moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
او فرزند امیرحسین جلایر و اولجتی خاتون دختر ارغون خان بود. خواهرش سویورغتمیش خاتون با اولجایتو خان ازدواج کرده بود. او احتمالاً در زمان فرمانداری اران (حدود 1312) و خراسان (حدود 1322) با پدرش زندگی می کرد. حسن بزرگ در سال 1323 با بغداد خاتون دختر امیر چوپان ازدواج کرد. چوپان تأثیرگذارترین فرد دربار ابوسعید بهادر بود. با این حال، ایلخان به زودی شیفته بغداد خاتون شد و به دنبال طلاق او از حسن بزرگ بود. چوپان آن دو را به قره باغ فرستاد تا بغداد خاتون را از ذهن ابوسعید خلاص کند، اما این تلاش ناکام ماند و بغداد خاتون مجبور به ازدواج با ایلخان شد. پس از قتل چوپان در سال 1327، بغداد خاتون و وزیر اعظم غیاث الدین بن راشد الدین برای نفوذ بر ابوسعید با هم رقابت کردند. غیاث الدین شایعه کرد که بغداد خاتون و حسن بزرگ در حال توطئه علیه ایلخان هستند. حسن بزرگ در سال 1331 دستگیر شد. مادرش اولجتی، ایلخان را متقاعد کرد که جان او را ببخشد و به جای او در قلعه کماه زندانی شد. اما در سال 1332 وی تبرئه شد و به فرمانداری روم اعزام شد. در زمان حیات ابوسعید، حسن بزرگ نیز توسط غیاث الدین فراخوانده شد تا به توقف تخلفات مالیاتی در شرق ایران کمک کند.
در سال ۷۲۳، بغداد خاتون دختر زیبا و بااستعداد امیرچوپان را به همسری برگزید، در ۷۲۵ ابوسعید عاشق بغدادخاتون (با اینکه با شیخ حسن ازدواج کرده بود) شد و او را از پدرش امیرچوپان خواستگاری کرد، امیرچوپان به ناچار دخترش و شیخ حسن را به قراباغ فرستاد تا از ابوسعید دور باشند. ابوسعید در ۷۲۸ امیر چوپان و دیگر پسرانش را کشت و شیخ حسن مجبور شد از زنش (که گفته می‌شود خیلی دوستش داشت) جدا شود تا ابوسعید با بغدادخاتون ازدواج کند، به عنوان پاداش شیخ حسن به عنوان امیرالامراء (قدرتمندترین منصب مهم نظامی و فرمانداری لشکریان در کل ایلخانان) منصوب و یک دختر با اصل و نسب بسیار زیاد زیباروی به عنوان‌ همسر و نیمی از دارایی ها و اموال بسیار زیاد عظیم امیرچوپان بهش داده شد و در نزد ابوسعید که اکنون بدون امیرچوپان با اقتدار فرمان می‌راند تقرب بسیار پیدا کرد.
ده سال بعد شیخ حسن در تبریز مستقر شد و با دلشاد خاتون یکی دیگر از همسران ابوسعید که برادرزاده بغداد خاتون (همسر سابق خود و همسر ابوسعید) بود ازدواج کرد و دلشاد سه پسر برای او بدنیا آورد.
پس از مرگ ابوسعید در سال 1335، چندین گروه بر سر تاج و تخت ایلخانی به رقابت پرداختند. حسن در تمام دوران سلطنت آرپا بی طرف بود و فرمانده عالی سپاه ایلخانان شد. اما حکومت آرپا مورد قبول بخشی از اویرات قرار نگرفت که رهبر آنها و والی بغداد - علی پادشاه عموی ابوسعید بود و نقشه های خود را برای تاج و تخت داشت. او با ادعای اینکه دلشاد خاتون همسر ابوسعید هنوز باردار است، موسی، نوه بایدو را به عنوان وارث برحق تاج و تخت بزرگ کرد. رقابت سنتی اویرات با خط اریق بوقا نیز می تواند عاملی برای این شورش باشد.
پس از شکست آرپا توسط علی پادشاه در 29 آوریل 1336 و سپس کشته شدن او در 15 مه 1336، حسن بزرگ فرصت خود را دید و فرزندی به نام پیر حسین از تبریز، نوه منگو تیمور، را برای ادعای این مقام در اتحاد با حاجی توقای، از سُتیدیان مدعی دیار بکر و در مخالفت با علی پادشاه حمایت نمود. پیرحسین در 20 ژوئیه 1336 در آناتولی با عنوان «محمدخان» تاجگذاری کرد و حسن به ایران رفت و معاون خود اریتنه را برای ایفای مقام فرمانداری بجای خود منصوب کرد. بعداً در 24 ژوئیه حسن بزرگ و محمد در مقابل نیروهای موسی خان و علی پادشاه در منطقه علاطاق صف آرایی کردند. موسی شکست خورد و علی پادشاه کشته شد. حسن بزرگ در راه بغداد موسی را تعقیب کرد و خسارات فراوانی برای او ایجاد کرد. سپس به تبریز رفت و محمد را بر تخت نشاند و با نوه چوپان و همسر ابوسعید دلشاد خاتون که دختر ابوسعید را باردار بود ازدواج کرد.
در همین حال، امرای خراسان، نامزد خود را برای مقام ایلخانی، طغا تیمور، برگزیدند. طغا در سال 1337 برای تسلط بر غرب ایران به راه افتاد. آذربایجان و عراق عجم را تسخیر کرد. در ماه مارس به سلطانیه، پایتخت سابق ایلخانان رسید و حسن بزرگ به اران عقب نشینی کرد. نیروهای موسی که در ابتدا با طغا می جنگیدند، اکنون به طغا پیوستند. طغا و موسی در 15 ژوئن 1337 با حسن بزرگ در صغورلوق در منطقه مراغه مقابل هم قرار گرفتند. حسن آنها را شکست داد، کمی بعد شیخ علی، امیر موسی و شیخ علی امیر طغاتیمور، را به اسارت گرفت و در 10 ژوئیه 1337 آنها را اعدام کرد. با تثبیت موقعیت محمد و حسن، اریتنه به فرمانداری آناتولی منصوب شد. حسن زمستان 1338 را در مغان گذراند.
با این حال، اندکی بعد، چند تن از نوادگان چوپان به سرپرستی نوه‌اش حسن کوچک متحد شدند که از برده‌ای به نام قره جوری برای جعل هویت پدرش تیمورتاش برای مشروعیت بخشیدن به آرمان او استفاده کرد. وقتی اریتنه به او از ظهور «تیمورتاش کاذب» در قره حصار هشدار داد، حسن واقعاً توجهی نکرد. چوبانیان در 25 ژوئیه 1338 در نوشهر در منطقه الطاق با حسن بزرگ جنگیدند. حسن بزرگ شکست خورد و خان دست نشانده او، محمد، کشته شد.
مدت کوتاهی پس از شکست از چوبانیان، قره جوری توسط حسن کوچک برکنار شد و بعداً توسط حسن بزرگ شکست خورد. در اواخر سال 1338 صلح اعلام شد، حسن بزرگ آذربایجان را به حسن کوچک و آناتولی را به مالک اشرف واگذارد. علیرغم همه ضررها، حسن بزرگ کنترل دیار بکر، عراق، خوزستان و بغداد را حفظ کرد. با این وجود، او به دنبال خلاصی از تهدید چوبانی بود. او تاج و تخت ایلخانی را به طغا تیمور که در اوایل سال 1339 حمله کرد، پیشنهاد داد. اما حسن کوچک ساتی بیگ را برای ازدواج پیشکش کرد و وقتی طغا به گرمی به این پیشنهاد پاسخ داد، نامه هایی را به حسن بزرگ فرستاد و استان عراق عرب را تحویل داد. حسن بزرگ، خشمگین شد، لشکرکشی خود را برای حمایت از طغا، که در تابستان همان سال مجبور به عقب نشینی شد، متوقف کرد.
حسن بزرگ پس از رها کردن طغا تیمور، جهان تیمور، نوه گایخاتو را به عنوان ایلخان در نزدیکی همدان شناخت. درگیری با چوبانیان دوباره به جوش آمد و حسن بزرگ و جهان تیمور در نبرد در جغاتو با حسن کوچک و دست نشانده جدیدش سلیمان خان روبرو شدند. در آنجا حسن بزرگ در ۲۶ ژوئن ۱۳۴۰ شکست خورد. او به بغداد گریخت. به دنبال آن جهان تیمور را عزل کرد. با ادامه فشار چوپانیان، حسن بزرگ این بار به سلطنت ممالیک روی آورد. او در ازای کمک نظامی ممالیک و تصرف آذربایجان برای خود به آنها بغداد و دیار بکر را وعده داد. در سال 1341، ستید برهشین (پسر حاجی صوغای) و ابراهیمشاه (برادرزاده حاجی طوغای) به عنوان فرستاده به حلب، دربار النصیر فرستاده شدند. این اتحاد در ابتدا موفقیت آمیز بود، اما بعداً به لطف حیله گری حسن کوچک شکسته شد. وی به فرمانروای ارتوقی ماردین مالک الصالح دستور داد تا نامه ای به سلطان مملوک در مورد آتش بس ادعایی جلایریان با چوبانیان بنویسد و توصیه کند به حسن بزرگ کمک نکند. در مقابل، به مالک قول داده شد که به دامادش ابراهیم شاه ستید، به جای حاجی طوغای طرفدار جلایری، دیار بکر اعطا شود.
حسن بزرگ مدتی دوباره به ولایت طغا تیمور پی برد و به نام او سکه ضرب کرد. پس از اینکه در سال ۱۳۴۴ طغا را به رسمیت نشناخت، همچنان خود را مستقل اعلام نکرد و با عنوان اولوس بیگ به عنوان یک فرماندار صرف حکومت کرد و به سادگی تاج و تخت ایلخان را خالی گذاشت. با این وجود، این آغاز حکومت عملا مستقل جلایری است.
حسن بزرگ در بقیه دوران سلطنت خود به مقابله با چوبانیان پرداخت. او موفق شد با سورگان عموی حسن کوچک و همچنین والی دیاربکر و سلطنت مملوک ائتلاف کند، اما سورگان به زودی متقاعد شد که این اتحاد را کنار بگذارد و مملوک ها اندکی بعد عقب نشینی کردند. او همچنین به یکی دیگر از عموهای حسن کوچک، یاگی باستی، و همچنین مسعود شاه اینجویی، در تلاش برای اخراج پیرحسین، پسر عموی حسن کوچک، از شیراز، کمک کرد. قتل حسن کوچک در سال ۱۳۴۳ تسکین چندانی نداد، زیرا برادرش ملک اشرف در سال ۱۳۴۷ لشکری را برای فتح بغداد فرستاد. اما نیروهای جلایری خسارات سنگینی به این نیرو وارد کردند که تا تابستان مجبور به عقب نشینی شد. در حالی که ملک اشرف و چوبانیان تا سال ۱۳۵۷ باقی ماندند، تهدید آنها برای جلایریان کاهش یافت. حسن بزرگ همچنان نقش مؤثری در سیاست ایران داشت. او به ابواسحاق اینجویی در برابر مظفریان کمک کرد و به او کمک کرد تا در سال ۱۳۵۳ حکومت خود را در اصفهان بازگرداند. اما آنها در سال ۱۳۵۷ مظفریان را نابود کردند.
حسن بزرگ در ژوئیه ۱۳۵۶ درگذشت و در نجف به خاک سپرده شد. پس از او پسرش شیخ اویس جلایر به حکومت رسید.
او حداقل دو بار ازدواج کرده بود:
شیخ اویس جلایر (۱۳۴۲ - ۱۳۷۴)
امیر قاسم (متوفی ۱۳۶۷)
امیر زاهد (زادهٔ ۳ مرداد ۱۳۵۱ - درگذشتهٔ ۱۳۷۱)
با همسران یا صیغه های ناشناس:
به نظر می رسید که حسن بزرگ قصد بازگرداندن وحدت به ایلخانان را دارد. گواه این امر این است که وی در تمام عمر خود از لقب اولوس بیگ استفاده کرد و به جای اینکه به نام خود حکومت کند چندین مرد را به عنوان ایلخان تربیت کرد. علاوه بر این، او تلاش کرد تا ایران را متحد کند. او برای مثال، محمد اولی مولایی را به عنوان استاندار خراسان فرستاده بود. دومی بعداً توسط ارغون شاه فرمانده نظامی طغا تیمور اعدام شد. او در تلاش برای حفظ ایلخانان، در نهایت با شکست مواجه شد و با جلوگیری از نفوذ بیشتر نیروهای دیگر مانند چوبانیان، به نوعی به تجزیه آن سرعت بخشید. با این حال، او دولت قدرتمندی را تأسیس کرد که بیش از نیم قرن بر عراق و بخش‌هایی از ایران حکومت کرد، دولتی که در زمان جانشین او شیخ آویس حتی قدرتمندتر شد.
از حسن بزرگ نیز دوستی با صفی الدین اردبیلی (متوفی ۱۳۳۴) از طریقت اردبیلی به یادگار مانده است. این امر به نهضت صفویه تبدیل شد و نوادگان اردبیلی سلسله صفویه را تأسیس کردند. پس از مرگ حسن بزرگ، جلایریان همچنان روابط حسنه خود را با فرقه اردبیلی حفظ کردند. بعدها، بسیاری از دستاوردهای حسن بزرگ به دوستی وی با صفی الدین مربوط می شود.
فیلیپ کازنوف (؛ زادهٔ ) یک تهیه‌کننده، بازیگر سینما، کارگردان، و هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است.
پرندگان خشمگین () یک فیلم پویانمایی سه‌بعدی به کارگردانی کلی کایتیس و فرگال ریلی است که در سال ۲۰۱۶ منتشر شد. این فیلم براساس بازی‌های ویدئویی پرندگان خشمگین ساخته شد. از بازیگران فیلم می‌توان به جیسون سودیکیس، جش گد، دنی مک‌براید، بیل هادر، مایا رودولف و پیتر دینکلیج اشاره کرد.
این انیمیشن قرار بود در یک ژوئیهٔ ۲۰۱۶ منتشر شود ولی در دسامبر ۲۰۱۴ به ۲۰ مه ۲۰۱۶ تغییر یافت. دنباله این فیلم در ۱۶ اوت ۲۰۱۹ اکران شد.
رد پرندهٔ مهربان و درستکاری است اما متأسفانه یک مشکل اساسی دارد و آن این است که خیلی زود عصبانی شده و در هنگام عصبانیت همه چیز را بهم می‌زند. او به دستور شهردار مجبور به شرکت در کلاس‌های فوق برنامه کنترل خشم می‌شود. او در آنجا با ماتیلدا، یک پرنده زن بسیار زیبا و آرام، چاک، یک پرنده شوخ با سرعت بسیار زیاد، بمب، یک پرنده درونگرای حساس با قدرت انفجار و ترنس یک پرنده کم حرف و بزرگ با قدرت بدنی بالا آشنا می‌شود. در چند روز اخیر یک دسته از خوک‌های سبز وارد قلمرو آنها شده و مشکلاتی را به وجود می‌آورند ولی آنها انتقام می‌گیرند و خوک‌ها را شکست می‌دهند.
کورتیس استیگرز (؛ زادهٔ ) یک موسیقی‌دان اهل ایالات متحده آمریکا است.
سنجاب دم‌سفید نام یک گونه از سرده سنجاب‌های بیابانی است.
وُل چمنزار شرقی نام یک گونه از زیرخانواده ولیان است.
آنابل فرانسیس والیس (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه و بازیگر سینما اهل انگلستان است. والیس در سریال درام "تودورها" (۲۰۱۰–۲۰۰۹)، سریال درام "پیکی بلایندرز" (۲۰۱۶–۲۰۱۳)، فیلم فراطبیعی ترسناک "آنابل" (۲۰۱۴) و فیلم فراطبیعی ماجراجویانه "مومیایی" (۲۰۱۷)، فیلم هندی هرچه دل بگوید... و فیلم برادران گریمزبی بازی کرده‌است. جدیدترین کار وی بدخیم اثر جیمز وان می‌باشد.
وی خواهرزاده ریچارد هریس بازیگر نامدار ایرلندی است.
والیس در شهر آکسفود، انگلستان متولد شده‌است ولی او بیشتر دوران کودکیش را در پرتغال گذراند. او در کشکایش نزدیک شهر لیسبون به مدرسه رفت. والیس به هر دو زبان انگلیسی و پرتغالی مسلط است. همچنین می‌تواند کمی فرانسوی و اسپانیایی حرف بزند.
وارد هورتون (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "نانوایی در بروکلین" اشاره کرد.
ساتوشی ناکاموتو (متولد ۵ آوریل ۱۹۷۵) نام مستعار فرد یا افرادی ناشناس است که بیتکوین را توسعه داده، اوراق سفید آن را نوشته، و پیاده‌سازی مرجع پروتکل بیت کوین را خلق و توسعه داده‌اند. همچنین نخستین پایگاه داده بلاکچین توسط همین فرد یا افراد طراحی شده‌است. نخستین هدف ساتوشی ناکاموتو را می‌توان مشکل دوگانگی (دوبار خرج کردن) پول دیجیتال دانست. ساتوشی ناکاموتو تا دسامبر ۲۰۱۰ در حال توسعهٔ بیت‌کوین بود و پس از این تاریخ از این پروژه خارج شد. کریگ استیون رایت در ۷ دسامبر ۲۰۲۱ در دادگاه با ارایه مستندات دربارهٔ روزهای اولیه خلق بیتکوین پیروز شد و رسماً ثابت کرد ساتوشی ناکاموتو است که این ادعا با شک و شبه زیادی مواجه شد و عموماً پذیرفته نشد
ناکاموتو در گزارش بنیاد P2P ادعا کرد که مردی است که در ژاپن زندگی می‌کند و در تاریخ ۵ آوریل ۱۹۷۵ متولد شده‌است. اما گمانه زنی‌ها دربارهٔ هویت واقعی ناکاموتو عمدتاً بر روی تعدادی از کارشناسان رمزنگاری و علوم کامپیوتری غیر ژاپنی که در ایالات متحده و اروپا زندگی می‌کنند متمرکز شده‌است.
ساتوشی ناکاماتو نام بنیانگذار و سازنده ناشناس بیت‌کوین است که دامین بیت‌کوین را اجرا و بیانیه معروف آن را منتشر کرد اما هویت او هیچوقت روشن نشد.
کیف پول ساتوشی تقریباً ۵ درصد از کل بیت کوین استخراج شده را در اختیار دارد، اما هیچ‌کس تاکنون تراکنش‌های آن را از طریق آدرس کیف پول پردازش نکرده‌است و این امر او را به یکی از ثروتمندترین افراد جهان تبدیل می‌کند.
در اکتبر ۲۰۰۸، ناکاموتو مقاله ای را در سایت metzdowd.com منتشر کرد که بیتکوین را به عنوان یک ارز رمزنگاری شده (رمز ارز) معرفی می‌کرد. بیتکوین یک ارز دیجیتالی مبتنی بر متد نقطه به نقطه است. در ژانویه ۲۰۰۹، ناکاموتو نخستین بیتکوین نرم‌افزاری را که شبکه را راه اندازی کرده بود و نخستین واحد رمزنگاری بیت کوین به نام بیک کوین‌ها را منتشر کرد. ساتوشی ناکاموتو نسخه ۰٫۱ نرم‌افزار بیتکوین را در Sourceforge در ۹ ژانویه ۲۰۰۹ منتشر کرد.
ناکاموتو یک وب سایت با نام دامنه bitcoin.org ایجاد کرد و تا اواسط سال ۲۰۱۰ همکاری با سایر توسعه دهندگان در بیتکوین را ادامه داد. حدوداً در این زمان، او کنترل کلیه سورس کد و مستندسازی شبکه را به گاوین اندرسون انتقال داد. همچنین چندین دامنه مرتبط را به اعضای مختلف بیتکوین انتقال داد و مشارکت خود را در این پروژه متوقف کرد. ناکاموتو تا مدت کوتاهی قبل از غیبت، تمام اصلاحات خود را بر روی کد منبع انجام داد.
مخترع بیتکوین یک پیام متنی را در نخستین بلوک تولید شده در بلاکچین بیت کوین با عنوان در آستانه نجات دوم برای بانک‌ها قرار داد. این متن به عنوان مقاله‌ای در The Times که در تاریخ ۳ ژانویه ۲۰۰۹ منتشر شده اشاره دارد. این نشانه قوی نشان می‌دهد که نخستین بلوک زودتر از این تاریخ استخراج شده‌است. بلوک ژنیک دارای برچسب زمانی ۱۸:۱۵:۰۵ GMT در تاریخ ۳ ژانویه ۲۰۰۹ است. این بلوک بر خلاف تمام بلوک‌های دیگر است که در آن بلوک قبلی‌ای به عنوان مرجع وجود ندارد. ناکاموتو استفاده از کد سفارشی را برای استخراج آن ضروری کرد. زمان ثبت شده بر روی بلوک‌های بعدی نشان می‌دهد که ناکاموتو سعی نکرده تا تمام بلوک‌های اولیه را صرفاً برای خود کند.
البته ثبت معاملات تراکنش عمومی نشان می‌دهد که آدرس‌های شناخته شده ناکاموتو حاوی تقریباً یک میلیون بیت کوین هستند. که در آوریل ۲۰۲۱ ارزش دلاری آن در حدود ۵۹ میلیارد دلار آمریکا است.
ناکاموتو در هنگام بحث در مورد مسائل فنی هیچ اطلاعات شخصی از خود را افشا نکرده‌است. اما در گزارش بنیاد P2P در سال ۲۰۱۲ ادعا کرد که مردی ۳۷ ساله است که در ژاپن زندگی می‌کند. اما عدهٔ زیادی به دلیل استفاده از انگلیسی کامل و روان در مستند نویسی نرم‌افزار همچنین پیام‌ها در فروم، هویت ژاپنی او را زیر سؤال برده‌اند.
املا و اصطلاحات گاه به گاه انگلیسی بریتانیایی (مانند عبارت “خونین سخت یا بلادی هِل”) در هر پیام‌ها و مستند نویسی نرم‌افزار منجر به این گمانه زنی شده‌است که ناکاموتو حداقل ژاپنی نیست.
استفان توماس، برنامه‌نویس سوئیسی و عضو جامعه اپن سورس، نشانگرهای زمانی همهٔ پستهای ارسالی انجمن بیت کوین توسط ناکاموتا را بررسی کرده‌است. این بررسی نشان می‌دهد ناکاماتو هیچ پستی را بین ساعت ۵ صبح تا ۱۱:۰۰ گرینویچ ثبت نکرده‌است. از آنجا که این الگو حتی در روزهای شنبه و یکشنبه حاکم بود، حدس می‌زند که ناکاموتو در این زمان خواب باشد. اگر ناکاموتو فردی با این عادات معمول خواب باشد، حدس می‌زند که او در یک منطقهٔ زمانی در بازه ای از UTC-05: 00 یا UTC-06: 00 جایگزین زمان اقامت می‌کند. این منطقه زمانی شامل بخش‌هایی از آمریکای شمالی است که در منطقه زمان شرقی و منطقه زمانی مرکزی، و همچنین بخشی از آمریکای مرکزی، کارائیب و آمریکای جنوبی قرار دارد.
گفته می‌شود که ناکاموتو پس از آن نیز به توسعه نرم‌افزار بیت‌کوین در کنار توسعه‌دهندگان دیگر ادامه داد اما کمی بعد با ارتباط با یکی از توسعه‌دهندگان به نام گوین اندرسون، مدیریت پروژه را به او داده و خود در اواسط سال ۲۰۱۰ از پروژه ناپدید شد. او در همان زمان کنترل دامنه اینترنتی bitcoin.org را نیز در اختیار جامعه بیت‌کوین قرار داد.
انتظار می‌رود که ناکاموتو خود دارای حدود یک میلیون بیت‌کوین باشد. مقداری که در سال ۲۰۱۳ برابر با ارزش ۱٫۱ میلیارد دلار آمریکا بود.
در تاریخ ۲ مه سال ۲۰۱۶ کریگ رایت مهندس کامپیوتر و بازرگان استرالیایی ادعا کرد که همان ساتوشی ناکاموتو است. طبق مقالات منتشر شده توسط BBC و Economist وی توانسته یک پیام را توسط کلید خصوصی مربوط به نخستین تراکنش بیت کوین امضا کند.
از سال ۲۰۱۸ در فضای مجازی ادعا شده‌است که هنرمند آمریکایی، وینسنت ون ولکر، ساتوشی ناکاموتو است. به عنوان مثال، او از این واقعیت سخن می‌گوید که او ریاضیدان و متخصص شناخته شده‌است، او همچنین دارای ارتباط خوبی با کارشناسانی است که دارای دانش هستند که به تکنولوژی Blockchain منجر شده‌است. او خودش این ادعا را تضعیف می‌کند.
در ماه دسامبر سال ۲۰۲۱ دادگاهی در فلوریدا اعلام کرد که کریگ رایت به‌خاطر استفاده بدون مجوز از وجوهی که به‌صورت مشترک با دیو کلیمن، در شرکت «W&K» سرمایه‌گذاری شده بود، به پرداخت ۱۰۰ میلیون دلار جریمه محکوم شده‌است با این حال او رأی دادگاه را پیروزی بزرگ برای خود خواند و اعلام کرد که او همچنان مالک ۱٫۱ میلیون بیت کوینی است که به خاطر تصاحب حق مالکیت معنوی عنوان «ساتوشی ناکاموتو» در اختیار دارد.
جاستین سان، بنیانگذار رمز ارز ترون در فوریه ۲۰۲۱ در صفحه توئیتر شخصی خود ادعا کرده‌است: «ایلان ماسک همان ساتوشی ناکاماتو است.»https://twitter.com/justinsuntron/status/1358824911964303360?s=19
این ادعا پیشتر در سال ۲۰۱۷ توسط یکی از کارمندان سابق اسپیس ایکس مطرح شده بود که ایلان ماسک آن را تکذیب کرده بود.
دنیل جیسون سودیکیس (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. او برای توسعه و بازیگری در سریال تد‌ لاسو بسیار معروف و مشهور شد.
از فیلمها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "چیزی که در وگاس رخ می‌دهد"، "رئیس‌های وحشتناک"، "گذرگاه"، "حماسه"، "تد لاسو "، روز مادر "رئیس‌های وحشتناک ۲"، "مغزهای متفکر" اشاره کرد.
در ژوئن سال ۲۰۰۴، جیسون سودیکیس پس از پنج سال زندگی‌ مشترک با کی کانن، فیلمنامه‌نویس آمریکایی ازدواج کرد. آن‌ها در سال ۲۰۰۸ از هم جدا شدند و در فوریه ۲۰۱۰ طلاق گرفتند. در سال ۲۰۱۱، سودیکیس با بازیگر آمریکایی الیویا وایلد آشنا شد. این زوج در ژانویه ۲۰۱۳ نامزد کردند. آن‌ها یک پسر بنام اوتیس، متولد آوریل ۲۰۱۴ و یک دختر به نام دیزی متولد اکتبر ۲۰۱۶ دارند. رابطه سودیکیس و وایلد در نوامبر ۲۰۲۰ به پایان رسید.
کیگان-مایکل کی (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۹۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
جیلیان بل (؛ زادهٔ c. ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
هانیبال بورس (؛ زادهٔ ) یک فیلم‌نامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به کمدین و گروه رفقا اشاره کرد.
مسجد جامع یا مسجد جمعهٔ نطنز مجموعه‌ای از چند بنای مذهبی شهر نطنز در استان اصفهان است که همهٔ آن‌ها در زمان اولجایتو خدابنده و پسرش ابوسعید بهادرخان ساخته شده‌اند. ساختمان‌ها مربوط به زمان‌های مختلف ولی فاصلهٔ زمانی ساخت آن‌ها به یکدیگر اندک است. این مجموعه شامل مسجد جامع و یک خانقاه و مقبرهٔ شیخ عبدالصمد و یک منارهٔ ۳۷ متری است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۸۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
آندره گودار دربارهٔ مجموعه بناهای مسجد و مقبره نوشته است که محورهای اصلی این بناها، که همان محور محراب آنهاست، در حدود ده درجه با یکدیگر اختلاف دارد و این اختلاف بیش از آن است که بتوان حمل بر اشتباه در نقشهٔ بنا کرد. پس باید پذیرفت که به هنگام احداث این دو بنا، روش سازندگان هریک از آن‌ها در تعیین راستای قبله با دیگری تفاوت داشته‌است. وی افزوده است که راه ورود مقبره، که به شکلی نامناسب تعبیه شده، دلیل بر آن است که بنای مقبره به مسجد اضافه شده است؛ ولی به اعتقاد دونالد ویلبر، مقبرهٔ شیخ عبدالصمد از مسجد جامع قدیمی‌تر است؛ چون در نقاطی که گچ دیوارها فرو ریخته‌است، قسمتی از تزیینات آجری قدیمی‌تر آن دیده می‌شود. به نوشتهٔ وی، علایم آشکاری وجود دارد که در نمای شمالی مقبره، یک سردر بوده که با توجه به نوع قالب‌گیری گچی، در حدود ۷۰۷ق مسدود شده‌است. شرودر نیز اظهار داشته که گنبدخانهٔ مسجد از چهار ایوان آن قدیمی‌تر است و ایوان‌ها و طاق‌نماهای صحن به بنای موجود اضافه شده است؛ زیرا محور گنبدخانه با محور صحن مسجد اختلاف دارد و در کتیبهٔ یکی از ایوان‌ها نیز این عبارت دیده می‌شود: «مسجد در داخل مسجد ساخته شده». آندره گودار تاریخ کتیبهٔ سَردَر خانقاه را ۷۱۶ق یا ۷۱۷ق تعیین کرده‌است. البته این کتیبه را امروزه با تاریخ ۷۱۶ق بازسازی کرده‌اند.
بر اساس تحقیقات و کاوش‌های سازمان میراث فرهنگی در دو دههٔ اخیر، قدیمی‌ترین بخش این مجموعه گنبدخانهٔ جبههٔ جنوبِ غربی مسجد است. کتیبه‌ای که در ۱۳۵۲ش در این گنبدخانه کشف شد نشان داد که این گنبدخانه در ۳۸۹ق بنا شده و در نتیجه، قدیمی‌ترین گنبدِ تاریخ‌دار منطقه است.
طاق ایوان شمالی در دوره‌های بعد فرو ریخته که بازسازی شده است؛ ولی تزیینات و کتیبه‌های آن در این بازسازی اعاده نشده است؛ و امروزه فقط در طرفین لبهٔ هلالی طاقِ این ایوان، بخشی از کتیبهٔ قدیمی دیده می‌شود. در حد فاصل طبقهٔ اول و دوم این ایوان، کتیبه‌ای از دورهٔ صفویه باقی است. در نیم قرن اخیر، کف این ایوان با کاشی فرش شده‌است.
چنان‌که گذشت، در تقّدم یا تأخّر احداث بقعهٔ شیخ عبدالصمد نسبت به بنای مسجد اختلاف نظر وجود دارد. این بقعه ازاره‌ای از کاشی‌های ستاره‌ای‌شکل داشته که این کاشی‌ها به سرقت رفته‌است. همچنین بر دیوار جنوبی این بقعه، محرابی از کاشی وجود داشته که به نظر دونالد ویلبر، احتمالاً همان محرابی است که اکنون در موزهٔ ویکتوریا و آلبرت لندن نگه‌داری می‌شود. ویلبر همچنین احتمال داده است که کاشی‌های حاشیهٔ این محراب مورخ به ۷۰۷ق و امروزه در موزهٔ هنری متروپولیتن باشد.
بنای خانقاه در غرب این مجموعه قرار داشته که هم‌اکنون فقط سَردَر آن باقی است. بنا بر اظهارات اهالی محل، این بنا تا پایان دورهٔ صفویه وضع بسیار خوبی داشته و در حملهٔ افغانان، ویران شده‌است. در ۱۳۷۵ق شبستانی بر جای خرابه‌های این خانقاه احداث شده‌است. قسمتی از سردر خانقاه و تزیینات آن به مرور زمان فرو ریخته بود که در دههٔ اخیر مرمت شده‌است. امروزه سقف این سردر با مقرنسی زیبا و کاشی‌های رنگارنگ پوشیده و کاشی‌کاری نمای خارجی آن بازسازی شده‌است.
احداث منارهٔ این مجموعه، بر اساس کتیبهٔ آن، در ۷۲۵ق آغاز شده‌است. کاشی‌های مناره، که به تدریج فرو می‌ریخت و هر ساله آسیب بیشتری می‌دید، در ۱۳۵۶ش مرمت اساسی شد. نکتهٔ قابل توجه در این مجموعه تفاوت تزیینات در قسمت‌های مختلف آن است: بناهای مسجد جامع و بقعهٔ شیخ عبدالصمد تماماً گچ‌اندود و بدون تزیینات کاشی است؛ در حالی که سردر خانقاه و مناره و پایهٔ آن، که در فاصلهٔ کوتاهی از مسجد و بقعه ساخته شده، پوشیده از کاشی است.
به اعتقاد آرتور پوپ، این تفاوت فاحش در تزئینات به این دلیل است که در هنگام ساخت مسجد جامع نطنز، هنرمندان بیشتر در شمال کشور (شهر تبریز) سرگرم کار بوده‌اند و پس از اتمام مشغولیت‌های آنهاو بازگشتشان خانقاه این مجموعه ساخته شده‌است.
قدیمی‌ترین کتیبهٔ بنا، بر ضلع شرقی گنبدخانه، مورخ به ۳۸۹ق است؛ و درِ منبت‌کاری شدهٔ این ورودی کتیبه‌ای به تاریخ ۸۲۵ق دارد. ایوان شمالی مسجد و مقبرهٔ شیخ عبدالصمد هریک کتیبه‌ای به تاریخ ۷۰۷ق دارد. بخش پایانی کتیبهٔ سردر خانقاهی که در غرب مسجد بوده فرو ریخته بوده که اکنون با تاریخ ۷۱۶ق مرمت شده‌است. سردر خانقاه چهار لوح مرمر دارد که یکی از آن‌ها مورخ به ۹۱۲ق است و بر بالای در چوبی آن، تاریخ ۱۳۴۸ق دیده می‌شود. بر دو کتیبهٔ مناره، تاریخ‌های ۷۲۵ق و ۱۳۴۲ق ثبت است. درِ قدیمی مسجد، که به کوچهٔ مجاور ضلع شمالی آن گشوده می‌شود، کتیبه‌ای دارد که بر طبق آن، تاریخ اتمام ساختِ در ۹۷۲ق و تاریخ نصب آن ۱۰۱۲ق بوده‌است. در ایوان جنوبی مسجد، دو لوح وقفنامه به تاریخ‌های ۱۱۰۳ق و ۱۲۵۹ق وجود دارد. در این ایوان، کتیبه‌ای دیگر حاکی از تعمیرات ۱۱۷۸ق است. از زیر لایه‌های گچیِ پوشش این ایوان، نوشته‌هایی به نظم و نثر با تاریخ‌های مختلف آشکار شده است؛ از جمله تاریخ‌های: ۸۹۹ق، ۹۴۰ق، ۹۵۱ق، ۹۹۳ق، ۱۱۷۸ق کتیبه‌ای منظوم در ایوان شمالی ماده تاریخی دارد که خبر از تعمیرات و سفیدکاری مسجد در ۱۱۳۹ق می‌دهد. کف این ایوان نیز پوشش کاشی مورخ به ۱۳۶۶ق و نیز ۱۳۲۶ش دارد. صندوق قبر شیخ عبدالصمد نیز پوششی از کاشی دارد که بر اساس کتیبهٔ منصوب بر بالای آن، در ۱۰۴۵ق انجام شده‌است. ضریح چوبی این آرامگاه مورخ به ۱۰۶۴ق است. علاوه بر این کتیبه‌ها، دو فرمان از شاه عباس اول صفوی و شاهزاده حسام‌السلطنه قاجار بر سردر مسجد وجود دارد که به ترتیب مورخ به ۱۰۲۴ق و ۱۲۸۱ق است.
ماشین تورینگ چند نواره مانند ماشین تورینگ‌های معمول است که به جای یک نوار چندین نوار دارد .هر نوار کلاهک مخصوص به خود را، برای عمل خواندن و نوشتن، دارد .در ابتدا، رشتهٔ ورودی بر روی نوار اول نمایش داده می‌شود و بقیه نوارها خالی‌ هستند .
به نظر می‌رسد که این مدل از ماشین‌های تورینگ قویتر از مدل‌های تک نواره هستند در حالی‌ که چنین نیست و هر ماشین تورینگ چند نواره‌ای، فارغ از تعداد نوارهای آن‌، می‌تواند توسط یک ماشین تورینگ تک نواره با درجهٔ پیچیدگی‌ بیشتر شبیه سازی شود.
بنابراین ماشین تورینگ‌های چند نواره نمیتوانند توابع ای بیش از آنچه ماشین‌های تورینگ‌ چند نواره محاسبه میکنند ،محاسبه کنند و هیچ‌کدام از کلاس‌های پیچیدگی محاسباتی (مانندکلاس P ) با تغییر یک ماشین تورینگ چند نواره به تک نواره تحت تأثیر قرار نمی‌گیرند.
یک ماشین تورینگ چند نواره می‌تواند به صورت یک ۶ تائی‌ به فرم formula_1 تعریف شود که در آن‌:
ماشین تورینگ با ۲ پشته یک رشتهٔ ورودی از نوع فقط خواندنی و ۲ نوار برای ذخیره اطلاعات دارد .اگر هر کدام از کلاهک‌ها به سمت چپ حرکت کند ،یک فاصلهٔ خالی‌ بر روی آن‌ قرار میگرد اما فقط یک نماد از یک منبع قابل نمایش است .
من شارلی هستم یا ژو سوئی شارلی (، فرانسوی «I am Charlie»)، جمله‌ای است که توسط طرفداران آزادی بیان علیه حمله به دفتر مجلهٔ شارلی ابدو در اینترنت و شبکه‌های اجتماعی به کار می‌رود.
وب‌سایت‌های زیر از جملهٔ "من شارلی هستم" در وب‌سایت خود استفاده کرده‌اند.
فشار خون به مقدار فشاری گفته می‌شود که توسط خون در جریان، به دیوارهٔ رگ‌ها وارد می‌آید و یکی از علائم حیاتی است. فشار یک مفهوم فیزیکی است، مقصود از فشار اشاره به «قدرت» یک مایع متحرک است. فشار خون در نواحی نزدیک قلب، بیشتر و نسبت فاصله گرفتن از قلب کم‌تر می‌شود.
فشار خون با جریان یافتن به شاهرگ‌ها زیاد و به رگ‌ها کم می‌شود. اصولاً فشارخون در بخش‌های مختلف سیستم گردش خون متفاوت است. معمول‌ترین روش اندازه‌گیری فشار خون به‌وسیله فشارسنج است که با استفاده از ارتفاع جیوه برای اندازه‌گیری فشار خون در حال چرخش در رگ‌ها استفاده می‌کند. با این‌که خیلی از فشارسنج‌های فعلی دیگر از جیوه استفاده نمی‌کنند، ولی فشار خون هنوز در تمام دنیا با mmHg یا میلی‌متر جیوه اندازه‌گیری می‌شود.
فشارخون نرمال در انسان در حال استراحت در محدوده ۹۰ الی ۱۲۰ میلی‌مترجیوه (سیستولیک) و ۶۰ الی ۸۰ مم/ج (دیاستولیک) قرار دارد. و فشار خون ۱۲۹–۱۲۰میلیمتر جیوه سیستول و زیر ۸۰ دیاستول مرحله پیش فشار خونی نامیده می‌شود. و به‌طور معمول اگر فشار خون به صورت پایدار بالاتر از ۱۳۰ سیستول و ۸۰ دیاستول قرار گیرد، پاتولوژی و بیماری محسوب می‌گردد. به عارضه افزایش فشار خون بیش از حد طبیعی، هایپرتنسیون و فشار خون بالا یا پرفشاری خون گفته می‌شود. همچنین کاهش فشارخون را هیپوتانسیون می‌نامند.
فشار خون بالا به دو دسته اولیه و ثانویه تقسیم می‌گردد. در دسته اول علت فشار خون بالا مشخص نمی‌باشد و به صورت اولیه ایجاد شده‌است. آفت و تاول زدن مخاط دهان، هنگام بالا رفتن فشار خون در بعضی افراد دیده شده. در فشار خون ثانویه افزایش فشار خون به دنبال یک بیماری دیگر اتفاق می‌افتد و آن بیماری را می‌توان به عنوان علت افزایش فشار خون در نظر گرفت که در صورت کنترل بیماری اصلی، پرفشاری خون نیز به صورت مناسب تری کنترل می‌گردد.
افرادی که مبتلا به فشار خون بالای اولیه هستند، ممکن است سال‌ها بدون علامت باشند و از بیماری خود اطلاعی نداشته باشند و زمانی متوجه بیماری خود می‌گردند که دچار علائم (مثل سردرد، تاری و اختلال دید، درد قفسه سینه، سرگیجه و تنگی نفس به هنگام فعالیت) می‌شوند که در واقع این علایم عوارض فشار خون بالاست، لذا تنها راهی که می‌توان در زمان مناسب به آن پی برد، اندازه‌گیری دوره‌ای و منظم فشار خون به وسیله دستگاه فشارسنج است.
فشار خون بالا در اغلب اوقات علامتی ندارد و بسیاری از مردم برای سالیان زیاد حتی بدون اینکه مطلع باشند مبتلا به این عارضه هستند. فشار خون بالا اگر درمان نشود باعث آسیب به سرخرگ‌ها و اندام‌های حیاتی بدن می‌شود به همین دلیل به آن قاتل خاموش می‌گویند.
عوامل خطر در ایجاد فشار خون بالا را می‌توان به شرح زیر بیان کرد:
توزیع هوا از مسیر زیر کف ساختمان (UFAD)، یک استراتژی توزیع هوا برای تأمین تهویه فضا در ساختمان به عنوان بخشی از طراحی سیستم(HVAC) است.
سیستم‌های UFAD از یک فضای تأمین زیر کف، واقع در بین دال بتنی سازه و سیستم کف کاذب، برای تهویه هوا از افشانه‌های کف به ناحیه اشغال شده ساختمان استفاده می‌نمایند. لایه بندی حرارتی از مشخصات اینگونه سیستم‌ها است که نسبت به سیستم‌های هوایی سنتی (OH)، از لحاظ ترموستاتیکی بالاتر است. مشخصات بار سرمایش UFAD متفاوت از سیستم OH سنتی است که به علت تأثیر کف کاذب می‌باشد. سیستم UFAD دارای پیک بار سرمایشی بالاتر نسبت به OH است. این سیستم مزایای بسیاری نسبت به روش‌های سنتی دارا می‌باشد. این مزایا عبارتند از انعطاف‌پذیری طراحی، ارتقاء حرارت، ارتقاء راندمان و بازده سیستم تهویه، ارتفاء بازده انرژی در آب و هوای مناسب و کاهش هزینه‌های تعمیرات نگهداری. غالباً از UFAD در ساختمان‌های ادرای، مخصوصاً ساختمان‌هایی که در طول کاربری امکان تغییر پلان وجود دارد استفاده می‌گردد. UFAD برای انواع ساختمان‌ها از جمله ساختمان‌های تجاری، اموزشگاه‌ها، کلیسا، فرودگاه، موزه و کتابخانه و … مناسب است. ساختمان‌های مهمی که در آمریکای شمالی از این سیستم استفاده می‌نمایند شامل ساختمان نیویورک تایمز، بانک برج آمریکا و ساختمان فدرال سانفرانسیسکو هستند.
فاز ساخت سیستم‌های UFAD شامل آب بندی برای جلوگیری از نشت هوا بایستی بسیار دقیق انجام گیرد.
سیستم UFAD بر اساس واحدهای مدیریت هوا برای فیلترسازی و تهویهٔ هوا هستند. در حالیکه در سیستم هوایی معمولاً از داکت برای توزیع هوا استفاده می‌نمایند، سیستم‌های UFAD از فضا (Plenum) زیر کف که با نصب یک کف کاذب شکل می‌گیرد استفاده می‌نمایند. این Plenum معمولاً در ۴۶/۰× ۳/۰ متر بالای دال بتنی سازه است. به عنوان خروجی معمولاً از افشانه‌های کف استفاده می‌نمایند. رایج‌ترین آرایش این سیستم از یک واحد مدیریت هوای مرکزی از Plenum تا افشانه‌های کف تشکیل شده‌است. در روش‌های دیگری می‌توان از واحدهای ترمینال فن در خروجی‌ها، داکت‌های زیر کف، هواکش‌های دسکتاپ یا اتصالات برای سیستم‌های کنترل محیطی شخصی استفاده کرد.
لایه بندی حرارتی نتیجه فرایند لایه بندی هوای داخلی مطابق با چگالی نسبی است. لایه هوایی، حاصل یک گرادیان عمودی با چگالی بالا است که در آن هوای سرد در زیر و هوای گرم در بالا قرار می‌گیرد. از آنجا که هوا طبیعتاً دارای حرکت همرفتی است، از لایه بندی بیشتر برای سیستم‌های سرمایشی استفاده می‌شود. در طراحی یک سیستم UFAD، هوای تهویه شده در بخش پایین اتاق باقی می‌ماند، در حالی که منابع حرارتی مثل ساکنان و تجهیزات، فضای حرارتی را ایجاد می‌نماید که آلاینده‌ها را به سمت سقف برده و از آنجا به هوای بیرون هدایت می‌نماید.
لایه بندی دمای ایجاد شده در این سیستم دارای تنظیمات فضایی نیز می‌باشد. اکثر بدن ساکنان سردتر از دما در ارتفاع ترموستات است، بنابراین این دستورالعمل پیش نهاد می‌نماید که نقطه تنظیم ترموستات بیش از سیستم‌های سنتی تنظیم گردد. استراتژی تهویهٔ خروجی‌ها را کنترل می‌نماید تا ترکیب هوای عرضه شده و هوای اتاق کمتر از ارتفاع تنفس در فضا باشد. در بالای این ارتفاع، لایه بندی و هوای آلوده وجود دارد، هوایی که ساکنان تنفس می‌نمایند دارای آلاینده‌های کمتری نسبت به سیستم‌های سنتی است. راندمان تهویه سیستم‌های UFAD به عوامل متعددی چون ارتفاع سقف، مشخصات افشانه‌ها، تعداد افشانه‌ها، دمای هوای عرضه شده، دبی هوای کلی، بار سرمایشی و حالت تهویه بستگی دارد. نشان داده شده‌است که افشانه‌های چرخشی و سطح روزنه دار باعث کمتر شدن سرعت هوا در ناحیه اشغال شده می‌شوند، در حالی که افشانه‌های خطی سرعت بیشتری را حاصل می‌نمایند که می‌تواند باعث اختلال سیستم شود. علاوه بر این، افشانه‌های کف یک المان، کنترل شخصی اضافه می‌نمایند و کاربران می‌تواند میزان هوایی که افشانه تحویل می‌دهد را از طریق چرخاندن بخش بالای افشانه تنظیم نمایند.
پروفایل‌های بار سرمایشی برای سیستم‌های UFAD متفاوت از سیستم‌های هوایی هستند، این اساساً بعلت اثر ذخیره حرارت پنل‌های کف کاذب سبکتر نسبت به دال کف سازه‌ای است. حضور بیشتر کف کاذب، توانایی دبی ذخیرهٔ حرارتی دال‌ها (Slabs) را کاهش می‌دهد؛ بنابراین پیک سرمایشی این سیستم‌ها نسبت به سیستم‌های سنتی بیشتر است. در سیستم OH، مخصوصاً در نواحی جانبی، بخشی از انرژی حرارتی خورشیدی در طول روز در دال کف ذخیره می‌شود و در زمان شب هنگامی که سیستم خاموش است آزاد می‌شود. در یک سیستم UFAD، با حضور کف‌های کاذب، این حرارت به یک ماده سبک‌تر منتقل می‌شود و باعث بالا رفتن پیک سرمایشی می‌شود.
یک مدلسازی بر اساس شبیه‌سازی‌های انرژی پلاس نشان داده است که سیستم UFAD عموماً دارای پیک سرمایشی، ۱۹٪ بیشتر از سیستم هوایی است و ۲۲ و ۳۷ درصد از مجموعه بار سرمایشی UFAD به Plenum در محیط پیرامون و داخل می‌رود.
مرکز محیط زیست ساختمان یک شاخص جدید نسبت بار سرمایشی برای UFAD به نام UCLR توسعه داده است که به صورت پیک بار سرمایشی محاسبه شده برای UFAD نسبت به بار پیک سرمایشی محاسبه شده برای یک سیستم ترکیبی خوب. با این شاخص می‌توان بار سرمایشی UFAD برای هر ناحیه را محاسبه کرد. UCLR تحت تأثیر عواملی چون نوع ناحیه، سطح کف و جهت ناحیه است. کسر پلنیوم عرضه (SPF) کسر ناحیه (ZF) و کسر پلنیوم بازگشتی (RPF) نیز به صورت مشابه برای محاسبه بار سرمایشی پلنیوم عرضه، ناحیه و پلنیوم بازگشتی تعریف شده‌اند.
دو ابزار طراحی برای تعیین ملزومات دبی هوا در سیستم UFAD وجود دارد:
یکی در دانشگاه Purdue در پروژهٔ پژوهشی ASHRAE توسعه یافته‌است (RP-1522) دیگری در مرکز محیط زیست ساختمان (CBE) در دانشگاه Berkeley کالیفرنیا.
(RP-1522) یک ابزار ساده‌سازی شده توسعه داده است که تفاوت دمایی عمودی میان سر و قوزک پای ساکنان، دبی هوا برای ناحیه Plenum، تعداد افشانه‌ها و راندمان توزیع هوا را پیش‌بینی می‌نماید. در این ابزار کاربران باید ناحیه سرمایشی و کسر بار سرمایشی Plenum زیر کف را مشخص نمایند. همچنین کاربران باید دمای هوای عرضه شده در افشانه یا در داکت را با نسبت دبی Plenum به دبی عرصه ناحیه‌ای وارد نمایند. این ابزار به کاربران امکان می‌دهد تا از ۳نوع افشانه موجود یکی را انتخاب نموده و برای ۷ نوع ساختمان کاربری دارد: اداری، آموزشی، کارگاهی، رستوران، مغازه‌های کوچک، اتاق کنفرانس و تالارهای سخنرانی.
افزایش دمای عرضه Plenum شامل افزایش هوای تهویه شده بر اثر انتقال گرمای همرفتی در Plenum عرصهٔ زیر کف از ورودی به افشانه‌های کف است. این پدیده را همچنین تجزیه حرارتی یا نزول حرارتی نیز می‌نمایند. افزایش دمای هوای Plenum باعث تماس هوای سرمایشی عرضه شده با دال‌های بتنی و کف کاذب می‌شود.
بر اساس یک مطالعه مدلسازی افزایش دمای هوا می‌تواند بسیار قابل ملاحظه (۵ درجه سانتیگراد یا ۹ درجه فارنهایت) باشد. در همین مطالعه یافته شده‌است که افزایش دمای هوا در فصل تابستان بیش از فصل زمستان است و این افزایش دما به نوع شرایط آب و هوایی نیز وابسته است. طبقه همکف با یک دال بر روی grade افزایش دمای کمتری نسبت به طبقه‌های میانی و بالایی دارد و افزایش دمای هوای عرضه شده باعث کاهش افزایش دما می‌شود. افزایش دمای زیاد، تحت تأثیر جهت ناحیهٔ جانبی، افزایش حرارتی داخلی و نسبت پنجره به دیوار قرار نمی‌گیرد. افزایش دمای هوای Plenum عرضه پتانسیل پایداری و صرفه جویی در انرژی سیستم‌های UFAD را نشان می‌دهد. در این پژوهش نشان می‌دهیم که عملکرد حرارتی و انرژیتیکی بر اثر کاربرد سیستم‌های UFAD به علت کاربرد انتقال هوا به محیط پیرامون ارتقاء می‌یابد.
منتقدان این نوع سیستم‌ها اعتقاد دارند که انتقال هوا در زیر کف باعث می‌شود که مزایای یک فضای Plenum کم فشار از بین برود و همچنین بر پیچیدگی‌های طراحی و نصب می‌افزاید، بعلت نصب داکت‌ها بین ستون و کاشی کف.
وجود نشتی در سیستم UFAD از دلایل عمدهٔ ناکارآمدی این سیستم است. دو نوع نشتی وجود دارد: نشتی در فضا و نشتی در مسیرهای عبوری. گروه اول نشتی‌ها باعث از دست رفتن انرژی نمی‌شود، چرا که هوا به ناحیه‌ای که قرار است سرد کند می‌رود.
گروه دوم نشتی‌های باعث اضافه شدن انرژی فن برای حفظ فشار ثابت در Plenum و افزایش مصرف انرژی فن می‌شود؛ بنابراین در هنگام ساخت این سیستم‌ها، آب بندی صحیح از اهمیت بالایی برخوردار است.
ارزیابی انرژی سیستم‌های UFAD هنوز به صورت یک چالش است که پژوهش‌های عمرانی و مکانیکی بسیاری تا کنون بر روی آن انجام شده‌است. طرفداران UFAD، فشار فن کمتر لازم برای تهویه هوا در Plenum نسبت به داکت‌های سنتی را از مزایای این سیستم می‌دانند. فشار نمونهٔ Plenum برابر با ۲۵ پاسکال یا کمتر است.
ارتقاء راندمان سیستم سرمایشی، ذخیره انرژی و دمای عرضه بالاتر باعث طولانی‌تر شدن عمر اینگونه سیستم‌ها می‌شود. با این حال این تا حد زیادی به نوع شرایط آب و هوایی وابسته است و برای جلوگیری از چگالش بایستی رطوبت را به درستی کنترل کرد. در نقطه مقابل منتقدان این سیستم‌ها به فقدان آزمایش‌ها و پژوهشهای جامع در خصوص تأثیر شرایط آب و هوایی، طراحی سیستم و سهولت حرارتی و کیفیت هوا اشاره می‌نمایند. محدودیت ابزارهای بهینه‌سازی، استانداردهای طراحی و کمی تعدد پروژه‌هایی که از این سیستم استفاده می‌نمایند از مشکلات دیگر است.
این نوع سیستم‌ها در ساختمان‌های اداری خصوصاً در آن‌هایی که امکان تغییر کاربری با گذشت زمان وجود دارد، به صورت وسیعی کاربرد دارند. UFAD همچنین در مراکز فرماندهی، مراکز داده‌های فناوری اطلاعات، اتاق سرور که دارای بار سرمایشی بزرگ حاصل از تجهیزات التکرونیکی و کابل‌های دیتا هستند رایج است. راهنمای طراحی ASHRAE نشان می‌دهد که هر ساختمانی که داری یک کف کاذب برای توزیع کابل است می‌تواند از UFAD استفاده نماید.
در زمان کاربرد سیستم‌های UFAD در آزمایشگاه‌ها باید ملاحظات فضایی را به دقت مورد توجه قرار داد چرا که امکان انتقال مواد شیمیایی به Plenum و برهم خوردن فشار ایده‌آل فضا وجود دارد. کاربرد UFAD برای برخی از تأسیسات و فضاهای خاصی مثل ساختمان‌های غیر مسکونی کوچک، فضاهای مرطوب مثل استراحت گاه‌ها و استخرها، آشپزخانه و سالن‌های ورزشی توصیه نمی‌شود. از این سیستم همچنین می‌توان به صورت ترکیبی با دیگر سیستم‌های HVAC مثل تهویهٔ همرفتی، سیستم توزیع هوایی، سقف شیب دار یا تیر سرد برای تحقق عملکرد بهتر استفاده کرد.
سیستم‌های ترکیبی هوایی متداول معمولاً داکت‌های هواساز و بازگشت هوا را در سطح سقف قرار می‌دهند. تأمین هوا با سرعت بالاتر از حد مجاز برای راحتی انسان است و دمای هوا بسته به بار سرمایشی- گرمایشی متفاوت است. فواره‌های هوای متلاطم، سریع هوای عرضه شده را با هوای اتاق ترکیب می‌نمایند. یک UFAD مهندسی ساز مناسب دارای مزایای متعددی چون انعطاف‌پذیری طراحی، ارتقاء سهولت حرارتی و کیفیت هوای داخلی و راندمان انرژی در آب و هوای مناسب و کاهش هزینه‌های تعمیر و نگهداری نسبت به سیستم‌های سنتی است.
سیستم‌های DV دارای اصول یکسان با سیستم‌های UFAD هستند. سیستم‌های DV هوای سرد را به فضای تهویه مطبوع شده در نزدیکی سطح کف رسانده و مسیر برگشت از سقف است. این با بهره‌برداری از خاصیت طبیعی هوای گرم و حرارت تولید شده با منابع حرارتی محقق می‌شود. در UFAD ترکیب با هوای ناحیهٔ مورد نظر بیشتر است. تفاوت عمدهٔ این دو روش در این است که در UFAD عرضه هوا از طریق خروجی‌های کوچکتر با سرعت بیشتری نسبت به DV انجام می‌شود و خروجی‌های عرضهٔ هوا را معمولاً ساکنان ساختمان کنترل می‌نمایند.
تهویه بازیابی حرارتی که همچنین به آن HRV، بازیابی حرارتی تهویهٔ مکانیکی (MVHR) گفته می‌شود، یک سیستم تهویه بازیابی انرژی است که از تجهیزاتی چون تهویه ساز بازیابی حرارتی، تبادل‌کننده حرارتی هوا، یا تبادل‌کننده حرارت هوا به هوا استفاده می‌نماید. HRV هوای تازه تأمین نموده و کنترل آب و هوایی را ارتقاء می‌دهد و در عین حال با کاهش ملزومات حرارتی باعث صرفه جویی در مصرف انرژی می‌شود. تهویه سازهای بازیابی انرژی (ERV)ها ارتباط نزدیکی با هم دارند و سطح رطوبت هوای خروجی را به هوای ورودی انتقال می‌دهند.
با ارتقاء بازده ساختمان‌ها بر اثر عایق سازی‌ها و تهویه هوا، هوا ناپذیری آن‌ها افزایش یافته و این طراحی سیستم‌های تهویه مناسب را به یک موضوع مهم تبدیل کرده‌است. از آنجا که تمام ساختمان‌ها به یک منبع هوای تازه نیاز دارند، نقش HRVها بارز می‌گردد. از آنجا که باز کردن یک پنجره باعث تهویه هوا نمی‌شود، رطوبت و حرارت ساختمان در زمستان از دست رفته و در تابسان زیاد می‌شود؛ که هر دو برای طراحی ساختمان‌ها نامطلوب هستند. HRV برای ساختمان هوای تازه فراهم می‌نماید و کنترل آب و هوا را به همراه صرفه جویی در مصرف انرژی میسر می‌سازد. در مقررات ساختمانی انگلیس باید در هر دو ساعت یک تغییر هوا وجود داشته باشد (0/5 ACH) با تهویهٔ extract only تزریق هوای سرد به ساختمان در طول روز ۱۲ ساعت انجام می‌شود.
HRVها و ERVها را می‌توان به صورت مستقل از یکدیگر به کار برد یا به سیستم‌های HVAC قبلی اضافه کرد. در یک ساختمان کوچک که هر اتاق دارای یک دیوار خروجی است تهویهٔ HRV/ERV می‌تواند کوچک باشد و تهویهٔ هر اتاق را بر عهده بگیرد. تنها ملزومات برای ساختمان عرضهٔ هوا می‌باشد. اگر با سیستم‌های HVA به کار برده شود، پس سیستم از نوع هوای اجباری (Forced Type) است.
از انواع مختلف این نوع تبادلگرها می‌توان در تجزیه HRV استفاده کرد:
تبادلگر حرارتی cross flow با حداکثر راندمان ۶۰٪
تجدید نیروی تبادلگر حرارتی صفحه عرضی با جریان مخالف
چرخ حرارتی یا تبادلگر دورانی (نیاز به موتور یا چرخ گردشی دارد)
سیستم‌های حرارتی چندگانه نازک
هوای ورودی تبادلگر حرارتی باید دارای دمای بیش از صفر درجه سانتیگراد باشد. در این صورت رطوبت در هوای خروجی ممکن است چگالیده، منجمد شود یا مسیر هوای تبادلگر را مسدود نماید.
رسیدن به دمای مطلوب در جریان یا خروجی هوا می‌تواند با روش‌های زیر نیز حاصل گردد:
این تبادلگر با یک لولهٔ گرمایشی زمینی با طول تقریبی ۳۰ تا ۴۰ متر و قطر ۲۰ سانتیمتر در عمق ۵/۱ متری زیر زمین کار می‌کند. این یک روش رایج در آلمان و اتریش است در نواحی مرطوب که چگالش داخلی می‌تواند باعث رشد عوامل قارچی شود (در لوله) و آلودگی هوا، روش‌های جلوگیری بسیاری وجود دارد.
در خاک‌هایی که در زیر لایه‌های خود به صورت صخره‌ای هستند وجود رادون یک شکل جدی است. در این مکان‌ها باید لوله‌ها را در برابر هوا نفوذ ناپذیر کرد یا از تبادلگر هوا- آب استفاده کرد.
این یک جایگزین برای تبادلگر حرارتی زمین- هوا است. این تبادلگر مثل یک پمپ حرارتی ژئوترسال است که به صورت افقی در خاک قرار داده می‌شود یا می‌تواند به صورت یک پایپ یا سوند عمودی باشد که عمق آن مشابه با EAHX است. طول لوله تقریباً دو برابر 35mm است یعنی ۸۰ متر بیش از EAHX. سیم پیچ تبادلگر حرارتی قبل از ورودی هوای HRV قرار داده می‌شود. معمولاً از شور آب به عنوان سیال استفاده می‌شود که سازگاری بیشتری با محیط زیست دارد و بازده آن بیشتر است. در آب و هوای گرم و حاره‌ای، یک پمپ بازگشتی حرارتی هوا- هوا، بسیار کوچک با یک تبخیرکننده در ورودی هوا قبل از تبادلگر حرارتی HRV قرار داده می‌شود و چگالنده دمای هوای خروجی را پایین می‌آورد.
در زمان‌های خاصی از سال، بهتر است تا HRV به EAHX تبدیل شود تا راندمان کاری افزایش یابد. برای مثال طی فصل زمستان عمقی که تبادلگر در آن قرار می‌گیرد بسیار گرمتر از دمای هوا است. هوا قبل از ورود به تبادلگر حرارتی هوا توسط خاک گرم می‌شود. در تابستان عکس این موضوع اتفاق می‌افتد در این مورد HRV می‌تواند دارای یک مسیر فرعی داخل باشد به گونه‌ای که هوا ورودی پتانسیل سرمایشی زمین را حداکثر نماید. در پایینتر و EAHX مزایای حرارتی ندارد. ممکن است هوا را بسیار سرد یا گرم نماید و بهتر است به صورت مستقیم از هوای خارجی استفاده شود. در این مورد یک مسیر فرعی باید به گونه‌ای طراحی شود که EAHX قطع شود و هوا مستقیم از محیط بیرون گرفته شود. یک سنسور تفاضلی سیال با والو (شیر) موتوری می‌تواند عمل جایگزینی مسیر را انجام دهد.
ریشه‌های آسمان () کتابی به قلم رومن گاری است که توسط انتشارات گالیمار منتشر شد. این کتاب در سال ۱۹۶۵ برنده جایزه گنکور شده‌است. سیلویا بجانیان این رمان را در ۱۳۶۹ (نشر علم) و منوچهر عدنانی آن را در ۱۳۷۸ (نشر ثالث) به فارسی برگرداندند.
دبیرستان فیروزبهرام یکی از دبیرستان‌های تاریخی و زرتشتی شهر تهران است. این دبیرستان پیش تأسیس شد. این دبیرستان از لحاظ علمی با دبیرستان البرز رقابت می‌کرد و طی این سال‌ها افراد مشهور علمی و سیاسی در آن تحصیل کرده‌اند. هزینه ساخت این دبیرستان توسط شخصی بنام بهرامجی بیکاجی که یکی از زرتشتیان سرشناس هند بود، پرداخت و به یادگار فرزند مرحومش، فیروز بهرام بیکاجی، فیروز بهرام نامگذاری شد. این دبیرستان در تاریخ ۲۶ آبان ۱۳۷۸ با شمارهٔ ۲۴۹۴، در فهرست آثار ملی قرار گرفت. فیروزبهرام در ۱۳ اردیبهشت ۱۳۹۶ به عنوان دبیرستان ماندگار شناخته شد.
فیروز بهرام بیکاجی فرزند یکی از زرتشتیان سرشناس و ثروتمند هند، به نام بهرامجی بیکاجی بود. فیروز در شهریور ۱۲۷۴ خورشیدی در هندوستان به دنیا آمد و تحصیلات خود را در انگلستان ادامه داد. او در ۸ دی ۱۲۹۴ و در جریان جنگ جهانی اول هنگام سفر در دریای مدیترانه، به دلیل اصابت اژدر به کشتی‌اش غرق شد.
در سال ۱۳۱۱، بهرامجی بیکاجی با صرف هزینه حدوداً ۷۰ هزار روپیه بنایی را به یاد فرزند مرحوش بر روی قطعه زمینی متعلق به انجمن زرتشتیان تهران ساخت و نام آن را دبیرستان فیروز بهرام گذاشت.
مراسم کلنگ زنی این دبیرستان در ۱۸ اردیبهشت ۱۳۱۱ خورشیدی با برپایی جشنی بر روی زمین انجمن زرتشتیان برگزار شد و سنگ بنای آن به دست نیرالملک هدایت که در آن زمان وزیر معارف بود، گذاشته شد. در این مراسم دینشاه ایرانی (رئیس وقت انجمن زرتشتیان ایران بمبئی) و رابیندرانات تاگور (شاعر و فیلسوف هندی) و چند تن از وزرا و بزرگان زرتشتی حضور داشتند.برگرفته از تابلوی سازمان زیباسازی شهرداری تهران نصب شده در کنار فیروزبهرام
ساختمان دبیرستان فیروزبهرام با سرپرستی اردشیر کیامنش و با راهنمایی ارباب کیخسرو شاهرخ در کمتر از ۹ ماه ساخته شد و در ۲ دی ۱۳۱۱ گشایش یافت.
این دبیرستان در آغاز دخترانه بود، و پس از ساخته شدن دبیرستان انوشیروان دادگر و انتقال دانش‌آموزان دختر به آن، به یک دبیرستان پسرانه تبدیل شد.
نخستین مدیر این دبیرستان، "سهراب سفرنگ" نام داشت که به مدت یازده سال مدیریت دبیرستان را به عهده داشت، در ابتدا ۵۷۵ نفر در آن تحصیل می‌کردند که ۱۵۴ تن از آنان زرتشتی بودند.
معماری این دبیرستان به دوره رضاشاه بر می‌گردد. ویژگی‌های معماری این دبیرستان همچون ساختمان کتابخانهٔ مجلس و ساختمان مرکزی بانک ملی نشان از سرپرستی کیخسرو شاهرخ بر ساخت آن دارد. معمار دبیرستان فیروز بهرام جعفرخان معمارباشی بود که در طراحی آن از اسلوب‌های هخامنشی استفاده کرده‌است. این بنای تاریخی همچون کاخ شهربانی و سردر باغ ملی تلفیقی از معماری اروپایی و معماری کهن ایرانی است که به سبک معماری نئوکلاسیک مشهور است. قرینه‌سازی در سه نمای شمالی، جنوبی و شرقی بنا به چشم می‌خورد. فرم گچ‌بری‌های بکار رفته در سقف این دبیرستان از جمله موارد ارزشمند معماری آن شمرده می‌شود.
نمای آجری ساختمان به پیروی از تقارنی که در بدنه ساختمان مشاهده می‌شود، کاملاً متقارن است. پنجره‌های قاب شده در تمام نما تکرار شده‌اند و قوس‌های به کار رفته در آنها، نشان از معماری قاجاری دارد. علاوه بر آجر، از مصالحی چون کاشی، سنگ و گچ نیز در طراحی نمای ساختمان استفاده شده‌است.
در ورودی راهروی دبیرستان، سنگ بنایی به طول تقریبی ۱/۵ متر و عرض ۱ متر از جنس مرمر نصب شده‌ و در آن متن زیر از قول کیخسرو شاهرخ با خط نستعلیق حک گردیده‌است:
در ضلع غربی دبیرستان، ساختمانی ۲ طبقه با ۴ اتاق وجود دارد که در سال ۱۳۲۵ توسط شخصی بنام اردشیر آذرگشسب به یاد فرزندش اسفندیار که در ۱۴ سالگی بر اثر حادثه فوت کرده، ساخته شد تا برای آموزش دانش‌آموزان بکار گرفته شود. این بنا، ساختمان اسفندیار نام دارد که در حال حاضر جزئی از دبیرستان فیروز بهرام بوده و به آن متصل است. بنای این ساختمان به صورت مکعب و مستطیل می‌باشد در نما از آجر مهردار و کاشی لعابدار استفاده شده است اکثر قوسها به صورت جناغی و از سر ستونهای دوریک وکورنتین استفاده شده است پلان ساختمان متقارن و برونگرا می‌باشد. طراحی این ساختمان، تلفیقی از شیوه اصفهانی و سبک نئوکلاسیک غربی استفاده شده است؛ البته در ورودی ضلع جنوب و بالای سر در ورودی از بالکن با قوسهای هندی و نرده چوبی استفاده شده است که شاید تاکیدی بریاد بنیانگذار آن که زاده هند بوده است دارد.
انجمن ادبی دبیرستان فیروز بهرام برای اولین بار در سال تحصیلی ۱۳۲۰–۱۳۱۹ به اصرار چند تن از دانش‌آموزان و با موافقت کمال‌الدین جناب که آن زمان ریاست دبیرستان را برعهده داشت تشکیل شد. اولین رئیس این انجمن اسماعیل پور والی بود که بعدها سردبیر روزنامه روزگار نو شد.
این انجمن دارای کمیسیون‌های مختلفی بود و هر کمیسیون رئیسی داشت که بر اساس انتخابات دانش‌آموزی رای‌گیری و انتخاب می‌شد.
انجمن ادبی فیروز بهرام در هر سال تحصیلی دو یا سه شخصیت سیاسی یا فرهنگی را به دبیرستان دعوت می‌کرد تا برای دانش‌آموزان سخنرانی کنند. برای نمونه می‌توان به حضور احمد افشار شیرازی و حاج‌علی رزم‌آرا در این سخنرانی‌ها اشاره کرد. فرزندان رزم‌آرا در فیروز بهرام تحصیل می‌کردند و او معمولاً با لباس شخصی برای سخنرانی‌ها در این دبیرستان حاضر می‌شد.
این دبیرستان مجهز به کتابخانه، تالار گردهمایی مجهز به سیستم‌های صوتی و تصویری، آزمایشگاه‌های فیزیک و شیمی، و کارگاه کامپیوتر است. کتابخانه فیروز بهرام حدود ۲۵۰۰ جلد کتاب دارد و موضوعات گوناگونی چون علوم ریاضی و فیزیک، ادبیات، فلسفه، هنر و رمان را شامل می‌شود. قسمتی در این کتابخانه به نگهداری نشریات داخلی منتشر شده در دبیرستان، پایان‌نامه و تحقیقات دانشجویان رشته‌های معماری و مرمت آثار تاریخی با موضوع دبیرستان فیروز بهرام اختصاص داده شده‌است. این کتابخانه در سال ۱۳۷۷ با دهش مهربان و گلی فرهنگی و بنامگه مهربان رستم فرهنگی بازگشایی شد.
نخستین بار در سال ۱۳۷۷ خورشیدی، ساختمان این دبیرستان با یاری دو برادر به نام‌های فریدون و مهربان زرتشتی، و با همت رستم فرخنده و همیاری انجمن زرتشتیان تهران، زیر نظر سازمان میراث فرهنگی کشور به‌طور کامل مرمت و نوسازی شد. در این پروژه سقف‌ها، دیوارها، کاشی‌کاری و کتیبه‌های نما، گچ‌کاری‌ها و فرش کف‌ها و در و پنچره‌های چوبی مورد بازبینی و بازسازی اساسی قرار گرفتند در سال ۱۳۹۱ آزمایشگاه شیمی دبیرستان توسط خانواده آرش جاماسب‌نژاد بیاد فرزند مرحوشان، بازسازی شد. در سال ۱۳۹۲ کارگاه رایانه، فیروز بهرام با تلاش و هزینه فرزندان بهرام بهرامی به نامگانه ایشان بازسازی و بازگشایی شد.
در ۷ دی‌ماه ۱۳۹۱، جشن هشتاد سالگی بنیان‌گذاری فیروزبهرام در تالار این دبیرستان برگزار شد که تعداد زیادی از مدیران، استادها، کارمندان، دانش‌آموختگان پیشین و دانش‌آموزان این دبیرستان حضور داشتند. در این جشن، چهار نسل از دانش آموختگان دبیرستان حضور داشتند و به تعریف یادها و خاطرها پرداختند. کیک هشتاد سالگی دبیرستان نیز در این مراسم توسط نمایندگان نسل‌های مختلف بریده شد.
در روز برگزاری جشن هشتاد سالگی دبیرستان فیروزبهرام، صادق سمیعی (رئیس هیئت مدیره جامعه فیروزبهرام) در مورد نشان فیروزبهرام و دلایل به وجود آمدن این نشان صحبت کرد و با دعوت از علی نقی فرمانفرمایان (از قدیمی‌ترین دانش آموختگان فیروزبهرام - ۱۳۱۹ خورشیدی) و خداداد شهریار زاده (مدیر دو سال آغازین انقلاب) و منوچهر جاوید (مدیر وقت دبیرستان) اقدام به رونمایی از نشان فیروزبهرام کردند.
این نشان به صورت پلاک سینه (بج) و به رنگ طلایی توسط تاده کشیش (دانش‌آموخته پیشین فیروزبهرام) طراحی و ساخته شده‌است.
مشاهیر این دبیرستان شامل دانش آموختگان، دبیران، مربیان و مدیران این دبیرستان هستند که در میان آن‌ها می‌توان به افراد زیر اشاره کرد:
علیرضا استادی (زاده ۷ آبان ۱۳۵۲ - شهر ری) بازیگر ایرانی است. او از سال ۱۳۷۷ مشغول به فعالیت در آثار مختلف فیلم، تلویزیون و تئاتر بوده و برای مجموعهٔ تلویزیونی "آرماندو" (۱۳۹۷) نامزد دریافت جایزهٔ بهترین بازیگر کمدی مرد از نوزدهمین جشن حافظ شد.
کاسا کوتاه شدهٔ کنستروکسیونس آئروناتیکاس اس آ یک شرکت اسپانیایی سازندهٔ هواگرد بود که در سال ۱۹۲۳ بر پا شد و از سال ۱۹۲۴ آغاز به ساخت هواپیما نمود. در سال ۱۹۹۹ این شرکت با نام ئی ای دی اس کاسا جزء شرکت‌های وابسته به شرکت ئی ای دی اس (شرکت فضایی و دفاع هوایی اروپا) شد و در سال ۲۰۰۹ جذب شرکت ایرباس میلیتری گردید. کاسا بیشتر به خاطر طراحی و ساخت هواگردهای ترابری نظامی و آموزشی از قبیل کاسا سی-۲۱۲ آویوکار، کاسا سی-۲۹۵ و کاسا سی-۱۰۱ آموزشی و تهاجمی معروف است. این شرکت با دو ادغام با شرکت دیگر گروه ایرباس را تشکیل دادند.
ماه‌نامهٔ گیتانما برگردان رسمی مجلهٔ نشنال جئوگرافیک به زبان فارسی است. مجله گیتانما با اخذ مجوز از سردبیر مجلهٔ نشنال جئوگرافیک به زبان فارسی منشر شده‌است و نخستین شمارهٔ آن آبان‌ماه ۱۳۹۱ منتشر شد. کریس جانز، سردبیر ماهنامه نشنال جئوگرافیک از انتشار این نشریه به زبان فارسی ابراز خرسندی کرده و گفته‌است: به‌عنوان سردبیر ماهنامه نشنال جئوگرافیک، بسیار مفتخر هستم که شاهد چاپ این ماهنامه به زبان فارسی هستم. همچنین تری آدامسون، معاون رئیس اجرایی انجمن نشنال جئوگرافیک گفت: ما مفتخر هستیم که به ایرانیان مجله‌ای را ارائه دهیم که به زبان خودشان با آن‌ها سخن بگوید.http://press.nationalgeographic.com/2012/11/20/ng-launches-local-language-edition-in-iran/
مجلهٔ نشنال جئوگرافیک هم‌اکنون بیش از ۶۰ میلیون مخاطب در ۳۶ زبان مختلف در اکثر کشورهای دنیا دارد.صاحب امتیاز و مدیر مسئول مجلهٔ گیتانما دکتر منصور نیکخواه بهرامی (استاد بازنشستهٔ دانشکدهٔ فنی دانشگاه تهران) و سردبیر آن، بابک نیکخواه بهرامی است.
بر روی تمام نسخ بومی مجله نشنال جئوگرافیک، نام انگلیسی این مجله به همراه نام زبان بومی یا کشور آن مجله نقش بسته‌است ولی در ایران، به علت ممنوعیت استفاده از کلمات خارجی و الفبای لاتین به عنوان نام مجلات، از نامی جایگزین برای عنوان National Geographic استفاده شده‌است. نام گیتانما به معنای دیدی از تمام هستی است. تایپوگرافی عنوان گیتانما نیز به وسیلهٔ رضا عابدینی، گرافیست معروف ایرانی صورت گرفته‌است.http://ngmfarsi.com//>
بابک نیکخواه بهرامی در سال ۲۰۰۸ اولین اقدامات هماهنگی برای راه‌اندازی مجله را با انجمن نشنال جئوگرافیک انجام داد. سپس، پس از گذشت چهار سال و دریافت مجوزهای لازم اولین نسخه مجله گیتانما (نشنال جئوگرافیک فارسی) در آبانماه ۱۳۹۱ منتشر شد.
در فروردین ۱۳۹۶، مجله نشنال جئوگرافیک فارسی، با مدیریت جدید آقای هومن دیهیمی، شکل تازه ای به خود گرفت و در آینده نزدیک پروژه‌های نشنال جئوگرافیک به برنامه‌های متنوع تری تبدیل خواهد شد. این برنامه‌ها شامل کارگاه‌های عکاسی، رویدادهای علمی-فرهنگی، مسابقات عکاسی و … هستند. همچنین علاوه بر مقالات اصلی ترجمه شده، مقالات بومی هم به مجله اضافه خواهد شد.