moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در ۱۸۸۹ میلادی، پوتانین گروهی را رهبری کرد که نخستین دانشگاه دولتی تومسک را در شهر تمسک در آسیای روسی تأسیس نمودند.
پوتانین در ۱۹۰۵ میلادی به اتهام حمایت از انقلاب ۱۹۰۵ دستگیر شد.
پوتانین نور پیشوای جنبش جدایی‌طلبی سبری بود که هدف آن تا ایجاد یک حکومت منطقه‌ای تا اندازه مستقل برای سیبری بود، اما این جنبش هیچ سازمان منطقه‌ای یا حزب مشخص نداشت و تنها به گروه کوچکی از دانشمندان در دانشگاه تومسک محدود می‌شد. در همین مکان بود که آنها یک کنفرانس منطقه‌ای در اوت ۱۹۱۷ و یک کنگره برگزار نمودند تا قانون اساسی سیبری مستقل را بسازند. توماسک از جانب نمایندگان مراکز بزرگ سیبری در ۸ دسامبر ۱۹۱۸ به عنوان رئیس شورای موقتی سیبری در تومسک انتخاب شد. اما، این مجلس به‌طور گسترده تحت کنترل ایزری (انقلابیون سوسیالیست، SRs) بود و پوتانین نمی‌خواست تا فقط به‌طور نمادین از وی استفاده گردید، از اینرو او به رسم اعتراض در ۱۲ ژانویه ۱۹۱۸ هنگام گردهمایی نخستین سیبودوما (Siboduma) از سمت خود کنار رفت. متعاقب آن او ایده آزادی سیبری را رها نموده و طرفدار یک حکومت مرکزی قوی شد تا بتواند نظم را بازگردانده و بلشویک‌ها را شکست دهد. اعضای سیبودوما در شب ۲۵–۲۶ ژانویه سال ۱۹۱۸ توسط گارد سرخ محلی روسیه پراکنده شده یا دستگیر گردیدند. پوتانین در ژوئن ۱۹۲۰ در تومسک دستگیر شد.
خیابان پوتانین اسکایا در نووسیبیرسک، روسیه پس از وی نام‌گذاری شده‌است.
گونه‌ای از سقنقور چینی، سینسیلا پوتانینی، به افتخار وی نام نهاده شده‌است. ("Potanin", p. 210).
ماهی جیمنوسایپریس پوتانینی هرزینستاین در ۱۸۹۱ میلادی پس از وی نام‌گذاری شد.
در ۱۸۸۲ میلادی، گیاه‌شناس کارل ماکسیموویچ گونه‌ای از گیاه گل‌دار از مغلستان که مربوط به خانواده گل‌سرخیان است را به‌نام پوتانینیا منتشر نمود که پس به افتخار وی نام‌گذاری شده‌است.
در ۱۸۸۹ میلادی، گیاه‌شناس کارل ماکسیموویچ همچنین درخت چینی سماق را با نام رهوس پوتانینی منتشر نمود که در خزان همانند یک پارچه سرخ می‌درخشد و به افتخار وی نام‌گذاری شده‌است.
سیارک ۹۹۱۵ پوتانین که در ۱۹۷۷ میلادی کشف گردید، نیز پس از وی نام‌گذاری شده‌است.
هنگام مراجعه به یک نام گیاهی، کوته‌نوشت نویسنده، پوتانین (Potanin) نشان‌دهنده این فرد به عنوان نویسنده است.
اتو کی. لیند (; – ) فرد نظامی اهل دانمارک بود.
مک‌کاولی () شرکت هوافضای آمریکایی است، که در سال ۱۹۳۸ توسط ارنست مک‌کالی تأسیس شد.
روهر اینک () شرکت هوافضای آمریکایی است، که در سال ۱۹۴۰ توسط فردریک روهر تأسیس شد.
ایربورن تاکتیکال ادونتیج () شرکت هوافضای آمریکایی است، که در سال ۱۹۹۴ تأسیس شد.
اروسپیس کورپوریشن () شرکت هوافضای آمریکایی است، که در سال ۱۹۶۰ تأسیس شد.
راکت‌پلین () شرکت هوافضای آمریکایی است، که در سال ۲۰۰۱ تأسیس شد.
ترامونتینا () شرکت کالای برزیلی است، که در سال ۱۹۱۱ توسط والنتین ترامونتینا تأسیس شد.
تونانته () شرکت تجهیزات موسیقی برزیلی است، که در سال ۱۹۵۴ توسط ساموئل تونانته تأسیس شد.
مالتیلیزر () شرکت الکترونیک برزیلی است، که در سال ۱۹۸۷ توسط اسرائیل استروویچکی تأسیس شد.
جی‌اچ‌اس‌اف () شرکت املاک و مستغلات برزیلی است، که در سال ۱۹۷۲ توسط فابیو اوریمو تأسیس شد.
ادیس گورگولو (زادهٔ ۲۸ نوامبر ۱۹۹۰)، یک خواننده سبک پاپ ترک است. او در لندن به دنیا آمده و در ازمیر بزرگ شده است.و با آیسان ملقب به هاسکی در رابطه است
وی در دوران تحصیل در دبیرستان و دانشگاه، دروس موسیقی را گذراند. پس از ثبت نام در دانشکده ارتباطات دانشگاه گالاتاسرای، در استانبول اقامت گزید و بلافاصله سعی کرد با افراد مختلف برای ساخت آلبوم تماس بگیرد، اما موفق نشد. در همین حین بازیگری را آغاز کرد و در سریال های تلویزیونی ایفای نقش کرد. در سال‌هایی که بازیگری را دنبال می‌کرد، از مدیرش پیشنهاد ساخت آلبوم گرفت.
پس از انتشار تک‌آهنگ‌های متعدد، ادیس اولین آلبوم استودیویی خود را در مارس ۲۰۱۸ منتشر کرد. اولین تک‌آهنگ او «Benim Ol» که در مارس ۲۰۱۴ منتشر شد، موفقیت‌آمیز بود و در رتبه دوم "۲۰ آهنگ برتر ترکیه" قرار گرفت. تک‌آهنگ‌های بعدی او «Dudak (۲۰۱۶) و Çok Çok (۲۰۱۷)» نیز در رتبه دوم جدول قرار گرفتند و پس از آن "Roman" که موفق شد رتبه اول را کسب کند. او تا به امروز جوایز متعددی از جمله جایزه موسیقی ترکیه را از آن خود کرده و نامزدی های مختلفی را نیز دریافت کرده است.
پر فلی (؛ ) کارگردان فیلم اهل دانمارک است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "زنی که رؤیای مردی را داشت"، "ارث"، "قتل شبه‌عمد" و "نیمکت" اشاره کرد.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان دنبرو شده‌است.
سِر جان راس (Sir John Ross) (زادهٔ ۲۴ ژوئن ۱۷۷۷ – درگذشتهٔ ۳۰ اوت ۱۸۵۶)، افسر نیروی دریایی پادشاهی و کاوشگر قطب، اهل اسکاتلند بود. او عموی سِر جیمز کلارک راس، کسی که با وی به سفر اکتشافی شمالگان رفت، بوده و بعدها سفرهای اکتشافی را به جنوبگان هدایت نمود.
جان راس در ۲۴ ژوئن ۱۷۷۷ در بالساروچ، گالووی غربی در اسکاتلند به‌دنیا آمد. او فرزند رورند اندرو راس اهل بالساروچ، سرپرست حوزه کلیسایی اینچ در ویگتونشایر و همسر وی الیزابت کورسین، دختر رابرت کورسین رئیس انجمن شهر دامفریس، بود.
راس در ۱۷۸۶ میلادی، زمانی که ۹ سال سن داشت، به عنوان داوطلب کلاس اول به نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا پیوسته و در کشتی اچ‌ام‌اس پیرل موظف گردید. این کشتی به‌زودی وارد آب‌های دریای مدیترانه شده و تا سال ۱۷۸۹ میلادی در آنجا ماند. سپس او برای چندین ماه در کشتی اچ‌ام‌اس ایمپرگنبل خدمت نموده و بعد از آن به یک ناوگان بازرگانی منتقل گردید که هشت سال در آن خدمت نمود. در سپتامبر ۱۷۹۹ او دوباره به نیروی دریایی فراخوانده شده و به عنوان افسر دون پایه اچ‌ام‌اس ویزل گماشته شد، کشتی که چندی بعد در یورش انگلستان و روسیه به هلند شرکت کرد.
متعاقب شرکت در یورش، او برای مدت کوتاهی در کشتی‌های اچ‌ام‌اس کلاید و اچ‌ام‌اس دلیجنس خدمت نمود و در این مدت به درجه نظامی ناوبان یکم ارتقا نمود.
از ۱۸۰۳ به بعد او در کشتی‌های مختلف، بیشتر در ایستگاه بالتیک، خدمت کرد. این دوره شامل خدمت در اچ‌ام‌اس گرامپوس و اچ‌ام‌اس ویکتوری، ناو سرفرماندهی فرمانده ناوگان بلالتیک دریادار جیمز ساوماریز، بود. در جریان خدمت خود، راس چندین بار زخم برداشت که شدیدترین آن در ۱۸۰۶ میلادی زمانی حضور در یک کشتی اسپانیایی بود؛ او توسط شمشیر و سر نیزه زخم برداشت و همچنین دست‌ها و پاهای او شکسته بودند. اواخر ۱۸۰۸ میلادی، راس به‌طور موقتی به نیروی دریایی سوئد منتقل گردید. در ۱۸۱۲ میلادی، او به درجه ناخدای دوم ترفیع داده شد.
در ۱۸۱۸ میلادی، فرماندهی سفری اکتشافی شمالگان که از سوی نیروی دریایی بریتانیا راه‌اندازی شده بود به راس تعلق گرفت، نخستین سفر از یک سری سفرها در تلاشی برای حل مسئله گذرگاه شمال‌غربی. این سفر اکتشافی، دور زدن به شمال‌شرق‌ترین نقطه ساحل آمریکا و رفتن به تنگه برینگ را به دنبال داشت. او همچنین موظف بود تا جریان‌ها، جذر و مدها، وضعیت یخ و وضعیت مغناطیسی را یادداشت نموده و نمونه‌های را که در مسیر راه می‌یابد، گردآوری نماید.
این سفر اکتشافی، در حالیکه راس فرماندهی ایزابیلا، کشتی استخدام شده توسط اداره نیروی دریایی را برعهده داشت در همراهی با الکساندر، یک کشتی استخدام شده دیگر تحت فرماندهی ناوبان یکم ویلیام ادوارد پاری، در ماه آوریل لندن را ترک کرد. راس در اطراف خلیج بافین خلاف عقربه ساعت دور زد و مشاهداتی را که ویلیام بافین دویست سال قبل انجام داده بود، مجدداً تکرار کرد. در ماه اوت، او به دریاراه لانکاستر در انتهای شمالی جزیره بافین وارد شد؛ بعدها دریافته شد که جزیره بافین در واقع دروازه شرقی گذرگاه شمال‌غربی است. او چند مایل به سمت غرب پیش رفت، اما با دیدن سرابی که ظاهراً کوه‌ها را در انتهای تنگه نشان می‌داد، دیگر پیش نرفت. او این کوه‌های که ظاهراً دیده می‌شدند را به افتخار جان ویلسن کراکر نخستین سرپرست اداره نیروی دریایی، «کوه‌های کراکر» نام‌گذاری نمود. او علی‌رغم اعتراض چندین افسر خود، از جمله پاری و ادوارد سابین که می‌گفتند او می‌بایست این «کوه‌ها» را بیشتر بررسی نماید، دوباره به انگلستان بازگشت.
گزارش این سفر دریایی یک سال بعد منتشر شد و اختلاف‌نظری که میان آنها وجود داشت را نیز روشن ساخت، اما مناقشه‌های بعدی روی موجودیت کوه‌های کراکر شهرت او را ویران کرد. این سفر اکتشافی موفق نشد به اکتشافات چندانی که جدید باشد، دست یابد. اثر اصلی این سفر، باز شدن مسیری برای کشتی‌های شکار نهنگ به شمال خلیج بافین و همچنین برانگیختن پاری بود تا او دوباره دریاراه لانکاستر را مورد بررسی قرارداده و یک بخش اعظم گذرگاه شمال‌غربی را اکتشاف نماید. هنگام بازگشت به اسکاتلند، راس درجه ناخدا را به‌دست آورده و تقریباً در همین زمان خانه نارت ویست کاسل را در استران‌رار، جنوب‌غرب اسکاتلند ساخت.
پاری که در سفر قبلی ناوبان یکم وی بود، در ۱۸۱۹ میلادی به شمالگان برگشته و ۶۰۰ مایل (۹۷۰ کیلومتر) فراتر از «کوه‌های کراکر» به سمت غرب پیشرفت و در آنجا کانال پاری –محور اصلی گذرگاه شمال‌غربی– را کشف کرد. تا اندازه‌ای برای اعاده شهرت خود، راس پیشنهاد نمود تا از یک کشتی بخار که ته آن کمتر در آب فرومی‌رود، استفاده نموده و از یخ عبور نماید. اداره نیروی دریایی به این پیشنهاد علاقه نشان نداد، اما او توانست جین-ماگنیت فیلکس بوث را قانع سازد تا از دومین سفر اکتشافی او به شمالگان حمایت مالی نماید، سفری که در ۱۸۲۹ میلادی آغاز شد. او کشتی ویکتوری را با خود داشت، کشتی بخار که در اطراف خود دارای چرخ و پارو بود که هنگام رسیدن به یخ می‌توانست بلند کرده شود، این کشتی همچنین مجهز به یک گرم‌کن تجربی با فشار بلند بود که توسط جان اریکسون ساخته شده بود. کشتی ویکتوری در ۱۸۲۶ میلادی ساخته شده بود و قبلاً از آن به عنوان کشتی ترابری فری میان لیورپول و جزیره مان کار گرفته می‌شد. انجین کشتی مشکل‌ساز شده و در جریان زمستان اول در ساحل دور انداخته شد. این کشتی چهار افسر – جان راس، جیمز کلارک راس، ویلیام تام، جراح جرج مک‌دایرمید- و ۱۹ مرد را حمل می‌کرد. هدف این سفر اکتشافی رسیدن به خلیجک پرنس ریجینت در انتهای غربی جزیره بافین بود، جاییکه پاری در ۱۸۲۵ میلادی کشتی خود، فیوری را از دست داده بود.
راس در ۲۳ می ۱۸۲۹، رود تیمز را ترک کرد. خلیج بافین به‌طور غیرمعمولی عاری از یخ بود و او توانست در ۶ اوت از نقطه‌ای که ۱۰ سال قبل از آنجا برگشته بود، عبور نماید. در ۱۱ اوت، او به سمت جنوب به خلیجک پرنس ریجیت حرکت نموده و در ۱۳ اوت به ساحل فیوری رسید، جاییکه پاری کشتی خود را رها کرده بود. لاشهٔ کشتی دیده نمی‌شد، اما توده‌ای از انبار در ساحل موجود بود و او برخی آنها را برداشت. او که به سفر خود به‌سوی جنوب ادامه می‌داد، به نخستین اروپایی مبدل شد که از خلیچ بوتیا دیدار کرد، اما در اواخر سپتامبر مسیر او در نقطه ۲۰۰ مایل (۳۲۰ کیلومتر) در جنوب ساحل فیوری توسط یخ مسدود گردید. او زمستان را در لنگرگاه فیلکس که در لبه شرقی شبه‌جزیره بوتیا موقعیت داشت، سپری کرد. در ژانویه ۱۸۳۰، گروهی از مردمان نیتسیلیک اینوئیت به آنجا رسیدند و غذا و اطلاعات فراهم کردند. نجار کشتی برای یکی از آنها پای چوبی ساخت.
الکساندر وارما (؛ ۲۲ ژوئن ۱۸۹۰ – ۲۳ دسامبر ۱۹۷۰) دیپلمات، افسر نیروی دریایی و نقاش اهل استونی بود.
یوهانس سیکار (; – ) سیاستمدار اهل استونی بود. وی کفیل نخست‌وزیری دولت در تبعید استونی از سال ۱۹۵۳ تا ۱۹۶۰ بود.
انو پنو (; – ) سیاستمدار اهل استونی بود. وی کفیل نخست‌وزیری دولت در تبعید استونی از سال ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۲ بود.
میله () یک مجموعه تلویزیونی درام دانمارکی است که در سال ۲۰۰۹ منتشر شد.
این سریال دربارهٔ دختر ۱۲ ساله‌ای به نام «میله» است که بهترین دوستش را در یک تصادف رانندگی از دست می‌دهد. این مجموعه در سال ۲۰۰۹ نامزد دریافت «جایزهٔ امی بین‌المللی» در بخش «کودکان و نوجوانان» بود.
یوانیس فوکاس (Ioannis Phokas) (زادهٔ ۱۵۳۶ در جزایر ایونی واقع در کیفالونیا؛ درگذشتهٔ ۱۶۰۲ در همان‌جاGreek Consulate of Vancouver, "Greek Pioneers: Juan de Fuca". ) که بیشتر با ترجمهٔ اسپانیایی نامش یعنی خوان دی فوکا (Juan de Fuca) شناخته می‌شود، کاپیتان نیروی دریایی با اصالتی یونانی در خدمت شاه اسپانیا، فلیپه دوم بوده‌است. او بیشتر به سبب ادعایش در مورد کشف تنگه آنیان که اکنون با نام تنگهٔ خوان دی فوکا شناخته می‌شود، واقع در میان جزیرهٔ ونکوور (درحال حاضر بخشی از بریتیش کلمبیا، کانادا است) و شبه‌جزیره المپیک (شمال‌غربی ایالت واشینگتن، آمریکا) مشهور است.
پدربزرگ فوکاس، امانوئیل فوکاس، به همراه برادرش آندرونیکوس در پی سقوط قسطنطنیه در سال ۱۴۵۳ از آنجا گریختند. آن دو ابتدا در پلوپونز مستقر شدند. در سال ۱۴۷۰، امانوئل به جزیرهٔ سفالونیا نقل مکان کرد ولی آندرونیکوس در همان‌جا ماند. پدر یوانیس، ایاکووس، در روستای والریانوس درون جزیره ساکن شد. او را برای متمایز کردن با سایر برادرانش، «والریانو فوکاس» خطاب می‌کردند.
فوکاس در سال ۱۵۳۶ در همین روستای والریانوس چشم به جهان گشود. تقریباً هیچ اطلاعاتی در مورد زندگی او پیش از به خدمت اسپانیا درآمدن که در حدود سال ۱۵۵۵ بوده، در اختیار نیست.Fokás in 1596 claimed to have been some forty years in the king of Spain's service.
نامی که از این مرد تحت عنوان خوان دی فوکا در تاریخ شناخته می‌شود، عامل سردرگمی است. درحالی که نام خوان دی فوکا به‌طور واضح معادل اسپانیایی یوانیس فوکاس بوده و بعضی منابع نام اصلی وی را آپوستولوس والریانوس ذکر کردند. این احتمال وجود دارد که فوکاس با نام آپوستولوس غسل تعمید داده شده باشد و بعدها نام یوانیس/خوان (به عبارت دیگر، جان) را اتخاذ کرده‌است، زیرا که آپوستول در زبان اسپانیایی خیلی به عنوان نام استفاده نمی‌شود. با توجه به اینکه فوکاس یا فوکا نام خانوادگی‌ای بوده که پدر و پدربزرگ دریانوردان داشتند، والریانوس به نظر یک اسم مستعار بوده که بر روی جزیره از آن استفاده شده و در امپراتوری اسپانیا کاملاً بی‌معنی و بی‌کاربرد بوده‌است.
سفرهای دریایی ابتدایی دی فوکا به خاور دور بود و او ادعا می‌کرد که در سال ۱۵۸۷ به اسپانیای نو قدم گذاشته‌است. زمانی که در نزدیکی کابو سن لوکاس در شبه‌جزیره باخا کالیفرنیا بوده، توماس کاوندیش، دریانورد و گارد دریایی انگلیسی کشتی او به نام سانتا آنا را توقیف کرد و او را به ساحل فرستاد. او یک دریانورد خوش سفر بود که در ناوگان اسپانیایی مهارت خود در خلبانی دریایی را به کمال رساند. پادشاه اسپانیا نیز به توانایی و برتری وی واقف بود و به وی سمت کاپیتان نیروی دریایی اسپانیا در هند غربی داد (عنوانی که فوکا به مدت ۴۰ سال آن را حفظ کرد). ولی هیچ سابقه‌ای در بایگانی اسپانیایی از نام یا موقعیت یا بازدید او از دربار سلطنتی وجود ندارد. او پیش از سفر مشهورش به ساحل شمال‌غربی قارهٔ آمریکای شمالی، به چین، فیلیپین و مکزیک سفر کرد. تنگهٔ خوان دی فوکا میان ایالات متحده آمریکا و کانادا توسط سروان انگلیسی، چارلز بارکلی به افتخار فوکا نام‌گذاری شد؛ زیرا که در همان عرض جغرافیایی واقع شده بود که خوان دی فوکا محل تنگهٔ آنیان را توصیف کرده بود.Center for the Study of the Pacific Northwest
طبق گزارش دی فوکا، او دو سفر اکتشافی به دستور نائب‌السلطنه اسپانیای نو، لوئیس د ولاسکو و مارکز د سالیناس، انجام داد که هر دو مشتاق به یافتن تنگهٔ افسانه‌ای آنیان بودند. آنها باور داشتند که آن تنگه یک گذرگاه شمال‌غربی و راه آبی اتصال دهندهٔ اقیانوس آرام و اطلس بود. نخستین سفر شامل دویست سرباز و سه کشتی کوچک تحت فرماندهی یک کاپیتان اسپانیایی (همراه با دی فوکا به عنوان خلبان و ناخدا) به هدف یافتن تنگهٔ آنیان و استحکام آن در برابر انگلیسی‌ها، انجام شد. این سفر اکتشافی آن‌طور که گفته شده به دلیل تخلف کاپیتان و شورش متقابل سربازان و در نهایت بازگشت آنان به کالیفرنیا، با شکست مواجه شد. (توجه شود که در آن دوره اصول اسپانیایی به این صورت بود که کنترل کشتی‌ها و ناوگان میان فرمانده نظامی که یک افسر ارتش بود و فرمانده دریانوردی و ناوبری که یک دریانورد بود، تقسیم می‌شد)
در سال ۱۵۹۲، دی فوکا در دومین سفر خود به موفقیت دست یافت. او با حرکت به‌سوی شمال همراه با یک کاراول و یک کشتی کوچک پارویی و تعدادی تفنگدار دریایی، به سمت آکاپولکو، گوئررو بازگشت و مدعی شد که تنگه را با یک جزیرهٔ بزرگ در دهانه‌اش حوالی مدار ۴۷ درجهٔ شمالی یافته‌است. تنگهٔ خوان دی فوکا در حقیقت در حدود مدار ۴۸ درجهٔ شمالی واقع شده در نتیجه گزارش فوکا از دریانوردی درون آن، با واقعیت فاصله داشت و منطقه‌ای متفاوت و دورتر از جاییکه باید می‌بود. در طول سفر، دی فوکا همچنین به یک «قله مرتفع یا صخرهٔ مخروطی شکل» اشاره کرد که ممکن بود ستون فوکا باشد، یک صخرهٔ بلند و تقریباً مستطیلی شکل در ساحل غربی کیپ فلاتری در شمال‌غربی‌ترین نقطهٔ واشینگتن در کنار تنگه خوان دی فوکا – اگرچه دی فوکا اشاره کرد که در آن‌سوی تنگه قرار دارد.
با وجود وعده‌های مکرر ولاسکو، دی فوکا هرگز پاداش بزرگی را که حق خود می‌دانست دریافت نکرد. دی فوکا پس از دو سال و با اصرار نایب‌السلطنه به اسپانیا سفر کرد تا خود شخصاً شکایتش را به دادگاه تقدیم کند. دی فوکا دوباره ناامید و از اسپانیایی‌ها متنفر شد بنابراین او که پا به سن هم گذاشته بود، تصمیم به بازنشسته شدن در خانه‌اش در کیفالونیا گرفت. با این حال در سال ۱۵۹۶، توسط مایکل لوک انگلیسی (که در اسناد انگلیسی و فرانسوی آن دوره با نام لاک نیز نوشته می‌شد) ترغیب شد تا به دشمن اصلی اسپانیا یعنی ملکه الیزابت خدمت کند. از پیشنهادهای لوک و دی فوکا موردی حاصل نشد ولی به واسطهٔ گزارش و نوشته‌ها لوک داستان خوان دی فوکا به زبان انگلیسی نگارش شد.
به دلیل آنکه تنها منبع نوشتاری در مورد سفرهای دریایی فوکا، نوشته‌های لوک است - محققان تنوانستند سوابق سفرهای اکتشافی را در آرشیوهای استعمار اسپانیایی بی‌آبند- جدال و مباحثات بزرگ در مورد اکتشافات و درواقع وجود یا عدم وجود وی به عنوان یک انسان حقیقی وجود داشت؛ چندین پژوهشگر کاملاً ساختگی بودن شخصیت خوان دی فوکا را رد کردند و یک کاشف بریتانیایی قرن ۱۸ میلادی به نام کاپیتان کوک قویاً در مورد وجود تنگه‌ای که فوکاس ادعا کرده بود که کشف کرده، ابراز تردید کرد. (اگرچه کوک در عمل از تنگهٔ دی فوکا عبور و بدون آنکه وارد آن شود در نوتکا ساند در ساحل غربی جزیرهٔ ونکوور توقف کرده بود) بعدها با اکتشافات انگلیسی‌ها و استقرار انگلیسی‌ها در آنجا، به هر حال ادعاهای فوکاس بسیار معتبرتر و واقعی‌تر به نظر رسید.
در نهایت در سال ۱۸۵۹، یک پژوهشگر آمریکایی با کمک کنسولگری آمریکا در جزایر ایونی، توانست نشان‌دهد نه تنها فوکاس وجود داشته و زندگی کرد، بلکه خانواده و تاریخچهٔ وی در جزایر بسیار شناخته شده‌است. در حالی که ما هیچ وقت ممکن است حقایق درستی که پشت گزارش منتشر شدهٔ لوک نهفته‌است را ندانیم، باید وجود تخیلی این مرد را بعید در نظر بگیریم.
زمانی که کاپیتان انگلیسی، چارز ویلیام بارکلی در سال ۱۷۸۷ با کشتی ایمپریال ایگل دریانوردی می‌کرد، تنگه‌ای را که فوکاس توصیف کرده بود، دوباره کشف کرد و نام آن را به تنگهٔ خوان دی فوکا تغییر داد.
خط الراس خوان دی فوکا و صفحهٔ خوان دی فوکا، یک زمین‌ساخت صفحه‌ای است که در زیر بسیاری از خط ساحلی که او کاوش نمود، کشیده شده‌است. به‌خاطر تنگه خوان دی فوکا نام‌گذاری شده‌است.
پارک استانی خوان دی فوکا واقع در جزیرهٔ ونکوور ساحل غربی و همچنین مسیر پیاده‌روی با همین نام، به‌خاطر تنگه نام‌گذاری شده‌اند.
توربن سلر (؛ زادهٔ ۴ دسامبر ۱۹۴۹) بازیگر، صداپیشه و کمدین اهل دانمارک است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "السن خلافکار رفته‌است"، "مهمانی اداره"، "کارل، سمفونی کودکی من"، "قلمرو"، "واحد سیار" و "میله" اشاره نمود.
خوان پاردو (Juan Pardo)، کاوشگر اهل اسپانیا بود که در نیمه اخیر قرن شانزدهم میلادی فعالیت داشت. او یک سفر اکتشافی اسپانیایی را با دستور پدرو منندز دی آویلز و در تلاشی برای یافتن راه زمینی به یک شهر تولید نقره در مکزیک، از کرانه اطلس هدایت نموده و با عبور از منطقه‌ای که حالا به‌نام کارولینای شمالی و جنوبی یاد می‌گردد، به شرق تنسی رسید.
منندز قبلاً قلعه سن فلیپ (۱۵۶۶ میلادی) را در سانتا النا، مکان امروزی جزیره پاریس، ساخته بود؛ این‌ها نخستین زیستگاه‌های اسپانیایی در مکانی بودند که حالا کارولینای جنوبی یاد می‌گردد.
هنگامی که پاردو سفر اکتشافی خود را بیشتر به سمت اراضی کارولینا هدایت می‌کرد، او قلعه سن خوان را در جوارا که نخستین زیستگاه اروپایی (۱۵۶۷ – ۱۵۶۸ میلادی) در اراضی کارولینای شمالی بود، بنیان‌گذاری نموده و پنج قلعه دیگر در غرب تأسیس کرد.
پاردو دو سفر اکتشافی را از سانتا النا به داخل منطقه‌ای که حالا جنوب‌شرق ایالات متحده گفته می‌شود، هدایت کرد. نخستین سفر اکتشافی که از ۱ دسامبر ۱۵۶۶ آغاز شده و تا ۷ مارس ۱۵۶۷ ادامه داشت، متشکل از ۱۲۵ مرد بود و هدف آن جستجوی غذا و تأسیس پایگاه‌ها در میان مردمان بومی ساکن در منطقه بود. او قلعه سن خوان را در جوارا که یکی از مراکز تمدن می‌سی‌سی‌پی (نزدیک منطقه‌ای که حالا مرگنتن، کارولینای شمالی است) بود، تأسیس نموده و سربازانی را برای محافظت از آن گماشت. او این زیستگاه را تحت حاکمیت اسپانیا قرار داده و نام آنرا به افتخار شهر کوئنکا در اسپانیا به کوئنکا تغییر داد.
پاردو سفر اکتشافی دوم را از ۱ سپتامبر ۱۵۶۷ تا ۲ مارس ۱۵۶۸ رهبری نموده و مناطق کوهستانی داخلی و جنوب را در امتداد رشته کوه‌های آپالاش اکتشاف نمود. او پنج قلعه دیگر در غرب جوارا به هدف ایجاد مسیر زمینی به منطقه فعلی ساکاتکاس در مکزیک تأسیس نمود، جاییکه معدن‌های نقره که اسپانیایی‌ها می‌خواستند از آن محافظت نمایند، وجود داشت. اسپانیایی‌ها اشتباهاً تصور کردند که رشته‌کوه‌های آپالاش با رشته‌کوه‌های مرکزی مکزیک وصل است. پس از اینکه پاردو از یورش فرانسوی‌ها در آنجا مطلع شد، به سانتا النا برگشت.
بعدتر در ۱۵۶۸ میلادی، مردمان بومی آمریکا با سربازان محافظ پاردو در قلعه‌های اسپانیایی به مخالفت پرداخته و به‌جز از یک سرباز، تمامی ۱۲۰ مرد را کشتند و تمامی شش قلعه را سوزاندند. اسپانیا پس از آن دیگر تلاش نکرد تا اراضی کارولینای شمالی را به مستعمره خود مبدل نماید. محل منطقه جوارا و قلعه سن خوان فعلاً توسط بنیاد جوارا و در همکاری با کالج وارین ویلسون، حفاری می‌شود.
سنگی که گمان می‌رود – البته اثبات نشده‌است – توسط پاردو یا یکی از مردان وی حکاکی شده‌است، در کلکسیون موزه تاریخ منطقه‌ای اسپارتنبورگ قرار دارد. این اثر که یک «سنگ‌نگاره قابل حمل» پنداشته می‌شود، تصویرنگاشت یک خورشید که به دور از خود اشاره می‌نماید و تاریخ «۱۵۶۷» در یک متوازی‌الاضلاع در آن حکاکی شده‌است. این سنگ در ۱۹۳۴ میلادی توسط یک دهقان در نزدیکی اینمان، کارولینای جنوبی یافته شد.
پاردو در ۱۵۶۹ میلادی مستعمره فلوریدا را ترک کرد تا به اسپانیا بازگردد؛ پس از آن، هیچ اطلاعاتی در مورد زندگی و مرگ وی در دسترس نیست.
از ۱۹۸۶ میلادی به بعد، باستان‌شناسان که روی سایت بیری در نزدیکی مرگنتن کار می‌کنند، مدارکی از فرهنگ پشته‌سازان، کلبه‌های سوخته و صنایع دستی سده شانزدهم اسپانیایی را یافته‌اند. در این رابطه اجماع قوی وجود دارد که این محل مکان جوارا و قلعه سن خوان است. در ۲۰۰۷ میلادی، باستان شناسان یکی از کلبه‌های سوخته را به‌طور کامل حفاری نمودند. آنها پارچه‌های از کوزه سفالی زیتون و صفحات آهنی از زره نوع بریگادین قرن شانزدهم که به‌طور معمول در سفرهای اکتشافی از آن استفاده می‌شد، یافت نمودند.Constance E. Rice, "Contact and Conflict" , "American Archaeologist", Spring 2008, pp.14 and 17, accessed 26 Jun 2008
کارل، سمفونی کودکی من () یک فیلم درام دانمارکی به کارگردانی اریک کلاسن است که در سال ۱۹۹۴ منتشر شد. این فیلم، نمایندهٔ دانمارک برای رقابت در جایزه اسکار بهترین فیلم بین‌المللی در شصت و هفتمین دوره جوایز اسکار بود که البته به فهرست نهایی منتخبان راه نیافت.
فیلم روایت کنندهٔ بخشی از دوران کودکی آهنگساز دانمارکی کارل نیلسن است.
فریتس هلموت (؛ – ) بازیگر اهل دانمارک بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "نورهای سوسوزننده"، "پر" و "کارل، سمفونی کودکی من" اشاره کرد.
لایف سیلوستر پیترسن (؛ زادهٔ ) خواننده، بازیگر، نقاش و مجسمه‌ساز اهل دانمارک است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "موادفروش ۲"، "دلقک"، "کارل، سمفونی کودکی من" و "من و چارلی" اشاره کرد.
خوان رودریگز کابرییو (Juan Rodríguez Cabrillo) (۱۳ مارس ۱۴۹۹–۳ ژانویه ۱۵۴۳)، کاوشگر دریایی بود که بیشتر برای تحقیقات در ساحل غربی آمریکای شمالی که از طرف امپراتوری اسپانیا انجام شد، شناخته شده بود. او اولین اروپایی بود که کالیفرنیای امروزی را کشف کرد و در ۳–۱۵۴۲ در امتداد ساحل کالیفرنیا، حرکت کرد.
ملیت کابرییو – پرتغالی یا اسپانیایی – برای قرن‌ها است که مورد مباحثه است. وقایع‌نگار اسپانیایی، آنتونیو د هررا توردسیلاس، او را پرتغالی توصیف کرده‌است. هررا در «تاریخ عمومی وقایع کاستیلیان در جزایر و سرزمین اصلی اقیانوس» که ۶۰ سال پس از مرگ کابرییو نوشته شده‌است، از کابرییو به عنوان خوان رودریگز کابرییو یاد می‌کند. چندین مکان در پرتغال را به عنوان زادگاه او، بیان می‌کند. با این حال، منابع توضیحات هررا، معلوم نیستند.
کابرییو در جوانی عازم هاوانا شد و به نیروهای هرنان کورتس در مکزیک (که در آن زمان اسپانیای جدید نامیده می‌شد) پیوست. پس از آن، موفقیت او در استخراج طلا در گواتمالا، او را به یکی از ثروتمندترین فاتحان مکزیک تبدیل کرد. بعداً در طی یک وقفه در اسپانیا با بئاتریز سانچز د اورتگا در سویل ازدواج کرد. او با کابرییو به گواتمالا بازگشت و دو پسر برای او به دنیا آورد.
کابرییو از سیستم برده‌داری سود می‌برد. برای مثال در هندوراس خانواده‌ها را از هم گسیخت، مردان را به معادن طلا و به جنگل فرستاد تا مواد مورد نیاز کشتی‌سازی را جمع‌آوری کنند. زنان و دختران را احتمالاً به عنوان برده به سربازان و ملوانان خود سپرد.Dozier, Deborah (1999)
او فرانسیسکو د اوروزکو را همراهی کرد تا مردم بومی میکستک را در جاییکه در نهایت به شهر اوزاکا در مکزیک تبدیل‌شد، تحت سلطه خود درآورد. اطلاعات کمی در مورد آنچه کابرییو در آنجا انجام داد، وجود دارد.
در سال ۱۵۳۹، فرانسیسکو دو اولوآ که توسط کورتس مأمور شده بود، دریای کورتس (خلیج کالیفرنیا) را کاوش و نام‌گذاری کرد و تقریباً، شمال تا مدار سی درجه رسید. سپس کابرییو از سوی نایب‌السلطنه جدید اسپانیای جدید، آنتونیو د مندوزا، مأمور شد تا یک گروه اعزامی را در سواحل اقیانوس آرام در جستجوی فرصت‌های تجاری، برای یافتن راهی به چین (زیرا وسعت کامل شمال اقیانوس آرام ناشناخته بود) رهبری کند. برای یافتن تنگه افسانه‌ای آنیان (یا گذرگاه شمال غربی) که اقیانوس آرام را به خلیج هادسون متصل می‌کند. کابرییو به دلیل جسارتی که داشت، کشتی دریاسالار و دو یا سه کشتی دیگر را ساخت و ان مالک شد و از هر تجارت یا هر گنجی سود می‌برد.Engstrand, Iris, and Harry Kelsey, "Juan Rodríguez Cabrillo and the Building of the San Salvador," "Mains'l Haul: A Journal of Pacific Maritime History," vol. 45, Winter/Spring 2009, pp. 36, 39–40Linder, Bruce, "San Salvador: Cabrillo's Galleon of Discovery," Maritime Museum of San Diego, 2011, p. 51.
در سال ۱۵۴۰، ناوگان از اکاجوتلا، السالوادور حرکت کرد و در روز کریسمس به نویداد، مکزیک رسید. پدرو دی آلوارادو در حالی که در مکزیک بود، به کمک شهر نوچیستلان که توسط بومیان متخاصم محاصره شده بود، رفت و وقتی اسب‌اش بر روی او افتاد و سینه‌اش را له کرد، کشته شد. پس از مرگ آلوارادو، نایب‌السلطنه، ناوگان آلوارادو را در اختیار گرفت. بخشی از ناوگان را به جزایر فیلیپین تحت فرماندهی روی لوپز د ویلالوبوس و دو کشتی را نیز به سمت شمال به فرماندهی کابرییو فرستاد.
در ۲۷ ژوئن ۱۵۴۲، کابرییو با سه کشتی از نویداد حرکت کرد، کشتی مربعی ۲۰۰ تنی و دریادار سان سالوادور، کشتی کوچکتر لا ویکتوریا (حدود ۱۰۰ تن) و کشتی دکل لاتینی و ۲۶ پارویی «فراگاتا» یا «برگانتین» سن میگوئل را شامل می‌شدند. در ۱ اوت، کابرییو در منظره جزیره سدروس لنگر انداخت. قبل از پایان ماه، آنها از نقطه باجا («کابو دل انگانو» که توسط د اولوا در سال ۱۵۳۹ نامگذاری شده بود) عبور کرده و وارد «آب‌های ناشناخته، جاییکه هیچ کشتی اسپانیایی قبلاً در آنجا نبوده‌است» شدند. در ۲۸ سپتامبر، او در خلیج فعلی سن دیگو توقف کرد و آن را «سان میگل» نامید. کمی بیش از یک هفته، او به جزیره سانتا کاتالینا (۷ اکتبر) رسید که آن را به نام کشتی دریادار خود، «سان سالوادور» نامید. با فرستادن یک قایق به جزیره «جمعیت زیادی از سرخ‌پوستان مسلح ظاهر شدند» که آنها بعداً باهم «دوستی» کردند. جزیره سان کلمنته به افتخار سومین کشتی ناوگان، «ویکتوریا» نام‌گذاری شد. صبح روز بعد، ۸ اکتبر، کابرییو به خلیج سان پدرو رسید که آن را «بایا د لوس فوموس» (به انگلیسی: خلیج دودی) نام گذاشت. روز بعد آنها یک شب در خلیج سانتا مونیکا لنگر انداختند. با بالا رفتن از ساحل، کابرییو جزیره آناکاپا را دید که سرخ‌پوستان متوجه شده که خالی از سکنه است.Kelsey (1986), p. 123.Kelsey (1986), pp. 131–33.Kelsey (1986), p. 143.Kelsey (1986), pp. 144, 150. Catalina was also called "Capitana", "Juan Rodriquez", or "La Posesión".
ناوگان هفته بعد را در جزیره‌ها سپری کرند و عمدتاً در لنگرگاه کویلر، خلیجی در ساحل شمال شرقی جزیره سن میگل لنگر انداخته بودند. در ۱۸ اکتبر گروه اعزامی نقطه کانسپشن را دید که آن را «کابو د گالرا» نامیدند. گروه اعزامی کابرییو نام چندین روستای چوماش را در سواحل کالیفرنیا و جزایر مجاور در اکتبر ۱۵۴۲ ثبت کردند که در آن زمان در دو استان متخاصم زکسو (که توسط یک «پیر زن» اداره می‌شد. اکنون شهرستان سانتا باربارا، کالیفرنیا) و زوچو (اکنون شهرستان ونتورا، کالیفرنیا) قرار داشتند.
در ۱۳ نوامبر آنها «کابو د پینوس» را دیدند و نام‌گذاری کردند (احتمالاً پوینت پینوس یا پوینت ریس)، اما ورودی خلیج سانفرانسیسکو را از دست دادند، خطایی که دریانوردان برای بیش از دو قرن آینده، تکرار کردند. به احتمال زیاد به دلیل ورودی آن که اغلب توسط مه پوشانده شده بود. در این سفر ممکن است به شمال رودخانه روسیه یا حتی کلمبیا رسیده باشند، قبل از اینکه طوفان‌های پاییزی آنها را مجبور به بازگشت کند. به دلیل مبهم بودن توصیف او، مشخص نیست که در سفر، کدام رودخانه شمالی را دیده‌است. کابرییو با بازگشت به ساحل، وارد خلیج مونتری شد و نام آن را «باهیا د لوس پینوس» گذاشت.Kelsey (1986), pp. 145–55.
در ۲۳ نوامبر ۱۵۴۲، ناوگان کوچک برای گذراندن زمستان و تعمیرات به «سان سالوادور» (جزیره سانتا کاتالینا) برگشتند. در آنجا، حوالی شب کریسمس، کابرییو از قایق خود خارج شد و در حالی که سعی می‌کرد تعدادی از افرادش را از حملهٔ جنگجویان تونگوا نجات دهد، به یک صخره دندانه دار برخورد کرد و ساق پایش خرد شد. جراحت او عفونت کرد و دچار قانقاریا شد و در ۳ ژانویه ۱۵۴۳ درگذشت و به خاک سپرده شد. بعدها یک سنگ قبر احتمالی در جزیره سن میگل پیدا شد. فرمانده دوم او، بقیه اعضای گروه را به ناویداد بازگرداند و در ۱۴ آوریل ۱۵۴۳ به آنجا رسیدند.Kelsey (1986), p. 159, p. 161.
گزارش رسمی یک دفتر اسناد رسمی از سفر کابرییو گم شد. تمام آنچه باقی مانده‌است خلاصه‌ای از آن است که توسط محقق دیگری به نام آندرس دو اوردانتا ساخته شده‌است که به سیاهه‌ها و نمودارهای کشتی نیز دسترسی داشت. هیچ گزارش چاپی از سفر کابرییو قبل از گزارش مورخ آنتونیو دو هررا در اوایل قرن هفدهم ظاهر نشد.
اکتشافات او در آن زمان خیلی مورد توجه قرار نگرفت، بنابراین هیچ‌یک از نام‌گذاری‌های او برای همیشه انتخاب نشد. با این وجود، امروزه از کابرییو به عنوان اولین اروپایی که به سواحل کالیفرنیا سفر کرده‌است، یاد می‌شود و بسیاری از پارک‌ها، مدارس، ساختمان‌ها و خیابان‌های کالیفرنیا نام او را یدک می‌کشند.
به ویژه، خدمات پارک ملی، بنای یادبود ملی کابرییو، مشرف به خلیج و اقیانوس از نقطه لوما در سن دیگو، به یاد اولین پهلوگرفتن او در کالیفرنیا و ارائه مناظری از سن دیگو و اقیانوس آرام است. موزه‌ای در پارک بر روی کابرییو و سفرهای اکتشافی او تمرکز دارد. هر سپتامبر، محوطه فستیوال کابرییو، میزبان جشنواره کابرییو است، یک جشن سالانه سه روزه برای کشف او از خلیج سن دیگو، از جمله اجرای دوباره پهلوگرفتن او در نقطه بالاست.
یکی دیگر از بناهای یادبود کابرییو در جزیره سن میگوئل قرار دارد.
در استان کالیفرنیا، ۲۸ سپتامبر رسماً «روز کابرییو» است.California Government Code, Section 6708 .
در شمال کالیفرنیا، فانوس دریایی کابرییو، پس از او به نام او نام‌گذاری شده‌است. سن پدرو، بخشی از شهر لس‌آنجلس، دارای ساحل کابرییو و آکواریوم دریایی کابرییو است.
مدارسی که به نام او نام‌گذاری شده‌اند عبارت از کالج کابرییو در آپتوس، کالیفرنیا، دبیرستان‌های لومپوک و لانگ بیچ و چندین مدرسه راهنمایی و ابتدایی.
در سال ۱۹۹۲، خدمات پُستی ایالات متحده یک تمبر ۲۹سنتی به افتخار کابرییو منتشر کرد.Colnect, Juan Rodriguez Cabrillo. Accessed 2009.09.28.
مهمانی اداره () یک فیلم کمدی دانمارکی به کارگردانی فین هنریکسن است که در سال ۱۹۷۶ منتشر شد.
فین هنریکسن (؛ – ) کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس و تدوین‌گر اهل دانمارک بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "مهمانی اداره" اشاره نمود.
توربن ینسن (؛ ۲۹ سپتامبر ۱۹۴۴–۱ نوامبر ۲۰۱۸) بازیگر اهل دانمارک بود.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "مهمانی اداره" و "واپسین سرود میفونه" اشاره نمود.
وی در سال ۱۹۸۷ برندهٔ جایزه روبرت «بهترین بازیگر مرد نقش اول» شد.
کتابخانه استاوانگر (نروژی: Stavanger bibliotek) یک کتابخانه عمومی در شهر استاوانگر، در مرکز استان روگالاند و در کشور نروژ است. این کتابخانه، در سال ۱۸۸۵ میلادی، تأسیس شده؛ و یکی از بزرگترین کتابخانه‌های کشور نروژ؛ و از اولین کتابخانه‌هایی است که امانت الکترونیک، از راه دور را به کار گرفته‌است.
کتابخانه استاوانگر در سال ۱۸۸۵ میلادی، بنیانگذاری شده‌است. اولین محل این کتابخانه، در ساختمان مدرسه دریانوردی، در شهر استاوانگر، قرار داشت. در سال ۱۹۰۱م، کتابخانه به محل دیگری در یک مجتمع ساختمانی در داخل شهر استاوانگر، منتقل شد. این مجتمع ساختمانی در سال ۱۸۴۵م، بنا شده بود؛ و تا قبل از انتقال کتابخانه، دربرگیرنده بیمارستان، آسایشگاه روانی، مؤسسه کار اجباری، گداخانه، رختشوی‌خانه؛ و اقامتگاه سرایدار بود. علاوه بر این یک سردخانه اجساد؛ و یک بازداشتگاه مربوط به تعداد زیادی روسپی نیز، در همین مجتمع قرار داشت. با ورود کتابخانه، همه فعالیت‌های نامبرده به مکان‌های دیگری منتقل شدند. این مجتمع که در نزدیکی یک کلیسا قرار داشت، فضای کافی، هم برای سالن مطالعه و هم بایگانی اسناد داشت. همزمان با انتقال کتابخانه استاوانگر به این مجتمع، یک نویسنده حرفه ای به نام ینس تودت، به منظور کتابداری و مدیریت کتابخانه استخدام شد. وی تا سال ۱۹۳۵م، در مقام خود باقی ماند؛ و در آخرین سال زندگی خود، بعد از ۵۰ سال خدمت، از کار خود کناره گرفت.پس از جنگ، کتابخانه استاوانگر، همچنان در همین محل قدیمی، باقی مانده بود. محلی که روز به روز، برای فعالیت‌های لازمه یک کتابخانه مدرن، تناسب کمتری پیدا می‌کرد. در نهایت هر دو بخش موسیقی و کودکان، به خارج از محوطه کتابخانه اصلی، منتقل شدند. در طول دهه ۱۹۵۰م، یک مبارزهٔ دائمی برای تصاحب مکان‌های جدید، در جریان بود، اما به موفقیت نرسید. نخست، در ۶ آوریل ۱۹۶۰م، شهرداری استاوانگر، تخصیص یک ساختمان مدرن، در مرکز شهر را به کتابخانه، تصویب کرد. در سال ۱۹۶۳م، بعد از اتمام امور آماده‌سازی، کتابخانه استاوانگر به ساختمان جدید، منتقل شد. در ارتباط با ادغام چند شهرداری کوچک در شهرداری استاوانگر، کتابخانه‌های دو شهرک کوچک نیز، تبدیل به شعبه‌های فرعی کتابخانه استاوانگر شدند. اما ساختمان جدید به اندازه ساختمان قدیمی، عمر طولانی نداشت. از همان سال‌های دهه ۱۹۷۰م، باز بحث بر سر ساختمان جدید، بالا گرفت. در سال ۱۹۸۷م، خانه فرهنگ استاوانگر، به عنوان محل کتابخانه، تعیین شد؛ و در حال حاضر بخش اصلی کتابخانه استاوانگر، در همین ساختمان مستقر است.
لئوپولد سوم، مارگراف اتریش (؛ ۱۰۷۳ – ۱۵ نوامبر ۱۱۳۶) قدیس مسیحی بود.او یکی از اعضای خاندان بابنبرگ بود. او در ۶ ژانویه ۱۴۸۵ به عنوان قدیس شناخته شد و قدیس حامی اتریش، اتریش سفلی، اتریش علیا و وین شد. روز جشن او ۱۵ نوامبر است
لئوپولد در قلعه بابنبرگ از مارگرو لئوپولد دوم و آیدا از فورمباخ راتلنبرگ متولد شد. بابنبرگ ها از باواریا به اتریش آمده بودند، جایی که خانواده آن ها در قرن دهم به شهرت رسیدند. او در اسقف نشین پاسائو تحت تأثیر اسقف اصلاح طلب آنجا بزرگ شد.
در سال ۱۰۹۶لئوپولد در سن ۲۳ سالگی جانشین پدرش به عنوان مارگرو اتریش شد. او دو بار ازدواج کرد. همسر اول او که در سال ۱۱۰۵ درگذشت، ممکن است یکی از خانواده فون پرگ بوده باشد. سال بعد او با اگنس، خواهر بیوه امپراتور هنری پنجم که از او علیه پدرش هنری چهارم حمایت کرده بود، ازدواج کرد. این ارتباط با سالیان ها اهمیت خاندان بابنبرگ را افزایش داد
لئوپولد خود را "پرنس" نامید که بازتابی از احساس استقلال ارضی او بود. او نامزد انتخابات قیصر امپراتوری مقدس روم در سال ۱۱۲۵ در نظر گرفته شد، اما این افتخار را رد کرد.
او عمدتاً به خاطر تأسیس چندین صومعه به یادگار مانده است. طبق افسانه ها، مریم باکره بر او ظاهر شد و او را به جایی رساند که در آنجا چادر همسرش اگنس را که سال ها قبل آن را گم کرده بود، پیدا کرد. او صومعه کلوسترنویبورگ را در آنجا تأسیس کرد. او متعاقباً این شهر را گسترش داد تا محل سکونت او شود.
او در صومعه کلوسترنویبورگ که خود بنیان نهاده به خاک سپرده شده است. جمجمه او در یک یادگاری گلدوزی شده نگهداری می شود
در سال ۱۶۶۳، در دوران فرمانروایی امپراتور لئوپولد اول، به عنوان قدیس حامی اتریش اعلام شد.
ائتلاف قرمز-سبز () در سیاست، که اتحاد قرمز-سبز نیز خوانده می‌شود ائتلاف احزاب «قرمز» (اغلب سوسیال دمکرات یا سوسیالیسم دمکراتیک) با احزاب «سبز» (اغلب سبز و/یا گاهی زراعت‌گرایی) است. این اتحاد بیشتر بر اساس دیدگاه‌های سیاسی مشترک چپ است، به‌ویژه بی‌اعتمادی مشترک به نهادهای شراکتی یا سرمایه‌داری. در حالی که احزاب سوسیال دمکرات «قرمز» تمایل دارند بر تأثیرات سرمایه‌داری بر طبقه کارگر تمرکز کنند، احزاب محیط زیست «سبز» تمایل دارند که بر تأثیرات عوامل زیست‌محیطی سرمایه‌داری تمرکز کنند.
از دههٔ ۱۹۹۰ در اروپا چند دولت قرمز-سبز وجود داشته‌است
کاسپار هرمان هاسمن (؛ ۱۶۵۳ – ۱۷۱۸) فرد نظامی اهل نروژ بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان دنبرو شده‌است.
فردریک لسوئه (; – ) فرد نظامی اهل دانمارک بود.
فریدریش آدولف فون شلپگرل (; – ) فرد نظامی اهل نروژ بود.
شاک کارل (; – ) نظامی و سیاستمدار اهل آلمان بود.
هانس هدمن (; "dansk biografisk leksikon" danish biographical lexicon id hans_hedemann – ) فرد نظامی اهل دانمارک بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان دنبرو شده‌است.
ویلم کوچرون (; – ۱۶۸۹) فرد نظامی اهل نروژ بود.
جشنواره فیلم‌های ایرانی استرالیا (IFFA) یکی از جشنواره‌های فیلم است که در استرالیا با محوریت فیلم‌های ایرانی برگزار می‌شود. IFFA در سال ۲۰۱۱ تأسیس شد و اکنون در دهمین سال فعالیت خود قرار دارد. بسیاری از ایرانیان آن را یکی از رویدادهای مهم فرهنگی ایرانیان در استرالیا می‌دانند. IFFA تنها جشنواره سراسری در استرالیا است که به فیلم‌های ایرانی اختصاص دارد.
میزبان این جشنواره، مرکوری سی. ایکس است. فیلم "ابد و یک روز" سعید روستایی در جشنواره ۲۰۱۶ برنده جایزه شبکه ارتقای سینمای آسیا شد.
پدرام پورامیری (زادهٔ ۱۳۷۳) کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس ایرانی است. او برای فیلم‌های "جان‌دار"، "نسبت خونی" و "شنای پروانه" تا کنون سه بار نامزد سیمرغ بلورین (به‌صورت مشترک) شده‌است. او همچنین برای فیلم "نسبت خونی" برندهٔ بهترین فیلمنامه و نامزد بهترین کارگردانی در جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران شد. پورامیری بیشتر آثارش را با همکاری حسین امیری دوماری تولید کرده‌است. آنها که اولین فیلم بلند خود را در سن ۲۳سالگی ساخته‌اند، از سوی برخی رسانه‌ها «جوان‌ترین فیلم‌سازان سینمای ایران» لقب گرفته‌اند.
پدرام پورامیری در سال ۱۳۷۳ در استان کرمان (شهرستان بافت)متولد شد. در هنرستان رشتهٔ سینما را دنبال کرد. بعد به تهران آمد و به تحصیل در دانشگاه سوره مشغول شد. پورامیری و امیری دوماری همچنین از دانشجویان بخشِ «دارالفنون» در جشنوارهٔ جهانی فیلم فجر بودند.
آنها پیش از ساختن اولین فیلم بلند خود، سابقهٔ ساخت سه فیلم کوتاه را داشتند و زمانی که تحصیل در دانشگاه سوره را آغاز کردند، قرار گذاشتند که پایان‌نامه‌شان یک فیلم سینمایی باشد. این طرح تحقق پیدا کرد. آنها پس از ساخت فیلم کوتاه "نسبت خونی" که با موفقیت‌هایی همراه شده بود، فیلم "جان‌دار" را ساختند که نامزد سیمرغ بلورین بهترین فیلم اول شد. "جان‌دار" یک سال بعد از نگارش فیلمنامه‌اش مقابل دوربین رفت.
مدتی بعد، محمد کارت که به‌عنوان بازیگر در "نسبت خونی" حضور داشت از آنها دعوت به همکاری کرد که منجر به نوشتن فیلمنامهٔ "شنای پروانه" شد. این فیلم نامزد دوازده سیمرغ بلورین از جمله جایزهٔ بهترین فیلمنامه در جشنوارهٔ فیلم فجر شد.
پورامیری در نگارش فیلمنامهٔ مجموعه‌های تلویزیونیِ "افرا" و "یاغی" نیز همکاری داشته‌است.
یاسپر لانگبرگ (؛ – ) بازیگر اهل دانمارک بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "نامزد" و "مهمانی اداره" اشاره کرد.
لیسبت دیل (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل دانمارک است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "انسان و مرغ" و "مهمانی اداره" اشاره کرد.
ترانه نخستین عشق (؛ آراجین سیرو یرگ) یک فیلم سینمایی ملودرام به زبان ارمنی محصول سال ۱۹۵۸ آرمن‌فیلم به کارگردانی یوری ارزنکیان و لائرت واغارشیان، نویسندگی و می‌باشد.
دیک کایسو (؛ زادهٔ ) بازیگر و صداپیشه اهل دانمارک است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "ارث"، "السن خلافکار رفته‌است"، "مده‌آ"، "مهمانی اداره"، "قلمرو"، "واحد سیار" و "کاتینکا" اشاره کرد.
پربن کاس (؛ – ) بازیگر اهل دانمارک بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "مرغزار سرخ" و "مهمانی اداره" اشاره کرد.
یورگن رویگ (؛ – ) بازیگر اهل دانمارک بود. وی بین سال‌های ۱۹۵۴ تا ۱۹۷۸ میلادی فعالیت می‌کرد.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "مهمانی اداره" اشاره نمود.
پل تومسن (؛ – ) بازیگر اهل دانمارک بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "مهمانی اداره"، "اولسن خلافکار روی خط راه‌آهن"، "السن خلافکار رفته‌است" و "اولسن خلافکار قرمز می‌بیند" اشاره کرد.
سونا هوهانسی هوهانیسیان (؛ ) یک رهبر ارکستر اهل ارمنستان است.
وی در ۲۸ مارس ۱۹۶۳ در ایروان به دنیا آمد و از کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان فارغ‌التحصیل شد. لیلیا هوهانیسیان مادر وی می‌باشد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال طلای وزارت فرهنگ جمهوری ارمنستان شده‌است.
بیورن پوگارد-مولر (؛ – ) بازیگر اهل دانمارک بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "قصر"، "تفنگدارها"، مهمانی اداره و "نخستین دایره" اشاره کرد.
شوشان آلبرتی سارداریان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار، لغت‌شناس، کارشناس علوم پرورشی و قانون‌گذار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۲۰۱۷ تا تاریخ ۲۰۱۸ سمت نمایندگی دوره ششم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت.
در ۵ فوریهٔ ۱۹۶۸ در آشتاراک به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ‌التحصیل شد.
معتمدآباد، روستایی در دهستان صلخ بخش حرا شهرستان قشم در استان هرمزگان ایران است.
بوآی امپراتور یک گونه مار غیرسمی بزرگ و سنگین از مارهای سردهٔ بوآ است. این گونه، در مکزیک، آمریکای مرکزی و آمریکای جنوبی در غرب کوه‌های آند (عمدتاً کلمبیا) یافت می‌شود. این مار همچنین با نام‌های بوآی معمولی، بوآی شمالی، بوآی کلمبیایی و بوآی معمولی شمالی نیز نامیده می‌شود و به‌طور مکرر و به اشتباه، با عنوان بوآی دُم‌قرمز یا بوآی دُم‌قرمز کلمبیایی، به‌ویژه در تجارت حیوانات خانگی از آن نام برده می‌شود.
زیستگاه بوآهای امپراتور، گستره وسیعی دارد و هم در آمریکای مرکزی و هم در بخش‌های شمالی آمریکای جنوبی زندگی می‌کنند. در نتیجه، ظاهر این مار، بسته به محل زندگی آن، بسیار متفاوت است. به‌عنوان یکی از گونه‌های کوچک‌تر بوآ، آن‌ها به‌طور میانگین بین ۱٫۳ متر (۴٫۲ فوت) تا ۲٫۵ متر (۸٫۲ فوت) طول دارند، اما مشخص شده‌است که به طول ۳٫۷ متر (۱۲ فوت) نیز می‌رسند.Cotswold Wildlife Park and Gardens وزن آن‌ها معمولاً حدود ۶ کیلوگرم (۱۳ پوند) است. ماده‌ها به‌طور قابل‌توجهی بزرگ‌تر از نرها هستند. طول عمر آن‌ها در طبیعت، حدود ۲۰ تا ۳۰ سال است اما در اسارت می‌توانند تا بیش از ۴۰ سال نیز عمر کنند.
اگرچه بوآی امپراتور، الگوهای پوستی تقریباً یکسانی با بوآی کانستریکتور دارد، این گونه اغلب دم تیره‌تری دارد، معمولاً قهوه‌ای تیره یا قرمز بسیار تیره است. با این‌حال، با فراهم نمودن شرایط مناسب برای پرورش، می‌توان آن‌ها را به طرح‌ها و رنگ‌های مختلفی پرورش داد. قابل ذکر است که این گونه یکی از دو گونه مارهایی است که دارای سیستم کروموزوم جنسی XY تأیید شده‌است.
یک جمعیت از این مار در Cayos Cochinos (جزایر Hog) در سواحل شمالی هندوراس یافت می‌شود که به‌طور طبیعی دارای آلبینیسم هستند، به‌این معنی که ملانین در پوست آن‌ها کاهش یافته‌است، بنابراین آن‌ها رنگ روشن‌تری دارند اما دُم تیره‌تری را که مشخصهٔ اکثر اعضای این گونه است، حفظ می‌کنند. رنگ دُم ممکن است از صورتی تا نارنجی متفاوت باشد.
بوآی امپراتور، دارای ۵۵–۷۹ فلس پشتی، ۲۲۵–۲۵۳ فلس شکمی، ۴۷–۶۹ فلس زیردمی، ۱۸–۲۲ فلس فوق‌لَبی و ۱–۲ فلس مقعدی است.
بوآی امپراتور، معمولاً با سایر گونه‌های بوآ، مانند بوآی کانستریکتور اشتباه گرفته می‌شود.
بوآی امپراتور را می‌توان در برخی از مناطق مکزیک، آمریکای مرکزی و شمال غربی کلمبیا و همچنین چندین جزیره در امتداد سواحل این مناطق یافت.McDiarmid RW, Campbell JA, Touré T. 1999.
بوآی امپراتور می‌تواند با شرایط محیطی مختلف، از جنگل‌های بارانی استوایی گرفته تا بیابان‌های خشک، سازگار شود. با این حال، به‌دلیل رطوبت، دما، توانایی مخفی شدن از شکارچیان احتمالی و وجود طعمهٔ فراوان، زندگی در جنگل‌های بارانی را ترجیح می‌دهد.
بوآی امپراتور معمولاً به‌تنهایی زندگی می‌کند و با هیچ مار دیگری ارتباط برقرار نمی‌کند مگر این‌که بخواهد جفت‌گیری کند. این جانوران پگاه‌رو هستند.
به‌عنوان مارهای نیمه‌درختی، بوآهای امپراتور جوان ممکن است از درختان و درختچه‌ها بالا بروند. با این وجود، آن‌ها با افزایش سن و سنگین‌تر شدن، عمدتاً زمینی می‌شوند.Mehrtens JM. 1987. این جانور هنگامی که تهدیدی را حس کند، حمله می‌کند. گاز گرفتن آن‌ها می‌تواند دردناک باشد، به‌ویژه در مورد مارهای بزرگ، اما به ندرت برای انسان خطرناک است. نمونه‌های ساکن در آمریکای مرکزی، تحریک‌پذیرتر هستند و وقتی که حضور مزاحمی را احساس کنند با صدای بلند خش‌خش کرده و مکرراً ضربه می‌زنند اما نمونه‌های آمریکای جنوبی با سهولت بیشتری رام می‌شوند.Stidworthy J. 1974.
بوآی امپراتور، مانند بسیاری از گونه‌های بوآ، رژیم غذایی متنوعی دارد که عمدتاً از جوندگان، پرندگان، مارمولک‌ها و قورباغه‌ها تشکیل شده‌است. اندازهٔ طعمه‌ها با افزایش سن، افزایش می‌یابد.
بوآی امپراتور، مانند سایر گونه‌های بوآ، شکارچیان کمین‌کنندهٔ شبانه هستند. آن‌ها از انقباض و پیچیدن بدن خود، به‌عنوان وسیلهٔ اولیه برای کشتن شکار خود استفاده می‌کنند.
بوآی امپراتور، یکی از رایج‌ترین مارهایی است که در اسارت نگهداری می‌شود. این موضوع، عمدتاً به دلیل خلق و خوی آرام، پتانسیل رشد و اندازهٔ چشمگیر و تنوع رنگ و الگوی بدن آن‌ها است. بوآهای امپراتور، در وضعیت اسارت، عموماً با جوندگانی که از قبل کشته شده‌اند تغذیه می‌شوند؛ زیرا این روش، انسانی‌تر است و همچنین از آسیب‌های احتمالی از سوی طعمه به مار جلوگیری می‌شود.
این گونه مار از دهه ۱۹۸۰ یک گونهٔ رایج در تجارت جهانی حیوانات خانگی بوده‌است، به‌طوری که بین سال‌های ۱۹۸۹ تا ۲۰۰۰، ۱۱۵٬۱۳۱ مورد از آن‌ها صادر شده‌است.Global Invasive Species Database (GISD) 2015. نمونه‌های صیدشدهٔ وحشی، اغلب حاوی انگل‌های داخلی و خارجی هستند. شایع‌ترین انگل در آن‌ها "Ophionyssus natricis" یا «کنهٔ خزنده» است.
پرورش‌دهندگان، معمولاً این مار را با هدف تولید یک رنگ یا «مورف» خاص، تکثیر می‌کنند. چندین شکل رنگ و طرح در تجارت حیوانات خانگی از بوآهای امپراتور از جمله آلبینو، رنگارنگ و الگوی جنگلی، ایجاد شده‌است.
بیرگیت فیدرسپیل (؛ – ) بازیگر اهل دانمارک بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "ضیافت بابت"، "گرسنگی"، "اردت"، "آدم و حوا"، "مهمانی اداره" و "تفنگدارها" اشاره کرد.
کارینه بوغوسیان (؛ زاده ۲۷ مه ۱۹۷۳ در مخچیان) فیزیکدان و سیاستمدار اهل ارمنستان و عضو حزب ارمنستان شکوفا که نماینده دوره هفتم مجلس ملی جمهوری ارمنستان بود. وی از دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان فارغ‌التحصیل گشت.
تومی کنتر (؛ زادهٔ ) بازیگر، صداپیشه و خواننده اهل دانمارک است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "مهمانی اداره" و "یک مرد خوشبخت" اشاره کرد.
جسی ریندوم (؛ – ) بازیگر اهل دانمارک بود.
اوتو برادنبورگ (؛ – ) بازیگر، خواننده و موسیقی‌دان اهل دانمارک بود. وی بین سال‌های ۱۹۵۳ تا ۲۰۰۰ میلادی فعالیت می‌کرد.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "مهمانی اداره"، "من و چارلی" و "قلمرو" اشاره کرد.
میسکو ماکوارت (؛ – ) بازیگر اهل دانمارک بود.
آندرس هووه (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل گرینلند است. وی از سال ۱۹۸۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "جنایت"، "پخمه‌ها"، "پل"، "واپسین سرود میفونه"، "قلمرو"، "پنج مانع"، "گرگ پشت در"، "نیمفومانیاک"، "آسمان‌خراش"، "ژورنال ۶۴، "بیمارستان عمومی"، "مخلوقات ۴"، "قصه‌هایی از سردابه" و "یک مرد خوشبخت" اشاره کرد.
الین هیلینگسو (؛ زادهٔ ) بازیگر و صداپیشه اهل دانمارک است. وی از سال ۱۹۸۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "کوتاه و بلند"، "پل" و "واپسین سرود میفونه" اشاره کرد.
اسبن اسمد (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل دانمارک است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "یک مرد خوشبخت" اشاره کرد.
سوفی استوگار (؛ زادهٔ ) بازیگر و کارگردان فیلم اهل دانمارک است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "پل"، "واپسین سرود میفونه"، "دلقک، و "کافه هکتور" اشاره کرد.
جینی اسبر (زاده ۲۰ اوت ۱۹۸۰)، بازیگر و مدل ارمنی‌تبار سوریه است.
وث از ارمنی و مادری اوکراینی در دونتسک در شرق اوکراینجینی إسبر تحنّ لجذورها.. شاهدی مدینتها الأم! به دنیا آمد. جینی ابتدا به عنوان مدل کار کرد و در سال ۲۰۰۱ با فیلم کوتاهی با عنوان رقص با خورشید به کارگردانی نیدال دوهجیفیلم «رقصة مع الشمس».. نظرة تفحص الحیاة والنفس البشریة، جریدة الشرق الأوسط، دخل فی 28 دیسمبر 2013 به عنوان بازیگر شناخته شد. پس از آن تبلیغات زیادی برای برخی از محصولات تلویزیونی داشت. اسپر یکی از پرکارترین بازیگران زن عرب است و در ده‌ها فیلم و سریال ایفای نقش کرده است.
یاکوب وبله (؛ زادهٔ ۱۰ سپتامبر ۱۹۷۰) بازیگر اهل دانمارک است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "دلقک" و "جنایت" اشاره نمود.
اشلاگر یا اشلانگر سبک خاصی از موسیقی مردمی آلمان است که بیشتر خشن یا تند است و جنبه سرگرمی و رقص دارد و به جنبه‌های دیگر موسیقی در آن پرداخته نمی‌شود.
به‌طور کلی، به قطعات آوازی موسیقی پاپ که به راحتی با ساز همراه می‌شوند و متن‌های اغلب به زبان آلمانی، اغلب احساساتی هستند، به عنوان اشلانگر شناخته می‌شوند. با شروع با ملودی‌های محبوب اپرت، تأثیر ریتم‌ها و هارمونی جازی در موسیقی پاپ از دهه ۱۹۲۰ این سبک موسیقی، بیشتر مطرح شد.
از دهه ۱۹۵۰، شلاگر به عنوان "تعریف اصطلاحی دشوار در موسیقی سبک مدرن" و به عنوان "فرمی کوتاه برای رقص آسان و موسیقی سبک " توصیف شده‌است.Hans H. Eggebrecht: "Terminologie der Musik im 20. Jahrhundert. Handwörterbuch der Musikalischen Terminologie". Franz-Steiner-Verlag, 1995 S. 392 دانشنامه انکارتا در سال ۲۰۰۳ "شلاگر" را به عنوان «از یک سو یک قطعه موسیقی موفق تجاری و از سوی دیگر به عنوان یک ژانر از موسیقی سبک» تعریف کرد. مشخصه «ساده‌ترین ساختارهای موسیقایی و متون پیش پا افتاده‌ای است که میل شنونده برای هماهنگی و شادی را جلب می‌کند». «مرزهای بین موسیقی پاپ و موسیقی محلی سیال است»."Schlager – eine Begriffsdefinition". Microsoft Encarta CD-ROM, 2003.
جوانان سرخ (نروژی: Rød Ungdom)، با حروف اختصاری: (RU) سازمان جوانان حزب سرخ است. جوانان سرخ، یک سازمان متشکل از جوانان انقلابی نروژی است که بیشتر تحت عنوان جوانان مارکسیست-لنینیست، شناخته می‌شوند. این سازمان ابتدا در سال ۱۹۶۳م، تحت عنوان انجمن جوانان حزبی به نام: «حزب سوسیالیست خلق» تشکیل شد. اما در سال ۱۹۶۹م، از این حزب جدا شد. نام فعلی مربوط به سال ۱۹۷۳م، است؛ یعنی زمانی که انجمن جوانان مارکسیست-لنینیست، به حزب سابق کمونیست کارگری پیوست. در سال ۲۰۰۷م، بعد از تشکیل حزب سرخ در نروژ، سازمان جوانان سرخ نیز به این حزب ملحق شد.https://snl.no/Rød_Ungdom
نتفلیکس انیمیشن یک استودیوی انیمیشن سازی آمریکایی و یکی از شرکت های تابعهٔ نتفلیکس است. این استودیو عمدتاً برنامه های انیمیشن و فیلم های بلند تولید و توسعه می دهد.
زمانی که نتفلیکس در سال ۲۰۱۳ شروع به تولید انیمیشن کرد، همهٔ آنها توسط شرکت های شخص ثالث، عمدتاً تلویزیون دریم‌ورکس انیمیشن تولید می‌شدند. با این حال، در نوامبر ۲۰۱۸، اعلام شد که نتفلیکس در حال توسعهٔ انیمیشن های انحصاری‌اش است.
ساندیستر تِی () یک متخصص رسانه غنا است که در اکتبر ۲۰۲۰ توسط یکی از بنیانگذاران ویکی‌پدیا، جیمی ولز، به عنوان ویکی‌مدین سال انتخاب شد. او یکی از بنیانگذاران و یک داوطلب فعال گروه کاربری ویکی‌مدیا غنا است.
تِی در آکرا، غنا به دنیا آمد. او به مدرسهٔ آچیموتا و بعداً دانشگاه غنا رفت و در آنجا در رشتهٔ جغرافیا تحصیل کرد.
ماجراهای مونیکا یک کمیک برزیلی است که در اوت ۲۰۰۸ توسط مائوریسیو دسوزا ساخته شد. در این مجموعه، شخصیت‌های "باند مونیکا" در دوران نوجوانی حضور دارند.
در ژانویهٔ ۲۰۱۹، انتشار این مجموعه در ایالات متحده توسط ناشر پاپرکاتز آغاز شد.HQs da Turma da Mônica são lançadas nos EUA na versão jovem dos personagens
باشگاه‌های فوتبال جنوب شرقی انگلیس، لوتون تاون و واتفورد، از زمان تشکیل دو باشگاه در اواخر قرن نوزدهم، رقیب یکدیگر بوده‌اند. این دو باشگاه به ترتیب از لوتون در بدفوردشر و واتفورد در هارتفوردشیر هستند و از این رو، گاهی رقابت بین این دو تیم دربی «بدز–هرتس» نامیده می‌شود. نام دیگری که گاهی در مطبوعات استفاده می‌شود «ام۱ دربی» است؛ این نام از آزادراه ام۱ می‌آید که از هر دو شهر می‌گذرد.
هر دو باشگاه در دهه ۱۸۸۰ تأسیس شدند (واتفورد در ۱۸۸۱ و لوتون تاون در سال ۱۸۸۵)، و ۵ دسامبر ۱۸۸۵، تاریخ برگزاری اولین بازی ثبت شده میان آنهاست. در این بازی دوستانه به میزبانی ویکاریج میدو، واتفورد روورز با یک گل لوتون تاون را شکست داد. در دور سوم انتخابی از سری رقابت‌های جام حذفی ۹۹–۱۸۹۸ به تاریخ ۲۹ اکتبر ۱۸۹۸، دو باشگاه به قرعه یکدیگر رسیدند و اولین بازی رسمی میان آنها ثبت شد. دانستبل رود، پذیرای این بازی و تساوی ۲–۲ نتیجه آن بود. چهار روز بعد، بازی تکراری در کَسیو رُود برگزار و لوتون تاون با یک گل پیروز شد. از آن زمان تاکنون، ۱۱۹ دربی رسمی بدز–هرتس برگزار شده و لوتون تاون با ۵۴ پیروزی در مقابل ۳۷ پیروزی واتفورد، از این نظر برتر است. پیروزی ۵–۰ لوتون تاون به تاریخ ژانویه ۱۹۲۶ در کنیل‌ورث رود، بزرگ‌ترین پیروزی یک تیم در این هماورد است. در سپتامبر ۱۹۲۹، لوتون تاون در ویکاریج رود و در اکتبر ۱۹۹۷، واتفورد در کنیل‌ورث رود، هر دو با نتیجه یکسان ۴–۰ پیروز شدند.
واتفورد و لوتون تاون به‌طور منظم در لیگ جنوبی به مصاف هم می‌رفتند و پس از تشکیل دسته سوم جنوبی در فصل ۱۹۲۰–۱۹۲۱، رقابتشان ادامه داشت تا آنکه در فصل ۳۷–۱۹۳۶، لوتون تاون به دسته دوم صعود کرد. این علت و آغاز جنگ جهانی دوم، سبب وقفه در رقابت‌های میان آنها شد تا آنکه در فصل ۶۴–۱۹۶۳، بار دیگر در دسته سوم هماورد هم شدند. خصومت میان این دو باشگاه، اعم از بازیکنان و هواداران، در اواخر دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ تشدید شد و در دهه ۱۹۸۰؛ زمانی که هر دو تیم به دسته اول لیگ فوتبال رسیدند، به اوج خود رسید. واتفورد در پایان فصل ۸۸–۱۹۸۷ سقوط کرد و لوتون تاون چهار سال بعد از آنها. در طول دهه ۱۹۹۰، دو تیم به مدت شش فصل در دسته‌های دوم و سوم فوتبال انگلیس با یکدیگر بازی کردند.