moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
قمارخانه یا همان کازینوها ابتدا در آمریکا به سالنSaloons شهرت داشتند و توسعه و شکل‌گیری انواع این سالنها به چهار شهر مهم مربوط می‌شده است: نیو اورلئان، سنت لوییس، شیکاگو و سانفرانسیسکو. در این سالنها مسافران می‌توانستند اشخاصی را بیابند که با آن‌ها هم صحبت شوند، بنوشند و قمار کنند. در ابتدای قرن بیستم، قمار در آمریکا ممنوع اعلام شد اما بعدها در سال ۱۹۳۱ در ایالت نوادا - لاس وگاس قانونی اعلام شد. بعد از آن در سال ۱۹۷۸ ایالت نیوجرسی، شهر آتلانتیک نیز به صنعت قمار آمریکا اضافه شد.Casino
در اغلب قمارخانه‌ها بازی‌هایی با دستگاهی به نام اسلات ماشینslot machines یا بازی‌های بر اساس شانس دیگری مثل: رولتroulette ترفند با کارتbaccarat وجود دارد.
بازی‌های دیگری که بر اساس ترفند‌ها و توانایی‌های ذهنی انجام می‌شوند نیز موجود هستند: پوکرpoker و بلک‌جک.blackjack اما تمام این بازی‌ها باکارات اساس قوانین احتمالات ساختاری دارند که موجب می‌شود صاحب خانه یعنی قمارخانه در تمام زمان برندهٔ کلی باشد. با استفاده از این‌گونه قوانین معمولاً قمارخانه‌ها فرمولی برای محاسبه امتیاز بازیکنان در قمارخانه دارند. هر چه زمان بیشتری و پول بیشتری در قمارخانه صرف کنند، اصطلاحاً امتیاز بیشتری کسب می‌کنند و می‌توانند از این امتیازات برای دریافت نوشیدنی
و یا اقامت رایگان در هتل قمارخانه و ... بهره ببرند.
در سال ۲۰۱۲ میلادی، درآمد قمارخانه‌های ماکائو مبلغی بالغ بر ۳۸ میلیارد دلار در مقایسه با قمارخانه‌های لاس‌وگاس با تنها ۶ میلیارد دلار بود.Billionaire Drops Plan for Casino in Spain, The New York Times
شهر گناه (نام دیگر: شهر گناه فرانک میلر) فیلمی در ژانر نئو-نوآر، جنایی و آنتولوژی به کارگردانی و تهیه‌کنندگی مشترک فرانک میلر و رابرت رودریگز و محصول سال ۲۰۰۵ ایالات متحده آمریکا است. این فیلم بر اساس رمان گرافیکی «شهر گناه» نوشتهٔ فرانک میلر می‌باشد. در این فیلم ستارگانی به پیشگامی جسیکا آلبا، بنیسیو دل تورو، بریتانی مورفی، کلایو اوون، میکی رورک، الایجا وود، و بروس ویلیس، در کنار بازیگرانی همچون الکسیز بلدل، پاورز بوث، مایکل کلارک دانکن، رزاریو داوسون، کارلا گوجینو، روتخر هاور، جیمی کینگ، مایکل مدسن، نیک استال، و مکنزی وگا ایفای نقش می‌کنند.
پیشنهاد ساخت شهر گناه در ابتدا توسط رابرت رودریگز به میلر داده می‌شود که او به دلیل عدم اطمینان از نتیجۀ کار با آن مخالفت می‌کند. رودریگز تصمیم می‌گیرد بخش کوتاهی از داستان را به‌عنوان پیش‌درآمد کارگردانی و برای میلر نمایش دهد تا نظرش را جلب کند. نتیجه کار که سه دقیقه ابتدایی فیلم را تشکیل می‌دهد آنچنان درخشان از آب درمی‌آید که میلر بلافاصله موافقت خود را برای ساخت فیلم اعلام می‌کند. دنبالهٔ این فیلم تحت عنوان "" همچنین به کارگردانی میلر و رودریگز در اوت ۲۰۱۴، به نمایش درآمد، اما به اندازهٔ فیلم اول موفق نبود.
داستان فیلم در شهری به نام بیسین سیتی (Basin City به معنی شهر آبگیر) می‌گذرد که اختصاراً به «شهر گناه» معروف است. در نخستین بخش فیلم راوی داستان، پلیسی به نام هارتیگان با بازی بروس ویلیس می‌باشد که چند ساعتی بیشتر به بازنشستگی‌اش نمانده‌است، به عنوان آخرین مأموریت خود وظیفه دارد دختر ۱۱ ساله‌ای به نام نانسی کالاهان را از اسارت پسر کودک‌آزار سناتور فاسد، رورْک نجات دهد. به علت نفوذ سناتور رورک تا آن زمان کسی جرأت دستگیری پسرش و جلوگیری از اقدامات ظالمانه او را نداشته‌است. هارتیگان موفق به نجات ننسی کالاهان می‌شود و پسر سناتور رورک را مجروح می‌کند. اما پس از خیانت همکارش و دسیسه‌های سناتور رورک به زندان می‌افتد.
در بخش دوم راوی داستان مردی زشت‌روی و بزن‌بهادر به نام مارو (میکی رورک) است. مارو با زنی روسپی به نام گُلدی آشنا و دل‌باخته‌اش می‌شود. تا اینکه، کوین (الایجا وود) یکی از کارگران مزرعه خانواده رورک، که زنجیروار زنان روسپی را به قتل می‌رساند و از گوشت و روح آنها تغذیه می‌کند، گلدی را می‌کشد. مارو در پی انتقام برمی‌آید و پس از کشتن کوین و گرفتن انتقام از عوامل اصلی این ماجرا، توسط پلیس دستگیرشده و با صندلی الکتریکی مجازات می‌شود.
داستان سوم پیرامون عکاسی به نام دوایت (کلایو اوون) دور می‌زند که وظیفه‌اش محافظت و حمایت از زنی روسپی به نام گیل (روساریو داوسون) و دیگر دختران هرزه شهر کهنه (Old Town) است. روسپیان شهر کهنه بر طبق قراردادی با پلیس صلح کرده‌اند، و اجازه آسیب رساندن به هیچ پلیسی را ندارند. تا اینکه جکی بوی (بنیسیو دل تورو) را که یکی از فاسدترین پلیس‌های شهر است به قتل می‌رسانند، و به دردسر می‌افتند. دوایت در راه سرپوش گذاشتن بر این قتل به آن‌ها کمک می‌کند.
بخش چهارم در واقع ادامهٔ بخش اول است، هارتیگان به زندان افتاده و فقط در صورت اعتراف به ربودن ننسی کالاهان و تجاوز به او و از دست دادن آبرو و اعتبارش از زندان آزاد می‌شود. همه سال‌های زندان، ننسی هر پنج‌شنبه برای او نامه می‌نوشته‌است. هشت سال این ارتباط ادامه دارد. تا اینکه که ناگهان نامه‌نگاری‌ها قطع می‌شود. هارتیگان که فکر می‌کند سناتور فاسد و زیردستانش هویت آن دختر را شناسایی کرده‌اند و قصد آسیب رساندن به او را دارند، اعتراف‌نامه‌ای را که آنها می‌خواستند امضا می‌کند و به دنبال دختر می‌گردد. سرانجام دختر (جسیکا آلبا) را که اکنون ۱۹ سال دارد در یکی از کافه‌های بیسین سیتی پیدا می‌کند. دختر معصوم سابق هم‌اینک رقاصه‌ای سکسی شده‌است. هارتیگان متوجه می‌شود که فریب خورده و قطع نامه‌نگاری‌های ترفندی از سوی آدم‌های رورک بوده تا او رورک و زیردستانش را به پیش دختر هدایت کند، پسر سناتور فاسد که مردانگی‌اش را در درگیری ۹ سال پیش با هارتیگان از دست داده و خواجه شده، این بار پس از استفاده از داروهای عجیب، پوستش بدبو و زردرنگ شده و در نقش حرامزادهٔ زرد بازگشته‌است. در پایان فیلم هارتیگان حرامزادهٔ زرد را به قتل می‌رساند، ننسی کالاهان را نجات می‌دهد و اما با علم بر این‌که رورک سرانجام از طریق او به ننسی دست خواهد یافت خودکشی می‌کند تا دخترک در امان بماند.
سر فردریک گرانت بنتینگ پزشک، زیست‌شناس و نقاش اهل کانادا است او اولین کسی بود که انسولین را بر روی انسان با موفقیت استفاده کرد و به همین سبب برنده جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی در سال ۱۹۲۳ شد.
فردریک بنتینگ در ۱۴ نوامبر ۱۸۹۱ در الیستون، انتاریو کانادا متولد شد. او پس از پایان دوره تحصیلات مقدماتی در سال ۱۹۱۰ وارد کالج ویکتوریا شد که زیر نظر دانشگاه تورنتو قرار داشت. وی در این کالج به تحصیل هنر پرداخت. اما سال اول تحصیل نتوانست نمرات قابل قبولی را کسب کند و به همین خاطر سال بعد در امتحان ورودی رشته پزشکی شرکت کرد و سال ۱۹۱۲ در رشته پزشکی پذیرفته شد.
فردریک بنتینگ در سال ۱۹۱۴ و در خلال جنگ جهانی اول داوطلب شد تا به ارتش بپیوندد. نخست به خاطر ضعف بینایی درخواست وی رد شد ولی با پیگیری فراوان سرانجام توانست وارد ارتش شود و تا سال ۱۹۱۶ به عنوان پزشک در ارتش خدمت کرد و در نبردی در نزدیکی کامبرای در ۲۸ سپتامبر ۱۹۱۸ در هاین کورت، فرانسه بازویش مجروح شد و با وجود بریدگی شاهرگ و جراحت شدید تا ۱۶ ساعت پس از صدمه دیدن نیز به کمک سایر مجروحان به عنوان پزشک ادامه داد تا اینکه سایر پزشکان وی را مجبور به توقف کار و استراحت کردند. بنتینگ سال ۱۹۱۹ مدال صلیب نظامی شجاعت و افتخار قهرمان جنگ را دریافت کرد. در توضیح این مدال که او بخاطر مشارکت در نبرد کامبرای دریافت کرد، گفته شده که او راه خود را در میان «بارش شدید گلوله و خمپاره» ادامه داد تا به گردانی برسد که پزشکشان زخمی شده بود. در حالی که به سربازها رسیدگی می‌کرد، خود نیز زخمی شد و «برخلاف تقاضای خودش برای ماندن در جبهه، او را از جبهه خارج کردند».
پس از پایان جنگ جهانی اول بنتینگ به کانادا بازگشت تا تحصیلات پزشکی خود را تکمیل کند. در خلال سال‌های ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۲ به تحصیل در رشتهٔ جراحی استخوان پرداخت و دکترای خود را سال ۱۹۲۲ کسب کرد.
مهمترین دستاورد بنتینگ به کشف داروی انسولین و نخستین آزمایش این دارو بر روی انسان بازمی‌گردد. پایداری بنتینگ در جنگ که نشان از اراده عظیم او داشت، در پیش بردن ایده‌هایش در تولید انسولین در وسعتی که بتوان از آن برای کنترل قند خون در افراد مبتلا به دیابت استفاده شود کمک کرد. فردریک بنتینگ در سال ۱۹۲۲ توانست به همراه دستیارش، دکتر چارلز بست داروی انسولین را کشف کند و اولین آزمایش موفق این دارو را روی انسان انجام دهد. برخی معتقدند که ایده‌ها و آزمایش‌های بنتینگ داستان تولید انسولین است. عده‌ای دیگر معتقدند که آزمایش‌هایی که او بر روی سگ‌ها انجام داد بی‌رحمانه و غیرضروری بوده‌اند؛ ولی به سختی می‌توان انکار کرد که دسترسی گسترده افراد مبتلا به دیابت به انسولین، ریشه در فعالیت‌های او در تورونتو در سال‌های ۱۹۲۱ و ۱۹۲۲ دارد.
اَنسولین یکی از هورمون‌هایی است که تأثیرات مختلفی در متابولیسم و دیگر اعمال بدن می‌گذارد. این ماده با اثر به سلول‌های کبد باعث می‌شود این سلول‌ها گرفتن قند از خون و ذخیرهٔ آن به صورت گلیکوژن را کاهش دهند. در صورت نبود یا کمبود انسولین در خون، بدن از چربی به عنوان منبع سوخت استفاده می‌کند. انسولین به عنوان مرکز کنترل متابولیسم بدن عمل می‌کند. داروی انسولین یکی از حیاتی‌ترین داروهای مورد نیاز بیماران دیابتی نوع اول و دوم است و زندگی این افراد به این دارو وابسته است.
بنتینگ با مسدود کردن مجراهای پانکراس سگ‌های آزمایشگاهی توانست مانع تخریب سلول‌های تولیدکننده انسولین در پانکراس توسط مواد شیمیایی گوارشی شود، تا بتوان انسولین را استخراج کرد. او بعدها پیشنهاد کرد برای این کار از پانکراس جنین گاو استفاده شود که هنوز کارایی گوارشی پیدا نکرده است.
داروی انسولین توانسته است جان بسیاری از انسان‌ها را نجات دهد و امید را به بیماران قندی بازگرداند. دکتر السدر رنکین، رئیس مطالعات دیابت در بریتانیا، می‌گوید: «کاری که او کرد، جان میلیون‌ها نفر را نجات داده یا بهبود بخشیده است.»
بنیاد نوبل سال ۱۹۲۳ جایزه نوبل پزشکی را به او اهدا کرد. بنتینگ جوان‌ترین برنده جایزه نوبل پزشکی بود. زاد روز او، ۱۴ نوامبر، به عنوان روز جهانی دیابت نامگذاری شده و گودالی در کره ماه نیز به اسم او نامگذاری کرده‌اند. او همچنین ده‌ها نشان افتخار و جوایز آکادمیک دیگر نیز کسب کرد.
فردریک بنتینگ از جنگ جهانی اول جان سالم به در برد، ولی جنگ جهانی دوم جان او را گرفت. او در ۲۱ فوریه سال ۱۹۴۱ در ۴۹ سالگی در مسیر سفر به بریتانیا برای انجام آزمایش‌هایی بر روی یک لباس خلبانی، به خاطر جراحات وارده در یک سانحه هوایی دیده از جهان فروبست.
جان مک‌لاود پزشک, روانشناس اسکاتلندی برنده جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی در سال ۱۹۲۳ به خاطرکشف انسولین بود.
ویلم اینتهوون زیست‌شناس هلندی برنده جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی در سال ۱۹۲۴ به خاطر کشف سازوکار نوار قلبی بود.
ژوهانس فیبیگر زیست‌شناس دانمارکی برنده جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی در سال ۱۹۲۶ به خاطر کشف Spiroptera carcinoma بود.
شارل ژول آنری نیکول زیست‌شناس فرانسوی برنده جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی در سال ۱۹۲۸ به خاطر مبارزه علیه تیفوس بود.
کریستین آیکمان (زاده ۱۱ اوت ۱۸۵۸ – درگذشته ۵ نوامبر ۱۹۳۰)
خلاصه: [پزشک] و [زیست‌شناس] [هلند]ی بود که با توضیح این مطلب که بیماری بربری به خاطر رژیم غذایی بد است، موجب کشف ویتامین شد. او همراه با سرفردریک هاپکینز برندهٔ جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی سال ۱۹۲۹ شد.
کریستین آیکمان در ۱۱ اوت ۱۸۵۸ در نایکرک هلند بدنیا آمد. او هفتمین فرزند کریستین آیکمان مدیر مدرسه محلی و یوهانا آلیدا پول بود. برادر بزرگش یوهان فردریک آیکمان(۱۸۵۱–۱۹۱۵) هم یک شیمیدان بود.
کریستین آیجکمن در ۱۱ اوت ۱۸۵۸ در نایکرک هلند بدنیا آمد. او هفتمین فرزند کریستین آیجکمن مدیر مدرسه محلی و یوهانا آلیدا پول بود.
برادر بزرگش یوهان فردریک آیجکمن (۱۸۵۱–۱۹۱۵) هم یک شیمیدان بود. برادر بزرگ وی در ۱۹ ژانویه ۱۹۵۱ به دنیا آمد، او که هفت سال از کریستین بزرگ‌تر بود، در ۷ ژانویه ۱۹۱۵ و در ۶۳ سالگی فوت کرد. یک سال بعد در ۱۸۵۹ خانواده کریستین به زندم (Zaandam) شهری در شمال هلند، نقل مکان کردند. این شهر در کنار رود زن (Zaan) و در شمال آمستردام قرار دارد.
این نقل مکان به دلیل شغل جدید پدر وی در مدرسه تازه تأسیسی در شهر زندم بود. در همان شهر بود که کریستین و برادرانش تحصیلات اولیه خود را به پایان رساندند. درسال ۱۸۷۵و پس از گذراندن امتحانات اولیه، وی به عنوان دانشجوی مدرسه پزشکی ارتش در دانشگاه آمستردام مشغول شد. در دانشگاه، کریستین آیجکمن به عنوان پزشک ارشد ارتش هلند تعلیم داده شد و تمام امتحانات علمی خود را با سربلندی گذراند. در سال‌های ۱۸۷۹ تا ۱۸۸۱ کریستین ایجکمن به عنوان دستیار پروفسور فیزیولوژی دانشکده، مشغول کار بر روی پایان‌نامه اش در مقطع دکترا شد.
این مقاله با موضوع قطبیت یا دوگانگی‌های مغزی (Polarization of the Nerves) توانست سطح دکترای زیست‌شناسی را در ۱۳جولای ۱۸۸۳برای او به دست آورد. در ۱۸۸۳ آیجکمن هلند را به مقصد جنوب آسیا ترک کرد.
او ابتدا در Semarang پایتخت و بزرگ‌ترین شهر اندونزی و سپس در(Tjilatjap)روستایی در جنوب خط ساحلی اندونزی، به عنوان پزشک ارتش کار کرد.
در Tjilatjap او به مالاریا مبتلا شد.
بیماری اوانقدر شدید شد که در ۱۸۸۵ او برای درمان ناچار شد به اروپا برگردد. ایجکمن در آمستردام در حالی که تحت مداوا بود، توانست تحقیقات خود را در آزمایشگاه E. Forster، در همان شهر شروع کند. او در آزمایشگاه میکروب شناسی رابرت کخ (Robert Koch's bacteriological laboratory) واقع در برلین به تحقیقات خود ادامه داد.
در برلین او با C.A. Pekelharing(استاد دانشگاه اهل هلند با نام کامل Cornelis Adrianus Pekelharing) ملاقات کرد.
پکلهیرینگ (Pekelharing)ایجکمن را به عنوان دستار دوم خود در پروژه ای مشترک با C. Winkler انتخاب کرد. این پروژه تحقیقاتی دربارهٔ بیماری بربری از طرف دولت هلند به آنان واگذار شده بود. بیماری بربری در منطقه افراد زیادی را درگیر و ویرانی بسیاری به بار آورده بود. علائم این بیماری شامل: کم شدن وزن، ایجاد اختلال در حواس، درد در جای جای بدن، احساس ضعف، نامنظم بودن ضربان قلب، اختلالات هیجانی و ورم کردن بخش‌هایی از بدن است. بیماری بربری از انوع بیماری‌هایی است که در اثر کمبود ویتامین و در طول زمان شکل می‌گیرد. بربری یک بیماری نادر ژنتیکی است که مانع جذب ویتامین B1 توسط بدن می‌شود.
در انتهای جریان تحقیق، پکلهیرینگ با رئیس کل دپارتمان تحقیقات دانشگاهی درخواست دائمی شدن آزمایشگاه موقتی که برای پروژه تحقیقات آنها آماده شده بود را مطرح کرد. این در خواست مورد قبول واقع شد و کریستین آیجکمن به عنوان ناظر ارشد این آزمایشگاه و"Dokter Djawa School“ یا همان مدرسه پزشکی اندونزی که امروزه به عنوان دانشگاه اندونزی شناخته می‌شود، برگزیده شد.
این سمت پایان همکاری آیجکمن با ارتش بود.
آیجکمن از آن پس و به دلیل سوابق درخشانش به عنوان ناظر تحقیقاتی، در Geneeskundig Laboratorium (آزمایشگاه زیست و دارو سازی) مشغول به کار شد.
او در این مکان از ۱۵ ژانویه ۱۸۸۸ تا ۴ مارچ ۱۸۹۶ مهم‌ترین تحقیقات کارنامه علمی اش را به ثمر رساند.
از جمله نتایج بسیار مهم او در اولین تحقیقاتش می‌توان به اثبات تأثیر مواد غذایی و سلامت محیطی زندگی بر اشاره کرد. در آن دوران بسیاری از مردم به دلیل کمبود مواد غذایی مانند گوشت قرمز از کم خونی رنج می‌بردند اما تا پیش از تحقیق ایجکمن هیچ‌کس دلیل این کم خونی یا آنمی شدید بین اروپاییان منطقه را نمی‌دانست.
در سال ۱۸۹۸ ایجکمن موفق شد به عنوان پروفسور درHygiene and Forensic Medicine که یک مرکز دارو سازی و آموزش عالی است مشغول به کار شود.
این مرکز در اتریش قرار دارد. در اتریش ایجکمن شروع به مطالعه دقیق تر باکتری‌ها کرد. او با طراحی نوعی آزمایش تخمیر که امروزه بسیار مشهور و کارآمد است توانست ثابت کند که در صورت آلوده شدن آب توسط
انسان‌ها و حیوانات، این آلودگی به تشکیل کلی باسیل (coli bacilli)که نوعی باکتری است می‌انجامد.
در دیگر پروژه اش در مورد باکتری‌ها، او نشان داد که طول عمر باکتری‌ها وابسته به عوامل مختلف محیطی و داخلی است و به همین دلیل نمی‌توان آن را با نمودار لوگاریتمی نشان داد. همچنین در طول این پروژه او الگوی مرتبط با افزایش چربی اشباع (تری گلیسیرید) در لایه زیرین لیپید پوستی نوعی باکتری را کشف و ارائه داد.
ایجکمن سال‌های پایانی عمرش را صرف کمک به جامعه با شرکت در جنبش‌های گوناگون کرد. از جمله این جنبش‌ها می‌توان به جنبش ضد(alcoholism)اشاره کرد.
کریستین ایجکمن در ۵ نوامبر ۱۹۳۰ و در اتریش، درست یک سال پس از دریافت جایزه نوبل، بر اثر بیماری در گذشت.
ایجمن در طول تحقیقاتش دربارهٔ بیماری بربری توانست دلیل اصلی این بیماری با علائم شدید مغزی و قلبی را متوجه شود.
او با انجام آزمایش بر روی چند جوجه و با ایجاد تغییرات حساب شده در زمان تغذیه آنها و همچنین نوع خوراک توانست به روش درمان این بیماری نیز پی ببرد. در طول زمانی که جوجه‌ها از برنج باقی مانده تغذیه سربازان ارتش سیر می‌شدند او پس از مدتی متوجه ظاهر شدن علائمی مشابه بربری در آنان شد.
پس از انجام آزمایش‌های متعدد، او منبع غذایی جوجه‌ها را تغییر داد و آنها را با غذای تازه تری سیر می‌کرد، پس از گذشت زمان کوتاهی جوجه‌ها بهبود یافتند. او با بررسی نمونه‌ها به این نتیجه رسید که زمانی که غذای جوجه‌ها از برنجی که سبوس و جوانه آن گرفته شده به برنجی که هنوز این ترکیبات را دارد تغییر کرد، آنها رو به بهبودی رفتند. ایجمن پس از آن آزمایش نتیجه گرفت که علت اولیه ابتلا به بیماری بربری کمبود مواد خاصی مانند سبوس در بدن است. او نام موادی را که کمبود آنها باعث ایجاد بربری می‌شد، عامل آنتی بربری یا "the anti-beriberi factor“ نهاد.
او توانست ثابت کند که بیماری بربری که در آن دوران بسیار مشکل ساز شده بود مربوط به متابولیسم‌های بدن یا نوعی حساسیت غیرقابل کنترل نیست.
ایجکمن به دلیل بیماری نتوانست تحقیق فردی خود را در مورد بربری ادامه دهد اما یکی از دوستانش آدولف وردرمن (Adolphe Vorderman) تواست رابطه بین برنج سبوس دار و بیماری را تأیید و آن را کامل کند. در واقع در انتها و با قدردانی از تلاش‌های ایجکمن ثابت شد که دلیل اصلی بیماری بربری کمبود ویتامین B1 در بدن است.
به دلیل همکاری ایجکمن و سهم به سزای او در این کشف، جایزه نوبل پزشکی
و دارو سال ۱۹۲۹ مشترکاً به ایجکمن و فردریک هاپکینز تعلق گرفت.
او پس از دریافت این افتخار شروع به نوشتن دو کتاب جامع کرد. اولین کتاب او درمورد فیزیولوژی و دیگری در مورد شیمی آلی و رابطه زیستی آن بود.
در سال ۱۸۸۳ و پس از ارائه مقاله دکترا او با Aaltje Wigeri van Edema ازدواج کرد. همسر ایجکمن در سال ۱۸۸۶ در گذشت. در باتاویا (جاکارتای امروزی) او با Bertha Julie Louise van Pieter در سال ۱۸۸۸ ازدواج کرد. پسر آنها پیتر، در سال ۱۸۹۰ به دنیا آمد. او در آینده فیزیکدان شد.
در سال ۱۹۰۷ ایجکمن به عنوان یکی از اعضای انجمن سلطنتی علمی و هنری هلند (Royal Netherlands Academy of Arts and
Sciences)برگزیده شد.
دولت هلند که بسیار از نتایج تحقیقات این پروفسور مفتخر بود بیست و پنجمین سالگرد رسیدن به مقام دکترای کریستین ایجمن را جشن گرفت و مدالی به نشانه افتخار به این پروفسور زیست‌شناس اهدا کرد.
کریستین ایجکمن همچین مفتخر بود به دریافت درجات و مدال‌های: جان
اسکات (John Scott Medal)، فیلادلفیا(Philadelphia) و(National Academy of Science).
او همچنین به عنوان عضو افتخاری انجمن علمی سلطنتی در لندن انتخاب شد.
به پاس زحمات ایجکمن، دولت اندونزی نام یکی از آزمایشگاه‌های پیشرفته زیست‌شناسی در جاکارتای اندونزی را(Eijkman Institute for Molecular Biology) نهاد.
ترجمه شده از ویکی‌پدیا انگلیسی
رجوع به:
https://en.m.wikipedia.org/wiki/Christiaan_Eijkman
فردریک گولاند هاپکینز زیست‌شناس انگلیسی برنده جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی در سال ۱۹۲۹ به خاطر کشف ویتامین بود.
در دههٔ اول سالهای ۱۹۰۰، هاپکینز، به موضوع جالبی دست یافت: او مخلوطی از انواع هیدرات‌های کربن، چربیها، پروتئینها و نمکها را - که همگی برای یک زندگی سالم ضروری هستند - به یک گروه از موش‌ها خورانید. چند هفته بعد مشاهده کرد که موش‌ها همگی مرده‌اند؛ ولی گروه دیگر موش‌ها که در همان مدت دقیقاً همان مخلوط غذایی را همراه با مقدار بسیار کمی شیر خورده بودند، زنده مانده بودند؛ بنابراین نتیجه گرفت که شیر ظاهراً موادی دارد که برای زنده ماندن و رشد موش‌ها لازمند. این مواد ضروری، ویتامینها بودند.
کارل لندشتاینر (زاده ۱۴ ژوئن ۱۸۶۸، وین - درگذشته ۲۶ ژوئن ۱۹۴۳، نیویورک)، زیست‌شناس اتریشی برنده جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی در سال ۱۹۳۰ به خاطر کشف گروه‌های خونی بود. پس از اکتشافات او ایمنی انتقال خون یا اجزای خون افزایش یافته‌است.
پدر کارل لندشتاینر، لئوپولد لندشتاینر دکترای حقوق، روزنامه‌نگار و اولین سردبیر روزنامه دی پرسه وین، وقتی که کارل شش ساله بود، درگذشت. بعد از فوت پدر، مادرش سرپرستی او را بر عهده گرفت. لندشتاینر پزشکی را در دانشگاه وین در سال ۱۸۹۱ به پایان رساند و در سال ۱۹۱۶ با هلن ولاستو ازدواج کرد.
در سال ۱۸۹۱ مقاله‌ای دربارهٔ تأثیر رژیم غذایی در ترکیب مواد تشکیل دهنده خون منتشر ساخت. او برای افزایش دانش خود در زمینه شیمی با آرتور هانچ در زوریخ، امیل فیشر در وورتسبورگ و اویگن بامبرگر در مونیخ کار کرد.
پس از بازگشت به وین، مطالعات خود را در بیمارستان عمومی وین از سرگرفت و در سال ۱۸۹۶ دستیار ماکس فون گروبر در مؤسسه بهداشت وین شد و در این زمان به مکانیسم ایمنی بدن علاقه‌مند شد.
تا سال ۱۹۱۹، پس از بیست سال کار بر روی آناتومی پاتولوژیکی، لندشتاینر با تعدادی از همکارانش مقاله‌های بسیاری از یافته‌های خود درزمینه سرم‌شناسی، باکتری‌شناسی، ویروس‌شناسی و ایمنی‌شناسی منتشر کرده بودند. او در این ضمن حقایق جدیدی در مورد ایمنی‌شناسی سیفیلیس کشف کرد. در سال ۱۹۰۹، او گروهای خونی را در چهار گروه A, B، AB و O طبقه‌بندی کرد. لندشتاینر پیش از این، در ۱۹۰۱-۱۹۰۳، ادعا کرد که ویژگی‌های گروه‌های خونی ارثی هستند.
در نیویورک با همکاری با لوین، کار بیشتر بر روی گروه‌های خونی انجام داد که منجر به کشف عامل RH در خون شد. لندشتاینر عمر خود را، صرف بررسی گروه‌های خونی و آنتی‌ژن، آنتی‌بادی و سایر عوامل ایمونولوژیک خون کرد و در سال ۱۹۳۹ استاد ممتاز بازنشسته در انستیتو راکفلر شد.
در تاریخ ۲۴ ژوئن ۱۹۴۳، لندشتاینر در آزمایشگاه خود دچار حمله قلبی شد و دو روز بعد درگذشت.
فهرست برندگان جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی
مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۱۴ ژوئن ۲۰۱۶).
اتو هاینریش واربورگ زیست‌شناس آلمانی برنده جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی در سال ۱۹۳۱ به خاطر کشف مکانیسم آنزیم بود.
چارلز اسکات شرینگتون زیست‌شناس انگلستانی برنده جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی در سال ۱۹۳۲ به خاطر کشف نورون‌ها بود.
ادگار داگلاس آدریان، اولین بارون (Edgar Douglas Adrian, 1st Baron Adrian) (۳۰ نوامبر ۱۸۸۹ – ۴ اوت ۱۹۹۷)،GRO Register of Births: DEC 1889 1a 650 HAMPSTEAD – Edgar Douglas AdrianGRO Register of Deaths: SEP 1977 9 0656 CAMBRIDGE – Edgar Douglas Adrian, DoB = 30 November 1889 یک الکتروفیزیولوژیست و دریافت کننده جایزه نوبل ۱۹۳۲ در زمینه فیزیولوژی بود که این جایزه را به‌طور مشترک با سر چارلز شرینگتون به خاطر کار در عملکرد نورون‌ها دریافت نمود. او شواهد تجربی را در ارتباط با قانون همه-یا-هیچ اعصاب ارائه نمود.
زندگی‌نامه
آدریان در همپستد لندن متولد شده بود و جوان‌ترین فرزند آلفرد داگلاس آدریان بود. او مشاور قانونی هیئت دولت محلی و فلورا لاوینیا بارتون بود.
او در مدرسه وستمینستر تحصیل کرده و سپس علوم اعصاب را در کالج ترینیتی کمبریج مطالعه کرده و در ۱۹۱۱ میلادی فارغ‌التحصیل گشت. در ۱۹۱۳ میلادی برای یک فلوشیپ از کالج ترینیتی به خاطر تحقیقاتش در مورد قانون «همه یا هیچ» اعصاب انتخاب شد.
بعد از کامل کردن درجه پزشکی (MB BCh) در ۱۹۱۵ میلادی، کار بالینی را در بیمارستان سنت بارتولومیو لندن طی جنگ جهانی اول بر عهده گرفت تا سربازانی که دچار آسیب عصبی و اختلالات عصبی چون موج‌گرفتگی شده‌اند را درمان نماید. آدریان به عنوان مدرس به کمبریج بازگشت، دکترای پزشکی (MD) خود را در ۱۹۱۹ بدست آورده و در ۱۹۲۵ شروع به تحقیقات در حوزه اعضای حسی بدن انسان با کمک روش‌های الکتریکی نمود.
او با ادامه مطالعات کیت لوکاس، از الکترومتر مویرگی و لامپ پرتوی کاتدی جهت تقویت سیگنال‌های تولیدی توسط دستگاه عصبی استفاده کرده و قادر بود تا تخلیه شارژهای الکتریکی تک فیبر عصبی را تحت محرک فیزیکی ثبت نماید (به نظر می‌رسید که از قورباغه‌ها در آزمایشش استفاده می‌کرد). یک کشف تصادفی در ۱۹۲۸ میلادی توسط آدریان، حضور الکتریسیته را در سلول‌های عصبی اثبات کرد. آدریان گفت:
من الکترودهایی را، در ارتباط با برخی آزمایش‌های مربوط به شبکیه چشم، بر روی عصب نوری یک وزغ قرار دادم. اتاق تقریباً تاریک بود و من از شنیدن نویزهای تکرارشونده در بلندگوی متصل به تقویت کننده گیج شدم. این صداها حاکی از آن بودند که فعالیت بسیار زیادی مرتبط با تکانه‌های عصبی در جریان اند. تا این که فهمیدم ارتباطی بین صدا و تحرکات درون اتاق وجود داشته و من در میدان بینایی وزغ قرار دارم و در حقیقت چشمان وزغ نسبت به اعمال من سیگنال‌دهی می‌کنند.
یکی از نتایج کلیدی که در ۱۹۲۸ منتشر شدند، بیان می‌کنند که تحریک پوست تحت تحریک ثابت در ابتدا قوی بوده ولی به تدریج طی زمان کاهش می‌یابد، در حالی که تکانه‌های حسی که در طول اعصاب از نقطه تماس عبور می‌کنند از لحاظ قدرت ثابت اند، با این وجود فراکنسشان طی زمان کاهش یافته و در نتیجه میزان حس شدنشان توسط مغز محو می‌شود.
با گسترش چنین نتایجی به مطالعه درد ناشی از تحریک دستگاه عصبی، او اکتشافاتی را در رابطه با دریافت چنین سیگنال‌هایی توسط مغز و توزیع فضایی نواحی حسی قشر مخ در حیوانات مختلف انجام داد. این نتایج منجر به ایده نقشه حسی شد که به آن در دستگاه حسی-پیکری هومونکولوس (homunculus) گویند.
بعدها، آدریان از الکتروانسفالوگرام جهت مطالعه فعالیت الکتریکی مغز انسان‌ها استفاده نمود. کار او در رابطه با ناهنجاری‌های ریتم برگر، راه را برای تحقیقات بعدی در رابطه با صرع و سایر آسیب‌های مخی باز نمود. او بخش نهایی حرفه تحقیقاتی خود را به تحقیقات بویایی اختصاص داد.
موقعیت‌هایی که او طی حرفه اشغال نمود شامل این موارد اند: پروسور فولرتون ۱۹۲۹–۱۹۳۷؛ پروفسور فیزیولوژی در دانشگاه کمبریج ۱۹۳۷–۱۹۵۱؛ رئیس جامعه سلطنتی ۱۹۵۰–۱۹۵۵؛ مستر کالج ترینیتی در کمبریج طی ۱۹۵۱–۱۹۶۵؛ رئیس جامعه سلطنتی پزشکی ۱۹۶۰–۱۹۶۲؛ چنسلر دانشگاه کمبریج ۱۹۶۷–۱۹۷۵؛ چنسلر دانشگاه لیسستر ۱۹۵۷–۱۹۷۱. آدریان به عنوان عضو افتخاری خارجی آکادمی هنر و علوم آمریکا در ۱۹۳۸ میلادی انتخاب شد. در ۱۹۴۶ عضو خارجی آکادمی هنر و علوم سلطنتی هلند شد. در ۱۹۴۲ میلادی برنده عضویت در نشان مریت و در ۱۹۵۵ میلادی برای او در شهرستان کمبریج، عنوان «بارون آدریان کمبریج» ایجاد شد.
او در کمبریج فوت کرد و افتخار خاکسپاری در کالج ترینیتی کمبریج برایش فراهم گشت.
توماس هانت مورگان ، زیست‌شناس آمریکایی برنده جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی در سال ۱۳۱۲ به خاطر پی بردن به نقش کروموزم‌ها در وراثت بود. مورگان دکترای خود را در جانورشناسی از دانشگاه جانز هاپکینز دریافت کرد. در سال ۱۸۹۰ در کالج برین مار بر روی جنین‌شناسی تحقیق می‌کرد. پس از کشف مجدد وراث مندلی در سال ۱۹۰۰، مورگان شروع به مطالعه ویژگی‌های ژنتیکی مگس سرکه (Drosophila melanogaster) کرد. مورگان در آزمایشگاه مشهور مرتبط با مگس‌هایش در دانشگاه کلمبیا اظهار داشت که ژن‌ها اساس مکانیکی وراثت بوده و بر روی کروموزوم‌ها حمل می‌شوند. این اکتشافات پایه و اساس علم ژنتیک مدرن را تشکیل می‌دهند.
مورگان در طول زندگی برجسته خود ۲۲ کتاب و ۳۷۰ مقاله علمی نوشت. در نتیجه کارهای او، دروزوفیلا ملانوگستر به یک مدل ارگانیسم اصلی مطالعاتی در ژنتیک معاصر تبدیل شد. محققان بخش زیست‌شناسی که توسط وی در موسسه فناوری کالیفرنیا تأسیس شده‌است، هفت برنده جایزه نوبل شده‌اند.
جرج ویپل زیست‌شناس آمریکای برنده جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی در سال ۱۹۳۴ به خاطر کشف اثر کبد در کم‌خونی بود.
جرج ریچاردز مینوت زیست‌شناس آمریکائی برنده جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی در سال ۱۹۳۴ به خاطر کشف اثر کبد بر کم‌خونی بود.
ویلیام پری مورفی (زاده ۶ فوریه ۱۸۹۲ - درگذشته ۹ اکتبر ۱۹۸۷) زیست‌شناس آمریکایی برنده جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی در سال ۱۹۳۴ به خاطر کشف اثر کبد بر کم‌خونی بود.
جایزه سال ۱۹۳۴ همزمان به ۳ دانشمند اعطا شد که یکی از آنها ویلیام مورفی و دو نفر دیگر به نامهای جورج ویپل و جورج مینوت هستند.
ویلیام مورفی در ۱۰ سپتامبر ۱۹۱۹ ازدواج کرد که حاصل آن یک پسر و یک دختر می‌باشد.
هنس اسپمن زیست‌شناس آلمانی برنده جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی در سال ۱۹۳۵ به خاطر کشف مراحل تکوین جنین بود.
عکاسی زیارتی در زیرگروه عکاسی فوری قرار دارد و یکی از مردمی‌ترین انواع عکاسی است که در شهرهای زیارتی پا گرفته‌ است. از ویژگی‌های آن می‌توان به عدم ایجاد آرشیو و انتشار آن به دورترین نقاط داخل و خارج از کشور توسط مشتریان اشاره کرد. این عکاسیها از ابتدا در حول حرم مطهر رضوی شکل گرفته و همچنان ادامه حیات می‌دهند. در حال حاضر از حدود ۱۳۰۰ عکاسی در مشهد حدود ۳۵۰ تا ۴۰۰ عکاسی به این بخش تعلق دارد.‏‏‏‏‏
از ابتدای دوره پهلوی (۱۳۰۵ شمسی)، با رشد روزافزون عکاسی و ارزان شدن ابزار عکاسی، عکاسان فوری و دوره‌گرد به همراه دوربینهای چوبی، در اطراف حرم مطهر رضوی، در کنار بساطی‌های اجناس مختلف مورد نیاز زوار، مستقر شدند. از پیشگامان این کار می‌توان به ابراهیم ذهبی معروف به سیاح (عکاسخانه ایام ص ۶۳ تا ۶۸)و رسول عرب لین (زیرنویس مقاله گزارشی از عکاسی زیارتی)، اشاره داشت. در این نوع عکاسی، پس‌زمینه نقش بسیار مهمی ایفا می‌کند. عکاسان در ابتدا با قرار دادن زائر در مقابل مجموعه حرم رضوی، از آنان عکس می‌گرفتند. سپس به دلیل محدودیت‌های کار در فضای باز و با الهام از پرده‌های پس زمینه مورد مصرف در آتلیه‌های عکاسی در عکس پرتره، و بهره‌گیری از نورپردازی با منابع نور مصنوعی، زائران جلوی پرده‌های نقاشی حرم و بارگاه می‌ایستادند و عکس می‌گرفتند. به‌تدریج ابزار دیگری نیز از جمله لباس و سربند عربی، ماکتهای آهو و شتر و.. به صحنه برای هرچه طبیعی تر به‌نظر رسیدن، مورد مصرف قرار گرفت. تا پیش از ورود عکاسی دیجیتال شیوه‌های مختلف مونتاژ عکس در پس‌زمینه‌ای عکسی نیز بشدت رونق گرفته بود. این مسئله با رشد تکنولوژی دیجیتال و کاربرد آن در این نوع عکاسی، در فضای کامپیوتر انجام می‌شود.
مهمترین ویژگی این نوع عکاسی، نداشتن آرشیو است و علت آن مشتری زائر است که برای چاپ مجدد مراجعه نمی‌کند و دلیلی برای ایجاد آرشیو نمی‌ماند. از دیگر ویژگی‌های آن بارز بودن جنبه تقدس و یادگاری، استفاده از پس‌زمینه‌های منقش به تصاویر حرم رضوی و صحنه‌های مرتبط با سرگذشت امام رضا (ع)، سرعت بالای کار و ارائه تصویر، پایین بودن اطلاعات عکاسان این بخش از عکاسی، حضور عکاسان فصلی، عدم کنترل کیفیت کار توسط نهادهای مربوط به‌دلیل کثرت آنان، تعداد بسیار بالای عکس گرفته شده در این نوع عکاسی در مدت کم، انتشار گسترده آن به دوردست‌ترین نقاط ایران و حتی خارج از ایران را می‌توان نام برد. کار تبلیغاتی این گروه با استفاده از افرادی در جلوی مغازه‌های عکاسی صورت می‌گیرد که از عابران دعوت به گرفتن عکس می‌کنند. همچنین نمونه‌های فراوانی در بیرون از مغازه‌های عکاسی به نمایش گذاشته شده‌اند.
- پرده پس‌زمینه :پرده‌های پس‌زمینه با چند مضمون وجود دارند از جمله :سقاخانه، صحن نو، ضریح، ضامن آ]و، گنبد، صحنه مسموم کردن امام رضا توسط مأمون، و اخیراً پرده تصویر حضرت ابوالفضل.
ویژگی‌های پرده‌ها:
رنگ مصرفی از انواع پلاستیک و قابل شستشو است. قلم مصرفی درشتو به ریزه کاریها توجه نمی‌شود. رنگها کنتراستهو حجم‌سازی کمتر انجام می‌شود. پرسپکتیو در مناظر به‌طور ناقص انجام شده و در واقع این پرده‌ها یادآور نقاشی‌های قهوه‌خانه‌ای هستند. قدیمی‌ترین پرده پس‌زمینه موجود که توسط رسول عرب لین کشده شده، در حال حاضر در مشهد در عکاسی حمید عرب لین موجود است. این پرده در سال ۱۳۴۲ کشیده شده‌است.
-بجز پرده از ابزار دیگر حاضر در صحنه می‌توان به لباس‌های هندی و عربی و… مجسمه‌های فایبر گلاس آهو و شتر و پاپا نوئل، کشکول و تبرزین و عکسهای چاپ شده روی ورقهای پلکسی گلاس اشاره کرد.
مشتریان این بخش از نظر اقتصادی طیف گسترده‌ای دارند. مشتریان ساکن در مسافرخانه هاو هتلهای خیابان طبرسی در بخش شمالی فلکه حضرت، از رفاه نسبی کمتر و بخش جنوبی خیابان امام رضا وضعیت اقتصادی بهتری دارند. از نظر ملیتی بجز ایرانیان از اقصی نقاط کشور، عربهای حوزه خلیج فارس و عراقیها نیز اخیراً به مشتریان پرو پا قرص این نوع عکاسی تبدیل شده‌اند.
عکاسان این بخش طی سالهای کار خود، همیشه به این خواست مشتری که قرار گرفتن در طبیعی‌ترین و واقعی‌ترین منظرهٔ حرم و بارگاه رضوی بوده توجه داشته‌اند و در این راستا در دورانهای مختلف سعی در ایجاد تصاویری هرچه شبیه تر به واقعیت کرده‌اند. فتو مونتاژها و کلاژهای عکسی در سالهای پیش به سختی انجام می‌شد. پس از پیدایش دوربین‌های دیجیتال و امکانات کار در کامپیوتر، در این بخش استفاده‌های بسیار از آن شده و عکاسان خلاقتر به ایجاد تصاویری با کیفیت بهتر و متنوع تر دست زده‌اند.
پیامد استفاده از کامپیوتر شغل جدیدی رادر این بخش باعث شده که همان «مباشران فنی» هستند. کار چاپ عکسهای ایجاد شده در این گروه در پنج لابراتوار مستقر در محدوده حرم رضوی انجام می‌شود.
طی سالهای اخیر به دلایل زیر این نوع عکاسی علی‌رغم امکان عکسبرداری با دوربین شخصی و تلفن همراه برای زائران، از رشد بالایی برخوردار بوده‌است. دلایل:
رشد جمعیت، نبودن کار، راحتی کار با دوربینهای دیجیتال، کاهش کنترل‌های صنفی و بالا بودن میزان تقاضا.
عکاسی زیارتی طی دوران حضور خود توانسته با تغییرات تکنولوژی تطبیق یافته و نقض خود را به خوبی به انجام م برساند. از ابتدا تا کنون، در پس این زایش و استمرار، تئوری مدونی وجود ندارد و تنها پاسخ به نیازی است که از عمق جان مشتریان برای بردن سوغات و یادگاری از سفری مقدس به دیار خود برآمده و عکاسان به این نیاز پاسخ گفته‌اند. به نظر می‌رسد این سیر رو به رشد همچنان در جریان است و برای این جریان از درون خود راه حل می‌جوید.
زبان ایسلندی (به "ایسلندی": íslenska) یک زبان هندواروپایی از شاخه گروه زبان‌های اسکاندیناویایی خانواده زبان‌های ژرمنی (زبان‌های ژرمنی شمالی) است. ایسلندی زبان رسمی کشور ایسلند است. این زبان خویشاوندی نزدیکی با زبان فاروئی و برخی گویش‌های زبان نروژی دارد.
در میان زبان‌های اسکاندیناویایی، ایسلندی بیش از همه ویژگی‌های کهن خود را حفظ کرده و تداعی‌گر زبان نروژی کهن است. این زبان برخلاف شمار کم گویشوران آن، از لحاظ فرهنگی و ادبی از اهمیت زیادی برخوردار است. انزوای جغرافیایی جامعه ایسلند، تأثیر زیادی در علاقه‌مندی مردم جزیره نسبت به ادبیات و یکدست ماندن زبان داشته‌است.مالرب، ۱۳۸۲، ص ۱۹۰
در حدود ۳۲۰٬۰۰۰ نفر به زبان ایسلندی سخن می‌گویند که بیشترین آنها در ایسلند زندگی می‌کنند. حدود ۸٬۱۶۵ نفر از گویشوران در کشور دانمارک به‌سر می‌برندstatbank.dk که حدود ۳۰۰۰ نفر از آنان دانشجو هستند.ایسلند.org/dk/islenska/Islendingar-Danmorku/ ایسلند.org همچنین تعدادی از آنان در کشورهای نروژ، آمریکا و کانادا زندگی می‌کنند.
کهن‌ترین متن به جا مانده از زبان ایسلندی در حدود ۱۱۰۰ میلادی نوشته شده‌است. بیشتر متن‌های کهن ایسلندی بر پایه سروده‌ها و قوانینی هستند که شفاهاً نگهداری شده‌اند. معروف‌ترین متن‌های آن دوره که از سده دوازدهم به این سو به زبان ایسلندی نوشته شده، مجموعه متون تاریخی ایسلندی هستند که به سرگذشت‌نامه‌های ایسلندی (ساگاهای ایسلندی) معروفند. این مجموعه شامل آثار تاریخی و اِدای شاعرانه می‌شود.
زبانی که این رزمنامه‌ها به آن نوشته شده زبان ایسلندی کهن است که یکی از گویش‌های غربی نروژی باستان به‌شمار می‌آید. چیرگی دانمارکی‌ها بر جزیره ایسلند که از سال ۱۳۸۹ تا ۱۹۱۸ به درازا کشید تأثیر کمی بر تکامل زبان ایسلندی داشت زیرا ایسلندی هم‌چنان زبان کوچه و بازار مردم این جزیره باقی‌ماند البته در دوره‌ای میان سال‌های ۱۷۰۰ و ۱۹۰۰ کاربرد زبان دانمارکی هم در میان عموم مردم ایسلند محبوبیت یافته‌بود.
با وجود این‌که ایسلندی بیش از دیگر زبان‌های ژرمنی شکل کهن این شاخه از زبان‌ها را حفظ کرده‌است اما با این حال زبان ایسلندی نیز از سده ۱۲ تا ۱۶ دستخوش تحول آوایی به ویژه در تلفظ صداهای á، æ ،au و y/ý شده‌است.
الفبای امروزی ایسلندی از یک استاندارد که در سده نوزدهم توسط یک زبان‌شناس دانمارکی به نام راسموس راسک ترتیب داده شد سرچشمه گرفته‌است. این استاندارد، خود به میزان زیادی متأثر از یک متن معماآمیز است که در سده دوازدهم توسط فردی ناشناس نوشته شده و «نخستین نوشتار دستوری» نام دارد. راسموس راسک در استاندارد خود آیین نگارش این متن قدیمی را بازنویسی کرد تا با شیوه‌های جدیدتر رسم‌الخط دیگر زبان‌های ژرمنی نیز سازگار شود و برای نمونه حرف c را از این الفبا کنار گذاشت و به جای آن تنها از k استفاده کرد.
شماری از حروف کهن مانند حرف ð در سده‌های بعدی استفاده زیادی نداشتند اما استاندارد راسک تغییر زیادی در این رسم و رسوم پدیدآورد. از دگرگونی‌هایی که الفبای ایسلندی در سده بیستم به خود دید می‌توان به کاربرد é به جای je و حذف z از این الفبا در سال ۱۹۷۳ اشاره کرد.
زبان نوشتاری ایسلندی از سده سیزده به این‌سو تغییر چندانی نکرده به صورتی که گویشوران امروزی ایسلندی قادرند رزمنامه‌ها و داستان‌های آن دوره را در زبان اصلی خود آن دوره کمابیش متوجه شوند.
کـَتلین هانا (زاده ۱۲ نوامبر ۱۹۶۸) موسیقیدان آمریکایی، فعال فمینیست و مقاله‌نویس است.
او در دهه ۱۹۹۰ خواننده اصلی گروه پانک راک "بیکینی کیل" بود و سپس گروه دنس راک "له تایگر" را در اواخر دهه ۱۹۹۰ و اوایل دهه ۲۰۰۰ شکل داد. او در سال ۱۹۹۸ با نام جولی روین (Julie Ruin) یک آلبوم سولو منتشر کرد. هانا از چهره‌های اصلی جنبش موسیقایی-فمینیستی "رایت گرررل" شمرده می‌شود. او با بسیاری از هنرمندان موسیقی مانند از جمله اینترنال/اکسترنال، د ریکِتس، جُوان جِت، آتاری تینیج رایت و مایک وات همکاری کرده‌است.
گروه پین‌هد گان پاودر** Pinhead Gunpowder آهنگ "کیتلین" را درباره او خوانده است.
در آزمون فرض آماری، یک نتیجه موقعی معنی‌دار آماری است که احتمال رخدادش در موقع فرض صفر بسیار کم باشد.
هر گاه احتمال وقوع اتفاقی به صورت تصادفی بسیار اندک بوده باشد و به عبارت دیگر به احتمال زیاد دارای دلیلی غیر از شانس بوده‌است، آن را به لحاظ آماری معنادار گویند. «تفاوت معنادار آماری» به معنای وجود اختلاف زیاد یا مهم بین دو نمونه آماری نیست.
عبارت «از نظر آماری معنادار» معیاری است که به ما کمک می‌کند دریابیم آیا همبستگی بین دو عامل واقعاً قابل اعتماد است یا صرفاً به علت تصادف بوده است. اگر شما سکه‌ای را سه بار به هوا بیاندازید و هر سه بار شیر بیاید این به احتمال زیاد یک تصادف بوده است. اما اگر شما سکه‌ای را صد بار به هوا بیاندازید و هر صد بار شیر بیاید، شما می‌توانید تا حدی مطمئن باشید که دو روی سکه شیر است. در این شرایط می‌گوییم رابطهٔ اول از نظر آماری «معنادار» نبوده است، اما رابطهٔ دوم از نظر آماری «معنادار» است- به عبارت دیگر این احتمالات نشان می‌دهد که همبستگی مورد نظر واقعی است، یا صرفاً ناشی از تصادف نبوده است.پروتئین حیوانی- اثر کالین کمبل، توماس کمبل، ترجمهٔ آرش حسینیان- نشر اینترنتی پاد- تحت مجوز توزیع و تکثیر اشتراکی- چاپ اول 1391- ص 65
زمانی یک رابطه از نظر آماری «معنادار» خوانده می‌شود که به احتمال کمتر از 5% رابطهٔ مورد نظر ناشی از تصادف بوده باشد. معنی‌ این گفته این است که اگر پژوهش تکرار شود، به احتمال 95% به همان نتیجهٔ قبلی خواهد انجامید. تعیین عدد 95% دلبخواهی است؛ و استانداردی است که ما انتخاب کرده‌ایم. یک نقطهٔ قراردادی دیگر که اهمیت دارد نقطهٔ 99% است. وقتی نتیجهٔ یک آزمایش همبستگی 99% باشد، گفته می‌شود که نتیجه از نظر آماری شدیداً معنادار است.
یک اشتباه رایج در مورد معناداری آماری این است که گاه حتی در نوشته‌های علمی وجود تفاوت معنی‌دار آماری به معنای وجود تفاوتی بزرگ یا مهم تلقی می‌شودZiliak, Stephen T. and Deirde N. McCloskey. "Size Matters: The Standard Error of Regressions in the "American Economic Review"" (August 2004). . در حالی که تفاوتی ناچیز (و احتمالاً کاملاً بدون اهمیت در عمل) برای دو جمعیت آماری بزرگ می‌تواند به معنای تفاوت معنادار آماری باشد.
به‌طورکلی الیاف به سه دسته الیاف معمولی، الیاف میکرونی و نانوالیاف طبقه‌بندی می⁪شوند. طبق تعریف الیاف دسته⁪ای از مواد هستند که به‌صورت فیلامنت⁪های مداوم بوده یا در طول⁪های مشخصی بریده شده ⁪اند. خاصیت اصلی الیاف نسبت طول به قطر بسیار بالا می⁪باشد. الیاف میکرونی الیافی هستند که در آن‌ها رشته⁪ها کمتر از یک جرم در واحد گرم بر ۹۰۰۰ متر کمتر از یک میکرومتر را نانوالیاف می⁪نامند. این الیاف با طول‌های نسبتاً کوتاه چند میکرونی و با قطر کم‌تر از ۵۰۰ نانومتر مانند نانو سیم هاازانواع ساختارهای تک بعدی می‌باشند.[۳] به‌طورکلی چندین روش برای تولید نانوالیاف وجود دارد که برخی از آن‌ها شامل روش کشش، جداسازی الیاف چندجزئی، روش قالب، دمش، جدایش فازی، خودآرایی ماکرومولکول⁪ها، الکتروریسی و غیره می‌باشد.
ریسنای تولید الیاف پلیمری با قطر زیر نانومتری است که ایده ستفاده کرد.[۳] در این میان نتایج تحقیقات صورت گرفته توسط محققین فعال در حوضه فناوری تولید نانوالیاف حاکی از برتری فرایند الکتروریسی نسبت به سایر روش⁪ها می⁪باشد. فرایند الکتروریسی از لحاظ سرعت تولید، تنوع، پیوستگی، سادگی، هزینه و تجاری‌سازی بر سایر روش⁪ها ارجح‌تر می‌باشد.
تاکنون بیش از ۱۰۰ نوع ماده پلیمری، کوپلیمری، و مواد کامپوزیتی توسط این فرایند با موفقیت به نانوالیاف تبدیل شده‌است.
قطر الیاف نانو به پارامترهای مختلفی مانند غلظت پلیمر، ولتاژ الکتریکی اعمال شده، فاصله، دبی، دما، رطوبت محیط، ویسکوزیته، قطر سوزن و نوع جمع‌کننده بستگی دارد. [۳]
لایه⁪ای که توسط نانوالیاف تولید می⁪شود دارای خواص متمایز نسبت به سایر بی⁪بافت⁪ها می⁪باشد زیرا با کمترین جرم بیشترین میزان لایه و سطح تولید می⁪گردد به‌طوریکه تنها با یک گرم پلیمر می⁪توان ۳۲۰۰۰ کیلومتر الیاف ۱۰۰ نانومتری تولید کرد؛ بنابراین به‌راحتی می⁪توان به اهمیت استفاده از نانوالیاف در کاربردهایی نظیر فیلتراسیون، لباس ⁪های محافظ، غشاءها، پایه‌های کاتالیست و نیز داربست⁪‌های مهندسی بافت پی⁪ برد. نانو الیاف معدنی در زیست فیلتراسیون برای آلودگی زدایی به کار می‌رود. [۳] علاوه بر این از آنجایی که در فرآیندهای الکتروریسی امکان اضافه کردن بسیاری از مواد به محلول الکتروریسی وجود دارد بنابراین می⁪توان انواع نانوالیاف عامل‌دار را جهت کاربردهای ویژه طراحی کرد. با تغییر شرایط عملیاتی یا فرآیندی و نیز افزودن برخی تجهیزات به سامانه‌های الکتروریسی می⁪توان انواع نانوالیاف را تولید کرد که در این زمینه می‌توان به موارد زیر اشاره نمود:
امروزه نانوالیاف به‌عنوان یکی از مهم‌ترین محصولات فناوری نانو در بسیاری از حوزه ⁪ها به‌ویژه در حوزه‌های پزشکی، دارویی و بهداشتی (مهندسی بافت، ماسک‌ها و فیلترهای پزشکی، پوشش‌های زخم، سامانه‌های کنترل‌شده رهش و غیره)، صنعتی شامل صنایع دفاعی و امنیتی، صنایع جداسازی و فیلتراسیون، صنایع شیمیایی، صنایع رنگ و پوشش، صنایع نساجی، صنایع نفت، گاز و پتروشیمی، صنایع هوافضا، صنایع خودروسازی، صنایع ساختمان، صنایع غذایی، فناوری اطلاعات و ارتباطات، تولید و ذخیره‌سازی انرژی و نیز بهینه‌سازی مصرف انرژی (پیل‌های خورشیدی، پیل‌های سوختی، باطری‌های پلیمری و غیره)، صنایع نانوکامپوزیت و نانوالیاف کربن، انواع حسگرهای زیستی و شیمیایی، حوزه‌های مرتبط با زیست‌فناوری، محیط زیست، کشاورزی و غیره کاربردهای زیادی پیدا نموده⁪ اند.
نانو الياف در مقايسه با الياف معمولي و پليمرهاي توده خواص مکانيکي و حرارتي منحصر به فرد و بالايي دارند. که اين ناشي از مساحت سطح ويژه زياد و مورفولوژي سطح آنهاست. که اين امر منجر به فعاليت هاي تحقيقاتي عظيمي براي کاربردهاي پيشرفته شده‌است. نانو الياف به شکل حصير بافته نشده يک شبکه اتصال داخلي تشکيل مي دهند و به همين دليل است که خواص را به روش هاي مختلف بالا مي برد، نظير :
اخيراً تلاش‌هاي زيادي روي كاربردهاي نانو الياف صورت گرفته‌است كه اين به خاطر خواص شيميايي چشمگير نانو الياف ناشي از مساحت سطح ويژه بالاي آن‌ها و ساختار نانو متخلخل آنهاست. اين خواص مناسب نانوالياف پليمري را بهترين گزينه براي بسياري از کاربردهاي مهم نظير نانو تقويت کننده ها، بافت هاي مهندسي، مرهم زخم، سيستم هاي دريافت دارو، سل‌هاي خورشيدي، سل هاي نوري، سنسورها، فيلترهاي اختصاصي و روپوش محافظ قرار داده است.
فریدریش کریستیان آنتون «فریتس» لانگ ؛ (زاده ۵ دسامبر ۱۸۹۰ – درگذشته ۲ اوت ۱۹۷۶) کارگردان و تهیه‌کننده و فیلم‌نامه‌نویس سرشناس اتریشی-آلمانی بود. او یکی از معروفترین سینماگران اکسپرسیونیست آلمانی بود. وی پیشنهاد هیتلر و یوزف گوبلس را برای ساخت فیلم برای حزب نازی را رد کرد.
لانگ در وین، به عنوان دومین پسر آنتون لانگ (1860-1940)، معمار و مدیر شرکت ساخت و ساز، و همسرش پائولین "پائولا" لانگ (متخلص به شلزینگر؛ 1864-1920) به دنیا آمد. مادرش یهودی به دنیا آمد و به مذهب کاتولیک گروید. پدرش به عنوان یک «کاتولیک از کار افتاده» توصیف شد. او در 28 دسامبر 1890 در Schottenkirche در وین غسل تعمید داده شد. او یک برادر بزرگتر به نام آدولف (1884-1961) داشت.
والدین لانگ از نژاد موراویایی بودند. در جایی، او خاطرنشان کرد که او "یک کاتولیک به دنیا آمد و بسیار پاکدامن بود." لانگ در نهایت با توصیف خود به عنوان یک آتئیست، معتقد بود که دین برای آموزش اخلاق مهم است.
پس از اتمام مدرسه، لانگ برای مدت کوتاهی در دانشگاه فنی وین تحصیل کرد و در آنجا مهندسی عمران خواند و در نهایت به هنر روی آورد. او در سال 1910 وین را ترک کرد تا دنیا را ببیند و در اروپا و آفریقا و بعداً آسیا و منطقه اقیانوس آرام سفر کرد. در سال 1913 در پاریس به تحصیل در رشته نقاشی پرداخت.
در آغاز جنگ جهانی اول، لانگ به وین بازگشت و برای خدمت سربازی در ارتش اتریش داوطلب شد و در روسیه و رومانی جنگید، جایی که چهار بار مجروح شد و بینایی چشم راست خود را از دست داد. در زمان حیاتش، در حالی که در سال 1916 از جراحات و شوک پوست خود بهبود می‌یافت، چند سناریو و ایده برای فیلم نوشت. او در سال 1918 با درجه ستوانی از ارتش اخراج شد و مدت کوتاهی در صحنه تئاتر وین بازی کرد تا اینکه به عنوان نویسنده در Decla Film، شرکت تولید اریش پومر مستقر در برلین استخدام شد. در سال 1919، او با لیزا روزنتال یهودی ازدواج کرد که در شرایط مرموز بر اثر یک گلوله که گمان می‌رود توسط سلاح کمری از جنگ جهانی اول شلیک شده، جان باخت.
برق‌ریسی،http://www.jtst.ir/article_75381.htmlhttps://en.civilica.com/doc/675922/ الکتروریسی یا اِلِکتروسپینینگ فرایندی جهت تولید انواع نانوالیاف و میکروالیاف از محلول‌های مواد پلیمری، سرامیکی یا محلول‌های کامپوزیتی متشکل از پلیمر- نانوذرات و همچنین مذاب‌های مواد مذکور می⁭باشد. این ایده را اولین بار زلنی (zeleny) مطرح، سپس در سال ۱۹۳۴ فرماهالز آن را ثبت و در سال ۱۹۹۰ دکتر رنکر (Reneker) آن را بازسازی کرد. در روش برق‌ریسی هم از مذاب و هم از محلول پلیمری می‌توان استفاده کرد. برق‌ریسی را ریسندگی الکترواستاتیکی یا برق‌ریسی نیز نامیده⁭اند. این روش برای تولید نانوذرات از طریق فرایند الکترواسپری نیز کاربرد دارد.
در روش برق‌ریسی از یک منبع تغذیه ولتاژ بالا جهت تولید بار الکتریکی در جریان محلول یا مذاب پلیمری استفاده می⁭شود. به‌منظور تولید نانوالیاف، یکی از الکترودهای منبع تغذیه ولتاژ بالا به محلول پلیمری و الکترود دیگر به زمین یا به جمع‌کننده رسانا متصل می‌گردد. با عبور محلول از درون لوله موئینه، در اثر میدان الکتریکی حاصل از منبع تغذیه ولتاژ بالا مابین نوک لوله موئینه و جمع‌کننده متصل به زمین، سیال باردار شده و از نوک لوله موئینه به سمت جمع‌کننده کشیده می⁭شود. در اثر حرکت سیال، حلال تبخیر شده و رشته⁭‌هایی با قطر زیر میکرون بر روی جمع‌کننده تولید می⁭ گردد. در اثر اندرکنش نیروهای الکتریکی، بار سطحی جریان سیال، نیروی ویسکوالاستیک و نیز کشش سطحی، حرکت مارپیچی به سیال باردار القاء شده و بر اثر آن نانوالیاف تولیدی به‌صورت لایه به‌هم پیوسته یا بی⁪بافت تولید می⁭گردند.
یک از روش‌های برق‌ریسی استفاده از چرخ‌های جمع‌کننده دوار است که یک لبه نوک تیز در محیط آن وجود دارد. شکل جمع‌کننده باعث می‌شود تا یک میدان قوی در نزدیکی لبه چرخ متمرکز شود. این باعث می‌شود که جریان خروجی دقیقاً روی لبه‌های جمع‌کننده متمرکز گردد. سرعت خطی در لبه بیرونی چرخ جمع‌کننده m/s 22 است (سرعت خطی در هر نقطه از یک دایره دوار برابر حاصل ضرب سرعت دورانی چرخ در فاصله آن نقطه با مرکز دایره است). نانوالیاف پلیمری برق‌ریسی شده با قطر میکرونی با این روش به دست می‌آیند.
در روش دیگر از دو صفحه جمع‌کننده استفاده می‌شود که بین آنها یک شکاف قرار دارد. برهمکنش بین میدان الکتریکی در اطراف جمع‌کننده‌ها و بار الکترواستاتیکی الیاف باعث اعمال کشش به الیاف نانو در بالای شکاف می‌شود. بین دو قسمت جمع‌کننده نیروهای دافعه‌ای وجود دارد که باعث کشیدن شدن نانوالیاف می‌شود و آنها در در یک جهت خاص مرتب می‌کند.
پارامترهای مؤثر بر ریزساختار نانوالیاف تولیدی در فرایندهای برق‌ریسی بسیار متنوع بوده و از این‌رو تولید نانوالیاف به‌وسیله این روش نیازمند آگاهی از فرایند⁭های الکتروهیدرودینامیکی سیالات پلیمری، ریولوژی محلول‌های پلیمری و نیز علوم الیاف می⁭باشد. در این میان پارامترهای مؤثر بر ریزساختار نانوالیاف تولید شده از طریق فرایندهای برق‌ریسی به سه دسته کلی شامل پارامترهای فرایندی، پارامترهای عملیاتی و پارامترهای محیطی تقسیم می‌گردند. نوع میدان الکترواستاتیک، قدرت میدان، نوع پلیمر، نوع حلال یا ترکیب حلال‌های به‌کار رفته، دمای مذاب پلیمری، هدایت الکتریکی محلول، جرم مولکولی و توزیع جرم مولکولی پلیمر، افزودنی⁭ها، ویسکوزیته سیال، کشش سطحی، گران‌روی‌کشسانی (ویسکوالاستیسیته) بسپار، فاصله برق‌ریسی، نوع و جنس جمع‌کننده، نسبت طول به قطر موئینه، اتمسفر محیط و نیز حضور رطوبت از جمله پارامترهای مؤثر بر تولید نانوالیاف در فرایندهای برق‌ریسی می⁭باشند.
در دهه‌های گذشته مشکلات ناشی از ماهیت فرایندهای برق‌ریسی سبب شده بود که تجاری‌سازی نانوالیاف و ساخت دستگاه⁭‌های صنعتی برق‌ریسی برای سالیان متمادی غیرممکن گردد. این در حالی است که در چند سال اخیر چندین شرکت آمریکایی و اروپایی موفق شده‌اند با به‌کارگیری تمهیداتی بر این مشکل فائق آیند.
به‌طورکلی نانوالیاف تولید شده از طریق فرایندهای برق‌ریسی از کاربردهای بسیار زیادی در صنایع و حوزه‌های مختلف برخوردار می⁭باشند. در این ارتباط می‌توان به برخی از کاربردهای مهم نانوالیاف حاصل از فرایندهای برق‌ریسی به ترتیب زیر اشاره نم
پزشکی، دارویی و بهداشتی
تولید و ذخیره‌سازی انرژی
زیست‌فناوری و محیط زیست
صنعتی، دفاعی و امنیتی
برق‌ریسی در ظاهر روشی بسیار ساده و قابل کنترل جهت تولید الیاف با قطرهایی در محدوده نانومتر است. در ابتدا پلیمرها به عنوان مواد شکل‌دهندهٔ الیاف بکار می‌روند، سپس موادی مانند فلزات، سرامیک‌ها و شیشه می‌توانند به عنوان مادهٔ تشکیل‌دهندهٔ الیاف استفاده شوند. در یک فرایند معمول برق‌ریسی در آزمایشگاه، محلول پلیمری یا پلیمر ذوب‌شده از یک نازل باریک با قطر داخلی در حدود ۱۰۰ میکرون پمپ می‌شود.
روش برق‌ریسی از میدان الکتریکی جهت تولید الیاف با قطر در محدودهٔ نانو تا چند میکرون استفاده می‌کند. این روش به فرآیندی رایج در میان روش‌های تولید نانوالیاف به دلیل سادگی، سرعت، کارایی بالا و آماده‌سازی ارزان آن تبدیل شده‌است. ولتاژ اعمالی به یک قطره از محلول پلیمری، شکلی مخروطی را به وجود آورده و به سمت الکترود مخالف کشیده می‌شود. در برق‌ریسی زاویهٔ مخروط در حدود ۳۰ درجه است. در حرکت به سمت الکترود مخالف، حلال تبخیر شده و الیاف جامد با قطرهایی در محدودهٔ میکرومتر تا نانومتر با سرعت بالا (۴۰ میلی/ثانیه یا بیشتر) بر الکترود مخالف قرار می‌گیرد.
با نگاهی عمیق‌تر به فرایند برق‌ریسی می‌توان به این نتیجه رسید که این فرایند برخلاف ظاهر سادهٔ آن، بسیار پیچیده‌است. جت حاوی محلول در یک مسیر مستقیم به سمت الکترود مخالف با طی یک فاصلهٔ مشخص حرکت کرده و پس از نشستن روی الکترود مخالف، ظاهر آن به شدت تغییر می‌کند. در برخی موارد، مهره‌هایی به جای الیاف در طول فرایند برق‌ریسی تشکیل می‌شود. الیافی که حاوی مهره است، الیافی مهره تسبیحی را تشکیل می‌دهند که تولید این نوع از الیاف به پارامترهای بسیار گسترده‌ای وابسته است. به عنوان مثال، خواص پلیمر مورد استفاده (مانند وزن مولکولی، پراکندگی وزن مولکولی، دمای انتقال شیشه، و حلالیت)، یا خواص محلول پلیمری (مانند ویسکوزیته، ویسکوالاستیک، غلظت، تنش سطحی، و هدایت الکتریکی).
فشار تبخیر حلال و رطوبت نسبی محیط نیز می‌تواند اثرات مهمی بر نوع الیاف تشکیل شده بگذارد. علاوه بر این، خواص بستر، نرخ تغذیهٔ محلول، قدرت و هندسه میدان الکترودها (و همچنین شکل میدان الکتریکی) نقش بسیار مهمی در شکل‌گیری الیاف بازی می‌کنند. هنگامی که ولتاژ بالایی اعمال می‌شود، یک جت از قطره‌ای بی‌شکل تشکیل می‌شود و به سمت الکترود مخالف حرکت می‌کند. در طول این مسیر جت محلول به الیافی باریک تبدیل می‌شود.
در سال‌های اخیر نانوالیاف برق‌ریسی شده به دلیل خواص منحصر به فردی که دارند کاربردهای گسترده‌ای پیدا کرده‌است. این خواص شامل نسبت سطح به حجم و تخلخل بالا به همراه اندازه حفرات پایین است. نانوالیاف کاربردهایی مانند غشاءها و سنسورهای فیلتراسیون و کاربردهای بایوپزشکی مانند رسانش دارو، زخم‌پوش، مهندسی بافت و حسگر زیستی دارد. با افزایش تعداد شرکت‌های تولید کنندهٔ دستگاه‌های برق‌ریسی در طول سال‌های اخیر، برق‌ریسی به شکل گسترده‌ای از یک فرایند آزمایشگاهی به یک فرایند صنعتی تبدیل شده‌است.
برق‌ریسی به عنوان یک روش سریع و ساده برای ساخت الیاف پیوسته از ابعاد میکرون تا نانو در مقایسه با سایر روش‌های متداول نظیر کشیدن، سنتز قالبی، جدایی فازی و خود مونتاژی شناخته شده‌است. فرایند کشیدن (Drawing) به یک ماده ویسکوالاستیک نیاز دارد که باید برای تنش‌ها و تغییر شکل‌های زیاد در طول کشیدن تا یک تک رشته از نانو الیاف خیلی بلند مناسب باشد. در سنتز قالبی یک غشاء نانو متخلخل به عنوان یک قالب برای ساخت نانو الیاف به شکل تیوپی (توخالی) یا لیفچه ای استفاده می‌شود.
با این حال از این روش نمی‌توان الیاف پیوسته به شکل تک رشته تهیه کرد. جدایی فازی یک دوره زمانی طولانی برای بدست آوردن الیاف نانو متخلخل نیاز دارد؛ زیرا شامل مراحل زیادی نظیر انحلال، انعقاد، استخراج، جامد شدن و خشک شدن تا کامل شدن فرایند است. به همین نحو، خود مونتاژی، یک فرایند که در آن مواد شیمیایی اولیه خودشان را برای رسیدن به الگو و نقش مورد نظر نوآرایی می‌کنند؛ بنابراین فرایند تولید نانو الیاف زمان بر است.
یک الکترود در داخل محلول/ مذاب پلیمری قرار داده شده‌است و یک الکترود دیگر به جمع‌کننده ای که به زمین متصل است وصل می‌شود. چنان‌که پیشتر گفته شد، هنگامی که یک ولتاژ بالا استفاده می‌شود در دافعه بارهای روی سطح سیال که باعث ایجاد نیرویی بر خلاف جهت کشش سطحی خود سیال می‌شود. هنگامی که میدان الکتریکی افزایش یابد سطح کروی سیال در نوک پیپت کشیده می‌شود تا به شکل مخروط درآید که همان مخروط تیلور است.
زمانی که نیروی دافعه الکتروستاتیک در یک مقدار بحرانی از میدان الکتریکی بر کشش سطحی غلبه کند یک جت باردار شده از مایع از رأس مخروط تیلور خارج می‌شود. خاصیتی پیچشی از جت پلیمری باردار شده در طول فرایند ریسندگی مشاهده می‌شود.
تبخیر حلال از الیاف پلیمری باردار شده در مسیر رسیدن به کالکتر انجام می‌پذیرد، که الیاف حصیری بافته نشده را به جا می‌گذارد.
اگرچه بیشتر الیاف تولید شده از برق‌ریسی فیلامنت‌های جامد مدور هستند اما بر حسب اقتضا می‌توان ساختارهای تیوپی، نواری، مارپیچی و منجوقی نیز تولید کرد.
چند عامل وجود دارد که بر تولید الیاف الکترونی شده در فرایند الکتروریسندگی اثر می‌گذارد:
یکی از مشکلات اساسی در تهیه نانوالیاف به روش برق‌ریسی، مقدار تولید کم نانوالیاف است. برای غلبه بر این مشکل و افزایش میزان تولید نانوالیاف برق‌ریسی شده، از آرایه چند سوزن سرنگ بعنوان ریسنده استفاده شده‌است. به دلیل استفاده از تعداد زیاد سوزن سرنگ در این شیوه، و به منظور جلوگیری از اثر تداخل میدانهای الکتریکی بر ساختار نانوالیاف حاصل و تهیه نانوالیاف با ساختار یکنواخت، نیاز به تعیین بسیار دقیق محل ریسنده هاست که انجام این امر با دشواری‌هایی همراه است. به‌طور مشابه تلاشهای دیگری برای افزایش مقدار تولید نانوالیاف برق‌ریسی شده، انجام شده‌است که اکثراً بر همین اساس هستند. اما نکتهٔ مهم در این مورد توجه به عدم تغییر در قطر نانوالیاف است.
به‌طور کلی تغییر در عوامل محلول ریسندگی باعث تغییر در ساختار و قطر نانوالیاف حاصل می‌شود؛ بنابراین از این عوامل نمی‌توان برای افزایش مقدار تولید، بدون تغییر در قطر نانوالیاف استفاده کرد.