moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
پس از فتح خرمشهر و آمادگی عراق و کشورهای حامی آن، برای مذاکره و گفتگوی صلح و پرداخت غرامت به ایران، نهضت آزادی با سیاست ادامه جنگ تا فتح عراق و قدس از طریق کربلا موافق نبود و آن را مشروع و عملی نمی‌دانست. رهبران نهضت آزادی در بیانیه‌ای با عنوان "پایان عادلانه جنگ بی‌پایان" که در تاریخ ۱ دی‌ماه ۱۳۶۴ صادر شد، در مورد ادامه جنگ عراق و ایران اعلام کردند که :"آیا هر ناظر بی‌طرف به این جمع‌بندی نمی‌رسد که جنگ میان عراق و ایران، که بنا به قول و قبول خود آقایان جنگی است تحمیلی، چون از هر جهت به سود ابرقدرت‌های غرب و شرق و اسرائیل جریان داشته‌است، همگی با میل و رغبت تمام آتش بیار معرکه و خواهان سرسخت ادامه آن شده‌اند؟" در این دوره (سال‌های ۶۱ تا ۶۷) نهضت با صدور ده‌ها بیانیه و نشریه در مورد جنگ و نقد عملکرد حاکمیت بر پایان دادن به جنگ تهاجمی اصرار ورزید. نهضت آزادی در این بیانیه‌ها به تشریح خسارات وارده ناشی از ادامه جنگ، عدم مشروعیت جنگ تهاجمی و امکان‌ناپذیر بودن پیروزی نظامی در کشورگشائی را تبیین نمود.
در نتیجه «فشارهای سنگینی» به نهضت آزادی وارد شد و به «بازداشت و محاکمه غیرقانونی و زندانی» ساختن گسترده تعدادی از اعضای آن در سال ۱۳۶۹ انجامید. در این سال‌ها «گروه‌های فشار» بارها به «دفتر مرکزی نهضت حمله» کردند و «وسائل و تجهیزات را تخریب و دفتر را پلمپ» کردند. نمایندگان عضو و علاقه‌مند به نهضت در مجلس مورد فشار دائم بودند و سخنرانی‌های پیش از دستور آن‌ها با «ممانعت یا مزاحمت و در مواردی به ضرب و شتم» آنان منتهی می‌شد «از جمله مضروب شدن مهندس هاشم صباغیان و مهندس معین فر». مراسم اجتماعی و مذهبی نهضت نیز مانند «دعای کمیل» و «مراسم شب‌های احیاء ماه رمضان» به کرّات مورد تهاجم بود و به تعطیل کشانده می‌شد.
در اردیبهشت‌ماه سال ۱۳۶۷ نهضت آزادی با صدور بیانیهٔ مبسوطی تحت عنوان «هشدار»، دربارهٔ خسارات ناشی از جنگ و عدم پذیرش قطعنامه شورای امنیت، مستقیماً رهبری انقلاب را مورد سؤال و انتقاد قرار داد و در نتیجه عده‌ای از اعضای شورای مرکزی آن در خردادماه بازداشت شدند.
نهضت در نامه ۵ شهریور ۱۳۶۵ به آیت الله خمینی در مورد جنگ و برائت از مشرکین مینویسد : آیه برائت ناظر به مشرکین پیمان‌شکن است نه همه مشرکین.
پس از طرح ولایت مطلقه فقیه که در نامه ای از ایت الله خمینی در ۱۶ دیماه ۱۳۶۶ به سید علی خامنه ای ارسال شد. نهضت در دو بیانیه در این باره اظهار نظر کرد. بیانیه اول «بیانیه نهضت آزادی ایران پیرامون ولایت مطلقه فقیه یا انقلاب چهارم» مورخ ۳۰ دی ۱۳۶۶ که یک نقد اجمالی بود. بیانیه دوم کتابی بنام «تفصیل و تحلیل ولایت مطلقه فقیه»است که در فروردین ۱۳۶۷ پخش شد و بطور مفصل به نقد موضوع میپردازد.
در انتخابات مجلس دوم در فروردین ۱۳۶۳ اغلب چهره‌های منتسب به نهضت آزادی رد صلاحیت شدند اما با این وجود نهضت به فعالیت سیاسی خود ادامه داد و این موضوع باعث ایجاد تناقض شده بود. وزیر کشور سید علی اکبر محتشمی پور در بهمن ۱۳۶۶ (چند ماه قبل از انتخابات مجلس سوم - فروردین ۱۳۶۷) در نامه‌ای به سید روح‌الله خمینی نوشت :
نهضت آزادی پس از استعفا و برکناری دولت موقت پیوسته در جهت اعلام مخالفت با دولت جمهوری اسلامی، مجلس شورای اسلامی، و حتی قوه قضاییه و مغشوش کردن اذهان بوده است. مسئولین نهضت با سمپاشیهای خود نسبت به سیاستهای دولت، دفاع مقدس و جنگ، مسئله برائت از مشرکین و فاجعه خونین مکه مکرمه، جهاد مالی و تصمیمات شورای عالی پشتیبانی جنگ و بالاخره فرمایشات اخیر حضرت امام- روحی فداه- راجع به حکومت و ولایت مطلقه، در جهت مبارزه و تضعیف نظام جمهوری اسلامی گام برداشته‌اند...
و در پایان نظر وی را دربارهٔ نهضت جویا شد. خمینی در جواب نوشت: «نهضت به اصطلاح آزادی صلاحیت برای هیچ امری از امور دولتی یا قانونگذاری یا قضایی را ندارند؛ و ضرر آنها، به اعتبار آنکه متظاهر به اسلام هستند و با این حربه جوانان عزیز ما را منحرف خواهند کرد و نیز با دخالت بی‌مورد در تفسیر قرآن کریم و احادیث شریفه و تاویل‌های جاهلانه موجب فساد عظیم ممکن است بشوند، از ضرر گروهکهای دیگر، حتی منافقین این فرزندان عزیز مهندس بازرگان، بیشتر و بالاتر است.»
نهضت آزادی این نامه را خدشه دار و نوشته شده توسط اعضای دفتر رهبر ایران تلقی کرد و به کار خود ادامه داد.
دستگاه حاکمیت روزنامه میزان را که «منعکس‌کننده نظرات نهضت» بود، در سال ۱۳۶۱ توقیف و ادعا کردند «پرونده آن در دادگاه گم شده‌است.»
نهضت آزادی با انتشار تحقیقی دربارهٔ ولایت (مطلقه) فقیه، «ضعف مبانی اسلامی، سیاسی و اجتماعی ولایت (مطلقه) فقیه» را مبتنی بر «اصول اسلامی و علمی» نشان داد و «آثار سوء حاکمیت ولایت فقیه» را پیش‌بینی کرد. این اقدام نهضت آزادی عامل جدیدی برای «افزایش فشارها و سرکوب بیشتر» آن گردید.
پس از فوت مهدی بازرگان در ۳۰ دی ۱۳۷۳، شورای مرکزی نهضت آزادی تشکیل جلسه داد و ابراهیم یزدی را به عنوان جانشین او انتخاب کرد.
در اولین سالگرد درگذشت بازرگان که به دعوت نهضت آزادی و گروه‌های علاقه‌مند، قرار بود در حسینیه ارشاد برگزار گردد، پلیس و گروه‌های فشار مانع برگزاری مراسم شدند ولی مراسم با یک هفته تأخیر برگزار شد.
در انتخابات هفتمین دوره ریاست جمهوری سه نامزد نزدیک به این حزب عزت‌الله سحابی، علی‌اکبر معین‌فر و ابراهیم یزدی رد صلاحیت شدند و نهضت آزادی در این انتخابات، که به روی کار آمدن سیدمحمد خاتمی منجر شد رای سفید داد. اما پس از انتخاب شدن سیدمحمد خاتمی به ریاست جمهوری در ۲ خرداد ۱۳۷۶ و شروع جنبش اصلاح‌طلبی در ایران، نهضت آزادی همواره از طرفداران این جنبش بوده‌است؛ و همچون سایر گروه‌ها و احزاب سعی کرد فعالیت خود را در این دوره گسترش دهد، ولی همچنان با تهدیدات و حملات گروه‌های فشار مواجه می‌گردید.
در انتخابات مجلس ششم (۱۳۷۸) پنج کاندیدای نزدیک این حزب تأیید صلاحیت شدند و نهضت آزادی با فهرستی ۱۶ نفره (به همراه ۱۱ نامزد دوم خردادی) در این انتخابات شرکت کرد. علی‌رضا رجایی کاندیدای نیروهای ملی-مذهبی که با ۷۷۱ هزار رأی به مجلس راه یافته بود، پس از بازشماری آراء و ابطال برخی از صندوق‌ها توسط شورای نگهبان جای خود را به غلامعلی حداد عادل داد. در انتخابات ریاست‌جمهوری هشتم (۱۳۸۰) از سیدمحمد خاتمی حمایت کرد و در انتخابات شوراهای شهر و روستای دوم (۱۳۸۱) با فهرست مستقلی در شهر تهران شرکت کرد. در این انتخابات آبادگران پیروز شدند.
نهضت آزادی به منظور حمایت از نامزدی خاتمی برای دور دوم انتخابات ریاست جمهوری، تصمیم به ائتلاف با برخی گروه‌های همفکر ملی- مذهبی گرفت. این تصمیم حاکمیت را برآن داشت تا دست به گسترده‌ترین دستگیری اعضای نهضت و گروه‌های ملی- مذهبی بزند. به این ترتیب بیش از۵۰ نفر از اعضای نهضت و گروه‌های ملی- مذهبی در تهران و شهرستان‌ها در اسفند ۱۳۷۹ و فروردین ۱۳۸۰ دستگیر شدند و دفتر مرکزی نهضت مورد تهاجم واقع شد و به وسیله دادگاه انقلاب لاک و مُهر گردید. محاکمه اعضای نهضت در دادگاه انقلاب و پشت درهای بسته و بدون حضور مردم و خبرنگاران انجام شد و اغلب اعضاء به محکومیت‌های بلند مدت تا ۱۱ سال محکوم گردیدند. دادگاه انقلاب رأی بر غیرقانونی بودن نهضت داد و آن را از همه حقوق خود محروم ساخت.
ابراهیم یزدی دبیرکل حزب برای انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۸۴ نامزد شد ولی صلاحیت وی از سوی شورای نگهبان مورد تأیید قرار نگرفت و این حزب از مصطفی معین، کاندیدای طیف اصلاح طلبان حمایت کرد اما او موفق به کسب آرای لازم نشد.
با روی کار آمدن دولت اصولگرا محمود احمدی‌نژاد، نهضت آزادی با فشارهای زیادی روبرو بوده‌است که جلوگیری از برگزاری مراسم نمازهای عید فطر و عید قربان سال ۱۳۸۶، جلوگیری از برگزاری مراسم چهل‌وششمین سالگرد تأسیس، جلوگیری از برگزاری دوازدهمین سالگرد درگذشت مهندس مهدی بازرگان، جلوگیری از برگزاری ششمین سالگرد درگذشت دکتر یدالله سحابی، دستور لغو اردوی آموزشی برای اعضای جوان حزب و جلوگیری از برگزاری کنگره سالانه، از جمله آنهاست.
در سال ۱۳۸۸ اعضای جوان نهضت آزادی برای استعفا از نهضت، تحت فشار وزارت اطلاعات قرار گرفتند و عده‌ای از آن‌ها زندانی شدند. علاوه بر آن، رئیس دفتر سیاسی نهضت (محمد توسلی) را بازداشت کرده و در زندان انفرادی، توقف و انحلال نهضت را از وی مطالبه کردند. همچنین از طریق فشار به اعضاء و مسئولین نهضت سعی کردند دفتر سیاسی، هیئت اجرائیه، شورای مرکزی و حوزه‌های نهضت را تعطیل و فعالیت آن را متوقف سازند و از هرگونه فعالیت عادی و جاری نهضت جلوگیری کنند.
در پی فشار دستگاه‌های امنیتی و اطلاعاتی و احضار پنج تن از اعضای رهبری نهضت توسط وزارت اطلاعات و تهدید آن‌ها به برخورد، شورای مرکزی نهضت آزادی تصمیم به توقف موقتی فعالیت‌های سیاسی این گروه گرفت.
امیر خرم از اعضای رهبری نهضت آزادی در مصاحبه‌ای، زندانی شدن ابراهیم یزدی با وجود کهولت سن، مناسب ندانستن فضای موجود و وارد شدن فشارهایی به نهضت آزادی و اعضای آن را دلایل توقف فعالیت نهضت آزادی اعلام کرد.
علاوه بر ابراهیم یزدی (دبیرکل)، چندین نفر از اعضای دیگر نهضت آزادی و بستگان آن‌ها از جمله، امیر خرم، محمدفرید طاهری، محسن محققی، غفار فرزدی همگی از اعضای شورای مرکزی، محمود نعیم‌پور، معتمدی مهر، مهدی قلی‌زاده، کیوان مهرگان و عبدالرضا تاجیک از روزنامه‌نگاران نزدیک به نهضت آزادی وسارا توسلی و لیلا توسلی فرزندان محمد توسلی (رئیس دفتر سیاسی) بازداشت شدند.
در پی این اقدام جامعه بزرگ اسلامی هیوستون که شامل سیصد هزار نفر از مسلمانان است، در نامه‌ای به سید علی خامنه‌ای، محمود احمدی‌نژاد، علی لاریجانی و محمد خزاعی (نمایندهُ ایران در سازمان ملل متحد)، خواهان آزادی فوری و بدون قید و شرط دکتر ابراهیم یزدی و دیگر مخالفان مسلمان شد.
شورای مرکزی نهضت آزادی ایران با توجه به وخامت حال ابراهیم یزدی و شرایط خاص با نظر و حضور وی در جلسه مورخ ۱۴ اردیبهشت ۱۳۹۶، طی مصوبه‌ای به اجماع، محمد توسلی از اعضای دیرین نهضت آزادی ایران و از مدیران بعد از انقلاب را به عنوان «دبیرکل نهضت آزادی ایران» برگزید.
در شامگاه دوشنبه ۶ شهریور ماه ۱۳۹۶، دکتر ابراهیم یزدی دبیرکل سابق نهضت آزادی پس از سال‌ها دست و پنجه نرم کردن با بیماری سرطان در سن ۸۶ سالگی در ازمیر ترکیه درگذشت. به گفته نزدیکان او، این سفر به دنبال مخالفت آمریکا با درخواست ویزای درمانی به منظور انجام عمل جراحی انجام گرفت.
مجمع عمومی سالانه که تا به حال به طور متوسط هر چهار سال برگزار شده‌است و کنگره دوازدهم، یادبود دکتر یدالله سحابی، در سال ۱۳۸۲ برگزار شد. وزارت اطلاعات از برگزاری سیزدهمین کنگره تا به حال دو بار جلوگیری کرده‌است. مهم‌ترین وظیفه کنگره سالانه بررسی گزارشهای دفاتر شهرستان‌ها و انتخاب اعضای شورای مرکزی است.
شورای مرکزی نهضت آزادی ایران: از نماینده‌های دفاتر شهرستان‌ها و تهران تشکیل می‌شود. مهم‌ترین وظیفه این شورا انتخاب دبیرکل و مسئولان دفتر سیاسی و هیئت اجرایی است. شورای مرکزی ماهانه تشکیل جلسه می‌دهد.
دفتر سیاسی نهضت آزادی ایران:مهمترین مرکز تصمیم‌گیری‌های سیاسی نهضت آزادی است. دکتر بنی اسدی در حال حاضر مسئولیت این دفتر را بر عهده دارد.
هیئت اجرایی نهضت آزادی ایران: مسئول هماهنگی‌های اجرایی نهضت آزادی است. مهدی معتمدی‌مهر در حال حاضر مسئولیت این هیئت را بر عهده دارد.
حوزه(ها): هر حوزه کوچکترین رکن سیاسی نهضت آزادی ایران شمرده می‌شود.
دادلی دورسلی یکی از شخصیت‌ها در مجموعه کتابهای هری پاتر) است. او پسر لوس و ناز پروردهٔ پتونیا و ورنون دورسلی است. او به خاطر حرص ورزیدن، بسیار چاق و سنگین است. سرگرمی او وقت گذراندن با دار و دسته‌اش و کتک‌زدن پسر خاله‌اش هری است. دادلی در حال حاضر به مدرسه اسملتینگز، می‌رود.
او سابقاً یک عمل جراحی برای برداشتن دم خوک‌مانندی که هاگرید در تولد یازده سالگی هری برای او گذاشته بود داشته است.
"دادلی" از کلمهٔ "Dud" به معنای «چیزی که هنوز منفجر نشده است» می‌باشد.
"دورسلی" نام شهر کوچکی در بریتانیا است.
روبیوس هاگرید (هاگرید) از شخصیت‌های تخیلی مجموعه داستان‌های هری پاتر نوشتهٔ جی کی رولینگ است. او شکاربان و نگهبان موجودات جنگل ممنوعه مدرسه جادوگری هاگوارتز است و مدتی استاد درس نگهداری از موجودات جادویی نیز بوده‌است. روبیوس سابقاً دانش‌آموز هاگوارتز بوده که در سال سوم او را اخراج کردند. در زمان هرج و مرج در کتاب یادگاران مرگ وی فراری می‌شود. بازیگر روبیوس هاگرید در روز جمعه ۱۴ اکتبر ۲۰۲۲ درگذشت.
"روبیوس" در لاتین به معنی «قرمز» است. "هاگرید" در اساطیر یونان خدایی بود که از کوه المپ بیرون انداخته شد. اما زئوس موافقت کرد که در آنجا بماند و از حیوانات مواظبت کند.
وی در جشن کریسمس (نوعی جشن شب که برای قهرمانان داستان ترتیب داده شد) با شخصی به نام مادام ماکسیم (الیمپ ماکسیم) که فرانسوی بود آشنا شد و بعد از مدتی با یکدیگر طرح دوستی ریختند. در کتاب پنجم هاگرید و مادام ماکسیم به محفل ققنوس گرویدند و بعد به دنبال مأموریتی به کوهستان اعزام شدند تا غول‌ها را به سمت جبههٔ محفل ققنوس دعوت کنند.
او دوستی خوبی با هری پاتر داردودر کتاب زندانی آزکابان به عنوان استاد درس مراقبت از موجودات جادویی معرفی می‌شود.
هاگرید، نقش نسبتاً مهمی را در مجموعه داستان‌های هری پاتر دارد. او بهترین دوست هری، رون و هرمیون هم بوده‌است.
روبیوس هاگرید در هری پاتر و سنگ جادو، خراب‌کاری به بار می‌دهد. او که عاشق اژدها بوده به کافهٔ سه دسته جارو می‌رود که محل تجمع جادوگران است. شخصی که نقاب بر صورت داشت او را گول‌می‌زند که اگر او راز آرام گرفتن سگ سه سر که محافظ سنگ جادو بوده‌است را به او بگوید در عوض او یک اژدها به هاگرید می‌دهد. سپس هاگرید هم قبول می‌کند و راز را می‌گوید و اژدها را می‌گیرد که اسم او را نوربرت می‌گذارد.
در هری پاتر و تالار اسرار (حفرهٔ اسرارآمیز) که کمی از داستان به اخراج شدن هاگرید ربط دارد، نشان می‌دهد هاگرید عنکبوتی به نام آراگوگ را از زمانی را که در تخم بوده نگهداری می‌کرده‌است و آراگوگ به اشتباه مسبب کشتن یک دختر بچه شناخته می‌شود و داستان به همین روال ادامه پیدا می‌کند.
فنگ سگ شکاری هاگرید است که همیشه در کنار اوست.
در هری پاتر و محفل ققنوس، هاگرید که برای مأموریت جذب غول‌ها و جلوگیری از پیوستن آن‌ها به ولدمورت به سفر می‌رود، علی‌رغم شکست در مأموریت خود، با دست پر بازمی‌گردد. او به همراه خود برادر غولش را می‌آورد که زبان آدمیزاد نمی‌فهمد و از هری و رون و هرمیون می‌خواهد که مراقب او باشند و به او الفبا یاد بدهند.
در هری پاتر و شاهزاده دورگه آراگوگ عنکبوت می‌میرد و هاگرید هری را برای خاکسپاری او دعوت می‌کند. او هم اکنون مرده و در یکی از قبرستان ها در نزدیکی هاگوارتز به خاک سپرده شده.
مجموعه داستان‌های هری پاتر
دامپزشکی شاخه‌ای از پزشکی است که به شناخت، پیش‌گیری، تشخیص و درمان آسیب‌ها و بیماری‌های جانوران با تمرکز ویژه بر بیماری‌های مشترک بین انسان و جانور می‌پردازد. همچنین نظارت بر مراحل تولید و تضمین سلامت فرآورده‌های جانوری، دامپروری و رفاه جانوران از جمله امور مرتبط با دامپزشکی است.
در زبان فارسی، در گذشته از کلمات بیطار، ستورپزشک و ستوران‌پزشک نیز برای توصیف دام‌پزشک استفاده شده‌است تا اینکه فرهنگستان ایران کلمهٔ «دام‌پزشک» را به شکل رسمی پیشنهاد کرد. در زبان انگلیسی، واژه برای نخستین بار توسط امیررضا کریمی سکرآباد در سال 1388 به کار گرفته شد.
ریشه‌های علم دامپزشکی را می‌توان هم‌دوره با پیدایش دام‌داری تا انقلاب نوسنگی دنبال کرد، یافته‌های باستان‌شناسان از عمل جراحی جمجمه روی جانوران در آن دوره حکایت دارد.
با رواج اهلی‌سازی جانوران، دامپزشکی اهمیت بیشتری یافت. در لوح حمورابی (۲۲۰۰ سال پیش از میلاد) به ارزش کار فردی که به معالجه گاو وسایر جانوران می‌پرداخته اشاره شده‌است. بعد از سقوط امپراطوری روم و تا حدود قرن سیزدهم میلادی، اسناد کلی راجع به دامپزشکی وجود دارد. در قرون وسطی اطلاعاتی در مورد دامپزشکی از هند و ایران وجود دارد.
با موافقت لوئی پانزدهم، شورای دولتی پادشاهی قانون تأسیس مدارس دام‌پزشکی را در تاریخ ۴ اوت ۱۷۶۱ تصویب نمود و در تاریخ ۱۰ ژانویه ۱۷۶۲ اولین مدرسه دام‌پزشکی دنیا توسط کلاودی بورگلا در شهر لیون فرانسه تأسیس شد. در سال ۱۷۶۶ مدرسه دام‌پزشکی دیگری در مزون آلفورت (پاریس) تأسیس شد. سپس تا قبل از سال ۱۸۰۰ به‌طور متوالی مدارس دامپزشکی در وین، تورین، کپنهاک، پادوآ، هانور، لایپزیک، بولونیا، ناپل، برلین، مونیخ، میلان، لندن و مادرید تأسیس شدند.
در سفرنامه فیثاغورث آمده‌است که زرتشت از فن دام‌پزشکی و درمان جانوران اطلاع داشته‌است. در کتاب اوستا می‌توان نکات متعددی دربارهٔ پرورش جانوران و روش درمان بیماری‌های دام مشاهده کرد. در این کتاب برای اولین بار به طبقه‌بندی جانوران برمی‌خوریم. مسئولیت پرورش و درمان بیماری‌های جانورانی چون اسب، گاو، گوسفند، شتر، سگ، و پرندگان به عهده دام‌پزشکان بوده‌است و دام‌پزشکان بدین جهت دارای مقامی ارجمند و با ارزش بوده‌اند.
علاوه بر این چون اسب در ارتش ایران باستان نقش بسیار ارزنده و مهمی داشته‌است، لذا دام‌پزشکانی که عهده‌دار تربیت، پرورش و درمان بیماری‌های آن‌ها بوده‌اند، مقامی بسیار والا داشتند. چنان‌که رئیس اداره دام‌پزشکی ارتش در زمان داریوش دارای مقام سپهبدی و فرماندهی دسته سواره نظام بوده‌است. فن دام‌پزشکی در حدود ۵۰۰ سال بعد از میلاد مسیح در ایران به صورت علمی و کلاسیک درآمده‌است. باید توجه داشت هدف از تربیت مدرسه دام‌پزشکی در آن زمان درمان اسبان ارتش بوده‌است لذا احتیاج به داشتن افراد متخصص و کاردان زیاد بوده و دام‌پزشکان در آن زمان به نگارش کتبی تحت عناوین پرورش اسب، فن سوارکاری، درمان بعضی از بیماری‌های غیر عفونی و عفونی و چگونگی استفاده از اسب در جنگ اقدام نموده‌اند.
مهم‌ترین وظیفه دام‌پزشک در ایران بعد از اسلام درمان و جلوگیری از بیماری اسبان بود که از دو جنبه جهاد و انجام فریضه حج اهمیت فوق‌العاده داشت. در ایران در تمام سده‌های بعد از اسلام دام‌پزشکی در مدارس و جایگاه‌های خاصی تدریس می‌شد.
در سال ۲۰۰۱ میلادی، با تصمیم اتحادیه جهانی دام‌پزشکی، آخرین شنبهٔ ماه آوریل (در تقویم میلادی) به عنوان روز جهانی دام‌پزشکی انتخاب شد. هر ساله برای این روز شعار خاصی در جهت تببین اهداف سازمان‌های دام‌پزشکی انتخاب می‌شود. در سال ۲۰۲۱، این روز در تاریخ ۲۴ آوریل با شعار «پاسخ دام‌پزشکان به دنیاگیری کووید-۱۹» گرامی داشته شد. روز جهانی دام‌پزشکی در سال ۲۰۲۰ نیز روز شنبه ۲۵ آوریل بود و شعار انتخاب شده برای آن سال «محافظت از محیط زیست برای بهبود سلامت جانوران و انسان» در نظر گرفته شد.
در ایران، حسن تاج‌بخش روز ۱۴ مهر را به نام گوش (ایزد نگهبان چهارپایان) به عنوان روز ملی دام‌پزشکی انتخاب کرده‌است.
دکتری عمومی دامپزشکی ۲۲۴ واحد دارد و تقریباً ۷ سال طول می‌کشد تا دانشجو بتواند در این رشته فارغ‌التحصیل بشود.
(کاردانی دامپزشکی هم ۷۸ واحد را شامل می‌شود که شامل دروس پایه و تخصصی و بالینی و کارآموزی بالینی است و بین دو تا سه سال طول می‌کشد که در سال اول دانشجویان با علوم پایه دامپزشکی و پرورش دام و طیور، در سال دوم بیماری‌های بالینی، اصول جراحی مقدماتی و در سال آخر کارآموزی بالینی را انجام خواهند داد) و در دکترای دامپزشکی در سه سال اول تحصیل دروس علوم پایه آموزش داده می‌شود و پس از گذراندن ۱۲۷ واحد درسی آزمون علوم پایه یا پره انترنی دامپزشکی برگزار می‌شود و دانشجویان بعد از گذراندن این آزمون وارد دوره کلینیکال یا انترنی می‌شوند و طی دوره انترنی دروس بالینی نظیر اصول معاینه، جراحی، رادیولوژی، کارآموزی، کارورزی و… گذرانده می‌شوند. معمولاً در بین واحدهای دروس بالینی دوره‌های کارورزی در نظر گرفته می‌شود. و پس از ارائه پایان‌نامه فارغ‌التحصیل شده و به درجه دکتری عمومی دامپزشکی یا نائل می‌شوند.
دانشکده‌های دامپزشکی ایران به دو دسته دانشگاه‌های دولتی و واحدهای دانشگاه آزاد اسلامی تقسیم‌بندی می‌شوند.
دانشکده‌های دامپزشکی دانشگاه‌های سراسری شامل: تهران، شیراز، شهرکرد، سمنان، تبریز، رازی کرمانشاه، مشهد، اهواز، باهنر کرمان، ارومیه، خرم‌آباد و زابل می‌باشند. دانشکده‌های دامپزشکی واحدهای دانشگاه آزاد اسلامی شامل دانشکده‌های واحدهای علوم و تحقیقات تهران، تبریز، کرج، ارومیه، سنندج، شهرکرد، بابل، گرمسار، شبستر، کازرون، شوشتر و بافت می‌باشد.
رشته‌های دکتری تخصصی دامپزشکی شامل دوره‌های دستیاری و PhD، در برخی از دانشگاه‌های دولتی و واحدهای دانشگاه آزاد اسلامی شامل تهران، کرج، تبریز و ارومیه ارائه می‌شود.
ترجمه، برگردان یا ترنسلیشن کار درک و تفسیر موضوعات، معانی، و مفاهیم پدید آمده در یک زبان (زبان مبدأ)، و سپس انتقال، معادل‌یابی و بازسازی آن‌ها در زبانی دیگر «زبان مقصد» را بر عهده می‌گیرد.
واژهٔ «ترجمه» در پهلوی به‌صورت «ترگمان» به‌معنی مترجم به‌کار رفته‌است و در نوشته‌های آشوری به‌صورت «ترگومانو» دیده شده‌است.کَزّازی، جلال‌الدین. "ترجمانی و ترزبانی، کندوکاوی در هنر ترجمه". تهران: جامی، ۱۳۷۴؛ برگهٔ ۱۱ و ۱۲ همچنین، در پارسی سره (فارسی خالص)، گاه از واژه‌های «پچواک» و «برگردان» به‌جای «ترجمه» استفاده می‌کنند.
فریدون جنیدی در کتاب فرهنگ هزوارشهای دبیره پهلوی می‌نویسد:
ترجمه واژه‌ایست فارسی که در پهلوی «ترجومک» خوانده می‌شده‌است، و چون در زبان تازی از آن، نام «مترجم» را برآورده‌اند، گمان به تازی بودنِ آن می‌رود، باز آنکه مترجم به زبان فارسی «ترجمان» است و در زبان‌های آریایی واژه‌های translation (انگلیسی)، traduction (فرانسه) و traduzione (ایتالیایی) از همین ریشه اند، و چنان‌که دیده می‌شود trad زبان‌های فرانسه و ایتالیایی با (ترج) ترجمه یکی است که در زبان انگلیسی با گرفتنِ میانوند «ن» و دگرگون شدن «د» به «س» اندکی دگرگون شده‌است، نیز واژهٔ dragomanos یونانی بهترین برابر ترجمان پهلوی و فارسی است.
ج. سی. کتفورد ترجمه را چنین تعریف کرده‌است:
ترجمه به بیان رومن یاکوبسن:
انواع ترجمه با توجه به روشی که مترجم انتخاب می‌کند عبارتند از:
مترجمان کم‌تجربه در این فنّ ظریف، ممکن استبر این باور باشند که در زبان و ترجمه، درست همانند علمی دقیق، می‌توان هر واژه و مفهومی را هم به‌طور دقیق تعریف و درک کرد، و هم آن‌ها را به شیوه‌ای شفاف با پیوندهای متقابل و کاملاً ثابت، از دو حوزهٔ زبانی متفاوت به هم اتصال داد. هر چند چنین برخوردی ممکن‌است در مورد زبان‌های برنامه‌نویسی رایانه‌ای و زبان‌های ماشینی دیگر (همچون هوش مصنوعی) تا اندازه‌ای میسّر باشد، در خصوص زبان‌های طبیعی انسانی دور از واقعیّت و امکان است.
بیشتر این پیچیدگی‌ها به طبیعت و نقش بی‌همانند زبان در تمامی تجربه‌ها و فرایندهای حیات انسانی چه در سطوح فردی و شخصیتی، و چه در ترازهای اجتماعی و فرهنگی بازمی‌گردد.
عوامل بسیاری در تبلور معنایی یک متن دخالت دارند و در درک مطلب یک متن، یعنی شناسایی دقیق این عوامل از جانب مخاطب. گاه ممکن است معنای متکلم و معنای مخاطب با هم تفاوت داشته باشد؛ یعنی آنچه مورد نظر متکلم است با آنچه مخاطب برداشت می‌کند، فرق داشته باشد یا مخاطبان معانی متفاوتی را از یک متن برداشت کنند. این امر بیان‌کننده این مطلب است که عوامل بسیاری در داد و ستدهای زبانی حاکم‌اند که متون و ابزارهای نظام زبان (صداها، دستورها و واژگان) تنها یکی از آن‌ها هستند.
پیشینهٔ ترجمه در ایران به روزگار هخامنشیان می‌رسد (۵۵۹–۳۲۱ ق. م). گستردگی این شاهنشاهی و ارتباطات گستردهٔ آن با سرزمین‌های دیگر ترجمه را امری بایسته ساخته بود. کتیبه‌های هخامنشیان معمولاً به سه زبان فارسی باستان، اکدی، و ایلامی نوشته می‌شده‌است.Miremadi, Ali. Theories of Translation and Interpretation. Tehran: SAMT, 1371; page 42;
در مراکز علمی عصر ساسانیان، مانند سلوکیه، تیسفون، و گندی‌شاپور آثار فراوانی از زبان‌های گوناگون متداول در آن روزگار همچون سانسکریت، یونانی، لاتینی، و سریانی به پهلوی ترجمه می‌شد. نخستین ترجمهٔ دوران ساسانیان را مربوط به عصر خسرو اول انوشیروان می‌دانند. از نامدارترین آثاری که در این دوره ترجمه شد، باید به ترجمهٔ پنچه تنتره یا کلیله و دمنه از سانسکریت به فارسی پهلوی اشاره کرد.همایی، جلال‌الدین. تاریخ ادبیات ایران. تهران: فروغی، 1340؛ برگهٔ ۱۴۶–۱۴۷؛
همچنین، در آغاز تمدن اسلامی ترجمه‌های متعددی از کتب فلسفی و علمی یونانی به پهلوی موجود بود.صفا، ذبیح‌الله. تاریخ ادبیات ایران. تهران: فردوسی، ۱۳۶۶؛ جلد ۱؛ برگهٔ 104؛
کار ترجمه در ایران با کتابهای درسی دارالفنون رونق گرفت و بر اثر احیاء صنعت چاپ و اعزام محصلین به خارج گسترش یافت. از آنجا که هدف تأسیس این مؤسسه تربیتی در زمان عباس میرزا و به پیشنهاد روشنفکران و آزادی‌خواهان، اخذ تمدن و علوم و معارف مغرب زمین عنوان شده بود، لذا به استخدام معلمین خارجی نیز اقدام گردید. همچنین کتب درسی خارجی در زمینهٔ علوم، ادبیات، تاریخ، پزشکی و غیره با کمک همین معلمین به فارسی برگردانده شد. پس از چندی به توصیهٔ عباس میرزا به ترجمه آثار ادبی نیز پرداختند.
از آنجا که محصلین بیشتر به فرانسه اعزام می‌شدند زبان فرانسوی در کشور رایج و با گستردگی آن نه تنها آثار نویسندگان فرانسوی بلکه آثار ادبی دیگر زبان‌های اروپایی مثل آلمانی، روسی، لهستانی، مجاری، اسپانیایی، پرتغالی نیز به فارسی برگردانده شد. نخستین نمایش‌نامه‌ای که از فرانسه به فارسی ترجمه شد، نمایشنامه «مردم‌گریز»، اثر مولیر است.
دو کتاب تاریخی «پتر کبیر» و «شارل دوازدهم» اولین سفارش ترجمه‌ای بود که عباس میرزا به میرزا رضا مهندس داد. «انحطاط و سقوط امپراطوری روم» سفارش دیگر او به همین مترجم بود.
نهضت ترجمه و نشر کتاب پس از مرگ عباس میرزا و فتحعلی شاه، در دوران محمد شاه قاجار دچار فترت شد، ولی در عهد ناصرالدین شاه و مظفرالدین شاه به اوج خود رسید. محمد طاهر میرزا و محمدحسن خان اعتماد السلطنه پرکارترین مترجمان این دوره بودند. از مشهورترین ترجمه‌های محمد طاهر میرزا «سه تفنگدار»، «کنت مونت کریستو»، «لوئی چهاردهم و عصر و قرنش» را می‌توان نام برد. «طبیب اجباری»، «سرگذشت خانم انگلیسی»، «داستان روبنسون سوئیسی» و «شرح احوال کریستف کلمب» نیز از بهترین آثار ترجمه اعتمادالسلطنه به‌شمار می‌رود. البته اکثر این ترجمه‌ها، بیش از آنکه یک ترجمه باشند، اقتباس، یا به قول درایدن، تقلید هستند.
پس از جنگ جهانی دوم، زبان انگلیسی جای زبان فرانسه را به عنوان زبان دوم گرفت و گسترش روزافزون یافت. امّا با وجود اینکه انگلیسی امروزه زبان دوم اکثریت محصلین ایرانی به‌شمار می‌رود، در قلمرو ادبیات هنوز هم بهترین مترجمان ما اغلب کسانی هستند که از زبان فرانسه ترجمه کرده‌اند.صفارزاده، دکتر طاهره. اصول و مبانی ترجمه. تهران: پارس کتاب، 1384؛ برگهٔ 18؛
از جمله عوامل تأثیرگذار در گیرایی و روانی ترجمه رعایت هر چه ظریفتر اصول مربوط به انتخاب صیغه‌های مفرد و جمع به هنگام ترجمهٔ عناوین و مفاهیم است. زبان‌های گوناگون تمایلات و رفتارهای خاص خود را از این منظر دارا هستند که در ترجمه مهم و جالب توجه‌است. برای شروع می‌شود ترجمه‌های علمی کمی قدیمی‌تر صورت گرفته در زبان فارسی را با معادل‌های آن‌ها در فرانسوی و انگلیسی مقایسه کرد:
در فارسی جمع استفاده شده، در فرانسوی هم جمع، ولی در انگلیسی مفرد (بجز در مورد مکانیک)
از آنجا که زبان‌های انسانی، همواره وجوه مختلفی از رخدادها و تجربیات دیروز و امروز متکلمان خود را بیان داشته‌اند، فرم‌ها و اشکال گرامری گوناگونی را هم برای بیان نقطه نظرهای خاص خود برگزیده‌اند.
ترجمه ماشینی روالی است که در آن یک برنامه کامپیوتری، بدون مداخله انسان، یک متن را تحلیل و ترجمه می‌کند. گرچه در واقعیت، ترجمه ماشینی به انسان نیاز دارد و انسان به عنوان یک ویرایشگر در ترجمه دخیل است. ترجمه ماشینی توسط ابزارهایی مانند ترجمه‌گر گوگل و بابیلون در فضای اینترنت در دسترس عموم قرار دارد. این ابزارها، ترجمه‌ای خام تولید کرده و در بهترین شرایط، معنی کلی متن را می‌رسانند.
دانیال (عبری و آرامی: Dāniyyēl، به معنای «خدا قاضی من است»، یونانی: Δανιήλ, Daniḗl) قهرمان کتاب دانیال است. دانیال از پیامبران بنی‌اسرائیل (به عقیده مسلمانان) و از بزرگ‌زادگان یهودی (به عقیده یهودیان) و هم‌زمان با کوروش بزرگ بوده‌است.
بنا به روایت‌ها او یکی از اشراف‌زادگان یهودی اورشلیم بود که در جوانی به‌دست شاه بابل نبوکدنصر دوم به بردگی گرفته و به بابل آورده شد. دانیال تا زمان فتح بابل به‌دست فاتح ایرانی کوروش بزرگ به نبوکدنصر و جانشینش خدمت کرد و در این بازه‌زمانی به خدای اسرائیل وفادار ماند.
تاریخ‌نگاران امروزین روی‌هم‌رفته بر این دیدگاه هستند که دانیال یک شخصیت دروغین و ساختگی است و کتاب او در زمان آنتیوخوس چهارم پادشاه سلوکی ساخته شده‌است.
محمدحسین طباطبایی بدون اشاره به نام دانیال، حمله کورش بزرگ به بابل را عامل نجات یهودیان، بازگشت آنان به بیت‌المقدس و رونق گرفتن دوباره آئین آنان معرفی می‌کند. به گفته طباطبایی، زمان روگرفت این پیش‌آمد «چهارصد و پنجاه قبل از میلاد بوده‌است.»
شش شهر مدعی هستند که از آرامگاه دانیال میزبانی می‌کنند که شناخته‌ترین آن‌ها شهر شوش در جنوب غربی ایران است. یهودیان او را همانند یک پیامبر نپذیرفتند، ولی ربی‌های یهودی وی را برجسته‌ترین یهودی از میان اسیران بابل به‌شمار می‌آورند و در سده نخست میلادی داستان‌های بسیاری دربارهٔ اعمال او در زمان اسارت نوشته‌اند. چندی از شاخه‌های مسیحیت نیز دانیال را به عنوان یک پیامبر به رسمیت می‌شناسند. گرچه در قرآن از او نامی برده نشده، ولی مسلمانان و منابع اسلامی او را یک پیامبر (نبی) به‌شمار می‌آورند.
نام دانیال از ترکیب دان و پسوند -ال به معنی خدا گرفته شده‌است که به معنی «خداوند قاضی من است» می‌باشد. دانیال در کتاب دانیال در کتاب مقدس مورد توجه ویژه قرار می‌گیرد و در آنجا داستان زندگی وی و رؤیای وی از آخرالزمان تصویر می‌شود. دانیال به دلیل درستکاری و حکمتش و پایداریش در ایمان به خدای اسرائیل مورد توجه ویژه قرار می‌گیرد. عیسی مسیح نیز در اناجیل چهارگانه در سخنان خود از دانیال با احترام سخن می‌گوید و محقق شدن پیشگویی‌های دانیال نبی توسط خداوند اشاره می‌کند.
کتاب دانیال با داستان زندگی دانیال شروع می‌شود. دانیال یکی از یهودیانی است که بعد از حمله بابلیان به یهودا مورد اسارت قرار می‌گیرد و به سرزمین بابل در عراق امروزی منتقل می‌شود. در کتاب دانیال وی یکی از شاهزادگان یهودیه و دارای نژاد معتبر است.
در سال سوم سلطنت یهویاقیم پادشاه یهودا، نبوکدنصر پادشاه بابل با سپاهیان خود به اورشلیم حمله کرد و آن را محاصره نمود. خداوند اجازه داد که او یهویاقیم را به اسارت گیرد و ظروف مقدس خانه خدا را غارت کند. او کسانی را که اسیر کرده بود با خود به معبد خدای خویش در بابل برد و ظروف را در خزانه معبد گذاشت. نبوکدنصر به وزیر دربار خود اشفناز دستور داد از میان شاهزادگان و اشرافزادگان یهودی اسیر شده، چند تن را انتخاب کند و زبان و علوم بابلی را به آنان یاد دهد. این افراد می‌بایست جوانانی باشند بدون نقص عضو، خوش‌قیافه، با استعداد، تیزهوش و دانا، تا شایستگی خدمت در دربار را داشته باشند. دانیال در دربار بابل دارای نام بابلی بلتشازار می‌شود. دانیال و همراهان وی در دربار بابل حاضر نمی‌شوند غذای آلوده بابلیان که برای خدایان دیگر تقدیم شده‌اند را میل کنند و او و همراهانش توسط خداوند دارای حکمت بیپایان می‌شوند که این حکمت از تمامی جادوگران و پیشگویان بابلی پیشینه می‌گیرد. نبوکدنصر در خواب رؤیایی می‌بیند و دانیال تنها کسی است که می‌تواند رؤیای وی را تفسیر کند. دانیال به نبوکدنصر می‌گوید که به دلیل دشمنی وی با خدای اسرائیل، خداوند مادها و پارسها را بر وی مسلط خواهد کرد و پادشاهی او نابود خواهد شد.
در سال سوم بعد از حضور دانیال در دربار پارسیان، دانیال رویاهایی می‌بیند. در این رؤیا چهار موجود شرور از دریا بیرون میایند و آخرین دارای ده شاخ است. شاخ یازدهمی ایجاد می‌شود و بر کل زمین مسلط می‌شود. در این هنگام آن «قدیمی روزها (خداوند)» قدرت خود را به فردی مانند «فرزند آدم» می‌دهد. در رؤیای بعدی دانیال می‌بیند که قوچی با دو شاخ به بزی تکشاخ حمله می‌کند. تکشاخ می‌شکند و با چهارشاخ جایگزین می‌شود. شاخی کوچک ایجاد می‌شود و به مردم خدا و معبد مقدس حمله می‌کند. دانیال می‌بیند که دوران تسلط تکشاخ بر دنیا چقدر است. در رؤیای سوم دانیال می‌بیند که اورشلیم به مدت ۷۰ سال مخروبه می‌شود. دانیال از طرف مردمش یهودیان توبه می‌کند و درخواست می‌کند که خداوند اورشلیم را آباد کند. فرشته ای به او در مورد ۷۰ هفت (هفته) از سال می‌گوید. در ادامه رؤیا دانیال درگیری شدیدی بین پادشاه شمال و پادشاه جنوب می‌بیند که در آن پیروان خداوند مورد آزار شدید قرار می‌گیرند. فرشته به دانیال می‌گوید که در پایان مدت مردمان خدا پیروز شده و پادشاهی خداوند در زمین برقرار می‌شود.
زمان دقیق زندگی دانیال مشخص نیست؛ ولیکن معمولاً تصور می‌شود که او تا سال سوم زندگی کوروش هخامنشی (دانیال ۱۰:۱) زنده بود؛ ولیکن او در آن زمان احتمالاً حدود ۱۰۰ سال سن داشته‌است، زیرا در زمان سقوط بابل او در نوجوانی بود. محل دفن او به قطع مشخص نیست، ولیکن بیشترین محل مورد گمان آرامگاه دانیال نبی در شوش در ایران است. مکانهای دیگری در عراق، بابل، مصر و سمرقند نیز ادعای مقبره دانیال را دارند. بعضی نوشته‌ها ادعا می‌کنند که تیمورلنگ بقایای دانیال را از بابل به شوش آورد.
یوسفوس فلاویوس تاریخدان یهودی در نوشتارهای خود بیان کرده‌است که دانیال در اکباتان به همراه پادشاهان پارسی دفن شده‌است؛ ولیکن بیشتر نوشتارهای یهودی معتقدند وی در شوش دفن شده‌است و در کنار منزل وی، باقیماندهٔ وسایل معبد سلیمان موجود است. بر اساس نوشتارهای یهودی درگیری بر سر جسد دانیال در شوش درگرفت و سپس خانه ای برای عبادت خدای دانیال برای تمام پیروان خدای او ایجاد شد. ماهیگیری در اطراف معبد وی ممنوع شد و هر کسی که به خدای دانیال اعتقاد نداشت به صورت معجزه آسایی در رودخانه غرق می‌شد اگر قصد وارد شدن به محوطه معبد وی را داشت.
در کتاب حزقیال نبی، که معاصر دانیال بود، او به عنوان مرد درستکار و صاحب حکمت یاد شده‌است؛ ولیکن نوع نوشتن دانیال در کتاب دانیال و در کتاب حزقیال متفاوت است که ممکن است اشاره به فردی دیگر باشد.
در داستان شوشانا دانیال دختر یهودی جوانی را از دست تهمتهای بزرگان یهودی نجات می‌دهد. در این داستان بزرگان یهودی به دختر جوان تهمت نانجیبی می‌دهند ولیکن دانیال با مطالعه متوجه می‌شود دلیل این مسئله آن است که دختر جوان به آنان جواب رد داده‌است. در این داستان برخلاف بیشتر داستانهای کتاب مقدس شرورها یهودی و نه جنتیل هستند. به نظر می‌رسد این داستان به درگیری فریسیان و صدوقیان اشاره داشته و نظر فریسیان در مورد سوء استفاده صدوقیان از قدرت خود را بیان می‌کند.
در بخش دیگری از کتاب مقدس به نام بل و اژدها که توسط برخی از مسیحیان مورد قبول نیست، دانیال در دربار کوروش هخامنشی حضور دارد و موفق می‌شود پادشاه را به نابودی معبد بل و پرستش خدای بنی اسرائیل ترغیب کند.
در عهد جدید در کتاب مقدس در انجیل متی فصل ۲۴ به دانیال اشاره می‌شود. عیسی مسیح خطاب به حواریون در مورد پیشبینیهای دانیال می‌گوید:
این گفتار در انجیلهای لوقا و مرقس نیز بدون ذکر نام دانیال تکرار شده‌است.
در تمام شاخه‌های مسیحیت دانیال پیامبری مهم محسوب شده و رؤیای وی از آخرالزمان مورد اشاره قرار می‌گیرد.
نام دانیال در قرآن ذکر نشده‌است؛ ولی بیشتر مسلمانان او را به عنوان یکی از پیامبران در اسلام قبول دارند. در حدیثهای مسلمانان شیعه دانیال به‌طور مشخصی یکی از انبیاء است ولیکن در بین کتب حدیث مسلمانان سنی نام مشخصی از دانیال برده نشده‌است و تنها ذکر از او در کتاب اسرائیلیات است. امامهای شیعه در موارد مختلف به دانیال به عنوان یکی از انبیاء اشاره می‌کنند.
نام دانیال در حدیث و روایات مربوط به پیامبران ذکر شده‌است. در تمامی نسخه‌های کتاب قصص الانبیا دانیال به عنوان یکی از پیامبران ذکر شده‌است.
در بعضی جاها جهت اشاری بهتر به معنی دانیال که (خداوند حاکم من است) پیش وند (مها) را به کار می‌برند. مها در معنی یعنی بزرگ و زیبا. اسم (مها دانیال) یعنی خداوند بزرگ زیبا حاکم من است.
بعضی کتب اسلامی اشاره می‌کنند که بعد از فتح شوشتر توسط عمر نوشتارهای آخرالزمانی در یک قبر کشف شد که به نظر میامد بقایای دانیال نبی باشد و به درخواست عمر بدن دانیال مورد دفن مجدد قرار گرفت. دانیال همچنین در کتاب هزار و یک شب نیز مورد اشاره قرار می‌گیرد که داستان اتهام شوشانا مورد اشاره قرار می‌گیرد و از دانیال به عنوان نبی یاد برده می‌شود.
جعفر صادق امام ششم شیعیان در مورد دانیال گفته‌است: «او توسط خداوند مورد الهام قرار گرفته بود. او یکی از پیامبران بود و خداوند به او تفسیر رؤیاها را یاد داد. او درستکار و حکمتدار بود.»
فیوز یک قطعه و وسیله‌ای حفاظتی است که در مدارهای الکتریکی و الکترونیکی کاربرد دارد و آن‌ها را در برابر افزایش غیرمجاز جریان الکتریکی محافظت می‌کند. اگر جریانی بیش از جریان نامی از فیوز بگذرد واکنش فیوز قطع جریان الکتریکی خواهد بود و قطع جریان، دیگر قسمت‌ها آسیب نخواهند دید.
در الکترونیک و مهندسی برق امروز، هزاران طرح مختلف فیوز برای ولتاژ و جریان‌های ویژه، ظرفیت و زمان واکنش؛ بسته به برنامهٔ کاربردی آن، طراحی و تولید شده‌است. این تنوع در ویژگی‌های زمانِ واکنش، به طراحان کمک می‌کند تا با انتخاب دقیق‌تر؛ همزمان با ارائهٔ ایمنی کافی، از انقطاع بی‌مورد جریان جلوگیری کنند. معمولاً برای یک مدار الکتریکی خاص، مقررات و آئین‌نامه‌های سیم‌کشی، حداکثر مجاز مقدار آن‌را تعیین می‌کنند. اتصال کوتاه، اضافه‌بار، بارهای نامتقارن یا خرابی دستگاه، دلایل اصلی عمل کردن فیوز هستند.
هرچند که فیوز از روزهای نخست مهندسی برق یک ابزار ضروری ایمنی بوده، این قطعه اولین بار توسط توماس ادیسون در سال ۱۸۹۰ میلادی ثبت اختراع شده‌است.edison.rutgers.edu/patents/ — U.S. Patent Office number 438305 "Fuse Block" (.pdf)
یک فیوز ابزار خودکاری برای قطع رسیدن نیرو به یک سیستم معیوب است که می‌تواند با قطع اتصال خودکار، تامین شود. این قطع کننده مدار می‌تواند به عنوان یک جایگزین برای فیوزها موررد استفاده قرار گیرد ولی ویژگی‌های متفاوت قابل توجهی با آن دارد.
در ایران، اگرچه در گویش عامیانه و به ویژه در مصارف خانگی، واژهٔ فیوز ممکن است برای اشاره به مدارشکن نیز به کار رود (که از نظر کاربرد و عملکرد، تفاوت‌هایی با فیوز دارد)، این دو را لزوماً نباید با هم یکی دانست.
عنصر اصلی ساده‌ترین فیوز، نواری فلزی است که در یک محفظه غیررسانا قرار دارد. با عبور بیش از حد مجاز جریان، نوار فلزی ذوب شده و مدار الکتریکی قطع می‌شود.
فیوزها از نظر سرعت عملکرد به دو دسته کندکار و تندکار تقسیم می‌شوند.
فیوزهای مینیاتوری نوعی از فیوزها هستند که می‌توانند از مدارات در برابر جریان اتصال کوتاه و جریان اضافه‌بار محافظت نمایند. این فیوز، از دو مکانیسم استفاده می‌کند؛
فیوزهای مینیاتوری بر حسب نوع کاربرد به دو گروه تند کار و کند کار تبدیل می‌شوند. از فیوز تند کار جهت مدارهای روشنایی (غیر موتوی) و از فیوز کند کار جهت مدارات موتوری استفاده می‌شود.
فیوز ترانسفورماتور که اغلب کات اوت (CUT OUT FUSE) نامیده می‌شود یک المنت است و چون با برداشتن تیغه فولادی یا نگهدارنده فیوز مدار مانند قطع یک کلید، باز می‌شود به آن کات اوت می‌گویند. فیوز کات اوت جهت حفاظت ترانسفورماتور در مقابل جریان‌های زیاد احتمالی ناشی از اتصال کوتاه یا اضافه بار در شبکه فشار ضعیف و سیم پیچی‌های داخل ترانسفورماتور به کار می‌رود.
کات اوت شامل دو قسمت است یکی محفظه مسدود که اتصالات خط به آن می‌بندد و طوری ساخته شده که به کراس آرم بسته می‌شود و دیگری نگهدارنده فیوز که متحرک است و به آسانی المنت داخل آن قابل تعویض است.
کات اوت‌های توزیع معمولاً سه نوع هستند: کات اوت مسدود – کات اوت باز – کات اوت با المنت بدون محافظ یا (روباز).
کات اوت‌هایی که معمولاً در برق ایران مصرف می‌شود از نوع باز هستند.
این فیوزها دارای فشنگی هستند که می‌تواند از نوع تندکار یا کندکار باشد. نوع تندکار معمولاً برای مدارهای شدت روشنایی و نوع کندکار معمولاً برای الکتروموتورها به کار می‌رود که در اصطلاح به آن فشنگ موتوری می‌گویند. داخل فشنگ‌ها یک سیم حرارتی ذوب شونده وجود دارد که اطراف آن با خاک نرم کوارتز و ماسه پر می‌شود تا حرارت و جرقهٔ حاصل از سوختن سیم حرارتی را به خود جذب کند. فشنگ‌ها دارای یک پولک رنگی در انتهای خود هستند که پشت شیشهٔ کلاهک فیوز قرار می‌گیرد. این پولک با یک سیم نازک به سر فشنگ وصل شده که آمپر نامی آن را مشخص می‌کند، و پس از سوختن فیوز این پولک نیز به داخل آن می‌افتد.
دودمان شیبانیان یا به‌طور دقیق‌تر ابوالخیری‌ها-شیبانی‌هاKilic-Schubel, N. (2016). Shibanid Empire. In The Encyclopedia of Empire (eds N. Dalziel and J.M. MacKenzie). https://doi-org.wikipedialibrary.idm.oclc.org/10.1002/9781118455074.wbeoe337 یک دودمان ایرانی شده"Introduction: The Turko-Persian tradition", Robert L. Canfield, Turko-Persia in Historical Perspective, ed. Robert L. Canfield, (Cambridge University Press, 1999), 19. از ترک‌ها و مغول‌ها در آسیای میانه بودند، که در قرن پانزدهم میلادی بر بیشتر سرزمین قزاقستان امروزی، ازبکستان و بخش‌هایی از جنوب روسیه (از جمله سیبری) حکومت می‌کردند."Shibanids", R.D. McChesney, The Encyclopaedia of Islam, Vol. IX, ed. C. E. Bosworth, E. Van Donzel, W. P. Heinrichs AND G. Lecomte, (Brill, 1986), 428;""SHIBANIDS, a Mongol dynasty of Central Asia, the agnatic descendants of Shiban, the fifth son of Djoci son of Cinggis Khan"". نسب آن‌ها به شیبان، پنجمین پسر جوجی، فرزند ارشد چنگیز خان می‌رسید.Rene Grousset, "The Empire of the Steppes", transl. Naomi Walford, (Rutgers University Press, 1970), 478. تا اواسط قرن چهاردهم میلادی، آن‌ها به حکومت فرزندان باتوخان، آردا خان و اوزبیک خان (برادران شیبان) اذعان داشتند. شیبانی‌ها، در ابتدا اردوی خاکستری، در جنوب شرقی اورال را رهبری می‌کردند (در گذشته به نام اوزبیگ شناخته می‌شد، امروزه آن را با نام ازبک می‌شناسند) و در سال ۶۶۰ ه‍.ش به اسلام گرویدند.
در دوران ابوالخیر خان (که شیبانی‌ها را از ۸۰۶ ه‍.ش تا ۸۴۶ ه‍.ش رهبری کرد)، او شروع به متحد کردن قبایل ناهمگون ازبک، ساکن در اطراف تیومن و رود تورا و سپس به منطقه سیر دریا کرد. نوه او شیبک خان (حکومت ۸۸۸ ه‍.ش -۸۷۸ ه‍.ش) نام خاندان را به شیبانی تغییر داد، سمرقند، هرات، بلخ و بخارا را فتح کرد و بدین ترتیب به کار دودمان تیموری پایان داد و دودمان شیبانی را تأسیس کرد.Svat Soucek, "A History of Inner Asia", (Cambridge University Press, 2000), 149. فرزندان او از سال ۸۸۳ ه‍.ش تا ۹۷۶ ه‍.ش بر خانات بخارا و از ۸۸۹ ه‍.ش تا ۱۰۷۳ ه‍.ش بر خانات خیوه حکومت کردند.
ایالت دیگری که شیبانیان بر آن حکومت می‌کردند، خانات سیبیر بود که در سال ۹۴۱ ه‍.ش آن را تصرف کردند. آخرین خان آن، کوچوم، توسط روس‌ها در سال ۹۷۶ ه‍.ش خلع شد. او به بخارا گریخت، اما پسران و نوه‌هایش توسط تزار به مسکو برده شدند. در آن‌جا نام خانوادگی خود را Sibirsky تغییر دادند.
اسامی افراد این شعبه از شیبانیان از این قرار است:
حزب سوسیال دموکرات حزبی سیاسی در کشور رواندا است. این حزب در آخرین انتخابات پارلمانی در ۳۰ سپتامبر ۲۰۰۳ موفق شد ۱۲.۳ درصد آرا را کسب کند و ۷ کرسی از ۵۳ کرسی مجلس را در اختیار دارد.
شورای لندن بزرگ از ۱۹۶۵ تا ۱۹۸۶ بالاترین مقام اجرایی این شهر بود. این شورا جای شورای کانتی لندن را گرفت و نسبت به آن مساحت بسیار بیشتری را تحت پوشش داشت.
المپیک تابستانی ۲۰۱۲ که به‌طور رسمی با نام «بازی‌های المپیاد سی‌ام» شناخته می‌شود از ۲۷ ژوئیه تا ۱۲ اوت ۲۰۱۲ (۶ تا ۲۲ مرداد ۱۳۹۱) در شهر لندن در کشور انگلستان برگزار شد. بیش از ۱۰۰۰۰ ورزشکار از ۲۰۴ کشور عضو کمیته المپیک در این رقابت‌ها شرکت کردند.
کاندیداها:
انتخاب: لندن (برای سومین بار)
محل رای‌گیری: سنگاپور
شهر لندن قبلاً در سال‌های ۱۹۰۸ و ۱۹۴۸ میزبان بازی‌های المپیک بوده‌است و بدین ترتیب اولین شهری است که برای سومین بار در تاریخ نوین بازی‌های المپیک، میزبان بازی‌ها می‌شود.آتن has also hosted three IOC-organised events, in ۱۸۹۶, 2004 and the Intercalated Games in . However, the 1906 games are no longer officially recognised by the IOC, as they do not fit with the quadrennial pattern of the modern Olympics.
شهر لندن در ۱۱۷امین اجلاس کمیته بین‌المللی المپیک در تاریخ ۶ ژوئیه ۲۰۰۵ که در کشور سنگاپور برگزار شد پس از رقابت با شهرهای مادرید، مسکو، نیویورک و پاریس پس از چهار دور رأی‌گیری به عنوان میزبان این دوره از بازی‌های المپیک انتخاب شد.
المپیک لندن در ۲۶ رشته ورزشی برگزار شد که با توجه به حذف بیسبال و سافت‌بال دو رشته کمتر از المپیک ۲۰۰۸ پکن بود. بریتانیا بیشترین مدال را پس از المپیک ۱۹۰۸ لندن در این دوره کسب کرد و در رتبه سوم جدول مدال‌ها پس از آمریکا و چین قرار گرفت. مایکل فلپس شناگر آمریکایی پرمدال‌ترین ورزشکار تاریخ المپیک شد و یوسین بولت جامائیکایی هم نخستین شخصی شد که در دو دوره پیاپی المپیک در هر سه ماده دو سرعت (۱۰۰ متر، ۲۰۰ متر و ۴ در ۱۰۰ متر) صاحب مدال طلا شد.
عربستان، قطر و برونئی برای نخستین بار ورزش‌کاران زن خود را به این دوره از مسابقات اعزام کردند تا تمام اعضای کمیته بین‌المللی المپیک حداقل در یک دوره المپیک ورزشکار زن هم به مسابقات اعزام کرده باشند. بوکس زنان هم برای نخستین بار در ۳ وزن وارد برنامه مسابقات شد تا ورزشکاران زن برای اوّلین بار امکان شرکت در تمام رشته‌های ورزشی را داشته باشند. حدود ۴۵ درصد از ۱۰۵۰۰ ورزشکار این دوره زن بودند و ورزشکاران زن آمریکا و روسیه برای نخستین بار مدال‌های بیشتری نسبت به مردان به دست آوردند. دیوید و هیلی چپمن نخستین پدر و دختری بودند که در کنار یکدیگر در مسابقات المپیک شرکت کردند و هر دو نیز در رشته تیراندازی با تپانچه از فاصله ۲۵ متر مسابقه دادند. هیروشی هوکتسو سوارکار ژاپنی رشتهٔ درساژ سالمندترین ورزشکار مسابقات بود. او نخستین المپیک خود را ۴۸ سال پیش در توکیو تجربه کرده بود.London 2012 international digest - Day Six BBC Sport
ایران با ۷ مدال طلا و مجموع ۱۳ مدال؛ توانست رتبهٔ ۱۲ جهان را به‌دست‌آورد که این نتیجه، بهترین نتیجه در تاریخ المپیک برای این کشور است. ایران ابتدا با ۵ طلا، ۵ نقره و ۳ برنز با رتبهٔ هفدهمی به کار خود پایان داده بود اما سازمان جهانی مبارزه با دوپینگ در طول هفت سال پس از اتمام مسابقات، دوپینگ بسیاری از مدال‌آوران را آشکار کرد. نشان آنان پس گرفته به ورزشکارانی که مقام‌های پایین‌تر داشتند، داده شد.
پس از مشخص شدن دوپینگ برخی ورزشکاران، ایران در جدول مدال‌ها صعود کرد تا این‌که در سال ۲۰۱۹ آخرین تست‌های مثبت دوپینگ مدال‌آوران باز هم به نفع ورزشکاران ایران رقم خورد. سرانجام با اعلام نتایج قطعی کمیته بین‌المللی المپیک، ایران پس از گذشت هفت سال با کسب ۷ مدال طلا، ۵ نقره و یک برنز و با مجموع ۱۳ مدال به مقام دوازدهمی المپیک رسید.
مراسم افتتاحیه، روز جمعه ۶ مرداد، ساعت ۱۹:۳۰ به وقت محلی و ساعت ۰۰:۳۰ به وقت ایران در استادیوم المپیک برگزار شد. دنی بویل کارگردان برنده اسکار، مدیر هنری افتتاحیه المپیک لندن را بر عهده داشت، در فوریه ۲۰۱۲ میلادی الیزابت دوم و شاهزاده فیلیپ، دوک ادینبرا برای افتتاح مراسم دعوت و برگزیده شدند.
در تاریخ ۱ مارس ۲۰۱۱ میلادی، کمیته ملی المپیک جمهوری اسلامی ایران با تهدید به کناره‌گیری از بازی‌های المپیک لندن، رسماً به لوگوی بازی‌های المپیک تابستانی لندن اعتراض کرده و خواستار حذف آن شد. محمد علی‌آبادی رئیس کمیته ملی المپیک ایران مدعی‌ست که مدارکی در اختیار دارد که نشان می‌دهد که طراحان این لوگو، وابستگان به «سازمان‌های صهیونیستی و فراماسونری» هستند. وی هم‌چنین مدعی شد که لوگوی کنونی که نشان‌گر عدد ۲۰۱۲ است، با استفاده از عبارت zion (صهیون) طرّاحی شده‌است.جمهوری اسلامی ایران خواستار برخورد با گرافیست‌های المپیک لندن شد، رادیو فردا
برنامه رسمی اعلام شده بازی‌ها در تاریخ ۱۵ فوریه ۲۰۱۱
بازی‌های آسیایی ۲۰۰۶ که به‌طور رسمی با نام آسیاد XV شناخته می‌شود، رویدادی چند ورزشی می‌باشد که از ۱ تا ۱۵ دسامبر ۲۰۰۶ در دوحه، قطر برگزار شد. ۴۲۴ رویداد در ۳۹ رشتهٔ ورزشی در این بازی‌ها برگزار شد. دوحه نخستین شهر منطقهٔ خودش و دومین شهر در غرب آسیا (پس از تهران در ۱۹۷۴) بود که میزبانی بازی‌های آسیایی را تجربه کرد.
این نخستین بار بود که تمام ۴۵ کشور عضو شورای المپیک آسیا (OCA) در این رویداد شرکت کردند. همچنین شبکهٔ یورو اسپورت این رویداد را پخش کرد و این نخستین باری بود که قارهٔ اروپا می‌توانست این رویداد ورزشی آسیایی را تماشا کند. ۲۱ مکان مسابقه برای بازی‌ها از جمله مجموعهٔ ورزشی سرپوشیدهٔ اسپایر (Aspire) ساخته شد و مورد استفاده قرار گرفت. مراسم افتتاحیه و اختتامیهٔ بازی‌ها در ورزشگاه بین‌المللی خلیفه برگزار شد. رشته‌های ورزشی ترامپولین ژیمناستیک، شطرنج و سه‌گانه اولین حضور خود را در این رویداد تجربه کردند.
در جدول نهایی مدال‌ها چین و بعد از آن کره‌جنوبی و ژاپن دیده می‌شوند. قطر، میزبان این دوره هم در مکان نهم این جدول دیده می‌شود. در این دوره کشورهای تاجیکستان، اردن و امارات متحدهٔ عربی نخستین مدال‌های طلای خود در بازی‌های آسیایی را به‌دست آوردند. ۷ رکورد جهانی و ۲۳ رکورد آسیایی در طول انجام این بازی‌ها شکسته شد، در حالی که پارک تای-وان شناگر اهل کره‌جنوبی به عنوان باارزش‌ترین ورزشکار اعلام شد.
انتخاب: دوحه
محل رای‌گیری: بوسان-کره جنوبی
در ۱۲ نوامبر ۲۰۰۰، رأی‌گیری برای برگزاری انتخابات سال ۲۰۰۶ در مجمع عمومی شورای المپیک آسیا (OCA) در بوسان، کره‌جنوبی برگزار شد. ۴۱ عضو شورای المپیک آسیا در این فرایند رأی‌گیری شرکت داشتند و رأی‌گیری در سه دور انجام می‌شد و در هر دور رأی‌گیری یکی از شهرهای نامزد، از گردونهٔ رقابت خارج می‌شد."申辦亞運香港慘敗", Page A1, "Apple Daily", November 13, 2000, quoting Dato’ Sieh Kok Chi, Honorary Secretary of the Olympic Council of Malaysia.香港申亚失败心不服 , "体育周报", November 13, 2000 پس از دور اول، دهلی نو که تنها دو رأی داشت، حذف شد. دور دوم رأی‌گیری با رقابت سه نامزد دیگر برگزار شد که در آن دوحه برنده شد.
با توجه به قوانین OCA، کاندیدایی که بیش از نیمی از آرای موجود را کسب کند به‌طور خودکار به عنوان میزبان انتخاب می‌شود و دور باقیماندهٔ رأی‌گیری لغو می‌شود. هنگامی که دوحه ۲۲ رأی از ۴۱ رأی اخذ شده را کسب کرد بدان معنا بود که این شهر برای میزبانی بازی‌های آسیایی ۲۰۰۶ انتخاب شد. بیشتر رأی‌های قطر از حمایت قریب به اتفاق کشورهای غرب آسیا به‌دست آمد.
پس از ناراحتی شدید، مالزی و هنگ کنگ، چین تأسف و ناامیدی خود را ابراز کردند. مالزی گفت که انتخاب دوحه مسخره بود و این انتخاب، تحت تأثیر ثروت اقتصادی قطر صورت گرفته‌است.
قطر حدود ۲٬۸ میلیارد دلار برای آماده‌سازی و تجهیز ورزشگاه‌ها و مکان‌های برگزاری رقابت‌ها هزینه کرد. از جمله برای افزایش ظرفیت ورزشگاه خلیفه از ۲۰٬۰۰۰ صندلی به ۵۰٬۰۰۰ صندلی و ساخت مجموعهٔ ورزشی سرپوشیدهٔ اسپایر (Aspire) به عنوان بزرگ‌ترین ورزشگاه سرپوشیدهٔ چند-ورزشی جهان و دهکدهٔ ورزشکاران که پس از بازی‌ها به بخشی از شهر پزشکی حمد که با بیمارستان‌ها و آزمایشگاه‌های مختلف مجهز شده‌است، تبدیل شد.
برنامهٔ مخصوص داوطلبان بازی‌های آسیایی دوحه ۲۰۰۶، از ژوئیه ۲۰۰۴ آغاز شد و بر روی جذب ۱۲٬۰۰۰ داوطلب تمرکز داشت و ۳۰٬۰۰۰ درخواست برای داوطلبی دریافت کرد. داوطلب‌ها لباس‌هایی شامل کت، پیراهن نخی و شلوار که از مرکز تهیهٔ لباس فرم و مرکز اعتبارسنجی باشگاه ورزشی الغرافه گردآوری شده بود پوشیدند. داوطلبان همچنین دارای کارت‌های اعتباری‌ای بودند که به آن‌ها امکان دسترسی به مکان‌های خاص و ساختمان‌های اطراف محل را می‌داد.
مراسم حمل مشعل در بازی‌های آسیایی از بازی‌های آسیایی ۱۹۵۸، یک بخش اساسی در بازی‌های آسیایی می‌باشد. در همین راستا برنامه‌های حمل مشعل دوحه ۲۰۰۶ توسط کمیتهٔ برگزاری بازی‌های آسیایی در ۲۰ ژانویه ۲۰۰۶ اعلام شد. شرکت مدیریت حمل و نقل بین‌المللی EFM، با تعهدهای خود، مسئول تدارکات در کارهای مربوط به حمل مشعل شد.
مشعل بازی‌های ۲۰۰۶، ۱٬۵ کیلوگرم وزن داشت و درازای آن ۷۲ سانتی‌متر بود. طرح آن برگرفته از شاخ‌های تیزشاخ عربی است و رنگ‌های خرمایی و سفید که رنگ‌های پرچم ملی قطر نیز می‌باشد در آن دیده می‌شود. این مشعل به صورت نمادین، نشانی از روح یگانگی رقابت و دوستی در سراسر آسیا است.
مراسم حمل در ۸ اکتبر ۲۰۰۶ و طی یک مراسم کوتاه در باشگاه گلف دوحه شروع شد که در آن شعلهٔ مشعل بازی‌ها که «مشعل مهمان‌نوازی» نامیده شد، روشن گشت. با مشارکت بیش از ۳٬۰۰۰ نفر، مشعل از ۸ کشور میزبان پیشین بازی‌های آسیایی و چهار کشور عضو شورای همکاری خلیج‌فارس عبور کرد. مشعل توسط شیخ جوان بن حمد آل ثانی به دوحه بازگردانده شد و سفر حومهٔ شهری آن در ۲۵ نوامبر ۲۰۰۶ آغاز شد و تا پایان مراسم افتتاحیهٔ این بازی‌ها ادامه یافت.
نخستین توقف مشعل در دهلی نو، محل زادگاه بازی‌های آسیایی بود که شعلهٔ مشعل با مشعل دائمی بازی‌های آسیایی در ورزشگاه ملی دیان چاند ترکیب شد.
در طول چهارمین توقف در هیروشیما در ۲۱ اکتبر، شعلهٔ مشعل با شعله‌های آتش در پارک گرامیداشت صلح هیروشیما ترکیب شد. در مجموع حمل مشعل از ۱۳ کشور و ۲۳ شهر عبور کرد و از چندین مکان مانند تاج‌محل و دیوار بزرگ چین در طول مسیر خود دیدن کرد. این مراسم حمل در عرض ۵۵ روز و در ۵۰ هزار کیلومتر انجام شد، که این طولانی‌ترین مراسم حمل مشعل در تاریخ بازی‌های آسیایی است.
نشان رسمی بازی‌های آسیایی پانزدهم، تصویری از یک ورزش‌کار در حال حرکت است که نشان‌دهندهٔ رفتار شجاعانه و بدون واهمه در مواجهه با چالش‌ها و موانع است. رنگ‌های مورد استفاده در این نماد بیانگر چشم‌انداز قطر هستند. زرد نمایانگر تپه‌های ماسه‌ای هلالی شکل در صحرا و آبی که دریای آرام خلیج را نشان می‌دهد و قرمز نشانگر خورشید و روح گرم آسیا است.
کمیتهٔ برگزاری بازی‌های آسیایی دوحه عروسکی به نام «اُری» را که یک تیزشاخ قطری می‌باشد، به عنوان عروسک رسمی بازی‌های آسیایی پانزدهم دوحه ۲۰۰۶ انتخاب کرد. در روز ۱ ژانویه ۲۰۰۵ همراه با شمارش معکوس ۷۰۰ روز به شروع بازی‌ها در سواحل پایتخت قطر از آن رونمایی شد.
او نمایانگر انرژی، عزم، روحیهٔ ورزشکاری، تعهد، اشتیاق، مشارکت، احترام، آرامش و سرگرمی است و به عنوان یک ورزشکار بزرگ توصیف می‌شود.
مدال این بازی‌ها توسط آژانس تبلیغاتی دالا (Dallah) و آژانس مدیا خلیج (Gulf Media) طراحی شد. حدود ۳٬۰۰۰ مدال طلا، نقره و برنز برای این بازی‌ها ساخته شد. آن‌ها «Orry»، عروسک رسمی بازی‌ها و «قلعهٔ الزوبارا» «Al Zubara» و نشان بازی‌ها را بر دو طرف نشان می‌دادند.
به منظور تبلیغ این بازی‌ها، سازمان دهندگان و برگزار کنندگان، یک ساعت شمارش معکوس و یک مجسمه غول‌پیکر از عروسک تیزشاخ اُرا را در «Corniche» واقع در مرکز شهر ساختند. علاوه بر این، آن‌ها شهر را با در مقیاس بزرگ با پوشش‌ها، بنرها و ۳۰ نسخه از عروسک رسمی بازی‌ها در ابعاد طبیعی در انواع حالت‌های مختلف ورزشی تزئین کردند. باجه‌های صفحهٔ لمسی در هتل‌ها، مراکز تجاری و مشاغل موجود در شهر راه‌اندازی شدند تا اطلاعاتی دربارهٔ گردشگری قطر و اطلاعات و جزئیات بازی‌ها را در اختیار کاربران قرار دهند.
در طول برگزاری بازی‌ها، کالاهای تجاری در نقاط مختلف شهر از جمله در ورزشگاه‌های محل مسابقه به فروش رسید.
در ۳ آوریل ۲۰۰۵ شرکت هواپیمایی قطر با کمیتهٔ برگزار کنندهٔ بازی‌های آسیایی دوحه (DAGOC) توافق‌نامهٔ ۱۰ میلیون دلاری امضاء کرد تا به عنوان هواپیمایی رسمی این این رویداد معرفی شود.
رنگ آمیزی هواپیمایی هفت فروند هواپیمای ایرباس ای۳۳۰ با سه رنگ متمایز بازی‌های آسیایی یعنی رنگ‌های زرد، سرخ و آبی، تبلیغات تلویزیونی تولید شده و یک راهنمای ۸۰ صفحه‌ای در مجلهٔ پرواز خود «Oryx» بخشی از «کمپین جهانی تبلیغات» این شرکت برای تبلیغ این رویداد ورزشی بود.
در ۱۰ ژانویه ۲۰۰۶، سامسونگ الکترونیک به عنوان پرچمدار شرکت گروه سامسونگ توافق‌نامه‌ای را به منظور تبدیل شدن به شریک اعتباری بازی‌ها به امضاء رساند. همچنین در ۱۳ ژوئیه ۲۰۰۶ گروه تولیدی چندملیتی جنرال الکتریک قراردادی را به امضاء رساند و شریک رسمی بازی‌ها شد. شرکت «پوکاری اسویت»، نوشیدنی ورزشی رسمی این رویداد شد. در همین حال شرکت ساعت‌سازی تیسوت زمان‌سنج رسمی بازی‌ها شد.
شرکت زیرمجموعهٔ سامسونگ و تولیدکنندهٔ لباس کره‌ای، بین پل (Bean Pol)، شرکت رسمی در زمینهٔ پوشاک بازی‌ها بود، با تولید لباس‌های فرم که یکی از محصولات این رویداد بود.
مخابرات قطر ((QTel)، با نام فعلی اوریدو (Ooredoo)) و گروه QNB ارائه دهندهٔ رسمی خدمات مخابراتی و بانکی این رویداد بودند.
در این بازی‌ها بیشتر از ورزشگاه‌های جدید ساخته شده در داخل شهر استفاده شد.
در مجموع ۲۳ مکان برای بازی‌ها در نظر گرفته شده بود که ۲۱ محل برای رقابت و دو محل دیگر هم برای مرکز اصلی رسانه‌ای و دهکدهٔ اسکان ورزشکاران تهیه شده بود.
پس از تغییرات گسترده در پی بازسازی، ورزشگاه خلیفه مسیر جدیدی را پشت سر گذاشت.
یک سقف پارچه‌ای شکل بر روی صندلی‌های قسمت غربی و یک سقف هم در قست شرقی آن قرار گرفت.
یک پیست دوچرخه‌سواری موقت در آکادمی اسپایر (Aspire) برای برگزاری رویدادهای دوچرخه‌سواری پیست ساخته شد.
دهکدهٔ ورزشکاران در یک مکان با مساحت ۳۳۰٬۰۰۰ متر مربع در مرکز شهر ساخته شده که دارای ۳۲ ساختمان مسکونی با ۸۱۱ واحد آپارتمان پنج خوابه برای ورزشکاران و ۴۵ واحد هم برای مسئولان و رئیسان ورزشی تیم‌ها بوده و می‌تواند ۱۱٬۵۰۰ ورزشکار و مسئول تیم را در خود جای دهد.