moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
پدر هریت فین زمانی که او نه ساله بود درگذشت؛ اما ثروت خانواده در سال ۱۸۱۰ و زمانی که مادرش املاک ایون تیرل در همپشایر و املاک آپوود در دورست را به ارث برد، به‌طور قابل توجهی افزایش یافت. این باعث شد که خانم فین بیوه سالانه ۶۰۰۰ پوند درآمد داشته باشد (معادل سالانه ۴۴۰۰۰۰ پوند سال ۲۰۲۰).
مرغان توفان جنوبی یا مرغان توفان استرالیایی پرندگان دریایی از خانواده و بخشی از راسته کبوتردریایی‌سانان هستند. این کوچک‌ترین پرندگان دریایی از سخت‌پوستان پلانکتون و ماهی‌های کوچکی که از سطح برچیده می‌شوند، معمولاً در حین درجابال‌زنی تغذیه می‌کنند. پرواز آنها بال‌بال‌زنی و گاهی شبیه خفاش است.
مرغ توفان‌های استرالیایی پراکندگی جهان‌میهنی دارند و در همه اقیانوس‌ها یافت می‌شوند، اگرچه فقط مرغ توفان ویلسون در نیمکره شمالی یافت می‌شود. تقریباً همه آنها کاملاً دریایی هستند و فقط هنگام زادآوری به خشکی می‌آیند. در مورد بیشتر گونه‌های مرغ توفان، اطلاعات کمی از رفتار و پراکنش آنها در دریا وجود دارد، جایی که یافتن آنها سخت و شناسایی آنها دشوارتر است. آنها آشیانه‌سازان گروهی هستند و در کلنی و مکان‌های لانه‌سازی خود وفاداری قوی نشان می‌دهند. بیشتر گونه‌ها در شکاف‌ها یا گودال‌ها لانه‌سازی می‌کنند و همه به جز یک گونه به صورت شبانه در کلنی‌های زادآوری حضور می‌یابند. جفت‌ها پیوندهای تک‌همسری طولانی مدت تشکیل می‌دهند و وظایف جوجه‌کشی و تغذیه جوجه‌ها را به اشتراک می‌گذارند. مانند بسیاری از گونه‌های از پرندگان آبزی، آشیانه‌سازی با پیش‌زمینه است که به شدت با برتخم‌نشینی طولانی تا ۵۰ روز و مطالعاتی ۷۰ روز دیگر بعد از آن ادامه می‌یابد.
چندین گونه از مرغ توفان استرالیایی توسط فعالیت‌های انسانی تهدید می‌شوند. یک گونه، مرغ طوفان نیوزیلند، منقرض‌شده بود تا زمانی که در سال ۲۰۰۳ دوباره کشف شد. تهدید اصلی برای مرغ توفان‌ها گونه‌های معرفی‌شده، به ویژه پستانداران، در کلنی‌های زادآوری آنها هستند. بسیاری از مرغ توفان‌ها معمولاً در جزایر منزوی عاری از پستانداران لانه می‌سازند و نمی‌توانند با شکارچیانی مانند موش‌ها و گربه‌های رمیده کنار بیایند.Carboneras, C. (1992) "Family Hydrobatidae (Storm petrels)" pp. 258–265 in "Handbook of Birds of the World" Vol 1. Barcelona:Lynx Edicions,
دیپ بلک یک بازی ویدئویی است که توسط بیارت توسعه یافته و توسط ۵۰۵ گیمز برای مایکروسافت ویندوز، پلی استیشن ۳ و ایکس باکس ۳۶۰ منتشر شده‌است.
دیپ بلک در ۱۲ آوریل ۲۰۱۲ در استیم "با نام دیپ بلک:ریلودد" و برای کنسول‌ها در ۲۵ آوریل با عنوان "دیپ بلک:بخش اول منتشر شد". این بازی دارای یک موسیقی ارکسترال است که توسط جرمی سول نوشته شده‌است، که بیشتر برای کارهایش در سری "الدر اسکروولز" و "گویلد وارز" شناخته شده‌است.
"دیپ بلک" در آینده ای نزدیک، در یک دنیای ناپایدار از هرج و مرج، جاسوسی، تروریسم، و مبارزه ناامیدانه برای برتری در جهان و در اختیار داشتن سلاح‌های بیولوژیکی پیچیده اتفاق می‌افتد.
بیشتر اکشن‌ها در دپ بلک در زیر آب انجام می‌شود، و بازیکنان با «جت‌های تخصصی زیر آب با هارپون‌های یکپارچه، زیردریایی‌های کوچک و سایر تجهیزات با فناوری پیشرفته» در اعماق حرکت می‌کنند. اما همه چیز شنا و تیراندازی نیست! ۵۰۵ گیمز نوید یک خط داستانی با «معمای علمی-تخیلی پیچیده، جاسوسی و وحشت زیستی» را می‌داد که در آخر آنچیز که پیشبینی می‌شد نشد.
این بازی امتیاز ۴۷ «به‌طور کلی نامطلوب» را از متاکریتیک دریافت کرد. منتقدها از انیمیشن‌ها و داستان ضعیف انتقاد کردند، در حالی که مکانیک کنترل زیر آب را ستایش کردند.
این مقاله در مورد تاریخچه اداره غذا و داروی ایالات متحده FDA است.
تا قرن بیستم، قوانین اندکی در ایالات متحده وجود داشت که، به استثنای یک مورد، قانون کوتاه مدت واکسن در سال ۱۸۱۳ میلادی، محتویات و فروش مواد غذایی و دارویی تولید داخلی را تنظیم کند. مجموعه‌ای از قوانین ایالتی درجه‌های مختلفی از محافظت را در برابر شیوه‌های فروش غیراخلاقی مانند ارائه نادرست مواد تشکیل‌دهنده محصولات غذایی یا مواد درمانی، ارائه می‌کرد. تاریخچه FDA را می‌توان در اواخر قرن نوزدهم و بخش شیمی وزارت زراعت ایالات متحده (بعدها اداره شیمی – Bureau of Chemistry) دنبال کرد. تحت رهبری هاروی واشینگتن وایلی، که در سال ۱۸۸۳ میلادی به عنوان شیمیدان ارشد منصوب شد، بخش شیمی تحقیقاتی را در مورد تقلب و نام تجاری نادرست غذا و دارو در بازار آمریکا آغاز نمود. اگرچه آن‌ها هیچ قدرت تنظیمی نداشتند، این بخش یافته‌های خود را از سال ۱۸۸۷ تا ۱۹۰۲ میلادی در یک مجموعه ده قسمتی با عنوان غذاها و متقلبین غذایی منتشر کرد. وایلی از این یافته‌ها و اتحاد با سازمان‌های مختلف مانند تنظیم‌کننده‌های ایالتی، فدراسیون عمومی باشگاه‌های زنان و انجمن‌های ملی پزشکان و داروسازان برای لابی‌کردن به قانون جدید فدرال به منظور تعیین استانداردهای یکسان برای غذا و داروها برای ورود به تجارت بین‌ایالتی استفاده کرد. مدافع وایلی، زمانی صورت گرفت که عموم مردم در برابر خطرات بازار توسط روزنامه‌نگاران سرگین‌کاوی مانند آپتون سینکلر برانگیخته شده بودند و بخشی از روند عمومی افزایش مقررهای فدرال را در مسائل مربوط به امنیت عمومی در عصر ترقی‌خواهی شد. قانون کنترل زیستی در سال ۱۹۰۲ میلادی پس از جمع‌آوری آنتی توکسین دیفتری از اسبی به نام جیم که به تیتانوس مبتلا بود و منجر به مرگ چند تن شد، وضع گردید. مرگ بسیاری از مردم در دهه ۱۹۳۰ میلادی، از جمله مرگ «ابن بایرز» در سال ۱۹۳۲ در اثر درهنگ رادیتور و بسیاری از زنان، که برخی از آن‌ها به نام دختران رادیوم شناخته می‌شوند، سبب شد تا اداره غذا و دارو به سازمان بسیار قدرت‌مندتری که امروزه می‌شناسیم، تبدیل گردد.
در ژوئن ۱۹۰۶، رئیس‌جمهور تئودور روزولت قانون غذا و دارو را امضا کرد، که به نام مدافع اصلی آن «قانون وایلی» نیز شناخته می‌شود. این قانون، تحت مجازات توقیف کالا، حمل و نقل بین ایالتی مواد غذایی را که «آلوده به تقلب» بودند ممنوع ساخت. اصطلاح «آلوده به تقلب» به افزودن پرکننده‌های «با کیفیت یا قدرت کاهش‌یافته»، رنگ‌آمیزی برای پنهان کردن «آسیب یا کم ارزش بودن»، ترکیبات با افزودنی‌های «مضر برای سلامتی» یا استفاده از مواد «کثیف، تجزیه شده یا فاسد» اشاره دارد. این قانون مجازات‌های مشابهی را برای بازاریابی بین ایالتی داروهای «تقلبی» نیز اعمال کرد که در آن «استاندارد قدرت، کیفیت، یا خالص بودن» مواد متشکل فعال یا به وضوح روی برچسب ذکر نشده یا در داروسازی ایالات متحده یا "فرمولاری ملی" ذکر نشده بود. این قانون هم‌چنین «نام تجاری نادرست» غذا و دارو را ممنوع کرد.Original Text of the 1906 Food and Drugs Act and Amendments مسئولیت بررسی مواد غذایی و داروها برای چنین «تقلب» یا «نام تجاری نادرست» به دفتر شیمی USDA وایلی واگذار شده بود.
وایلی از این اختیارات، نظارتی جدید برای پی‌گیری یک اردوی تهاجمی علیه تولیدکنندگان مواد غذایی حاوی افزودنی‌های شیمیایی استفاده کرد، اما اختیارات اداره شیمی به زودی توسط تصمیم‌های قضایی و همچنین با ایجاد هیئت بازرسی غذا و دارو و هیئت داوری مشاوران متخصص علمی به عنوان سازمان‌های جداگانه در داخل وزارت کشاورزی ایالات متحده در سال‌های ۱۹۰۷ و ۱۹۰۸ میلادی مورد بررسی قرار گرفت. یک تصمیم دادگاه عالی در سال ۱۹۱۱ میلادی حکم داد که قانون سال ۱۹۰۶ در مورد ادعاهای کاذب اثربخشی درمانی اعمال نمی‌شود، که در پاسخ به آن اصلاحیه سال ۱۹۱۲، ادعاهای «کاذب و متقلبانه» در مورد «اثر معالجه یا درمان» را نیز به تعریف «نام تجاری نادرست» اضافه کرد. با این حال، دادگاه‌ها هم‌چنان با تعیین استانداردهای بالا برای اثبات قصد متقلبانه، این اختیارات را تعریف می‌کردند. در سال ۱۹۲۷ میلادی، اختیارات نظارتی اداره شیمی تحت یک ارگان جدید وزارت زراعت ایالات متحده، سازمان غذا، دارو و حشره‌کش سازمان‌دهی شد. این نام سه سال بعد به اداره غذا و دارو (FDA) تغییر یافت.
در دهه ۱۹۳۰، روزنامه‌نگاران کودکاو، سازمان‌های حمایت از مصرف‌کننده و تنظیم‌کننده‌های فدرال با انتشار فهرستی از محصولات مضر که طبق قانون ۱۹۰۶ مجاز شناخته شده بودند، از جمله نوشیدنی‌های رادیواکتیف، ریمل مژه و ابرو که باعث کوری می‌شد و «درمان‌های» فاقد ارزش برای دیابت و سل، مبارزانی را برای قدرت نظارتی قوی‌تر آغاز و راه‌اندازی کردند. قانون پیشنهادی حاصله به مدت پنج سال نتوانست از کنگره ایالات متحده عبور کند، اما در پی اعتراض عمومی در مورد تراژدی «اکسیر سولفانیل‌آماید» در سال ۱۹۳۷ میلادی، که در آن بیش از ۱۰۰ نفر پس از استفاده از داروی ترکیب شده با یک محلول سمی آزمایش نشده جان خود را از دست دادند، به سرعت به تصویب رسید. تنها راهی که FDA توانست این محصول را حتی ضبط کند، مشکل نام تجاری نادرست بود: «اکسیر» به عنوان داروی حل شده در اتانول تعریف شده بود، نه در دی‌اتیلن گلیکول استفاده شده در اکسیر سولفانیل‌آمید. استدلال می‌شود که اگر برچسب «محلول» بر آن استفاده می‌شد، این اداره نمی‌توانست کاری برای بررسی و مصادره داروهای باقی‌مانده در دست مردم انجام دهد.
پس از تصویب قانون سال ۱۹۳۸، FDA شروع به تعیین داروهای خاص به عنوان ایمن برای استفاده فقط تحت نظارت یک متخصص طبی کرد و دسته داروهای «فقط نسخه‌ای» با «اصلاحیه دورهام-هامفری» سال ۱۹۵۱ به‌طور ایمن به قانون تبدیل شد. در حالی که آزمایش اثربخشی دارو قبل از فروش تحت قانون FD&C سال ۱۹۳۸ مجاز نبود، اصلاحات بعدی مانند اصلاح انسولین و اصلاح پنی‌سیلین، آزمایش توانایی ترکیب‌های دارویی خاص نجات‌بخش را اجباری ساخت. FDA شروع به اعمال اختیارات جدید خود علیه آن‌عده تولیدکنندگان دارو کرد که نمی‌توانستند ادعاهای اثربخشی داروهای خود را ثابت کنند و دادگاه استیناف حوزه نهم ایالات متحده آمریکا در قضیه شرکت محصولات غذایی آلبرتی علیه ایالات متحده (۱۹۵۰) دریافت که تولیدکنندگان دارو نمی‌توانند صرفاً با حذف مورد استفاده یک دارو از برچسب آن، از حکم «ادعاهای درمانی نادرست» قانون ۱۹۳۸ طفره بروند. این پیشرفت‌ها قدرت گسترده‌ای را برای FDA برای اجرای فراخوان پس از فروش داروهای بی‌اثر تسجیل کرد. بیشتر توجهات تنظیماتی FDA در این دوره معطوف به سوء استفاده از آمفتامین‌ها و باربیتورات‌ها بود، اما این اداره همچنین حدود ۱۳۰۰۰ کاربرد داروی جدید را بین سال‌های ۱۹۳۸ و ۱۹۶۲ میلادی بررسی کرد. در حالی که علم سم‌شناسی در آغاز این دوره در مراحل اولیه خود قرار داشت، به سرعت پیشرفت‌های در سنجش‌های تجربی برای آزمایش افزودنی‌های غذایی و ایمنی داروها در این دوره توسط تنظیم‌کنندگان FDA و دیگران انجام شد.
FDA در سال ۱۹۴۰ میلادی از وزارت کشاورزی به اداره امنیت فدرال منتقل گردید و زمانی که در سال ۱۹۵۳ جانشین آن وزارت صحت، آموزش و رفاه تأسیس شد، بخشی از آن باقی ماند.
تعطیل ("به عربی: تَعْطِیل") واژه‌ای است در کلام اسلامی که به معنای «واگذاری» خداوند از صفاتش است. این واژه در لغت به معنای فروگذاشتن و متوقف کردن کار است و به نوعی الهیات سلبی اشاره دارد که در آن گفته می‌شود چون خداوند هیچ شباهتی با مخلوقاتش ندارد و از آنجا که مفاهیمی که در اختیار انسان است محدود و وابسته به برداشت‌های او از محیط پیرامونش است، لذا چاره‌ای جز این نیست که در مورد اوصاف الهی سکوت شود و به توضیحاتی که در قرآن و روایات آمده اکتفا کرد. "تعطیل" نقطه مقابل "تشبیه" ("انسان‌انگاری، انتساب خصوصیات جسمانی یا نسبت دادن عواطف یا علایق یا صفات انسانی به خداوند") است. "تعطیل" و "تشبیه" در اسلام هر دو گناه یا بدعت در دین محسوب می‌شوند.
در مقابل "تعطیل"، نظریه اصلاحی "تثبیت" ("پیگیری و اثبات صفات خدا بر مبنای مفاهیم انسانی موجود") و در مقابل "تشبیه"، نظریه اصلاحی "تنزیه" ("مبری و برتر دانستن خدا از خصایص انسانی") وجود دارد.
قائلان به "تعطیل" با عنوان «معطّله» ("به معنای واگذارنده") یا «تعطیلی» شناخته می‌شوند. البته از نظر تاریخی، پیروان "جهم بن صفوان" ("متوفی ۱۲۸ قمری") موسوم به جهمی توسط مخالفانشان «معطّله» خوانده می‌شدند. البته «معطّله» برای نامیدن افرادی که باور داشتند عالم ازلی و ابدی است و همیشه خواهد بود و آفریننده‌ای علیم و حکیم ندارد نیز به کار رفته‌است.
پیروان مکتب معتزله نیز در قرن نهم قمری «معطّله» نامیده می‌شدند، چون معتقد بودند «خدا لایزال است [...] اما انتساب هر صفت لایزالی ("متمایز از ذات خداوند") را انکار می‌کردند [...] علم، قدرت و حیات را جزء ذات خداوند می‌دانستند و اظهار می‌داشتند که اگر این صفات لایزال در نظر گرفته شوند، کثرت موجودیت ازلی یا ابدی پدید می‌آید».Al-Shahrastani, "al-Milal wa'n-Niḥal", page 30. Quoted in
به افراد دهری نیز «معطّله» گفته شده‌است. اینان باور داشتند عالَم قدیم است و خداوند آفریننده آن نیست، بلکه عقول افلاک و ستارگان موجب پیدایش موجودات شده‌اند.
در جامعه عربستان پیش از اسلام ("دوران جاهلیت") نیز عده‌ای به «معطّله» یا «معطّله عرب» مشهور بودند. برخی از آنان وجود خدا و معاد را انکار می‌کردند، برخی خداوند را باور داشته ولی معاد را رد می‌کردند و برخی نیز نبوت را قبول نداشتند.
در کل به گروه‌ها و مکاتبی که در مورد خداوند و صفاتش بیشتر گرایش به تنزیه داشته‌اند، «معطّله» گفته شده‌است. مانند گروه‌ها و مکاتبی که باور داشته‌اند که خداوند را نباید شیء یا موجود یا حی یا قادر یا عالم و سمیع و بصیر و امثال اینها دانست. به گروه‌ها و مکاتبی که انتساب صفات به ذات خدا را رد کرده و به عینیت ذات و صفات معتقدند نیز «معطّله» گفته شده‌است. پیروان مکاتب جهمیه، معتزله و اسماعیلیه و فیلسوفان و حکیمان نیز از جانب مخالفانشان «معطّله» یا «اهل تعطیل» نامیده شده‌اند، که البته این نوع اطلاقات ممکن است عادلانه نبوده باشد.
نظر «معطّله» یا «اهل تعطیل» این است که عقل آدمی به شناخت اوصاف الهی قادر نبوده و فقط باید خیلی گذرا به صفات خداوند پرداخته شود و به اثبات آنها در قرآن و روایات بسنده کرد. اینان بر این باورند که چون انسان از درک حقیقت معانی صفات الهی ناتوان است لذا عقل در این وادی محکوم به معطل ماندن است، به همین خاطر این روش را «تعطیل» و پیروان آن را «مُعَطِّلِه» می‌نامند.
«اهل تعطیل» استدلال می‌کنند که مفاهیمی را که آدمی با آنها قصد توصیف صفات الهی را دارد، از محیط و موجودات محدود و محسوس پیرامون خود کسب کرده و این مفاهیم برای نسبت دادن به خدا مناسب نیستند. از آنجا که خداوند هیچ شباهتی با مخلوقات ندارد و آدمی نیز غیر از همین مفاهیم و تعاریف محدود مختص مخلوقات، چیزی در دست ندارد، لذا باید در مورد صفات خداوند و معانی آن سکوت کرد و به راهنمایی‌های موجود در قرآن و روایات در این مورد راضی شد. در این باره از محدث و فقیه کوفی "سفیان بن عیینه" نقل شده که: "تفسیر آنچه در کتاب الهی (قرآن) خداوند خود را به آن توصیف کرده این است که آن را تلاوت کنیم و بر آن سکوت اختیار کنیم".
بر اساس دیدگاه «معطّله» یا «اهل تعطیل» نهایت کاری که در مورد صفات خداوند از عقل می‌توان انتظار داشت آن است که مفاهیم و اوصاف مربوط به نقص و محدودیت را از ذات الهی سلب کرد. این گونه معنای صفاتی مانند «خدا عالم است» یا «خدا قادر است» این منظور را می‌رسانند که خدا جاهل یا عاجز نیست؛ بنابراین با مطرح کردن صفات ثبوتی برای خدا، عقل توانسته پاره‌ای از مفاهیم عدمیِ بیانگر نقص و ضعف از ذات الهی را سلب کند. انسان با عقلش نمی‌تواند صفات خدا را اثبات کرده و به درک حقایق مربوط به خداوند دست یابد، بلکه نهایتاً می‌تواند با عقلش حُکم کند که خداوند از هر نقص و محدودیتی منزه است.
دیدگاه «معطّله» یا «اهل تعطیل» مورد انتقاداتی قرار گرفته‌است، از جمله:
ریووگلیتازون () (INN) یک داروی مشتق از تیازولیدیندیون است که برای استفاده در درمان دیابت نوع ۲ در فاز تحقیقات است.
نتوگلیتازون () (همچنین به نام MCC-555) یک عامل کاهش‌دهنده قند خون متعلق به گروه تیازولیدیندیون است.
جامعه افغان در رابطه به دید خود نسبت به اصول اساسی جنسیت همواره ثابت قدم مانده‌است. این کاربرد اصول است که در گروه‌های مختلف با هم متفاوت اند؛ همچنین، معیارهای گستردهٔ برای رفتار پذیرفته شده زنان و تفاوت‌های در رویه مردان نسبت به برخورد درست با زنان وجود دارد. تناقض‌های میان رسوم سنتی که بیشتر آن‌ها به حقوق زنان تجاوز نموده و نسبت به طینت اسلام بیگانه هستند و سایر قانون کاربردی که روی مساوات، عدالت، تحصیل و خدمات اجتماعی برای مردان و زنان تأکید دارد، وجود دارد. علاوه بر این‌ها، نفس احکام اسلامی از سوی اصلاح‌گرایان و اسلام‌گرایان به‌گونه‌های متفاوت تفسیر می‌گردند.Nancy Hatch Dupree and Thomas E. Gouttierre. "Gender Roles". "Afghanistan country study". Library of Congress Federal Research Division (1997). "This article incorporates text from this source, which is in the public domain."
اصلاحات جنسیتی محور اصلی مسائل بحث‌برانگیز بود که باعث فروپاشی حکومت شاه امان‌الله در ۱۹۲۹ میلادی گردید. حکومت مردگرایی نخست‌وزیر داوود خان در سال ۱۹۵۹ میلادی از نپوشیدن اختیاری حجاب و پایان دادن به انزوای زنان حمایت کرد. قانون اساسی ۱۹۶۴ به‌طور خودکار آزادی بیشتری به زنان داده و به آن‌ها حق تحصیل و آزادی کار اعطا نمود.
تعداد روزافزونی از زنان که بیشتر آن‌ها از مناطق شهری بودند برای سی سال بعد از ۱۹۵۹ میلادی در عرصه‌های مختلف عامه با عزت کامل به کار پرداختند، بدون این‌که هیچ نوع بی‌عفتی متوجه خود آن‌ها یا خانواده‌های آن‌ها شود. با این وجود، فشارهای خانوادگی، رویه‌های سنتی و مخالفت‌های دینی همواره به وضع محدودیت‌ها ادامه دادند و در نتیجه میزان خود ابرازی و کنترل زنان بر زندگی آن‌ها تا حدی محدود گردید.
به‌جز از کابل که زنان تحت حکومت حزب دموکراتیک خلق افغانستان تشویق می‌شدند تا وظایف عامه را جسورانه‌تربه پیش ببرند، این جنبش انقلابی در ۱۹۷۸ میلادی متوقف شد. رهبران محافظه‌کار مجاهدین که بر علیه تجاوز بیگانه جهاد نموده بودند، هم از نظر نظامی و هم از نظر ایدئولوژیک با این عقیده القا شده بودند که اگر زنان آزادانه در میان مردم به تحرک خود ادامه دهند، این امر منتج به نابسامانی جنسی و بربادی اجتماعی می‌شود. این رفتارها تحت حاکمیت طالبان شدت گرفت. طالبان که اکثراً پشتون‌های روستایی با پس زمینه قویاً مردسالار بودند، تفسیر فوق محافظه‌کارانه از اسلام ارایه نموده و عرف‌های سنتی را به عنوان ایده‌آل‌های اجتماعی معرفی کردند. مسائل مرتبط به جنسیت در ۱۹۹۶ میلادی بار دیگر به مرکز گفتمان‌های داغ تبدیل شده بود.
همگی روی این مسئله اتفاق نظر دارند که تفاوت‌های میان زنان و مردان وجود دارد و این تفاوت‌ها را می‌توان با رفتارهای معیاری شناخته شده به بهترین وجه حفظ کرد. هیچ‌کسی با این‌که زن در مرکز جامعه قرار دارد مخالفت ندارد. احترام به زن یکی از خصیصه‌های برجسته است و کسانی‌که می‌خواهند این موضع محترمانه زن را تخریب کنند بسیار معدود اند، همچنین هیچ‌کس فرامین اسلام یا ارزش‌های فرهنگ افغانستان را رد نمی‌کند. استدلال‌ها بیشتر پیرامون تعریف دقیق از رفتار محترمانه زن با درنظر داشتن واقعیت‌های امروزی است، به‌ویژه در روشنایی نیاز کنونی به بازسازی اساسی که مستلزم اشتراک کامل هر شهروند افغانستان است.
غیورهای امروزی باید ساقه‌های اخلاقی زنان را در مقابل این حقیقت، که جامعه افغانستان زنان را به عنوان جاوید نگهدارندگان ایده‌آل‌های جامعه می‌پندارند، محافظت کنند. به همین‌گونه آن‌ها زن را به عنوان نماد افتخار–خانواده، جامعه و ملت – می‌پندارند که باید کنترل گردیده و محافظت شوند تا پاکیزگی اخلاقی آن‌ها حفظ شود. مقامات، با وضع محدودیت‌های شدید مستقیماً بر زنان که حساس‌ترین عنصر جامعه و نماد افتخار مردان اند، نیت خود مبنی بر مهار آزادی شخصی را برملا ساخته و این برداشت را تقویت می‌نمایند که آن‌ها قادر هستند تمامی ابعاد رفتار اجتماعی، مردان و زنان را تحت کنترل خود داشته باشند.
رسمِ پوشیدن پرده و انزوای زنان، از جمله پوشیدن حجاب، آشکارترین تجلی این رفتار است. این مفهوم شامل تأکید بر مجزا بودن مکان‌های زنان و مردان و وضع ممنوعیت علیه تعاملات میان جنس‌های مخالف خارج از محرمات (کفیل‌های پسندیده مرد مانند، پدر، برادر، پسر و سایر مردانی که زن نمی‌تواند با آن‌ها ازدواج کند) است. این محدودیت‌ها شدیداً فعالیت‌های زنان را محدود می‌کند، از جمله دسترسی آن‌ها به تحصیل و کار خارج از خانه. بیشتر زنان به‌طور گسترده در خانه خود محصور هستند.
این‌گونه محدودیت‌ها از سوی مردان محافظه‌کار ضروری پنداشته می‌شوند، چون از نظر آن‌ها زنان از نظر اجتماعی نا بالغ هستند و کنترل اخلاقی و بازداری فیزیکی کم‌تری دارند؛ بیش‌جنسی‌گرایی زنان از رفتار مسئولانه آن‌ها جلوگیری می‌کند. در نتیجه، زنان قابل اعتماد نیستند و باید در عقب پرده نگه داشته شوند تا نظم جامعه را مختل نکنند. از این‌رو، منزوی بودن آن‌ها بسیار مهم است.
موقف و قدرت یک دختر زمانی‌که وی از کودک به عروس به مادر و به مادربزرگ مبدل می‌شود افزایش می‌یابد. ازدواج موفق و داشتن چندین پسر هدف اساسی زنان افغان است و مردان افغان نیز از صمیم قلب به آن باور دارند. وظایف پرورش‌دهی زنان نیز حیاتی است. البته این بدین معنی نیست که زنان تنها محدود به کارهای خانه هستند. کلیشه سازی زنان افغان به عنوان برده‌های که به‌صورت بی وقفه کار می‌کنند و مردان تنها برای لذت جنسی و خدمات تولید مثل به آن‌ها ارزش می‌دهند کاملاً اشتباه است.
در افغانستان، که به عنوان بدترین کشور برای دختر متولد شدن رده‌بندی شده‌است، برخی خانواده‌ها دختران خود را هم‌مانند پسر بزرگ می‌کنند.bringing up their daughters as sons سپس زمان بلوغ فرا می‌رسد و «بچه پوش» (دخترانی افغان که هم‌مانند پسر بزرگ شده‌اند) باید به جنسیت اصلی خود بازگردد.
کارهای زنان نظر به گروه‌های گوناگون متفاوت اند. زنان در خانواده‌های کاملاً روستا نشین تنها در جریان فصل‌های حاصل‌گیری در کارهای زراعتی سهیم می‌شوند و بیشتر مسئول تولید محصولات لبنیات هستند. برخی زنان در بافتن صنایع دستی مانند قالین و نمد تخصص دارند. برعکس، زنان نورستانی زمین‌ها را شیار می‌کنند، در حالی‌که مردان رمه‌ها را می‌چرانند و محصولات لبنیات را پروسس می‌کنند. زنان کوچی مسئولیت مراقبت از بره‌ها و بزغاله‌ها را بر عهده داشته و انواع مختلف محصولات لبنیات را برای فروش و استفاده خانواده تهیه می‌کنند. آن‌ها پشم‌های جمع‌آوری شده توسط مردان را ریسیده و پارچه می‌بافند و از این پارچه برای ساختن خیمه استفاده می‌نماید. نمد بافی و استفاده از آن به عنوان پوشش یورت در خیمه و فرش داخل خانه نیز یکی از فعالیت‌های زنان است. هنگامی‌که زمان حرکت می‌شود، این زنان هستند که بلند می‌شوند و خیمه‌ها را پایین می‌کنند. تنوع‌ها بی پایان هستند.
هرچند آمار بیان‌گر این است که تا ۱۹۷۸ میلادی تعداد زنانی که به نیروی کار می‌پیوستند در حال افزایش بود، اما تنها هشت درصد جمعیت زنان درآمد داشتند. بیشتر این زنان در مراکز شهرها زندگی می‌کردند و در پُست‌های حرفه‌ی، فنی و اداری توسط دولتی که همواره به حمایت قوی خود ادامه داده بود، استخدام شده بودند. اکثریت زنان در بخش صحت و تعلیم و تربیه کار می‌کردند، دو سکتوری که مناسب‌ترین مکان برای زنان پنداشته می‌شدند، چون این سکتورها به نقش‌های زنان مرتبط بودند. برخی دیگر از زنان در پولیس، ارتش و خطوط هوایی؛ کارخانه‌های دولتی پروسس منسوجات، سیرامیک، غذا و پیش‌ساخت‌های ساختمانی مشغول کار بودند. تعداد اندکی در سکتور خصوصی کار می‌کردند؛ تعداد اندکی هم شغل آزاد داشتند.
اکنون احیای مجدد این رویه‌های محافظه کارانه نسبت به نقش‌های فراخانگی مناسب برای زنان و انتقاد بر دیده شدن زنان در مکان‌های عامه به‌طور گسترده روی این زنان حرفهٔ تأثیر گذاشته‌است. متون اسلامی وظایف زنان را ترسیم نمی‌کنند. آنچه این متون می‌گویند، می‌تواند به‌گونه‌های متفاوت تفسیر گردد. آنچه آن‌ها می‌گویند برابری و عدالتی است که زنان از هیچ نقطه نظری نباید کم‌تر از مردان پنداشته شوند. زنان آموزش دیده افغان روی اراده خود برای یافتن راه‌های که بتوانند در بازسازی ملت خود سهیم شوند، در مطابقت با تفسیری که آن‌ها از طینت اسلام دارند، ایستاده هستند. حالا این چالش قدرت‌مندی است که جامعه با آن مواجه است.
زنان افغان به جنسیت خود به عنوان یک امر مثبت نگاه کرده و درایت و کنترل-خودی مردان را زیر سؤال می‌برند. در واقعیت، تفاوت میان رفتار خصوصی و عامه بسیار قابل ملاحظه است. در زندگی خصوصی معمولاً ایده‌ها و مسئولیت‌ها شریک می‌شود و در بیشتر خانواده‌ها جذبه‌های فردی و قدرت شخصیت از نقش‌های سنتی مادون بودن فراتر می‌رود. حتی بدرفتاری‌های اخلاقی نیز نادیده گرفته می‌شود، مگر این‌که مردم عام از آن باخبر شود. جزای مردان باید بسیار سنگین باشد و عزت خانواده باید اعاده شود. در نتیجه، زنان شهرنشین نمادهای از خموشی در مکان‌های عامه هستند، در حالی‌که زنان روستا نشین ظاهراً مطیع به نظر می‌رسند.
موقف اجتماعی یک خانواده بستگی به رفتار زنان آن خانواده در بیرون از خانه دارد. پا فراتر نهادن از نقش‌های توصیه شده و هنجارهای رفتاری در مکان‌های عامه منتج به نکوهش اخلاقی و طرد اجتماعی می‌شود. اصول رایج در اجتماع باری را بر دوش مردان و زنان می‌گذارد تا از آن‌ها پیروی کنند.
تحت چنین شرایطی، وظایف جنسیتی از روش‌های تعریف شده پیروی می‌کنند. امتیازهای مرد در خانواده شامل تأمین رفاه اقتصادی، مدیریت خانواده و برقراری ارتباط با افراد خارج از خانواده می‌باشد؛ در خانواده از آن‌ها انتظار می‌روند تا انضباط را برقرار نموده و از والدین کهن‌سال خود مراقبت نمایند.
از جمله افسانه‌های ملی بی‌شمار افغانستان که دربرگیرنده ارزش‌های دینی، تاریخی و اخلاقی هستند، بیشتر آن‌ها روی ارزش‌های مرتبط به رفتار مرد و زن تأکید دارند. آن‌ها تشریح می‌کنند که چه کارهای را می‌توان و نمی‌توان انجام داد، مکافات و مجازات را بیان نموده و انواع شخصیت‌های ایده‌آل را تعریف می‌کنند. از این‌رو، این داستان‌ها نظم جنسیتی موجود را جاودان نگهداشته و با آوردن مثال‌ها از نظر روان‌شناختی آن‌ها را قناعت بخش می‌سازند.
برخی افراد از جامعه کمک کننده خارجی خواسته‌اند، تا به اصلاح کارزارهای پرخاش‌گرانه پرداخته و اطمینان حاصل نماید که زنان افغان حق تعلیم و کار را خواهند داشت. جامعه افغانستان از قبل روی این مسئله اختلاف نظر دارند که آیا همکاری‌ها برای تحصیل پسران قطع شود یا خیر، چون فعلاً دختران اجازه رفتن به مکتب را ندارند. زمانی‌که در یک بازار شغل در حال افول زنان نسبت به مردان ترجیح داده شوند، هم‌دلی خانواده باید سست شده باشد.
انگلیتازون () یک دارو و عامل کاهش‌دهنده قند خون از کلاس تیازولیدیندیون (گلیتازون) است.
کلنی کلاغ سیاه () یک کلنی زادآوری جانوران و معمولاً پرندگان به‌ویژه کلاغ‌ها است. کلنی کلاغ معمولا کلنی برای پرندگان گروهی نگهداری می‌شود واژه کلنی کلاغ همچنین برای خانه‌های انبوه در شهرهای قرن نوزدهم به ویژه در لندن به کار رفت.
دوباره تو فیلمی محصول سال ۲۰۱۰ و به کارگردانی اندی فیکمن است. در این فیلم بازیگرانی همچون کریستن بل، جیمی لی کرتیس، سیگورنی ویور، دوئین جانسون، اودت انابل، کریستن چنووس، ویکتور گاربر، بتی وایت، جیمز ووک، بیلی اونگر، کایل بورنهایمر، شان وینگ، کریستین لیکین، پاتریک دافی، رجینالد ول‌جانسون، استیسی کینن و درل هال ایفای نقش کرده‌اند.
دارگلیتازون () (که پیش‌تر با نام CP 86325-2 شناخته می‌شد) یکی از اعضای گروه داروهای تیازولیدیندیون و آگونیست گیرنده-γ فعال شده توسط تکثیرکننده پراکسی زوم (PPAR-γ)، یک عضو یتیم از خانواده گیرنده‌های هسته‌ای فاکتورهای رونویسی است. این دارو دارای انواع گوناگونی از اثرات حساس کننده به انسولین است، مانند بهبود کنترل قند خون و چربی خون، و توسط شرکت فایزر به عنوان درمان اختلالات متابولیک مانند دیابت نوع ۲ مورد پژوهش قرار گرفت.
پژوهش‌های آن در تاریخ ۸ نوامبر ۱۹۹۹ پایان یافت.
سیگلیتازون () (INN) یک دارو از دسته تیازولیدیندیون است. این دارو در اوایل دهه ۱۹۸۰ میلادی توسط شرکت دارویی تاکدا توسعه یافت و به عنوان ترکیب اولیه برای کلاس تیازولیدیندیون در نظر گرفته شد.
سیگلیتازون هرگز به عنوان یک دارو استفاده نشد، اما توجه‌ها را به اثرات تیازولیدیندیون‌ها را برانگیخت. بعدها چندین آنالوگ ساخته شد که برخی از آنها - مانند پیوگلیتازون و تروگلیتازون - به بازار راه یافتند.
سیگلیتازون به طور قابل توجهی تولید VEGF توسط سلول‌های گرانولوزای انسانی را در یک مطالعه آزمایشگاهی کاهش می‌دهد و ممکن است به طور بالقوه در سندرم تحریک بیش از حد تخمدان استفاده شود. سیگلیتازون یک لیگاند PPARγ انتخابی و قوی است. با EC50 3.0 میکرومولار به دامنه اتصال لیگاند PPARγ متصل می‌شود. سیگلیتازون در درون بدن به عنوان یک عامل ضد هیپرگلیسمی در مدل موش ob/ob فعال است. تمایز HUVEC و رگ زایی را مهار می‌کند و همچنین باعث تحریک چربی‌زایی و کاهش استئوبلاستوژنز در سلول‌های بنیادی مزانشیمی انسان می‌شود.
تروگلیتازون () یک دارو ضد دیابت و ضدالتهاب و از دسته دارویی تیازولیدیندیون‌ها است. این دارو برای افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ تجویز می‌شد.
این دارو در سال ۱۹۸۳ میلادی ثبت اختراع شد و در سال ۱۹۹۷ برای استفاده پزشکی تأیید شد. متعاقباً لغو شد.
تروگلیتازون، مانند سایر تیازولیدیندیون‌ها (پیوگلیتازون و روسیگلیتازون)، با فعال کردن گیرنده‌های فعال‌کننده پراکسی زوم (PPARs) عمل می‌کند.
تروگلیتازون یک لیگاند برای PPARα و - قوی تر - PPARγ است. تروگلیتازون همچنین حاوی بخش آلفا توکوفرویل است که به طور بالقوه علاوه بر فعال سازی PPAR، فعالیتی شبیه ویتامین E به آن می‌دهد. نشان داده شده است که این دارو التهاب را کاهش می‌دهد: استفاده از تروگلیتازون با کاهش فاکتور هسته‌ای کاپا-B (NF-κB) و افزایش همزمان در مهارکننده آن (IκB) همراه بود. NFκB یک تنظیم کننده مهم رونویسی سلولی برای پاسخ ایمنی است.
خانه خوب فیلمی محصول سال ۲۰۱۰ و به کارگردانی مایا فوربس و والاس ولودارسکی است. در این فیلم بازیگرانی همچون سیگورنی ویور، کوین کلاین، مورنا باکارین، راب دلینی، بورلی دی آنجلو، دیوید راشه، کلی اوکوین و کاترین اربه ایفای نقش کرده‌اند.
بهروز فردوس (درگذشتهٔ ۳ آذر ۱۴۰۰) مهندس و کارآفرین اهل تهران، ایران، و بنیانگذاری گروه صنعتی ماموت بود که به پدر صنعت خودروی تجاری ایران مشهور بود.
فردوس در ۳ آذر ۱۴۰۰ درگذشت و در بهشت سکینه در کرج دفن شد.
فردوس از فعالان صنعت خودروی ایران بود و در سال ۱۳۶۷ شرکت صنعتی ماموت را تأسیس کرد. به واسطه اقدامات او خودروهای فولکس واگن و اسکانیا به ایران وارد شدند. علاوه بر ماموت شرکت‌های دیگری همچون وزنه، و مجتمع صنعتی پیل سان از شرکت‌های تحت مدیریت بهروز فردوس بوده‌اند.
افراد دارای گرایش‌های همجنس‌گرایی زنانه، همجنس‌گرایی مردانه و تراجنسیتی (LGBT) در افغانستان با چالش‌های حقوقی روبه‌رو هستند که شهروندان غیردگرباش آن‌ها را تجربه نمی‌کنند. اعضای جامعه دگرباشان جنسی مجبور می‌شوند تا هویت جنسی و گرایش جنسی خود را از ترس آزار، ارعاب، ستم و مرگ به عنوان یک راز نگهدارند. ماهیت وابستگی ملت به دین باعث شده‌است تا هرگونه گفت‌مان‌های عامه در این مورد محدود شود و ذکر همجنس‌گرایی و اصطلاحات مرتبط به آن یک تابو پنداشته می‌شود.International Lesbian, Gay, Bisexual, Trans and Intersex Association: Lucas Ramón Mendos, "State-Sponsored Homophobia 2019" (Geneva; ILGA, March 2019).
قانون اساسی افغانستان تطبیق قوانین شرعی را نسبت بر هر قانون، سیاست و مقرره دیگر مقدم می‌شمارد، به دولت این اجازه را می‌دهد تا هر نوع فعالیت جنسی هم‌جنس‌گرایانه را ممنوع قرار دهد. بعد از تهاجم آمریکا بر افغانستان در ۲۰۰۱ کد جزای ۱۹۷۶ ابقا گردید، اما کد جزای جدید ۲۰۱۷ کشور در ۱۴ فوریه ۲۰۱۸ تنفیذ شد. کد جزای جدید فعالیت‌های مشخص جنسی را تعریف نموده و برخی آن‌ها را منع می‌نماید. گفته می‌شود، که این قانون به‌طور غیرمتناسب اعضای جامعه دگرباشان جنسی را متأثر می‌سازد.
کد جزای ۱۹۷۶ پس از تهاجم ایالات متحده در منطقه ابقا شد، این کد جزا دارای چندین ماده است که بر دگرباشان جنسی قابل تطبیق می‌باشد.
کد جزای ۲۰۱۸ جای‌گزین این کد جزا گردید.
قانون اساسی افغانستان، این کشور را به عنوان جمهوری اسلامی اعلام می‌کند، بنابرین این امکان وجود دارد که دگرباشان جنسی در افغانستان به نقض قوانین شریعت محکوم شوند. این مجازات می‌تواند در سازگاری یا در افزون با احکامی که در کد جزا ذکر شده‌است باشد. مجازات مبتنی بر قوانین شریعت احتمالاً بیشتر در مناطق دور افتاده و روستایی جاری می‌شود، جای که شهروندان عادی و گروه‌های حراست تلاش می‌کنند، تا هر کسی که از قوانین اخلاقی سخت‌گیرانه اسلامی سرپیچی کند را مجازات نمایند.
در شهرها اما کسانی‌که متهم به همجنس‌گرایی هستند، معمولاً به زندان افکنده می‌شوند. یک مشاور آمریکایی دولت افغانستان در سال ۲۰۰۴ به جرم همجنس‌گرایی با یک مرد افغان دست‌گیر و زندانی گردید. برخی اخبار همچنین گزارش می‌دهند که مردان دیگر نیز که در این چنین رفتارهای همجنس‌گرایی دخیل بودند زندانی شدند.
تفسیر سخت‌گیرانه از قوانین اسلام یا شریعت در اراضی تحت کنترل القاعده حاکم است. تمامی رفتارهای جنسی خارج از ازدواج اسلامی غیرقانونی بوده و حد اکثر جزا نیز مرگ است.
زمانی‌که طالبان در دهه ۱۹۹۰ کنترل کشور را در دست گرفتند، تمامی روابط جنسی خارج از ازدواج با جنس مخالف را جرم اعلام کردند و اغلب مردان و زنانی که در اعمال زنای محصنه، زنای غیر محصنه و لواط دخیل بودند را در محضر عام اعدام می‌نمودند.
رهبر اعظم طالبان ملا محمد عمر آخند در سال ۱۹۹۴ یک پسر را از لواط توسط جنرال‌های دشمن در قندهار نجات داد و زمانی‌که وی بعداً کنترل شهر را به‌دست گرفت، فرمان داد که لواط چه خشونت‌آمیز باشد یا بر اساس توافق طرفین از جمله جرایم سنگین پنداشته می‌شود.
قانون ازدواج افغانستان (۱۹۷۱) ازدواج قانونی را میان دو مسلمان بالغ دارای جنسیت مخالف، که باید با قواعد اسلامی سازگار باشد، پیش‌بینی نموده‌است. هرچند این قانون صریحاً موضوع زوج‌های همجنس‌گرا را تشریح نمی‌کند، اما ماده ۴۱ قانون ازدواج پیش‌بینی می‌نماید که در حالات مشخصی که این قانون خاموش است، بر مبنای اصول اسلامی تصمیم گرفته خواهد شد. از این‌رو، قانون خانواده افغانستان ازدواج‌های همجنس‌گرا، پیوندهای مدنی یا هم‌خانگی قانونی را به رسمیت نمی-شناسد. به همین‌گونه، قانون ازدواج‌ها، نکاح و ختنه (۱۹۴۹) افغانستان، ازدواج را چیزی میان یک مرد و زن مسلمان تعریف نموده و تصریح می‌نماید که ازدواج‌ها باید مطابق با قوانین اسلامی باشد.
ماده ۴۳۰ تصریح می‌نماید که، هرگاه یک فرد بالغ یک فرد نا بالغ (زیر ۱۸) را تشویق به اعمال زنای محصنه، همجنس‌گرایی یا تن‌فروشی نماید یا وی را در اعمال فوق‌الذکر کمک نماید، این امر به عنوان «تحریک قانون‌شکنی» پنداشته می‌شود.
همچنین: نقض حقوق زنان در افغانستان
بر بنیاد گزارش‌ها مردان همجنس‌گرا هم از جانب مقامات طالبان و هم دولت جمهوری اسلامی افغانستان اغوا گردیده و سپس به قتل می‌رسند: طبق گفته فعالین مدنی، مقامات امنیتی دولت افغانستان پروفایل‌های جعلی در شبکه‌های اجتماعی می‌سازند و مردان همجنس‌گرا را فریب می‌دهند تا با آن‌ها ملاقات نمایند، که اغلب منتج به قتل و تجاوز جنسی بر آن‌ها می‌گردد. در سال ۲۰۲۱ طالبان با استفاده از حساب جعلی شبکه‌های اجتماعی یک مرد همجنس‌گرا را در کابل فریب دادند تا با آن‌ها ملاقات نماید و در نتیجه وی را مورد تجاوز جنسی قرار داده و لت و کوب نمودند.
هیچ قانونی در افغانستان برای رسیدگی به تبعیض یا آزار جنسی بر مبنای گرایش‌جنسی یا هویت جنسی وجود ندارد. حزب سوسیال دموکراتیک افغان (افغان ملت) در پاسخی به استعلام‌های خارجی بیان نمود که، «این حزب طرف‌دار تلاش‌های جهانی برای مبارزه با اچ آی وی/ایدز است، اما ازدواج‌های همجنس‌گرایانه خلاف تمامی ادیان بزرگ می‌باشد». هیچ حزب سیاسی یا گروه‌های ذی‌نفوذ در افغانستان حمایت خود را از حقوق دگرباشان جنسی اظهار نکرده‌اند.
قوانین افغانستان در حال حاضر تمامی احزاب سیاسی، گروه ذی‌نفوذ یا باشگاه اجتماعی را از دادخواهی برای هر چیزی که در مخالفت با اخلاقیات اسلامی قرار دارد منع نموده‌است. احتمال این‌که به یک حزب سیاسی یا سازمان اجتماعی مدافع حقوق دگرباشان جنسی اجازه موجودیت داده شود تا نظریه‌های خود را ترویج نماید بسیار غیر متحمل است، مگر این‌که قانون تغییر نماید.
بیشتر از ۹۹٪ جمعیت افغانستان مسلمان است و قانون اساسی این کشور نیز تصریح می‌نماید که اسلام دین رسمی افغانستان است. همجنس‌گرایی و مبدل‌پوشی به‌طور گسترده به عنوان تابو و فعالیت قبیح انگاشته می‌شوند، این امر ریشه در نظریه‌های سنتی اسلامی پیرامون نقش‌های مناسب جنسیتی و رفتار جنسی دارد.
از نظر مردم عام هم‌جنس‌گرایی اغلب با تن‌فروشی و پدوفلیا (بچه بازی) نسبت داده می‌شود و میزان آگاهی در مورد گرایش جنسی و هویت جنسی محدود است. گزارش‌گران شبکه‌های خبری افغانستان در سال ۲۰۱۱ با بعضی از مردانی ملاقات نمودند که نمادهای افتخار دگرباشان‌جنسی را در وسایط خود نصب نموده بودند، تا دریابند که آیا این مردها از معنی برچسب‌ها و بیرق رنگین‌کمان آگاهی دارند یا خیر، آن‌ها فکر می‌کردند که این رنگین‌کمان فقط یک مُد غربی است و بعد از دانستن معنی آن سریعاً به برداشتن رنگین‌کمان‌ها شتافتند تا به آن‌ها برچسب دگرباش‌جنسی یا حامی حقوق دگرباشان‌جنسی زده نشود.
جزوه ارتش نیروهای دریایی ایالات متحده برای فرهنگ عملیاتی اعزام پرسنل (می ۲۰۰۹) می‌گوید که «رفتار همجنس‌گرایی در مناطق روستایی افغانستان نسبتاً معمول اما تابو است، به‌خاطر این‌که هیچ راه دیگر برای رفع غریزه جنسی وجود ندارد.
نعمت سادات که فعال حقوق بشر و استاد علوم سیاسی در دانشگاه آمریکایی افغانستان بود، در سال ۲۰۱۲ یک جنبش دگرباشان جنسی را ایجاد کرد و در ۲۲ اوت ۲۰۱۳ وی به نخستین شخصیتی مبدل شد که هویت خود به عنوان همجنس‌گرا را اعلام نموده و از حقوق دگرباشان‌جنسی، آزادی جنسیت و آزادی جنسی دفاع کرد. گفته می‌شود که سادات تابوهای مبدل‌پوشی و هم‌جنس‌گرایی در افغانستان را شکسته‌است.
بعد از این‌که طالبان در اوت ۲۰۲۱ افغانستان را تصاحب نمودند، شبکه خبری CNN شروع به مکاتبه با یک مرد ۳۲ ساله مسیحی هزاره نمود که (تا اکتبر ۲۰۲۱) در زیرزمین یک خانه در کابل با برادر کوچک‌تر خود پنهان شده بود تا توسط طالبان دستگیر نگردد. سی ان ان هویت این مرد را از طریق فعالین حقوق بشر تأیید کرد. این مرد که CNN وی را به دلایل ایمنی «احمد» نامید در تلاش است تا راهی برای فرار از کشور پیدا کند.
نیروهای شبه نظامی (اکثراً به زنان دسترسی ندارند، از این‌رو بعضاً پسرها ربوده می‌شوند تا توسط مردان بزرگ‌سال تحقیر گردیده و مورد تجاوز جنسی قرار گیرند. سایر پسرها علی‌رغم گرایش‌جنسی خود برای مردان بزرگ‌سال تن‌فروشی می‌کنند.
مردانی‌که در این کارها دخیل هستند، بعضاً در فارسی بنام بچه باز یاد می‌گردند، بچه‌بازی ظاهراً در شهرهای بزرگ افغانستان در حال افزایش است و دلیل آن احتمالاً فقر و تابوهای سخت اجتماعی پیرامون رابطه میان مرد و زن می‌باشد. قانونی وضع شده‌است که طبق آن سربازان افغان از زندگی با «آشنا» های خود منع می‌شوند.
پس از اینکه طالبان در ۱۹۹۶ میلادی به قدرت رسیدند، بچه بازی و همجنس‌گرایی ممنوع قرار داده شد و برای هر دو جزای مرگ تعیین گردید. اغلب پسران جوان به‌جای متجاوزین مورد محاکمه قرار می‌گرفتند.
گزارش‌ها در سال ۲۰۰۷ میلادی بیان نمود که بچه‌بازی هنوز هم در مناطق شمال افغانستان رایج است. در بچه‌بازی پسران نوجوان معمولاً لباس‌های زنانه پوشانده می‌شوند و در رقابت‌های رقص اشتراک نموده و با آن‌ها اعمال جنسی صورت می‌گیرد. جنگ-سالاران ائتلاف شمال که از جانب ایالات متحده حمایت می‌گردیدند، پس از سقوط رژیم طالبان متهم به ربودن، قاچاق و تجاوز جنسی بر پسران جوان می‌گردند و آن را وانمود به بچه‌بازی می‌نمودند، در حالی‌که این کارها شباهت اندکی به بچه بازی مروج داشت. با وجود آگاه بودن از این اعمال، نه وزارت دفاع ایالات متحده و نه حکومت افغانستان هیچ اقدامی بر علیه این جنایت‌ها انجام ندادند. هرچند حامد کرزی توافق‌نامه‌ای را برای منع بچه بازی امضاء نمود، اما این توافق‌نامه به ندرت نافذ شد و بر بنیاد گزارش‌ها افسران پولیس خود در این جنایت‌ها شریک بودند.
قبل از سال ۲۰۰۳ میلادی هیچ آموزش یا معالجه‌ای برای HIV/ایدز وجود نداشت یا بسیار اندک بود. تا سال ۲۰۰۸ تعداد رسمی افرادی که با HIV/ایدز زندگی می‌کنند به ۵۰۴ نفر می‌رسد، هرچند انتظار می‌رود که ارقام واقعی به مراتب بالاتر بوده و به هزاران نفر برسد. میزان پایین سواد، زیربناهای ضعیف و رسم و رواج‌های سنتی اجتماعی باعث می‌شود تا معرفی ابتکارهای جامع آموزشی صحت عامه به مشکل مواجه گردد.
تا اکنون، منابع مالی موجود متمرکز به مبارزه علیه اعتیاد مواد مخدر و در حد کم‌تری به صنعت تن‌فروشی است. اما در حدی اندکی هم که در رابطه به مسائل جنسی گفته می‌شود، اغلب در برنامه‌های آموزشی ترویج سکس تنها با همسر است.
نخستین مرکز معالجه HIV/ایدز در سال ۲۰۰۹ میلادی در کابل باز شد و وعده سپرده شد که کلنیک‌های بیشتر به‌زودی باز خواهد شد.
اومایا توکان (؛ زادهٔ ۱۹۴۶) اقتصاددان اهل اردن است.او از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۰ ریاست بانک مرکزی اردن را برعهده داشت. او همچنین به عنوان مدیر عامل بورس اوراق بهادار در اردن خدمت کرده‌است.او با "لینا عزالدین مفتی" ازدواج کرده‌است.توکان در حال حاضر معاون نخست‌وزیر و وزیر دولت در امور اقتصادی است.
جیکوپو دا ورونا (; – ) نقاش اهل ایتالیا بود. همانطور که از نامش پیداست، زادگاه او ورونا است.
عزت دجانی () بانکدار و مدیر ارشد اجرایی اهل اردن است.او به عنوان رئیس هیئت مدیره و مدیرعامل سیتی‌بانک در قطر خدمت کرد.او یکی از اعضای بنیانگذار انجمن سلطنتی داروسازی است.دجانی همچنین یکی از بنیانگذاران و مدیرعامل شرکت "IMCapital Partners" و نایب رئیس اجرایی "Capital Compass" است.
فریادی سرور زرداد (Faryadi Sarwar Zardad) (که به زرداد خان و قوماندان زرداد نیز شهرت دارد)، یک جنگ‌سالار پیشین افغان است. زرداد در ۲۰۰۵ میلادی در محکمه‌ای در انگلستان (جایی که زندگی می‌کرد) به اتهام دست داشتن در گروگان‌گیری و شکنجه در دهه ۱۹۹۰ میلادی در افغانستان مجرم شناخته شد.
سرور زرداد فریادی، متولد حدود ۱۹۶۳ میلادی، یک پشتون و رهبر پیشین مجاهدین است که هنگام تهاجم شوروی به افغانستان علیه شوروی جنگید. وی در ولسوالی سروبی یک نقطه بازرسی داشت و بزرگراهی که کابل و جلال‌آباد را به هم وصل می‌کرد را مسدود نموده و از ۳۱ دسامبر ۱۹۹۱ تا ۳۰ سپتامبر ۱۹۹۶ به چپاول، آدم‌ربایی و کشتن مردم می‌پرداخت.
یکی از اتهام‌های وارد شده بر زرداد که به‌طور گسترده همه‌گانی شد، این بود که یکی از شبه نظامیان وی بنام عبدالله شاه زندانیان را شدیداً می‌زد و حتی بیضه‌های یکی از قربانیان را خورده بود. گفته می‌شود که شاه یک «سگ انسانی» بود که زنجیر برگردن داشت و توسط زرداد در یک مغاره نگهداشته می‌شد و برای ارعاب اسیران گاهی از مغاره بیرون کرده می‌شد.Jury, Louise Revealed at last: art film of an Afghan warlord's 'human dog' London:"The Independent" 1 October 2005 گزارش‌ها می‌گوید که شاه توسط حکومت افغانستان در ۲۰۰۲ میلادی اعدام شد.
زرداد در ۱۹۹۸ میلادی برای این‌که در جریان حکومت طالبان مورد آزار و اذیت قرار نگیرد، با استفاده از گذرنامه جعلی به بریتانیا فرار کرد و در آن‌جا درخواست پناهندگی داد. وی موضوع یک افشاگری در برنامه تلویزیونی BBC بنام "نیوزنایت" بود که برای نخستین بار در ۲۶ ژوئیه ۲۰۰۰ منتشر شد. حضور زرداد در لندن میان یکی از گزارشگران BBC بنام جان سیمپسون و وزیر خارجه طالبان در کابل به‌نام وکیل احمد متوکل در جریان مصاحبه‌ای در ۱۹۹۹ میلادی مورد بحث قرار گرفته بود.
وزیر خارجه به یکی از پرسش‌ها این‌گونه پاسخ داده بود، «خوب، شما بریتانیایی‌ها به قوماندان زرداد مجرم پناه می‌دهید». بی‌بی‌سی توانست پس از حدود یک سال در نهایت زرداد را ردیابی کند، وی در منطقه میتچم-ساری زندگی می‌کرد. سیمپسون با وی در برنامه نیوزنایت مصاحبه نمود و در این مصاحبه زرداد ادعا کرد که وی در کابل مستقر بود و تنها یک بار به عنوان مشاور فرمانده محلی از سروبی دیدار کرده بود. پس از گزارش بی‌بی‌سی، جمعیت انقلابی زنان افغانستان (RAWA) یک کارزار بین‌المللی را آغاز نموده و از دولت بریتانیا درخواست نمودند تا زرداد را محاکمه کند. آن‌ها بیانیهٔ به زبان‌های مختلف صادر نموده و از طریق اینترنت آنرا منتشر نمودند.
جمعیت انقلابی زنان افغانستان هم‌چنین گزارشی را تحت عنوان «برخی گزارش‌های جرایم مرتکب شده توسط زرداد در افغانستان» نشر نمودند که بعداً در محاکمه علیه وی استفاده شد.
زرداد توسط افسران مبارزه با تروریزم اسکاتلندیارد در ۱۰ مه ۲۰۰۳ برای مدت کوتاهی دست‌گیر گردید و سپس با قید ضمانت آزاد شد، اما وی مجدداً به تاریخ ۱۴ ژوئیه ۲۰۰۳ دست‌گیر شد و در این زمان وی در استراتام زندگی می‌کرد و از سه سال تا آن زمان یک دوکان پتزا در بکسلیهیت داشت.
زرداد یک روز پس از دست‌گیری متهم به ارتکاب ۱۶ جرم شد، که وی در جریان جنگ داخلی افغانستان در اوایل دهه ۱۹۹۰ زمانی‌که فرمانده نظامی بود، مرتکب شده بود. ۹ اتهام تحت بخش §۱۳4 (1) قانون عدالت کیفری ۱۹۸۸ بر وی وارد بود، مبنی بر این‌که وی زمانی‌که فرمانده نظامی در منطقه سروبی افغانستان بود به عنوان بخشی از مسئولیت رسمی خود افراد را شکنجه می‌کرد یا دستور شکنجه را می‌داد؛ ۵ اتهام تحت بخش §1 (1) قانون گروگان‌گیری ۱۹۸۲ بر وی وارد بود، مبنی بر این‌که وی گروگان‌ها را زندانی می‌کرد و از آن‌ها برای اخاذی استفاده می‌نمود؛ و ۲ اتهام تحت بخش §1 (1) قانون حقوق جزای ۱۹۷۷ بر وی وارد، مبنی بر این‌که وی دستور شکنجه و گروگان‌گیری را می‌داد یا در آن جرایم تبانی داشت.
هرچند جرایم مورد ادعا در خارج از انگلستان رخ داده بود، اما لردهای حقوقی در مارس ۱۹۹۹ هنگام بررسی قضیهٔ علیه جنرال آگوستو پینوشه حکم داده بودند که شکنجه یک جرم مربوط به حوزه قضایی بین‌المللی است و از این‌رو می‌تواند در درون انگلستان محاکمه شود؛ در واقع انگلستان بر اساس کنوانسیون شکنجه ملل متحد مکلف بود تا کسی را که متهم به شکنجه محتمل است یا اخراج یا محاکمه نماید. به همین‌گونه گروگان‌گیری نیز تحت کنوانسیون بین‌المللی علیه گروگان‌گیری یکی از جرایم مربوط به حوزه قضایی بین‌المللی است. این محکمه در اکتبر ۲۰۰۴ برگزار گردید و زرداد در رابطه به هیچ‌کدام از اتهام‌ها گناه‌کار شناخته نشد.'Warlord' retrial jurors retire BBC News Online 15 July 2005
قاضی، لرد گولدسمیت، در جریان محکمه گفت که وی باور دارد این نخستین باری است که کسی در مقابل جرایمی که در یک حوزه قضایی انجام داده‌است در حوزه قضایی دیگر محاکمه می‌گردد. یکی از شاهدان گواهی داد که وی در یک پوسته بازرسی از سوی مردان که نقاب بر چهره داشتند متوقف شده و سپس به یک چوکی آهنی بسته شد و مورد بازجویی و شکنجه قرار گرفت. شاهد دیگر که راننده لاری بود ادعا نمود که وی برای مدت شش ماه زندانی شده بود تا این‌که برادر وی یک مقدار پول برای آزادی وی پرداخت. زرداد نیز آنچه قبلاً به پولیس بریتانیا گفته بود که وی یک دوره آموزشی ۱۵ روزه در یک کمپ را سپری نموده و در آن‌جا نحوه استفاده از کلاشنکوف، راکت و سایر سلاح‌ها را فرا گرفته، را رد کرد. با این وجود، هیئت منصفه نتوانست حکمی اعلام کند.
زرداد بار دیگر در ۲۰۰۵ با اتهام‌های تبانی در شکنجه و تبانی در گروگان‌گیری که هر دو برخلاف قانون حقوق جزای ۱۹۷۷ بود، محاکمه شد. مدارک از ۱۶ شاهد گرفته شده و از طریق لینک ویدیویی به سفارت بریتانیا در کابل تسلیم شده بود. هم‌مانند محکمه نخست، یک فرمان محکمه از افشا سازی هویت بیشتر قربانیان و شاهدها جلوگیری کرد، از ترس این‌که مبادا آن‌ها در خطر انتقام‌جویی قرار نگیرند.
این محکمه شامل شواهد ذیل بود:
هیئت منصفه در دومین محکمه به تاریخ ۱۸ ژوئیه ۲۰۰۵ وی را مجرم اعلام کرد. وی به ۲۰ سال زندان محکوم شد – ۲۰ سال زندان برای هر کدام از دو مجرم ثابت شده که به‌طور هم‌زمان سپری می‌شود. قاضی، آقای دادرس کولمان تریسی، QC، توصیه نمود که زرداد باید پس از آزاد شدن از زندان از بریتانیا خارج شود.
ویدئویی با عنوان «"سگِ زرداد"»، بخشی از محکمه ۲۰۰۲ عبدالله شاه در کابل، از نمایشگاه اکتبر ۲۰۰۴ جایزه ترنر در تیت گالری چندی قبل از محکمه اولی بیرون کشیده شد، تا از احتمال پی‌گیری به دلیل اهانت به دادگاه خودداری شود. این ویدیو تا ۳ اکتبر ۲۰۰۵ همگانی نشده بود.
جایزه انجمن منتقدان فیلم منطقه واشینگتن دی.سی. برای بهترین بازیگر نقش مکمل مرد یکی از جوایز سالانه است که توسط انجمن منتقدان فیلم منطقه واشینگتن دی.سی. اهدا می‌شود.
بناهای دفاعی ونیز میان سده‌های ۱۶ و ۱۷ میلادی یک میراث جهانی یونسکو است که شامل شش دژ سنگری و استحکامات ساخته شده به‌دست جمهوری ونیز است.
با افزایش جنگ با سلاح گرم در دوران رنسانس، تغییرات قابل توجهی در استراتژی نظامی و طراحی دژها ایجاد شد. یکی از این تغییرات توسعه دژ استحکامات با دژی چند ضلعی با سنگرهایی در گوشه و کنار بود."Venetian Works of Defence between the 16th and 17th Centuries: Stato da Terra – Western Stato da Mar". "UNESCO World Heritage Centre". United Nations Educational, Scientific, and Cultural Organization. Retrieved 22 May 2021. این طرح‌ها از جمهوری ونیز سرچشمه گرفتند، اما به زودی در سراسر اروپا گسترش یافتند و تا سده ۱۹ میلادی استاندارد دفاعی باقی ماندند. در سال ۲۰۱۷، شش مورد از این استحکامات در ایتالیا، کرواسی و مونته‌نگرو به عنوان میراث جهانی یونسکو فهرست شد. این شش مکان نمونه‌های بنیادی از طراحی دژها را ارائه می‌دهند و تأثیر ونیز دوران رنسانس را نشان می‌دهند که گواهی بر پیشرفت بزرگی در تاریخ جنگ هستند.
جایزه انجمن منتقدان فیلم منطقه واشینگتن دی.سی. برای بهترین بازیگر مرد یکی از جوایز سالانه است که توسط انجمن منتقدان فیلم منطقه واشینگتن دی.سی. اهدا می‌شود.
جیکوپو داوانزی () نقاش اهل ایتالیا در دوران رنسانس بود.
گوارینتو دی آرپو (; c. 1310 – 1370) نقاش سده چهاردهم اهل ایتالیا بود که بیشتر آثار او در پادووا دیده می‌شوند.
پیش‌واکشی حافظه نهان ، تکنیکی است که توسط پردازنده‌های رایانه انجام می‌شود و برای تقویت عملکرد اجرای برنامه‌ها است. در این تکنیک، پردازنده دستورالعمل‌ها یا داده‌ها را از حافظه اصلی (حافظه کندتر) به یک حافظه محلی (حافظه تندتر) قبل از اینکه واقعاً مورد نیاز باشد بازیابی می‌کند (از این رو اصطلاح 'prefetch' نامیده می‌شود). اکثر پردازنده‌های کامپیوتری مدرن، دارای حافظه نهان سریع و محلی هستند که داده‌های بازیابی شده را تا زمانی که مورد استفاده قرار نگرفته‌اند در خود نگه می‌دارند. معمولاً عملیات پیش واکشی در حافظه اصلی صورت می‌گیرد. به دلیل طراحی پردازنده‌ها، معمولاً دسترسی به حافظه‌های نهان بسیار سریع‌تر از دسترسی به حافظه اصلی است، بنابراین واکشی اولیه داده‌ها و سپس دسترسی به آن‌ها از طریق حافظه نهان معمولاً چندین مرتبه سریع‌تر از دسترسی مستقیم به آن‌ها از حافظه اصلی است. واکشی اولیه را می‌توان با دستورالعمل‌های کنترل حافظه پنهان غیر مسدود کننده (non-blocking) انجام داد.
پیش واکشی حافظه نهان می‌تواند داده‌ها یا دستورالعمل‌ها را در حافظه پنهان بازیابی کند.
پیش واکشی حافظه نهان می‌تواند توسط سخت‌افزار یا نرم‌افزار انجام شود.
روش دیگری برای پیش واکشی دستورالعمل‌ها، پیش واکشی تعدادی آدرس به صورت دنباله هستند. این روش عمدتاً زمانی استفاده می‌شود که بلوک‌های متوالی که قرار است از قبل واکشی شوند، دارای s آدرس جدا از هم هستند،این روش Strided Prefetching نام دارد.
پیش واکشی هدایت شده توسط کامپایلر، در حلقه‌هایی با تعداد زیاد تکرار استفاده می‌شود. در این تکنیک، کامپایلر cache misses را پیش‌بینی می‌کند و یک دستورالعمل پیش واکشی بر اساس جریمه خطا و زمان اجرای دستورالعمل‌ها ایجاد می‌کند.
این پیش واکشی‌ها عملیات حافظه غیر مسدود هستند، یعنی این دسترسی‌های حافظه با دسترسی‌های واقعی حافظه تداخلی ندارند، وضعیت پردازنده را تغییر نمی‌دهند و همچنین باعث وقوع خطا در پردازنده نمی‌شوند.
یکی از مزیت‌های اصلی پیش واکشی نرم‌افزار، کاهش تعداد cache misses است.
مثال زیر نشان می‌دهد که چگونه یک دستورالعمل پیش واکشی به یک کد برای بهبود عملکرد حافظه پنهان اضافه می‌شود.
یک حلقه for را در نظر بگیرید:
for (int i=0; i<1024; i++) {
در هر تکرار، i امین عنصر از آرایه "array1" قابل دسترسی است؛ بنابراین، می‌توانیم عناصری را که در تکرارهای بعدی به آن نیاز داریم را با قرار دادن یک دستورالعمل "prefetch" مانند شکل زیر پیش واکشی کنیم:
اینجا، گام پیش واکشی، formula_1 به دو عامل بستگی دارد، cache miss penalty و زمان لازم برای اجرای یک تکرار حلقه for. به عنوان مثال، اگر یک تکرار از حلقه ۷ سیکل طول بکشد تا اجرا شود، cache miss penalty چهل و نه چرخه باشد. داریمformula_4. که به این معنی است که باید ۷ عنصر را پیش واکشی کنیم. در زمان اولین تکرار، i=۰ خواهد بود، بنابراین عنصر هفتم را پیش واکشی می‌کنیم. با همین منوال، ۷ عنصر اول (i=۰->۶) همچنان پیش واکشی می‌شوند (به عبارتی دیگر هر عنصر از آرایه۱ در یک خط‌کش برای خودش قرار دارد).
سه معیار اصلی برای پیش واکشی حافظه پنهان وجود دارد
پوشش، نسبت تعداد cache misses پیشگیری شده به خاطر پیش واکشی به تعداد کل cache misses است:
جایی که، formula_6
دقت، نسبت پیش واکشی مفید (آدرس‌های پیش واکشی شده توسط برنامه) به کل پیش واکشی‌ها.
در حالی که به نظر می‌رسد داشتن دقت کامل به معنای عدم وجود خطا است، اگر بلوک‌های پیش واکشی شده مستقیماً در حافظه پنهان قرار گیرند، خود پیش واکشی‌ها ممکن است منجر به خطاهای جدیدی شوند. اگرچه این مورد ممکن است کسر کوچکی از تعداد کل پیش واکشی‌ها باشد ولی احتمالش صفر نیست.
گوییم یک پیش واکشی به موقع است اگر حدفاصل زمان بین پیش واکشی و واکشی کم باشد. یک مثال برای توضیح بیشتر به موقع بودن به شرح زیر است:
یک حلقه for را در نظر بگیرید که در آن هر تکرار ۳ چرخه برای اجرا و عملیات پیش واکشی ۱۲ چرخه طول می‌کشد. این بدان معناست که برای اینکه داده‌های پیش واکشی شده مفید باشند، باید پیش واکشی را formula_8 تکرار قبل از استفاده اصلی انجام دهیم.
برنامه ریزی منابع شبکه ، یک فرایند پیشرفته برنامه ریزی شبکه است که شامل رشته‌های برنامه ریزی تجاری، بازاریابی و مهندسی برای توسعه طرح‌های جامع و پویا برای همه حوزه‌های شبکه‌های ارتباطی است.
بسیاری از ارائه دهندگان خدمات ارتباطی - از خطوط سیمی، بی‌سیم، پهنای باند گرفته تا حامل نسل‌های بعدی بعدی - خدمات نسل بعدی مانند ویدئوهای تعاملی از طریق تلفن‌های همراه و تماس‌های کنفرانس چند کاربره را معرفی می‌کنند. این سرویس‌های جدید ظرفیت شبکه‌های موجود را تحت فشار قرار می‌دهند. در ۲۰۰۶ رویترز مصاحبه، John Roese، مدیر ارشد فناوری شرکت نورتل، اشاره کرد که یوتیوب تقریباً در اینترنت، نابود است و در یک نطق اصلی سخنرانی در کنفرانس تحلیلگر C-فرار سیسکو در دسامبر سال ۲۰۰۶، جان چمبرز، مدیر عامل شرکت شبکه سیسکو گفت: «چیزهایی مانند یوتیوب تنها مراحل اولیه تاثیر ویدیویی است که روی شبکه‌ها خواهد داشت.» از آنجایی که هر انتقال ویدئو تقریباً ۱۵۰ برابر پهنای باند انتقال صدا نیاز دارد، تخمین زده می‌شود که پذیرش یک درصد از سرویس Verizon Wireless V CAST مستلزم افزایش ۴۰۰ درصدی در ظرفیت شبکه متناظر Verizon است.
ماهیت پهنای باند شدید سرویس‌های نسل بعدی، نیاز به برنامه ریزی شبکه سنتی برای تکامل دارد. رشد مشترک سرویس‌های قدیمی مانند صدا و داده تأثیر فزاینده‌ای بر شبکه‌ها داشت. اشتراک‌های جدید و تقاضای پهنای باند مربوطه آنها از منحنی رشد نسبتاً خطی پیروی کردند. به این ترتیب، روش‌های برنامه‌ریزی مانند پیش‌بینی ویژه پیوند و گره یا «روند» برای اطمینان از اینکه شبکه‌ها می‌توانند از مشترکین فعلی و برنامه‌ریزی شده پشتیبانی کنند، کافی بودند.
نوسانات چشمگیر تقاضای پهنای باند که تغییرات جزئی در نرخ اشتراک در شبکه‌های حامل خدماتی مانند ویدئو ایجاد می‌کند، دیگر نمی‌تواند به اندازه کافی با این روش‌های سنتی برنامه ریزی شود. برنامه ریزی منابع شبکه با استفاده از برنامه ریزی تجاری و بینش بازاریابی در فرایند برنامه ریزی، نقاط ضعف روند را برطرف می‌کند. افزودن تحلیل بازار یک لایه اضافی از زمینه اضافه می‌کند و یک حلقه بازخورد فراهم می‌کند که برنامه ریزی دقیق تری را امکان‌پذیر می‌کند. علاوه بر این، اهمیت هماهنگی فعالیت‌های سرمایه‌گذاری زیرساخت در بین سازمان‌ها برای اطمینان از اینکه ظرفیت شبکه در زمان و مکان مورد نیاز فراهم می‌شود و منابع سیستم پشتیبانی انسانی و عملیاتی به‌طور مناسب در فرایند برنامه‌ریزی گنجانده می‌شود، مورد توجه قرار می‌گیرد.
نیازهای پهنای باند سرویس‌های نسل بعدی فشار بیشتری را بر اپراتورها وارد کرده‌است تا از شبکه‌های سنتی مانند PSTN و TDMA به شبکه‌های مبتنی بر پروتکل اینترنت (IP) جدید یا شبکه‌های نسل بعدی مهاجرت کنند که می‌توانند به‌اندازه کافی‌تر از خدمات جدید پشتیبانی کنند. برنامه ریزی برای انتقال به شبکه‌های مبتنی بر IP از بسیاری جهات یک تلاش دشوار است. چالش مخارج سرمایه ای (CAPEX) این شبکه‌های جدید این است که در حالی که اشتباه کردن و استقرار تجهیزات بیش از حد گران است (یعنی ساخت بیش از حد شبکه و هدر دادن دارایی‌ها)، رابطه غیر خطی بین پهنای باند و نیازهای شبکه به این معنی است که هزینه‌های قابل توجهی از استقرار بسیار کم (یعنی کم ساختن شبکه و قرار دادن خود در شانس بالاتر برای ارائه خدمات با کیفیت پایین و از دست دادن سهم بازار) وجود دارد.