moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
شش شخصیت در جستجوی یک نویسنده () نمایش‌نامه‌ای ایتالیایی اثر لوئیجی پیراندلو است که در ۱۹۲۱ نگاشته شده است. این نمایش‌نامه، تئاتری پوچ‌انگار و فراتئاتری درباره رابطه نویسنده، شخصیت‌های نمایشش و تمرین‌کنندگان تئاتر است که در رم و میان فریادهای اعتراض‌آمیز تماشاچیان به روند غیرمنطقی داستان با کلماتی چون دیوانه‌خانه، همان سال روی صحنه رفت. پذیرش و عکس‌العمل تماشاچیان در اجراهای بعدی، به‌خصوص پس از ویرایش سوم آن که در ۱۹۲۵ به چاپ رسید و در پیشگفتارش، ساختار و ایده‌های آن روشن شده بود، بهبود یافت. این تئاتر در ۱۹۲۲ و برای یک سال در تئاتر برادوی روی صحنه رفت. این نمایش‌نامه از آثار تاثیرگذار جنبش نوگرایی در هنر به حساب می‌آید.
روز سنت دیوید (به انگلیسی: Saint David's Day؛ با تلفظ ولزی: [dɨ:ð ɡʊɨl ˈdɛui]) جشنی است برای سنت دیوید، قدیس حامی ولز که در نخستین روز ماه مارس برگزار می‌شود.
باور بر آن است که سنت دیوید در آن روز در ۶۰۱ میلادی درگذشته است. در قرن ۱۸ این روز در ولز جشن ملی اعلام شده بود.
الیزابت هاوپتمان (؛ ۲۰ ژوئن ۱۸۹۷ – ۳۰ آوریل ۱۹۷۳) یک نویسنده اهل آلمان بود که با کارگردان و نمایش‌نامه‌نویس آلمانی، برتولت برشت همکاری می‌کرد. او برشت را در ۱۹۲۲ ملاقات کرد؛ همان سالی که به برلین آمده بود. او منشی شاعر و نویسنده آلمانی-آمریکایی، هرمان گئورگ شافر بود. او همکاری‌اش با برشت را از ۱۹۲۴ و به عنوان نویسنده همکار اپرای سه‌پولی آغاز کرد. نمایشی که براساس ترجمه او از اپرای گدایان اثر جان گی نوشته شد.
مینو مُشرِفی-لِنارز (متولد ۲۷ شهریور ۱۳۴۵، تهران – ۱۱ آذر ۱۳۹۴، هانوفر) پزشک، پروفسور و فوق تخصص جراحی گوش و حلق و بینی و سر و گردن و متخصص جراحی پلاستیک بینی ایرانی-آلمانی بود که در شنوایی‌سنجی و کاشت حلزون شنوایی تخصص و برجستگی داشت.
وی در ۲۷ شهریور ۱۳۴۵ () در تهران به دنیا آمد. او که دومین فرزند خانواده بود، تحصیلات دوره ابتدایی و متوسطه را با اخذ نمرات عالی در تهران پشت سر گذاشت. کسب بالاترین نمره علمی و اخلاقی در دوره دبیرستان و اخذ رتبه عالی در کنکور سراسری، پشتوانه محکمی برایش فراهم آوردند تا بتواند در رشته پزشکی تحصیل کند. دوره پزشکی عمومی را با رتبه نخست به پایان رساند. بلافاصله پس از اتمام دوره پزشکی عمومی، وارد مرحله تخصص در رشته گوش و حلق و بینی گردید که در این مرحله نیز با اخذ رتبه نخست موفق به دریافت درجه تخصص گردید.
مینو مشرفی درجه تخصصی رشته گوش و حلق و بینی خود را در سال ۱۳۷۶ با نوشتن رساله دکتری با عنوان "بررسی صحت تشخیصی و نتایج درمانی اندو سکوپی سینو نازال در بیماری‌های بینی سینوسها و نازو فارنکس در بیمارستان رسول اکرم" تحت سرپرستی محمد فرهادی از دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی و خدمات درمانی ایران با نمره عالی دریافت نمود. او تجربهٔ دستیاری و همکاری با محمد فرهادی، مجید سمیعی و توماس لنارز () را داشته‌است. متعاقب آن، سمیعی او را تشویق به فعالیت در زمینه تحقیق و پژوهش نمود. در همین راستا بود که مینو مشرفی کشور آلمان را برای ادامه تحصیل و پژوهش‌های علمی اش برگزید و در سال ۱۹۹۷ از طریق بورس DAAD به کشور آلمان دعوت گردید. او فراگیری و تکمیل نمودن زبان آلمانی را از انستیتوی زبان در Marburg آغاز نمود. آشنایی و کسب علم از دکتر Draf و ارتباط و همکاری با سمیعی بمدت سه سال در مرکز بین‌المللی مغز و اعصاب دانشگاه پزشکی هانوفر Hannover باعث گردید تجربیات بیشتری در رشته مغز و اعصاب کسب نماید.
او در اکتبر سال ۲۰۰۱ به درخواست توماس لنارز (Thomas Lenarz) عضو هیئت مدیره انجمن شنوایی سنجی آلمان(DGA)و رئیس بخش گوش و حلق و بینی(HNO) برای آغاز زندگی مشترک پاسخ مثبت داد و با وی ازدواج کرد. سپس به همراه همسرش فعالیت‌های علمی خود را در زمینه شنوایی “ساقه مغز“ و “پیوند میانی مغز“ ادامه داد و در همین راستا تحقیقات تعیین‌کننده‌ای را در طول اقامت پژوهشی خود درHouse Ear Institute لوس آنجلس به انجام رسانید. او در سال۲۰۰۱ نائل به کسب درجه فوق دکترای تخصصی از دانشگاه هانوفر گردید و در سال ۲۰۰۸ رساله پروفسوری (Habilitation) خود را در همان دانشگاه در حضور هیئت داوران و جمعی از مقامات پزشکی ارائه و دفاع نمود که پذیرفته و به ثبت رسید.
مینو مشرفی در زمینه شنوائی سنجی در آلمان با نوشتن مقاله‌های علمی و تحقیقاتی نقش مهمی در برنامه‌های پزشکی و همکاری‌های تنگاتنگ با دیگر نهادهای تحقیقاتی ایفا کرد. او که در این برنامه‌ها سمت استاد راهنمای بسیاری از پزشکان در رشته پزشکی و بیو پزشکی را بر عهده داشت، تحقیقات گسترده‌ای را پایه‌گذاری نمود که بعدها تحت عنوان Hearing4all نام گرفت. در این راستا او همکاری‌های مشترک گسترده‌ای با دیگر اساتید علم شنوایی سنجی به منظور سرپرستی دانشجویان مقطع دکتری و راهنمایی آن‌ها برای نوشتن رساله دکتری در دانشگاه پزشکی هانوفر و دانشگاه اولدنبورگ به انجام رسانید. فعالیت‌های علمی مشرفی تنها به کشور آلمان محدود نمی‌شد. او فعالیت‌های زیادی نیز برای دانشجویان مستعد ایرانی به انجام رسانید. او مابین انجمنهای علمی دو کشور آلمان و ایران ارتباط مستمر برقرار کرد که در پی آن تعدادی از دانش پژوهان موفق جوان را از ایران به آلمان آورد و شرایط مناسبی را برایشان در جهت انجام تحصیلات تکمیلی فراهم آورد.
در سال ۲۰۱۲ بود که گروه بیمارستان‌های دانشگاهی ChariteCharité – Universitätsmedizin Berlin برلین از او به عنوان رئیس بخش گوش و حلق و بینی بیمارستان Benyamin Franklinبیمارستان بنیامین فرانکلین برلین Klinikdirektorin Prof. Dr. Minoo Lenarz, Charité, Klinik für Hals-, Nasen-, Ohrenheilkunde دعوت کرد که مشرفی آن را پذیرفت. فعالیت‌های او به عنوان رئیس بخش HNO از سال ۲۰۱۲ موجب آن گردید که بخشی که در شرف انحلال و برچیده شدن بود، بمدت ۴ سال متوالی رتبه نخست را در میان بخش‌های هر سه بیمارستان از نظر پذیرش تعداد بیمار و برخورد مناسب و رضایت مراجعین کسب نماید. مینو مشرفی در طراحی ایمپلنت حامی بازیافت شنوایی ناشنوایان سهم عمده‌ای داشت.
مینو مشرفی در دوم دسامبر ۲۰۱۵ (یازدهم آذر ۱۳۹۴) در سن ۴۹ سالگی به علت ابتلا به سرطان در شهر هانوفر درگذشت.
از مینو مشرفی نقل است که «ترجیح می‌دهم با افتخار و سربلندی بمیرم تا اینکه زنده باشم ولی مفید و مؤثر نباشم». او برای کشف مرزهای دانش پزشکی و بکارگیری علم روز در درمان افراد کم شنوا و ایجاد ارتباط علمی و فرهنگی بین ملت‌ها خصوصاً ایران و آلمان بسیار کوشید.
جان گی (؛ – ) شاعر، نمایش‌نامه‌نویس و نویسنده اهل بریتانیا بود. از آثار مشهور او می‌توان به "اپرای گدایان" اشاره کرد که برتولت برشت با همکاری الیزابت هاوپتمن، از روی ترجمه‌ای از آن به زبان آلمانی، "اپرای سه‌پولی" را به نگارش درآورد.
اپرای گدایان () اپرایی است در سه پرده اثر جان گی با موسیقی یوهان کریستف پپوش که در سال ۱۷۲۸ نوشته شده است. ترجمه این اثر به آلمانی توسط الیزابت هاوپتمن، اساس کار نمایش‌نامه موزیکال اپرای سه‌پولی اثر برتولت برشت بوده است.
مایکل رادی (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به خواهری از سفر آرزوها و گاردین اشاره کرد.
طراحی پارچه اساساً روند ایجاد طرح‌هایی برای پارچه، نسج و هرچیزی که به نسج مربوط می‌شود می‌باشد. وظیفه اصلی یک طراح پارچه تولید و طراحی عناصر هنری برای پارچه با در نظر گرفتن نکات فنی نساجی است که به صورت عمده در پوشاک و دکوراسیون استفاده می‌شود.
به عبارت دیگر رشته طراحی پارچه یک فرایند ایجاد نقش با یا بر روی تاروپود و انتقال هنر به منسوج است. الیاف، نوع نخ، نمره نخ، رنگ، کاربرد محصول و سیستم تولید نکات فنی است که باید در طول طراحی یک طراح در نظر بگیرد.
طراحی پارچه با فشن، فرش و هر چیزی که با پارچه سروکار دارد، در ارتباط است. طراحی پارچه در انواع وسایل زندگی ما وجود دارد. به عنوان مثال لباسهای ما، فرشها و زیراندازها، پرده‌ها، حوله‌ها و عروسک، همه و همه یک نتیجه از طراحی پارچه هستند.
این نمونه‌ها نشان دهنده اهمیت منسوجات و پارچه در زندگی روزانه ماست. تولید منسوجات نه تنها در اشیا و وسایل زندگی ما مهم است، بلکه در صنعت مد و فشن نقش بسیار مهمی را ایفا می‌کند. طراحی پارچه توانایی الهام دادن، برند کردن و استایل دادن به یک مجموعه مد است. صنعت نساجی نه تنها که یک هنر خلاقانه است بلکه شکلی از کسب و کاری اقتصادی محسوب می‌شود.Rothsteinهای "بافته شده پارچه و طراحی در بریتانیا به 1750"
هاوپت‌اشتورمفورر () یک درجه مربوط به نیروهای نظامی حزب ملی سوسیالیست کارگران آلمان بود که توسط برخی سازمان‌ها مانند اس‌اس و اس آ استفاده می‌شد. این درجه معادل سروان (هاوپتمان) در ورماخت بود و در سال ۱۹۲۸ ایجاد شد. این درجه بالاتر از اوبراشتورمفورر و پایین‌تر از اشتورمبانفورر قرار داشت.
ماریا یوریچ با نام نویسندگی زاکورکا (۲ مارس ۱۸۷۳ – ۳۰ نوامبر ۱۹۵۷) یک روزنامه‌نگار و نویسنده اهل کرواسی بود. او اولین روزنامه‌نگار زن و پرخواننده‌ترین نویسنده در کرواسی است.
او برای اولین بار از نام زاکورکا در سال ۱۸۹۸ استفاده کرد و مقاله‌ای در حمایت از طبقه کارگر کرواسی در بوزور برای یک روزنامه با نفوذ نوشت. بعد از آنکه یکی از ناشران روزنامه دریافت که زاکورکا در واقع یک زن است گفت در هیچ شرایطی روزنامه‌نگاری حرفه‌ای برای زنان نیست. با وجود این خصومت‌ها او در سال ۱۹۰۳ سردبیر ارشد این روزنامه شد. تحت مدیریت او، خوانندگان بوزور رکورد خواندن یک روزنامه کرواتی را شکستند.
زاکورکا در نوشته‌هایش نوری به ظلم و ستمی که بر زنان و طبقه دهقان می‌رفت افکند و اغلب به متحد کردن چالش‌های این گروه‌های اجتماعی در استقرار نقد دو سویه احزاب حاکم می‌پرداخت. او همچنین یکی از مدافعان سرسخت فرهنگ کرواتی بود و از گفتگو با دیگر روشنفکران در آلمان به منظور حفظ بحث و گفتگو فرهنگی ملیت‌های مختلف در سطحی برابر اجتناب کرد.
زاکورکا علاوه بر کار روزنامه‌نگاری، رمان‌های محبوب بسیاری نوشته‌است و یکی از محبوب‌ترین نویسندگان در کرواسی شناخته می‌شود. رمان «دختر لوترسکاک» (۱۹۲۲) یکی از آثار برجسته اوست.
او در زاگرب در سن ۸۴ سالگی درگذشت.
در یک نظرسنجی در سال ۲۰۰۵ او نفر دوم در لیست محبوب‌ترین نویسندگان کروات در تمام دوران‌ها قرار گرفت.
در سال ۲۰۱۶ گوگل ۱۴۳مین سالگرد تولد زاکورکا را با تغییر گوگل دودل گرامی داشت.
شهلا سرشار خواننده موسیقی پاپ موسیقی سنتی موسیقی کلاسیک ایرانی است.
شهلا سرشار سال ۱۳۳۴ در یک خانواده یهودی در همدان متولد شد. وی آواز خواندن را تا حد حرفه‌ای در مدرسه معتبر موسیقی ایران تحت نظر محمود کریمی ادامه داد. شهلا سرشار مدال طلای بهترین خواننده زن را در اردوی‌های تابستانی رامسر برای پنج سال متوالی از دست فرح پهلوی گرفت.
با آغاز دهه ۸۰ میلادی و به موازات مهاجرت به آمریکا فعالیت هنری خود را با همکاری گروه گلها به سرپرستی استاد فرید فرجاد از سرگرفت.
شهلا سرشار با ترانه سرایان و آهنگسازان بزرگ ایران همچون هما میرافشار، محمد حیدری، بیژن سمندر، جهانبخش پازوکی، ایرج رزمجو و … همکاری داشته‌است.
شهلا سرشار در چندین فستیوال جهانی موسیقی شرکت کرده است. ازجمله شرکت در کنسرتی به همت استاد مرتضی نی داوود که در بدیهه‌گویی بیات ترک شهلا سرشار را بسیار تکریم نمود. همکاری او با پاتریک اوهرن در آلبوم "عصر جدید" (Patrick O Hearn - Hear Our Prayer) برای صلح جهانی از نقاط برجسته در کارنامه هنری اوست.
اوبراشتورمفورر () یک درجه مربوط به نیروهای نظامی حزب ملی سوسیالیست کارگران آلمان بود که توسط برخی سازمان‌ها مانند اس‌اس و اس آ استفاده می‌شد.این درجه در سال ۱۹۳۲ ایجاد شد و پایین‌تر از هاوپت‌اشتورمفوررو بالاتر از اونتراشتورمفورر قرار داشت.
موردن، لندن (به انگلیسی: Morden) یک ناحیه در لندن است که در منطقه مرتون لندن واقع شده‌است.
ایستگاه متروی موردن در این ناحیه قرار دارد.
موردن ۴۸٬۲۳۳ نفر جمعیت دارد.
نیو کراس (به انگلیسی: New Cross) یک ناحیه در لندن است که در منطقه لویشام لندن واقع شده‌است.
نیو مالدن (به انگلیسی: New Malden) یک ناحیه در لندن است که در منطقه سلطنتی کینگستون آپون تیمز واقع شده‌است.
نورث‌وود (به انگلیسی: Northwood) یک ناحیه در لندن است که در منطقه هیلینگدون لندن واقع شده‌است.
نورث‌وود ۲۱٬۹۰۱ نفر جمعیت دارد.
آرگوس یکی از آرگونوت‌ها و سازندهٔ کشتی آرگو در افسانه‌های یونان باستان است. آرگونوت‌ها با کشتی ساختهٔ آرگوس به رهبری یاسون در جستجوی پشم زرین بودند.Apollodorus, The Library, Book 1، [1.9.16]
پدر و مادر آرگوس، فریکسوس و خالکیوپه بودند. ماجراجویی آرگونوت‌ها آنها را به پیش دارندهٔ پشم زرین، شاه کولخیس، آئیتس رساند. آئیتس پدربزرگ مادری آرگوس آرگونوت بود.Apollodorus, The Library, Book 1، [1.9.23]-[1.9.24]
سمفونی شماره ۴ در گام دو مینور، دی ۴۱۷، که توسط آهنگساز آن، با نام "سمفونی غم‌انگیز (تراژیک)" نام‌گذاری شد، چهارمین سمفونی فرانتس شوبرت آهنگساز کلاسیک / رمانتیک اتریشی است که در سال ۱۸۱۶ تکمیل گردید.Brown, A. Peter, "The Symphonic Repertoire" (Volume 2). Indiana University Press (ISBN 0-253-33487-X), pp. 598-603 (2002). این سمفونی یک سال پس از خلق سمفونی سوم شوبرت و زمانی که او ۱۹ سال داشت به پایان رسید و تا قبل از ۱۹ نوامبر ۱۸۴۹، یعنی نزدیک به دو دهه از زمان مرگ مصنف، هیچ اجرای نخستی نداشت و اولین اجرای آن در تاریخ یادشده و در شهر لایپزیگ صورت گرفت.
مدت زمان کوتاهی پس از تکمیل اثر، شوبرت عنوان آن را غم‌انگیز برگزید و دستنوشتهٔ نسخهٔ اصلی را امضا کرد هر چند مشخص نیست که علت انتخاب این عنوان از جانب آهنگساز چه دلیلی داشته اما تنها می‌توان گفت که این سمفونی به همراه سمفونی دیگرش یعنی شماره ۸ (ناتمام) تنها سمفونی‌های شوبرت هستند که هر دو در یک کلید مینور نوشته شدند، این سمفونی برای ۲ فلوت، ۲ ابوا، ۲ کلارینت در «سی بمل»، ۲ فاگوت، ۴ هورن در «لابمل»، «دو» و «می بمل»، تیمپانی، و سازهای زهی نوشته شده، سمفونی دارای ۴ موومان می‌باشد که مجموعاً مدت زمان ۳۰ دقیقه را برای اجرا در بر می‌گیرد.
ناتینگ هیل (به انگلیسی: Notting Hill) یک ناحیه در لندن است که در منطقه سلطنتی کنزینگتون و چلسی واقع شده‌است.
شیلا (با نام اصلی شایسته؛ زاده ۱۷ اسفند ۱۳۴۴) خواننده موسیقی پاپ ایرانی ساکن لس آنجلس است. شیلا در سال ۱۳۷۳ وارد عرصه خوانندگی شد و در سال ۱۳۷۵ اولین آلبوم خود به نام "تلخ و شیرین" را به بازار ارائه نمود. او پس از آن با آلبوم‌های "افسونگر" و "چشمون من" به شهرت بسیاری رسید و از ستارگان محبوب موسیقی پاپ ایران در دهه هفتاد ایران شد. بعدها تا مدت زیادی ترانه‌ای از او منتشر نشد. او با تعدادی از دیگر هنرمندان نامدار موسیقی پاپ ایران از جمله حسن شماعی‌زاده، صادق نوجوکی، شهرام آذر (سندی)، بیژن مرتضوی، سعید محمدی و مهداد زند کریمی همکاری داشته است.
او برای ایرانیان خارج کشور در تعدادی از کشورهای اروپایی و آمریکا کنسرت و اجرای زنده داشت. او فعالیت خود را در زمینه موسیقی ادامه داده و تعدادی تک‌آهنگ نیز ارائه کرده‌است.
شیلا با هنرمندان بسیاری همکاری داشته که از میان آنها می‌توان به صادق نوجوکی، بیژن مرتضوی، مهداد زند کریمی، مهرداد آسمانی، فضل‌الله توکل و حسن شماعی‌زاده اشاره کرد.
پسوندهایِ دندانی "" در زبان‌هایِ هند و اروپایی، گروهی از پسوندها هستند که با همخوانی دندانی یا لثه‌ای (بیشتر /t/، /d/ یا /ð/) آغاز می‌شوند و برایِ واژه‌سازی از ریشه‌یِ فعل به کار می‌روند.
در زبانِ پارسی، پس‌وندهایِ دندانیِ زیر به چشم می‌خورند:
پسوندِ دندانیِ /tɒr-/ در ساختارهایِ وندیِ انگشت‌شماری به چشم می‌خورد:
در این زبان نه تنها ریشه‌یِ فعل، بلکه بُنِ حال (و بسیار به‌نُدرت، بُنِ گذشته) هم می‌توانند کانونِ پسوندهایِ دندانی شوند.
پینر (به انگلیسی: Pinner) یک ناحیه در لندن است که در منطقه هارو لندن واقع شده‌است.
پینر ۱۹٬۱۵۸ نفر جمعیت دارد.
اداره اصلی امنیت رایش () (یا RSHA) سازمانی بود که توسط هاینریش هیملر در ۲۷ سپتامبر ۱۹۳۹ ایجاد شد.وظیفه اصلی این سازمان مبارزه با "همه دشمنان رایش" در داخل و خارج مرزهای آلمان نازی بود.
این اداره در ساده‌ترین حالت به هفت اداره(آلمانی:Ämter) دیگر تقسیم می‌شد:
Amt I: "مدیریتی و حقوقی"؛ به ریاست اس‌اس-گروپنفورر دکتر ورنر بست.در سال ۱۹۴۰ بریگادفورر برونو اشترکنباخ به‌جای او آمد.در آوریل ۱۹۴۴ اریش ارلینگر رئیس اداره شد.
Amt II: "بازرسی ایدئولوژیک"؛ به ریاست دکتر فرانتس زیکس
Amt III: "حوزه زندگی آلمانی"؛ به ریاست اس‌اس-گروپنفورر اوتو اولندرف که سرویس جمع‌آوری اطلاعات در داخل آلمان بود.این اداره هم‌جنین با آلمانی‌هایی که خارج از مرز آلمان زندگی می‌کردند و مسایل فرهنگی در ارتباط بود.
Amt IV: "سرکوب مخالفان" (که بیشتر با نام گشتاپو شناخته می‌شود)؛ به ریاست اس‌اس-گروپنفورر هاینریش مولر.آدولف آیشمان که به معمار هولوکاست معروف است رئیس یکی از ادارات زیرمجموعه این اداره بود.
Amt V: "جلوگیری از جرم" (که بیشتر با نام کریپو شناخته می‌شود)؛ اداره پلیس جنایی آلمان به ریاست آرتور نبه بود.پس از اعدام نبه، ریاست این اداره را فریدریش پانتسینگر برعهده گرفت.این اداره مربوط به جرایم غیرسیاسی مانند تجاوز، قتل و آتش‌افروزی بود و با نام دپارتمان پلیس جنایی رایش (RKPA) نیز شناخته می‌شد.
Amt VI: "سرویس اطلاعات خارجی"؛ به ریاست هاینتس یوست.پس از او والتر شلنبرگ رئیس این اداره شد.
Amt VII: "تحقیقات و ارزیابی ایدئولوژیک"؛ در واقع بازسازی اداره دوم به ریاست دکتر فرانتس زیکس بود.پس از او پاول دیتل رئیس این سازمان بود.
پنج، لندن (به انگلیسی: Penge) یک ناحیه در لندن است که در منطقه بروملی لندن واقع شده‌است.
سیدحسین حسینی واعظ (۱۳۰۰ رامیان - ۱۳۷۲ تهران) نماینده معمم مردم رامیان استان مازندران در اولین دوره مجلس شورای اسلامی بود.
حسینی نیا ۲۰٬۵۲۷ رای برابر با۶۴/۳۱درصد آراء را برای ورود به مجلس بدست آورد.
مارک هلپرین (؛ زادهٔ ) یکی از دو دبیر مدیریتی بلومبرگ سیاست و تحلیلگر ارشد سیاسی ام‌اس‌ان‌بی‌سی و بلومبرگ تلویژن است. او و جان هایلمن نویسندگان کتاب‌های "تغییر بازی" و "" هستند. هلپرین و هایلمن هر دو مجری‌های برنامه ویت آل دو رسپکت ام اس ان بی سی و بلومبرگ هستند.
فصل ۲۰۱۵–۱۶ صد و هجدهمین فصل حضور یوونتوس در سطح اول فوتبال ایتالیاست. این فصل برای یوونتوس، نهمین فصل حضور متوالی در سری‌آ است.
در این فصل ستاره‌ای بر روی نشان کوپا ایتالیا بر روی پیراهن این باشگاه، درج شد. این ستاره از کسب ۱۰ عنوان قهرمانی در جام حذفی ایتالیا حکایت می‌کند. در ۲۵ آوریل ۲۰۱۶، باشگاه پنجمین قهرمانی متوالی‌اش در سری آ را کسب کرد و به تعداد ۳۲ قهرمانی در مجموع رسید. این قهرمانی هنگامی کسب شد که در سه هفته مانده به پایان لیگ، رم با شکست مقابل ناپولی جایگاه دوم خودش را از دست داد و قهرمانی یوونتوس با اختلاف امتیازی که کسب کرده بود، پیش از پایان لیگ، مسجل شد. این دومین بار است که باشگاه، رکورد ۵ قهرمانی متوالی در لیگ را کسب می‌کند. پیش از این در سال‌های ۱۹۳۰–۳۱ تا ۱۹۳۴–۳۵ این رکورد به‌دست آمده بود. قهرمانی این فصل در حالی به دست آمد که یوونتوس از ۱۰ بازی ابتدای فصل، فقط در ۳ بازی پیروز شده بود. پس از شکست مقابل ساسوئولو در ۲۸ اکتبر ۲۰۱۵ که یوونتوس را تا رتبه ۱۲ جدول پایین برده بود، باشگاه توانست عملکرد خوبی از خود نشان دهد و در ۲۵ بازی بعدی از ۷۵ امتیاز ممکن، ۷۳ امتیاز کسب کند. یوونتوس در ۲۵ مه، یازدهمین عنوان قهرمانی خودش در کوپا ایتالیا را جشن گرفت. این قهرمانی، دومین قهرمانی در جام حذفی بود و یوونتوس را تبدیل به اولین تیم در تاریخ فوتبال ایتالیا کرد که در دو فصل متوالی، قهرمان لیگ و جام حذفی می‌شود.
آخرین بروزآوری در ۱۸ سپتامبر ۲۰۱۵.
هزینه کل: €۱۲۵٬۷۰۰٬۰۰۰
مجموع درآمد: €۷۴٬۰۰۰٬۰۰۰
درآمد خالص: €۵۱٬۷۰۰٬۰۰۰
هزینه کلی: €۶٬۰۰۰٬۰۰۰
مجموع درآمد: €۰
درآمد خالص: €۶٬۰۰۰٬۰۰۰
آخرین بروزآوری: ۲۱ مه ۲۰۱۶
آخرین به روز رسانی: ۲۱ مه ۲۰۱۶
نظرمحمد دیدگاه فرزند «مزار» در سال ۱۳۱۱ شمسی در روستای «دامن» از توابع ایرانشهر متولد شد. در ده سالگی به دبستان رفت و هم‌زمان قرآن مجید و چند کتاب‌ ابتدایی علوم دینی را نزد امام مسجد روستای‌شان که اهل منطقه «مسکوتان» از توابع بخش مرکزی شهرستان فنوج در سیستان‌وبلوچستان بود، فراگرفت.
مولوی نظرمحمد دیدگاه تحت تاثیر تشویق‌های امام مسجد، در سال ۱۳۳۱ به اتفاق جمعی دیگر از هم‌سن‌و‌سالانش برای ادامه تحصیل علوم دینی عازم پاکستان شد. دروس مقدماتی را در دارالعلوم شهر «تندوالله‌یار»- از توابع ایالت سند- ‌گذراند و پس از آن به‌علت مشکلاتی که دامنگیر این مدرسه شد، به مدرسه دینی «دارالرشاد» در منطقه‌ای به نام «پیرجندا» رفت. سپس در سومین سال حضورش در پاکستان عازم مدرسه دینی دارالهدای شهر «تیدی» در استان سند شد. در دومین سال حضور در این مدرسه دینی، به شدت بیمار شد و برای مداوا به کراچی رفت و همین سفر باعث شد تا به مرکز بزرگ علمی «دارالعلوم» کراچی برود.
مولوی نظرمحمد مدت پنج‌ سال در این مرکز علمی بزرگ تحصیل کرد پس از انتقال دارالعلوم کراچی از منطقه «نانکواره» به منطقه «لاندی» این شهر، یک سال دیگر در این مرکز به تحصیل ادامه داد و تعطیلات همان سال برای دیدار با خانواده به ایران بازگشت. تعطیلات که به پایان رسید بار دیگر عازم پاکستان و دارالعلوم کراچی شد، اما به علت تکمیل‌نشدن کار ثبت‌نام ۱۴ طلبه‌ای که از ایران با خود همراه برده بود، ناچار شد دارالعلوم کراچی را ترک کند و بار دیگر به دارالعلوم تندوالله‌یار برود. سال «دوره حدیث» و به عبارتی آخرین سال تحصیل خود را در این مدرسه و بالاخره از همین مرکز علمی فارغ‌التحصیل شد و پس از مدتی با اتمام تحصیلاتش به زادگاهش بازگشت. مدیریت مدارس دینی مکتب قرآن و مکتب خدیجة الکبری را در منطقه دامن در ۲۵ کیلومتری ایرانشهر را بر عهده داشته است. فصلنامۀ «ندای اسلام»/ شمارۀ ۶۱-۶۲
مفتی محمدشفیع عثمانی، رشیداحمد لدیانوی، سلیم‌الله ‌خان، سحبان‌محمود، قاری رعایت‌الله، مولوی علی‌اکبر، مولوی عبدالحق ، مفتی محمد رفیع، مولوی غلام‌الله خان از مهم ترین اساتید وی می باشند. همچنین وی دورۀ تفسیر قرآن مجید نزد مولوی غلام‌الله خان و مولوی عبدالغنی جاجروی و دوره حدیث نزد مولوی ظفراحمد عثمانی گذراند. فصلنامۀ «ندای اسلام»/ شمارۀ ۶۱-۶۲
وی نماینده معمم اهل سنت حوزه انتخابیه ایرانشهر استان سیستان و بلوچستان در اولین دوره مجلس شورای اسلامی بود. او با کسب ۲۱۲۵۴ رای و ۶۶٫۹۰ درصد کل آرا در انتخابات برنده و از ۷ خرداد ۱۳۵۹ تا ۶ خرداد ۱۳۶۳ نمایندگی مردم در این حوزۀ انتخابیه را بر عهده داشت.https://rc.majlis.ir/fa/parliament_member/show/762522
در سال ۱۳۶۰ه. ش به همراه احمد مفتی زاده، عبدالعزیز ملازاده، عبدالملک ملازاده، عبدالحمید اسماعیل زهی، شمس الدین مطهری و برخی از همفکران دیگرش شورای مرکزی سنت (شمس) را بنیانگذاری کردند و اولین اجلاسیه این شورا در منزل ایشان در تهران برگزار گردید که با دستگیری احمد مفتی زاده و زندانی شدن او این فعالیت‌ها به پایان رسید.
او در زمان حیاتش از جمله مخالفان سیاست های جمهوری اسلامی بود. نظرمحمد دیدگاه پس از نمایندگی در مجلس و در زمان فعالیت‌های سیاسی و مذهبی و مشخصا به‌خاطر بعضی از سخنرانی‌هایش، در سال ۱۳۶۵ بازداشت شد و مدت ۳ سال را ابتدا در زاهدان و سپس در تهران در زندان سپری کرد و پس از گذراندن دوران حبس، در سال ۱۳۷۴ به کشورهای پاکستان و امارات مهاجرت کرد و پس از ۶ سال دوری از زادگاهش، در سال ۱۳۸۰ مجددا به ایران بازگشت. https://darolefta.org/448/
وی ۱۵خرداد ۱۴۰۰ و در سن ۸۹ سالگی در بیمارستان ایرانشهر وفات کرد. و در روستای دامن دفن شد. http://sunnionline.us/farsi/2021/06/22422
آینزاتس‌گروپن () (نام کامل آلمانی Einsatzgruppen der Sicherheitspolizei und des SD) جوخه‌های مرگ شبه‌نظامی اس‌اس آلمان نازی در اروپای در اشغال آلمان که مسئول کشتارجمعی در جریان جنگ جهانی دوم بودند. این گروه در قتل شمار زیادی از روشن‌فکران و نخبگان فرهنگی لهستان و هم‌چنین در اجرای فرمان راه حل نهایی در سرزمین‌های تحت اشغال آلمان نازی در اروپا مشارکت داشتند. تقریباً تمامی قربانیان این جوخه‌ها غیرنظامیان بودند.
این گروه زیر نظر هاینریش هیملر و راینهارد هایدریش در جریان اشغال لهستان در سپتامبر ۱۹۳۹ و در جریان عملیات بارباروسا در ژوئن ۱۹۴۱ با پیشروی ارتش آلمان نازی پیش می‌رفتند. به دستور آدولف هیتلر ارتش آلمان نازی می‌بایست با این گروه همکاری می‌کرد و پشتیبانی لجستیکی را برای آن‌ها فراهم می‌کرد. تاریخ‌نگار رائول هیلبرگ تخمین زده‌است که میان سال‌های ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۵ این گروه بیش از ۲ میلیون نفر (شامل ۱٬۳ میلیون یهودی) را در سراسر اروپا به قتل رسانده‌اند.
پس از پایان جنگ جهانی دوم، ۲۴ رهبر ارشد این گروه در دادگاهی به نام دادگاه آینزاتس‌گروپن در سال‌های ۱۹۴۷–۴۸ میلادی به جرم جنایت علیه بشریت و جنایت جنگی محاکمه شدند. ۱۴ حکم اعدام و ۲ حکم حبس ابد در این دادگاه داده شد. ۴ متهم دیگر در این دادگاه بعدها به‌دست کشورهای دیگر محاکمه و اعدام شدند.
آینزاتس‌گروپن، قبل از اشغال لهستان توسط راینهارد هایدریش به‌وجود آمد. این گروه در ابتدا به‌عنوان بخشی از زیپو عمل می‌کرد و در جریان اشغال سودتنلند در حدود ۱۰٬۰۰۰ کمونیست اهل چک و شهروند آلمانی را دستگیر کرد. از سپتامبر ۱۹۳۹ اداره اصلی امنیت رایش فرماندهی این واحدها ار به‌دست گرفت.
این گروه هم‌چنین از سپتامبر تا دسامبر ۱۹۳۹ در جریان عملیات تی۴ و در حذف کردن سیستماتیک عقب مانده‌ها، بیماران روانی و معلولین مغزی از جمعیت آلمان شرکت داشت. عملیات تی۴ در اصل از ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۱ انجام می‌شد اما پس از آن نیز کشتارها به‌دست آینزاتس‌گروپن تا پایان جنگ ادامه داشت هرچند از اتاق گاز تنها تا بهار ۱۹۴۰ برای این منظور استفاده می‌شد.
با برنامه‌ریزی هیتلر برای حمله به لهستان، هایدریش نیز آینزاتس‌گروپن را به‌منظور همراهی با ارتش آلمان بازسازی کرد. اعضای این گروه از میان اعضای اس‌اس، اس دی یا نیروهای پلیس بودند. هایدریش ورنر بست را به فرماندهی این نیروها گماشت تا رهبران هر واحد و زیرگروه را (که به آن آینزاتس‌کماندو گفته می‌شد)، از میان افراد آموزش‌دیده و همراه با تجربه نظامی انتخاب کند. برخی از این افراد سابقاً در گروه‌های شبه‌نظامی دیگری هم‌چون فرای کورپس فعالیت داشتند.
تا آن زمان این گروه ۲٬۷۰۰ نفر عضو داشت. با حمله به لهستان، این واحدها شروع به کشتار روحانیون، معلمان، دانشمندان و اشراف لهستانی کردند. آینزاتس‌گروپن افرادی که اس‌اس نامشان را تا می ۱۹۳۹ در لیست کتاب پیگرد ویژه لهستان جمع‌آوری کرده بود، با کمک گروه شبه‌نظامی فولکس‌دویچه زلبست‌شوتز که اعضای آن از اقلیت آلمانی لهستان تشکیل شده‌بودند، پیدا می‌کرد و به‌قتل می‌رساند. دیگر اعضای اس‌اس، ورماخت و اورپو نیز در این رشته کشتارها شرکت داشتند. تقریباً تا پایان سال ۱۹۳۹، ۶۵٬۰۰۰ شهروند لهستانی به‌قتل رسیدند. علاوه بر این افراد، آن‌ها یهودیان، کولیها، فاحشگان و بیماران ذهنی را نیز قتل‌عام می‌کردند. بیماران روانی در لهستان در ابتدا با شلیک گلوله به‌قتل می‌رسیدند اما از بهار ۱۹۴۱ استفاده از ون‌های گاز برای این کار رایج شد.
هفت گردان آینزاتس‌گروپن در لهستان بودند که هر کدام به چهار آینزاتس‌کماندو تقسیم می‌شدند:
گرچه آینزاتس‌گروپن به‌صورت رسمی تحت فرماندهی ارتش بودند اما دستورهای‌شان را از هایدریش دریافت می‌کردند و در اکثر موارد به‌طور مستقل از ارتش عمل می‌کردند. بسیاری از افسران ارشد ارتش خوشحال می‌شدند که قتل‌عام‌ها را به عهده آینزاتس‌گروپن بگذارند زیرا این کشتارها قوانین جنگی کنوانسیون ژنو را نقض می‌کرد. هیتلر فرمان داده بود که ارتش می‌بایست با آینزاتس‌گروپن مدارا و تا حد امکان از آن‌ها پشتیبانی لجستیکی کند. تعدادی از فرماندهان ارتش از کشتارها، غارت‌ها و تجاوزهای بیش از حد آینزاتس‌گروپن و فولکس‌دویچه زلبست‌شوتز شکایت داشتند. به عنوان نمونه، ژنرال یوهانس بلاسکوویتس یک یادداشت شکایت دربارهٔ بی‌رحمی‌های انجام شده به هیتلر فرستاد، اما هیتلر نگرانی او را بچگانه خواند و بلاسکوویتس در می ۱۹۴۰ از پست خود برکنار شد. او به خدمت در ارتش ادامه داد اما هیچگاه به درجه فیلدمارشال ارتقا نیافت.
آخرین مأموریت آینزاتس‌گروپن در لهستان، گردآوری یهودیان باقی‌مانده و فرستادن آن‌ها به گتوهای درون شهرهای بزرگ بود. هم‌چنین آینزاتس‌گروپن و ورماخت ده‌ها هزار یهودی را به شرق و سرزمین‌های تحت کنترل شوروی راندند.
با شروع عملیات بارباروسا، آماده‌سازی آینزاتس‌گروپن برای عملیات‌های جدید نیز آغاز شد. در می ۱۹۴۱ هایدریش شفاهاً دستور قتل‌عام یهودیان شوروی را به مدرسه NCO زیپو در پرچ داد. در این مدرسه فرماندهان آینزاتس‌گروپن دوباره سازمان‌یافته برای شرکت در عملیات بارباروسا تعلیم می‌دیدند. در بهار ۱۹۴۱ هایدریش و ژنرال ادوارد واگنر از ورماخت مذاکرات خود را در مورد همکاری میان ارتش آلمان و آینزاتس‌گروپن با موفقیت به پایان رساندند. در پی توافق واگنر-هایدریش در ۲۸ آوریل ۱۹۴۱، فیلدمارشال والتر فون براوخیچ فرمان داد که به با شروع عملیات بارباروسا، تمام فرماندهان ارتش آلمان باید فوراً تمامی یهودیان ساکن مناطق اشغال‌شده را شناسایی و ثبت کنند و هم‌چنین تمامی همکاری‌های لازم را با آینزاتس‌گروپن داشته باشند.
برای عملیات بارباروسا چهار گروه آینزاتس‌گروپن تشکیل شد که هرکدام بین ۵۰۰–۹۹۰ عضو و در مجموع حدود ۳٬۰۰۰ عضو داشتند. آینزاتس‌گروپنَ A و B و C به گروه ارتش شمالی، گروه ارتش مرکزی و گروه ارتش جنوبی پیوستند. آینزاتس‌گروپن دی نیز به ارتش یازدهم ملحق شد. هایدریش به آنان فرمان داد تا اداره‌ها و برگه‌های مربوط به دولت شوروی و حزب کمونیست را حفظ کنند تا به کمک آن بتوانند تمام مقامات ارشد دولت شوروی را از بین ببرند و هم‌چنین از اقدامات تحریک‌آمیز علیه جمعیت یهودی ساکن حمایت کنند و این کار را تشویق کنند. اعضای آینزاتس‌گروپن از نیروهای اس دی، گشتاپو، اورپو، کریپو و وافن اس‌اس بودند. هر گروه آینزاتس‌گروپن تحت کنترل رهبران اس‌اس و پلیس بودند. در می ۱۹۴۱ ژنرال واگنر و والتر شلنبرگ توافق کردند که گروه‌های آینزاتس‌گروپن در خطوط مقدم تحت فرماندهی ارتش قرار بگیرند تا ارتش پشتیبانی لجستیکی را برای آن‌ها فراهم کند.
گروه‌های آینزاتس‌گروپن دیگر با تصرف قلمرو تشکیل می‌شدند. آینزاتس‌گروپن E در دولت مستقل کرواسی تحت فرماندهی لودویگ تایشمان، گونتر هرمان و در نهایت ویلهلم فوکس فعالیت می‌کرد. این واحد به پنج آینزاتس‌کماندو تقسیم شده بود که در شهرهای بانیا لوکا، وینکوتسی، سارایوو، کنین و زاگرب فعالیت می‌کردند. آینزاتس‌گروپن F با گروه ارتش جنوبی فعالیت می‌کرد. آینزاتس‌گروپن G تحت فرماندهی یوزف کرویتزر در رومانی، مجارستان و اوکراین فعالیت می‌کرد. آینزاتس‌گروپن H در اسلواکی مستقر بود. آینزاتس‌گروپن K و L تحت فرماندهی امانوئل شفر و لودویگ هان همراه با ارتش پنجم و ارتش ششم زرهی در جریان نبرد بولج فعالیت می‌کردند. هان پیش از آن فرمانده یک گروه آینزاتس‌گروپن در یونان بود.
دیگر گروه‌های آینزاتس‌گروپن و آینزاتس‌کماندو نیز وجود داشتند مانند گروه "لیتیس" که به فرماندهی پاول بلوبل در مرز میان اسلوونی و اتریش فعالیت می‌کرد، گروه "لوکزامبورگ" (مستقر در لوکزامبورگ)، گروه "یوگسلاوین" (مستقر در یوگسلاوی)، گروه "نروگن" (مستقر در نروژ) تحت فرماندهی فرانتس اشتالکر، گروه "صربین" (مستقر در یوگسلاوی) تحت فرماندهی ویلهلم فوکس و آگوست میسنر، گروه "تیلسیت" (مستقر در لیتوانی و لهستان) و گروه "تونس" (مستقر در تونس) به فرماندهی والتر راوف.
با شروع حمله به شوروی در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱، مأموریت آینزاتس‌گروپن همانند مأموریت آن‌ها در لهستان بود؛ با این تفاوت که فعالیت آن‌ها باید بر روی کشتار یهودیان و کمیسارهای حزب کمونیست اتحاد شوروی متمرکز می‌شد. در نامه‌ای که هایدریش به تاریخ ۲ ژوئیه ۱۹۴۱ به رهبران اس‌اس و پلیس فرستاد، گفته شده بود که تمامی مقامات ارشد و میانی کمینترن، تمامی اعضای ارشد و میانی کمیته‌های استانی و شهرستانی حزب کمونیست، اعضای رادیکال حزب کمونیست، کمیسارهای خلق و یهودیان در حزب و مقامات دولتی بایستی اعدام شوند. وی اعلام کرده بود که هر گونه فعالیت از طرف ساکنان قلمروهای تصرف‌شده علیه یهودیان باید مورد تشویق قرار گیرد.
در ۸ ژوئیه، هایدریش اعلام کرد که تمامی مردان یهودی بین ۱۵ تا ۴۵ سال باید اعدام شوند. در ۱۷ ژوئیه، هایدریش به آینزاتس‌گروپن دستور داد که تمامی زندانیان جنگی یهودی ارتش سرخ و هم‌چنین زندانیان جنگی گرجستان و مرکز آسیا که ممکن است یهودی باشند باید اعدام شوند. با اینکه در آلمان قوانین نورنبرگ در سال ۱۹۳۵ بیان کرده بود که یک فرد یهودی باید دارای حداقل سه پدربزرگ و مادربزرگ یهودی باشد، آینزاتس‌گروپن حتی افرادی که دارای حداقل یک پدربزرگ یا مادربزرگ یهودی بودند را نیز یهودی به‌شمار می‌آورد. آینزاتس‌گروپن هم‌چنین بیماران ذهنی و کولی‌ها را قتل‌عام کرد. کشتن گروگان‌ها به‌دست آینزاتس‌گروپن یک امر رایج بود.
با حمله آلمان نازی به شوروی، فعالیت‌هایی از طرف چریک‌های شوروی نیز آغاز شد. در این بین یهودیان محلی همواره مورد ظن آلمان‌ها قرار می‌گرفتند. هایدریش به افسرانش دستور داده بود تا ساکنان نواحی اشغال‌شده را به پوگروم‌های ضدیهودی تحریک کنند. این پوگروم‌ها، که برخی از آن‌ها توسط آینزاتس‌گروپن هماهنگ شده بودند، در اوکراین، لتونی و لیتوانی اتفاق افتادند. در هفته‌های اول عملیات بارباروسا ۴۰ مورد پوگروم صورت گرفت که در نتیجه آن ۱۰٬۰۰۰ کشته شدند؛ و تا پایان سال ۱۹۴۱، ۶۰ پوگروم صورت گرفت که تعداد قربانیان آن‌ها ۲۴٬۰۰۰ نفر تخمین زده می‌شود. با این حال فرانتس اشتالکر، فرمانده آینزاتس‌گروپن A در نیمه ماه اکتبر به مافوقانش گزارش داد که ساکنان شهر کاوناس علاقه‌ای به شروع پوگروم‌ ندارند. موارد مشابهی از طرف آینزاتس‌گروپن B در بلاروس و روسیه و آینزاتس‌گروپن C در اوکراین گزارش شد. هرچه بیشتر نیروهای آینزاتس‌گروپن به سمت شرق پیش می‌رفتند، علاقه کمتری برای شروع پوگروم در میان ساکنین شهرها علیه همسایگان یهودی خود می‌یافتند.
تا اوت ۱۹۴۱، دامنه فعالیت‌های آینزاتس‌گروپن تا کشتار تمام جمعیت یهودی ساکن کشیده شد. در ابتدا این افراد اکثراً با جوخه‌های آتش اعدام می‌شدند. چون این کار روند اعدام‌ها را کند می‌کرد، گروه‌های آینزاتس‌کماندو شروع به کشتار افراد در گروه‌های بزرگ در کنار یک‌دیگر و در گورهای دسته‌جمعی از پیش آماده‌شده کردند.
آینزاتس‌گروپن از اعدام‌های در ملاًعام برای برای ایجاد ترس در میان جمعیت محلی استفاده می‌کرد. در گزارشی از آینزاتس‌گروپن B به تاریخ ۹ اکتبر ۱۹۴۱ یک نمونه از این نوع اعدام‌های در ملاًعام ذکر شده‌است. به‌دلیل شک آلمان‌ها به انجام فعالیت‌های پارتیزانی در نزدیکی شهر دمیدوف، تمامی ساکنان مرد بین ۱۵ تا ۵۵ سال در کمپی در برابر دید عموم قرار داده شدند. ۴۰۰ نفر از ساکنان شهر برای تماشای اعدام گردآوری شده بودند. ۵ نفر از افراد داخل کمپ به‌دار آویخته شدند و باقی با شلیک گلوله اعدام شدند.
بزرگ‌ترین کشتار انجام‌شده به‌دست آینزاتس‌گروپن در ۲۹ و ۳۰ سپتامبر ۱۹۴۱ در دره بابی یار در شمال‌غرب کیف اتفاق افتاد. کیف در ۱۹ سپتامبر سقوط کرد و به‌دست آلمان‌ها افتاد. چند واحد از وافن اس‌اس شامل آینزاتس‌گروپن C تحت فرماندهی اتو راش، اعضای زوندرکماندو 4a تحت فرماندهی فریدریش یکلن و افرادی از پلیس محلی اوکراین در این کشتار شرکت داشتند. در ۲۹ سپتامبر یهودیان کیف را جمع‌آوری کردند. اخبار کشتارها هنوز به کیف نرسیده بود و یهودیان فکر می‌کردند که قرار است با خطوط راه‌آهن به محلی دیگر فرستاده شوند.
پس از یک راه‌پیمایی دو مایلی به سمت شمال‌غرب شهر، قربانیان با سیم‌های خاردار و چند پلیس اوکراینی و نیروهای آلمانی روبه‌رو شدند. این افراد قربانیان را برهنه و به داخل دره روانه کردند. سپس قربانیان از ناحیه پشت سر یا گردن توسط جوخه‌های مرگ هدف گلوله قرار گرفتند.
کشتار دو روز به‌طول انجامید و ۳۳٬۷۷۱ کشته برجای گذاشت. لباس‌های قربانیان نیز برای استفاده شهروندان آلمانی از آن‌جا برده شد. نیروهای یکلن تا پایان ماه اکتبر ۱۰۰٬۰۰۰ یهودی را قتل‌عام کردند.
آینزاتس‌گروپن A در کشورهای استونی، لتونی و لیتوانی فعالیت می‌کرد. برطبق گزارش‌هایی که این گروه به هیملر فرستادند، در پنج‌ماهه اول حمله به بالتیک تقریباً ۱۴۰٬۰۰۰ نفر کشته شدند که از این میان ۱۳۶٬۴۲۱ نفر یهودی، ۱۰۶۴ نفر کمونیست، ۶۵۳ بیمار ذهنی، ۵۶ پارتیزان، ۴۴ لهستانی، پنج کولی و یک ارمنی بودند که مرگ آن‌ها بین ۲۲ ژوئن تا ۲۵ نوامبر ۱۹۴۱ گزارش شده‌است.
با ورود نیروهای آلمانی به شهر کاوناس در لیتوانی در ۲۵ ژوئن ۱۹۴۱، آینزاتس‌گروپن زندانیان شهر را آزاد کرد و آن‌ها را تشویق کرد تا در پوگروم به آن‌ها بپیوندند. بین ۲۳ تا ۲۷ ژوئن ۱۹۴۱، ۴۰۰۰ یهودی در خیابان‌های کاوناس به قتل رسیدند.
آینزاتس‌گروپن A در لیتوانی گروه‌های محلی ناسیونالیستی و گروه‌های ضدیهودی را استخدام می‌کردند. در یک پوگروم در اوایل ژوئیه در شهر ریگا ۴۰۰ یهودی کشته شدند. ویکتورس آرایس ملی‌گرای لتونیایی و هوادارانش کمپینی برای آتش زدن کنیسه‌ها تشکیل دادند. در دوم ژوئیه ۱۹۴۱ فرانتس اشتالکر فرمانده آینزاتس‌گروپن A آرایس را به فرماندهی گروه آرایس کماندو گماشت. این گروه زوندرکماندو که از ۳۰۰ مرد عمدتاً دانشجو تشکیل شده بود، در کنار آینزاتس‌گروپن A ۲۳۰۰ یهودی را در ۶ و ۷ ژوئیه در ریگا کشتند. در طول ۶ ماه، آرایس و افرادش در حدود نیمی از جمعیت یهودیان لتونی را قتل‌عام کردند.
مقامات محلی و پلیس‌های کمکی (که به آن‌ها شوتزمانشافت می‌گفتند) در جمع‌آوری و کشتار یهودیان در استونی، لتونی و لیتوانی نقشی کلیدی را ایفا می‌کردند. این گروه‌ها به واحدهای آینزاتس‌گروپن به شناسایی هرچه سریع‌تر یهودیان کمک می‌کردند. شوتزمانشافت که شامل پلیس‌های کمکی استخدام‌شده توسط آلمان‌ها و افسران پلیس و ارتش لتونی، گروه‌های شبه‌نظامی و ملی‌گرا و دانشجویان بود، در کشتار شهروندان یهودی لتونی مشارکت داشتند.
با شکل‌گیری واحدهایی از آرایس کماندو و گروه‌هایی مانند رول‌کماندوهامان در لیتوانی، فعالیت‌های آن‌ها از پوگروم به روی کشتارهای دسته‌جمعی متمرکز شد. با کمک این گروه‌ها، آینزاتس‌گروپن A اولین گروه آینزاتس‌گروپن بود که تلاش کرد تا تمام یهودیان این مناطق را به‌طور سیستماتیک نابود کند. تاریخ‌نگار مودریس اکستینس دراین‌باره می‌نویسد:
در اواخر سال ۱۹۴۱ گروه‌های آینزاتس‌کماندو در قرارگاه‌هایشان در کاوناس، تالین و ریگا مستقر شدند. آینزاتس‌گروپن A به دلیل نفرات کم برای ادامه عملیات با مشکلاتی روبه‌رو شده بود آلمانی‌ها پس از آن برای ادامه کشتارها بیشتر به آرایس کماندو و گروه‌های شبه‌نظامی دیگر متوسل شدند.
این همکاری گسترده و مشتاقانه و وسیع ساکنان کشورهای حوزه دریای بالتیک با آلمان‌ها به چند فاکتور مربوط می‌شد. از زمان انقلاب ۱۹۰۵ روسیه مرز کرسی میان لهستان و روسیه و مرزهای دیگر کانون خشونت‌های سیاسی بود. هم‌چنین دوره حکمرانی شوروی بر این مناطق برای ساکنان آن عمیقاً دردناک بود. ساکنان این مناطق از طرف حکمرانان شوروی مورد اذیت و آزار قرار می‌گرفتند و ساختارهای اساسی موجود در جامعه از بین رفته بود. با حمله آلمان‌ها در سال ۱۹۴۱، بسیاری توانستند خود را با رژیم توتالیتر جدید مطابقت دهند و بسیاری وفاداری خود را به رایش سوم اعلام کردند. بسیاری از کسانی که در رژیم قبل با روس‌ها همکاری کرده بودند، حال توجه‌ها را از خودشان به یهودیان منحرف می‌کردند و در کشتار آن‌ها مشارکت می‌کردند.
در نوامبر ۱۹۴۱، هیملر از سرعت نابودی‌ها ناراضی بود. وی به فردریش یکلن دستور داد تا گتو ریگا را پاکسازی کند. یکلن مکانی را در حدود ۱۰ کیلومتری جنوب شرق ریگا و نزدیک به ایستگاه راه‌آهن رومبولا انتخاب کرد و ۳۰۰ زندانی روسی را به کار گماشت تا گودال‌هایی را در آن‌جا حفر کنند.
با این‌که رومبولا در مسیر خطوط راه‌آهن قرار داشت، اما یکلن دستور داد قربانیان راه را با پای پیاده از ریگا تا محل از پیش آماده شده طی کنند.کامیون‌ها و اتوبوس‌هایی نیز برای حمل کودکان و افراد مسن تعبیه شده بود. به قربانیان گفته شده بود که باید به محل دیگری منتقل شوند و تا ۲۰ کیلوگرم اجازه دارند که با خودشان وسیله حمل کنند. روز اول اعدام‌ها، ۳۰ نوامبر ۱۹۴۱، با جمع‌آوری قربانیان در ساعت ۴ صبح آغاز شد. قربانیان در صف‌های هزار نفری به محل از پیش آماده شده برده شدند. همراه با آنان چندین سرباز اس‌اس نیز بودند که به هر فردی که توانایی ادامه راه را نداشت یا قصد فرار داشت شلیک می‌کردند.
محل اعدام جایی در نزدیکی ۲۷۰ متری از جاده به طرف جنگل بود. در اینجا قربانیان به گروه‌های پنجاه نفری تقسیم شدند و کمی بیشتر به داخل جنگل و به نزدیکی گودال‌ها برده شدند. ابتدا برهنه شدند، سپس به داخل گودال برده شدند، به روی زمین خوابانده شدند و در آخر توسط افراد یکلن با شلیک گلوله‌ای در پشت سر یا گردن کشته شدند. در آن روز در حدود ۱۳٬۰۰۰ یهودی از ریگا و هزار یهودی آلمانی که با قطار به آن‌جا آورده شده بودند کشته شدند. در روز دوم عملیات، ۸ دسامبر ۱۹۴۱، ۱۰٬۰۰۰ یهودی باقی‌مانده از ریگا نیز به همین طریق کشته شدند. در حدود هزار نفر نیز در خیابان‌های شهر یا در میانه راه کشته شدند. در مجموع ۲۵٬۰۰۰ نفر در این کشتار کشته شدند.
آینزاتس‌گروپن B و C و D همیشه از روش‌های آینزاتس‌گروپن A در کشتارها پیروی نمی‌کردند. فرماندهان آینزاتس‌گروپن تا پاییز ۱۹۴۱ به این نتیجه رسیده بودند که از بین بردن تمامی جمعیت یهودیان شوروی در یک مرحله پاکسازی ممکن نیست و فکر می‌کردند که کشتارها باید متوقف شود. یک گزارش از نیروهای آینزاتس‌گروپن به تاریخ ۱۷ سپتامبر نشان می‌دهد که آلمان‌ها استفاده از یهودیان به‌عنوان کارگر را به کشتن آن‌ها ترجیح می‌دادند؛ بنابراین وقفه‌ای بین موج کشتارها به‌وجود آمد. موج اول کشتارها تابستان و پاییز ۱۹۴۱ و موج دوم به گفته تاریخ‌نگار آمریکایی رائول هیلبرگ از ۲ دسامبر ۱۹۴۱ تا تابستان ۱۹۴۲ رخ داد. در طی وقفه بین این دو موج یهودیان به گتوها فرستاده می‌شدند.
آینزاتس‌گروپن A توانست که تقریباً تمامی یهودیان مناطق تحت کنترل خود را از بین ببرد بنابراین به کمک آینزاتس‌گروپن B در بلاروس شتافت. در فوریه ۱۹۴۲ در دنیپرو آینزاتس‌گروپن D توانست جمعیت یهودیان این شهر را در عرض ۴ روز از ۳۰٬۰۰۰ نفر به ۷۰۲ نفر کاهش دهد.
موج دوم کشتارها در شوروی با مقاومت مسلحانه در برخی مناطق روبه‌رو شد هرچند که شانس آن‌ها برای موفقیت کم بود. اسلحه‌ها اکثراً ابتدایی و خانگی بودند. ارتباط بین گتوها در شهرهای مختلف غیرممکن بود بنابراین امکان ایجاد یک استراتژی مشخص وجود نداشت.
پس از مدتی، هیملر دریافت که روش‌های کشتار استفاده شده توسط آینزاتس‌گروپن ناکافی هستند. این روش‌ها هزینه‌بر بودند، باعث تضعیف روحیه نیروها می‌شدند و گاهی با سرعت کافی انجام نمی‌شدند. هم‌چنین بسیاری از نیروها دچار مشکلات روحی و روانی می‌شدند.
هیملر در جریان بازدیدی از شهر مینسک در اوت ۱۹۴۱، شاهد اعدام دسته‌جمعی یهودیان به‌دست نیروهای آینزاتس‌گروپن بود و دریافت که این کار برای این نیروها بسیار سخت و پراسترس است. تا نوامبر وی ترتیبی داد تا هر عضو اس‌اس که از مشکلات روحی رنج می‌برد تحت مراقبت قرار گیرد. وی هم‌چنین تصمیم گرفت تا استفاده از گاز را برای کشتن قربانیان، خصوصاً زنان و کودکان آغاز کند. هر چهار گروه اصلی آینزاتس‌گروپن از سال ۱۹۴۲ استفاده از ون‌های گاز را که سابقاً برای کشتار بیماران ذهنی استفاده می‌شد، شروع کردند. هرچند استفاده از این ون‌ها برای نیروهای آینزاتس‌کماندو چندان خوشایند نبود زیرا آن‌ها مجبور بودند پس از اتمام کار اجساد را از ون خارج و به طرز وحشتناکی دفن کنند بنابراین از زندانیان برای این کارها استفاده می‌کردند.
نقشه‌ها برای ریشه‌کن کردن جمعیت یهودیان در اروپا - ۱۱ میلیون نفر - در تاریخ ۲۰ ژانویه ۱۹۴۲ در کنفرانس وانزه ریخته شد. تعدادی از آن‌ها باید از طربق کار اجباری کشته می‌شدند و باقی آن‌ها در جریان اجرای راه حل نهایی. اردوگاه‌هایی مانند آشویتس، بلزک، سوبیبور، تربلینکا و اردوگاه‌های دیگر جایگزین جوخه‌های مرگ سیار شدند. نیروهای آینزاتس‌گروپن نیز فعالیت خود را در قالب نبرد با گروه‌های پارتیزانی ادامه دادند.
پس از سقوط استالینگراد در فوریه ۱۹۴۳، هیملر دریافت که آلمان احتمالاً جنگ را خواهد باخت و بنابراین دستور ویژه ۱۰۰۵ را به پاول بلوبل داد. واحدها به گورهای دسته‌جمعی شرق فرستاده شدند تا گورها را نبش قبر کنند و اجساد را بسوزانند تا اسناد نسل‌کشی را از بین ببرند. این مأموریت ناتمام ماند و بسیاری از گورها تا پس از جنگ باز نشده باقی ماندند.
در سال ۱۹۴۴ و با پیشروی ارتش سرخ به داخل خاک رایش سوم، نیروهای آینزاتس‌گروپن نیز همراه با ورماخت عقب‌نشینی می‌کردند. در اواخر سال ۱۹۴۴ بیشتر اعضای آینزاتس‌گروپن برای ادامه خدمت به واحدهای وافن اس‌اس یا اردوگاه‌های مرگ فرستاده شدند. هیلبرگ تخمین می‌زند که بین سال‌های ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۵ نیروهای آینزاتس‌گروپن و نیروهای وابسته به آن بیش از ۲ میلیون نفر (شامل ۱٬۳ میلیون یهودی) را کشته بودند. کل جمعیت یهودیان کشته‌شده در جنگ بین ۵٬۵ تا ۶ میلیون نفر تخمین زده می‌شود.
براساس تحقیقات دو تاریخ‌نگار آلمانی به نام‌های مارتین کوپرس و کلاوس-میشائیل مالمان، در سال ۱۹۴۲ یک واحد آینزاتس‌گروپن برای کشتن نیم میلیون یهودی ساکن فلسطین بریتانیا و ۵۰٬۰۰۰ یهودی مصر تشکیل شد. آینزاتس‌گروپن مصر در آتن حاضر شدند تا همراه با ارتش آلمان به فلسطین بروند. رهبری این واحد را والتر راوف برعهده داشت. این واحد که در ابتدا تنها ۲۴ نفر نیرو داشت، مجبور شد تا از ساکنان محلی و سپاه آفریقا کمک بگیرند. والتر راوف قرار بود که با اروین رومل فرمانده سپاه آفریقا ملاقات کند تا از آن‌ها پشتیبانی بخواهد اما این ملاقات میسر نشد و پس از پیروزی متفقین در نبرد دوم العلمین، نقشه‌های آینزاتس‌گروپن مصر نیز به کنار گذاشته شد.
هنگامی‌که نقشه عملیات شیر دریایی در آلمان ریخته می‌شد، ۶ گروه آینزاتس‌گروپن برای همراهی با ارتش آلمان برای ورود به بریتانیا آمده شدند. آن‌ها لیستی از افراد مورد نظرشان تحت عنوان کتاب سیاه داشتند که شامل نام ۲٬۳۰۰ نفر از افرادی بود که بایستی بلافاصله پس از تصرف بریتانیا توسط گشتاپو دستگیر می‌شدند. در این لیست نام وینستون چرچیل، اعضای کابینه او، روزنامه‌نگاران و نویسندگان مشهور و اعضای دولت در تبعید چکسلواکی به چشم می‌خورد.
نیروهای آینزاتس‌گروپن گزارش بسیاری از اعمالشان را با جزئیات ثبت و ضبط می‌کردند و به مافوق‌های خود می‌فرستادند. گزارش یگر که به تاریخ ۱ دسامبر ۱۹۴۱ توسط کارل یگر به مافوق خود فرانتس اشتالکر (فرمانده آینزاتس‌گروپن A) فرستاد، عملکرد گروه آینزاتس‌کماندو III در لیتوانی را از تاریخ ۲ ژوئیه تا ۲۵ نوامبر ۱۹۴۱ نشان می‌دهد.
گزارش یگر گزارش پاکسازی ۱۳۷٬۳۴۶ نفر در لیتوانی را نشان می‌دهد که عمدتاً یهودی بودند. گزارش شامل تاریخ و محل دقیق کشتارها، شمار قربانیان و علت کشتن (یهودی بودن، کمونیست بودن، مجرم بودن و غیره) است. در مجموع گزارش نشان‌دهنده انجام بیش از ۱۰۰ مورد اعدام در ۷۱ محل متفاوت است. یگر نوشت:
در فوریه ۱۹۴۲ گزارش ادامه کشتارها به گزارش ضمیمه شد و تعداد قربانیان به ۱۳۸٬۲۷۲ نفر رسید. از این میان ۴۸٬۲۵۲ نفر مرد، ۵۵٬۵۵۶ نفر زن و ۳۴٬۴۶۴ نفر کودک بودند. تنها ۱۸۵۱ نفر از قربانیان یهودی نبودند.
یگر در پایان جنگ از اسارت متفقین فرار کرد. وی تحت نام واقعی خودش در هایدلبرگ زندگی کرد تا مارس ۱۹۵۹ که گزارش وی کشف شد و دستگیر شد. وی در ۲۲ ژوئن ۱۹۵۹ در زندان هوهناسپرگ خودکشی کرد.
کشتارها در شرق با اطلاع و حمایت ارتش آلمان صورت می‌گرفت. در دستوری به تاریخ ۱۰ اکتبر ۱۹۴۱ که فیلد مارشال والتر فون رایشناو آن را برای ارتش ششم خواند و به دستور رایشناو معروف است آمده:
فیلد مارشال گرد فون روندشتت از گروه ارتش جنوبی بیان کرد که با این دستور کاملاً موافق است و این دستور را به تمامی ژنرال‌های تحت فرمان خود فرستاد.هرچند که در جریان دادگاه‌های نورنبرگ وی گفت که تا قبل از دستگیری هیچ اطلاعی از این دستور نداشته‌است، گرچه وی تأیید کرد که ممکن است این دستور به اداره دفتر گروه ارتش رفته باشد.
ژنرال اریش فن مانشتاین در دستوری به نیروهایش به تاریخ ۲۰ نوامبر بیان کرد:
مانشتاین در نامه‌ای که به اوتو اولندرف فرمانده آینزاتس‌گروپن دی فرستاد از این‌که اس‌اس تمامی ساعت‌های مچی یهودیان کشته‌شده را برای خود برمی‌دارد و آن‌ها را ارتش تقسیم نمی‌کند شکایت کرده بود.
گذشته از این شکایت جزئی، ارتش و نیروهای آینزاتس‌گروپن با یکدیگر ارتباط نزدیکی داشتند. در ۶ ژوئیه ۱۹۴۱ آینزاتس‌کماندو 4b و آینزاتس‌گروپن سی گزارش دادند که نیروهای ارتش به‌طور حیرت‌آوری با یهودیان با خصومت برخورد می‌کنند. در ۸ سپتامبر آینزاتس‌گروپن دی گزارش دادند که ارتباط آن‌ها با ارتش آلمان عالی است. در همان ماه فرانتس اشتالکر فرمانده آینزاتس‌گروپن آ نوشت که گروه ارتش شمالی الگوی همکاری‌کردن در نابودی‌ها هستند و هم‌چنین روابط آن‌ها با ارتش چهارم زرهی به فرماندهی ژنرال اریش هوپنر بسیار نزدیک و تقریباً از ته قلب است. در جنوب، ارتش رومانی در کشتار یهودیان اوکراین با آینزاتس‌گروپن دی همکاری نزدیکی داشت. تاریخ‌نگار آلمانی پتر لونگریش معتقد است این احتمال وجود دارد که ارتش در کنار سازمان ملی‌گرایان اوکراینی (OUN) در به‌راه انداختن پوگروم‌های لووف و کشتار ۸٬۵۰۰ تا ۹٬۰۰۰ یهودی ساکن این شهر دست داشته و با آینزاتس‌گروپن C و مردم شهر همکاری کرده‌است.
پس از پایان جنگ جهانی دوم، ۲۴ رهبر ارشد نیروهای آینزاتس‌گروپن در دادگاهی با نام دادگاه آینزاتس‌گروپن که در سال‌های ۱۹۴۷–۴۸ به دست ارتش ایالات متحده آمریکا برگزار شد محاکمه شدند. آن‌ها به جنایت علیه بشریت، جنایت جنگی و عضویت در اس‌اس (به عنوان یک سازمان جنایت‌کار) متهم شدند. ۱۴ حکم مرگ و ۲ حکم حبس ابد صادر شد که البته تنها ۴ مورد از اعدام‌ها انجام شد (در ۷ ژوئن ۱۹۵۱). باقی افراد احکام سبک‌تری دریافت کردند.
برخی از رهبران آینزاتس‌گروپن نظیر اوتو اولندرف در دادگاه گفتند که پیش از عملیات بارباروسا به آن‌ها دستور داده شده بود که خود را برای کشتار یهودیان شوروی آماده کنند. امروزه هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد چنین دستوری داده شده‌است. بازرس آلمانی آلفرد اشترایم می‌گوید که اگر چنین دستوری صادر شده بود دادگاه‌های پس از جنگ تنها می‌توانستند رهبران آینزاتس‌گروپن را به‌عنوان همدست در کشتار جمعی بشناسند. در هر حال اگر ثابت شود که نیروهای آینزاتس‌گروپن بدون دستور دست به کشتار زده‌اند، می‌توان آن‌ها را به‌عنوان عامل کشتار جمعی محکوم نمود؛ و بنابراین می‌توان آن‌ها را با مجازات سخت‌تر، از جمله اعدام روبه‌رو کرد.
اشترایم فرض را بر این گرفت که وجود یک دستور جامع در جلسه دفاع اولندرف یک مسئله ساختگی بوده‌است. امروزه این تئوری توسط بیشتر تاریخ‌نگاران پذیرفته شده‌است. لونگریچ می‌نویسد بیشتر دستورهایی که رهبران آینزاتس‌گروپن دریافت می‌کردند - مخصوصاً آن‌هایی که مربوط به انجام اعمال مجرمانه است - مبهم‌اند و در ادبیات رژیم آلمان معنای وسیعی را در بر می‌گیرند. رهبران آینزاتس‌گروپن رهنمودهایی دریافت می‌کردند دربارهٔ این که باید خشن و محکم باشند؛ همه یهودیان به‌عنوان دشمنان بالقوه شناخته می‌شدند که باید با آن‌ها با بی‌رحمی رفتار شود. یان کرشاو تاریخ‌نگار بریتانیایی معتقد است که اظهارات هیتلر پیش از عملیات بارباروسا دربارهٔ ضرورت یک جنگ بدون هیچ رحمی برای نابودی نیروی یهود-بلشویسم، از طرف رهبران آینزاتس‌گروپن این‌طور تفسیر می‌شد که آن‌ها اجازه انجام هر عمل خشن یهودستیزانه‌ای را دارند.
بسیاری از عاملان جنایات جنگی هیچ‌گاه محاکمه نشدند و پس از جنگ به زندگی عادی خود بازگشتند. بعدها آلمان غربی تنها حدود صد عضو سابق این نیروها را محاکمه کرد. با گذشت زمان کار دادگاه‌ها نیز سخت‌تر می‌شد. شاهدان پیرتر می‌شدند و شهادت آن‌ها اعتبار خود را کم‌کم از دست می‌داد. بودجه دادگاه‌ها کافی نبود و دولت‌های آلمان و اتریش تمایل کمی برای برگزاری دادگاه‌های مربوط به حوادث زمان جنگ داشتند.
دفاع از رایش بخشی از نبردهای هوایی در جنگ جهانی دوم بود که توسط "لوفت‌وافه" در مناطق تحت سلطه آلمان به منظور دفاع از مردم و مراکز صنعتی انجام می‌شد. این مجموعه نبرد یکی از طولانی‌ترین جنگ هوایی در طول تاریخ است که نیروهای طرفین شب و روز در حال درگیری بودند.
هنگام آغاز جنگ جهانی دوم در ماه سپتامبر سال ۱۹۳۹ آلمان با بیش از ۱۰۰۰ جنگنده تک‌موتوره ب‌اف ۱۰۹ و ۲۰۰ جنگنده سنگین دوموتوره ب‌اف ۱۱۰ و همچنین ۱۹۷ توپ ضدهوایی سنگین و حدود ۱۵۰۰ توپ ۸۸ میلی‌متری ضدهوایی از حریم هوایی خود محافظت می‌کرد. آلمان و فیلدمارشال هرمان گورینگ، فرمانده کل "لوفت‌وافه" به اتکای این نیروی قدرتمند اطمینان بالایی از مصونیت در مقابل حملات هوایی دشمنان داشتند. به هر صورت ابتدا تصور می‌شد تنها لهستان در مقابل آلمان است و ۳۶ بمب‌افکن متوسط نیروی هوایی آن قابل چشم‌پوشی است. پس از ورود فرانسه و بریتانیا به جنگ با آلمان این تصورات دست‌خوش تغییر شد. به هر صورت ناوگان بمب‌افکن‌های منسوخ نیروی هوایی فرانسه، با وجود فاصله اندک پایگاه‌های آن با مراکز حساس در آلمان از جمله ناحیه صنعتی رور، نیز خطر قابل توجهی به حساب نمی‌آمد. با این حال نیروی هوایی بریتانیا با بهره‌گیری از حدود ۳۰۰ بمب‌افکن نوین همپدن و ولینگتون و ۱۰۰ بمب‌افکن قدیمی‌تر ویتلی در کنار ۳۰۰ بمب‌افکن متوسط بلنهیم، تهدید جدی‌تری بود.
به منظور اجتناب از گرفتار شدن به اقدامات تلافی‌جویانه "لوفت‌وافه" در اثر واردن آمدن تلفات غیرنظامی به آلمان، عملیات بمب‌افکن‌های بریتانیایی علیه آلمان از روز ۴ سپتامبر سال ۱۹۳۹ با هدف گرفتن کشتی‌های جنگی "کریگس‌مارینه" در دریای شمال آغاز شد. این حملات با وارد آوردن خسارت به ناوگان بمب‌افکن‌های بریتانیا به نتیجه خاصی نرسیدند. آلمانی‌ها در ابتدا در مقابله با این حملات تعدادی از هواگردهای تک‌موتوره ب‌اف ۱۰۹ خود را در در نقش جنگنده شبانه به‌کار گرفتند. این جنگنده‌ها در همکاری با نورافکن‌های خودی عمل می‌کردند. نخستین حمله هوایی علیه یک هدف در خاک آلمان شب ۱۹ مارس سال ۱۹۴۰ صورت گرفت. پنجاه بمب‌افکن ویتلی و همپدن بریتانیا پایگاه هواگردهای دریایی "لوفت‌وافه" در هورنوم در جزیره زیلت را بمباران کردند. در چند هفته آتی الگوی حملات تغییری نکرد.
در نهایت در پی بمباران روتردام در هلند در میانه ماه مه توسط "لوفت‌وافه"، بریتانیایی‌ها نیز به دستور روز ۱۵ مه وینستون چرچیل، نخست‌وزیر این کشور دست از اجتناب از آسیب رساندن به غیرنظامیان آلمانی در حملات هوایی خود کشیدند. بدین شکل، همان شب ۹۹ بمب‌افکن بریتانیایی راهی هدف گرفتن تأسیسات نفتی و راه‌آهن در ناحیه رور شدند تا بمباران راهبردی آلمان توسط متفقین رسماً آغاز شود. درحالی‌که با وجود خوشبینی ابراز شده از جانب فرماندهی نیروی بمب‌افکن‌های بریتانیا، بمباران‌های راهبردی هنوز سال‌ها با تصوری که از آن‌ها وجود داشت، فاصله داشتند. این بمب‌افکن‌ها در عملیات‌های شبانه مسیر خود را به درون اراضی آلمان را با ستارگان و اهدافشان را با نور ماه می‌یافتند. شرایط مناسب جوی هم لازمه این روش بود که البته به نفع اقدامات مقابله‌ای آلمانی‌ها نیز تمام می‌شد. آتشبارهای سنگین ضدهوایی آلمان در ارتفاع کمتر از سه هزار متر و آتشبارهای سبک خودکار ۳۷ و ۲۰ میلی‌متری آن در ارتفاع‌های پایین تأثیر بالایی علیه هواگردهای دشمن به نمایش گذاشتند. بمب‌افکن‌های بریتانیایی برای در امان ماندن از آتش این تسلیحات اقدام به پرواز در ارتفاع‌های بسیار بالا، حرکات زیگ‌زاگ یا عمل در شب‌های غیر مهتابی می‌کردند. درنتیجه این بمباران‌ها به اندازه‌ای بدون دقت صورت می‌گرفت که آلمانی‌ها را در شناسایی اهداف مورد نظر بریتانیایی‌ها به زحمت می‌انداخت.
در چهارماهه نخست تهاجم هوایی علیه آلمان، نیروی هوایی بریتانیا ۴۰۰۰ سورتی اجرا کرد که در جریان آن ۱۶۳ هواگرد خود را از دست داد. تا این زمان توپ‌های ضدهوایی سنگین آلمان به حدود ۴۵۰ عدد رسیده بود. با وجود بدون تأثیر بودن یا اثر ناچیز این بمباران‌ها بر روحیه آلمانی‌ها یا بر ظرفیت تولید تسلیحات آن‌ها و با مشاهده اثر مشابه بمباران‌های دشمن بر خود، رهبران بریتانیا همچنان بر نقش تعیین‌کننده آن اصرار داشتند.