moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
روش اعدام با توپ بیش از هر چیز دیگر با سرکوب شورش‌های ۱۸۵۷ در هند شناخته می‌شود. بخشی از روزنوشته‌های یک ناظر، تصویری از گستردگی استفاده از به توپ بستن در آن واقعه به دست می‌دهد:
به عنوان مثالی از آمار رسمی، در نامه‌ای به مجلس عوام بریتانیا در مورد اعدام‌ها بین مه و سپتامبر ۱۸۵۷ در درهٔ پیشاور تعداد اعدام‌ها ۵۲۳ مورد ذکر شده که ۴۵۹ مورد آن به وسیلهٔ تیرباران، ۲۰ مورد با طناب دار، و ۴۴ مورد با توپ بوده‌است. چهار نفر از کسانی که به توپ بسته شدند نه از شورشیان بلکه از سربازان فراری بودند.
بنا بر آمار رسمی از ژوئیه تا نوامبر اعدام‌ها در منطقهٔ آگره از ۷۸ اعدام چهار تای آن‌ها به وسیلهٔ توپ انجام گرفته‌اند.
آماری مربوط به ایندور نیز اعدام ۳۲ سیپوی را نشان می‌دهد که ۲۱ نفر از آن‌ها به توپ بسته شده‌اند.
البته این نمونه آمارهای رسمی تنها مواردی را در برمی‌گیرند که پس از دادگاه نظامی اتفاق افتاده‌اند و نشانگر اعدام‌های غیررسمی نیستند.
به نوشتهٔ برخی بریتانیایی‌ها، سیپوی‌های شورشی هم شهروندان بریتانیایی را به توپ بسته‌بودند.
یک مورد خاص که در چند منبع ذکر شده مربوط به اعدام آقا و خانم برچ، خانم اکفور، و خانم دفونتاین است که گفته می‌شد همگی در فتح‌گره با توپ اعدام شده‌اند.
سنت اعدام با توپ در راج بریتانیا پس از شورش‌های ۱۸۵۷ نیز ادامه یافت. برای مثال در سال ۱۸۷۱، ۶۵ عضو فرقهٔ سیک کوکا با توپ اعدام شدند.بااین‌حال در این مورد نایب‌السلطنه هند، ریچارد بورک، اقدام افسری که محکومان را به توپ بسته بود (آقای کوان) محکوم کرد
گزارش‌های موجود حاکی از رونق روش اعدام با توپ در ایرانِ دورهٔ قاجار تا زمان انقلاب مشروطه است.
ضعف نظامی و انتظامی حکومت قاجار در دهه‌های آخر حکومت این سلسله باعث شده‌بود که دولتمردان به تنبیه‌های عبرت‌انگیز روی بیاورند.
چارلز جیمز ویلس، طبیب انگلیسی دربار ناصرالدین‌شاه، در مورد به توپ بستن یک محکوم به دستور مسعود میرزا ظل‌السلطان در شیراز می‌نویسد:
ویلس در جای دیگری روایت محکومی را می‌نویسد که چون جثهٔ کوچکی داشت برای بستنش به لولهٔ توپ مشکل پیش‌آمد و در نهایت زیر پایش آجر گذاشتند تا قدش به لوله برسد.
رابرت بینینگ، که مستشرق و همچنین از مدیران کمپانی هند شرقی بریتانیا بود، در سفری به شیراز در سال ۱۸۵۰ شاهد به توپ بستن یکی از سران راهزنان به دستور فیروز میرزا بود.
هاینریش بروگش نیز مشاهداتش از به توپ بستن راهزنی به نام تیمور هشترودی را در کتاب "سفری به دربار سلطان صاحبقران" توصیف کرده‌است.
بااین‌حال بیشتر اعدام‌ها در ایران با طناب دار یا بریدن گردن انجام می‌شد و اعدام با توپ در موارد استثنایی و به منظور عبرت‌آموزی صورت می‌گرفت. برای مثال در کشتار بابی‌ها پس از سوءقصد به جان ناصرالدین‌شاه در سال ۱۸۵۲ یکی از روش‌های اعدام بستن محکومان به دم توپ بود.
از جملهٔ کسانی که به وسیله توپ اعدام شد شیخ علی ترشیزی بود که در آیین بابی به «اسم‌الله العظیم» معروف است.
پس از سرکوب شورش بابیان زنجان نیز چهار بابی را (ایرج کاظم، که برای بابی‌ها یک توپ جنگی ساخته بود، شیخ رمضان، که زنش با لباس مردانه وارد جنگ شده بود، آقا سلیمان، و یک نفر دیگر) با توپ اعدام کردند.
در ۱۵ ژوئیه ۱۸۵۲ نیز در یزد، حکاکی به نام علی اکبر را به جرم بابی بودن دستگیر کردند و چون از اعلام برائت از بابی‌گری سر باز زد او را به توپ بستند.
نامهٔ سری مأمور کنسولی بریتانیا در یزد به تاریخ ۹ ژوئیه ۱۹۰۳ نیز خبر از دستور حاکم شهر مبنی بر اعدام یک بهایی با توپ برای «تسکین دادن جمعیت» دارد.
به نوشتهٔ کنسول فرانسه در تبریز، در زمان ولیعهدی مظفر الدین میرزا «چهار تن از مردم بیگناه را دم توپ گذاشتند» و کشتند، چرا که شاه رشوه می‌خواست و «قربانیانش قادر به پرداخت نبودند.» همچنین به نوشتهٔ محمدابراهیم باستانی پاریزی، صفوه‌الممالک کلانتر جبالبارز را که نگذاشته بود سیم تلگراف انگلیسی‌ها از جبالبارز بگذرد دم توپ گذاشت. مهدی‌قلی هدایت هم در خاطرات و خطرات‌ش داستان یکی از خان‌های گیلان به نام عمیدالسلطنه (معروف به سردار امجد) را روایت می‌کند که در سال ۱۸۹۸ با پرداخت رشوه از اعدام با توپ جان سالم به‌در برد. به نوشتهٔ او:
بنابر گزارش‌های دردست از اوایل قرن نوزدهم تا سال ۱۹۳۰، در افغانستان سنتی مبنی بر اعدام با توپ وجود داشته‌است. در سال ۱۸۰۲ شاه محمود درانی پس از وارد کردن شکستی سخت بر طوایف غلجایی، به‌منظور از بین بردن رغبت ایشان به شورش، دستور داد یکی از سران طایفه و دو پسر او را به دهانهٔ توپ ببندند و مناره‌ای نیز از جمجمهٔ غلجایی‌ها برپا کنند.
در سال ۱۸۰۳ برادر ناتنی شاه محمود، شاه شجاع درانی، او را از حکومت معزول کرد و یکی از متحدانش به نام عاشق را به دلیل توطئه برای اسیر کردن برادر ناتنی محمود و شجاع، زمان‌شاه درانی در سال ۱۸۰۰، با توپ اعدام کرد.
در سال ۱۸۸۰ عبدالرحمن‌خان به امارت افغانستان رسید و به واسطهٔ سبعیت و اتکایش به قوهٔ قهریه بین ناظران خارجی به امیر آهنین شهرت یافت.
به تخمین یک منبع، امیر آهنین در هر سال از امارت خود به‌طور متوسط ۵۰۰۰ نفر را اعدام می‌کرد و یکی از روش‌های معمول این اعدام‌ها بستن به دهانهٔ توپ بود.
به عنوان مثال تنها در دسامبر ۱۸۸۹، بیست و چهار نفر در ناحیهٔ ترکستان را به دستور عبدالرحمن‌خان به توپ بستند.
با به امارت رسیدن مجاهد تاجیک حبیب‌الله کلکانی در ژانویهٔ ۱۹۲۹، دور تازه‌ای از خشونت‌های افراطی در افغانستان آغاز شد. هامفریز سفیر بریتانیا در گزارشی به وزارت خارجهٔ این کشور می‌نویسد: «هیچ‌کس در امان نبود. خانه‌ها کورکورانه غارت می‌شدند، به زنان تجاوز می‌شد، و دوران وحشتی که در تاریخ خونین افغانستان بی‌مانند بود آغاز گشت،» و رقبای سیاسی «یا دم توپ گذاشته می‌شدند یا تیرباران می‌گشتند.»
حبیب‌الله در اکتبر ۱۹۲۹ به دست محمد نادر شاه‎ برکنار و سپس اعدام شد. به نوشتهٔ نیویورک تایمز در ششم آوریل ۱۹۳۰، یازده نفر از نزدیکان حبیب‌الله در کابل با توپ اعدام شدند.
داستان رمان "فِلَشمَن در بازی بزرگ" نوشتهٔ جرج مک‌دونالد فریزر در راج بریتانیا و همزمان با شورش‌های ۱۸۵۷ در هند روی می‌دهد. قهرمان داستان، هری فلشمن، مأموری مخفی است که به هند اعزام می‌شود و در آنجا هویتش را مخفی می‌کند و خودش را هندی جا می‌زند. در حملهٔ انگلیسی‌ها به خیمه‌گاه رانی جانسی، فلشمن به عنوان یک شورشی سیپوی اسیر می‌شود و کسی باور نمی‌کند که او یک مأمور مخفی انگلیسی است. فلشمن به‌سختی می‌تواند از اعدام با توپ فرار کند و به شکلی غیرمنتظره شورشیانی را آزاد می‌کند که قرار بود همراه با او به توپ بسته شوند.
در پایان رمان خانه متحرک نوشتهٔ ژول ورن نیز نانا صاحب به توپ بسته می‌شود.
حسین حسینی (زاده ۲۹ دی ۱۳۷۳ - شهرستان ساوجبلاغ) بازیکن فوتبال اهل ایران است.
خالد محیی الدین (؛ زادهٔ - درگذشتهٔ ۶ مه ۲۰۱۸)http://fa.shafaqna.com/news/563600/ سیاست‌مدار و ناشر اهل مصر بود. وی سیاستمدار و سرگردی در ارتش شاهنشاهی مصر بود. او در خیزش افسران آزاد با جمال عبدالناصر توانست که پادشاه وقت مصر، فاروق یکم را سرنگون سازد. محیی الدین پس از پیروزی کودتا علیه نظام شاهنشاهی با جمال عبدالناصر اختلاف پیدا کرد و ظاهراً ناصر به عنوان تنبیه او را به سوئیس تبعید کرد.
هنگ عربی () لفظی است که به نیروهای مسلح اردن از زمان تأسیس تحت حکم بریتانیا تا سال ۱۹۵۶ گفته می‌شد.
گلوله توپ () یک پرتابهٔ سخت بدون مواد منفجره است که از جنگ‌افزار توپ شلیک می‌شود. گلولهٔ توپ به شکل کره است و قطر آن کمی از کالیبر توپ کوچک‌تر است.
گلوله‌های توپ آهنی قالب‌ریزی‌شده را نخستین بار مهندسان توپخانهٔ فرانسوی پس از سال ۱۴۵۰ برای تخریب دیوار قلعه‌های سنتی انگلیسی ساختند. پیش از آن گلوله‌های توپ از سنگ ملات‌کاری شده ساخته می‌شد. امروزه به جای گلولهٔ توپ از خمپاره استفاده می‌شود.
چاکا بی (ترکی: Çaka Bey) یا زاخاس (یونانی: Τζαχᾶς)"زاخاس احتمالا یونانی شده یک نام ترکی است که در هیچ سند تاریخی‌ایی دیده نشده است. احتمالا این نام در اصل "چاکا"، "چغا"، یا "چغان" بوده است."چاکا" در خط امروزی ترکیه "Çaka"، نوشته می‌شود ("Tarih Dergisi", Cilt 20, İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi, İbrahim Horoz Basımevi, 1983, p. 56.) فرمانروای قرن ۱۱امی ترکمان سلجوقی بود که بر امارتی مستقل واقع در سمیرانا (ازمیر امروزی) حکمفرمایی می‌کرد.
او ابتدا در خدمت سلجوقيان بود و در لشکرکشی آنها در سال ١٠٧١ به آناتولی حضور داشت و سپس به خدمت امارت ترکمان دانشمندان آناتولی درآمد و حملاتی را به بیزانس ترتیب داد، اما در حدود سال ١٠٧٨ توسط امپراتور بیزانس، نیکه‌فوروس سوم، اسیر شد. او به تدریج در دربار امپراتوری بیزانس ترقی می‌کند و موفق می‌شود لقب "پروتونوبیلیسیموس" را دریافت کند و محبوب امپراتور شود. وقتی نیکه‌فوروش سوم درگذشت و الکسیوس اول امپراتور شد چاکا بی، به علت لغو تمامی امتیازات و عنوان هایی که به او اعطا شده بود، شورش کرد و سمیرانا و بخش اعظم سواحل شرقی دریای اژه و قسمتی از آناتولی را طی سال های ١٠٨٨ م تا ١٠٩١ م تسخیر نمود. او در دوران اوج قدرت حتی خود را امپراتور بیزانس اعلام کرد و قصد داشت تا همراه با پچنگ‌ها قسطنطنیه را فتح کند. در سال ١٠٩٢ م نیروی دریایی بیزانس، به فرماندهی جان دوکاس، شکست سختی بر چاکا بی وارد کرد و جزیره لسبوس را پس گرفت. چاکا بی یک سال بعد از این شکست در سال ۱۰۹۳ توسط داماد خود، قلج ارسلان یکم سلجوقی، کشته شد. چند سال پس از این اتفاق (حدود سال ١٠٩٧ میلادی) سمیرانا و تمامی مناطق تحت سلطه چاکا بی توسط ارتش بیزانس پس گرفته شد.
چاکا بی را اولین "دریاسالار ترک تبار" و "بنیانگذار اولین نیروی دریایی در تاریخ ترکان" می‌دانند.
اطلاعات بسیار کمی درباره زندگی چاکا بی وجود دارد. عمده اطلاعات از تاريخ الکسیاد، اثر آنا کومننه شاهدخت بیزانسی و دختر آلکسیوس یکم، می‌باشد. در اثر حماسی قرن سیزدهمی دانشمندنامه از او، به عنوان چاولدور چاکا، یاد می‌شودAlexander Daniel Beihammer, (2017), "Byzantium and the Emergence of Muslim-Turkish Anatolia, Ca. 1040-1130", p. 272 اما این اثر به دلیل ماهیت افسانه‌ای خود چندان مطالب قابل اعتمادی ندارد.
در پی پیروزی سلجوقیان بر بیزانس در جنگ ملازگرد (١٠٧١) قبایل ترکمان متعددی وارد آناتولی شدند و امارت های متعددی تاسیس کردند. چاکا بی، که از قبیله ترکمان چاولدور بود، یکی از سرداران نظامی در خدمت امیر دانشمند، امیر سیواس به شمار می‌رفت که در لشکرکشی های متعدد ترکمان ها به خاک امپراتوری بیزانس شرکت می‌کرد.
İnalcık, 2013; sf. 52
او در یکی از همین جنگ ها، در سال ١٠٧٨، توسط بیزانسی ها به اسارت گرفته شد و به عنوان اسیر وارد کاخ امپراتور بیزانس، نیکه‌فوروس سوم، گردید. او در آنجا زبان یونانی آموخت و به سرعت در نزد امپراتور نیکه‌فوروس ترقی کرد و لقب "پروتونوبیلیسیموس" را، به همراه امتیازات متعهد دیگر، دریافت کرد.Kurat, Akdes Nimet; sf. 21
پس از مرگ نیکه‌فوروس سوم و به سلطنت‌ رسیدن آلکسیوس یکم، چاکا بی موقعیت و امتیازات سابق خود را از دست داد و از قسطنطنیه گریخت و به نزد ترکمان ها بازگشت.. Kurat, Akdes Nimet; sf. 24
جبال بارز نام رشته‌کوهی در استان کرمان در جنوب شرق ایران است. این رشته‌کوه با طول تقریبی ۱۰۰ کیلومتر از شمال غرب به جنوب شرق و به موازات هلیل‌رود تا شمال شرق جیرفت و جنوب غرب بم کشیده شده است و بلندترین قله آن، علم شاه، ۳،۷۴۱ متر ارتفاع دارد. امتداد این رشته کوه توسط کوه‌های دیگری مانند کوه شهسواران و کوه هودیان تا جنوب شرق ادامه می‌یابد. کوه‌های جبال بارز دشت هامون جازموریان را از نمک‌زار شهداد و دشت لوت جدا می‌کند.
بلندترین قله کوههای بارز حدود ۴۰۰۰ متر بلندتر از سطح دریاست و تا اواسط بهار پوشیده از برف است. بخشی از آب جلگه شهداد از این رشته‌کوهها فراهم می‌آید.
نام بارز با نام کوه‌های البرز در شمال ایران و البروس در قفقاز هم‌ریشه است. این نام از واژه «هره برزَیتی» (Harā Bərəzaitī) در اوستایی و «هربرز» در زبان پهلوی مرکب از دو جزء هر به معنی کوه و برز به معنی بالا و بلند و بزرگ ریشه گرفته‌است. کوه‌هایی به نام البرز در جهرم، زابل و بلخ نیز وجود دارند و یکی از ایل‌های کرد نیز بارزان نام دارد. به نظر می‌رسد که مردمان ایرانی‌تبار نام البرز را به بلندترین کوه‌هایی که در منطقه زندگیشان بوده اطلاق می‌کردند؛ همان‌گونه که ترک‌زبانان از نام قره‌داغ برای اشاره به این مفهوم استفاده می‌کنند.Alexander Burnes, Travels into Bokhara. Being an account of a Journey from India to Cabool, Tartary and Persia. Also, narrative of a Voyage on the Indus from the Sea to Lahore (London: John Murray) 1834 3 Vols.
کوه‌های جبال بارز عمدتاً از سنگ‌های بیرونی و نفوذی متعلق به دوره ائوسن ساخته شده و در محلی قرار دارد که با نام‌های کوه‌های مرکزی ایران و کمربند آتشفشانی سهند- بزمان شناخته می‌شود. بخش عمده این کمربند کوهستانی بر اثر فعالیت‌های آتشفشانی و ژرف‌توده‌گرایی (پلوتونیسم) طی دوره ائوسن شکل گرفته و از آتشفشان سهند در شمال غرب تا آتشفشان بزمان در جنوب غرب ایران کشیده شده‌است.Geological Map of Iran, National Geoscience Database of Iran, www.ngdir.ir
سنگ بیرونی () به گونه‌ای از سنگ‌های آتشفشانی آذرین گفته می‌شود که هنگام تشکیل آن ماگمای داغ از درون زمین به بیرون جریان یافته و به صورت گدازه به سطح زمین می‌رسد یا با انفجار در جو زمین به شکل سنگ آذرآواری یا توف به سطح زمین برمی‌گردد. سنگ‌های بیرونی در مقابل سنگ‌های نفوذی قرار می‌گیرند که در آنها ماگما به سطح زمین نمی‌رسد.
مهم‌ترین تأثیر خروج ماگما این است که ماگما در هوای آزاد یا در زیر آب دریا می‌تواند بسیار سریع‌تر سرد شود و در نتیجه زمان کمی برای رشد بلورهای آن وجود دارد. گاهی بخش باقی‌مانده از خمیره به‌طور کلی بلوری نمی‌شود و به جای آن به شیشه طبیعی یا ابسیدین تبدیل می‌شود.
بازالت، ریولیت، آندزیت، ابسیدین و سنگ پا نمونه‌هایی از سنگ‌های نفوذی به‌شمار می‌روند.
سینما بهمن یک مجموعه سینمایی در شهر بوشهر، ایران است.
این سینما که متعلق به حوزه هنری می‌باشد در سال ۱۳۴۲ با یک سالن تأسیس شده و در سال ۱۳۸۵ و ۱۳۸۶ پس از نوسازی به سه سالن تبدیل شده‌است.
سنگ نفوذی () زمانی تشکیل می‌شود که ماگما در زیر زمین سفت و محکم و بلوری شده و توده‌های نفوذی مانند ژرف‌توده، ژرف‌سنگ، آذرین‌تیغه، آذرین‌لایه، کوژسنگ و گردن‌های آتشفشانی را پدید می‌آورد.
سنگ‌های نفوذی در پوسته زمین بر اثر بلوری شدن ماگما پدید می‌آیند. برخی از رشته‌کوه‌ها مانند سیرا نوادا در کالیفرنیا عمدتاً از توده‌های بزرگ گرانیت تشکیل شده‌اند.
توده‌های نفوذی یکی از دو راه تشکیل سنگ‌های آذرین به شمار می‌رود. راه دیگر تشکیل سنگ بیرونی است که بر اثر فوران آتشفشانی یا رویدادی شبیه آن پدید می‌آید. به بیان دقیق‌تر یک سنگ نفوذی به هر نوع شکل‌گیری توده نفوذی آذرین گفته می‌شود که طی آن سنگ از ماگمای سرد و سخت‌شده در پوسته سیاره شکل گرفته است. در مقابل، سنگ‌های بیرونی در بالای سطح سیاره تشکیل می‌شوند.
ثبت‌کننده داده‌های دریایی یا VDR که گاهی جعبه سیاه کشتی خوانده می‌شود، یک سامانه‌ی ثبت اطلاعات است که وجود آن در تمامی شناورها جهت انطباق با قوانین سازمان بین‌المللی دریانوردی، به‌خصوص کنوانسیون بین‌المللی ایمنی جان اشخاص در دریا الزامی است. این سامانه داده‌های گوناگون به دست آمده از حس‌گرهای نصب‌شده روی شناور را جمع‌آوری کرده، و پس از دیجیتالی نمودن و فشرده‌سازی داده‌ها، اقدام به ذخیره‌سازی آن می‌نماید. این سامانه در یک محفظه بسیار مقاوم در برابر فشار و دمای بالا و شتاب و ضربه‌های سخت قرار داده می‌شود.
کارکرد اصلی این سامانه بررسی دلایل یک حادثه پس از روی دادن آن است، اما می‌تواند برای کاربردهای دیگری نظیر تعمیر و نگهداری، بررسی وضعیت کشتی و یا مقاصد آموزشی مورد استفاده قرار گیرد.
اطلاعات ثبت‌شده در قسمت مخافظت‌شده‌ی جعبه سیاه کشتی معمولاً شامل اطلاعات زیر برای ۱۲ ساعت گذشته (یا ۴۸ ساعت گذشته طبق استاندارهای جدید MSC.333(90) سال ۲۰۱۴) است:
کتر داناهیو (؛ زادهٔ ) هنرپیشه و خواننده اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۹۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "خلیج"، "آوازخوان حرفه‌ای"، "آوازخوان حرفه‌ای ۲ و "تو بدترینی" اشاره کرد.
سینما بهمن یک سینما در شهر بیرجند، ایران است.
این سینما که متعلق به حوزه هنری می‌باشد در سال ۱۳۴۷ با یک سالن تأسیس شده‌است.
نبرد سامرا جنگی میان نادر و و توپال عثمان پاشا بود که پس از محاصره بغداد رخ داد و باعث تحت کنترل ماندن عراق تحت سلطه عثمانی منجر شد. این نبرد بزرگ، تلفاتی در حدود ۵۰ هزار نفر را از نیروهای دو طرف در پی داشت. این جنگ از معدود شکست‌های نادرشاه بزرگ حساب می آید.
ایرانی‌ها در این جنگ تقریباً نیمی از کل نیروی خود را از دست دادند، از جمله تمام قطعات توپخانه‌ای که بسیاری از آنها به دست عثمانی افتاد: ۳۰٬۰۰۰ کشته و زخمی و ۳۵۰۰ نفر دستگیر شدند.
شاه تهماسب دوم قبل از برکناری توسط نادر، دست به حمله به عثمانی زد که به شکست خودش انجامید؛ بنابراین مجبور به عقد قراردادی با عثمانی شده و قفقاز و کرمانشاه را به آن‌ها واگذار کرد. در این زمان نادر سرگرم مبارزه با ابدالیان در هرات بود.
بدین ترتیب پس از برکناری وی، نادر به عثمانی حمله کرد و بغداد را با ۶۲٬۰۰۰ نفر به محاصره گرفت. پس از چندی توپال عثمان پاشا صدراعظم سابق عثمانی، به کمک احمد پاشا (والی بغداد) آمده، در کرکوک با سپاهیان نادر وارد جنگ شد.
نادر نیز ۱۲٬۰۰۰ نفر را به محاصره بغداد گذاشت و با ۵۰٬۰۰۰ نفر به کرکوک رفت.
توپال عثمان برجسته‌ترین و نیرومندترین حریف نادر در جنگ‌ها بود که شجاعت و تجربه‌اش با نادر برابری می‌کرد. برای تحریک یک حمله ستیزه‌جویانه توسط نادر، او پیشروی و گاردهای عقب خود را به وضوح تضعیف کرد، اما در طول شب آنها را به طور قابل توجهی تقویت کرد. نادر قسمت بزرگی از سواره‌نظام خود را برای حمله به جناح چپ عثمانی فرستاد، اما چون تعداد عثمانی‌ها بیشتر از آن چیزی بود که در ابتدا تصور می‌شد و توپخانه را مخفیانه مستقر کرده بودند، این حمله شکست خورد. نادر تصمیم گرفت که بخش اعظمی از ارتش خود را متشکل از ۵۰ هزار نفر به میدان بیاورد و عثمانی‌ها را با حمله از پیش رو بشکند. پس از برخورد شدید نیروها، نیروهای مرکزی عثمانی تا لبه چادرها و اردوگاه‌هایشان رانده شد و تعدادی از توپ‌هایشان به دست ایرانی‌ها افتاد. در این مقطع، فرار ۲۰۰۰ نیروی کرد در ارتش عثمانی، افراد توپال عثمان را در وضعیتی تقریباً غیرممکن قرار داد، اما او با فراهم کردن بیست هزار سرباز اضافی از ذخیره خود، وضعیت را احیا کرد و موفق شد ایرانی‌ها را به عقب براند و حتی توپ‌های از دست رفته را بازپس گیرد.
نبرد با فراز و نشیب‌های متوالی برای طرفین تا حوالی ظهر ادامه یافت. هوشمندی توپال عثمان در موضع‌گیری سبب شده بود نیروهای عثمانی برای دسترسی به آب رودخانه دجله که پشت سرشان بود مشکلی نداشته باشند ، در حالی که ایرانیان با ادامه نبرد و تابش شدید آفتاب میان رودان به تشنگی و فرسایش مضاعفی دچار شدند که برای فرونشاندن آن منبع مناسبی در کار نبود. موضع‌گیری توپال عثمان امتیاز دیگری هم داشت : جهت وزش باد به سوی لشکریان نادر بود و گرد و خاک ناشی از آن دید ایرانیان را مختل کرد. سرانجام خیانت یکی از قبایل عرب متحد نادر، باعث شد حتی نیروهای جنگ آزموده نادر در وضعیت وخیمی گرفتار شوند.
حتی ورود یک نیروی ذخیره ۱۲هزار نفری سواره‌نظام ابدالی نیز نمی‌توانست ینی‌چری‌‌ها را در هم بشکند، زیرا آنها نیز در گرداب قتل عام خونینی که اکنون به نبرد سامرا تبدیل شده بود، غرق شده بودند. از آنجایی که ارتش تحت فشار زیاد شروع به متلاشی شدن کرد، نادر سوار شد و افرادش را به تلاش بیشتر تشویق کرد و شخصاً در جنگ شرکت کرد و موفق شد سواره‌نظام عثمانی را با نیزه به سیخ بکشد اما خود در درگیری شدید از اسبش پرت شد. شایعات در میان صفوف ایرانی در مورد مرگ نادر پخش شد و ضربه مهلکی به روحیه ارتشی که از قبل خسته شده بود وارد کرد. همانطور که مقاومت سازمان یافته پس از یک درگیری بی امان ۹ ساعته شروع به محو شدن کرد، ایرانیان به سمت جنوب عقب‌نشینی کردند و علیرغم بهترین تلاش رهبرانشان نتوانستند گرد هم آیند. نادر برای اولین و آخرین بار در کارنامه تاریخی خود در فتح شکست خورد. این دو رهبر بزرگ با وحشیگری باورنکردنی با مردان خود مبارزه کرده بودند، اما توپال پاشا توانسته بود، اگر فقط عادلانه باشد، با به دست آوردن یک پیروزی پرهزینه و در عین حال شکوهمند و سرنوشت ساز، روز را به پایان برساند.
نادر پس از عقب‌نشینی خود به همدان شروع به تجدید قوا کرد و در کمتر از دو ماه دوباره به عثمانی حمله کرد.
اینبار در نبرد آق دربند در نزدیکی کرکوک، عثمانیان را به رهبری همان توپال عثمان پاشا شکست داد و او در نبرد کشته شد.
بررسی قانون حقوق بشر کلمبیا () یک مجله حقوقی است که در سال ۱۹۶۷ تأسیس و روی مسائل حقوق بشر تمرکز دارد. این مجله توسط دانشجویان دانشکده حقوق دانشگاه کلمبیا تهیه و ویرایش می‌شود و «به تجزیه و تحلیل و بحث در مورد حقوق بشر و آزادی‌های مدنی تحت قوانین داخلی و بین‌المللی اختصاص دارد.»http://www.columbia.edu/cu/hrlr/ در سال ۲۰۱۶، این مجله، نشریه "اج آر ال آر آنلاین" (HRLR Online) را راه اندازی کرد. "اج آر ال آر آنلاین" (HRLR Online) یک نشریه اینترنتی است که مطالب کوتاهتر و تیزتر حقوق بشری را منتشر می‌کند.
این مجله در حال حاضر بالاترین مجله حقوق بشر جهان است. از سال ۲۰۰۶، از میان تمامی مجله‌های حقوقی حقوق بشر در دنیا، بیشترین مراجعه به این مجله شده‌است.
کشتار گوانگجو نام یک رویداد در قرن نهم میلادی است که در چین رخ داد.
بر طبق اندک روایات موجود باقی‌مانده از این دوره از دودمان تانگ در جنوب چین، نزدیک به دویست هزار ایرانی، عرب مسلمان و زرتشتی تاجر ساکن در چین، توسط نیروهای هوانگ چاو قتل‌عام شدند.Jonathan N. Lipman. "Familiar Strangers: A History of Muslims in Northwest China. Studies on Ethnic Groups in China". University of Washington Press, 2011. p.27George Kuwayama. "Chinese Ceramics in Colonial Mexico". University of Hawaii Press, 1997. ISBN 0-87587-179-8 p.14http://www.muslimheritage.com/uploads/China%201.pdfhttp://www.franckgoddio.org/fileadmin/docs/Lost_at_sea_Franck_Goddio_first_pages.pdf
پیش از این نیز ایرانیان ساکن در چین، کشتار یانگجو را تجربه کرده بودند.
کشتار یانگجو نام یک رویداد در قرن هشتم میلادی است که در چین رخ داد.
بر طبق اندک روایات موجود باقی‌مانده از این دوره از دودمان تانگ در جنوب چین، ده‌ها هزار ایرانی و عرب مسلمان و زرتشتی تاجر ساکن چین، قتل‌عام شدند.
پس از این رویداد، ایرانیان کشتار گوانگجو را نیز تجربه کردند.
مقدار بریلیم در سطح زمین در حدود 4 تا 6 پی پی ام تخمین زده‌شده‌است.
بریلیوم ازنظر فراوانی در طبیعت بین اورانیوم و توریم قرار می‌گیرد
حدود 45 ماده معدنی حاوی بریلیوم شناسایی‌شده‌اند. از این مواد، مواد معدنی حاوی بریلیوم قابل‌استخراج عبارت‌اند از:
بریل (به انگلیسی: Beril)
برتراندیت (به انگلیسی: Bertrandite)
فناسیت (به انگلیسی: Phenacite)
کریزوبریل (به انگلیسی: Chrysoberyl)
کسر کوچکی از بریلیوم از بریل آلومینیوم برلیوم سیلاستیلیکات (Be3Al2(SiO3)6)، یک محصول جانبی در معادن سنگ معدن سنگ‌های قیمتی کوچک در برزیل، آرژانتین و سایر کشورهای آمریکای جنوبی است.
این ماده حاوی بین 3 تا 5 درصد بریلیم است، اما از برتریاندیت (Be4Si2O7(OH)2) هیدروکسید بورسیل بورسیلیکات بسیار سخت‌تر است و بنابراین برای استخراج بریلیوم بسیار سخت است.
1- سنگ معدن برای تولید دوغاب خرد می‌گردد.
2- دوغاب با اسیدسولفوریک در دماهای نزدیک نقطه‌جوش حل می‌شود.
3- محلول آبی که حاوی سولفات بریلیوم حل‌شده‌است، از مواد جامد توسط ضد عملیات قوام دهنده دکانتور فعلی جدا می‌شود. این محلول حاوی 0.4 تا 0.7 گرم در لیتر بریلیم، 4 تا 7 گرم در لیتر آلومینیم، 3 تا 5 گرم در لیتر منیزیم و 1.5 گرم در لیتر آهن و سایر ناخالصی‌ها است.
4- کنسانتره بریلیوم از محلول اشباع با استفاده از فرایند استخراج حلال ضد جریان با استفاده از اسید دی-2-اتیل هگزیل فسفریک در نفت سفید به‌عنوان استخراج آلاینده تولید می‌شود. رافینیت حاصل از این عملیات شامل بیشترین آلومینیوم و تمام منیزیم موجود در محلول اشباع اصلی است.
5- فاز آلی به وجود آمده شده از محتوای بریلیم خود با کربنات آمونیوم آبی حذف‌شده‌است.
6- محلول نوار تا دمای 70 درجه سانتی‌گراد حرارت داده می‌شود و آهن و آلومینیوم استخراج‌شده را که با تصفیه حذف می‌شود، رسوب می‌دهد.
7- با گرمایش محلول تا 95 درجه سانتی‌گراد کمی کربنات اولیه بریلیم رسوب می‌کند(2BeCO3∙Be(OH)2)
8- پس از فیلتر کردن و دفع شدن در آب دیونیزه شده، حرارت دادن بیشتر به 165 درجه سانتی‌گراد باعث تولید محصول هیدروکسید بریلیم می‌شود.
به علت ساختار بیریل، سنگ معدن آن در برابر فشار اسیدی در فشار اتمسفر و از دمای متوسط تا نقطه جوشش بسیار مقاوم است.
فرایند استخراج (از بریل)
برخلاف برانتانیت، ساختار سیلیکاتی بریل در اسید حل نمی‌شود. بریلیوم با استفاده از سینتر کردن یا ذوب کردن به‌صورت یک ماده قابل‌حل، استخراج می‌شود.
1- فرایند سینتر کردن شامل مخلوط کردن بریل با سدیم فلورسیلیکات و سودا در دمای 770 درجه سانتی‌گراد برای تشکیل فلوئور بوریلات سدیم، اکسید آلومینیوم و دی‌اکسید سیلیکون است.
2- هیدروکسید بریلیم از محلول سدیم فلورایبریلات و هیدروکسید سدیم در آب رسوب می‌شود
روش ذوب
1- استخراج با استفاده از روش ذوب شامل آسیاب کردن بریلیم به یک پودر و حرارت دادن آن به 1650 درجه سانتی‌گراد است.
2- برای تخریب ساختار سیلیکات اصلی، ماده مذاب به‌وسیله آب به‌سرعت سرد می‌شود.
3- پس‌ازآن در اسید سولفوریک غلیظ 250 تا 300 درجه سانتی‌گراد دوباره گرم می‌شود، که دارای سولفات بریلیم و سولفات آلومینیوم است.
4- سپس آمونیاک آبی برای حذف آلومینیوم و گوگرد استفاده می‌شود و هیدروکسید بریلیوم باقی می‌ماند.
برای بازیابی بریلیم از کریستال‌های بریل، ابتدا باید کریستال‌ها را از بین ببرند، زیرا بریلیوم به‌شدت در شبکه بلوری بریل محدودشده‌است.
بریل در دمای 1700 درجه سانتی‌گراد در یک کوره ذوب می‌شود و سپس به‌سرعت در آب سرد می‌شود برای شکسته شدن شبکه کریستالی و تبدیل ذرات بریلیم به یک فریت و مواد غیر بریلیمی به‌عنوان سرباره حذف شود. فریت در دمای 1000 درجه سانتی‌گراد در یک کوره دوار گرم می‌شود، در یک آسیاب به همراه توپ قرار داده‌شده و با بخار و اسید سولفوریک در دمای 325 درجه سانتی‌گراد در یک درام دوار قرار می‌گیرد تا بریلیم حل شود.
بریل معدنی [Be3Al2(SiO3)6] با هگزافلوئورسیلیکات سدیم (Na2SiF6) در دمای 700 درجه سانتی‌گراد مخلوط می‌شوند تا هیدروکسید بریلیم را تشکیل شود.
هیدروکسید بریلیم معمولاً برای ساخت آلیاژهای بریلیوم مس، سرامیک بریلیا و تولید فلز بریلیوم خالص است.
اکسید بوریل (BeO) یک پودر سفید با نقطه ذوب 2530 درجه سانتی‌گراد است.
اکسید بریلیم (BeO)، همچنین به‌عنوان بریلیا شناخته می‌شود، یک ترکیب معدنی با فرمول BeO است. این جامد بی‌رنگ یک عایق الکتریکی بسیار خوب است که هدایت حرارتی بالاتری نسبت به سایر مواد غیرفلزی به‌جز الماس دارد و در واقع بیشتر از اکثر فلزات است. اکسید بریلیم به‌عنوان یک جامد بی‌رنگ، سفید است. نقطه ذوب بالا آن منجر به استفاده از آن به‌عنوان یک نسوز می‌شود.
بوریلیم هیدروکسید Be(OH)2 با استفاده از روش سینتر کردن یا ذوب کردن اکسید بریلیم (BeO) به کلرید بریلیوم (BeCl2) تبدیل می‌شود. (با گرم کردن بریلیوم هیدروکسید، اکسید و کلرید بریلیوم با ترکیب کردن کربن و کلر تشکیل می‌شود)
کلرید بریلیوم (BeCl2) یک پودر سفید و یا زرد کم‌رنگ است و دارای دمای ذوب 399 درجه سانتی‌گراد و نقطه‌جوش 482 درجه سانتی‌گراد است.
فلوراید بریلیوم نمی‌تواند به‌طور مستقیم توسط یک مسیر آبی آماده شود.
هیدروکسید بریلیم خالص از کارخانه استخراج در محلول آمفیزم بفلوراید حل می‌شود.
Be(OH)2 + 2 (NH4)HF2 → (NH4)2BeF4 + 2 H2O
سپس توسط رسوب‌سازی خالص می‌شود و آمونیوم فلوئوربریلات [(NH4)2BeF4 ] تشکیل می‌شود.
این نمک به‌صورت فلوراید بریلیوم در حدود 900 تا 1000 درجه سانتی‌گراد تجزیه می‌شود و نتیجه آن گاز NH4 و BeF2 مذاب است که در حوض‌های کوچک ریخته می‌شود.
(NH4)2BeF4 → 2 NH3 + 2 HF + BeF2
فلوراید بریلیوم (BeF2) یک جامد شیشه‌ای است که دارای نقطه ذوب 545 درجه سانتی‌گراد است.BeF2 بسیار محلول در آب است.
دو روش برای خالص کردن بریلیم وجود دارد.
1- جریان الکتریسیته (Electro winning) برای تشکیل بریلیم و کلرید که خلوص بالا و درجه حرارت پایین ازجمله ویژگی‌های این فرایند است.
BeCl2 + electric current → Be + Cl2
BeF2 + electric current → Be + F2
واکنش با منیزیم در دماهای بالا (1300 درجه سانتی‌گراد) که بریلیم را جداسازی می‌کند و همچنین منیزیم کلرید را تشکیل می‌دهد.
BeF2 + Mg → MgF2 + Be
BeCl2 + Mg → MgCl2 + Be
این عنصر را می‌توان با ذوب شدن در خلأ خالص کرد
گام نهایی برای سنگریزه بریلیم، ریخته‌گری در خلأ برای حذف سرباره باقی‌مانده و فلز منیزیم است.
فلز استخراج‌شده از مواد معدنی بریل یا برتریاندیت در خلأ ذوب‌شده
شمش‌های کوچک، از طریق ضربه زدن با سنگ‌های بزرگ و یا قرار گرفتن در معرض گاز بی‌اثر شده تبدیل به پودر بریلیم می‌شود
پودرها معمولاً توسط فشار دادن ایزو استاتیک گرم (HIP) و بیلت‌های حاصل دارای خواصی هستند که بیشتر از ایزوتروپیک هستند،
خواص کششی بستگی به سطوح به‌دست‌آمده BeO (معمولاً 1 تا 2٪) و ناخالصی (آهن، آلومینیوم و سیلیکون) و انعطاف‌پذیر معمولاً 3 تا 5 درصد است. پس از تهیه بیلت‌ها می‌توان از طریق جوش، نورد به ورق و یا اکسترود کردن برای تولید نوار یا لوله، کار سختی انجام داد.
فشرده‌سازی گرم‌کن فشرده (HIP)
HIP فشارهای ایزوستاتیک را به مواد با فشار گاز اعمال می‌کنند، درحالی‌که فشار گرم تنها فشار یکنواخت ایجاد می‌کند. در مقایسه با فشار دادن گرم، HIP می‌تواند شکل‌های مادی را که از فشار اول پس از فشار زیاد متفاوت نیست، فراهم کند. یک ماده حتی پس از تغییر شکل آن می‌تواند شکل اولیه خود را حفظ کند و با پردازش محصولات محدود خواهد شد.
مزایای خاصی از پودر بریلیم HIP در مقایسه با پرس گرم داغ خلأ به شرح زیر است.
(1) تولید اشکال پیچیده به شکل نزدیک به خالص.
(2) تولید مواد در تراکم کامل.
(3) تولید مواد با خواص مکانیکی معادل یا بهبودیافته
(4) تولید مواد با بافت تقریباً تصادفی
(crystallographic (5 چرخه فشرده را کاهش داده و بهره‌وری را با تجهیزات به‌اندازه کافی افزایش می‌دهد
http://www.lpwtechnology.com/technicalinformation/powder‐production/
https://web.archive.org/web/20160302125825/http://www.arcastinc.com/atmcc1000.htm
http://www.ika.com/owa/ika/catalog.product_detail?iProduct=2871000
https://www.youtube.com/watch?v=pMrD79Gu7yU
رضوان حجازی از استادان حسابداری ایران، اولین زنی است که در ایران موفق به اخذ مدرک دکتری حسابداری گردید. همچنین اولین استاد تمام، زن رشته حسابداری است. وی در حال حاضر استاد بازنشسته دانشگاه الزهرا است.
استاد راهنمای بیش از صدها پایان‌نامه دوره کارشناسی ارشد و دکتری حسابداری و مدیریت مالی و مدیریت بازرگانی در موضوعات حسابداری مدیریت
بیش از ۱۵۰ عنوان مقاله در نشریات، کنفرانس‌ها ملی و بین‌المللی
جامعه جهانی () اصطلاحی است که در درجه اول در مباحث سیاسی و بشردوستانه، برای توصیف یک مجموعه بین‌المللی از کشورهایی با تفاوتهای عمده به کار می‌رود. این اصطلاح اغلب برای انتقال معانی مرتبط با اجماع یا دربر گرفتن همه مردم در تمام سرزمین‌ها و حکومت‌هایشان مورد استفاده قرار می‌گیرد.
جامعه جهانی در اغلب اوقات دارای مفهومی از این نوع است که بشریت را به عنوان یک پدیده منفرد نشان دهد. مثلاً «به خاطر جامعه جهانی» یا «با تأیید جامعه جهانی».
این اصطلاح گاهی برای اشاره به سازمان ملل یا ارگانهای وابسته به آن به عنوان نهادهای حکومتی مورد استفاده قرار می‌گیرد. در موارد دیگر، این یک عبارت عام بدون ارتباط مشخص با کشورها یا دولت‌ها است و یک مفهوم سیاسی دارد.
از لحاظ نیازهای انسانی، کمک‌های بشردوستانه، حقوق بشر و گفتمان‌های دیگر در علوم انسانی، جامعه جهانی همانند واژه دهکده جهانی است که هدفش این است که کشورهای غیرمتعهد، بومیان، و جهان سوم را از طریق زیرساختهای ارتباطاتی به جهان مرتبط، یا لااقل ارتباطات نمایندگی کننده آن وصل نماید.
از لحاظ اقتصاد جهانی، برخی اقتصاددانان، جامعه جهانی را سیستمی از کالاها و خدمات می‌بینند که مرزهای نیمه نفوذپذیر و مجموعه منعطفی از قوانین واردات و صادرات دارد. طرفداران جهانی شدن ممکن است تمایل به ایجاد یا تحمیل سختگیری بیشتر به این چارچوب داشته باشند. بحث بر سر این است که آیا این الگو جهان را به عنوان یک جامعه تقویت می‌کند یا تضعیف؟
اردوگاه پناهندگان شاتیلا () همچنین به عنوان اردوگاه پناهندگان چتیلا شناخته می‌شود، یک اردوگاه پناهندگی است که در جنوب بیروت در لبنان واقع است. ابتدا در سال ۱۹۴۹ برای پناهندگان فلسطینی احداث شد و محل اسکان بیش از ۹٫۸۴۲ پناهنده ثبت شده فلسطینی است. از آغاز جنگ داخلی سوریه این اردوگاه پناهندگان با تورم و هجوم پناهندگان سوری مواجه است. از سال ۲۰۱۴، جمعیت اردوگاه از ۱۰٫۰۰۰ به ۲۲٫۰۰۰ نفر رسید.
اردوگاه شاتیلا توسط کمیته بین‌المللی صلیب سرخ احداث شد تا بتواند صدها پناهنده را پس از وقایع ۱۹۴۸ درخود جای دهد. این پناهندگان از روستاهای امکا، مجدالکروم و یاجور از شمال فلسطین به این اردوگاه منتقل شدند.
کشتار صبرا و شاتیلا، در این کشتار بین ۷۴۲ تا ۳۵۰۰ غیرنظامی که عمدتاً مردم فلسطینی و از شیعیان لبنان بودند توسط گروه شبه نظامی حزب فالانژ لبنان در محله صبرا و شاتیلا صورت گرفت. از حدود ۶ بعد از ظهر روز ۱۶ سپتامبر تا صبح روز ۱۸ سپتامبر ۱۹۸۲ این حمله ادامه داشت.
از ابتدای جنگ داخلی سوریه در ۲۰۱۱، با هجوم پناهندگان سوریه جمعیت لبنان یک میلیون افزایش پیدا کرد. در نتیجه اردوگاه پناهندگان شاتیلا مملو از پناهندگان جنگ داخلی سوریه شد که اغلب از خانواده‌های فقیر سوریه بودند. در ۲۰۱۴ جمعیت اردوگاه از ۱۰٫۰۰۰ به ۲۲٫۰۰۰ نفر افزایش پیدا کرد.
مساحت کمپ تقریباً یک کیلومتر مربع است و در نتیجه تراکم جمعیت بسیار بالایی دارد.
آژانس امداد و اقدام سازمان ملل متحد برای آوارگان فلسطینی در خاور نزدیک UNRWA یک مرکز بهداشت و دو مدرسه ابتدایی در این اردوگاه اداره می‌کند. سازمان‌های غیردولتی فعال در اردوگاه عبارتند از النجد، بیت اطفال الثمود، کمک‌های مردمی نروژ، پزشکان بدون مرز، انجمن هلال احمر فلسطین و انجمن نجد.
اگر دیپلو بود چه می‌کرد؟ یک مجموعه تلویزیونی کمدی به کارگردانی براندون دمر و جیمز ون در بیک محصول سال ۲۰۱۷ است.
داستان سریال راجع به توماس وزلی پنتز «دیپلو» آهنگساز و دی جی و تهیه‌کننده است. سریال اجراهای دیپلو رو دنبال می‌کند و طرز زندگی اش رو که به صورت تصادفی اشتباهاتی را مرتکب می‌شود.
نبرد دریایی زونچیو که با نام‌های نبرد ساپنزا و جنگ اول لپانتو نیز شناخته می‌شود، جنگی بود که در چهار روز ۱۲، ۲۰، ۲۲ و ۲۵ اوت ۱۴۹۹ بین امپراتوری عثمانی و جمهوری ونیز رخ داد. این نبرد بخشی از جنگ‌های عثمانی و ونیز (۱۴۹۹ تا ۱۵۰۳) می‌باشد.Norwich, John J. (2003) "A History of Venice" Penguin, London, pages 383–385, , reprint of the 1977, 2 volume, edition, entitled "Venice: the rise to empire" and "Venice: the greatness and the fall" در این نبرد برای اولین بار در تاریخ از کشتی‌های مجهز به توپ استفاده شد.
هتل ریتز-کارلتون یک هتل پنج ستاره مدرن در شهر ریاض، عربستان سعودی است.
این هتل که در سال ۲۰۱۱ تأسیس شده دارای ۵۲ هکتار وسعت، ۴۹۲ اتاق و چندین سالن و اتاق کنفرانس با ظرفیت‌های کمتر از ۲۰ نفر تا بیش از ۲۳۰۰ می‌باشد.
هتل ریتز-کارلتون میزبان شخصیت‌های مهمی همچون دونالد ترامپ در سال ۲۰۱۷ و باراک اوباما در سال ۲۰۱۴ بوده‌است.هتل مجللی که محل بازداشت شاهزادگان سعودی بود ماه آینده بازگشایی می‌شود بی‌بی‌سی فارسی
جان. دی راکفلر سوم (زادهٔ ۲۱ مارس ۱۹۰۶-درگذشتهٔ ۱۰ ژوئیه ۱۹۷۸ میلادی) یک بشردوست و یکی از نسلهای سوم خانوادهٔ برجستهٔ راکفلر بود. او پسر ارشد نیکوکار جان دیویدسون راکفلر جونیور و ابی آلدریچ راکفلر بود. خواهران و برادران او ابی راکفلر مازی، نلسون راکفلر، لورنس راکفلر، وینتروپ راکفلر و دیوید راکفلر بودند.
به مانند خواهرش ابی جان راکفلر نیز نهایتاً به کار مورد علاقه اش یعنی نیکوکاری روی آورد. برادرانش نلسون و وینتروپ اما به سمت سیاست رفتند. لورنس به سمت حفاظت از طبیعت رفت و دیوید نیز به بانکداری مشغول شد. او همچنین یکی از حامیان شورای جمعیت بود. او در یک حادثه رانندگی جان خود را از دست داد.http://www.nytimes.com/1978/07/11/archives/new-jersey-pages-john-d-rockefeller-3d-is-killed-in-auto-collision.html
ALG13 که با نام‌های هومولوگ شمارهٔ ۱۳ گلیکولیزاسیون مرتبط با آسپاراژین () و اوریدین دی‌فسفات-اِن-استیل‌گلوکوزامین ترانسفراز زیرواحد هومولوگ اِی‌ال‌جی۱۳ () هم شناخته می‌شود، یک آنزیم است که در انسات توسط ژن «"ALG13"» کُد می‌شود.
این آنزیم واکنشِ شیمیایی افزودنِ دومین قند را به «پیش‌ساز اولیگوساکاریدی» در شبکه آندوپلاسمی و در جریان فرایند گلیکولیزاسیون مرتبط با نیتروژن کاتالیز می‌کند.
پروتئین شمارهٔ ۲ متصل‌شونده به دی‌ان‌ای-کرومودومین-هلیکاز () که به‌اختصار «CHD2» نامیده می‌شود، نام آنزیمی است که در انسان توسط ژن «"CHD2"» کُد می‌شود.
جهش در این ژن، سبب ایجاد انسفالوپانی‌های تشنج‌دهنده می‌شود.
امروزه همچنین این ژن را با بروز سندرم لنوکس-گستو مرتبط می‌دانند.
مشخصه خانواده پروتئین‌های CHD، حضور دومین‌های کرومو (تعدیلگران ساختار کروماتین) و دومین‌های هلیکاز/ATPase است. ژن‌های CHD، احتمالاً بیان ژن را با تغییر ساختار کروماتین تغییر می‌دهند و بدین طریق دسترسی دستگاه رونویسی به DNA الگوی کروموزومی‌اش را تغییر می‌دهند. CHD2 فرایند سرهمبندی شدن کروماتین به آرایه‌های متناوب را کاتالیز کرده و ناحیه پایانه-N از CHD2 شامل کرومودومین‌های پشت سرهمی است که در فعالیت‌های ATPaseی و اتصال به DNA نقش خود-بازدارندگی دارد. برای این ژن، واریانت‌های رونویسیِ پیرایش دگرسان که ایزوفورم‌های متمایزی را کد می‌کنند نیز یافت شده‌است.
جهش‌های «دِ نووو» و حذف‌های این ژن را با مواردی از حملات انسفالوپاتی مرتبط دانسته‌اند.
شواهد فزاینده، حملات CHD2 را به عنوان زیر-جمعیتی از سندرم لنوکس-گستو شناسایی کرده‌اند.
«غم‌نومه‌ی فریدون»، روایتی محاوره و موزون به سبک و سیاق قصه‌های کوچه از یک آبادی است که در آن خندیدن ممنوع می‌شود. در پی این رویداد فریدون جوان خنده‌روی آبادی به دلیل عشقش‌ به لبخندهای معشوقه‌ی خود «هیچا» به اعتراض می‌ایستد و … .
این اثر موسیقایی حسین علیزاده به نوعی بازگشتی به ادبیات و موسیقی مغفول کوچه و آثار شنیداریی از این دست است. غمنومه فریدون اثری شنیداری به نویسندگی و کارگردانی پیمان قدیمی و آهنگسازی حسین علیزاده است.دنیای اقتصاد:غمنومه فریدون
در این اثر صابر ابر، فرهاد اصلانی، امیر جعفری، حبیب رضایی، سیامک صفری، فاطمه معتمدآریا، ژاله علو، آیدا شاملو و مرتضی احمدی به صداپیشگی پرداخته‌اند.خبرگزاری مهر: «غمنومه فریدون» به دست ایرانیان خارج از کشور می‌رسد
حبیب رضایی
نیما دهقانی
رضا عسگرزاده: دودوک، فلوت، ریکوردر و سازهای کوبه ای
سیامک جهانگیری: نی
صبا علیزاده: کمانچه
رادمان توکلی: تار
مهرداد ناصحی: غژک
سحر ابراهیم: قانون
علی رحیمی: تمبک و دف
حسین علیزاده: تار، سه تار، شورانگیز
پوریا اخواص، داریوش کاظمی، علیرضا برنجیان
مهرداد ناصحی، شهرام رکوعی، راحله برزگری، سحر محمدی، آساره شکارچی، عامر شادمان، روشنک کی منش، سمیرا محسنی
صبا علیزاده
عظیم مرکباتچی
فرهاد فزونی
مارات روبنی وارژاپتیان (؛ ؛ – ) یک فیلم‌نامه‌نویس، کارگردان و فیلمبردار اهل ارمنستان بود.
مارات وارژاپتیان در سال ۱۹۳۵ در شهر کامو (گاوار فعلی) به دنیا آمد. در سال ۱۹۶۳ از مؤسسه سینمایی گراسیموف فارغ‌التحصیل شده‌است. وی بین سال‌های ۱۹۶۵ تا ۱۹۶۹ میلادی در آرمن‌فیلم فعالیت کرد.
پیاز دهلیزی () یا پیاز دهلیزی‌مهبلی (vestibulovaginal bulb) جسمی است که شامل یک جفت توده بافت نعوظی (شق‌شونده) است و در هر طرف دهانه آلت تناسلی زن قرار دارد که در جلو با هم یکی شده، در زیر کلیتوریس قرار می‌گیرد.
تصویر () یک فیلم کوتاه است محصول سال ۱۹۷۰، به کارگردانی
زیرواحد بتا ۳ از گیرندهٔ گاما-آمینوبوتیریک اسید () که به اختصار «GABRB3» نامیده می‌شود، نام پروتئینی است که در انسان توسط ژن «"GABRB3"» کُد می‌شود. این ژن بر روی بازوی بلند کروموزوم ۱۵ واقع است و ۱۰ اگزون در ناحیهٔ کدکنندهٔ خود دارد. به‌دلیل پدیدهٔ «پیرایش دگرسان»، این ژن ایزوفرم‌های متفاوتی از این پروتئین را کُد می‌کند که همگی زیرواحدهایی از گیرنده گابا A هستند.
این پروتئین نوعی کانال یونی دریچه-لیگاندی است و در قشر مغز، هیپوکامپ، مخچه، تالاموس، جسم زیتونی و کورتکس پیریفرم و در مراحل مختلفی از رشد و تکامل انسان بیان می‌شود.
جهش‌های نوپدیدِ هتروزیگوت از نوعِ «جهش بدمعنی» در این ژن موجب دامنهٔ جریان‌های عصبی را درون نرون‌ها کاهش می‌دهد یا آنکه خواص کینتیک کانال را بهم می‌زند. این موضوع باعث می‌شود خواص بازدارندگی گیرنده از بین برود.
حذف ژن "GABRB3" بر حسب آنکه در کدامیک از والدین رخ دهد، موجب بروز سندرم آنجلمن در انسان می‌گردد. در واقع حذف این ژن در پدر، مشکلی ایجاد نمی‌کند اما حذف آن در مادر، موجب بروز این سندرم می‌شود.
رابطهٔ مستحکمی مابین بیانِ این ژن و رشد و تکاملِ صحیح کام وجود دارد؛ بنابراین، هرگونه اختلال در این ژن ممکن است باعث بروز شکاف در کام، دهان یا نقاط دیگر چهره شود.
هرگونه اختلال در جریان گاما آمینوبوتیریک اسید در موش و انسان سبب بروز صرع می‌شود. بیماران مبتلا به سندرم آنلمن که حذف ژنی GABRB3 دارند، دچار صرع ابسنس هستند. همچنین کاهش بیان زیرواحد بتا ۳ از این پروتئین احتمالاً در بروز صرع ابسنس در کودکی مؤثر است.
مضاعف شدن ژن در ناحیه‌ای از آن که در بروز سندرم آنجلمن/پرادرویلی مؤثر است (ناحیهٔ موسوم به نقش‌پذیری ژنی) در برخی از بیماران مبتلا به اوتیسم دیده می‌شود. رابطه‌ای نامعلوم مابین جایگاه ژنی 155CA-۲ در درون یک اینترون از ژن GABRB3 کشف شده‌است.
این ژن همچنین در بروز خصیصه‌های سندرم ساوان در هریک از اختلالات یادشدهٔ فوق نقش دارد.
فلبامات () که با نام تجاری فلباتول هم شناخته می‌شود، یک داروی ضدتشنج است که در درمان صرع کاربرد دارد. این دارو در درمان صرع‌های پارشیال بالغین (با و بدون گسترش سرتاسری) و صرع‌های پارشیال یا سرتاسری مرتبط با سندرم لنوکس-گستو در کودکان استفاده می‌شود. با این حال، به‌دلیل احتمال بروز کم‌خونی آپلاستیک مرگبار و/یا نارسایی کبد، مصرف این دارو فقط محدود به مواردی است که تشنج راجعه شدید وجود دارد.
این دارو مدولاتورِ مثبت گیرنده گابا A و بلوکه‌کنندهٔ گیرندهٔ NMDA است، به‌ویژه آنهایی که زیرواحد «NR2B» را دارند.
این دارو نخست در اوت ۱۹۹۳ توسط سازمان غذا و داروی آمریکا تأیید شد. سپس در یک اقدام فوری و به‌دنبال گزارش ۱۰ مورد مرگ ناشی از کم‌خونی آپلاستیک، در ۱ اوت ۱۹۹۴ از بازار جمع‌آوری شد. در نهایت در ۲۷ سپتامبر ۱۹۹۴ میلادی، طی ارسال نامه‌ای به ۲۶۰٬۰۰۰ پزشک در آمریکا، توصیه گردید این دارو، تنها در افرادی که صرع شدید راجعه دارند و منافع دارو بر مضارش فزونی دارد، استفاده شود. این تأیید مشروط و مجدد دارو با اشاره به عارضهٔ جانبی دیگرش یعنی «نارسایی کبدی» انجام شد که تا آن هنگام در ۱۰ بیمار گزارش شده بود و در ۴ موردشان منجر به مرگ شده بود. در انگلستان نیز، فلبامات فقط برای بیماران خاصی در دسترس است.
علاوه بر موارد یادشده، بی‌خوابی یا خواب‌آلودگی، تهوع و استفراغ، کاهش اشتها و سردرد از عوارض جانبی دیگر است.
فلبامات بازدارندهٔ ایزوآنزیم «CYP2C19» از خانوادهٔ آنزیمی سیتوکروم پی ۴۵۰ است که در متابولیسم و پاکسازی برخی داروهای رایج نقش دارند. Retrieved on December 25, 2008. و با داروهایی چون فنی توئین، والپروات و کاربامازپین تداخل اثر دارد. به‌عنوان مثال تجویز همزمان آن با کاربامازپین، سطحِ خونی هر دو را کاهش می‌دهد؛ اما سطحِ متابولیتِ فعالِ کاربامازپین یعنی «"کابامازپین-۱۰، ۱۱ اپوکساید"» را افزایش می‌دهد.
اِسْپَهْبَدانِ گیلان یا اسپهبدان آستارا نام یک شاهزاده‌نشین کوچک با حاکمانی به همین نام و به پایتختی آستارا بوده‌است. عنوان عمومی حاکمان این منطقه "اسپهبد" بوده که از خاندان اسپهبد اخذ شده‌است. زمان آغاز حکومت اسپهبدان نامعلوم است. کهن‌ترین آگاهی از اسپهبدان به دوران در سال ۶۴۲ میلادی/ ۲۱ هجری بازمی‌گردد که گفته شده حاکم این منطقه، عنوان اسپهبد داشته‌است. همچنین گزارشی مبنی بر تأیید حاکمیت اسپهبدان گیلان از سوی خلیفه مسلمانان علی بن ابی‌طالب وجود دارد. تاریخ دقیق پایان کار اسپهبدان نیز همچون آغاز آن، نامعلوم است. سرگذشت تعدادی از اسپهبدان در منابع تاریخی موجود است که بر این اساس، آخرین اسپهبد شناخته شده اسپهبد شاپور است. وی در سال ۱۴۰۹ میلادی / ۸۱۱ هجری درگذشته‌است. اگرچه نام و اطلاعاتی از سرگذشت حاکمان آستارا پس اسپهبد شاپور نیز موجود است اما انتساب داشتن یا نداشتن آنان به حکومت اسپهبدان نامعلوم است. مهرانیان آستارا اصلی‌ترین دودمان حاکم بر اسپهبد بوده و پس از پایان یافتن حکومت اسپهبد نیز همچنان تسلط خود را بر سرزمین موروثی حفظ کرده و فرمان راندند. مهرانیان آستارا نیز همانند مهرانیان ارّان، خود را شاخه‌ای از خاندان مهران می‌دانستند.
علاوه بر روحیهٔ جنگاوری مردمان سرزمین اسپهبد، محاصرهٔ این سرزمین توسط دریا و جنگل‌های انبوه، قدرت دفاعی اسپهبدان در برابر دشمنانشان را افزایش چشمگیری داده بود. قلمروی اسپهبدان در بیشترین گسترش خود، از جنوب تا اسالم و از شمال تا انتهای دشت مغان رسیده بود. پایتخت مملکت اسپهبد در قرون اولیه پس از ظهور اسلام، در شمال قلمرو مستقر بوده و به مرور زمان به مناطق جنوبی‌تر منتقل شده و تا قرن هشتم هجری قمری در شیندان بود که در نهایت به شهر اسپهبد منتقل شده بود. موقعیت جغرافیایی شهر اسپهبد، امروزه در نزدیکی آستارا واقع شده‌است.
"تاریخ الجایتو" در شرح لشکرکشی هلاکو خان به ایران در سال ۶۵۴ قمری، از شندان با عنوان "مستقرّ سریر مملکت سپهبد" یاد کرده و می‌گوید: «"ساکنین مملکت سپهبد به ایلخانان سر اطاعت فرو نمی‌آوردند"». همهٔ ساکنان این سرزمین، جنگجو بودند. جغرافیای طبیعی آن که از طرفی جنگل‌های انبوهِ از درخت و از طرفی دریا بود، از لحاظ استراتژیک اهمیت فوق‌العاده‌ای داشت و دشمن از بیم شکست یافتن، جرأت نمی‌کرد به این مملکت دست‌درازی کند. همچنین قلعه شندان مثل دژ مستحکمی، پابرجا بوده و از برای دفاع، از لحاظ استراتژیک اهمیت ویژه‌ای داشت. در سال ۶۱۹ هجری، لشکریان مغول پس از تسخیر تبریز، شروان‌شاه را به طرف تالش جهت تسخیر این منطقه گسیل داشتند ولی به علت باران‌های موسمی و سیلابی شدن رودخانه‌ها و وجود جنگل‌های انبوه و نیز نیش پشه مالاریا، بسیاری از لشکریان مغول به تب نوبه مبتلا شده و از بین رفتند. سرانجام اتابک اعظم از آذربایجان به تالش آمده و صلح را با رضایت تالش‌ها برقرار نمود. مردم تالش در آن عصر، مسلمان، زرتشتی و یهودی بودند.
شارل شفر شرق‌شناس فرانسوی، "مقرّ سریر اسپهبد" را از اسالم تا شندان دانسته‌است. پایتخت اسپهبد از سده چهاردهم میلادی/هشتم قمری، آستارا بوده‌است. در بسیاری از نوشته‌های مورخین، ولایت آستارای قدیم را ولایت «اسپهبد» یا «اصفهبد» نوشته و حاکم آنجا را هم اسپهبد می‌نامیدند. یاقوت حموی آن را «اِصْفَهْبُذان» خوانده‌است. حمدالله مستوفی در نزهةالقلوب می‌گوید اسپهبد شهری متوسط بوده و حاصل‌اش غله، میوه و برنج است. این ناحیه از گیلان، ناحیه‌ای آبادان و با نعمت و توانگر است. وی طعام اصلی مردم اسپهبد را برنج و ماهی ذکر کرده و از وجود شهرک‌هایی در این منطقه یاد کرده‌است که مساجد و بازارهایی دارند که از این بازارها، ماهی، جارو و حصیرِ مصلی به نقاط مختلف جهان صادر می‌گردد.
حافظ ابرو می‌نویسد که تا پیش از محمد خدابنده اولجایتو، امرای مغول نتوانسته بودند بر گیلان حاکم شوند؛ لذا هنگامی که الجایتو در سال ۷۰۶ قمری قصد تسخیر گیلان را داشت، دستور داد حمله را از چهار محور آغاز کنند که محور اردبیل به اسپهبد و سپس به گسکر به فرماندهی امیر چوپان، یکی از این مسیرهای چهارگانه بوده‌است. در جریان این لشکرکشی «ملک رکن‌الدین احمد» حاکم اسپهبد، خود را به امیر چوپان تسلیم کرده بود. رشیدالدین فضل‌الله همدانی تاریخ‌نگار عصر ایلخانی مسیر حرکت امیر چوپان را به صورت «از آستارا سپهبد و گسکر» ذکر کرده‌است. ستوده از این عبارت نتیجه گرفته‌است که سپهبد مابین آستارا و گسکر قرار داشت. نیز معتقد است که به‌طور قطع می‌توان گفت که اراضی میان آستارا و گسکر را سپهبد می‌خوانده‌اند اما نعمت‌اللهی این فرضیه را رد کرده‌است. وی، ناآشنایی با زبان و جغرافیای منطقه را علت این اشتباه یاد کرده و «آستارا سپهبد» را یک عبارت متصل دانسته‌است.
ابن بزاز اردبیلی در "صفوةالصفا" در بیان چگونگی آشنایی شیخ صفی‌الدین اردبیلی با شیخ زاهد گیلانی، محل زندگی زاهد گیلانی را در منطقهٔ «گیلان اصفهبد» ذکر کرده که به همراه دو همسرش در دو روستای اصفهبد به نام‌های سیاورود و حلیه‌کران سکونت دارد. این دو روستا اکنون در شهرستان لنکران جمهوری آذربایجان قرار دارند. همچنین در یک سند تاریخی آمده‌است که ملک احمد، مالکیت سه روستای ، و را به شخصی به نام بدرالدین محمود بخشیده بود. تحقیقات والتر هنینگ بر روی این سند نشان می‌دهد که این سه روستا در حوضهٔ ویلَژ رود بوده‌اند. این نکته، بیانگر فراتر رفتن گسترهٔ قلمروی اسپهبد تا انتهای سرزمین‌های تالش‌زبانان و همسایگی با ترک‌های آذری‌زبان است؛ بنابراین در صورتی که اسپهبد حاکم همهٔ تالشان بوده باشد، حکمرانی او بر دشت مغان دور از ذهن نخواهد بود. نعمت‌اللهی در "تاریخ جامع آستارا و حکام نمین"، با اشاره به موضوع کشف یک مسیر لوله‌کشی آب با لوله‌های سفالی در روستای خانه‌های آسیاب، لزوم انجام کاوشهای باستان‌شناسی برای به دست آوردن جزئیات بیشتری از سرگذشت اسپهبدان و کشف ابعاد تمدن آنان را مورد تأکید قرار داده‌است.
محدودهٔ تاریخی شهر اسپهبد در سه کیلومتری غرب آستارا قرار دارد. بخش جنوبی اسپهبد در روستای فعلی باغچه‌سرا واقع بوده‌است که آن محله پس از غائله آذربایجان و احداث پاسگاه مرزی در آنجا، به نام «باغ سیروس» خوانده شده‌است و بخش شمالی آن نیز در آنسوی رود آستارا قرار دارد. مجموع این دو محله را منازل هفت‌گانه (به ترکی: یِدْدی اِوْلَر) می‌گویند.
اسپهبدان حاکمانی مستقل بوده و صاحب حکومتی خودمختار بودند. در زمان خلافت علی بن ابی‌طالب، اسپهبدان به همراه تعدادی از شاهزادگان گیل‌ها و دیلم‌ها به نزد وی رفته و تأییدیه حکمرانی در قلمروی خود را دریافت کرده بودند. در کتاب "تاریخ شروان و دربند" چندین بار از نبردهای شِندانیان با دولت‌های خزر و سریر و نیز شروان در قرن‌های دوم تا پنجم گفته شده‌است. شندانیان در یکی از این نبردها به سال ۴۲۹ قمری تا دربند پیش رفته و قصد تصرف آن را داشتند اما ناکام ماندند.
در سال ۳۲۶ قمری، هنگامی که لشکری بن مردی رهبر شورشی گیلانی به جنگ با دیسم بن ابراهیم حاکم آذربایجان رفت، از کمک‌های «ابن دلوله» اسپهبد مغان بهره برده و پس از شکست دادن دیسم، اتحاد خود با ابن دلوله را حفظ کرد. به گفتهٔ کسروی، مردم مغان گروهی بسیار دلیر و جنگجو از کوه‌نشینان آذربایجان بودند. پس از حمله اعراب به ایران، مغان نیز همانند دیلم و گیلان از اعراب تبعیت نکرد. آنان حاکمان مستقلی به نام اسپهبد داشتند. بنا به نوشتهٔ ابن خردادبه در اوایل قرن سوم هجری، «شکله» اسپهبد مغان بود. در زمان وهسودان بن مملان نیز مغان دارای اسپهبدی بوده که عون‌اللهی او را «اسپهبد گیلان و مغان» دانسته‌است. شرح نبرد روادیان با اسپهبد مغان در دیوان اشعار قطران تبریزی آمده‌است. گای لسترنج می‌گوید مغان گاهی جزء آذربایجان محسوب می‌گردید ولی غالباً ناحیه‌ای جداگانه و مستقل را تشکیل می‌داد. در سال ۴۴۶ و در جنگی که بین قشون ابونصر مملان ابن وهسودان و اسپهبد مغان درگرفت، نظر به فزونی قشون ابونصر، اسپهبد مغان شکست خورده و ناگزیر از اطاعت وهسودان گردید. برای اینکه بعدها اسپهبدان از در مخالفت درنیایند، ابونصر قلعه‌ای را در اردبیل بنا نهاده و عده‌ای از قشون خود را در آنجا به پاسداری گماشت.
با این که اطلاعات دقیقی وجود ندارد که ثابت کند یک شاهزاده‌نشین دیگر نیز برای مدت زمان طولانی با گستره‌ای مابین گیلان و مغان وجود داشته و نام حاکمان آن نیز اسپهبد بوده باشد؛ مینورسکی معتقد است نمی‌توان با اطمینان، اسپهبدان گیلان را ادامهٔ اسپهبدان مغان دانست. او تصریح کرده که در صورت یکی بودن این دو، احتمالاً ابتدا پایتخت اسپهبد در دشت مغان واقع در مناطق شمالی قلمرو و نزدیک رود ارس بوده و بعدها به سمت جنوب قلمرو منتقل شده‌است. در "تاریخ الجایتو" آمده است که «مغان متصل به گیلان بود و مملکت ولایت سپهبدان را سیاه گیلان می‌خواندند». نعمت‌اللهی معتقد است در یک دوره تاریخی، مغان بخشی از مملکت اسپهبد بوده و نام آن بر کل سرزمین اطلاق شده‌است.
در اواخر امپراتوری سلجوقی، شخصی به نام «نصرت‌الدین ابوالمظفر اسپهبد کیا لواشیر» حیات داشته که خاقانی، چندین شعر در ستایش آزادگی او سروده و در عزای درگذشت ناگهانی او، مرثیه‌سرایی کرده‌است. وی در این مرثیه، خداحافظی خود را به شندان و ارچوان گفته‌است که به ترتیب نام‌های قلعه‌ای باستانی در آستارا و روستایی در نزدیکی آستارا است. با این که ممکن است این اسپهبد، تنها یک شاخهٔ منفرد از دودمان اسپهبدان باشد، اما مسلّم است که آنان حتی در دوران سلطهٔ ایلخانان نیز جان سالم به در برده بودند.
با مرگ رکن‌الدین احمد در سال ۷۱۱ قمری داوود مهرانی فرزند مراد به حکومت رسید. وی بر آیین مهرپرستی بوده‌است. حاکمان بعدی دودمان مهرانی از نسل او هستند. در کتاب "صفوةالصفا" حکایتی از مَلِک گیلان به نام «حاجی سام» آمده که سازندهٔ خانقاه شیخ صفی‌الدین اردبیلی در دوران حیات او بوده و در هنگام نگارش کتاب "صفوةالصفا" در قید حیات نبود. در ادامه نیز حکایت قتل اسپهبد گیلان و برادرش در نتیجهٔ یک آشوب به نام "فتنهٔ گیلان" در اواخر دوران حکومت ملک اشرف آمده که به دنبال این حوادث، روابط صدرالدین موسی، فرزند شیخ صفی‌الدین اردبیلی، و ملک اشرف تیره شده و حتی صدرالدین به زندان افتاده بود. دیگر زمامدار اسپهبدان در این عصر، اسپهبد حسین است. حکایتی از او در دیوان اشعار قاسم انوار شاعر قرن هشتم هجری وجود دارد. تخت‌گاه اسپهبد حسین در آستارا بوده‌است.
آرامگاه یکی دیگر از اسپهبدان آستارا به نام اسپهبد شاپور با تاریخ درگذشت به سال ۸۱۱ قمری در روستای پوته‌سر آستارای شمالی واقع است. حریری او را از اعقاب اسپهبدان گاوباره دانسته‌است.
فهرست حاکمان شناخته شده از اسپهبدان به شرح زیر است:
سلسله اسپهبدان که از قرن دوازدهم میلادی/ششم قمری به دست مهرانیان آستارا اداره شده است، هم در عنوان حکمرانان خود، و هم در نام دودمان حاکم، تشابه فراوانی با همسایگان خود دارد. عنوان عمومی حاکمان سرزمین اسپهبدان، "اسپهبد" بوده که به گفتهٔ لسترنج، این عنوان از نام خاندان اسپهبد اخذ شده‌است. "اسپهبد" در شمال ایران کاربرد دیرینه‌ای دارد. این عنوان از دورهٔ دابویگان گاوباری رواج داشته و اغلب حاکمان طبرستان و گیلان با این نام خود را می‌شناساندند.
از سوی دیگر، مهرانیان آستارا که دودمان حاکم بر اسپهبد بودند، همانند مهرانیان ارّان، خود را شاخه‌ای از خاندان مهران می‌دانستند. خاندان مهران یکی از هفت خاندان ممتاز ایران باستان است. مهرانیان ارّان که در نزدیکی سرزمین اسپهبدان نیز مستقر بوده و حکومت آلبانیای قفقاز را در اختیار داشتند هم خود را منتسب به خاندان مهران می‌دانستند. عبدلی از این تشابه و نزدیکی نتیجه گرفته که مهرانیان آستارا، بازماندگان مهرانیان ارّان هستند. آنان پس از این که آلبانیای قفقاز را از دست دادند، به سراغ مملکت اسپهبد آمده و حکومت اسپهبد را به دست گرفتند. مهرانیان پس از انقراض حکومت اسپهبدان نیز همچنان حاکمیت خود را بر سرزمین آستارا حفظ کرده بودند تا این که خان‌های تالشی از عصر افشاریان قدرت را از دستشان خارج کردند. مهرانیان پیش از مسلمان شدن، بر آیین مهرپرستی بودند.
همان طور که پیش‌تر نیز گفته شد، حاکمیت منطقهٔ آستارا از عصر ایلخانان تا دوران افشاریان در اختیار مهرانیان بوده‌است؛ اما مشخص نیست که مهرانیان به‌طور دقیق تا چه زمانی در قالبِ دولت اسپهبدان حکومت کرده‌اند. آخرین حاکم شناخته‌شده در آستارا پیش از تأسیس دولت صفوی، معاصر با اوزون حسن آق‌قویونلو بوده‌است. اوزون حسن در پس از فرستادن به خراسان، از راه اردبیل به عزم قلع و قمع امیره سلطان آستارا توجه نمود. وی امیر علی‌بیگ پسر امیر بایزید بسطام را که امارت اردبیل، قزل‌آغاج و مغانات را داشت، با قشونی بسیار به قلعه شندان فرستاد. امیر سلطان که والی آن دیار بود، رسولانی فرستاده و امان طلبیده بود که با وساطت شیخ جعفر موسوی اردبیلی، اوزون حسن با این درخواست موافقت کرده و به تبریز بازگشت.
همچنین تالش در دوران صفوی چندین بار مرکز شورش‌هایی علیه حکومت مرکزی بوده‌است که به بهانهٔ این رخدادها نیز نام برخی از حاکمان آستارا در آن دورهٔ تاریخی، در منابع تاریخی نمایان شده‌است. از جملهٔ این رخدادها، شورش امیره قباد حاکم آستارا ذیل وقایع سال ۹۴۶ قمری در کتاب احسن‌التواریخ آمده‌است. قوای دولتی برای سرکوب قباد به ارچوان ارسال شده و طی نبرد، او و ۸۰۰ نفر از نیروهایش را به هلاکت رساندند. پس از قباد، بایَنْدُرخان مهرانی حاکم آستارا شد. او پدربزرگ ساروخان مهرانی حاکم آستارا در عصر شاه صفی یکم است. تنها اطلاعات موجود از هویت حکومت بایندرخان، توسط آکادمیسین روسی نقل شده‌است. وی در کتاب خود، ملک بایندرخان حاکم آستارا را از گاوبارگان بادوسپانی شاخه کیومرثیه دانسته‌است که احتمال اسپهبد بودن بایندرخان را بیان می‌کند.