moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
افسانه‌های تمثیلی از قدیمی‌ترین گونه‌های افسانه‌های شفاهی هستند که به حیوانات، شخصیت‌ها، انسان، گیاه و موجودات بی جان نظر دارند. در این‌گونه از افسانه‌های تمثیلی، حیوانات نقش اصلی دارند و هدف از بیان این افسانه‌ها هم پند و حکمت دادن بوده‌است. خاستگاه این افسانه‌ها ایران، هند و مصر می‌باشد.
بال اندام پروازی در جانورانی است که توانایی پرواز دارند. این معنا به ابزار بلند شدن از زمین در ماشین‌های با توانایی پرواز ساخته دست بشر نیز گسترانده شده‌است. در زبان پهلوی بدان بالَگ می‌گفتند. نوع بال در انواع پرندگان متفاوت است.
وقتی پرنده بال می‌زند، نیروی مقاومت هوا به زیر بال فشار وارد کرده و پرنده را به بالا می‌کشاند. هنگام حرکت به جلو، نیروی مقاومت هوا که در جلو و زیر بال‌ها وجود دارد، همراه با چرخش خاصی که پرنده به بال‌ها می‌دهد، هوا را با فشار به عقب می‌راند و در نتیجه پرنده به بالا و جلو حرکت می‌کند. بال‌ها به دلیل شکل مقعر و سطح وسیعی که ناشی از وجود پرها است، می‌توانند فشار هوا را در سطح بالایی کاهش دهند، ولی برعکس در سطح زیرین حداکثر فشار را داشته باشند. در نتیجه پرواز پرنده در اثر عوامل مکانیکی ناشی از رابطهٔ متقابل پرها و فشار هوا حاصل می‌گردد. اگر جریان عمودی هوا به سمت بالا، دارای حرکت و سرعت باشد، کمک زیادی در بردن پرنده به مسیرهای طولانی، بدون بال زدن و از دست دادن انرژی می‌کند. این گونه جریان‌های هوا اغلب بر روی دریا اتفاق می‌افتد و مرغان دریایی هنگام مهاجرت از این جریان‌ها حداکثر استفاده را می‌کنند.منصوری، جمشید: مقدمه‌ای بر پرنده‌شناسی. نشر: اشرفی. تهران ۱۳۶۲.
پرواز نیرومند پرندگان دریایی، بازها، عقاب‌ها و کرکس‌ها ناشی از کارایی آیرودینامیکی بال‌ها و پدیده هواشناختی است. این امر بدین صورت است که ابتدا پرنده با بال زدن شدید خود را تا ارتفاع ۳۰ متر بالا می‌برد. در این ارتفاع، در این ارتفاع ضمن چرخیدن دایره وار، تعداد بال زدن را کم می‌کند. در هر دایره به تناوب، قسمت‌هایی از مسیر را بال می‌زند و قسمت‌های بیشتری را بدون بال زدن طی می‌کند. در ارتفاع حدود ۱۲۰ تا ۱۵۰ متری بدون هیچ بال‌زدنی چرخ زده، با بال‌های گشوده به ارتفاعات بالاتر اوج می‌گیرد. اگر باد بوزد، مدارهای پرواز به صورت حلقه‌هایی در می‌آید که در جهت باد کشیده می‌شوند و پرنده شیرجه طولانی در ارتفاعات حدود ۲۰۰۰ تا۳۰۰۰ متری را با بال‌های نیم‌بسته آغاز می‌کند، سپس بال‌هایش را کاملاً باز می‌کند و در مسیر مارپیچ دیگری مجدداً اوج می‌گیرد. به این ترتیب پرنده با اوج گرفتن و شیرجه رفتن متناوب، مناطق وسیعی را تقریباً بدون صرف انرژی پرواز می‌کند.
بال برندگان از گونه‌های پر متفاوتی تشکیل شده‌است. پرها در پرندگان به سه دستهٔ کُرک‌پر، پوش‌پر و شاه‌پر (پرهای پروازی) تقسیم می‌شوند. پرندگان از کرک‌پرها برای به دام انداختن هوا در لابه لای پرها به جلوگیری از اتلاف گرما استفاده می‌کنند. پوش‌پرها هم مقاومت هوا را در برابر پرواز کاهش می‌دهند و بدن را حفظ می‌کنند. شاه‌پرها هم به پرنده قدرت پرواز می‌دهد که در بال‌ها و دم‌ها برای صعود و تعادل کاربرد دارد.
پرندگانی که در نقاط مختلف جهان زندگی می‌کنند، دارای انواع مختلفی از بال‌ها هستند. ساختمان بال پرندگان و نحوهٔ پرواز آنها، به چگونگی زندگی و سبک تغذیه و شرایط محیط زیست آنها ارتباط دارد. مثلاً پرندگان خوب پرواز مانند شاهین، عقاب و لاشخور می‌توانند مسافت زیادی را بدون بال زدن طی کنند؛ بنابراین بال‌های آنها عریض و پهن است. در صورتی که پرندگان بدپرواز، مانند پرندگان قابل شکار، برای آنکه بتوانند سریعاً از محل خطر دور شوند، بال‌های کوتاه و تقریباً لب گرد دارند. طبیعی است قدرت و مسافت پرواز این نوع پرندگان کم خواهد بود.
پژوهشگران دریافته‌اند که هرچه محل زندگی پرندگان به خط استوا نزدیک‌تر شود، طول بال آن‌ها کوتاه‌تر و شکل آن گردتر می‌شود. پرندگانی که بال‌های کوچک‌تری دارند، در یک محدوده مشخص زندگی می‌کنند؛ زیرا بال‌های آن‌ها برای پروازهای طولانی تکامل نیافته‌است. پرندگان ساکن جنگل‌های بارانی آمریکای جنوبی، آفریقا و گینه نو عموماً بال‌های کوچک و گرد دارند زیرا برای یافتن غذا نیازی به پروازهای طولانی و طی مسافت زیاد ندارند. در حالی که پرندگان اروپا و آمریکای شمالی دارای بال‌های بلند و نوک تیز هستند و اغلب برای تولید مثل یا یافتن غذا مهاجرت یا مسافت‌های طولانی را طی می‌کنند. در واقع شکل بال پرندگان بازتابنده سبک زندگی آن‌ها است.ایرنا بر پایه تحقیقات در نشریه Proceedings of the Royal Society. مترجم: سپیده علی‌کاشانی.
در همین حال برخی پژوهش‌ها نشان داده‌است که پرهای تیره پرندگان می‌توانند امکان پرواز بهتر را برای آنها فراهم کنند. این پرها می‌توانند بال‌های پرنده و هوای اطراف آن را گرم کنند و جریان هوا را در اطراف بال افزایش دهند. پرهای تیره‌تر، بیش از پرهای روشن گرم می‌شوند. تفاوت دمای میان پرهای سفید و سیاه، حدود ۹ درجه است. الگوی معمولی بال یعنی پرهای سفید در قسمت پایه بال و پرهای سیاه در نوک بال، می‌تواند توانایی بلند شدن پرنده را هنگام پرواز افزایش دهد. تفاوت دما میان پرهای روشن و تیره، امکان انتقال حرارت را به هوای اطراف بال فراهم می‌کند و آن را از قسمت‌های سردتر به قسمت‌های گرم‌تر حرکت می‌دهد. این فرایند، جریان هوا را در اطراف بال افزایش می‌دهد و موجب می‌شود پرواز کارآمدتر باشد. بال چندین گونه پرنده از جمله لک‌لک و پلیکان، پرهایی با پایه سفید دارد که نوک آنها سیاه است. اما تفاوت‌هایی نیز میان این پرندگان وجود دارد. وجود دو رنگ متفاوت در یک بال می‌تواند به بهبود پرواز پرنده کمک کند.«رنگ بال پرنده در کیفیت پرواز مؤثر است». ۲۰۱۹. ایسنا. Accessed February 9 2020. .
در جریان بال زدن و پرواز، شاهپرها حالت‌های مختلفی به خود می‌گیرند، اشکال متفاوت این پرها مربوط به ساختمان و تعدادشان در بال بوده، در برخاستن، مانور دادن در هنگام پرواز، یا نشستن پرنده نقش مهمی دارند. فاصله و شکاف میان شاهپرهای بال اهمیت بسیاری در بالا رفتن و برخاستن پرنده از زمین دارد. آخرین شاهپر بال به دلیل ظرفیت و عملکرد مستقل آن، می‌تواند شکاف لازم را برای شکل‌های مختلف پرواز ایجاد کند. این شکاف‌ها نقش ویژه ای در مانور حرکتی و سرعت پرنده هنگام پرواز دارد. در پرندگانی مانند عقاب و لاشخور که پرواز گشوده بال دارند، دارای شاهپرهایی هستند که در انتها باریک بوده و هنگام پرواز از هم جدا و خمیده می‌شود.گارسچی، الهام: پرنده‌شناسی، جلسه ششم. بخش پژوهش‌های دانش‌آموزی تبیان. ۱۳۹۳/۱۰/۱۰. بر اساس: مستند زندگی پرندگان به نام THE LIFE OF BIRDS تهیه شده توسط David Attenborough.
کنترل و تغییر مسیر پرواز به دو صورت بال زدن شدیدتر و تغییر زاویهٔ بال از وضعیت عادی آن انجام می‌گیرد. پرندگانی مانند ابیا و زاغی با چرخاندن دم به یک سو و بلند کرد و پائین نگه داشتن آن، مسیر پروازشان را تغییر می‌دهند؛ لذا دم در برخاستن یا ترمز کردن و نیز هنگام نشستن بر روی زمین نقش مهمی بر عهده دارد.
انواع دیگری مانند حواصیل و درنا برای چرخ زدن یا تغییر جهت، پاها را به شکلی خاص در امتداد و پشت بدن می‌چرخانند. در این پرندگان پا نقش مهمی در پرواز دارد اما در برخی دیگر پا نقش مهمی در برخاستن به منظور پرواز دارد. پرندگانی مانند چنگر، فلامینگو، قو و گونه‌های کمی از اردک‌ها هنگام برخاستن ابتدا مسافتی را بر روی آب می‌دوند. همزمان با این دویدن، بال‌ها به صورت پره‌هایی در اطراف بدن عمل می‌کند. هنگامی که این پرندگان به سرعت لازم رسیدند، پاها را در امتداد بدن جمع می‌کنند و به پرواز در می‌آیند.
پرندگان از نیروهای پَسار و برآر هنگام برخاستن و فرود آمدن استفاده می‌کنند. نیروی پسار نامی است که در فیزیک و دینامیک سیالات به نیروهایی که در جهت بازداشتن اجسام از حرکت در درون سیالات کار می‌کنند، داده می‌شود. زمانی که جسمی درون سیال حرکت می‌کند برهم‌کنشی بین جسم و سیال رخ می‌دهد. تنش برشی به علت اثرات گرانروی و تنش‌های عمودی به علت فشار بر جسم وارد می‌شوند. به برآیند این نیروها در جهت سرعت جریان بالاسری نیروی پسار و عمود بر جهت سرعت جریان بالاسری نیروی برآر گفته می‌شود."پرندگان از نیروی "پسا" برای پرواز استفاده می‌کنند". 2019. ایسنا. Accessed February 9 2020. .
در پرواز یک پرنده به علت وجود نیروی قابل ملاحظهٔ گرانش و مقابلهٔ آن با بالاروندگی، سرعت‌های پایین نیز می‌توانند باعث تلاطم شوند که برای جلوگیری از این موضوع دو راهکار صورت می‌گیرد که یکی مشابه با هواپیماها یعنی افزایش انحنا و زاویهٔ بال با جریان و دیگری ساختارهایی به نام بالک است. نگاه به انواع کلی بال پرندگان این موضوع را روشن‌تر می‌کند.کریم‌زاده، مهران: پرواز پرندگان. نشریه رشد، آموزش زیست‌شناسی ۱۵. دورهٔ بیست و چهارم شمارهٔ ۲ زمستان ۱۳۸۹.
در بال‌های بیضی‌شکل مانند بال‌های دارکوب‌ها و گنجشک‌ها که در مناطق جنگلی و انبوه مانور می‌دهند، نسبت طول به عرض کم است. فاصلهٔ بین پرهای اولیهٔ انتهای بال‌ها باعث افزایش توانایی در مانورهای کم سرعت و پیچ‌های تند و سهولت فراز و فرود با سرعت‌های کم است. نوعی پرندهٔ کوچک می‌تواند در ۰۳/۰ ثانیه تغییر جهت دهد. انتهای بال‌های انواعی که دارای نسبت طول به عرض زیاد هستند، مانند بادخورک‌ها نوک‌تیز است. این انتهای نوک تیز باعث کاهش کشیدگی‌های مولد تلاطم ویژهٔ سرعت‌های بالاست. مشکل این نوع بال عدم توانایی حفظ پرنده در سرعت‌های پایین است تا حدی که بادخورک‌ها قادر به شروع پرواز از سطح زمین نیستند و تنها قادر به پرواز و ادامهٔ آن پس از جهیدن در هوا و سرعت گرفتن هستند.
نسبت طول به عرض بال‌های پویای صعودی که در مرغ‌های دریایی مشاهده می‌شد، زیاد است. این بال‌ها برای نوعی از پرواز به نام پرواز صعودی مناسب است که پرنده با استفاده از جریان‌های بالاروندهٔ اطراف ارتفاعات و دریاها بدون صرف انرژی زیاد می‌تواند اوج بگیرد و پرواز کند. این پرندگان در نزدیک سطح دریا سرعت‌های اندک و در ارتفاعات بالا سرعت‌های بالایی را برمی‌گزینند. بدیهی است که شروع این پرواز با پرش از ارتفاعات و اوج گرفتن در جریان‌ها شروع می‌شود، اما مانند بادخورک‌ها عدم توانایی شروع اوج از سطح زمین مشاهده نمی‌شود.
آخرین نوع بال‌ها هم مرتبط با شاهین‌ها، عقاب‌ها و بسیاری دیگر پرندگان شکاری می‌شود که وزن‌های سنگین را حمل می‌کنند و وجود بالک‌ها باعث صعود زیاد در سرعت کم می‌شوند. از انواع حرکت در آسمان پرندگان که عنوان‌های پرواز بال‌زدنی، پرواز تعلیقی و سُر خوردن را دارند، شاید جالب‌ترین نوع در پرواز تعلیقی پرندهٔ شهدخوار باشد. این پرواز به معنای حفظ ارتفاع ثابت در سرعت صفر است. برای بررسی دینامیک این پرواز اطلاعاتی که آناتومی این پرنده به ما می‌دهد، بزرگ‌تر بودن قابل توجه ماهیچهٔ مسئول بالابردن بال‌هاست. در اکثر پرندگان این ماهیچه به‌طور چشمگیری کوچک‌تر از ماهیچهٔ سینه‌ای است.
الگوهایی که در پرهای پرندگان دیده می‌شود ترکیبی پیچیده از خطوط، نقاط و خال‌هاست. الگوی رنگ‌آمیزی در بسیاری از پرندگان به استتار بهتر کمک می‌کند. این ویژگی علاوه بر پنهان شدن از دست شکارچیان به پرنده در جذب جفت بهتر نیز کمک می‌کند. الگوی رنگ‌آمیزی عمدتاً با حضور دو نوع رنگدانه اتفاق می‌افتد: ملانین که رنگ‌هایی در طیف سیاه، خاکستری، قهوه‌ای و نارنجی را تولید می‌کند و کاروتنوئید که برای تولید رنگ‌ها و سایه‌های روشن‌تر در ساختار پرهای ویژه استفاده می‌شود.آنا. خبرگزاری دانشگاه آزاد اسلامی. چرا پرندگان بال و پر رنگارنگ دارند؟ مترجم: هانا حیدری. ۱۷ مرداد ۱۳۹۶.
پرندگان به خودی خود نمی‌توانند کاروتنوئید تولید کنند. برای داشتن پرهایی با رنگ روشن، پرندگان باید مواد غذایی مصرف کنند که حاوی این رنگدانه باشد، بدین ترتیب کاروتنوئید در جریان خون به گردش درمی‌آید تا به فولیکول‌های پر برسد. بدن پرندگان دارای کنترل سلولی مستقیم بر ترکیب و ذخیره‌سازی کاروتنوئید نیست؛ همچنین هیچ کنترلی بر ساختار پرهای ویژه ندارد. پرهای ویژه در واکنش به کاروتنوئید مصرفی با سازوکاری که توسط سلول‌های ویژه تنظیم نمی‌شود، تولید می‌شوند. از سوی دیگر، ملانین در بدن پرنده و در سلول‌های خاصی به نام ملانوسیت ترکیب می‌شود. ملانوسیت‌ها با فولیکول‌های پر همکاری می‌کنند تا رنگدانه‌ها را به خوبی تحت کنترل داشته باشند. رنگدانه‌ها و ساختارهای متفاوت منجر به تولید رنگ‌های مختلف در پر می‌شود. اکثر این طرح‌های پیچیده توسط ملانین تولید شده‌است.
خلبان یا هوانورد فردی است که به‌خاطر شغلش یا برای تفریح به هدایت هواپیما یا دیگر وسایل پروازی می‌پردازد.
خَلَبان (خله‌بان) در واژه به‌معنای سکاندار است. خلبان را پیشتر در فارسی «پایلت» می‌گفتند.
داشتن شغل خلبانی نیازمند آموزش‌های منظم و داشتن گواهینامه خلبانی است. بسیاری به خلبانی به‌صورت آماتور و غیر حرفه‌ای می‌پردازند. خلبانی و هدایت کلیهٔ وسایل پروازی حتی هواپیمای فوق سبک نیز نیازمند دریافت گواهینامه خلبانی و مجوز پرواز است.
۲۶ آوریل ،روز خلبان برای تجلیل از خلبانان به رسمیت شناخته شده است .
۱ تیر نود و چهارمین روز از سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۷۱ روز (۲۷۲ روز در سال کبیسه) مانده‌است.
۲ تیر نود و پنجمین روز از سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۷۰ روز (۲۷۱ روز در سال کبیسه) مانده‌است.
۴ تیر نود و هفتمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۶۸ روز (۲۶۹ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۵ تیر نود وهشتمین روز از سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۶۷ روز (۲۶۸ روز در سال کبیسه) مانده‌است.
۶ تیر نود و نهمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۶۶ روز (۲۶۷ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۷ تیر صدمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۶۵ روز (۲۶۶ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۸ تیر صد و یکمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۶۴ روز (۲۶۵ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۹ تیر صد و دومین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۶۳ روز (۲۶۴ روز در سال کبیسه) مانده‌است.
۱۰ تیر صد و سومین روز از سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۶۲ روز (۲۶۳ روز در سال کبیسه) مانده‌است.
۱۱ تیر صد و چهارمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۶۱ روز (۲۶۲ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۱۲ تیر صد و پنجمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۶۰ روز (۲۶۱ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۱۳ تیر صد و ششمین روز از سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۵۹ روز (۲۶۰ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۱۴ تیر صد و هفتمین روز از سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۵۸ روز (۲۵۹ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۱۵ تیر صد و هشتمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. تا پایان سال ۲۵۷ روز (۲۵۸ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۱۶ تیر - صد و نهمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. تا پایان آن ۲۵۶ روز (۲۵۷ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۱۷ تیر صد و دهمین روز از سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۵۵ روز (۲۵۶ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۱۸ تیر صد و یازدهمین روز از سال در گاه شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۵۴ روز (۲۵۵ روز در سال کبیسه) مانده‌است.
۱۹ تیر صد و دوازدهمین روز از سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۵۳ روز (۲۵۴ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۲۰ تیر صد و سیزدهمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۵۲ روز (۲۵۳ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۲۱ تیر صد و چهاردهمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. ۲۵۱ روز (۲۵۲ روز (در سال کبیسه) تا پایان سال باقی‌است.
۲۲ تیر صد و پانزدهمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۵۰ روز (۲۵۱ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
روز فن آوري
۲۳ تیر صد و شانزدهمین روز از سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۴۹ روز (۲۵۰ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۲۴ تیر صد و هفدهمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۴۸ روز (۲۴۹ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۲۵ تیر صد و هجدهمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. تا پایان آن ۲۴۷ روز (۲۴۸ روز در سال‌های کبیسه) باقی‌است.
۲۶ تیر صد و نوزدهمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. ۲۴۶ روز ( ۲۴۷ روز در سال‌های کبیسه) باقی‌است.
۲۷ تیر صد و بیستمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۴۵ روز (۲۴۶ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۲۸ تیر صد و بیست و یکمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۴۴ روز (۲۴۵ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
در سرزمین طبرستان در این روز جشن مردگان برپا می‌شود و در بعضی از شهرها کشتی لوچو می‌گیرند.
۲۹ تیر صد و بیست و دومین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۴۳ روز (۲۴۴ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۳۰ تیر صد و بیست و سومین روز از سال در گاه شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۴۲ روز (۲۴۳ روز در سال کبیسه) مانده‌است.
۳۱ تیر - صد و بیست و چهارمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۴۱ روز (۲۴۲ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۱ مرداد صد و بیست و پنجمین روز از سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۴۰ روز (۲۴۱ روز در سال کبیسه) مانده‌است.
۲ مرداد صد و بیست و ششمین روز از سال در گاه شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۳۹ روز (۲۴۰ روز در سال کبیسه) مانده‌است.
۳ مرداد صد و بیست و هفتمین روز از سال در گاه شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۳۸ روز (۲۳۹ روز در سال کبیسه) مانده‌است.
۴ مرداد - صد و بیست و هشتمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. تا پایان سال ۲۳۷ روز (۲۳۸ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۵ مرداد صد و بیست و نهمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. تا پایان سال ۲۳۶ روز (۲۳۷ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۶ مرداد صد و سی و اُمین روز از سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۳۵ روز (۲۳۶ روز در سال کبیسه) مانده‌است.
۷ مرداد صد و سی و یکمین روز از سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۳۴ روز (۲۳۵ روز در سال کبیسه) مانده‌است.
۸ مرداد صد و سی و دومین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۳۳ روز (۲۳۴ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۹ مرداد صد و سی و سومین روز از سال در گاه شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۳۲ روز (۲۳۳ روز در سال کبیسه) مانده‌است.
۱۰ مرداد صد و سی و چهارمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۳۱ روز (۲۳۲ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۱۱ مرداد صد و سی و پنجمین روز از سال در گاه شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۳۰ روز (۲۳۱ روز در سال کبیسه) مانده‌است.
۱۲ مرداد صد و سی و ششمین روز از سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۲۹ روز (۲۳۰ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۱۳ مرداد صد و سی و هفتمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۲۸ روز (۲۲۹ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۱۴ مرداد صد و سی و هشتمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۲۷ روز (۲۲۸ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۱۵ مرداد صد و سی و نهمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۲۶ روز (۲۲۷ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۱۶ مرداد صد و چهلمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۲۵ روز (۲۲۶ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۱۷ مرداد صد و چهل و یکمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۲۴ روز (۲۲۵ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۲۲ مرداد صد و چهل و ششمین روز از سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۱۹ روز (۲۲۰ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۲۳ مرداد صد و چهل و هفتمین روز از سال در گاه شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۱۸ روز (۲۱۹ روز در سال کبیسه) مانده‌است.
۲۴ مرداد صد و چهل و هشتمین روز از سال در گاه شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۱۷ روز (۲۱۸ روز در سال کبیسه) مانده‌است.
۲۵ مرداد صد و چهل و نهمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۱۶ روز (۲۱۷ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۲۶ مرداد صد و پنجاهمین روز از سال در گاه شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۱۵ روز (۲۱۶ روز در سال کبیسه) مانده‌است.
۲۷ مرداد صد و پنجاه و یکمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۱۴ روز (۲۱۵ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۲۸ مرداد صد و پنجاه و دومین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۱۳ روز (۲۱۴ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۲۹ مرداد صد و پنجاه و سومین روز از سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۱۲ روز (۲۱۳ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
در زبان پارسی میانه به پادگانی که محل انبار اسلحه نیز بود زینستان می‌گفتند. زین که امروزه معنی مرکب نهاده بر چارپایان را پیدا کرده در زبان پهلوی در اصل به معنی جنگ‌افزار بود و معنای واژگانی زینستان، «اسلحه‌خانه» است.
واژه زندان در فارسی نیز از همین ریشه است و در اصل زیندان و به معنی اتاق سلاح‌ها بوده‌است.
در زمان ساسانیان، ایران زینستان‌های نیرومند و بزرگی در مرزها به ویژه در مرزهای غربی داشت. استان ساسانی انبار (استان انبار امروزی در عراق) مرکز انبار آذوقه و مهمات برای زینستان‌های دورتر بود.
در محل کنونی بصره زینستانی به نام بهشت‌آباد قرار داشت. از مرزبانان (رئیس پادگان‌ها) ی ایرانی که نامشان به ما رسیده هامرز و گرابزین را می‌توان نام برد که رئیس زینستان‌های حاشیه صحرا بودند.
محمدی ملایری، محمد:" تاریخ و فرهنگ ایران در دوران انتقال از عصر ساسانی به عصر اسلامی، جلد یکم،" انتشارات یزدان، تهران ۱۳۷۲، صص۳۸۱–۳.
۳۰ مرداد صد و پنجاه و چهارمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۱۱ روز (۲۱۲ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۳۱ مرداد صد و پنجاه و پنجمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۱۰ روز (۲۱۱ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
قانون اُهم که به نام کاشف آن گئورگ زیمون اهم نام‌گذاری شده‌است، بیان می‌دارد که نسبت اختلاف پتانسیل (یا اُفت ولتاژ) بین دوسَر یک جسم (مقاومت) به جریان عبوری از آن به شرطی که دما ثابت بماند، مقدار ثابتی است:
که در آن V ولتاژ و I جریان است. این معادله منجر به یک ثابت نسبی R می‌شود که مقاومت الکتریکی آن جسم (ماده) نامیده می‌شود. البته این قانون تنها برای مقاومت‌هایی صادق است که مقاومت‌شان به ولتاژ اعمالی دوسَرشان وابسته نباشد که به این مقاومت‌ها مقاومت‌های اهمی یا ایدئال یا وسیله‌های اهمی گفته می‌شود. خوشبختانه شرایطی که در آن قانون اهم صادق است، بسیار عمومی است. (قانون اهم هیچگاه برای اجسام در دنیای واقعی کاملاً دقیق نیست چرا که هیچ جسم واقعی وجود ندارد که یک جسم اهمی باشد). معادله formula_2 حتی برای اجسام غیراُهمی هم صادق است، اما در آن صورت دیگر مقاومت formula_3 یک مقدار ثابت نیست و به مقدار formula_4 وابسته‌ است. برای این‌که بررسی کنیم که آیا جسمی اهمی است یا نه، می‌توان formula_4 را بر حسب formula_6 رسم کرد و نمودار بدست آمده را با خط مستقیمی که از مبدأ می‌گذرد مقایسه کرد.
قانون اهم اغلب به‌صورت:
بیان می‌شود چرا که این معادله صورتی است که اکثر اوقات همراه مقاومت‌ها بکار برده می‌شود. فیزیکدانان اغلب فرم میکروسکوپیک قانون اهم را استفاده می‌کنند:
که در آن j چگالی جریان (جریان عبوری از واحد حجم)، σ ضریب هدایت الکتریکی و E میدان الکتریکی است؛ و در واقع فرمی است که اهم قانونش را بیان کرد. فرم عمومی formula_9 که در طراحی مدارات بکار می‌رود، نسخه ماکروسکوپیک متوسط‌گیری شده فرم اصلی است.
دانستن این مطلب مهم است که قانون اهم یک قانون گرفته شده از ریاضیات نیست ولی به‌خوبی توسط شواهد تجربی تأیید می‌شود. گاهی هم قانون اهم به هم می‌خورد چرا که این قانون بسیار ساده‌سازی شده‌است.
منشأ اصلی به وجود آمدن مقاومت در مواد در برابر جریان الکتریکی را می‌توان عیب‌ها، ناخالصی‌های مواد و این واقعیت که الکترون‌ها خودشان اتم‌ها را به این طرف و آن طرف می‌زنند، دانست. وقتی که دمای فلز افزایش می‌یابد، عامل سوم نیز افزایش می‌یابد بنابراین، وقتی که یک جسم به علت عبور جریان الکتریکی از آن گرم می‌شود، مانند رشته داخل حباب لامپ، مقاومتش افزایش می‌یابد.
مقاومت یک جسم از معادله زیر بدست می‌آید:
(formula_10
که در آن formula_11 مقاومت ویژه، Lطول جسم هادی، A مساحت سطح مقطع آن، formula_12 دمای جسم، formula_13 یک دمای مرجع (معمولاً دمای اتاق) و formula_14 ثابت ویژه ماده جسم هادی‌اند.
معادله انتشار الکتریسیته که بر اساس اصول اهم بیان شده‌است، مشابه معادله ژوزف فوریه برای انتشار گرما است و اگر ما در روش حل فوریه یک مسئله هدایت گرمایی واژه دما را به پتانسیل الکتریکی تغییر داده و جریان الکتریکی را به جای شار گرمایی بکار ببریم، در آن صورت ما دارای روش حل فوریه مسئله مشابه برای هدایت الکتریکی خواهیم بود. پایه کار فوریه ایده و تعریف واضح او از هدایت بود. اما امر این شامل فرضی است که بی تردید برای گرادیان‌های دمای کوچک درست است. فرض در نظر گرفته شده این است که اگر تمامی متغیرها ثابت باشند، شار آزمایش‌های مربوط به گرما به شدت متناسب با گرادیان دما است.
فرض کاملاً مشابهی هم در بیان قانون اهم گذاشته شده که اگر مابقی متغیرها یکسان در نظر گرفته شوند، قدرت جریان در هر نقطه متناسب با گرادیان پتانسیل الکتریکی است. با روش‌های پیشرفته موجود، بررسی دقت این فرض در الکتریسته از آزمایش‌های مربوط به گرما بسیار آسان‌تر است.
کلاس درس.
Electrodynamics: an introduction including quantum effects , H. J. W. Müller-Kirsten, World Scientific, 2004.
رامسَر از شهرهای استان مازندران در شمال ایران است.
این شهر که پیش از این "سخت‌سر" نام داشت در تاریخ ۱۳۱۴/۳/۸ براساس تصویب نامهٔ شماره ۳۱۸/۶۵۰۲ به رامسر تغییر یافت. رامسر از سمت شرق به شیرود، از غرب به شهر چابکسر و دهستان اوشیان استان گیلان، از جنوب به کوه‌های البرز و از شمال به دریای مازندران محدود است.
نام قدیم رامسر، سخت سر بود. سخت‌سر یکی از روستاهای ولایت تنکابن به مرکزیت خرم‌آباد بود. به استناد مصوبه هیئت وزیران در شهریور سال ۱۳۱۴ شمسی نام سخت سر به رامسر تبدیل گردید. سخت سر قبل از دوره میلاد تابع حاکمانی بود که بر گیلان و مازندران حکومت می‌کردند. در اواسط قرن هشتم هجری قمری سخت سر دارای حکومت مستقل شد و «سید رکابزن کیا حسنی» بر آن حکومت می‌کرد و «سفید تمشک» حد غربی آن بود. در عصر زندیه سخت سر و تنکابن از خاک گیلان بوده و سراسر گیلان تابع یک حکومت بود. با ظهور قاجاریه سخت سر و تنکابن از گیلان جدا شدند و ولایت مجاور آن مثل گرجیان، کلاج کوه و تنهیجان توسعه یافت و نسارود مرز شرقی و قزوین مرز شرقی آن شد.
رامسر سابقاً جزئی از شهرستان تنکابن بوده که در سال ۱۳۶۴ طبق تقسیمات جدید کشوری از این شهرستان جدا شده‌است.تاریخ جامع تنکابن، ف 1، ص1-2، صمصام الدین علامه تنکابنی-شابک:9649176721
در سال ۱۳۱۱ شمسی رامسر وسعت چندانی نداشت و یکی از بلوک‌های تنکابن بود، در آن موقع ۴۴ روستا و مساحت کل آن یک فرسنگ و نیم و جمعیت آن ۷۴۱۳ نفر بود.
از سال ۱۳۶۴ رامسر از تنکابن جدا گردیده و به صورت شهرستان اداره می‌شود و دارای دو بخش، دو شهر، چهار دهستان و ۲۰۰ روستا و آبادی می‌باشد. شهرهای آن عبارتند از: رامسر، کتالم و سادات‌شهر؛ دهستانهای آن عبارتند از: جنت رودبار با ۶۳ آبادی و روستا، چهل شهید با ۴۳ آبادی و روستا، سخت سر با ۹۴ آبادی و روستا، و اشکور با ۱۱ روستا و آبادی.
بر سر این که مازندران از ابتدا همین سرزمین کنونی بوده باشد، اختلاف نظر وجود دارد. تا قرن‌ها نام ناحیه‌ای، که بخش اصلی آن را استان مازندران کنونی تشکیل می‌داده، «تپوری» یا «تپورستان» یا «طبرستان» بوده‌است که برگرفته از نام قوم باستانی تپورها می‌باشد که در مازندران سکونت داشتند و پس از اسلام طبری نامیده شدند. این قوم پیش از ورود آریایی‌ها در کنار آماردها قومیت اصلی منطقه بوده‌است. بعدها عبارت مازندران به نواحی جلگهای جنوب دریای خزر اطلاق شد و در کنار طبرستان (برای نواحی کوهپایه‌ای) استفاده می‌شود. متأخر بودن نام مازندران برای این ناحیه این تردید را به وجود آورده‌است که مازندران در شاهنامه فردوسی به سرزمینی که اکنون مازندران نامیده می‌شود، اطلاق نمی‌گردد. صادق کیا مطابق با نظر ظهیرالدین مرعشی مازندران را بخشی از طبرستان می‌داند و به گفته وی طبرستان شامل دو ولایت مازندران و گرگان می‌شد و از دیناره جاری تا ملاط لنگرود بخشی از طبرستان بود و طبرستان به دو ولایت کوچک‌تر به نام مازندران و گرگان تقسیم می‌شد و از بیشه انجدان تا ملاط لنگرود بخشی از مازندران بود و از بیشه انجدان تا دیناره جاری بخشی از گرگان بود.
در حقیقت این دو اسم یعنی طبرستان و مازندران به یک معنی بوده‌اند اما در همان حال که اسم طبرستان بر تمامی نواحی کوهستانی و اراضی پست ساحلی اطلاق می‌شد کلمهٔ مازندران بر منطقهٔ ارضی پست جلگه‌ای از دلتای سپیدرود تا جنوب شرقی بحر خزر امتداد دارد اطلاق می‌گردید.
به مازندران موزاندرون می‌گفتند به سبب آنکه موز نام کوهیست از حد گیلان کشیده تا بلار و قصران که موز کوه گویندهمچنین تا به جاجرم یعنی این ولایت درون کوه موز است اما آنچه منسوب به طبرستان منسوب است از دینار جاری شرقی تا به ملاط که دهی است ورای هوسم می‌گویند که در قدیم بیشه بوده‌است.
سرزمین تپورستان در دوران باستان میان دو سرزمین هیرکانی و کادوسی قرار داشت به گونه‌ای که کتزیاس مورخ یونانی عصر هخامنشی به سرزمین تپوری بین دو سرزمین هیرکانی و کادوسی اشاره می‌نماید.Of the lands which lie on the sea and of the others which border on these, Ninus subdued Egypt and Phoenicia, then Coele-Syria, Cilicia, Pamphylia, and Lycia, and also Caria, Phrygia, and Lydia; moreover, he brought under his sway the Troad, Phrygia on the Hellespont, Propontis, Bithynia, Cappadocia, and all the barbarian nations who inhabit the shores of the Pontus as far as the Tanais; he also made himself lord of the lands of the Cadusii, Tapyri, Hyrcanii, Drangi, of the Derbici, Carmanii, Choromnaei, and of the Borcanii, and Parthyaei; and he invaded both Persis and Susiana and Caspiana, as it is called, which is entered by exceedingly narrow passes, known for that reason as the Caspian Gates. 4 Many other lesser nations he also brought under his rule, about whom it would be a long task to speak. But since Bactriana was difficult to invade and contained multitudes of warlike men, after much toil and labour in vain he deferred to a later time the war against the Bactriani, and leading his forces back into Assyria selected a place excellently situated for the founding of a great city.. Diodorus Siculus, Library 1-7 (2.2.3) پولیبیوس مورخ یونانی نیز به کوه‌های تپوری بین دروازه کاسپین (گرمسار) و دریای هیرکانی اشاره می‌کند.Media lies in central Asia, and looked at as a whole, is superior in size and in the height of its mountain-ranges to any other district in Asia. 4 Again it overlooks the country of some of the bravest and largest tribes. For outside its eastern border it has the desert plain that separates Persia from Parthia; 5 it overlooks and commands the so called Caspian Gates, and reaches as far as the mountains of the Tapyri, which are not far distant from the Hyrcanian Sea. Polybius, Histories (5.44.3) و استرابون به سرزمین تپوری در نزدیکی ری و دروازه کاسپین (گرمسار) اشاره می‌کندParts of the Parthian country are Comisene and Chorene, and, one may almost say, the whole region that extends as far as the Caspian Gates and Rhagae and the Tapyri, which formerly belonged to Media. strabo (11.9.1) و آریان و کوینت کورس در شرح جنگ‌های اسکندر مقدونی و هخامنشیان به یک ساتراپ به نام ساتراپ تپوری در حاشیه دریای مازندران اشاره می‌کنند که سرزمین آمارد نیز به آن ضمیمه شده بود و این ساتراپ تا رود آماردوس امتداد داشت. مورخین ارمنی عصر ساسانی همچون موسی خورنی و سبئوس از تپرستان به عنوان سرزمینی در شمال ایران یاد کرده‌اند و به شهرهای آمل، رویان و زریچان در آن اشاره نمودند.
نام تاریخی سرزمین شمالی ایران در دوران باستان بصورت تپوش‌آری و تپوری و تپورستان بوده‌است که ریشه در نام قوم تپور دارد. به گفته اسدالله عمادی نخستین بار نام این سرزمین در کتیبه‌های آشوری بصورت تپوش‌آری ذکر شده‌است. کتزیاس مورخ عصر هخامنشیان در شرح لشکرکشی‌های آشوریان، به سرزمین تپوری بین دو سرزمین هیرکانی و کادوسی اشاره می‌نمایدOf the lands which lie on the sea and of the others which border on these, Ninus subdued Egypt and Phoenicia, then Coele-Syria, Cilicia, Pamphylia, and Lycia, and also Caria, Phrygia, and Lydia; moreover, he brought under his sway the Troad, Phrygia on the Hellespont, Propontis, Bithynia, Cappadocia, and all the barbarian nations who inhabit the shores of the Pontus as far as the Tanais; he also made himself lord of the lands of the Cadusii, Tapyri, Hyrcanii, Drangi, of the Derbici, Carmanii, Choromnaei, and of the Borcanii, and Parthyaei; and he invaded both Persis and Susiana and Caspiana, as it is called, which is entered by exceedingly narrow passes, known for that reason as the Caspian Gates. 4 Many other lesser nations he also brought under his rule, about whom it would be a long task to speak. But since Bactriana was difficult to invade and contained multitudes of warlike men, after much toil and labour in vain he deferred to a later time the war against the Bactriani, and leading his forces back into Assyria selected a place excellently situated for the founding of a great city.. Diodorus Siculus, Library 1-7 (2.2.3) و پولیبیوس به کوه‌های تپوری در حد فاصل دروازه کاسپین (گرمسار) و دریای هیرکانی اشاره می‌نمایدMedia lies in central Asia, and looked at as a whole, is superior in size and in the height of its mountain-ranges to any other district in Asia. 4 Again it overlooks the country of some of the bravest and largest tribes. For outside its eastern border it has the desert plain that separates Persia from Parthia; 5 it overlooks and commands the so called Caspian Gates, and reaches as far as the mountains of the Tapyri, which are not far distant from the Hyrcanian Sea. Polybius, Histories (5.44.3) و استرابون به سرزمین تپوری در نزدیکی ری و دروازه کاسپین اشاره می‌کندParts of the Parthian country are Comisene and Chorene, and, one may almost say, the whole region that extends as far as the Caspian Gates and Rhagae and the Tapyri, which formerly belonged to Media. strabo (11.9.1) و آریان و کوینت کورس در شرح جنگ‌های اسکندر مقدونی و هخامنشیان به یک ساتراپ به نام ساتراپ تپوری در حاشیه دریای مازندران اشاره می‌کنند که سرزمین آمارد نیز به آن ضمیمه شده بود. مورخین ارمنی عصر ساسانی همچون موسی خورنی و سبئوس به این سرزمین با عنوان تپرستان یاد کرده‌اند. نام این سرزمین در سکه اسپهبدان طبرستان بصورت تپورستان ذکر شده‌است.
منطقه رویان کهن از نواحی غربی طبرستان بوده‌است که شامل شهرستان‌های نور، نوشهر، چالوس، کلاردشت (کلار)، عباس‌آباد (لنگا)، تنکابن و رامسر (سختسر) می‌شده‌است و گاهی مرز غربی آن تا رودسر (هوسم) ادامه می‌یافت. مردم رویان کهن به زبان طبری و گویش طبری رویانی که زبان اسپهبدان طبرستان نیز بود سخن می‌گفتند.واژه‌نامه بزرگ تبری، گروه پدید آورندگان به سرپرستی: جهانگیر نصراشرفی و حیسن صمدی، سال 1377، جلد اول، ص 31http://www.iranicaonline.org/articles/kalarestaq-1 به گفته ابن فقیه همدانی، رویان از کوره‌های طبرستان است و از شهرهای رویان: چالوس، لارز، شرز و بذشوارجر است. در حدودالعالم؛ ناتل، چالوس و کلار از کورهٔ رویان و جزئی از خاک طبرستان معرفی شده‌است.
از قرن هفتم تا دوره صفویه منطقهٔ رویان عمدتاً با نام رویان و رستمدار شناخته می‌شد و ه مرزهای ولایت رستمدار شامل مناطق کلارستاق، کجور، نور، طالقان، لاریجان، لواسانات، شمیرانات و مناطق پشت کوه البرز مرکزی می‌شد. سابقاً طبرستان شامل گرگان، استرآباد، مازندران و رستمدار می‌شد یعنی سرتاسر ناحیه‌ای که بین دینار جاری در مشرق و ملاط لنگرود (واقع در گیلان) در غرب بود را شامل می‌گشت. سرحدهای قدیمی رستمدار عبارت بود از: سیسنگان یا رودخانه مانهیر در شرق و ملاط لنگرود در غرب. مدتی بعد این سرحدها تغییر شکل یافتند و می‌توان گفت که رستمدار ناحیه‌ای را که از آمل تا گیلان ادامه می‌یافت. رویان نام اراضی مسطح بود ولی همچنین به سرتاسر رستمدار نیز اطلاق می‌گشت.
ملا شیخ علی گیلانی مؤلف کتاب "تاریخ مازندران" که در تاریخ ۱۰۴۴ قمری و در دوران صفویه کتاب را نگاشته‌است، در "ذکر حدود مازندران" آورده‌است: «حد غربی طبرستان قریه "ملاط" گیلان است ورای هوسم که اکنون به رودسر اشتهار یافته و سامان شرقی "دینار چار" که اهالی آن دیار "دوناچال" می‌خوانند، قریب به شهر سارویه واقع است. استندار بالتمام داخل طبرستان است». حسینعلی رزم آرا مؤلف مجموعه کتب چند جلدی فرهنگ جغرافیایی ایران، ذیل واژه "ملاط" در جلد دوم صفحه ۲۹۳ قید کرده‌است: ده جزء دهستان مرکزی بخش لنگرود شهرستان لاهیجان. ۴ ک جنوب "لنگرود" – ۳ ک "لیلاکوه"
در دوران قاجار جماعتی از فرنگیان از ایران بازدید کرده و سفرنامه‌هایی را نگاشته‌اند. یکی از سفرنامه‌های مهم که به تنکابن اشاره داشته‌است سفرنامهٔ موسیو بوهلر می‌باشد. این سفرنامه شرح مأموریت وی به دستور ناصرالدین شاه قاجار برای تهیهٔ گزارشی از وضع راه‌های گیلان و مازندران می‌باشد. این سفرنامه در سال ۱۳۵۷ توسط انتشارات گیل لاهیجان با عنوان "سفرنامه و جغرافیای گیلان و مازندران" به چاپ رسید. در صفحهٔ ۳۶ از این سفرنامه آمده‌است: «پس از طی پنج فرسخ راه از آبگرم، به خرم‌آباد می‌رسند که ده بزرگی است از محال تنکابن و جزء ولایت مازندران است، و حاکم آن حبیب‌الله خان است و این قریه در میان جنگل وسیعی می‌باشد و مشارالله یک عمارت خوبی در آنجا دارد و همچنین باغ پاکیزه ای در آنجا بنا گذاشته‌است که اکثر اشجار آن لیمو و نارنج است».
جیمز بیلی فریزر اسکاتلندی در جوانی به هندوستان سفر کرد و در سال ۱۸۲۱ میلادی وارد خراسان شد و از راه مشهد به مازندران و گیلان رهسپار گشت. فریزر بار دیگر در سال ۱۸۳۳ میلادی با مأموریت دیپلماتیک وارد ایران شد و در زمستان همان سال از مناطق گیلان و مازندران بازدید نمود و کتابی با عنوان "سفرنامه زمستانی" که در سال ۱۳۶۴ خورشیدی چاپ شد را به تجربیاتش دربارهٔ سواحل جنوبی دریای مازندران اختصاص داد. فریزر پس از گذر از مازندران به گیلان وارد می‌شود. در صفحه ۵۶۲ از کتاب قید شده: «صبح روز چهارم از سخت سر (رامسر) که نقطه ای زیبا و پرتگاهی است کنار آب و در آنجا رشته عظیمی از کوه‌ها پایان می‌گیرد و مرز میان مازندران و گیلان آغاز می‌شود و بدین گونه من آن را ترک گفتم». در ادامه کتاب و در صفحه ۵۶۶ قید شده‌است: «صبح فرحبخش دل‌انگیزی بود و اواخر ماه اوت که پس از شبی که باران ما را خیس کرده بود، به سلامت وارد سرزمین گیلان شدیم و به نخستین شهر آن رودسر رسیدیم»
پیر آمدی ژوبر دیگر سیاح اهل اروپا بود که به عنوان سفیر ناپلئون بناپارت به دربار عثمانی و دربار فتحعلی شاه قاجارا آمد. وی در حدود سال ۱۸۰۷ میلادی به دربار ایران آمد و مورد مهربانی فتحعلی شاه واقع گردید و در حین بازگشت چندین نسخه کتاب خطی فارسی و خلعت دریافت داشت. وی همچنین استاد زبان‌های فارسی و ترکی در فرانسه بود. سفرنامه ژوبر با عنوان "مسافرت در ارمنستان و ایران از پ. آمده ژوبر به انضمام جزوه ای دربارهٔ گیلان و مازندران" در سال ۱۳۴۷ به چاپ رسید. در صفحه ۳۴۶ از کتاب که دربارهٔ ولایات مازندران هست و پس از گذر از گیلان و عزیمت به سوی مازندران، چنین قید شده: «هنگامی که از رودسر عزیمت می‌کنند باید شش فرسخ (لیو) بگذرند تا به مازندران برسند و از این طرف نخست به قصبه سخت سر می‌رسیم. فوراً متوجه اختلاف لباس می‌شویم. به‌جای کلاه‌های استوانه ای و شبکلاه‌های گیلانی، اینها سرشان از یک کلاه کاجی شکل کوتاه و نوک تیز که با پوست بره یا ماهوت قهوه ای رنگ که در آنجا می‌بافند پوشیده شده‌است. روپوش گشاد و شلوارشان از همان پارچه است. به افتخار ما یک درختچه که شاخه‌هایش از پاپوش‌های کوچک پشمی و کهنه‌پاره‌ها و کلاف‌های زمخت ابریشم زیور یافته بود کاشتند، شش مرد دهکده دو تا دو تا با هم نبرد کردند و فرزی خود را برای سرنگون کردن دیگری به نمایش گذاشتند. من با خرسندی ملاحظه کردم که آن‌ها از اینکه سخت همدیگر را بزنند پرهیز می‌کردند و آنکه پیروز می‌شد رقیب خود را بلند می‌کرد و در آغوش می‌گرفت».
رابینو در کتاب "مازندران و استراباد" می‌نویسد: «رودخانه سرخانی مرز بین گیلان و مازندران است. سختسر ناحیهٔ کوچکی از تنکابن است و وسعت آن از رودخانه سرخانی در مغرب و تا نسیه رود در مشرق است. از جنوب به کوه‌های اشکور گیلان که آن را از رودبار الموت جدا می‌سازد. بیشتر سکنهٔ آن تابستان را در کوهستان به‌سر می‌برند و فقط در اوایل زمستان به دهات خود مراجعت می‌کنند کوه‌هایی که در سمت جنوب تقریباً وصل به سختسر است، عموماً به بالابند یا جوربند معروفند در آنجا باقلا و گندم و جو بمقدار کمی کاشته می‌شود. بیشتر سکنه آن از ساداتند. ملگونف نوشته بود که که صد تن ار اوصانلوها در آنجا ساکن بودند ولی فعلاً کسی از آنها در آنجا نیست.»
شهر رامسر بالغ بر ۳۵٫۹۹۷ نفر جمعیت دارد.
اهالی رامسر به گویش رامسری و فارسی سخن می‌گویند.
رامسر به دلیل مجاورت با دریای خزر از آب و هوایی معتدل و مرطوب برخوردار است.
آب‌وهوای رامسر در تابستان گرم و مرطوب و در زمستان معتدل است. نزدیکی به جنگل و دریا زیبایی ویژه‌ای به این شهر داده‌است و این امر موجب جذب گردشگران در همه فصل‌های سال می‌شود. مناطق ییلاقی رامسر مانند جواهرده بسیار زیبا و خوش آب‌وهوا می‌باشد.
فرمانداری رامسر سال ۶۴ همزمان با ارتقا به شهرستان تاسیس شد‌ در رامسر، جنب چشمه آب گرم رامسر واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۵ اسفند ۱۳۷۹ با شمارهٔ ثبت ۳۳۲۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
شهر رامسر در سال ۱۳۳۰، و شهرداری رامسر در سال ۱۳۳۱ تأسیس شد. در این رهگذر شهردارانی که از سال ۱۳۵۷ بعد از پیروزی انقلاب اسلامی متصدی شهرداری بوده‌اند بالغ بر ۱۶ تن بوده است.
براساس داده‌های وزارت کشور (۱۳۹۵–۱۴۰۰) رامسر دارای درجه شهرداری ۸ می‌باشد.
کنوانسیون مربوط به تالاب‌های مهم بین‌المللی، به ویژه تالاب‌های زیستگاه پرندگان آبزی معروف به کنوانسیون رامسر پیمانی بین‌المللی برای حفاظت از تالاب‌ها و حیوانات و گیاهان وابسته به آن‌ها (به ویژه پرندگان آبزی) است که در سال ۱۳۴۹ در شهر رامسر به تصویب رسید. در ابتدا این معاهده به امضای نمایندگان ۱۸ کشور شرکت‌کننده رسید. در حال حاضر این پیمان ۲۴۱۲ مکان به وسعت بیش از ۲۵۴هزار هکتار در ۱۷۱ کشور را پوشش می‌دهد.
این پیمان با تلاش اسکندر فیروز رئیس وقت سازمان محیط زیست ایران تهیه شد. تعریف تالاب در این کنوانسیون بسیار موسع است و شامل «مردابها و باتلاقها و لجن‌زارها یا آبهای طبیعی یا مصنوعی اعم از دایمی یا موقت است که آبهای شیرین -تلخ یا شور در آن به صورت راکد یا جاری یافت شود- از آن جمله است آبهای دریا که عمق آن‌ها در پایین‌ترین نقطه جزر از شش متر تجاوز ننماید.» (ماده ۱ - بند۱)
این کنوانسیون هم‌اکنون ۲۴۱۲ تالاب به وسعت بیش از ۲۵۴ میلیون هکتار را پوشش می‌دهد. بریتانیا با ۱۷۵ تالاب بیشترین تعداد و کانادا با ۱۳میلیون هکتار بیشترین وسعت از تالاب‌های خود را تحت پوشش این معاهده درآورده‌اند.
شهرستان رامسر با زیبایی وصف ناپذیر در استان مازندران در دامنهٔ جنگلی و زیبای البرز و سواحل رؤیایی دریای خزر آرمیده و با برخورداری از جاذبه‌های گردشگری و امکانات اقامتی، پذیرایی و تفریحی و کوتاهترین فاصله بین کوه و دریا با لقب عروس شهرهای ایران به عنوان قطب مهم گردشگری در کشور و حتی جهان مطرح است.
وجود قله‌های مخروطی شکل با پوشش انبوه گیاهان متنوع، باغ‌های مرکبات، چای، مزرعه‌های برنج، برخورداری از ساحل زیبا، منطقه‌های ییلاقی خوش آب و هوا، منابع فراوان آب‌های گرم معدنی، وجود فرودگاه و هتل‌های قدیم و جدید این شهر را به یکی از شهرهای منحصربه‌فرد تبدیل کرده‌است.
وجود آب‌های گرم معدنی در نزدیکی ساحل دریا و چند وان و استخر آب گرم معدنی در شهرهای کتالم و سادات شهر، بوستان جنگلی صفارود در میان دره، روستای جواهرده در ارتفاع ۱۸۰۰ متری سطح دریا، قله مخروطی شکل مارکو و جداشده از سلسله کوه‌های البرز در شرق رامسر، چشمه دمکش در دهستان اوشیان و شرق رامسر جنگل دالخانی در مسیر رامسر به تنکابن، کاخ موزه تماشاگه خزر نزدیک هتل بزرگ رامسر و سرولات در شرق رامسر و ده‌ها اثر تاریخی و دیدنی سبب شده‌است که سالانه هزاران مسافر و گردشگر داخلی و خارجی از رامسر عروس شهرهای ایران دیدن کنند همچنین رامسر یکی از نزدیک‌ترین فواصل میان کوه و دریا را داراست که این ویژگی بر جذابیت رامسر افزوده‌است.
یکی از روستاهای شهرستان رامسر در استان مازندران است. این روستا در فاصله ۲۷ کیلومتری رامسر در دهستان سخت‌سر و در ارتفاعات ۲۰۰۰ متری البرز قرار دارد. جمعیت روستای جواهرده بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۰ حدود ۹۸۰۰ نفر (۲۴۷۰ خانوار) است. البته این جمعیت هرگز در تمامی طول سال ساکن این روستای مدرن نیستند؛ چرا که تنها چهار ماه از سال در این روستا مردم زندگی می‌کنند و در ماه‌های دیگر سال جز چند نفر نگهبان و سرایدار کسی در آن جا ساکن نیست. مردم روستا به دامداری، کشاورزی و باغداری مشغول اند و صنایع دستی آن شامل نمدمالی، سفال، آهنگری و مسگری است. تنها راه ارتباطی جواهرده به رامسر منتهی می‌شود و از راه کوهستان با قزوین نیز مرتبط است.
گورهای گبری که دو تا سه هزار سال قدمت دارد. قدمتی طولانی که پیشینه‌اش به دوران سلطنت هخامنشیان و زرتشتیان بر می‌گردد. بیشتر مردم در روزگاران گذشته نام گبر را به مردم غیر مسلمان پیش از خود می‌گفتند. گورهایی که با ابعاد یک اندازه و دیوارهای سنگی به‌طور منظم روی هم چیده شده‌اند، گویی عمر آن بیش از چند سال نگذشته‌است. منطقه‌ای به نام سفید آبکش جواهرده که در دو طرف رودخانه، قبرهای گبری بسیاری دیده می‌شود. شاید برایتان جالب باشد بدانید این گورهای دو تا سه هزار ساله بر دو نوع‌اند. یکی به گور سردابه ای شهرت دارد که شکلی شبیه به اتاق زیر زمینی دارد. در این نوع از گور که تقریباً بزرگ به نظر می‌رسد، لوازم زندگی و ابزار کار فرد دفن شده به خاک سپرده شده‌اند. البته این نکته را باید عنوان کرد که مردمانی که در این گورها با لوازم زندگی و اشیاء گران‌قیمت خود دفن شده‌اند، شاید بر این باور بودند که روز رستاخیزی هم وجود دارد. از دیگر گورهای این منطقه می‌توان به گور خمره ای اشاره کرد که فرد دفن شده به صورت نشسته‌است. در کنار از گورهای گبری در منطقه سفید آبکش، می‌توانید قبرهای گبری دیگری در اطراف مسجد آدینه ببینید که در نوشته‌ها آورده شده که این مسجد تاریخی در ابتدا معبد و آتشکده‌ای برای زردشتیان بوده‌است.
مجموعه رفاهی تفریحی شهر سبز رامسر در ۵ کیلومتری غرب شهر رامسر واقع شده‌است.
این مجموعه دارای بخش‌های تجاری، تفریحی و هتل می‌باشد که در دو بخش ساحلی و کوهستانی واقع شده‌اند.
این مجموعه تقدیرها و افتخارات بسیاری از زمان تأسیس در زمینه گردشگری دریافت کرده‌است که از آن جمله می‌توان به تندیس مدیریت کیفیت از شرکت GIC انگلستان در سال ۲۰۱۰ اشاره کرد.
قلعه مارکوه مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان رامسر، شهر کتالم، مسیر جاده تلارسر واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۵ اسفند ۱۳۷۹ با شمارهٔ ثبت ۳۴۸۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
نام این قلعه برگرفته از کوهی است که بر روی آن قرار دارد. در مورد نام این کوه نیز نظرهای گوناگونی وجود دارد. برای مثال عده‌ای وجود مار در این کوه را علت نامگذاری این کوه می‌دانند که البته با توجه به اینکه در گویش محلی استفاده از کلمه فارسی «مار» رایج نبوده، احتمال این علت نامگذاری را بسیار کم می‌کند. اما تحقیقات دیگری هم به ریشه دیگری برای نام‌گذاری این کوه اشاره دارد: در نوشته‌های تاریخی بیان شده‌است چون این مناطق مکان زندگی اقوام آمارد بوده‌است به همین دلیل نام این کوه مارد کوه بود است که گذر زمان ان را مارکوه کرده‌است. این کوه از دور شبیه مار بزرگی می‌ماند که سر از زمین بیرون آورده می‌توان گفت نامگذاری این کوه و قلعه و اقوام اش به مارد و مارد کوه به این دلیل باشد که البته جزء حکومت‌های محلی و متحد با قوم ماد بودند شاید اسم سخت سر و دریای مازندران هم برگرفته از همین کوه سنگی و ساکنانش باشد.
در مورد زمان ساخت این بنا نیز تاریخ دقیقی وجود ندارد، اما با استناد به اشاره تاریخ نویسان به وجود این قلعه در قرن سوم و همچنین شباهت ساختاری و معماری این بنا با بناهای قرن سوم هجری قمری نظیر قلعه بابک می‌توان تاریخ آن را حدس زد. در کتاب زیده التواریخ از این قلعه سخن به میان آمده‌است همچنین درکتاب جامع التواریخ خواجه رشید الدین فضل‌الله همدانی و از وقایعی که در سال ۵۳۶ هجری قمری در این قلعه اتفاق افتاده و قلعه به تسخیر اسماعیلیان درآمد سخن به میان آمده‌است. میزرا حسن خان اعتماد السلطنه که این قلعه را از نزدیک دیده‌است می‌نویسد: “در تنکابن کوهی است موسوم به مارکوه و دخمه‌های متعدد و شب‌پره‌های زیادی در این دخمه‌ها هست که خود را به آدم و چراغ می‌زنند و مانع از دخول به دخمه‌ها می‌باشند. بالای آن کوه، جایی است مشهور به نقاره خانه، هرگاه سنگی بر آن موضع بزنند صدایی مثل طبل حادث می‌شود و تا نیم فرسخ آن صدا می‌رود. مسیر دسترسی قلعه با ۳۱۱ پله، مساحت قلعه مارکوه حدود ۶۰۰ متر مربع است و از این معماری عظیم تنها ۴ حصار جانبی و برج‌های پشتیبان آن باقی مانده‌است. مصالح به کار رفته در قلعه مارکوه عمدتاً سنگ و ساروج و گچ است. وضع داخلی قلعه مارکوه از لحاظ وسعت به نحوی است که گنجایش صد سرباز را دارد و همگی به راحتی می‌توانند در آن سکنی گزینند. طول ضلع شرقی آن ۷۰/۱۷ متر و قعر آن ۳۰/۲ متر و ارتفاعش ۳۰/۶ متر و طول ضلع غربی آن ۹ متر تمام است. ضلع شمالی با سنگی که در امتداد آن قرار دارد به دو قسمت تقسیم می‌شود: قسمت غربی آن ۸۰/۱۴ متر و قسمت شرقی آن که از سر سنگ جدا می‌گردد ۱۵ متر است. محل قرارگیری بنا نیز طوری است که دیدی ۳۶۰ درجه را نسبت به اطراف خود دارد. از بالای این بنا به راحتی می‌توان از شمال تا دریا، از شرق تا تنکابن، از غرب تا رامسر و از جنوب نیز کوه‌های البرز را تحت نظر داشت. پلان قلعه مارکوه در تعاریف مردم محلی به تونلی درون این قلعه اشاره می‌شود که انتهای آن به روستای نیاسته که در پایین مارکوه قرار دارد ختم می‌شده و در گذشته سربازان برای خروج یا ورود اضطراری ازآن استفاده می‌کردند که البته با تحقیقات انجام شده مشخص شده که این امر صحت نداشته و چالهٔ موجود در قلعه به دلیل عدم دسترسی مستقیم قلعه به آب، کاربرد سردآب داشته و تونل نیست.
این قلعه منظره بسیار زیبایی به کوه روبه رویش دارد که توجه بینندگان را به خود جذب می‌کند.
نیاسته منطقه شهری است در کتالم رامسر.
منطقه شهری حومهٔ بخش رامسر که در ۱۲ کیلومتری جنوب‌شرقی رامسر و ۲ کیلومتری جنوب جادهٔ رامسر به تنکابن. در کنار رودخانه و در دشتی معتدل واقع است.
آب نیاسته از رود نسارود است و هوای خنک و مرطوبی دارد. محصول عمده‌اش برنج و مرکبات و شغل اهالی آن زراعت، باغبانی و پرورش گل است.
نیاسته بیشتر دارای زمین‌های زراعتی و باغی است و قلعه تاریخی مارکوه در آن وجود دارد.
حبیب محبیان خواننده نیز در سال‌های آخر عمر خود در این منطقه زندگی می‌کرد و همچنین آرامگاه وی در این منطقه قرار دارد. در حال حاضر نیز همسر او در این منطقه سکونت دارد.
جنگل دالخانی یکی از جاهای دیدنی رامسر است. این جنگل زیبا با وسعتی در حدود ۶۰۰ هزار مترمربع، در ۳۰ کیلومتری جنوب شرق رامسر و در مسیر جاده رامسر-تنکابن، در استان مازندران قرار دارد. جاده جنگلی دالخانی از جاده میرزا کوچک خان یا جاده کتالم- هریس آغاز و به روستاها و مناطق ییلاقی جنت رودبار و گَرسِماسَر ختم می‌شود.
درختان و پیچ‌های جاده جنگل دالخانی در بیشتر نقاط دالان‌های سبز شگفت‌انگیزی را ایجاد کردند. این جاده جنگلی همچون جاده‌های جنگلی دوهزار و سه هزار جزو زیباترین جاده‌های جنگلی ایران محسوب می‌شود.
در ضمن در دالان بهشت رامسر می‌توانید شاهد دریاچه‌ای در جنگل، رودخانه، دریای ابر و آبشاری زیبا در جنت رودبار و همچنین آبشار دیگری در نزدیکی گرسماسر باشید. جنگل دالخانی یا دالیخانی علاوه بر اینکه مکان بکری برای پیاده‌روی و کمپ زدن است، با ارتفاع ۸۰۰ متر جنگلی نیمه مرتفع به‌شمار می‌رود و برای علاقه‌مندان به کوهنوردی در جنگل گزینه بسیار خوبی محسوب می‌شود. این جنگل نسبت به سایر جنگل‌های ایران چندان با زباله آلوده و زشت نشده‌است و به همین دلیل می‌توانید شاهد چهره زیباتری از طبیعت جنگلی باشید.
دریاچه سد خاکی میجران روی رودخانه نسارود واقع شده‌است؛ برای بازدید از این دریاچه باید جاده جنت رودبار را در پیش بگیرید و پس از پشت سر گذاشتن روستاهای گانگسر و روستای پیازکش به روستای تالش‌سرا می‌رسید، پس از عبور از روستای تالش‌سرا، در کمتر از ۲ کیلومتر از جاده اصلی به یک سه‌راهی می‌رسید.
با طی مسافتی در حدود ۱٫۵ کیلومتر در سمت راست به تاج سد مجیران می‌رسید؛ اما برای رسیدن به دریاچه جنگل دالخانی باید مسیر چپ را انتخاب کنید که پس از طی یک کیلومتر در آن به روستای کلچه کی می‌رسید. در این روستا مسیر آسفالت به اتمام می‌رسد و باید مسیری خاکی در حدود هفت کیلومتر را با پای پیاده یا ماشین مناسب طی کنید تا به دریاچه سد میجران برسید. دریاچه سد میجران ۲۴ کیلومتر با رامسر فاصله دارد و طی کردن مسیر ۳۸ دقیقه طول می‌کشد. پارک جنگلی دالخانی ۸٫۶ با دریاچه سد میجران فاصله دارد و فاصله زمانی بین دو نقطه ۱۹ دقیقه است.
دیدن رود مارپیچ نسارود که همچون مار بزرگ آبی در میان جنگل‌های انبوه، هر گردشگری را ذوق‌زده می‌کند. در ضمن می‌توانید در طول مسیر رامسر به این دریاچه از جنگل عمران و رودخانه چالکرود و فضای زیبای اطراف آن نیز دیدن کنید. در صورت تمایل برای بازدید از این مکان‌های زیبا پس از عبور از روستای لیماک و روستای لتر، به رودخانه چالکرود می‌رسید و در انتهای این مسیر که طول آن ۵٫۵ کیلومتر است، جنگل عمران پیش روی خود می‌بینید. بازدید از این مناطق را به‌هیچ‌وجه از دست ندهید.
این پارک جنگلی با ارتفاع ۱۱۰۰ متر از دریا دارای امکاناتی رفاهی مناسبی نظیر محل مناسب کمپ، بعد سرویس بهداشتی است یک چشمه نیز در آن قرار دارد. در صورتی‌که قصد شب‌مانی در دل جنگل را دارید، این پارک جنگلی محل مناسبی است.
پس از طی ۲۳٫۴ کیلومتر از جنگل دالخانی به گرسماسر می‌رسید. طی‌کردن این مسیر در حدود ۴۴ دقیقه طول می‌کشد. این روستا یکی دیگر از جاذبه‌های بکر جنگل دالخانی و جاهای دیدنی استان مازندران است و دریای ابر جنگل دالخانی را به‌بهترین شکل می‌توانید در آن ببینید. این روستا در واقع بلندترین نقطه جنگل دالخانی محسوب می‌شود و از این مکان می‌توانید شاهد مناظر زیبایی از رامسر نیز باشید. از تفرجگاه‌های این روستا می‌توان به چشمه‌های آب معدنی سرد امیرخانی، پولاد، رستم و سر چهار پیچ اشاره کرد.
پس از بازدید از روستای گرسماسر می‌توانید به‌سمت دهستان جنت رودبار حرکت کنیم که ۱۹٫۴ با آن فاصله دارد و فاصله زمانی بین دو نقطه ۴۰ دقیقه است.
جنت رودبار یکی از مناطق خوش آب جنگل دالخانی محسوب می‌شود و درگذشته آبشارهای زیادی وجود داشته‌است؛ اما متأسفانه تعداد بسیاری از آن‌ها براثر سیلاب یا خشک‌سالی از بین رفته و تنها یک آبشار در آن باقی‌مانده‌است که باید برای رسیدن آن باید مسیر دشواری را درحدود ۴۰ دقیقه پیاده طی کنید. در این روستا ییلاق‌های زیادی وجود دارد که از میان آن‌ها می‌توان به اکراسر، چاک، چرتمه، نمکدره، ایزکی و جیرود اشاره کرد که هرکدام از آن‌ها آب‌وهوای دل‌نشین و مناظر بسیار زیبایی دارند.
روستای جنت رودبار پایتخت که گل‌گاوزبان کشور نیز شهرت دارد و هرسال در حدود سی تا چهل تن گل‌گاوزبان از مزارع آن برداشت می‌شود. در ضمن چند سالی است که در خردادماه جشنواره ملی گل‌گاوزبان در این دهستان برگزار می‌شود. در این جشنواره برنامه‌هایی همچون آشنایی مردم با گل‌گاوزبان و سایر گیاهان دارویی، اجرای موسیقی زنده، نمایش صنایع‌دستی و شیرینی‌های محلی اجرا می‌شود. در این روستا هم می‌توانید پدیده دریای ابر را مشاهده کنید؛ اما زیبایی آن به‌اندازه دریای ابر گرسماسر نیست.
این آبشار که از کوه سماسوس سرچشمه می‌گیرد، به کوه‌ها، دامنه‌ها و مناظر جنگلی زیبایی اطراف خود زیبایی وصف‌ناپذیری بخشیده‌است.
نقطه پایانی مسیر ماشین‌رو این آبشار ۱۰٫۸ کیلومتر با پارک جنگلی دالخانی و طی‌کردن این مسیر ۱۷ دقیقه طول می‌کشد. پس از رسیدن به این نقطه برای بازدید از آبشار باید ۴۵ دقیقه پیاده‌روی کنید؛ البته برای طی‌کردن این مسیر باید از کفش مناسب استفاده کنید و توانایی پیاده‌روی در مسیرهای شیب‌دار را نیز داشته باشید.
از دیگر جاذبه‌های گردشگری منطقه جنگل دالخانی می‌توان به روستای اربه کله یا اربکله در ۱۰٫۶ کیلومتری شمال غرب دریاچه سد میجران اشاره کرد. در صورت تمایل می‌توانید قبل از بازدید دریاچه سد میجران ایران از این روستا دیدن کنید؛ بنابراین می‌توانید قبل از آغاز مسیر جنگل دالخانی بازدید کوتاهی هم از این روستا داشته باشید. برای بازدید از این روستا ابتدا باید خود را از رامسر به سادات شهر و سپس از طریق جاده اربکله خود را به این روستای زیبا برسانید. در نقاطی از این روستا می‌توانید منظره دریا و جنگل را در کنار یکدیگر ببینید.