moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
متن کتاب ساده و روان است و نویسنده از حشو و سخن زائد در آن دوری جسته؛ از سجع و تصنع پیراسته و در عوض، به ایجاز و سلاست آراسته‌است. زبان کتاب به فارسی معیار امروزی نزدیک است؛ اگرچه تعدادی از واژگان باستانی را در خود حفظ کرده‌است. استفاده از کلمات عربی معتدل است و نحوهٔ بیان آن صریح و بدون زینت بلاغی یا استفاده از عبارات متوازن است. اگرچه نویسنده عموماً کلامی بسیار ساده دارد که همگان بهره لازم را ببرند، اما گاهی اصطلاحات فنی رایج در موضوعات مورد توصیف خود را هم معرفی می‌کند؛ مثلاً فهرست بیماری‌های اسب (در فصل ۲۵) یا اصطلاحات موزون و بلاغی (در فصل ۳۵). نسخه‌های خطی که از این اثر باقی مانده‌اند، رگه‌هایی از تغییرات متنی متأخر را نشان می‌دهند که ارزش کتاب به‌عنوان منبعی برای تحقیقات زبان‌شناختی تاریخی را محدود می‌کند.
کیکاووس در "قابوس‌نامه" شعری به زبان طبری (مازندرانی) نیز سروده‌است که در قرن چهارم گویش متداول در گرگان قدیم بوده‌است. کیکاووس در یک مورد پس از آوردن رباعی که به طبری سروده‌بود، ترجمه‌ای فارسی از آن را هم آورده‌است. این احتمال نیز وجود دارد که نسخهٔ اصلی کتاب در ابتدا به طبری بوده باشد و در سده‌های بعدی به فارسی ترجمه شده باشد. .
کریستیانو گیوسبرتی (زادهٔ ۱۹ دسامبر ۱۹۷۰) که بیشتر با نام حرفه‌ای تکنوبوی شناخته می‌شود، یک دی‌جی و تهیّه‌کنندهٔ موسیقی اهل ایتالیا است که در سبک هارداستایل فعّالیّت می‌کند.
او از سال ۱۹۹۲ تا کنون در عرصهٔ موسیقی به فعّالیّت مشغول است.
نمایش ترومن فیلمی طنز، علمی تخیلی و درام محصول سال ۱۹۹۸ میلادی است. این فیلم توسط پیتر ویر کارگردانی شده و تهیه‌کنندگی آن نیز بر عهده اسکات رودین، اندرو نیکول، ادوارد فلدمن و آدام شرودر بوده‌است. اندرو نیکول نویسندگی این فیلم را هم بر عهده داشته‌است. ستاره این فیلم جیم کری، نقش مردی را بازی می‌کند که بدون آن‌که بداند، از همان بدو تولد در یک نمایش تلویزیونی شبیه‌سازی شده، در دنیایی که توسط شرکتی ساخته شده، زندگی می‌کند. ترومن کم‌کم به اوضاع مشکوک شده و به‌تدریج از این موضوع آگاه می‌شود و تصمیم می‌گیرد از آن بگریزد. از دیگر بازیگران این فیلم می‌توان به لورا لینی، نوآ امریک، ناتاشا مک‌الهون، هالند تیلور، اد هریس و برایان دلات اشاره کرد.
ترومن، نام شخصی است که از زمانی که به عنوان حاصل یک بارداری ناخواسته به دنیا آمده، یک شرکت سینمایی حضانت او را بر عهده گرفته‌است. به این ترتیب ترومن، از بدو تولد و بی‌خبر از همه‌جا بازیگر ناخواسته یک برنامه تلویزیونی ۲۴ ساعته می‌شود که در همهٔ روزهای هفته تولید و در سراسر جهان پخش می‌شود. تهیه‌کننده و کارگردان و در واقع مدیر و خالق این برنامه، شخصی است به نام کریستوف که سعی می‌کند با صحنه‌سازی‌های حساب شده، نه‌تنها جزئی‌ترین رفتار ترومن را پیش‌بینی و کنترل کند، بلکه وی را مجبور کند تا عمیق‌ترین و مخفی‌ترین عواطف درونی خود را در مقابل دوربین‌ها و میکروفن‌های مخفی بروز دهد.خالق این برنامه مدعی است که استقبال گستردهٔ بینندگان در سراسر جهان از این برنامه به خودی خود ثابت می‌کند که این برنامه از نظر عرفی و اخلاقی پذیرفته شده و در عمل، هیچ مشکل حقوقی ندارد. با این حال، در دنیای خارج از فضای این شرکت، افراد و گروه‌هایی ترومن را قربانی یک دسیسه بزرگ دانسته و در راه آگاه‌سازی و آزادی وی فعالیت می‌کنند.محیط زندگی ترومن شهرک کوچکی است که به‌طور کامل و همه‌جانبه تحت پوشش فناوری و تجهیزات این شرکت سینمایی قرار گرفته و حتی وضعیت آب و هوایی شهرک دور از چشم ترومن، دقیقاً کنترل می‌شود. البته ترومن نباید از واقعیت پشت پرده بویی ببرد و به همین جهت، کریستوف، خالق برنامه، هر حیله‌ای را برای بازداشتن ترومن از آگاه شدن به واقعیت، مجاز دانسته و به کار می‌برد. از جمله پخش برنامه‌های تبلیغاتی در مورد خطرات سفر و امنیت و مزایایی که در خانه ماندن به دنبال دارد و حتی در یک حادثه ساختگی قایق‌رانی، در دوره نوجوانی ترومن، مرگ پدر ترومن را در اثر غرق‌شدگی صحنه‌سازی می‌کند تا در ترومن حس کنجکاوی و ماجراجویی از بین برود.
با این حال پیش‌بینی رفتار ترومن بی‌نقص نیست و گاه دچار خطا می‌شود. از جمله مثل وقتی که ترومن در عوض یک دختر همکلاسی که کارگردان برای او در نظر گرفته، عاشق دختری در میان توده سیاهی لشکر به نام سیلویا می‌شود که از قضا از اعضای گروهی معترض است که برای آگاه‌سازی و آزادی ترومن فعالیت می‌کنند. طبق یک برنامهٔ کارگردانی شده سیلویا به‌سرعت از زندگی ترومن خارج شده و ترومن با همکلاسی خود ازدواج می‌کند. اما عشق سیلویا حتی پس از ازدواج در او خاموش نمی‌شود.
با گذشت زمان، گاه در اثر حوادث غیرقابل پیش‌بینی و گاه در اثر خرابکاری‌های عمدی گروه‌های معترض، مانند سقوط یک نورافکن از آسمان که درست جلوی پاهای ترومن می‌افتد یا یک برنامه رادیویی که دائماً به جزئیات خصوصی زندگی ترومن اشاره می‌کند، ترومن در حدود ۳۰ سالگی، کم‌کم به اوضاع مشکوک شده و اقدام به تجسس پیرامون زندگی خود می‌کند. کنجکاوی و سؤالات ترومن از یک سو و تلاش همسرش برای مخفی‌کاری و حفظ اسرار از سوی دیگر، باعث بدبینی بیشتر و سست شدن پایه‌های زندگی زناشویی ترومن می‌شود.یک روز ترومن بی‌مقدمه همسرش را با پیشنهاد یک سفر فوری آزمایش می‌کند، اما یک سری پیشامدهای عجیب و از جمله رفتار مصنوعی همسرش مانع سفر می‌شود. رفتار همسر ترومن به شدتی مصنوعی است که ترومن مطمئن می‌شود که همسرش نیز مهره‌ای از این دسیسه اسرارآمیز است و با چاقو او را تهدید می‌کند. زیر فشار ترس، پوسته ظاهری همسرش فروریخته و شخصیت واقعی او برملا می‌شود. به دنبال این اتفاق، همسر ترومن از بازی خارج می‌شود و اعتراضات مخالفان برنامه در دنیای خارجی افزایش می‌یابد. خالق برنامه برای توجیه این اتفاق و حفظ وجههٔ حقوقی برنامه و نیز آرام کردن ترومن، بار دیگر پدر ترومن را به این بهانه که در اثر حادثه غرق‌شدگی نمرده و بلکه تنها حافظه خود را از دست داده، وارد صحنه می‌کند. این حیله جلوی سقوط شمار تماشاچیان را گرفته و باعث رضایت و آرامش ظاهری ترومن می‌شود. اما ترومن همچنان به اوضاع بدبین است و نهایت تلاش خود را می‌کند تا به صورت مخفیانه به تجسس خود ادامه دهد. ترومن که پس از حادثه تهدید همسرش با چاقو، در زیرزمین خانه‌اش می‌خوابد، یک شب موفق می‌شود خود را از دید دوربین‌های مخفی دور نگه دارد. این ماجرا باعث می‌شود که برای اولین بار در طول تاریخِ پخش این برنامه، کارگردان پخش آن را به صورت موقتی متوقف کند و همه توان و نیروی شهرک سینمایی را بسیج کرده تا به دنبال ترومن بگردند. اما جستجو به درزا می‌انجامد و کارگردان به‌ناچار نورپردازی و چرخه شب و روز شهرک سینمایی را برهم می‌زند تا امر جست‌وجو آسان شود. از طرف دیگر ترومن که بر ترس خود از آب و غرق شدن غلبه کرده، در قایقی قصد فرار دارد اما قبل از موفقیت و خروج از شهرک توسط دوربین‌ها پیدا می‌شود. کارگردان برای منصرف کردن ترومن از فرار، طوفانی مصنوعی ایجاد می‌کند و به‌رغم اعتراض دیگر کارکنان در پشت صحنه، چنان بر اقدام خود پافشاری می‌کند که ترومن تا پای غرق شدن پیش می‌رود، اما از راه رفته بازنمی‌گردد. سرانجام ترومن به دیوارهٔ سدی می‌رسد که شهرک را احاطه کرده. کارگردان طوفان را قطع می‌کند تا مستقیماً از طریق بلندگوها با ترومن گفت‌وگو کرده و او را از ترک شهرک سینمایی منصرف کند. اما ترومن راه خروج از شهرک را دیگر کشف کرده و از پله‌های سد که به یک در خروجی می‌انجامد، بالا می‌رود. در آخرین صحنه، کارگردان به ترومن می‌گوید که دنیای خارجی هیچ مزیتی بر این دنیا و امنیتی که او برای ترومن خلق کرده ندارد، اما ترومن هشدارهای کارگردان را نشنیده گرفته و در یک گفتار کلیشه‌ای می‌گوید: «در صورتی که دیدارمان تازه نشود، صبح و ظهر و شب به خیر!» سپس رو به دوربین تعظیمی می‌کند و از در خارج می‌شود و مورد استقبال سیلویا و دیگر فعالان جنبش آگاه‌سازی ترومن قرار می‌گیرد.
مهدی ستایشگر (زادهٔ ۱۲ تیر ۱۳۲۷ در تهران) موسیقی‌دان، نوازندهٔ سنتور، پژوهشگر و شاعر اهل ایران است. کتاب ۳ جلدی «واژه‌نامهٔ موسیقی ایران‌زمین» از آثار سرشناس او است.
مهدی ستایشگر، ۱۲ تیر سال ۱۳۲۷ در تهران متولد شد. در کودکی تحت نظر پدرش «حبیب‌الله ستایشگر» و «تاج کاظمینی» با موسیقی آوازی آشنا شد و به کلاس‌های «نورعلی برومند» راه یافت. او از کودکی به سرودن شعر نیز می‌پرداخت. وی پس از پایان تحصیل رشتهٔ ادبیات در مدرسهٔ علمیه، در سال ۱۳۴۶ وارد دانشگاه تهران شد. همزمان با تحصیل در رشتهٔ جامعه‌شناسی و ادبیات فارسی، در هنرستان موسیقی ملی فراگیری ساز سنتور را نزد «محمد حیدری» ادامه داد و پس از آن از کلاس‌های «فرامرز پایور» و «محمود کریمی» بهره برد. او فعالیت‌های هنری خود را از دانشگاه تهران آغاز و با گروه‌های موسیقی همکاری کرد. وی سال‌ها به تدریس و پژوهش در موسیقی مشغول است و از سال ۱۳۷۷ مدیرمسئول و سردبیر مجلهٔ تخصصی «هنر موسیقی»، نخستین نشریهٔ موسیقی پس از انقلاب سال ۱۳۵۷ است.مجله کلک (شمارهٔ ۷۶، سال ۱۳۷۵) او در سال ۱۳۸۷ مدرک درجهٔ يک هنری خود را از شورای ارزشیابی هنرمندان کشور دریافت کرد.
مهدی ستایشگر٬ در سال ۱۳۸۱ در هجدهمین جشنواره موسیقی فجر مورد تقدیر قرار گرفت.
از جمله آثار و فعالیت‌های هنری مهدی ستایشگر به موارد زیر می‌توان اشاره نمود:
امارات متحده عربی از هفت امارت تشکیل شده‌است که از نظر تاریخی تحت عنوان ساحل آشتی شناخته می‌شدند. در میان امارت‌ها هیچگونه مرزی که مانع رفت‌وآمد باشد وجود ندارد.
برونو متسو (زاده ۲۸ ژانویه ۱۹۵۴ - درگذشته ۱۴ اکتبر ۲۰۱۳) مربی فوتبال است. بزرگترین موفقیت متسو پیروزی با تیم سنگال در برابر تیم فرانسه در طی جام جهانی فوتبال ۲۰۰۲ است.
روز ملی امارات متحده عربی (به عربی: الیوم الوطنی) جشنی است که هرساله در روز ۲ دسامبر به مناسبت اتحاد ۷ شیخ‌نشین، به نام‌های ابوظبی، دبی، شارجه، فجیره، ام‌القوین، رأس‌الخیمه و شهر عجمان که به تأسیس کشور امارات متحده عربی منجر شد برگزار می‌شود. این روز تعطیل رسمی در کشور امارات است.
در ۲ دسامبر ۱۹۷۱ میلادی، ۶ شیخ‌نشین ابوظبی، دبی، شارجه، فجیره، ام‌القوین و شهر عجمان که تا آن زمان جزء مستعمره‌های کشور بریتانیا بودند به پیشنهاد زاید بن سلطان آل نهیان (حاکم شیخ‌نشین ابوظبی) و راشد بن سعید آل مکتوم (حاکم شیخ‌نشین دبی) کشور امارات متحده عربی (به معنی: شیخ‌نشین‌های متحد عرب) را تأسیس کردند. کمی بعد شیخ‌نشین رأس‌الخیمه نیز به کشور امارات متحده عربی پیوست. با وجود آن که به شیخ‌نشین‌های قطر و بحرین پیشنهاد شده بود تا به امارات بپیوندند، اما آن‌ها تصمیم گرفتند خود یک کشور مستقل باشند.
مردم امارات همه‌ساله در این روز با به‌دست گرفتن پرچم امارات متحده عربی و نقاشی کردن پرچم بر روی خودروها و ساختمان‌ها و همچنین تزئین خیابان‌ها پایکوبی می‌کنند. از ویژه‌برنامه‌های این روز به راه انداختن کارناوال‌های مختلف در سطح شهر و رژهٔ نظامیان است.
سکه‌های عرب-ساسانی یا سکه‌های عربی-ساسانی، یک اصطلاح مربوط به سکه‌شناسی است که در ارتباط با سکه‌های مسی و نقره‌ای ضرب‌شده به سبک سکه‌های ساسانی توسط اعراب مسلمان در زمان ورود اسلام به ایران و چند دهه بعد از آن کاربرد دارد. تصاویر روی سکه‌ها بیشتر شامل نقش‌هایی از خسرو دوم، یزدگرد سوم و گاه به ندرت هرمز چهارم می‌شدند.
کاربرد سکه‌های سکه‌های عرب ساسانی در قلمروی سابق شاهنشاهی ساسانی، همزمان بود با کاربرد سکه‌های اصطلاحاً «عرب بیزانسی» در سرزمین‌های سابق امپراتوری بیزانس. برای اخذ الگوی سکه‌های این سرزمین‌ها توسط اعراب مسلمان دلایل متفاوتی ذکر شده‌است. از جمله اینکه به دلیل نیاز به حفظ ثبات اقتصادی، اعراب در ابتدا تمایل چندانی به عوض کردن سکه‌های رایج نداشتند و در ابتدا تنها سعی می‌کردند نوشته‌های عربی را به خط کوفی بر سکه‌ها بیفزایند یا نشان‌های دینی امپراتوری‌های پیشین را از سکه‌ها بزدایند. منطقه پارس (شامل شهرهای بیشاپور، دارابگرد، اصطخر) درکنار آذربایجان ازجمله مهم‌ترین مکان‌های ضرب سکه‌های عرب ساسانی بودند.
تاکنون انبوهی از این گونه سکه‌ها یافت شده‌اند. نخستین بار که از سکه‌های مسی عرب ساسانی نام برده شده در کاتالوگ موزه سلطنتی برلین در سال ۱۸۹۸ میلادی است. در سال ۱۹۲۸ و ۱۹۳۷ نیز شماری از سکه‌های مسی از حفاری در شوش به دست آمد که نخستین مدرک جدی در این زمینه بود.
نظام پولی در ابتدای خلافت راشدین، همانند نظام دارایی حکومت محمد در مدینه بود.موقع "یا بیروت": النقود العربیَّة الإسلامیَّة. تألیف الدکتور حسَّان علی حلَّاق آن هم همان شیوه‌ای بود که در زمان جاهلیت و پیش از اسلام نیز رواج داشت. اعراب در پیش از اسلام از درهم ساسانی و سولیدوس بیزانسی در مبادلات تجاری استفاده می‌کردند که محمد نیز آن را رایج ساخت و ابوبکر هم از آن شیوه پیروی کرد. بعد از آن، عمر هم در ابتدای خلافتش از همین شیوه پیروی کرد. ولی در زمان خلافت عمر، هنگامی که دستگاه خلافت با سرزمین‌های دارای نظام پولی ثابت در شام، ایران و مصر روبه‌رو شد، برای انجام تجارت با این سرزمین‌ها، سکه‌های ویژه خلافت ضرب شد.
عمر بر سکه‌های طلا و نقره رایج آن زمان، نقش‌های رومی و ساسانی را باقی گذاشت، ولی واژه «جائز» را به آن‌ها افزود. در سال ۱۸ قمری برابر با ۶۳۹ میلادی، عمر اولین کسی شناخته شد که ضرب سکه در تاریخ اسلام را رایج کرد. نقش‌های سکه‌های ساخت عمر از نقش‌های سکه‌های ساسانی برداشت شده بود، با این تفاوت که به برخی از این سکه‌ها عبارت «الحمد لله»، برخی «لا اله الا الله» و بر گروهی دیگر نیز نام «عُمر» افزوده بود. عثمان ولی به افزودن عبارت‌های «الله اکبر» و «بسم الله» اکتفا کرد.The David Collection: Pre Umayyad (Uthman) 651-652. در زمان خلافت امویان، علاوه بر عبارت‌های پیشین، عبارت «محمد رسول‌الله» نیز بر سکه‌ها افزوده شد.Numista: Drachm - 'Abd al-Malik b. 'Abd Allah. خوارج نیز بر سکه‌های تحت‌نظر خود عبارت «لا حکم الا الله» را افزودند.Numista: Drachm - Qatari b. al-Fuja'a.
اگرچه ساسانیان در زمان فرمانروایی خود علاوه بر سکه‌های نقره و مس، دینار طلا نیز نمودند، ولی اعراب مسلمان سکه‌های طلای رومی را مرغوب‌تر از دینارهای ساسانی می‌دانستند؛ به‌طوری‌که زیبایی و درخشندگی سکه‌های طلای رومی در نزد اعراب ضرب‌المثل شده بود. بااین‌حال برخی نویسندگان دینارهایی با سبک ساسانی را منسوب به دوره خلافت معاویه دانسته‌اند.
در سال ۷۹ ق (۶۹۸ م) و در زمان خلافت عبدالملک بن مروان، پس از چند تغییر آزمایشی سرانجام طرح نهایی درهم‌های اسلامی که بدون نقش و تنها همراه کتیبه‌هایی به عربی بودند پذیرفته شد. حجاج بن یوسف در این میان نقش کلیدی در ایجاد و توزیع سکه‌های جدید و تغییر زبان دیوانی شرق خلافت از پهلوی به عربی داشت.Encyclopædia Britannica: al-Ḥajjāj.The David Collection: Umayyad (Abd al-Malik) 80 H (699 AD). ضرب سکه‌های عرب ساسانی تا حدود سال ۸۴ ق (۷۰۳ م) در فارس، کرمان و سیستان ادامه یافت. تاریخ جوان‌ترین سکه عرب ساسانی شناخته شده به حدود سال ۸۵ ق (۷۰۴ م) بازمی‌گردد. اگرچه ممکن است در ضرابخانه‌های واقع در مرزهای شرقی خلافت اسلامی که دسترسی به آن‌ها وجود نداشت، تقلید از مسکوکات عرب ساسانی تا یک سده پس از این تاریخ نیز ادامه یافته باشد.Encyclopædia Iranica: COINS AND COINAGE.
سکه‌های عرب ساسانی متأثر از سنت‌های بازمانده از دوران ساسانی در زمینه‌های واژگان، تصویرنگاری و تداوم کاربرد زبان پهلوی برای نوشتن کتیبه‌ها هستند. بیشتر این سکه‌ها درهم نقره‌اند. برروی آن‌ها به‌طور معمول نقشی از پادشاه ساسانی همراه با یک نوشتهٔ اندرزی و آرایه‌های متنوع است. در سمت راست نگاره، نام خلیفه یا والی عرب به خط پهلوی نوشته شده‌است. در پشت سکه‌ها نیز آتشدان زرتشتی همراه با نگهبانان آتش در کنار آتشدان نقش شده‌اند. در سمت چپ نگهبانان، سال صدور بیان شده و در سمت راست، نام محل ضرب به اختصار آمده‌است. تمامی این مشخصه‌ها با سکه‌های نقره‌ای و مسی ساسانی همانند هستند. تفاوت بارز ولی در اضافه شدن نوشته‌های عربی به سکه‌های گونه عرب ساسانی است. سکه‌های عرب ساسانی تقلیدی نیستند، زیرا مطمئناً توسط همان کسانی که در اواخر دوران ساسانی در ضرابخانه‌ها کار می‌کردند، طراحی و ساخته شدند.Encyclopædia Iranica: ARAB-SASANIAN COINS.
آلفونسینا استورنی نویسنده و شاعر نوگرا، فمینیست مشهور آمریکای لاتین و روزنامه‌نگار اهل آرژانتین بود. استورنی که با نام‌های مستعار خود تائو-لائو و آلفونسینا نیز شناخته می‌شود، نویسندهٔ پرکار آرژانتینی و روزنامه‌نگار برجسته ادبی بود که به حقوق زنان و برابری جنسیتی می‌پرداخت.
آلفونسینا استورنی در سالا کاپریاکا (به انگلیسی: Sala Capriasca) یک روستا در کانتون تیچینو در سوئیس در خانواده‌ایی ایتالیایی- سوئیسی چشم به جهان گشود. او از چهار سالگی در آرژانتین زندگی می‌کرد. پس از آنکه پدرش را از دست داد می‌بایست که بار گذران زندگی خانواده‌اش را با کار کردن در پیشه‌های گوناگون بر دوش می‌کشید. او برای یکسال هنرپیشه شد و به گرداگرد آرژانتین رهسپار شد. در ۱۹۱۰ گواهینامهٔ آموزگاری خویش را دریافت کرد و در دبستانی در سان خوآن، آرژانتین به آموزش پرداخت. پس از پایان سال به بوئنوس آیرس رفت و در آنجا به نوشتن اشعارش پرداخت.
در سال ۱۹۱۲ او که به دنبال ناشناس ماندن توسط یک شهر بزرگ بود به بوئنوس آیرس نقل مکان کرد. در آنجا او با مردی متأهل آشنا شد که او را «یک فرد جالب با موقعیت خاص در جامعه توصیف کرد و عاشق او شد. او در سیاست فعال بود…» در آن سال، او اولین داستان کوتاه خود را در Fray Mocho منتشر کرد. او در سن نوزده سالگی متوجه شد که فرزند یک روزنامه‌نگار را باردار است و مادری مجرد شد.
او در بوئنوس آیرس برای نگاهداری خود و فرزندش به روزنامه‌نگاری روی آورد و در همان گاه در دبستان‌های دولتی نیز آموزگار بود. جایی که مشکلات اجتماعی و اقتصادی که طبقات متوسط رو به رشد آرژانتین با آن مواجه بودند، الهام بخش گروه نوظهوری از فعالان حقوق زنان بود.
در سن ۲۷ سالگی، استورنی شش داستان کوتاه، دو رمان و مجموعه‌ای از مقالات از جمله بی‌قراری گل سرخ (La inquietud del rosal, 1916)، درد شیرین (El dulce daño, 1918)، غیرقابل جبران (Irremediablemente, 1919) و لانگویدز (Languor, 1920) را نوشت. که آخری برنده اولین جایزه شعر شهرداری و دومین جایزه ادبیات ملی شد. مجموعه آثار او متعاقباً باعث شد تا او به عنوان یکی از معتبرترین شاعران آرژانتین شناخته شود.
آلفونسینا استورنی در ۱۹۳۵ سینه‌اش را برای گره‌ای سرطانی به جراحی سپرد اما در ۱۹۳۸ سرطان او بازگشت و چنین بود که در پائیز آن سال جیب‌هایش را از سنگ پر نمود خودش را در ماردل پلاتا به اقیانوس افکند.
از او کتابهای نگرانی بوتهٔ رٌز در ۱۹۱۶، سروده‌های گزیده در ۱۹۴۰ و سروده در ۱۹۴۸ به جا مانده ست.
سکه‌های سبک ساسانی تبرستان اصطلاحی است که در مورد سکه‌های ضرب شده در زمان حکومت گاوبارگان در تبرستان و آغاز اسلام در ایران به کار می‌رود. این سکه‌ها دارای تمامی مختصات سکه‌های ساسانی است اما وزن و اندازهٔ آن تغییر یافته‌است. سکه‌های طبرستان در این دوره از نقره ساخته می‌شد، درهم نام دارد اما اندازه آن از درهم ساسانی کوچکتر است. گرچه این سکه‌ها را نیم درمی می‌خوانند اما در حقیقت چهار دانگ درهم ساسانی است. محل ضرب در سکه‌ها تپورستان ذکر شده‌است.
تاریخ آغاز حکومت گاوبارگان در تبرستان از سال ۶۴۲ میلادی برابر با ۱۵۴ تبری می‌باشد ولی ضرب سکه اسپهبدان تبرستان از سال ۷۱۱ میلادی برابر با سال ۲۲۳ تبری که با شروع
فرمانروایی فرُخان بزرگ آغاز و به آخرین سال حکومت اسپهبد خورشید یعنی سال ۷۶۱ میلادی برابر ۲۷۳ تبری پایان می‌یابد؛ لازم به یادآوری است که آغاز سال تبری برابر است با تاج گذاری قباد یکم ساسانی و فرستادن پسر بزرگش کیوس در سال ۴۸۸ میلادی به تپورستان می‌باشد؛ بنابراین سکه‌های تبرستانی در مجموع به‌مدت دو دوره ۵۰ سال و ۲۵ سال به سبک ساسانی ضرب شد و خط بکار رفته در آن خط پهلوی می‌باشد و به دو دوره تقسیم می‌شود:
حکام خلفا نیز به رسم اسپهبدان سکه می‌زدند و اگر هم نام خود را بر آن نمی‌نهادند باز چهرهٔ خسرو دوم را با عبارت «افزود» به جای نام به کار می‌بردند.
پس از سقوط دولت ساسانی و کشته شدن یزدگرد سوم در مرو، در سال ۶۵۲ میلادی ضرب سکه‌های ساسانی در شمال ایران به وسیله یکی از خاندان‌های بزرگ محلی به نام گاوبارگان ادامه یافت. آنان از نسل جاماسپ پادشاه ساسانی بودند که بین سال‌های ۴۸۹–۵۰۱ بر ایران حکومت می‌کرد. این سلسله به مدت ۱۱۹ سال (۶۴۲–۷۶۱ میلادی) بر تبرستان حکومت می‌کرد. نخستین فرمانروای این سلسله ملقب به گیل ملقب به «گاوباره» بود که بر رویان و گیلان فرمان می‌راند و ادعا می‌کرد که فرمانروایی آن خطه را یزدگرد سوم به او داده‌است پس از گیل فرزندش دابویه جانشین او گردید و سپس فرخان، دازمهر و فرُخان کوچک و اسپهبد خورشید به ترتیب حکومت کردند. از گیل و دابویه هنوز سکه‌ای یافت نشده، احتمال دارد که ضرب سکه از زمان فرخان آغاز شده باشد. از فرخان، دازمهر و خورشید سکه‌های زیبا و متعددی در دست است.
پس از استیلای تازیان بر ایران، در مازندران راه و رسم ساسانیان ادامه یافت و آئین زردشت همچنان برقرار بود. اسپهبد فرخان که نوه جاماسب و ساسانی بود، پنجاه و نه سال پس از کشته شدن یزدگرد یعنی از سال ۹۳ هجری که برابر ۷۱۱ میلادی و ۸۰ یزدگردی بود ضرب سکه را به روش ساسانیان پیگیری کرد. سکه‌های او بجز در مورد سال و محل ضرب و اندازه سکه، از نظر طرح کلی هیچگونه اختلافی با سکه آخرین شهریاران ساسانی ندارد. در روی سکه چهره او را می‌بینیم که متوجه راست است، تاج ساسانی با دو پر عقاب که در وسط آن ماه و ستاره است به سر دارد، در سه سمت دیگر روی سکه ماه و ستاره زینت افزای این طرح زیباست. بر گوش، گوشواره، بر شانه ماه و ستاره و شرابه، بر گردن طوق مروارید دارد. در پشت سرش به رسم ساسانیان عبارت نیایش مخصوص «آرمان افزود» را می‌بینیم که مانند نوشته‌های پشت و روی سکه همگی به خط زیبای پهلوی است. در سمت راست در حاشیه به آئین سکه‌های خسرو پرویز کلمه «اپد» را به خط پهلوی می‌بینیم که حکایت از آبادانی می‌کند و در مقابل آن خط پهلوی «نوجین» بمعنی «ضرب جدید یا تاریخ جدید» به چشم می‌خورد. این کلمه را تاکنون سکه شناسان خارجی «نا آک» یعنی بی عیب خوانده‌اند که اشتباه است. نام او روبروی چهره اوست. در متن پشت سکه اسپهبد، در سه حلقه، آتشکده یا آتشدان را می‌بینیم؛ که در دو سوی آن دو هیربد به آئین ایستاده‌اند، در بالا، پائین و طرفین حاشیه ماه و ستاره جلوه گری می‌کنند و در فواصل بین آن‌ها سه نقطه را مثلث وار مشاهد ه می‌کنیم. سال ضرب سکه در سمت چپ متن دیده می‌شود که بتاریخ یزدگردی جدید یا طبرستانی است که مبدأ آن از سال کشته شدن یزدگرد است.
جنس سکه‌های تبری از نقره و برنز عمدتاً از جنس نقره هستند. بر روی سکه تصویر خسرو پرویز در حالی که به سمت راست می‌نگرد نقش گردیده‌است این نقش مربوط به سال‌های آخر سلطنت خسرو است که از روی آخرین سکه‌های او طراحی و اقتباس گردیده‌است. در مقابل تصویر نام فرمانروای تبرستان به خط پهلوی نوشته شده، در پشت سر تصویر فرمانروا، عبارت «فَرافزود» به چشم می‌خورد. تصویر فرمانروا در دو قاب دایره شکل محصور گردیده روی سکه در حاشیه خارج دایره‌ها با تصویر ماه و ستاره و تشتر که از سمبل‌های دین زرتشت هستند مزین گردیده‌است. همچنین در حاشیه خارجی اغلب سکه‌ها کلمه «اَپَد» به معنی آبادانی به خط پهلوی ساسانی نوشته شده‌است. پشت سکه کاملاً از سکه‌های اواخر ساسانی اقتباس شده در پشت سکه آتشدانی دیده می‌شود که آتش مقدس بر روی آن در حال اشتعال است و دو روحانی نگهبان آتش در طرفین آتشدان در حالی که برسم در دست دارند دیده می‌شوند. در طرف چپ در حاشیه داخلی پشت سکه سال ضرب سکه به تاریخ تبری به خط پهلوی نوشته شده‌است. برای گاهشماری، گاوبارگان تاریخ مرگ یزدگرد سوم را مبدأ تاریخ اختیار کردند که مطابق با سال ۶۵۲ میلادی و ۳۲ ه‍.ق و سال ۲۱ سال یزدگردی است. در سمت راست نام ضرابخانه که به نام تبرستان (تپورستان) است دیده می‌شود. حاشیه خارجی پشت سکه نیز همانند سکه‌های اواخر ساسانی با نقش ماه و ستاره تزیین شده علاوه بر آن به‌طور قرینه در فواصل بین ماه و ستاره سه نقطه نقش شده که در سکه‌های ساسانی دیده نمی‌شود و احتمالاً نمادهای مذهبی است.
در مورد محل مربوط به ضرابخانه‌های طبرستان گفته شده‌است.
به گفته چراغعلی اعظمی سنگسری محل ضرب تپورستان ذکر شده‌است و نظر به اینکه پایتخت او ساری بوده‌است، جای دقیق ضرب باید همان ساری باشد
آمل نیز جزو شهرهایی بود که دارای ضرابخانه مستقل بود که به اختصار «ام» علامت شهر آمل بود.سکه‌های دوره ساسانی به استناد از تاریخ و باستان شناسی مازندران، سکه‌های اسپهبدان طبرستان و دوره عرب و ساسانی، در ضرابخانه آمل ضرب می‌شد.بررسی و شناخت نمادهای سکه‌های آخرین شاهان ساسانیواگذاری ضرابخانه به بانک مر کزیالقاب و نمادهای دینی در سکه‌های ساسانی‌سکه‌های ساسانی آمل از طبرستان
ناروهیتو (؛ زادهٔ ۲۳ فوریه ۱۹۶۰) امپراتور کنونی ژاپن و بزرگترین پسر امپراتور پیشین آکی‌هیتو است. او ۱۲۶امین امپراتور ژاپن محسوب می‌شود. با آغاز امپراتوری ناروهیتو نام عصر جدید به «ریوا» تغییر کرد
امپراتور ناروهیتو امپراتور کنونی ژاپن دارای یک فرزند دختر است. بر اساس قانون اساسی ژاپن اگر امپراتوری فاقد پسر باشد برادر کوچک وی ولیعهد محسوب می‌شود؛ ولیعهد و جانشین کنونی ژاپن شاهزاده آکی‌شینو برادر کوچک امپراتور ناروهیتو می‌باشد.
ویلیام کلارک استیرن رمان‌نویس آمریکایی و برندهٔ جایزه پولیتزر ادبی بود.
ویلیام کلارک استیرن در ۱۱ ژوئن ۱۹۲۵ در ایالت ویرجینیای آمریکا متولد شد. پدرش مهندس کشتیرانی بود و در حالیکه تنها ۱۳ سال داشت، مادرش را از دست داد.
او پس از دریافت مدرک لیسانس هنر از دانشگاه دوک، اولین رمان خود را در سال ۱۹۵۱ با نام «در تاریکی بخوابید» نوشت. استایرن پیش از آن در سال ۱۹۴۵ به‌عنوان ستوان در نیروی دریایی آمریکا خدمت کرده بود.
این داستان‌نویس هنگام دریافت جایزهٔ پولیتزر به‌خاطر رمان «اعترافات نات تورنر» در سخنانی گفته بود:
او در سال ۱۹۹۰ با نوشتن کتاب «شرح حال دیوانگی» که به سؤالاتی دربارهٔ افسردگی، خودکشی و اعتیاد به مشروبات الکلی پاسخ داده بود، بیش از پیش برای خود شهرت کسب کرد.
از دیگر رمان‌های استیرن که بیش‌تر زوایای تاریک ذهن آدمی را دربرمی‌گیرد، به «انتخاب سوفی» و یکی از پرفروش‌ترین کتاب‌های زمانش یعنی «تاریکی مریی» می‌توان اشاره کرد.
وی در سن ۸۱ سالگی بر اثر ابتلا به ذات‌الریه درگذشت.
وی اولین رمانش «بخواب در تاریکی» را در سال ۱۹۵۱ منتشر کرد و فوراً در مرکز توجه روشنفکران غرب قرار گرفت. کامو از این کتاب تقدیر کرد و جایزه ای بیست و پنج هزار دلاری نصیب استیرن شد. رمان دومش، «راه دور و دراز» همراه با نمایشنامهٔ «آتیشک خانه» سال ۱۹۵۷ منتشر شد که نظامی گری به شیوهٔ آمریکایی را سنگ روی یخ کرده بود. «این خانه را به آتش بکش» را در سال ۱۹۶۰ منتشر کرد و با استقال عجیبی مواجه شد. سال (۱۹۶۷) رمان «اعترافات نات ترنر» ش راهی بازار شد و جایزهٔ پولیتزر را نصیب او کرد. در سال (۱۹۷۹) «انتخاب سوفی» را چاپ کرد و به شهرتی بین‌المللی دست یافت. این رمان یکی از رمانهای برجستهٔ تاریخ ادبیات آمریکا است. در «این غبار ساکن» (۱۹۸۲) مقالاتی پیرامون نقد و ادبیات نوشت؛ و در ظلمت آشکار (۱۹۹۰) به افسردگی روشنفکران و موضوع خود کشی پرداخت و هنوز هم از پرفروش‌ترین کتابهای آمریکا است. استیرن در سال (۱۹۹۳) آخرین اثرش «صبح تایدواتر» را که خاطراتی است از دوران کودکی‌اش در جنوب آمریکا منتشر کرد.
در علم رایانه، اشاره‌گر یا مکان‌نمای موشی یک تصویر نگاره‌ای روی نمایشگر رایانه یا دیگر افزاره‌های نمایشی است که جابجایی افزارهٔ اشاره را بازتاب می‌دهد. افزارهٔ اشاره معمولاً موشی یا لت لمسی است. با استفاده از اشاره‌گر می‌توان دیگر عناصر واسط نگاره‌ای کاربر را برگزید و جابجا کرد. اشاره‌گر با مکان‌نما تفاوت دارد، از این جهت که مکان‌نما به ورودی صفحه‌کلید پاسخ می‌دهد و نه موشی؛ همچنین محل مکان‌نما را می‌توان با استفاده از اشاره‌گر تغییر داد.
اشاره‌گر معمولاً به صورت یک پیکان نمایش داده می‌شود اما در هر برنامه و هر سیستم‌عاملی ممکن است تغییر کند. از اشاره‌گر می‌توان برای گزیدن اشیاء مختلف روی پردهٔ نمایش استفاده کرد.
در بسیاری از واسط‌های نگاره‌ای کاربر، اشاره‌گر با توجه به شرایط تغییر شکل می‌دهد، برای نمونه:
کانون اشاره‌گر"،pointer hotspot به پیکسل فعالی گفته می‌شود که با کلیک‌کردن مورد هدف قرار می‌گیرد. کانون معمولاً در لبه‌های اشاره‌گر یا مرکز آن قرار داد، با این وجود ممکن است در هر نقطه‌ای از اشاره‌گر قرار داشته باشد.Setting a Cursor's Hot Spot
از پشت‌بندهای اشاره‌گر می‌توان برای بهبود رویت‌پذیری‌اش استفاده کرد. پشت‌بندهای اشاره‌گر از ویژگی‌های سیستم‌عامل‌های داری رابط نگاره‌ای کاربر است. با وجود اینکه به صورت پیش‌فرض غیرفعال است در کلیهٔ نسخه‌های مایکروسافت ویندوز پس از ویندوز ۳٫۱ موجود است.
پشت‌بندهای اشاره‌گر در اصل برای کاربرانی که دارای بینایی ضعیف هستند و نیز نمایشگرهایی که رویت‌پذیری پایین ممکن است مشکل‌ساز باشد فراهم شده‌اند. مثلاً در ال‌سی‌دی‌ها در روشنایی آفتاب، پیدا کردن اشاره‌گر ممکن است مشکل باشد.
در ویندوز پشت‌بندها را می‌توان از کنترل پنل و معمولاً در برنامک موشی، فعال ساخت.
با معرفی ویندوز ان‌تی، یک اشاره‌گر پویانمایی‌شده به صورت یک پویانمایی کوتاه تکرارشونده در کنار محل اشاره‌گر پخش می‌شد. چنین عملی مثلاً برای نمایش اینکه رایانه مشغول انجام وظیفه‌است به کار می‌رود. پس از آن بسیاری از اشاره‌گرهای پویانما به وسیلهٔ فراهم‌آورندگان طرف سوم برای بارگیری در دسترس قرار گرفتند. متأسفانه اینگونه اشاره‌گرهای خالی از مشکل نیستند. به غیر از بار اضافی کمی که روی واحد پردازش مرکزی وارد می‌کنند، یک آسیب‌پذیری امنیتی نیز در آن‌ها کشف شده. یک بهره‌جو که با نام "Windows Animated Cursor Remote Code Execution Vulnerability" شناخته می‌شود، از آسیب‌پذیری سرریز میانگیرbuffer overflow برای بارگیری بدافزار از طریق مکان‌نمای پویانمایی‌شده در ویندوز استفاده می‌کند.
شهرداری بندر انزلی یکی از باشگاه‌های فوتبال ایران می‌باشد. این باشگاه یکی به عنوان تیم دو انزلی سالها در رقابت‌های لیگ دسته ایران حضور داشت و در سال نود توسط شورای اسلامی شهر انزلی منحل شد ولی بعد از چند سال دوباره این باشگاه راه اندازی شد.
فهرست بلندقدترین انسان‌ها که ممکن است زنده باشند یا درگذشته باشند.
سکه‌های کوشانی ساسانی اصطلاحی است که در مورد سکه‌های ضرب شده در زمان حکومت ساسانیان بر کوشانشهر بکار می‌رود. برای نخستین بار به سال ۲۶۲ میلادی شاپور یکم (دوران پادشاهی ۲۴۱–۲۷۲) در کتیبهٔ خود در کعبه زرتشت از کشور کوشان نام برده و خاطر نشان کرده‌است که کوشان شهر و همهٔ سرزمین‌ها تا پیشاور یا پیرو ایران یا خراج‌گذار او بودند. در اواسط دههٔ ششم از سده سوم میلادی نواحی جدیدی در شرق ایران تمام و کمال به ایران پیوستند و عنوان شاه «سکستان، تورنستان و هند تا کرانهٔ دریا» تا سال ۳۱۲ میلادی چون عنوان واحدی برای فرمانروایان ساسانی در شرق باقی ماند. هرتسفلد آغاز تسخیر سرزمین‌های شرق از سوی ساسانیان را مربوط به روزگار اردشیر یکم و سقوط کامل دولت برزگ کوشان و ضمیمه شدن این سرزمین‌ها به شاهنشاهی ساسانی را مربوط به پادشاهی شاپور یکم دانست. به نظر او شاهنشاهان ایران هرمزد اردشیر (به هنگام شاهنشاهی شاپور یکم)، بهرام یکم (به هنگام شاهنشاهی هرمز یکم)، بهرام دوم (به هنگام شاهنشاهی بهرام یکم) عنوان «بزرگ کوشانشاه» داشتند و سکه‌های کوشانی–ساسانی را رواج دادند.
آغاز ضرب این سکه‌های توسط بیشتر پژوهشگران دوران پادشاهی هرمز دوم (دوران پادشاهی ۳۰۲–۳۱۰) دانسته می‌شود. مبنای این نظر سکه‌ای یک دیناری است که بر روی آن تصویر فرمانروا با کلاهی همانند سرشیر که گل نیلوفر بر آن نصب شده‌است، دیده می‌شود. بر روی سکه نوشته شده «بغ اهورا مزداپرست، خدایگان هرمز، شاهنشاه بزرگ کوشان» بر پشت سکه، منظرهٔ تاج بخشی از سوی ایزد کنار آتشدان تصویر شده‌است. فرمانروا با همان کلاهی است که بر روی سکه تصویر شده‌است. نوشتهٔ پشت سکه همان تکرار روی سکه است با این فرق که بر بالای آتشدان نام محل ضرب سکه مرو نوشته شده‌است. لازم به تذکر است که در تفسیر «هرمز، شاهنشاه بزرگ کوشان» و نسبت دادن آن به هرمز دوم اختلاف وجود دارد. گوبل در آخرین کتاب خود مدعی شده‌است که نام فرمانروایی که بر نخستین سکه آمده از نوع سکایی است و باید پیروز خوانده شود و چنین پنداشته که پیروز یعنی فاتح که عنوان شاپور یکم بوده‌است و این سکه‌ها از سوی این پادشاه رایج شده‌است. هرتسفلد عقیده دارد که عنوان «شاه کوشان» در اوایل پادشاهی ساسانیان چیزی همانند عنوان شاهزادهٔ ولز بوده‌است.
شاپور یکم کوشان را به قلمرو خود درآورد و از آن پس تا دوران بهرام دوم که هیاطله (هفتالیان) در آن حدود غلبه یافتند، یک ایالت ایران گشت.
روزگار فرمانروایی بهرام چهارم «بزرگ کوشانشاه» در شرق دوران ثبات نسبی مرزهای شرقی ایران بود. پیکار با هفتالیان از اواخر پادشاهی بهرام پنجم (بهرام گور) (دوران پادشاهی ۴۲۱–۴۳۹) آغاز شد و به هنگام پادشاهی یزدگرد دوم رویدادهای شرق شدت یافت و یزدگرد به علت درگیری در جنگ‌های دیگر به پیروزی کامل دست نیافت. فرزند یزدگرد دوم هرمز سوم و به ویژه پیروز یکم در پیکار بخاطر تاج و تخت ایران به ویژه به هفتالیان تکیه داشتند. نام هرمز و پیروز در آخرین انواع سکه‌های کوشانی-ساسانی دیده شده‌است.
استیو آنجلو (زادهٔ ۲۲ نوامبر ۱۹۸۲) یک دی‌جی و تهیّه‌کنندهٔ موسیقی یونانی-سوئدی است، تهیه کننده، و صاحب کمپانی ضبط موسیقی او همچنین یک وبلاگ‌نویس و طراح است ، او عضوی از گروه سه‌نفرهٔ سوئدیش هاوس مافیا است.استیو آنجلو در سال ۲۰۱۲ در رتبه بندی ۱۰۰ دی جی برتر جهان رتبه ۵۷ را از ان خود کرد.
آلن گرگ راجرز؛ (۲۱ سپتامبر ۱۹۶۷ – ۲۷ ژانویه ۲۰۰۸) یک سرگرد در ارتش ایالات متحده و یک فعال حقوق همجنس‌گرایی مردانه، همجنس‌گرایی زنانه و دوجنس‌گرایی در جامعه نظامی بود. کشته‌شدن وی در بمب‌گذاری در بغداد قانون «نپرس، نگو» در جامعه زیر سؤال برد.
در ۱۸ دسامبر ۲۰۱۰ سنای آمریکای به قانون نپرس، نگو پایان داد و بعدتر این قانون توسط باراک اوباما امضا شد.
جیمز «جیمی» کمپل ام. باور (متولد ۲۲ نوامبر ۱۹۸۸) بازیگر، خواننده و سابقاً مدل اهل انگلیس است. علت شهرت وی بازی در نقش آنتونی هوپ در "سوئینی تاد" از تیم برتون و هنری در "چیزهای عجیب" است. او همچنین نقش کایوس (از برادران ولتری) در "" و همچنین بازی در نقش شاه آرتور در سریال "کملوت" و نقش جوانی گلرت گریندلوالد در "هری پاتر و یادگاران مرگ - قسمت اول" داشته‌است.
نام همسر او یسنا روحی می‌باشد و اطلاعاتی از همسر او در دسترس نیست.
اما رسانه ها اطلاع دادند ۵ ماه است آنها نامزد کرده‌اند
پژو ۲۰۶ دبیلوآرسی یک خودرو طراحی شده برای مسابقات رالی بود که از خانواده پژو ۲۰۶ محسوب می‌شود.
این خودرو در سال‌های ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۳ میلادی تولید می‌شد و توسط رانندگان مختلف در مسابقات رالی حضور داشته‌است.
پژو ۲۰۶ دبلیو آر سی، یک نسخه از پژو ۲۰۶ می‌باشد که بر روی پژو ۲۰۶GT توسعه یافت و در بین سال‌های ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۳ توسط تیم پژو اسپرت در رالی جهانی استفاده می‌شد. این خودرو از یک موتور ۲۰۰۰ سی سی ۳۲۵ اسب بخاری مجهز به توربوشارژر ۳۴ میلیمتری (مطابق با قوانین FIA) به همراه سیستم انتقال قدرت ۶ دنده خطی و قابلیت انتقال نیرو به چهار چرخ بهره می‌برد. این خودرو در طول سه سال حضور در تیم پژو اسپرت، به مجموع ۲۵ قهرمانی در سال‌های ۲۰۰۰، ۲۰۰۱ و ۲۰۰۲ دست یافت. در نهایت، پژو ۳۰۷ دبلیو آر سی در سال ۲۰۰۴ جایگزین پژو ۲۰۶ دبلیو آر سی شد. پژو از مدل ۲۰۶RC به پاس پیروزی‌های چشم گیر این خودرو در مسابقات رالی، در زمان بازنشستگی آن در سال ۲۰۰۳ رونمایی کرد. پژو ۲۰۶ درسال ۲۰۰۴ ۵۳ بار برنده مسابقات شد ۲۴ بار برنده رالی جهانی شد و جذو موفق‌ترین خودروهای رالی
جوسو پیکالیستو (زاده ۲۱ مه ۱۹۷۵) راننده رالی اهل کشور فنلاند است.
وی عضو تیم‌های پژو و سیتروئن بوده و تاکنون دو بار قهرمان رالی قطب شمال شده است.
سونات پیانو شمارهٔ ۲۱ در دو ماژور، اُپوس ۸۱-الف در دو ماژور، که با نام والدشتاین نیز شناخته می‌شود، یکی از بزرگترین سونات‌های پیانوی ساخته‌شده توسط لودویگ فان بتهوون و یکی از سه سونات بزرگ بتهوون در دوران میانیِ زندگی اوست (دو سونات دیگر سونات شماره ۲۳ معروف به "آپاسیوناتا"، اُپوس ۵۷ و سونات شماره ۲۶ معروف به "سونات وداع" هستند). تصنیفِ سونات شماره ۲۱ در تابستان ۱۸۰۴ به پایان رسید.
بتهوون این سونات را به اهل وین اهدا کرد و آن را به افتخار او سونات والدشتاین نامید. کنت والدشتاین حامی و دوست نزدیکِ بتهوون بود. این سونات در زبان ایتالیایی "L'Aurora" و در زبان فرانسوی "L'Aurore" نامیده می‌شود که به معنی «طلوع» است، و این نامگذاری به واسطهٔ حالت پرصداییِ کوردهای آغازین از موومان سوم است که سپیده‌دم را یادآور می‌کند.
این سونات سه موومان دارد.
موومان‌های اول و سوم سونات بخش‌های اصلیِ آن را تشکیل می‌دهند و اجرای هر کدام حدود ۱۱ دقیقه به طول می‌انجامد.
اجرای کاملِ "سونات والدشتاین" تقریباً ۲۵ دقیقه طول می‌کشد.
لیلی و مجنون نام مجموعه شعری از نظامی گنجوی، شاعر ایرانی است. این مجموعه سومین مثنوی از مجموعه مثنوی‌هایی است که به خمسه نظامی معروف‌اند. بیشتر محققان اعتقاد دارند که بن‌مایه‌های پراکنده این داستان برگرفته از اشعار و افسانه‌های فولکلور در زبان عربی است که نظامی ایرانی‌سازی کرده‌است. کراچکوفسکی برای شخصیت مجنون، هویت واقعی قائل است و او را یکی از اهالی عربستان در اواخر سده اول هجری می‌داند؛ ولی طه حسین تردید جدی به واقعی بودن شخصیت مجنون وارد می‌کند. یان ریپکا افسانه لیلی و مجنون را به تمدن بابل باستان منسوب می‌داند.
اگرچه نام لیلی و مجنون پیش از نظامی گنجوی نیز در اشعار و ادبیات فارسی به چشم می‌خورد ولی نظامی برای نخستین بار آن را به شکل منظومه‌ای واحد به زبان فارسی در ۴۷۰۰ بیت به درخواست پادشاه شروان به نظم کشید. نظامی خود از بابت این سفارش ناراضی و بی‌میل بوده‌است و کار را در چهار ماه به پایان برده‌است. وزن این مثنوی جدید بوده و پس از نظامی شعرای زیادی در این وزن داستان‌های عاشقانه سروده‌اند. همچنین ده‌ها شاعر در ایران، هند و ترکستان منظومه‌هایی را به استقبال از لیلی و مجنون نظیره پردازی کرده و شعرای دیگری نیز به داستان نظامی شاخ و برگ بیشتری افزوده یا آن را تغییر داده‌اند. منظومه "لیلی و مجنون" در مقایسه با منظومه "خسرو و شیرین" از همین شاعر، به درک تفاوت‌های فرهنگی اعراب و ایرانیان کمک می‌کند. شخصیت‌های داستان در روایت نظامی قراردادی بوده و تحول زیادی از حوادث داستان نمی‌پذیرند. منظومه "لیلی و مجنون" به زبان‌های مهم غربی ترجمه و منتشر شده‌است.
لیلی و مجنون، دختر و پسری نابالغ در مکتب‌خانه به یکدیگر دل می‌بندند. خواستگاری خانواده پسر به نتیجه نمی‌رسد و حتی به جنگ قبیله‌ای می‌انجامد. جنگی که مجنون در آن طرف دشمن (طایفه عروس) را می‌گیرد. لیلی را به مرد مال‌داری به شوهر می‌دهند ولی بیماری لیلی باعث ناکامی شوهر می‌شود و لیلی دوشیزه می‌ماند. شوهر از شدت ناراحتی لیلی دق می‌کند و می‌میرد. لیلی به ذکر حق می‌پردازد و دلش به نور الهی و فره ایزدی روشن می‌شود و به مقام والای معنوی می‌رسد. سرانجام در آخرین دیدار بر سر گور لیلی، او از مجنون دستگیری کرده و آن نور ایزدی در دل مجنون جای می‌گیرد.پرتال جامع علوم انسانی راز عشق لیلی و مجنون در مثنوی لیلی و مجنون نظامی گنجه‌ای
منظومه لیلی و مجنون مشهورترین داستان عشقی کلاسیک ادبیات دورهٔ اسلامی و تنظیم نظامی گنجه‌ای است. نظامی در تصنیف این منظومه به منابع عربی نیز توجه داشته و تا جایی که ممکن بوده به ریشه عربی آن وفاداری داشته‌است. روایت اولیه عربی لیلی و مجنون بسیار ساده بوده‌است. لیلی و مجنون که اهل یک قبیله عرب بوده‌اند در کودکی دام خود را در بیابان می‌چرانده‌اند و در آنجا عاشق و بی‌قرار هم می‌شوند. در روایتی دیگر مجنون لیلی را در بزرگسالی و در مجلسی زنانه می‌بیند و به او دل می‌بندد. بن‌مایه‌های عربی اولیه داستان شاید به پیش از اسلام یا حتی به تمدن بابل برسد. نظامی به کمک نبوغ ذاتی خود یک داستان عشقی ساده را به صورت منظومه‌ای بدیع و عرفانی درآورد که امروزه جزئی از ادبیات جهان را تشکیل می‌دهد. هیلال، ادیب عرب‌زبان مصری در این ارتباط گفته‌است: «تبدیل یک افسانه محلی به یک اثر بزرگ و گرانبهای هنری تنها از عهده کسی مانند نظامی ساخته بود»
یان ریپکا اصل داستان لیلی و مجنون را افسانه‌ای بابلی دانسته‌است. به گفته میرمحمد حجازی داستان بابلی کیس (قیس) و لیلاکس (لیلی) بر روی خشت‌نوشته‌های کتابخانه منسوب به بخت‌النصر حکاکی شده‌است. بر اساس این داستان، کیس و لیلاکس که در معبد خورشید و زیر نظر موبد بزرگ ایشتار تحصیل می‌کردند دلباخته یکدیگر شده و عشق زمینی راه را بر عشق به آفتاب بست. لیلاکس به جرم این گناه مجبور به اعتکاف در معبد شد و کیس دیوانه خوانده شد و سر به بیابان گذاشت. لیلاکس به دنبال معشوق از معبد فرار کرد، ولی دستگیر و به زندان معبد بازگردانده شد. سرانجام پس از وقایعی کیس و لیلاکس به هم می‌رسند، ولی کیس بی‌وفایی کرده و با زن چوپان می‌گریزد و لیلاکس را تنها می‌گذارد. کراچکوفسکی این داستان بابلی که به خط میخی یافت شده را یک سوءتفاهم قلمداد می‌کند. به گفته او با توجه به شرایط آن زمان، داستان لیلی و مجنون نمی‌توانسته در بابل قدیم به وجود آید.
قدیمی‌ترین نوشته‌ای که در آن یادی از لیلی و مجنون شده‌است، کتاب «الشعر و الشعرا» (قرن سوم هجری) است که هیچ جزئیاتی از داستان این دو ارائه نمی‌دهد. پس از آن در کتاب «الاغانی» ابوالفرج اصفهانی (قرن چهارم)، "الزهره" ابوبکر ابن داوود ظاهری (قرن سوم) و "مصارع العشاق" ابن سراج (قرن پنجم) ابیاتی منسوب به مجنون یا داستان‌های خیلی کوتاهی از زندگی او گردآوری شده‌است.
به گفته حشمت موید، مجنون لقب شاعری عرب به نام قیس بن ملوّح عامری از قبیله عامر از نجد بوده که در نیمه دوم قرن هفتم میلادی می‌زیسته‌است. بر این اساس مجنون عاشق لیلی، دختری از همان قبیله بوده و اشعاری برای وی می‌سروده‌است. این اشعار چنان در میان اعراب مؤثر افتاد که دست‌کم تا دو قرن بعد، هر شعری که نام لیلی در آن بود، به وی منسوب می‌شد. این اشعار و حکایات، طی دویست سال بعد جمع‌آوری شد و در این مدت دست‌کم ۵ کتاب به زبان عربی به حکایت مجنون اشاراتی کردند. به تدریج داستان مجنون دچار تحولات زیادی شده و شاخ و برگ زیادی بر آن افزوده شد.
روایت دیگر آن است که جوانی از بنی‌امیه یا بنی‌مروان عاشق دخترعموی خویش شده و چون این راز فاش شد، اشعاری با نام مستعار مجنون سرود. کراچکوفسکی اعتقاد دارد که لیلی و مجنون هویت تاریخی داشته و در اواخر قرن اول هجری در عربستان می‌زیسته‌اند. یک تحقیق دانشگاهی توسط مهدی ستودیان نیز این نظر را تأیید می‌کند.
طه حسین ادیب و محقق عرب، وجود واقعی مجنون و شخصی به نام قیس را مورد تردید قرار داده‌است. به گفته او گروهی از اعراب متعصب گمان می‌کنند که تردید در وجود مجنون، از مجد و عظمت اعراب می‌کاهد. از دید این افراد، «محقق ماهر» کسی است که با هر حیله و روشی تلاش کند تا وجود مجنون را اثبات کرده و به این ترتیب ثابت کند که ادبیات عربی، برترین و ممتازترین است. به نظر طه حسین مجنون شخصی خیالی است و هیچ نقد و بررسی سنجیده و درست علمی نمی‌تواند وجود او را که حتی در مورد نام و نسب و حوادث زندگی او اتفاق نظر وجود ندارد، اثبات کند. به گفته طه حسین اشعار و روایات عربی که به مجنون نسبت داده می‌شود آن اندازه تناقض دارند که بر اساس آن نمی‌توان یک شخصیت واحد انسانی برای مجنون یا لیلی تصویر نمود.
به گفته عبدالحسین زرینکوب صرفنظر از واقعی یا تخیلی بودن قهرمان داستان (مجنون)، نام او دست‌کم سه سده پیش از نظامی وجود داشته‌است. ولی آنچه از اخبار عرب به دوره نظامی رسیده، گزارش‌هایی سست و بی‌پیوند و گاه متناقض از زندگی مجنون بوده که از میان اشعار منسوب به قیس عامری و حکایات بومیان و شایعات و تعابیر درست و غلط گردآوری شده بود. این ماده خام عشقی بدوی، در اصل نه از عمق معنوی برخوردار بود و نه با تخیلات یک شاعر بزرگ آمیخته بود.
قدیمی‌ترین داستان فارسی مستقل نوشته‌شده منسوب به مجنون داستان آزادکردن آهوی اوست که در حدیقه الحقیقه اثر سنایی غزنوی ذکر شده‌است. در هر حال اصل داستان بسیار ساده بوده و نظامی از تلفیق تمامی روایات مکتوب و شفاهی و با کمک تخیل خود برای اولین بار داستانی نو با عنوان لیلی و مجنون آفریده‌است. به عبارت دیگر شهرت لیلی و مجنون و مثل شدن آنان از دولتِ سرِ شاعران ایرانی بوده، این ایرانیان بودند که تکه‌پاره‌هایی را تبدیل به یک داستان منسجم و واحد و باارزش کردند؛ و حتی اگر ثابت شود که داستان لیلی و مجنون که فعلاً در اختیار ما است، ریشه‌ای عربی دارد، بازهم از تأثیر فرهنگ و ادب ایرانی در تبلور این داستان چیزی کم نمی‌کند. قدیمی‌ترین نوشته‌ای که در آن یادی از لیلی و مجنون شده‌است، کتاب «الشعر و الشعرا» (قرن سوم هجری) است.
به گفته دانشنامه اسلام دست کم از قرن سوم هجری و پیش از نظامی، گاه‌وبیگاه ردپاهایی از لیلی و مجنون در مثنوی‌ها و اشعار صوفیانه فارسی به چشم می‌خورد. حشمت موید با تأیید این مطلب اضافه می‌کند که این حکایت تا پیش از نظامی، تنها یک حکایت محلی بوده‌است. از اشاره‌های قدیمی به لیلی و مجنون در شعر فارسی می‌توان به این بیت رابعه قزداری (حدود دو قرن پیش از نظامی) اشاره کرد.
همچنین باباطاهر عریان پیش از نظامی در بیتی گفته‌است:
به غیر از اینان، ناصرخسرو قبادیانی، منوچهری، مسعود سعد سلمان و سنایی غزنوی نیز پیش از نظامی اشاراتی به نام لیلی و مجنون داشته‌اند. با این حال هیچ‌کدام از این اشارات، روایت کاملی از عشق لیلی و مجنون ارائه نمی‌کند.
در حدود سال‌های ۳۵۰ تا ۵۵۰ قمری، ابوبکر والبی افسانه‌ای عاشقانه، با عنوان لیلی و مجنون به زبان عربی نوشت که در برخی از نسخه‌های خطی آن، ترجمه فارسی آن نیز نوشته شده‌است.
اخستان شروانشاه، پسر منوچهر و پادشاه شروان که ترجمه کتاب عامیانه ابوبکر والبی را خوانده بود، و از سویی دیگر از خواندن خسرو و شیرین نظامی لذت برده بود، به فکر افتاد تا از نظامی بخواهد که لیلی و مجنون را به نظم بکشد.
اما نظامی میل و رغبتی برای به نظم درآوردن این داستان نداشته‌است. چرا که بن‌مایه عربی موجود، کوتاه، بدون بسط و بدون تنوع بود و قادر به پر کردن کتابی نبود. از سوی دیگر زندگی و آداب بدویان بیابان‌نشین عرب، و سرزمین بی آب و علف آنان، چنگی به دل نظامی که شاعر بزم‌های پرشکوه ساسانی بود، نمی‌زد.
سرانجام اصرار پادشاه شروان و تشویق فرزند نظامی، باعث شد تا نظامی منظومه لیلی و مجنون را بسراید. او سرودن این منظومه را تنها در کمتر از چهار ماه به پایان برد. در حالی که نظامی سال‌ها برای سرودن منظومه‌های قبلی مانند خسرو و شیرین و مخزن الاسرار، وقت صرف کرده بود. خود وی گفته‌است که اگر گرفتاری‌های دیگر نمی‌داشت، لیلی و مجنون را در چهارده روز به اتمام می‌رسانید.
لیلی و مجنون در سال ۵۸۴ سروده شده و در سال ۵۸۸ مورد تجدیدنظر نظامی قرار گرفته‌است. این اثر سومین منظومه نظامی است و هشت سال پس از خسرو و شیرین سروده شده‌است.
خود نظامی داستان زاده خود را جدید می‌داند و می‌گوید: «شاه اخستان از من خواسته‌است چند بیتی بکر چون لیلی بکر بر سخن نشانم؛ یعنی سخنی بگویم که از اندیشه هیچ‌کس دیگری نگذشته و قلم هیچ‌کس دیگری بر روی کاغذ ننوشته‌است»
با این‌حال، بی‌میلی شاعر در آغاز کار و شتابزدگی او در اتمام آن در جای جای اثر به چشم می‌خورد. در معامله بازاری گونه صحنه خواستگاری پدر مجنون از لیلی چشمه قریحه نظامی چندان زاینده نبوده و با آن‌که می‌توانسته از زنندگی این صحنه بکاهد، ولی بی هیچ پیرایه‌ای معامله خواستگاری را به سرعت با پاسخ منفی پدر لیلی و با این بیت تمام کرده‌است.
مثنوی لیلی و مجنون بخشی از مجموعه خمسه نظامی است. این مثنوی در شمار ادبیات غنایی فارسی برشمرده می‌شود. داستان‌های عاشقانه بسیار زود و از سده پنجم با وامق و عذرای عنصری به شعر فارسی راه یافته‌است. داستان‌های بزمی و غنایی در اواخر قرن ششم به وسیله نظامی به اوج خود رسید.
منظومه لیلی و مجنون در ۴۷۰۰ بیت و در بحر هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف یا مقصوراست. پیش از نظامی شاعری در این وزن منظومه‌ای نسروده بود و پس از نظامی این بحر، وزن رایج برخی منظومه‌های عاشقانه گردید. اگرچه وزن لیلی و مجنون با وزن خسرو و شیرین در یک بحر (با کمی تفاوت) است، ولی برخلاف خسرو و شیرین از حرکت و جنبش حکایت نمی‌کند و حتی در وصف زیبایی‌ها هم غم‌انگیز و پرسوز به نظر می‌آید.
مطالعه این اثر نظامی و مقایسه آن با خسرو و شیرین از همین شاعر، مقایسه میان دو فرهنگ عرب و عجم و سرچشمه‌های تفکر، اندیشه و باورهای این دو ملت است. جامعه لیلی و مجنون، هرگونه عدول از آداب و سنن را رد می‌کند. خواننده در لیلی و مجنون با جامعه‌ای مواجه می‌شود که مردم آن توان نگاه معصومانه کودکی از سر مهر را به هم سن ناهمجنس خود ندارند و همه در صدد سرک کشیدن در کار یکدیگر و تجسس هستند. به گفته یدالله بهمنی «چنین فرهنگی نمی‌تواند سلامت روانی جامعه را تضمین کند و از آن نمی‌توان انتظار ظهور انسان‌های فرهیخته را داشت.»
در حالی که در هریک از صحنه‌های خسرو و شیرین، سخن و اندیشه نظامی در اوج است، در لیلی و مجنون، به ندرت بیت نغزی وجود دارد که رشته حوادث داستان را به یکدیگر پیوند بزند. به گفته وحید دستگردی در دیار لیلی خشونت حرف اول را می‌زند؛ زیرا قدرت منطق ضعیف است. لیلی و مجنون در جامعه‌ای سنتی همراه با تعصبات خشک، باورهای جاهلی و تربیت نادرست زندگی می‌کنند. در این جامعه لیلی به عنوان یک دختر حق تصمیم‌گیری و حتی اظهارنظر دربارهٔ سرنوشت خود را ندارد.
به گفته سعیدی سیرجانی «لیلی پرورده جامعه‌ای است که دلبستگی و تعلق خاطر را مقدمه انحرافی می‌پندارد که نتیجه‌اش سقوط حتمی است در درکات وحشت‌انگیز فحشا؛ و به دلالت همین اعتقاد، همه قدرت قبیله مصروف این است که آتش و پنبه را از یکدیگر جدا نگه دارند تا با تمهید مقدمات گناه، آدمیزاده ظلوم و جهول در خسران ابدی نیفتد» از دیدگاه سیرجانی در چنین جامعه‌ای لیلی دو گناه دارد. اول آنکه زن است و دوم آنکه زیباست؛ و در محیطی که به جای تربیت مردان به محکوم کردن و محروم کردن زنان پرداخته می‌شود، این لیلی است که به ناچار از درس و مدرسه محروم می‌شود.
نظامی برای آنکه داستان به مذاق خواننده فارسی‌زبان دلنشین باشد، رنگ و بوی شدید ایرانی به آن افزود. بنابراین آنچه نظامی به نظم آورد، حتی در بن‌مایه اصلی نیز با روایت عربی تفاوت داشت. برای نمونه بر اساس روایت نظامی، آغاز دلدادگی مجنون به لیلی در مکتبخانه و در کودکی بوده‌است. چنین روایتی در منابع عربی دیده‌نمی‌شود. بر اساس اشعار عربی، مجنون هنگام گوساله چرانی در صحرا لیلی را دیده‌است. ترجمه روایت عربی چنین است:
در روایت نظامی هم لیلی و هم مجنون از خاندان‌های اشرافی معرفی شده‌اند و برخلاف روایت‌ها و اشعار شبانی به‌جای مانده عربی، امکان این را نداشته‌اند تا یکدیگر را در حال شترچرانی دیده‌باشند. از همین رو نظامی عنصر مکتبخانه را در قصه وارد می‌کند. در حالی که هیچ چیز از وجود یک مکتبخانه در محیط بادیه و آئین عرب بیابانی غریب‌تر نیست.
بنابراین به لطف اندیشه و بیان نظامی، داستان به اوج رسیده‌است. به این منظور شاعر داستان را با خیال خویش درآمیخته و به آن رنگ و بوی شهری داده‌است. برای نمونه شاعر در بندی که به رفتن لیلی به تماشای باغ اختصاص داده‌است، دنیایی را تصویر کرده‌است که شباهتی به محیط زندگی قیس عامری و لیلی در عربستان ندارد.
چنین ابیاتی، بیش از آنکه داستان دخترک گوسفندچران بادیه‌نشین بیابان‌های عربستان باشد که جز حسرت و محرومیت و فراغ نصیبی ندارد، وصف شاهزاده خانمی مانند شیرین (در خسرو و شیرین) است که با کنیزان به تماشای سبزه و گل رفته‌اند.
به عنوان نمونه‌ای دیگر از ایرانی‌سازی داستان، نظامی شخصیتی به نام نوفل را وارد داستان می‌کند. نوفل کسی است که حاضر است به خاطر عشق مجنون، با سربازان خود به جنگ عشیره لیلی برود. شخصیت او به وضوح شخصیت یک جوانمرد اشراف‌زاده ایرانی است و به دشواری بتوان شخصیت او را در ریشه عربی داستان جست.
ملاحظه می‌شود که نظامی تنها از خمیرمایه این حکایت، شاهکاری بنا کرد که شعرای زیادی را به تقلید خود واداشت. او از یک ماجرای عشقی بدوی، یک شاهکار ادبی به زبان فارسی آفرید. زبان فارسی نیز باعث شد تا داستان ابعاد جهانی پیدا کند. از سوی دیگر نظامی بود که به این پیوند ساده عشقی، ابعاد معنوی داد.
علاوه بر موارد گفته شده، داستان پادشاه بدون فرزندی که نگران وارث خویش است، حکومت مجنون بر جانوران، سخن گفتن با ستارگان، مکالمات آموزنده مجنون با شخصیت‌های گوناگون، بخش زید و زینب، زندگی زاهدانه در غار و ماجرای پادشاه مرو و سگ‌های او از دیگر عناصر و نقوش ایرانی است که داستان را ایرانی کرده‌است.
شخصیت‌پردازی در داستان لیلی و مجنون نظامی، شخصیت‌پردازی مستقیم است؛ ولی شخصیت‌ها همگی دچار سکون و ایستایی بوده و بدون تحرک هستند. در طول ده‌ها سال گذر ایام، مجنون همواره عاشق بی‌حد لیلی است. نه از این عشق کم می‌شود و نه بر آن افزوده می‌شود. این شخصیت‌ها اگرچه پیش از نظامی وجود داشته‌اند، ولی همگی بازآفرینی شده‌اند. با این‌حال شخصیت‌های بازآفرینی شده، همگی قراردادی و نوعی هستند و امکان وجود چنین شخصیت‌هایی در عالم واقع محال است.
در لیلی و مجنون (بر خلاف خسرو و شیرین) روایت بر پایه شخصیت مرد شکل گرفته‌است. با وجود آن‌که یک شخصیت مرد و یک شخصیت زن در داستان وجود دارد، ولی عشقی که در این روایت به تصویر کشیده می‌شود یک عشق عرفانی و فرا زمینی است.
از بعد شخصیتی رفتار مجنون در این حکایت نه تنها درخور عاشقان چنین منظومه‌ای نیست، بلکه گاه سفیهانه و غیرمنطقی هم هست. مجنون از عشق بی‌قرار است و در صحرا با حیوانات وحشی دمخور بوده و دربند رازداری و پرده‌پوشی نیست. مجنون صاف و صادق است. او عاشق رنج بردن و خواری کشیدن و ناله کردن است. با خنده میانه‌ای ندارد. از نشاط و سبکروحی به دور است و آن را مطابق شان انسانی نمی‌داند. او خودآزار است و حتی عشق را به طفیل «غم عشق» می‌خواهد؛ ولی لیلی از این همه رنجور نیست. چرا که خود وی نیز زاده و پرورده همان محیط است. لیلی رنجور خودکم بینی مجنون است. چرا که می‌داند تا این خود کم‌بینی و حقارت هست، به وصال او نخواهد رسید.
در عوض لیلی حسابگری‌های زنانه و مصلحت‌بینی‌هایی دارد که لازمه حیات بادیه‌است. با این‌حال شخصیت لیلی از نظر زندگی سراسر تسلیم وی اهمیت دارد. به گفته سعیدی سیرجانی لیلی شخصیتی است فاقد هرگونه تلاش. او را از مکتبخانه بازمی‌گیرند. در خانه زندانی می‌کنند. او را به شوهر می‌دهند، بدون آن‌که نظر وی را جویا شوند. به شوهری که همه روزه نگهبان او است. کار لیلی اما در این میان فقط گریه‌است و تسلیم. او حتی راز دل به مادر هم نمی‌گوید. مادرش سال‌ها بعد و از زبان همکلاسان او پی به راز عشقش می‌برد.
ابن‌السلام (شوهر رسمی لیلی) مردی نرم‌خو است. او فقط یک نظر لیلی را در باغ و از فاصله شاید نه‌چندان نزدیک دیده‌است. از پرداخت شیرب‌ها و مهریه سنگین هم ابایی ندارد. او حتی در برابر عدم تمکین لیلی در شب زفاف، بر خلاف بسیاری دست به تجاوز به عنف نمی‌زند. بلکه به انتظار مرور زمان می‌نشیند تا او را تسلیم کند. او دلخوش است به اینکه فقط همسرش را ببیند. ابن‌السلام سرانجام بر اثر مشاهده زنجموره‌های لیلی دق می‌کند.
علاوه بر منظومه‌هایی که به نقل روایت لیلی و مجنون پرداخته‌اند، شعرای دیگر فارسی‌زبان با شیوه دیگری به این داستان اشاره کرده‌اند. برخی از آنان مضامین گفته شده در روایت‌های قبلی را در اشعار خود به کار برده‌اند و برخی دیگر بدون روایت کامل داستان، مضامین نویی بر داستان افزوده‌اند یا حوادث فرعی داستان را به ابتکار خود تغییر داده و به گونه متفاوتی بیان کرده‌اند و به ذکر حوادثی پرداخته‌اند که در هیچ‌یک از روایات قبلی داستان گفته نشده‌است. برای نمونه عطار نیشابوری از شعرایی است که اگرچه روایت کاملی از عشق لیلی و مجنون را به نظم نیاورده، ولی حکایات و مضامین فراوانی بر آن افزوده‌است. برخی از این حکایات حتی با اصل داستان نظامی نیز در تناقض است. برای نمونه عطار، مولوی و وحشی بافقی همگی از روی نازیبای لیلی خبر می‌دهند.
منظومه لیلی و مجنون نظامی به زبان‌های گوناگونی مانند آلمانی، فرانسوی، انگلیسی، روسی و ارمنی ترجمه شده‌است. در ادبیات ارمنی از دیدگاه مشابهت در جدال میان عشق و آداب و رسوم جامعه، منظومه «آنوش» (۱۸۹۲ میلادی) اثر هوانس تومانیان با لیلی و مجنون مقایسه می‌شود. در ادبیات کردی منظومه مثنوی «مه‌م و زین» (قرن ۱۷ میلادی) اثر احمد خانی از نظر فضای ایرانی داستان، با آن قابل مقایسه‌است.
پرده لیلی، اگرچه در مقام‌ها و الحان موسیقی قدیم ایران نیامده‌است، ولی در موسیقی جدیدتر ایرانی، گوشه سی و سوم از دستگاه راست‌پنجگاه و گوشه بیستم از دستگاه همایون، «لیلی و مجنون» یا «لیلی مجنون» خوانده می‌شود.
عزیر حاجی‌بیف آهنگساز آذربایجانی در سال ۱۹۰۸ اپرایی به نام لیلی و مجنون بر اساس اشعار فضولی نوشت که اولین اپرای جهان اسلام محسوب می‌شود. قارا قارایف نیز در سال ۱۹۴۷ یک پوئم سمفونیک به همین نام ساخته‌است.
شهرام ناظری آلبوم موسیقی‌ای با عنوان لیلی و مجنون دارد.
اریک کلاپتون خوانندهٔ بریتانیایی هم با الهام از شعر فضولی، ترانهٔ لیلا را در سال ۱۹۷۰ منتشر کرد.
مرتضی مهرزاد (زادهٔ ۲۶ شهریور ۱۳۶۶) در شهر کلاچای شهرستان رودسر ، بازیکن والیبال ایرانی است که در تیم ملی والیبال نشستهٔ ایران و مس شهر بابک بازی می‌کند. وی با قد ۲۴٧ سانتی‌متر، به‌عنوان بلندترین مرد زنده ایران و دومین مرد بلند قد زنده جهان شناخته می‌شود. او در دو پارالمپیک تابستانی ۲۰۱۶ ریو و ۲۰۲۰ توکیو توانست به دو مدال طلا و توپ طلای بهترین بازیکن جهان در سال ٢٠٢٢دست پیدا کند گامی بلند با بزرگ‌ترین کفش دنیا