moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
محمدرضا شاه پهلوی خواستار تغییر در قانون اساسی مشروطه شد؛ به این شکل که شاه حق تعیین نایب‌السلطنه را داشته باشد و سن قانونی به پادشاهی رسیدن ولیعهد، بیست‌سالگی تعیین شود و تا هنگامی که ولیعهد به بیست‌سالگی نرسیده‌است، نایب‌السلطنه در رأس ادارهٔ کشور، قرار داشته باشد. در تاریخ ۱ شهریور ۱۳۴۰ تغییرات نام‌برده در قانون اساسی تصویب شد. محمدرضا پهلوی معتقد بود این تغییرات در قانون اساسی، راه کشور را به‌سوی تمدن بزرگ هموار می‌سازد.Gholam Reza Afkhami: The Life and Times of the Shah, University of California Press, 2009, p.248
در تاریخ ۴ آبان ۱۳۴۶، چهل و هشتمین سال زادروز محمدرضا پهلوی در کاخ گلستان مراسم تاج‌گذاری محمدرضا شاه و شهبانو فرح و ولیعهد رضا پهلوی برگزار شد. در همین سال اصل ۳۸ قانون اساسی به این صورت تغییر کرد که در صورت انتقال پادشاهی به ولیعهدی که به سن قانونی نرسیده، مادر ولیعهد به‌طور خودکار و بدون نیاز به تأیید شخص یا مرجع دیگری نایب‌السلطنه می‌شد.سید جلال‌الدین مدنی، حقوق اساسی تطبیقی، تهران: پایدار، ۱۳۷۹، ، ص ۱۲۴
فرح پهلوی همسر خود محمدرضا پهلوی را در دیدارهای رسمی به خارج از کشور همراهی می‌کرد و هم‌چنین در استقبال شاهان و رئیس‌جمهورهای دیگر کشورها که برای دیدار رسمی به ایران می‌آمدند در کنار محمدرضا پهلوی بود.
فرح پهلوی در سرتاسر ایران، موزه‌ها، ساختمان‌های ماندنی و پارک‌هایی ساخت. برخی از جاهایی که به دستور فرح پهلوی ساخته شد، عبارت‌اند از:
و اهدای آن به موزه هنرهای معاصر تهران
فرح پهلوی در چهارچوب فعالیت‌هایش به عنوان شهبانوی ایران از استان‌های ایران بازدید به عمل آورد. این بازدیدها برای آگاه شدن از شرایط زندگی مردم بومی، آوردن طرح‌های اقتصادی، اجتماعی و رفاهی و سرپرستی انجام آن بود. به عنوان مثال او از جذامخانه بابا باغی در آسایشگاه بابا باغی دیدار به عمل آورد.
نخستین سفر فرح پهلوی به سوی سیستان و بلوچستان روز سه شنبه ۱۵ آذر ۱۳۴۴ خورشیدی بود. او تقریباً به تمامی استان‌های کشور همچون خراسان رضوی، هرمزگان، خوزستان، کردستان، آذربایجان شرقی و غربی و .. سفر کرده و بازدید به عمل آورد و در طی این سفرها مکان‌ها یا کنفرانس‌هایی را افتتاح می‌کرد. به‌عنوان مثال او دانشگاه بوعلی سینا را طی سفر خود به همدان افتتاح کرد و در سفر خود به استان فارس به کوشش او حمام وکیل، نوسازی شد و ارگ کریم خان به موزه صنایع دستی مبدل گشت. او همچنین در این سفر، نخستین کنفرانس طب سنتی را در تالار پهلوی گشود. در سال ۱۳۵۱ فرح پهلوی نیز همراه با پادشاه ایران محمدرضا پهلوی وارد جزیره خارک بزرگ‌ترین اسکله نفتی ایران شدند و در اسکله خارک، «آذرپاد» دوم، در کنار آذرپاد اول و مرحله چهارم پروژه «گسترش خارک» و پایان بخشی از پروژهٔ «چم» را گشودند.
فرح پهلوی در سال ۱۳۵۶ آخرین سفر داخلی خود را به مقصد ترکمن صحرا انجام داد.
در سال ۱۳۵۲ ساواک اعلام کرد که عده‌ای از روزنامه‌نگاران و فعالان فرهنگی را دستگیر کرده‌است که قصد داشتند شاه را ربوده و فرح پهلوی و رضا پهلوی فرزند وی را گروگان بگیرند. اطلاعیهٔ ساواک، این افراد را دارای دیدگاه‌های مارکسیستی معرفی کرد. دو تن از اعضای گروه که کارمند تلویزیون بودند تصمیم داشتند با مخفی کردن اسلحه در میان دوربین‌ها در جریان مراسم جشن سینمای کودک و نوجوان، فرح یا ولیعهد را که در برنامه شرکت می‌کردند گروگان بگیرند و آزادی زندانیان سیاسی را طلب کنند.
این افراد، با اطلاعاتی که یکی از زندانیان سیاسی سابقاً مارکسیست در اختیار ساواک قرار داد، بازداشت شدند و در جریان بازجویی‌ها یکی از آنان از خسرو گلسرخی که در جریان ترور نبود، نام برده و وی نیز دستگیر شد. این افراد، به‌طور علنی محاکمه شدند اما بر خلاف اکثر افراد، خسرو گلسرخی در دادگاه به انتقاد از ساواک و بیان دیدگاه‌های مارکسیستی خود پرداخت و حاضر به عذرخواهی نشد و در کنار کرامت‌الله دانشیان، اعدام شد.
محمدرضا پهلوی و فرح پهلوی در ۲۶ دی ۱۳۵۷ تهران را ترک کردند. در اسوان رئیس‌جمهوری مصر انور سادات با همسر و دخترش در پای پلکان هواپیما از زوج سلطنتی استقبال کردند.فرح پهلوی: کهن دیارا - خاطرات فرح پهلوی، ص. ۲۹۱ فرح، پس از سفر به کشورهای اردن، آمریکا و باهاما، سرانجام به مصر بازگشت و در مصر، شاهد درگذشت محمدرضا پهلوی بود.آخرین سفر شاه. ویلیام شوکراس. عبدالرضا هوشنگ مهدوی. نشر البرز.
فرح پهلوی در سال ۲۰۰۳ میلادی، دومین کتاب خود را به‌نام کتاب "کهن دیارا، خاطرات فرح پهلوی" را منتشر کرد. او در درازای سال‌های پس از انقلاب، مصاحبه‌های زیادی را انجام داد. وی در کتاب خاطرات خود می‌گوید که همه‌چیز را در ایران رها کرده‌است. آیلین شولینو رئیس دفتر روزنامه نیویورک تایمز — که در جریان انقلاب نیز به ایران مسافرت داشته‌است — در نقدی بر کتاب خاطرات او این پرسش را مطرح می‌کند که اگر وی همه‌چیز را در ایران ترک کرده چطور خانوادهٔ سلطنتی در طی این سال‌ها خود را اداره کرده‌اند؟ وی جمله‌ای را از رضا پهلوی نقل می‌کند که گفته‌است آنان به‌دلیل سوءمدیریت مشاور خود، ۲۵ میلیون دلار از سرمایهٔ خود را از دست داده‌اند. همچنین به عقیدهٔ شولینو، وی حقایقی همچون دست داشتن سرویس اطلاعاتی آمریکا در کودتای ۲۸ مرداد را از قلم انداخته‌است.
در سال ۲۰۰۸ فیلمی مستند به نام ملکه و من، ساختهٔ ناهید سروستانی تولید گشت که به زندگی شخصی او می‌پردازد. همچنین مستند «از تهران تا قاهره» وقایع سال ۵۷ تا مرگ محمدرضا پهلوی را از زبان فرح پهلوی بازگو می‌کند. این مستند، کاری از شبکهٔ من و تو است.
فرح پهلوی در حال حاضر، گاه در ایالات متحده آمریکا و گاه در فرانسه زندگی می‌کند. پس از سقوط نظام سلطنتی در ایران، خانواده‌های سلطنتی در دنیا اغلب از خانوادهٔ سلطنتی پیشین ایران برای شرکت در مراسم شادی مختلف دعوت کرده‌اند و فرح پهلوی در مراسم این خانواده‌های سلطنتی شرکت کرده‌است. در سال ۲۰۰۴ دولت ایران در واکنش به دعوت از فرح پهلوی از سوی دولت اردن برای حضور در مراسم عروسی ولیعهد اردن و همچنین حضور فرح در مراسم عروسی ولیعهد اسپانیا به دو کشور اردن و اسپانیا اعتراض کرد.
در سال ۲۰۱۸ - با چهل سال تأخیر - اجراهای گروه همسرایان فرح که به‌دلیل پیروزی انقلاب اسلامی هیچ‌گاه منتشر نشده بود، در اروپا منتشر شد.
پس از درگذشت شاه، متنی از سوی فرح خوانده شد که با عنوان «وصیت‌نامهٔ شاه» مشهور شد. این وصیت‌نامه و عمل فرح پهلوی، از آن جهت مورد انتقاد قرار گرفت که شاه، هرگز وصیت‌نامه‌ای ننوشته بود و این نوشتار، صرفاً توسط فرح و مشاورینش تدوین شده و به نوشتهٔ فرح:
شاه - عباس میلانی-صفحهٔ ۵۴۱
برخی از طرفداران شاه مانند اردشیر زاهدی مخالف چنین کاری بوده و عقیده داشتند که فرح نباید رأساً و به‌جای شاه، پس از درگذشتش برای او وصیت‌نامه تدوین می‌کرده‌است.https://www.radiozamaneh.com/453074
شاپور بختیار در کتاب یکرنگی، شخصیت ملکهٔ ایران را چنین شرح می‌دهد:[بختیار،شاپور؛یکرنگی (۱۹۸۲)،ترجمه مهشید امیرشاهی، صفحات ۷۱ و ۷۲]
اندی وارهول نقاش آمریکایی، در سال ۱۹۷۷، پرتره‌ای از فرح پهلوی را کشید.The New York Times Style Magazine - Dec. 2, 2007
Masterpiece Basement - Museum of Modern Art - Tehran کیس روردا، کارگردان هلندی در سال ۲۰۱۲ میلادی، تئاتری با الهام از زندگی فرح دیبا و مستند «ملکه و من» ساختهٔ ناهید سروستانی آفرید. نمایش در یک تور سراسری در هلند اجرا شد.ابراز احساسات مردم برای نمایش «فرح دیبا» در هلند، گویا نیوز / شبکه ایرانیان هلند
ریچارد برتون هنرپیشه نامدار اهل ولز بود.
او با نام ریچارد والتر جنکینز در ولز به دنیا آمد، و پدربزرگ وی فردی یهودی بود.
بین دهه ۱۹۴۰ و ۱۹۸۰ فعالیت داشت. وی در سال ۱۹۵۲ وارد هالیوود شد.
وی پنج بار ازدواج کرد
ریچارد برتون بر اثر خونریزی مغزی در ۵ اوت ۱۹۸۴ در سن ۵۸ سالگی درگذشت.
او هفت بار نامزد جایزه اسکار شد که البته هیچ‌گاه آن را کسب نکرد
For his contribution to motion pictures, ریچارد برتون ستاره‌ای در پیاده‌رو شهرت هالیوود located در ۶۳۳۶ هالیوود بلوار.http://www.walkoffame.com/richard-burton. به واسطه his theater work, برتون همچنین عضو American Theatre Hall of Fame بود.
چارلتون هستون با نام اصلی جان چارلز کارتر (زاده ۴ اکتبر ۱۹۲۳ – درگذشته ۵ آوریل ۲۰۰۸) هنرپیشه آمریکایی و فعال حقوق بشر و جنبش حقوق مدنی آمریکا بود. برای نقش‌های حماسی و فعالیت‌های سیاسی فراوان‌اش مشهور است.
وی با نام اصلی جان چارلز کارتر در ۴ اکتبر ۱۹۲۳ در اوانستون، ایالت ایلینوی به دنیا آمد. دوره بازیگری را در دانشگاه نورث وسترن ایلینوی گذراند. اولین فیلم وی در ایفای نقش نمود پیر گینت (۱۹۴۱) نام داشت. چارلتون در بورلی هیلز، ایالت کالیفرنیا درگذشت.
پسرش فریزر هستون نیز کارگردان است.
در اتوبیوگرافی خود بنام در میدان نبرد (In the Arena) که در سال ۱۹۹۵ منتشر شد، اشاره می‌کند برای اولین بار وقتی به یاد مرگ افتاد که به هنگام نقش‌آفرینی در فیلم بن هور خبر مرگ ناگهانی تایرن پاور ستاره سرشناس آن سالها بر اثر سکته قلبی را شنید. تایرن پاور به هنگام مرگ فقط ۴۴ سال داشت.
نقش شرلوک هلمز را بر صحنه نمایش The Crucifer of Blood در حالی اجرا کرد که جرمی برت (شرلوک هولمز مشهور سریال تلویزیونی ساخته شده در شبکه گرانادا) را به نقش دکتر واتسون در کنار خود داشت.
او در سال ۱۹۵۹ برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد برای بازی در فیلم بن هور شد.
در سال ۲۰۰۳ مدال آزادی رئیس‌جمهوری را از دستان جرج دابلیو بوش دریافت کرد.
الدرد گریگوری پِک (زاده ۵ آوریل ۱۹۱۶ – درگذشته ۱۲ ژوئیه ۲۰۰۳) هنرپیشه آمریکایی و یکی از محبوب‌ترین فوق ستارگان سینما در دهه‌های چهل تا هفتاد میلادی بود.
وی به گریگوری پک معروف است. در سال ۱۹۹۹ نام وی توسط بنیاد فیلم آمریکا در ردیف دوازدهم لیست بزرگ‌ترین هنرپیشگان مرد تاریخ قرار گرفت.
در شش سالگی پدر و مادرش از هم جدا شدند و سرپرستی او را مادر بزرگش برعهده گرفت. از دانشگاه ایالتی سن دییگو فارغ‌التحصیل شد و سپس به دانشگاه برکلی رفت. بعد از اتمام تحصیلات دانشگاهی راهی برادوی شد تا بخت خود را در عرصه بازیگری بیازماید.
پک نخستین نقش خود را در نمایش "ستاره صبح" (۱۹۴۲) ایفا کرد و پس از آن دیوید او سلزنیک او را برای بازی در فیلم "روزهای افتخار" (۱۹۴۳) انتخاب کرد. پک در سال ۱۹۴۴ وارد هالیوود شد و تقریباً از همان آغاز به عنوان یک ستاره درخشید. او ظرف پنج سال ۴ بار نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین بازیگر شد.
پک اولین نقش مهم خود را در سینما با بازی در فیلم "طلسم شده" (۱۹۴۵) به کارگردانی آلفرد هیچکاک تجربه کرد. او در فیلم‌های کلاسیک و به یادماندنی "کشتن مرغ مقلد" (۱۹۶۲)، "تعطیلات رمی" (۱۹۵۳)، "اسب کهر را بنگر" (۱۹۶۴) و "برف‌های کلیمانجارو" (۱۹۵۲) بازی کرد. کاراکتر "آتیکوس فینچ" در فیلم "کشتن مرغ مقلد" با بازی "گریگوری پک" در نظرسنجی بنیاد فیلم آمریکا بهترین و محبوب‌ترین قهرمان در فیلم‌های سینمایی تاریخ هالیوود شناخته شد. پک برای بازی در این فیلم اسکار بهترین بازیگر نقش اول را گرفت.
او از آن دست بازیگرانی بود که نمی‌شد نقش‌های منفی را به آن‌ها سپرد. پک دو بار در نقش منفی بازی کرد؛ یکی در فیلم "جدال در آفتاب" (۱۹۴۶) و دیگری در فیلم "پسران برزیل" (۱۹۷۸). نقش کاپیتان در "موبی دیک" محصول ۱۹۵۶ به کارگردانی جان هیوستن، از نقش‌های پرطرفدار پک بود.
گریگوری پک در سال ۱۹۶۸ جایزه بشردوستانه جین هرشولت را از آن خود کرد. او تقریباً آخرین بازمانده مردان بزرگ هالیوود بود که در دهه ۴۰ درخشیدند. "گرینگوی پیر" که در سال ۱۹۸۹ منتشر شد، آخرین هنرنمایی پک در سینما بود.
خود او در میان تمام فیلمهایش "کشتن مرغ مقلد" را از همه بیشتر دوست داشت.
او در سال ۱۹۶۶ به عنوان رئیس کمیسیون بین‌المللی انجمن سرطان آمریکا برگزیده شد. پس از این که اوا گاردنر (ستاره بزرگ سینمای کلاسیک آمریکا) در سال ۱۹۹۰ فوت کرد، یک خدمتکار و سگ او را به ارث برد. در راهپیمایی‌های مارتین لوترکینگ با او همراه می‌شد و پس از ترور لوترکینگ در سال ۱۹۶۸، پک پیشنهاد داد تا مراسم اسکار بعد از مراسم ختم او برگزار شود. در ماه مه سال ۲۰۰۳ و تنها دو هفته قبل از مرگش، بنیاد فیلم آمریکا نقش او، آتیکوس فینج در فیلم "کشتن مرغ مقلد" را به عنوان «برترین قهرمان پرده‌های سینما در تاریخ» برگزید. ایندیانا جونز در رتبه دوم قرار گرفت و پس از آن جیمز باند سوم شد. به همراه عده‌ای از دوستانش در شهر اجولا (شهری در آنجا به دنیا آمد) تماشاخانه‌ای ساخت و هر وقت که برنامه کاری‌اش به او اجازه می‌داد، نمایشش را به روی صحنه می‌برد تا عطش کار کردن در تئاتر را در خود سیراب کند. در روزهای جوانی، قبل از این که ستاره سینما شود، از طریق «راهنمای سالن کنسرت» و «مدل لباس مجله‌ها» امرار معاش می‌کرد. او و چارلتون هستون که در فیلم "کشور بزرگ" با هم همبازی بودند، هر دو نقش منفی دکتر جوزف منگل (افسر ستمگر ارتش آلمان نازی) را بازی کردند. پک در فیلم "پسران برزیل" و هستون در فیلم "پدرم، روا آلگوئم". قرار بود در فیلم "چارلی و کارخانه شکلات سازی" نقش پدربزرگ جو را بازی کند، اما قبل از آغاز پروژه درگذشت. بنا به مصاحبه‌ای بازیگران زن مورد علاقه‌اش آدری هپبورن، اینگرید برگمان و اوا گاردنر هستند. او در ۱۲ ژوئیه ۲۰۰۳ درگذشت.
پک دو بار ازدواج کرد. بار اول در سال ۱۹۴۲ با گرتا کوکونن، که این ازدواج سیزده سال به طول انجامید و در همان سال جدایی اش از گرتا، یعنی سال ۱۹۵۵ با ورونیک پاسانی ازدواج کرد که تا زمان مرگش در سال ۲۰۰۳ با همسر دومش زندگی کرد. پک از ازدواج اولش سه فرزند دارد و از ازدواج دوم دو فرزند. پسر بزرگش جان پک در سال ۱۹۷۵ با اسلحه خودکشی کرد.
چارلز دنیس بوچینسکی معروف به چارلز برانسون () (زاده ۳ نوامبر ۱۹۲۱ – درگذشته ۳۰ اوت ۲۰۰۳) هنرپیشه نامدار آمریکایی بود. در اواخر دهه شصت و اوایل دهه هفتاد میلادی او به عنوان گران ترین بازیگر جهان معرفی شد و برای هر فیلم یک میلیون دلار دستمزد می‌گرفت.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها به ایفای نقش پرداخته، می‌توان به "بوفالوی سفید"، "روزی روزگاری در غرب"، "هفت دلاور"، "دوازده مرد خبیث"، "فرار بزرگ"، "سوار بر باران"، "مکانیک"، "آرزوی مرگ"، "آرزوی مرگ ۲" و "آرزوی مرگ ۳" اشاره نمود. عمده نقش‌های وی شامل بازی در نقش‌های پلیسی، وسترن و پارتیزان می‌شود. وی در طول دوران فعالیت، همکاری زیادی با کارگردانانی چون مایکل وینر و جی. لی تامپسون داشته‌است.
چارلز برانسون با نام واقعی «چارلز دنیس بوچینسکی» (Charles Dennis Buchinsky) در شهر اورونفلد (در ایالت پنسیلوانیا) به دنیا آمد. وی یازدهمین فرزند در بین پانزده فرزند خانواده بود بود. پدرش تاتاری مهاجر و مادرش از تبار لیتوانی-آمریکایی‌ها بود. پدرش متولد شهر دروسکینینکای بوده و مادرش با اینکه دارای والدین لیتوانیایی بوده، ولی خودش در همین ایالت، پنسیلوانیا، به دنیا آمده بود. چارلز در دوران نوجوانی بود که با زبان انگلیسی آشنا شد. تا پیش از این وی تنها به لیتوانیایی و روسی صحبت می‌کرد.
چارلز برانسون اولین شخص در خانواده بود که موفق شد از دبیرستان فارغ‌التحصیل شود. وی زمانی که ۱۰ سال داشت. پدرش را از دست داد و بعد از این شروع به کار کردن نمود. ابتدا در دفتر اداری یک معدن و سپس به عنوان کارگر معدن استخدام شد. وی بابت هر تن زغال‌سنگی که استخراج می‌کرد، یک دلار در آن زمان دریافت می‌نمود. وی کار در معدن را ادامه داد تا اینکه نوبت به خدمت سربازی‌اش رسید. دوران سربازی برانسون برابر بود با جنگ جهانی دوم. خانواده برانسون وضعیت مالی بسیار ضعیفی داشتند، تا جایی که چارلز بخاطر نداشتن لباس، مجبور بود لباس‌های خواهرش را به تن کند و به مدرسه می‌رفت.
در سال ۱۹۴۳ چارلز در نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا به عنوان تفنگدار هواپیما مشغول خدمت شد که بعدها کارش تغییر کرده و خدمه یکی از هواپیماهای بوئینگ بی-۲۹ سوپرفورترس می‌شود. وی بخاطر عملکردش در عملیات نظامی و زخمی شدندش، مفتخر به دریافت مدال پرپل هارت شد.
بعد از پایان دوران خدمت سربازی، وی مشغول به انجام کارهای متفاوتی می‌شود تا اینکه در نهایت موفق به یافتن یک شغل در گروهی نمایشی در فیلادلفیا، پنسیلوانیا می‌شود. در همین دوران بود که خانه‌اش را برای مدتی با جک کلاگمن شریک می‌کند. هردو در آن زمان مشغول کارهای نمایشی بودند. چندی بعد نیز چارلز ازدواج کرده و به قصد شرکت در کلاس‌های بازیگری، همراه همسرش به هالیوود نقل مکان می‌کند. از اولین نقش‌های وی که بسیار جزئی هم بود در فیلمی به نام «"الان در نیروی دریایی هستی"» رقم خورد که در آن نقش یک ملوان را ایفا می‌کرد. از دیگر نقش‌های مختصری که وی در آن‌ها بازی نمود می‌توان به نقش‌هایش در فیلم‌هایی چون «پت و مایک»، «"خانه مومی"» و «خانم سیدی تامسون» اشاره نمود.
در سال ۱۹۵۴ وی نام خود را از «بوخینسکی» به «برانسون» تغییر می‌دهد. این کار به پیشنهاد یکی از همکارانش انجام شد. آن‌ها گمان می‌کردند که یک اسم اروپای شرقی ممکن است در فعالیت‌ها و موفقیت بازیگری وی خللی ایجاد کند. برانسون همچنین تصمیم به شرکت در برنامه‌های تلویزیونی گرفته و در برنامه‌های بسیاری در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ ظاهر می‌شود. از جمله این برنامه‌ها می‌توان به برنامه‌های شبکه‌هایی چون سی‌بی‌اس و ای‌بی‌سی و برنامه تلویزیونی آلفرد هیچکاک تقدیم می‌کند اشاره نمود.
در سال ۱۹۶۰ برانسون در قسمت «زیگ‌زاگ» در مجموعه تلویزیونی «کشتی رودخانه» ظاهر شده و چندی بعد نیز نقشی به وی در سریال «جزیره نشینان» داده می‌شود. در همین دوران، وی موفق به جلب نظر جان استرجز شده و به همین دلیل نقشی به وی در فیلم هفت دلاور داده می‌شود که در آن وی یکی از هفت تفنگدار در فیلم است. طبق گفته‌های ایلای والاک، در طول مدت فیلمبرداری برانسون همیشه تنها بود. وی بابت بازی در این نقش موفق به کسب ۵۰٫۰۰۰ دلار می‌شود و در واقع از اولین آثار برانسون نیز محسوب می‌شود که در محبوبیتش نقش مهمی ایفا کرد.
دو سال بعد، مجدداً برانسون توسط استرجز دعوت به همکاری می‌شود، اینبار برای فیلم فرار بزرگ. در این فیلم، برانسون نقش یک زندانی آمریکایی را بازی می‌کند که در زندان‌های ارتش آلمان نازی اسیر شده و به همراه دوستانش نقشه فرار در سر می‌پروراند. در زمانی که برانسون در حال ایفای نقش در فیلم‌های سینمایی‌اش بود، حضور در تلویزیون را همچنان ادامه داده و در برنامه‌های مختلف دیگری مثل سریال امپراتور (۱۹۶۳ تا ۱۹۶۴) به ایفای نقش پرداخت. همچنین بخاطر همکاری‌های پیشینش با شبکه سی‌بی‌اس، موفق به نامزدی برای جایزه امی (برای نقش مکمل) می‌شود.
در سال ۱۹۶۷ وی در فیلم «دوازده مرد خبیث» بازی می‌کند.
برانسون موفق می‌شود نام مشهوری برای خود در بین فیلم‌سازان اروپایی بسازد. در سال ۱۹۶۸ وی در فیلم کارگردان ایتالیایی، سرجو لئونه به نام روزی روزگاری در غرب به ایفای نقش می‌پردازد. نقش‌آفرینی وی به قدری توجه لئونه را جلب کرده که در مورد برانسون می‌گوید: «بهترین بازیگری بود که من تاکنون با وی همکاری داشتم». لئونه به قدری جذب برانسون شده بود که وی را برای ایفای نقش اول فیلم به خاطر یک مشت دلار انتخاب کرده بود که در نهایت برانسون با این پیشنهاد موافقت نکرد و نقش اول فیلم به کلینت ایستوود رسید. همچنین لئونه او را برای نقش های سرهنگ داگلاس مارتیمور در به خاطر چند دلار بیشتر و انجل آیز در خوب بد زشت انتخاب شده بود ولی او فکر می کرد که فیلمنامه به خاطر چند دلار بیشتر مثل به خاطر یک مشت دلار است اما او این پیشنهاد ها را نپذیرفت و در نهایت این دو نقش را لی وان کلیف بازی کرد. در سال ۱۹۷۰ برانسون در فیلم فرانسوی «سوار بر باران» ظاهر شد. این فیلم موفق به کسب جایزه گلدن گلوب بهترین فیلم زبان خارجی شد. در سال ۱۹۷۲ همکاری وی با کمپانی یونایتد آرتیستس شروع شد. برانسون با این کمپانی در چند فیلم اکشن همکاری داشت که همگی آن‌ها از آثار موفق برانسون محسوب می‌شود. از جمله این فیلم‌ها می‌توان به «سرزمین چاتو» اشاره نمود. البته وی پیش‌تر نیز با این کمپانی همکاری داشته (مثلاً برای فیلم هفت دلاور). یکی دیگر از فیلم‌های اروپایی برانسون که توسط کمپانی یونایتد آرتیستز در داخل خاک آمریکا نیز پخش شد، فیلمی ایتالیایی به نام «سیتا ویولنتا» یا به فارسی «"شهر وحشی"» بود که در اصل برای اکران سال ۱۹۷۰ در اروپا ساخته شده بود.
مشهورترین نقش برانسون در سال ۱۹۷۴ و با بازی در فیلم آرزوی مرگ رقم خورد. این فیلم موفق‌ترین فیلم برانسون در طول مدت همکاری بلندمدتش با مایکل وینر نیز بود. در این فیلم وی در نقش شخصی به نام پل کرسی بازی می‌کند. پل کرسی معماری موفق بود اما وقتی همسرش را به قتل رساندند و به دخترش تجاوز کردند، وی تبدیل به یک جنگجوی مبارز در نیمه‌شب می‌شود. فیلم «آرزوی مرگ» به قدری مشهور شد که فیلم‌های مختلف دیگری در مورد آن و در مورد ادامه داستان آن ساخته شد که در همه آن‌ها خود شخص برانسون نیز حضور داشت. همچنین بعد از وقوع یک سری حوادث شبیه به حادثه به وقوع پیوسته در این فیلم، برانسون عنوان کرد که مردم نباید از شخصیت وی تقلید نمایند.
چارلز برانسون در ادامه، در فیلم آقای مجستیک به ایفای نقش پرداخت. این فیلم نوشته المور لئونارد بود که در آن وی نقش یک نظامی بازنشسته و کشاورز را بازی می‌کرد که با گروه‌های گانگستری شروع به جنگ می‌کند. فیلم بعدی وی نیز فیلمی تحت عنوان دوران مشقت بود که کارگردانی آن را والتر هیل انجام داد. در این فیلم نیز که در ژانر اکشن بوده، برانسون در نقش یک مبارز به ایفای نقش پرداخته‌است؛ همچنین بخاطر بازی در این فیلم موفق شد نظر بسیاری از منتقدان را به خود بیش از پیش جلب کند. در همین دوران بود که برانسون توانست خود را به اوج گیشه برساند، زمانی که در رده‌بندی‌ها، بعد از رابرت ردفورد، باربارا استرایسند و آل پاچینو، در جایگاه چهارم جای گرفت.
قرار بود نقش اول فیلم فرار از نیویورک به برانسون داده شود اما جان کارپنتر، کارگردان فیلم، فکر کرد که برانسون کمی زیادی خشن و پیر برای این نقش است و این شد که نقش را به کرت راسل داد. در بین سال‌های ۱۹۷۶ تا ۱۹۹۴ برانسون درخواست حقوق بالا از شرکت‌های فیلم‌سازی کوچک داشت؛ بیشتر این فیلم‌ها محصول گروه کنون بودند و کارگردانی عمده آنان را جی. لی تامپسون بر عهده داشت که برانسون در کار با وی علاقه زیادی از خود نشان می‌داد. فیلم‌های خشن تامپسون، نظیر کار بدی که مردان می‌کنند و ۱۰ تا نیمه‌شب (که برانسون در آن‌ها نقش اول را داشت) زیاد مورد توجه منتقدین سینما قرار نگرفت، اما نام برانسون را بر سر زبان‌ها انداخت و باعث شد وی نقش‌های پردرآمدی را در طول دهه ۱۹۸۰ برای خود کسب کند. آخرین فیلمی سینمایی که برانسون در آن به ایفای نقش پرداخت، فیلم بود که محصول ۱۹۹۴ است.
اولین ازدواج چارلز برانسون با «هریت تندلر» بود که با وی در فیلادلفیا آشنا شده بود. قبل از طلاقشان در سال ۱۹۶۵، این دو صاحب دو فرزند شده بودند. تندلر در خاطرات خود می‌نویسد: «من دختری ۱۸ ساله بودم که با چالز بوچینسکی در یکی از کلاس‌های بازیگری سال ۱۹۴۷ آشنا شدم. دو سال بعد، با اینکه با مخالفت پدرش با ازدواج با برانسون روبه‌رو شده بود ولی تصمیم به ازدواج با برانسون می‌گیرد. در اولین قرار ملاقات، برانسون در جیبش فقط چهار سنت داشت اما حالا وی یکی از گران‌ترین بازیگران کشور است»
برانسون برای بار دوم، اینبار با بازیگر بریتانیایی، جیل ایرلند ازدواج می‌کند. این ازدواج تا روز مرگ جیل ایرلند، در تاریخ ۱۹۹۰ ادامه داشت. این دو پیش‌تر در سال ۱۹۶۲ با یکدیگر آشنا شده بودند (جیل ایرلند در آن زمان همسر دیوید مک‌کالوم، یک بازیگر اسکاتلندی، بود) برانسون که در فیلم فرار بزرگ با مک‌کالم هم‌بازی بود، گفته می‌شود مکرراً به وی می‌گفت که روزی با همسرت ازدواج می‌کنم. برانسون در خانه‌ای بزرگ در شهر لس آنجلس، به همراه هفت فرزندش ساکن بود (دو فرزند از ازدواج قبلی خودش، سه فرزند از ازدواج قبلی جیل ایرلند و دو فرزند که بعد از ازدواج آنها به دنیا آمدند). بعد از ازدواح، این زوج در ۱۴ فیلم مختلف در کنار یکدیگر به ایفای نقش پرداختند.
برای اینکه اعضای خانواده با یکدیگر روابط نزدیکی داشته باشند، تمامی اعضای خانواده وسایل خود را جمع کرده و به محلی که فیلمبرداری فیلم‌ها در آنجا بود می‌رفتند تا همگی در کنار هم باشند. آن‌ها همچنین دارای یک خانه روستایی بودند که به آنجا نیز با هم می‌رفتند. جیل ایرلند که در کنار بازیگری، مشغول پرورش اسب بود، به دخترشان «زولیکا» آموزش‌های اسب‌سواری نیز می‌داد. همچنین در بین دهه‌های ۸۰ تا ۹۰ میلادی نیز برانسون تمامی تعطیلات زمستانی را در شهرستان اسنومس (واقع در ایالت کلرادو) به همراه خانواده‌اش سپری می‌کرد.
در ۱۸ مه ۱۹۹۰ جیل ایرلند که ۵۴ ساله بود، بعد از مدت‌ها نبرد با سرطان پستان از دنیا می‌رود. هشت سال بعد، در دسامبر ۱۹۹۸، برانسون برای بار سوم ازدواج می‌کند. همسر سومش «کیم ویکس» نام داشت. ویکس پیش‌تر از همکاران جیل ایرلند بود. این زوج به مدت ۵ سال زندگی مشترک داشتند تا اینکه در سال ۲۰۰۳ برانسون از دنیا می‌رود.
در آخرین سال‌های زندگی، وضعیت سلامتی برانسون رو به وخامت می‌گذاشت، تا جایی که وی بخاطر یک عمل جراحی مجبور شد به شکل کامل، بازیگری را کنار بگذارد و خود را بازنشسته نماید. در آخرین سال‌های زندگی وی همچنین مبتلا به آلزایمر شده بود، اما در نهایت در ۳۰ اوت ۲۰۰۳، در سن ۸۱ سالگی بر اثر سینه‌پهلو از دنیا رفت. برانسون در زمان مرگ در یکی از بیمارستان‌های شهر لس آنجلس بستری بود. وی را در نزدیکی خانه روستاییشان (که با جیل ایرلند به آنجا می‌رفت) دفن کردند.
فرار بزرگ فیلمی حماسی، جنگی، دلهره‌آور و ماجراجویی به کارگردانی جان استرجس، محصول سال ۱۹۶۳ است.
در سال ۱۹۴۲ تعدادی از اسیران متفقین جنگ جهانی دوم که هرکدام سابقه چندین فرار ناموفق داشته‌اند، در یکی از اردوگاه‌های تازه‌تاسیس آلمان نازی تحت فرماندهی لوفت‌وافه گرد هم می‌آیند. آنها برای مشغول ساختن بخشی از نیروی انسانی نازی‌ها در جبهه نبرد، نقشه‌ای برای فرار دسته‌جمعی از طریق حفر تونل زیرزمینی می‌کشند.
این فیلم نامزد ۱ جایزه اسکار (نامزد اسکار بهترین تدوین) در سال ۱۹۶۴ شد.
بی‌خوابی فیلمی روانشناسانه و رمزآلود به کارگردانی کریستوفر نولان که در اصل بازسازی فیلمی نروژی محصول سال ۱۹۹۷ به همین نام است. آل پاچینو، رابین ویلیامز و هیلاری سوانک در فیلم به ایفای نقش پرداخته‌اند. داستان فیلم در مورد دو کارآگاه پلیس است که به دنبال سرِنخ برای قتل دختری جوان می‌گردند. "بی‌خوابی" در ۲۴ مهٔ ۲۰۰۲ اکران شد و در نظر منتقدان و گیشه موفق بود. این تنها فیلم در کارنامهٔ نولان است که وی در آن نویسندگی فیلم‌نامه را بر عهده نداشته‌است.
این فیلم بازسازی فیلم بی‌خوابی محسوب می‌شود.
داستان در منطقه‌ای در آلاسکا اتفاق می‌افتد، محلی که شش ماه شب و شش ماه روز است.
این فیلم دربارهٔ یک افسر ادارهٔ آگاهی است که در منطقهٔ بالای خط قطب شمال در تابستان، که همیشه روز است، به پیگرد قانونیِ یک قتل می‌پردازد.
جنازهٔ برهنه دختر ۱۷ ساله‌ای پیدا می‌شود و این افسر پلیس برای تحقیق به محل اعزام می‌شود و به دلیل عوامل محیطی یعنی همیشه روز بودن دچار بی خوابی می‌شود.
مرد بارانی نام فیلمی آمریکایی به کارگردانی بری لوینسون محصول سال ۱۹۸۸ است.
در این فیلم تام کروز در نقش «چارلی ببیت» و داستین هافمن در نقش «ریموند ببیت» (مرد بارانی) حضور دارند.
فیلم "مرد بارانی" در سال ۱۹۸۹ توانست ۴ جایزه اسکار بهترین فیلم، بهترین فیلم‌نامهٔ غیراقتباسی، بهترین کارگردان و بهترین بازیگر نقش اول مرد برای داستین هافمن، را بدست آورد.
شخصیت ریموند یا مرد بارانی که در فیلم، داستین هافمن نقش او را بازی می‌کند، با الهام از شخصیت واقعی کیم پیک ساخته شده‌است. مرد بارانی شاید ترجمهٔ چندان صحیحی برای Rain Man نباشد زیرادر واقع تلفظ تغییریافتهٔ Raymond است. چارلی بعداً متوجه می‌شود که دوست تخیلی دوران کودکی‌اش که او به نام Rain Man می‌شناخت در واقع همان برادرش Raymond است.
چارلی بابیت (تام کروز) جوانی که غرق تجارت اتومبیل‌های لوکس است با خبر می‌شود پدرش فوت کرده و خانه ۳ میلیون دلاری‌اش را به برادر نادیده‌اش، ریموند (داستین هافمن) که مبتلا به ساوانت اوتیسمی است، بخشیده‌است.
تا این تاریخ، مرد بارانی تنها فیلمی است که جایزه اسکار بهترین فیلم و جایزه خرس طلایی جشنواره برلین را با هم برده‌است.http://en.wikipedia.org/wiki/Rain_Man#Awards
مؤسسه روابط بین‌الملل لئونارد دیویس در سال ۱۹۷۲ میلادی تأسیس شده‌است و محل استقرار آن در اورشلیماست.
این مؤسسه وابسته به دانشگاه عبری اورشلیم است و به عنوان مرکز آکادمیک به مطالعه روابط بین‌الملل می‌پردازد.
درک عمیق روابط بین‌الملل از طریق انجام تحقیقات، انتشار نتایج تحقیقات و مقالات و برگزاری کنفرانس‌ها، سمینارها و میزگردها از دیگر اهداف این مؤسسه است.
هیلاری آن سوانک (زاده ۳۰ ژوئیه ۱۹۷۴) هنرپیشه و تهیه‌کننده آمریکایی سینمای هالیوود است. وی برنده ۲ جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اصلی زن برای فیلم‌های "محبوب میلیون دلاری" و "پسرها گریه نمی‌کنند" است.
مهمترین نقش‌های اصلی سوانک در چهار فیلم "پسرها گریه نمی‌کنند،" "بی‌خوابی"، "محبوب میلیون دلاری" و "آملیا" بوده‌است. او پس از گرفتن جایزه اسکار در سال ۱۹۹۹ می‌توانست مسیر ستاره شدن را بپیماید، اما با «گزیده‌کاری و کم‌کاری» راهی متفاوت را در پیش گرفت. بیشتر شخصیت‌هایی که او نقش آن‌ها را در فیلم‌ها ایفا کرده‌است، دارای شخصیت‌هایی قوی می‌باشند. شخصیت «مگی فیتزجرالد» در "محبوب میلیون دلاری" یا برندون تینا در "پسرها گریه نمی‌کنند" یا «"کاراگاه الیبور"» در فیلم "بی‌خوابی" و نقش آملیا ارهارت خلبان زن معروف آمریکایی در فیلم "آملیا" همه شخصیت های قدرتمند و سرسخت دارند.
هیلاری آن سوانک در ۳۰ ژوئیه ۱۹۷۴ در لینکلن، در ایالت نبراسکادر وبگاه IMDb محل تولد هیلاری سوانک در بلینگهام، واشینگتن دی سی نقل شده‌است. به دنیا آمد
استعداد هنری هیلاری سوانک نخست بار در کودکی توسط تهیه‌کننده‌های به نام سوزی ساچس کشف شد. او در نمایش "کتاب جنگل" در نقش موگلی بازی کرد و هم‌زمان در نمایشهای محلی و تئاترهای مدرسه نیز بازی می‌کرد.
هیلاری و مادرش در سال ۱۹۹۰ به لس آنجلس، کالیفرنیا کوچیدند. جایی که وی توانست وارد سینمای حرفه‌ای شود. او با بازی در فیلم‌های "بافی، قاتل خون‌آشام" و "کاراته‌کید" "بعدی" به موفقیت کوچکی در عرصه بازیگری دست یافت.
سوانک خود را یک هنرپیشه و نه یک شخص مشهور (celebrity) می‌نامد.Real scare for cast of 'Reaping' او گفته است که به عالم معنوی معتقد است اما در دین مشخصی جای نمی‌گیرد.
هیلاری سوانک به خاطر آماده شدن برای نقش‌هایش در فیلم‌ها، مثلاً افزایش ۹ کیلوگرم ماهیچه برای "دختر میلیون دلاری" یا بازی در "پسرها گریه نمی‌کنند" با مشکلات سلامتی جدی نظیر بالا رفتن سطح جیوه در بدنش مواجه شد. او چند هفته قبل از فیلم‌برداری پسرها گریه نمی‌کنند موهای سرش را تراشید و لباس‌های پسرانه پوشید و به میان اجتماع‌های پسرانه رفت و جالب این که اکثرا فریب ظاهر و رفتار وی را می‌خوردند. او می‌گوید برای باورپذیر کردن نقش‌هایش هر کاری خواهد کرد. بازوی هیلاری هنگام بازی در کوکب سیاه زخمی برداشت که اثرش باقی مانده‌است اما او زخم‌های بدنش را «نشانه‌هایی از اینکه ما زنده‌ایم و انسان هستیم و بدنمان خون‌ریزی می‌کند» توصیف کرده‌است.SWANK RISKS HEALTH FOR ROLES بازدید ۵ سپتامبر ۲۰۰۸
سوانک علاوه بر بازیگری به تهیه‌کنندگی هم می‌پردازد. وی اخیرا حق امتیاز ساخت فیلمی به نام هر چیز عاریه‌ای را از روی رمانی به همین نام، نوشته امیلی جیفین به دست آورده است.
او همچنین حق امتیاز کتاب خانم‌های فرانسوی چاق نمی‌شوند را خریده است و به زودی تهیه فیلمی از روی آن را آغاز خواهد کرد.
هیلاری با چاد لو که با هم در فیلمی در سال ۱۹۹۲ هم‌بازی بودند آشنا شده بود و این دو در ۲۸ سپتامبر ۱۹۹۷ با یکدیگر ازدواج کردند. آن‌ها پس از ۸ سال زندگی مشترک از یکدیگر جدا شدند. سوانک در مصاحبه‌هایش اعتیاد شوهرش را عامل جدایی‌شان دانست. یک سال پس از جدایی از لو وی در رم همراه با مدیر برنامه‌هایش، جان کمپیسی قرارهای عشقی گذاشته بود و به سرعت شایعه یک رابطه عشقی میان آن دو شدت گرفت. اما هیلاری سوانک در مصاحبه‌هایش اعلام کرد که رابطه آن‌ها شغلی است.
علی مصفّا (زادهٔ ۱۱ آذر ۱۳۴۵) بازیگر و فیلم‌ساز ایرانی است. او که فرزند مظاهر مصفا و امیربانو کریمی است، در رشته عمران از دانشکده فنی دانشگاه تهران فارغ‌التحصیل شده‌است. مصفا دو فیلم بلند "سیمای زنی در دوردست" (۱۳۸۴) و "پله آخر" (۱۳۹۰) با حضور همسرش لیلا حاتمی را کارگردانی کرده‌است. او برای نقش‌آفرینی در "جهان با من برقص" (۱۳۹۸) دیپلم افتخار بهترین بازیگر مرد از جشنوارهٔ فیلم فجر را کسب کرد.
مصفا در سال ۱۳۷۷ با بازیگر لیلا حاتمی ازدواج کرد. حاصل این ازدواج یک پسر و یک دختر است.
منظور از بازآفرینی اطلاعات، استفاده کردن یا الهام گرفتن از اصول، مضامین و مفاهیم یک حوزه علمی در حوزه علمی دیگر است. به عنوان مثال، استفاده از مفاهیم آلودگی محیط زیست در حوزه اطلاعات و ایجاد مفهوم آلودگی اطلاعات. در روشنگری این سخن می‌توان گفت که بازآفرینی اطلاعات نه تنها در حوزه‌های علمی مفید است و از اتلاف وقت و انرژی پژوهشگران جلوگیری می‌کند، بلکه در حوزه هنر، موسیقی، ادبیات، داستان‌نویسی کودکان و اساطیر نیز استفاده و موجب خلاقیت می‌شود و در اغلب موارد سودمند است. آنچه که در بازآفرینی اطلاعات، داستان، نقاشی، موسیقی و غیره مهم می‌باشد این است که عناصر اساسی که بازآفریده می‌شوند به درستی مورد بررسی و مطالعه قرار گیرند و درست تعریف شوند. قابل ذکر است که گاهی اوقات نمی‌توان قوانین و عناصر حوزه علمی نخست را در حوزه علمی دوم به راحتی به کار گرفت.
آلودگی انفورماسیون یعنی آلودن اطلاعات درست به نادرست. به تعبیر دیگر از بین بردن ارزش، کیفیت، صحّت و محتوای اطلاعات بر اثر دخالت اطلاعات نادرست را آلودگی اطلاعات گویند (نوروزی، ۱۳۷۸). رسانه‌های گروهی، از جمله رادیو، تلویزیون، اینترنت و در رأس آن وب (وبنوشت‌ها و وب‌گاه‌ها) امروزه با انتشار اطلاعات نادرست و تبلیغات منفی موجب آلوده شدن جریان اطلاعات می‌شوند یا آنها را از مسیر صحیح منحرف می‌سازند. کشورها یا گروه‌های خاص با انتشار تبلیغات منفی و اطلاعات ضد و نقیض و نادرست موجب آلودگی اطلاعات می‌شوند.
روشهای مهم آلوده کردن اطلاعات عبارتند از:
شاس (به عبری: ש"ס مخفف "شومری سفارد" -محافظان سفارد-) حزب سیاسی سنت‌گرای مذهبی اسرائیلی است. این حزب نمایندگی یهودیان سفاردی حریدی را دارد. این حزب در سال ۱۹۸۴ توسط عووادیا یوسف رهبر مذهبی یهودیت سفاردی با هدف برقراری حقوق برابر با اشکنازی‌ها و پیگیری منافع طبقات پایین‌تر اجتماعی پایه‌گذاری شد.احزاب اسرائیل؛ از دادگاه شریعت تا شعار هرکس جز بی‌بی بی‌بی‌سی فارسی، ۲۶ اسفند ۱۳۹۳ یوسف تا هنگام مرگش در سال ۲۰۱۳ رهبر معنوی شاس محسوب می‌شد. پایگاه اجتماعی این حزب در بین یهودیان سفاردی و مزراحی (مهاجران خاورمیانه، شبه‌جزیره ایبری و شمال آفریقا) است.
شاس از زمان تشکیل خود تقریباً همیشه در ائتلاف حاکم حضور داشته، چه هنگامی که دولت چپ‌گرای حزب کار بر قدرت بوده و چه دولت راست‌گرای لیکود اما در سال ۲۰۱۳ در اعتراض به احزاب غیرمذهبی حاضر در دولت نتانیاهو که خواستار اجباری شدن خدمت سربازی برای یهودیان حریدی شده بودند، ترجیح دادند تا همراه با حزب کار در اپوزیسیون قرار بگیرند.
بزرگترین موفقیت شاس در در انتخابات سال ۱۹۹۹ بود که توانست با کسب هفده کرسی کنست رقیبی جدی برای دو حزب عمده اسرائیل یعنی کارگر و لیکود باشد. آنها در انتخابات ۲۰۱۵ به ۷ کرسی از ۱۲۰ کرسی کنست رسیدند.
بن هور به یکی از موارد زیر اشاره دارد:
تلومر (Telomere) پایانه فیزیکی کروموزم‌های خطی می‌باشد که از یک توالی غیر کدکننده تشکیل یافته‌است. در پستانداران تلومر مرکب از تعداد متغیری توالی‌های تکراری، با رمز TTAGGG می‌باشد. توالی تکرار شونده تلومری در سایر جانداران نیز دارای فرمول کلی مشابهی است که این شباهت نشاندهنده نقش حیاتی و در نتیجه محفوظ باقی‌ماندن ساختار تلومر می‌باشد. کشف کارکرد تلومر و آنزیم تلومراز در دهه ۱۹۹۰ توسط سه دانشمند آمریکایی به نام‌های الیزابت بلک‌برن، خانم کرول گریدر و آقای جک زوستاک، منجر به اهدای جایزه نوبل سال ۲۰۰۹ به این سه نفر شد.
با وجود اینکه تلومر به صورت DNA دورشته‌ای (Double strand) است اما در انتهایی‌ترین منطقه یک توالی کوتاه (۱۴ تا ۱۶ نوکلوئیدی) غنی از T و A دارد که با جفت شدن با یک ناحیه داخلی تر تلومر ساختاری به نام حلقهT یا T-loop به وجود می‌آیدکه با اتصال پروتئین‌های متصل شونده به تلومر تثبیت می‌گردد
انتهای مولکول خطی که معمولاً چسبنده می‌باشد، با حضور تلومر و ساختمان آن این چسبندگی را از دست می‌دهد. از این رو تلومر مانند سپری کروموزم را از ایجاد پیوستگی‌های نابجا و غیر صحیح و تخریب به‌وسیله آنزیم‌های اگزونوکلئاز سلول محافظت می‌نماید. همچنین، مشخص شده‌است که تلومر درمکان یابی و جایگیری کروموزم در هسته و خاموشی انتخابی ژن‌های مجاور خود، ایفای نقش می‌کند علاوه برا ین، تلومر نقش اساسی دیگری در ابتدای سنتز خود ایفا می‌کند که در ارتباط با رونویسی می‌باشد. در واقع در انتهای یک DNA خطی کار آنزیم‌های همانند ساز در رشته پیرو به مشکل برخورد می‌کند چرا که این آنزیم‌ها برای برداشتن آخرین پرایمر و قراردادن آخرین بازها، پایانه OH3'- در اختیار ندارند. آنزیم تلومراز (Telomerase) این مشکل را با سنتز تلومر حل می‌کند.
با توجه به اینکه در هر دور همانندسازی با فعالیت تلومراز به طول تلومر افزوده می‌شودmolecular biology of the cell;forth edition: alberts... page 265 به نظر می‌رسد که اندازه تلومر پیوسته افزایش می‌یابد اما در واقع چنین مسئله‌ای رخ نمی‌دهد بلکه حتی در سلول‌های سوماتیک جانداران پر سلولی مثل انسان طول تلومر پیوسته کاهش می‌یابد. این سلول‌ها طی تمایز، توانائی تولید آنزیم تلومراز را از دست داده‌اند بنابراین در هر دور همانند سازی در این سلول‌ها آنزیم‌های درگیر درانتهای تلومر با مشکل عدم وجود پایانه روبرو شده وقسمتی از انتهای تلومر همانندسازی نمی‌گردد. این مسئله طی تقسیمات متوالی باعث کاهش تدریجی طول تلومر می‌گردد.همان
البته سلول‌های سوماتیکی که به سرعت تقسیم می‌شوند و سلول‌های تولید مثلیٍ، توانائی تولیدمثل تلومراز را دارند وبنابراین دچار این کاهش در طول تلومر نمی‌گردد.
علاوه بر آنچه بالا گفته شد احتمال وجود سیستم کاهش طول وابسته به پروتئین که به اصطلاح باعث فرسایش یا خوردگی تلومر می‌شود نیز مطرح شده‌است.
بدیهی است که تلومر در سلول‌های عصبی و هم‌چنین عضله قلبی و باقی سلول‌هایی که فاقد مکانیسم تقسیم هستند. تغییر اندازه پیدا نمی‌کنند.
مشاهدات و آزمایش‌ها انجام شده بر روی سلول‌های مخمر نشان داده‌اند که نوعی تعادل بین کاهش وافزایش طول تلومر در این سلول‌ها وجود دارد. بدین صورت که سیستم‌های مولکولی خاصی با کاهش تدریجی طول تلومر و رسیدن آن به یک آستانه معین امکان افزایش طول آن را فراهم می‌آورند.
به عنوان مثال پیشنهاد شده‌است که پروتئین متصل شونده به تلومر به نامTelomere Binding Protein دارای تعدادی جایگاه اتصال روی تلومر است، هرگاه که این پروتئین به تعداد معین (یا بیشتر از آن) در اتصال با تلومر وجود داشته باشد تلومراز امکان اتصال و سنتز دنباله تلومر را نمی‌یابد. اما وقتی به علت کاهش طول تلومر، چه با فرسایش و چه با همانندسازی ناقص، تعداد جایگاه‌های TBPو در نتیجه تعداد مولکول‌های این پروتئین بر روی تلومر کاهش پیدا کند، تلومراز اجازه می‌یابد به تلومر متصل شده و آن را طویل کند این طویل شدن باعث ایجاد جایگاه‌های جدید برای اتصال تعدادی از مولکول‌های این پروتئین به تلومر می‌شود که این امر دوباره باعث جلوگیری از افزایش طول مجدد تلومر توسط تلومراز شده و تعادل بین کاهش وافزایش طول حفظ می‌شود.
همانطورکه گفته شد وجود تلومر به عنوان سپر حفاظتی برای محافظت از ژنوم سلول یوکاریوتی اهمیت حیاتی دارد وکاهش زیاد طول تلومر منجر به از بین رفتن توانائی عملکرد این ساختار در انجام وظایف خود شده ودرنهایت سلول را به سوی نابودی می‌برد. مشاهدات متعدد نشان داده‌اند که سلول‌های سوماتیک انسانی طبیعی، که در سیستم در شیشه کشت داده شده‌اند، تنها می‌توانند تعداد محدودی تقسیم را انجام دهد و پس از آن رشد آن‌ها متوقف شده و سلول‌ها دچار سالخوردگی می‌شوند پس از اینکه کاهش طول تلومر به حد بحرانی برسد فرکانس بالائی از نوترکیبی‌های کروموزمی مشاهده می‌شود همین امر می‌تواند عامل سالخوردگی ونهایتاٌ نابودی سلول گردد. این اتفاق درون‌جانداری نیز رخ می‌دهد و تحقیقات ارتباط طول عمر موجودات زنده پرسلولی وکاهش طول تلومر را نشان می‌دهند. به عنوان مثال در یک بررسی بر روی موش صحرایی مشاهده شد که کاهش طول عمر تلومر در بافت‌های سوماتیک این جانور در جنس نر بیشتر (سریعتر) از جنس ماده‌است؛ و این مطلب با طول عمر آن‌ها که در ماده‌ها بیش از نرهاست مطابقت دارد.
همین مسئله باعث شد که بحث‌هائی پیرامون افزایش مدت عمر بشر و حتی جاودانگی بشر مطرح گردد و دانشمندان در تلاش هستند که ابتدا اینکار را با ساختن حیوانات آزمایشگاهی مثلاً موشهائی با عمرهای طولانی‌تر ازحد معمول به مرحله عمل برسانند.
برخلاف سلول‌های سوماتیک طبیعی، سلول‌های سرطانی می‌توانند بطورمتوالی تقسیم شده و خطوط سلولی نامحدود تولید نمایند. (مثل سلول‌های هلا) برای داشتن چنین خصوصیتی، این سلول‌ها می‌باستی قادر به حفظ طول تلومر خود باشند. این سلول‌ها می‌توانند این توانایی را با تولید آنزیم تلومراز بدست آوردند. در واقع ایجاد توانایی تولید این آنزیم که می‌تواند توسط ویروس‌ها یا سایر عوامل جهش زا، در سلول‌های سوماتیک بدن ایجاد گردد یکی از عوامل سرطانی شدن این سلول‌ها به‌شمار می‌رود.
از سوی دیگر همین مسئله از سوی پژوهشگران به عنوان پاشنه آشیلی برای سلول‌های سرطانی تلقی می‌شود. چراکه با طراحی درمانهایی که سازوکار حفظ تلومر را در این سلول‌ها هدف قرار می‌دهد می‌توان این سلول‌های نامیرا را به سلول‌هایی با تقسیم محدود و در واقع میرا تبدیل کرده و نابود نمود.
یکی از راحترین راه‌ها برای انجام اینکار هدف قراردادن تلومراز است. چراکه این آنزیم مسئول نامیرایی در سلول‌های سرطانی است. اما از سوی دیگر مشخص شده‌است که گاهی چنین مباررزه‌ای تأثیر معکوس می‌دهد به عنوان مثال در یک مطالعه درموش‌های آزمایشگاهی مشاهده شده‌است که این نوع درمان اگر چه باعث کاهش توان حیاتی سلول‌های سرطانی می‌شود اما فراوانی لنفوما را در این موش‌ها افزایش می‌دهد. این امر ممکن است به علت افزایش امکان ایجاد نابسامانی‌های کروموزمی به علت کاهش طول تلومرها باشد به بیان دیگر در این روش امکان به وجود آمدن خطوط سلولی جدید که نسبت به درمان مقاومت نشان می‌دهند وجود دارد.
ایراد دیگر این روش این است که پس از تحت تأثیر قرار دادن آنزیم تلومراز (که به طرق مختلف مثلاً طراحی شناساگرهای مکمل برای بخش رِنا این ریبونوکلئوپروتئین که کار آن را مختل می‌کند، امکان‌پذیر است) بایدمنتظر ماند تا عوامل کاهش طول تلومر به تدریج اندازه تلومرها را کاهش دهند و این امر مستلزم سپری شدن چندین مرحله تقسیم سلولی است؛ بنابراین، درمان‌های مبتنی بر توقف فعالیت تلومراز نمی‌توانند به‌طور مستقیم وبی واسطه بر سلول‌های سرطانی تأثیرگذار باشند وراه بهتر برای انجام درمان براساس تلومر هدف قراردادن پروتئین‌های شرکت‌کننده در ساختمان آن برای از هم پاشاندن این ساختار یا هدف قراردادن پروتئین‌های شرکت‌کننده در مسیرها و واکنش‌های منتهی به ایجاد ساختار یا هدف قراردادن پروتئین‌های آن می‌باشد؛ که این امر خود مستلزم شناخت دقیقتر از ساختمان تلومر و چگونگی تشکیل آن با انجام پژوهش‌های بیشتر در این زمینه‌است.
http://en.wikipedia.org/wiki/Telomerase
سُماق معرب سماک فارسی درختچه‌ایست کوهستانی که میوه‌های خوشه‌ای دارد و میوهٔ آن پس از کوبیده شدن به عنوان چاشنی، همراه با غذاهای گوشتی همچون کباب استفاده می‌شود. طعم آن گرایش به ترشی دارد.
گیاه سماق از راسته افراسانان (Sapindales)، تیرهٔ پسته‌ایان (Anacardiaceae) است.
= واژه‌شناسی =
سماق معرب سماک پارسی است در تاجیکستان به آن تتوم یا سمارق تتوم می‌گویند. سماق در قدیم سماک نیز تلفظ می‌شدهلغت‌نامهٔ دهخدا، ذیل «سماک». و ریشهٔ واژه، سُمّاق سریانی است.
سماق در غرب آسیا و شرق آفریقا و آمریکای شمالی می‌روید. این گیاه در ایران در شازند، تبریز، اردبیل، گرمی(مغان)، شمیران، تفرش، خراسان، قم، محلات، شیراز، تویسرکان، رودبار، هوراند، سردشت، اقلید، شهرستان گناباد( روستای خانیک) می‌روید.
سماق یکی از اجزای سفره هفت سین ایرانیان است.
در یونان باستان از چوب سماق به جهت رنگ‌آمیزی پارچه‌های پشمی استفاده می‌شده‌است و در کشور ایتالیا از این گیاه برای رنگ دادن به چرم نیز استفاده شده‌است.Oils, essential, organic, massage, absolutes, blends, extracts, dilution, fragrants, bases
کاربردهای سماق بیشتر در تولید و چاشنی غذایی است. همچنین از خواص دارویی آن در طب سنتی استفاده می‌شود.
علت افزودن سماق به کباب این است که خوردن گوشت کباب شده باعت تولید آنزیم‌هایی در بدن می‌شود که مضر هستند، سماق می‌تواند اثر این آنزیم‌ها را خنثی کرده و در عین حال چاشنی خوبی برای آشها و سوپها و خورشتها و رنگ آنها را مشکی کرده و اشتها را تحریک می‌کند.
ترکیبات میوه: در آنالیزی که بر روی میوه سماق انجام گرفت، مشخص شد که شامل: ۶/۹ درصد رطوبت، ۴/۷ درصد روغن، ۶/۲ پروتئین، ۶/۱۴ درصد فیبر، ۸/۱ درصد خاکستر و ۸/۶۳ درصد عصاره محلول در آب است.
سماق محتوای طیف گستردهای از ترکیبات فعال دارویی از قبیل: اسیدهای ارگانیک، فنولیک اسید، فلاونوئیدها، آنتوسیانینها، تاننهای هیدرولیز کننده و ترپنوئیدها است.
از نظر ترکیبات شیمیایی در میوه و در برگهای سماق تانن فراوانی موجود است. در برگ‌های خشک آن بین ۳۰–۱۵ درصد تانن وجود دارد و به علاوه یک ماده رنگین زرد به نام میریستین یافت می‌شود. در میوه آن علاوه بر تانن مقدار قابل توجهی سیتریک اسید، وینیک اسید، مالیک اسید موجود است؛ که مزه ترش را به آن می‌دهد.
تکثیر سماق از طریق قلمه، پاجوش و بذر صورت می‌گیرد؛ که رایج‌ترین روش آن از طریق کشت پاجوش است. بذرهای سماق دارای رکود فیزیولوژیکی و فیزیکی است.
زرگری، علی، ۱۳۹۳، گیاهان دارویی، چاپ هشتم، انتشارات دانشگاه تهران
سِنجـِد گونه‌ای از سردهٔ سنجد و بومی آسیای غربی و مرکزی، افغانستان، از جنوب روسیه و قزاقستان تا ترکیه و ایران است. در حال حاضر به‌طور گسترده‌ای در آمریکای شمالی نیز به عنوان گونه معرفی شده تثبیت شده‌است.
سنجد یکی از مواد هفت‌گانه سفره هفت‌سین ایرانی‌هاست.
چند مطالعه بالینی انجام شده بر روی اثرات ضد درد و التهاب عصاره میوه سنجد در استئوآرتریت، نشان دهندهٔ تأثیر قابل مقایسه این عصاره با استامینوفن یا ایبوبروفن بوده‌اند.https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC4908661/https://www.sid.ir/fa/journal/ViewPaper.aspx?id=60955
برای تحکیم استخوان‌ها نیز مفید است که می‌توان آرد سنجد را با شیر گاو یا گوسفند ویا با شیر نارگیل مخلوط و میل کرد که برای استخوانها بسیار مفید می‌باشد.
باکتری نفت‌خوار قادر به تجزیهٔ آلودگی‌های نفتی در محیط‌های دریایی می‌باشند.
نفت یک فرآوردهٔ مهم برای اقتصاد، سیاست و البته سمی برای سیستم‌های بیولوژیک است و آلوده‌کنندهٔ اصلی محیط‌ زیست محسوب می‌شود. به علت ورود مستقیم نفت به اکوسیستم‌ها و به خاطر رهایی طبیعی آن از مخازن، فعالیت‌های انجام شده جهت استخراج آن از مخازن و انتقال از مخازن به محل مصرف، فرآوری بیشتر در پالایشگاه و استعمال و مصرف آن به وسیلهٔ مصرف‌کنندهٔ نهایی، آلودگی ایجاد می‌شود. در صورت وقوع آلودگی در خشکی مسئلهٔ قابل حل است و به راحتی بر طرف می‌شود، اما از میان بردن آلودگی دریایی مشکل است. هر معیاری که فراوانی، سطح، مدت یا شدت آلودگی سیستم‌های دریایی به وسیلهٔ نفت خام را کاهش دهد، توانایی نگهداری و استخراج آن را به عنوان منبع اولیهٔ انرژی و مواد خام افزایش می‌دهد.
اخیراً باکتری‌های دریایی جدیدی که قادر به تجزیهٔ آلودگی‌های نفتی در محیط‌های دریایی می‌باشند از ناحیه‌ای در نزدیکی جزیرهٔ بورکوم در دریای شمال، شناسایی شده‌اند. این باکتری‌های دریایی میله‌ای شکل، گرم منفی و هوازی اجباری بودند. این باکتری‌ها هیدروکربن‌های آلیفاتیک مختلفی مانند هیدروکربن‌های آلیفاتیک خطی یا زنجیره‌ای شاخه‌دار و ترکیبات آروماتیک مانند تولوئن، نفتالین، فنانترن و آنتراسن (نه اسید آمینه، پروتئین‌ها، کربوهیدرات‌ها یا پلی ساکارید‌ها) را به عنوان تنها منبع کربن و انرژی مورد استفاده قرار می‌دهند. این باکتری‌ها از نظر فیلوژنتیکی پیشینهٔ قبلی نداشته و در جنس جدیدی تحت عنوان Alcanivorax طبقه‌بندی شده‌اند. این باکتری‌ها قادرند در NaCl با غلظت‌های ۰٫۰۸–۳٫۵M زندگی کنند. این میکروارگانیسم‌ها، فیزیولوژی و ترکیب سلولی غیرعادی دارند. کوچک بوده، حجم آن‌ها ۰٫۲ میکرو متر مکعب است و سیتوپلاسم رقیقی دارند. این باکتری‌ها فقط نصف تعداد پروتئین‌های بیان شده به وسیلهٔ اشریشیا کلی را بیان می‌کنند. ژنوم آن‌ها نسبتاً کوچک است (mb۳–۴) و فقط ۱–۲ اپرون rRNA را دربر می‌گیرد.
این باکتری ماده‌ای به نام Biosurfactant از خود خارج می‌کند که این ماده کشش سطحی نفت را کاهش داده و آن را امولسیونه می‌کند. البته همین خاصیت امولسیون‌کنندگی کاربردهای صنعتی زیادی هم دارد. نفت امولسیون شده توسط باکتری تجزیه می‌شود و به این ترتیب به دی‌اکسید کربن و مواد ساده‌تری تبدیل می‌شود که جذب میکروب‌های موجود در طبیعت شوند. در مواردی نظیر ترک‌خوردگی لوله‌های نفت و یا غرق شدن یک نفتکش که مقدار زیادی نفت وارد دریا (طبیعت) می‌شود، با انتقال این باکتری‌ها به محل می‌توانیم آلودگی ناشی از وجود نفت را از میان ببریم. یکی دیگر از موارد مهم ایجاد آلودگی‌های نفتی تخلیهٔ آب توازن نفت کش هاست. یک نفتکش نفت را از کشوری به کشور دیگر حمل، موقع برگشت باید بخشی از تانکر آن برای حفظ تعادل با آب پر شود؛ که این آب در نزدیکی محل نفت‌گیری مجدد تخلیه می‌شود و به این ترتیب نفت باقی‌مانده داخل تانکر، متأسفانه وارد دریا می‌گردد. این نفت در روی سطح دریا لکه‌ای ایجاد کرده و مانع ورود اکسیژن (O2) به آب می‌شود؛ و با امواج دریا ساحل را نیز آلوده می‌نماید. اگر مقداری از باکتری نفت‌خوار را به آب توازن تانکر یا نفت‌کش منتقل کنیم می‌تواند پیش از تخلیهٔ این آب، نفت موجود روی آن را تجزیه کرده و مانع از انتقال آن به آب دریا شود. در محل آلودگی تا زمانی که نفت وجود دارد، باکتری‌ها فعال و تکثیر می‌شوند، اما پس از تمام شدن نفت و در مواقع از میان رفتن آلودگی باکتری‌ها به تدریج و خود به خود از تعدادشان کم خواهد شد و می‌میرند؛ و لاشه‌های باقی‌مانده توسط موجودات دیگر خورده خواهد شد و وارد چرخهٔ طبیعت و هیچ خطری برای محیط‌زیست ندارند.
الف: رفع آلودگی‌های نفتی محیط‌زیست
ب: استخراج نفت‌های باقی‌مانده در چاه نفت که با روش‌های معمولی قابل استخراج نیستند.
میکروارگانیسم‌های زنده که بر همهٔ باکتری‌ها، مخمرها، کپک‌ها و قارچ‌های رشته‌ای برتری دارند، می‌توانند ترکیبات مختلف موجود در نفت خام را دچار تغییر و تبدیل کنند. این تغییر و تحول در نفت خام سبب کاهش ارزش اقتصادی نفت می‌شود؛ از این رو اهمیت دارد که واکنش‌ها و موقعیت‌های مخازن نفتی را به لحاظ زمین‌شناسی بررسی کنیم. به این مجموعه واکنش‌ها، تجزیهٔ بیولوژیک نفت (Oil Biodegradation) می‌گویند. تجزیهٔ بیولوژیک نفت خام به وسیلهٔ فعالیت‌های آنزیماتیک باکتری‌ها که در مخازن اصلی نفت روی می‌دهد، سبب می‌شود که میزان زیادی از کیفیت نفت در این گونه مخازن کاسته شود. تجزیهٔ بیولوژیک نفت در همهٔ موقعیت‌ها، چه در شرایط هوازی و چه در مخازن نفتی عمیق، که شرایط بی‌هوازی بر آن حاکم است، می‌تواند صورت گیرد. نزدیک به چهل سال پیش دانشمندان فکر می‌کردند که این تجزیه و تغییر تنها در مخازن عمیق صورت می‌گیرد، ولی امروزه این دگرگونی نفتی را در مخازن کم عمق هم یافته‌اند. تجزیهٔ بیولوژیک نفت سبب تغییرات کلی زیر در ویژگی‌های نفت خام می‌شود:
- ویژگی‌های مایع بودن نفت یعنی درجهٔ API و گرانروی نفت خام را تغییر می‌دهد؛ سبب تغییر در شیمی خاک نفت می‌شود؛ سبب ارزش واقعی و رایج نفت خام را تغییر می‌دهد.
تجزیهٔ بیولوژیک نفت به تدریج سبب تجزیهٔ ترکیبات مختلف موجود در نفت می‌شود و در نتیجه ویژگی‌های مایع بودن نفت و قابلیت سوختن آن دچار اختلال می‌شود.
این تغییرات را به صورت زیر می‌توان مشاهده کرد:
- بالا رفتن گرانروی نفت که در نتیجهٔ آن توانایی تولید کاهش می‌یابد؛ کاهش درجهٔ API نفت و سنگین‌تر شدن آن که در نتیجه ارزش تولید نفت کاهش می‌یابد؛ افزایش میزان آسفالتین که با میزان هیدرات کربن‌های آروماتیک و اشباع ارتباط دارد؛ افزایش میزان غلظت بعضی از فلزات خاص مانند نیکل و وانادیوم؛ افزایش میزان حجم گوگرد.
باکتری‌های نفت‌خوار، ارگانیسم‌هایی هستند که درهمه شرایط مانند مناطق بسیار عمیق ودرداخل رسوبات و شرایط هوازی و بی‌هوازی می‌توانند به زندگی عادی خود ادامه دهند و در مناطقی که منابع غذایی مانند نفت در اختیار آن‌ها باشد، سبب تجزیه نفت می‌شوند، اگر چه تجزیه نفت بر اثر همکاری و تعامل میان چند گونه از این میکروارگانیسم‌ها صورت می‌گیرد. در مخازن نفتی زیرسطحی و عمیق، نخست تجزیه بیولوژیک نفت در شرایط بی‌هوازی صورت می‌گیرد. این عمل را باکتری‌هایی که گوگرد را اکسید می‌کنند یا باکتری‌هایی که از پذیرنده‌های دیگر الکترون استفاده می‌کنند، انجام می‌دهند. به‌طور تجربی ثابت شده‌است که تجزیه انباشت‌های نفتی در مخازنی صورت می‌گیردکه دمای آن‌ها یک کمتر از ۸۰ درجه سانتی گراد باشد. در دمای بالاتر از این حد، میکروارگانیسم‌های تجزیه‌کننده قادر به ادامه حیات نیستند و در نتیجه تجزیه بیولوژیک هم صورت نمی‌گیرد. بر همین اساس دانشمندان الگویی را پیشنهاد کرده‌اند که اگر یک مخزن نفتی تا دمای بیش از ۸۰ درجه سانتی گراد حرارت ببیند، سبب استریلیزاسیون آن مخزن می‌شود و تمام میکروارگانیسم‌های تجزیه گر آن از بین می‌روند و حتی هنگامی که دما به زیر ۸۰ درجه سانتیگراد نیز می‌رسد، تجزیه بیولوژیک صورت نمی‌گیرد، زیرا احتمال برگشت میکروارگانیسم‌ها به این مخازن استریل شده بسیار ضعیف است. در یک نتیجه‌گیری کلی می‌توان گفت که ارزش زیاد محصولات نفتی، محافظت بیشتری را در میدان‌ها و مخازن نفتی می‌طلبد و محافظان این مخازن باید همواره در نظر داشته باشند که تزریق تعداد محدودی از این گونه باکتری‌ها به از بین رفتن ارزش واقعی این مخازن منجر می‌شود.
شنوایی‌سنجی یا اُدیومتری اندازه‌گیری میزان شنوایی با استفاده از دستگاه شنوایی‌سنج است. نتیجه به شکل نوار گوش (شنوایی‌نگاره، اودیوگرام) ثبت می‌شود.
شنوایی‌سنجی با تون خالص، متداول‌ترین روش شنوایی‌سنجی بالینی به‌شمار می‌آید. با وجود اینکه این روش قادر به تشخیص میزان، نوع، شکل، یک طرفه یا دو طرفه بودن و قرینگی کم‌شنوایی است، اما نمی‌تواند به‌طور دقیق، علت بروز آن را مشخص کند. شنوایی‌سنجی با محرکات گفتاری نیز روش دیگری از ارزیابی دستگاه شنوایی است که می‌تواند در مورد میزان توانایی فرد در برقراری ارتباطات کلامی اطلاعات مفیدی در اختیار شنوایی‌شناس قرار دهد.
اغلب شنوایی‌سنجی‌ها در بسامد بین ۲۵۰ تا ۸۰۰۰ هرتز که محدوده اصلی شنوایی انسان است انجام می‌شوند.
معمولاً زمان لازم برای انجام تست نوار گوش پانزده الی سی دقیقه بوده که توسط ادیولوژیست یا شنوایی‌شناس انجام می‌شود. مجموعه تست‌ها شامل تست ادیومتری راه هوایی و استخوانی (PTA)، ادیومتری گفتاری (SRT , SDS , MCL)، تست ایمپدانس آکوستیک شامل تیمپانومتری و رفلکس آکوستیک (TM , AR) است.
در آزمایش شنوایی سنجی می‌توان به بررسی وضعیت گوش خارجی، گوش میانی و گوش داخلی پرداخت. هرگونه عفونت قارچی، آسیب، پارگی پرده گوش، عفونت گوش میانی، دررفتگی استخوانچه‌های گوش میانی، وجود جسم خارجی، بررسی وزوز گوش، تعیین میزان کم‌شنوایی، تعیین نوع کم‌شنوایی، تشخیص بیماری‌های گوش میانی چون اتواسکلروز، کلستاتوما و… در این آزمایش‌ها قابل تشخیص هستند.
نوار گوش در کودکان زیر ۴ سال که نمی‌توانند همکاری کنند معمولاً تست OAE و تست ABR است. تست OAE معمولاً برای نوزادان زیر سه‌ماهه کاربرد دارد. و برای نوزادان بالای سه‌ماهه تا ۴ سالگی تست ABR گرفته می‌شود.
برای تشخیص عفونت گوش میانی نیز آزمایش میان‌گوش‌سنجی (تمپانومتری) انجام می‌شود. نوار گوش برای بررسی عفونت گوش به‌ویژه در کودکان پرکاربردترین تست شنوایی است.
آنتی‌اکسیدانت‌ها یا پاداُکسَنده‌هاواژه‌های مصوب فرهنگستان، واژه antioxidant
https://wiki.apll.ir/word/index.php/Antioxidantکتابهای دانشگاهی oxidant معادل اکسنده و oxidation معادل اکسایش oxidize معادل اکسیدن است.
پاد anti + اکسایش oxidation + انده ant
https://en.m.wiktionary.org/wiki/antioxidant#Etymology (به انگلیسی: Antioxidant) ترکیباتی هستند که مانع اکسیداسیون می‌شوند. اکسیداسیون یک واکنش شیمیایی است که می‌تواند رادیکال‌های آزاد تولید کند، در نتیجه منجر به واکنش‌های زنجیره ای می‌شود که ممکن است به سلول‌های موجودات زنده آسیب برساند. آنتی‌اکسیدانت‌هایی مانند تیول یا اسید اسکوربیک (ویتامین C) این واکنش‌های زنجیره ای را قطع می‌کنند. برای تعادل استرس اکسیداتیو، گیاهان و حیوانات سیستم‌های پیچیده‌ای از آنتی‌اکسیدانت‌های همپوشانی را حفظ می‌کنند، مانند گلوتاتیون و آنزیم‌ها (به عنوان مثال، کاتالاز و سوپراکسید دیسموتاز) که به صورت داخلی تولید می‌شوند، یا آنتی‌اکسیدان‌هایی مانند ویتامین C و ویتامین E که از طریق تغذیه تأمین می‌شوند.
اصطلاح «آنتی اکسیدانت» برای دو گروه کاملاً متفاوت از مواد استفاده می‌شود: مواد شیمیایی صنعتی که برای جلوگیری از اکسیداسیون به محصولات اضافه می‌شوند، و ترکیبات طبیعی که در غذاها و بافت‌ها وجود دارند. آنتی‌اکسیدانت‌های صنعتی کاربردهای گوناگونی دارند، به عنوان مثال: به عنوان مواد نگهدارنده در مواد غذایی و آرایشی و بهداشتی عمل می‌کنند و از اکسیداسیون در سوخت‌ها جلوگیری می‌کنند.