moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
گوگل وبلاگ فارسی‌زبان خود را در ۷ سپتامبر ۲۰۱۱ با نشانی googlepersianblog.blogspot.com افتتاح کرد، این وبلاگ توسط مهدی شریف‌زاده، راهبر تیم زبان فارسی گوگل اداره می‌شود. در نخستین پست این وبلاگ با اشاره به قدمت زبان پارسی، آمده‌است در حدود پنجاه درصد فارسی‌زبانان که اغلب در کشورهای ایران، افغانستان، تاجیکستان، ازبکستان و پاره‌ای نقاط دیگر زندگی می‌کنند، از اینترنت استفاده می‌نمایند که این میزان دو درصد کاربران اینترنتی را تشکیل می‌دهد. گوگل هدف از این اقدام را ایجاد «کانالی ارتباطی برای اعلان‌های محصولات، راه‌اندازی ویژگی‌ها و به‌روزآوری‌های فوری در زمان‌های بحرانی برای کاربران فارسی‌زبان» اعلام کرد. از نکات جالب توجه قالب این وبلاگ، ترکیب لوگوی گوگل با سبزه عید نوروز است. نخستین پست وبلاگ رسمی گوگل به زبان فارسی توسط سه تن به نام‌های مهدی شریف‌زاده (راهبر تیم زبان فارسی)، باب یانگ (مدیر جهانی‌سازی) و جک بویس (مدیر بومی‌سازی) پست شده‌است.
گوگل در بهار ۱۳۹۱، نام خلیج فارس را از نقشهٔ برخط خود حذف کرده‌است و این خلیج در این نقشه بدون نام است. در نرم‌افزار زمین‌نمای گوگل (Google Earth) نیز نام‌های خلیج فارس و خلیج عربی در کنار هم آمده‌است. گوگل در پاسخ به دلیل این کار گفته‌است لازم نمی‌بیند که نام هر نقطه‌ای از جهان را در نقشه‌اش بیاورد و نیز نمی‌خواهد وارد بازی‌های سیاسی شود.پشت پرده‌های حذف نام خلیج فارس از گوگل "خبرگزاری شفاف"
لوگوی اصلی که اکنون گوگل از آن استفاده می‌کند توسط روث کدر طراحی شده بود، در این لوگو تنها از حروف متنی استفاده شده و طراحی آن در عین سادگی انجام شده‌است. گوگل همچنین برای مناسبت‌های خاص تصاویر گرافیکی و هنری ویژه‌ای موسوم به گوگل دودل (Google Doodles) را جانشین لوگوی اصلی خود می‌کند. برای مثال در تعطیلات، تولدها، المپیک یا رویدادهای دیگر لوگوهایی را قرار می‌دهد که آن رویداد، یادآوری شود. در ۱۴ فوریه ۲۰۱۱، گوگل دارای ۱۰۰۲ لوگو بود.
هر ساله به مناسبت نوروز در ایران، گوگل لوگوی خود را تغییر داده و نمای هفت‌سین را جایگزین لوگوی خود می‌کند. در روزهای پایانی سال ۱۳۸۸، سازمان ملل اقدام به ثبت نوروز نموده بود و پس از آن گوگل یکی از دیگر لوگوهای نوروز خود را به نمایش گذاشت.
در جام جهانی فوتبال ۲۰۰۶، در هر روز لوگویی مربوط به یکی از تیم‌های راه‌یافته در جام‌جهانی را قرار می‌داد که تیم ملی ایران یکی از آن‌ها بود.
هاینریش سوم(زادهٔ ۲۸ اکتبر ۱۰۱۷- مرگ ۵ اکتبر ۱۰۵۶) امپراتور مقدس روم از دودمان سالی بود.
او بزرگترین پسر کنراد دوم بود. پدرش وی را در ۱۰۲۶ دوک بایرن نمود. هنگامی که پدرش در روز عید پاک ۱۰۲۸ میلادی به عنوان امپراتور مقدس روم تاج‌گذاری نمود، هاینریش نیز در آخن به عنوان پادشاه آلمان برگزیده‌شد.
تا ۱۰۳۸ کنترل شوابن و پادشاهی بورگوندی نیز از سوی پدرش بدو سپرده شده‌بود. سرانجام با مرگ پدرش پاپ کلمنت دوم در رم تاج امپراتوری را بر سر هاینریش گذارد.
مشهدی ممکن است یکی از موارد زیر باشد:
مشهدی، پیشوند نامی است که در قدیم به کسانی که به قصد زیارت آرامگاه علی بن موسی‌الرضا، امام هشتم شیعیان به مشهد می‌رفته‌اند اطلاق می‌شده است.
شاه عباس به آستان امام رضا توجه ویژه داشت، دستور داد تا هرکس به زیارت آن‌جا رفته باشد می‌تواند پیشوند «مشهدی» را مانند حاجی و کربلایی بر نام خود بیفزاید و این لقب از آن زمان رواج یافت.
این پیشوند در لهجه‌های مختلف و در بین عوام به صور گوناگونی نظیر مَشتی، مَشَدی، مَشدی، مَش و ... تلفظ می‌شود.
مش ممکن است یکی از موارد زیر باشد:
ملکوت رمان کوتاهی از بهرام صادقی (۱۳۶۳–۱۳۱۵)، نویسنده ایرانی است. ملکوت با روایت حلول جن در آقای مودت شروع می‌شود. داستان این کتاب در یک نشست چند ساعته نوشته شده‌است.این داستان که اولین بار در جلسات ادبی جنگ اصفهان خوانده شد تنها اثر بلند بهرام صادقی است. فیلم ملکوت به کارگردانی خسرو هریتاش، محصول ۱۳۵۵ برداشت آزادی از این کتاب است.: Iranian Movie DataBase فیلم ملکوت :
در ساعت یازده شب چهارشنبه آن هفته جن در آقای مودت حلول کرد. میزان تعجب آقای مودت را پس از بروز این سانحه، با علم به اینکه چهره او به‌طور طبیعی همیشه متعجب و خوشحال است، هر کس می‌تواند تخمین بزند. آقای مودت و سه نفر از دوستانش، در آن شب فرح‌بخش مهتابی، بساط خود را بر سبزه باغی چیده بودند…
ملکوت توسط مترجم مغربی احمد موسی به عربی ترجمه و انتشارات الربیع در قاهره آن را به سال ۲۰۱۸ منتشر و چاپ کرده‌است.
همچنین سعید سلیمانی این رمان را به زبان کُردی (سورانی) ترجمه کرده و انتشارات یانۀ قلم در سلیمانیه آن را در سال ۲۰۱۰ به چاپ رسانده‌است.
ادوین کارلوس کولون (زاده ۲۱ دسامبر ۱۹۸۲) یک کشتی‌گیر حرفه‌ای آمریکایی است که با نام پریمو ، در مسابقات کشتی حرفه‌ای شرکت می‌کند. پریمو از سال ۱۹۹۹، تاکنون در این رشته، و در مسابقات نوع راو فعال بوده‌است.
کمالی یک نام خانوادگی‌ست.
کمالی همچنین ممکن است یکی از موارد زیر باشد:
موشک میان‌برد بالستیک پی‌جی‌ام-۱۹آ ژوپیتر، با نام دیگر کرایسلر اس‌ام-۷۸ بین سال‌های ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۳ در خدمت نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا بود. این موشک؛ گذاری بود بین موشک‌های کوتاه برد و موشک‌هایی که هر جای دنیا را هدف قرار می‌دادند. ژوپیتر بسیار به دیگر موشک نیروی هوایی رد استون شبیه بود و تولید آن در یک پروژهٔ مشترک میان نیروی زمینی و نیروی دریایی آمریکا در سال ۱۹۵۹ صورت گرفت. ورنر فون براون موشک ژوپیتر را پس از آزمایش موفقیت‌آمیز موشک رداستون و به اثبات رساندن برد ۱۵۰۰ مایلی موشک‌ها در نظر گرفت. توسعهٔ موشک مشابه توسط شوروی در همان زمان باعث شد که نیاز به ژوپیتر بیشتر احساس شود. رئیس‌جمهور آیزنهاور به این موشک یکی از بالاترین اولویت‌ها را داده بود و فقط موشک‌های بالستیک بین قاره‌ای بر موشک‌های ژوپیتر برتری داشتند.
این موشک در ابتدا برای استفاده در کشتی‌ها در نظر گرفته شده‌بود و از این رو طراحی آن به هر دو نیروی زمینی و دریایی محول شد. در سال ۱۹۵۶، وزارت دفاع ایالات متحده، مدیریت و توسعهٔ موشک‌های با برد بیش از ۲۰۰ مایل را به‌طور کلی به نیروی هوایی محول کرد. اگر پروژهٔ تور نیروی هوایی به شکست می‌انجامید، نیروی زمینی باید به پروژهٔ ژوپیتر ادامه می‌داد. اولین پرتاب موفق موشک ژوپیتر در مه ۱۹۵۷ صورت گرفت.
در اکتبر ۱۹۵۷، شوروی ماهوارهٔ اسپوتنیک-۱ را به فضا پرتاب کرد. این ماهواره باعث شد تا آمریکا به فعالیت‌های فضایی خود برای مقابله با تهدیدهای شوروی سرعت ببخشد. در حالی که ژوپیتر به سرعت در حال آماده شدن بود، آمریکا نیاز به پایگاهی در فاصلهٔ ۱۵۰۰ مایلی شوروی داشت. مذاکرات با فرانسه به شکست انجامید و سرانجام ترکیه و ایتالیا قبول کردند که پایگاهی در کشورشان ایجاد شود. تیم‌های کنترل‌کنندهٔ موشک از شهروندان ترکیه و ایتالیا بودند و فقط قسمت کلاهک هسته‌ای را آمریکایی‌ها در دست داشتند. دو اسکادران با مجموع ۳۰ موشک در سال ۱۹۶۱ در پایگاه گیوا دل کوله ایتالیا جای گرفته بودند. ۱۵ موشک هم در پایگاه سیگلی قرار داشت. با توجه به بحران موشکی کوبا در سال ۱۹۶۲، ایالات متحده مجبور شد در سال ۱۹۶۳ موشک‌های خود را از ایتالیا و ترکیه تا ژوئیه ۱۹۶۳ جمع‌آوری کند.
عدد ناسلت یک عدد بدون بعد می‌باشد که در انتقال حرارت مبین نسبت گرمای انتقال یافته از طریق همرفت (یا جابجایی) به گرمای انتقال یافته از طریق رسانش (یا هدایتی )در مرز سیستم می‌باشد. این عدد که با نماد (Nu) نشان دادهٔ شود به افتخار مهندس آلمانی ویلهلم ناسلت نامگذاری شده است.Incropera, Frank P. ; DeWitt, David P. (2000). Fundamentals of Heat and Mass Transfer (4th ed.). New York: Wiley. p. 493. .
نبرد کریسوپولیس آخرین نبردی بود که در ۱۸ سپتامبر ۳۲۴ در کریسوپولیس (اسکدار امروزی) در نزدیکی خلقیدون (کادیکوی امروزی) بین دو تن از امپراتوران روم، کنستانتین بزرگ و لیسینیوس درگرفت. لیسینیوس که نیروی دریاییش پیشتر در نبرد هلسپونت متحمل شکست شده بود با عقب کشیدن دیگر نیروهایش از شهر بیزانتیوم آن‌ها را در خلقیدون واقع در بیثنیا مستقر ساخت. اما کنستانتین او را دنبال نمود و سرانجام بر او پیروز گردید. با این پیروزی دوران حکومت چهارنفره نیز به پایان رسید و کنستانتین تنها امپراتور روم شد.
لیسینیوس در نبرد هلسپونت متحمل شکست فاجعه‌باری شده بود و دریاسالارش آبانتوس نتوانسته بود در برابر حملات کریسپوس، سزار و پسر کنستانتین که در مقایسه ناوگان کوچکتری را نیز دراختیار داشت تاب بیاورد. کنستانتین پس از آگاهی از پیروزی سپاهیانش به سمت آسیای صغیر حرکت کرد. او در این لشکرکشی ناوگانی کوچک و سبک را در اختیار گرفت تا از گزند سپاهیان دشمن که به فرمان مارتینیانوس، کسی که به‌تازگی به امپراتوری مشترک با لیسینیوس رسیده بود به نگهبانی از ساحل لامپساکوس مشغول بودند در امان ماند. از سوی دیگر لیسینیوس که از انهدام کامل نیروی دریاییش آگاه شده بود سپاهیانش را از پادگان بیزانتیوم خارج ساخته و به لشکریان اصلیش در خلقیدون در ساحل آسیایی بسفر پیوست. او سپس در آنجا به منظور تقویت نفرات سپاه خود که در پی شکست در نبرد ادیرنه کاهش یافته بودند نیروهای مارتینیانوس و گروهی از نیروهای کمکی ویزیگوتها به رهبری آلیکا را احضار نمود.
سپاه کنستانتین به ساحل آسیایی بسفر رسید و در مکانی موسوم به «پرتگاه مقدس» پیاده شدند. آن‌ها سپس با حرکت به سمت جنوب به سوی خلقیدون لشکر کشیدند. لیسینیوس نیز نیروهایش را چند مایل به سمت شمال و کریسوپولیس حرکت داده بود. با اینحال سپاهیان کنستانتین پیش از لشکریان لیسینیوس به کریسوپولیس رسیدند و آنجا را محاصره نمودند. کنستانتین در این زمان به چادرش رفت تا از راهنمایی الهی برخوردار شود و در نهایت تصمیم گرفت تا او آغازگر نبرد باشد.
لیسینیوس خطوط نبرد خود را با تصاویری از خدایان رومی مشخص کرده بود درحالیکه نیروهای کنستانین زیر لاباروم، درفش مسیحی و طلسم‌وار کنستانتین می‌جنگیدند. لیسینیوس ترسی خرافی از این لاباروم داشت و سپاهیانش را از حمله یا حتی نگاه مستقیم به آن منع کرده بود. با آغاز نبرد کنستانتین توانست طی نخستین حملهٔ گستردهٔ خود سپاه لیسینیوس را تار و مار کند. بدین ترتیب او در جنگی که درنوع خود بسیار بزرگ بود توانست به یک پیروزی قاطعانه دست یابد. زوسیموس تاریخ‌نگار دربارهٔ این نبرد می‌نویسد که کشتار عظیمی در کریسوپولیس به وقوع پیوست. بنا بر نوشته‌ها بین ۲۵٬۰۰۰ تا ۳۰٬۰۰۰ نفر از سپاهیان لیسینیوس در این نبرد کشته شدند و هزاران نفر از آنان نیز از میدان نبرد گریختند. خود لیسینیوس نیز موفق به فرار شد و توانست ۳۰٬۰۰۰ هزار نفر از نیروهایش را که زنده مانده بودند بار دیگر در شهر نیکومدیا گرد آورد.
لیسینیوس می‌دانست که نیروهای باقی‌مانده‌اش توان مقابله با لشکر پیروز کنستانتین را ندارند و در نهایت ترغیب شد تا خود را تسلیم دشمنش نموده و از او امان بخواهد. کنستانتیا، خواهر ناتنی کنستانین و همسر لیسینیوس واسطهٔ انجام این کار شد و کنستانیتن با پذیرفتن خواهش او از جان شوهرخواهرش گذشت. اما تنها چند ماه بعد او با شکستن سوگند خود فرمان اعدام لیسینیوس را صادر کرد و یک سال بعد، خواهرزاده‌اش لیسینیوس دوم را نیز که قربانی خشم یا سوءظن کنستانتین شده بود را کشت.
کنستانتین با پیروزی بر آخرین دشمنش لیسینیوس، برای نخستین بار پس از ارتقای ماکسیمیان توسط دیوکلتیان به مقام آگوستوسی در آوریل ۲۸۶ به تنهایی امپراتوری روم را در دست گرفت. او همچنین با فتح بخش شرقی امپراتوری تصمیم گرفت تا پایتختی جداگانه را نیز برای این بخش در نظر بگیرد و کل امپراتوری روم را صاحب دو پایتخت نماید. بدین منظور او شهر بیزانتیوم را برگزید، آن را به کنستانتینوپل (قسطنطنیه) تغییر نام داد و آنجا را پایتخت روم شرقی ساخت.
مایکروسافت بیزتاک سرور یا به اختصار "بیزتاک" مجموعه‌ای از خدمات نرم‌افزاری است که ساختن راه حل‌های یکپارچه‌سازی را آسان می‌گرداند.
شما برای راه اندازی این سولوشن یا راه حل نرم‌افزاری نیاز به یک سرور سخت افزاری مجزا دارید. یکی از پیش نیازهای نرم‌افزاری آن، شرپوینت است.
می‌توان گفت برای یکپارچه‌سازی یک سازمان شما در ابتدا نیاز به تجزیه و تحلیل دقیق و نیاز سنجی هستید. در گام بعدی شما به کمک برنامه‌نویسی و تعریف شکل و قالب پیغام‌ها و تعاریف دیگر یکپارچه‌سازی را انجام میدهید.
این برنامه یک داشبورد و کنترل پنل مرکزی در اختیار شما قرار می‌دهد که وضعیت جریان‌های کاری و پروسه‌های کسب و کار خود را می‌توانید در آن مشاهده کنید.
این سرور مبتنی بر پیغام طراحی شده‌است http://mesbahsoft.com/saber/1391/07/07/معماری-بیزتاک-سرور-1-مبتنی-بر-پیام/ که کاملاً با طراحی‌های پیشرفتهٔ کنونی مثل SOA منطبق است. پس شما هم برای یکپارچه‌سازی کلیه نرم‌افزارهای موجود، باید نگاه سرویس گرا داشته باشید.
همه برنامه‌های سازمانی شما برای یکپارچه‌سازی می‌توانند پیغامی را به سرور ارسال کنند که سرور بیزتاک با مدیریت کلیه پیغام‌ها و ایجاد پیغام‌های جدید و ارسال آن برای برنامه‌های دیگر سازمان شما یا سازمان همکار شما، یکپارچه‌سازی را فراهم می‌کند.
برنامه‌هایی که میخواهند به بیزتاک وصل شوند را شما باید تحلیل کنید تا بتوانید برای آن‌ها وب سرویسی بنویسید که کار فرستادن پیغام را منظم و مدیریت شده و هماهنگ و استاندارد انجام دهد.
این سرور بر اساس دو لایه طراحی شده‌است که لایهٔ اول مبتنی بر پیغام همهٔ کارها را مدیریت می‌کند و لایهٔ دوم مبتنی برای Orachestration است که هماهنگ‌کننده و نظم دهنده به کلیهٔ دریافت‌ها و ارسال‌های پیغام‌ها با برنامه‌های جزیره‌ای در سازمان شماست.
مراحل نصب بیزتاک را با جستجوی ساده در گوگل می‌توانید به صورت مقاله‌های فارسی وا نگلیسی به صورت گام به گام بیابید.
کاربردهای بیزتاک به دلیل تنوع بسیار زیاد آن بستگی به نیاز خاص سازمان شما دارد.
معماری بیزتاک سرور
شرح، کشف، و یکپارچه‌سازی فراگیر
تموکن یا تااوکه (در انگلیسی: Tam(uk)ka(n)) از بنادر باستانی هخامنشیان در ۴۵ کیلومتری ساحل خلیج فارس و در پشت لیان قرار داشته‌است. هم اکنون در ضلع غربی شهر برازجان واقع است.
باستان‌شناس ایرانی، غلامحسین نظامی، جایگاه «تااوکه» را نه در کنار رود سیتاکوس (مند) یا برحاشیه دریا در حوالی گناوه و دیلم بلکه در پیوندگاه دو رود شاپور (گرانیس) و دالکی می‌داند. از دید او شهر تااوکه در زمان سلوکیان و اشکانیان هم به حیات سیاسی اقتصادی خود ادامه داده و در زمان ساسانیان به پنج یا شش کیلومتر به ناحیه‌ای در شمال شرقی جایگاه هخامنشی خود، خیز برداشته و در حاشیه رود شاپور به عنوان شهر توز جلوه‌گر شده‌است و در ادامه در دوران اسلامی به توز، توج یا توح تغییر نام داده‌است. شهری که در اقصی نقاط امپراتوری ساسانی کتان آن شهرتی تام و تمام یافته بود و نیز در زمان ورود اسلام به ایران بخشی از کتب فتوح را به خود اختصاص داد. به باور وی شهر تموکن هخامنشی نه برازجان و زیرا (توز ساسانی) بوده‌است بلکه این شهر میان رود شاپور و دالکی در نزدیکی اتصال آنها در محل درودگاه و جتوط قرار داشت و بقایای دو کاخ بردک سیاه (در درودگاه) و سنگ سیاه (در حوالی جتوط) که هر دو مربوط به دورهٔ داریوش اول هخامنشی است مؤید بخشی از این شهر مهم هخامنشی است.
بگفته عبدالمجید ارفعی، ایلام‌شناس مطرح؛ ما دو تموکن داریم یکی در چاهک نیریز فارس کنونی و دیگر «تموکن رن میسه» که به باور ایشان دومی مربوط به بوشهر است. که اکثر الواح مربوط به هخامنشیان که نام تموکن در آنها ذکر شده، منظور تموکن نیریز است نه تموکن استان بوشهر. تموکن رانمسا یا تموکن بوشهر با وجود سه کاخ هخامنشی، نقش داریوش و طلاهای به کار رفته در معماری آن، می‌تواند از تموکن نیریز بسیار بااهمیتتر بوده باشد.
در نوشته های تخت جمشید شانزده بار از این منطقه نام برده شده است. در این آثار از انتقال آذوقه دراین بندر سخن گفته شده است. در گل نوشته های تخت جمشید آمده است که بیش از 2000 کارگر و صنعتگر در این منطقه کار می کردند. پیشینه این بندر به دوران کوروش کبیر می رسد.
لئون ادوارد پانه‌تا (زادهٔ ۲۸ ژوئن ۱۹۳۸) وزیر دفاع پیشین ایالات متحده آمریکا است، وی سوابقی همچون ریاست دفتر رئیس‌جمهور پیشین آمریکا، بیل کلینتون را داراست.
پانه‌تا در سال ۱۹۳۸ در «مونتری» کالیفرنیا از والدین مهاجر ایتالیایی به دنیا آمد، و در مدارس کاتولیک و مدارس دولتی به تحصیل پرداخت و در مزرعه خانوادگی خود در «کارمل والی» مشغول به‌کار شد. وی مدرک کارشناسی خود را با درجه عالی از دانشگاه سانتا کلارا و دکترای حقوق را از دانشکده حقوق دانشگاه سانتا کلارا دریافت کرد و مدتی سردبیر مجله «بررسی حقوقی» بود. وی به‌عنوان ستوان یکم در ارتش از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۶ خدمت کرد و نشان تقدیر ارتش ایالات متحده را دریافت کرد.
پانه‌تا برای نخستین‌بار در سال ۱۹۶۶ به واشینگتن رفت و به عنوان دستیار قانونگذاری برای سناتور «توماس اِی. کوچل» از کالیفرنیا، رهبر اقلیت سنا Whip کار کرد. او در سال ۱۹۶۹، دستیار وی‍ژه وزیر بهداشت، آموزش و رفاه و سپس مدیر دفتر حقوق مدنی ایالات متحده شد، جایی که وی مسؤول اجرای قوانین آموزش برابر بود.
کتاب وی «ما را با همدیگر بیاورید» که در سال ۱۹۷۱ چاپ شد گزارش آن تجربه‌است. وی در سال ۱۹۷۰ به نیویورک سیتی رفت و به‌عنوان دستیار اجرایی شهردار «جان لیندسِی» کار کرد و بر روابط شهر با حکومت‌های ایالتی و فدرال به نظارت پرداخت. سپس در سال ۱۹۷۱ به کالیفرنیا بازگشت و به کار حقوقی در شرکت «تامپسون و پانه‌تا» در مونتری تا زمانی که در سال ۱۹۷۶ به نمایندگی کنگره انتخاب شد، مشغول بود.
پانه‌تا از سال ۱۹۹۳–۱۹۷۷، نماینده مجلس نمایندگان ایالات متحده از بخش انتخاباتی ۱۶ (هم‌اکنون ۱۷) کالیفرنیا بود. وی به عنوان عضو مجلس نمایندگان، مشارکت‌کننده اصلی در نشست سران بودجه و همچنین دیگر نشست‌های سران بودجه در طول دهه ۱۹۸۰ بود. او قانون پیشگیری از گرسنگی را در سال ۱۹۸۸ ایجاد نمود. طرح شیوه‌های استخدام عادلانه و بی‌طرفانه که حمایت‌های حقوق مدنی را برای نخستین بار به کارمندان مجلس نمایندگان تسری می‌داد از دیگر فعالیت‌های وی است. پانه‌تا اقدامات موفقیت-آمیز بی‌شماری برای محافظت از سواحل کالیفرنیا، که شامل ایجاد منطقه امن دریایی ملی خلیج مونتری می‌شد را صورت داد و قانونی که بازپرداخت مراقبت‌های پزشکی و نظام فدرال بیمه بهداشتی برای افراد نیازمند به کمک مالی برای مراقبت بیمارستانی را در بر می‌گرفت به صورت نهایی ایجاد کرد و قوانین متنوع دیگری در موضوع‌های آموزش، بهداشت، کشاورزی و دفاع را تدوین نمود.
پانه‌تا از سال ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۳، رئیس کمیته بودجه مجلس نمایندگان بود. وی همچنین به عنوان عضو این کمیته از سال ۱۹۸۵–۱۹۷۹ فعالیت کرد. وی کمیته فرعی بازاریابی داخلی، روابط با مشتری و تغذیه کمیته کشاورزی مجلس نمایندگان، کمیته فرعی پرسنل و پلیس، کمیته دولتی مجلس نمایندگان، و کمیته برگزیده گروه کاری گرسنگی در زمینه گرسنگی داخلی را ریاست کرد. وی همچنین به عنوان معاون رئیس مجمع کهنه‌سربازان دوره جنگ ویتنام در کنگره و به عنوان عضو کمیسیون رئیس‌جمهور در زبان خارجی و مطالعات بین‌المللی کار کرد.
پانه‌تا در سال ۱۹۹۳ کنگره را در آغاز دور نهم نمایندگی خود ترک کرد تا مدیر دفتر مدیریت و بودجه در دولت کلینتون شود(۱۹۹۷–۱۹۹۴). وی در این سمت، در توسعه بسته بودجه که به صورت گسترده‌ای با دستیابی به یک بودجه متوازن فدرال و مازاد نهایی بودجه همراه بود، نقش تأثیرگذاری داشت.
پانه‌تا به عنوان رئیس کارکنان رئیس‌جمهور بیل کلینتون از ۱۷ ژوئیه ۱۹۹۴ انتخاب شد و تا ۲۰ژانویه ۱۹۹۷ در این سمت کار کرد. وی مذاکره‌کننده اصلی سازش موفقیت‌آمیز بودجه سال ۱۹۹۶ بود و به صورت گسترده‌ای به جهت آوردن نظم و تمرکز به کارهای اجرایی و سیاستگذاری کاخ سفید مورد تقدیر قرار گرفت.
پانه‌تا هم‌اکنون با همسرش سیلویا مؤسسه سیاست‌گذاری لئون و سیلویاً که در دانشگاه ایالتی کالیفرنیا در «خلیج مونتری» واقع شده‌است، را مدیریت می‌کند. این مؤسسه به عنوان یک مرکز تحقیقاتی غیر حزبی و غیرانتفاعی در زمینه پیشبرد سیاست‌گذاری عمومی فعالیت می‌کند. علاوه بر این آقای پانه‌تا، به عنوان پژوهشگر برجسته برای رئیس نظام دانشگاهی کالیفرنیا مشغول به فعالیت می‌باشد. وی به رئیس دانشگاه در زمینه مسائل ملی که بر آموزش عالی تأثیر می‌گذارند، مشاوره می‌دهد. او در دوره کارشناسی ارشد در سال ۱۹۹۷، به عنوان استاد در دانشگاه سانتاکلارا انتخاب شد و دوره مطالعات سیاست‌گذاری را تدریس می‌کرد.
پانه‌تا به عنوان یک رهبر در سازمان‌های اجتماعی و سیاست‌گذاری بی‌شماری در سرتاسر حرفه کاری خود فعالیت کرده‌است. در مارس ۲۰۰۶، وی برای کار در گروه مطالعه عراق، یک کمیته دو حزبی که با خواست و اصرار کنگره ایجاد شد و توسط مؤسسه صلح ایالات متحده، مرکز مطالعات استراتژیک و بین-المللی، مرکز مطالعه رئیس‌جمهوری و مؤسسه جیمز. ای. بیکر سوم، سازمان‌دهی شده بود، انتخاب گردید. از سال ۲۰۰۵ وی به عنوان عضو گروه کاری مستقل در زمینه مهاجرت و آینده آمریکا کار می‌کند. در نوامبر ۲۰۰۴، فرماندار کالیفرنیا «شوارتزینگر» وی را به عنوان رئیس مشترک شورای پشتیبانی و نگهداری «بیس» انتخاب نمود.
پانه‌تا شش سال در هیئت مدیره بورس نیویورک در سال ۱۹۹۷ فعالیت نموده، رئیس کمیته بررسی برای هیئت مدیره بورس نیویورک و رئیس مشترک کمیته استاندارهای بورس بود. وی در هیئت ملی بررسی کنفرانس اسقف‌های ایالات متحده، هیئت مرکز ملی استینبک و بنیاد سانتاکروز دانشگاه کالیفرنیا، و از سال ۱۹۹۸ در هیئت بازدیدکنندگان دانشکده حقوق دانشگاه سانتاکلارا کار کرد. وی همچنین به عنوان عضو هیئت امنای دانشگاه سانتا کلارا، عضو شورای مشورتی بین‌المللی فلیشمن-هیلارد، و بیمارستان شبه جزیره مونتری و به عنوان مدیر آکواریوم خلیج مونتری خدمت نموده‌است. وی رئیس شورای ملی مشاوران مرکز سیاست ملی و همچنین رئیس کمیسیون اقیانوس‌های مؤسسه پیو می‌باشد. وی همچنین عضو هیئت مدیره سپر آبی کالیفرنیا، زنیط، کانتیکس، بنیاد منطقه امن دریایی ملی می‌باشد. وی به صورت ملی و بین‌المللی در مورد وضعیت اقتصاد، بودجه فدرال و دیگر موضوعاتی که آمریکا با آن روبرو است، به عنوان کارشناس سخنرانی می‌کند و دریافت‌کننده جوایز و افتخارات بی‌شماری در این زمینه می‌باشد.
پانه‌تا یکی از مخالفان سرسخت شکنجه از سوی نیروهای امنیتی در مبارزه علیه تروریسم است. وی اعمال شکنجه در هر شرایطی را غیرقابل قبول می‌داند.
پانه‌تا از ۹ ژانویه ۲۰۰۹ تا کنون رئیس آژانس مرکزی اطلاعات ایالات متحده آمریکا (سیا) می‌باشد.
پانه‌تا در ۲۲ ژوئن ۲۰۱۱ وزیر دفاع آمریکا شد.
نقطهٔ اشتعال یا درخشhttps://wiki.apll.ir/word/index.php/Flash پایین‌ترین درجهٔ دمایی است که در آن از ماده، بخاری قابل احتراق ساطع می‌شود. اندازه‌گیری نقطهٔ اشتعال نیازمند یک منبع احتراق است. با خارج کردن منبع احتراق از محل، بخار یادشده آتش نخواهد گرفت. نقطهٔ احتراق نیز پایین‌ترین دمایی است که در آن از ماده بخاری قابل احتراق ساطع می‌شود و حداقل برای پنج ثانیه می‌سوزد.
نبایستی نقطهٔ اشتعال را با دمای خودآتشگیری اشتباه گرفت. در دمای خودآتشگیری نیازی به منبع احتراق وجود ندارد. نقطه احتراق، دمای بالاتری است که در آن بخار پس از احتراق به سوختن ادامه می‌دهد. نه نقطهٔ اشتعال و نه نقطه احتراق، به دمای منبع احتراق که بسیار بالاتر است وابسته نیستند.
از نقطهٔ اشتعال به عنوان ویژگی توصیفی مواد سوختنی مایع استفاده شده و از آن به جهت توصیف خطرات اشتعال‌ پذیری مایعات استفاده می‌کنند. نقطهٔ اشتعال هم به مایعات قابل اشتعال و هم به مایعات قابل احتراق اشاره دارد؛ و برای هرکدام استانداردهای متفاوتی تعریف شده‌است. مایعاتی با نقطهٔ اشتعال کمتر از ۵/۶۰ درجه سانتی‌گراد، بسته به استانداردی که اعمال می‌گردد قابل اشتعال، و مایعاتی با نقطهٔ اشتعال بالای این دما قابل احتراق تلقی می‌گردند.
هر مایعی دارای فشار بخار می‌باشد که تابع دمای آن مایع می‌باشد . هرچه دما افزایش یابد فشار بخار نیز افزایش می‌یابد. هرچه میزان فشار بخار افزایش یابد تراکم بخار مایع قابل اشتعال در وا افزایش می‌یابد. از این رو دما تعیین‌کنندهٔ میزان تراکم بخار مایع قابل اشتعال در هوا می‌باشد.
تراکم معینی از بخار موجود در هوا جهت پایداری احتراق الزامی می‌باشد و این تراکم برای هر مایع قابل اشتعالی متفاوت است. نقطهٔ اشتعال یک مایع قابل اشتعال پایین‌ترین درجه‌ای است که در آن بخار قابل اشتعال به حد کافی برای احتراق، بوسیلهٔ منبع احتراق، موجود است.
اندازه‌گیری نقطهٔ اشتعال به دو صورت اصلی انجام می‌شود:
اوپن کاپ (فلش باز) و کلوزد کاپ (فلش بسته)
در تجهیزات اوپن کاپ نمونه را درون ظرف سربازی ریخته حرارت می‌دهند و هر چند درجه یکبار، شعله‌ای را از روی سطح آن عبور می‌دهند. نقطهٔ اشتعال اندازه گرفته شده در حقیقت با تغییر ارتفاع شعله از سطح مایع متفاوت خواهد شد و در ارتفاع مناسب اغلب هم‌زمان با نقطه اشتعال رخ می‌دهد. معروفترین نمونهٔ این آزمایش‌های، اوپن کاپ کلیولند (COC) است.
دو نوع تستر «کلوزد کاپ» داریم: نا موازن همانند پنسکی – مارتنز که دمای بخار روی سطح مایع با دمای خود مایع در تراز نمی‌باشند و موازن همانند اسمال اسکیل (که به ستافلش نیز معروف است) که بخار هم دمای با مایع تصور می‌شود. در هر دوی این روش‌ها منبع احتراق را در فضای دربسته‌ای که مایع را در آن ریخته‌اند مهیا می‌کنند. در حالت عادی تسترهای کلوزد کاپ مقادیر پایین‌تری را نسبت به نوع اوپن کاپ نشان می‌دهند. (نوعاً بین ۵ تا ۱۰ درجهٔ سانتی گراد) و تخمین دقیق تری از دمایی که فشار بخار به پایین‌ترین حد اشتعال‌پذیری (LFL) خود می‌رسد ارائه می‌کند.
نقطهٔ اشتعال، بیشتر یک مقیاس تجربی و عملی است تا اینکه یک پارامتر فیزیکی اساسی باشد. مقدار اندازه‌گیری شده بسته به نوع دستگاه و گوناگونی پروتکل‌ها شامل کاهش و افزایش دما (در تسترهای خودکار)، زمان تخصیص داده شده برای هم دما شدن بخار و مایع، حجم نمونه و حتی هم زدن آن، نتیجه‌های متفاوتی خواهد داشت. «ATEX directive» سه آستانهٔ خطر که در آن‌ها بخار احتراق می‌یابد را به‌طور کلی توصیف می‌نماید.
روش‌های تعیین نقطهٔ اشتعال یک مایع در استانداردهای بسیاری تصریح شده‌است. به عنوان مثال تست کردن به روش پنسکی – مارتنز کلوزد کاپ در ASTM D93, IP34, ISO 2719, DIN 51758, JIS K2265 and AFNOR M07-019 به تفصیل شرح داده شده‌است. تعیین نقطهٔ اشتعال به روش اسمال اسکیل کلوزد کاپ در ASTM D3828 and D3278, EN ISO 3679 and 3680, and IP 523 and 524 با جزئیات کامل آورده شده‌است.
بنزین طوری طراحی شده که در موتور خودروها تنها با یک جرقه به احتراق برسد. پیش از احتراق بایستی در محدودهٔ اشتعال‌پذیری خود با هوا ترکیب شده و در دمایی بالاتر از نقطهٔ اشتعال آن حرارت ببیند و سپس بوسیلهٔ شمع موتور مشتعل گردد. سوخت نبایستی در موتور داغ، خودبخود مشتعل گردد؛ بنابراین بنزین طوری طراحی شده تا نقطهٔ اشتعال پایین و دمای خود احتراقی بالایی داشته باشد.
نقطهٔ اشتعال سوخت دیزلی بین ۵۲ تا ۹۶ درجه سانتی گراد متغیر است. دیزل برای استفاده در موتورهای با تراکم بالا (های کمپرسیون) طراحی شده‌است. در این موتورها، هوا تا زمانی که بالای دمای خود احتراقی دیزل برسد کمپرس می‌شود؛ سپس سوخت همانند یک افشانه فشار قوی، هم‌زمان با نگهداشتن مخلوط هوا و سوخت در محدودهٔ اشتعال‌پذیری آنها، به درون موتور تزریق می‌شود. هیچ منبع احتراقی وجود ندارد؛ بنابراین سوخت دیزلی طوری طراحی شده که نقطهٔ اشتعال بالا و دمای خود احتراقی پایینی داشته باشد.
نقطهٔ اشتعال‌های سوخت جت، بسیار متغیر و متنوع هستند. هم Jet A و هم Jet A-1 نقطهٔ اشتعال‌هایی مابین ۳۸ و ۶۶ درجه نزدیک به نفت چراغ موجود در فروشگاه‌ها دارند. درحالیکه هم Jet B و هم JP-4 نقطهٔ اشتعال‌هایی بین ۲۳- و ۱- دارند.
نقطهٔ اشتعال مواد براساس روش‌های استاندارد آزمایش اندازه‌گیری می‌شوند. این روش‌های آزمایش، نوع دستگاه مورد نیاز برای اندازه‌گیری، پارامترهای کلیدی، روش کار اپراتور یا دستگاه خودکار، و میزان دقت روش تست را تعیین می‌کنند. روش‌های استاندارد آزمایش توسط کمیته‌های ملی و بین‌المللی بسیاری نوشته و کنترل می‌شوند که مهم‌ترین آن‌ها CEN / ISO Joint Working Group on Flash Point (JWG-FP), ASTM D02.8B Flammability Section و the Energy Institute's TMS SC-B-4 Flammability Panel می‌باشند.
فنِّ شعر یا هنرِ شاعری یا شعریّات (فن شعر = بوطیقا) از مهم‌ترین میراث فلسفی ادبی یونان می‌باشد، این رساله، اولین کار بازمانده در حوزه نظریه دراماتیک و اولین رساله فلسفی موجود با تمرکز بر سخن‌شناسی و نظریه ادبی است. ارسطو در فن شعر، مفهومی را بررسی می‌کند؛ که از آن تحت عنوان «شعر» یاد می‌کند.
فن شعر را ابتدا ابوبشر متی بن یونس - از نسطوریان بغداد که رئیس منطقیان عصر خویش به‌شمار می‌آمد - از سریانی به عربی ترجمه کرد. ترجمه‌ای که او از فن شعر کرد خطاها و ابهامات زیادی داشت. بعد از او شاگردش یحیی بن عدی دست به ترجمهٔ دوبارهٔ آن می‌زند و یعقوب بن اسحاق الکِندی برای اولین بار آن را تلخیص کرد. پس از کندی، ابونصر فارابی (متوفی به سال ۳۳۹) که شاگرد ابوبشر متی نیز بود، به شرح و تلخیص فن شعر پرداخت. پس از فارابی معروف‌ترین کسی که دست به کار شرح و تلخیص فن شعر می‌شود، ابن‌سینا است. پس از ابن‌سینا معروفترین کسی که به تلخیص و شرح بوطیقا اقدام می‌کند، ابن‌رشد است.
رسالهٔ "فن شعر" ارسطو در یونانی Περὶ ποιητικῆς و در لاتین De Poetica نامیده می‌شود؛ که مُعرّبش "بوطیقا" می‌شود.
"فن شعر" برای زمان‌های متمادی در دنیای غرب مفقود بوده و تنها در قرون وسطی و اوایل دورهٔ رنسانس از طریق ترجمهٔ لاتین که از روی نسخهٔ عربی نوشته شده توسط ابن رشد، انجام شده بود در دسترس قرار گرفت.
ارسطو در فن شعر از مفاهیم ذیل یاد می‌کند:
افلاطون در باب هنر و زیبایی، ساختار فلسفی منظمی پدید نیاورده‌است و آرای او در این باره در رساله‌های مختلف او پراکنده‌است. در عین حال در نزد افلاطون- براساس ایده مثل- هنر همان «محاکات» (تقلید) است و چون براساس اندیشه مثل، عالم محسوس، خود تقلیدی از جهان معقول مثل است و نیز چون کار هنرمند محصول تأثیر گرفتن از تخیلات جهان محسوس است، پس کار هنرمند در واقع، تقلید تقلید است و معلوم است که در نظر افلاطون چنین آفرینشی تا چه اندازه بی‌مقدار است. اما حکمت ارسطویی اساساً بر این مبنا بنا نهاده شده‌است که اندیشه انسانی بتواند فارغ از زیستن در جهان معقولات صرف، با این دنیای محسوس، انسانی و این جهانی نیز رابطه برقرار کند
رساله «فن شعر» مربوط به اواخر عمر مؤلف است و به همین دلیل علی‌القاعده باید اختلافی اساسی با تعالیم افلاطون داشته باشد. گفته‌اند که شاعران، نخستین قربانیان آرمان‌شهر افلاطون بوده‌اند. او این گروه را به این دلیل که با زندگی فلسفی و عقلانی نسبتی ندارند از مدینه خود طرد کرده‌است. اما میراث دار او، ارسطو، با نپذیرفتن آموزه اساسی حکمت افلاطونی (مثل) میان زیبایی و اخلاق، تمایز نهاد و این هر دو ارزش را دارای جایگاهی جدا در معرفت بشری دانست.
رسالهٔ «فن شعر» دارای بیست و شش بخش کوتاه است. چهار بخش نخست آن به تعریف شعر می‌پردازد و در بارهٔ رابطه میان شعر و تقلید، منشأ و انواع شعر و انواع تقلید بحث می‌کند. بخش پنجم مقدمه‌ای است بر سه موضوع کمدی، تراژدی و حماسه. در بخش‌های شش تا بیست و دو به تعریف تراژدی و مشخصات آن می‌پردازد و مباحثی را دربارهٔ اندازه و یگانگی کردار، کردارهای ساده و پیچیده، دگرگونی و بازشناخت، اقسام باز شناخت، اجزاء تراژدی، ترس و شفقت در تراژدی، اندیشه و گفتار در تراژدی، اجزاء گفتار، تراژدی و عقده‌گشایی، سیرت اشخاص داستان، و اوصاف گفتار شاعرانه طرح می‌کند. سه بخش از آخرین بخش‌های رسالهٔ «فن شعر» در بارهٔ حماسه است، و در این سه بخش پس از بررسی ناقص و کوتاهی دربارهٔ شعر حماسی، به بررسی شعر حماسی هومر، به عنوان نمونه می‌پردازد. در آخرین فصل رساله نیز به مقایسه بین تراژدی و حماسه پرداخته، با استدلالی منطقی ثابت می‌کند که تراژدی بر حماسه برتری دارد و از آن عالیتر است. یک فصل از رساله نیز به پاسخگویی به بعضی از اشکالات منتقدان اختصاص یافته و در آن ارسطو خطاهایی را که در فن شعر ممکن است روی دهد بررسی و تجزیه و تحلیل کرده‌است.
در بحث از تراژدی، ارسطو ابتدا آن را تعریف می‌کند و آن گاه اجزای آن را برمی‌شمارد. تراژدی در نظر او «تقلیدی است از کار و کرداری شگرف و تمام؛ دارای درازا و اندازه‌ای معین است و به وسیله کلامی به انواع زینت‌ها آراسته بیان می‌شود. این زینت‌ها نیز هر یک برحسب اختلاف اجزا مختلفند. این تقلید به وسیله کردار اشخاص انجام می‌پذیرد، نه به وسیله نقل و روایت، تا شفقت و هراس را برانگیزد و سبب تزکیه نفس از این عواطف و انفعالات گردد».
در تراژدی شش جزء وجود دارد که تراژدی از آن‌ها ترکیب می‌یابد: «افسانه مضمون»، «سیرت»، «گفتار»، «اندیشه»، «منظر نمایش» و «آواز» (بر اساس واژه‌گزینی در برگردان بوطیقا توسط رضا شیرمرز). در این اجزاء مهم این است که افعال، ترکیب و درهم آمیخته شوند؛ زیرا تراژدی تقلید مردمان نیست، بلکه تقلید کردار، زندگی، سعادت و شقاوت است و سعادت و شقاوت نیز هر دو از نتایج و آثار کردار هستند.
از میان این اجزای شش‌گانه، مبدأ و روح تراژدی، «افسانه و داستان» است، و «سیرت» در مرتبه دوم است. در مرحله سوم، «اندیشه» است و مراد از آن، قدرت در بازیافتن تعبیر و بیانی است که مقتضی حال و مناسب مقام باشد. اما «سیرت» امری است که شیوه رفتار و طریقه‌ای را نشان می‌دهد که چون برای انسان مشکلی پیش می‌آید، آن طریقه را اختیار می‌کند یا از آن طریقه اجتناب می‌کند. چهارمین مرحله «گفتار» است و مراد از آن تبیین و بیان فکر به وسیله الفاظ است.
به نظر ارسطو افسانه‌هایی که مضمون تراژدی را می‌سازند، برای اینکه زیبا و هنرمندانه جلوه کنند باید از نظم و ترتیب خاصی بین اجزاء برخوردار باشند و متناسب و هماهنگ باشند و دارای اندازهٔ معقول و به هنجار باشند، چون:
"زیبایی شرطش داشتن اندازه‌ای معین و هم چنین داشتن نظم است. به همین جهت موجود زنده اگر زیاده از حد کوچک باشد ممکن نیست که آن را بتوان زیبا شمرد، زیرا چون چشم فرصت بسیار کوتاهی برای رویت آن دارد، به ادراکش نایل نمی‌گردد. هم چنین اگر زیاده از حد بزرگ باشد، بر آن محیط نمی‌شود بلکه وحدت و تمامیت آن نیز از نظر بیننده مخفی و مستور می‌ماند.""
حد زمانی که ارسطو برای تراژدی مجاز می‌شمرد به میزانی است که در طی آن رشته‌ای از رویدادها که به صورت احتمالی یا ضروری در پی هم می‌آیند، قهرمان داستان را از شور بختی به شیرین کامی یا از بهروزی به تیره‌روزی بکشاند.
از دید ارسطو افسانه و داستان تراژدی باید از وحدت‌های سه‌گانه برخوردار باشند.
ارسطو وظیفهٔ تراژدین‌ها را نه نقل درست و وفادار به واقعیت رویدادها، آن طور که در عالم واقع رخ داده‌اند، بلکه روایت امور به آن شیوه که ممکن است و می‌تواند اتفاق بیفتد، می‌داند و از این نظر مقام شاعر تراژدی نگار را بالاتر و والاتر از مقام مورخ، و شعر را فلسفی تر از تاریخ می‌داند، زیرا:
"شعر بیشتر حکایت از امر کلی می‌کند در صورتی که تاریخ از امر جزئی حکایت دارد.""
ارسطو تقلید صرف، بی تفسیر و بی‌نتیجهٔ تراژدی از کردارهای تام را کافی نمی‌داند بلکه بر این نظر است که:
باید آنچه مورد تقلید واقع می‌شود، موجب انگیختن ترس و شفقت نیز بشود؛ و این احوال از همه بیشتر هنگامی دست می‌دهد که وقایع بر خلاف انتظار روی دهد، و در عین حال آن وقایع نیز یکی از دیگری ناشی گردد، زیرا در این صورت جنبهٔ اعجاب و شگفتی آن وقایع بسی بیشتر خواهد بود تا این که در اثر بخت و اتفاق روی داده باشد. چون حتی وقایع و حوادثی هم که از روی تصادف و اتفاق روی داده‌است، وقتی بیشتر موجب اعجاب و شگفتی می‌شود که به ظاهر از روی عمد و قصد به نظر بیاید."
بر انگیزش ترس و شفقت یکی از مهم‌ترین وظایف و اهداف ادبیات از دیدگاه ارسطو است. ترس و شفقت ممکن است محصول منظرهٔ نمایش باشد یا ممکن است که از ترتیب رویدادها پدید آید. به نظر ارسطو ترس و شفقتی که از ترتیب حوادث به وجود می‌آید ارزشمندتر و مؤثرتر است و این البته هنر بزرگی است که کار هر کسی نیست و تنها از عهدهٔ شاعران بزرگ بر می‌آید.
کردارهای تراژدی گون معمولاً ناروا و ناعادلانه و زشت هستند. این‌گونه کردارها ممکن است آگاهانه، ارادی و تعمدی باشد یا نادانسته و ناخواسته و غیر تعمدی؛ و بهترین نوع کردار تراژدی گون آن است که:
"شخص نا دانسته مرتکب عملی شود، و بعد از ارتکابش بر آن خطای خویش واقف گردد. زیرا که در این حال، دیگر آن عمل و کردار سبب نفرت و اشمئزاز نمی‌شود، و بازشناخت هم که بعد از ارتکاب عمل حاصل می‌شود سبب می‌گردد که تماشاگر یا خواننده ناگهان پی به حقیقت حال ببرد.""
از نظر ارسطو کردارهای تراژیک کردارهایی هستند که تغییر و تحول سرنوشت قهرمان در آن به وسیلهٔ «دگرگونی و بازشناخت» انجام پذیرد و هم چنین لازم است که چنین تحولی از اصل و بنیان خود افسانه پدید بیاید، به گونه‌ای که یا به حکم ضرورت یا به حکم احتمال، نتیجهٔ منطقی وقایع قبلی باشد، نه این که تنها به دنبال رویدادهای دیگر و بدون ارتباط تنگاتنگ و ارگانیک با رویدادهای پیشین رخ دهد.
ارسطو دگرگونی را عبارت می‌داند از تبدل و تحول وضع فعلی به ضد آن، و بر این نظر است که این دگرگونی باید به حکم ضرورت یا بر حسب احتمال پیش آید. او بازشناخت را به صورت انتقال از ناشناخت به شناخت تعریف می‌کند که «سبب می‌شود میانهٔ کسانی که می‌بایست به سعادت یا شقاوت رسند کار از دوستی به دشمنی، یا از دشمنی به دوستی بکشد و خوش‌ترین بازشناخت آن است که با دگرگونی همراه باشد.»
به عقیدهٔ ارسطو چنین بازشناختی وقتی همراه با دگرگونی باشد سبب بر انگیزش ترس همراه با شفقت می‌شود؛ و در حقیقت تراژدی تقلید کردارهایی است که این‌گونه عواطف را برانگیزد. ارسطو برای باز شناخت انواع گوناگونی قائل می‌شود و آن را به چند دسته تقسیم می‌کند:
از میان این بازشناخت‌ها، نوع اول و دوم را ارسطو فاقد ارزش هنری و ضعیف می‌داند و از دید او: «بهترین بازشناخت آن است که از خود حوادث حاصل آید زیرا شگفتی و اعجابی که در این حال حاصل می‌شود، به وسیلهٔ امور محتمل بوده‌است.»
جزء مهم دیگر افسانه «واقعهٔ دردانگیز» است:
"واقعهٔ دردانگیز کرداری است که سبب هلاکت یا موجب رنج می‌گردد. مانند مرگ در صحنهٔ نمایش، شکنجه، جراحات و نظایر آن."
افسانهٔ تراژدی باید دارای ویژگی‌ها ی معینی باشد و امور خاصی را طرف توجه قرار دهد و از امور خاصی اجتناب کند. افسانهٔ تراژدی نباید هرگز طوری پردازش شود که در آن نیکان از بهروزی به تیره‌روزی بیفتند، زیرا این امر ترس و شفقت را در تماشاگر برنمی‌انگیزد بلکه سبب ایجاد نفرت و رمیدگی در او می‌شود. هم چنین نباید بدکاران از شقاوت به سعادت نایل آیند زیرا که چنین تحولی نه عواطف انسانیت را بیدار می‌کند و نه حس ترس و شفقت را برمی‌انگیزد. هم چنین نباید فرو مایگان و دون سرشتان از سعادت به شقاوت فرود آیند و مبتلا شوند زیرا این نیز اگر چه حس انسانیت را برمی‌انگیزد اما ایجاد ترس و شفقت نمی‌کند، چون:
"آنچه مورد شفقت است کسی است که دچار شقاوتی شده‌است اما مستحق آن بدبختی نبوده‌است، و آنچه ترس را برمی‌انگیزد احوال کسی است که به خود ما شباهت دارد. پس موضوع شفقت، آدمی است که مستوجب شقاوتی که دچار آن شده‌است، نیست، و موضوع ترس، آدمی است که شبیه و مانند خودمان است. باری در آن حال که فرومایهٔ بدنهادی از سعادت به شقاوت دچار آید واقعه طوری نیست که بتواند شفقت و ترس را در وجود ما برانگیزد."
به نظر ارسطو افسانهٔ تراژیک برای آن که خوب به نظر برسد باید در آن دگرگونی از سعادت به شقاوت باشد و نه از شقاوت به سعادت، و این دگرگونی باید نه به سبب پستی و فرومایگی سرشت و نهاد قهرمان تراژدی، بلکه به دلیل اشتباهات بزرگ، هولناک و جبران ناپذیر او پیش آمده باشد.
ارسطو سیرت را چنین تعریف می‌کند:
ارسطو در این باره چهار نکته را مورد توجه قرار می‌دهد که آن‌ها را به ترتیب در زیر می‌آوریم:
از نظر ارسطو گفتار شاعرانه گفتاری است که مبتذل و رکیک نباشد. چنین گفتاری باید روشن و رسا باشد ولی نباید در آن الفاظ عامیانه و متداول روزمره زیاد باشد چون در این صورت به پستی و ابتذال دچار می‌شود، اما خیلی نیز نباید از زبان عوام دور گردد چون در این صورت یا مجبور به استفاده از کلمات بیگانه می‌شود، که مبتلا به ضعف غرابت می‌شود، یا مجبور به استفاده از مجازها و استعارات و کنایه‌ها می‌شود که در این حالت به صورت معما گونه و مغلق در می‌آید، یا این که مجبور به استفاده از کلمات متروک و نا متداول می‌شود که در این صورت نامفهوم و درک ناپذیر می‌گردد، و در هر سه حالت، صورتی معما گونه و مبهم پیدا می‌کند که این نیز سبب ضعف و سستی بیان، زبان و گفتار می‌شود.
به این ترتیب سازندهٔ تراژدی باید زبانی را به کار گیرد که در مرز باریک بین زبان عوام و زبان خواص واقع باشد، و رسایی و روشنی و شیوایی آن در کنار غرابت و ایهام و معماوار بودنش قرار گیرد و هماهنگ با آن باشد.
مقصود از اندیشه تمام آن چیزهاست که اشخاص داستان جهت اثبات امری یا بیان مطلبی می‌گویند.
ارسطو در توضیح دستهٔ همسرایان می‌گوید:
ارسطو در فصل سیزدهم فن شعر، آن هم به هنگام بحث از انواع دگرگونی و بهترین نوع آن، که برانگیزندة ترس و ترحم باشد، به هامارتیا نیز اشاره می‌کند. پرسش ارسطو این است که مناسب‌ترین شخصیتی که از این دگرگونی رنج می‌برد و به خوبی احساسات تراژیک ما را برمی‌انگیزد کیست. او به روال معمول رسالة خود در جواب روش سلبی در پیش می‌گیرد؛ یعنی نخست از این بحث می‌کند که کدام شخصیت‌ها نامناسب است و آن‌گاه به بحث از مناسب‌ترین شخصیت می‌پردازد.
ارسطو تحلیل خود را نخست با این بحث آغاز می‌کند که:
زمانی هامارتیا را عموماً نقص اخلاقی قلمداد می‌کردند و «خطای تراژیک» مدتی مدید به کلیشه مشهور نقد ادبی بدل شده بود. نقد نئوکلاسیک هامارتیا را با مفهوم عدالت شعری یا مکافات درخور پیوند داد و آندره داسیه آن را به سه نوع تقسیم کرد:
جنایت ادیپ از نوع اول و تا اندازه‌ای مبتنی بر نوع دوم است، جنایت توئستس، که با زن برادر خود روابط عاشقانه برقرار کرد، از نوع دوم است و جنایت اورستس از نوع سوم.
داسیه اشتباه کرئون (پادشاه تب) را ناشی از آن می‌داند که وی گمان می‌کرد اودیپوس در جنایات خود بی‌گناه‌است، زیرا پدرش را از سر جهل کشت. امروزه ما حق را به کرنی می‌دهیم و تلاش زیاد منتقدانی از قبیل داسیه را عبث می‌یابیم که می‌کوشند برای مثال‌های ارسطو (اودیپوس و تیستس) به هر قیمت شده گناه یا جنایتی بیابند و آن را به نحوی با عدالت شعری توجیه کنند.
در بوطیقا- منصور ابراهیمی-باشگاه اندیشه-ویراست اول- بهار ۱۳۸۶
قلعه دیزه یا قلادزه شهری در کردستان عراق در شرق هولیر ( اربیل ) و رانیه و کوی و شمال سلیمانیه واقع شده‌است.
این شهر در همسایگی با شهر سردشت آذربایجان غربی و کردستان ایران واقع شده ‌است. فاصله قلادزه با سردشت از طریق مرز زمینی کیله ۳۵ کیلومتر است .
قلادزه از شمال غرب با شهر رواندوز و دیانا و چومان همسایه ‌است.در شمال شهر قلادزه کوه‌های قندیل قرار دارند.
از عشایر و ایل‌های مهم این منطقه می‌توان منگور، پژدری، میراودلی و بریاجی وگورکی
را نام برد. عده ای از مردم مرسنه نیز در این شهر وجود دارد مکان‌های دیدنی این شهر شامل ان از جولانان هناروک و این شهر یه شهرک بیوران نیز نزدیک است.
وچکاب جودکی یکی از روستاهای ایران است که در ۲۲ کیلومتری شرق شهرستان آبدانان از توابع استان ایلام واقع شده‌است. این روستا دارای۳۰۰ خانوار و جمعیتی بالغ بر۱۵۰۰ نفر با مردمی لرزبان است که بیشتر آنها به کشاورزی و دامداری مشغول هستند.و این روستا به عنوان روستای پاک کشور لقب گرفته است چون در این روستا هیچ فرد سیگاری وجود ندارد و تا به حال هیچ شخصی از روستای وچکبود لب بر سیگار نگذاشته است این روستا در ۶ ماه دوم سال داری آب و هوایی بهاری و دل انگیز است
محمدرضا شهیدی‌فرد (متولد ۱۴ دی ۱۳۴۸، مشهد)، مجری، تهیه‌کننده و کارگردان در صدا و سیمای ایران است. وی عضو کمیته کارشناسی گویندگان و مجریان سیما نیز می‌باشد.
وی فعالیت خود را در نوجوانی و از رادیو مشهد آغاز کرد. در آن زمان جواد آتش‌افروز، وی را برای کار در رادیو تأیید کرد و در برنامه‌ای به‌نام امیدهای انقلاب اسلامی با تهیه‌کنندگی آتش‌افروز کار خود را آغاز کرد. در سال ۱۳۶۸ پس از قبولی در دانشکده سینما و تئاتر دانشگاه هنر به تهران آمد و در گروه‌های ادب و هنر و اجتماعی رادیو نیز همکاری می‌کرد. فعالیت خود در تلویزیون را در سال ۱۳۷۰ و با برنامه «تا هشت و نیم» آغاز کرد. «مردم ایران سلام» از دیگر برنامه‌های وی در تلویزیون بود که تهیه‌کنندگی، کارگردانی و اجرای زنده آن را بر عهده داشت که از سال ۱۳۸۵ از شبکه دو تلویزیون ایران به مدت ۲۰ ماه پخش شد. برنامه بعدی وی در تلویزیون که پخش آن در تابستان ۱۳۹۰ از شبکه یک تلویزیون ایران آغاز شد، تحت عنوان «پارک ملت» بود که تهیه‌کنندگی و اجرای زنده آن را بر عهده داشت. از جمله برنامه‌های جنجالی او، سوال صریح و بی پرده از محسن رضایی در مورد اینکه فرزند او در موقع مصاحبه، در خارج چه میکند، بود که باعث شهرت گرفتن شهیدی‌فرد شد و شجاعت وی را تحسین نمودند.
ملک‌تاج فیروز ملقب به نَجم‌السلطنه (۱۲۳۳ – ۱۰ دی ۱۳۱۱) شاهزاده قاجاری بود. او پایه‌گذار بیمارستان نجمیه تهران و مادر نخست‌وزیر ایران محمد مصدق بود.
ملک‌تاج خانم نوه عباس میرزا ولیعهد قاجار، و دختر فیروز میرزا نصرت‌الدوله بودمنصوره اتحادیه (نظام مافی) زنانی که زیر مقنعه کلاهداری نموده‌اند: زندگی ملک تاج خانم نجم السلطنه - 1233-1311 ش/1270-1350 ق. نشر تاریخ ایران، تهران، 1388، ص۱ و در سال ۱۲۷۰ ق / ۱۲۳۳ ش متولد شد. مادر او حاجیه همایون سلطان (هما) خانم، دختر بهمن میرزا بهاءالدوله و واقفه مسجداعظام قدسی (اعظام الوزاره)، حسن، خاطرات من: یا، تاریخ صد ساله ایران، تهران: نشر کارنگ، ۱۳۷۹، ص. 21 و مدرسه شاهزاده خانم (مسجد الزهراء کنونی) در گذر وزیردفتر (جنب خیابان شاهپور سابق و وحدت اسلامی کنونی) بود.عاقلی، باقر، خاندان‌های حکومت گر ایران، نشر علم، تهران، 1381، صص. 9-8 ملک تاج بزرگترین فرزند خانواده و دارای دو خواهر به نام‌های ماه سماءخانم و سرورالسلطنه و تنها یک برادر تنی به نام عبدالحسین میرزا فرمانفرما داشت. سرورالسلطنه با مظفرالدین میرزا (بعدها مظفرالدین‌شاه) و عبدالحسین میرزا فرمانفرما با دختر مظفرالدین میرزا (بعدها مظفرالدین‌شاه) ازدواج کردند بنابراین خانواده نجم‌السلطنه ارتباط نزدیکی با خانواده مظفرالدین‌شاه داشتند.
خواندن و نوشتن را با خواهرانش نزد معلم‌های خانگی فراگرفت و در سن چهارده سالگی او را به همسری مرتضی‌قلی خان نوری - پسر وکیل‌الملک، حاکم کرمان - دادند که از او بسیار بزرگ‌تر و دارای همسر و اولاد بود.مهدی بامداد. شرح حال رجال ایران در قرن 12و13و14هجری. تهران، زوار، 1371. ص297 . نجم‌السلطنه از این ازدواج اول صاحب دو دختر شد: شوکت‌الدوله که با عباسقلی سهم‌الملک (بزرگ خاندان بیات) ازدواج کرد؛ و عشرت‌الدوله که با میرزا علی موثق‌السلطنه ازدواج کرد و با خاندان وزیردفتر نسبت پیدا کرد. مرتضی‌قلی خان نوری (شوهر نجم‌السلطنه) پس از مرگ پدرش (محمد اسماعیل خان) لقب او را به ارث برد و وکیل‌الملک ثانی خوانده می‌شد. مرتضی‌قلی خان پس از مواجهه با شورش در کرمان و مشکلات مالی جدی‌ای که برایش پیش آمده بود، به تهران فراخوانده شد و همان‌جا درگذشت.
در سال ۱۲۶۰ هـ. ش نجم‌السلطنه با شوهر دومش میرزا هدایت‌الله وزیردفتر (پسر میرزاحسین آشتیانی و پسرعمو و برادرزن میرزا یوسف مستوفی‌الممالک) ازدواج کرد. حاصل این ازدواج هم دو فرزند بود، آمنه دفترالملوک و محمد مصدق که بعدها نخست‌وزیر و یکی از چهره‌های اثرگذار تاریخ ایران شد. وقتی محمد مصدق ۱۰ ساله بود، پدرش میرزا هدایت‌الله وزیردفتر در پاندمی وبا (۱۸۹۱-۱۸۹۲) درگذشت و نجم‌السلطنه سرپرستی دو فرزندش را برعهده گرفت. محمد مصدق در بزرگسالی بارها از زحماتی که مادرش برای تربیت و هدایت او کشیده بود قدردانی می‌کرد. مصدق پایان‌نامهٔ دکترایش را در سال ۱۹۱۴ با موضوع «ارث در احکام اسلامی» به زبان فرانسه در دانشگاه نوشاتل سوییس نوشت و آن را به مادرش تقدیم کرد.http://tarikhirani.ir/fa/news/5156/%D8%B9%D9%85%D9%88%DB%8C-%D9%85%D9%86-%D9%85%D8%B5%D8%AF%D9%82-%D8%AE%D8%A7%D8%B7%D8%B1%D8%A7%D8%AA-%D9%81%D8%B1%D9%87%D8%A7%D8%AF-%D8%AF%DB%8C%D8%A8%D8%A7
نجم‌السلطنه دو سال بعد به ازدواج میرزا فضل‌الله وکیل‌الملک تبریزی طباطبائی دیبا از سادات طباطبایی و منشی‌باشی مظفرالدین شاه درآمد.مصدق،محمد،خاطرات و تالمات مصدق،نشر علمی، چاپ 15،تهران، 1397، ص. 53 این ازدواج نیز در سال ۱۲۸۵ هـ. ش با مرگ میرزا فضل‌الله خان پایان یافت و حاصل آن فرزندی بود به نام ابوالحسن دیبا (ملقب به ثقة‌الدوله) که تاجری موفق و بنیانگذار نخستین هتل مدرن در ایران (هتل پارک تهران) بود.
وقتی مظفرالدین‌شاه به سلطنت رسید، برادر نجم‌السلطنه یعنی عبدالحسین میرزا فرمانفرما انتظار داشت وزیر جنگ بشود اما افراد زیادی در دربار دشمن او بودند و او را به توطئه علیه شاه متهم کرذند و شاه او را به عتبات در عراق تبعید نمود. نجم‌السلطنه که همیشه از حمایت و پشتیبانی برادرش برخوردار بود، وارد عمل شد و اداره امور برادرش را برعهده گرفت. اغلب برای برادرش نامه می‌نوشت، اخبار تهران را به او می‌رسانید و او را دلگرمی و دلداری می‌داد. مدتی بعد برای دیدن برادرش به عتبات رفت و از آنجا عازم حج شد. نجم‌السلطنه و خواهرش حضرت‌علیا (همسر مظفرالدین‌شاه) در دربار برای عبدالحسین میرزا فرمانفرما وساطت و شفاعت کردند. شاه بالاخره با اکراه اعلام رضایت کرد اما عبدالحسین میرزا فرمانفرما اجازه نداشت در تهران سکنی بگزیند. نامه‌های نجم‌السلطنه به برادرش باقی مانده‌اند و با توجه به اینکه نامه‌های چندانی از زنان آن زمان در دست نیست،‌ دارای ارزش و اهمیت تاریخی هستند. این نامه‌ها علاوه بر نشان‌دادن سواد کمابیش ناقص و بدوی نجم‌السلطنه، بینشی نسبت به جهان شخصی او به دست می‌دهند.
شوهر سوم نجم‌السلطنه، فضل‌الله خان وکیل‌الملک، در سال ۱۳۲۰ هجری قمری درگذشت. انقلاب مشروطه نیز در همین سال آغاز شد. مظفرالدین‌شاه که مدتها بیمار بود، یک سال بعد درگذشت و محمدعلی‌شاه که دل خوشی از مشروطه و مجلس نداشت جانشین او شد. محمد مصدق که حالا ۲۴ سال داشت، آزادی‌خواه و طرفدار مشروطه بود. هنگامی که محمدعلی‌شاه مجلس را به توپ بست و تعطیل کرد، محمد مصدق احساس کرد که دیگر نمی‌تواند در ایران بماند و برای تحصیل به خارج رفت.
اطلاعات چندانی درباره وضعیت زندگانی نجم‌السلطنه و نظرات او درباره تغییرات جدید در زمان انقلاب مشروطه و خلع محمدعلی‌شاه در دست نیست. تغییر سلسله پادشاهی بدون شک او را برآشفته کرد.
نجم‌السلطنه با الگو قراردادن مادرش که مسجد و مدرسه شاهزاده‌خانم (مسجدالزهراء کنونی) را وقف کرد، و همچنین برادرش که با دیدگاهی مدرن‌تر انستیتو پاستور ایران را پایه گذاشت، رو به کار خیریه آورد و از سال ۱۳۰۷ش به ساخت و وقف بیمارستانی در محل سکونت خود، خیابان دروازه یوسف‌آباد (حافظ امروزی) همت گمارد که این موقوفه به نام بیمارستان نجمیه تهران تا به امروز باقی است. این بیمارستان نخستین بیمارستان مدرن در تهران بود و بودجه ویژه‌ای برای مراقبت از بیماران فقیر داشت. این بیمارستان در ۱۵ آذر ۱۳۰۸ افتتاح شد و همچنان به فعالیت خود ادامه می‌دهدhttps://rasekhoon.net/article/show/119422/%D8%A8%D9%8A%D9%85%D8%A7%D8%B1%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86-%D9%86%D8%AC%D9%85%D9%8A%D9%87.
نجم‌السلطنه برای مخارج این بیمارستان درآمد چندین ملک خود را اختصاص داد و تا زمانی که خود زنده بود نظارت بر امور آن را برعهده داشت. پس از آن طبق وقف‌نامه، تولیت بیمارستان به پسرانش محمد مصدق و ابوالحسن دیبا (ثقه الدوله) می‌رسیدhttp://tarikhirani.ir/fa/news/5156/%D8%B9%D9%85%D9%88%DB%8C-%D9%85%D9%86-%D9%85%D8%B5%D8%AF%D9%82-%D8%AE%D8%A7%D8%B7%D8%B1%D8%A7%D8%AA-%D9%81%D8%B1%D9%87%D8%A7%D8%AF-%D8%AF%DB%8C%D8%A8%D8%A7. محمد مصدق تا پایان عمرش متولی بیمارستان نجمیه بود و پس از او برادرش ابوالحسن دیبا (ثقه الدوله) و بعد از فوت او، احمد مصدق و غلامحسین مصدق، پسران دکتر محمد مصدق، و پس از آنان دکتر محمود مصدق (نوه محمد مصدق) این سمت را برعهده گرفتند رضایی، امید ؛
وقف میراث جاویدان زمستان 1378 - شماره 28 (‎16 صفحه - از 37 تا 52 )
. اقدام بی‌سابقه دیگری که نجم‌السلطنه انجام داد این بود که بزرگ‌ترین دخترش را به مدیریت و نظارت بیمارستان گمارد و این سمت بعد از او به دختران دیگر می‌رسید.
پشتکار و علاقه‌ای که نجم‌السلطنه به راه‌اندازی این بیمارستان از خود نشان داد تا بدانجا بود که در طول چند سالی که بیمارستان ساخته می‌شد، با وجود کهولت سن در خانه کوچکی در همان باغ می‌زیست و شخصاً به امور ساختمان سرکشی می‌کرد و هر غروب اجرت کارگران را خود می‌پرداخت.
طی نهضت ملی‌شدن نفت و هنگامی محمد مصدق در مقام نخست‌وزیر ایران اقتدار امپراطوری بریتانیا را به چالش کشیده بود، محمدحسن شمشیری (صاحب چلوکبابی معروف در بازار) ضلع جدیدی به بیمارستان نجمیه افزود و بیمارستان را بزرگ‌تر و مدرن‌تر کرد. روی پلاکی مسین سیاه جمله‌ای که نجم السلطنه همیشه بر زبان می‌راند حک شده‌ است: «هرکس آن درود عاقبت کار که کشت».
حاجیه ملک تاج خانم نجم‌السلطنه در ۱۰ دی ۱۳۱۱ در تهران درگذشت و در نجف اشرف به خاک سپرده شد.
نجم‌السلطنه زنی مقتدر و سختکوش و به قول یکی از دختران فرمانفرما، عمه پیر ۸۰ ساله‌اش: «زن مسن و کوچک‌اندامی بود. چادر سیاه بر سر داشت و از در بیرونی وارد اتاق پدرم می‌شد و با حرکت سر جواب تعظیم ما را می‌داد و به سرعت به طرف برادر روانه می‌شد. چهره‌ای سفید داشت با چشمانی درشت و برآمده به رنگ میشی روشن… با وجود کهولت سن، اما جلد و چابک بود. فکری روشن و گفتاری تند و تا حدی خشن داشت، ولی اغلب شاهزادگان مسن آن دوره آهنگی با تحکم و گفتاری نسبتاً درشت داشتند. در آن سن شخصاً مشغول نظارت بر ساخت ساختمان بیمارستانی بود که به نام «بیمارستان نجمیه» پای برجاست. زندگانی او ساده و بی‌آلایش بود و ثروتش را با انرژی بسیار و ایمان راسخ صرف ساختن اولین بیمارستان خصوصی و مدرن تهران کرد».فرمانفرماییان،ستّاره،دختری از ایران،انتشارات کارنگ،تهران،1377، شابک 978-9649038056
جملات آغازین یکی از نامه‌های ملک تاج خانم نجم‌السلطنه به برادرش عبدالحسین میرزا: «قربانت بگردم شاهزاده جان خودم، انشاءالله احوال نازنینت خوب است. اگر از احوال من بخواهید شکر خدا نعمت سلامتی داریم، والله بالله دلم یک خرده شد برای شما، گور پدر دنیا کرده، کاش من جای شما بودم، خدمت جناب سیدالشهدا. قربانت شما را به خدا قسم التماس دعا دارم، کاش مرا بخواهد بیایم. قربانت از غصه شما دلم خون شد، چه طهران مرده شور ببرد. نه نون، نه آب، روزگار تلخ‌تر از زهر…».
ولید علی بازیکن فوتبال اهل کویت است. وی در تیم الکویت و تیم ملی فوتبال کویت بازی می‌کرد.
خلیج گرگان بزرگ‌ترین خلیج در دریای خزر است که بر اثر پیشروی شبه‌جزیرهٔ میانکاله در جنوب شرقی دریای خزر تشکیل شده‌است. خلیج گرگان بین دو استان مازندران و استان گلستان قرار دارد.
خلیج گرگان در سال ۱۳۵۴ به همراه تالاب میانکاله و لپوی زاغمرز، به عنوان نخستین مجموعه تالاب بین‌المللی جهان در فهرست تالاب‌های کنوانسیون رامسر به ثبت رسید تا ثابت شود نه فقط این خلیج، بلکه نواحی اطراف آن شامل شبه جزیره میانکاله و تالاب بین‌المللی گُمیشان یک مجموعه ارزشمند زیست‌محیطی است. خلیج گرگان بخشی از پناهگاه حیات وحش میانکاله محسوب می‌شود.ایرنا: شناگران مفقود شده در خلیج گرگان زنده پیدا شدند. تاریخ خبر: ۰۷/۰۴/۱۳۹۶
خلیج گرگان در خاک ایران واقع و از غرب به شرق کشیده شده‌است. درازای آن تقریبأ ۶۰ کیلومتر و حداکثر پهنای آن نزدیک به ۱۲ کیلومتر و وسعت خلیج گرگان حدود ۴۰۰ کیلومتر مربع (۴۰۰۰ هکتار) است. شکل خلیج گرگان سه‌گوش است و رأس آن در بخش غربی قرار گرفته‌است.
خلیج گرگان کم‌عمق است به‌طوری‌که با در نظر گرفتن بالاآمادگی آب، حداکثر عمق آن به ۴ متر می‌رسد و از غرب به شرق تا حوالی ضلع جنوبی آشوراده به عمق آب افزوده می‌شود. نوار باریک و دراز ماسه‌ای «میانکاله» این خلیج را از دریا جدا کرده و کف خلیج در قسمت‌های شرقی و جنوبی، پوشیده از لجن و در قسمت شمالی مخلوط با ماسه و شن است.
علت باتلاقی بودن نواحی جنوبی و غربی خلیج گرگان، حمل گل و لای به مصب رودخانه و آرام بودن آب خلیج در این منطقه است. کرانه‌های شرقی- جنوبی و غربی باتلاقی است و رودهای کوچک زیادی که از منداب‌ها و کوه‌های جنوبی این خلیج سرچشمه می‌گیرند، به آن می‌ریزند. این رودها، به استثنای قره‌سو در شرق و رود کوچک امیرآباد در غرب، از نظر صید ماهی اهمیتی ندارد. خلیج گرگان دو بندر دارد: بندر ترکمن در ساحل شرقی که در مداخل خلیج و در کنار آن قرار دارد و بندر گز نیز در ساحل جنوبی واقع شده‌است.
آشوراده در کنار جزایر آکاز و اسماعیل سای از جزایر ایرانی دریای خزر است که در یک کیلومتری اسکله بندر ترکمن واقع شده و در اثر بالا آمدن سطح آب دریا توسط کانال طبیعی خوزینی، به صورت جزیره‌ای از شبه جزیره میانکاله جدا شده‌است.
در هنگام تفکیک دو استان گلستان و مازندران، فقط جزیره آشوراده که بخش بسیار کوچکی در انتهای شبه جزیره میانکاله است از لحاظ تقسیمات سیاسی و جغرافیایی تابع گلستان شد لیکن اختیار زیست‌محیطی آن به مازندران (شهرستان بهشهر) واگذار شد. برخی از تاریخ‌نویسان معتقدند این جزیره همان جزیره آبسکون است که محل مرگ سلطان محمد خوارزمشاه می‌باشد.
زیست‌بوم خلیج گرگان تحت تأثیر دریای خزر، رودهای مجاور و شبه جزیره میانکاله قرار گرفته‌است که رشد و تکثیر آبزیان، ماهیان استخوان‌دار و ماهیان غضروفی و جذب پرندگان مهاجر زمستانی نقش مهمی دارد. بدین جهت می‌توان گفت که شبه جزیره میانکاله و خلیج گرگان دو محیط زیستی و جغرافیایی جدایی‌ناپذیرند.
خلیج گرگان نه تنها دارای ماهیان باارزش غضروفی، ماهی سفید، ماهی کفال و… است، بلکه سهم قابل توجهی از خاویار مورد نیاز کشور را تأمین و یکی از بهترین نوع خاویار سیاه جهان را تولید می‌کند.