moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
سینجان یک شهر در ترکیه است که در استان آنکارا واقع شده‌است. سینجان ۸۵۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
پورسکلر یک شهر در ترکیه است که در آنکارا واقع شده‌است. پورسکلر ۱۳۷٬۸۰۸ نفر جمعیت دارد و ۱٬۰۴۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آنتونیو جولیتی (; – ) سیاستمدار ایتالیایی و عضو کابینه این کشور بود. او نوه جووانی جولیتی، یکی از دولتمردان لیبرال برجسته در دوران پیش از فاشیسم بود و پنج بار در منصب نخست‌وزیری ایتالیا خدمت کرد.
جولیتی در رم متولد شد. در سال ۱۹۴۰ به حزب کمونیست ایتالیا پیوست. به دلیل پیوستن به این حزب دستگیر و محاکمه شد ولی پس از محاکمه تبرٍئه شد.
در بهار سال ۱۹۴۳، جولیتی فعالیت‌های مخفی اش را در حزب کمونیست از سر گرفت. با بسیاری شخصیتهای سیاسی و نظامی این کشور رابطه بر قرار کرد وٰ برای سرنگونی رژیم فاشیستی حاکم بر ایتالیا برنامه‌ریزی کرد. در جنگ جهانی دوم، او بشدت زخمی شد به فرانسه فرستاده شد تا درمان شود ولی نتوانست تا پایان جنگ به ایتالیا بازگردد.
پس از جنگ، جولیتی در فعالیت‌های سیاسی بیشتری شرکت داشت. او وزیر ارشد وزارت خارجه در دولت فروچیو پاری و نماینده حزب کمونیست در مجلس ایتالیا بود، در سال‌های ۱۹۴۸ و ۱۹۵۳ به‌عنوان نماینده حزب کمونیست ایتالیا برای اتاق نمایندگان این کشور انتخاب شد. در سال ۱۹۵۷ پس از قیام مجارستان و مانیفست ۱۰۱(اطلاعیه ۱۱۰ تن از کمونیست‌های ایتالیا علیه تهاجم شوروی به مجارستان) او حزب کمونیست را ترک کرد، سپس به حزب سوسیالیست ایتالیا پیوست.
او در چندین دولت نخست‌وزیر بود. از سال‌های ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۴ وزیر دارایی و از سال ۱۹۶۹ تا ۷۲ و ۷۳ تا ۷۴ در مناصب رهبری کننده دولتهای آلدو مورو، ماریانو رومور و امیلیو کلمبو بود. در چنین موقعیتی او اقتصاد ایتالیا را طراحی می‌کرد و از سال ۱۹۷۷ تا ۱۹۸۵ عضو کمیسیون اجرایی اتحادیه اقتصادی اروپا در بروکسل و مسئول سیاست منطقه بود.
در سال ۱۹۸۷، جولیتی حزب سوسیالیست ایتالیا را بخاطر اختلاف با بتینو کراشی رهبر این حزب ترک کرد. سپس به عنوان نامزد مستقل به حزب کمونیست ایتالیا (PCI) بازگشت و به عضویت سنای ایتالیا انتخاب شد. در پایان دوره پارلمانی، او از جهان سیاست خداحافظی کرد.
آنتونیو جولیتی در سال ۱۹۹۲ تزسیاسی خود را در کتاب خاطراتش آن‌ها را منتشر کرد. او همچنین در فعالیت‌های فرهنگی ایتالیا شرکت داشت. در دوران جوانی مشاور انتشارات جولیو آنودی بود و با تعدادی از مجله‌های فرهنگی از جمله نامه اینترناسیونال همکاری داشت.
در سال ۲۰۰۶ نشان شایستگی جمهوری ایتالیا را دریافت کرد. این نشان معمولاً توسط رئیس‌جمهور ایتالیا اعطا می‌شود . آنتونیو جولیتی در هشتم فوریه سال ۲۰۱۰ در رم درگذشت.
سمیحه خلیل (; زاده: ۱۹۲۳ - درگذشته: ۲۶ فوریه ۱۹۹۹) تنها نامزد که در سال ۱۹۹۶ در انتخابات مجلس فلسطین به رقابت با یاسر عرفات پرداخت و به آرای
۱۱٫۵ دست یافت.
سمیحه خلیل در سال ۱۹۲۳ در ناحیه طولکرم متولد شد. وی با سالمه خلیل ازدواج کرد که صاحب پنج فرزند شد و پس از یک عمر مبارزه در سال ۱۹۹۹ به نزد پدر و مادرش بازگشت. او فرصتی برای تدریس در سن نوجوانی نداشت و پس از ۲۵ سال ازدواج آن را تکمیل کرد. با این حال، او نتوانست تحصیلات دانشگاهی خود را به دلیل ممنوعیت و بازداشت خانگی که توسط مقامات اسرائیلی تحمیل شده بود، تکمیل کند.
در ۱۹۸۰ سمیحه به مدت دو و نیم سال تحت بازداشت خانگی قرار گرفت و ۱۲ سال ممنوع‌السفر شد. در طی این دوره، خواهرش و نوه‌اش را از دست داد؛ با این وجود او مجاز نبود که با خانواده‌اش رابطه داشته باشد.
سمیحه در ۲۶ فوریه ۱۹۹۹ در رام‌الله درگذشت.
کارلوس کلایبر ، با نام کاملِ کارل لودویگ بونیفاتسیوس کلایبر (به آلمانی: Karl Ludwig Bonifacius Kleiber) (زادهٔ ۳ ژوئیهٔ ۱۹۳۰، برلین - ۱۳ ژوئیهٔ ۲۰۰۴) رهبر ارکستر اهل اتریش با اصالتِ آلمانی بود.
کارلوس کلایبر در طول زندگی حرفه‌ایِ خود ارکسترهای فراوانی را در کشورهای مختلف رهبری کرد. او جوایز و نشان‌های بسیاری گرفت. او در اوایل دههٔ ۱۹۹۰ از رهبری ارکستر کناره‌گیری کرد و پس از آن تنها گاهی کنسرت‌های خصوصی یا خیریه را رهبری می‌کرد. کلایبر، با وجود اینکه ولعی برای رهبری ارکستر نداشت و اجراهای زیادی ندارد، از سوی همکارانش و همچنین شنوندگان اجراهایش، بسیار تحسین شده‌است. او تمایل چندانی به ضبط آثاری که اجرا کرده بود نداشت.
پدر او اریش کلایبر، از رهبران ارکستر و آهنگسازان نامدار بود. مادرش، روت گودریچ، اهل واترلو، آیووا، ایالات متحدهٔ آمریکا، بود. خانوادهٔ کلایبر در سال ۱۹۳۵ به آرژانتین مهاجرت کردند و نام «کارل» (Karl) در آن دیار به «کارلوس» تغییر یافت.
همسرش استانیسلاوا برِزووار (به اسلوونیایی: Stanislava Brezovar)، رقاص باله اهل اسلوونی بود. آن دو در دوسلدورف با هم آشنا شده بودند و ازدواج کردند. کلایبر هفت ماه بعد از همسرش درگذشت. آرامگاه این زوج در شهر «لیتیا» (Litija) در اسلوونی است. آنها یک پسر و یک دختر به نام‌های مارکو و لیلیان داشتند.
آرتور لندن (به انگلیسی: Artur London؛ زادهٔ ۱ فوریهٔ ۱۹۱۵ – درگذشتهٔ ۸ نوامبر ۱۹۸۶) نویسنده، و سیاستمدار اهل جمهوری چک و متهم در دادگاه اسلنسکی بود. او در استراوا واقع در منطقه مرزی موراویا در مرز اتریش-مجارستان در یک خانواده یهودی به دنیا آمد.
لندن سال ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۷ را در مسکو گذراند. در سال ۱۹۳۷، در طول جنگ داخلی اسپانیا، او به بارسلونا رفت و در آنجا او وارد خدمت نظامی شد، وی در کمیساریای خلق در امور داخلی که تحت کنترل وزارت کشور شوروی بود، کار می‌کرد. او پس از شکست جمهوریخواهان به فرانسه نقل مکان کرد. در جنگ جهانی دوم او در مقاومت فرانسه فعال بود، در همین ارتباط وی توسط نازیها دستگیرشده و به اردوگاه کار اجباری ماوتهاوزن فرستاده شد.
پس از جنگ، او در سوئیس زندگی کرد، اما به زودی با خانواده اش به پراگ نقل مکان کرد، جایی که او رهبر حزب کمونیست چکسلواکی شده و در سال ۱۹۴۸ معاون وزیر امور خارجه شد.
در سال ۱۹۵۱، او در چکسلواکی بازداشت شد و همزمان با متهم رودولف اسلنسکی در دادگاه اسلنسکی، یکی از چندین دادگاه‌های نمایشی که در آن زمان علیه کمونیستهای اروپای شرقی راه اندازی شد، شرکت کرد. او که به صهیونیسم، تروتسکیسم و تیتویست متهم شده، مجبور شد اعتراف کند و به زندان ابد محکوم شد. پس از محاکمه اسلنسکی، لندن با مقامات همکاری کرد و به عنوان یکی از شاهدان اصلی در سایر فرایندهای سیاسی علیه دیگر کمونیستهای چکسلواکی، مانند ادوارد گولداستوکر، جوزف پاول، اوسوالد زاوادسکی، گوستاو هوشاک، اوتاکار هرمادکو و دیگران، خدمت کرد. پس از مرگ ژوزف استالین در سال ۱۹۵۳، لندن در سال ۱۹۵۵ آزاد شد.
پس از اعاده حیثیت او در سال ۱۹۶۳، با همسرش لیز لندن، یک کمونیست فرانسوی که در مسکو با وی آشنا شده بود، به فرانسه رفت.
آرتور لندن در سال ۱۹۸۶ در پاریس در سن ۷۱ سالگی درگذشت. لیز همسرش بعداً در سال ۲۰۱۲ در سن ۹۶ سالگی درگذشت.
ورزشکاران ملی کشتی فرنگی ایران () فهرستی دربرگیرندهٔ کشتی‌گیران فرنگی کار ایرانی حاضر در مسابقات منطقه‌ای، قاره‌ای و جهانی است که توسط اتحادیه جهانی کشتی (فیلا) برگزار شده‌است.
کنت رینگ (زاده ۱۹۳۶) استاد ممتاز روانشناسی در دانشگاه کنتیکت و محقق در زمینه تجربه نزدیک به مرگ است.
کتاب "زندگی در لحظه مرگ" (به انگلیسی Life at Death) در سال ۱۹۸۰ توسط ویلیام مارو و کمپانی منتشر شد. در سال ۱۹۸۴، کتاب دوم او به نام "به سوی امگا" (به انگلیسی Heading toward Omega) منتشر شد. هر دو این کتاب‌ها دربارهٔ تجربه نزدیک به مرگ و تأثیر آن بر زندگی افراد است.Sharon L. Bass. You Never Recover Your Original Self "New York Times" August 28, 1988.
"سیاست شترمرغی" عبارتی استعاره ای است در مورد تمایل به نادیده گرفتن مشکلات و تظاهر به عدم وجود آنها; این عبارت الهام گرفته از عادت شترمرغ به فروبردن سر خود در شن و ماسه در هنگام مواجهه با خطر است.
ولادیمیر لاسکی (متولد ۸ ژوئن ۱۹۰۳ -مرگ ۷ فوریه ۱۹۵۸)، الهیدان مسیحی ارتدوکس بود که بخاطر نظریه اش بنام تئوسیس مشهور است. وی تئوسیس یا اصل وحدت را به عنوان اصل اساسی مسیحیت ارتدوکس می‌دانست.
ولادیمیر لاسکی در هشتم ژوئن سال ۱۹۰۳ میلادی در شهر گوتینگن آلمان زاده شد. پدرش، نیکلای لاسکی، در شهر سنت پتزربورگ، استاد فلسفه بود.History of Russian Philosophy By N.O. Lossky section on V. Lossky وی عمیقاً دچار تحولات عمیقی شد زمانی که به محکمه ای شهادت داد که منجر به اجرای حکم برای بنیامین قدیس پترزبورگ توسط شوروی‌ها شد. وی در ۱۹۲۰ در دانشکده هنرهای پتروگراد ثبت نام کرد؛ ولی وی و پدرش در سال ۱۹۲۲ از شوروی تبعید شدند. وی تحصیلاتش را از ۱۹۲۲ تا ۱۹۲۶ در پراگ ادامه داد؛ و در سال ۱۹۲۶ در رشته فلسفه قرون وسطی از دانشگاه پاریس فارغ‌التحصیل شد.Maryse Dennes, art. " Lossky, Vladimir ", "Dictionnaire des théologiens et de la théologie chrétienne", Bayard - centurion, 1998, p.290.»
کلایبِر یک نام خانوادگی‌ست. افراد شاخص با این نام از این قرارند:
کربی مَلزرد (به انگلیسی: Kirkby Malzeard؛ تلفظ: BBC Pronouncing Dictionary of British Names (1983), Oxford University Press ) یک روستا و محله مدنی در بریتانیا است که در یورک‌شر شمالی واقع شده‌است.
کربی ملزرد ۸۳۷ نفر جمعیت دارد.
آرگیل (به انگلیسی: Argyll؛ تلفظ: ) یک منطقهٔ مسکونی در بریتانیا است که در اسکاتلند واقع شده‌است.
اکبرآباد روستایی در دهستان زیدآباد بخش زیدآباد شهرستان سیرجان استان کرمان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۶۲۰ نفر (۱۸۶خانوار) بوده‌است.
حسین‌آباد عبدالله روستایی در دهستان محمودآبادسید بخش زیدآباد شهرستان سیرجان استان کرمان است.
بر پایهٔ سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۷۸۳ نفر (۲۲۰ خانوار) بوده‌است.
جرج پلیمپتن (؛ – ) یک روزنامه‌نگار، نویسنده، هنرپیشه، استاد دانشگاه و فیلم‌نامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "ویل هانتینگ خوب"، "سرخ‌ها"، "داوطلبان"، "آخرین روزهای دیسکو" و "ایکوالایزر" اشاره کرد.
ابراهیم‌آباد روستایی در دهستان ملک‌آباد بخش گلستان شهرستان سیرجان استان کرمان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۷۷۳ نفر (۲۴۱خانوار) بوده‌است.
کفریز روستایی در دهستان ملک‌آباد بخش گلستان شهرستان سیرجان استان کرمان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۷۱۷ نفر (۲۱۱خانوار) بوده‌است.
گریسون کیلر (؛ زادهٔ ) یک مجری رادیو، نویسنده، صداپیشه، هنرپیشه، فیلم‌نامه‌نویس، تهیه‌کننده تلویزیونی، و طنزنویس اهل ایالات متحده آمریکا است.
کهن‌شهر علیا روستایی در دهستان نجف‌آباد بخش مرکزی شهرستان سیرجان استان کرمان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۶۸۴ نفر (۲۰۵خانوار) بوده‌است.
کهن‌شهر سفلی روستایی در دهستان نجف‌آباد بخش مرکزی شهرستان سیرجان استان کرمان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۳۴۵ نفر (۱۰۰خانوار) بوده‌است.
فیروزه روستایی در دهستان شریف‌آباد بخش مرکزی شهرستان سیرجان استان کرمان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۶۴۹ نفر (۲۰۱خانوار) بوده‌است.
لهستان کنگره یا پادشاهی لهستان یک موجودیت سیاسی بود که به عنوان کشور مستقل لهستان در سال ۱۸۱۵ توسط کنگره وین ایجاد شد. این کشور تا سال ۱۸۳۱ به عنوان یک اتحاد شخصی تحت سلطنت تزار روسیه بود. از این سال به بعد استقلال این کشور در عمل از میان رفت و به عنوان جزئی از روسیه اداره می‌شد. در جریان جنگ جهانی اول، قدرت‌های مرکز حکومت لهستان را با نایب‌السلطنگی لهستان جایگزین کردند که تا سال ۱۹۱۸ برقرار ماند. بعد از آن لهستان مجدداً استقلال خود را بازیافت و جمهوری دوم لهستان تشکیل شد.
ریک برنز (؛ زادهٔ ۱۹۵۵ میلادی) یک نویسنده و مستندساز اهل ایالات متحده آمریکا است.
او برادر کوچکتر کن برنز است.
جافری وارد (؛ زادهٔ ) یک نویسنده، تاریخ‌نگار و فیلم‌نامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا است.
او بابت آثارش، تاکنون برندهٔ ۷ جایزه امی شده‌است.
پسوجان روستایی در دهستان پاریز بخش پاریز شهرستان سیرجان استان کرمان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۵۶۴ نفر (۱۸۱خانوار) بوده‌است.
کران روستایی در دهستان سعادت‌آباد بخش پاریز شهرستان سیرجان استان کرمان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۵۳۳ نفر (۱۸۳خانوار) بوده‌است.
جنگ داخلی () یک مینی‌سریال مستند آمریکایی دربارهٔ جنگ داخلی آمریکاست که نخستین بار در پنج شب متوالی از ۲۳ تا ۲۸ سپتامبر ۱۹۹۰ از شبکهٔ تلویزیونی پی‌بی‌اس پخش شد.
این سریال حدود ۴۰ میلیون بیننده داشت که آن را پربیینده‌ترین برنامهٔ پی‌بی‌اس در تمام اعصار نمود.
جنگ داخلی در بانک اطلاعات اینترنتی فیلم‌ها (IMDb)
قاسم‌آباد روستایی در دهستان ملک‌آباد بخش گلستان شهرستان سیرجان استان کرمان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۴۹۸ نفر (۱۴۹خانوار) بوده‌است.
جلال‌آباد روستایی در دهستان شریف‌آباد بخش مرکزی شهرستان سیرجان استان کرمان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۴۷۴ نفر (۱۵۵خانوار) بوده‌است.
بلگریو اسکوئر () یکی از بزرگترین و وسیع‌ترین میادین بازمانده از قرن نوزدهم در شهر لندن است. این میدان گل سرسبد منطقهٔ بلگریویاست و در دهه‌های ۱۸۲۰ ساخته شد.
امروز ساختمان بسیاری از سفارت‌ها در آنجا قرار دارد.
دارینوئیه روستایی در دهستان زیدآباد بخش زیدآباد شهرستان سیرجان استان کرمان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۴۷۲ نفر (۱۴۳خانوار) بوده‌است.
کیمیاگر تمام‌فلزی یک فیلم فانتزی تاریک علمی–تخیلی ژاپنی به کارگردانی فومیهیکو سوری است که بر پایه مجموعه مانگا ژاپنی به همین نام و اثر هیرومو آراکاوا ساخته شده‌است. چهار جلد اولیه داستان اصلی را پوشش می‌دهد. از بازیگران آن می‌توان به ریوسوکه یامادا، هوندا سوباسا و فوجیئوکا تاتسوئُو اشاره کرد. "کیمیاگر تمام‌فلزی،" توسط برادران وارنر در تاریخ ۱ دسامبر ۲۰۱۷، در کشور ژاپن به نمایش در آمد.
دراب‌آباد روستایی در دهستان زیدآباد بخش زیدآباد شهرستان سیرجان استان کرمان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۱۲۳ نفر (۴۲خانوار) بوده‌است.
نعمت‌آباد دختران روستایی در دهستان زیدآباد بخش زیدآباد شهرستان سیرجان استان کرمان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۲۳۲ نفر (۷۱خانوار) بوده‌است.
نجمی‌آباد روستایی در دهستان زیدآباد بخش زیدآباد شهرستان سیرجان استان کرمان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۲۹۸ نفر (۸۲خانوار) بوده‌است.
باباحاجی روستایی در دهستان زیدآباد بخش زیدآباد شهرستان سیرجان استان کرمان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۱۳۴ نفر (۴۱خانوار) بوده‌است.
مبارکه روستایی در دهستان محمودآبادسید بخش زیدآباد شهرستان سیرجان استان کرمان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۴۶۳ نفر (۱۳۳خانوار) بوده‌است.
تلمبه گوئینی‌ها روستایی در دهستان محمودآبادسید بخش زیدآباد شهرستان سیرجان استان کرمان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۲۷۹ نفر (۷۰خانوار) بوده‌است.
بیدلوک روستایی در دهستان بلورد بخش بلورد شهرستان سیرجان استان کرمان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۲۱ نفر (۹خانوار) بوده‌است.
بیدلوک نام مکانهای زیر است:
بیدوئیه روستایی در دهستان بلورد بخش بلورد شهرستان سیرجان استان کرمان ایران است.
درگیرا روستایی در دهستان بلورد بخش بلورد شهرستان سیرجان استان کرمان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۳۸ نفر (۱۲خانوار) بوده‌است.
ماکسیما یک شخصیت خیالی در کتاب‌های کامیک آمریکایی منتشر شده توسط دی‌سی کامیکس است. این شخصیت توسط نویسنده راجر استرن و طراح جرج پرز خلق شده‌است؛ که برای اولین بار در شمارهٔ ۶۴۵ از مجموعه "اکشن کامیکس" (سپتامبر ۱۹۸۹) معرفی شد.
"ماکسیما" بزرگترین فرزند در خاندانی سلطنتی از سیاره آلمراک است. او برای رسیدن به آرزوی خود یعنی تبدیل شدن به یک رهبر و فرار از خواسته‌های خانواده‌اش به عضویت در آکادمی کروسیبل درآمد، و در نهایت سیاره آلمراک را به منظور یافتن همسری مناسب و بچه‌دار شدن برای کمک به توسعه جمعیت در این سیاره ترک کرد. او حتی نامزدش اولترا را برای رسیدن به این هدف ترک کرد؛ و در نتیجه او شخصیت ابرقهرمان سوپرمن را به عنوان همسری مناسب انتخاب کرد که از لحاظ ژنتیکی با او سازگار بود. اما با وجود زیبایی و قدرتی که ماکسیما در اختیار داشت، سوپرمن به دلایل مختلف (مانند اینکه علاقه‌ای به پدر شدن ندارد) پیشنهاد وی را رد کرد. در نتیجه ماکسیما به خشم آمد و تبدیل به یکی از دشمنان سوپرمن گشت. او بعدها به‌طور اتفاقی با شخصیت ابرتبهکار برین‌نیاک کار می‌کرد که سیاره آلمراک را توسط سیارهٔ مصنوعی وارلرد از بین برده بود. او سپس بر ضد برین‌نیاک شد و به ابرقهرمان‌های زمینی برای شکست وی کمک کرد و متعاقباً به دلایل خود به تیم تجدید شده لیگ عدالت پیوست.
سوباسا هوندا (زادهٔ ۲۷ ژوئن ۱۹۹۲) یک هنرپیشه و مدل اهل کشور ژاپن است. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته می‌توان به "کیمیاگر تمام‌فلزی" اشاره کرد.
کلک فیلمی محصول سال ۲۰۰۰ و به کارگردانی پریادارشان است. در این فیلم بازیگرانی همچون آکشی کومار، سونیل شتی، پارش راوال، تابو، گلشن گروور، کولبوشان کارباندا، اوم پوری، آسرانی، کاشمیرا شاه، نامراتا شیرودکار، موکش خانا، مشتاق خان ایفای نقش کرده‌اند. این فیلم یکی از 250 فیلم برتر دنیاست و جزو معروفترین آثار کمدی هندی محسوب می شود.
ادوارد اِلریک که معمولاً تحت نام خودمانی اِد شناخته می‌شود، یک شخصیت خیالی و قهرمان اصلی داستان در مجموعه مانگا و انیمه ژاپنی "کیمیاگر تمام‌فلزی" است که توسط هیرومو آراکاوا خلق شده‌است. ادوارد با لقب "کیمیاگر تمام‌فلزی" جوانترین کیمیاگر دولتی در تاریخ کشور خیالی آمستریس به‌شمار می‌رود. به علت «قانون تبادل برابر» در کیمیاگری، پای چپ او در تلاشی ناکام در فرایند زنده‌سازی مادر فوت شده‌اش قطع می‌شود، و سپس دست راستش نیز در ازای بازگرداندن روح برادرش قربانی می‌شود. اعضای از دست رفته ادوارد با اندام ساختگی بسیار پیشرفته‌ای به نام اُتومِیل جایگزین می‌شود. او و برادر کوچکترش آلفونسو، که بدن خود را به طور کامل از دست داده و تنها روحش درون یک زره قرار دارد، جهان را در جستجوی سنگ فلاسفه و به امید احیای بدن‌هایشان کاوش می‌کنند. ادوارد در رسانه‌های دیگر مرتبط با این سری شامل بازی‌های ویدئویی، اووی‌ای و لایت نوول ظاهر شده‌است.
بازیکن۴۲۰ فیلمی محصول سال ۲۰۰۰ و به کارگردانی نیراج وورا است. در این فیلم بازیگرانی همچون آکشی کومار، ماهیما چودری، گلشن گروور، آلوک نات، آنتارا مالی، سودهانشو پاندی، موکش ریشی ایفای نقش کرده‌اند.این فیلم هفتمین قسمت از سری فیلم‌های بازیکن است.
به خاطر فیلم آقای ۴۲۰ معمولاً به افراد حقه‌باز در هند ۴۲۰ هم می‌گویند.
اجنبی فیلمی محصول سال ۲۰۰۰ و به کارگردانی عباس-مستعان است. در این فیلم بازیگرانی همچون بابی دئول، آکشی کومار، کارینا کاپور، بیپاشا باسو، جانی لور، دالیپ تاهیل و شارات ساکسنا ایفای نقش کرده‌اند.
تاداتوشی آکیبا (انگلیسی: 秋葉 忠 利 ,Akiba Tadatoshi،)؛ (زاده: آراکاوا، توکیو ۳ نوامبر۱۹۴۲) ریاضی‌دان، استاد دانشگاه، و سیاست‌مدار اهل ژاپن است و از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۱۱ شهردار شهر هیروشیما ژاپن بود.
او در رشته ریاضی از دانشگاه توکیو فارغ‌التحصیل شد، در سال ۱۹۶۶ استادیار دوره کارشناسی و در سال۱۹۶۸ موفق به اخذ کارشناسی ارشد در رشته ریاضی شد. وی برای ادامه تحصیل به مؤسسه فناوری ماساچوست رفت و زیر نظر جان میلنور به تحصیلات خود ادامه داد و در سال ۱۹۷۰ دکترای خود را در ریاضیات کسب کرد. وی سپس در دانشگاه‌های مختلف آمریکا و ژاپن تدریس کرد از جمله در دانشگاه استونی بروک (۱۹۷۰)، دانشگاه تافتس (۱۹۸۶–۱۹۷۲) و دانشگاه هیروشیما شودو (۱۹۸۶–۱۹۹۷). تحقیق او بر روی توپولوژی (ریاضی) تحلیل موضعی بود، ضمن این که به هموتوپی هم علاقه‌مند بود یعنی هنگامیکه یکی از دو تابع پیوسته از یک فضای توپولوژیک بتوانند به‌طور پیوسته تغییر شکل دهند و به دیگری تبدیل شود یک هموتوپی بین دو تابع جبری شکل می‌گیرد.
به عنوان عضو حزب سوسیال دموکرات، او در مجلس نمایندگان انتخاب شد و از سال ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۹ نماینده مجلس بود. تاداتوشی در ماه فوریه سال ۱۹۹۹ به عنوان شهردار هیروشیما در صدر هیئت رئیسه انتخاب شد و در سال ۲۰۰۳ و همچنین در آوریل ۲۰۰۷ دوباره در این سمت انتخاب گردید.
‌او در زمره شهرداران صلح بود. در حالیکه در امور شهرداری فعال بود در سازمان‌های صلح‌طلب فعالیت می‌کرد و به عنوان رئیس هیئت در کنفرانس‌های جهانی شرکت داشت. هدف کمیته بین‌المللی ۲۰۲۰ که در سال ۲۰۰۳ برگزار گردید، از بین بردن جنگ‌افزار هسته‌ای بود، تاداتوشی در این کنفراس به عنوان «شهردار صلح» شناخته شد و جایزه جهانی شهروندی را از «بنیاد صلح» هسته‌ای در سال ۲۰۰۴، دریافت کرد «جایزه‌شان مکبراید» را از دفتر بین‌المللی صلح در سال ۲۰۰۶ به وی داده شد و برنده جایزه آینده هسته‌ای از بنیاد فرانتس مول در سال ۲۰۰۷ شد. او همچنین طرفدار لغو جنگ‌افزار هسته‌ای بود و از منتقدین جورج دابلیو بوش به‌شمار می‌رفت. وی همچنین از ماه مه سال ۲۰۰۷ به عنوان مشاور در شورای آینده جهان انتخاب شد.
در سال ۲۰۰۷ او جایزهٔ آینده هسته‌ای را در خصوص راه حل‌ها دریافت کرد.
او در سال ۲۰۰۸ جایزه شهردار جهانی را برای مدت طولانی به خود اختصاص داد، اما موفق نشد رکورد مشابه شهردار کیپ تاون، هلن زیل در آفریقای جنوبی را به دست آورد
در ۲۱ ژانویه ۲۰۱۰، او در جلسه هفتمین کنفرانس شهرداری‌های ایالات متحده به عنوان سخنران مهمان ویژه شرکت کرد و در این جلسه که در کاخ سفید برگزار شد با باراک اوباما رئیس‌جمهور ایالات متحده دیدار کرد. او تا کنون تنها ۴ بار شهردار هیروشیما است که رسماً به اندازه یک رئیس‌جمهور خدمت کرده‌است.
تاداتاشی در ماه اوت ۲۰۱۰ جایزه رامون ماگسای سای را برای حمایت از خلع سلاح هسته‌ای دریافت کرد و در آوریل ۲۰۱۳، مدال صلح اتو هان از انجمن سازمان ملل متحد آلمان (DGVN) را از شهردار و فرمانداری برلین دریافت نمود.
فرانکلین رودولف انکرسمیت (؛ زادهٔ دیفنتر هلند) فیلسوف، تاریخ‌نگار، و استاد دانشگاه اهل پادشاهی هلند است. انکرسمیت استاد تاریخ فکری و تاریخ نظری در دانشگاه خرونینگن هلند است.
وی تحصیلات خود را ابتدا در رشته‌های فیزیک و ریاضیات در شهر لیدن به مدت سه سال آغار کرد و پس از خدمت در ارتش تحصیلات خود را در زمینهٔ تاریخ و فلسفه در دانشگاه خرونینگن ادامه داد. وی در سال ۱۹۸۱ میلادی از پایان‌نامهٔ دکتری خود با عنوان "منطق روایی: تحلیلی معناشناختی" از زبان مورخان در دانشگاه خرونینگن دفاع کرد.
انکرسمیت در سال ۱۹۸۶ میلادی به عضویت در فرهنگستان سلطنتی هنر و علوم هلند منصوب‌شد. او تا سال ۲۰۱۷ سردبیر مجلهٔ "فلسفهٔ تاریخ" بود که پیش‌تر توسط خود او بنیان شده بود و در پی ترویج رهیافتی فلسفی در تاریخ‌نگاری بود.
انکراسمیت در سال ۱۹۹۲ میلادی به رتبهٔ استادی در رشته فلسفهٔ تاریخ و تاریخ فکری در دانشگاه خرونیگن ارتقاء یافت. زمینه‌های مورد علاقهٔ وی در کنار فلسفۀ تاریخ، شامل حوزه‌های تاریخ سیاسی، زیبایی شناسی و حافظهٔ تاریخی است. در آثار وی با موضوعاتی همانند بازنمایی زیبایی‌شناسانه، تاریخی و سیاسی همواره مفهوم بازنمایی نقشی اساسی دارد. وی تا کنون ۱۵ عنوان کتاب منتشر ساخته که برخی از آن‌ها به زبان‌هایی مانند انگلیسی، آلمانی، پرتغالی، اندونزیایی، لهستانی، مجاری، چکی، روسی و چینی ترجمه شده‌است. انکرسمیت تا کنون بیش از ۲۵۰ عنوان مقاله علمی تألیف کرده و عضو هیئت تحریریه نشریات متعددی در زمینه تخصصی‌اش است. وی در سال ۲۰۱۰ بازنشسته و در همان سال توسط ملکهٔ هلند به عنوانِ اعضای اصلی اعطای نشان ناسائوی نارنجی منصوب شد. در سال ۲۰۱۱ دکترای افتخاری از دانشگاه گنت در بلژیک به او اعطا شد و در همان سال نیز به عضویت آکادمی اروپا درآمد.
بله، منم عاشق شدم فیلمی محصول سال ۲۰۰۲ و به کارگردانی دارمش دارشان است. در این فیلم بازیگرانی همچون آبیشک باچان، کاریسما کاپور، آکشی کومار، سیمونه سینگ، هیمانی شیوپوری، شاکتی کاپور، موهنیش باهل، دالی بیندرا، قادرخان ایفای نقش کرده‌اند.
طالبی (منسوب به "طالب") یک نام خانوادگی است. افراد شاخص با این نام از این قرارند:
یک رابطه: زنجیر عشق یا پیوند عاطفه‌ها فیلمی محصول بالیوود سال ۲۰۰۱ و به کارگردانی سونیل دارشان است. در این فیلم بازیگرانی همچون آمیتاب باچان، آکشی کومار، راکهی گولزار، جوهی چاولا، کاریسما کاپور، موهنیش باهل ایفای نقش کرده‌اند.
میان‌چسب یا مزوگلی () ماده‌ای شفاف، غیر زنده، و ژله‌مانند است که بین دو لایه یاخته‌ای بافت پوششی بدنه گزنده‌تباران و اسفنج‌های دریایی قرار دارد. این ماده بین برون‌پوست و درون‌پوست جای گرفته‌است.
به‌طور دقیق‌تر، واژه میان‌چسب برای اشاره به بافتی که در عروس‌های دریایی یافت می‌شود و به عنوان اسکلت آب‌ایستا (هیدرواستاتیک) عمل می‌کند، استفاده می‌شود. برای بافت مشابه در اسفنج‌ها بیشتر از واژه مزوهیل استفاده می‌شود.
محتوای میان‌چسب بیشتر آب است. غیر از آب چند ماده دیگر از جمله پروتئین‌های الیافی مانند کلاژن و هپاران سولفات پروتئوگلیکان در آن وجود دارد. میان‌چسب بیشتر بی‌سلولی است، اما در گزنده تباران و شانه‌دارتباران رشته‌های ماهیچه‌ای و عصبی از آن عبور می‌کنند.
کلمبیا () که با نام‌های نونا و هادسون‌لند نیز شناخته می‌شود، یکی از ابرقاره‌های قدیمی زمین بود که گمان می‌رود بین ۲۵۰۰ تا ۱۵۰۰ میلیون سال پیش در دوران پیشین‌زیستی دیرینه وجود داشته‌است.
ابرقاره کلمبیا از دو بخش کراتونی تشکیل شده بود که هسته قاره‌های لورنتیا، بالتیکا، سپر اوکراین، سپر آمازون، استرالیا و همچنین احتمالاً قاره‌های سیبری، چین شمالی و کراتون کالاهاری را پدیدآورده بودند.
شواهد وجود ابرقاره کلمبیا بر پایه مطالعات و داده‌های زمین‌شناسی و دیرینه‌مغناطیس‌شناسی است.
ارسلان مظفر بن عبدالله بساسیری، مُکَنّیٰ به ابوالحارث از امیران نامدار ترک در اواخر دوران تسلط آل‌بویه بر عراق بود. او با قیامی عظیم که به دستیاری یاران خود در عراق به راه انداخت، واسط، موصل و بغداد را گرفت، خلیفه و وزیرش را از بغداد بیرون کرد و محبوس ساخت و شعار علویان را که رایات سفید بود به جای درفش عباسیان برافراشت و دستور داد تا بر منبرها، آل علی را ستودند و در مساجد، به آئین تشیع در اذان «حی علی خیر العمل» گفتند. این قیام به لحاظ درگیری‌های داخلی‌ای که در قلمرو اصلی خلافت روی داد و نقش بالقوه شیعیان در آن و نیز مبارزه بر سر قدرت بین ترکان، حائز اهمیت و در خور توجه است و تلنگری بود بر کنار رفتن خلافت از عرصهٔ قدرت و احتیاج وافر آن به یک قدرت پشتیبان و در حقیقت خارج شدن قدرت از دست خلافت عباسی و باقی ماندن اسمی آن بر عرصه قدرت.
ابوالحارث ارسلان از امیران معروف ترک در پایان عصر آل‌بویه بود. او در واقع برده‌ای ترک بود. شهرت بساسیری را از آن روی نوشته‌اند که نخستین سرور او یکی از بزرگان فسا بود و در زبان عربی، منسوب بدان شهر، فسوی خوانده می‌شود. این گمان ادامه یافته و گفته‌اند که فارسیان در نسبت به آن شهر فساسیری (و در عربی بساسیری) بکار می‌برند. قاضی نورالله شوشتری می‌افزاید که چون فسا از نواحی گرمسیری فارس است، با حذف بخشی از واژه گرمسیر، ترکیب بساسیری بدست آمده و در تعیین نسبت افراد به آن شهر، بکار می‌رود. بعضی از مؤلفان، از جمله مؤلف کتاب «ریحانه الادب» به استناد نوشته غیاث الدین خواندمیر در کتاب «حبیب السیر» معنی نام بساسیری را رئیس و امیر شهر بسا (فسا) معرفی می‌کند. همچنین در برخی منابع از او با لقب (مظفر) یاد کرده‌اند و در بعضی دیگر به خاطر مرابطه با مستنصر فاطمی وی را ارسلان مستنصری نام نهادند.
از گزارش ابن‌اثیر بر می‌آید که بساسیری از حدود سال ۴۲۴ هجری قمری به عنوان یکی از امرای ترک مطرح بوده‌است. او مولای (غلام) بهاءالدوله دیلمی بود، و بعدها به عالی‌ترین درجات ارتقا یافت. ابن‌اثیر در گزارش حوادث سال ۴۲۵ هجری می‌نویسد که در این سال، ثابت بن علی از مزیدیان با برادر خود دبیس بن علی درگیر شد و از بساسیری کمک خواست. در همین سال، بساسیری مأمور حفاظت از بخش غربی بغداد در برابر دست درازی عیاران شد. سال‌های بعد، در خدمت امیران آل‌بویه بغداد بود و نخست به جلال الدوله و سپس به عمادالدوله ابوکالیجار و سرانجام به ملک رحیم خدمت کرد و در سال ۴۴۴ هجری به زمان همین امیر بصره را تصرف کرد. او را همچنین از موالی ابوعلی نحوی فارسی دانسته‌اند. در زمان پادشاهی جلال‌الدوله، در نبردهایی که پادشاه با خواهرزاده‌اش ابوکالیجار و عُقَیلیان موصل داشته‌است، از بساسیری یاد شده‌است. در پادشاهی ملک رحیم که دوره نابسامانی‌های پیاپی ناشی از بی‌انضباطی سپاهیان ترک بغداد، کشاکش میان سنّیان و شیعیان در پایتخت خلافت، مطامع عُقَیلیان و آل بویه برای دست یافتن به تاج و تخت، غارتگری‌های قبایل تازی و کُرد، و سرانجام مداخله طغرل بیگ، سلطان سلجوقی، در امور بین‌النهرین بود، بساسیری تأثیر بسزایی داشت. برای مثال در سال ۴۴۱ هجری قمری «انبار» را از قِرواش عُقیلی گرفت و در سال ۴۴۴ هجری «بصره» را از برادر ملک رحیم ستاند، در سال ۴۴۵ هجری قمری ضد راهزنان عرب و کُرد در "بوازیج" اقدام کرد، و «دُبَیس» شیعی مَزْیَدی را که در جامعان (بعدها حلّه) گرفتار حمله بنی خَفاجه شده‌بود، یاری نمود؛ بَوازیج (بوازیج المَلِک)، شهری کوچک و قدیمی در شمال عراق، در ولایتِ موصل، واقع در ساحل راست رودخانه زاب کوچک و در جانب شرقی رود دجله می‌باشد. بساسیری در سال ۴۴۶ هجری قمری از عهده فرونشاندن شورش ترکان بغداد برنیامد. این شورش، غارت و قحطی و هجوم سپاهیان قُریش عُقیلی موصلی به "بَرَدان" را در پی داشت که در طی آن شتران و اسبان را از اصطبل‌های وی ربودند. در شعبان همان سال قریش، انبار را که تیول بساسیری بود باز پس گرفت، و با بُریدن از آل‌بویه، به نام طغرل بیگ خطبه خواند. در محرم سال ۴۴۶ قمری، سپاهیان بغداد بر وزیر ملک رحیم که حقوق آنان را نمی‌پرداخت؛ شورش کردند. بساسیری به دارالخلافه رفت و کوشید وزیر را که پنهان شده‌بود بیابد. سرانجام وزیر از نهانگاه بیرون آمد و با فروش اموال خود پول لازم برای پرداخت حقوق سپاهیان را فراهم نمود.
آورده‌اند که بساسیری مملوک بهاءالدوله پسر عضدالدوله بویه‌ای شد و در دستگاه او پیشرفت کرد. در منابع تاریخی ظاهراً نخستین بار در حوادث سال ۴۲۵ هجری قمری / ۱۰۳۴ میلادی از بساسیری یاد شده‌است و گفته‌اند که در جنگی علیه دُبیس بن علی شرکت کرد و آنگاه خلیفه او را به علت لیاقت و دور اندیشی‌اش به شحنه غرب بغداد گماشت که عیاران آنجا را غارت می‌کردند و کسی نمی‌توانست حریفشان شود. بساسیری یک دهه بعد در کشمکش‌های پی‌درپی میان جلال‌الدوله و مخالفانش به ویژه بارِس طُغان از امیران ترک بغداد، طرف امیر بویه را گرفت و به علت توانمندی‌ها و پیروزی‌هایش، نزد او جایگاهی ارزشمند یافت. وقتی که ملک رحیم بویه‌ای حاکم عراق شد، بساسیری را به جانشینی خود برگماشت. وی در این مقام با برخی از خاندان‌های قدرتمند عرب عراق مانند بنی عقیل و بنی مزید درگیری‌ها داشت و انبار و دزددار و برخی از نواحی واسط را از آن‌ها گرفت و به زمین‌های خود در عراق و جنوب ایران افزود و آنگاه که به فرمان ملک رحیم، بصره را از دست ابو علی پسر ابو کالیجار بویه‌ای خارج نمود، امیری آنجا را نیز به او داد. از این رو بساسیری قدرت و نفوذ بسیار یافت؛ و بر بسیاری از منابر عراق و خوزستان نامش ذکر می‌شد و چنان بر کارها مسلط بود که خلیفه القائم بدون فرمان او کاری انجام نمی‌داد.
با این حال زمینه‌ها و عوامل شورش بساسیری علیه عباسیان از همین ایام و به دلیل بد رفتاری ابن مسلمه وزیر خلیفه و به ویژه طرفداری او از اهل سنت بغداد ضد شیعیان کَرخ، به تدریج آماده می‌شد. چنان‌که دبیس بن مزید از امیران شیعی بغداد هم در قلمرو خویش چند روزی نام خلیفه را حذف نمود. درگیری‌های دو فرقه در بغداد شدت یافت و کردها و اعراب بدوی هم از این کشمکش‌ها سود برده و ظاهراً با پشتیبانی غُزها که تازه از راه می‌رسیدند به چپاول روستاها پرداختند و با آن که بساسیری با شجاعت به مقابله برخاست، نتوانست همه را سرکوب کند. گزارش حملهٔ بساسیری به دارالخلافه را، دیگر نویسندگان تأیید نکرده‌اند و ابن اثیر تصریح کرده‌است؛ زمانی که طغرل به بغداد رسید، نورالدوله دبیس بود. در همان وقت، ابوالحسن سعید بن نصر، کاتب بساسیری را گرفتند و اموالش را مصادره کردند. به گفته موید، پیش از رسیدن طغرل به بغداد، او نامه‌هایی به عمیدالملک کندری، وزیر طغرل، بساسیری و لشکر بغداد نوشت، که گویا مشتمل بر گرایش و دعوت آنان به سمت فاطمیان بود. این نامه‌ها به مقصد نرسید و چون بساسیری به رحبه رفت، نامه دیگر موید را دریافت کرد و خشنود و امیدوار شد و تعهد کرد که اگر مستنصر فاطمی او را یاری کند، غُزها را بیرون می‌کند و عراق را برای فاطمیان می‌گشاید؛ بنابراین، به نظر می‌رسد که ارتباط مستقیم بساسیری با مستنصر، پس از خروج وی از بغداد و واسط بوده‌باشد.
نخستین ردپایی که از طغرل در تاریخ سیاسی سلجوقیان پدیدار گشته را می‌توان در نگارش نامه‌ای از طغرل به همراه یبغو و داوود، به ابوالفضل سوری دانست، که در آن با تقاضای میانجی‌گری بین آنان و مسعود غزنوی و شرح وضعیت ناگوار خود، ولایت نسا و فراوه را در ازای ارسال یکی از سران خود به عنوان گروگان، از مسعود غزنوی درخواست نمودند. آنان همچنین متعهد گشتند که جلوی تاخت و تاز ترکمانان عراقی و خوارزمی را گرفته و از سر برآوردن شورشیان در بلخان کوه، دهستان و اطراف خوارزم و جیحون جلوگیری نمایند. پس از انجام این نامه‌نگاری و مجموعه حوادث و جنگی که در واکنش مسعود غزنوی به درخواست سلجوقیان به سال ۴۲۶ هجری/ ۱۰۳۴ میلادی در نزدیکی نسا رخ داد، این شهر به نام طغرل قرار گرفت. عده‌ای نیز این سال را مصادف با فتح نیشابور و سرخس توسط طغرل و چغری می‌دانند. در سال ۴۲۹ هجری/ ۱۰۳۷ میلادی، نبرد دیگری میان قوای سلجوقی و غزنوی در نزدیکی سرخس رخ داد که به شکست سخت غزنویان، برتری نظامی سلجوقیان در خراسان و انحطاط لشکر غزنوی در برابر آنان منجر شد. پس از این واقعه، سلجوقیان در سال ۴۲۹ هجری/ ۱۰۳۷ میلادی طغرل را به ریاست خویش برگزیدند و به نام او به عنوان نخستین سلطان سلجوقی خطبه خوانده‌شد.
پس از گذر چند سال، ابراهیم ینال، برادر ناتنی طغرل، نیشابور را به وسیلهٔ دویست سوار و انجام رایزنی‌هایی، فتح کرد و در نخستین جمعهٔ پس از ورود به نیشابور، در مسجد جامع، به نام طغرل خطبه خواند و مدتی بعد نیز، طغرل در میان استقبال بزرگان نیشابور وارد آن شهر شد و پس از اقامت در باغ شادیاخ، بر تخت سلطنت مسعود غزنوی تکیه زد. برخی نیز تاریخ این حوادث را مصادف با سال ۲۹ / ۱۰۲۸ میلادی می‌دانند. پس از وقوع دو جنگ که هر کدام از طرفین درگیر، توانستند در یکی از آن‌ها پیروز شوند، مسعود پس از تجهیز و آماده‌سازی نیروهای خود در هرات به سال ۴۳۱ هجری به منظور مقابله با ترکمانان، این شهر را ترک گفته و در تعقیب طغرل، به نواحی طوس، باورد و نسا رفت اما طغرل موفق به فرار شد. سلطان مسعود، زمستان سال ۴۳۱ هجری را در نیشابور سپری کرد و سپس در جهت دستیابی به طغرل از آن شهر خارج شد. شدیدترین و مهم‌ترین نبرد طرفین در دندانقان و در سال ۴۳۱ هجری صورت گرفت که در طی آن لشکر غزنوی به علل مختلف از جمله:
از گزارش ابن اثیر برمی‌آید که ترکان بغداد با توجه به میل ابن مسلمه که می‌خواست آل‌بویه را به دست غزها نابود کند، به طغرل و سپاهش روی خوش نشان ندادند و کمی بعد که عامهٔ بغداد بر سپاه طغرل شوریدند، سلطان به سرکوب و مصادرهٔ اموال ملک رحیم و ترکان مشغول شد. نورالدوله دُبیس هم بر اثر فشار طغرل، بساسیری را از خود راند. در حقیقت، موضوع دُبیس بن مزید و قریش بن بدران در قیام بساسیری، سخت متغیر بود و اینان چند بار به بساسیری پیوستند و باز او را رها کردند و به فرمان طغرل شدند.
گزارش برخی منابع دربارهٔ روابط بساسیری با مصر پس از آغاز خروج وی نیز متناقض می‌نماید. گزارش ابن صیرفی به‌طور مبهمی حاکی از آن است که بساسیری می‌خواست شخصاً به مصر برود و بلکه به آنجا رفته و یازوری، وزیر مصر هم، موید فی‌الدین را با اموالی با او همراه کرده‌است، تا به جنگ طغرل و خلیفه در بغداد برود. بعدها رشیدالدین تصریح کرده‌است که بساسیری از نزد دبیس بن مزید فرار کرد، به مصر رفت و متعهد شد که عباسیان را نابود کند. آنگاه با پشتیبانی مصریان، به سوی بغداد برگشت. مقریزی گفته‌است که بساسیری را به رغم درخواستش، به مصر نمی‌پذیرفتند. اما در سال ۴۴۸ هجری قمری، اموال زیادی توسط موید برای وی ارسال کردند، تا به جنگ با غزها و فتح عراق بپردازد؛ حتی مستنصر حکومت رحبه را نیز به وی داد. گفته‌اند: «این اموال به قدری بود که خزانهٔ مصر خالی شد.» موید با آن اموال و لشکریان از مصر آمد و به رحبه رسید و از سپاهیان بساسیری بیعت گرفت و آن مال‌ها را بخش کرد و خلعت و عهد مستنصر را به بساسیری داد. مستنصر در آن نامه بساسیری را بسیار محترم داشته و پیشوایی هواداران فاطمیان در عراق برای جنگ با عباسیان را به او داده‌است. البته تمایل بساسیری به فاطمیان هم زمینه‌هایی داشت؛ چه او از موالی بویه و از سرداران آنان بود و به تشیع گرایشی داشت و با مردم خوش رفتاری داشت، جوانمردی بسیار می‌کرد و همین معنی، دشمنی خلیفه و وزیر را با او برمی‌انگیخت. گفتنی است که هم‌زمان با قیام بساسیری، بنی خفاجه در سقایع و عین التمر، به رغم دشمنی با بساسیری، خطبه به نام مستنصر فاطمی خواندند و در یمن هم ابو کامل علی صلیحی، نام عباسیان را از خطبه انداخت و سکه و خطبه به نام فاطمیان گردانید. البته دست عباسیان و کارگزارانشان از اینان کوتاه بود، اما در بغداد برخی شیعیان چون رئیس صنف بزازان را به دستور ابن مسلمه کشتند و عمیدالملک کندری نیز دستور داد تا ابوالحسن، کاتب بساسیری، را کشتند.
به هر حال چون آن اموال به بساسیری رسید، نورالدین نورالدوله دبیس که به فرمان طغرل گردن نهاده بود و برخی از یاران قریش بن بدران و بدویان عرب، باز به نزد بساسیری برگشتند و همه روی به سنجار نهادند. قریش بن بدران، امیر موصل، با کمک قتلمش پسر عموی طغرل به نبرد با آن‌ها رفت، اما به سختی شکست خورد. قریش پس از آن به نورالدوله و بساسیری پیوست و در موصل، خطبه به نام مستنصر خواند. ابن عبری در تاریخ الزمان،
سال ۱۰۳ / ۱۰۴ هجری قمری می‌نویسد، بساسیری نخست تل اعفر را گرفت و اینانفع فرمانده غزها را به موصل راند. بعد از این واقعه، طغرل که به تشویق خلیفه، قصد هجوم به شام و دستگیری بساسیری را کرده‌بود، به سمت موصل حرکت کرد و در بوازیج اردو زد. دبیس بن مزید و قریش بن بدران وحشت‌زده شدند و باز به اطاعت طغرل درآمدند و بساسیری هم با گروهی از ترکان بغداد و بنی عقیل، به سمت رحبه عقب‌نشینی کرد. در این بین، ابرهیم اینال، برادر طغرل، به لشکر سلطان پیوست و نورالدوله دبیس و قریش بن بدران از ترس او فرار کردند و نزد بساسیری رفتند، ولی قریش و پسرش، مسلم، همان‌جا ماندند. از آن سو، طغرل موصل را فتح کرد و به ابراهیم داد و خودش به بغداد برگشت، اما مدتی بعد ابراهیم در ۴۵۰ هجری قمری موصل را ترک کرد و روی به غرب ایران نهاد و بساسیری بازآمد و آنجا را تصرف کرد. مقریزی می‌گوید:
در طی سال‌های منتهی به شورش بساسیری در عراق و تسلط او بر بغداد، عراق در شرایطی بسیار نابسامان قرار داشت. در این زمان که امنیت از بغداد رخت بسته بود و تزلزل موج می‌زد، به جای اتحادی برای برقراری ثبات در عراق و بغداد، سلسله ای از جدال‌های بر سر قدرت را می‌بینیم. از طرفی عیاران در بغداد قدرت یافته بودند و حتی دامنه تهدیدشان به بغداد، پایتخت خلافت عباسی نیز کشیده شده بود و بساسیری یکی از کسانی است که در این موقع به عنوان مدافع بغداد در مقابل دراز دستی عیاران انتخاب شد. شورش سپاهیان نیز در این سال‌ها یک مسئله عادی بود چنان‌که در سال ۴۴۶ ه‍.ق سپاهیان بغداد بر وزیر ملک رحیم شورش کردند و تنها با دخالت بساسیری بود که غائله ختم شد. درگیری پنهانی نیز میان خلافت عباسی و آل بویه در جریان بود که بر آشوب اوضاع بغداد می‌افزود. از طرفی یکی از دلایل اصلی این سلب آرامش و امنیت از بغداد به دلیل شعله کشیدن آتش اختلافات مذهبی در بغداد بود. در دوره تسلط آل بویه بر بغداد، شیعیان تقویت و دلیرتر از قبل شدند. در این دوره با ظهور اشاعره و در مقابل شیخ مفید و مریدانش آتش منازعات بین فرق‌ها، مذاهب و مکاتب را شعله‌ور ساخت و به افتراق بیش از پیش مسلمانان انجامید و تلاش‌های بویهیان در جهت خواباندن این منازعات نیز راه به جایی نمی‌برد چراکه این اختلافات بسیار عمیق و ریشه دار بود. در این بین بیشترین اختلافات و درگیری‌ها بین اهل سنت و شیعیان علی‌الخصوص بین حنبلیان و شیعیان امامیه در جریان بود که به جدال‌های خونینی می‌انجامید. خلیفه در این دوره جز بازیچه ای در دست امرا و وزرا نقش دیگری بر عهده نداشت. در فاصله بین سال‌های ۴۴۱ تا ۴۴۷ ه‍.ق و با تضعیف قدرت آل بویه در زمان آخرین پادشاه بویهیان بغداد، حنبلیان با همداستانی دیگر سنیان و با پشتوانه دستگاه خلافت، به سرکوب شیعیان با هدف ریشه کن کردن آنان از بغداد پرداختند و شش بار کار به نزاع‌های خونینی انجامید و گاهی تنها با دخالت شرطه بغداد و نظامیان ترک بود که غائله ختم می‌شد. در سال ۴۴۳ ه‍.ق حنبلیان قصد داشتند که بر قبور امام کاظم و امام جواد دست درازی کنند که با مقاومت شدید شیعیان مواجه شده و کاری از پیش نبردند. بیشتر این درگیری‌ها بین محله شیعه‌نشین کرخ و محله قلائین که محله حنبلی‌ها بود، بروز می‌یافت. اختلافات و درگیری‌های درون خاندانی آل بویه نیز بسیار شدید بود و هر از چند گاهی یکی بر دیگری می‌شورید. اختلاف آل بویه با لشکریان ترک نیز به این آشوب‌ها دامن می‌زد. در این برهه حساس بغداد، به دلیل شرایط پیش آمده از لحاظ اجتماعی و اقتصادی اوضاع نابسامانی می‌گذراند و مردم در سایه ترس از درگیری‌ها و جنگ‌های داخلی و خارجی روزگار می‌گذراندند. همه این شرایط عرصه را در بغداد برای هرگونه انقلاب و شورش از طرف هر یک از طرفین آماده می‌ساخت چنان‌که در آینده به وضوح شاهد آن بودیم همچون تسلط سلجوقیان بر بغداد و شورش مردم علیه طغرل و سپاهیانش و سپس شورش بساسیری.
بساسیری چون همهٔ بغداد را به تصرف درآورد و در همهٔ جوامع، خطبه به نام مستنصر خواند و دینارها را به نام او زد، بدون تعصب مذهبی به همهٔ مردم نیکی‌ها و مهربانی‌ها نمود و برای فقیهان مستمری‌ها وضع نمود و خوی نیکو نهاد، ولی ابن مسلمه وزیر که مردم می‌خواستند وی را بکشند و در حق بساسیری و خانواده‌اش ستم‌ها و بدی‌ها کرده‌بود و نیز ابو محمد بن مأمون، رسول خلیفه، که به فرمان طغرل به عراق رفته‌بود و نیز عمید عراق را کشت و قاضی القضات دامغانی را آزار داد و اموالش را به تصرف درآورده و آنگاه از او و دیگر بزرگان علوی و عباسی، برای مستنصر بیعت گرفت. گفته‌اند که بساسیری خلیفه القائم را واداشت تا محضری نوشت و در آن آشکار کرد که خود و خانواده‌اش با وجود فاطمه زهرا هیچ حقی در خلافت نداشته و ندارند. بساسیری آن را با نشانه‌های خلافت چون برده و عصا و منبر، به مصر فرستاد و همان‌جا بودند تا اینکه صلاح الدین ایوبی آن‌ها را به بغداد نزد مستضی عباسی بازگرداند. بساسیری خود نیز طی نامه‌ای به مستنصر، خبر فتح بغداد و مژدهٔ فروپاشی عباسیان را داد. در این ایام ابوالفرج مغربی وزیر مصر و برادر زادهٔ مغربی، که از ترس بساسیری از عراق گریخته بود، این پیروزی را کم‌ارزش نشان داد و خلیفهٔ فاطمی را از سرانجام کار ترساند. مستنصر که پس از آگاهی از تسلط بساسیری بسیار شاد شد و گفت تا قاهره را چراغانی کنند و جشن گرفتند و حتی پاداشی برای مهارش در نظر گرفته تا قائم را به مصر بفرستد، به تحریک مغربی در پاسخ بساسیری وقت‌کشی نمود و آنگاه که نامه‌ای به او فرستاد، چنان نوشتند که آرزوهای بساسیری را نقش بر آب کرد. با این همه، بساسیری واسط و بصره را نیز گرفت و به سمت اهواز رفت، ولی سر انجام با هزار اسب بن بنگیر، امیر آنجا، صلح کرد و به واسط رفت.
در این بین، طغرل که به کار ابراهیم اینال پرداخته‌بود، به بساسیری و قریش پیام داد که اگر خلیفه را بار دیگر به بغداد ببرند و خطبه و سکه به نام طغرل کنند، وی به بغداد نخواهد آمد و غیرمستقیم اشاره می‌کرد که در این صورت حکومت آنان را بر بغداد به رسمیت خواهد شناخت؛ اما بساسیری توجهی نکرده و طغرل به راه افتاد. خانوادهٔ بساسیری هم بغداد را ترک کردند و مردم کرخ نیز به راه افتادند؛ بنی شیبان نیز به کشتار و چپاول مردم پرداختند. از آن سوی، مهارش که بر این باور بود که بساسیری با او نیرنگ کرده، برخلاف دستور قریش بن بدران، خلیفه را برداشته و روی به عراق نهاد، تا در نهروان و به قولی در اکبرا، طغرل به آن‌ها رسید و خلیفه را دید و هر دو به بغداد برگشتند (ذی‌القعده سال ۴۵۱ هجری قمری). سلطان سپس لشکری به فرماندهی خمارتگین طغرایی به کوفه فرستاد تا از عقب‌نشینی بساسیری به شام جلوگیری کند و آنگاه خود در پی آنان رفت. بساسیری و دبیس آمادهٔ رفتن به بغداد بودند، اما دبیس و یارانش چون فهمیدند که پادشاه می‌خواهد جنگ نماید، بساسیری را آزاد ساخته و او خود با سپاهیانش به نبرد پرداخته تا اینکه اسبش تیر خورد و به زمین افتاد و گمشتگین، دوات‌دار عمیدالملک کندری، بر او حمله کرده و سرش را از تن جدا نمود و به نزد طغرل فرستاد و بدنش را در بغداد به دار آویختند. به روایتی دیگر، قدرت و توانایی طغرل با ازدواج دختر برادرش با القائم باامرالله، رو به افزایش نهاد و این وضعیت، موجب ترس بساسیری شد. او تصمیم گرفت تا جنگ را به بیرون از بغداد منتقل کند و با کمک المستنصر بالله فاطمی، موصل را فتح کند و حاکم آنجا را که عموزادهٔ طغرل بود، شکست دهد. با نقشه وی، نبرد چهرهٔ دیگری به خود گرفت و به جای آن که درگیری بین طغرل و خلیفهٔ بغداد شکل گیرد، میان اهل سنت و شیعیان جنگ درگرفت و طغرل و القائم باامرالله به عنوان نمایندگان طیف اهل سنت و بساسیری و خلیفهٔ فاطمی، همچون نمایندگان طیف شیعیان، در این جنگ شرکت داشتند. طغرل قبل از حمله به بساسیری و فتح جزیره، بیش از یک سال در بغداد ماند. بساسیری که در مقاومت سودی ندید، فرار کرد؛ و طغرل حاکم جزیره شد و برادرش (به روایتی دیگر پسر عمویش)، ابراهیم ینال یا اینال، را حاکم آنجا کرد؛ و بعد خودش بغداد را ترک کرد و این بهترین موقعیت برای حملهٔ بساسیری به بغداد و فتح آن بود. بساسیری با لشکرش وارد بغداد شد؛ و خلیفه برای نجات جان خود از بغداد گریخت و بساسیری در هشتم ذی‌القعده سال ۴۵۰ هجری قمری / ۱۰۵۸ میلادی، خطبه به نام المستنصر فاطمی خواند. طغرل تصمیم گرفت قبل از درگیری با بساسیری از طغیان خاندانش آسوده‌خاطر شود؛ پس برادرش ابراهیم را به خاطر خیانت کشت و سپس به سمت بغداد حرکت کرد. بساسیری به مقابله با او برخاست و نبرد سختی میان این دو شکل گرفت و سرانجام بساسیری به دست طغرل کشته شد و بغداد بار دیگر به دست طغرل در پانزدهم ذی‌الحجه سال ۴۵۱ هجری قمری / ۱۰۵۹ میلادی، فتح شد. زوال فاطمیان در مرکز خلافت و بازگشت مجدد خلیفه القائم باامرالله به بغداد، از نتایج این جنگ بود. گزارشی نیز حاکی از آن است، که بن بدران با وعدهٔ طغرل کوشید تا بساسیری را به اطاعت سلطان وادارد و کار را به صلح بکشاند، ولی نتوانست و در جلب اعراب عقیلی برای شرکت در نبرد نیز ناکام ماند. اما پس از شکست فاطمیان و کشته شدن بساسیری به دست سلجوقیان، طغرل که فرمانده سنی متعصبی بود، دستور داد تا سر بساسیری را از تنش جداکرده و در مقابل دروازه اصلی شهر بیاویزند. بعد از این واقعه القائم بامرالله خلیفه فراری عباسیان، به بغداد بازگشت و بر مسند فرمانروایی تکیه زد. نوشته‌اند که بر حسب اتفاق روز ورودش به بغداد با روز خروج وی در سال قبل مقارن شده بود
موفقیت فاطمیان و شیعیان اسماعیلی در عراق، به جذب شیعیان امامیه نیز وابسته بود. در سال (۴۵۰ ق) و تسلط بساسیری بر بغداد، آن‌ها در برابر سنی‌های باب‌البصرة بغداد پرچم سفید را در مسجدشان به اهتزاز دراوردند. اگرچه سابقه درگیری پی در پی اهل سنت باب‌البصره با شیعیان امامیه، از سال (۴۰۲ ق) و به‌ویژه به دلیل استقرار شیعیان در بخش ثروتمند و تاجرنشین بغداد 《کرخ》 جریان داشته‌است، اما این شیعیان امامیه بودند که هزینه جنگ قدرت میان فاطمیان و عباسیان را در عراق پرداخت کردند؛ از آن جمله کشتار و غارت منابع علمی شیعیان که با حمله به کتابخانه شیخ طوسی در (۴۵۰ ق) صورت گرفت شیعیان امامیه، پیش‌تر حتی حاضر به ورود به جنگ قدرت و منازعه با سلجوقیان نیز نبودند؛ تا آنجا که قوز سلجوقی در (۴۴۶ ق) به شیعیان امامی پناه آورد؛ اما همین شیعیان امامیه در سال (۴۵۱ ق) قربانی خشونت بازگشت به قدرت سنیان پس از بساسیری شدند. بساسیری موفق شد عده‌ای از سنیان قسمت عامه بغداد را به خود جذب کند؛ اما افراد اصلی جذب‌شده به بساسیری نیز دارای مواضع ثابتی نبودند. همین مواضع متغیر متحدان بساسیری، می‌تواند نشان‌دهنده ماهیت غیراسماعیلی حرکت و همراهی آن‌ها با بساسیری باشد. قریش بن بدران، بارها جانب داری خود را بین بسیاسیری و طغرل تغییر داد. در واقع، منافع سیاسی و نظامی، در موضع‌گیری طوایف عرب، کرد و حتی لشکریان ترک او تأثیرگذار بود. دور از ذهن نیست که آن‌ها به دنبال منافع قبیله‌ای خود بودند؛ لذا داعی‌الدعاة شیعیان اسماعیلی، از برخی فرماندهان سپاه بساسیری که تقاضای پول بیشتری از او داشتند و او را به فریبکاری و ثروت‌اندوزی شخصی متهم می‌نمودند، به بساسیری شکایت می‌کرد. در اصل، تبلیغات شیعیان اسماعیلیه، بیشتر در برخی از قشرها توده‌ها موفقیت نسبی داشت؛ اما بازیگران اصلی صحنه قدرت سیاسی، بیش از آنکه مجذوب مذهب شیعه اسماعیلی باشند، به فکر منافع خودشان بودند. هدف ابراهیم اینال سلجوقی نیز از توسل به داعی‌الدعاة و ارتباط با الموءید فی الدین شیرازی از طریق بساسیری، چیزی جز جذب کمک مادی فاطمیان برای شکست برادرش طغرل‌بیک نبود و نمی‌توان به او تمایل به شیعه‌گری اسماعیلی را نسبت داد.
اسارت یک ساله، روحیهٔ قائم را عوض کرده‌بود. او که این اسارت را مجازاتی برای گناهان خود می‌دید، تغییر روش داد. دیگر بر بستر نمی‌خوابید و استراحتش بر روی سجاده بود و از احدی انتقام نگرفت. به هنگام فتح بغداد توسط بساسیری، دارالخلافه غارت شد. گفته‌می‌شود که غارتگران از مردم بغداد بودند. حتی قائم بعدها به مصادرهٔ آن کالاها اقدام نکرد و هرچه از کالاهای پیشین به دستش می‌افتاد، با پرداخت پول آن را می‌خرید. این تحول روحی، به تغییر مناسبات خلیفه و سلطان، یاری رساند. بعد از سرکوب قیام بساسیری، پیوند بین طغرل و قائم این گونه شد که خلیفه، پیشوای دینی مردم شود و اداره امور به سلطان سپرده شود. جهاد با کفار و حفظ امت از تجاوز دشمنان، از جمله اموری بود که بر عهدهٔ سلطان (طغرل) قرار گرفت. سلطانی که با دریافت لقب «ملک المشرق و المغرب» از خلیفه، حاکمیتش مشروع به حساب می‌آمد. از سمتی دیگر، فاطمیان نیز آخرین فرصت خود برای تسلط بر عراق را از دست دادند و از آن پس، راه زوال را پیمودند و به سال ۵۶۷ قمری، حکومت آنان بر مصر پایان یافت، در حالی که خلافت عباسی پس از دفع حملهٔ بساسیری، بیش از دو دهه دوام آورد.
ظاهراً پس از قتل بساسیری، دبیس بن مزید همراه خاندان بساسیری به بطیحه رفت و پسر بساسیری آنگاه به حلب گریخت. بنا بر گزارش ابن جوزی، حکومت بساسیری بر بغداد و فروپاشی موقت خلافت عباسی، درست یک سال به طول انجامید. منطقه‌ای در بغداد که بساسیری در آن زندگی می‌کرد، بعدها نیز به نام «دارالبساسیری» شهرت یافته و پابرجا ماند. ماجرای بساسیری را باید از مهم‌ترین حوادث تاریخ خلافت عباسی و آخرین تلاش بزرگ فاطمیان برای براندازی آن دولت و تسلط بر شرق ممالک اسلامی دانست که اگر از آن به خوبی استفاده‌می‌شد و دشمنی و خیانت افرادی چون دبیس بن مزید و ابوالفرج مغربی و تردید قریش بن بدران در کار نبود، می‌توانست دگرگونی بزرگ در شرق و غرب جهان اسلام پدیدآورد و تشیع اسماعیلی را در بخش بزرگی از آن پیاده کند. از همین رو است که برخی از نویسندگان و مورخان طرفدار عباسی و مخالف تسلط علویان مانند ابن جوزی حنبلی، بساسیری را مانند فاطمیان سخت سرزنش کرده و روایات نادرست و جعلی دربارهٔ قیام او ساخته و پرداخته‌اند. ابن میسر نیز بر آن است، که قیام بساسیری با آن دارایی‌هایی که مستنصر برای او فرستاد، باعث خرابی مصر و پایان قدرت فاطمیان و شروع ضعف و سقوط آنان بود. از آن سوی باید گفت که این حادثهٔ بزرگ، در بروز دشمنی‌های لجوجانهٔ سلجوقیان و برخی دولتمردان ایشان با اسماعیلیه تأثیری به سزا داشت و این تقابل و رویارویی از این منظر نیز می‌تواند مورد بررسی قرار گیرد.
بخش اعظم منابع اسماعیلی با سقوط دولت فاطمیان نابود گشت و تعداد انگشت شماری را باقی گذاشتند، از جمله:
اکثر اطلاعاتی که از تاریخ فاطمیان بدست ما رسیده اکثراً تألیف مورخان اهل سنت است که با دیدی منفی و مغرضانه در مورد آن‌ها می‌نگاشتند با اینحال بخش اعظم آگاهی‌های ما در این مورد همین منابع هستند. از جمله:
همه‌توانی می‌تواند اشاره داشته باشد به
در زیست‌شناسی:
باشگاه فوتبال اوسیک () یک باشگاه فوتبال در کرواسی شرقی است. این باشگاه در سال ۱۹۴۷ میلادی تأسیس شد.
بهترین نتیجه اروپایی
خیابان‌های شهر () فیلمی نوآر در سبک جنایی و درام به کارگردانی روبن مامولیان است که در سال ۱۹۳۱ منتشر شد.
الکس یرمولینسکی (روسی:(Алексей Ермолинский, Aleksey Yermolinskiy، زاده ۱۱ آوریل ۱۹۵۸ در لنینگراد) استادبزرگ شطرنج آمریکایی است
او برای اولین بار با Alexander Shabalov به تساوی رسید در سال ۱۹۹۶ او قهرمان شد. وی در سال ۱۹۹۳، ۱۹۹۵، ۱۹۹۶ قهرمان مسابقات فیلادلفیا شد. وی همچنین در سال ۲۰۰۱ برنده مسابقات قهرمانی اروپا شد.
او در سال ۲۰۱۲ به تالار مشاهیر آمریکا وارد شد.
او با Camilla Baginskaite ازدواج کرده و دارای دو فرزند است.
https://en.wikipedia.org/wiki/Alex_Yermolinsky /-/
آتش‌سوزی ۲۰۱۸ باکو روز جمعه ۲ مارس در پایتخت جمهوری آذربایجان در یک مرکز بازپروری معتادان رخ داد و باعث کشته شدن ۲۴ نفر گردید.
روز جمعه ۲ مارس ۲۰۱۸ آتش‌سوزی در یک مرکز بازپروری معتادان در باکو پایتخت جمهوری آذربایجان به وقوع پیوست که بعد از سه ساعت از شروع آتش‌سوزی مأموران آتش‌نشانی توانستند آنرا خاموش کنند.آتش‌سوزی در باکو جان ۲۴ نفر را گرفتFire kills 24 people in drug treatment center in Azerbaijan
در آتش‌سوزی مرکز بازپروری معتادان در باکو ۲۴ نفر جان خود را از دست دادند و ۳۱ نفر نجات یافتند. تعدادی از نجات یافتگان زخمی شدند که به بیمارستان منتقل شدند.
مقامات آذربایجانی گفتند که اختلال در شبکه برق ساختمان به عنوان منشأ احتمالی آتش‌سوزی می‌باشد.آتش‌سوزی در یک مرکز ترک اعتیاد در باکو دست‌کم ۲۴ کشته برجای گذاشت
کریستین ژامبه (؛ زادهٔ ) فیلسوف و اسلام‌شناس فرانسوی است.
انتخابات ریاست‌جمهوری مصر در ۲۶ و ۲۸ مارس ۲۰۱۸ برگزار شد. در ۲۹ مارس ۲۰۱۸ اعلام شد که عبدالفتاح سیسی رئیس‌جمهور وقت مصر برای بار دوم با بیش از ۹۷٪ آرا برنده شده‌است.
سیسی در ۱۹ ژانویه ۲۰۱۸ رسماً اعلام نامزدی برای دور دوم (دور آخر) کرده بود. در صورتی که نتایج در دور نخست مشخص نمی‌شد، دور دوم از ۱۹ تا ۲۱ آوریل در خارج از کشور و ۲۴ تا ۲۶ آوریل درون کشور برگزار می‌شد.
رئیس‌جمهور مصر با روش دومرحله‌ای انتخاب می‌شود.Arab Republic of Egypt IFES در صورتی که دور دوم در کار نباشد برنده در روز ۲ آوریل معرفی خواهد شد. اما اگر انتخابات به دور دوم رفت، نتایج نهایی در ۱ مه ۲۰۱۸ اعلام می‌شود. اگر تنها یک نامزد در انتخابات شرکت کند، می‌توان انتخابات را به صورت «آری یا نه» برگزار کرد به شرطی که حداقل پنج درصد از رأی‌دهندگان واجد شرایط در انتخابات شرکت کرده و به نامزد مورد نظر رأی آری بدهند.
مهلت ثبت‌نام در این انتخابات از ۲۰ تا ۲۹ ژانویه ۲۰۱۸ به مدت ۹ روز بود. تأیید صلاحیت نامزدهای ریاست‌جمهوری در مصر به این صورت است که هر نامزد باید به تأیید ۲۰ نماینده پارلمان یا ۲۵ هزار شهروند واجد حق رأی از ۱۵ استان برسد. نمایندگان پارلمان نمی‌توانند بیش از یک نامزد را تأیید صلاحیت کنند و هیچ‌کس نمی‌تواند جای کس دیگری رای دهد. همین مسئله باعث بحث‌های زیاد در خصوص کاهش رقبا در انتخابات شده‌است.
در این انتخابات بیشتر افرادی که قصد نامزدی داشته‌اند به دلایل مختلف انصراف دادند یا توسط کمیسیون انتخابات رد شدند.
حامیان سامی حافظ عنان و خالد علی، نامزدهای سابق ریاست‌جمهوری در ثبت‌نام با مشکلاتی مواجه شدند. سیسی روی نامزدهای سابق فشار وارد کرده تا ایشان نتوانند در مقابل وی وارد انتخابات شوند.
در ۲۹ مارس ۲۰۱۸ انتخابات ریاست جمهوری مصر با مشارکت ۴۰٪ از شرکت کنندگان برگزار شد.
وی رئیس‌جمهور وقت مصر بود. وی هنگام اعلام نامزدی خود گفت: «افرادی هستند که فاسد هستند. من نمی‌گذارم به این صندلی نزدیک شوند.» سیسی تائیدیه ۴۶۴ نماینده پارلمان مصر تقریباً معادل دو سوم اعضای پارلمان را به دست آورد.
او یک مهندس معماری و رئیس حزب فردا است که در ۲۹ ژانویه نامزدی خود را اعلام کرد و گفت که هیئت ملی انتخابات مدارک او را پذیرفته‌است. وی مدارک خود را تنها ۱۵ دقیقه مانده به پایان مهلت قانون تقدیم این هیئت کرده بود.موسی : تم قبول أوراقی کمرشح للرئاسة - مصراوی
احمد شفیق، نخست‌وزیر سابق مصر و رهبر جنبش ملی که نامزد انتخابات ریاست‌جمهوری در سال ۲۰۱۲ نیز بود.
جنبش دموکراتیک مدنی در ۳۰ ژانویه ۲۰۱۸ اعلام کرد انتخابات را تحریم خواهد کرد.
بنابر مجله فارین پالیسی: «انتخابات ماه مارس به هیچ وجه نمی‌تواند نشان‌دهندهٔ محبوبیت عبدالفتاح السیسی، رئیس‌جمهور وقت مصر باشد. این انتخابات فقط نشانهٔ ادامهٔ اختلافات و جنگ قدرت داخلی بین نظامیان و سازمان‌های امنیتی است و هیچ ربطی به سازوکارهای دموکراتیک ندارد.»