moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
پس از آموزش برای مدت کوتاه در دانشکده الهیات اوهایو، او با پای پیاده به میزوری رفت و در آنجا به آموزش در رشته حقوق پرداخت و وکیل مدافع شد، وی همزمان با آموزش خود در ساخت و ساز راه‌آهن نیز به عنوان کارگر کار کرد. او که بر اثر آب و هوا و کار شاقه در اوهایو بیمار شده بود، به کانزاس و آیووا رفته و برای مدتی در آنجا سرگردان ماند تا اینکه در سوانا، میزوری به عنوان معلم و کارگر مزرعه شروع به کار کرد. در آنجا، او در یک بنگاه حقوقی خصوصی شروع به کار کرد که در ۱۸۷۱ میلادی مجوز وکالت در شهرستان اندرو را دریافت کرد. او در دانشگاه آموزش ندیده بود. مدرسه حقوقی دانشگاه که او باید درس می‌خواهند حتی تا ۱۸۷۲ میلادی تأسیس نشده بود، یک سال قبل از اینکه او مجوز کار به عنوان وکیل را دریافت کند.Browne, "Altgeld of Illinois," pp. 13–16. آلتجلد برای نخستین بار در سوانا وارد سیاست شد. وی در آنجا به عنوان دادستان شهر خدمت نمود و بعداً به عنوان دادستان ایالات در این شهرستان انتخاب شد، اما پس از مدت یک سال، دو-دوره، از این سمت استعفا داد.Browne, "Altgeld of Illinois," pp. 16–18.
در ۱۸۷۵ میلادی، آلتجلد به شیکاگو نقل مکان نمود، به این امید که حرفه حقوقی خود را در آنجا ادامه دهد. او به‌طور مداوم از خانه‌اش در اوهایو دیدار می‌کرد. وی در ۱۸۷۷ میلادی با ایما فورد، دختر جان فورد و روث اسمیت، در شهرستان ریچلند، اوهایو ازدواج کرده بود.Browne, "Altgeld of Illinois," pp. 19–20.
حرفه حقوقی آلتجلد به سمت موفقیت در حال حرکت بود و تا ۱۸۸۰ میلادی او به‌طور مستقل به عنوان وکیل کار می‌کرد. با این حال، چیزی که او را ثروتمند کرد، معاملات املاک و مستغلات و پروژه‌های توسعه‌ای، از جمله املاک مسکونی و دفاتر در شیکاگو و خط واگن برقی در نیوارک، اوهایو بود.Browne, "Altgeld of Illinois," pp. 33–34. چشمگیرترین پروژه وی ساختمان یونیتی (۱۸۹۱ میلادی) بود، یک ساختمان دفتری ۱۶ طبقه‌ای که در زمان خود بلندترین ساختمان در شیکاگو محسوب می‌شد. در ژانویه ۱۸۹۰، آلتجلد یک قسمت اعظم از مکانی که حالا به‌نام جاده نورت داربون ۱۲۷ یاد می‌شود را در مرکز شیکاگو خریداری نموده و شرکت یونیتی را تأسیس نمود تا ساختمان یونیتی آینده را ساخته و مدیریت نماید. او بدون اینکه همه ابعاد را سنجیده باشد، تمام ثروت خود را در این کار سرمایه‌گذاری نمود و کار ساخت و ساز تا مدتی از آنچه انتظار می‌رفت سریع‌تر جریان داشت. با این حال، این کار منتج به یک اشتباه ۱۰۰٬۰۰۰ دلاری شده و بیشتر چهارچوبه ساختمان باید دوباره ساخته می‌شد. اشتباه دیگری که آلتجلد مرتکب شد، این بود که مبلغ ۴۰۰٬۰۰۰ دلار از جان آر. والش، رئیس شرکت جنینگز تراست و بانک ملی شیکاگو وام گرفته بود. مسائل فنی این قرارداد مشکلات زیادی به آلتجلد در پی داشت. در نهایت، یک قرارداد جدید امضاء شد، اما آلتجلد تنها می‌توانست ۳۰۰٬۰۰۰ دلار از والش وام بگیرد. آلتجلد بالاخره بقیه پول را خودش گردآوری نموده و کار ساخت ساختمان یونیتی را به اتمام رساند. در ۱۸۹۳ میلادی، او اظهار داشت که از میان تمامی دستاوردهایش، ساختمان یونیتی بیشترین رضایت خاطر را به وی داده‌است.Browne, "Altgeld of Illinois," pp. 36–39.
آلتجلد میلیونر شد و زمانی که او در انتخابات فرمانداری شرکت نمود، شش ساختمان در شیکاگو داشت.
براساس یادداشت مورخ فیلیپ درای، نام آلتجلد «مترادف به سرآغاز عصر ترقی است». نخستین سمت دولتی وی، دادستان شهر در سوانا، میزوری بود و او در این مقام خود مقررات شهرداری را دوباره نوشت. هنگام زندگی در میزوری، آلتجلد در جنبش گرانگر و حزب دموکرات دخیل شد و در ۱۸۷۴ میلادی به عنوان دادستان ایالت برای این شهرستان انتخاب گردید. آنگونه که آلتجلد بعدتر نوشت، او به‌زودی از نظام عدالت کیفری ناامید شده و پس از تنها یک سال از آن سمت استعفا داد.
آلتجلد تصمیم گرفت تا در انتخابات ۱۸۸۴ کنگره در مقابل متصدی جورج آدامز از حوزه انتخابیه کنگره‌ای چهارم ایلینوی خود را نامزد کند. همان سال، او رساله‌ای را در مورد اصلاحات سیستم جزایی تحت عنوان ماشین جزایی ما و قربانیان آن، منتشر نمود. رساله وی استدلال نمود که محکومیت حبس به‌جای اینکه مجرمین را اصلاح سازد، مجرمین را قویتر می‌کند. هرچند این ناحیه به‌طور گسترده‌ای جمهوری‌خواه بود، اما آدامز توانست تنها با هشت پاینت (۵۴ در مقابل ۴۶ درصد) رقیب جمهوری‌خواه خود را شکست دهد، نمایش بهتری نسبت به آنچه دموکرات معروف لامبرت تری دو سال پیشتر به نمایش گذاشته بود. آنگونه که یکی از رهبران جمهوری‌خواه بازگو می‌کند، «او (آلتجلد) انتخاب نشده بود، بلکه کمیته اجرائی ما از تبلیغ انتخاباتی قوی که وی انجام داده بود، بیش از حد ترسیده بودند».
در ۱۸۸۶، وی به عنوان قاضی دادگاه عالی شهرستان کوک انتخاب گردیده و تا ۱۸۹۱ میلادی در این سمت خدمت کرد.
راه‌آهن رامنی، هایت و دیمچرچ () یک خط آهن سبک ۳۸۱ میلی‌متری در کنت (انگلستان) است که لوکوموتیوهای دودی و درون‌سوز بر روی آن حرکت می‌کنند. طول این خط آهن است و بندر سینک در هایت را از طریق دیمچرچ، سنت مِـری و نیو رامنی به دانجنس متصل می کند.
باشگاه فوتبال آمریکا که با نام‌های آمریکا مینیرو و میکروبیو ورده نیز شناخته می‌شود، یک تیم فوتبال برزیلی از شهر بلو هوریزونته، پایتخت ایالت میناس گرایس برزیل است. این باشگاه که در سال ۱۹۱۲ تأسیس شد، نام و نشان خود را از زمان تأسیس خود حفظ کرده‌است. رنگ لباس اصلی خانگی سفید و سبز است، البته رنگ مشکی نیز در دهه ۱۹۷۰ استفاده می‌شد.این تیم همچنین بین سال‌های ۱۹۳۳ و ۱۹۴۲ با لباس قرمز خانگی بازی می‌کرد تا اعتراضی به معرفی حرفه‌ای‌گری باشد.
این تیم مسابقات خود را در ورزشگاه ریموندو سامپایو معروف به ایندپندنسیا برگزار می‌کند و تنها باشگاه حرفه‌ای در بلو هوریزونته است که استادیوم اختصاصی خود را دارد.این باشگاه سومین پایگاه بزرگ هواداران را در میان تیم‌های میناس گرایس دارد.
این باشگاه در پرورش استعدادهای جوان در فوتبال شهرت زیادی دارد.از جمله می‌توان به توستائو، ادر آلکسیو، یوجی ناکازاوا، گیلبرتو سیلوا، فرد، دانیلو و ریچارلیسون اشاره کرد.
بزرگترین رقبای آمریکا، کروزیرو و اتلتیکو مینیرو هستند. دربی بین آمریکا و اتلتیکو مینیرو با نام O Classico das Multidões (دربی توده‌ها) شناخته می‌شود و اولین بار در ۱۵ نوامبر ۱۹۱۳ در یک بازی دوستانه برگزار شد یک بر یک مساوی به پایان رسید.
جوزف اچ. آلن (Joseph H. Allen) (زادهٔ ۵ سپتامبر ۱۸۲۱ – درگذشتهٔ ۲۴ آوریل ۱۸۸۴) بازرگان صنعتی، افسر جنگ داخلی و سرپرست شهری برونزویک، نیویورک بود. آلن در البورگ، ورمانت از والدین دارای اصالت بریتانیایی به‌دنیا آمد و در جوانی خانه را ترک کرد. پس از چندین کسب‌وکار ناموفق، وی در کسب‌وکار چال‌زن و کج‌بیل موفق شده و محصولات خود را بیشتر به جنوب آمریکا بفروش می‌رساند. او در انتخابات سرپرست شهرک برونزویک در ۱۸۵۶ میلادی و قاضی صلح در ۱۸۶۱ میلادی شرکت نموده و پیروز شد. با آغاز جنگ داخلی، فروشات وی سقوط کرد و از اینرو او وارد ارتش اتحادیه شد. آلن در جریان خدمت چندین بار زخم برداشت و با درجه سرهنگ دوم به حرفه نظامی خود پایان داد. او به خانه بازگشته و کارخانه‌اش را مجدداً باز نمود، کاری که موفقیت صنعتی دهکده‌های کوچک و ایگل میلز در اواسط تا آخر قرن نوزدهم میلادی نقش اساسی داشت. او در ۱۸۸۴ میلادی به عمر ۶۲ سالگی درگذشت.
آلن فرزند جان و سارا آلن بود. پدر وی اهل کنتیکت و دارای‌تبار انگلیسی و مادر وی در اصل اهل ورمانت و دارای‌تبار اسکاتلندی بود. آنگونه که سالوستر در تاریخ شهرستان رنسلیر، نیویورک می‌نویسد، او در هشت سالگی خانه را ترک کرد «تا برای خود ثروتی به‌دست‌آورد». وی در سن جوانی در یک کارخانه تولید چال‌زن در همدن، کنتیکت شروع به کار نموده و تا هفده سالگی در آنجا به کار ادامه داد. در این جریان، او یک فروشگاه ساعت خریداری نموده و بعداً آنرا با چندین اسب در ورمانت و کانادا مبادله کرد. او اسب‌های خود را از طریق کشتی به هند غربی فرستاد، اما کشتی در دریا شکست و اسب‌های او ناپدید شد. او را از نظر بدهی در وضعیت بدی قرار داد. با این وجود، او دوباره توانست وام بگیرد و دوباره تعدادی اسب به هند غربی فرستاد، این بار موفق شد و نه تنها توانست دیون خود را بپردازد، بلکه سود هم به‌دست‌آورد.Sylvester (1880), p. 544
آلن به‌زودی سمت خود در کارخانه چال‌زن در کنتیکت را به‌دست‌آورد تا ۱ سپتامبر ۱۸۴۳ در این کارخانه به کار ادامه داد و بعد از آن به تروی، نیویورک رفت. در این شهر، آلن با او. دبلیو. ایدسون در کارخانه ساخت چال‌زن شریک شد. این شراکت تا ژانویه سال بعدی پابرجا بود تا اینکه آلن کل سهام شریک خود را خریداری نموده و به تنهایی به این کسب‌وکار ادامه داد، اما کارخانه در ۱۸۵۰ میلادی در اثر آتش‌سوزی از بین رفت.
آلن در ژانویه ۱۸۵۱ آسیاب‌های آرد ایگل را خریداری نمود که از نظر تاریخی ساختمان مهم صنعتی در این منطقه به حساب می‌رفت و در نهایت نام دهکده کوچک نیز به آن نامگذاری شد، (دهکده ایگل میلز). این کارخانه تاریخچه طولانی از تلاش‌های ناموفق تجاری داشت. آسیاب‌های آرد ایگل در ۱۸۲۱ میلادی توسط دانیل شلدون به هدف آرد کردن گندم منطقه تروی ساخته شده بود. پس از یک مدت کوتاه موفقیت، این کسب‌وکار فعالیت خود را متوقف نموده و ساختمان بلااستفاده باقی ماند. پس از آن ساختمان به جیمز بومستد به فروش رسید، کسی که آنرا به عنوان یک کارخانه تولید غذای حیوانات دوباره باز کرد. وی نیز در کسب‌وکار خود موفقیتی چندانی نداشت و ساختمان را به جیمز مک‌چنسی فروخت، کسی که ساختمان را برای مدتی بلااستفاده نگه داشت و پس از مدتی مالکیت آنرا به کاتلین و سکستون منتقل نمود و آنها تولید چال‌زن و نوک‌قلم را در این ساختمان آغاز کردند. کاتلین و سکستون که نیز موفقیتی نداشتند، ساختمان را ترک کردند و مک‌چنسی (که نامش هنوز در قباله وجود داشت) ساختمان را به گروم و شاتوک به فروش رساند و آنها تولید آچار شلاقی را در آن شروع کردند. این ماجراجویی نیز ناموفق بود و ساختمان به پل اسمیت کارخانه‌دار اهل کلوپسوایل به فروش رسید، اما او پس از مدتی تصمیم گرفت که بهتر است تا کارخانه‌های خود را به‌طور منسجم در کلوپسوایل حفظ نماید، از اینرو او این ساختمان را در ۱۸۵۱ میلادی به آلن بفروش رساند.Anderson (1896), pp. 524–525
این کارخانه در نزدیکی بستر صخره‌ای نهر پویستین کیل واقع شده بود، نهری که به‌طور عموم به عنوان انرژی آبی این منطقه مورد استفاده قرار داشت. آلن دو ساختمان جدید بلند کرده و آب این نهر را از طریق تونل‌های درون صخره‌ای زیر این ساختمان‌ها به کارخانه خود هدایت کرد. او نام شرکت خود را شرکت تولیدی میلوایل گذاشت و آسیاب را به کارخانه تولید چال‌زن و نوک‌قلم تبدیل کرد. برای مدتی، او به‌طور آزمایشی به تولید زنجیر و سوهان نیز پرداخت. اما این شرکت به‌زودی با مشکلات حقوقی درگیر شده و منحل گردید.Sylvester (1880), pp. 542–543
آلن شرکت را در ۱۸۵۹ میلادی دوباره باز کرد، ماشین آلات بیشتری برای تولید کج‌بیل اضافه نموده و یک دکان خرده فروشی در محل باز کرد. او بازار خوبی در جنوب آمریکا پیدا کرد، جاییکه تقاضا به محصولات او بلند بود. شرکت وی که به تازگی به شرکت پلنترز هو نام‌گذاری شده بود یک موفقیت چشمگیر به حساب می‌رفت. اما با نزدیکی ملت به جنگ داخلی، تقاضا به محصولات وی سقوط کرده و فروش در جنوب ناممکن شد. کارخانه نه تنها به دلیل میزان پایین فروش، بلکه به‌خاطر اینکه آلن وارد ارتش اتحادیه شد، در ۱۸۶۱ میلادی بسته گردید.
آلن حضور برجسته در برونزویک داشت. در مارس ۱۸۵۳، وی ریاست جلسه‌ای برای تأسیس «کلیسای مریدان مسیح در دهکده میلوایل» را برعهده داشت، کلیسای که حالا به کلیسای مریدان مسیح معروف است. در جریان آن تابستان، ساختمان کلیسا با هزینه حدود ۱٬۲۰۰ دلار ساخته شد.Weise (1880), p. 105 در ۱۸۵۶ میلادی، آلن سرپرست شهر برونزویک شد، سمتی که وی تنها یک مرتبه در آن انتخاب شده و تا ۱۸۵۷ میلادی خدمت کرد؛ او از سوی حزب ویگ وارد انتخابات شده بود.Paine (1883), p. 74Anderson (1897), p. 529 او در ۱۸۶۱ میلادی نیز به عنوان قاضی صلح انتخاب گردید،Anderson (1897), p. 530 اما به‌خاطر اینکه تصمیم گرفت در جنگ داخلی خدمت کند، دوره خود را به پایان نرساند؛ این بار او از سوی حزب دموکرات خود را نامزد کرده بود و تا آخر عمر خود یک دموکرات باقی ماند.
هنگ داوطلبان پیاده ۱۲۵ام در اوایل ۱۸۶۲ میلادی در برونزویک تأسیس گردیده و درخواست رئیس‌جمهور لینکلن برای نیروهای بیشتر در سپتامبر همان سال از سوی آلن پاسخ داده شد. او در گروهان C هنگ داوطلبان ۱۶۹ام نیویورک ثبت نام نمود، با انتخاب به عنوان سروان این گروهان وی توانست طی شش روز گروهان خود را منسجم نماید. بیشتر سربازان پیاده اهل برونزویک بودند، هرچند برخی از آنها اهل شهرهای مجاور بودند. ساکنین شهر پول لازم را گردآوری نمودند تا «هزینه‌ها و مصارف» سربازان آلن که به جنگ می‌رفتند را تأمین نمایند.Anderson (1897), p. 524
آلن در تمامی نبردهای که هنگ وی دخیل بود سهم گرفت، به‌جز از چند نبرد کوچک که وی به‌خاطر جراحات ناشی از نبرد نتوانست سهم بگیرد. در جریان نبرد خلیج هاربرد، استخوان‌های دست وی کاملاً خرد شد و بعدتر در جریان نبرد اول فورت فیشر همان دست وی جراحت سطحی برداشت. در جریان جنگ فورت فیشر، او از ناحیه نزدیکی مفصل مچ پای خود نیز مجروح شد؛ مرمی شمخال تا زمان مرگ در بدن وی باقی مانده بود. هنگام بازیابی سلامت خود، او مجدداً در نیویورک توظیف گردید تا سربازان جدید استخدام نماید. وی در ماه ژوئن ۱۸۶۴ به درجه سرگرد ترفیع داده شده و همچنین به‌خاطر نشان دادن «رفتار شایسته» در فورت فیشر، وی در ۱۳ مارس ۱۸۶۵ از سوی رئیس‌جمهور لینکلن به درجه افتخاری (بدون حقوق) سرهنگ دوم ترفیع داده شد.
آلن پس از جنگ به برونزویک بازگشته و شرکت پلنترز هو را در همکاری با جورج تی. لین دوباره باز کرد. آلن به تولید چال‌زن که حتی پس از بسته کردن شرکت تولیدی میلوایل یک درصد کوچک از تولیدات را شکل می‌داد، کاملاً پایان داد. آلن خود مسئولیت تولید و فروش را بر عهده گرفته و سهم بزرگی در بازار جنوب به‌دست‌آورد. شکوفایی تجارت دوباره بازگشت و تا حداقل دهه ۱۸۸۰ میلادی به قوت ادامه داشت. در نهایت شرکت توسعه داده شده و به تولید کج‌بیل‌های سبکتر و مورد استفاده مردم عام آغاز نموده و این جنس به را خط تولید کج‌بیل سنگین سبک-جنوبی اضافه کرد. شرکت پلنترز هو تا دهه ۱۸۹۰ میلادی نیز تا حدی موفق به‌حساب می‌رفت، اما در دهه ۱۹۲۰ میلادی متوقف گردید.Anderson (1897), p. 525Hayner (1925), p. 104
علاوه بر خدمت در سمت‌های قاضی صلح و سرپرست شهر، گفته می‌شود که آلن همچنین یکی از حامیان اصلی آموزش در این شهر بوده‌است. وی در ۶ ژوئیه ۱۸۴۷ با سارا اچ. پاین، دختر دیوید اچ و کاترین سی. پاین، اهل همدن، کنتیکت ازدواج کرد. این زوج دو فرزند داشتند: سارا و کورنلیا می.
آلن در ۲۴ آوریل ۱۸۸۴ درگذشت و در گورستان ایگل میلز در جاده برونزویک، دهکده ایگل میلز به خاک سپرده شد؛ همسر وی در ۱۹۰۷ میلادی در گذشت و در جوار وی به خاک سپرده شد. از نشانه حک شده در سنگ قبر وی (به‌طور مشخص، گونیا و پرگار) دانسته می‌شود که آلن یک مِیسون بوده‌است.. "Col. Joseph H. Allen; 169th Regiment NY Vols. ; Died April 24, 1884; Aged 62 Years; His Wife; Sarah H. Allen; 1826–1907". Eagle Mills Cemetery in Eagle Mills New York.
ویم کامدی کامپنی () یک استودیوی فیلم در جکسون‌ویل، فلوریدا و نیویورک بود که عمر کوتاهی داشت. این شرکت فیلم‌سازی، کمپانی تولیدی لوبین را پس از ورشکستگی از زیگموند لوبین خریداری نمود و تخصصش در تولید فیلم‌های کمدی دو حلقه‌ای (کوتاه) بود. بنیان‌گذاران این استودیوی فیلم‌سازی «لوئیس برستین» و «مارک دینتنفاس» بودند. برخی از آثار مهم تولیدشده توسط این کمپانی، فیلم‌های کوتاه اولیور هاردی، بیلی روژ، رزمری ثبی، بیلی بلچر و کیت پرایس بود. این استودیو در اوج فعالیت خود، ۵۰ کارمند داشت. این فیلم در سال ۱۹۱۷ میلادی - زمانی که اولیور هاردی کشف کرد بنیان‌گذاران آن از دستمزد کارکنان و هنرمندان دزدی می‌کنند - منحل شد.
از فیلم‌های تولیدشده توسط این استودیو می‌توان به "مرغان"، "همه‌چیز برای یک دختر"، "بیبی دال"، "ماجراهای مدرسه"، "اسپاگتی" و "گناهکاران" اشاره کرد.
روز جهانی تنوع زیستی یک روز بین‌المللی است که توسط سازمان ملل متحد برای ترویج مسائل مربوط به تنوع زیستی تعیین شده‌است. این روز در حال حاضر در ۲۲ مه برگزار می‌شود. از زمان ایجاد این روز توسط کمیته دوم مجمع عمومی سازمان ملل متحد در سال ۱۹۹۳ تا سال ۲۰۰۰، در ۲۹ دسامبر به مناسبت روز اجرایی شدن کنوانسیون تنوع زیستی برگزار شد. در ۲۰ دسامبر ۲۰۰۰، این تاریخ برای بزرگداشت تصویب کنوانسیون در ۲۲ مه ۱۹۹۲، در اجلاس زمین ریودوژانیرو، و تا حدی برای جلوگیری از بسیاری از تعطیلات دیگر که در اواخر دسامبر رخ می‌دهد، تغییر یافت.
روز جهانی تنوع زیستی در محدوده سند ۲۰۳۰ یونسکو برنامه توسعه سازمان ملل پس از سال ۲۰۱۵ قرار دارد. در این ابتکار بزرگ همکاری بین‌المللی، موضوع تنوع زیستی به ذینفعان در کشاورزی پایدار، بیابان زایی، فرسایش خاک و خشکسالی؛ آب و فاضلاب؛ سلامت و توسعه پایدار؛ انرژی؛ علم، فناوری و نوآوری، اشتراک‌گذاری دانش و ظرفیت سازی؛ تاب آوری و سازگاری شهری؛ ترابری پایدار؛ تغییرات اقلیمی و کاهش خطر فاجعه؛ اقیانوس‌ها و دریاها؛ جنگل‌ها؛ گروه‌های آسیب‌پذیر از جمله مردم بومی؛ و امنیت غذایی مربوط می‌شود.
نقش حیاتی تنوع زیستی در توسعه پایدار در نتیجه سند کنفرانس سازمان ملل متحد در توسعه پایدار، «جهانی که ما می‌خواهیم: آینده ای برای همه است» به رسمیت شناخته شد.
اشتراک‌گذاری دانش فعالیتی است که از طریق آن دانش (یعنی اطلاعات، مهارت‌ها یا تخصص) بین افراد، دوستان، همسالان، خانواده‌ها، جوامع (مثلاً ویکی‌پدیا)، یا درون یا بین سازمان‌ها مبادله می‌شود. این فرایند، دانش فردی و سازمانی را مانند پل می‌کند، ظرفیت جذب و نوآوری را بهبود می‌بخشد و در نتیجه منجر به مزیت رقابت پایدار شرکت‌ها و همچنین افراد می‌شود.Ipe, M. (2003), "Knowledge sharing on organizations: a conceptual framework", Human Resource Development Review, Vol. 2 No. 4, p.341 اشتراک‌گذاری دانش بخشی از فرایند مدیریت دانش است.
جدای از اشتراک‌گذاری دانش چهره به چهرهٔ سنتی، رسانه‌های اجتماعی ابزار خوبی هستند زیرا راحت، کارآمد و پرکاربرد هستند.Yao et al (2021) Construction Safety Knowledge Sharing on Twitter: A Social Network Analysis, Safety Science, 143, 105411, https://www.researchgate.net/publication/353546913_Safety_knowledge_sharing_on_Twitter_A_social_network_analysis سازمان‌ها تشخیص داده‌اند که دانش دارایی نامشهود ارزشمندی برای ایجاد و حفظ مزیت‌های رقابتی است. با این حال، فناوری تنها یکی از عوامل متعددی است که بر اشتراک‌گذاری دانش در سازمان‌ها تأثیر می‌گذارد، عواملی مانند فرهنگ سازمانی، اعتماد و مشوق‌ها. اشتراک‌گذاری دانش یک چالش بزرگ در حوزه مدیریت دانش است زیرا برخی از کارکنان تمایل دارند در برابر به اشتراک‌گذاری دانش خود با بقیه سازمان مقاومت کنند.
در دنیای دیجیتال، وب‌سایت‌ها و برنامه‌های موبایل امکان اشتراک‌گذاری دانش یا استعداد بین افراد یا درون تیم‌ها را فراهم می‌کنند. افراد به راحتی می‌توانند به افرادی که می‌خواهند یاد بگیرند دسترسی پیدا کنند و استعداد خود را برای دریافت پاداش به اشتراک بگذارند.
خوان باتیستا ولنتین الورادو ایی والیجو (Juan Bautista Valentín Alvarado y Vallejo) (زادهٔ ۱۴ فوریه ۱۸۰۹ – درگذشتهٔ ۱۳ ژوئیه ۱۸۸۲)، سیاستمدار اهل کالیفرنیا بود که از ۱۸۳۷ – ۱۸۴۲ میلادی به عنوان فرماندار آلتا کالیفرنیا خدمت نمود.Juan Alvarado, Governor of California, 1836-1842 الورادو، قبل از آغاز دوره فرمانداری، جنبش استقلال آلتا کالیفرنیا را از ۱۸۳۶ – ۳۷ میلادی برای مدت کوتاهی رهبری می‌کرد و در این زمان توانست با موفقیت سرپرست-فرماندار نیکلاس گوتیرز را عزل، استقلال را اعلام و یک قانون اساسی و پرچم جدید بسازد، اما پس از آن با حکومت مکزیک روی موافقتنامهٔ به توافق رسید که منتج به به‌رسمیت‌شناختن فرمانداری وی و پایان جنبش استقلال گردید.
الورادو در مونته‌ری، آلتا کالیفرنیا از خوسی فرانسیسکو الورادو و ماریا جوسیفا والیجو زاده شد. پدربزرگ وی خوان باتیستا الورادو در ۱۷۶۹ میلادی به عنوان سرباز پیاده در ارتش اسپانیا تحت فرماندهی گاسپار دی پورتالا خدمت می‌کرد. پدر وی چند ماه پس از تولد وی درگذشت، مادرش سه سال بعد دوباره ازدواج کرده و کفالت وی را پدر بزرگ و مادربزرگ مادریش سپرد، جاییکه او با ماریانو گودالوپ والیجو بزرگ شد. آنها توسط ویلیام ادوارد پیتی هارتنیل، بازرگان انگلیسی که در مونته‌ری زندگی می‌کرد، آموزش داده شدند.
در ۱۸۲۷ میلادی، الورادوی هجده ساله به عنوان منشی مجلس قانون‌گذاری قلمرو استخدام شد. در ۱۸۲۹ میلادی، او همراه با والیجو و دوست دیگر شان به‌نام جوسی کاسترو، توسط سربازان دخیل در شورش نظامی به رهبری جواکوئین سولیس، دستگیر شدند. در ۱۸۳۱ میلادی، او برای معشوقه‌اش جولیانا فرانسیسکو رامونا یی کاستیلو که وی او را «ریموندا» می‌خواند، خانه‌ای در مونته‌ری ساخت تا در آن زندگی کند (یا به احتمال بیشتر برای خواهرش ماریا ریموندا کاستیلو).San Carlos Borromeo Baptism #02872 Huntington Library Early California Population Project, requires log-in با گذشت چندین سال، این زوج حداقل دو دختر نامشروع که الورادو آنها را قبول داشت (استیفانا دل روساریو متولد ۱۸۳۴San Carlos Borromeo Baptism #0398 Huntington Library Early California Population Project, requires log-in و ماریا فرانسیسکو دی لا اسیسیون متولد ۱۸۳۶)San Carlos Borromeo Baptism #4004 Huntington Library Early California Population Project, requires log-in و چندین فرزند دیگر داشتند که وی آنها را نمی‌پذیرفت، اما الورادو هرگز با مادر آنها ازدواج نکرد. در جریان این دوره، الورادو بیش از حد به نوشیدن آغشته شد. یکی از دختران آنها مدعی شد که، ریموندا به این خاطر ازدواج با الورادو را رد کرد که او بیش از حد می‌نوشید.
الورادو از سکولارسازی مأموریت‌های اسپانیا در کالیفرنیا حمایت کرد. هرچند خوسی ماریا دی اچندیا دیگر فرماندار نبود، اما وظیفه نظارت از سکولارسازی مأموریت سن میگوئل را به الورادو سپرد. فرماندار جدید مانوئل ویکتوریا این فرقه را باطل اعلام نموده و تلاش نمود تا الورادو و کاسترو را دستگیر نماید. این دو نفر پا به فرا گذاشته و در نزد دوست قدیمی شان والیجو که حالا آجودانِ قلعه سن فرانسیسکو شده بود، مخفی شدند. از آنجا که ویکتوریا یک فرد مشهور نبود، اچندیا حکومت وی را سقوط داده و پیو دی جسوس پیکو را در اواخر ۱۸۳۱ میلادی جانشین وی کرد. سکولارسازی مأموریت‌ها در ۱۸۳۳ میلادی از سر گرفته شد.
در ۱۸۳۴ میلادی، الورادو به عنوان نماینده مجلس قانون‌گذاری انتخاب گردیده و همچنین به عنوان بازرس گمرک مونته‌ری گماشته شد. فرماندار خوسی فیگویرا قطعه زمینی معروف به رانچو ال سور که مساحت آن به دو لیگ یا حدود ۹٬۰۰۰ آکر (۳٬۶۰۰ هکتار) می‌رسید و در جنوب مونته‌ری واقع شده بود، را در ۳۰ اکتبر ۱۸۳۴ به الورادو اعطاء کرد.
پس از وفات فیگویرا در سپتامبر ۱۸۳۵، نیکلاس گوتیریز در ژانویه ۱۸۳۶ به عنوان سرپرست-فرماندار گماشته شد. پس از وی ماریانو شیکو در ماه آوریل فرماندار شد، اما فرد مشهوری نبود. مأموران اطلاعات وی برایش گفتند که شورش دیگری در کالیفرنیا در حال شکل گرفتن است، از اینرو او به مکزیک فرار کرد با این ادعا که برنامه داشت نیروهای بیشتری بر علیه کالیفرنیایی‌های استقلال‌طلب گردآوری نماید. به‌جای فراهم کردن نیرو، مکزیک وی را به‌خاطر ترک سمت خود توبیخ کرد. گوتیریز که یک فرمانده نظامی بود دوباره فرماندهی را در دست گرفت، اما کالیفرنیایی‌ها او را نیز همانند سایر فرمانداران مکزیکی پیش از وی، مجبور به فرار کردند. الورادو و کاسترو که اعضای ارشد مجلس قانون‌گذاری بودند، با حمایت سیاسی والیجو و پشتیبانی گروهی از مردمان تنسی تحت رهبری سروان آیزاک گراهام، در نوامبر ۱۸۳۶ میلادی دست به شورش زدند و گوتیریز را از کشور بیرون راندند.
کودتاچیان کالیفرنیا تحت رهبری الورادو یک قانون اساسی جدید نوشته و پرچم جدید برای خود انتخاب کردند – تنها یک ستاره سرخ در پس‌زمینه سفید، اما پس از اینکه الورادو با مکزیک صلح کرد این پرچم دیگر استفاده نشد.
الورادو در سن ۲۷ سالگی به عنوان فرماندار انتصاب یافت، اما شورای شهری لس آنجلس اعتراض کردند. الورادو، کاسترو و گراهام پس از گذشت سه ماه به جنوب رفته و روی مصالحه‌ای مذاکره کردند تا از جنگ داخلی جلوگیری نمایند. با این وجود، شورای شهری سن دیگو مخالفت خود را با شورش الورادو اعلام کرد. این بار، حکومت مکزیک دخیل بود و شایعاتی وجود داشت که ارتش مکزیک آماده دخالت است. با این همه، الورادو توانست بار دیگر مصالحه نموده و صلح را حفظ کند.
با وجود این مصالحه، مکزیک پیمان‌شکنی نموده و کارلوس آنتونیو کاریلو، فرد بسیار معروف در میان مردمان جنوب، را در ۶ دسامبر ۱۸۳۷ به عنوان فرماندار منتصب نمود. این بار اما جنگ داخلی آغاز گردیده و پس از چندین نبرد، کاریلو از کالیفرنیا اخراج شد. مکزیک در نهایت تسلیم شده و الورادو را به عنوان فرماندار به رسمیت شناخت.
الورادو در ۲۴ اوت ۱۸۳۹ با دونا مارتینو کاسترو در سانتا کلارا ازدواج کرد، اما او در مراسم ازدواج خودش شرکت نکرد و برادر ناتنیش خوسی آنتونیو استرادا را به‌جای خود فرستاد. هرچند وی ادعا کرد که در مونته‌ری درگیر کارهای رسمی بود، اما شایعه شد که او خیلی مست بود و از اینرو نمی‌توانست در مراسم شرکت کند. پس از ازدواج، الورادو با همسرش در مونته‌ری زندگی می‌کرد، اما همزمان رابطه خود با معشوقه‌اش ریموندا که در نزدیکی وی زندگی می‌کرد را نیز حفظ کرد.
فرایند سکولارسازی مأموریت‌ها تقریباً در مراحل نهایی قرار داشت و در همین ایام بود که الورادو بیشتر زمین‌های آن‌ها را از طریق اعطای زمین به کالیفرنیایی‌های مشهور بخشش کرد. هرچند وی هیچ قطعه زمینی برای خود نگرفت، با این وجود، او ملک خود رانچو ال سور را با ملک جان بی.آر. کوپر به‌نام رانچو بوسلا دل پوتریتو مبادله کرد و چندی بعد دوباره آنرا به کوپر بفروش رساند. او ملکی به‌نام رانچو ال الیسال در نزدیکی سالیناس را در ۱۸۴۰ میلادی از مربی اسبق خود ویلیام هارتنیل خریداری کرد.
در آوریل ۱۸۴۰، گزارشی از شورش برنامه‌ریزی‌شده علیه الورادو توسط گروهی خارجی‌ها به رهبری متحد سابق آیزاک گراهام، فرماندار را وادار نمود تا امر دستگیری و تبعید آنها به مکزیکوسیتی برای محاکمه را صادر نماید. هرچند، آنها درنهایت در ژوئن ۱۸۴۱ میلادی از تمامی اتهام‌ها تبرئه شدند. همچنین در ۱۸۴۱، رهبران سیاسی ایالات متحده در حال اعلام دکترین مانیفست سرنوشت خود بودند، چیزی که به شدت نگرانی کالیفرنیایی‌ها را در مرد نیات آنها افزایش داد. والیجو با کاسترو و الورادو رایزنی نموده و توصیه نمود که برای استحکام کنترل نظامی بر کالیفرنیا، مکزیک باید نیروهای تقویتی بیشتر بفرستد.
در واکنش به این رویداد، رئیس‌جمهور مکزیک آنتونیو لوپز دو سانتا آنا، سرتیپ مانوئل میچلتورنیا را همراه با ۳۰۰ مرد در ژانویه ۱۸۴۲ به کالیفرنیا فرستاد. میچلتورنیا قرار بود سمت فرمانداری و فرماندهی ارتش را در دست گیرد. در ماه اکتبر همان سال، قبل از اینکه میچلتورنیا به مونته‌ری برسد، کمودور آمریکایی توماس اپ کاستبی جونیز به اشتباه تصور کرد که جنگ میان ایالات متحده و مکزیک آغاز شده‌است. او از طریق دریا خود را به جزیره مونته‌ری رساند و درخواست نمود تا پادگان مونته‌ری تسلیم داده شود. نیروهای میچلتورنیا هنوز هم در جنوب بودند و تعداد نیروهای پادگان مونته‌ری در مقابل کمودور خیلی اندک بود. الورادو بالاجبارً تسلیم شده و به رانچو ال آلیسال رفت. روز بعد کمودور از اشتباه خود واقف شد، اما الورادو از بازگشت به سمت خود انکار نموده و از کمودور خواست تا با میچلتورنیا صحبت نماید.
میچلتورنیا بالاخره به مونته‌ری رسید اما قادر به کنترل نیروهای خود نبود، چون تعدادی از آنها مجرمین بودند. این کار شایعاتی مبنی بر شورش را گرمتر کرد و تا ۱۸۴۴ الورادو با گروه ناراضی همراه شد، چیزی که میچلتورنیا را مجبور کرد تا فرمان دستگیری وی را صادر کند. مدت توقیف او خیلی کوتاه بود، چون به میچلتورنیا دستور داده شده بود تا گروه بزرگی را تنظیم نموده و آماده جنگ با ایالات متحده شود. برای این مأموریت، تمامی دستان باید یکی می‌شدند.
اما آزادی وی برای میچلتورنیا نتیجه برعکس داشت، چون گروهی از کالیفرنیایی‌ها به رهبری مانوئل کاسترو در ۱۴ نوامبر ۱۸۴۴ بر علیه حکومت مکزیک شورش کردند. خوسی کاسترو و الورادو فرماندهی نیروها را بر عهده داشتند. طبال کاسترو به‌نام خوان 'تامبرو' هیگویرا در جریان تصرف سربازخانه‌ها در لس آنجلس کشته شد و احتمالاً تنها کالیفرنیایی بود که به قتل رسید. طرفین روی یک آتش‌بس به توافق رسیده و میچلتورنیا رضایت داد تا نیروهای مجرم خود را مرخص نماید. میچلتورنیا پیمان‌شکنی کرد و این بار جنگ به شدت آغاز شد. شورشیان در فوریه ۱۸۴۵ در نبرد پروودنسیا که در نزدیکی رود لس آنجلس رخ داد برنده شدند و میچلتورنیا و نیروهای وی کالیفرنیا را ترک کردند.
پیو پکو به عنوان فرماندار لس آنجلس انتصاب یافته و خوسی کاسترو فرمانده کل نظامی شد. بعدها، الورادو به عنوان عضو کنگره مکزیک انتخاب گردید. او آماده نقل مکان به مکزیکوسیتی شد، اما تأمین مالی نقل مکان وی را رد کرد و در نتیجه روابط میان کالیفرنیای شمالی و جنوبی بدتر شد.
جان سی. فرمونت در اوایل ۱۸۴۶ به مونته‌ری رسید. کاسترو که از تهاجم بیگانه هر آسان شده بود، شبه‌نظامیان خود را گردهم آورده و الورادو به عنوان فرمانده دوم گماشت، اما فرمونت به سمت شمال به اورگن رفت. وضعیت سیاسی متزلزل میان در مکزیک به روابط میان کالیفرنیایی‌ها صدمه زد و به نظر می‌رسید که جنگ داخلی میان شمال و جنوب در شرف وقوع است.
آسیب‌پذیری اجتماعی در معنای وسیع آن یکی از ابعاد آسیب‌پذیری در برابر عوامل استرس‌زا و شوک‌های متعدد از جمله سوءاستفاده، طرد اجتماعی و مخاطرات طبیعی است. آسیب‌پذیری اجتماعی به ناتوانی افراد، سازمان‌ها و جوامع در مقاومت در برابر تأثیرات نامطلوب ناشی از عوامل استرس‌زای متعددی اشاره دارد که در معرض آن قرار دارند. این تأثیرات تا حدی ناشی از ویژگی‌های ذاتی در تعاملات اجتماعی، نهادها و نظام‌های ارزش‌های فرهنگی است.
از آنجایی که زمانی که فاجعه رخ می‌دهد بیشتر آشکار است، بسیاری از مطالعات آسیب‌پذیری اجتماعی در ادبیات مدیریت ریسک یافت می‌شود.
لیندسی اپل‌گیت (Lindsay Applegate) (زادهٔ ۱۸ سپتامبر ۱۸۰۸ – درگذشتهٔ ۲۸ نوامبر ۱۸۹۲)، پیشگام آمریکایی بود که به‌خاطر شرکت در علامت زدن مسیر اپل‌گیت، یک مسیر جایگزین برای مسیر اورگن، شناخته می‌شد. این مسیر توسط برادران وی، چارلز و جیسی در ۱۸۴۶ میلادی علامت زده شد، اگرچه جیسی هنگام علامت زدن بخشی از مسیر اپل‌گیت، از دره ویلامیت تا رود هومبولت، عضو این گروه نبود. براساس دست‌نوشته اصلی لیندسی اپل‌گیت در ۱۸۷۷ میلادی، اعضای این سفر اکتشافی شامل افراد ذیل بود: کاپیتان لیوی اسکات، جان اسکات (پسر لیوی)، هنری بایگوس، لیندسی اپل‌گیت، جیسی اپل‌گیت، بنجامین چرچ، جان اوینز، رابرت اسمیت، ساموئل گودهو، موسُس «بلَک» هریس، دیوی گوف، بینیت اوسبورن، ویلیام اسپورتسمان و ویلیام پارکر.
لیندسی اپل‌گیت در ۱۸ سپتامبر ۱۸۰۸ در کنتاکی زاده شد و والدین وی دانیل و راچل اپل‌گیت نام داشتند.Corning, Howard M. (1989) "Dictionary of Oregon History". Binfords & Mort Publishing. pp. 9-10. خانواده وی در ۱۸۲۰ میلادی به دره اوسیج در میزوری نقل مکان نموده و به مزرعه‌داری مشغول شدند. در ۱۸۳۱ میلادی، لیندسی با الیزابت میلر، کسی که خواهرش ملیندا همسر برادر بزرگتر لیندسی به‌نام چارلز بود، ازدواج کرد و آنها شش پسر داشتند. وی در ۱۸۳۲ میلادی در جنگ شاهین سیاه بر علیه بومیان آمریکایی جنگید.
در ۱۸۴۳ میلادی، لیندسی و چارلز با فروختن تمامی مزرعه‌های خود در میزوری و خریداری چندصد رأس دام، بنابر درخواست دوست خوب جیسی به‌نام رابرت شارتیس، همراه با برادر کوچکتر خود جیسی به کشور اورگن سفر کردند. در آن زمان، مسیر اورگن هنوز در مراحل اولیه خود قرار داشت و حدود چندصد مایل نهایی آن پس از واسکوپام میشن، باید توسط قایق‌ها و با گذشتن از بادها، شیب‌ها و گرداب‌های خطرناک رود کلمبیا پیموده می‌شد:
پسر نُه ساله لیندسی به‌نام وارن و پسر ده ساله جیسی به‌نام ادوارد که آب‌بازی را بلد نبودند، در جریان این سفر هلاک شدند. لیندسی نوشت، «ما تصمیم گرفتیم که اگر در کشور بمانیم، راهی بهتری برای دیگران که آرزوی مهاجرت دارند، پیدا کنیم». تلفات بعدی در فصل‌های مهاجرت ۱۸۴۴ و ۱۸۴۵ میلادی، بسیاری از ساکنین را وادار و ترغیب نمود تا به دنبال یک مسیر جایگزین بگردند.
لیندسی و چهارده تن از ساکنین دیگر مسیر مهاجرت جنوب را میان فورت هال در آیداهو و دره ویلامیت در اورگن تأسیس کردند، این مسیر از شمال نوادا و پس از آن از جنوب اورگن، جاییکه حالا اشلند و رسبورگ قرار دارد، می‌گذشت. هدف از ایجاد این مسیر این بود تا مسیر امن‌تری نسبت به رود کلمبیا فراهم شود، ساکنین به رفتن به غرب اورگن تشویق گردند، از رفتن به مناطق تحت کنترل شرکت هادسونز بی خودداری صورت گیرد و اینکه مسیر از قلمروی تحت منازعه بریتانیا در شمال کلمبیا فاصله داشته باشد، جاییکه بیشتر ساکنین گمان می‌کردند، به‌زودی به مرز ایالات متحده و کلمبیا مبدل خواهد شد.
جیسی در مورد مسیر کالیفرنیا که از ایداهو تا شمال کالیفرنیا در امتداد رود هومبولت ادامه داشت، از شرکت هادسونز بی اطلاعات به‌دست‌آورد. این اطلاعات همراه با اطلاعاتی که از مسیر تله‌اندازان میان دره ویلامیت و کالیفرنیا به‌دست آمده بود، باعث شد تا پانزده مرد اسب‌سوار سفر اکتشافی را، با حمایت مالی حکومت موقت اورگن، در میانه ژوئن ۱۸۴۶ آغاز نموده و به دنبال ارتباطی میان این دو مسیر بگردند.
آنها با عبور از دره‌های ویلامیت، اومپکوا و روگ به سمت جنوب حرکت کردند. آنها در انتهای جنوبی دره روگ – مکان امروزی اشلند – به سمت شرق تغییر مسیر داده و تقریباً با دنبال کردن مسیر امروزی بزرگ‌راه گرین اسپرینگز، مسیر ۶۶ اورگن، از رشته کوه‌های کسکیدز عبور و از جای برون آمدند که امروزه کنو، اورگن واقع شده‌است. آنها پس از چرخیدن در انتهای جنوبی جهیل کلامات، در نهایت به محل آینده وینموکا، نوادا رسیدند. در اینجا گروه به دو دسته تقسیم شده و برخی‌ها برای مدتی استراحت کردند، اما گروه دومی با دنبال کردن رود هومبولت به سمت شمال شرق و مسیر کالیفرنیا، به فورت هال رسیدند. نخستین گروه مهاجرین که از مسیر اپل‌گیت استفاده کردند، گروه متشکل از تقریباً ۱۵۰ خانواده بودند که توسط جیسی متقاعد شدند تا گروه اپل‌گیت را در سفر بازگشت در خزان ۱۸۴۶ همراهی نمایند.
هنگام بازگشت، گروه اپل‌گیت که مهاجرین نیز با آنها بود، شروع به علامت زدن مسیر برای واگن‌ها کردند، هرچند که آنها برای این تلاش به حد کافی آماده نبودند، چون ابزار معدودی در دست داشتند و گروه آنها به‌طور غالب از مهاجرین خسته تشکیل شده بود. آنها همچنین با زمستان زودرس مواجه شدند – زمستانی که رکورد برف سنگین را زد و گروه دونر را در سیرا نوادا که در چندصد مایلی آنها در جنوب قرار داشتند، گیر انداخت.
زمانی که آنها در دره روگ رسیدند، زمستان به‌طور کامل شروع شده بود. باران، برف، گِل، شاخابه‌ها و رودهای متورم مانع عبور آنها شد. تدارکات ناچیز، کبود موادغذایی، بته‌ها و درختان انبوه و مشکل روشن کردن آتش به‌خاطر گرم کردن، پیشروی گروه را به‌طور قابل‌توجهی کند کرده و باعث شد تا پس از چند مایل مهاجرین را از گروه جدا سازند. زمانی که خبر مشقت‌های آنها در امتداد مسیر شنیده شد، مهاجرین توسط گروه‌های نجات از دره ویلامیت نجات داده شدند.
اپل‌گیت‌ها به‌خاطر مشکلاتی که نخستین واگن خط آهن در این مسیر مواجه شد، از سوی جیسی کوین تورنتون مقصر دانسته شد، کسی که جنگ لفظی وی نزدیک بود به دوئلی میان وی و یکی از حامیان اپل‌گیت به‌نام جیمز نیسمیت بانجامد. بازماندگان این متخاصمین که امروزه زنده هستند، هنوز هم خصومت‌های میان هم دارند. هرچند مسیر اپل‌گیت خطرات طبیعی را به حداقل رسانید، اما هندی‌های مهاجم تا ۱۸۶۲ میلادی جان حداقل ۳۰۰ مهاجر را گرفتند، هرچند این مسیر تا ۱۸۴۷ میلادی به‌طور عموم مورد استفاده قرار نمی‌گرفت.
لیندسی اپل‌گیت و گروه وی نخستین مردان سفیدپوست در جایی بودند که حالا به یادبود ملی لاوا بیدز معروف است. هنگام سفر به سمت شرق آنها توسط یک گدازه سرت و سخت شده در انتهای جنوبی جهیل تیول متوقف شدند. چیزی که به‌نام پل سنگی (Stone Bridge) یاد می‌گردید و در انتهای شمالی واقع شده و مسیر صدها مهاجر بود.
لیندسی در ۱۸۴۶ میلادی یک زمین اعطایی در ینکللا (میان ایوجین و روزبرگ) به‌دست آورده و یک کارخانه آسیاب تأسیس کرد. چون پیشه لیندسی نجاری بود، وی نخستین قایق مسافربری رودخانه‌ای (فری) را در ۱۸۴۴ میلادی در شهرستان پولک ساخت. وی همچنین مالک باجراه [راهی که برای عبور از آن باید عوارض پرداخت] برای عبور از کوهستان سیسکیوس بود، اما در دهه ۱۸۶۰ میلادی آنرا بفروش رساند.
لیندسی در ۱۸۶۱ میلادی به عنوان نماینده ویژه حکومت در امور هندی‌های مودوک گماشته شد. وی در ۱۸۶۲ میلادی از حوزه انتخابیه شهرستان جکسون به عنوان نماینده جمهوری‌خواه در مجلس نمایندگان اورگن انتخاب گردید.1862 Regular Session (2nd). Oregon State Archives. Retrieved on December 15, 2008. او در ۱۸۶۵ میلادی به عنوان یاور نماینده در امور هندی‌ها انتخاب گردیده و مسئولیت مدیریت مذاکره پیمان‌ها و سایر مناسبات حکومت ایالات متحده با هندی‌های کلامات را برعهده داشت.
آرومانی‌ها (به آرومانی: Armãnji) یک گروه قومی که به یک زبان رومی شرقی صحبت می‌کنند، بومی جنوب بالکان، در جنوب شرقی اروپا به‌طور سنتی در مرکز و جنوب آلبانی، جنوب غربی بلغارستان، شمال و مرکز یونان و مقدونیه شمالی زندگی می‌کنند، و در حال حاضر در مرکز و جنوب آلبانی، جنوب غربی بلغارستان، جنوب غربی مقدونیه شمالی، شمال و مرکز یونان، جنوب صربستان و جنوب شرقی رومانی یافت می‌شوند. دیاسپوراهای آرومانی که خارج از این مکان‌ها زندگی می‌کنند نیز وجود دارد. آرموانی‌ها با نام‌های متعدد دیگری مانند «ولاک‌ها» یا «مقدو-رومانیایی» شناخته می‌شوند.
واژه «ولاک» در یونان و سایر کشورها برای ارمنی‌ها به کار می‌رود، که این واژه در گذشته برای اشاره به تمام مردمان رومی زبان شبه جزیره بالکان و منطقه کوه‌های کارپات (جنوب شرقی اروپا) رواج بیشتری داشته‌است.
زبان بومی آنها، آرومانیایی، یک زبان رومی شرقی است که بسیار شبیه به رومانیایی است، که دارای گویش‌های کمی متفاوت برای خود است. این زبان از زبان لاتین عامیانه است که توسط مردم پالئوبالکان (به عنوان مثال، تراکیان رومی شده و داسیان مرتبط) پس از رومی شدن آنها صحبت می‌شود. زبان آرومانیایی دارای بسیاری از ویژگی‌های مشترک با آلبانیایی، بلغاری و یونانی است. با این حال، اگرچه وام‌های بسیاری از یونانی، اسلاوی و ترکی دارد، واژگان آن در اصل بیشتر رومی است.
مانوئل آرمیجو (Manuel Armijo) (حدود ۱۷۹۳ – ۱۸۵۳ میلادی)، سرباز و دولت‌مرد اهل نیومکزیکو بود که برای سه دوره به عنوان فرماندار نیومکزیکو خدمت کرد. وی در خاموش سازی شورش ۱۸۳۷ نقش اساسی را ایفا کرد؛ رهبری نیروهای را برعهده داشت که سفر اکتشافی تگزان سانتافه را دستگیر نمودند؛ و بعدها در جریان جنگ آمریکا و مکزیک، او به ایالات متحده تسلیم شده و زمینه تصرف سانتافه را فراهم نمود.
مانوئل آرمیجو در ۱۷۹۳ میلادی در البوکرکی، منطقه نیومکزیکو و به احتمال قریب در بلن به‌دنیا آمده بود. وی پسر ویسنته فریر ای آرمیجو و باربارا کاسیلدا دوران ای چاوس بود، والدین وی هر دو از خانواده‌های معروف نیومکزیکو بودند. ویسنته آرمیجو و خانواده وی در دهه ۱۷۹۰ میلادی در پلازا دی سان انتونیو دی بیلن زندگی می‌کردند و براساس آمار اسپانیا، ویسنته به عنوان انباردار و ستوان در کسوت شبه‌نظامیان خدمت می‌کرد. مانوئل آرمیجو در ۱۸۱۹ میلادی با ماریا ترینیداد گابالدون ازدواج کرد. این زوج هیچ فرزندی نداشتند، اما دختری به‌نام رامونا را به فرزندی گرفتند، کسی که از وی در وصیت‌نامه مانوئل به عنوان «تنها دختر و وارث من» یاد شده‌است. رامونا آرمیجو با لوئیس سی. دی باکا اهل ساکورو، نیومکزیکو ازدواج کرد.
براساس یادداشت جورج ویلکینز کندال، آرمیجو با کار کردن نزد یک گله‌دار گوسفند و دزدیدن و دوباره بفروش رساندن گوسفندان، اغلب به کارفرمای خود، ثروتمند شد؛ اما کندال در حالی از تجارب خود می‌نویسد که در ۱۸۴۱ میلادی در نزد آرمیجو زندانی بود و تصویری که او از آرمیجو ارایه می‌کند، تصویر دشنام‌آمیز است.The Santa Fé Expedition - Kendall Account 3 from Sons of DeWitt Colony Texas, published in 1844, accessed 19 June 2006. مورخ مارک سیمونز داستان ارایه شده در مورد دزدی گوسفند را یک «سنت» می‌خواند. ویلیام ورث در وبسایت مورخین ایالت نیومکزیکو نوشت، «تصویری که جلج ویلکینز کندال از فرماندار آرمیجو ارایه می‌کند این است، مردی تحصیل‌نیافته از خانواده فقیر که با دزدی راه خود را به بالا باز کرد. ارایه یک کاریکاتور زشت از آرمیجو توسط کندال، راهی بود تا با آن بتواند آرمیجو تهمت بزند، چون از نظر وی فرماندار پس از دستگیری سفر اکتشافی فاجعه‌آمیز تگزاس سانتافه در ۱۸۴۱ میلادی با وی رفتار غیرعادلانه داشت». از نظر ساکنین اسپانیایی‌تبار نیومکزیکو، مورخین به‌طور عموم در ارایه تاریخچه مانوئل آرمیجو، عملکرد منصفانه داشته‌اند. آنجلیکو چاوز نوشت، «شخصیت مانوئل آرمیجو به عنوان فرماندار و انسان، به حدی در تعداد زیادی از منابع به‌طور غیرعادلانه به تصویر کشیده شده‌است، که ذکر آنها در اینجا نمی‌گنجد».
آرمیجو در ۱۸۲۲ میلادی شهردار (alcalde) البوکرکی و در ۱۸۲۴ میلادی به درجه سروان در شبه‌نظامیان رسید. وی در ۱۸۲۷ میلادی به عنوان فرماندار نیومکزیکو انتخاب گردید، اما در ۱۸۲۸ میلادی به عنوان یک تاجر گوسفند و پتوهای پشمی ثروتمند از سانتافه به البوکرکی بازگشت و دوباره به عنوان شهردار انتخاب شد.Manuel Armijo from The Latina/o History Project, accessed 19 June 2006 برخی منابع می‌گویند که او به‌خاطر خودداری از تحقیقات فدرال، سمت فرمانداری را ترک کرد., cited by Simmons
آرمیجو در ۱۸۳۶ میلادی به عنوان محصل تعرفه (subcomisario) نیومکزیکو گماشته شد؛ این سمت شامل گردآوری پول و همچنین کار رسمی در سانتافه بود. با این حال، وی بنابر دلایل سلامتی بیشتر وقت خود را در البوکرکی سپری می‌کرد و از اینرو کسی دیگری جایگزین وی شد.
ساکنین ناراضی مناطق شمالی نیومکزیکو فرماندار البینو پریز را در اوت ۱۸۳۷ ترور نموده و کنترل ایالت را در دست گرفتند، (شورش ۱۸۳۷). بیشتر مردم مناطق جنوبی با این حکومت جدید به مخالفت پرداختند، اما چندین فرد معروف از رهبری جنبشی برای سرکوب این شورش خودداری نمودند. ماریانون چاوز، یکی از بستگان جوان و ثروتمند آرمیجو، این سمت رهبری را به وی پیشنهاد کرد و آرمیجو نیز آنرا پذیرفت. وی حرکت به سوی سانتافه را آغاز نمود و خود را فرماندار اعلام کرد، سمتی که حکومت مکزیک نیز پس از شنیدن خبر شورش، آنرا به آرمیجو داده بود (برخلاف گزارش کندال که گفته بود، نامه انتصاب-خودی آرمیجو به عنوان فرماندار بعداً به آنها رسید).
آرمیجو با نوشتن نامهٔ به حکومت درخواست نمود تا نیروهای فدرال فرستاده شود و سربازان آموزش دیده تحت فرماندهی سرهنگ دوم کایتانو جوستینیانی از سواره نظام وراکروز در اوایل ژانویه ۱۸۳۸ رسیدند. در اواخر همان ماه، شورش بار دیگر شعله‌ور شد و آرمیجو با هدایت نیروها توانست شورشیان را در پوجواکو مغلوب نماید. بر اساس‌نامه‌های آرمیجو که به مورخ مکزیکی کارلوس ماریا بستامانتی فرستاده بود، او ظاهراً فرمانده نیروهایش را در دست داشت، در حالیکه در واقع این جوستینیانی بود که نیروها را رهبری می‌کرد.
برخی از نویسندگان آمریکایی که البته با کندال آغاز شد، آرمیجو را متهم به سرکوب شورشی نموده‌اند که خود در اصل آغاز کرده بود. تاجر و نویسنده جوسیا گریگ گفت که، برادر آرمیجو «به‌طور خصوصی» به گریگ اظهار داشت که آرمیجو با شتاب از البوکرکی به سانتافه رفت و انتظار داشت تا شورشیان وی را به عنوان فرماندار انتخاب می‌کنند. چون وی شخصاً هیچ سهمی در این شورش نداشت، «آنها ادعای وی مبنی بر توافق داشتن با آنها را تصدیق نکردند» و از اینرو او به البوکرکی آمد تا یک جنبش ضدانقلاب را سازماندهی کند. مورخ جنیت لیکومتی این داستان را به دیده شک نگریسته و تصریح می‌نماید که هیچ گونه مدرک مستند دال بر دخالت آرمیجو در شورش ۱۸۳۷ وجود ندارد.
در ۱۸۴۱ میلادی، آرمیجو به‌طور موفقیت‌آمیز توانست سفر اکتشافی تگزان سانتافه را دفع نماید. او ظاهراً وعده دروغین رفتار مصون به آنها داد، اما در عوض بازرگانان و سربازان تگزاسی را دستگیر نموده و به عنوان زندانی به قسمت جنوب مکزیکو فرستاد.
داستان‌های فساد آرمیجو حتی به مناطق اروپا-آمریکایی منطقه نیز رسید تا یورش به ایالات متحده را توجیه نمایند. همچنین شایعه شده بود که او با مالک ثروتمند سالن سانتافه به‌نام ماریا جرترودیس «تولس» بارسلو دارای رابطه نامشروع است.Deena J. González, "Refusing the Favor: The Spanish Mexican Women of Santa Fe, 1820-1880", (New York: Oxford University Press, 1999), p.75.
همچنین در این دوران، او به‌طور مشتاقانه اعطای زمین به آمریکایی‌ها را تأیید نموده و با فروش ۹٬۷۰۰٬۰۰۰ آکر (۳۹٬۰۰۰ کیلومتر مربع)، برخی از بزرگترین زمین‌های اعطایی از نظر مساحت را در تاریخ را رقم زد.Spanish-Mexican Land Grants from the Colorado State Archives, accessed 19 June 2006 به عنوان مثال، چارلز بوبین و گوادالوپ میراندا در ژانویه ۱۸۴۱ از آرمیجو درخواست نمودند تا زمینی به مساحت ۱٬۷۴۱٬۷۶۴ آکر (۷٬۰۴۸٫۶۷ کیلومتر مربع) واقع در شرق کوه‌های سانگری دی کریستو را به آنها اعطاء نماید. بخشی از آن زمین به چارلز بنت داده شد، در حالیکه او شهروند مکزیکو نبود. زمانی که پادری مارتینز در مورد چنین اعطای زمین مطلع شد، او چنین یک انتقاد قوی را متوجه آرمیجو نمود که وی در تابستان این اعطای زمین را پس گرفت. آرمیجو بعدها زمانی که بوبین درگذشت، این زمین اعطایی را به داماد وی لیوسین مکسویل داد.
جمهوری تگزاس در ۱۸۴۳ میلادی یک نیروی دیگر را به نیومکزیکو فرستاد تا دستگیری سفر اکتشافی تگزان سانتافه و حملات مکزیکو به تگزاس را تلافی نماید. این نیرو که متشکل از حدود ۲۰۰ مرد بود، یکی از واحدهای پیشرو نیومکزیکو را شکست داد. آرمیجو که در ۱۴۰ مایل (۲۳۰ کیلومتر) فاصله با ۵۰۰ مرد اردو زده بود، با شنیدن این خبر، «وحشت زده شده و فرار کرد». پس از آن، وی از سمت فرماندهی نیروها استعفا داد و سال بعد «به دلیل وضعیت سلامت ضعیف» از فرمانداری کنار رفت.
موریس بِرک بلکناپ (Morris Burke Belknap) (۷ ژوئن ۱۸۵۶–۱۳ آوریل ۱۹۱۰)، تاجر آمریکایی اهل لوئیزویل از شهرهای کنتاکی بود. او که از جمهوری‌خواهان به‌شمار می‌رفت در سال ۱۹۰۳ برای فرمانداری ایالت کنتاکی نامزد شد. پس از اخذ مدرک از دانشکده، دانشکده علوم شفیلد در دانشگاه ییل در کارخانه تولید ابزاری که متعلق به پدرش بود، مشغول کار شد. سپس در تأسیس یک شرکت ساخت ادوات کشاورزی سهیم شد. در سال ۱۸۸۳ با لی‌لی باکنر ازدواج کرد و از او صاحب چهار فرزند شد. پس از مرگ پدرش، قائم‌مقام کارخانه او شد، سمتی که تا پایان عمر آن را حفظ کرد. لی‌لی باکنر در سال ۱۸۹۳ از دنیا رفت و موریس در سال ۱۹۰۰ با ماریون اس. دومونت پیوند زناشویی بست.
او علاوه بر فعالیت‌های تجاری، در خدمت ارتش ایالتی کنتاکی نیز بود و سرانجام به درجه سرهنگ دومی رسید. در طول جنگ آمریکا و اسپانیا در سال ۱۸۹۸ و قبل از پایان درگیری‌ها، مدت کوتاهی در پورتوریکو خدمت کرد. وی پیش از آنکه در سال ۱۸۹۹ با افتخار از خدمت کناره‌گیری کند به درجه سرهنگی نائل شد.
پس از آنکه در ۱۹۰۳ برای حضور در مجمع جمهوری‌خواهان برگزیده شد، درخواست نامزدیش برای فرمانداری ایالت کنتاکی نیز مورد پذیرش قرار گرفت. او براساس تجارب تجاری خود و همچنین در مخالفت با سیاست‌های فرماندار فعلی وارد رقابت انتخاباتی شد ولی در نهایت عرصه را به <bdi>جی. سی. دبلیو. بکام</bdi>، فرماندار وقت ایالت، واگذار کرد.
پس از ناکامی در انتخابات فرمانداری، باقی‌مانده عمرش را صرف حضور در سازمان‌های مذهبی و مدنی مختلف نمود. او در ۱۳ آوریل ۱۹۱۰ در اثر کم‌خونی شدید درگذشت؛ گمان می‌رفت ابتلا به کم‌خونی پرنیشیوز در پورتوریکو موجب وخامت شرایط جسمیش شده باشد.
بلکناپ در ۷ ژوئن ۱۸۵۶ در خانه پدر و مادرش واقع در لوئیزویل ایالت کنتاکی به دنیا آمد و کوچکترین فرزند ویلیام برک و مری (ریچاردسون) بلکناپ بود. او تا سن هفده‌سالگی در مدرسه خصوصی بنجامین بی. هانتون تحصیل کرد. در سال ۱۸۷۳ به همراه برادرش، ویلیام ریچاردسون بلکناپ (۱۸۴۹–۱۹۱۴) به سفری یک ساله در اروپا رفت. بعد از بازگشت از این سفر در دانشکده علوم شفیلد دانشگاه ییل ثبت نام کرد. او در سال ۱۸۷۷ موفق به اخذ مدرک شد ولی برای انجام تحصیلات تکمیلی در رشته شیمی یک سال بیشتر در دانشگاه ماند.
در سال ۱۸۹۷ و در پی بازگشت به لوئیزویل مدت کوتاهی در کارخانه ابزارسازی پدرش به نام دبلیو بی. بلکناپ و شرکاء مشغول کار شد. سپس با توماس میکل و بری کلمن اقدام به تأسیس شرکت توماس میکل و شرکاء نمود که در زمینه تولید ادوات کشاورزی فعالیت می‌کرد. او در سال ۱۸۸۳ به عنوان قائم‌مقام مدیر به کارخانه پدرش بازگشت.
در ۱۴ ژوئن ۱۸۸۳ با لی‌لی باکنر دختر سیمون بولیوار باکنر، از ژنرال‌های ارتش ایالات مؤتلفه، ازدواج کرد. این زوج صاحب چهار فرزند به نام‌های گرترود، والتر کینگزبری، لیلی و موریس‌جونیور شدند. لی‌لی بلکناپ در ۱۸۹۳ از دنیا رفت. پس از مرگ او، بلکناپ به یاد همسرش یک پل سنگی در چروک‌پارک لوئیزویل ساخت که به پل بلکناپ معروف است.Johnson, E. Polk (1912). A History of Kentucky and Kentuckians: The Leaders and Representative Men in Commerce, Industry and Modern Activities 3. Chicago, Illinois: Lewis Publishing Company. p. 1154.
پدرش در سال ۱۸۸۹ درگذشت، پس از ثبت این شرکت تولید و ساخت ابزار بلکناپ، موریس بلکناپ به عنوان قائم‌مقام شرکت انتخاب شد و تا پایان عمرش در این سمت باقی ماند. او جوان‌ترین فردی بود که به ریاست هیئت تجاری لوئیزویل انتخاب شد و سال‌های سال این مسئولیت را برعهده داشت.
در سال ۱۸۷۹، بلکناپ برای سربازی در هنگ اول پیاده‌نظام گارد ایالتی کنتاکی که به لژیون لوئیزویل معروف بود، نام‌نویسی کرد. پدر همسرش در سال ۱۸۸۷ به عنوان فرماندار ایالت کنتاکی انتخاب شد و بلکناپ را با درجه لنلی به خدمت در ستاد ارتش ایالتی گماشت. در ۱۸۹۰، او فرماندهی گروهان الف هنگ اول گارد ایالتی کنتاکی را بر عهده گرفت و در سال ۱۸۹۳ نیز به عنوان سرهنگ دوم یگان انتخاب شد.
همزمان با آغاز جنگ آمریکا و اسپانیا، فرماندار اوکانل بردلی، یگان تحت امر بلکناپ را برای حضور در جبهه فراخواند. او در ۱۳ مه ۱۸۹۸ برای خدمت احضار و همان روز نیز راهی شد. بلکناپ پیش از اینکه در ۲۸ ژوئن ۱۸۹۸ به نیوپورت‌نیوز در ویرجینیا برسد، چندین هفته را در یکی از شهرهای کنتاکی به نام لکسینگتون سپری کرد. اول اوت ژنرال فردریک دنت‌گرانت دستور داد تا شش یگان با فرماندهی بلکناپ سوار بر کشتی یواس‌آرسی عازم پورتوریکو شوند. نیروها ۱۱ اوت به شهر پونس رسیدند و سپس به مایاگوئس اعزام شدند. به آنها دستور داده شده بود تا به محض اینکه ترددها امن شد به طرف خشکی بروند و در تعقیب هنگ یازدهم پیاده‌نظام باشند.
با پایان یافتن درگیری‌ها، بلکناپ و نیروهایش تا ۲۶ اوت در مایاگوئس ماندند و سپس به پونس بازگشتند و در تاریخ ۲۹ و ۳۰ اوت به هنگ خود ملحق شدند. با ارتقای کسلمن به درجه سرتیپی، بلکناپ نیز سرهنگ شد و فرماندهی فرست کنتاکی به او واگذار گشت. یگان او در ۱۲ دسامبر ۱۸۹۸ به لوئیزویل بازگشت و متعاقب آن بلکناپ در ۲۴ فوریه ۱۸۹۹ با افتخار از خدمت نظامی کناره‌گیری کرد و دیگر هرگز در ارتش خدمت نکرد.
وی در ۱۶ ژوئیه ۱۹۰۰ با مریسون اس. دومانت ازدواج کرد که اهل پلین‌فیلد ایالت نیوجرسی بود.
در مجمع ایالتی جمهوری‌خواهان در سال ۱۹۰۳، رهبران حزب از جمله دبیلو گادفری هانتر حمایت خود را از بلکناپ برای حضور در انتخابات فرمانداری اعلام کردند. با این حال فرماندار سابق، بردلی به حمایت از یکی از رفقایش به نام وکیل آگوستوس ای. ویلسون پرداخت که از اهالی لوئیزویل بود. طرفداران ویلسون گرفتار چالشی شدند که آنها را از صحنه انتخابات دور کرد و سبب شد تا او از رقابت‌ها کنار گذاشته شود و مجمع را ترک کند. بدین‌ترتیب بلکناپ از طرف حزب برای حضور در نخستین رأی‌گیری معرفی شد. باکنر، فرماندار دموکرات سابق از نامزدی همسر دخترش در انتخابات حمایت کرد.
بلکناپ با تأکید بر تجربه خود در حوزه کسب‌و کار آن را با اتهامات وارده به فرماندار وقت یعنی جی‌سی‌دبلیو بکهام در سوءمدیریت مؤسسات خیریه ایالت، مقایسه کرد. بلکناپ در خارج از لوئیزویل چندان چهره شناخته شده‌ای نبود. او قدرت سخنوری خوبی در انظار عموم نداشت و در غنا بخشیدن به رقابت انتخاباتی موفق نبود. به گزارش روزنامه نیویورک‌تایمز «سرهنگ موریس بی. بلکناپ، نامزد جمهوری‌خواهان در انتخابات فرمانداری کنتاکی، ورزشکار، سیاستمدار و تاجر ثروتمندی است». روز رأی‌گیری در سراسر ایالت روز پرالتهابی بود تا جاییکه یکی از قضاتی که حامی بلکناپ بود در محل رأی‌گیری در لوئیزویل از سوی یک کلانتر مورد اصابت گلوله قرار گرفت. بدین‌ترتیب، پیروزی به رقیب بلکنپ رسید؛ بکهام با ۲۲۹۰۱۴ رأی در مقابل ۲۰۲۷۶۴ پیروز انتخابات شد. این نخستین باری بود که طی شانزده سال اخیر دموکرات‌ها اکثریت آراء را به دست آوردند.
بلکناپ فعالیت‌های تجاری خود را ادامه داد و در سال ۱۹۰۵ در کنگره بین‌المللی اتاق‌های بازرگانی که در شهر لیژ بلژیک برگزار شد، شرکت کرد. وی طی سال‌های ۱۹۰۷ تا ۱۹۰۹ ریاست هیئت پارک‌های لوئیزویل را بر عهده داشت. او عضو چندین سازمان مدنی و مذهبی از جمله باشگاه پندنیس، باشگاه کانتری لوئیزویل، باشگاه سالماگوندی لوئیزویل و کلیسای پروتستان یادبود وارن این شهر بود. بلکناپ در این کلیسا دیکون و رئیس هیئت امنا بود. همچنین ریاست انجمن فارغ‌التحصیلان دانشگاه ییل در لوئیزویل و سرپرستی سازمان جوانان YMCA آن شهر را نیز در اختیار داشت.
بلکناپ در اواخر سال ۱۹۰۷ بیمار شد و این شرایط وخیم تا اواسط سال ۱۹۰۸ ادامه یافت. در ژوئیه ۱۹۰۸ برای بهبود وضعیت جسمیش به اروپا سفر کرد. ولی پس از بازگشت از این سفر در ماه اکتبر، وضعیت او باز هم بدتر شد. از ژانویه تا ژوئن ۱۹۰۹ بستری بود. او اوایل آوریل ۱۹۱۰ به کما رفت و دیگر هرگز بیدار نشد. موریس بلکناپ در ۱۳ آوریل ۱۹۱۰ بر اثر کم خونی شدید در شهر لکسینگتون از توابع ایالت کنتاکی درگذشت و در گورستان تپه غار به خاک سپرده شد.
این فهرستی از فیلم‌های اصلی و ویژهٔ دیزنی پلاس است که به عنوان ارائه‌دهنده جهانی استریم اینترنتی بر اساس تقاضا متعلق به توزیع رسانه و سرگرمی دیزنی است و تعدادی برنامه اصلی را توزیع می‌کند که شامل سریال‌های اصلی، ویژه‌ها، مینی‌سریال‌ها، مستندها و فیلم‌ها می‌شود.
تمام فیلم‌های فهرست‌شده توسط والت دیزنی پیکچرز تولید می‌شوند مگر اینکه خلاف آن ذکر شده باشد.
این فیلم‌ها رویدادهای اصلی یکبار مصرف یا محتوای تکمیلی مربوط به فیلم‌های اصلی هستند.
طاهر صبیروف (؛ – ) کارگردان فیلم، بازیگر، فیلم‌نامه‌نویس و تهیه‌کننده اهل کشور اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی و تاجیکستان بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "بهاری بی‌نظیر" اشاره کرد. او همچنین فیلم "آخرین شب شهرزاد" را ساخته است.
فیلم‌های جدید اسکوبی دو () یک مجموعه تلویزیونی کمدی معمایی است که توسط هانا باربرا تولید و مابین سال‌های ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۰ از شبکهٔ سی‌بی‌اس پخش شد.
نیکول جَـفی (؛ زادهٔ ) بازیگر و عامل استعدادیابی اهل کانادا است.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "فیلم‌های جدید اسکوبی دو"، "اتاق ۲۲۲"، "مارلو" و "ماشین سحرآمیز" اشاره نمود.
النا تونونتس ( ۱۷ ژوئیه ۱۹۵۴ ،ماگادان) بازیگر، تهیه‌کننده و کارگردان اهل کشور روسیه است. از فیلم‌هایی که وی در آنها بازی کرده‌است می‌توان به فیلم آخرین شب شهرزاد اشاره نمود.
هدر نورث (؛ – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۵۷ تا ۲۰۰۳ میلادی فعالیت می‌کرد.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "جانی براوو"، "فیلم‌های جدید اسکوبی دو"، "روزهای زندگی ما"، "مانکیز"، "فراری"، "میمون زرنگ" و "آقای نواک" اشاره نمود.
والری ریژاکوف (؛ – ) بازیگر اهل کشور اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی و روسیه بود.
جو روبی (؛ – ) پویانما، نویسنده، تهیه‌کننده تلویزیونی و تدوین‌گر موسیقی اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "فیلم‌های جدید اسکوبی دو" اشاره نمود.
پناهگاه مفهومی در بوم‌شناسی است که در آن یک موجود زنده با پنهان‌شدن در منطقه‌ای که در آن در دسترس نیست یا به آسانی نمی‌توان آن را پیدا کرد از شکارشدن پرهیز می‌کند. به دلیل پویایی جمعیت، زمانی که پناهگاه‌ها در دسترس هستند، جمعیت شکارچیان و طعمه‌ها به‌طور چشمگیری بیشتر است، و گونه‌های بیشتری را می‌توان در یک منطقه پشتیبانی کرد.
کن اسپیرز (؛ – ) پویانما، نویسنده، تهیه‌کننده تلویزیونی اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "فیلم‌های جدید اسکوبی دو" اشاره نمود.
آگرا ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
لئونید کمیت (؛ – ) بازیگر، و بازیگر سینما اهل امپراتوری روسیه بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "چاپایف"، "جنگ و صلح، و "بیا اینجا، مختار!" اشاره کرد.
گوموش‌کاشیک یک منطقهٔ مسکونی کردنشین در ترکیه است که در گرگر، آدیامان واقع شده‌است.
در زیست‌شناسی، پناهگاه ، مکانی است که از یک جمعیت جداشده یا بازمانده از یک گونه گسترده‌تر پشتیبانی می‌کند. این انزوا (گونه‌زایی ناهمجا) می‌تواند به دلیل تغییر اقلیم، جغرافیایی یا فعالیت‌های انسانی مانند جنگل‌زدایی و شکار بی‌رویه باشد.
گون‌دوغدو یک منطقهٔ مسکونی کردنشین در ترکیه است که در گرگر، آدیامان واقع شده‌است.