moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
امان‌الله برای این‌که بتواند شینواری‌ها را آرام کند اعلامیهٔ صادر نموده و در آن بیشتر اصلاحات خود مانند آموزش زنان، خدمت اجباری نظامی و پوشیدن لباس اروپایی را لغو می‌کند، وی همچنین وعده می‌دهد تا شورایی را که متشکل از روحانیون، اشراف و مقامات است تشکیل داده تا در راستای بازنگری قانون و مرور تصمیمات که در لویه جرگه اتخاذ شده، به وی همکاری نمایند. اما حالا خیلی دیر شده‌است و تلاش‌هایش نمی‌تواند او را نجات دهد. هنگامی‌که بچه سقاو حملات خود را در ۹ ژانویه از سر می‌گیرد، امان‌الله می‌تواند با کمک هوایی روسیه حملات وی را دفع نماید، اما شینواری‌ها از سوی دیگر خواستار اعترافات بیشتر وی هستند و در واقع برای براندازی وی از تخت پادشاهی مصمم به‌نظر می‌رسند. امان‌الله که خود را از مقاومت در برابر آن‌ها عاجز می‌یابد، به تاریخ ۱۴ ژانویه از سمت پادشاهی به نفع برادر خود عنایت الله خان استعفا می‌دهد، عنایت الله کسی است که برای ده سال یک زندگی خصوصی داشته‌است. بلافاصله پس از استعفا، وی موفق می‌شود راه خود را به قندهار باز کند، جایی که قبایل هنوز هم به وی وفا دار بودند. او خانم خود، ملکه ثریا را چندی قبل به آن‌جا فرستاده‌است. تغییر در پادشاهی تنها سقوط دودمان امان‌الله را سرعت می‌بخشد. بچه سقاو به حملات خود بر شهر کابل فشار بیشتر وارد می‌کند و موفق می‌شود تا کنترل کامل شهر را در ۱۷ ژانویه در دست گیرد. عنایت الله پس از تنها سه روز پادشاهی از سلطنت سلب می‌شود و بچه سقاو خود را تحت نام حبیب‌الله غازی به عنوان "امیر" اعلام می‌نماید. به عنایت الله اجازه داده می‌شود تا با اعضای خانواده خود به‌طور مصون از هواپیماهای بریتانیایی به پیشاور انتقال داده شود، وی پس از مدت کوتاهی دوباره به برادر خود در قندهار ملحق می‌شود.
رسانه‌های روسی و آلمانی به صدای بلند دولت بریتانیا را متهم به برانگیختن جنگ داخلی در افغانستان می‌کنند. این اتهام که هیچ مدرکی در پشت آن نبود به‌طور رسمی رد می‌گردد. حکومت هندوستان تدابیر جدی در دست می‌گیرد تا از وارد شدن قبایل آن‌سوی مرز در جنگ افغانستان جلوگیری نماید.
امان‌الله که در قندهار تحت فشار اقوام خود قرار داشت، به‌طور رسمی استعفای خود را ابطال نمود و مجدداً خود را شاه اعلام می‌کند. در همین وقت نیرویی که طرف‌دار وی است در ولایت غزنی، میان قندهار و کابل، شروع به جمع‌شدن می‌کنند. قبایلی که در نواحی شرقی افغانستان زندگی دارند، نیز میلی به پذیرفتن حبیب‌الله ندارند، چون از یک سو آن‌ها به‌خاطر تاجیک بودن حبیب‌الله و این‌که وی یک پشتون نیست نسبت به وی به دیده شک می‌نگرند و از سوی دیگر آن‌ها ترجیح می‌دهند تا مستقل باشند. از این‌رو قلمرو امیر به‌طور نسبی تنها در برگیرنده یک بخش کوچک کشور است که بیشتر شامل کابل و ولسوالی‌های شمال آن می‌شود، جای که مردم قبیله وی در آن‌جا زندگی دارند. چون حبیب‌الله سواد ندارد، هیچ هم‌دردی با اصلاحات امان‌الله نشان نمی‌دهد و رژیم سابقه را در کابل بازمی‌گرداند.
هرچند تا این مقطع هیچ خارجی در کابل مورد اذیت قرار نگرفته‌است و هیچ نشانه‌ای از جنبش ضد خارجی هم در آن‌جا دیده نمی‌شود، اما حکومت هندوستان نسبت به بی‌اعتمادی که به حاکم جدید در امر برقراری نظم دارد، تصمیم می‌گیرد تا به تمامی شهروندان بریتانیایی توصیه نماید که شهر کابل را ترک کنند و برای خروج آن‌ها هواپیما می‌فرستد. تخلیه شهروندان خارجی در اوایل فوریه آغاز می‌شود و تقریباً تا اواخر ماه ادامه می‌یابد. علاوه بر اتباع بریتانیا که بیشتر اهل هندوستان هستند، تعداد زیادی شهروندان ترکیه و سایر ملیت‌ها نیز توسط هواپیماهای بریتانیایی به پیشاور منتقل می‌گردند. این عملیات نجات با خارج شدن سر فرانسیس هامفریس که فرستاده بریتانیا است و آخرین همکار وی در ۲۵ فوریه به پایان می‌رسد. هواپیماهای بریتانیای در خلال دو ماه حدود ۶۰۰ نفر را طی هفتاد و دو پرواز و بدون هیچ تلفات و تقریباً بدون هیچ رویداد بد از کابل به پیشاور انتقال می‌دهد. –یک دست‌آورد قابل ملاحظه، با در نظر داشت ارتفاع کوه‌های که باید از آن عبور گردد و سرمای شدید. بعد از خارج شدن «سر فرانسیس هامفریس»، تنها دیپلمات‌هایی که افغانستان را ترک نکرده‌اند شامل سفیران روسیه و ترکیه و شارژدافرهای ایران و آلمان هستند.
شینواری‌ها و سایر قبایل که در همسایگی آنها قرار دارد به سلطنت علی احمد خان (کسی بعد از ورود حبیب‌الله به کابل خود را در جلال‌آباد امیر اعلام کرد) همانند سلطنت امان‌الله هیچ رغبتی نشان ندادند و شکست سنگینی را در منطقه جگدلک به وی تحمیل کردند. تقریباً در همین زمان مردمان قبایل وارد جلال‌آباد شده و شهر را به تاراج بردند. در جریان همین تاراج یک انبار پودر انفجار نموده و صدها نفر را به قتل می‌رساند و شهر را به لبه نابودی می‌کشاند. قبایلی که از علی احمد حمایت نموده بودند حالا بیعت خود را به امیر کابل پیشکش می‌کنند، اما بقیه قبایل مستقل می‌مانند و در میان یکدیگر به نزاع می-پردازند. علی احمد راه قندهار را در پیش می‌گیرد و در آنجا نخست توسط امان‌الله زندانی می‌شود، اما چندین بعد دوباره آزاد می‌گردد.
حبیب‌الله مشغول نبرد نظامی با قبایل تاگاری و وردگ در جنوب کابل است. وی موفق می‌شود آن‌ها را مغلوب یا آرام کند. در نتیجه راه خود به‌سوی غزنی را باز می‌کند، جای که ملک غوث الدین از قبیله احمدزی غلجی خود را امیر اعلام نموده‌است. در این جریان امان‌الله در قندهار است و هیچ حرکتی انجام نمی‌دهد، هرچند افراد وابسته به وی تلاش می‌کند تا در شرق افغانستان نظر مردم را به‌سوی وی جلب کنند، که بعداً ناموفق ثابت می‌شود. امان‌الله اعتماد به نفس اندکی از خود نشان می‌دهد و گاهی جداً فکر می‌کند که به هرات برود، اما تنها چیزی که وی را از رفتن بازمی‌دارد، احترام به اعتراض‌های مردم قندهار است که می‌گویند این چنین یک قدم به آن‌ها ضرر سنگینی وارد خواهد کرد. میر اکبر از لاوارجی (لندی کوتل) که یک مرد شناخته شده قبیله شینواری بود از حبیب‌الله حمایت کرد، هنگام سوگند وفاداری شاه از میر اکبر درخواست کرد تا به کابل بی‌آید و در مورد قبایل به وی اطمینان دهد. این پیشنهاد پذیرفته شد و به‌خاطر میر اکبر شینواری بود که شاه قدرت خود را به‌دست‌آورد.
شاه نادر خان، عضو خانواده شاهی که در حال گذراندن دوران بازنشتگی خود در ریویرا است و هم‌زمان رخدادها و پسرفت تدریجی کشور خود را با نگرانی عمیق تماشا می‌کند، دوباره به افغانستان بازمی‌گردد. وی در سال ۱۹۱۹ وزیر جنگ بود و برای خود موقف ویژهٔ در میان قبایل پیدا کرده بود. وی در ۱۹۲۵ به علت اختلاف نظر با شاه امان‌الله به عنوان فرستاده افغانستان به فرانسه می‌رود، اما بعد از دو سال اشغال وظیفه از موقف خود کنار رفت و به‌خاطر صحت خود در ریویرا به زندگی خود ادامه داد. وی حالا مصمم است تا به سرزمین مادری خود بازگردد تا ظاهراً از منافع بستگان خود محافظت کند. اما در واقع می‌خواهد ببیند که آیا می‌تواند صلح و وحدت را در کشور خود بازگرداند یا خیر. وی به تاریخ ۲۵ فوریه به پیشاور می‌رسد، همان روزی که سر فرانسیس هامفریس نیز به آن‌جا می‌رسد. به تاریخ ۶ مارس به همراه یکی از برادران خود سردار شاه ولی خان از مرز عبور می‌کند. حبیب‌الله برای استقبال از وی در کابل آمادگی داشت، اما وی به‌جای این‌که به کابل بی‌آید به نزد یکی از برادران دیگر خود سردار شاه محمود خان که در خوست بود، می‌رود. حبیب‌الله پس از این کار فوراً دستور می‌دهد تا خانه وی را در کابل تاراج و برخی اعضای خانواده او را زندانی می‌کند. نادر خود را به هیچ‌یک از رقبای امیر وابسته نمی‌داند و در عوض تلاش می‌کند تا از یک جرگه دعوت نماید تا این جرگه در مورد امیر کل کشور تصمیم بگیرد. هم‌زمان وی سعی می‌کند تا حبیب‌الله را قانع نماید که به تصمیمات این جرگه احترام بگذارد. نادر خان به وی نامهٔ می‌نویسد و می‌گوید که وی با اعلام کردن که خود به عنوان شاه اشتباه کرده‌است، چون وی اصلاً لیاقت این موقف را ندارد و از وی دعوت می‌کند تا یک کنفراس برای انتخاب حاکم جدید راه اندازی کند، همچنین می‌افزاید که اگر وی همکاری نکند، او (نادر خان) از تأثیرگذاری که بالای مردم قبایل دارد بر علیه وی استفاده می‌کند. نادر پس از مدت کوتاهی یک نامه دیگر به حبیب‌الله می‌نویسد که مزین با کلمات بسیار آشتی آمیز است، نادر در این نامه به حبیب‌الله اطمینان می‌دهد که اگر به نفع امان‌الله یا یکی از اعضای خانواده شاهی از سلطنت کنار برود، وی به‌طور کامل و با عزت مورد بخشش قرار می‌گیرد. این رفتارهای دوستانه هیچ نتیجه‌ای در پی ندارد.
حکومت شوروی مشکوک می‌شود که ایران می‌خواهد بخشی از خاک هرات را ضمیمه کشور خود نماید و یک هشدار قطعی مبنی بر عدم این کار به آن کشور صادر می‌کند. جنگ در شمال افغانستان باعث برخی تاخت و تازها در قلمرو روسیه نیز می‌گردد و در نتیجه روسیه بعضی اقدامات پیش‌گیرانه را در پیش می‌گیرد اما مداخله نظامی نمی‌کند.
یک تعداد نیروی نظامی روسیه تحت فرمان ویتالی پریماکوف به تاریخ ۱۵ آوریل با قیافه افغان‌ها وارد افغانستان می‌شود تا از امان‌الله حمایت کند، برخی قلمرو افغانستان را می‌گیرند، اما سپس در اواخر ماه می مجبور به ترک افغانستان می‌شوند.
نیروهای امان‌الله در نهایت به‌سوی شمال حرکت می‌کنند و بدون هیچ‌گونه مقاومت به مُقُر می‌رسند. هم‌زمان حبیب‌الله از کابل به سمت جنوب حرکت کرده و به تاریخ ۱۹ آوریل با نیروهای امان‌الله در غزنی روبرو می‌شود و با کمک غلجی‌ها شکست سنگینی به نیروهای امان‌الله وارد می‌کند. امان‌الله باری در مُقُر مقاومت نموده، اما به دلیل رفتار خصمانه مردمان قبیله مجبور می‌شود تا در ۱۴ می از آن‌جا نیز برود. امان‌الله بعد از این شکست امید خود برای تقلا/کوشش را از دست می‌دهد و به تاریخ ۲۳ می همراه با برادر خود عنایت الله افغانستان را ترک می‌کند. در این دوران در سایر مناطق کشور نیز بخت به همراه حبیب‌الله بود. در شمال و مرز ترکستان شوروی پرچم امان‌الله توسط سردار علی غلام نبی خان کسی که قبلاً فرستاده دولت در مسکو بود بلند می‌شود. سید حسین نیز در همین منطقه پرچم حبیب‌الله را بلند می‌کند، غلام را مغلوب می‌سازد و در نهایت در اواخر ژوئن وی را مجبور به عبور از مرز روسیه می‌کند. سردار عبدالرحیم خان در ۴ می هرات که در غرب کشور است را به نام امیر کابل تصرف می‌کند.
نادر خان که در ولسوالی خوست برای خود نیرو جمع کرده‌است شروع به پیشروی به‌سوی کابل می‌کند، اما با نیروی که از کابل فرستاده شده‌است در برکی دره لوگر مقابل شده و شکست می‌خورد، این شکست بیشتر به دلیل خیانت متحد وی امیر غزنی است. نیروهای حبیب‌الله تا اواخر ماه می قندهار را بدون هیچ‌گونه مقاومت تصرف می‌کند و امیر احمد علی را دست‌گیر و به عنوان زندانی به کابل می‌فرستد، وی بعداً در ماه جولای اعدام می‌شود. بعد از این شکست نادر خان مطلقاً تمامی منابع خود را از دست می‌دهد؛ با این وجود هنوز هم نادر از جهت تأثیری که روی قبایل دارد و وفاداری برادران‌اش از جمله سر سخت‌ترین رقیب حبیب‌الله محسوب می‌گردد. حالا حبیب‌الله تلاش داشت تا از در آشتی با وی پیش بی‌آید و یک کنفرانس را پیشنهاد می‌نماید. نادر خان اما شرط می‌گذارد که نخست وی باید از سلطنت استعفا دهد، چیزی که امیر به آن راضی نمی‌شود.
نادر خان موفق می‌شود حمایت یک جرگه مهم قبایل را به‌دست‌آورد، این جرگه توسط حضرت صاحب شور بازار که یک رهبر مذهبی تأثیرگذار است در منطقه شیشرک در نزدیکی گردیز برگزار می‌شود. هم‌زمان امیر حبیب‌الله جنگ را آغاز نموده‌است و نیروی را برای باز پس‌گیری گردیز در دره لوگر، جای‌که نادر خان در مارس تصرف کرده بود، می‌فرستد. تلاش نخست این نیروها به تاریخ ۱۳ ژوئن برای پس‌گیری منطقه توسط قبایل پراکنده می‌شود، اما تلاش بعدی که چند روز بعدتر در ۲۵ ژوئن انجام می‌شود موفقیت‌آمیز است. اما پیشروی بیشتر نیروهای امیر به دلیل خصومت مردمان قبایل امکان‌پذیر نیست. در طول چندین ماه بعدی رقابت تبلیغاتی فعال میان امیر از یک سو و نادرخان و برادران وی از سوی دیگر برای به‌دست آوردن حمایت قبایل جریان دارد. به تدریج نادرخان این رقابت را برنده می‌شود و حمایت قبایل را به‌دست می-آورد. وی در اواسط جولای یک تهاجم ناچیز انجام می‌دهد اما به شکست مواجه می‌گردد. نیروهای وی در ۲۲ آگست یک حمله قاطعانه بر گردیز انجام می‌دهند و در نهایت می‌توانند آن‌جا را مجدداً تصرف کنند، اما نمی‌توانند آن را نگهدارند. امیر به تازه‌گی با هزاره‌های غرب کابل که خاری پهلوی وی بودند صلح نموده‌است و حالا می‌تواند مردان بیشتری را برای جنگ با نادر خان بفرستد و موفقیت وی را خنثی نماید. قبیله درانی در اوایل سپتامبر، والی و سربازان امیر را از شهر قندهار بیرون می‌کنند. از نقطه نظر نظامی این شکست پی‌آمدهای سنگینی ندارد، اما از نظر اقتصادی ارتباط کابل را با منبع اصلی تأمین مواد غذایی قطع می‌کند که در نتیجه بهای نان در کابل بسیار بالا می‌رود.
نیروهای حبیب‌الله تحت فرمان‌دهی برادر وی حمید الله باز هم برتری خود را در میدان جنگ به نمایش می‌گذارند و لشکری که محمد هاشم خان برادر نادرخان از میان مردم قبایل شرق افغانستان جمع‌آوری کرده‌است را در منطقه گندمک در نزدیکی جلال‌آباد شکست سنگین می‌دهد. هرچند این موفقیت به‌سود امیر است، اما نه زیاد. جنگ‌های پی‌هم چهار ماه گذشته منابع وی را تهی کرده‌است و ناتوانی وی در از سرگیری ارتباطات با هندوستان باعث شده تا این منابع دوباره پر نگردند. نادر خان از سوی دیگر تأثیر خود بر قبایل را تقویت بخشیده‌است و با آغاز ماه اکتبر ارتش وی تحت فرمان‌دهی برادرش شاه ولی خان به حدی تقویت شده‌است که بتواند از دره لوگر به سوی کابل پیشروی کند. نیروهای امیر به تاریخ ۶ اکتبر در بیرون از کابل با ارتش نادرخان روبرو می‌شود و به سختی مغلوب می‌گردند. مقاومت آن‌ها سریعاً از هم می‌پاشد. شاه ولی خان در ۸ اکتبر به دروازه‌های کابل می‌رسد و دو روز بعد کنترل شهر را در دست می‌گیرد. امیر چند روزی در ارگ شاهی مقاومت نمود اما ارگ نیز بر اثر بمباران در ۱۳ اکتبر تصرف می‌شود.
نادر خان به‌طور رسمی وارد کابل می‌شود و یک گردهمایی از بزرگان و افراد تأثیرگذار تدویر می‌نماید تا برای حمایت شان از آن‌ها سپاس‌گذاری نماید. سخن‌گوی قبایل از وی عاجزانه درخواست می‌کند که تاج را قبول کند. وی در نخست به دلیل وضعیت سلامتی نامطلوب خود تاج را قبول نمی‌کند، اما در نهایت به علت اصرار مدام، تمامی اعضای گردهمایی رضایت نشان می‌دهند. اکثر ولایات طی مدت کوتاهی حکومت وی را می‌پذیرند. حبیب‌الله از کابل فرار می‌کند و به کوه دانیس در شمال، ولسوالی که قبیله وی در آن‌جا ساکن است، پناه می‌برد. اما وی در گردآوری نیروهای که حامی وی هستند ناکام می‌ماند و طی چند روزی همراه با تعدادی از مقامات ارشد حکومتی خود دست‌گیر گردیده و به کابل آورده می‌شوند. به درخواست هزاره‌ها و سایر قبایل که با حبیب‌الله دشمنی دارند، تمامی هجده نفر به تاریخ ۲ نوامبر اعدام می‌شوند. اولین قدم‌های امیر جدید تشکیل یک وزارت و شامل سازی نیروها در یک ارتش منظم است. وی به تاریخ ۱۹ اکتبر از طریق یک روزنامه پیامی به اروپا می‌فرستد و در آن ابراز امیدواری می‌کند که بتواند افغانستان را به‌سوی آبادی هدایت کند و آن را به یک کشور مدرن و مستقل مبدل نماید، مکتب‌ها را مجدداً باز کند و سرک، خط آهن و صنایع بسازد. وی خیلی اشتیاق داشت تا روابط دوستانهٔ با تمام ملت‌ها برقرار نماید، به‌ویژه با فرانسه که از آن با عطوفت خاص یاد می‌کند. وی در اواخر نوامبر یک اعلامیه صادر نموده و پالیسی دولت‌داری خود را در ده مورد خلاصه می‌نماید که شامل قرار داشتن قوانین اسلامی در مبنای دولت‌داری، منع کامل نوشابه‌های الکلی، تأسیس یک مکتب نظامی و زرادخانه تولید تسلیحات پیشرفته، تداوم روابط شاه امان‌الله با قدرت‌های خارجی، یک سیاست تعلیمی پیش‌رونده و تداوم شورای-دولت قبلی است.
گاه‌شماری کاپادوکیه یک گاه‌شماری خورشیدی بود که از گاه‌شماری اوستایی نو الهام گرفته بود. این گاه‌شماری پس از منطقه تاریخی کاپادوکیه در ترکیه امروزی نام‌گذاری شده‌است و در همان‌جا به کار گرفته می‌شد. این تقویم که دوازده ماه و ۳۰ روز و پنج روز کبیسه داشت، میان سال‌های ۵۵۰ و ۳۳۰ پیش از میلاد هنگامی که کاپادوکیه تحت فرمانروایی شاهنشاهی هخامنشی بود شکل گرفت. گاه‌شماری کاپادوکیه مشابه اوستایی بود و می‌توان آن را در ساختار و نام ماه‌ها که از زبان اوستایی گرفته شده دید. گاه‌شماری کاپادوکیه تأثیر فرهنگی ایران در منطقه را نشان می‌داد.
خونسازی خارج مغز استخوان (EMH یا گاهی EH) به خونسازی خارج از مِدولای استخوان (مغز استخوان) گفته می‌شود و این خونسازی ممکن است فیزیولوژیک یا پاتولوژیک باشد.
EMH فیزیولوژیک در زمان جنینی و رشد جنین رخ می‌دهد؛ در این مدت محل اصلی خونسازی جنین کبد و طحال است.
EMH پاتولوژیک می‌تواند در بزرگسالی رخ دهد هنگامی که خونسازی فیزیولوژیکی نمی‌تواند به درستی در مغز استخوان کار کند و سلولهای بنیادی خونساز (HSC) باید به بافتهای دیگر مهاجرت کنند تا با تشکیل اجزای سلولی خون ادامه یابد. EMH پاتولوژیک می‌تواند ناشی از میلوفیبروز، تالاسمی یا اختلالات ایجاد شده در سیستم خونسازی باشد.
در طول رشد جنین، خونسازی عمدتاً در کبد جنین و طحال رخ می‌دهد و به دنبال آن در مغز استخوان قرار می‌گیرد. خونسازی همچنین در بسیاری از بافت‌ها یا اندام‌های دیگر مانند کیسه زرده، ناحیه مزونفروس آئورت گناد (AGM)، طحال و غدد لنفاوی صورت می‌گیرد. در طول رشد، مهره‌داران از مرحلهٔ اولیه و قطعی خونسازی عبور می‌کنند. ریه‌ها نیز در تولید پلاکت در بزرگسالان نقش دارند.
خونسازی اولیه در کیسه زرده در مراحل اولیهٔ رشد جنینی رخ می‌دهد. مشخصهٔ آن تولید پیش‌سازهای اریتروئیدی یا گلبول‌های قرمز هسته‌دار است که تحت عنوان اریتروبلاست یا مگالوبلاست نیز شناخته می‌شوند. هدف اصلی تولید این سلول‌ها تسهیل اکسیژن‌رسانی بافتی برای حمایت از رشد سریع جنین است. این مرحلهٔ اولیه گذرا است و سلولهایی که تولید می‌شوند گلوبینهای جنینی را نشان می‌دهند، پرتوان نیستند و توانایی تجدید خود را ندارند.
خونسازی قطعی با مرحلهٔ اولیه از طریق تولید سلول‌های بنیادی خونساز متفاوت است. تشکیل این سلول‌ها در AGM بعداً هنگام رشد اتفاق می‌افتد. بعداً، آنها به کبد جنین مهاجرت می‌کنند، جایی که اکثر خونسازی فیزیولوژیکی خارج مغز استخوان در آن انجام می‌شود. سرانجام، هنگامی که مغز استخوان رشد کرد، آنها به آنجا مهاجرت می‌کنند. آنها همچنین می‌توانند به طحال و غدد لنفاوی مهاجرت کنند، جایی که ممکن است خونسازی رخ دهد، اما به میزان کمتر.
به نظر می‌رسد خونسازی ریوی در بزرگسالان نیز نقش مهمی ایفا می‌کند. در مقایسه با مغز استخوان، جایی که خونسازی سه‌گانه رخ می‌دهد، ریه‌ها ترجیحاً از طریق سلول‌های ساکن مگاکاریوسیت‌ها به تولید پلاکت کمک می‌کنند. این امر با مطالعاتی ثابت می‌شود که نشان می‌دهد خون خروجی از ریه‌ها پلاکت‌های بیشتر و سلول‌های پیش‌ساز کمتری نسبت به خون وارد شده به ریه‌ها دارد. دیده شده‌است که در موارد ترومبوسیتوپنی شدید، مگاکاریوسیت‌های ریوی از ریه‌ها به داخل مغز استخوان مهاجرت می‌کنند، جایی که در آن به جبران سلول‌های تخلیه شدهٔ مغز استخوان کمک می‌کنند.
در بزرگسالان، بیشتر خونسازی در مغز استخوان رخ می‌دهد. تولید قابل توجه خون در هر اندام دیگر معمولاً نتیجهٔ یک فرایند پاتولوژیک است. هنگامی که تعداد گلبول‌های قرمز (RBC) کم است، بدن یک مکانیسم هموستاتیک را با هدف افزایش سنتز گلبول‌های قرمز، به‌طور معمول از طریق تولید اریتروپویتین ایجاد می‌کند. اگر از دست دادن گلبولهای قرمز شدید شود، خونسازی در فضاهای خارج استخوان رخ می‌دهد.
علت EMH پاتولوژیک می‌تواند یکی از بیشمار بیماری‌های خونی مانند میلوفیبروز یا در نتیجهٔ تابش اشعه به مغز استخوان باشد. تالاسمی و کم خونی همولیتیک ناشی از آن یکی دیگر از عوامل مهم EMH پاتولوژیک است. EMH در بسیاری از اختلالات خونی خوش‌خیم دیگر مانند کم خونی داسی شکل، اسفروسیتوز ارثی، کم خونی دیس‌اریتروبلاستیک مادرزادی و پورپورای ترومبوسیتوپنیک ایدیوپاتیک مشاهده شده‌است. EMH همچنین می‌تواند به عنوان بخشی از پاسخ به التهاب یا عفونت سیستمیک دیده شود.
مکان‌های EMH می‌تواند گسترده باشد، محل‌های شایع بیشتر در طحال، کبد و غدد لنفاوی هستند. دیگر بروزات در تیموس، قلب، سینه، پروستات، رباطهای وسیع، کلیه‌ها، غدد فوق کلیوی، پرده جنب، بافت پشت صفاق، پوست، اعصاب محیطی و جمجمهای و کانال نخاعی رخ می‌دهد.
در طول دوره پس از زایمان، طحال به محل مکرر EMH تبدیل می‌شود، در حالی که این در مراحل جنینی خونسازی، تنها یک عامل جزئی محسوب می‌شود. علیرغم شرایط هیپوکسیک/اسیدی ریزمحیط طحال، همراه با لژیون ماکروفاژها که باعث ناخوشایند بودن برای HSCها می‌شود، EMH معمولاً در پالپ قرمز رخ می‌دهد. در بین اندام‌های مختلف مرتبط با EMH، طحال محلی منحصر به فرد برای ارزیابی برهمکنش‌های سلول بنیادی خونساز (HSC) است.
طبیعی است که نوزادان، EMH کبدی داشته باشند، زیرا تا سن ۵ هفتگی در حال رشد هستند. از سوی دیگر، EMH کبدی در بزرگسالان می‌تواند نشان‌دهنده یک وضعیت پاتولوژیک باشد. این شامل پیوند، تومورهای کبدی، اختلالات کبدی یا سپسیس است. هپاتوبلاستوما، آدنومها و سرطانهای کبدی نیز می‌توانند منجر به EMH در بزرگسالان شوند. علاوه بر این، EMH اغلب در سینوزوئیدهای کبدی مشاهده می‌شود.
EMH در غدد لنفاوی معمولاً با نئوپلاسمهای زمینه‌ای مرتبط است. نئوپلاسم‌های میلوپرولیفراتیو (MPNs) تمایل به EMH دارند. در صورت شناسایی EMH در غدد لنفاوی یک بزرگسال یا نوزاد، باید ارزیابی خون شامل شمارش سلول‌های خونی، اسمیر خون محیطی و احتمالاً بیوپسی مغز استخوان انجام شود.
بافتهای زیر نیز ممکن است با EMH در ارتباط باشند: تیموس، قلب، سینه، پروستات، بافت چربی، غدد فوق کلیوی، کلیه، پریوستئوم، حفره پلور، نواحی پیش مهره‌ای، بافت داخل نخاعی، بافت پشت صفاق، پوست، اعصاب محیطی و جمجمه، کانال نخاعی، ناحیه پیش ساکرال، نازوفارنکس، سینوس‌های پارانازال و انواع متعددی از نئوپلاسمهای خوش‌خیم/بدخیم. شایع‌ترین محل‌های EMH مرتبط با اختلال نئوپلاستی عبارتند از طحال، غدد لنفاوی، پوست، استخوان، روده کوچک، حدقه، سینه، دهانه رحم، سینوس بینی، مدیاستینوم و مغز.
از بین اندامهای مختلف مرتبط با EMH، طحال، محلی منحصر به فرد برای ارزیابی تعاملات HSC فراهم می‌کند زیرا یکی از رایج‌ترین محل‌های EMH است، با این حال در خونسازی جنین در حال رشد نقش عمده‌ای ندارد. در طحال انسانهای مبتلا به EMH مثبت در مقایسه با کسانی که EMH منفی بودند، سطوح اکسپرشن بالای CXCL12 یافت شد. اکسپرشن زیاد CXCL12، یک نشانگر احتمالی ایجاد کننده سلول‌ها در مغز استخوان و نشان‌دهندهٔ فعل و انفعالات HSC در طحال است. مطالعات نشان داده‌است که CXCL12 در سلولهای اندوتلیال سینوسی پالپ قرمز در طحالهای EMH مثبت قرار می‌گیرد. در حالی که، CXCL12 در سراسر سلول‌های اندوتلیال عروقی پالپ سفید در طحال‌های موارد EMH منفی و مثبت دیده می‌شود. این واقعیت که EMH اغلب در پالپ قرمز رخ می‌دهد، توسط داده‌های فعلی پشتیبانی می‌شود که نشان می‌دهد سلول‌های اندوتلیال سینوس طحال که CXCL12 را نشان می‌دهند ممکن است به چسبندگی و جذب سلول‌های در گردش پیش‌ساز خونساز کمک کرده و مناطق شبیه به EMH در مغز استخوان را در طحال انسان تشکیل دهند.
پخش هردوقطبی یا پخش اوباقطبی ، پخش گونه‌هایی مثبت و منفی با بار الکتریکی مخالف به دلیل اندرکنش آنها از طریق میدان الکتریکی است. در کریستال‌های یونی گونه‌های منتشرشده به صورت جفت هستند و سرعت یکسان ندارند در حالی که در یک پلاسما با سرعت یکسان منتشر می‌شوند.
در فیزیک پلاسما، پخش هردوقطبی ارتباط تنگاتنگی با مفهوم شبه بی‌طرفی دارد. در اکثر پلاسماها، برآیند نیروهای وارد بر یون‌ها متفاوت از برآیند نیروهایی است که بر الکترون‌ها وارد می‌شود، بنابراین می‌توان انتظار داشت که یک گونه سریع‌تر از گونهٔ دیگر منتقل شود، چه از طریق پخش، همرفت یا فرآیندهای دیگر. حتی اگر نیروهای وارد بر الکترون‌ها و یون‌ها برابر باشد به دلیل جرم کمتر یون‌ها می‌توان انتظار داشت که سرعت یون‌ها نسبت به الکترون‌ها بیشتر باشد. حرکت سریع‌تر الکترون‌ها باعث ایجاد عدم تعادل بار و در نتیجه ایجاد میدان الکتریکی می‌شود که یون‌ها را همراه خود می‌کشد و باعث می‌شود که سرعت یک یا هر دو گونه به گونه‌ای تغییر کند که برابر شوند.
ساده‌ترین مثال، پلاسمایی است که در خلاء مغناطیسی نشده‌است. (به همجوشی محصور شدن اینرسی مراجعه کنید) قطعه‌ای نازک از پلاسما را در نظر بگیرید؛ الکترون‌ها و یون‌ها هر کدام با سرعت گرمایی مربوطهٔ خود به بیرون حجم جریان خواهند داشت. اگر یون‌ها نسبتاً سرد باشند، سرعت گرمایی آن‌ها کم خواهد بود. سرعت حرارتی الکترون‌ها نیز به دلیل دمای بالا و جرم کم آن‌ها سریع‌تر خواهد بود: formula_1 . همان‌طور که الکترون‌ها حجم اولیه را ترک می‌کنند، چگالی بار مثبتی از یون‌ها را پشت سر می‌گذارند که منجر به ایجاد یک میدان الکتریکی به سمت بیرون می‌شود. این میدان باعث کاهش سرعت الکترون‌ها و افزایش سرعت یون‌ها می‌شود. نتیجهٔ نهایی این است که هم یون‌ها و هم الکترون‌ها با سرعت صوت به بیرون جریان می‌یابند،formula_2 ، که بسیار کوچکتر از سرعت گرمایی الکترون‌ها است، اما معمولاً بسیار بزرگتر از سرعت گرمایی یون‌ها است.
پخش ماده در سرامیک‌ها به صورت‌های مختلفی اتفاق می‌افتد که در همهٔ آن‌ها پخش دهنده‌ها اتم‌های بدون بار یا جاهای خالی (به تهی جایی مراجعه کنید) فرض شده‌اند، به طوری که اثرات الکترواستاتیکی روی پخش دخالتی ندارد. در حالی که در سرامیک‌های چند کریستالی، حرکت گونه‌های باردار، مانند یون‌ها، سهم قابل توجهی در انتقال ماده دارد. همچنین انتظار می‌رود که یون‌های مختلف سرعت پخش متفاوتی داشته‌باشند. هنگامی که یک انتقال ماده اتفاق می‌افتد استوکیومتری و الکتروخنثی بودن جامد باید در مناطق مختلف جامد حفظ شود. به عنوان مثال، اگر سیستم در معرض یک میدان الکتریکی خارجی باشد، یون‌ها در پاسخ به میدان الکتریکی مهاجرت می‌کنند.
سرعت انتقال ماده توسط یونی که آهسته‌تر منتشر می‌شود تعیین می‌شود، در حالی که حرکت یون کندتر توسط یون‌هایی که سریع‌تر منتشر می‌شوند شتاب می‌گیرد؛ بنابراین، گرادیان غلظت یون با پخش سریع‌تر، سریع‌تر از یون با پخش کندتر کاهش می‌یابد. گرادیان پتانسیل علامتی مشابه گرادیان غلظت دارد، به طوری که سرعت انتقال یون‌های سریع‌تر را کاهش می‌دهد و سرعت انتقال یون‌های کندتر را افزایش می‌دهد.
پخش گونه‌های باردار جفت شده به عنوان پخش هردوقطبی نامیده می‌شود، که پیامدهای مهمی نه تنها برای تف جوشی بلکه برای سایر فرآیندهای انتقال جرم مانند خزش و تشکیل لایه‌های اکسید روی مواد دارد. همان‌طور که در بالا گفته شد، گونه‌هایی که آهسته‌تر منتشر می‌شوند، سرعت انتقال ماده را کنترل می‌کنند. یک عارضه بیشتر زمانی ایجاد می‌شود که هر یک ممکن است بیش از یک مسیر پخش (پخش شبکه و پخش مرز دانه) داشته‌باشد. انتظار می‌رود که انتقال ماده عمدتاً در امتداد سریع‌ترین مسیر اتفاق بیفتد، بنابراین مکانیسم کنترل‌کننده سرعت تبدیل به آهسته‌ترین گونه‌ای در طول سریع‌ترین مسیر خود می‌شود.
در اخترفیزیک، «پخش هردوقطبی» به‌طور خاص به جدا شدن ذرات خنثی از پلاسما اشاره دارد، به عنوان مثال در مرحله اولیه تشکیل ستاره.تصور می‌شود که پخش هردوقطبی در ابرهای مولکولی اتفاق می‌افتد، ابرهای مولکولی که به اندازه کافی متراکم هستند تا از پرتوهای یونیزه‌کنندهٔ خارجی محافظت کنند. پس علی‌رغم میدان مغناطیسی داخلی ابر، گرانش خود ابر می‌تواند باعث متراکم شدن گاز شود. این تراکم در نهایت منجر به تشکیل ستاره می‌شود. هنگامی که ابر در نتیجه پخش هردوقطبی یا تحریک موج ضربه‌ای شروع به فروپاشی می‌کند، حرکات مافوق صوت به سمت داخل ایجاد می‌شود و به زودی منجر به تشکیل اولین هسته ضخیم نوری با اندازه مرتبه ۱۰ AU (1 AU = فاصلهٔ زمین-خورشید). این هسته مرکزی در درجه اول توسط فشار حرارتی گاز هیدروژن مولکولی پشتیبانی می‌شود، در حالی که باقی‌مانده ابر همچنان روی هسته می‌افتد. برای یک ابر با جرم خورشیدی، این هسته جرمی برابر با ۰٫۰۱ جرم خورشید دارد. هنگامی که دمای مرکزی به حدود ۲۰۰۰ کلوین رسید، انرژی حرارتی به تجزیه مولکول‌های هیدروژن می‌رود، فشار حرارتی را کاهش می‌دهد و منجر به مرحله فروپاشی دوم می‌شود که در طی آن هسته اول ناپدید می‌شود و هسته دوم و نهایی در مرکز تشکیل می‌شود. شعاع چند برابر خورشید. سپس این هسته جرمی را از ابر در حال سقوط جمع می‌کند. با این حال، در حضور چرخش یا میدان‌های مغناطیسی، ابر در حال فروپاشی به شکل یک پنکیک مسطح می‌شود و سپس ممکن است به دو یا چند پیش ستاره تقسیم شود. در این مرحله، نمی‌توانیم به‌طور قابل اعتماد پیش‌بینی کنیم که چه نوع هسته ابری متراکم چه نوع ستاره یا منظومه‌ای را تشکیل می‌دهد، خیلی کمتر از این که چه نوع منظومه‌های سیاره‌ای آنها را همراهی می‌کنند، اما روندهای کلی مشخصی مشهود است.
ذرات خنثی در این مورد عمدتاً مولکول‌های هیدروژن در یک ابر هستند که اگر به‌طور تصادفی با پلاسما جفت نشوند ، دچار فروپاشی گرانشی می‌شوند. پلاسما از یون‌ها (بیشتر پروتون‌ها) و الکترون‌ها تشکیل شده‌است که به میدان مغناطیسی بین‌ستاره‌ای گره خورده‌اند و بنابراین در برابر فروپاشی مقاومت می‌کنند. در یک ابر مولکولی که یونیزاسیون کسری بسیار کم است (یک قسمت در میلیون یا کمتر)، ذرات خنثی به ندرت با ذرات باردار مواجه می‌شوند و بنابراین به‌طور کامل مانع فروپاشی آن‌ها دریک ستاره نمی‌شوند (توجه داشته باشید که اکنون فروپاشی دینامیکی است، نه سقوط آزاد).
جغدهای عینکی یک سرده جغد از خانواده جغدان راستین است. آنها را به دلیل طرح برجسته صورتشان جغد عینکی می‌نامند. این سرده شامل گونه‌های زیر است:
"Pulsatrix arredondoi" یک گونه فسیلی از اواخر پلیستوسن در Cueva de Paredones، کوبا است.
حادثه هوایی میلان در ۲۰۲۱ یک پرواز خصوصی از فرودگاه لینیت به اولبیا در ایتالیا بود که با ۶ مسافر و ۲ خدمه بودند، در تاریخ ۳ اکتبر ۲۰۲۱ دچار سانحه شد و ۸ نفر جان باختند.
بادخورک خالدار یک گونه از پرندگان در گروه بادخورک‌ها از خانواده بادخورکان است. این یکی از دو گونه در سردهٔ "Tachymarptis" همراه با بادخورک کوهی است.Chantler, Phil & Gerald Driessens (2000) "Swifts: A Guide to the Swifts and Treeswifts of the World", 2nd ed. , Pica Press, East Sussex. این گونه به‌طور گسترده در شرق آفریقا و به‌طور محلی در غرب آفریقا یافت می‌شود. این گونه در آنگولا، بورکینافاسو، بروندی، کامرون، جمهوری آفریقای مرکزی، چاد، جمهوری دموکراتیک کنگو، ساحل عاج، اریتره، اتیوپی، گابن، غنا، گینه، کنیا، مالاوی، مالی، موزامبیک، نیجریه، رواندا، سیرالئون، سودان، تانزانیا، توگو، اوگاندا، زامبیا و زیمبابوه است.BirdLife International (2017). ""Tachymarptis aequatorialis"". "IUCN Red List of Threatened Species". 2017: e.T22686788A111670750. doi:. Retrieved 11 November 2021.
مرغابی خال‌درشت یا مرغابی خال‌دار یک گونه از مرغابیان پهنه‌چین با جثه متوسط است. این گونه بینابین ماده در گونۀ مرغابی سرسبز و مرغابی سیاه آمریکایی است. ارتباط نزدیکی با آن گونه‌ها دارد و گاهی به عنوان زیرگونه‌های قبلی در نظر گرفته می‌شود، اما این نامناسب است.
دم‌تیزک خالدار گونه‌ای از پرندگان از خانواده مرغان تنورساز است. در بولیوی، برزیل، کلمبیا، اکوادور، گویان فرانسه، پرو، سورینام و ونزوئلا یافت می‌شود. زیستگاه طبیعی آن دشت مرطوب جنگل نیمه‌گرمسیری و گرمسیری یا مرداب نیمه گرمسیری و گرمسیری است.
پرواز ۱۲۵۲ گرودنو آویاکومپانیا یک پرواز از فرودگاه یاکوتسک به فرودگاه ایرکوتسک در روسیه بود که با ۷ مسافر و ۲ خدمه بودند، در تاریخ ۳ نوامبر ۲۰۲۱ دچار سانحه شد و ۹ نفر جان باختند.
مأموریت آموزش ناتو در افغانستان (به )، (NTM-A) یک سازمان چند ملیتی بود، که در نومبر ۲۰۰۹ به فعالیت آغاز نموده و ماموریت آن فراهم‌نمودن آموزش‌های عالی‌تر به اردوی ملی افغانستان (ANA) و قوای هوائی افغان (AAF) و ایجاد کالج‌ها و آکادمی‌های دفاعی بود، این سازمان هم‌چنین مسئولیت تهیه سرفصل دروس، آموزش و مشاوره پلیس ملی افغان (ANP) را برعهده داشت. فرمانده مربوطه هم‌زمان دو وظیفه را به پیش برده و هم مسئولیت فرمان‌دهی ماموریت آموزش ناتو در افغانستان و هم فرمان‌دهی مشترک انتقال امنیت برای افغانستان (CSTC-A) را به عهده داشته و به فرمانده نیروهای بین‌المللی کمک به امنیت (ISAF) گزارش می‌دهد.
ماموریت این سازمان به قرار ذیل بود: «مأموریت آموزش ناتو در افغانستان (NTM-A) و فرمان‌دهی مشترک انتقال امنیت (CSTC-A) در هماهنگی با ملت‌ها و متحدین ناتو، سازمان‌های بین‌المللی، حامیان مالی و سازمان‌های غیردولتی (NGOها) از «حکومت جمهوری اسلامی افغانستان» (GIRoA) در راستای ایجاد و پایدارسازی نیروهای امنیت ملی افغانستان (ANSF)، آموزش به رهبران نظامی و ارتقای پایدار ظرفیت نهادها به منظور ساختن نیروهای امنیتی پاسخ‌گو به رهبری افغان‌ها، حمایت می‌نماید.www.ntm-a.com
این ماموریت منعکس کننده اولویت‌های امنیتی دولت افغانستان بوده و به برنامه‌های کنونی آموزش و ارتقای ظرفیت که شامل ماموریت پولیس اتحادیه اروپا در افغانستان و کارهای هیئت هماهنگی پولیس بین‌المللی است اضافه می‌گردد.
ارتش افغانستان در جریان دهه ۱۹۶۰ و اوایل ۱۹۹۰ میلادی توسط اتحاد جماهیر شوروی آموزش داده شده و تجهیز می‌گشت. این ارتش در سال ۱۹۹۲ از هم پاشید و به شبه‌نظامیان جنگ‌سالار محلی در مناطق مختلف تقسیم‌بندی شد. سپس در سال ۱۹۹۶ میلادی طالبان حاکمیت را در دست گرفتند. پس از این‌که طالبان در اواخر ۲۰۰۱ سرنگون شدند، ارتش جدید افغانستان با حمایت ایالات متحده و کشورهای عضو ناتو ساخته شد. تمامی آموزش‌هایی که به نیروهای امنیتی افغانستان تا سال ۲۰۰۹ داده می‌شد تحت یک فرماندهی صورت می‌ گرفت.
پولیس ملی افغانستان از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۹ تحت برنامه پولیس افغانستان آموزش دریافت می‌کرد. در جلسه عمومی ناتو که در سال ۲۰۰۹ در شهر کل-استراسبورگ تدویر شده بود، متحدین و همکاران ناتو همزمان با تجلیل از شست سالگی صلح و امنیت در میان متحدین خود، اعلام نمودند که آن‌ها نظر به تجربه موفقیت‌آمیز آموزش که از عراق به‌دست آورده‌اند تصمیم دارند، که یک ماموریت آموزش ناتو در افغانستان را آغاز نمایند تا از فرایند آموزش‌های سطح عالی‌تر نیروهای امنیتی افغانستان نظارت نمایند.
ماموریت آموزش ناتو در افغانستان به تاریخ ۲۱ نومبر ۲۰۰۹ با فرمان‌دهی مشترک انتقال امنیت برای افغانستان یکی شده تا یک برنامه جامع آموزش برای افغانستان بسازند و چند روز پس از آن ناتو تعهدات متحدین خود را مبنی بر اعزام پرسنل و منابع جهت آموزش، مشاوره و تجهیز نیروهای امنیتی افغانستان حاصل کرد.
ماموریت NTM-A این بود تا از آموزش‌های سطح بالاتر اردوی ملی افغانستان (ANA) را نظارت نموده و به پولیس ملی افغانستان آموزش و مشاوره بدهد. همچنین در هماهنگی با CSTC-A برای برنامه‌های ارتقای ظرفیت عملیاتی مجاز و ضروری نیروهای امنیتی افغانستان برنامه‌ریزی نموده و آنرا اجرایی نمایند تا بتوانند به جمهوری اسلامی افغانستان در راستای رسیدن به امنیت و ثبات کمک کنند.
تعداد نیروهای امنیتی و دفاعی افغانستان تا دسامبر ۲۰۱۱ به بالاتر از ۲۹۰٬۰۰۰ نفر می‌رسد و انتظار می‌رود تا این رقم در انتهای ۲۰۱۴ به ۴۰۰٬۰۰۰ نفر برسد.Polish troops killed by roadside bomb in east Afghanistan; Taliban claim responsibility, Washington Post. December 21, 2011. تلاش‌ها برای ایجاد تسهیلات و برنامه‌های ارتقای ظرفیت به‌شدت در حال تغییر است تا با افزایش قابل‌توجه در تعداد نیروها به‌منظور تکمیل نمودن نیروی مورد نیاز، سازگار باشد.
اعضای نیروهای ائتلاف در افغانستان مسئولیت‌های مختلفی را به‌دوش گرفتند، تا اردوی ملی و نیروهای هوایی افغانستان را بسازند. تمامی این تلاش‌های گوناگون که از جانب ناتو و ماموریت آموزش در افغانستان صورت می‌گیرد توسط یک فرمان‌دهی چند-ملیتی سه-ستاره (دکرجنرال) که در شهر کابل مستقر می‌باشد مدیریت می‌شد.
از ۲۰۰۶ بدین‌سو تمامی آموزش و تعلیم و تربیت که توسط اردوی ملی افغانستان صورت می‌گرفت از جانب قوماندانی عمومی تعلیم و تربیه اردوی ملی افغان (ANATC)، که در سال ۲۰۰۵ تأسیس شد که یک قوماندانی دو ستاره (تورن جنرال) است، مستقیماً به ستر درستیز گزارش می‌دهد، مدیریت می‌گردد. مرکز تعلیمی نظامی کابل (KMTC) و شش مرکز تعلیمی نظامی منطقهٔ (RMTC) و هم‌چنان چندین مکتب تخصصی دیگر تحت قوماندانی مرکزی ANATC قرار دارد. نیروهای ائتلاف در همکاری با اردوی ملی افغان از طریق تسک فورس فینکس عملیات‌های مشاوره و آموزش رسمی را انجام می‌دهند. این برنامه که در اپریل ۲۰۰۳ به‌طور رسمی آغاز شد در نزدیکی KMTC مستقر بوده و فعالیت‌های آموزش، مشاوره و حمایت‌های نیروهای ائتلاف را به‌طور جمعی و انفرادی هماهنگ می‌کند.
در هر کدام از قرارگاه‌های اردوی ملی افغان که از سطح کندک/گردان بالاتر هستند یک تیم هماهنگی و مشاوره عملیاتی (OMLT) از آموزگاران و مشاورین ناتو مستقر می‌باشد تا ارتباطات میان اردوی ملی افغان و نیروهای آیساف را هماهنگ نمایند. تیم‌های هماهنگی و مشاوره عملیاتی برنامه‌های عملیاتی را هماهنگ نموده و اطمینان حاصل می‌کند که قطعات اردوی ملی افغان از حمایت لازم برخوردار هستند.Nato.int: Operational Mentor and Liaison Team (OMLT) Programme پس از این‌که هر کدام از قرارگاه‌های اردوی ملی افغان احضارات عملیات لازم را حاصل نمودند، مسئولیت‌ها به نیروهای افغان انتقال می‌شود و تیم مشاورین بین‌المللی قطعه اردوی ملی را ترک می‌کنند.
آموزش رسمی و توسعه حرفه‌ای اکنون در دو مدرسه مربوط به قوماندانی عمومی تعلیم و تربیه اردوی ملی افغان ارائه می‌گرد و هر دو مکتب در کابل موقعیت دارند. آکادمی ملی نظامی افغانستان که در نزدیکی میدان هوایی بین‌المللی افغانستان موقعیت دارد یک دانشگاه چهار ساله است و نظامیان افغان از آن به رتبه دوم بریدمن در رشته‌های مختلف نظامی فارغ‌التحصیل می‌شوند. نخستین صنف دانشجویان افسری آکادمی ملی نظامی در بهار ۲۰۰۶ سال دوم آکادمی، خود را آغاز کردند. کالج قوماندانیت و قرارگاهی (CGSC) که در جنوب کابل موقعیت دارد افسرهای اردوی ملی افغان را در سطح میانی تربیت می‌کند تا در لواها و قول اردوها خدمت کنند. فرانسه این مکتب را در اوایل ۲۰۰۴ تأسیس کرد و کادری از نظامیان ارتش فرانسه هم‌واره از عملیات این مکتب نظارت می‌نمود. یک دانشگاه ملی دفاعی نیز قرار است در نواحی شمال-غربی کابل تأسیس گردد. تمامی آموزش‌های اولیه افسری (شامل NMAA) و هم‌چنین آموزش‌های که در CGSC فراهم می‌گردد در نهایت به دانشگاه ملی دفاعی جدید منتقل می‌شود.
آموزش‌های انفرادی اولیه عمدتاً توسط آموزگاران اردوی ملی افغان و کارکنان مرکز تعلیمی نظامی کابل که تحت ANATC قرار داشته و در لبه شرقی پایتخت موقعیت دارد، صورت می‌گیرد. با این وجود، نیروهای مسلح افغانستان در سطوح مختلف از حمایت‌های نظارتی، مشورتی و همکاری قوماندانی مشترک (CSTC-A) برخوردار هستند. نیروهای مسلح ایالات متحده در آموزش‌های ابتدایی و پیشرفته سربازهای تازه همکاری نموده و هم‌چنان مکتب تعلیمات نظمی را پیش می‌برد که خرد ضابط‌های جدید برای کورس‌های آموزشی ابتدایی فارغ می‌دهد.
فرمان‌دهی آموزش هوایی ناتو برای افغانستان (NATC-A) نیروهای هوایی افغانستان را آموزش، مشاوره و تجهیزات می‌دهد. سه گروه آموزش هوایی NATC-A به مراکز نیروهای هوایی افغانستان در میدان هوایی کابل (جای که قطعه هوایی کابل مستقر است)، میدان هوایی بین‌المللی قندهار (جای که قطعه هوایی قندهار مستقر است) و در پایگاه هوایی شیندند (جای که قطعه هوایی شینند مستقر است) اعزام شده‌اند، هم‌چنین قطعات آموزشی کوچک به میدان‌های هوایی کوچک نیروهای هوای افغان مانند هرات اعزام می‌گردند. مشاورین هوایی ناتو هم‌چنین در قوماندانی‌های منطقهٔ IJC به عنوان هم‌اهنگ کننده خدمت می‌کنند تا ماموریت‌های قوای هوای افغان را تسهیل و هم‌اهنگ نمایند. NATC-A هم‌چنان قطعات هوایی (AIU) پولیس ملی افغان را آموزش، تجهیز و حمایت می‌نماید و قطعات هوایی پولیس عملیات مبارزه با مواد مخدر و ماموریت‌های لوژستیکی پولیس را در سراسر افغان انجام می‌دهد. تمامی این تلاش‌های گوناگون از جانب نیروهای ائتلاف توسط یک فرمان‌دهی چند-ملیتی یک ستاره (بربدجنرال) که قرارگاه مرکزی آن در میدان هوایی کابل است مدیریت می‌گردد (جای که نیروهای هوایی افغان مستقر می‌باشد).
برنامه پولیس ملی افغان (ANP) شامل بخش پولیس نیروهای امنیتی افغانستان می‌گردد. نیروهای پولیس افغانستان به رشد خود ادامه می‌دهد، تا این‌که نیروهای آن به ۱۶۰٬۰۰۰ نفر برسد، پولیس ملی افغان متشکل از پولیس سرحدی افغان، پولیس دارای یونیفورم، پولیس ملی نظم عامه افغان، پولیس مبارزه با مواد مخدر و پولیس محلی افغان (ALP) می‌باشد. در سال ۲۰۰۹، مقتضیات آموزشی از استخدام نیروی‌های بیشتر پولیس به حفظ نیروی موجود و مسلکی سازی پولیس تغییر نمود.
این هدف با افزودن ۱٬۵۵۰ پولیس سرحدی جدید که آموزش‌های ابتدایی را فرا گرفته‌اند به نیروهای پولیس سرحدی و رساندن تعداد مجموعی آن‌ها به ۱۸٬۰۰۰ نفر حاصل خواهد شد. پولیس ملی نظم عامه با آموزش ۲٬۱۰۰ پولیس نظم عامه جدید می‌تواند به سطح لازم خود برسد.
آموزش‌های ابتدایی برای ۳٬۵۰۰ پولیس دارای یونیفورم جدید برنامه‌ریزی شده‌است تا فرسایش پولیس ملی افغان متوقف شود. پس از این‌که تعداد نیروهای پولیس به ۱۲۶٬۰۰۰ نفر رسید، از قابلیت‌های باقی‌مانده آموزشی برای کورس‌های حرفهٔ استفاده شده و شامل کورس‌های پیشرفته پولیس برای آموزش ۳٬۲۰۰ تن از فارغین کورس‌های ابتدایی می‌باشد. هدف از این کورس‌های پیشرفته این است تا نیروهای حرفهٔ که عاری از فساد بوده و قابلیت تنفیذ قانون را داشته باشند فراهم نماید.
کورس‌های آموزشی تخصصی عبارت از: پولیس نمونه بامیان و پنجشیر، برنامه عدالت و اصلاحات، برنامه سواد آموزی، پولیس تحقیقات جنایی، برنامه مبارزه علیه تروریزم، آموزش پولیس سرحدی، خشونت داخلی، حمله جنسی، قطعات معیارهای مسلکی، قطعه همکاری خانواده، برنامه قاچاق انسان، کورس ارشد زبان انگلیسی، آموزش‌های صحی، کورس‌های TIP، برنامه آموزش‌های تاکتیکی (SWAT)، برنامه نظم عامه، FTO/PTP، آموزش راننده‌گی و برنامه شناسایی سندها. کورس‌ها برای خنثی سازی ماین‌های کنار جادهٔ (CIED) و خنثی سازی مواد انفجاری (EOD) نیز به پولیس ملی افغان فراهم می‌گردد. با استفاده از وجوه که در دسترس است ۱۶ تیم خنثی سازی ماین‌ها که هر کدام ۸ عضو دارد در مورد میکانیزم‌های خنثی سازی آموزش داده می‌شوند.
این دوره آموزشی به سه مرحله جامع تقسیم گردیده‌است و در درون قطعات پولیس ملی افغان آموزش داده می‌شود. متن قرارداد هم‌چنین شامل یک برنامه کامل آموزش آموزگاران است تا آن‌ها بتوانند متکی به خود شده و تمامی تیم‌های CIED را در درون قطعات پولیس ملی و یک تیم از مکتب EOD را آموزش دهند. روی‌کرد آموزش آموزگار باعث خواهد شد تا تعداد مشاورین از آغاز سال کاری دهم تقلیل داده شود. آموزش‌های صحی جنگی از عملیات‌های فعلی، رشد دوام‌دار و گسترش کلینیک پولیس در کابل، چهار کلینیک منطقهٔ و سایر کلینیک‌های کوچک که تحت حیطه مسئولیت پولیس قرار می‌گیرند، حمایت می‌نماید.
براساس قرارداد آموزشی، نیروهای پولیس افغان در کورس رشد مجریان قانون FBI آمریکا آموزش می‌بینند، روی‌دادهای مشترک آموزش پولیس برگزار می‌گردد و روی‌دادهای آموزش طی مراحل پاسپورت در گمرک‌ها تدویر می‌گردد. آموزش‌های طب پیش‌گیرانه باعث پای‌داری سلامت دراز-مدت پولیس گردیده و قدرت عملیاتی پولیس ملی افغان را بهبود می‌بخشد. طرزالعمل‌های حفظ الصحه و بهداشت در این برنامه برای پولیس آموزش داده می‌شود تا نرخ مریضی کاهش یافته و به احتمال بالقوه میزان آماده‌گی عملیاتی پولیس در روز بیشتر شود.
فراهم نمودن آموزگار و مشاورین برای تطبیق نصاب درسی تا نیروهای تازه استخدام شده پولیس در حوزه‌های مخصوص تنفیذ قانون مانند تحقیقات جنایی و سلاح‌های ویژه و تاکتیک‌ها آماده شوند. آموزگارانی برای قطعه آموزشی پولیس ملی نظم عامه که در ادراسکن مستقر هستند نیز فراهم می‌گردد. چون افغانستان از دهه‌ها بدین‌سو در هرج و مرج بسر می‌برد، این کشور به نبود متخصصین و کارکنان حقوقی آموزش دیده که بتوانند بدون دریافت آموزش‌های حقوقی قابل‌توجه در دپارتمنت مشاوریت حقوقی وزارت امور داخله استخدام گردند، روبرو است. مرکز تعلیمی ریاست اطفائیه هر سال به تعداد ۴۵۰ نفر را آموزش می‌دهد. ریاست اطفائیه نیاز به یک مرکز تعلیمی ویژه در کابل دارد تا بتواند آموزش‌های ابتدایی، پیشرفته و دوام‌دار را برای مدیریت‌های اطفائیه در سراسر کشور فراهم نماید.
توت‌خوار خالدار یا سوت‌کش خالدار یک گونه از پرندگان که روابط آن مشخص نیست اما به احتمال زیاد مرتبط به پرستوی جنگلی، boatbills و مرغ قصاب است. این یک گونه monotypic در سردۀ "Rhagologus" و خانواده Rhagologidae است. این گونه در ارتفاعات گینه نو یافت می‌شود، جایی که زیستگاه طبیعی آن جنگل‌های کوهستانی مرطوب نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری است. BirdLife International (2017). ""Rhagologus leucostigma"". "IUCN Red List of Threatened Species". 2017: e.T22705411A118733758. doi:. Retrieved 12 November 2021.
اوم کی-جون (; ) بازیگر اهل کره جنوبی است. از آثاری که درآنها ایفای نقش کرده می‌توان به "می‌توانم صدایت را بشنوم" و "" اشاره کرد.
آژانس اطلاعات مرکزی ایالات متحده (سیا) سابقه طولانی درگیری در عراق داشته‌است. اگرچه سیا مستقیماً در کودتای ۱۹۶۳ بعثی که عبدالکریم قاسم را از قدرت برکنار کرد، دخالت نداشت، از اواسط سال ۱۹۶۲ تا زمان سرنگونی قاسم، در حال برنامه‌ریزی برای برکناری قاسم بود و با گروه‌های مخالف عراقی از جمله حزب بعث تماس برقرار کرد. برنامه‌ریزی برای «ناتوانی» یکی از اعضای عالی‌رتبه دولت قاسم با دستمال زهرآلود. پس از اینکه کودتای بعثی ۱۹۶۸ عراق را به حوزه نفوذ شوروی کشاند، سیا با دولت سلطنتی وقت ایران تبانی کرد تا عراق را با مسلح کردن شورشیان کرد بی‌ثبات کند. از سال ۱۹۸۲، سیا در طول جنگ ایران و عراق، ارائه اطلاعات عراق را آغاز کرد. سیا همچنین در کودتای نافرجام ۱۹۹۶ علیه صدام حسین نقش داشت.
سیا نقش مهم و به‌طور کلی مؤثری در جنگ خلیج فارس در اوایل دهه ۱۹۹۰ ایفا کرد، اما توجیه و برنامه‌ریزی حمله آمریکا به عراق در سال ۲۰۰۳ بسیار بحث‌برانگیز بود.
روابط ایالات متحده (ایالات متحده آمریکا) و عراق پس از سرنگونی سلطنت عراق در ۱۴ ژوئیه۱۹۵۸ تیره شد که منجر به اعلام حکومت جمهوری به رهبری سرتیپ عبدالکریم قاسم شد. قاسم این عملیات را طراحی کرد، اما سرهنگ عبدالسلام عارف آن را روی زمین رهبری کرد. افسر باسابقه آژانس اطلاعات مرکزی (سیا) هری روزیتزکه گفت که «شایعاتی مبنی بر توطئه ارتش از ماه‌ها قبل در بغداد منتشر شده بود»، اما «نه عوامل سیا و نه طراحان عراقی نمی‌توانستند زمان وقوع کودتا را بگویند. به یک اتفاق بستگی داشت.» علاوه بر این، تحقیقات بعدی وزارت امور خارجه خاطرنشان کرد که «در حالی که سازمان‌های اطلاعاتی عراق و ایالات متحده از قاسم اطلاع داشتند، تصور نمی‌شد که او هرگز دلیلی برای نگرانی باشد». آلن دالس، مدیر اطلاعات مرکزی، به رئیس‌جمهور دوایت آیزنهاور گفت که سیا «دارای شواهد محکمی که جمال عبدالناصر را در کودتا دخیل می‌داند، ندارد، هرچند که از ناصر الهام گرفته شده بود.» در ۱۵ژوئیه، آیزنهاور با فرستادن تفنگداران دریایی آمریکا به لبنان به درخواست کامیل شامون، رئیس‌جمهور لبنان، با هدف کمک به دولت طرفدار غرب شامون برای بازگرداندن نظم پس از ماه‌ها ناآرامی داخلی، به تحولات عراق پاسخ داد. دولت آیزنهاور در ابتدا نگران «استثمار بعثی‌ها یا کمونیست‌ها از وضعیت» بود، اما دولت جدید عراق را در ۳۰جولای به رسمیت شناخت. cf.
قاسم خود را «تنها رهبر» عراق می‌دانست و هرگونه ارتباط با ناصر را رد می‌کرد، در حالی که عارف علناً از پیوستن عراق به جمهوری متحده عربی (UAR) اتحاد کوتاه مدت مصر و سوریه حمایت می‌کرد. در ۳۰سپتامبر، قاسم با فرستادن عارف به آلمان غربی به عنوان سفیر، اقدام به خنثی کردن او کرد. اما در ۲اکتبر، دالس پیش‌بینی کرد: «به احتمال زیاد، ما آخرین [او] را نشنیده‌ایم.» مأموران مصری در بن با عارف در توطئه ای برای خلع قاسم همکاری کردند، اما عارف مدت کوتاهی پس از بازگشت به بغداد در ۴ نوامبر دستگیر شد. انگلستان که «امید داشت او را به عنوان یک جایگزین عراقی برای ناصر پرورش دهیم. مداخله ناصر به زودی قاسم را وادار کرد تا به کمونیست‌ها روی آورد تا پایگاهی برای حمایت از رژیم خود در برابر ناسیونالیست‌ها حفظ کند.
آیزنهاور که نگران نفوذ اعضای حزب کمونیست عراق (ICP) در دولت قاسم بود، شروع به این سؤال کرد که آیا "ممکن است کمک به [ناصر] برای تصاحب قدرت در عراق، سیاست خوبی باشد." با این حال، مشاوران ارشد آیزنهاور از جمله دالس و برادرش، وزیر امور خارجه، جان فاستر دالس عمدتاً در مورد این موضوع هشدار دادند. به عنوان مثال، در ۱۵ ژانویه۱۹۵۹، فاستر دالس آن را "ضروری است که دست خود را از عراق دور کنیم" زیرا ایالات متحده "آنقدر پیچیده نیست که بتواند با این وضعیت پیچیده ترکیب شود." در ۲۴مارس، عراق به تعجب مقامات ایالات متحده از اتحاد ضد شوروی، پیمان بغداد، خارج شد. در ماه آوریل، شورای امنیت ملی ایالات متحده (NSC) یک کمیته ویژه در مورد عراق (SCI) برای بررسی مجدد وضعیت و پیشنهاد موارد احتمالی مختلف برای جلوگیری از تسلط کمونیستی بر کشور ایجاد کرد. مداخله مخفیانه و نظامی در نظر گرفته شد، اما این امر جان جرنگان، سفیر ایالات متحده در بغداد را "وحشت زده" کرد، که "در نهایت دولت را متقاعد کرد که در عوض ناصر را تحت فشار قرار دهد تا تبلیغات خود را علیه عراق اصلاح کند و نه بر قاسم، بلکه بر کمونیست‌ها تمرکز کند." "ناصر موافقت کرد و قاسم به زودی اقدامات سرکوبگرانه متعددی را علیه کمونیست‌ها انجام داد که عملاً ترس از "قرمز شدن" عراق را ایجاد کرد. یک مقام آمریکایی در آن زمان اظهار داشت که «حملات اخیر ناصر به کمونیسم بیش از هر چیزی که قدرت‌های غربی می‌توانستند در طی سال‌ها کار به دست آورند، برای حفظ پیشروی کمونیسم در خاورمیانه انجام داده‌است.» برایان آر. گیبسون می‌نویسد که «هیچ سندی وجود ندارد که مستقیماً ایالات متحده را به هر یک از تلاش‌های پنهانی متعدد ناصر برای سرنگونی رژیم قاسم مرتبط کند، اگرچه شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد سیا به اردن و ارتش جمهوری اسلامی ایران کمک کرده بود تا عراقی‌ها را به کشور بازگردانند." SCI سرانجام در ژانویه۱۹۶۱ تعطیل شد.
ریچارد سیل از "یونایتد پرس اینترنشنال" (UPI) به نقل از عادل درویش و سایر کارشناسان گزارش داد که سوء قصد ناموفق در ۷ اکتبر۱۹۵۹ علیه قاسم با مشارکت صدام حسین جوان و دیگر توطئه گران بعثی، همکاری بین سیا و اطلاعات مصر بود. گیبسون صحت سیل و درویش را با استناد به اسناد طبقه‌بندی شده به چالش کشیده‌است که نشان می‌دهد سیا در زمان سوء قصد به قتل قاسم چشم پوشی کرده‌است و شورای امنیت ملی «به تازگی سیاست عدم مداخله [خود] را در اول اکتبر تأیید کرده‌است». دالس شش روز قبل از این حادثه پیش‌بینی کرده بود که ممکن است طی دو ماه آینده به قتل قاسم حمله شود، که گیبسون می‌گوید این امر نشان‌دهنده «عدم اطلاعات دقیق» است. با توجه به اینکه مقامات آمریکایی علناً ابراز امیدواری کردند که قاسم به سرعت جراحات خود را بهبود بخشد و به‌طور خصوصی به دنبال منصرف کردن اردن و ایران از مداخله نظامی در عراق در طول بستری شدن قاسم بود، گیبسون حدس زد که «در حالی که ایالات متحده از چندین توطئه علیه قاسم مطلع بود، همچنان به سیاست عدم مداخله خود پایبند است." براندون ولف هنیکات به روشی مشابه می‌گوید: «من از هیچ مدرکی مبنی بر روابط پنهانی بین سیا و بعث قبل از ۷ اکتبر [تلاش برای ترور] بی‌اطلاع هستم. به نظر می‌رسد که ۷ اکتبر بود که بعث را مورد توجه دولت آمریکا قرار داد.» با این حال، کنت آزگود در حالی که اذعان می‌کند که «اثبات مستند کمی مستقیم» دال بر مشارکت آمریکا در توطئه وجود دارد اظهار می‌کند که چون به طور گسترده پذیرفته شده‌است که مصر «در سطحی درگیر بوده‌است» و «ایالات متحده در حال همکاری با ناصر در این زمینه بوده‌است. یک سطح… شواهد و قرائن به گونه ای است که امکان همکاری ایالات متحده و جمهوری اسلامی ایران با فعالان حزب بعث را نمی‌توان رد کرد. علاوه بر این، سیا در طول دوره زمانی مورد بحث درگیر برنامه‌ریزی اضطراری علیه دولت قاسم بود: «هرچه اعتبار اتهامات [سیل] وجود داشته باشد، حداقل اسنادی که در حال حاضر از طبقه‌بندی خارج شده‌اند، نشان می‌دهند که مقامات آمریکایی فعالانه در حال بررسی توطئه‌های مختلف علیه قاسم بودند و اینکه سیا در حال ایجاد دارایی برای عملیات‌های مخفی در عراق بود.»
گرچه پس از تیراندازی صدام (که قرار بود فقط پوشش می‌داد) به سوی قاسم تیراندازی کرد و صدام را مجبور کرد تا در صورت بازگشت به عراق بیش از سه سال را در تبعید در اتحاد جماهیر شوروی تحت تهدید مرگ بگذراند، این سوءقصد با شکست مواجه شد، اما منجر به افشای گسترده مردم شد. صدام و بعث در داخل عراق، جایی که هر دو قبلاً در گمنامی فرورفته بودند و بعداً به بخش مهمی از وجهه عمومی صدام در دوران تصدی وی به عنوان رئیس‌جمهور عراق تبدیل شدند. این احتمال وجود دارد که صدام در زمان تبعید خود از سفارت آمریکا در قاهره بازدید کرده باشد. یکی از مقامات بلندپایه سابق آمریکا به ماریون فاروک اسلاگلت و پیتر اسلاگلت گفت که بعثی‌های عراق، از جمله صدام، «در اواخر دهه ۱۹۵۰ و اوایل دهه ۱۹۶۰ با مقامات آمریکایی تماس گرفته بودند.»
طبق گزارش کمیته کلیسا:در فوریه ۱۹۶۰، بخش خاور نزدیک سیا به دنبال تأیید چیزی بود که رئیس بخش [ جیمز اچ. کریچفیلد] آن را «کمیته تغییر سلامت» برای پیشنهاد آن برای «عملیات ویژه» برای «ناتوان کردن» یک سرهنگ عراقی که معتقد بود «در حال ترویج» می‌نامید، تأیید کرد. منافع سیاسی بلوک شوروی در عراق." بخش مشاوره کمیته را در مورد تکنیکی جویا شد، "که اگرچه به احتمال زیاد منجر به ناتوانی کامل نمی‌شود، مطمئناً هدف را از پیگیری فعالیت‌های معمول خود برای حداقل سه ماه بازمی‌دارد." و افزود: "ما آگاهانه به دنبال دائمی آزمودنی نیستیم. حذف از صحنه؛ ما هم اعتراضی نداریم که این عارضه ایجاد شود.»... در آوریل [۱۹۶۲]، کمیته [تغییر سلامت] به اتفاق آرا به DDP [معاون برنامه‌ها، ریچارد ام. بیسل جونیور] توصیه کرد که یک "عملیات غیرفعال کردن" انجام شود، با اشاره به اینکه رئیس عملیات توصیه کرد که انجام شود. "بسیار مطلوب." معاون بیسل، تریسی بارنز، از طرف بیسل تأیید شد… عملیات تأیید شده ارسال یک دستمال تک رنگ حاوی یک عامل ناتوان کننده برای سرهنگ از یک کشور آسیایی بود. [جیمز] شیدر [مشاور علمی بیسل] شهادت داد که، در حالی که او اکنون نام گیرنده را به خاطر نمی‌آورد، به یاد داشت که در طول دوره مورد بحث، دستمالی را از کشور آسیایی پست کرده بود که "با نوعی مواد برای آن استفاده شده بود. هدف از آزار و اذیت شخصی که آن را دریافت کرده‌است.»... در جریان تحقیقات این کمیته، سیا اعلام کرد که این دستمال "در واقع هرگز دریافت نشده‌است (اگر در واقع ارسال شده باشد). این سرهنگ می‌افزاید: مدت زیادی پس از بررسی پیشنهاد دستمالی ما قبل از یک جوخه تیراندازی در بغداد (رویدادی که ما هیچ ارتباطی با آن نداشتیم) دچار یک بیماری لاعلاج شد.اگرچه برخی منابعSee, e.g. , cf. cf. cf. cf. cf. این عملیات را به عنوان سوءقصد به قاسم نشان می‌دهند، منابع دیگر خاطرنشان می‌کنند که این تفسیر نادرست است یا شواهد آن را تأیید نمی‌کند، به عنوان این تصور که سیا ترور هدف توسط خود متن رد می‌شود. علاوه بر این، بعید است که قاسم دریافت کننده مورد نظر دستمال بوده باشد، زیرا مقامات سیا احتمالاً حمله به رئیس دولت عراق را به خاطر می‌آورند. در حالی که قاسم یک سرهنگ نبود، بلکه یک سرتیپ بود و آشکارا منافع شوروی را در عراق ترویج نمی‌کرد، سرهنگ فهدیل عباس المهدوی، رئیس دادگاه مردمی عراق که طرفدار شوروی بود، کاملاً با توصیف فوق مطابقت دارد.For more on the "revolting tactics" of Mahdawi's "People's Court," see قاسم عملاً ICP را در ژانویه ۱۹۶۰ ممنوع کرد، اما مهدوی یک مجرای مهم بین دولت قاسم و چندین گروه جبهه کمونیستی از جمله «پارتیزان‌های صلح» باقی ماند که علیرغم غیرقانونی بودن رسمی در انظار عمومی اجازه فعالیت در ملاء عام را داشتند. مه ۱۹۶۱ و به دلیل ستایش صریح فیدل کاسترو و همچنین سفرهایش در سراسر اتحاد جماهیر شوروی، بلوک شرق و چین شناخته شده بود. در سال ۱۹۹۱، دیپلمات بلندپایه سابق ایالات متحده، هرمان ایلتس، به روزنامه‌نگار الین اسکیولینو گفت که مهدوی هدف بوده‌است.
در سال‌های ۱۹۶۱ و ۱۹۶۲، ما علاقه خود را به بعث افزایش دادیم نه اینکه فعالانه از آن حمایت کنیم اما از نظر سیاسی و فکری، بعث را جالب دیدیم. ما متوجه شدیم که آن به ویژه در عراق فعال است. تحلیل ما از بعث این بود که در آن زمان نسبتاً معتدل بود و ایالات متحده به راحتی می‌توانست خود را با سیاست‌های آن تطبیق دهد و از آن حمایت کند؛ بنابراین ما آماده‌سازی طولانی و کند بعث برای به دست گرفتن کنترل را تماشا کردیم. آنها چندین بار برنامه‌ریزی کردند که این کار را انجام دهند و آن را به تعویق انداختند.
جیمز اچ. کریچفیلد، رئیس بخش خاور نزدیک سیا از ۱۹۵۹ تا 1969. تا سال ۱۹۶۱، سیا حداقل یک مخبر سطح بالا را در شاخه عراقی حزب بعث پرورش داده بود که به آن امکان می‌داد بر فعالیت‌های حزب نظارت کند.
یک کابل سیا فاش می‌کند که حزب بعث «اولین بار در مورد کودتا در آوریل ۱۹۶۲ به عارف نزدیک شد.»