moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
محمدحسین بُشرویه‌ای (۱۴ شهریور ۱۲۷۶ – ۱۶ اردیبهشت ۱۳۴۹) شناخته‌شده به نام بدیع‌الزمان فروزانفر؛ ادیب، نویسنده، مترجم، سراینده و پژوهشگر ادبی ایرانی و مدرس دانشگاه برجسته در زمینهٔ زبان و ادبیات فارسی بود. او یکی از مولوی‌پژوهان بزرگ امروزی بود و در این زمینه آثار ارزشمند گوناگونی را نگاشت. فروزانفر همچنین سال‌ها استاد کرسی‌دار ادبیات فارسی در دانشگاه تهران و نیز از کارمندان فرهنگستان زبان و ادب فارسی بود.
نام ابتدایی بدیع‌الزمان فروزانفر در دورهٔ جوانی‌اش محمدحسین بشرویه‌ای بود. بعدها خود را جلیل ضیاء بشرویه‌ای، بعدتر جلیل فروزانفر، و عاقبت بدیع‌الزمان فروزانفر نام نهاد. تخلص شعری وی ابتدا ضیا بود و سپس ترجمهٔ همان را، که فروزانفر است، برگزید. او لقبِ «بدیع‌الزمان» را در سال ۱۲۹۸ خورشیدی، به‌سبب سرودن قصیده‌ای در وصف بهار، از احمد قوام (قوام‌السلطنه)، والی خراسان، دریافت کرد.
محمدحسین بشرویه‌ای، معروف به بدیع‌الزمان فروزانفر، فرزند آقا شیخ علی بشرویه‌ای، در سال ۱۲۷۶ خورشیدی در یک خانوادهٔ اهل علم و دانش در بشرویه، از شهرهای خراسان، به دنیا آمد. پدر وی، آقا شیخ علی بشرویه‌ای، از بزرگان منطقهٔ بشرویه و از شعرای دورهٔ مشروطه بود. مقدمات علوم را در زادگاه خود آموخت و آنگاه راهی مشهد شد و از محضر استادان ادبِ حوزهٔ خراسان، همچون ادیب نیشابوری و‍ ادیب پیشاوری، بهره برد. حدود سال ۱۳۰۰ خورشیدی به تهران رفت و تحصیلات خود را در مدرسهٔ سپهسالار ادامه داد و چندی حجره‌ای در مسجد سپهسالار داشت. در جوانی در همان مدرسه به تدریس پرداخت و چندی بعد در سال ۱۳۰۵ به سِمَت معلمیِ دارالفنون و دارالمعلمین عالی منصوب شد. در سال ۱۳۱۳ به معاونت دانشکدهٔ معقول و منقول (الهیاتِ) دانشگاه تهران منصوب شد.
در سال ۱۳۱۴ هیئت ممیزهٔ دانشگاه تهران، مرکب از نصرالله تقوی، علی‌اکبر دهخدا و ولی‌الله نصر، تألیف ارزندهٔ او به نام "تحقیق در زندگانی مولانا جلال‌الدین بلخی" را ارزیابی و به او گواهی‌نامهٔ دکتری اعطا کرد. به استناد این گواهی‌نامه، در همان سال، به سِمَت استادیِ دانش‌سرای عالی و دانشکده‌های ادبیات و معقول و منقولِ دانشگاه تهران منصوب شد. در سال ۱۳۲۳، بر اساس رأی شورای استادان، به ریاست دانشکدهٔ معقول و منقول برگزیده شد و تا سال ۱۳۴۶ در این سِمَت باقی بود. از ابتدای تأسیس دورهٔ دکتریِ ادبیات فارسی در دانشگاه تهران، تدریس در دورهٔ دکتری را به عهده گرفت و برنامهٔ این دوره را پایه‌گذاری کرد. فروزانفر استادِ راهنمای جمعی از دانشجویان مبرّز دورهٔ دکتری در دانشکده‌های ادبیات و الهیات بود که اغلبِ آنان بعدها استادان برجستهٔ ادب پارسی و مطالعات فرهنگ ایران شدند؛ از جمله: پرویز ناتل خانلری، ذبیح‌الله صفا، مهدی حمیدی شیرازی، عبدالحسین زرین‌کوب، غلامحسین یوسفی، محمدامین ریاحی، قدمعلی سرامی، سید محمد دبیرسیاقی،احمد مهدوی دامغانی،سید جعفر شهیدی ،محمدرضا شفیعی کدکنی، سیمین دانشور، محمود نشاط، ضیاءالدین سجادی، جلال متینی، سید صادق گوهرین، منوچهر ستوده، منوچهر مرتضوی، مرتضی مولانا، محمود مقتدایی و بسیاری دیگر.
فروزانفر در سال ۱۳۴۶ از استادی دانشگاه بازنشسته شد، اما همکاری خود را در تدریس در دورهٔ دکتری ادبیات فارسی تا روزهای پایانیِ عمر ادامه داد. در همین زمان، عضویت مجلس سنا را یافت. مدتی نیز ریاست کتابخانهٔ سلطنتی را به عهده گرفت. بدیع‌الزمان فروزانفر در ۱۶ اردیبهشت ۱۳۴۹ بر اثر سکتهٔ قلبی در ۷۳ سالگی درگذشت.
او در باغ طوطی (صحن شاه‌عبدالعظیم) به خاک سپرده شد. شفیعی کدکنی دربارهٔ قبر او می‌گوید: «تولیت آستان حضرت عبدالعظیم (با گذشت سی سال و رفع مانع فقهی) قبر بدیع‌الزمان فروزانفر، از استادان بزرگ دانشگاه تهران و یکی از نوادر فرهنگ ایران‌زمین را، به مبلغ یک میلیون تومان به یک حاجی بازاری فروختند. هیچ‌کس این حرف را باور نمی‌کند. من خود نیز باور نمی‌کردم تا ندیدم.»
"سخن و سخنوران" (۱۳۰۸–۱۳۱۲) اثر برجستهٔ فروزانفر، سرمشقی برای تحقیق در تاریخ ادبیات ایران، و دریچه‌ای به نقد شعر فارسی بود. این کتاب فروزانفر، ضمن آنکه سنت دیرینهٔ تذکره‌نویسی در ادبیات فارسی را در نظر داشته، راهگشای تحقیقات نوین در تاریخ ادبیات ایران بوده‌است. قبل از نشر این تذکرهٔ تحقیقی و انتقادی، عالی‌ترین اثری که بعنوان تاریخ ادبی تحت عنوان معمول تاریخ شعرا عرضه می‌شد، مجموعهٔ تقریرات درسی میرزا محمدحسین خان ذکاءالملک بود که هرچند در جای خود آکنده از نکات جالب بود، اما از دیدگاه علمی بر هیچ مبنای متّفَقٌ‌علیهِ مقبولی مبتنی نبود. اما اثر فروزانفر کار تازه‌ای بود و بلافاصله بعد از نشر، مورد توجه و تحسین اهل نظر واقع شد و کسانی چون محمد قزوینی، محمدعلی فروغی و مینورسکی جزو اولین کسانی بودند که کار او را ستودند.مقاله‌های بدیع‌الزمان فروزانفر ، سایت اینترنتی کتابنامه
پژوهش‌های بعدی درزمینهٔ تاریخ ادبیات ایران، و شاخص‌تر از همه، "تاریخ ادبیات در ایران"، تألیف ذبیح‌الله صفا از کتاب "سخن و سخنوران" تأثیر پذیرفته‌اند.
اما آنچه نام فروزانفر را بر تارک تحقیقات ادبی و عرفانی نشاند، شیفتگی او به نبوغ ادبی شگرف مولوی جلال‌الدین محمد بلخی، و تلاش ۴۰ سالهٔ او در کار تحقیق پیرامون آثار و اندیشهٔ مولوی بود. رساله در احوال مولانا (۱۳۰۵ ش) طلیعه‌ای از مطالعات فروزانفر دربارهٔ مولوی بود که طی چهل سال با تألیف کتاب‌های "مآخذ قصص و تمثیلات مثنوی"، "احادیث مثنوی"، تصحیح "دیوان کبیر (کلیات شمس)" و "شرح مثنوی شریف" ادامه یافت. همچنین "رساله در شرح احوال عطار"، تصحیح "معارف بهاء ولد"، "معارف برهان‌الدین محقق" و "ترجمهٔ رسالهٔ قشیریه" را گام‌های جنبیِ او در راه شناخت افراد و آثار مؤثر بر تکوین شخصیت و آثار مولوی دانسته‌اند. فروزانفر در جستجوی یک مبنای علمی برای شرح مثنوی، تصحیح انتقادیِ آثار خود مولوی و آنچه را در میان منابع الهام او شامل معارف بهاء ولد، معارف برهان‌الدین محقق و مقالات شمس تبریزی می‌شد در این زمینه بر هر کار دیگر مقدم شمرد. کتاب "فیه مافیه" را که مجموعهٔ گفتارهای مولوی در مجالس خاص بود تصحیح کرد و با تعلیقات جامع و بایسته نشر نمود. معارف برهان محقق را ــ هرچند ظاهراً برمبنای یک نسخهٔ خطی ناقص ــ با تعلیقات محققانه و با مقدمه و فهرست‌های دقیق طبع نمود، "معارف بهاء ولد" را، که خود مولوی فواید والدش می‌خواند، در دو جزء جداگانه با تحقیقات عالمانه منتشر ساخت. مقالات شمس را هم ظاهراً از روی چند نسخهٔ عکسی که در اختیار داشت مقابله کرد، اما مجال طبع و تصحیح نهائی آن را نیافت.
عبدالحسین زرین‌کوب، از بزرگان ادب فارسی، دربارهٔ فروزانفر گفته‌است:
«معلم و استادی دلسوز و صمیمی بود. درس او تنها تعلیم نبود، هم تهذیب بود و هم در عین‌حال تفریح. بااین‌همه، توفیق او در کار معلمی در بین استادان ادب عصر به‌کلی بی‌سابقه بود… شعر را به سبک قدما محکم و متین می‌گفت، مخصوصاً به شیوهٔ ناصرخسرو و خاقانی علاقه داشت، و ازاین‌ حیث یادآور ادیب پیشاوری بود… احوال و اسبابی که در حیات ادبی وی مؤثر افتاد، از وی بیشتر یک محقَق و یک عالم ساخت… قلمرو تحقیق او ادبیات و تصوف بود، خاصه در دوران اسلامیِ قبل از صفویه...»
«فروزانفر نه فقط در زمینهٔ مثنوی و مولانا، بلکه در تمام قلمرو فرهنگ اسلامی ایران محققی بی‌بدیل بود. هنوز، باوجود مرور یک ربع قرن از غیبت او (به تاریخِ آن زمان)، هرچه امروز نزد ما در زمینهٔ عرفان و ادب جدی و درخور ارج است، میراث اوست، و آنچه از حوزهٔ تأثیر تعلیم بلاواسطه یا مع‌الواسطهٔ او خارج است، غالباً از عمق و لطف و تأمل خالی به نظر می‌رسد. حوزهٔ کنجکاوی‌اش وسیع و عرصهٔ استعدادش تقریباً نامحدود بود. در جوانی، مخصوصاً در اوایل ورود به تهران، درزمینهٔ شعر و شاعری هم طبع‌آزمایی کرده‌بود. پاره‌ای از اشعارش هم، در همان ایام، شهرت و قبول قابل‌ ملاحظه‌ای یافته‌ بود. اما او شاعری را پیشه نکرد… تدریجاً، مثل اکثر کسانی که به‌عنوان عالم نامبردار می‌شوند، اشتغال به شاعری را دون شأن خویش می‌یافت. ازاین‌رو، جز به‌ندرت و جز به الزامِ ضرورت، شعر نگفت، و ازاین‌که به شاعری منسوب شود تا حدی ابا داشت. مقاله‌نویسی را هم در آغازِ کار با نقد بر حواشی قزوینی بر چهارمقاله آزمایش کرد؛ از آن نیز خیلی زود انصراف یافت و جز به‌ ندرت یا به‌ ضرورت بدان کار نپرداخت.»
قدمعلی سرامی که از شاگردان برجسته‌ٔ اوست دربارهٔ فروزانفر گفته است:
«ایشان (بدیع‌الزمان فروزانفر) در عین غرور علمی که در همهٔ رفتار و گفتارش دیده می‌شد، متواضع هم بود؛ در واقع استادی بود که می‌شد جمعیت اضداد را در وجودش دید. به همین دلیل هم نگاه آدم‌ها در قبال او متناقض بود. یک عده می‌گفتند فروزانفر اهل دیانت و این مسائل نیست و عده‌ای دیگر معتقد بودند که او از ده‌ها مجتهد، بیشتر وارد است. فروزانفر یک رندی ویژه داشت، من که به شخصه هم خیلی چیزها از او یاد گرفتم و هم الان که از او یاد می‌کنم، مفتخرم که ایشان استاد من بود.
در شب سید محمد دبیرسیاقی، رضا یکرنگیان، مدیر انتشارات خجسته دربارهٔ وی گفت:
در نمایشنامه "شب روی سنگفرش خیس"ِ اکبر رادی شخصیتی به نام مژدهی به شاگردی فروزانفر افتخار می‌کند.
هدیهٔ نوروز یا در ستایش دکتر محمد مصدق
ای مصدّق ثنا سزاست ترا
هّمت اندر خور ثناست ترا
زانکه زاین سرزمین بحول الله
دست بیگانه از تو شد کوتاه
نفت خواران حیله آورپست
رشتهٔ چاره‌شان زتو بگسست
راستی را که مرد مرد تویی
زانکه با دیو در نبرد تویی
گرچه انگیخت او به حیله سپاه
یک سر مو دلت نگشت از راه
بخرد در زمانه مشهوری
از هوی پاک و از طمع دوری
سخنی مختصر بگویم من
در دلت نیست جزکه مهر وطن
عید نوروز بر تو فرّخ باد
هر چه پرسی ز بخت پاسخ باد
جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم رشد نام جشنواره‌ای سینمایی است که هر سال توسط سازمان پژوهش و برنامه‌ریزی آموزشی و دفتر تأمین رسانه‌های آموزشی وزارت آموزش و پرورش برگزار می‌شود. این جشنواره با 60 سال سابقه و 53 دوره برگزاری، قدیمی‌ترین جشنوارهٔ فیلم در ایران است. محور اصلی جشنواره فیلم رشد به بررسی آثار علمی آموزشی با نگاه به سند تحول بنیادین اختصاص دارد.جشنواره بین‌المللی فیلم رشد در ۶ بخش فعالیت می‌کند (وب‌گاه سینمای ما)
جشنواره بین‌المللی فيلم رشد يك جشنواره موضوعي نيست. هر فيلمی با هر مضمونی که بتواند نکاتی ارزشمند از مفاهيم و حقایقِ عالم هستی را به شيوه‌ای شوق‌انگيز همراه با كشف و تجربه، مقابل ديدگان مخاطبان اين جشنواره قرار دهد، اثری درخور برای اين رويداد هنری‌آموزشی محسوب می‌شود. تلاش اين جشنواره «برگزيدن فيلم‌های دارای طراحی آموزشیِ هدفمند و كاربردی با بيانی خلاقانه و اثربخش» است؛ فیلم‌هایی که برای تربیت آینده‌سازان ایران اسلامی، نسبتی معنادار و واقعی با اهداف تربیتیِ میهن عزیز اسلامی‌مان و نهاد هویت‌سازِ مدرسه داشته باشند.
«اهداف عملیاتی و راهکارهای کلان سند تحول بنیادین آموزش‌وپرورش» منابع الهام مناسبی هستند تا فیلم‌سازان علاقه‌مند به حضور در این رویداد بین‌المللی، به ایده‌هایی ناب، جذاب و بدیع دست یابند.
رئیس سازمان پژوهش و برنامه‌ریزی آموزشی در ابلاغی «حسین عبادتی» را به‌عنوان دبیر پنجاه‌وسومین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم‌های علمی، آموزشی و تربیتی رشد در سال 1402 منصوب کرد.
- آخرین مهلت ارسال آثار به دبیرخانه جشنواره 24 آبان ۱۴۰2 خواهد بود.
- بارگذاری عکس کارمندی (پرسنلی) و یادداشت کارگردان درباره فیلم، سرگذشت (رزومه هنری)، چند قطعه عکس از فیلم و پشت صحنه فیلم در سامانه ثبت‌ نام الزامی است.
- فیلم‌های منتخب از نگاه داوران، در روزهای جشنواره به نمایش درمی‌آیند.
- به آثار برگزیده گواهی‌نامه اهدا خواهد شد.
- آثار دریافتی برگشت داده نمی‌شوند.
- آثار باید بعد از سال 1400 تولید شده و اکران عمومی نشده باشند.(برای آثار داخلی)
- فیلم‌هایی که در دوره‌های گذشته جشنواره شرکت کرده‌اند، امکان شرکت در این دوره را نخواهند داشت.
- هر فیلم‌ساز می‌تواند در همه بخش‌های اعلام‌شده فیلم بفرستد.
- فیلم‌هایی که استاندارد فنی پخش (کیفیت صدا و تصویر) نداشته باشند، بررسی نخواهند شد.
- آثاری که به‌صورت مجموعه‌های مجزا تولیدشده‌اند، فقط ارائه یک قسمت از آن‌ها مجاز است.
- در فرستادن تعداد آثار محدودیتی وجود ندارد.
- فیلم‌هایی که با لهجه‌های محلی يا زبان ديگر تولیدشده‌اند، باید با زیرنویس زبان فارسی رسمی ارائه شوند.
- فيلم‌ها در دو بخش كوتاه و بلند ارزيابي خواهند شد. طول مدت فیلم‌های کوتاه حداکثر 45 دقیقه است.
- تکمیل و فرستادن الکترونیکی فرم فراخوان به‌منزله پذیرش تمامی ضوابط و مقررات آیین‌نامه پنجاه و سومين دوره جشنواره بین‌المللی فیلم رشد است.
- در بخش معلمان فیلم‌ساز، ارائه آخرين حكم برای معلمان رسمی شاغل و بازنشسته، ارائه گواهی حق‌التدریس براي معلمان غیررسمی و ارائه گواهی اشتغال به تحصیل برای دانشجویان دانشگاه‌های فرهنگیان و تربیت دبیر شهید رجایی ضروری است.
- در بخش دانش‌آموزان فیلم‌ساز، آثاری به هیئت انتخاب راه خواهند یافت که دانش‌آموزان دوره متوسطه تولید کرده باشند.
- فيلم‌هايی كه كارگردان آن‌ها دانش‌آموز باشند، اما ساير عوامل توليد آن بزرگ‌سال هستند، در بخش بين‌الملل ارزيابی خواهند شد.
- مسئولیت حضور در جشنواره برای دانش‌آموزانی که تا پایان شهریور 1401 فارغ‌التحصیل شده‌اند و پس از این تاریخ دانش‌آموز محسوب نمی‌شوند، بر عهده خانواده دانش‌آموز خواهد بود.
- در بخش بين‌الملل، تا يك هفته پس از راه‌يابی فيلم به بخش مسابقه، در صورت اعلام نیاز دبیرخانه، فرستادن نسخه زيرنويس انگليسی توسط صاحب اثر به دبيرخانه فیلم رشد الزامی است. در غير این صورت فیلم از بخش مسابقه حذف خواهد شد.
- برنامه‌ریزی نمایش فیلم‌های پذیرفته‌شده به عهدة دبیرخانه جشنواره است.
- ثبت‌نام و تحویل فیلم، به‌منزله قبول کامل مقررات و ضوابط نمایش فیلم در ایران تلقی می‌شود.
- اطلاع‌رسانی صرفاً از طریق روابط عمومی جشنواره انجام می‌شود.
- پس از پذیرش اثر در بخش مسابقه، امکان خارج‌کردن اثر از برنامه جشنواره امکان‌پذیر نیست.
- برخی از آثار غیرسینمایی شرکت‌کننده در این جشنواره، به انتخاب دبیرخانه، در مدرسه‌های داخل و خارج از کشور به‌رایگان به نمایش درخواهند آمد. لذا ثبت‌نام فیلم در جشنواره به‌منزله موافقت تهیه‌کننده اثر برای نمایش فیلم در این مراکز خواهد بود.
- تفسیر و اخذ تصمیم نهایی درباره موارد پیش‌بینی‌نشده به عهده دبیر جشنواره است.
فيلم آموزشی به لحاظ برخورداری از برجستگیهای زبان هنری، جذابيت ذاتی، تأثیر عميق عاطفی و هم‌زمان با آن،  ارتقای روحيه‌ی كنجكاوی، پرسشگری، اشتياق به درك خويش و جهانِ پيرامون به‌وسیله‌ی رسانه و با تأثیر شگرف بر شكل‌دهی به ارزش‌ها و باورهای عميقِ عمل‌ساز، در موقعيتی اثربخش نسبت به اهداف برنامه‌ی درسی ملی قرار دارد. به همین منظور، سازمان پژوهش و برنامه‌ریزی آموزشی وزارت آموزش‌وپرورش، پنجاه و سومين دوره‌ی جشنواره‌ی بین‌المللی فیلم‌های علمی، آموزشی و تربیتی رشد را با اهداف زیر برگزار می‌کند:
برای مطالعه متن کامل فراخوان به سایت جشنواره مراجعه کنید.
جشنواره بين المللی فيلم‌های علمی، آموزشی و تربيتی رشد با نام «فستيوال » فيلم‌های آموزنده در سال 1342 شروع به كار كرد. اين جشنواره نخستين جشنواره بين المللی فيلم در ايران است كه مسئولان اداره كل سمعی و بصری وزارت آموزش و پرورش وقت به لحاظ تبادل رويدادهای تصويری آموزشی در سطح جهانی اقدام به برگزاری آن نموده‌اند. از نخستين جشنواره فيلم‌های آموزنده، هدف همواره گردآوری و ارائه آخرين توليدات آموزشی و يافتن را ه‌های جديد برای پرورش و آموزش كودكان و نوجوانان ميهن بوده است. هرچند كه هر دوره با توجه به صلاح‌ديد مسئولان برگزارس جشنواره‌ها، محتواس فيلم‌های مورد پذيرش و نمايش متغير بوده اما در يك نگاه آماری اغلب موضوعات «علمی، آموزشی و تربيتی» اهميت و اولويت داشته است.
در برگزاري هشتمين جشنواره (1350) ، نام جشنواره بين المللی فيلم‌های آموزنده به جشنواره بين المللی فيلم‌های آموزشی تغيير يافت و درجشنواره بيستم (1369) برگزاركنندگان به اتفاق آرا، افزودن نام «رشد» را به نام قبلی مناسب دانسته و جشنواره با نام كنونی «جشنواره بين‌المللی فيلم‌های علمی، آموزشی و تربيتی رشد» ناميده شد.
در سال‌های آغازين، فيلم‌های به نمايش در آمده در جشنواره تماماً به زبان اصلی پخش می‌شدند و در مواردی كه متن فيلم مورد توجه مخاطبان قرار می‌گرفت، خلاصه فيلم به زبان فارسی ترجمه و متن آن در اختيار تماشاگران قرار می‌گرفت.
از جشنواره دهم(1352) به بعد، با هماهنگی وزير وقت آموزش و پرورش، دوبله فيلم‌های منتخب با پيام‌های علمی تربيتی شروع شد و از آن پس فيلم‌های جشنواره به صورت دوبله در دسترس تماشاگران گذاشته می‌شوند.
بديهی است در شروع و ادامه جشنواره، به تناسب زمان، با پذيرش و نمايش فيلم‌های 16 ميلی‌متری و 35 ميلی‌متری برگزار می‌شد كه با ورود ويدئو به دنيای توليد رسانه‌های تصويری، جشنواره نيز به شهادت اسناد از سومين دوره بعد از پيروزی انقلاب اسلامی (1366) پذيرای آثار ويدئويی گرديد و هر سال همگام با آخرين پديده‌های تكنولوژی روز، تغييرات ضروری در ساز و كار نمايش فيلم‌ها صورت می‌پذيرد.
جشنواره بين‌الملی فيلم رشد در ادامه مسير، «شعار دانش در آينه تصوير» را در راستای تحقق عدالت آموزشی براي خود برگزيد كه تاكنون هم‌چنان به اين شعار وفادارانه عمل كرده است.
انجمن اولياء و مربيان در جشنواره بيست و سوم به همراهی با اين رويداد همت گمارد و «اولين جشنواره فيلم خانواده» هم‌زمان به بيست و سومين جشنواره بين‌المللی فيلم رشد پيوست.
جشنواره بين‌المللی فيلم‌های عملی، آموزشی و تربيتی رشد از دوره سی و سوم تا سی و پنجم، به ترتيب در شهرهای كرمان، يزد و خراسان رضوی برگزار شد، در سی و سومين دوره، آثار «دانش‌آموزان فيلم‌ساز» نيز در بخش مسابقه حضور يافتند و هم‌چنين در سی و ششمين دوره، آثار «معلمان فيلم‌ساز» نيز در جشنواره بين‌المللی فيلم رشد مورد پذيرش و داوری قرار گرفتند.
از دوره چهلم جشنواره با توجه به تصویب سند تحول بنیادین و استقرار نظام آموزشی 3- 3- 6 آثار مرتبط با تحولات آموزش و پرورش، فضای مجازی و دغدغه‌های خانواده ها در امر تربیت فرزندان، رشد روز افزونی را طی نمودند.
بهره‌گیری از مشارکت اهالی سینما در اجرا و برگزاری جشنواره بین‌المللی در سطح تمامی استان‌های كشور از جمله ویژگی‌های دهه چهارم جشنواره شمرده می‌شود.
سیر تعامل و همکاری با سازمان‌ها و مؤسسات دولتی و غیردولتی جهت هم‌افزایی و بهره‌گیری از قابلیت‌ها روند مطلوبی را جهت ترسیم افق تولیدات علمی، آموزشی و تربیتی تا دوره پنجاه‌ودوم طی نموده و شاهد مبادلات در سطوح مناسب‌تری بودیم.
این جشنواره برای نخستین بار در سال ۱۳۴۲ با نام «جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم‌های آموزنده» برگزار شد. برگزاری این جشنواره با وقوع انقلاب ۱۳۵۷ برای چند سال متوقف شد. اولین دورهٔ این جشنواره پس از انقلاب که دورهٔ پانزدهم این رویداد بود، به مناسبت هفته معلم از ۱۲ اردیبهشت ۱۳۶۴ و به مدت یک هفته در موزه هنرهای معاصر تهران برگزار شد.
از دورهٔ بیستم نام این جشنواره به «جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم‌های آموزش و تربیتی رشد» تغییر کرد و از دورهٔ بیست و پنجم علاوه بر تهران در مراکز استان‌ها و شهرهای دیگر هم برگزار می‌شود.
نرگس نام سریالی تلویزیونی به کارگردانی سیروس مقدم است که در تابستان ۱۳۸۵ از شبکهٔ ۳ سیمای جمهوری اسلامی ایران پخش گردید. نقش اصلی این سریال را پوپک گلدره بازی می‌کرد که در اواسط بازی، بر اثر تصادف با اتومبیل به کما رفته و پس از ۸ ماه درگذشت. نقش او را ستاره اسکندری ادامه داد. این سریال به دلیل انتشار فیلم خصوصی جنسی از بازیگر نقش زهره «زهرا امیرابراهیمی» در شبکه‌های اجتماعی در فهرست سریال‌های تحریم شده توسط سازمان صدا و سیما قرار گرفت.
نرگس و نسرین دو خواهرند که پدرشان را از دست داده و با مادرشان زندگی می‌کنند. نسرین دختر ناسازگاری است که قصد ازدواج با بهروز را دارد. شوکت پدر بهروز مردی ثروتمند و زورگو است و مخالف ازدواج. بهروز و نسرین در ایران با تمام مشکلات و موانع ازدواج می‌کنند و با مشکلات بسیاری که شوکت برای آن‌ها ایجاد کرده روبرو می‌شوند. نرگس که از ابتدا مخالف ازدواج نسرین با بهروز است در مقابل شوکت و خانواده‌اش بسیار مقاومت می‌کند و شوکت نیز برای تلافی، مشکلات زیادی برای نامزد نرگس، احسان ایجاد می‌کند و به بهانه برقراری روابط تجاری با برادرش بهروز را به خارج از کشور می‌فرستد. بهروز نسرین را طلاق می‌دهد و با دخترعمویش در خارج از کشور ازدواج می‌کند و نسرین به تنهایی دخترش بهار را بزرگ می‌کند. بعد از چند سال بهروز به ایران برمی‌گردد و به اصرار خانواده‌اش به دیدن نسرین و بهار می‌رود. شوکت وقتی می‌فهمد بهروز از دختر عمویش به علت انحرافات اخلاقی وی جدا شده و احتمالاً مبتلا به ایدز است سکته می‌کند و فلج می‌شود. بهروز بعد از اطمینان از سلامتی جسمی‌اش تصمیم به شروع زندگی جدیدی با نسرین می‌گیرد. نرگس هم با احسان ازدواج می‌کند و بهروز و نسرین آن آدم‌های بی تجربه سابق نیستند.
بازیگران اصلی
بازیگران فرعی
سرنوشت سه بازیگر این سریال خبرساز شده‌است. پوپک گلدره در سال ۸۴ حین بازی در همین مجموعه دچار سانحه رانندگی شد و بعد از آن که حدود هشت ماه در کما بود، در ۳۵ سالگی درگذشت. ستاره اسکندری جایگزین او در نقش نرگس شد. زهرا امیرابراهیمی دیگر بازیگر این سریال، به دلیل مسائلی که در زندگی شخصی او پیش آمد مجبور به ترک ایران شد و زهره فکور صبور در ۴۳ سالگی به صورت ناگهانی درگذشت.
دهستان خیرگو به مرکزیت روستای چهارطاق از توابع بخش خیرگو شهرستان لامرد در استان فارس می‌باشد.
https://irna.ir/amp/83920393/ایجاد_بخش_خیرگو_در_شهرستان_لامرد
براساس سرشماری سال ۹۵ جمعیت این دهستان ۸،۶۱۱ تن بوده است.
این دهستان با مساحتی در حدود ۳۰۰۰ کیلومترمربع، از شمال به شهرستان خنج لارستان، از جنوب وراوی، از شرق بخش چاه‌ورز و از سمت مغرب به دهستان کمالی محدود می‌گردد.
نام این دهستان بر گرفته از درخت استبرق است که در زبان محلی به خرگ مشهور می‌باشد که نامی از محل اولیه ساکنان خیرگو قبل از مهاجرت به این مکان می‌باشد که در سالهای اخیر به خیرگو تغییر نام داده شده‌است.
وراوی یکی از شهرهای استان فارس در ایران است. این شهر، مرکز بخش وراوی در شهرستان مهر است. این شهر در ۲۰ کیلومتری جنوب شرقی شهر مُهر و ۲۸ کیلومتری شمال غربی لامرد و ۸۰ کیلومتری شمال شرقی شهر عسلویه جای دارد.
سیگار دهستانی از توابع بخش مرکزی شهرستان لامرد در جنوب استان فارس در جنوب ایران واقع شده‌است. مرکز این دهستان روستای سیگار است.
در دوران قدیم دهستان مذکور به نام «سِغار» نامیده می‌شده‌است، گویند وجه تسمیه این روستا را به دلیل وجود سه غار بزرگ که در کوه‌های مشرف به این آبادی وجود دارد می‌دانند.
دهستان چاه‌ورز از توابع بخش چاه‌ورز در شهرستان لامرد استان فارس ایران است؛ این دهستان در سال ۱۳۷۲ تأسیس شد.
مرکز این دهستان روستای چاه‌ورز حدود ۳۵۰ کیلومتر با شیراز فاصله دارد و در ۴۸۶ متری از سطح دریاGlobal Gazetteer Version 2.2، Chah Varz. و در منطقهٔ کوهستانی زاگرس جنوبی واقع شده و آب‌وهوای آن گرمسیر و مالاریائی است.
نام چاه‌ورز در لغت‌نامه دهخدا چاه‌ورد آمده‌است و همچنین نوشته شده دهی از دهستان بیرم و شغل اهالی زراعت و گله داری است.لغتنامه دهخدا، جستجو برای چاهورد منبع (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج 7). اما امروزه شغل بیشتر مردم چاه‌ورز کارهای تجاری و خدماتی است. موقعیت تجاری این بخش و وجود راه‌های ارتباطی شهرستان لامرد به مرکز استان فارس و لارستان که درمحدوده بخش چاه‌ورز واقع شده به این نقطه اهمیت داده‌است.
در اواسط قرن چهارم هجری عفیف‌الدین شاه‌زندو به چاه‌ورز حمله کردسایت بیرم خبر ، مطالبی در مورد تذکره شاه زندو.گریشنا تذکره شاه زندو ، چه کسی منطقهٔ لارستان را مسلمان کرد. و بعد از شکست ساکنین قدیم چاه‌ورز یعنی ساسانی‌ها از عرب‌ها این منطقه کاملاً خالی از سکنه شد تا عالی محب به این منطقه مهاجرت کرد.سایت چاه‌ورز ، در مورد چاه‌ورز.
نخل دوقلوی چاه‌ورز در کتاب فرهنگ عامه و آداب رسوم لامرد جزء ده آثار هدف گردشکری در شهرستان لامرد معرفی شده‌است. از آثار تاریخی این منطقه قلعهٔ گلرخ می‌باشد. سکهٔ پیدا شده از این محوطه ساخت شده در سال ۶۱۱ میلادی است.دانشنامه فارس، توضیحات دربارهٔ آثار کشف شده در محوطه گلرخ.
چاه‌ورز اسم مرکبی است که از دو واژه "چاه" و "ورز" تشکیل شده، چاه فارسی که همان چاه آب است ولغت‌نامه دهخدا، در مورد واژه چاه. ورز در اصل ورد دو معنی دارد، واژه عربی به معنی گل یا به معنی سطلی که آب را به‌وسیلهٔ آن از چاه می‌کشند است.لغت‌نامه دهخدا، جستجو برای ورد. ورد طبق قاعده ذال معجم تبدیل به ورذ شده‌است. قاعده ذال معجم به این‌گونه‌است که اگر قبل از دال مصوت بیاید دال به ذال تبدیل می‌یابد، در لهجهٔ مرسوم به شهرستان لامرد، ذال معجم رعایت می‌شود. همچنین این قاعده را شاعران پارسی زبان نیز رعایت می‌کردند چنانچه سعدی نبوذ را با لذیذ قافیه کرده‌است.«هفته‌ای می‌روذ از عمر و به ده روز کشیذ/کز گلستان صفا بوی وفایی ندمیذ/... /هرچه زان تلختر اندر همه عالم نبوذ/گو بگو از لب شیرین که لطیفست و لذیذ»
در کتاب تذکرهٔ شاه‌زندو که توسط سید علی اکبر بیرمی در سال ۱۲۰۸ ه‍.ق نوشته شده اسم چاه‌ورز با نام چاه‌برد آمده‌است. برد در لغت‌نامه دهخدا به چند معنی آمده، از جمله این معنی‌ها برد اسمِ فارسی به معنی سنگ و اسم عربی برد به معنی سرماست.لغت‌نامه دهخدا جستجوی برد.
یک روایت محلی می‌گوید که در چاه‌چاه‌ورز گاوی بوده که آب را از چاه می‌کشیده‌است و به وسیله آن گله را آب می‌دادند و به همین دلیل این منطقه را چاه‌ورزا نامیده‌اند. ورزا در لغت‌نامه دهخدا و فرهنگ معین به معنی گاو نر است.لغت‌نامه دهخدا، جستجو برای ورزا.فرهنگ معین، جستجو برای ورزا. ورزا در فرهنگ عمید به معنی گاو نر مخصوص شخم زدن زمین آمده‌است.فرهنگ عمید، جستجو برای ورزا.
پیش از اسلام در منطقهٔ چاه‌ورز گبرها ساکن بودند و دین آن‌ها زرتشتی بوده‌است.
با تاخت و تاز اعراب به ایران و تصرف ایران به منطقه چاهورز نیز حمله شد، عفیف‌الدین شاه‌زندو قلعهٔ دَبان (گلرخ) را محاصره می‌کند تا این قلعه را به تصرف خود درمی‌آورد. عده‌ای فرار می‌کنند و مابقی دین اسلام را می‌پذیرند. شاه‌زندو دستور می‌دهد در صحیفه‌ای اسامی بیست و چهار هزار از افرادی که به دستش مسلمان شده‌اند را نوشته و همراهش خاک کنند تا در قیامت شفیع‌او شوند.
طبق تذکره عفیف الدین شاهزندو که در زمان قاجاریان توسط سید علی اکبر بیرمی تصحیح‌سازی شد، سکونت کنونی در چاه‌ورز به دست افرادی که از مناطق انگالی مهاجرت کردند صورت گرفت.چاه‌ورز سرزمین نویسندگان نویسنده محمد بادپر، بازبینی ۲۸ اکتبر ۲۰۱۴.
مردمان محلی نام رئیس مهاجرت‌کنندگان را «عالی محب» گفته‌اند.
چاه‌ورز در دشت علامرودشت با فاصلهٔ ۳۵۰ کیلومتر از جنوب شیراز واقع شده‌است. مختصات جغرافیایی چاه‌ورز عبارتست از ۲۷ درجه، ۲۵ دقیقه و ۵۲ ثانیه شمالی و ۵۳ درجه و ۲۶ دقیقه و ۱۱ ثانیه و ارتفاع آن از سطح دریا ۴۸۶ متر است. چاه‌ورز از جنوب رشته‌کوه علامرودشت احاطه شده‌است؛ این‌رشته‌کوه از روستای شلدان آغاز می‌شود و در روستای پاقلات به پایان می‌رسد طول این کوه ۱۲۴ کیلومتر و بلندترین قسمت‌آن ۱۴۳۰متر از سطح دریا است. از شمال نیز به رودخانه فصلی علامرودشت که از صحرای باغ لارستان سرچشمه می‌گیرد محدود است.جغرافیای علامرودشت، تألیف هادی کریمی، انتشارات ایراهستان، ۱۳۹۱سایت فردا کتاب، کتاب جغرافیای علامرودشت شابک 9786009265008.اداره آموزش و پرورش منطقه علامرودشت ، در مورد رودخانه علامرودشت.
چاه‌ورز از مرکز بهداشتی درمانی برخوردار است که در سال ۱۳۸۳ با زیر بنای ۹۰۰ متر مربع ساخته شده‌است.دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی استان فارس ، مرکز بهداشتی و درمانی چاه‌ورز.
جمعیت چاه‌ورز بر پایه نتایج سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۰ برابر با ۲۴۰۴ نفر بوده‌است؛ که متشکل از ۶۱۹ خانوار و ۱۱۸۹ زن و ۱۲۱۵ مرد بوده‌است.مرکز آمار ایران سرشماری جمعیت و خانوار تا سطح آبادی استان فارس، نتایج سرشماری عمومی نفوس و مسکن 1390تعداد جمعیت و خانوار تا سطح آبادی براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن فارس 1390. چاه ورز در سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲٬۶۴۰ نفر (۵۲۱خانوار) بوده‌است.
از چاه‌ورز اتوبوس بیرم-شیراز می‌گذرد.
همچنین راه ارتباطی بین لار و لامرد از مرکز چاه ورز می‌گذرد.
تپهٔ گلرخ، از آثار تاریخی دورهٔ قبل از اسلام واقع در جنوب چاه ورز است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۹۲۲۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. این اثر بعد از قلعه اژدها پیکر لار در رده چهل و هشتم مهمترین آثار تاریخی فارس قرار دارد.اداره کل میراث فرهنگی و صنایع دستی استان فارس ، فهرست مهمترین آثار تاریخی- فرهنگی استان فارس. قدمت تاریخی قلعه گلرخ در ارتفاعات جنوب چاهورز، بر اساس بررسی‌های انجام شده روی سفال‌هایی که در این قلعه پیدا شده‌است مربوط به دوره ساسانی بوده‌است. این نظر با پیدا شدن یک سکه بیشتر تقویت شد. با بررسی این سکه مشخص شد که این سکه مربوط به دوره حکومت خسرو انوشیروان بوده که در ضرابخانه داربگرد داراب ضرب شده‌است. با تحقیقات اخیر یکی از دانشجویان ارشد باستانشناسی مشخص شده که قدمت این قلعه به دوره اشکانیان بازمی‌گردد. در آن حد اقل دو کارگاه سفالگری بوده‌است.
نخل دوسر در شهرستان لامرد شهرت بسیاری دارد. در کتاب فرهنگ لامرد از این نخل با عنوان دهمین نقطه برای گردشگری در شهرستان لامرد یاد شده‌است همچنین در این کتاب، این نخل را به عنوان عجایب خلقت معرفی کرده‌است. اسم این نخل چندبار در کتاب من نوکر بابا نیستم از احمد اکبرپور آمده‌است. این کتاب یکی از سه نامزد کتاب سال جمهوری اسلامی و نامزد بهترین رمان جشنوارهٔ دو سالانهٔ کانون پرورش ایران بوده‌است.پیام جنوب ، احمد اکبرپور.خبرگزاری مهر، کتاب‌های جادویی احمد اکبرپور در راه نشر/ «من نوکر بابا نیستم» به چاپ هشتم رسید.
شغل ساکنین چاه‌ورز کارهای خدماتی و تجاری است و این بخش اجناس مورد نیاز شهرهای دور و نزدیک را تأمین می‌کنند. راه‌های ارتباطی مهم استان از بخش چاه‌ورز می‌گذرد و به این نقطه اهمیت داده‌است.
در گذشته مردم چاه‌ورز بیشتر شغلشان دامداری و کشاورزی بوده‌است و محصول اصلی آنها خرما بود.
<gallery widths="120px" heights="120px" perrow="4">
Image:Iran Zizyphus.JPG|کنار.
Image:سقف خانه‌های قدیمی چاه‌ورز.jpg|تصویری از یک سقف با بافتی قدیمی در چاه‌ورز
نخست‌وزیر اسرائیل رئیس دولت اسرائیل است. او توسط کنست برگزیده می‌شود. فرد انتخابی معمولاً رهبر بزرگ‌ترین ائتلاف حزبی در کنست است. درحال حاضر بنیامین نتانیاهو نخست‌وزیر این کشور است.
سیزده فرد از زمان تأسیس دولت اسرائیل در ۱۹۴۸، به عنوان نخست‌وزیر این کشور خدمت کرده‌اند. پنج نفر از آن‌ها، در دو دوره مجزا نخست‌وزیر بوده‌اند. اسرائیل سه نخست‌وزیر موقت داشته که بین اینان، فقط ایگال آلون در ادامه به عنوان نخست‌وزیر دائم برگزیده نشده‌است.
افیون به هرگونه ماده‌ای گفته می‌شود که از تریاک به دست می‌آید. امروزه برای تعیین تمام مواد طبیعی و مصنوعی که به گیرنده‌های مواد افیونی در مغز متصل می‌شوند، از اصطلاح "مواد افیونی" استفاده می‌شود. مواد افیونی ترکیبات آلکالوئیدی هستند که به‌طور طبیعی در گیاه خشخاش یافت می‌شوند. ترکیبات روان‌گردان موجود در گیاه تریاک عبارتند از مورفین، کدئین و تبائین. مواد افیونی از دیرباز برای انواع شرایط پزشکی مانند تسکین درد مورد استفاده قرار می‌گرفته‌است. مواد افیونی داروهایی با پتانسیل سوء مصرف متوسط تا زیاد در نظر گرفته می‌شوند و در «برنامه‌های کنترل مواد» مختلف تحت قانون مواد کنترل‌شده یکنواخت ایالات متحده آمریکا فهرست شده‌اند.
انجمن شاعران مرده فیلمی است به کارگردانی پیتر ویر و بازی رابین ویلیامز است که در سال ۱۹۸۹ منتشر شد. این فیلم ۱۲۸ دقیقه است. فیلم‌نامه این فیلم نوشته تام شولمن بر اساس رمان انجمن شاعران مرده‌است که توسط ن. ه کلاین بام نوشته شده‌است، فیلم انجمن شاعران مرده زودتر از رمان آن به نمایش درآمد.
نیل، تاد، ناکس، چارلی، ریچارد، استیون و جرارد دانش‌آموزان سال اول کالج ولتن هستند. نیل و تاد تحت نظارت شدید خانواده‌شان هستند که اصرار دارند پسرانشان دکتر و وکیل شوند، اما تاد می‌خواهد نویسنده شود. در شروع سال تحصیلی جدید استاد ادبیات انگلیسی عوض می‌شود و فردی به نام جان کیتینگ جایگزین معلم قبلی می‌شود. روش تدریس کیتینگ با آنچه دانش‌آموزان پیش‌تر به آن عادت داشتند، کاملاً متفاوت است. او دیدگاهی نو نسبت به ادبیات دارد و از دانش‌آموزانش نیز می‌خواهد با نگاهی تازه به چیزها نگاه کنند و…
در پاییز سال ۱۹۵۹، تاد اندرسون خجالتی سال اول دبیرستان خود را در آکادمی ولتون، یک مدرسه آماده‌سازی نخبه و مردانه در ورمونت آغاز می‌کند. او یکی از امیدوارترین شاگردان ولتون، نیل پری را به عنوان هم اتاقی خود تعیین می‌کند و با دوستان نیل ملاقات می‌کند: ناکس اوورستریت، ریچارد کامرون، استیون میکس، جرارد پیتس و چارلی دالتون.
در اولین روز کلاس‌ها، آنها از روش‌های غیرمعمول آموزش معلم جدید انگلیسی، جان کیتینگ شگفت زده می‌شوند. کیتینگ، دانشمند سابق رودز و فارغ‌التحصیل ولتون، دانش آموزان خود را تشویق می‌کند که «زندگی شما را خارق العاده کنند»، احساسی که او با عبارت لاتین carpe diem، به معنای «در لحظه زندگی کن» را خلاصه می‌کند.
دروس بعدی شامل این است که آنها به نوبت روی میز کار خود بایستند تا شیوه‌های متفاوت زندگی را نشان دهند، به آنها بگویند که کتابهای شعر خود را که فرمول ریاضی مورد استفاده برای رتبه‌بندی شعر را توضیح می‌دهد، ریشه کن کنند و آنها را دعوت به آرایش کنند. شیوه راه رفتن خود در حیاط برای تشویق آنها به فرد بودن. روش‌های او توجه مدیر سخت گیر گیل نولان را به خود جلب می‌کند.
نیل با مطلع شدن از اینکه کیتینگ عضو انجمن شاعران مرده غیرمجاز است در حالی که در ولتون بود، باشگاه را از سر می‌گیرد و او و دوستانش از دانشگاه خارج می‌شوند و به غاری می‌روند که در آن شعر و اشعار، از جمله آهنگهای خودشان را می‌خوانند. با پیشرفت سال تحصیلی، درس‌های کیتینگ و مشارکت آنها در باشگاه آنها را تشویق می‌کند تا زندگی خود را مطابق شرایط خود ادامه دهند. ناکس به دنبال کریس نوئل، یک تشویق کننده جذاب است که با چت دانبری، بازیکن فوتبال یک مدرسه دولتی محلی که خانواده اش با او دوست هستند، دیدار می‌کند.
نیل عشق خود به بازیگری را کشف می‌کند و با وجود این که پدر سلطه ای اش توماس او را در لیگ Ivy (و در نهایت دانشکده پزشکی) می‌خواهد، در نقش محلی در تولید محلی «رویای شب تابستانی» نقش آفرینی می‌کند. کیتینگ به تاد کمک می‌کند تا از پوسته خود بیرون بیاید و پتانسیل خود را درک کند وقتی که او را در تمرین ابراز وجود می‌گذراند، و در نتیجه او شعری را خود به خود در مقابل کلاس سرود.
با این حال، چارلی وقتی مقاله ای را در روزنامه مدرسه بکیتینگ اخراج می‌شود و نولان (که قبل از مدیر شدن به زبان انگلیسی در ولتون تدریس می‌کرد) تدریس کلاس را بر عهده می‌گیرد، به منظور رعایت قوانین سنتی ولتون. کیتینگ کلاس را قطع می‌کند تا وسایل باقی مانده اش را جمع کند. در حالی که او می‌رود، تاد - صدای او را پیدا می‌کند - به کیتینگ نشان می‌دهد که پسران از امضای برگه ای که سرنوشت او را ترسیم کرده بود، ترسیده بودند و کیتینگ به تاد اطمینان می‌دهد که او را باور دارد. نولان تاد را تهدید می‌کند که در کارنامه خود علامتی دارد. تاد، در لحظه ای شفافیت، سپس روی میز خود می‌ایستد، با عبارت "ای کاپیتان! کاپیتان من!"، که باعث می‌شود نولان دوباره او را تهدید کند اما دیگر اعضای انجمن شاعران مرده (به جز کامرون)، و همچنین چند دانش آموز دیگر در کلاس، برای انجام همین کار، با عصبانیت نولان و تعجب کیتینگ خوشحال شدند. کیتینگ که تحت تأثیر این ژست قرار گرفت، با افتخار از پسران تشکر می‌کند و می‌رود. ه نام باشگاه منتشر می‌کند که خواستار پذیرش دختران در ولتون است، خیلی جلو می‌گیرد. نولان چارلی را دست و پا می‌زند تا او را مجبور کند نشان دهد که چه کسی در انجمن شاعران مرده‌است، اما او مقاومت می‌کند. نولان همچنین با کیتینگ صحبت می‌کند و به او هشدار می‌دهد که باید دانش آموزان خود را از پرسش از قدرت منصرف کند. کیتینگ پسران را (به شیوه خود) توصیه می‌کند و هشدار می‌دهد که باید همه عواقب را ارزیابی کرد.
توماس متوجه دخالت نیل در نمایش می‌شود و او را مجبور می‌کند تا در آستانه اجرای ابتدایی بازی را ترک کند. نیل که ویران شده‌است به سراغ کیتینگ می‌رود که به او توصیه می‌کند که ایستادگی کند و به توماس ثابت کند که عشق او به بازیگری چیزی است که او جدی می‌گیرد. توماس به‌طور غیرمنتظره در اجرا ظاهر می‌شود. او نیل را به خانه می‌برد و می‌گوید که وی از ولتون خارج شده‌است، اما در آکادمی نظامی ثبت نام کرده تا او را برای دانشگاه هاروارد آماده کند تا پزشک شود. نیل پریشان که نمی‌تواند شجاعت ایستادگی در برابر پدرش را پیدا کند و فاقد حمایت مادرش است، خودکشی می‌کند.
نولان در مورد مرگ نیل به درخواست خانواده پری تحقیق می‌کند. کامرون مرگ نیل را مسئول کیتینگ می‌داند تا از مجازات بخاطر مشارکت خود در انجمن شاعران مرده فرار کند و سایر اعضا را نام می‌برد. کامرون در مواجهه با چارلی، از بقیه می‌خواهد که اجازه دهند کیتینگ سقوط کند. چارلی به کامرون مشت می‌زند و اخراج می‌شود. هر یک از پسران به دفتر نولان فراخوانده می‌شوند تا نامه ای را امضاء کنند که صحت ادعاهای کامرون را تأیید می‌کند، هرچند آنها می‌دانند که آنها دروغ هستند. وقتی نوبت به تاد می‌رسد، او تمایلی به امضاء ندارد، اما این کار را پس از آن می‌بیند که بقیه تسلیم شده‌اند و تسلیم فشار پدر و مادرش شده‌اند.
این فیلم برندهٔ جایزه اسکار بهترین فیلم نامهٔ سال ۱۹۸۹ (نوشتهٔ تام شولمن) و نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد برای رابین ویلیامز، بهترین کارگردانی برای پیتر ویر و جایزه اسکار بهترین فیلم سال شد.
لیام نیسون در اصل بخشی از جان کیتینگ را قبل از آنکه پیتر ویر هدایت جف کانو را بر عهده بگیرد برنده شد. دیگر بازیگران مورد توجه داستین هافمن، تام هنکس و میکی رورک بودند.
گیشه جهانی ۲۳۵٬۸۶۰٬۵۷۹ دلار گزارش شده‌است که شامل ناخالص داخلی ۹۵٬۸۶۰٬۱۱۶ دلار می‌شود. دریافتهای جهانی فیلم برای سال ۱۹۸۹ پنجمین و برای درامها بیشترین بود. این فیلم در ۲۲ سپتامبر ۱۹۸۹ در انگلستان اکران شد و آخر هفته در صدر گیشه‌های این کشور قرار گرفت.
انجمن شاعران مرده، حمید خادمی انتشارات کتاب پنجرهISBN 978-964-6358-01-0.
بندر کَنگان مرکز شهرستان کنگان معروف به "دیار مهربانی" در استان بوشهر در جنوب ایران واقع شده‌است.
شهرستان کنگان در منطقه گرمسیری محل اجرای بخش عظیمی از پروژه‌های پالایشگاهی پارس جنوبی است. منطقه پارس ۲ (پارس کنگان) که بزرگی آن دو برابر منطقه پارس ۱ (پارس جنوبی) است در ۱۰ کیلومتری بندر کنگان قرار دارد.
کارخانه سیمان کنگان نیز به عنوان یکی از بزرگ‌ترین کارخانه‌های سیمان در ایران، در این شهر قرار دارد و بسیاری از تولیدات آن از طریق اسکله اختصاصی آن به کشورهای حوزه خلیج فارس صادر می‌گردد.
رضا طاهری محقق و تاریخ و جغرافیای خلیج فارس در کتاب از مروارید تا نفت به شرح مفصل تاریخ بندر کنگان پرداخته‌است. بندر کنگان در قرن‌های اول هجری از توابع بندر باستانی سیراف محسوب می‌شده‌است. بندر کنگان حیات سیاسی خویش را از دوران مغول و به خصوص صفویان آغاز نموده‌است. کنگ (با فتح کاف) در واژه به معنای پیشروی آب دریا می‌باشد. کنگان بر پایه نام کهن کنگ و کنگ‌دژ باستانی زرتشتیان که در کناره کوه و دریا توسط سیاوش ایجاد شد، نامگذاری شده‌است.طاهری، رضا، از مروارید تا نفت، ص ۱۷۰ تا ۱۷۲
نام قدیم بندر کنگان، به روایتی بندر "کوگانا" بوده‌است که این نام از زمان هخامنشیان به این بندر نسبت داده شده‌است(منبع موجود نیست ).
مساحت شهر کنگان ۷۳۸ هکتار می‌باشد و از شمال به دامنه‌ها و رشته کوهای زاگرس و تپه کنگان و شهرستان جم، از جنوب به خلیج فارس، از غرب به فاصله ۶ کیلومتر شهر بنک و بندر دیر و از سمت شرق به سیراف و عوینات (پارس جنوبی یا تمبک فعلی) محدود می‌گردد.
شهرستان کنگان محل اجرای پروژه‌های پارس جنوبی است و بندر کنگان مرکز این شهرستان می‌باشد
شهرها: بندر کنگان، بنک، سیراف و بندر شیرینو
پشت آسمان، تنگ حاکون، تنگ بوحبل، تنگ سیلابی، گود گندم زار (تنگ سیلابی)، تنبک، علی‌آباد (محله دامدران بنک)، نخل غانم، برکه چوبان، قلعه میان، اختر، باغ شیخ، باکوه، چاه مجنون، پرک، شیرینو، سهیل، شصت پیچ، لاورده، لاور گل، هفت چاه، سه چاه، گودشهید، هنویز، مره، برآفتاب (سکونت گاه مردم کنگان در ارتفاعات)، تنگ نار.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۱۰۷۸۰۱ نفر بوده‌است.
بندر سیراف شهری تاریخی و بندری در شهرستان کنگان استان بوشهر در جنوب ایران و حاشیه خلیج فارس است. سیراف در گذشته از شهرهای یهودی نشین ایران بوده‌است.
در زمان تجارت جاده ابریشم این بندر نقش به سزایی در تجارت بین‌المللی داشته‌است.
اورل اشتاین در کتاب بررسیهای تاریخی در شمال غربی هندوستان در سال ۱۹۳۷ نیز این روایت را تأیید می‌کند. لویی وایدربرگ باستان‌شناس فرانسوی بندر سیراف را شهری کاملاً یهودی می‌داند که کار ساکنانش تجارت ابریشم بوده‌است.تروعا، یهودیان ایرانی در تاریخ معاصر، هما سرشار، انتشارات مرکز تاریخ شفاهی یهودیان، پاییز ۱۹۹۶، صفحه 223
در کتاب حدود العالم (۳۲۷ هجری) نوشته شده‌است که: .
اصطخری دربارهٔ سیراف می‌گوید که: . ابن حوقل می‌نویسد که: یاقوت حموی وجه تسمیه سیراف را از شیر و آب می‌داند که به گفته یاقوت محل وقوع افسانه کیکاوس سیراف بوده‌است. در اینجا بوده‌است که این شهریار به هنگام کوشش برای عروج به آسمان باز به سوی زمین بازگشت. چون شیر و آب طلب کرد این شهر بدان نامیده شد. سیراف مرکز مهم تجارت دریایی بود که کالاهای مورد نیاز خاورمیانه را از طریق هندوستان، چین، جنوب شرقی آسیا و شرق آفریقا تأمین می‌کرد و دریانوردان آن از یک طرف تا سواحل جنوبی عربستان و سواحل شرقی آفریقا، و از طرف دیگر تا سواحل هندوستان، چین جزایر اقیانوس آرام و حتی تا جزایر ژاپن ارتباط برقرار می‌کردند؛ و نقش واسطه راه آبی ابریشم را به غرب داشتهاست. بندر سیراف به واسطه توجه پادشاهان ساسانی به خلیج فارس و بنادر آن، در حدود قرن سوم میلادی پدید آمد. اردشیر بابکان مؤسس سلسله ساسانی با هدف گسترش بازرگانی در خلیج فارس و مناطق مجاور و تأمین امنیت پس کرانه‌های ایالت فارس به بنا یا تجدید بنای یازده شهر که عمدتاً در سواحل جنوبی ایران و مناطق شمالی خلیج فارس بودند دست زد که یکی از آن‌ها بندر سیراف بود. سیراف در مرکز سواحل شمالی همدوش با بندر ابله در انتهای سواحل در تجارت خلیج فارس، راه ابریشم یا راه ادویه را با هند و چین پدیدآورده بودند که کالاها و محصولات ملل حوزه خلیج فارس و مهم‌تر از همه ایران و عراق را به هند و چین حمل می‌کردند و در برگشت، کالاها و محصولات شرق دور را که از همه معروفتر ابریشم بود، به سیراف، ابله و سرزمین‌های حوزه خلیج فارس می‌رساندند. از مهم‌ترین شاهراه‌های تجاری سیراف، راهی بود که از راه اقیانوس هند، سیراف را به چین مربوط می‌کرد. سلیمان سیرافی که خود به چین سفر کرده بود، می‌نویسد که کالاها از بصره و عمان و دیگر نقاط به سیراف فرستاده می‌شد، و این به علت وضعیت مساعد بندر سیراف، کم عمقی آب در برخی از جاهای این دریا، کالاها بر کشتی‌های چینی بارگیری می‌شدند صادرات سیراف شامل اقلام کالایی است که از راه دریا به آنجا وارد شده‌است: عود، عنبر، جواهر، مروارید، صندل و همچنین مواد خوشبوی دیگر. سیراف زمینه مصرف این کالاها را در فارس و تمام دنیا تأمین می‌کند و بندری است که این اجناس در آنجا بارگیری می‌شود. اهالی سیراف ثروتمندترین مردم فارس شمرده می‌شوند، بعضی از آن‌ها دارای سرمایه‌های شصت میلیون درهمی هستند که همه از راه تجارت دریایی کسب کرده‌اند. در شهرهای ساحلی و در سراسر دریا مردم سیراف شان خاصی دارند.
در شاهنامه فردوسی از بندر سیراف یاد شده‌است، وَسْتای یزدان‌پرست پهلوان دوره هرمزد پسر انوشیروان را از این شهر می‌داند.
زمانی که خسروپرویز از دست و هرمزد پسر انوشیروان فرار می‌کند گروهی از بزرگان به یاری خسرو پرویز می‌شتابند و او را شاه ایران می‌خوانند. که وستای از شهر سیراف از این جمله بود.
این بندر مابین بندر کنگان و بندر عسلویه در کرانه خلیج سیراف واقع شده‌است و دارای معماری خاصی می‌باشد. این بندر بین دریا و کوه قرار گرفته و تنها دارای یک خیابان است. در بعضی جاها فاصله کوه تا دریا به ۳۰ متر هم نمی‌رسد به همین دلیل برخی خانه‌های مردم روی کوه بنا شده‌است.
از آثار تاریخی آن می‌شود به قلعه نصوری و آثار باستانی بنای مسجد جامع (که بر روی پی یک عمارت ساسانی ساخته شده)، بازار باستانی سیراف و گور دخمه‌ها و سیستم آبرسانی دوره ساسانی اشاره کرد.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۶٬۹۹۲ نفر (۱٬۹۴۹ خانوار) بوده‌است.
هاله روستایی از توابع بخش چاه‌مبارک شهرستان عسلویه در استان بوشهر واقع در جنوب ایران است.
این روستا تابع دهستان نای بند است و ۶۴۱ نفر جمعیت (سرشماری ۱۳۸۵) دارد.
از شمال کوه، از جنوب رأس نایبند، از مغرب عسلویه، و از سمت مشرق به بساتین محدود می‌گردد.
معروفیت این منطقه بخاطر داشتن ساحل زیبا و خلیجی زیباتر می‌باشد.
بخش مرکزی، یکی از بخش‌های شهرستان کنگان در استان بوشهر ایران است. مرکز این بخش، شهر بندر کنگان است.
شهرها: بندر کنگان و بنک
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت بخش مرکزی شهرستان کنگان برابر با ۸۶٬۱۵۴ نفر بوده‌است.
دهستان ریز، دهستانی از توابع بخش ریز در شهرستان جم استان بوشهر در جنوب ایران واقع است.
براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱٬۴۲۲ نفر (۳۳۴ خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
عوینات روستاهی از توابع بخش مرکزی شهرستان کنگان در شهرستان کنگان استان بوشهر در جنوب ایران واقع است. این روستا در ۶ کیلومتری جنوب شرقی میلوه و در ۱۰۰ متری کرانهٔ خلیج فارس واقع شده‌است، و ارتفاعش از سطح دریا ۵ متر می‌باشد.
اختر نام روستای کوچکی از توابع دهستان طاهری در بخش مرکزی شهرستان کنگان شهرستان کنگان استان بوشهر واقع در جنوب ایران است.
این روستا در ۶ کیلومتری شمال شرقی عوینات، در ارتفاع ۲ متر از سطح دریا و در ۴۰۰ متری کرانهٔ دریا واقع شده‌است، ساحل این روستا بسیار زیبا و بکر می‌باشد. در حال حاضر کل خانه‌های این روستا توسط (منطقه ویژه اقتصادی پارس جنوبی)در سال ٨٨ از اهالی منطقه خریداری و تخریب شده و در حال ساخت هتلی بسیار زیبا و مجلل می‌باشد. رضا طاهری در کتاب از مروارید تا نفت (تاریخ خلیج فارس) می‌نویسد: وجه تسمیه اختر نیز مشتق شده از کلمه اختر به معنای ستاره می‌باشد. با این‌همه ذکر شده است در زمان حمله شیخ جباره اول و تصاحب سیراف، با توجه به توافق‌های قبلی، آل بوسفر از بساتین به اختر نقل مکان کرده و نام آن را اختر گذاشتند. وجه تسمیه آن به دلیل مرقد و مدفن پیر اختیار فرزند موسی بن جعفر (ع) می‌باشد. اختر در سده قبل پیشرفت و توسعه عمرانی خوبی را دارا بود و مردم محلی، منطقه اختر را کویت کوچک می‌دانستند. رضا طاهری اختر را از آبادی‌های قدیم کنگان می‌داند؛ و می‌نویسد: بخشی از این آبادی قدیمی با داشتن جغرافیای مناسب زندگی دوران غارنشینی، به آن دوران تعلق دارد. در این‌راستا تحقیق‌های مناسب باستان‌شناسی صورت نپذیرفته و گمان این نگارنده بر این است که با توجه به جغرافیای خاص اختر، به‌خصوص کوهپایه‌ها و تپه‌ها، چشمهٔ آب در کوهپایه‌ها و تپه‌های زندگی اولیه فینیقی‌ها و گوشه ای از تمدن ماقبل ایلام و ایلامی‌ها به این منطقه مربوط باشد، قبل از آن که زندگی در کنگان و ماندستان قدیم و دوره تمدن سیراف آغاز شده باشد. ارتفاع‌های اختر از جغرافیای دست نخورده و بکر تمدن‌های پیشین است و در تمدن سیراف، اختر نیز آبادی پررونقی بوده است.
طبق آمار رسمی ۱۳۹۰ جمعیت آن ۱۶۵۸ نفر (۱۶۳۸ مرد - ۲۰ زن) با ۵۷ خانوار بوده است. و بعلت تخلیه روستا بدلیل توسعه پارس جنوبی پس از آن در سرشماری رسمی احتساب نشده است.
طبق سرشماری سال ۱۳۸۵ این روستا ۵۱۹ نفر جمعیت (۷۷ خانوار) داشته است. بیشتر ساکنین این روسنا از طریق صید ماهی زندگی خود را سپری می کنند.
بیدخون نام شهری از توابع بخش مرکزی شهرستان عسلویه در استان بوشهر در جنوب ایران واقع است. طبق سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت آن ۸٫۸۸۶ نفر می‌باشد.
شهر بیدخون پس از موافقت نامه هیئت دولتhttps://www.farsnews.ir/news/13970718000456/موافقت-هیات-دولت-با-شهر-شدن-روستاهای-بهارستان-و-بیدخون- عملاً در تاریخ ۲۹ شهریور ۱۳۹۸ از روستا به شهر تبدیل شد.https://www.tasnimnews.com/fa/news/1398/06/28/2099514/بوشهر-شهرداری-بیدخون-عسلویه-افتتاح-می-شود
البته لازم به توضیح است که بیدخون همچین نام کوهی با عنوان(تنگ بیدخون) در شهر میمند(محله شبانکاره) واقع در استان فارس نیز هست که قدمت باغات واقع در این کوه به اوایل دوره ساسانیان باز میگردد.
این شهر در ۷ کیلومتری سمت مغرب دهنو و ۵ کیلومتری شرق عسلویه واقع شده‌است.
از شمال [کوه، از جنوب هاله نابند، از مغرب عسلویه، و از سمت مشرق به کوه محدود می‌گردد.
رضا طاهری در کتاب از مروارید تا نفت در معرفی بیدخون این گونه می‌نویسد: بیذخان، بیدخان که خان پسوند مکانی و از کلمه خانه و خان گرفته شده‌است. خان به معنای چشمه نیز می‌باشد. بیذ یا بیذه یا بیاذه و بیذق و بیدق از یک ریشه‌اند و به معنای سرباز و مردان جنگی باشد که در حرکت چابک‌اند. کلمه پیاده از همین ریشه است. پیاده به‌معنای کسی است که بر پایش راه می‌رود و بیذق یا بیدق را سرباز شطرنج و به معنای راهنما و راهبر مسافرت نیز گفته‌اند.
وجه تسمیه بیدخون را باید بیذق خانه یا بیدق خانه دانست و با توجه به‌وضعیت چشمه بیدخون و وجود آب انبارهای قدیمی و بزرگ در این منطقه می‌توان به وجود آموزش یا هسته نیروهای چابک و چالاک در این منطقه اشاره کرد که علاوه بر انتظام امور ساحل دریای فارس و مرزبانی، به راهنمایی کاروان‌های بازرگانی و کشتی‌های دریایی نیز کمک می‌کرده‌اند.
بیدخون در کناره کوه و دریا و در کناره جنگل‌های حرا قرار گرفته‌است. حرا تنها درخت رویدنی و همیشه سرسبز در آب‌های شور خلیج فارس است.
بیدخون در جغرافیای ایران نام کوهی در حدود سه هزار متر ارتفاع و از توابع کرمان است که در کنار آن روستاهای بیدوئیه و بیدستون قراردارد.
بیدخون با چشمه آب شیرین‌اش از روزگار گذشته مورد توجه دریانوردان و مسافران سیراف و نایبند بوده‌است. رضا طاهری محقق تاریخ جغرافیای خلیج فارس با استناد به نام بیدخون در فارس نامه ابن بلخی بیدخون را روستای مهم در قرن‌های چهار و پنج می‌داند و بااشاره به ذکر چشمهٔ بیدخون در فارس نامه ناصری بیدخون را در جغرافیای تاریخی جنوب ایران مهم می‌داند.
در فارس‌نامه ناصری آمده‌است: چشمه بیدخون واقع در بلوک مالکی و شمال قریه بیدخون آب آن از کوه دروک و میانه بلوک گله دار و بلوک مالکی برخاسته و به مسافت صد گز و بیشتر و از کوه به دره ریخته و چون از دره به کوه بیرون رود در حوالی قریه بیدخون باغ‌ها و زراعت را آب دهد و در تمامی سواحل دریای فارس چشمه‌ای آب شیرین، گواراتر از این چشمه یافت نشود.
سازمان پیمان آتلانتیک شمالی یا ناتونام رسمی پیمان ناتو به زبان فرانسوی عبارت است از: Organization du Traité de l'Atlantique Nord با مخفف OTAN (به انگلیسی: "North Atlantic Treaty Organization" با مخفف "NATO") (به فرانسوی: "Organisation du traité de l'Atlantique Nord" با مخفف "OTAN")، در ۴ آوریل ۱۹۴۹ میلادی (۱۵ فروردین ۱۳۲۸) با هدف دفاع جمعی در واشینگتن، دی.سی. پایه‌گذاری شد و بزرگ‌ترین پیمان نظامی در جهان است که ۳۱ کشور در آن عضویت دارند.
قلب پیمان ناتو مادهٔ ۵ آن است که در آن کشورهای امضاکننده توافق کرده‌اند حمله نظامی علیه یک یا چند کشور عضو را به عنوان حمله به تمامی کشورهای عضو تلقی کنند و به مقابله آن برخیزند.
مطابق ماده ۱۴ و پایانی این پیمان، متون انگلیسی و فرانسوی آن هر دو معتبر هستند، پیمان نزد دولت ایالات متحده آمریکا سپرده می‌شود و مطابق وظیفه دولت ایالات متحده نیز نسخه‌های مورد تأیید آن را برای دولت‌های امضاکننده پیمان می‌فرستد.
این پیمان در حال حاضر بزرگ‌ترین پیمان نظامی در جهان است و با پیوستن مونته‌نگرو در سال ۲۰۱۷،مقدونیه شمالی در ۲۷ مارس ۲۰۲۰ و فنلاند در ۴ آوریل ۲۰۲۳، این پیمان به ۳۱ عضو رسید.
پیمان واشینگتن که بعدها به پیمان آتلانتیک شمالی شناخته شد پس از مذاکراتی که از ژوئیه ۱۹۴۸ در واشینگتن آغاز شده بود در ۴ آوریل ۱۹۴۹ میان ایالات متحده آمریکا، اعضای پیمان بروکسل (بریتانیا، فرانسه، هلند، بلژیک و لوکزامبورگ) و دیگر کشورهای بلوک سرمایه‌داری که به این پیمان دعوت شده بودند (کانادا، دانمارک، ایسلند، ایتالیا، نروژ و پرتغال) به امضا رسید.
پیش از آن سنای آمریکا در پاسخ به دخالت شوروی در کودتای چکسلواکی با تصویب قطعنامه واندنبرگ-کنالی در ۱۱ ژوئن ۱۹۴۸ به دولت آمریکا اجازه پذیرفتن تعهداتی در خارج از مرزهای آمریکا را داده بود.
شوروی در پاسخ به ناتو پیمان ورشو را تشکیل داد."نقیب‌زاده، احمد، تاریخ دیپلماسی و روابط بین‌الملل، نشر قومس، ۱۳۸۸: تهران".
به منظور جلوگیری از حمله نیروهای آلمان شرقی و شوروی به آلمان غربی، نه تنها تقویت پیمان ناتو بلکه سپردن امور آن به دست ایالات متحده آمریکا نیز ضرورت یافته بود. در دسامبر ۱۹۵۰ ژنرال آیزنهاور به فرماندهی نیروهای ناتو در اروپا منصوب شد و دو سال پس از آن فرماندهی ناتو به وجود آمد و در فوریه ۱۹۵۲ در نشست لیسبون که مهم‌ترین گردهمایی اعضای ناتو پس از نشست واشینگتن بود ضرورت تقویت و الحاق آلمان به ناتو مطرح شد. همچنین قرار شد نیروهای ناتو طی دو سال از ۲۵ هنگ به ۹۶ هنگ افزایش یابد و اروپا به پنج ناحیه تقسیم شود."نقیب‌زاده، احمد، تاریخ دیپلماسی و روابط بین‌الملل، نشر قومس، ۱۳۸۸: تهران". ص 258.
در همین سال ترکیه و یونان به ناتو پیوستند و طرحی برای الحاق آلمان پیشنهاد شد (طرح پلون جامعه دفاع اروپا). این طرح با مخالفت فرانسه در ۱۹۵۴ شکست خورد و آلمان در ۱۹۵۵ از طریق اتحادیه اروپای غربی وارد ناتو شد."نقیب‌زاده، احمد، تاریخ دیپلماسی و روابط بین‌الملل، نشر قومس، ۱۳۸۸: تهران". ص. 259
از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۴ میلادی، ۱۰ کشور کمونیستی سابق به عضویت ناتو درآمدند و شمار اعضای ناتو به ۲۶ کشور افزایش یافت.
در سال ۲۰۰۸ تلاش‌هایی برای گسترش ناتو به حوزه بالتیک و پیشروی مرزهای ناتو به نزدیکی مرزهای روسیه انجام گرفت که در این بین با شروع مذاکرات برای عضویت سه کشور آلبانی، کرواسی و جمهوری مقدونیه در ناتو موافقت شد. ولی درابتدا مخالفت‌هایی با عضویت گرجستان و اکراین که هم‌مرز با روسیه می‌باشند صورت گرفت در نهایت پس از شروع جنگ اوستیای جنوبی ۲۰۰۸ حمایت‌ها برای عضویت گرجستان افزایش یافت.
روز دوشنبه ۵ ژوئن ۲۰۱۷ توماس شانون معاون وزیر امور خارجه آمریکا سند ورود مونته‌نگرو برای الحاق به پیمان آتلانتیک شمالی را پذیرفت. دوسکو مارکویچ نخست‌وزیر مونته‌نگرو رسماً این سند را به ناتو ارائه کرد و به این ترتیب مونته‌نگرو بیست و نهمین عضو ناتو شد. دبیرکل ناتو ینس استولتنبرگ برای استقبال از مونته‌نگرو به عنوان جدیدترین عضو این معاهده در این مراسم شرکت کرد. روز ۷ ژوئن پرچم مونته‌نگرو بر فراز مرکز فرماندهی ناتو برای اولین بار برافراشته شد.
سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) روز جمعه ۲۷ مارس ۲۰۲۰ اعلام کرد که مقدونیه شمالی رسماً به این پیمان نظامی پیوست.
ناتو در بیانیه‌ای که در شهر بروکسل، مقر اصلی آن منتشر شد گفت مقدونیه شمالی با تسلیم «مجوز پیوستن خود به این پیمان» به وزارت خارجه آمریکا رسماً به عضویت ناتو درآمد.
پس از آغاز جنگ افغانستان و جنگ عراق نیروهای ناتو حوزه فعالیت‌های خود را به داخل مرزهای این دو کشور نیز گسترش دادند. فعالیت ناتو در عراق منحصر به آموزش نظامی می‌شود. در افغانستان و در سال ۲۰۰۶ پس از درخواست هلند و آلمان نیروهای ناتو جایگزین نیروهای ایساف متعلق به سازمان ملل شدند. ناتو در سال ۲۰۰۸ رهبری ۴۷ هزار نیرو از ۴۰ کشور جهان را در افغانستان بر عهده داشت.
طرح گسترش ناتو به نزدیکی مرزهای روسیه باعث نگرانی دولت روسیه شد. پس از شروع جنگ اوستیای جنوبی ۲۰۰۸ و امضای قرارداد سپر موشکی آمریکا با لهستان این نگرانی‌ها افزایش پیدا کرد و در نهایت به کاهش روابط روسیه و ناتو در قالب شورای مشورتی و عدم شرکت روسیه در مانور مشترک نظامی با ناتو شد.
حامد کرزی رئیس‌جمهور پیشین افغانستان از عدم هماهنگی بین نیروهای افغانستان و ناتو انتقاد کرده و اعلام کرده که این موضوع در مواردی باعث کشته شدن شهروندان غیرنظامی افغانستان در عملیات نیروهای ناتو شده‌است.
در ۴ آوریل ۲۰۱۹ آیین بزرگداشت هفتادمین سالگرد تأسیس ناتو در واشینگتن دی سی آمریکا برگزار شد.
موسیقی سمفونیک ایرانی یا موسیقی چندصدایی (پولیفونیک) ایرانی به آثار موسیقی گفته می‌شود که برای گروه‌ها و ارکسترهای موسیقی کلاسیک غرب ساخته می‌شود ولی بر پایه یا ملهم از موسیقی کلاسیک یا محلی ایران است. "موسیقی سمفونیک ایرانی" می‌تواند به آثار آهنگسازان غیر ایرانی که فضای ایرانی دارد نیز گفته شود؛ مانند «مجموعه ایرانی» ("Persian Set") از هنری کاول، آهنگساز آمریکایی.
از زمان بنیاد گرفتن شعبه موسیقی در مدرسه دارالفنون و ارتباط نوازندگان ایرانی با موسیقی اروپایی، شماری از آهنگسازان ایرانی که عموماً در خارج از ایران به تحصیل موسیقی پرداخته بودند به ساخت کارهایی با الهام از موسیقی ملی و محلی ایران در فرم‌های موسیقی غربی پرداختند. ظاهراً نخستین آثار در این زمینه، آثاری است از غلامحسین مین‌باشیان و غلامحسن مین‌باشیان که در حدود سال‌های ۱۳۱۰ ساخته شده‌اند. در بروشورهای برجای مانده از دوران فعالیت ارکستر هنرستان موسیقی در تهران، نام اثری به نام «رقص ایرانی» به چشم می‌خورد که به رهبری غلامحسن مین‌باشیان اجرا شده‌است.
چندی بعد، مستقل از جریان در ایران، امین الله حسین در فرانسه، در شیوه خاص خود به آفرینش آثاری مشغول بود مانند «خرابه‌های پارسه» ("The Ruins of Persepolis") و «مینیاتورهای ایرانی» ("Persian Miniatures") که ظاهراً بیشتر از بابت الهام برای ساخت اثر تحت تأثیر تاریخ ایران باشد تا موسیقی ایرانی.