moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
گودو شهری در شهرستان پلا در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۱۵۴۹ نفر است.
نابزینیگویما شهری در شهرستان پلا در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۹۲۳ نفر است.
رالو شهری در شهرستان پوا در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۲۹۱۳ نفر است.
سوگپلسه شهری در شهرستان پوا در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۱۵۹۷۷ نفر است.
گوگو شهری در شهرستان پوا در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۲۹۶۹ نفر است.
گوگواستان شهری که شامل سه دسته شهروند به نام گلوسه او ها ، گوگوها ، موموها هست . Lol
لواگا شهری در شهرستان پوا در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۴۸۷۳ نفر است.
مونگونیسی شهری در شهرستان پوا در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۱۱۵۷ نفر است.
نویسین شهری در شهرستان پوا در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۱۱۴۱ نفر است.
نیانگدو شهری در شهرستان پوا در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۳۴۹۶ نفر است.
یارگو-یارسیس شهری در شهرستان پوا در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۱۷۳۸ نفر است.
یاوگوین شهری در شهرستان پوا در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۳۴۸۵ نفر است.
آندرهٔ پتروویچ زویاگینتسف () (زاده ۶ فوریه ۱۹۶۴) کارگردان و بازیگر روسی است. وی بیشتر به‌دلیل فیلم بازگشت، برندهٔ جایزه شیر طلایی جشنواره فیلم ونیز در سال ۲۰۰۳ شناخته می‌شود.
آندری زویاگینتسف در ششم فوریهٔ سال ۱۹۶۴ در نُوُسیبریسْک، در حومهٔ سیبری شوروی به دنیا آمد. او در سن ۲۰ سالگی، از مدرسهٔ هنرهای نمایشی نووسیبیرسک، در رشته بازیگری فارغ‌التحصیل شد. در سال ۱۹۸۶ و هم‌زمان با مهاجرت به مسکو، تحصیلات خود را در آکادمی هنرهای نمایشی روسیه تا سال ۱۹۹۰ ادامه داد. از سال ۱۹۹۲ تا ۲۰۰۰ به عنوان بازیگر در فیلم‌ها و تئاترهای مختلفی به ایفای نقش پرداخت. در سال ۲۰۰۰ او کار در «تلویزیون رن» را آغاز کرد که نتیجهٔ آن ساخت ۳ اپیزود از سریال اتاق سیاه بود.
او در سال ۲۰۰۳، اولین فیلم خود با نام بازگشت، را جلوی دوربین برد. فیلمی با موضوع زندگی ۲ برادر نوجوان به نام‌های آندره و ایوان که در منطقه‌ای در حومهٔ شهری در روسیه با مادرشان زندگی می‌کنند. این زندگی به سیاق گذشته ادامه دارد تا اینکه پدر این دو برادر پس از ۱۲ سال به خانه بازمی‌گردد. در اولین نمایش خود در جشنوارهٔ ونیز سال ۲۰۰۳، جایزهٔ اصلی این جشنواره یعنی شیر نقره‌ای را برای او به ارمغان آورد. فضای بی‌زمان و مکان این فیلم، وجهٔ بسیار بصری قوی فیلم همراه با پی رنگی به شدت روانشناسانه و فلسفی، بسیاری از دوست داران سینمای متفاوت را بهت زده کرد. موج تحسین‌ها نسبت به اولین فیلم زویاگینتسف، در حدی بود که بسیاری او را تارکوفسکی جدید سینمای روسیه نامیدند.
تبعید، دومین فیلم او در سال ۲۰۰۷ جلوی دوربین میخائیل کریشمن فیلم‌بردار چیره‌دست و همکار همیشگی خود رفت. الکس، همسر و دو فرزندش را برای سفری به زادگاه کودکی خود در دوردست‌ها می‌برد. آرامش از این سفر زمانی رخت برمی‌بندد که ورا، همسر الکس حقیقتی ویران‌کننده را به او می‌گوید. او باردار است ولی این مسافر در راه، فرزند الکس نمی‌باشد.
فیلم در جشنوارهٔ کن سال ۲۰۰۷، جایزهٔ بهترین بازیگر مرد و نامزدی نخل طلا را برای سینمای روسیه به ارمغان آورد. بعد از این فیلم، دیگر بسیاری هم نظر بودند که پدیدهٔ جدیدی در سینمای روسیه ظهور کرده‌است. ظهور فیلم‌سازی جوان با دغدغه‌های عمیق و پیچیدهٔ انسانی، روح تازه‌ای در کالبد سینمای این کشور سرد سیر دمید.
یِلِنا سومین فیلم او در مقام کارگردان بود. حالا می‌شود به سادگی گفت زویاگینتسف به همراه الکساندر سوخوروف، نیکیتا میخالکوف و آندری کونچالوفسکی، پرچمدار و میراث‌دار سینمای غنی شوروی و بزرگانی چون آیزنشتاین، پودوفکین، داوژنکو، کوزینتسف و تارکوفسکی است.
مردی پس از غیبتی دوازده ساله به خانه برمی‌گردد و پسرانش را به سفر تفریحی سه روزه‌ای می‌برد. سفری بی‌بازگشت…
بی تردید تلخ‌ترین اتفاق حاشیه‌ای در مورد فیلم، مرگ نا به هنگام ولادیمیر گاردین بازیگر نقش آندری (برادر بزرگتر) پس از فیلمبرداری است و اینکه او خود موفق به تماشای فیلم نشد.
«بازگشت»، شیر طلایی ونیز را در سال ۲۰۰۳ برای زویاگینتسف در اولین اثر بلندش به ارمغان آورد.
سفری به روستایی در حومهٔ شهر، حقیقت تلخی را برای خانواده‌ای شهری برملا می‌کند…
فیلمی دیگر از زویاگینتسف که بسیار تحت تأثیر آندری تارکوفسکی است و همانند فیلم قبلی‌اش بازگشت (۲۰۰۳)، مملو از کنایه‌ها و اشاره‌های مذهبی. فیلم بر مبنای رمانی نوشتهٔ ویلیام سارویان ساخته شده‌است. فیلم‌برداری میخاییل کریچمان در خلق تصاویر مرده و دل گیر از طبیعت بسیار دیدنی است.
فیلمی که جایزهٔ بهترین بازیگر مرد را برای کنستانتین لاورنکو و نامزدی نخل طلا را در سال ۲۰۰۷ از جشنواره کن برای کارگردان جوان و اندیشمندش به ارمغان آورد.
«النا» داستان زن میانسالی است که با مردی متمول زندگی می‌کند. پسرش (که ثمرهٔ ازدواج قبلی او است) بی‌کار است و النا می‌خواهد همسرش به آن‌ها کمک کند. در میان این کشمکش‌ها داستان جلو می‌رود تا …
در ابتدا قرار بر این بود که فیلم در انگلیس و با شخصیت‌های هلن (به جای النا)، ریچارد (به جای ولادیمیر) و دن (به جای سرگی) ساخته شود. بعد از صحبت با تهیه‌کننده‌ای انگلیسی و فهمیدن این نکته که ایدهٔ اصلی در این تغییر فرهنگ، ممکن است تغییر بکند او بلافاصله با «آلکساندر رودنیانسکی» نمایش گرفت و از او خواست که کار بر روی ایدهٔ اصلی فیلم‌نامه را آغاز کند. دوست او نیز تنها یک روز بعد از این تماس، کار را به شکل مشترک با زویاگینتسف آغاز کرد. آندری زویاگینتسف، معمولاً اجازهٔ خواندن فیلم‌نامه را به بازیگران تا پیش از شروع فیلمبرداری نمی‌دهد اما او این اجازه را به آندری اسمرینوف، بازیگر نقش ولادیمر داد. در طول فیلمبرداری، اسمرینوف در حین بازی با فرزند خود در خارج از زمان فیلمبرداری، دچار سانحه شد و دو دندهٔ او در این رخداد ناگوار آسیب دید. او از فرط شرمندگی، به دروغ به گروه گفت که بر اثر افتادن بر زمین حمام این حادثه برایش رخ داده‌است.
«النا»، جایزه ویژهٔ هیئت داوران بخش نوعی نگاه را از جشنوارهٔ کن سال ۲۰۱۱ برای کارگردانش به ارمغان آورد.
آندری زویاگینتسف در سال ۲۰۱۱ با فیلم «النا» در جشنواره کن حضور یافت، اما به دلیل حضور در بخش نوعی نگاه به جمع فیلم‌های رقابتی راه نیافت.
«لویاتان» درامی غمگین با بازی‌های درخشان و روایتگر زندگی در روسیۀ امروز است. شخصیت اصلی این فیلم، مردی است که در نزاع حقوقی با شهردار فاسد، خانه‌اش را از دست می‌دهد، ولی ماجرا به همین‌جا ختم نمی‌شود و تسلسل بدبیاری‌ها ادامه دارد.
«بی عشق» فیلمی با انتقادهای آشکار نسبت به شرایط انسان‌ها و خانواده‌ها در روسیهٔ معاصر و مدرن است. در فیلم فرزند یک خانواده پس از دعواهای والدین و بی‌توجهی آنها ناپدید شده‌است. اکران فیلم با تحسین جهانی منتقدان و جشنواره‌ها همراه بود و زویاگینتسوف را نامزد جایزه اسکار کرد.
بزرگ‌دَد یا مگاتریوم (Megatherium) یک سرده از تنبل‌های زمینی است که بومی آمریکای مرکزی و آمریکای جنوبی بود و از دوره پلیوسن تا پلیستوسن در حدود ۵٫۳ میلیون سال پیش زندگی می‌کرده‌است. آخرین فسیل کشف شده مربوط به تاریخ هشتاد هزار سال پیش است.A. E. Zurita, A. A. Carlini, G. J. Scillato-Yané and E. P. Tonni. 2004. Mamíferos extintos del Cuaternario de la Provincia del Chaco (Argentina) y su relación con aquéllos del este de la región pampeana y de Chile. Revista geológica de Chile 31(1):65-87
مگاتریوم از نظر اندازه به کمتر جانور خشکی‌زی شباهت داشته است، با این حال فیل سانان را میتوان از نظر اندازه با آن در یک گروه قرار داد.
در فرهنگ یونانی به آن therion گویند. شخصیت لرد تریون در مجموعه کتاب‌های نغمه یخ و آتش و سریال تحسین شده‌ی Game of Thrones برگرفته از داستان های اساطیری و پیشدادی، برای تمسخر او به دلیل کوتوله بودن و مرگ مادر به هنگام تولد به این نام انتخاب شده است.
در فرهنگ فارسی از کلمه ی دَد که اشاره بدین نام دارد به موجود دیلاق و پریش و غول پیکر گفته می شود و در فرهنگ اساطیری ایران به عنوان نوعی دیو وجود دارد.
مگاتریوم حدود دوازده هزار سال پیش (احتمالا به دلیل شکار شدن توسط پستانداران) منقرض شده است.
مهندسی شیمی به عنوان یک دانش سامان یافته و روشمند، عمری کمی بیشتر از صد سال دارد.W. F. Furter (1982) "A Century of Chemical Engineering" Plenum Press (New York) در اواخر سدهٔ ۱۹ میلادی این دانش به دلیل نیازی که به فرایندهای شیمیایی احساس می‌شد از مهندسی مکانیک جدا شد. پیش از انقلاب صنعتی در سدهٔ ۱۸ میلادی، شیمی در صنعت بیشتر به صورت تولیدات دسته‌ای یا ("Batch production") بود. این گونه فرایندها بیشتر به آشپزی مانند است یعنی مواد خام (مواد به صورت تکی) در یک ظرف در برابر گرما و فشار مناسب قرار می‌گرفتند، پس از دگرگونی‌های مورد نیاز، آزمایش کیفیت می‌شدند تا مطمئن شوند به محصول نهایی دست یافته‌اند یا خیر، البته گاهی این فرایند به صورت گام به گام و از ظرفی به ظرف دیگر انجام می‌شد. این روش کند و کم بازده‌است ولی همچنان برای تولید برخی محصولات گران قیمت مانند عطر یا برخی عصاره‌های گیاهی کاربرد دارد. امروزه بیشتر مواد شیمیایی پس از عبور از یک «خط تولید» شیمیایی پیوسته تولید می‌شوند. انقلاب صنعتی در بازهٔ زمانی گذار از روش تولید دسته‌ای به فرایند تولید پیوسته روی داد.
جَمُنا (یا آوانویسی شده از روی انگلیسی به صورت یامونا؛ Yamuna) ، رودی مقدس برای هندوها در شمال هندوستان است که از کوه‌های هیمالیا سرچشمه گرفته و با جریان یافتن عمدتاً به‌سمت جنوب شرقی در الله‌آباد به رود گنگ می‌پیوندد. این رود یکی از بزرگ‌ترین شاخه‌های رود گنگ است. رود جمنا غالباً در هیبت یمی، دختر خورشید و خواهر دوقلوی یما، خدای مرگ تجسم می‌شود.
رود جمنا، رودی به طول تقریبی ۱۳۷۰ یا ۱۳۷۶ کیلومتر است. این رود که یکی از رودهای مهم شمال هند به‌ویژه در ایالت‌های اوتاراکند و اوتار پرادش به‌شمار می‌رود، درعین حال یکی از مقدس‌ترین رودهای این کشور است. این رود از دامنه‌های کوه باندارپونچ در هیمالیا در نزدیکی یمنتری در اوتاراکند سرچشمه می‌گیرد و در کوهپایه‌های هیمالیا به سمت جنوب جریان می‌یابد. پس از گذر از دهلی و تغذیهٔ آبراه آگرا، در جنوب دهلی به‌سمت جنوب شرقی تغییر مسیر داده و درحالی‌که اینک به‌طور کامل در ایالت اوتار پرادش جریان دارد، از آگره، فیروزآباد و اتاوه می‌گذرد. شماری از ریزابه‌های جنوبی در جنوب اِتاوه به جمنا می‌پیوندد که از میان آن‌ها، رودهای چامبال، سند، بتوا و کِن بزرگ‌ترینشان هستند. رود جمنا در نزدیکی الله‌آباد به رود گنگ می‌پیوندد که محل تلاقی این دو رود، مکانی مقدس برای هندوهاست.
بناهای تاریخی بسیاری همچون تاج محل در آگرا در امتداد کرانه‌های جمنا ساخته شده‌اند. این رود پیش‌تر شریانی تجاری برای منطقه بود اما امروزه منبعی برای آبیاری ایالت‌های اوتار پرادش و پنجاب به‌شمار می‌رود و درعین حال، میزان آلودگی آب‌های آن به‌ویژه در ناحیهٔ دهلی، بسیار زیاد است. در نتیجه رود جمنا به‌جز فصل بارندگی موسوم به مانسون، بسیار آلوده و کم‌آب بوده و در فصل تابستان، با توجه به میزان آب برداشتی از آن توسط کانال‌های مختلف، به جویباری کوچک در بالادست آگرا تبدیل می‌شود.
کانال‌ها یا آبراه‌های جمنای شرقی، جمنای غربی و آگره، مهم‌ترین کانال‌های موجود در مسیر رود جمنا هستند.
بایاندی پالوگو شهری در شهرستان رامونگو در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۱۴۸۹ نفر است.
بایاندی تانگوین شهری در شهرستان رامونگو در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۱۴۵۳ نفر است.
بایاندی نابییری شهری در شهرستان رامونگو در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۱۰۴۱ نفر است.
بولوم نابییری شهری در شهرستان رامونگو در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۱۹۴۶ نفر است.
رامونرامونگو شهری در شهرستان رامونگو در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۱۵۸۳ نفر است.
رامونگو شهری در شهرستان رامونگو در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۲۵۰۰ نفر است.
رامونگو- تانگوین شهری در شهرستان رامونگو در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۲۵۲۰ نفر است.
سالبیسگو-داپویا شهری در شهرستان رامونگو در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۲۷۶۲ نفر است.
سالگیسگو-ایتاوره شهری در شهرستان رامونگو در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۳۵۰۸ نفر است.
کابینو شهری در شهرستان رامونگو در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۲۳۸۱ نفر است.
کامسی شهری در شهرستان رامونگو در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۱۹۹۶ نفر است.
کوکینکویلگا شهری در شهرستان رامونگو در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۳۲۷ نفر است.
کولونکانده شهری در شهرستان رامونگو در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۳۵۷۹ نفر است.
یاگوام شهری در شهرستان رامونگو در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۱۲۴۱ نفر است.
روان‌شناسی تربیتی (انگلیسی: educational psychology) یکی از شاخه‌های روان‌شناسی است که به تحقیق در مسائل یادگیری و آموزش می‌پردازد.
روانشناسان تربیتی در مسائل یادگیری و آموزش تخصص دیده‌اند و ممکن است به کار در مدارس بپردازند ولی اغلب در استخدام دانشکده‌های تربیت معلم هستند
و به تحقیق درباره شیوه‌های آموزش دادن به بچه‌ها و تربیت معلمان می‌پردازند.
باشگاه النجمه (به عربی: نادی النجمة) یک باشگاه فوتبال در شهر منامه و در کشور بحرین می‌باشد که در لیگ برتر فوتبال بحرین بازی می‌کند.ویکی‌پدیای انگلیسی
این باشگاه در سال ۱۹۴۳ تأسیس شده است.
النجمه سابقهٔ دو قهرمانی در جام پادشاه بحرین و دو قهرمانی در سوپر جام فوتبال کویت را در کارنامهٔ خود دارد.
همچنین این باشگاه یک بار و در سال ۲۰۰۸ میلادی در مرحله گروهی مسابقات فوتبال ای‌اف‌سی کاپ حضور داشته است.
باشگاه منامه (به عربی: نادی المنامة) یک باشگاه فوتبال در شهر منامه و در کشور بحرین می‌باشد که در لیگ برتر فوتبال بحرین بازی می‌کند.ویکی‌پدیای انگلیسی
این باشگاه در سال ۱۹۴۶ میلادی تأسیس شده است.
منامه شش مرتبه به مقام قهرمانی در جام ولیعهد بحرین رسیده است. همچنین این باشگاه یک بار هم به مقام قهرمانی لیگ دسته اول بحرین رسیده است.
جرمی شو هو لین (متولد ۲۳ اوت ۱۹۸۸) بازیکن حرفه‌ای بسکتبال در تیم هیوستون راکتس می‌باشد. وی که در سال ۲۰۱۱ بازیکن ذخیره در تیم نیویورک نیکس بود در یک اقدامی مقتدرانه باعث ایجاد روندی شد که هیچ‌کس انتظار نداشت و ظهوری فعال در مسابقات فصل ان بی ای از خود نشان داد. نیویورک نیکس در ۱۳ بازی از ۱۱ بازی رو باخت اما به واسطه جرمی لین در هفت بازی پشت‌سر هم باعث برد نیویورک نیکس شد. او که تنها ۲۳ سال دارد در پنج مسابقه اول که به عنوان بازیکن اصلی وارد زمین شد ۱۳۶ امتیاز گرفت و ۴۴ پاس منجر به گل داد که این امر یک رکورد در ان‌بی‌ای محسوب شد و حتی ارزش سهام شرکت صاحب نیویورک نیکس تا ۱۰ درصد افزایش پیدا کرد. اما وی در سال ۲۰۱۲ توسط تیم هیوستون راکتس در زارای مبلغی هنگفت انتخاب شد و به این تیم پیوست.
اگریکان (؛ "تلفظ صحیح: اَگریکَن") که یک پروتئوگلیکان است توسط ژن ACAN کُدگذاری می‌شود. اگریکان یکی از پروتئین‌های سازنده ماتریکس برون سلولی در بافت‌های غضروفی می‌باشد و قابلیت تحمل بار را دارد.
اگریکان یک گلیکوپروتئین با وزن مولکولی بالا (1x10^6 <M <3x10^۶) می‌باشد. ساختار آن شبیه به شیشه شور است، که در آن شاخه‌های کاندرویتین سولفات و کراتین سولفات به یک پروتئین مرکزی وصل هستند
جرم مولکولی اگریکان بیشتر از 2500 kDa است و در آن بین ۱۰۰ تا ۱۵۰ شاخه گلیکو آمینو گلیکان (GAG) به پروتئین مرکزی وصل می‌باشد. اگریکان و کلاژن نوع II اصلی‌ترین تشکیل دهنده‌های غضروف هستند.
اگریکان به دلیل بار منفی بالایی که در شاخه‌های GAG دارد، قابلیت مقاومت در مقابلا فشار را به بافت می‌دهد. نیمی از سفتی غضروف به دلیل وجود اگریکان می‌باشد. خاصیت بارداری بالای اگریکان باعث ایجاد فشار اسمزی در بافت نیز می‌شود.
اگریکان بسیار به پروتئین‌کافت (proteolysis) حساس می‌باشد. تحلیل اگریکان به شروع و توسعه آرتروز ارتباط داده شده‌است.
پروتئوگلیکان
سرزمین طلا منطقه ای جغرافیایی در مرکز و شمالشرق ایالت کالیفرنیا و شهرت آن به واسطه معادن طلای آن می باشد
قلعه سنگی چَهریق مربوط به هزاره اول پیش از میلاد است و در نزدیکی روستای چهریق علیا در ۲۵ کیلومتری شهرستان سلماس استان آذربایجان غربی قرار دارد این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۰۷۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. مکان قلعه در میان رودی بنام زولاچای و بر فراز صخره مرتفعی قرار داشته و حدوداً دو سال سید علی‌محمد باب پیشوای آیین بیانی در آن زندانی بوده‌است.موسی نجفی، موسی فقیه حقانی؛ تاریخ معاصر ایران؛ چاپ اول؛ ۱۳۹۰؛ اصفهان؛ نشر آرما؛ ص۷۲
طبق بررسی‌های باستان‌شناسی قدمت قلعه به هزاره اول قبل از میلاد مسیح می‌رسد. اولین بار اورارتوها در آن ساکن شده‌اند. علاوه بر مستندات تاریخی، آثار کنده شده بر روی سنگهای اطراف و استفاده از آبهای جاری بوسیله آبراه‌ها و زهکشی‌های به شیوه، دوره اورارتوی گواه این مدعاست که قلعه در زمان تمدن اورارتو ساخته شده‌است.
چهریق از دوره افشار و زندیه به بعد شهرت فراوانی یافت و به واسطهٔ قلعه ای که در آن ساخته شده بود همواره مورد توجه حاکمان و اولیای امور وقت بود.
در جریان جنگ روسها با مجاهدان و مشروطه خواهان در سال ۱۲۹۰ شمسی امیر حشمت نیساری، میرزا آقا بلوری و اسماعیل امیزیرخی جهت ادامه مبارزه با روسها در قلعه چهریق مستقر شدند.
در جریان جنگ جهانی اول در سال‌های ۱۲۹۶ شمسی، مارشیمون (رئیس مذهبی آسوریان و مسیحیان ارومیه) در حمایت از سپاه روس و اجرای نقشه متفقین، سپاهی را برای جلوگیری از پیشرفت عثمانیان در آذربایجان تشکیل داد و برای مقاومت با تشکیل اتحاد با کردها، در قلعه چهریق مستقر گردیدند و تا سال‌های بعد و تا زمان سقوط سلسله قاجار در قلعه چهریق ماندند و برای استقلال دایماً با حکومت مرکزی در جنگ بودند و به دلیل موقعیت جغرافیایی منطقه، همواره بر قوای دولتی پیروز می‌شدند. سرانجام در زمان رضا شاه طی نبرد شکریازی، قلعه بمباران و به تصرف دولت مرکزی درآمد.
اعتماد السلطنه در مرآت البلدان می‌نویسد: «چهریق یکی از قلاع خوی می‌باشد و مدتی سید علی محمد باب مقتدای طایفهٔ بابیه…در آن قلعه مأخوذ و موقوف بود»
بواسطه موقعیت مکانی، دسترسی به این قلعه تنها با عبور از میان رودخانه میسر بوده و به این ترتیب، دسترسی پیروان سید علی‌محمد باب به وی سخت‌تر و کنترل برای مأموران حکومتی سهل‌تر بوده‌است. آثار به جا مانده از این زندان سنگی همچنان در میان معتقدین به سید محمدعلی باب، به عنوان زیارتگاه شناخته می‌شود.
در صفحه بعد از ۱۳۲ کتاب نقطةالکاف که به همت ادوارد براون منتشر گردیده‌است در ذیل تصویر این قلعه و رودخانه نوشته شده‌است: قلعه چهریق در نزدیک ارومیه در آذربایجان که میرزا علی محمد باب قبل از کشته‌شدن در آنجا محبوس بوده و به «جبل شدید» از آن تعبیر می‌کند. همچنین در کتاب فراخوان کامل به بهشت بیان به نقل از ادوارد براون آمده‌است:
باربارا هارمر (به انگلیسی: Barbara Harmer)در ۱۴ سپتامبر ۱۹۵۳ در شهراسکس کشور انگلستان به دنیا آمد و در ۲۰ فوریه ۲۰۱۱ در چیکستر(Chichester) انگلستان چشم از جهان فرو بست.
باربارا هارمر یکی از دو زن خلبان هواپیماهای معروف کنکورد بود( دومین خلبان زن این هواپیما بئاتریس ویال فرانسوی بود)
بابارا هارمر در شهر اسکس انگلستان به دنیا آمد و سه خواهر بزرگتر از خود داشت. او در محله ای پررفت‌وآمد باگنر رِگیس در ناحیه آرون بزرگ شد و در یک مدرسه مذهبی بتحصیل پرداخت.
در سن ۱۵ سالگی مدرسه را رها کرد تا یک آرایشگر شود و ۵ سال پس ازآن این حرفه را نیز رها کرد تا مسئول کنترل ترافیک پروازهای هوایی در فرودگاه گاتویک لندن شود.وی به همراه این کار تحصیل در رشته حقوق را نیز ادامه داد.
او بعدها موفق به دریافت دیپلم جغرافی، حقوق و قانون اساسی شد.
دراین میان کلاسهای خلبانی را نیز گذراند و توانست مدرک خلبانی خصوصی (Private Pilot Licence-PPL)را دریافت کند. پس ازآن او به عنوان آموزگار پرواز در مدرسه پرواز گودوود مشغول بکار شد اما همچنان بدنبال دریافت مدرک خلبانی حرفه‌ای بود.
او تحصیل در رشته خلبانی را برای دو سال دیگر ادامه داد تا در نهایت در ماه مه ۱۹۸۲ توانست لیسانس خلبانی حرفه‌ای (Commercial Pilot Licence-CPL)را بدست بیاورد.
باربارا هارمر پس از نوشتن بیش از صد درخواست استخدام خلبان یک شرکت هواپیمایی کوچک بنام ژن ایر (Genair)در فرودگاه بین‌المللی هامبرساید شد
در مارس ۱۹۸۴ باربارا هارمر به شرکت هواپیمایی خصوصی بریتیش کالِدونیان پیوست و به مدت سه سال خلبان هواپیمای بی‌ای‌سی یک-یازده شد و پس ازآن با هواپیماهای مک‌دانل داگلاس دی‌سی-۱۰ در مسیرهای طولانی خلبانی می‌کرد.
در سال ۱۹۸۷ شرکت خصوصی بریتیش کالِدونیان با شرکت بریتیش ایرویز که صاحب یک هواپیمای کنکورد بود یکی شد.
در آنزمان بریتیش ایرویز شمار ۳۰۰۰ خلبان را استخدام کرده بود که تنها ۶۰ نفر آن‌ها زن بودند که هیچکدام آن‌ها تاکنون چنین هواپیمایی را خلبانی نکرده بودند.
در سال ۱۹۹۲ باربارا هارمر برای گذراندن دوره شش ماهه آموزشی خلبانی کنکورد برگزیده شد و در ۲۵ مارس ۱۹۹۳ او نخستین زن خلبان حرفه‌ای هواپیمای کنکورد شد که در همان سال نیز نخستین پرواز خود را به عنوان First officer یا کمک خلبان از فرودگاه جان اف کندی به نیویورک انجام داد.
زن فرانسوی بنام ژاکلین اُریُل (Jacqueline Auriol) نخستین زن خلبان کنکورد بود اما او خلبان آزمایش کنکورد محسوب می‌شود.
در اکتبر ۲۰۰۳ و پس از اینکه کنکورد از سرویس کنار گذارده شد باربارا هارمر بمدت ۱۰ سال به عنوان خلبان پی-اف در سرویس‌های جاری مشغول بکار بود.
تنها در سال ۲۰۰۱ بود که در خطوط هوایی فرانس اِیر زن فرانسوی بنام بئاتریس ویال توانست دومین زن خلبان هواپیماهای کنکورد شود که حدود ۴۵ پرواز از پاریس تا نیویورک را نیز در کارنامه خود داراست.
پس از کنارگذاشتن هواپیماهای کنکورد باربارا هارمر تا زمان کناره‌گیری از خدمتش در سال ۲۰۰۹ خلبان هواپیمای بوئینگ ۷۷۷ بود.
خارج از هوانوردی او در مسابقات قایق‌های تفریحی نیز شرکت می‌کرد.
او در نظر داشت که با قایق خود بنام Archambault 35 در مسابقات اقیانوس اطلس سال ۲۰۱۳ شرکت کند.
باربارا هارمر در ۲۰ فوریه ۲۰۱۱ در سن ۵۷ سالگی در بیمارستان سن ویلفرید در شهر چیکستر به دلیل ابتلا به بیماری سرطان از دنیا رفت.
تحلیل آثار پاشیدگی خون (به انگلیسی: Bloodstain pattern analysis، به اختصار: BPA) یکی از گرایش‌های تخصصی در رشته جرم‌شناسی است.
کارشناسان تحلیلگر آثار خون، با ردیابی نوع پاشیدگی خون در محل انجام جنایت، و هم‌چنین تجزیه و تحلیل دی‌ان‌ای موجود در خون یافت‌شده در محل جرم و مقایسه نمونه‌های خون‌ها ممکن است به نتایجی دست یابند که به حل معماهای جنایی و یافتن بزهکاران کمک کند.
امروزه در کشورهای پیشرفته تحلیل آثار خون با روش‌های علمی و با بهره‌گیری از دانش‌های زیست‌شناسی، شیمی، ریاضیات و فیزیک و استفاده از فناوری‌های پیشرفته انجام می‌شود. نتایجی که از این‌گونه روش‌های علمی به‌دست آمده و علمی بودن آن‌ها قابل اثبات است، می‌توانند مدرک معتبری برای رسیدگی به پرونده‌های جنایی در دادگاه به‌شمار بیایند.
تحلیل آثار پاشیدگی خون برای قرن‌ها به صورت غیررسمی استفاده می‌شد ولی اولین مطالعه مدرن دربارهٔ لکه خون در سال ۱۸۹۵ بود. دکتر ادوارد پیوتروسکی از دانشگاه کراکیو مقاله ای منتشر کرد تحت عنوان: "بسته به اطلاعات، حالت، مسیر و چرخش قطره خون بعد از ضربه کُند به سر. تعداد انتشارها نشان داد که جنبه‌های مختلفی از لکه خون منتشر شده بود ولی مقاله دکتر پیوتروسکی نتوانست به آنالیز سیستمی ورود پیدا کند.
کتاب "لیموینه اسنایدر" که استفاده زیادی از آن شده بود بنام ”تحقیقات قتل"(منتشر شده در ۱۹۴۱ و بروزرسانی در ۱۹۷۱) هم به صورت خلاصه اشاره کرده بود که لکه خون بعد از مدتی گذشته را نشان می‌دهد. بدین صورت که لکه خونی که از زخم دفاعی سقوط می‌کند کمرنگ تر است و حرکت حمله‌کننده و قربانی را نشان می‌دهد.
دومین مطالعه مدرن تجزیه و تحلیل خون مربوط به پرونده سم شپرد در سال ۱۹۵۴بود. زمانی که همسر یک پزشک پوکی استخوان در خانه مورد ضرب و شتم قرار گرفت.
مورد تفسیر از کتاب هنری با تحلیل دکتر سینا عقیل پور
Bevel, Tom; Gardner, Ross M. Bloodstain Pattern Analysis With an Introduction to Crimescene Reconstruction, 3rd Ed. CRC Press 2008
آرامگاه داریوش یکم گوری صخره‌ای در کوه حاجی‌آباد نقش رستم است که در بلندای ۲۶ متری از تراز زمین جای گرفته‌است و سنگ‌نبشته‌ای در آن جای دارد که نشان می‌دهد مقبره از آن داریوش یکم است. داریوش بزرگ در اکتبر ۴۸۶ پیش از میلاد درگذشت و در این آرامگاه که در دل کوهی سنگی تراشیده بود، جای گرفت. وی در سال ۵۲۲ پیش از میلاد به تخت نشست و پس از ۳۶ سال پادشاهی، به مرگ طبیعی درگذشت.
گویا داریوش ساخت آرامگاه خود را هم‌زمان با ساخت کاخ آپادانای شوش و تخت جمشید در سال ۵۱۹ پیش از میلاد آغاز کرده و ساخت آن روزگاری پیش از مرگش پایان یافته‌بود. با رویکرد به اینکه گذشت سده‌ها، بیش از ۵ متر خاک در پای صخره انباشته‌است، در گذشته این آرامگاه بلندتر و پرهیبت‌تر از امروزه بوده و بلندای آن به ۳۸ متر می‌رسیده‌است. پیکره و گسترهٔ نمای بیرونی آرامگاه و ویژگی‌های درونی آن، سراسر نوآوری است.
نمای بیرونی آرامگاه که در صخره‌ای به بلندای ۶۰ متر کنده شده، همانند چلیپایی است با بلندای ۲۲ متر که پهنای هر یک از بازوان آن، ۱۰٫۹۰ متر است. در بخش بالایی آرامگاه، داریوش بر اورنگی که مردم سرزمین‌های گوناگون بر دوش دارند، ایستاده و نماد فروهر بر فراز او و آتشدان شاهی در برابرش کنده‌کاری شده‌اند. درون آرامگاه ۹ گور وجود دارد که نشان می‌دهد افزون بر داریوش، نزدیکان وی نیز در آنجا آرمیده‌اند. بخش بیرونی آرامگاه دارای دو سنگ‌نبشته به زبان‌های فارسی باستان، عیلامی و اکدی است که آوا و گفتاری مانند وصیت‌نامه و اندرزنامه دارد.
کوه حاجی‌آباد و پیرامون نقش رستم در بین مردم بومی به "حسین کوه"، "کوه استخر" یا "کوه نِفِشت" نامور است ولی کتزیاس از آن با نام "کوه دوگنبدان" یاد می‌کند و می‌گوید: «داریوش فرمان داد تا در کوه دوگنبدان آرامگاهی درآوردند. این کار چنان‌که خواست وی بود، انجام شد.» دیودور سیسیلی (کتاب ۱۷، بند ۷۱) نیز آرامگاه‌های نقش‌رستم را این گونه یاد کرده‌است که راهی برای ورود به آرامگاه‌ها نبوده و تابوت را با کمک ابزارهایی به درون آرامگاه وارد می‌کرده‌اند.
پیکره و گسترهٔ نمای بیرونی آرامگاه و ویژگی‌های درونی آن، سراسر نوآوری است. و هیچ نمونهٔ همانندی برای آن در خاور نزدیک، مصر و یونان پیدا نشده‌است. تنها چند گور صخره‌ای در شمال غربی ایران و کردستان عراق یافت شده‌است که مدت‌ها به عنوان گور مادی و الگوی کار داریوش پنداشته می‌شد اما اینک روشن شده‌است که این آرامگاه‌ها خود، برگرفته از آرامگاه داریوش است. داریوش و جانشینانش آرامگاه‌های در سنگ کنده‌شده فراهم می‌آوردند. پس از آن‌ها، در دوره‌های آینده این روش کمابیش به صورت‌های گوناگون رواج پیدا کرد و تا زمان آل بویه (سدهٔ دهم میلادی) ادامه یافت، چنان‌که آرامگاه‌های پادشاهان آل بویه در کوه‌های اطراف ری، نزدیک تهران، هم از این دست آرامگاه‌های در سنگ درآورده شده‌اند.
شاخهٔ بالایی آرامگاه، نگارهٔ اورنگی را نشان می‌دهد که پایه‌های آن مانند پنجه‌های شیر ساخته شده و بیست و هشت نفر در دو ردیف چهارده‌تایی آن را بر روی دست گرفته‌اند و دو نفر هم سر و ته آن را در دست دارند. داریوش در جامهٔ پارسی و با کمانی در دست چپ، بر روی سکویی سه‌پله‌ای ایستاده و دست راستش را به سوی آتشدان، تا نیمه بالا آورده و بالای سرش نماد فروهر جای دارد و در گوشهٔ راست، دایرهٔ کاملی که هلالی در درون دارد، دیده می‌شود. در دو سوی داریوش، چند شخص دیگر نیز کشیده شده‌اند که یاران و نزدیکان وی بوده‌اند.
بر دو شاخه‌ی‌میانی آرامگاه، نمای کاخی که در ورودی آن، به راهرویی وارد می‌شود نقش شده‌است و درون آن سه اتاقک جای دارد که هرکدام دارای سه گور صندوق‌ماننداند.
درست در زیر آرامگاه داریوش، دو سنگتراشی بزرگ از دورهٔ ساسانی قرار دارد که هر دو، نبرد شهریارانی اسب‌سوار را نشان می‌دهد که دشمنان خود را نگونسار کرده‌اند. نقش پایانی احتمالاً و نقش بالایی به قطعیت، از آن بهرام دوم شاه ساسانی است.
چشمگیرترین قسمت بالایی آرامگاه، پیکر تراشیدهٔ داریوش بزرگ است که ۲٫۷۰ متر بلندی دارد و در سمت چپ مجلس، به‌حالت نیم‌رخ و روبه سمت راست، بر سکویی سه‌پلّه‌ای ایستاده‌است. وی تاجی کنگره‌دار بر سر نهاده و ردایی بلند و گشادآستین و پُرچین و شکن به‌تن کرده‌است. کفشش ساده و نیم‌تنه‌اش را کمربندی استوار نموده، ریشش بلند و حلقه‌حلقه‌است و مویش را پیچ‌درپیچ در پشت سر انبوه کرده و آراسته‌است، حلقه‌ای از گوش آویخته و دستبندهایی نقش دار بر مچ دارد. وی با دست چپ یک کمان را گرفته‌است و دست راستش را به حالت نیایش، رو به جلو آورده و با کف و انگشتان به‌سوی آتشدان و نماد فروهر دراز کرده‌است.
روبروی داریوش، آتشی در آتشدان، فروزان است که می‌تواند آتشِ ستایشگر اهورامزدا، در محراب باشد. این آتشدان ساقه‌ای تقریباً مکعب مستطیل دارد که در آن طاقچه‌ای کنده شده و زیرش سکویی با سه پایهٔ مکعبی است که هرکدام کوچکتر از دیگری است. این آتشدان با تفاوت‌هایی اندک در همهٔ نقش‌های آرامگاه‌های هخامنشی تکرار شده‌است.
در بالاترین بخش صحنه، نشان موسوم به نماد فروهر که حالت نیمرخ دارد، در مقابل داریوش جای گرفته و دست راستش را کمی بالا آورده و رو به جلو دراز کرده‌است و با دست دیگر حلقه‌ای را در دست دارد. ریشهٔ حلقهٔ بالدار از مصر است و در هنر آشوری، نماد قدرت شاهی و شخص شاه به‌شمار می‌رفته که شاه را در میان گردهٔ خورشید نشان می‌داده اما در هنر هخامنشی بالهای این نشان را کشیده‌تر کردند و پیکرهٔ انسان‌نمای آن را از میان خورشید بیرون کشیدند. به قطعیت نمی‌توان مفهوم این نماد را تشخیص داد، چنان‌که برخی از ایران‌شناسان آن را نماد اهورامزدا می‌دانند که در حال سپردن حلقهٔ فرمانروایی به داریوش است و عده‌ای دیگر آن را مثال روحانی و همزاد داریوش می‌دانند که نیرویی از مثال تمام جهان و اهورامزدا را دربردارد و از وی پشتیبانی می‌کند و در نهایت، برخی هم آن را فرهٔ کیانی می‌دانند.
در گوشهٔ بالایی سمت راست صحنه و هم‌سطح با نماد فروهر، یک دایرهٔ کامل که هلالی در درون دارد، دیده می‌شود. این گوی می‌تواند نگارهٔ توأمان ماه و خورشید (شب و روز) یا نگارهٔ ماه در دو هنگام بدر و هلال باشد. اما به عقیدهٔ شاپور شهبازی، چون این هلال رو به پایین و قرص‌دار است، نشان‌دهندهٔ ماه شب‌های بیستم تا بیست‌ودوم در ایران است و ممکن است به رمز، پایان عمر داریوش را بیان کرده‌باشد.
شاخهٔ بالایی آرامگاه، تصویر اورنگی را نشان می‌دهد که پایه‌های آن به شکل پنجه‌های شیر ساخته شده و ۲۸ نفر در دو ردیف چهارده‌تایی، اریکهٔ شاهنشاهی را بر روی دست گرفته و دو نفر هم سر و ته آن را در دست دارند. لبه‌های تخت به نقوش گلبرگ‌های عمودی و موازی، مزین است. دو رده از ارونگ‌بران تخت شاهی را بر سر دست‌ها گرفته‌اند و همهٔ آن‌ها مسلح‌اند و با دقتی که می‌توان گفت علمی است، از یکدیگر متمایز گشته‌اند. سر همهٔ آن‌ها نیمرخ است ولی بازو تا کمرشان از روبه‌رو و پاهایشان دوباره از نیمرخ نمایان شده‌است.
ملیت آن‌ها به سه خط میخی پارسی‌باستان، عیلامی و اکدی در کنارشان با عباراتی همچون «این است پارسی»، «این است مادی» و… مشخص شده‌است. گرچه همین نقش بر فراز همهٔ آرامگاه‌های شاهان هخامنشی بعد از داریوش حجاری شده ولی فقط در اینجا دارای کتیبه‌است. این نقش را می‌توان به عنوان تجلی فلسفهٔ مشارکت در نظر گرفت. چنین نقش‌هایی، حتی پس از مرگ، اقتدار، استواری و فرمانروایی شاه را به ذهن می‌آورد. وجود این مجلس در آرامگاه داریوش، کوششی برای یادآوری شکوه و بیانگر دوام قدرت خاندان شاه حتی پس از مرگ است.
دیواره‌های دو جانب شاخهٔ بالایی صلیب نیز دارای نقش هستند که سه نقش در سمت چپ و سه نقش در سمت راست، تراشیده شده‌است. از این نقش‌ها، دو نقش دارای کتیبه‌اند؛ یکی نگارهٔ گئوبروه که نیزهای در دست دارد و به‌واسطهٔ کتیبه‌ای سه‌زبانه که در بالای سرش نوشته شده، "گئوبروه، نیزه‌دار داریوش‌شاه" شناسانده شده‌است و دیگری اسپه‌کانه، که تبرزینی در دست راست و کمانی در دست چپ دارد و "اسپه‌کانهٔ کماندار، که تبرزین داریوش‌شاه را حمل می‌کند" معرفی شده اما از هویت چهار نقش دیگر اطلاعی در دست نیست ولی چون گئوبروه و اسپه‌کانه دو تن از نجبای هفتگانه هخامنشیاند که در کشتن گئومات و به شاهی رساندن داریوش، نقش داشته‌اند. می‌توان یقین کرد که چهار شخص دیگر منقوش بر دیواره‌های کناری هم، از نجبای هفتگانه هخامنشی همراه داریوش بوده‌اند.
بر دیوارهای درونی، سه غیرنظامی در سمت راست و چهار نظامی در سمت چپ آرامگاه وجود دارد که روی هم هفت نفر می‌شوند. دربارهٔ هویت و موقعیت اجتماعی و سیاسی این افراد نیز اطلاعاتی در دست نیست.
بخش میانی نمای بیرونی آرامگاه، با چهارستون به فاصلهٔ ۳٫۱۵ متر و سرستون‌های کله‌گاوی، سقف افقی ایوان را که چهار تیرک دارد بردوش گرفته و در وسط، دری به درون آرامگاه باز شده‌است. و چنان‌که اشمیت متوجه شده، کاخ منقوش بر جبههٔ میانی آرامگاه در بیشتر خصوصیات همانند کاخ تچر است و همان را هم پادشاهان دیگر تقلید کرده‌اند. همانندی در خصوصیات کلی به شرح زیر است:
برابری این ابعاد نمی‌تواند از روی تصادف باشد و ظاهراً قصد داریوش تکرار نمای عمومی کاخ شخصی‌اش (تچر) بر دیوارهٔ نقش رستم بوده‌است. دلیل این کار را می‌توان ناشی از آن دانست که داریوش تفاوتی میان خانهٔ این‌جهانی و سرای ابدی خود نمی‌دید.
در درون آرامگاه، ایوانی دراز و کم‌عرض تراشیده شده که با درگاهی به درون راهرویی بلند و باریک هدایت می‌شود. محور طولی این راهرو موازی با جبههٔ بیرونی آرامگاه است و ۱۸٫۷۲ متر درازی، ۲٫۱۳ متر پهنا و ۳٫۷۰ متر بلندی دارد و سقفش کاملاً مسطح می‌باشد. این راهرو دارای سه اتاقک است که در کف راهرو کنده شده‌اند؛ یکی از آن‌ها درست روبه‌روی در ورودی و دو اتاقک دیگر در سمت چپ قرار دارند و هرکدام ۲٫۸۰ متر پهنا و ۴٫۷۵ متر درازا دارند، سقفشان صاف و همسطح سقف راهرو است. کف هر اتاقک ۱٫۰۵ متر از کف راهرو بالاتر است که در کف آن‌ها سه حفرهٔ مستطیل شکل صندوق مانند کنده‌اند که ۲٫۱۰ متر طول و ۱٫۰۵ ژرفا دارند و این سه حفره برای جای‌دادن مردگان ساخته شده بود و برای اینکه بخار و چکهٔ آب ناشی از نم یا نفوذ باران درون صندوق‌های سنگی را خیس نکند، آبراهه‌های بسیار باریکی در سه طرف اتاقک‌ها کنده شده تا آب را به درون جوی باریکی در کف راهرو، هدایت کند و به بیرون بریزد. در دیوارهٔ راهرو و اتاق‌ها هیچ‌گونه نگاره و نبشته‌ای وجود ندارد.
هیچ نشانه و مدرکی برای انتساب ۹ قبر درون آرامگاه به افراد مشخصی، در دست نیست. حتی در خود تابوت‌ها هم چندان اختلاف و مزیتی دیده نمی‌شود، که بتوان یکی از آن‌ها را تابوت داریوش انگاشت.
داریوش در مقام فرمانروایی جهانی، در بالا و کنار دیوارهٔ بیرونی آرامگاه خود با دو نبشتهٔ بزرگ که هریک به سه زبان فارسی باستان، عیلامی و اکدی نوشته شده، وصیتی معنوی از خود برجای گذاشته که در تاریخ خاورمیانه بی‌مانند است. نخستین نبشته در قسمت بالایی است و به DNa مشهور است و دومی بر کنار درگاه ورودی آرامگاه کنده شده و به‌نام DNb معروف می‌باشد. هردو نوشته جنبهٔ شاعرانه دارند و تجلی مؤثری از شخصیت و نبوغ داریوش‌اند و خصوصیات وی را به نیکی روشن می‌سازند. او نبشته‌اش را به دو بخش تقسیم کرده‌است. یکی نبشته‌ای همگانی و بیطرفانه (DNa) و دیگری، نوشته‌ای شخصی (DNb).
در زیر متن عیلامی، سنگ‌نبشته‌ای بیست و پنج سطری به خط آرامی وجود دارد که ارنست هرتسفلد در سال ۱۹۲۳ آن را تشخیص داد ولی این نبشته بسیار آسیب دیده و نمی‌توان چیز زیادی از آن دریافت اما والتر هنینگ در سطر چهارم آن، نام "سلوکوس" را تشخیص داد، بنابراین می‌بایست پیشینهٔ این سنگ‌نبشته به ۳۱۲ تا ۳۰۵ پیش از میلاد یعنی نزدیک به دویست سال پس از ساخت آرامگاه، باشد.
داریوش در سنگ‌نبشتهٔ DNa که دارای شش بند است، نخست اهورامزدا را ستایش می‌کند و اعلام می‌دارد که قدرت و شاهی را اهورامزدا به وی بخشیده‌است، پس از آن خود را معرفی می‌کند، سرزمین‌های فرمانروایی اش را نام می‌برد و تأکید می‌کند که چون اهورامزدا این سرزمین را آشفته دید، شاهی به آن ارزانی داشت، آنگاه در بند پایانی از دیگران می‌خواهد که از فرمان اهورامزدا پیروی کنند و شورش نکنند!
آشکار است که نه فقط وفاداری به شاه و حمایت از او خواست اهورامزدا معرفی می‌شود، بلکه همهٔ اعمال و اراده‌های شاه نیز با تأیید ایزدان است.
در سنگ‌نبشتهٔ DNb که در میان ستون‌های آرامگاه جای دارد، داریوش با صراحت بیشتری از خود و اهدافش می‌گوید. این نبشتهٔ داریوش، به‌صورت غریبی، شخص داریوش را در مرکز همهٔ اندیشه‌های سرزمینش قرار می‌دهد.
داریوش در این سنگ‌نبشته که ۱۲ بند دارد، پس از ستایش اهورامزدا، می‌گوید:
به گفتهٔ خانم هایدماری کخ، چنین بیانیه‌ای از زبان یک شاه در سدهٔ ششم پیش از میلاد به معجزه می‌مانَد.
نقش‌های روی آرامگاه داریوش، سراسر رنگی بوده‌است که این مطلب خود از ویژگی‌های هنری نگاره‌ها و سنگ‌نبشته‌های این بنا حکایت دارد. چنان‌که اشمیت در دههٔ ۳۰ میلادی، آثار رنگ آبی را بر روی سرستون‌های آرامگاه و برخی از حرف‌های عیلامی و پارسی باستان سنگ‌نبشتهٔ بالایی تشخیص داده‌است و می‌افزاید آثار رنگ‌های قهوه‌ای، آبی، قرمز، و سبز بر لبهٔ طاقچه مانندی که اورنگ‌بران ردیف پایینی بر رویش ایستاده‌اند، می‌رساند که این پیکره‌ها را دقیقاً و جداگانه رنگ‌آمیزی کرده‌اند.
در پژوهش‌های سال ۱۳۸۲ هنگامی که کارشناسان بازسازی، پوسته‌های آهکی را که بارش باران و شرهٔ آب بر روی آرامگاه شاهان هخامنشی پدیدآورده بود برمی‌داشتند، دریافتند که همهٔ سطح آرامگاه داریوش رنگی بوده‌است و درون تمام نوشته‌های میخی با رنگ لاژِوَرد پر شده‌بوده و بیشتر نقش‌های برجسته به ویژه نقش برجستهٔ داریوش و خود آرامگاه سراسر رنگی بوده‌است.
رنگ آبی آرامگاه داریوش که به رنگ لاجوردی مصری مشهور است دارای فرمول شیمیایی CaCOSiO (ترکیب عنصرهای سیلیسیم، مس، کلسیم و اکسیژن)، رنگ سبز با فرمول CuCO.Cu(OH) (ترکیب مس، کربن، اکسیژن و هیدروژن) و رنگ قرمز هم با دو فرمول FeO (اکسید آهن ۲) و HgF (فلوئورید جیوه) ساخته شده‌اند.
اینتِف سوم چهارمین فرعون دودمان یازدهم در مصر باستان است.
اینتف سوم پسر اینتف دوم است. نام همسر اصلی او "یاه" بوده و منتوهوتپ دوم را از این همسر دارد.
به دلیل دوران طولانی فرمانروایی پدرش، به نظر می‌رسد که او در سن پیری به تخت نشسته باشد. بر طبق فهرست پادشاهان تورین، او تنها برای ۸ سال پادشاهی کرد. درباره اوضاع سیاسی حکومت او اطلاعات چندانی در دست نیست، با این حال مشخص است که او توانست قلمروهایی که توسط پدرش گرفته شده بودند و تا نوم هفدهم مصر می‌رسیدند را به خوبی نگه دارد. او در صف البقار به خاک سپرده شده است.
منتوحوتپ دوم فرعونی در دودمان یازدهم مصر بود که میان سال‌های ۲۰۶۱ تا ۲۰۱۰ پیش از میلاد پادشاهی می‌کرد. او که در آغاز در مصر علیا فرمانروایی می‌کرد، توانست در طول زندگی خود برای نخستین بار پس از دوره نخست میانی مصر را یکپارچه کند. پاپیروس تورین طول دوران فرمانروایی او را ۵۱ سال تمام ذکر می‌کند.
منتوحوتپ دوم پسر اینتف سوم و شهبانو "یاه" بود.
همسر اصلی او شهبانو "تِم" بود. نام دیگر همسران او "نفرو"، "اَشایِت"، "هِن‌هِنِت"، "کاویت"، "کِمسیت"، و "ساده" بودند. جانشین او، منتوحوتپ سوم، نتیجه ازدواجش با تم بود.
او زمانی میان ۳۰ تا ۳۹ سال فرمانروایی کرد. او را بنیان‌گذار و آغازگر پادشاهی میانه می‌شناسند و نخستین شاهی بودکه القاب شاهی با هر پنج نام آن را دارا بود. او در طول فرمانروایی‌اش دو بار نام هوروسی خود را تغییر داد. واپسین آن‌ها معنای «یکپارچه کننده‌ی دو سرزمین» می‌دهد.
شهرستان مدیسون، شهرستانی در ایالت ایلی‌نوی ایالات متحده امریکا و بر طبق سرشماری ۲۰۱۰ این شهرستان ۲۵۸۹۴۱ نفر جمعیت داشته‌است.
طبق سرشماری ۲۰۱۰، مساحت این شهرستان ۱۹۱۸ کیلومتر مربع وسعت داشته که از این مقدار ۳٫۳۷ درصد آب و ۹۶٫۶۳ درصد خشکی می‌باشد.
این شهرستان در ۱۸۱۲ ازشهرستان راندولف و شهرستان سنت کلیر جدا شد. این شهرستان نام خود را از جمیز مدیسن که در آن زمان رئیس‌جمهور بوده، گرفته‌است.
فهرست مراکز ایالت‌ها و نواحی آمریکا در ادوار مختلف تاریخی به شرح زیر است:
شهرستان مونرو، شهرستانی در ایالت ایلی‌نوی ایالات متحده امریکا و بر طبق سرشماری ۲۰۱۰ این شهرستان ۳۲۹۵۷ نفر جمعیت داشته‌است.
طبق سرشماری ۲۰۱۰، مساحت این شهرستان ۱۰۳۰٫۹ کیلومتر مربع وسعت داشته که از این مقدار ۳٫۲۷ درصد آب و ۹۶٫۷۳ درصد خشکی می‌باشد.
این شهرستان در ۱۸۱۶ ازشهرستان راندولف و شهرستان سنت کلیر جدا شد. این شهرستان نام خود را از جمیز مونرو که در آن زمان وزیر دفاع و سپس در همان سال رئیس‌جمهور بوده، گرفته‌است.
منتوحوتپ سوم فرعونی از دودمان یازدهم مصر بود که در دوره پادشاهی میانه فرمانروایی می‌کرد. نام او در فهرست پادشاهان تورین آمده و طول فرمانروایی برابر با ۱۲ سال برایش ذکر شده.
منتوحوتپ سوم پسر و جانشین منتوحوتپ دوم بود. بر یکی از همسران منتوحوتپ دوم به نام تِم لقب "مادر دو شاه" نهاده شده بود که می‌توان به قطع گفت که او مادر منتوحوتپ سوم بوده‌است. اما خانوادهٔ خود منتوحوتپ سوم در هاله‌ای از ابهام قرار دارد و مشخص نیست که جانشین او منتوحوتپ چهارم پسرش بوده یا نه.
منتوحوتپ سوم معبدی از آجر گلین در تپهٔ ثوث در غرب تبس ساخت. این معبد بر روی سازه‌ای قدیمی‌تر از خود ساخته و به خدای هوروس تقدیم شده بود. به نظر می‌آید که این معبد در پایان دودمان یازدهم به دلیل وقوع زمین‌لرزه نابود شد.
واجرود جایی بوده‌است میان همدان و قزوین. در جریان حمله اعراب به ایران در این مکان در سال ۲۹ هجری قمری نبردی میان سپاه ایران به فرماندهی "موتا" سردار دیلمی و نعیم بن مقرن سردار سپاه اعراب در گرفته‌است که سرانجامش شکست ایرانیان بود. طبری این جنگ را از دید بزرگی همپایهٔ نبرد نهاوند انگاشته‌است. کشته‌های ایرانیان بسیار بوده و خود موتا نیز در این جنگ جان باخت.
شهرستان مکن، شهرستانی در ایالت ایلی‌نوی ایالات متحده امریکا و بر طبق سرشماری ۲۰۱۰ این شهرستان ۱۱۰۷۶۸ نفر جمعیت داشته‌است.
طبق سرشماری ۲۰۱۰، مساحت این شهرستان ۱۵۱۷٫۴ کیلومتر مربع وسعت داشته که از این مقدار ۰٫۸۸ درصد آب و ۹۹٫۱۲ درصد خشکی می‌باشد.
این شهرستان در ۱۸۲۹ ازشهرستان شل‌بای جدا شد. این شهرستان نام خود را از نتینل مکن که کلنلی در جنگ انقلاب آمریکا بوده، گرفته‌است.
در سانسکریت و متن مقدس ودا، یمی اولین زن است. یم برادر همزاد یمی است و معادل آدم در ادیان ابراهیمی است.در عین حال در آیین هندو الهه مرگ نیز محسوب می‌شود. در فرهنگ ژاپنی و چینی و در بودایی نیز یم و یما و یمی اساطیر مشابهی با اسطوره‌های هندی و ایرانی هستند. جم در اسطوره‌های ایرانی با این نام پیوند دارد.
یمی همچنین الهه رود یمونا یا جمنا است و با خدای هندوها کریشنا نیز پیوند دارد.
شهرستان باند، شهرستانی در ایالت ایلی‌نوی ایالات متحده آمریکا و بر طبق سرشماری ۲۰۱۰ این شهرستان ۱۷۷۶۸ نفر جمعیت داشته‌است. رشد جمعیت این شهرستان از ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۰، حدود ۰٫۸ درصد بوده‌است
طبق سرشماری ۲۰۱۰، مساحت این شهرستان ۹۹۱٫۳ کیلومتر مربع وسعت داشته که از این مقدار ۰٫۶۵ درصد آب و ۹۹٫۳۵ درصد خشکی می‌باشد.
این شهرستان در ۱۸۱۷ از شهرستان مدیسن جدا شد. این شهرستان نام خود را از شادریچ باند نامزد کنگره و دولتمرد ایلی‌نوی، گرفته‌است.
شهرستان مونتگمری، شهرستانی در ایالت ایلی‌نوی ایالات متحده امریکا و بر طبق سرشماری ۲۰۱۰ این شهرستان ۳۰۱۰۴ نفر جمعیت داشته‌است. رشد جمعیت این شهرستان از ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۰، حدود ۱٫۸ درصد بوده است
طبق سرشماری ۲۰۱۰، مساحت این شهرستان ۱۸۳۸٫۱ کیلومتر مربع وسعت داشته که از این مقدار ۰٫۸۴ درصد آب و ۹۹٫۱۶ درصد خشکی می‌باشد.
این شهرستان در ۱۸۲۱ ازشهرستان مدیسن و شهرستان باند جدا شد. این شهرستان نام خود را از ریچارد مونتگمری، ژنرال جنگ انقلاب آمریکا که در حال تسحیر شهر کبک کانادا کشته شده، گرفته‌است.
حبیب‌الله معلمی ( ۱۵ بهمن ۱۳۰۵، رامهرمز – ۴ تیر ۱۳۹۲، اهواز) شاعر ایرانی است. پدر وی آخوند نصیر در زمان رضاشاه معلم مکتب قرآن بود و به همین دلیل نام خانوادگی معلمی برای آنان انتخاب شد. دوران کودکی خود را در مکتب خانه پدر گذراند، مکتب خانه‌ای که توسط نیروهای حکومت پهلوی تعطیل شد. سپس تحصیلات خود را در مدرسه تا کلاس نهم ادامه داد. وی در محضر پدر و همچنین همنشینی با استادانی همچون سیدعلی بهبهانی از مجتهدان برجستهٔ رامهرمز با سیرهٔ اهل بیت و همچنین الفبای عروض و قافیه آشنا شد. از جوانی به سرودن پرداخت و از آغاز مداحی اهل بیت را جانمایهٔ اصلی شعرهای خود قرار داد. تشویق‌های یکی از دوستان پدرش که خود شاعری توانا بود به نام حاجی بابا اشتری لرکی زمینه را برای شکوفایی او فراهم ساخت.خبر گذاری فارس:در رامهرمز، همایش بزرگداشت «معلمی، فردوسی جنگ تحمیلی» برگزار می‌شود. تاریخ:۸۹/۰۳/۰۲ - ۱۶:۱۵ کد خبر: ۸۹۰۳۰۲۱۲۹۱وب سایت اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی خوزستان: وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی به ملاقات حبیب الله معلمی رفت (۱۳۸۸/۱۰/۲۴)خبرگزاری آریا کدخبر:۲۰۱۰۰۵۳۰۱۶۲۴۳۵۹۴۸
وی در ۴ تیر ۱۳۹۲، در بیمارستان شرکت نفت اهواز درگذشت. پیکر وی در ۶ تیر ۱۳۹۲، در محوطه آرامگاه امامزاده علی ابن مهزیار اهواز به خاک سپرده شد.
معلمی در سال ۱۳۴۰ از رامهرمز به اهواز مهاجرت کرد. و در زمینی در کنار رود کارون و در کیانپارس کنونی کشاورزی می‌کرد. با آغاز جنگ در کنار حضور در اهواز به عنوان یکی از مهم‌ترین شهرهای جنگی ایران در فرصت‌های بسیاری همراه با فرزندانش در سنگرهای دفاع هم حضور داشت و همزمان به سرودن اشعار نیز می‌پرداخت
حبیب الله معلمی خود دربارهٔ سرودن اشعارش می‌گوید: .
پس از جنگ، بارها حبیب الله معلمی مورد ستایش سید علی خامنه‌ای قرار گرفت
بیشتر اشعار معلمی در کتاب «خونین نامهٔ عاشقان حسین» در دو جلد و در زمان جنگ توسط انتشارات سپاه پاسداران چاپ و منتشر گردید. کتاب شعر «وادی عشق» نیز از کارهای اوست. همچنین از دیگر مجموعه اشعار این شاعر می‌توان به کتاب «شفق خونین» از انتشارات دارالهدی اشاره کرد.
بیشتر آثار وی در قالب چهارپاره است گرچه در غزل و مثنوی نیز طبع‌آزمایی نموده‌است.شهدا و دفاع مقدس
شهرستان جاسپر شهرستانی در ایالت ایلی‌نوی ایالات متحده امریکا و بر طبق سرشماری ۲۰۱۰ این شهرستان ۹۶۹۸ نفر جمعیت داشته‌است. رشد جمعیت این شهرستان از ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۰، حدود ۴٫۱ درصد بوده است
طبق سرشماری ۲۰۱۰، مساحت این شهرستان ۱۲۹۰٫۱ کیلومتر مربع وسعت داشته که از این مقدار ۰٫۷۲ درصد آب و ۹۹٫۲۸ درصد خشکی می‌باشد.
این شهرستان در ۱۸۳۱ از شهرستان کروفورد جدا شد. این شهرستان نام خود را از ویلیام جاسپر، قهرمان جنگ انقلاب آمریکا، گرفته‌است.
ایپندو شهری در شهرستان سابو در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۳۱۳۵ نفر است.
بورو شهری در شهرستان سابو در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۳۰۳۸ نفر است.
تانگین-ووبدو شهری در شهرستان سابو در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۱۰۶۵ نفر است.
سابو شهری در شهرستان سابو در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۸۸۱۵ نفر است.
سارانا شهری در شهرستان سابو در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۱۱۰۳ نفر است.
ساویلی شهری در شهرستان سابو در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۲۹۴۵ نفر است.
کوپیلا شهری در شهرستان سابو در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۱۵۰۷ نفر است.
گوده شهری در شهرستان سابو در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۳۷۱۶ نفر است.
نابادوگو شهری در شهرستان سابو در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۷۰۵۷ نفر است.
نادیولو شهری در شهرستان سابو در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۳۳۸۲ نفر است.
ناریو شهری در شهرستان سابو در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۵۴۸۱ نفر است.
نامانگوئما شهری در شهرستان سابو در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۱۷۵۱ نفر است.
اویزیندوگو شهری در شهرستان سابو در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۱۶۴۲ نفر است.
نیباگدو شهری در شهرستان سابو در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۱۴۴۱ نفر است.
شهرستان ماساک، شهرستانی در ایالت ایلی‌نوی ایالات متحده امریکا و بر طبق سرشماری ۲۰۱۰ این شهرستان ۱۵۴۲۹ نفر جمعیت داشته‌است. رشد جمعیت این شهرستان از ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۰، حدود ۱٫۸ درصد بوده است.
طبق سرشماری ۲۰۱۰، مساحت این شهرستان ۶۲۶٫۳ کیلومتر مربع وسعت داشته که از این مقدار ۱٫۹ درصد آب و ۹۸٫۱ درصد خشکی می‌باشد.
این شهرستان در ۱۸۴۳ از شهرستان جانسون و شهرستان پوپ جدا شد. این شهرستان نام خود را از دز نظامی فرانسوی که در زمان جنگ فرانسه و بومیان امریکا با انگلیس در این شهرستان ساخته شده، گرفته‌است. بومیان امریکا از هزاران سال پیش در بخش‌هایی از این شهرستان ساکن بوده‌اند.
بالوگو شهری در شهرستان سیگله در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۱۴۲۸ نفر است.
بولوگو (Bologo) شهری در شهرستان سیگله در استان بولکیمده در غرب بورکینافاسوی است جمعیت آن ۶۰۲۹ نفر (۲۰۰۵) است.
بوکو شهری در شهرستان سیگله در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۱۰۲۴ نفر است.
پالاگره شهری در شهرستان سیگله در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۳۶۹ نفر است.
پالیلگوگو شهری در شهرستان سیگله در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۷۹۷ نفر است.
تمناوره شهری در شهرستان سیگله در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۵۰۰۶ نفر است.
تیا شهری در شهرستان سیگله در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۹۲۷ نفر است.
تیو شهری در شهرستان سیگله در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۱۴۳۲ نفر است.
داسیسه شهری در شهرستان سیگله در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۱۵۴۸ نفر است.
داورنوگومده شهری در شهرستان سیگله در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۶۶۰ نفر است.
سمتنگا شهری در شهرستان سیگله در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۷۹۲ نفر است.
سیگله شهری در شهرستان سیگله در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۲۲۲۴ نفر است.
سیگویدین شهری در شهرستان سیگله در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۱۲۰۱ نفر است.
کوریا شهری در شهرستان سیگله در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۲۷۸۹ نفر است.
لاله شهری در شهرستان سیگله در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۲۳۹۲ نفر است.
ماکولا شهری در شهرستان سیگله در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۲۱۹۱ نفر است.
نافوگو شهری در شهرستان سیگله در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۲۲۵ نفر است.
یارگو شهری در شهرستان سیگله در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۲۱۵ نفر است.
جنگ فرانسویان و سرخپوستان، نام کلی برای جنگی میان انگلستان و فرانسه در آمریکای شمالی از ۱۷۵۷ تا ۱۷۶۳ میلادی می‌باشد. این جنگ در سال ۱۷۵۶ به جنگی که به نام جنگ هفت ساله معروف است پیوند خورد.
جنگ فرانسه و بومیان آمریکا به نام‌های دیگری از جمله جنگ شاه ویلیام (King William's War) و جنگ ملکه آن (Queen Anne's War)، نیز شناخته می‌شود.
جابر مبارک الصباح (زاده ۱۸۶۰ – درگذشته ۵ فوریه ۱۹۱۷) هشتمین حکمران کویت بود. او در سال ۲۸ نوامبر ۱۹۱۵ حکمران کویت شد و در سال ۵ فوریه ۱۹۱۷ درگذشت.
مهدی اسلامی (متولد ۱۵ اردیبهشت ۱۳۶۴ - تهران) بازیکن فوتبال اهل ایران است.
گنج‌تپه می‌تواند در پیوند با یکی از مکان‌های زیر باشد:
دامینوستین نوعی شیرینی است که در کشورهای آلمان و اتریش در خلال کریسمس مصرف زیادی دارد. این نوع شیرینی که بر اساس شیرینی‌های لبکاخن تهیه شده‌است در سال ۱۹۳۶ به وسیله هربرت وندلر ابداع گردید.
بوکین شهری در شهرستان سواو در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۲۴۲ نفر است.
پویسه شهری در شهرستان سواو در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۳۵۹۱ نفر است.
زویتگومده شهری در شهرستان سواو در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۷۲۱ نفر است.
سواو شهری در شهرستان سواو در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۵۹۰۸ نفر است.
سیگویدین شهری در شهرستان سواو در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۲۸۰۲ نفر است.
کالواکا شهری در شهرستان سواو در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۲۱۷۵ نفر است.
کولوکوم شهری در شهرستان سواو در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۶۶۷ نفر است.
مونگدین شهری در شهرستان سواو در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۸۹۸ نفر است.
اوورو شهری در شهرستان سورگو در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۳۵۱۹ نفر است.
روگو شهری در شهرستان سورگو در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۲۹۳۵ نفر است.
سورگو شهری در شهرستان سورگو در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۲۲۱۱ نفر است.
کوگسین شهری در شهرستان سورگو در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۱۶۴۹ نفر است.
گویرگو شهری در شهرستان سورگو در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۱۳۸۴ نفر است.
لا شهری در شهرستان سورگو در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۲۱۸۰ نفر است.
بانگره شهری در شهرستان تیو در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۲۱۸ نفر است.
بوتوکو شهری در شهرستان تیو در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۱۲۳۳ نفر است.
تاتیو شهری در شهرستان تیو در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۷۲۷ نفر است.
تیو شهری در شهرستان تیو در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۸۹۸۳ نفر است.
سولا شهری در شهرستان تیو در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۲۹۵۳ نفر است.
کامسه شهری در شهرستان تیو در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۱۶۲۶ نفر است.
گوموگو شهری در شهرستان تیو در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۱۷۴۴ نفر است.
موکوان شهری در شهرستان تیو در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۱۲۱۶ نفر است.
ولا شهری در شهرستان تیودر استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است و جمعیت آن ۱۹۲۷ نفر است.
سوگپلسه شهری در شهرستان تیو در استان بولکیمده در بورکینافاسوی غربی مرکزی است جمعیت آن ۴۰۷۸ نفر است.
قُرا اولین گروهی از اعراب بودند که در جنگ‌های صدر اسلام علیه ساسانیان وارد کارزار شده بودند و آنها زمین‌های حاصل‌خیز ناحیه سواد کوفه که رها شده بود را اشغال کرده‌بودند. اما این گروه‌های روستانشین را بعضی از تاریخ‌نگاران متاخر اسلامی، «قاریان قرآن» خواندند؛ و این معنا، با گذشت زمان، معنای متداول و پذیرفته شده واژه «قُرا» گشت. لفظ قُرا (مفرد: قاری) در تاریخ‌نگاری عربی، نخستین بار به گروهی از عراقی‌هایی گفته شد که علیه عثمان شوریده بودند و پس از آن علیه علی شوریدند که در نتیجه آن، علی حکمیت را پذیرفت. در اروپا، قُرا به معنی «قاریان قرآن» متداول گشت.Nagel, T.. "Ḳurrāʾ." Encyclopaedia of Islam, Second Edition. Edited by: P. Bearman, Th. Bianquis, C.E. Bosworth, E. van Donzel, W.P. Heinrichs. Brill Online, 2016. Reference. 18 March 2016 <http://referenceworks.brillonline.com/entries/encyclopaedia-of-islam-2/kurra-SIM_4547>,First appeared online: 2012,First Print Edition: isbn: 9789004161214, 1960-2007
برونو، اولین مورخ اروپایی بود که سعی کرد تا نقش قُرا را به صورت گروه مستقلی از درون گروه ناهمگن خوارج ایفا کند؛ که بخشی از ایده برونو توسط ولهاوزن رد شد.
گروه قُرا، جنگجویان آغازینی از قبایل کوچک بودند که سیاست‌های عثمان آزرده گشته بودند و حس می‌کردند که با سیاست‌های قدرتمندسازی رئیس‌های قبایل سنتی، امتیازات آنها در خطر قرار گرفته است. با سیاست‌های تبعیض‌آمیز عثمان، زمین‌های سواد، از چنگ آنها در آمد. این گروه، نخستین گروهی بود که علیه خلافت عثمان شورید و در جریان قتل عثمان، رهبری معترضین، به دست این گروه بود.