moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
سینواچشمه، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان چالوس در استان مازندران ایران است.
این روستا در دهستان کلارستاق شرقی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۶۲ نفر (۱۳۱خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم سینواچشمه از قومیت طبری هستند. مردم سینواچشمه به زبان طبری با گویش چالوسی سخن می‌گویند.
آهنگرکُلا، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان چالوس در استان مازندران ایران.این روستا آخرین روستای غربی شهرستان چالوس و همجوار با شهرستان عباس آباد و بخش کلار قرار دارد.فاصله این روستا با شهر چالوس ۱۶ کیلومتر و با شهر کلارآباد ۵ کیلومتر می باشد.
این روستا در دهستان کلارستاق غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۳۸ نفر (۱۷۶خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم آهنگرکُلا از قومیت طبری هستند. مردم آهنگرکُلا به زبان طبری با گویش چالوسی سخن می‌گویند.
میانکی، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان چالوس در استان مازندران ایران.این روستا از جنوب با رشته کوه البرز و از شمال از طریق خیابان دریانوردان(ملک پور سابق) به مسیر چالوس-تنکابن، و از شرق و غرب با شهرک توریستی نمک آبرود در همسایگی می‌باشد .
اسم این روستا در گذشته حصارسر بوده‌است.وجه تسمیه میانکی در حقیقت میانکیله می‌باشد و به مرور زمان به صورت میانکی درآمده است .
کیله در زبان طبری یعنی رودخانه کوچک، و این روستا در میان دو مسیر آبی قرار گرفته‌است به این دلیل به آن میانکیله و امروزه میانکی می نامند.
این روستا به علت زیبایی فراوان و نزدیکی به شهرک توریستی نمک آبرود و دریا و جنگل، دارای شهرک و مجتمع‌های مسکونی برای سکونت دائم و خوش‌نشین مانند شهرک دسا، شهرک دریانوردان، شهرک گیالارا، شهرک پزشکان، مجتمع مسکونی دیپلمات، مجتمع مسکونی تیراژه، مجتمع مسکونی شاهین، مجتمع مسکونی آفتابگردان می‌باشد .
این روستا در دهستان کلارستاق غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۰۳ نفر (۷۹خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم میانکی از قومیت طبری هستند. مردم میانکی به زبان طبری با گویش چالوسی سخن می‌گویند.
کیاکلا، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان چالوس در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان کلارستاق غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۲۵ نفر (۱۸۸خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
مردم کیاکلا از قومیت طبری هستند.
مردم کیاکلا به زبان طبری با گویش چالوسی سخن می‌گویند.
مِسِده، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان چالوس در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان کلارستاق غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۴۱ نفر (۲۲۲خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم مسده از قومیت طبری هستند. مردم مسده به زبان طبری با گویش چالوسی سخن می‌گویند.
نورسر، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان چالوس در استان مازندران ایران.
رابینو از مکانی با نام نورودسر یاد کرده است که بین هچی‌رود و نمکاب‌رود قرار داشت که امروزه نورسر خوانده می‌شود.
این روستا در دهستان کلارستاق غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۶۵ نفر (۲۴۲خانوار) بوده‌ است.درگاه ملی آمار ایران مردم نورسر از قومیت طبری هستند.
مردم نورسر به زبان طبری با گویش کلارستاقی سخن می‌گویند.
گویش مردم نورسر به گویش طبری کلاردشت و طالقان شباهت دارد.
این روستا از شمال به دریای خزر و از جنوب به روستای سنگ‌وارث و از شرق به شهر هچیرود و از غرب به کیاکلا ختم می‌شود.
هچیرود یا هچی‌رود یا هچه‌رود، از شهرهای شهرستان چالوس واقع در استان مازندران است. این شهر از شمال به دریای خزر، از شرق به شهر چالوس و از غرب به شهرستان عباس آباد و شهر کلارآباد و از جنوب به رشته کوههای البرز متصل می‌گردد. مردم هچیرود از قومیت طبری هستند و به زبان مازندرانی و گویش کلارستاقی صحبت می‌کنند. هچیرود بر اساس آخرین آمار سازمان سرشماری ایران در سال ۱۳۹۵ جمعیتی بالغ بر ۱۰٬۳۹۸ نفر را دارد.
شهر هچیرود طبق آمار سال ۹۵ دارای ۱۰٬۳۹۸ جمعیت بوده‌است. مردم هچیرود به زبان مازندرانی گویش می‌کنند.
هچيرود در سال ۱۳۹۰ تبديل به شهر در حوزه‌ی شهرستان چالوس شد. اسامی روستاهايی که جزو حوزه‌ی اين شهر تازه تاسيس قرار گرفت بدين شرح است:
هچیرود نام خود را از نهری که در دل کوه قرار دارد گرفته است این نهر پس از طی حدود چهار کیلومتر، در شرق هچیرود، به دریا می‌ریزد.
«هچه» مخفف هاچه از مصدر «هاچین» نام واژه ای در زبان طبری به معنی ملایم شدن، خنک شدن و از کاری باز ایستادن است. بنابراین، نام اصلی و قدیمی آن یعنی «هاچه‌رو» به معنی رود آرام است. تعبیر این نام با توجه به شیب ملایم و زمین های مسطح اطراف رود و حرکت بسیار آرام رودخانه به طرف دریا منطقی به نظر میرسد.
شهر هچیرود که تا پیش از سال ۱۳۸۹ ش مرکز دهستان کلارستاق غربی بود، از به هم پیوستن روستاهای اکبرآباد، دلگشا، امام‌رود، چاخانی، دلگشا، دوجمان، سنگ وارث، عباس‌کلا، محمدحسین‌آباد، هچیرود و هرطه کلا از روستاهای توابع بخش مرکزی چالوس شکل گرفته است. از طوایف طبری هچیرود می‌توان طوایف رودگر، صفاری، باقری، فقیه و میار و نکواصل را نام برد.
کلارآباد
محمدحسین آباد، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان چالوس در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان کلارستاق غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۲۲ نفر (۹۴خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
اوجا کله، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان چالوس در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان کلارستاق غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۸۲ نفر (۱۱۳خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم اوجا کله از قومیت طبری هستند. مردم اوجا کله به زبان طبری با گویش چالوسی سخن می‌گویند.
دلگشا، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان چالوس در استان مازندران ایران..
این روستا در دهستان کلارستاق غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۴۵ نفر (۱۲۷خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم دلگشا از قومیت طبری هستند. مردم دلگشا به زبان طبری با گویش چالوسی سخن می‌گویند.
هرطه‌کلا، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان چالوس در استان مازندران ایران.
روستای هرطه‌کلا از بخش مرکزی شهرستان چالوس در استان مازندران است . در فاصله ۱۳ کیلومتری غرب شهرستان و در ۵ کیلومتری مجموعه زیبا و توریستی نمک آبرود واقع بوده و با ساحل زیبای دریای خزر ۳ کیلومتر از شمال و از جنوب ۱ کیلومتر با دامنه سر سبز جنگل مدوبن « حوضه آبخیز رودخانه سرد آبرود » فاصله دارد .
جمعیت روستا با ۳۱۵ خانوار ۱۰۵۰ نفر بوده که ۵۶۰ نفر مرد و ۴۹۰ نفر زن می‌باشند . مردم هرطه‌کلا از قومیت طبری هستند. مردم هرطه‌کلا به زبان طبری با گویش چالوسی سخن می‌گویند.
شغل و درآمد اصلی مردم روستا کشاورزی با کشت برنج و باغداری با تولید مرکبات بوده ولی مشاغل پراکنده دیگری چون تولید کیوی ، چای ، پرورش ماهی و مرغ و ... وجود دارد . و برخی از اهالی در شهر شاغل بوده و تحصیلکرده‌ها نیز به مشاغل اداری در شهرستان اشتغال دارند .
روستای هرطه‌کلا از جمله قدیمی‌ترین روستاهای شهرستان بوده و به تدریج روستاهای هچرود در شمال غرب و غرب ، امامرود در شمال ، کلاچان و اوجاکلادر شرق ، چاخانی و دلگشا در جنوب و اکبر آباد در غرب شکل گرفته‌اند .
به گفته واسیلی بارتلد تپوری‌ها در قسمت جنوب شرقی ولایت سکونت داشتند و در قید اطاعت هخامنشیان درآمده بودند و آماردها مغلوب اسکندر مقدونی و بعد مغلوب اشکانیان شدند و اشکانیان در قرن دوم ق.م آنها را در حوالی ری سکونت دادند و اراضی سابق آماردها به تصرف تپوری‌ها درآمد و بطلمیوس در شرح دیلم یعنی قسمت شرقی گیلان در ساحل بحر خزر فقط از تپوری‌ها نام می‌برد. به گفته مجتبی مینوی قوم آمارد و قوم تپوری در سرزمین مازندران می‌زیستند و تپوری‌ها در ناحیه کوهستانی مازندران و آماردها در ناحیه جلگه‌ای مازندران سکونت داشتند. در سال ۱۷۶ ق.م فرهاد اول اشکانی قوم آمارد را به ناحیه خوار کوچاند و تپوری‌ها تمام ناحیه مازندران را فرو گرفتند و تمام ولایت به اسم ایشان تپورستان نامیده شد.
شهرهای آمل، چالوس، کلار، سعیدآباد و رویان جزئی از سرزمین قوم تپوری بودند. در دوران باستان چالوس بخشی از تپورستان و ناحیه رویان بود. چالوس که خود بخشی از کلارستاق هست به همراه کجور و تنکابن از نواحی اصلی سرزمین رویان بوده‌است.http://www.iranicaonline.org/articles/kalarestaq-1
هرطه‌کلا در دوران کهن بخشی از از چالوس محسوب می‌شد و از چالوس به عنوان یکی از شهرهای طبرستان یاد شده‌است.
اکبرآباد، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان چالوس در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان کلارستاق غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۱۹ نفر (۱۴۷خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم اکبرآباد از قومیت طبری هستند. مردم اکبرآباد به زبان طبری با گویش چالوسی سخن می‌گویند.
چاخانی، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان چالوس در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان کلارستاق غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۱۳ نفر (۱۵۰خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم چاخانی از قومیت طبری هستند. مردم چاخانی به زبان طبری با گویش چالوسی سخن می‌گویند.
سنگ وارث (در زبان مازندرانی: سَنگِ وارث sange vāres)، از محله های شهر هچیرود از توابع بخش مرکزی شهرستان چالوس در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان کلارستاق غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۹۵۷ نفر (۲۶۷خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم سنگ‌وارث از قومیت طبری هستند. مردم سنگ‌وارث به زبان طبری با گویش چالوسی سخن می‌گویند.
امام‌رود یا امامرود، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان چالوس در استان مازندران ایران.
امامرود دارای جمعیتی بالغ بر 780 نفر می‌باشد. مردم امامرود از قومیت طبری هستند. مردم امامرود به زبان طبری با گویش چالوسی سخن می‌گویند.
مردم امامرود به زبان طبری با گویش چالوسی سخن می‌گویند.
مردم امامرود از قومیت طبری هستند. به مرور زمان طوایفی از کلنو سفلی و کلنو علیا به امامرود هجرت کردند و تاکنون نیز مقیم و ساکن این روستا هستند.
در مورد وجه تسمیه این روستا منبع موثقی موجود نیست
اما بنا به روایات محلی ، در حدود 100 سال پیش از این در منطقه‌ای از این روستا منطقه‌ای زیارتی و مقدس (گویا محل دفن بزرگ یا امام زاده‌ای بوده‌است )وجود داشت که اهالی بسیار به آن احترام میگذاشتند
اما در حال حاضر اثری از آن وجود ندارد
در اواسط قرن 13 خورشیدی (حدود سالهای 1260 ) ناخوش احوالی به این روستا رسیده و جمعیت زیادی را به کام مرگ میکشاند
عده‌ای هم به جاهای دیگر متواری و کوچ کردند
و پس از چند سال دوباره عده‌ای به این روستا آمده و به آباد کردن و سکونت در آن پرداختند که از مهمترین آن‌ها میرزا مباشر نام داشت که بعد از ایشان نصرت الله فرزند بزرگ او و بعد از مرگ زودهنگام نصرت الله برادرش صدر الله زمیندار و کدخدای ده به‌شمار می آمدند
این روستا از دیرباز منطقه ی مهمی به‌شمار می آمد ،
وجود تنها نام این روستا در میان آبادی‌های اطراف ، در لغت‌نامه دهخدا و فرهنگ جغرافیای ایران ، خود دلیل محکمی بر این ادعاست
و در دوران مشروطه محل استقرار ژاندارمری ناحیه ی غربی نوشهر چالوس بوده‌است
زرد کیله (رود زرد) که آب آن از رودخانه سردآبرود تأمین می‌شود و محل رسیدن آن به دریا حد فاصل بین امام‌رود و دوجمان است.
این روستا از شمال به دریاچه خزر و از جنوب به روستای کلاچان و از شرق به روستای دوجمان و از غرب به شهر هچی رود ختم می‌شود
فرهنگ جغرافیای ایران ج 3
‏لغتنامه دهخدا
تحقیقات بومی "(حامد نصیری)"
اسناد موزه مجلس شورای اسلامی|سال 1320-1325
دوجمان، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان چالوس در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان کلارستاق غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۸۶ نفر (۱۱۸خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم دوجمان از قومیت طبری هستند. مردم دوجمان به زبان طبری با گویش چالوسی سخن می‌گویند.
عباس کلا، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان چالوس در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان کلارستاق غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۶۲ نفر (۱۵۴خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم عباس کلا از قومیت طبری هستند. مردم عباس کلا به زبان طبری با گویش چالوسی سخن می‌گویند.
این روستا بعد از سرد آبرود نزدیکترین روستا به شهرستان چالوس می‌باشد .
این منطقه بکر به علت کم بودن جمعیت آن وکوتاهی اهالی متأسفانه دهیاری در آن تشکیل نشد و همین امر باعث کمبوداتی در منطقه شده بود که خوشبختانه با وجود منظره کاملا زیبا و دست نخورده منطقه و مسیر اصلی سد سردآبرود که در انتهای این روستا واقع شده جذب سرمایه جهت ویلا سازی و شهرک سازی سرمایه‌گذاران خوش ذوق باعث پیشرفت منطقه شده و همین امر باعث شده از طرف مسئولان ذیربط به منطقه شهری تبدیل شود و خوشیختانه با وجود شهرداری هچیرود که از زمان شروع به کار این شهردار خوش ذوق این روستا به بهترین منطقه جهت سرمایه‌گذاری و ویلا سازی تبدیل شده .
پیچده، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان چالوس در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان کلارستاق غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۲۴ نفر (۳۴خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم پیجده از قومیت طبری هستند. مردم پیجده به زبان طبری با گویش چالوسی سخن می‌گویند.
سیب ده، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان چالوس در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان کلارستاق غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۰۳ نفر (۲۶خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم سیب ده از قومیت طبری هستند. مردم سیب ده به زبان طبری با گویش چالوسی سخن می‌گویند.
کلاچان، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان چالوس در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان کلارستاق غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۷۰ نفر (۱۰۴خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم کلاچان از قومیت طبری هستند. مردم کلاچان به زبان طبری با گویش چالوسی سخن می‌گویند.
گیل‌کلا، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان چالوس در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان کلارستاق غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۴۰ نفر (۶۴خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
مردم گیل‌کلا از قومیت طبری هستند. مردم گیل‌کلا به زبان طبری با گویش چالوسی سخن می‌گویند.
نجارکلا، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان چالوس در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان کلارستاق غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۶۴ نفر (۷۴خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
نعمت آباد، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان چالوس در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان کلارستاق غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۹۰ نفر (۵۰خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم نعمت آباد از قومیت طبری هستند. مردم نعمت آباد به زبان طبری با گویش چالوسی سخن می‌گویند.
سرداب‌رود یا سرد آبرود یا سردآبرود، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان چالوس در استان مازندران ایران. این منطقه در نزدیکی به مرکزیت کلارستاق تقریبا دو بخش کلارستاق غربی و کلارستاق شرقی را از هم جدا می‌کند.
عنوان سرداب‌رود از نام رودی در نزدیکی این روستا به نام رود سرداب گرفته شده است. سرچشمه این رودخانه از کلاردشت است.
این روستا در دهستان کلارستاق غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۴۹ نفر (۱۶۴خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم سردآب‌رود از قومیت طبری هستند. مردم سردآب‌رود به زبان طبری با گویش چالوسی سخن می‌گویند.
میانده، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان چالوس در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان کلارستاق غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۰۳ نفر (۸۳خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم میان ده از قومیت طبری هستند. مردم میان ده به زبان طبری با گویش چالوسی سخن می‌گویند.
سکوی پایه کششی (TLP-Tension Leg Platform) سازه دریای ویژه‌ای با سیستم لنگر عمودی می‌باشد که برای استخراج نفت و گاز در نواحی فراساحلی به کار می‌رود. این نوع سکو برای عمق‌های ۳۰۰ تا ۱۵۰۰ متر مناسب می‌باشد.
۱. http://www.gasandoil.com/goc/company/cnn92210.htm
دنیل آندره استوریج (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل انگلستان است.
وی سابقه بازی در منچستر سیتی، چلسی، بولتون واندررز لیورپول، وست برومویچ، ترابزون‌اسپور و پرث گلوری را دارد.
استاریج از سال ۲۰۰۴ تاکنون تمامی رده‌های سنی در سطح ملی را طی کرده‌است.
استوریج در تمام سطوح ملی انگلیس بازی کرده است. وی در تاریخ نخستین بازی ملی خود را در مقابل تیم ملی فوتبال سوئد انجام داد و با حضور در ۲ بازی ملی، در تاریخ واپسین بازی ملی‌اش را در برابر تیم ملی فوتبال هلند برگزار کرد. استوریج در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۲، جام جهانی ۲۰۱۴ و یورو ۲۰۱۶ عضوی از تیم ملی انگلستان بود.
استوریچ در بیرمنگام به دنیا آمد. وی در سال ۲۰۰۳ به آکادمی منچستر سیتی پیوست.
شبکه کمری از اجتماع شاخه‌های جلویی (قدامی) اعصاب کمری L۱-L۲-L۳ و قسمتی از عصب نخاعی کمری L۴ تشکیل می گردد.
ریشه‌های عصبی که از سوراخهای بین پنج مهره اول کمری خارج می‌شوند همراه با ریشه عصبی که از بین مهره دوازدهم سینه‌ای و مهره اول کمری خارج می‌شود بعد از خروج از ستون مهره یک شبکه عصبی را درست می‌کنند که به آن شبکه عصبی کمری Lumbar plexus میگویند. این ریشه‌های عصبی به یکدیگر متصل شده و بعد از تبادل رشته‌های عصبی مجدداً از هم جدا شده و اعصاب جداگانه‌ای را تشکیل می‌دهند. عصب رانی (فمورال) Femoral nerve و عصب سدادی (ابتوراتور) Obturator nerve دو عصب محیطی مهم اندام تحتانی هستند که از شبکه کمری جدا می‌شوند.
به‌طور خلاصه شاخه‌های شبکه کمری عبارتنداز:
شاخه‌هایی که از شبکه کمری جدا می‌شوند، به ماهیچه‌های زیر می روند:
اصغر (پیمان) کاردوست پوستین سرایی (متولد ۱ فروردین ۱۳۶۵ در رشت) بازیکن تیم ملی بسکتبال ایران می‌باشد. او دارای ۲۱۰ سانتی‌متر قد می‌باشد و در پست سنتر بازی می‌کند.نقطه قوت کاردوست در بازی فیزیکی و بلاک شات های زیر حلقه می‌باشد.
از سال ۸۱ بسکتبال را از مسابقات آموزشگاهی شروع کرد که همان دوره قهرمان رشت و بعد از آن قهرمان گیلان شد. در مسابقات آموزشگاه‌های کشور به اردوی تیم ملی آموزشگاه‌ها دعوت شد. سال ۸۲ به تیم صباباتری پیوست. استارت بسکتبال حرفه‌ای او زیر نظر مهران شاهین طبع زده شد. کاردوست قهرمانی جام ملتهای اسیا و نایب قهرمانی بازی‌های اسیایی و حضور در جام جهانی و چند قهرمانی لیگ را در کارنامه دارد.http://www.irna.ir/fa/News/82831606
گروه دخترانه گروه موسیقی است که در آن چندین خواننده زن حضور دارند و با هم هماهنگ هستند.
گروه‌های دخترانه در اواخر دههٔ ۱۹۵۰ میلادی به عنوان دستهٔ خوانندگان جوان در همکاری با ترانه‌سرایان و تهیه‌کنندگان موسیقی پشت پرده به منظور خلق تک‌آهنگ‌ها که اغلب شامل محصولات خوش‌نما و حمایت‌شونده توسط موسیقی‌دانان استودیویی برتر بودند، پدیدار شدند. در دوره‌های اخیر الگوی گروه دخترانه به دیسکو، آراندبی معاصر، و قالب‌های بر پایهٔ کانتری و نیز پاپ گفته می‌شود.
در اینجا تمایزی با بندهای دخترانه که در آن زنان ساز نیز می‌نوازند در نظر گرفته می‌شود، گرچه این واژه‌ به‌طور جهانی به کار نمی‌رود.برای مثال، گروه‌های آوازخوان شوگبیبز و گرلز الاود در این‌جا به عنوان «بند دخترانه» معرفی می‌شوند (مجلهٔ "OK") و این‌جا ("گاردین")، در حالی که نوازندگان گرل‌اسکول در این‌جا به عنوان «گروه دخترانه» بیان می‌شوند. ("آی‌ام‌دی‌بی") و این‌جا ("بلفست تلگرف").
مهدی کامرانی (متولد ۱۱ خرداد ۱۳۶۱ در شهر ری) بازیکن بسکتبال اهل ایران که در تیم ملی بسکتبال ایران و در حال حاضر در تیم باشگاه بسکتبال مهرام تهران بازی می‌کند که به دیدار رده‌بندی لیگ برتر بسکتبال ایران در فصل ۹۷–۹۸ راه یافته‌است.
تنوری کردن یا در فر پختن روشی از روش‌های متنوع پخت است که بیشتر برای تهیه انواع نان، نان فانتزی، شیرینی و سیب‌زمینی تنوری استفاده می‌شود.
فرهای امروزی دارای دو نوع المنت حرارتی هستند، یکی برای نان پزی و شیرینی پزی، که از سامانه انتقال حرارت همرفت و هدایتی برخوردار است و دیگری برای کباب کردن که به سامانه انتقال حرارت تابشی و تشعشعاتی مجهز می‌باشد.
حامد آفاق اسلامیه (متولد ۱۲ بهمن ۱۳۶۱ در مشهد) بازیکن تیم ملی بسکتبال ایران و عضو تیم بسکتبال شهرداری اراک می‌باشد. وی با حامد سهراب نژاد هم تیمی خود در تیم ملی باجناغ است. وی امسال به تیم بسکتبال شهرداری اراک پیوست.ویژگی بازی آفاق در پرتاب‌های سه امتیازی می‌باشد. http://cup.ir/sport/basketball/606/حامد-آفاق-به-شهرداری-اراک-پیوست/72654
آفاق بسکتبال را از پنجم دبستان شروع کرد. آفاق در مشهد در دبستان پاسداران درس می خواند. مدیر دبستان که فردی بسکتبال دوست بود؛ حامد آفاق را برای ورود به بسکتبال انتخاب کرد. آفاق در ادامه با فرداد کاظمیان آشنا شد. حامد آفاق در مورد فرداد کاظمیان می گوید: مربی من در مشهد، آقای فرداد کاظمیان از زندگی شخصی خود می‌زد تا یک یا چند بازیکن مثل من درست کند.حتی جمعه‌ها ما را پشت پارک ملت می‌برد و دو ساعت تمرین می‌داد. آخر هفته ما را به کوه‌های آب و برق می‌برد و دو ساعت می‌دویدیم، آن هم بدون هیچ چشم داشتی. عاشق بسکتبال بود و اصلا به پول فکر نمی‌کرد. سعی می‌کرد ستاره تحویل کشور و تیم ملی دهد. ضمن اینکه دانش کافی را هم داشت.
آفاق در زمان ریاست علی غضنفری بر فدراسیون بسکتبال ایران و در جریان برنامه استعدادیابی مربیانی نظیر سعید فتحی وارد دنیای حرفه ای ورزش شد.
اَنجَبار گیاهی علفی و سردسیر از تیرهٔ ریواس است با ساقه‌های نازک و گل‌های خوشه‌ای سرخ‌رنگ که ساقهٔ زیرزمینی آن در طب سنتی برای معالجهٔ بواسیر، اسهال، درد گلو، ورم لثه، اسکوربوت، و جرب به کار می‌رود. به آن برشیان‌دارو هم گفته‌اند.فرهنگ فارسی عمید: انجبار
انجبار گیاهی است پایا ساقه‌اش صاف و ساده بیش از یک متر ارتفاع که‌ریزوم‌هایی بزرگ، پیچدار و انشعابی دارد. برگ‌های قاعده آن بزرگ و نیزه‌ای است. برگهایش در بالا سبز و در زیر کدر و کرکدار است. برگ‌های زیرین دمبرگ درازی دارد بیضوی پهن و نوک تیز و در انتهای روی دمبرگ به‌صورت بال درمی‌آید. سایر برگ‌ها بی‌پایه‌اند. گل‌ها به رنگ گلی یا صورتی کمرنگ با گل پوش منفرد است و پرچم‌ها از بیرون دیده می‌شود. در ماه خرداد تا تیر گل می‌دهد.
انجبار دارای تانن، گلوکز، آمیدون، مواد آلبومینوئیدی، اکسالات کلیسم، اسیداگزالیک، لعاب، صمغ، یک ماده رنگی قرمز، ویتامین C است.
قسمت مورد استفاده انجبار ریزوم، ریشه و برگ گیاه است که در فصل پاییزریزوم آن جمع‌آوری شده و در آفتاب خشکانده می‌شوند، ریشه‌های بزرگ آن رابرش طولی می‌دهند.
خواص و اثرات دارویی:
طبع انجبار سرد و خشک است.
از نظر خواص درمانی ضد تب، مدر، ملین، التیام دهنده، قابض قوی، ضداسهال، مقوی عمومی، ضدعفونی‌کننده، ضد غلبة دم، ضد التهاب، محرک واشتهاآور است.
از انجبار در موارد اسهال، اسهال خونی، دیسانتری، رفع ترشحات مخاطی، بی‌اختیاری دفع ادرار، ترشحات زنانگی، سوزش مجاری ادرار، گلو درد، ورم‌مجرای بول بعد از رفع حالت التهابی آن، بواسیر، انزال منی، تب نوبه، خونریزی‌رحم، التهابات اندام‌های تناسلی زن، التیام زخم، نزله‌های مزمن، سل، خونریزیهای‌ساده داخلی و خارجی، جلوگیری از سقط جنین، رفع ترشحات سفید مهبل، ووجود خون در ادرار توصیه شده‌است.
در استعمال خارجی جوشانده ۱۵۰ گرم ریزوم آن در یک لیتر آب به شکل‌غرغره یا دهان شویه برای التیام زخم، ناراحتیهای حلق، سفت کردن لثه‌های نرم، التهابات لثه، لوزتین یا گلو و به‌صورت تزریق در دستگاه تناسلی، جهت ترشحات‌زنانگی و رفع ورم مجاری ادرار، اثرات مفیدی دارد. جوشانده انجبار به‌صورت تنقیه جهت رفع اسهال، بواسیر، درمان خراشهای ناحیه مقعد و برای واریس و مداوای زخم‌ها و اولسرها به‌صورت تأثیر دادن روی‌آنها مورد استفاده قرار می‌گیرد.
هم‌چون در یک آینه نام یک فیلم درام سوئدی به کارگردانی اینگمار برگمان است. این فیلم محصول سال ۱۹۶۱ است.
«کارین» (آندرسون)، دختر روان‌پریشی که به تازگی از آسایشگاه روانی مرخص شده، تابستان را در جزیره دورافتاده‌ای در بالتیک می‌گذراند. همراهان «کارین» عبارتند از: پدرش، «دیوید» (بیورنستراند)، نویسنده‌ای که به بیماری دخترش بیشتر از نظر موضوعی برای کارش توجه دارد تا از نظر عاطفی؛ شوهرش، «مارتین» (فون‌سیدو)، که اگرچه خودش پزشک است اما هیچ کمکی به همسرش، نمی‌تواند بکند؛ برادرش، «مینوس» (پاسگارد)، نوجوانی هفده‌ساله که آرام آرام در حال کشف جسم خویش است. «کارین» تصور می‌کند صداهایی را از پشت کاغذهای دیواری می‌شوند که می‌گویند پروردگار به زودی با او صحبت خواهد کرد و مایه رستگاری‌اش می‌شوند که می‌گویند پروردگار به زودی با او صحبت خواهد کرد و مایه رستگاری‌اش را فراهم خواهد آورد. اما روزی «کارین» دفتر خاطرات پدرش را می‌خواند و درمی‌یابد که بیماری‌اش درمان ناپذیر است…
نخستین فیلم از سه‌گانه پرآوازه برگمان (دومی: "نور زمستانی"، ۱۹۶۳ و سومی: "سکوت"، ۱۹۶۳) که خود، آنان را آثار مجلسی خوانده‌است: «هر سه فیلم این سه‌گانه، در کنار یکدیگر، به اهمیت رابطه‌های انسانی و احساساتی که می‌توانند نسبت به هم داشته باشند می‌پردازد و برخلاف آنچه گروهی از منتقدان گفته‌اند در آن‌ها بحث بر وجود خدا نیست، بلکه یک چیز مطرح است و آن معجزه محبت است. اکثر قهرمانان این سه‌گانه مرده‌اند. آنان نمی‌دانند چطور دوست بدارند و چطور از خودشان احساسات نشان بدهند. فقط تنها هستند، در خودشان فرورفته‌اند و به کسی دسترسی ندارند.»
موسی نبی‌پور اشرفی (متولد ۲۳ مرداد ۱۳۶۲ در بهشهر) یک بازیکن حرفه‌ای بسکتبال اهل ایران می‌باشد. او در پست سنتر برای دانشگاه آزاد در لیگ برتر ایران بازی می‌کند.
قهرمان ویلیام جونز (۲۰۱۱)
گِیمزکام نمایشگاه صنایع مربوط به بازی‌های ویدئویی است که در آلمان برگزار می‌شود.Wikipedia contributors, "Gamescom," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Gamescom&oldid=381629102 (accessed September 3, 2010). این نمایشگاه از نظر جمعیت همیشه در صدر نمایشگاه‌ها بوده است و در سال ۲۰۱۶ نیز حدود ۳۴۵ هزار نفر از این نمایشگاه دیدن کرده است که این درحالی است که تعداد کسانی که در نمایشگاه E3 حضور داشته‌اند تا حالا بیشتر از ۵۰ هزار نفر نبوده‌اند هرچند امسال پیشرفت کرده بود و پذیرای ۶۸ هزار نفر بود.
نمایشگاه صنعت بازی آلمان (Gamescom) بزرگترین رویداد سالانه در عرصهٔ بازیها به شمار می‌رود که نفرات زیادی از آن بازدید می‌کنند، بیش از ۵۰۰۰ روزنامه‌نگار و ۵۵۷ غرفه دار از ۳۹ کشور جهان در آن حضور خواهند داشت. این رویداد مرکزی اروپایی جهت گردهمایی علاقه‌مندان به بازی و معرفی بازیها می‌باشد. در این رویداد نه تنها تمامی صنعت بازی به بخش دولتی معرفی می‌شود بلکه بازدیدکنندگان تجاری نیز با توانای‌های آنها آشنا می‌شوند. از این رو نمایشگاه گیمزکام محیطی برای معرفی و فروش محصولات این صنعت به شمار می‌رود. نمایشگاه گیمزکام نمایشگاهی با رویکرد تجاری در زمینه بازیهای ویدیوئی است که در مرکز نمایشگاهی کلن در آلمان برگزار خواهد شد.
نمایشگاه فوق توسط انجمن فدرال تولیدکنندگان نرم‌افزارهای سرگرمی Interactive سازماندهی می‌شود. هدف از برگزاری نمایشگاه گردهمایی تولیدکنندگان بازیهای ویدئویی، معرفی محصولات آنها و سخت‌افزارهای مناسب برای بازی می‌باشد. در حاشیه نمایشگاه گیمزکام گردهمایی‌هایی در مرکز نمایشگاهی کلن برگزار خواهد شد. گردهمایی‌های یادشده منطبق با فعالیت نمایشگاه صنعت بازی آلمان در زمینه معرفی بازی‌ها و سرگرمی‌ها خواهند بود.
این نمایشگاه بزرگترین رویداد جهانی در زمینه سرگرمی‌های Interactive، محیطی بین‌المللی برای تجارت و معرفی محصولات جدید صنعت کامپیوتر و بازیهای ویدیوئی است از همین جهت برای بازدیدکنندگان و همچنین غرفه داران جذاب است. علاوه بر آن دلایل زیر نیز مزید بر علت شده است.
گیمزکام سال ۲۰۰۹ در تاریخ ۱۹–۲۳ آگوست برگزار شد. ۲۴۵,۰۰۰ در آن سال از آن بازدید کردند.
۱۸ آگوست:
۱۹ آگوست:
گیمزکام ۲۰۱۰ که در شهر کلن آلمان برگزار شده بود با پذیرایی از بیش از ۲۵۴۰۰۰ بازدیدکننده به‌عنوان بزرگ‌ترین نمایشگاه مرتبط با بازی‌های رایانه‌ای شناخته می‌شود. بیش از ۵۰۰ ارایه‌دهنده از ۳۳ کشور جهان در این رویداد بزرگ بازی‌های رایانه‌ای شرکت کردند. این نمایشگاه یکی از سه نمایشگاه مطرح بازی‌های رایانه‌ای در سطح جهان به شمار می‌آید. از ایران بازی‌های گرشاسپ، رویین‌تنی، سیاره میترا، آسمان دژ، میرمهنا، سیاوش، قلب سیمرغ، گاندو، طلای سیاه در این دوره از برگزاری نمایشگاه معرفی شدند.
گیم کام سال ۲۰۱۱ از ۱۷–۲۱ آگوست برگزار شد. ۲۷۵,۰۰۰ نفر در آن سال از نمایشگاه بازدید کردند.
گیمزکام ۲۰۱۲ از ۱۵–۱۹ آگوست برگزار شد . ۲۷۵,۰۰۰ نفر از نمایشگاه بازدید کردند.
گیمز کام ۲۰۱۳ از تاریخ 21–25 آگوست برگزار شد. ۳۴۰,۰۰۰ نفر از نمایشگاه بازدید کردند.
گیمز کام ۲۰۱۴ در تاریخ ۱۳–۱۷ آگوست برگزار شد. ۳۳۵,۰۰۰ نفر از نمایشگاه بازدید کردند.
گیمز کام ۲۰۱۵ در تاریخ ۵–۹ آگوست برگزار شد. ۳۴۵,۰۰۰ نفر از نمایشگاه بازدید کردند.
گیمز کام ۲۰۱۶ از تاریخ ۱۷–۲۱ آگوست برگزار شد. ۳۴۵,۰۰۰ نفر از نمایشگاه بازدید کردند.
گیمز کام ۲۰۱۷ در تاریخ ۲۲–۲۶ آگوست برگزار شد. ۳۵۵,۰۰۰ نفر از رویداد بازدید کردند.
گیمز کام ۲۰۱۸ در تاریخ ۲۱–۲۵ آگوست برگزار شد. ۳۷۰,۰۰۰ نفر از نمایشگاه بازدید کردند.
گیمز کام سال ۲۰۱۹ از تاریخ ۲۰–۲۴ آگوست برگزار شد.
سایت ویکی ووک http://wikiwook.ir/blog/?p=4093
تابستان با مونیکا نام یک فیلم سوئدی در ژانر رمانتیک به کارگردانی اینگمار برگمان محصول سال ۱۹۵۳ است.
رابطه کوتاه و عاشقانه میان دو جوان از طبقه کارگر منجر به ازدواج‌شان می‌شود. «مونیکا» (آندرسون) بچه‌دار هم می‌شود، اما شوهر (اکبورگ) دیگر پاسخگوی انتظاراتش نیست و تعلقات خانوادگی نمی‌تواند او را راضی کند، بنابراین به‌دنبال زندگی ماجراجویانه‌تری می‌رود.
از فیلم‌های شاخص دوره اولیه کارنامه برگمان (که به‌نام "مونیکا" هم شهرت دارد) و نمونه کمال‌یافته رویکرد او به جوانان و مشکلات روحی و عاطفی‌شان در این دوره است. جسارت و صراحت فیلم در برخورد با رابطه عشق و جنسیت سر و صدای زیادی در دوره خود به پا کرد و فیلم تأثیر مشخصی بر سینماگران نوجوی پس از جنگ جهانی دوم - به‌ویژه ژان لوک گدار و فرانسوا تروفو که در "چهارصد ضربه" (۱۹۵۹) قهرمان نوجوانش عکس‌های این فیلم را جلوی سینما تماشا می‌کند - گذاشت. فیلم آندرسون استثنائی را در نقش دختر تندخو و ناآرامی که محیط زندگی خود را تحقیر می‌کند، به جهانیان معرفی کرد و تصویر سیاه و بدبینانه‌ای که برگمان از ناپایداری عشق رمانتیک و پرشور ارائه می‌کند، هم‌چنان غیرمنتظره و تر و تازه به‌نظر می‌رسد.
رنمینبی یکای پول رسمی کشور چین است که یکای اصلی آن هم یوان است. این پول از لحاظ قانونی در سرزمین اصلی چین رایج است اما در هنگ کنگ و ماکائو رایج نیست. معنای تحت‌اللفظیِ «رنمینبی» پول رایج مردم است.
سری دوم اسکناس‌های رنمینبی که از سال ۱۹۵۵ رایج شدند نام جمهوری خلق چین را به زبان‌های ایغوری و تبتی و مغولی نوشته شده بود. این روش از آن دوره تا به حال ادامه داشته‌است.
محمد حسن‌زاده صابری اخلاقی (زاده ۶ اکتبر ۱۹۹۰ در شیراز) یک بازیکن حرفه‌ای بسکتبال اهل ایران می‌باشد وی در سوپر لیگ ایران در پست فوروارد بازی می‌کند او در جام جهانی ۲۰۱۰ جوانترین بازیکن ایران بود.او هم‌اکنون عضو باشگاه بسکتبال پتروشیمی بندر امام خمینی است.
فهرست کشورهای مختلف جهان برپایه میزان بیکاری بر اساس محاسباتی تعیین شده‌است. روش‌های محاسبه و ارائه نرخ بیکاری از کشور به کشور متفاوت است.
خاک‌اره و پولک فیلمی سوئدی در ژانر درام به کارگردانی اینگمار برگمان محصول سال ۱۹۵۳ است.
«آلبرت یوهانسون» (گرونبرگ)، صاحب سیرکی سیار، پس از مدت‌ها دوباره به شهری بازمی‌گردد که همسرش، «آگدا» (بروست)، در آن زندگی می‌کند. فیلم حکایت سرگردانی «آلبرت» میان دو زن است: اولی همسرش، که به او بازگشت به زناشویی به گونه‌ای که فقط خود را در آن امن می‌یابد نوید می‌دهد و دیگری، محبوبه‌اش «آنه» (آندرسون)، که برای «آلبرت» همان کسی است که او را از وابستگی‌هایش خواهد رهانید. «آلبرت» تصمیم به بازگشت دوباره به نزد همسرش می‌گیرد، بنابراین از «آنه» می‌خواهد که او را تنها بگذارد. «آنه» نیز بلافاصله با بازیگر جوانی بنام «فرانس» (اکمن)، طرح دوستی می‌ریزد. اما سرانجام «آلبرت» بیشتر در تنهائی عمیق خود فرومی‌رود. شاید از دست دادن دو زن یا ناتوانی‌اش در تصاحب آنان به نوعی گویای فروریختن درونی‌اش باشد…
«خاک اره و پولک» یکی از تلخ‌ترین آثار استاد تلخ‌اندیش سوئدی در سال‌هائی است که خلاقیت هنری‌اش آرام‌آرام اوج می‌گیرد. فیلمی تراژیک که با وجود سادگی و اهمیت کمتری که نسبت به شاهکارهایش دارد، از آن دسته آثارش است که دارای عوامل کلیدی جهان او هستند. از جمله: دید رمانتیک نسبت به زندگی حقارت‌بار هنرمند در جامعه، ماهیت کودکانه قهرمانان و اهمیت چهره‌ها. خود برگمان فیلم را پاسخی به «واریته» (اوالد آندره دوپونت، ۱۹۲۵) می‌داند و با وجود اعتراف به شکست تجاری و انتقادهای وارد بر آن، این اثر خود را موفق ارزیابی می‌کند. این فیلم نخستین همکاری برگمان با فیلمبردار زبردست «نیکویست» است. صحنه‌ای که در آن دلقک سیرک (اک) توسط همسرش تحقیر می‌شود، به یادماندنی است.
محمد بن بعیث بن حلبس معروف به ابن‌بعیث (متوفی ۲۲۹ خورشیدی) ۲۳۵ (قمری)، فرماندار عربتبار مرند در سده دوم هجری در زمان خلفای عباسی بود. ابن بعیث از رجال دورهٔ متوکل است، حلبس پدربزرگ وی، سربازی عرب بود که بر مرند چیره شد. محمد در مرند دژ و استحکامات نطامی ساخت و در سال ۱۹۴ خورشیدی تبریز و شاهی (شهری در نزدیکی دریاچه ارومیه) را تسخیر کرد. وی در ابتدا رابطهٔ خوبی با جنبش سرخ جامگان داشت اما پس از گذشت زمانی، با بازداشت یکی از سرداران بابک به مخالفت با این جنبش برخاست. همکاری او با عباسی‌ها به درازا نکشید و در زمان متوکل به زندان افتاد و در همان‌جا درگذشت.
وی به زبان فارسی علاقه‌مند بود و اشعاری به فارسی می‌سرود. به گفته طبری پیران مراغه شعرهای فارسی وی را می‌خوانده‌اند.Jamāl-al-Din Ḵalil Šarvāni, Nozhat al-majāles, ed. Moḥammad Amin Riāḥi, Tehran, 2nd ed. Tehran, 1996. On Mohammad ibn Ba’ith برخی از پژوهشگران،شامل کسروی، غلامرضا انصاف پور و جمال الدین فقیه محمد بن بعیث را نخستین پارسی سرای آذربایجان دانسته‌اند که نمونه‌ای از اشعار او باقی نمانده است البته مشروط به اینکه مراد از «الفارسیه» در تاریخ طبری همان پارسی دری باشد نه زبان متداول در آذربایجان آن روزگار یعنی آذری یا به تعبیر دکتر ریاحی، فهلوی.
پس از نبرد نهاوند، بعضی سربازان عرب، بیشتر از کوفه و به خواست خودشان، به داخل آذربایجان مهاجرت کردند. عربها، جمعیتهای کوچکی از سربازان و مأموران جمع‌آوری مالیات را در بعضی از شهرها مثل حلوان، دینور، ری، همدان، قزوین و اردبیل برجای گذاردند که معمولاً حدود چند صد نفر می‌شدند. پادگان‌های بزرگ عرب‌ها در اصفهان (بیشتر همه در محله جی)، بردعه و «ارض روم» تا هشت هزار نفر سرباز داشتند تا جلوی هجوم بیزانسی‌ها را بگیرند و در شهر دربند حدود ۲۴۰۰۰ سرباز سوریه‌ای مستقر بودند تا با خزرها مقابله نمایند. بسیاری از آنان سرانجام به خانه‌های خود برمی‌گشتند، اما در موارد پادگان‌های کوچکتر، منابع اظهار می‌کنند که عرب‌ها با اعطای زمین و / یا مال از خزانه در ناحیه ساکن می‌شدند و خانه و مسجد می‌ساختند. با توجه به اینکه در این ناحیه از ایران، قبیله‌های چادرنشین و نیمه چادرنشین متعددی (کردها، دیلمی‌ها، خزرها ...) زندگی می‌کردند، دولت مرکزی برای مهاجرت، غالباً قبایل چادرنشین عرب را بر عرب‌های یکجانشین ترجیح می‌داد تا بتواند از یک قبیله ضد قبیله دیگر استفاده کند. در اواخر قرن هشتم میلادی، خلفای عباسی سعی کردند با تشویق آمدن عرب‌های جدیدتر از بصره به عنوان رقیب مهاجرین قدیمی‌تر، تسلط خود بر ناحیه را قوی کنند که خیلی هم موفقیت‌آمیز نبود، اما نقش اقتصاد دامپروری را در تحولات ایران غربی نشان می‌دهد
افزون بر مهاجرت رسمی، شمار قابل‌توجهی هم مهاجرت بدون اجازه وجود داشت که افراد یا قبیله‌های مشتاق برای زمین انجام می‌دادند و با ضعف نسبی یا بی‌توجهی دولت مرکزی، بیشتر می‌شد. بلاذری اشاره می‌کند که اقوام عربی که در آذربایجان (احتمالاً در سکونت‌گاه‌های نظامی) سکنا داده شده بودند، مشتاق بودند که به آن ناحیه بروند. وقتی می‌رسیدند، تلاش می‌کردند تا برای خودشان زمین بگیرند. گاهی زمین را می‌خریدند، امّا در بیشتر مواقع، ایرانیان روستایی زمین خود را به نام ایشان می‌کردند و خودشان رعیت عرب‌ها می‌شدند به امید اینکه ارباب آن‌ها را از مهاجمان دیگر حفظ کند یا مأمورین دولتی مالیات، زمین آنان را نگیرند. فامیل‌های عرب گوناگونی شناخته شده‌اند که از این طریق کنترل زمین یا قلعه‌هایی را در کرج، همدان، مرند، ارومیه، نیریز، تبریز، برزه و اصفهان بدست گرفتند. یکی از نتایج این روند، ظهور تعدادی دودمان کوچک تقریباً مستقل با بنیادگذاران عرب مهاجر بود که در تبریز خاندان رواد اُزدی، در همدان ابو دلف عجلی (دلفیان)، در نخجوان ابو دلف شیبانی و در مرند بعیث بن حلبس الربیعی بودند.
تطابق عرب‌ها با ایرانیان روندی تدریجی بود، مثلاً عرب‌های خراسان تا حدود زیادی رنگ ایرانی به خود گرفتند؛ از جمله همسر ایرانی داشتند، شلوار می‌پوشیدند، و نوروز و مهرگان را جشن می‌گرفتند، زبان فارسی را می‌فهمیدند و به آن سخن می‌گفتند. همین کاربرد زبان فارسی توسط اعراب، در مراوده با اتباع ایرانی، یکی از دلایل گسترش زبان فارسی جدید در مناطق «ما وراء النهر» شد. حتی در ناحیه‌ای مانند قم -که اعراب، علی‌رغم میل بومیان، خود را بر آنان تحمیل کرده و تا اواخر عهد امویان هیچ گونه تقاربی بین اعراب و ایرانیان ملاحظه نمی‌شد- اعراب پس از مدتی تحت تأثیر فرهنگ محلی قرار گرفته و فارسی شدند.
به گفتهٔ ابن حوقل در قرن چهارم هجری همهٔ مردم قم بی استثناء شیعه و اغلب آنان عرب بودند و زبانشان فارسی بود. علاوه بر جنبه‌های زبان، پوشاک و خوراک، فرهنگ‌پذیری اعراب مسلمان بیش از همه در زمینه‌های دیوانی و اداری بود که تخصص لازم را در آن نداشتند. رؤسای عرب به طرز زندگی اشراف و اعیان ایرانی گرایش داشته و گاهی آن را بر عادات خود نیز ترجیح می‌دادند. حتی امیری متعصّب چون حجاج، به کندوکاو دربارهٔ آداب و رسوم ایرانی می‌پرداخت. در این میان، تقلیل درآمد اعراب مهاجر و تنزل پایگاه اجتماعی ایشان، همراه با شعله‌ور شدن اختلافات قبیله‌ای میان آنها، عوامل مهمی در نزدیک تر شدن مهاجران و بومیان بود.
طبری، بعیث پدر محمد را از صعلوکان خوانده است،کان البعیث ابو محمد صعلوکا من صعالیک ابن الرواد واژه سالوک که فارسی صعلوک است و سعدی هم آن را در بوستان آورده، هم به معنی درویش است و هم راهزن. درویشان و تهیدستان عرب را بدان نام خوانند و گروهی از فقرای عرب بودند که راهزنی می‌کردند و می‌گفتند: ما حق خویش از قبل عطایای مسلمین برگیریم؛ و هرچه راهزنی می‌کردند می‌گفتند: سلطان را خبر کنید که فلان مبلغها را صعلوکان گرفته‌اند. المنجد گوید: «"صعالیک العرب لصوصهم و فقرائهم"» (سالوکان عرب راهزنان و فقرای ایشانند) و سالوک پارسی نیز به همین معنی است و چنان‌که صاحب برهان پنداشته دزد و خونی و رهزن نیستند بلکه فقرایی بودند که گردهم آمده و به نام اخذ حق خود از بیت‌المال احیاناً به راهزنی و طغیان مشغول می‌شدند. عرب‌های آذربایجان تا سده سوم هجری فارسی زبان و ایرانی شده بودند. سند این مهم را به راحتی می‌توان در تاریخ طبری و تجارب الامم یافت. «محمد ابن بعیث شیبانی که رئیس ظوایف بنی بکر در آذربایجان بود در آغاز سده سوم هجری از سخنوران پارسی‌سرا و عربی‌سرا بود، و شعرهای بسیاری به پارسی سروده بود که در عراق شهرت داشت.»
طبری از زبان یکی از مردم آذربایجان نوشته: «جماعتی از بزرگان مراغه سروده‌های پارسی ابن بعیث را برایم خواندند و دربارهٔ ادب و شجاعتش سخن می‌گفتند.»""و حدثنی انه انشدنی بالمراغة جماعه مناشیاخها اشعارا لابن البعیث بالفارسیه، و یذکرون أدبه وشجاعته، و له اخبار و احادیث"" تاریخ الأمم والملوک - جلد ۹، ذیل وقایع سنه ۲۳۵،متن برخط صفحه ۱۶۵ ومتن برخط صفحه ۱۶۴«مسکویه» نوشته: «محمد ابن بعیث سروده‌های زیبایی در عربی و فارسی دارد».
"حلبس" پدر خاندان، از ربیعه بود که در صدر اسلام در منطقهٔ «بین النهرین» ساکن بودند. قسمت شمالی میان‌رودان، به سه بخش تقسیم می‌شد که هر بخش را "دیار" می‌گفتند. سه دیار شمالی میان‌رودان عبارت بودند از: دیار بَکر، دیار ربیعه، و دیار مضر، که در واقع از نام سه قبیله‌ای که قبل از ظهور اسلام و در زمان ساسانیان به آن جا کوچ کرده و تحت فرمانروایی ساسانیان درآمدند گرفته شده است. شهر آمِد که در ساحل رود دجله و در جنوب ترکیه قرار داشت مرکز «دیار بکر» و محل سکونت بکریان بود. موصل که در ساحل رود دجله و در شمال عراق قرار داشت بزرگ‌ترین شهر دیار ربیعه و محل سکونت قبیله ربیعه بود، و محل سکونت مضریان، رقه بود که در ساحل رود فرات و در شمال سوریه قرار داشت. دیار ربیعه، ناحیه‌ای در میان‌رودان است که بکر بن واٮٕل (شاخه‌ای از قبیلهٔ بزرگ ربیعه) در آن زندگی می‌کردند. حلبس از کسانی بود که در زمان خلافت ابو جعفر منصور به آذربایجان آمد و مرند را که به نوشته بلاذری آن هنگام ده کوچکی بود برای نشیمن خود برگزید. پس از مرگ او پسرش بُعَیث جانشین او شد. طبری می‌نویسد: بعیث از سالوکانِ "وجناء پسر رَوّاد" بود به نوشته بلاذری بارویی دور مرند کشید و شهر را استوار نمود.
پس از مرگ بُعَیث، پسرش محمد جانشین او شد و برای آبادی مرند کوشش زیادی نمود. محمد در مرند کوشکهایی بنیاد نهاد. محمد فردی با فرهنگ، دلیر و شاعر بود. به نوشته طبری شعرهای پارسی یا آذری داشته و میان آذربایگان معروف بوده که اگر تا امروز می‌ماند از کهن‌ترین شعرهای پارسی به شمار بود و ارزش شایانی در بازار ادبیات داشت. مرند در زمان او شهر بزرگ و زیبایی گردیده بود. طبری می‌نویسد: گرداگرد آن دو فرسنگ بود و گذشته از باغ‌ها ی فراوان درون شهر، بیرون آن را نیز از هر سوی باغ‌ها فرا گرفته بودند و جز راه دروازه‌ها باز نبود.
محمد دو دژ نیز داشت یکی دز شاهی که میان دریاچه ارومیه بر روی جزیره کوچکی نهاده و همواره از استوارترین دژهای آذربایگان به شمار بوده دیگری در بیرون دریاچه که طبری نام آن را (یکدر) می‌نویسد و جای درست آن پیدا نیست. دژ شاهی را طبری می‌نویسد از محمد وجناء گرفته بود از اینجا پیداست که محمد همچون پدر خود بعیث زیر دستی وجناء را نداشته بلکه بر وی چیره بوده است. در جلد ۱۴ ترجمه تاریخ طبری حوادث مربوط به محمد بن بعیث به صورت زیر آمده:
ابن واضح یعقوبی می‌نویسد:
یعقوبی در تاریخ خود در وقایع روزگار معتصم سال ۲۱۰ می‌نویسد:
گردیزی در زین الاخبار در خلافت معتصم چنین آورده: (امیر مرند)، عصمة را با ده سرهنگ به حصار خویش مهمان ساخت و همه را بکشت و عصمة را به دیوار حصار آورد و گفت: دیگر سرهنگان را آواز دِه و گر نه تو را بکشم. او صد تن را، از آن سرهنگان و پیشروان سپاه آواز داد. همه اندر حصار آمدند، یکان یکان همی درآمدند و تا همه را کشتند پس عصمة را با آن سرهای صد تن، نزد افشین فرستاد و افشین به نزد معتصم فرستاد. معتصم از عصمة، از سرزمین بابک و راه‌های آن پرسید و او از وسایل جنگ و راه‌های جنگ با بابک آگاهش کرد و عصمة تا روزگار واثق بالله زندانی ماند. و به این ترتیب محمد بن بعیث گاه با بابک و گاه با مأمون می‌بود تا اینکه در جنگ سال ۲۲۱ به همراهی افشین در محاصره دژ بابک همراه بود و روز جنگ به همراه بسیار راهنمایان با بغا همراه بود پس از چند روز که قصد تنگ کردن حلقه محاصره را داشتند به علّت سرمای طاقت‌فرسا، سپاه افشین سر به شورش برداشتند در نتیجه مجبور به عقب‌نشینی شدند.
از نوشتهٔ ابن واضح یعقوبی بر می‌آید قبل از محمد بن بعیث، فرمانده و حکمران مرند عصمة الکردی بوده است که از محمد بن بعیث پیروی می‌کرده و محمد خود از همراهان بابک بوده است که محمد بن بعیث سپس فرمانبرداری خود را از معتصم اعلام کرده و با مکر، عصمة الکردی را در ضیافتی دستگیر و تحویل معتصم داد. معتصم هنگامی که دستگیری یاران بابک را به دست ابن بعیث مشاهده کرد، با اسحق بن ابراهیم درشتی کرد و گفت: نزد برادرت چیزی نمی‌بینم و مردانگی را جز نزد ابن بعیث نمی‌بینم.
سال ۲۳۴ ابن بعیث در بغداد دربند بود. علت آن نامعلوم است. در آن سال از بغداد گریخت و در مرند شورش نمود. طبری می‌گویدترجمه برخط تاریخ طبری
در این سال [دویست و سی و چهارم] در ماه شوال بغای شرابی ابن بعیث را بیاورد با جانشین وی ابو الاغر و دو برادر ابن بُعَیث، صقر و خالد که با امان فرود آمده بودند و پسر ابن بعیث به نام علاء که او نیز با امان برون آمده بود، اسیرانی که آورده بود صد و هشتاد کس بودند و بقیه پیش از آنکه برسند جان داده بودند. وقتی به نزدیک سامرا رسیدند بر شترانشان نشاندند که مردم آنها را ببینند. متوکل بگفت تا ابن بعیث را داشتند، وی را از آهن سنگین کرد، اسیران را نیز بداشتند.
از علی بن جهم آورده‌اند که گوید: محمد بن بعیث را به نزد متوکل آوردند و بگفت: تا گردنش را بزنند. وی را بر نطعی انداختند. جلادان بیامدند و مهیای وی شدند. متوکل با خشونت به او گفت: «ای محمد چه چیز به این کار وادارات کرد؟»
گفت: «تیره‌روزی، تو آن طنابی که میان خدا و خلق وی کشیده شده‌ای. مرا از تو دو گمان هست که آن یک که بیشتر در خور تو است به دلم نزدیکتر است: بخشش.»
آنگاه بی درنگ آغاز کرد و شعری خواند به این مضمون:
علی گوید: متوکل به من نگریست و گفت: «از ادب بهره‌ای دارد،» و من پیشدستی کرده گفتم: «امیر مؤمنان، از دو کار بهترین را می‌کند و بر تو منت می‌نهد.»
...[در متن نام شخص ناخوانا است] به من گفت: «گروهی از پیران مراغه در آنجا اشعاری از ابن بعیث را برای من خواندند، به پارسی، و از ادب و شجاعت وی یاد می‌کردند، وی را خبرها هست و گفتارها».
یکی از کسانی که می‌گفت: وقتی ابن بعیث را به نزد متوکل آوردند و ابن بعیث آن سخنان را با وی بگفت، به نزد متوکل حضور داشته بود، به من گفت: «معتز که با پدر خویش (متوکل) نشسته بود دربارهٔ وی سخن کرد و خواست که ابن بعیث را بدو ببخشد که بدو بخشیده شد و از او در گذشت.
و چنان بود که وقتی ابن بعیث گریخت اشعاری گفت به این مضمون
معجم الشعراء :
«چه بسا کارها به سر بردم که دیگران
«آنرا وا گذاشته‌اند و ناتوانگری را
«به جای خودداری گرفته‌اند
«دربارهٔ آنچه سودی ندارد ملامتم مکن
«از من دست بدار که تقدیر به قلم رفته
«مال را در سختی و گشادگی تلف می‌کنم
«بخشنده آنست که با وجود نداری عطا می‌کند.»
و چنان بود که وقتی ابن بعیث گریخت در منزل خویش سه پسر از آن خویش به جا نهاد به نام بعیث و جعفر و جلیس با چند کنیز که در بغداد در قصر الذهب بداشته شدند. بغای شرابی از پس مرگ ابن بعیث که یک ماه پس از ورودش به سامره رخ داد دربارهٔ أبو الأغر دامادش سخن کرد که رها شد. خالهٔ ابن بعیث را نیز آزاد کردند که از زندان برون شد و همان روز از خوشحالی بمرد و بقیه درحبس بماندند. گویند یکصد رطل به گردن ابن بعیث نهاده بودند و همچنان به روی درافتاده بود تا جان داد. وقتی ابن بعیث را گرفتند کسانی را که به سبب کفالت وی در حبس بودند از حبس برون آوردند. بعضی از آنها در حبس مرده بودند. بعدها، بقیهٔ عیال وی را در آوردند، پسرانش جلیس و بعیث و جعفر را جزو شاکران کردند، به نزد عبید الله ابن یحیی خاقانی، و جیره برای آن‌ها معین شد.http://lib.qhu.ac.ir/post/45589/تاریخ-طبری/p6018/
Minorsky, “Marand” in Encyclopaedia of Islam. Edited by: P. Bearman , Th. Bianquis , C.E. Bosworth , E. van Donzel and W.P. Heinrichs. Vol. 6, (1991)
مارکوس سالویوس اتو سزار آگوستوس یا به اختصار اتو (۲۸ آوریل ۳۲–۱۶ آوریل ۶۹) به مدت سه ماه در سالی که به سال چهار فرمانروا معروف شد فرمانروای امپراتوری روم از ۱۵ ژانویه تا هنگام مرگش در ۱۶ آوریل ۶۹ بود.
اوتو با نام کامل مارکوس سالویوس اتو در ۲۸ آوریل ۳۲ در خانواده‌ای اصیل زاده شد. در جوانی یکی از دوستان نرون، امپراتور وقت بود اما پس از آنکه نرون پوبیا سبینا، همسر اوتو را به معشوقگی خودش گرفت و بعدتر با او ازدواج کرد این دوستی به پایان رسید.
اتو در سال ۵۸ به عنوان فرماندار به لوسیتانیا فرستاده شد و به مدت ۱۰ سال در آنجا ماند، سپس در سال ۶۸ به گالبا پیوست و همراه با او در شورشی که علیه نرون شکل گرفته بود شرکت کرد. نرون در ۹ ژوئن ۶۸ دست به خودکشی زد و گالبا با عنوان امپراتور جدید بر تخت نشست. اتو انتظار داشت که گالبا او را به عنوان جانشین خود اعلام نماید اما چنین نشد. این موضوع سبب رنجش اتو گردید و او به صف مخالفان گالبا پیوست.
با کشته‌شدن گالبا در ۱۵ ژانویه ۶۹، اتو در همان روز به عنوان امپراتور جدید روم انتخاب شد و با عنوان مارکوس سالویوس اتو سزار آگوستوس بر تخت نشست. امپراتوری او در همه جا به جز آلمان به رسمیت شناخته‌شد. همین موضوع سبب شد تا اولوس ویتلیوس که به عنوان فرماندهٔ لژیون‌های منطقهٔ راین سفلی از سوی گالبا انتخاب شده بود نیز خود را امپراتور بنامد. او به سوی ایتالیا لشکر کشید و موفق به شکست نیروهای اتو شد.
اتو در ۱۶ آوریل ۶۹ دست به خودکشی زد و با فروکردن خنجری در قلب خود به زندگیش پایان داد.
مرضیه یک نام عربی است و می‌تواند در معانی زیر به کار رود:
چهره فیلمی سوئدی در ژانر جنایی و درام به کارگردانی اینگمار برگمان محصول سال ۱۹۵۸ است.
در قرن نوزدهم، شعبده‌بازی به‌نام «آلبرت امانوئل فوگلر» (فون سیدو) با گروهی سیار وارد شهر کوچکی در سوئد می‌شود که مردمش اعتقادی به جادو ندارند. گروه با راهنمائی «فوگلر» شروع به بازی با ذهنیت میزبانان‌شان می‌کنند و زندگی آرام و آسوده آنان را برهم می‌زنند…
تأثیرات ادبی در گوشه و کنار آثار برگمان ردیابی شده‌اند اما گاه شباهت‌ها بسیار روشن هستند. چهره الهام گرفته از فضای رمان قصر، نوشته فرانتس کافکاست: خانه میان راه، کالسکه‌ای که شب هنگام وارد می‌شود، ضیافت و عشق‌ورزی مستخدمان، تحقیرها و… همه دنیای پرابهام کافکا را باز یم‌تابانند و میزانسن گوتیک و تیره‌وتار برگمان هم مکمل فضاست فیلمی دربارهٔ نقاب‌هائی نامحسوس که آدم‌ها بر چهره دارند و با آن دیگران را می‌فریبند. با بازی درخشان فون سیدو در نقش شعبده‌بازی ماهر ولی تهی‌دست و مطرود که در شهری کوچک، بلوا به‌پا می‌کند. پایان فیلم که در آن توهم و واقعیت در هم می‌آمیزند، مردگان احضار می‌شوند و کابوس عینیت می‌یابد، ترکیب درخشانی از کمدی و هراس است که در نهایت به ستایشی تمام عیار از هنر نمایش و بازیگری و اسرار بی‌پایان آن بدل می‌شود. تولین، بیورنستراند و آندرسون جوان نیز در نقش‌های دیگر فیلم تماشائی و جذابند. نام دیگر فیلم ساحر است.
پس از تمرین فیلمی سوئدی در ژانر درام به کارگردانی اینگمار برگمان محصول سال ۱۹۸۳ است.
«هنریک» (یوزفسون)، کارگردان پابه‌سن گذاشته تئاتر، گذشته و آلام و رنج‌هائی را که به‌ویژه برای بازیگران زن اجراهایش به بار آورده، مرور می‌کند. او که در حال تمرین اجرائی از یک نمایش «استریندبرگ» است، نسبت به «آنا» (اولین)، زن جوان نقش اول نمایش، کششی در خود حس می‌کند اما این را پنهان نگه می‌دارد، سرانجام طی بحثی طولانی که پس از یکی از تمرین‌ها میان او و «آنا» درمی‌گیرد، کارگردان و بازیگر رابطه زندگی و تئاتر را پُر از تلخ کامی‌های ناگزیر می‌یابند و «هنریک» به یاد می‌آورد که زمانی رابطه بدفرجامی با مادرِ «آنا»، «راکل» (تولین)، یک زن بازیگر دیگر، داشته‌است…
این فیلم تلویزیونی را برگمان یک سال پس از فانی و الکساندر که به ادعای خود او قرار بود آخرین فیلمش باشد، ساخت. پس از تمرین ادای دینی است به تئاتر، به‌عنوان یکی از دل‌مشغولی‌های اساسی برگمان و فقط استادی او است که به فیلم درآمدن چنین دست‌مایه‌ای را توجیه می‌کند. تمام فیلم در یک صحنه ثابت که همان دکور نمایش استریندبرگ است، می‌گذرد و حول برخوردهای سه شخصیت (با سه بازی خیره کننده) پیش می‌رود. به‌رغم این که ظاهراً پشت صحنه یک نمایش را شاهدیم، حرکت‌ها و رفتارها آشکارا خود برازنده یک اجرای بی‌نقص هستند.
تماس "(به زبان سوئدی: Beröringen)" فیلمی در ژانر رمانتیک و درام محصول سوئد و آمریکا در سال ۱۹۷۱ به کارگردانی اینگمار برگمان است.
«کارین» (آندرسون)، پس از پانزده سال زندگی پُرسعادت با جراحی به‌نام «آندراس ورگروس» (فون سیدو)، به زندگی آرام بورژوائی خود در شهری کوچک در سوئد عادت کرده‌است، ولی ابتدا مرگ مادرش و بعد ملاقات با «دیوید کوواک» (گولد) - یک باستان‌شناس خارجی که به «کارین» ابراز عشق می‌کند - این آرامش را در هم می‌ریزد. «کارین» با وجود اخلاق تند و خشن «دیوید» رابطه‌ای عاطفی را شروع می‌کند و روز به روز بیشتر به او وابسته می‌شود، و حتی دوری شش‌ماهه «دیوید» آتش این عشق را بیشتر شعله‌ور می‌کند. «آندراس» از طریق نامه‌ای بی‌امضا از این رابطه باخبر می‌شود و با «دیوید» برخورد می‌کند. پس از مجادله‌ای خشن، «دیوید» بی‌خبر «کارین» باردار را ترک می‌کند و به لندن می‌رود. «کارین» با وجود هشدار «آندراس» به‌دنبال او به لندن می‌رود و پس از پذیرائی گرم خواهر «دیوید»، «سارا» (رید)، به سوئد بازمی‌گردد. «کارین» نزدیک به زایمان است که «دیوید» دوباره می‌آید و به او پیشنهاد ازدواج می‌دهد. «کارین» می‌گوید با این که هنوز دوستش دارد، ولی نمی‌خواهد دوباره او را ببیند. «دیوید» او را به وابستگی به زندگی بورژوازی متهم می‌کند و «کارین» جوابی نمی‌دهد. «دیوید» می‌رود.
برگمان، "تماس" را خیلی ساده «یک قصه عاشقانه» توصیف کرده‌است. اما با اینکه "تماس" کمتر از فیلم‌های دوره میانی او بار متافیزیکی دارد و از لحاظ واقع‌گرائی عاطفی‌اش به مصیبت (۱۹۶۹) نزدیکتر است، نمادپردازی‌های دقیق آن گواه تداوم علاقه برگمان به حقایق کلی و نیز حقایق شخصی است. در فیلم، آزادی و خطر، جدائی ناپذیرند و نمی‌توان بدون قبول خطر به استقبال آزادی رفت. صحنه تکان دهنده‌ای که طی ان «دیوید» در پس دیواری آجری مجسمه‌ای از با کره مقدس متعلق به شش قرن قبل را می‌یابد و سپس مجسمه فرو می‌پاشد، اشاره نمادینی است به خطرات فروریختن دیوارهای محافظ زندگی، خطرات حفاری در اعماق گذشته و خطرات تأثیرات بیگانه. «دیوید» برای «کارین» معرّف یک ریسک بزرگ است و انگیزه اندیشیدن به یک انتخاب. اینجا انتخاب میان امنیت کلاستروفوبیک و لذت پُرمخاطره است و برگمان کاری کرده تا این انتخاب برای «کارین» سخت دشوار باشد. در اینجا برخوردهای میان عشاق دردناک و ناراحت‌کننده است. از نسخه انگلیسی زبان فیلم که جمله‌های شخصیت گولد را تصنعی می‌نمایاند، حتی‌الامکان باید حذر کرد. باورپذیری این رابطه عاشقانه تقریباً به تمامی مدیون بازی سحرانگیز آندرسون و تغییر حالت‌های بسیار ظریف چهره او است.
محمدناصر صفا، ملقب به ظهیرالسلطان (زاده: ۱۲۵۷ خورشیدی در تهران، درگذشت: زمستان ۱۳۳۸ خورشیدی در کرمان) از نقاشان توانای ایرانی در اواخر عهد قاجاریه تا اواسط عهد پهلوی بود.
وی فرزند ارشد علی خان ظهیرالدوله، ایشیک آقاسی یا وزیر تشریفات دربار ناصرالدین شاه قاجار و همینطور داماد او به‌شمار می‌آمد.
مادر او نیز، خانم فروغ الدوله، ملقب به "ملکه ایران" یا "تومان آغا"، دختر ناصرالدین شاه و عمه محمدعلی شاه قاجار محسوب می‌شد و از شاهزادگان باسواد و تحصیلکرده قاجاری بود.
ظهیرالسلطان، به اقتضای پیوستن پدر و مادرش به جمع مشروطه خواهان به مبارزات صدر مشروطیت پیوست و از همرزمان و همراهان سید محمد طباطبایی، سید عبدالله بهبهانی، ملک المتکلمین، میرزا جهانگیرخان صوراسرافیل، و... بود و به همراه آنان، جزو محبوسان باغ شاه به‌شمار می‌آمد.
وی که از بهترین شاگردان کمال الملک محسوب می‌شد، برای سالیان مدید، مقیم شهر کرمان بود و در همین شهر در فقر و تنهایی جان سپرد و به خاک سپرده شد.
مورخ نامدار، دکتر باستانی پاریزی، در کتاب جامع المقدمات خویش، این شاهزاده هنرمند قاجاری و خانواده او را چنین معرفی کرده‌است:
دوستعلی معیری (معیرالممالک) نیز، در مجموعه مقالات خویش با عنوان «رجال عصر ناصری» که نخست در مجله یغما و سپس به صورت کتاب مستقلی نیز به چاپ رسیده‌است، به اسامی فرزندان ظهیرالدوله صفا و از جمله پسر ارشد او، شاهزاده ظهیرالسلطان چنین اشاره کرده‌است:
«ظهیرالدوله سه پسر داشت، از این قرار: "محمدناصر صفا ظهیرالسلطان" که از نقاشان زبر دست می‌باشد و سالهاست که در کرمان به سر می‌برد.[توجه شود که این مطلب در سال ۱۳۳۵ خورشیدی نوشته شده‌است]. "ناصرقلی مظفرالدوله" و "ناصرعلی" که اولی در سن کمال و دومی در شباب درگذشتند.
وی همچنین سه دختر داشت بدین شرح: "عزیزالملوک" که بعداً ملقب به فروغ الدوله و زن قوام الدوله شد. ولیه صفا فروغ الملوک، که شوهر اختیار نکرد و نزد اهل ارشاد تقریباً مقام پدر را داشت. نقاشی آب و رنگ و فن پرداز را نیکو می‌پرداخت و برخی کارهایش بهترین نمونهٔ این هنر ظریف به شمار می‌روند و بالاخره "ملک الملوک"، که او نیز دارای ذوق شعر و نقاشی بود، وی همسر "غلامحسین میرزا" پسر شاهزادهٔ عمیدالملک شد و در جوانی درگذشت.»
استاد محمد غفاری، ملقب به کمال الملک، که از بزرگترین نقاشان تاریخ ایران محسوب می‌شود، هنگامیکه ظهیرالدوله والی مشهد بود، هفته‌ای یک روز، مطابق اصول طریقتی به منزل ظهیرالدوله، که پس از صفی علیشاه، قطب دراویش صفی علی شاهی شده بود، می‌رفت. در همین دوران، ظهیرالدوله از کمال الملک خواست که به فرزندش، شاهزاده ظهیرالسلطان تعلیم نقاشی بدهد.