moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
پورمحمدی در دوران جنگ ایران و عراق فرمانده سپاه اردبیل بود و ۴۰ ماه در خط مقدم حضور داشت و با مهدی باکری، حمید باکری، مرتضی یاغچیان همکاری داشت.حجت‌الاسلام و المسلمین آقای حاج شیخ محمد تقی پور محمدی تبیان
فعالیتهای فرهنگی اجتماعی وی:
وی در نماز جمعه ۹ دی ۱۳۹۰ از مردم مراغه خداحافظی کرد و از طرف سید علی خامنه‌ای به نمایندگی ولی فقیه و امامت جمعه زنجان منصوب شدپور محمدی از مراغه خداحافظی کرد نصرنیوزاهراب نیوز - پور محمدی از مراغه خداحافظی کرد/ انتصاب به امامت جمعه زنجان اهراب نیوز ولی به در خواست علما و مراجع همچون سبحانی و ملکوتی و نارضایتی مردم آذربایجان شرقیوب سایت رسمی دفتر ارتباطات مردمی یوسف نجفی سایت دکتر یوسف نجفی از عدم حضور او در منطقه دفتر رهبری به دستور خامنه‌ای حکم او را در مراغه ابقا کرداخبار ائمه جمعهتشکر امام جمعه مراغه از مقام معظم رهبری، آیت‌الله العظمی سبحانی و آیت‌الله ملکوتی سایت شخصیبه دستور دفتر رهبری آیت‌الله پورمحمدی در مراغه ماندگار شد سایت شخصیاهراب نیوز - امام جمعه مراغه ابقا شد اهراب نیوزاخبار ائمه جمعه
وی خود را سرباز ولایت می‌داند و چندین بار گفته خامنه‌ای هر چه دستور بدهد اطاعت می‌کنم حتی اگر تبلیغ در روستا و زادگاه خودم باشد.مهدی پورمحمدی تبریزی « پایگاه اطلاع‌رسانی مهدی پورمحمدی تبریزی
رودریگ دیاز ملقب به ال سید یا سید (به اسپانیایی: El Cid) یا شناخته‌شده با عنوان قهرمان (اسپانیایی: El Campeador) متولد ۱۰۴۳ میلادی در اسپانیا و درگذشته به سال ۱۰۹۹ میلادی در والنسیا، قهرمان ملی و رهبر نظامی کستیلی بود که با عنوان سید (از عربی: ارباب) یا ارباب نظامی شناخته می‌شد.
ال سید از اشراف درجه دو کستیل بود و در جوانی به دربار فردیناند یکم کستیل فرستاده شد. وقتی فرزند فردیناند ـ سانچو دوم ـ به تخت پادشاهی کستیل رسید، سیدِ بیست‌ودو ساله را برای فرماندهی گارد پادشاهی نامزد کرد. این ترقیِ زودهنگام نشان می‌دهد که سید پیش از آن هم در امور نظامی به دلاوری شناخته شده بود.
در سال ۱۰۶۷ میلادی، او نمایندگان سانچو را در مواجهه با پادشاهی ساراگوسا همراهی کرد و در مذاکراتی شرکت نمود که پادشاه ساراگوسا ـ المقتدر ـ را خراج‌گزار کستیلی‌ها نمود.
فردیناند، پیش از مرگ، قلمرو پادشاهیِ خود را میان فرزندانش تقسیم کرده‌بود؛ بنابراین، لئون را برای پسر دومش ـ آلفونسو ششم ـ باقی گذاشته‌بود. در سال ۱۰۶۷ م سانچو به‌قصد تصرف لئون با برادرش وارد جنگ شد. سید نقش مؤثری در پیروزی کمپین سانچو برعهده داشت، اما این موضوع بعداً در سال ۱۰۷۲ م برایش مایهٔ شرمساری شد.
در سال ۱۰۷۲ م سانچو بر اثر حادثه‌ای کشته شد، و از آنجا که فرزندی نداشت، برادرش آلفونسو به جایش نشست و در نتیجه سید مرتبهٔ سابق خود را در جایگاه فرمانده گارد شاهی از دست داد، اما کماکان توانست در دربار پادشاه باقی بمانَد.
در سال ۱۰۷۴ م احتمالاً به‌خواستِ آلفونسو با خواهرزاده‌اش جیمنا، دختر کنت اویدو، ازدواج کرد. با این ازدواج، سید با پادشاهی باستانیِ لئون متحد شد. از این ازدواج، یک پسر و دو دختر بر جای ماند که پسرش در جریان یک درگیری با مهاجمان مسلمان مرابطان به‌قتل رسید.
ازدواج ال سید با خواهرزاده شاه، موقعیت ویژه‌ای را برای او فراهم کرده بود. اما بدگویی بدخواهان و علاقه آلفونس به شنیدن شایعات بی‌اساس و همچنین این حقیقت که ال سید، مردان قدرتمند را به صورت عمومی به ریشخند می‌گرفت، همگی موجب سقوط‌ش شد و نهایتاً او را تبعید کردند. از سال ۱۰۸۱ م، ال سید هیچگاه نتوانست برای مدت زیادی در قلمرو آلفونس ششم زندگی کند.
سید در تبعید به پادشاهی مسلمان ساراگوسا که از سال ۱۰۶۵ م با آن‌ها آشنایی یافته بود، پیشنهاد داد که او را به خدمت بپذیرند. پادشاه ساراگوسا در شمال شرقی اسپانیا، الموتمن، درخواست این جنگاور ارزشمند مسیحی را برای دفاع از پادشاهی آسیب پذیرش پذیرفت. سید از این زمان برای مدت یک دهه به الموتمن و جانشین او وفادارانه خدمت کرد. در نتیجه این تجربه با پیچیدگی‌های سیاست عرب و اسپانیایی و قوانین اسلام بهتر آشنا شد و همین موضوع بعدها به او برای تسخیر و نگهداری والنسیا کمک کرد.
در همین دوران او به عنوان ژنرالی شناخته شد که هیچگاه در هیچ نبردی شکست نخورده‌است. در سال ۱۰۸۲ م او شکستی را بر پادشاه لریدا وارد کرد که نتیجتاً از اربابان مسلمانش پاداش بسیاری گرفت.
در سال ۱۰۸۶ م تهاجم گسترده مسلمان مرابطان از شمال آفریقا آغاز شد؛ آلفونس ششم شکست سختی خورد؛ بنابراین، به دشمنی خود با سید خاتمه داد و او را به عنوان بهترین ژنرال مسیحی از تبعید فراخواند. حضور سید در دربار آلفونس در ژوئیه ۱۰۸۷ ثبت شده اما به فاصله کوتاهی به ساراگوسا بازگشت و از اینرو در نبردهای علیه مرابطان شرکت نداشت. سید در این دوران فعالیت‌هایی را آغاز کرده بود با این امید که پادشاهی ثروتمند والنسیا را در اختیار بگیرد.
نخستین اقدام سید برای اشغال والنسیا، حذف قدرت کنت‌های بارسلونا در این منطقه بود. این اتفاق در می ۱۰۹۰ م، زمانی که رمون دوم، کنت بارسلونا، شکست تحقیر آمیزی خورد، به وقوع پیوست.
در طول سال‌های بعد سید قدرت خود را بر والنسیا و حکمران آن، القادر، به عنوان خراجگزار خود، گسترش داد. لحظه سرنوشت‌ساز او در سال ۱۰۹۲ م پیش‌آمد؛ زمانی که قاضی ابن جحاف با پشتیبانی سیاسی مرابطان، شورش کرد و القادر را کشت. سید بلافاصله شهر را در محاصره گرفت. محاصرهٔ شهر ماه‌ها به طول انجامید و شکستن آن ممکن نشد تا اینکه در سال ۱۰۹۴، سید والنسیا را به تصرف درآورد. برای تسهیل در تصرف شهر ابتدا به ابن جحاف امان نامه داد اما به محض اینکه او را دستگیر کردند، زنده در آتش سوزاندند. بنابراین از این تاریخ سید به‌طور مستقیم بر مسیحیان و مسلمانان این منطقه حکومت می‌کرد و اگرچه در ظاهر این حکومت با نام آلفونس ششم بود اما در حقیقت حکمرانی مستقلی داشت. مسجد بزرگ شهر هم در سال ۱۰۹۶ م یک کلیسای مسیحی شد و یک اسقف مسیحی را بر آن گماردند.
پس از مرگ ال سید، بار دیگر والنسیا توسط مرابطان محاصره شد. آلفونس ششم مجبور شد شخصاً برای دفاع از شهر مداخله کند. اما او به خوبی می‌دانست که شهر بی‌دفاع است و تنها در صورتی می‌توان از آن دفاع کرد که یا خود او شخصاً در آنجا حضور دائمی داشته باشد، یا تعداد زیادی سرباز را بر آن بگمارند. نتیجتاً شهر را تخلیه کرد و دستور داد تا آن را بسوزانند. در سال ۱۱۰۲ م، مرابطان بر شهر دست یافتند و تا سال ۱۲۳۸ م بر آن منطقه حکومت کردند.
جسد سید به کستیل برده شد و او را در صومعهٔ سن پدرو مجدداً دفن کردند.
The Cid. (2012). In Encyclopædia Britannica. Retrieved from http://www.britannica.com/EBchecked/topic/117669/the-Cid
فهرست دریاچه‌های بزرگ جهان برپایهٔ حجم
In 1960, the دریاچه آرال was the world's twelfth largest known lake by volume, at . However, by 2007 it had shrunk to 10% its original volume, divided into three lakes, none large enough to appear on this list.
فهرست دریاچه‌ها بر پایهٔ ژرفا (عمق):
این فهرست شامل دریاچه‌هایی است که بیشینه ژرفای تأییدشدهٔ آن‌ها بیش از دانسته می‌شود.
از نظر جغرافیایی، دریای خزر، مانند دریاهای سیاه، و مدیترانه، یاقیمانده‌ای از اقیانوس باستانی تتیس است. عمیق‌ترین ناحیه بیشتر از آنکه پوستهٔ قاره‌ای باشد، اقیانوسی است. اگرچه، معمولاً از سوی جغرافی‌دانان به‌عنوان یک حوضه بسته دریاچه نمک در نظر گرفته می‌شود.
Mean ژرفا can be a more useful indicator than maximum ژرفا for many ecological purposes. Unfortunately, accurate mean ژرفا figures are only available for well-studied lakes, as they must be calculated by dividing the lake's volume by its surface area. A reliable volume figure requires a bathymetric survey. Therefore, mean ژرفا figures are not available for many deep lakes in remote locations.
The دریای خزر ranks much further down the list on mean ژرفا, as it has a large فلات قاره (significantly larger than the oceanic basin that contains its greatest ژرفاs).
"Note: Lake ژرفاs often vary depending on sources. The ژرفاs used here are the most reliable figures available in recent sources. See the articles on individual lakes for more details and data sources. "
دانیل پناک زادهٔ ۱ دسامبر ۱۹۴۴ در کازابلانکا، نویسنده ادبی و فیلم‌نامه‌نویس معاصر فرانسوی است. وی در سال ۲۰۰۷، جایزه جایزه رنودو را به خاطر رمان "غم مدرسه" (Chagrin d’école) دریافت کرد.
سنوسرت سوم یا سِسوستریس سوم (به زبان یونانی) پنجمین پادشاه در دودمان دوازدهم مصر باستان بود که میان سال‌های ۱۸۷۸ تا ۱۸۳۹ پیش از میلاد فرمانروایی می‌کرد. او سازه‌های بسیاری ساخت که از میان آن‌ها آبراه سسوستریس از همه مهمتر بوده‌است. او را قدرتمندترین فرعون دودمان دوازدهم می‌دانند. وی سرزمین‌های متعددی را در آسیا و جنوب مصر تصرف کرد و با سرزمین‌های کرت و فینیقیه نیز رابطه تجاری برقرار کرد. یونانیان او را «فاتح جهان» می‌خواندند و به دورۀ فرمانروایی او «دوران طلایی» مصر لقب داده‌اند.
سنوسرت سوم پسر و جانشین فرعون سنوسرت دوم و همسرش شهبانو خنمت‌نفرخچت یکم بود. همسران اصلی سنوسرت شهبانویان خنمت‌نفرخچت دوم و نفرثنوت بودند که از آن‌ها دخترانی به نام‌های سِنِت سِنبِتِس، مِنِت، و مِرِرِت داشت. به نظر می‌آید که او همسر دیگری به نام مرت‌سگر نیز داشته باشد چرا که نامش در سازه‌های بر جای مانده از پادشاهی میانه دیده می‌شود؛ با این حال وجود چنین شخصی تاکنون تأیید نشده.
سنوسرت سوم آبراهی که تا آبشار نخست می‌رسید را پیمود و قلمروی خویش را درون سرزمین نوبی به پیش برد. در آنجا، او دژهای بزرگی چون بوهن، سمنا، توشکا، و اورونارتی در کنار رودخانه بنا نهاد. او کمینه چهار کاوش بزرگ درون خاک نوبی در سال‌های ۸، ۱۰، ۱۶، و ۱۹ فرمانرواییش انجام داد. او در سنگ یادبودی که در هجوم سال هشتمش در سمنا به جای گذاشته توضیح می‌دهد که آنچنان شکستی به دشمنان وارد آورده که جنوب کشور را از حمله آن‌ها امن کرده‌است.
هجوم‌های سخت و تأثیر شدید او در نوبی باعث شد که نسل‌های بعدی در سمنا او را به عنوان ایزدی بپرستند. سنوسرت سوم معبد و شهری نیز در ابیدوس بنا کرد.
نام سنوسرت سوم در متن‌های پس از او به عنوان فرعونی بزرگ دیده می‌شود. هرودوت خبر از فتوحات سنوسرت در تراکیه و دریای سرخ می‌دهد.کتاب دوم هرودوت، صفحات ۱۰۲ تا ۱۰۴ او همچنین از سنگ‌های یادبودی که فرمانروایان مناطق اشغال شده برای شاه درست می‌کردند، نوشته است. طبق نوشتۀ مان‌تو او همۀ آسیا و تراکیه را بی زیر یوغ خود درآورد. مان‌تو نیز دربارهٔ سنگ‌نبشته‌ها حرف می‌زند. حتا یوحنای نیقاوی در سده هفتم پس از میلاد نیز سخن از سنگ‌نبشته‌هایی دارد که اطلاعاتی دربارهٔ زمین‌ها، مالیات، و زندانیان اتقال یافته در آن‌ها نوشته شده بود.
عرفان ثابتی مترجم، پژوهشگر جامعه‌شناسی، جامعه‌شناسی دین و فلسفه است.سایت رادیو فردا، ۱۳۹۶ او در دانشگاه لنکستر کار و در لندن زندگی می‌کند و تاکنون چند بار در برنامه پرگار بی‌بی‌سی فارسی، سمت نو ، روبه‌رو‌ و چشم انداز ایران اینترنشنال حضور یافته‌ است.
نیازمند بازنویسی
محمود صدری (متولد ۱۳۴۰ در اقلید) روزنامه‌نگار ایرانی‌ست. او لیسانس علوم سیاسی را از دانشگاه تهران دریافت کرد و کار روزنامه‌نگاری را از سال ۶۹ با فعالیت در مجلات ادبی آغاز کرد. از سال ۷۱ تا ۱۳۸۵ دبیر گروه سیاسی و بین‌الملل روزنامه همشهری بود. او اکنون در روزنامه دنیای اقتصاد مشغول به کار است. وی کتابهای تفکر سیاسی گلن تیندر و راه بندگی به روایت کاریکاتور نوشته فردریش هایک، کارل مارکس در ترازو نوشته اویگن بوم‌باورک و رودولف هیلفردینگ، و سیاست اقتصادی نوشته لودویگ فون میزس را نیز ترجمه کرده است. ادبیات و فلسفه و اقتصاد سیاسی زمینه‌های مورد علاقه اوست.
او در ماه‌های نخست انتشار روزنامه جامعه، ستون اقتصاد جهان را راه‌اندازی کرد و همین موضوع مشوق ورودش به حوزه روزنامه‌نگاری اقتصادی شد. دوره اول روزنامه‌های هم‌میهن و کارگزاران را سردبیری کرد. با آغاز انتشار روزنامه دنیای اقتصاد به این روزنامه پیوست و فعلاً به عنوان مدیر انتشارات دنیای اقتصاد مشغول است.
آتشپارهٔ زرین نام یک کتاب ادبی است که توسط جک لندن، نویسندهٔ اهل آمریکا نوشته شده‌است. این کتاب یکی از آثار مشهور ادبی جهان است.
آتش درخشان رمانی کوتاه از جان استاینبک است.
این کتاب که در قالب «داستان-نمایش» نوشته شده است دارای چهار پرده و چهار بازیگر است که در صحنه های مختلف یک موضوع را پیگیری می کنند. کتاب حول آرزوی پیرمردی به نام جوسول که آرزوی فرزند دارد اما به دلیل عقیم بودن قادر به داشتن فرزند نیست و به همین دلیل همسر جوانش ناگزیر می‌شود برای آبستن شدن با کارگر جوسول همبستر شود.
2.آتش فروزان،جان اشتاین بک،ترجمه مرضیه خسروی،انتشارات روزگار
آخرین روز یک محکوم به اعدام ، نام یک کتاب رمان کوتاه ادبی از ویکتور هوگو نویسندهٔ فرانسوی است؛ که برای نخستین‌بار در سال ۱۸۲۹ منتشر شد؛ و یکی از آثار مشهور ادبی جهان به‌شمار می‌رود. این رمان تفکر مردی محکوم به مرگ را بازگو می‌کند. ویکتور هوگو این رمان را در نفی و تقبیح حکم اعدام نوشت.
این کتاب در سال ۱۳۹۷ بعد از سال‌ها با ترجمه بنفشه فریس‌آبادی و توسط نشر چشمه با عنوان «آخرین روز یک محکوم» به بازار کتاب برگشت. در نسخه منتشر شده توسط نشر چشمه، علاوه بر رمان آخرین روز یک محکوم، داستان «کلود بی‌نوا» و نیز ترجمه مقدمه‌ رمان که خطابه مفصل هوگو علیه حکم اعدام است نیز برای اولین بار در ایران منتشر شده است.
ویکتور هوگو چندین بار چشم‌انداز گیوتین را دیده و خشمگین و عصبی بود که جامعه می‌توانست از آن استفاده کند. یک روز پس از عبور از "Place de l'Hotel de Ville" جایی که یک محکوم به اعدام در انتظار یک اعدام از پیش برنامه‌ریزی شده بود، هوگو شروع به نوشتن "آخرین روز یک محکوم" کرد و به سرعت این رمان را به پایان رسانید↑ Achevé en 3 semaines selon Victor Hugo raconté par un témoin de sa vie, chapitre L ou en un mois et demi (14 novembre 1828 - 26 décembre 1828) selon Roger Borderie (Notices sur le Dernier Jour d’un condamné - Gallimard 1970). این کتاب در فوریه ۱۸۲۹ توسط انتشارات چارلز گوسلین بدون نام نویسنده منتشر شد. با وجود این، سه سال بعد، در تاریخ ۱۵ مارس ۱۸۳۲، هوگو داستان خود را با پیشینه طولانی و امضای خود تکمیل کرد.
مردی که در قرن نوزدهم در فرانسه توسط گیوتین محکوم به مرگ شده‌است، در حالی که منتظر اعدام است، اندیشه و تفکرات، احساسات، و ترس خود را دربارهٔ اعدام می‌نویسد. نوشتهٔ او تغییر روحیهٔ خود را نسبت به جهان خارج از سلول زندان در طول زندان خود نشان می‌دهد و زندگیش را در زندان توصیف می‌کند، داستان با ورود یک کشیش به زندان برای طلب بخشش و توبه توسط زندانی و گفتگوهایی که بین آن‌ها به وقوع می‌پیوندد؛ ادامه می‌یابد. او نام او را به آنچه که او را به آن نام صدا می زدند (همچون، جنایت کار، قاتل، مجرم و ...) صدا نمی‌کند، اما به‌طور مبهمی اشاره می‌کند که او کسی را کشته است.
در روز اعدام او دختر سه ساله خود را برای آخرین بار می‌بیند، اما او دیگر او را به رسمیت نمی‌شناسد و دخترش به وی می‌گوید که پدرش مرده است.
در این رمان، فردی که به اعدام محکوم شده‌است به شدت خواستار عفو و بخشش مردم است تا بتواند بار دیگر همچون یک شهروند خوب و به دور از جرم و جنایت به زندگی خود در کنار دخترش ادامه دهد، چرا که دخترش اکنون به جز او کسی را در این دنیا ندارد؛ اما مردم به شدت از وی متنفر هستند و خواستار آن هستند که هر چه زودتر او اعدام شود.
خاطرات مرد زیادی یک رمان کوتاه است که توسط ایوان تورگنیف، نویسندهٔ اهل روسیه نوشته شده‌است.
این کتاب توسط عباس باقری تحت عنوان «آدم زیادی» به فارسی ترجمه شده است و توسط نشر علم منتشر شده است
قتل‌های خیابان مورگ یا جنایت در کوی غسالخانه ، داستان کوتاهی از ادگار آلن پو است که سال ۱۸۴۱ در مجله گراهام منتشر شد. آدم‌کشی‌های کوچه مورگ نخستین نمونهٔ مدرن از داستان کارآگاهی به‌شمار می‌رود.
آدمک حصیری نام یک کتاب ادبی است که توسط آناتول فرانس، نویسندهٔ اهل فرانسه نوشته شده‌است. این کتاب یکی از آثار مشهور ادبی جهان است.
آرتامانوف‌ها یا تجارت آرتامانوف‌ ٬ رمانی است که توسط ماکسیم گورکی، نویسندهٔ اهل روسیه در سال ۱۹۲۷ نوشته شده‌است.
آرزوهای برباد رفته نام رمانی است دنباله دار که توسط انوره دو بالزاک، نویسندهٔ اهل فرانسه نوشته شده‌است. این کتاب یکی از آثار مشهور ادبی جهان است.
آرنوین نام یک کتاب ادبی است که توسط آلفونس دوده، نویسندهٔ اهل فرانسه نوشته شده‌است. این کتاب یکی از آثار مشهور ادبی جهان است.
آشتی ناپذیر نام یک کتاب ادبی است که توسط جک لندن، نویسندهٔ اهل آمریکا نوشته شده‌است. این کتاب یکی از آثار مشهور ادبی جهان است.
آهنگ روستایی (به فرانسوی: La Symphonie Pastorale) نام یک کتاب ادبی است که توسط آندره ژید، نویسندهٔ اهل فرانسه در سال ۱۹۱۹ نوشته شده‌است. این کتاب یکی از آثار مشهور ادبی جهان است.
این کتاب با چندین نام توسط مترجمان مختلف به فارسی برگردانده شده است:
آهنگ‌های شاعرانه نام یک کتاب ادبی است که توسط آلفونس دو لامارتین، نویسندهٔ اهل فرانسه نوشته شده‌است. این کتاب یکی از آثار مشهور ادبی جهان است.
آیندهٔ بشر نام یک کتاب ادبی است که توسط برتراند راسل، نویسندهٔ اهل انگلستان نوشته شده‌است. این کتاب یکی از آثار مشهور ادبی جهان است.
آیوانهو نام داستانی است که به‌دست سر والتر اسکات، نویسندهٔ اسکاتلندی نوشته شده‌است. این کتاب یکی از آثار نامیِ ادبی جهان است.
این رمان مبنای اقتباس برای تولید چندین فیلم سینمایی بلند بوده‌است. همچنین بسیاری از اقتباس‌های تلویزیونی از این رمان وجود دارد، از جمله: کانتاتای نمایشی ویکتور سیگ ایوانوئه در سال ۱۸۶۴ برنده جایزه د رم و در همان سال در پاریس شد. اقتباس دیگری از این رمان توسط سر آرتور سالیوان (تحت عنوان ایوانهو) در سال ۱۸۹۱ بیش از ۱۵۰ اجرای پیاپی اجرا شد. همچنین اپرای دیگری بر اساس این رمان توسط جیواچینو روسینی (ایوانوئه)، توماس ساری (ایوانوئه)، بارتولومئو پیسانی (ربکا) ساخته شده‌است.
اتاق شمارهٔ ۶ (به‌روسی: Палата № 6)داستان کوتاهی از آنتوان چخوف، نویسندهٔ اهل روسیه است. این اثر در ایران توسط کاظم انصاری و آبتین گلکار ترجمه شده است.
این کتاب در مورد یک اتاق به نام اتاق شماره شش و بیماران آن اتاق و پزشک معالج می باشد.
بحران موجودیتی
روشنایی حقیقت آگین در لحظه مرگ می آید، برای زندگی در حکمت بسیار دیر است.»
در طول داستان، راگین با یک نبرد درونی برای تصمیم گیری در مورد اینکه آیا زندگی او ارزشی دارد یا خیر دست و پنجه نرم می کند. او در بیمارستان طوری رفتار می کند که گویی اقدامات او به عنوان یک پزشک تأثیری بر زندگی دیگران ندارد و مرگ را نتیجه هر موقعیت پزشکی می داند. او پزشک شهر و محترم است، اما از موقعیت خود برای ایجاد تغییر در شرایط بیمارستان و بخش استفاده نمی کند. راگین مردی دانا بود که اجازه داد زندگی از کنارش بگذرد و فقط هر روز را به صورت روباتیک تکرار می کرد. راگین در حالی که در تعطیلات با میهایل بود، ساعت‌های خود را روی مبل دراز کشیده و به زندگی و مرگ فکر می‌کرد. اگرچه طول عمر طولانی‌ترین چیزی است که یک فرد تجربه می‌کند، او احساس می‌کرد که وقتی مرگ اتفاق افتاد، به سادگی تبخیر شد و هیچ اثری در جهان باقی نگذاشت.
چخوف به مقوله رنج در این کتاب به شکل ویژه‌ای پرداخته است.
اتاقی با منظره رمانی است که از ای. ام. فورستر (E. M. Forster)، نویسندهٔ اهل انگلستان. این کتاب به‌دست محمد تهرانی به فارسی برگردانده شد.
اتوبوس سرگردان نام یک کتاب ادبی است که توسط جان استاین‌بک، نویسندهٔ اهل آمریکا در سال ۱۹۴۷ نوشته شده است.
"اتوبوس سرگردان" به‌دست سعید ایمانی به فارسی ترجمه شده است.
اتیک یا اخلاق (بیشتر در فارسی به اخلاق یا اخلاقیات معروف است) ، نام کتابی است فلسفی که اسپینوزا، فیلسوف برجستهٔ اهل هلند، به زبان لاتین نوشته‌است. سبک این کتاب به روش اقلیدسی است. محسن جهانگیری این کتاب را به فارسی ترجمه کرده‌است. این کتاب، کتاب محبوب فلسفی بسیاری از فیلسوفان بعدی شامل انشتین، هگل، لکان و... بود. این کتاب یکی از آثار مشهور فلسفی جهان است.
اراده‌ی معطوف به قدرت (خواستِ قدرت): کوششی برای سنجشِ دوباره‌ی همه‌ی ارزش‌ها مهم‌ترین اثر فردریش ویلهلم نیچه که در بردارنده‌ی مهم‌ترین وجه‌های فلسفیِ فیلسوف است. کتابِ «اراده معطوف به قدرت» در زمانِ زندگانیِ نیچه، آماده‌ی چاپ نشد و متاسفانه پس از مرگ وی و به کوششِ خواهرِ فیلسوف، در دو مرحله گردآوری شده و به چاپ ِ نهایی رسید. محققان بر این باورند که خواهر فردریش نیچه در محتوای بخشی از یادداشت‌های مربوط به اراده‌ی معطوف به قدرت دخل و تصرف‌هایی را روا داشته است. اما ساختار کلی و چهارفصلیِ کتاب، نام‌گذاریِ فصل‌ها و طرح کلیِ تمامیِ گزینه‌گویه‌ها متعلق به خودِ فیلسوف می‌باشد.https://isanuric.github.io/ideas/nietzsche/nietzsche.html
موضوع‌های محوری کتاب عبارتند از: اراده‌ی معطوف به قدرت (Wille zur Macht), بازگشتِ جاودان (Ewige Wiederkehr) و ارزش گذاریِ دوباره‌ی همه‌ی ارزش‌ها (Umwertung aller Werte).Der Wille zur Macht: Ausgabe mit beiden Bänden (Deutsch) Taschenbuch – 28. April 2016
کلاوس شیپمان (به آلمانی: Klaus Schippmann ؛ تولد ۳۰ اکتبر ۱۹۲۴ در کیل، درگذشت ۸ سپتامبر ۲۰۱۰ در گوتینگن) باستان‌شناس خاورمیانه است. او تحقیقات باستان‌شناسی وسیعی در زمینهٔ پارت‌ها و تاریخ ساسانیان انجام داد و متون گوناگونی را به چاپ رساند.
پادشاهی کاستیل یکی از پادشاهی‌های قرون وسطی در شبه‌جزیره ایبری بود. این پادشاهی به عنوان یک واحد مستقل در قرن نهم میلادی پدیدار شد و بیش از یک چهارم وسعت شبه جزیره ایبری را در بر می‌گرفت.
نام کاستیل به معنای سرزمین قلعه‌ها آمده‌است.
در متون اسلامی این نام را به صورت قشتاله می‌نوشتند.
Castile. (2012). In Encyclopædia Britannica. Retrieved from http://www.britannica.com/EBchecked/topic/98547/Castile
ژرژ برسنس [ʒɔʁʒ bʁasɛ̃s] شاعر، خواننده و آهنگساز فرانسوی در ۲۲ اکتبر ۱۹۲۱ در منطقهٔ سِت در ارو (فرانسه) چشم به جهان گشود و در ۲۹ اکتبر ۱۹۸۱ در منطقهٔ سن-ژلی-دو-فِک (به فرانسه: Saint-Gély-du-Fesc) در سن ۶۰ سالگی درگذشت.
ژرژ برَسَنس برای بیش از صدها شعر خودش و دیگر شاعرانی مانند پل فور (Paul Fort) با گیتار آهنگسازی کرد. او بین سال‌های ۱۹۵۲ تا۱۹۷۶ چهارده آلبوم ضبط نمود.
ژرژ برسنس در سال ۱۹۶۷ جایزه بزرگ آکادمی شعر فرانسه را از آن خود کرد.
ژرژ برَسَنس در یک محله پر رفت‌وآمد در نزدیکی بندر ست به دنیا آمد. نام مادرش الویرا (Elvira) پدرش ژان لویی (Jean-Louis) و خواهر ناتنی اش سیمون (Simone) نام داشت. ژرژ برسنس حاصل ازدواج نخست مادرش بود., 54, rue de l’Hospice, aujourd’hui: 20, rue Georges-Brassens.
مادرش الویرا یک زن بیوه کاتولیک معتقد بودNée Dagrosa
از پدر و مادری با اصلیتی از جنوب ایتالیا که همسر نخست خود را در جنگ ازدست داده بود. الویرا در سال ۱۹۱۹ حدود یکسال پس از پایان جنگ جهانی اول به همسری ژان لویی برسنس درآمد.
پدرش پیمانکار بنایی و معماری بود و مردی آرام، سخاوتمند، آزاداندیش و ضد عقاید خشک مذهبی و دارای ذهنی بسیار باز بود.
دوشخصیت کاملاً مخالف هم اما نقطه مشترکشان خواندن ترانه بود. همه در خانه ترانه زمزمه می‌کردند بر گرامافون صفحه خواننده‌هایی مانند میرِی - ژان نوهِن - تینو رُسی یا رِی ونتورا و همکارانش همیشه در حال خواندن بود.
ژرژ برسنس در ۴ سالگی به خواست مادرش تحصیل در انستیتوی خواهران روحانی (کاتولیک) سَن ونسان (به فرانسه: Institution catholique des sœurs de Saint-Vincent) را آغاز نمود. پس از دو سال از این انستیتو بیرون آمد تا وارد مدرسه شود آن هم به خواست پدرش.Actuellement lycée Paul-Valéry
ژرژ برسنس با یک دانش آموز خوب فاصله زیادی داشت. دوستانش او را به عنوان یک خیال پرداز در کلاس می‌شناختند.Parmi les biographies de ses copains d'enfance, on peut citer celle d'Émile Miramont dit Corne d’aurochs, "Brassens avant Brassens – De Sète à l’impasse Florimont" ou Victor Laville, Christian Mars, "Brassens, Le Mauvais sujet repenti". اما پس از مدرسه او بازی کردن، دعوا کردن، و شنا کردن در دریا و تفریح را به کارهای دیگر ترجیح می‌داد. برای اینکه نمرات تحصیل ژرژ بهتر شود مادرش او را از رفتن به کلاس موسیقی منع کرد و همین باعث شد که او با سلفژ آشنا نشود؛ ولی تمام این‌ها باعث نشد تا نت موسیقی ترانه‌های کوچک برگرفته از شعرهایش را ننویسد.
در ۱۹۳۶ به لطف آموزگار فرانسوی خود آلفونس بُنافه (به فرانسوی: Alphonse Bonnafé) ملقب به بوکسور (le boxeur) وارد دنیای شاعری شد.
ژرژ برسنس نوجوان جرئت کرد و چند جمله قافیه دار خود را در اختیار او قرار می‌دهد. بدون خرده گرفتن به کیفیت کار ژرژ، آموزگارش او را تشویق به تلاش بیشتر برای بهتر کردن نمونه‌هایش کرد و توجه او را به تکنیک‌های گوناگون شاعری و قافیه‌نویسی جلب نمود.
پس از شعر و شاعری و ترانه‌های مردمی توجهش به ریتمهای تازه جاز جلب شد که اصلیت آمریکایی داشتند و از طریق رادیو گوش می‌کرد.
آشنایی او با شعر و شاعری اما نتوانست او را از انجام «هر کاری به هر قیمتی» در سن و سال او و عواقب آن دور نگه دارد. در بهار ۱۹۳۸ و در سن ۱۶ سالگی بود که درگیر حوادث ناخوشایندی شد و تأثیرات آن حتی در اشعار و ترانه‌های آینده او هم به چشم می‌خورد.
ژرژ برسنس و دوستانش به هدف تأمین پول روزانه خود دست به دزدی زدند و مطمئن‌ترین و راحت‌ترین کار برای این نوجوانان نزدیکانشان بود. ژرژ برسنس به نوبه خود انگشتر و گردنبند خواهرش را دزدید. دزدی‌های این چنینی باعث شد آرامش شهر محل زندگی او به هم بریزد و پلیس بسختی پیگیر پرونده دزدی‌های اینچنینی شد تا اینکه موفق شد تا متهمین را دستگیر کند و این باعث آبروریزی خود و خانواده ژرژ برسنس شد.
ژان لوئی برسنس پدر ژرژ زمانی که به پاسگاه پلیس رفت تا پسرش را تحویل بگیرد او را از این بابت سرزنش نکرد و با او به هیچ وجه به خاطر کارهایی که انجام داده بود بدرفتاری نکرد. ژرژ برای تقدیر از کار پدرش بعدها ترانه‌ای به نام Les Quatre Bacheliers را ساخت و به احترام پدرش پس از مرگ او آن را خواند.
او دربارهٔ این رویداد بعدها چنین گفت:
""من معتقدم او به من درسی داد که کمکم کرد تا برای خودم برنامه ریزی کنم، به این ترتیب من تلاش کردم تا اعتماد به نفس خودم را بازیابم… از روش‌های خاص خودم سعی کردم همانند پدرم شوم. من می‌گویم که تلاش خوبی بود.Ibidem, page 36. ""
ژرژ برسنس در این ماجراجویی در سال ۱۹۳۹ به حبس تعلیقی محکوم شد.Certaines sources indiquent qu'il aurait écopé de quinze jours avec sursis, d'autres d'un an avec sursis. پس از این جریانات او دیگر به دانشگاه بازنگشت و تمام تابستان را در اتاقش خانه‌نشین شد.
در ۳ سپتامبر، فرانسه به آلمان اعلان جنگ نمود. ژرژ برسنس که می‌توانست حرفه پدرش را پس از او ادامه دهد متوجه شد که این حرفه نمی‌تواند او را راضی کند و به این ترتیب پدرو مادرش را راضی نمود تا به پاریس برود و شانس خود را در آن جا بیازماید و از طرفی از بدنامی که همه جا گریبانگیرش بود خلاصی یابد.
در فوریه ۱۹۴۰ ژرژ برسنس با هماهنگی پدر و مادرش در خانه خاله اش آنتوانت داگروسا (به فرانسوی: Antoinette Dagrosa) در منطقه ۱۴ پاریس مستقر شد.173, rue d’Alésia. در خانه خاله‌اش پیانویی بود که ژرژ از وجود آن و زمانی که دست داده بود استفاده کرد تا بدون دانستن سلفژ در نواختن پیانو مهارت پیدا کند.
او برای اینکه درآمدی داشته باشد به دنبال کار گشت و در شرکت رنو به عنوان کارگر مشغول به کار شد که البته زیاد طول نکشید زیرا در ۳ ژوئن پاریس و حومه آن توسط نیروهوایی آلمان لوفت وافه (به آلمانی: Luftwaffe) بمباران شد و کارخانه رنو واقع در بولونی-بیانکور نیز آسیب دید؛ و در ۱۴ ژوئن نیروهای آلمان ورماخت (به آلمانی: Wehrmach) وارد پاریس شدند.
در دوره مهاجرت مردم ژرژ نیز به خانه پدری بازگشت. پس از تابستان، ژرژ که مطمئن بود آینده‌ای برایش درآنجا نیست به پاریس و پیش خاله‌اش بازگشت. اما پاریس دیگر همان شهر قبلی نبود و کار نیز منحصر به کسانی بود که با آلمانی‌ها همکاری می‌کردند و تقریباً پیدا کردن کار ناممکن شده بود.
در فوریه ۱۹۴۳ طرح کار اجباری (STO) از طرف آلمان نازی بر دولت ویشی فرانسه اعمال شد و ژرژ که درآن زمان ۲۲ سال داشت به شهرداری منطقه ۱۴ پاریس فراخوانده می‌شود و برگه تردد خود را دریافت می‌کند. تدابیر سفت و سختی برای رفت‌وآمد از طرف آلمان نازی در نظر گرفته می‌شود و با معترضین به تندی برخورد می‌شد.
۸ مارس ۱۹۴۳ بود که ژرژ از مسیر راه‌آهن جنوب پاریس به اردوگاه کار اجباری باسدورف آلمان فرستاده می‌شود و در آن جا در کارخانه ساخت موتور هواپیمای بی ام و (BMW) مشغول به کار می‌شود.
در ماه مارس ۱۹۴۴ ژرژ موفق به گرفتن مرخصی ۱۵ روزه‌ای می‌شود که پس از آن دیگر به آلمان بازنمی‌گردد.از ۶ تا ۲۱ مارس بر اساس تاریخ وارد شده در برگه کنترل.
ژرژ اغلب مواقع در حال خواندن کتاب و نوشتن ترانه دیده می‌شد که همین باعث سرگرمی همراهانش بود و بدنبال آغاز یک رمان در پاریس به نام لالی کاکامو (به فرانسه: Lalie Kakamou)او به زنجیره دوستانی متصل می‌شود که در تمام طول عمرش به آن وفادار می‌ماند. از جمله این دوستان می‌توان آندره لارو (به فرانسه: André Larue)رنه ایسکین (به فرانسه: René Iskin) و به خصوص پیر اونتنیانت (به فرانسه: Pierre Onténiente)کتابخانه‌داری که همیشه از او کتاب قرض می‌گرفت را نام برد.
در بازگشت به پاریس او می‌بایستی محلی را برای مخفی شدن پیدا می‌کرد و طبیعتاً به خاطر اینکه از اردوگاه کار اجباری فرار کرده بود، نمی‌توانست با وجود کنترل‌های گشتاپو به خانه آنتوانت بازگردد و برای همین در خانه ژَن و مارسل پلانش در حیات کوچکی که پر از حیوانات اهلی بود و حتی از کمترین امکانات زندگی هم بهره نمی‌برد برای مدت دو سال (تا پایان جنگ) پناه گرفت. در این خانه که صاحبخانه آن هم وضعیت آنچنان خوبی نداشت ژرژ برسنس با طلوع آفتاب بیدار می‌شد و با غروب آن می‌خوابید. در همین خانه و همین زمان بود که ژرژ برسنس چند ترانه نوشت که بعدها این ترانه‌ها به سرعت مشهور شدند. این خانه که در کوچه بن‌بستی قرار دارد همچنان به صورت یادبودی از ژرژ برسنس برجا مانده. پلاکی در ورودی این بن‌بست از طرف شهرداری پاریس نصب شده که مضمون آن چنین است:
در سپتامبر ۱۹۴۶ او به مبارزان فدراسیون آنارشیست پیوست و برای روزنامه آن‌ها بنام آزادیخواه مطالب روزانه‌ای بانام مستعار ژیل کُلَن یا ژئو سدی می‌نوشت. مطالب او غالباً طنز سیاه بود و حاوی مطالب تندی در مورد آنچه که با آزادی فردی مربوط می‌شد بود. در مورد شدت و تندی مطالب او حتی در میان همکارانش نیز موافقین و مخالفینی داشت. ژرژ برسنس در ژوئن ۱۹۴۷ از این فدراسیون جداشد اما همچنان طرفدار آنارشیست‌ها بود. او بعدها در جشن‌هایی که از طرف «لوموند لیبرتر» برگزار می‌شد به صورت داوطلب شرکت می‌کرد.«لوموند لیبرتر» نام امروزی فدراسیون آنارشیست‌ها است
در ۱۹۴۷ او با یوها هیمن آشنا شد. یوها متولد سال ۱۹۱۱ در کشور استونی بود. ژرژ برسنس وی را «پوپشن» (Püppchen) (در زبان آلمانی به معنی عروسک کوچولو) صدا می‌زد. پس از این آشنایی ژرژ برسنس تا پایان عمر به وی وفادار ماند. در همان دوران ژرژ برسنس ترانه‌هایی برای وی سرود که همگی بعدها ترانه‌های مشهوری شدند. ترانه‌هایی مانند:
یوها در سال ۱۹۹۹ حدود ۱۸ سال پس از درگذشت ژرژ برسنس از دنیا رفت و در مجاورت او دفن گردید. روی سنگ نبشه آنها واژه «پوپشن» (Pupchen) به همان گونه که آنها می‌نوشتند حک شده‌است.Une lettre au maire de Sète pour s'émouvoir de l'orthographe "Pupchen".
در ۱۹۵۱ ژرژ برسنس با ژاک گرلو خواننده کاباره «کاوو دو لا رپوبلیک» (Caveau de la République) آشنا شد که وی پس از اینکه ترانه‌ای از وی را شنید به وی گیتار شخصی خود را هدیه کرد و به وی پیشنهاد کرد تا بجای پیانو از گیتار برای خواندن ترانه‌هایش استفاده کند. به این ترتیب ژاک گرلو ژرژ را در کاباره‌های مختلفی وارد کرد تا شناخته شود. ژرژ که آهنگ ترانه‌هایش را برای پیانو می‌نوشت همه را برای ساز گیتار تبدیل کرد. اما روی صحنه ژرژ نمی‌توانست خود را نشان دهد. وحشت زده، عرق کرده و از دست دادن کنترل بخاطر قرار داشتن روی سن عواملی بود که او را بسیار ناراحت می‌کرد و برای همین بود که همیشه ترجیح می‌داد تا ترانه‌هایش را دیگر خوانندگان بخوانند. حتی ترانه‌های معروفش را.
دو نفر از اهالی ست (زادگاه ژرژ برسنس) به نام‌های روژه ترون و ویکتور لاویل که خبرنگار مجله "پاری ماچ" (Paris Match)بودند تصمیم می‌گیرند در حد توان خود به کمک ژرژ بیایند که پس از چند آزمون ناموفق دلسرد شده بود. آن‌ها ترتیب یک مصاحبه با هانریت راگون (Henriette Ragon) با نام مستعار پاتاشو خواننده و بازیگر معروف را برای وی می‌دهند که این مصاحبه در ۲۴ ژانویه ۱۹۵۲ در کاباره محله مون‌مارتر این خواننده برگزار شد؛ و در آن جا بود که با اجرای چند ترانه ژرژ برسنس توانست توجه پاتاشو را به ترانه‌هایش جلب کند و درآنجا بود که ژرژ با جرئت ترانه‌هایش را به پاتاشو پیشنهاد کرد. پاتاشو این پیشنهاد را رد نکرد و از او دعوت کرد تا در کاباره وی ترانه‌هایش را در اولین فرصت تکرار کند. در روزهای بعد ژرژ برسنس با وجود اشکالاتش بر روی سن می‌رود و می‌خواند. در این میان پیر نیکولا (Pierre Nicolas) نوازنده گیتار بیس ارکستر او را همراهی کرد.
در ۹ مارس ۱۹۵۲ و به تحریک پاتاشو، ژاک کانتی (Jacques Canetti) مدیر کنسرت محله پیگال به نام «سه خر» و همچنین مدیر هنری شرکت فیلیپس را کنجکاو کرد تا دیداری از کاباره پاتاشو داشته باشد. ژاک کانتی با شنیدن ترانه‌های ژرژ برسنس رئیس شرکت فیلیپس را مجاب به امضای قراردادی برای ضبط موسیقی کرد.
تیتر روزنامه "فرانس-سوار" (France-Soir) در ۱۶–۱۷ مارس: "پاتاشو یک شاعر کشف کرد!"
در ۱۹ مارس همان سال ضبط آلبوم «گوریل» (Gorille) و «بچه بد پشیمان» (Mauvais sujet repenti) در استودیوی ضبط سالن پلیل (Salle Pleyel) آغاز شد. در زمان تولید آلبوم "گوریل" بعضی از همکاران وی از اینکه این آلبوم با برچسب شرکت فیلیپس منتشر می‌شود ناراحت بودند.
از ماه آوریل تا نوامبر آن سال ۹ ترانه ژرژ برسنس بر روی دیسک‌های ۷۸ دور گرامافون منتشر شد که در میان این ترانه‌ها ترانه «چتر» توجه ژاک بکر کارگردان سینما را به خود جلب کرد. این کارگردان از این ترانه در فیلم خود بنام «خیابان استراپاد» (Rue de l'Estrapade) استفاده کرد. این ترانه همزمان با نمایش فیلم بر پرده‌های سینما به صورت دیسک نیز منتشر شد. این ترانه در سال بعد از طرف آکادمی شارل-کرو برگزیده و برنده جایزه بزرگ دیسک ۱۹۵۴ شد.
در ششم آوریل نخستین برنامه تلویزیونی خود را رادیو بین‌المللی فرانسه (RTF) اجرا کرد. او آهنگ «بدنامی» (La Mauvaise Réputation) را در مقابل تماشاچیان آلهامبرا (Alhambra) خواند. از ۲۸ ژوئیه تا ۳۰ اوت اولین دوره اجراهای خود را در فرانسه، سوئیس و بلژیک همراه پاتاشو و برادران ژاک برگزار کرد.
از ماه سپتامبر در سالن کنسرت «تروابُده» (Trois Baudets) به کار پرداخت. سالن کنسرت همیشه پر بود. در میان تماشاچیان ترانه‌هایی مانند «کشتار» (Hécatombe) و «گوریل» (Le Gorille) موافق و مخالفانی پیدا کرده بود که همین انتقادات هنری دهان به دهان در میان مردم پیچید و موجب شهرت و سرشناسی بیشتر ژرژ گشت. در سال ۱۹۵۳ همه کاباره‌ها به او پیشنهاد کار می‌دادند و دیسک‌هایش فروش زیادی پیدا کرد.
نخستین اجرای او در سالن موسیقی بوبینو که سالن مورد علاقه وی بود و آن را «کارخانه» می‌نامید در فوریه سال ۱۹۵۳ با موافقت ژاک کانتی برگزار شد و دومین اجرای وی در این سالن در اکتبر ۱۹۵۳ بود.
نویسنده‌ای به نام رنه فاله (René Fallet) تحت تأثیر ترانه‌هایی که از ژرژ برسنس در رادیو پخش می‌شد برا ی شنیدن کنسرتی از وی به سالن «تروابُده» رفت و چنان مجذوب شد که در ۲۹ آوریل ۱۹۵۳ مقاله‌ای به ستایش از ژرژ برسنس در هفته نامهٔ فکاهی "کانار آنشِنِه" (Le Canard enchaîné) به عنوان " به پیش، ژرژ برسنس!" نوشت و در آن از صدای نادر و با نفوذ او تقدیر کرد.
برسنس نامه‌ای برای رنه فاله می‌نویسد و از او می‌خواهد تا به دیدارش برود. این دیدار آغاز یک دوستی است که تا پایان عمر برسنس ادامه پیدا می‌کند.
در سال ۱۹۵۴ هنگامی که تور المپیا برگزارمی شد، ژرژ برسنس از پیر نیکولا می‌خواهد که نواختن کنترباس را بعهده بگیرد و این آغاز یک همکاری سی ساله می‌شود. او نوازنده باس تمامی سن‌ها و ضبط‌های ژرژ برسنس است.
همراه با کامیابی‌های پیاپی و سرازیر شدن پول باید که حرفه اش مدیریت می‌شد. در سال ۱۹۵۴، پیر اونتنیانت (Pierre Onténiente) دوست محل زادگاهش باسدورف پذیرفت بی هیچ چشمداشتی به امور مالی او بپردازد. پیش از آنکه او کارش را آغاز کند برای کارآموزی نزد ری ونتورا (Ray Ventura) ناشر ژرژ برسنس می‌رود.
ژرژ برسنس در سال ۱۹۵۵ صاحب خانه خانواده پلانش می‌شود و پس از نصب آب و برق خانه را به آن‌ها بازمی‌گرداند.
در همین سال بود که او پل فور شاعر مورد علاقه‌اش را ملاقات می‌کند، همان شاعری که ترانه‌سرای یکی از نخستین کارهای ژرژ برسنس بود به نام «اسب کوچولو» (Le Petit Cheval).
ایستگاه رادیویی تازه راه‌اندازی شده‌ای به نام «اروپ اَن» (Europe 1) رویدادی مهم در حرفه اوست زیرا تنها ایستگاه رادیوی دولتی است که ترانه‌های ممنوع او را پخش می‌کند. در سال ۱۹۵۶به عنوان مجری این ایستگاه رادیویی شروع به کار می‌کند.Emission "Le Ring", La Chaîne Info-LCI, 16 mars 2011.
ایران هخامنشی هفت دودمان ممتاز داشت که یکی از آن‌ها از نژاد سلطنتی بود.کریستن سن، ص ۲۹
هرودوت می‌نویسد، گئومات غاصب بعد از رفتن کمبوجیه به مصر خود را بجای بردیا پسر کوروش معرفی کرده، بر تخت نشست. اولین کسی که پس از هفت ماه فرمانروایی به گئومات ظنین شد که او فرزند کوروش نیست بلکه مرد شیادی است، هوتن بود. هوتن یک دستهٔ شش نفره از نجبای پارس را که به آن‌ها اطمینان داشت، تشکیل داد و با ورود داریوش از پارس تصمیم گرفته شد که او را نیز در گروه خویش وارد سازند. این هفت تن با هم قسم خوردند که برای دفع غاصب اقدام کنند.هرودوت، ص ۲۱۷
در پی کشته شدن گئومات و در طی مذاکره راجع به تعیین نوع حکومت ایران در زمان داریوش بزرگ که توسط نمایندگان هفت تن از نجبای ایران انجام شد. هوتن نظام حکومتی دموکراسی را برای آیندهٔ ایران پیش نهاد کرد و در نکوهش نظام پادشاهی سخن گفت، اما نظرش در آن نشست مورد استقبال قرار نگرفت، و حکومت پادشاهی در ایران تداوم یافت.
۱. اتانس (اوتانه)
۲. اسپاتینس (اردومنش)
۳. گبریاس (گئوبروو)
۴. اینتافرنس (وین دِفرنه)
۵. مگابیز (بغابوخش یکم)
۶. هیدارنس (ویدرنه)
۷. داریوش (داریوش)هرودوت، ص ۲۱۳
کریستن سن، ایرانشناس دانمارکی می‌نویسد، ایران هخامنشی هفت دودمان ممتاز داشت که یکی از آن‌ها از نژاد سلطنتی بود. هرودوت به خطا رفته‌است که امتیازات این دودمان‌ها را اجر شرکت آن‌ها در قتل گئومات می‌داند. اسکندر و سلوکیان که وارث سیاست هخامنشی بشمار می‌آیند. تغییری در اصول و اساس تشکیلات داریوش بزرگ ندادند. اشکانیان نیز پس از اینکه به تسخیر سراسر ایران پرداختند و دولت ایرانی جدیدی تشکیل دادند باز اصول و سنن سیاسی عهد هخامنشی را حفظ کردند و تشکیلات دودمانی قدیم هم جانی تازه گرفت.کریستن سن، ص ۳۰
ادبیات چیست نام یک کتاب ادبی است که توسط ژان پل سارتر، نویسندهٔ اهل فرانسه نوشته شده‌است. این کتاب یکی از آثار مشهور ادبی جهان است.
ارباب نام یک کتاب ادبی است که توسط ماکسیم گورکی، نویسندهٔ اهل روسیه نوشته شده‌است. این کتاب یکی از آثار مشهور ادبی جهان است.
افسانه‌های راز و خیال نام یک کتاب ادبی است که توسط ادگار آلن‌پو، نویسندهٔ اهل آمریکا نوشته شده‌است. این کتاب یکی از آثار مشهور ادبی جهان است.
جادی ()، شب نیاکان، مجموعه‌ای از درام شاعرانه سرودهٔ آدام میتسکیه‌ویچ نویسنده و شاعر لهستانی و یکی از بزرگ‌ترین آثار رمانتیسم در لهستان و اروپا محسوب می‌شود. این مجموعه بین سال‌های ۱۸۲۳–۱۸۶۰ به نشر رسید که شامل سه بخش مرتبط است و بخش اول آن پس از درگذشت میتسکیه‌ویچ منتشر شد و ناقص است. عنصری که این بخش‌ها را به هم پیوند می‌دهد، مراسمی آیینی به نام شب نیاکان است که به تفصیل در قسمت دوم این مجموعه ارائه شده‌است. این اثر حاوی زندگی‌نامه‌های متعدد و شامل ایده‌های مربوط به مبارزه برای آزادی ملی با مهاجمان روس است.
ازخودگذشتگی زنان داستان کوتاهی است از جک لندن. این داستان در کتابی به همین نام با ترجمه محمدجعفر محجوب به فارسی منتشر شده‌است.
اسپارتاکوس نام رمان تاریخی است که در سال ۱۹۵۱ توسط هوارد فاست، نویسندهٔ اهل آمریکا نوشته شده‌است. این کتاب یکی از آثار مشهور ادبی جهان است.
اسیر قفقازی نام یک رمان کوتاه است که توسط لئو تولستوی، نویسندهٔ اهل روسیه نوشته شده‌است.
اشباح نام نمایشنامه‌ای است اثر هنریک ایبسن، نویسندهٔ اهل نروژ. این کتاب یکی از آثار مشهور ادبی جهان است.
اعترافات نیمه‌شب جلد اول از رمان ۵ جلدی به نام ماجرای سالاوان می‌باشد که توسط ژرژ دوامل، نویسندهٔ اهل فرانسه نوشته شده‌است. این کتاب یکی از آثار مشهور ادبی جهان است.
افسانه‌ها نام یک کتاب ادبی است که توسط هانس کریستین اندرسن، نویسندهٔ اهل دانمارک نوشته شده‌است. این کتاب یکی از آثار مشهور ادبی جهان است.
افعی در مشت نام یک کتاب ادبی است که توسط هروه بازن، نویسندهٔ اهل فرانسه نوشته شده‌است. این کتاب یکی از آثار مشهور ادبی جهان است.
افق گمشده نام یک کتاب ادبی است که توسط جیمز هیلتون، نویسندهٔ اهل انگلستان در سال ۱۹۳۳ نوشته شده است. این کتاب یکی از آثار مشهور ادبی جهان است.
افکار عمومی نام یک کتاب ادبی است که توسط آلفرد سووی (Alfred Sauvy)، نویسندهٔ اهل فرانسه نوشته شده‌است. این کتاب یکی از آثار مشهور ادبی جهان است.
آمنمحات چهارم از واپسین پادشاهان دودمان دوازدهم مصر باستان بود. مان‌تو او را "آمِنِمِس" می‌خواند و برایش دوره‌ای از فرمانروایی به طول ۸ سال را ذکر می‌کند. پاپیروس تورین این زمان را ۹ سال و سه ماه و بیست و هفت روز می‌نویسد.
آمنمهات به معنای «آمون بزرگترین است» می‌باشد. این نام، نام شاه در هنگام متولد شدن است. نام تاجی او "مَعاخِرورَع" به معنای «آوای رع راستین است» بوده.
آمنمهات چهارم مدتی از عمر خود را به عنوان فرمانروای مشترک با پدرش آمنمهات سوم سپری کرد. او معبد پدرش در مدینه مادی را که طبق گفته زاهی حواس، رئیس کل شورای عالی آثار باستانی مصر، "تنها نیایشگاه آسیب ندیده از پادشاهی میانه است" تکمیل کرد. او همچنین به احتمالی معبدی را در شمال شرقی فیوم بنا کرد.
آمنمهات چهارم در سال ۱۸۰۶ پیش از میلاد مرد. او فرزند پسری نداشت ولی گمان می‌رود که دو تن از نخستین پادشاهان دودمان بعدی - به ترتیب سوبخوتپ یکم و سونبف - پسران او بوده باشند. جانشین او خواهر ناتنیش (یا دختر عمویش) سوبک‌نفرو بود که نخستین زنی بود که پس از ۱۵۰۰ سال مصر را فرمانروایی می‌کرد.
گَئوبَروو یا گَئوبَرووَه (; گوبریاس g-u-b-ru-u-v, reads as "Gaub(a)ruva"?;http://www.iranicaonline.org/articles/gaubaruva- ایلامی: "Kambarma") نام یکی از بزرگان پارسی بود (گئوبروه نام مشترک چندین نجیب‌زاده پارسی بود). وی در سال ۵۲۲ پیش از میلاد، با کمک تعدادی از رؤسای هفت خانوادهٔ بزرگ پارسی با کشتن گئومات مغ که به عنوان بردیا فرزند کوروش بزرگ بر تخت نشسته بود، سلطنت را به داریوش بزرگ و خاندان هخامنشی بازگرداند.
این گئوبروه یکی از شش یار داریوش در کشتن گائوماتا در سپتامبر ۵۲۲ پیش از میلاد ذکر شده توسط هرودوت بود. او به عنوان نیزه‌دار داریوش منصوب شد. وی بر روی سنگ‌نوشته بیستون و مقبره داریوش در نقش رستم نشان داده شده‌است:
Gaubaruva \ Patisuvaris \ Dara
yavahaus \ xsayathiyahya \ arstbara
"Gobryas from Patisuvaris, the lance carrier of king Darius.""
پتیشخواره (Patisuvaris) ممکن است منطقه کوهستانی در شمال البرز احتمالاً مازندران در شمال ایران امروزی باشد. در ۵۲۱ پیش از میلاد، او را برای سرکوب پادشاه شورشی آتامایتا به ایلام فرستادند. (Behistun Inscription, paragraph 71) پس از این، او به عنوان ساتراپ ایلام خدمت کرد.
خانواده گئوبروه با خانواده داریوش بزرگ بسیار گره خورده بودند. گئوبروه با خواهر داریوش ازدواج کرد،Herodotus 7.5.1 با نام‌های مختلف Artazostre یا Radusdukda است. پسر آنها مردونیه، فرمانده کل ارتش‌های خشایارشا در دومین تهاجم ایرانیان به یونان بود، با دختر داریوش ارته‌زوستر ازدواج کرد و دختری از گئوبروه، از ازدواج قبلی، به نام رته‌بامه با داریوش ازدواج کرد.
گئومات بعد از رفتن کمبوجیه به مصر خود را به‌جای بردیا پسر کوروش بزرگ معرفی کرده، بر تخت نشست. او بعد از دست انداختن به تاج و تخت، تمام زنان کمبوجیه را نیز در اختیار گرفت، یکی از این زنان فیدیما، دختر هوتن (اوتانس) یکی از تواناترین نجبای ایران و برادر کاساندان شهبانوی کوروش بزرگ بود. اولین کسی که پس از هفت ماه فرمانروایی به گئومات ظنین شد که او فرزند کوروش بزرگ نیست، بلکه مرد شیادی است، هوتن بود. او از دختر خود پرس و جو کرد. دخترش گفت «من هرگز بردیا پسر کوروش بزرگ را ندیده‌ام و نمی‌توانم او را از مغ تشخیص بدهم.» پدرش از او خواست که از آتوسا خواهر بردیا بپرسد که آیا او بردیای واقعی است یا نه. دخترش گفت «من وسیلهٔ گفتگو با آتوسا را ندارم و هیچ‌یک از زنان حرمسرا را هم ندیده‌ام چون همهٔ ما از هم جدا شده‌ایم.» وقتی کوروش حیات داشت دستور داده بود گوشهای این مغ را ببرند. هوتن از دخترش خواست وقتی شوهرش در خواب است، دست بر گوش او بکشد، اگر گوش داشت همان بردیا است و اگر نداشت معلوم می‌شود که گئومات است. فیدمیا زود فهمید که شوهرش گوش ندارد و نتیجهٔ تحقیق را به پدر اطلاع داد.
هوتن یک دستهٔ شش نفره از نجبای پارس را که به آن‌ها اطمینان داشت، تشکیل داد و با ورود داریوش از پارس تصمیم گرفته شد که او را نیز در گروه خویش وارد سازند. این هفت تن با هم قسم خوردند که برای دفع گئومات اقدام کنند.
۷. هرودوت: داریوش /بیستون: «دارَیَـوَئوش» پسر وِشتاسَـپـَه (ویشتاسپ، هرودوت: هیستاسپ) نوه اَرَشامَـه (آرشام) هخامنشی.هرودوت ص ۲۱۳
هفت یار وفادار بر آن شدند که بی درنگ بر غاصب بتازند و پس از ادای فریضه و دعا و نیایش برای پیروزی به طرف قصر شتافتند. مغ که در تالار بود گریخت و به خوابگاهی پناه برد و کوشید در را بر روی مهاجمان قفل کند، اما دو نفر از ایشان (داریوش و گبریاس) به او رسیدند و گبریاس مغ را، در بازوان خود گرفت. داخل اتاق تاریک بود. داریوش که نگران زخمی کردن گئوبروه بود بالاخره خنجر خود را فرو برد و پیکر مغ را درید.هرودوت، ص ۲۱۷
بعد از به سلطنت رسیدن داریوش، پیوند بین گئوبروه و داریوش توسط ازدواج‌های سیاسی‌ای که صورت گرفت عمیق‌تر شد. داریوش با دختر گئوبروه ازدواج کرد و او با خواهر داریوش زناشویی کرد. دختر هوتن، فیدیما همان بانو که راز مغ را فاش کرد، نیز با داریوش ازدواج کرد.هرودوت، ص ۲۲۲
گئوبروه سردار داریوش بزرگ با گئوبروهٔ دیگری فرماندار گوتیان در زمان کوروش بزرگ تفاوت دارند به این دلیل که گئوبروه فرماندار گوتیان بعد از فتح بابل و منصوب شدن به فرمانداری بابل، مدتی بعد درگذشت.در رویدادنامه نبونعید - کوروش سال هفدهم (۵۳۸/۵۳۹) آمده‌است: در شب یازدهم ماه آرَهسَمنَه، گئوبَروَه مرد. در محاسبات روز شمار رویدادنامه نبونید - کوروش توسط استاد غیاث آبادی آمده: برگماری گئوبروه به فرمانداری بابل: ۲۹ مهر ایرانی، ۳ مِرهِشوان آرامی، ۲۸ اکتبر میلادی، ۸۷۵۱۴۷ – روز ژولی. درگذشت گئوبروه: ۷ آبان ایرانی، ۱۱ مِرهِشوان آرامی، ۵ نوامبر میلادی، ۸۷۵۱۳۹ – روز ژولی. کتیبه نبونید - کوروش، موزه بریتانیا، شماره اثر 35382
بعد از مرگ داریوش بزرگ پسرش خشایارشا که از جانب مادر، دختر زادهٔ کوروش بزرگ بشمار می‌آمد به پادشاهی رسید. بعد از انتخاب خشایارشا (بخاطر نسبتی که خشایارشا با کوروش بزرگ داشت)، برادر ارشد او ارته‌برزنآریابیگنس در دانشنامه ایرانیکازنان سرباز نامدار تاریخ، میرحسن عاطفی (به نقل از مشیرالدوله، تاریخ ایران باستان)، دو ماهنامه بررسی‌های تاریخی، ۱ اسفند ۱۳۴۵ که دختر زادهٔ گئوبروه بود و مدت‌ها گمان می‌رفت، جانشین پدر شود، حتی نتوانست اندیشهٔ مخالفت را به سر راه بدهد.زرین کوب، ص ۱۶۲
مردونیه که در جنگهای بین ایران و یونان فرماندهی سپاه ایران را برعهده داشت، حاصل ازدواج گئوبروه با خواهر داریوش بزرگ بود. مردونیه نیز با دختر داریوش بنام ارته‌زوستر زناشویی کرد.هرودوت، ص ۳۳۷
محمدعلی خان سردار اَفخَم ملقب به آقا بالاخان سردار، «معین نظام» و «وکیل‌الدوله» در زمان انقلاب مشروطه حاکم شهر رشت و گیلان و نماینده و حامی دولت مرکزی ایران و از مخالفان مشروطه بود.
آقابالاخان در زمان سلطنت مظفرالدین شاه بنابر سفارش کامران میرزا گاهی به حکومتی مأمور فرستاده می‌شد.
از بستگان مخصوص کامران میرزای نایب السلطنه بود. سن او نزدیک به پنجاه سال بود. درگذشته در ماجرای «رژی» شرکت انحصار دخانیات در روزگار ناصرالدین شاه که اهالی ایران به شوند دستور دینی حاج میرزا حسن شیرازی، دخانیات استفاده نمی‌کردند و روزی در سال ۱۳۱۲ به سوی دربار ناصرالدین شاه حمله می‌کردند آقابالا خان معین نظام، وکیل‌الدوله لقب داشت و فرمانده سپاه ویژه تهران و رئیس نظمیه بود، به دستور کامران میرزا فرمان شلیک داد و گروهی از مردم بی گناه را کشت و زخمی کرد. از آن تاریخ بدنام و کینهٔ آقابالاخان در دل اهل تهران پیدا شد.
سردار افخم، از سران دورهٔ استبداد بود و در زمان محمدعلی‌شاه در گیلان حکومت داشت. در محرم ۱۳۲۷ ه‍.ق که ملی‌گراها و آزادی خواهان گیلان قیام کردند، او را کشته و شهر را گرفتند.برگرفته از کتاب: فرهنگ فارسی معین (جلد پنجم)
سردار افخم، نه یا ده ماه پیش از پیروز شدن مشروطه‌طلبان، مقدار هنگفتی جواهر قیمتی و گوهرهای گران بها آماده کرده بود و در جعبهٔ آهنین بزرگی به همسرش، خانم مفتخرالسلطنه، سپرده بود و بر آن بود که از رشت به انزلی رود و از راه روسیه به اتریش پناهنده شود و در وین پایتخت اتریش اقامت گزیند.ماهنامه بهارستان . شماره ۱۵ - صفحهٔ ۶
هنگامی که از سوی محمدعلی‌شاه فرمانروای گیلان بود مجاهدین به سرکردگی «معزالسلطان سردار محیی» آقابالاخان را که در باغ مدیریه رشت میهمان بود با چند گلوله از پای درآوردند و آشکار نشد که جسد او را در کجا دفن نمودند. این رویداد در روز اول انقلاب گیلان در محرم ۱۳۲۷ ه‍.ق رخ داده‌است.
عارف قزوینی دربارۀ او می‌نویسد: این بی‌شرف بی‌ناموس هر جا زن خوشگلی سراغ می‌کرد، به دستیاری زن‌های دلاله و اجزای بی‌ناموس نظمیهٔ آن زمان که مشتی وافوری تربیت شده زیر دست خودش بودند، تا پرده عصمت آنان را نمی‌درید، راحت نمی‌نشست .
المر گنتری نام یک رمان است که توسط سینکلر لوئیس، نویسندهٔ اهل آمریکا نوشته شده است. این کتاب یکی از آثار مشهور ادبی جهان است.
امام حسین و ایران یک کتاب تاریخی است که به دست کورت فریشلر، نویسندهٔ اهل آلمان نوشته شده‌است و ذبیح‌الله منصوری مترجم نام آشنای ایرانی آن را به پارسی برگردانده است. این کتاب یکی از آثار نامدار تاریخ اسلام است. ذبیح‌الله منصوری از نام‌های معروف سده گذشته تاریخ و ادبیات ایران است.
منصوری کتاب دیگری به نام «عایشه بعد از پیغمبر» را نیز از همین نویسنده به پارسی برگردانده‌است.
او در جایی از این کتاب در مورد دلبستگی ایرانیان و پشتیبانی آنها از حسین بن علی به نقل از ابوعلی سیمجور ذکر می‌کند که «عده‌ای از ایرانیان کوفه به سوی قادسیه رفتند و به کربلا رسیدند و خود را به امام حسین رساندند. امام حسین گفت: پس بدانید که من و کسانی که نسبت به من وفا دارند فردا کشته خواهیم شد و شما از راهی که آمده‌اید برگردید تا کشته نشوید… ایرانی‌ها گفتند: کشته شدن همراه تو برای ما سعادت است.»
در این کتاب به شرکت (۲۰ تا ۳۰) ایرانی در کربلا و کشته‌شدن آنها در کربلا اشاره شده‌است و منصوری یا فریشلر در این کتاب معتقد است که به دلیل نفرت اعراب از ایرانی‌ها این موضوع در تاریخ درج نشده‌است.
انتقادی که توسط شیعیان نسبت به این کتاب مطرح شده این است که اغلب از منابع کتب اهل سنت استفاده کرده‌است و به منابع مهم شیعه کمتر دسترسی داشته‌است.
۳۰ چاپ نخست این کتاب در انتشارات «جاویدان» منتشر شده‌است و ۱۲ چاپ در «بدرقه جاویدان» به بازار عرضه شده‌است که نشان از دلبستگی مخاطبان ایرانی به این کتاب دارد.
چاپ آخر این کتاب در ۵۶۵ صفحه، شمارگان ۱۰۰۰ نسخه و به بهای ۵۰ هزار تومان راهی بازار نشر شده‌است.
انتقام نام یک کتاب ادبی است که توسط لئو تولستوی، نویسندهٔ اهل روسیه نوشته شده‌است. این کتاب یکی از آثار مشهور ادبی جهان است.
انتقام سگ یک داستان کوتاه است که توسط لوئیجی پیراندلو، نویسندهٔ اهل ایتالیا نوشته شده‌است.
انتقام گربه نام یک کتاب ادبی است که توسط آرتور شنیتسلر، نویسندهٔ اهل آلمان نوشته شده‌است. این کتاب یکی از آثار مشهور ادبی جهان است.
این کتاب توسط ذبیح‌الله منصوری در درهه ۱۳۲۰ به فارسی ترجمه شده و در مجموعه خاص کتابخانه ایرانشناسی نگهداری می شود.
انسان خود را می‌سازد () نام یک کتاب است که توسط وی. گوردون چایلد، انسان‌شناس، باستان‌شناس اهل استرالیا نوشته شده‌است.
انحطاط غرب ، نام یک کتاب تاریخی-ادبی است که توسط اسوالد اشپینگلر، نویسندهٔ اهل آلمان نوشته شده‌است. این کتاب یکی از آثار مشهور ادبی جهان است.این کتاب توسط مهدی فدائی به فارسی ترجمه شده‌است.
فصل "سیاست" از کتاب "انحطاط غرب" اسپوالد اشپنگلر به زبان فارسی ترجمه شده و با مشخصات زیر به چاپ رسیده‌است:
اورشلیم آزادشده نام کتابی از تورکواتو تاسو شاعر ایتالیایی قرن شانزدهم است که در سال ۱۵۸۱ منتشر شده. این کتاب با تخیل فراوان، درگیری‌های مسلمانان و مسیحیان را در طول نخستین جنگ صلیبی و محاصرهٔ اورشلیم به تصویر کشیده است.
در مواردی این کتاب با نام اورشلیم گم شده ترجمه شده است.
ایرما ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
اینجه مَمَد نام یک رمان دنباله‌دار است که یاشار کمال، نویسندهٔ کُرد اهل ترکیه نوشته‌است. این کتاب یکی از آثار مشهور ادبی جهان است.
"اینجه ممد" داستان شورش دهقان‌زاده‌ای است که در برابر زمینداران بزرگ به‌پا می‌خیزد. یاشار کمال، که خود سال‌ها از نزدیک شاهد استثمار و سرکوب دهقان‌ها بود، می‌گفت که فکر نوشتن این رمان زمانی به ذهنش رسید که شاهد کشته شدن یک یاغی توسط ژاندارم‌ها بود. «ممد» برگرفته از خاطرات یاشار کمال از دایی‌اش بود که در آن زمان از یاغی‌های معروف در شرق آناتولی، منطقهٔ قفقاز و ایران به‌شمار می‌رفت.
این «رمان چهارگانه» به‌ترتیب در سال‌های ۱۹۵۵، ۱۹۶۹، ۱۹۸۴، و ۱۹۸۷ منتشر شده‌اند.
"اینجه ممد" به بیش از ۴۰ زبان ترجمه شده و فیلمی هم بر اساس آن ساخته شده‌است.
بابا سرگئی یا پدر سرگئی نام کتابی ادبی است که توسط لئو تولستوی، نویسندهٔ اهل روسیه، در سال ۱۸۹۰ نوشته شده‌است. این کتاب یکی از آثار مشهور ادبی جهان است.
این کتاب توسط خانم مهناز صدری ترجمه شده و انتشارات نسیم دانش آن را در سال ۱۳۸۶ چاپ کرده‌است، بهترین ترجمهٔ در حال حاضر این کتاب ترجمهٔ خانم صدری است.
سروش حبیبی نیز این اثر را ترجمه کرده و نشر چشمه آن را به‌چاپ رسانده است.
ستپان کاساتسکی که در ارتش خدمت می‌کند و سودای رفتن به طبقات اجتماعی بالاتر را دارد؛ با یک دختر قرار ازدواج می‌گذارد. اما به دلایلی - در داستان معلوم می‌شود - از ازدواج با این دختر می‌گذرد. در ادامه کاساتسکی به سلک راهبان در می‌آید و ... .
بابک حکایتی تمثیلی و فلسفی است که توسط ولتر، نویسندهٔ اهل فرانسه نوشته شده‌است. داستان به‌ظاهر در سرزمین پارس می‌گذرد اما در واقع مربوط به پاریس است.
بادبزن خانم ویندیرمیر یک نمایش‌نامه کمدی در چهار پرده است که توسط اسکار وایلد، نویسندهٔ اهل انگلستان در سال ۱۸۹۲ نوشته شده‌است.
باد شامگاهی نام یک کتاب ادبی است که توسط پرسی شلی، نویسندهٔ اهل انگلستان نوشته شده‌است. این کتاب یکی از آثار مشهور ادبی جهان است.
شورای امنیت ملی ایالات متحده آمریکا بخشی از تشکیلات دفتر رئیس‌جمهور ایالات متحده است که به مسائل مربوط به امنیت ملی و سیاست خارجی ایالات متحده رسیدگی می‌کند. این شورا نخستین بار در ۱۸ سپتامبر ۱۹۴۷ بر اساس قانون امنیت ملی در دولت هری ترومن تأسیس شد و تصمیمات آن جنبهٔ مشورتی برای رئیس‌جمهور دارد. این شورا همچنین نقش بازوی اصلی ریاست جمهوری در هماهنگی سیاست‌های مصوب در بین سازمان‌های مربوطه را برعهده دارد.David J. Rothkopf, Running The World: the Inside Story of the National Security Council and the Architects of American Power, PublicAffairs; 2006, .
وظیفه این شورا اطلاعات‌دهی و مشورت‌دهی به رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا در مسائل ملی و امنیتی کشور آمریکا است.
سوبِک‌نِفرو از دودمان دوازدهم مصر باستان دومین زن پس از شهبانو نیتوکریس از دودمان ششم است که به فرعونی مصر رسید.
او نام خدای تمساح، سوبک، را بر خود داشت؛ خدایی که نماد زیبایی نزد مصریان بود. نام او به احتمالی «زیبایی‌های سوبک» معنا می‌دهد.
تعداد کمی از یادبودهای او بر جای مانده ولی در عین حال تعداد زیادی از تندیس‌های بی‌سر او کشف شده‌اند که از جمله آن‌ها تندیسی از دختر شاه آمنمهات سوم است که در گزر در اسراییل پیدا شده و نام سوبک‌نفرو را بر خود دارد. مشخص است که او بر مجموعه آرامگاه پدرش آمنمهات سوم (که هرودوت آن را هزارتویی می‌خواند) بناهایی افزود و سازه‌هایی نیز در هراکلئوپولیس ساخت. امروزه مهری از او که نام و نشانش را بر خود دارد و بسیار سالم مانده در موزه بریتانیا نگهداری می‌شود. بر روی سنگ‌نوشته‌ای در دژ نوبیایی "کوما" در کنار نیل نوشته شده‌است که در سومین سال فرمانروایی سوبک‌نفرو آب نیل نزدیک به ۲ متر بالا آمده بوده.
آب‌سپهر، آب‌کُره یا هیدروسفر در جغرافیای فیزیکی بیانگر مجموعهٔ آب موجود در زیر، رو و فضای یک سیاره است.