moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
فرج‌الله‌لی (به ترکی آذربایجانی: Fərəcullalı) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان جلیل‌آباد واقع شده است. فرج‌الله‌لی ۱۵۹ نفر جمعیت دارد.Azərbaycan Respublikası Əhalisinin Siyahıyaalınması. Azərbaycan Respublikasının Dövlət Statistika Komitəsi. Bakı-2010. Səh.629
بیمارستان امام مهدی بیمارستانی است درمانی واقع در شهر داریان، استان فارس وابسته به دانشگاه علوم پزشکی شیراز با ظرفیت ۱۰ تخت فعال که در سال ۱۳۹۶ شمسی تأسیس گردید. زمین این بیمارستان در خرداد ماه ۱۳۹۰ به مساحت تقریبی ۱۳۲۰ مترمربع توسط بانوی خیر خانم «گل‌آور» برای ساخت بیمارستان اهدا شد.
بخش‌های فعال این بیمارستان شامل اورژانس، اتفاقات، آزمایشگاه، رادیولوژی، دندانپزشکی و داروخانه است که به صورت شبانه‌روزی فعالیت دارد.
ملک‌لی (به ترکی آذربایجانی: Məlikli) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان یاردیملی واقع شده است.
طاعون آتن بین سال‌های ۴۳۰ تا ۴۲۶ قبل از میلاد گسترش یافت و جان تعداد زیادی از انسان‌ها را گرفت.
در طول جنگ پلوپونزی، تب حصبه باعث کشته شدن یک چهارم از سربازان آتنی، و یک چهارم از جمعیت در طی چهار سال شد. این بیماری به طرز مهمی تسلط آتن را تضعیف کرد، اما کشندگی شدید این بیماری مانع از گسترش گسترده‌تر آن شد.
کشندگی شدید این بیماری مانع از گسترش گسترده‌تر آن شد. چراکه این ویروس میزبان خود را با سرعتی بیشتر از آن که که بتواند آنرا گسترش دهد، می‌کشت.
علت دقیق طاعون سال‌ها ناشناخته بود. در ژانویه سال ۲۰۰۶، محققان دانشگاه آتن دندان‌های کشف شده از گور دسته‌جمعی در زیر شهر را مورد تجزیه و تحلیل قرار دادند و وجود باکتری‌های مسئول حصبه را تأیید کردند."Ancient Athenian Plague Proves to Be Typhoid". "Scientific American." 25 January 2006.
طاعون آنتونین یک دنیاگیری بین سال‌های ۱۶۵ تا ۱۸۰ میلادی بود.
این بیماری یک چهارم از مبتلایان را کشت و در مجموع تا پنج میلیون نفر کشته بر جای گذاشت.Past pandemics that ravaged Europe. "BBC News", 7 November. 2005 گفته می‌شود که در اوج شیوع دوم، طاعون قفقاز (۲۵۱ تا ۲۶۶) که به علت همین بیماری بوده، ۵۰۰۰ نفر در روز می‌مردند.
ملک‌لی (به ترکی آذربایجانی: Məlikli) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان قبله واقع شده است. ملک‌لی ۵۶۳ نفر جمعیت دارد.Azərbaycan Respublikası Əhalisinin Siyahıyaalınması. Azərbaycan Respublikasının Dövlət Statistika Komitəsi. Bakı-2010. Səh.629
مگ جانسون (به انگلیسی: Meg Johnson) شاعر و مدرس آمریکایی است. اشعار او در مجلات ادبیات متعددی، از جمله("گوتیک Midw Western")، "مجله Slipstream"، "Word Riot"، "Hobart" و بسیاری دیگر ظاهر شده‌است. اولین مجموعه اشعار او، "خواب نامناسب"، در سال ۲۰۱۴ منتشر شد، و مجموعه دوم او، ""جنایات کلارا تورلینگتون""، در دسامبر ۲۰۱۵ منتشر شد. او همچنین سردبیر فعلی "مجله شعر اتاق رختکن است".
قره‌ولی‌لر (به ترکی آذربایجانی: Qaravəlilər) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان گدابیگ واقع شده است. قره‌ولی‌لر ۴۲۲ نفر جمعیت دارد.
ملک‌لی (به ترکی آذربایجانی: Məlikli) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان زرداب واقع شده است. ملک‌لی ۱۷۴۵ نفر جمعیت دارد.
در مسجد جامع ملک‌لی یک هیئت مذهبی وجود دارد.MÜSƏLMAN DİNİ İCMALAR - 2016-cı ildə qeydiyyatdan keçənlər. scwra.gov.az
در این جدول گروه‌های اعزامی به میر و فضاپیماهای پرتاب و فرود هر فضانورد ذکر شده‌است. فضاپیماهای پرتاب و فرود هر فضانورد لزوماً یکسان نیست و نام فرمانده میر در هر اعزام به صورت "بزرگ تر" نوشته شده‌است.
این جدول فقط گروه‌های اعزامی را معرفی می‌کند و ماموریت‌های اینترکسموس و همچنین ماموریت‌های پشتیبانی کوتاه مدت (عمدتاً انجام شده توسط ناسا به مقصد میر) شامل این لیست نمی‌شود.
برای آگاه از جزئیات بیشتر پروازهای فضایی به سمت ایستگاه فضایی میر لیست پروازهای انسانی به میر را مطالعه کنید.
ملک‌لی () یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان مارتاکرت واقع شده‌است.
وکیل پایه‌یک به کسی گفته می‌شود که معمولاً پس از پذیرش در آزمون متقاضیان پروانه کارآموزی وکالت دادگستری که هر ساله به دست سازمان سنجش زیر نظر اتحادیه سراسری کانون‌های وکلای دادگستری ایران (اسکودا) و مرکز وکلا، کارشناسان رسمی و مشاوران خانواده قوه قضائیه (موکم) برگزار می‌شود، پذیرفته شده و فرایند ۱۸ ماههٔ کارآموزی وکالت را نیز با موفقیت طی کرده و در پایان با تشریفاتی سوگند یاد کرده‌است. پروانهٔ وکالت پایه‌یک دادگستری، برابر "قانون کیفیت اخذ پروانهٔ وکالت دادگستری مصوب ۱۳۷۶" به دارندگان شرایط وکالت داده می‌شود. از جمله مهم‌ترین شرایط نام‌نویسی در آزمون کارآموزی وکالت دادگستری، داشتن دانشنامهٔ کارشناسی در رشتهٔ حقوق یا معادل آن و نیز کارت پایان خدمت سربازی اجباری یا معافیت دائم صرفاً برای مردان است. فرایند کارآموزی پس از پذیرش متقاضی در آزمون و استعلامات قانونی از مراجع قانونی آغاز شده و در پایان این دوره به کارآموز، پروانهٔ کارآموزی وکالت دادگستری داده می‌شود. عنوان متقاضی در این فرایند کارآموز وکالت است و نه وکیل دادگستری. کارآموز وکالت زیر نظر وکیل سرپرست امکان حضور در مراجع قضایی و اداری جهت انجام امور وکالت را با شرایطی محدودتر نسبت به وکیل پایه‌یک و پایه‌دو دارد. کارآموز در این دوره باید در کلاس‌های مربوط حاضر شده و نیز تکالیف مقرر کمیسیون کارآموزی را از قبیل شرکت در دوره‌های آشنایی با سامانه‌های حقوقی، ارائهٔ گواهینامه اپراتوری رایانه ICDL و نیز حضور در دادگستری و مطالعه و اظهارنظر دربارهٔ پرونده‌های ارجاعی انجام دهد. همچنین کارآموز باید برای دریافت پروانهٔ وکالت پایه‌یک دادگستری در آزمون کتبی و شفاهی پایان دورهٔ کارآموزی که اختبار نام دارد نمرهٔ قبولی را کسب کند وگرنه ممکن است تجدید دوره بشود.
در ایران، قضات و نمایندگان مجلس و کارمندان بازنشسته شاغل در مناصب حقوقی با شرایطی امکان دریافت پروانهٔ وکالت را بدون آزمون و گاه حتی بدون طی دورهٔ کارآموزی دارند.
برابر ماده ۱۸۷ قانون برنامهٔ سوم توسعه مصوب ۱۳۷۹/۱/۱۷ به قوه قضائیه اجازه داده شده تا نسبت به تأیید صلاحیت دانش‌آموختگان رشتهٔ حقوق جهت صدور مجوز تأسیس مؤسسات مشاورهٔ حقوقی برای آنان اقدام کند که در این جهت، نهاد مرکز وکلا، کارشناسان رسمی و مشاوران خانواده قوه قضائیه به عنوان نهادی موازی با کانون‌های وکلای دادگستری تأسیس شد.
وکیل های پایه دو فقط حق شرکت در محاکم کیفری که به جرم‌های تعزیری مستوجب حبس کمتراز ۱۰ سال و شلاق و جزای نقدی و اقدامات تامینی منتج می‌شود را دارند و در محاکم حقوقی نیز چنانچه بازخواسته کمتر از ۵۰۰میلیون ریال باشد و یا خواسته غیر مالی مگر در دعاوی مربوط به اختلافات در اصل نکاح، اصل طلاق، اثبات و نفی نسب باشد، می‌توانند از حقوق موکل خود دفاع کنند اما وکیل پایه یک دادگستری حق شرکت در تمامی محاکم اعم از حقوقی و کیفری و.. را دارند.
یک وکیل دادگستری باید ضمن اشراف به بخش های مختلف رشته وکالت، از مهارت های نرم دیگر همچون موارد زیر برخوردار باشد:
یکی از بهترین روش ها برای ارزیابی عناوین شغلی مختلف سنجیده شدن با همکاران توانمند و قرارگیری در رقابت برای نشان داده شدن توانمندی های
شخص مورد نظر می باشد. وکلای دادگستری هم از این قاعده مستثنی نبوده و با قرار گیری در سنجشی عادلانه ، به خوبی می توانند توانایی های خود
را در (استدلال های حقوقی) ، (مدیریت جلسه) ، (دفاع از موکل) و موارد مشابه را به دیگران نشان دهند.
بهترین وکیل ، وکیلی می باشد که با استفاده هوش و استدلال های صحیح و نظم و پیگیری ، بتواند از حق و حقوق موکل خود دفاع کند.
صادق بودن با موکل یکی دیگر از مهمترین مشخصات بهترین وکیل می باشد.
مگی می بایرد (زاده ۳۰ مارس ۱۹۵۹) بازیگر، صداپیشه، خواننده ترانه‌سرا و فیلم‌نامه‌نویس آمریکایی است. او مادر موسیقیدانان فینیاس اوکانل و بیلی آیلیش است.
بایرد در کلرادو با اجرای موسیقی بزرگ شد و قبل از عزیمت به نیویورک ، جایی که در برادوی اجرا کرد، در رشته تئاتر و رقص در دانشگاه یوتا تحصیل می‌کرد. او اولین فیلم تلویزیونی خود را در سال ۱۹۸۱ در سریال‌های تلویزیونی "دنیایی دیگر (انگلیسی: Another World)" و اولین فیلمش در فیلم "مردی بی‌گناه" (۱۹۸۹) آغاز کرد. بایرد پس از مهاجرت به لس آنجلس در سال ۱۹۹۱ به بازیگری در تلویزیون و فیلم سینمایی ادامه داد و در The Groundlings، یک گروه تئاتر و یک مدرسه تئاتر بداهه به عضویت و تدیس پرداخت. او در سریال‌های تلویزیونی 2000s مانند "Bones"، "X-Files" و "Six Feet Under" بازی کرد. در سال ۲۰۰۹، بایرد آلبوم استودیوی جدید خود با نام ""بادبان" را منتشر کرد". در سال ۲۰۱۳، بایرد در فیلم خود با نام "Life Inside Out" فیلم‌نامه‌نویسی و بازی کرد. او ویدیوی موسیقی دخترش بیلی الیش را برای " شش پا زیر " که در سال ۲۰۱۶ منتشر شد، ویرایش کرد.
دابلند فیلم سینمایی کمدی فانتزی به کارگردانی ابراهیم ابراهیمیان و تهیه کنندگی محمدرضا مصباح محصول مشترک سینمای ایران و گرجستان است.
«دابلند» با حضور بازیگران گرجی ساخته شده‌است اما عوامل فنی همگی از سینمای ایران هستند.
این فیلم پس از «پیلوت» دومین همکاری ابراهیمیان و مصباح است بر اساس فیلمنامه‌ای از سارا سلطانی و در فضایی کاملاً متفاوت ساخته شده‌است.
مهدی کوشکی، دیمیتری تاتیشویلی، آنا ماتوآشویلی، بکا تورمانیدزه، سالومه پاقاوا، لاشا کانکاوا، سوفیا سبیشورادزه و تنگیز آوالیشودلی در این فیلم بازی کرده‌اند.
مرکز هنرهای معاصر (CAC) یک مرکز هنری چند رشته‌ای است که به ارائه، تولید و ترویج هنر زمانه ما اختصاص یافته‌است. در سال ۱۹۷۶ توسط یک گروه پرشور از هنرمندان تجسمی و نمایشی شکل گرفت. این موزه که در مرکز تاریخی شهر نیواورلئان واقع شده‌است، میزبان رویدادها و اجرای از هنرهای تجسمی گرفته تا اجرای کنسرت و سخنرانی است. پذیرش گالری عمومی برای ساکنان لوئیزیانا رایگان است و ساعات مختلف و ترتیب بلیط برای کنسرت‌ها و سایر برنامه‌های ویژه امکان‌پذیر است. این مرکز همچنین به‌طور مرتب دوره‌هایی را برای دانشجویان علاقه‌مند در جنبه‌های مختلف هنری ارائه می‌دهد.
از زمان چندپارگی هند در سال ۱۹۴۷ (۱۳۲۶ شمسی) چندین مورد خشونت مذهبی علیه مسلمانان دیده شده‌است. این موارد اغلب در قالب حملات خشونت آمیز به مسلمانان توسط فرقه‌هایی از هندوها بوده‌است که می‌توان از آن‌ها به عنوان خشونت فرقه‌ای بین جوامع هندو و مسلمان نام برد. از سال ۱۹۵۰ (۱۳۲۹ شمسی) بیش از ۱۰٬۰۰۰ نفر در خشونت‌های جمعی بین هندوها و مسلمانان کشته شده‌اند که این موارد در ۶٬۹۳۳ مورد خشونت جمعی بین سالهای ۱۹۵۴ تا ۱۹۸۲ (۱۳۳۳ تا ۱۳۶۱ شمسی) اتفاق افتاده‌است.
این نوع آزار مسلمانان دلایل مختلفی دارد. می‌شود گفت که دلیل این گونه اتفاقات ریشه در تاریخ هند دارد. از جمله این عوامل تاریخی می‌توان نارضایتی از فتح شبه قاره هند توسط مسلمانان در قرون وسطی، سیاست‌هایی که توسط استعمارگران در قالب راج بریتانیا برای این کشور تعیین شده‌است و جدا شدن بخشی از هند در قالب اقلیت مسلمان با عنوان حکومت اسلامی پاکستان که با جنگ و خونریزی همراه بوده‌است را نام برد. بسیاری از محققان بر این باورند که چنین خشونت‌هایی ضد مسلمانان دارای انگیزه سیاسی بوده و بخشی از استراتژی احزاب سیاسی‌ای است که طرفدار ملی‌گرایی هندو هستند مانند حزب بهاراتیا جاناتا (جناح سیاسی راشتریه سویم سیوک سنگه). برخی دیگر از محققان نیز بر این باورند که این خشونت گسترده نیست و فقط به دلیل شرایط سیاسی-اجتماعی برخی از محله‌ها، گاهی این گونه اتفاقات رخ می‌دهند که به محله‌های خاصی نیز محدود می‌شود.
خشونت علیه مسلمانان در هند اغلب به شکل حمله اوباش هندو به افراد مسلمان گزارش شده‌است. به این حملات در هند خشونت‌های جمعی یا شورش‌های جمعی گفته می‌شود که می‌توان گفت اینها همه بخشی از خشونت فرقه‌ای بین جامعه اکثریت هندوها و جامعه اقلیت مسلمانان است، همچنین این نوع درگیری‌ها را می‌توان با ظهور اسلام‌هراسی در طول قرن بیستم مرتبط دانست. بیشتر این حوادث در استانهای شمالی و غربی هند رخ داده‌است، این در حالی است که چنین احساسات تعصبى مذهبى کمتر در جنوب هند دیده می‌شود. از جمله مهم‌ترین چنین درگیری‌هایی، می‌توان به این موارد اشاره کرد: کشتار بزرگ کلکته در سال ۱۹۴۶ (۱۳۲۵ شمسی)، شورش در شهرهای بیهار و گارموکتشوار در سال ۱۹۴۶ (۱۳۲۵ شمسی) که پس از شورش ناحیه نواکهلی در بنگال شرقی رخ داد، قتل‌عام مسلمانان در جامو در سال ۱۹۴۷ (۱۳۲۶ شمسی)، قتل‌عام عظیم مسلمانان با نام عملیات پولو در حیدرآباد، شورش‌های ضد مسلمان در کلکته که خود از عواقب شورش‌های ۱۹۵۰ در شرق پاکستان (۱۳۲۸ شمسی) و شورش‌های ۱۹۶۴ در شرق پاکستان (۱۳۴۲ شمسی) بود، شورش‌های ۱۹۶۹ گجرات (۱۳۴۸ شمسی)، شورش‌های ۱۹۸۴ بیواندی (۱۳۶۳ شمسی)، شورش‌های ۱۹۸۵ گجرات (۱۳۶۳ شمسی)، شورش‌های ۱۹۸۹ باگلپور (۱۳۶۸ شمسی)، شورش‌های بمبئی، قتل‌عام نلی در سال ۱۹۸۳ (۱۳۶۱ شمسی)، شورش‌های ۲۰۰۲ گجرات (۱۳۸۰ شمسی) و شورش‌های ۲۰۱۳ مظفرنگر (۱۳۹۲ شمسی).
این نوع خشونت از زمان تقسیم هند به تدریج شکل گرفته‌است و به عنوان نمونه‌های بارز خشونت جمعی علیه یک گروه اقلیت بارها مورد بررسی و ثبت قرار گرفته‌است. از سال ۱۹۵۰ (۱۳۲۹ شمسی) تاکنون بیش از ۱۰٬۰۰۰ نفر در این درگیری‌های جمعی بین هندوها و مسلمانان کشته شده‌اند. براساس آمارهای رسمی، بین سالهای ۱۹۵۴ تا ۱۹۸۲ (۱۳۳۳ تا ۱۳۶۱ شمسی) تعداد ۶٬۹۳۳ مورد خشونت جمعی اتفاق افتاده‌است، همچنین در بین سالهای ۱۹۶۸ تا ۱۹۸۰ (۱۳۴۷ تا ۱۳۵۹ شمسی)، تعداد ۵۳۰ نفر هندو و ۱٬۵۹۸ نفر مسلمان در ۳٬۹۴۹ مورد خشونت و شورش جمعی کشته شده‌اند.
در سال ۱۹۸۹ (۱۳۶۸ شمسی)، شورش‌های جمعی گسترده‌ای در سرتاسر شمال هند رخ داد. پروین سووامی معتقد است که این نوع اقدامات خشونت آمیز دوره‌ای به نوعی باعث تیرگی «پیشینه تاریخی استقلال هند» شده و همچنین با در نظر گرفتن مناقشه کشمیر، چنین حوادثی اتحاد و یکپارچگی جامو و کشمیر را به تأخیر انداخته‌اند.
در سال ۲۰۱۷ (۱۳۹۶ شمسی)، IndiaSpend طی گزارشی اعلام کرد که از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۷ (۱۳۸۹ تا ۱۳۹۶ شمسی) میزان ۸۴ درصد از کسانی که قربانی درگیری‌های حاصل از «تعصب داشتن نسبت به گاوها» یا «مقدس پنداشتن گاوها» در هند شده‌اند، مسلمانان بوده‌اند و این در حالی بوده‌است که در حدود ۹۷ درصد این نوع درگیری‌ها پس از می ۲۰۱۴ (اردیبهشت ۱۳۹۳) گزارش شده‌است.
همان‌طور که گفته شد این خشونت در تاریخ هند ریشه دارد که ناشی از نارضایتی طولانی در برابر فتح شبه قاره هند توسط مسلمانان در دوران قرون وسطی، سیاست‌های اعمال شده توسط استعمارگران بریتانیایی، جدا شدن قاهرانه بخشی از هند به عنوان یک کشور مسلمان با نام پاکستان و اینکه علی‌رغم جمعیت زیاد مسلمانان در هند آنها هنوز یک اقلیت به حساب می‌آیند، است. برخی از محققان این وقایع خشونت آمیز ضد مسلمانان را انگیزه گرفته از سیاست و سازمان یافته توصیف کرده و به جای اینکه چنین وقایعی را فقط «شورش» بنامند از آن به عنوان پوگروم یا نوعی نسل‌کشی، یا شکلی از تروریسم دولتی با «قتل‌عام‌های سیاسی سازمان یافته» یاد می‌کنند. برخی دیگر معتقدند، اگرچه جامعه مسلمان هند با تبعیض و خشونت روبرو بوده‌است، اما برخی از مسلمانان بسیار موفق بوده‌اند، بدین معنا که خشونت علیه مسلمانان در هند آن قدرها هم جدی و گسترده نیست و به دلیل شرایط سیاسی-اجتماعی فقط به برخی از مناطق شهری محدود می‌شود و در بسیاری از شهرها مسلمانان و هندوها با هم زندگی مسالمت آمیز دارند و تقریباً هیچگونه خشونت فرقه‌ای بین آنها وجود ندارند.Religious Politics and Communal Violence: Critical Issues in Indian Politics
بسیاری از محققان علوم اجتماعی بر این عقیده‌اند که اغلب این اعمال خشونت آمیز به‌طور ویژه توسط احزاب سیاسی و سازمان‌های مربوط به جنبش‌های داوطلبانه هندوهای ملی‌گرا، مثل راشتریه سویم سیوک سنگه (آراس‌اس) پشتیبانی می‌شوند. به ویژه، محققان حزب بهاراتیا جاناتا (بی‌جِی‌پی) و حزب سیاسی شیو سنا را به دلیل همدستی در این حوادث خشونت آمیز مقصر می‌دانند که از خشونت علیه مسلمانان به عنوان بخشی از یک استراتژی انتخاباتی بزرگتر استفاده می‌کنند. به عنوان مثال، تحقیقات راحیل داتی‌والا و میکائیل بیگز نشان داده‌است در مناطقی که بی‌جِی‌پی با مخالفت شدید انتخاباتی مواجه است نسبت به مناطقی که در آن پر طرفدار است، قتل‌ها به مراتب بیشتر است. در سال ۱۹۸۹ (۱۳۶۸ شمسی)، حملات سازمان یافته به مسلمانان در شمال هند افزایش یافت و در پی آن بی‌جِی‌پی در انتخابات محلی و ایالتی موفقیت بیشتری کسب کرد. انسان‌شناس اجتماعی استنلی جه‌یاراجا تامبیاه نتیجه می‌گیرد که درگیری‌های باگلپور در سال ۱۹۸۹ (۱۳۶۸ شمسی)، قتل‌عام هاشیم‌پورا در سال ۱۹۸۷ (۱۳۶۶ شمسی) و درگیری‌های مرادآباد در سال ۱۹۸۰ (۱۳۵۹ شمسی) همگی قتل‌عام‌های سازمان یافته بوده‌اند. بنا بر گفته رام پونیانی، شیو سنا به دلیل نزاع‌های دهه ۱۹۹۰ (دهه ۱۳۷۰ شمسی) و بی‌جِی‌پی پس از نزاع‌های سال ۲۰۰۲ (۱۳۸۱ شمسی) در گجرات در انتخابات پیروز شدند. اگرچه، گیان پراکاش هشدار می‌دهد که اقدامات بی‌جِی‌پی در گجرات بر کل هندوستان تأثیر چندانی ندارد، مگر اینکه جنبش هندوتوا در استقرار این استراتژی در سطح کشور موفق شود.
ملی گرایان هندو از واقعه تاریخی فتح شبه قاره هند توسط مسلمانان به عنوان بهانه‌ای برای خشونت علیه مسلمانان استفاده می‌کنند. آنها بر این باورند که مسلمانان هند از زمان تقسیم هند، سرسپرده پاکستان شدند و به صورت افراطی به آن گرویدند، بنابراین هندوها باید برای جلوگیری از تکرار اشتباهات گذشته، اقدامات دفاعی لازم را انجام دهند و مجدداً برتری خود را اعلام کنند. علاوه بر این، نرخ بالاتر باروری در میان مسلمانان موضوعی بوده‌است که همواره هندوها را نگران می‌کند. هندوها ادعا می‌کنند که میزان بالای تولید مثل در بین مسلمانان بخشی از برنامه‌ریزی مسلمانان برای تبدیل هندوها به اقلیت و تسخیر کشورشان است.
یکی دیگر از دلایلی که برای شیوع این خشونت‌ها مطرح شده‌است، رشد رو به افزایش طبقات ضعیف جامعه ناشی از تغییرات صورت گرفته در جهت توسعه اقتصاد است. این خشونت‌ها به نوعی جایگزین تنش‌های ناشی از فاصله طبقاتی شده‌است. ملی‌گراها به جای اینکه به مشکلات طبقات ضعیف جامعه بپردازند، در عوض مسلمانان و مسیحیان را به دلیل دینشان «یک هندی کامل» نمی‌دانند، و کسانی که اقدامات خشونت آمیز علیه آنها انجام می‌دهند را به عنوان «قهرمانانی» مجسم می‌کنند که از اکثریت در مقابل «بیگانگان» دفاع می‌کنند. به خاطر خصومت و کینه ناشی از زمان چندپارگی هند، مسلمانان به عنوان مظنون در نظر گرفته می‌شوند و وفاداری آنها به دولت همواره زیر سؤال می‌رود. بنا به گفته عمر خالدی:
خشونت ضد مسلمانان برای تضعیف مسلمانان از نظر اقتصادی و اجتماعی برنامه‌ریزی و اجرا شده‌است و نتیجه نهایی آن عقب ماندگی اقتصادی و اجتماعی، و پایین آوردن طبقه اجتماعی مسلمانان به ضعیف‌ترین طبقات جامعه هندو است.
همچنین ملی‌گرایی فرهنگی توسط شیو سنا به عنوان دلیل دیگری برای ابراز این خشونت بیان شد که در ابتدا ادعا داشت که به عنوان نماینده مردم مهاراشترا صحبت می‌کند، اما خیلی زود معلوم شد که تمام این بلاغت سخن آنها فقط برای تحریک افراد در جهت خشونت علیه مسلمانان بوده‌است. شیو سنا در ایجاد درگیری‌های سال ۱۹۸۴ (۱۳۶۳ شمسی) شهر بیواندی و درگیری‌های سالهای ۱۹۹۲ و ۱۹۹۳ (۱۳۷۱ و ۱۳۷۲ شمسی) شهر بمبئی دست داشته‌است. در سالهای ۱۹۷۱ و ۱۹۸۶ (۱۳۵۰ و ۱۳۶۵ شمسی) نیز سنا به تحریک افراد برای اعمال این خشونت اقدام کرده‌است. بنا بر گفته سودیپتا کاویراج، حزب ویشوا هندو پاریشاد (وی‌اِچ‌پی) هنوز درگیر منازعات مذهبی‌ای هستند که از دوران قرون وسطی آغاز شده‌است.
خشونت ضد مسلمانان برای هندوهایی که در خارج از هند زندگی می‌کنند، خطر امنیتی ایجاد می‌کند. از دهه ۱۹۵۰ (دهه ۱۳۳۰ شمسی)، در پاسخ به اقدامات خشونت آمیز علیه مسلمانان در هند، حملات تلافی جویانه‌ای به هندوها در کشورهای پاکستان و بنگلادش صورت گرفته‌است. پس از نزاع‌های سال ۱۹۹۲ (۱۳۷۱ شمسی) در بمبئی، معابد هندو در بریتانیا، دبی و تایلند مورد حمله قرار گرفتند. این خشونت مکرر به یک رسم و رسوم سخت تبدیل شده که شکافی بین جوامع مسلمان و هندو ایجاد کرده‌است.
حزب جماعت اسلامی هند در نکوهش این درگیری‌های جمعی بیانیه‌هایی صادر کرده‌است. آنها معتقدند که این خشونت‌ها نه تنها بر مسلمانان، بلکه بر کل هند تأثیر منفی می‌گذارد و این شورش‌ها مانع از پیشرفت هند می‌شود. در گجرات، قانون پیشگیری از فعالیت‌های تروریستی و اخلال گرانه (تادا) در حوادث مربوط به خشونت‌های جمعی در سالهای ۱۹۹۲ و ۱۹۹۳ (۱۳۷۱ و ۱۳۷۲ شمسی) مورد استفاده قرار گرفت. اکثر افراد دستگیر شده بر اساس این قانون مسلمان بودند. علاوه بر این، قانون تادا طی خشونت‌هایی که علیه مسلمانان در جریان شورش‌های بمبئی اعمال شد، مورد استفاده قرار نگرفت.
سیاستمداران بی‌جِی‌پی، همانند سیاستمداران احزاب دیگر، معتقدند که جمعیت‌شناسی نقش اساسی در انتخابات هند دارند. بی‌جِی‌پی معتقد است که هر چه تعداد مسلمانان در حوزه انتخاباتی بیشتر باشد، احزاب میانه‌رو که بیشتر متعهد به انجام درخواست‌های گروه‌های اقلیت هستند، شانس انتخاب بالاتری پیدا می‌کنند که این موضوع احتمال زندگی مسالمت آمیز مسلمانان با همسایگان هندو خود را کاهش می‌دهد. بر اساس این استدلال «موفقیت مسلمانان» برای اجرای خواسته‌هایشان، عامل اصلی خشونت جمعی است. سوزان رودولف و لوید رودولف استدلال می‌کنند که اختلاف اقتصادی دلیل تهاجم به مسلمانان توسط هندوها است. با گسترش اقتصاد هند به دلیل جهانی‌شدن و سرمایه‌گذاری توسط شرکت‌های خارجی، انتظارات جمعیت هندو و نیازهای آنان برآورده نشده‌است. به همین خاطر ملی گرایان هندو فکر می‌کنند که منشأ مشکلات آنان مسلمانان هستند.
اقدامات ضد هندو و گروه‌های شبه نظامی ضد هندی در کشمیر و پاکستان، احساسات ضد مسلمان را در هند تقویت کرده‌است، که در نتیجه هندوها را نیز ذی‌حق نشان می‌دهد. بیانیه‌های هندوتوا مسلمانان را به عنوان خائن و دشمن دولت نشان می‌دهد که وطن‌پرستی را نکوهش می‌کنند. سامیت گانگولی استدلال می‌کند که ظهور تروریسم نه تنها نمی‌تواند بر اثر عوامل اقتصاد اجتماعی باشد، بلکه تأثیر گرفته از نزاع‌هایی است که افراد هندوتوا ایجاد کرده‌اند.
در درگیری‌های بین هندوها و مسلمانان بیش از صد نفر کشته و ۴۳۸ نفر زخمی شدند. بیش از ۷٬۰۰۰ نفر دستگیر شدند. ۷۰٬۰۰۰ مسلمان از خانه‌های خود فرار کردند و ۵۵٬۰۰۰ نفر توسط ارتش هند مورد محافظت قرار گرفتند. در پی این شورش، مسلمانان در کلکته بیش از گذشته فقیر و ضعیف شدند. اعتقاد بر این بود که این شورش در پی خشونت علیه هندوها در پاکستان شرقی (هم‌اکنون بنگلادش) و توسط پناهندگان آنجا شکل گرفته‌است. این درگیری حتی در روستاهای بنگال غربی نیز مشاهده شده بود.
قتل‌عام نلی در ایالت آسام در سال ۱۹۸۳ (۱۳۶۱ شمسی) اتفاق افتاد. نزدیک به ۱٬۸۰۰ مسلمان با اصلیت بنگالی توسط افراد قبیله لالونگ (به عنوان تیوا نیز شناخته می‌شوند) در دهکده‌ای به نام نلی کشته شدند. این کشتار به عنوان یکی از فجیع‌ترین قتل‌عام‌ها از زمان جنگ جهانی دوم توصیف شده‌است که اکثر قربانیان آن زنان و کودکان بوده‌اند و در نتیجه اقدامات جنبش آسام صورت گرفته‌است.
یکی از دلایلی که برای این واقعه ذکر شده‌است نارضایتی در مورد مهاجران است. جنبش آسام اصرار سخت گیرانه‌ای نسبت به مهاجران غیرقانونی و اخراج آنها از کشور داشت. آن زمان حمایت گسترده‌ای از این جنبش می‌شد، اما بین سالهای ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۲ (۱۳۶۰ تا ۱۳۶۱ شمسی) این حمایت رو به افول گذاشت.
این جنبش خواستار آن شد که هر کس از سال ۱۹۵۱ (۱۳۳۰ شمسی) به‌طور غیرقانونی وارد کشور شده بود تبعید شود. با این حال، دولت مرکزی بر تاریخ ۱۹۷۱ (۱۳۵۰ شمسی) اصرار داشت. در اواخر سال ۱۹۸۲ (۱۳۶۱ شمسی) دولت مرکزی انتخاباتی را برگزار کرد، جنبش را به همه‌پرسی گذاشت و مردم را برای بایکوت آن فراخواند و این منجر به خشونت گسترده‌ای شد.
گزارش رسمی کمیسیون تیواری در مورد قتل‌عام نلی هنوز یک راز بسیار محافظت شده‌است (فقط سه نسخه از آن وجود دارد). گزارشی ۶۰۰ صفحه‌ای از این واقعه در سال ۱۹۸۴ (۱۳۶۳ شمسی) به دولت آسام ارسال شد و دولت کنگره (به ریاست هیتسوار سایکیا) تصمیم گرفت آن را علنی نکند و دولت‌های بعدی نیز از این روند پیروی کردند. جبهه دموکراتیک متحد آسام و سایرین تلاش می‌کنند تا گزارش کمیسیون تیواری را علنی کنند، بلکه عدالت فراخور حداقل بعد از ۲۵ سال از گذشت این واقعه در مورد قربانیان اجرا شود.
از آن زمان به بعد، هیچ موردی از خشونت جمعی در بخش بالایی آسام وجود نداشته‌است.
تخمین زده می‌شود که در طی شورش‌های ۱۹۶۹ گجرات (۱۳۴۸ شمسی)، ۶۳۰ نفر جان خود را از دست داده‌اند. شورش‌های ۱۹۷۰ بیواندی (۱۳۴۹ شمسی) نمونه‌ای از نزاع‌های ضد مسلمانان بود که بین ۷ تا ۸ می (۱۷ تا ۱۸ اردیبهشت) در شهرهای بیواندی، جالگاون و مهاد رخ داد. بسیاری از اموال و دارایی‌های متعلق به مسلمانان در این درگیری‌ها مورد آتش‌سوزی و خرابکاری قرار گرفت. در سال ۱۹۸۰ (۱۳۵۹ شمسی) در مرادآباد، حدود ۲٬۵۰۰ نفر کشته شدند. گزارش‌های رسمی حاکی از کشته شدن ۴۰۰ نفر است ولی سایر شاهدان تعداد کشته شدگان این واقعه را بین ۱٬۵۰۰ تا ۲٬۰۰۰ نفر تخمین می‌زنند. پلیس محلی مستقیماً در برنامه‌ریزی این خشونت نقش داشته‌است. در سال ۱۹۸۹ (۱۳۶۸ شمسی) در باگلپور، تخمین زده می‌شود تقریباً ۱٬۰۰۰ نفر در حملات خشونت آمیز جان خود را از دست داده‌اند، اعتقاد بر این است که این نزاع نتیجه تنش‌های ایجاد شده توسط حزب ایودیا دیسپوت و دار و دسته راه انداخته شده توسط فعالان وی‌اِچ‌پی بوده، که می‌خواستند قدرت خود را به رخ جوامع اقلیت بکشند و زهر چشمی از آنها بگیرند.
قتل‌عام هاشیم‌پورا در ۲۲ می ۱۹۸۷ (۱ خرداد ۱۳۶۶ شمسی) در جریان نزاع بین هندوها و مسلمانان در شهر میروت واقع در ایالت اوتار پرادش هند اتفاق افتاد، هنگامی که ۱۹ نفر از پرسنل نیروهای پلیس مسلح ایالتی (پی‌اِی‌سی) که گفته می‌شود ۴۲ جوان مسلمان را از محله هاشیم‌پورا شهر جمع کردند و آنها را با کامیون به حومه شهر نزدیک مرادنگر، در بخش قاضی‌آباد برده و در آنجا آنها را تیرباران کرده و اجساد آنها در کانال‌های آب انداختند. چند روز بعد اجساد آنان پیدا شد که در کانال آب شناور بودند. در ماه می ۲۰۰۰ (اردیبهشت ماه ۱۳۷۹)، ۱۶ نفر از آن ۱۹ مامور پلیس متهم شدند و بعداً با قید وثیقه آزاد شدند و این در حالی بود که ۳ نفر باقی مانده در آن زمان مرده بودند. دادرسی این پرونده توسط دیوان عالی هند در سال ۲۰۰۲ (۱۳۸۱ شمسی) از دادگاه بخش قاضی‌آباد به یک دادگاه محلی در مجتمع قضایی تیس هازاری در دهلی منتقل شد، که مدتی در آنجا از قدیمی‌ترین پرونده‌های بلاتکلیف بود. در ۲۱ مارس ۲۰۱۵ (۱ فروردین ۱۳۹۴)، همه ۱۶ مرد متهم در پرونده قتل‌عام هاشیم‌پورای ۱۹۸۷ توسط دادگاه تیس هازاری به دلیل عدم وجود شواهد کافی تبرئه شدند. دادگاه بر این نکته تاکید داشت که بازماندگان این واقعه، نتوانسته‌اند هیچ یک از پرسنل پی‌اِی‌سی متهم در این پرونده را شناسایی کنند. در ۳۱ اکتبر ۲۰۱۸ (۹ آبان ۱۳۹۷)، دادگاه عالی دهلی حکم صادر شده از جانب دادگاه تیس هازاری را مردود اعلام کرد و آن ۱۶ نفر از پرسنل پی‌اِی‌سی را در این قتل‌عام مجرم تشخیص داد، در نتیجه آنها را به حبس ابد محکوم نمود.
تخریب مسجد بابری توسط ملی گرایان هندو به‌طور مستقیم منجر به شورش‌های بمبئی در سال ۱۹۹۲ (۱۳۷۱ شمسی) شد. بر اساس مقاله‌ای که در نشریه هندویی Frontline با عنوان "زمستان خونین" منتشر شده‌است، «بنا بر گزارش‌های رسمی ۹۰۰ نفر بر اثر شورش و شلیک توسط پلیس کشته، ۲٬۰۳۶ نفر زخمی و هزاران نفر از شهرهای خود تبعید شدند.» خبرنگار بی‌بی‌سی، طورال واریا، این شورش‌ها را «قتل‌عام از پیش برنامه‌ریزی شده» نامید که از سال ۱۹۹۰ (۱۳۶۹ شمسی) در حال آماده‌سازی بوده و اظهار داشت که تخریب مسجد در واقع «محرک نهایی» این شورش‌ها بوده‌است.
محققان متعددی به همین نتیجه رسیده‌اند که این شورش‌ها باید از قبل برنامه‌ریزی شده باشد و گمان می‌رود که اطلاعات مربوط به آدرس خانه و محل کار مسلمانان از طریق منابع غیر عمومی به آشوبگران هندو داده شده‌است.Chris Ogden. A Lasting Legacy: The BJP-led National Democratic Alliance and India's Politics. Journal of Contemporary Asia. Vol. 42, Iss. 1, 2012 گزارش شده‌است که این خشونت‌ها به‌طور گسترده‌ای توسط شیو سنا، یک گروه ملی‌گرای هندو به سرپرستی بال تاکرای، برنامه‌ریزی و اجرا شده‌است. عضو بلندپایه یک سازمان ویژه، وی. دشموک، به کمیته‌ای که وظیفه تحقیق در مورد شورش‌ها را بر عهده داشت، شواهدی را ارائه داده‌است. همچنین وی بیان می‌کند که عدم موفقیت در کشف و پیشگیری چنین شورش‌هایی به خاطر مداخلات سیاسی است. مسجد واقع در ایودیا باید مورد محافظت قرار می‌گرفت، که این نشان می‌دهد پلیس کاملاً از نقش شیو سنا در ارتکاب این اقدامات خشونت آمیز و گسترش نفرت نسبت به جوامع اقلیت آگاه است.
از زمان تقسیم هند، جامعه مسلمانان شهر گجرات همواره مورد خشونت و تنفر قرار گرفته‌اند. در سال ۲۰۰۲ (۱۳۸۰ شمسی)، در حادثه‌ای که به عنوان «ترور دولتی فاشیستی» وصف شده‌است، افراط گرایان هندو اقدامات خشونت آمیزی را علیه جمعیت اقلیت مسلمان انجام دادند.
نقطه شروع این اقدامات آتش‌سوزی قطار گادهارا بود که گفته می‌شد توسط مسلمانان انجام شده‌است. در طی این حادثه، دختران جوان مورد تجاوز جنسی قرار گرفته، سوزانده یا به‌طور فجیعی کشته شده بودند. این تجاوزها توسط حاکم بی‌جِی‌پی مورد اغماض قرار گرفت، که این امتناع از مداخله منجر به جابجایی ۲۰۰٬۰۰۰ نفر شد. آمار تلفات بر اساس گزارش‌های رسمی حاکی از کشته شدن ۷۹۰ مسلمان و ۲۵۴ هندو و آمار غیررسمی تا کشته شدن ۲٬۰۰۰ مسلمان را بیان می‌کرد. پس از آن فرماندار وقت نارندرا مودی نیز متهم به دست داشتن در این خشونت‌ها شد، همان‌طور که پلیس و مأمورین دولتی نیز در این شورش‌ها دست داشتند، هنگامی که آشوبگران را هدایت می‌کردند و لیستی از مشخصات دارایی‌های مسلمانان را به افراط گرایان می‌دادند.
مالیکا سارابهای، که به همدستی دولت در این خشونت‌ها اعتراض کرده بود، مورد آزار و اذیت قرار گرفت و به دروغ توسط بی‌جِی‌پی به جرم قاچاق انسان متهم شد. سه مأمور پلیس نیز پس از آنکه با اقدامات مناسب، این شورش‌ها را در حوزه استحفاظی خود مهار کرده بودند، توسط بی‌جِی‌پی به عنوان توبیخی منتقل شدند تا دیگر در جلوگیری از این خشونت‌ها دخالت نکنند. به گفته پاول براس، تنها نتیجه‌گیری‌ای که می‌توان از شواهد موجود کرد این است که این شورش‌ها یک قتل‌عام برنامه‌ریزی شده بوده و به شکل «یک وحشیگری تمام عیار سازمان یافته» به اجرا درآمده است.
در سال ۲۰۰۷ (۱۳۸۶ شمسی)، مجله "تِهِلکا" مطلبی را تحت عنوان «» منتشر کرد، گزارشی که نشان می‌داد دولت ایالتی در این خشونت‌ها دخیل بوده و ادعا می‌کرد که آنچه به عنوان یک اقدام خودجوش انتقام جویانه خوانده می‌شود، در واقع یک «قتل‌عام تأیید شده توسط دولت» بوده‌است. بر اساس گزارش‌های دیدبان حقوق بشر، این درگیری‌ها در گجرات در سال ۲۰۰۲ (۱۳۸۰ شمسی) از پیش برنامه‌ریزی شده بوده و پلیس و دولت ایالتی در اجرای این خشونت‌ها دست داشته‌اند. در سال ۲۰۱۲ (۱۳۹۱ شمسی)، نارندرا مودی از اتهام همدستی در این شورش‌ها توسط یک تیم ویژه تحقیقاتی که توسط دیوان عالی کشور منصوب شده بود، تبرئه شد. گفته می‌شود که جامعه مسلمانان با «عصبانیت و مخالفت» به این موضوع واکنش نشان دادند، و یک فعال حقوق بشر به نام تیستا سِتالواد در این مورد گفته‌است که مبارزه قانونی هنوز تمام نشده‌است، زیرا آنها این حق را دارند که درخواست تجدید نظر بدهند. دیدبان حقوق بشر همچنین اقدامات انسان دوستانه‌ای را توسط برخی از هندوها، دالیتها و قبایل دیگر، که سعی در محافظت از مسلمانان در برابر خشونت داشته‌اند، گزارش کرده‌است.
در سال ۲۰۱۳ (۱۳۹۲ شمسی) بین ماه‌های آگوست تا سپتامبر (مرداد تا شهریور)، درگیری‌هایی بین دو جامعه بزرگ مذهبی هندوها و مسلمانان در ناحیه مظفرنگر واقع در ایالت اوتار پرادش رخ داد. این شورش‌ها منجر به کشته شدن ۶۲ نفر از جمله ۴۲ مسلمان و ۲۰ هندو و زخمی شدن ۲۰۰ نفر و آواره شدن بیش از ۵۰٬۰۰۰ نفر شد.
شورش‌های بخش شمال شرقی دهلی که ۵۳ کشته و بیش از ۲۰۰ زخمی با اوضاع وخیم بر جای گذاشت، به خاطر اعتراضاتی که علیه قانون شهروندی صورت گرفته بود، شروع شد. بسیاری از منتقدین بر این باورند که این قانون بر ضد مسلمانان تصویب شده‌است و بخشی از دستور کار نخست‌وزیر نارندرا مودی که یک ملی‌گرای هندو است، می‌باشد.
فیلم "بهشت و جهنم بر روی زمین" بر اساس قتل‌عام جامعه گلبرگ که در جریان درگیری‌های سال ۲۰۰۲ (۱۳۸۰ شمسی) اتفاق افتاد، ساخته شده‌است. به دلیل ترس از ایجاد شورش دوباره، پخش این فیلم در سینماهای شهر گجرات ممنوع شد. این فیلم با به تصویر کشیدن صحنه‌هایی چون زنده زنده سوختن خانواده‌ها در خانه‌هایشان، سوزاندن زن‌ها پس از تجاوز گروهی به آنها و تکه‌تکه کردن کودکان، بیرحمی و قساوت افراط گرایان هندو را نشان می‌دهد.
فیلم "راه حل نهایی" اثر راکِش شارما یکی از بهترین فیلم‌های مستندی است که درگیری‌های سال ۲۰۰۲ (۱۳۸۰ شمسی) در گجرات را مورد بررسی قرار می‌دهد. کمیته مرکزی صدور مجوز فیلم هند سعی داشت تا پخش این فیلم را ممنوع کند اما در سال ۲۰۰۴ (۱۳۸۳ شمسی)، رئیس این اداره انوپم کهیر مجوز پخش نسخه سانسور نشده این فیلم را صادر کرد.
الهام حاتمی تهیه‌کننده، کارگردان و مستندساز است.
الهام حاتمی فعالیت هنری خود را از سال ۱۳۷۸ با ساخت برنامه‌های کوتاه ۱۵ دقیقه‌ای برای شبکه جام‌جم، شبکه۱ و شبکه ۳ آغاز کردو تا اولین روزهای سال ۱۳۹۹ با ساخت برنامه تلویزیونی چهل‌تیکه به تولید برنامه‌های تلویزیونی مشغول بوده‌است.
الهام حاتمی در سال ۱۳۹۷ اولین سری از برنامه تلویزیونی چهل‌تیکه را برای شبکه نسیم تولید کرد. این برنامه با اقبال عمومی مخاطبان تلویزیون مواجه شد. اولین سری تولید و پخش این برنامه تلویزیونی با اجرای الهه پرسون همراه بود. بعد از آن مهرماه سال 1398 ساخت سری سوم این برنامه با اجرای محمدرضا علیمردانی آغاز شد و پخش آن از شبکه نسیم تا پایان اسفند ۱۳۹۸ ادامه داشت.
الهام حاتمی برای ساخت سری بعدی چهل تیکه دو سال زمان خود را در آرشیو سازمان صداوسیما به جمع‌آوری مجموعه‌ای از فیلم‌ها و برنامه‌های کمتر دیده شده یا فراموش شده از مهمانان برنامه چهل تیکه گذراند.
با افزایش مخاطبان این برنامه، تولید ویژه برنامه نوروزی شبکه نسیم برای سال ۱۳۹۹ نیز به چهل تیکه محول شد.
اقبال برنامه تلویزیونی چهل‌تیکه نزد مخاطبان تلویزیون بیشتر به‌خاطر رویکرد نوستالژیک به گذشته‌های دورمهمانان این برنامه بود. از جمله مهمانان این برنامه می‌توان به مهدی فخیم‌زاده، داریوش فرهنگ، مرجانه گلچین، مصطفی رحماندوست، محمد گلریز و … می‌توان اشاره کرد.
<hr width=50% >
بوزآیران ممکن به یکی از موارد زیر مرتبط باشد:
ماهانی روستایی در دهستان عربخانه بخش شوسف شهرستان نهبندان استان خراسان جنوبی ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۱۷۹ نفر (۵۲خانوار) بوده‌است.
ملک‌لی ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
چاه رسالت روستایی در دهستان نه بخش مرکزی شهرستان نهبندان استان خراسان جنوبی ایران است.
گل گزی روستایی در دهستان بندان بخش مرکزی شهرستان نهبندان استان خراسان جنوبی ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۳۲ نفر (۶خانوار) بوده‌است.
چاه ولی محمد روستایی در دهستان میغان بخش مرکزی شهرستان نهبندان استان خراسان جنوبی ایران است.
ارسیله (به ترکی آذربایجانی: Ərsilə) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان یاردیملی واقع شده است. ارسیله ۴۲۱ نفر جمعیت دارد.
گل‌محمدلی ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
اسماعیل یزدی (۱۳۱۰ در قزوین – ۲۲ اسفند ۱۳۹۸ در تهران) دندان‌پزشک ایرانی، جراح فک و صورت و عضو پیوسته فرهنگستان علوم پزشکی ایران بود.
او از برجسته‌ترین جراحان فک در خاورمیانه، بنیانگذار جراحی فک، دهان و صورت در ایران و از پایه‌گذاران بیمارستان پارس تهران بود.
یزدی همچنین صاحب‌امتیاز "روزنامه میزان" بود.
او در سال ۱۳۹۰، نشان درجه یک دانش دریافت کرد.
او برادر ابراهیم یزدی بود.
وی یکی از پزشکان معالج دکتر محمد مصدق بود.آبان ۱۳۴۵ بود که دکتر اسماعیل یزدی جواز ورود به قلعه احمدآباد را یافت و ابتلای دکتر مصدق به سرطان را تشخیص داد.وی متولد سال۱۳۱۰در شهر قزوین است وفرزند دوم از هفت فرزند خانواده است.تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در دبستان ادب و دبیرستان دارالفنون در سال ۱۳۲۷به اتمام رسانید.و پس از ورود به دانشگاه تهران در سال ۱۳۳۲ با درجه ممتاز از دانشکده دندانپزشکی فارغ التحصیل شد.او بعد از دریافت بورس تحصیلی،عازم ایالت متحده شد و در دو رشته جراحی و آسیب شناسی فک ودهان از مراکز وابسته به دانشگاه هاروارد و دانشکده دندانپزشکی دانشگاه تافتز در شهر بوستن مدرک تخصصی گرفت و عازم وطن شد.
اسماعیل یزدی در تاریخ ۲۲ اسفند ۱۳۹۸ براثر ابتلا به بیماری کرونا درگذشت..
رای روستایی در دهستان شوسف بخش شوسف شهرستان نهبندان استان خراسان جنوبی ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۵۵ نفر (۱۶خانوار) بوده‌است.
چشمه زرد روستایی در دهستان میغان بخش مرکزی شهرستان نهبندان استان خراسان جنوبی ایران است.
گونشلی (به ترکی آذربایجانی: Günəşli، تا سال ۲۰۰۵ کیروفکا Kirovka) یک روستا و منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان بیله‌سوار واقع شده است. گونشلی ۲۷۲۳ نفر جمعیت دارد.
انارو روستایی در دهستان شوسف بخش شوسف شهرستان نهبندان استان خراسان جنوبی ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۶ نفر (۴خانوار) بوده‌است.
ابراهیمی ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
ابراهیمی روستایی در دهستان شوسف بخش شوسف شهرستان نهبندان استان خراسان جنوبی ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۱۷۳ نفر (۵۱خانوار) بوده‌است.
گولبوری (به لاتین: Gulbawri) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی جغتو، ولایت غزنی واقع شده‌است.
تل زردکی روستایی در دهستان شوسف بخش شوسف شهرستان نهبندان استان خراسان جنوبی ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۴۳ نفر (۹خانوار) بوده‌است.
تل عارف بالا روستایی در دهستان شوسف بخش شوسف شهرستان نهبندان استان خراسان جنوبی ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۲۰ نفر (۸خانوار) بوده‌است.
تل عارف پایین روستایی در دهستان شوسف بخش شوسف شهرستان نهبندان استان خراسان جنوبی ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۶۰ نفر (۱۵خانوار) بوده‌است.
چاه‌دراز روستایی در دهستان شوسف بخش شوسف شهرستان نهبندان استان خراسان جنوبی ایران است.روستای چاهدراز در استان خراسان جنوبی شهرستان نهبندان بخش شوسف و در ناحیه ی کویر لوت قرار گرفته و فاصله ان از شهر شوسف حدود ۲۰ کیلومتر و فاصله ان از جاده اصلی حدود ۹ کیلومتر و دارای جاده آسفالت می باشد.
شمال روستای چاهدراز کوههای گنده گاو و دشت بندونک و غرب آن دریاچه نمک و شرق ان شوسف و روستای ذهاب وجنوب هم جاده اصلی بیرجند به زاهدان قرار گرفته است.
مردم چاهدراز بسیار مهمان نواز هستند شغل بیشتر مردم ان دامداری و کشاورزی است ولی در این میان کسانی هم هستند که به شهر ها رفته و در انجا کار می کنند. فامیل تمام مردم این روستا نخعی از جمله(نخعی زینلی،نخعی زاده،و رستمی) است.
چاهدراز دارای جمعیتی بیش از ۷۰۰ نفر است و خانه های آنها در کنار یکدیگر و به صورت گاه و گلی با سقف های گنبدی ساخته شده که ساختاری بسیار زیبا دارند و قابل توجه هستند.
از غذاهای محلی چاهدراز می توان به کشک زرد،کما،رک،پترگ،کاچی، و دیگر غذا ها که با شیر درست می شود؛ اشاره کرد.
از مکان های دیدنی چاهدراز می توان به آبشار زیبای گنده گاو ،دریاچه نمک(تالاب کجی نمکزار)،دشت بندونک و جنگل زیبای تاق اشاره کرد که زیبایی این روستا را دوبرابر کرده است.
دامداران این روستا به پرورش بز،گوسفند،شترمرغ،مرغ محلی و شتر مشغول هستند که در این میان شتر و دام های سبک از جمله گوسفند و بز در الویت هستند. شتر تک کوهانه در چاهدراز در بگ هایی(هر وقت تعداد شترهای یک گروه به ۱۰۰ نفر برسد به ان بگ می گویند) در میان جنگل تاق وسیع در حال چرا هستند.در روستای چاهدراز بیشتر از گوسفندهای نژاد بومی و گوسفند و بزهای نژاد بلوچی و افشاری جهت پرورش داشتی و پرواری استفاده می شود.
زمین های کشاورزی این روستا هم در شمال آن قرار گرفته است. کشاورزان این روستا محصولاتی چون گندم ،جو،علوفه ،خربزه، هندوانه،پنبه،ارزن، پسته،عناب،ذرت، می کارند و میفروشند.اب مورد نیاز این محصولات از طریق چاههای عمیق تامین می شود که تعداد انها به ۱۶ حلقه میرسد.
این روستا دارای امکاناتی همچون آب،برق،گاز،تلفن ،خانه بهداشت، مسجد ،کتابخانه و پایگاه مقاومت بسیج است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۲۵۴ نفر (۷۸خانوار) بوده‌است.
چاهک روستایی در دهستان شوسف بخش شوسف شهرستان نهبندان استان خراسان جنوبی ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۳۷ نفر (۹خانوار) بوده‌است.
ژانر علمی- تخیلی بسیار وسیع و متنوع است و ارائه تعریفی دقیق از آن حتی برای صاحب نظران و شیفتگان این سبک هم راحت نیست. این عدم اجماع را می‌توان در مباحث مربوط به تاریخ این ژانر، به ویژه در تعیین ریشه‌های دقیق آن هم دید. دو جریان فکری گسترده وجود دارند که یکی که ریشه‌های این ژانر را در کارهای تخیلی اولیه مانند "حماسه" سومری "گیلگمش" (نخستین نسخه‌های متن سومری در حدود ۲۱۵۰–۲۰۰۰ پیش از میلاد) "جستجو می‌کند". جریان دوم استدلال می‌کند که داستان‌های علمی-تخیلی حدوداً بین قرن هفدهم و اوایل قرن نوزدهم و تنها بعد از انقلاب علمی و اکتشافات مهم در زمینه‌های گوناگون علمی از جمله نجوم، فیزیک و ریاضیات، امکان ظهور یافته‌اند.
منشأ این ژانر به کنار، داستانهای علمی- خیلی در قرن بیستم محبوب و فراگیر شدند و دلیل آن هم درهم‌تنیدگی علم و اختراعات با در نظر گرفتن زندگی روزمره بود که علاقه افراد به تولیدات ادبی ای که به بررسی رابطه بین فناوری، جامعه و فرد می‌پرداختند را بیشتر می‌کرد. محقق رابرت شولز تاریخ داستان‌های علمی را "تاریخ تغییر نگرش بشر نسبت به فضا و زمان، تاریخ فهم روزافزون ما از جهان و موقعیت گونهٔ ما در جهان "می‌داند. در دهه‌های اخیر، این ژانر متنوع تر شده و تأثیر عمده ای بر فرهنگ‌ها و عقاید در جهانی گذاشته‌است.
اتاق یک فیلم در سبک درام، رازآلود و علمی تخیلی به کارگردانی کریستین ولکمن است که در ۱۵ آوریل ۲۰۱۹ در جشنواره بین‌المللی فیلم فانتزی بروکسل از سوی سینماندو منتشر شد.
از بازیگران آن می‌توان به اولگا کوریلنکو و کوین یانسنس اشاره کرد.
ورود ویروس، اولین مرحلهٔ آلودگی در چرخه زندگی ویروس، هنگامی است که ویروس با سلول میزبان در تماس است و مواد ویروسی را به داخل سلول وارد می‌کند. مراحل عمده ورود ویروس در زیر نشان داده شده‌است. با وجود تنوع در بین ویروس‌ها، چند کلیت مشترک در مورد ورود آن‌ها وجود دارد.
ویروس شناور در فضای محصور با سلول‌های میزبان احتمالی با یک مانع بزرگ به نام ترمودینامیک انتشار روبرو می‌شود. از آنجا که اشیاء با بار خنثی به‌طور طبیعی دور هم جمع نمی‌شوند، ویروس باید راهی برای حرکت برای نزدیکی به سلول میزبان پیدا کند. این کار را با اتصال یا جذب - بر روی یک سلول انجام می‌دهد. سلول دارای گیرنده‌ای که ویروس می‌تواند به آن وصل شود. گیرنده‌های روی پوشش ویروسی به‌طور مؤثر به گیرنده‌های مکمل روی غشای سلول متصل می‌شوند. این پیوست باعث می‌شود که این دو غشا در مجاورت یکدیگر باقی بمانند و به تعامل بیشتر بین پروتئین‌های سطحی کمک کند. این عمل همچنین نخستین لازمه‌ای است که باید پیش از آلوده شدن سلول، اجرا شود. اجرای این لازمه سلول را مستعد و آسیب‌پذیر می‌کند. ویروس‌هایی که این رفتار را نشان می‌دهند شامل بسیاری از ویروس‌های پوشش‌دار مانند HIV و ویروس هرپس سیمپلکس هستند.
این نظر پایه‌ای در مورد ویروس‌های بدون پوشش نیز درست است. نمونه‌هایی که به خوبی مورد مطالعه قرار گرفته‌اند ویروس‌هایی هستند که باکتری‌ها را آلوده می‌کنند و با نام باکتریوفاژها (یا صرفاً فاژ) شناخته می‌شوند. فاژهای معمولی دارای دمهای بلند برای اتصال به گیرنده‌های سطح باکتری هستند.
پیش از ورود، ویروس باید به سلول میزبان متصل شود. اتصال هنگامی حاصل می‌شود که پروتئین‌های ویژه‌ای روی کپسید یا پوشش ویروس به پروتئین‌های ویژه‌ای به‌نام پروتئین‌های گیرنده روی غشای سلول هدف وصل شوند. اکنون ویروس باید وارد سلول شود که توسط دو لایهٔ فسفولیپیدی پوشانده شده‌است. روندی که توسط آن این سد شکسته می‌شود، بستگی به ویروس دارد. انواع ورود عبارتند از:
با استفاده از پروتئین فلورسنت سبز (GFP)، ورود ویروس و عفونت بی‌درنگ دیده می‌شود. هنگامی که ویروس وارد سلول می‌شود، تکثیر فوری انجام نمی‌شود و البته مدتی طول می‌کشد (چند ثانیه تا چند ساعت).
شناخته‌شده‌ترین روش ورود ویروس «آمیزش غشایی» است. در ویروس‌های پوشش‌دار، گیرنده‌های ویروس به گیرنده‌های روی سطح سلول وصل می‌شوند و گیرنده‌های ثانویه ممکن است برای شروع سوراخ کردن غشا یا آمیزش با سلول میزبان وجود داشته باشند. پس از اتصال، پوشش ویروس با غشای سلول میزبان آمیخته و ویروس بدون پوشش را درون سلول خالی می‌کند. در اصل، پوشش ویروس با غشای سلول میزبان «مخلوط» می‌شود و محتویات آن را درون سلول آزاد می‌کند. بدیهی است، این کار فقط با ویروس‌هایی که پوشش دارند می‌تواند انجام شود (HIV , KSHV و ویروس هرپس سیمپلکس از جمله این ویروس‌ها هستند).Campadelli-Fiume G, Amasio M, Avitabile E, Cerretani A, Forghieri C, Gianni T, Menotti L. "The multipartite system that mediates entry of herpes simplex virus into the cell." Rev Med Virol. 2007 Sep-Oct;17(5):313-26. Review.
ویروس‌های بدون پوشش از طریق درون‌بری وارد سلول می‌شوند. آنها توسط سلول میزبان از طریق غشای سلولی بلعیده می‌شوند. در حقیقت، ویروس به سلول القا می‌کند که تنها غذا یا ماده‌ای بی‌ضرر است. سلول، که به‌طور طبیعی با اتصال مواد به گیرنده‌های سطحی و وارد کردن آنها به سلول، منابع محیطی را از آن خود می‌کند، ویروس را نیز فرو می‌برد. ویروس بعد از ورود به سلول، باید از وزیکولی که آن را به درون سلول آورده، خارج شود تا بتواند به سیتوپلاسم دسترسی پیدا کند. ویروس فلج اطفال، ویروس هپاتیت CHelle F, Dubuisson J. "Hepatitis C virus entry into host cells." Cell Mol Life Sci. 2007 Oct 4 و ویروس بیماری دست، پا و دهان از جمله ویروس‌هایی هستند که از این روش بهره می‌برند.N.J. Dimmock et al. "Introduction to Modern Virology, 6th edition." Blackwell Publishing, 2007.
بسیاری از ویروس‌های پوشش‌دار نیز از طریق درون‌بری وارد سلول می‌شوند. ورود از طریق آندوزوم، pH پایین و قرار گرفتن در معرض پروتئازهای مورد نیاز برای بازکردن کپسید ویروس و آزاد کردن مواد ژنتیکی موجود در آن را تضمین می‌کند. علاوه بر این، اندوزوم‌ها ویروس را در طول سلول منتقل می‌کنند و اطمینان حاصل می‌کنند که هیچ اثری از ویروس روی سطح باقی نمانده‌است، که ممکن است باعث تشخیص ایمنی شود.Howley, Peter M; Knipe, David M "Fields Virology" Lippincott Williams & Williams 2013
نمونهٔ سوم و ویژه‌تر از طریق اتصال به سطح سلول به‌وسیلهٔ گیرنده‌های روی سلول و تزریق فقط ژنوم آن به داخل سلول و رها کردن باقی‌ماندهٔ ویروس روی سطح سلول انجام می‌شود. این عمل محدود به ویروس‌هایی است که در آن‌ها فقط ژن برای آلوده کردن سلول مورد نیاز است (بیشتر ویروس‌های RNA جهت مثبت و تک‌رشته زیرا می‌توانند بلافاصله ترجمه شوند). بهترین نمونه مطالعه‌شده باکتریوفاژها هستند. به عنوان مثال، وقتی الیاف دم فاژ T2 روی سلول قرار می‌گیرد، غلاف مرکزی آن غشای سلولی را سوراخ می‌کند و فاژ DNA را از کپسید بالایی مستقیماً به درون سلول تزریق می‌کند.Sebestyén MG, Budker VG, Budker T, Subbotin VM, Zhang G, Monahan SD, Lewis DL, Wong SC, Hagstrom JE, Wolff JA. "Mechanism of plasmid delivery by hydrodynamic tail vein injection. I. Hepatocyte uptake of various molecules." J Gene Med. 2006 Jul;8(7):852-73.
هنگامی که ویروس در سلول است، می‌تواند پروتئین‌ها را فعال کند (به خودی خود یا با استفاده از میزبان) تا در صورت امکان بتواند کنترل کامل سلول میزبان را به‌دست بگیرد. مکانیسم‌های کنترل شامل سرکوب دفاع سلول‌های درونی، سرکوب هشداردهی سلول و سرکوب رونویسی و ترجمه سلول میزبان است. غالباً این اثرات سمیت سلولی است که منجر به مرگ و زوال سلول آلوده به ویروس می‌شود.
اگر ویروس قادر به ورود به سلول باشد، سلول به عنوان مستعد ابتلا به ویروس طبقه‌بندی می‌شود. پس از معرفی ذرات ویروسی، بازگشایی محتویات (پروتئین‌های ویروس در تگنمونت و ژنوم ویروس از طریق نوعی از اسید نوکلئیک) به عنوان آماده‌سازی برای مرحلهٔ بعدی از عفونت ویروسی یعنی تکثیر ویروس رخ می‌دهد.
شوالیه‌های سئول SK، یک باشگاه بسکتبال حرفه ای در لیگ بسکتبال کره است که در سال ۱۹۹۷ تأسیس شد. این باشگاه در حال حاضر در لیگ بسکتبال کره بازی می‌کند و تحت مدیریت اس‌کی تلکام می‌باشد.
بای راکتس ("به چینی: 八一双鹿电池火箭") یک تیم بسکتبال حرفه‌ای در نینگبو، چجیانگ، چین می‌باشد.
سینمای لبنان (انگلیسی: cinema of Lebanon) به تاریخ سینمای لبنان در زمان استعمار فرانسه، سینمای پس از استقلال، بدنه سینمایی، جایزه‌ها و جشنواره‌های سینمایی و همچنین به تولید مشترک سینمایی این کشور اشاره دارد. در سینمای جهان عرب سینمای لبنان همواره پس از سینمای مصر در مرتبه دوم قرار داشته و دارای پیشینه پرباری است. از منظر محققان تاریخ سینما مانند روی آرمس، سینمای مصر و سینمای لبنان به معنی حقیقی دارای هویت سینمای ملی هستند.
بررسی تاریخ فرهنگ و هنر در لبنان و به تبع آن سینمای لبنان بدون در نظر گرفتن شرایط سیاسی این کشور میسر نیست. بین سال‌های ۱۵۱۶ تا ۱۹۱۸ این منطقه زیر سلطه امپراتوری عثمانی قرار داشت. با فروپاشی امپراتوری عثمانی بعد از جنگ جهانی اول، فرانسه این منطقه را به ۵ جزء کوچک‌تر تقسیم کرد که یکی از این اجزا لبنان بود. پس از استقلال در ۱۹۴۵ و تا پیش از جنگ داخلی در سال ۱۹۷۵ لبنان کشوری بسیار آرام و مرفه بود. بیروت پایتخت این کشور به پاریس خاورمیانه شهره شد و سالن‌های فراوانی برای نمایش فیلم، اجرای تئاتر و اوپرا در آن وجود داشت.
تاریخ فیلم در لبنان به دهه ۱۸۹۰ بر می‌گردد. در سال ۱۸۹۷ برادران لومیر نمایندگانی به بیروت فرستادند؛ و چند فیلم خبری و مستند کوتاه پس از در این شهر نمایش داده شد. در سال ۱۹۰۹، اولین سالن رسمی سینما در بیروت توسط کمپانی پاته فرانسه تأسیس شد. اقبال فراوان مخاطبان به این سالن سینما و همچنین به فیلم‌های پخش شده باعث شد تعداد سالن‌های سینما تا ۱۹۲۵ چند برابر شود.
حتی در اواخر دهه ۱۹۲۰، از سینماها در بیروت به عنوان محلی برای گردهمایی‌های سیاسی استفاده می‌شد. سینماها آنقدر محبوب شده بودند که در سال ۱۹۳۱، دانشجویان در یک راهپیمایی اعتراضی خواستار کاهش قیمت بلیط‌های فیلم شدند.
اولین فیلم صامت بومی تاریخ سینمای لبنان در سال ۱۹۲۹ به نام "ماجراهای الیاس مابروک" به کارگردانی جوردانو پیودوتی ایتالیایی ساخته شد. این فیلم داستان یک مهاجر لبنانی را نشان می‌دهد که پس از غیبت طولانی در آمریکا برای جستجوی خانواده‌اش به لبنان بازمی‌گردد. فیلم دوم جوردانو پیودوتی کمدی "ماجراهای ابو عبد" بود. این فیلم اولین تولید تمام لبنانی به لحاظ سرمایه‌گذاری نیز محسوب می‌شود.
در ۱۹۳۶ اولین فیلم ناطق لبنانی به نام "در ویرانه‌های بعلبک" به کارگردانی مشترک ژولیو د لوکا و کرام بوستانی توسط هرتا گارگور، مدیر استودیوی فیلم‌سازی لومیر تهیه شد. "در ویرانه‌های بعلبک" که با استقبال پرشور مخاطبان روبرو شد"،" داستان عشق ممنوع یک شاهزاده محلی را به تصویر می‌کشد. این فیلم نخستین فیلم عربی محسوب می‌شود که به‌طور کامل در یک کشور عربی تولید شده و با لهجه لبنانی نمایش داده شده‌است. در سال‌های پایانی قیمومیت فرانسه بر لبنان، مستندهای کوتاه نیز توسط کارگردان‌های لبنانی، ایتالیایی و حتی فرانسوی تولید می‌شد اما موضوع و محتوای ضد استعماری اغلب آنان باعث می‌شد مقامات فرانسوی نسبت به نمایش این گونه آثار سانسور شدیدی را اعمال کنند.
پس از استقلال لبنان از فرانسه کم‌کم سینما در این کشور به چنان پیشرفتی رسید که در سال‌هایی تنه به تنه سینمای مصر می‌سائید. استودیوهای کاملاً مجهز در سال ۱۹۵۲، مانند استودیوی هارون متعلق به میشل هارون، راه اندازی شدند و تولید فیلم مشترک با مصر و سوریه رونق گرفت. در این دوران محمد سلمان فیلمساز لبنانی که در مصر دوره کارگردانی را دیده بود با حضور سمیرا توفیق چندین فیلم موفق تولید کرد. اما مهمترین اتفاق سینمای لبنان حضور این کشور در جشنواره‌های معتبر سینمایی در دهه ۶۰ بود. ژرژ ناصر کارگردان لبنانی با فیلم "غریبه‌های کوچک" در جشنواره فیلم کن ۱۹۶۲ شرکت کرد. همچنین یکی از مهمترین فیلم‌های تاریخ سینمای لبنان در همین سال توسط یوسف معلوف با نام "بال‌های شکسته" با اقتباس از نوول جبران خلیل جبران ساخته شد.
در این سال‌ها جغرافیای منحصربفرد لبنان نیز پای شرکت‌های فیلمسازی اروپایی و آمریکایی را به این کشور باز کرد. اتفاق مهم دیگر در سال ۱۹۶۵ انتخاب شهر بیروت به عنوان رابط سینمای جهان عرب توسط یونسکو بود. ۶ سال پس از آن در ۱۹۷۱ بیروت میزبان فیلم‌های عرب زبان بود. جشنواره‌ای بین‌المللی که اختصاص به سینمای جهان عرب داشت و بسیار مقبول برگزار شد. با این همه سینمای هنری در لبنان در دهه ۷۰ کم‌کم‌رو به زوال نهاد. در این دوران فیلم‌های سراسر رقص و آواز به همراه برهنگی فراوان تولید می‌شد که جورجینا ریزک ملکه زیبایی لبنان در بسیاری از آن‌ها حضور داشت.
اتفاق مهم سینمایی دیگر در این دهه حضور هاینی سرور با فیلم "ساعت آزادی فرا رسیده‌است" در جشنواره فیلم کن ۱۹۷۴ بود. این فیلم اولین اثر از یک فیلمساز زن عرب زبان بود که در این جشنواره به نمایش درآمده بود.
تا ۱۹۷۵ و پیش از جنگ داخلی، ۱۶۱ فیلم، که بیشتر ملودرام‌های تجاری را شامل می‌شد در لبنان ساخته و به سینمای عرب زبان صادر شدند. اما با شروع جنگ داخلی، تولید فیلم به طرز چشمگیری کاهش یافت.
علیرغم جنگ داخلی در این دوره بدنه جدید سینمایی لبنان مانند مارون بغدادی، جوسلین صعب، برهان آلوئه پا به عرصه گذاشتند و در این راستا سهم زنان نیز چشمگیر بود. فیلمسازان زن، که در این دوره ظاهر شدند، فیلم‌های بسیار معتبر و مشهور بین‌المللی ساختند. در دهه ۷۰ و ۸۰ مضامین فیلم و به ویژه فیلم مستند در لبنان حول محور درگیری‌های سیاسی که در این کشور در جریان بود متمرکز شد. در این سال‌ها به تعبیری آثار مارون بغدادی سنگ بنای سینمای لبنان تلقی می‌شدند. از مهمترین ساخته‌های او در این سال‌ها فیلم "جنگ‌های کوچک" محصول ۱۹۸۲ بود که وی از مشاوره فرانسیس فورد کاپولا در تولید آن بهره برد. "جنگ‌های کوچک" در بخش نوعی نگاه جشنواره فیلم کن ۱۹۸۲ به نمایش درآمد و بعدتر در جشنواره فیلم نیویورک حضور یافت و با استقبال مواجه شد.
با پیشرفت دوباره سینمای این کشور با آغاز جنگ ۱۹۸۲ لبنان، جنگی که توسط اسرائیل آغاز شد و نیروهای دفاعی اسرائیل طی مدت کوتاهی با حملات شدید هوایی با پیشروی سریع نظامی تا بیروت و قسمت‌هایی از آن را اشغال نظامی کرد، سینمای لبنان دوباره با افول روبرو شد.
پس از جنگ، بیروت دوباره به عنوان یکی از مراکز تولید رسانه‌های جمعی در جهان عرب معرفی شد. در حالی که تولید رسانه‌ها در اطراف تلویزیون متمرکز بود، تلاش‌هایی برای احیای صنعت فیلم در لبنان، به ویژه از سوی فارغ‌التحصیلان تازه از مدارس فیلم لبنان انجام شد. در اواسط دهه ۱۹۹۰، ۶ دانشگاه بیروت در رشته‌های سینما و تلویزیون مدرک تحصیلی ارائه می‌دادند و این باعث هجوم دانشجویان از کشورهای عربی می‌شد که علاقه‌مند بودند برخی یا تمام آموزش‌های رسانه‌ای خود را در لبنان بگذرانند.
در این سال‌ها غسان سلهب با فیلمهای "بیرون از زندگی" ۱۹۹۱"،" "روح بیروت" ۱۹۹۸ و "سرزمین ناشناخته" ۲۰۰۲، زیاد دویری با ۲ فیلم "بیروت غربی" ۱۹۹۸ و "توهین" ۲۰۱۷ و بعدتر نادین لَبَکی با فیلم‌های کارامل ۲۰۰۷، حالا کجا برویم؟ ۲۰۱۱ و "کفرناحوم" ۲۰۱۸ درخشیدند.
"کفرناحوم" برای رقابت در کسب نخل طلا هفتاد و یکمین جشنواره فیلم کن انتخاب شد که جایزه هیئت داوران جشنواره فیلم کن را از آن خود کرد. این فیلم در هفتاد و ششمین مراسم گلدن گلوب و بفتا و سزار نیز نامزد دریافت جایزه بود. او به عنوان اولین زن عرب به عنوان رئیس هیئت داوران بخش اصلی جشنواره کن ۲۰۱۹ انتخاب شد.
سینمای غنی لبنان در دوران عصر طلایی خود توانایی برگزاری جشنواره‌های سینمایی در قواره بین‌المللی را داشت اما ناآرامی‌های سیاسی در دهه ۷۰ باعث عدم چنین روندی شد با این همه در لبنان جشنواره‌های منطقه‌ای فیلم از ۱۹۵۵ تا ۱۹۷۵ وجود داشت. طرفه اینکه فیلم‌های لبنانی در جشنواره‌های عربی نیز شرکت می‌کردند.
در حال حاضر جشنواره بین‌المللی فیلم بیروت Beirut International Film Festival یا (BIFF) که از آوریل ۲۰۰۱ شروع به کار کرده مهمترین جشنواره سینمایی این کشور شناخته می‌شود. از سال ۲۰۱۶ نیز جشنواره بین‌المللی فیلم زن بیروت Beirut International Women Film Festival یا (BWFF) سرو شکل گرفته‌است.
در حال حاضر در لبنان حدود ۲۰۰ سالن سینمای فعال وجود دارد. سرانه تولید فیلم در این کشور سالیانه ۱۷ فیلم بلند، یک فیلم انیمیشن و ۱۴ فیلم مستند است. جمعیت سینماروی لبنان نیز سالیانه نزدیک به ۳ میلیون نفر برآورد شده‌است.
مرحله حذفی لیگ قهرمانان اروپا ۲۰–۲۰۱۹ در ۱۸ فوریه آغاز شد و با برگزاری فینال مسابقات در ورزشگاه استادیو دا لوز در لیسبون پرتغال به پایان رسید. ورزشگاه المپیک آتاترک در استانبول ترکیه میزبان اصلی بازی نهایی این رقابت‌ها بود. ۱۶ تیم در مرحله حذفی به رقابت می‌پردازند.