moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
آلیشان در سال‌های ۱۹۷۸–۱۹۹۷ در دانشگاه یوتا در ایالت یوتا ادبیات تطبیقی و فارسی درس می‌داد و دربارهٔ احمد شاملو، فروغ فرخزاد و دیگر شاعران معاصر ایران برای دانشجویانش سخنرانی می‌کرد. نسل‌کشی ارامنه به شیوهٔ خودش از دغدغه‌هایش بود و پژوهش‌های مفصلی دربارهٔ ساسونتسی داویت، قهرمان حماسی ارامنه دارد. او در نوشته‌هاش چند جا از سوختن خود در میان شعله‌های آتش سخن گفته‌است و غریب این که به همین سان نیز از دنیا رفت. آپارتمان کوچکش در سالت‌لیک‌سیتی یوتا در ۸ ژانویهٔ ۲۰۰۵ طعمهٔ حریق شد و این شاعر و نویسنده در میان شعله‌های آتش جان داد.
لئوناردو آلیشان از جمله نویسندگانی است با آثاری کم‌شمار اما مهم. او با وجود این‌که دست‌کم از سه زبان و فرهنگ تغذیه کرده‌است، انگار به هیچ‌یک از آن‌ها تعلق ندارد. به زبان انگلیسی می‌نویسد، اما دغدغه‌ها و موتیفهاش آن‌قدر شرقی و آن‌قدر شخصی است که کسی او را جزو شاعران آمریکایی نمی‌داند، دربارهٔ گذشتهٔ ایرانی–ارمنی خود و خانواده‌اش می‌نویسد امّا فارسی‌زبانان تقریباً او را نمی‌شناسند و ارمنی‌ها با اکراه او را در میان نویسندگان ارمنی جای می‌دهند. تعلق او به چند زبان و فرهنگ به جای این‌که باعث شود در چند جامعه شناخته شود، باعث شده در هیچ جامعه‌ای او را دست‌کم جزو فرهنگ رسمی خود نشناسند.
نوشته‌های آلیشان تجسم وضعیت پراکندگی و غربت‌اند.
آلیشان در زمان حیاتش دو دفتر شعر منتشر کرد: «رقص پابرهنه روی خرده‌شیشه‌ها» (۱۹۹۱) و «از میان شبنم» (۲۰۰۰). اثر اخیر مجموعه‌ای است از شعرهای کوتاهِ هایکومانند که بیشترشان از نظر بدعت تصویرها، قوت عاطفی و حس تراژیک‌شان بی‌نظیرند. پس از مرگ آلیشان دفتر شعر دیگر او به نام «سایهٔ مرد مُرده» (۲۰۱۱) و مجموعه قصه‌هایش به نام «سقوط آزاد» (۲۰۱۱) به چاپ رسید. این مجموعه قصه با پی‌گیری دوست نزدیکش گورگن آرزومانیان برای چاپ آماده شد. آرزومانیان این قصه‌ها را به زبان ارمنی برگردانده و قرار است در سال ۲۰۱۲ منتشر کند.
او همچنین مقالات بسیاری نیز منتشر کرده و همچنین به ترجمه‌های ادبی از آثار نیما یوشیج، مهدی اخوان ثالث، احمد شاملو و جلال آل‌احمد به انگلیسی پرداخته‌است.
وقتی پدر سر حال بود
در باغ بزرگ مادربزرگ در اصفهان
با من و برادر کوچکم
قایم‌باشک بازی می‌کردیم.
ساکو بهتر از همه قایم می‌شد
پدر بدتر از همه و من
اصلاً دوست نداشتم قایم شوم.
امّا با هم بودیم و خوش می‌گذشت.
سال‌ها گذشتند و ما به بازی‌مان ادامه دادیم
یکی‌مان در انگلستان قایم شد، یکی‌مان در آمریکا
و پدر در ایران ماند و به شمردن ادامه داد.
بعد باز یکدیگر را یافتیم
و باز بازی کردیم
امّا حالا مشکلی وجود داشت
هرکس قایم می‌شد دیگر نمی‌شد پیدایش کرد.
آه، ارواح عزیزم
این برادر شماست، این فرزندتان است
که دیگر از شمردن خسته شده‌است
آماده باشید یا نه، دارم می‌آیم.
دانشگاه غیردولتی دانشگاه ملی ایران در سال ۱۳۳۸ به دستور محمدرضا پهلوی و توسط علی شیخ‌الاسلام تأسیس شد و تا پیش از سال ۱۳۶۲ با این نام خوانده می‌شد. علی‌رغم افتتاح رسمی در اسفند ۱۳۳۹، پذیرش دانشجو در مهر ۱۳۳۹ و توسط دانشکده‌های معماری و شهرسازی و علوم بانکداری که اولین دانشکده‌های دانشگاه بودند انجام شد. در خرداد ۱۳۶۲ ستاد انقلاب فرهنگی وقت با تغییر نام دانشگاه از «ملی ایران» به «شهید بهشتی» موافقت کرد.
در سفر آذر ۱۳۳۳ شاه به آمریکا علی شیخ‌الاسلام به عنوان نماینده دانشجویان ایرانی سخنرانی کرد و پیشنهاد تأسیس دانشگاه ملی را به عنوان راهکاری برای جلوگیری از خروج جوانان ایرانی از کشور برای تحصیل به شاه ارائه کرد که مورد موافقت قرار گرفت.
نام ملی در زمان پهلوی به موسسات آموزشی اطلاق می‌شد که غیردولتی بودند و به وسیله دریافت شهریه از متقاضیان آموزش و خارج از بودجه دولت اداره می‌شدند.
پس از آن با حکم شاه شیخ‌الاسلام مأمور شد در اروپا و آمریکا دربارهٔ دانشگاه‌های غیردولتی مطالعه کند. در سال ۱۳۳۸ در دیداری که بین شاه و چند تن از استادان دانشگاه که در راس آن‌ها جهانشاه صالح رئیس دانشگاه تهران قرار داشتند، بار دیگر پیشنهاد تأسیس دانشگاه ملی مطرح شد، هر چند از نتایج این مذاکرات اطلاعی در دست نیست. در همین سال علی شیخ‌الاسلام به ایران بازمی‌گردد و با کسب موافقت نهایی محمدرضا پهلوی دهم آذر ۱۳۳۸ «دبیرخانه دانشگاه ملی» را در خانه خود در خیابان رامسر تهران به‌طور غیررسمی به راه می‌اندازد. ۲۹ اسفند ۱۳۳۸ با فرمان شاه و موافقت حسین علا، «وزیر دربار»، دبیرخانه دانشگاه ملی به ساختمانی واقع در خیابان پاستور پلاک ۵۷ منتقل می‌شد. این ساختمان از املاک وزارت دربار بود که در اختیار شجاع‌الدین شفا رئیس کمیته تهیه مقدمات جشنهای ۲۵۰۰ ساله بود. کار دبیرخانه تهیه اطلاعاتی مربوط به سوابق تحصیلی فارغ التحصیلان بی‌کار اروپا و آمریکا و تهیه مقدمات تأسیس دانشگاه بود.
با آشکار شدن اندیشه تأسیس دانشگاه ملی مخالفت‌های زیادی با آن مجامع دانشگاهی آغاز شد. کسانی مانند «احمد فرهاد» رئیس دانشگاه تهران و «میمندی نژاد» رئیس دانشکده دامپزشکی و عبدالله ریاضی رئیس دانشکده فنی و رئیس مجلس شورای ملی از مخالفان سرسخت تأسیس این دانشگاه بودند. میمندی نژاد در مصاحبه‌ای که در تاریخ ۱۱ اسفند ۱۳۳۸ در روزنامه کیهان منتشر شد فکر تأسیس دانشگاه ملی را اندیشه‌ای نابجا دانست و گفت: «دانشگاه تهران هنوز کامل نشده‌است اگر ملت فکر تأسیس دانشگاه ملی (غیردولتی) هستند که می‌تواند وضع دانشگاهی را بهتر سازد، باید همین دانشگاه موجود را ترقی و تکامل دهد.»
علی‌رغم مخالفت‌های فراوان، با حمایت پهلوی دوم، تأسیس دانشگاه ملی با جدیت پیگیری شد. هیئت مؤتمنین دانشگاه با عضویت وزیر دربار شاهنشاهی (حسین علا) مدیر عامل بنیاد پهلوی، وزیر فرهنگ یک نفر از نمایندگان مجلس سنا، دو نفر از نمایندگان مجلس شورای ملی، مدیر کل بانک ملی ایران رئیس اتاق بازرگانی رئیس دانشگاه ملی ایران و سه نفر از شخصیت‌های علمی اقتصادی کشور تشکیل شد. در سال ۱۳۳۹ اساسنامه دانشگاه توسط هیئت مؤتمنین تصویب شد. در ۸ آبان ۱۳۳۹ این اساسنامه مورد تصویب شورای عالی فرهنگ قرار گرفت. اساسنامه دانشگاه ملی دارای پنج فصل و بیست و دو ماده بود. براساس ماده نخست نام دانشگاه «دانشگاه ملی ایران» و براساس ماده دوم مقر اصلی آن تهران بود. به موجب ماده سوم اساسنامه دانشگاه، این دانشگاه از تاریخ تأسیس دارای دو دانشکده بانکداری و علوم مالی اقتصادی و دانشکده معماری بود.
در پی انتشار اساسنامه دانشگاه، خبر پذیرش ۲۰۰ نفر دانشجو برای اولین سال تحصیلی در دو دانشکده اعلام شد. دانشگاه ملی از نیمه دوم مهر ۱۳۳۹ در یک ساختمان استیجاری نزدیک دوراهی یوسف آباد دانشگاه ملی فعالیت خود را آغاز کرد در ۲۵ بهمن ۱۳۳۹ مراسم افتتاح دانشگاه ملی با حضور شاه و فرح پهلوی برگزار شد. در سالهای اولیه تأسیس دانشگاه ملی دریافت شهریه از دانشجویان مهمترین منبع تأمین هزینه‌های دانشگاه ملی محسوب می‌شد اگر چه مبالغی کمک دولتی نیز توسط دانشگاه دریافت می‌شد. بعد از چند سال با موافقت شاه و دستور حسن ارسنجانی وزیر کشاورزی وقت یک میلیون و پانصد هزار متر از زمین‌های سعادت آباد و ۱۰ هزار متر از زمین‌های بالای میدان ونک و ۷۰ هزار متر زمین خالصه مجاور اوین درکه برای اجرای ساختمان دانشگاه ملی در نظر گرفته می‌شود. مراسم کلنگ زنی عملیات ساختمانی دانشگاه ملی با حضور فرح پهلوی و علی شیخ‌الاسلام و انوشیروان پویان، هوشنگ نهاوندی و تعدادی از شخصیت‌های علمی کشور در منطقه بالای اوین درکه برگزار شد.
شیخ‌الاسلام که دانشگاه ملی را بنا گذاشت به تدریج کسانی که در آمریکا تحصیل کرده بودند را به دانشگاه کشاند. هیئت علمی اولیه این دانشگاه کم و بیش دانش‌آموختگان دانشگاه‌های آمریکایی بودند. فرخ‌رو پارسا، در سال‌های آغازین کار دانشگاه، عهده‌دار سِمَت مدیر کلی دبیرخانه دانشگاه ملی ایران بود که با این سِمَت وی نخستین مدیر کل زن در ایران شد. در این نهاد، شیخ‌الاسلام سعی داشت بخشی از جامعه نخبگان ایرانی را که عمدتاً از طبقه متوسط جامعه بود به آنجا بکشاند. در چنین شرایطی که جامعه علمی دانشگاه ملی عمدتاً دانش‌آموختگان آمریکا بودند و دانشجویان از افراد متمول و طبقه متوسط جامعه در کنار هم گرد آمده بودند و در واقع جامعه جدیدی از طبقه سیاسی آن زمان را تشکیل دادند.
با تمام این مسائل دانشگاه ملی ایران به دلیل نوپا بودن و نیز دریافت شهریه در اولویت‌های مرتبه پایین متقاضیان تحصیلات دانشگاهی حتی در مورد افرادی که از تمکن مالی برخوردار بودند قرار می‌گرفت.
در مدت پنج سال ریاست شیخ الاسلام علاوه بر دانشکده اقتصاد و معماری دانشکده پزشکی ۱۳۴۰ زبان‌های خارجی ۱۳۴۱، علوم ۱۳۴۲، دندانپزشکی ۱۳۴۴، راه‌اندازی شد. پس از شیخ الاسلام عبدالعلی جهانشاهی و سپس علی اکبر بینا به ریاست دانشگاه ملی منصوب شد. در زمان ریاست علی‌اکبر بینا دانشکده حقوق راه‌اندازی شد. پس از وی محمد علی مجتهدی (مؤسس دانشگاه صنعتی شریف) و سپس انوشیروان پویان به ریاست دانشگاه ملی منصوب شدند. پس از پویان نیز به ترتیب احمد هوشنگ شریفی، عباس صفویان و احمد قریشی ریاست دانشگاه را بر عهده گرفتند. در این سال‌ها دانشکده علوم زمین و دانشکده جامع انفورماتیک و دانشکده روان‌شناسی ساخته و وارد دایره مراکز علمی کشور شد.
مهترین تحول در تاریخ دانشگاه در سال ۱۳۵۳ رقم خورد، هنگامی که دولت وقت به پشتوانه درآمدهای نفتی اقدام به پرداخت شهریه موسسات آموزشی ملی (خصوصی) و رایگان کردن آن‌ها نمود. این امر سبب شد تا بافت دانشجویی دانشگاه از انحصار طبقه مرفه و بالای جامعه خارج شده و دانشجویان از طبقات مختلف و شرایط گوناگون از طریق کنکور سراسری وارد این دانشگاه شوند و بدین ترتیب دانشگاه عملاً به صورت یک دانشگاه عمومی مانند سایر دانشگاه‌ها درآمد.
پس از انقلاب اسلامی در سال ۱۳۵۸ به موجب قانونی که در شورای انقلاب تصویب شد دانشگاه ملی، دانشگاهی دولتی اعلام شد (قبل از انقلاب دانشگاه غیردولتی و خصوصی محسوب می‌شد) و در خرداد ۱۳۶۲ ستاد انقلاب فرهنگی با تغییر نام دانشگاه از «ملی ایران» به «شهید بهشتی» موافقت کرد. در سال ۱۳۶۴ براساس مصوبه دولت جمهوری اسلامی مبنی بر تأسیس وزارت بهداشت درمان و آموزش پزشکی، مراکز درمانی و دانشکده‌های پزشکی و پیراپزشکی از دانشگاه شهید بهشتی منفک و با نام دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی فعالیت خود را آغاز کردند.
گربه‌ها یک تئاتر موزیکال با آهنگسازی اندرو لوید وبر، بر پایه کتابی از تی. اس. الیوت است. این موزیکال ترانه استانداردی را به دنیای موسیقی معرفی کرد به نام خاطره.
این موزیکال ابتدا در سال ۱۹۸۱ در تئاتر وست اند و در ۱۹۸۲ در برادوی روی صحنه رفت که هر دو توسط ترور نون کارگردانی شده‌بود. طراحی رقص نیز بر عهده گیلین لین بود. گربه‌ها برنده جایزه‌های بسیار مانند جایزه تونی برای بهترین موزیکال گردید. اجرای لندن آن بیست و یک سال به طول انجامید و اجرای برادوی هجده سال که در نوع خود رکورد محسوب می‌شود. الین پیگ و بتی باکلی هر دو با این موزیکال اجراهای بسیاری داشتند. داستان این موزیکال دربارهٔ گربه‌هایی به نام جلیکلز است و آنها در شبی تصمیم می‌گیرند که کدام گربه بر لایه هوی‌ساید جلوس کند و زندگی به یک زندگی نو بازگردد. این اجرا از نظر زمان روی صحنه بودن دومین اجرا در تاریخ برادوی و چهارمین در تاریخ اجرای وست اند است. همچنین این تئاتر به بیست زبان ترجمه شده‌است و یک فیلم به همین نام از آن ساخته شده‌است.
Wikipedia contributors, "Cats (musical)," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Cats_(musical)&oldid=503206956 (accessed July 23, 2012).
اروینگ گافمن (زادهٔ ۱۱ ژوئن ۱۹۲۲ - مرگ ۱۹ نوامبر ۱۹۸۲) جامعه‌شناس آمریکاییِ زادهٔ کاناداست.اروینگ گافمن مشهورترین اثرش "نمود خود در زندگی روزمره" نام دارد.
گافمن در ۱۱ ژوئن ۱۹۲۲ در یکی از شهرهای ایالت آلبرتای کانادا به دنیا آمد. تحصیلات خود را تا مقطع لیسانس در دانشگاه تورنتو گذراند و سپس به آمریکا مهاجرت کرد. مدارک فوق لیسانس و دکترای خود را به ترتیب در سال‌های ۱۹۴۹ و ۱۹۵۳ از دانشگاه شیکاگو در دو رشتهٔ جامعه‌شناسی و انسان‌شناسی اجتماعی دریافت کرد. از سال ۱۹۵۸ به عضویت هیئت علمی گروه جامعه‌شناسی سیاسی دانشگاه برکلی در کالیفرنیا درآمد و ظرف مدت کمتر از چهار سال به درجهٔ استاد تمامی رسید. وی تا سال ۱۹۶۸ در دانشگاه برکلی ماند و در آنجا در کنار چهره‌های سرشناسی همچون دیوید ماتزا، کینگزلی دیویس، نیل اسملسر، و همچنین هربرت بلومر، یکی از قوی‌ترین گروه‌های جامعه‌شناسی دههٔ ۱۹۶۰ آمریکا را تشکیل داد.
در سال ۱۹۶۸ با قبول عنوان استادی در رشته‌های جامعه‌شناسی و انسان‌شناسی به دانشگاه پنسیلوانیا رفت و تا پایان عمر در آنجا به فعالیت خود ادامه داد. گافمن در سال ۱۹۸۱، یک سال قبل از مرگش، در شرایطی به ریاست انجمن جامعه‌شناسی آمریکا برگزیده شد که به علت بیماری و وخامت اوضاع جسمی قادر به ایراد خطابه ریاستش نبود.داغ ننگ: چاره اندیشی برای هویت ضایع شده، اروینگ گافمن، مسعود کیانپور (مترجم)، ناشر: نشر مرکز، ۱۳۸۶
اروینگ گافمن، یکی از معروف‌ترین نظریه پردازان کنش متقابل نمادین است. نظریهٔ او اگرچه عمدتاً دربارهٔ ارتباط رو در رو در گفتگوی روزمره و نیز مکالمات تلفنی است، اما می‌تواند برای اَشکال رسانه ای تعامل و ارتباط نیز مورد توجه و استفاده قرار بگیرد.
وی در کتاب معرفیِ خود در زندگی روزمره (۱۹۹۰)، معرفیِ خود را شیوه‌هایی می‌داند که افراد و گروه‌ها برای عمل کردن و بیان و معرفی خودشان به دیگران به کار می‌گیرند. انسان‌ها ذاتاً خواهان دوست داشتن و دوست داشته شدن هستند. به علاوه، وقتی یک فرد یا بازیگر، نقشی را برای مخاطب در مواقع متفاوت بازی می‌کند، احتمالاً نوعی روابط اجتماعی را شکل می‌دهد.
قوی کوچک یا قوی توندرا گونه‌ای قو ساکن نیمکره شمالی است. این گونه دارای دو زیرگونه با نام‌های و است. نام این پرنده از نام نقاش و پرنده‌شناس انگلیسی، توماس بیویک، گرفته شده‌است.
این زیرگونه ریزجثه از قوها هستند. جمعیت‌های این قو در مناطق شرقی اندکی کوچکترند و بیشتر داده‌های مربوط به اندازه و جثه این پرنده مربوط به جمعیت‌های ساکن کشورهای غربی است. در حالت کلی این پرندگان وزنی میان ۳٫۴ تا ۷٫۸ کیلوگرم دارند؛ وزن میانگین در نرها ۶٫۴ کیلوگرم است و در ماده‌ها ۵٫۷ کیلوگرم. طول بدن ۱۱۵ تا ۱۴۰ سانتی‌متر است. هر بال ۴۶٫۹ تا ۵۴٫۸ سانتی‌متر طول دارد و به صورت میانگین طول بال در نرها ۵۱٫۹ و در ماده‌ها ۵۰٫۴ سانتی‌متر است. طول نوک ۱۰٫۲–۸٫۲ سانتی‌متر است با میانگینی برابر با ۹٫۱ سانتی‌متر.
این زیرگونه در ظاهر همانندی بسیاری به قوی فریادکش دارد ولی از نظر جثه از آن کوچک‌تر است، نوک کوتاهتری دارد، و سرش گردتر است. الگوی رنگ بر روی نوک این پرندگان از قوهای فریادکش متنوع‌تر است اما بر خلاف قوی فریادکش بخش سیاه‌رنگ نمود بیشتری از بخش زرد رنگ دارد.
این زیرگونه دارای وزنی برابر ۹٫۵–۴٫۲ کیلوگرم است که میزان میانگین آن در نرها به ۷٫۳ و در ماده‌ها به ۶٫۴ کیلوگرم می‌رسد. طول بدن این قو ۱۵۰–۱۲۰ سانتی‌متر است. طول هر بال میان ۵۰ تا ۵۷ سانتی‌متر است که نزدیک به ۳ سانتی‌متر بیشتر از قوهای کوچک می‌شود. اندازه نوک به ۳٫۶ تا ۴٫۲ سانتی‌متر می‌رسد و رنگ آن به صورت کامل سیاه‌رنگ است با تنها نقطه زرد و کوچکی در انتهای نوک چسبیده به چشم‌ها که به رنگ زرد دیده می‌شود. این نقطه بسیار کوچک است و به سختی می‌توان آن را از دور تشخیص داد. از این رو دو زیرگونه به آسانی از هم تشخیص‌پذیرند. تفاوت میان این زیرگونه و قوی شیپورچی ساکن آمریکای شمالی در اندازه بزرگتر این زیرگونه نسبت به شیپورچی و نیز درازی مشخص نوک به همراه سیاه بودن کامل آن است.
این زیرگونه گاهی با نام «سوت‌زن» خوانده می‌شود، زیرا در هنگام مهاجرت با به هم زدن بال‌های نیرومند خود صدایی مانند سوت تولید می‌کند و کسانی که تا کیلومترها در اطراف باشند، آشکارا این صدا را می‌شنوند.
همان‌گونه که از نامشان بر می‌آید، قوهای توندرا در مناطق توندرایی آمریکای شمالی، آلاسکا، و کانادا زندگی می‌کنند. آن‌ها در فصل زمستان و با سرد شدن هوا به سوی جنوب و ایالات متحده آمریکا مهاجرت می‌کنند. جمعیت‌های غربی این گونه در آلاسکا و یوکان زمستان را در کرانه غربی از جنوب آلاسکا تا کالیفرنیا و درون خاک آمریکا تا ایالت یوتا و جنوب‌تر تا نیو مکزیکو می‌گذرانند. جمعیت شرقی نیز زمستان‌ها در دریاچه‌های بزرگ و کرانه شرقی از مریلند تا فلوریدا و تگزاس به سر می‌برند.
شیکسا (ییدیش: שיקסע) یک لغت ییدیش یا لهستانی است که به زبان انگلیسی وارد شده‌است. این لغت به معنای "زن غیریهود" است که معمولاً با دید منفی همراه است. معمولاً شیکسا به زن غیریهودی (جنتیل) گفته می‌شود که بسیار جذاب بوده و برای مردان یهودی برای دوستی یا ازدواج وسوسه‌آمیز است. از آنجا که در شریعت یهود، یهودی بودن از طریق مادر منتقل می‌شود بسیاری از روحانیون یهودی شیکساها را به عنوان خطری جدی برای بقای یهودیت میدانستند زیرا در صورت ازدواج مردان یهودی با آنان، فرزند این رابطه دیگر یهودی تلقی نمی‌شود.
لغت شیکسا از لغت عبری شکتز (שקץ sheketz) به معنای کثیف، فاسد و وسیله تنفربرانگیز گرفته شده‌است. همچنین بعضی فرهنگ لغت‌ها، لغت شیکسا را به عنوان لغت توهین‌آمیز تلقی می‌کنند.Shiksa - Definition and More from the Free Merriam-Webster Dictionaryshiksa - definition of shiksa by the Free Online Dictionary, Thesaurus and Encyclopedia
هویت یهودی به یهودی بودن یا مرتبط با یهودیت یک فرد اشاره دارد.http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Jewish_identity&oldid=549215802
«چه کسی یهودی است؟» یک سؤال اساسی در مورد هویت یهودی است. این سؤال معمولاً در مورد این است که چه کسی یهودی تلقی می‌شود که خود شامل بخشهای فرهنگی، مذهبی، ژنتیکی و فردی است. این سؤال در زمان جنگ جهانی دوم توسط آلمان نازی بسیار پراهمیت گردید و قوانین نورنبرگ در رابطه با آن بودند.
تعریف اینکه چه کسی یهودی است بر اساس نظر خود یهودیان درباره خودشان و نظر غیریهودیان (جنتیلها) در رابطه با آنان متفاوت است. این به دلیل آن است که یهودیت بر خلاف اسلام و مسیحیت مخلوطی از دین، نژاد و تابعیت است و بسته به اینکه کدام قسمت مورد توجه قرار بگیرد تعریف آن متفاوت است. این مسئله مشکلات زیادی به خصوص در اسرائیل ایجاد کرده‌است. از سال ۱۹۶۲ دادگاههای زیادی در اسرائیل برای تشخیص یهودی بودن یک فرد تشکیل شده‌است.
بر اساس میشنا که پایه و اساس تلمود است یک فرد یا بر اساس زاده شدن از مادر یهودی، یهودی است. از این رو بر خلاف اسلام و مسیحیت کسی که از دین خارج شده باشد همچنان یهودی محسوب میگردد. راه دیگر یهودی بودن فرد بر اساس گرویدن به یهودیت است. ولیکن یهودیت دین تبلیغی نیست و معمولاً یهودیان تمایلی به یهودی کردن بقیه مردم ندارند.
هویت یهودی از دید جامعه‌شناسی نیز مورد بررسی قرار گرفته‌است.
ایدو آبرام معتقد است که پنج دیدگاه در مورد هویت یهودی امروزی وجود دارد:
هادروسور سِتَبْرسور (به معنی سوسمار حجیم)، یک دایناسور گیاه‌خوار مربوط به دورهٔ کرتاسه پسین می‌باشد که در ۷۵ تا ۷۴ میلیون سال پیش می‌زیست. سنگوارهٔ این دایناسور در آمریکای شمالی کشف شده‌است و در سال ۱۹۱۸ به وسیله جوزف لیدی نام‌گذاری شد.Lambert, D. 1993. "A to Z of Dinosaurs" In: "The Ultimate Dinosaur Book". Dorling Kindersley, ISBN 0-7513-0047-0
گونه خاص این جنس هادروسور فولکی نام دارد.
هالتیکوسور (به معنی سوسمار متحرک)، یک دایناسور گوشت‌خوار مربوط به دورهٔ تریاس پسین می‌باشد که در ۲۲۲ تا ۲۰۸ میلیون سال پیش می‌زیست. سنگوارهٔ این دایناسور در آلمان، وورتمبرگ کشف شده‌است و در سال ۱۹۰۸ به وسیله فردریش وان هیون نام‌گذاری شد.Lambert, D. 1993. "A to Z of Dinosaurs" In: "The Ultimate Dinosaur Book". Dorling Kindersley, ISBN 0-7513-0047-0
گونه خاص این جنس هالتیکوسور لونگوتارسوس نام دارد.
هاپلوکانتوسور (به معنی سوسمار تک خار)، یک دایناسور گیاه‌خوار مربوط به دورهٔ ژوراسیک پسین می‌باشد که در ۱۵۵ تا ۱۵۲ میلیون سال پیش می‌زیست. سنگوارهٔ این دایناسور در آمریکای شمالی کشف شده‌است و در سال ۱۹۰۳ به وسیله جان بل هاتکر نام‌گذاری شد.Lambert, D. 1993. "A to Z of Dinosaurs" In: "The Ultimate Dinosaur Book". Dorling Kindersley, ISBN 0-7513-0047-0
گونه خاص این جنس هاپلوکانتوسور پریسکوس نام دارد.
هارپیمیموس (به معنی تقلید کننده هارپی (هارپی در افسانه‌های یونانی یک هیولای زن – پرنده‌است))، یک دایناسور گوشت‌خوار مربوط به دورهٔ کرتاسه پیشین می‌باشد که در ۱۳۰ تا ۱۲۹ میلیون سال پیش می‌زیست. سنگوارهٔ این دایناسور در مغولستان کشف شده‌است و در سال ۱۹۸۴ به وسیله رینچن بارسبولد نام‌گذاری شد.Lambert, D. 1993. "A to Z of Dinosaurs" In: "The Ultimate Dinosaur Book". Dorling Kindersley, ISBN 0-7513-0047-0
گونه خاص این جنس هارپیمیموس اوکلادنیکووی نام دارد.
هسپروسور (به معنی سوسمار غربی)، یک دایناسور گیاه‌خوار مربوط به دورهٔ ژوراسیک پسین می‌باشد که در ۱۵۰ تا ۱۴۹ میلیون سال پیش می‌زیست. سنگوارهٔ این دایناسور در وایومینگ، ایالات متحده کشف شده‌است و در سال ۲۰۰۱ به وسیله کنث کارنپتر نام‌گذاری شد.Lambert, D. 1993. "A to Z of Dinosaurs" In: "The Ultimate Dinosaur Book". Dorling Kindersley, ISBN 0-7513-0047-0
گونه خاص این جنس هسپروسور مجوسی نام دارد.
هترودونتوسور یا ناجوردندان (به معنی سوسمار دندان‌متفاوت)، سرده‌ای از دایناسورهای گیاه‌خوار مربوط به دورهٔ ژوراسیک پیشین بود که در ۱۹۹ تا ۱۹۶ میلیون سال پیش می‌زیست. تک‌گونه خاص این جنس هترودونتوسور توکی نام دارد.
سنگوارهٔ این دایناسور در آفریقای جنوبی کشف شده‌است و در سال ۱۹۶۲ به وسیله کرومپتون و کاریس نام‌گذاری شد.Lambert, D. 1993. "A to Z of Dinosaurs" In: "The Ultimate Dinosaur Book". Dorling Kindersley, ISBN 0-7513-0047-0
هیستریاسور (به معنی سوسمار ایسترین)، یک دایناسور گیاه‌خوار مربوط به دورهٔ کرتاسه پیشین می‌باشد که در ۱۳۰ تا ۱۲۹ میلیون سال پیش می‌زیست. سنگوارهٔ این دایناسور در کرواسی کشف شده‌است و در سال ۱۹۹۸ به وسیله دالا وکیا نام‌گذاری شد.Lambert, D. 1993. "A to Z of Dinosaurs" In: "The Ultimate Dinosaur Book". Dorling Kindersley, ISBN 0-7513-0047-0
گونه خاص این جنس هیستریاسور بوسکارولی نام دارد.
هومالوسفال (به معنی سرصاف)، یک دایناسور گیاه‌خوار مربوط به دورهٔ کرتاسه پسین می‌باشد که در ۸۰ تا ۷۹ میلیون سال پیش می‌زیست. سنگوارهٔ این دایناسور در مغولستان کشف شده‌است و در سال ۱۹۷۴ به وسیله ترسا ماریانسکا و هالژکا اوسمولسکا نام‌گذاری شد.Lambert, D. 1993. "A to Z of Dinosaurs" In: "The Ultimate Dinosaur Book". Dorling Kindersley, ISBN 0-7513-0047-0
گونه خاص این جنس هومالوسفال کالاثوکرکوس نام دارد.هومالوسفال 2 متر قد داشت .
هوپلیتوسور (به معنی سوسمار هوپلیت)، یک دایناسور گیاه‌خوار مربوط به دورهٔ کرتاسه پیشین می‌باشد که در ۱۳۵ تا ۱۱۹ میلیون سال پیش می‌زیست. سنگوارهٔ این دایناسور در داکوتای جنوبی، ایالات متحده کشف شده‌است و در سال ۱۹۰۲ به وسیله فرددریک لوکاس نام‌گذاری شد.Lambert, D. 1993. "A to Z of Dinosaurs" In: "The Ultimate Dinosaur Book". Dorling Kindersley, ISBN 0-7513-0047-0
گونه خاص این جنس هوپلیتوسور مارشی نام دارد.
هوایانگوسور (به معنی سوسمار هوایانگو)، یک دایناسور گیاه‌خوار مربوط به دورهٔ ژوراسیک میانی می‌باشد که در ۱۷۰ تا ۱۶۹ میلیون سال پیش می‌زیست. سنگوارهٔ این دایناسور در چین کشف شده‌است و در سال ۱۹۸۲ به وسیله ژیمینگ دونگ نام‌گذاری شد.Lambert, D. 1993. "A to Z of Dinosaurs" In: "The Ultimate Dinosaur Book". Dorling Kindersley, ISBN 0-7513-0047-0
گونه خاص این جنس هوایانگوسور تایبائی نام دارد.
هیلائوسور (به معنی سوسمار ضربه‌ای)، یک دایناسور گیاه‌خوار مربوط به دورهٔ کرتاسه پیشین می‌باشد که در ۱۴۰ تا ۱۳۶ میلیون سال پیش می‌زیست. سنگوارهٔ این دایناسور در اروپا کشف شده‌است و در سال ۱۸۳۳ به وسیله گیدئون مانتل نام‌گذاری شد.Lambert, D. 1993. "A to Z of Dinosaurs" In: "The Ultimate Dinosaur Book". Dorling Kindersley, ISBN 0-7513-0047-0
گونه خاص این جنس هیلائوسور آرماتوس نام دارد.
هیپاکروسور (به معنی سوسمار پایین بالا)، یک دایناسور گیاه‌خوار مربوط به دورهٔ کرتاسه پسین می‌باشد که در ۷۵ تا ۶۷ میلیون سال پیش می‌زیست. سنگوارهٔ این دایناسور در آلبرتا، کانادا کشف شده‌است و در سال ۱۹۱۳ به وسیله بارنوم برون نام‌گذاری شد.Lambert, D. 1993. "A to Z of Dinosaurs" In: "The Ultimate Dinosaur Book". Dorling Kindersley, ISBN 0-7513-0047-0
گونه خاص این جنس هیپاکروسور آلتیسپینوس نام دارد.
هیپسلوسور (به معنی سوسمار برآمدگی بزرگ)، یک دایناسور گیاه‌خوار مربوط به دورهٔ کرتاسه پسین می‌باشد که در ۷۳ تا ۶۵ میلیون سال پیش می‌زیست. سنگوارهٔ این دایناسور در فرانسه کشف شده‌است و در سال ۱۸۶۹ به وسیله فیلیپ ماترون نام‌گذاری شد.Lambert, D. 1993. "A to Z of Dinosaurs" In: "The Ultimate Dinosaur Book". Dorling Kindersley, ISBN 0-7513-0047-0
گونه خاص این جنس هیپسلوسور پرسیکوس نام دارد.
هیپسبیما (به معنی سکوبالا)، یک دایناسور گیاه‌خوار مربوط به دورهٔ کرتاسه پسین می‌باشد که در ۸۳ تا ۷۳ میلیون سال پیش می‌زیست. سنگوارهٔ این دایناسور در کارولینای، ایالات متحده کشف شده‌است و در سال ۱۸۶۹ به وسیله ادوارد درینکر کوپه نام‌گذاری شد.Lambert, D. 1993. "A to Z of Dinosaurs" In: "The Ultimate Dinosaur Book". Dorling Kindersley, ISBN 0-7513-0047-0
گونه خاص این جنس هیپسما کراسیکاودا نام دارد.
ساندر فان دورن (زادهٔ ۲۸ فوریهٔ ۱۹۷۹ در آیندهوون، برابانت شمالی، هلند با نام واقعی ساندر کتلارس ) یک دی‌جی و تهیّه‌کنندهٔ موسیقی ترنس و هاوس پیش‌روندهٔ هلندی است. مجلّهٔ دی‌جی در سال ۲۰۰۶ در رده‌بندی سالانهٔ خود، ساندر را در جایگاه ۳۲ام قرار داد. دو سال بعد، یعنی در سال ۲۰۰۸ او توانست در این رده‌بندی جایگاه ۱۳ام جهان را از آن خود کند. در سال ۲۰۰۹، او باز هم پیشرفت کرد و در ردهٔ ۱۰ام جهان قرار گرفت؛ امّا در سال بعد (۲۰۱۱) دو پلّه سقوط کرد و در رتبهٔ ۱۲ام جای گرفت. در سال ۲۰۱۲ او بر اساس رده‌بندی مجلّهٔ دی‌جی، دی‌جی ۱۶ام جهان بود.
شکارچی جادوگر یک سری انیمه ژاپنی به نویسندگی کنیچی کانماکی و کارگردانی کویچی ماشیمو که استودیو «بی تِرین» آن را منتشر کرده‌است.شکارچی جادوگر - وب‌گاه بی ترین (ژاپنی) "شکارچی جادوگر" سومین و آخرین بخش از سه‌گانه دختران با اسلحه کویچی ماشیمو و بی تِرین، و دنباله معنوی مجموعه‌های نوآر و مدلاکس به حساب می‌آید.کامنت - El Cazador de la Bruja is the third entry in Koichi Mashimo's/Bee Train's "girls-with-guns" trilogy; Noir is the first and Madlax is the second. پخش این انیمه به تعداد ۲۶ قسمت در شبکه تی‌وی توکیو از تاریخ ۲ آوریل ۲۰۰۷ آغاز شده و تا ۲۴ سپتامبر ۲۰۰۷ ادامه داشت.
داستان دربارهٔ دختری به نام اِلیس که یادزدودگی دارد و دارای قدرتی ماوراءطبیعی می‌باشد و برای سر او جایزه گذاشته شده‌است و نادی یک شکارچی انسان که به همراه اِلیس برای پیداکردن گذشته او به جنوب سفر می‌کنند. تنها سرنخ آن‌ها تکه سنگی است که فالگیری به اِلیس داده بود.شکارچی جادوگر وب‌گاه فانیمیشن
اِلیس
جودی هیوارد
داگلاس روزنبرگ
رژهٔ نمک یا ساتیاگراهای نمک بخش بسیار تأثیرگذاری از جنبش استقلال‌طلبی هند بود که در ماه مارس ۱۹۳۰ با رژهٔ دندی آغاز شد. این رژه مصداقی از مقاومت بدون خشونت و کمپینی برای تحریم مالیاتیِ انحصارطلبیِ بریتانیا برای تولید نمک در هند بریتانیایی بود که جنبش گسترده‌ای از نافرمانی‌های مدنی را به دنبال داشت. این جنبش سازمان‌یافته‌ترین چالش بریتانیا بعد از جنبش عدم همکاری (۱۹۲۰ تا ۱۹۲۲) و بلافاصله بعد از این بود که کنگرهٔ ملی هند در ژانویهٔ ۱۹۳۰ بیانیهٔ استقلال هند را صادر کرد. ماهاتما گاندی رهبری این رژه را به عهده داشت. او این رژه را از پایگاهش در سابارماتی در نزدیکی روستای احمدآباد شروع کرد و تا ساحل دریا در نزدیکی دندی ادامه داد تا بعد از ۲۳ روز با پیمودن ۳۹۰ کیلومتر، بدون پرداخت مالیات بتواند به تولید نمک بپردازد. در این مدت هندی‌های بسیاری به او پیوستند. ساعت شش و سی دقیقهٔ صبح ۶ آوریل ۱۹۳۰ وقتی که گاندی قانون نمک را زیر پا گذاشت، میلیون‌ها هندی را برانگیخت تا در اعتراض به قوانین راج انگلیسی در مورد نمک، دست به انجام نافرمانی‌های مدنی بزنند.
کمپین نتوانست بریتانیا را از هند بیرون براند اما تأثیر بسیار بزرگی در افکار مردم دربارهٔ بریتانیا و دید بریتانیا از استقلال‌طلبی هند گذاشت. بعد از تولید نمک در دندی، گاندی در امتداد ساحل به سمت جنوب حرکت کرد و ضمن تولید نمک، مردم را برای شرکت در ساتیاگراهایی که قرار بود در داراسانا برگزار شود، دعوت کرد ولی در نیمه‌شب ۴ مه ۱۹۳۰ گاندی بازداشت شد. ساتیاگراها علیه مالیات نمک تا یک سال بعد ادامه پیدا کرد یعنی تا زمانی که گاندی آزاد شد و با لرد ایروین در کنفرانس میزگرد دوم مذاکره کرد. در خلال رژهٔ نمک حدود ۸۰٬۰۰۰ نفر بازداشت شدند.
نیمه شب ۳۱ دسامبر ۱۹۲۹ اعضای کمیته ملی هند پرچم این کشور را در کرانه‌های رودخانهٔ راوی در لاهور برافراشتند و خاطر نشان کردند که "تا زمانی که فقط یک هندو در هند باقی‌مانده باشد، این پرچم پایین نخواهد آمد". در روز ۲۶ ژانویهٔ ۱۹۳۰ کمیتهٔ ملی هند به رهبری گاندی و جواهر لعل نهرو، بیانیهٔ استقلال هند یا همان پورنا سواراج را منتشر کرد. در بیانیه، اعلام آمادگی برای نپرداختن مالیات و این عبارت گنجانده شده‌بود:
در اواسط فوریه، کمیتهٔ کار کنگره، هدایت مرحلهٔ اول نافرمانی‌های مدنی را به گاندی سپرد و قرار شد که در صورت بازداشت گاندی، مسئولیت رهبری جنبش بر عهدهٔ خودِ کنگره باشد و در صورتی که بازداشت‌ها بیشتر و بیشتر شد، کار به ابتکارات مردم سپرده شود. برنامهٔ گاندی این بود که نافرمانی‌های مدنی را با ساتیاگراهایی شروع کند که مالیات بریتانیا بر نمک را هدف بگیرد. اخذ مالیات، جمع‌آوری و تولید نمک در هند طی لایحهٔ سال ۱۸۸۲ به انحصار بریتانیا درآمده بود و با وجودی که ساحل‌نشینان می‌توانستند نمک را به صورت رایگان از دریا بگیرند، باید آن را از دولت می‌خریدند.
پیشنهاد گاندی در مورد اعتراض به مالیات نمک، با دیدی شکاکانه مورد بررسی کمیتهٔ کار کنگره قرار گرفت. جواهر لعل نهرو و موتیلال نهرو نظری ممتنع داشتند و سردار پاتل تحریم درآمدهای زمین را به عنوان جایگزین پیشنهاد کرد. دستگاه حکومتی بریتانیا هم چندان احساس خطری از جانب این طرح نمی‌کرد به‌طوری‌که لرد ایروین، نایب‌السلطنهٔ بریتانیا در نامه‌ای به لندن نوشت:
به هر حال گاندی دلایل موجهی برای انتخابش داشت. مالیات نمک ۸٫۲٪ از درآمد مالیاتی راج انگلیس را شامل می‌شد و این رقم به فقیرترین قشرهای هند آسیب می‌رساند. او حس می‌کرد که این اعتراض، لمس پورنا سواراج را برای قشرهای پایین جامعه ممکن می‌کند؛ همچنین مسلمانان و هندوها را در مصاف با ستم مشترک، متحد می‌کند.
ماهاتما گاندی و دیگر اعضای حزب کنگره برای رسیدن به استقلال، تعهد بلند مدتی به نافرمانی‌های بدون خشونتِ مدنی داشتند که پیشتر گاندی، آن را ساتیاگراها نام نهاده بود. رابطهٔ بین ساتیاگراها و پورنا سواراج، از دید گاندی همان رابطهٔ خدشه‌ناپذیر میان وسیله و هدف است؛ یعنی همان رابطه‌ای که بین بذر و درخت وجود دارد. به گفتهٔ او:
ساتیاگراها در تصور گاندی چیزی فراتر از مقاوت منفعلانه بود و با تمرین روش‌های خشونت‌گریز، قوی‌تر می‌شد:
اولین ساتیاگراهای گستردهٔ قابل توجه در هند، جنبش عدم همکاری بود که در سال‌های ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۲ به وقوع پیوست. با وجودی که این ساتیاگراها میلیون‌ها هندی را علیه بریتانیا به خیابان کشید، اما اعتراضات به خشونت کشیده شد و ۲۲ پلیس غیر مسلح، کشته شدند. گاندی بر خلاف نظر دیگر اعضای کنگره، اعتراضات را به حالت تعلیق درآورد. او معتقد بود که مردم هند هنوز برای مقاومت بدون خشونت آماده نیستند. ساتیاگراهای بردولی در سال ۱۹۲۸ کمی موفق‌تر بود. این اعتراضات، دولت بریتانیا را فلج کرد و امتیازات قابل توجهی کسب کرد و مهم‌تر این که با پوشش خبری گسترده، پیروزی تبلیغاتی خوبی به نسبت ابعاد ماجرا به همراه آورد. گاندی بعدها اعلام کرد که موفقیت‌های بردولی، باورش را به ساتیاگراها و سواراج تأیید کرد. گاندی در رژهٔ نمک، از حضور شرکت‌کنندگان در ساتیاگراهای بردولی بهره برد؛ به این صورت که در هنگام رژه از همان روستاهایی عبور کرد که در بردولی شرکت کرده بودند.
۱۲ مارس ۱۹۳۰ گاندی به همراه ۷۸ نفر ساتیاگراهی، پیاده به سوی روستای دندی در گجرات به راه افتادند. آن‌ها می‌بایست ۳۹۰ کیلومتر را از سابارماتی آشرام تا دندی طی کنند. همهٔ آن‌ها لباس‌های سفید داشتند؛ به همین دلیل به رژهٔ نمک، "رودخانهٔ سفید جاری" هم می‌گویند. به گفتهٔ روزنامهٔ رسمی دولت هند که همیشه آمار جمعیت را در اعتراضات کمتر از واقع اعلام می‌کرد، ۱۰۰٬۰۰۰ نفر در راهی که سابارماتی را از احمدآباد جدا می‌کرد، جمع شده‌بودند.
آن‌ها به هر روستایی که می‌رسیدند، جمعیت با طبل و سنج از آن‌ها استقبال می‌کرد و گاندی طی سخنرانی‌هایی مالیات نمک را به عنوان یک عمل غیرانسانی تقبیح می‌کرد و ساتیاگراها را به عنوان مبارزهٔ تهی‌دستان معرفی می‌کرد. آن‌ها هر شب در فضای باز می‌خوابیدند و تنها چیزی که از روستاییان قبول می‌کردند، آب و خوراک بود. گاندی بر این باور بود که این کار، تهی‌دستان را به مبارزه برای استقلال می‌کشاند؛ که برای پیروزی نهایی لازم بود. هر روز تعداد بیشتری به آن‌ها ملحق می‌شدند تا جایی که طول صفوف همراهان به بیش از دو مایل رسید. در طول مسیر او مقاله‌هایی می‌نوشت و با روزنامه‌ها مصاحبه می‌کرد. روزنامهٔ نیویورک تایمز در روزهای ۶ و ۷ آوریل، صفحهٔ اولش را به رژهٔ نمک اختصاص داد.
در روزهای پایانی رژه، گاندی تأکید کرد:
در روز ۵ آوریل، به محض رسیدن به ساحل، گاندی با آسوشیتد پرس مصاحبه کرد:
صبح روز بعد، بعد از نیایش، گاندی توده‌ای گِلِ نمک را برداشت و اعلام کرد:
پس از آن، گاندی با جوشاندن گِل در آب دریا، نمکِ غیرمجاز تولید کرد و از همهٔ هزاران همراهش خواست تا هر کجا که مناسب‌تر است، همین کار را انجام دهند.
میلیون‌ها نفر در هند با تولید یا خرید غیرقانونی نمک، به جریان نافرمانی مدنی پیوستند. نمک غیرقانونی همه‌جای سواحل هند خرید و فروش می‌شد. یک مشت از نمکی که گاندی تولید کرده بود به قیمت ۱٬۶۰۰ روپیه (معادل ۷۵۰ دلار در همان زمان) فروخته شد. در مقابل، تا پایان ماه، دولت بریتانیا بیش از شصت هزار نفر را روانهٔ زندان کرد.
ساتیاگراهای نمک خیلی زود به یک ساتیاگراهای بزرگ تبدیل شد. کشاورزان گجراتی از پرداخت مالیات سر باز زدند. در منطقهٔ میدناپور، چوکیدارها (دیده‌بانان جنگل) و مأموران روستا از سوی مردم طرد شدند و پرداخت مالیات به آن‌ها قطع شد تا جایی که بیش از ۱٬۰۰۰ چوکیدار استعفا دادند. در بمبئی، با هدایت کنگره، معترضان با دراز کشیدن در مسیرها، از ورود کالاهای خارجی جلوگیری کردند و سیاست‌های مشابهی از سوی کنگره در شهرهای مرداس و کلکته در پیش گرفته شد.
در پیشاور، خان عبدالغفار خان گروهش را که به خدمتکاران خدا معروف بودند ترغیب کرد تا به مقاومت مدنی گاندی بپیوندند. خان عبدالغفار خان و دیگر سران خدمتکاران خدا، بازداشت شدند و مردم برای اعتراض به بازداشت‌ها در بازار قصه‌خوانی پیشاور جمع شدند. نیروهای دولتی بریتانیا به سوی مردم غیر مسلح آتش گشودند و حدود ۲۰۰ تا ۳۰۰ نفر را کشتند. در ادمه تشکیلات خدمتگاران خدا غیرقانونی اعلام شد و دفترشان بسته شد و تعدادی از تفنگچی‌های ارتش که از شلیک به سمت مردم سر باز زده بودند، دستگیر و زندانی شدند.
خشونت در کلکته، کراچی و گجرات به اوج خود رسید. بر خلاف جنبش عدم همکاری که خشونت باعث توقف فعالیت‌های گاندی شده‌بود، این بار گاندی بی‌حرکت ماند؛ خواستار توقف خشونت شد و به خانواده‌های قربانیان ادای احترام کرد و گفت: "مرگ یک مبارز هیچ‌گاه اندوه به همراه ندارد".
مستندات بریتانیا نشان می‌دهد که دولت بریتانیا از این ساتیاگراها به لرزه درآمد. اعتراض بدون خشونت سبب شد که بریتانیا در اتخاذ تصمیم برای زندانی کردن گاندی مشوش شود. جان کورت کری، رئیس پلیس بریتانیایی هند، ودوود بن، وزیر امور خارجهٔ هند و افراد دیگری در دولت بریتانیایی، مبارزهٔ خشونت‌بار را به مقاومت بدون خشونت ترجیح می‌دادند.
رژهٔ نمک، گام کوچکی در راه پیشرفت جایگاه استقلال‌طلبی در هند بود و در اخذ امتیازات تأثیرگذار، چندان موفق نبود.
این جنبش حتی در زمینهٔ جذب مسلمانان هم موفق نبود چرا که بسیاری از مسلمانان ساتیاگراها را تحریم کرده‌بودند.
در سال ۱۹۳۴، گاندی از کنگره فاصله گرفت تا بر روی برنامهٔ سازندهٔ خود، که تلاش‌هایی برای پایان دادن به نجس‌پنداری‌ها در جنبش هریجان بود، متمرکز شود. نهرو و اعضای دیگر کنگره در غیاب گاندی، بیش از پیش زیر فشار بودند. بالاخره در سال ۱۹۳۴ رهبران کنگره به‌طور رسمی تصمیم گرفتند که ساتیاگراها را به اتمام برسانند.
با وجودی که از اواسط دههٔ ۱۹۳۰، قدرت در کنترل بریتانیا بود، اما هند، بریتانیا و افکار عمومی جهان، به‌طور فزاینده‌ای مشروعیتِ خواست‌های گاندی و کنگره را برای استقلال، به رسمیت شناختند.
ساتیاگراهای دههٔ ۱۹۳۰، به بریتانیا نشان داد که کنترلش بر هند در گرو مقبولیتِ آن‌ها در میان مردم هند است. رژهٔ نمک گام بزرگی در راستای مقبولیت‌زدایی از بریتانیا بود.
نهرو بعدها خاطر نشان کرد که رژهٔ نمک نقطهٔ اوج همکاری‌های او و گاندی بود و ارزش رژهٔ نمک در تغییر نگرشی بود که در میان مردم ایجاد کرد:
بیش از سی سال بعد، در دههٔ ۶۰، ساتیاگراها و رژه به سوی دندی، تأثیرات عمیقی بر مارتین لوتر کینگ و مبارزه‌هایش در زمینهٔ حقوق مدنی سیاهان گذاشت:
دونیا خوآنا آتشفشانی چینه‌ای و پوشیده از جنگل به ارتفاع تقریبی ۴۱۵۰ متر واقع در رشته‌کوه‌های آند در کشور کلمبیا در آمریکای جنوبی است. این آتشفشان در عین حال بخشی از پارک ملی طبیعی دونیا خوآنا و کاسکابل را تشکیل می‌دهد.
آتشفشان دونیا خوآنا در فاصلهٔ ۵۶ کیلومتری از شمال شرقی آتشفشان گالراس قرار دارد.
دونیا خوآنا به معنای بانو جوانا است و این نام برگرفته از یکی از افسانه‌های سرخپوستان چینچا است که آتشفشان در سرزمین آنها قرار دارد. بنا بر این افسانه، ماما جوانا که یک کویتویی زیبارو بود عاشق پدرو که پسری روستایی بود می‌شود. از آنجا که والدینشان مخالف ازدواج آن دو هستند آنها با یکدیگر فرار می‌کنند، اما نفرین شده و به آتشفشان بدل می‌شوند.
تنها تاریخچه‌ای که از فعالیت‌های دونیا خوآنا وجود دارد به فوران‌های طولانی‌مدت این آتشفشان در فاصلهٔ سال‌های ۱۸۹۷ تا ۱۹۰۶ باز می‌گردد که یکی از گنبدهای گدازهٔ قله در حال رشد بود و همراه با آن جریان‌های عظیم آذرآواری نیز تولید شد. آخرین فوران این آتشفشان در سال ۱۹۰۶ روی داد.
سینا مطلبی (زادهٔ ۱ اردیبهشت ۱۳۵۲، تهران) روزنامه‌نگار، وبلاگ نویس و از سردبیران شبکه تلویزیونی بی‌بی‌سی فارسی پسر سعید مطلبی فیلمنامه‌نویس سریال ستایش است. او هم چنین همسر فرناز قاضی‌زاده می‌باشد این دو در سال ۱۳۷۸ در روزنامه نشاط آشنا شدند و در مهر ۱۳۸۰ ازدواج کردند. حاصل این ازدواج، مانی، پسر آنهاست که در شهریور سال ۱۳۸۱ به دنیا آمد.
عبدالحسین وهاب‌زاده (زاده ۷ مهر ۱۳۲۶ - سبزوار)، مترجم و اکولوژیست اهل ایران است.
وهاب‌زاده لیسانس خود را در رشته کشاورزی از دانشگاه جندی شاپور اهواز و فوق لیسانس خود را در رشتهٔ علوم زیستی از دانشگاه آیووا آمریکا دریافت کرد و تحت تأثیر مطالعه آثار دیوید لک بوم‌شناس و پرنده‌شناس مشهور انگلیسی برای تحصیل در مقطع دکتری رهسپار دانشگاه آبردین (اسکاتلند) شد و رساله‌ای تحت عنوان بوم‌شناسی قمری خانگی در محیط‌های شهری را برای تز دکترایش انتخاب کرد. او برای انجام کارهای عملی مربوط به پایان‌نامه به ایران بازگشت ولی به علت تغییر و تحولات پس از پیروزی انقلاب اسلامی در بهمن ۵۷ و وقوع انقلاب فرهنگی و همچنین مرگ استاد راهنما نتوانست به تحصیل در این مقطع ادامه دهد و مقطع دکتری او نیمه تمام ماند.
وی بیش از ۴۰ سال در دانشگاه‌های مختلف ایران، بوم‌شناسی و علوم محیط‌زیست تدریس کرد و هم‌اکنون در سمت مدیر مسئول یک مؤسسهٔ پژوهشی خصوصی در زمینهٔ علوم زیستی مشغول به کار است. وهاب‌زاده در کمیتهٔ آموزشی اتحادیهٔ بین‌المللی حفاظت از طبیعت (IUCN) نیز عضویت دارد.
عبدالحسین وهاب‌زاده از صاحب‌نظران برجستهٔ محیط زیست در ایران محسوب می‌شود و از ویژگی‌های او برخورداری از دیدگاهی اکولوژیکی-
فرهنگی است، به‌طوری‌که محیط زیست و تغییرات آن را صرفاً پدیده‌ای اکولوژیکی نمی‌داند بلکه به کنش‌های فرهنگی و اجتماعی نیز توجه دارد. از او مقالات چندی در نشریات معتبر به چاپ رسیده‌است. وهاب‌زاده در سال ۱۳۸۴ برندهٔ جایزهٔ ملی محیط زیست ایران شد و در سال ۸۵ جایزهٔ مهرگان علم برای کتاب «تنوع حیات» به ایشان اهدا گردید. وی همچنین در سال ۱۳۸۷ از سوی شهرداری تهران به عنوان یکی از سی خادم محیط زیست ایران معرفی شد.زمین و انسان
عبدالحسین وهاب‌زاده، در سال ۱۴۰۲ در قالب یک مسترکلاس تخصصی آنلاین و ۱۸ قسمتی در پلتفرم آموزشی «صفحه نو» به‌عنوان بنیان‌گذارِ «مدرسه طبیعت» در صفحه‌نو از تجربیات خود دربارهٔ کودک و طبیعت سخن گفت. او در این دوره دربارهٔ شناخت دوران کودکی، تأثیر طبیعت بر رشد کودک، پیامدهای دوری کودک از طبیعت، شیوهٔ یادگیری آزاد، انتخاب رویکرد آموزشی مناسب برای کودک و اشکالات موجود در نظام آموزشی، و همچنین دربارهٔ تسهیلگری، زیستگاه غنی، بازی و رهایی و تأثیرشان بر رشد کودک، تأثیرات مثبت و منفی خانواده بر کودک، راه‌هایی برای تجربهٔ طبیعت در شهر، محله و خانه سخن گفته‌است.
وهاب‌زاده ایده پرداز شکل‌گیری مدرسه طبیعت در ایران است، ایده‌ای که در نقاط زیادی از دنیا در حال اجرا است.خبرگزاری ایسنا، ۱۳۹۵ ایده مدرسه طبیعت حاصل سال‌های طولانی تدریس و تجربیات وی برای یافتن نقطه اثرگذاری و ایفای نقش اجتماعی‌اش و از منظر وی گره‌گشای آموزش‌های ناکارآمد محیط زیست است. عبدالحسین وهاب‌زاده در حال ترویج ایده مدرسه طبیعت در سرتاسر ایران است؛ بذرهایی که این فعال محیط زیست ایران در حال کاشتن است، برخی میوه داده‌اند و برخی تازه جوانه زده‌اند. این ایده در مدرسه طبیعت «کاوی‌کنج» مشهد، مدرسه «گلستان»، همجوار با پارک ملی گلستان، مدارس چالوس، کیاشهر، بیرجند، اصفهان، تهران، عباس‌آباد مازندران، کرمانشاه، قشم، ساری، همدان، دماوند، کرج (چهارباغ) و بابل … با تلاش دوستداران کودک و طبیعت در حال پا گرفتن است.
تا کنون بیش از ۷۰ مدرسه طبیعت در سرتاسر ایران آغاز به کار کرده‌اند.
در مرداد ۱۳۹۸ دستور تعطیلی این مدارس صادر گردید.
وهاب‌زاده تاکنون بیش از ده هزار صفحه تألیف و ترجمه را با ممارست و حساسیت ویژه در اختیار علاقه‌مندان محیط زیست قرار داده که به شرح ذیل می‌باشد:
پل پیروزی به موارد زیر می‌تواند اشاره داشته باشد:
انگشت ماشه‌ای حالتی است که در آن حرکت تاندون ماهیچه‌های خم‌کننده (فلکسور) انگشتان در داخل نیام عضله به راحتی صورت نمی‌گیرد و ممکن است با درد نیز همراه باشد. در این حالت معمولاً نیام عضله متورم و کلفت می‌شود. این بیماری می‌تواند همه انگشتان دست را درگیر کند ولی معمولاً انگشت حلقه و وسط و شست بیشتر از سایرین در معرض ابتلا به این اختلال هستند. نوع مادرزادی این بیماری نیز وجود دارد که معمولاً انگشت شصت را درگیر می‌کند.
تشخیص معمولاً با شرح‌حال و معاینه قطعی می‌شود. معمولاً بیش از یک انگشت در این بیماری درگیر می‌شود.
Trigger finger: etiology, evaluation, and treatment
Al Hasan Makkouk, Matthew E. Oetgen, Carrie R. Swigart, Seth D. Dodds
Curr Rev Musculoskelet Med. 2008 June; 1(2): 92–96. Published online 2007 November 27. doi: 10.1007/s12178-007-9012-1
PMCID: PMC2684207
بل ایکس-۲ یک هواپیمای تحقیقاتی ایالات متحده بود که برای بررسی جنبه‌های پرواز با سرعت ۲ تا ۳ ماخ ساخته شده بود. بل ایکس-۲ اولین هواپیمایی بود که با سرعت بیش از ۳ ماخ پرواز کرد.
داگلاس ایکس-۳ استیلتو یک هواپیمای جت تحقیقاتی ایالات متحده با بدنهٔ باریک و دماغهٔ بلند و تیز بود. هدف اولیهٔ این هواپیما تحقیق روی طراحی‌های جدید برای پرواز فراصوتی طولانی‌مدت بود. در این هواپیما برای اولین بار از تیتانیم به عنوان مادهٔ اصلی بدنه استفاده شده بود. طول این هواپیما ۲۰/۳ متر و پهنای بال آن ۶/۹ متر است.
دریاچه اورل (به روسی: Орель) دریاچه ای آب شیرین است که در خابارووسک کرای روسیه قرار دارد. مساحت این دریاچه ۳۱۴ کیلومتر مربع و حداکثر عمق آن ۳.۸ متر می باشد.
نورثروپ ایکس-۴ بنتم یک هواپیمای آزمایشی کوچک دوموتوره ساخت شرکت نورثروپ در سال ۱۹۴۸ بود. این هواپیما دم افقی نداشت و در عوض به سطوح شهپر و الویتور برای کنترل درجه و چرخش وابسته بود که بسیار شبیه به سامانه استفاده شده در هواپیمای مسراشمیت ام‌ای۱۶۳ آلمان نازی بود.
فرهادپور یک نام خانوادگی است و ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
ابو العباس احمد ابن محمد مقری (حدود ۱۵۷۸–۱۶۳۲)، مورخی از تلمسان واقع در الجزایر امروزی، وی پس از آموزش مقدمات به فاس در مغرب و در پی آن همراه دربار احمد المنصور، که کتاب خود روضة الاس العاطرة الانفاس، درباره علمای مراکش و فاس را پیشکشش کرده بود به مراکش رفت. در پی مرگ المنصور بسال ۱۶۰۳ مقیم فاس شد و جانشین و پسر منصور، زیدان ابوالمعالی (زیدان ابن احمد المنصوربن محمد الشیخ، معروف به "زیدان السعدی " و مکنی به ابوالمعالی، از ملوک دولت اشراف السعدیین) در سال ۱۶۱۸همزمان مفتی و امام مسجد قراویین‌اش کرد هر چند در همان سال و احتمالاً بر اثر جنگ و ستیز میان سعدیون از فاس خارج و عازم زیارت مکه شد.
محمدابن احمد بن جعفر ساوجی مقری
حزب مردم هند (به هندی: (भारतीय जनता पार्टी [भाजपा]، اردو: بهارتیهَ جنَتا پارٹی) یا به اختصار بی‌جِی‌پی (BJP) حزبی سیاسی ملی‌گرا در هند است.
شاخه جوانان حزب «بهارتی جنتا جوبا مورچا» است.
در انتخابات مجلس ۲۰۰۴ حزب ۸۵٬۸۶۶٬۵۹۳ رأی (۲۲٪, ۱۳۸ کرسی) دریافت کرد. حزب بهاراتیا جاناتا (بی، جی، پی) است که در سال ۱۹۸۰ تأسیس شد، طی ۲۰ سال به تدریج از قدرت چشمگیری برخوردار گردیده و بخصوص پس از واقعه تخریب مسجد بابری با حمایت این حزب، بی‌جی‌پی توانست طی سال‌های ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۴ قدرت را در دست داشته باشد. اگرچه در این حزب گرایش‌های نژادپرستانه و بخصوص ضدمسلمانان وجود دارد، اما از گذشته افراطی خود فاصله گرفته‌است و اکنون با تعدیل سیاسی و فکری، همچنان رقیب جدی برای حزب کنگره ملی بشمار می‌رود. گرچه برخی معتقدند وضعیت در هندوستان روز به روز برای مسلمانان بدتر می‌شود و پروپاگاندای حزب بهاراتیا بر علیه اسلام است.
ملی ناسیونالیست طرفدار هندوها
احزاب مهم سیاسی هندوستان عبارتند از: •حزب کنگره • جاناتا دال (حزب خلق) • حزب بهاراتیا جاناتا (حزب خلق هند؛ هندوی راست‌گرا) •حزب کمونیست هند – مارکسیست• حزب کمونیست هند و تعدادی گروه‌بندی‌های منطقه‌ای.
هند دارای دو مجلس است با نام‌های لوک‌سابا (مجلس عوام) و راجیاسابا (مجلس سنا). نمایندگان راجیاسابا (سنا) ۲۵۰ نفرند که ۱۲ تن از آن‌ها را رئیس‌جمهور برمی‌گزیند و بقیه را نمایندگان مجالس ایالتی انتخاب می‌کنند. ریاست مجلس به‌طور معمول با معاون رئیس‌جمهور است. لوک‌سابا (مجلس عوام) ۵۴۵ نماینده دارد، که ۵۳۰ نفر با رأی مستقیم شهروندان و ۱۳ نفر از ۷ فرمانداری کل انتخاب و به مجلس عوام راه پیدا می‌کنند. ۲ نفر را نیز رئیس‌جمهور از میان بریتانیایی‌های هندی‌تبار برمی‌گزیند. معرفی و رسمیت نخست‌وزیر از طریق حزب حاکم یا ائتلاف احزاب در مجلس عوام (لوک‌سابا) صورت می‌پذیرد.
بیش از ۷۰۰ حزب سیاسی در هند وجود دارد که به سه گروه ملی (کشوری)، منطقه‌ای (ایالتی) و محلی تقسیم می‌شوند. از میان این احزاب براساس سابقه و قدرت حزبی، حزب کنگره که بنیان‌گذار آن گاندی و نهرو بودند، حزب بهاراتیا جاناتا (بی، جی، پی) که دارای گرایش‌های شدید نژادی و هندو است، و حزب کمونیست مارکسیست هند(cpi-m) از بزرگترین احزاب و فراگیر به‌شمار می‌روند.
".Uproar over India mosque report: Inquiry into Babri mosque's demolition in 1992 indicts opposition BJP leaders Al-Jazeera English – November 24, 2009"In the dock, again ", Frontline
Singh Grewal]
آتشفشان سوتارا یا سِرُو آسافاتودو آتشفشانی چینه‌ای با ارتفاعی بیش از ۴۴۰۰ متر واقع در رشته‌کوه‌های آند در جنوب کلمبیا در آمریکای جنوبی است.
سوتارا آتشفشان چینه‌ای آندزیتی-داسیتی کمتر شناخته‌شده‌ای واقع در جنوب کلمبیا است. این آتشفشان در جنوب غربی آتشفشان پوراسه و در فاصلهٔ ۲۵ کیلومتری از جنوب-جنوب غربی شهر پوپایان قرار دارد. وجود ۳ کاسه آتشفشانی (کالدرا) با قطرهای ۴٬۵ کیلومتر، ۲٬۵ کیلومتر و ۱ کیلومتر بر بلندای سوتارا سبب شده تا قلهٔ آتشفشان حالتی بی‌قاعده و نامنظم داشته باشد.
تاریخچهٔ فوران شناخته‌شده‌ای برای سوتارا وجود ندارد با وجود این در سال‌های اخیر فعالیت‌های دودخانی در این آتشفشان دیده شده است. همچنین دستگاه‌های زلزله‌نگاری در اواخر ژوئن ۲۰۱۲ وقوع بیش از ۹۰۰ زمین‌لرزهٔ کوچک در زیر آتشفشان را به ثبت رساندند.
ساموئل الیوت موریسون (زاده ۱۹۷۶- مرگ ۱۸۸۷) تاریخ‌نگار آمریکایی که قسمت قابل توجهی از کتابهایش در مورد تاریخ دریانوردی است. او دانش‌آموخته تاریخ از دانشگاه هاروارد در سال ۱۹۱۲ است و بیش از چهل سال در دانشگاه‌های آمریکا به تدریس مشغول بود. او برای کتابش در مورد کریستف کلمب برنده جایزه پولیتزر شد. در سال ۱۹۴۲ توسط فرانکلین روزولت برای نگارش تاریخ جنگ‌های دریایی آمریکا در جنگ جهانی دوم انتخاب شد و نتیجه پژوهشش در ۱۵ جلد در بین سال‌های ۱۹۴۷ تا ۱۹۶۲ منتشر کرد.
زیرپیراهن یا زیرپوش نوعی از انواع لباس زیر است که به نوعی نخستین لایه محافظتی از پوست در برابر محیط اطراف می‌باشد. کاربرد غالب این تن‌پوش توسط آقایان به عنوان ساده‌ترین بالاپوش شناخته می‌شود. تی‌شرت و زیرپیراهن رکابی دو نوع از زیرپیراهن‌های مرسوم هستند.
http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Undershirt&oldid=502970935
پارک ملی طبیعی پوراسه پارکی ملی واقع در منطقه آند کلمبیا، در جنوب شرقی شهر پوپایان در رشته‌کوه کوردیرای مرکزی (رشته‌کوه‌های مرکزی) است. آتشفشان چینه‌ای فعال پوراسه مهمترین اثر طبیعی واقع در این پارک است که این آتشفشان، یکی از فعالترین آتشفشان‌های کلمبیا نیز به‌شمار می‌رود. همچنین ۴ رود مهم کشور شامل رود ماگدالنا، کاوکا، خاپورا و پاتیا از این منطقه سرچشمه می‌گیرند.
پارک ملی طبیعی پوراسه به عنوان نخستین پارک ملی کاوکا در سال ۱۹۶۱ تأسیس شد. این پارک در طی دههٔ ۱۹۹۰ مورد استفادهٔ نیروهای مسلح انقلابی کلمبیا موسوم به چریک‌های فارک به عنوان پایگاه اصلی آنها قرار گرفته بود اما تا سال ۲۰۰۲ و پس از کمپین آلوارو اوریبه، رئیس‌جمهور کلمبیا، علیه این نیروها از حضور آنها پاکسازی شد. پوراسه با ارتفاع ۴۵۸۰ متری خود تنها آتشفشان فعال منطقه است و علاوه بر آن، دو آتشفشان مرتفعتر آزوکار (۵۰۰۰ متر) و کوکونوکو (۴۶۰۰ متر) و ۴ آتشفشان کوتاهتر نیز در این پارک واقعند.
بالاترین درجه حرارت پارک در در روز بین ۱۴–۱۶ درجهٔ سانتی‌گراد است و در سردترین زمان در شب به زیر صفر می‌رسد.
بیش از ۲۰۰ نوع از ثعلبیان و گیاهان بومی در معرض خطری همچون کاج کلمبیا، بلوط آندی و نخل مومی در این پارک یافت می‌شوند. همچنین بیش از ۱۶۰ گونهٔ پرنده همچون مگس‌مرغ، اردک، جیجاق آبی و پرندگان شکاری در این پارک قابل مشاهده هستند. از جمله پستانداران پارک نیز می‌توان به خرس عینکی، تاپیر کوهی، شیر کوهی و پودو اشاره نمود.
کندور آندی دیگر پرندهٔ این پارک است که با کمک باغ وحش سن دیگو در دههٔ ۱۹۹۰ در این منطقه رهاسازی شد. همچنین در جنگل‌های نواحی کم‌ارتفاع‌تر می‌توان میمون پشمالو، میمون جیغ‌زن، میمون شب شکم‌خاکستری و کاپوچین قهوه‌ای را مشاهده نمود.
مسجد شاکرین (که در زبان ترکی Şakirin Camii نام دارد) مسجدی است که در بخش آسیایی شهر استانبول قرار دارد. این مسجد در طول ۵ سال از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۹ احداث شده‌است و به عنوان یکی از مساجد مدرن ترکیه و جهان اسلام از آن نام برده می‌شود.
این مسجد به دلیل آنکه یکی از معماران آن یک بانوی مسلمان است مشهور شده‌است اما معماری آن بر اساس پلان و نقشه خسرو تایلا صورت گرفته‌است و خانم زینب فادیللی اوغلو که یک مهندس معمار ترک است طراحی داخلی و تصحیح معماری آن را برعهده داشته‌است.
سفارش ساخت مسجد توسط بازماندگان خانم سمیحه شاکرین از خیرین ترکیه داده شده‌است و با موافقت شهرداری استانبول روی زمینی به مساحت ۱۰٫۰۰۰ متر مربع و با زیربنای ۳۰۰۰ متر مربع ساخته شده‌است.
مسجد دارای دو مناره به ارتفاع ۳۵ متر است و چیزی که این مسجد را از سایر مساجد معاصر متمایز می‌کند طراحی داخلی غیرمعمول و مدرن آن است. سه سمت این مسجد شیشه ای می‌باشد
http://www.sakirincamii.net/
https://web.archive.org/web/20110716214403/http://www.tgrthaber.com/news_view.aspx?guid=%7BF6A167F0-1840-435C-BB8A-9931F88ED4E2%7D
http://v3.arkitera.com/news.php?action=displayNewsItem&ID=41407
سقف کاذب یک سقف ثانویه است که زیر سقف اصلی (سازه‌ای) نصب شده است. همچنین ممکن است به عنوان سقف افتاده، سقف T-bar، سقف مشبک، افت سقف، سقف کشویی، یا کاشی سقف، سقف رابیتز و یا سقف کنافی نیز شناخته شود و جزء اصلی ساخت و ساز و معماری مدرن در هر دو بخش مسکونی و تجاری است.
سقف کاذب به عنوان یک پوشش برای سقف اصلی در نظر گرفته می‌شود. این پوشش علاوه بر زیبایی سقف، به منظور مخفی نگه داشتن تأسیسات و سیم کشی‌ها به کار می‌رود. سقف کاذب نوعی سقف ثانویه برای ساختمان محسوب می‌شود که در پایین سقف اصلی نصب می‌شود.
این سقف به سقف اصلی و دیوارهای اطراف متصل می‌گردد و سازه اصلی بار آن را تحمل می‌کند. سقف کاذب برای عایق نمودن سقف در برابر صدا و حرارت، اجرای نورپردازی‌های دکوراتیو و پوشش سیم‌های تأسیسات کاربرد دارد و در بسیاری از خانه‌های امروزی می‌توان نمونه‌های مختلف آن را مشاهده کرد.
این سقف ارتفاع اتاق را کاهش می‌دهد، به همین منظور برای جلوگیری از ایجاد فضایی محدود و تنگ آن را لزوماً دیوار به دیوار نصب نمی‌کنند. امروزه با خلق ایده‌های جدید، طرح‌های متنوعی برای سقف کاذب ارائه می‌شود که می‌توان با توجه به سلیقه و دکوراسیون مورد نظر آن‌ها را انتخاب نمود.
طراحی سقف‌های کاذب از جمله جذاب‌ترین موضوعات در معماری می‌باشد. با استفاده از این نوع سقف‌ها می‌توان تغییرات اساسی در دکوراسیون داخلی به وجود آورد. این سقف‌ها با طراحی‌های منحصر بفرد، دکوراسیون را زیباتر نشان می‌دهند و جلوه ای متفاوت به آن می‌بخشند. از قابلیت‌های ویژه سقف کاذب این است که می‌توان در آن نورپردازی انجام داد و فضایی دکوراتیو و دلنشین به نمایش گذاشت.
گاهی سقف کاذب برای تأکید بر یک نقطه از منزل مانند میز نهارخوری اجرا می‌شود که این کار یکنواختی فضا را از بین می‌برد و آن را به مرکز توجه تبدیل می‌کند. از سقف کاذب نه تنها برای پوشش سقف اتاق بلکه برای سقف حمام و سرویس بهداشتی نیز استفاده می‌شود. سقف‌هایی که در این قسمت از خانه نصب می‌شوند اصولاً ضدآب هستند و مقاومت بالایی در برابر نفوذ آب و رطوبت دارند. سقف کاذبی که برای مکان‌های مرطوب کاربرد دارد، از PVC ساخته شده است.
سقف کاذب نوعی پوشش جدید است که امروزه بسیاری افراد به آن گرایش پیدا کرده‌اند و برای دکوراتیو نمودن منزل خود از آن استفاده می‌نمایند. این سقف جایگزین مناسبی برای گچ کاری محسوب می‌شود و سازه آن به صورت پیش ساخته در کارخانه تولید می‌گردد.
سقف کاذب را با مصالح بسیار سبک می‌سازند و فریم آن را به دیوارهای مجاور متصل می‌کنند تا هنگام وقوع زلزله در اثر تکان‌های شدید منجر به تخریب دیوار نشود. جنس این سقف می تواند از PVC، آهن، گچ، چوب، فلز، طلق، آلومینیوم، آهن، کامپوزیت، صفحات فلزی روکش دار یا ترکیبی از این متریال‌ها می‌باشد.
ردیف ۱ و ۲ برای کلیهٔ سقف‌های کاذب عمومیت دارد و ردیف ۳ و ۴ و ۵ فقط برای سقف‌های کاذب آکوستیک اجرا می‌شود و دو ردیف ۶ و ۷ نیز فقط برای سقف‌هایی که لایهٔ آخر آن گچ‌کاری است کاربرد دارند.
همانطور که قبلاً نیز اشاره شده سقف کاذب از سقف اصلی ساختمان آویزان است. برای اینکار میلگردهایی در حین کار با طول معین در سقف نصب می‌شود. چنانچه سقف، بتنی یا تیرچه بلوک باشد قبل از بتن‌ریزی این میلگرد‌ها را بین آرماتورهای سقف قرار می‌دهند. در این نوع سقف‌ها فاصله میلگردها از یکدیگر حدود یک متر است. چنانچه سقف، تیرآهن یا طاق ضربی باشد میلگردها را به تیرآهن جوش می‌دهند. با توجه به اینکه فاصله تیرآهن‌ها از یکدیگر در حدود یک متر است، در این صورت فاصله میلگردهای عمودی از یکدیگر نیز یک متر می‌شود. سر انتهاییِ میلگردها را به‌ صورت چنگک خم می‌کنند تا میلگردهای افقی به‌راحتی داخل آن قرار گیرد. برای میلگردهای عمودی می‌توان از میلگرد ۱۰ تا ۱۲ استفاده نمود.
بعد از میلگردهای عمودی انتهای این میلگردها را به‌وسیلهٔ دو ردیف میلگرد چپ و راست به یکدیگر متصل می‌کنند به‌ طوری‌ که در زیر آن‌ها مستطیل‌هایی به ابعاد ۴۰ در ۴۰ یا ۱۰ در ۱۰ سانتیمتر تشکیل می‌شود. به جای میلگردهای افقی چپ و راست می‌توان از نبشی یا سپری استفاده کرد.
در کنار دیوار یعنی در محل اتصال سقف کاذب به دیوار یک عدد نبشی وصل می‌کنند. اگر در آن ناحیه امکان آویزان کردن میلگرد از سقف وجود داشته باشد این نبشی کنار دیوار را به آن میلگردها جوش می‌دهند ولی اگر امکان آویزان کردن میلگرد از سقف نباشد، نبشی را با شاخ به دیوار مجاور به‌وسیلهٔ گچ متصل می‌کنند. آنگاه سپری‌ها یا نبشی‌های چپ و راست را به آن جوش می‌دهند.
اگر آخرین لایه سقف ورقه‌های آکوستیک باشد روی این لایه نبشی دو سری چوبهای چهارتراش ۳در۳ سانتیمتر متصل می‌کنند. بدین طریق که سری اول را به نبشی و یا سپری با سیم آرماتوربندی می‌بندند و سری دوم را به سری اول به وسیله میخ متصل می‌نمایند. فاصله این لایه آخر از یکدیگر کاملاً بستگی به ابعاد آکوستیک دارد. آنگاه ورقه آکوستیک را روی آن نصب می‌کنند.