moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
زبان بلخی در ناحیه‌ای تکلم می‌شده‌است که نخستین پارسی‌سرایان در تاریخ ادب پارسی از آنجا برخاسته بودند، بنابراین وجود وام‌واژه‌های بلخی در زبان فارسی طبیعی است (گرچه از بین زبان‌های ایرانی شرقی، زبان سغدی تأثیر بیشتری روی فارسی داشته‌است). واژه‌های فارسی «ملخ»، «خدیو»، «خزان»، «لهراسپ»، فعل «الفختن» (یا «الفغدن»)، و نیز احتمالاً واژهٔ «فلاخن» ازجمله وام‌واژه‌های بلخی در فارسی‌اند.محمود جعفری دهقی، امیر عمادالدین صدری، «وام‌واژه‌های بلخی در پارسی نو»، "زبان‌شناخت"، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، سال دوم، شمارهٔ دوم (پاییز و زمستان ۱۳۹۰)، ص ۳.
آثار باقی مانده از این زبان شامل سکه‌ها، مهرها، کتیبه‌ها و دست‌نوشته‌ها است. البته تمام سکه‌نوشته‌ها و نوشته‌های روی سر سکه‌ها را نمی‌توان نوشته‌هایی بلخی به شمار آورد.اشمیت، رودیگر: راهنمای زبان‌های ایرانی (جلد اول)، تهران: انتشارات ققنوس، ص ۳۶۰. در دهه ۱۹۹۰ میلادی انبوهی از اسناد بلخی کشف شد که در میان آن‌ها بخش عمده‌ای از نامه‌های بلخی به واسطۀ ارائۀ آگاهی‌های تازه دربارهٔ این زبان از اهمیت چشمگیری برخوردارند. این نامه‌ها غالباً بر روی چرم و پارچه نوشته شده‌اند.
حمام حاج‌داداش یکی از بناهای تاریخی شهر زنجان است. این حمام تنها حمام ستون سنگی زنجان می‌باشد که ستون اصلی آن بر روی چهارستون سنگی قرار گرفته‌است.
قدمت این بنا به‌طور تقریبی ۱۵۰ تا ۲۰۰ سال پیش تخمین زده می‌شود. هم‌اکنون با حفظ بافت حمام و با اندکی تغییرات از این مکان به عنوان سفره‌خانه استفاده می‌شود و محل پذیرایی گردش گران است.
لیسبون، نام یکی از نواحی پرتغال است. مرکز این ناحیه شهر لیسبون است. این ناحیه بیش از دو میلیون نفر جمعیت دارد.
ناحیه لیسبون دارای ۱۶ شهر حومه است:
اسنوکر شکلی از بیلیارد است که روی میز بزرگی پوشیده از ماهوت سبز که دارای شش حفره (پاکت pocket) است بازی می‌شود. چهار پاکت در چهارگوشه میز و دو پاکت دیگر در وسط کنارهٔ میز قرار دارند. رنگ سبز رویه میز نشانی از دورانی‌ست که بازی بر روی چمن انجام می‌شده‌است؛ در آن زمان ضربه‌ها با عصا زده می‌شده و بعدها به میزهای کنونی و با چوب‌های حرفه‌ای‌تر تکامل یافته‌است. اسنوکر در فرهنگ لغت انگلستان به معنی زیرک، مارموز و… هست و معنی آن در بازی پنهان کردن، از دسترس دور کردن، سد کردن و ماسک کردن است.
میزهای این بازی در اندازه‌های مختلفی تولید می‌شود از جمله 10 ft × 5 ft, 9 ft × 4.5 ft, 8 ft × 4 ft, 6 ft × 3 ft و 4 ft × 2 ft. معمولاً درازای میز دو برابر پهنای آن است.
اندازه میز استاندارد برای بازی‌های رسمی، ۱۱ فوت در ۵ فوت یا معادل ۳۳۵/۲۸ در ۱۵۲/۴ سانتی‌متر است که شامل ۶ پاکت در کناره هاست. ۴ پاکت در کنج‌ها و دو پاکت در وسط باند طولی قرار دارند. طول میز بیلیارد در سمت راست و چپ به اندازه چند میلی‌متر تفاوت دارد. سمت راست میز که توپ زرد قرار می‌گیرید بزرگتر و سمت چپ میز که توپ سبز قرار می‌گیرد کوچکتر است.
این بازی شامل ۲۱ توپ است. ۱۵ توپ قرمز رنگ، یک توپ سیاه، یک توپ صورتی، یک توپ آبی، یک توپ قهوه‌ای، یک توپ سبز و یک توپ زرد.
هر توپ قرمز یک امتیاز دارد. سایر توپ‌ها به ترتیب: توپ مشکی = ۷، توپ صورتی = ۶، توپ آبی = ۵، توپ قهوه‌ای = ۴، توپ سبز = ۳ و توپ زرد = ۲ امتیاز است.
داور در ابتدای بازی توپ‌ها را می‌چیند. به این صورت که توپ‌های قرمز به صورتی مثلثی چیده می‌شوند و توپ‌های رنگی در جایگاه مخصوص خود بر روی نقاط سفید رنگ مشخص شده بر روی میز چیده می‌شوند. محل توپ سفید (که به نام «کیوبال» (CueBall) نیز شناخته می‌شود) را بازیکن شروع‌کننده تعیین می‌کند. این محل نمی‌تواند خارج از نیم دایره مشخص شده (که به D معروف است) باشد.
قاعده کلی این بازی به این صورت است که بازیکنان بایستی ابتدا تمام توپ‌های قرمز را پاکت کنند (یعنی داخل سوراخ‌ها بیندازند) و سپس توپ‌های رنگی را پاکت کنند. برای پاکت کردن توپ‌های رنگی ترتیب خاصی وجود ندارد. البته باید توجه داشت که در صورتی که توپ رنگی پیش از پاکت شدن تمام توپ‌های قرمز وارد سوراخی شوند، آن توپ به محل اصلی خود در ابتدای بازی بازگردانده خواهد شد امّا در صورتی‌که توپ‌های قرمز تمام شده باشند، پاکت کردن توپ‌های رنگی تا آخرین آن‌ها ادامه می‌یابد مگر آنکه حریف از ادامه رقابت انصراف دهد و باخت را بپذیرد.
بازیکنی که بیشترین امتیاز را به‌دست آورد برنده است.
در قوانین نسخهٔ انگلیسی این بازی هر بازیکن پس از زدن هر توپ قرمز مجاز به زدن یک رنگی خواهد بود و حداکثر امتیازی که یک بازیکن قادر به گرفتن آن است ۱۴۷ امتیاز است.
خطاها برای توپ‌های زرد، سبز و قهوه‌ای چهار واحد، آبی ۵، صورتی ۶ و مشکی ۷ واحد است. این خطاها در صورتی که بازیکن به اشتباه به آن‌ها ضربه بزند (توسط توپ سفید، دست، چوب، رست) و همچنین بروز خطاهای دیگر در هنگام و در طول ضربه زدن به توپ‌ها اعلام شده‌است.
اگر توپ سفید هنگام وارد شدن ضربه به هیچ‌یک از توپ‌ها برخورد نکند فُول محسوب شده و ۴ امتیاز برای حریف محسوب خواهد شد.
حالتی که توپ سفید با یک توپ دیگر به هم چسبیده باشند، به آن تاچ (یا لمس) گفته می‌شود و در تاچ با توپ قرمز بازیکنی که نوبت ضربه‌اش است می‌تواند توپ را به هر سمتی که می‌خواهد بزند چرا که در ابتدا ضربه‌ای برای او محاسبه خواهد شد، لازم است ذکر شود که در هنگام این جداسازی اگه توپی که سفید با آن تاچ شده تکان بخورد خطا (هل دادن) رخ داده وابسته به اینکه کدام توپ با سفید تاچ بوده (قرمز، زرد، سبز و قهوه‌ای چهار امتیاز خطا، آبی = پنج امتیاز، صورتی = شش امتیاز و سیاه = هفت امتیاز) میزان خطا محاسبه می‌گردد.
فخرآفاق پارسا (۱۲۷۷ تهران - ۱۳۵۸) روزنامه‌نگار دوران مشروطیت و از فعالان جنبش زنان در ایران بود. وی مادر فرخ‌رو پارسا، اولین وزیر زن ایرانی در کابینهٔ امیرعباس هویدا بود.
او که مدیر مسئول جهان زنان بود، نخستین زن روزنامه‌نگار در تاریخ ایران است که تبعید شده‌است. او دو سال در تبعید به سر برد و در بازگشت به عضویت جمعیت نسوان وطنخواه درآمد.
مجله «جهان زنان» ابتدا در سال ۱۲۹۹ با هدف «تفهیم لزوم تعلیم و تعلم زنان» و «آشنا کردن آنان به حقوقشان» توسط فرخ‌دین پارسا و همسرش فخرآفاق پارسا در مشهد منتشر شد.مجله جهان زنان
این نشریه که ابتدا هر دو هفته یک بار منتشر می‌شد به موضوعات مربوط به آزادی زنان به سبک اروپایی و تساوی حقوق می‌پرداخت.
نخستین شمارهٔ این مجله که با مدیریت فخرآفاق پارسا منتشر شد، لحنی میانه و معتدل در مورد تحصیل زنان و ضرورت آموزش آن‌ها داشت اما پس از انتشار سرمقاله‌ای در مورد حقوق مساوی زنان و مردان، تعدادی به ضدیت با او برخاستند. برخی اراذل و اوباش هم به حمایت کسانی که او را به ضدیت با دین محکوم کرده بودند، خانه‌اش را غارت کردند.
فخرآفاق پارسا، در چهارمین شماره از انتشار نشریه «جهان زنان» دو مقاله نوشت که برایش مشکلات و دردسرهای بسیار ایجاد کرد. این دو مقاله با عنوان ضرورت تحصیل دختران، آلام روحی زنان و ضرورت بازنگری در قانون ازدواج، خشم روحانیان را برانگیخت و موجب تبعید و مشکلات بسیاری برای او و خانواده‌اش شد.زنانی که تاریخ ایران را تغییر دادند
پس از انتشار مقالات دردسرساز در مشهد، پنجمین شمارهٔ مجله «جهان زنان» در تهران منتشر شد. انتشار مقاله‌ای با عنوان «از حالا» در این شماره با مضمون دعوت زنان برای همکاری با مردان چنان غوغایی بر پا کرد که مدیر و سردبیر مجله (فرخ‌دین و فخرآفاق پارسا) را به اتهام مخالفت با دین به اراک تبعید کردند.
پس از تبعید، روحانیون اراک وی را دشمن اسلام معرفی کردند و فخر آفاق با شنیدن خبر اعدام چند نفر به خاطر پاک‌سازی مذهبی در اراک، همراه با خانواده‌اش به قم گریخت و توانست با هماهنگی با مقامات دولتی، دوران تبعید را در قم بگذراند.
فخرآفاق پارسا در بهمن ۱۳۵۸ شاهد دستگیری و زندان شدن فرزندش فرخ‌رو پارسا بود. چند هفته‌ای پس از دستگیری فرزندش زنده نماند و یک ماه پس از دستگیری وی چشم از جهان فروبست و به این ترتیب شاهد محاکمه و اعدام فرزندش در اردیبهشت سال ۱۳۵۹ توسط دادگاه انقلاب نبود.
گالوستون شهری در جنوب‌شرقی ایالت تگزاس، ایالات متحده آمریکا می‌باشد. مساحت این شهر ۲۰۸٫۳ مایل مربع (۵۳۹ کیلومتر مربع)، جمعیت کل آن ۴۷۷۶۲ نفر (بر اساس سرشماری ۲۰۱۲) می‌باشد. گالوستون همچنین مرکز شهرستان بوده و بزرگ‌ترین شهر در شهرستان گالوستون می‌باشد.
شاخه پزشکی دانشگاه تگزاس در این شهر قرار دارد.
پیروز دوانی (۳ اردیبهشت ۱۳۴۰ در تهران -۳ شهریور ۱۳۷۷ در تهران) نویسنده، روزنامه‌نگار، پژوهشگر، مترجم، تحلیل‌گر و فعال سیاسی مارکسیست ایرانی، و بنیان‌گذار، دبیر و سخنگوی اتحاد برای دموکراسی در ایران بود. پیروز دوانی در تاریخ ۳ شهریور ۱۳۷۷ از منزل خود به قصد رفتن به خانهٔ خواهرش خارج شد و دیگر بازنگشت. او چند ماه پیش، از زندان آزاد شده و به انتشار جزوه‌ای افشاگرانه مشغول بود.
پیروز دوانی روز ۳ اردیبهشت ۱۳۴۰ در شهر تهران در خانواده‌ای با اصالت دوانی به دنیا آمد. خانوادهٔ وی خانواده‌ای سیاسی بود و وی از سن نوجوانی به مسائل سیاسی و اجتماعی گرایش پیدا کرده‌بود. وی از سن ۱۶ سالگی و در جریان انقلاب بهمن ۱۳۵۷، به مارکسیسم-لنینیسم گرایش پیدا کرد. پیروز دوانی نخستین بار پس از انقلاب و در شهریور ۱۳۶۱ به جرم هواداری و فعالیت در ارتباط با سازمان جوانان حزب توده ایران دستگیر و ۷ ماه را در زندان به سر برد. پس از آزادی در سال ۱۳۶۲، با وجود قرار گرفتن تحت نظارت پلیس و سازمان‌های امنیتی، فعالیت‌های گسترده‌ای را در رابطه با حمایت از کارگران و خانواده‌های زندانیان و مقتولان سیاسی انجام می‌داد. وی در این رابطه «کانون حمایت از زندانیان سیاسی (داخل کشور)» را تشکیل داد و به اطلاع‌رسانی و افشاِگری در رابطه با کشتار زندانیان سیاسی پرداخت.پایگاه اینترنتی پیروز دوانی؛ بیوگرافی پیروز دوانی؛ بازدید در ۲۵ اوت ۲۰۱۵.
پیروز دوانی در روز ۱۲ اسفند ۱۳۶۹، برای بار دوم دستگیر شد. وی این بار به مدت ۶ ماه را در سلول‌های انفرادی در زندان اوین گذراند. ۷ ماه پس از بازداشت در یک دادگاه غیرعلنی محاکمه شد و به ۳ سال زندان و ۵۰ ضربه شلاق محکوم شد. دوانی سه سال حبس خود را در زندان اوین گذراند. وی در این مدت با زندانیانی همچون عباس امیرانتظام و محمدعلی عمویی آشنا شد.
پیروز دوانی در زمستان سال ۱۳۷۳ از زندان آزاد شد و دوباره به فعالیت‌های خود در ارتباط با حقوق بشر و ایجاد همفکری میان نیروهای مخالف ادامه داد. وی پس از آزادی از زندان «شرکت پژوهشی پیام پیروز» را تأسیس کرد. وی در قالب بولتن این شرکت، جزواتی را به صورت فتوکپی با عنوان «"پیشرو"» منتشر می‌کرد. در این بولتن‌های سیاسی، مقالات افراد گوناگون با دیدگاه‌های متفاوت در مورد تحلیل شرایط ایران، نقض حقوق بشر و وضعیت زندان‌ها و زندانیان سیاسی چاپ می‌گردید. از متن‌هایی که در این زمان توسط پیروز دوانی در قالب بولتن‌های سیاسی پیام پیروز به چاپ رسید، می‌توان برای نمونه به زجرنامهٔ فرج سرکوهی در زندان و سخنرانی حسینعلی منتظری اشاره کرد.
پیروز دوانی به دنبال نزدیک‌تر ساختن جریانات سیاسی و گروه‌های اپوزیسیون داخل کشور بود. وی در این راستا میزگردی را در خرداد ۱۳۷۴، پیرامون علل وجود نابسامانی‌ها در جامعه و چگونگی رفع بحران عمومی در جامعه، با شرکت ابراهیم یزدی، عزت‌الله سحابی و حبیب‌الله پیمان برگزار کرد و خودش نیز به عنوان یک هوادار جبههٔ چپ و سوسیالیسم در آن شرکت کرد. متن این میزگرد به صورت زیراکس در سطحی گسترده و به‌طور علنی از طریق شرکت پژوهشی پیام پیروز منتشر شد. نشریات خارج از کشور مانند نیمروز و کار نیز به بازتاب این میزگرد پرداختند.
در بولتن‌های شرکت پژوهشی پیام پیروز، مطالب همهٔ گروه‌های سیاسی اپوزیسیون، اعم از ملی‌گرا، ملی–مذهبی، چپ و دموکراسی‌خواه منتشر می‌شد. وی می‌کوشید تا همهٔ نیروهای مخالف را حول سازمان اتحاد برای دموکراسی در ایران به هم‌نشینی و همراهی دعوت کند و با نیروهای ساکن در نقاط مختلف ایران نیز ارتباط برقرار کند. پیروز دوانی در این زمان چندین بار به صورت کوتاه دستگیر شد و بارها به صورت تلفنی مورد تهدید قرار گرفت و به قتل تهدید شد.
روز سه شنبه ۳ شهریور ۱۳۷۷ (۲۲ اوت ۱۹۹۸) پیروز دوانی از خانه به قصد رفتن به خانهٔ خواهرش خارج شد و دیگر بازنگشت. نخستین خبر در رابطه با وی به نقل از داریوش فروهر، دبیرکل وقت حزب ملت ایران در رادیوهای خارج از ایران منتشر شد و گفته شد که وی توسط مأموران وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی ایران ربوده شده است.
از آن زمان تاکنون اثری از پیروز دوانی به دست نیامده و قوه قضاییه هم قتل او را تأیید نکرده‌ است. او در واقع نمونه‌ای از سر به نیست کردن مخالفان در ایران است، اما بر اساس اعترافات متهمان قتل‌های زنجیره‌ای، او در همان روزها به قتل رسیده و جنازه‌اش در کنار خطوط راه‌آهن سوزانده و دفن شده‌ است.
امیرفرشاد ابراهیمی در دی ماه ۱۳۸۲ در دانشگاه علوم پزشکی تهران در جریان سخنرانی‌ که در پاسداشت زندانیان اصلاح‌طلب دربند برگزار شده بود، اعلام کرد که پیروز دوانی با حکم محسنی اژه‌ای به قتل رسیده‌ است. او در همان سخنرانی با شرح ماجرای ربایش و قتل پیروز دوانی اظهار می‌دارد که چرا به این مسئله رسیدگی نمی‌شود؟ به دنبال این اظهارات آقای محسنی اژه‌ای در مصاحبه با خبرگزاری ایرنا موضوع را تکذیب کرده و اعلام می‌نماید که این مطلب هم از مطالب کذب امیرفرشاد ابراهیمی است. متعاقب این تکذیب، انجمن اسلامی دانشگاه علوم پزشکی تهران، محسنی اژه‌ای و امیرفرشاد ابراهیمی را به مناظره دعوت می‌نماید. امیرفرشاد ابراهیمی در مصاحبه با خبرگزاری ایسنا این مناظره را قبول می‌نماید، اما از سوی محسنی اژه‌ای خبری دریافت نمی‌گردد. ابراهیمی بعدها این ماجرا را در سایت خود شرح می‌دهد و اظهار می‌دارد که بعد از آن سخنرانی از سوی آقای علی ربیعی برایم پیغام آمد که نزد وی بروم، و وقتی رفتم دفتر ایشان گفتند که موضوع پیروز دوانی پیچیده‌تر از این حرف‌هاست و تو هم به اندازهٔ کافی مشکل برای خودت داری، پایت را از این ماجرا بکش بیرون که خیلی خطر دارد! و من هم به‌واسطهٔ مشکلات بسیاری که آن روزها داشتم رهایش کردم.
حسین دوانی برادر پیروز دوانی هم در مصاحبه با بخش فارسی صدای آلمان، بعدها اظهارات اکبر گنجی و امیرفرشاد ابراهیمی را بازگو می‌کندزخم باز پرونده قتل‌های زنجیره‌ای /گفتگوی دویچه وله با ناصر زرافشان و حسین دوانی و می‌گوید به خانواده وی هم همان پیغام مشابهی را داده‌اند که به امیر فرشاد ابراهیمی داده‌اند.
در گزارش دیدبان حقوق بشر آمده که اکبر گنجی، روزنامه‌نگار منتقد، آقای اژه‌ای را صادرکنندهٔ دستور قتل پیروز دوانی، دگراندیش و فعال سیاسی دانسته‌است، و عبدالله نوری وزیر کشور دولت محمد خاتمی و عمادالدین باقی دیگر روزنامه‌نگار ایرانی نیز اتهام مشابهی علیه او مطرح کرده‌اند.آیت‌الله منتظری نقش پورمحمدی در اعدامهای سال ۶۷ را تأیید کرد/ بی‌بی‌سی
در جریان رسیدگی به پروندهٔ قتل‌های زنجیره‌ای، تنها نام داریوش فروهر، پروانه اسکندری، محمد مختاری و محمد جعفر پوینده به صورت رسمی مطرح شد و قوه قضائیه جمهوری اسلامی نام پیروز دوانی و مجید شریف را در شمار قربانیان قتل‌های زنجیره‌ای قرار نداد.اکبر گنجی: «قتل‌های زنجیره‌ای پروژه‌ای حکومتی بود»، بی‌بی‌سی فارسی هرچند فاصلهٔ اندک زمانی میان قتل‌ها و نوع ربایش و روش انجام قتل‌ها، حکایت از انجام آن‌ها توسط یک تیم عملیاتی داشت.
سازمان حفاظت اطلاعات سپاه پاسداران انقلاب اسلامی یکی از نهادهای اطلاعاتی سپاه پاسداران است که وظایفی چون مقابله با جاسوسی در داخل سپاه، جلوگیری از نفوذ جریان‌های ناهمسو با خط مشی سپاه، جلوگیری از راه یافتن اطلاعات محرمانه به خارج از سپاه و نظارت سیاسی امنیتی بر فرماندهان و پرسنل این نیروی مسلح را بر عهده دارد. حفاظت اطلاعات سپاه به شکل سلسله مراتب مستقل و متمرکز در تابعیت مستقیم فرماندهی کل قوا فعالیت می‌کند. سرتیپ مجید خادمی از تیرماه ۱۴۰۱ رئیس این سازمان است که جانشین محمد کاظمی شد.
فرمانده این سازمان از بین افراد مورد تأیید رهبر جمهوری اسلامی و فرماندهی کل نیروهای مسلح با حکم فرمانده کل سپاه پاسداران منصوب می‌شود. عزل فرمانده نیز با تأیید رهبر جمهوری اسلامی و حکم فرمانده کل سپاه پاسداران انجام می‌شود. فساد اقتصادی یا اخلاقی، جاسوسی یا دیگر موضوعات مربوط به فرماندهان و نیروهای سپاه پاسداران توسط این نهاد رسیدگی می‌شود. به همین دلیل اکثر اتفاقات مربوط به این نهاد رسانه‌ای نمی‌شود و جنبه کاملاً محرمانه دارد.
حفاظت اطلاعات سپاه مدتی بعد از تشکیل سپاه پاسداران و بین سال‌های ۱۳۵۸ و ۱۳۵۹ تشکیل شد. در اساسنامه سپاه پاسداران که در ۱۵ شهریور ۱۳۶۱ توسط مجلس شورای اسلامی تصویب شده‌است نامی از حفاظت اطلاعات سپاه پاسداران نیست و تنها به واحد اطلاعات اشاره شده‌است. در این دوره نیز حفاظت اطلاعات بخشی از واحد اطلاعات سپاه پاسداران بوده‌است.
از همان ابتدای تشکیل سپاه پاسداران، «واحد اطلاعات سپاه» مبارزه با گروه‌های سیاسی مخالف حکومت را بر عهده داشت و حفاظت اطلاعات مسئول موضوعات داخلی بوده‌است. از همین رو معمولاً نام فرماندهان حفاظت اطلاعات در رسانه‌ها مطرح نمی‌شدند؛ این بخش جزئی از واحد اطلاعات سپاه و نام آن «حفاظت پرسنل» بوده‌است.
در قانون تشکیل وزارت اطلاعات در سال ۱۳۶۳ اما به نام حفاظت اطلاعات سپاه پاسداران اشاره شده‌است. این سازمان مانند دیگر نهادهای امنیتی در ایران توسعه پیدا کرده و مانند وزارت اطلاعات برای تربیت نیروهای خود یک دانشکده به نام دانشکده امام هادی دارد.
سازمان حفاظت اطلاعات سپاه، بر خلاف سازمان اطلاعات سپاه معمولاً در خارج از سپاه پاسداران فعالیت نمی‌کند.
در ابتدا فرمانده واحد حفاظت اطلاعات سپاه پاسداران توسط فرمانده سپاه پاسداران منصوب می‌شد. از مرتضی رضایی و علی سعیدی شاهرودی به عنوان روسای این واحد در سال‌های ابتدایی دهه ۶۰ نام برده می‌شود.
در چهار فروردین ۱۳۶۶ احمد وحیدی با موافقت سید روح‌الله خمینی، بنیانگذار و رهبر وقت جمهوری اسلامی ایران، به سمت «مسئولیت حفاظت اطلاعات ستاد کل سپاه» منصوب می‌شود. او که مدتی نیز فرمانده نیروی قدس بود، بعدها در دولت محمود احمدی‌نژاد وزیر دفاع و در دولت ابراهیم رئیسی وزیر کشور شد.
علی سعیدی بار دیگر از سال ۱۳۶۸ تا ۱۳۷۲ به عنوان مسئول حفاظت اطلاعات سپاه منصوب شد. سال ۱۳۷۲ سید علی خامنه‌ای رهبر کنونی جمهوری اسلامی ایران، مرتضی رضایی را همزمان با اعطای درجه سرتیپی به ریاست سازمان حفاظت و اطلاعات سپاه پاسداران منصوب می‌کند.
از سال ۱۳۸۵ غلامحسین رمضانی به عنوان رئیس سازمان حفاظت اطلاعات منصوب می‌شود. او که پیش از آن رئیس سازمان حفاظت اطلاعات نیروی انتظامی بود، بعداً و در سال ۱۳۹۰ رئیس سازمان حفاظت اطلاعات وزارت دفاع شد.
پس از رمضانی، محمد کاظمی به عنوان رئیس سازمان حفاظت اطلاعات سپاه پاسداران منصوب می‌شود. در این زمان نهاد امنیتی همنام در سپاه یعنی اطلاعات سپاه پاسداران به سازمان تبدیل می‌شود و حسین طائب نیز به ریاست آن می‌رسید. کاظمی تیرماه ۱۴۰۱ به ریاست سازمان اطلاعات سپاه پاسداران منصوب شد. پس از کاظمی، سرتیپ مجید خادمی از سازمان حفاظت اطلاعات وزارت دفاع جایگزین او شد.
امیرپرویز پویان (۲۵ شهریور ۱۳۲۵–۳ خرداد ۱۳۵۰)، فعال سیاسی، نظریه‌پرداز کمونیست و از بنیان‌گذاران سازمان چریک‌های فدائی خلق بود. وی در سال ۱۳۲۵ در شهر مشهد، ایران به دنیا آمد و تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در این شهر گذراند.
فعالیت‌های سیاسی مشخص پویان از سالی که وارد دانشگاه ملی ایران شد، شکل گرفت. در این سال‌ها بود که به اتفاق مسعود احمدزاده و عباس مفتاحی گروهی را تشکیل داد. فعالیت‌های پویان در گروه که اغلب نیز مخفیانه صورت می‌گرفت، ترجمۀ متون مارکسیستی و نوشتن مقالاتی در زمینه شناخت جامعه ایران بوده‌است. او که تفکری انقلابی داشت، از آنجا که متوجه شد که توده جامعه اینگونه تفکری مانند او ندارند، سرخورده شد و روی به مبارزه مسلحانه آورد. در این زمان بود که به نوشتن اثر معروفش، "ضرورت مبارزه مسلحانه و رد تئوری بقا"، پرداخت و در سازماندهی «چریک‌های فدائی خلق» نقشی اساسی ایفا نمود. پویان درحالی‌که مبارزه مسلحانه را انتخاب کرده بود که کار با اسلحه را به خوبی نمی‌دانست و یکبار در هنگام پاک کردن اسلحه یک تیر به خود شلیک کرد که وارد بدن او شد. پویان توانست از این اتفاق جان سالم بدر ببرد، اما ترس از سلاح بر روی او تاثیرات روانی بسیاری گذاشت. از سال ۱۳۴۹ به صورت یک انقلابی حرفه‌ای در صف مقدم پیشاهنگان فدائی خلق قرار گرفت. امیرپرویز پویان در طول حیات کوتاهش در گروه فعالیتی زیادی داشت، در تدارک، طرح و شرکت در عملیات نظامی، جمع‌بندی سیاسی این عملیات و سازمان‌دهی تیم‌های سیاسی-نظامی نقشی فعال ایفا می‌کرد. او ابتدا طرح سرقت از بانک‌ها برای تامین مالی گروه را سازماندهی کرد که منجر به سرقت از دو بانک ملی شعبه وزرا و ونک شد. پس از این اتفاق پویان به شاخه تبریز پیشنهاد حمله به یک کلانتری و بانک را می‌دهد. در نهایت در چهاردهم بهمن ۴۹ به کلانتری شماره پنج تبریز حمله مسلحانه می‌شود و چند نفر از چریک‌ها توانستند با تیراندازی به نگهبان کلانتری او را به قتل برسانند، مسلسل او را بدزدند. پس از عملیات سیاهکل و دستگیری و اعدام اعضای این عملیات، پویان و احمدزاده بر اهمیت بیشتر جنگ مسلحانه در شهر تاکید می‌کنند. عملیات حمله به کلانتری قلهک از این تاکید بیرون آمد. با خراب شدن اوضاع مالی گروه، پویان دوباره پیشنهاد سرقت از بانک را می‌دهد. بانک ملی شعبه آیزنهاور انتخاب می‌شود، اما در روز عملیات، یکی از چریک‌ها در هنگام ساختن کوکتل مولوتف دچار آتش‌سوزی می‌شود و پس از چند روز می‌میرد. با این اتفاق عملیات سرقت در آن روز ناکام می‌ماند. اما در ساعت ۱۰ صبح ۲۳ اردیبهشت ۱۳۵۰، عملیات سرقت از این بانک، این بار با حضور امیرپرویز پویان، صورت می‌گیرد. این بار سرقت موفقیت‌آمیز صورت می‌گیرد.
وی در تاریخ ۳ خرداد ۱۳۵۰ خورشیدی، هنگامی که مخفی‌گاه وی توسط مأموران سازمان امنیت و اطلاعات کشور محاصره شد، به همراه «رحمت‌الله پیرونذیری» خودکشی کرد.
پس از مرگ امیرپرویز پویان، اصلان اصلانیان سرودهٔ «برادر بیقراره» را در ستایش و سوگ او خلق کرد .
قسمتی از این سروده:
برادر بیقراره
برادر شعله واره
برادر دشت سینه‌ش لاله زاره
شب و دریای خوف‌انگیز و توفان
من و اندیشه‌های پاک پویان
همچنین در بحبوحه سال ۵۷ قطعه‌ای به خوانندگی محمد رضا شجریان و نوازندگی محمدرضا لطفی با نام شب‌نورد در بین مردم دست به دست می‌شد که شعر آن همان سرودهٔ اصلانیان بود.
"ضرورت مبارزه مسلحانه و رد تئوری بقا" و "خشمگین از امپریالیسم و ترسان از انقلاب، از"جمله آثار برجستهٔ امیرپرویز پویان می‌باشند.مواجهه مصدق و خلیل ملکی در مهمانی ناصر رحمانی‌نژاد، "رادیو فردا"
او در جزوۀ "مبارزه مسلحانه بی‌تحرکی و انفعال،" گروه‌هایی را که صرفاً به مبارزه سیاسی اعتقاد داشتند، مورد حمله قرار داد و آن را کنشی فرصت‌طلبانه خواند. او این انفعال را «تئوری بقا» نامید و در مقابل خواستار مبارزه مسلحانه شد. پویان در توضیح اینکه چرا طبقه کارگر علیه رژیم به پا نمی‌خیزد، تز «دو مطلق» را پیش کشید، به این معنا که قدرت فائق حکومت از یک سو و فقدان کلی سازمان طبقه کارگر از سوی دیگر، وضعی را ایجاد کرده‌است که در آن قدرت مطلق با ضعف مطلق روبروست. از نظر پویان، مبارزه مسلحانه می‌بایست این جو را در هم می‌شکست و به ایجاد یک پیشاهنگ و کسب پیروزی منجر می‌شد. او بر این اعتقاد بود که در شرایط خاص ایران تنها با اتخاذ خط مشی مبارزه مسلحانه و با تشکیل هسته‌های سیاسی- نظامی است که می‌توان عناصر نطفه‌ای حزب طبقه کارگر را عملاً تشکیل داد.
برهنه‌گرایی، طبیعت‌گرایی یا نودیسم (به انگلیسی: Nudism یا Naturism)، یک فرهنگ و جنبش سیاسی است که از برهنگی در مکان‌های خاص و عمومی حمایت می‌کند. برهنه‌گرایی به‌طور عام، شامل رفتارهای جنسی و شهوانی نیست هر چند که عموماً در رسانه‌ها و اذهان عمومی با این برداشت از آنها یاد می‌شود. برهنه‌گرایی در اکثر کشورهای اروپایی و آمریکای شمالی طرفدارانی دارد و مکان‌های ویژه‌ای مانند ساحل دریا، استخر، پارک، باشگاه یا سایر اماکن در نظر گرفته شده‌است که در آن افراد و آزادانه می‌توانند بدون هیچ لباسی در منظر عموم ظاهر شوند.
معمولاً در مکان‌های عمومی که لخت بودن در آن کامل آزاد است با علامت‌های «لباس اختیاری» یا «برهنگی اختیاری» است متمایز شده‌است که برعکس آن مکان‌هایی است که در آن با علامت «پوشیدگی اجباری» مشخص شده‌است که در آن برهنگی کامل، ممنوع می‌باشد
نوعی از برهنه‌گرایی است که طرفداران آن ترجیح می‌دهند تنها در محیط خانه و خانواده برهنه باشند. طی یک تحقیق در کشور کانادا بیش از ۳۹ درصد مردم این کشور در خانه و میان خانواده خود برهنه ظاهر می‌شوند که این رقم در بعضی از ایالت‌های این کشور (بریتیش کلمبیا) به ۵۱ درصد می‌رسد. بعضی از برهنه‌گراها اعتقاد دارند که برهنه خوابیدن باعث آرامش بیشتر و سنگین‌تر شدن خواب می‌شود.
برهنه‌گرایی اجتماعی، به برهنه‌گرایی در یک فضای عمومی گفته می‌شود که این فضا می‌تواند در خانه یا در جمع دوستان و آشنایان یا در یک اجتماع برهنه مانند مهمانی، کلوپ، اجتماع عمومی یا پاتوق باشد. در اکثر اجتماعات برهنه، پوشیدن لباس یا برهنگی انتخابی است و تنها در مکان‌هایی مانند استخر یا مکان‌های خصوصی اجتماع کاملاً لخت انتظار می‌رود.
در دریاکنار برهنگان یا سواحل آزاد پوشیدن لباس و مایو انتخابی و آزاد است. بعضی از دریاکنارها از دیرباز به آزادی برهنگی معروف بوده‌اند که سرانجام برهنگی کامل در آنها رسمی شده‌است. در بعضی از کشورهای اروپایی مانند دانمارک و نروژ در کلیه دریاکنارها و سواحل عمومی برهنگی کامل آزاد است و در برخی کشورهای دیگر مانند آلمان مکانهایی برای حمام آفتاب برهنگان پیش‌بینی شده‌است.
اگرچه سواحل آزاد برهنگان در بین کشورهای مختلف در حال گسترش است اما این مکانها از قواعد و قوانین خاصی پیروی می‌کند که استفاده‌کنندگان آن را بر به‌کارگیری رفتارهای قابل قبول اجتماعی ملزم می‌کند.
فلسفه برهنه‌گرایی که از آن به عنوان طبیعت‌گرایی نیز یاد می‌شود، منابع مختلفی دارد که بستگی به نوع افراد معتقد به آن متفاوت است و تعریف واحدی از آن وجود ندارد. اتحادیه بین‌المللی برهنه‌گرایان در این باره این‌گونه بیان می‌کند:
از منظر دیگر، گروهی از برهنه‌گراها، به برهنگی به عنوان لذت بردن از گونه دیگری از زندگی نگاه می‌کنند اما گروه دیگر با نگاهی عمیق‌تر به برهنگی، آن را به عنوان یکی از اصول اخلاقی به حساب می‌آورند.
رویانا دومین گوسفند همتاسازی‌شده در ایران است. این گوسفند در تاریخ ۸ مهر ۱۳۸۵ به دنیا آمد. این گوسفند زودتر از زمان پیش‌بینی‌شده به دنیا آمد و به همین دلیل نارس بود.MehrNews.com - Iran, Iranian, Nuclear, political, world, sport, Cultural, economic, SocialAndOccations news and headlines این گوسفند از طریق عمل سزارین به دنیا آمد. نام انتخابی برای وی از نام پژوهشگاهی به نام پژوهشکده رویان که "رویانا" در آن به دنیا آمده بود، گرفته شده‌است.MehrNews.com - Iran, Iranian, Nuclear, political, world, sport, Cultural, economic, SocialAndOccations news and headlines نام علمی رویانا " "(ROYANA) ROYAN-SHA-C۲است.Irna
این گوسفند همتاسازی شده در تاریخ ۳ اسفند ۱۳۸۸ احتمالاً بر اثر نارسایی مزمن کبدی از دنیا رفت. جسد رویانا نخستین حیوان همتاسازی شده در خاورمیانه، پس از تاکسیدرمی در پژوهشگاه رویان نگهداری می‌شود تا برای همیشه به عنوان نماد توانمندی دانش زیست‌فناوری ایران در معرض دید همگان باشد.
آبلا دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان 1,267 نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۴۵٫۲۸ کیلومتر مربع است.
در این دهستان ۱٬۱۷۰ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۸۳٫۱۸ کیلومتر مربع است.
آدرا دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۲۲٬۰۳۴ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۸۹٫۹۸ کیلومتر مربع است.
آلبولودوی دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۷۶۵ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۶۹٫۵۱ کیلومتر مربع است.
آلبوکس دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۹٬۹۷۴ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۱۶۸٫۰۰ کیلومتر مربع است.
آلبانچس دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۵۸۵ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۳۵٫۲۰ کیلومتر مربع است.
آلکلئا دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۹۲۳ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۶۷٫۶۰ کیلومتر مربع است.
آلکودیا د مونتئاگود دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۱۹۰ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۱۵٫۵۸ کیلومتر مربع است.
آلکونتار دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۶۴۷ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۹۴٫۰۲ کیلومتر مربع است.
آلابیا دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۶۸۱ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۱۶٫۴۲ کیلومتر مربع است.
آلاما د آلمریا دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۳٬۲۴۱ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۲۶٫۲۹ کیلومتر مربع است.
آلیکون دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۲۳۵ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۵٫۹۱ کیلومتر مربع است.
آلموسیتا دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۱۶۲ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۳۰٫۹۹ کیلومتر مربع است.
آلسودوکس دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۱۱۲ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۲۰٫۱۷ کیلومتر مربع است.
آنتاس دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۳۳۸۹ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۹۹٫۴۴ کیلومتر مربع است.
آربولئاس دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۲٬۸۱۹ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۶۶٫۲۲ کیلومتر مربع است.
آرمونیا د آلمانسورا دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۳۲۲ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۸٫۰۳ کیلومتر مربع است.
باکارس دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۲۹۱ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۹۴٫۹۵ کیلومتر مربع است.
بایارکه دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۲۵۰ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۲۶٫۰۶ کیلومتر مربع است.
بایارکال دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۳۰۳ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۳۸٫۰۴ کیلومتر مربع است.
بیرس دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۱۲۶ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۳۸٫۶۹ کیلومتر مربع است.
بناهادوکس دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۴۱۶۶ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۱۶٫۴۴ کیلومتر مربع است.
بنیتاگلا دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۶۵ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۶٫۳۷ کیلومتر مربع است.
بنیسالون دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۳۰۸ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۳۲٫۰۴ کیلومتر مربع است.
بنتاریکه دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۲۷۵ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۱۱٫۲۰ کیلومتر مربع است.
برخا دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۱۴۲۴۹ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۲۱۷٫۲۳ کیلومتر مربع است.
بدار دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۷۷۷ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۴۶٫۷۴ کیلومتر مربع است.
کانخایار دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۱۵۰۶ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۶۷٫۰۸ کیلومتر مربع است.
کانتوریا دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۳۵۶۵ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۷۹٫۰۳ کیلومتر مربع است.
کاربونراس دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۷۲۶۷ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۹۵٫۵۳ کیلومتر مربع است.
کاسترو د فیلابرس دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۱۶۳ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۲۸٫۹۹ کیلومتر مربع است.
چرکُس دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۲۹۲ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۱۳٫۵۷ کیلومتر مربع است.
چیریبل دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۱۸۴۹ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۱۹۶٫۶۷ کیلومتر مربع است.
کوئباس دل آلمانسورا دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۱۱۴۸۴ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۲۶۴٫۷۵ کیلومتر مربع است.
کُبدار دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۲۱۰ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۳۱٫۸۳ کیلومتر مربع است.
دالیاس دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۳۷۷۳ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۱۴۲٫۱۹ کیلومتر مربع است.
ال اخیدو دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
این دهستان جمعیتی بالغ بر ۸۵ هزار نفر و مساحتی حدود ۲۲۷ کیلومترمربع دارد.
بزرگ‌ترین مجموعهٔ گلخانه‌ای اروپا در این منطقه واقع شده‌است.
از دههٔ ۱۹۸۰، دشت ساحلی کوچکی، حدود ۳۰ کیلومتری جنوب غربی شهر آلمریا، بزرگ‌ترین تمرکز گلخانه‌ها در جهان را تشکیل داده است و بیش از ۳۰ هزار هکتار را پوشش می‌دهد. در این مجموعهٔ بزرگ، سالانه بیش از چندین تن سبزیجات و میوه‌های گلخانه‌ای مانند گوجه‌فرنگی، فلفل، خیار و کدو تولید می‌شوند، که تأمین‌کنندهٔ بیش از نیمی از تقاضای اروپا برای میوه‌ها و سبزیجات تازه است، و ۱٫۵ میلیارد دلار درآمد سالانه را برای منطقهٔ آلمریا به‌همراه دارد.
انیکس دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۳۲۲ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۶۷ کیلومتر مربع است.
فلیکس دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۵۳۴ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۸۱ کیلومتر مربع است.
فینس دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۲۰۳۲ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۲۳ کیلومتر مربع است.
فینیانا دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۲۴۴۲ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۱۳۵ کیلومتر مربع است.
فوندون دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۹۳۴ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۹۲ کیلومتر مربع است.
گاروچا دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۸۶۲۶ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۸ کیلومتر مربع است.
گادور دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۲۹۳۳ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۸۸ کیلومتر مربع است.
خرگال دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۱۰۵۷ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۲۲۸ کیلومتر مربع است.
اوئسیخا دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۵۳۹ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۱۹ کیلومتر مربع است.
اوئرکال د آلمریا دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۱۱۱۲۸ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۲۱ کیلومتر مربع است.
اوئرکال-اُورا دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۱۶۱۵۶ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۳۱۸ کیلومتر مربع است.
اییار دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۴۵۷ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۱۹ کیلومتر مربع است.
اینستینسیون دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۵۲۴ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۳۳ کیلومتر مربع است.
لا مُخُنِرا دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۷۹۰۰ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۲۴ کیلومتر مربع است.
لُس گایاردُس دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۲۸۸۷ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۳۵ کیلومتر مربع است.
لوبرین دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۱۶۷۰ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۱۳۸ کیلومتر مربع است.
لاوخار د آنداراکس دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۱۸۳۶ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۹۲ کیلومتر مربع است.
لیخار دهستانی در استان آلمریا در بخش خودمختار اندلس در کشور اسپانیا است. در این دهستان ۵۰۰ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۲۸ کیلومتر مربع است.
در لیخار به علت اهانت مردم پاریس به آلفونسو دوازدهم پادشاه اسپانیا در سفرش به این شهر و کوتاهی دولت اسپانیا در پاسخ دادن به این اهانت، علیه کشور فرانسه اعلان جنگ کرد. سائز، شهردار وقت لیخار که به کشور فرانسه اعلام جنگ داده بود به یک قهرمان محلی تبدیل شد و مجسمه‌هایی از او در شهرهای اسپانیا به پا شد. در طول صد سال آینده لیخار در وضعیت جنگی به سر می‌برد و سنت دشمنی با فرانسه به صورت سینه به سینه به نسل بعد منقل گشت
ولی با این حال زدوخوردی بین لیخار و فرانسه شکل نگرفت.
در سال پس از استقبال شکوهمند مردم پاریس از پادشاه اسپانیا خوان کارلوس، شهردار لیخار به دولت فرانسه پیشنهاد صلح داد، ولی فرانسه به این پیشنهاد واکنشی نشان نداد. در نهایت در سال و در زمان ریاست جمهوری فرانسوا میتران سفارت فرانسه در مادرید یک هیئت دیپلماتیک به لیخار فرستاد. عهدنامه صلح بین فرانسه و لیخار صد سال پس از اعلان جنگ به تاریخ امضا شد.
سند اعلان جنگ لیخار به فرانسه و عهدنامه صلح در تالار فرمانداری این شهر به نمایش گذاشته شده است.
لوکار دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۸۲۲ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۹۵ کیلومتر مربع است.
ماکائل دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۶۲۱۲ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۴۴ کیلومتر مربع است.
ماریا دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۱۵۶۵ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۲۲۵ کیلومتر مربع است.
موخاکار دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۷۷۴۵ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۷۲ کیلومتر مربع است.
ناسیمینتو دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۴۶۷ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۸۱ کیلومتر مربع است.
نیخار دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۱۹٬۳۳۲ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۶۰۱ کیلومتر مربع است.
اُهانس دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۷۶۶ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۳۲ کیلومتر مربع است.
اُلولا د کاسترو دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۱۸۰ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۳۴ کیلومتر مربع است.
اُلولا دل ریو دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۶٬۱۴۱ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۲۳ کیلومتر مربع است.
اُریا دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۲٬۱۶۱ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۲۳۵ کیلومتر مربع است.
پادولس دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۴۶۶ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۲۷ کیلومتر مربع است.
پارتالُئا دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۳۹۱ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۵۳ کیلومتر مربع است.
پاترنا دل ریو دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۳۸۹ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۴۵ کیلومتر مربع است.
پچینا دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۲٬۹۱۰ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۴۶ کیلومتر مربع است.
پولپی دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۶٬۴۹۲ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۹۶ کیلومتر مربع است.
پورچنا دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۱٬۶۵۰ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۵۷ کیلومتر مربع است.
ریوخا دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۱٬۲۱۳ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۳۶ کیلومتر مربع است.
رکتاس د مار دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۵۰٬۹۵۴ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۶۰ کیلومتر مربع است.
راگُل دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۳۹۲ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۲۷ کیلومتر مربع است.
سانتا کروس د مارچنا دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۲۰۰ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۲۰ کیلومتر مربع است.
سانتافه د مندوخار (به ) دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۴۵۶ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۳۵ کیلومتر مربع است.
سنس دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۳۱۴ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۵۰ کیلومتر مربع است.
سِرُن دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۲٬۴۸۸ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۱۶۷ کیلومتر مربع است.
معرفی منطقه ای در اسپانیا
سیرو دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۴۵۲ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۲۸ کیلومتر مربع است.
سُمُنتین دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۵۰۸ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۱۹ کیلومتر مربع است.
سُرباس دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۲٬۷۳۲ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۲۴۹ کیلومتر مربع است.
سوفلی دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۲۵۵ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۱۰ کیلومتر مربع است.
تابرناس دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۳٬۲۱۷ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۲۸۱ کیلومتر مربع است.
تابرنو دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۱٬۰۱۲ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۴۴ کیلومتر مربع است.
تاهال دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۳۷۸ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۹۵ کیلومتر مربع است.
ترکه () دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۴۶۳ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۱۶ کیلومتر مربع است.
توره دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۲٬۴۵۳ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۱۰۸ کیلومتر مربع است.
تورییاس دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۲۴۲ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۳۹ کیلومتر مربع است.
تیخُلا دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۳٬۸۱۴ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۷۰ کیلومتر مربع است.
اولِیلا دل کامپو دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۱٬۰۰۷ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۳۹ کیلومتر مربع است.
اوراکال دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۳۳۸ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۲۵ کیلومتر مربع است.
بلفیکه دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۳۱۰ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۶۵ کیلومتر مربع است.
برا () دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۷٬۹۷۰ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۵۸ کیلومتر مربع است.
بیاتر دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۳٬۶۱۷ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۲۱ کیلومتر مربع است.
بلس-بلانکو دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۲٬۰۰۱ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۴۴۱ کیلومتر مربع است.
بلس-روبیو دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۶٬۵۹۲ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۲۸۲ کیلومتر مربع است.
بیکار () دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۱۶٬۴۶۴ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۶۴ کیلومتر مربع است.
سورخنا دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است. در این دهستان ۳٬۰۳۰ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۷۲ کیلومتر مربع است.
لارویا دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۱۲۷ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۲۱ کیلومتر مربع است.
لاس ترس وییاس دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۵۸۷ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۸۵ کیلومتر مربع است.
لوکایننا د لاس تُرِس دهستانی در استان آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۶۶۴ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۱۲۳ کیلومتر مربع است.
«با تگزاس در نیفتید» یا «با تگزاس شوخی نکنید» شعاریست دولتی در ایالت تگزاس در آمریکا.
این شعار در سال ۱۹۸۶ توسط سازمان راه و ترابری ایالت تگزاس ابداع شد، و تا به امروز مورد استفاده‌است. هدف از آن تشویق به کاهش ریختن زباله در اماکن و بزرگراه‌های عمومی ایالت تگزاس بود.
این شعار باعث کاهش ریختن زباله در اماکن عمومی تگزاس به میزان ۷۲٪ در میان سالهای ۱۹۸۶-۱۹۹۰ شد.Tim McClure and Roy Spence, "Don’t Mess with Texas: The Story Behind the Legend, Idea" City Press, ۲۰۰۶, ۱۵.
این شعار تدریجاً استفاده‌های عمومی تری پیدا نمود، و امروزه توسط اهالی تگزاس بعنوان یک شعار کلی در حمایت و تمجید از ایالتشان مورد استفاده می‌باشد.'Don't mess' with this Texas slogan - Business- msnbc.com
این شعار تا حدی محبوبیت پیدا نمود که بر روی نشان زیردریایی هسته‌ای USS Texas (کد SSN-۷۷۵) نیز مورد استفاده قرار گرفت.
دهستان بَرَغان دهستانی در بخش چندار شهرستان ساوجبلاغ، استان البرز در ایران است. براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۴۲۴ نفر (۵۱۸ خانوار) بوده‌است.
امامزاده عبدالقهار روستای ورده از مهمترین زیارتگاه‌های دهستان برغان است و حسینیه اعظم برغان از مهم‌ترین مراکز تاریخی دهستان برغان است. آلوهای این دهستان به نام آلوی برغانی در تهران و اطراف معروف است.
برغان در برهه‌ای از تاریخ تحت تأثیر حکومت گیلان، ملوک کیائیه بود. مرکز فرمانروایی این ملوک شرق گیلان و مؤسس آنها سید علی کیا از اعقاب زید علوی پسر امام حسن مجتبی بوده‌است.
در تاریخ ۲۵ دی‌ماه ۱۳۸۷ مناطق طالقان ،سیبان‌دره ،و روستای تاریخی ورده در برغان از سوی هیئت وزیران به عنوان مناطق نمونه گردشگری در سطح ملی تعیین شدند.
بارنی (نام هنگام تولد:برنارد بوش) ( ۳۰ سپتامبر ۲۰۰۰ - فوریه ۲۰۱۳) در نیوجرزی، سگ رئیس جمهور سابق ایالات متحده آمریکا، جرج دبلیو بوش و همسرش لورا بوش بود.
این سگ تریر اسکاتلندی، تا کنون در فیلم های زیادی دیده شد و در میان کارکنان کاخ سفید دارای محبوبیت زیادی بود.
بارنی یک همبازی ماده بنام خانم بیزلی داشت و به بازی با توپ فوتبال علاقه وافر نشان می‌داد.
او در فوریه ۲۰۱۳ بر اثر لنفوم درگذشت. از او همسرش، سگ دیگر بوش‌ها یعنی خانم بیزلی برجای مانده است.
بَرَغان روستایی واقع در استان البرز ایران است. روستای برغان در دهستان برغان بخش چندار شهرستان ساوجبلاغ در غرب استان البرز و در کوه‌های البرز و در میان کرج و هشتگرد واقع شده‌است.
براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵روستای برغان دارای ۵۱۸ خانوار و ۱۶۲۳نفر جمعیت است.
مردم برغان به گویش کرجی از زبان فارسی که از گویش‌های کهن البرز است سخن می‌گویند، این گویش شباهت‌هایی با گویش‌های منطقه مازندران دارد.
از سوغات معروف روستای برغان می‌توان به آلوی برغان، عسل، توت، گردو، سماق و لبنیات محلی اشاره کرد.
گردوی پوست کاغذی از دیگر سوغات معروف برغان می‌باشد.
سنج روستایی است در استان البرز ایران. مردمش مسلمان شیعه هستند و به زبان تاتی صحبت می‌کنند.
روستای سنج در دهستان برغان بخش چندار شهرستان ساوجبلاغ در غرب استان تهران و در کوه‌های البرز و در میان کرج و هشتگرد واقع شده است.
روستای سنج ۱۶۲ نفر (۵۰ خانوار) جمعیت دارد که از آن ۱۲ نفر بی‌سوادند.
این روستای زیبا دارای باغات میوه شامل گردو ، گیلاس ، آلبالو ، گوجه سبز یا همان ( گوجه برغانی) می‌باشد ، همچنین دارای بافتی زیبا و نیمه جنگلی در حد فاصل حریم رودخانه می‌باشد .
ضمناً منطقه ای زیبا و بکر بنام توکوه در حدود ۱۵ کیلومتر بالاتر از روستا وجود دارد که مسیر آن از انتهای روستا و در حاشیه رودخانه به سمت شمال می‌باشد و محلی کاملاً ییلاقی می‌باشد و به‌خصوص در فصل بهار زیبایی‌های منحصر به فردی دارد.
نیکول تادئوسی فریدنی ( زاده ۲۸ دسامبر ۱۹۳۵ – درگذشته ۶ فوریه ۲۰۰۸) عکاس و طبیعت‌نگار مشهور ارمنی-ایرانی بود. وی پدر عکاسی نوین و سلطان عکاسی طبیعت ایران لقب گرفته‌است.
نیکول فریدنی در ۷ دی ماه ۱۳۱۴ در شیراز به دنیا آمد و در دو سالگی به همراه خانواده به اصفهان نقل مکان می‌کنند. دورهٔ دبستان را در مدرسهٔ شاه عباس واقع در محله جلفا گذرانده و سپس با خانواده به تهران آمدند از ۱۴ سالگی دوربین دست گرفت و عکاسی کرد
و دست روزگار او را در سن ۱۴ سالگی به کرمان کشاند؛ جایی که قرار بود استعداد عکاسی او آنجا شکوفا شود.
خودش ماجرای زندگی‌اش را این‌گونه تعریف می‌کند؛ پدر من در طرح معروف «ترومن» شاغل بود و شخصی به نام «حسین شریفی» هم متصدی عکاسی «اصل چهار» بود. او گاهی از من می‌خواست در خشک‌کردن عکس‌ها کمکش کنم.
در آن چهاردیواری تاریک، تمام عشق و علاقه من به عکاسی زاده شد. بعد از مدتی با اصرار از حسین آقا خواستم اجازه دهد عکاسی کنم. ابتدا مخالفت کرد و گفت: «تو عکاسی بلد نیستی». راست می‌گفت بلد نبودم اما قول دادم زود یاد بگیرم.
او هم سرانجام یک دستگاه دوربین «زایسی ایکون ۶×۶» و یک حلقه فیلم «ارتوکروماتیک گورت» به من داد و من که می‌خواستم از ابرهای در هم پیچیده در زمینه آسمان آبی عکس بگیرم، روی لنز دوربین فیلتر قرمز گذاشتم؛ غافل از اینکه فیلم ارتوکروماتیک در مقابل نور قرمز حساسیت ندارد و در نتیجه کل فیلم‌ها خراب از آب درآمد.
پدرم وقتی علاقه مرا به عکاسی دید، یک دوربین ۳۵ میلی‌متری آرگوس برایم خرید؛ بعدتر هم یک نیکون اس-۲. شب و روزم شده بود عکاسی؛ با چند تا از دوستان‌ام، سوار دوچرخه می‌شدیم و رکاب‌زنان فاصله ۶ فرسنگی کرمان – ماهان را طی می‌کردیم. بعد از ظهر خسته و خاک‌آلود به تاریکخانه (عکاسی) کوچکم می‌رفتم و فیلم‌ها را ظاهر می‌کردم. آن تاریکخانه را با خون دل از مقوای ضخیم درست کرده بودم و چند تشک و یک تانک ظهور کوچک و یک دستگاه آگراندیسور هم برایش تهیه کرده بودم.
همان ابتدای کار یکی از دوستان پدرم به نام سمبات در کیورغیان به دیدار ما آمد؛ عکس‌های مرا که به در و دیوار آویزان کرده بودم دید و از عکاس آنها سؤال کرد. وقتی پدر گفت آنها را من گرفته‌ام، سمبات سفارش کرد که موضوع را سرسری نگیرد و روی من سرمایه‌گذاری کند. این موضوع را مرحوم سهرابی – عکاس زرتشتی دهه ۱۳۳۰ - هم به پدرم گفته بود. او در آن سال‌ها در خیابان شاپور (شریعتی فعلی) مغازه داشت.
هر وقت برای انجام بعضی کارها به او مراجعه می‌کردم، سفارش می‌کرد که عکاسی را جدی بگیرم.
سفارش اطرافیان باعث شد که پدرم ۲ حلقه فیلم رنگی نگاتیو رنگی آگفا از مؤسسه آگفا در تهران – که تازه‌ کار رنگی را آغاز کرده بود – بیاورد و من با وسواس، آنها را از آثار و طبیعت کرمان و اطراف آن پر کردم. بعد آنها را به فرودگاه بردم و به افسری که با هواپیمای نظامی به تهران می‌رفت دادم و گفتم بی‌زحمت آنها را به فروشگاه آگفا در چهارراه استانبول برسانید.
بعد از مدتی، یک روز به دفتر پدرم در «اصل چهار» رفتم و عکس رنگی امامزاده دهستان (اختیارآباد، ۱۸ کیلومتری کرمان) را روی میزش دیدم؛ گفتم «این عکس را من گرفته‌ام». گفت نه، این عکس را یک آمریکایی گرفته و به من داده که روی میزم بگذارم. گفتم مطمئنم این عکس را من گرفته‌ام؛ این دوربین من است، از همین زاویه، همین موقع روز خودم با دوچرخه رفته بودم!
بالاخره پدرم کشوی میزش را باز کرد و تمام عکس‌هایی که من گرفته بودم و چاپ شده بود را بیرون آورد و به من داد. با ولع آنها را نگاه کردم، به خانه رفتم و آنها را به مادرم نشان دادم. روز بعد هم عکس‌ها را به دبیرستان بردم و به مدیر دبیرستان نشان دادم، او هم دستور داد که آنها را روی پانل زیر ویترین تابلوی اعلانات مدرسه بگذارند. آن روز بهترین روز عمرم بود. بچه‌ها برای دیدن عکس‌ها از سر و کول هم بالا می‌رفتند و این نقطه شروع کار عکاسی من بود.
بیشتر عکس‌های او با دوربین قطع متوسط گرفته شده‌است. با اینکه در سال‌های آخر عمرش تکنولوژی دیجیتال به بازار آمده بود ولی وی ترجیح می‌داد به صورت آنالوگ عکاسی کند.
نیکول فریدنی، در تاریخ ۱۷ بهمن ۱۳۸۶ درگذشت و پیکر وی در قطعه هنرمندان بهشت زهرا تهران به خاک سپرده شد.
دریافت جایزه اول عکاسی از کشور سوئد
از آثار وی مجموعه عکس‌های مناظر طبیعی ایران در کتابی با عنوان «مناظر طبیعی ایران» و هم چنین مجموعه عکسهای بناهای دیدنی شهر یزد در کتابی مجزا چاپ شده‌است.
مسجد رایا بیت‌الرحمن مسجد بزرگی است در مرکز شهر باندا آچه در آچه کشور اندونزی.
ساخت این مسجد در ۱۸۷۹ آغاز شد و در ۱۸۸۱ به اتمام رسید. با وجود تسونامی سال ۲۰۰۴ در اندونزی، که موجب تخریب بخش عمده‌ای از شهر شد، این مسجد باقی ماند.
رابرت جرارد ساندز مشهور به بابی ساندز (۹ مارس ۱۹۵۴–۵ مه ۱۹۸۱) مبارز ایرلندی و عضو ارتش آزادی‌خواه ایرلند بود. او رهبری اعتصاب غذای سال ۱۹۸۱ زندانیان جمهوری‌خواه ایرلندی را در اعتراض به رعایت نشدن حقوق‌شان برعهده داشت. ساندز پس از ۶۶ روز در اثر اعتصاب درگذشت.
خیابان ضلع غربی سفارت بریتانیا در تهران به منظور تجلیل از او به نام خیابان بابی ساندز نام‌گذاری شده‌است.
بابی ساندز در سال ۱۹۵۴ میلادی در شهر بلفاست مرکز ایرلند شمالی در یک خانواده کاتولیک ایرلندی به دنیا آمد. او در ۱۶ سالگی به کار مکانیکی مشغول و عضو اتحادیه کارگری ایرلند شد.
در سال ۱۹۷۲ (که ۱۳ کاتولیک در تظاهرات به دست سربازان انگلیسی کشته شدند) در سن ۱۸ سالگی به ارتش آزادی‌خواه ایرلند پیوست. او همواره خواستار خروج ارتش بریتانیا از شمال ایرلند بود.
وی یک سال بعد به جرم حمل اسلحه دستگیر و به ۵ سال زندان محکوم شد. ۶ ماه پس از آزادی در ۱۹۷۷ دوباره به همین جرم و این بار به ۱۴ سال زندان محکوم شد، ولی به محض ورود به زندان در اعتراض به رفتار دولت از پوشیدن لباس زندانیان امتناع کرد و خواستار این شد که او را به عنوان یک زندانی سیاسی بشناسند نه زندانی جنایی.
در مارس ۱۹۸۱ بابی ساندز اعتصاب غذای تاریخی خود را با این خواست‌ها آغاز کرد:
کمی پس از آغاز اعتصاب غذای بابی ساندز، یکی از نمایندگان محلی ایرلندی درگذشت و بابی در حالی که زندانی سیاسی بود، از طرف مردم به جای وی انتخاب شد. دولت بریتانیا حاضر به پذیرش این انتخابات نشد و حتی قانون انتخابات را به نحوی تغییر داد که دیگر زندانیان جمهوری‌خواه نتوانند داوطلب شرکت در آن شوند. دولت وقت بریتانیا حاضر به پذیرش خواست‌های بابی ساندز و دیگر زندانیان جمهوری‌خواه نشد.
کلیسا خواهان دست کشیدن از اعتصاب شد. ساندز در پاسخ از کلیسا خواست از «دولت انگلیس بخواهید که دست از سر ما بردارد. به دولت انگلیس فشار بیاورید.»
سرانجام بابی ساندز پس از ۶۶ روز اعتصاب غذا در سن بیست و هفت سالگی در ۵ می ۱۹۸۱ در زندان بلفاست درگذشت. گزارش اصلی پزشکی قانونی مرگ او را «خودکشی» و ناشی از «گرسنگی خودتحمیلی» اعلام کرد که بعداً با اعتراض خانواده‌های اعتصاب‌کنندگان علت را به «گرسنگی» تغییر داد.Bobby Sands profile, cain.ulst.ac.uk; accessed 20 November 2015.
چند مبارز دیگر ایرلندی علیه سیاست‌های دولت محافظه‌کار مارگارت تاچر دست به اعتصاب غذا زدند و ده نفرشان در این راه جان خود را از دست دادند. روندی که سرانجام با پادرمیانی کلیسا متوقف شد و اعتصاب غذای زندانیان پایان یافت.
سیاستمداران انگلیسی هر یک موضعی متفاوت دربارهٔ مرگ او اتخاذ کردند. همفری اتکینز وزیر وقت ایرلند شمالی در کابینهٔ انگلیس گفت «این قبیل اعمال بی‌مورد یک جنبهٔ خودآزاری بیهوده دارد و امید من آن است که مردم ایرلند شمالی به عبث بودن این خشونت‌ها واقف شوند و از آن روی برگردانند.» جیمی هاپکینز عضو حزب حاکم محافظه‌کار نیز طی نطقی در پارلمان تأکید کرد که «برای دولت انگلیس، بابی ساندز عضو ارتش سری ایرلند یک جنایتکار است!». نخست‌وزیر جمهوری ایرلند طی اعلامیه‌ای از مرگ بابی ساندز ابراز تاسف کرد و آن را «فاجعه دیگری در رشته فجایعی که در ایرلند صورت می‌گیرد» خواند. وزارت خارجه آمریکا اعلام کرد که از مرگ بابی ساندز عضو ارتش سری جمهوری‌خواه ایرلند که در نتیجه اعتصاب غذا جان خود را از دست داد، بسیار متأسف است و پیفلین دبیرکل سندیکای خدمات عمومی دوبلین طی مصاحبه‌ای اوج‌گیری بحران ایرلند شمالی را نتیجهٔ «سیاست اختناق‌آمیز دولت بریتانیا» توصیف کرد.
گروه زیادی از جوانان با شنیدن خبر مرگ ساندز به خیابان‌های بلفاست ریختند، در خیابان‌ها سنگر بسته و با پلیس درگیر شدند. همزمان با این واکنش‌ها، صدها تن از مردم در مقابل دفتر شرکت هواپیمایی بریتانیا در نیویورک به حمایت از اعضای زندانی ارتش جمهوری‌خواه ایرلند دست به تظاهرات زدند و خواستار خروج فوری ارتش بریتانیا از خاک ایرلند شدند.
ابوالحسن بنی‌صدر رئیس‌جمهور وقت جمهوری اسلامی ایران در نامه‌ای به خانواده ساندز تسلیت گفت."The Times", 11 June 1981. دولت ایران همچنین خواهان حضور نماینده‌ای در مراسم خاکسپاری ساندز شد اما این درخواست با عدم صدور ویزا از سوی بریتانیا، محقق نشد. شورای نامگذاری شهر تهران در ۱۳۶۰ خیابان ضلع غربی سفارت انگلیس را به منظور تجلیل از جانباز چریک مبارز ارتش جمهوری‌خواه ایرلند از خیابان محمد همایون به نام خیابان بابی ساندز نام‌گذاری کرد و نام محمد همایون برای خیابان زمرد واقع در شرق حسینیه ارشاد برگزیده شد. این کار موجب شد سفارت انگلیس برای دوری‌گزیدن از ذکر نام بابی ساندز در نامه‌نگاری‌ها در اصلی سفارت را ببندد و دری دیگر را که به خیابان فردوسی باز می‌شود، محل اصلی ورود و خروج قرار دهد.تقدیر از نامگذاری خیابانی در تهران به نام بابی ساندز .
مسجد استقلال در جاکارتا، در اندونزی، بزرگترین مسجد جنوب شرق آسیا است.
دولت اندونزی در ۱۹۷۵ برای ساخت مسجد ملی اقدام کرد و مسجد استقلال را بنا کرد. این مسجد گنجایش ۱۲۰٬۰۰۰ نفر را در یک زمان دارد.
بر روی شبستان اصلی مسجد یک گنبد با قطر ۴۵ متر قرار گرفته‌است که این گنبد توسط ۱۲ ستون نگه‌داشته شده‌است.
مسلمانان پس از سال ۱۹۲۹ بیشترین جمعیت کشور آلبانی را تشکیل می‌دهند.
تغییر دین تا ۷۰ درصد جمعیت آلبانی به اسلام، یکی از میراث‌های حکومت عثمانی بود. پس از استقلال آلبانی از حکومت عثمانی، این کشور به صورت تنها دولت اسلامی در اروپا ظهور کرد.