moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
سرانجام مارشال بادوگیلیو ارتش جنگجویان ایتالیایی را در جنوب کشور سازماندهی کرد. سه نیروی دریایی زمینی و هوایی که همه وفادار به سلطنت بودند.
در دوازدهم سپتامبر المانها عملیاتی را برای نجات موسولینی از اسارت آغاز کردند. در مدت کوتاهی موسولینی دولت فاشیست جدیدی را در شمال ایتالیا بر پا کرد به نام جمهوری سوسیالیستی ایتالیا که هرگز چیزی بیشتر از بازیچه دست المان نشد؛ و به‌طور کامل در اختیار هیتلر بود. اما از نظر مشروعیت برای ملت ایتالیا با دولت بادوگیلیو در جنوب رقابت می‌کرد.
شاه که متوجه شده بود بخاطر پشتیبانی‌های گذشته‌اش از نظام فاشیستی از دید متفقین مقبولیت کمی دارد در ۱۹۴۴ بیشتر قدرتش را به ولیعهد شاهزاده اومبرتو دوم انتقال داد. با این کار او بیشتر قدرتش را از دست دادن اما عناوین سلطنتی را نگه داشت. بعد از آزادی رم در ۴ جوئن او باقی قدرتش را هم به پسرش انتقال داد.
با شروع سال، افکار عمومی برای تغییر نظام سلطنتی به جمهوری فشار می‌آورد. در ۶ می ۱۹۴۶ ویکتور امانوئل به امید تحت تأثیر قرار دادن آرای عمومی رسماً استعفا داد. جانشین او پسرش اومبرتو دوم بود. اینکار چاره گر نشد. کمتر از یکماه بعد پنجاه و پنج درصد مردم در رفراندم به تغییر نظام سلطنتی به جمهوری رأی دادند.
تمام اعضای ذکور عمارت ساوی موظف شدند کشور را ترک کنند و دیگر هرگز بازنگردند.پادشاهی ایتالیا به پایان رسیده بود.
ویکتور امانوئل به مصر رفت و در ۱۹۴۷ در اسکندریه درگذشت.
رامی عَیّاش خواننده عرب که در سال ۱۹۸۰ میلادی در لبنان به دنیا آمد. رامی عیاش در برنامه استودیو الفن که خوانندگان معروف عرب در آن شرکت داشتند توانست در مدت کوتاهی محبوبیت فراوانی پیدا کند. او در دوران نوجوانی آرزو داشت که خواننده معروفی شود و برای این رسیدن به این آرزو تلاش می‌کرد. در همان دوران به تعلیم موسیقی و طرز نواختن با آلات موسیقی پرداخت و اولین بار در مدرسه برنامه اجرا کرد. بعد از آن در مسابقه‌ای که کانال LBC برای کشف استعدادهای درخشان اجرا می‌کرد شرکت کرد و در این برنامه مقام اول را کسب کرد. اجرای زیبای آهنگ (حمامه بیضه) که یک آهنگ ملی و حماسی لبنانی است کمک زیادی در قبولی رامی عیاش در این مسابقه کرد. بعد از آن رامی عیاش رسماً وارد دنیای موسیقی شد. آهنگ الناس الرایقه یکی از کارهای محبوب این خواننده می‌باشد.وبسایت رسمی رامی عیاش
البته کلیپ این موزیک باعث هجوم گروهی از خبرنگاران و منتقدان به رامی عیاش شد. آنها ظاهر رامی عیاش در این کلیپ را به حاخام‌های یهودی تشبیه کردنند که رامی عیاش در جواب آن‌ها گفت که من اهمیتی به این انتقادات بی‌مورد نمی‌دهم.
رامی عیاش علاوه بر خوانندگی، به دلیل نوشتن اشعار و آهنگسازی ترانه‌های خود نیز مشهور است. او سازهای مختلفی را اجرا می‌کند که از جمله آنها می‌توان به پیانو و اود اشاره کرد.
در ۲۴ اوت سال ۲۰۱۳، رامی عیاش با طراح مد لبنانی، دالیدا سعید (که اکنون با نام دالیدا عیاش شناخته می‌شود) ازدواج کرد. رامی و دالیدا عیاش از برترین زوج‌های مشهور جهان عرب هستند که به دلیل استایل خاص و محبت به یکدیگر مشهور هستند. آنها یک پسر به نام آرام و یک دختر بنام ایانا دارند.[
https://www.arabiaweddings.com/luxury/real-weddings/ramy-ayach-and-dalida-saeeds-wedding]
این خواننده در حال تأسیس مرکز درمان اطفال بنام خود می‌باشد و می‌گوید امیدوارم این مؤسسه بتواند بخشی از دردهای کودکان جهان عرب را بکاهد.
فسفولیپاز آنزیمی از گروه لیپازها است که فسفولیپیدها را به اسیدهای چرب و ترکیبات چربی دوست دیگر تجزیه می‌کند.
چهار گروه اصلی این آنزیم عبارتند از A، B، C و D،
فسفولیپاز نوع A خود دارای دو زیرگروه A۱ و A۲ است. فسفولیپازA۲ بر روی مولکول لسیتین مؤثر است و آنرا هیدرولیز می‌کند. این آنزیم در سم مار و عقرب نیز وجود دارد.
فسفولیپاز B یک لیزوفسفولیپاز است. فسفولیپاز C در چرخه اینوزیتول تریس فسفات نقش دارد.انواع C و D فسفودی استراز نیز نامیده میشوند.
آنزیم فسفولیپاز A فسفولیپیدهای غشای سلول (استریفیه) را به اسید آراشیدونیک (غیراستریفیه) تبدیل می کند. سپس آنزیم سیکلواکسیژناز باعث تبدیل اسید آراشیدونیک به پروستاگلاندین H۲ می‌شود که پیشساز سایر پروستاگلاندینها است .
آنزیم لیپواکسیژناز یک گروه از آنزیمهای حاوی آهن است که اکسیژناسیون اسیدهای چرب غیراشباع را کاتالیز می‌کند.
fatty acid + O۲ = fatty acid hydroperoxide
آنزیم لیپواکسیژناز در گیاهان، جانوران و قارچها یافت میشود و در واکنشهای بسیاری نقش دارد. اغلب لیپواکسیژنازهای جانوران، لیپواکسیژناز اسیدآراشیدونیک هستند.
آنزیم فسفولیپاز فسفولیپیدهای غشای سلول (استریفیه) را به اسید آراشیدونیک (غیراستریفیه) تبدیل می کند. سپس آنزیم سیکلواکسیژناز باعث تبدیل اسید آراشیدونیک به پروستاگلاندین H۲ می‌شود که پیشساز سایر پروستاگلاندینها است. آنزیم لیپواکسیژناز موجب تبدیل آرشیدونیک اسید به لکوترینها می شود.
کنسرسیوم محتوای ملی، گردهم‌آیی مجموعه‌ای از کتابخانه‌ها و نهادهای تولیدکننده یا صاحب محتوا و منابع اطلاعاتی است که با هدف تأمین دسترسی هر چه سریع تر پژوهشگران و شهروندان ایرانی به محتوای مورد نظرشان تشکیل شده‌است.
کنسرسیوم تولیدکننده محتوا نیست، اما برای دستیابی به هدف خود، سعی می‌کند مشارکت صاحبان محتوا را جلب کرده و بستر مناسب فنی و فرهنگی لازم برای گردآوری، تبدیل، سازماندهی و حفاظت اطلاعات رقومی را در سطح ملی ایجاد نماید. با این رویکرد، کنسرسیوم در صدد است دسترسی به محتوای اعضای خود را برای کاربران در سطح ملی و بین‌المللی به بهترین نحو ممکن فراهم کند.
کنسرسیوم تلاش می‌کند مالکیت مادی و فکری صاحب محتوا و هویت فردی هر یک از اعضا را حفظ کند، کیفیت و بهره‌وری را در هر یک از فعالیت‌های کنسرسیوم بهبود بخشد، اصول مشتری مداری را در ارائه خدمات رعایت کند و در جهت ارائه اطلاعات معتبر توسط صاحبان محتوا بکوشد.
در این بخش هر کدام از اعضای هسته کنسرسیوم یک کارشناس مشخص کرده‌اند تا به سؤالات تخصصی کاربران در زمینه نحوه دسترسی به اطلاعات، به صورت آن‌لاین پاسخ دهند. این بخش، دقیقاً ارتباط بر خط با کتابداران کنسرسیوم است.
برخی از مدارک، با توجه به قوانین کپی رایت قابل به ارائه رایگان یا فروش به صورت کامل نیستند. در این موارد، کاربر صفحات اول شیء دیجیتال مورد نظر خود را مشاهده کرده، با پرداخت هزینه اسکن و اعلام صفحات مورد نیاز خود، شیء دیجیتال سفارش خود را دریافت می‌کند.
امکان خرید مقالات و محتوای برخی از مراکز که شیء دیجیتال کامل را برای فروش ارائه می‌کنند.
در این بخش، شیء دیجیتال رایگان بسیاری از محتوای اعضای کنسرسیوم موجود و قابل استفاده است.
با توجه به؛
وجود مجموعه‌ای منسجم برای سهولت دسترسی، بستر سازی مناسب فنی و ایجاد استانداردها و زیرساخت‌ها لازم به نظر می‌رسد.
کنسرسیوم برای ارائه خدمات استاندارد و یکپارچه، پورتال را راه اندازی کرده‌است.
ریاست کنسرسیوم به صورت دو سالانه با رأی گیری از میان هیئت مؤسس انتخاب خواهد شد. ریاست حقوقی کنسرسیوم در حال حاضر به عهده کتابخانه، موزه و مرکز اسناد مجلس شورای اسلامی و رئیس آن دکتر محمد رجبی است.
دبیرخانه دائمی کنسرسیوم در مؤسسه تبیان قرار دارد و دبیر کنسرسیوم دکتر علیرضا طالب پور است.
در تاریخ ۲۰۱۰/۱۰/۱ کنسرسیوم محتوای ملی رسماً به کنسرسیوم W3C پیوست. عضویت در این کنسرسیوم با توجه به منافع زیر انجام پذیرفت:
فرانکلین روبرتو "بابی" لشلی (متولد ۱۶ ژوئیه ۱۹۷۶) یک رزمی کار مرکب آمریکایی پانامائی‌تبار و کشتی‌گیر حرفه‌ای و یک کشتی‌گیر آزاد و گروهبان ارتش آمریکا است.
او در فیلم خونریزی بازی کرده‌است.
در طول دوران کشتی حرفه‌ای اش بهترین دورانش را در کمپانی دبلیودبلیوای گذراند او در مجموع یک بار قهرمان آمریکا، دو بار قهرمان سنگین‌وزن جهان و دو بار قهرمان ECW جهان شده. وی اهل colorado springs است و فعالیت خود را در کشتی از سال ۱۹۹۹ یعنی در سن ۲۳ سالگی شروع کرد وی در ۱۹ سالگی در ارتش بوده و بهترین و سخت‌ترین اموزش‌ها را در ارتش سپری کرده‌است وی از سن ۱۶ سالگی بدنسازی را آغاز کرد مردی بود با استخوان بندی درشت و بازوی بسیار خیره‌کننده بود. او در بدن سازی سخت تمرین می‌کرد وی با پودرهایی که به گفتهٔ متخصصان این پودر هیچ ضرری ندارد
کار خورد را آغاز کرد و به یک بدنساز و رزمی کار کامل تبدیل شد وی در ۱۸ سالگی ورزش بوکس را شروع کرد و یکی از بهترینهای بوکس شناخته می‌شود
وی بعد از Wrstil mania 34 دوباره کار خود را در wwe شروع کرده‌است
او تا به امروز دو بار قهرمان کمربند دبلیودبلیوئی شده‌است.
دره عباس‌آباد یا دره تبنابر دره‌ای در کوهستان الوند است. ابتدای آن در جنوب غربی شهر همدان قرار دارد و در همان جهت تا محل کتیبه‌های گنجنامه ادامه پیدا می‌کند. پس از کتیبه‌ها مسیری جنوبی پیدا کرده و تاریک‌دره خوانده می‌شود. به همین جهت این دره در ابتدا به عباس‌آباد در میانه به دره گنجنامه و در سمت بالاتر به تاریک‌دره شهرت دارد.
یکی از راه‌های باستانی که همدان را به مناطق غربی کشور متصل می‌نموده، در داخل این دره قرار داشته که گویا راه میان‌بُر نامیده می‌شده‌است. این راه از مدخل دره شروع می‌شده پس از گذشتن از کتیبه از کنار رودی که در تاریک‌دره جاری است می‌گذشته و از نیمه‌های تاریک‌دره از دره ای فرعی که به گردنه شهرستانه منتهی می‌شده و جهتی شرقی-غربی دارد می‌گذشته است و به روستای شهرستانه و از آنجا به سایر مناطق غربی کشور می‌پیوسته‌است. وجود سنگ‌نبشته هخامنشی بر کنار این جاده و همچنین آتشکده بهرام در دره اهمیت این جادهٔ میان‌بر را نشان می‌دهد.جغرافیای تاریخی و زیستگاه‌های دره‌ای الوند، ص ۱۲۱
باشگاه فوتبال زنان سانتوس اف.سی که غالباً با نام سانتوس شناخته می‌شود یک تیم فوتبال زنان واقع در شهر سانتوس و ایالت سائوپائولو کشور برزیل است.این تیم دو بار موفق به کسب هر یک ازجام های جام حذفی فوتبال زنان برزیل و جام لیبرتادورس زنان شده است.
این تیم در سال ۱۹۹۷ به عنوان بخشی از باشگاه سانتوس به وجود آمد. این تیم برنده ی دو جام ملی از جمله لیگ زنان برزیل در سال ۲۰۰۷ و جام حذفی در ۲۰۰۸ شده است.
تیم فوتبال زنان در سال ۲۰۱۲ بسته شد. لویز الیویرا هر دو تیم زنان سانتوس و فوتسال این تیم را به دلیل کمبود اسپانسر تعطیل کرد. دلیل این تعطیلی به تلاش این تیم برای نگهداری از نیمار ستاره ی تیم مردان نسبت داده شد.
با روی کار آمدن مودستا روما جونیور به عنوان مدیر عامل جدید باشگاه این تیم دوباره بازگشا گردید.
دره گنج‌نامه نام قسمت میانی دره عباس‌آباد در کوه الوند است. این دره در جنوب غربی شهر همدان قرار دارد. دره عباس‌آباد در ابتدا به عباس‌آباد در میانه به دره گنجنامه و در سمت بالاتر به تاریک‌دره شهرت دارد.
در تواریخ اشاره‌شده که همدان در زمان هخامنشی ضرابخانه داشته‌است. برخی معتقدند که با توجه به واژهٔ گنج‌نامه شاید این ضرابخانه در این دره واقع بوده‌است.
کتیبه‌های موجود در این دره به نام کتیبه‌های گنج‌نامه شناخته می‌شود. آبشار گنج‌نامه که در قدیم "دره‌آبشار راه میان‌بر" نامیده می‌شده و همچنین آتشکده بهرام در این دره واقع شده‌است.جغرافیای تاریخی و زیستگاه‌های دره‌ای الوند، ص ۱۲۱
تله‌کابین گنج‌نامه طرحی بود که اجرا و احداث آن از سال ۱۳۷۸ آغاز و چندین‌بار با بحث‌ها و چالش‌های زیاد از سوی مخالفان متوقف شده، و بار دیگر از سوی سایر سازمان‌ها به جریان افتاده‌است. این تله‌کابین در انتهای دره عباس‌آباد در ۵ کیلومتری شهر همدان و در مجاورت کتیبه‌های گنج‌نامه واقع شده‌است. طول خط این تله‌کابین ۱۶۸۰ متر و اختلاف ارتفاع آن ۸۰۰ متر است، دارای ۱۷ پایه و ۵۰ عدد کابین در فاز نخست است. این تله‌کابین به سمت منطقهٔ میدان میشان یکی از ارتفاعات سرسبز کوه الوند امتداد دارد.
در خرداد سال ۱۳۸۸ برنامه‌های آتی شرکت تله‌کابین گنج‌نامه به شرح زیر اعلام شد:
هواداران محیط زیست معتقدند که این تله‌کابین باعث خواهد شد تا راه بسیاری از افراد غیر کوهنورد که علاقه‌ای به طبیعت و محیط اطرافشان ندارند را نیز به طبیعت بکر الوند باز کند و باعث شود که انبوهی زباله را با خود به دامن این طبیعت بیاورند. همین امر موجب می‌شود تا بسیاری از گونه‌های گیاهی به‌دلیل تخریب بستر رودها از بین برود. این ایرادات در حالی است که هنگامیکه تنها کوهنوردان حرفه‌ای به این منطقه رفت‌وآمد داشته و دارند، در یک روز بیش از یک تن زباله تلنبار می‌شده‌است، حالا به‌وجود برکت احداث این تله‌کابین که سالانه هزاران نفر را به قصد گردشگری جابه‌جا خواهد کرد، مسئولان موردنظر لازم است اقدامات جدی‌تری دربارهٔ دفع زباله انجام دهند، تا این دامنه‌های سبز و بکر کمتر مورد آسیب قرار گیرند.
این پایان ایرادات گرفته شده از سوی این کارشناسان نیست، آنها حتی معتقدند که با توجه به ضعف مدیریت مسئولان گردشگری بعید نیست در آینده‌ای نزدیک به بهانهٔ توسعهٔ بیشتر فضاهای گردشگری مانند پیست اسکی و سایر ورزش‌های زمستانی، مسئولان بیش از پیش با طرح‌های خود به‌سوی دامنه‌های الوند رفته و تمام زیبایی‌های آن را از بین ببرند.
دی‌وی‌بی‌آرسی‌اس و به اختصار به معنی پخش ویدئویی دیجیتال-با کانال بازگشت از طریق ماهواره (یا بازگشت کانال روی سامانه) است.
استاندارد DVB-RCS (استاندارد با شماره ETSI EN 301.790) برای سیستم ارتباط چند رسانه‌ای دوطرفهٔ ماهواره‌ای است که در سال ۱۳۷۸ (۱۹۹۹ میلادی) توسط کنسرسیوم DVB طراحی شده‌است.
نسخه پنجم این استاندارد در سال ۱۳۸۷ (۲۰۰۸ میلادی) تکمیل شد.
DVB-RCS استاندارد ارتباطی ماهواره‌ای متن‌باز با مدیریت پهنای باند بسیار کارآمد است.
این استاندارد از سیستمهای کلیددهی شیفت فاز و دسترسی چندگانه تقسیم زمانی، چند فرکانسه استفاده می‌کند.مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا دانشنامه آزاد DVB-RCS
شرکت خدمات انفورماتیک در سال ۱۳۸۸ موفق به طراحی و ساخت پایانه‌های ماهواره‌ای سرعت بالا با تکنولوژی DVB-RCS شده‌است.کسب رتبه سوم شرکت خدمات انفورماتیک در جشنواره خوارزمی، دنیای اقتصاد؛ ۱۸ بهمن ۱۳۸۸
پرایتور یک مقام کلانتری در روم باستان بود.
شش پرایتور از میان مردانی با حداقل ۳۹ سال سن انتخاب می‌شدند (با اصلاحات آگوستوس این سن حداقل به ۳۰ سال کاهش یافت). آنان در درجه نخست مسئولیت‌های قضائی در روم داشتند، و همچنین می‌توانستند ارتش‌های ایالتی را هدایت کرده و دادگاه‌ها را ریاست نمایند. معمولاً آنان به همراه کنسول‌ها در مجمع چنتوراتا کاندیدا می‌شدند. پس از آنکه انتخاب می‌شدند، به آنان از سوی مجمع، ایمپریوم یا «اقتدار عالیه» اعطا می‌شد. در غیاب دو کنسول از شهر، پرایتورِ شهریْ روم را اداره، و نشست سنا و دیگر مجامع رومی را ریاست می‌کرد. تا زمانی که پرایتورها دارای ایمپریوم یا «اقتدار عالیه» بودند، می‌توانستند یک ارتش را فرماندهی کنند.
. Imperium
گایوس والریوس کاتولوس سراینده رومی و از تأثیرگذارترین چامه سرایان تاریخ جهان است. کاتولوس در سال ۸۴ پ. م. در ورونا به دنیا آمد و در سال ۵۴ پ. م. در رم درگذشت.
اشعار عاشقانه کاتولوس و بیان عشق و نفرت او بهترین نمونه غزلیات رومی بشمار می‌آیند.
کاتالوس در بیست و پنج چامه خود به بیان عشقش نسبت به زنی که او را لزبیا می‌خواند پرداخته؛ از هویت این زن چیزی دانسته نیست. دیگر سروده‌های او در واقع هجونامه‌هایی است که در ذم ژولیوس سزار و شخصیتهای کم اهمیت تر از او سروده شده‌است.
گایوس والریوس کاتولوس (به اسپانیایی: Gayo Valerio Catulo ) را می‌توان یکی از شاعران برجسته شعر لاتین نامبرد. او در (ورونا) و در سال 84 پیش از میلاد مسیح در یک خانواده اشرافی به دنیا آمد و در سال 54 پ.م در (رم) درگذشت.
ارتباط نزدیکی بین زندگی و آثار کاتولوس وجود دارد.
دیوانه وار عاشق زنی بود که منبع الهام اشعار عاشقانه اوست.
این زن (Clodia) نام داشت و خانمی نجیب زاده و همسرمردی به نام (Clodius) بود.
کاتولوس در اشعار خوداین زن را به اسم (Lesbia) نام می برد، و به وضوح به او اشاره دارد.
در اشعار کاتولوس می‌توان ماجرای این عشق و سپس نفرت، که از بارزترین نمونه‌های غزلیات رومی بشمار می‌رود را دنبال کرد.
اولین اشعاراو پر از عشق و شادمانی است، کم کم به انزجار و خشم، و سپس به شکست و جدایی کامل منجر می‌شود.
یک/1
کاتولوس، آنچنان خود را غرق در
زندگی معشوقه خود "لزبیا" کرده که حتا در مرگ گنجشک مورد علاقه او می گوید:
زاری کنید ! ای دلباختگان و عاشقانِ سینه
چاک،
مثل مردانی که در برابرزیبایی حساس اند،
زاری کنید.
گنجشککِ محبوب من مرده ،
گنجشکِ او،
مایهٔ نشاطِ آن ملوسکِ من
که بیش از چشمانش از او
مراقبت می کرد
و برایش شیرین تر از عسل بود
همانکه همیشه در پیِ او بود
و بی‌وقفه
و با همان احساسی که یک دختر را
هرگز از دامان مادر جدا نمی‌کند
با او به آنجا و اینجا می پرید.
اینک او در حال عبور از مسیر سایه هاست،
به سوی جایی که راه بازگشتی از آن نیست.
ای تاریکی‌های نحسِ دنیای مردگان،
لعنتِ من
بر شما باد ،
که هر آنچه زیبایست را می بلعید
او آنقدر زیبا بود که او را از من گرفتید!
آه، آن طفلک! بیچاره آن پرنده!
اینک چشمانِ محبوب من
از بلای شومِ شما
سرخ است و گریان.
دو/2
کاتولوس، از لزبیا دعوت به زندگی مشترک و بی پیرایه و سرشار از عشق می‌کند و اینکه زندگی کوتاه تر و بی ارزش تر از آن است که بی احساس از عشقی خالص سپری شود:
بیا با هم زندگی کنیم، "لزبیای" من، و به هم عشق بورزیم
و به اعتراض سالمندانِ سختگیر، اعتنا نکنیم.
ستارگانی که خاموش می‌شوند، دوباره می توانند زنده شوند
اما وقتی که آخرین سوسوی ما خاموش می‌شود
برای خوابی ابدی ، فقط یک شب باقی می‌ماند.
هزار بوسه بده و بعد صد تا
و سپس هزار تای دیگر و دوباره صد تا
بدون یک لحظه درنگ، دوباره هزار تای دیگر
و باز، صد تا
و در پایان، وقتی که هزاران هزار بوسه زدیم
آنقدر بی حساب که هیچ حسودِ بدچشمی
قادر نباشد که بفهمد
چقدر بوسه بین ما رد و بدل شده‌است.
هرات می‌تواند اشاره به یکی از موارد زیر داشته باشد:
بامیان می‌تواند اشاره به یکی از موارد زیر داشته باشد:
غارِ دست‌ها غاری در استان سانتا کروس در آرژانتین است که در فاصلهٔ جنوب شهر پریتو مورنو قرار دارد. این غار به‌دلیل وجود غارنگاره‌هایی از دست‌های انسان مشهور است. هنر درون این غار به ۹۰۰۰ تا ۱۳۰۰۰ سال پیش بازمی‌گردد."Cueva de las Manos, Río Pinturas." "UNESCO World Heritage List." Retrieved 7 March 2012. چندین دست انسان بر روی دیواره‌های این غار نقاشی شده‌اند که براساس تاریخ‌گذاری رادیوکربن به حدود ۹۳۰۰ سال (حدود ۷۳۰۰ پیش از میلاد) بازمی‌گردد. این تاریخ‌گذاری براساس لوله‌های ساخته‌شده از استخوان که در درون غار باقی مانده‌بودند انجام شده‌است که با این لوله‌های استخوانی رنگ را به دیوارهٔ غار اسپری می‌کردند.
در میان اَشکال متنوع غار، با مطالعهٔ لایه به لایهٔ آن‌ها، محققان نگاهی به زندگی کسانی که در غارها زندگی می‌کردند انداختند و به این نتیجه رسیدند که این غار و اطراف آن تا حدود سال ۷۰۰ میلادی و احتمالاً توسط نیاکان مردم تهولچه، قبیله‌ای از سرخ‌پوستان، که در صحرای پاتگونونی ساکن بودند مسکون بوده‌است. این غار در سال ۱۹۴۹ توسط پژوهشگران کشف شد و سپس مطالعات گسترده‌تری در دههٔ ۱۹۶۰ روی غار انجام گردید. این مجموعه در سال ۱۹۹۹ میلادی به فهرست میراث جهانی یونسکو افزوده‌شد."Cueva de las Manos, Río Pinturas." "UNESCO World Heritage List." Retrieved 7 March 2012.
این غار در درهٔ رود پینتوراس، در نقطه‌ای بکر از پاتاگونیا در آرژانتین قرار دارد که دسترسی به آن از طریق جادهٔ شنی است که جادهٔ روتا ۴۰ را از شمال بایو کاراکولس ترک کرده و شمال شرقی تا ضلع جنوبی پینتوراس کانیون را طی می‌کند.
غار اصلی عمق دارد و ورودی آن پهنا و ورودی آن ارتفاع دارد. زمین داخل غار دارای شیب صعودی است که در ارتفاعی حدود به پیش می‌رود.
ویژگی‌های غار دست‌ها، شامل یک جاذبهٔ باستان‌شناسی، محیط‌های اطراف و نمایش‌های هنری آن است که به آن ارزش جهانی داده‌است. عامل مهم مشهوریت این غار، عدم از بین رفتن نقاشی‌ها و طرح‌ها به خاطر عوامل و تهدیدهای محیطی است. زیستگاه اطراف این محوطهٔ باستان‌شناسی دست‌نخورده و بکر است و دارای گونه‌ای مشابه حیواناتی است که حدود ۱۰٬۰۰۰ سال پیش به‌طور کاملاً هنری در غار نقاشی شده‌اند. این مورد همچنین در مورد گونه‌های گیاهی نیز صدق می‌کند.
تصاویر دست‌ها به‌صورت نگاتیو نقاشی شده‌اند، و در واقع شابلون‌گذاری شده‌اند. اعتقاد بر این است که ساکنان غار، جای دست خود را با کمک رنگ در لوله‌هایی از استخوان بر دیوارهٔ غار نقاشی می‌کردند. اکثر آثار از دست چپ هستند، که نشان می‌دهد احتمالاً لوله‌های اسپری را در دست راست خود نگه می‌داشتند و بر روی دست چپ‌شان رنگ را اسپری می‌کردند.
در کنار دست‌ها، نقاشی‌هایی از انسان، گواناکو، ریا، گربه‌ایان و دیگر حیوانات، و همچنین اَشکال هندسی مانند زیگزاگ و نیز خورشید و صحنه‌هایی از شکار نقاشی شده‌اند. جامعهٔ شکارچی-گردآورندگانی که در این غار ساکن بودند، این نقاشی‌ها را برای دنبال‌کردن شکار خود که در آن زمان بیشتر یک گونه از لاما بود می‌کشیدند. محبوب‌ترین وسیلهٔ شکار در آن زمان چیزی به نام بولا بود که مانند گرز می‌ماند با این تفاوت که سر آن توپ مانند است و به چیزی شبیه طناب وصل می‌شود.
هنرمندان از رنگدانه‌های معدنی شامل اکسید آهن برای رنگ قرمز و بنفش، از کائولینیت برای تولید رنگ سفید، از ژاروسیت برای زرد، و از منگنز اکسید برای سیاه استفاده می‌کردند.
صحت هنر سنگی غار دست‌ها غیرقابل انکار است. این جاذبه برای چندین هزار سال بدون تغییر مانده‌است در حالی که هرگز هیچ‌گونه بازسازی یا مرمتی روی آن انجام نشده‌است. این غار در نیمهٔ دوم سدهٔ بیستم در میان جامعهٔ علمی بسیار محبوب شد. کاوش‌های باستان‌شناسی این غار بسیار محدود است، بنابراین برای به دست آوردن حداکثر اطلاعات برای به دست آوردن تاریخ این غار، باستان‌شناسان تنها از لایه‌های موجود و نوع نقاشی‌ها و مصالح به‌کاررفته استفاده کرده‌اند.
کاوش‌های باستانی نشان داده‌اند که احتمالاً این سایت قدیمی برای افرادی ساکن در منطقه بوده که در ۱۰ هزار سال پیش زندگی می‌کرده‌اند. شواهد باستانی باعث شدند که ارتباط میان سطوح فرهنگی آن زمان و نقاشی‌ها مورد توجه قرار گیرد. صحت توالی تصویری نیز توسط تحقیقی جامع تأیید شد. توالی هنر غار دست‌ها مبتنی بر مطالعهٔ دقیق هم‌پوشانی، استفادهٔ متفاوت از رنگ‌ها، حالت‌های مختلف حفاظت از آن و محل نمایش در بخش‌های مختلف شرح داده شده‌است. ارتباط آن با سطوح مختلف فرهنگی این غار از طریق ارزیابی کربن ۱۴ و شاخص‌هایی که ارتباط مستقیم با آن را نشان می‌دهد، مانند رنگدانه‌های معدنی یا باقی‌ماندهٔ قطعات نقاشی‌شده که از دیوار بیرون زده‌اند و در حفاری یافت می‌شود، مطالعه می‌شود.
این عناصر، همراه با شواهد تحقیقات دانشمندان از واقعی و اصیل بودن غار دست به‌عنوان نمونهٔ منحصر به فرد یکی از اولین جوامع شکارچی-گردآورنده‌ای که در منطقهٔ آمریکای جنوبی در هولوسن زندگی می‌کردند به‌شدت حمایت می‌کند. غار دست‌ها آرژانتین حدود ۲۴ متر عمق دارد و دهانه آن حدود ۱۴ متر عرض دارد. درون غار شیبی صعودی را مشاهده می‌کنید که در ارتفاعی حدود ۲ متر به پیش می‌رود.
این غار و محوطهٔ اطراف آن محیطی خاص و منحصر به فرد است که در هر دو سطح استانی و منطقه‌ای، ارزش زیادی برای جاذبه‌های طبیعی آرژانتین دارد. شرایط آب و هوایی خوب این غار (رطوبت کم، عدم منافذ نفود آب، سنگ‌های پایدار) تضمین عالی بودن وضعیت حفاظت این غار است که به پایدار بودن نقاشی‌ها منجر شده‌است. اگرچه رشد گردشگری در پاتاگونیا در سال‌های اخیر، موجب آسیب رساندن به این منطقه شده‌است. این آسیب‌ها شامل تخریب برخی نقاشی‌های دیواری، حذف قطعات سنگ‌های رنگ‌شده، دست زدن به سطوح رنگی، انباشت گرد و غبار و زباله است.
مهر ۱۳۹۰، هفتمین ماه سال ۱۳۹۰ خورشیدی است.
مطابق با ۲۴ شوال ۱۴۳۲ قمری است.
اکتبر ۲۰۱۱، یکی از ماه‌های ۲۰۱۱ (میلادی) است.
آغاز آن، روز شنبه برابر با ۹ مهر ۱۳۹۰ خورشیدی.
نوامبر ۲۰۱۱، یکی از ماه‌های ۲۰۱۱ (میلادی) است.
آغاز آن، روز سه‌شنبه برابر با ۱۰ آبان ۱۳۹۰ خورشیدی.
دسامبر ۲۰۱۱، یکی از ماه‌های ۲۰۱۱ (میلادی) است.
آغاز آن، روز پنجشنبه برابر با ۱۰ آذر ۱۳۹۰ خورشیدی.
ژانویه ۲۰۱۲، یکی از ماه‌های ۲۰۱۲ (میلادی) است.
آغاز آن، روز یکشنبه برابر با ۱۱ دی ۱۳۹۰ خورشیدی.
مطابق با ۶ صفر ۱۴۳۳ قمری است.
در مخابرات، شبکه بی‌سیم محلی، آمیزه‌ای از خدمات ارتباط بی‌سیم است که توسط یک اپراتور شبکه بی‌سیم مشخص در یک کشور مشخص ارائه می‌شود.3GPP TS 22.101 https://www.etsi.org/deliver/etsi_ts/122100_122199/122101/15.06.00_60/ts_122101v150600p.pdf3GPP TS 21.905 https://www.etsi.org/deliver/etsi_tr/121900_121999/121905/15.00.00_60/tr_121905v150000p.pdf شبکه بی‌سیم محلی معمولا چندین فناوری شبکه سلولی مانند سامانهٔ جهانی ارتباطات همراه (جی‌اس‌ام)/نسل دوم شبکه تلفن همراه، سامانه جهانی مخابرات سیار/نسل سوم شبکه تلفن همراه، و پروژه مشارکتی نسل سوم شبکه تلفن همراه/نسل چهارم شبکه تلفن همراه را با هم ارائه می‌دهد.
شبکه بی‌سیم محلی در سراسر جهان با یک شناسه شبکه بی‌سیم محلی بین‌المللی شناخته می‌شود که کد بی‌سیم کشورها را در بر می‌گیرد. بنابراین یک شماره ۵ تا ۶ شماره‌ای است که کشور و شبکه بی‌سیم محلی در آن کشور را نشان می‌دهد. این کد معمولا به صورت 001-01 یا 001-001 نشان داده می‌شود.
شبکه بی‌سیم محلی بخشی است از:
توجه شود که شبکه بی‌سیم محلی می‌تواند دو رقمی یا سه رقمی باشد. یعنی 01 و 001 دو شبکه بی‌سیم محلی جداگانه هستند و 001-02 یا 001-002 در کشور بوده و متعلق به دو اپراتور جداگانه 02 و 002 باشند. از شیوه اختصاص‌دهی شبکه بی‌سیم محلی اینگونه به نظر می‌آید که کارکر شبکه‌های بی‌سیم محلی دو و سه رقمی با یکدیگر فرق دارد (کد بی‌سیم کشورها را ببینید)
شناسه اشتراک بی‌سیم بین‌الملل، یک سیم‌کارت یا سیم‌کارت بین‌المللی را برای هر مشترک، شناسایی می‌کند. این شماره شناسایی، معمولا با شناسه اشتراک بی‌سیم بین‌الملل آغاز می‌شود. برای نمونه، شناسه اشتراک بی‌سیم بین‌الملل که به کد شبکه بی‌سیم محلی 262-33 تعلق دارد به صورت 262330000000001 دیده می‌شود. تلفن‌های همراه از این کد برای استفاده از خدمات رومینگ استفاده می‌کنند. بنابراین اگر تلفن همراه در شبکه‌ای با کد شبکه بی‌سیم محلی، مشترک شود که با کد آغازین شناسه اشتراک بی‌سیم بین‌الملل سیم‌کارت بین‌المللی، ناسازگار است روی صفحه گوشی تلفن همراه نماد "R" دیده می‌شد که قدرت برقراری ارتباط را نشان می‌دهد.
در دسترس بودن، کیفیت، یا پهنای باند این خدمات تا اندازه زیادی به فناوری بکار رفته در شبکه بی‌سیم محلی دارد.
یادگیری نهفته عبارتست از همخوانی محرک‌ها یا وضعیت‌های بی‌تفاوت، بدون هیچ‌گونه پاداش آشکار. به عبارت دیگر یادگیری نهفته نوعی یادگیری همخوان یا تداعی است که وجه مشخصهٔ اصلی آن فقدان ارائهٔ هیچ‌گونه پاداش یا تنبیه است. موارد یادگرفته‌شده از این طریق ممکن است در موقعیت‌های بعدی به کار جانور بیایند.
به عنوان نمونه، هنگامی که در ابتدا یک ماز را روبه‌روی محل زندگی یک موش صحرایی برپا کنیم؛ به‌طوری که حیوان بدون وجود پاداش غذا یا آب در ماز؛ صرفاً در آن به جست‌وجو بپردازد. سپس اگر به موش صحرایی آموخته شود که در ماز دویده و در انتهای آن پاداش غذا دریافت کند، بهتر از موش صحرایی دیگری که برای اولین‌بار گرسنه در ماز گذاشته شده عمل خواهد کرد.
روش دسترسی به کانال در مخابرات و شبکه رایانه‌ای برای چندین پایانه، استفاده از پهنای باند یک رسانهٔ چند نقطه‌ای به صورت مشترک را امکان‌پذیر می‌کند. شبکه بی‌سیم، شبکه باس، شبکه حلقه‌ای، ارتباط دوطرفه و یک‌طرفه از این روش استفاده می‌کنند.
روش دسترسی به کانال بر پایهٔ تسهیم‌سازی صورت می‌گیرید. تسهیم‌سازی اجازه استفاده مشترک از یک کانال مخابراتی را به کاربران می‌دهد.
تسهیم‌سازی در اینجا در لایه فیزیکی انجام می‌شود.
شمای دسترسی به کانال برپایه روش‌های کنترل و پروتکل دسترسی چندگانه با نام "کنترل دسترسی رسانه" نیز استوار است.
این پروتکل با مباحثی مانند آدرس‌دهی، تخصیص کانال به کاربران گوناگون و جلوگیری از برخورد کاربران سر و کار دارد.
لایه MAC زیرلایهٔ لایه ۲ (لایه پیوندداده) از مدل مرجع اتصال داخلی سیستم‌های باز مربوط به لایه پیوند در مجموعه پروتکل اینترنت است.
چهار نوع دسترسی به کانال وجود دارد:
مشارکت کنندگان ویکی‌پدیا دانشنامه آزاد: Channel access method
هانا نیومن (۱۲ فوریه ۱۹۱۴–۱۴ نوامبر ۱۹۷۱) ریاضیدانی آلمانی بود که در حوزهٔ نظریّهٔ گروه‌ها فعالیت می‌کرد.
شناخته شده‌ترین کار او «تنوع گروه ها» بود که در سال ۱۹۶۷ منتشر شد. این کتاب به روسی هم ترجمه شده‌است. او علاوه بر این‌ها ۳۴ مقاله مختلف در حوزه کاری خود منتشر کرده‌است.
هلنا رازیوا (خوانده شود: راشووا) (۲۰ ژوئن ۱۹۱۷ - ۹ آگوست ۱۹۹۴) ریاضیدانی لهستانی بود که در حوزه مبانی ریاضیات و منطق جبری فعالیت می‌کرد.
سفرنامهٔ خسرومیرزا به پطرزبورغ نام کتابی‌ از میرزا‌مصطفی افشار ملقب به بهاء‌الملک، محرّر میرزا ‌مسعود گرمرودی است. او طی سال‌های ۱۲۷۷ تا ۱۲۸۱ق. پیشکاری ظلّ‌‌السلطان و سپس انوشیروان‌خان عین‌الملک در حکومت مازندران و استرآباد را نیز بر عهده داشت.میرزا‌مصطفی به همراه یک هیأت سیاسی، سفری به روسیه نیز داشت که از هجدهم شعبان ۱۲۴۴ق/ 1207ش. شروع و حدود یک‌سال بعد در رمضان ۱۲۴۵ق. خاتمه یافت. او مشاهدات این مأموریت ده‌ماهه را در قالب سفرنامه‌‌ای به رشته تحریر درآورد« بخاطر گذشت که اوضاع این سفر را آنچه دیده و شنیده باشد و بقدر قوّه عاجزانه خود دریافت نموده، بدون عبارت‌آرایی و طبع‌آزمایی جهت استحضار طالبان در سلک تحریر و بیان آرد».
دستور گسیل این هیئت را عباس میرزا در سال ۱۲۴۴ هجری قمری به میرزا مسعود به عنوان مامور سفر صادرنمود. سپس چند ماه پس از اقامت هیئت در قفقاز و فراهم نمودن پیش‌زمینه‌های دیدار از پایتخت روسیه، سرانجام خسرومیرزا قاجار هفتمین پسر عباس میرزا به عنوان نمایندهٔ دربار ایران به این گروه پیوست.
نویسندهٔ کتاب-بهاءالملک- یا آنچه را که نوشته‌است در سفر به چشم دیده یا از شنیده‌های میرزا مسعود مستوفی بهره برده‌است. کتاب در اصل در شش فصل بوده‌است؛ ولی فصل ششم کتاب به نام در اطوار مراجعت مفقود گردیده‌است. اما جورج بورنوتیان با استفاده از اسناد و مدارک روسی و انگلیسی، به بازسازی این بخش از سفرنامه پرداخته و کل مجموعه را تحت عنوان « از تبریز به سنت پطرزبورگ، هیأت نمایندگی عذرخواهی ایران به روسیه در سال ۱۸۲۹» به زبان انگلیسی منتشر نمود.
در این کتاب گزارشی نغز از برخورد ایرانیان با کارخانجات روسی، صنایع مدرن، بالون، لیتوگرافی، موزه، گلخانه، تاکسیدرمی و...آمده‌است. نویسنده به تقریب هرجا که پیشرفتی در کار روس‌ها دیده افسوس خورده که چرا ایرانیان از این زمینه‌ها بی‌بهره‌اند و در متن کتاب هم پیشنهادهایی برای گسیل دانشجویان از ایران به روسیه و دیگر کشورهای فرنگ برای آموختن و ترقی طرح می‌کند.
اعضای این هیئت که به سن‌پترزبورگ رسیدند عبارت بودند از: خسرو میرزا قاجار، میرزا مسعود مستوفی، میرزا صالح شیرازی، امیرنظام زنگنه، میرزا مصطفی (نویسندهٔ کتاب)، میرزا بابا افشار (پزشک هیئت) و گروهی دیگر از جمله میرزا تقی خان فراهانی(امیرکبیر آینده) و شماری خدمه.
این فصل در "اوضاع سفر از تبریز الی پطرزبورغ" نام دارد. نویسنده توضیح می‌دهد که زمانی که خبر کشته‌شدن گریبایدوف در شعبان ۱۲۴۴ در تبریز به عباس میرزا رسید، وی میرزا مسعود مستوفی را مامور کرد تا نخست به تفلیس رفته و گزارش رویداد را به پاسکویچ کنسول روسیه در قفقاز برساند و سپس زمینه‌های رهسپارشدن به سوی سن‌پترزبورگ را برای عرض پوزش به بارگاه نیکلای یکم امپراتور این کشور فراهم آورد.
هیئت در ۱۸ شعبان همان سال از تبریز راهی می‌شود، پس از گذشتن از مرز تا ایروان پیش‌می‌رود و در این شهر به دلیل گسترش طاعون در قفقاز و قرنطینه متوقف می‌گردد. پس از آن نیز به دلیل برف و سرما سفر به کندی پیش می‌رود تا سرانجام به تفلیس می‌رسند. در این شهر میرزا صالح شیرازی –که پیشتر بدینجا آمده بود- به هیئت می‌پیوندد و به اتفاق میرزا مسعود به دیدار پاسکویچ می‌روند. در این دیدار پاسکویچ هیئت را به بخشش امپراتور امیدوار می‌سازد.
نخست قرار بر این بود که قائم مقام فراهانی به همراه یکی از شاهزادگان قاجاری در تفلیس بدین هیئت بپیوندد، ولی سپس نظر عباس میرزا برگشته و خسرو میرزا پسر هفتم خود را به همراه محمد خان زنگنه امیرنظام گسیل‌می‌دارد. کاروان خسرومیرزا در ۱۵ ذی‌القعده به تفلیس می‌رسد. دز این زمان خبر پیروزی روسیه بر عثمانی به همزمان با ورود خسرومیرزا به تفلیس می‌رسد و جشن و پایکوبی برپامی‌شود.
در این فصل نویسنده شرحی از دیده‌های خودش در تفلیس از جمله آتش‌بازی، کارخانهٔ ابریشم‌بافی، مدرسه‌ای که رتبه‌بندی داشته و به شاگردانش روسی و ترکی و فارسی می‌آموخته‌اند، دفترخانه‌ها و اسلحه‌خانه‌های روس‌ها و... بیان می‌دارد.
سرانجام در ۲ ذی‌الحجه کاروان از تفلیس رهسپار سن‌پترزبورگ می‌گردد. در درازای راه نیز نویسنده از چگونگی مالیاتی که پس از تسلط روسیه بر گرجستان از آنان گرفته می‌شد تا دیدن اسیران عثمانی و جنگ روس‌ها با چچنی‌ها و چگونگی برگزاری عید قربان داد سخن می‌دهد.
در ۲۴ محرم هیئت به مسکو می‌رسد، مادر گریبایدوف در این شهر می‌زید، پس خسرومیرزا به دلجویی وی می‌رود. در این شهر هم میرزا مصطفی از دیده‌ها می‌نویسد، برای نمونه از یک مدرسهٔ علوم که موجودات عجیب‌الخلقه را در آن خشک نموده‌اند، و نیز از تاکسیدرمی جانوران، مدرسهٔ نظامی ویژهٔ کودکان، کرملین و یک شکارگاه مصنوعی و...سخن‌می‌گوید. همچنین شنیده‌هایش را از حملهٔ ناپلئون بناپارت به مسکو و چگونگی سوختن شهر و بازسازی سریع آن را بیان می‌دارد.
پس از آن کاروان به سفر خود ادامه‌داد تا در ۸ صفر به ورودی سن‌پترزبورگ رسیدند.
این فصل "در احوال ایام پطرزبوزغ" نام دارد و دربرگیرندهٔ چگونگی شرح دیدار امپراتور نیکلای یکم و دربار و درباریان، آیین‌های درباری روس و آنچه برای هیئت جالب می‌آمده‌است می‌باشد. برای نمونه در زمینهٔ خزانه‌داری روس‌ها که برپایهٔ در گردش‌انداختن دارایی در جریان اقتصادی کشور بود و سنجیدن آن با شیوهٔ سنتی ایرانی که مالیات‌ها و درآمدها را در خزانه گردمی‌آوردند. یا گزارشی از تماشای ساخت کلیسایی جامعه و راست نمودن ستون‌های کلان آن به یاری جرثقیل‌ها ارائه می‌دهد. همچنین دیدن لیتوگرافی و پرواز بالون برای ایشان شگفت‌انگیز می‌نمود. از دیگر صنایعی که در این سفر دیده شده و در این فصل کتاب آمده می‌توان از تئاتر، زبان‌آموزی، اسلحه‌سازی، شیشه‌گری، دماسنج، موزه آرمیتاژ و... نام‌برد.
هیئت در ۲۲ صفر به پیشگاه امپراتور پذیرفته‌شدند. امپراتور بر رفع کدورت‌ها و پایبندی به عهدنامه ترکمانچای صحه‌گذارده و در ضمن کوشیده‌بود تا ایرانیان را نیز به جنگ با عثمانی- که هماورد تازهٔ روسیه بود- بینگیزاند. در روزهای اقامت در سن‌پترزبورگ خسرومیرزا هم دچار بیماری شد و نتوانست در برخی از تشریفات درباری حاضر شود.
سرانجاک هیئت در ۱۹ ربیع‌الاول ۱۲۴۵ هجری قمری طی تشریفاتی رسمی و سان دیدن از رژهٔ سربازان از امپراتور و امپراتریس خداحافظی کرده و سن‌پترزبورگ را به سوی ایران ترک‌نمودند.
این فصل "در تعداد ولایات روسیه و عدد اهالی و اوضاع آنها" نام‌دارد. در این بخش از کتاب بهاء‌الملک اطلاعاتی چون حدود مرزهای روسیهٔ تزاری، متصرفات این کشور، شمار تبعه‌های این کشور و ویژگی‌های این مردمان و محصولات و جانوران روسیه می‌پردازد. او جمعیت روسیه را نود و دو کرور (۴۶میلیونی) تخمین زده که در ۵۱ ایالت و ۵۷۲ شهر این کشور زندگی می‌کردند.
وی در این فصل آمریکا(در متن امریقا) را هم جزء خاک روسیه می‌شمرد که البته منظورش آلاسکا بوده که در قاره آمریکا جای‌دارد و در آن تاریخ هنوز بخشی از روسیه بود.
همچنین به آداب بزرگان روس اشاره دارد. می‌نویسد که زبان فرانسوی در میان بزرگان روسیه نسبت به روسی برتری دارد. دربارهٔ القاب روسیه و ولایات زیر فرمان این کشور توضیحاتی می‌دهد. همچنین مختصری از تاریخچهٔ روسیه و چگونگی مسیحی شدن آنان و پیشرفت دانش‌ها در این سرزمین بیان داشته‌است. توضیحاتی نیز دربارهٔ شیوهٔ کشورداری و دادگستری روسیه می‌دهد.
این فصل "در کیفیت ولایات روسیه و عادات و اخلاق آن طایفه" نام دارد. همانگونه که از نامش پیداست به موضوعاتی چون پستی و بلندی این سرزمین و رودها و کوه‌ها و چگونگی زندگی مردمان آن پرداخته‌است. بهاء‌الملک بلندترین قلهٔ روسیه را البرز(البروس) می‌شناساند. همچنین دربارهٔ وضعیت راه‌ها و امنیت آن و مسافرخانه‌ها و شیوهٔ بنای خانه‌ها و روابط ارباب و رعیت سخن می‌گوید. از دیگر موضوعات گزارش‌شده در اینجا شیوهٔ پروردن کودکان، مهمان‌نوازی، وظیفهٔ زن در خانه و مانند آن می‌باشد. در سفرنامه پطرزبورغ به تفصیل به موضوع زنان و شرایط آنان در روسیه پرداخته نشده، اما با همین اندک اشارات، تصویری از زن منضبط، تحصیل‌کرده و البته آزاد ارائه می‌گردد. دخترانی علاقه‌مند به مطالعه روزنامه و کتاب که علاوه‌ بر آموختن کمالات زنانه از مادرانشان، در مدارس و گاهی در خانه به آموختن حساب، جغرافیا، موسیقی و رقص مشغول بودند و با یک انضباط و محدودیت اجتماعی، تا پانزده‌ سالگی اجازه حضور در مجالس بال و شب‌نشینی را نداشتند. آنان در مهمانی‌ها و شب‌نشینی‌ها با آسایش خاطر و آزادانه به تفریح و شادی می‌پرداختند و مردان نیز در حضور آنان، قلیان و چپق استعمال نمی‌کردند. برخی از زنان نیز پیگیر امور سیاسی و رویدادهای جهانی بودند. بهاء‌الملک نقل می‌کند که میرزا مسعود به زنی که پیگیر اخبار نبرد روسیه و عثمانی بود، به مطایبه گفت:« خانم! مانا که شما را هوای وزارت در سر است و الّا، خاتون را بامر لشکر‌کشی چه مدخل؟ بخندید و گفت: خاتونان در ولایت اروپا به سلطنت می‌رسند، اگر هوس وزارت داشته باشند بعید نیست.»
او در این فصل گزارش می‌دهد که از سوی دلسوزان روس به سبب نداشتن سفیر در پایتخت روسیه ملامت شده‌اند. میرزا‌مصطفی در سفرنامه‌اش مطابق« وظیفه شناسندگان قدر عافیت و ستایش‌کنندگان حقوق نعمت» زبان به ثنا و دعای «دولت ابد مدت» و «شاهنشاهی ادام الله ظلال رأفت» فتحعلی‌شاه می‌گشود و از جان یا ترس از جانش، آرزوی ابدی بودن سایه شاه و اولاد او را داشت. اما با ‌این‌حال او به خاطر تعصب دینی و حبّ وطن، با دیدن ترقی روسیه، شکست ایران، اسیران هموطنی که در خیوه و بخارا فروخته شده و بندگی تجار روس می‌کردند و نگاه منفی غربیان به ایران، متأثر و سرافکنده می‌شود. از این‌ رو گاهی به امید سودمندی برای دین و دولت، با جسارت به «چه باید کرد» می‌پردازد.
او با دیدن پیشرفت‌های روسیه و از سویی دیگر عقب‌ماندگی و شرایط نا‌مناسب ایران دچار حسرت‌ و تالّم گردیده و آن‌ را آشکارا در سفرنامه‌اش بیان می‌کرد. بهاء‌الملک از عدم اعزام جوانان ایرانی به خارج برای فراگیری انواع صنایع و فنون و متداول نبودن استفاده از دستگاه بخار که باعث رونق صنعت و افزایش سرمایه می‌شد ناراحت بود. حسرت او بر عدم تأسیس کنسولی و سفارتخانه در دیگر کشورها بود تا از شهروندان و منافع ایران در خارج حمایت کند چرا‌ که اگر ایران ایلچی داشت« صلح به جنگ بدل نمی‌شد و دولت را خسارت نمی‌دید.» میرزا از فقدان آرشیو مکاتبات سلطنتی، داشتن صاحب‌منصبانی بی‌سواد و تعلیم ندیده و در کنار آن، مدرسانی بیگانه که به‌ صورت صحیح و بنیادین آموزش نمی‌دادند و تنها به ظواهر امور می‌پرداختند ناراضی بود. لذا با وجود آگاهی از خطرات امنیتی و جانی برای خود، گلایه‌اش را از این شرایط ابراز می‌کرد « عساگر ما، مدتی در زیر تربیت صاحب‌منصبان انگلیسی هستند. لیکن در این مدت متمادی، غیر احکام و اطوار مشق چه یاد گرفته‌اند؟» میرزا مصطفی بهاءالملک افشار بعدها در زمان ناصرالدین شاه به وزارت عدلیه (دادگستری) ایران گماشته می‌شود.
افشار، مصطفی- "سفرنامه خسرو میرزا به پطرزبورغ"- به کوشش محمد گلبن و مسعود انصاری- تهران: کتابخانه مستوفی- ۱۳۴۹
اَبَرخُس یا هیپارکوس (۱۹۰ سال قبل از میلاد - ۱۲۰ سال پیش از میلاد) ستاره‌شناس، جغرافی‌دان و ریاضی‌دان یونانی دوره هلنی است از او به عنوان بنیان‌گذار مثلثات نام برده می‌شود اما شهرت اصلی‌اش به دلیل کشف دیگری در مورد حرکت تقدیمی محور زمین است.
ابرخس نیقیه‌ای (زاده ۱۹۰ ق. م درگذشته ۱۲۰ ق. م) یک اخترشناس، جغرافیدان و ریاضیدان یونانی بود. وی برای بنیادگذاری دانش مثلثات گرامی دانسته می‌شود. گرچه شهرتش بیشتر در کاوش اتفاقی اش در پیشروی (حرکت تقدیمی) نقطه برابران است.
ابرخس در نیقیه (ایزنیک در ترکیه کنونی) زاده شد و شاید در جزیره رودس درگذشته باشد. وی به عنوان یک ستاره‌شناس که کارش را از ۱۶۲ تا ۱۲۷ ق. م شروع کرد، شناخته می‌شود. ابرخس به عنوان بزرگ‌ترین اخترشناس رصدی باستان و نزد گروهی بزرگ‌ترین اخترشناس باستان گرامی داشته می‌شود. وی نخستین کسی بود که الگوهای کمّی و دقیقی برای حرکات خورشید و ماه ارائه داد. او برای ساخت این الگو یقیناً از پایش‌ها و رصدهایی که احتمالاً از روش‌های اندوخته شده ریاضیاتی فرا-کشوری بوده، بهره‌برداری کرده که از بابلیان و میان‌رودانی‌ها یاری جسته‌است. او مثلثات و جدول‌های مثلثاتی رسم شده را توسعه و گسترش داد و بسیاری از مسائل مثلثات کروی را حل کرد. افزون بر نظریه‌های خورشیدی، مَهی و مثلثاتی او، وی نخستین کسی بود که یک روش موثق برای پیش‌بینی خورشیدگرفتگی‌ها را توسعه داد.
ترانووا یا سرزمین نو، یک مجموعه تلویزیونی خانوادگی، ماجرایی و علمی-تخیلی است که از سپتامبر تا دسامبر ۲۰۱۱ از شبکه فاکس آمریکا پخش شد. این سریال داستان خانواده شانون را که ۸۵ میلیون سال به گذشته بازگشته‌اند دنبال می‌کند. یکی از تهیه‌کنندگان این سریال استیون اسپیلبرگ است و هدایت کننده‌های اصلی سریال برانون براگا، که مدیریت اجرایی و نوشتن فیلم‌نامهٔ چند اپیزود از مجموعه تلویزیونی ۲۴ را به عهده داشت، و رنه اکواریا هستند.
داستان سریال در سال ۲۱۴۹ شروع می‌شود. زمین به علت جمعیت بیش از حد و آلودگی بسیار نفس‌های آخر خود را می‌کشد. در این هنگام با کشف شکافی در محور زمان-فضا کشف دانشمندان قادر می‌شوند تا عده‌ای از انسان‌ها و وسایل آن‌ها را در خط زمانی موازی به ۸۵ میلیون سال قبل یعنی دوران کرتاسه انتقال دهند و بخت دوباره‌ای را برای نوع بشر فراهم سازند. خانواده «شانون» به دهمین گروه مهاجرین به “ترانوواً می‌پیوندند و در سرزمین تازه شانس خود را می‌آزمایند.
حبیب‌الله سلطان آبادی عراقی (زاده ۱۲۳۹ خورشیدی اراک - درگذشته ۳ دی ۱۳۲۶) ، معروف به شیخ حبیب‌الله ذوالفنون دانشمند ستاره‌شناس و تقویم‌نگار بود که در زمینه‌های ادبیات، ریاضیات و تفسیر قرآن نیز فعالیت داشت.سایت روزنامه اقتصاد، سال انتشار ۱۳۹۰
حبیب‌الله ذوالفنون پس از فراگرفتن دروس مقدماتی به تحصیل و مطالعه در علم نجوم و ستاره‌شناسی و علوم نزدیک به آن علاقه‌مندی نشان داد و پس از سال‌ها مطالعه، در دانش ستاره‌شناسی پیشرفت قابل توجهی پیدا کرد و در ردیف دانشمندان زمان خود قرار گرفت. او دربارهٔ حرکت ماه به کشفیاتی جدید دست یافت و بر همین پایه جدول نجومی پیشرفته‌ای ترسیم کرد که حاصل بیش از چهل سال مطالعه و بررسی علمی و فکری او درعلم نجوم بود.
شیخ حبیب‌الله ذوالفنون از بزرگترین تقویم‌نویسان دوره خود بوده و مستخرجات او در عرصه تقویم از سوی بسیاری از تهیه‌کنندگان تقویم مورد بهره‌برداری قرار می‌گرفت. شیخ حبیب‌الله ذوالفنون که علاوه بر نجوم در رشته ریاضیات و هندسه هم چرب‌دستی قابل توجهی پیدا کرده بود، در زمینه "تناسب مکعبات" هم به نظریات نوینی دست یافت. دیدگاه‌های او در این‌باره مدت‌ها مورد توجه اساتید دانش ریاضی و مهندسی بود.
از شیخ حبیب‌الله ذوالفنون در زمینه تفسیر قرآن اثری هم به زبان فارسی چاپ و منتشر شده‌است. شیخ حبیب‌الله ذوالفنون مدت‌ها در دارالمعلمین مرکزی مثلثات کروی و نیز مدرسه عالی سپهسالار علم نجوم و هیئت تدریس می‌کرد. ذوالفنون در دانشسرای عالی و دانشکده الهیات دانشگاه تهران هم این علوم را تدریس می‌کرد. حبیب‌الله ذوالفنون به همراه استاد عبدالعظیم قریب، میرزا غلامحسین رهنما، فاضل تونی و عباس اقبال آشتیانی که از اساتید سرآمد آن روزگار به‌شمار می‌رفتند، اولین مدرسان و اساتید دارالمعلمین مرکزی بودند.
میرزا ابوالحسن خان ایلچی (۱۷۷۶ – ۱۸۴۵) سیاستمدار و دیپلمات ایرانی بود که دو بار به‌عنوان وزیر امور خارجه خدمت کرد؛ نخست از ۱۸۲۴ تا ۱۸۳۴ میلادی، و بار دیگر از ۱۸۳۸ تا هنگام مرگش در ۱۸۴۵. او همچنین به‌عنوان فرستادهٔ ایران به روسیه و بریتانیا خدمت کرد و نمایندهٔ اصلی ایران در امضای عهدنامه‌های گلستان و ترکمانچای با روسیه، به‌ترتیب در ۱۸۱۳ و ۱۸۲۸ بود.
میرزا ابوالحسن خواهرزادهٔ حاج ابراهیم کلانتر—وزیر دو تن از شاهان قاجار یعنی آقامحمدخان () و فتحعلی‌شاه ()—بود. هنگامی که حاج ابراهیم از میان برداشته و در ۱۸۰۱ اعدام شد، تمام خویشاوندانش یا فرار کردند، یا اعدام شدند یا کور شدند. میرزا ابوالحسن که در آن زمان حکمران شوشتر بود، به هند گریخت و آن‌جا در دربار نظام حیدرآباد مشغول به خدمت شد. پس از دو سال و نیم، بازماندگان حاج ابراهیم عفو شدند. در این هنگام بود که میرزا ابوالحسن به ایران بازگشت و وارد دربار فتحعلی‌شاه شد.
میرزا ابوالحسن در فاصلهٔ سال‌های ۱۸۰۹ تا ۱۸۱۰ سفیر ایران در بریتانیا بود که «پیمان دوستی و اتحاد مقدماتی» میان دو کشور را نهایی کرد. او همچنین کوشش‌های ناموفقی به‌منظور دریافت کمک از بریتانیا در بازپس‌گیری سرزمین‌های اشغالی قفقاز از روسیه داشت. او سفر خود را در کتاب "حیرت‌نامه" مستند کرده‌است. طی اقامتش، کمپانی هند شرقی بریتانیا شروع به پرداخت حقوق سالانهٔ ۱٫۰۰۰ روپیه به او کرد که تا زمان مرگش ادامه داشت. بسیاری از مورخان این اقدام را گواهی بر خیانت او دانستند یا اینکه دست کم او پشتیبانِ بریتانیا بود. در مارس ۱۸۱۳، میرزا ابوالحسن از طرف ایران عهدنامهٔ گلستان را امضا کرد و بدین ترتیب جنگ ایران و روسیه در ۱۸۱۳–۱۸۰۴ به پایان رسید و منجر به از دست رفتن اکثر ملک‌های متصرفی ایران در قفقاز شد. به‌دنبال این معاهده، میرزا ابوالحسن در فاصلهٔ سال‌های ۱۸۱۴ تا ۱۸۱۶ میلادی به عنوان سفیر ایران در روسیه خدمت کرد تا راجع به بازپس‌گیری برخی از سرزمین‌های از دست رفته صحبت کند اما اقداماتش ناموفق بود.
میرزا ابوالحسن در سال ۱۸۲۳ به‌عنوان وزیر امور خارجهٔ جدید منصوب شد. وی این سمت را حفظ کرد و تا زمان مرگ فتحعلی‌شاه در سال ۱۸۳۴ در اکثریت تصمیمات مهم سیاست خارجی ایران نقش به‌سزایی داشت. میرزا ابوالحسن از جناحی بود که با جنگ دیگری با روسیه مخالفت کرد و تمایل داشت تحت هر شرایطی از درگیری مسلحانه جلوگیری شود. اما جناح دیگری که مایل به جنگ بودند منجر به آغاز دومین جنگ ایران و روسیه (۱۸۲۸–۱۸۲۶) شد. ایرانیان در جنگ دوم نیز از روس‌ها شکست خوردند و مجبور به امضای عهدنامهٔ ترکمانچای شدند و پذیرفتند که خانات ایروان و نخجوان به روسیه واگذار شود. میرزا ابوالحسن و شاهزاده عباس میرزا بودند که در ۲۸ فوریهٔ ۱۸۲۸ این عهدنامه را به نمایندگی از ایران امضا کردند.
به‌دنبال مرگ فتحعلی‌شاه در سال ۱۸۳۴، میرزا ابوالحسن از شاهزاده علی میرزا ظل‌السلطان به‌عنوان شاه جدید ایران اعلام پشتیبانی کرد، زیرا شاهزاده دیگر، محمدشاه، قائم‌مقام فراهانی را به‌عنوان وزیر خود منصوب کرده بود. محمدشاه سرانجام علی میرزا را شکست داد و وارد تهران شد و همین امر باعث شد میرزا ابوالحسن در فوریهٔ ۱۸۳۵ به حرم شاه عبدالعظیم پناه برد. او تا ۲۶ ژوئن ۱۸۳۵ در آن‌جا ماند، تا اینکه قائم‌مقام فراهانی که اکنون رسوا شده بود، اعدام شد. حاجی میرزا آقاسی جانشین قائم‌مقام شد که میرزا ابوالحسن را در سال ۱۸۳۸ به مقام وزارت امور خارجه بازگرداند و تا زمان مرگش در سال ۱۸۴۵ در این سمت باقی ماند.
میرزا ابوالحسن از سوی اکثر مسافران بریتانیایی معاصر با دیدی مثبت در نظر گرفته شده‌است. با این حال، ارزیابی‌های اکثر دانشگاهیان ایرانی از شخصیت وی منفی بوده‌است.
ابوالحسن شیرازی در سال ۱۱۹۰ قمری، برابر ۱۷۷۶ میلادی در شیراز متولد شد. وی خواهرزاده و داماد حاج ابراهیم کلانتر (حاجی ابراهیم‌خان اعتمادالدوله شیرازی) و پسر میرزا محمدعلی خان، منشی نادرشاه و دختر ابراهیم خان کلانتر (که او را جزء بانفوذ خاندان قوام شیرازی یهودی‌تبار قرار می‌داد) بود.Modern Iran Dialectics, By Michael E. Bonine Nikki R. Keddie, SUNY Press, ۱۹۸۱, صفحه 293.
در سال ۱۲۱۵ قمری فتحعلی شاه، میرزا ابراهیم خان کلانتر شیرازی را که از عوامل انگلستان بود از صدارت برکنار و به زندان انداخت. در آن هنگام میرزا ابوالحسن خان، حاکم شوشتر بود و به دستور فتحعلی شاه به تهران احضار شد. شاه قصد نابودی وی را داشت ولی با وساطت عده‌ای از درباریان من جمله رضا قلی خان نوایی بخشیده شد و از مرگ نجات یافت و عازم زیارت بیت اله الحرام شد و پس از آن به مدت ۴ سال در هند روزگار گذرانید. میرزا ابوالحسن خان هنگامی که شنید شاه تا حدودی بستگان حاج ابراهیم کلانتر را بخشیده عازم شیراز شد و در تشکیلات حکومتی حسین علی میرزا فرمانفرما که پسر فتحعلی شاه بود به منصب "یساولی و هم صحبتی " منصوب شد. وی به سال ۱۲۲۴ قمری به فرمان فتحعلی شاه به عنوان سفیر ایران به همراه جیمز موریه منشی سفارت انگلستان و مؤلف کتاب حاجی بابای اصفهانی روانه لندن شد.گلی پور، مهدی، بررسی حیات سیاسی میرزا ابوالحسن خان شیرازی، پایان‌نامه کارشناسی ارشد رشته تاریخ ایران در دوره اسلامی، به راهنمایی فیض اله بوشاسب، دانشگاه نجف آباد اصفهان، صص 95-40
میرزا ابوالحسن خان ایلچی از همان ابتدا تحت تأثیر پیشرفت‌های مادی اروپا قرار گرفت و با شگفتی به سیر و سیاحت در آن دیار پرداخت و در نهایت کتاب حیرت نامه سفرا را به عنوان تحفه سفر با خود به ایران آورد. سفرنامه ایلچی که از اولین نمونه‌های سفرنامه‌نویسی دوران قاجار است، تأثیر زیادی در شناساندن نهادهای مدرن اروپایی در میان نخبگان قاجار داشت، به طوری که برخی مورخان این نوشته‌ها را در شکل‌گیری جنبش تجددخواهی ایران در دوره‌های بعد مؤثر می‌دانند.Vahid Vahdat. 'Occidentalist Perceptions of European Architecture in Nineteenth-Century Persian Travel Diaries: Travels in Farangi Space" Routledge, 2017
از حاشیه‌های سفر میرزا ابوالحسن خان که توجهات بسیاری را جلب نمود، عضویت وی در لژ فراماسونری انگلستان است. علاوه بر این که وی یکی از نخستین ایرانیانی است که به عضویت لژ فراماسونری درآمد، به مدت ۳۵ سال یعنی تا پایان عمر از کمپانی هند شرقی مقرری دریافت داشت. با وجود ادعاهای مصحح کتاب حیرت نامه ایلچی دربارهٔ مأموریت وی به عنوان عامل سرسپرده انگلستان در ایران، عباس امانت و وحید وحدت طرح چنین دیدگاهی را ناشی از تاریخ‌نگاری ایدئولوژیک پس از انقلاب در ایران می‌دانند. از سوی دیگر، چنین اتهاماتی توسط مؤلف کتاب حقوق بگیران انگلیس در ایران که به سال ۱۳۴۷ و پیش از انقلاب منتشر شده نیز به ایلچی وارد شده‌است.
ایلچی پس از ۸ ماه به اتفاق سر گور اوزلی که به سمت وزیرمختار انگلیس در ایران انتخاب شده بود از لندن راهی ایران شد اما کشتی آنها دچار طوفان گشت و پس از چند هفته سرگردانی عاقبت در برزیل پهلو گرفت. بدین ترتیب ابوالحسن خان نام خود را به عنوان اولین فرد ایرانی که به قاره آمریکا سفر کرده‌است در تاریخ ثبت نمود. وی بعد از بازگشت از طرف دولت ایران عهدنامه گلستان را در ۲۹ شوال ۱۲۲۸ قمری با دولت روسیه منعقد کرد و سپس به روسیه رفت و پس از سه سال به ایران بازگشت. پس از بازگشت میرزا ابوالحسن خان از سفر سه ساله به روسیه، مجدداً به عنوان سفیر ایران به لندن فرستاده شد، او علاوه بر این سمت، سمت سفیر ایران در عثمانی، اتریش، فرانسه و انگلستان را بر عهده داشت. او سفر خود را در رجب ۱۲۳۳ قمری آغاز کرد و سه سال بعد در ۱۲۳۶ قمری به ایران بازگشت. او در سال ۱۲۴۰ قمری به عنوان وزیر خارجهٔ ایران منصوب شد و تا سال ۱۲۵۰ قمری عهده‌دار این سمت بود، او به همراه عباس میرزا و قایم مقام در ۵ شعبان ۱۲۴۳ قمری عهدنامهٔ ترکمان چای را با روس‌ها منعقد کرد.
در سال ۱۲۵۰ ق هنگامی که فتحعلی شاه در گذشت، به جای حمایت از ولیعهد قانونی شاه یعنی محمد میرزا (محمد شاه بعدی)، از علی خان ظل السلطان پسر دهم فتحعلی شاه حمایت کرد علی خان ظل السلطان نیز در ۷ رجب ۱۲۵۰ قمر با عنوان عادل‌شاه و علی شاه تاجگذاری کرد. علی شاه به پاس خدمات ابوالحسن خان، او را در مقام خود ابقا نمود، اما اندکی بعد علی شاه از سپاه محمد شاه و ابوالقاسم قائم مقام شکست خورد و دستگیر شد، میرزا ابوالحسن خان هنگامی که این خبر را شنید به حرم عبدالعظیم پناهنده شد. اما هنگامی که قایم مقام کشته شد و حاجی میرزا آقاسی به وزارت و صدارت رسید به وساطت حاجی میرزا آقاسی از تحصن خویش خارج شد و از محمد شاه طلب بخشش کرد و پنج سال بعد یعنی در سال ۱۲۵۶ قمری مجدداً وزیر خارجه ایران شد. او سال‌ها در دوران حکومت فتحعلی شاه و محمد شاه به خدمت پرداخت و سرانجام در ۱۷ شعبان ۱۲۶۲ قمری در گذشت.
به نوشته اسماعیل رائین میرزا ابوالحسن نقش کلیدی در توطئه بی‌اعتبار کردن و قتل قائم مقام فراهانی در ۱۸۳۲ میلادی داشته‌است.
نوه میرزا ابوالحسن خان شیرازی، میرزا ابراهیم خان، خودو همسرش که از زاده‌های امیر سید اصیل الدین عبدالله الحسینی بود، از افراد محبوب ومورد توجه خاص وعام بودند و بیش از پیش باعث قدرت مذهبی او گشته بود وی با سیاست‌های پیش گرفته و با استفاده از نام جدش بر قدرتش می‌افزود. پس از رفت‌وآمدهایش به دربار و قدرت سیاسی-مذهبی که او در فارس داشت ناصر الدین شاه برای بهبودی چهره خویش از او استفاده می‌کرد اما پس از گذشت مدتی ناصرالدین شاه به تحریک نزدیکان از قدرت گرفتن این خاندان واهمه داشت و پس از توطئه واتهام خیانت به وی او و فرزندانش را تبعید کرد.بازنگری تاریخ معاصر و خیانت رجال ایرانی (دوره قاجار) صص ۵۱–۵۰
میرزا ابراهیم خان سه فرزند به نام‌های میرزا محمدعلی خان، میرزا محمودخان و میرزا مسعود خان داشت که میرزا ابراهیم خان و دو فرزند اول ودوم او را یعنی میرزا محمدعلی خان و میرزا محمود خان و فرزند او به نام میرزا ابوالقاسم خان را به داراب و میرزا مسعود خان و فرزندان وی میرزا ابوالحسن خان و میرزا ابوالحسین خان را به تهران وری تبعید کرد.
هم‌اکنون این خاندان به نام‌های میرزاخانیان، میرزاخانی در تهران و ری، میرزائی در داراب و مشیری در شیراز و تهران شناخته می‌شوند.
خانواده مشیری که از نسل میرزا مسعودخان هستند از قدرت سیاسی بالایی برخوردارند.تاریخ ایران از زمان باستان تا امروز، ا.آ. گرانتوسکی-م-ا دافرامایو:مترجم کشاورزی، کیخسرو، ناشر:مروارید۱۲۸۵آرشیو مجله سرنوشت قدرت داران در قاجار
سید شمس‌الدین قنات‌آبادی(۱۲۹۳ تهران – ۱۳۶۷ تهران) معمم و سیاستمدار و نماینده مجلس در دوره‌های شانزدهم تا هجدهم بود و بعدها به عنوان نایب التولیه آستان قدس فعالیت کرد. وی در امور سیاسی از نزدیکان به کاشانی و شاه بود و کودتای ۲۸ مرداد سپهبد زاهدی را همراهی کرد. وی به همراه طرفداران کاشانی مجمع مسلمانان مجاهد را ایجاد کرده و تا زمان همراهی کاشانی با نهضت ملی شدن نفت از نهضت و دولت ملی محمد مصدق حمایت می‌کردوی پس از سی تیر ۱۳۳۱ در سمت مخالف دکتر مصدق ایستاد و از حامیان کاشانی و کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ بود. وی پس از انقلاب در ایران ماند.
سید شمس‌الدین قنات‌آبادی ملقب به آقا شمس، فرزند سید محمدحسین پیشنماز قنات‌آبادی در سال ۱۲۹۳ خورشیدی در محله قنات‌آباد تهران زاده شد. پس از پایان تحصیلات ابتدایی در "مکتب‌خانه قنات‌آباد"، راهی دارالفنون شد و در سن بیست سالگی راهی حوزه علمیه قم گردید. سپس راهی نجف گردید و تا سال ۱۳۲۵ خورشیدی در عراق اقامت داشت. پس از آن به تهران بازگشت و وارد مسائل سیاسی شده و خود را به محافل سیاسی و کاشانی نزدیک کرد و با دایر کردن دفترخانه اسناد رسمی در تهران امرار معاش می‌نمود.
پس از ترور عبدالحسین هژیر به دست فدائیان اسلام، در سال ۱۳۲۷ خورشیدی نواب صفوی، مجمع مسلمانان مجاهد را تشکیل داد و قنات‌آبادی اولین رئیس آن مجمع شد. هدف از تشکیل مجمع پیگیری منظم و آرام فعالیت‌های فدائیان اسلام بود. مجمع مسلمانان مجاهد متشکل از افرادی از اصناف بود که تا قیام سی تیر ۱۳۳۱ در کنار نهضت ملی و جبهه ملی بود ولی پس از آن و جدایی محمد مصدق از کاشانی به مبارزه با مصدق پرداخت. از اواخر سال ۱۳۳۱ با شروع اختلافات، او در مجلس هفدهم همراه با اعضای سابق جبهه ملی چون مظفر بقایی، حسین مکی، ابوالحسن حائری‌زاده، و هواداران دربار شامل جمال امامی و سیدمهدی میراشرافی در برابر دولت دکتر مصدق موضع گرفتند.
معروفترین سخنرانی‌های او در مجلس مربوط است به موضوع تمدید یکساله «اختیارات ویژه قانونگذاری» دولت مصدق در دی ۱۳۳۱ که قنات‌آبادی برخلاف پنج ماه قبل، به مخالفت با آن پرداخته بود. او معتقد بود دولت نتوانسته از این اختیارات فراوان به نفع مردم استفاده کند و از این رو نباید آنرا تمدید کرد. او همچنین معتقد بود مصدق، بستگان خود را بدون شایستگی بر مسند امور گذاشته‌است.
مذاکرات مجلس شورای ملی ۲۹ اردیبهشت ۱۳۳۲ نشست ۷۸
او همچنین در ماه‌های پایانی دولت مصدق در سال ۱۳۳۲ شدیداً به اجرای «حکومت نظامی» در تهران که از تابستان ۱۳۳۱ به بعد وجود داشت، اعتراض کرده و آنرا خارج از اختیارات دولت می‌دانست. در تاریخ ۳۱ مرداد ۱۳۳۲ یعنی سه روز پس از کودتای ۲۸ مرداد که منجر به سقوط دولت مصدق گردید، قنات‌آبادی به همراه بقائی و حائری‌زاده با فضل‌الله زاهدی ملاقات کرد و تا مدتی در جلسات مشاوره با زاهدی شرکت داشتند. او در دوره هجدهم مجلس به نمایندگی شاهرود انتخاب شد و همراه با سید ابوالحسن حائری‌زاده، مصطفی کاشانی، امیرتیمور کلالی و محمد درخشش به مخالفت با قرارداد کنسرسیوم برخاست.
او در دوره نوزدهم هم با پذیرش شرط دربار (حسین علا و اسدالله علم) که خارج شدن از کسوت روحانیت بود به نمایندگی خوار، ایوانکی و ورامین انتخاب شد. رژیم پهلوی این عمل وی را ستود و به مناسبت تغییر لباس، حسین علا نخست‌وزیر وقت برای وی کت و شلوار هدیه فرستاد.https://www.parsine.com/fa/news/279332/روایت-شمس-قنات-آبادی-از-ترور-کسروی پس از انقضای دوره نوزدهم دیگر به مجلس راه نیافت و وارد کار تجارت شد و از طرف سپهبد عزیزی استاندار خراسان به قائم‌مقامی نایب‌التولیه منصوب شد؛ ولی بین او و عزیزی سازشی به وجود نیامد و جدا شدند.