و برای ائوروستئوس، همه ماجرا را تعریف کند. در آن صورت خوان سوم، تمام شده تلقی خواهد شد. نسخ دیگری عنوان می‌کند که هرکول به وسیلهٔ تیری در بین پاهای جلویی حیوان، آن را به دام انداخت.
ائوروستئوس امیدوار بود که با وادار ساختن هرکول به اسیر کردن غزال که حیوان مقدس آرتمیس بود، خشم آرتمیس را علیه هرکول برانگیزد. هرکول، درحالی‌که غزال را در اسارت داشت، آرتمیس و برادرش آپولون را در راه بازگشت دید. هرکول از آرتمیس بخاطر اسیر کردن غزال مقدسش، طلب بخشش کرد و برایش توضیح داد که مجبور به اسیر کردن غزال به عنوان بخشی از کفاره گناهش شده بود و قول داد که غزال را بازگرداند. آرتمیس هم او را بخشید و نقشه ائوروستئوس نقش بر آب شد.
وقتی هرکول غزال را نزد ائوروستئوس آورد، به او گفته شد که غزال به پادشاه تعلق داشته و به عنوان یکی از حیوانات پادشاه، در محلی مخصوص، از آن نگهداری خواهد شد. هرکول که می‌دانست باید غزال را طبق قولی که به آرتمیس داده بود، بازگرداند، تحویل دادن غزال را مشروط به آن کرد که خود ائوروستئوس، آن را تحویل بگیرد. وقتی ائوروستئوس برای گرفتن غزال بیرون آمد، به محض خارج شدن از دست هرکول، غزال به سمت آرتمیس جهید. هرکول هم مدعی شد که ائوروستئوس به اندازه کافی برای گرفتن غزال سرعت عمل به خرج نداده‌است. ائوروستئوس که از به انجام رسیدن خوان سوم ناراحت بود، از هرکول خواست که گراز مخوف اریمانتوس را برایش زنده اسیر کند.
مأموریت چهارم هرکول، گرفتن گراز اریمانتوس بود. هرکول در طول مسیرش، فولوس را که سانتوری مهربان و خوش‌برخورد و همچنین یکی از دوستان قدیمیش بود، ملاقات کرد. او در غاری که فولوس در آن سکنی گزیده بود، با او مشغول غذا خوردن شد و از او خواست برایش شراب بیاورد. فولوس تنها یک خمره شراب داشت که هدیه‌ای از جانب دیونیسوس (خدای شراب) به همه سانتورهای کوه اریمانتوس بود. هرکول او را قانع کرد که خمره را باز کند. سانتورهای دیگر با استشمام بوی شراب به سمت آن جذب شدند. آن‌ها غافل از آنکه شراب می‌بایست به وسیلهٔ آب رقیق شود، با نوشیدن آن مست شده و به هرکول حمله کردند. هرکول هم پیکان‌های زهرآگین خود را به سمت آن‌ها شلیک کرد و سانتورها به سمت غار کایرن عقب نشستند.
فولوس با دیدن تعداد زیاد کشته‌ها، با کنجکاوی یکی از پیکان‌ها را برداشت. اما پیکان از دستش رها شده و به پای او اصابت کرد و او را مسموم ساخت. طبق یکی از نسخ، کایرن هم مورد اصابت یکی از تیرها قرار گرفت. کایرن، هرچند فناناپذیر بود اما درد تیر را احساس می‌کرد. درد به اندازه‌ای زیاد بود که او حاضر شد فناناپذیری خود را از دست داده و جای پرومته (قهرمان مورد غضب زئوس) را بگیرد. پرومته که تیتانی فناناپذیر بود، به دستور زئوس در بالای کوهی به تخته سنگی بسته شده بود و هر روز جگرش توسط عقابی خورده می‌شد. از آن به بعد عقاب، این عمل را بر روی کایرن انجام می‌داد. هرکول، عقاب را به وسیلهٔ پیکانی از آسمان به زیر انداخت. عقیده عموم بر این است که هدف از نقل این داستان، نحوه انتقال فناناپذیری از کایرن به هرکول بوده‌است. هرچند این داستان با این موضوع که بعدها کایرن، آشیل را تربیت کرد، تناقض دارد. ماجرای سانتورها و آزاد کردن پرومته، در بعضی خوان‌های دیگر نقل شده‌است.
هرکول برای راهنمایی خواستن از کایرن در مورد نحوه اسیر کردن گراز، به دیدار او رفته بود و کایرن هم به او گفته بود که برای گرفتن گراز، باید آن را به سمت توده‌های ضخیم برف‌ها بکشاند. در نتیجه این خوان، در اواسط زمستان به انجام رسید. بعد از اسیر کردن گراز، هرکول آن را به نزد ائوروستئوس برد. ائوروستئوس که از دیدن گراز سهمناک، به‌شدت ترسیده بود، در داخل خمره‌ای پناه گرفت و از هرکول خواست که حیوان را از آنجا دور کند. هرکول هم پذیرفت. راجر لانسلین گرین، نویسنده بریتانیایی، در کتاب خود، «داستان اساطیر یونانی»، عنوان می‌کند که هرکول، گراز را به دریا انداخت. گراز به سمت ایتالیای کنونی شنا کرد. دندان‌های گراز در معبد آپولون، واقع در شهر باستانی کومای، نگهداری شد. سه روز بعد، ائوروستئوس درحالی‌که هنوز از هیبت گراز، به خود می‌لرزید، هرکول را روانه مأموریت پنجم خود کرد.
خوان پنجم هرکول، تمیز کردن اصطبل‌های آوگیاس بود. ائوروستئوس، این خوان را به این خاطر انتخاب کرده بود که هم هرکول را تحقیر کند، هم از غیرقابل انجام بودن آن، مطمئن باشد. گاوهای درون اصطبل، بخاطر بنیه‌ای که داشتند، مدفوع زیادی تولید می‌کردند. این اصطبل‌ها به مدت ۳۰ سال تمیز نشده بودند و ۱۰۰۰ گاو در آنجا نگهداری می‌شدند. هرکول توانست با تغییر مسیر رودخانه‌های آلفیوس و پنیوس، همه اصطبل‌ها را تمیز کند.
آوگیاس به هرکول قول داده بود که در صورت موفقیتش، یک دهم از گاوهایش را به او بدهد ولی به قول خود عمل نکرد. هرکول هم او را به قتل رساند و تاج و تخت پادشاهی را به فیلیوس پسر آوگیاس، که به خاطر کمک به هرکول، تبعید شده بود، واگذار کرد. هرکول در قدم بعدی، طبق اشعار پیندار (شاعر یونان باستان)، بازی‌های المپیک را بنا نهاد.
این خوان در نهایت، به عنوان یکی از خوان‌های انجام شده به حساب نیامد چون آب رودخانه‌ها، به کمک هرکول آمده بود و همچنین هرکول بابت کارش، دستمزد دریافت کرده بود.
ائوروستئوس به هرکول یادآوری کرد که او هنوز هفت خوان دیگر برای انجام دادن، پیش رو دارد و او را روانه مأموریت بعدیش، یعنی شکست پرندگان استومفالوسی ساخت.
پس از تمیز کردن اصطبل‌های آوگیاس، ائوروستئوس از هرکول خواست پرندگان آدمخوار استومفالوسی را که منقارهایی از جنس برنز و پرهای فلزی برنده‌ای داشتند که به سمت قربانیانشان پرتاب می‌کردند، شکست دهد. این پرندگان، موجودات مقدس متعلق به آرس (خدای جنگ) بودند. علاوه برای مشخصات ذکر شده، فضله این پرندگان به‌شدت سمی بود. این پرندگان به دریاچه استیمفالیا در آرکادیا مهاجرت کرده و در آنجا تولیدمثل کرده و آن منطقه را تحت سیطره خود درآورده بودند و محصولات کشاورزی و درختان میوه و مردمان محلی را از بین می‌بردند. هرکول بخاطر وزنش، نمی‌توانست به عمق دریاچه برود. آتنا که مشکل هرکول را دید، وسیله‌ای ساخت هفائستوس را به او داد که با به صدا درآوردن آن، هرکول توانست پرندگان را ترسانده و به پرواز درآورد. سپس با پیکان‌های خود، تعداد زیادی از آن‌ها را کشت. مابقی آن‌ها از آنجا فرار کرده و هرگز بازنگشتند. آرگونوت‌ها بعدها با آن پرندگان، مواجه شدند.
هرکول، سرخوش از موفقیت‌هایش، به مأموریت بعدی که اسیر کردن گاو کریت بود، فرستاده شد. او از راه دریا به کریت سفر کرد. از آن جایی که آن گاو وحشی در کریت، ایجاد رعب و وحشت می‌کرد و محصولات را نابود می‌ساخت، مینوس پادشاه (فرزند زئوس)، به هرکول اجازه داد که گاو را با خود ببرد و به او پیشنهاد کمک داد که هرکول بخاطر غرورش، آن را رد کرد.
هرکول مخفیانه خود را به پشت سر گاو رساند و دستانش را دور گلوی گاو فشرد و حیوان وحشی را به اسارت درآورد و به آتن فرستاد. ائوروستئوس که از ترس گاو، در خمره مخفی شده بود، قصد داشت که گاو را برای هرا قربانی کند که با مخالفت او مواجه شد. زیرا گاو نمادی از عظمت و شکوه هرکول بود. گاو که بعدها به گاو ماراتن مشهور شد، رها گردید. تزه بعدها آن را برای آتنا (یا آپولون) قربانی کرد.
بعد از اسیر کردن گاو کریت، هرکول به دنبال مأموریت بعدی، یعنی گرفتن مادیان‌های دیومدس رفت. در یکی از نسخه‌های داستان، او از کمک تعدادی مرد جوان استفاده کرد. آن‌ها اسب‌ها را اسیر کردند و به همین خاطر تحت تعقیب دیومدس و مردانش قرار گرفتند.
هرکول نمی‌دانست که اسب‌ها (پوداگروس، لامپون، زانتوس و دینوس)، بخاطر وحشی بودن، به آخوری برنزی بسته شده بودند و خوی وحشی اسب‌ها بخاطر خوراک نامعمول آنها، یعنی گوشت انسان بود. در برخی نسخ آمده که اسب‌ها هنگام نفس کشیدن، از بینی خود آتش بیرون می‌داده‌اند. آن‌ها از گوشت انسان تغذیه کرده و غیرقابل کنترل بودند. هرکول یکی از همراهان مورد علاقه خود، آبدروس جوان را مأمور محافظت از اسب‌ها کرد و خودش به جنگ دیومدس رفت. او پس از بازگشت دریافت که آبدروس، به وسیلهٔ اسب‌ها خورده شده‌است. هرکول برای انتقام، دیومدس را خوراک اسب‌ها کرد و شهر آبدرا را در کنار مقبره آبدروس، بنا نهاد.
طبق نسخه دیگری از داستان، هرکول در طول شب نخوابید که مبادا دیومدس، گلویش را در تاریکی شب بشکافد یا زنجیرهای اسب‌ها را پاره کند. هرکول که اسب‌ها را به ارتفاعات رم داده بود، سریعاً خندقی حفر کرد و آن را با آب پر نمود و با این کار جزیره‌ای به وجود آورد. هنگامی که دیومدس سر رسید، هرکول با تبری که برای حفر خندق از آن استفاده کرده بود، او را از پای درآورد و جسدش را برای آرام کردن اسب‌ها، به آن‌ها خوراند.
در هر دو نسخه داستان، نقل شده که خوراندن گوشت، باعث آرام شدن اسب‌ها شده و هرکول با استفاده از موقعیت ایجاد شده، دهان اسب‌ها را بسته و آن‌ها را به نزد ائوروستئوس فرستاد. او نیز اسب‌ها را برای هرا قربانی کرد. در بعضی نسخ آمده که اسب‌ها که برای همیشه آرام شده بودند، اجازه یافتند آزادانه در اطراف آرگوس پرسه بزنند. در نسخ دیگر، این گونه ذکر شده که ائوروستئوس دستور داد اسب‌ها، به عنوان قربانی برای زئوس، به کوه المپ فرستاده شوند. اما زئوس از پذیرش آن سر باز زد و تعدادی گرگ، شیر و خرس را برای کشتن آن‌ها فرستاد. راجر لانسلین گرین در کتاب «داستان اساطیر یونانی» می‌گوید که در جنگ تروا، اسب‌هایی از تبار اسب‌های دیومدس استفاده شدند.
آدمتا، دختر ائوروستئوس، به کمربند هیپولیت، که هدیه‌ای از آرس (خدای جنگ) به ملکه جنگجویان آمازون بود، علاقه داشت. ائوروستئوس برای خوشحال کردن دخترش، به هرکول دستور داد که آن کمربند را به عنوان مأموریت نهم، به‌دست آورد.
هرکول با گروهی از دوستانش، از راه دریا به جزیره پاروس رفت که در آن، تعدادی از پسران مینوس پادشاه ساکن بودند. آن‌ها دو تن از دوستان هرکول را کشتند که این عمل، خشم هرکول را برانگیخت. او دو تن از پسران مینوس را کشت و بقیه ساکنان را هم آن قدر تهدید کرد که به او پیشنهاد شد که دو مرد، به عنوان جایگزین دوستان هرکول، به او تحویل داده شوند. هرکول پذیرفت و دو نوه مینوس (آکلیوس و استنلوس) را با خود همراه کرد. آن‌ها سفر خود را ادامه داده و به دربار لیکوس رسیدند. هرکول از لیکوس در مقابل میگدون، پادشاه ببریس‌ها، دفاع کرد و بیشتر سرزمین‌های آزاد شده را به دوستش لیکوس داد. او هم در مقابل، آن سرزمین را، هراکلیا نام نهاد. سپس هرکول و افرادش به سمت تمیسکیرا، محل سکونت هیپولیت و پایتخت آمازون‌ها، حرکت کردند.
هیپولیت که تحت تأثیر هرکول و کارهایش قرار گرفته بود، با دادن کمربند به اون موافقت کرد. اما بخاطر فتنه‌ای که هرا در لباس مبدل و با گسترش بی‌اعتمادی به وجود آورده بود، این کار انجام نشد. هرا مدعی شد که افرادی غریبه، قصد کشتن ملکه آمازون‌ها را دارند. هیپولیت و زنان جنگجویش، سوار بر اسب شده و آماده رودررویی با هرکول شدند. وقتی هرکول آن‌ها را دید، تصور کرد که هیپولیت از همان ابتدا قصد بخشیدن کمربند را نداشته و به عهدش، خیانت کرده‌است. به همین خاطر او را کشت و کمربند را برداشت و به سوی ائوروستئوس بازگشت. ائوروستئوس که انتظار بازگشت هرکول بعد از مواجهه با زنان جنگجوی آمازون را نداشت، او را فوراً مأمور گرفتن گاوهای گروئون کرد.
آن گونه که در کتاب بیبلیوتکا آمده‌است، از هرکول خواسته شد که به جزیره اریتیا در غربی‌ترین نقطه دریای مدیترانه، سفر کرده و گاوهای گروئون را به چنگ آورد. هرکول در طول مسیرش، از صحرای لیبی گذشت. او که از گرما به ستوه آمده بود، تیری را به سمت هلیوس (خورشید)، پرتاب کرد. هلیوس به احترام شجاعت او، جامی طلایی را که هر شب برای سفر از غرب به شرق، استفاده می‌کرد، به هرکول داد. هرکول از آن برای رسیدن به اریتیا استفاده کرد.
هنگامی که هرکول به اریتیا رسید، با سگی دو سر به نام ارثروس، مواجه شد. او با ضربه سهمگین گرز خود، که از چوب درخت زیتون ساخته شده بود، ارثروس و یوریتیون (فرزند آرس خدای جنگ) را که نگهبانان گاوهای گروئون بودند، از پای درآورد.
با شنیدن هیاهوی ایجاد شده، گروئون سه سپر و سه نیزه برداشت و سه کلاهخود بر سر کرد و وارد کارزار شد. او هرکول را در رودخانه آنتموس تعقیب کرد. هرکول، تیری آغشته به سم هیدرا را با چنان قدرتی به سمت گروئون پرتاب کرد که پیشانیش را شکافت و او را از پای درآورد.