moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در سال ۲۰۱۶ میلادی، یک آزمایش علمی موردی را هویدا ساخت که در آن یک بیمار مبتلا به صرع لوب گیجگاهی پس از تشنج لوب گیجگاهی، در حالی که تحت نظارت EEG(نوار مغزی) قرار می‌گرفت، رؤیایی از خدا و فرشتگان را تجربه کرد و دید، بیمار گزارش داد که خداوند او را به جهان فرستاده و برگزیده است تا «برای قوم اسرائیل رستگاری بیاورد!» و «جهانیان را به بهشت راهنمایی کند!» ارتباط ادعا شده بین این نوع صرع و دینداری الهام گرفته و مدعیان پیامبری [محمد، عیسی و...] از تحقیقات پروفسور مایکل پرسینگر و سایر محققان در زمینه نوروتئولوژی به دست آمده‌است.Benson, D.F. & Hermann, B.P. (1998) Personality disorders. In J. Engel Jr. & T.A. Pedley (Eds.) "Epilepsy: A comprehensive textbook. Vol. II" (pp. 2065–2070). Philadelphia: Lippincott–Raven.
۴.آئورا؛ به معنای دیدن تصویر و موجودات غیرمعمول و توهمی محور مانند دیدن جبرئیل یا رفتن به معراج و… توسط محمد.
۵. احساس سنگینی، چنان‌که ذکر شد از عوامل و نشانه‌های این نوع صرع احساس سنگینی می‌باشد.
۶. مدهوش شدن و سر درد نیز از عوامل و نشانه‌های اصلی صرع لوب گیجگاهی می‌باشد که به وفور در زندگی پیامبر اسلام به ویژه هنگام دیدن آئورا که البته محمد آن را جبرئیل خطاب می‌کرد، مشاهده می‌شود، مانند؛
۶. چنانچه ذکر شد، توهم بدبویی دهان در بیماران این نوع صرع شایع است (توهم بویایی پیش می‌آید)، که بیماران اغلب تمایل به شستن و مسواک زدن مستمر و افراطی دارند، رفتار محمد هم در این مورد با نشانه‌های صرع هماهنگی دارد؛ مثلاً محمد در توجیه رفتار افراطی خود در مسواک زدن می‌گوید، جبرئیل (همان آئورا در توهمات وی) آنقدر مرا سفارش به مسواک زدن کرد که ترسیدم دندان‌هایم از بین برود و بشکند!
شیوه تشخیص صرع لوب گیجگاهی می‌تواند شامل روش‌های زیر باشد؛
بسیاری از داروهای خوراکی ضد تشنج برای مدیریت تشنج‌های لوب گیجگاهی در دسترس هستند. اکثر داروهای ضد تشنج با کاهش تحریک نورون‌ها عمل می‌کنند، به عنوان مثال، با مسدود کردن کانال‌های سدیم سریع یا کند یا با تعدیل کانال‌های کلسیم. یا با تقویت مهار نورون‌ها، به عنوان مثال با تقویت اثرات انتقال دهنده‌های عصبی بازدارنده مانند گاما آمینوبوتیریک اسید.
برای درمان این نوع صرع، بیشتر از داروهای ضد تشنج استفاده می‌شود، مانند؛ فنی‌توئین، کاربامازپین، پریمیدون، والپروات و فنوباربیتال. داروهای جدیدتر، مانند گاباپنتین، توپیرامات، لوتیراستام، لاموتریژین، پره گابالین، تیاگابین، لاکوزامید و زونیسامید اثربخشی مشابهی با عوارض جانبی احتمالاً کمتر دارند. فلبامات و ویگاباترینجدیدتر هستند، اما می‌توانند عوارض جانبی جدی داشته باشند، بنابراین به عنوان درمان‌های خط اول در نظر گرفته نمی‌شوند.
قانون و دین () مطالعه بین رشته‌ای روابط بین قانون، به ویژه حقوق عمومی و دین است. "مجله وگ" گزارش می‌دهد که در اواخر سال ۱۹۰۰، رویکرد قانون و دین جدیدی پدید آمد که به تدریج سهم خود را در مطالعات دینی باز کرد. تا سال ۱۹۸۳ بیش از دوازده سازمان و کمیته علمی تشکیل شد و فصلنامه علمی، مجله حقوق و دین، در همان سال منتشر شد. انتشار مجله حقوق کلیسایی در سال ۱۹۸۷ آغاز شد. "مجله حقوق و دین روتگرز" در سال ۱۹۹۹ تأسیس شد. "مجله حقوق و دین" آکسفورد در سال ۲۰۱۲ در انگلستان تأسیس شد.
نظریه‌های مربوط به ادیان () به طور کلی سعی دارد منشأ فرگشتی ادیان و کارکردگرایی ساختاری دین را توضیح دهد. این نظریه‌ها آنچه را به عنوان ویژگیهای کلی ایمان و عمل ارائه می‌دهند، را تعریف می‌کنند.
ادیان جهانی () مقوله ای است که در مطالعه دین‌شناسی برای مرزبندی پنج جنبش - و در برخی موارد بیشتر - بزرگترین و گسترده‌ترین جنبش‌های مذهبی بین‌المللی استفاده می‌شود. مسیحیت، اسلام، یهودیت، هندوئیسم، و آیین بودایی همیشه در فهرست قرار دارند و به عنوان «پنج دین بزرگ» شناخته می‌شوند. برخی از دانشمندان ادیان دیگر، مانند آیین سیک، مزدیسنا، یا دین بهائیت را نیز در این دسته قرار می‌دهند. اینها غالباً در مقابل دسته‌های دیگر، مانند دین بومی و جنبش‌های جدید جنبش‌های نوپدید دینی قرار می‌گیرند که توسط محققان در این زمینه تحقیق نیز مورد استفاده قرار می‌گیرد.
ادیان شرق آسیا () در مطالعه دین‌شناسی تطبیقی، ادیان شرقی آسیا یا ادیان تائوئیک است که زیرمجموعه‌ای از ادیان شرقی را تشکیل می‌دهند. این گروه به‌طور کلی شامل مذاهب چینی می‌شود، که شامل عبادت اجدادی، ادیان سنتی چینی، کنفسیوس‌گرایی، تائوئیسم و به اصطلاح سازمان‌های نجات بخش محبوب (مانند ییگاندائو و ویکسینی است، و همچنین عناصری از بودیسم مهایانه که هسته اصلی بودیسم چین و بودیسم شرق آسیا را به‌طور کلی تشکیل می‌دهند.
ییگاندائو () راه نفوذ وحدت یک سنت مذهبی محبوب در چین است که در اواخر دوران امپراتوری در قرن نوزدهم رشد کرد و در آن مادر باستان پرستش می‌شود. بسیاری از ایده‌های عبادت مادر باستان به آموزه‌های هسته ییگاندائو متصل می‌شوند. این شامل مفاهیم زمان و نقش انسان است.
سرمربی تیم ملی والیبال ایران، کسی است که مسئولیت هدایت تیم ملی والیبال ایران را بر عهده دارد.همچنین در این مقاله اسامی مربیان تیم ملی والیبال ایران از ابتدا تا دوره کنونی ذکر شده است.
ویکسینی () با عنوان گسترده کلیسای مقدس تنها قلب (唯心 聖教 Wéixīn Shèngjiào) یکی از فرقه‌های مذهبی عامیانه چین است که در تایوان در اواخر قرن ۲۰ به وجود آمد.
پیشینهٔ افتخارات تیم ملی والیبال ایران در قهرمانی جهان، جام جهانی والیبال، جام بزرگ قهرمانان جهان، لیگ جهانی والیبال، لیگ ملت‌ها، بازی‌های المپیک تابستانی، قهرمانی ملت‌های آسیا، بازی‌های آسیایی، جام کنفدراسیون آسیا، یونیورسیاد و بازی‌های همبستگی اسلامی به تفکیک فهرست شده‌است.
تیم ملی والیبال مردان ایران توانسته شش بار به قهرمانی جهان و دو بار به المپیک صعود کند.
تیم ملی ایران تاکنون چهار بار قهرمان و سه بار نایب قهرمان قهرمانی ملت‌های آسیا شده‌است.
• المپیک : قهرمانی : ۱ دوم : ۲ سوم : ۱
• جام جهانی : قهرمانی: 2 دوم : 0 سوم : ۰
"† تیم ملی ب"
"†† تیم ملی زیر ۲۱ سال"
مقام چهارم: ۲۰۱۲، ۲۰۱۵
"† تیم ملی زیر ۲۱ سال"
"†† تیم ملی زیر ۲۳ سال"
دود کردن عملی است که در آن ماده‌ای سوزانده می‌شود و دود حاصل از آن تنفس می‌شود تا چشیده و جذب جریان خون گردد. به‌طور معمول، ماده مورد استفاده برای سیگار کشیدن، برگ‌های خشک‌شدهٔ گیاه تنباکو است که در یک مستطیل کوچک از کاغذ پیچیده شده و یک استوانه کوچک و گرد به نام سیگار را ایجاد می‌کند. عمل دود کردن در وهله نخست به عنوان روش مصرف تفریحی مخدر استفاده می‌شود؛ زیرا سوزاندن برگ‌های خشک‌شده، ماده موثره را به درون ریه‌ها وارد می‌کند و از آنجا فوراً جذب جریان خون می‌شود و به بافت‌های بدن می‌رسد. در مورد سیگار کشیدن، این مواد در مخلوطی از ذرات آئروسول و گازهای مختلف گنجانده می‌شوند و حاوی آلکالوید نیکوتین فعال هستند؛ تبخیر شدن این مواد آئروسول گرم‌شده و گاز را به شکلی درمی‌آورد که امکان استنشاق و دخول عمیق به ریه‌ها را می‌دهد و پس از آن جذب این مواد فعال به جریان خون رخ می‌دهد. در برخی فرهنگ‌ها، دود کردن به عنوان بخشی از آیین‌های مختلف نیز انجام می‌شود و شرکت‌کنندگان از آن برای کمک به ایجاد حالات شبیه به خلسه استفاده می‌کنند و معتقدند باعث روشنگری (معنوی) می‌شود.
دود کردن یکی از رایج‌ترین شکل‌های مصرف تفریحی مخدر است. دود کردن تنباکو محبوب‌ترین نوع آن است بیش از یک میلیارد نفر در سراسر جهان این کا را انجام می‌دهند و اکثر این افراد در کشورهای در حال توسعه زندگی می‌کنند. مخدرهایی مثل کانابیس و تریاک نیز به میزان کمتری دود می‌شوند. برخی مواد را به عنوان مخدر شدید طبقه‌بندی کرده‌اند مثل هروئین، اما استفاده از این مخدرها بسیار محدود است زیرا معمولاً به‌صورت تجاری در دسترس نیستند. سیگار عمدتاً به صورت صنعتی تولید می‌شود اما می‌تواند به صورت دستی هم با استفاده از تنباکوی شل و کاغذ سیگار پیچیده شود. دیگر ابزارهای دودکردن عبارتند از پیپ، سیگار برگ، بیدی، قلیان و بانگ.
تاریخ دود کردن را می‌توان به ۵۰۰۰ سال قبل از میلاد بازگرداند و این عمل در فرهنگ‌های مختلف در سراسر جهان ثبت شده‌است. دود کردن ابتدا در ارتباط با مراسم مذهبی ایجاد شد. پس از اکتشاف و فتح قاره آمریکا توسط اروپائیان، رسم دود کردن تنباکو به سرعت به بقیه جهان سرایت کرد. در مناطقی مثل هند و آفریقای سیاه، این عمل با رسم‌های موجود (عمدتا دود کردن کانابیس) ادغام شد. در اروپا، دود کردن تبدیل به یک نوع فعالیت اجتماعی جدید و شکلی از مصرف مخدر شد که پیش از این ناشناخته بود.
بینش نسبت به دود کردن طی زمان و از جایی به جای دیگر متفاوت است: مقدس و گناه‌آلود، روشنفکرانه و هرزه‌وار، نوش‌دارو و کاری مرگبار و خطرناک.
در دهه آخر قرن بیستم، دود کردن کم‌کم تبدیل به امری بسیار منفی شد، خصوصاً در کشورهای غربی. دود کردن به‌طور کلی بر سلامت فرد اثر منفی دارد، زیرا استنشاق دود ذاتاً مشکلاتی در روندهای فیزیولوژیک بدن ایجاد می‌کند از جمله در تنفس. دود کردن تنباکو از جمله علل اصلی بسیاری از بیماری‌ها از جمله سرطان ریه، سکته قلبی، بیماری مزمن انسدادی ریه، اختلال نعوظ و اختلال مادرزادی است. نشان داده شده‌است که بیماری‌های مربوط به دود کردن تنباکو تقریباً نیمی از سیگاری‌های درازمدت را می‌کشد در مقایسه با نرخ مرگ و میر متوسطی که پیش روی غیرسیگاری‌هاست. از سال ۱۹۹۰ تا ۲۰۱۵، مصرف سیگار سالانه باعث مرگ بیش از پنج میلیون نفر شده‌است. خطرات ناشی از سیگار کشیدن باعث شده‌است که بسیاری از کشورها مالیات بالایی بر محصولات تنباکویی وضع کنند، آگهی‌هایی برای منع استفاده از این محصولات منتشر کنند، تبلیغاتی را که استفاده از آنها را ترویج می‌کنند محدود کنند و کمک‌هایی در اختیار افراد سیگاری بگذارند که قصد ترک دارند.
تاریخچه دود کردن به ۵۰۰۰ سال پیش از میلاد و آیین‌های شمنی بازمی‌گردد.See Gately; Wilbert بسیاری از تمدن‌های باستانی مانند بابلی‌ها، هندی‌ها و چینی‌ها، به عنوان بخشی از مراسم مذهبی خود، مواد خوشبو و بخور می‌سوزاندند و بنی‌اسرائیل و کلیساهای متاخر کاتولیک و ارتدکس نیز همین کار را می‌کردند. دود کردن در قاره آمریکا احتمالاً ریشه در مراسم سوزاندن بخور نزد شمن‌ها دارد اما بعدها برای لذت‌بردن و به عنوان ابزاری اجتماعی به کار رفت.Robicsek (1978), p. 30 دود کردن تنباکو و مخدرهای توهم‌زای مختلف برای دست‌یابی به خلسه و برقراری ارتباط با دنیای ارواح استفاده می‌شد.
پیچیدن موادی مانند کانابیس، کره شفاف (روغن حیوانی گی)، کله‌پاچه ماهی، پوست خشک‌شده مار و خمیرهای مختلف به دور چوب‌های معطر بخور، به دست‌کم ۲۰۰۰ سال پیش برمی‌گردد. تدخین و سوزاندن قربانی در آیورودا با اهداف درمانی تجویز می‌شدند، و دست‌کم به مدت ۳۰۰۰ سال انجام شده‌اند در حالی که دود کردن، "دومپارانا" (یعنی "دود نوشیدن") دست‌کم ۲۰۰۰ سال است که انجام می‌شود. پیش از دوران مدرن، این مواد با استفاده از پیپ یا چلم (ابزار تدخین) مصرف می‌شدند.P. Ram Manohar, "Smoking and Ayurvedic Medicine in India" in "Smoke", pp. 68–75
پیش از آشنایی با تنباکو، دود کردن کانابیس در خاورمیانه رایج بود و معمولاً با نوعی پیپ آبی به نام قلیان انجام می‌شد. دود کردن، به‌خصوص پس از آشنایی با تنباکو، عنصری مهم در جامعه و فرهنگ مسلمان بود و با سنت‌های مهمی مانند عروسی و خاکسپاری ادغام شد و حتی در معماری، لباس، ادبیات و شعر وارد شد.
دود کردن کانابیس از طریق اتیوپی به آفریقای سیاه معرفی شد. در ساحل شرقی آفریقا نیز تجار هندی یا عرب در قرن سیزدهم یا پیش از آن تنباکو را معرفی کردند.Phillips, pp. 303–19 آفریقایی‌ها تنباکو را در پیپ‌های آبی موسوم به "کالاباش" و کاسه‌های "تراکوتا" می‌کشیدند، که ظاهراً اختراعی اتیوپیایی بود که بعدها به شرق، جنوب و مرکز آفریقا هم راه پیدا کرد.
گزارش‌های نخستین کاشفان و فاتحان اروپایی که به قاره آمریکا رسیدند، از آیین‌هایی حکایت می‌کند که در آن کاهنان بومی با دود کردن به چنان حدی از مستی می‌رسیدند که بعید است این آیین‌ها صرفاً محدود به کشیدن تنباکو بوده باشد.Coe, pp. 74–81
در سال ۱۶۱۲، شش سال پس از کلنی‌سازی در جیمزتاون، جان رولف به عنوان اولین مهاجری شناخته شد که با موفقیت تنباکو را به عنوان یک محصول کشاورزی پرورش داد. تقاضا به سرعت افزایش یافت زیرا تنباکو که از آن با عنوان "علف طلایی یاد می‌شد، شرکت ویرجینیا را پس از شکست در سفرهای اکتشافی طلا در قاره آمریکا، احیا کرد.Jamestown, Virginia: An Overview برای پاسخ به این تقاضای بالا، تنباکو پی در پی کشت می‌شد و زمین‌ها را فوراً می‌خشکاند. این امر انگیزه‌ای برای استقرار غرب در قاره ناشناخته و همچنین گسترش تولید تنباکو شد.Kulikoff, pp. 38–39. از آن پس، خدمت قراردادی تبدیل به ابزار اصلی تأمین نیروی کار شد تا زمان شورش بیکن که بعد از آن تمرکز بر برده‌داری قرار گرفت.Cooper, William J., "Liberty and Slavery: Southern Politics to 1860", Univ of South Carolina Press, 2001, p. 9. این روند پس از انقلاب آمریکا کاهش یافت و برده‌داری دیگر منفعت‌زا قلمداد نمی‌شد. اما این شیوه عملکرد در سال ۱۷۹۴ با اختراع ماشین پنبه‌پاک‌کن دوباره احیا شد.The People's Chronology, 1994 by James Trager
مردی فرانسوی به نام ژان نیکوت (که کلمه نیکوتین از نام او گرفته شده) در سال ۱۵۶۰ تنباکو را وارد فرانسه کرد. پس از آن، تنباکو از فرانسه به انگلستان سرایت کرد. نخستین گزارش مصرف تنباکو از یک ملوان انگلیسی در بریستول در سال ۱۵۵۶ است که در حال «بیرون دادن دود از سوراخ‌های بینی‌اش» دیده می‌شود.Lloyd & Mitchinson مانند چای، قهوه و تریاک، تنباکو تنها یکی از بسیار مسکراتی بود که در اصل به عنوان دارو مورد استفاده قرار می‌گرفت.Tanya Pollard, "The Pleasures and Perils of Smoking in Early Modern England" in "Smoke", p. 38 تنباکو حدود سال ۱۶۰۰ توسط تجار فرانسوی در مناطقی که امروزه گامبیا و سنگال نام دارند معرفی شد. در همان زمان کاروان‌هایی از مراکش تنباکو را به مناطق اطراف تیمبوکتو می‌آوردند و پرتغالی‌ها این کالا (و گیاه آن) را به جنوب آفریقا بردند و تا دهه ۱۶۵۰ محبوبیت تنباکو در سراسر آفریقا تثبیت شده بود.
بلافاصله پس از معرفی آن به بر قدیم، تنباکو مورد انتقاد مکرر رهبران حکومتی و مذهبی قرار گرفت مراد چهارم، سلطان امپراتوری عثمانی (۴۰–۱۶۲۳) جزو اولین کسانی بود که کوشید سیگار را ممنوع کند و ادعا می‌کرد که سیگار تهدیدی برای اخلاق و سلامت عمومی است. امپراتور چونگژن چین دو سال قبل از مرگ و سرنگونی سلسله مینگ حکمی مبنی بر ممنوعیت سیگار کشیدن صادر کرد. بعداً، حاکمان منچو از دودمان چینگ، سیگار کشیدن را «جرمی حتی شنیع‌تر از بی‌توجهی به تیراندازی با کمان» اعلام کردند. در دوره ادو در ژاپن، برخی از اولین مزارع تنباکو توسط "شوگون" به عنوان تهدیدی برای اقتصاد نظامی تحقیر شدند و گفته شد که با این کار، زمین‌های زراعی ارزشمند کشور به جای آنکه صرف کاشت مواد غذایی بشوند، برای مصرف یک مخدر تفریحی نابود شده و هدر می‌روند.Timon Screech, "Tobacco in Edo Period Japan" in "Smoke", pp. 92–99
رهبران مذهبی اغلب در میان کسانی که سیگار کشیدن را غیراخلاقی یا حتی مصداق کفر می‌دانند برجسته بوده‌اند. در سال ۱۶۳۴، پطریارک مسکو فروش تنباکو را ممنوع کرد و زنان و مردانی را که از این ممنوعیت سرپیچی می‌کردند محکوم کرد که سوراخ‌های بینی‌شان پاره شده و کمر آنها تا زمانی که پوست از تن جدا شود، شلاق زده شود. پاپ اوربان هفتم ، رهبر کلیسای غربی نیز سیگار کشیدن را در یک فرمان رسمی در سال ۱۵۹۰ ممنوع کرد. علیرغم تلاش‌های فراوان، محدودیت‌ها و ممنوعیت‌ها تقریباً همه‌جا نادیده گرفته می‌شد. وقتی جیمز ششم و یکم، مخالف سرسخت سیگار، سعی کرد با افزایش ۴۰۰۰ درصدی مالیات بر تنباکو در سال ۱۶۰۴ جلوی مصرف آن را بگیرد، شکست خورد چراکه لندن در اوایل قرن هفدهم حدود ۷۰۰۰ تنباکوفروش داشت. بعدها، حاکمان متوجه بیهودگی ممنوعیت سیگار شدند و در عوض تجارت و کشت تنباکو را به انحصارهای سودآور دولتی تبدیل کردند.
تا اواسط قرن ۱۷، تمام تمدن‌های بزرگ جهان با تنباکو آشنا شده بودند و در بسیاری از موارد، آن را وارد فرهنگ خود کرده بودند، هرچند بسیاری از حاکمان تلاش کردند این کار را با مجازات یا جریمه سنگین ممنوع کنند. محصول و گیاه تنباکو از مجاری اصلی تجارت وارد بندرها و بازارهای بزرگ می‌شد، و پس از آن به درون کشورها راه می‌یافت. کلمه انگلیسی "smoking" در اواخر قرن هجدهم اختراع شد و پیش از آن به این عمل "دود نوشیدن" می‌گفتند.Lloyd & Mitchinson
نبرد بلانهایم () (آلمانی: Zweite Schlacht bei Höchstädt; فرانسوی: Bataille de Höchstädt; Dutch: Slag bij Blenheim) در روز ۱۳ اوت ۱۷۰۴ میلادی رخ داد و یکی از نبردهای بزرگ جنگ جانشینی اسپانیا بود. پیروزی قاطع نیروهای اتحاد بزرگ امنیت وین را در برابر ارتش فرانسوی-باواریایی تضمین کرد و از فروپاشی اتحاد بزرگ جلوگیری کرد.
لوئی شانزدهم، پادشاه فرانسه، در صدد ضربت زدن به امپراتور مقدس روم، لئوپلد یکم، از طریق تسخیر وین ، پایتخت امپراتوری هابسبورگ، بود تا شرایط مطلوبی را در معاهده صلح به دست آورد. نیروهای ماکسیمیلیان دوم، حاکم باواریا و مارشال فردیناند دی مارسین از غرب و مارشال لوئی ژوزف دی بوربن، دوک وندوم، از شمال ایتالیا و شورش راکوکزی مجار از جانب شرق، وین را تهدید می کردند. دوک مارلبورو با درک این خطر نیروهایش را از بدبورگ به سمت جنوب روانه کرد تا امپراتور لئوپلد را در اتحاد بزرگ حفظ کند. ترکیب فریب و مدیریت ماهرانه موجب مخفی ماندن مقصد واقعی وی از دوست و دشمن گردید و به او امکان داد تا مسافت ۴۰۰ کیلومتری را از از سرزمین های پست تا رود دانوب طی پنج هفته بپیماید.
فرماندهان فرانسوی-باواریایی مایل به جنگ تا زمانی که تعداد قوایشان کافی باشد، نبودند. وقتی نیروهای کمکی به هر دو سوی جبهه رسید، دو طرف نهایتا در کرانه های دانوب در ناحیه روستای کوچک بلیندهایم با یکدیگر مواجه شدند. این نبرد جهت جنگ را که تا پیش از آن به نفع بورون های فرانسوی و اسپانیایی بود تغییر داد و طرح خارج کردن امپراتور لئوپلد از اتحاد را نافرجام کرد. فرانسه تلفات فاجعه باری را در جنگ متحمل شد که شامل تالارد، فرمانده کل نیروهای میدانی می شد و وی به اسارت قوای انگلستان درآمد. پس از آن جنگ تا ۱۷۱۴ ادامه یافت.
تابور یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در قره‌تاش (شهر) واقع شده‌است.
تاباک‌لار یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در قره‌تاش (شهر) واقع شده‌است.
کوپروگوزو یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در قره‌تاش (شهر) واقع شده‌است.
کیرمیت‌لی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در قره‌تاش (شهر) واقع شده‌است.
کیزیل‌تخته یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در قره‌تاش (شهر) واقع شده‌است. کیزیل‌تخته ۱۷۷ نفر جمعیت دارد و ۱۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
اورکلاند،(به انگلیسی: Orkland) یک محدودهٔ شهرداری، در استان تروندلاگ، در کشور نروژ است. این شهرداری در سال ۲۰۲۰ میلادی با ادغام ۳ شهرداری و قسمت هایی از ۲ شهرداری دیگر تأسیس شد. این ادغام، بخشی از اصلاحات تقسیمات مرزی شهرداری ها در کل کشور نروژ بود.
مساحت محدودهٔ شهرداری اورکلاند، برابر ۱۹۰۶ کیلومتر مربع است. تعداد اهالی شهرداری، ۱۸۰۱۷ نفر است. مرکز اداری محدوده شهرداری اورکلاند، شهرک اورکانگر، است. بلندترین نقطه، در این شهرداری، ۱۱۶۲ متر از سطح دریا ارتفاع دارد.https://snl.no/Orkland
کسیک یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در قره‌تاش (شهر) واقع شده‌است.
ریچارد گرستل (۱۴ سپتامبر ۱۸۸۳–۴ نوامبر ۱۹۰۸) یک نقاش و طراح اتریشی بود که به خاطر پرتره‌های رسا از نظر روانشناختی، عدم تحسین منتقدان در طول زندگی اش و رابطه اش با همسر آرنولد شونبرگ که منجر به خودکشی شد، مشهور بود.
ریچارد گرستل در یک خانواده مدنی مرفه از امیل گرستل، تاجر یهودی و ماریا فایفر، زن غیر یهودی متولد شد.Hans Morgenstern "Jüdisches Biographisches Lexikon", Lit Verlag
گرستل در اوایل زندگی خود تصمیم گرفت که هنرمند شود و این باعث ناراحتی پدرش شد. پس از عملکرد ضعیف در مدرسه و مجبور به ترک "Piaristengymnasium" معروف در وین شد و در نتیجه "مشکلات انضباطی"، والدین باثبات مالی برای او معلم خصوصی اختصاص دادند. در ۱۸۹۸، در سن پانزده سالگی، گرستل در آکادمی هنرهای زیبای وین پذیرفته شد و در آنجا تحت نظر مسیحیان مشهور و سخت گیر مانند کریستین گریپنکرل تحصیل کرد. گرستل سبک جدایی وین و آنچه را که احساس می‌کرد هنر تظاهرآمیز است، رد کرد.
گرستل که از عدم پذیرش سبک نقاشی غیر تفکیکی خود ناامید شده بود، به مدت دو سال بدون هیچ گونه راهنمایی رسمی به نقاشی ادامه داد. در تابستانهای ۱۹۰۰ و ۱۹۰۱، گرستل تحت راهنمایی شیمون هولوشی در بایا ماره تحصیل کرد. گرستل با الهام از گرایش‌های لیبرال تر هاینریش لفلر، بار دیگر اقدام به آموزش رسمی کرد. متأسفانه، امتناع وی از شرکت در راهپیمایی به افتخار امپراتور فرانتس یوزف یکم، او را بیشتر محروم کرد و منجر به رفتن او شد. گرستل احساس کرد که شرکت در چنین رویدادی «شایسته یک هنرمند» نیست. خروج نهایی او از استودیوی لفلر در سال ۱۹۰۸ انجام شد.
در ۱۹۰۴ و ۱۹۰۵، گرستل استودیویی را با همکلاسی و دوست سابق آکادمی خود، ویکتور هامر، به اشتراک گذاشت. اگرچه هامر در پذیرش گرستل در قیمومت لفلر کمک کرده بود و روابط آنها دوستانه بود، اما تعیین میزان نزدیکی این دو مرد به دلیل عدم ارتباط گرستل با دیگر هنرمندان دشوار است. گرستل صرف نظر از احساسات شخصی آنها، تا سال ۱۹۰۶ استودیوی خود را خریداری کرد.
گرستل از پیشگامان اکسپرسیونیسم اتریش بود. نمایشگاهی از ۷ تا ۱۴ ژوئیه ۱۹۰۷ در آکادمی هنرهای زیبای وین تنها نمایشگاه شناخته شده از آثار وی است که در طول زندگی او رخ داده‌است. او به شدت با هنرهای معاصر، یعنی یوگنشتیل و گوستاو کلیمت مخالف بود و آن را رد کرد. او سال‌ها به عنوان یک هنرمند جوان متعلق به به اصطلاح دایره شوئنبرگ بود. مجاورت وی با آوانگارد وین قابل تقدیر بود.
آثار او در اوایل دهه ۱۹۳۰ دوباره کشف شد و اهمیت آنها پس از ۱۹۴۵ شناخته شد. با این وجود، تا به امروز اطلاعات کمی از این نماینده اکسپرسیونیست‌های اتریشی در دست است. شصت نقاشی و ۸ نقاشی او، که بیشتر آنها در موزه لئوپولد و گالری کاخ بلودر هستند، موجود است.
گرستل گرچه با هنرمندان دیگر معاشرت نمی‌کرد، اما احساس می‌کرد به سمت موسیقی گرایش دارد. او خودش اغلب در کنسرت‌ها در وین شرکت می‌کرد. در حدود ۱۹۰۷، او شروع به ارتباط با آهنگسازان آرنولد شونبرگ و الکساندر فن تسملینسکی کرد که در آن زمان در یک ساختمان زندگی می‌کردند. گرستل و شونبرگ بر اساس استعدادهای فردی خود تحسین متقابل ایجاد کردند. گرستل ظاهراً به شونبرگ آموزش هنر می‌دهد., "Schoenberg: His Life, World and Work" (New York: , 1977), p. 93-97.
در طول این مدت، گرستل به آپارتمانی در همان خانه نقل مکان کرد و چندین پرتره از شونبرگ، خانواده اش و دوستانش را نقاشی کرد. این پرتره‌ها همچنین شامل نقاشی‌هایی از همسر شونبرگ ماتیلده، آلبان برگ و زملینسکی بود. سران بسیاری سبک وی را اکسپرسیونیسم آلمانی پیش‌بینی می‌کرد و از پاستل در آثار اسکار کوکوشکا استفاده می‌کرد. گرستل و ماتیلده بسیار به هم نزدیک شدند و در تابستان ۱۹۰۸، همسر و فرزندان خود را ترک کرد تا با گرستل به وین سفر کنند. شونبرگ در حال سرودن کوارتت زهی دوم خود بود که به او تقدیم کرد. ماتیلده در ماه اکتبر به شوهرش پیوست.
گرستل که از دست دادن ماتیلده، انزوا از همکارانش و عدم پذیرش هنری اش ناراحت بود، در شب ۴ نوامبر ۱۹۰۸ وارد استودیوی خود شد و ظاهراً هر حرف و تکه کاغذی را که پیدا کرد سوزاند. گرچه بسیاری از نقاشی‌ها از آتش‌سوزی جان سالم به در بردند، اما اعتقاد بر این است که بخش زیادی از آثار هنری او و همچنین کاغذها و نامه‌های شخصی او از بین رفته‌است. به غیر از نقاشی‌های او، تنها ۸ نقاشی شناخته شده‌است که بدون آسیب باقی مانده‌اند. در پی سوزاندن اوراق خود، گرستل جلوی آینه استودیو خود را حلق آویز کرد و به نوعی موفق شد خودش را نیز با چاقو بزند.
این حادثه تأثیر قابل توجهی بر آرنولد شونبرگ داشت و «درام با موسیقی» او (یعنی اپرا) دست‌خوش شانس بر اساس این رویدادها است.
پس از خودکشی وی در سن بیست و پنج سالگی، خانواده او نقاشی‌های باقی مانده را از استودیو گرستل بیرون آوردند و در انبار ذخیره کردند تا اینکه برادرش آلویس در ۱۹۳۰ یا ۱۹۳۱ آنها را به دلال آثار هنری اتو کالیر نشان داد. کمی بعد، حضور نازی‌ها در اتریش مانع از استقبال بیشتر این هنرمند شد و تنها پس از جنگ بود که گرستل در ایالات متحده شناخته شد. شصت و شش نقاشی و هشت نقاشی منسوب به گرستل شناخته شده‌است، اگرچه ممکن است او بسیاری دیگر را خراب کرده یا بقیه در طول این سالها گم شده باشند.
در کلادیستیک یا فیلوژنتیک، یک برون گروه به گروهی از موجودات می‌گویند که رابطه دور تری را با مجموعه جانداران در حال بررسی «درون گروه» دارند که هنگام تعیین روابط تکاملی درون گروه مجموعه جانداران مورد مطالعه، به عنوان یک مرجع عمل کرده و با «برون گروه جامعه‌شناسی» فرق دارد. برون گروه به عنوان گونه خواهری نیای مشترک درون گروه که دارای صفات نیایی و غیر نیایی است استفاده می‌شود تا با مقایسه با درون گروه‌ها، مشخص شود که احتمالاً چه صفات نو پدیدی در گونه‌های درون گروه موجود است تا بتوان آنهارا شاخه بندی کرد و مشخص می‌شود که نیای مشترک چه صفاتی داشته و فیلوژنی را ریشه دار می‌کند. از آنجا که جهت تغییرات خصوصیت‌ها را فقط براساس ریشهٔ فیلوژنی می‌توان تعیین کرد ، انتخاب برون گروه برای فهمیدن اینکه در روند تکاملی ترتیب به وجود آمدن صفات چگونه است ضروری می‌باشد.
اگرچه مفهوم برون گروه از اولین روزها در کلادیستیک استفاده می‌شد، اما احتمالاً استفاده از اصطلاح «برون گروه» اولین بار در اوایل دهه ۱۹۷۰ در موزه تاریخ طبیعی آمریکا صورت گرفت. قبل از رایج شدن این اصطلاح، اصطلاحات مختلف دیگری توسط زیست شناسان تکاملی مورد استفاده قرار می‌گرفت، از جمله "exgroup"، "گروه مرتبط" و "گروه‌های خارجی".
برون گروه طوری انتخاب می‌شود که برون گروه انتخابی نسبت به گونه‌های درون گروه ارتباط کمتری داشته باشد. توضیح تکاملی این روابط به این صورت است: گونه‌های برون گروه باید دارای یک جد مشترک با درون گروه باشند که قدیمی تر از جد مشترک گونه‌های درون گروه باشد. انتخاب خارج گروه می‌تواند توپولوژی فیلوژنی را تغییر دهد. بنابراین، فیلوژنتیکدانان معمولاً از بیش از یک خارج گروه در تجزیه و تحلیل کلادیستیک استفاده می‌کنند و استفاده از چند برون گروه ترجیحاً بهتر است زیرا در مقایسه با نامزدهای با برون گروه کمتر، فیلوژنی قوی تری را ایجاد می‌کند و تک نیایی درون گروه فرضی را بهتر می‌آزماید.
برای معتبر بودن برون گروه، یک تاکسون باید دارای شرایط زیر باشد:
بنابراین، یک برون گروه مناسب در مطالعه فیلوژنتیک باید از کلاد مورد بررسی به‌طور قطعی خارج باشد. یک برون گروه که خود در درون گروه قرار دارد، وقتی به عنوان ریشهٔ فیلوژنی استفاده شود، به نتیجه‌گیری نادرست در مورد روابط فیلوژنتیک و ارتباطات تکامل منجر می‌شود. با این حال، بدست آمدن سطح مطلوب روابط بین برون گروه با درون گروه به عمق تجزیه و تحلیل فیلوژنتیکی بستگی دارد. انتخاب یک برون گروه نزدیک به درون گروه در هنگام بررسی تفاوت‌ها در صفات جزئی تر کمک کننده است، چون انتخاب یک برون گروه دور می‌تواند به اشتباه درتفکیک کردن تکامل همگرا از یک رابطه تکاملی مستقیم به دلیل جد مشترک بیانجامد. برای فیلوژنتیک کوچکتر - به عنوان مثال، حل روابط تکاملی یک گروه در داخل یک جنس - یک برون گروه مناسب می‌تواند عضوی از گروه خواهری باشد. با این حال، برای تجزیه و تحلیل فیلوژنتیک وسیعتر، می‌توان از گونه‌های با ارتباط کمتر هم استفاده کرد. به عنوان مثال، جارویس و همکاران در سال (۲۰۱۴) هنگام حل شاخه‌های اولیه فیلوژنی پرندگان از انسان و تمساح به عنوان برون گروه استفاده کرد. در فیلوژنتیک مولکولی، شرط دوم معمولاً به این صورت بیان می‌شود: توالی‌های DNA یا پروتئین از برون گروه باید بتوانند به صورت موفقیت‌آمیز با توالی‌های گونه‌های درون گروه تراز شوند؛ اگرچه رویکردهای الگوریتمی برای شناسایی برون گروه‌ها با بیشترین بهینگی وجود دارد، اما اغلب با خطا در بازتاب ماهیت کمی و پیوسته برخی از حالات صفات مواجه می‌شوند"برخی صفات گسسته و کیفی نیستند و نمی‌توان آنهارا در روش‌های الگوریتمی ای مثل روش جفت گروه بدون وزن با میانگین حسابی بررسی کرد. حالتهای صفات، ویژگی‌هایی اند که یا اجدادی باشند یا مشتق شده باشند که بر ساختار الگوهای انشعابی در درخت فیلوژنتیک تأثیر می‌گذارند.
در هر مثال، فیلوژنی موجودات درون گروه باید با نمره گذاری حالتهای یکسان صفات برای یک یا چند عضو خارج شاخه زایی شود.
کرحسن یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در قره‌تاش (شهر) واقع شده‌است.
قره‌تاش یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در قره‌تاش (شهر) واقع شده‌است.بیشتر مردم ترک زبان و کرد زبان هستند.
شورش بیکن یک شورش مسلحانه بود که توسط مستعمره‌نشینان ویرجینیا برپا شد و از سال ۱۶۷۵ تا ۱۶۷۶ به طول انجامید. این شورش به رهبری ناتانائیل بیکن و علیه فرماندار ویلیام برکلی انجام شد. شورش بیکن نخستین شورش در مستعمرات آمریکای شمالی بود که مرزنشینان ناراضی در آن شرکت داشتند (مدت کوتاهی پس از آن، قیام نسبتاً مشابهی در مریلند، با شرکت جان کود و جوزیا فندال شکل گرفت). ائتلاف میان کارگران قراردادی اروپایی و آفریقایی‌ها (ترکیبی از کارگران قراردادی، بردگان و سیاهپوستان آزاد) در این شورش، خیال طبقه بالاتر مستعمره‌نشینان را مشوش کرده بود. این طبقه با تشدید طبقه‌بندی نژادی و تصویب قوانین برده‌داری ویرجینیا در ۱۷۰۵ به این شورش پاسخ داد که در واقع تلاشی بود برای ایجاد تفرقه میان شورشیان متحد."Bacon's Rebellion", "Africans in America, Part 1", PBS, accessed March 25, 2009 هرچند کشاورزان موفق نشدند به هدف اولیه خود یعنی بیرون‌کردن بومیان آمریکا از ویرجینیا دست پیدا کنند، اما این شورش باعث شد برکلی را به انگلستان فرابخوانند.
از دهه ۱۶۵۰، مستعمره‌نشینان شروع به غصب گردنه شمالی این منطقه کردند. قبایل بومی سکوکوون (در آن زمان چیکاکوان شناخته می‌شدند)، دوئگ، پاتاوومک، و راپاهانوک هم شروع به نقل مکان به این منطقه کردند و برای دفاع از سرزمین و منابعشان به قبایل محلی پیوستند. در ژوئیه ۱۶۶۶، مستعمره‌نشینان علیه آنها اعلام جنگ کردند. تا سال ۱۶۶۹، مستعمره‌نشینان حق انحصاری بهره‌برداری از سرزمین واقع در غرب پوتومک تا سرحد شمالی My Lord's Island (جزیره تئودور روزولت کنونی واقع در واشینگتن (ایالت)، دی‌سی) را به خود اختصاص داده بودند. تا سال ۱۶۷۰، مستعمره‌نشینان بخش اعظم قبیله دوئگ را از مستعمره‌نشین ویرجینیا بیرون کرده و به مریلند فرستاده بودند؛ البته به غیر از کسانی که در کنار نانزاتیکو/پورتوباگو در شهرستان کارولین، ویرجینیا زندگی می‌کردند.
مورخان مدرن بر این باورند که این شورش، بازی قدرت بیکن علیه برکلی و حمایتِ بی‌رویه او به نفع برخی اعضای دادگاه بود. وقتی بیکن جزو اعضای دادگاه بود، در حلقه داخلی اعضای شورای برکلی جایی نداشت و در بسیاری مسائل با او مخالف بود.
پیروان بیکن از این شورش استفاده کردند تا دولت را وادار کنند منافع مشترک میان تمام طبقات اجتماعی مستعمره‌نشینان یعنی حفظ اشتراک و ارتقای رفاه آنها را به رسمیت بشناسد.Peter Thompson, "The Thief, the Householder, and the Commons: Languages of Class in Seventeenth-Century Virginia," "William and Mary Quarterly" (2006) 63#2 pp. 253–280 in JSTOR با این حال، رفاه تمام طبقات در این شورش مورد توجه قرار نگرفت. زنان بومی آمریکا و زنان اروپایی با آنکه اعضای مغفول جامعه بودند، در شورش بیکن نقش داشتند.
با این حال، اختلاف اصلی بین بیکن و پیروانش و برکلی، بر سر نحوه برخورد با مردمان سرخپوست بومی در منطقه بود. برکلی معتقد بود که نگه داشتن برخی از این افراد به عنوان زیردست مفید است و می‌توان از آنها به عنوان جاسوس و منبع اطلاعاتی برای پیداکردن دشمنان بزرگ‌تر استفاده کرد. اما بیکن این رویکرد را بیش از حد مشفقانه می‌دید و معتقد بود که راه درست، نابودکردن و از میان بردن کل سرخپوستان است.
هزاران نفر از تمامی طبقات و نژادهای ویرجینیا (از جمله کارگران قراردادی) در قیامی مسلحانه علیه برکلی برخاستند، او را از جیمزتاون (ویرجینیا) بیرون کردند و در نهایت شهرک استعماری را آتش زدند. شورش در ابتدا توسط چند کشتی تجاری مسلح که از لندن فرستاده شده بودند سرکوب شد. ناخدایان این کشتی‌ها هوادار برکلی و وفاداران به او بودند. اندکی پس از آن، نیروهای دولت سر رسیدند و چندین سال را صرف سرکوب و شکست گروه‌های مقاومت و اصلاح دولت استعماری کردند تا این دولت یک بار دیگر تحت کنترل مستقیم پادشاهی انگلستان قرار بگیرد.
وقتی سر ویلیام برکلی حاضر به تلافی‌جویی علیه بومیان آمریکا نشد، کشاورزان گروهی جدید تشکیل داده و ناتانائیل بیکن را به رهبری خود برگزیدند. برخلاف دستورهای برکلی، این گروه به سوی جنوب راه افتادند و به قبیله اوکانیچی برخوردند. آنها جنگاوران قبیله اوکانیچی را متقاعد کردند که منطقه را ترک و به قبیله ساسکوهانوک حمله کنند و پس از آن بیکن و پیروانش اغلب مردان، زنان و کودکان اوکانیچی که در روستا مانده بودند را قتل‌عام کردند. وقتی بیکن و پیروانش بازگشتند، فهمیدند که برکلی دستور برگزاری انتخابات جدیدی را داده تا به حملات بومیان آمریکا بهتر پاسخ داده شود.John Berry, Francis Moryson, and Herbert Jefferys, "A True Narrative of the Rise, Progress and Cessation of the Late Rebellion in Virginia, Most Humbly an Impartially Recorded by His Majesties Commissioners, Appointed to inquire into the Affairs of the Said Colony", Ed. by Charles Andrews, in "Narrative of the Insurrections 1675 to 1690", New York: Charles Scribner's Sons, 1915, pp. 111–113.
اعضای جدید مجلس بورجس، چندین اصلاح گسترده و فراگیر (معروف به قوانین بیکن) را تصویب کردند. (بیکن در این مجلس انجام وظیفه نمی‌کرد و کیلومترها دورتر در مزارع خود به سر می‌برد). این اصلاحات، اختیارات فرماندار را محدود کرده و حق رأی را به مردان آزاد و بدون زمین بازمی‌گرداند.
پس از تصویب این قوانین، ناتانیل بیکن با ۵۰۰ نفر از پیروان خود به جیمزتاون آمد و تقاضای اعطای مأموریت رهبری گروه شبه‌نظامی علیه بومیان آمریکا را مطرح کرد. اما فرماندار حاضر به تسلیم در برابر این فشارها نشد. وقتی برکلی به نیروهایش دستور داد که برکلی را هدف بگیرند، برکلی سینه خود را در برابر بیکن برهنه کرد و گفت به او شلیک کند. بیکن وقتی دید که فرماندار حاضر به تسلیم نیست، به افرادش دستور داد اعضای مجلس بورجس را هدف بگیرند و آنها فوراً تسلیم خواسته بیکن شدند. هنگامی که بیکن و ارتش کوچکش در جیمزتاون بودند، هشت مستعمره‌نشین، به دلیل کمبود نیروی انسانی، در مرز شهرستان هنریکو، ویرجینیا کشته شدند.
در ۳۰ ژوئیه ۱۶۷۶، بیکن و ارتش وی «اعلامیه مردم» را صادر کردند. در این اعلامیه، دولت برکلی جزء به جزء مورد انتقاد قرار گرفته و اتهامات متعددی علیه برکلی مطرح شده بود.
پس از ماه‌ها درگیری، نیروهای بیکن که ۳۰۰ تا ۵۰۰ نفر بودند، به سوی جیمزتاون که تحت کنترل نیروهای برکلی قرار داشت حرکت کرده و شهر را محاصره نظامی کردند. افراد بیکن در ۱۹ سپتامبر پایتخت مستعمره‌نشینان را به تصرف خود درآوردند و شهر را به آتش کشیدند. برکلی که نیروی کمتری در اختیار داشت، به آن سوی رودخانه عقب‌نشینی کرد. گروه او در وارنرهال، موطن آگوستین وارنر، رئیس مجلس بورجس، اردو زدند و خسارات زیادی به این منطقه وارد ساختند، البته ساختمان مجلس را ویران نکردند.
پیش از آنکه ناوگان نیروی دریایی سلطنتی به رهبری تامس لاری‌مور برای کمک به برکلی و نیروهایش از راه برسد، بیکن در ۲۶ اکتبر بر اثر دیسانتری درگذشت. جان اینگرام رهبری شورش را به دست گرفت اما بسیاری از پیروان پراکنده شدند و شورش پس از آن دوام چندانی نیافت. برکلی یک سری حملات آبی-خاکی موفق در خلیج چساپیک به اجرا گذاشت و شورشیان را شکست داد. نیروهای او گروه‌های کوچک شورشی که در تایدواتر پراکنده شده بودند شکست دادند.
برکلی فرماندار ۷۱ ساله، در پایان ژانویه ۱۶۷۷ به پایتخت سوخته و خانه غارت‌شده‌اش بازگشت.
پیروان ثروتمند و ملّاک بیکن، پس از مرگ او، مجدداً به دولت ویرجینیا روی آورده و وفادار شدند. فرماندار برکلی به قدرت بازگشت، اموال چند شورشی را به نفع مستعمره مصادره کرد و ۲۳ نفر را به دار آویخت.
پس از اینکه یک کمیته تحقیقاتی گزارش خود را به چارلز دوم تقدیم کرد، برکلی از فرمانداری برکنار و به انگلیس فراخوانده شد. ترس از جنگ داخلی میان سفیدپوستان، طبقه حاکم ویرجینیا را به هراس انداخته بود و به همین دلیل گام‌هایی برای تحکیم قدرت و بهبود وجهه خود برداشتند: برای مثال احیای شرط مالکیت برای رای دادن، کاهش مالیات، و تصویب سیاستی تهاجمی‌تر علیه بومیان آمریکا. از آنجا که تجارت تنباکو درآمدی حدود ۵ تا ۱۰ پوند به ازای هر کارگر تولید می‌کرد، پادشاه چارلز دوم نمی‌خواست هیچ شورشی حواس مستعمره‌نشینان را از کشت و زرع پرت کند.
برکلی همسر خود فرانسیس را در ویرجینیا گذاشت و به انگلستان بازگشت. همسرش برای او نامه نوشت و خبر داد که فرماندار اخیر ویرجینیا شرط بسته‌است که پادشاه حاضر نخواهد شد برکلی را به حضور بپذیرد. در هر حال، ویلیام برکلی در ژوئیه ۱۶۷۷، اندکی پس از ورود به انگلستان درگذشت.
کارگران قراردادی اعم از سفیدپوست و سیاهپوست در این شورش شرکت داشتند. دیدن اتحاد آنها در یک آرمان مشترک، باعث هراس و هشدار طبقه حاکم شد. مورخان بر این باورند که این شورش باعث شد خطوط و تقسیم‌بندی‌های نژادی که در کنار برده‌داری وجود داشت تشدید شود زیرا زمین‌داران و مستعمره‌نشینان این را راهی برای کنترل بخشی از فقرا می‌دیدند.
طبقه حاکم ویرجینیا متوجه شد برای اینکه وفاداری عوام زمین‌دار را حفظ و از شورش‌های آینده پیشگیری کند، باید در جنگ‌های پیش رو برای سلب مالکیت و نابودی سرخ‌پوستان مرزنشین، راهبر و پیشرو باشد و نه مخالف. این تصمیم اولاً باعث اتحاد و نزدیکی طبقه حاکم با عوام زمین‌دار در جنگ با سرخپوستان (دشمن مشترک هردو) شد و ثانیاً سفیدپوستان ملّاک را خشنود ساخت. مجلس بورجس برای امیدوار ساختن این طبقات به آینده، در سال ۱۷۰۵ نظام headright را احیاء کرد و به هر مرد آزاد قول پنجاه جریب زمین را داد که دولت را مجبور می‌کرد به گرفتن زمین از سرخپوستان ادامه بدهد.
بر اساس مطلبی در وب‌سایت پارک ملی تاریخی جیمزتاون، سالهاست که مورخان، شورش ویرجینیا در سال ۱۶۷۶ را نخستین نشانه حس انقلابی در آمریکای شمالی دانسته‌اند که دقیقاً حدود صد سال بعد در انقلاب آمریکا به اوج خود رسید. با این حال در دهه‌های اخیر، بر اساس یافته‌هایی دیگر، مورخان به این نتیجه رسیده‌اند که شورش بیکن بیش از آنکه نبردی باشکوه علیه ظلم و ستم باشد، نزاع قدرت میان دو رهبر لجوج و خودخواه بوده‌است.
با این وجود، بسیاری از پدران ایالات متحده آمریکا از جمله توماس جفرسون، ناتانائیل بیکن را وطن‌دوست می‌دانستند و معتقد بودند که شورش بیکن حقیقتاً پیش‌درآمدی بر انقلاب آمریکا علیه کنترل پادشاهی انگلستان بود. این برداشت از شورش بیکن در آثار مختلفی از قرن بیستم منعکس شده‌است، از جمله در پنجره یادبودی در موزه کولونیال ویلیامزبرگ و لوح برجسته‌ای در اتاق مجلس نمایندگان ویرجینیا در کاپیتول ایالت ویرجینیا در ریچموند که بیکن را رهبر بزرگ و وطن‌دوست مردم ویرجینیا می‌خواند که در حال دفاع از حقوق مردم در ۲۶ اکتبر ۱۶۷۶ درگذشت.
پس از این شورش، قانونگذاران استعماری ویرجینیا، قوانین برده‌داری ویرجینیا را در سال ۱۷۰۵ تصویب کردند که مقررات بسیار سختگیرانه‌ای علیه آفریقایی‌ها وضع می‌نمود. یکی از اهداف این قوانین، تفکیک اجتماعی نژاد سیاه و سفید بود.
سید مصطفی کاشانی (درگذشتهٔ ۲۳ آبان ۱۳۳۴) فرزند آیت‌الله کاشانی بود که در کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ همکاری کرد و پس از کودتا به نمایندگی مجلس رسید.
سید مصطفی کاشانی فرزند «نورچشمی» پدرش بود و قبل از قضیهٔ نهضت ملی نفت، روابط نزدیکی با شاه داشت. در نهم اسفند ۱۳۳۱ که محمدرضا شاه در پی اختلاف با مصدق قصد خروج از ایران داشت، او بود که نامهٔ آیت‌الله کاشانی را نزد شاه برد که در آن خواستار ماندن وی در ایران و انصراف از سفر شده بود.
مصطفی در کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ همکاری داشت. پیش از کودتا دکتر مصدق تصمیم گرفت بازداشتش کند اما او پنهان شد. در روز ۲۸ مرداد به رادیو رفت و خطاب به شنوندگان اعلام کرد: من از طرف آیت‌الله کاشانی به ملت ایران تبریک می‌گویم.
کاشانی سپس معاون بانک ملی شد. در نخستین انتخابات پس از کودتا، هلاکو رامبد از خان‌های طالش نزد آیت‌الله کاشانی رفت و از علاقهٔ شاه به نامزدی مصطفی از طوالش خبر داد. مصطفی انتخاب شد و به مجلس رفت (دورهٔ هجدهم) اما در مجلس به خواست پدرش همراه با امیرتیمور کلالی، شمس قنات‌آبادی، محمد درخشش و سید ابوالحسن حائری‌زاده به مخالفت با قرارداد کنسرسیوم برخاست و رابطه‌اش با شاه تیره شد.
مصطفی هر روز به سواری می‌رفته‌است. صبح روز ۲۳ آبان ۱۳۳۴ هنگامی که میرآخورش به دنبال او می‌رود، می‌بیند که حالش خوب نیست. او را سوار خودرو می‌کنند که به بیمارستان ببرند اما در میانهٔ راه از دنیا می‌رود. پزشکی قانونی مرگ را بر اثر مسمومیت تشخیص می‌دهد. اطرافیان آیت‌الله کاشانی معتقدند که به دستور تیمور بختیار فرماندار نظامی تهران، در غذای او سم ریخته بودند.
شایعاتی هم آن زمان مطرح بود که در شب قبل از حادثه در میهمانی خصوصی دختر حسین علا بر اثر افراط در میگساری دچار مسومیت شده است
آلان باریر (زاده ۱۸ نوامبر ۱۹۳۵-درگذشته ۱۸ دسامبر ۲۰۱۹) خواننده فرانسوی بود.
او نماینده فرانسه در یوروویژن ۱۹۶۳ بود.
راپن نوعی فنیگ بود در قرون وسطی در مناطق آلمانیش آلزاس، سوندگائو و شمال سوئیس رایج بود. و مانند سایر سکه‌های آلمانی، نیم تکه آن هالر بود.
امروزه، یک صدم فرانک سوئیس به‌طور رسمی در زبان آلمانی و آلمانی سوئیسی راپن و در زبان رومانش رپ خوانده می‌شود. سکه‌های مدرن سوئیس در بین فرانسوی زبانان سوئیس سانتیم و در بین ایتالیایی زبانان سوئیس سنتسیمو خوانده می‌شود. یک صدم فرانک سوئیس نیز در سطح بین‌الملل و در بین مردمان غیر سوئیسی سانتیم نامیده می‌شود.
رونی کارول (زاده ۱۸ اوت ۱۹۳۴-درگذشته ۱۳ آوریل ۲۰۱۵) خواننده ایرلندی بود.
او نماینده بریتانیا در یوروویژن ۱۹۶۳ بود.
برج الویر (به اسپانیایی: Alvear Tower) یک آسمان‌خراش در آرژانتین است که در بوئنوس آیرس واقع شده‌است.
برج بندر باکو (به لاتین: Port Baku Towers) یک ساختمان بلندمرتبه و آسمان‌خراش در جمهوری آذربایجان است که در باکو واقع شده‌است.
سولماز دریانی (متولد ١٩٨٩ در تبریز، ایران) عکاس و هنرمند تجسمی ایرانی ساکن بریتانیا و ایران است. کارهای او به ویژه برای بررسی موضوعات "امنیت آب و هوا"، "تغییرات آب و هوایی"، "بحران آب"، "هویت انسانی" و "محیط زیست در خاورمیانه"، شناخته شده است. دریانی یکی از اعضای و Diversify Photo است.
دریانی در رشته علوم کامپیوتر در دانشگاه آزاد تحصیل کرد و با مدرک کارشناسی مهندسی نرم‌افزار فارغ‌التحصیل شد. او در سال ۲۰۱۲، پس از مطالعات مستقل در زمینه فیلمبرداری، به عنوان عکاس خودآموخته به عکاسی روی آورد. از سال ۲۰۱۴ سولماز دریانی تأثیرات زیست‌محیطی و انسانی خشک شدن دریاچه ارومیه، یکی از ناگوارترین بلایای زیست‌محیطی در خاورمیانه را پوشش داد، که در اولین کتاب او با عنوان چشم‌های زمین توسط بنیاد فتواویدنس در سال ۲۰۲۱ منتشر شد.
او در سال ۲۰۱۷،‌ کمک مالی آژانس عکس مگنوم را برای عکاسی با موضوع «درباره دین» دریافت کرد. همچنین در پاییز ۲۰۱۹، موفق به کسب جایزه‌ی "الکساندرا بولا -عکاس فقید فرانسوی-" شد تا بتواند در "دانشکده رسانه و روزنامه نگاری دانمارک" تحصیل کند. کتاب "چشم‌های زمین" به عنوان تازه‌ترین اثر منتشر شده از سولماز دریانی، علاوه بر کسب جایزه‌ی کتاب «بنیاد فتواویدنس"»"،‌ توسط "سازمان خیریه‌ی بریتانیایی IdeasTap" تبلیغ شد و مورد حمایت مالی "مجله عکاسی بین‌المللی" و "آژانس عکس مگنوم" قرار گرفت.
دریانی به عنوان یکی از اعضای ، از طریق کار خود رابطه بین تعارض، تحصیل دختران، ازدواج کودکان و تغییرات آب و هوایی در خاورمیانه را کشف می‌کند. پروژه‌های او تنوع سبک زندگی و روابط بین مردم و محیط آنها را از طریق روایت‌های شخصی با شناسایی مکان‌ها، شخصیت‌ها و صحنه‌ها بررسی می‌کند. سولماز دریانی معمولاً روی پروژه‌های بلند مدت کار می‌کند. از ابتدای کار خود، او با ایجاد مجموعه‌هایی در دوره‌های طولانی‌تر روی داستان سرایی کار کرده‌است تا بفهمد زمان چگونه بر افراد و محیط تأثیر می‌گذارد. پروژه‌های عکاسی بلند مدت وی عبارتند از چشم‌های زمین (۲۰۱۴ – ۲۰۲۱) و در بیابان‌های تالاب (۲۰۱۸ - در حال انجام). در سال ۲۰۱۷، او در فیلم مستند فرانسوی "نمای نزدیک از ایران" ظاهر شد. این مستند،‌ درباره‌ی پنج عکاس ایرانی است که با وجود مشکلاتی که برای کار و زندگی در ایران دارند، از روی اشتیاق و غرور، ماندن در آن کشور را انتخاب کرده‌اند. سولماز دریانی، گوهر دشتی، شادی قدیریان، عباس کوثری، تهمینه منزوی و نیوشا توکلیان بازیگران اصلی مستند "نمای نزدیک از ایران" هستند. آناهیتا قبائیان، یکی از مشهورترین کارگردانان گالری عکس ایران، موضوع این فیلم مستند است.
دریانی در زمینه‌های بین‌المللی کار کرده‌است و بحران آب، تغییرات آب‌وهوایی و داستان‌های مستند اجتماعی در ایران، افغانستان، ترکیه و بریتانیا را پوشش داده‌است. آثار وی توسط مجلات و روزنامه‌های بین‌المللی مانند نیویورک تایمز، اشپیگل، نشنال جئوگرافیک، اطلس آبسکورا، فارین پالیسی، نوول اوبزرواتور، زنیت، ودر چنل، لوموند، ، پژوهشگر آمریکایی، تلراما و سایر نشریات به‌کار رفته‌است..
میل یا میلی (نماد: ₥) (گاهی در بریتانیا، در مورد مالیات بر دارایی در ایالات متحده آمریکا، و قبلاً در قبرس و مالت) یک یکای پول انتزاعی است که گاهی در حسابداری استفاده می‌شود. در ایالات متحده، این واحد فرضی معادل یک هزارم دلار آمریکا (یک صدم دایم یا یک دهم سنت) است. در طول چند دهه در بریتانیا بحث درمورد قرارگرفتن به عنوان یک هزارم پوند استرلینگ وجود داشته‌است.
چندین ارز دیگر از میلی استفاده می‌کردند، مانند لیره مالت.
نام این پول از واژه از لاتین "millesimum" به معنی «هزارم» گرفته شده‌است.
خوزه گواردیولا (زاده ۲۲ اکتبر ۱۹۳۰-درگذشته ۹ آوریل ۲۰۱۲) خواننده اسپانیایی بود.
او نماینده اسپانیا در یوروویژن ۱۹۶۳ بود.
المنتیتا بادلند (به لاتین: Elmenteita Badlands) یک کوه در کنیا است. المنتیتا بادلند ۲٬۱۲۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
المینینگن (به لاتین: Almindingen) یک جنگل در دانمارک است که در Bornholm regional municipality واقع شده‌است.
جنگل انالامازاوترا (به لاتین: Analamazaotra Forest Station) یک منطقه حفاظت‌شده در ماداگاسکار است که در آلائوترا-مانگورو واقع شده‌است.
بهیتارکانکا مانگرو (به انگلیسی: Bhitarkanika Mangroves) یک جنگل در هند است که در اودیسا واقع شده‌است.
امستردامیس بوس (به هلندی: Amsterdamse Bos) یک جنگل در هلند است که در آمستل‌فین واقع شده‌است.
اشتوژتسا (به لاتین: Stužica) یک جنگل در اسلواکی است که در Snina District واقع شده‌است.
آلتو تاجو (به اسپانیایی: Parque natural del Alto Tajo) یک جنگل در اسپانیا است که در کاستیا-لامانچا واقع شده‌است.
بیزا ماهافلی (به لاتین: Beza Mahafaly Reserve) یک جنگل در ماداگاسکار است که در Southwest Madagascar واقع شده‌است.
پارک جنگلی جانوف (به لاتین: Janów Forests Landscape Park) یک جنگل در لهستان است که در Lublin Voivodeship and واقع شده‌است.
پارک ملی التیاقاچ (به لاتین: Altyaghach National Park) یک پارک ملی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان خیزی واقع شده‌است.
پارک ملی انری پیتیر (به اسپانیایی: Parque nacional Henri Pittier) یک پارک ملی در ونزوئلا است.
پارک ملی اوترشتس هوولفرش (به هلندی: Nationaal Park Utrechtse Heuvelrug) یک جنگل در هلند است که در استان اوترخت واقع شده‌است.
پارک ملی باتان (به لاتین: Bataan National Park) یک پارک ملی در فیلیپین است که در سنترال لوزون واقع شده‌است.
پارک ملی باروئیادهلا (به لاتین: Baroiyadhala National Park) یک پارک ملی در بنگلادش است که در چیتاگونگ واقع شده‌است.
پارک ملی بالبلاسنگ بالبلان (به لاتین: Balbalasang–Balbalan National Park) یک پارک ملی در فیلیپین است که در منطقه اداری کوردیلرا واقع شده‌است.
پارک ملی بدیعار (به لاتین: Badiar National Park) یک پارک ملی در گینه است که در گینه واقع شده‌است.
پارک جنگلی کنیسین (به لاتین: Knyszyn Forest Landscape Park) یک جنگل در لهستان است که در Podlaskie Voivodeship, Poland واقع شده‌است.
پارک جنگلی مونسانتو (به پرتغالی: Parque Florestal de Monsanto) یک جنگل در پرتغال است که در لیسبون واقع شده‌است.
پارک ملی بهوال (به لاتین: Bhawal National Park) یک پارک ملی در بنگلادش است که در ناحیه قاضی‌پور واقع شده‌است.
پارک ملی بوترینت (به لاتین: Butrint National Park) یک پارک ملی و منطقه حفاظت‌شده در آلبانی است که در شهرستان ولوره واقع شده‌است.
پارک ملی پرسپا (به لاتین: Prespa National Park) یک جنگل در آلبانی است که در Pustec Municipality واقع شده‌است.
پارک دریایی کارابورون سزان (به لاتین: Karaburun-Sazan Marine Park) یک جنگل در آلبانی است که در شهرستان ولوره واقع شده‌است.
پارک ملی تئث (به لاتین: Theth National Park) یک پارک ملی و منطقه حفاظت‌شده در آلبانی است که در شهرستان شکودر واقع شده‌است.
پارک ملی هوتووه دانگلی (به لاتین: Fir of Hotovë-Dangelli National Park) یک پارک ملی و منطقه حفاظت‌شده در آلبانی است که در Gjirokastër County, Korçë County واقع شده‌است.
پارک طبیعت نیکاج میرتور (به لاتین: Nikaj-Mërtur Regional Nature Park) یک منطقه حفاظت‌شده در آلبانی است که در شهرستان کوکس واقع شده‌است.
پارک طبیعی پنیالارا (به اسپانیایی: Parque natural de la Cumbre) یک منطقه حفاظت‌شده در اسپانیا است که در مادرید (بخش خودمختار) واقع شده‌است.
پارک ملی خادم‌نگر (به لاتین: Khadim Nagar National Park) یک پارک ملی در بنگلادش است که در Sylhet District, Sylhet Division, Bangladesh واقع شده‌است.
پارک ملی کریستوستومو فالکون (به اسپانیایی: Parque nacional Juan Crisóstomo Falcón) یک پارک ملی در ونزوئلا است.
پارک طبیعی مورش سیدلاون (به لاتین: Mureș Floodplain Natural Park) یک منطقه حفاظت‌شده، دشت سیلابی و باتلاق در رومانی است.
پارک فرامرزی دی زوم کالمتث هیده (به هلندی: Grenspark Kalmthoutse Heide) یک جنگل در هلند است که در وونس‌درخت واقع شده‌است.
فرونشست زمین در ایران از بحران‌های زیست‌محیطی مهم چندسال اخیر ایران است که مهم‌ترین علل آن در حال حاضر بحران آب است. ایران جزو کشورهایی با بیشترین فرونشست زمین است، به حدی که میزان فرونشست زمین در ایران ۹۰ برابر میانگین کشورهای توسعه یافته‌است. درحال حاضر ۳۰۰ دشت ایران دچار این بحران هستند؛ در برخی از دشت‌های ایران شرایط از فرونشست عبور کرده و زمین وارد مرحله بحرانی ایجاد فروچاله‌ها قرار گرفته‌است، از مناطق با شرایط بحرانی می‌توان به دشت کاشمر دشت کبودرآهنگ همدان، دشت ورامین، دشت نظرآباد، دشت تهران، دشت مشهد و نیشابور، دشت‌های استان کرمان، اصفهان و قزوین اشاره کرد. کاشمر با میزان فرونشست تجمعی بیش از ۳۰ سانتی متر رکورددار فرونشست زمین در ایران است.
مدیر بخش زلزله و خطرپذیری مرکز تحقیقات راه، مسکن و شهرسازی کشور گفت: بر اساس آخرین مطالعات، حدود ۴۰ میلیون نفر معادل ۴۹ درصد از جمعیت کشور در پهنه‌بندی فرونشست زمین، زندگی می‌کنند. به گزارش خبرنگار ایرنا، علی بیت‌اللهی روز چهارشنبه ۳۰ فروردین ۱۴۰۲ در نشست «اثر فرونشست زمین در میراث فرهنگی و آثار تاریخی» که در اصفهان برگزار شد، افزود: طبق جدیدترین مطالعات انجام شده، وسعت پهنه‌بندی فرونشست زمین در ایران به حدود ۱۵۸ هزار کیلومترمربع می‌رسد که حدود ۱۰ درصد از مساحت کشور را دربرمی‌گیرد. وی با اشاره به اینکه وسیعترین پهنه‌بندی فرونشست زمین در خراسان رضوی است، ادامه داد: اصفهان، رُتبه پنجم کشور را در این زمینه دارد اما از نظر تعداد شهرها و میزان بافت فرسوده، در پهنه‌بندی فرونشست دارای رُتبه نخست است. بیت‌اللهی خاطرنشان کرد: حدود ۳۸۰ شهر از یکهزار و ۴۴۰ شهر کشور در پهنه‌بندی فرونشست زمین مستقر است و این پهنه‌بندی، بسیاری از کلانشهرهای کشور را درنوردیده است.https://www.irna.ir/news/85087741/۴۰-میلیون-نفر-از-جمعیت-ایران-در-پهنه-بندی-فرونشست-زمین-زندگی
اصفهان، بالاترین خطرپذیری فرونشست زمین را دارد. این متخصص ژئوفیزیک با تأکید براینکه اصفهان بالاترین خطرپذیری فرونشست زمین را در کشور دارد و این پدیده حدود ۲ میلیون و ۸۰۰ هزار نفر را در محدوده کلانشهر اصفهان و اطراف آن تهدید می‌کند، گفت: در این خطه ۲۶ هزار هکتار با خطر بسیار بالا (فرونشست بالای پنج سانتی‌متر در سال) و سه هزار و ۵۰۰ هکتار دارای فرونشست بالای ۱۰ سانتی‌متر در سال است. وی با بیان اینکه مساحت پهنه فرونشست در خراسان رضوی پنج برابر اصفهان است، افزود: اما خطرپذیری فرونشست در اصفهان برای بخش‌های مختلف مانند جمعیت و آثار میراثی آن ۲۰ برابر خراسان رضوی است. وی ادامه داد: در اصفهان ۳۲۸ مسجد و بیمارستان، ۲۵۸ مدرسه، ۱۹ مرکز فرهنگی و ۹ هزار و ۳۷۴ پل در معرض اثر فرونشست زمین قرار دارند. fیت‌اللهی با تأکید بر اهمیت جریان دائمی زاینده‌رود برای مقابله با پدیده فرونشست زمین در اصفهان تصریح کرد: زمانی که جریان آب این رودخانه قطع می‌شود، ۲٫۵ متر سطح آب پایین می‌رود و فرونشست تشدید می‌شود اما هرگاه آب جریان می‌یابد ۲ متر جبران می‌شود که این موضوع اهمیت جریان آب در زاینده رود را نشان می‌دهد. وی تأکید کرد: اگر همه چاه‌های آب اصفهان را مسدود کنند و رودخانه زاینده‌رود جریان دائمی نداشته باشد، فرونشست زمین را نیز به‌طور مستمر خواهیم داشت. وی، نقش زاینده رود در تغذیه آبخوان‌های اصفهان را بی‌نظیر دانست و هشدار داد: اگر کاری برای زاینده‌رود انجام نشود تصویر ۱۰ سال آینده اصفهان، وحشتناک خواهد بود. بیت‌اللهی خاطرنشان کرد: یکی از ویژگی‌های بد فرونشست زمین در اصفهان، نامتقارن بودن است که خطرپذیری آن را بویژه در آثار تاریخی و میراثی بیشتر و بدتر می‌کند. وی، بهترین راهکار برای کاهش مخاطرات ناشی از فرونشست زمین را «تدوین مقررات ملی فرونشست زمین» عنوان کرد و گفت: ما در زمان حاضر حتی یک بند مقررات لازم‌الاجرا برای فرونشست زمین در کشور نداریم در حالی که تنظیم چنین قوانینی مانند مقررات ساختمان ضروریست. به گزارش ایرنا، فرونشست یک پدیده زیست‌محیطی به معنی نشست تدریجی یا پایین رفتن ناگهانی سطح زمین به دلیل تراکم موارد زیرسطحی است. برداشت بیش از حد از آب‌های زیرزمینی ناشی از نیاز روزافزون به منابع آب که بدنبال توسعه صنعت و کشاورزی رُخ داده، از دلایل اصلی این پدیده به‌شمار می‌رود. تهدید و آسیب‌های جبران‌ناپذیر سازه‌ها و تأسیسات شهری، خطوط انتقال نیرو، ساختمان‌ها و آثار و بناهای تاریخی و فرهنگی از نگرانی‌های کارشناسان برای آینده پیش‌روی اصفهان بر اثر برداشت بی‌رویه از آب‌های زیرزمینی این دیار است. نشست «اثر فرونشست زمین در میراث فرهنگی و آثار تاریخی» به مناسبت «روز جهانی بناها و محوطه‌های تاریخی» به همت اداره کل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی استان اصفهان برگزار شد.همان
بحران آب اصلی‌ترین و مهم‌ترین عامل فرونشست زمین است. باتوجه به کمبود بارندگی‌ها در چندسال اخیر ایران و کم شدن آب پشت سدها، برای تأمین آب باید از آبخوان‌های زیر زمینی برداشت می‌شد که نتیجه این عمل از بین رفتن سفره آب‌های زیرزمینی و سست شدن خاک و فرونشست شد. دلیل فرونشست این است که، در حالت تعادل طبیعی، فشار هیدرولیکی آب زیرزمینی، در منافذ آبخوان، مقداری از وزن زمین را تحمل می‌کند. هنگامی که آب‌های زیرزمینی توسط انسان بیش از حد برداشته شود، فشارهای منافذ در آبخوان افت می‌کند و فشرده سازی و تراکم آبخوان رخ می‌دهد. هنگامی که آبخوان فشرده شود، باعث فرونشست زمین، پایین رفتن یا افت سطح زمین می‌شود. از عوامل تشدید کننده کمبود آب که عامل اصلی فرونشست زمین است نیز می‌توان به مصرف بالای آب در شهروندان ایرانی (که میانگین مصرف آب در ایران در اوج مصرف ۳۰۰ لیتر در شبانه روز است که دو برابر میانگین جهانی است)، عدم اصلاح الگوی مصرف در صنعت کشاورزی ایران، تغییرات اقلیمی و عدم مدیریت آب اشاره کرد.
مهم‌ترین پیامد فرونشست زمین از بین رفتن دشت‌های حاصلخیز و نابودی خاک قابل کشت است زمانی که زمین نشست کند خاک متراکم و خشک می‌شود و مواد مغذی خاک از بین می‌رود و به این ترتیب زمین آن منطقه به کویری غیرقابل کشت تبدیل می‌شود. علاوه بر این‌ها آثار تاریخی و دیگر بناهایی که در دشت‌هاساخته شده و ارزش قابل توجهی دارند با فرونشست دشت‌ها از بین می‌روند. برای مثال تخت جمشید و نقش رستم در معرض فرونشست هستند.
کاهش کیفیت آب‌وهوا از دیگر تبعات فرونشست زمین در ایران است؛ در استان‌های آذربایجان شرقی و غربی، فرونشست باعث بیابان زایی و شوری خاک و آب شده‌است. همچنین در دشت شهرکرد فرونشست باعث ایجاد بیابان و هجوم ریزگردها و آلودگی هوا شده‌است.
فرونشست زمین باعث در خطر قرار گرفتن خطوط ریلی ایران شده‌است، خط راه‌آهن شیراز-اصفهان در سال‌های اخیر در معرض نشست قرار گرفته‌است که در صورت تشدید این اتفاق منجر به از بین رفتن این خط ریلی می‌شود.
در دشت‌های جنوب ورامین، فرونشست باعث سست شدن خاک و ایجاد مشکل در پایداری دکل‌های انتقال برق شده‌است. همچنین این اتفاق باعث در خطر قرار گرفتن لوله‌های انتقال آب و گاز و نفت در دشت‌ها شده‌است.
مناطق با بیشترین میزان فرونشست به ترتیب شامل استانهای اصفهان، تهران، کرمان، خراسان رضوی، البرز، فارس، یزد، همدان، مرکزی، چهارمحال و بختیاری، آذربایجان شرقی، زنجان، قم، اردبیل، کردستان، آذربایجان غربی، خراسان شمالی، و کرمانشاه است.