moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
ویرت در دسامبر ۱۸۴۳ به برادفورد در انگلستان نقل مکان کرد که در کانون سرمایه‌داری صنعتی آن زمان قرار داشت. در آنجا با سوسیالیست‌ها و چارتیست‌های انگلیسی آشنا شد. در سالهای ۱۸۴۴ و ۱۸۴۵ آثار لودویک فوئرباخ را مطالعه کرد که انقلابی در او به وجود آورد و نتیجه آن سرودن یک دوره اشعار فلسفی بود. او همچنین در همین دوران به مطالعه علم اقتصاد پرداخت. مهمترین شعرهایش را در همان دوره اقامت در انگلستان سرود.
ویرت از دوران نوجوانی فریدریش انگلس را می‌شناخت. در سالهای ۱۸۴۶ تا ۱۸۴۸ در بروکسل در نزدیکی محل اقامت کارل مارکس و فریدریش انگلس کار می‌کرد و با آنها دوستی برقرار کرد. سپس در شهر کلن آلمان امتیاز انتشار "روزنامه نوین راینی" (neue Rheinische Zeitung) را برای مارکس گرفت و خود تا آخرین شماره مسئولیت بخش ادبی آن را بر عهده داشت. او علاوه بر شعرهایش، دو رمان خود را نیز به تدریج در همین نشریه به چاپ رساند. در همین زمان، چند ماه به اتهام توهین به یک نمایندهٔ محافظه‌کار مجلس در یکی از همین رمان‌ها به زندان افتاد.
پس از شکست انقلاب ۱۸۴۸، انتشار روزنامه نوین راینی ممنوع شد. ویرت در آن سالهای حاکمیت ارتجاع از نوشتن و کار ادبی ناامید و سرخورده شد و برای کار به سفری طولانی رفت که به قاره آمریکا انجامید.
گئورگ ویرت در سال ۱۸۵۵ در هاوانا در اثر ابتلاء به بیماری تب زرد درگذشت.
در کتاب یادشده
شیر نیمیایی ، در اساطیر یونانی هیولای بدسگالی بود که در نیمیا می‌زیست و سرانجام به دست هرکول کشته شد. این جانور بزرگ جثه فرزند تایفون (دارای ۱۰۰ سر) و اکیدنا (هیولای مؤنث نیمه پری و نیمه مار) و برادر اسفینکس بود. در بعضی از تفسیرهای گفته شده توسط آلیان (نویسندهٔ رومی) و یولیوس هیگینوس آمده است که "شیر نیمیایی" زادهٔ سلنه الههٔ ماه می‌باشد و در تفاسیر دیگر او توسط هرا پرستاری می‌شود. همچنین هزیود این جانور را زادهٔ ارثروس خوانده است. به دلیل پوستی سختی که از جنس طلا بود هیچ سلاحی در آن نفوذ نمی‌کرد و دارای پنجه‌هایی تیزتر از هر شمشیری بود که از هر زرهی عبور می‌کرد.
اولین شاهکار از دوازده‌خان هرکول که توسط شاه ائوروستئوس (پسرعمویش) ترتیب داده شده بود، خلاص شدن از دست جانوری بزرگ و بی‌نهایت وحشی به نام "شیر نیمیایی" بود.
هرکول مجهز به تیر و کمان (در برخی از تفاسیر معمولاً در دورهٔ کلاسیک او همچنین دارای یک شمشیر برنزی نیز بود) و گرز او (ساخته شده از چوب درخت زیتونی که او آن را از ریشه کنده بود) شروع به جستجوی هیولا کرد، که در سرزمین آرگولیس پرسه می‌زد. با جستجو در جنگل‌های نیمیا سعی در پیدا کردن لانهٔ شیر را داشت که ناگهان با شنیدن غرش ترسناکی جستجویش را متوقف کرد. هرکول برگشت و شیر بزرگی را دید که به سمت او در حال یورش است. مانند برق کمان خود را کشید و تیری رها کرد اما به شیر آسیبی نرسید. هیولا بر روی هرکول افتاد، او به سرعت تیر دیگری رها کرد و دوباره به شیر آسیبی نرسید، سر از جنس برنز آن را خم کرد تا بتواند با سنگ سفتی به او ضربه بزند؛ تیزترین سلاح قادر به نفوذ در پوست این جانور نبود. شیر با چنگال خود حمله کرد، اما هرکول با گرز سنگین خود ضربه‌ای به او وارد، و او را گیج کرد.
با دانستن اینکه هیچ سلاحی قادر به کشتن هیولا نیست، تمام سلاح‌های خود را کنار گذاشت و با دست‌های خالی به جنگ هیولا رفت. با قدرت باورنکردنی ای که داشت، بازوهایش را به دور گردن شیر پیچاند و گلویش را فشرد و او را کشت. بعد از اینکه هیولای بزرگ مرد، هرکول شروع به کندن پوستش کرد، اما پوست بسیار محکم بود و او نمی‌توانست آن را ببرد یا پاره کند. در این هنگام او پنجه‌های بزرگ که بسیار تیز بودند را امتحان کرد، و این بار به داخل پوست نفوذ کرد و هرکول غنیمت و نشان ظفر خود را برداشت. با دانستن اینکه پوست آن غیرقابل رسوخ است آن را به عنوان جامه‌ای بر تن کرد، سر آن را به عنوان کلاه‌خود بر روی سر خود انداخت و حتی از پوست آن به عنوان زرهی استفاده کرد که آن را قدرتمندتر ساخت. از آن موقع به بعد پوست "شیر نیمیایی" به همراه گرز از جنس چوب زیتون یکی از نمادهای هرکول شدند. ائوروستئوس سپس هرکول را برای انجام مأموریت بعدی خود، یعنی از بین بردن هیدرا لرنایی راهی دریاچه لرنا نمود.
در هنر معمولاً پهلوانان پوست "شیر نیمیایی" را به تن می‌کنند، آروارهٔ او نوک کلاه خود را تشکیل می‌دهد، در حالی که چنگال‌های او بر روی سینه آمده و مانند روپوشی عمل می‌کند.
ترافل نوعی قارچ خوراکی است. این قارچ در گونه‌های مختلف به رنگ‌های قرمز تیره، خاکستری، سفید، بنفش و سیاه یافت می‌شود؛ ولی لذیذترین نوع آن دارای پوستهٔ سیاه رنگ است. دو نوع سیاه و سفید این قارچ گران‌قیمت‌ترین قارچ‌های زیرزمینی هستند. بیش‌ترین میزان مصرف آن در رستوران‌ها، صنایع غذایی، تهیهٔ انواع سس‌ها و روغن‌های معطر و نیز داروسازی است.
ترافل، که در عمق تقریباً ۳۰ سانتیمتری و در مجاورت ریشهٔ گیاهان رشد می‌کند، شکلی شبیه به سیب‌زمینی دارد و اندازهٔ آن از یک فندق تا اندازهٔ یک پرتقال است. دنبلان به حالت طبیعی در بسیاری از مناطق معتدل دیده می‌شوند و آن‌ها را به وسیلهٔ سگ یا خوک تربیت‌شده پیدا می‌کنند. ترافل سفید در سال ۲۰۰۱ به قیمت هر کیلو بین ۲۰۰۰–۴۵۰۰ دلار آمریکا بفروش رفته‌است. در دسامبر ۲۰۰۹ این قارچ به قیمت ۱۴٬۲۰۳ دلار بر کیلوگرم فروخته می‌شد. رکورد قیمت یک ترافل سفید در دسامبر ۲۰۰۷ زده شد؛ کازینو داری به نام استانلی هو مبلغ ۳۳۰٬۰۰۰ دلار برای خرید یک ترافل ۱٫۵ کیلویی پرداخت کرد.
نخستین بار در سنگ‌نوشته‌های سومریان، در رابطه با خوراک دشمنانشان، به ترافل اشاره شده‌است. در نوشته‌های تئوفراستوس، در قرن چهارم پیش از میلاد، نیز از ترافل یاد می‌شود. در آن زمان منشأ این قارچ مرموز بود؛ پلوتارک و دیگران فکر می‌کردند ترافل از رعد و برق، حرارت و آب در خاک پدید می‌آید، در طرف مقابل جوونال اعتقاد داشت منشأ آن رعد و برق و باران است. سیسرو ترافل را کودکان زمین می‌دانست در حالی که دیوسکوریدس آن‌ها را ریشه‌های ناهنجار می‌نامید در دوران باستان در ایتالیا سه نوع ترافل به عمل می‌آمد، اما رومیان تنها نوعی از آن را، که تروفل (تروففلس) نامیده می‌شد، استفاده می‌کردند. این قارچ‌ها از کارتاژ و لیبی می‌آمد. در این مکان‌ها، در قدیم، آب و هوای ساحلی به خشکی امروز نبود.
در دوران قرون وسطی ترافل به ندرت استفاده می‌شد. در سال ۱۴۸۱، تاریخ‌نگار پاپ، بارتلمئو پلتینا، ضمن اشاره به ترافل گردی شامهٔ عالی نوعی از خوک را می‌ستاید.
طبق حدیثی که به وسیلهٔ سعید ابن زید از پیامبر اسلام نقل شده، ترافل مانند ترنگبین است و آب آن بیماری چشم را درمان می‌کند."Sahih al-Bukhari", volume 7, number 609.
در دورهٔ رنسانس، ترافل در اروپا محبوبیت یافت و در دربار فرانسوای یکم، پادشاه فرانسه، مورد توجه قرار گرفت. در قرن شانزدهم آشپزهای اروپایی، به ویژه فرانسوی، ادویه‌جات شرقی را بتدریج کنار گذشته و به طعم‌های طبیعی روی آوردند. در سال‌های ۱۷۸۰ دنبلان به شهرت تام رسیده بود و تنها در سفره اشراف یافت می‌شد.
در صفحه ۲۳۵ جلد اول کتاب خواجه تاجدار اثر ژان گِور فرانسوی که به قلم ذبیح‌الله منصوری ترجمه شده‌است مندرج گردیده که آقامحمدخان قاجار قبل از اعلام پادشاهی و در حین تدارکات نظامی پدرش برای از پای درآوردن کریم خان زند در حدود سال‌های ۱۱۶۸ ه‍.ق به بعد که از منطقه انزلی گذر می‌نمود، مشاهده کرد اسب‌های مردمان محلی با بو کشیدن زمین دنبلان زمینی پیدا می‌کردند.
تلاش برای بومی‌سازی و کاشت ترافل نتیجه بخش بوده‌است. مردم در طی قرن‌ها مشاهده کرده بودند که این قارچ فقط در زیر درختان خاصی رشد می‌کند. بر این اساس، در سال ۱۸۰۸، ژوزف تالون فرانسوی میوه‌های ریخته شده در زیر درختان بلوط را جمع کرد و کاشت و نتیجه موفقیت‌آمیز بود؛ سال‌ها بعد، در زیر درخت‌های رشد کرده دنبلان مشاهده شد. در سال ۱۸۴۷، اوت روسو فرانسوی، با کاشتن میوه‌های جمع‌آوری شده از زیر درختانی که قبلاً در آنجا دنبلان مشاهده شده بود، یک مزرعه‌ای ۷ هکتاری ایجاد کرد. او به همین دلیل در سال ۱۸۵۵ جایزه‌ای از نمایشگاه بین‌المللی دریافت کرد. در اواخر قرن نوزدهم آفت اغلب کرم‌های ابریشم را در جنوب فرانسه از بین برد، و در نتیجه باغات توت بلا استفاده شدند. نتیجه آنکه زمین زیادی برای پرورش ترافل در دسترس قرار گرفت. در سال ۱۸۹۰ حدود ۷۵۰۰۰ هکتار درخت تولیدکننده دنبلان در فرانسه کشت شده بود.
در قرن بیستم، همراه با صنعتی شدن فرانسه و تخلیه روستاها، اغلب این مزارع رها شده و جزئی از طبیعت وحشی گردیدند. بعلاوه در نتیجه کشته شدن حدود۲٪ مردان فرانسوی در طی جنگ جهانی دوم مهارت کشت ترافل گم شد. از آنجا که عمر بار دهی مزارع دنبلان ۳۰ سال است، تولید پرورشی دنبلان در بعد از جنگ شدیداً سقوط کرده و قیمت‌ها به حدی بالا رفتند که در حال حاضر مصرف دنبلان به طبقه بالای جامعه، آن‌هم در مناسبت‌های خاص، محدود شده‌است.
در سی سال گذشته تلاش‌های جدیدی برای تولید انبوه دنبلان آغاز شده‌است. حدود ۸۰٪ ترافل مصرف شده در فرانسه در مزارع پرورشی بعمل می‌آید. با این‌حال، هنوز میزان تولید به سطح سال ۱۹۰۰ نرسیده‌است. مزارع در کشورهای انگلیس، ایالات متحده آمریکا، اسپانیا، سوئد، نیوزیلند، استرالیا وشیلی فعال هستند.
در فصل ترافل در مناطق مختلف که این نوع قارچ یافت می‌شود جشنواره‌هایی با مسابقات و جوایز گوناگون برگزار می‌شود.
در کشور فرانسه همه ساله جشنواره‌های مختلفی برگزار می‌شود. در ایران نیز در شهر یامچی سالانه در فصل جشنواره غذاهای ترافل و همچنین مسابقات یافت بزرگ‌ترین ترافل برگزار می‌شود. در این جشنواره‌ها به معرفی این نوع قارچ و خاصیت‌های مختلف آن پرداخته می‌شود.
از جوایز مهمی که تا کنون در جشنواره‌های ترافل اهدا شده‌است می‌توان به جایزه نیم میلیون دلاری در تولوز فرانسه در سال ۲۰۰۳ اشاره کرد.
روغن ترافل به عنوان جایگزینی ارزان قیمت، برای ایجاد طعم و عطر این قارچ، استفاده می‌شود. اغلب روغنهای ترافل صرفاً از روغن زیتون و ترکیباتی مانند ۲٬۴-دی‌تیاپنتان تشکیل شده‌اند و نشانی از ترافل واقعی ندارند. با این وجود اغلب سر آشپزها از شنیدن این موضوع که «روغن ترافل شامل ترافل نیست»، متعجب می‌شوند.
این گیاه دارای ترکیبات شیمیایی همچون:
مهم‌ترین خواص این گیاه عبارتند از:
Species of Truffles,hunting methods,types,picture gallery[en] Species of Truffles,"hunting" techniques,types, [en] & [ro]
جُوین، یکی از روستاهای شهرستان سرخه در استان سمنان ایران است.
این روستا در دهستان لاسگرد در بخش مرکزی سرخه قرار دارد. جوین در ۴۲ کیلومتری باختر سرخه و ۳۰ کیلومتری شمال باختری روستای لاسجرد (مرکز دهستان لاسگرد)، در نزدیکی روستای ایج جای گرفته است. این روستای زیبای کوهستانی در کنار رودخانه جوین (شرق امامزاده شاهزاده محمد زید) و بر دامنه جنوبی کوه میان‌تیغ در حاشیه جنوبی کوه‌های البرز واقع است.
جمعیت روستای جوین بر پایه نتایج سرشماری سال ۱۳۸۵، برابر با ۲۶ نفر (۱۱ خانوار) بوده است.
خانوار ها به فامیلی های جوینی و ولی و خانقلی و دیگر هستند.
روستای با اصالت کاملا سمنانی و لاسجردی است.
تمدن در این شهر کاملا می درخشد و یکی از روستاهای زیبای سمنان است . حکومت پهلوی این روستا را مدفوعی ترین میداند
کلمه تریر به زبان فرانسه، به معنای سوراخی است که برخی جانوران مانند خرگوش، روباه و غیره در زمین حفر می‌کنند و از این جهت به سگ‌های این گروه تریر گفته می‌شود که در اصل عادت داشتند شکار را تا سوراخ خود تعقیب نموده، به دام اندازند.راهنمای تربیت سگ، دکتر علیرضا قمریان. چاپ ۷. ص ۱۲۵
سگ‌های تریر سگ‌هایی هستند که گونه‌های گوناگونی دارند و به‌طور نوعی کوچک، پرجنب جوش، پرطاقت و همچنین بسیار شجاع و بی‌باک هستند. خیلی از انواع سگ‌های تریر در انگلیس و ایرلند به وجود آمدند. از آن‌ها برای کنترل جمعیت موشها و خرگوش و روباه استفاده می‌شد و از نوع بزرگتر آن‌ها برای شکار گورکن استفاده می‌شد. در واقع واژۀ تریر از زبان فرانسوی گرفته شده که نتیجه کلمه «ترا» در لاتین به معنی زمین می‌باشد.
خیلی زود از تریرها در مسابقات شکار استفاده شد و مثلاً در مسابقه برای گرفتن موش صحرایی از درون لانه‌اش. و سگی که از همه سریع‌تر موشها را می‌کشت برنده می‌شد. در سال ۱۷۰۰ میلادی بول‌داگ‌ها با تریرها پیوند داده شدند که انواع مختلفی را به وجود آورد. بعدها از آمیزش تریرها با برخی گونه‌های دیگر، تریرهای دیگری نیز به وجود آمد. در زیر به برخی از انواع تریرها اشاره می‌کنیم:
دختر پرتقال نام داستانی فلسفی از یوستین گردر، نویسندهٔ نروژی است که در سال ۲۰۰۳ منتشر شده‌است.
در این داستان دختر پانزده ساله‌ای به‌طور اتفاقی به دست‌نوشته‌ای از پدرش دست می‌یابد. در حالی که پدرش ۱۱ سال پیش به دلیل ابتلا به بیماری صعب‌العلاجی از دنیا رفته و در آستانه مرگ، نامهٔ دور و درازی برای دخترش از خود به جا گذاشته‌است. به گفته مادرش، بیش‌ترین غم و اندوه پدر در آستانه مرگ این بوده‌است که پیش از آن که بتواند پسرش را بشناسد باید بمیرد. دختر پرتقال گفتگوی فلسفی و شاعرانه بین پدر و دختری است که در دو زمان مختلف زیسته‌اند. پدر ماجرای آشنایی با دختری را به شیوه‌ای جذاب برای پسرش بازگو می‌کند. دختر با خواندن یادداشت‌های پدرش دید جدیدی نسبت به زندگی پیدا می‌کند.
ترجمه فارسی این کتاب با ترجمه مهرداد بازیاری توسط نشر هرمس، ترجمه امید اقتداری توسط انتشارات تهران و مهوش خرمی‌پور توسط کتابسرای تندیس به چاپ رسیده‌است.
زَنگ گَندُم یا زنگ سیاه گندم یا زنگ سیاه ساقه گندم نام نوعی بیماری غلات است که عامل آن قارچ زنگ گندم (Puccinia graminis) می‌باشد.ویکی‌پدیای انگلیسی.
تخمین زده می‌شود که ۸۰ درصد انواع گندم کشت شده در آسیا و آفریقا در برابر آفت این قارچ آسیب‌پذیر باشد. این آفت عمدتاً با کمک باد مسافت‌های طولانی در طول قاره‌ها را طی می‌کند.بی‌بی‌سی فارسی، بازدید: اوت ۲۰۰۸.
زنگ سیاه ساقه یکی از بیماری‌های شناخته شده غلات است. تقریباً در تمامی مناطقی که این محصول کشت می‌شوند وجود دارد. Puccinia graminis tritici گندم، پوکسینیا P. g. avenae یولاف، و گونه پوکسینیا P.g.secalis چاودار را آلوده می‌کند. علائم بیماری بیشتر روی ساقه وغلاف برگ‌ها ظاهر می‌شود پهنک برگ و خوشه‌ها نیز ممکن است آلوده شوند. اسپور روی میزبان‌های مختلف غلات تولید می‌شود. یوریدیوسپورها در داخل تاول‌ها یوریدیا توسعه‌یافته پس از مدتی روپوست (اپیدرم) را پاره کرده، توده‌ای از اسپورهای قهوه‌ای مایل به قرمز آشکار می‌شوند. تاول‌های زنگ نواری بزرگتر است.
یوریدیا بیضی شکل یا کشیده و بافت اپیدرم در اطراف آن‌ها پاره شده‌است. تاولها ممکن است در هر دو سطح زیرین و رویی برگ ظاهر شوند. یوریدیوسپورهای P.graminis قهوه‌ای مایل به قرمز، تخم مرغی شکل، با زواید خار مانند هستند. تولید اسپور تا زمانی که گیاه به مرحله رسیدن نزدیک می‌شوند ادامه می‌یابد. با شروع مرحله رسیدن گیاه تولید یوریدیوسپور کاهش می‌یابد. در این زمان تلیوسپورها درون تلیا که در محل یوریدیها در سایر قسمتها تشکیل می‌شود، به وجود می‌آیند. تلیوسپورها دو سلولی، تقریباً سه گوش و به رنگ قهوه‌ای تیره هستند. تلیوسپور قسمتی از پایه خود را همراه داشته، دارای دیواره ضخیم است. سلول انتهایی گرد یا نسبتاً نوک‌دار است. تلیوسپورها اغلب اپیدرم را پاره کرده از ان خارج می‌شوند. در طول زمستان تلیوسپورها در بافت گیاهی باقی مانده یا ممکن است با تولید بازیدیوسپور، به صورت اولین مرحله تولید مثل جنسی به سرببرند. زرشک معمولی Berberis vulgaris گونه‌های جنس ماهونیا Mahonia میزبآن‌های واسط برای Puccinia graminis هستند.
باد، یوریدیوسپورهای زنگ سیاه غلات را به مناطق دوردست منتقل می‌کند. در طی دوره رشد گیاهان میزبان، چرخه‌های تولید یوریدیا هر ۲۱–۱۴ روز تکرار شده، موجب پخش سریع بیماری در مناطق وسیع می‌گردد. این بیماری به همراه زنگ قهوه‌ای شدیداً مورد توجه متخصصان بیماری‌شناسی گیاهی، اصلاح نباتات وسایر دانشمندان است. در گذشته پیدایش نژادهای فیزیولوژیک جدید از طریق تولید مثل جنسی، روی میزبان واسط، زرشک، باعث کاهش شدید محصول می‌شد و کارایی ارقام مقاوم را کاهش می‌داد. در صورت وجود اپیدمی در مرحله سنبله مبارزه انجام شود.
ریشه کنی زرشک و کار حساب شده روی ارقام مقاوم، از جمله عوامل مهم در افزایش پایداری مقاومت به زنگ ساقه و کاهش اپیدمی زنگ هاست.
سایپروکونازول (آلتو) SL 10% نیم لیتر در هکتار)
تبوکونازول (فولیکور) EW 25% یک لیتر درهکتار)
فلوتریافول (ایمپکت) SC 12.5% یک لیتر در هکتار)
پروپیکونازول (تیلت) EC 25% نیم لیتر درهکتار)
کنترل شیمیایی به محض مشاهده اولین علائم کانون کوبی شود. درصورت وجود اپیدمی در مرحله سنبله مبارزه انجام شود.
وزلینز یک گروه پاپ/راک اسکاتلندی است که در سال ۱۹۸۶ تشکیل شد.آنها در طول فعالیت چهارسالهٔشان با اقبال زیادی مواجه نشدند و تنها زمانی که کِرت کوبین
(که از یوژن کلی و فرنسیس مک‌کی به‌عنوان ترانه‌سرایان مورد علاقه‌اش یاد می‌کرد) ۳ آهنگ از ساخته‌های‌شان را در آلبوم‌های "زنا" و "آنپلاگد نیروانا" کاور کرد، وزلینز مورد توجه عموم واقع شد.
هانومان، هانومات یا هنونت یکی از شخصیت‌های اسطوره‌ای هند است.
هانومان سردار «سوگریوا»، پادشاه بوزینگان بود که در حماسهٔ رامایانا با راما پیمان می‌بندد و هانومان در پی این پیمان به جستجوی «سیتا»، همسر ربوده شدهٔ راما، می‌پردازد و او را در کاخ پادشاه اهریمنان «هی رانیا کشیپو» می‌یابد.
هانومان نماد ایثار و فداکاری ست؛ که وقتی از او پرسیدند «آیا راما را می‌شناسی؟» سینه‌اش را درید و قلبش را نشان داد که بر آن نام راما نوشته بود.
دارما یا درمه ، مفهومی در ادیان هندی‌تبار است که چندین معنی دارد اما معنای اصلی آن نظام گیتی است. مفهوم درمه قابل مقایسه با مفهوم اشه (نظام گیتی) در دین زرتشت است.
این ایده که رفتار در هماهنگی با درمه (قانونمندی ذاتی جهان)، رسالت و وظیفه هر فرد است، از متون باستانی هندی و ایرانی سرچشمه می‌گیرد و این متون، خوش‌بختی بشر را در هماهنگ شدن با نظم و قاعده بنیادین جهان (ارد یا اشه) و برآوردن مطالبات این نظم و سامان بنیادین جهان دانسته‌اند.
در هندوگرایی (هندوئیسم) دارما را در معنی وظیفه و رسالت هر فرد در زندگی در نظر می‌گیرند. در زبان‌های هندی امروزی، دارما بیشتر در معنای کیش و آیین افراد استفاده می‌شود.
واژه دارما، خود از ریشه هندوایرانی «دار» (داشتن) گرفته شده و از دیدگاه لغوی به معنای برپادارنده است.
درمه از مفاهیم بنیادین فلسفه هندی است و اصلی است که کلیه مکاتب فلسفی هند آن را به نحوی از انحا قبول دارند.
دارما در آیین بودا:
به‌طور کلی دارما در کتاب‌های بودایی به این معناهاست: سازندهٔ سرشت یک چیز، قاعده، قانون، آیین، تعلیم؛ دادگری، درستکاری، کیفیت؛ چیز، شناسهٔ دل؛ نمود.
دارما در آیین هندو:
کلمهٔ دارما در سنت هندو نظام اخلاقی و جهانی ست و مفهوم فضیلت و عدالت و شریعت و قانون و آیین و حتی مذهب و دین را دربردارد.
دارما در آیین جین:
مفهوم دارما در آیین جین به معنی نظام اخلاقی عالم، چنانچه در «ودا» دیده شده یا ناموس و شریعت و تکلیف شرعی، بدانگونه که در مکاتب و ادیان هندو بدان اشاره شده نیست. بلکه دارما در آیین جین یکی از شرایط حیات و حرکت ماده و ارواح است، یا به عبارت دیگر اصل حرکت و محیط ادراک ناپذیری است که در آن اجسام و ارواح حرکت می‌کنند.
Wikipedia contributors, "Dharma," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Dharma&oldid=435490209 (accessed June ۲۶، ۲۰۱۱).
مردم‌کشی (Democide) از دو واژه مردم (demos) و کشتار (cide) برگرفته شده‌است. مبدع این واژه آر جی رومل بوده که آن را به واسطه قتل‌عام‌ها و کشتارهای داخلی که تحت لوای مبارزات سیاسی و کشتارهای سیاسی شناخته شده‌است و خود به نوعی مصداق نسل‌کشی محسوب می‌شود.
این کشتارهای داخلی سازمان یافته، بیشتر توسط دولت‌ها و ارکان سیاسی کشورهایی تدارک دیده می‌شود که توانایی برخورد منطقی با مخالفین را نداشته و برای بیرون راندن آنها را صحنه سیاست به حذف فیزیکی آنها اقدام و دست به قتل‌عام آنها زده‌اند.
براساس گفته‌های رومل، نسل‌کشی سه معنای متفاوت دارد. تعریف عام آن در رابطه با کشتار مردم توسط دولت‌ها بر اساس ویژگی‌های نژادی، قومی، مذهبی یا ملیتی می‌باشد.
تعریف قانونی نسل‌کشی بازمی‌گردد به معاهده بین‌المللی «جلوگیری و تنبیه جرم نسل‌کشی» که در سازمان ملل متحد به امضا اعضا آن رسید. این موضوع همچنین شامل اعمال غیرمرگ آوری که موانع بسیار جدی بر سر گروه‌های خاص ایجاد می‌کند نیز هست مانند جلوگیری از تولد یا مبادله کودکان بین گروه‌ها به شیوه‌های جبری برای ایجاد مانع بر سر تشکیلات گروه خاص.
مفهوم کلی نسل‌کشی بیشتر به معنی عام آن نزدیک است با این تفاوت که این مفهوم کلی شامل کشتار سیاسی داخلی و خارجی نیز می‌شود. از آنجا که نمی‌خواهیم با بیان این مفاهیم خوانندگان را سر در گم کنیم به این بسنده می‌شود که رامل مفهوم کشتار داخلی را برای مصداق سوم به کار برد یعنی «پاک سازی سیاسی» توسط دولت‌های حاکم بر کشورها. این تعریف همچنین شامل تدارک دیدن و اسپانسر شدن دولت‌ها به صورت غیر مستقیم در جریان یک کشتار نیز صدق می‌کند.
در پیکر بندی تعریفی که رومل از کشتار داخلی داشت به این موضوع نیز اشاره شده که «بی اعتنایی عمدی برای فراهم کردن وسائل نابودی یک گروه خاص نیز در زمره مصداق‌های نسل‌کشی می‌باشند» و با این تفسیر جدید، بسیار از مرگهایی که در جهان رخ می‌دهند و همه بر اثر لاپوشانی دولت‌ها و گروه‌های ذی‌نفع انجام می‌گیرند مانند گرسنگی دادن عمدی، جلوگیر از ارائه خدمات پزشکی و تبعید به مناطق بد آب و هوا و امثالهم نیز قابلیت اعلام جرم بر اساس جرم نسل‌کشی را دارا می‌باشند.
رومل به نحوی خردمندانه کشته شدگان جنگی را از تعریف کشتار داخلی بیرون گذاشت. مجازات اعدام، عملیات‌ها اجرا شده در طی مقابله با حوادثی مانند شورش یا ازدحام عمومی یا کشته‌های پشت جبهه که هنگام عملیات نظامی بر جا می‌مانند، مصداق کشتار داخلی محسوب نمی‌شوند. مثال بارز کشتار داخلی، کشتار کنگو توسط رهبر شوروی سابق استالین و عمل مائو زدونگ (رئیس‌جمهور چین بین سالهای ۱۹۴۹–۱۹۵۹ که یکی از سران حزب کمونیست چین بود) در اقدام به ایجاد قحطی عمدی که منجر به مرگ میلیونها نفر چینی شد و نامش را یک گام بزرگ به جلو گذاشته بود، می‌باشد.
به گفته رومل این جرایم جزو نسل‌کشی نمی‌باشند زیرا بر اساس گروه‌های خاص (مانند نژادی یا قومی) و انتخابی، طبقه‌بندی نمی‌شوند بلکه طیفی از مخالفین داخلی را هدف می‌گیرند و برای همین هم او واژه کشتار داخلی را به عنوان مکملی بر نسل‌کشی ابداع کرد.
اَمیرآباد یکی از محله‌های مرکزی شهر تهران است.
امیرآباد در منطقه ۶ شهرداری تهران واقع شده و نام خیابان اصلی آن خیابان کارگرشمالی (خیابان امیرآباد) است. خیابان کارگر یکی از خیابان های اصلی و بزرگ تهران است که از بزرگراه همت و شهرک ولفجر و محدوده انرژی اتمی شروع می‌شود تا میدان و ایستگاه راه آهن تهران امتداد دارد. بعد از انقلاب ۱۳۵۷ نام خیابان امیرآباد به خیابان کارگر شمالی تغییر پیدا کرد.
امیرآباد از سوی شرق به بزرگراه کردستان و محله یوسف‌آباد، از سوی غرب به بزرگراه چمران و محله گیشا، از شمال به بزرگراه شهید همت و محله ده ونک و از سوی جنوب به بلوار کشاورز یا آب کرج سابق محدود می‌شود.
بخش‌های متعددی از دانشگاه تهران در این محدوده واقع شده‌اند؛ از آن جمله می‌توان به دانشکده کارآفرینی دانشگاه تهران، دانشکده علوم اجتماعی، دانشکده اقتصاد، دانشکده مدیریت، پردیس شماره ۲ دانشکده‌های فنی، دانشکده فیزیک و دانشکده ادبیات و زبان‌های خارجی اشاره کرد. ورزشگاه دانشکده تربیت بدنی دانشگاه تهران و مؤسسه چاپ و انتشارات دانشگاه تهران از اماکن مهم آن هستند.
علاوه بر بخش‌هایی از دانشگاه تهران، پردیس دانشگاه تربیت مدرس نیز در این محله واقع شده است.
همچنین سازمان انرژی اتمی ایران و راکتور تحقیقاتی تهران در شمال این محله قرار دارد.
بیمارستان قلب تهران، بیمارستان دکتر شریعتی تهران و کلینیک تخصصی دندان پزشکی ۶۰۰ ارتش نیز در امیرآباد است.
مجموعه برج‌های سه‌گانه مسکونی آ.اس. پ و مراکز تفریحی و خرید مجاور آن و همچنین برج بین‌المللی تهران به ارتفاع ۱۶۲ متر، در ۵۶ طبقه که بلندترین برج مسکونی ایران می‌باشد؛ در شمال این محله واقع شده‌اند.
از مراکز دیدنی، تفریحی و رفاهی این محله نیز می‌توان به پارک لاله، مرکز خرید لاله، بازارچه لاله، موزه هنرهای معاصر و موزه فرش اشاره کرد. همچنین هتل بین‌المللی لاله (اینترکنتیننتال سابق) در مجاورت پارک لاله و هتل بین‌المللی اسپیناس خلیج فارس در بلوار کشاورز و در این محلهِ تهران واقع شده‌اند.
از مراکز ورزشی امیرآباد علاوه بر ورزشگاه دانشکده تربیت بدنی دانشگاه تهران، می‌توان مجموعه ورزشی خورشید ایرانیان در بلوار آزادگان (شیخ بهایی جنوبی) و مجموعه ورزشی صدف در انتهای خیابان کارگر شمالی در اول ورودی شهرک ولفجر را نام برد.
اینکه اسم دهکده سابق، امیرآباد بوده گویا منتسب به امیرکبیر و از دهات او بوده است. میرزا تقی خان امیر کبیر علاوه بر سایر اقدامات عمرانی در کشور، امیرآباد را نیز در فاصله پنج کیلومتری شمال غربی شهر تهران بنا نهاد. اعتماد السلطنه درباره امیرآباد نوشته است:
«امیر در این قریه علاوه بر احیای اراضی و ایجاد قنات‌های متعدد، باغ و امارتی معتبر نیز احداث کرد و به واسطه آب و هوای مطبوع تر آن نسبت به تهران اغلب برای استراحت به آنجا می‌رفت».
ناصرالدین شاه به سبب نزدیکی امیرآباد به شهر برای تفریح به آنجا می‌رفته است. وی در یکی از این سفرها دستور احداث قورخانه را در کنار قریه امیرآباد داد. ظاهراً قورخانه همان قزل قلعه بوده که وسایل لشکری در آن نگهداری می‌شده است. بعدها قزل قلعه در اختیار ساواک قرار گرفت و به زندان سیاسی تبدیل شد. این زندان پس از انقلاب اسلامی تخریب و در قسمتی از فضای آن میدان میوه و تره بار و بعدها فروشگاه شهروند قزل قلعه ایجاد شد.
امیرآباد در آغاز از از اراضی خالصه (املاک دولتی) بود اما در اواخر دوره قاجار ارباب جمشید آن را از دولت خرید. پس از ورشکستگی ارباب جمشید دوباره به مالکیت دولت در آمد و بتدریج اهالی آن، بخش‌هایی از آن را از دولت خریدند. قسمت اعظم دیگری از زمین‌های امیرآباد تا قبل از سال ۱۳۲۰، محل کشت گندم و جو بود.
از سال ۱۳۲۰ تا ۱۳۲۴ امیرآباد در اختیار نیروهای نظامی آمریکایی قرار گرفت که بر حسب نیاز ساختمان‌هایی در آن احداث کردند، از جمله خوابگاه سربازان، تعمیرگاه موتوری، ساختمان بهداری، ساختمان تصفیه خانه آب، کارخانه برق و کارخانه یخ سازی.
در سال ۱۳۲۳ خورشیدی یک سوم روستا متعلق به اهالی و دو سوم متعلق به دولت بود. در این سال با تصویب مجلس شورای ملی ۲۸۳۰۰ متر مربع از اراضی امیرآباد به رایگان به سفارت آمریکا داده شد تا گورستان امریکایی‌هایی شود که در ایران در می‌گذشتند.
از دیگر بناهای مهم امیرآباد که در سال ۱۳۲۸ ساخته شد، خوابگاه دانشگاه تهران (کوی دانشگاه) است. به گفته باستانی پاریزی بیشتر ساختمان‌ها به شکل «یو» (U) بوده و سه‌ضلع یو را اطاق ساخته بودند. همچنین، دهکده امیرآباد تنها نقطه‌ای بود که ابتدا در تهران آب تصفیه‌شده داشت.
ایبی ناتان (۱۹۲۷–۲۰۰۸) کوشنده ایرانی‌الاصل صلح‌طلب اسرائیلی بود. او هوادار مذاکره با فلسطینیان بود و بارها برای اعتراض به سیاست‌های اسرائیل دست به اعتصاب غذا زد.
وی از پایه گذاران رادیوی صدای صلح بود.اسطوره اسرائیلی تلاش در راه صلح با اعراب، که زاده ایران بود در سن ۸۱ سالگی درگذشت ("وزارت امور خارجه اسرائیل")Israeli Peace Activist Nathan Dies, "Time"
داودیه یکی از محلات واقع در منطقه ۳ شهری تهران است.
داودیه محله ای است که به سبب وجود خیابان میرداماد در مرکزیت آن با نام میرداماد نیز شناخته می‌شود. محله داوودیه دارای فروشگاه‌ها، آپارتمان‌ها و اداره‌های زیادی است. داوودیه از شمال با قلهک و محله دولت، از شمال شرق با محله دروس، از شرق با چالهرز، از جنوب با پارک حقانی و بزرگراه حقانی و از غرب با بلوار نلسون ماندلا (جردن) همسایگی دارد.
هسته اولیه محله داودیه که همان باغ داوودیه باشد در شمال میدان مادر قرار داشته‌است. این میدان در ابتدای شکل‌گیری این اراضی به عنوان یک پهنه مسکونی به توسط عبدالله معنوی وکیل بهایی مذهب ، به وکالت از طرف خانواده مرادیان ۳، میدان پهلوی نام گذاری می‌شود، که وی بعدها نام آن را به پاس همکاری مهندس محسنی (یک مساح اداره ثبت) به میدان محسنی تغییر می‌دهد. پس از انقلاب اسلامی نیز نام آن به میدان مادر تغییر پیدا می‌کند.
بزرگراه مدرس، بزرگراه حقانی، بزرگراه همت و بزرگراه آفریقا ارتباط داوودیه را با دیگر نقاط شهر تهران برقرار می‌کنند. داوودیه از طریق ایستگاه مترو میرداماد به خط یک مترو تهران وصل می‌شود.
داودیه که در شمال تهران و در جنوب غربی قلهک واقع شده، در اصل باغ ییلاقی میرزا داود خان، پسر دوم میرزا آقاخان نوری بوده و به همین مناسبت، داودیه خوانده شده‌است. این محل قبل از آن‌که به مالکیت میرزا داود خان درآید، ارغونیه نام داشته‌است.
زمین‌های داودیه زراعی بوده و مالک ان در دوران معاصر خانمی به نام طوبی مرادیان بوده که از شهریور ۱۳۲۶ فردی بهائی مذهب به نام سلیمان معنوی به وکالت از او شروع به فروش این زمین‌ها و تبدیل کاربری‌شان به مسکونی می‌کند. ارزش زمین‌هایی که تا سال ۱۳۳۴ فروش رفت، بالغ بر هشت میلیون تومان می‌شد. فرار سلیمان معنوی از پرداخت مالیات و اینکه او حتی اراضی واقع در مسیل را هم می‌فروخته اعتراضاتی برانگیخت و باعث توضیح‌خواهی مجلس شورای ملی از وزارت دارایی شد.
دُنب یا دُنب ماکیان یا ذَنَبُ‌الدَجاجه یا رِدف (α Cyg / α Cygni / آلفا ماکیان) درخشان‌ترین ستاره در صورت فلکی ماکیان و یکی از سه گوش مثلث تابستانی است. و با قدر ظاهری ۱٫۲۵ جزو درخشان‌ترین ستارگان آسمان قرار می‌گیرد. یک ابرغول سفید است و به همین دلیل جزو ستارگان روشن آسمان هم قرار می‌گیرد.
ابوریحان بیرونی دربارهٔ این ستاره می‌گوید: «بر دمچه سواران فراری ردف خوانده می‌شود زیرا از پس سواران می‌رود.»نبیی، ابوالفضل: آشنایی با نفیس‌ترین اسطرلاب جهان. در: مجله «مشکوة»، پاییز و زمستان ۱۳۶۵ - شماره ۱۲ و ۱۳. (از صفحه ۱۵۸ تا ۱۷۳).
deneb صورت انگلیسی کلمه «ذنب» عربی است که خود از دنب فارسی گرفته شدهدهخدا: ذنب و در نام عربی این ستاره کوتاه شده عبارت «ذنب‌الدجاجة» به معنی «دم مرغ» است. در عربی صورت ماکیان را دجاجة می‌خوانده‌اند و ستاره دنب ظاهراً دم این مرغ را نشان می‌دهد.
یلنا یانکوویچ (به صربی: Јелена Јанковић)، یک تنیسور زن حرفه‌ای صربی و متولد ۲۸ فوریهٔ ۱۹۸۵ میلادی است. او یک تنیسور سابقاً رتبهٔ یکی است.
یانکوویچ در رقابت‌های آزاد استرالیا، آزاد فرانسه، و آزاد آمریکا به نیمه‌نهایی رسیده است. در ۲۰۰۷، وی به همراه زوج بریتانیایی، جیمی مورای، موفق به کسب عنوان اولی دونفرهٔ مختلط قهرمانی ویمبلدون شد.
کهکشان گرداب (یا مسیه ۵۱ یا M51 یا ان‌جی‌سی ۵۱۹۴) یک کهکشان برهمکنشی با بازوان مارپیچی و یک کهکشان مارپیچی با یک هسته کهکشانی فعال از نوع سیفرت ۲ است. این کهکشان که در صورت فلکی تازی‌ها دیده می‌شود و در فاصله ۳۱ میلیون سال نوری از زمین قرار دارد
گرداب اولین کهکشانی بود که به عنوان کهکشان مارپیچی طبقه‌بندی شد و کهکشان همراه آن، ان‌جی‌سی ۵۱۹۵، به راحتی توسط اخترشناسان آماتور رصد می‌شوند. این دو کهکشان را می‌توان با دوربین دوچشمی دید.
بازوهای مارپیچی این کهکشان در نتیجه فعل و انفعال بین‌کهکشانی با کهکشان ان‌جی‌سی ۵۱۹۵ در همسایگی آن ایجاد شده‌است. آژانس فضایی اروپا کهکشان گرداب را یکی از «فوتوژنیک‌ترین کهکشان‌ها در نجوم» نامیده‌است. این کهکشان که اندازه‌ای حدود ۸۸ درصد کهکشان راه شیری دارد، حدود ۱۰۰ میلیارد ستاره را در خود جای داده‌است.
چیزی که بعداً به عنوان کهکشان گرداب شناخته شد در ۱۳ اکتبر ۱۷۷۳ توسط شارل مسیه کشف شد و در اجرام مسیه به عنوان M51 نامگذاری شد.
زمین‌لرزه ۱۹۹۹ ازميت زمین‌لرزه‌ای با قدرت ۷.۶ مقیاس ریشتر بود که در ترکیه و در ۱۷ اوت ۱۹۹۹ رخ داد، و در حدود ساعت ۳:۰۱ به وقت محلی. و حدود ۴۵ ثانیه طول کشید که بین ۱۴ تا ۱۷ هزار نفر را کشت و حدود نیم میلیون نفر را بی‌خانمان کرد.
گسل مسبب این زمین لرزه گسل شمال آناتولی بوده است.
فوبه یا فیبی ، «تاج گل طلایی» (golden-wreathed) در اساطیر یونانی دختر اورانوس و گایا یکی از تیتان‌های اصلی بود.
او با برادر خود کئوس ازدواج کرد و از او لتو، مادر آپولون و آرتمیس، و استریا الههٔ ستاره را به دنیا آورد. گفته شده پیشگوی دلفی متعلق به او بود قبلاً از آنکه آپولون آن را در اختیار خود بگیرد. بواسطهٔ اینکه فوبه مادربزرگ آپولو و آرتمیس بود، نام "فوبه" یا "فوبوس" به عنوان واژهٔ مترادف برای آرتمیس و لقب آپولون بکاربرده می‌شود.
مسیه ۴۹ (یا "NGC 4472") یک کهکشان بیضوی در فاصله ۴۹ میلیون سال نوری است که در صورت فلکی دوشیزه قرار دارد. و توسط شارل مسیه و در سال ۱۷۷۷ کشف شد. این کهکشان اولین عضو خوشه دوشیزه است که کشف شد.
دکتر ژیواگو (به انگلیسی: Doctor Zhivago؛ به روسی: До́ктор Жива́го)، فیلمی حماسی درام برنده ۵ جایزه اسکار به کارگردانی دیوید لین است که بر اساس رمانی به همین نام از بوریس پاسترناک در سال ۱۹۶۵ با بازی عمر شریف و جولی کریستی ساخته شد.
فیلم به ظاهر داستان زندگی پزشکی شاعر به نام یوری ژیواگو و عشق جاودانه‌اش لارا است اما در واقع آینه‌ای از جامعهٔ روسیه درگیر انقلاب در نیمهٔ اول قرن بیستم است. مصائبی که ژیواگو دچار آن می‌شود، درد و رنجی است که طبقهٔ متوسط روسیه در دوران زمامداری استالین و پس از انقلاب اکتبر ۱۹۱۷ به آن مبتلا می‌گردد.
عمر شریف از کارگردان دیوید لین خواست تا او را برای نقش پاول آنتیپوف (پاشا) در نظر بگیرد، و وقتی که لین به جای آن نقش اول فیلم را به او پیشنهاد داد، شریف از این پیشنهاد شگفت زده شد. همچنین وی برای ایفای نقش در این فیلم سر خود را تراشید و یک کلاه گیس قرمز پوشید تا نقش دکتر یوری ژیواگو را بازی کند. و نیز جرالدین چاپلین دختر بازیگر معروف سینما، چارلی چاپلین است که عملکرد خود در نقش تونیا را روی مادر خودش، اونا چاپلین تقلید کرد. همچنین در ابتدا جین فوندا نقش لارا که برای بازی در این فیلم به او پیشنهاد شده بود را نادیده گرفت، زیرا نخواست نه ماه به اسپانیا برود، اما چند هفته بعد او نظر خود را تغییر داد و به نماینده خود اطلاع داد که می‌خواهد در فیلم بازی کند؛ اما پس از آن از جولی کریستی برای بازی در نقش لارا، دعوت به عمل آمد و در نهایت جولی قراردادی را امضاء کرد و نقش لارا به وی رسید.
این فیلم در زمان رژیم ژنرال فرانکو در اسپانیا فیلمبرداری شد. یک روز، حوالی ساعت ۳ بعد از ظهر، تهیه‌کنندگان در حال فیلمبرداری از صحنه جمعیت تظاهرات کنندگانی که شعار مارکسیستی را سر می‌دادند بود، پلیس ناگهان در صحنه حاضر شد و فکر کرد انقلابی واقعی در حال وقوع است و درخصوص اطمینان از اینکه واقعاً این جمعیت و شعارها جهت فیلمبرداری است، اصرار داشت که تا پایان تظاهرات صحنه بماند. همچنین بر حسب اتفاق، افرادی که در نزدیکی این صحنه زندگی می‌کردند از صدای آواز انقلابی بیدار شده و به اشتباه فکر کرده بودند که حکومت فرانکو سرنگون شده‌است.
به این فیلم تا سال ۱۹۹۴ اجازه نمایش در روسیه داده نشد.
تهیه‌کننده فیلم کارلو پونتی در ابتدا حقوق رمان دکتر ژیواگو را خریداری کرد تا همسرش سوفیا لورن بتواند در نقش لارا بازی کند؛ با این حال دیوید لین، نمی‌خواست از لورن برای بازی در این نقش استفاده کند و ادعا کرد که او برای این نقش «خیلی قد بلند» است.
قطار زرهی پاشا آنتیپوف یک ماکت دقیق از قطارهایی بود که در طول جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم برای مسافرت در مناطقی که با برف سنگین پوشیده شده بودند، استفاده می‌شد؛ مکان‌هایی که دسترسی کامیون‌ها یا تانک‌ها از آن مناطق را غیرممکن می‌کرد.
تهیه‌کننده فیلم کارلو پونتی می‌خواست این فیلم را در اتحاد جماهیر شوروی فیلمبرداری کند، اما دولت شوروی درخواست وی را رد کرد. پس به دنبال این، کارگردان دیوید لین، مکان‌هایی از یوگسلاوی و کشورهای اسکاندیناوی را بازدید کرد. از طرفی آب و هوای این مناطق خیلی سرد بود و نیز بوروکراسی در یوگسلاوی ممنوع بود؛ لذا در پایان، اکثر فیلم در کشور اسپانیا فیلمبرداری شد.
یک ماکت ده هکتاری از مسکو در کانیلا، حومه شهر مادرید ساخته شد؛ که شامل یک خیابان هشتصد متری سنگفرش شده با اتومبیل‌ها و واگن برقی، یک راه عبور برای قطار، ماکت کاخ کرملین و شصت مغازه و خانه بود که در یک خیابان غول پیکر کنار یکدیگر قرار داشتند.
این فیلم با وجود بازیگران بین‌المللی بسیار متنوع، تقریباً هیچ بازیگر روسی را در اختیار ندارد.
گفشه لشت نشا، دهستانی است از توابع بخش لشت نشا شهرستان رشت در استان گیلان ایران.
این دهستان مجموعه ای است از ۱۶ روستا به مرکزیت روستای بالاگفشه می باشد که در شمال شرقی شهرستان رشت و جنوب شهر لشت نشا واقع شده است. اسامی 16 روستای دهستان گفشه به شرح زیر است:
۱.چپک شفیع‌محله
۲. چپک کاظمی‌محله
۳.آجی بوزایه
۴.کناسر اربابی
۵.لیموچاه
۶.چلیک دان
۷.جوپشت
۸.جوریاب
۹.چافوچاه
۱۰. لاله‌گفشه
۱۱.شیخان‌گفشه
۱۲.بالامحله گفشه
۱۳.میان محله‌گفشه
۱۴.پس بیجار گفشه
۱۵.علی بزایه
۱۶. اسطلک
براساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت آن ۷۷۹۹ نفر (۲۸۳۵ خانوار) بوده‌است. درگاه ملی آمار ایران
بخش مرکزی این دهستان شامل روستاهای بالا محله گفشه، میان محله گفشه، لاله گفشه و شیخانگفشه است که در فاصله چهارکیلومتری بخش لشت نشاء در مسیر اصلی از جاده لشت نشاء به کوچصفهان قرار دارد و مسافت این روستا تا شهرهای توریستی و گردشگری و مرکز استان بسیار کم می باشد.
این دهستان از آب و هوای معتدل و مرطوب از نوع 1 با رطوبت زیاد برخوردار است.
شغل اکثر مردم این روستاها کشاورزی است. البته نگهداری دام به صورت خانگی نیز یکی دیگر از منابع درآمدی مردم می‌باشد.
از کنار جاده در هر طرف، پس از پشت سرگذاردن منازل مسکونی - که اغلب ویلایی و دارای حیاطهای بزرگی است که از آن به عنوان باغچه استفاده می‌شود و مایحتاج اولیه مثل سبزیجات از آن تأمین می‌شود - به زمین‌های کشاورزی می رسیم.
زمین‌های کشاورزی این منطقه به دلیل رطوبت زیاد هوا و بارندگی قابل توجه و همچنین قرار گرفتن در ارتفاع پایین‌تر از سطح دریا، در اغلب اوقات سال مملو از آب است و در این زمین‌ها تنها برنج کشت می‌شود. البته در تابستانها و پس از برداشت محصول که زمین کمی خشک تر است محل انجام بازیهای محلی شده و گاهی هم به زمین فوتبال تبدیل می گردد.
در شرق روستاهای شیخانگفشه، میانگفشه و لاله گفشه شاخه کوچکی از سفیدرود که در قدیم‌الایام، بیشتر منطقه‌ای را که اینک زمین کشاورزی است، در بر می گرفت و به نام "اوشمک" معروف است از میان زمین‌های کشاورزی می‌گذرد که از آن برای تأمین آب زمین‌های کشاورزی در مواقع کم آبی، ماهیگیری برای قشری از مردم به عنوان شغل و برای بیشتر آن‌ها به عنوان تفریح و همچنین شنای نوجوانان و جوانان استفاده می‌شود.
روستای گفشه
بارش شهابی بَرساوُشی یکی از مهم‌ترین بارش‌های شهابی سالیانه است. بیشینهٔ نرخ ساعتی سرسویی این بارش غالباً در حدود ۱۰۰ است. این بارش شهابی از تودهٔ ذرّات برجای‌مانده از دنباله‌دار سوئیفت‌تاتل به وجود می‌آید و معمولاً از بیست و هفتم تیر تا سوم شهریور (بیش از یک ماه) فعّال است که بازهٔ زمانی بلندی برای بارش شهابی به‌شمار می‌آید.
اوج این بارش شهابی معمولاً هرساله در حدود بیست و دوم مرداد روی‌می‌دهد. کانون این بارش در ناحیه صورت فلکی برساوش و در نزدیکی مرز آن با ناحیه صورت فلکی ذات‌الکرسی واقع شده‌است، به همین دلیل است که به آن بارش شهابی برساوشی می‌گویند.
این نام از کلمه پرسیدای ، پسران پرسئوس در اساطیر یونان گرفته شده‌است.
مرزبان دیلمی (درگذشتهٔ ذی‌الحجه ۳۸۸ در ایران) ملقب به صمصام‌الدوله و مُکَنّیٰ به ابوکالیجار دومین پسر عضدالدوله دیلمی و از امیران آل بویه بود.
با مرگ عضدالدوله در شوال ۳۷۲ قمری (مارس ۹۸۳ میلادی)، از آنجایی که وی جانشینی برای خود تعیین نکرده بود بزرگان قوم اعلام وفاتش را برای سه ماه به تعویق انداختند تا فرزندش ابوکالیجار مرزبان حاضر گردید و از خلیفه الطائع خواستند برای او فرمان صادر و لوازم سلطنت از قبیل خلعت و لواء و القاب را به او عطا کند. خلیفه پذیرفت و در محرم ۳۷۳ ق (ژوئن ۹۸۳ م) او را «صمصام‌الدوله» لقب داد. سپس مرگ عضدالدوله را آشکار ساختند و طبق وصیت او جسدش را در نجف به خاک سپردند.
با امارت صمصام الدوله، چون برادر دیگرش شیردل (ملقب به شرف‌الدوله) که از جانب عضدالدوله والی کرمان بود از مرگ پدر مطلع شد رهسپار فارس گردید و آنجا را به تصرف درآورد. پس از آن سپاهی را که صمصام‌الدوله به جنگ او فرستاده بود شکست داد. در سال ۳۷۵ یکی از سرداران بزرگ دیلمی به نام اَسوار به مخالفت با صمصام‌الدوله برخاست و بسیاری از سپاهیان به او پیوستند. آنان تصمیم گرفتند که از شرف‌الدوله فرمانبرداری کنند و ابونصر (ملقب به بهاءالدوله پسر سوم عضدالدوله که پانزده سال داشت) را به نیابت از طرف شرف‌الدوله در بغداد به فرمانروایی برسانند. اما چنین نشد و صمصام‌الدوله یکی از سرداران خود به نام فولاد زماندار را به جنگ اسوار فرستاد و او را شکست داد و ابونصر برادر کوچکتر خود را اسیر کرد و به زندان انداخت.
در همین سال شرف‌الدوله از شیراز به قصد اهواز بیرون آمد و آنجا را تصرف کرد. سپس بصره را نیز به دست آورد. چون صمصام‌الدوله از این موضوع آگاه شد به او پیشنهاد آشتی داد و دو برادر در ماه صفر سال ۳۷۵ قمری (ژوئن ۹۸۶) با یکدیگر پیمان بستند و شرط کردند که در عراق به نام شرف‌الدوله خطبه خوانده شود و صمصام‌الدوله در آنجا باقی بماند (به نیابت از طرف شرف‌الدوله) و شرف‌الدوله بر فارس و خوزستان و بصره حکومت کند و ابونصر از زندان آزاد گردد.
چندی بعد شرف‌الدوله به قصد تصرف بغداد به راه افتاد. سپاه صمصام‌الدوله هم از فرمان او سرپیچی کردند. وی ناگزیر با خواص خود نزد شرف‌الدوله رفت؛ اما به محض اینکه از مجلس او بیرون آمد، دستگیر شد. شرف‌الدوله در رمضان سال ۳۷۶ (ژانویه ۹۸۷) در حالی که صمصام‌الدوله را به بند کشیده بود وارد بغداد شد.
شرف‌الدوله در اول جمادی‌الثانی ۳۷۹ (۶ سپتامبر ۹۸۹) درگذشت. وی در اوج بیماری فرمان کور کردن صمصام‌الدوله را صادر کرد که دستور او پس از مرگش انجام شد. پس از شرف‌الدوله برادر نوزده ساله‌اش ابونصر ملقب به بهاءالدوله به جای او نشست. بهاءالدوله از همان اوان امارت مواجه با مخالفت برادر بزرگترش صمصام‌الدوله شد؛ که علی‌رغم نابینایی، در فارس به طلب قدرت برخاسته بود و طالب سهم خود از قلمرو پدر بود. در سال ۳۸۰ بهاءالدوله به قصد تصرف فارس به خوزستان رفت و از آنجا وارد ارجان شد. پس از آن با سپاه صمصام‌الدوله به جنگ پرداخت و شکست خورد. آن دو سرانجام پیمانی بستند و قرار شد که فارس و ارجان متعلق به صمصام‌الدوله باشد و خوزستان و عراق متعلق به بهاءالدوله.
در سال ۳۸۲ چون صمصام‌الدوله اطلاع یافت که بهاءالدوله در نهان برای تصرف فارس آماده می‌شود، بر او پیشدستی کرد و خوزستان را به تصرف درآورد. این مناقشات تا سال ۳۸۶ ادامه یافت. در آن زمان فخرالدوله دیلمی نیز در ری فرمانروایی می‌کرد؛ بنابراین قلمرو آل بویه عملاً به سه سرزمین مستقل با سه امیر تقسیم شده بود.
در پایان قرن چهارم قمری (ده میلادی) ناآرامی و آشوب عراق و فارس را در بر گرفته بود. در سال ۳۸۸ (۹۹۸) صمصام‌الدوله به خوزستان حمله و بصره را اشغال کرد. بهاءالدوله و متحدانش بصره را پس گرفتند اما نتوانستند به پیروزی قطعی در مقابل صمصام‌الدوله دست یابند.
صمصام‌الدوله سرانجام در ذی‌الحجه ۳۸۸ (نوامبر ۹۹۸) در نزدیکی شیراز و توسط پسران عزالدوله بختیار کشته شد.
لتو یا لیتو ، در اساطیر یونان دختر تیتان، فوبه و کئوس و نام او به معنی پنهان یا درخشان است، که قبلاً برای الههٔ ماه، سلنه آمده‌است.
هرا به خاطر اینکه همسرش زئوس عاشق "لتو" شده بود به او حسودی می‌کرد. به هنگام وضع حمل، به دستور هرا هیچ زمینی او را نپذیرفت. سرانجام زئوس جزیره‌ای را به کف دریا زنجیر کرد که دیگر به عنوان خشکی تلقی نشود و او دو طفل خود، آپولون و آرتمیس را به دنیا بیاورد.
"لتو" در سراسر یونان، اما بیش از همه در لیکیه، جنوب غربی آسیای صغیر پرستش می‌شد. در دلوس و آتن، معبدهایی وجود دارند که به او اختصاص داده شده‌اند. اگرچه در سرزمین‌های بیشماری او با وابستگی که به فرزندانش، آپولو و آرتمیس داشت پرستیده می‌شد. در مصر معبدی برای "لتو" وجود دارد با نام Wadjet واقع در بوتو، که هرودوت آن را بدین گونه توصیف می‌کند، آن به جزیره‌ای شناور متصل است.
در اساطیر روم معادل نام "لتو"، لاتونا لاتین شدهٔ نام او است.
لتو در اسطوره‌های باستانی یونان نماد مادری بود. او نیز مانند هر مادری برای به دنیا آوردن فرزندانش و سپس محافظت و تربیت صحیح آنها رنج‌های زیادی کشید. لتو به خاطر رابطه اش با زئوس دچار بدبختی‌های زیادی شد که باعث حسادت هرا شد و لتو را نفرین کرد که برای تحویل فرزندانش مکان ثابتی روی زمین پیدا نکند. به این ترتیب دلوس پدیدار شد که اعتقاد بر این بود که جزیره ای شناور است. لتو در آنجا آرتمیس و آپولون را به دنیا آورد و از آن زمان دلوس به مکان مقدس خدای آپولو تبدیل شد.‏
خاوَران از محله‌های شهر تهران است.
این محله در جنوب خاوری شهر تهران و در منطقه ۱۵ تهران واقع شده‌است.
خیابان خاوران که شاهرگِ ارتباطی این محله محسوب می‌شود از میدان خراسان آغاز و پس از پیوستن به بزرگراهِ آهنگ به صورت بُزرگراهی به نام خاوران در می‌آید. خاوران محله‌ای پرجمعیت با کوچه پس کوچه‌های بسیار و متراکم است.
بزرگراه خاوران پس از گذر از سه‌راه افسریه (میدان بسیج مستضعفین) نام بزرگراه امام رضا را به خود می‌گیرد.
گورستان خاوران که محل دفن شمار زیادی از کشته‌شدگان سیاسی اوایل دوران انقلاب از سال ۵۷ تا ۶۸ می‌باشد در امتداد این بزرگراه قرار دارد.
از نقاط مهم این محله و اطراف آن می‌توان به پارک آبی آزادگان، ساختمان امیرسلیمانی و شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه (منطقه ۳) اشاره کرد. صنایع و انبارهای بسیاری در کنار بزرگراه خاوران و امام رضا مستقر هستند.
پایانه خاوران نیز در این منطقه واقغ شده است.
اطلس کامل تهران، تهران: مؤسسه گیتاشناسی، ۱۳۸۵. ص۱۸۲.
منفی یا ترجمه آن در انگلیسی نگاتیو (به انگلیسی: Negative) ممکن است به یکی از این موارد اشاره داشته باشد:
رابرت شان لئونارد (زاده ۲۸ فوریه ۱۹۶۹) هنرپیشه آمریکایی است.
وی یکبار در سال ۲۰۰۱ موفق دریافت جایزه تونی شده‌است.
کمیته بین‌المللی المپیک (IOC) برای شناساندن هر گروه از ورزش‌کاران شرکت‌کننده در بازی‌های المپیک که ملّیت یک‌سان دارند، از کُدهای کشورها که عبارت‌های کوتاه‌شدهٔ سه‌حرفی هستند، استفاده می‌کند. هر کد معمولاً یک کمیته ملی المپیک را معرفی می‌کند، اما کدهای زیادی هستند که در موارد دیگر در بازی‌های پیشین مورد استفاده قرار گرفته‌اند. مانند گروه‌هایی که از ورزش‌کاران چند کشور استفاده می‌کردند، یا گروه‌های ورزش‌کاران که نمایندهٔ هیچ کشوری نبوده‌اند.
تعداد زیادی از کدها با کدهای استاندارد ISO 3166-1 alpha-3 تفاوت دارند. سازمان‌های ورزشی دیگر، از جمله فیفا یا بازی‌های هم‌سود از کدهای کشوری مشابه برای ارجاع به تیم‌های موردنظرشان استفاده می‌کنند.
هم‌اکنون در جنبش بین‌المللی المپیک، ۲۰۵ کشور عضویت دارند.
نگاتیو گروه گلَم راک فنلاندی است که در سال ۱۹۹۷ در تمپره فنلاند تشکیل شد.
همه چیز از وقتی شروع شد که یونه آرون اکسل رُز را دید و تصمیم گرفت تا مثل او باشد. یونه در مدرسه با یی اسلمر آشنا شد و تصمیم گرفتند تا یک گروه راک را تشکیل دهند. آنها آهنگ‌های گروه نیروانا را کاور می‌کرد؛ ولی وقتی یونه ۱۴ سال داشت خودش لیریک می‌نوشت.
جنایت علیه بشریت (به انگلیسی: Crimes against humanity) اعمال مشخصی هستند که عمداً توسط یک دولت، یا از طرف یک دولت، به‌عنوان بخشی از یک سیاست گسترده یا سازمان‌یافته، معمولاً علیه افراد غیرنظامی، در زمان جنگ یا صلح، انجام می‌شود. جنایت علیه بشریت با جنایت جنگی متفاوت است زیرا جنایت جنگی معمولاً اعمال جداگانه و موردی است که سربازان مرتکب می‌شوند، در حالی که جنایت علیه بشریت در راستای پیش‌برد سیاست یک دولت یا سازمان انجام می‌شود. ماهیت خشونت‌آمیز چنین اعمالی نقض شدید حقوق بشر تلقی می‌شود، از این رو این نام انتخاب شده‌است.
جنایت علیه بشریت، اوّلین بار در دادگاه نورنبرگ به عنوان یک اتهام حقوقی مطرح شد. از آن زمان تاکنون، دادگاه‌های بین‌المللی دیگری مانند دادگاه بین‌المللی کیفری یوگسلاوی سابق، دادگاه بین‌المللی کیفری برای رواندا و دیوان کیفری بین‌المللی، و همچنین دادگاه‌های داخلی کشورها، اتهام جنایت علیه بشریت را مورد پیگرد و رسیدگی قرار داده‌اند. موازین حقوقی جنایت علیه بشریت عمدتاً از طریق تکامل و پیشرفت حقوق بین‌الملل عرفی شکل گرفته‌است. جنایت علیه بشریت تاکنون در قالب یک معاهدهٔ بین‌المللی تدوین نشده‌است امّا طی سالیان اخیر تلاش‌هایی در سطح بین‌المللی برای تدوین چنین معاهده‌ای انجام شده‌است.
برخلاف جنایت جنگی، جنایت علیه بشریت ممکن است هم در زمان جنگ و هم در زمان صلح انجام شود. جنایت علیه بشریت به رخدادهای انفرادی و پراکنده توسط چند فرد گفته نمی‌شود بلکه هنگامی محقق می‌شود که ارتکاب جنایات گسترده، بخشی از سیاست یک دولت باشد (هرچند لازم نیست که مباشران ارتکاب جنایت با این سیاست همراه و همدل باشند) یا وقتی که ارتکاب گستردهٔ اعمال قساوت‌بار، از سوی دولت یا یک مقام دفاکتو، تحمل یا تشویق شود. جنایت جنگی، قتل، کشتار، اقدامات ضدانسانی، نسل‌کشی، پاکسازی نژادی، نفی بلد، آزمایش‌های غیراخلاقی بر روی انسان، مجازات‌های غیرقانونی شامل اعدام فراقانونی، استفاده از جنگ‌افزار کشتارجمعی، تروریسم دولتی یا حمایت دولتی از تروریسم، استفاده از جوخه‌های مرگ، آدم‌ربایی و ناپدیدسازی قهری، استفاده نظامی از کودکان، حبس ناعادلانه، برده‌داری، شکنجه، تجاوز جنسی، سرکوب سیاسی، نژادپرستی، آزار و اذیت دینی و دیگر موارد نقض حقوق بشر، ممکن است به حد و آستانه‌ای برسد که مصداق جنایت علیه بشریت محسوب شود البتّه به شرطی که بخشی از یک سیاست و رفتار گسترده و سازمان‌یافته باشد.
جنایت علیه بشریت، مفهوم گسترده‌تری از نسل‌کشی دارد. در جنایت علیه بشریت لازم نیست یک گروه خاص هدف قرار بگیرد بلکه به‌طور کلی، یک جمعیت غیرنظامی شامل گروه‌های سیاسی و غیره ممکن است هدف این جنایات واقع شود. در جنایت علیه بشریت، برخلاف نسل‌کشی، قصد مرتکب به نابودی کل یا بخشی از گروه موردنظر، شرط نیست.
عبارت «جنایت علیه بشریت» ممکن است کمی مبهم و دوپهلو باشد زیرا کلمهٔ «بشریت» هم می‌تواند معنای انسان (نوع بشر به‌طور کلی) بدهد و هم معنای انسانیت (فضیلت)، امّا تاریخچهٔ شکل‌گیری عبارت نشان می‌دهد که معنای دوم مراد بوده‌است.
در سال ۱۸۱۴ چندین معاهدهٔ دوجانبه به امضا رسید که زمینه‌ساز تدوین معاهدهٔ چندجانبه‌ای به نام "اعلامیهٔ نهایی کنگره وین" (۱۸۱۵) شد که در بخشی از آن تجارت برده به زبانی اخلاقی محکوم و نکوهش شده بود. در پیمان پاریس (۱۸۱۴) میان بریتانیا و فرانسه، عبارت «اصول عدالت طبیعی» آمده بود، و نمایندگان تام‌الاختیار بریتانیا و ایالات متحده آمریکا نیز در پیمان گنت (۱۸۱۴) بیان کردند که تجارت برده، نقض «اصول انسانیت و عدالت» است.
در اوّلین جمله از یک سند چندجانبه به نام "اعلامیهٔ قدرت‌ها دربارهٔ لغو تجارت برده مورخ ۸ فوریه ۱۸۱۵" (که بخش پانزدهم "اعلامیهٔ نهایی کنگره وین" نیز بود) مفهوم «اصول انسانیت و اخلاق جهانی» به‌عنوان توجیهی برای پایان تجارت برده به کار برده شده‌است.
حزب جمهوری‌خواه آمریکا در زمان انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۸۵۶ در بیانیه‌ای تجارت برده را جنایت علیه قانون اساسی آمریکا و جنایت علیه بشریت نامید. حزب جمهوری‌خواه آمریکا در زمان انتخابات ریاست جمهوری ۱۸۶۰ نیز در مادهٔ ۹ اعلامیهٔ خود بیان کرد که ازسرگیری تجارت بردگان آفریقایی تحت لوای پرچم آمریکا، با کمک و حمایت قوهٔ قضائیهٔ کشور، جنایت علیه بشریت و مایهٔ ننگ است و از کنگرهٔ ایالات متحده آمریکا خواست تا اقدامات فوری و موثّری برای پایان قطعی این وضعیت انجام بدهد. ویلیام هنری هریسون، رئیس‌جمهور آمریکا، در نخستین پیام سالیانهٔ خود در دسامبر ۱۸۸۹، تجارت برده در آفریقا را «جنایت علیه بشریت» نامید.
یک کشیش و سیاستمدار و مورّخ آمریکایی به نام "جورج واشینگتن ویلیامز"، در نامه‌ای خطاب به وزیر امور خارجه ایالات متحده آمریکا، در توصیف جنایات انجام شده توسط دولت لئوپولد دوم (بلژیک) در ایالت آزاد کنگو در سال ۱۸۹۰، از عبارت «جنایت علیه بشریت» استفاده کرد. این یکی از اوّلین موارد استفاده از این اصطلاح به معنای مدرن آن در زبان انگلیسی است.
در چارچوب حقوق معاهدات، عبارت جنایت علیه بشریت ابتدا در دیباچهٔ دومین کنوانسیون لاهه در ۱۸۹۹ و سپس در دیباچه و مقررات کنوانسیون لاهه در ۱۹۰۷ ذکر شد که هدف این کنوانسیون‌ها تدوین قواعد جدید حقوق بین‌الملل بشردوستانه بود. در دیباچهٔ این دو کنوانسیون، برای اشاره به ارزش‌های مدون نشدهٔ انسانی، از عبارت «قوانین بشریت» استفاده شده‌است.
در ۲۴ مه ۱۹۱۵، سه کشور تفاهم مثلث یعنی بریتانیا، فرانسه و روسیه، مشترکاً بیانیه‌ای صادر کردند و ضمن محکوم کردن کشتار ارامنه، برای نخستین بار صریحاً دولت دیگری را به «ارتکاب جنایت علیه بشریت» متهم کردند. در بخشی از بیانیه آمده بود که با توجّه به جنایات جدید امپراتوری عثمانی علیه بشریت و تمدن، دولت‌های متفقین رسماً خطاب به باب عالی اعلام می‌کنند که تمامی اعضای دولت عثمانی و همچنین مأموران آنها را که در چنین کشتارهایی دست داشته‌اند شخصاً بابت این جنایات مسئول خواهند شناخت.
در پایان جنگ جهانی اوّل، یک کمیسیون بین‌المللی جنایات جنگی تشکیل شد و پیشنهاد کرد که دادگاهی برای رسیدگی به «موارد نقض قوانین بشریت» برپا شود امّا نمایندهٔ ایالات متحده اعتراض کرد که اصطلاح «قوانین بشریت» هنوز به قدر کافی تکامل نیافته و روشن نیست و در نتیجه این مفهوم دنبال نشد.
در یکی از گزارش‌های سازمان ملل متحد در سال ۱۹۴۸، به استفاده از عبارت «جنایت علیه بشریت» درخصوص کشتار ارامنه به‌عنوان سابقه‌ای برای منشور دادگاه نورنبرگ و دادگاه توکیو ارجاع داده شد.
پس از پایان جنگ جهانی دوم، منشور لندن برای تشکیل دادگاه بین‌المللی نظامی، حقوق و آیین دادرسی دادگاه نورنبرگ را تعیین کرد. تهیه‌کنندگان پیش‌نویس این منشور با این مشکل مواجه بودند که چگونه باید به هولوکاست و جنایات فجیعی که به‌دست رژیم نازی انجام شده بود پاسخ بدهند. فهم سنتی از جنایت جنگی، برای جنایاتی که به دست یک دولت علیه شهروندانش انجام شده بود کفاف نمی‌داد؛ بنابراین مادهٔ ۶ این منشور به نحوی نوشته شد که نه تنها شامل جنایات جنگی سنتی و جنایت علیه صلح، بلکه دربرگیرندهٔ جنایت علیه بشریت هم باشد. در این منشور، جنایت علیه بشریت تعریف شده بود به «قتل، نابودسازی، برده‌داری، نفی‌بلد و دیگر اعمال غیرانسانی علیه هر جمعیت غیرنظامی، قبل یا حین جنگ، یا آزار و اذیت افراد به دلایل سیاسی، نژادی یا مذهبی… فارغ از آنکه مرتکب نقض قوانین داخلی کشور باشد یا نباشد».
پس از پایان جنگ جهانی دوم، دادگاه بین‌المللی نظامی برای خاور دور یا دادگاه توکیو، برای محاکمهٔ رهبران امپراتوری ژاپن بابت ارتکاب سه نوع جنایت تشکیل شد: «طبقهٔ الف» (جنایت علیه صلح)، «طبقهٔ ب» (جنایت جنگی) و «طبقهٔ ج» (جنایت علیه بشریت). مبنای حقوقی تشکیل این دادگاه، منشور دادگاه بین‌المللی نظامی برای خاور دور (CIMTFE) بود که در ۱۹ ژانویه ۱۹۴۶ صادر شده بود. این دادگاه در ۳ مه ۱۹۴۶ آغاز شد و در ۱۲ نوامبر ۱۹۴۸ به کار خود پایان داد.
آزار و اذیت سازمان یافتهٔ یک گروه نژادی به دست گروهی دیگر، مانند آنچه در جریان آپارتاید به‌دست دولت آفریقای جنوبی انجام می‌شد، در سال ۱۹۷۶ توسط مجمع عمومی سازمان ملل متحد، مصداق جنایت علیه بشریت شناخته شد. طبق منشور ملل متحد (مواد ۱۳، ۱۴ و ۱۵) اقدامات مجمع عمومی برای شورای امنیت سازمان ملل متحد نقش مشورتی دارند. مجمع عمومی تاکنون در زمینهٔ محاکمهٔ عوامل جنایت علیه بشریت مربوط به آپارتاید، دست به اقدامی نزده‌است.
در منشور نورنبرگ و منشور توکیو هیچ عبارتی ذکر نشده بود که جنایات جنسی یا مبتنی بر جنسیت را صریحاً جنایت جنگی یا جنایت علیه بشریت بشناسد. اساسنامهٔ دادگاه بین‌المللی کیفری یوگسلاوی سابق و اساسنامهٔ دادگاه بین‌المللی کیفری برای رواندا هردو تجاوز جنسی را به‌عنوان جنایت علیه بشریت شناسایی کردند. اساسنامهٔ دیوان کیفری بین‌المللی اولین سند بین‌المللی بود که صریحاً انواع مختلف جنایات جنسی و مبتنی بر جنسیت (از جمله تجاوز جنسی، برده‌داری جنسی، تن‌فروشی اجباری، بارداری اجباری، عقیم‌سازی اجباری و دیگر انواع خشونت جنسی) را برشمرد که می‌تواند هم مصداق جنایت علیه بشریت و هم جنایت جنگی در مخاصمات مسلحانه بین‌المللی یا غیربین‌المللی باشد.
در سال ۲۰۰۸ شورای امنیت سازمان ملل قطعنامهٔ ۱۸۲۰ را صادر کرد که در آن اشاره شده بود تجاوز و دیگر اشکال خشونت جنسی می‌تواند مصداق جنایت‌جنگی، جنایت علیه بشریت یا یکی از اعمال بنیادین نسل‌کشی باشد.