moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
پس از تجدیدنظر در مجازاتش، در ۱۹۵۶ در شهر ریازان در دویست کیلومتری جنوب مسکو ساکن شد و به آموزش فیزیک پرداخت. او یک سال بعد با همسر پیشین خود دوباره ازدواج کرد، اما زندگی مشترک دوباره آنان پانزده سال بیشتر دوام نیاورد و در ۱۹۷۲ این بار نه به دلایل سیاسی، بلکه به دلایل شخصی از یکدیگر جدا شدند. سولژنیتسین یک سال بعد با ناتالیا دمیتریونا ۳۲ ساله که او هم ریاضیات خوانده بود ازدواج کرد. سولژنیتسین به غیر از دیمیتری، پسری که از ازدواج اولش داشت، از ازدواج دومش نیز دارای سه فرزند شد.
او در سال ۱۹۷۴ از اتحاد جماهیر شوروی اخراج و از آنجا به آلمان غربی و سپس به سوئیس رفت و در نهایت در ایالات متحده آمریکا ساکن شد.
به دنبال اصلاحات میخائیل گورباچف، تابعیت سولژنیتسین به او بازگردانده شد و چندی پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، در ۱۹۹۴ به وطنش بازگشت و در روسیه ساکن شد.
در ۳ اوت ۲۰۰۸ وی در محل باغ ییلاقی خود به نام تروئیتسه - لیکووا در حومه شهر مسکو به علت ایست قلبی درگذشت. وی را در صومعه دانسکوی به خاک سپردند. این محل را آلکساندر سولژنیتسین ۵ سال قبل از مرگش انتخاب کرده بود. مراسم خاکسپاری سولژنیتسین در روسیه، با ادای احترام از سوی مقامات به ویژه ولادیمیر پوتین همراه بود.
الکساندر سولژنیتسین تا چهل و چهارسالگی به عنوان نویسنده شناخته شده نبود. در سال ۱۹۶۲ بود که به لطف انتشار داستان «یک روز ایوان دنیسوویچ» در «نووی میر»، نشریه اتحادیه نویسندگان شوروی، هم در کشورش و هم در جهان شناخته شد. این رمان شرایط زندگی در یک اردوگاه کار اجباری در دهه ۱۹۵۰ (میلادی) را به تصویر می‌کشد. پس از انتشار این داستان بود که سولژنیتسین به کاخ بزرگ کرملین دعوت شد و با نیکیتا خروشچف، رهبر وقت شوروی که چاپ «یک روز ایوان دنیسوویچ» با اجازه شخصی او صورت گرفته بود دیدار کرد. اما دو سال بعد، وقتی لئونید برژنف به قدرت رسید محدودیت‌ها برای انتشار آثارش روز به روز افزایش یافت.
سولژنیتسین در اواخر دهه ۱۹۶۰ (میلادی) در یک نامه به پنجمین کنگره نویسندگان شوروی خواستار «حذف کامل سانسور - چه سانسور آشکار و چه سانسور پنهانی - تولیدات هنری» شد. او همچنین خطاب به همکارانش نوشت: «شما فقط مردگان را دوست دارید.»
در همین دهه بود که رمان «درخت بلوط و گوساله» شرح مبارزه‌اش با حکومت شوروی را منتشر کرد. نویسندگان دیگری هم بودند که در آن زمان به سهم خود «ادبیات ضد شوروی» را پایه‌گذاری کردند که تا فروپاشی این حکومت ادامه داشت. مانند وارلام شالاموف که «قصه‌های کلیما» را نوشت اما آثارش به اندازه سولژنیتسین با استقبال مواجه نشد. همچنین در همین دوره بود که رمان‌های «نخستین دایره» و «بخش سرطان» و همچنین نخستین بخش از شاهکار تاریخی سولژنیتسین به نام «چرخ سرخ» در جهان غرب منتشر شد و جایزه نوبل ادبیات را در سال ۱۹۷۰ برای او به همراه آورد. اما او از بیم از دست دادن ملیت شوروی و به دنبال آن ممنوعیت بازگشت به کشورش، نتوانست به استکهلم برود تا جایزه‌اش را دریافت کند.
از آن پس زندگی سولژنیتسین بیش از پیش تحت نظر سرویس‌های اطلاعاتی شوروی قرار گرفت. به همین دلیل او بخشی از مدارک خود را در خانه یکی از دوستانش گذاشت و در ۱۹۶۹ زمانی که از آزار و اذیت حکومت به ستوه آمد، در خانه یکی از دوستانش ساکن شد. با این حال، فشار بر این نویسنده معترض ادامه داشت. در سال ۱۹۷۱ از یک حمله جان سالم به در برد و نزدیک بود یکی از همکارانش نیز در یک تصادف کشته شود.
در سال ۱۹۷۳ نسخه دستنویس کتاب «مجمع‌الجزایر گولاگ» به طرز معجزه‌آسایی از روسیه خارج شد و در پاریس به زبان روسی به چاپ رسید. او در این کتاب، ماهیت نظام تمامیت‌خواه شوروی را از درون اردوگاه‌های کار اجباری نشان می‌دهد. سولژنیتسین این کتاب را بین سال‌های ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۷ روی کاغذهای کوچکی نوشته و در باغ خانه‌های دوستانش دفن کرده بود و همزمان یک رونوشت از آن را از طریق یکی از دوستانش به غرب فرستاده بود. چاپ این کتاب در فرانسه با محکومیت آن از سوی حزب کمونیست اتحاد شوروی مواجه و نویسنده‌اش طرفدار «نئونازی‌ها» خوانده شد. اما در آلمان غربی، هاینریش بل، نویسنده پرآوازه این کشور، زمینه زندگی سولژنیتسین در شهر زوریخ سوئیس را فراهم کرد تا اینکه در نهایت سولژنیتسین به آمریکا مهاجرت کرد.
در این دوره بود که سولژنیتسین گفتگوهای بسیاری با رسانه‌ها انجام داد و در جاهای مختلف مانند دانشگاه هاروارد در ۱۹۷۸ سخنرانی می‌کرد. او که در کودکی آموزش ارتدوکس دیده بود با این که به غرب پناه آورده بود اما به «ماده‌باوری غربی» بدگمان بود و در یک سخنرانی در سال ۱۹۷۵ در مجلس سنای ایالات متحده آمریکا از رویکرد مصرفی جامعه غرب انتقاد کرد. سولژنیتسین در آمریکا در شهر کاوندیش در ایالت ورمانت ساکن شد و آنجا بود که بیشتر وقت خود را صرف نوشتن ادامه رمان «چرخ سرخ» (رمان تاریخی چند جلدی دربارهٔ انقلاب روسیه) کرد.
برخی از آثار آلکساندر سولژنیتسین عبارتند از:
دهستان کوه یخاب، یکی از دهستان‌های بخش دستگردان شهرستان طبس در استان خراسان جنوبی ایران است.مردم این دهستان اهل سنت هستند.
جمعیت این دهستان بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ (۶۸۸خانوار) ۲٬۷۶۴ نفر بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
ازبکوی جدید، روستایی است از توابع بخش دستگردان و در شهرستان طبس استان خراسان جنوبی ایران.
این روستا در دهستان کوه یخاب قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۲۷خانوار) ۹۶نفر
چاه شور، روستایی است از توابع بخش دستگردان و در شهرستان طبس استان خراسان جنوبی ایران.
این روستا در دهستان کوه یخاب قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۲۵خانوار) ۹۰نفر
چاه گود، روستایی است از توابع بخش دستگردان و در شهرستان طبس استان خراسان جنوبی ایران.
این روستا در دهستان کوه یخاب قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۲۱خانوار) ۱۰۱نفر
ادیاکاران (به انگلیسی: Ediacaran) نام یکی از دوره‌های زمین‌شناسی است.
این دوره از ۶۳۰ تا ۵۴۲ میلیون سال پیش ادامه داشت و جزئی است از دوران پیشین‌زیستی نو (نئوپروتروزوئیک). جانوران دورهٔ ادیاکاران در دریاها رشد پیدا کردند. در آغاز این دوره هیچ تغییر فسیلی به ثبت نرسیده. تغییراتی که در اجزای سنگواره‌های دوره ادیاکاران رخ داده بیشتر محدود به بخش‌های پایانی دوره است، حدود ۵۸۰ میلیون سال پیش. زیاگان (biota) ادیاکاران از نظر اکثر دیرینه‌شناسان به عنوان قدیمی‌ترین آثار حیات پذیرفته شده است.
زمین‌شناسان برای اولین بار پس از ۱۲۰ سال یک دوره جدید به تقویم تاریخ زمین افزوده‌اند. «دوره ادیاکاران» آخرین دوره از دوران نئوپروتروزوئیک، در قبل از کامبرین است، یعنی زمانی که اشکال زندگی چندسلولی روی زمین به وجود آمدند. طول مدت آن از ۵۴۲ تا ۶۳۵ میلیون سال پیش است (زمانی معادل ۵۰ میلیون سال).
این نام به طرق مختلف توسط پژوهشگران به کار رفته ولی بالاخره در مارس ۲۰۰۴ توسط اتحادیه بین‌المللی علوم زمین (IUGS)، به عنوان یک دوره زمین‌شناسی رسمی تصویب شد و در ۱۳ می ۲۰۰۴ به عنوان دوره‌ای جدید معرفی شد.
نام ادیاکاران از تپه‌های ادیاکارا در کوهستان فلیندرز در جنوب استرالیا گرفته شده‌است. ادیاکارا از زبان مردم بومی گرفته شده و به معنی مکان نزدیک آب است. جایی که فسیل‌های عجیب پرکامبرین به وسیله زمین‌شناس رگ اسپریگ در ۱۹۴۶ پیدا شد و توسط مارتین گلاسنر در ۱۹۵۰ مطالعه شد.
مارتین گلاسنر در ابتدا تصور می‌کرد آنها اشکال و نمونه‌های بدوی موجوداتی از قبیل مرجان‌ها، جلبک‌ها و کرم‌ها هستند که خوب حفظ شده و باقی مانده‌اند. در دهه‌های بعد سنگواره‌های بیشتری از پرکامبرین در جنوب استرالیا پیدا شدند.
مرز پایینی آن به وسیله ظهور لایه کربناته با ترکیب شیمیایی متمایز، مشخص می‌شود که نشان‌دهنده یک تغییر آب و هوایی (پایان یک عصر یخبندان سراسری) است. کاهش غیرعادی 13C نیز نشانه پایان یک عصر یخبندان سراسری است. سن این مرز بر اساس U-Pb (اورانیوم-سرب)، ۶۳۵ میلیون سال پیش تعیین شده است.
در تمام قاره‌ها و نقاط مختلف جهان گروه‌های فسیلی بیشتری پیدا شدند و مجموعاً به عنوان زیاگان ادیاکاران نامیده شدند. ته نشست‌های مهمی نیز در دریای سفید در روسیه، در جنوب غربی آفریقا، در شمال‌غربی کانادا و شرق جزیره نیوفاوندلند پیدا شدند.
فسیل‌های ادیاکاران در نقاط دیگر دنیا نیز پیدا شده‌اند، مثل روسیه، اسکاندیناوی، انگلستان، ایرلند، جزیره نیوفاوندلند، ایالات متحده و مکزیک.
بعضی از این فسیل‌ها شباهت‌هایی را با بی‌مهره‌هایی مشابه مرجان‌ها، خارپوستان، کرم‌ها یا مفصل‌داران نشان می‌دهند. بقیه‌شان هیچ گونه شباهتی با بی‌مهره‌ها ندارند و وابستگی و شباهت‌شان با دیگر موجودات نامعلوم است. فسیل‌های ناشناخته ممکن است، بیانگر موجوداتی باشند که تکامل یافته‌اند.
تا پیش از این کشف‌ها، تصور می‌شد که این فسیل‌ها مربوط به پرکامبرین هستند یا فسیل‌های دروغین هستند؛ ولی حالا ما می‌دانیم که این موجودات از ۵۴۵ میلیون سال پیش وجود داشته‌اند؛ و اجزای نرم آنها در اثر دفن سریع در ماسه‌ها حفظ شده‌اند؛ و آنها را در ۶ شاخه رده‌بندی کرده‌اند.
بعد از هر کشف جدیدی نظریه‌های پیچیده‌تری دربارهٔ ماهیت این موجودات از سوی دانشمندان ارائه می‌شد. حتی در مورد اینکه آیا این فسیل‌ها مربوط به موجودات واقعی است یا خیر. برخی آنها را نیاکان موجودات جدیدتر می‌دانستند، و در مقابل عده‌ای آنها را گروه منحصر به فردی می‌دانستند که در ۵۴۵ میلیون سال پیش منقرض شده‌اند. آثار فسیلی مشابه حفاری کرم‌ها، (سن حدود ۵۶۰ میلیون سال)، نشان‌دهنده وجود موجودات برجا و ثابت است.
از طرف دیگر تعداد زیادی از بهترین موجودات شناخته شده ادیاکاران، به شکل حباب‌ها و گلوله‌ها، اشکال دایره‌ای، ساقه و شاخ و برگ درختان، و اشکال دیگری ظاهر شده‌اند که ظاهرشان هیچ ارتباطی با اشکال وابستگان قبلی ندارد.
مجموعه‌های جانوری ادیاکاران گاهی با زیست‌بوم وندین (Vendian biota) جابه‌جا شده‌اند ولی این اشتباه به ندرت در موارد اخیر به چشم می‌خورد. وندین، نام پیشنهادی زمین‌شناسان روس بوده که در سال ۱۹۵۲ مطرح شده و انتخاب نشده‌است. فسیل‌های شناخته شده دیگری نیز وجود دارد. فسیل‌های باکتری در چرت‌های با سن ۳۴۶۰ میلیون سال پیدا شده و احتمالاً بافت‌های باکتریایی از ۳۶۰۰ میلیون سال پیش وجود داشته‌اند.
گمان می‌رود گرافیت قدیمی در رسوبات دگرگون شده غرب گرینلند مربوط به ۳۸۰۰ میلیون سال پیش، منشأ ارگانیکی داشته باشند. اکثر فسیل‌های مطرح شده قدیمی مانند ائوزون بعدها از شکل طبیعی خارج شده و به عنوان فسیل‌های دروغین درآمده‌اند. فسیل‌های قطره‌ای شکلی که به ۶۰۰ میلیون سال قبل بازمی‌گردند ممکن است حاکی از این باشند که حیات پیچیده مدت‌ها پیش از آن که تصور می‌شده‌است روی کره زمین تکامل یافته‌است.
قدیمی‌ترین عامل‌های رایج برای زندگی چندسلولی اولیه آثاری هستند از ۲۰۰۰ میلیون سال پیش در غرب تگزاس، آثاری از ۱۰۰۰ میلیون سال پیش در هند و استرالیا، و آثاری از کرم‌ها مربوط به ۷۰۰ میلیون سال پیش در چین. بحث‌های قابل توجهی نیز وجود دارد که ممکن است اینها آثاری از کیسه‌های سلولی، دسته‌های موجودات تک‌سلولی متحرک، یا حتی آنومالی‌های زمین‌شناسی غیرآلی باشند.
Wikipedia-bijdragers, "Ediacarium," Wikipedia, de vrije encyclopedie, (accessed augustus 4, 2008).
هیولای هیلا گونه‌ای از مارمولک زهر‌آلود است. نام آن به رود هیلا در آریزونا اشاره دارد که برخلاف املای آن یعنی ‌Gila، هیلا تلفظ می‌شود.
این مارمولک بومی جنوب غربی آمریکا و شمال مکزیک است.
هیولای هیلا جانوری نسبتاً بزرگ است و به آرامی حرکت می‌کند. دارای قامتی حدوداً ۶۰ سانتی متر است. این جانور خطرناک و زهری است و به علت کندی حرکت، تهدیدی برای انسان‌ها به شمار نمی‌رود.
غذای آن تخم پرندگان و پستانداران کوچک و پرندگان است. فصل جفتگیری آنها در ماه مه تا ژوئن می‌باشد و دو تا دوازده تخم در ماه ژوئیه تا اوت می‌گذارند.
تل‌عفر، تلعفر، تَلَّ اَعْفَر یا تَلَّ یعفر شهری در استان نینوا در شمال غربی کشور عراق است. این شهر با جمعیت ۱۷۲٫۵۰۰ نفر (در سال ۲۰۱۸) پس از شهرستان موصل پرجمعیت‌ترین شهر استان نینوا می‌باشد. شهر تلعفر مرکز شهرستان تلعفر است.ساکنان این شهر اکثراً تورک با اقلیتی عرب و ایزدی هستند.
در ۱۰ کیلومتری جنوب باختری شهر تلعفر تپه‌های باستانی یاریم‌تپه نگاه‌دارندهٔ بازمانده‌هایی از فرهنگ حَلَفی مربوط به ۷ تا ۴۵۰۰ سال پیش و دوره‌های حسونه، حلف و عُبید است.
تاریخدانان بر این باورند که شهری به نام تِلاسَر که در انجیل دو بار به آن اشاره شده همین شهر تلعفر است. در انجیل تلاسر شهری نامیده شده که باشندگان آن «فرزندان عدن» هستند و در زمان سناخریب، آشوریان بر آن چیره شدند.
پس از چیرگی ایرانیان هخامنشی و دیگر پادشاهان بر این سامان، در روزگار عثمانی این شهر به دست ترکان افتاد و ترک‌های عثمانی آن را پادگانی برای نظارت بر قبایل یزیدی ساکن در خاور سنجار ساختند. در دههٔ ۱۸۸۰ تلعفر به عنوان یکی از توابع شهرستان سنجار به‌شمار آمد.
در تابستان سال ۲۰۱۴ داعش شهر تلعفر و پایگاه هوایی آن را تصرف کرد اما در تابستان سال ۲۰۱۷ پس از آزادی موصل توسط ارتش عراق، تل عفر هم از داعش پاکسازی شد.
تونل مانش مسیر راه‌آهن ۵۲ کیلومتری در بستر کانال مانش است که بندر پادوکاله فرانسه را به شهرک فوکستون انگلستان متصل می‌کند. این تونل در زیر کف دریا حفر شده‌است.
مخارج آن که بزرگ‌ترین پروژهٔ ساختمانی اروپا است، ۶ میلیارد پوند (تقریباً ۸ میلیارد دلار) برآورد شده‌است. این تونل ۴۰ متر پایین‌تر از کف دریا (بیش از ۱۰۰ متر پایین‌تر از سطح دریا) ساخته شده و دارای ۲ خط (رفت و برگشت) برای قطارهای حمل اتومبیل و مسافر است. قطر هر کانال ۷٫۶ متر و دارای لوله‌های تهویه و نجات مصدومان احتمالی است. عبور قطارها از تونل ۲۰ دقیقه طول می‌کشد و با این پروژه زمان مسافرت از پاریس به لندن و بالعکس از طریق زمینی ۳ ساعت کاهش خواهد یافت.
تونل مانش که به آن تونل کانال نیز گفته می‌شود، بار دیگر انگلستان را از طریق خشکی به دیگر قارهٔ اروپا متصل می‌کند. این تونل ۵۰٫۵ کیلومتر طول دارد که زیر بستر دریای مانش حفر شده و کنت در انگلیس را به کاله در فرانسه متصل می‌کند. مانش که انجمن مهندسان عمران آمریکا آن را یکی از عجایب هفتگانهٔ دنیای مدرن نامیده‌است دارای دو خط ریلی و یک تونل جانبی برای خودروها است. گفته می‌شود تنها در عصر یخبندان یعنی چیزی حدود ۸٬۵۰۰ سال پیش انگلستان به اروپا متصل بوده‌است. این پروژه در زمان اجرا با صرف ۲۱ میلیارد پوند پرهزینه‌ترین طرح مهندسی تاریخ به‌شمار می‌رفت به گونه‌ای که هزینهٔ اجرای آن ۷ برابر بیشتر از هزینهٔ اجرایی پل گلدن گیت (یکی از عجایب هفتگانهٔ دنیای مدرن) بود.
بیشتر ماشین‌ها و دستگاه‌های حفر تونلی که در این پروژه مورد استفاده قرار گرفتند دو برابر یک زمین فوتبال طول داشتند و قادر بودند روزی ۷۶ متر تونل حفر کنند. با این حال حفر تونل ۶ سال طول کشید و قرار بود انگلیسی‌ها و فرانسوی‌ها در نقطه‌ای مشترک به هم برسند که انگلیسی‌ها موفق شدند سریع‌تر به نقطهٔ موردنظر برسند. یکی از نکات مهم در خصوص حفر تونل این بود که دوطرف باید بدون کوچک‌ترین انحرافی به یکدیگر می‌رسیدند. به‌همین خاطر از سیستم‌های رادیویی و همچنین GPS نهایت استفاده به‌عمل آمد.
پس از پایان تمام مراحل ساخت تونل، فرانسوا میتران (رئیس‌جمهور وقت فرانسه) و الیزابت ملکهٔ انگلستان در تاریخ ۶ مهٔ ۱۹۹۴ در کاله فرانسه تونل را رسماً افتتاح کردند. ملکهٔ انگلستان از ایستگاه واترلو لندن و فرانسوا میتران از ایستگاهی در لیل به سوی کاله به حرکت درآمدند. این دو قطار با قطع سیستم کنترل رایانه‌ای تونل در یک لحظه به کالائیس رسیدند و رودرروی یکدیگر قرار گرفتند. پس از انجام مراسم افتتاح در کالائیس، میتران و ملکه الیزابت دوباره از طریق تونل به خاک انگلستان رفتند تا مراسم مشابهی را در آنجا برگزار کنند. در مراسم افتتاحیه دو نفر از کارگرانی که برای نخستین‌بار با فروریختن آخرین لایهٔ خاک، دو تونل را به هم متصل کرده بودند نیز حضور داشتند.
در ریاضیات قضیه خوش‌ترتیبی، قضیه‌ای است که می‌گوید هر مجموعه می‌تواند خوش‌ترتیب باشد. با اصل خوش‌ترتیبی فرق دارد ولی گاهی از آن به عنوان "اصل خوش‌ترتیبی" یاد شده‌است.
ارنست زرملو از اصل انتخاب استفاده کرد تا این قضیه را به عنوان یک اصل منطقی غیرقابل رد معرفی کرد که منجر به اثبات هم ارزی اصل انتخاب و قضیه خوش‌ترتیبی شد.
اثبات این قضیه یک رابطه خوش‌ترتیب و چگونگی آن را معرفی نمی‌کند تنها اثبات می‌کند که برای هر مجموعه، رابطه‌ای خوش ترتیب وجود دارد. در حالی که بسیاری از ریاضی‌دانان برای مجموعه‌ای چون اعداد حقیقی یک رابطه خوش‌ترتیب را غیرقابل تصور می‌دانند.
پیام جهانمانی آهنگساز و نوازنده تار متولد ۱۳۶۰ در تهران است. پیام جهانمانی نخستین بار توسط مجموعه «معرفی هنرمندان جوان» زیر نظر حسین علیزاده شناخته شد. پیام جهانمانی در سی‌امین جشنواره موسیقی فجر شرکت داشت.
پیام جهانمانی متولد پنج آذر ۱۳۶۰ خورشیدی در تهران است. پدرش که شیفتهٔ موسیقی بود امکان یادگیری موسیقی را برای او فراهم کرد و وی نزد مدرسان و استادان موسیقی آقایان حامی واعظ تقوی، کریم علیشاهی، حمید شجاعی، ارشد طهماسبی، بهروز همتی و حسین علیزاده به آموزش پرداخت. وی فارغ‌التحصیل دوره کارشناسی هنرستان موسیقی است.
جهانمانی در طول تحصیل اجراهای متعددی داشته‌است، اما کنسرتهای رسمی او به شرح ذیل است:
در ریاضیات، یک ترتیب کلی (اسامی دیگر این رابطه: ترتیب ساده ، ترتیب خطی ، ترتیب کانکس ، ترتیب پر )، رابطه دوتایی روی مجموعه ای چون formula_1 است که پاد-تقارنی، ترایایی و کانکس باشد. مجموعه مجهز به ترتیبی کلی را زنجیر یا مجموعه با ترتیب کلی یا مجموعه با ترتیب ساده یا مجموعه با ترتیب خطی (یا مخفف آن به صورت loset) یا توست (که مخفف Totally Ordered SET است) هم می گویند.
به طور صوری، یک رابطه دوتایی چون formula_2 ترتیبی کلی روی مجموعه ای چون formula_1 است به طوری که دو گزاره زیر برای تمام formula_4 و formula_5 و formula_6 در formula_1 برقرار باشند:
خاصیت پاد-تقارنی برخی از حالات نامطلوب مثل زمانی که هم formula_4 بر formula_5 تقدم داشته باشد و هم formula_5 بر formula_4 را حذف می کند. رابطه ای که خاصیت "کانکس" بودن را داشته باشد، هر جفت از عناصر مجموعه آن تحت رابطه مورد نظر قابل مقایسه اند. همچنین کانکس بودن بدین معناست که چنین رابطه ای را می توان با کمک نمودار به صورت خطی از عناصر ترسیم کرد، به همین دلیل است که آن را "خطی" هم می نامند. خاصیت کانکس همچنین بازتابی بودن را نیز نتیجه می دهد، یعنی برای هر عنصر formula_4 نتیجه می شود formula_21. لذا، ترتیب کلی حالت خاصی از یک ترتیب جزئی نیز است، چرا که اگر خاصیت کانکس بودن را در ترتیب کلی تضعیف کنیم به ترتیب جزئی میرسیم. یک توسیع از رابطه با ترتیب جزئی به رابطه با ترتیب کلی را توسیع خطی از آن رابطه ترتیب جزئی نیز می گویند.
رود سیوند یا پروآب، نام یکی از رودخانه‌های استان فارس است که از ارتفاعات پیرامون روستای خسروشیرین واقع در شهرستان آباده سرچشمه می‌گیرد. این رود پس از عبور از دشت پاسارگاد، تنگه بلاغی و سیوند به رود کر پیوسته و در نهایت به دریاچه بختگان می‌ریزد.کتاب سیوند(1394)، نوشته مجتبی خرم، نشر سیوند با همکاری بنیاد فارس شناسی
رودخانه سیوند یک رود دایمی است به طول ۱۱۰ کیلومتر که از شهرستان‌های آباده و مرودشت عبور می‌کند. این رودخانه از کوه‌های سفید در غوک و تنگ گورک واقع در دهستان قنقری در حدود ۴۵ کیلومتری شمال باختری ده بید و طی ریزابه‌های فراوان سرچشمه گرفته و به سوی جنوب خاوری از منطقه نخودزار می‌گذرد. نام آن با رسیدن به روستای مشگان به رودخانه مشگان تغییر کرده و پس از طی مسیری طولانی و تغییر نام‌های متعدد با ورود به دره خاوری کوه سیوند مجدداً به رودخانه سیوند تغییر نام می‌دهد و به دهستان خفرک علیا وارد می‌شود. در این قسمت شاخه‌ای از آن به دشت خاوری کوه رحمت داخل می‌شود، در این دشت پخش شده و در باتلاق‌های آن ناپدید می‌شود. مازاد آب آن در حوالی بند امیر که در ۱۱ کیلومتری جنوب خاوری مرودشت قرار دارد به رود کر می‌پیوندد.
منابع آب رودخانه سیوند چشمه سارها و زه آبها هستند که پس از ریزش به رودخانه بیشتر در کف رودخانه فرو می‌روند. آبرفتی کف رودخانه آنقدر زیاد است که گاهی رودخانه به‌علت فرورفت آب برای چند کیلومتر خشک می‌شود و دوباره در پایین دست زاینده می‌شود.
در کتاب فارسنامه ی ابن بلخی درباره ی این رود آمده است:
"نهر پروآب، منبع این نهر از دیهی است کی آنرا پروآب گویند و این رودی مبارکست و بیشترین را از نواحی مرودشت آب دهد و در رود کُر افتد."
همچنین، در این کتاب آمده است:
"...و این ناحیت مرودشت بعضی در میان اصطخر محلتها شهر بودست و بیشتر بستانها سرای جمشید بودست و رود پروآب رودیست معروف کی باصطخر و مرودشت آبی خوش گواراست..."
در کتاب فارسنامه ی ناصری نیز آمده است:
"...رودخانه ٔ پرواب بلوک مرودشت آبش شیرین و گواراست . رودخانه ٔ کمین چون به قریه ٔ سیوند مرودشت رسد رودخانه ٔ پرواب گشته درزیر قریه ٔ عماده ده ناحیه ٔ خفرک سفلی از بلوک مرودشت به رودخانه ٔ رامجرد پیوسته رودخانه ٔ کربال گردد."
نیاکان ما آگاهی کامل از امکانات این رودخانه داشته‌اند و شمار زیادی آب بند و پل روی آن احداث کرده بودند که آثار آن‌ها هنوز مانده‌است. نوع طراحی آب بندهایی که از زمان هخامنشیان روی این رودخانه ساخته شده بوده نمایانگر دانش زمین شناسی، مهندسی هیدرولیک و مهندسی ساختمان ما ایرانیان در آن زمان بوده‌است. بیشتر بندها با دانش اینکه بستر رودخانه آب را نگه نمی‌دارد، و اینکه بلندای زیاد آب می‌تواند به کشتزارها و آبادی‌های پیرامون آسیب برساند، کوتاه و فقط برای تقسیم آب یا حق آبه‌ها در بهار و تابستان طراحی شده بوده‌اند، که نشان می‌دهد دانش و شعور نیاکان ما چقدر بیشتر از ما بوده‌است. هنوز این حق آبه‌ها وجود دارند و جزوی از سند مالکیت زمینهای این منطقه هستند و تصور نمی‌رود که دولت بتواند بیش از تأمین حق آبه‌های ساکنان و کشاورزان، آبی برای مصرف‌های دیگر داشته باشد. قول دولت که با این سد خواهد توانست آب فراوان به کشاورزان دشتهای پایین دست مانند ارسنجان برساند قابل انجام نیست. بند مادآبادسیوند رودخانه سیوند که از زمان هخامنشیان هنوز پابرجاست، نماد دانش و تکنولوژی و خِرَد ایرانی است. در برابر آن، سد کنونی سیوند را داریم که روی بستری از سنگ آهک دولومیت و سنگهای آهکی دیگر که محلول در آب هستند ساخته شده‌است تا آبی را که وجود ندارد صدها کیلومتر انتقال دهد. در زمان هخامنشیان آب سیوند کشتزارهای منطقه و تاکستان‌های پیرامون را که مواد اولیه کارگاههای نوشیدنی سازی و خوراک ارتش بزرگ هخامنشیان را فراهم می‌کردند، آبیاری می‌کرد. نیاکان ما در زمان هخامنشیان از ساختار زمین‌شناسی این منطقه بخوبی آگاه بوده‌اند و به همین دلیل فقط به ساختن بندهای کوتاه برای تقسیم آب میان روستاها و کشاورزان بسنده کرده بودند. از آنجا که آب رودخانه سیوند از چشمه سارها تأمین می‌شود و در امتداد مسیر آن هم چشمه‌های زیادی در دل کوه وجود داشته، آن تنگ را «تنگ چشمه» می‌خوانده‌اند که پس از یورش مغولان و ترکان به ایران به «بلاغی» ترجمه شده‌است. گستره تنگ چشمه و دشت پاسارگاد یکی از شناخته شده‌ترین و کهن‌ترین کانون‌های فرهنگ ایران باستان و تمدن بشری در کشور ماست که آثاری از هفت هزار سال پیش تا یورش تازیان در آن نهفته‌است. اگر با دقت به دیواره‌های مسیر رودخانه در تنگ چشمه نگاه کنید، آثار تیشه سنگکاران را می‌بینید که احتمالاً برای ایجاد آبروها و راهروها سنگهای کوه را تراشیده بودند.
تاریخ این منطقه به هزاران سال پیش از دوران هخامنشیان بر می‌گردد. آثار کارگاه‌های دوران‌های نوسنگی، آهن و سفالگری در آنجا نمایان است که همگی نشانه‌هایی هستند از یکی از کهن‌ترین کانون‌های تمدن بشری. افزون بر حضور کاوشگران ایرانی و خارجی، جای پای قاچاقچیان آثار باستانی نیز در سرتاسر این منطقه دیده می‌شود.
این رودخانه از میان شهر تاریخی استخر گذشته و شاخه‌ای از آن به تخت جمشید می‌رفته است. آب شهر استخر و تخت جمشید از این رود فراهم می شده، به همین جهت رود سیوند رودی مقدس در نزد ایرانیان بشمار می‌رفته‌است. سنگهای تخت جمشید بوسیله این رودخانه از معدن سنگهای هخامنشی سیوند برده شده‌است. آب نمای سیوند، پرد هخامنشی سیوند، امامزادگان ابراهیم و سلطان کرم سیوند، تنگه بلاغی، جنگلهای سیوند و کوچه باغهای تاریخی سیوند از جمله آثار توریستی و تاریخی کناره این رود هستند که از اهمیت زندگی در کناره این رود حکایت می‌کنند. از زمان‌های قدیم تا به حال سدهای زیادی بر روی این رود به ویژه در تنگه بلاغی ساخته شده‌است. سد سیوند بر روی این رودخانه ساخته شده‌است که امروزه سد سیوند و ماسه برداری از بستر رود در سیوند بر میراث معنوی ایرانیان هتک حرمت کرده‌است.
اطراف رودخانه را در سیوند چم و کندل دربر گرفته‌است. در سیوند، آبرفتی بودن رود موجب مجزا شدن رود از جاهای دیگر آن در سیوند شده‌است. کندل واژه ایست که در زبان سیوندی به پرتگاه می‌گویند. کندل امامزاده بزرگترین کندل آن می‌باشد. چم واژه ایست معادل ساحل در زبان سیوندی. این رود چندین جوی بزرگ دارد که در زبان سیوندی به آن دوسه می‌گویند. مهم‌ترین و بزرگ‌ترین آن‌ها دوسه سیوند است. از دیگر دوسه‌ها می‌توان به دوسه قصر دشت، دوسه دشتبال، دوسه زنگی آباد و دوسه سیدگه اشاره کرد.
در زبان سیوندی به جاهای عمیق رودخانه قم، و به جاهایی که آب از زیر به قسمتهایی از ساحل آن پیشروی کرده شیتو می‌گویند. شیتو از قم خطرناک‌تر است. این رودخانه دارای قم و شیتوهای عمیق و خطرناکی است که از مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به قم اسوری، قم وردی، قم و شیتوی امامزاده، قم عبادی، قم سربند، و قم و شیتوی سلطان کرم اشاره کرد. امروزه با آمدن لودر و بولدوزرهای برداشت ماسه از کف رود همه آن‌ها رو به ویرانی نهاده است.
خصوصیت بارز این رودخانه، سنگریزه‌ای و ماسه‌ای بودن آن است. پوشش غالب حاشیه این رودخانه، درخت‌های بید، گز، بوته‌های نوند، کاشنی و خارشتر است. دراطراف رودخانه درنا، اردک وحشی، شانه بسر، لاک‌پشت، خرچنگ، دال، آبچلک، فلامینگو، لک لک، مرغابی و غاز دیده می‌شود که متأسفانه با ورود فاضلاب کارخانه‌ها و مزارع به رود و مهمتر از آن ماسه برداری بی رویه از کف رود و بی توجهی سازمان حفاظت از محیط زیست، اکوسیستم این رود در سال‌های اخیر به شدت آسیب دیده‌است.
پرنده نادر این منطقه فلامینگو سیوندی است که نسل آن‌رو به انقراض است. سد سیوند در نزدیکی شهرستان پاسارگاد بر روی این رودخانه احداث شده که با احداث آن حیات دریاچه بختگان به خطر افتاده‌است.
مصاحبه مجله ایرانمهر با دکتر کورش زعیم ۲۷بهمن۱۳۸۵
سد سیوند سدی است که بر روی رودخانهٔ سیوند ساخته شده‌است. سدی خاکی با هستهٔ رسی و ۵۷ متر ارتفاع با تاجی به طول ۶۰۰ متر که برآورد می‌شود دریاچهٔ پشت آن ۲۵۵ میلیون مترمکعب گنجایش و ۱۱ کیلومتر مربع مساحت (در شرایط معمولی) داشته باشد. با آبگیری سد سیوند، تنگه بلاغی و محوطهٔ باستانی اش به زیر آب خواهد رفت. مسوؤلان هدف از ساخت این سد را کنترل سیلاب‌های رودخانهٔ پلوار و آب رسانی به ۹ هزار هکتار از زمین‌های فرودست سد در دست توابع ارسنجان ذکر کرده‌اند. ساخت این سد مخالفت‌های بسیاری را در میان کنشگران میراث فرهنگی و محیط‌زیست برانگیخت.
روزی که هرگز نمی‌آید (A Day That Never Comes)، نخستین تک‌آهنگ از آلبوم مغناطیس مرگ گروه هوی متال آمریکایی متالیکا می‌باشد. این اولین تک‌آهنگ گروه همراه با بیسیت جدیدشان رابرت تروهیو است.
در مصاحبه‌ای با سازندگان بازی رایانهای راک بند در اکتبر ۲۰۰۷ گفته شد که متالیکا حق انتشار اولین تک‌آهنگ از آلبوم مغناطیس مرگ را پیش از انتشار به MTV Games داده‌است. سرانجام در ۱ اوت ۲۰۰۸ مشخص شد که این تک‌آهنگ «روزی که هرگز نمی‌آید» نام دارد.
از «روزی که هرگز نمی‌آید» به عنوان غمناک‌ترین آهنگ آهنربای مرگ یاد می‌شود و گفته می‌شود این آهنگ یادآور آهنگ حماسی تک (One) (که موفق به برنده شدن جایزه گرمی در سال ۱۹۹۰ شد) است. همچون بالادهای گذشته متالیکا از قبیل رو به تاریکی (Fade to Black)، به خانه خوش آمدی (Welcome Home)، تک (One)، نابخشوده (The Unforgiven)، تا فروخوابد(Until it Sleeps) و نابخشوده ۲ (The Unforgiven II) این آهنگ نیز، آهنگ چهارم آلبوم است.
نماهنگی توسط فیلم‌ساز دانمارکی توماس وینتربرگ در کویری خارج از لس آنجلس برای آهنگ ساخته شده‌است.
بچه جایگزین فیلمی جنایی درام آمریکایی به کارگردانی کلینت ایستوود و نویسندگی جی. مایکل استرکزینسکی است که دربارهٔ یک داستان واقعی رخ داده در دهه ۱۹۲۰ میلادی می‌باشد.
سال ۱۹۲۸، در لس‌آنجلس، کریستین کالینز (آنجلینا جولی)، مادر مجرد مجبور می‌شود برای رفتن به سر کار، پسر ۹ ساله‌اش والتر را در خانه تنها بگذارد. اما زمانی که بازمی‌گردد، والتر را در خانه نمی‌یابد. جستجوهایش نتیجه نمی‌دهد و مراجعه‌اش به پلیس نیز سود چندانی ندارد. اما خطابه کشیش گوستاو برایگلب دربارهٔ فساد، بی‌لیاقتی و سهل‌انگاری پلیس لس‌آنجلس سبب می‌شود تا رئیس پلیس و مأمورین پرونده تلاش خود را چند برابر کنند. چند ماه بعد، پلیس به کریستین اطلاع می‌دهد فرزندش زنده در شهری دیگر یافته شده‌است. اما زمانی که کریستین برای تحویل گرفتن پسرش در مراسم برگزار شده توسط پلیس در ایستگاه راه‌آهن حاضر می‌شود، خود را با بچه‌ای اشتباهی روبرو می‌بیند.
کریستین ابتدا از پذیرش این بچه امتناع می‌کند، ولی اصرارها و فشارهای سروان جونز باعث می‌شود تا او آن بچه اشتباهی را به خانه ببرد. قد کوتاهتر و رفتار اشتباه کودک بر نظریه کریستین صحه گذاشته و بعد از گفتگو با معلم و دکتردندانپزشک وی بار دیگر نزد جونز می‌رود. جونز که آبروی اداره پلیس را در خطر می‌بیند، مقدمات دستگیری و انتقال کریستین را به یک آسایشگاه روانی فراهم می‌کند. کریستین توسط مدیر آسایشگاه برای امضای سندی مبنی بر پذیرش این بچه اشتباهی به جای والتر تحت فشار قرار می‌گیرد. در این میان، دستگیر شدن تصادفی قاتلی به اتهام کشتن بیست کودک و اینکه قاتل اذعان می‌کند یکی از قربانیان والتر بوده داستان را به نفع کریستین تغییر می‌دهد. پیگیری‌های برایگلب سبب آزادی کریستین از آسایشگاه می‌شود و نقشه پلیس برای بستن سریع پرونده فاش می‌شود. با این که همه یقین دارند والتر در میان کودکان کشته شده‌است، ولی کریستین هنوز امیدش را از دست نداده‌است و فکر می‌کند والتر به نحوی زنده مانده و این امید به زندگی را در او روشن نگه می‌دارد.
بازی آنجلینا جولی در نقش کریستین کالینز مورد تقدیر قرار گرفت و او را نامزد جوایز مهمی از جمله اسکار، گلدن گلوب و بفتا کرد.
جوایز و نامزدی‌های فیلم
نامزد اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن
نامزد گلدن گلوب بهترین بازیگر نقش اول زن فیلم درام
نامزد بفتای بهترین بازیگر نقش اول زن
نامزد بفتای بهترین کارگردانی
نامزد بفتای بهترین فیلمنامه اورجینال
نامنزد بفتای بهترین فیلمبرداری
نامزد بفتای بهترین طراحی لباس
نامزد بفتای بهترین تدوین
نامزد بفتای بهترین صدا
نامزد بفتای بهترین طراحی تولید
لورنتسو لیپی "(در لاتین Lorenzo Lippi)" ( زاده ۶ مه ۱۶۰۶ - ۱۵ آوریل ۱۶۶۵) یک نقاش و شاعر که در بین سال‌های ۱۶۰۶ تا ۱۶۶۴ میلادی (مطابق با ۹۸۵ تا ۱۰۴۳ خورشیدی) زندگی می‌کرده‌است. وی متولد فلورانس بود و زیر نظر متیو روزلی نقاشی را آموخته‌است.
تنگ خشک یک منطقهٔ تفریحی در رشته‌کوه‌های زاگرس است که در فاصله ۳۰ کیلومتری شمال شرقی مرودشت و در روبروی روستای سیوند واقع شده‌است. هم‌اکنون این منطقه با پوشش گیاهی جنگلی از مناطق تفریحی شهرستان مرودشت به حساب می‌آید. تنگ خشک به صورت تنگه‌ای است با طول تقریبی ۲۰ کیلومتر و عرض ۲ کیلومتر که دارای پوشش گیاهی انبوه و چشم‌نوازی از درختان بنه، ارژن، بادام کوهی، کیکم است که بکر و دست نخورده‌است. معادن سنگ دوره هخامنشی و کتیبه‌ای به زبان پهلوی در محدوده این دره واقع شده‌است.
این کوه دارای پوشش گیاهی انبوه بنه بادام کوهی کیالک و چشمه سارهای فراوان از جمله چشمه‌های آبشار اوبرو، اندرز، خره، تغرگی، پلنگی، آبشار آغل کمر، سرچشمه (چشمه ابوالمهدی)، واپر، کنج، اشکفت، چال رونی (گود روغنی)، سم سم، آبشار اوشه گاه، پرد وردی، چال جانقلی و پاچه یادگاری است. در این کوه‌ها، درخت‌های ونشک (بنه)، ارژن، الوک، کیالک و همچنین سبزی‌های کوهی همچون جاشیر، ریواس، کنگر، لپو، بندول، قارچ، کارده و گیاهان دارویی درمنه و زیره کوهی (فرنجمشک) به وفور یافت می‌شود.
فرودگاه بین‌المللی حامد کرزی کابل ؛ IATA: KBL، ICAO: OAKB) در ۵ کیلومتری (۳٫۱ مایل) مرکز شهر کابل، در افغانستان واقع شده‌است. این فرودگاه به عنوان یکی از فرودگاه‌های اصلی و بین‌المللی کشور، یکی از بزرگ‌ترین پایگاه‌های نظامی است که قادر به اسکان بیش از صد هواپیما می‌باشد.
این فرودگاه از نظر محلی با نام میدان هوایی خواجه رواش مشهور بود و در سال ۲۰۱۴ از سوی جمهوری اسلامی افغانستان به احترام حامد کرزی رئیس‌جمهور سابق به نام فرودگاه حامد کرزی نامگذاری شد. این تصمیم توسط شورای ملی افغانستان و کابینه رئیس‌جمهور اشرف غنی اتخاذ شد. در پی فروپاشی جمهوری اسلامی افغانستان و پس از تسلط طالبان بر افغانستان نام بسیاری از نهادهای کشور تغییر داده شد. طالبان در سپتامبر ۲۰۲۱ پس از بازگشایی مجدد این فرودگاه، نام آن را به نام اخیر تغییر دادند.
این فرودگاه در دههٔ اخیر توسعه‌سازی و مدرن شد؛ یک ترمینال بین‌المللی جدید اضافه شد و ترمینال قدیمی برای پروازهای داخلی در نظر گرفته شد. تعدادی پایگاه نظامی نیز در اطراف فرودگاه ساخته شده‌است که توسط نیروهای مسلح ایالات متحده و مأموریت حمایت قاطع ("آیساف سابق") مورد استفاده قرار می‌گیرد. نیروی هوایی افغانستان نیز در آن‌جا پایگاه دارد. در حالی که پلیس ملی افغانستان امنیت داخل پایانه‌های مسافربری را تأمین می‌کند. از ژوئن ۲۰۱۶، بیشترین سرویس مسافرتی از فرودگاه بین‌المللی-دبی، با چهار هواپیمایی مسافربری که تعداد کمتر پروازها در این مسیر و برخی با چندین پرواز روزانه بود.
چاه مسافر، روستایی است از توابع بخش دستگردان و در شهرستان طبس استان خراسان جنوبی ایران. این روستا از شمال به شهرستان بردسکن(۱۳۰کیلومتر) از جنوب به بشرویه(۱۱۰کیلومتر) و از غرب به شهر عشق آباد در ارتباط است. تنها راه ارتباطی آسفالته این روستا با عشق آباد است که حدود۷۰ کیلومتر می‌باشد. عمده دارمد این روستاییان از راه دامداری می‌باشد و به صورت کوچ‌نشین زندگی می‌کنند! از غذاهای سنتی این روستا می‌توان به کامه جوش، قروتی، بلغورشیر نام برد. به دلایل خشک سالی‌های پیدرپی وعدم توجه مسولین به قول خود مبنی بر زدن چاه موتور برای کشاورزی جمعیت این روستا رو به کاهش است به طوری که تا ده سال آینده خالی از سکنه خواهد شد.
این روستا در دهستان کوه یخاب قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۴۷خانوار) ۱۶۰نفر
حوض چاه پی‌آب، روستایی است از توابع بخش دستگردان و در شهرستان طبس استان خراسان جنوبی ایران.
این روستا در دهستان کوه یخاب قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۱۴خانوار) ۵۷نفر
کرکس آب، روستایی است از توابع بخش دستگردان و در شهرستان طبس استان خراسان جنوبی ایران.
این روستا در دهستان کوه یخاب قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۲۸خانوار) ۱۰۳نفر
گوشه کمر، روستایی است از توابع بخش دستگردان و در شهرستان طبس استان خراسان جنوبی ایران.
این روستا در دهستان کوه یخاب قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیّت آن (۶خانوار) ۲۳ نفر
هوک، روستایی است از توابع بخش دستگردان و در شهرستان طبس استان خراسان جنوبی ایران.
این روستا در دهستان کوه یخاب قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۲۲خانوار) ۷۵نفر
حوض ریزه، روستایی است از توابع بخش دستگردان و در شهرستان طبس استان خراسان جنوبی ایران.
این روستا در دهستان کوه یخاب قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۱۸خانوار) ۸۶نفر
این روستا در دهستان کوه یخاب قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۱۱خانوار) ۴۹نفر
در علم ریاضیات، یک رابطه همگن R روی مجموعه X، در صورتی پادمتقارن است، اگر هیچ جفت عنصر متمایزی در X موجود نباشد که هر کدام توسط R به دیگری مرتبط باشد و رابطه معکوس آن هم برقرار باشد.
تعریف رابطه و نمادهای آن:
formula_3 : می‌خوانیم a با b را بطه دارد.
«توجه کنید که a مولفه اول و b مولفه دوم است.»
در ریاضیات رابطه دوتایی مثل "R" روی مجموعه "X" پادمتقارن است که به ازای هر دو عضو a و b در X اگرهم a با b و هم b با a رابطه داشته باشد آنگاه نتیجه شود " a" = "b" است.
به بیان ریاضی رابطه R روی X پادمتقارن است اگر:
همین‌طور برابر با این تعریف می‌توان این‌گونه گفت:
چاه حوض کربلایی اسدالله، روستایی است از توابع بخش دستگردان و در شهرستان طبس استان خراسان جنوبی ایران.
این روستا در دهستان کوه یخاب قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۵خانوار) ۲۱نفر
ناقوس بزرگ کیوتو ۶۳ تن وزن و ۲۰٫۴ متر ارتفاع و ۷۰٫۲ متر قطر دارد. ضخامت آن ۵٫۲۲ سانتی‌متر است. در سال ۱۶۱۴ میلادی به دستور هیدویوشی سردار نظامی ژاپن ساخته شده و در معبد چیئون (Chion-in Temple) نگهداری می‌شود. این ناقوس بزرگترین ناقوس ژاپن است.
چاه بلو، روستایی است از توابع بخش دستگردان و در شهرستان طبس استان خراسان جنوبی ایران.
این روستا در دهستان کوه یخاب قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۱۲خانوار) ۴۷نفر
چاه پوزه، روستایی است از توابع بخش دستگردان و در شهرستان طبس استان خراسان جنوبی ایران.
این روستا در دهستان کوه یخاب قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۱۷خانوار) ۵۷نفر
چاه میاندر، روستایی است از توابع بخش دستگردان و در شهرستان طبس استان خراسان جنوبی ایران.
این روستا در دهستان کوه یخاب قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۷خانوار) ۳۲نفر
زبرکوه، روستایی است از توابع بخش دستگردان و در شهرستان طبس استان خراسان جنوبی ایران.
این روستا در دهستان کوه یخاب قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۲۱خانوار) ۶۷نفر
سمبا، روستایی است از توابع بخش دستگردان و در شهرستان طبس استان خراسان جنوبی ایران.
این روستا در دهستان کوه یخاب قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۲۸خانوار) ۱۵۱نفر
که در آنجا جد بزرگ امیر حسام الذین کاظمی قرچه می‌زیسته و شعار آن شهر نقرچیدم هست
این روستا در دهستان کوه یخاب قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۲۳خانوار) ۱۰۴نفر
کلاته رضاقلی، روستایی است از توابع بخش دستگردان و در شهرستان طبس استان خراسان جنوبی ایران.
این روستا در دهستان کوه یخاب قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۲۵خانوار) ۸۸نفر
کویر کاج، روستایی از توابع بخش دستگردان و در شهرستان طبس استان خراسان جنوبی ایران است.
این روستا شمالی ترین نقطه استان خراسان جنوبی از لحاظ مختصات جغرافیایی و مسکونی بودن است.
این روستا در دهستان کوه یخاب قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۲۱خانوار) ۷۸نفر
جفت دوپا، روستایی است از توابع بخش دستگردان و در شهرستان طبس استان خراسان جنوبی ایران.
این روستا در دهستان کوه یخاب قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۷خانوار) ۲۵نفر
تپه طاق، روستایی از توابع بخش دستگردان و در شهرستان طبس استان خراسان جنوبی ایران است.
این روستا در دهستان کوه یخاب قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۱۰۴خانوار) ۳۹۲نفر
انجیر پایین ، روستایی است از توابع بخش دستگردان و در شهرستان طبس استان خراسان جنوبی ایران.
این روستا در دهستان کوه یخاب قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۱۳خانوار) ۶۱نفر
پده‌بید، روستایی است از توابع بخش دستگردان و در شهرستان طبس استان خراسان جنوبی ایران.
این روستا در دهستان کوه یخاب قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۳۴خانوار) ۱۸۷نفر
سربالا، روستایی است از توابع بخش دستگردان و در شهرستان طبس استان خراسان جنوبی ایران.
این روستا در دهستان کوه یخاب قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۲۳خانوار) ۹۴نفر
سنجدو، روستایی است از توابع بخش دستگردان و در شهرستان طبس استان خراسان جنوبی ایران.
این روستا در دهستان کوه یخاب قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۲۰خانوار) ۳۹نفر
کال عبدالغنی، روستایی است از توابع بخش دستگردان و در شهرستان طبس استان خراسان جنوبی ایران.
این روستا در دهستان کوه یخاب قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۱۷خانوار) ۶۳نفر
کریم‌آباد روستایی در دهستان کوه یخاب بخش دستگردان شهرستان طبس استان خراسان جنوبی ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۲۶ نفر (۷خانوار) بوده‌است.
این روستا در دهستان کوه یخاب قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۱۱خانوار) ۴۷نفر
یخاب روستایی در دهستان کوه یخاب بخش دستگردان شهرستان طبس استان خراسان جنوبی ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۱۸۵ نفر (۴۷خانوار) بوده‌است.
عشق‌بازی یا عشق شهوانی یا معاشقه به مجموعه‌ای از حرکات و رفتارهای روانی یا جسمی میان دو یا چند فرد، گفته می‌شود که منجر به انگیزش جنسی آنان گشته، و بیشتر مقدمه‌ای برای آمیزش جنسی تلقی می‌شود.
نوعی از عشق‌بازی که هدف از آن، تنها تحریک و هیجان جنسی، به منظور انجام آمیزش جنسی باشد، پیش‌نوازشبه انگلیسی: Foreplay نام دارد.ایرانیان انگلستان، مریخی‌ها و ونوسی‌ها در اتاق خواب - قسمت۸ عشق‌بازی می‌تواند بوسیدن، نوازش، در آغوش گرفتن و حتی تعریف و تمجید و کنایه‌های کلامی و همچنین آمیزش جنسی و هم‌بستری را شامل شود.
مقبولیت عشق‌بازی بستگی به هنجارهای فرهنگی و مذهبی و سن طرفین دارد.
معاشقه به عنوان رفتاری که مقدمات جفت‌گیری را فراهم می‌آورد، در همه جانداران دیده می‌شود اما در بین بندپایان و مهره‌داران بیش‌تر به چشم می‌خورد. کارکرد اصلی معاشقه، این است که واکنش‌های نر و ماده را هم‌زمان کند تا جفت‌گیری بتواند انجام بپذیرد. کارکرد دیگر عشق‌بازی، جلوگیری از بروز انگیزش‌های دیگری است که با انگیزش جنسی متضاد باشند. برای مثال در بعضی بندپایان به ویژه عنکبوت‌ها جانور ماده ممکن است با جانور نر به عنوان غذا برخورد کند! در اینجا معاشقهٔ نر علامتی برای احراز هویت جنسی است، تا ماده بی‌حرکت شده و جفت‌گیری میسر شود. در مهره‌داران نیز به دلیل وجود سیستم قلمرو، ممکن است هنگام رودررویی با جنس مخالف علاوه بر عناصر جنسی، واکنش‌های ستیز و گریز نیز برانگیخته شود. همین باعث شده تا فرایند ستیز و گریز حتی در عشق‌بازی بسیاری از جانوران تلفیق شود. برای مثال در سهره جنگلی گاهی جفت‌گیری متوقف شده و ماده به سمت نر حمله کرده و نر نیز می‌گریزد. یا در خلال رقص زیگزاگ ماهی آبنوس نر به دور ماده گهگاه حملهٔ واقعی را می‌توان دید. همچنین تغذیه ماده توسط نر که یکی از رفتارهای معمول معاشقه در برخی پرندگان است، از پزهای تسلیم‌طلبی اقتباس شده و شباهت زیادی به رفتار غذاطلبی جوجه‌ها دارد.
با وجود باور رایج مبنی بر اینکه عشق‌بازی طولانی مطلوب زنان است و آنان نیاز به زمان بیشتری برای تحریک جنسی دارند تا بتوانند به ارگاسم کامل برسند، برخی تحقیقات علمی نشان داده‌اند که تفاوت چشمگیری در زمان لازم برای برانگیختگی جنسی کامل بین زن و مرد وجود ندارد.
محققان مرکز سلامت دانشگاه مک‌گیل در مونترآل، کانادا با استفاده از روش تصویربرداری متناوب برای ثبت تغییر درجه حرارت محدوده آلت تناسلی، زمان مورد نیاز برای انگیزش جنسی را تعیین کرده‌اند. نتیجه این تحقیق نشان می‌دهد که مدت زمان لازم برای رسیدن به اوج انگیختگی جنسی در هر دو جنس تقریباً برابر و میانگین آن حدود ده دقیقه است.
بسیاری از هنرمندان از دیرباز تاکنون موضوع عشق‌بازی را دستمایهٔ آثار خود قرار داده‌اند. کتاب هندی ِ کاما سوترا که به اصول آمیزش جنسی می‌پردازد یکی از قدیمی‌ترین کتاب‌هایی است که دربارهٔ عشق‌بازی نوشته شده‌است و مطالب بسیار جالبی دربارهٔ آمیزش جنسی گفته‌است.
ایگنازیو بوتیتا "(در لاتین: Ignazio Buttitta)" یک شاعر با لهجه سیسیلی بود که در ۱۹ سپتامبر ۱۸۹۹ تا ۵ آوریل ۱۹۹۷ زندگی می‌کرد. وی در روستای باگریا در یک خانواده فقیر متولد شد. بعدها او در جنگ جهانی اول به حزب سوسیالیست ایتالیا پیوست و در همان زمان بود که شعرنویسی را به زبان سیسیلی آغاز کرد.
متیو روزلی نقاش ایتالیایی که در بین ۱۰ اوت ۱۵۷۸ تا ۱۸ ژانویه ۱۶۵۰ در اواخر فلورانس و در اوایل باروک (سبک معماری در قرن هیجدهم) زندگی می‌کرده است.
سه در چهار، مجموعهٔ تلویزیونی محصول شبکه یک است که پخش آن از ۲۰ خرداد ۱۳۸۷، آغاز شد و در ۱۹ مرداد همان سال به پایان رسید. کارگردانی این مجموعه به عهدهٔ مجید صالحی بوده و فیلم‌نامه‌اش نیز توسط علیرضا مسعودی به نگارش درآمده است. در این مجموعه، بازیگران مختلفی از جمله محمد کاسبی، علی صادقی، مهران رجبی، نادیا گلچین، شهره لرستانی، مریم سلطانی، اشکان اشتیاق، سولماز آقمقانی، آناهیتا افشار، مجید صالحی و شهرام قائدی به هنرمندی پرداخته‌اند.
داستان این مجموعه تلویزیونی مربوط به دو باجناغ و خانواده‌هایشان است که برای تأمین هزینه زندگی، تصمیم می‌گیرند یک شرکت خدماتی تأسیس کنند و این مسئله آن‌ها را درگیر ماجراهایی تازه و بامزه می‌کند و…
نیازی تقی‌زاده حاجی‌بیف (۱۹۱۲–۱۹۸۴) آهنگساز، رهبر ارکستر آذربایجانی و سازنده مقام سمفونیک معروف «راست» بود.
نیازی ۲۰ اوت سال ۱۹۱۲ در یک خانواده شناخته شده موسیقیدان در شهر شوشی زاده شد. پدرش، ذوالفقار حاجی‌بیف، آهنگ‌ساز بنامی بود. نیازی برادرزاده عزیر حاجی‌بیگف، ینبانگذار موسیقی کلاسیک آذربایجانی، بود. نیازی در سال ۱۹۲۱ مشغول به نواختن ویولن در ارکستر نظامی ترکیه موسوم به «قیرمیزی قدت» بود. وی دانش‌آموخته «آکادمی موسیقی گنسین» (۱۹۲۵–۱۹۲۶) در مسکو بود. بین سال‌های ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۰ «مدرسه مرکزی فنی موسیقی» در شهر «لنینگراد» (هم‌اکنون: سن پترزبورگ) شوروی به ادامه آموزش پرداخت، اما به دلیل مشکلات سلامتی آنجا را ترک گفت. در سال ۱۹۳۱ به باکو بازگشت. بیدرنگ به داغستان اعزام شد، جایی که در آنچا با همسر آینده‌اش، خانم «هجر»، آشنا شد.
نیازی ارکسترهای سمفونیک بسیاری را در پراگ، برلین، بوداپست، بخارست، نیویورک، پاریس، استانبول، لندن، تهران، پکن و اولان‌باتور رهبری کرده و نقش بسزایی در ترویج موسیقی کلاسیک آذربایجانی به جهانیان از خود نشان داد.The Maestro NIYAZI. azer.com
نیازی همچنین یک آهنگ‌ساز باقریجه بود. با اتکا بر شیوه‌های عزیر حاجی‌بیگف، آهنگهای محلی و موسیقی سنتی آذربایجانی را به‌طور عالی با موسیقی سمفونیک کلاسیک غربی تلفیق کرد. اصلی‌ترین آثار نیازی حاوی اپرای خسرو و شیرین (۱۹۴۲) و باله «چیترا» (۱۹۶۰) می‌باشد. یک مقام سمفونی وی به اسم «راست» به محبوبیت جهانی دست یافته و در رپرتوار بسیاری از ارکسترهای سمفونیک در سراسر جهان قرار گرفته‌است.Niyazi - founder of Azerbaijan conductor school. azertag.az
نیازی از سال ۱۹۳۸ تا مرگش به مدت ۴۶ سال پیدرپی به عنوان تهیه‌کننده موسیقی و رهبر موسیقی در ارکستر دولتی سمفونیک جمهوری آذربایجان فعالیت کرد. وی ۲ اوت سال ۱۹۸۴ درگذشت. خانه وی اکنون به موزه تبدیل شده‌است.Niyazi Tagizade Hajibeyov. artsandculture.google.com
خط هجائی یا خط صورت نگار که برای هر صدایی علامتی را با کشیدن تصویر یا علائمی یا نقوش خاصی بکار گرفته و در واقع هجی کردن کلمات شروع شد مثلاً فهماندن برای believe از علامت زنبور bee و برگ leaf استفاده می‌شده‌است.
غار ویاندوت در جنوب ایالت ایندیانا در آمریکا است جنسش از آهک بوده و معبرهای آن دارای پنج سطح می‌باشد و یکی از بزرگترین غارهای آمریکای شمالی به حساب می‌آید.در این غار یک کوه به ارتفاع ۴۱٫۱۴۸ متر وجود دارد که یکی از بزرگترین کوه‌های زیرزمینی می‌باشد.
غار کنت در نزدیک تورکوامی انگلستان واقع شده است و منبع کسب اطلاعات بسیار در مورد انسان عصر پالئولتیک می‌باشد.
بوده گایا (Bodh Gaya) یا گهواره بودائیسم ، جائی است که بودا مدت هفته شبانه روز زیر درختی ریاضت کشیده تا اینکه به حقیقت دست یافته است.در معبدی که در این محل قرار دارد مجسمه طلائی با شکوهی از بودا دیده می‌شود.
در جنوب آلمان بین سپاهیان اتریش و فرانسه (۱۸۰۵ میلادی) رخ داد که به پیروزی فرانسه در زمان حکومت ناپلئون انجامید.
سپاهیان اتریش از هر لحاظ بر سپاهیان ناپلئون بناپارت برتری داشتند. اما در برابر نقشه‌های نظامی ناپلئون، اتریشی‌ها شکست خوردند. اتریشی‌ها تصور می‌کردند که سپاه ناپلئون از راه جنگل سیاه وارد میدان نبرد می‌شوند؛ اما آنها از دانوب سر درآوردند و با بستن راه‌های ارتباطی، دشمن راه فرار را بر ایشان بست و آنگاه از دو جهت به پیشروی پرداخت و سرانجام قوای دشمن در ناحیه اولم به محاصره انداخت و درست در روز ۲۰ اکتبر زمانی که قوای فرانسه مغلوب نیروی دریایی انگلستان شد، قشون اتریش درخواست ترک مخاصمه کرد.
در سال ۱۸۰۵، انگلستان، امپراتوری اتریش، سوئد و امپراتوری روسیه سومین ائتلاف را برای سرنگونی امپراتوری فرانسه تشکیل دادند. هنگامی که بایرن با ناپلئون متحد شد، اتریشی‌ها که ۷۲۰۰۰ نفر زیر نظر ماک بودند، به صورت زودرس حمله کردند در حالی که روس‌ها هنوز در حال حرکت در لهستان بودند. اتریشی‌ها انتظار داشتند که نبردهای اصلی جنگ در ایتالیای شمالی و نه آلمان رخ دهد و فقط قصد داشتند از کوه‌های آلپ در برابر نیروهای فرانسوی محافظت کنند.
این جنگ‌ها را در سالهای (۱۸۷۷–۱۸۸۸ میلادی) بریتانیا برای تصرف مناطق ترانسوال و تصرف قسمت‌های جنوبی آفریقا برپا نمود که سرانجام بریتانیایی ها پیروز شدند اما بوئرها پس از مدتی توانستند استقلال خود را بازیابند.
نبرد بوئر (boer war) (۱۸۸۹–۱۹۰۲ م) این جنگ در آفریقای جنوبی میان بوئر ها-مهاجران هلندی و بریتانیایی ها درگرفت. نظامی‌های تن‌پرور بریتانیایی با رهبری بدی که داشتند، در روزهای اول جنگ رقیب خوبی برای بوئرهای چابک، مسلح و سازمان یافته نبودند؛ اما در پایان، مقاومت سرسختانهٔ بریتانیایی ها باعث پیروز شدن آن‌ها گردید. در طول نبرد بوئر، ارتش بریتانیا در حدود ۴۵۰۰۰۰ سرباز داشت؛ در حالی که تعداد نیروهای بوئری فقط ۶۰۰۰۰ نفر بود.فرهنگ جنگ‌های دنیاEncarta adult version
همهٔ پیشاهنگان جهان، نام بادن پاول را می‌شناسند. رابرت بادن پاول، فرمانده شهر مافکینگ بود؛ که در نبرد بوئر، مدت ۲۱۷ روزدر محاصرهٔ بوئرها قرار داشت. هنگامی که شهر آزاد شد، بادن پاول همچون یک قهرمان به بریتانیا بازگشت. وی در سال ۱۹۱۰ از ارتش بازنشسته گردیدو بقیهٔ عمر خود را وقف جنبش پیشاهنگی کرد
ناتانیل هاثورن نویسندهٔ برجسته آمریکایی، متولد شهر سیلم، ماساچوست که در دوره‌ای کنسول آمریکا در انگلستان نیز شد. جد او جان هاوثورن (بدون حرف w) قاضی فعال در جریان محاکمات جادوگری در سیلم بود که هیچ وقت از کارهای گذشته خود عذرخواهی نکرد. به همین دلیل ناتانیل حرف w به فامیلی خود اضافه کرد تا رابطهٔ خویشاوندی خود را با او مخفی نگه دارد. او در سال ۱۸۶۴ در پلیموث نیوهمپشایر درگذشت. او امروزه به خاطر داستان‌های کوتاهش معروف است.
یوجین گِلَدِستون اونیل (زاده ۱۶ اکتبر ۱۸۸۸ – درگذشته ۲۷ نوامبر ۱۹۵۳) نمایشنامه نویس برجستهٔ آمریکایی بود که برندهٔ جایزهٔ ادبی نوبل در سال ۱۹۳۶ میلادی شد.
خانواده اونیل ایرلندی بودند که به آمریکا مهاجرت کرده بودند؛ یوجین یکی از فرزندان این خانواده در سال ۱۸۸۸ در هتلی در برادوی، که منطقه‌ای از شهر نیویورک و مرکز فعالیت‌های هنری و تماشاخانه مهم آمریکاست، متولد شد. پدرش هنرپیشه نمایشنامه‌های ساده و مردم پسند و در حد خود بازیگری سرشناس بود. وی در تروپ گروه نمایشی و سیار خود، اجرایی نمایشی از داستان کنت مونت کریستو به صحنه آورد که خود در آن نقش اصلی را بازی می‌کرد. این نمایش با استقبال فراوانی روبه رو شد و در بیشتر شهرهای آمریکا بر روی صحنه رفت و بدین ترتیب سال‌های اولیه یوجین در سفر و خانه به دوشی گذشت. موقعیت ناپایدار خانواده سبب گردید که او را از هفت تا سیزده سالگی به مدارس شبانه‌روزی بسپارند و به طوری که درباره‌اش نوشته‌اند، او و برادرش ادموند از آغاز زندگی خود تا جوانی با تئاتر، انزوا، سفر، خیال پردازی دمساز و عجین شده بودند. یوجین که به قول خودش پیوسته در جستجوی (شناخت شخصیت انسان) و معنای زندگی بوده، از سال‌های ۱۹۰۹ تا ۱۹۱۲ در نقاط دوردست و خطرناک به سیر و سفر پرداخته، به مشاغل عجیبی چون جاشویی کشتی‌های قاره‌پیما، استخراج طلا از معادن هندوراس در آمریکای لاتین و … خبرنگاری روزنامه‌ها دست یازیده‌است.
ابتلای او به بیماری سل؛ به چنین ماجراجویی‌ها و تکاپوهای فیلسوفانه پایان داد. وی در دوران اقامت نسبتاً طولانی در آسایشگاه معلولین در ایالت کنتیکت، به خواندن و نوشتن پرداخت و چند نمایشنامه‌ای که در سال ۱۹۱۴ به نام تشنگی انتشار داده، محصول خواندن و نوشتن در همین دوره است. پس از ترخیص از بیمارستان اونیل در سمینار نمایشنامه‌نویسی پروفسور جرج پییرس بیکر شرکت کرد. این کلاس‌ها به نام کارگاه نمایشنامه‌نویس چهل و هفت به مدت یک سال تشکیل گردید. البته اونیل در سال ۱۹۰۷ دو سال پیش از نخستین ازدواج و شروع سیر و سفر، در دانشگاه پرینستون ثبت نام کرده بود، به خیال خود، برای همیشه تحصیلات رسمی را ترک گفته بود… چنین به نظر می‌رسد که سمینار درس پروفسور بیکر، که نمایشنامه‌شناس و نقدگر دانشمند و متبحری به‌شمار می‌آید، برای اونیل بسیار بهره داشته، زیرا نمایشنامه‌هایی که او پس از طی این دوره آموزشی نوشته، از انسجام، عمق، پختگی و سبک، شیوه و ترفندهای زیرکانه و زبردستانه تری برخوردار شده‌است: نمایشنامه‌هایی که چهار جایزه پولیترز و سرانجام در سال ۱۹۳۶ جایزه ادبی نوبل را نصیب او کرده‌اند. برای مطالعه بیشتر و بهتر زندگی اونیل می‌توان به یکی از آثارش به نام سفر دراز روز در شب که نمایانگر زندگی شخصی و خانوادگی اوست مراجعه کرد. اونیل سه بار ازدواج کرده بود و هنگامی که یوجین دوم پسر و ثمره اولین ازدواج او، دست به خودکشی زد، وی نیز به نوشتن این نمایشنامه سرگذشت نگارانه، دست یازید و هنگام نوشتن آن، به قول همسر سومش؛ همیشه در حال گریستن بود. در سال ۱۹۵۳، اونیل پس از نوشتن بیش از سی نمایشنامه، در زمستان سرد شهر بوستون در گذشت.
اونیل در همه مکاتب، سبک‌ها و گونه‌های ادبی-نمایشی، طبع آزمایی کرده و با موفقیت و استقبال و تحسین منتقدان روبرو شده‌است. به طوری که اسکار کارگیل و ژوزف وودکراچ او را بزرگترین نمایشنامه‌نویس آمریکایی و یکی از چند نمایشنامه‌نویس بزرگ جهان، به‌شمار آوردند، و برخی نیز آثار او را با آثار سوفوکل و ویلیام شکسپیر مقایسه کرده‌اند، و چند تن نیز چون اریک بنتلی بر آثار او خرده گرفته‌اند. اما همگی به اهمیت و عظمت نمایشنامه گوریل پشمالو به عنوان یکی از چند تراژدی نوگرای بزرگ در ادبیات نمایشی جهان، اذعان داشته و بیان عمیق و اسلوب استادانه تصنیف این تراژدی را بسیار ستوده‌اند.
برخی از نمایشنامه‌های یوجین اونیل به فارسی ترجمه شده‌اند، از جمله:
پوشش در جهان باستان برای دوره‌هایِ مختلف در ادامه آورده شده‌است.
پوشش در مصر باستان () بیش از هزار سال است که پوشاک در مصر تغییر بسیاری کرده است.. مصریان باستان پوشش کمی داشتند، البته این موضوع برای اشراف زادگان و پادشاهان شامل نمی شود و آن ها معمولا با لباس هایی بلند با نخ طلایی دوخته شده و از پارچه ابریشم چین دیده می شدند که از زیور الات هم استفاده می بردند و البته لازم به ذکر است که کلاه هایی از جنس طلای خالص و مخصوص پادشاهان و فرعون ها که معمولا نماد خدایان آن دوره بود نیز داشتند . مردان از طبقات پایین‌تر جامعه، معمولاً با سینه و پای های تا زانو برهنه تردد می‌کردند و تنها کمربندی ساده دور کمر خود می‌بستند و زنان و دختران نیز با لباس هایی از جنس نخ و با طراحی ساده که از گردن شروع و تا زیر زانو امتداد داشت دیده می شدند و همچنین بر خلاف مردان که دارای کمربند بودند زنان در قسمت کمر لباس هایشان دارای چین خوردگی بودند که این ویژگی به جای کمربند استفاده می شد ، همچنین شایان به ذکر است که اقشار متوسط جامعه که گفته شد از زیور الات نیز استفاده می کردند اما به مقدار کم . این در صورتی است که بردگان معمولاً با لباس های بسیار کمی تردد می کردند به طوری که تنها یک پوشش که از کمر شروع و تا نیمه ران ها امتداد داشت، و یک کلاه که نشانه بردگی بود استفاده می کردند و البته بدون هیچ زیورآلات خاصی. کودکان نیز بسته به نوع کار پدر و مادرشان لباس هایی با سایز خود و از نوع لباس پدر و مادرشان می پوشیدند.
دانسته‌ها دربارهٔ پوشاک مردم ایران در ابتدای اسلام آن چنان روشن نیست، که به خاطره‌ای فراموش شده می‌ماند.
هرچند که برخی جهانگردان و مورخان، در برخی از نوشته‌هایشان از انواع پارچه‌های عالی آن دوره یاد کرده‌اند و دربارهٔ پوشاک ایرانیان شرح مختصری داده‌اند. نقوش باقی‌مانده از دوره ساسانیان (که بر روی ظروف نقره و دیگر فلزات حک شده‌اند) آنقدر سندیت دارند که بتوان نوع پوشاک را از روی آنها دریافت، ولی نزدیکترین نقوش دوره اسلامی به ساسانی که در شأن پوشش مردم ایران دیده می‌شود در مجموع فاقد خصوصیات کمک کننده‌اند؛ به اینصورت که پیوسته به سده‌های اولیه اسلامی و مربوط شدن به دوره ساسانی (بی آنکه به پیرامون دقیقاً توجه شود) مقدور نیست و برای رسیدن به هدف باید باریک بینی و دور اندیشی‌هایی بکار بست و وسایل چند جانبه‌ای را در نظر گرفت. پارسیان در پارس از پوشاک فراخ و چین‌دار استفاده می‌کرده‌اند.
در گزارشهای ابن حوقل و اسطخری در کتاب (حجه الحق ابوعلی سینا) نیز آورده شده‌است که مردم بخارا و خوارزم غالباً قبائی راسته و نیم تنه می‌پوشیدند و کلاهی نوکدار بر سر می‌گذاشتند و آنرا به آیین خود کج می‌کردند یا می‌شکستند. چنانچه از نقوش تخت جمشید برمی‌آید ایرانیان در زیر بالاپوش چیزی چون پیراهن نمی‌پوشیدند و برخی نقوش این نظر را تأیید می‌کنند. در واقع این پوشاک چنان است که در مناطق گرمسیر مناسب به نظر می‌آیند و به پوشاک مناطق سردسیر که باید چسبنده و پوشاننده کل بدن باشد شباهت ندارد.منابع:پوشاک ایرانیان از چهارده قرن پیش تا آغاز دوره پهلوی (جلیل ضیاء پور)
نقوش زینتی در ایران نوشته جلیل ضیاء پور
پوشاک هخامنشیان و مادی‌ها (جلیل ضیاء پور)