moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
رمزنگاری چندگانه یک فرایند رمزگذاری است که در حال حاضر یک پیام را یک یا چند بار، با استفاده از الگوریتم‌های یکسان یا متفاوت رمز می‌کند. همچنین به عنوان رمزنگاری آبشاری، به رمز درآوردن آبشاری، رمزنگاری چندگانه ویا فوق رمزنگاری (به انگلیسی: Superencipherment) شناخته شده است. Superencipherment به سطح بیرونی رمزنگاری چندگانه اشاره می‌کند.
در انتخاب دو رمز اگر کلید مورد استفاده برای هر دو یکسان باشد، رمز دوم احتمالاً می‌تواند تا حدی یا به طور کامل خنثی ساز رمز اول باشد. اگر فرایند رمزگشایی دقیقاً همان فرایند رمزنگاری باشد، آن‌گاه رمز دوم به طور کامل رمز اول را خنثی می‌کند. اگر یک مهاجم بتواند کلید را از طریق تحلیل رمز اولین لایه‌ی رمزگذاری بازیابی کند، احتمالاً می‌تواند با فرض اینکه از یک کلید برای تمام لایه‌ها استفاده می‌شود، تمام لایه‌های باقی‌مانده را رمزگشایی کند.
برای جلوگیری از این خطر، می‌توان از کلیدهایی استفاده کرد که برای هر لایه از نظر آماری مستقل هستند.
از لحاظ آماری ثابت شده است که به جز رمزگذاری پد یک‌بار مصرف (به انگلیسی:one-time pad ) هیچ رمزگذاری دیگری شکست ناپذیر نیست. بعلاوه برخی از خواص ممکن است از متن رمز شده توسط رمز اول برداشت شود. از آنجایی که متن رمز شده، متن ساده‌ای است که توسط رمز دوم استفاده شده است، ممکن است مستعد حملاتی که بر اساس خواص شناخته شده متن ساده است قرار بگیرد. این اتفاق زمانی رخ می‌دهد که اولین لایه برنامه P است که همیشه رشته‌ای از کاراکترهای S را به ابتدا یا انتهای متن رمز شده اضافه می‌کند، هنگامی‌که فایلی پیدا شد، رشته‌ی S به منظور رمزگشایی فایل به سیستم‌عامل اجازه می‌دهد برنامه P که راه‌اندازی شده است را شناسایی کند. این رشته باید قبل از اضافه کردن لایه‌ی دوم حذف شود.
برای مقابله با این نوع حمله می‌توان از روش Bruce Schneier استفاده کرد که در منابع زیر آمده است. یک پد تصادفی هم اندازه با متن ایجاد کرده سپس متن ساده را با این پد XOR می‌کنیم، نتیجه متن رمز شده اول است. در مرحله بعدی پد و متن رمز شده اول را رمز می‌کنیم (متن رمز شده اول می‌تواند کلید و رمزنگاری متفاوتی داشته باشد) که نتیجه متن رمز شده دوم خواهد بود. دو متن رمز شده آخر را به منظور ساخت متن رمز شده نهایی پیوست می‌کنیم. تحلیل‌گر رمز باید هر دو تا متن رمز شده را بشکند تا بتواند هر گونه اطلاعاتی را دریافت کند. به هر حال مشکلات ساخت متن رمز شده باز به اندازه متن ساده اصلی است.
توجه داشته باشید که اگر رمز اول ضعیف باشد، ممکن است رمز دوم مستعد حمله متن انتخابی و حمله شناخت متن قرار بگیرد. با این حال رمزگذاری بلاکی نباید مستعد حمله متن انتخابی قرار بگیرد تا امن در نظر گرفته شود. بنابراین رمز دوم که در بالا تشریح شد، طبق این تعریف امن نیست. در نتیجه هر دو رمز نیاز به شکسته شدن دارند.
این حمله نشان می‌دهد، پیش فرض‌های قوی در مورد این که از رمزهای بلاکی امن و رمزگذاری که حتی تا حدی شکسته است را نباید استفاده کرد.
کلادیو بیلر (Claudio Bieler) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است.
او سابقاً بازیکن باشگاه اسپورتینگ کانزاس سیتی بوده است.http://www.mlssoccer.com/players/claudio-bieler
پیترسون جوزف (Peterson Joseph) بازیکن فوتبال اهل هائیتی است. او ملی پوش تیم ملی فوتبال هائیتی نیز بوده است.
او سابقاً بازیکن باشگاه اسپورتینگ کانزاس سیتی بوده است.http://www.mlssoccer.com/players/peterson-joseph
اوریول روسل (Oriol Rosell) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است که سابقاً برای تیم ب باشگاه بارسلونا بازی میکرده.
او هم‌اکنون بازیکن باشگاه اسپورتینگ لیسبون و قبل از آن در اسپورتینگ کانزاس سیتی بوده‌است.http://www.mlssoccer.com/players/oriol-rosell
سونی سعد (Soony Saad) بازیکن فوتبال اهل لبنان است. او ملی پوش تیم ملی فوتبال لبنان نیز بوده‌است. او موفق به باز کردن دروازه تیم ملی ایران هم شده‌است. او هم‌اکنون بازیکن باشگاه‌های تایلند و قبل از آن در اسپورتینگ کانزاس سیتی بوده‌است.http://www.mlssoccer.com/players/Soony-Saad
فدریکو بسون (Federico Bessone) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است.
او سابقاً بازیکن باشگاه اسپورتینگ کانزاس سیتی بوده است.http://www.sportingkc.com/players/federico-bessone
مچاک جروم (Mechack Jérôme) بازیکن فوتبال اهل هائیتی است. او ملی پوش تیم ملی فوتبال هائیتی نیز بوده‌است.
اورلیان کالین () بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
او هم‌اکنون بازیکن باشگاه اورلاندو سیتی اس سی و قبل از آن اسپورتینگ کانزاس سیتی بوده‌است.http://www.mlssoccer.com/players/aurelien-collin
جیمی مدراندا (Jimmy Medranda) بازیکن فوتبال اهل کلمیبا است.
آیک اوپارا (Ike Opara) بازیکن فوتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. او ملی پوش تیم ملی فوتبال ایالات متحده آمریکا نیز بوده‌است.
متیو اسکات «مت» بسلر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایالات متحده آمریکا است.
چنس مایرز (Chance Myers) بازیکن فوتبال اهل آمریکا است. او ملی پوش تیم ملی فوتبال ایالات متحده آمریکا نیز بوده‌است.
گراهام زوسی (Graham Zusi) بازیکن فوتبال اهل آمریکا است. او ملی پوش تیم ملی فوتبال ایالات متحده آمریکا نیز بوده‌است.
تیل بانبری (Teal Bunbury) بازیکن فوتبال اهل آمریکا است. او ملی پوش تیم ملی فوتبال ایالات متحده آمریکا نیز بوده‌است.
او هم‌اکنون بازیکن باشگاه اسپورتینگ کانزاس سیتی بود اما در سال ۲۰۱۴ به نیوانگلند رولوشن پیوست.http://www.sportingkc.com/players
چارلز «سی‌جی» نانا کوابنا ساپونگ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایالات متحده آمریکا است.
جشن تولد اولین نمایشنامه‌ی بلند هارولد پینتر و از پر اجراترین و مشهورترین نمایشنامه‌های اوست. جشن تولد در ابتدا با واکنش تند منتقدان مواجه شد، اما در آستانه‌ی شکست مطلق تجاری و ادبی، نقد هارولد هابسون در ساندی تایمز نجاتش داد و به مرور جایگاه خود را به عنوان اثری کلاسیک در ادبیات مدرن به دست آورد.
جشن تولد نمایشنامه‌ای است درباره استنلی وِبِر، پیانو نواز سابق، که در مسافر خانه‌ای کوچک زندگی می‌کند. این مسافرخانه که در شهری ساحلی، احتمالاً در سواحل جنوبی و در فاصله نه چندان دوری از لندن، واقع شده، توسط مگ و پتی بولز اداره می‌شود. دو غریبه شرور، که طبق قرار معلوم به هنگام جشن تولد او آمده‌اند و به نظر می‌رسد به دنبال او هستند، جشن تولد به ظاهر آرام و بی خطر او که مگ برایش گرفته را به کابوس تبدیل می‌کنند.
جشن تولد نخستين بار توسط رضا دادویی (به همراه تک‌گویی، نشر سبزان) و يك بار توسط شعله آذر (نشر افراز) به فارسی برگردانده شده است.
اتاق نمایشنامه‌ای است به نویسندگی هارولد پینتر.
اتاق (۱۹۵۷) نخستین نمایشنامه هارولد پینتر، نمایشنامه‌نویس انگلیسی، است که نشان از شروع به کار یک نمایشنامه‌نویس متبحر و صاحب سبک داشت. پینتر که پیش از این بیشتر در زمینه بازیگری فعال بود به درخواست یکی از دوستانش این نمایشنامه را نوشت و پس از جلب توجه آن تمام وقت و انرژی خود را معطوف به نوشتن نمود.
اتاق نخستین‌بار در ژوئن ۱۹۶۰ در کلوپ نمایشی هامپستید اجرا شد.
شخصیت‌ها:
برت هاد ــ یک مرد پنجاه سالهٔ گنگ.
رز هاد ــ همسر برت (Bert)، یک زن شصت سالهٔ ترسو.
آقای کید ــ یک مرد گیج، صاحب‌خانهٔ خانوادهٔ هاد.
تاد ساندز ــ مرد جوانی که در جستجوی یک اتاق است.
خانم کلاریسا ساندز ــ همسر تاد.
رایلی ــ یک سیاه‌پوست کور که به جستجوی رز از زیرزمین بیرون می‌آید.
دادويي، رضا، انتشارات سبزان، تهران ١٣٨٨
پیشخدمت گنگ نمایشنامه‌ای است به نویسندگی هارولد پینتر.
بالابر غذا نخستین بار در کلوپ نمایشی هامپستید در ۲۱ ژانویهٔ ۱۹۶۰، همراه اتاق به نمایش درآمد.
شخصیت‌های نمایش:
بن ــ یک قاتل کاملاً حرفه‌ای اجیر شده
گاس ــ هم‌دست بازجوی او
درد مختصر نمایشنامه ای است به نویسندگی هارولد پینتر.
نمایشنامه‌ی «درد مختصر» چهارمین نمایشنامه‌ی پینتر است. اجرای این نمایش در صحنه‌ی تئاتر به‌دلیل وجود شخصیتی متفاوت به‌نام «کبریت‌فروش» بسیار مشکل می‌نماید. به همین‌خاطر متن نمایشی «درد مختصر» تاکنون بیشتر به‌صورت رادیویی اجرا شده است. «درد مختصر» مانند اغلب آثار پینتر با یک اضمحلال کامل به‌پایان می‌رسد. این نمایشنامه که توسط رضا دادویی به فارسی برگردانده شده بارها در ایران به روی صحنه رفته است.
فلورا
http://en.wikipedia.org/wiki/A_Slight_Ache
سرایدار نام نمایشنامه‌ای به نویسندگی هارولد پینتر است.
سرایدار نخستین بار در کلوپ نمایشی تئاتر هنر در ۲۷ آوریل ۱۹۶۰، به نمایش درآمد. این اثر به وسیله رضا دادویی به فارسی ترجمه شده و انتشارات سبزان آن را منتشر کرده است.
بادبانک گونه‌ای از جانوران آبزی است که در سطح آب اقیانوس‌ها زندگی می‌کنند. این جانوران هنگامی که برای تنفس به سطح آب می‌آیند باله خود را از آب بیرونِ آورند تا هوا جذب کنند.
نام این جانور در لاتین velella و در انگلیسی little sail است که هر دو به معنی بادبان کوچک است.
بادبانک در آب‌های گرم اقیانوس‌های جهان زندگی می‌کند. آنها در سطح هوا-آب به صورت شناور زندگی می‌کنند. موجودات زنده‌ای که نیمی در آب و نیمی در هوا زندگی می‌کنند را سطح‌آبزی Pleuston می‌نامند.
چرخه زندگی این جانوران دو قسمتی است. هر کلونی از آنها تمام-نر یا تمام ماده هستند. این جانوران دارای پولیپ‌هایی هستند که غذایی را که از اقیانس گرفته‌اند(پلانکتون) در تمام کلونی پخش می‌کنند.
تولید مثل این جانوران غیر جنسی است بدین صورت که هر کلونی تعداد زیادی جانور تکسلولی تولید می‌کند. جانوران جدیدی که هر کدام یک میلی‌متر طول و ارتفاع دارند پس از چندید هفته رهاسازی می‌شوند.
غذای این موجودات شقایق‌های دریایی است.
کلکسیون نمایشنامه‌ای است به نویسندگی هارولد پینتر.
کلکسیون را نخستین بار تلویزیون لندن، در ۱۱ مه ۱۹۶۱ نمایش داد و بعدها در تئاتر آلویچ لندن، در ۱۸ ژوئن ۱۹۶۲ به روی صحنه رفت.
هری کین ــ مرد چهل ساله، مالک یک خانهٔ اعیانی در بلگراویا که با بیل لوید در آن زندگی می‌کند.
جیمز هرن ــ مرد سی ساله، شوهر استلا؛ در طراحی لباس کار می‌کند.
بیل لوید ــ مردی در اواخر بیست سالگی که شریکی در خانهٔ هری کین زندگی می‌کند؛ او نیز در کار طراحی لباس است.
http://en.wikipedia.org/wiki/The_Collection_(play)
مرشد کامل مقامی بود که در دودمان صفویان به بالاترین مقام مذهبی و حکومتی که شاه بود گفته می‌شد. عمدتاً مریدان از این اصطلاح استفاده می‌کردند.اسماعیل، مرشد کامل: دانشنامه رشدمقام-مرشد-کامل آریانیکا
جیپ چروکی (کی‌ال) خودرویی است که از سال ۲۰۱۳ تا کنون توسط شرکت جیپ تولید شده‌است و در شهر تولیدو در اوهایو ساخته می‌شود.http://www.forbes.com/sites/matthewdepaula/2013/02/26/2014-jeep-cherokee-polarizes-with-new-design/
دوج کاروان (Dodge Caravan) نام یک اتومبیل آمریکایی ساخت کمپانی داج است و خودرویی خانوادگیست که از سال ۱۹۸۴ تا کنون تولید شده‌است.http://www.dodge.com/en/2011/grand_caravan/ طراحی آن موتور جلو، خودرو محور جلو، خودرو چهار چرخ محرک بوده است.
در دهه‌ی ۸۰ میلادی محبوبیت خودروهای استیشن واگن بزرگ و سنگین به‌عنوان انتخاب خانواده‌ها در حال افول بود. اما مردم همچنان به اتومبیلی برای انتقال تعداد زیادی از افراد و مقدار زیادی بار نیاز داشتند. کرایسلر پاسخ این نیاز را در سال ۱۹۸۴ با این نام به میان آورد: مینی‌ون.
به دلیل این که مینی‌ون‌ها بر مبنای خودروهای سواری ساخته شده بودند و نه کامیون‌ها و وانت‌ها، در عین حال که همچنان ظرفیت حمل هفت تا هشت مسافر داشتند، نسبت به ون‌های بزرگ بسیار نرم‌تر، مقرون‌به‌صرفه‌تر بودند و رانندگی با آن‌ها بسیار راحت‌تر بود.
دوج کاروان و هم‌خانواده‌های آن، آن‌قدر موفق بودند که خیلی زود هر خودروساز معتبری در تلاش برای تولید یک مینی‌ون در بین محصولات خود بود.
سیلوستر اشتادلر (۳۰ دسامبر ۱۹۱۰ - ۲۳ اوت ۱۹۹۵) نظامی اتریشی در دوره رایش سوم بود.
وی برای مدتی فرماندهی هنگ زرهی-نارنجک‌انداز "Der Führer" از لشکر دوم زرهی اس‌اس داس رایش را بر عهده داشت.در زمان فرماندهی او واحدی از این هنگ تحت فرماندهی آدولف دیکمان در روستای اورادور-سور-گلان دست به قتل‌عام زد و ۶۴۲ نفر از ساکنان این روستا را کشت.اشتادلر سعی داشت تا دیکمان را به دادگاه بکشاند اما او پیش از شروع دادگاه در نبرد کشته شد.
وی در ۱۰ ژوئیه ۱۹۴۴ فرمانده لشکر نهم زرهی اس‌اس هوهنشتاوفن شد و در نبرد نرماندی، در آرنهم (عملیات مارکت گاردن)، نبرد بولج و مجارستان حضور داشت.وی در نهایت در می ۱۹۴۵ در اتریش خود را تسلیم ارتش ایالات متحده آمریکا کرد.
سطح در هنرهای تجسمی مانند نقطه و خط عنصری فاقد حجم است و به صورت مثبت و منفی قابل ادراک می‌باشد.فرمول پیدا کردن سطح همان مساحت سطح است.
سطوح مثبت وابسته به احجام و اشیایی است که دارای واقعیت سه بعدی هستند مانند سیب، کره که اینگونه سطوح شامل خارجی‌ترین پوسته شیء می‌باشند که با دست قابل لمس و با چشم قابل رؤیت می‌باشد و سطح منفی فاصله میان دو حجم یا در میان شیء سه بعدی است.
تعریف ریاضی و هندسی سطح عبارت است از:حرکت خط در فضا و در جهتی مخالف حرکت اصلی خود. سطح شکلی است دارای دو بعد طول و عرض. همچنین روی چیزها را سطح می‌گویند. سطح سومین عنصر تصویری و تجسمی می‌باشد.نقطه به صورت هسته و نیروی متمرکز تصویری که اولین مولد فرم وفضا تعریف می‌شود که هرگاه از یک جهت رشد نموده و حرکت نماید ایجاد خط می‌کند، همان نقطه که از تمام جهات رشد نماید و در دو بعدحرکت کند ایجاد سطح می‌نماید. برای ایجاد و القای سطح وجود حداقل سه نقطه فرضی در فضا ضروری است.
سطح دارای خواص نقطه و خط نیز می‌باشد؛ مشاهده سطح از روبرو و در حالت پرسپکتیو نمود متفاوتی از سطح به دست می‌آید وسطح از روبرو کامل تر بیان تصویری خود را نمایش می‌دهد. اصول و مبانی هنرهای تجسمی تألیف: دکتر محمد حسین حلیمی
هر قدر عناصر تنها و کوچک در سمت بالای SD قرار بگیرند بیشتر به حالت تفکیک شده ظاهر می‌شوند. سبکی، هدایت کننده شدت بیشتر این خاصیت درونی است. در نتیجه اشکال سنگین تر در قسمت بالای SD از وزن بیشتری برخوردارند و صدای عنصر قوی، صدایی قو تر را شامل می‌شود.
هر قدر به سمت زیرین SD نزدیک می‌شویم فضا فشرده تر و عناصر و سطوح کوچک تر در کنار یکدیگر قرارمی‌گیرند و هر کدام به دیگری نزدیک می‌شود و در نتیجه اشکال سنگین و عناصر بزرگ را با راحتی بیشتر تحمل می‌کند.
سمت چپ SD حالت سبکی، آرامش و آزادی را به ما القا می‌کند و شخصیت آن دقیقاً با حالت بالا هماهنگی دارد.
و سمت راست SD با حالت پایین شباهت دارد.نقطه، خط، سطح نویسنده: واسیلی کاندینسکی تألیف: علی پور صالح
یواس‌اس بروکلین (۱۸۵۸) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۸۵۸ ساخته شد.
یواس‌اس رابائول (سی‌وی‌ئی-۱۲۱) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۵ ساخته شد.
یواس‌اس ویسکانسین (بی‌بی-۹) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۸۹۸ ساخته شد.
یواس‌اس انترپرایز (۱۷۷۵) یک کشتی بود. این کشتی در سال ۱۷۷۵ ساخته شد.
یواس‌اس انترپرایز (۱۷۹۹) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۷۹۹ ساخته شد.
یواس‌اس انترپرایز (۱۸۳۱) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۸۳۱ ساخته شد.
یواس‌اس انترپرایز (۱۸۷۴) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۸۷۴ ساخته شد.
یواس‌اس باکسر (سی‌وی-۲۱) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
یواس‌اس کنتیکت (بی‌بی-۱۸) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۰۴ ساخته شد.
یواس‌اس مینه‌سوتا (بی‌بی-۲۲) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۰۵ ساخته شد.
یواس‌اس کلرادو (بی‌بی-۴۵) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۲۱ ساخته شد.
یواس‌اس میزوری (بی‌بی-۱۱) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۰۱ ساخته شد.
یواس‌اس کالیفرنیا (بی‌بی-۴۴) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۱۹ ساخته شد.
یواس‌اس تنسی (بی‌بی-۴۳) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۱۹ ساخته شد.
نبردناو کلاس تنسی یک کلاس از کشتی است.
یواس‌اس میسیسیپی (بی‌بی-۲۳) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۰۵ ساخته شد.
یواس‌اس میشیگان (بی‌بی-۲۷) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۰۸ ساخته شد.
نیروهای دفاع ملی استونی () سازمانی شبه نظامی است که بخشی از ارتش استونی محسوب می‌شود.
این نیرو ۲۱٬۵۵۱ نفر پرسنل دارد و در ۱۵ بخش در کشور استونی به انجام وظیفه میپردازند.
یواس‌اس کول (دی‌دی-۱۵۵) یک کشتی بودY4 ft 5 in (95.83 m) بود. این کشتی در سال ۱۹۱۹ ساخته شد.
یواس‌اس کول (دی‌دی‌جی-۶۷) یک کشتی است که طول آن می‌باشد. این کشتی در سال ۱۹۹۵ ساخته شد.
یواس‌اس جورجیا (بی‌بی-۱۵) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۰۴ ساخته شد.
یواس‌اس میسیسیپی (بی‌بی-۴۱) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۱۷ ساخته شد.
یواس‌ان‌اس واترتاون (تی-ای‌جی‌ام-۶) یک کشتی بودe5' 3" بود. این کشتی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
یواس‌اس ماساچوست (بی‌بی-۵۹) یک کشتی است که طول آن می‌باشد. این کشتی در سال ۱۹۴۱ ساخته شد.
کشتی ویکتوری یک کلاس از کشتی‌های باری به طول ۴۵۵ فوت (۱۳۹ متر) است که تعداد زیادی از آن در اواخر جنگ جهانی دوم در آمریکای شمالی، ساخته شد. در فاصلهٔ سال‌های ۱۹۴۴ تا ۱۹۴۶، مجموعاً ۵۳۱ دستگاه از این کلاس کشتی، تولید شد.Jaffee, Capt. Walter W. , "The Lane Victory: The Last Victory Ship in War and in Peace," 2nd ed. , p. 14, The Glencannon Press, Palo Alto, CA, 1997.MARAD, Victory Ship, U.S. Maritime Commission design type VC2-S-AP2
کشتی‌های لیبرتی کلاسی از کشتی‌های باربری بودند که در جریان جنگ جهانی دوم در ایالات متحده آمریکا ساخته شدند. با وجود داشتن کانسپتی بریتانیایی، طراحی این کشتی به دلیل سادگی و ساخت ارزان‌قیمتش توسط ایالات متحده انجام شد. کشتی لیبرتی با تولید انبوه در مقیاسی بی‌سابقه، برای نشان دادن قدرت صنعتی ایالات متحده در زمان جنگ، ساخته شد.
این کلاس به این دلیل ساخته شد تا سفارشات حمل و نقل بریتانیایی‌ها را برآورده کند تا به عنوان جایگزینی برای کشتی‌هایی باشد که از دست رفته بودند. 18 ،۲۷۱۰ کشتی لیبرتی را بین سالهای ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۵ ساختند (به‌طور متوسط در هر دو روز ۳ کشتی لیبرتی) که به راحتی تبدیل به بیشترین تعداد از کشتی‌های تولید شده از طراحی یکسان بود.
این تولیدات آنها مشابه (البته در مقیاسی بسیار بزرگتر) تولید "Hog Islander" و همچنین کشتی‌های مشابه استاندارد شده در دوران جنگ جهانی اول بود.
ازدیاد تلاش‌ها، تعداد کشتی‌های ساخته شده، نقش کارگران زن در ساخت آنها و سالم ماندن بعضی از آنها بسیار بیشتر از عمر طراحی شده ۵ ساله‌شان، دست به دست یکدیگر دادند تا آنها را به سرمایه‌گذاری طولانی تبدیل کند.
در سال ۱۹۳۶، یارانه ساخت سالانه ۵۰ کشتی تجاری که می‌توانستند در زمان جنگ توسط نیروی دریایی ایالات متحده به عنوان امداد دریایی، که خدمه کشتی‌های تجاری ایالات متحده را به خدمت گرفته‌اند، تصویب شد. این تعداد یک بار در سال ۱۹۳۹ و دوباره در سال ۱۹۴۰ دو برابر شد. به ۲۰۰ کشتی در سال رسید. نوع کشتی‌ها شامل دو تانکر و سه نوع کشتی تجاری بود که همگی با توربین‌های بخار نیرو می‌گرفتند. ظرفیت محدود صنعتی، به ویژه برای چرخ دنده‌های کاهشی، به این معنی بود که تعداد نسبتاً کمی از این کشتی‌ها ساخته شده‌اند.
در سال ۱۹۴۰، دولت بریتانیا ۶۰ فروند کشتی باری کلاس اقیانوس‌پیما را از کارخانه‌های کشتی‌سازی آمریکایی برای جایگزینی خسارات جنگی و تقویت ناوگان تجاری سفارش داد. این کشتی‌ها ساده اما نسبتاً بزرگ (در آن زمان) با یک موتور بخار ترکیبی ۲۵۰۰ اسب بخاری (۱۹۰۰ کیلووات) با طراحی منسوخ اما قابل اعتماد بودند. بریتانیا نوع خاص موتور، که بر پایه سوختن زغال سنگ حرارت خود را تأمین می‌کرد، برای سفارشاتش انتخاب کرد، زیرا در آن زمان معادن زغال سنگ گسترده‌ای داشت و تولید نفت داخلی قابل توجهی نداشت.
طراحی‌های پیشین، که شامل «Northeast Coast, Open Shelter Deck Steamer» (نام کشتی‌ها) بودند، بر اساس یک کشتی ساده بودند که در اصل در ساندرلند (به انگلیسی: Sunderland) توسط بر اساس طرحی در سال ۱۹۳۹ طراحی شده بودند که در اصل برای یک که ساخت و اداره کردن و ناوبری ارزانی داشت، بود. (به را نیز ببینید). SS Dorington Court ساخته شده در سال ۱۹۳۹، مثالی از آن طراحی هاست. این سفارش افزایش ۱۸ اینچی (۰٫۴۶ متر) در (فاصله بین سطح آب و عمیق‌ترین نقطه کشتی) را برای افزایش displacement(وزن آب جابجا شده هنگام شناور بودن کشتی) از ۸۰۰ تن بلند (۸۱۰ تن) به ۱۰۱۰۰ تن بلند (۱۰۳۰۰ تن) را به‌طور مخصوص، درخواست کرد. محل اسکان، و موتور اصلی در میان کشتی قرار داشتند و یک تونل محور اصلی موتور را از طریق یک ابزار طولانی کشیده شده به انتهای کشتی، به پروانه متصل می‌کرد. اولین کشتی کلاس اقیانوس‌پیما، SS Ocean Vanguard، در ۱۶ اوت ۱۹۴۱ به .
این طرح توسط ، برای افزایش انطباق با شیوه‌های ساخت و تولید آمریکایی و حتی مهمتر از آن برای ساخت سریعتر و ارزان‌تر آن، اصلاح شد. نسخه ایالات متحده با نام "EC2-S-C1" شناخته می‌شد: "EC" برای محموله‌های اضطراری، "۲" برای کشتی‌هایی با طول بین ۴۰۰ تا ۴۵۰ فوت (۱۲۰ تا ۱۴۰ متر) (طول خط آب بار)، "S" برای موتورهای بخار و 'C1' برای کد طراحی C1. طراحی جدید، بسیاری از پرچ‌ها را، که یک سوم هزینه‌های نیروی کار را به خود اختصاص می‌داد، با جوشکاری جایگزین کرد و دارای منابع حرارتی بر پایه سوزاندن نفت بود. این طراحی به عنوان یک طراحی قانون دریایی تجاری پذیرفته شد و تولید آن به مجموعه‌ای از شرکت‌های مهندسی و ساخت‌وساز ساحل غربی به ریاست هنری جی. کایزر که معروف به شش شرکت بودند، اعطا شد. کشتی‌های لیبرتی برای حمل ۱۰۰۰۰ تن بلند (۱۰۲۰۰ تن) محموله طراحی شده بودند که معمولاً در هر کشتی صرفاً یک نوع از آن‌ها بود، اما در زمان جنگ، معمولاً بارهایی بسیار بیشتر از این را حمل می‌کردند.- cite: American Merchant Marine at War; retrieved 20 July 2012
در ۲۷ مارس ۱۹۴۱، تعداد کشتی‌های اجارهای مطابق قانون تخصیص اقدامات امدادی به ۲۰۰ کشتی افزایش یافت و در آوریل مجدداً به ۳۰۶ کشتی رسید که از این تعداد ۱۱۷ فروند از نوع کشتی لیبرتی بودند.
طرح اولیه نوع باری EC2-S-C1 در طول ساخت و ساز عمدتاً به سه تیپ با همان ابعاد اولیه و تغییرات جزئی در تناژ دسته‌بندی شد. یکی از این تیپ‌ها، با ویژگی‌های اصلی یکسان، اما با شماره مدل‌های متفاوت، به جای 5 فضای نگه‌دارنده، ۴ فضای نگه‌دارنده داشت که توسط دریچه‌های بزرگ و ستون‌های عمودی با تحمل بالا، نیروی ثابت نگه‌داشتنشان تأمین می‌شد. آن کشتی‌های دارای ۴ فضای نگه‌دارنده، برای حمل تانک‌ها و هواپیماهایی که به‌طور مخصوص در جعبه منتقل می‌شدند، تعیین شده بودند.
در انتشار ثبت دقیق فدرال از قیمت‌ها و حق کمیسیون‌های دریایی، در دوران پس از جنگ، انواع کشتی لیبرتی به شرح زیر ذکر شده‌است:
جزئیات نوع حامل تانک Z-EC2-S-C2 پیش‌تر از این، تا ۱۷ اوت ۱۹۴۶ منتشر نشده بود.
در آماده‌سازی برای ورود به خشکی در نرماندی و پس از آن برای حمایت از گسترش سریع حمل و نقل لجستیکی در خشکی، اصلاحاتی انجام شد تا کشتی‌های استاندارد لیبرتی برای حمل انبوه وسایل نقلیه مناسب تر شوند و در بایگانی‌های این کشتی، عنوان "MT" برای کشتی‌های حمل و نقل موتوری دیده می‌شود. در این تیپ کشتی‌ها، چهار انبار با وسایل نقلیه بارگیری می‌شد، در حالی که پنجمی برای اسکان رانندگان و کمک‌رانندگان مورد استفاده قرار می‌گرفت.
تغییراتی که منجر حمل و نقل نیروهای انسانی گردید، دارای نامگذاری خاصی نبود. انتقال نیروهای انسانی کمی جلوتر مورد بحث قرار گرفته‌است.
تا سال ۱۹۴۱، توربین بخار به دلیل کارایی بیشتر در مقایسه با رفت و برگشتی اولیه، برای نیروی محرکه کشتی‌ها ترجیح داده می‌شد. با وجود اینکه موتورهای توربین بخار به تکنیک‌های ساخت و متعادل‌سازی بسیار دقیق و پیچیده‌ای نیاز داشتند، شرکت‌هایی که قادر به ساخت آن‌ها بودند قبلاً به برنامه ساخت و ساز بزرگ برای کشتی‌های جنگی متعهد شده‌بودند؛ بنابراین، یک ۱۴۰ تنی"Live" (the program of Project Liberty Ship provided for cruises of the Liberty ship , 2013 edition, claims both that the engine weighed 135 tons (p. 10) fully assembled and that it weighed 140 tons (p. 11). با طراحی‌ای منسوخ برای تأمین نیروی محرکه کشتی‌های لیبرتی انتخاب شد، زیرا ساخت آن در مقیاس و تعداد مورد نیاز برای برنامه کشتی لیبرتی، ارزان‌تر و آسان‌تر بود و شرکت‌های بیشتری می‌توانستند آن را تولید کنند. در نهایت، هجده شرکت مختلف موتور را تولید کردند. این امر مزیت‌های سادگی و سطوح ناهموار مختلف را نیز به همراه داشت. قطعات تولید شده توسط یک شرکت قابل تعویض با قطعات ساخته شده توسط یک شرکت دیگر بودند و باز بودن و ناهمواری طراحی آن باعث می‌شد که بیشتر قطعات متحرک آن به راحتی قابل مشاهده، در دسترس و قابل روغن‌کاری باشد. موتور که دارای ۲۱ فوت (۶٫۴ متر) طول و ۱۹ فوت (۵٫۸ متر) ارتفاع بود، برای کار در ۷۶ دور در دقیقه و پیشرانی یک کشتی لیبرتی با سرعت حدود ۱۱ گره (۲۰ کیلومتر در ساعت، ۱۳ مایل در ساعت) طراحی شده بود."Live" (program of Project Liberty Ship provided for cruises of the Liberty ship , 2013 edition, p. 10.
کشتی‌ها از بخش‌هایی ساخته شده بودند که به هم جوش داده می‌شدند. این شبیه به روشی است که در جارو، مکانی در شمال شرقی انگلستان، استفاده می‌کرد، اما به جای جوشکاری از پرچ‌کاری بهره برد. ساخت کشتی‌هایی که به روش پرچ‌کاری ساخته می‌شدند، چندین ماه طول می‌کشید. نیروی کار، تازه آموزش دیده بود—هیچ‌کس قبلاً کشتی‌هایی با روش جوشکاری نساخته بود. با ورود آمریکا به جنگ، کارخانه‌های کشتی سازی، زنان را به کار گرفتند تا جایگزین مردانی شوند که در نیروهای مسلح نام‌نویسی می‌کردند.<gallery mode="packed" heights="200" caption="ساخت یک کشتی لیبرتی در کشتی سازی Bethlehem-Fairfield، بالتیمور، مریلند، در مارس / آوریل ۱۹۴۳">
پرونده:Liberty ship construction 03 keel plates.jpg|روزدوم: جایگذاری صفحات حمل‌کننده اصلی
پرونده:Liberty ship construction 07 bulkheads.jpg|روز ششم: دیوارها و تیرهای زیر عرشه دوم در جای خود قرار می‌گیرند
پرونده:Liberty ship construction 09 lower decks.jpg|روز دهم: عرشه پایین در حال تکمیل می‌باشد و عرشه بالایی در میان کشتی برپا می‌شود
پرونده:Liberty ship construction 10 upper decks.jpg|روز چهاردهم: عرشه فوقانی ساخته شده و محفظه‌های عرشه و پس از آن در جای خود قرار گرفته‌اند
پرونده:Liberty ship construction 11 prepared for launch.jpg|روز بیست و چهارم: کشتی آماده به آب انداختن است
این کشتی‌ها در ابتدا به دلیل ظاهرشان، وجهه عمومی ضعیفی داشتند. رئیس‌جمهور فرانکلین دی. روزولت در یک سخنرانی که برنامه کشتی سازی اضطراری را اعلام کرد، از این کشتی به عنوان "یک شیء دلهره‌آور" یاد کرد و مجله تایم آن را "جوجه اردک زشت" نامید. ۲۷ سپتامبر ۱۹۴۱، روز نامگذاری شد تا اذهان عمومی را آرام کند، چرا که ۱۴ کشتی برای اولین بار به‌طور "اورژانسی" در آن روز به آب انداخته شدند. اولین آنها بود که توسط رئیس‌جمهور روزولت به آب انداخته‌شد. در سخنانی در مراسم به آب اندازی، رئیس‌جمهور روزولت به سخنرانی پاتریک هنری در سال ۱۷۷۵ اشاره کرد که با عبارت "" به پایان می‌رسید. روزولت گفت که این دسته جدید از کشتی‌ها آزادی را به اروپا می‌آورند که باعث خلق و گسترش نام کشتی لیبرتی شد.
ساخت اولین کشتی‌ها حدود ۲۳۰ روز طول می‌کشید (ساخت پاتریک هنری ۲۴۴ روز طول کشید)، اما میانگین آن در نهایت به ۴۲ روز کاهش یافت. رکورد زمان ساخت توسط شکسته شد، این کشتی ۴ روز و ۱۵٫۵ ساعت پس از گذاشتن به آب انداخته شد، اگرچه این تکرار نشد: با این وجود که بسیاری از کارهای نصب تجهیزات و کارهای دیگر انجام نشده‌بود، Peary به آب انداخته شد. کشتی‌ها به سبک خط تولید، از بخش‌های از پیش ساخته شده، ساخته می‌شدند. در سال ۱۹۴۳، روزانه سه کشتی لیبرتی تکمیل می‌شدند. آنها معمولاً به نام آمریکایی‌های مشهور نامگذاری می‌شدند و فرایند نام‌گذاری با اسامی امضا کنندگان اعلامیهٔ استقلال شروع شد. ۱۷ کشتی لیبرتی به افتخار آفریقایی-آمریکایی‌های برجسته نامگذاری شدند. اولین مورد، به افتخار بوکر تی. واشینگتن، توسط ماریان اندرسون در سال ۱۹۴۲ نام‌گذاری شد، و ، که شناساگر تنها زنی که در لیست حضور داشت بود، در ۳ ژوئن ۱۹۴۴ نام‌گذاری شد.
هر گروهی که به ارزش ۲ میلیون دلار جمع‌آوری می‌کرد، می‌توانست نامی را برای این کشتی‌ها پیشنهاد کند. اکثر آنها نام افراد متوفی را پیشنهاد می‌دادند. تنها نام برگرفته از شخصی زنده نام فرانسیس جی. اوگارا، SS Jean Nicolet بود که تصور می‌شد در یک حمله زیردریایی کشته شده‌است، اما در واقع در اردوگاه اسرای جنگی ژاپنی جان سالم به در برده‌بود. دیگر استثناهای قاعده نام‌گذاری عبارتند از SS Stage Door Canteen، که نامش برگرفته از نام مجمع خیریه در نیویورک بود و که نامش برگرفته از نام سازمان خدمات متحد () بود.Reading 1: Liberty Ships "National Park Service Cultural Resources."
یکی دیگر از معرفترین کشتی‌های لیبرتی بود که در سال ۱۹۴۲، آلمانی را در یک نبرد تفنگ کشتی به کشتی غرق کرد و اولین کشتی آمریکایی بود که یک جنگنده آلمانی روی سطح را غرق کرد.
لاشه با 1500 (۱۴۰۰ تن) مواد منفجره که هنوز در کشتی است، در نزدیکی سواحل کنت قرار دارد، که در صورت منفجر شدن، با یک سلاح هسته‌ای با بازده بسیار کم برابری خواهد کرد. با انرژی 2000 (برابر با 8400 ) در ژوئیه ۱۹۴۴ هنگام بارگیری منفجر شد و ۳۲۰ ملوان و غیرنظامی را در آنچه نامیده می‌شد، کشت. یکی دیگر از کشتی‌های لیبرتی که منفجر شد، کشتی مجدد نام‌گذاری شدهٔ بود که باعث در ۱۶ آوریل ۱۹۴۷ شد و حداقل ۵۸۱ نفر را کشت.
از آوریل ۱۹۴۴ شش کشتی لیبرتی در پوینت کلیر، آلاباما، توسط نیروی هوایی ارتش ایالات متحده، به انبارهای شناور تعمیر هواپیماها تبدیل شدند که توسط اداره می‌شدند. پروژه‌ای‌سری‌که‌پروژه Ivory Soap نامیده شد، که انبارهای پشتیبانی متحرک را برای بمب‌افکن‌های و جنگنده‌های مستقر در گوام، ایوو جیما، و اوکیناوا را فراهم می‌کرد، از دسامبر ۱۹۴۴ آغاز شد. با این حال، شش فروند ARU(F) (واحد تعمیراتی هواپیماهای شناور)، دارای سکوهایی برای فرود چهار هلیکوپتر بودند، که این هلیکوپترها برای تخلیه پزشکی مجروحان جنگی در و اوکیناوا مورد استفاده قرار می‌گرفتند.The Hoverfly in CBI, Carl Warren Weidenburner
آخرین کشتی لیبرتی تازه ساخته شده، بود که در ۲۶ سپتامبر ۱۹۴۵ به آب انداخته شد و در ۳۰ اکتبر ۱۹۴۵ تحویل داده شد. نام او به افتخار مهندس ارشد یک کشتی باری ارتش ایالات متحده گذاشته شده بود که پس از انفجار ۱۳ آوریل ۱۹۴۵ زیر عرشه مانده بود تا موتورهای آن کشتی را خاموش کند. اقدامی که پس از مرگ او را به ارمغان آورد. در سال ۱۹۵۰، یک کشتی لیبرتی «جدید» توسط Industriale Maritime SpA، جنوا، ایتالیا با استفاده از بخش کمانی کشتی برت ویلیامز و بخش پشتی کشتی ناتانیل بیکن ساخته شد که هر دوی آنها پیش‌تر غرق شده بودند. کشتی جدید SS Boccadasse نام گرفت که تا سال ۱۹۶۲ که از بین رفت، خدمت کرد.
چندین طرح از تانکرهای نفتی تولید انبوه شده نیز تولید شد که پرتعدادترین آنها بودند که حدود ۴۹۰ تانکر از سال ۱۹۴۲ تا پایان سال ۱۹۴۵ ساخته شدند.
کشتی‌های لیبرتی اولیه از ایجاد ترک‌هایی در بدنه و عرشه رنج می‌بردند و تعداد کمی از آن‌ها به دلیل چنین نقص‌های ساختاری از بین رفتند. در طول جنگ جهانی دوم نزدیک به ۱۵۰۰ مورد در این کشتی‌ها ایجاد شد. دوازده کشتی، از جمله سه کشتی از ۲۷۱۰ کشتی لیبرتی ساخته شده، بدون هیچگونه زنگ خطری به دو نیمه تقسیم شدند، از جمله ، کهWreck of the SS "John P Gaines"X-FEM for Crack Propagation – Introduction Article which includes clear photograph of a ship broken in half. در ۲۴ نوامبر ۱۹۴۳ با از دست دادن ۱۰ نفر از خدمه غرق شد. در ابتدا ظن این مشکلات به گردن کارخانه‌های کشتی‌سازی افتاد، با این ادعا که اغلب آنه‌ها از کارگران بی‌تجربه و همچنین تکنیک‌های جدید جوشکاری برای تولید تعداد زیادی کشتی، با عجله و سرعت بالا استفاده می‌کنند.
، ساخت بریتانیا را برای اهداف آزمایشی قرض گرفت. از دانشگاه کمبریج به وضوح بیان کرد که شکستگی‌ها از محل‌های جوش‌کاری شروع نشده‌اند، بلکه ناشی از تردی فولاد مورد استفاده در دمای پایین بوده‌اند؛Constance Tipper (researcher into Liberty ship fracture) وهمینطور بیان کرد که همان نوع فولادی که در ساخت‌وساز کشتی به روش پرچ‌کاری استفاده می‌شود این مشکل را ندارد. او کشف کرد که کشتی‌های قرار گرفته در اقیانوس اطلس شمالی در معرض دماهایی قرار می‌گیرند که می‌توانند به زیر نقطه بحرانی‌ای برسد که در آن فولاد از خاصیت شکل‌پذیری و نرمی خود به خاصیت تردی تغییر خاصیت می‌دهد و به ترک‌ها اجازه می‌دهد به راحتی شروع شوند و جوانه بزنند. ساختار بدنه که عمدتاً با روش جوش‌کاری ساخته شده بود، به ترک‌های کوچک اجازه می‌داد تا بدون هیچ مانعی پخش شوند و قلمه بزنند، و این برخلاف بدنه‌ای بود که از صفحات جداگانه پرچ‌شده به هم، ساخته شده بود. یکی از انواع رایج ترک‌ها، در گوشه مربعی دریچه که با یک درز جوش داده شده منطبق می‌شد، متمرکز می‌شد که هر دوی گوشه دریچه و درز جوش داده شده را به محلی برای تمرکز تنش تبدیل می‌کرد. علاوه بر این، کشتی‌ها، اغلب به‌شدت و بیشتر از حد مجاز بارگیری می‌شدند و این موضوع تنش‌ها را افزایش می‌داد و برخی از مشکلات در هنگام وقوع یا پس از طوفان‌های شدید در دریا رخ می‌داد که این دو موضوع هر کشتی‌ای را در معرض خطر قرار می‌داد. اصلاحات جزئی در دریچه‌ها و تقویت‌کننده‌های مختلفی در کشتی‌های لیبرتی برای رفع مشکل ترک‌خوردگی اعمال شدند. کشتی جانشین آن یعنی ویکتوری، از همان فولاد با طراحی بهبود یافته برای کاهش خستگی احتمالی استفاده کرد.
در سپتامبر ۱۹۴۳، برنامه‌های استراتژیک و کمبود کشتی‌های مناسب ایجاب می‌کردند که کشتی‌های لیبرتی برای استفاده اضطراری برای انتقال نیروهای انسانی در خدمت قرار بگیرند که درنهایت حدود ۲۲۵ کشتی برای این منظور تغییر کاربرد دادند. اولین تغییر کابردها با عجله توسط (WSA) انجام شدند تا کشتی‌ها بتوانند به کاروان‌هایی در مسیر شمال آفریقا برای عملیات مشعل بپیوندند. حتی پیش‌تر از آن، شاخهٔ خدمات تأمین تجهیزات ارتش ایالات متحده که زیرمجموعه فرماندهی منطقه جنوب غربی اقیانوس آرام بود، حداقل یکی از این کشتی‌ها به نام ویلیام الری چانینگ در استرالیا، را به یک ناو حمل‌کننده نیروهای تهاجمی باقابلیت پهلوگرفتن کرافت ( و ) تغییر کاربرد داده بود. این کشتی پس از داده شدن مسؤولیت‌های مخصوص نیروی دریایی برای حملات آبی-خاکی، مجدداً به کشتی باری تغییری کاربری داد. دیگر کشتی‌ها در جنوب غربی اقیانوس آرام، با نصب آشپزخانه‌های صحرایی بر روی عرشه، سرویس‌های بهداشتی در فضای بین دریچه‌های شماره ۴ و شماره ۵، که آب آن‌ها توسط شیلنگ‌های متصل به شیر آتش‌نشانی تأمین می‌شد به‌طور موقت، برای انتقال نیرو برای عملیات‌های گینه نو تغییر کاربری دادند. در این کشتی‌ها حدود ۹۰۰ سرباز روی عرشه یا در فضای بین دو عرشه می‌خوابیدند. در حالی که بیشتر کشتی‌های لیبرتی تغییرکابری‌یافته برای حمل حداکثر ۵۵۰ سرباز در نظر گرفته شده بودند، سی و سه کشتی، برای حمل ۱۶۰۰ نفر برای دریانوردی‌های کوتاه‌تر از بنادر سرزمین اصلی ایالات متحده به آلاسکا، هاوایی و دریای کارائیب تغییر کاربری یافتند.
موضوع ترک‌های بدنه، نگرانی گارد ساحلی ایالات متحده را برانگیخت. این نگرانی منجر به توصیه‌ای شد که در نهایت باعث شد کشتی‌های لیبرتی در فوریه ۱۹۴۴ از حمل نیرو خارج شوند. این را نیز باید ذکر کرد که تعهدات نظامی، مستلزم استفاده ادامه‌دار از آنها بود. مشکل پراهمیت‌تر این کشتی‌ها، عدم تناسب کلی این کشتی‌ها برای کاربرد انتقال سربازان بود. به‌ویژه با تغییر کاربردهای عجولانه‌ای که در سال ۱۹۴۳ انجام شد، که انتقادات قابل‌توجهی را در مورد به‌هم ریختگی فضا، نحوه ذخیره‌سازی آب و غذا، بهداشت، گرمایش/تهویه و کمبود امکانات پزشکی به همراه داشت. پس از پیروزی متفقین در شمال آفریقا، حدود ۲۵۰ کشتی لیبرتی مأمور انتقال اسیران جنگی به ایالات متحده شدند. تا نوامبر ۱۹۴۳، رئیس زیرشاخهٔ حمل و نقل ارتش، سرلشکر چارلز پی. گروس، و WSA، که مأمورین آنها کشتی‌ها را اداره می‌کردند، در مورد ارتقای کیفی کشتی‌ها به توافق رسیدند. اما الزامات عملیاتی ایجاب می‌کرد که حداکثر تعداد نیروهای منتقل شده در کشتی‌های لیبرتی از ۳۵۰ به ۵۰۰ نفر افزایش یابد. افزایش تولید کشتی‌های مناسب‌تر باعث شد تا کشتی‌های لیبرتی‌ای که با عجله تغییر کاربری داده شده بودند، تا ماه مه ۱۹۴۴ به فعالیت‌های باری بازگردند. علیرغم انتقادها، شروط، درخواست‌های نیروی دریایی از پرسنل خود برای سفر نکردن با کشتی‌های لیبرتی و حتی صدور بیانیهٔ سنا، نیازهای نظامی مستلزم استفاده از این کشتی‌ها بود. تعداد نیروها به ۵۵۰ نفر در ۲۰۰ کشتی لیبرتی برای اعزام مجدد به اقیانوس آرام افزایش یافت. نیاز به تغییر کاربرد کشتی‌ها به قابلیت حمل نیروی انسانی، بلافاصله در دورهٔ پس از جنگ نیز، به منظور بازگرداندن سربازان از خارج از کشور در اسرع وقت وجود داشت.
در ۲۷ سپتامبر ۱۹۴۲، اس اس استیون هاپکینز اولین (و تنها) کشتی تجاری ایالات متحده بود که یک کشتی مهاجم روی‌سطحی آلمان را در طول جنگ غرق کرد. استفن هاپکینز که به آن دستور توقف داده شده بود، از تسلیم امتناع کرد و بنابراین کشتی آلمانی به شدت مسلح Stier وکشتی همراه او یعنی کشتی ""، با یک مسلسل بر روی آن، آتش گشودند. اگرچه خدمه استیون هاپکینز بسیار دچار سختی شده بودند، اما خدمه، گارد مسلح اسلحه ۴ اینچی (۱۰۰ میلی‌متری) کشتی را پس از کشته شدن هر یک از آنان، با داوطلبان جایگزین کردند. درگیری کوتاه بود ولی سرانجام هر دو کشتی غرق شدند.
در ۱۰ مارس ۱۹۴۳، به تنها کشتی‌ای تبدیل شد که از حمله جان سالم به در برده‌بود. درهمان سال، از ۲۲ تا ۳۰ ژانویه ۱۹۴۴، لاتون بی. ایوانز در نبرد آنزیو در ایتالیا شرکت داشت و در طول یک دوره هشت روزه، تحت بمباران‌های مکرر توپخانه‌های ساحلی و هواپیماها قرار داشت. این کشتی در این ۸ روز، رگبار طولانی ترکش، آتش مسلسل و بمب را تحمل کرد. خدمه اسلحه‌ها، با شلیک گلوله به مقابله با مهاجمان پرداختند و پنج هواپیمای آلمانی را ساقط کردند که منجر به اجرای موفقیت‌آمیز عملیات ورود به ساحل شد.
بیش از ۲۴۰۰ کشتی لیبرتی از جنگ، جان سالم به در بردند. از این تعداد، ۸۳۵ فروند کشتی، ناوگان باری در دوران پس از جنگ را تشکیل دادند. کارآفرینان یونانی ۵۲۶ فروند از این کشتی‌ها و ایتالیایی‌ها ۹۸ فروند از این کشتی‌ها را خریدند. بزرگان کشتیرانی از جمله جان فردریکسن، جان تئودوراکوپولوس،The Shipping World and Shipbuilding & Marine Engineering News, 1952, p. 148. ارسطو اوناسیس، ، ، برادران گولاندریس، و خانواده‌های Andreadis, Tsavliris, Achille Lauro, Grimaldi و Bottiglieri به این که تشکیل ناوگان خود را با کشتی‌های لیبرتی آغاز کرده بودند، شناخته می‌شدند. ، غول بزرگ کشتیرانی ایتالیایی در آن زمان و رهبر هیئت کشتیرانی ایتالیا، ناوگان خود را تحت برنامه خرید کشتی لیبرتی بازسازی کرد. Weyerhaeuser ناوگانی متشکل از شش کشتی لیبرتی (که بعداً به‌طور گسترده بازسازی و نوسازی شده بودند) را اداره می‌کرد که الوار، کاغذ روزنامه و محموله‌های عمومی را در سال‌ها پس از پایان جنگ جابه‌جا می‌کردند.
اصطلاح «محموله در قد و قواره لیبرتی» برای ۱۰۰۰۰ تن طولانی (۱۰۲۰۰ تن) ممکن است همچنان درصنعت حمل و نقل دریایی، از آن زمان بر جای مانده باشد.
برخی از کشتی‌های لیبرتی پس از جنگ، به دلیل مین‌های دریاییای که به اندازه کافی پاکسازی نشده بودند، از دست رفتند. پیر گیبو پس از برخورد با یک مین در منطقه ای که پیش‌تر اعلام شده بود پاکسازی شده‌است، در آب‌های یونان نزدیک به جزیره کیثیرا در ژوئن ۱۹۴۵، نابود شد و در همان ماه، کالین پی کلی جونیور خسارت‌های جبران ناپذیری را به خاطر برخورد مین در بندر Ostend بلژیک را متحمل شد. در آگوست ۱۹۴۵، ویلیام جی پالمر که در حال حمل اسب‌هایی از نیویورک به تریست بود، ۱۵ دقیقه پس از برخورد با مین در چند مایلی مقصد، واژگون و غرق شد. همه خدمه و شش اسب نجات یافتند. ناتانیل بیکن در دسامبر ۱۹۴۵ به یک میدان مین در نزدیکی Civitavecchia ایتالیا برخورد کرد، آتش گرفت اما به ساحل آورده شد و به دو نیمه تقسیم شد. بخش بزرگتر روی بدنه نیمه‌کاره کشتی لیبرتی دیگری جوش داده شد تا یک کشتی جدید با ۳۰ فوت طول بیشتر به نام Boccadasse ساخته شود.
در اواخر دسامبر ۱۹۴۷، رابرت دیل اوون که به کالیوپی تغییر نام داده بود و تحت پرچم یونان دریانوردی کرد، بعد از برخورد با یک مین دریایی به سه تکه تقسیم شد و در دریای آدریاتیک شمالی غرق شد. از دیگر کشتی‌های لیبرتی‌ای پس از جنگ در اثر مین از بین رفتند، می‌توان به جان وولمن، کالوین کولیج، سایروس آدلر، و لرد دلور اشاره کرد.
در ۲۱ دسامبر ۱۹۵۲، SS Quarette، یک کشتی لیبرتی به طول ۴۲۲ فوت (۱۲۹ متر) با وزن ۷۱۹۸ تن، با سرعت ۱۰٫۵ نات دریایی (۱۹ کیلومتر در ساعت؛ ۱۲ مایل در ساعت) به صخره شرقی برخورد کرد.. کشتی توسط امواج خشن و بادهایی با سرعت ۳۵ مایل در ساعت (۵۶ کیلومتر در ساعت) به مقدار بیشتری در درون صخره‌ها کشیده شد که این اتفاق باعث فرو ریختن کمان جلویی شد و به دو نگهدارنده جلویی کشتی آسیب رساند. خدمه این کشتی توسط SS Frontenac Victory در همان روز تخلیه شدند. یدک‌کش نجات Ono در ۲۵ دسامبر به آنجا رسید تا تلاش‌های خود را برای کشیدن کشتی بیرون از صخره‌ه انجام دهد، اما هوای طوفانی، ایجاب می‌کرد تا این عملیات نجات، با تأخیر روبرو شود. در ۳ ژانویه، قبل از اینکه تلاش دیگری برای نجات انجام شود، لنگرهای کشتی پاره و قطع شدند و کشتی بر روی صخره منفجر شد. این رخداد یک به حساب می‌آمد. چند هفته بعد، از وسط شکستند و هر دو قطعه غرق شدند. خرابه‌های کشتی اکنون به عنوان یک ادای وظیفه می‌کنند و زیستگاه بسیاری از گونه‌های ماهی را می‌باشند.
در سال ۱۹۵۳، (CCC) شروع به ذخیره غلات مازاد در کشتی‌های لیبرتی واقع در رودخانه هادسون، ، المپیا و آستوریا کرد. در سال ۱۹۵۵، ۲۲ کشتی در از بارگیری غلات مرخص شدند و سپس به ناوگان المپیا منتقل شدند. در سال ۱۹۵۶، چهار کشتی از ناوگان ویلمینگتون مرخص شدند و با بارگیری غلات به ناوگان رودخانه هادسون منتقل شدند.
بین سال‌های ۱۹۵۵ و ۱۹۵۹، ۱۶ کشتی سابق لیبرتی مجدداً توسط نیروی دریایی ایالات متحده خریداری شدند و به برای تبدیل شدند.
در دهه ۱۹۶۰، سه کشتی لیبرتی و دو کشتی ویکتوری دوباره فعال شدند و به با AGTR (امداد و تحقیقات فنی) تبدیل شدند و برای جمع‌آوری اطلاعات الکترونیکی و وظایفو ماموریت‌های راداری توسط نیروی دریایی ایالات متحده مورد استفاده قرار گرفتند. کشتی‌های لیبرتی اس‌اس ساموئل آر. آتیکن به ، کشتی SS "Robert W. Hart" به ، کشتی SS "J. Howland Gardner به " و کشتی‌های ویکتوری به و به تغییر نام دادند. همه این کشتی‌ها در سال‌های ۱۹۶۹ و ۱۹۷۰ یا از .
یو اس اس لیبرتی یک کشتی تحقیقاتی فنی کلاس بلمونت (کشتی جاسوسی الکترونیک) بود که در طول جنگ شش روزه ۱۹۶۷، مورد حمله نیروهای دفاعی اسرائیل قرار گرفت. آن کشتی در طی جنگ جهانی دوم به عنوان SS Simmons Victory ساخته شده بود و به عنوان یک کشتی ویکتوری باری خدمت می‌کرد.
از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۶۳، و زیرشاخه گروه رودخانه کلمبیا، ۵۰۰ کشتی را در اختیار داشت.
در سال ۱۹۴۶، کشتی‌های لیبرتی در در نزدیکی . این ناوگان در اوج ظرفیت نگهداری خود در سال ۱۹۶۵، ۱۸۹ بدنه را در خود ذخیره کرده بود. آخرین دو کشتی باقیمانده در سال ۱۹۷۱ برای قراضه‌سازی بدنه به اسپانیا فروخته شدند و ناوگان آماده‌به‌خدمت برای همیشه تعطیل شد.The Hudson River National Defense Reserve Fleet "The fleet was at its peak with 189 ships in July of 1965."Image: Mothball Fleet of WWII Liberty Ships in Hudson River off Jones Point 1957 Picture of mothballed liberty ships
تنها دو کشتی عملیاتی لیبرتی، اس اس جان دبلیو براون و باقی مانده‌اند. جان دبلیو براون، وظیفه‌ای طولانی به عنوان یک را داشته‌است و همچنین دستخوش بسیاری از تغییرات داخلی بوده‌است، این در حالی است که جرمیا اوبراین تا حد زیادی در شرایط اولیه خود باقی مانده‌است. هر دو هم‌اکنون کشتی‌های موزه‌ای هستند که امروزه نیز مرتباً به دریا می‌روند. در سال ۱۹۹۴، جرمیا اوبراین برای پنجاهمین سالگرد ورود به نرماندی، از سانفرانسیسکو به انگلستان و فرانسه رفت، و این کشتی تنها کشتی بزرگی از ناوگان اصلی عملیات بود که در سالگرد شرکت داشت. در سال ۲۰۰۸، ، یک کشتی که در سال ۱۹۴۴ به یک منتقل کننده لوله برای پشتیبانی از تبدیل شده بود، به یونان منتقل شد و به موزه شناوری برای بیان تاریخ دریایی تجاری یونان تبدیل شد. با این وجود که قطعات اصلی گم شده بازسازی شده بودند، این کشتی دیگر عملیاتی نیست.
کشتی‌های لیبرتی چندین دهه پس از به آب انداختنشان، همچنان، به کارکرد «کمتر از تمام توان» خود ادامه می‌دهند. در پورتلند ایالت اورگان، بدنه‌های ریچارد هنری دانا و جین آدامز به عنوان پایه‌های اسکله‌های شناور عمل می‌کنند. با نام ستاره کودیاک بای یک کارخانه کنسروسازی محصور در خشکی در در ۵۷ درجه و ۴۷ دقیقه و ۱۲ اینچ شمالی ۱۵۲ درجه و ۲۴ دقیقه و ۱۸ اینچ باختری کماکان خدمت می‌کند.
از سال ۱۹۵۸، پنجاه و هشت کشتی لیبرتی، ۷۰ فوت (۲۱ متر) افزایش طول داده شدند. این اقدام، برای این کشتی‌ها، امکان حمل ۶۴۰ تن طولانی (۶۵۰ تن) بار اضافی با ارزش افزوده زیاد را فراهم کرد. عرشه این کشتی‌ها نیز در اواسط دهه ۱۹۶۰، بر اساس طرحی از طراح ناو، لون لیواس، محصور گردید.
در دهه ۱۹۵۰، برنامه تغییر کاربرد کشتی‌های لیبرتی و بهبود موتور آن‌ها را تصویب کرد که هدف از آن افزایش سرعت کشتی‌های لیبرتی به ۱۵ گره (۲۸ کیلومتر در ساعت؛ ۱۷ مایل در ساعت) بود تا این کشتی‌ها را با نمونه‌های مدرن‌تر رقابت‌پذیرتر می‌کرد و این برنامه همچنین فرصتی را برای کسب تجربه با سیستم‌های پیشران جایگزین به ارمغان می‌آورد. چهار کشتی در طی برنامه ۱۱ میلیون دلاری تغییر کاربرد دادند.Proceedings of the Merchant Marine Council Vol 12 No 5 May 1955 pg 85 SS Benjamin Chew کندانسورهای موجود خود را اصلاح کرده بود و یک سوپرهیتر و توربین دنده‌ای جدید نصب کرده بود تا قدرت کشتی از ۲۵۰۰ اسب بخار به ۶۰۰۰ اسب بخار افزایش یابد. اس اس توماس نلسون کمان خود را طولانی‌تر کرد، موتورهای دیزلی را به جای موتور بخار اصلی نصب کرد، و جرثقیل‌های متحرک را به جای چرخ دنده اصلی حمل بار نصب کرد. کشتی GTS (کشتی توربین گاز) جان سرجنت کمان خود را طولانی‌تر کرد و موتور بخار آن با یک توربین گازی ساخت جنرال الکتریک ۶۶۰۰ اسب بخاری جایگزین شد که از طریق چرخ دنده کاهشی به یک پروانه با گام برگشت‌پذیر متصل شده بود. جان سرجنت در کل یک موفقیت محسوب می‌شد، اما مشکلات مربوط به پروانه با گام برگشت‌پذیر پس از سه سال آزمایش‌های متعدد به پایان رسید. کشتی نوع GTS ویلیام پترسون کمان خود را طولانی‌تر کرد و موتور بخار آن با با ۶ ژنراتور گاز پیستون آزاد ساخت جنرال الکتریک جنرال الکتریک که با نام GE-14 شناخته می‌شدند و متصل به دو توربین برگشت‌پذیر و در مجموع ۶۰۰۰ اسب بخار خروجی بودند، جایگزین شد. ویلیام پترسون به عنوان یک شکست محسوب می‌شد زیرا ضریب اطمینان پایینی داشت و مقیاس پذیری طراحی آن ضعیف بود.Specht D. "Evaluation of free piston-gas turbine marine propulsion machinery in GTS" William Patterson "(1961) SAE"Proceedings of the Merchant Marine Council Vol 14 No 11 Nov 1957 pg 183 هر چهار کشتی با نفت کوره از نوع تغذیه می‌شدند، این را نیز باید گفت که جان سرجنت به سوخت با کیفیتی نیاز داشت که در بنادر محدودی موجود بود و همچنین برای کاهش آلاینده‌ها نیاز به ترمیم و تقویت بیشتری داشت.National Research Council (U.S.) "Innovation in the Maritime Industry" (1979) Maritime Transportation Research Board pp. 127–131 سه کشتی از موارد فوق در سال‌های ۱۹۷۱ یا ۱۹۷۲ و توماس نلسون مجهز به دیزل در سال ۱۹۸۱ اسقاط شد.
در سال ۲۰۱۱، خدمات پستی ایالات متحده یک تمبر پستی منتشر کرد که نشان دهنده کشتی لیبرتی به عنوان بخشی از مجموعهٔ بود.
کشتی‌های لیبرتی مجموعاً در ۱۸ کارخانه در کنار سواحل ایالات متحده با اقیانوس آرام، اقیانوس اطلس و سواحل خلیج ساخته می‌شدند:
مجموعاً ۴ کشتی لیبرتی باقی ماندند:
یواس‌اس گاتو (اس‌اس‌ان-۶۱۵) یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۶۴ ساخته شد.
یواس‌اس گاتو (اس‌اس-۲۱۲) یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۴۱ ساخته شد.
یواس‌اس لانگلی (سی‌وی-۱) اولین ناو هواپیمابر آمریکا بود. در واقع این کشتی مخصوص زغال سنگ بود که تغییر کاربری داده شد. بود. این کشتی در سال ۱۹۱۲ ساخته شد.
یواس‌اس بالتیمور (۱۷۹۸) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۷۹۸ ساخته شد.
یواس‌اس بالتیمور (۱۸۶۱) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۸۴۸ ساخته شد.
یواس‌اس بالتیمور (سی-۳) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۸۸۸ ساخته شد.
یواس‌اس بالتیمور (سی‌ای-۶۸) یک کشتی است که طول آن 673 ft 5 in (205.3 m) می‌باشد. این کشتی در سال ۱۹۴۲ ساخته شد.
یواس‌اس لکسینگتون (سی‌وی-۱۶) یک کشتی بود که طول آن (910 ft) بود. این کشتی در سال ۱۹۴۲ ساخته شد.
یواس‌اس لکسینگتون (سی‌وی-۲) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۲۵ ساخته شد.
یواس‌اس دلوت (سی‌ال-۸۷) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
یواس‌اس کازابلانکا (سی‌وی‌ئی-۵۵) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۳ ساخته شد.
غُدد اَشکی یک جفت غدد برون‌ریز هستند که در سمت بالای کاسه هر دو چشم قرار دارند و اشک تولید می‌کنند. غدد اشکی غده‌های کوچک دوسانتیمتری و بادامی‌شکل‌اند و در گوشه بیرونی چشم‌ها و پشت پلک‌های فوقانی قرار گرفته‌اند.
مایع اشکی از طریق ۶ تا ۱۲ مجرای کوچک ترشحی به فضای میان چشم و پلک فوقانی وارد می‌گردد. با هر بار باز و بسته کردن چشم‌ها اشک از مجاری ترشحی غدد اشکی چکیده شده و به سمت مجرای اشکی- بینی که به صورت دو سوراخ بسیار ریز در گوشه داخلی چشم‌ها قرار گرفته، هدایت می‌گردد.
در انتها اشک به کیسه اشک و سپس به حفره بینی می‌ریزد. به همین علت است که هنگام گریه کردن ممکن است دچار آبریزش بینی گردید.پزشکان ایران . بازدید: ۱۴ اوت ۲۰۱۷.
غده اشکی همانند غدد بزاقی پیوسته در حال ترشح است و مهم‌ترین ماده درون اشک آنزیم لیزوزیم است که باکتری‌ها را می‌کشد. غدد اشکی روزانه حدود دو قاشق چای‌خوری اشک تولید می‌کنند. وظایف اشک شست‌وشوی سطح چشم، ضد عفونی کردن چشم‌ها، لغزنده کردن چشم‌ها برای حرکت آسان کره چشم و پلک، جلوگیری از خشک شدن چشم‌ها و پلک‌ها و تغذیهٔ قرنیه می‌باشد. اشک حاوی آب، چربی‌ها، مواد معدنی، نمک و پروتئین است. دستگاه اشکی شامل غده اشکی، مجرای اشکی، منفذ اشکی، کیسه اشک و مجرای اشکی بینی می‌باشد.بیولوژی کمپبلبیولوژی گایتون
التهاب غده اشکی، داکریوآدنیت (dacryoadenitis) نامیده می‌شود. موارد حاد التهاب غده اشکی اغلب در کودکان از اوریون، سرخک و آنفلوانزا و در بزرگسالان از سوزاک ناشی می‌شود.
غده اشکی اصلی که گاه با بلند کردن پلک فوقانی می‌توان لوب پلکی آن را مشاهده کرد، بیشترین حجم مایع اشک را ترشح می‌کند. هسته اشکی در پونز از طریق عصب اینترمدیوس (از اجزاء زوج Vll) و سپس شاخه ماگزیلاری زوج V کنترل این غدد را به‌عهده دارد. نوروم آکوستیک و سایر تومورهای زاویه مخچه‌ای - پلی باعث قطع عصب دهی این غدد می‌شوند. غدد کروز ولفرینگ (۱۰/۱ غده اصلی هستند) مشابه غدد اصلی هستند ولی سیستم مجاری ندارند و عمدتاً در ملتحمه فورنیکس فوقانی قرار دارند. موسین اشک را سلول‌های جامی ملتحمه و چربی اشک را غدد میبومین و زایس می‌سازند غدد مول نیز نقشی دارند. غدد اشکی فرعی مسئول ترشح پایه اشک هستند و بدون ترشح رفلکسی اشک (از غدد اصلی) می‌توانند قرنیه را حفاظت کنند ولی فقدان تنهای سلول‌های گابلت باعث خشکی قرنیه می‌شود.
یواس‌اس موندا (سی‌وی‌ئی-۱۰۴) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
اچ‌ام‌اس مقدونی یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۸۱۰ ساخته شد.
یواس‌اس پرینستون (سی‌وی‌ال-۲۳) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۲ ساخته شد.
یواس‌اس پرینستون (سی‌وی-۳۷) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۵ ساخته شد.
یواس‌اس کلیولند (سی-۱۹) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۰۱ ساخته شد.
یواس‌اس کانزاس (بی‌بی-۲۱) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۰۵ ساخته شد.
یواس‌اس ساراتوگا (سی‌وی-۳) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۲۵ ساخته شد.
یواس‌اس هیوستون (سی‌ای-۳۰) یک کشتی بود. این کشتی در سال ۱۹۲۹ ساخته شد.
یواس‌اس پنسیلوانیا (ای‌سی‌آر-۴) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۰۳ ساخته شد.
یواس‌اس کالیفرنیا (ای‌سی‌آر-۶) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۰۴ ساخته شد.
یواس‌اس مریلند (ای‌سی‌آر-۸) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۰۳ ساخته شد.
یواس‌اس نیوآرک (سی-۱) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۸۹۰ ساخته شد.
یواس‌اس ویلمینگتون (سی‌ال-۱۱۱) یک کشتی بود که طول آن بود.
یواس‌اس چارلستون (سی-۲۲) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۰۴ ساخته شد.
یواس‌اس آیداهو (بی‌بی-۴۲) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۱۷ ساخته شد.
یواس‌اس مین (اس‌اس‌بی‌ان-۷۴۱) یک زیردریایی است که طول آن می‌باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۹۴ ساخته شد.
یواس‌اس آلبانی (سی‌ال-۲۳) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۸۹۹ ساخته شد.
یواس‌اس ورمانت (بی‌بی-۲۰) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۰۵ ساخته شد.
یواس‌اس مریلند (بی‌بی-۴۶) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۲۰ ساخته شد.
یواس‌اس رنجر (سی‌وی-۴) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۳۳ ساخته شد.
یواس‌اس ویسکانسین (بی‌بی-۶۴) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۳ ساخته شد.
یواس‌اس وایومینگ (بی‌بی-۳۲) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۱۱ ساخته شد.
یواس‌اس او-۱۲ (اس‌اس-۷۳) یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۱۷ ساخته شد.
یواس‌اس لانگلی (سی‌وی‌ال-۲۷) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۳ ساخته شد.
یواس‌اس شانگری-لا (سی‌وی-۳۸) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
یواس‌اس نیوآرک (سی‌ال-۱۰۸) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۵ ساخته شد.
یواس‌اس بوستون (۱۷۷۷) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۷۷۶ ساخته شد.
یواس‌اس بوستون (۱۷۹۹) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۷۹۹ ساخته شد.
یواس‌اس بوستون (۱۸۲۵) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۸۲۵ ساخته شد.
یواس‌اس بوستون (۱۸۸۴) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۸۸۴ ساخته شد.
یواس‌اس بوستون (سی‌ای-۶۹) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۲ ساخته شد.
یواس‌اس بوفالو (۱۸۹۳) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۸۹۲ ساخته شد.
یواس‌اس آرکانزاس (بی‌بی-۳۳) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۱۱ ساخته شد.
یواس‌اس واشینگتن (بی‌بی-۵۶) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۰ ساخته شد.
یواس‌اس هورنت (سی‌وی-۸) یک کشتی بود. این کشتی در سال ۱۹۴۰ ساخته شد.
یواس‌اس هورنت (سی‌وی-۱۲) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۳ ساخته شد. ارتش ایالات متحده آمریکا این کشتی را به موزه نظامی تبدیل کرد.
یواس‌اس دلفین (ای‌جی‌اس‌اس-۵۵۵) یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۶۸ ساخته شد.
یواس‌اس دلفین (اس‌اس-۱۶۹) یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۳۲ ساخته شد.
یواس‌اس دلفین (۱۸۲۱) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۸۲۱ ساخته شد.
یواس‌اس دلفین (۱۸۳۶) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۸۳۶ ساخته شد.
یواس‌اس آمستردام (سی‌ال-۱۰۱) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
یواس‌اس ایندیپندس (سی‌وی‌ال-۲۲) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۲ ساخته شد.
یواس‌اس ایندیپندس (۱۸۱۴) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۸۱۴ ساخته شد.
یواس‌اس کلرادو (ای‌سی‌آر-۷) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۰۳ ساخته شد.
یواس‌اس بنینگتون (پی‌جی-۴) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۸۹۰ ساخته شد.
یواس‌اس بنینگتون (سی‌وی-۲۰) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
یواِس‌اِس باکسِر (اِل‌اِچ‌دی-۴) یک کشتی جنگی آمریکایی با قابلیت حمل بالگرد است که طول آن می‌باشد. این کشتی در سال ۱۹۹۳ ساخته شد.
یواس‌اس واسپ (سی‌وی-۷) یک ناو هواپیمابر آمریکایی بود که طول آن (209.7 متر) بود و در سال ۱۹۳۹ ساخته شد. این ناو هواپیمابر تا قبل از حمله ژاپن به پرل هاربر؛ در اقیانوس اتلانتیک مشغول حفاظت از کاروانهای دریایی متفقین بود و در تابستان 1941 در عملیات اشغال ایسلند توسط نظامیان آمریکایی مشارکت داشت. این ناو هواپیمابر در ماه های آوریل و می همان سال در عملیات امداد به جزیره مالت نیز مشارکت نموده بود. پس از نابودی ناو های هواپیمابر لکسینگتون و یورک تاون؛ واسپ ماموریت یافت به سوی منطقه اقیانوس پاسفیک حرکت کند. این ناو در نبرد جزایر سلیمان و گوادال کانال شرکت نمود. در تاریخ 15 سپتامبر همان سال واسپ در حالی که مشغول عملیات در نزدیکی سان کریستوبال بود با شلیک اژدر توسط زیردریایی آی-۱۹ژاپنی غرق شد.
یواس‌اس شیکاگو (۱۸۸۵) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۸۸۵ ساخته شد.
اچ‌ام‌اس بلفاست (سی۳۵) یک کشتی است. این کشتی در سال ۱۹۳۸ ساخته شد.
یواس‌اس دیکسی (۱۸۹۳) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۸۹۳ ساخته شد.
یواس‌اس آلبانی (سی‌ای-۱۲۳) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۵ ساخته شد.
یواس‌اس کوئینسی (سی‌ای-۳۹) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۳۵ ساخته شد.