moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
افزایش ۳۰ درصدی عملکرد باغات سیب از طریق تولید نهال‌های برتر به روش کشت بافت، از جمله نتایج فعالیت‌های مریم جعفرخانی کرمانی در پژوهشکده بیوتکنولوژی کشاورزی است و به گزارش خبرگزاری ایسنا، با انتقال دانش فنی تولید نهال سیب مالینگ از طریق کشت بافت به بخش خصوصی ایران شرکت‌های دریافت‌کننده این دانش فنی اقدام به تولید نهال‌های سالم و شناسنامه‌دار کرده‌اند و با عرضه این فناوری می‌توان بازسازی نهالستان‌ها را در طی ۸ تا ۹ سال کامل کرده و تولید سیب کشور ایران را با حفظ سطح زیر کشت، تا میزان ۲ برابر (یعنی افزایش ۱۰۰ درصدی) افزایش داد. با دانش فنی تولید نهال برتر به روش کشت بافت و افزایش ۳۰ درصدی در عملکرد سیب تحولی بزرگ در عملکرد سیب درختی ایران رخ داد. مریم جعفرخانی کرمانی، مجری این طرح که برای اولین بار دانش فنی «تولید تولید انبوه نهال‌های سالم سیب با بکارگیری فناوری کشت بافت» را ایجاد نموده و آن را به شرکت‌های بخش خصوصی منتقل کرد، در گفتگو با خبرگزاری ایسنا اظهار کرد، انتظار می‌رود با بازسازی باغات قدیمی و احداث باغ‌های جدید در جهت کم کردن فاصله عملکرد سیب ایران، از ۱۶ تن در هکتار در بهمن ۱۳۸۷ به ۳۲ تن در هکتار در وضعیت ایدئال دست یافت.
سونامی فیلمی به کارگردانی میلاد صدرعاملی، نویسندگی میلاد صدرعاملی و علی اصغری و تهیه‌کنندگی علی سرتیپی محصول سال ۱۳۹۷ ایران است. این فیلم برای نخستین بار در سی و هفتمین دوره جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمد. پخش این فیلم با شرکت فیلمیران است.
«سونامی» یک درام ورزشی است. محوریت داستان فیلمنامه دربارهٔ زندگی یک تکواندوکار است که در ادامه با اتفاقات مختلفی روبه رو می‌شود.
جمشیدیه فیلمی به کارگردانی و نویسندگی یلدا جبلی ساختهٔ سال ۱۳۹۷ است که نخستین بار در سی و هفتمین دوره جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمد.
از نکات قابل توجه «جمشیدیه» حضور کیومرث پوراحمد و بهرام عظیمی دو کارگردان مشهور سینما و پویانمایی ست که در این فیلم به ایفای نقش پرداخته‌اند.
برگرفته از روابط شهری ، آدم‌ها ، شلوغی شهر و ماجراهایی است که در پس این شلوغی و این روابط به وجود می‌آید.
روز فرهنگ، بونکا نو هی یکی از تعطیلات عمومی در ژاپن است.
روز تقدیر از زحمتکشان در ۲۳ نوامبر هر سال یکی از تعطیلات عمومی در ژاپن است.
روز تولد امپراتور مصادف است با ۲۳ دسامبر روز تولد امپراتور آکی‌هیتو که
یکی از تعطیلات عمومی در ژاپن است.
بلوار پروین، یکی از خیابان‌های اصلی محله تهران‌پارس است که مرز تهران‌پارس غربی و تهران‌پارس شرقی محسوب می‌شود. این بلوار از بزرگ‌راه زین‌الدین در شمال آغاز شده و پس از رسیدن به میدان پروین (تقاطع بلوار پروین و خیابان 196 شرقی)، چهارراه سید الشهدا (تقاطع بلوار پروین و خیابان جشنواره) و داشتن تقاطع با بزرگ‌راه رسالت، به انتهای جاده آبعلی و در ادامه به سه راه تهران‌پارس ختم می‌شود.
در امتداد شمالی این خیابان و پس از گذشتن از زیر بزرگ‌راه زین‌الدین، بلوار استخر قرار دارد که در حقیقت مرز محلات کوهسار و مجید آباد است. این خیابان پس از گذر از بزرگ‌راه بابایی، به جاده لشکرک می‌رسد.
انستیتوی تبت‌شناسی نامگیال () موزه‌ای است در رابطه با تبت که در تاریخ اول اکتبر ۱۹۵۸ میلادی در شهر گانگتوک در ایالت سیکیم هند افتتاح شده‌است. این محل را همچنین موزه تبت‌شناسی گانگتوک می‌نامند و مجسمه‌ها، عبادتگاه‌ها، تصاویر شخصیتهای مقدس، فرشها و نقابها و اشیای هنری دیگر از تبت در آن به نمایش گذاشته شده‌است.
انستیتوی تبت‌شناسی نامگیال در زمینه‌های زبان و سنن تبت، منجمله مذهب بودا، تحقیق می‌کند. کتابخانه آن حاوی مجموعه‌ای است از آثار هنری و نقاشی‌های روی پارچه که تانکا نامیده می‌شوند. باغ این انستیتو شامل جنگلی است که منجمله تنوعی از گلهای ارکیده که در ایالت سیکیم یافت می‌شود در آن کاشته شده‌است.
ساخت این انستیتو توسط حاکم سیکیم تاشی نامگیال به یاد پسر درگذشته‌اش «پالجور نامگیال» ساخته شده‌است. اولین کلنگ ساختمان آن توسط چهاردهمین دالای‌لاما در تاریخ ۱۰ فوریه ۱۹۵۷ زده شد و جواهر لعل نهرو، نخست‌وزیر هند، آنرا در تاریخ اول اکتبر ۱۹۵۸ افتتاح کرد.
در سال ۲۰۰۲، سرپرست جدید آن، تاشی دنساپا تصمیم به گسترش این انستیتو بازسازی ساختاری بخش تحقیقات آن گرفت و باب همکاریهای بین‌المللی را از طریق برنامه‌های تحقیقی جدید، کنفرانسها، اعطای بورس، انتشارات و همکاری با محققین خارجی باز کرد. در همین راستا، تاشی دنساپا، تاشی سرینگ، تبت‌شناس، را به سمت مشاور و آنا بالیکچی دنجونگپا را به سمت هماهنگ‌کننده تحقیقات در لندن گماشت.
این مؤسسه پژوهشگران را استخدام می‌کند و یکی از برنامه‌های تحقیقاتی جدیدش پروژه ای است که سعی دارد سابقه تاریخی ۶۰ صومعه نزدیک سیکیم را به ثبت برساند و این را روی رایانه ثبت کند.
پروژه دیگری به دنبال دیجیتالی کردن و ثبت عکس‌های قدیمی و نادر از سیکیم برای توزیع دانش است.
کیمپو داجار به عنوان رئیس شیدا، یک دانشکده نینگما متصل به مؤسسه، به مدت شش ساله خدمت کرده‌است.
این انستیتو تبدیل به یک مرکز تحقیقاتی پویا در هیمالیا شرقی است که فعالانه مطالعات بودایی و تبت را تبلیغ می‌کند، از جمله زمینه‌های آن در مطالعات سیکیم است. به منظور کمک به او برای رسیدن به این هدف، دنیسپا در شرکت تشی سرینگ (یکی از مؤسسه مکهن، دارامزالا) به عنوان مشاور نیمه وقت و یک عضو فرهنگستان و کارمند جدید در طی سالها منصوب شد.
دانشگاه کرانفیلد () دانشگاه دولتی تحصیلات تکمیلی و مرکز پژوهشی بریتانیایی است، که در زمینه ارائه آموزش‌های تخصصی، در حوزه‌های علوم پایه، مهندسی، فناوری و مدیریت فعالیت می‌کند. دانشگاه کرانفیلد در سال ۱۹۴۶ تحت عنوان کالج هوانوردی، توسط نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا، در فرودگاه کرنفیلد تأسیس شد.
حسین رضایی‌نیا (زادهٔ ۲۹ اردیبهشت ۱۳۵۴ در تهران) نوازندهٔ دف و سازهای کوبه‌ای اهل ایران است.
حسین رضایی‌نیا ۲۹ اردیبهشت سال ۱۳۵۴ در تهران متولد شد. او فراگیری موسیقی را از سال ۱۳۶۹ با ساز «سنتور» نزد «علی تحریری» و سپس نواختن ساز «دف» را در مرکز حفظ و اشاعهٔ موسیقی آغاز کرد. اولین استاد دف او «بابک زارع» بود و در ادامه، مراحل تکمیلی فراگیری ساز دف را نزد «بیژن کامکار» گذراند.
وی در کنار هنرمندانی نظیر: کیخسرو پورناظری، محمدرضا شجریان، شهرام ناظری، مجتبی میرزاده، علی اکبر مرادی، همایون شجریان، محمد معتمدی، علیرضا قربانی، سالار عقیلی و وحید تاج به نوازندگی پرداخته و در بیش از ۸۰ آلبوم موسیقی نوازندگی کرده‌است. وی همچنین اجراهایی را با سامی یوسف در خارج از ایران داشته‌است.
از جمله فعالیت‌های هنری حسین رضایی‌نیا به موارد زیر می‌توان اشاره نمود:
ابداع ساز «دفِ حسین رضایی نیا»، پایه‌گذار و سرپرست گروه موسیقی «کوبه‌ای تهران»، تدریس ساز دف، عضو هیئت داوران جایزه باربد جشنواره موسیقی فجر، عضو هیئت داوران جشنواره بین‌المللی مولودی‌خوانی «هه‌تاو»
از جمله آثار موسیقی که حسین رضایی‌نیا در آن‌ها حضور داشته‌است به موارد زیر می‌توان اشاره نمود:
| subtitle = اعتصابات ۱۳۹۷ کارگران خوزستان
اعتراضات کارگری ۱۳۹۷ خوزستان به مجموعه‌ای مداوم از اعتراضات صنفی کارگران در شهرستان شوش و اهواز گفته می‌شود که در سال ۱۳۹۷ در ایران رخ داد. این اعتراضات در قالب اعتصاب سراسری، برپایی تظاهرات و راهپیمایی صورت گرفت. در ماه آبان و آذر این اعتراضات گسترده‌تر شده و به اوج خود رسید. مرکز این اعتراضات عمدتاً در شهرهای شوش و اهواز و با محوریت کارگران شرکت کشت و صنعت نیشکر هفت‌تپه و شرکت ملی فولاد ایران (اهواز) بود. با این وجود اعتراضات پراکنده‌ای هم توسط کارگران دیگر شهرها در خوزستان به وقوع پیوست. در جریان این اعتراضات چندین تن از کارگران بازداشت شدند. در بهار این سال کارگران اهل اهواز چندین هفته متوالی دست به اعتراض و اعتصاب زدند، که بازداشت ده‌ها نفر از آن‌ها را در پی داشت.
اسماعیل بخشی و "مسلم آزمند" نمایندگان کارگران نیشکر هفت‌تپه و از اعضای ارشد سندیکای کارگران کشت و صنعت نیشکر هفت‌تپه و سپیده قلیان فعال مدنی در میان بازداشت‌شدگانی بودند که در اعتراضات کارگران این شرکت در شوش دستگیر شدند. بازداشت این کارگران موجی از همدردی دیگر قشرها را در پی داشت و منجر به گسترش و ادامه اعتراضات شد.
اعتراضات صنفی کارگران خوزستانی به ماه آذر گسترش یافت. در تاریخ ۳ آذر ۱۳۹۷ شهر اهواز شاهد اعتراضات گسترده کارگران "شرکت ملی فولاد اهواز" بود. گزارش‌های خبری از مرکز استان خوزستان در جنوب غربی ایران حاکی از حضور پرشمار معترضان در خیابان‌های این شهر بود. اعتراضات و راهپیمایی کارگران شرکت فولاد خوزستان با حضور قابل توجه و برخورد ماموران امنیتی و پلیس مواجه بود. اگرچه با وجود حضور ماموران امنیتی، معترضان در خیابان‌های اصلی شهر و مقابل "استانداری خوزستان" حاضر شدند. آن‌ها شعارهای اعتراضی سردادند. همچنین این کارگران از اعتراض کارگران "شرکت نیشکر هفت‌تپه" حمایت کردند. طبق روایت خبرگزاری کار ایران (ایلنا) شمار کارگران معترض "شرکت فولاد" حدود چهار هزار تن برآورد شده‌است.
در تاریخ ۳ آذر اعتراضات کارگران معترض "نیشکر هفت‌تپه" وارد بیستمین روز متوالی خود شد. آن‌ها در این روز دست به برگزاری راهپیمایی زدند. مسیر این راهپیمایی از مقر فرمانداری شوش به سمت "میدان معلم" این شهر بود. علی‌رغم آزادی دیگر کارگران معترض، اسماعیل بخشی از نمایندگان اصلی کارگران معترض و یک خبرنگار زن تا این تاریخ از زندان آزاد نشدند. وزارت کار ایران، اتهام بخشی را «امنیتی» خواند، و اعلام کرد که قادر نیست برای آزادی او کاری بکند. این شرکت در زمان حکومت پهلوی بنا شد. یکی از بزرگترین کارخانه‌های صنعتی استان خوزستان به‌شمار می‌رفت و تا دهه ۹۰ خورشیدی زیرمجموعه دولت بود. در سال ۱۳۹۴ با پیش‌پرداخت ۶ میلیارد تومان به دو شرکت خصوصی، این شرکت توسط سازمان خصوصی‌سازی به بخش خصوصی واگذار شد. کارگران این شرکت معتقدند که مشکلات صنفی آنان پس از واگذاری به بخش خصوصی شدت یافت.
در شهر شوش صدها تن از کارگران شرکت کشت و صنعت نیشکر هفت‌تپه (نیشکر هفت‌تپه) برای اولین بار در آذر ۱۳۹۶ در اعتراض به عدم پرداخت طولانی‌مدت دستمزدهایشان دست به اعتصاب زدند. سپس این اعتصاب‌ها در دی‌ماه نیز تکرار شد و همزمان با تظاهرات ۱۳۹۶ ایران رخ داد. این کارگران در ۱۳ ماه پیش از آن، تنها پنج ماه دستمزدشان را سر وقت گرفته بودند. سرانجام این اعتصاب‌ها در سال ۱۳۹۷ نیز تکرار شد. در اعتصابات آذر ۱۳۹۶، "کنفدراسیون بین‌المللی کارگران صنایع مواد غذایی، کشاورزی و خدمات" در بیانیه‌ای با از این اعتصاب پشتیبانی کرد. "کنفدراسیون بین‌المللی کارگران صنایع مواد غذایی، کشاورزی و خدمات" اشاره کرد که کارگران هفت‌تپه به دلیل پرداخت نشدن دستمزدشان گرسنه‌اند و نیاز به حمایت دارند. به نوشته بیانیه این کنفدراسیون، همه کارگران از جمله کارگران بازنشسته هفت‌تپه «همواره باید برای دریافت دستمزد و مستمری خود مبارزه کنند».
شرکت "نیشکر هفت‌تپه" در سال ۱۳۹۴ به بخش خصوصی واگذار شد. از آن زمان کارگران این شرکت به دلایلی اعم از «تعویق دستمزدها، سوءمدیریت و ابهام در قراردادهای کار با کارگران پیمانی، قراردادی و روزمزدی» دست به اعتراضات پیاپی زده‌اند. در پی ناکارآمدی مالکان جدید در مدیریت این شرکت، کارگران خواستار بازگرداندن آن به بخش دولتی شده‌اند. عمده مطالبات کارگران بر سر حقوق به تعویق افتاده آن‌ها بود. کارگران دلیل عدم پرداخت به‌موقع دستمزدهایشان را «بی‌کفایتی و عدم انسجام در گروه مدیریتی شرکت» عنوان کردند. به گفته "اسماعیل بخشی" یکی از نمایندگان کارگران "شرکت کشت و صنعت هفت‌تپه"، واگذاری شرکت به مالکان جدید «مبهم» است و آن‌ها از نام شرکت سوءاستفاده کرده و به دریافت «تسهیلات ارزی» برای خود پرداخته‌اند. بخشی باور داشت که به دلیل واگذاری شرکت به بخش خصوصی، «انسجام مدیریتی» از بین رفته‌است.
در تاریخ ۳ آذر اعتراض کارگران معترض مجتمع هفت‌تپه وارد بیستمین روز متوالی خود شد. در ۳ آذر ماه کارگران این شرکت برای چندمین بار متوالی مسیر فرمانداری تا میدان معلم شهر شوش را راهپیمایی کردند. طبق گزارش ایلنا، کارگران با بیان اینکه تنها خروجی جلسات چند روز مسئولان پرداخت یک ماه از مطالبات مزدی آن‌ها بود، افزودند: «علاوه بر معوقات حقوقی، پرداخت حق سنوات خدمت، پرداخت هزینه بازنشستگی کارگرانی که با مشاغل سخت و زیان‌آور بازنشسته شده‌اند، عقد قرارداد با کارگران روزمزدی و اجرا نشدن طرح طبقه‌بندی مشاغل نمونه دیگری از خواسته‌های کارگران معترض است که هنوز برآورده نشده است.» از سوی دیگر مدیرکل حمایت از مشاغل و بیمه بیکاری وزارت کار و امور اجتماعی ایران اعلام کرد که تمام کارگران بازداشتی هفت‌تپه به جز یک نفر آزاد شدند. فرد بازداشتی دیگر یک خبرنگار زن است که آزاد نشده‌است. از چهار کارگر بازداشتی باقی‌مانده در هفت‌تپه همه کارگران بازداشتی به جز «اسماعیل بخشی» روز پنج شنبه آزاد شده‌اند. فرزانه زیلابی وکیل این کارگران می‌گوید: «این کارگران با قرار کفالت آزاد شده‌اند و روند رسیدگی به پرونده‌های آنان ادامه خواهد داشت.»
روز پنجشنبه ۷ آذر ۱۳۹۷ در بیست و پنجمین روز اعتصاب، مأموران امنیتی، علی نجاتی، از اعضای سندیکای کارگران شرکت نیشکر هفت تپه در منزل مسکونی اش بدون حکم بازداشت دستگیر شد.بازداشت علی نجاتی، از اعضای سندیکای کارگران هفت تپه اسماعیل بخشی از نمایندگان کارگران شرکت، همچنان در بازداشت است و اخباری مبنی بر ضرب و شتم او در زندان وجود دارد.
روز شنبه ۱۰ آذر ۱۳۹۷ کارگران هفت تپه و فولاد اهواز در سطح شهرهای شوش و اهواز در اعتراض به برآورده نشدن مطالبات‌شان دست به تظاهرات زدند، آن‌ها همچنین خواستار آزادی کارگران زندانی و پرداخت دستمزدهای معوقه‌شان شدند کارگران شعار می‌دادند: «هیهات منا الذله»، «زندانی هفت تپه آزاد باید گردد»، «فولاد، هفت‌تپه، اتحاد اتحاد»، «سوریه را رها کن فکری به حال ما کن»، «این همه بی‌عدالتی هرگز ندیده ملتی»، «ما کارگران آهنیم ریشه ظلمو می‌کنیم»، «کارگر هفت تپه آزاد باید گردد»ادامه اعتراضات کارگری در اهوازضدونقیض از پایان اعتصاب کارگران هفت‌تپه۲۵ وکیل به بدرفتاری و شکنجه برخی کارگران بازداشت‌شده هفت‌تپه اعتراض کردند
در ماه‌های آغازین سال ۱۳۹۷ کارگران اهل اهواز چندین هفته متوالی دست به اعتراض و اعتصاب زدند، که بازداشت ده‌ها نفر از آن‌ها را در پی داشت.
در روز ۲۲ آبان گروه ملی صنعتی فولاد ایران (واحد اهواز) برای چهارمین روز متوالی مقابل ساختمان "استانداری خوزستان" و دفتر نماینده‌های مردم اهواز در مجلس تجمع کردند. آن‌ها اعلام کردند که پاسخی از جانب این نمایندگان دریافت نکردند.
گروه صنعتی ملی فولاد ایران مستقر در اهواز از بزرگترین مجتمع‌های فولاد در ایران و از مجموعه شرکت‌هایی بود که در جریان خصوصی‌سازی اموال دولتی به دست مالک خصوصی افتاد. این مالک خصوصی مه‌آفرید خسروی بود که مدتی پس از واگذاری این شرکت به دلیل فساد مالی به زندان افتاد و سپس به اعدام محکوم شد. پس از اعدام او، این شرکت در دوره‌های زمانی تحت مالکیت‌های گوناگون قرار گرفت. سرانجام مالکیت این گروه صنعتی برای دومین بار در اردیبهشت ۱۳۹۷ به بانک ملی ایران که یک بانک دولتی بود، سپرده شد. اما این بانک از پس اداره این شرکت بر نیامده و قادر به پرداخت دستمزدها و ادامه تولید نشد.
این اعتراضات در ماه آذر ادامه یافت. در تاریخ ۳ آذر ۱۳۹۷ شهر اهواز شاهد اعتراضات گسترده کارگران "شرکت ملی فولاد اهواز" بود. گزارش‌های خبری از مرکز استان خوزستان در جنوب غربی ایران حاکی از حضور پرشمار معترضان در خیابان‌های این شهر بود. اعتراضات و راهپیمایی کارگران شرکت فولاد خوزستان با حضور قابل توجه و برخورد ماموران امنیتی و پلیس مواجه بود. این ماموران تلاش کردند مانع پیشروی معترضان شوند. اگرچه با وجود حضور ماموران امنیتی، معترضان در خیابان‌های اصلی شهر و مقابل "استانداری خوزستان" حاضر شدند. آن‌ها شعارهای اعتراضی سردادند. همچنین این کارگران از اعتراض کارگران "شرکت نیشکر هفت‌تپه" نیز حمایت کردند. طبق روایت خبرگزاری کار ایران (ایلنا) شمار کارگران معترض "شرکت فولاد" حدود چهار هزار تن برآورد شده‌است.
کارگران فولاد اهواز در روز دوشنبه ۵ آذر برای هفدهمین روز متوالی دست به ادامه اعتراض خود زدند.
اعتصاب کارگران فولاد اهواز در روز ۱۱ آذر ۱۳۹۷ وارد بیست و سومین روز خود شد. همچنین این کارگران برای هفدهمین روز در مقابل استانداری خوزستان تجمع کردند. در این اعتراض جمعی از دیگر شهروندان شامل زنان و دانشجویان به تجمع آن‌ها پیوستند. این معترضان در اعتراض بازداشت کارگران شعارهای حمایتی سردادند.
در روز ۱۷ آذر ۱۳۹۷ کارگران مجدد مقابل بانک ملی اقدام به تجمع کردند. به گفته برخی از فعالین کارگری نسبت به ادامه اعتراض از سوی ارگان‌های امنیتی تهدید شدند.https://irannewswire.org/ahvaz-steel-factory-workers-continue-month-long-protest-despite-threats/ این دور از اعتراضات وارد دومین ماه خود شده‌است.
کارگران در روز شنبه ۲۴ آذر برای روز سی و ششم دست به برپایی اعتصاب سراسری زدند. آن‌ها پیش از آن به مسئولین شرکتی و دولتی تا همین روز اولتیماتوم داده بودند تا مشکلات آن‌ها را حل کنند. کریم سیاحی یکی از نمایندگان کارگران روز شنبه در جمع همکارانش سخنرانی کرد. او از «از اهمیت اتحاد کارگران برای تحقق خواسته هایشان» سخن گفت.
اعتراض کارگران فولاد اهواز در روز یکشنبه ۲۵ آذر ۱۳۹۷ ادامه یافت. این سی و هفتمین روز اعتصاب کارگران معترض گروه ملی فولاد اهواز بود. این اعتراض با حضور گسترده نیروهای ضد شورش یگان ویژه ناجا روبرو شد. این نیروهای امنیتی از آن دسته از معترضانی که قصد حرکت به سمت مسجد جزایری، دفتر امام جمعه و نماینده ولی فقیه در اهواز را داشتند، جلوگیری به‌عمل آورد. این عمل نیروهای یگان ویژه نیروی انتظامی خشم و اعتراض کارگران را به دنبال داشت. این کارگران در مرکز شهر اهواز (خیابان نادری) تجمع کردند. آن‌ها به مسئولین دولتی هشدار دادند که اگر به مشکلات آن‌ها رسیدگی نکنند، تظاهراتشان را گسترده‌تر خواهند کرد. عبدالله درویشی، یکی از کارگران معترض در انتقاد به حضور این نیروها گفت: «ما نه تروریستیم، نه داعشیم، نه به جایی وصلیم، نه شاخه نظامی هستیم که جلومان صف کشیده اید.» این کارگران مقامات دولتی و شرکتی را تهدید کردند که در صورت عدم پاسخ‌دهی مناسب نسبت به خواسته‌هایشان، اعتراضات خود را به تهران نیز خواهند کشاند. طارق خلفی از دیگر نمایندگان کارگران معترض خطاب به نیروهای ضد شورش گفت:
روز دوشنبه ۲۶ آذر کارگران با وجود بازداشت‌ شماری از همکاران خود در شب گذشته به خیابان‌ها آمدند. کانال تلگرامی اتحادیه آزاد کارگران ایران با انتشار گزارشی اعلام کرد که کارگران گروه ملی فولاد اهواز در این روز و در سی و هشتمین روز اعتصاب خود در خیابان نادری اهواز تجمع کردند. ماموران امنیتی آن‌ها را محاصره کرده و با ایتکار تلاش کردند تا آن‌ها را از ادامه اعتراض بازدارند.
روز دوشنبه ۲۶ آذر ۹۷ نیروهای انتظامی – گارد ضد شورش و سپاه و اطلاعات در نقاط مختلف و حساس اهواز مستقر شدند ولی علیرغم این کارگران گفتند تا آزادی دستگیر شدگان و رسیدن به خواسته هایشان به تظاهرات ادامه می‌دهند.روز ۲۷ آذر تعداد بازداشت شدگان از مرز ۴۱ نفر گذشت.ادامه بازداشت کارگران فولاد اهواز:‌ شمار بازداشتی‌ها به «۴۱ تن» رسید
در روز ۱۱ آذر ۱۳۹۷ کارگران خدمات شهری شهرداری بندر امام خمینی برای چهارمین بار در سال ۱۳۹۷ دست به اعتصاب و اعتراض زدند. این اعتراضات در اعتراض به عدم پرداخت دستمزدهای معوقه کارگران بود. علاوه بر عدم پرداخت حقوق، کارگران به وضعیت بیمه و اجرای طرح طبقه‌بندی مشاغل اعتراض خود را ابراز کردند. این اعتراض‌ها در قالب تجمع در مقابل ساختمان شهرداری بود.
در تاریخ ۱۷ آذر ۱۳۹۷ شهر حمیدیه نیز یک گروه بیست نفره از کارمندان شهرداری آن شهر دست به برپایی تظاهرات زدند. آن‌ها مقابل شهرداری تجمع کردند.
در چهاردهمین روز اعتراض کارگران هفت‌تپه در آبان ۱۳۹۷ نمایندگان این کارگران به همراه شماری دیگر از کارگران بازداشت شدند. شمار این بازداشتی‌ها مجموعاً ۱۹ تن ذکر شده‌است. پس از انتشار ادعاها پیرامون بازداشت اسماعیل بخشی، «نماینده کارگران شرکت نیشکر هفت‌تپه» و دو نفر دیگر، "استاندار خوزستان" بازداشت چهار نفر را در ارتباط با این اعتراضات تأیید کرد. اگرچه او از این بازداشت شدگان نامی نبرد، اما "سندیکای کارگران شرکت نیشکر هفت‌تپه" روز یکشنبه ۲۷ آبان، خبر داد که اسماعیل بخشی، از نمایندگان کارگری این واحد صنعتی به همراه "مسلم آرمند، یکی دیگر از نمایندگان کارگری و یک خبرنگار زن بازداشت و به اداره امنیت شهرستان شوش منتقل شدند.
در تاریخ دوشنبه ۲۶ آذر برخی کاربران فضای مجازی اخباری مربوط به بازداشت شماری از کارگران معترض شرکت ملی فولاد اهواز منتشر کردند. بنابراین گزارش‌ها، این بازداشت‌ها در شامگاه یکشنبه ۲۵ آذر ۱۳۹۷ صورت پذیرفت. کسری غفوری مدیرعامل گروه ملی فولاد ایران در گفتگویی با خبرگزاری ایلنا این بازداشت‌ها را تأیید کرد. ایلنا اطلاعاتی مبنی بر تعداد این بازداشت‌ها ارائه نداد ولی برخی کاربران در شبکه‌های اجتماعی تعداد کارگران بازداشتی را ۱۵ نفر ذکر کرده‌اند. به گزارش رسانه صدای آمریکا، این بازداشت‌ها با یورش شبانه نیروهای امنیتی به خانه این کارگران انجام گرفت. صدای آمریکا گفت که مشخص نیست که این کارگران به کجا منتقل شدند. این خبرگزاری اسامی ۱۵ تن از کارگران گروه ملی فولاد اهواز را منتشر کرد که در جریان این یورش شبانه بازداشت شدند. بر اساس این گزارش کارگران بازداشتی عبارت‌اند از: میثم علی قنواتی، عیسی مرعی، امین علوانی، مرتضی اکبریان، طارق خلفی، مسعود عفری، جعفر سبحانی، مصطفی عبیات، غریب حویزاوی، حسین داودی، کریم سیاحی، میثم آل‌ مهدی، حامد باصری، حافظ کنعانی، حامد جودکی. بر اساس این گزارش صدای آمریکا ورود نیروهای امنیتی به خانه کارگران بدون ارائه حکم قضائی بوده‌است. ماموران برای بازداشت کارگران بیشتری نیز اقدام کرده بودند اما به دلیل حضور نداشتن آن‌ها، موفق به بازداشت این کارگران نشدند. از سوی دیگر در این خبر گفته شد بسیاری از کارگران به ناچار شب را در خیابان‌های اهواز گذراندند تا مورد بازداشت قرار نگیرند.
ساعاتی بعد در عصر روز دوشنبه ۲۶ آذر اتحادیه آزاد کارگران ایران خبر داد که تعداد بازداشت‌شدگان معترض فولاد اهواز به ۳۱ تن رسیده‌است. کریم سیاحی و طارق خلقی دوتا از کارگران بازداشتی، در جریان اعتراضات ضمن سخنرانی میان همکاران خود از مسئولین شرکتی و دولتی انتقاد کرده بودند. اتحادیه آزاد کارگران اسامی این بازداشت‌شدگان را منتشر کرد. این کارگران بازداشت‌شده عبارت‌اند از: میثم علی قنواتی، عیسی مرعی، امین علوانی، مرتضی اکبریان، طارق خلفی، مسعود عفری، جعفر سبحانی، مصطفی عبیات، غریب حویزاوی، کریم سیاحی، حامد باصری، حافظ کنعانی، حامد جودکی، حسین داودی، کاظم حیدری، یاسر ابراهیمیان، مجید جنادله، کوروش اسماعیلی، علی عقبا، محسن بلوطی، محمد پور حسن، محسن پهباتی، سید حبیب طباطبائی، جاسم رومزی، علی اتمامی، سید علی جواد پور، جواد غلامی، عبدالرضا دستی، سید احمد سید نور، فریبرز شیخ رباط و احسان یوسفی.
در روز سه‌شنبه ۲۷ آذر منابع خبری گزارش دادند که شمار بازداشتی‌های کارگران معترض فولاد اهواز، با بازداشت ۱۰ کارگر دیگر به ۴۱ تن رسیده‌است. براساس برخی گزارش‌ها از فعالان کارگری، بازداشت‌شدگان به زندان مرکزی اهواز منتقل شده‌اند. این ماموران دلیل بازداشت این کارگران معترض را بیان نکرده‌اند.
در روز یک‌شنبه ۱۱ آذر ۱۳۹۷ کارگران شرکت فولاد اهواز در راهپیمایی اعتراضی خود ضمن سر دادن شعارهایی اعتراض خود را به ادامه بازداشت اسماعیل بخشی ابراز کردند. گروهی از مردم و دانشجویان نیز در این اعتراضات حضور داشتند. این بیست و سومین روز اعتصاب کارگران گروه ملی صنعتی فولاد اهواز و هفدهمین روز تجمع کارگران در مقابل استانداری خوزستان بود. گروهی از این معترضان با سردادن شعارهایی خواهان آزادی اسماعیل بخشی شدند که یکشنبه ۲۷ آبان همزمان با چهاردهمین روز اعتصاب کارگران نیشکر هفت‌تپه، همراه با چند کارگر دیگر بازداشت شد. آن‌ها شعارهایی در حمایت از بخشی سردادنند. «کارگر زندانی آزاد باید گردد» و «کارگر هفت‌تپه آزاد باید گردد» از جمله شعارهایی بودند که این معترضان در اعلام همبستگی با بخشی سردادند. همچنین در این رابطه "میثم آل‌مهدی"، نماینده کارگران معترض "گروه فولاد ملی"، در این راهپیمایی ضمن سخنرانی گفت:
جمعی از فعالان کارگری و سندیکایی در بیش از ۸۰ سندیکا و تشکل کارگری از کشورهای گوناگون جهان، در نامه‌ای سرگشاده به علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی ایران، خواهان آزادی فوری اسماعیل بخشی و دو زندانی دیگر شدند. آن‌ها در این نامه خواستار آزادی بی قید و شرط فعالان کارگری و مدنی زندانی در ایران شدند. این سندیکاها از حکومت ایران خواستند تا دست از - به گفته آن‌ها - «آزار و اذیت» و «سرکوب» سندیکالیست‌ها بردارد. امضاکنندگان این نامه از سندیکاهای مستقر در کشورهای مختلف اعم از فرانسه، ایتالیا، برزیل، اسپانیا، اندونزی، هائیتی، سنگال، مصر، پاراگوئه و فلسطین بودند.
محمود صادقی نماینده و کمیسیون آموزش و تحقیقات مجلس شورای اسلامی، در تاریخ ۹ آذر به بازداشت اسماعیل بخشی واکنش نشان داد. او ضمن اشاره به اصل ۲۷ قانون اساسی جمهوری اسلامی - مبنی بر آزادی تظاهرات بدون حمل سلاح - خواستار آزادی این زندانی شد. صادقی تجمعات را حق قانونی کارگران دانست و خواستار پرهیز حکومت از «برخورد امنیتی» با معترضان شد.
شیرین عبادی فعال حقوق بشر و برنده جایزه صلح نوبل نسبت به بازداشت اسماعیل بخشی و سپیده قلیان واکنش نشان داد. او در تاریخ ۱۹ آذر ۱۳۹۷ در قالب یک نامه از جاوید رحمان گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور ایران، از او خواست که موجبات آزادی زندانیان نامبرده را فراهم آورد. به گزارش وب‌سایت کانون مدافعان حقوق بشر، عبادی در این نامه با اشاره به اعتراض‌های کارگران نیشکر هفت‌تپه در هفته‌های اخیر و بازداشت اسماعیل بخشی و سپیده قلیان، نوشت: «با استفاده از کلیه امکانات موجود نسبت به آزادی کارگران زندانی و فراهم نمودن امکانات درمانی برای افراد نامبرده اقدام فرمایید.»
معاون سخنگوی وزارت امور خارجه آمریکا در رابطه با بازداشت کارگران فولاد اهواز اعلام کرد: «ایالات متحده از خواسته‌های به‌حق آنها حمایت می‌کند. ایرانیان شایسته آنند که در آرامش و با عزت زندگی کنند.»
سندیکای شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه بازداشت کارگران فولاد اهواز را محکوم کرده و خواستار آزادی آن‌ها شد.حمله شبانه به خانه کارگران معترض فولاد اهواز؛ دهها نفر بازداشت شدند
در اعتراضات ۳ آذر کارگران گروه ملی فولاد اهواز شعارهایی علیه دولت سر دادند. طبق ویدئوهای منتشر شده در شبکه‌های اجتماعی، کارگران گروه ملی فولاد اهواز در تجمع اعتراضی خود شعارهایی همچون: «دولت، مافیا، پیوندتان مبارک»، «همشهری باغیرت حمایت حمایت» و «ما کارگران فولاد، علیه ظلم و بیداد می جنگیم می جنگیم» را فریاد زدند.
«اسماعیل رو گرفتن، ما همه بخشی هستیم» از شعارهایی بود که کارگران معترض هفت‌تپه در اعتراضات خود به قصد پشتیبانی از آزادی اسماعیل بخشی سر دادند.
کارگران فولاد اهواز در تظاهرات شعارهای زیر را می‌گفتند: «اهواز شده فلسطین - مردم چرا نشستید»، «اسلام را پله کردند - مردم را ذله کردند»، «دشمن ما همین‌جاست - دروغ می‌گن آمریکاست»، «حسین حسین شعارشون - دزدیا افتخارشون»، «صدای هر کارگر - مرگ بر ستمگر»، «این‌همه بی عدالتی - هرگز ندیده ملتی»، «نصر من الله و فتح قریب - مرگ بر این دولت مردم فریب»، «استثمار، بیکاری، پرچم مایه‌داری»، «مرگ بر مافیا»تعدادی از کارگران معترض فولاد اهواز بازداشت شدند
در تاریخ ۱۰ آذر ۱۳۹۷، منابع کارگری خبرگزاری کار ایران (ایلنا) در "مجتمع کشت و صنعت نیشکر هفت تپه" از برکناری مدیریت داخلی این مجتمع پس از گذشت بیست وهفت روز از آغاز اعتراضات صنفی کارگران خبر دادند. طبق این گزارش «رضا مددی» از سمت قائم مقام مدیرعامل مجتمع برکنار و «کیومرث کاظمی» مجددا به‌جای او منصوب شد. با این حال، کارگران ابراز کردند که تغییر مدیریت داخلی مشکل آن‌ها را رفع نخواهد کرد.
در تاریخ چهارشنبه ۱۴ آذر وزارت کار و امور اجتماعی ایران اعلام کرد به قاعده دو ماه از دستمزد معوقه کارگران شرکت فولاد اهواز به آن‌ها پرداخت شد.
در تاریخ دوشنبه ۲۶ آذر و پس از انتشار خبر بازداشت قریب به ۳۱ تن از کارگران معترض فولاد اهواز مسئول عملیات سپاه پاسداران در استان خوزستان از کارگران خواست دست از اعتصاب کشیده و تولید را از سر گیرند. اخباری نیز مبنی بر سفر علی شمخانی دبیر شورای عالی امنیت ملی ایران به خوزستان نیز منتشر شده‌است. محمد حسین باقری، مسئول سپاه استان خوزستان، روز دوشنبه در جمع کارگرانی که در اعتراض به بازداشت همکاران خود تجمع کرده بودند حضور یافت. باقری کارگران را به آرامش فراخواند و از آن‌ها خواست که تولید را از سر گیرند. به گزارش خبرگزاری ایلنا، این مسئول سپاه پاسداران استان خوزستان در جمع کارگران معترض گفت: «افراد بازداشتی که از بدنه کارگران باشند تا پایان امروز ۲۶ آذر ماه آزاد خواهند شد.»
در تاریخ ۴ دی وکیل مدافع کارگران بازداشت شده "مجتمع کشت و صنعت هفت‌ت‌په" اعلام کرد که ۱۵ تن از کارگران معترض از اتهامات خود تبرپه شدند. اتهام این کارگران اخلال در نظم عمومی از طریق تجمع غیرقانونی بود و در این تاریخ با صدور قرار منع تعقیب این کارگران از این اتهام تبرپه شدند. با این وجود وضعیت اتهامات سه بازداشتی دیگر، که شامل اسماعیل بخشی، علی نجاتی و سپیده قلیان می‌شود، همچنان «در حال بررسی» عنوان شده‌است.
اتحادیه آزاد کارگران ایران روز چهارشنبه ۲۱ آذر (۳۳امین روز اعتصاب) خبر داد که جعفر پناهی،‌ کارگردان ایرانی، به اهواز رفته‌است تا یک فیلم مستند از اعتراض کارگران گروه ملی صنعتی فولاد ایران بسازد. این تشکل کارگری تصویری از پناهی نیز منتشر کرده که در حال گرفتن فیلم از اعتراض این کارگران است. این تصویر نشان می‌دهد که پناهی در میان معترضان حضور یافته و در حال فیلمبرداری از این اعتراضات بوده‌است. همچنین در این‌باره، پناهی فیلمی از سخنرانی کریم سیاحی، از کارگران گروه ملی صنعتی فولاد ایران در صفحه اینستاگرام خود تحت عنوان «امروز با کارگران فولاد در اهواز» منتشر کرده‌است.
مهدی یراحی در کنسرت هفته اول دی‌ماه ۱۳۹۷ خود به نشانه حمایت از اعتراضات کارگران فولاد اهواز با یونیفورم سازمانی این شرکت به روی صحنه رفت. چند روز بعد از موزیک ویدئوی تک‌آهنگ جدیدش تحت عنوان پاره سنگ انتشار یافت. پاره سنگ، یک اثر ضد جنگ و سیاسی-اجتماعی است که به مشکلات جنگ ایران و عراق می‌پردازد. بلافاصله پس از انتشار، نحوه اجرای این کلیپ مخالفت‌ها و انتقاداتی را برانگیخت. مخالفان ادعا کردند که این ویدئو مغایر با مفاد مجوزی است که یراحی برای انتشار آهنگش دریافت کرده بود. در پی انتشار این کلیپ زمزمه‌های ممنوع‌الکاری یراحی توسط وزارت ارشاد شنیده شد و گفته شد که او موقتاً نمی‌تواند به صحنه برود. در مقابل برخی دیگر معتقدند که واکنش‌های منفی به این کلیپ پیش از آنکه به نفس این کلیپ مربوط باشد، به کنسرت یراحی در همبستگی با کارگران گره می‌خورد. مهدی یراحی در کنسرت دیگری در تاریخ جمعه ۱۴ دی ۱۳۹۷ در واکنش به اخبار ممنوع‌الکاری‌اش توضیحاتی را ارائه کرد. او در این توضیحاتش اظهار کرد روز چهارشنبه از دفتر موسیقی وزارت ارشاد با او تماس گرفته و گفتند که تا اطلاع ثانوی ممنوع‌الکار است. در این رابطه یراحی ادعا کرد که «کار اشتباهی» نکرده‌است که بخاطر آن مشمول ممنوعیت شود. او افزود خودش هنوز نمی‌داند که آیا ممنوع‌الکار است یا نه.
"مرد میدان ساحل" یا "مرد کفن‌پوش جزیره کیش" عنوانی است که به مرد کفن‌پوشی گفته می‌شود که در روز سه‌شنبه ۲۷ آذر ۱۳۹۷ در میدان ساحل جزیره کیش دست به برپایی اعتراضی انفرادی زد. ویدئوهایی از اعتراض و بازداشت او در شبکه‌های اجتماعی بازنشر شد که احساسات عمومی را برانگیخت.
این مرد که پارچه‌ سفیدی پوشیده از شعار بر تن داشت، شعار حمایتی به نفع کارگران زندانی اهل ایران سر می‌داد. او دیواره‌های این میدان را به شعار جاوید شاه منقش کرده بود. سرانجام علی‌رغم مقاومت در برابر پلیس و شعارهای حمایتی مردم توسط نیروی انتظامی بازداشت شد.
در تاریخ ۸ آذر ۱۳۹۷ برخی منابع خبری گزارش دادند که بخشی مورد شکنجه قرار گرفته‌است. بلافاصله پس از آزادی بخشی، اخباری دربارهٔ جزئیات مربوط به شکنجه او در توئیتر منتشر شد. شاهد علوی، روزنامه‌نگار در این رابطه مصاحبه‌ای با یکی از بستگان بخشی انجام داد و فایل صوتی آن را در فضای مجازی منتشر کرد. در این مصاحبه از قول این خویشاوند ادعا می‌شود که بخشی هدف عمل شکنجه به وسیله ضرب و شتم شدید بوده‌است. بر اساس این گفته‌ها این ضرب و شتم‌ها با باتوم صورت گرفت و بخشی از ناحیه بیضه‌گاه دچار ضرب‌دیدگی شد؛ به شکلی که به سختی قادر به نشستن بود. این روزنامه‌نگار افزود که در زندان به او داروهای آرام بخش و اعصاب تجویز و تزریق می‌شده که منجر به تهوم‌زایی می‌شوند.
غلامرضا شریعتی استاندار خوزستان در گفتگو با جماران بار دیگر اخبار مرتبط با شکنجهٔ اسماعیل بخشی در زندان را تکذیب کرد. او در این گفتگو مدعی شد که دستگاه‌های ذیربط مدارک و مستنداتی دارند که نشان می‌دهد هیچ‌ شکنجه‌ای در کار نبوده‌است. شریعتی پیش‌تر هم مدعی شده بود که بخشی در سلامت کامل به‌سر می‌برد و اخبار وخامت حال او را رسانه‌هایی که او آن‌ها «معاند» خواند، با «جوسازی» منتشر کرده‌اند.
این واکنش‌ها مملو از خشم و اندوه این کاربران نسبت به این موضوع بود. در میان این کاربران اسامی فعالان مدنی و برخی از زندانیان سیاسی سابق و فعالان سیاسی همچون صادق زیباکلام دیده‌ می‌شود. این فعالان عملکرد حسن روحانی و محمود علوی را در این رابطه مورد انتقاد خود قرار داده‌اند.
یوری کیمیماسا ; – ) سیاستمدار، کارآفرینی اهل ژاپن بود.
تراشیما مونه‌نوری ; – ) سیاستمدار، دیپلمات اهل ژاپن بود.
بر پایه استاندارد ای۲۵۰ ای‌اس‌تی‌ام بین‌الملل، کُدِن یک بیبکد شش شماره‌ای بر پایه حروف الفبا است که امکان شناسایی آسان، یگانه، و بدون پیچیدگی را برای نشریه‌های ادواری و غیر ادواری در همه زمینه‌ها فراهم می‌کند.
کُدِن به ویژه در جامعه علمی به عنوان سامانه استناد برای نشریه‌های ادواری استناد شده درباره شیمی و امور فنی، و همچنین به عنوان ابزار جستجویی در برگه‌دان‌ها استفاده می‌شود.
کُدِن توسط چارلز بیشاپ در نهاد پژوهشی بیماری‌های مزمن در دانشگاه ایالتی نیویورک در بافلو ساخته شد. ایده نخست او کمک به یادآوری نشریات در مجموعه منابع مرجع خود بود. بیشاپ، از نخستین حروف واژه‌های عنوان نشریه‌های ادواری، یک کد ساخت که به او در سامان‌دهی نشریه‌های گردآوری شده‌اش کمک کرد. در ۱۹۵۳ (میلادی) او سامانه مستندسازی خود را منتشر کرد که در آغاز، چهار حرف داشت و سپس، جلد کتاب یا شماره مجله و شماره صفحه‌ها به آن افزوده شدند تا منبع و محل دقیق یک مقاله در یک مجله را مشخص کند. در ۱۹۵۷ (میلادی) ویرایش تازه و تغییر یافته کُدِن منتشر شد.
پس از آنکه بیشاپ ۴۰۰۰ کُدِن را طراحی کرد در سال ۱۹۶۱ (میلادی) سامانه ۴ حرفی آن توسط ال.ای. کوئنتزل در ای‌اس‌تی‌ام بین‌الملل توسعه پیدا کرد. او حرف پنجم را به کُدِن افزود. در آغاز عصر اطلاعات، کُدِن به مانند سامانه شناسایی قابل خواندن توسط ماشین برای نشریات ادواری شناخته شد. در چند به‌روزرسانی از ۱۹۶۳ (میلادی) تاکنون، از کُدِن برای عنوان مقاله‌های نشریات ادواری منتشر شده توسط ای‌اس‌تی‌ام بین‌الملل استفاده شد. تا ۱۹۷۴ (میلادی) ۱۲۸،۰۰۰ نشریه با این روش، کدگذاری شدند.
اگر چه خیلی زود و در ۱۹۶۶ (میلادی) مشخص شد که تنها پنج حرف برای همه مقاله‌های نشریات ادواری کافی نیستند اما تا ۱۹۷۲ (میلادی) همچنان در استاندارد ای۲۵۰ ای‌اس‌تی‌ام بین‌الملل از همان سامانه پنچ حرفی استفاده می‌شد. در ۱۹۷۶ (میلادی) استاندارد ای۲۵۰ به شش حرف تغییر کرد.
از ۱۹۷۵ (میلادی) مدیریت و مسئولیت کُدِن به "خدمات چکیده‌های شیمی" در انجمن شیمی آمریکا واگذار شد. کُدِن به صورت خودکار برای همه نشریات خدمات چکیده‌های شیمی استفاده می‌شود. به درخواست ناشران، خدمات بین‌المللی کُدِن برای نشریات غیر مرتبط با شیمی نیز بکار می‌رود. به همین دلیل ممکن است کُدِن در دیگر پایگاه داده‌ها مانند آرتی‌ئی‌سی‌اس و پیش‌نمایش‌های بایوسیس یا مجله‌ها و رده‌های غیر مرتبط با خدمات بین‌المللی کُدِن نیز استفاده شود.
"کُدِن اختصاص یافته برای نشریات ادواری" تا پیش از ۱۹۶۶ کُدِن دوجلدی بود که توسط ال.ای. کوئنتزل معرفی شده بود. کُدِن اختصاص یافته تا پیش از ۱۹۷۴ توسط ال.جی. بلومنتال معرفی شده بود. کُدِن اختصاص یافته تا پیش از ۱۹۹۸ (میلادی) و از هم پاشیدگی آن را می‌توان در اداره کُدِن بین‌الملل یافت که از ۱۹۸۰ (میلادی) به عنوان یک میکروفیش معرفی می‌شد.
امروز، بهترین راه برای کُدِن امروزی، پایگاه داده برخط شاخص منبع خدمات چکیده‌های شیمی است که همه عنوان‌های ثبت‌شده، کُدِن، شماره استاندارد بین‌المللی پیایندها، شماره استاندارد بین‌المللی کتاب، و کوته‌نوشت برای نشریات فهرست شده در خدمات چکیده‌های شیمی از ۱۹۰۷ (میلادی) تا کنون را در بر می‌گیرد که شامل نشریات علمی و فنی ادواری و غیر ادواری می‌شود.
شاخص منبع خدمات چکیده‌های شیمی برخط، جایگزینی برای نسخه چاپی (، CODEN CASSE2) است یا به صورت شاخص کلیدی آن (، CODEN CASSI6) است. ویرایش چاپی شاخص منبع خدمات خدمات چکیده‌های شیمی دیگر وجود ندارد و ویرایش لوح فشرده آن (، CODEN CACDFE) در آینده در دسترس خواهد بود.
امروزه چهار حرف نخست از شش حرف کُدِن برای مقاله‌های نشریات ادواری، از حروف نخست واژه‌های عنوان نشریات گرفته می‌شود. در ادامه آن، حرف پنجم، یکی از شش حرف نخست حروف الفبا (A تا F) است. ششمین حرف، حرف کنترل است که از طریق حروف پیشین، محاسبه می‌شود. کُدِن همیشه از حروف بزرگ استفاده می‌کند.
در برابر کُدِن نشریات ادواری، دو حرف نخست کُدِن نشریات غیر ادواری (مانند مجموعه مقالات کنفرانس) عدد هستند. سومین و چهارمین شماره، حرف هستند. پنجمین و ششمین شماره، مانند کُدِن نشریات ادواری است. اما شماره پنجم، بین G تا Z است.
حادثه کی‌اوی ساکا ; به حادثه ۱۴ مه سال یازدهم دوره میجی، (برابر با سال ۱۸۷۸) منجر به ترور شخصیت برجسته اصلاحات میجی، اوکوبو توشیمیچی در محله کی‌اوی در چیودا-کو، توکیو در ژاپن اشاره دارد.
ادی (به انگلیسی: The Eddy)، یک سریال اینترنتی آمریکایی در ژانر موزیکال درام است که توسط جک تورن ساخته شده‌است. دو قسمت نخست سریال را دیمین شزل که یکی از طراحان سریال نیز هست، کارگردانی کرده‌است. همچنین گلن بالارد آهنگساز سریال است. داستان سریال در شهر پاریس اتفاق می‌افتد و دیالوگ‌های آن به زبان‌های انگلیسی، فرانسوی و عربی است. فصل اول سریال در هشت قسمت و در تاریخ ۸ مه ۲۰۲۰ توسط نت‌فلیکس منتشر شد.
سریال با واکنش خوبی از سوی منتقدان همراه بود و در زمینه فضاسازی و تیم بازیگری ستایش شد.
زبان یهودی-عربی زبان یهودی مذهبان عرب‌زبان است که در گذشته در خاورمیانه و شمال آفریقا زندگی می‌کردند. از سویی دیگر، گروهی از عرب‌ها نیز به ویژه در سده‌های میانه برای نوشتار زبان خود از الفبای عبری استفاده می‌کرده‌اند که می‌توان آن زبان را نیز یهودی عربی نامید.
بسیاری از آثار مهم تاریخ یهود، از جمله برخی نوشته‌های مذهبی سعید فیومی، موسی ابن میمون و یهودای لاوی در اصل به این زبان نوشته شده‌اند که زبان اصلی آن مردم در آن دوران بوده‌است.
طریقه تکلم یهودیان عرب زبان از مردم عرب تفاوت داشت. نخست به این دلیل که تحت تأثیر ساخت آوایی زبان خود یعنی عبری بودند و دوم به این دلیل هر کدام از منطقه‌ای مهاجرت کرده بودند و لهجه آن منطقه را با خود داشتند. از جمله یهودیان عرب‌زبان مصر که از اسکندریه آمده بودند و لهجه اسکندری داشتند و یهودیان عراق نیز اغلب زبان عربی را به گویش موصلی تکلم می‌کردند.
یهودیان کشورهای عربی و اسلامی در مواردی برای نوشتن از الفبای عبری خود استفاده می‌کردند ولی در آن موارد نیز برای نشان دادن فونم‌هایی که در الفبای عبری وجود نداشت از نشانه‌ها و نقطه‌هایی استفاده می‌کردند که در الفبای عربی بود.
برخی از مهم‌ترین کتابهای جامعه یهودی نظیر تفسیر کتاب مقدس و نوشته‌های هلاخایی در سده‌های میانه به زبان یهودی عربی نوشته شده‌است. بعدها این آثار به عبری سده‌های میانه ترجمه شد تا عبری زبان‌های سایر نقاط جهان نیز بتوانند آن‌ها را بخوانند. عمده کتاب‌هایی که به زبان یهودی عربی نوشته شده‌است:
پس از خواندن «ترجمه»های کتاب مقدس از زبان آرامی، کلمه ترجمه در میان عبری زبانان به معنای زبان آرامی شد. به همین ترتیب پس از خواندن «شرح»هایی به زبان عبری یهودی که بر کتاب مقدس نوشته شده کلمه شرح مشخصاً برای اشاره به زبان یهودی عربی به کار می‌رود.
پس از حمله اسرائیل در سال ۴۸ به فلسطین، پایان جنگ الجزایر و استقلال مراکش و تونس، بیشتر یهودی‌های شرق و اسپانیا، از کشورهای عربی اسلامی خارج شدند و به فرانسه و اسرائیل رفتند. آنان پس از مهاجرت به زبان‌های فرانسوی و عبری جدید صحبت کردند و زبان یهودی به‌طور کامل در انقراض قرار گرفت، در حالی که در سده‌های میانه متکلمان این زبان از زبان ییدیش بیشتر بودند. امروز عده انگشت‌شماری در الجزایر، مراکش، تونس، لبنان، یمن، اسرائیل و آمریکا بدین زبان صحبت می‌کنند.
ابزار حقوق بشر بین‌الملل () ابزار حقوق بشر بین‌الملل معاهده‌ها و دیگر اسناد بین‌المللی مربوط به قانون بین‌المللی حقوق بشر و حمایت از حقوق بشر در کل می‌باشد.The Core International Human Rights Instruments and their monitoring bodies
این ابزار را می‌توان به دودسته تقسیم کرد: بیانیه‌ها که توسط نهادهایی مثل مجمع عمومی سازمان ملل متحد بکار گرفته شده که از نظر حقوقی الزام‌آور نیستند گرچه ممکن است از نظر سیاسی باشند مثل قوانین نرم.دسته دوم کنوانسیون‌ها هستند که ابزار الزام‌آور قانونی تحت قوانین بین‌الملل می‌باشند. معاهده‌های بین‌المللی وحتی بیانیه‌ها بعد از مدتی می‌توانند موقعیت حقوق بین‌الملل عرفی را بگیرند. ابزار حقوق بشردر تقسیم بندی دیگری می‌تواند ابزار جهانی باشد که هر کشور دنیا می‌تواند طرفی از ان باشد یا ابزار منطقه ای باشد که به کشورهای یک منطقه خاص دنیا مربوط می‌شود.
اغلب کنوانسیون‌ها مکانیسمی برای نظارت بر اجرای خود ایجاد می‌کنند. این مکانیسم‌ها نسبتاً قدرت کمی دارند و اغلب توسط دولتها ندیده گرفته می‌شود. در موارد دیگری این ابزار قدرت سیاسی بالا و اتوریته قانونی دارند و تصمیماتشان تقریباً همیشه به اجرا گذاشته می‌شود. نمونه‌های دسته اول شامل کمیته‌های معاهده‌های سازمان ملل می‌شود در حالیکه بهترین مثال برای دسته دوم دادگاه حقوق بشر اروپا می‌باشد.
مکانیسم‌ها هم بر حسب درجه دسترس فرد به آنها تفاوت می‌کند. تحت بعضی کنوانسیون‌ها – مثلاً کنوانسیون حقوق بشر اروپا – به تناسب بعضی شرایط افراد یا دولت‌ها مجازند موارد فردی را به مکانیسم‌های اجرایی برسانند تحت بیشتر موارد – مثلاً کنوانسیون‌های سازمان ملل – دسترسی فردی مستلزم پذیرش این حق توسط دولت است که این یا بوسیله یک بیانیه در زمان تصویب، یا پیوستن، یا از طریق تصویب یا پیوستن به یک معاهده اختیاری به کنوانسیون انجام می‌شود. این بخشی از تکامل قوانین بین‌المللی در چند دهه گذشته‌است که به منظور شناخت اهمیت افراد و حقوق آنها در چهارچوب قانونی بین‌المللی از قوانین حاکم بر حکومت نقل مکان کرده‌است.
اعلامیه جهانی حقوق بشر، میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی، و میثاق بین‌المللی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی و همراه با بعضی ابزار دیگر حقوق بشر بین الملل بعضاً به عنوان لایحه بین‌المللی حقوق بشر نامیده می‌شوند.
کنوانسیون امریکایی حقوق و وظایف بشر
کنوانسیون حقوق بشر آسه آن
بنا بر کمیساریای عالی حقوق بشر ملل متحد ۹ ابزار اصلی تین المللی حقوق بشر و بسیاری پروتکل‌های اختیاری دیگر وجود دارند. ابزار اصلی عبارتند از:
جنگ هند و چین جنگی بود که در سال ۱۹۶۲ بین دو کشور هند و جمهوری خلق چین روی داد. بهانهٔ آغاز جنگ مناقشه‌های مرزی دربارهٔ منطقهٔ اقصی در هیمالیا بود ولی موارد دیگری در این امر نقش داشتند. پس از اینکه هند در سال ۱۹۵۹ به چهاردهمین دالایی لاما پناهندگی داد درگیری‌های مرزی خشونت‌باری بین دو کشور صورت گرفت. در پاسخ به این درگیری‌ها هند به استراتژی‌ای موسوم به «سیاست رو به جلو» روی آورد که در آن هند روی مرزش با چین تعدادی برج دیده‌بانی ساخت. برخی از این برج‌های دیده‌بانی شمال خط مک‌ماهون (مرز بین هندوستان و چین است که در سال ۱۹۱۴ با توافق چین، تبت و بریتانیا تعیین شده بود) قرار داشتند. خط مک‌ماهون بخش شرقی خط کنترل واقعی بود که نخست‌وزیر جمهوری خلق چین چو ان‌لای در ۱۹۵۹ آن را مرز مؤثر کشورهای هند و چین دانسته بود.
پس از آنکه مذاکرات سیاسی دربارهٔ حل اختلافات در مرز ۳٬۲۲۵ متری دو کشور در هیمالیا به در بسته خورد، چین در ۲۰ اکتبر ۱۹۶۲ و همزمان با بحران موشکی کوبا دست به حملاتی همزمان در لداخ و آنسوی خط مک‌ماهون زد. نیروهای چینی در هر دو جبههٔ جنگ بر نیروهای هندی غالب آمدند و در جبههٔ غربی و تاوانگ در جبههٔ شرقی را اشغال کردند. جنگ در نهایت در ۲۰ نوامبر ۱۹۶۲ با اعلان آتش‌بس از سوی چین و بیان این امر پایان یافت که چین به «خط کنترل واقعی» اش باز خواهد گشت.
عمدهٔ درگیری‌های جنگ در شرایط سخت کوهستانی و ارتفاع بالای ۴٬۰۰۰ متر صورت گرفت. در این جنگ همچنین هیچ‌یک از دو طرف از نیروهای هوایی یا دریایی خود استفاده نکردند.
همزمانی جنگ هند و چین با بحران ۱۳ روزهٔ موشکی کوبا بین آمریکا و شوروی (۱۶–۲۸ اکتبر ۱۹۶۲) باعث شد رئیس جمهور آمریکا جان اف. کندی درخواست جواهر لعل نهرو مبنی بر ارسال کمک‌های نظامی به هند را رد کند.
علم پزشکی در دوران رنسانس، از ۱۴۰۰ تا ۱۷۰۰ میلادی، دوره پیشرفت در دانش کالبدشکافی و علاقه مجدد به ایده‌های یونان باستان و رومی‌ها را نشان می‌دهد. چنین کشفیات پزشکی در دوره رنسانس پزشکی با هموار کردن راه برای پزشکی مدرن شناخته می‌شوند.
رنسانس پزشکی در اوایل دهه ۱۴۰۰ میلادی آغاز شد. محققان پزشکی به دوره رنسانس خود در اواخر دهه ۱۶۰۰ ادامه دادند. فلورانس، ایتالیا توسط بسیاری از مورخان به عنوان یک مرکز مؤثر برای تحقیقات پزشکی و ارتباطات با پیشرفت‌های اثبات‌شده در زمینه پزشکی شناخته شد. پیشرفت در دوره رنسانس پزشکی به چند عامل بستگی داشت. کتاب‌های چاپی که در اروپا از اواسط قرن ۱۵ به تصویب رسیدند، اجازه انتشار ایده‌های پزشکی و نمودارهای کالبدشناسی را داد. تامس لیناکر، دسیدریوس اراسموس، لیونی چلو و ژاک دوبو در میان فهرست نخستین محققانی هستند که به خاطر آغاز دوره رنسانس پزشکی از آن‌ها تقدیر کرده‌اند. به دنبال آن آندریاس وسالیوس (بر اساس ساختار بدن انسان) در سال. دانش بهتر از نوشته‌های اصلی جالینوس به‌طور خاص به پزشکی شناخته‌شده توسعه‌یافته‌است. سنت از طریق نگرش‌های باز انسان‌گرایی رنسانس. نظارت کلیسا بر تعالیم حرفه پزشکی و دانشگاه‌ها کاهش یافت و تشریح مسیحیت اغلب ممکن بود.
در لغت، فال به‌معنیِ پیش‌بینی و پیش‌گوییِ آینده در زمینهٔ رویدادی خوب یا بد براساس دیده‌ها و شنیده‌هاست. چنان‌که کسی با دیدنِ زیبارویی یا در مواجهه با اتفاقِ ناگواری در هنگامِ صبح، پیش‌بینی می‌کند که روزِ خوب یا بدی خواهد داشت. بر این اساس، حافظ هنگامِ به‌یادآوردنِ چهرهٔ معشوقِ زیباروی، پیش‌بینی می‌کند که به خواسته‌اش خواهد رسید و آن را «فالِ نکو» می‌نامد که سببِ «حال نکو» می‌شود. چون شنیدنِ آوازِ خوش و دیدنِ رویِ زیبا، شگون دارد و حالِ شنونده و بیننده را خوش می‌کند، فال را نکو می‌سازد و رسیدن به وصال را پیش‌بینی می‌کند. حاجی خلیفه (درگذشتهٔ ۱۰۶۷ ه‍.ق) در "کشف‌ُالظُّنون" بیان می‌کند که فال، دانشی است که برپایهٔ آن برخی از رخدادها و رویدادهای آینده پیش‌بینی می‌شود. این آگاهی برپایهٔ تفسیرِ سخنِ شنیده از دیگران یا باز کردنِ آثارِ شاعرانی مانند مولوی و حافظ یا باز کردنِ قرآن صورت می‌گیرد که در میانِ این‌ها، فالِ حافظ از شهرتِ ویژه‌ای برخوردار است و محققان دربارهٔ آن پژوهش‌هایی کرده‌اند. با توجه به خوب یا بد بودنِ رویدادهای آینده، فال‌ها نیز به دو دستهٔ نیک و بد تقسیم می‌شوند.
فالِ نیک، پیش‌بینیِ روی دادنِ اتفاقاتِ نیکوست و پیغامِ مثبت و انجام دادنِ کارِ مد نظر را به فال‌گیرنده می‌دهد. حافظ به این موضوع در اشعارش هم اشاره کرده است مانند در بیتِ «مژده دادند که بر ما گذری خواهی کرد/نیت خیر مگردان که مبارک فالی است». حافظ در این بیت از محبوبِ اقدام‌کننده می‌خواهد که نیتِ خیرِ خودش را — که ملاقات با عاشقِ خویش است — تغییر ندهد، زیرا فالْ نیک آمده است. حافظ در بیتِ «برخاست بوی گل ز در آشتی درآی/ای نوبهار ما رخ فرخنده فال تو» نیز از محبوب می‌خواهد که اقدام کند و از قهرکننده نیز می‌خواهد با رسیدنِ بهار و بوی گل، اجازهٔ دیدار و آشتی دهد.
این فال پیش‌گویی‌کنندهٔ رویداد و حوادثِ ناخوشایند و ناگوار است و پیامِ تَطَیُّر، خودداری و عقب‌نشینی را به فال‌گیرنده می‌دهد تا از کاری که قصدِ انجامش را داشت، منصرف شود. با توجه به اینکه تطیّر در فرهنگِ اعراب براساسِ آوازِ پرندگان انجام می‌شده است، آن را بدین نام خوانده‌اند. مثلاً با شنیدنِ صدای کلاغ پیش‌بینی می‌کرده‌اند که رویدادِ ناگواری رخ خواهد داد و در مشکلی گرفتار خواهند شد.
فالِ حافظ به‌معنی استفاده از "دیوانِ" حافظ برای برای پیش‌گوییِ سرنوشت و رفعِ تردید و خوب یا بد بودنِ عاقبتِ کاری یا استعلام از احوالِ شخصِ غایبی است. اشعارِ حافظ عمدتاً دعوت به شور و شوق و حرکت است؛ و حتی در اشعاری که دعوت به صبر می‌کند، در حقیقت نویدِ آینده‌ای بهتر و روشن را می‌دهد و از این نظر، صبر پیشه‌کردن هم برای تحققِ آرزوها و خواسته‌هاست.
یکی از باورهای کهن و عمومیِ ایرانیان، فالِ نیک یا بد زدن با دست‌آویزی به رویدادها و اشیاء گوناگون بوده‌است. استخاره یا همان تفأل به قرآن نیز یکی از مرسوم‌ترین روش‌های تفأل است که پس از ظهورِ اسلام رایج شد و پس از آن نیز به دیگر آثارِ ادبی که تصور می‌شد نویسنده‌اش «بهره‌ای از کلام حق» دارد، گسترش یافت. حتی بعضی از علمای اسلام با استناد به گفتهٔ بعضی از یارانِ محمد دربارهٔ علاقه‌اش به تفأل، فال زدن به قرآن را مجاز شمرده‌اند. در بعضی دیگر از منابع مانند "لُبابُ الْاَلباب"، "نَفَحاتُ الْاُنس" و "مَفتوحُ الْقُلوب"، از تفأل به متونی دیگری مانند "دیوان کبیر"، "دیوانِ" سید حسن غَزنَوی، "دیوانِ" قاسم اَنوار و "دیوانِ" جامی یاد شده‌است.
اما آنچه از منابع و مستنداتِ تاریخی برمی‌آید این است که پس از ظهورِ حافظ، تفأل به دیوانِ دیگر شاعران، بسیار کمتر، و "دیوانِ" حافظ جانشینِ آن‌ها شده است و نمونه‌های تفأل به دیوانِ شاعران پس از حافظ بسیار نادر و اندک است. تا حدی که ملک‌الشعرای دربارِ جهانگیرشاه گورکانی، طالب آملی (درگذشتهٔ ۱۰۳۶ ه‍.ق)، در "دیوان"ش فقط تفأل به "دیوانِ" حافظ را درست دانسته‌است.
با دور شدن از روزگارِ زندگانیِ حافظ، مقدس شدنِ شخصیت و شعرِ او بیشتر جلوه‌گر می‌شود. این "دیوان" نزد مردم چنان تقدسی یافته که به‌گفتهٔ تقی‌الدین حسینی کاشانی، نویسندهٔ "خُلاصَةُالْاَشعار" هرجا که پای اسلام رسیده است، در کنارِ قرآن، "دیوانِ" حافظ هم دیده می‌شود. این تقدس سبب شد بعضی تفأل با "دیوانِ" حافظ و حتی دست‌زدن به آن را در گاهِ مستی جایز ندانند.
شهرتِ حافظ به «لسان‌الغیب» باعث شد که خوانندگانِ "دیوان"ش از همان دورانِ نزدیک به زندگانیَش، به "دیوان"ش تفأل زنند و اعتقادِ حقیقی بدو و اشعارش پیدا کنند. آزاد بِلْگْرامی در این‌باره می‌گوید که حافظ را لسان‌الغیب لقب دادند چراکه فالِ "دیوان"ش خبر از غیب می‌دهد.
بعضی نیز مانند نجیب کاشانی (د. ۱۱۲۳ ه‍.ق) از برآورده نشدنِ وعده‌های حافظ در شعرِ خویش سخن گفته‌اند:
بااین‌حال اعتقاد و باورِ بیشترِ مردم بر برآورده‌شدنِ وعده‌های حافظ بوده‌است. حسینی سَنْبْهَلی در "تذکرهٔ حسینی" می‌گوید که فالِ بیشترِ افرادی که در گاهِ اضطرار به "دیوانِ" حافظ تفأل زده‌اند، واقع شده است. به‌نوشتهٔ قاضی محمدصادق اختر، پادشاهان و وزیران و درباریان با اضطرار به "دیوانِ" حافظ تفأل می‌زدند، و مضمونِ بیتِ سرصفحه با آغازِ غزلِ شاهدش، رخ می‌داده است. جهانگیر شاه گورکانی نیز در "جهانگیرنامه" دو بار به تفألِ خود به "دیوانِ" حافظ اشاره کرده و گفته که در بسیاری از مواقع که فال گرفته، بسیار کم پیش آمده است که نتیجهٔ کار، مطابقِ فال نبوده باشد و در بسیاری از مواقع، نتیجهْ مشابهِ فال می‌شده است. خود حافظ نیز چند بار از جمله در ابیات «به ناامیدی ازین در مرو بزن فالی/بوَد که قرعهٔ دولت به نام ما افتد» و «از غم هجر مکن ناله و فریاد که دوش/زده‌ام فالی و فریادرسی می‌آید» از فال زدن یاد کرده است. حافظ در بعضی ابیات مانند «مگر وقت وفا پروردن آمد/که فالم لا تذرنی فرداً آمد» فال را در معنای استخاره کردن با قرآن هم به‌کار برده‌است.
بعید است که اشارهٔ حافظ در اشعارش به فال و فال زدن به شعرش، در به‌وجود آمدنِ تفأل به "دیوان"ش بی‌تأثیر بوده باشد. جدا از جنبهٔ سرگرمیِ تفأل، اعتقاد به مقدس بودنِ "دیوانِ" حافظ در بسیاری از جنبه‌های زندگیِ فارسی‌زبانان اثرِ زیادی گذاشته تا جایی که برپایهٔ نوشته‌ها و مستنداتِ تاریخی، گاهی فال زدن به "دیوانِ" حافظ سببِ جنگ شده و گاهی جنگی را مانع شده، گاهی باعثِ کُشتنِ کسی شده و گاهش کسی را از مرگ نجات داده و گاهی نامِ فرزندی براساسِ فال انتخاب شده است. شکی نیست که برخی از متون و روایاتِ تاریخی با افسانه‌پردازی و مبالغه همراه بوده، اما بسیاری از روایات نیز، شرحِ عینیِ وقایع است.
فال گرفتن از "دیوانِ" حافظ معمولاً در مناسبت‌هایی مانند عید نوروز، چهارشنبه‌سوری، شب چله، سیزده‌به‌در، چهارشنبهٔ آخرِ ماهِ صفر و سیزدهِ صفر انجام می‌شود. هنگامی که شخص نیتِ مشخصی دارد، مانند هنگامِ فراقِ یار یا انتظارِ آمدنِ شخصی یا پیش‌آمدنِ مشکلی برای عزیزی و یا چیرگیِ اندوهی بر وجودِ فردی، فال زدن رایج است.
فال گرفتن از رسومِ جمعی و گروهی نیز است و ازاین‌رو آیین‌های مختلفی برای انتخابِ نوبتِ «قرعهٔ فال» رواج یافته که انتخابِ این شیوه‌ها خود نوعی سرگرمی است و در شهرهای مختف، روش‌های گوناگونی نیز دارد. گاهی از روزِ قبل این قرعهٔ فال را آماده می‌کنند؛ بدین شکل که هرکس نشانه‌ای ویژه را در ظرفی می‌گذارد و سپس این نشانه‌ها به‌طور تصادفی توسط کودکی نابالغ از ظرف بیرون کشیده می‌شود و نوبتِ صاحبِ فال را مشخص می‌کند. گاهی نیز ابتدا فال را می‌خوانند و سپس با بیرون کشیدنِ نشانه، صاحبِ فال را مشخص می‌کنند. اصطلاحِ «قرعهٔ فال» مشخص نیست از چه زمانی رواج یافته اما این عبارت در بعضی نسخه‌های اشعارِ حافظ دیده می‌شود: «آسمان بار امانت نتوانست کشید/قرعهٔ فال به نام من دیوانه زدند»
گزینشِ غزلِ فال همراه با آدابِ ویژه‌ای است که از جزئیاتش در گذشته، اطلاعاتِ دقیقی وجود ندارد اما برپایهٔ متونِ تاریخی، این مقدارْ روشن است که نیت می‌کردند و گاهی بر روحِ حافظ تکبیر می‌گفتند و گاهی اخلاص هم می‌خواندند و سپس "دیوان" را باز می‌کردند. برخی جزئیات را می‌توان با بررسیِ حکایاتِ قدیمی دریافت؛ قدیمی‌ترین منبعِ تفأل به "دیوانِ" حافظ که "دیارِ بَکریه" نام دارد، نقل می‌کند که از قدیمْ بیتی که در بالای صفحهٔ سمتِ راست بوده، مورد نظرِ فال‌گیر بوده است. یکی از دبیرانِ دربارِ صفوی به‌نام اسکندربیگِ مُنشی نیز این موضوع را نقل کرده‌است. به‌نقل از نوشته‌ای که از او به‌جا مانده، پس از تصرفِ تبریز توسط عثمانی، شاه عباس متوجهِ آن‌جا شد؛ در این میان گفتگویی بین وکیل پاشای عثمانی و مولانا صبوری، مُنَجِّمِ تبریزی دربارهٔ خبرِ آمدنِ شاه در قلعهٔ تبریز شکل گرفت. بر حسبِ اتفاق، "دیوانِ" حافظی آن‌جا بود و دربارهٔ این موضوعْ فالی گرفتند. به‌نقل از مولانا صبوری در ابتدای صفحهٔ سمتِ راست، مقطعِ «عراق و فارس گرفتی به شعر خویش حافظ/بیا که نوبت بغداد و وقت تبریز است» آمده است. با توجه به حکایتِ نقل‌شده از عنایت خان راسخ روشن می‌شود که بیتِ دربردارندهٔ مطلبِ اصلیِ فال، دست‌کم از سدهٔ دوازدهمِ هجری قمری «بیت‌ُالْفال» خوانده می‌شده است. حکایتِ دیگری در "تذکرهٔ مِرآةُالْخیال" روشن می‌کند که یکی از روش‌های گرفتنِ فال این بوده که اشعارِ حافظ را به‌صورتِ جداگانه می‌نوشتند و کودکی یکی از آن‌ها را بیرون می‌کشید و طبقِ همان شعر عمل می‌کردند.
امروزه فال‌گیرندهٔ حرفه‌ای که معمولاً «فال‌خوان» گفته می‌شود، رو به قِبله می‌نشیند و "دیوان" را مانند کتابی مقدس در دستِ چپ نگاه می‌دارد و از صاحبِ فال می‌خواهد که نیت کند. سپس با سرِ انگشت به‌طور تصادفی صفحه‌ای را باز می‌کند. نخستین غزلی که در صفحهٔ سمتِ راست می‌آید، غزلِ فال است و غزلِ بعدی هم «شاهدِ فال» است که به آن «پس‌فال» هم گفته می‌شود. اگر غزل از صفحهٔ قبل شروع شده باشد، به صفحهٔ قبل رجوع می‌کنند و از آغازْ غزل را می‌خوانند. گاهی نخستین بیتی که می‌آید، گاهی بیتِ هفتم، گاهی تمامِ شعر و گاهی بیتِ مطلع را ملاک قرار می‌دهند. گاهی هم بیت‌های اول تا سوم یا اول تا چهارم یا تمام آن را به‌عنوان مکمل فال می‌خوانند. برخی نیز اعتقاد دارند که باید پیش از گرفتنِ فال وضو داشت و رو به قبله نشست و چشم‌ها را بست و صلوات فرستاد. بعضی هم با خواندنِ فاتحه برای حافظ و گفتنِ عبارتِ «برسد به دست حافظ شیرازی» و فوت کردن به آسمان و سپس باز کردنِ "دیوان"، فال می‌گیرند.