moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
ارزیابی ویژه افراد محکوم بخشی از کیفر همه محکومان به بزه‌های قانون فدرال در ایالات متحده آمریکا است که به صورت شمارشی انجام می‌شود. بنابراین کسی که ۱۴ بار از بانک، دزدی کرده باید ۱۴ تا ۱۰۰ دلار آمریکا (در جمع ۱,۴۰۰ دلار) بپردازد. این پول به صندوق قربانیان بزهکاری واریز می‌شود. قاضی پرونده، اجازه کاهش یا نادیده گرفتن این هزینه را حتی برای فقرا ندارد.
انجمن سلطنتی هنر () ، برای تشویق هنر، صنایع و بازرگانی یک سازمان بریتانیایی مستقر در لندن است که متعهد به یافتن راه حل‌های عملی برای چالش‌های اجتماعی است. این انجمن در سال ۱۷۵۴ توسط ویلیام شیپلی به عنوان انجمن ترغیب هنر، صنایع و بازرگانی تأسیس شد، منشور سلطنتی در سال ۱۸۴۷ به این انجمن اعطا شد، و حق استفاده از اصطلاح «سلطنتی» در نام خود توسط پادشاه ادوارد هفتم در سال 1908 داده شد. نسخه کوتاهتر، (Royal Society of Arts) و نام کوتاه‌شدهٔ آن RSA مربوط به این انجمن است، و بیشتر از نام کامل از آن استفاده می‌شود.
همراهان بیشتر مورد توجه "انجمن سلطنتی هنر" در گذشته شامل چارلز دیکنز، بنیامین فرانکلین، استفن هاوکینگ، کارل مارکس، آدام اسمیت، نلسون ماندلا، دیوید اتنبرو، ویلیام هوگارت، جان دیفن‌بیکر و تیم برنرز لی هستند. امروز، همکاران انجمن سلطنتی هنر از میان ۸۰ کشور در سراسر جهان برگزیده شده‌اند.
سلکتین‌ها () یک خانواده بزرگ از سلول‌های چسبندگی سلول موسوم به CAMs هستند. تمامی سلکتین‌ها در واقع گلیکوپروتئین‌های تراغشایی تک‌رشته‌ای هستند خواص مشابه با «لکتین‌های نوع سی» دارند و علت آن تشابه ریشهٔ انتهایی آمینی و مکان‌های اتصال وابسته به کلسیم مرتبط است. سلکتین‌ها به گروه‌های عاملی قندی می‌چسبند و به همین سبب نوعی لکتین محسوب می‌شوند که پروتئین چسبندگی سلول است و به پلیمرهای قندی اتصال می‌یابد.
سه نوع سلکتین اصلی عبارتند از:
اینک مشخص گشته که سلکتین‌ها احتمالاً در بروز التهاب و پیشرفت سرطان نقش دارند. سلول‌های سرطانی با استفاده از مکانیسم‌های پیچیدهٔ وابسته به سلکتین‌ها برای متاستاز دوردست به سایر نقاط بدن استفاده می‌کنند و مشخصات گلبول‌های سفید را «تقلید» می‌کنند.
یکی از دلایل اصلی پوکی استخوان، فقدان استئوبلاست‌ها در استخوان است. از آنجایی که این سلول‌های استخوان‌ساز از یاخته‌های بنیادی حاصل می‌شود، دانشمندان امیدوارند تا با افزون این یاخته‌ها به مغز استخوان، پوکی استخوان را درمان کنند. به‌همین سبب، استفاده از سلکتین‌ها برای درمان پوکی استخوان در دست تحقیق و بررسی است. پژوهش‌گران راهی یافته‌اند تا از سلکتین‌ها برای هدایت یاخته‌های بنیادی از دستگاه گردش خون به مغز استخوان استفاده کنند.Sackstein Lab
پلیمرهای زیست تخریب پذیر یک نوع خاص از پلیمر است که پس از هدف مورد نظر خود با فرایند تجزیه باکتریایی تجزیه می‌شود و منجر به تشکیل فراورده‌های فرعی مانند گازها (CO ، N ، آب، زیست توده، و نمکهای معدنی می‌شود. این پلیمرها به صورت طبیعی و مصنوعی ساخته شده‌اند و عمدتاً از گروه‌های عملکردی استر، آمید و اتر تشکیل شده‌اند. خواص و مکانیسم تجزیه آنها با ساختار دقیق آنها تعیین می‌شود. این پلیمرها غالباً با واکنشهای تراکم، پلیمریزاسیون حلقه باز و کاتالیزورهای فلزی سنتز می‌شوند. نمونه‌ها و کاربرد وسیعی از پلیمرهای تخریب پذیر وجود دارد.
مواد بسته‌بندی ساخته شده از مواد زیست محیطی در دهه‌های گذشته به عنوان جایگزین سبز معرفی شده‌اند که در این میان فیلم‌های خوراکی به دلیل ویژگی‌های سازگار با محیط زیست، تنوع گسترده و در دسترس بودن، سمی نبودن و کم هزینه بودن توجه بیشتری را به خود جلب کرده‌اند.
پلیمرهای تخریب پذیر دارای سابقه طولانی است، و از آنجا که بسیاری از آنها محصولات طبیعی هستند، به جدول زمانی دقیق از کشف و استفاده از آنها نمی‌توان دست یافت. یکی از اولین کاربردهای دارویی یک پلیمر تخریب پذیر بخیه گربه بود که قدمت آن به حداقل ۱۰۰ سال پیش از میلاد مسیح بازمی‌گردد. اولین بخیه‌های گربه از روده‌های گوسفند ساخته شد، اما بخیه‌های مدرن گربه از کلاژن خالص استخراج شده از روده‌های کوچک گاو، گوسفند یا بز تهیه می‌شود.
مفهوم پلاستیک و پلیمرهای تخریب پذیر مصنوعی برای اولین بار در دهه ۱۹۸۰ معرفی شد. در سال ۱۹۹۲، یک نشست بین‌المللی برگزار شد که در آن رهبران پلیمرهای زیست تخریب پذیر برای گفتگو دربارهٔ یک تعریف، استاندارد و پروتکل آزمایشی پلیمرهای تخریب پذیر با یکدیگر ملاقات کردند. همچنین، سازمان‌های نظارتی مانند انجمن آمریکایی برای آزمایش مواد (ASTM) و سازمان استاندارد بین‌المللی (ISO) تأسیس شدند. فروشگاه‌های بزرگ زنجیره ای البسه و مواد غذایی در اواخر سال ۲۰۱۰ میلادی به استفاده از کیسه‌های زیست تخریب پذیر ملزم شدند. پلیمرهای زیست تخریب پذیر همچنین در سال ۲۰۱۲ هنگامی که پروفسور جفری کوتس از دانشگاه کورنل جایزه شیمی سبز ریاست جمهوری را دریافت کرد، در زمینه‌های مختلف نظرها را جلب کرد. از سال ۲۰۱۳، ۵–۱۰٪ از بازار پلاستیک متمرکز بر پلاستیک‌های زیست تخریب پذیر مشتق شده از پلیمر بود.
ساختار پلیمرهای تخریب پذیر در خواص آنها مؤثر است. در حالی که پلیمرهای تخریب پذیر بیشماری، چه مصنوعی و چه طبیعی وجود دارد، اما مشترکات کمی بین آنها وجود دارد.
پلیمرهای تخریب پذیر متشکل از پیوندهای استر، آمید یا اتر هستند. به‌طور کلی، پلیمرهای زیست تخریب پذیر بر اساس ساختار و سنتز آنها می‌توانند به دو گروه بزرگ تقسیم شوند. یکی از این گروه‌ها آگروپلیمرها یا آنهایی که از زیست توده حاصل می‌شوند. گروه دیگر از بیوپلیسترها تشکیل شده‌است که از میکروارگانیسم‌ها یا به‌طور مصنوعی از مونومرهای طبیعی یا مصنوعی ساخته شده‌اند.
آگروپلیمرها شامل پلی ساکاریدها هستند، مانند نشاسته‌های موجود در سیب زمینی یا چوب و پروتئین‌ها مانند آب پنیر حیوانی یا گلوتن حاصل از گیاه. پلی ساکاریدها از پیوندهای گلیکوزییدی تشکیل شده‌اند که یک نیمکره ساکارید را به خود اختصاص داده و با از دست دادن آب آن را به یک الکل متصل می‌کنند. پروتئین‌ها از اسیدهای آمینه ساخته شده‌اند، که شامل گروه‌های مختلف عملکردی هستند. این اسیدهای آمینه دوباره از طریق واکنشهای چگالشی به هم می‌رسند تا پیوندهای پپتیدی تشکیل شوند، که از گروه‌های عملکردی آمید تشکیل شده‌است. نمونه‌هایی از بیوپلیسترها شامل پلی هیدروکسی بوتیرات و اسید پلیلاکتیک است.
علیرغم اینکه پلیمرهای تخریب پذیر کاربردهای بیشماری دارند، خواصی وجود دارد که تمایل دارند در بین آنها مشترک باشند. تمام پلیمرهای تخریب پذیر باید پایدار و با دوام کافی برای استفاده در کاربرد خاص خود باشند، اما پس از دفع به راحتی باید تجزیه شوند. پلیمرها، به‌طور خاص پلیمرهای تخریب پذیر، دارای ستون فقرات کربن بسیار قوی هستند که شکستن آنها دشوار است، به گونه ای که تخریب اغلب از گروه‌های انتهایی شروع می‌شود. از آنجا که تخریب در انتها شروع می‌شود، یک منطقه با سطح بالا متداول است زیرا دسترسی آسان به مواد شیمیایی، سبک یا موجودات بدن را آسان می‌کند. تبلور غالباً کم است زیرا دسترسی به گروه‌های انتهایی را مهار می‌کند. درجه پایین پلیمریزاسیون، به‌طور معمول، همان‌طور که در بالا اشاره شد، مشاهده می‌شود، زیرا انجام این کار گروه‌های انتهایی قابل دستیابی بیشتری را را برای واکنش با آغازگر تخریب امکان‌پذیر می‌کند. یکی دیگر از مشترکات این پلیمرها، آبگریز بودن آنها است. پلیمرهای آبگریز و گروه‌های انتهایی در صورتیکه آنزیم محلول در آب نتواند به راحتی با پلیمر در تماس باشد از تعامل آنزیم جلوگیری می‌کنند.
خواص دیگر پلیمرهای تخریب پذیر که برای مصارف دارویی مورد استفاده قرار می‌گیرند عبارتند از:
هدف استخراج پاسخ ایمن نیست و محصولات تخریب نیز لازم نیست که سمی باشند. اینها به عنوان پلیمرهای تخریب پذیر حائز اهمیت برای دارورسانی می‌باشند جایی که ضروری است دارو به آرامی و با گذشت زمان منتشر شود و قرص در بطری تا زمان آماده شدن برای استفاده پایدار باشد. عوامل کنترل‌کننده نرخ تخریب شامل درصد بلورینگی، وزن مولکولی و آبگریزی هستند. نرخ تخریب بستگی به محل موجود در بدن دارد، که محیط پیرامون پلیمر مانند pH، غلظت آنزیم‌ها و میزان آب را تحت تأثیر قرار می‌دهد. اینها به سرعت تجزیه می‌شوند.
یکی از مهمترین و مورد مطالعه‌ترین گروه‌های پلیمرهای تخریب پذیر، پلی استرها هستند. پلی استرها می‌توانند به چندین روش از جمله تراکم مستقیم الکلها و اسیدها، پلیمریزاسیون حلقه باز (ROP) و واکنشهای پلیمریزاسیون فلزی کاتالیز سنتز شوند. یک نقطه ضعف بزرگ پلیمریزاسیون گام به گام از طریق تراکم یک اسید و الکل، نیاز به خارج کردن مداوم آب از این سیستم به منظور حرکت تعادل واکنش به جلو است. این می‌تواند شرایط واکنش شدید و زمان طولانی واکنش را ضروری کند، و در نتیجه پراکندگی گسترده‌ای ایجاد کند. طیف گسترده‌ای از مواد اولیه می‌تواند برای سنتز پلی استرها مورد استفاده قرار گیرد و هر نوع مونومر زنجیره پلیمر نهایی را با خصوصیات مختلف به خود اختصاص می‌دهد. ROP گلیکولیک یا اسید لاکتیک دایمر حلقوی اسیدهای α-هیدروکسی را تشکیل می‌دهد که سپس به پلی «α-استرها» تبدیل می‌شوند. برای شروع پلیمریزاسیون پلی استرها از جمله مجتمع‌های قلع، روی و آلومینیوم می‌توان از انواع مختلفی از آغازگرهای ارگانومتری استفاده کرد. رایج‌ترین آن اکتانوئید قلع (II) است و توسط FDA ایالات متحده به عنوان یک ماده افزودنی غذایی تأیید شده‌است، اما هنوز نگرانی‌هایی در مورد استفاده از کاتالیزور قلع در سنتز پلیمرهای تخریب پذیر برای مصارف زیست پزشکی وجود دارد. سنتز پلی (β- استرها) و پلی (γ-استرها) را می‌توان با روشهای مشابه ROP یا تراکم مانند با پلی (γ-استرها) انجام داد. توسعه فرایند عاری از فلز که شامل استفاده از کاتالیز باکتریایی یا آنزیمی در تشکیل پلی استر است نیز مورد بررسی قرار گرفته‌است. این واکنشها از این مزیت برخوردار هستند که معمولاً از نظر انتخابی و کلیشه ای مورد استفاده قرار می‌گیرند اما از گرانی باکتریها و آنزیم‌ها، زمان طولانی واکنش و محصولاتی با وزن مولکولی پایین رنج می‌برند.
در حالی که پلی استرها بر تحقیق و تمرکز صنعتی بر پلیمرهای تخریب پذیر مصنوعی تسلط دارند، سایر کلاسهای پلیمرها نیز مورد توجه هستند. Polyanhydrides یک حوزه فعال برای تحقیق در زمینه تحویل دارو است زیرا آنها فقط از سطح تخریب می‌شوند و بنابراین می‌توانند دارویی را که با خود حمل می‌کنند با سرعت ثابت منتشر کنند. پلی ییدیدها می‌توانند از طریق روشهای متنوعی که در سنتز سایر پلیمرها نیز استفاده می‌شود، از جمله چگالش، دهیدروکلرینگ، اتصال جوی کم‌آبی و ROP ساخته شوند. از پلی اورتان‌ها و پلی (استر آمید) در مواد بیولوژیکی استفاده می‌شود. در ابتدا پلی یورتان‌ها به دلیل سازگاری زیست محیطی، دوام، انعطاف‌پذیری آنها مورد استفاده قرار گرفتند، اما اخیراً به دلیل تجزیه پذیری زیستپذیری آنها مورد بررسی قرار می‌گیرند. پلی اورتان‌ها به‌طور معمول با استفاده از دییزوسیانات، دیول، و یک زنجیره پلیمر سنتز می‌شوند. واکنش اولیه بین دییزوسیانات و دیول و دییزوسیانات بیش از حد انجام می‌شود تا اطمینان حاصل شود که انتهای زنجیره پلیمر جدید گروه‌های ایزوسیانات هستند. سپس این پلیمر می‌تواند با دیول یا دی آمین واکنش نشان دهد تا به ترتیب گروه‌های انتهای اورتان یا اورتان و اوره تشکیل شود. انتخاب گروه‌های ترمینال بر خواص پلیمر حاصل تأثیر می‌گذارد. علاوه بر این، استفاده از روغن نباتی و زیست توده در تشکیل پلی اورتان‌ها یک حوزهٔ فعال تحقیقاتی است.
با افزودن پرکننده‌ها یا پلیمرهای دیگر می‌توان خواص مکانیکی پلیمرهای تخریب پذیر را برای ساختن یک کامپوزیت، مخلوط یا کوپلیمر افزایش داد. بعضی از پرکننده‌ها علاوه بر نانو رس، تقویت کننده فیبرهای طبیعی مانند نانو فیبرهای ابریشمی، بامبو، جوت، و نانولوله‌های کربنی به عنوان گزینه‌های دیگر هستند. هر یک از این پیشرفت‌ها دارای خاصیت منحصر به فردی هستند که نه تنها مقاومت را بهبود می‌بخشد بلکه قابلیت پردازش را نیز از طریق مقاومت در برابر رطوبت، کاهش نفوذپذیری بنزین و حافظه و بازیابی را بهبود می‌بخشد. برخی از نمونه‌ها، مانند ترکیب پلی هیدروکسی آلکانواتها / پلی اسید اسید، افزایش استثنایی در چقرمگی را بدون آسیب رساندن به شفافیت نشان می‌دهد، و پلی کوپلیمر (L-lactide-co-ε-caprolactone) بسته به غلظت پلی -ε-کاپرولاکتونی که اضافه شده‌است، رفتار حافظه شکل را نشان داده‌است.
به‌طور کلی، پلیمرهای تخریب پذیر تجزیه می‌شوند تا گازها، نمکها و زیست توده تشکیل دهند. تجزیه بیولوژیکی کامل زمانی رخ می‌دهد که هیچ الیگومر یا مونومری باقی نمانده باشد. تجزیه این پلیمرها به انواع مختلفی از عوامل از جمله پلیمر و همچنین، محیطی که پلیمر در آن قرار دارد بستگی دارد. خواص پلیمر که بر تخریب تاثیرگذارند عبارت است از: باند نوع، حلالیت، و کوپلیمرهای میان دیگران. محیط اطراف پلیمر همان اندازه که ساختار پلیمر مهم است، اهمیت دارد. این عوامل که شامل مواردی مانند pH، دما، میکروارگانیسم‌های موجود و آب می‌شوند، فقط چند نمونه است.
دو مکانیسم اصلی وجود دارد که از طریق آنها تجزیه می‌تواند رخ دهد. یکی از طریق تجزیه فیزیکی از طریق واکنش‌هایی مانند هیدرولیز و تجزیه نوری، که می‌تواند به تخریب جزئی یا کامل منجر شود. مسیر مکانیکی دوم از طریق فرآیندهای بیولوژیکی است که می‌تواند به فرآیندهای هوازی و بی هوازی تقسیم شود. اولین مورد شامل تجزیه بیولوژیکی هوازی است، جایی که اکسیژن موجود و مهم است. در این حالت، معادله کلی که در زیر مشاهده می‌شود که C نمایانگر قطعات کوچکتر از پلیمر اولیه مانند الیگومرها است.
مکانیسم دوم تجزیه بیولوژیکی توسط فرآیندهای بی هوازی است، جایی که اکسیژن موجود نیست.
ارگانیسم‌های بیشماری وجود دارند که توانایی تجزیه پلیمرهای طبیعی را دارند. همچنین پلیمرهای مصنوعی نیز وجود دارند که فقط صد سال است که دارای ویژگی‌های جدید هستند که میکروارگانیسم‌ها قابلیت تجزیه ندارند. میلیون‌ها سال طول خواهد کشید تا ارگانیسم‌ها بتوانند با تخریب همهٔ این پلیمرهای مصنوعی جدید سازگار شوند. به‌طور معمول، پس از انجام فرآیندهای فیزیکی تجزیه اولیه پلیمر، میکروارگانیسم‌ها آنچه را که مانده‌است می‌گیرند و اجزا را حتی به واحدهای ساده‌تر تجزیه می‌کنند. این میکروارگانیسم‌ها به‌طور معمول قطعات پلیمر، مانند الیگومرها یا مونومرها را در سلول می‌گیرند جایی که آنزیم‌ها برای ساختن آدنوزین تری فسفات (ATP) و محصولات نهایی پلیمر، دی‌اکسید کربن، گاز نیتروژن، متان، آب، مواد معدنی و زیست توده کار می‌کنند. این آنزیم‌ها به روش‌های مختلفی برای تجزیه پلیمرها از جمله اکسیداسیون یا هیدرولیز عمل می‌کنند. نمونه‌هایی از آنزیم‌های کلیدی شامل پروتئازها، استرازها، گلیکوزییدازها و پراکسیدازهای منگنز هستند.
پلیمرهای زیست تخریب پذیر مورد توجه بسیاری از زمینه‌ها از جمله دارو، کشاورزی و بسته‌بندی قرار گرفته‌است. یکی از فعال‌ترین زمینه‌های تحقیق در پلیمر تخریب پذیر در تحویل و ترشح داروی کنترل شده‌است.
پلیمرهای تخریب پذیر دارای کاربردهای بی شماری در زمینه زیست پزشکی بخصوص در زمینه‌های مهندسی بافت و تحویل دارو هستند. برای استفاده از یک پلیمر تخریب پذیر به عنوان یک درمان، باید چندین معیار را رعایت کند: ۱) به منظور از بین بردن پاسخ خارجی بدن غیر سمی باشد. ۲) مدت زمان لازم برای تخریب پلیمر متناسب با زمان مورد نیاز برای درمان باشد. ۳) محصولات حاصل از تجزیه بیولوژیکی سمی نباشند و به راحتی از بدن حذف شوند. ۴) مواد باید به راحتی پردازش شوند تا بتوانند خصوصیات مکانیکی را برای کار مورد نیاز خود تنظیم کنند. ۵) به راحتی استریل شود. و ۶) ماندگاری قابل قبولی داشته باشد.
پلیمرهای تخریب پذیر علاقه زیادی به زمینه تحویل دارو و نانومادیسین دارند. فواید بسیار مهم سیستم تحویل داروی تجزیه پذیر، توانایی حمل کننده دارو برای هدف قرار دادن ترشح بارگذاری خود به یک مکان خاص در بدن و سپس تجزیه به مواد غیر سمی است که از طریق مسیرهای متابولیکی طبیعی از بدن حذف می شوند. این پلیمر به آرامی به قطعات کوچکتر تجزیه می‌شود و محصول طبیعی را آزاد می‌کند و توانایی ترشح کنترل شده دارو وجود دارد. این دارو به تدریج با تجزیه پلیمر آزاد می‌شود. به عنوان مثال، اسید پلیلاکتیک، پلی (لاکتیک- کولیکولی) اسید، و پلی (کاپرولاکتون)، که همه تجزیه تخریب پذیر هستند، برای حمل داروهای ضد سرطان استفاده شده‌است. کپسول درمانی در پلیمر و افزودن عوامل هدفمند باعث کاهش سمی بودن دارو برای سلولهای سالم می‌شود.
پلیمرهای زیست تخریب پذیر و مواد بیولوژیکی نیز برای مهندسی بافت و بازسازی از اهمیت قابل توجهی برخوردار هستند. مهندسی بافت، توانایی بازسازی بافت با کمک مواد مصنوعی است. کمال چنین سیستم‌هایی می‌تواند برای رشد بافتها و سلولها "در شرایط آزمایشگاهی" یا استفاده از داربست تخریب پذیر برای ساخت ساختارها و اندامهای جدید "در شرایط آزمایشگاهی استفاده شود". برای این کاربردها، یک داربست تخریب پذیر حتماً ترجیح داده می‌شود زیرا خطر واکنش ایمنی و دفع جسم خارجی را کاهش می‌دهد. در حالی که بسیاری از سیستمهای پیشرفته تر برای درمان‌های انسانی آماده نیستند، اما در مطالعات حیوانی تحقیقات مثبت قابل توجهی وجود دارد. به عنوان مثال، می‌توان با موفقیت بافت ماهیچه صاف موش را روی داربست پلی کاپرولاکتون / پلیلاکتید رشد داد. تحقیقات و توسعه بیشتر ممکن است این فناوری را برای استفاده در جایگزینی بافت، پشتیبانی یا تقویت در انسان ایجاد کند. یکی از اهداف نهایی مهندسی بافت ایجاد ارگان‌هایی مانند کلیه از ترکیبات اساسی است. داربست لازم است تا بتواند موجودیت را به یک ارگان عملکرد تبدیل کند، پس از آن داربست پلیمری تخریب شده و با خیال راحت از بدن خارج می‌شود. گزارش‌هایی در مورد استفاده از اسید پلی گلیکولیک و پلیلاکتیک اسید برای مهندسی بافت عروقی برای ترمیم قلب وجود دارد داربست را می‌توان برای ایجاد شریان‌ها و عروق آسیب دیده استفاده کرد.
علاوه بر مهندسی بافت، از پلیمرهای تخریب پذیر در کاربردهای ارتوپدی مانند تعویض استخوان و مفصل استفاده می‌شود. طیف گسترده‌ای از پلیمرهای غیر تخریب پذیر برای کاربردهای ارتوپدی شامل لاستیک سیلیکون، پلی اتیلن، رزین‌های اکریلیک، پلی اورتان، پلی پروپیلن و پلی متیل متاکریلات استفاده شده‌است. نقش اصلی بسیاری از این پلیمرها عمل به عنوان سیمان زیست سازگار در تثبیت پروتزها و جایگزینی اتصالات بود. پلیمرهای جدید زیست تخریب پذیر مصنوعی و طبیعی سازگار با بیولوژیکی توسعه یافته‌اند. اینها شامل پلی گلیکولید، پلیلاکتید، پلی هیدروکسی بوتییرات، کیتوزان، اسید هیالورونیک و هیدروژل‌ها می باشد. به‌طور خاص، از پلی (۲-هیدروکسی اتیل متاکریلات)، پلی (اتیلن گلیکول)، کیتوزان و اسید هیالورونیک بطور گسترده در ترمیم غضروف، رباط‌ها و تاندون‌ها استفاده شده‌است. به عنوان مثال، پلی (L-lactide) (PLA)، برای ساخت پیچ و دارت برای ترمیم منیسک استفاده می‌شود و با نام تجاری Clearfix Mensical Dart / Screw به بازار عرضه می‌شود. PLA یک پلیمر تخریب کننده آهسته است و برای تخریب و جذب بدن نیاز به مدت زمانی بیشتر از دو سال دارد.
علاوه بر دارو، از پلیمرهای تخریب پذیر اغلب برای کاهش حجم ضایعات مواد بسته‌بندی استفاده می‌شود. همچنین تلاش قابل توجهی برای جایگزینی مواد حاصل از پتروشیمی با مواد ساخته شده از اجزای زیست تخریب پذیر انجام شده‌است. یکی از متداولترین پلیمرها برای اهداف بسته‌بندی، پلی اتیلن اسید، PLA است. تولید PLA دارای چندین مزیت است که مهمترین آنها توانایی خیاطی از خواص فیزیکی پلیمر از طریق روش‌های پردازش است. PLA برای انواع فیلم، بسته‌بندی و ظروف (از جمله بطری و لیوان) استفاده می‌شود. در سال ۲۰۰۲، FDA حکم داد که PLA در استفاده از بسته‌های غذایی بی خطر است. BASF محصولی به نام ecovio® را به بازار عرضه می‌کند که ترکیبی از زیست محصور از کمپانی پلی استر و قابل تجزیه زیست تخریب پذیر اکوفلکس و PLA است. کاربردی برای این ماده سازگار و زیست محیطی تأیید شده برای هر نوع فیلم پلاستیکی مانند کیسه‌های خرید یا کیسه‌های زباله‌های آلی است. ecovio® را می‌توان در سایر کاربردها نیز استفاده کرد، مانند مقالات ساخته شده از گرمانرم و تزریق. حتی محصولات کاغذ روغنی یا کف‌های کف را می‌توان توسط این بیوپلیمر بسیار متنوع تولید کرد.
هر ساله صدها میلیون تن پلاستیک از نفت تولید می‌شود. بسیاری از این پلاستیک‌ها در محل‌های دفن زباله برای سال‌ها باقی می‌مانند و در بستر محیط زیست خطرات بهداشتی قابل توجهی برای حیوانات به وجود می‌آورند؛ با این حال، زندگی معمولی انسان بدون آنها غیر عملی است (به برنامه‌ها مراجعه کنید). یک راه حل برای این معضل پلیمرهای تخریب پذیر است. این پلیمرها این مزیت مشخص را دارند که با گذشت زمان تجزیه می‌شوند. دکتر جفری کوتس برای ایجاد کاتالیزورهایی که قادر به ایجاد مؤثر این پلیمرهای تخریب پذیر نیستند، تحقیقاتی را انجام داد، اما این پلیمرها همچنین از گازهای گلخانه ای و مشارکت کننده گرمایش جهانی، CO ، و تولیدکننده ازن موجود در محیط زیست، CO استفاده می‌کنند. این دو گاز را می‌توان در غلظت‌های بالای زباله‌های کشاورزی، زغال سنگ و کاربردهای صنعتی به عنوان فرآورده‌های فرعی یافت یا تولید کرد. کاتالیزورها نه تنها از این گازهای معمولاً هدر رفته و غیر دوستانه محیط زیست استفاده می‌کنند، بلکه علاوه بر انتخاب خوب، آنها را با کارایی زیاد و تعداد فرکانس های بالا نیز انجام می‌دهند. این کاتالیزورها به‌طور فعال توسط Novomer Inc برای ساختن پلی کربناتها استفاده شده‌است که می‌تواند جایگزین پوشش فعلی بیسفنول A (BPA) باشد که در بسیاری از بسته‌بندی‌های مواد غذایی و نوشیدنی وجود دارد. تجزیه و تحلیل Novomer نشان می‌دهد که اگر در تمام موارد استفاده شود، این پوشش‌های پلیمری زیست تخریب پذیر می‌تواند از تولید بیشتر از CO در صدها میلیون تن فقط در یک سال جلوگیری کند.
ابتدا خواصی مانند ظرفیت وزن پلیمر تخریب پذیر با پلیمر سنتی متفاوت است که ممکن است در بسیاری از کاربردهای روزانه نامطلوب باشد. دوم، مسائل مهندسی. پلیمرهای تخریب پذیر اکثراً مواد بر پایه گیاه هستند، به این معنی که آنها در اصل از منبع آلی مانند سویا یا ذرت حاصل می‌شوند. این گیاهان آلی شانس پاشیدن با سموم دفع آفات حاوی مواد شیمیایی را دارند که می‌توانند محصولات زراعی را آلوده کرده و به محصول نهایی منتقل کنند. سوم، نرخ تخریب پایین. در مقایسه با روش رسوب سنتی، تجزیه تخریب پلیمر دارای یک دوره تخریب طولانی‌تر است. به عنوان نمونه از پلی هیدروکسی آلکانواتها (PHA) استفاده کنید، PHAها تا سه یا شش ماه یک دوره تخریب دارند. آخر، مسئله هزینه. فناوری تولید پلیمر تخریب پذیر هنوز نابالغ است، هزینه منابعی از قبیل نیروی کار و مواد اولیه در مقیاس کم تولید زیاد قابل مقایسه خواهد بود.
وحید مژده (متولد ۱۳۳۲ وفات ۲۹ عقرب سال ۱۳۹۸) کارشناس مسایل سیاسی و نویسنده اهل افغانستان بود. او مخالف حضور نیروهای نظامی آمریکا در افغانستان منتقد حکومت افغانستان و شخص نزدیک به طالبان بود. آقای مژده در نشست‌های بین‌الافغانی در مسکو و دوحه قطر نیز شرکت داشت. این گفتگوها میان نماینده‌های سیاسی افغانستان و طالبان در جریان بود.
وحید مژده در سال ۱۳۳۲ در ولایت بغلان در خانواده تحصیل‌کرده متولد شد. پدر وی عبدالحکیم مژده شخصیت نامور بوده در دهه دموکراسی صاحب امتیاز جریده بنام اتحاد ملی بود. وحید مژده تحصیلات ابتداییه را در ولایت بغلان و دوره عالیه را در لیسه حبیبیه به پایان رسانید. در سال ۱۹۷۷ ازدانشکده اقتصاد دانشگاه کابل فارغ گردید.
پس از انقلاب ثور مجبور به ترک وطن شده به پاکستان و ایران مهاجر گردید.
در ایران در بخشهای نظامی سیاسی و فرهنگی کار نموده‌است؛ و هم جهاد مسلحانه نموده‌است. در وقت جهاد در نشرات جهاد در کویته کار نموده تعداد زیادی از مقاله‌های آن به چاپ رسیده‌است.
پس از سال ۱۳۷۲ و آغاز جنگ‌های داخلی گوشه نشینی را اختیار نموده در سال آخر حکومت ربانی به حیث عضو ارشد وزارت خارجه افغانستان وظیفه اجرا نموده‌است. در زمان طالبان عضو ارشد وزارت خارجه افغانستان بود.
پس از ۵ سال خدمت به حکومت طالبان کتابی به نام «افغانستان و پنج سال سلطه طالبان» و کتاب دیگری نیز در بارهٔ «روابط سیاسی ایران و افغانستان در قرن بیستم» نگاشته‌است. از مدت یکسال ونیم می‌شد که بالای کتاب روابط افغانستان و ایران در قرن ۲۱ کتاب کار و جستجو می‌نمود.
وحید مژده با تندروترین گروه‌ها و حزب‌های مانند حزب اسلامی گلبدین حکمتیار، و مکتب خدمات مجاهدین که توسط عبداله اعزامی رهبری می‌شد کار کرده ‌است. وحید وظیفه شخصی در دولت نداشت. او منتقد دولت افغانستان مخالف حضور نیروهای آمریکایی در افغانستان ودارای نظریات نزدیک به طالبان بود.
وحید مژده حوالی ساعت ۵ شام مورخ ۲۹ عقرب سال ۱۳۹۸ هنگامی که می‌خواست به طرف مسجد غرض در شهر کابل برای ادای نماز برود، نزدیک سفارت روسیه از طرف دو نفر که سوار بر موتورسیکلت بودند، ذریعه فیر مرمی کشته شد.
استیون آلساته (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل انگلستان است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به لیتون اورینت، برایتون اند هوو آلبیون و سوئیندون تاون اشاره کرد.
فصل توفند ۲۰۰۵ اقیانوس اطلس ()، فعال‌ترین فصل توفند اقیانوس اطلس در تاریخِ ثبت شده بود و بیشتر رکوردهای پیشین را شکست. این فصل طوفان، به عنوان هر سال، رسماً در تاریخ ۱ ژوئن آغاز شد و در ۳۰ نوامبر به پایان رسید. تأثیر این فصل گسترده و بسیار فاجعه بار بود. توفندهای این فصل باعث در مجموع ۳ هزار و نهصد و شصت کشته و تقریباً ۱۸۰٫۷ میلیارد دلار خسارت شده‌است و این باعث شده تا این فصل «دومین پر هزینه‌ترین فصل» در رکورد باشد که تنها فصل ۲۰۱۷ از آن فراتر رفت.
از میان طوفان‌های فرودکرده، پنج مورد از هفت توفند اصلی این فصل - دنیس، امیلی، کاترینا، ریتا و ویلما - هستند که مسئول بیشترین تخریب‌ها بوده‌اند. طوفان استن؛ با آنکه طوفان بزرگی نبود، مخرب‌ترین طوفان بود.ایالت‌های مکزیک کینتانا رو، یوکاتان و در ایالات متحده فلوریدا و لوئیزیانا هر دو بار توسط طوفان‌های بزرگ مورد اصابت قرار گرفتند. کوبا، باهاما، هائیتی، می‌سی‌سی‌پی، تگزاس، آلاباما و تامائولیپاس هر کدام یک بار مورد اصابت قرار گرفتند و دست کم یک مورد دیگر رُفته شدند.
برانکو لوستیگ، تهیه‌کننده فیلم، اهل کرواسی و برنده جایزه اسکار و جان به در برده از هولوکاست (کشتار یهودیان در دوره حکومت ناسیونال سیوسیالیست‌های آلمان)، تهیه‌کننده فیلم‌هایی چون گلادیاتور و فهرست شیندلر. او برنده دو جایزه اسکار بود و در ضمن تنها هنرمند اهل کرواسی بود که جایزه اسکار برده بود. لوستیگ خود یکی از جان به دربردگان آشویتس بود.
لوستیگ در شهر اوسییک در خانواده‌ای یهودی به دنیا آمد. هنگامی که خردسال بود به دلیل تبار یهودی‌اش به زور به اردوگاه‌های کار آشویتس-بیرکنائو و برگن-بلزن انتقال یافت. او بیشترین بخش خانواده خود را در جریان کشتار یهودیان توسط نازی‌ها از دست داد.
برانکو لوستیگ در سال ۱۹۵۵ در رشته هنرهای دراماتیک از دانشگاه زاگرب فارغ‌التحصیل شد. پس از آن به عنوان تهیه‌کننده برای مجموعه‌ای از فیلم‌های خارجی مشغول به فعالیت شد که در یوگسلاوی آن دوره تولید می‌شدند. او همچنین به عنوان هنرپیشه تجربه اندوخت.
او در سال ۱۹۸۸ بار سفر به آمریکا بست و در آنجا مشغول به کار شد.
بزرگترین موفقیت او تهیه‌کنندگی فیلم «فهرست شیندلر» (۱۹۹۳) به کارگردانی استیون اسپیلبرگ بود. اسپیلبرگ برای ساختن این فیلم از تجربه‌های عینی دوره کودکی برانکو لوستیگ نیز استفاده کرد. او یک سال پس از آن به عنوان نخستین هنرمند اهل کرواسی به عنوان تهیه‌کننده «فهرست شیندلر» برنده جایزه اسکار شد.
لوستیگ دومین جایزه اسکار خود به عنوان بهترین تهیه‌کننده را به خاطر فیلم «گلادیاتور» و در سال ۲۰۰۱ دریافت کرد.
برانکو لوستیگ در سال ۱۹۹۴ در کنار استیون اسپیلبرگ یکی از پایه‌گذاران «بنیاد شوا» در لس آنجلس بود. هدف این بنیاد این است که مشاهدات و تجربیات بازماندگان هولوکاست را ثبت و برای نسلهای بعدی حفظ کند. اولین فیلم این بنیاد به نام «روزهای گذشته» در سال ۱۹۹۹ اکران شد که در آن پنج یهودی اهل مجارستان که در اردوگاه‌های مرگ نازی‌ها زندانی بودند و سرانجام از فاجعه هولوکاست جان سالم به در بردند، از مشاهدات خود می‌گویند.
برانکو لوستیگ شش سال پیش از آمریکا به زاگرب بازگشت. او در مصاحبه با رسانه‌ها گفته بود، زمانی که از اردوگاه کار نازی‌ها آزاد شد ۳۰ کیلو وزن داشت. او افزوده بود: «از زمان آزادی‌ام از اردوگاه کار خوشبختی مرا دنبال کرده‌است.»
برانکو لوستیگ شامگاه چهارشنبه ۱۳ نوامبر در ۸۷ سالگی در زاگرب درگذشت. این خبر را رسانه‌های کرواسی پنج‌شنبه منتشر کردند.
تولیدکننده آب از هوا ( به اختصار AWG)، دستگاهی است که از هوای مرطوب محیط آب تولید می‌کند. بخار آب موجود در هوا متراکم می‌شود، دمای آن تا زیر نقطه شبنم پایین می‌آید، هوا در معرض خشک کن‌ها قرار می‌گیرد یا هوا را تحت فشار قرار می‌دهد. بر خلاف دستگاه رطوبت گیر، این وسیله به منظور تهیه آب قابل شرب طهماسب طراحی شده‌است و در جاهایی که آب آشامیدنی کم باشد ویا بدست آوردن آن بسیار مشکل باشد، بسیار مفید است، چراکه همیشه مقداری آب در هوا وجود دارد که می‌توان آن را استخراج کرد. دو روش اصلی مورد استفاده، سرد کردن و خشک کردن هستند.
استخراج آب از هوا به انرژی قابل توجهی نیاز دارد به همین خاطر بیشتر روش‌های آن ناکارآمد هستند. اما برخی از روش‌های آن به تفاوت‌های دمای طبیعی متکی هستند و به منبع انرژی خارجی احتیاج ندارند. مطالعات زیست پزشکی نشان می‌دهد که سوسک صحرای نامیب ("Stenocara gracilipes)" به‌طور طبیعی می‌تواند این کار را انجام دهد و نیاز خود رابه آب از هوا تامیین می کند.
اینکاها با جمع‌آوری شبنم و انتقال آن به مخازن برای ذخیره ومصرف در آینده توانستند جامعه و نسل خودراحفظ کنند. مستندات تاریخی حاکی از آن است که از نرده‌های مه جمع کن استفاده شده‌است. این روش‌های سنتی معمولاً بازده خیلی کمی دارند و زمان زیادی برای تولید نیازمندند ولی در عوض نیازی به منبع انرژی خارجی به غیر از تغییرات دما در شرایط طبیعی ندارند.
چندین مخترع، چاه‌های هوایی را به عنوان روشی برای بدست آوردن رطوبت از هوا توسعه داده‌اند.
بسیاری از تولیدکننده‌های آب از هوا به روشی مشابه به دستگاه رطوبت ساز عمل می‌کند؛ هوا از روی کویل سرد انتقال می‌یابد و باعث می‌شود آب متراکم شود. میزان تولید آب به دمای محیط، رطوبت، میزان هوای عبور از کویل سرد و ظرفیت دستگاه برای خنک کردن کویل بستگی دارد. این سیستم‌ها دمای هوا را کاهش می‌دهند و این کار خود باعث کاهش ظرفیت هوا در حمل بخار آب می‌شود. این رایج‌ترین فناوری در حال استفاده است، اما هنگامی که با برق مبتنی بر زغال سنگ کار کند، یکی از بدترین تاثیرات کربن تولید شده از هر منبع آبی (بیش از سه برابر مقدار کربن تولید شده از فرایند آب شیرین کن اسمز معکوس) را دارد و بیش از چهار برابر آبی را که می‌خواهد تأمین کند از ذخایر آبی ذوب خواهد کرد.
یک تکنولوژی جایگزین که در دسترس است استفاده از مایع، یا «مرطوب» درایو مانند کلرید لیتیوم یا لیتیم برمید برای بدست آوردن آّب از هوا از طریق فرایندهای رطوبت پسند. یک روش مشابه پیشنهادی استفاده از خشک کن‌های جامد مانند ژل سیلیس و زئولیت را با روش فشار مترام ترکیب می‌کند. دستگاه‌های تولیدکننده مسقیم آب با کیفیت با استفاده از نور خورشید نیز در حال توسعه هستند.
گفته می‌شود برای تهیه ۱ لیتر آب، ۳۱۰ (وات-ساعت) انرژی لازم استThis Gadget Makes Gallons of Drinking Water Out of Air Time Inc. April 24, 2014
دریک سیستم تراکم سرمایشی تولیدکننده آب از اتمسفر، یک کمپرسور ماده سردکننده را از طریق یک کندانسور می‌چرخاند و به کویل تبخیر کننده که هوا اطراف آن را خنک می‌کند می‌رساند. این فرایند دمای هوا را تا نقطه شبنم پایین می‌آورد و موجب مترام شدن آب می‌شود. یک پنکه کنترل شده، هوای فیلتر شده را به سمت کویل هدایت می‌کند. سپس آب حاصل با استفاده از سیستم تصفیه، تصفیه شده و به مخزن نگهدارنده منتقل می‌شود زیرا این کار موجب تمیز نگه داشتن آب و کاهش خطرات احتمالی توسط باکتری‌ها و ویروس‌هایی که از طریق چگال کننده ممکن است از هوای محیط به آب منتقل شوند، شود.
میزان تولید آب بستگی به رطوبت نسبی و دمای هوای محیط و اندازه کمپرسور دارد. دستگاه‌های تولیدکننده آب از اتمسفر با افزایش رطوبت نسبی و افزایش دمای هوا، بازده بالاتری پیدا می‌کنند. به عنوان یک قاعده انگشت، تولیدکننده‌های آب از هوا هنگام پایین آمدن دما تا زیر ۱۸٫۳ درجه سانتیگراد (۶۵ درجه فارنهایت) یا اینکه رطوبت نسبی تا زیر ۳۰٪ کاهش می‌یابد، به‌طور مؤثر کار نمی‌کنند. این بدین منظور است که وقتی داخل دفاتر تهویه مطبوع قرار بگیرند، نسبتاً ناکارآمد هستند. اقتصادی بودن یک دستگاه تولیدکننده آب از هوا بستگی به ظرفیت دستگاه، رطوبت محل، شرایط دما و هزینه انرژی در واحد دارد.
تلاش‌های اخیر موجب استفاده از اثر ترموالکتریک مواد نیمه رسانا شده که در آن یک طرف مواد نیمه رسانا گرم می‌شود هنگامی که طرف دیگر آن سرد است. در این برنامه، هوا بر روی فن‌های خنک‌کننده در سمت سرد برنامه پمپاژ می‌شود که دمای هوا را تا نقطه شبنم خود پایین می آوردو باعث متراکم شدن آب می‌شود، سپس آب حاصل جمع‌آوری می‌شود. به خاطر جامد بودن مواد نیمه رسانا، برای واحدهای قابل حمل بسیار مفیدند، اگرچه راندمان پایین چگالش آب معمولاً در رطوت بالا با مصرف زیاد انرژی سردکننده‌های ترمواکتریک همراه است.
ظرفیت تولید آب آشامیدنی را می‌توان در شرایط هوایی با رطوبت کم ارتقاء داد، ابتدا از کولرهای تبخیری با منبع آب شور برای افزایش رطوبت هوا در شرایط نقطه شبنم استفاده می‌شود بنابراین آب آشامیدنی با استفاده از آب شور و بدون بستگی به میزان رطوبت هوای محیط، تولید می‌شود.
یکی از انواع تولید آب شیرین از هوای مرطوب، استفاده از محلول غلیظ آب نمک برای جذب رطوبت محیط است. این سیستم‌ها آب را از محلول آب نمک خارج کرده و آن را برای مصرف تصفیه می‌کنند. مدلی از این فناوری به عنوان دستگاه‌های قابل حمل توسعه یافته که روی ژنراتورها بارگذاری می‌شود. گفته می‌شود که مدل‌های بزرگ این دستگاه، روی تریلرها یا همان یدک‌کش‌های سنگین نصب می‌شوند که این قابلیت را دارند تا آب، در روز تولید کنند ولی با حداکثر نسبت ۵ گالن آب در هر گالن سوخت.Water Extracted from the Air for Disaster Relief. National Public Radio; by Nell Greenfieldboyce; October 19, 2006 این فناوری برای استفاده ارتش آمریکا و نیروی دریایی ایالات متحده توسط «ترالب» و آژانس مدیریت اضطراری فدرال (FEMA) ساخته شده‌است.Innovation Awards: Ahead of the Pack. Wall Street Journal. October 30, 2007.
گوناگونی این فناوری گسترش یافته تا سازگاری بیشتری با محیط زیست داشته باشد، به عنوان اولین روش با استفاده از انرژی خورشیدی غیرفعال و گرانش. آب نمک دربیرون برجها به سمت پایین جریان دارد، جایی که آب از هوا جذب می‌شود. سپس آب نمک وارد یک محفظه می‌شود و درتماس و شرایط خلاء جزئی قرار می‌گیرد و گرم می‌شود. طی این فرایند بخار آب متراکم شده و آب مایع جمع می‌شود ولی آب نمک در دستگاه باقی می‌ماند و برگردانده شده و بین سیستم مجدداً چرخانده می‌شود. به خاطر آنکه آب متراکم شده به دلیل نیروی جاذبه از سیستم حذف می‌شود، خلأئی ایجاد می‌شود که نقطه جوش محلول آب نمک را پایین می‌آورد.Drinking Water From Air Humidity. ScienceDaily (June 8, 2009)
سیستم‌هایی که ترکیبی از جذب سطحی، تبرید و میعان هستند نیز گسترش داده شده‌اند.. Fraunhofer (2014) Simon Fraser University (April 25, 2016)
گلخانه‌ها مثال بسیار خوبی برای تولید آب از هوا هستند زیرا هوا درون گلخانه‌ها بسیار گرم تر و مرطوب تر از بیرون است. بخصوص در مناطق آب و هویی که کمبود آب دارند، یک گلخانه می‌تواند به‌طور مؤثر شرایط لازم را برای تولید آب از هوا، تقویت کند. نمونه آن گلخانه آب دریا در کشور عمان است.
یک پیل سوختی هیدروژن در ماشین به ازای طی هر ۸ مایل مسافت یک لیتر آب آشامیدنی با کیفیت تولید می‌کند که در شرایط کویری از اهمیت برخوردار است.
در سیستم‌های تهویه مطبوع از نوع رطوبت زدایی، آب پسماند به عنوان یک محصول نا خواسته در اثر کارکرد سیستم‌های خنک‌کننده هوا و متراکم کننده هوا تولیدمی شود، مانند یک تولیدکننده آب از هوا. آب، در این حالت، تصفیه نمی‌شود. تجهیزات مبرد هوای مطبوع عموماً رطوبت مطلق هوای فرآوری شده توسط سیستم را کاهش می‌دهند. در ادامه کویل تبخیر نسبتاً سرد (زیر نقطه شبنم) بخار آب را از هوای فرآوری شده متراکم می‌کند، مانند یک نوشیدنی یخ زده که هوای اطرافش را به آب متراکم در قسمت خارجی لیوان تبدیل می‌کند؛ بنابراین بخار آب از هوای سرد شده خارج می‌شود و در اتاق رطوبت نسبی به‌طور چشم گیر کاهش می‌آید. آب پسماند به داخل زیرزمین (زهکشی) هدایت می‌شود یا ممکن است در بیرون ریخته شود. گرما توسط کندانسوری که در خارج از اتاق قرار گرفته‌است برای خنک شدن منتقل می‌شود.
تولیدآب آشامیدنی با کیفیت توسط هیدرو پنلهای خورشیدی روی سقف انجام می‌شود که از انرژی خورشیدی و گرمای خورشیدی در طول روز به عنوان منبع انرژی بهره می‌گیرد.
نت‌بلاکس یک سازمان مردم‌نهاد است که امنیت سایبری و حکومتی اینترنت را رصد می‌کند. این سازمان در سال ۲۰۱۷ و با ایدهٔ رصد آزادی اینترنت تأسیس شد.
نت‌بلاکس ابزاری را در اختیار عموم قرار می‌دهد تا بتوانند محدودیت‌های احتمالی اینترنت و پیامدهای اقتصادی سانسور وب سایت‌ها را مشاهده کنند.
نت بلاکس با استفاده از گزارش رسانه‌ها، ماژول‌های کد و ابزارهای سخت‌افزاری ترافیک داده‌های شبکه را بررسی می‌کند. این شرکت چندین ماژول متن باز مرتبط با تحلیل شبکه را ارائه داده‌است.
یکی از ابزارهای مورد استفاده این شرکت Huxley نام دارد که با اتصال آنها به شبکه و انجام آزمایش‌هایی می‌توان به شواهد دقیقی از اختلال در ترافیک اینترنت پی برد. این دستگاه به سیستم عامل لینوکسی نت بلاکس مجهز است و آزمایش‌ها را در یک سند باکس مجازی انجام می‌دهد تا از جمع‌آوری داده‌های کاربران اجتناب شود.
نت بلاکس با تکیه بر همین ابزارها و از طریق تکنیک دیف اسکن، نقشه ای گرمایی (هیت مپ) را بر اساس کانون قطعی اینترنت و میزان دسترسی نواحی اطراف آن به شبکه تولید می‌کند. این نهاد اسکن را به صورت بی‌درنگ انجام داده و در لحظه می‌تواند درصد قطعی را اینترنت در کشورها و مناطق مختلف مشاهده کند.
این ابزارها آنقدر کارامد هستند که امروزه گروه‌های مدافع حقوق بشر و حقوق دیجیتال در سراسر دنیا به استفاده از آنها روی آورده‌اند.https://digiato.com/article/2019/11/23/وضعیت-اینترنت-در-نت-بلاکس/
قطرات شاهزاده روپرت (که به اشک هلندی یا باتویا نیز معروف هستند) دانه‌های شیشه ای سخت شده‌ای هستند که با چکیدن شیشه مذاب در آب سرد ایجاد می‌شوند و همین امر باعث می‌شود تا این قطره به شکل یک بچه قورباغه با دمی بلند و نازک درآیند. این قطرات کوچک به دلیل تنش‌های پسماند شکل می‌گیرند که باعث ایجاد خواصی غیر شهودی مانند توانایی تحمل ضربات از چکش یا گلوله در انتهای قسمت پیازی بدون شکستن آن می‌شوند. این ویژگی باعث ظاهر شدن تجزیهٔ انفجاری می‌شود حتی اگر دم کمی آسیب دیده باشد. در طبیعت ساختارهای مشابه تحت شرایط خاصی در گدازه‌های آتشفشانی تولید می‌شوند و به اشک‌های پله(pele's tears) معروف هستند.
این قطره‌ها به نام پرنس روپرت(Prince Rupert of the Rhine) نام گذاری شده‌است، که آنها را در سال ۱۶۶۰ به انگلیس آورد، اگرچه طبق گزارش‌ها این قطرات در اوایل قرن هفدهم در هلند تولید می‌شدند و احتمالاً از مدت‌ها قبل برای شیشه سازان شناخته شده بودند. این ساختارها به عنوان پدیده علمی جدیدی توسط انجمن سلطنتی مورد مطالعه قرار گرفتند و پرده برداری از خواص غیرمعمول آنها احتمالاً منجر به پیشرفت فرایند تولید شیشه نشکن شد که در سال ۱۸۷۴ ثبت اختراع شد. تحقیقات انجام شده در قرن‌های بیستم و بیست و یکم، دلایل خواص متناقض قطره‌ها را روشن کرد.
قطره‌های پرنس روپرت با ریختن قطره‌های شیشه مذاب در آب سرد ایجاد می‌شوند. آب به سرعت قطره‌ها را خنک می‌کند و شیشه را از خارج به داخل جامد و سخت می‌کند. این فرونشانی حرارتی می‌تواند با استفاده از یک مدل کروی ساده که به سرعت خنک می‌شود توصیف شود. قطره‌های پرنس روپرت به دلیل داشتن دو ویژگی مکانیکی غیرعادی نزدیک به ۴۰۰ سال در یک ابهام علمی باقی ماندند؛Robert Hooke, "Micrographia or Some Physiological Descriptions of Minute Bodies made by Magnifying Glasses with Observation and Inquiries thereupon" (London, 1665), "Observation vii. of some Phaenomena of Glass Drops," pp. 33–44. وقتی دم آسیب می‌بیند، قطره به صورت انفجاری به شکل پودر تجزیه می‌شود، در حالی که سر پیازی شکل می‌تواند در مقابل نیروهای فشاری تا حداکثر مقاومت کند.
تجزیه انفجاری به دلیل وقوع شکاف‌هایی رخ می‌دهد که در هنگام قطع دم به وجود می‌آیند - یک ترک در میدان تنش پسماند کششی در مرکز دم تسریع می‌شود و پس از رسیدن به یک سرعت بحرانی معادل با توجه به این سرعت‌های بالا، فرایند تجزیه ناشی از ایجاد انشعاب (دوشاخگی) در شکاف را تنها با مشاهده کردن دم با استفاده از تکنیک‌های تصویربرداری با سرعت بالا نتیجه گرفت. شاید به همین خاطر است که این خاصیت کم‌نظیر قطره‌ها برای قرن‌ها غیرقابل توضیح باقی مانده‌است.
دومین ویژگی غیرمعمول قطره‌ها، یعنی قدرت سرها، ناشی از تنش‌های پسماند فشاری - تا - است که در مجاورت سطح بیرونی سر وجود دارد. این توزیع تنش با استفاده از خاصیت طبیعی دوشکستی شیشه و با استفاده از تکنیک‌های نورپردازی سه بعدی اندازه‌گیری می‌شود. مقاومت بالا در برابر شکستگی که در اثر تنش‌های پسماند فشاری باعث می‌شود تا قطره‌های پرنس روپرت به عنوان یکی از اولین نمونه‌های شیشه نشکن شناخته شده باشد.
یک گزارش علمی دربارهٔ تاریخ اولیه قطره‌های شاهزاده روپرت در یادداشت‌ها و سوابق انجمن سلطنتی لندن آورده شده‌است. عمده مطالعات علمی اولیه در مورد قطره‌های پرنس روپرت در انجمن سلطنتی انجام شدند.
گفته می‌شود که قطره‌ها در اوایل سال ۱۶۲۵ در مکلنبورگ (Mecklenburg) در آلمان شمالی ساخته می‌شده‌اند. با این وجود، ادعا می‌شود که آنها در هلند اختراع شده‌اند (اگرچه گفته می‌شود که از زمان امپراطوری روم شیشه سازان در مورد این موضوع اطلاعات داشته‌اند)، از این رو در قرن هفدهم نامهای رایجی از جمله "lacrymae Borussicae" (اشک پروس) یا "acrymae Batavicae" (اشک هلندی) برای آنها وجود داشت. راز چگونگی ساختن آنها برای مدتی در منطقه مکلنبورگ باقی ماند، گرچه قطره‌ها برای فروش به عنوان اسباب بازی یا سرگرمی یا کنجکاوی از آنجا در اروپا پخش می‌شدند.
دانشمند هلندی، کنستانجین هویگنز (Constantijn Huygens) از مارگارت کاوندیش(Margaret Cavendi)، دوشس نیوکاسل (Duchess of Newcastle) خواست تا خواص قطره‌ها را بررسی کند. نظر او پس از انجام آزمایش‌هایی این بود که مقدار کمی از مایع فرار در داخل آن حبس است.
اگرچه شاهزاده روپرت قطره‌ها را کشف نکرد، اما با آوردن آنها به انگلستان در سال ۱۶۶۰، در تاریخ آنها نقش بزرگی را ایفا کرد. او آنها را به پادشاه چارلز دوم داد، او نیز قطره‌ها را به منظور مطالعه علمی در سال ۱۶۶۱ به انجمن سلطنتی (که در سال‌های گذشته ایجاد شده بود) اهدا کرد. تعدادی از نخستین انتشارات انجمن سلطنتی قطره‌ها را توصیف کرده و آزمایش‌های انجام شده را شرح می‌دهندSee also: Neri, Antonio with Christopher Merret, trans. , "The art of glass wherein are shown the wayes to make and colour glass, pastes, enamels, lakes, and other curiosities / written in Italian by Antonio Neri ; and translated into English, with some observations on the author ; whereunto is added an account of the glass drops made by the Royal Society, meeting at Gresham College" (London, England: Printed by A.W. for Octavian Pulleyn, 1662), An Account of the Glass Drops, pp. 353–362. از جمله این انتشارات "میکروگرافی (Micrographi)" در سال ۱۶۶۵ توسط رابرت هوک (Robert Hook) بود که بعداً قانون هوک کشف کرد. انتشارات او بدون داشتن اطلاعاتی بیش تر از علم آن دوران مثلاً بدون استفاده از خاصیت ارتجاعی (که بعداً خود هوک در آن نقش داشت) و نیز مکانیک شکست قطره‌های پرنس روپرت را به درستی شرح داد. علم مکانیک شکست توسط AA Griffith در سال ۱۹۲۰ کامل تر شد.
در سال ۱۹۹۴، Srinivasan Chandrasekar، استاد دانشگاه پردو(Purdue university)، و Munawar Chudhri، رئیس گروه مواد در دانشگاه کمبریج (university of Cambridge)، از عکاسی با سرعت بالا برای دیدن فرایند خرد شدن قطره‌ها استفاده کردند و نتیجه گرفتند که وقتی سطح قطرات تنش فشار بالایی را تحمل می‌کنند درون آنها نیز تنش کششی بالایی به وجود می‌آید و حالت تعادلی ناپایداری را ایجاد می‌کند که با شکستن دم به راحتی می‌توان آن را برهم زد. با این حال، جای این سؤال باقی می‌ماند که چگونه تنش‌ها در سر تا سر قطره توزیع می‌شوند.
در یک مطالعه عمیق‌تری که در سال ۲۰۱۷ منتشر شد، این تیم با هیلار آبن(Hillar Aben)، استاد دانشگاه صنعتی تالین (Tallinn University of Technology) همکاری کردند و با استفاده از یک قطبش سنج میزان تأخیر نور قرمز رنگ یک LED را پس از عبور از قطره شیشه ای اندازه‌گیری کرده و از داده‌های به دست آمده از آن برای ایجاد توزیع تنش در قطره استفاده کردند. این نشان می‌دهد که سر قطره‌ها تنش فشاری سطح بسیار بالاتری از آنچه قبلاً تصور می‌شد را می‌توانند تحمل کنند، اما این لایه فشاری سطحی بسیار نازک است، و تنها در حدود ۱۰٪ قطر سر یک قطره می‌باشد. این موضوع مقاومت شکست بالایی به سر می‌دهد، و این به این معنیست که برای این که قطره بشکند باید ترکی ایجاد کنیم که وارد منطقه تنش درونی شود. از آنجا که ترک‌های سطحی به موازات سطح رشد می‌کنند، نمی‌توانند وارد منطقه تنش شوند اما اختلالی در دم اجازه می‌دهد تا ترک‌ها وارد ناحیه تنش شوند.
روند تولید شیشه‌های نشکن با روش فرونشانی (quenching) احتمالاً از مطالعه قطره‌ها الهام گرفته شده‌است، که در پارلمان Francois Barthelemy Alfred Royer de la Bastie، در سال ۱۸۷۴، تنها یک سال پس از آن که V. De Luynes آزمایش‌های خود را بر روی آنها منشر کرد، در انگلستان ثبت اختراع شد.
حداقل از قرن ۱۹ به این پی برده شد که سازه‌هایی مشابه قطره‌های پرنس روپرت در شرایط خاصی در گدازه‌های آتشفشانی تولید می‌شوند. اخیراً محققان دانشگاه بریستول (University of Bristol) و دانشگاه ایسلند (University of Iceland) ذرات شیشه تولید شده توسط شکست انفجاری قطرات پرنس روپرت را در آزمایشگاه مطالعه و بررسی کرده‌اند تا درک بهتری از تکه‌تکه شدن ماگما و تشکیل خاکستر ناشی از تنش‌های حرارتی ذخیره شده در آتشفشان‌های فعال داشته باشند.
روش نلدر-مید یا روش سیمپلکس سراشیبی، یک روش عددی رایج در پیدا کردن کمینه یا بیشینه یک تابع هدف در فضای بهینه‌سازی چند بعدی می‌باشد. این یک "روش جستجوی مستقیم" (بر اساس مقایسه عملکرد) است و اغلب برای مشکلات بهینه‌سازی غیرخطی است که مشتقات آن ممکن است مشخص نباشد، استفاده می‌شود. با این حال، تکنیک Nelder-Mead یک روش جستجوی اکتشافی است که می‌تواند به نقاط غیر ثابت،*
روش نلدر-مید توسط جان نلدر و راجر مید در سال ۱۹۶۵ پیشنهاد شد، که به عنوان توسعه ای از روش Spendley و همکاران بود.
در این روش از مفهوم سیمپلکس استفاده شده‌است، که یک چندبر ویژه با "n+1" راس در یک "n" بعدی می‌باشد. نمونه‌هایی از سیمپلکس‌ها عبارتند از: یک پاره خط بر روی یک خط، یک مثلث در صفحه، یک چهار وجهی در فضای سه بعدی و غیره.
هنگامی که تابع هدف به نرمی تغییر می‌کند و یکتا می‌باشد، این روش یک بهینه‌سازی محلی برای یک مسئله با "n" متغیر را تقریب می‌کند. پیاده‌سازی‌های معمولی توابع را به حداقل می‌رسانند، یا با به کمینه کردن formula_1 ،formula_2 را بیشینه می‌کنند.
به عنوان مثال، در یک پل تعلیق مهندس باید انتخاب کند که هر بند، کابل و اسکله چقدر ضخیم باشد. این عناصر به هم وابسته هستند، اما تجسم تأثیر تغییر هر عنصر خاص کار ساده ای نیست. شبیه‌سازی چنین ساختارهای پیچیده‌ای از لحاظ محاسباتی اغلب پر هزینه بوده و احتمالاً ساعت‌ها برای اجرای آن طول می‌کشد. روش Nelder-Mead، در نوع اصلی نیاز به بیش از دو ارزیابی در هر تکرار ندارد، به جز عملیات منقبض شدن که در ادامه شرح داده شده‌است، که در مقایسه با برخی دیگر از روش‌های بهینه‌سازی جستجوی مستقیم، مورد توجه است. با این حال، مجموع تعداد تکرارها، ممکن است از حد مطلوب پیشنهادی بیشتر باشد.
روش نلدر – مید در یک مسئله "n" بعدی، مجموعه از "n+1" نقطه آزمایشی که به صورت سیمپلکس است را در نظر می‌گیرد. سپس به منظور پیدا کردن یک نقطه آزمایشی جدید و جایگزینی یکی از نقاط آزمایشی قدیمی با مورد جدید، رفتا تابع مورد نظر در هر نقطه آزمایشی، مورد بررسی قرار می‌گیرد و سپس این روش ادمه پیدا می‌کند. ساده‌ترین رویکرد جایگزینی بدترین نقطه، از لحاظ مقدار، با یک نقطه منعکس شده، از طریق مرکز "n" نقطه باقی مانده می‌باشد. اگر این نقطه منعکس شده بهتر از نقطه فعلی باشد، می‌توانیم کشیدگی را در امتداد این خط امتحان کنیم. از طرفی دیگر، اگر این نکته جدید بهتر از مقدار نقطه قبلی نباشد، در واقع ما در یک دره قدم می‌گذاریم، بنابراین سیمپلکس را در جهت بدست آوردن یک نقطه بهتر منقبض می‌کنیم. توضیح شهودی الگوریتم از "دستور العمل‌های عددی":*
بسته به ماهیت واقعی مسئله حل شده، تغییرات زیادی وجود دارد. یک نوع رایج از یک سیمپلکس کوچک با اندازه ثابت استفاده می‌کند که تقریباً از جهت شیب پیروی می‌کند. این روش همچنین به عنوان روش چندضلعی انعطاف‌پذیر شناخته می‌شود.
هدف ما به حداقل رساندن تابع formula_2 می‌باشد، جایی که formula_4. نقاط آزمایشی فعلی ما formula_5 هستند.
۱. مرتب‌سازی با توجه به مقادیر تابع در رئوس:
۲. محاسبه formula_7، که مرکز همه نقاط به جز formula_8 می‌باشد.
۳. بازتاب
۴. گسترش
۵. انقباض
۶. کوچک شدن
توجه: formula_31، formula_32، formula_33 و formula_34 ضرایب بازتاب، گسترش، انقباض و کوچکی هستند. مقادیر استاندارد formula_35، formula_36، formula_37 و formula_38 هستند.
برای بازتاب، از آن زمان که formula_8 راس با ارزش بالاتر در بین رئوس است، می‌توان انتظار داشت که در بازتاب، formula_8 مقدار کمتری داشته باشد که توسط همه راسها formula_41 جز formula_8 در طرف مخالف شکل گرفته‌است.
برای گسترش، اگر نقطه بازتاب formula_13 کمینه جدید در بین رئوس باشد، می‌توان انتظار داشت که مقادیر جالبی را در طول مسیر از formula_7 به formula_13 پیدا کنیم.
در مورد انقباض، اگر formula_46 باشد، می‌توان انتظار داشت که یک مقدار بهتر در بین سیمپلکس تشکیل شده توسط همه راسها formula_41 باشد.
در نهایت، کوچک شدن یک مورد نادر است، که انقباض از بزرگترین نقطه ای که formula_48 افزایش می‌یابد، اتفاق می‌افتد. اتفاقی که نمی‌تواند به اندازه کافی نزدیک به یک حداقل غیر تکین رخ دهد. در این صورت در انتظار یافتن دورنمایی ساده‌تر انقباض می‌یابد که به پایین‌ترین نقطه می‌رسیم. با این حال، نش اشاره می‌کند که با دقت محدود عددی گاهی اوقات نمی‌تواند در کوچک کردن سیمپلکس عمل کند، و بررسی ای را انجام داد که اندازه در واقع کاهش یافته‌است.
سیمپلکس اولیه بسیار مهم است. در واقع، یک سیمپلکس اولیه خیلی کوچک می‌تواند به جستجوی محلی منجر شود، در نتیجه NM می‌تواند به راحتی جوابگو نباشد؛ بنابراین این سیمپلکس باید بستگی به ماهیت مسئله داشته باشد. با این حال، مقاله اصلی سیمپلکس ای را پیشنهاد می‌کند که یک نقطه اولیه به عنوان formula_49 داده می‌شود، همراه با نقاط دیگر که با یک گام ثابت در طول هر بعد تولید می‌شود؛ بنابراین روش به مقیاس متغیرهای که formula_50 را تشکیل می‌دهد، حساس است.
معیارهایی برای شکستن چرخه تکراری لازم است. نلدر و مید از انحراف استاندارد برای مقادیر تابع، به ازای سیمپلکس فعلی استفاده کردند. اگر مقادیر تابع کوچکتر از یک مقدار معین گردد، چرخه متوقف می‌شود و پایین‌ترین نقطه در سیمپلکس به عنوان یک نقطه بهینه پیشنهادی بازمی‌گردد. توجه داشته باشید که یک تابع بسیار «مسطح» ممکن است مقادیر عملکرد تقریباً برابر با یک دامنه بزرگ داشته باشد، به طوری که جواب به مقدار تلرانس حساس خواهد بود. نش آزمایشی برای shrinkage به عنوان یکی دیگر از معیارهای خاتمه اضافه می‌کند. توجه داشته باشید که برنامه‌ها خاتمه می‌یابند، در حالی که تکرارها ممکن است همگرا شوند.
پذیرای تجربه بودن یا بازبودن در برابر تجربه و گاهی به خلاصه، بازبودن، یکی از حوزه‌هایی است که در توصیف شخصیت انسان در مدل پنج عاملی مورد استفاده قرار می‌گیرد. بازبودن شامل پنج ، یا بعد است. از جمله تخیل فعال (فانتزی)، حساسیت نسبت به زیبایی، توجه به احساساتِ درونی، ترجیحِ تنوع و کنجکاوی فکری. بسیاری از تحقیقات روان‌سنجی، نشان داده‌اند که این وجه‌ها یا خصوصیات، به‌طور قابل توجهی با یکدیگر همبسته‌اند؛ بنابراین، بازبودن می‌تواند به عنوان یک ویژگیِ شخصیتیِ کلی دیده‌شود که از مجموعه‌ای از ویژگی‌های رفتاری، عادت‌ها و همچنین تمایلات خاص تشکیل شده‌است که در کنار هم جمع می‌شوند.
بازبودن، اغلب از نظر آماری، توزیع نرمال دارد. به این معنی که در آن تعداد بسیار کمی از افراد، نمرهٔ بسیار بالا یا بسیار پایین می‌گیرند و نمرهٔ بیشتر افراد در آن متوسط است. افرادی که از نظر بازبودن، نمرهٔ کمی می‌گیرند"، در برابر تجربه، بسته" به حساب می‌آیند. این افراد از نظر دیدگاه و رفتار، معمولاً سنتی و پیرو رسم و رسوم هستند. آنها روال‌های آشنا را به تجربیات جدید ترجیح می‌دهند و عموماً علاقه‌های آن‌ها، طیف محدودی دارد. بازبودن رابطهٔ نسبتاً مثبتی با خلاقیت، هوش و دانش دارد. بازبودن، با ویژگیِ روانشناختیِ ، ارتباط دارد و مانند ویژگی جذب، رابطه‌ای متوسط با تفاوت افراد از نظر سطح دارد.
رابطهٔ محدود بازبودن با جنبه‌های ، کمتر از رابطهٔ محدود آن با سایر ویژگی‌های شخصیتی مدل پنج عاملی است. در کل به نظر می‌رسد که بازبودن، تا حد زیادی با علائم اختلال‌های روانی بی ارتباط است.
بازبودن در برابر تجربه، معمولاً با معیارهای خود-اظهاری ارزیابی می‌شود. هرچند برای ارزیابی آن از گزارش‌های همتایان و مشاهده‌های شخص ثالث نیز استفاده می‌شود. معیارهای خود-اظهاری، یا "" هستند یا مبتنی بر "بیان" شخص. اینکه از کدام معیار از کدام نوع از خوداظهاری استفاده شود، به نتیجه‌یِ ارزیابیِ خصوصیاتِ روانسنجی و محدودیت‌هایِ زمانی و مکانیِ تحقیق مورد بررسی، بستگی دارد.
تعدادی از تحقیقات نشان داده‌اند که بازبودن در برابر تجربه دو زیرمولفهٔ اصلی دارد. یکی مربوط به گرایش به فکرکردن و دیگری مربوط به جنبه‌های تجربیِ بازبودن، مانند درک زیبایی‌شناختی و بازبودن در برابر تجربیات حسی. به این زیرمولفه‌های فرعی به ترتیب عقل و تجربهٔ بازبودن می‌گویند و بین این دو یک همبستگی مثبت و قوی (۵۵/۰ = r) وجود دارد.
براساس تحقیقات سَم گاسلینگ ، می‌توان با بررسی خانه و فضاهای کاری افراد، میزان بازبودن آن‌ها را ارزیابی کرد. افرادی که در برابر تجربه، بسیار باز هستند، اغلب دکوراسیون متمایز و نامتعارف دارند. آنها همچنین احتمالاً در موضوعات متنوعی کتاب دارند و مجموعهٔ متنوعی از موسیقی و آثار هنری را در معرض نمایش قرار می‌دهند.
بازبودن در برابر تجربه، هم مولفه‌های انگیزشی دارد و هم مولفه‌های ساختاری. افرادی که از نظر بازبودن در سطح بالایی قرار دارند، انگیزه دارند که به دنبال تجربیات جدید باشند و در آزمودن خودشان شرکت کنند. از لحاظ ساختاری، سبک آگاهی آن‌ها روان است و به آنها امکان می‌دهد که بین ایده‌هایی که ارتباط نزدیکی به هم ندارند، ارتباطی بدیع برقرار کنند. در مقابل، افرادی که بسته هستند، با تجربیات آشنا و سنتی راحت‌تر هستند.
بازبودن در برابر تجربه، آن‌طور که با آزمایش تفکر واگرا اندازه‌گیری می‌شود، از نظر آماری با خلاقیت همبستگی دارد. از آنجایی که هنرمندان حرفه‌ای و دانشمندان در مقایسه با اعضای عمومی جامعه، از نظر بازبودن، نمرهٔ بالاتری می‌گیرند، بازبودن با خلاقیت هنری و علمی مرتبط دانسته شده‌است.Feist, G. J. (1998). A meta-analysis of the impact of personality on scientific and artistic creativity. Personality and Social Psychological Review, 2, 290–309.
بازبودن در برابر تجربه با هوش همبسته است و ضرایب همبستگی آن در محدودهٔ "r" = ۰٫۳۰ تا "r" = ۰٫۴۵ قرار دارد. بازبودن در برابر تجربه، نسبتاً با مرتبط است، اما ارتباط آن با ضعیف است. یک مطالعه که بازبودن را بررسی کرده‌است، نشان داد که وجه ایده‌ها و وجه عمل‌ها، با ، همبستگی متوسط و مثبت "(r" = ۰٫۲۰ و "r" = ۰٫۰۷) دارند. وقتی که افراد مایل به کنجکاوی و پذیرای یادگیری باشند، این توانایی‌های ذهنی ممکن است راحت‌تر به وجود آیند. مطالعات متعددی نشان داده‌است که بین بازبودن در برابر تجربه و اطلاعات عمومی ارتباط مثبت وجود دارد. افرادی که از نظر بازبودن در سطح بالایی هستند، ممکن است انگیزه بیشتری برای شرکت در فعالیت‌های فکری‌ای داشته باشند که دانش آنها را افزایش می‌دهد. بازبودن در برابر تجربه، به ویژه در مورد وجه ایده‌ها، با , یعنی تمایل انگیزشی به فکر کردن در مورد ایده‌ها، موشکافی اطلاعات و لذت بردن از حل پازل‌ها مرتبط است؛ و همچنین با (ساختاری مشابه به نیاز به شناخت) نیز ارتباط دارد.