moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
خاک مریخ خورده سنگ پوشه ای است که در سطح مریخ یافت می‌شود. خواص آن می‌تواند به‌طور قابل توجهی با خواص خاک زمین متفاوت باشد، از جمله میزان سمیت آن به دلیل وجود پرکلرات‌ها. اصطلاح "خاک مریخ" معمولاً به بخش‌های ریزتر از سنگ پوشه اشاره دارد. تا کنون هیچ نمونه ای به زمین بازگردانده نشده‌است، که هدف ماموریت بازگشت نمونه از مریخ بوده، اما خاک از راه دور با استفاده از مریخ نوردها و مدارگردهای مریخ مورد مطالعه قرار گرفته‌است.
بر روی زمین، اصطلاح «خاک» معمولاً شامل محتوای آلی است. در مقابل، دانشمندان سیاره‌شناس یک تعریف کاربردی از خاک را برای تشخیص آن از سنگ اتخاذ می‌کنند. اصطلاح سنگ به‌طور کلی به موادی در مقیاس ۱۰ سانتی‌متر و بیشتر (به عنوان مثال، قطعات، برش، و رخنمون‌های در معرض) با اینرسی حرارتی بالا، با کسرهای منطقه ای مطابق با داده‌های وایکینگ مادون قرمز حرارتی Mapper (IRTM) و بی حرکت در شرایط فعلی بادی. در نتیجه، سنگ‌ها به‌عنوان دانه‌هایی بیشتر از اندازه سنگ‌فرش‌ها در مقیاس Wentworth طبقه‌بندی می‌شوند.
یوتووانْیُوکی رودخانه‌ای در فنلاند است که از دریاچه پاتاری در ایناری در لاپلند فنلاند به دریاچه ایناری ریخته که به نوبه خود به رودخانه پاتسیوکی به سمت روسیه رفته و به دریای بارنتز می‌ریزد.
سیدا موزه‌ای است در ساحل دریاچه ایناری که در روستای ایناری در فنلاند واقع شده‌است. موزه سامی و مرکز طبیعی لاپلند شمالی نیز در آن قرار دارند.
سیدا نمایشگاه‌هایی در مورد فرهنگ سامی و طبیعت لاپلند شمالی ترتیب می‌دهد. علاوه بر این، سیدا دارای یک موزه در فضای باز در تابستان است. این منطقه هفت هکتار وسعت دارد و دارای نزدیک به ۵۰ مکان دیدنی مربوط به طبیعت لاپلند و سامی‌ها و فرهنگ آنها است.
علاوه بر این، این منطقه جایی است که اولین مهاجران در لاپلند شمالی زندگی می‌کردند و یافته‌های باستان‌شناسی مربوط به حدود ۹۰۰۰ سال پیش در این محل یافت شده‌است.
یورای بارتوس (؛ زادهٔ ) مجسمه‌ساز اهل کشور اسلواکی است که به خاطر مجسمه‌های زمان-فضایی و رویکرد غیر متعارفش به مجسمه‌ها و اشیاء از اواسط دهه ۱۹۶۰ تا کنون شناخته شده‌است.
میگل آنخل گونزالس سوارز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
کیم بو یون (؛ زادهٔ ۱۸ دسامبر ۲۰۰۱) بازیگر اهل کره جنوبی است. او به خاطر ایفای نقش در درام‌هایی همچون "بازیگران خوب"، "خانم حمورابی"، "در هجده سالگی" و "ما همه مرده‌ایم" شناخته می‌شود. او همچنین در فیلم‌های "جزیره کشتی جنگی"، "آقای گو" و "عشق، دروغ‌ها" حضور پیدا کرده‌است.
پِتِر ماخایدیک (؛ زادهٔ ) آهنگساز و هنرمند معاصر صدا و تصویر اهل کشور اسلواکی است. او در براتیسلاوا، اسلواکی به دنیا آمد و بزرگ شد و در برلین، آلمان زندگی می کند.
میگل آنخل لوزانو آیالا (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل اسپانیا است.
میگل آنخل مونوز آلونسو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
میگل آنخل روبیو لستان (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
مارکوس آنجلری (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است.
بامبی () یک شرکت تولید مواد غذایی می‌باشد که دفتر مرکزی آن در پوژارواک صربستان می‌باشد. یکی از محصول‌ها با امضای آن بیسکویتی به نام پلاسما می باشدکه در خارج از یوگسلاوی پیشین به نام "لانه" نیز شناخته می‌شود.
این شرکت در سال ۱۹۶۷ به ابتکار مومچیلو فیلیپوویچ و بعداً پتار توتاواچ با حمایت اتحادیه کمونیست‌های یوگسلاوی تأسیس گردید. از همان روزهای نخست، تمرکز این شرکت بر روی تولید بیسکویت‌های ساخته شده از غلات داخلی با تأکید بر مواد غذایی سالم بود. این شرکت در ده سال نخست فعالیت خود ۲۳۰ کارمند تمام وقت داشت و ۳٬۱۰۰ تن محصول تولید کرد. در سال ۱۹۷۹ نخستین جایزه خود را برای ثبات در کیفیت کسب کرد. در طول سال‌ها این شرکت رشد کرد و به مناطق گوناگون یوگسلاوی پیشین بزرگ‌تر شد.
در سال ۱۹۶۸، این شرکت تولید بیسکویت پلازما مشهورخود را که در اصل نوعی بیسکویت پلاسمون بود، شروع کرد و حال یکی از پرفروش‌ترین محصول‌های آنان می‌باشد. در سال ۱۹۹۰ این شرکت شروع به تولید محصول مشهور دیگری به اسم "کلوچه مادربزرگ" (به صربی "Bakin kolač") از نوع وافل کرد که دیگر تولید نمی‌شود. این شرکت در سال ۱۹۹۷ برای نخستین بار در کشور گواهینامه بین‌المللی استاندارد مدیریت کیفیت ایزو ۹۰۰۱ در صنایع غذایی را کسب کرد.
در میان سال ۲۰۰۴، بامبی قسمتی از گروه غذایی غذاهای دانوب، زیر نظر صندوق سرمایه‌گذاری سالفورد شد. در ماه فوریه ۲۰۱۵، صندوق سرمایه‌گذاری سالفورد سهام خود را در بامبی به شرکای میانی اروپا فروخت. از سال ۲۰۱۵، دارایی‌های شرکای اروپای میانی در صربستان شامل بامبی، شاهزاده ملیوش و ایملک توسط شرکت مشاور «موجی برندووی» مدیریت می‌شود.
در میان سال ۲۰۱۷، این شرکت لوگوی خود را تغییر داد و محصول‌های نوینی را معرفی کرد. از سال ۲۰۱۸، بامبی یکی از گسترده‌ترین شرکت‌های مواد غذایی در صربستان است.
در ۱۸ فوریه ۲۰۱۹، کوکاکولا هلنیک قراردادی به ارزش ۲۶۰میلیون یورو برای خرید بامبی از شرکای میانی اروپا اعلام کرد.
دیان آنجلوف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بلغارستان است.
فابریزیو آنجیلیری (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است.
لی بو یونگ (؛ زادهٔ ۱۲ ژانویه ۱۹۷۹) بازیگر اهل کره جنوبی است. او بیشتر به خاطر ایفای نقش در درام‌های کره‌ای "دختر من سو یونگ" (۲۰۱۲)، "می‌توانم صدایت را بشنوم" (۲۰۱۳)، "زمزمه" (۲۰۱۷)، "مادر" (۲۰۱۸)، "وقتی عشق من شکوفا می‌شود" (۲۰۲۰) و "مال من" (۲۰۲۱) شناخته می‌شود.
لی بو یونگ حرفهٔ سرگرمی خود را از طریق برنده شدن در مسابقهٔ رژهٔ زیبایی میس کوریا در دجون در سال ۲۰۰۰ آغاز کرد. او فارغ‌التحصیل ادبیات کره‌ای از دانشگاه زنان سئول است و رؤیای او در ابتدا مجری خبری بود. او یکی از ۱۵ فینالیست در صف استخدام سالیانهٔ شبکهٔ ام‌بی‌سی بود، اما در نهایت شغل را به دست نیاورد. به جای آن، او حرفهٔ مدلینگ را آغاز کرد و مدل تبلیغاتی برای آسیانا ایرلاینز بوده‌است.
لی بو یونگ حرفهٔ بازیگری خود را در سال ۲۰۰۳ آغاز کرد و از اولین نقش‌های او می‌توان به بازی در درام "مردم دهکدهٔ واتر فلاور" (۲۰۰۴) در کنار سونگ ایل گوک و "آخرین رقص رو برای من نگه دار" (۲۰۰۴) اشاره کرد.
لی بو یو یونگ در سال ۲۰۰۴ و در محل فیلم‌برداری مجموعه تلویزیونی "آخرین رقص رو برای من نگه دار" (۲۰۰۴) بازیگر جی سانگ را ملاقات کرد و در سال ۲۰۰۷ رابطهٔ خود را در سال ۲۰۰۷ آغاز کردند. در ۲ اوت ۲۰۱۳، آنها با انتشار یک نامهٔ دست‌نویس در وبگاه‌های رسمی طرفداران، نامزدی خود را اعلام کردند. لی بو یونگ و جی سانگ در ۲۷ سپتامبر ۲۰۱۳ در هتل واکرهیل در سئول ازدواج کردند. نخستین فرزند آنها که یک دختر به نام کواک جی-یو است، در ۱۲ ژوئن ۲۰۱۵ به دنیا آمد. فرزند دوم آنها، یک پسر به نام کواک وو-سونگ در ۴ فوریه ۲۰۱۹ به دنیا آمد.
در سال ۲۰۱۵، لی بو یونگ ۱۰۰ میلیون وون به مرکز سرطان کودکان در بیمارستان دانشگاه ملی سئول اهدا کرد.
آلکساندر آلبرِخت (; – ) آهنگساز و یکی از نمایندگان مهم موسیقی اسلواکی در نیمه اول قرن بیستم بود.
استیپان آندریاشوویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کرواسی است.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال کرواسیCroatia - International Matches 1990-1995 بازی کرده‌است.
پوئل کیارهولم ؛ (زادۀ ۸ ژانویه ۱۹۲۹ میلادی – درگذشتۀ میلادی) یک طراح اهل دانمارک بود. کیارهولم که در اوسترورو دانمارک به دنیا آمد، کار خود را به عنوان شاگرد کابینت‌ساز با گرونبک در سال ۱۹۴۸ میلادی آغاز کرد و در سال ۱۹۵۲ میلادی در مدرسۀ هنر و صنایع دانمارکی در کپنهاگ تحصیل کرد. در سال ۱۹۵۳ میلادی، او با هنه کیارهولم ازدواج کرد، که بعدها یک معمار موفق شد. در حالی که به عنوان طراح کار می‌کرد، او همچنین با ادامۀ تحصیل نزد پروفسور اریک هرلو و پروفسور پاله سوئنسون تبدیل به یک مربی شد.
از اواسط دههٔ ۱۹۵۰ میلادی او برای دوستش آیویند کولد کریستینسن کار می‌کرد که طیف وسیعی از مبلمان خود را برای او تولید کرد. سبک متمایز او در اوایل سال ۱۹۵۲ میلادی در مجموعهٔ تخته چندلا مینیمالیستی پی‌کی‌او (PKO) مشهود است. میز قهوه‌خوری پی‌کی۶۱ از '۵۵، یک قاب نگهدارندهٔ بازیگوش نامعقول است که از روی صفحه شیشه‌ای قابل مشاهده است.
در سال ۱۹۵۸ میلادی او به خاطر مشارکت‌هایش در نمایشگاه «فُرم‌های اسکاندیناوی» در پاریس و جایزهٔ افسانه‌ای «جایزهٔ لونینگ» در همان سال برای صندلی پی‌کی۲۲ مورد تحسین بین‌المللی قرار گرفت. در هر دو سال ۱۹۵۷ و ۱۹۶۰ میلادی او برندۀ جایزهٔ بزرگ سه‌سالانهٔ میلان شد.
در سال ۱۹۵۹ میلادی او دستیار آکادمی سلطنتی هنرهای زیبای دانمارک در کپنهاگ و مربی شد. در سال ۱۹۶۵ میلادی صندلی استراحت پی‌کی۲۴ نشان‌دهندهٔ سبک بالغ او بود. خطوط ساده و روان آن ترکیبی از فولاد و الیاف نی بافته‌شده‌است. در سال ۱۹۶۷ میلادی جایزهٔ آی‌دی (ID) دانمارکی برای طراحی محصول به او تعلق گرفت.
او در سال ۱۹۷۳ میلادی رئیس انستیتوی طراحی شد و سرانجام در سال ۱۹۷۶ میلادی به استادی رسید تا اینکه ۴ سال بعد درگذشت.
لی یو-جین (؛ زادهٔ ۶ آوریل ۱۹۹۲) بازیگر اهل کره جنوبی است. او بیشتر به خاطر ایفای نقش در مجموعه‌های تلویزیونی "سلام بیست سالگی من" (۲۰۱۷) و "ملودرام باش" (۲۰۱۹) شناخته می‌شود.
لی یو-جین در کنار بازیگران اوه سونگ-هون و سونگ کانگ در فن میتینگ نامو اکتورز به نام «معرفی تازه‌کاران» در ۸ ژوئیه ۲۰۱۷، شرکت کرد. بیلت‌های آن در ۳۰ ثانیه کاملاً فروخته‌شدند.
بازیگر لی هیو جونگ، پدر لی یو-جین و بازیگر لی کی-یونگ عموی او است.
میو جین کینگز (متولد۴ اوت ۱۹۷۶) یک هنرپیشه اهل برزیل می‌باشد.
جین کینگ در برازیلیا، پایتخت برزیل، از دختر یک تاجر و یک عکاس خبرنگار زاده شد. در سن ۵ سالگی به همراه مادرش به بلم، پارا مهاجرت کرد، محلی که رشد پیدا کرد و در رشته ارتباطات اجتماعی فارغ‌التحصیل شد. وقتی ۲۲ ساله بود، به سائوپائولو رفت تا در سی پی تی-مرکز تحقیقات تئاتر به سرپرستی کارگردان آنتونس فیلهو، درام بخواند. او همچنین در ی ای دی- مدرسه هنر نمایشی دانشگاه سائوپائولو تأیید شد.
او اصالتاً آفریقایی-برزیلیایی دارد و جد انگلیسی از پدربزرگ مادرش دارد.
نخستین تجربه جین کینگ در سینما در فیلم سینمایی «فالسا لورا» ساخته کارلوس رایشنباخ در سال ۲۰۰۷ بود. در سال ۲۰۰۹ او فیلم کوتاهی به اسم "مسافر اس۸º" در رسیفی ساخت. شکست او در سال ۲۰۱۱، با "صداهای همسایه"، به کارگردانی کلبر مندونسا فیلهو بود. وی بار دیگر با مندونسا فیلهو در آکواریوس کار خواهد کرد. او با محصول ۲۰۱۲ پلاستیک عشق سرو صدا برنده جایزه بهترین بازیگر زن در چهل و ششمین جشنواره برازیلیا و جشنواره فیلم برزیل تورنتو شد. جین کینگ همچنین به نام یکی از بازیگران در فیلم‌های "بی دل و بیگ جت" کار کرد.
نخستین حضور او در تلویزیون در سال ۲۰۱۵ در برنامه تلویزیونی شبکه رده گلوبو "قواعد بازی" بود.
لی یو-جین (؛ زادهٔ ۸ ژانویه ۱۹۷۷) بازیگر و مجری تلویزیونی اهل کره جنوبی است. او حرفهٔ مدلینگ خود را در دوران نوجوانی آغاز کرد و حرفهٔ سرگرمی خود را در سوپر الیت مدل کانتست در سال ۱۹۹۸ آغاز کرد. او خیلی سریع حرفهٔ خود را به بازیگری تغییر داد و نقش‌های مکمل در درام‌های کره‌ای مانند "روزهای زیبا"، "روزهای دبیرستان دخترانه"، "به سوی خورشید" و "ققنوس" ایفا کرد.
لی یو-جین در ۱۴ اکتبر ۲۰۱۰ با مربی هاکی روی یخ به نام کیم وان-جو در هتل رنسانس سئول ازدواج کرد.
ریکونیو کول (متولد ۶ ژوئن ۲۰۰۲) یک فوتبالیست هلندی می باشدکه برای یونگ آزد بازی می کند.
کوال در ۱۹ ژوئن ۲۰۲۱ یک قرارداد حرفه ای با یونگ آزد امضا کرد. کوال نخستین بازی حرفه ای خود را در لیگ دسته نخست فوتبال هلند در برابر آلمر سیتی در پیروزی۲-۱ در ۹ اوت ۲۰۲۱ انجام داد.
لی جون یونگ (؛ زادهٔ ۲۲ ژانویه ۱۹۹۷)، همچنین با نام هنری جون () نیز شناخته می‌شود، خواننده، رپر و بازیگر اهل کره جنوبی است. در ژوئن ۲۰۱۴، او به عنوان یکی از اعضای گروه یوکیس فعالیت خود را آغاز کرد. در اکتبر ۲۰۱۷، او در برنامهٔ رقابتی "د یونیت" شرکت کرد و در نهایت به جایگاه اول دست پیدا کرد و یکی از اعضای گروه پروژهٔ «یوان‌بی» (UNB) شد.
به غیر از فعالیت‌های گروهی، او در درام‌های تلویزیونی مختلفی از جمله "باشگاه انتقام‌جویان" (۲۰۱۷)، "خداحافظ به خداحافظی" (۲۰۱۸)، "کلاس دروغ‌ها" (۲۰۱۹)، "بازیگران خوب" (۲۰۲۰)، "لطفاً با آن مرد ملاقات نکن" (۲۰۲۰)، "تقلید" (۲۰۲۱)، "بگذار شوالیه تو باشم" (۲۰۲۱) و "می‌تونم کمکتون کنم؟" (۲۰۲۲) ایفای نقش کرده‌است.
در ۱۵ مه ۲۰۱۴، ان‌اچ مدیا از طریق وبگاه رسمی کره‌ای گروه یوکیس، عضو جدید گروه، جون، را به مردم اعلام کرد. در ۲ ژوئن ۲۰۱۴، جون با گروه یوکیس فعالیت خود را آغاز کرد.
لی جون-یونگ () بازیکن بسکتبال اهل کره جنوبی است. او در مسابقات مردان در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۴۸ رقابت کرد.
همیشه مرگبار (به انگلیسی: Ever Deadly) یک فیلم مستند کانادایی به کارگردانی چلسی مک‌مولان و تانیا تاگاک می باشدکه قرار است در سال ۲۰۲۲ اکران شود"Tanya Tagaq film to debut at Toronto festival". "Nunatsiaq News", August 15, 2022. این فیلم نقشی از زندگی و حرفه تگاک به نام یک نوازنده و فعال می‌باشد.
این فیلم قرار است در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو ۲۰۲۲ به نمایش گذاشته شود.Matthew Carey, "TIFF Announces Doc Lineup Highlighted By World Premiere Of Hillary And Chelsea Clinton-Executive Produced Film ‘In Her Hands’". "Deadline Hollywood", August 17, 2022.
لی جون-یونگ (؛ زادهٔ ۲۶ دسامبر ۱۹۸۲) بازیکن فوتبال اهل کره جنوبی است. او سابقاً برای باشگاه فوتبال سئول و باشگاه فوتبال اینچئون یونایتد بازی می‌کرد.
او به خاطر درگیری در یک رسوایی تبانی در مسابقات در ژوئیه ۲۰۱۱، برای همیشه از سیستم لیگ فوتبال کره اخراج شد.
اوه سونگ-هون (؛ زادهٔ ۱۱ فوریه ۱۹۹۱) بازیگر و مدل اهل کره جنوبی است. او به خاطر ایفای نقش در فیلم "متد" (۲۰۱۷) مورد تحسین قرار گرفت. او همچنین به خاطر ایفای نقش در مجموعه تلویزیونی سال ۲۰۱۷ به نام "متهم بی‌گناه" نیز شناخته می‌شود.
کائودائیسم (caodaism) یک آیین توحیدی است که به عنوان جنبش مذهبی جدید و ترکیبی به طور رسمی در شهر تای نین در جنوب ویتنام در سال ۱۹۲۶ ساخته شد. نام کامل دین، به معنای ایمان بزرگ [برای] رستگاری سوم جهانی است.
پیروان با هدف اتحاد با خدا به اعمالی مانند دعا، گرامی‌داشتِ گذشتگان ، خشونت‌پرهیزی و گیاهخواری می‌پردازند. تخمین تعداد کائوداییست‌ها در ویتنام متفاوت است. ارقام دولتی، شمار ۴/۴ میلیون کائوداییستِ وابسته به معبد کائو‌دای‌تای‌نین را تخمین می‌زند که در صورت احتساب شاخه‌های دیگر، این تعداد به ۶ میلیون افزایش می یابد. با این حال، برآوردها متفاوت است. سازمان ملل متحد تا ژانویه ۲۰۱۵ حدود ۲/۵ میلیون پیرو کائو‌داییسم را در ویتنام گزارش کرد. شمار بیشتری از پیروان این دین اعضای قومیت ویتنامی در گروه‌های ده‌هاهزارنفری در آمریکای شمالی، کامبوج، اروپا و استرالیا هستند.
نو وان جیو، نخستین کسی بود که در سال ۱۹۲۱ ادعای دریافت پیام‌های Cao Đài را کرد. پیروان باور دارند که در شب کریسمس ۱۹۲۵، خداوند خود را در نخستن گروه از منجیان کائوداییسم معرفی کرد.
در ۷ اکتبر ۱۹۲۶، له‌وان‌ترونگ و یک گروه پیشرو متشکل از 27 کائوداییست، به عنوان نخستین شاگردان کائوداییسم، «اعلامیه تأسیس مذهب کائو‌دای» را امضا کردند و آن را به فرماندار فرانسوی کوچینچینا(منطقه‌ای در فرانسه) ارائه کردند.
این دین در چند دهه نخست خود محبوب شد و بیش از یک میلیون پیرو جمع کرد و در سال ۱۹۳۲ یک شاخه مستقل به نام چیومین از این دین تاسیس شد که مقر آن در وین‌لونگ است.
در طول جنگ‌های اول هندوچین و جنگ ویتنام، پیروان این دین(به همراه چندین فرقه ویتنامی دیگر) در مبارزات سیاسی و نظامی علیه نیروهای استعماری فرانسوی و نخست وزیر ویتنام جنوبی فعال بودند.
انتقاد آنها از نیروهای کمونیست تا سال ۱۹۷۵ عاملی برای سرکوب و ممنوعیت آنها بود. در سال ۱۹۹۷، کائوداییسم یک بار دیگر توسط دولت کمونیستی به رسمیت شناخته شد.
ای. پیترسن یک مرکز هنر و صنایع دستی است که در کلوورمارکسوای، در آماگر، در کپنهاگ، دانمارک واقع شده‌ است. این فعالیت‌ها شامل یک کارگاه تولیدی است که همکاری بین طراحان، معماران و صنعتگران، یک فضای نمایشگاهی در طبقهٔ اول و یک فروشگاه هنر و صنایع دستی و نیز نمایش‌ها و رویدادهای دیگر را تسهیل می‌کند.
ای. پیترسن در ۱ نوامبر ۲۰۱۴ میلادی توسط آندرس پیترسن تأسیس شد. در ماه مه ۲۰۱۷ میلادی، "پلیتیکن" نوشت که ای. پیترسن «در حال توسعه به مهمترین مراکز هنرهای معاصر و صنایع دستی در کپنهاگ است».
در سال ۲۰۱۸ میلادی، ای. پیترسن میزبان نمایشگاه هالستروم، اودگارد، دپینگ، یورگنسن با آثاری از چهار طراح، کریس لیلینبرگ هالستروم، مارگرته اودگارد، لینه دپینگ و یاکوب یورگنسن بود که هم به صورت جداگانه و هم به صورت نمایشگاه گروهی از هالستروم، دپینگ، اودگارد و یورگنسن برگزار شدند.
تینو لیورامنتو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل انگلستان است که برای باشگاه نیوکاسل بازی می‌کند.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۶ سال انگلستان، زیر ۱۶ سال انگلستان، زیر ۱۷ سال انگلستان، زیر ۱۸ سال انگلستان، زیر ۱۹ سال انگلستان، و زیر ۲۱ سال انگلستان بازی کرده‌است.
لیورامنتو از رده‌های جوانان تا زیر ۲۱ سال به نمایندگی از انگلیس در رقابت‌های ملی حضور دارد، اما او واجد شرایط بازی در تیم‌های ملی اسکاتلند و پرتغال نیز هست، زیرا مادرش اسکاتلندی و پدرش پرتغالی است.
در ۲۷ اوت ۲۰۲۱، لیورامنتو اولین دعوت خود را برای حضور در تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال انگلستان دریافت کرد. در ۷ سپتامبر ۲۰۲۱، او اولین بازی خود برای تیم زیر ۲۱ سال انگلیس را در جریان پیروزی ۲–۰ جام ملت‌های اروپا زیر ۲۱ سال ۲۰۲۳ مقابل تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال کوزوو در ورزشگاه ام‌کی انجام داد.
مسلم محمدی‌زاده (زادهٔ ۱۳۶۳) بازیکن سابق تیم ملی و مربی فعلی والیبال اهل شوشتر، ایران است. وی در جام جهانی نوجوانان در سال ۲۰۰۳ در تایلند به عنوان بهترین لیبروی جهان انتخاب شد. محمدی‌زاده هم‌اکنون مربی تیم والیبال سیکای شوشتر است. وی با هزینهٔ شخصی و جلب کمک خیرین یک خانهٔ والیبال در شهر شوشتر راه‌اندازی کرده‌است.
لوکا سوچیچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کرواسی است.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال جوانان، زیر ۲۱ سال و زرگسالان کرواسی بازی کرده‌است.
سوچیچ در مسابقات مقدماتی یورو ۲۰۲۳ زیر ۲۱ سال یوفا در سپتامبر و اکتبر ۲۰۲۱، سه گل زد و یک پاس گل داد و زلاتکو دالیچ را بر آن داشت تا او را در ۹ اکتبر، دو روز قبل از بازی مقدماتی جام جهانی مقابل تیم ملی فوتبال اسلواکی، به دلیل محرومیت متئو کواچیچ به تیم بزرگسالان دعوت کند. او اولین بازی خود را برای بزرگسالان در این بازی مقدماتی انجام داد که با تساوی ۲–۲ به پایان رسید.
چان هو پارک (; ؛ زادهٔ ۳۰ ژوئن ۱۹۷۳) بازیکن پیچر سابق بیسبال حرفه‌ای اهل کره جنوبی است. او برای تیم‌های لس آنجلس داجرز، تگزاس رنجرز و نیویورک یانکیز در لیگ برتر بیسبال آمریکا (ام‌ال‌بی) بازی کرده‌است. پارک اولین بازیکن متولد کره جنوبی در تاریخ ام‌ال‌بی است. پارک در دوران بازی خود، قد و وزن داشت.
کمال الدین سلیمانا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل غنا است که برای باشگاه ساوت‌همپتون بازی می‌کند.
کمال‌الدین اولین دعوت خود را برای بازی در تیم ملی فوتبال غنا در ۲۵ سپتامبر ۲۰۲۰ قبل از بازی با تیم ملی فوتبال مالی دریافت کرد. او اولین بازی خود را با غنا در باخت دوستانه ۳–۰ مقابل مالی در ۹ اکتبر ۲۰۲۰ انجام داد. کمال‌الدین سه روز بعد در بازی دوستانه مقابل تیم ملی فوتبال قطر نیز مورد استفاده قرار گرفت و در ۳۰ دقیقه آخر به عنوان یار تعویضی به میدان رفت.FCN-komet blev indskiftet i ghanesisk storsejr, bold.dk, 12 October 2020
موس دیوف (; – ) بازیگر اهل فرانسه بود.Mouss Diouf, enfin un espoir - Mouss Diouf, l'espoir fait vivreL'humoriste Mouss Diouf est mort
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "" و "مسابقه" اشاره کرد.
روبر دری (; – ) یا روبر فولسی بازیگر سینما و تئاتر، کارگردان فیلم و فیلم‌نامه‌نویس اهل فرانسه بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "بچه‌های بهشت" اشاره کرد.
انریکو نوولی ، معروف به یامبو (۵ ژوئن ۱۸۷۶۳۰ دسامبر ۱۹۴۳) نویسنده، روزنامه‌نگار و فیلم‌ساز ایتالیایی بود.
انریکو نوولی در ۵ ژوئن ۱۸۷۶ در پیزا به‌دنیا آمد. پدر او ارمته نوولی بود. او در روزنامه‌ها کار می‌کرد که اولین آن‌ها لاسیرا (روزنامه عصر) بود. او بین سال‌های ۱۹۲۷ و ۱۹۴۲ روزنامه‌ای به نام «روزنامه جدید فلورانس» را در فلورانس منتشر کرد.
او با نام مستعار «یامبو» کتاب‌های کودک می‌نوشت. "ماجراهای سیوفتینو" (۱۹۰۲) شناخته شده‌ترین اثر اوست.
یامبو در ۳۰ دسامبر ۱۹۴۳ در فلورانس درگذشت.
بی‌گناه مجموعهٔ نمایش خانگی در ژانر خانوادگی و درام، به کارگردانی مهران احمدی، تهیه‌کنندگی مصطفی کیایی و نویسندگی عماد رضایی‌نیک و رضا علی‌پور، به سرپرستی محسن کیایی است.‏ داستان آن دربارهٔ فردی به نام بهمن مردانی است که پس از چند سال، برای کشف رازی که موجب فرار او از کشور شده بود، به ایران بازمیگردد. گروه بازیگران فیلم شامل محسن کیایی، ویشکا آسایش، شبنم مقدمی، مسعود رایگان، مهرانه مهین‌ترابی، رؤیا تیموریان، آتیلا پسیانی، مهران احمدی، ماهور الوند، نسرین نصرتی، ابوالفضل امیری و هدیه بازوند می‌شود. پخش "بی‌گناه" از ۶ شهریور ۱۴۰۱ در فیلیمو آغاز شد.
بهمن مردانی (محسن کیایی) برای کشف راز آنچه بیست و پنج سال قبل باعث فرار او به خارج از کشور شده بود به ایران بازمی‌گردد، و برگشتن او خانوادهٔ رشید فرشباف (مسعود رایگان) استاد مشهور طراحی فرش را در موقعیت تازه‌ای قرار می‌دهد.
محسن کیایی بهمن مردانی
شبنم مقدمی فروغ فرشباف
مهرانه مهین‌ترابی ابریشم قلی خان
مسعود رایگان رشید فرشباف
رویا تیموریان ناهید ریاحی
آتیلا پسیانی فرهنگ کثرتی
ابوالفضل امیری خواننده رپ
ویشکا آسایش مهتاب جودکی
مهران احمدی عطا معصومی باش
هدیه بازوند یلدا فرشباف
نسرین نصرتی پروین فرشباف
منوچهر زنده دل منوچهر نباتی
ماهور الوند جانا نباتی
نوید لایقی مقدم وحید منفرد
دنیا مدنی جوانی ناهید
احسان معجونی سینا معصومی
مبینا طبایی کیانا
حسین پورکریمی سهراب فرشباف
باران احمدی سارینا معصومی
سحر خطیبی جوانی مهتاب
پخش "بی‌گناه"، یکشنبه ۶ شهریور ۱۴۰۱ در فیلیمو آغاز شد و قسمت‌های بعدی آن به‌صورت هفتگی منتشر می‌شود.‏
خوانندهٔ تیتراژ پایانی این مجموعه علیرضا قربانی است. این شعر با مطلع «تو خنده دوری در یاد، تو قاصدکی دور از باد»، سروده‌ای از حسین غیاثی است که آهنگسازی آن را علیرضا افکاری بر عهده داشته‌است. تیتراژ این مجموعهٔ تلویزیونی دومین همکاری افکاری و قربانی، پس از همکاری قبلی‌شان در تولید دو آهنگ "هم‌گناه"، به کارگردانی مصطفی کیایی بود.
"روزنامهٔ هفت صبح" طی گزارشی همزمان با پخش اولین قسمت به بررسی آن پرداخت. از نظر این روزنامه بازی بازیگران "بی‌گناه" در اولین قسمت «خوب و باورپذیر» بود و سهم قابل‌توجهی از معرفی شخصیت‌های «مرموز» داستان به دو شخصیت مجموعه با بازی رایگان و کیایی تعلق داشت. طبق گزارش "هفت صبح"، در کمتر از نه ساعت از پخش نخستین قسمت "بی‌گناه"، نه هزار کاربر تماشاگر مجموعه بودند و نود درصد از آنان این قسمت را پسندیده‌اند اما مخاطبانی هم بودند که متوجه برخی از قسمت‌های داستان نشدند. "روزنامهٔ خراسان" طی مطلبی به شباهت نام این مجموعه به "هم‌گناه" اشاره کرد که اگرچه ادامهٔ آن سریال نیست اما «حال‌وهوای کلی» و ویژگی تعدد شخصیت‌ها و روایت قصه‌های مستقل آنان در جریان داستان اصلی، در این مجموعه نیز وجود دارد. "بی‌گناه" مانند "هم‌گناه" فلش‌بک‌هایی به گذشتهٔ شخصیت‌های داستان دارد و تمامی شخصیت‌های اصلی مجموعه در همان قسمت اول وارد روند داستان شدند.‏
عشق قراردادی (; ) یک مجموعهٔ تلویزیونی کره جنوبی سال ۲۰۲۲ با بازی پارک مین یونگ، گو کیونگ-پیو و کیم جه-یونگ است. این مجموعه از ۲۱ سپتامبر تا ۱۰ نوامبر ۲۰۲۲ روزهای چهارشنبه و پنجشنبه ساعت ۲۲:۳۰ (کی‌اس‌تی) از تی‌وی‌ان برای ۱۶ قسمت پخش شد.
آکادمی هنرهای زیبای سلطنتی دانمارک، مدرسهٔ طراحی ، که بیشتر با نام مدرسهٔ طراحی دانمارکی "" شناخته می‌شود. یک مؤسسهٔ آموزش عالی در کپنهاگ، دانمارک است که آموزش طراحی پنج ساله‌ای را ارائه می‌دهد. یک برنامهٔ سه-سالۀ کارشناسی و یک دورهٔ کارشناسی ارشد دو-ساله در طراحی و همچنین انجام تحقیقات در زمینه‌های هنر، صنایع دستی و طراحی. مدرسهٔ طراحی دانمارک یک مؤسسهٔ زیر نظر وزارت علوم، نوآوری و آموزش عالی است.
پارک کیونگ-هه (؛ زادهٔ ۵ ژانویه ۱۹۹۳) بازیگر اهل کره جنوبی است. او حرفهٔ بازیگری خود را در سال ۲۰۱۱ آغاز کرد و از آن زمان در فیلم‌ها و مجموعه‌های تلویزیونی حضور پیدا کرده‌است. او به خاطر ایفای نقش مکمل در "گابلین" (۲۰۱۶)، "نوازش قلبت" (۲۰۱۹)، "خانم لی" (۲۰۱۹) و "هم‌اتاقی من یک گومیهو است" (۲۰۲۱) شناخته می‌شود. او همچنین در فیلم‌هایی همچون "رفیق درون من" (۲۰۱۹)، "فرار از موگادیشو" (۲۰۲۱) و "حد" (۲۰۲۲) حضور پیدا کرده‌است.
کار اجباری (پرنده سیاه) اشاره به اجبار افراد از طریق فریب یا آدم‌ربایی برای کار به عنوان برده یا کارگر با دستمزد پایین در کشورهای دور از سرزمین مادری خود است. بلک بردینگ (پرنده سیاه)، این اصطلاح بیشتر در مورد انتقال گسترده مردم بومی به جزایر متعدد در اقیانوس آرام در قرن ۱۹ و ۲۰ به کار رفته‌است. آنها از مکان‌هایی مانند پاپوآ گینه نو، جزایر سلیمان، وانواتو، نیوئه، جزیره ایستر، جزایر گیلبرت، تووالو، جزایر فیجی و جزایر مجمع الجزایر بیسمارک و غیره به بردگی گرفته شده‌اند.
تقاضا برای این نوع نیروی کار ارزان اساساً از سوی مستعمره نشینان اروپایی در نیو ساوت ولز، کوئینزلند، ساموآ، کالدونیای جدید، فیجی، تاهیتی و هاوایی و همچنین مزارع در پرو، مکزیک و گواتمالا بود. به مالکان و کاپیتان‌ها و کسانی که این کشتی‌ها را می‌راندند بلک بردر می‌گفتند. کار بر روی مزارع نیشکر، پنبه و قهوه در این سرزمین‌ها، عمده‌ترین مکان‌های استفاده ازآنها بود، اما در صنایع دیگر نیز از آنها بهره بکشی می‌شد. کشتی‌های بلک بردینگ از دهه ۱۸۴۰ در اقیانوس آرام شروع به فعالیت کردند که تا دهه ۱۹۳۰ ادامه یافت.. پرندگان سیاه از قاره آمریکا به دنبال کارگرانی برای مزارع خود و پیدا کردن گوانو در جزایر چینچا بودند، در حالی که تجارت پرنده سیاه که توسط استعمارگران در مکان‌هایی مانند کوئینزلند، فیجی و کالدونیای جدید سازماندهی شده بود از کارگران در مزارع استفاده می‌کرد، به ویژه آنهایی که شکر تولید می‌کردند.Reid Mortensen, (2009), "Slaving In Australian Courts: Blackbirding Cases, 1869–1871" , "Journal of South Pacific Law", 13:1, accessed 7 October 2010
نمونه‌هایی از کاراجباری (پرنده سیاه) در خارج از اقیانوس آرام جنوبی شامل روزهای نخستین صنعت مرواریدسازی در استرالیای غربی در خلیج نیکول و بروم است، جایی که استرالیایی‌های بومی از مناطق اطراف به کار اجباری برده می‌شدند.
اعمالی شبیه کار اجباری (پرنده سیاه) تا به امروز ادامه دارد. یک مثال، آدم‌ربایی و اجبار، اغلب با تهدید اسلحه، از مردم بومی در آمریکای مرکزی برای کار به عنوان کارگر مزرعه در منطقه است. آنها در شرایط بد زندگی بودند، در معرض میزان زیاد آفت کش‌ها قرار دارند و با دستمزد بسیار کمی کارهای سخت انجام می‌دهند.
این اصطلاح ممکن است مستقیماً به عنوان «گرفتن پرنده سیاه» شکل گرفته باشد. «پرنده سیاه» یک اصطلاح عامیانه برای مردم بومی محلی بود.
اولین عملیات بزرگ پرنده سیاه در اقیانوس آرام از خلیج توفولد در نیو ساوت ولز انجام شد. یک کشتی متشکل از ۶۵ کارگر ملانزی در ۱۶ آوریل۱۸۴۷ با کشتی "ولوسیتی" به فرماندهی کاپیتان کروپز و اجاره شده توسط بنجامین بوید به بویدتاون رسید. بوید یک استعمارگر اسکاتلندی بود که می‌خواست کارگران ارزان‌قیمتی در اجاره‌گاه‌های بزرگ دامداری‌اش در مستعمره نیو ساوت ولز کار کنند. او دو خرید دیگر از ساکنان جزایر دریای جنوبی را تأمین مالی کرد که ۷۰مورد از آنها در سپتامبر۱۸۴۷ به سیدنی رسیدند و ۵۷ مورد دیگر در اکتبر همان سال.بسیاری از این جزیره نشینان به زودی از محل کار خود فرار کردند و در خیابان‌های سیدنی گرسنه و بی بضاعت مشاهده شدند. گزارش‌های خشونت، آدم‌ربایی و قتلی که در هنگام استخدام این کارگ۱۸۴۸ با یک تحقیق سر بسته که تصمیم گرفت هیچ اقدامی علیه بوید یا کیرسوپ انجام ندهد،منتشر شد.تجربه استثمار نیروی کار ملانزی در استرالیا متوقف شد تا اینکه رابرت تاونز در اوایل دهه۱۸۶۰ این عمل را در کوئینزلند آغاز کرد.
تجارت نیروی کار کوئینزلند در جزیره‌نشینان دریای جنوبی، یا همان‌طور که معمولاً کاناکاس نامیده می‌شود، از سال۱۸۶۳ تا ۱۹۰۸ در یک دوره ۴۵ ساله پررونق بود. حدود ۵۵۰۰۰ تا ۶۲۵۰۰ به استرالیا آورده شدند، که بیشتر آنها از جزایر ملانزی مانند هبریدز نو (وانواتو کنونی)، جزایر سلیمان و جزایر اطراف گینه نو به خدمت گرفته شدند یا به دام سیاه افتادند. اگرچه روند به دست آوردن این «کارگران تحت قرارداد» از آدم‌ربایی خشونت‌آمیز با اسلحه تا مذاکرات نسبتاً قابل قبول متفاوت بود، اکثر افراد وابسته به این تجارت به عنوان پرنده سیاه در نظر گرفته می‌شدند. اکثر افراد گرفته شده مرد و حدود یک چهارم افراد زیر شانزده سالسن داشتند. در مجموع، حدود ۱۵۰۰۰کاناکا هنگام کار در کوئینزلند جان خود را از دست دادند، رقمی که شامل کسانی نمی‌شود که در حین انتقال از بین رفته‌اند یا در فرایند استخدام کشته شده‌اند. این نشان دهنده نرخ مرگ و میر ۳۰٪ است که با توجه به اینکه اکثر آنها فقط در قراردادهای سه ساله بودند، بالا است. همچنین به‌طور قابل توجهی مشابه میزان مرگ و میر ۳۳درصدی بردگان آفریقایی در سه سالاول واردات به آمریکا است.
در سال۱۸۶۳، رابرت تاونز، یک تاجر چوب صندل و نهنگ بریتانیایی ساکن سیدنی، می‌خواست از کمبود پنبه در سراسر جهان به دلیل جنگ داخلی آمریکا سود ببرد. او ملکی به نام تاونسویل در رودخانه لوگان در جنوب بریزبن خرید و پنبه کاشت. شهرها خواهان نیروی کار ارزان برای برداشت و تهیه پنبه بودند و تصمیم گرفتند نیروی کار ملانزی را از جزایر وفاداری و نیوهبریدها وارد کنند. کاپیتان گروبر همراه با استخدام کننده نیروی کار هنری راس لوین در "دون خوان" ،۷۳ نفر از ساکنان جزیره دریای جنوبی را در اوت۱۸۶۳ به بندر بریزبن آوردند شهرها به‌طور خاص مردان نوجوان را می‌خواستند. بنا بر گزارش‌ها، برای به دست آوردن این پسران، استخدام و آدم‌ربایی صورت گرفته‌است. طی دو سال بعد، تاونز حدود ۴۰۰ ملانزی دیگر را با یک تا سه سالکار به تاونسویل وارد کرد. آنها با "عمو تام" (کاپیتان آرچر اسمیت) و "بلک داگ" (کاپیتان لینکلیتر) آمدند. در سال۱۸۶۵، تاونز زمین‌های بزرگی را در شمال دورکوئینزلند به دست آورد و هزینه تأسیس بندر تاونزویل را تأمین کرد. او اولین واردات نیروی کار ساکنان جزیره دریای جنوبی را در سال۱۸۶۶ به آن بندر ترتیب داد. آنها زیر نظر کاپیتان ادواردز سوار "بلو بل" شدند. تاونز در پایان دوره کاری به کارگران کاناکا ب جای پول نقد جواهرات بدل می‌داد. کارگزار او ادعا کرد که کارگران (پرنده سیاه) «وحشیانی هستند که استفاده از پول را نمی‌دانستند» و بنابراین مستحق دستمزد نقدی نیستند. جدا از تعداد کمی نیروی کار ملانزیایی که برای تجارت بیچ دمر در اطراف بوون وارد می‌شد، رابرت تاونز تا سال۱۸۶۷ استثمارگر اصلی نیروی کار پرنده سیاه بود.
تقاضای زیاد برای نیروی کار بسیار ارزان در صنایع قند و چوپانی کوئینزلند، منجر به این شد که استخدام‌کننده اصلی نیروی کار تاونز، هنری راس لوین، و استخدام‌کننده دیگری به نام جان کراسلی، خدمات خود را برای سایر مالکان زمین ارائه دهد. در سال۱۸۶۷،"پادشاه اسکار" ،"اسپانکی" ،"فانی نیکلسون" و "پریما دونا" همراه با نزدیک به ۱۰۰۰ کاناکا که در بنادر بریزبن ،بوون و مکی تخلیه شدند، بازگشتند. این ورود همراه با اطلاعاتی مبنی بر اینکه کارگرانی که به تازگی وارد شده بودند هر کدام به قیمت ۲ پوند فروخته می‌شدند و آدم‌ربایی حداقل تا حدی در مراحل استخدام صورت می‌گرفت، باعث ایجاد ترس از تجارت جدید و در حال رشد برده شد. این ترس‌ها زمانی بیشتر شد که مقامات فرانسوی در کالدونیای جدید شکایت کردند که کراسلی نیمی از ساکنان روستایی در لیفو را دزدیده‌است، و در سال۱۸۶۸ زمانی که کاپیتان مک ایچرن از "سیرن" در بریزبن لنگر انداخت با ۲۴ عضو مرده جزیره، رسوایی شکل گرفت و گزارش داد که ۹۰ نفر باقی مانده در هیئت با زور و فریب به کار گرفته شدند. با وجود این جنجال، هیچ اقدامی علیه مک ایچرن یا کراسلی انجام نشد.
بسیاری از اعضای دولت کوئینزلند قبلاً یا در تجارت نیروی کار سرمایه‌گذاری کرده بودند یا از کاناکاس‌ها روی زمین‌های خود کار می کشدیدند؛ بنابراین، قانون ۱۸۶۸ در مورد تجارت در قالب قانون کارگران پولینزی، که به دلیل ناکارامدی "سیرن" به تصویب رسید و هر کشتی را ملزم به داشتن مجوز و حمل یک عامل دولتی برای رعایت فرایند استخدام می‌کرد، از نظر ضمانت عملی ضعیف بود. و حتی ضعیف تر اجرا می‌شد. مأموران دولتی اغلب با پاداش‌هایی که برای کارگرانی که «به خدمت گرفته شده بودند» یا توسط الکل نابینا شده بودند، فاسد می‌شدند و برای جلوگیری از فریب دادن ساکنان جزیره توسط ناخدا در داخل کشتی یا درگیر شدن با خشونت به گونه ای دیگر، کاری انجام ندادند.James A. Michener & A. Grove Day, "Bully Hayes, South Sea Buccaneer", in "Rascals in Paradise", London: Secker & Warburg 1957. این قانون همچنین مقرر می‌داشت که کانکاها نباید بیش از ۳ سالقرارداد داشته باشند و برای کارشان ۱۸ پوند پرداخت شود. این دستمزد بسیار پایینی بود که فقط در پایان سه سالکار آنها پرداخت می‌شد. علاوه بر این، سیستمی که به موجب آن ساکنان جزیره به شدت تحت تأثیر قرار می‌گرفتند تا قبل از بازگشت به خانه، کالاهای گران‌قیمت با کیفیت پایین را در مغازه‌های تعیین‌شده خریداری کنند، آنها را برای گرفتن پولهایشان بیشتر فریب می‌داد. این قانون به جای محافظت از ساکنان جزایر دریای جنوبی، در واقع به نوعی برده داری در کوئینزلند را مشروعیت بخشید.
برخی مقامات در لندن به قدری نگران این وضعیت بودند که به یک کشتی نیروی دریایی سلطنتی مستقر در ایستگاه استرالیا در سیدنی دستور دادند تا یک سفر دریایی را انجام دهد. در سال۱۸۶۹، به فراچ‌ام‌اس رسریو ماندهی کاپیتان جورج پالمر موفق شد یک کشتی (پرنده سیاه) پر از جزیره نشینان را در فیجی رهگیری کند. دافنه تحت فرماندهی کاپیتان داگت و مجوز در کوئینزلند برای هنری راس لوین، توسط پالمر مملو از «برده آفریقایی» توصیف شد. حتی با وجود اینکه یک مأمور دولتی درانجا حضور داشت، جزیره‌نشین‌های استخدام شده در شرایط بدی بودند و از آنجایی که انگلیسی نمی‌دانستند و مترجمی نداشتند، نمی‌دانستند چرا آنها را منتقل می‌کنند. پالمر کشتی را تصرف کرد، کاناکاها را آزاد کرد و کاپیتان داگت و صاحب کشتی توماس پریچارد را به خاطر بردگی دستگیر کرد. داگت و پریچارد برای محاکمه به سیدنی برده شدند، اما همه اتهامات به سرعت رد شد و زندانیان آزاد شدند. علاوه بر این، آلفرد استفن، رئیس دادگاه عالی نیو ساوت ولز دریافت که کاپیتان پالمر به‌طور غیرقانونی "دافنه" را تصرف کرده و به او دستور داده تا به داگت و پریچارد غرامت بپردازد. هیچ مدرک یا اظهاراتی از جزیره نشینان گرفته نشد. این تصمیم، که اقدامات بشردوستانه آشکار یک افسر ارشد نیروی دریایی سلطنتی را تحت تأثیر قرار داد، به تجارت پرنده سیاه در خارج از کوئینزلند مشروعیت بیشتری بخشید و به آن اجازه داد تا گسترش یابد. همچنین اقدامات فرماندهان نیروی دریایی را در برخورد با حوادث در دریاهای آزاد و همچنین جنایات علیه بسیاری از مبلغانی که در جزایر کار می‌کردند، محدود کرد.See for example: Commander AH Markham Cruise of the Rosario amongst the New Hebrides and Santa Cruz Islands London: Low, Marston, Low & Searle, 1873 pp51-53 and pp76-79
استخدام ساکنان جزایر دریای جنوبی خیلی زود به یک صنعت تثبیت شده تبدیل شد و کشتی‌های کارگری از سراسر شرق استرالیا توانستند کاناکاس‌ها را برای بازارهای کوئینزلند و فیجی ببرند. ناخدای چنین کشتی‌هایی حدود ۵ شیلینگ به ازای هر استخدام به عنوان مشوق «سرپول» دریافت می‌کردند، در حالی که صاحبان کشتی‌ها کانکاها را از هر جایی بین ۴ تا ۲۰ پوند به ازای هر سر می‌فروختند. کاناکاهایی که در "Bobtail Nag" حمل می‌شدند دیسک‌های فلزی حک شده با یک حرف الفبا به گردنشان آویزان بود تا شناسایی آسان شود. ماریبورو و بریزبن به مراکز مهم تجارت با کشتی‌هایی مانند "اسپانکی" ،"جیسون" و "لیتونا" تبدیل شدند که سفرهای مکرر استخدام از این بنادر را انجام می‌دادند. گزارش‌هایی مبنی بر تیراندازی، آدم‌ربایی و خشونت علیه این کشتی‌ها با کاپیتان وینشیپ از "لیتونا" به ربودن و واردات پسران کاناکا بین ۱۲ تا ۱۵ سالبرای مزارع جورج راف در کابولچر متهم شد. فرماندار کوئینزلند پرس و جو کرد و «دریافت که تعداد کمی از ساکنان جزیره بین چهارده تا شانزده سالسن داشتند، اما آنها نیز مانند سایر کسانی که آنها را همراهی می‌کردند، بدون هیچ فشاری با هم درگیر شده بودند و کاملاً خوشحال و راضی بودند». مبلغان در نیوهبریدها ادعا کردند که یکی از خدمه "اسپانکی" دو سرباز استخدام شده را با تیراندازی به آنها کشت، اما مأمور مهاجرت چارلز جیمز نیکولز که در کشتی بود این اتفاق را رد کرد. اتهامات آدم‌ربایی علیه کاپیتان جان کوث از "جیسون" مطرح شد. فقط کاپیتان کوث به محاکمه کشیده شد و با وجود اینکه مجرم شناخته شد، به زودی مورد عفو قرار گرفت و اجازه داده شد دوباره وارد تجارت نیروی کارشود. تا ۴۵نفر از کاناکاهای وارد شده توسط کوث در مزارع اطراف رودخانه مری مردند. در همین حال، هنری راس لوین، استخدام کننده معروف، به تجاوز به یک دختر بالغ جزیره ای متهم شد. با وجود شواهد قوی، لوین تبرئه شد و دختر بعداً به قیمت ۲۰ پوند در بریزبن فروخته شد.
در دهه ۱۸۷۰، ساکنان جزایر دریای جنوبی نه تنها در مزارع نیشکر در امتداد ساحل کوئینزلند کار می‌کردند، بلکه به‌طور گسترده به عنوان چوپان در دامداری‌های بزرگ در داخل و به عنوان صیاد مروارید در تنگه تورس استفاده می‌شدند. آنها تا غرب تا هوگندن ،نورمنتون و بلکال برده شدند. تعدادی از ساکنان جزیره جان خود را از دست دادند، برخی از آنها بر اثرسوتغذیه در سفر طولانی از راکهمپتون به ایستگاه بوون داونز. کاپیتان سادلیر، قاضی پلیس تامبو، اظهار داشت که «اگر شلاق شدید بود» پیگرد قانونی ادامه خواهد داشت و «گاهی اوقات کمی اصلاح لازم است» هنگامی که چهار کاناکا آقایان گیبی و بل را به قتل رساندند، دو نفر از آنها توسط پلیس بومی ردیابی و دستگیر شدند. زمانی که صاحبان املاکی که در آن کار می‌کردند ورشکست می‌شدند، ساکنان جزیره اغلب یا رها می‌شدند یا به عنوان بخشی از دارایی به مالک جدید فروخته می‌شدند. در تنگه تورس، کاناکاس‌ها سالها برای صید مروارید در مناطق جدا شده مانند صخره‌های جنگجو رها شدند و امید چندانی به بازگشت به خانه نداشتند. در این منطقه، سه کشتی برای تهیه صدف‌های مروارید و بچ‌دمرمورد استفاده قرار می‌گرفت، از جمله "چالش" که متعلق به جیمز مریمن بود که سمت شهردار سیدنی را برعهده داشت.
شرایط بد در مزارع قند باعث شیوع مداوم بیماری و مرگ شد. مزارع ماریبورو و کشتی‌های کارگری که در خارج از آن بندر کار می‌کردند به دلیل نرخ بالای مرگ و میر کاناکاس بدنام شدند. در طول همه‌گیری سرخک در سال۱۸۷۵، کشتی‌هایی مانند "جیسون" با جزیره‌نشینان یا مرده یا آلوده به این بیماری وارد شدند. ۳۰ مورد مرگ بر اثر سرخک و به دنبال آن اسهال خونی ثبت شد. از سال۱۸۷۵ تا ۱۸۸۰، حداقل ۴۴۳ کاناکا در منطقه ماریبورو در اثر بیماری‌های گوارشی و ریوی به میزان ۱۰ برابر بالاتر از حد متوسط جان خود را از دست دادند. مزارع ینگایی، یارا یارا و ایلاوارا متعلق به رابرت کران بسیار بد بودند. تحقیقات نشان داد که ساکنان جزیره بیش از حد کار می‌کردند، کم تغذیه بودند، کمک پزشکی ارائه نمی‌شد و منبع آب یک حوضچه زهکشی راکد بود. در بندر مکی ،"ایزابلا" کالسکه کارگری با نیمی از کاناکاهای استخدام شده در حال مرگ در سفر به دلیل اسهال خونی وارد شد، در حالی که کاپیتان جان مکی (که شهر مکی به نام او نامگذاری شده‌است) با محموله ای به راکهمپتون در "فلورا" رسید. کاناکاس که تعداد قابل توجهی از آنها در حال مرگ یا در حال مرگ بودند.
با افزایش فعالیت‌های کار اجباری (پرنده سیاه) و درک بیشتر نتایج زیانبار، مقاومت جزیره نشینان در برابر این سیستم به‌کارگیری نیروی کار افزایش یافت. کشتی‌های کارگری به‌طور مدام توسط مردم محلی ازلنگر انداختن در بسیاری از جزایر مانع می‌شدند. استخدام‌کننده، هنری راس لوین، در جزیره تانا کشته شد، خدمه "می کوئین" در جزیره پنتیکاست کشته شدند، همزمان کاپیتان و خدمه "Dancing Wave" در جزایر نگلا کشته شدند. کشتی‌های پرنده سیاه گاهی اوقات کشتی‌های خود را شبیه کشتی‌های مبلغان می‌کردند و سپس ساکنان محلی جزیره را فریب می‌دادند. این منجر به خشونت علیه خود مبلغان شد که مهم‌ترین نمونه آن قتل مبلغ انگلیکن جان کولریج پتسون در سال۱۸۷۱ در نوکاپو بود. چند روز قبل از مرگ او، یکی از مردان محلی توسط خدمه "مارگارت چسل" که تظاهر به مبلغ بودن می‌کردند، کشته و پنج نفر دیگر ربوده شده بودند. پتسون همچنین ممکن است به دلیل تمایل او به بردن فرزندان جزیره‌نشینان به مدرسه‌ای دوردست و اینکه سلسله‌مراتب پدرسالاری محلی را مختل کرده بود کشته شده باشد. در جزایر دیگر کشتی‌های پرنده سیاه مانند "میستری" تحت فرماندهی کاپیتان کیلگور به روستاها حمله کردند، ساکنان را تیراندازی کردند و خانه‌های آنها را سوزاندند. همچنین از کشتی‌های نیروی دریایی سلطنتی خواسته شد تا در مورد این اعمال تحقیق کرده و مجازات مناسبی را برای جزایری که در قتل خدمه پرنده سیاه و مبلغان دخیل بودند، اعمال کنند. به عنوان مثال، اچ‌ام‌اس رسریو در سال۱۸۷۱ مدتی در حال تحقیق در مورد قتل اسقف پتسون و سایر درگیری‌ها بین جزیره نشینان، مهاجران و مبلغان مذهبی بود، همان‌طور که فرمانده در کتاب خود توضیح می‌دهد.See for example: Commander AH Markham "Cruise of the Rosario amongst the New Hebrides and Santa Cruz Islands" London: Low, Marston, Low & Searle, 1873 pp76-79 and pp199-206. و بعداً اچ‌ام‌اس بیگل زیر نظر کاپیتان دی هاتون و اچ‌ام‌اس ولورین تحت فرماندهی کمودور جان کرافورد ویلسون در اواخر دهه ۱۸۷۰ چندین مأموریت انجام داد که شامل بمباران دریایی روستاها، یورش تفنگداران دریایی، سوزاندن خانه‌ها، تخریب محصولات کشاورزی و حلق آویز کردن یک جزیره‌نشین از حیاط بود. یکی از این اعزام‌ها شامل کمک خدمه مسلح کشتی پرنده سیاه "سیبیل" به فرماندهی کاپیتان ساتینی بود. علاوه بر این، دو نفر از ساکنان جزایر دریای جنوبی به دلیل تجاوز و تلاش برای قتل یک زن سفیدپوست در مریبورو به دار آویخته شدند که این اولین اعدام‌های قانونی در آن شهر بود.
در اوایل دهه ۱۸۸۰ خشونت و مرگ پیرامون تجارت پرندگان سیاه کوئینزلند تشدید شد. جوامع محلی در نیوهبریدز و جزایر سلیمان دسترسی بیشتری به سلاح‌های گرم مدرن داشتند که مقاومت آن‌ها را در برابر پرنده‌های سیاه قوی‌تر می‌کرد. کشتی‌های شناخته شده‌ای که هنگام تلاش برای جذب جزیره‌نشینان در میان خدمه‌شان تلفات جانی را تجربه کردند، شامل "اسپرانزا" در سیمبو ،"پرل" در جزیره رندووا،"می کوئین" در جزیره آمبا،"استورم‌برد" در تانا ،"جانت استوارت" در مالایتا و "ایزابلا" در اسپیریتو سانتو و غیره بودند. افسران کشتی‌های جنگی نیروی دریایی سلطنتی که به اقدامات تنبیهی دست می‌زدند، ستوان بوور و پنج خدمه اچ‌ام‌اس سندفلای از حملات مستثنی نشدند. اچ‌ام‌اس سندفلای ودر جزایر نگگلا کشته شدند و ستوان لاک کرفت از اچ‌ام‌اس باکلان در اسپیریتو سانتو کشته شدند. اعزام‌های تنبیهی متعددی توسط کشتی‌های جنگی نیروی دریایی سلطنتی مستقر در استرالیا انجام شد. اچ‌ام‌اس امرلد تحت فرماندهی کاپیتان دبلیو اچ ماکسول به یک عملیات تنبیهی گسترده رفت و دهکده‌های متعددی را گلوله‌باران و ویران کرد، در حالی که تفنگداران دریایی اچ‌ام‌اس باکلان ساکنان جزیره ای را که مظنون به کشتن مردان سفیدپوست بودند اعدام کرد. کاپیتان داوسون از اچ‌ام‌اس میراندا مأموریتی را به جزیره امبا هدایت کرد و رئیسی را که مظنون به قتل پرندگان سیاه بود، کشت،همزمان اچ‌ام‌اس دایموند به «اعزام شکار وحشی» در سراسر جزایر سلیمان رفت که هیچ تلفاتی در هر دو طرف نداشت. در امبریم، تفنگداران دریایی اچ‌ام‌اس دارت به فرماندهی مور، به انتقام کشته شدن کاپیتان بلبین کشتی پرنده سیاه "Borough Belle"، به روستایی حمله کرد و آن را سوزاند. به همین ترتیب، اچ‌ام‌اس آنداین در جزایر گشت زنی می‌کرد و از خدمه کشتی‌های پرنده سیاه مانند "Ceara" در برابر شورش نیروهای استخدام شده محافظت می‌کرد.
در سال۱۸۸۲، روزنامه ملبورن به نام "The Age" مجموعه‌ای هشت قسمتی را منتشر کرد که توسط روزنامه‌نگار و پزشک آینده، جورج ای. موریسون نوشته شده بود، کسی که مخفیانه به نیوهبرید سفر کرده بود، در حالی که خود را به عنوان خدمه کشتی بردگان "لاوینیا" نشان می‌داد. محموله ای از کاناکاس. توسط یک دانشجوی پزشکی» با لحنی شگفت‌انگیز نوشته شده بود و «فقملایم‌ترین انتقاد» را بیان می‌کرد؛ شش ماه بعد، موریسون «ارزیابی اولیه‌اش را اصلاح کرد»، جزئیات عملیات تیراندازی "لاوینیا" را توصیف کرد و تجارت برده در کوئینزلند را به شدت محکوم کرد.. مقالات، نامه‌های او به سردبیر، و سرمقاله‌های "عصر"، به مداخله گسترده دولت منجر شد.
مناطق معمولی استخدام در جزایر نیوهبرید و سلیمان بسیار خطرناک و گرانتر از آن شد که بتوان از آن نیروی کار دریافت کرد. با این حال، جزایر پرجمعیت اطراف گینه نو به زودی هدف جذب نیرو قرار گرفتند، زیرا این افراد کمتر از سیستم پرنده سیاه آگاهی داشتند و دسترسی کمتری به سلاح گرم داشتند. شتاب جدیدی برای تأمین نیروی کار از این جزایر آغاز شد، با جیمز برنز و رابرت فیلپ از Burns Philp & Co. چندین کشتی معروف پرنده سیاه را برای بهره‌برداری سریع از منابع انسانی در این منطقه خریداری کردند. صاحبان مزارع مانند رابرت کران نیز کشتی‌هایی خریدند و با مبلغانی مانند ساموئل مک فارلین در منطقه گینه نو ارتباط برقرار کردند تا به تسهیل جذب کارگران ارزان کمک کنند. آدم‌ربایی، استخدام اجباری، قتل، پرداخت کاذب و به بردگی بردن کودکان دوباره یک روش معمول شد. کاپیتان ویلیام تی واون، سیاه‌دوست معروفی که برای شرکت برنز فیلپ در کشتی "لیزی" کار می‌کرد، آزادانه در خاطرات خود اذعان کرد که قایق‌هایی از پسران جوان را بدون هیچ اطلاعاتی در مورد قراردادها، دستمزد یا ماهیت گرفته بودیم. تا ۵۳۰ پسر در ماه از این جزایر استخدام می‌شدند، که بیشتر آنها به مزارع شرکت بزرگ جدید در کوئینزلند دور شمالی، مانند مزرعه ویکتوریا متعلق به CSR انتقال داده می‌شدند. این مرحله از تجارت بسیار سودآور بود، به طوری که برنز فیلپ هر یک از افراد استخدام شده را حدود ۲۳ پوند فروخت. بسیاری از آنها نمی‌توانستند انگلیسی صحبت کنند و در این مزارع به ازاء هر ۵ نفر یک نفر در اثر بیماری، خشونت و بی‌توجهی جان خود را از دست دادند.
در آوریل ۱۸۸۳، نخست‌وزیر کوئینزلند، توماس مک ایلورایت، تلاش کرد گینه نو را ضمیمه کوئینزلند کند، وزیر مستعمره بریتانیا این را رد کرد، بیشتر به دلیل ترس از این که حتی تعداد بیشتری از ساکنان آن را به زور به کار برده و احتمالاً در کوئینزلند بمیرند. هجوم گسترده کارگران گینه نو همچنین باعث نگرانی گروه‌های برتری‌طلب سفیدپوست ضد مهاجرت شد که منجر به انتخاب ساموئل گریفیث در اواخر سال۱۸۸۳ در یک پلت فرم سیاست ضد کاناکا شد. گریفیث به سرعت استخدام در جزایر گینه نو را ممنوع کرد و تعدادی از پرونده‌های جنایی برجسته را علیه خدمه پرنده سیاه که در این منطقه فعالیت می‌کردند، رهبری کرد. خدمه "آلفرد ویتری" به قتل ساکنان جزیره دریای جنوبی متهم شدند، در حالی که کاپیتان جوزف دیویس از "استنلی"، کاپیتان میلمن از "جسی کلی"، کاپیتان لوتیت از "اتل" و همچنین صاحبان "Forest King" همگی به آدم‌ربایی متهم شدند. همه این پرونده‌ها با وجود شواهد قوی علیه آنها در نهایت به تبرئه متهمان انجامید. اتهامات دربارهٔ بی‌توجهی که منجر به مرگ شده بود نیز علیه مدیران مزارع مطرح شد. به عنوان مثال، آقای Melhuish از مزرعه قند یپون محاکمه شد، اما با وجود اینکه او مسئول شناخته شد، قاضی تنها ۵ پوند جریمه را اعمال کرد و آرزو کرد که این مبلغ حتی کمتر باشد. در جریان شورش در پیست مسابقه Mackay، چندین نفر از ساکنان جزایر دریای جنوبی توسط مردان سفیدپوست تا حد مرگ مورد ضرب و شتم قرار گرفتند. تنها یک مرد، جورج گوینر، مجرم شناخته شد و مجازات جزئی دو ماه حبس دریافت کرد.
در سال۱۸۸۴، در یک مورد خاص، مجازات قضایی قابل توجهی برای پرنده‌های سیاه اعمال شد. این در مورد خدمه کشتی "هوپفول" بود که متعلق به برنز فیلپ بود. کاپیتان لوئیس شاو و چهار خدمه به ربودن افراد از مجمع الجزایر بیسمارک متهم و مجرم شناخته شدند، در حالی که نیل مک نیل استخدام کننده و قایق‌سوار به قتل تعدادی از ساکنان جزیره متهم و مجرم شناخته شدند. ربایندگان به ۷ تا ۱۰ سالزندان محکوم شدند، در حالی که مک نیل و قایق‌سوار به اعدام محکوم شدند که بعداً به حبس ابد تبدیل شدند. علیرغم شواهدی که نشان می‌دهد حداقل ۳۸ نفر از ساکنان جزیره توسط خدمه "هوپفول" کشته شدند، همه زندانیان (به جز یکی از آنها که در زندان درگذشت) در سال۱۸۹۰ در پاسخ به یک دادخواست عمومی گسترده که توسط ۲۸۰۰۰ ساکن کوئینزلند امضا شده بود، آزاد شدند. این مورد جرقه یک کمیسیون سلطنتی را برای استخدام جزیره‌نشینان برانگیخت که از آن نخست‌وزیر کوئینزلند به این نتیجه رسید که این تجارت بهتر از تجارت برده‌های آفریقایی نیست، و در سال۱۸۸۵ کشتی SS "Victoria" توسط دولت کوئینزلند مأمور شد تا ۴۵۰نفر ار ساکنان جزیره گینه را به سرزمین مادری خودبازگرداند. درست مانند تجارت جهانی برده، صاحبان مزارع به جای مسئولیت کیفری، به خاطر از دست دادن این کارگران بازگشته از سوی دولت غرامت مالی دریافت کردند. چهارده شرکت شکر و کارخانه‌های تولید شکر از جمله شرکت تصفیه شکر استعماری و دیوید آدولفوس لوئیس، دولت کوئینزلند را برای درخواست غرامت مالی به دادگاه بردند و مجموعاً ۱۸۵۰۰پوند دریافت کردند. این در حالی است که شواهد ثابتی که در دادگاه در مورد هر مزرعه ارائه شده‌است که نرخ مرگ و میر کارگران را تا ۶۰ درصد در طول مدت خدمت آنها ثبت می‌کند.
استخدام اجباری ساکنان جزایر دریای جنوبی در منطقه گینه نو، و همچنین در جزایر سولومون‌ها و نیوهبریدها، همچنان که نرخ بالای مرگ و میر این کارگران در مزارع کوئینزلند ادامه داشت. در شرکت قند یپون، مسمومیت‌های عمدی کاناکاس نیز رخ داد و زمانی که این مزرعه بعداً برای فروش گذاشته شد. کارگران جزیره به عنوان بخشی از املاک مزرعه قرار گرفتند. مقاومت و درگیری نیز ادامه یافت. به عنوان مثال، در مالایتا، سه خدمه کشتی نیروگیری "یانگ دیک" همراه با حدود ده نفر از ساکنان جزیره در درگیری کشته شدند، در حالی که در پاما یک نبرد بزرگ اسلحه بین ساکنان و خدمه "الیزا مری" رخ داد. این کشتی بعداً در جریان طوفان غرق شد و باعث غرق شدن ۴۷ کاناکا شد. سیاست ااعزام هایس تنبیهی گسترده که توسط نیروی دریایی سلطنتی علیه جزیره نشینان انجام شد نیز ادامه یافت. گزارش رسمی مأموریت طولانی اچ‌ام‌اس دیاموند که در سال۱۸۸۵ دهکده‌های متعددی را بمباران و سوزاند مخفی نگه داشت. اچ‌ام‌اس او‍پال همچنین روستاهای متعددی را در سفرهای تنبیهی بمباران کرد که محکومیت برخی رسانه‌ها را برانگیخت.
قانونی برای پایان دادن به تجارت نیروی کار جزایر دریای جنوبی در سال۱۸۹۰ تصویب شد، اما به‌طور مؤثر اجرا نشد و در سال۱۸۹۲ به‌طور رسمی مجدداً آغاز شد. گزارش‌هایی مانند گزارش‌های جو ملوین، روزنامه‌نگار تحقیقی که در سال۱۸۹۲ به خدمه کشتی "هلنا" ملحق شد و هیچ موردی از ارعاب یا ارائه نادرست نیافت و به این نتیجه رسید که جزیره‌نشین‌های استخدام شده این کار را «با اراده و از روی آگاهی» انجام دادند.Peter Corris, 'Melvin, Joseph Dalgarno (1852–1909)' , "Australian Dictionary of Biography", National Centre of Biography, Australian National University, published first in hardcopy 1986, accessed online 9 January 2015 به مالکان کمک شد تا تجارت را از سر بگیرند."هلنا" تحت فرماندهی کاپیتان رینولدز، مردم جزیره را به بوندبرگ و از بوندبرگ منتقل کرد و در این منطقه میزان مرگ و میر بسیار زیادی از کاناکاس در سال‌های ۱۸۹۲ و ۱۸۹۳ مشاهده شد. ساکنان جزایر دریای جنوبی ۵۰ درصد از کل مرگ و میرها را در این دوره تشکیل می‌دادند، اگرچه آنها تنها ۲۰ درصد از کل جمعیت منطقه بوندبرگ را تشکیل می‌دادند. این مرگ و میرها به دلیل کار سخت یدی و بیماری‌هایی مانند اسهال خونی ،آنفولانزا و سل بوده‌است.
در دهه ۱۸۹۰، دیگر کشتی‌های مهم استخدامی "Para" ,"Lochiel" ,"Nautilus" ,"Rio Loge" ,"Roderick Dhu" و "William Manson" بودند. جوزف ووس، مرد پرنده سیاه معروف برای سال‌ها و کاپیتان "ویلیام منسون"، از جزیره‌ای‌ها برای خدمت در کشتی خود استفاده می‌کرد. ووس و خدمه اش در قتل، سرقت زنان و آتش زدن روستاها دست داشتند و متهم به آدم‌ربایی بودند. با این حال، آنها بی گناه شناخته شدند و آزاد شدند. "Roderick Dhu"، کشتی متعلق به رابرت کران، غول بزرگ شکر، کشتی دیگری بود که به‌طور منظم در تحقیقات پرنده سیاه و درگیری با جزیره نشینان شرکت داشت. در سال۱۸۹۰، در تیراندازی به مردم در جزیره آمبا نقش داشت، و شواهدی مبنی بر آدم‌ربایی توسط خدمه بعداً منتشر شد. در سال۱۸۹۳، درگیری با ساکنان جزیره در اسپیریتو سانتو منجر به مرگ یکی از خدمه "رودریک دو" شد.
در سال۱۹۰۱، دولت مستعمره‌های تازه فدرال‌شده بریتانیایی استرالیا، لایحه «تنظیم، محدودیت و ممنوعیت ورود کارگران از جزایر اقیانوس آرام» را که بیشتر به عنوان قانون کارگران جزیره اقیانوس آرام ۱۹۰۱ شناخته می‌شود، وضع کرد. این قانون، که بخشی از سیاست بزرگتر استرالیای سفید بود، واردات ساکنان جزایر دریای جنوبی را پس از مارس ۱۹۰۴ غیرقانونی اعلام کرد و اخراج اجباری همه جزیره‌نشینان را از استرالیا پس از سال۱۹۰۶ الزامی کرد. لابی‌های شدید ساکنان جزیره در استرالیا برخی از معافیت‌ها را وادار کرد، به عنوان مثال، کسانی که با یک استرالیایی ازدواج کرده بودند، صاحب زمین بودند یا به مدت ۲۰ سالدر استرالیا زندگی می‌کردند، از بازگشت اجباری معاف شدند. با این حال، بسیاری از ساکنان جزیره از این معافیت‌ها مطلع نشدند. حدود ۴۰۰۰ تا ۷۵۰۰ نفر در دوره ۱۹۰۶ تا ۱۹۰۸ تبعید شدند، در حالی که تقریباً ۱۶۰۰ نفر در استرالیا باقی ماندند. شرکت برنز فیلپ قرارداد اخراج جزیره‌نشینان را برد و کسانی که به جزایر سلیمان بازگردانده شدند توسط کشتی‌های شرکت Lever's Pacific Plantations در جزایر اصلی خود پخش شدند. اخراج شدگان جزایر سلیمان که قادر به رفتن به روستاهای اصلی خود نبودند یا در استرالیا متولد شده بودند، اغلب در مزارع این جزایر کار می‌کردند. در برخی از مناطق، درگیری جدی بین این کارگران و استعمارگران سفیدپوست در جزایر سلیمان رخ داد. حدود ۳۵۰ نفر از ساکنان جزایر دریای جنوبی که از کوئینزلند تبعید شده بودند به مزارع فیجی منتقل شدند. حداقل ۲۷ نفر از این افراد هنگام انتقال جان خود را از دست دادند.
امروزه، نوادگان کسانی که باقی مانده‌اند، رسماً به عنوان ساکنان جزایر دریای جنوبی استرالیا شناخته می‌شوند. یک سرشماری در سال۱۹۹۲ از ساکنان جزایر دریای جنوبی استرالیا گزارش داد که حدود ۱۰۰۰۰ نواد در کوئینزلند زندگی می‌کردند. در سرشماری سال۲۰۱۶ ،۶۸۳۰نفر در کوئینزلند اعلام کردند که از نوادگان کارگران جزیره دریای جنوبی هستند.
در سال۲۰۱۲، دولت استرالیا طرح کارگر فصلی را تحت ویزاهای ۴۱۶ و ۴۰۳ معرفی کرد تا نیروی کار جزیره‌ای اقیانوس آرام را برای کار در صنعت کشاورزی که وظایفی مانند چیدن میوه را انجام می‌دهند، وارد کند. تا سال۲۰۱۸، حدود ۱۷۳۲۰ جزیره‌نشین، عمدتاً از وانواتو ،فیجی و تونگا، استخدام شده‌اند که اکثریت آنها در مزارع کوئینزلند مستقر شده‌اند. کارگران تحت این برنامه اغلب در معرض ساعات طولانی کار در دمای شدید و مجبور به زندگی در شرایط نامساعد بوده‌اند. دسترسی کم به آب تمیز، غذای کافی و کمک‌های پزشکی منجر به مرگ چندین نفر شده‌است. این گزارش‌ها، همراه با ادعاهایی مبنی بر دریافت حداقل ۱۰ دلار در هفته پس از کسر اجاره و حمل و نقل، منجر به تحقیق در مورد شرایط کارگران باغبانی مهاجر شد. این تحقیق استثمار گسترده، ارعاب و دستمزد کم کارگران را تأیید می‌کند که حداقل ۵۵ درصد از کارفرمایان از لحاظ پرداخت‌ها و شرایط ناسازگار هستند. این نشان داد که بسیاری از کارگران تحت «نرخ تکه ای» حقوق بدون توافق کتبی و بدون حداقل نرخ ساعتی (همان‌طور که برای کارگران فصلی کشاورزی استرالیا معمول است) قرارداد بسته بودند. اگرچه برخی از دستمزدها بازیابی شد و تعدادی از کارفرمایان و پیمانکاران جریمه شدند، تحقیقات نشان داد که مقررات بسیار بیشتری مورد نیاز است. با وجود این گزارش، دولت این برنامه را در سال۲۰۱۸ با طرح کار اقیانوس آرام که شامل قراردادهای سه ساله است، گسترش داد. شباهت‌های زیادی با شرایط کاری مشاهده شده در این برنامه با کارگران پرنده سیاه جزیره اقیانوس آرام در قرن نوزدهم ترسیم شده‌است.
مطرح شدن "قانون برده داری مدرن 2018"درقوانین استرالیا تا حدی براساس نگرانی‌های مربوط به برده داری در بخش کشاورزی کوئینزلند بود. برخی ازمفسران نیز شباهت‌هایی را بین پرنده سیاه و استخدام نیروی کار در اوایل قرن بیست و یکم تحت طرح ویزای ۴۵۷ (بی ارتباط) ترسیم کرده‌اند.Connell, John. (2010). "From Blackbirds to Guestworkers in the South Pacific. Plus ça Change... ?" The Economic and Labour Relations Review. 20. 111–121.
روزهای اولیه صنعت مرواریدسازی در استرالیای غربی در خلیج نیکول و بروم ،بومیان استرالیایی را دیدند که از مناطق اطراف به کار اجباری آورده شدند. پس از اسکان، بومیان به عنوان نیروی کار برده در صنعت تجاری نوظهور مورد استفاده قرار گرفتند.