moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
تا پیش از دوران هخامنشی، اقوام کلدانی و فنیقی مدتی بر بحرین حکومت داشتند. از دوران سیادت ناوگان ایران بر آب‌های خاورمیانه و مدیترانه و احداث اولین کانال سوئز در دوران هخامنشی، بحرین همواره یکی از استان‌های داخلی ایران تلقی می‌شده‌است.مطالعاتی در باب بحرین و جزایر و سواحل خلیج فارس. عباس اقبال. چاپخانه مجلس. ۱۳۲۸. تهران
در دوران اشکانیان و ساسانیان نیز بحرین جزء خاک ایران بود. مدت بسیار کوتاهی در اواخر دوره اشکانیان، اعراب بر این جزیره حکومت کردند تا سرانجام توسط اردشیر بابکان شکست خورده و متواری شدند. حمله اعراب به بحرین مجدداً با مرگ هرمز دوم در سال ۳۰۹ میلادی صورت گرفت. در سال ۳۲۶ میلادی شاپور دوم با حمله‌ای رعدآسا، بحرین را به تصرف درآورد و در آن کشت و کشتار زیادی کرد. اعراب متجاوز توسط شاپور قتل‌عام شدند و از کتف اسرای آنان طناب گذرانیده شد و به همین سبب شاپور دوم را ذوالاکتاف لقب دادند. در عوض شاپور دوم به عمران و آبادی جزیره همت گماشت و شهرهایی در آن بنا نمود.مطالعاتی در باب بحرین و جزایر و سواحل خلیج فارس. عباس اقبال. چاپخانه مجلس. ۱۳۲۸. تهران
از این تاریخ تا ظهور اسلام، ترکیب جمعیتی بحرین نیز به نفع ایرانیان تغییر نمود. در تاریخ طبری به اخراج اعراب و جایگزینی آنان با ایرانیان اشاره شده‌است.تاریخ طبری. محمدبن جریر طبری. کتابخانه سنایی جلد ۱ ص ۸۳۹ در زمان ورود اسلام به این ناحیه، اغلب مردم بحرین مانند سایر ایرانیان زرتشتی و اقلیتی نیز یهودی و مسیحی بوده‌اند.فتوح البلدان. بلاذری. هاشم سیدی. البرز ۱۳۵۲ تهران ص ۸۰ اگرچه از این زمان، تا زمان شاهنشاهی سلاطین ایرانی آل بویه، حکومت بحرین در دست خلفای بنی‌امیه و عباسیان و مدتی نیز قرامطه (تحت فرمان فاطمیون مصر)بود، لیکن نفوذ معنوی و فرهنگی ایران، هیچگاه از این منطقه زدوده نشد و تجارت و صنعت بحرین همواره در دست ایرانیان بود. از طرفی ملاحان ایرانی بحرین، سیادت آب‌های خلیج فارس و دریای عمان را در دست داشتند و رحمانی‌های (معرب مغلوط ره‌نامه فارسی) بجا مانده از دوران ساسانیان، که مسیرهای دریایی و عمق آب‌ها را مشخص می‌نمود، همچنان پرکاربرد بود.مطالعاتی در باب بحرین و جزایر و سواحل خلیج فارس. عباس اقبال. چاپخانه مجلس. ۱۳۲۸. تهران
در دوران آل بویه جنگ و خون‌ریزی بین خوارج عرب و امرای ایرانی در این جزایر حکمفرما بود. بحرین در این دوران گاه در دست امرای ایرانی بود و گاه به دست متجاوزین عرب می‌افتاد. در دوران سلجوقیان و پس از آن نیز این جزایر همچنان در دست ایرانیان بود تا آنکه با حمله مغول، حکام جزیره هرمز (که باز از ایرانیان بودند) بحرین را مسخر ساختند. در دوره اتابکان فارس و همچنین آل مظفر و تیموریان، بحرین نیز به عنوان بخش جدا نشدنی ایران محسوب می‌شد. تا آنکه سرانجام در اوایل قرن دهم هجری قمری بحرین با توپ‌های پرتغالی اشغال شد.مطالعاتی در باب بحرین و جزایر و سواحل خلیج فارس. عباس اقبال. چاپخانه مجلس. ۱۳۲۸. تهران
اشغال بحرین توسط نیروهای پرتغالی در حدود یکصد سال به طول انجامید. در سال ۱۰۱۰، بحرین به دست امرای شاه عباس صفوی آزاد شد. در اواخر عهد صفوی مدتی انگلیسی‌ها و هلندی‌ها ادعای حاکمیت بر بحرین را نمودند. لیکن به دست نادر شاه افشار شکست سختی خوردند. در دوره کریمخان زند به بعد نیز حکام بحرین اسماً و رسماً تابع حکومت ایران بودند و در اختلافات داخلی میان آل‌خلیفه، جاسمی‌ها و عتوبی‌ها، هریک خود را نماینده بلامنازع شاه ایران می‌شناختند.مطالعاتی در باب بحرین و جزایر و سواحل خلیج فارس. عباس اقبال. چاپخانه مجلس. ۱۳۲۸. تهران
با آغاز سلطنت آغا محمدخان قاجار، او که توان جنگ در دو جبهه را نداشت، برای فراغت از تشکیل نیروی دریایی، طی قراردادی، کلیه سواحل و بنادر ایران، ازجمله بحرین را به یکی از حکام ایرانی هرمز به مدت ۷۵ سال اجاره داد. این حاکم نیز به آسانی بحرین و سایر جزایر ایرانی خلیج فارس را تحت سلطه خود قرار داد و برادرش را به حکومت بحرین گماشت. در این دوران گاه‌وبیگاه، آل‌خلیفه و عتوبی‌ها حکومت را بدست می‌گرفتند و هم در آن حال خود را تحت فرمان حکومت مرکزی ایران می‌دانستند؛ ولی حتی در این حد از استقلال نیز توسط دولت ایران شناخته نمی‌شد و در چنین مواقعی حکام فارس یا کرمان، از جمله حسینعلی میرزا فرمانفرما) با گسیل سپاهیانی، حاکمان جعلی عرب را خلع و حاکمان ایرانی دست نشانده خود را جایگزین می‌کردند.مطالعاتی در باب بحرین و جزایر و سواحل خلیج فارس. عباس اقبال. چاپخانه مجلس. ۱۳۲۸. تهران
با هجوم وهابیان به مکه، حاکم مکه از حاکم ایرانی بحرین مدد خواست و او نیز در اقدامی نسنجیده، سپاه کوچکی به یاری وی فرستاد. این حرکت عبدالعزیز بن سعود را به خشم آورد و مصمم شد تا بحرین را تسخیر نماید. حاکم ایرانی از فرمانفرما کمک خواست و چون او تنها سپاه کوچکی برای کمک به وی گسیل نمود، مجبور به صلح با امیر وهابی شد. لیکن عملاً اندکی بعد، ایران و انگلستان قرارداد مودتی امضا نمودند که ضمن تأکید بر حاکمیت ایران بر بحرین، با کمک کشتی‌های انگلیسی بحرین را تا مدتی از چنگ تجاوزات آل‌خلیفه آسوده نمود.مطالعاتی در باب بحرین و جزایر و سواحل خلیج فارس. عباس اقبال. چاپخانه مجلس. ۱۳۲۸. تهران
دخالت رسمی انگلستان بر امور بحرین، از سال ۱۸۲۰ آغاز شد. در این سال انگلستان با کمک قوای خود قراردادی غیرقانونی را به امیر عتوبی (دست نشانده ایران در بحرین) تحمیل نمود که به موجب آن اختیارات فوق‌العاده‌ای در بحرین به انگلستان واگذار می‌شد. این قرارداد برخلاف قرارداد مودت ایران و انگلستان بود که بر اساس آن انگلستان، متعهد شده بود، "«اگر احدی از…[حکام ولایات ایران] ولایتی یا جایی از خاک متعلقه یه ایران را به آن دولت بهیه بدهند، که به ازاء آن کمک و اعانتی نمایند، هرگز امنای دولت بهیه انگلیس به این امر اقدام نکرده و پیرامون آن نخواهند گشت و دخل و تصرف در ممالک متعلقه به ایران نخواهند کرد»"مطالعاتی در باب بحرین و جزایر و سواحل خلیج فارس. عباس اقبال. چاپخانه مجلس. ۱۳۲۸. تهران
این امر در قراردادهای زیاد دیگری که توسط نمایندگان دولت انگلستان با دولت ایران بسته شده بود، آمده بود و بحرین توسط نمایندگان دو دولت جزء جدایی ناپذیر ایران قلمداد می‌شد؛ ولی با اینحال، ایران قاجاری مجال و قدرت مقابله نظامی با انگلستان را نداشت و انگلستان موفق شد تا حکومت دست نشانده آل‌خلیفه را در بحرین مستقر نماید.مطالعاتی در باب بحرین و جزایر و سواحل خلیج فارس. عباس اقبال. چاپخانه مجلس. ۱۳۲۸. تهران
در حقیقت جدایی خواهی در بحرین زمانی پدیدار شد که این منطقه از ۱۸۹۲ م. تحت سلطه کامل بریتانیا درآمد. پیش از این انگلستان از طریق انعقاد قراردادهای گوناگون کوشیده بود تا این سرزمین را تحت حاکمیت خود درآورد. نخستین قیام عمومی بحرین در مارس ۱۸۹۵ ضد «شیخ عیسی بن علی» نخستین حاکم از سلسله آل‌خلیفه شکل گرفت. این قیام با دخالت سرهنگ «آرنولد ویلسون» نماینده انگلیس در خلیج فارس سرکوب شد و بازداشت و تبعید ناراضیان به «زباره» در شمال شبه جزیره قطر را در پی‌داشت و درگیری‌های شدیدی را میان قطر و بحرین به وجود آورد. این امر باعث شد قطر با انعقاد قراردادی خود را تحت‌الحمایه انگلیس کند. این رویداد نقطه آغاز بیش از یک قرن کشمکش سیاسی و نظامی میان بحرین و قطر بود.
در سال‌های بعد به تدریج افکار عمومی در بحرین به ایران متمایل شد. انقراض سلسله قاجار در ایران و طرح ادعاهای ارضی رژیم پهلوی اول این تمایل را در میان مردم بحرین افزایش داد و از جانب دیگر بر حساسیت انگلیسی‌ها در منطقه افزود و آنان را به تحکیم پایه‌های نفوذ و سلطه خود در بحرین سوق داد.
این رخداد باعث شد انگلیسی‌ها در ۱۹۲۳ م. شیخ عیسی بن علی را برکنار و یکی از کارگزاران خودـ «چارلز بلگریو» ـ را در ۱۹۲۶ به عنوان مشاور امیر بحرین روانه این سرزمین سازند. اقدامات این مشاور که تصمیم گیرنده اصلی در بحرین بود افزایش نفرت عمومی نسبت به سیاست‌های استعماری انگلیس درمنطقه را در پی داشت و «بگلریو» در مواجهه با اولین اعتراض‌آمیز مردم از بحرین خارج شد.
در دوران بعد از جنگ جهانی دوم، تظاهرات فراگیر شد و به جنبش عمومی ضداستعماری تبدیل گردید. انگلستان می‌دانست که کاهش کنترل بر بحرین، به از دست رفتن سراسر خلیج فارس خواهد انجامید؛ می‌خواست به هر بهایی، قیام مردم بحرین را سرکوب کند و در این راه دامن زدن به اختلافات مذهبی را پیشه کرد. میان شیعه و سنی تفرقه ایجاد کرد و زمینه‌های برخورد این دو را به وجود آورد و در دهه ۵۰ م. بحرین را چند بار درآستانه جنگ‌های خونین داخلی قرار داد.
از طرفی جنگ کانال سوئز و هجوم نظامیان انگلیسی به مصر، سبب افزایش تنفر اعراب خلیج فارس و به ویژه مردم بحرین نسبت به انگلیس و همچنین ترویج احساسات ناسیونالیستی عربی در این کشور گردید، اما این احساسات غالباً توسط پلیس غیربومی بحرین سرکوب می‌شد.
در دوران رضا شاه، ایران همچنان مدعی حاکمیت بحرین بود؛ ولی در این دوران نیز عملاً حکومت آل خلیفه (دست نشاندگان انگلیس) بر بحرین ادامه داشت. دولت ایران در شهریور ۱۳۰۱، قیمت تمبر برای مرسولات پستی به بحرین را «مانند سایر نقاط ایران» معین کرد. در ۱۳۰۶ ش (۱۹۲۷) دولت انگلستان قراردادی با عربستان سعودی دربارهٔ بحرین امضا کرد. دولت ایران بلافاصله نسبت به آن معاهده رسماً اعتراض کرد و از آن به‌عنوان «تجاوز به تمامیت ارضی ایران» به جامعه ملل شکایت کرد. این دادخواهی ایران، توسط مخبرالسلطنه به عنوان نخست‌وزیر، در صفحه ۶۰۵ «روزنامه جامعه ملل» مورخ ماه مه ۱۹۲۸ به چاپ رسید، اما به علت ضعف جامعه ملل و سپس شروع جنگ جهانی دوم و اشغال ایران توسط متفقین در شهریور ۱۳۲۰ راه به جایی نبرد.
دولت ایران در آبان ۱۳۳۶ طی مصوبه‌ای در هیئت وزیران بحرین را رسماً استان چهاردهم ایران اعلام کرد. در همین راستا در اوایل دهه چهل، و با آغاز خروج انگلستان از خلیج فارس،گفتگوهای من با شاه. امیر اسدالله علم. طرح نو. ۱۳۷۳ تهران ص ۱۱۴ ساواک طرحی را در دست مطالعه قرار داد که براساس آن بحرینی‌ها را به ضرورت الحاق رسمی بحرین به ایران مشتاق کنند و تحرکات و تظاهراتی در بحرین و ایران برای انجام این الحاق انجام دهند و با اعزام مأموران ساواک به شکل مسافر، توریست و بازرگان به بحرین ازیک‌سو و تقویت نیروی دریایی ازسوی دیگر، در یک روز معین شخص شاه به همراه تعدادی از رجال سیاسی و فرماندهان نظامی در یک فروند هواپیما به منامه حرکت کنند و در میان استقبال پرشوری که آنجا توسط بحرینی‌ها و ایرانیان از هیئت ایرانی به عمل خواهد آمد، در عمل بحرین را به تصرف نیروهای ایرانی درآورند. این طرح یک سال بعد به‌طور موجز با انگلستان در میان گذاشته شد و در نطفه خفه شد.
در ۱۳۴۷ شاه طی دیدارش از هند گفت: «اگر مردم بحرین مایل نباشند به کشور ما ملحق شوند هرگز به زور متوسل نخواهیم شد و هر کاری که بتواند اراده مردم بحرین را به نحوی که نزد همه جهانیان به رسمیت شناخته شود، خوب است.»
ایران سعی داشت تا سرنوشت بحرین در یک همه‌پرسی تعیین شود، در حالی که دولت بحرین و حکومت انگلیس هریک به دلیل آن که همه‌پرسی و رجوع به آرای مردم بحرین سبب نفی سلطه آنان از این کشور می‌شد، با آن مخالفت کردند. در نتیجه ایران و انگلستان توافق کردند تا به جای برگزاری همه‌پرسی، از سازمان ملل متحد خواسته شود سرنوشت سیاسی این سرزمین را از طریق یک نظرسنجی از میان گروه‌ها و طبقات مختلف تعیین کند.
حکومت بحرین که تحت نفوذ انگلیس بود برای تأثیرگذاری بر نتیجه نظرخواهی مصمم شد تا ساختار جمعیتی این سرزمین را با اکثریت دادن به عرب‌ها دگرگون کند. در این راستا هزاران فلسطینی و نیروی کار عرب از کشورهای منطقه به بحرین هجوم آوردند.
سرانجام دولت ایران در ازای بازپس‌گیری جزایر استراتژیک تنب بزرگ، تنب کوچک و ابوموسی داوری میان اختلافات ایران و انگلستان بر سر بحرین را به سازمان ملل متحد واگذار نمود
و از ادعای خود بر بحرین صرفنظر کرد. مجلس سنا و مجلس شورای ملی نیز این تصمیم دولت را تأیید کرد و معدود مخالفان (مانند محسن پزشکپور و داریوش فروهر و هوشنگ طالع)، از پان ایرانیست‌ها زندانی شده یا با مشکلاتی روبرو شدند.
نظرخواهی از روز ۱۰ فروردین ۱۳۴۹ آغاز شد و مدیر دفتر سازمان ملل در ژنو از سوی «اوتانت» ـ دبیرکل وقت سازمان ملل ـ مأمور انجام این کار شد. وی پس از پایان مأموریت دوهفته‌ای خود در بحرین گزارش برداشتهای خود از صحبت با مردم و گروه‌های بحرین را که به ادعای وی از علاقه آنان به استقلال حکایت می‌کرد تسلیم دبیرکل نمود.
با اعطای این گزارش، شورای امنیت سازمان ملل قطعنامه ۲۷۸–۲۱ اردیبهشت ۱۳۴۹ ـ را که خواسته مردم بحرین را تأیید می‌کرد صادر کرد. این قطعنامه به دولتهای ایران و انگلستان ابلاغ شد و به این ترتیب تهران و منامه در ۱۳۵۰ ش. مرزهای دریایی میان خود را تعیین و تصویب کردند و روابط دوجانبه را در همه زمینه‌ها آغاز نمودند. بحرین روز ۲۲ مرداد ۱۳۵۰ رسماً استقلال خود را در برابر انگلیس اعلام کرد و در ۲۵ آذر ۱۳۵۰ رسماً عضو سازمان ملل متحد شد و به عنوان یکصد و بیست و نهمین عضو آن درآمد. از آن پس تاریخ ۱۶ دسامبر ـ ۲۵ آذر ـ به عنوان روز ملی بحرین شناخته می‌شود.
شیعیان بحرینی و گروه‌های مخالف دولت در بحرین از نظرگاه مذهبی از انقلاب ایران شاد بوده و حتی با رهبران آن پیش از پیروزی انقلاب، ملاقات‌هایی داشتند. پس از پیروزی انقلاب اسلامی، شیعیان بحرین راهپیمایی‌هایی را در حمایت از این انقلاب تدارک دیدند.
در آذر ماه سال ۱۳۶۰، دولت بحرین گروه‌هایی از شیعیان بحرین را به اتهام اقدام مسلحانه علیه حاکمیت این کشور دستگیر کرد. در میان اتهامات وارده، دیدن آموزش‌های نظامی در ایران نیز وجود داشت. ایران این اتهام را تکذیب نمود ولی بحرین سفارت خود را در تهران تعطیل نمود و سطح روابط دو کشور به کاردار یک جانبه ایران تقلیل یافت. در سال ۱۹۸۱ پیمان نظامی شورای همکاری خلیج فارس عمدتاً با هدف زیر نظر داشتن تحرکات ایران به ابتکار عربستان سعودی و با شرکت دولت بحرین منعقد گردید.
با پذیرش قطعنامه ۵۹۸ از سوی ایران و خاتمه جنگ ایران و عراق، روابط دو کشور رو به بهبود رفت؛ ولی این روابط مجدداً با حمایت بحرین از ادعای امارات عربی متحده در مناقشه جزایر سه‌گانه ایرانی در خلیج فارس، مجدداً رو به تیرگی گذاشت که با دخالت سوریه مجدداً بهبود یافت. در سال ۱۳۷۵ نیز بروز کودتایی نافرجام در بحرین به ایران نسبت داده شد که با تکذیب ایران روبرو شد.
طی سال‌های پس از انقلاب، دولت ایران هیچگاه رسماً حاکمیت بحرین را زیر سؤال نبرد. بلکه تنها دوبار، در واکنش به ادعای حاکمیت ایران بر بحرین از سوی روزنامه کیهان (۱۳۸۵) و علی‌اکبر ناطق نوری (۱۳۸۷) مجبور شد رسماً بر حق تمامیت ارضی بحرین، تأکید نماید.
اصلیت ایرانی شیعیان بحرین، موجب شده‌است تا همواره میان آنان و طبقه حاکمه که اقلیت سنی را تشکیل می‌دهند شکاف وجود داشته باشد. در حالی که حدود ۷۰ درصد از مردم بحرین را شیعیان تشکیل می‌دهند، ادارهٔ حکومت در دست خاندان اهل سنت آل خلیفه است که به انواع سیاست‌های ضدشیعی در کشور شیعه‌نشین پرداخته‌است.
به غیر از تظاهرات قانونی سال‌های ۱۹۷۹ و ۱۹۸۰، سایر راهپیمایی‌های مردم بحرین طی سال‌های بعد، همواره به صحنه تقابل نیروهای مسلح این کشور با مردم شده‌است. این روند تاکنون ادامه دارد.
در پی برخوردهای شدید و سرکوب شیعیان منتقد و مخالف بعضی سیاست‌های دولت تنش‌های شدیدی در این کشور ایجاد شده‌است. در پی دستگیری رهبران و فعالان شیعی توسط دولت، واکنش‌های شدیدی از جانب شیعیان در اعتراض به این حوادث روی داده‌است.
جمعیت همبستگی ملی اسلامی (الوفاق)، نهضت حق، موسسه الزهرا بحرین، جنبش آزادی و دموکراسی، از گروه‌های شیعی منتقد حکومت هستند.
گروه‌های شیعی خواهان اصلاحات اساسی در تمامی زمینه‌ها در کشور و پایان برخوردها و سرکوب‌ها هستند. اعمال تبعیض شدید علیه شیعیان از سوی مقامات بحرین، عدم برخورداری شیعیان از حقوق سیاسی، اقتصادی و اجتماعی برابر و مساوی و ایجاد محدودیت برای شیعیان حتی در زمینه برپایی شعائر مذهبی و عبادی از جمله مواردی است که مردم شیعه خواستار رفع آن‌ها هستند.
در این میان سانسور خبری در رابطه با سرکوب شیعیان بحرین توسط حکومت وجود دارد.
حکومت بحرین در این تلاش است که نسبت جمعیتی بحرین را به سوی سنیان و وهابیان سوق داده و شیعیان را در اقلیت قرار دهد. در این راه، جز برخوردهای شدید با علما و مردم شیعی، اقدام به دادن روادید بحرینی شدن به گروه‌های وسیعی از سنیان و وهابیان سایر کشورها نموده‌است.
در سال ۲۰۰۲ و نیز ۲۰۰۶ انتخابات پارلمان بحرین به صورت آزاد انجام شد و گروه‌هایی از اسلام گرایان شیعه و سنی به آن راه یافتند. اما عملاً پارلمان در برابر دولت سنی در این کشور قدرتی جهت انجام اصلاحات ندارد.
در پی اعتراضات در بحرین (۲۰۱۱) بود که حکومت پادشاهی این کشور، ایران را به دخالت در امور داخلی این کشور و حمایت از معترضان متهم کرد. ایران نیز سرکوب معترضان بحرینی توسط نیروهای امنیتی این کشور و ارتش عربستان را محکوم دانست و چنین اتهامی را مردود و بهانه سرکوب شدید معترضان بحرینی توصیف کرد.
بحرین در تقابل با این دخالت‌ها نام یکی از خیابان‌هایش را به شارع الاحواز العربیة گذاشت.
در تاریخ ۱۴ دی ۱۳۹۴، و پس از قطع روابط دیپلماتیک عربستان با ایران به دنبال حمله به سفارت و کنسولگری این کشور در ایران، وزارت خارجه بحرین در ادامه پیروی از سیاست‌های عربستان سعودی، با صدور بیانیه‌ای از قطع روابط دیپلماتیک خود با ایران خبر داد. وزارت خارجه بحرین همچنین ۴۸ ساعت به دیپلمات‌های ایرانی در منامه مهلت داده تا این کشور را ترک کنند. دفاتر دیپلمات این کشور در ایران نیز بسته شد.بحرین روابط سیاسی با ایران را قطع کردبحرین روابطش با ایران را قطع کرد
در شهریور ۱۳۹۶ وزارت کشور بحرین اعلام کرد که یک گروه تروریستی ۱۰ نفره وابسته به ایران را کشف و خنثی کرده‌است. این گروه طرح‌های تروریستی برای اجرا در بحرین داشته و به گروهان‌های اشتر و سپاه پاسداران ایران وابسته می‌باشد. ۷ نفر از این گروه ۱۰ نفره دستگیرشده و میزانی سلاح و ده‌ها کیلو مواد انفجاری در مناطق مختلف نیز از آن‌ها کشف شده که برای ساخت بمب‌های محلی از آن‌ها استفاده می‌شده‌است. بر اساس اطلاعیه وزارت کشور بحرین، رهبر این گروه فردی بنام حسین علی احمد داوود است که فراری بوده و در ایران به‌سر می‌برد. این فرد در عملیات‌های تروریستی در بحرین دست داشته که منجر به کشته شدن تعدادی از نیروهای امنیتی این کشور شده‌است. این فرد با مرتضی سند از اعضای سپاه پاسداران ایران رابطه نزدیکی دارد. در واکنش به این خبر، سخنگوی وزارت خارجه ایران ضمن رد این ادعا آن را مضحک و بی‌اساس خواند.
روز جمعه ۶ نوامبر ۲۰۲۰ دادگاه عالی کیفری بحرین، بانک مرکزی ایران و چند بانک ایرانی دیگر در آن کشور را به پرداخت ۱۳۰ میلیون دلار جریمه و توقیف ۱۷۳ میلیون دلار محکوم کرد. به گفته یوسف محمود «بانک مرکزی ایران قصد داشته که میلیاردها دلار را از طریق بانک المستقبل، که در بحرین تأسیس شده و به وسیله دو بانک ملی و صادرات ایران کنترل می‌شده‌است، پولشویی و وارد سیستم بانکی کند.»
در روز روز یکشنبه ۲۳ تیر ۱۳۹۸ شبکه خبری الجزیره قطر با پخش مستندی با عنوان «آتش افروزان» تصاویری را منتشر ساخت که نشان از حمایت دولت بحرین از هشام عزیزی معروف به (هشام بلوچی یا ابوحفص بلوچی) برای انجام مأموریت‌های جاسوسی و عملیات امنیتی در خاک ایران دارد. الجزیره در این مستند صحبت‌هایی از هشام بلوچی پیش از کشته شدنش پخش کرد که نشان می‌دهد، دولت بحرین از گروه جندالله نیز حمایت کرده‌است.
در بخشی از این فیلم بلوچی می‌گوید:
در این مستند تصاویر محرمانه‌ای از هشام بلوچی منتشر شد که نشان می‌داد دولت بحرین از او خواسته تا با عبدالمالک ریگی ارتباط برقرار کند و از فرودگاه نظامی چابهار و مراکز سپاه تصویربرداری کند.
بحرین ۲ مظنون در رابطه با فیوچر بنک(Future Bank) را به ۳ سال زندان محکوم کرد و آنها را ۹ میلیون دلار جریمه نمود. این مورد وقتی روشن شد که دادستانی کل متوجه شد ۷ میلیون دلار از این بانک در فوریه ناپدید شده و به تأمین مالی گروه‌های ایرانی هزینه شده‌است که نقض تحریمهای ایران بوده‌است.
آدمخوار اولین تلفیقی کشا خوانندهٔ سبک پاپ آمریکایی است که در ۱۹ نوامبر ۲۰۱۰ منتشر شد. تهیه‌کنندگی این آلبوم بر عهده دکتر لوک بود و بنی بلانکو و مکس مارتین در این آلبوم با وی همراهند. اولین آهنگی که از این آلبوم وارد بازار شد با نام ما هستیم کسایی که هستیم بود که آهنگ موفقی شد. این آهنگ در کشورهای آمریکا، کانادا و استرالیا مقام اول آورد. همچنین مقام ۳۰ را در بیلبورد ۱۰۰ پایان سال بدست آورد.
پیشانهٔ بازی یا کنسول بازی یک وسیله سرگرمی رایانه ای یا یک سیستم رایانه‌ای خاص است که برای نمایش تصاویر ویدئویی بازی ویدئویی بر روی یک وسیله نمایشگر مانند تلویزیون یا نمایشگر بکار می‌رود. واژه کنسول بازی برای تمایز دستگاهی است که فقط برای انجام بازی خریداری می‌شود در مقابل رایانه شخصی که امکانات بیشتری دارد و دستگاه‌های بازی آرکید بکار می‌رود
با وجود اینکه اولین بازیها ی رایانه‌ای در سال ۱۹۵۰ ساخته شدند ولی تا سال ۱۹۷۲ از کنسول‌های بازی خبری نبود. در همین زمان بود که یک وسیله الکترونیکی جدید پا به بازار گذاشت. اولین کنسول خانگی که با کابل به تلویزیون متصل می‌شد Magnavox Odyssey نام داشت و اولین بازی آن نیز پینگ پونگ بود.
طی سال‌های ۱۹۷۵ به بعد Odyssey 100 منتشر شد که یک بازی دیگر را نیز به همراه داشت. علاوه بر پینگ پونگ بازی هاکی نیز برای ان ساخته شده بود. در همین زمان شرکت شهاب برای اولین بار و همزمان با توزیع جهانی نسل اول کنسول‌ها اولین کنسول بازی ایرانی را تحت عنوان Shahab RS264 روانه بازار کرد. علاوه بر بازی‌های قبلی پلوتا، اسکواش، فوتبال، تنیس هم به آن اضافه شده بود. کنسول بعدی در این نسل Odyssey 200 بود که قابلیت بازی همزمان چهار نفر را داشت و بازی Smash نیز با ان منتشر شد.
این بازی‌ها همگی ساخته شده توسط کمپانی Atari بودند.
در همین دوران بود که ساخت کنسول‌های خانگی مورد توجه بسیاری از کمپانی‌ها قرار گرفت و درآمد زایی از فروش ان زیر ذره بین رفت.
کمپانی Fairchild یک نوع سرگرمی برای کودکان را روانه بازار کرد و نام خود را Fairchild Video Entertainment System – VES در سال ۱۹۷۶ قرار داد.
در آن زمان کنسول‌ها خانگی برای ثبت اطلاعات خود از نوعی وسیله مانند کارتریج استفاده می‌کردند که گویا بعد از مدتی این مخزن‌ها خالی می‌شد و نیاز بود که شارژ مجدد گردند (جوهری در داخل آن‌ها نبود بلکه باید حافظه آن‌ها خالی می‌شد). به همین منظور کمپانی VES از نوعی ریز پردازنده استفاده کرد تا اطلاعات کارتریج‌ها را روی ان ذخیره کند و دیگر نیازی به شارژ کارتریج‌ها نبود هر چند که کمپانی Atari مدتی بعد کارتریج‌های خود را به این نوع پیشرفته تغییر داد.
سقوط مرگبار بازی‌های رایانه‌ای در نسل دوم
در سال ۱۹۷۷ بازی‌های رایانه‌ای سقوطی وحشتناک را تجربه کرد. در این سال اکثر کمپانی‌ها به دلیل استفاده از سیستم تراشه RCA کمپانی Fairchild ورشکسته شدند و تبدیل به محلی برای خرید و فروش کنسول‌های دست دوم شدند. تنها Atari و Magnavox به عنوان کنسول‌های خانگی ساخت و فروش خود را حفظ کردند.
تقریباً از سال ۱۹۷۷ تا سال ۱۹۸۰ بازار در سلطه کمپانی VES بود اما در همین سال Magnavox کنسول جدید خود Odyssey² را که قابلیت استفاده از کارتریج‌های قابل برنامه‌ریزی شدن را داشت روانه بازار کرد و دوباره رونقی به کنسول‌های خانگی داد. در سال ۱۹۸۰ بود که شرکت Atari بازی Space Invaders را روانه بازار کرد.
در سال ۱۹۸۰ بود که روند حقوق کنسول‌ها و بازیهای انحصاری مورد بررسی قرار گرفت و کمپانی اتاری اولین کنسول خود را روانه بازار کرد. کنسول Atari 2600 با گرافیک و بازیهای ذخیره شده بر روی تراشه‌های الکترونیکی وارد بازار شد تا بیش از پیش رشد این صنعت سریع تر شود.
Atari 2600 سلطان بدون رقیب نسل دوم بازیهای رایانه‌ای بود.
سقوط دوباره بازی‌های رایانه‌ای
در سال ۱۹۸۴ باز هم صنعت بازیهای رایانه‌ای دچار یک سقوط وحشتناک شد. کمپانی‌های ساخت بازی‌های رایانه‌ای مثل E.T. بسیار فقیر شده بودند و تا مرز ورشکستی رفته بودند. بازی کننده‌ها علاقه خود را به بازی‌های رایانه‌ای ساخته شده از دست داده بودند و دیگر تمایلی برای خرید کنسول‌ها نداشتند. کمپانی بزرگ Mattel Electronics خود را ورشکسته اعلام کرد و تمام دارایی‌های خود را به شرکت INTV Corporation فروخت.
ساخت و فروش کنسول‌های بازی رایانه‌ای در شمال آمریکا در سال ۱۹۸۴ به‌طور کامل تعطیل شد.
در سال ۱۹۸۳ کمپانی نینتندو یک کامپیوتر خانگی با نام Famicom را در ژاپن منتشر کرد. Famicom رزولوشن بالاتری را پشتیبانی می‌کرد و همچنین بازی‌های را با گرافیک بهتری به نمایش می‌گذاشت. بازی‌های ارائه شده توسط این وسیله دارای جزئیات بیشتری بودند و رنگ‌های طبیعی تری داشتند.
Nintendo Entertainment System – NES در سال ۱۹۸۵ این کنسول خانگی را وارد آمریکا کرد و به عنوان یک کنسول جدید در بازار فروخت.
نسبت با کنسول‌های قبلی و قدیمی کنسول نینتندو از یک نوع کارتریج جدید برای بازی‌های استفاده می‌کرد که از درب جلویی کنسول وارد ان می‌شد.
برای این کنسول بسته‌های بازی Super Mario Brothers و light gun -the Zapper منتشر شدند. یک بازی با نام روبات یا R.O.B. نیز برای این کنسول ساخته شد.
همانند بازی Space Invaders برای ۲۶۰۰، نینتندو نیز بازی فوق موفق Super Mario Bros را به عنوان عامل موفقیت کنسول خود روانه بازار کرد. در همین زمان بود که کمپانی Sega برای رقابت با نینتندو در حال شکل‌گیری بود.
برای اولین بار توسط نینتندو سیستم PAL برای دیگر مناطق دنیا مانند برزیل استفاده شد و باعث فروش بیشتر کنسول نینتندو شد.
کنسول جدید کمپانی سگا با نام Mega Drive/Genesis وارد بازار شد این کنسول در ۱۹ اکتبر سال ۱۹۸۸ در ژاپن و در ماه آگوست در آمریکا منتشر شد. برای اولین بار نیز بازار اروپا عرضه مستقیم کنسول را تجربه کرد و در سال ۱۹۹۰ Mega Drive/Genesis وارد اروپا شد.
دقیقاً دو سال بعد کنسول Super Nintendo را کمپانی نینتندو روانه بازار کرد. در همین زمان کمپانی Sega کنسول‌های خود را با درایوهای نوری روانه بازار کرد و نام‌های Mega CD/Sega CD را برای آن‌ها انتخاب کرد. در همین دوران بود که برنامه‌های چند رسانه‌ای تصویری و صوتی در بین مردم رواج پیدا کرده بود.
در همین سال‌ها بود که کمپانی سگا کنسول جدیدی با نام ۳۲X روانه بازار کرد که دارای گرافیکی بهتر بود و قابلیت پردازش چند ضلعی‌های بیشتری را داشت با این حال این کنسول به دلیل عدم حمایت از طرف سازندگان ان و بازی سازها با شکست سنگینی مواجه شد. اما ساخت ان باعث شد که بعضی کمپانی‌های جانبی به دنبال ساخت کنسول‌های قوی تر با قابلیت‌های بهتر باشند.
باندل کنسول
باندل به‌طور کلی به کنسول‌هایی گفته می‌شود که علاوه بر کنسول بازی دسته یا لوازم جانبی همراه کنسول هستند.
در حال حاضر شرکت‌هایی نظیر سونی مایکروسافت نینتندو و … اقدام به تولید کنسول‌های بازی می‌کنند که همواره در حال به روز رسانی می‌باشند.
آخرین کنسول‌های ساخته شده نسل نهم هستند مانند ایکس باکس سری ایکس و سری اس و پلی استیشن ۵.
نیک سانتورا تهیه‌کننده و نویسنده آمریکایی است.وی در کویینز نیویورک به دنیا آمده‌است. از مدرسهٔ وکالت کلمبیا فارغ‌التحصیل شده و برای شش سال وکالت کرده‌است. بعد از آن به کار نویسندگی و تهیه‌کنندگی مشغول شد.
او در جشنواره جهانی فیلم ایندیپندنت، جایزه بهترین فیلم‌نامه‌نویس را برد.او تهیه‌کننده و نویسنده‌ی سریال‌های سوپرانوز، نگهبان، قانون و نظم، فرار از زندان بوده‌است. هچنین وی به عنوان توسعه دهنده سریال اسکورپین نیز فعالیت داشته است.
مت اولمستد نویسنده و تهیه‌کننده آمریکایی است.
او از دانشگاه ایالتی کالیفرنیا در چیکو فارغ‌التحصیل شده‌است.او در کالج علوم انسانی و هنرهای زیبا خوانده است.او برای نویسندگی به هالیوود رفت و برای اولین کارش یک قسمت از سریال NYPD Blue را نوشت.
اَکسِنت یک گروه موسیقی رومانیایی در سبک یورودنس و هاوس است که در سال ۱۹۹۹ بنیان گذاشته شد. این گروه با آهنگ "Kylie" معروف و وارد جدول بین‌المللی شد. گروه اکسنت تاکنون هفت آلبوم وارد بازار کرده است که آلبوم "King of disco" بالاترین رتبه را برای این گروه به همراه داشت.
ابو عبدالله احمد بن حرب بن فیروز نیشابوری صوفی و عارف، محدث و فقیه مشهور مسلمان در قرن سوم هجری بوده است. عطار در کتاب تذکره الاولیا از احمد حرب به عنوان یکی از بزرگترین صوفیان یاد می‌کند. یوگنی برتلس دراین باره گفته است که:
خلیل بن احمد بن عمرو بن تمیم فراهیدی اَزْدی (۹۶ یا ۱۰۰ هـ.ق–۱۷۵ هـ.ق) زبان‌شناس و از جمله برجسته‌ترین پژوهشگران فقه‌اللغهٔ عربی (زبان‌شناسی زبان عربی) است که به پژوهش‌هایی درزمینهٔ تصحیح نظام نوشتاری عربی، فرهنگ‌نویسی و عروض (وزن شعر) پرداخته‌است.
خلیل متولد شهر بصره است. برخی او را از اهالی یمن و از قبیلهٔ «أزْد» دانسته‌اند، اما بر اساس اسنادی دیگر، او از بقایای خانواده‌های ایرانی است که به فرمان انوشیروان ساسانی، یمن را به تصرف درآورده‌اند و در آنجا ماندگار شده‌اند. مذهبش شیعه بود."آشنایی با تاریخ زبان‌شناسی"، نوشتهٔ کورش صفوی، تهران: نشر پژواک کیوان
؛عسکری، حسن بن عبدالله، الأوائل، دارالبشیر مصر، 1408 ق، ص 377.
خلیل بن احمد، سال‌ها به تدریس عروض عربی مشغول بود، و گفته می‌شود که رساله‌ای به نام "العروض" نیز تدوین کرده‌است (گرچه برخی احتمال می‌دهند که پژوهش‌های او درزمینهٔ عروض فقط به‌شکل شفاهی بوده‌است). او به بررسی و طبقه‌بندی اوزان شعر عرب پرداخت. پیش از او علم عروض درمیان اعراب سابقه‌ای نداشته‌است مذهب خلیل شیعه بود.
پژوهش دیگر او، که در کتاب "العین" تدوین شده‌است، به نگارش واژگان عربی اختصاص دارد. او در این کتاب، کلمات عربی را بر اساس «مخارج حروف» (و نه بر اساس ترتیب الفبا) مرتب کرده‌است.
خلیل بن احمد در رسالهٔ "النَقط و الشَکل"، به قواعد واج‌شناسی و آواشناسی می‌پردازد یا به‌طور مشخص نویسه‌هایی را برای نشان دادن واکه‌های بلند که تا پیش از آن در خط عربی هیچ نمودی نداشتند، ابداع می‌کند.
اگرچه شاید پژوهش‌های خلیل بن احمد الهام‌گرفته از مطالعات دانشمندان هندی (مثل پانینی) درزمینهٔ زبان بوده‌باشد،
ولی دلیلی بر اثبات این مدعا ارائه نشده‌است.
کِلِم بِرک (زاده شده با نام کلمنت آنتونی بُزِفسکی در تاریخ ۲۴ نوامبر ۱۹۵۵ میلادی) نام یک موزیسین آمریکاییست که بیشتر به عنوان درامر گروه موج نو بلاندی شناخته می‌شود. هنگامی که بلاندی در حال شکل گیری اولیه خودش بود، برک توسط کریس استین و دبی هری به استخدام در آمد. برک از اولین نمایش روی صحنه بلاندی در سال ۱۹۷۴ تا گردهمایی دوباره گروه در اواخر دهه میلادی و همچنین تور سراسری فعلی گروه در سال ۲۰۰۹ با گروه بلاندی بوده‌است و از آن جدا نشده‌است.
هنگامی که بلاندی در دهه ۸۰ و ۹۰ میلادی منحل شده بود، برک به عنوان درامر برای گروه‌ها و خوانندگانی چون The Romantics، پیت تانزند، باب دیلن، The Tourists، یوریتمیکس و ایگی پاپ به نوازندگی می‌پرداخت.
وی در سال ۲۰۰۶ میلادی به تالار مشاهیر راک اند رول راه یافت.
پانینی (سدهٔ چهارم پیش از میلاد) یکی از زبان‌شناسان هند باستان است که دستور زبان کاملی برای زبان سانسکریت تدوین کرده‌است. این دستور به مطالعهٔ زبان گفتاریِ سانسکریت متداول در زمان خود او اختصاص یافته‌است و برای دوره‌ای بیش از دوهزار سال الگوی اصلی دستورهایی بود که برای زبان سانسکریت نگاشته شده‌اند."آشنایی با تاریخ زبان‌شناسی"، کورش صفوی، تهران: نشر پژواک کیوان، ص۸۶
شاهراه حلقوی، جادهٔ حلقوی یا سرک حلقوی افغانستان راه تک بانده‌ای است به‌طول حدود ۳٬۳۶۰ کیلومتر که ۱۶ ولایت افغانستان را به هم وصل می‌نماید. این شاهراه از کابل آغاز شده پس از گذشتن از ولایات پروان، بغلان، سمنگان، بلخ، جوزجان، فاریاب، بادغیس، هرات، فراه، هلمند، قندهار، غزنی و وردک به‌طور حلقوی دوباره به کابل می‌رسد.سرک حلقوی افغانستان و اعمار آن، رادیو سلام وطندار، ۸ اکتبر ۲۰۱۰
بیش از دو سوم جمعیت افغانستان در فاصلهٔ حداقل پنجاه کیلومتری از این شاهراه زندگی می‌کنند.http://www.bbc.co.uk/persian/indepth/cluster_zs_afghan_ringroad_project.shtml
کار نقشه‌برداری (سروی) جادهٔ کابل-شبرغان از سال ۱۳۴۲ با همکاری اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی سابق و شاهراه کابل-قندهار-هرات در سال ۱۳۳۶ با همکاری متخصصان ایالات متحدهٔ آمریکا آغاز گردید. کار هر دو جاده تحت ادارهٔ وزارت فوائد عامه و ارتش افغانستان انجام می‌گرفت. به علت همواری اراضی کابل الی هرات بجز بخش‌هایی از ولایت وردک کار اعمار جاده به سرعت پیش رفت، ولی به علت کوهستانی بودن مناطق شمال کابل الی مزارشریف و میمنه و هرات و همچنان بروز ناآرامی‌ها در افغانستان کار اعمار آن در دوره‌هایی متوقف ماند. در اوایل سال ۱۹۷۹ میلادی یا ۱۳۵۸ خورشیدی، طول مجموعی جاده‌های افغانستان به تقریباً ۱۸٬۵۰۰ کیلومتر تخمین می‌شد، که ۷٬۰۰۰ کیلومتر آن قیر/آسفالته و ۸٬۷۰۰ کیلومتر آن جاده‌های خاکی بود. این سرک‌ها ۲۴ ولایت را به هم وصل می‌نمود. تنها نیم این سرک‌ها به شکل سال تمام قابل استفاده بودند. علاوه برآن مخارج حفظ و مراقبتی بنابر موجودیت کم
وسایل نقلیه و سیستم نامؤثر جمع‌آوری مالیات فوق‌العاده کم بود.
بازسازی جادهٔ کابل-هرات از سال ۱۳۵۹–۱۳۸۱ به کلی به علت جنگ متوقف شد. جادهٔ کابل-شبرغان در سال‌های ۱۳۶۰ توسط کارشناسان روسی دوباره آغاز یافت که عرض جادهٔ کابل الی ولسوالی جبل‌سراج از ده متر به چهل متر افزایش یافت.
از سال ۱۳۸۱ کار جادهٔ قیصار و بالا مرغاب که در حدود ۲۳۱ کیلومتر می‌شود متوقف بود. در زمان طرح شاهراه حلقوی نصب پایه‌های برق و راه‌آهن در کنار این جاده نیز در نظر گرفته شده بود. اما به علت کوهستانی بودن افغانستان و استفادهٔ چند منظوره از جاده‌ها مصارف مجموعی شاهراه حلقوی به ۳ میلیارد دالر تخمین گردیده بود که تا حال ۲٫۵ میلیارد روی آن مصرف گردیده‌است. طبق گزارش سی‌آی‌اِی افغانستان دارای ۴۲٬۱۵۰ کیلومتر سرک می‌باشد. از جمله ۱۲٬۳۵۰ کیلومتر قیرریزی/آسفالته و ۲۹٬۸۰۰ کیلومتر غیر قیرریزی وجوددارد.
این پروژه دارای ۹ شاخهٔ سرحدی می‌باشد در شهر پلخمری با سرک پلخمری-قندز-شیرخان بندر که هم‌مرز تاجیکستان هستند وصل و در مزار شریف با سرک حیرتان-مزارشریف که هم‌مرز ازبکستان است تقاطع می‌نماید. در اندخوی از طریق سرک آقنه، افغانستان را به ترکمنستان وصل نموده و پس از رسیدن به هرات با جادهٔ هرات-اسلام‌قلعه تقاطع نموده و افغانستان را به ایران وصل می‌کند. در فراه با سرک ۵۱۵ بکوا-دلارام-زرنج گلبهار را به استان سیستان و بلوچستان ایران وصل می‌کند. در قندهار به جادهٔ قندهار-اسپین بولدک وصل شده و بندر اسپین بولدک را با بندر چمن بلوچستان پاکستان وصل می‌سازد. در شهر کابل یک شاخهٔ آن به جلال‌آباد و پشاور و شاخهٔ دیگر آن به لوگر، پکتیا و پکتیکا وصل می‌گردد. کار اعمار این شاهراه به غیر از ۲۳۱ کیلومتر بین میمنه و هرات که به دلیل عدم امنیت متوقف مانده‌است، تقریباً تکمیل شده‌است.
وزارت فواید عامهٔ افغانستان در سال ۱۳۸۶ استراتژی خود را ساخت. بدین وسیله شاهراه‌های افغانستان را به سه شکل نامگذاری نموده‌اند. سرک‌های منطقوی، سرک‌های ولایتی، سرک‌های ملی.
افغانستان به صورت مجموعی دارای مساحت ۶۵۰ هزار کیلومتر مربع و نفوس ۳۳ میلیون می‌باشد؛ و به اساس مساحت کشور نفوس و مطالعاتی که مؤسسهٔ همکاری بین‌المللی جاپان در مورد چگونگی حفظ مراقبت سکتور سرک نموده‌است، چنین تخمین می‌گردد که افغانستان به شمول سرک‌های روستای دارای ۳۴٬۷۸۲ کیلومتر شبکهٔ سرک می‌باشد. اضافه‌تر از ۸۵٪ این شبکه در حالت خیلی خراب به‌سر برده که حتی قسمتی زیاد آن قابل عبور و مرور برای وسایل نقلیه نمی‌باشد. مجموع شاهراه‌های منطقوی، ملی و ولایتی که به منظور انکشافی و توسعه شناسایی گردیده در حدود ۱۷٬۵۰۰ کیلومتر سرک می‌باشد.
پس از سال ۲۰۰۱ کار ترمیم جادهٔ حلقوی آغاز گردید و کشورهای منطقه به منظور تسریع تجارت منطقه‌ای وارد همکاری با افغانستان شدند تا در پروژه سرک‌سازی، راه‌آهن‌سازی و کشیدن لولهٔ گاز همکاری نمایند.
پروژهٔ تورخم-اسلام‌قلعه که به نام A۰۱ یاد می‌شود. بودجهٔ مالی این پروژه را ایالات متحدهٔ آمریکا و عربستان سعودی می‌پردازد. این پروژه توسط شرکت آمریکایی به نام لویس برگر گروپ سروی و محاسبه شده، کار پروژه را شرکت ترکیه‌ای و شرکت‌های ایرانی، پاکستانی و هندی پیش می‌برند. طول این سرک ۲٬۲۰۰ کیلومتر می‌باشد. این سرک به ادامهٔ شاهراه بین‌المللی AH۱ می‌باشد که پاکستان را به ایران وصل می‌نماید.
۱. احیا و بازسازی سرک کابل-سروبی: این سرک به طول ۶۶٫۷ کیلومتر به مصرف مجموعی ۲۵٫۹ میلیون ایرو از کمک‌های اتحادیهٔ اروپا می‌باشد. کار این پروژه در ۲۰۰۴–۲۰۰۶ توسط شرکت چینی به اکمال رسید.
۲. احیا و بازسازی سرک سروبی-جلال‌آباد: کار این پروژه توسط شرکت چینی به قیمت ۲۵٫۶ میلیون یورو از طرف اتحادیهٔ اروپا تمویل گردید. کار پروژه در ۲۰۰۳ آغاز و در ۲۰۰۶ تکمیل گردید.
۳. احیا و باسازی سرک جلال‌آباد-تورخم: این سرک به طول ۷۸ کیلومتر با هزینهٔ ۱۶٫۷ میلیون دالر توسط شرکت "FW" پاکستان قرارداد گردیده بود. کار این پروژه در ماه اوت ۲۰۰۳ آغاز و در ژوئیهٔ ۲۰۰۶ کار ان به اکمال رسید.
این سرک از کابل آغاز شده پس از گذشتن از ولایت پروان، بغلان، سمنگان مزارشریف، جوزجان، میمنه و بادغیس در هرات با سرک A۷۷ و A۰۱ وصل و ادامه می‌یابد.
۱. بازسازی سرک کابل-اولنگ به طول مجموعاً ۱۰۰ کیلومتر به قیمت ۳۱٫۲ میلیون دالر از طرف بانک جهانی تمویل گردید. کار این پروژه را یک شرکت ترکیه‌ای به اتمام رسانیده‌است.
۲. بازسازی اولنگ-دوشی: این پروژه به طول ۷۵ کیلومتر به قیمت ۲۹٫۲ میلیون از طرف بانک جهانی تکمیل گردید.
۳. سرک پلخمری-نائب‌آباد-حیرتان: به طول مجموعی ۲۲۴ کیلومتر به ارزش ۲۸٫۷ میلیون دالر آمریکایی با یک شرکت کوریایی/کره‌ای عقد قرارداد شده‌است. کار این سرک در سال ۲۰۰۶ ختم شد.
۴. پروژهٔ سرک بلخ-اندخوی: به طول ۱۸۲ کیلومتر و ارزش مجموعی ۳۶٫۲ میلیون دالر آمریکایی از بودجهٔ بانک جهانی تمویل شده‌است. کار این پروژه در ۲۰۰۶ ختم شد.
۵. پروژهٔ کار شاهراه فاریاب و بادغیس: کار این شاهراه به نسبت عدم بودجه و مشکلات امنیتی مدت ۴ سال متوقف بود. طول این شاهراه ۲۳۱ کیلومتر از ولسوالی قیصار ولایت فاریاب تا ساحهٔ لامان ولایت بادغیس ادامه می‌یابد. در توقف این پروژه پراهمیت کشورهای خارجی و کشور پاکستان دست دارند. این پروژه چین کشورهای آسیای میانه و افغانستان را به کشور ایران و بندر چهار بهار وصل می‌سازد. هزینهٔ این پروژه مبلغ ۴۰۰ میلیون می‌باشد؛ که مبلغ ۵۰ میلیون آن به منظور تأمین امنیت تخصیص داده شده‌است.
این سرک به طول ۸۳۰ کیلومتر از جبل‌السراج آغاز شده از طریق گردنهٔ شبر پس از گذشتن از ولایت بامیان و غور به سرک A۰۱ هرات وصل می‌گردد. این سرک دره‌های صعب‌العبور و پربرف کوه‌های هندوکش و بابا را چیره نموده به اراضی هموار هرات خاتمه می‌یابد. این سرک فاصلهٔ بین کابل تا هرات را ۳۳۰ کیلومتر کوتاه می‌کند.
۱. پل متک-بامیان": بین ولایت پروان و بامیان توسط قوای نظامی آمریکا اعمار می‌گردد.
۲. یکاولنگ-بامیان": این جاده از خط سرک A۷۷ سرک شهر بامیان–یکاولنگ مرکز بامیان را با عبور از ولسوالی لعل و سرجنگل در ولایت غور با هرات وصل می‌کند. طول این سرک ۹۷ کیلومتر با عرض ۷ متر با بودجهٔ مالی مبلغ ۶۹ میلیون دالر از طرف بانک جهانی و ادارهٔ همکاری جاپان تمویل می‌گردد. کار این پروژه در ۲۴ اسد سال ۱۳۸۹ آغاز شده، در ماه نوامبر ۲۰۱۱ باید ختم شود.آغاز قیر ریزی اولین سرک پخته در بامیان، وزارت فوائد عامهٔ جمهوری اسلامی افغانستان، ۲۹ دسامبر ۲۰۱۰
۳. سرک مزارشریف–درهٔ صوف و بامیان-دایکندی، ارزگان–قندهار، طول این سرک حدود ۱٬۱۰۱ کیلومتر راه را دربر می‌گیرد.
۴. سرک شبرغان-سرپل-سنچارک-بلخاب، دلارام که بالاخره به زرنج و از آن طریق به بندر چابهار سرحد ایران وصل می‌شود. طول این سرک از شبرغان الی چابهار حدود ۱٬۱۵۰ کیلومتر را در بر می‌گیرد و زرنج را با بندر چابهار وصل می‌کند.
۵. پروژهٔ دلارام-زرنج: طول این سرک ۲۰۰ کیلومتر به ارزش ۸۵ میلیون دالر توسط دولت هند ساخته شده‌است. پروژه در ۲۲ ژانویهٔ ۲۰۰۹ ختم شده‌است.
۶. پروژهٔ سرک چاریکار-گلبهار-پنجشیر-بدخشان: کار این پروژه به دو قسمت تقسیم گردیده بود.
۷. سرک چاریکار-گلبهار به طول ۱۹٫۲ کیلومتر و قسمت دوم از گلبهار الی بازارک، پنجشیر به طول ۵۰ کیلومتر می‌باشد. کار این پروژه توسط شرکت آمریکایی لویس برگر انجام یافته‌است. باقی‌ماندهٔ کار الی جرم بدخشان از راه (پریان)، حصهٔ علیای درهٔ انجمن توسط تیم پی‌آرتی به پیش خواهند برد.
۸. پروژهٔ سرک نورستان-بدخشان تحت غور قرار دارد.
۹. پروژهٔ سرک دوشی بامیان تحت سروی است. کار این جاده را قوای نظامی آمریکا با هزینهٔ مالی دولت آمریکا به پیش خواهند برد.متن سخنرانی عبدالقدوس حمیدی- نامزد وزیر فواید عامه، شبکهٔ اطلاع‌رسانی افغانستان، ۷/۴/۱۳۸۹
۱۰. پروژهٔ سرک کندوز-دشت آبدار-میر علم-خلم: این سرک بطول ۱۱۶ کیلومتر با هزینهٔ ۸۰ میلیون یورو توسط کشور آلمان از بودجهٔ بانک انکشافی آن کشور تمویل خواهد گردید. کار این پروژه از میزان سال ۱۳۸۹ آغاز شده‌است. این پروژه تاجیکستان را به ایران وصل می‌سازد.
۱۱. پروژهٔ سرک سروبی-جبل سراج در حال سروی است. طول این سرک ۱۱۶ کیلومتر بوده که کثرت رفت‌وآمد وسایل ترانسپورتی را در شهر کابل کم می‌کند.
۱۲. پروژهٔ سرک میدان شهر- بامیان: که تکمیل گردید و به بهره‌برداری سپرده شده‌است. این سرک داری طول ۸۲ کیلومتر می‌باشد. هزینه‌ای که در این سرک به مصرف رسیده مبلغ ۸۳٫۴ میلیون یورو از کمک‌های کشور ایتالیا می‌باشد. این پروژهٔ تونلی به طول ۵۰۰ متر را نیز در خود دارد.
۱۳. پروژهٔ اعمار تونل ۲۴ کیلومتری در سالنگ تحت بررسی است.
۱۴. پروژهٔ سرک پکتیا-خوست-بندر غلام جان سرحد پاکستان تحت سروی است.
۱۵. پروژهٔ سرک پلخمری-شیرخان بندر: این پروژه به طول ۱۶۸٫۲ کیلومتر به ارزش ۲۹٫۹ میلیون دالر آمریکایی از طرف بانک جهانی تمویل گردید.
۱۶. پروژهٔ سرک کابل-لته بند از راه ولسوالی سارک گندمک تحت نقشه‌برداری (سروی) است.
۱۷. پروژهٔ سرک قندهار-گرشک: طول این سرک به ارزش ۲۳۸ میلیون ین جاپانی از طرف شرکت جایکا جاپانی تکمیل می‌گردد. این پروژه ختم نشده‌است.
۱۸. پروژهٔ قندهار-سپین بولدک: به طول مجموعاً ۱۰۳ کیلومتر به قیمت مجموعاً ۲۴٫۲ میلیون دالر با یک شرکت هندی عقد قرار داد گردیده‌است. کار این پروژه در سال ۲۰۰۵ خاتمه یافت.
۱۹. پروژهٔ هرات-ارملک: به طول ۶۰ کیلومتر به قیمت مجموعاً ۲۳ میلیون دالر به همکاری دولت ایران با شرکت آبادپارس ایرانی قرار داد گردیده‌است. کار این پروژه ختم است.
۲۰. پروژهٔ سرک بین اشکاشم و فیض آباد: این سرک پس از اینکه کار پل اشکاشم مرز بدخشان و تاجکستان ختم گردید، آغاز شد. کار این پروژه در ۲۰۰۸ آغاز در ۲۰۱۰ ختم گردید. طول این سرک بطول ۱۱۰ کیلومتر با هزینهٔ مجموعاً پل و پلچک ۱۰۵ میلیون دالر تعین گردیده‌است. بودجهٔ مالی این جاده را دولت آمریکا یه طور بلاعوض کمک نموده‌است.
۲۱. سرک حلقوی دروازها، پامیرات و ولسوالی بهارک فیض آباد، کشم، جرم این پروژه به دلیل وجود مناطق کاملاً کوهی و ناهموار هزینهٔ خیلی زیادی دربردارد. دولت افغانستان در ماه ثور سال ۲۰۱۱ صرف پروژه فیض‌آباد و بهارک را با هزینهٔ هشت میلیون دالر آغاز خواهد نمود.رئیس‌جمهور حامد کرزی با بزرگان ولایت بدخشان دیدار کرد، آژانس اطلاعاتی باختر، ۲۴ مارس ۲۰۱۱
۲۲. فاز اول سرک جبل‌السراج – نجراب از دیگر پروژه‌هایی است که به تاریخ ۱۵/۱۰/۲۰۱۸ توسط رئیس‌جمهور غنی، در پروان افتتاح شد.
طبق گزارش فوزیه کوفی، نمایندهٔ مردم بدخشان در ولسی جرگه کار هموارکاری و جفله‌اندازی سرک حلقوی ولسوالی دروازهای ولایت بدخشان روز ۲۱ عقرب سال ۱۳۸۹ توسط جاراله منصوری وزیر وزارت انکشاف دهات افتتاح گردید.
طول این سرک ۱۴۰ کیلومتر و هزینهٔ ۱۱ میلیون دالر آمریکایی را دربر خواهد داشت. کار این پروژه در مدت ۳ سال تکمیل خواهد شد؛ که شش ولسوالی را با هم وصل می‌سازد. این سرک الی دریای آمو ادامه پیدا خواهد نمود.
۲۳. پروژهٔ سرک بگرام قلعهٔ مرادبیگ: این سرک از قلعهٔ مرادبیک تا سرک بگرام امتداد دارد طول این سرک ۵/۲۶ کیلومتر بوده به شکل پخته اعمار می‌شود. قرار است کار ساختمان این این سرک در ۱۸ ماه تکمیل گردد. هزینهٔ این سرک تقریباً ۵٬۱۱ میلیون دالر را دربر گرفته‌است. بودجهٔ آن را دولت افغانستان تأمین می‌کند. این سرک کاهش‌دهندهٔ ازدحام ترافیکی در شهر کابل گردیده در اقتصاد افغانستان نقش عمده و اساسی دارد یعنی تمام اموال که از پاکستان به طرف شمال افغانستان و از شمال بطرف کابل و جنوب افغانستان انتقال می‌گردد از این شاهراه عبور می‌کند.
۲۴. : این شاهراه دومین راه است شمال افغانستان را به جنوب وصل می‌سازد. طول این سرک ۱۷۸ کیلومتر به ارزش ۲۴۰٫۹ میلیون دالر از قرضهٔ کشور چین اعمار می‌گردد. قراراست ساخت این سرک در مدت سه ونیم سال تکمیل گردد. کار اعمار این بزرگ راه امروز ۲۵ مهٔ سال ۲۰۱۶ توسط رئیس‌جمهور افغانستان داکتر اشرف غنی افتتاح شد. با اعمار این سرک آسیای شمالی با جنوبی پیوست می‌یابد. این بزرگراه از شااهراه کابل سالنگ فرق دارد؛ زیرا این سرک زمینه بکار انداختن ده‌ها معدن افغانستان بخصوص معادن حاجیگک معادن مسَ معادن زغال سنگ صفحات مرکزی را مساعد می‌سازد. گفته می‌توانیم با ایجاد این سرک افغان‌ها خود می‌تواند استخراج معادن آهن و زغال را نماید. اولین فابریکهٔ سنگین کشور را تأسیس نماید. با تکمیل این سرک شاهراه ارتباط می‌گیرد به:
۴. یکاولنگ قندهار ۵۵۰ کیلومتر
۵. دوشی بامیان ۱۵۲ کیلومتر
بعضی از این سرکها اعمار و بقیه در پلان بعدی اعمار خواهد گردید …. در حقیقت با ایجاد این سرک مردم و محیط جفرافیای افغانستان مرکزی از زندان طبیعی خلاص گردیده به اراده انسان‌ها می‌افتد.
۲۵. سرک حلقوی کابل که پایتخت را به شکل مستقیم با شاهراه‌های بزرگ وصل می‌کند، این سرک به طول ۲۰۷ کیلومتر با هزینهٔ ۷۰ میلیون دالر به شکل چهارسرکه در مدت پنج سال ساخته خواهد شد.
وی در تاریخ نخستین بازی ملی خود را در مقابل تیم ملی فوتبال ایرلند شمالی انجام داد و با حضور در ۳ بازی ملی، در تاریخ واپسین بازی ملی‌اش را در برابر تیم ملی فوتبال چکسلواکی برگزار کرد.
این بازیکن توانسته در بازی‌های ملی، ۳ گل به ثمر برساند.
دانشگاه خلیج فارس یک دانشگاه دولتی و بزرگ‌ترین مرکز آموزش عالی در استان بوشهر است که در شهر بوشهر واقع شده‌است و در پی سفر رهبر جمهوری اسلامی ایران علی خامنه‌ای به استان بوشهر، در زمستان ۱۳۷۰ و موافقت وی در استان بوشهر شکل گرفت؛ این دانشگاه از مهر ۱۳۷۱ با نام دانشگاه بوشهر در دو رشتهٔ مهندسی عمران و رشتهٔ مهندسی مکانیک آغاز به پذیرش دانشجو کرد. دانشگاه خلیج فارس دارای ۹ مرکز تحقیقاتی و ۸ دانشکده شامل «دانشکدهٔ ادبیات و علوم انسانی»، «دانشکده کسب و کار»، «دانشکدهٔ علوم و فناوری نانو و زیستی»، «دانشکدهٔ مهندسی»، «دانشکده مهندسی سیستم‌های هوشمند و علوم داده»، «دانشکدهٔ کشاورزی»، «دانشکدهٔ هنر و معماری»، «دانشکدهٔ مهندسی نفت، گاز و پتروشیمی»، «دانشکدهٔ علوم و فناوری دریا»، و «دانشکدهٔ مهندسی جم» می‌باشد، همچنین این دانشگاه دارای ۵ معاونت آموزشی، فرهنگی و دانشجویی، پژوهش و فناوری، برنامه‌ریزی و توسعه، منابع انسانی و پشتیبانی است. هم‌اکنون ۹۷ رشته در این دانشگاه در حال تدریس هستند که از این نود و دو رشته، ۳۱ رشته در مقطع کارشناسی، ۵۶ رشته در مقطع کارشناسی ارشد و ۱۳ رشته در مقطع دکتری هستند.
<mapframe latitude="28.909479" longitude="50.8211211" zoom="14" width="222" height="218" align="left"/>
«لیانِ» کهن و «اَبوشَهرِ» سپسین و «بوشِهرِ» اکنون، از دیرباز، سرزمین اهل فرهنگ بوده‌است و کسانی که تاریخ این دیار را مطالعه نموده‌اند می‌دانند که قرن‌ها پیش، دانشگاه یا مدرسه ریواردشیر واقع در ریشهر کنونی (از توابع بوشهر فعلی) از مراکز مهم علمی در ایران بوده‌است و از همان زمان نقش مهمی در زمینه پرورش نخبگان و توسعه دانش داشته‌است همچنین مدرسه سعادت نیز درست ۱۱۹ سال پیش بنیاد نهاده شد. آن‌گونه که از تاریخ برمی‌آید، روزنامه حبل‌المتین که درکلکته هند و به زبان فارسی به طبع می‌رسید، خبر گشایش مدرسه را در شماره ۲۲ از سال هفتم خود مخابره کرده‌است.
در پی سفر رهبر جمهوری اسلامی ایران علی خامنه‌ای به استان بوشهر، در زمستان ۱۳۷۰، موافقت وی با ایجاد دانشگاه دولتی در استان بوشهر شکل گرفت؛ این دانشگاه از مهر ۱۳۷۱ با نام دانشگاه بوشهر در دو رشتهٔ مهندسی عمران و رشتهٔ مهندسی مکانیک آغاز به پذیرش دانشجو کرد. این دانشگاه با توجه به موقعیت جغرافیایی و همجواری با آبهای نیلگون خلیج فارس و تأسیسات عظیم نفت و گاز منطقه ویژه پارس جنوبی به عنوان باند توسعه استان تلقی می‌شود که تا ابتدای سال ۱۳۷۵ نام «دانشگاه بوشهر» را بر خود داشت و با تصویب شورای عالی انقلاب فرهنگی رسماً به «دانشگاه خلیج فارس» تغییر نام داد. این دانشگاه اولین دانشگاه دولتیِ وابسته به وزارت علوم در استان بوشهر است. رؤسای دانشگاه، از ابتدا تا کنون، به‌ترتیب غلامحسین خواجه، احمد عریان، حسن تاجیک، محمدرضا محمدی‌زاده، و عبدالمجید مصلح بوده‌اند.
دانشکدهٔ ادبیات و علوم انسانی به عنوان سومین دانشکدهٔ دانشگاه خلیج فارس، فعالیت آموزشی -پژوهشی خود را از سال ۱۳۷۴ آغاز کرد. محل این دانشکده ابتدا در ساختمانی بیرون از پردیس دانشگاه قرار داشت و از سال ۱۳۷۹ به ساختمان کنونی منتقل گردید. این دانشکده با فضای آموزشی ۱۰٬۰۰۰ متر مربع و حدود ۴ هزار دانشجو در ۲۴ رشته به پاسخگویی به نیازهای استان و کشور پرداخته‌است. این دانشکده در رشته‌های تاریخ، روان‌شناسی، زبان و ادبیات فارسی، زبان و ادبیات انگلیسی، علم اطلاعات و دانش، زبان و ادبیات عربی، تربیت بدنی اقدام به پذیرش دانشجو می‌کند همچنین کوشش برای ایجاد فرایندهای نوآوری و کارآفرینی در رشته‌های علوم انسانی، تلاش برای گسترش ارتباطات بین‌المللی؛ از جمله جذب دانشجویان خارجی، برقراری پیونده‌های علمی و پژوهشیِ فراملی، تبادل اساتید و صاحب‌نظران، تلاش برای توسعه پیوند علم؛ صنعت و جامعه، تربیت نیروی متخصص و ماهر، تکیه بر مکارم انسانی، تلاش برای تحقق پژوهشهای بدیع، اصیل و نوآور، گام نهادن در مسیر کسب شاخصه‌های برجستهٔ علمی در استان و کشور، تعمیق دانایی و افزایش توانایی‌های علمی و عملی از جمله اهداف دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه خلیج فارس است. این دانشکده در هر سه مقطع کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکتری دانشجو می‌پذیرد. در سال ۱۳۹۸ رشته‌های مدیریت بازرگانی، مدیریت صنعتی، حسابداری و اقتصاد از این دانشکده انتزاع و با تجمیع این رشته‌ها، دانشکده کسب و کار تشکیل و به تصویب هیئت امنای دانشگاه رسید.
گروه‌های آموزشی
هسته‌های پژوهش و فناوری دانشکده
دانشکدهٔ مهندسی اولین دانشکده دانشگاه خلیج فارس است که در مهرماه سال ۱۳۷۱ با پذیرش ۳۴ نفر دانشجو در رشته مهندسی مکانیک و ۳۵ نفر دانشجو در رشته مهندسی عمران فعالیت خود را آغاز کرده‌است. دانشکده مهندسی در طول عمر بیست و چند ساله اش از دانشکده‌های موفق و پیشگام در دانشگاه خلیج فارس بوده‌است. این دانشکده با ۱۵۰۰ دانشجوی در حال تحصیل در ۱۳ رشته مختلف و فضای آموزشی ۱۰٬۰۰۰ متر مربع و ۳۷ نفر اعضای هیئت علمی تمام وقت در حال فعالیت است. از جمله این موفقیت‌های این دانشکده معرفی چندین سال پژوهشگر برتر استان، بالاترین درصد قبولی دانشجویان در دوره تحصیلات تکمیلی و همچنین انجام چند ده پروژه مستقل دانشگاهی و صنعتی و ثبت چندین اختراع توسط اعضای هیئت علمی و نیز چاپ مقالات متعدد و چندین جلد کتاب از آن جمله اند.
دانشکده مهندسی سیستم‌های هوشمند و علوم داده با انتزاع و تجمیع رشته‌های مهندسی برق، مهندسی کامپیوتر از دانشکده مهندسی و رشته‌های ریاضی و آمار از دانشکده علوم پایه تشکیل و در مهرماه سال ۱۳۹۸ به تصویب هیئت امنای دانشگاه رسیده‌است. این دانشکده از رشته‌های مهندسی برق، مهندسی کامپیوتر، ریاضی و آمار تشکیل شده‌است و از شهریور سال ۱۳۹۹ فعالیت خود را آغاز کرده‌است.
ساختمان دانشکده مهندسی سیستم‌های هوشمند و علوم داده دانشگاه با مساحت ۱۰ هزار متر مربع در تاریخ ۱۴۰۰/۲/۱۶ با حضور مجازی رئیس‌جمهور، مسوولین وزارت علوم، تحقیقات و فناوری، استاندار بوشهر و مسوولین دانشگاه مورد بهره‌برداری قرار گرفت.
هسته‌ها و گروه‌های پژوهش و فناوری دانشکده:
دانشکده علوم و فناوری نانو و زیستی ابتدا با عنوان دانشکدهٔ علوم پایه در سال ۱۳۷۵ تأسیس شد و در رشته‌های آمار، ریاضی، زیست‌شناسی، ژئوفیزیک، شیمی و فیزیک در رده‌های کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکتری اقدام به پذیرش دانشجو می‌کرد. بر اساس مصوبه مهر ماه ۱۳۹۸ هیئت امنای دانشگاه ضمن تجمیع و انتقال رشته‌های زیست فناوری، محیط زیست دریا، و شیمی دریا از دانشکده علوم و فنون دریایی با رشته‌های این دانشکده عنوان آن به دانشکده علوم و فناوری نانو و زیستی دریایی تغییر یافت. همزمان رشته‌های ریاضی و آمار نیز از این دانشکده تفکیک و با تجمیع با رشته‌های مهندسی برق و مهندسی کامپیوتر، دانشکده جدیدی با عنوان دانشکده مهندسی سیستم‌های هوشمند و علوم داده تأسیس و راه اندازی شد.
دانشکدهٔ کشاورزی و منابع طبیعی دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی به عنوان چهارمین دانشکده با ایجاد رشته تحصیلی علوم باغبانی فعالیت خود را در شهر برازجان آغاز نمود. هم‌اکنون این دانشکده دارای ۴ رشته تحصیلی در مقطع کارشناسی ارشد و ۴ رشته تحصیلی در مقطع کارشناسی و ۲۴ نفر هیئت علمی می‌باشد.
دانشکدهٔ هنر و معماری دانشگاه خلیج فارس از سال ۱۳۸۴ با پذیرش دانشجو در مقطع کارشناسی معماری آغاز شد. این دانشکده با الهام از معماری قدیم بوشهر در بافت تاریخی بوشهر معروف به محله «کوتی» و کنار ساختمان عمارت «نوذری» که مربوط به دوره قاجار است ساخته شده‌است. این بنا با تملک ۲۰ ساختمان فرسوده و در زمینی به مساحت ۳۹۵۰ متر مربع ساخته شده‌است. معماری این دانشگاه تلفیقی از معماری سنتی و مدرن است که به گفته کارشناسان هویت خاصی به بافت قدیمی بوشهر می‌دهد. عمارت «نوذری» در راستای بازآفرینی و احیای بافت تاریخی شهر بوشهر و با هدف بالا بردن سطح آموزش در حوزه معماری، ارتقای تأثیر آموزش‌های تخصصی در زمینه بازآفرینی پایدار محلات، بازگشت به هویت شهری، احیا و باززنده سازی محدوده‌های تاریخی، توانمند سازی و رونق اجتماعی، افزایش جذب توریست و افزایش توان اقتصادی مردم محله با همکاری اداره کل راه و شهرسازی، شرکت مادر تخصصی عمران و بهسازی، استانداری و میراث فرهنگی کارهای عمرانی و محوطه سازی این عمارت، آغاز و با الحاق ساختمانی جدید به آن، یک مرکز مدرن آموزشی علمی با حفظ زمینه و میراث تاریخی شهر راه اندازی شده‌است. ساختمان دانشکده هنر و معماری با زیربنای ۸٬۲۲۰ مترمربع و فضای آموزشی شامل ۱۶ آتلیه هنری، ۱۱کلاس آموزشی، دو سالن قضاوت پایان‌نامه، سایت رایانه، سالن اجتماعات، حوزه اداری، فضای خدماتی، استراحتگاه استادان، بوفه و نمازخانه در ۳ طبقه با اسکلت فلزی و پیچ و مهر در ۲ مرحله احداث می‌شود. مرحله نخست دانشکده هنر و معماری دانشگاه خلیج فارس با زیربنای پنج هزار و ۲۰۰ مترمربع شامل فضای اداری و خدماتی، چهار کلاس آموزشی، پنج کارگاه آموزش (آتلیه)، سالن چند منظوره و داوری، سایت رایانه و فضای خدماتی بوفه، سالن سرو غذا و نمازخانه است.
دانشکدهٔ مهندسی نفت، گاز و پتروشیمی واقع در دانشگاه خلیج فارس بوشهر، مهم‌ترین مرکز رسمی دولتی علمی، آموزشی و پژوهشی در استان بوشهر است که به آموزش‌های تخصصی در زمینه مهندسی نفت، گاز و پتروشیمی با هدف تربیت نیروی انسانی مورد نیاز تأسیسات نفت و گاز و پتروشیمی موجود (در استان) می‌پردازد. این دانشکده در ضلع شمال شرقی دانشگاه خلیج فارس بوشهر ایجاد شده‌است. ساخت این دانشکده در زمینی به مساحت ۵٬۷۰۰ متر مربع با زیربنای ۸٬۰۰۰ متر مربع از سال ۸۲ آغاز شد و پس از آن زیربنای طرح به ۱۲٬۰۰۰ متر مربع افزایش یافت. حداقل عمر مفید این دانشکده ۴۰۰ سال است و این دانشکده به گونه‌ای طراحی شده که هم از نظر سازه‌ای و هم از نظر امنیتی ساختمانی ویژه است. این مجموعه کاملاً مهندسی‌ساز بوده و با هزینه مشترک شرکت ملی گاز و شرکت ملی صنایع پتروشیمی با ۳ میلیارد و ۱۸۰ میلیون تومان اعتبار احداث شده‌است. از جمله امکانات این دانشکده می‌توان به ۱۶ کلاس درس ۲۰، ۳۰ و ۴۰ نفره، شبکه کامپیوتری، مرکز کامپیوتر، سیستم تلفن مرکزی، اتاق‌های کنفرانس، سالن چند منظوره، سالن آمفی تئاتر با ظرفیت ۳۸۵ نفر، سیستم اطفای حریق و تجهیزات صوتی اشاره کرد.
رشته‌های پذیرش دانشجو در این دانشکده عبارتند از:
این رشته در مقطع کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکترا در حال پذیرش دانشجو می‌باشد.
دانشگاه خلیج فارس در حال حاضر در مقطع کارشناسی و کارشناسی ارشد در رشته مهندسی نفت دانشجو پذیرش می‌کند.
هسته‌ها و گروه‌های پژوهش و فناوری دانشکده
دانشکدهٔ علوم و فناوری دریایی با توجه به نقش محوری دریا در توسعه استان بوشهر و با هدف تربیت دانشجو در زمینه‌های مرتبط با دریا، دانشکده علوم و فنون دریایی در مهرماه ۱۳۹۰ با پذیرش اولین دوره دانشجویان کارشناسی ارشد زیست فناوری دریا، رسماً فعالیت علمی خود را آغاز نموده‌است. در حال حاضر دانشکده علوم و فنون دریایی در بخشی از دانشکده علوم پایه مستقر است و دانشجویان از امکانات آموزشی و آزمایشگاهی موجود در پژوهشکده خلیج فارس و دانشکده علوم پایه استفاده می‌نمایند. دانشکده علوم و فنون دریایی یک دانشکده بین رشته‌ای است که ایجاد و توسعه دانشکده با همکاری سایر دانشکده‌ها و مرکز مطالعات دانشگاه و همچنین تفاهم نامه‌های با مراکز تخصصی دریایی نظیر مؤسسه ملی اقیانوس‌شناسی، سازمان محیط زیست، شیلات، و سازمان بنادر و دریانوردی و … هماهنگ گردیده‌است. مجوز رشته کارشناسی ارشد معماری کشتی در سال۱۳۹۰ اخذ و ۵ دانشجوی اولین ورودی در مهر ۱۳۹۱ مشغول به تحصیل گردیدند. رشته‌های مصوب این دانشکده عبارت اند از: مدیریت حمل و نقل دریایی، محیط زیست دریا، زیست دریا که این رشته با چهار گرایش (جانوران، گیاهان، آلودگی، بوم‌شناسی) در حال پذیرش دانشجو می‌باشد، همچنین اقیانوس‌شناسی، مهندسی سواحل، شیمی دریا، سازه‌های دریایی، معماری کشتی، فرآوری محصولات شیلاتی و بیوتکنولوژی دریا نیز در حال پذیرش دانشجو هستند.