moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
قدیمی‌ترین اطلاعاتی که دربارهٔ باشقیرها در تاریخ ثبت شده‌است به نویسندگان مسلمانی نظیر سلام ترجمان، ابن فضلان و ابوزید بلخی در سده‌های نهم و دهم میلادی بازمی‌گردد. این منابع باشقیرها را به دو دسته مجزا در استپ‌های اورال و حاشیه رود دانوب در جوار ممالک بیزانس بخش‌بندی کرده‌اند. ابن رسته گزارش می‌دهد باشقیرها ضمن فتح کوه‌های اورال حوالی رود ولگا را هم در دست خویش داشته‌اند. در سده دوازدهم میلادی نخستین گزارش اروپایی‌ها دربارهٔ باشقیرها ثبت شده‌است که دو سیاح اروپایی ضمن توصیف زندگی باشقیرها نامشان را باستارچی(bastarci) عنوان کرده و بر این عقیده بوده‌اند که زبان این مردم همان زبان مجارها می‌باشد. از سده دهم تا چهاردهم اسلام میان جوامع باشقیر نفوذ پیدا کرد و دین تمامی این مردم را شامل شد. باشقیرها در سده سیزدهم میلادی تحت سیطره چنگیزخان مغول درآمدند. پس از پایان استیلای مغول در سده پانزدهم باشقیرها به سه دسته تحت تسلط نوقای، قازان و خانات سیبری از هم جدا شدند. باشقیرها که دوباره سرزمین‌های بسیاری را -اگرچه به صورت مجزا از یکدیگر- تحت انقیاد خود درآورده بودند به روسیه تزاری پیوستند. در سده‌های هفدهم و هجدهم شورش‌های گسترده‌ای از سوی باشقیرها در برابر ارتش روسیه رخ داد که به یک جنگ داخلی تمام عیار تبدیل شد. یکی از رهبران اصلی این شورش‌ها سعید صدیر نام داشت. این رهبر شورشی کارش در دهه پایانی قرن هفدهم به پایان رسید اما در سال ۱۷۰۵ میلادی بار دیگر یک شورش دیگر در باشقیرستان آغاز شد. سرکوب این شورش برای روسیه دوام چندانی نیاورد و در نهایت در سال ۱۷۳۵ رسماً بین قوای روسیه تزاری و متحدان باشقیر جنگ بوقوع پیوست. این نبرد پس از شش سال بسود روسیه تحت رهبری پتر کبیر به پایان رسید. علت آغاز این نبرد برنامه دولتی روسیه برای تبعید باشقیرها به ایران یا هندوستان بود. این برنامه به فرماندهی کیریلوف نامی آغاز شد در آغاز صدها روستا در آتش سوختند و هزاران نفر از باشقیرها بدست قوای روسیه تزاری قتل‌عام شدند. اقدام غافلگیرانه‌ای که باشقیرها برای مقابله با روس‌ها بکار بستند موفق واقع نشد و شمار بیشتری از اهالی باشقیر به تبع آن کشته شدند. با این وجود گاهی نیز پیروزی و توفیق از آن باشقیرها بود و پس از شش سال با اعلام آتش‌بس در پی مرگ کیریلوف غائله خاتمه یافت و باشقیرها در همان حوال باقی‌ماندند. پس از انقلاب بلشویکی روسیه باشقیرستان در ۱۹۱۹ به عنوان بخشی خودمختار به اتحاد جماهیر شوروی پیوست و هم‌اکنون نیز دارای یک دولت خودمختار در خاک روسیه بنام باشقیرستان است.
ابن فضلان در گزارشی که از باشقیرها در سده دهم ارائه می‌دهد آن‌ها را غیر مسلمان توصیف می‌کند. وی ضمن ارائه اطلاعاتی دربارهٔ سنت‌ها و آیین‌های مردم باشقیر، دین آن‌ها را شاخه‌ای از تنگریسم بیان می‌کند. باشقیرها امروزه بیشتر مسلمان هستند و روند اسلام آوردن باشقیرها همراه با سایر ایلات و قبایل ترک آسیای مرکزی در حدود سده دهم میلادی آغاز شد. باشقیرها حنفی مذهب هستند. زبان مردم باشقیر باشقیری نام دارد که در دسته زبان‌های قبچاقی قرار می‌گیرد. بیشتر مردم باشقیر زبان روسی می‌دانند و برخی این زبان را به مثابه زبان نخست خود بکار می‌برند.
با وجود زندگی در کشور روسیه برخی از مردم باشقیر همچنان دور از جوامع شهری بسر برده و به زندگی بدوی در استپ‌ها روزگار می‌گذرانند. این مردم هنوز برخی حماسه‌ها و اساطیر کهن خودشان مانند اورال باتیر و آقبوزات را زنده نگهداشته‌اند. این روایات کهن به رویدادهای نبردهای قهرمانانه پهلوانان باشقیر با نیروهای شیطانی می‌پردازد.
تاتاری (سیریلیک: татарча، خط لاتین: tatarça، خط عربی: تاتارچا) زبانی از خانواده زبان‌های ترکی است که تاتارها به آن سخن می‌گویند.
زبان تاتاری امروزه بازماندهٔ زبان‌های منقرض‌شدهٔ قبچاق یا شاخهٔ شمال‌غربی زبان‌های ترکی و بلغاری باستانی است. این زبان تا حد زیادی از زبان‌های قفقازی و اسلاوی تأثیر پذیرفته‌است.
زبان تاتاری در روسیه، آسیای میانه و جمهوری خودمختار تاتارستان روسیه و نیز قزاقستان گویشورانی دارد. همچنین زبان تاتاری درمیان اقلیت‌های تاتار ساکن در کشورهای اوکراین، ترکیه، لهستان، فنلاند و چین نیز رایج است.
بعلاوه تاتاری زبان مادری حدود ۴۰۰٬۰۰۰ نفر از باشقیرها، که بیشتر در شهر اوفا زندگی می‌کنند، نیز هست. اینان باشقیری‌زبانانی هستند که بر اثر همنشینی و همجواری با تاتارها زبان بومی خود را به‌تدریج کنار گذاشته و تاتارزبان شده‌اند.
براساس سرشماری سال ۲۰۰۲ روسیه، حدود ۹۴٪ از تاتارهای جمهوری تاتارستان و حدود ۷٪ از اقوام دیگرِ ساکن این جمهوری تاتاری می‌دانند. بیش از ۹۴٪ تاتارتباران، زبان تاتاری را نیز می‌دانند.
زبان تاتاری گویش‌های متعددی را شامل می‌شود.
زبان تاتاری در گذشته به الفباهای گوناگونی نوشته می‌شده، ولی امروز خط سیریلیک تاتاری برای این زبان کاربرد دارد. پیشتر خطوطی مانند خط اورخون، الفبای اسکی املا (برمبنای الفبای فارسی از خط عربی) و الفبای لاتینی نیز برای آن به‌کار می‌رفته. تاتارها تا ۱۹۲۰ زبان خود را با الفبای اسکی املا به کتابت درمی‌آوردند. پس از آن، لاتین‌نویسی و سپس سیریل‌نویسی برای زبانشان رایج شد. امروزه خط دیگری نیز به‌صورت لاتینی برای این زبان در کنار خط سیریلیک استفاده می‌شود که شبیه الفبای ترکی استانبولی است.
مانند تمام زبان‌های شاخهٔ ترکی از خانوادهٔ آلتایی، زبان تاتاری نیز یک زبان پیوندی است؛ به این معنا که از پسوندهای اضافه‌شونده به مادهٔ اصلیِ کلمه، معانی جدید ساخته می‌شود و کلمات صرف نمی‌شوند. ریشهٔ واژه‌ها، تاتاری-ترکی است، اما این زبان، تأثیرهای زیادی از زبان‌های اورالی حاشیهٔ رود وُلگا و همچنین از زبان عربی، زبان فارسی و زبان روسی پذیرفته‌است.Татарский язык в Интернете: информация о методах и средствах обучения
اوفا (به روسی: Уфа́، باشقیری: Өфө, Öfö، لاتین: Ufa، پایتخت جمهوری باشقیرستان در فدراسیون روسیه است.
مساحت اوفا حدود ۷۱۰ کیلومتر مربع است و جمعیت آن در سال ۲۰۰۵ حدود یک میلیون و سی‌وشش هزار نفر برآورد شده‌است.
این شهر یکی از مراکز صنعتی منطقه اورال در مرکز روسیه است.
اوفا در ۱۵۷۴ میلادی توسط ایوان چهارم تزار روسیه بنا شد. ابتدا به نام تپه‌ای که بر روی آن بنا شده بود تورا تاو نامیده می‌شد ولی بعد به اوفا (به معنی کوچک در ترکی) معروف شد.
این روستا در دهستان تکاب قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۳۳۵ خانوار) ۱٬۰۸۳نفر بوده است.
طبیعت سرسبز روستای تاج الدین، بسیار زبان زد اهالی روستا های اطراف است.
این روستا در دهستان تکاب قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۷۵خانوار) ۲۴۹نفر
این روستا در دهستان تکاب قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۴۴خانوار) ۱۵۵نفر
شورکال ، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان درگز استان خراسان رضوی ایران.
این روستا در دهستان تکاب قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۳۶خانوار) ۱۶۹نفر
رودخانه شورکال از این منظقه عبور می کند.
این روستا در دهستان تکاب قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۱۸۶خانوار) ۶۳۹نفر
مقدمه ابن خلدون کتابی نوشته شده از ابن خلدون است که در آن تاریخ اجتماعی و تاریخ اقتصادی جهان اسلام در سده ۸ و سده ۹ق بررسی شده‌است.
مقدمه ابن خلدون در حقیقت مقدمه کتاب العبر و دیوان المبتداء و الخبر فی ایام العرب و العجم و البربر و من عاصرهم من ذوی السلطان الاکبر است.
این کتاب به ویژه به امور خراج، سیاست‌های مالی، نفوذ و مسکوکات و ادارات مربوط به آن‌ها مانند دیوان‌ها پرداخته و آن‌ها را روشن می‌کند.
مقدمه ابن خلدون تنها در ابتدای سده ۱۹م مورد توجه خاورشناسان قرار گرفت و در همان سده از این مرحله در گذشت و دیگر دانشمندان اروپا نیز آن را مورد پژوهش قرار دادند.
وقتی سعد ابن ابی وقاص بر مدائن دست یافت در آنجا کتاب‌های بسیار دید. نامه به عمر بن خطاب نوشت و در باب این کتاب‌ها دستوری خواست. عمر در پاسخ نوشت که آن همه را به آب افکن که اگر در آنچه در آن کتاب‌ها هست سبب راهنمایی است خداوند برای ما قرآن فرستاده که از آن راه‌نماینده‌تر است و اگر در آن کتاب‌ها جز مایهٔ گمراهی نیست خداوند ما را از شر آن در امان داشته‌است. ازین سبب آن همه کتاب را در آب یا آتش افکندند (زرین‌کوب، دو قرن سکوت ص ۱۰۶)(ابن‌خلدون، مقدمه چاپ مصر ص ۶–۲۸۵).دو قرن سکوت، زرین‌کوب. عبدالحسین، انتشارات امیرکبیر، 1330مقدمه ابن خلدون، به اهتمام کاترمر 1858
فرانز رزنتال استاد زبان‌های سامی و زبان عربیhttp://news.yale.edu/2003/04/15/memoriam-franz-rosenthal-87»Franz Rosenthal, the Sterling Professor Emeritus of Arabic at Yale University" در دانشگاه ییل، اسلام‌شناسhttp://books.google.com/books/about/The_Muqaddimah.html?id=Op6CQgAACAAJ و مترجم کتاب مقدمه، در پانوشت این گفته ابن خلدون می‌نویسد «این روایت دیگری از یک افسانه معروف است!».فرانز رزنتال، ترجمه مقدمه ابن خلدون، چاپ دانشگاه پرینستون، ص ۳۷۳: This is a variant of the famous legend according to which, Umar ordered the destruction of the celebrated library in Alexandria
البته سال‌ها بعد از انتشار کتاب دو قرن سکوت که شخص زرین‌کوب ادعا کرده بود (شاید به تبعیت از ابن خلدون؛ به هر حال :) کتاب‌های مدائن بدست اعراب نابود شده، در کتاب کارنامه اسلام (۱۳۴۸) کتاب‌سوزی اعراب در تیسفون را نفی می‌کند: «روایتی هم ک گفته‌اند کتابخانه مدائن را اعراب نابود کردند ظاهراً هیچ اساس ندارد و مآخذ آن تازه‌است.»
هر گاه بدانیم غلبه و پیروزی ملت‌ها تنها در پرتو دلیری و گستاخی میسر می‌گردد، پیداست که قومی که در بادیه‌نشینی ریشه‌دارتر و خوی وحشیگری او افزون‌تر از دیگران باشد، در غلبه بر اقوام دیگر تواناتر خواهد بود.
چون بادیه نشینی یکی از موجبات دلاوری است، بی‌گمان، یک نژاد وحشی از نژاد شهرنشین دلاورتر است و بنابراین چنین قومی در چیرگی و غلبه بر خصم و ربودن ثروت‌های اقوام دیگر تواناتر است.
این کتاب در ایران توسط محمد پروین گنابادی به فارسی ترجمه شده‌است.
زبان آلبانیایی زبانی است از خانوادهٔ زبان‌های هندواروپایی که نزدیک به ۶ میلیون گویشور دارد. خاستگاه این زبان آلبانی و کوزوو است ولی در دیگر جاهای بالکان که آلبانی‌زبانان زندگی می‌کنند مانند مقدونیه، مونته‌نگرو و جنوب صربستان نیز به این زبان سخن می‌گویند. هم‌چنین گروه‌های آلبانیایی زبان نیز در یونان، کرانه‌های جنوب خاوری ایتالیا و سیسیل به این زبان سخن می‌گویند. هم‌چنین کشورهایی که مهاجرانی از بالکان را در خود پذیرفته‌اند مانند کشورهای اسکاندیناوی، آلمان، بریتانیا، استرالیا، آمریکا، ترکیه و … هم گویشورانی به این زبان دارند. این زبان از دو گویش اصلی توسک (گویش جنوبی) و گِگ (گویش شمالی) تشکیل شده‌است. زبان رسمی/نوشتاری آلبانیایی بر اساس گویش توسک می‌باشد.
در سال ۱۸۵۴ میلادی زبان‌شناس آلمانی فرانتس بوپ این زبان را از خانوادهٔ زبان‌های هندواروپایی شمرد. این زبان در میان زبان‌های این خانواده در شاخه‌ای منحصربه‌فرد جای دارد.
برخی پژوهشگران بر این باورند که این زبان از زبان‌های ایلیری، داسی و تراکیه‌ای مشتق‌شده‌است. برخی هم این زبان را از خانوادهٔ زبان‌های اسلاوی، بالتیک یا ژرمنی می‌دانند.
از سدهٔ پانزدهم میلادی الفباهای گوناگونی را برای نگارش آلبانیایی به کار برده‌اند. برای این کار از حروف ایتالیایی یا یونانی و گاه عربی استفاده می‌شد. لهجهٔ توسک آلبانیایی را با الفبای یونانی و لهجهٔ چِگ را با الفبای لاتین می‌نوشتند. هردوی این لهجه‌ها را گاه با الفبای عربی که برای نگارش زبان ترکی عثمانی کاربرد داشت و نیز سیریلیک و برخی خط‌های بومی نیز می‌نوشتند.
در سال ۱۹۰۸ میلادی به‌طور رسمی زبان آلبانیایی برپایهٔ لهجهٔ چِگ استانداردسازی شد و الفبای لاتین نیز با اصلاحاتی جنبهٔ رسمی یافت. پس از جنگ جهانی دوم لهجهٔ توسک لهجهٔ رسمی و همگانی آلبانیایی گردید.
دوربین یک ابزار نوری است که می‌تواند یک تصویر را ثبت کند. اکثر دوربین‌ها می‌توانند تصاویر ۲ بعدی را ثبت کنند، در حالی که برخی از مدل‌های پیشرفته تر قادر به گرفتن تصاویر سه بعدی هستند. در سطح اولیه، اکثر دوربین‌ها از جعبه‌های مهر و موم شده (بدنه دوربین)، با یک حفره کوچک با قطر متغیر (دیافراگم یا اپرچر) تشکیل شده‌اند که اجازه عبور نور را می‌دهد تا تصویری را روی سطح حساس به نور (معمولاً یک سنسور دیجیتال یا فیلم آنالوگ عکاسی) ثبت کند. دوربین‌ها مکانیسم‌های مختلفی برای کنترل تابش نور بر روی سطح حساسِ نور دارند. لنزها نور ورودی به دوربین را متمرکز می‌کنند و دیافراگم را می‌توان باریک یا بازتر کرد. عملکرد شاتر میزان زمانی را که سطح حساس به نور در معرض نور قرار می‌گیرد، تعیین می‌کند. پس آموختیم که دیافراگم میزان نور وارده به حسگر با و شاتر مدت زمان نور وارده به حسگر را تعیین می‌کنند.
دوربین عکاسی اصلی‌ترین ابزار در هنر عکاسی است. تصاویر گرفته شده ممکن است بعداً به عنوان بخشی از فرایند عکاسی، تصویربرداری دیجیتال یا چاپ عکاسی بازتولید شوند. زمینه‌های هنری مشابه در کنار هنر عکس برداری عبارتند فیلم‌برداری به عنوان خبرنگار و فیلم‌برداری جهت تولیدات سینمایی و مستند.
کلمه "دوربین" از "camera obscura گرفته" شده‌است، نام لاتین دستگاه اصلی برای نمایش یک تصویر دو بعدی بر روی یک سطح صاف (در معنای «محفظه تاریک» ترجمه می‌شود). دوربین عکاسی مدرن از دوربین تاریک (فناوری مربوط به محفظه تاریک حفره دار) تکامل یافته‌است. اولین عکس دائمی در سال ۱۸۲۵ توسط جوزف نیکفور نیپس گرفته شد.
اکثر دوربین‌ها نور را از طیف مرئی می گیرند، در حالی که دوربین‌های تخصصی سایر بخش‌های طیف الکترومغناطیسی مانند مادون قرمز را می‌گیرند.
همه دوربین‌ها از طراحی اولیه یکسانی استفاده می‌کنند: نور از طریق یک عدسی همگرا یا محدب وارد یک جعبه محصور شده و یک تصویر روی یک محیط حساس به نور ضبط می‌شود. مکانیزم شاتر مدت زمانی که نور وارد دوربین می‌شود را کنترل می‌کند.
اکثر دوربین‌ها همچنین دارای منظره‌یاب هستند که صحنه مورد نظر را به عکسبردار نشان می‌دهد، مهم‌ترین ابزارهای تنظیمی یک دوربین (تنظیم به صورت دستی یا خودکار) عبارت اند از ۱-فوکوس (تنظیم عمق میدان دید)، ۲-دیافراگم (میزان نوری که وارد دوربین می‌شود) و ۳-سرعت شاتر (مدت زمان نوری که وارد می‌شود) که هریک تأثیر ویژه‌ای بر تصویر خروجی دارد.
نور از طریق یک دیافراگم وارد دوربین می‌شود، دهانه‌ای که توسط صفحات روی هم قرار گرفته‌اند که حلقه دیافراگم نامیده می‌شود. قطر این حفره متغیر است این بخش به‌طور معمول در لنز قرار دارد، اصولاً وظیفه لنز تشکیل اولیه محدوده تصویر است و وظیفه حسگر ثبت تصویر است. این دهانه را می‌توان برای تغییر میزان نوری که به فیلم یا حسگر برخورد می‌کند، باز یا باریک کرد. اندازه دیافراگم را می‌توان به صورت دستی، با چرخاندن لنز یا تنظیم به کمک عقربه موجود در بدنه دوربین، یا به‌طور خودکار بر اساس خوانش‌های یک نورسنج داخلی تنظیم کرد.
اگر اپرچر یا دیافراگم را شنید باید سریعاً به مشخصه شماره F یا "f-stop" فکر کنید. این مشخصه میزان انبساط و انقباض را مشخص می‌کند. هرچه f-stop کوچکتر باشد، نور بیشتری اجازه ورود به لنز را پیدا می‌کند و نوردهی افزایش می‌یابد. به‌طور معمول، f-stopها از f/1.4 تا f/32 در افزایش‌های استاندارد متغیر هستند: ۱٫۴، ۲، ۲٫۸، ۴، ۵٫۶، ۸، ۱۱، ۱۶، ۲۲، و ۳۲. نور ورودی به دوربین با هر افزایش به نصف کاهش می‌یابد. منظور از عملگر / همان تقسیم است. به عبارتی فاصله کانونی تقسیم بر شماره‌های یاد شده (که همان قطر دیافراگم هستند) میزان حجم نور وارده به حسگر که پشت لنز قرار گرفته‌است را مشخص می‌کند. کارکرد دیافراگم مانند مردمک در چشم است.
هنگامی که در شمارهای F پایین قرارداریم، محدوده فوکوس محدود می‌شود و عمیق میدان دید کاهش می‌یابد، بنابراین در حالی که اجسام نزدیک تر در فوکوس (یا حالت شفاف) هستند، پس‌زمینه اجسام تار می‌شود. این عمق میدان با بسته شدن دیافراگم (افزایش شماره F) افزایش می‌یابد. دیافراگم باریک منجر به عمق میدان زیاد می‌شود، به این معنی که اشیاء در فواصل مختلف از دوربین به نظر می‌رسد در فوکوس هستند. آنچه در فوکوس، معیار ارزندگی است، توسط دایره سردرگمی یا CoC مشخص می‌شود. این مشخصه کیفیت فوکوس را معین می‌کند.
شاتر به همراه دیافراگم یکی از دو راه برای کنترل حجم تجمعی میزان نور ورودی به دوربین است. یکی از طریق زمان و دیگر از طریق مساحت دریچه. شاتر مدت زمان قرار گرفتن سطح حساس به نور در معرض نور را تعیین می‌کند. شاتر باز می‌شود، نور وارد دوربین می‌شود و فیلم یا حسگر را در معرض نور قرار می‌دهد و سپس شاتر بسته می‌شود.
دو نوع شاتر مکانیکی وجود دارد: شاتر نوع تیغه‌ای یا مرکزی و شاتر کانونی یا پرده‌ای. تفاوت این دو نوع در نحوه حرکت مکانیکی باز و بسته شدن است. در مدل مرکزی یا تیغه‌ای حرکت به شکل گشاد شدن از مرکز دیافراگم است مانند عملکرد عنیبه در تنظیم قطر مردمک چشم که به کمک تیغه‌های فلزی پیاده‌سازی شده‌است. در حالیکه در مدل کانونی یا پرده‌ای، شبه به باز و بسته کردن پرده، به صورت افقی از بالا تا پایین این حرکت شکل می‌گیرد. در نوع تیغه از تیغه‌های فلزی استفاده شده‌است و از مرکز به طرف خارج باز می‌شوند. در استفاده از شاتر تیغه‌ای، سطح حساس به نور به صورت یکباره در معرض نور قرار گرفته و تصویر را ثبت می‌کند. در گذشته از این نوع از شاترها در قطع‌های مختلف دوربین عکاسی استفاده می‌شد. اما امروزه از این نوع شاتر دیگر در دوربین‌های حرفه‌ای 35mm استفاده نمی‌شود.
معمولاً از شاتر کانونی استفاده می‌شود. این دریچه نزدیک به صفحه فیلم عمل می‌کند (برعکس مدل تیغه‌ای که در لنز تعبیه شده بود) و به همین دلیل به نوع کانونی شهرت یافته‌است و از صفحات فلزی یا پرده‌های پارچه‌ای با دهانه‌ای استفاده می‌کند که از سطح حساس به نور عبور می‌کند. پرده‌ها یا صفحات دارای دهانه‌ای هستند که در طول نوردهی در سطح صفحه فیلم کشیده می‌شود. شاتر سطح کانونی معمولاً در دوربین‌های رفلکس تک لنز (SLR) استفاده می‌شود، زیرا پوشاندن فیلم (به‌جای جلوگیری از عبور نور از لنز) به عکاس این امکان را می‌دهد که تصویر را همیشه از طریق لنز مشاهده کند، و تنها در لحظه عکسبرداری یا ثبت تصویر، تأثیر تنظیم سرعت شاتر را احساس کند. این امر همچنین برداشتن لنز از دوربین بارگذاری‌شده را تسهیل می‌کند، زیرا بسیاری از دوربین‌های SLR دارای لنزهای قابل تعویض هستند.
یک دوربین دیجیتال ممکن است از شاتر مکانیکی یا الکترونیکی استفاده کند که مورد دوم در دوربین‌های گوشی‌های هوشمند رایج است. شاترهای الکترونیکی یا داده‌ها را از کل حسگر به‌طور همزمان ضبط می‌کنند (یک شاتر جهانی یا global shutter) یا داده‌ها را خط به خط در سراسر سنسور ضبط می‌کنند (یک شاتر غلتکی یا rolling shutter). در دوربین‌های فیلم، یک شاتر چرخشی همگام با پیشرفت هر فریم فیلم باز و بسته می‌شود.
مدت زمانی که شاتر باز است، "سرعت شاتر" یا "زمان نوردهی" نامیده می‌شود. زمان نوردهی معمولی می‌تواند از یک ثانیه تا ۱/۱۰۰۰ ثانیه باشد، اگرچه مدت زمان طولانی‌تر و کوتاه‌تر غیر معمول نیست. در مراحل اولیه عکاسی، نوردهی اغلب چند دقیقه طول می‌کشید. این زمان‌های نوردهی طولانی اغلب منجر به تصاویر تار می‌شود، زیرا یک شیء واحد در چندین مکان در یک تصویر واحد برای مدت زمان نوردهی ثبت می‌شود. برای جلوگیری از این امر می‌توان از زمان‌های نوردهی کوتاه تری استفاده کرد. زمان‌های نوردهی بسیار کوتاه می‌تواند حرکت سریع را ثبت کند و تاری حرکت را از بین ببرد. با این حال، زمان‌های نوردهی کوتاه‌تر به نور بیشتری برای تولید یک تصویر با نوردهی مناسب نیاز دارد، بنابراین کوتاه کردن زمان نوردهی همیشه امکان‌پذیر نیست.
مانند تنظیمات دیافراگم، زمان نوردهی به توان دو افزایش می‌یابد. این دو تنظیم مقدار نوردهی (EV) را تعیین می‌کنند، که اندازه‌گیری میزان نور ثبت شده در طول نوردهی است. بین زمان‌های نوردهی و تنظیمات دیافراگم رابطه مستقیمی وجود دارد به طوری که اگر زمان نوردهی یک مرحله طولانی شود، اما باز شدن دیافراگم نیز یک مرحله باریک شود، میزان نوری که با فیلم یا سنسور تماس می‌گیرد یکسان است.
در اکثر دوربین‌های مدرن، میزان نور ورودی به دوربین با استفاده از نورسنج داخلی یا نورسنج اندازه‌گیری می‌شود. که از طریق لنز گرفته می‌شود (به نام " metering")، این خوانش‌ها با استفاده از پانل نیمه‌رساناهای حساس به نور گرفته می‌شوند. آنها برای محاسبه تنظیمات نوردهی بهینه استفاده می‌شوند. این تنظیمات معمولاً به‌طور خودکار تعیین می‌شوند، زیرا خواندن توسط ریزپردازنده دوربین استفاده می‌شود. قرائت از نورسنج با تنظیمات دیافراگم، زمان نوردهی و حساسیت فیلم یا حسگر برای محاسبه نوردهی بهینه گنجانده شده‌است.
نور متر معمولاً میانگین نور در یک صحنه را به ۱۸ درصد خاکستری میانه می‌رساند. دوربین‌های پیشرفته‌تر در اندازه‌گیری تفاوت‌های ظریف‌تری دارند در برخی اندازه‌گیری نور به صورت میانگین ناحیه‌ای و در برخی به صورت نقطه‌ای صورت می‌گیرد.
لنز دوربین نور را از سوژه می‌گیرد و آن را روی حسگر متمرکز می‌کند. طراحی و ساخت لنز برای کیفیت عکس بسیار مهم است. یک انقلاب فناوری در طراحی دوربین در قرن نوزدهم، تولید شیشه نوری و طراحی لنز را مدرن کرد. این به فرآیندهای مدرن تولید طیف گسترده‌ای از ابزارهای نوری مانند عینک جهت کاربرد خواندن و میکروسکوپ کمک کرد. شرکت‌های پیشگام در عرصه ساخت لنز شامل زایس و لایتز هستند.
لنزهای دوربین در طیف وسیعی از فواصل کانونی، مانند ۱- محدوده دید باریک یا تله‌فوتو ۲- محدوده دید وسیع، ۳- محدوده دید استاندارد یا متوسط ساخته می‌شوند. در دیگر تقسیم‌بندی لنزها یا دارای فاصله کانونی ثابت (عدسی اصلی) یا فاصله کانونی متغیر (عدسی زوم) هستند. هر لنز برای انواع خاصی از عکاسی مناسب است. زوایای عریض بسیار زیاد ممکن است برای معماری به دلیل توانایی آنها درگرفتن نمای وسیع از ساختمان‌ها ترجیح داده شوند (هرجا که محدوده دید وسیع است). لنزهای استاندارد معمولاً دارای دیافراگم باز هستند و به همین دلیل اغلب برای عکاسی خیابانی و مستند استفاده می‌شوند. لنز تله فوتو در ورزش و حیات وحش مفید است، اما بیشتر مستعد لرزش دوربین است که ممکن است باعث تاری حرکت شود (علت احساس کردن لرزش محدوده دید باریک آنهاست که به تغییرات محل دوربین بسیار حساس می‌شود).
با توجه به خواص نوری یک لنز عکاسی، فقط اشیاء در محدوده محدودی از فاصله از دوربین به وضوح یا شفاف نشان داده می‌شوند. فرایند تنظیم این محدوده به عنوان تغییر فوکوس دوربین شناخته می‌شود. راه‌های مختلفی برای فوکوس دقیق دوربین وجود دارد. ساده‌ترین دوربین‌ها فوکوس ثابتی دارند و از یک دیافراگم کوچک و لنز با زاویه باز استفاده می‌کنند تا اطمینان حاصل شود که همه چیز در محدوده مشخصی از فاصله از لنز، یعنی حدود ۳ متر تا بینهایت در حالت فوکوس یا شفاف هستند. دوربین‌های فوکوس ثابت معمولاً ارزان هستند، مانند دوربین‌های نوع disposable یا همان دوربین‌های single-use. دوربین همچنین می‌تواند محدوده فوکوس یا فوکوس مقیاس محدودی داشته باشد که روی بدنه دوربین نشان داده شده‌است. کاربر فاصله تا سوژه را حدس زده یا محاسبه می‌کند و فوکوس را بر اساس آن تنظیم می‌کند. در برخی دوربین‌ها، این علامت با نمادهایی (سر و شانه، دو نفر ایستاده، یک درخت، کوه) نشان داده می‌شود.
دوربین‌های مسافت‌یاب با استفاده از واحد اختلاف منظر جفت شده در بالای دوربین، اندازه‌گیری فاصله از اجسام را امکان‌پذیر می‌کنند و به شما امکان می‌دهد فوکوس را با دقت تنظیم کنید. دوربین‌های رفلکس تک لنز به عکاس اجازه می‌دهد تا فوکوس و ترکیب بندی را به صورت بصری با استفاده از لنز شیئی و یک آینه متحرک تعیین کند تا تصویر را بر روی یک صفحه نمایش میکرو منشور شیشه‌ای یا پلاستیکی نمایش دهد. دوربین‌های رفلکس دو لنزی از یک لنز شیئی و یک واحد لنز فوکوس (معمولاً مشابه لنز شیئی) در یک بدنه موازی برای ترکیب و فوکوس استفاده می‌کنند. دوربین‌های دید از یک صفحه شیشه زمین استفاده می‌کنند که قبل از نوردهی با یک صفحه عکاسی یا یک نگهدارنده قابل استفاده مجدد حاوی فیلم ورقه‌ای جدا شده و جایگزین می‌شود. دوربین‌های مدرن اغلب سیستم‌های فوکوس خودکار را برای فوکوس خودکار دوربین با روش‌های مختلف ارائه می‌دهند.
دوربین‌های آزمایشی مانند آرایه عکسبرداری مسطح فوریه (PFCA) برای گرفتن عکس نیازی به فوکوس ندارند. در عکاسی دیجیتال مرسوم، لنزها یا آینه‌ها تمام نوری را که از یک نقطه از یک جسم متمرکز به یک نقطه در صفحه حسگر منشأ می‌گیرد، ترسیم می‌کنند؛ بنابراین، هر پیکسل یک قطعه اطلاعات مستقل در مورد صحنه دور را به هم مرتبط می‌کند. در مقابل، یک PFCA عدسی یا آینه ندارد، اما هر پیکسل دارای یک جفت توری پراش خاص در بالای خود است، که به هر پیکسل اجازه می‌دهد به همین ترتیب یک قطعه اطلاعات مستقل (مخصوصاً یک جزء از تبدیل فوریه دو بعدی) را در مورد صحنه دور با هم، اطلاعات صحنه کامل گرفته می‌شود، و تصاویر را می‌توان با محاسبات بازسازی کرد.
برخی از دوربین‌ها از پسا-فوکوس پشتیبانی می‌کنند. پسا-فوکوس به گرفتن عکس‌هایی اشاره دارد که بعداً روی رایانه فوکوس می‌شوند. این دوربین از بسیاری از لنزهای ریز روی سنسور برای گرفتن نور از هر زاویه دوربین یک صحنه استفاده می‌کند که به عنوان "فناوری Plenoptic" شناخته می‌شود. یک طراحی دوربین plenoptic فعلی دارای ۴۰۰۰۰ لنز است که با هم کار می‌کنند تا تصویر بهینه را به دست آورند.
دوربین‌های سنتی نور را روی صفحات عکاسی یا فیلم عکاسی می‌گیرند. دوربین‌های ویدیویی و دیجیتالی از یک حسگر تصویر الکترونیکی، معمولاً یک CCD یا یک سنسور CMOS برای ضبط تصاویر استفاده می‌کنند که می‌توانند برای ذخیره‌سازی یا پردازش بعدی در کارت حافظه یا سایر حافظه‌های داخل دوربین منتقل شوند.
طیف گسترده‌ای از فرمت‌های فیلم و صفحه توسط دوربین‌ها استفاده شده‌است. در اوایل تاریخ، اندازه‌های صفحه اغلب برای ساخت و مدل دوربین‌ها خاص بود، اگرچه به سرعت استانداردسازی برای دوربین‌های محبوب‌تر ایجاد شد. معرفی رول فیلم روند استانداردسازی را بیشتر پیش برد به طوری که در دهه ۱۹۵۰ تنها چند فیلم رول استاندارد مورد استفاده قرار می‌گرفت. این‌ها شامل ۱۲۰ فیلم با ۸، ۱۲ یا ۱۶ نوردهی، ۲۲۰ فیلم با ۱۶ یا ۲۴ نوردهی، ۱۲۷ فیلم ارائه دهنده ۸ یا ۱۲ نوردهی (عمدتاً در دوربین‌های براونی) و ۱۳۵ (فیلم ۳۵ میلی‌متری) با ارائه ۱۲، ۲۰ تا ۳۶ نوردهی تا ۷۲ نوردهی در قالب نیم فریم یا کاست انبوه برای محدوده دوربین Leica.
برای دوربین‌های سینمایی، فیلم با عرض ۳۵ میلی‌متر و سوراخ‌دار با سوراخ‌های چرخ‌دنده به عنوان فرمت استاندارد در دهه ۱۸۹۰ ایجاد شد. تقریباً برای تمام تولیدات فیلم حرفه‌ای مبتنی بر فیلم استفاده شد. برای استفاده آماتور، چندین فرمت کوچکتر و در نتیجه ارزانتر معرفی شد. فیلم ۱۷٫۵ میلی‌متری که با جدا کردن فیلم‌های ۳۵ میلی‌متری ایجاد شد، یکی از فرمت‌های آماتور اولیه بود، اما فیلم‌های ۹٫۵ میلی‌متری که در سال ۱۹۲۲ در اروپا معرفی شدند و فیلم‌های ۱۶ میلی‌متری که در سال ۱۹۲۳ در ایالات متحده معرفی شدند، به زودی به استانداردهای «فیلم‌های خانگی» تبدیل شدند. نیمکره‌های مربوطه در سال ۱۹۳۲، فرمت ۸ میلی‌متری مقرون‌به‌صرفه‌تر با دوبرابر کردن تعداد سوراخ‌ها در فیلم ۱۶ میلی‌متری و سپس تقسیم آن، معمولاً پس از نوردهی و پردازش ایجاد شد. فرمت Super 8 که هنوز ۸ میلی‌متر عرض دارد اما با سوراخ‌های کوچکتر برای ایجاد فضا برای فریم‌های فیلم بزرگتر، در سال ۱۹۶۵ معرفی شد.
اعداد سرعت فیلم که به‌طور سنتی برای اعلام سرعت فیلمبرداری فیلم انتخابی در دوربین‌های فیلم به دوربین استفاده می‌شود، در دوربین‌های دیجیتال مدرن به عنوان نشانه‌ای از بهره سیستم از نور به خروجی عددی و برای کنترل سیستم نوردهی خودکار استفاده می‌شود. سرعت فیلم معمولاً از طریق سیستم ISO 5800 اندازه‌گیری می‌شود. هرچه عدد سرعت فیلم بیشتر باشد، حساسیت فیلم به نور بیشتر است، در حالی که با عدد کمتر، فیلم کمتر به نور حساس است.
در دوربین‌های دیجیتال، دمای رنگ مربوط به مجموعه‌ای از شرایط نوری، جبران الکترونیکی می‌شود، که اطمینان حاصل می‌کند که نور سفید به‌عنوان آن روی تراشه تصویربرداری ثبت می‌شود و بنابراین رنگ‌های قاب طبیعی به نظر می‌رسند. در دوربین‌های مکانیکی مبتنی بر فیلم، این عملکرد با انتخاب اپراتور از فیلم استوک یا فیلترهای تصحیح رنگ انجام می‌شود. علاوه بر استفاده از تراز سفیدی برای ثبت رنگ طبیعی تصویر، عکاسان ممکن است از تراز سفیدی برای زیبایی‌شناسی استفاده کنند - به عنوان مثال، تعادل رنگ سفید با یک جسم آبی برای به دست آوردن دمای رنگ گرم.
فلاش یک انفجار کوتاه از نور روشن را در طول نوردهی فراهم می‌کند و یک منبع نور مصنوعی رایج در عکاسی است. اکثر سیستم‌های فلاش مدرن از تخلیه ولتاژ بالا با باتری از طریق یک لوله پر از گاز برای تولید نور روشن برای مدت زمان بسیار کوتاهی (۱/۱۰۰۰ ثانیه یا کمتر) استفاده می‌کنند.
بسیاری از واحدهای فلاش نور منعکس شده از فلاش را اندازه‌گیری می‌کنند تا به تعیین مدت زمان مناسب فلاش کمک کنند. هنگامی که فلاش مستقیماً به دوربین وصل می‌شود - معمولاً در شکافی در بالای دوربین (کفش فلاش یا کفش داغ) یا از طریق یک کابل - فعال کردن شاتر روی دوربین فلاش را فعال می‌کند و نورسنج داخلی دوربین می‌تواند کمک به تعیین مدت زمان فلاش.
تجهیزات فلاش اضافی می‌تواند شامل پخش کننده نور، پایه و پایه، بازتابنده، جعبه نرم، ماشه و بند ناف باشد.
لوازم جانبی دوربین‌ها عمدتاً برای مراقبت، محافظت، جلوه‌های ویژه و عملکردها استفاده می‌شود.
دوربین‌های با فرمت بزرگ از تجهیزات ویژه‌ای استفاده می‌کنند که شامل لوپ ذره بین، منظره یاب، زاویه یاب و ریل/کامیون فوکوس است. برخی از دوربین‌های SLR حرفه‌ای را می‌توان با یاب‌های قابل تعویض برای فوکوس در سطح چشم یا سطح کمر، صفحه‌نمایش فوکوس، کاسه چشم، پشتیبان داده، موتور درایو برای حمل فیلم یا بسته‌های باتری خارجی ارائه کرد.
در عکاسی، دوربین بازتابی تک لنز (SLR) با یک آینه برای هدایت نور از لنز به منظره یاب قبل از رها کردن شاتر برای نوشتن و فوکوس یک تصویر ارائه می‌شود. هنگامی که شاتر آزاد می‌شود، آینه به سمت بالا و دور می‌چرخد و به محیط عکاسی اجازه می‌دهد تا نوردهی کند و بلافاصله پس از پایان نوردهی برمی‌گردد. هیچ دوربین SLR قبل از سال ۱۹۵۴ این ویژگی را نداشت، اگرچه آینه برخی از دوربین‌های SLR اولیه به‌طور کامل توسط نیرویی که بر روی شاتر وارد می‌شد کار می‌کرد و تنها زمانی که فشار انگشت آزاد می‌شد، برمی‌گشت. Asahiflex II که توسط شرکت ژاپنی Asahi (Pentax) در سال ۱۹۵۴ عرضه شد، اولین دوربین SLR جهان با آینه بازگشت فوری بود.Michael R. Peres (2013), "The Focal Encyclopedia of Photography", p. 779, Taylor & Francis
در دوربین رفلکس تک لنز، عکاس صحنه را از دریچه دوربین می‌بیند. این امر از مشکل اختلاف منظر که هنگام جدا شدن منظره یاب یا لنز دید از لنز گرفتن رخ می‌دهد جلوگیری می‌کند. دوربین‌های رفلکس تک لنز در چندین فرمت از جمله فیلم ورق 5x7 اینچ و 4x5" رول فیلم ۲۲۰/۱۲۰ ساخته شده‌اند که ۸٬۱۰، ۱۲ یا ۱۶ عکس روی یک رول ۱۲۰ و دو برابر تعداد فیلم ۲۲۰ می‌گیرد. این‌ها به ترتیب با 6x9، 6x7، 6x6، و 6x4.۵ مطابقت دارند (همه ابعاد بر حسب سانتی‌متر). از تولیدکنندگان برجسته دوربین‌های SLR با فرمت بزرگ و رول می‌توان به Bronica , Graflex، Hasselblad , Seagull، Mamiya و Pentax اشاره کرد. با این حال، رایج‌ترین فرمت دوربین‌های SLR 35 بوده‌است میلی‌متر و متعاقباً مهاجرت به دوربین‌های دیجیتال SLR، با استفاده از بدنه‌های تقریباً یکسان و گاهی با استفاده از سیستم‌های لنز مشابه.
تقریباً همه دوربین‌های SLR از یک آینه جلویی در مسیر اپتیکال استفاده می‌کنند تا نور لنز را از طریق صفحه نمایش و پنتاپریسم به چشمی هدایت کند. در زمان نوردهی، آینه قبل از باز شدن دریچه از مسیر نور خارج می‌شود. برخی از دوربین‌های اولیه با روش‌های دیگری برای مشاهده از طریق لنز، از جمله استفاده از یک لایه نیمه شفاف "مانند" Canon Pellix و برخی دیگر با پریسکوپ کوچک مانند سری Corfield Periflex، آزمایش کردند.
دوربین با فرمت بزرگ، فیلم‌برداری ورق، جانشین مستقیم دوربین‌های صفحه اولیه است و همچنان برای عکاسی با کیفیت بالا و عکاسی فنی، معماری و صنعتی مورد استفاده قرار می‌گیرد. سه نوع متداول وجود دارد: دوربین دید، با انواع دوربین‌های مونوریل و میدانی آن، و دوربین مطبوعاتی. آنها دارای دم‌های قابل گسترش هستند که لنز و شاتر روی صفحه لنز در جلو نصب شده‌است. پشتی‌هایی که فیلم رول می‌گیرند و پشتی‌های دیجیتال بعدی علاوه بر پشت کشویی تیره استاندارد در دسترس هستند. این دوربین‌ها دارای طیف وسیعی از حرکات هستند که امکان کنترل بسیار نزدیک فوکوس و پرسپکتیو را فراهم می‌کند. ترکیب بندی و فوکوس بر روی دوربین‌های دید با مشاهده یک صفحه شیشه‌ای زمینی انجام می‌شود که با فیلم جایگزین می‌شود تا نوردهی ایجاد شود. آنها فقط برای سوژه‌های ثابت مناسب هستند و استفاده از آنها کند است.
اولین دوربین‌هایی که در تعداد قابل توجهی تولید شدند، "دوربین‌های صفحه‌ای" بودند که از صفحات شیشه‌ای حساس استفاده می‌کردند. نور وارد عدسی می‌شود که روی یک صفحه عدسی نصب شده بود که توسط دم‌های قابل گسترش از صفحه جدا می‌شد. دوربین‌های جعبه‌ای ساده برای صفحات شیشه‌ای، اما دوربین‌های رفلکس تک لنز با لنزهای قابل تعویض و حتی برای عکاسی رنگی (Autochrome Lumière) وجود داشت. بسیاری از این دوربین‌ها دارای کنترل‌هایی برای بالا بردن، پایین آوردن و کج کردن لنز به جلو یا عقب برای کنترل پرسپکتیو بودند.
فوکوس این دوربین‌های صفحه‌ای با استفاده از یک صفحه شیشه‌ای زمین در نقطه فوکوس بود. از آنجایی که طراحی لنز فقط لنزهای با دیافراگم نسبتاً کوچک را مجاز می‌کرد، تصویر روی صفحه شیشه زمین کم‌رنگ بود و اکثر عکاسان پارچه‌ای تیره برای پوشاندن سر خود داشتند تا فوکوس و ترکیب‌بندی راحت‌تر انجام شود. هنگامی که فوکوس و ترکیب رضایت بخش بود، صفحه شیشه زمین برداشته شد و یک صفحه حساس در جای خود قرار داده شد که توسط یک اسلاید تیره محافظت می‌شد. برای ایجاد نوردهی، اسلاید تیره به دقت بیرون کشیده شد و شاتر باز شد و سپس بسته شد و اسلاید تیره جایگزین شد.
دوربین دیجیتال (یا digicam) دوربینی است که تصاویر و فیلم‌های دیجیتال را رمزگذاری می‌کند و آنها را برای بازتولید بعدی ذخیره می‌کند.Farlex Inc: definition of digital camera at the Free Dictionary; retrieved 7 September 2013 آنها معمولاً از حسگرهای تصویر نیمه هادی استفاده می‌کنند. اکثر دوربین‌هایی که امروزه فروخته می‌شوند دیجیتال هستند، و در بسیاری از دستگاه‌ها از تلفن‌های همراه (به نام تلفن‌های دوربین دار) تا وسایل نقلیه گنجانده شده‌اند.
دوربین‌های دیجیتال و فیلم از یک سیستم نوری مشترک استفاده می‌کنند که معمولاً از یک لنز با دیافراگم متغیر برای تمرکز نور بر روی دستگاه دریافت تصویر استفاده می‌کنند.MakeUseOf: How does a Digital Camera Work; retrieved 7 September 2013 دیافراگم و شاتر میزان صحیح نور را به تصویرگر می‌پذیرند، درست مانند فیلم، اما دستگاه برداشت تصویر الکترونیکی است تا شیمیایی. با این حال، برخلاف دوربین‌های فیلم‌برداری، دوربین‌های دیجیتال می‌توانند بلافاصله پس از گرفتن یا ضبط تصاویر را روی صفحه نمایش دهند و تصاویر را از حافظه ذخیره و حذف کنند. بیشتر دوربین‌های دیجیتال می‌توانند فیلم‌های متحرک را با صدا ضبط کنند. برخی از دوربین‌های دیجیتال می‌توانند تصاویر را برش داده و سایر ویرایش‌های اولیه تصویر را انجام دهند.
مصرف‌کنندگان دوربین‌های دیجیتال را در دهه ۱۹۹۰ به کار گرفتند. دوربین‌های فیلمبرداری حرفه‌ای در دهه‌های ۲۰۰۰–۲۰۱۰ به دیجیتال تبدیل شدند. سرانجام، دوربین‌های فیلم در دهه ۲۰۱۰ به دیجیتال تبدیل شدند.
اولین دوربینی که از الکترونیک دیجیتال برای ثبت و ذخیره تصاویر استفاده می‌کند توسط مهندس کداک استیون ساسون در سال ۱۹۷۵ ساخته شد. او از یک دستگاه شارژ (CCD) ارائه شده توسط Fairchild Semiconductor استفاده کرد که تنها ۰٫۰۱ مگاپیکسل برای ثبت تصاویر ارائه می‌کرد. ساسون دستگاه CCD را با قطعات دوربین فیلم ترکیب کرد تا یک دوربین دیجیتال بسازد که تصاویر سیاه و سفید را روی نوار کاست ذخیره می‌کرد. سپس تصاویر از نوار کاست خوانده شد و روی مانیتور تلویزیون مشاهده شد. بعداً نوارهای کاست با فلش مموری جایگزین شدند.
در سال ۱۹۸۶، شرکت ژاپنی نیکون یک دوربین بازتابی تک لنز الکترونیکی با قابلیت ضبط آنالوگ به نام Nikon SVC معرفی کرد.Nikon SLR-type digital cameras, Pierre Jarleton
اولین دوربین‌های دیجیتال SLR فول فریم از حدود سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۲ در ژاپن توسعه یافتند: MZ-D توسط Pentax,The long, difficult road to Pentax full-frame The long, difficult road to Pentax full-frame, Digital Photography Review N Digital توسط تیم ژاپنی R6D Contax ,"British Journal of Photography", Issues 7410-7422, 2003, p. 2 و EOS-1Ds توسط Canon.Canon EOS-1Ds, 11 megapixel full-frame CMOS, Digital Photography Review به تدریج در دهه ۲۰۰۰، DSLR فول فریم به نوع دوربین غالب برای عکاسی حرفه‌ای تبدیل شد.
در اکثر دوربین‌های دیجیتال یک نمایشگر، اغلب یک نمایشگر کریستال مایع (LCD)، به کاربر اجازه می‌دهد صحنه ضبط شده و تنظیماتی مانند سرعت ISO، نوردهی و سرعت شاتر را مشاهده کند.
واژهٔ پرچم دارای کاربردهای زیر است:
دیوید ییتس (زاده ۳۰ نوامبر ۱۹۶۳) کارگردان سینما و تلویزیون و برنده جایزه امی است. بیشترین فعالیت کاری او در تلویزیون بریتانیا بوده و اکثر کارهای تلویزیونی را هم برای بی‌بی‌سی انجام داده‌است.
ییتس در مدرسه ملی سینما و تلویزیون در بکنزفیلد انگلستان تحصیل کرده‌است.
بزرگ‌ترین اتفاق زندگی هنری او وقتی بود که برای کارگردانی پنجمین فیلم هری پاتر، هری پاتر و محفل ققنوس انتخاب شد. ییتس کسی بود که نیکلاس هوپر را برای آهنگ‌سازی فیلم انتخاب کرد. ییتس علاوه بر این ششمین فیلم، هری پاتر و شاهزاده دورگه را هم کارگردانی کرده‌است که ضبط آن از سپتامبر ۲۰۰۷ آغاز شد. ضمناً آخرین قسمت های، هری پاتر و یادگاران مرگ که در سال های ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱ اکران شدند را کارگردانی کرد. تصمیم گرفته شده بود که قسمت آخر هری پاتر به دو فیلم مجزا تبدیل شود.
در سال ۲۰۰۶ به خاطر بهترین کارگردانی در تهیه فیلم تلویزیونی برای دختری در کافه، برندهٔ جایزهٔ Emmy شد.
ییتس اولین باری که احساس کرد می‌خواهد کارگردان شود، وقتی بود که فیلم آرواره‌ها اثر استیون اسپیلبرگ را دید و مادرش اولین دوربین فیلمبرداری را وقتی که ۱۴ ساله بود برایش خرید. بعد از آن با کمک برادرش اندرو، شروع به ساختن فیلم‌های کوتاه در پارک‌های محلی کرد. او علوم سیاسی، ادبیات انگلیسی و جامعه‌شناسی را در دانشگاه سنت هلنز در مرزیساید انگلستان خوانده‌است که مدرک خود را با درجه A و یک C کسب کرده‌است. ضمناً به خاطر مطالعه بعضی از دروسش حدود شش ماه را در بیمارستان گذراند. به دنبال این تحصیلات، بعد از مدرسه فیلم بکنزفیلد به دانشگاه معتبر دانشگاه اسکس بریتانیا رفت که به عنوان دانشجوی نمونه انتخاب شد.
دِرَفْش میله آهنی نوک‌تیز با دستهٔ چوبی است که در کفش‌دوزی برای سوراخ کردن چرم و گذراندن سوزن به کار می‌رود. از درفش به‌ویژه در ساخت کفش‌های سنتی مانند گیوه و چاروق بهره می‌گیرند.
درفش ابزاری آهنین و نوک‌تیز شبیه جوالدوز اما ضخیم‌تر از آن با دسته‌ای چوبی است که کفّاشان از آن برای سوراخ کردن چرم و دوخت‌ودوز کفش استفاده می‌کنند. کفشگران به وسیله درفش در چرم سوراخ ایجاد می‌کنند یا سوراخ‌های موجود را بازتر می‌کنند تا سپس از آن نخ و سوزن بگذرانند.
نوک درفش ممکن است راست یا کمی خمیده باشد و نوک میله آن معمولاً به پهنای ۲ میلی‌متر به صورت تیغه است.مکملی، محمدکاظم. «چاروق‌دوزی در زنجان ». دوره ۱۶، ش ۱۸۷ (اردیبهشت ۵۷): ۵۴-۶۰.
دوخت برخی کفش‌ها سه‌مغزی است به این معنی که سه دور بخیه دستی با درفش و سوزن کفاشی دور آن زده می‌شود.
در صحافی و برای دوختن جلد کتاب‌ها هم از درفش استفاده شده‌است.
به سوراخ کردن چرم و مواد دیگر با درفش، درفش‌کاری یا بخیه زدن، یا سوزن زدن، یا خَلانیدن گفته می‌شود.فرهنگ عمید ص ۴۴.
در گیوه‌های ملکین، وقتی که گیوه‌دوز، که نفر سوم صنعت گیوه‌بافی است، تخت کفش را از همکار خود گرفت، وظیفه اول او این است که دور یا کمر (بانه، چرم) محکمی دور تا دور تخت آن بدوزد. دور و تخت گیوه را با درفش محکمی سوراخ می‌کند و دقت مینماید که هر بخیه روی سوراخ‌هایی که قبلاً پاره‌دوز درست کرده بود، بیفتد. ضمن این عمل، گیوه‌دوز چوب پشت‌بند را موقتاً زیر تخت گیوه میگذارد تا این که راست شود. وقتی دور گیوه دوخته شد، قالب چوبی روی تخت گیوه قرار داده و رویه گیوه را روی آن کشیده، به دور میدوزد. برای دوختن دور و رویه گیوه از درفش کوتاهی به نام تیغ‌گرد استفاده می‌کند.آل ابراهیم، ماندانا: گیوه‌دوزی در استهبان . در روزنامه عصر مردم. صفحه ۸--۲۸ شهریور ۹۲.
درفش استخوانی که ابزاری برای دوخت و دوز در دوران باستان بوده‌است پیش از این تنها در کاوش‌های باستان‌شناسی محوطه‌های پیش از تاریخی که هنوز عنصر فلز شناخته نشده بوده، بدست می‌آمد.
اما در سال ۱۳۸۷ خورشیدی در محدوده ۱۰۰ متری جنوب غربی سراب بیستون در استان کرمانشاه، در کاروانسرایی، یک آسیاب آبی و هم‌چنین درفش استخوانی از دوره ایلخانی یافته شد. کشف درفش استخوانی در دوره ایلخانی با توجه به آنکه در این دوره انواع فلز موجود بوده‌است، تعجب باستان‌شناسان را برانگیخته‌است.محمدی، نرگس: درفش استخوانی و آسیاب آبی متعلق به دوره ایلخانی در بیستون کشف شد . خبرگزاری میراث فرهنگی. ۱۳۸۷/۷/۱۴. بازدید: فوریه ۲۰۱۴.
در کتاب مقدس یهودیان در سفر خروج ۲۱:۶ در مورد «حکم در مورد غلامان عبری» آمده‌است: «آنگاه آقایش او را به حضور خدا بیاورد، و او را نزدیک در یا قایمه در برساند، و آقایش گوش او را با درفشی سوراخ کند، و او وی را همیشه بندگی نماید.»کتاب مقدس (گروسی)، مترجم فاضل خان گروسی: ویکی‌نبشته
زبان‌های فارسی ایران و افغانستان، هر یک به نوعی واژه‌های بیگانه را به وام گرفته‌اند. در این میان، هنوز واژه‌های سره و خالص پارسی وجود دارد که در یک کشور از میان رفته و در دیگری هنوز برجاست و نیز واژه‌هایی که در یک کشور برای واژه‌های نوین برابرسازی شده و در کشور دیگر از واژهٔ بیگانه استفاده می‌شود، که این رویداد می‌تواند به کاربرد و بازپس دادن واژه‌های سرهٔ پارسی در هر کشور به دیگری با هدف پاکسازی و سره‌کردن پارسی بینجامد. هرچند هر یک از این برابرها، شاید در شهرها و استان‌ها/ولایات کشور دیگر نیز هنوز رواج داشته باشند.
حوت یک موشک سطح به دریا و زیرآبی یا اژدر دارای پیشرانه راکتی ِ و با قابلیت فراحفره‌زایی تولید جمهوری اسلامی ایران است که سریع‌ترین اژدر جهان محسوب می‌شود. نخستین بار در رزمایش پیامبر اعظم سال ۱۳۸۵ آزمایش شد. سرعت این موشک معادل ۱۰۰ متر بر ثانیه‌است که ۳ تا ۴ برابر بیشتر از سرعت اژدرهای معمولی است.Iran calls test of new missile successful - USATODAY.com توان رزمی این موشک برابر با موشک وی‌آ-۱۱۱ اشکفال ساخت روسیه است. حوت شباهت قابل توجهی با اژدر وی‌آ-۱۱۱ اشکفال دارد که شوروی از سال ۱۹۷۷ آن را عملیاتی کرده‌است. به همین دلیل بحث‌هایی در مورد احتمال خرید آن از روسیه یا قرقیزستان (جایی که کارخانه تولید این موشک در آن واقع است) مطرح شده‌است. ریچارد فیشر از قول منابع تایوانی نوشته که چین توانایی مهندسی معکوس برخی از انواع وی آ-۱۱۱ را دارد و در نتیجه احتمال دارد منبع تکنولوژیکی حوت از طریق چین فراهم شده باشد.China's Alliance With Iran Grows Contrary to U.S. Hopes International Assessment and Strategy Center
ادموند پوپ کارشناس اطلاعاتی نیروی دریایی هم مدعی شده که حوت عیناً مشابه اشکفال نیست اما روس‌ها در طراحی آن مشارکت داشته‌اند. وی گفته که در اواخر دهه ۱۹۹۰ از طریق مقامات دولتی روسیه از همکاری آن‌ها در این پروژه مطلع شده‌است. ادموند پوپ که ناخدای بازنشسته نیروی دریایی آمریکاست در سال ۲۰۰۰ به دلیل جاسوسی برای دریافت اطلاعات محرمانه وی‌آ-۱۱۱ اشکفال در روسیه محاکمه و محکوم شده بود.Behind Spy Trial in Moscow: A Superfast Torpedo PATRICK E. TYLER December 1, 2000, New York TimesAmerican Jailed as Spy in Moscow Is Freed on Putin's Orders; U.S. Welcomes Gesture SABRINA TAVERNISE
مقامات ایرانی حوت را سریعترین اژدر دنیا خوانده‌اند و به گفته سردار علی فدوی جانشین فرمانده سپاه پاسداران این موشک می‌تواند به سرعت ۲۲۳ مایل در ساعت برسد.Whale (Hoot) Federation of American Scientists
این موشک با تولید حباب‌های بخار که از نوک دماغه و پوستهٔ خود خارج می‌کند، لایه‌ای از گاز در اطراف خود شکل می‌دهد و بدین ترتیب خود را از تماس مستقیم با آب و پسای قابل ملاحظه ناشی از آن دور می‌کند.
از چالش‌های فنی توسعهٔ چنین موشکی می‌توان به کاویتاسیون اشاره نمود که لازم است میزان حباب‌های کاویتاسیون برای حفظ و پایدار نگهداشتن لایهٔ گاز اطراف موشک و نیز رسیدن به کمترین پسا کنترل شود. در همین رابطه توجه به تداخل گازهای خروجی از راکت و نیز سطوح کنترل موشک با لایهٔ گاز ایجاد شده در اطراف آن، پیچیدگی‌های این مسئله را روشن‌تر می‌سازد. به ویژه زمان آغاز به کار موتور و شرایط‌گذار (Transision) ناشی از آن از این حیث قابل توجه است.
سیستم هدایت چنین موشکی نیز با چالش‌های خود روبرو است. تغییر محیط سیال اطراف موشک، شکست امواج و نیز سرعت خود موشک از مواردی است که هدایت آن را با مشکلات عدیده‌ای مواجه می‌سازد.
وی‌آ-۱۱۱ اشکفال که شوروی‌ها طراحی آن را از دههٔ ۱۹۶۰ برای مقابله با زیردریایی‌های هسته‌ای آغاز کردند، یک اژدر ۵۳۳ میلی‌متری است و ۲٬۷۰۰ کیلوگرم وزن دارد که ۲۱۰ کیلوگرم آن را کلاهک جنگی آن تشکیل می‌دهد. موتور راکتی این اژدر از سوخت مایع استفاده می‌کند. دو تن از وزن اژدر را مخزن سوخت تشکیل می‌دهد که شامل ۱٬۵۰۰ کیلو هیدروژن پروکسید و ۵۰۰ کیلو نفت سفید است. سرعت این اژدر ۸٫۲ متری هنگام شلیک ۹۳ کیلومتر بر ساعت است که در طول مسیر به بیش از ۳۷۰ کیلومتر می‌رسد. برد عملیاتی مدل‌های جدید اشکفال به ۱۱ تا ۱۵ کیلومتر می‌رسد اما مدل‌های قدیمی فقط تا ۷ کیلومتر برد داشتند.
در تاریخ ۱ آذر ۱۳۸۸ هجری خورشیدی، جهان نیوز که از پایگاه‌های اطلاع‌رسانی نزدیک به اصولگرایان است، خبر از انتشار اطلاعات محرمانه مربوط به این موشک در رسانه‌های غربی داد. به گفتهٔ این پایگاه اطلاع‌رسانی با اینکه اطلاعات منتشر شده جزء اسرار محرمانه و طبقه‌بندی شده بوده و دسترسی به آن‌ها توسط افراد عادی مقدور نبوده‌است، مشخص نیست که چگونه این اطلاعات سر از وبگاه‌های آمریکایی درآورده‌است. به گفتهٔ این وبگاه «اطلاعات لو رفته شامل تکنولوژی و مشخصات محرمانهٔ این موشک، تصویر و مفاد برخی نامه‌نگاری‌های کشور ایران با کشور طرف قرارداد و متن بعضی دستورهای داخلی و اقدامات انجام شده در مورد چگونگی خریداری موشک حوت است».http://www.jahannews.com/vdcjtxea.uqeahzsffu.html جهان نیوز
روایتِ فتح نام یک مجموعه فیلم‌های مستند است که دربارهٔ رویدادهای نظامی-سیاسی جنگ ایران و عراق، در همان دوران توسط گروه تلویزیونی جهاد ساخته شد. تدوین و نویسندهٔ گفتار فیلم و صدا گذاری این مجموعه مستند توسط مرتضی آوینی، از نخستین سال‌های جنگ ایران و عراق شروع شد و تا هنگام کشته‌شدن وی ادامه داشت و پخش آن به‌طور مستمر از شبکه ۱ سیمای جمهوری اسلامی ایران انجام می‌گرفت.
این مستند تلویزیونی به بررسی مستند اتفاقات جبهه و مصاحبه با رزمندگان ایرانی می‌پردازد. در هر قسمت بنا بر موقعیت‌های زمانی به بررسی یکی از فرماندهان ایرانی یا عملیات‌های نیروهای ایران اقدام می‌شد. مجموعه روایت فتح در قالب پنج مجموعه تولید شد.
مستند روایت فتح، مهم‌ترین روایت تصویری از جنگ هشت ساله ایران و عراق است. این مستند از صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران نمایش داده می‌شد و روایتی احساسی و ستایش گر از رزمندگان ایران در دوران جنگ بوده‌است. در خصوص حق مالکیت و انتشار این اثر بین خانواده آوینی و بنیاد روایت فتح اختلاف‌هایی وجود دارد.
روایت فتح در ۵ قسمت ساخته شده‌است.
این مجموعه دربارهٔ عملیات بزرگ والفجر ۸ که در غروب روز ۲۰ بهمن ۱۳۶۴ آغاز گردید، ساخته شد. این مجموعه شامل یازده برنامه دربارهٔ عملیات بزرگ والفجر هشت است.
این مجموعه دربارهٔ عملیات کربلای ۱ که در تابستان ۱۳۶۵ آغاز گردید، تهیه شد.
این مجموعه دربارهٔ عملیات کربلای ۵ که در زمستان ۱۳۶۵ و در شلمچه روی داد، ساخته شد.
این مجموعه علاوه بر وقایع جبهه‌های جنگ به اتفاقات سیاسی فرهنگی سال ۱۳۶۶ نیز می‌پردازد.
در این مجموعه ضمن مرور عملیات‌های گذشته نیروهای ایرانی مانند عملیات کربلای ۱۰ و برخی عملیات‌ها در غرب کشور، حوادث جنگ را تا پایان آن مرور می‌کند. چهار قسمت برنامهٔ مربوط به عملیات مرصاد با عنوان «درخششی دیگر» و دو مجموعهٔ «شهری در آسمان» و «با من سخن بگو دوکوهه» هم برنامه‌هایی است که مرتضی آوینی پس از پایان جنگ ساخت.
مستند روزگاری ما اثر بنیاد روایت فتح، مستندی است در مورد مستند روایت فتح ساخته شده‌است. در این مستند کسانی که در جلوی دوربین مرتضی آوینی در مستند روایت فتح رفته‌اند، بعداز سال‌ها دوباره جلوی دوربین آمدند. این مستند در ۲۷ قسمت ساخته شده و در صدا و سیما پخش شده‌است.
بنیاد روایت فتح، در سال ۱۳۷۱ و پس از تولید این مستند تأسیس شد. دفتر این بنیاد در میدان فردوسی تهران واقع است و مجموعه‌های شهرک سینمایی دفاع مقدس و انجمن‌های انتشاراتی، سینمایی، تئاتری و… را شامل می‌شود. فیلم‌های سینمایی موقعیت مهدی، تک تیرانداز، قلاده‌های طلا و لیلی با من است از مجموعه‌های تولیدی این بنیاد است. این مجموعه مستقیماً زیرنظر سپاه پاسداران اداره می‌شود و بودجه مستقیم حکومتی دارد.
رزمایش پیامبراعظم ۳ نام آزمایش موشکی و رزمایش جنگی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی بود"Iran test fires new long- and mid-range missiles که در تاریخ ۹ ژوئن ۲۰۰۸reportedly test-fires 9 missiles با پرتاب ۹ موشک دور برد از جمله موشک‌های شهاب ۳ آغاز گشتIran test-fires Shahab-3 long-range missile و در ۱۰ ژوئن نیز ادامه پیدا کرد."Iran fires more missiles in war games AFP
فرمانده نیروی هوایی سپاه حسین سلامی در اینباره گفت که این آزمایش موشکی نشان می‌دهد که موشک‌های ما قادر هستند که با دقت در هر زمان و هر مکان شلیک شوند."Iran sends missile test warning وبگاه بی‌بی‌سی وزیر دفاع ایران در اینباره اعلام کرد که موشک‌ها علیه کسانی استفاده می‌شود که قصد حمله به ایران را داشته باشند.minister: Iran's missile capacity only for defensive purposes پس از این آزمایش، قیمت نفت و طلا افزایش پیدا کرد به‌طوری‌که رکورد قیمت نفت و طلا تا آن زمان را شکست.prices end higher after Iran test fires missile MarketWatch
یک تصویر منتشره شده در وبگاه اینترنتی سپاه که توسط خبرگزاری فرانسه مخابره شد باعث ایجاد ادعای جعلی بودن عکس از طرف برخی رسانه‌ها شد. برخی از کارشناسان نشریه نیویورک تایمز اعلام کرده‌اند که عکس منتشره شده توسط سایت سپاه در واقع دستکاری شده‌است.News agency says missile-test photo digitally changed USA Today"In an Iranian image, a Missile Too Many New York Times
در ۱۲ ژوئن روزنامه نیویورک تایمز مدعی شد که در این آزمایش‌ها موشکی چندین فریب کاری وجود داشت ازجمله تصاویر ویدئویی که در آن سعی شده‌است با نشان دادن پرتاب موشک‌ها مشابه از چندین زاویه مختلف تعداد موشک‌های شلیک شده را بیشتر نشان دهد. همچنین کارشناسان این نشریه مدعی شدند که ایران موشک‌های پرتاب شده را از نوع (شهاب۳ A) اعلام کرده‌است در حالیکه موشک‌های پرتاب شده در واقع از نوع (شهاب۳ Bاست).New York Times خبرگزاری آسوشیتدپرس نیز به نقل از یک مقام رسمی آمریکا مدعی شد که اندازه موشک‌های شلیک شده در این رزمایش بسیار شبیه موشک‌های پرتاب شده در سال ۱۹۹۸ می‌باشد."Official: Iran missile tests used 'old equipment' Associated Press
سپاه پاسداران انقلاب اسلامی تمام نظریات روزنامه نیویورک تایمز را رد کرده و بر این نکته تأکید کرد که موشک‌های بکار رفته در این رزمایش از نوع «شهاب ۳ آ» بوده و هم‌اکنون به صورت انبوه ساخته می‌شود.
اریش آنتون پاول فون دنیکن (در ترجمه‌های فارسی، «اریک فون دنیکن» یا «وون دنیکن» نیز نوشته‌شده) نویسنده آلمانی زبان اهل کشور سوئیس و نویسنده چندین کتاب‌ درباره نظریات فضانوردان باستانی و زیست فرازمینی است.
اولین اثر فون دنیکن ارابه خدایان بود که یک کتاب پرفروش در آلمان و آمریکا بود و بعدها در ۳۸ کشور دیگر نیز چاپ این کتاب با استقبال روبرو شد. نظریات وی در این کتاب باعث شد تا وی را پدر نظریات فضانوردی باستانی لقب بدهند.
او ۲۶ کتاب مختلف نوشته‌است که به ۲۰ زبان زنده دنیا ترجمه شده‌است و حدود ۶۰ میلیون جلد از آن‌ها در سراسر جهان به فروش رفته‌است.
اریش فون دنیکن در ۱۴ آوریل ۱۹۳۵ در شهر زوفینگن سوئیس متولد شد. او فارغ‌التحصیل کالج اس تی مایکل در فریبورگ است. در ۱۹۶۰ با الیزابت اسکاجا ازدواج کرد و حاصل این ازدواج کورنلیا (زاده ۱۹۶۳) تنها فرزند این زوج می‌باشد.زندگینامه اریک فون دنیکن در وبگاه رسمی دنیکن - آخرین بروزرسانی ۳۱ دسامبر ۲۰۱۲ او در نوجوانی شاهد فرود اضطراری یک بمب افکن آمریکایی در طی جنگ جهانی دوم در نزدیکی منزل پدرش بود. سربازان یک یک بدون نقاب و با نقاب از لاشه آن پایین می‌آمدند و این‌گونه جرقه فرود خدایان در ذهن پرکار او کلید خورد. او پس از نخستین و دومین کتابش «خدایان آن سوی فضا» مورد اعتراض و فشار شدید کلیساهای کاتولیکی قرار گرفت. او به ناگهان بسیاری از باورهای مسیحیان متعصب را کفر خواند و گفت خداوند بسیار برتر از آنست که پسری داشته باشد. او می‌گوید این اعتقاد احمقانه‌ترین فلسفه‌ای است که در حیطه خداشناسی مطرح شده‌است. وی تاوان سختی برای عدم پذیرش اعتقادات کاتولیکی پرداخت کرد؛ اما هرگز تسلیم نشد.
فون دنیکن آنقدر به کشف اسرار فضا علاقه داشت که از همان نوجوانی همیشه دربارهٔ فضانوردی، بشقاب‌پرنده‌ها و موجودات هوشمند فرازمینی صحبت می‌نمود. همین علاقه شدید باعث شد مدیر یک اردوگاه کار جوانان که او در آنجا سرپرست یک گروه بود از وی شکایت کند و دادگاه نیز وی را به ۴ ماه حبس تعلیقی محکوم نمود. پس از آن پدرش او را از مدرسه بیرون آورد و برای کار به هتلی در سوئیس فرستاد. دنیکن با پول مختصری که پس‌انداز کرده بود به مصر سفر کرد تا بلکه برای هزاران پرسش بی‌پاسخ خود جوابی بیابد. او پس از مدتی به سوئیس بازگشت و در پی اتهام به کلاهبرداری دوباره روانه زندان شد.کتاب ارابه‌های خدایان؟، شابک: ۹۶۴-۸۱۵۵-۲۶-۷ - ترجمه مهرداد شاهین چاپ ششم
بسیاری از دانشمندان از جمله کارل ساگان و یوسف سامویلوویچ نظریات فضانوردی باستانی را زیر سؤال برده‌اند. اگرچه ساگان نظریه‌های دنیکن را کاملاً رد نکرد.
فون دنیکن ادعا داشت کتیبه باستانی فلزی ضدزنگ دهلی ستون آهنی، یکی از شواهد حضور ماورا زمینی هاست.
بعضی هم اعتبار فون دنیکن را به خاطر شواهد جعلی از جمله عکس‌ها و نمونه‌های سفالی بشقاب پرنده به زیر سؤال می‌برند.
او در کتاب «طلای خدایان» مدعی شده که در یکسری تونل باستانی ساخته دست بشر در اکوادور (Cueva de los Tayos) به همراه راهنمایش یکسری مجسمهای عجیب و کتیبه‌های فلزی دیده که مطمئناً کار فرازمینی هاست. خوان مونریکز، فردی که فون دنیکن ادعا می‌کند راهنمای او در تونلها بوده در مصاحبه با اشپیگل گفت که تمام توضیحات فون دنیکن تنها محصول گفتگویی طولانی بوده و عکسهای موجود دستکاری شده‌اند. فون دنیکن بعداً در مصاحبه با پلی‌بوی اعتراف کرد که اگرچه او از این کتابخانه لوح‌های فلزی بازدید کرده بوده اما یک قسمت از ماجرا را خود سرهم کرده تا کتابش جالبتر شود.Stiebing Jr, William H. "Ancient Astronauts, Cosmic Collisions, and Other Popular Theories About Man's Past" Prometheus Books, Buffalo, New York, 1084 pp96-98
در دهه ۱۹۶۰ زمانی که فون دنیکن در رستوران‌ها و هتل‌ها در گوشه و کنار سوییس کار می‌کرد به جرم کلاهبرداری از مدیر هتل بازداشت و زندانی شد. در ۱۹۶۷ بلافاصله بعد از چاپ کتاب ارابه خدایان مجدداً به جرم کلاهبرداری و فرار از پرداخت مالیات به ارزش ۷۰۰۰ پوند انگلیس بازداشت شد. هم‌زمان با تحقیقات در این رابطه، پلیس متوجه بدهی ۳۵۰ هزار پوندی فون دنیکن شد و او بیش از سه سال و نیم زندانی شد."They came from outer space – and posed for portraits" Times 3 December 2002
دانشگاه صنعتی امیرکبیر (پلی‌تکنیک تهران)، یکی از دانشگاه‌های صنعتی و برتر در ایران است که در شهر تهران مستقر می‌باشد. این دانشگاه فعالیت خود را در سال ۱۳۳۷، تحت عنوان پلی‌تکنیک تهران آغاز نمود و سپس به دانشگاه صنعتی امیرکبیر ارتقا یافت.
پلی‌تکنیک تهران، نخستین دانشگاه صنعتی ایران و از باسابقه‌ترین مؤسسات آموزش عالی در ایران در زمینهٔ فنی و مهندسی است. این دانشگاه در آبان ۱۳۳۵ توسط حبیب نفیسی و به دستور محمدرضا پهلوی تأسیس شد.http://www.yjc.ir/fa/news/4008228
اولین دوره دانشجویان این دانشگاه در سال ۱۳۳۶ از طریق آزمون داخلی پذیرفته شدند و از سال ۱۳۳۷، فعالیت آموزشی دانشگاه پلی‌تکنیک تهران، به‌طور رسمی با پنج رشته مهندسی برق و الکترونیک، مهندسی مکانیک، مهندسی نساجی، مهندسی شیمی و مهندسی راه و ساختمان آغاز شد.
از سال ۱۳۵۷، این مجموعهٔ آموزشی گسترش میابد و به "دانشگاه صنعتی امیرکبیر" ارتقا یافت و همچنین با گسترش و الحاق سه پردیس بندرعباس، گرمسار و ماهشهر به‌آن، هم‌اکنون حدود ۱۴۰۰۰ دانشجو در مقاطع مختلف در این دانشگاه به تحصیل مشغولند.