moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در سال ۲۰۱۰ اولین آلبوم استودیوییاش به نام "دنیای من ۲" منتشر شد و رتبهٔ ۱ جدول بیلبورد ۲۰۰ را از آن خود کرد و در کشورهای دیگر نیز موفقیت‌های بسیار کسب کرد. تک‌آهنگ «عزیزم» از همین آلبوم توانست در کشورهای مختلف به موفقت‌های چشمگیری برسد و حتی موزیک ویدئوی آن در یوتیوب، رکورد پربازدیدترین ویدئوی تاریخ یوتیوب را به مدت ۳ سال از آن خود کند.
پس از موفقیت دو آلبومش، توری جهانی را با نام تور دنیای من آغاز کرد. سپس مستندی سه‌بعدی به نام "" در اوایل سال ۲۰۱۱ اکران شد که حاوی صحنه‌هایی از اجراهای زنده و زندگی شخصی‌اش در هنگام برگزاری تور دنیای من بود و به پرفروش‌ترین فیلم مستند، موزیکال و کنسرتی تاریخ آمریکا تبدیل شد. در اواخر سال ۲۰۱۱ دومین آلبوم استودیویی وی با نام "زیر دارواش" به بازار آمد که همانند آلبوم اولش، شمارهٔ ۱ جدول بیلبورد ۲۰۰ شد. در همان سال از طرف مجلهٔ تایم به عنوان یکی از ۱۰۰ فرد تأثیرگذار سال و دومین فرد ثروتمند زیر ۳۰ سال معرفی شد. سومین آلبوم استودیویی وی با نام "باور" نیز در پایان بهار ۲۰۱۲ پخش شد. در همان سال مجلهٔ فوربس اعلام کرد که درآمد بیبر در دو سال گذشته ۱۰۸ میلیون دلار بوده‌است و تا مه ۲۰۱۲ بیش از ۱۵ میلیون نسخه از آلبوم‌هایش در جهان به فروش رسیده‌است. همچنین توسط همین مجله در رتبهٔ سوم فهرست "صد شخصیت مشهور قدرتمند سال ۲۰۱۲" قرار گرفت.
با وجود آن که بیبر جوان در سال‌های ابتدای فعالیت در عرصه موسیقی، موفقت‌های چشمگیری کسب کرد اما همواره به خاطر رفتارهایش مورد انتقاد گروهی دیگر از افراد قرار گرفته‌است. او چندین بار به خاطر رانندگی‌های خطرناک، تخریب اموال عمومی و حمله و ضرب و شتم اشخاص مورد پیگرد قرار گرفت و حتی در سال ۲۰۱۴ به خاطر رانندگی در حالت مستی و استفاده از ماری‌جوانا در میامی، آمریکا بازداشت شد و در دادگاه محکوم شد.
در سال ۲۰۱۵ طوماری با بیش از ۲۷۰٬۰۰۰ امضا دیجیتالی توسط سامانهٔ «ما مردم»، از کاخ سفید خواست که بیبر را از آمریکا اخراج کنند. هرچند که تعداد امضاها به تعداد مجاز رسیده بود و کاخ سفید باید به آن رسیدگی می‌کرد؛ اما دولت اوباما از رسیدگی به آن اجتناب کرد.
در خلال این سال‌ها صدای بیبر کم‌کم با افزایش سن بالغ‌تر شده و وی از سبک موسیقی «تین پاپ» فاصله گرفت و بیشتر به سمت سبک «رقص الکترونیک» گرایش پیدا کرد.
چهارمین آلبوم استودیویی وی با نام "هدف" در نوامبر ۲۰۱۵ منتشر شد. این آلبوم تبدیل به موفق‌ترین آلبوم وی تا آن زمان شد و سه تک‌آهنگ «منظورت چیه؟»، «متأسف» و «خودت را دوست داشته باش»، در ۱۰۰ آهنگ داغ بیلبورد به رتبهٔ یک رسیدند.«بیبر با خودش در صدر جدول جابه‌جا شد ». بیلبورد.
این اولین بار در طول دوران کاری بیبر بود که تک‌آهنگی از وی شماره یک می‌شود.
از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۰ بیبر هیچ آلبومی منتشر نکرد و فقط چندین تک‌آهنگ موفق به همراهی خواننده‌های دیگر منتشر کرد. از جمله این تک‌آهنگ‌ها، تک‌آهنگ «دسپاسیتو» است. وی در سال ۲۰۱۸ با هایلی بالدوین، مدل اهل آمریکا ازدواج کرد و مراسم عروسی‌شان را در سپتامبر ۲۰۱۹ در بلوفتون، کارولینای جنوبی برگزار کردند. پس از گذشت ۵ سال از انتشار چهارمین آلبوم بیبر؛ پنجمین آلبوم استودیویی وی به نام "تغییرها" در فوریهٔ ۲۰۲۰ منتشر شد.
تا سال ۲۰۲۰ بیبر توانسته با فروش ۱۵۰ میلیون نسخه از آثارش به یکی از پرفروش‌ترین هنرمندان جهان تبدیل شود.
جاستین بیبر در تاریخ ۱ مارس ۱۹۹۴ () در لندن، انتاریو به دنیا آمد و در شهر استراتفورد، انتاریو بزرگ شد. پدر بزرگ پدری او اهل آلمان بود که مدت‌ها قبل به کانادا مهاجرت کرد. مادر جاستین، پتی مالت،Pattie Mallette نیز فرانسه-کانادایی‌تبار است. مادرش وقتی که ۱۸ ساله بود جاستین را باردار شد. پدر جاستین، جرمی بیبر،Jeremy Bieber بود. پدر و مادر جاستین با هم ازدواج نکرده بودند. مادرش او را به تنهایی و با درآمد کمی که از کارش به‌دست می‌آورد بزرگ کرد.
در حالی که جاستین بزرگ می‌شد مادرش نحوهٔ نواختن پیانو، درام، گیتار و ترومپت را به او آموخت. اوایل سال ۲۰۰۷ زمانی که او ۱۲ ساله بود در مسابقه‌ای محلی که در شهر استرت‌فورد برگزار می‌شد شرکت کرد و آهنگی از نی-یو به نام «So Sick» را خواند و به رتبه دوم رسید. سپس مادرش فیلم‌هایی از این مسابقه را در یوتوب گذاشت تا دوستان و آشنایان آن را ببینند. پتی که متوجه علاقه مردم به فیلم‌های پسرش شد شروع به گذاشتن فیلم‌های جدیدی از او در یوتوب کرد. او به این کارش ادامه داد تا این که بازدید از ویدیوهای پسرش به ۱۰ میلیون رسید.
بعد از محبوبیت ویدیوهای بیبر در یوتوب، اسکوتر براون به‌طور تصادفی یکی از ویدیوهای او را مشاهده کرد. براون که تحت تأثیر استعداد بیبر قرار گرفته بود، شروع به تماشای تمام ویدیوهای او در مسابقهٔ مدرسه کرد و در نهایت با پتی تماس گرفت تا پیرامون استعداد فوق العادهٔ پسرش صحبت کند. پتی در ابتدا علاقه‌ای به این که پسرش یک سوپر استار شود نشان نمی‌داد اما بعد از مدتی رضایت داد تا براون، جاستین را برای ضبط چند آهنگ آزمایشی به آتلانتا ببرد. یک هفتهٔ بعد، براون، جاستین را با آشر، خوانندهٔ معروف پاپ و آر اند بی آشنا کرد. به این ترتیب بود که جاستین به گروه موسیقی ریموند و براون (گروه موسیقی آشر ریموند و اسکوتر براون) که به اختصار آربی‌ام‌جی خوانده می‌شد، پیوست. در اکتبر ۲۰۰۸ بیبر قرارداد خود را با کمپانی آیلند رکوردز امضا کرد و اسکوتر براون مدیر برنامه‌های او شد. در همان زمان جاستین به همراه مادرش به آتلانتا نقل مکان کرد.
در ژوئیه ۲۰۰۹ اولین تک‌آهنگ بیبر با نام «یک بار» در رادیو پخش شد. این تک‌آهنگ در اولین هفتهٔ انتشارش توانست رتبه ۱۲ را در جدول ۱۰۰ اثر برتر کانادا و رتبهٔ ۱۷ را در جدول ۱۰۰ اثر برتر بیلبورد به‌دست آورد. اولین اثر بیبر با نام «دنیای من» که آلبومی چندآهنگه (EP) بود، در تاریخ ۱۷ نوامبر ۲۰۰۹ روانه بازار شد. این آلبوم در بیلبورد ۲۰۰ به رتبهٔ ۶ دست یافت و در کمتر از یک سال، ۱ میلیون نسخه فروش داشت.
سه تک‌آهنگ این آلبوم به نام‌های «یک دختر تنها»، «مرا دوست بدار» و «دختر محبوب» در جدول ۱۰۰ آهنگ داغ بیلبورد جز ۴۰ اثر برتر شدند.
در ۲۰ دسامبر ۲۰۰۹ جاستین آهنگ «روزی در کریسمس»Someday At Christmas را به مناسبت کریسمس برای رئیس‌جمهور آمریکا، باراک اوباما و همسر او، میشل، در کاخ سفید اجرا کرد. («روزی در کریسمس» را استیو واندر در سال ۱۹۶۷ برای کریسمس خواند و مایکل جکسون آن را برای کریسمس ۱۹۷۰ بازخوانی کرد).
او همچنین در پنچاه و دومین مراسم اهدای جوایز گرمی حاضر شد. در همان شب پس از مراسم گرمی جاستین به همراه ۸۴ خوانندهٔ دیگر برای خواندن تک‌آهنگ خیریه «ما دنیاییم ۲۵ برای هائیتی» که به مناسبت ۲۵اُمین سالگرد ترانهٔ «ما دنیاییم» و جمع‌آوری کمک برای زلزله زدگان هائیتی بازخوانی می‌شد به استودیویی رفتند. جاستین در بین آن خوانندگان جوان‌ترین بود.
(«ما دنیاییم» نوشتهٔ مایکل جکسون و لایونل ریچی، برای کمک به قحطی زدگان آفریقا به همراهی ۴۳ تن از ابر خوانندگان آن زمان بعد از مراسم گرمی در سال ۱۹۸۵ ضبط شد).
این آلبوم اولین آلبوم استودیویی بیبر است. قبل از دنیای من ۲٫۰، آلبومی چند آهنگه به نام «دنیای من» که تنها ۲۵ دقیقه زمان داشت منتشر شد.
در ۱۹ مارس ۲۰۱۰ اولین آلبوم استودیویی بیبر با نام «دنیای من ۲٫۰» منتشر شد. اولین تک‌آهنگ این آلبوم، ترانهٔ «عزیزم» بود که با هم‌خوانی لوداکریس در ژانویهٔ ۲۰۱۰ منتشر شد و با فروش بیش از ۶ میلیون نسخه تا پایان سال ۲۰۱۰، پرفروش‌ترین و موفق‌ترین ترانهٔ وی تا به امروز است. این ترانه در جداول موسیقی آمریکا به رتبهٔ ۵ رسید و در هفت کشور دیگر در ۱۰ ترانهٔ برتر قرار گرفت و در فرانسه شماره ۱ شد.
سپس او اولین تور رسمی خودش را با نام «تور دنیای من» در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۰ () و از شهر هارتفورد آغاز کرد. در ماه ژوئیه ۲۰۱۰، بیبر، جستجو شده‌ترین فرد مشهور در اینترنت بود. در همان ماه، ویدئوی ترانهٔ «عزیزم»، با بیش از ۲۵۰ میلیون بازدید در سایت یوتوب، به «پربازدیدترین ویدئوی تاریخ تأسیس یوتوب» بدل گشت. هم‌زمان با این اتفاق، این ویدئو به «دوست داشتنی‌ترین ویدئوی یوتوب» تبدیل شد. اما در سال ۲۰۱۲ ویدئوی «گانگام استایل» با بازدید بیش از ۱ میلیارد بار رکورد «عزیزم» را شکست. در سپتامبر ۲۰۱۰ گزارش شد که حساب کاربری بیبر در توییتر، به تنهایی ۳ درصد از ترافیک روزانهٔ این سایت را دارد.
در ژوئیه ۲۰۱۰، او کار ضبط دومین آلبوم استودیویی خود را آغاز کرد.
در فوریه ۲۰۱۱ فیلم سه‌بعدی‌ای به نام ("") به کارگردانی جون چو، کارگردان فیلم "Step Up 3D" اکران شد. این فیلم توانست رکورد فیلم "این آخرش است مایکل جکسون" (۲۰۰۹) را در میزان فروش در کشور آمریکا بشکند و به پرفروش‌ترین فیلم موزیکال، کنسرتی و مستند آمریکا تبدیل شود.
در سال ۲۰۱۱ او از طرف مجله تایمز به عنوان یکی از ۱۰۰ فرد تأثیرگذار سال انتخاب شد. در مه ۲۰۱۱ جاستین بیبر ۶ جایزهٔ بیلبورد را از آن خود کرد. در این مراسم، جاستین بیبر و امینم، هر یک با ۶ جایزه، بیشترین تعداد جایزه را از آن خود کردند.
او در ژوئن ۲۰۱۱، از طرف مجلهٔ فوربس به عنوان دومین فرد ثروتمند مشهور زیر ۳۰ سال در ۱۲ ماه گذشته انتخاب شد.
او در این فهرست جوان‌ترین ستارهٔ موسیقی بود. طبق بررسی‌های این مجله، دستمزد او در ۱۲ ماه گذشته، ۵۳ میلیون دلار بوده‌است.
بیبر از این زمان به بعد رابطه‌ای عاشقانه‌ای با سلنا گومز برقرار کرد. رابطه‌ای که تا مدت‌ها از طرف هر دو تکذیب می‌شد.
دومین آلبوم استودیویی جاستین با نام ("زیر درخت دارواش") در ۱۱ نوامبر ۲۰۱۱ () منتشر شد. این آلبوم در هفتهٔ اول انتشارش در رتبهٔ ۱ جدول بیلبورد ۲۰۰ قرار گرفت و باعث شد تا جاستین به جوان‌ترین خوانندهٔ تاریخ تبدیل شود که آلبوم کریسمسش در جدول آمریکا شماره یک می‌شود. رکورد قبلی برای آلبوم کریسمسِ الویس پریسلی بود که در سال ۱۹۵۷ و در ۲۴ سالگی‌اش منتشر شد.
همچنین "زیر درخت دارواش" سومین آلبوم جاستین است که در جدول بیلبورد ۲۰۰ شماره یک می‌شود. جاستین بیبر با این آلبوم به اولین خواننده‌ای تبدیل شد که قبل از تولد ۱۸ سالگی‌اش، ۳ آلبوم شماره یک در جدول بیلبورد ۲۰۰ دارد. (اولین آلبوم شماره یک او "دنیای من ۲٫۰" و دومین آلبوم "هرگز نگو هرگز - ریمیکس‌ها" بود)
جاستین در اوایل سال ۲۰۱۲ میلادی و در آستانهٔ ۱۸ سالگیش، در مصاحبه‌ای با مجلهٔ وی، از حرفه و تأثیرش در آینده سخن گفت:
من هرگز نمی‌خواهم چیزی شوم که مردم می‌خواهند. اینکه در پارتی‌های شبانه شرکت کنم و گرفتار الکل شوم. من هرگز نمی‌خواهم طوری رفتار کنم که احترام بچه‌ها و والدین‌شان را از دست بدهم. من می‌خواهم توانایی انجام کاری که مایکل جکسون کرد را داشته باشم. او همواره ترانه‌های پرهیزکارانه و پاک می‌خواند؛ و همیشه بچه‌ها، مادربزرگ‌ها و پدربزرگ‌هایشان او را دوست می‌داشتند. من نمی‌خواهم در مورد رابطه‌های جنسی و مواد مخدر بخوانم و ناسزا بگویم. می‌خواهم در مورد عشق بخوانم و شاید وقتی بزرگ‌تر شدم بیشتر عاشق شوم. اما می‌خواهم مورد احترام همه باشم.
در پایان بهار ۲۰۱۲، چهارمین آلبوم استودیویی بیبر با نام "باور" منتشر شد. این آلبوم در جدول بیلبورد ۲۰۰ به رتبهٔ یک رسید و تبدیل به چهارمین آلبوم شماره یک بیبر در این جدول شد. تور باور نیز به منظور تبلیغ آلبوم از سپتامبر ۲۰۱۲ شروع شد.
در ماه نوامبر ۲۰۱۲ جاستین در مراسم جایزه موسیقی آمریکا برنده سه جایزه از جمله "بهترین هنرمند سال" شد. ریانا و کتی پری از جمله نامزدهای این جایزه بودند.
بیبر در پایان نوامبر مصاحبه‌ای با اپرا وینفری انجام داد. اپرا از این مصاحبه به عنوان بزرگ‌ترین مصاحبه‌اش از زمان مصاحبه با مایکل جکسون در سال ۱۹۹۳ نام برد. اپرا گفت که هرگز ستاره‌ای مانند بیبر بر روی زمین نبوده‌است، زیرا بیبر طی مدتی کوتاه از طریق توییتر، فیس‌بوک و رسانه‌های جمعی به شهرت بسیار رسید و «محصول رسانه‌های جمعی است». اپرا او را همانند جکسون و بیتلز و الویس پریسلی «پدیدهٔ دوران معاصر» و دارای میلیون‌ها هوادار توصیف کرد.
بیبر در همین ماه مدال «ملکهٔ الیزابت دوم» را که به مناسب شصتمین سالگرد سلطنت ملکهٔ انگلستان ساخته شده بود از استیفن هارپر نخست‌وزیر کانادا دریافت کرد.
وبگاه توییتر در پایان سال ۲۰۱۲ اعلام کرد که توییت بیبر در گرامی‌داشت مرگ الینا روث، کودک شش ساله‌ای که مبتلا به سرطان مغز بود بیشترین تعداد باز توییت را پس از توییت باراک اوباما پس از پیروزی در انتخابات داشته‌است.
در ۷ مه ۲۰۱۳ دیوین کاپلند از جاستین و آشر به خاطر کپی‌برداری غیرقانونی در ترانهٔ «کسی برای دوست داشتن» شکایت کرد.
در ۲۸ اوت ۲۰۱۵ بیبر تک‌آهنگ «منظورت چیه؟» به سبک‌های تین پاپ، موسیقی رقص الکترونیک و آراندبی را منتشر کرد؛ اولین تک‌آهنگ از چهارمین آلبوم استودیویی بیبر به نام "هدف" که در ۱۳ نوامبر ۲۰۱۵ (۲۲ آبان ۱۳۹۴) منتشر شد. تک‌آهنگ «منظورت چیه؟» توانست به اولین آهنگ بیبر تبدیل شود که در فهرست ۱۰۰ آهنگ داغ بیلبورد به رتبهٔ یک برسد. به همین دلیل وی توانست رکورد جوان‌ترین هنرمند مرد که توانسته در بیلبود رتبهٔ اول را به‌دست بیاورد را در رکوردهای جهانی گینس به دست بیاورد.
در ۲۲ اکتبر نیز دومین تک‌آهنگ به نام «متأسف» منتشر شد و در ۱۱ ژانویه ۲۰۱۶ توانست پس از ۸ هفته حضور در جایگاه دوم پس از ترانهٔ «سلام» از ادل در ۱۰۰ آهنگ داغ بیلبورد رتبهٔ یک جدول را به دست آورد.آهنگ تایف جاستین بیبر "سلام" ادل را از صدر ۱۰۰ آهنگ داغ پایین کشید. بیلبورد. این آهنگ دومین آهنگ از بیبر بود که به رتبهٔ یک این جدول دست یافت.
سومین تک‌آهنگ از "هدف،" خودت را دوست داشته باش نیز رتبهٔ یک را در ایالات متحده به دست آورد و بیبر به اولین هنرمند مرد تقریباً یک دهه تبدیل شد که سه آهنگ رتبهٔ یک از یک آلبوم داشت از آخرین‌باری که جاستین تیمبرلیک با آلبوم خودش سکس آینده/صداهای عشق در سال‌های ۲۰۰۶/۲۰۰۷ به دست آورده بود.
در مارس ۲۰۱۶ شروع شد و در ژوئیه ۲۰۱۷ در حالی که هنوز ۱۴ کنسرت باقی مانده بود لغو شد. بیبر دلیل آن را «شرایط پیش‌بینی نشده» و همچنین «استراحت» ذکر کرد. بیبر در تور جهانی هدف، تعداد ۱۴۱ کنسرت در کشورهای مختلف اجرا کرد و توانست با فروش بیش از ۲٬۸۰۰٬۰۰۰ بلیط و کسب درآمدی بالغ‌بر ۲۵۷ میلیون دلار، این تور را به پرفروش‌ترین تورهای کنسرتی جهان در سال‌های ۲۰۱۶ و ۲۰۱۷ تبدیل کند.
از نوامبر ۲۰۱۵ که چهارمین آلبوم استودیویی بیبر به نام "هدف" منتشر شد، تا سال ۲۰۲۰ به مدت پنج سال هیچ آلبوم و تک‌آهنگی انفرادی‌ای از بیبر منتشر نشد. اما در عوض با شماری از خوانندگان به انتشار تک‌آهنگ‌های مشترک پرداخت. تک‌آهنگ‌هایی از قبیل «دسپاسیتو»، که به یک موفقیت جهانی بی‌سابقه رسید و حتی موزیک ویدئوی آن در یوتیوب هم‌اکنون پربیننده‌ترین ویدیو می‌باشد.
تک‌آهنگ «I'm the One» به همراهی لیل وین و دی‌جی خالد که به رتبه یک جدول بیلبورد دست یافت و تک‌آهنگ «2U» با همراهی دیوید گتا از جمله آثار موفقی بود که به صورت مشترک منتشر شد.
در ۲۵ مارس ۲۰۱۹، بیبر در اکانت اینستاگرام خودش عنوان کرد که می‌خواهد برای مدتی از کار کنار بکشد تا بتواند به گفته خودش، «مشکلات عمیق‌اش» را حل کند. هر چند که مدتی بعد اعلام کرد که پنجمین آلبوم استودیویی‌اش به نام "تغییرها" به‌زودی منتشر می‌شود. در می ۲۰۱۹، بیبر و اد شیرن تک‌آهنگ «من اهمیت نمیدم» را به صورت مشترک منتشر کردند.
در ۳ ژانویه ۲۰۲۰ اولین تک‌آهنگ از آلبوم "تغییرها" به نام «یامی» منتشر شد و توانست به رتبهٔ دوم ۱۰۰ آهنگ برتر بیلبورد برسد. خود آلبوم نیز در ۱۴ فوریه ۲۰۲۰، روز ولنتاین، منتشر شد و توانست در همان هفتهٔ اول انتشار به رتبه اول بیلبورد ۲۰۰ برسد. این هفتمین آلبوم بیبر بود که به رتبه اول جدول بیلبورد ۲۰۰ می‌رسید. با این حساب، بیبر با داشتن هفت آلبوم شماره یک، رکورد بیشترین تعداد آلبوم شماره یک در جدول بیلبورد را با گذشتن از الویس پریسلی شکست.
در مارس ۲۰۲۱ ششمین آلبوم استودیویی او به نام عدالت منتشر شد، این آلبوم توانست در هفته اول انتشار رتبه نخست بیلبورد ۲۰۰ را از آن خود کند. همچنین آهنگ «هلوها» از این آلبوم به رتبه نخست بیلبورد ۱۰۰ دست یافت، این هفتمین موفقیت بیبر در تصاحب رتبه اول جدول بیلبورد ۱۰۰ محسوب می‌شود، همچنین او جوانترین هنرمندیست که تاکنون ۲۳ آهنگ در بین ۱۰ آهنگ نخست این جدول داشته است.
تنها پس از گذشت دو هفته از انتشار عدالت، آلبوم چند آهنگه «آزادی» در روز عید پاک منتشر شد.
در ۹ ژوئیه ۲۰۲۱، بیبر با د کید لروی در آهنگ «» همکاری کرد. این آهنگ اولین بار در رتبه سوم بیلبورد هات ۱۰۰ قرار گرفت؛ سپس در چهارمین هفته خود در جدول به رتبه یک رسید و به هشتمین تک آهنگ شماره یک او در ایالات متحده تبدیل شد.
بیبر در ایالات متحده ساکن است، و گزارش شده‌است که وی براساس «توانایی و موفقیت فوق‌العاده ای» در زمینه یک ویزای O-1 برای وضعیت اقامت موقت دارد. بیبر اعلام کرده‌است که او علاقه‌مند به دریافت شهروندی ایالات متحده نیست. او از کانادا به عنوان «بهترین کشور در جهان» با اشاره به سیستم بهداشتی تحت تأمین دولتش به عنوان یک مثال، ستایش کرده‌است. در سپتامبر ۲۰۱۸ گزارش داد که بیبر فرایند تبدیل شدن به یک شهروند آمریکایی را پس از ازدواج با هیلی بالدوین آغاز کرده‌است.
در دسامبر ۲۰۱۰، بیبر با سلنا گومز وارد رابطه شد. پس از جدا شدن در ماه نوامبر ۲۰۱۲، چند هفته بعد، دوباره در ژانویه ۲۰۱۳، آشتی کردند. آنها بعداً چند ماه در ۲۰۱۳، ۲۰۱۴، و ۲۰۱۵ دوباره آشتی کردند. در اواخر سال ۲۰۱۷، گزارش شد که آنها دوباره با هم هستند. با این حال، آنها در مارس ۲۰۱۸ دوباره از هم جدا شدند.
بیبر در ۷ ژوئیه ۲۰۱۸ با هیلی بالدوین نامزد کرد. آنها به‌طور خلاصه از دسامبر ۲۰۱۵ تا ژانویه۲۰۱۶ قبل از جدا شدن با یکدیگر قرار می‌گذاشتند، و سپس در ماه مه ۲۰۱۸ با یکدیگر آشتی کردند. گزارش شده که بیبر و بالدوین مجوز ازدواج را در سپتامبر ۲۰۱۸ دریافت کردند، که در آن زمان یک مراسم ازدواج مدنی با یک مراسم مذهبی به زودی برگزار می‌شود. در ۱۴سپتامبر، بالدوین در توییتر اعلام کرد که او و بیبر هنوز ازدواج نکرده‌اند، اما پس از آن این توییت را حذف کرد. در ۲۳ نوامبر سال ۲۰۱۸، بیبر اعلام کرد که با بالدوین ازدواج کرده‌است.
روزنامهٔ آبزرور که در انگلستان منتشر می‌شود، در گزارشی اعلام کرده که تأثیرات بیبر در بین جوامع مجازی، بیشتر از افرادی چون باراک اوباما و دالایی لاما است. مطابق گفتهٔ جن هافمن از روزنامهٔ نیویورک تایمز، «یکی از تأثیرات بیبر در جوامع مجازی، حساب کاربری او در سایت یوتوب است. قبل از این که بیبر اولین اثر خود را (دنیای من) منتشر کند، حساب یوتوب او تا اواسط ماه نوامبر ۲۰۰۹، میلیون‌ها بازدید داشته‌است». بیبر این موفقیت را مدیون اسکوتر براون بود. اولین کاری که براون کرد، بارگذاری ویدئوهای خانگی بیشتر از بیبر در یوتوب بود تا رتبهٔ جاستین در یوتوب بالاتر برود.
بیبر همچنان به بارگذاری ویدئوهای جدید در همان حساب کاربری ادامه داد و یک حساب کاربری در سایت توییتر نیز راه‌اندازی کرد و به‌طور مرتب با طرفدارانش ارتباط برقرار کرد. این حساب بیبر در توییتر، تا نوامبر ۲۰۱۰، ۶ میلیون دنبال‌کننده را جذب خود کرد. هم‌اکنون به‌طور متوسط روزانه ۲۴٬۰۰۰ دنبال‌کننده به این حساب اضافه می‌شود. این دو حساب کاربری نقش اصلی را در شناساندن بیبر و همچنین فروش ترانه‌هایش داشته‌است به‌طوری‌که موزیک ویدئوی ترانهٔ «یک بار» پس از بار شدن در یوتوب به سرعت، به فروش رفت.
بیبر در اغلب مواقع، به خاطر جوان‌تر نمایاندن چهره و صدای خود نسبت به سنش و همچنین موسیقی تین-پاپش و ظاهر و توجه مداوم رسانه‌ها، مورد انتقاد قرار می‌گیرد. نیک کالینز از روزنامهٔ دیلی تلگراف بر این باور است که: «شخصیت و طرز برخورد بیبر، به ویژه، نوع واکنشش در برابر منتقدان اینترنتی‌ای که دربارهٔ ظاهر نوجوانان گونه‌اش، آهنگ‌های تین-پاپش، وجه‌اش به عنوان بتی که دختران نوجوان عاشقش هستند و شیوهٔ رفتار و سخن گفتنش، او را نقد و نکوهش می‌کنند، تند و هجومی به نظر می‌رسد؛ که این رفتار از نظر مخالفان و منتقدان بیبر بیشتر مناسب رپرهاست تا شخصی مانند او که از طبقهٔ متوسط برخاسته است».
همچنین او به‌طور مکرر هدف وبلاگ‌ها، هکرها و به خصوص گروه‌های ناشناس سایت ۴چن، کاربران یوتوب و گروه‌های کاربری در فیس بوک قرار گرفته‌است. از موفق‌ترین کارهای این گروه‌ها، تبدیل کردن واژهٔ «جاستین بیبر سیفیلیس» به یکی از جستجو شده‌ترین واژه‌های گوگل در سال ۲۰۱۰، هک کردن ویدئوهای بیبر در یوتوب به‌طوری‌که کاربران در هنگام بازدید از آن‌ها به سایت‌های دیگر راهنمایی می‌شدند یا با پیامی مبنی بر اینکه: «جاستین بیبر در تصادف رانندگی جان خود را از دست داد» مواجه می‌شدند، تغییر عکس او در سایت به یک عکس پورنوگرافی و همچنین پخش کردن شایعات و جک‌های مختلف از قبیل: بیبر مرده‌است، به مکتبی گراییده‌است و حتی اینکه مادرش، پتی مالته، در ازای ۵۰٬۰۰۰ دلار قرار است عکسی بدون لباس را از خود بر روی جلد مجلهٔ پلی بوی چاپ کند. تمام این ماجراها باعث شد تا شرکت‌های اینترنتی، سیستم‌های امنیتی خود را برای جلوگیری از نفوذ هکرها تقویت کنند؛ بیبر هم در توییتر خود نوشت که هنوز زنده است و آن شایعه دربارهٔ مادرش دروغ بوده و باعث «از کوره در رفتنش شده‌است».
از جالب توجه‌ترین اتفاقات، کمپینگی بود که قرار بود جاستین بیبر را تحت عنوان تور جدیدش به کره شمالی ببرد. این کمپینگ در پی رای دادن کاربران سایت‌های ۴چن، دیگ و ردیت در سایت رسمی تور بیبر به راه افتاد. اما این کار غیرممکن بود، زیرا دولت کرهٔ شمالی به بیبر برای وارد شدن به این کشور اجازه نمی‌داد. گروه موسیقی یونیورسال هم هرگونه دخالت در این رای‌گیری را رد کرد و در مصاحبه با بی‌بی‌سی، این اتفاق را «فریب اینترنتی» خواند.
جاستین بیبر در ۲۳ ژانویه ۲۰۱۴ در فلوریدا به جرم رانندگی درحالی‌که تحت تأثیر الکل، ماری‌جوانا و دارو بوده‌است و همچنین کورس گذاشتن با اتومبیل دستگیر شد. همچنین مشخص شد زمان اعتبار گواهینامه رانندگی وی نیز تمام شده بوده‌است. وی تا اعلام رای دادگاه با وثیقه ۲۵۰۰ دلاری آزاد شد.
همچنین جاستین در آمریکا به خاطر خشونت و پرخاشگری مجبور به گذراندن دوره ۱۲ ساعته مدیریت خشم شد.
جاستین در تاریخ ۹ ژوئیهٔ ۲۰۱۴ چندین بار به خانه همسایه خود تخم مرغ پرتاب کرد؛ که همچنان حکم دادگاه توسط هیچ سایت معتبری اعلام نشده‌است.
در کنسرت یکشنبه 7 نوامبر 2021 در ایالت یوتا آمریکا این خواننده پاپ کانادایی با استایل با حجاب روسری حضار در سالن را شوکه کرده و موجی از انتقادات در شبکه های اجتماعی را به‌وجود آورده است. نکته جالب اینکه با وجود اینکه کارشناسان مد این استایل جاستین بییر را بدترین استایل اش در تاریخ هنری او دانسته اند اما مخاطبان در صفحاتی که تصاویر او را با روسری منتشر می کنند نظرات مثبتی درباره ظاهر عجیب و غریب او منتشر می کنند.
جاستین بیبر یک مسیحی است
قابل ذکر است که جاستین در اواخر سال ۲۰۱۱ میلادی عکس مسیح را بر روی پای چپش خالکوبی کرد.
در سال ۲۰۲۱ او در پاسخ به شایعاتی مبنی بر علاقه‌اش به کاهن شدن می‌گوید علاقه ای به کاهن شدن ندارد و معتقد است برای ارتباط با خدا نیازی به کلیسا نیست چرا که خدا همه جا هست.
اسکوتر براون، مدیر برنامه جاستین بیبر و کسی که اولین بار استعداد وی را در اینترنت کشف و او را به دنیای حرفه‌ای موسیقی وارد کرد در مصاحبه با روزنامهٔ هاآرتص، نخستین بار پرده از گرایش‌های یهودی جاستین برداشت. همچنین اسکوتر براون در فیلم مستند «» بیان کرد که جاستین قبل از شروع همه کنسرت‌هایش ابتدا دعای «شیما» (نیایش یهودیان) را با گروه موسیقی‌اش زمزمه می‌کند و پس از آن دعای مسیحیان را می‌خواند، اسکوتر براون در بخش دیگری از این فیلم می‌گوید: «کودکانی وجود دارند که قربانی یهودی‌ستیزی هستند، آن‌ها با دیدن این فیلم با کسی که هم فرهنگ خودشان است آشنا می‌شوند و من هم به همین دلیل احساس خیلی خوبی دارم».
شایعهٔ پیوند جاستین بیبر با یهودیت پس از سفر او به اسرائیل در ماه آوریل ۲۰۱۱ و در ادامهٔ «تور دنیای من» پررنگ‌تر شد. در این سفر برنامه‌ریزی شده بود که ملاقاتی بین جاستین و بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل صورت بگیرد اما بعداً این دیدار بدون هیچ‌گونه توضیحی لغو شد.
خود جاستین بیبر سفر به اسرائیل را صرفاً جهت اجرای کنسرت ذکر کرده و هرگونه ارتباط این سفر با سیاست را رد نموده‌است.
این در حالیست که قرار بود بیبر با کودکان اسرائیلی آسیب دیده از حملات موشکی حماس دیدار کند ولی به جای آن ۷۰۰ بلیط رایگان به کودکان اسرائیلی مرز اسرائیل با غزه جهت شرکت در کنسرتش در تل آویو بخشید.
شایعات مبنی بر یهودی بودن بیبر پس از شرکت او در مراسم عروسی دان کیتر (گیتاریست یهودی گروهش) در تورنتو بالا گرفت.
در آن مراسم بیبر با کلاه کیپا (کلاه سنتی یهودیان) شرکت کرده بود تا به ریشه‌های یهودی گروهش احترام بگذارد.
همچنین جاستین و پدرش هنگام حضور در اسرائیل بر بدن خود خالکوبی‌ای (تاتو) حک کردند. در این تاتو کلمه «یشوا» (عیسی) به حروف عبری نوشته شده‌است.
جاستین بیبر در مستندی که بعد از یک دوره افسردگی و اعتیاد و درجریان درمان بیماری لایم از او تهیه شد می‌گوید:« به خودم می‌گفتم این درد(شهرت دردسرساز، اعتیاد و بیماری) هیچ‌وقت از بین نمیره اما حالا در رابطه‌ام با خدا امید دارم. من نگرانی هامو به عهده خدا میزارم و برای آیندم بهش اعتماد دارم.»
در برخی از مصاحبه‌ها، بیبر دربارهٔ همجنس‌گرایی صحبت کرد؛ او توضیح می‌دهد: «هر کسی اختیار اعمال خودش را دارد. این کار روی برخورد من با آن شخص تأثیر نمی‌گذارد و همچنین نباید روی رفتار هیچ‌کس دیگری تأثیر داشته باشد». اما رولینگ استون اظهار می‌کند که: «مشخص نیست که آیا جاستین بیبر، همجنس‌گرایی را به عنوان یک سبک زندگی، قبول دارد یا خیر».
او همچنین یکی از اعضای «پروژهٔ بهتر می‌شود» که پروژه‌ای دربارهٔ حمایت از حقوق همجنسگرایان است، می‌باشد.
وقتی در مصاحبه‌ای از بیبر دربارهٔ استفاده از صحنه‌های سکسی و جنسی در موزیک ویدئوها سؤال شد؛ او از این که این کار را در هنر موسیقی انجام می‌دهند ابراز ناراحتی کرد و گفت: «می‌خواهم خط مایکل جکسون را دنبال نمایم». او اضافه کرد که: «تا همیشه فقط یک مایکل جکسون خواهد بود. او همه چیز را درست انجام می‌داد. ترانه‌هایش احمقانه یا خارج از خطوط وی نبودند. هر فردی دوست دارد که شانس این را داشته باشد که به جایگاهی همچون وی دست یابد، یعنی در آن سطح و منزلت. من هم همین‌طور. نمی‌خواهم خیلی زود بزرگ شوم. بسیاری از مردم که این را می‌خواهند، در اشتباه هستند». بیبر یکی از هوادارن و تأثیر پذیرفتگان از مایکل جکسون است. او بارها در مصاحبه‌هایش از وی سخن گفته‌است. او در ۳۸امین مراسم اهدای جوایز موسیقی آمریکا در سال ۲۰۱۰، پس از دریافت جایزه‌اش گفت: «می‌خواهم از مایکل جکسون قدردانی کنم. بدون مایکل جکسون هیچ‌یک از ما اینجا نبودیم». بیبر همچنین از هواداران خوانندگان سیاهپوست، همانند: بویز تو من و توپاک شکور است. او می‌گوید: «موسیقی، موسیقی است. من کاملاً از مایکل جکسون و بویز تو من و دیگر هنرمندان سیاه‌پوست تأثیر گرفته‌ام. این‌ها کسانی هستند که من دوستشان دارم و برام فرقی نمی‌کند که آن‌ها چه رنگی هستند. مایکل [جکسون] قادر بود که تمام بینندگان را از کوچک‌ترین تا بزرگ‌ترینشان را تحت تأثیر قرار دهد. او هیچ وقت خودش را محدود نمی‌کرد. او خیلی بزرگ بود. همه دوستش داشتند و او هدف من است. می‌خواهم همانند او مردم را شاد کنم، الهام‌گرشان باشم و همه را تحت تأثیر خود قرار بدم». این تأثیر بیبر از جکسون، در آثار و رفتار او بسیار مشهود است به‌طوری‌که تلویزیون ای‌بی‌سی، بیبر را «مایکل جکسون فردا» نامیده‌است. در اکثر آثار بیبر همانند ترانه‌ها و موزیک ویدئوها، نشانه‌هایی از جکسون است؛ همانند ترانه‌های «دعا»، «بزرگتر» و «اولین رقص» و در موزیک ویدئوی ترانهٔ «عزیزم» و همچنین حرکات رقصش و نوع اجرای کنسرت‌هایش و رفتار و پوشش لباس‌هایش.
او هوادار سیاست‌های باراک اوباما است اما می‌گوید که علاقه‌ای به این که ساکن آمریکا و یک شهروند آمریکایی باشد ندارد. او زادگاهش، کانادا را این‌گونه توصیف می‌کند: «بهترین کشور دنیا» و برای این جمله، میزان بالای سلامتی و امنیت در کشورش را به عنوان دلیل مثال زد.
جاستین بیبر همزمان با اعتراضات مردم ایران نسبت به مرگ مهسا امینی در مهرماه ۱۴۰۱، برای ابراز همدردی با مردم ایران تصویر او را در صفحه اینستاگرامش به اشتراک گذاشت.
جشنواره فیلم ایرانی نور (به انگلیسی: Noor Iranian Film Festival) به اختصار (NIFF) یک جشنواره سینمایی مستقل است که هر ساله در لس آنجلس برگزار می‌شود.
جشنواره فیلم نور از سال ۲۰۰۷ با مدیریت سیامک قهرمانی و با همکاری آنتونی عزیزی و گروهی از چهره‌های هنری در کالیفرنیا آغاز به کار کرد.
شهرستان یونشوپینگ یکی از شهرستان‌های کشور سوئد است که در جنوب این کشور واقع شده است
با شهرستان‌های هاللاند، وسترا گوتلاند، اوسترگوتلاند، کالمار و کرونوبرگ مرز مشترک دارد.
مرکز این شهرستان شهر یونشوپینگ است.
استان کالمار یکی از شهرستان‌های کشور سوئد است که در جنوب این کشور واقع شده است و با شهرستان‌های کرونوبرگ، یونشوپینگ، بلکینگه و اوسترگوتلاند و از سمت شرق با دریای بالتیک مرز مشترک دارد. جزیره اولاند که بخشی از این شهرستان است در دریای بالتیک واقع شده است.
مرکز این شهرستان شهر کلمر است.
ژان-فرانسوا لیوتار نظریه‌پرداز ادبی و از پیشگامان فلسفهٔ پست‌مدرن در جهان به‌شمار می‌رود. علی‌رغم اینکه ژان-فرانسوا لیوتار یک فرانسوی فعال سیاسی نیز بود، ولی مفصل‌بندی فلسفهٔ پست‌مدرن و تحلیل تأثیر پست‌مدرنیته بر وضعیت بشری، مهم‌ترین عامل شهرت وی محسوب می‌شود. کار فکری او موضوعات گسترده‌ای چون موسیقی، فیلم، خاطره، فضا، زمان، شهر، زیبایی‌شناسی و سیاست را نیز پوشش می‌دهد. او یکی از شخصیت‌های کلیدی در فلسفه قاره‌ای معاصر بود.
ژان-فرانسوا لیوتار در ۱۰ اوت سال ۱۹۲۴ میلادی در شهر ورسای فرانسه زاده شد. پدرش ژان-پیر لیوتار (Jean-Pierre Lyotard) نمایندهٔ فروش و مادرش مادلین کاوالی (Madeleine Cavalli) بود. ژان در پاریس در مدارس بوفون (Buffon) و لویی-لُگران (Louis-le-Grand) درس خواند.Jacques Derrida, "The Work of Mourning", ed. Pascale-Anne Brault and Michael Naas, Chicago: University of Chicago Press, p. ۲۱۱. در جوانی آرزو داشت راهب دومنیک، نقاش، مورخ یا داستان‌نویسی شود که مسیر حرکت وی به سمت فلسفه را هموار کند. لیوتار پس از گذراندن تحصیلات ابتدایی در پاریس، پس از دو بار مردود شدن در امتحان ورودی مدارس عالی، سرانجام در دانشگاه سوربون در رشتهٔ فلسفه شروع به تحصیل کرد. در دانشگاه سوربن با ژیل دلوز آشنا و دوست شد. علاقهٔ نخستین او به فلسفه تفاوت‌ها منتج به پایان‌نامهٔ فوق لیسانس او دربارهٔ "تفاوت به مثابهٔ مفهومی اخلاقی" شد. پس از اخذ درجهٔ دکتری در سال ۱۹۴۸ با آندره مِه (Andrée May) ازدواج کرد و صاحب دو فرزند به نام‌های کورین و لورانس شد. لیوتار بعدها، در سال ۱۹۹۳، با دولور ژیژک (Dolores Djidzek) ازدواج کرد، که حاصل ازدواج دوم پسری به نام داوید بود.
لیوتار امتحان لازم برای اجازهٔ تدریس در فرانسه (agrégation) را پشت‌سر گذاشت و از سال ۱۹۵۲ به تدریس فلسفه در مدرسهٔ پسرانه‌ای در کنستانتین (Constantine) در بخش اشغالیِ فرانسه در شرق الجزایر پرداخت. او تا ۱۹۵۹ در این مدرسه به پسران پرسنل نظامی در لا فلِش (La Flèche) درس می‌داد و در همین ایام آثار کارل مارکس را مطالعه کرد و با وضعیت سیاسی الجزایر آشنا شد. او باور داشت محیط الجزایر مستعد انقلابی سوسیالیستی است. در سال ۱۹۵۴ لیوتار به سازمان انقلابی سوسیالیسم یا بربریسم (Socialisme ou Barbarie) پیوست. کرنلیوس کاستوریادیس، کلود لفورت و پیر سویریس از اعضای این سازمان بودند. لیوتار و پیر سویریس یکدیگر را در جلسهٔ اتحادیه در اواخر ۱۹۵۰ ملاقات کرده بودند. آنان دوستی طولانی‌مدت و نزدیکی داشتند. سرانجام دوستی آنان به واسطهٔ برخی تفاوت‌های نظری و سیاسی با مشکلاتی روبه‌رو شد.
در ۱۹۶۴ انشعابی در تشکل سوسیالیسم یا بربریسم پدید آمد. لیوتار به همراهی سویریس عضو شاخهٔ پووار اوریه (Pouvoir Ouvrier) (قدرت کارگر) شد، اما در ۱۹۶۶ استعفاء داد. او اعتقاد ش به مشروعیت مارکسیسم به عنوان نظریه‌ای جامع را از دست داد و به مطالعه و نگارش فلسفه بازگشت. وی از ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۶ استادیار دانشگاه سوربن بود و سپس جایگاهی در بخش فلسفهٔ دانشگاه پاریس ناتر به دست آورد. او در ماه مهٔ ۱۹۶۵ از اقدامات سیاسی دست برداشت و تظاهراتی برای جنبش ۲۲ مارس سازمان‌دهی کرد.
لیوتار به سمینارهای روان‌کاو رادیکال ژاک لاکان علاقه داشت و واکنش او به نظریات لاکان به بحث گفتمان و انگارهٔ او انجامید، که به خاطر آن درجهٔ دکترای خود را دریافت کرد. از ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۰، در سال ۱۹۸۷ استاد بازنشستهٔ دانشگاه ونسیس شد. انتشار کتاب وضعیت پست‌مدرن در ۱۹۷۹ به شهرت او بعدی جهانی داد. او در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ خارج از فرانسه بسیار سخنرانی می‌کرد. لیوتار استاد دانشگاه اموری و عضو بنیانگذار و برای مدتی نیز رئیس کالج بین‌المللی فلسفه بود. لیوتار استاد در دانشگاه کالیفرنیا و نیز استاد دانشگاه‌های متعددی مانند دانشگاه جان هاپکینز، دانشگاه برکلی، دانشگاه سان دیاگو، دانشگاه مینه‌سوتا، دانشگاه مونترال کانادا، دانشگاه سگین آلمان غربی و دانشگاه سائوپائولو برزیل بود.
ژان-فرانسوا لیوتار در ۲۱ آوریل سال ۱۹۹۸ در حال آماده شدن برای کنفرانسی دربارهٔ پست‌مدرنیسم و نظریهٔ رسانه‌ها، ناگهان بر اثر سرطان خون که به سرعت پیشرفت کرده بود، درگذشت و در گورستان پرلاشز پاریس به خاک سپرده شد.
کانون نوشته‌های لیوتار را پرسش‌هایی در باب سیاست، عدالت، و آزادی تشکیل می‌دهند. او چه دربارهٔ اثری هنری بحث کند، چه متنی ادبی، چه برهان‌های الاهیاتی و چه حتی از پایان دنیا، توجه‌اش همیشه معطوف به مسائل اجتماعی و اخلاقی است که از این پرسش‌ها ناشی می‌شوند. لیوتار در وهلهٔ نخست فیلسوفی سیاسی است که به شیوه‌های سازمان‌دهی و کنترل زندگی‌های ما به وسیلهٔ جوامع توجه دارد و تحلیل‌هایش از هنر، ادبیات و فرهنگ همگی به فهم این مسئله کمک می‌کنند. چالش‌های سرسختانهٔ لیوتار در برابر باورها، آموزه‌های سیاسی و رویه‌های فرهنگیِ مستقر، نوشته‌های او را همواره سردرگم‌کننده و دشوار، اما در عین حال برانگیزنده و الهام‌بخش، می‌کند.
لیوتار، آثار متعددی در زمینهٔ فلسفه و مفاهیم پست‌مدرن دارد. او همچنین، در رسالاتی که با عناوینی همچون "تشریح پست‌مدرن برای کودکان"، "به‌سوی پست‌مدرن" و "افسانه‌های پست‌مدرن" به زبان انگلیسی جمع‌آوری شده‌است، بارها به ابعاد مختلف مفهوم پست‌مدرن اشاره کرده‌است.
پدیدارشناسی
نخستین کتاب لیوتار که در ۱۹۵۴ منتشر شد، مقدمه‌ای کوتاه و بررسی پدیدارشناسی است. نخستین بخش این اثر، اندیشهٔ پدیدارشناسی را از ادموند هوسرل معرفی می‌کند و دومین بخش آن رابطهٔ پدیدارشناسی را با علوم انسانی، مخصوصاً روان‌شناسی، جامعه‌شناسی و تاریخ ارزیابی می‌نماید. در بخش دوم تمرکز از هوسرل به سمت موریس مرلو-پونتی (Maurice Merleau-Ponty) جابه‌جا می‌گردد. در کل کتاب، لیوتار به تلاش پدیدارشناسی جهت یافتن شیوهٔ سوم بین ذهنی‌گرایی و عینی‌گرایی توجه می‌کند و درصدد اجتناب از مشکلات هر یک از آن‌هاست. لیوتار استدلال می‌کند که پدیدارشناسی می‌تواند سهم ارزشمندی در علوم اجتماعی داشته و بایستی به دو کارکرد خدمت کند. نخست: موضوع علم را مقدم بر هر آزمایش و بررسی تعریف کند؛ دوم از نظر فلسفی نتیجهٔ آزمایش‌ها و بررسی‌ها را مجدداً ارزیابی نماید. لیوتار با دیدی مثبت با پدیدارشناسی برخورد می‌کند و استدلال می‌کند، جامعه‌شناسی نیاز به تعریف پدیدارشناختی از ماهیت اجتماعی دارد قبل از این‌که بتواند به‌طور مؤثر به عنوان یک علم گام بردارد؛ ضمن این‌که وی ثمربخشی پدیدارشناسی در بسیاری از رشته‌ها را در نظر می‌گیرد، با این حال نتیجه‌گیری وی در مورد ثمربخشی پدیدارشناسی برای مارکسیسم بسیار منفی است. به باور وی پدیدارشناسی پیشرفت‌های مارکسیسم را نمایان نمی‌سازد بلکه در واقع یک گام به عقب می‌راند. از نظر لیوتار، پدیدارشناسی نمی‌تواند به صورت مناسب جهان‌بینی ماتریالیستی و ماهیت عینی رابطهٔ تولیدی را نشان داده و فرمول‌بندی کند. این مکتب، تفسیر تنازعات طبقاتی به عنوان امری واقع‌شده در آگاهی را امری تمام‌شده و کامل می‌داند. لیوتار تلاش پدیدارشناسی برای یافتن راه سوم بین عینی‌گرایی و ذهنی‌گرایی را طرد کرده و برتری مارکسیسم در تلقی از ذهن‌گرایی به مثابهٔ امری که تقریباً دارای عینیت است را رد می‌کند.
لیوتار در پانزده سال مابین دو کتاب اولش راجع به فلسفه، تلاش‌های نوشتاری خود را وقف بررسی علت سیاست‌های انقلابی کرد. هدف وی در واقع فراهم‌کردن منابعی نظری برای مشارکت در انقلاب سوسیالیستی و نقد دیگر روندها و لایه‌های سوسیالیستی موجود (به‌ویژه استالینیسم و حزب کمونیست فرانسه) به عنوان موانع انقلاب بود. او در مقالات خود در زمینهٔ الجزایر این پروژه را برای اشغال فرانسه به کار می‌گیرد و تلاش دارد تا پتانسیل انقلاب سوسیالیستی ناشی از این موقعیت را دریابد. او توجه بسیار زیادی به نیروهای اقتصادی مؤثر در الجزایر اشغال‌شده مبذول داشته و می‌گوید که منافع اقتصادی فرانسه برای نگه‌داشتن الجزایر به عنوان دولتی کم‌توسعه و فقیر در این راستاست. لیوتار واژهٔ ترور را که در کارهای بعدیش کاملاً کلیدی است، ابداع می‌کند. او با به‌کارگیری این واژه می‌خواهد به توقیف و عقب‌نگه‌داشته‌شدن فرهنگ الجزایر توسط تحلیل اشکال فرهنگی خارجی (فرانسوی) اشاره کند. او معتقد به استقلال الجزایر با توجه به خواست مردم آن است اما ابهاماتی در زمینهٔ امکان انقلاب باقی می‌مانند. او حدس زد که یک انقلاب صرفاً دمکراتیک ملی‌گرا نیز منجر به اشکال جدید نابرابری اجتماعی و سلطه می‌شود و اصرار داشت که یک انقلاب سوسیالیستی ضروری است. نتیجهٔ نهایی کار لیوتار در مورد الجزایر و ناامیدی وی در زمینهٔ شکست انقلاب سوسیالیستی، وی را مجبور کرد سوسیالیسم انقلابی و مارکسیسم سنتی را با این فرض ترک کند که واقعیت اجتماعی بسیار پیچیده‌تر از آن است که بشود آن را با یک گفتمان مسلط یا مشخص تشریح کرد.
گفتمان انگاره
دومین کتاب لیوتار در زمینه فلسفه بسیار طولانی و سخت است و طیفی از موضوعات از پدیدارشناسی، روان‌کاوی، ساختارگرایی، شعر و هنر، دیالکتیک هگل، نشانه‌شناسی و فلسفهٔ زبان را دربر می‌گیرد. هدف اصلی این کتاب نقد ساختارگرایی است که مخصوصاً در روان‌کاوی ژاک لاکان بازنمایی می‌گردد. این کتاب دو بخش دارد: در بخش اول، پدیدارشناسی را در رد ساختارگرایی به کار می‌گیرد و در بخش دوم روان‌کاوی زیگموند فروید را برای ضربه‌زدن به روانکاوی لاکانی و برخی ابعاد پدیدارشناسی مورد استفاده قرار می‌دهد.
لیوتار در این کتاب با تضاد بین گفتمان مرتبط با ساختارگرایی و متن نوشتاری و انگاره (یک تصویر دیداری) مربوط به پدیدارشناسی و مشاهده شروع می‌کند. او بر این باور است که یک اندیشهٔ مفهومی انتزاعی و ساختارمند از زمان افلاطون بر فلسفه تسلط داشته و تجربیات حسی را غالب کرده‌است. متون نوشتاری و تجربهٔ خواندن با گفتمان ارتباط داشته و انگاره‌ها، تصاویر و تجربیات مشاهده‌ای با انگاره پیوند دارند. به نظر وی اشتباه ساختارگرایی در تفسیر انگاره‌ها در واژگان کاملاً گفتمانی و نیز در اغماض از شیوه‌های متفاوتی است که در قالب آن، این عناصر عملیاتی شده و عمل می‌کنند. در بخش دوم گفتمان و انگاره، ساختار به نیروهای زیست‌مایه ای فروید مرتبط شده و مسیر را برای تحلیل فلسفهٔ زیست‌مایه‌ای مطرح شده در اقتصاد زیست‌مایه‌ای هموار می‌سازد.
فلسفهٔ زیست‌مایه‌ای
در اوایل دههٔ ۱۹۷۰، لیوتار فلسفه‌ای مبتنی بر نظریهٔ زیگموند فروید در مورد زیست‌مایه مطرح کرد. برای لیوتار انرژی لیبیدویی می‌تواند به عنوان یک بت‌وارهٔ نظری برای تشریح دگرگونی‌هایی که در جامعه به وقوع می‌پیوندد به کار رود. او بعد از گسست از مارکسیسم و رد نظریهٔ جامع و فراگیر درصدد ایجاد یک نظریه شد که تمایلات و نیروهای متفاوت و متعدد مؤثر در موقعیت‌های سیاسی و اجتماعی را در خود داشته باشد. فلسفهٔ لیبیدویی لیوتار در کار اصلی وی اقتصاد لیبیدویی و در مجموعه مقالاتی منتشر شدند. فلسفهٔ لیبیدویی لیوتار با تعهد کلی وی به هستی‌شناسی حوادث شروع می‌شود. او واقعیت را براساس حوادث غیرقابل پیش‌بینی در نظر می‌گیرد و نه بر حسب تنظیمات ساختارمند. این حوادث می‌توانند به گونه‌ای متفاوت تفسیر شوند و هیچ تفسیر واحدی نمی‌تواند کاملاً صحیح باشد. لیوتار ایدهٔ انرژی لیبیدویی را برای تشریح حوادث به کار گرفته و شدت‌ها و تأثیرات لیبیدویی را برای اشاره به خود حوادث به کار می‌برد. این شدت‌ها و تأثیرات، احساسات و تمایلات انسانی‌اند. بر طبق روان‌کاوی زیگموند فروید این مختصات، فرایندهای اولیهٔ لیبیدو هستند، یعنی نیروهایی که در بدن وجود داشته و ماورای فرایندهای ذهنی آگاه‌اند.
لیوتار مخصوصاً روی میل جنسی تأکید دارد. او این واژگان را به‌طور استعاری برای تشریح عملکردهای واقعیت در جامعه به مثابهٔ یک کل به کار می‌گیرد و آن‌ها را از پیوندهای معمولی موجودات انسانی جدا می‌سازد. لیوتار اذعان می‌کند که این توصیف همه چیز بر حسب لیبیدو یک بت‌وارهٔ نظری را فراهم می‌سازد. پاسخ لیوتار به نهیلیسم ساختار از طریق مفهوم کتمان عملی می‌شود بدین معنی که انرژی لیبیدویی بایستی در درون ساختارها عمل کند. این انرژی لیبیدویی در حال انتظار برای آزاد شدن و جریان یافتن در ساختارهای جدید است. نهایتاً فلسفه لیبیدویی لیوتار می‌گوید که ما نمی‌توانیم بر شیوه‌هایی که در آن انرژی لیبیدو رها می‌شود و ساختارهای جدیدی ایجاد می‌کند، کنترل داشته باشیم.
لیوتار مفهوم شرک‌گرایی را در درس‌های «شرک‌گرایی» ارائه کرد که در واقع کارهای کوتاه‌تر و صرفاً تفننی هفده سال آخر عمر وی را شامل می‌شد. واژه شرک‌گرایی به شیوهٔ تفکری گفته می‌شود که درصدد اهمیت‌ دادن به مبارزه برای عدالت در مورد تفاوت‌های حل‌نشدنی است. همان‌طور که ادیان شرک‌آمیز به تعدادی از خدایان متفاوت باور داشتند و نه فقط به یک خدا. فلسفهٔ شرک لیوتار نیز بیانگر توجه به کثرت‌گرایی و تعدد (که وی آن را متضاد جهان شمول‌گرایی می‌داند) است. این باور لیوتار به تعدد و کثرت‌گرایی با مقصد بنیادی لیوتار به هستی‌شناسی رویدادهای ویژه ارتباط دارد. اگر واقعیت توسط حوادث منحصربه‌فرد و بی‌نظیری ساخته می‌شوند، پس هیچ قانون جهان‌شمولی برای داوری و قضاوت، که قادر به اهمیت‌دادن به یک یا همهٔ حوادث باشد به گونه‌ای که با همهٔ آن‌ها با عدالت رفتار شود، وجود ندارد. شرک‌گرایی هرگونه معیار داوری را مردود شمرده و مدعی است که ما باید در مورد عدالتی داوری کنیم که به آن نیازمندیم. اما چه‌طور با آن معیار می‌توان قضاوت کرد؟ وی به کانت و نیچه جهت پاسخ به این سؤال متوسل می‌شود. در مفهوم کانتی، ما از طریق تخیل ساختمانی دست به داوری می‌زنیم. این توانایی برای داوری و این ابداع معیار امری رمزآلود است و به مفهوم نیچه‌ای لیوتار می‌گوید که داوری یک جلوه و بیانی از خواست قدرت است. شاید همان‌طور که لیوتار خودش هم اعتراف می‌کند عدالت تکثرگرایی به واسطهٔ تجویز ارزش‌های جهان‌شمول تأمین می‌گردد، تجویزی که در قالب آن قواعد بازی‌های زبانی مورد توجه قرار گرفته و در زیر یک معیار واحد داوری قرار نمی‌گیرند.
وضعیت پست‌مدرن
لیوتار خیلی زود واژهٔ شرک‌گرایی را به نفع پست‌مدرنیسم رها کرد. او فرمول‌بندی اولیه و بسیار منتقد خود را در مورد پست‌مدرنیسم در کتاب مشهورش، یعنی وضعیت پست‌مدرن، ارائه می‌دهد. این کتاب برای حکومت کبک کانادا نوشته و در ۱۹۷۹ منتشر شد. او به گونه‌ای مشهور پست‌مدرنیسم را به‌عنوان «بی‌باوری به فراروایت‌ها» تعریف می‌کند، فراروایت‌هایی که به‌عنوان داستان‌های جامع و فراگیر در مورد تاریخ و اهداف نژاد انسانی که معارف و روش‌های فرهنگی را بنیان نهاده و مشروعیت می‌بخشند، درک می‌شوند. در این کتاب، فراروایت‌های کهن که برای لیوتار مهم هستند عبارتند از:
در این کتاب بحث‌های اساسی و مهم‌ترین نظریات لیوتار در مورد بازی‌های زبانی، مشروعیت‌زدایی از علم، فراروایت‌ها و دورنمای آن‌ها و نیز وضعیت جوامع کامپیوتری‌شدهٔ معاصر در بستر کلی پست‌مدرنیسم جامعه‌شناختی مطرح می‌شوند.
فهرستی از عمده کتاب‌های وی بدین شرح است:
از لیوتار
دربارهٔ لیوتار
«مغاک و آونگ» که در فارسی با عنوان «پاندول و چاه» و «چاه و آونگ» نیز شناخته می‌شود، نام داستان کوتاهی است از ادگار آلن پو، نویسندهٔ آمریکایی، که نخستین بار در سال ۱۸۴۲ چاپ شده‌است و داستان مردی را روایت می‌کند که از سوی دادگاه تفتیش عقاید اسپانیا محکوم به مرگ شده و او که خود راوی داستان نیز می‌باشد به بیان لحظه به لحظهٔ شکنجه‌های روحی و جسمی‌ای می‌پردازد که در سیاهچالی تاریک دارد بر او تحمیل می‌شود تا او را به کام مرگ بکشاند.
داستان مغاک و آونگ با وجودی که از نظر تاریخی درست نمی‌باشد از آن جهت تأثیرگذار است که با حواس خواننده سر و کار داشته و حس وحشت را در وجود او برمی‌انگیزد و این موردی است که کمتر در آثار پو که بیشتر نیروهای ماوراءالطبیعه را به خدمت می‌گیرد می‌توان مشاهده نمود.
داستان در دوران تفتیش عقاید مذهبی اسپانیا اتفاق می‌افتد. راوی داستان، مردی است بی‌نام که از سوی دادگاه و توسط قاضیان بیدادگر آن محکوم به مرگ شده‌است و او که کوچکترین سرنخی از چرایی دستگیری و محکومیتش به خواننده نمی‌دهد به مکانی تنگ و تاریک افکنده می‌شود. مرد در ابتدا چنین گمان می‌برد که درون گوردخمه‌ای زندانی شده‌است ولی پس از لحظاتی درمی‌یابد که درون یک سلول نمناک است. او تصمیم می‌گیرد که مساحت زندانش را با اندازه گرفتن دیوارهای آن به کمک تکه‌ای از لباس خود به دست بیاورد ولی پیش از اتمام کار بیهوش می‌شود.
وقتی به هوش می‌آید می‌بیند که مقداری غذا و آب در کنارش قرار داده شده‌است. او دوباره برمی‌خیزد و اقدام به اندازه‌گیری پیرامونش نموده و درمی‌یابد که مساحت اتاق ۱۰۰ قدم می‌باشد. در حالی که دارد در سلول تاریک گام برمی‌دارد پایش گیر کرده و بر زمین می‌افتد و درمی‌یابد که در میان اتاق گودال عمیقی وجود دارد که اگر به درون آن سقوط می‌کرد مرگش حتمی بود. در این لحظه او بار دیگر بیهوش می‌شود.
هنگامی‌که به هوش می‌آید می‌بیند که نور خفیفی سلول را روشن کرده و او نیز به تخته‌ای چوبی با طناب بسته شده‌است. با وحشت به بالای سرش می‌نگرد و نقاشی پدر زمان را بر سقف می‌بیند که آونگ عظیم داس مانندی را در دست دارد که به آرامی در نوسان است. اما آونگ ثابت نیست و در هر نوسان پایینتر می‌آید تا به مرد نزدیک شده و او را بکشد. مرد در صدد نجات خویش برمی‌آید و با مالیدن ماندهٔ غذای خود بر طناب، موفق به جلب توجه موش‌ها و جویده شدن طناب توسط آن‌ها شده و درست کمی پیش از دریده شدن سینهٔ خود توسط آونگ خود را از مرگ حتمی می‌رهاند. اما در این لحظه به ناگاه حرکت آونگ متوقف شده و به بالا کشیده می‌شود و زندانی درمی‌یابد که تمامی حرکات او زیر نظر قرار دارد.
ناگهان دیوارهای سلول داغ شده و به رنگ قرمز درآمده و به سوی مرکز سلول به حرکت درمی‌آیند. مرد در نور تابیده شده به درون سلول که اینک دریافته‌است از آتش برافروخته شده در پشت دیوارها منشأ گرفته‌است به درون گودال می‌نگرد و از دیدن آنچه که درون آن است و نویسنده هیچ توضیحی دربارهٔ چیستی آن به خواننده نمی‌دهد چنان وحشت‌زده می‌شود که می‌گوید هر مرگی به جز افتادن به درون گودال و سعی می‌کند از آن فاصله بگیرد. اما دیوارهای سوزان به او نزدیک شده‌اند و دیگر جای پایی برای او باقی نمانده است. درست در لحظه‌ای که مرد دارد به درون گودال دهشتناک سقوط می‌کند، صدای انسان‌هایی را می‌شنود، دیوارها به ناگاه به عقب کشیده شده و دستی او را می‌گیرد. ارتش فرانسه وارد تولیدو شده و دادگاه تفتیش عقاید اینک در دست دشمنان آن است.
محمدعلی رامین (زادهٔ بهمن ۱۳۳۲، دزفول) معاون مطبوعاتی و اطلاع‌رسانی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در دولت دهم و در دولت نهم مشاور مطبوعاتی محمود احمدی‌نژاد بود. شهرت وی به دلیل ۹ لغو امتیاز، ۱۵ توقیف و ۶۱ تذکر کتبی بود که در حدود ۱۳ ماه حضور به عنوان معاون مطبوعاتی و اطلاع‌رسانی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی دولت دهم، به نشریات ایرانی داد که رکوردی در نوع خود محسوب می‌شود.دولت دهم ۴۶ نشریه را توقیف کرد! "خبرگزاری تابناک"
رامین در تاریخ ۱۰ آبان ۱۳۸۸، معاون مطبوعاتی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی شد. از او به عنوان تحلیلگر سیاسی رئیس‌جمهور (احمدی‌نژاد) و مبدع بحث‌های مربوط به انکار هولوکاست نام برده می‌شود.محمدعلی رامین معاون مطبوعاتی وزارت ارشاد شد پارلمان نیوز، ۱۰ آبان ۱۳۸۸ دوره یکساله معاونت وی با ثبت رکورد جدیدی در توبیخ و توقیف مطبوعات منتقد دولت در تاریخ ایران همراه بود. با این وجود، وی در مصاحبه‌ای با روزنامه شرق، بستن روزنامه‌ها را یک دروغ بزرگ خواند و مدعی شد که برخوردی دوستانه با روزنامه‌نگاران داشته‌است.وزیر سابق ارشاد در گفتگو با جام جم : حضور رامین در معاونت مطبوعاتی ضروری بود ،ممنوع‌القلم نداشتیم! "نیک نیوز" رامین، در ۲۹ آذر ۱۳۸۹ از سمت معاونت مطبوعاتی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی برکنار و به جای وی، محمدجعفر محمدزاده، رئیس سابق دفتر محمدرضا رحیمی، معاون اول رئیس‌جمهور اسلامی ایران، به این مقام منصوب شد.محمدعلی رامین از معاونت مطبوعاتی وزارت ارشاد برکنار شد رادیو فردا، ۲۹ آذر ۱۳۸۹ وی در ۴ فروردین ۱۳۹۱ توسط اتحادیه اروپا به اتهام نقض گسترده و شدید حقوق شهروندان ایرانی از ورود به اتحادیه اروپا ممنوع و دارایی‌های وی توقیف شد.
رامین در دسامبر ۲۰۰۶ همایشی را با عنوان در تهران سازماندهی و برگزار کرد. عموم شرکت کنندگان در این همایش، حامیان سیاست‌های راست افراطی و فعالین سیاسی چون دیوید دوک و روبر فوریسون بودند.
رامین همچنین پیشنهادی برای ایجاد یک کمیته جهت بررسی وقوع هولوکاست به احمدی‌نژاد ارائه کرده‌است.
اتحادیه اروپا طی تصمیم مورخ ۴ فروردین ۱۳۹۱، هفده مقام ایرانی از جمله محمدعلی رامین را به دلیل نقشی که در نقض گسترده و شدید حقوق شهروندان ایرانی داشته‌اند، از ورود به کشورهای این اتحادیه محروم کرد. کلیه دارایی‌های این مقامات نیز در اروپا توقیف خواهد شد.
براساس بیانیه اتحادیه اروپا، محمدعلی رامین معاون پیشین مطبوعاتی وزارت ارشاد، به سانسور مطبوعات و داشتن مسئولیت مستقیم در توقیف چند روزنامه و برخورد و بازداشت روزنامه نگاران متهم است.
رامین تحصیلات اولیه را در دزفول و خرمشهر و آبادان طی کرده‌است.
وی فارغ‌التحصیل دوره تخصصی کالج آموزش فنی ـ حرفه‌ای از دانشگاه فنی کارلسروهه و دانشگاه فنی کلاوستال آلمان است و سپس تحصیلات خود را در دانشگاه فنی کلاوستال آلمان در رشته مهندسی روش‌های صنعتی و فوق مهندسی مکانیک عمومی تا مقطع دکترای مهندسی ادامه داده ولی به علت اخراج از آلمان آن را نیمه کاره رها کرده‌است.
وی در سال ۱۹۸۲ میلادی به اتهام برخورد خشونت‌آمیز در یک گردهمایی دانشجویی توسط پلیس آلمان دستگیر و نزدیک به یک سال را در زندان براونشوایگ سپری کرد. پس از آزادی از زندان که به گفتهٔ وی با تلاش‌های حکومت ایران میسر شد، اجازه یافت تا تحصیل خود را در دانشگاه فنی کلاوستال آلمان ادامه دهد. او از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۹۴ در آلمان زندگی کرد و به دلیل ارتباط با حزب راست‌گرای افراطی دموکرات ملی آلمان، از این کشور دیپورت شد.
رامین در دوره حدوداً یکساله‌اش در سمت معاونت مطبوعات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی دولت دهم، اقدام به تعطیلی و سلب امتیاز مطبوعات متعددی کرد که عبارت اند از:کارنامه معاون ضدمطبوعات دولت احمدی‌نژاد! "خبرگزاری انتخاب"
رامین دارای یک همسر می‌باشد که در آلمان و در زمانی که هر دو دانشجو بودند، ازدواج کردند. همسر وی دارای سمت استاد دانشگاهی است. دو پسر و یک دختر حاصل این ازدواج است.مصاحبه خواندنی با فرزند رامین "عصر ایران"
سوسن صفاوردی، همسر رامین، از ماه‌های نخستین پیروزی انقلاب ایران، شروع به فعالیت سیاسی کرد. در آن زمان، وی از مسئولان انجمن اسلامی شهر کلاوستال آلمان بوده و فعالیت‌های مربوط به زنان، کودکان و خانواده را در این انجمن، سرپرستی می‌کرده. صفاوردی در سال ۱۹۹۵ (میلادی) همراه با همسرش به ایران بازمی‌گردد و تا امروز، در فعالیت‌های سیاسی و اجتماعی و علمی از جمله عضویت در هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی، مسئولیت امور زنان مجمع جهانی اهل بیت، معاون هماهنگی و همکاری بین‌الملل مرکز امور زنان و خانواده، عضویت در شورای مرکزی شبکه سازمان‌های غیردولتی زنان؛ حضور داشته‌است. وی همچنین اقدام به ترجمه کتاب از زبان فارسی به آلمانی و بالعکس نموده‌است. کتاب «۷۲ ساعت در فرودگاه جان اف کندی» که شرح خاطرات سفر وی به آمریکا و عدم اجازه به مأموران امنیتی فرودگاه جان اف کندی برای انگشت‌نگاری و در نهایت، اخراج از آن کشور است را به رشته تحریر درآورده است. او در سال ۱۳۸۸، به نمایندگی از تشکل انجمن زنان پیرو اهل بیت، در کنفرانس دوربان ۲ که احمدی‌نژاد نیز در آن حضور داشت به عنوان دبیرکل، شرکت کرد.چند زوج سیاسی اصولگرا و اصلاح طلب "تابناک"
یاسین رامین، فرزند ارشد محمدعلی رامین و همسر سابق مهناز افشار است. یاسین رامین سعی داشت از طریق میانجیگری سید محمد خاتمی، با علی طیب‌نیا، وزیر امور اقتصادی دولت یازدهم ارتباط برقرار کرده تا وزیر، وی را به سِمَت مدیرعاملی یکی از شرکت‌های بازرگانی ایران در آلمان منصوب کند و وی بتواند در آلمان زندگی کند که این امر با مخالفت وزیر روبرو شد. او در مصاحبه‌ای با نیوشا صارمی در سایت روز آنلاین پیرامون اتهامات ایجاد شده نسبت به وی و حواشی زندگی شخصیش به سوالات پاسخ داد.
محمدامین رامین، فرزند دیگر وی است و دانش‌آموخته رشته علوم سیاسی از دانشگاه علامه طباطبایی.
رامین در یک مصاحبه تلفنی با رادیو گفتگو خطاب به مجری که در مورد اظهارات پیشینش دربارهٔ روحانیت و مسجد سؤال پرسید با عصبانیت گفت: «شما غلط می‌کنید از قول من این اراجیف را می‌گویید.» او در حاشیه نمایشگاه مطبوعات با تکرار و تأیید سخنان در آن برنامه گفت: «منظورم از عبارت غلط کردی، مجری و تهیه‌کننده آن برنامه بوده‌است نه مسئولان صدا و سیما.» او همچنین گفت می‌خواستم با این جواب جلوی فتنه را بگیرم.
آب‌شوران می‌تواند اشاره به یکی از موارد زیر داشته‌باشد:
اسماعیللی شهری در شهرستان اسماعیللی کشور جمهوری آذربایجان است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۸۹ میلادی، ۱۱٫۴۲۹ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی، ۱۳٫۸۰۰ بوده‌است.
اوجار شهری در شهرستان اوجار کشور جمهوری آذربایجان است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۸۹ میلادی، ۱۴٫۲۷۳ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی، ۱۵٫۸۰۰ بوده‌است.
ایمیشلی شهری در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان ایمیشلی واقع شده‌است. ایمیشلی ۱٬۸۲۶ کیلومتر مربع مساحت دارد و ۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۸۹ میلادی، ۲۵٫۷۱۵ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی، ۳۱٫۹۰۰ بوده‌است. آخرین سرشماری نشان می‌دهد این شهر ۳۱٬۳۱۰ نفر جمعیت دارد.
بالاکَن (به ترکی آذربایجانی: Balakən، به آواری: Билкан، همچنین پیش‌تر در دوران شوروی بلوکانی) شهری در شمال‌غرب جمهوری آذربایجان است. این شهر مرکز شهرستان بالاکن است و جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۸۹ میلادی، ۸٫۱۳۴ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی، ۹٫۱۰۰ بوده‌است که در سال ۲۰۱۷ به ۱۴٫۸۰۰ نفر رسیده است.فرمانداری شهرستان بالاکن
در طول تاریخ، پادشاهی‌ها و خان‌نشین‌های مختلفی بر این شهر فرمانروایی کرده‌اند. در میان سال‌های ۱۹۱۸ تا ۱۹۲۰ میلادی، این شهر مورد اختلاف میان جمهوری خلق آذربایجان و جمهوری دموکراتیک گرجستان تا اینکه هردو کشور به خاک شوروی ضمیمه شدند. پس از آن این شهر جمهوری شوروی سوسیالیستی آذربایجان ضمیمه شد. در سال ۱۹۶۵ میلادی شهر بالاکن با تصویب دولت وقت آذربایجان شوروی به عنوان شهر ارتقا پیدا کرد.Balakan Government's Official Website
اکثر مردم شهر بالاکن را آذربایجانی‌ها به همراه اقلیت‌هایی از آوارها و گرجی‌ها تشکیل می‌دهند. بر اساس آمار غیر دولتی در سال ۲۰۰۵ میلادی آذربایجانی‌ها ۸۵٪ ، آواری‌ها ۱۴٪ و ۱٪ باقی‌مانده از سایر اقوام بودند.
اقتصاد بالاکن متکی بر بخش کشاورزی و بخش گردشگری است. برخی صنایع هم در حال فعالیت هستند.
بالاکن دارای غذاهای مختلفی از جمله "چیغیرتمای مرغ"، "جوتتو"، "ماخارا"، "سورهوللو"، "ات قوتابی" و "حلوای بالاکن" است.دادلی‌آذ
بَردَعبختیاری، سعید. "اطلس جهان امروز". تهران: انتشارات گیتاشناسی نوین، شهریور ۱۳۹۸. شهری در شهرستان بردع کشور جمهوری آذربایجان است که در جنوب یولاخ و سمت چپ لبه رود ترتر جای دارد. این شهر پایتخت آلبانیای قفقاز در گذشته بودهChaumont, M. L. "Albania." Encyclopaedia Iranica. July 29, 2011. و گمان می‌شود که در سدۀ چهارم میلادی بنیادگذاری شده‌است. در روزگار اسلامی این شهر پایتخت اران شد و تا پایان سده دهم همچنان پایتخت کهن و کلاسیک اران ماند.Bosworth, C.E. "Barda'a." Encyclopaedia Iranica. December 15, 1988. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۸۹ میلادی، ۳۰٬۹۰۸ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی، ۳۸٬۲۰۰ بوده‌است.
نام این شهر از عربی بَرْذَعَه برگرفته شده که از ارمنی کهن پارتاو بوده‌است.Pourshariati, Parvaneh. "Decline and Fall of the Sasanian Empire: the Sasanian-Parthian Confederacy and the Arab Conquest of Iran". London: I.B. Tauris, 2008, p. 116, note 613. گفتنی است که نام ارمنی نیز خاستگاهی از زبان‌های ایرانی دارد. چنان‌که آن را برگرفته از پیش-ایرانی پَری‌تاوَ (pari-tāva) به معنای برج و بارو است که از دو پاره *پَریـ (pari*) به معنای پیرامون و ستاک *تاوـ (tā̆v*) به معنای افکندن است. Périkhanian, Anahit G. "Этимологические заметки" [نکات ریشه‌شناختی]. "Patma-Banasirakan Handes" 1 (1982), 77-80.