moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
بالاخره قیصر (سزار) با شش لژیون در نهم مارس به بریندیزی رسید، سه تای لژیون‌ها (هشتم، دوازدهم و سیزدهم) کهنه‌کار بودند و سه تای دیگر نیز در اثر جذب نیرو در طول راه ایجاد شده بودند. وی همچنین کوهورس‌های انوباربوس مشتمل بر سه لژیون دیگر را از کورفینیو به سیسیل فرستاده بود. خبردار شدند که هر دو کنسول با بخش بزرگی از ارتش عازم دراج (آلبانی امروزین) شده‌اند، درحالی‌که پومپیئوس هنوز با بیست کوهورس (دو لژیون) در بریندیزی بود. سزار می‌ترسید پومپیئوس بخواهد ایتالیا را ترک کند، برای همین آغاز به انسداد خروجی‌های بندر بریندیزی کرد و محاصره بریندیزی را آغازید. پس از نُه روز از عزیمت دو کنسول‌ــ درست هنگامی‌که سزار تقریباً نصف کار سنگربندی را به اتمام رسانده بودـ ناوگانی که این کنسول‌ها و ارتش‌هایشان را به دراج بُرده بودند بار دیگر وارد بریندیزی شدند. پومپیئوس که از تحرکات سزار نگران بود، به‌محض رسیدن ناوگان به بندر بریندیزی خود را مهیای سوار شدن بر آنها و عزیمت به اپیروس نمود. اهالی بریندیزی که از تکبر سربازان پومپیئوس به ستوه آمده‌بودند سزار را از عزیمت نیروهای پومپیئوس آگاه کردند، با این حال سزار نتوانست راه فرار پومپیئوس را سد کند و دو تا از آخرین کشتی‌های مملو از سرباز را بگیرد، کشتی‌هایی که درگیر موانعی بودند که سربازان سزار بر سر راهشان قرار داده بودند. بنابراین با وجود فرار کنسول‌ها و پومپیئوس، قیصر ناچار شد در ایتالیا بماند، و با خود پنداشت که بهتر است یک ناوگان تهیه نموده و پومپیئوس را در دریا تعقیب کند، پیش از آنکه این داماد سابق بتواند در مقدونیه و شرق به دیگر نیروهای اپتیمات‌ها ملحق شود. به‌علاوه پومپیئوس تمامی ناوگان آن منطقه را با خود بُرد و اینچنین به سزار اجازه نداد فوراً به تعقیب او بپردازد. اکنون برای وی چاره دیگری نماند جز اینکه منتظر ناوگان‌های سواحل دور گالیا کیسالپینا، پیچنوم و تنگه مسینا بماند، امّا چنین عملیاتی آنهم در این فصلْ طولانی و مملو از دشواری می‌بود. در عوضْ چیزی که می‌توانست انجام دهد این بود که نگذارد نیروهای پومپیئوس در دو اسپانیاهیسپانیا اولتریور و هیسپانیا سیتریور خود را تقویت کنند، جایی‌که‌ــ به‌ویژه هیسپانیا سیتریورــ بواسطهٔ منافع سرشاری که در طول جنگ سرتوریوسی توسط پومپیئوس حاصل شده بود، به پومپیئوس تعلق داشت؛ افزون بر آنکه ممکن بود گالیا کیسالپینا و گالیا ترانس‌آلپینا و ایتالیا از سوی نیروهای پومپیئوس دور زده شوند.
حال که قیصر نقشه تعقیب پومپیئوس در مقدونیه را فعلاً رها کرد مقدمات سفر خود به اسپانیا (هیسپانیا) را فراهم کرد. لگاتوس والریوس را با یک لژیون به ساردنیا فرستاد و گایوس اسکریبونیوس کوریوس را با سه لژیون به سیسیل گسیل داشت، لوسیوس الیوس توبرو نیز با هدف تحصیل منابع گندم به حکومت ایالت آفریکا منصوب شد. در این هنگامه مارکوس آئورلیوس کوتا بر ساردنیا و کاتوی کوچک بر سیسیل حکمرانی می‌کردند. به محض آن‌که اهالی کالیاری (شهر اصلی ساردنیا) از رسیدن والریوس مطلع شدند تصمیم گرفتند آئورلیوس کوتا را از شهر بیرون بیندازند و او را وادار به فرار به آفریکا کردند. از دیگر سو، کاتوی کوچک مشغول تعمیر کشتی‌های جنگی در سیسیل بود، آنان را دوباره در شهرها به صف کرد، مقدمات سربازگیری از میان شهروندان در لوکانیا و بروتسیو را فراهم کرد، و برای شهرهای سیسیل میزان مشخصی از سواره و پیاده‌نظام تعیین کرد. امّا هنگامی‌که از رسیدن کوریوس آگاهی یافت‌ــ در حالی‌که کارهایش رو به اتمام بودند ــ در برابر مجمع شهر از اینکه پومپیئوس وی را رها کرده‌است گله کرد. بعداً او هم ناچار شد از استان خود بگریزد.
بنابراین والریوس و کوریوس بدون مشکل به‌ترتیب در جزایر ساردنیا و سیسیل پیاده شدند و آنجا را بدون حاکم دیدند. امّا در عوضْ توبرو وقتی به آفریکا رسید در آنجا پوبلیوس آتیوس واروس را حاکم یافت، کسی‌که‌ــ چنان‌که گفته شد ــ پس از از دست دادن کوهورس‌هایش در حوالی اوسیمو به آفریکا گریخت و چون دید حاکم جدید (توبرو) هنوز به‌آنجا نرسیده به ابتکار خود بر آن مسلط شد و دو لژیون جدید ایجاد کرد. وقتی توبرو و ناوگانش به (در تونس امروزی) رسیدند، واروس نه تنها هرگونه دسترسی وی به بندر را مانع شد، نه تنها اجازه نداد که حتّی پسر بیمار توبرو در آنجا پیاده شود، بلکه وی را واداشت لنگر را برداشته و دور شود. سزار حال گایوس کوریوس را به آفریکا فرستاد تا کار واروس را تمام کند امّا وی بعداً کشته شد؛ بنابراین واروس تا سال ۴۶ ق. م که هدایت ناوگان نیروهای جبهه پومپیئوس در نبرد تاپسوس را عهده‌دار بود در آفریکا ماند و پس از شکست در این نبرد به هیسپانیا (اسپانیا) گریخت.
سزار در یکم آوریل پس از سال‌ها دوری به روم بازگشتزیرا چنان‌که گفته شد، سزار از 58 تا 50 ق. م در سرزمین گل پروکنسول بود. و پس از تنها یک هفته از بازگشتش تصمیم گرفت روانه اسپانیا شود، جایی که بر طبق معاهده لوکا در ۵۶ ق. م تحت حاکمیت پروکنسولی پومپیئوس قرار داشت.
قیصر (سزار) هنگامی‌که به روم بازگشت نشست سنا را فراخواند تا اجحاف‌هایی که از سوی دشمنانش به وی شده را یادآوری کند؛ وی اعلام کرد هیچگاه خواهان منصبی فوق‌العاده (مانند دیکتاتور) نیست و تنها قانع به حقوقی برای تمامی شهروندان است. به سناتورها یادآوری نمود که وی شخصاً پیشنهاد کرده بود که هم خودش و هم پومپیئوس ارتش‌های خود را خلع سلاح کنند، و چگونه با اینکار منصب و پرستیژ خود را در خطر قرار داده بود. سپس توحش دشمنانش نسبت به خود را برملا کرد، همچنین ستمی که به تریبون‌های مردم روا داشته شده و حق وتوی آنان را نادیده گرفته را محکوم کرد، در نهایت شرایطی که خود پیشنهاد کرده بود و گفتگوهایی که برای دستیابی به راه‌حلی مسالمت‌آمیز مطالبه کرده ولی همواره از سوی پومپیئوس رد می‌شدند را نیز برشمرد.
پس از سه روز بحث بی‌نتیجه برای یافتن راه‌حلی، برای آنکه بیش از این اتلاف وقت نکند تصمیم گرفت روم را ترک کند، و چند روز بعد به گل ناربونی رسید. در ۱۹ آوریل به نزدیکی مارسی (در نقشه با عنوان Massilia) رسید و دانست که لوسیوس ویبولیوس روفوس‌ــ که وی را در کورفینیو آزاد کرده بودـ توسط پومپیئوس به اسپانیا فرستاده شده، درحالی‌که دومیتیوس انوباربوس با هفت کشتی تندرو از ایتالیا عازم اشغال مارسی بود. در جلوی سپاه انوباربوس جوانان مارسی از خاندانی بااصالت حضور داشتند که به عنوان سفیر به ایتالیا فرستاده شده و پومپیئوس‌ــ کمی پیش از عزیمتش از روم‌ــ آنان را تشویق و ترغیب کرده و گفته بود که یادشان نرود چه مزایایی به آنان بخشیده بود.
اینچنین بود که اهالی مارسی دروازه‌ها را به روی قیصر بستند، قوم بربر آلبیک‌هابه ایتالیایی Albici به فرانسوی Albiques (اسم جمع) که در کوه‌های نزدیک در شمال‌ـشرق شهر می‌زیستند و از مدت‌ها پیش تحت حمایت آنان قرار داشتند را به کمک طلبیدند، تصمیم گرفتند گندم‌های در دسترس بیشتری از نواحی نزدیک به شهرشان منتقل کنند، کارگاه‌های تسلیحاتی شهر را سازمان داده و دیوارهای کهنه، دروازه‌ها و ناوگان را ترمیم کنند. می‌شد گفت که حاضر بودند محاصره شوند. سزار کوشید آنان را به روی‌آوردن به جانب خود متقاعد کند امّا آنان ترجیح دادند جانب پومپیئوس را بگیرند و برای همین دروازه‌ها را به سوی انوباربوس گشودند.
سزار که «از این رفتار موهن به خشم آمده بود» سه لژیون به نزدیکی شهر فرستاد و برج متحرک و وینئاها را به‌کار بست تا محاصره شهر را بیاغازد. همزمان در آرل دوازده کشتی جنگی تدارک دید. هنگامی‌که این کشتی‌ها در مدّت سی روز تکمیل و مسلح شدند به نزدیکی مارسی فرستاده شده و تحت فرماندهی دکیموس بروتوس قرار گرفتند. سه لژیونی نیز که در خشکی آماده آغاز محاصره بودند تحت هدایت لگاتوسِ وی، گایوس تربونیوس، قرار گرفتند.هم بروتوس و هم تربونیوس پنج سال بعد در نیمه مارس 44 ق. م در توطئه قتل ژولیوس سزار شرکت داشتند. همزمان تصمیم گرفت لگاتوس گایوس فابیوس را با سه لژیون که در ناربون (در نقشه با عنوان Narbo Martius) مستقر بودند را به اسپانیا بفرستد، به وی دستور داد در کوتاه‌ترین زمان ممکن گذرگاه‌های پیرنه را به اشغال خود درآورد، گذرگاه‌هایی که در تسلط لگاتوسِ پومپیئوس یعنی لوسیوس آفرانیوس بودند. در نهایت دستور داد سه لژیون دیگر که کمی دورتر بودند نیز فابیوس را دنبال کرده و به او برسند. اینچنین بود که فابیوس، چنان‌که مأمور شده بود، موفق شد دشمن را از تمامی گذرگاه‌ها بیرون کرده و به‌سوی ارتش آفرانیوس پیشروی کند. اندکی بعد، سزار هم به‌دنبال گایوس فابیوس در اسپانیا رفت.
استان اسپانیا در حقیقت توسط سه تن از لگاتوس (ژنرال)های پومپیئوس اداره می‌شد: لوسیوس آفرانیوس، مارکوس پتریوس و مارکوس ترنتیوس وارو. اینان می‌توانستند جمعاً روی هفت لژیون، منابع اقتصادی عظیم و کاریزمای پومپیئوس حساب کنند، کسی‌که در این استان عملکردی عالی داشته و پس از شورش کوینتوس سرتوریوس در خلال جنگ سرتوریوسی شورش‌ها را سرکوب کرده و آنجا را مطیع خود ساخته بود.
قیصر خود در کتاب در باب جنگ داخلی تمامی سلسله نبردها، تعقیب‌ها، محاصره‌های کوچک بر اردوگاه‌های دشمن، حیله‌ها و ضعف‌های فرماندهان گوناگون، نبرد ایلردا (ژوئیه‌ـاوت ۴۹ ق. م)، تلاش برای راندن نیروهای پومپیئوسی به سوی تاراگونا، تلاش برای بازگشت به ایلردا و در نهایت تسلیم شدن آفرانیوس و پتریوس را روایت می‌کند. حتّی سزار در پایان به نیروهای پومپیئوس در اسپانیا به عنوان شهروندان روم اجازه داد از میان پیوستن به نیروهای سزار، یا سکونت در اسپانیا به عنوان شهروند، یا اینکه در صورت بازگشت به رود ور خود را خلع سلاح کنند، یکی را گزینش کنند.
سزار به هنگام بازگشت از اسپانیا با موفقیّت به محاصرهٔ مارسی پایان بخشید. بدین ترتیب اکنون تمامی قلمرو غربی جمهوری روم تحت کنترل وی درآمده بود. تنها در آفریکا بود که نیروهایش تحت امر گایوس اسکریبونیوس کوریوس در برابر پادشاه نومیدیه و متحد پومپیئوس یعنی جوبای اول، و پوبلیوس آتیوس واروس شکست کوبنده‌ای خوردند؛ امری که روم را از منبع مهم گندم بی‌بهره ساخت، هرچند بعداً با اشغال ساردینیا و سیسیل این خطر تخفیف یافت.
قیصر با بازگشت دوبارهٔ پیروزمندانه خود به روم، در اوایل دسامبر منصب دیکتاتوری را برای یازده روز به خود اختصاص داد (مارکوس آنتونیوس را به عنوان ماجیستر اکوئیتوم یا معاون خود انتخاب نمود)، و همین کار کافی بود تا وی برای سال ۴۸ ق. م و پس از نُه سال برای دومین بار به منصب کنسولی برگزیده شود. اینبار کنسول همکار وی پوبلیوس سرویلیوس واتیا ایساروکیوس بود.
حتّی سیسرون نیز که طرف پومپیئوس را گرفته بود در پی وی به دراج (با نام قدیم دیراکیومDyrrachium) رفت، امّا متوجه شد که همه امیدهایی که به جبهه پومپیئوس‌ـ به عنوان ناجیان جمهوری‌ـ بسته بود بی‌اساس بوده‌اند، و همگی آنان نه برای دفاع از آرمان جمهوری بلکه صرفاً در تلاش برای کسب سود از جنگ در آنجا هستند.
سزار توانست فوراً عازم یونان شود تا تعقیب پومپیئوس را که به مقدونیه پناه برده بود از سر بگیرد. وی در معیت معاون خود مارکوس آنتونیوس (مارک آنتونی) در ژانویه ۴۸ ق. م از بریندیزی سوار بر کِشتی شد. مارکوس کالپورنیوس بیبولوس در کورفو فرمانده ناوگان جبهه پومپیئوس بود که سواحل استان اپیروس و مقدونیه را کنترل می‌کرد امّا سزار موفق شد با هفت لژیون در پالسته (جنوب دراج) فرود آید و از آنجا روانه اوریکو در شمال شود. پومپیئوس با شتاب تلاش کرد پیش از اینکه سزار به آپولونیا (شمال اوریکو) برسد جلویش را بگیرد امّا سزار از وی سبقت جُست. دو ارتش در دو سوی رود آپسو (میان آپولونیا و دراج) با یکدیگر رویارو شدند. ماه‌های بعدی شاهد جنگی با تأسیس استحکامات و سنگر بود که دو ارتش می‌کوشیدند متقابلاً یکدیگر را در محاصره بگیرند. مارکوس آنتونیوس با چند نیروی تقویتی به سزار پیوست. پومپیئوس که از لحاظ نظامی برتر بود امّا از حیث مایحتاج غذا، علوفه و اسلحه در مضیقه بود، موفق شد سزار را شکست دهد و کوشید مجدداً آپولونیا (جنوب محل نبرد) را از سزار بازپس بگیرد. بازهم سزار در رسیدن به آپولونیا از وی پیشی گرفت امّا فوراً شهر را رها کرد و به سوی تسالی (شرق) روانه شد تا به نیروهای جدیدی که دومیتیوس برایش می‌آورد ملحق شود. پومپیئوس وی را تعقیب کرد، و این‌بار پومپیئوس از سزار سریعتر می‌رفت زیرا می‌توانست از مسیر مناسب جاده اگناتیاVia Egnatiaگذر کند در حالی‌که سزار، برعکس، ناچار بود از گذرگاه‌های کهنه کوه‌های پیندوس استفاده کند.
سزار در ۲۹ ژوئیه به رسید و دو روز بعد پومپیئوس نیز که نیروهایی تقویتی برایش رسیده بود، بدان مکان پا گذاشت. پومپیئوس می‌کوشید با کاربست جنگ فرسایشی شامل یک سری تحرکات مصنوعی و کوتاه‌مدت، نیروهای کم‌شمارترِ سزار را خسته کرده و همزمان نیروهای خود را حفظ کند. امّا اشرافیانی که در معیت پومپیئوس بودند چنان از پیروزی‌شان در نبرد مطمئن بودند که شروع به بحث و دعوا بر سر پُست‌های سیاسی آینده‌شان در روم کردند وی را وادار و متقاعد ساختند که با سزار در جبهه باز رویارو شود.
پس تنها در نهم اوت بود که نبرد در جبهه‌ای باز درگرفت، جایی‌که نیروهای پومپیئوس که از لحاظ عددی برتری داشتند مغلوب شده و ناچار شدند به امید ترحمِ سزار خود را بدو تسلیم کنند، یا اینکه به هیسپانیا و آفریکا بگریزند. ظاهراً تلفات سزار ۱٬۲۰۰ و تلفات پومپیئوس ۶٬۰۰۰ نفر بوده و ۲۴٬۰۰۰ نفر نیز اسیر شدند امّا فاتح جنگ آنان را بخشید.
پس از پیروزی بزرگ سزار، سیسرون به روم بازگشت و مشمول عفو سزار شد.
پومپیئوس کوشید به استان آفریکا برود، جایی‌که پادشاه نومیدیه یعنی جوبای اول آنرا برای پومپیئوس امن نگه داشته بود و بسیاری از اپتیمات‌های دیگر از جمله کاتوی کوچک بدان‌جا پناه برده بودند. او در مسیر فرارش ابتدا به لاریسا رفت، سپس آمفیپولیس، و بعد موتیلنه. انطاکیه دروازه‌های بندر را به رویش بست، و همین‌طور رودس. در نهایت این ژنرال فراری به پلوزیوم در مصر بطلمیوسی پناهنده شد و از بطلمیوس سیزدهم جوان درخواست کمک کرد. مشاوران ارشد بطلمیوس و در رأس آنان پوتینوس در ابتدا تظاهر به پذیرش خواست وی کردند، امّا در ۲۸ یا ۲۹ سپتامبر یک افسر مزدور رومی به نام لوسیوس سپتیمیوس (که خود سابقاً از افسران پومپیئوس بود)، به همراه ژنرال مصری آخیلاس در قایق از پشت به وی خنجر زدند، به امید آنکه دل سزار (که در آن حال در تعقیب وی بود) را بدست آورده باشند. بدین ترتیب پومپیئوس که نزدیک به ۵۸ سالگی‌اش بود کشته شد.
سزار که در تعقیب وی بود پس از چند روز با سر بُریده شده‌اش مواجه شد. منابع می‌گویند که سزار با دیدن سر پومپیئوس به گریه افتاد و امر کرد جسد وی به روم برده شده و مراسم تدفین مناسبی برایش برگزار شود.
در مصر یک جنگ جانشینی میان بطلمیوس سیزدهم و خواهرش کلئوپاترای هفتم در جریان بود. سزار با هدف تنبیه بطلمیوس به‌خاطر کشتن پومپیئوس، تصمیم گرفت کلئوپاترا را به عنوان حاکم مصر به رسمیت بشناسد، کسی که با وی روابطی عاشقانه برقرار کرده بود و از وی صاحب یک پسر نامشروع به نام بطلمیوس پانزدهم‌ـ معروف به سزاریون‌ـ نیز شد.«سزاریون» در حقیقت شکل نوازشی و کوچک نام سزار (Καῖσαρ) است و در فارسی تقریباً به معنای «سزار کوچک» یا «سزارک» می‌شود. تصمیم سزار چندان به مذاق اهالی اسکندریه مصر خوش نیامد، و وی ناچار شد خود را در کاخ سلطنتی با کلئوپاترا محبوس کند. در این‌جا سردار رومی که سربازان بسیار کمی داشت مجبور شد به ساختن استحکامات روی آورد و تا هنگام رسیدن نیروهای تقویتی در کاخ محبوس بماند. چندین بار کوشش کرد با استفاده از ناوگان کمی که در دسترس خود داشت محاصره را بشکند امّا همواره پس‌رانده می‌شد، و حتّی در جریان یکی از این نبردها، از کشتیِ ویران شدهٔ خود به پائین پرید و ناچار شد با شنا خود را به جای امنی برساند، در حالی‌که یک بازوی خود، که در آن اوراق و خاطرات خود را نگه داشته بود، را بیرون از آب نگه دارد.
برای اجتناب از اینکه آخیلاس، ژنرال مصری، مبادا بتواند معدود ناوگان باقی‌مانده را تصاحب کند آنان را آتش زد، و در ضمن این آتش‌سوزی احتمالاً کتابخانه اسکندریه معروف آسیب دید، کتابخانه‌ای که در خود متونی بی‌نطیر و بس گران‌بها داشت. پس از ماه‌ها محاصره، سزار از محاصره آزاد شد و توانست عملاً جنگ در برابر جبهه بازماندگان پومپیئوس‌ـ که اکنون خود را مجدداً سازماندهی کرده بودندـ را از سر گیرد: پادشاه پنتوس، فارناک دوم، که متحد پومپیئوس بود، به قلمروهای روم حمله می‌کرد و در همان حال بسیاری از اشراف سناتور تحت فرماندهی کاتوی کوچک به آفریکا پناهنده شده بودند. در هر حال، سزار نیروهای بطلمیوس سیزدهم را شکست داد و کلئوپاترا را حاکم مصر کرد، کسی که از وی تنها پسرش، سزاریون، را صاحب شده بود، امّا با این ملکه مصری ازدواج نکرد زیرا قانون روم اجازه ازدواج با کسی که شهروند روم نبود را نمی‌داد.
پس از سپری کردن ماه‌های اولیهٔ سال ۴۷ ق. م در مصر، قیصر (سزار) ابتدا به سوریه (استان روم) و سپس پادشاهی پنتوس رفت تا با فارناک دوم، پسر مهرداد ششم، مذاکره کند؛ فارناک یک شاه متحد پومپیئوس بود و از مشغولیت رومیان به جنگ داخلی بهره جست تا با دیوتاروس"Deiotarus" (دوست رومیان) مقابله کند و خود را شاه کولخیس و ارمنستان کوچک بنامد. در نیکوپولیس (امروزه در ترکیه) وی مقاومتی نحیف از سوی رومیان که می‌توانست توسط دستیار سزار، دومیتیوس کالوینوس، تقویت شود را شکست داد. فارناک همچنین شهر آمیسوس، متحد روم، را متصرف شد، تمامی پسران آنجا را به خواجه مبدل ساخت و اهالی‌اش را به تجار برده فروخت. پس از این ابراز گستاخی‌ها در برابر رومیان، فارناک عقب نشست تا شورشی که در سرزمین‌های متصرفی رخ داده بود را سرکوب کند. پس از چند تلاش بیهوده برای مذاکره، سزار به سوی فارناک حرکت کرد. نزدیک شدن بسیار سریع شخص سزار، فارناک را واداشت پیشنهاد تسلیم بدهد، تنها هدفش این بود که برای خود زمان بخرد زیرا امیدوار بود که سزار به نبردهای دیگر مشغول شود. امّا از بختِ بد فارناک، سرعت سزار فارناک را واداشت فوراً جنگ را بپذیرد. در نبرد زیله (زیله در ترکیه امروزی) نیروی بیست هزار نفری فارناک از سزار شکست خورد. این پیروزی روم چنان سریع و کامل بود که خود سزار در نامه‌ای به یکی از دوستانش در روم آن را با جمله معروف لاتین ونی ویدی ویکی (آمدم، دیدم، فتح کردم) توصیف نمود. پادشاه پنتوس ناچار شد به پادشاهی بسفور در شمال عقب‌نشیند. در این‌جا فارناک کوشید با سربازگیری مجدد از میان سکاها و سرم‌های ایرانی‌تبار تجدید قوا کند، با اینان در حد و اندازه‌ای بود که بتواند کنترل چند شهر را در دست گیرد. امّا کمی بعد باز شکست خورده و توسط یکی از همکاران خود کُشته شد. آپیان می‌گوید که در جنگ مُرد، دیون کاسیوس می‌گوید اسیر و سپس کشته شد.
قیصر (سزار) پس از برقراری آرامش در شرق، در پایان سپتامبر همین سال به روم رجعت کرد، جایی که برخی لژیون‌ها که تحت رهبری مارکوس آنتونیوس قرار داشتند، در حال شورش بودند (خود آنتونیوس در زمره شورشیان نبود). چهار تا از لژیون‌های کهنه‌کارش در واقع خارج از روم اردو زده بودند، به انتظار این‌که از خدمت معاف شده و مستمری (حقوق) فوق‌العاده‌ای که سزار پیش از نبرد فارسال بدانان وعده داده بود را دریافت کنند. به سبب غیبت طولانی سزار، اوضاع و شرایط به‌سرعت روبه بدتر شدن نهاد. مارکوس آنتونیوس هم کنترل بر نیروهایش را از دست داد، نیروهایی که شروع به غارت اموال در جنوب پایتخت کردند. چند نماینده فرستادند تا سرکشی را خاموش کنند، امّا هیچ‌یک اثری نبخشید و طغیان‌گران هنوز به خواست خود مبنی‌بر معافیت و مستمری پای‌فشردند. پس از چند ماه، سزار بالاخره سررسید تا شخصاً با آنان گفتگو کند. سزار می‌دانست که برای مقابله با بازماندگان و حامیان پومپیئوس که در آفریقا (استان روم) ۱۴ لژیون جمع‌آوری کرده بودند، بدانان احتیاج دارد؛ همچنین مطلع بود که منابعی برای پرداخت دستمزدشان ندارد. با یک حرکت هوشمندانه، قیصر در سخنرانی خود برای لژیون‌ها بر افتخار آنان و دلبستگیی که نسبت به وی داشتند تمرکز کرد، تا بلکه بتواند آنان را به ماندن در خدمت خود متقاعد کند. سربازان که از طلب پول شرم کرده بودند، خواستار معافیت شدند. سزار نیز آنان را به جای اینکه سرباز بخواند، شهروند (غیرنظامی) خطاب کرد و تأکید نمود که دارد با شهروندان (و نه کهنه سربازان) سخن می‌گوید، و حالا معاف هستند، امّا نه با روال سنتی موسوم به خدمت خالصانه"honesta missio" سنتی که اشاره به بازنشستگی سربازان در روم باستان داشت. که در اینصورت حقوق بیشتری برای آنان در پی می‌داشت. همچنین آنان را آگاهانید که پرداخت حقوق زمانی انجام خواهد شد که ارتش جبهه پومپیئوسی در آفریقا شکست داده شود؛ و افزود که او اینکار را با دیگر سربازانی که بدو وفادار مانده‌اند انجام خواهد داد. طغیان‌گران با این رفتار فرمانده‌شان تحت تأثیر واقع شدند؛ آنان پس از پانزده سال وفاداری، هرگز فکر نمی‌کردند که سزار بتواند بدون آنان کاری انجام دهد. برای همین به قیصر التماس کردند که آنان را همچنان کنار خود نگه داشته و با خود به آفریقا ببرد. سزار با سخاوت پذیرفت و با آنان روانه آفریقا شد، جایی‌که در ۲۸ دسامبر بدان‌جا رسیدند.
در آفریقا که نیروهای جبهه پومپیئوسی تحت هدایت کاتوی کوچک قرار داشتند ارتشی بزرگ جمع‌آوری کرده و هدایت آن را به تیتوس لابینوس و کوینتوس کایسیلیوس متلوس پیوس شیپیو ناسیکا سپردند و اتحادی مستحکم با پادشاه نومیدیا، جوبای اول، داشتند. پس از چند برخورد و تصادم جزئی، سزار نبرد تاپسوس (در تونس امروزی) را آغازید، جایی که در ۶ آوریل ارتش پومپیئوسی‌ها را شکست داد. متلوس و جوبا در جنگ کشته شدند در حالی‌که کاتو که سردسته جمهوری‌خواهان پس از مرگ پومپیئوس (۴۸ ق. م) بود، با اطلاع از شکست مزبور اقدام به خودکشی کرد. لابینوس و دو تن از فرزندان جوان پومپیئوس، گنایوس و سکستوس، موفق شدند از اسارت اجتناب کرده و به اسپانیا بگریزند.
با آرام‌سازی آفریقا، سزار توانست در ۲۵ ژوئیه این سال به روم بازگردد، جایی که در میان شور و شوق توده‌ها مورد استقبال واقع شد: به نظر می‌رسید صلح بازگشته، و ایتالیا همانند سابق مجبور نبود صحنه جنگ و خونریزی‌های جدیدی باشد. در حقیقت سزار به‌خاطر ترحم و شفقتش ستوده می‌شد، همان چیزی که وی را واداشت از جان تمامی پومپیئوسی‌هایی که پس از نبرد فارسال به سراغ وی آمدند درگذرد و آنان را دور خود جمع کند، همان چیزی که مانع شد وی به قتل‌عام‌هایی همانند آنچه لوکیوس کورنلیوس سولا در سال ۸۲ ق. م انجام داده بودلوکیوس کورنلیوس سولا پس از پیروزی‌اش در دومین جنگ داخلی سولا در سال 82 ق. م در اقدامی بی‌سابقه در روم رژه رفت و خود را دیکتاتور نامید و دست به آزار و تعرض و در مواردی اعدام مخالفین دموکرات خود موسوم به ماریان‌ها زد؛ سزار یکی از این ماریان‌ها بود که توانست از مهلکه و خطر اعدام جان سالم به‌در ببرد. دست یازد، قتل‌عام‌هایی که خود سزار نزدیک بود یکی از قربانیان جوان آن باشد.افزون بر تاریخ‌نگاران، فیلسوفی مانند سنکای جوان نیز ترحم و شفقت او را می‌ستاید و در کتاب خود با عنوان «"De clementia"» (در باب ترحم) سزار را به عنوان نمونه‌ای قابل تقلید می‌شناساند. با بازگشت خود به روم، همچنین توانست انضمام سرزمین گل و نومیدیا و نیز تأییدیه قیمومیت بر مصر را اعلام کند، و بدین‌صورت پایتخت را بابت تدارکات بهتر موادغذایی (شامل گندم و روغن) اطمینان بخشد؛ امری که سبب شد خطر قحطی و دیگر مسائل محتمل نظیر آن رفع شود.
در میان ماه‌های آگوست و سپتامبر این سال، وی چهار تریومف (به مناسبت هر یک از نبردهای نظامی‌اش که با موفقیّت به پایان رسانده بود) را جشن گرفت: یک تریومف مربوط به پیروزی در سرزمین گل، دیگری مربوط به پیروزی در مصر، دیگری به‌خاطر شکست دادن پادشاهی پنتوس و فارناک دوم، و آخری هم آفریقا. در هر یک از این چهار تریومف، سزار ردایی ارغوانی بر تن کرده، سوار بر ارابهٔ مخصوص تریومف در جاده مقدس می‌راند، درحالی‌که در پشت سرش لژیون‌ها، غنایم جنگی و اسرا در حرکت بودند. به‌ویژه سربازان در طول رژه اشعار حماسی و طنز راجع به ژنرال خود می‌خواندند، هم پیروزی‌هایش را ستوده و هم روابط سکسی‌اش را دستمایه شوخی می‌کردند. امّا تریومفِ پیروزی در گل، خاص و ویژه بود؛ در طی این تریومف سزار در میان چهل فیل که شمعدان‌هایی حمل می‌کردند به کاپیتول رفت. برای زینت دادن هرچه بیشتر به این مراسم، ورسینگتوریکس (که توسط سزار در آلزیا در ۵۲ ق. م اسیر شده و برای سال‌ها در اسارت بود) را نیز آوردند. وی پس از پایان تریومف فوراً خفه شد.
در این تریومف‌ها، سزار نمایش‌های تئاتری، مسابقات، بازی‌های قهرمانی، جنگ گلادیاتورها و بازنمایی جنگ‌های خشکی و دریایی را به رومیان ارائه کرد، و ضیافتی برای بیش از دویست‌هزار نفر شرکت کنندهٔ این مراسمات برپا کرد. سزار غنایمی که در طول جنگ‌های مختلف تصاحب کرده بود و بالغ بر ۶۰۰٬۰۰۰ سسترتیوسsestertius واحد پول لاتینمی‌شدند را بکار برد و در نهایت توانست پول‌هایی که به مردم و لژیون‌هایش وعده داده بود را بین آنان سخاوتمندانه توزیع کند؛ هر شهروند پایتخت ۷۵ دناریوس از سزار دریافت داشت، و افزون بر این رقم، ۲۵ دناریوس نیز به عنوان جبران تأخیر در پرداخت آن ۷۵ دناریوس دریافت کردند؛ هر لژیونر نیز در عوض ۲۴٬۰۰۰ سسترتیوس به‌اضافهٔ یک قطعه زمین دریافت کرد.
همزمان، سزار توانست خواسته‌های پوپولارها (عامیون) را برآورده کرده و جهان رومی را از نو سازماندهی کند. دستور به سرشماری (آمارگیری) شهروندان رومی داد تا بتواند اداره امور شهر را بهبود دهد، و مستعمرات جدیدی در استان‌ها تأسیس کرد که بیش از ۸۰٬۰۰۰ نفر از میان لومپن پرولتاریای شهری و سربازان بازنشسته را در آن‌ها جای داد. بدین شیوه توانست شهرهایی همچون کارتاژ و کورینتوس که بر اثر جنگ در سدهٔ پیش ویران شده بودند را بازسازی کند.
صلحی که پس از نبرد تاپسوس پدید آمد خود را بسیار شکننده نشان داد، و در پایان سال ۴۶ ق. م سزار ناچار شد باز به هیسپانیا برود، جایی که حامیان پومپیئوس تحت فرماندهی بازماندگان نبرد آفریکا یعنی سکستوس پومپیئوس، گنایوس پومپیئوس (فرزندان پومپیئوس) و تیتوس لابینوس در آنجا بار دیگر خود را سازمان داده و تجدید قوا کرده بودند. این‌جا بود که سخت‌ترین و خونین‌ترین نبرد در کل جنگ داخلی رخ داد، جایی‌که ترحم معمول جای خود را به قساوت‌های فجیع از سوی هر دو طرف داد. جنگ در اسپانیا با نبرد موندا در آوریل ۴۵ ق. م به پایان رسید، جایی‌که سزار برای آخرین بار با رقبایش در صحنه نبرد روبرو شد و آنان را طوری شکست داد که دیگر کمر راست نکردند. در عین حال، این نبرد خطرناک‌ترین نبردی بود که سزار در آن مشارکت داشت، تاجایی‌که از پیروزی نومید شده و فکر خودکشی به سرش زد.
تیتوس لابینوس در نبرد کشته شده و سرش برای سزار برده شد، در حالی‌که گنایوس پومپیئوس (فرزند گنایوس پومپیئوس کبیر) کمی بعد کشته شد؛ تنها سکستوس بود که توانست جان سالم به در ببرد و به سیسیل پناهنده شود. همچنین در این نبرد، هرچند به اندازه‌ای کم، نوهٔ خواهر جوانِ سزار به نام اکتاویانوس نیز شرکت داشت، کسی که پس از یک دوره طولانی ناخوشی (بیماری) به اسپانیا رسید و ارزش خود را ثابت کرد، و بدین‌صورت دایی مادرش (سزار) را مجاب کرد در وصیت‌نامه‌اش وی را فرزندخوانده (و در نتیجه وارث) خود بنامد. در این مدت، سزار برای سومین و چهارمین مرتبه به کنسولی برگزیده شد: در ۴۶ ق. م با مارکوس امیلیوس لپیدوس به عنوان همکارش، و در ۴۵ ق. م بدون همکار.
با بازگشت به روم در ماه اکتبر، سزار که بالاخره هر دشمنی را از سر راهش برداشته بود، یک مراسم تریومف (جشن پیروزی) به‌خاطر شکست دادن فرزندان پومپیئوس برگزار کرد، امّا این تریومف مانند موارد قبلی نبود: این تریومف چنان بود که هیچگاه در سنت روم نظیر نداشت زیرا رسم و سنت بر این بود که تریومف را تنها باید به مناسبت شکست دادن خارجیان، و نه خودِ رومیان، برگزار کرد. حتّی دیکتاتور بزرگی مانند سولا که بر طبق اراده خودش دست به اصلاح ساختاری جمهوری زده بود نیز به خاطر شکست دادن دشمنانش در خلال دومین جنگ داخلی سولا تریومف برگزار نکرد. سزار حتّی پا از این فراتر گذاشته و تصمیم گرفت به خواهرزاده‌اش کوینتوس پدیوس اجازه دهد برای خود تریومف برگزار کند، درحالی‌که رسم بر این بود که برای برگزاری رسومی مانند تریومف و از این قبیل باید فقط درجه ژنرالی داشت، نه درجه افسری. این رفتار سزار که در نظر معاصرین به عنوان خطای سیاسی خطرناکی نگریسته می‌شد، عمیقاً مردم روم را آشفته کرد؛ مردمی که می‌دیدند به‌خاطر نابود کردن «نیرومندترین و بداقبال‌ترین نسل در میان رومیان» جشن گرفته می‌شود.
سزار پس از آنکه در ۴۷ پیش از میلاد منصب دیکتاتور را تا ده سال به خود اختصاص داد برای دفعات متعدد (در ۴۶، ۴۵، و ۴۴ ق. م) به منصب کنسولی نیز برگزیده شد تا این‌که در ۱۵ فوریه ۴۴ ق. م عنوان دیکتاتور مادام‌العمر را نیز به خود اختصاص داد و با اینکار کنترل مطلق خود بر جمهوری را قانونی ساخت. سوئتونیوس نقل می‌کند که امیدهای سیسرون برای مشارکت در حکومت سزار با این اقدامات مستبدانه قطع شد.تندیس‌هایی از وی در کنار تندیس پادشاهان باستانی روم ساخته شده و یک تخت طلایی هم در سنا برایش تدارک دیده شد. روزی بر روی یکی از تندیس‌های طلایی‌اش که در کنار صحن سخنرانی‌اش واقع بود یک دیهیم (نوعی تاج) قرار دادند، چیزی که سمبل پادشاهی و برده‌داری بود. دو تن از تریبون پلبی‌ها، لوسیوس و گایوس، که از این اقدام شوکه شده بودند، دیهیم مزبور را از تندیس برداشته و اتهام زدند که قیصر می‌خواهد خود را پادشاه روم بخواند، امّا سزار نیز فوراً جلسه سنا را فراخواند و متقابلاً اتهام زد که تریبون‌ها دیهیم مزبور را بر تندیس وی نهاده‌اند تا وی را بی‌اعتبار ساخته و منفورِ توده‌های روم کنند و حال ممکن است مردم به اشتباه وی (سزار) را به‌چشم یک منصب‌دار غیرقانونی ببینند. متعاقباً دو تریبون مزبور استیضاح و تعویض شدند. حادثهٔ مهم‌تر در جریان یکی از جشن‌های باستانی رومی موسوم به لوپرکالیا رخ داد که در آن مردان از هر سنی به‌صورت نسبتاً برهنه، شلاقی از جنس چرم بز در دست گرفته و در طول جاده‌های روم حرکت می‌کردند و هرکس که در جلوی خود می‌دیدند را با آن می‌زدند. در این مراسم لیسینیوس به سزار نزدیک شد و در برابر پاهای وی یک دیهیم طلایی نهاد. مردم حاضر، معاون سزار یعنی مارکوس امیلیوس لپیدوس را تشویق کردند دیهیم (تاج) مزبور را بر سر سزار بنهد؛ امّا وی مردد شد. حال گایوس کاسیوس لونگینوس (وی کمی بعد سردسته توطئه‌کنندگان برضد سزار شد) که تظاهر به سخاوت می‌کرد، به همراه پوبلیوس سرویلیوس کاسکا آنرا بر روی زانوان سزار نهاد. بالاخره مارکوس آنتونیوس شتابان آمد و دیهیم را بر سر سزار نهاد و او را «شاه» نامید؛ سزار آن را رد نمود و به کناری نهاد و گفت که وی را سزار بنامند نه شاه؛ و بدین‌گونه سبب هیاهو و تحسین مردم شد. سزار با دیدن آشفتگی و ناآرامیی که مجدداً در میان رومیان پدید آمده بود، امر کرد دیهیم را بر سر تندیس ژوپیتر، بزرگ‌ترین خدای رومی، بگذارند.
سزار برای سال ۴۴ ق. م خود و مارکوس آنتونیوس را به کنسولی برگزید و مقام پرایتوری را به مارکوس یونیوس بروتوس و گایوس کاسیوس لونگینوس داد. لونگینوس که از دست نیافتن به منصب کنسولی مأیوس بود، خود را همچون ترجمان نارضایتی و سرخوردگی اکثریت طبقهٔ نجبا نمایانده، و شروع به سازمان‌دهی توطئه‌ای بر ضد سزار کرد. وی پشتیبانی عده زیادی از مردان را به دست آورد. از میان این مردان برخی از حامیان پومپیئوس دیده می‌شدند که به جناح سزار پیوسته بودند، و حتّی برخی از آنان از زمان جنگ‌های گالی همواره در کنار سزار حضور داشتند همچون گایوس تربونیوس، دسیموس یونیوس بروتوس آلبینوس، لوکیوس مینوکیوس باسیلوس، و سرویوس سولپیکیوس گالبا.
سزار در روز ۱۵ مارس ۴۴ پیش از میلاد (معروف به ides of March) پس از ورود به سنا بدون اطلاع قبلی از توطئه به‌سوی کرسی‌اش رفت تا بنشیند، جایی‌که فوراً توسط توطئه‌چینانی احاطه شد که تظاهر می‌کردند باید از وی بخشش و مرحمت بخواهند. دسیموس بروتوس هم مارکوس آنتونیوس نیرومند را در خارج از جلسه سرگرم می‌کرد تا نتواند به کمک سزار بشتابد. با یک نشانه، ابتدا پوبلیوس سرویلیوس کاسکا خنجر را بیرون کشید و وی را از ناحیه گردن مجروح کرد، امّا زخم مزبور سطحی و نه مرگبار بود. سزار که اصلاً تضعیف نشده بود، کوشید با استایلوسی که در دست داشت از خود دفاع کند، و به مهاجم بانگ زد: «ای کاسکای بسیار پلید! چه می‌کنی؟» یا «ولی این یک جنایت است!». کاسکا هم کمک برادرش را طلبید و تمام توطئه‌گرانی که دور و بر سزار را احاطه کرده بودند با خنجرهایشان به هدف هجوم بردند: سزار بیهوده کوشید از ضربات آنان بگریزد امّا هنگامی‌که دید محاصره شده و مارکوس یونیوس بروتوس (که وی را دوست می‌داشت و احتمالاً فرزندخوانده‌اش هم بود) نیز در میان چاقوکشان است، از شرم توگای خود را جمع کرد (برخی می‌گویند پیش از آخرین نفس، توگا را بر سر خود کشید) و درحالی‌که بیست و سه ضربه چاقو خورده بود در پای تندیسِ داماد و البته دشمن سابق خود، گنایوس پومپیئوس کبیر، جان باخت.
پس از مرگ وی، نوهٔ خواهرش یعنی اکتاویانوس با مارکوس آنتونیوس و مارکوس امیلیوس لپیدوس اتحادی شخصی بست که به تریوم‌ویرات دوم شهره شد و جنگ داخلی روم (۳۱-۴۴ ق. م) برای گرفتن انتقام مرگش آغاز شد که خود در نهایت به تأسیس امپراتوری روم توسط اکتاویانوس انجامید.
کابوس‌ها () عنوان کتابی است در قالب ادبیات کودک و ادبیات داستانی جوانان و نوجوانان که توسط کریستن میلر و جیسون سیگل نوشته شده‌است."Jason Segel Sells Three-Book Children's Series" hollywoodreport.com, 23 April 2013"Children's Audiobooks - Jason Segel Reads ‘Nightmares!’", The New York Times, 21 November 2014 از تاریخ ۵ نوامبر ۲۰۱۴ این مجموعه در فهرست کتاب‌های پرفروش نیویورک تایمز قرار گرفت.https://www.nytimes.com/books/best-sellers/2014/10/05/childrens-middle-grade/?_r=0 کتاب کابوس‌ها کتابی منفرد نیست و مجموعه‌ای است مشتمل بر ۳ جلد
مجموعه کتاب کابوس‌ها توسط مهسا خراسانی ترجمه و توسط نشر هیرمند چاپ گردیده‌است.
«آخرین استارک‌ها» چهارمین قسمت از فصل هشتم مجموعه تلویزیونی بازی تاج‌وتخت و به‌طور کلی هفتاد و یکمین قسمت پخش شده از این مجموعه است. این قسمت توسط دیوید بنیاف و دی. بی. وایس نوشته شد و توسط دیوید ناتر کارگردانی شد و در تاریخ ۵ مه ۲۰۱۹ از شبکه تلویزیونی اچ‌بی‌او به نمایش درآمد. مدت زمان این قسمت ۷۸ دقیقه است.
«آخرین استارک‌ها» پس از نبرد با ارتش مرگان را نشان می‌دهد که دنریس تارگرین، جان اسنو و نیروهایشان به مصاف سرسی لنیستر رفته‌اند.
گذر انگلیس یک مکان تجارت تن‌فروشی در بخارست رومانی بود. گذر انگلیسی در میان خیابان مسیر پیروزی و خیابان دانشگاه واقع است. این بنا در سال ۱۸۵۵ توسط یک جواهرفروش اتریشی به نام جوزف ریش ساخته شد که عموماً محلی برای رشد تئاتر در رومانی شد. جوزف ریش این بنا را به جورجیو ایلیاده فروخت و او این مکان را تبدیل به یک روسپی‌خانه کرد. بنای روسپی‌خانه طوری طراحی شده بود که بانوان برهنه در تراس در روبروی مشتریان به تحریک آن‌ها می‌پرداختند. پانات ایستراتی نویسنده مطرح رومانیایی در روسپی‌خانه به عنوان پیش‌خدمت برای مدتی مشغول به کار بود. از مشتریان همیشگی روسپی‌خانه کارول دوم پادشاه رومانی و الکساندر پالئولوگلو سیاستمدار و ادیب رومانیایی بودند. از گذر انگلیس به عنوان لوکیشین فیلم استفاده شده‌است.
این روسپی‌خانه از سال ۱۹۴۷ توسط دولت کمونیستی رومانی تعطیل شد و امروزه یک بنای تاریخی به حساب می‌آید.
احمد نیک‌طلب مشهور به یاور همدانی (زادهٔ – درگذشتهٔ ) شاعر، نویسنده، خوشنویس، گوینده رادیو و پژوهشگر اهل ایران بود. او در طول عمر خود از اعضای هیئت مدیره انجمن‌های مختلف ادبی از جمله انجمن ادبی ایران و دبیر انجمن ادبی حافظ بود.همچنین بعضی از اشعار او در رادیو خوانده شده‌است. او از معدود شاعران اهل همدان بود که به گویش همدانی شعر نیز سروده‌است. اشعار احمد نیک‌طلب را به سبک‌های هندی و عراقی می‌دانستند.قالب بیشتر سروده‌های او غزل و ترانه و قصیده است که اغلب با مضامین عاطفی و اجتماعی به طبع رسیده‌است.نام دیوان اشعار او سایه سار الوند است. او کارشناس رشتهٔ روابط عمومی و روزنامه‌نگاری از دانشکدهٔ علوم و ارتباطات اجتماعی دانشگاه تهران بود. نخستین مقاله او در مجله ارمغان به چاپ رسید.مجله ارمغان، جلدهای پی‌درپی، دهه ۱۳۳۰http://ensani.ir/fa/article/author/128803
احمد نیک‌طلب فرزند علی متخلص به «یاور همدانی» ۲ اردیبهشت سال ۱۳۱۳ خورشیدی در همدان زاده شد. او تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در همدان گذراند.https://vista.ir/article/132463/احمد-نیک-طلب-(یاور-همدانی) او آموزش عالی را در مقطع کارشناسی رشتهٔ روابط عمومی و روزنامه‌نگاری، در دانشکدهٔ علوم و ارتباطات اجتماعی تهران به پایان برد. نخستین مقاله او در مجله ارمغان به چاپ رسید.مجله ارمغان، جلدهای پی‌درپی، دهه ۱۳۳۰http://ensani.ir/fa/article/author/128803 او مدتی در دبیرستان‌های همدان و تهران تدریس کرده‌است. سپس، کارمند بانک ملی ایران شد.کتاب انجمن ادبی صائب تبریزی، ۱۳۳۹ کمتر از دو سال در آن جا به سر برد و بعد به سازمان رادیو رفت. پس از آن، از کارمندان شهرداری تهران شد.مجله ماهنامه فصل نوین، بهار ۱۳۹۵ خورشیدی، سازمان بازنشستگی شهرداری تهران
او سیزده ساله بود که به سرودن اشعار پرداخت و در انجمن‌های ادبی همدان و تهران از جمله انجمن ادبی ایران حضور فعال داشته و مدت چهار سال نیز دبیر انجمن ادبی حافظ بوده‌است. همچنین، او عضو هیئت رئیسه انجمن ادبی ایران و هند بوده‌است.
یاور همدانی همچنین از اعضای انجمن ادبی ایران به حساب می‌آمد. رهی معیری، اسماعیل نواب صفا، مفتون همدانی، محمدعلی ناصح، عباس فرات، مهرداد اوستا، گلشن کردستانی، حسین لاهوتی، سپیده کاشانی و دیگر افراد سرشناس از آشنایان و همکاران او بودند. در سنین جوانی، شعر او مورد تشویق محمدحسین بهجت تبریزی (شهریار) قرار گرفت.
او با این که شاعر کلاسیک سرایی به‌شمار می‌آمد اما در مجامع ادبی نیز حضور می‌جست. در این مجامع او با امین‌الله رضایی آشنا شد که خود از نقاشان برجسته زمانه خود بود. در طی این آشنایی، نیک‌طلب با خواهر او به نام فرخنده ازدواج کرد و حاصل آن چهار فرزند شد با نام‌های بابک، رامک، پوپک و سیامک. اشعار احمد نیک‌طلب را به سبک‌های هندی و عراقی می‌دانستند.
احمد نیک‌طلب خوشنویس نیز بود. مشفق کاشانی از او به عنوان خوش‌خط‌ترین شاعر ایران یاد می‌کرد.گزارش نامه شورای شعر دفتر موسیقی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، به ریاست مشفق کاشانی، ۱۳۹۰ خورشیدی به خاطر نزدیکی دفتر موسیقی وزارت ارشاد با انجمن خوشنویسان ایران (مرکز) در خیابان خارک (کنار تالار وحدت) او با استادان بزرگ خط در ارتباط بود. او به ویژه با علی راهجیری که از استادان قدیمی خط به حساب می‌آمد دوستی صمیمی داشت. به همین موضوع، او شعری از یاور را با خط نستعلیق در کتاب آموزش خوشنویسی خویش می‌نوشت. همچنین قصیده «ما سوا را تا فراسو یا علی» با خط نستعلیق توسط استادی دیگر درون همان انجمن نوشته شد.راهجیری، علی، کتاب مشق حمید، انجمن خوشنویسان ایران، 1374علی راهجیری، کتاب خودآموز خوشنویسی، به سرمایه انجمن خوشنویسان ایران،1350
احمد نیک‌طلب از دهه ۳۰ همکاری خود را با سازمان رادیو در کنار شخصیت‌هایی همچون رهی معیری آغاز کرد. که ترانه‌های بسیاری از او از آن زمان بر روی موسیقی خوانده شده‌است. جریان گویندگی او در رادیو، از زمانی آغاز شد که روزی، در حالی که گویندهٔ دیگری به‌طور زنده در حال خواندن شعر فارسی بود دچار اشتباهات مختلفی در خوانش واژگان و برقراری اوزان عروضی شد. او این موضوع را هم‌زمان، به تهیه‌کننده گوشزد کرد. به همین سبب از او دعوت به عمل آمد. پس از یک هفته، به او برنامه‌ای در حدود یک ساعت در رادیو به‌طور مستقل، برای خواندن اشعار فارسی و بومی داده شد. این موضوع در کافههای همدان دهه ۳۰ با شهرت وی در همان شهر، همگام شد. او با اسماعیل نواب‌صفا به کار خود در رادیوایران و رادیو گیلان ادامه داد. بسیاری از ترانه‌های محلی همدانی وی ضمن پخش در برنامه‌های رادیو ایران، به زبان‌های بیگانه شرقی مانند چینی نیز ترجمه شده‌است.
به گزارش خبرگزاری فارس؛ قیصر امین‌پور مدت‌های زیادی را در همسایگی با یاور همدانی زندگی می‌کرد.
همچنین در سفر دیگری در سال ۱۳۶۳ خورشیدی، به همراه گروه شاعران (شامل قدسی خراسانی، مشفق کاشانی، گلشن کردستانی، محمود شاهرخی، حمید سبزواری، مهرداد اوستا و سپیده کاشانی) به تبریز سفر کرد و آخرین دیدار او با سید محمدحسین شهریار (پیش از بستری شدن شهریار در بیمارستان) بود.
احمد نیک‌طلب با برخی نهادهای فرهنگی مانند حوزه هنری، شورای شعر و ادب ستاد اقامه نماز، شورای شعر دفتر موسیقی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و شورای شعر و ادب معاصر اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان تهران همکاری داشته‌است.
احمد نیک‌طلب در سحرگاه ۱۳ اسفند ۱۳۹۸ خورشیدی در سن ۸۵ سالگی بر اثر بیماری قلبی در بیمارستان رسالت درگذشت. او دو هفته پیش از این، در بیمارستان کسری بستری شده بود و پس از آن مدتی را در خانه به‌سر می‌برد.
به خاطر ورود بیماری کروناویروس ۲۰۱۹ به کشور و قانون ممنوعیت برگزاری تجمعات، مراسم بزرگداشت و یادبود یاور همدانی را به پس از عید سال ۱۳۹۹ موکول کردند.
بنا به گزارش‌های خبرنگاران حاضر، از جمله خبرنگار خبرگزاری ایسنا، زمان تشییع در تاریخ چهارشنبه ۱۴ اسفند ۱۳۹۸ خورشیدی بود که با وجود هماهنگی‌های لازم و تاییدیه از سوی شورای شهر تهران و معاونت‌های فرهنگی و هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی مبنی بر خاکسپاری در آرامگاه فرهیختگان ادب و هنر شماره ۹۵۳ که با وصیت او نیز همراه بود، با ممانعت مسئول‌های سازمان بهشت زهرا مواجه شد.هر چند مسئول‌های سازمان بهشت زهرا اذعان داشتند که دستورهایی از بالا (که مشخص نیست) آمده که از خاکسپاری در آرامگاه فرهیختگان ادب و هنر شماره ۹۵۳ و قطعه ۸۸ ویژه هنرمندان ممانعت شود.هرچند خبرگزاری‌های دیگر مانند برنا علت تأخیر یک روزه و انتقال آن به پنجشنبه و تغییر محل خاکسپاری را خلل در مدیریت سازمان بهشت زهرا به علت همه‌گیری ویروس کرونا روایت کرده‌است. در پنجشنبه ۱۵ اسفند ۱۳۹۸ خورشیدی، در قطعه هنرمندان ردیف ۱۴۴ شماره ۳۴ در بهشت زهرای تهران به خاک سپرده شد.
به منظور بزرگداشت چهلمین روز درگذشت احمد نیک‌طلب (معروف به یاور همدانی) جمعه ۲۲ فروردین‌ماه، ساعت ۲۱، برنامه مستقلی با عنوان شمع انجمن با حضور جمعی از شاعران و شخصیت‌های فرهنگی و دانشگاهی ایران، هند، پاکستان و افغانستان در فضای مجازی برگزار شد.
احمد نیک‌طلب در پنجاه و دومین عصرانه ادبی فارس در سال ۱۳۹۴ مورد تجلیل قرار گرفت. در این مراسم افرادی مانند حسین آهی، محمدعلی بهمنی سخنرانی کردند. در آبان ۱۳۹۵ آیین بزرگداشت احمد نیک‌طلب در فرهنگسرای ملل برگزار شد.
این کتاب شامل غزلیات، قصاید، مثنوی‌ها، دوبیتی، رباعی، ترانه‌ها و ترانه‌های محلی از احمد نیک‌طلب (یاور همدانی) است که با مقدمه محمود شاهرخی (جذبه) در ۵۹۲ صفحه گرد آورده شده‌است.این کتاب در سال ۱۳۸۳ توسط نشر سوره مهر به چاپ رسیده‌است. این دیوان مشتمل بر سروده‌هایی است به سبک کلاسیک که اغلب با مضامین عاطفی و اجتماعی به طبع رسیده‌است.بنا به گفته خبرگزاری ایسنا پیش از انتشار این کتاب شعرهای شاعر را که به لهجهٔ همدانی گفته بود مورد استقبال (پژوهشگران ادبی و زبانشناسی) قرار گرفته بود که سبب انتشار این کتاب شد. گزیده اشعار "افق الوند" برگرفته از این دیوان است. اغلب اشعار این مجموعه را مضامین آیینی و اجتماعی به خود اختصاص می‌دهند که در قالب کلاسیک غزل و قصیده سروده شده‌اند.
بنا به گفته روزنامه رسالت ۱۷ آبان ۱۳۸۴؛ این دیوان دارای محتوایی با ادبیات جنگ و انقلاب نیز هست و غزل‌های موجود در آن به سبک‌های عراقی و هندی است.کتاب سایه‌سار الوند در کتابخانه ویدنر دانشگاه هاروارد با کد "HXVHF۵" و به گفته پسر وی به عنوان تنها منبع گویش‌های همدانی نگهداری می‌شود.
دیوان یاور همدانی که از سوی انتشارات انجمن قلم ایران درسلسله کتاب‌های پیشکسوتان ادبیات معاصر به چاپ رسیده‌است، شامل سروده‌های یاور همدانی در قالب‌های گوناگون غزل، قصیده، چهارپاره، مثنوی، ترکیب بند رباعی، دوبیتی و بومی سروده‌ها به گویش همدانی است.
به گزارش خبرگزاری مهر آیین رونمایی مجموعه اشعار احمد نیک طلب (یاور همدانی) به همت دفتر شعر آفرینش‌های ادبی حوزه هنری و در سالن آموزش حوزه هنری برگزار شد. به گفته پایگاه خبرگزاری حوزه هنری، در مراسم رونمایی از دیوان یاور همدانی، افرادی چون ناصر فیض، بیوک ملکی، رضا اسماعیلی، رئیس انجمن ادبی باران، رئیس انجمن ادبی جامی، رئیس انجمن ادبی جامی، حامد عمادزاده، بابک نیک طلب، و تنی چند از شاعران و دوستان و آشنایان احمد نیک‌طلب در این مراسم سخنرانی کردند.
همچنین در آذر ۱۴۰۰؛ نشست رونمایی و معرفی دیوان یاور همدانی در جلسه‌ای با نام "در سایه سار الوند" با حضور تعدادی از نویسندگان و شاعران استان همدان، خانواده و مقامات کتابخانه ملی و اسناد غرب کشور در همدان برگزار شد. به گزارش باشگاه خبرنگاران جوان و روزنامه هگمتانه، قرار است از طرف نهاد کتابخانه‌های عمومی کشور حداقل یک جلد از دیوان یاور همدانی به تمامی کتابخانه‌های عمومی استان همدان اهدا شود.
گل غم آخرین شعری است که او به گویش همدانی آن را خوانده‌است. او همچنین این شعر را در برنامه "با کاروان شعر و موسیقی" در مصاحبه ای با سهیل محمودی در سال ۱۳۸۴ خوانده بود. این غزل در کتاب سایه سار الوند به چاپ رسیده‌است.
ژرژ فیتزموریس (زاده ۱۳ فوریه ۱۸۸۵ – درگذشته ۱۳ ژوئن ۱۹۴۰) کارگردان و تهیه‌کننده فیلم فرانسوی الاصل بود. از فیلم‌هایی که وی کارگردانی نمود می‌توان به "پسر شیخ" و سوزی اشاره کرد.
کار فیتزموریس ابتدا به عنوان طراح صحنه روی صحنه شروع شد. او از سال ۱۹۱۴ شروع کرد و تا زمان مرگش در سال ۱۹۴۰
ادامه داد، در مجموع بیش از ۸۰ فیلم را کارگردانی کرد. چندین مورد از آنها موفق بودند، از جمله پسر شیخ، رافلز، ماتا هاری
و سوزی.
فیتزموریس در ابتدای کار کارگردانی خود در کارگردانی بازیگران زن صحنه در فیلم‌های اولیه خود با موج اول ستاره‌های
بزرگ برادوی که در دوران جنگ جهانی اول به سینما مهاجرت کردند، از جمله مای موری، السی فرگوسن، فانی وارد، هلن،
زیرک بود. چادویک، ایرنه فنویک، گیل کین و ادنا گودریچ.
پسر شیخ مشهورترین فیلم صامت موجود اوست که بدون شک مرگ ناگهانی ستاره اش، رودلف والنتینو، به آن کمک کرده‌است. زمان یاسی یک فیلم کلاسیک جنگی/عاشقانه است. فیتزموریس، با این حال، تعداد زیادی فیلم صامت را کارگردانی کرد که اکثر آن‌ها در اثر تخریب از بین رفته‌اند. اکتشافات اخیر در گوسفیلموند در روسیه شامل شاهد دفاع در سال ۱۹۱۹ با السی فرگوسن و پا زدن با برت لایتل در سال ۱۹۲۲ است. بازسازی فیلم هیبریدی نیمه تاکی او در سال ۱۹۲۸، بارکر، تحسین بسیاری از علاقه مندان به فیلم را برانگیخت.
دزد را متوقف کنید (۱۹۱۵)
مسافران (۱۹۱۵)
و خلیج (۱۹۱۵)
سوزی (۱۹۳۶)
بول مونتانا (؛ ۱۶ مه ۱۸۸۷ – ) کشتی‌گیر حرفه‌ای و بازیگر ایتالیایی-آمریکایی بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "ساده‌لوحی از پادوکا"، "مشتاق ازدواج"، "پذیریش مردمی"، "نمایش نمایش‌ها"، "پسر شیخ"، "درنگ کن، ببین و گوش کن"، "خبر مهم و جالب"، "چهار سوار سرنوشت"، "فلش گوردون"، "بدشانس"، "پیروزی، و "جزیره گنج" اشاره کرد.
ناتالیا لیسنکو (؛ – ) هنرپیشه اهل امپراتوری روسیه بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "باباسرگئی" و "شیر مغولستان" اشاره کرد.
ایوان موزژوخین (; – ) هنرپیشه اهل امپراتوری روسیه بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "باباسرگئی"، "شیر مغولستان، و "ملاقات با سنت نیکلاس" اشاره کرد.
بوسه بر بال‌های پروانه نام یک آلبوم موسیقی بی‌کلام از علی جعفری پویان است. این آلبوم شامل ۳۰ قطعه موسیقی از ساخته‌های ۱۸ آهنگساز ایرانی است که برای سینما، تئاتر و تلویزیون آهنگسازی کرده‌اند.
"بوسه بر بال‌های پروانه" سومین آلبوم موسیقی از مجموعه آثارِ منتخبی است که «علی جعفری پویان» به عنوان تک‌نواز ویلن اجرا و منتشر کرده‌است.
آهنگسازانی که در این مجموعه آثارشان منتشر شده‌است عبارتند از: مهران اکرمی، آیدین الفت، آرش بادپا، حبیب خزایی‌فر، رضا خسروی، سعید ذهنی، امید رئیس دانا، بابک زرین، محمد سریر، فرزین قره‌گزلو، محمدمهدی گورنگی، رضا مرتضوی، امیر معینی، علی موثقی، آرمان موسی پور، سارا نجفی، بهنود یخچالی و ناصر چشم‌آذر.
مراسم رونمایی این آلبوم در ۲۶ اردیبهشت ۱۳۹۸ در کتابخانهٔ حوض نقره در مجموعهٔ بام لند تهران با حضور هنرمندان، هنردوستان و دست‌اندرکاران، برگزار و توسط مؤسسه نشر و پخش جوان منتشر شد.
او () یک فیلم پورنو آمریکایی برای مخاطبان همجنسگرای مرد است که در سال ۱۹۷۴ منتشر شد. این فیلم به کارگردانی «اد دی. لویی» می‌باشد (که به نظر میرشد نام مستعار اوست). در این فیلم «گوستاو وون ویل» نقش عیسی را بازی می‌کند.
برنارد چومی (متولد ۲۵ ژانویهٔ ۱۹۴۴) معمار، نویسنده و استاد اهل سوییس و متولد شهر لوزان است. عموماً او را پیرو مکتب ساختارشکنی می‌دانند. و اصول طراحی معماری او بر پایه پیروی از تقابل های دوتایی و بر اساس تفکرات دلوز است.
برنارد فرزند ژان چومی معمار شناخته‌شدهٔ سوییسی و مادری فرانسوی است. او تحصیلاتش را در پاریس و مؤسسه فناوری فدرال زوریخ گذرانده و اکنون در نیویورک و پاریس زندگی می‌کند.
کارتاژ (پونی: Qart-ḥadašt، به معنای «شهر نو»؛ لاتین: Carthāgō) یک دولت فینیقی بود که در سده‌های هفتم تا سوم پیش از میلاد بر بخش‌هایی از حوضه مدیترانه فرمان راند که امروز این دوران به امپراتوری کارتاژ معروف است. این دولت بخش‌های گسترده‌ای از سواحل جنوبی و جنوب غربی مدیترانه و برای مدتی بخش‌هایی از شبه‌جزیره ایبری را شامل می‌شد.
فینیقی‌ها کارتاژ را در سال ۸۱۴ پیش از میلاد بنا نهادند که در ابتدا یکی از سرزمین‌های تحت فرمان دولت صور (در لبنان امروزی) بود. این شهر در ۶۵۰ پیش از میلاد استقلال خود را به دست آورد و به مرور، تمامی مناطق فینیقی غرب مدیترانه را زیر فرمان خود درآورد و تا سده سوم پیش از میلاد بر آنان حکومت کرد. در اوج شکوه خود، کارتاژ یکی از مراکز بزرگ تجاری منطقه بود.
برای بیشتر تاریخ خود، کارتاژ با یونانیانِ ساکن در سیسیل و پس از آن جمهوری روم در ستیز بود. همین تنش‌ها منجر به آغاز یک سری جنگ‌هایی که به «جنگ‌های سیسیلی» معروف هستند و بیشتر از سه سده طول کشیدند، شد. پس از آن بود که جنگ‌های مشهور پونی میان دو دولت شهر مهم مدیترانه، یعنی روم و کارتاژ آغاز شد که بیشتر از صد سال به طول انجامید. سرانجام، در سال ۱۴۶ پیش از میلاد و در پایان سومین و آخرین جنگ پونی، نیروهای رومی به‌فرماندهی اسکیپیو امیلیانوس وارد کارتاژ شدند و آن را ویران کردند. هرچند بعدها شهر به عنوان یکی از استان‌های رومی بازسازی شد. با سقوط کارتاژ، همه مناطق تحت فرمانش و همه سرزمین‌های فینیقی تحت فرمان رومیان درآمدند.
محمد فلیفل آهنگ‌ساز، موسیقی‌دان بود. او در بیروت زاده شد و در آنجا تحصیلاتش را آغاز کرد. او تحت تأثیر پدرش که مؤذن بود به موسیقی علاقه پیدا کرد. در سال ۱۹۱۵ به استانبول رفت تا با عنوان نیروی ذخیره در جنگ جهانی اول شرکت کند. بعداً مشغول فعالیت در نیروهای مسلح لبنان شد ولی چون به موسیقی علاقه داشت استعفا داد. اندکی بعد توانست با چند کار موفق، خود را در عرصه آهنگ‌سازی مطرح کند. در ۱۹۳۸ محمد علی عابد مسابقه‌ای برای آهنگ‌سازی سرود ملی سوریه ترتیب داد. هیئت داوران در ابتدا از شنیدن آهنگ وی خودداری کردند ولی چون آهنگش در سرتاسر سوریه منتشر شد مورد قبول آنان واقع گردید و نشان لیاقت به وی عطا شد.
کلیسای اوتوبویرن (به آلمانی: Kloster Ottobeuren) یک کلیسا دیر (مسیحیت) نظام سنت بندیکت در آلمان است که در اوتوبویرن واقع شده‌است. این کلیسا یکی از ۴۰ کلیسای امپراتوری مقدس روم بود و یک دولت مستقل را تشکیل می‌داد. این کلیسا در زمان انحلال در سال ۱۸۰۲ مساحتی به اندازه ۲۶۶ کیلومتر مربع را تحت حاکمیت خود داشت و ده هزار موضوع برای رسیدگی داشت.
در علوم کامپیوتر، زمان‌بند Rate-monotonic(برنامه‌ریز نرخ یکنواخت یا RMS) به عنوان یک الگوریتم زمان‌بندی بر اساس اولویت با استفاده از یک کلاس اولویت ایستا است؛ که در سیستم عامل‌های بی‌درنگ (RTOS) استفاده می‌شود., http://oreilly.com/catalog/linuxkernel/chapter/ch10.html#85347 . اولویت‌های ایستا در این روش بر اساس زمان مورد نیاز برای انجام شدن یک چرخه کامل کار (وظیفه) تعیین می‌شود پس هرچه زمان مورد نیاز برای چرخه کار کمتر باشد اولویت آن کار (وظیفه) بیشتر است.
این سیستم عامل‌ها عموماً انحصاری (قبضه ای) است و تضمین قطعی برای زمان اجرا دارد. در این سیستم‌ها از تحلیل نرخ یکنواخت (Rate monotonic analysis) برای به دست آوردن تضمین زمان‌بندی در یک برنامه خاص استفاده می‌شود.
در نسخه ساده تجزیه و تحلیل نرخ مونوتونیک rate-monotonic analysis فرض می‌شود رشته‌ها دارای ویژگی‌های زیر باشند:
این یک مدل ریاضی است که شامل یک شبیه‌سازی محاسبه شده از دوره‌ها در یک سیستم بسته‌است، در جایی که زمانبندهای راند رابین (نوبت گردشی) و اشتراک زمانی در برآورد کردن نیازهای زمانبندی ناتوان هستند.
زمان‌بند rate monotonic مدل اجرایی همه رشته‌های موجود در سیستم را بررسی می‌کند و از روی این بررسی انجام شده تعیین می‌کند چه مقدار زمان برای تضمین مجموعه رشته‌های درخواستی مورد نیاز است
تست برنامه‌ریزی برای RMS از رابطه زیر به دست می‌آید:
که در این رابطه زمان مورد نیاز وظیفه i ام برای پردازش است، دوره آزادسازی پردازه iام است که مهلت پایان آن یک دوره بعد است، و تعداد فرایندهای برنامه‌ریزی شده‌است. به عنوان مثال، برای دو فرایند است.
هنگامی که تعداد فرایندها به سمت بی‌نهایت تمایل پیدا می‌کند، این عبارت به سمت مقدار زیر میل می‌کند:
بنابراین، برآورد تقریبی این است که RMS می‌تواند تمام مهلت‌های پایان مقرر را در صورتی که نرخ بهره‌وری CPU کمتر از ۶۹٫۳۲٪ باشد برآورده کند. ۳۰٫۷٪ باقی از CPU را می‌توان به وظایف غیر بی‌درنگ کم اولویت اختصاص داد.
می‌دانیم که یک سیستم وظیفه که به صورت تصادفی تولید می‌شود زمانی که بهره‌وری پردازنده ۸۵٪ یا کمتر باشد تمامی مهلت پایان‌ها را برآورده خواهدکرد،. با این حال این واقعیت به دانستن دقیق آمار و اطلاعات وظایف (مانند دوره‌ها، مهلت‌ها) بستگی دارد که نمی‌توان تأمین این اطلاعات را برای تمام مجموعه‌های کار تضمین کرد.
محدودیت هایپربولیک یک شرط کافی با محدودیت شدیدتر نسبت یه روش ارائه لی(Liu) و لیلند (Layland) برای بازه قابلیت برنامه‌ریزی است
که در این رابطه کارایی پردازنده برای هر وظیفه است.
تخصیص اولویت نرخ مونوتونیک بهینه است، به این معنی که اگر هر الگوریتم برنامه‌ریزی استاتیک اولویت دیگری بتواند تمام ضرب‌الاجل‌ها را برآورده کند، الگوریتم نرخ مونوتونی نیز می‌تواند.
الگوریتم برای دوره‌ها و ضرب‌العجل‌های برابر نیز بهینه است، در واقع در این مورد الگوریتم‌ها یکسان هستند.
علاوه بر این، زمانبندی مونوتنیک ضرب‌الاجل زمانی مطلوب است که ضرب‌الاجل کمتر از دوره باشد.. الگوریتم Audsley که دارای تست برنامه‌ریزی دقیق برای این مدل است، برای یک مدل کاری که در آن ضرب‌الاجل می‌تواند بیشتر از دوره باشد، یک تخصیص اولویت بهینه را تعیین می‌کند.
در بسیاری از کاربردهای عملی، منابع به اشتراک گذاشته می‌شوند و RMS بدون تغییر، باعث می‌شود در معرض خطر عدم رعایت اولویت و همچنین در معرض خطر وقوع بن‌بست قرار گیرد.
در عمل این مشکل را با غیرفعال کردن امکان قبضه یا حل می‌کنند.
همچنین روش‌های جایگزینی وجود دارد مانند استفاده از الگوریتم‌های بدون قفل یا اجتناب از اشتراک (mutex) یا نشان‌بر(semaphore) بین رشته‌های دارای اولویت مختلف، که در وهله اول اینکار می‌تواند باعث جلوگیری از تداخل منابع شود.
الگوریتم‌های ارث بری اولویت می‌توانند با دو ویژگی مشخص شوند.
ویژگی اول وراثت تنبل یا فوری (بلافاصله):
تنبل (فقط زمانی اعمال می‌شود که ضروری است) یا وراثت بلافاصله (افزایش اولویت قبل از وقوع یک تداخل)
ویژگی دوم اولویت خوش بین یا بدبین:
اولویت خوش‌بینانه (افزایش به اندازه حداقل مقدار) بدبینانه (افزایش بیشتر از حداقل مقدار)
در عمل هیچ تفاوت ریاضی (از لحاظ استفاده از سیستم Liu-Layland محدود) بین الگوریتم‌های تنبل و فوری وجود ندارد و الگوریتم‌های فوری برای پیاده‌سازی کارآمدتر هستند و بنابراین در سیستم‌های عملی معمولاً از آنها استفاده می‌شوند.
یک نمونه از استفاده از وراثت اولیه (ساده) اولویت مربوط به "خطای بازنشانی پیمایش مریخ " استhttp://research.microsoft.com/~mbj/Mars_Pathfinder/
بهره‌وری برابر است با:
شرایط کافی برای ۳ فرایند، که می‌توان نتیجه گرفت که سیستم قابل برنامه‌ریزی و زمانبندی است:
از آنجاییکه سیستم مطمئناً قابل برنامه‌ریزی است
اما به یاد داشته باشید، این شرط لازم نیست؛ بنابراین ما نمی‌توانیم بگوییم که یک سیستم با بهره‌وری بیشتر با این الگوریتم زمانبندی قابل برنامه‌ریزی نیست یا نه.
ایستگاه مترو حرم حضرت عبدالعظیم یکی از ایستگاه‌های خط ۶ مترو تهران است این ایستگاه در شهرری (منطقه ۲۰ شهرداری تهران) در ضلع شرقی حرم حضرت عبدالعظیم حسنی و در کنار محله قدیمی نفرآباد واقع شده و این ایستگاه در حال حاضر توسط شرکت مترو در حال ساخت می‌باشد و قرار است این ایستگاه در سال ۱۴۰۳ به بهره‌برداری برسد.
کالینز یک نام خانوادگی است. افراد سرشناس با این نام از این قرارند:
سوزان کالینز ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
جنگ جهانی Z:تاریخ شفاهی جنگ زامبی‌ها () عنوان یک رمان وحشت آخرالزمانی زامبی است که به دست نویسنده آمریکایی مکس بروکس نوشته شده‌است. این کتاب به گونه‌ای دنباله کتاب راهنمایی زنده ماندن در برابر زامبی‌ها است. شیوه داستان گویی از کتاب نبرد خوب تاریخ شفاهی جنگ جهانی دوم الهام گرفته‌شده‌است. این رمان دارای هشت بخش که شامل هشدارها، سرزنش‌ها، هراس بزرگ، برگشتن ورق، جبههٔ خانگی آمریکا، دور دنیا و بالای آن، جنگ تمام‌عیار و وداع‌ها می‌باشد. نزدیک به بیست سال از آغاز همه‌گیری بیماری در سراسر جهان که جنگ جهانی زد نامیده می‌شود می‌گذرد و نزدیک به ده سال است که این جنگ با پیروزی بشریت به پایان رسیده‌است. نماینده کمیسیون پساجنگی سازمان ملل متحد، به تهیه گزارش و مصاحبه با بازماندگان می‌پردازد.