moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
ب‌ام‌و ای۶۰/ای۶۱ یک خودرو از ب ام و است که پنجمین نسل از ب ام و سری ۵ است که از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۰ فروخته می‌شد. شکل‌های بدنه این خودرو عبارتند از:
طراحی این خودرو با سرپرستی کریس بنگل از طراحان مطرح خودرو بوده است. این خودرو با موتور های مختلفی در خط تولید قرار گرفته که از کد های 520-523- 525-530- 535- 540 و M5. اولین و تنها موتور ده سیلندر بی ام و بر روی این اتاق قرار گرفت که ۵۰۰ اسب بخار قدرت تولید میکرد
ازدواج همجنس در آلمان از اول اکتبر ۲۰۱۷ به رسمیت شناخته می‌شود. لایحه قانونی شدن ازدواج همجنس در آلمان در ۳۰ ژوئن سال ۲۰۱۷ در بوندستاگ و در ۷ ژوئیه در بوندسرات تصویب شد. این قانون در ۲۰ ژوئیه توسط رئیس‌جمهور فرانک والتر اشتاین‌مایر امضا شد و در ۲۸ ژوئیه ۲۰۱۷ در روزنامه قانون فدرال منتشر شد.
آلمان ۲۳مین کشور جهان است که در آن ازدواج همجنس قانونی شده‌است. قانون به زوج‌های همجنس (مانند زوج‌های با جنس مخالف) امکان سرپرستی فرزند را نیز می‌دهد.
امکان اتحاد مدنی از ۱ اوت ۲۰۱۱ برای زوج‌های همجنس در آلمان وجود داشته‌است که برخی اما نه همهٔ حقوق ازدواج را برای آن‌ها فراهم می‌کرد.
ائتلاف دو حزب سِ‌دِاو و سِ‌اس‌او از سال ۲۰۰۵ میلادی که دست بالا را در دولت داشتند، با ازدواج همجنس‌گرایان مخالف بوده‌است. ولی حزب سبزها، سوسیال دموکرات و چپ از قانونی شدن ازدواج همجنس‌گرایان پشتیبانی می‌کردند.
آنگلا مرکل، صدر اعظم آلمان که خود مخالف تصویب قانون ازدواج همجنس بود، به این قانون رأی مخالف داد، ولی هم حزبی‌هایش را در رأی دادن آزاد گذاشت. در ۳۰ ژوئن ۲۰۱۷، قانون ازدواج همجنس‌گرایان با رأی ۳۹۳ به ۲۲۶ (چهار غایب) به تصویب رسید.
یک نظرسنجی در ژوئن ۲۰۱۵ نشان داد که ۶۵ درصد مردم آلمان از ازدواج همجنس پشتیبانی می‌کنند.
نظرسنجی دیگری در ژانویهٔ ۲۰۱۷ نشان داده‌است که ۸۳ درصد مردم آلمان موافق قانونی شدن ازدواج همجنس هستند.
قلعه لینکلن () یک قلعهٔ بزرگ است که در اواخر قرن یازدهم میلادی در لینکلن در ناحیهٔ میدلند شرقی توسط «ویلیام یکم» در محلِ یک دژ و قلعهٔ نظامی رومی ساخته شد.
ساختار این قلعه از آن جهت نامعمول است که دارای ۲ پشتهٔ دفاعی (motte) است و تنها یک قلعهٔ دیگر در انگلستان وجود دارد که چنین مشخصه‌ای دارد. (قلعه لوئیس در ساسکس شرقی).
این قلعه از قدیم تا به امروز، به عنوان زندان و دادگاه مورد استفاده بوده‌است و یکی از اماکن تاریخی پُراهمیتی است که بخوبی نگهداری و حفظ شده‌است و یکی از نمونه‌های عالی و باشکوه سبک معماری نرماندی محسوب می‌شود.
نخستین دوره جشن خانه سینمای ایران در تاریخ نوزدهم تیر ماه ۱۳۷۶ برگزار شد و فیلم سرزمین خورشید تندیس بهترین فیلم را دریافت کرد.
تعطیلات دو ساله یا با نام‌های دیگر آوارگان جزیره و داستان پانزده پسر یکی از آثار ژول ورن، نویسنده داستان‌های علمی و تخیلی است که در سال ۱۸۶۰ چاپ شده است.
رمان دو سال در تعطیلات داستان پانزده تن پسر هشت تا چهارده ساله انگلیسی و فرانسوی است که در آموزشگاه شبانه‌روزی معتبر و محبوبِ «شرمان» در شهر آوکلند، پایتخت نیوزیلند (مستعمره مهم انگلستان در اقیانوس آرام) درس می‌خواندند. دو ماه تعطیلات، آزادی و خوشگذرانی برای آن‌ها شروع شده بود و پدر و مادرشان در فکر تفریحی برای آن‌ها بودند؛ بنابراین تصمیم گرفتند برای آن‌ها یک کشتی دو دکله آماده کنند و آن‌ها را برای این تعطیلات به یک سفر دریایی شش هفته‌ای بفرستند؛ اما آنها پس از از دست دادن کشتیشان در یکی از جزایر متروک اقیانوس آرام جنوبی گرفتار می‌شوند و این تعطیلات دوماهه به تعطیلاتی دو ساله تبدیل می‌شود.
هر چند نقطه شروع داستان کشور نیوزیلند (زلاند نو) است؛ اما در آن زمان (۱۸۶۰ میلادی)، نیوزیلند یکی از مستعمره‌های مهم انگلستان در اقیانوس آرام بود و قهرمانان این رمان در واقع همان نوجوانان انگلیسی و فرانسوی بودند که به همراه خانواده خود به آنجا مهاجرت کرده بودند (برای تحصیل، زندگی و …). بغیر از گوردون چهارده ساله که بزرگترین پسر و آمریکایی بود و برادرانِ برایان و ژاک که فرانسوی بودند، بقیه نوجوانان انگلیسی بودند.
در چهاردهم فوریه سال ۱۸۶۰، گروهی دانش آموزِ نوجوان هشت تا چهارده ساله سوار بر کشتی ای دو دکله با ظرفیت صد تن به نام «اسلوث» (در ترجمه‌های فارسی «اسلوژی» و «سلوکی» ترجمه شده است) که در شهر آوکلند (پایتختِ نیوزیلند) لنگر انداخته بود و قرار بود ناخدا «گارنت» هدایت آنرا بر عهده داشته باشد، خود را برای یک سفر دریایی شش هفته‌ای آماده کرده بودند. روز عزیمت پانزدهم فوریه معین شده بود و کشتی قرار بود فردا صبح زود حرکت کند. کشتی اسلوث در بندر از پشت با طناب به حلقه آهنی اسکله بسته شده بود و تا چشم کار می‌کرد در برابرش فضای نامتناهی گسترده بود.
در آن شب هیچ‌کدام از خدمه اسلوث در کشتی نبودند. ناخدا گارنت طبق مقررات تا موقعی که تدارکات حرکت کشتی فراهم نشده بود، نبایستی می‌آمد. خدمه مرد کشتی نیز بعد از بارگیری تدارکات راهی بندر و اقامتگاه‌های خود شده بودند. در نبود خدمه، آموزگار دبستان و «موکو» (کمک ملوان کشتی) از گوردون و دوستانش پذیرایی کردند. مدتی بعد آموزگار برای هماهنگی نهایی با ناخدا و خدمه کشتی را ترک کرد. موکو هم بعد از رفتن آموزگار به اتاقش رفت و خوابید.
شب هنگام، طناب بسته شده به کشتی، از حلقه آهنی اسکله جدا می‌شود و اسلوث اسیرِ جریان جزر شده و به فضای لایتناهی کشیده می‌شود و شتابان به سوی دریا می‌رود. موکو و چند تن دیگر از بچه‌ها متوجه وضعیت غیرعادی کشتی می‌شوند اما داد و فریاد آنها برای کمک، بی‌نتیجه می‌ماند. شب نهم مارس ۱۸۶۰ کشتی دستخوش طوفان شده و پس از ساعت‌های طولانی و وحشتناک، در گیرودار جوش و خروشهای موجهای غول آسا، به تل مرتفعی از ماسه‌های نرم برخورد می‌کند که در دویست قدمی یک پرتگاه کنار دریا واقع شده بود و مسافت کوتاهی پایین‌تر از پرتگاه، نخستین درختان سرافراز در آغوش هم روئیده بودند. سرانجام کشتی با سرنشینان زار و نزارِ خود در زمین هموار فرود می‌آید و به تپه خاکی تکیه می‌دهد و تعطیلات دو ساله در جزیره‌ای ناشناخته (جزیره هانوفر در نزدیکی سواحل شیلی در اقیانوس آرام جنوبی) که بعدها بچه‌ها آنرا به افتخار آموزشگاه شبانه روزیِ خود، جزیره شرمان نامگذاری می‌کنند، آغاز می‌گردد.
تعطیلاتی خطرناک در سرزمینی ناشناخته و غیرمسکونی! بچه‌ها برای زنده ماندن، بجز جرأت و همت هیچ وسیله دیگری ندارند؛ شکار می‌کنند، ماهیگیری می‌کنند، کمندها، دام‌ها، تله‌ها، و چیزهای دیگر اختراع می‌کنند، حیوانات را پرورش می‌دهند، درختکاری می‌کنند و … اما بعد از مدتی بین پسران اختلافاتی بروز می‌کند و چند دسته می‌شوند. اوج‌گیری اختلافات با ورود دزدان دریایی به جزیره همزمان می‌شود. نبردی ناآرم و خونین درمی‌گیرد؛ کودکان با ایمان و پرشور مجدد متحد شده و علیه مردان بی‌وجدان و خدانشناس تا واپسین دم، می‌جنگند و لحظه‌ای گام پس نمی‌نهند. در پایان این جنگ ناجوانمردانه و غلبه بر دزدان، بچه‌ها به کمک ملوانی که اسیر دزدان دریایی بود با کمک کشتی از جزیره خارج شده و پس از دو سال دوباره به آغوش خانواده‌های خود برمی گردند.
همچون بسیاری دیگر از کتابهای ژول ورن، دو سال در تعطیلات نیز به صورت سریالی بین ژانویه و دسامبر ۱۸۸۸ (طی بیست و چهار قسمت) در بخشی به نام Extraordinary Journeys (به فارسی: سفرهای شگفت‌انگیز) از یک مجله فرانسوی توسط پیر-ژول اتزل (ناشر پاریسی) منتشر گردید. در ژوئن و اوایل نوامبر همان سال به صورتِ کتابی دو جلدی و در اواخر نوامبر ۱۸۸۸ نیز به صورت کتابی مصور و به همراه یک نقشه رنگی و پیشگفتاری از ژول ورن منتشر گردید.
ژول ورن در مقدمه‌ای که بر کتاب نوشته است هدف خود از خلق این رمان حادثه‌ای را ایجاد فضای رابینسون کروزوئه مانند دیگری برای نوجوانان بیان می‌کند و اینکه به دنیا نشان دهد نوجوانان وقتی به محک آزمایش گزارده شوند با تکیه بر شجاعت‌ها و استعدادهایشان چه قابلیت‌ها و توانایی‌های دارند.
رستوران کرایترین () یک رستوران مجلل و مشهور در پیکدیلی سرکس لندن است که توسط «توماس وریتی» و در سبک معماری نئوبیزانسی، طراحی و در سال ۱۸۷۳ میلادی آغاز به‌کار کرد.
این رستوران در زمرهٔ بناهایی فهرست‌شدهٔ درجه دوم بریتانیا قرار دارد و یکی از قدیمی‌ترین و تاریخی‌ترین رستوران‌های جهان است.
هال بارن () یک عمارت تاریخی قدیمی است که در بکونزفیلد در ناحیهٔ داکس جنوبی واقع در باکینگهام‌شر قرار دارد.
این عمارت در اواسط قرن هفدهم میلادی برای سیاستمدار و شاعر بریتانیایی «ادموند والر» ساخته شد که در چندین دوره، مابین سال‌های ۱۶۲۴ تا ۱۶۷۹ میلادی، نمایندهٔ مجلس عوام بریتانیا بود.
این خانه در سال ۱۸۳۲ میلادی به «بارون نخست برنهام، اروارد لوی-لاسن» فروخته شد که آنرا چندین مرتبه بازسازی و احیا کرد.
هال بارن در سال ۱۹۵۰ میلادی، در زمرهٔ بناهایی فهرست‌شدهٔ درجه دوم بریتانیا قرار گرفت.
صحنه‌هایی از فیلم گاسفورد پارک و سریال‌های آدمکشان میدسامر (فصل ۷، قسمت ۴)http://midsomermurders.org/beaconsfieldloc6.htm و دانتون ابی در این مکان فیلم‌برداری شده‌اند.
تحریم بین‌المللی () به اعمالی گفته می‌شود که از سوی یک کشور علیه کشور دیگر، به تنهایی یا به کمک کشورهای دیگر و برای مجازات این کشورها، بااهداف محروم ساختن آنها از انجام برخی مبادلات یا وادار ساختن آنها به پذیرش هنجارهایی معین و مهم (از دید مجریان تحریم) اجرا می‌شود. تحریم بین‌المللی دارای گونه‌های مختلفی است، و از آن جمله:
فرمول‌بندی تحریم‌ها به ۳ دسته کلی تقسیم می‌گردد. این دسته‌ها از نظر شرایط سیاسی که ناشی از ماهیت جهانی قانون است با هم فرق می‌کنند.
دسته اول تحریم‌هایی هستند که هدفشان مجبور کردن به همکاری با حقوق بین‌الملل است.Chesterman, S., & Pouligny, B. (2003). "Are Sanctions Meant to Work? The Politics of Creating and Implementing Sanctions Through the United Nations". Global Governance, 9(4), 503–18. Retrieved from EBSCOhost.
نمونه‌ای از این نوع تحریم را در ۶ آگوست ۱۹۹۰ علیه عراق شاهد بودیم. عراق تحریم با نام Resolution No. 661 پس از اینکه عراق حمله به کویت را آغاز کرد، اعمال شد.
دسته دوم تحریم‌هایی هستند که در یک مرزبندی جغرافیایی قصد دارند تهدیدها را به صلح تبدیل کنند. بحث گسترش هسته‌ای ایران در سال ۲۰۱۰ یک نمونه معاصر از این نوع تحریم‌هاست.
دسته سوم شامل تحریم‌هایی است که شورای امنیت سازمان ملل علیه یکی از کشورهای عضو/غیر عضو خود اعمال می‌کند.
هدف‌قرارگرفتگان تحریم ممکن است ادعا کنند تحریم‌هایی که توسط یک کشور خاص یا یک سازمان بین‌المللی مثل سازمان ملل صورت گرفته است «غیرقانونی» یا «مجرمانه» است، در مورد تحریم‌های اقتصادی ادعا می‌شود حق توسعه نادیده گرفته شده و در مورد تحریم‌های نظامی ادعا می‌شود حق دفاع مشروع نادیده گرفته شده است.
در گزارشی از سازمان توسعه جهانی (IPO) در سال ۱۹۹۶ تحریم‌ها مورد نقد قرار گرفته و آن را یک شکل مجازات جمعی «غیرقانونی علیه اعضای ضعیف و فقیر جامعه، نوزادان، کودکان، بیماران و سالخوردگان» توصیف کرده است.
خالد خوجه (زادهٔ ) پزشک و سیاست‌مدار اهل سوریه است. وی در چهارم ژانویه ۲۰۱۵ به عنوان رئیس ائتلاف ملی نیروهای انقلابی و اپوزیسیون سوریه بعد از هادی البحره انتخاب شد. او در این منصب تا سال ۲۰۱۶ باقی ماند و در انتخابات بعدی در ۵ مارس ۲۰۱۶ انس العبده جایگزین او شد.
خالد خوجه یکی از فرزندان خلق ترکمن سوریه در چهارم ژوئیه ۱۹۶۵ در دمشق متولد شد. او تحصیلات ابتدایی و متوسطه اش را در دمشق به پایان رساند و سپس به لیبی رفت و در سال ۱۹۸۵ در شهر اوباری در این کشور تحصیلاتش را ادامه داد. پس از آن به ترکیه رفت و در دانشگاه استانبول در سال ۱۹۸۶ در رشته علوم سیاسی تحصیل کرد. بدنبال این تحصیلات وارد دانشکده پزشکی دانشگاه ازمیر شد و در سال ۱۹۹۴ دکترای پزشکی اش را دریافت کرد. او به عنوان رئیس هیئت مدیریه آکادمی پزشکی و مشاور از سال ۱۹۹۴ کار کرده‌است.
خالد خوجه در زمان تحصیل دو بار تحت تعقیب رژیم حافظ اسد قرار گرفت. اولین بار در سال ۱۹۸۰ توسط این رژیم دستگیر شد و به مدت ۴ ماه در زندان بود. بار دوم در سال ۱۹۸۱ به مدت یک سال و نیم به دلیل فعالیت‌های سیاسی پدرش در اتحادیه پزشکان زندانی بود. او در سال‌های ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۴ اقدام به ساختن دو بیمارستان و درمانگاه در سوریه کرد.
با شروع انقلاب سوریه در نیمه سال ۲۰۱۱ خوجه در فعالیت‌های انقلابی شرکت داشت و در همبستگی با مردم سوریه فعالیت‌های تبلیغی داشت. او یکی از بنیانگذاران شورای ملی سوریه است که در دوم اکتبر سال ۲۰۱۱ تأسیس شد. او همچنین در تأسیس ائتلاف ملی نیروهای انقلابی و اپوزیسیون سوریه که تشکیل آن در نوامبر سال ۲۰۱۲ اعلام شد سهیم بود. خالد خوجه به عنوان نماینده ائتلاف سوریه در ترکیه یکی از شخصیت‌های نزدیک به فعالیت‌های مدنی و نظامی و نیز یکی از پایه‌گذاران شوراهای محلی در سوریه است.
خالد خوجه یکی از اعضای شورای ملی سوریه و عضو فراکسیون ترکمن‌ها در این شوراست. در چهارم ژانویه ۲۰۱۵ ائتلاف ملی سوریه در جلسه‌ای که در پشت درهای بسته در شهر استانبول برگزار کرد خالد خوجه را به عنوان رئیس خود برگزید و او جایگزین هادی البحره شد. خالد خوجه در این انتخابات از ۱۱۱ رای ۵۶ رای را به خود اختصاص داد و از نصر الحریری پیشی گرفت. او تا سال ۲۰۱۶ در این منصب فعالیت کرده‌است.
به آسپیدیستراها رسیدگی کن یک رمان اجتماعی است که در سال ۱۹۳۶ توسط جورج اورول نگاشته شد. درون‌مایه اصلی کتاب دربارهٔ بلندپروازی "گوردون کامستاک" برای به چالش کشیدن "پول خدایی" و جای و مقام و زندگی ملال‌آور پس از آن است.
اوروِل کتاب را در خلال سال‌های ۱۹۳۴ و ۱۹۳۵ نوشت. هنگامی که در نزدیکی همپستد در لندن زندگی می‌کرد، و تجربیات و سرگذشتش را در این سال‌ها و سال‌های پس از آن به نگارش درآورد. در آغاز در سال ۱۹۲۸ او در منازل کرایه‌ای در جاده پورتوبلو که از همان‌جا سفرهای پیاده خود را شروع کرد و در فقیرترین بخش‌های لندن به پرسه زدن مشغول شد.راث پیتر، سرویس خبری خارجی بی‌بی‌سی، ۳ ژانویه ۱۹۵۶ در این زمان او قسمتی از یک نمایشنامه را نوشت که در آن یک بازیگر مشهور به نام "استون" برای عمل جراحی فرزندش نیاز به پول دارد و ترجیح می‌دهد همسرش را به تن‌فروشی وادارد تا نجابت و آبروی شغل خود را با نوشتن نمایشنامه‌های تبلیغاتی و سخیف خدشه دار کند.
نخستین انتشار اثر توسط ژورنال "آدلفی" که یک مجله وابسته به جناح چپ بود صورت گرفت و توسط "سر ریچارد ریس" که یک مرد ثروتمند و ایدئال گرا بود ویرایش شد. شخصیت رالوستین، یک ناشر برجسته در رمان، از او اقتباس شده‌است.
"گوردون کامستاک" احساس می‌کند جنگی به وقوع پیوسته است. او شغل تبلیغات برای یک شرکت به نام نیوآبلیون را که در آن بسیار زبردست و ماهر بود را ترک کرده‌است و به جای آن به یک حرفه کم‌درآمد (فروشندگی در یک کتابفروشی با حقوق ناچیز) مشغول شده است، اما اکنون می‌تواند به دل‌مشغولی مورد علاقه خود یعنی شاعری مشغول شود. او از یک خانواده ثروتمند است که ثروت به ارث رسیده‌شان را با ولخرجی به هدر داده‌اند. گوردون از اینکه برای زنده ماندن باید کار کند عصبانی است و زیر فشار استرس درماندگی خودخواسته‌اش بسیار عصبی و ناراحت شده‌است.
گوردون به زندگی حقیرانه‌اش در یک اتاق کوچک در لندن ادامه می‌دهد؛ و در یک فروشگاه کتاب به سرپرستی یک اسکاتلندی به نام مک‌چنی کار می‌کند و در همین حال تنها اثر چاپ شده‌اش به نام "موش‌ها" روی قفسه کتاب‌فروشی‌ها خاک می‌خورد.
کامستاک از غلبه و تسلط پول (که او دوست دارد آن را "پول خدایی" توصیف کند) بر روابط اجتماعی بسیار ناراحت است و احساس می‌کند که زنان اگر او ثروتمند بود بیشتر به او ابراز علاقه می‌کردند.
گوردون کامستاک در حالی که در شغل کتابفروشی تنها هفته‌ای دو پوند حقوق می‌گرفت،‌ دستمزد بالایی که در یک شغل اداری می‌توانست داشته باشد را رد کرد. با این کار اعلان جنگ واقعی نسبت به پول اعلام کرد. اما در پی اتفاقات بعدی که برایش روی می دهد نظر او عوض می شود. این اثر در ایران نیز با نام همه جا پای پول در میان است،‌ ترجمه و منتشر شده است.
جنبش چپ دموکراتیک () یک حزب سیاسی چپ گرای غیرفرقه‌ای و دموکراتیک است که در پارلمان لبنان کرسی‌هایی را در اختیار دارد.
این جنبش در سپتامبر ۲۰۰۴ توسط روشنفکران چپ و چپ میانه و فعالانی تأسیس شد که برخی از آنها قبلاً از حزب کمونیست لبنان جدا شده و برخی دیگر فعالان دانشجویی «گروه‌های چپ مستقل» بودند. جنبش چپ دموکراتیک یک سوسیال دموکراسی مدل اروپایی را تأیید می‌کند ولی با تمامی شکل‌های چپ‌گرایی برخوردی بازدارد و مشوق ایجاد یک دولت کاملاً سکولار است.
این حزب با یک ساختار غیرمتمرکز عمل می‌کند که بر تنوع افکار برای یک جامعه دموکراتیک پیشرو در یک محیط لیبرال دموکراتیک تأکید دارد. این حزب در انقلاب سدر در سال ۲۰۰۵ که شامل موجی از تظاهرات علیه اشغال لبنان توسط سوریه بود شرکت داشت و خواستار تصحیح روابط نامتعادل با سوریه است.
جنبش چپ دمکراتیک اولین کرسی پارلمانی خود را در انتخابات ۲۰۰۵ لبنان در ناحیه تریپولی به دست آورد. در دوم ژوئن ۲۰۰۵ در جریان فعالیت‌های انتخاباتی، سمیر قصیر، یکی از بنیانگذاران این جنبش در یک بمب‌گذاری اتومبیل کشته شد. کمتر از یک ماه بعد، جرج حاوی دبیرکل پیشین حزب کمونیست لبنان و یکی از متحدان جنبش چپ دموکراتیک در بمب‌گذاری مشابهی در بیروت کشته شد.
در انتخابات ۲۰۰۹، این حزب بار دیگر یک کرسی منفرد را این بار برای نمایندگی ناحیه غربی بقاع به دست آورد. این حزب در ائتلاف پارلمانی ائتلاف ۱۴ مارس، عضویت دارد.
در اواخر دهه ۱۹۹۰ گروهی از روشنفکران (سمیر قصیر، زیاد ماجد، الیاس خوری) و شبکه‌ای از گروه‌های مستقل دانشجویی که خواهان دموکراسی، آزادی‌های فردی، سکورالیسم و سیاست‌های چپ-مرکزی در لبنان بودند و همچنین شماری از اعضای حزب کمونیست لبنان که از وضعیت حزب (مانند رشد بنیادگرایی اسلامی و فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی) ناراضی بودند به تدریج پایه این جنبش را بنا کردند.
جبهه آزادی () یک جنبش سیاسی لبنانی است که در آوریل ۲۰۰۷ توسط فؤاد ابوناضر و همراهانش در «القوات اللبنانیه» راه اندازی شده‌است، این جبهه تلاش برای ایجاد جنبش مستحکم تر آشتی در مسیحیان لبنانی دارد.
بعد از عقب‌نشینی سوری‌ها از لبنان، فؤاد ابوناضر فعالیت‌های علنی اش را با راه اندازی جبهه آزادی از سرگرفت. او این کار را بعد از کناره‌گیری از حزب کتائب به خاطر نارضایتی از سیاست‌هایش و با همکاری همقطاران سابقش در «القوات اللبنانیه» انجام داد.
جبهه آزادی از عناصر جدا شده حزب سوسیال دموکرات کتائب و همچنین اعضای سایر احزاب و جنبش‌های مسیحی تشکیل شده‌است. جبهه آزادی خود را یک حزب سوسیال دموکرات و مدافع حاکمیت ملی، استقلال و آزادی لبنان می‌داند. این جبهه، میراث «جبهه آزادی و انسان» (جبهة الحریة والإنسان) است که در سال ۱۹۷۵ توسط شارل مالک بنیان‌گذاری شد و بعدها به «جبهه لبنان» تبدیل گردید. این جبهه همچنین حاصل مقاومت احزاب عضو آن و رزمندگان جبنش است که در چارچوب «شورای فرماندهی نیروهای لبنان» از ۱۹۷۶ همکاری می‌کردند.
آنها که در سال ۱۹۸۰ در چارچوب «نیروهای لبنان» تحت رهبری بشیر جمیل متحد شدند، در سال‌های ۱۹۷۵ تا ۱۹۸۶ علیه سازمان‌های فلسطینی و ارتش سوریه می‌جنگیدند.
جبهه ملی به اتحاد مسیحیان فراخوان می‌دهد. این جبهه، گروه‌های مسیحی را که پیرو مسلمانان شده‌اند (مسیحیان سنی و مسیحیان شیعه) و به عنوان مهره‌های قدرت‌های خارجی عمل می‌کنند (مصر، ایران، سوریه، عربستان سعودی، ...) رد می‌کند و بر این باور است که مسیحیان باید نقش آشتی دهنده بین مسلمانان را ایفا کنند نه اینکه خود وارد بحث و جدل شوند.
این جبهه یکی از جملات شارل مالک را به عنوان شعار خود برگزیده است: «اتحاد لبنان از اتحاد مسیحیان است».
در اکتبر ۲۰۰۸ فؤاد ابوناضر به عنوان هماهنگ‌کننده عام جبهه آزادی، مجدداً انتخاب شد.
راه دموکراتیک ()؛ (فرانسوی: La Voie Democratique) یک حزب سیاسی قانونی مارکسیستی در مراکش است.
این حزب در سال ۱۹۹۵ بنیانگذاری شد و دبیرکل آن عبدالله الحریف است.
راه دموکراتیک تمام انتخاباتی را که از زمان تأسیس خود برگزار شده، تحریم کرده‌است زیرا آنها را آزاد نمی‌دانند و آنها را «پرده دود دموکراتیک» برای رژیم سلطنتی مراکش می‌دانند.
از سال ۲۰۰۴، زمانی که این حزب توسط دولت مراکش قانونی شد، دبیرکل آن مصطفی برهما است که جانشین عبدالله الحریف شده‌است. از ژوئیه ۲۰۱۲ حزب حدود ۵۰ بخش محلی در مراکش و همچنین شعبه‌های اروپایی برای مهاجران مراکشی در اسپانیا، فرانسه، ایتالیا و بلژیک ایجاد کرده‌است.
اوچئون-اوپ (به لاتین: Ocheon-eup) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در جئونسانگبوک-دو واقع شده‌است. اوچئون-اوپ ۷۰٫۵۰ کیلومتر مربع مساحت و ۵۳٬۲۲۵ نفر جمعیت دارد.
اودونگ-اوپ (به لاتین: Oedong-eup) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است.
اوریون-دونگ (به لاتین: Oryun-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است.
دائه‌هیئون-دونگ (سئول) (به لاتین: Daehyeon-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Seodaemun District واقع شده‌است.
دونگچئون-دونگ (گیونگجو) (به لاتین: Dongcheon-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در گیونگجو واقع شده‌است.
محمد: میراث پیامبر (به انگلیسی: Muhammad: Legacy of a Prophet) یک تله‌فیلم و مستند است که در سال ۲۰۰۲ از شبکه پی‌بی‌اس ایالات متحده آمریکا پخش شد. کارن آرمسترانگ و سید حسین نصر فیلسوف و متأله سنت‌گرای ایرانی و استاد علوم اسلامی در دانشگاه جرج واشینگتن ایالات متحده آمریکا در این فیلم ۱۱۶ دقیقه‌ای حضور دارند.
دونگچئون-دونگ (یونگین) (به لاتین: Dongcheon-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در سوجی-گو واقع شده‌است.
شهرستان بوسئونگ (به لاتین: Boseong County) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در جئولانام-دو واقع شده‌است. شهرستان بوسئونگ ۶۶۳٫۱۶ کیلومتر مربع مساحت و ۶۱٬۳۲۹ نفر جمعیت دارد.
شهرستان بوکججو (به لاتین: Bukjeju County) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی بود که در ججودو قرار داشت.
شهرستان بونگهوا (به لاتین: Bonghwa County) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در جئونسانگبوک-دو واقع شده‌است. شهرستان بونگهوا ۱٬۲۰۱ کیلومتر مربع مساحت و ۴۱٬۴۵۲ نفر جمعیت دارد.
شهرستان بوون (به لاتین: Boeun County) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در چونگچیونبوک-دو واقع شده‌است. شهرستان بوون ۵۸۴٫۴۵ کیلومتر مربع مساحت و ۴۳٬۲۴۵ نفر جمعیت دارد.
شهرستان بویئو (به لاتین: Buyeo County) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در چونگچئونگنام-دو واقع شده‌است. شهرستان بویئو ۶۲۴٫۵۸ کیلومتر مربع مساحت و ۹۵٬۲۱۳ نفر جمعیت دارد.
ناحیه دونگ (گوانگجو) (به لاتین: Dong District) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در گوانگجو واقع شده‌است.
ناحیه دونگدامون (به لاتین: Dongdaemun District) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در سئول واقع شده‌است. ناحیه دونگدامون ۱۴٫۲۲ کیلومتر مربع مساحت و ۳۴۶٬۷۷۰ نفر جمعیت دارد.
ناحیه دونگجاک (به لاتین: Dongjak District) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در سئول واقع شده‌است. ناحیه دونگجاک ۱۶٫۳۵ کیلومتر مربع مساحت و ۳۹۷٬۳۱۷ نفر جمعیت دارد.
شهرهای تاهارا، آیچی، ناحیه پینگا و Dunhua خواهرخوانده‌های ناحیه دونگجاک هستند.
ناحیه دونگ (دئگو) (به لاتین: Dong District) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در دئگو واقع شده‌است. ناحیه دونگ ۱۸۲٫۳۵ کیلومتر مربع مساحت و ۳۴۲٬۰۹۲ نفر جمعیت دارد.
در اقتصاد، میل نهایی به مصرف (MPC) معیاری است که مصرف القایی را تعیین می‌کند، این بدان مفهوم است که افزایش در هزینه‌های مصرف کننده (مصرف) با افزایش در درآمد قابل تصرف (درآمد پس از مالیات و انتقالات) رخ می‌دهد. سهم درآمد قابل تصرف که هزینه شخصی روی مصرف می‌باشد با نام میل به مصرف شناخته شده‌است. MPC قسمتی از درآمد اضافی است که فرد برای مصارف شخصی خرج می‌کند. برای مثال اگر اگر خانواری یک دلار اضافی از درآمد قابل تصرف به دست‌آورد و میل نهایی به مصرف ۰٫۶۵ باشد پس خانوار از آن یک دلار ۶۵ سنت را خرج و ۳۵ سنت را پس‌انداز خواهد کرد. بدیهی است که آن خانوار نمی‌تواند "بیشتر" از یک دلار اضافی خرج کند (بدون استقراض).
برطبق نظریه جان مینارد کینزمیل نهایی به مصرف کمتر از یک است.
از لحاظ ریاضی، formula_1 از مشتق تابع مصرف formula_2 نسبت به درآمد قابل تصرف formula_3 یعنی شیب لحظه‌ای منحنی مصرف به دست می‌آید.
یا به‌طور تقریبی:
میل نهایی به مصرف را می‌توان با تقسیم تغییر در میزان مصرف به وسیله یک تغییر در درآمد به دست‌آورد.
MPC را می‌توان با یک مثال ساده توضیح داد:
در اینجا MPC برابر با0.83 است.
برای مثال فرض کنید که به همراه چک حقوقیتان مساعده دریافت کردید و آن $500 بیشتر از حقوق عادی سالانه شماست. شما به‌طور ناگهانی 500 دلار بیشتر از درآمدی که پیش از این به دست می‌آوردید دارید. اگر شما تصمیم به صرف 400 دلار از این افزایش درآمد نهایی در کسب و کار جدید کت و شلوار بگیرید میل نهایی به مصرف شما 0.8 خواهد شد (formula_8).
میل نهایی به مصرف از نسبت تغییر در مصرف به تغییر در درآمد به دست می‌آید و در نتیجه به ما عددی بین 0 و 1 می‌دهد. MPC می‌تواند بیش از یک باشد اگر موضوع پول قرض گرفته شده یا خرج کردن تمام پس‌انداز برای تأمین مالی هزینه‌های بالاتر از درآمد خود را باشد. MPC نیز می‌تواند کمتر از صفر باشد اگر افزایش درآمد منجر به کاهش در مصرف شود (که ممکن است رخ دهد به عنوان مثال اگر افزایش در درآمد سبب شود تا درآمد برای پس‌انداز کردن و نگهداری برای یک خرید خاص ارزشمند شود). یک منهای MPC برابر با میل نهایی به پس‌انداز (در یک اقتصاد دو بخشی بسته ) می‌باشد که در اقتصاد کینزی بسیار حائز اهمیت است و یک متغیر کلیدی در تعیین ارزش چند برابر یا ارزش ضریب تکاثر است.
در یک مدل کینزی استاندارد MPC کمتر از متوسط میل به مصرف (APC) است زیرا که در کوتاه مدت برخی از مصارف (مصرف مستقل) با درآمد تغییر نمی‌کند. کاهش (افزایش) درآمد نمی‌تواند منجر به کاهش (افزایش) در مصرف شود چون مردم پس‌انداز را برای ایجاد ثبات در مصرف کاهش می‌دهند(افزایش می‌دهند). در بلند مدت هر جا ثروت و درآمد افزایش یابد مصرف نیز افزایش می‌یابد; میل نهایی به مصرف به واسطهٔ درآمد بلند مدت، به میل متوسط به مصرف نزدیکتر است.
MPC به شدت تحت تأثیر نرخ بهره نیست; مصرف تمایل به ثبات نسبی به درآمد دارد. در تئوری ممکن است شخصی فکر کند که نرخ بهره بالاتر سبب پس‌انداز بیشتر(اثر جانشینی) شود اما هدف نرخ‌های بهره بالاتر این نیست که مردم مقدار زیادی برای آینده پس‌انداز کنند.
اقتصاد دانان اغلب بین میل نهایی به مصرف به واسطهٔ درآمد همیشگی و میل نهایی به مصرف به واسطهٔ درآمد زود گذر یا موقتی تمایز قائل می‌شوند زیرا اگر مصرف کننده انتظار داشته باشد تا تغییر در درآمد همیشگی شود ،پس مصرف کنندگان محرک و مشوق بزرگتری را برای افزایش در مصرف خود دارند. این مطلب بدین مفهوم است که ضریب تکاثر نظریه کینزین باید در پاسخ به تغییرات همیشگی در درآمد بزرگتر از ضریب تکاثر در پاسخ به تغییرات موقتی در درآمدباشد ( گرچه نظریات کینزین‌های اولیه این موضوع مسئله را نمی‌پذیرد).با این وجود ،تمایز بین تغییرات همیشگی و موقتی در درآمد اغلب در عمل بسیار موشکافانه است و برای تشخیص اینکه تغییر در درآمد به صورت همیشگی است یا موقتی اغلب کاملاً سخت می‌باشد. چیزی که مهم است این است که، میل نهایی به مصرف باید همچنین تحت تأثیر عواملی همچون نرخ بهره معمولی و سطح عمومیمازاد مصرف کننده که می‌تواند به وسیله خرید هدایت شود باشد.
اهمیت MPC به نظریه ضریب تکاثر بستگی دارد. MPC مقدار ضریب تکاثر را تعیین می‌کند. هرچه MPC بیشتر باشد، ضریب تکاثر بیشتر می‌شود و بالعکس. ارتباط بین ضریب تکاثر و میل به مصرف به شرح زیر است:
پس MPC همان formula_12 است و ضریب تکاثر formula_19 است که برپایهٔ تعریف، برابراست با formula_23 ، ضریب تکاثر همچنین می‌تواند از MPS (میل نهایی به پس‌انداز) به دست آید که ضریب تکاثر معکوس MPS است، formula_24
جدول فوق نشان می‌دهد که اندازه ضریب تکاثر با تغییرات یا نوسانات MPC رابطه مستقیم و با تغییرات MPS رابطه عکس دارد. پس MPC همیشه بزرگتر از صفر و کمتر از یک است (یعنی formula_25) و ضریب تکاثر همیشه بین یک تا بی‌نهایت است (formula_26). اگر ضریب تکاثر برابر یک باشد، بدین مفهوم است که همهٔ افزایش درآمد پس‌انداز شده‌است و چیزی خرج نشده‌است زیرا که MPC برابر صفر است. به عبارت دیگر اگر ضریب تکاثر برابر بی‌نهایت باشد، MPC برابر یک است و کل افزایش درآمد مصرف می‌شود. این امر به زودی منجر به اشتغال کامل و در اقتصاد و به وجود آمدن تورم خواهد شد که البته به ندرت اتفاق می‌افتد. بنابراین ضریب تکاثر بین صفر و یک متغیر است.
زمانی که درآمد افزایش می‌یابد، MPC کم می‌شود اما بیش از APC. به‌طور مشابه زمانی که درآمد کاهش می‌یابد، MPC افزایش می‌یابد و APC نیز افزایش می‌یابد اما به میزانی کندتر از قبل است. چنین تغییراتی تنها در طول نوسانات دوره‌ای ممکن است در حالی که در کوتاه مدت تغییری در MPC وجود ندارد و formula_27. نظریه کینز اصولاً در ارتباط با MPC بود، و تحلیل‌هایش شامل کوتاه مدت می‌شد در حالی که APC مورد استفاده در تحلیل‌های بلند مدت است. اقتصاد دانان پس از کیزین به این نتیجه رسیدند که در بلند مدت APC و MPC برابرند و مقدار آن تقریباً برابر ۰٫۹ می‌باشد. در تحلیل کینزین بهتر به MPC پرداخته شده‌است. ارزش MPC مثبت و کمتر از واحد در نظر گرفته می‌شود که یعنی زمانی که درآمد افزایش می‌یابد، کل درآمد روی مصرف خرج نمی‌شود. برعکس، زمانی که درآمد کاهش می‌یابد، مصرف به همان نسبت کاهش نمی‌یابد و صفر نمی‌شود. فرض کینزین که میل نهایی به مصرف مثبت اما کمتر از واحد است از یک مفهوم عملی و تحلیلی مهم حاصل می‌شود. به علاوه به ما می‌گوید که مصرف یک افزایش در تابع درآمد است و مصرف با کمتر از گسترهٔ درآمد افزایش می‌یابد. امکان تولید بالقوه مازاد متداول یا تعادل در " حالت بیکاری " که ثبات نسبی یک اقتصاد صنعتی فوق توسعه یافته را نتیجه می‌دهد. برای رسیدن به این ثبات نسبی باید شکاف بین درآمد و مصرف در همهٔ سطوح بالای درآمد وسیع باشد تا بتوان به آسانی آن را با سرمایه‌گذاری اثر بخش که اقتصاد بتواند حول تعادل بیکاری نوسان داشته باشد پر کرد؛ بنابراین مفهوم اقتصادی میل نهایی به مصرف چگونگی پر کردن شکاف بین درآمد و مصرف به واسطه سرمایه‌گذاری برنامه‌ریزی شده برای حفظ داشتن سطح درآمد می‌باشد.
در مورد کشورهای دارای مردم فقیر MPC بیشتر از نمونه‌های دارای مردم ثروتمند است. هنگامی که فردی درآمد بیشتری به دست می‌آورد، هزینه نیازهای اساسی انسان به مقدار یک بخش کوچکتر از این درآمد را به خود اختصاص می‌دهد و متقابلاً میل متوسط به پس‌انداز او بیشتر از این نسبت در شخصی با درآمد کمتر است. میل نهایی به پس‌انداز در طبقه ثروتمندان بیشتر از این نسبت در طبقه نیازمندان است. اگر در هر زمان بخواهیم تا مجموع مصرف را افزایش دهیم پس باید قدرت خرید از طبقه ثروتمند تر (با میل به مصرف پایین) به طبقه نیازمندتر (با میل به مصرف بالاتر) انتقال یابد. همچنین اگر بخواهیم مصرف جامعه را کاهش دهیم باید قدرت خرید را از طبقه فقیر به وسیله مالیات بر مصرف دور کنیم. میل نهایی به مصرف در یک کشور فقیر بالاتر است و در کشور غنی پایین‌تر است. دلیل همان است که در بالا ذکر شد. در مورد کشور غنی، شایع‌ترین نیازهای اساسی مردم قبلاً تأمین شده‌است و تمام مازاد افزایش درآمد آنها پس‌انداز شده‌است و در نتیجه میل نهایی به پس‌انداز بالاتر اما میل نهایی به مصرف پایین‌تر است. در یک کشور فقیر از سوی دیگر بسیاری از نیازهای اساسی مردم تأمین نشده باقی می‌ماند به طوری که مازاد افزایش در درآمد به افزایش مصرف منجر می‌شود و در نتیجه میل نهایی به مصرف بالاتر و میل نهایی به پس‌انداز پایین‌تر است. به این دلیل MPC در کشورهای توسعه نیافته آسیا و آفریقا بالاتر و درکشورهای توسعه یافته مانند ایالات متحده و بریتانیا و سنگاپور و آلمان پایین‌تر است.
به نظر می‌رسد بسیاری از بحث‌های جاری با تکیه بر MPC (میل نهایی به مصرف) می‌باشد که منحصر به هر کشور و همگن در سراسر یک نهاد اقتصادی و تئوری و فرمولهای ریاضی است، به استفاده از این اصطلاح مبادرت می‌ورزد. با این وجود هر کدام از افراد دارای میل نهایی به مصرف هستند و بنابراین میل نهایی به مصرف در سراسر جامعه همگن و مشابه نیست. حتی اگر همگن و مشابه باشد، ماهیت مصارف متفاوت است و مشابه نیست. برخی از مصارف ممکن است خیرخواهانه تر از دیگران (از لحاظ اقتصادی) به نظر برسند؛ بنابراین مصرف باید هدف گذاری شود که جایی که بیشترین سود را داراست صورت گیرد و بنابراین بالاترین میل نهایی به مصرف را به وجود آورد (میل نهایی به مصرف نزدیک به ۱). این مطلب به‌طور سنتی در ساخت و ساز یا دیگر پروژه‌های بزرگ (که همچنین سود مستقیمی را در قالب نتیجه پایانی به ارمغان بیاورد) مورد توجه قرار می‌گیرد. واضح است که برخی از بخش‌های جامعه به احتمال زیاد دارای میل نهایی به مصرف مقداری بیشتر از دیگران هستند. شخصی با بالاتر از میانگین ثروت یا درآمد یا ثروت و درآمد بسیار کم (در کوتاه مدت دارای حداقل ثروت و درآمد)، دارای MPC نزدیک به صفر_هر مازاد درآمدی را پس‌انداز می‌کند. اما برای مثال یک بازنشسته ممکن است میل نهایی به مصرف برابر با یک یا حتی بزرگتر از یک داشته باشد. دلیل این است که یک بازنشسته کاملاً مایل به صرف هر پنی از مازاد درآمد خود است. اگر مازاد درآمد به‌طور منظم به عنوان درآمد اضافی دیده شود و برای آینده تضمین شده باشد، در واقع ممکن است بازنشسته بیش از £۱ اضافی خرج کند. این امر جایی رخ می‌دهد که مازاد درآمد اعتماد به نفس ایجاد می‌کند که فرد نیازی به کنار گذاشتن به عنوان‌های زیادی در قالب پس‌انداز ندارد؛ یا شاید حتی می‌تواند به پس‌اندازهای موجودش تکیه کند. از همه مهمتر این مصرف خیلی بیشتر به احتمال زیاد به عنوان مثال در کسب و کارهای کوچک محلی_ مغازه‌های محلی، بارها و دیگر فعالیت‌های اوقات فراغت رخ می‌دهد. این نوع از کسب و کار خود دارای MPC زیاد است و دوباره ماهیت مصرف آنها به احتمال زیاد همان گونه می‌شود یا زنجیره مصرف بعد از کسب و کار و همچنین از یک ماهیت خیر اندیشانه ناشی می‌شود. افراد دیگر با میل نهایی به مصرف بالا شامل تقریباً هر کسی که کم درآمد است مانند دانش آموزان، پدر و مادر با فرزندان جوان و بیکار می‌باشد.
یئونهوی-دونگ (اینچئون) (به لاتین: Yeonhui-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در ناحیه سئو واقع شده‌است. یئونهوی-دونگ ۱۱٫۹ کیلومتر مربع مساحت و ۴۶٬۵۸۳ نفر جمعیت دارد.
اوسو-دونگ (به لاتین: Osoe-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Gangseo District واقع شده‌است.
اوک-دونگ (به لاتین: Ok-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در اولسان واقع شده‌است.
اولجیرو-دونگ (به لاتین: Euljiro-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Jung District واقع شده‌است.
اونگام-دونگ (به لاتین: Eungam-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Eunpyeong District واقع شده‌است.
اونیانگ-دونگ (به لاتین: Onyang-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Hoseo واقع شده‌است. اونیانگ-دونگ ۴۴٫۶۱ کیلومتر مربع مساحت و ۹۳٬۴۱۹ نفر جمعیت دارد.
اونیانگ-وپ (به لاتین: Onyang-eup) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است. اونیانگ-وپ ۶۳٫۹۴ کیلومتر مربع مساحت و ۲۴٬۷۴۸ نفر جمعیت دارد.
اوی-دونگ (به لاتین: Ui-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Gangbuk District واقع شده‌است.
اویچانگ-گو (به لاتین: Uichang-gu) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در چانگ‌وون واقع شده‌است. اویچانگ-گو ۲۱۱٫۳۸ کیلومتر مربع مساحت و ۲۵۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
اویسئونگ-وپ (به هانجا: 義城邑) یک شهر در کره جنوبی است که در جئونسانگبوک-دو واقع شده‌است. اویسئونگ-وپ ۶۸٫۸۰ کیلومتر مربع مساحت و ۱۴٬۴۰۹ نفر جمعیت دارد.
ایپبوک-دونگ (به لاتین: Ipbuk-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در ناحیه پایتختی سئول واقع شده‌است.
ایته‌وون-دونگ (به لاتین: Itaewon-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Yongsan District واقع شده‌است.
ایروون-دونگ (به لاتین: Irwon-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در ناحیه گانگنام واقع شده‌است.
ایلسانسئو-گو (به لاتین: Ilsanseo-gu) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در گویانگ واقع شده‌است.
ایمون-دونگ (به لاتین: Imun-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Dongdaemun District واقع شده‌است.
اینپیئونگ-دونگ (به لاتین: Inpyeong-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در تونگیئونگ واقع شده‌است.
اینسا-دونگ (به لاتین: Insa-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در منطقه جونگنو واقع شده‌است.
اینسو-دونگ (به لاتین: Insu-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Gangbuk District واقع شده‌است.
آپگوجئونگ-دونگ (به لاتین: Apgujeong-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در ناحیه گانگنام واقع شده‌است.
آپو-وپ (به لاتین: Apo-eup) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است.
آنگانگ-وپ (به لاتین: Angang-eup) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است.
بانپو-دونگ (به لاتین: Banpo-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است.
بانگبا-دونگ (به لاتین: Bangbae-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Seocho District واقع شده‌است.
بانگهاک-دونگ (به لاتین: Banghak-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Dobong District واقع شده‌است. بانگهاک-دونگ ۴٫۰۷ کیلومتر مربع مساحت و ۸۹٬۸۵۵ نفر جمعیت دارد.
بانگی-دونگ (به لاتین: Bangi-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است.
بودئوک-دونگ (به لاتین: Bodeok-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در گیونگجو واقع شده‌است.
بوریئونگ (به لاتین: Boryeong) یک شهر و تقسیمات کشوری کره جنوبی در کره جنوبی است که در چونگچئونگنام-دو واقع شده‌است. بوریئونگ ۵۶۹٫۰۱ کیلومتر مربع مساحت و ۱۰۷٬۳۴۶ نفر جمعیت دارد.
بوگوانگ-دونگ (به لاتین: Bogwang-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است.
بولگوانگ-دونگ (به لاتین: Bulgwang-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Eunpyeong District واقع شده‌است.
بولگوک-دونگ (به لاتین: Bulguk-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در گیونگجو واقع شده‌است.
بوندانگ-دونگ (به لاتین: Bundang-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در گیونگی-دو واقع شده‌است.
بوندانگ-گو (به لاتین: Bundang-gu) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در سئونگنام واقع شده‌است. بوندانگ-گو ۶۹٫۴۴ کیلومتر مربع مساحت و ۴۳۹٬۳۹۵ نفر جمعیت دارد.
بونگهوا-وپ (به لاتین: Bonghwa-eup) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Bonghwa County واقع شده‌است. بونگهوا-وپ ۷۴٫۲۷ کیلومتر مربع مساحت و ۱۰٬۷۳۶ نفر جمعیت دارد.
بئون-دونگ (به لاتین: Beon-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Gangbuk District واقع شده‌است.
پالدال-گو (به لاتین: Paldal-gu) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در سوون واقع شده‌است. پالدال-گو ۱۲٫۸۶ کیلومتر مربع مساحت و ۲۱۷٬۰۹۳ نفر جمعیت دارد.
پونگدئوکچئون-دونگ (به لاتین: Pungdeokcheon-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Suji-gu واقع شده‌است.
پونگسان-وپ (به لاتین: Pungsan-eup) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در آندونگ واقع شده‌است.
پونگگی-وپ (به لاتین: Punggi-eup) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است.
پیئونگچانگ-وپ (به لاتین: Pyeongchang-eup) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در شهرستان پیونگ‌چانگ واقع شده‌است. پیئونگچانگ-وپ ۱۱۶٫۳۱ کیلومتر مربع مساحت و ۹٬۹۴۰ نفر جمعیت دارد و ۷۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
تاباک (به لاتین: Taebaek) یک شهر و تقسیمات کشوری کره جنوبی در کره جنوبی است که در استان گانگوون واقع شده‌است. تاباک ۳۰۳٫۵۳ کیلومتر مربع مساحت و ۵۶٬۱۹۳ نفر جمعیت دارد.
شهرهای Helong، باگیو، سوژو، Gao'an و چانگچون خواهرخوانده‌های تاباک هستند.
توجئونگ-دونگ (به لاتین: Tojeong-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در واقع شده‌است.
جامسیل-دونگ (به لاتین: Jamsil-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Songpa District واقع شده‌است.
جانگان-دونگ (به لاتین: Jangan-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Dongdaemun District واقع شده‌است.
جانگپیئونگ-دونگ (به لاتین: Jangpyeong-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Geoje city, Gyeongsangnamdo واقع شده‌است. جانگپیئونگ-دونگ ۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
جانگجئون-دونگ (به لاتین: Jangjeon-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است.
جانگیو (به لاتین: Jangyu) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در گیم‌هااه واقع شده‌است. جانگیو ۵۴٫۶ کیلومتر مربع مساحت و ۱۲۳٬۸۶۷ نفر جمعیت دارد.
جگی-دونگ (به لاتین: Jegi-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Dongdaemun District واقع شده‌است.
جوجا-دونگ (به لاتین: Juja-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Jung District واقع شده‌است.
جوچیوون (به لاتین: Jochiwon) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است.
جودو-میئون (به لاتین: Jodo-myeon) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در جئولانام-دو واقع شده‌است. جودو-میئون ۵۶٫۹۶ کیلومتر مربع مساحت و ۳٬۲۹۳ نفر جمعیت دارد.
جونگسان-دونگ (به لاتین: Jeungsan-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Eunpyeong District واقع شده‌است.
جونگنو-دونگ (به لاتین: Jongno-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در منطقه جونگنو واقع شده‌است.
جونگوون-گو (به لاتین: Jungwon-gu) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در سئونگنام واقع شده‌است.
جیللی-میئون (به لاتین: Jillye-myeon) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است.
جیللیانگ (به لاتین: Jillyang) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در گیونگ‌سان واقع شده‌است. جیللیانگ ۴۶٫۱۷ کیلومتر مربع مساحت و ۴۱٬۱۰۷ نفر جمعیت دارد.
جینگوان-دونگ (به لاتین: Jingwan-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Eunpyeong District واقع شده‌است.
جئومچون (به لاتین: Jeomchon) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است.
جئونگ-دونگ (به لاتین: Jeong-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Jung District واقع شده‌است.
جئونگسئون-وپ (به لاتین: Jeongseon-eup) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Gwandong واقع شده‌است.
جئوننونگ-دونگ (به لاتین: Jeonnong-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Dongdaemun District واقع شده‌است.
چانگ-دونگ (به لاتین: Chang-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Dobong District واقع شده‌است. چانگ-دونگ ۴٫۳۵ کیلومتر مربع مساحت و ۱۳۶٬۸۹۸ نفر جمعیت دارد.
چانگنیئونگ-وپ (به لاتین: Changnyeong-eup) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Changnyeong County واقع شده‌است. چانگنیئونگ-وپ ۶۱٫۴۲ کیلومتر مربع مساحت و ۱۶٬۷۲۳ نفر جمعیت دارد و ۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
چونگنام (به لاتین: Chongnam) یک منطقهٔ مسکونی در کره شمالی است که در استان پیونگان جنوبی واقع شده‌است. چونگنام ۳۵۹ کیلومتر مربع مساحت و ۷۳٬۲۹۰ نفر جمعیت دارد.
چونگهیئون-دونگ (به لاتین: Chunghyeon-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Seodaemun District واقع شده‌است.
چئونگدام-دونگ (به لاتین: Cheongdam-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در ناحیه گانگنام واقع شده‌است.
چئونگگو-دونگ (به لاتین: Cheonggu-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Jung District واقع شده‌است.
چئونگنیانگنی-دونگ (به لاتین: Cheongnyangni-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Dongdaemun District واقع شده‌است.
چئونگنیئونگنوپو-دونگ (به لاتین: Cheongnyeongnopo-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Geumjeong District واقع شده‌است.
چئونهو-دونگ (به لاتین: Cheonho-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Gangdong District واقع شده‌است.
بحران مالی آسیا دوره‌ای از بحران اقتصادی بود که گریبان گیر بیشتر کشورهای آسیای شرقی از ابتدای ژوئیه ۱۹۹۷ شده بود و ترس از سقوط اقتصاد جهانی به دلیل سرایت اقتصادی، افزایش‌یافته بود.
این بحران از تایلند (در تایلند آن را بحران Tom Yum Goong می‌شناسند؛ تایلندی: วิกฤตต้มยำกุ้ง) با فروپاشی بات]] تایلند شروع شد که بعد از آن دولت تایلند مجبور به شناورسازی بات به دلیل کمبود ارز خارجی برای پشتیبانی از درجا زدن (عدم‌تغییر) ارز خود در برابر دلار آمریکا شد. در آن زمان، تایلند زیر بار بدهی خارجی‌ای بود که موجب ورشکستگی کشور حتی پس از افت ارز شده بود. با گسترش بحران، بیشتر کشورهای آسیای جنوب شرقی و ژاپن شاهد سقوط ارزش پول، کاهش ارزش بازارهای سهام و سایر قیمت دارایی‌ها و افزایش بدهی‌های خصوصی بودند.Kaufman: pp. 195–6
اندونزی، کره جنوبی، و تایلند ازجمله کشورهایی بودند که این بحران بسیار بر آن‌ها تأثیر گذاشت. هنگ کنگ، لائوس، مالزی و فیلیپین نیز تحت تأثیر قرار گرفتند. برونئی، چین، سنگاپور، تایوان و ویتنام کمترین تأثیر را پذیرفتند، اگرچه همه آن‌ها از افت تقاضا و اعتماد کلی به منطقه رنج بردند. ژاپن نیز هرچند کم، اما تحت تأثیر قرار گرفت.
نرخ‌های بدهی به GDP خارجی در چهار عضو اتحادیه اقتصاد ملل جنوب شرقی (ASEAN) طی سال‌های ۱۹۹۳–۹۶، از ۱۰۰٪ به ۱۶۷٪ افزایش یافت، سپس در بدترین زمان بحران، به ۱۸۰٪ نیز رسید. در کره جنوبی، این نرخ از ۱۳٪ به ۲۱٪ و سپس به ۴۰٪ رسید، درحالی‌که کره شمالی که جدیداً صنعتی شده، پیشرفت بهتری داشتند. فقط در تایلند و کره جنوبی، نرخ خدمات به صادرات افزایش یافت
اگرچه اکثر دولت‌های آسیایی سیاست‌های مالی نسبتاً مشابهی داشتند، صندوق بین‌المللی پول (IMF) برنامه ۴۰ میلیارد دلاری‌ای برای تثبیت ارزهای کره جنوبی، تایلند و اندونزی؛ اقتصادهایی که بیشترین تأثیر را از بحران گرفته بودند، پیش گرفت (تدوین کرد). درعین‌حال، تلاش‌ها برای متوقف‌سازی بحران اقتصادی، ثبات اندکی در شرایط داخلی اندونزی به ارمغان آورد. پس از ۳۰ سال قدرت، رئیس‌جمهور سوهارتو در اثر افزایش شورش گسترده در ۲۱ مه سال ۱۹۹۸ مجبور به استعفا شد که به دنبال آن، افزایش قیمت شدیدی در پی کاهش ارزش زیاد روپیه به وجود آمد. تأثیرات این بحران تا سال ۱۹۹۸ ادامه داشت. در سال ۱۹۹۸، رشد فیلیپین به تقریباً ۰ رسید. فقط سنگاپور و تایوان تا حدی از این شوک به دور ماندند. هر دو در عبور از آن دوران، در معرض حملات جدی قرار داشتند، به‌ویژه اولی (سنگاپور)، به دلیل اندازه و محل جغرافیایی‌ای که بین مالزی و اندونزی بود، بیشتر در معرض خطر بود. بااین‌حال از سال ۱۹۹۹، تحلیل گران شاهد آغاز بهبود اقتصادهای آسیا بودند.Pempel: pp 118–143 پس از بحران اقتصادی آسیای ۱۹۹۷، اقتصادهای این منطقه به سمت ثبات مالی در نظارت اقتصادی عمل می‌کنند.
تا سال ۱۹۹۹، آسیا تقریباً نیمی از کل سرمایه‌های خارجی ورودی به خود را در کشورهای درحال‌توسعه داشت. به‌ویژه اقتصادهای آسیای جنوب غربی نرخ‌های سود بالایی داشتند که برای سرمایه‌گذاران خارجی با نرخ بالای بازگشت، جذاب بودند. در نتیجه، اقتصادهای منطقه جریان‌های ورودی زیادی از پول را داشتند و افزایش زیادی در قیمت‌های دارایی را تجربه کردند. هم‌زمان، اقتصادهای منطقه‌ای تایلند، مالزی، اندونزی، سنگاپور و کره جنوبی، نرخ‌های رشد بالایی، 8–12% GDP، در اواخر سال ۱۹۸۰ و اوایل سال ۱۹۹۳ داشتند. این دستاورد به‌شدت توسط مؤسسات مالی ازجمله IMF و بانک جهانی مورد تشویق قرار گرفت و با عنوان «معجزه اقتصادی آسیایی» شناخته می‌شود.
بحران زمانی علنی شد که دولت تایلند تصمیم گرفت که واحد پول خود (baht) را نسبت به دلار شناور کند. عده بسیاری از اقتصاددانان معتقدند که این تصمیم به خاطر جلوگیری از سفته‌بازی در معاملات املاک و مستغلات صورت گرفت. بر اساس این تصمیم ارزش واحد پولی «بات» به شدت افت کرد. این قضیه باعث کاهش ارزش پولی سایر کشورهای منطقه شد و طی این فرایند روپیه اندونزی ۷۵٪، رینگین مالزی و پزو فیلیپین ۴۰٪ و وون کره و بات تایلند ۵۰٪ افت ارزش داشتند. با سقوط ارزش واحدهای پولی بهره تمام وام‌های دلاری شرکت‌های فعال در این منطقه چنان سنگین شد که شرکت‌ها توانایی پرداخت آن‌ها را نداشتند و ورشکستگی‌ها آغاز شد. بازار سهام سقوط کرد و خیلی سریع دامن تمام اقتصاد جهان را گرفت. بحران بزرگ روسیه و حتی بحران کشورهای آمریکای لاتین ریشه در بحران جنوب شرقی آسیا داشت.
کشورهای ASEAN که در سال ۱۹۹۶، ۹۳ میلیارد دلار جریان ورودی سرمایه داشتند در سال ۱۹۹۷، ۱۲ میلیارد دلار خروج سرمایه را تجربه کردند. این وارونگی ۱۰۵ میلیارد دلاری جریان سرمایه در یک‌سال بزرگترین از این نوع در تاریخ تجارت جهانی است.
بحران در اقتصاد شرق آسیا که اقتصاد سه کشور را عملاً فلج کرده و باعث حضور قدرت‌های غربی برای نجات آن‌ها شد به عنوان آغازی برای تحولات اقتصادی جدید در صحنه جهانی تلقی شد. مالزی، اندونزی و کره جنوبی بیش از هر کشور دیگر در آسیای دور دچار بحران اقتصادی شدند، این دو بحران هر چند در عملکردهای سیاسی و اقتصادی خود این کشورها نیز ریشه دارد اما این واقعیت امروز جهان را پیش از گذشته در مقابل چشم جهانیان قرار داد که اقتصاد جهانی از هر بی‌نظمی، دچار اختلال می‌شود و برای برقراری هر نظمی در کانون بحران یافته اقتصادی، قدرت‌های اقتصادی سنتی جهان با حضور خود به ارائه نسخه‌هایی می‌پردازند که در نهایت ضامن منافع درازمدت آن‌ها می‌باشد.
عوامل انحطاط، متعدد و بحث‌برانگیزند. اقتصاد تایلند، اقتصادی حبابی بود که از پول داغ تأمین می‌شد. هرچقدر که اندازه این حباب بیشتر می‌شد، بیشتر و بیشتر نیاز (به پول داغ) پیدا می‌کرد. همین شرایط در مالزی و اندونزی رخداد که پیچیدگی بیشتری که آن را «سرمایه‌داری متکبرانه» می‌نامیم را هم داشتند.Hughes, Helen. Crony Capitalism and the East Asian Currency Financial 'Crises'. "Policy". Spring 1999. جریان سرمایه کوتاه‌مدت، گران بود و اغلب به‌شدت مشروط به سود فوری (آنی) بود. پول به دست آوردند به صورتی غیرقابل‌کنترل، منحصر به افراد خاصی بود، از آنِ افراد کارآمد یا شایسته نبود، بلکه نزدیک‌ترین افراد به مراکز قدرت بود.Blustein: p. 73
هم‌زمان در اواسط سال ۱۹۹۰، تایلند، اندونزی و کره جنوبی کمبود حساب‌جاری زیادی داشتند که حمایت از نرخ‌های تبادل ثابت، وام گرفتن خارجی را تشویق می‌کرد و منجر به‌قرارگیری در معرض ریسک تبادل خارجی بیش‌ازحد در بخش‌های مالی و تجاری شد.
در اواسط سال ۱۹۹۰، مجموعه‌ای از شوک‌های خارجی، شروع به تغییر محیط اقتصادی نمودند- کاهش ارزش رنمینبی چین، و ین ژاپن به دلیل توافق پلازای سال ۱۹۸۵، افزایش نرخ سود ایالات‌متحده که منجر به قدرت گرفتن دلار آمریکا، و افت شدید قیمت‌های نیمه‌هادی‌ها شد؛ که تأثیر معکوسی بر رشد آن‌ها گذاشت.FRBSF Economic Letter : What Caused East Asia's Financial Crisis? 7 August 1998 ازآنجاکه اقتصاد ایالات‌متحده تازه از بحران اوایل سال ۱۹۹۰ بیرون آمده بود، بانک ذخایر فدرال آمریکا تحت نظر Alan Greenspan، شروع به افزایش نرخ سود آمریکا برای کاهش تورم نمود.
این امر ایالات‌متحده را تبدیل به مقصد سرمایه‌گذاری جذاب‌تری در مقایسه با آسیای جنوب شرقی نمود، که جریان‌های پول‌های داغ را از طریق نرخ‌های سود کوتاه‌مدت به خود جذب می‌کرد و در نتیجه ارزش دلار آمریکا بالا رفت. برای ملت‌های آسیای جنوب شرقی که ارزهایشان وابسته به دلار آمریکا بود، دلار آمریکای بالاتر موجب شد که صادراتشان گران‌تر شود و در بازارهای جهانی کم رقیب‌تر شوند. هم‌زمان، رشد صادرات آسیای جنوب شرقی، به‌شدت در بهار سال ۱۹۹۶ کاهش یافت، و موقعیت حساب‌جاری آن‌ها را به خطر انداخت.
اکثر اقتصاددان‌ها، صادرات رو به رشد چین را به‌عنوان عاملی کمک‌کننده به کاهش رشد صادرات ملل ASEAN می‌دانند، هرچند این اقتصاددان‌ها فکر می‌کردند دلیل اصلی بحران، احتکار بیش‌ازحد اموال بوده‌است.The Three Routes to Financial Crises: The Need for Capital Controls . Gabriel Palma (Cambridge University). Center for Economic Policy Analysis. November 2000. چین شروع به رقابت مؤثر با سایر صادرکننده‌های آسیایی به‌ویژه در سال ۱۹۹۰ پس از پیاده‌سازی اصلاحاتی در جهت‌گیری‌های صادراتی‌اش نمود. سایر اقتصاددان‌ها بر سر تأثیر چین اختلاف‌نظر دارند و بیان می‌کنند که هم ASEAN و هم چین رشد صادرات سریعی را به‌صورت هم‌زمان در اوایل سال ۱۹۹۰ داشته‌اند.
اقتصاددانان زیادی اعتقاددارند که بحران آسیا صرفاً به دلیل روانشناسی بازار یا فناوری نبوده، بلکه ناشی از سیاست‌هایی بوده که انگیزه‌ها را در رابطه وام دهنده-وام گیرنده به‌هم‌ریخته‌است. مقادیر زیاد حاصل از اعتبار که به دست آمد، جو اقتصادی بسیار مستحکمی را ایجاد کرد و قیمت‌های دارایی را تا سطح ناپایداری افزایش داده است.FIRE-SALE FDI by Paul Krugman. این قیمت دارایی‌ها در نهایت شروع به افت نمود، که باعث شد افراد و شرکت‌ها در انجام تعهدات مربوط به به بدهی‌ها دچار مشکل شوند.
بانک جهانی و صندوق بین‌المللی پول، سازمان‌های هماهنگ‌کننده در اقتصاد جهانی به تعدیل گزارش‌های خود در مورد رشد اقتصادی جهان پرداختند، این بحث که نسخه‌های اقتصادی صندوق بین‌المللی پول نمی‌تواند همیشه راهگشای بن‌بست‌های پیش آمده باشد، عینیت یافت. برای نمونه پس از بحران در کره جنوبی صندوق بین‌المللی پول، بزرگترین میزان کمک اضطراری که تاکنون در اختیار یک کشور مبتلا به بحران مالی قرار گرفته‌است، برای کره جنوبی در نظر گرفت. صندوق بین‌المللی پول و قدرت‌های اقتصادی عمده جهان، یک وام ۵۵ میلیارد دلاری را به کره جنوبی وعده دادند. یعنی نخستین وام به کشوری که یازدهمین اقتصاد بزرگ جهان به‌شمار می‌آید. از آن جایی که ادامه بحران اقتصادی در کره جنوبی در بخش عدم بازپرداخت بدهی‌های کوتاه مدت، بقیه بازارهای اقتصادی بین‌المللی را به شدت متأثر می‌کرد، برای تسریع در پرداخت این وام و دستیابی به توافق، مدیر عامل صندوق خود راساً در مذاکرات دخالت کرد تا اختلافات حل شود.
اظهار نظر وزیر کره جنوبی پس از دستیابی به توافق جالب توجه بود و نشان از حرکت همیشگی صندوق بین‌المللی پول در جهت تحقق شرایط مورد نظر خود داشت. وی اظهار داشت تغییر ساختار اقتصادی مورد نظر صندوق بسیار دشوار و طاقت فرسا خواهد بود، هیچ راهی نیز برای احیای اعتبار تضعیف شدهٔ کره جنوبی نیز وجود ندارد و باید این بهای سنگین پرداخته شود. صندوق بین‌المللی پول از کره جنوبی خواسته است در جریان برنامه‌های اقتصادی فراگیر خود بازار مالی این کشور را به روی مشارکت خارجی باز کند و قوانین ناظر بر اداره مشترک شرکت‌ها را بهبود بخشد. برداشتن موانع تجاری، کاستن از رشد اقتصادی، تغییر ساختار نظام مالی مقروض کشور و گشایش بیشتر بازار پولی از دیگر اقداماتی است که از سئول خواسته شده‌است تا در مقابل دریافت وام آن‌ها را عملی کند.
ترکیب وام دهندگان به‌طور عمده از مراکز اقتصادی عمده سنتی جهان و نمایندگان هیئت پولی جهان تشکیل شده‌است. صندوق بین‌المللی پول طی سه سال ۲۱ میلیارد در اختیار این کشور قرار خواهد داد. بانک جهانی ۱۰ میلیارد دلار، بانک توسعه آسیا ۴ میلیارد دلار، ژاپن ۱۰ میلیارد دلار، آمریکا ۵ میلیارد دلار و کشورهای آلمان، فرانسه، انگلستان، کانادا و استرالیا نیز هر کدام وعده پرداخت مبالغی وام به سئول داده‌اند. به نظر می‌رسد در صورتی‌که بحران اقتصادی کره جنوبی مهار نمی‌شد، بسیاری از شرکای سرمایه‌گذاری این کشور در غرب لطمه جدی را متحمل می‌شدند. در یک نگرش کلی ملاحظه می‌شود که میزان کمک‌های ارائه شده به کره جنوبی یا اعتبارات وعده داده شده به این کشور به مراتب از کمکی که پیشتر در بحران‌های مالی نسبتاً مشابه در اختیار مکزیک، اندونزی یا تایلند قرارداده شد، بیشتر بود.
میزان بالای کمک به کره جنوبی نشان دهنده این نگرانی در سطح اقتصاد کلان جهان است که اگر بحران مالی کره جنوبی به موقع مرتفع نشود، عوارض منفی ان دامنگیر اقتصاد جهانی خواهد شد و به خاطر ارتباطات نزدیک مالی این کشور با ژاپن و اقتصاد در حال شکوفایی در آسیا، اروپای شرقی و آمریکای لاتین، ثبات موجود اقتصاد جهانی را برهم خواهد زد. پس از پایان جنگ سرد در جهان غرب این طرز تفکر به صورت یک نظریه قطعی از سوی کارشناسان اقتصاد جهانی مطرح شد که اقتصاد سوسیالیستی شکست خورده و تنها اقتصاد جایگزین، اقتصاد لیبرالی، سرمایه داری یا بازار آزاد است که در مقابل جهانیان امروز قرار دارد. از آغاز دهه جدید این نوید که گشایش مناسب زندگی و توسعه تنها از طریق انتخاب بازار آزاد می‌تواند میسر شود، جهان را گرفت. سیاست‌های اقتصادی غربی بر این پایه شکل گرفت و اهرم‌های اقتصاد جهان سرمایه داری همچون بانک جهانی و صندوق بین‌المللی در عرصه جهان تمامی امکانات خود را برای جا انداختن و موفقیت این طرز تفکر به کار گرفته شدند. در بسیاری از کشورهای جهان سوم این طرز تفکر به صورت یک باور درآمد که با کلید طلایی بازار آزاد توسعه را در حد اعلای ان می‌توان در آغوش گرفت و مجوز ورود به باشگاه کشورهای پیشرفته را از ان خود سازند.
عواقب و اثرات بحران بر روی ارزش پول ملی و تولید ناخالص ملی (GNP) کشورهای درگیر:
دابانگ-دونگ (به لاتین: Daebang-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Dongjak District واقع شده‌است.
داپسیمنی-دونگ (به لاتین: Dapsimni-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Dongdaemun District واقع شده‌است.
داجو-دونگ (به لاتین: Daejo-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Eunpyeong District واقع شده‌است.
داچی-دونگ (به لاتین: Daechi-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در ناحیه گانگنام واقع شده‌است.
داسا-وپ (به لاتین: Dasa-eup) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در دئگو واقع شده‌است. داسا-وپ ۳۶٫۶۶ کیلومتر مربع مساحت و ۶۲٬۱۸۹ نفر جمعیت دارد.
داسان-دونگ (به لاتین: Dasan-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Jung District واقع شده‌است.
داگایا-وپ (به لاتین: Daegaya-eup) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در جئونسانگبوک-دو واقع شده‌است. داگایا-وپ ۴۷٫۳۷ کیلومتر مربع مساحت و ۱۱٬۱۱۱ نفر جمعیت دارد.