moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
برنامه استیوز با عنوان «Rick Steves’ Europe» که حاصل سفرهای وی به شهرهای مختلف دنیاست از جمله برنامه‌های پرطرفدار در شبکه PBS محسوب می‌شود.
بوئینگ بی-۱۷ فلایینگ فورترس یک بمب‌افکن سنگین چهار موتوره بود که در دهه ۱۹۳۰ میلادی برای سپاه هوایی نیروی زمینی ایالات متحده طراحی شد.
روز ۸ اوت سال ۱۹۳۴، سپاه هوایی نیروی زمینی ایالات متحده ارائه طرح یک بمب‌افکن چند موتوره را جهت جایگزینی بمب‌افکن مارتین بی-۱۰، به مناقصه گذاشت. سپاه هوایی به دنبال بمب‌افکنی بود که به کمک آن نیروهای حاضر در هاوایی، پاناما و آلاسکا را تقویت کند. مشخصات لازم برای این هواگرد شامل توانایی حمل مقدار کافی بمب در ارتفاع ۳۰۰۰ متری به مدت ده ساعت با حداکثر سرعت حداقل ۳۲۰ کیلومتر بر ساعت می‌شد. به شکل غیر الزام‌آوری برد ۳۲۰۰ کیلومتری با سرعت ۴۰۰ کیلومتر بر ساعت، مطلوب سپاه هوایی بود.
پیش‌نمونه شرکت هواپیما سازی بوئینگ تحت عنوان مدل ۲۹۹، توسط گروهی از ۱۰ مهندس با خرج خود شرکت طراحی شد. این مدل ترکیبی از ویژگی‌های مدل بمب‌افکن آزمایشی ایکس‌بی-۱۵ و هواگرد ترابری بوئینگ ۲۴۷ بود. تسلیحات این هواگرد شامل حداکثر ۲۲۰۰ کیلوگرم بمب در دو جایگاه در پشت کابین و پنج مسلسل ۷٫۶۲ میلی‌متری می‌شد. بی-۱۷ توان خود را از چهار موتور شعاعی پرت اند ویتنی آر-۱۶۹۰هورنت هر یک با توان ۷۵۰ اسب بخار در ارتفاع ۲۱۰۰ متری، می‌گرفت. نخستین پرواز مدل ۲۹۹ در ۲۸ ژوئیه سال ۱۹۳۵ انجام شد. ریچارد ویلیامز، خبرنگار سیاتل تایمز، با شنیدن غرش چند مسلسل این هواگرد، لقب «فلایینگ فورترس» (قلعه پرنده) را بر آن نهاد که توسط بوئینگ ثبت گشت.
روز ۲۰ اوت سال ۱۹۳۵، هواگرد جهت انجام پرواز آزمایشی در جریان رقابت، در عرض ۹ ساعت با میانگین پایاسیر ۴۰۶ کیلومتر بر ساعت، خود را از سیاتل به پایگاه هوایی رایت در اوهایو رساند. سرعتی که بسیار بیشتر از مقدار مشخص شده بود. در رقابت با هواگردهای دو موتوره ارائه شده توسط شرکت‌های هواپیماسازی داگلاس و مارتین، نمونه چهار موتوره بوئینگ عملکردی بهتری نسبت به رقبا از خود نشان داد. پیش از آن که رقابت به پایان برسد سپاه هوایی پیشنهاد خرید ۶۵ فروند هواگرد بی-۱۷ را ارائه نمود. با ادامه کار توسعه بر روی مدل ۲۹۹، روز ۳۰ اکتبر سال ۱۹۳۵، هواگرد برای دومین بار به شکل آزمایشی با خلبانی سرگرد هیل به پرواز درآمد. در این پرواز خدمه فراموش کردند که قفل سطوح کنترل‌کننده هواگرد را باز کنند. پس از برخاستن، هواگرد با شیب زیادی به طرف آسمان حرکت کرد و در نهایت با رسیدن به حالت واماندگی، با دماغه به طرف پایین بازگشت و به شدت با زمین برخورد نمود که به مرگ خلبان و یک نفر دیگر انجامید.
با انهدام نمونه بوئینگ، پرواز آزمایشی آن نیمه تمام ماند. بدین جهت و به دلیل مقدار بالای قیمت ۹۹٫۶ هزار دلاری ارائه شده توسط شرکت برای هر فروند از این هواگرد، این نمونه از دور رقابت کنار نهاده شد و قرارداد خرید ۶۵ فروند از آن نیز لغو گردید. با این حال سپاه هوایی نیروی زمینی که مجذوب طراحی بوئینگ شده بود، روز ۱۷ ژانویه سال ۱۹۳۶، میزان ۱۳ فروند وای‌بی-۱۷ برای ارزیابی بیشتر سفارش داد. نمونه جدید تغییرات عمده‌ای نسبت به مدل ۲۹۹ از جمله جایگزنی موتور قدرتمندتر رایت آر-۱۸۲۰–۳۹، به خود دیده بود.
بمب‌افکن بی-۱۷ غالباً توسط نیروی هوایی نیروی زمینی ایالات متحده در بمباران‌های راهبردی در طول روز در جریان جنگ جهانی دوم علیه اهداف صنعتی و نظامی آلمان به کارگرفته می‌شد. یگان هشتم نیروی هوایی ایالات متحده مستقر در پایگاه هوایی تروپ ابوتس در انگلستان و یگان پنجم نیروی هوایی ایالات متحده مستقر در ایتالیا، در تکمیل بمباران‌های شبانه نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا در عملیات پوینت بلنک حضور یافتند تا برتری هوایی بر فراز شهرها، کارخانه‌ها و میدان‌های نبرد در غرب اروپا برای آماده‌سازی عملیات اورلرد حفظ شود. هواگرد بی-۱۷ همچنین به میزان کمتری در نبرد اقیانوس آرام در تهاجم به کشتیرانی و فرودگاه‌های امپراتوری ژاپن به کار گرفته شد.
از زمان آغاز به کار بی-۱۷ از پیش از جنگ، سپاه هوایی نیروی زمینی ایالات متحده این هواگرد را به عنوان یک سلاح راهبردی به نمایش می‌گذاشت. بی-۱۷ یک بمب‌افکن مستعد، با توانایی پرواز در ارتفاع بالا و دور برد بود که می‌توانست از خود دفاع کند و با وجود تحمل خسارت هنگام نبرد، به پایگاه بازگردد. این هواپیما به سرعت جایگاهی اسطوره‌ای پیدا کرد و داستان‌ها و تصاویری نجات یافتن آن از خسارات میدان‌های نبرد، به‌طور گسترده پخش شد و موجب ارتقا جایگاه آن گشت. با مقدار حداکثر ارتفاع پروازی بالاتر از همه هواگردهای متفقین در زمان خود، بی-۱۷ جایگاه خود را به عنوان یک سلاح مؤثر استوار کرد و بیش از هر هواگرد دیگر ایالات متحده در جنگ جهانی دوم بمب بمباران صورت داد. از مجموع یک و نیم میلیون تن بمبی که توسط هواگردهای ایالات متحده بر سر آلمان ریخته شد، ۶۴۰ هزار تن مربوط به بی-۱۷ بود.
تا ماه سپتامبر سال ۲۰۱۱، تنها ۱۳ فروند از این هواگرد در شرایط پرواز باقی‌مانده‌اند.
وای‌پی‌اف شرکت انرژی آرژانتینی و اولین شرکت نفتی دولتی در جهان می‌باشد. این شرکت توسط انریکه موسکونی، که از طرفداران استقلال اقتصادی بود، در سال ۱۹۲۸ و در پی ملی شدن منابع نفتی این کشور، تأسیس شد. البته ملی شدن صنعت نفت، هیچگاه عملأ در آرژانتین به اجرا در نیامد، زیرا دو سال بعد؛ کودتای نظامی ۱۹۳۰ به‌وقوع پیوست و هیپولیتو یریگوین به قدرت بازگشت.
شرکت وای‌پی‌اف در سال ۱۹۹۳ خصوصی شد و در سال ۱۹۹۹ توسط شرکت نفتی اسپانیایی؛ رپسول خریداری گردید. این شرکت نفتی آرژانتینی، بار دیگر در سال ۲۰۱۲ ملی شد. این بار توسط رییس جمهور آرژانتین؛ کریستینا فرناندز د کیرشنر، ۵۱٪ از سهام این شرکت، خریداری گردید.
دیوید راس لاک (۲۰ سپتامبر ۱۸۳۳ – ۱۵ فوریه ۱۸۸۸) خبرنگار اهل آمریکا و مفسر سیاسی در خلال و پس از جنگ داخلی آمریکا بود.
پترولئوس دی ونزوئلا به‌اختصار: پی‌دی‌وی‌اس‌آ یا شرکت نفت ونزوئلا، شرکت دولتی نفت و گاز ونزوئلا است، که فعالیت‌هایی از قبیل اکتشاف، استخراج، پالایش و صادرات نفت خام و گاز طبیعی در این کشور را بر عهده دارد. این شرکت به‌طور متوسط روزانه ۳٫۳ میلیون بشکه نفت خام تولید می‌نماید.
از زمان تأسیس آن در ۱ ژانویه ۱۹۷۶ و با ملی شدن صنعت نفت در ونزوئلا، شرکت پترولئوس دی ونزوئلا تحت نظارت وزارت انرژی ونزوئلا، پنجمین صادرکننده نفت جهان بشمار می‌آید.
از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۰ شرکت نفت ونزوئلا بیش از ۶۱ میلیارد دلار را به پروژه‌های توسعه اجتماعی دولت اختصاص داده‌است. بی‌کفایتی و نا کارآمدی در سطوح مختلف مدیریتی این شرکت وجود دارد، که باعث آتش‌سوزی و بروز حوادث بی‌شمار، از سال ۲۰۰۳ تا به حال شده‌است.
خورشید سیاه برای دسته‌های انبوهی از ابر سیاهی از سارهای در حال پرواز به کار می‌رود. اگر در کشور دانمارک، حدود یک ساعت قبل از غروب آفتاب در یک روز بهاری یا پاییزی به آسمان نگاه کنید، دسته‌های بزرگی از پرندگان را می‌بینید که کاملاً هماهنگ با یکدیگر به‌طور شگفت‌انگیزی در کنار هم پرواز می‌کنند. این دسته‌ها ممکن است شامل صدها هزار پرنده باشند ولی هیچ پرنده‌ای جا نمی‌ماند و هیچ پرنده‌ای از بقیه جلو نمی‌زند. این پرندگان از دور مثل هیولایی خشمگین به نظر می‌آیند که با عصبانیت به این طرف و آن طرف می‌رود.
این پرندگان سارهایی هستند که از اروپای جنوبی به اسکاندیناوی مهاجرت می‌کنند. بعد از یک روز گشت و گذار در طبیعت، سارها در این حرکت دست جمعی به دنبال مکانی مناسب برای خوابیدن می‌گردند. تازه بیشتر پرندگان شکاری هم که به فکر شام خوردن قبل از خواب هستند با دیدن این هیولای سیاه رنگ بزرگ، فرار می‌کنند و بی خیال سارها می‌شوند.
مردمان محلی به این واقعه خورشید سیاه می‌گویند. دسته‌های چند صد هزار نفری پرندگان جلوی نور خورشید در حال غروب را می‌گیرند و آسمان را سیاه می‌کنند. نام خورشید سیاه هم به همین خاطر به آن‌ها داده شده‌است.
خورشید سیاه دو بار در سال در دانمارک اتفاق می‌افتند. یکی از اواسط ماه مارس تا اوایل ماه آوریل و دیگری از اواسط ماه سپتامبر تا اوایل ماه اکتبر. هر خورشید سیاه در عرض بیست دقیقه پایان می‌پذیرد. ابتدا دسته‌های کوچک تشکیل می‌شوند اما چند دقیقه بعد با پیوستن باقی پرنده‌ها به آن‌ها دسته‌های بزرگ‌تر تشکیل می‌شوند.
خورشید سیاه بیشتر بر فراز مرداب‌های قسمت غربی دانمارک شکل می‌گیرد اما دقیقاً مشخص نیست که در کدام نقطه قرار است به وقوع بپیوندد. راهنماها بیشتر توریست‌ها را به کنار مرداب‌های بزرگ که احتمال تشکیل خورشید سیاه بیشتر است، می‌برند.
هماهنگی میان پرنده‌ها واقعاً شگفت انگیز است. گاهی تعداد پرنده‌ها به یک میلیون هم می‌رسد. با این حال هیچ نابسامانی‌ای در حرکت آن‌ها دیده نمی‌شود. انگار همهٔ پرنده‌ها با هم متحد می‌شوند و یک سیستم واحد را به وجود می‌آوردند. اما واقعاً چگونه هر پرنده می‌تواند حرکت صدها هزار پرندهٔ دیگر را پیش‌بینی کند؟
آزمایش‌ها و تحقیقات مختلفی در این زمینه انجام شده‌است. در یکی از آن‌ها محققان تلاش کردند تا یک مدل کامپیوتری از شیوهٔ حرکت سارها به دست بیاورند. آن‌ها متوجه شدند که برای رسیدن به همچین هماهنگی ای تنها به سه قانون نیاز است. اول این که همهٔ پرنده‌ها باید با سرعت نسبتاً یکسانی پرواز کنند، دوم این که هر پرنده باید نزدیک پرنده‌های کناری اش بماند و سوم این که همهٔ پرندگان باید از پرندگان شکارچی دوری کنند.
تنها با همین سه قانون ساده محققان موفق شدند مدلی کامپیوتر بسازند که شباهت بسیار زیادی به حرکت پرندگان داشته باشد. در حقیقت آزمایش‌های بعدی نشان دادند که در همچین دسته‌هایی نیازی نیست هر پرنده حرکت تمام پرنده‌های دیگر را پیش‌بینی کند بلکه تنها باید مراقب حرکت هفت پرندهٔ کناری اش باشد.
اما دانستن چگونگی به وقوع پیوستن خورشید سیاه چیزی از شگفتی آن کم نمی‌کند بلکه زیبایی اش را هم بیشتر می‌کند.
http://da.wikipedia.org/wiki/Sort_sol
زبان بوجپوری (دیواناگری:भोजपूरी، نستعلیق:بهوجپوری) زبانی پراهمیت است که در بخش‌هایی از شمال خاوری هند توسط مردم بوجپوری صحبت می شود. به جز جارکند، بیهار و اوتار پرادش، بوجپوری در بیرون از مرزهای هند، در کشور نپال نیز گویشورانی دارد. همچنان به واسطهٔ کوچندگان بوجپوری‌زبان، در فیجی، موریس، گویان و سورینام هم از این زبان به گستردگی بهره‌می‌برند. در کراچیِ پاکستان نیز بوجپوری‌زبانانی ساکنند.
بوجپوری همانندی‌هایی با زبان اودهی دارد.
Wikipedia contributors, "Bhojpuri language," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Bhojpuri_language&oldid=516102184 (accessed October 6, 2012).
سازمان آتش‌نشانی پاریس در سال ۱۷۹۳ تأسیس گردید. این سازمان دارای ۸۱ ایستگاه بوده و ۸۵۵۰ نفر در آن مشغول به کار هستند. سازمان آتش نشانی پاریس مجموعاً" دارای ۴۶۳ فروند خودرو، قایق و بالگرد است. این سازمان شاخه‌ای از بازوی مهندسی ارتش فرانسه است که با داشتن ۸۵۵۰ نیرو بزرگترین سازمان آتش نشانی اروپا و سومین سازمان آتش نشانی دنیا پس از توکیو و نیویورک است. سازمان آتش نشانی پاریس در محلی واقع شده که به راحتی در دسترس رییس پلیس شهر قرار داشته باشد. شعار این سازمان "نجات بده یا نابود شو" می‌باشد. روزنامه همشهری ضمیمه ۱۲۵ ~ ۹ مهر ۱۳۹۱ صفحه ۱۰
زبان مایتهیلی (मैथिली, মৈথিলী, Maithilī) زبان ساکنان دو منطقهٔ مایتهیلای نپال و مایتهیلای هندوستان می‌باشد. این دو منطقه در برگیرندهٔ بخش‌هایی از ایالت‌های بیهار، جارکند و بنگال غربی در هند و جنوب خاوری نپال می‌باشد. در نپال، میتهیلی دومین زبان پرگویشور می‌باشد.
مایتهیلی یک زبان هندوآریایی است و در شاخهٔ خاوری این زبان‌ها جای‌دارد. نام این زبان از نام میتهیلا که یک سرزمین باستانی بوده مشتق شده‌است. همچنین میتهیلی یکی از نام‌های سیتا -چهرهٔ سرشناس اسطوره‌های هندو- است.
Wikipedia contributors, "Maithili language," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Maithili_language&oldid=516156373 (accessed October 6, 2012).
زبان ماگهی یا ماگدهی یک زبان هندوآریایی است که در هند بدان سخن‌می‌رانند. نیای این زبان، پراکریت ماگدهی بوده‌است که به احتمال زبان گوتاما بودا و همچنین زبان پادشاهی باستانی ماگدها بوده‌است. ماگهی با بوجپوری و میتهیلی در پیوند است.
با اینکه جمعیت ماگهی‌زبانان فراوان است، ولی این زبان در هند به عنوان زبانی رسمی شناخته‌نمی‌گردد.
Wikipedia contributors, "Magahi language," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Magahi_language&oldid=506384654 (accessed October 6, 2012).
تب دِنگی نام یک بیماری ویروسی است. به آن تب دنگ، تب دانگ و تب استخوان‌شکن هم گفته‌اند.
این بیماری از طریق پشه‌ای به نام پشه آئدس به انسان منتقل می‌شود. این پشه که به ببر آسیایی مشهور شده‌است در مناطق استوایی جهان به‌ویژه آسیای جنوب شرقی از جمله مالزی وجود دارد.
این بیماری اخیراً گسترش زیادی یافته‌است و تلفات انسانی زیادی برجای گذاشته‌است. علائم این بیماری سردرد، کمردرد و پشت درد، تب معمولاً شدید و در برخی موارد خارش و جوش در قسمت‌های مختلف بدن است. موارد مرگش ۱ در هزار گزارش شده‌است.
تب دنگی عفونتی است که توسط ویروس دنگی ایجاد می‌شود. پشه‌ها عوامل منتقل‌کننده (یا پخش‌کننده) این ویروس هستند. تب دنگی به عنوان «تب استخوان شکن» نیز شناخته می‌شود، چرا که به دلیل درد شدید حاصل از آن بیمار تصور می‌کند استخوان‌هایش در حال شکستن هستند. برخی نشانه‌های تب دنگی عبارتند از تب، سردرد، حساسیت‌های پوستی مشابه سرخک و درد در ماهیچه‌ها و مفاصل. ممکن است تب دنگی در تعداد کمی از بیماران به یکی از دو گونه خطرناک و کشنده تبدیل شود. گونه اول تب هموراژیک دنگی است که باعث خونریزی، ترشح مایعات به بیرون از عروق خونی (رگ‌های حامل خون) و کاهش پلاکت‌های خون (عامل لخته شدن خون) می‌شود. گونه دوم سندروم شوک دنگی است که باعث افت فشار شدید می‌شود.
ویروس دنگی ۴ نوع متفاوت دارد. اگر فردی به یک نوع از ویروس‌ها مبتلا شود، تا آخر عمر به آن نوع ویروس مصونیت دارد. اگر چه، در برابر سه گونه دیگر فقط تا مدت محدودی مصونیت دارد. اگر بعدها به یکی از سه نوع دیگر این ویروس مبتلا شود، ممکن است مشکلاتی جدی برای او ایجاد شود.
واکسنی برای جلوگیری از ابتلا به ویروس دنگی وجود ندارد. نکته‌های کوچکی به پیشگیری از ابتلا به ویروس دنگی وجود دارد. مردم باید در برابر پشه‌ها از خود محافظت کرده و دفعات گزیدگی با نیش آن‌ها را محدود کنند. هم چنین به پیشنهاد دانشمندان می‌توان زیستگاه پشه‌ها را کوچک‌تر کرد و در نتیجه تعداد پشه‌های موجود را کاهش داد. اگر کسی دچار تب دنگی شد و در صورتی که بیماری خفیف باشد، برای بهبودی باید مقدار زیادی مایعات بنوشد. اگر کسی به گونه حادتری از بیماری مبتلا شد نیازمند مایعات وریدی (مایعاتی که از طریق سرنگ یا سرم به رگ‌ها تزریق می‌شوند) و انتقال خون (تزریق خون از فرد دیگری به بیمار) خواهد بود.
از دهه ۱۹۶۰ افراد بیشتری به تب دنگی مبتلا می‌شوند. این بیماری از جنگ جهانی دوم به معضلی جهانی تبدیل شده‌است، در بیش از ۱۱۰ کشور شیوع داشته و ۱۰۰–۵۰ میلیون نفر در هر سال به آن مبتلا می‌شوند.
افراد زیادی برای پیدا کردن واکسن و دارویی برای درمان سریع این ویروس در تلاشند. هم چنین برای رهایی از پشه‌ها کارهای متفاوتی انجام می‌دهند.
اولین توصیف‌های تب دنگی در سال ۱۷۷۹ نوشته شده‌اند. در اوایل قرن بیستم، دانشمندان دریافتند که این بیماری توسط ویروس دنگی ایجاد شده و از طریق پشه‌ها منتقل (یا پخش) می‌شود.
نزدیک به %۸۰ از بیماران مبتلا به ویروس دنگی (۸ از ۱۰ نفر) هیچ گونه نشانه‌ای نداشته یا نشانه‌های بسیار خفیفی (مانند تب ملایم) دارند.
فقط وضعیت %۵ از بیماران (۵ از ۱۰۰ نفر) وخیم می‌شود. برای تعداد بسیار کمی از این افراد بیماری کشنده خواهد بود. نشانه‌ها ۳ تا ۱۴ روز بعد از ابتلا به ویروس دنگی نمایان می‌شوند. بیشتر مواقع نشانه‌ها بین ۴ تا ۷ روز آشکار می‌شوند.Gubler (2010), p. 379. بنابراین اگر شخصی از مکانی که ویروس دنگی در آن شایع است بازگردد و پس از ۱۴ روز نشانه‌ها را در خود مشاهده کند، به ویروس دنگی مبتلا نشده‌است.
معمولاً نشانه‌ها در کودکان مبتلا به ویروس دنگی، مشابه سرماخوردگی معمولی یا گاستروآنتریت (آنفلوآنزای معده، برای مثال استفراغ و اسهال) است.
با این حال احتمال پدید آمدن مشکلات حاد برای کودکان بسیار بیشتر است.
نشانه‌های معمول تب دنگی عبارتند از تبی که به‌طور ناگهانی آغاز می‌شود، سردرد (معمولاً پشت چشم‌ها)، حساسیت پوستی و درد ماهیچه‌ها و مفاصل. نام مستعار این بیماری، «تب استخوان‌شکن»، نشان‌دهنده شدت این درد است.
تب دنگی در سه مرحله اتفاق می‌افتد: تب، وخامت، بهبودی.WHO (2009), pp. 25–27.
در مرحله تب، شخص دچار تب شدید می‌شود. معمولاً تب بالای ۴۰ درجه سلسیوس (۱۰۴ درجه فارنهایت) است. هم چنین ممکن است شخص دردهای عمومی و سردرد داشته باشد. مرحله تب اغلب بین ۲ تا ۷ روز ادامه می‌یابد.
در روزهای اول و دوم بیماری، حساسیت به صورت پوست گلگون (قرمز رنگ) نمایان می‌شود. با پیشرفت بیماری (روزهای ۴ تا ۷) حساسیت مشابه سرخک می‌شود.
ممکن است دانه‌های کوچک قرمز (پتشی) روی پوست نمایان شوند. این لکه‌ها با فشار موضعی از بین نمی‌روند. این دانه‌های قرمز از پاره شدن مویرگ‌ها پدید می‌آیند. ممکن است فرد از غشاء مخاطی بینی و دهان خون‌ریزی کند. خود تب نیز ممکن است پایین آمده ولی دوباره برای مدت یک یا دو روز بازگردد. این روند برای هر فرد متفاوت است.
برخی افراد پس از برطرف شدن تب شدید وارد مرحله وضعیت وخیم می‌شوند. وضعیت وخیم بین ۱ تا ۲ روز ادامه می‌یابد. در این مرحله ممکن است مایعات در ناحیه سینه و شکم جمع شود. دلیل این پدیده خون‌ریزی رگ‌های کوچک است. مایع تراکم می‌یابد و دیگر در بدن و دستگاه گردش خون جریان نمی‌یابد. به این معنا که اندامهای حیاتی (مهم‌ترین اندامهای بدن) به اندازه معمول خون دریافت نمی‌کنند. به همین دلیل اندام‌ها به‌طور طبیعی کار نمی‌کنند. هم‌چنین ممکن است شخص به شدت خون‌ریزی کند (معمولاً از دستگاه گوارش).
کمتر از %۵ از افراد مبتلا به ویروس دنگی دچار شوک دستگاه گوارش، سندروم شوک دنگی و تب هموراژیک دنگی است. احتمال پدیدار شدن مشکلات جدی برای فردی که قبلاً به نوعی از دنگی مبتلا شده باشد (عفونت ثانویه) بیشتر است.
در مرحله بهبودی مایعی که رگ‌ها خارج شده بود به جریان خون بازمی‌گردد. مرحله بهبودی معمولاً ۲ تا ۳ هفته طول می‌کشد. وضعیت بیمار در این مرحله بهتر می‌شود. با این حال ممکن است آن‌ها دچار خارش شدید و ضربان قلب پایین شوند. در این مرحله ممکن است وضعیت ازدیاد حجم مایعات پیش بیاید (که در آن حجم مایعات جذب شده از حجم مایعاتی که قبلاً از رگ‌ها خارج شده بودند، بیشتر است). این حالت بر مغز تأثیر می‌گذارد، باعث تشنج یا سطح متفاوتی از هوشیاری شود (که در آن تفکر، آگاهی و رفتار فرد با اوقات عادی متفاوت است).
هر از گاهی دنگی بر دیگر دستگاه‌های بدن تأثیر می‌گذارد. ممکن است شخص نشانه‌های جداگانه داشته یا آن‌ها را همراه با نشانه‌های معمول دنگی داشته باشد. سطح پایین هوشیاری در %۵ الی %۶ بیماران حاد مشاهده می‌شود. این اتفاق هنگامی روی می‌دهد که ویروس دنگی در مغز عفونت ایجاد می‌کند. هم‌چنین ممکن است به دلیل کارکرد ناقص اندام‌های حیاتی، مانند کبد این مشکل به وجود آید.
اختلالات نورولوژیک (اختلالات مربوط به مغز و اعصاب) دیگری در افراد مبتلا به دنگی مشاهده شده‌است. برای مثال دنگی باعث وقوع بیماری‌هایی چون التهاب عرضی نخاع و گیلن باره می‌شود. در موارد بسیار نادر، تب دنگی منجر به عفونت قلب و نارسایی کبد می‌شود.
تب دنگی توسط ویروس دنگی ایجاد می‌شود. در سیستم علمی که ویروس‌ها را دسته‌بندی و نام‌گذاری می‌کند، ویروس دنگی را در خانواده «فلاوی ویرید» قرار داده و از جنس «فلاوی ویروس» می‌دانند. دیگر ویروس‌ها نیز از همین خانواده‌اند و باعث بیماری انسان‌ها می‌شوند. برای مثال «ویروس تب زرد»، «ویروس نیل غربی»، «ویروس التهاب مغز یا آنسفالیت سنت‌لوئیس»، «ویروس آنسفالیت ژاپنی»، «ویروس آنسفالیت منتقل شده از ساس»، «بیماری جنگل کیاسانور» و «ویروس تب هموراژیک اُمسک» همه از خانواده فلاوی وریدند. بیشتر این ویروس‌ها از طریق پشه و ساس پخش می‌شوند.
در بیشتر مواقع ویروس دنگی توسط پشه آئدس به خصوص گونه «آئدس اجیپتی» انتقال (و یا پخش) می‌شود.WHO (2009), pp.  14–16. این پشه‌ها اغلب بین عرض جغرافیایی ۳۵ درجه شمال و ۳۵ درجه جنوبی و در ارتفاع کمتر از ۱۰۰۰ متر زندگی می‌کنند. آن‌ها معمولاً در روز نیش می‌زنند. یک گزش ساده می‌تواند انسان را مبتلا سازد.
گاهی انسان‌ها بیماری دنگی را به پشه‌ها منتقل می‌کنند. اگر پشه ماده، انسان مبتلا به دنگی را نیش بزند، ویروس دنگی به او نیز منتقل می‌شود. در ابتدا ویروس در سلول‌های تشکیل دهنده ناحیه شکم پشه زندگی می‌کنند. حدود ۸ تا ۱۰ روز بعد از آن، ویروس به غدد بزاقی پشه که تولید کنند بزاق هستند، سرایت می‌کنند. به این ترتیب بزاق تولید شده در بدن پشه آلوده به ویروس دنگی است؛ بنابراین هنگامی که پشه انسان را نیش می‌زند، بزاق آلوده به بدن انسان منتقل می‌شود و او را نیز آلوده می‌کند. به نظر می‌رسد این ویروس هیچ‌گونه آسیبی به پشه‌های آلوده که تا آخر عمر خود آلوده باقی می‌مانند، وارد نمی‌کند. احتمال پخش شدن ویروس دنگی توسط پشه آئدس اجیپتی از دیگر پشه‌ها بیشتر است. چرا که این پشه نزدیک به انسان‌ها زندگی می‌کند و به جای حیوان‌ها از انسان‌ها تغذیه می‌کند.Gubler (2010), pp.  377–78. هم چنین این پشه در منابع آب ساخته انسان تخم‌گذاری می‌کند.
ویروس دنگی از طریق خون آلوده و اهدای عضو نیز منتقل می‌شود.
اگر فرد مبتلا به دنگی عضو یا خون اهدا کند، ممکن است فردی که عضو یا خون را دریافت می‌کند به دنگی مبتلا شود. در برخی کشورها، مانند سنگاپور، این بیماری بسیار شایع است. در این کشورها بین ۶/۱ تا ۶ انتقال خون از هر ۱۰۰۰۰ انتقال مبتلا به دنگی هستند.
هم چنین ممکن است ویروس دنگی هنگام بارداری یا پس از زایمان از مادر به کودک منتقل شود.
دنگی معمولاً از راه دیگری منتقل نمی‌شود.
احتمال شدت گرفتن بیماری دنگی در نوزادان و کودکان بسیار بیشتر از بزرگسالان است. احتمال شدت گرفتن بیماری در کودکانی که تغذیه خوبی دارند (سالم و قوی هستند) زیاد است. (این بیماری با بیماری‌های دیگر متفاوت است چرا که معمولاً بیماری‌های دیگر اثر بیشتری بر کودکان ضعیف و دچار سوتغذیه دارند) احتمال شدت گرفتن بیماری در زنان بیشتر از مردان است. ممکن است دنگی در افرادی با بیماری‌های مزمن مانند آسم و دیابت، منجر به مرگ شود.
هنگامی که یک پشه، انسان را نیش می‌زند، بزاق او وارد بدن آن فرد می‌شود. اگر پشه به دنگی مبتلا باشد، ویروس به بزاقش نیز منتقل می‌شود؛ بنابراین هنگامی که پشه انسان را نیش می‌زند، ویروس دنگی به همراه بزاقش به بدن انسان منتقل خواهد شد. ویروس به گلبول‌های سفید خون متصل و وارد آن‌ها می‌شود. (گلبول‌های سفید خون وظیفه دارند با مبارزه با تهدیدهای در برابر بدن؛ مانند عفونت از آن دفاع کنند) همان‌طور که گلبول‌های سفید در سراسر بدن حرکت می‌کنند، ویروس تکثیر می‌شود (یا تعداد بیشتری از خودش می‌سازد). گلبول‌های سفید در واکنش به این تکثیر پروتئین‌هایی (یا به اصطلاح سایتوکین) مانند اینترلوکین، اینترفرون و عامل نکروز تومور تولید می‌کند. این پروتئین‌ها باعث وقوع تب، نشانه‌های مشابه سرماخوردگی و دردهای شدید در بیماری دنگی می‌شوند.
اگر شخصی عفونت شدید (جدی) داشته باشد، ویروس با سرعت بیشتری در بدنش تکثیر می‌شود. به دلیل این که تعداد ویروس بیشتری به وجود می‌آید، احتمال عفونت اندام‌های بیشتری (از جمله کبد و مغز استخوان) نیز به وجود می‌آید. مایعات موجود در جریان خون به بیرون از دیواره‌های رگ‌های کوچک و به داخل حفره‌های بدن ترشح می‌شوند. به همین دلیل خون کمتری در رگ‌های خونی گردش می‌کند (یا در اطراف بدن حرکت می‌کنند). فشار خون فرد آن قدر پایین می‌آید که قلب نمی‌تواند خون کافی به اندام‌های حیاتی (مهم‌ترین اعضای بدن) بفرستد. مغز استخوان هم نمی‌تواند پلاکت‌های کافی، که مورد نیاز برای انعقاد صحیح خون، تولید کند. خون‌ریزی اصلی‌ترین عارضه دنگی است (از مهم‌ترین مشکلاتی که یک بیماری ایجاد می‌کند).
معمولاً پزشکان متخصص با معاینه شخص مبتلا و مقایسه نشانه‌های آن‌ها با دنگی، این بیماری را تشخیص می‌دهند. احتمال تشخیص دنگی توسط پزشکان متخصص با استفاده از این شیوه در مکان‌هایی که این بیماری شایع است، بسیار زیاد است. اگرچه در مراحل اولیه دنگی، تشخیص آن از عفونت‌های ویروسی دیگر (عفونت‌های ایجاد شده توسط ویروس‌ها) بسیار دشوار است. اگر شخصی دچار تب و دو نشانه از نشانه‌های حالت تهوع و استفراغ، حساسیت پوستی، دردهای عمومی (در سراسر بدن)، کاهش در گلبول‌های سفید خون یا تست تورنیکه مثبت. در مناطقی که دنگی شایع است هر گونه نشانه هشدار دهنده مانند تب نشان می‌دهد فرد مبتلا به دنگی است.
معمولاً نشانه‌های هشدار دهنده پیش از شدت گرفتن دنگی نمایان می‌شوند. هنگامی که امکان انجام تست آزمایشگاهی وجود ندارد، تست تورنیکه مورد استفاده قرار می‌گیرد. برای انجام این تست، پزشک بازوبند فشار خون را برای ۵ دقیقه به دست بیمار می‌بندد. سپس هر گونه دانه قرمز نمایان شده بر روی پوست را می‌شمارد. هر چه تعداد این دانه‌های قرمز بیشتر باشد، احتمال ابتلا به بیماری دنگی برای آن فرد بیشتر است.
تشخیص تب دنگی از تب چیکونگونیا کار مشکلی است. تب چیکونگونیا نشانه‌هایی شبیه به دنگی داشته و در همان مناطق جغرافیایی مشاهده می‌شود که تب دنگی در آن‌ها شایع است. دنگی نیز ممکن است نشانه‌هایی مشابه بیماری‌های دیگر همچون مالاریا، لپتوسپیروز، تب حصبه و بیماری مننگوکوکی را داشته باشد. معمولاً پیش از این که پزشک متخصص شخص را برای بیماری دنگی مورد معاینه قرار دهد، از عدم ابتلای فرد به این بیماری‌ها اطمینان حاصل می‌کند.
هنگام ابتلای فرد به دنگی، اولیت تغییری که در آزمایشگاه مشاهده می‌شود تعداد کاهش یافته گلبول‌های سفید خون است. کاهش در پلاکت‌های خون و اسیدوز متابولیک نیز از نشانه‌های دنگی هستند. اگر شدت ابتلا در فردی بیشتر باشد، تغییرات دیگری نیز در بررسی خون او مشاهده خواهد شد. دنگی حاد باعث خروج مایعات از جریان خون می‌شود. این خروج مایعات باعث تغلیظ خون می‌شود (که در آن پلاسمای خون، به عبارتی قسمت مایع خون کمتر و گلبول‌های قرمز خون بیشتر می‌شوند). هم‌چنین سطح آلبومین خون نیز کاهش می‌یابد.
برخی اوقات دنگی حاد پلورال افیوژن (که در آن مایعات ترشح شده اطراف شش جمع می‌شود) و آسیت (که در آن مایعات در شکم جمع می‌شود) ایجاد می‌کنند. اگر این ترشحات به اندازه کافی بزرگ باشند، پزشک هنگام معاینه متوجه آن‌ها خواهد شد. اگر پزشک بتواند با استفاده از سونوگرافی مایعات درون بدن را پیدا کند، امکان تشخیص زودهنگام سندروم شوک دنگی وجود دارد. ولی در بسیاری از مناطقی که دنگی شایع است، بیشتر پزشکان و درمانگاه‌ها به دستگاه سونوگرافی دسترسی ندارند.
سازمان بهداشت جهانی در سال ۲۰۰۹ تب دنگی را به دو گروه دسته‌بندی کرد: معمولی و حاد.WHO (2009), pp. 10–11.
پیش از این در سال ۱۹۹۷ سازمان بهداشت جهانی این بیماری را به سه دسته تب نامتمایز، تب دنگی و تب هموراژیک دنگی تقسیم کرده بود. سپس بیان کردند که لازم است این روش قدیمی دسته‌بندی ساده‌تر شود و این که این روش محدودکننده‌است و شامل همه روش‌های بروز دنگی نیست. با این که روش دسته‌بندی یانگ به‌طور رسمی تغییر یافته‌است، هنوز از دسته‌بندی قدیمی آن استفاده می‌شود.
در سیستم قدیمی دسته‌بندی سازمان بهداشت جهانی تب هموراژیک دنگی را به چهار درجه I-IV تقسیم می‌کند:
در درجه I شخص تب می‌کند. هم چنین پوست بدنش به آسانی کبود می‌شود و پاسخ تست تورنیکه او مثبت است.
در درجه II درون پوست و بقیه قسمت‌های بدن خون‌ریزی می‌کند.
در درجه III نشانه‌های شوک دستگاه گردش خون در فرد نمایان می‌شود.
در درجه IV شوک چنان شدت می‌گیرد که نمی‌توان ضربان قلب و فشار خون فرد را احساس کرد. Grades III and IV are called "dengue shock syndrome."
تب دنگی را می‌توان به کمک تست‌های میکروبیولوژی آزمایشگاهی تشخیص داد. تعدادی تست متفاوت در آزمایشگاه صورت می‌گیرد. در یک تست (جداسازی ویروس) متخصصان ویروس دنگی را در کشت‌های (نمونه‌های) سلولی ایزوله (تفکیک) می‌کنند. در تست دیگری (شناسایی نوکلئیک اسید) نوکلئیک اسید موجود در ویروس‌ها را با تکنیکی به نام واکنش زنجیره‌ای پلیمراز یا PCR ردیابی می‌کند. در تست سوم (شناسایی آنتی‌ژن) به دنبال آنتی‌ژن‌های ویروس می‌گردند. در تستی دیگر برای یافتن آنتی‌بادی که بدن برای مبارزه با ویروس دنگی تولید می‌کند، خون را جستجو می‌کنند.WHO (2009), pp.  90–95. تست جداسازی ویروس و شناسایی نوکلئیک اسید بهتر از تست شناسایی آنتی‌ژن عمل می‌کنند. اگرچه این دو هزینه بیشتری داشته و در نتیجه در مناطق زیادی انجام نمی‌شوند. هنگامی که ویروس دنگی در مراحل ابتدایی بیماری است، ممکن است همه این تست‌ها منفی باشند (به عبارت دیگر بیمار بودن فرد را نشان نمی‌دهند).
به استثنای تست آنتی‌بادی، این تست‌های آزمایشگاهی تنها زمانی قابل استفاده‌اند که بیماری، حاد (مراحل ابتدایی) باشد. اگرچه تست آنتی‌بادی در مراحل بعدی نشان‌دهنده ابتلای فرد به دنگی است. بدن پس از ۵ تا ۷ روز آنتی‌بادی خاصی تولید می‌کند که وظیفه‌اش مبارزه با ویروس دنگی است.Gubler (2010), p.  380.
به گزارش شبکه تلویزیونی الجزیره انگلیسی، یکی از بیماری‌های مهلکی که از طریق پشه منتقل می‌شود بیماری موسوم به تب دنگی است. پژوهشگران سال‌ها تلاش کردند تا واکسن این بیماری را بسازند. درنهایت، واکسن این بیماری در مکزیک ساخته شد و سازمان‌های درمانی، آن را تأیید کردند. قرار است این واکسن تا پایان سال در بیست کشور جهان عرضه شود
واکسن تأیید شده‌ای برای پیش‌گیری از ابتلا به ویروس دنگی وجود ندارد. سازمان بهداشت جهانی پیشنهاد داده‌است که برای جلوگیری از ابتلا جمعیت پشه‌ها تحت نظر قرارگرفته و انسان‌ها از گزیدگی پشه‌ها حفاظت شوند.WHO (2009), pp.  59–60.WHO (2009), p.  137.
سازمان بهداشت جهانی برای پیش‌گیری از دنگی برنامه‌ای (به نام برنامه «کنترل یکپارچه ناقل») ارائه داده‌است که از پنج بخش تشکیل شده‌است:
باید از حقوق، تجهیزات اجتماعی و قوانین برای قوی‌سازی جوامع و سازمان‌های بهداشتی عمومی استفاده کرد.
همه بخش‌های اجتماع باید همراه با هم عمل کنند. این بخش‌ها شامل بخش عمومی (مانند دولت)، بخش خصوصی (مانند موسسات و شرکت‌ها) و حوزه سلامت و بهداشت می‌شوند.
تمام روش‌های کنترل بیماری باید یکپارچه‌سازی شوند (گردآوری شوند) تا امکانات موجود، بهترین اثرگذاری ممکن را داشته باشند.
تصمیم‌گیری‌ها باید طبق مدارک موجود صورت بگیرد تا به این وسیله از سودمندی تمام اقدامات انجام شده برای مقابله با دنگی اطمینان حاصل شود.
باید به مناطقی که دنگی در آن‌ها شایع است کمک کرد تا جایی که بدون کمک دیگران، قادر به مبارزه با این بیماری شوند.
سازمان بهداشت جهانی روش‌هایی برای کنترل پشه‌ها و حفاظت در برابر گزیدگی آن‌ها ارائه می‌دهد. بهترین روش رهایی از پشه «آئدس اجیپتی» از بین بردن زیستگاه آن است. مردم باید منابع سرباز آب را خال کنند (تا پشه‌ها در آن‌ها تخم‌گذاری نکنند). هم چنین می‌توان برای کنترل پشه‌های این مناطق از حشره‌کش‌ها و عامل‌های کنترل زیست‌شناختی استفاده کرد. دانشمندان معتقدند اسپری‌های ارگانوفسفات و پایروتروئید تأثیری ندارد. آب‌های راکد (یا بدون حرکت و جریان) باید از بین بروند، زیرا پشه‌ها را جذب می‌کنند و هم چنین انباشته شدن حشره‌کش‌ها در این آب‌ها، برای سلامتی انسان‌ها مضر خواهد بود.
به گزارش شبکه تلویزیونی الجزیره انگلیسی، یکی از بیماری‌های مهلکی که از طریق پشه منتقل می‌شود بیماری موسوم به تب دنگی است. پژوهشگران سال‌ها تلاش کردند تا واکسن این بیماری را بسازند. درنهایت، واکسن این بیماری در مکزیک ساخته شد و سازمان‌های درمانی، آن را تأیید کردند. قرار است این واکسن تا پایان سال در بیست کشور جهان عرضه شود.
هیچ درمان مشخصی برای تب دنگی وجود ندارد. افراد مختلف، با توجه به علایمشان، نیاز به درمان‌های متفاوت دارند. برخی افراد صرفاً با نوشیدن مایعات در منزل بهتر می‌شوند، درحالی‌که یک متخصص سلامت به‌دقت آن‌ها را تحت نظر دارد تا مطمئن شود که در حال بهبود هستند. افراد دیگری نیاز به مایعات وریدی و تزریق خون دارند.WHO (2009), pp.  32–37. اگر فردی علائم اخطاردهندهٔ حاد داشته باشد، به‌ویژه اگر شرایط بیماری مزمن در او باشد، ممکن است متخصص سلامت تصمیم بگیرد که فرد را در بیمارستان بستری کند.
وقتی افراد مبتلا نیاز به مایعات وریدی داشته باشند، معمولاً به‌مدت یک یا دو روز به آن‌ها نیاز دارند. متخصص سلامت میزان مایع تجویزی را افزایش می‌دهد تا فرد مقدار مشخصی ادرار (۰٫۵–۱ mL/kg/hr) دفع کند. هم‌چنین میزان مایع تا زمانی که هماتوکریت (میزان آهن در خون فرد) فرد و علایم حیاتی او به حالت عادی برگردد، افزایش می‌یابد. به‌دلیل احتمال خون‌ریزی، متخصصین سلامت سعی می‌کنند تا از روش‌های تهاجمی پزشکی مانند لوله‌گذاری دهان و بینی (فرستادن لوله از طریق بینی فرد به داخل معده)، تزریقات درون عضلانی (تزریق دارو به درون عضله)، و سوراخ‌های شریانی (وارد کردن سوزن به یک سرخ‌رگ) پرهیز کنند.استامینوفن (تایلنول) را می‌توان برای تب و درد تجویز کرد. نوعی از داروی ضدالتهاب به نام اِنسید (مثل ایبوپروفن و آسپرین) نباید استفاده شود چرا که احتمال خون‌ریزی را تشدید می‌کند. تزریق خون باید بلافاصله آغاز شود اگر علایم حیاتی فرد تغییر کردند یا عادی نباشند، هم‌چنین اگر تعداد گلبول‌های قرمز خون کاهش پیدا کند.WHO (2009), pp.  40–43. وقتی تزریق نیاز باشد، باید خون کامل (خونی که به اجزای مختلفش تقسیم نشده‌است) یا گلبول‌های قرمز بسته‌بندی شده به فرد داده شود. پلاکت‌های خونی (که از خون کامل جدا شده‌اند) و پلاسمای تازهٔ یخ‌زده معمولاً توصیه نمی‌شود.
وقتی فرد در مرحلهٔ درمان تب دنگی قرار دارد، معمولاً مایعات وریدی بیشتری به او داده نمی‌شود تا آن‌که دچار حجم اضافی مایعات نشود. اگر حجم اضافی مایعات اتفاق بیفتد، اما علایم حیاتی فرد ثابت باشد (تغییر نکند)، صرف توقف دادن مایعات بیشتر می‌تواند کافی باشد. اگر فرد دیگر در مرحلهٔ حساس بیماری نباشد، می‌توان به او یک مدر لوله هنله مانند فوروزماید (لاسیکس) داد. با این کار می‌توان از مایعات اضافی موجود در جریان خون فرد خلاص شد.
اکثر افراد مبتلا به تب دنگی بهبود می‌یابند و پس از آن هیچ مشکلی ندارند. ۱ تا ۵٪ افراد مبتلا (۱ تا ۵ از هر ۱۰۰ نفر) به دنگی اگر درمان نشوند، می‌میرند. کمتر از ۱٪ علی‌رغم درمان مناسب می‌میرند. اما افرادی که مبتلا به دنگی وخیم هستند، ۲۶٪ (۲۶ از هر ۱۰۰ نفر) می‌میرند.
دنگی در بیش از ۱۱۰ کشور رایج است. هرساله ۵۰ تا ۱۰۰ میلیون نفر در سرتاسر جهان به آن مبتلا می‌شوند. هم‌چنین باعث بستری شدن نیم میلیون نفر می‌شود و حدود ۱۲۵۰۰ تا ۲۵۰۰۰ مرگ سالانه را باعث می‌شود.
دنگی رایج‌ترین بیماری ویروسی است که بندپایان عامل انتقال آن هستند. باور بر این است که دنگی موجب هزینهٔ بیماری حدود ۱۶۰۰ سال تقریبی ناتوانی در طول عمر به ازای هر یک میلیون نفر است. این یعنی در هر یک میلیون نفر، دنگی موجب از دست رفتن ۱۶۰۰ سال زندگی می‌شود. این میزان حدوداً برابر با هزینهٔ بیماری سایر بیماری‌های کودکان و مناطق گرمسیری مانند سل می‌باشد. دنگی پس از مالاریا به‌عنوان دومین بیماری مهم مناطق گرمسیری شناخته می‌شود. هم‌چنین سازمان سلامت جهانی تب دنگی را به‌عنوان یکی از ۱۶ بیماری نادیده‌گرفته شدهٔ مناطق گرمسیری (یعنی دنگی آن‌قدر که باید جدی گرفته نشده‌است) به حساب می‌آورد.
دنگی در سراسر دنیا رایج‌تر می‌شود. در سال ۲۰۱۰، دنگی ۳۰ بار رایج‌تر از سال ۱۹۶۰ بوده‌است.WHO (2009), p.  3. عوامل مختلفی به‌عنوان دلیل افزایش دنگی مطرح هستند. افراد بیشتری در شهرها زندگی می‌کنند. جمعیت جهان (تعداد افراد حاضر در دنیا) در حال رشد است. افراد بیشتری سفرهای بین‌المللی (در بین کشورها) دارند. هم‌چنین گمان می‌شود که گرم شدن جهان نقشی در افزایش دنگی دارد.
دنگی اغلب در ناحیهٔ خط استوا اتفاق می‌افتد. ۲٫۵ میلیارد نفر در مناطقی زندگی می‌کنند که دنگی رخ می‌دهد. ۷۰٪ این افراد در منطقهٔ آسیا اقیانوسیه زندگی می‌کنند. در ایالات متحد، ۲٫۹٪ تا ۸٪ از افرادی که از سفر به مناطق مستعد دنگی بازمی‌گردند و تب دارند، در حین سفر آلوده شده‌اند. در این گروه از افراد، دنگی، پس از مالاریا، دومین دلیل رایج برای عفونت است که باید بررسی شود.
دنگی اولین بار در سال‌های دور ثبت شده‌است. در یک دانش‌نامهٔ پزشکی چینی از دوران خاندان جین (که بین سال‌های ۲۶۵ تا ۴۲۰ میلادی می‌زیسته‌اند) از شخصی صحبت شده‌است که احتمالاً دنگی داشته‌است. این کتاب از «سمّ آبی» صحبت می‌کند که با حشرات پرنده مرتبط بوده‌است. هم‌چنین اسناد مکتوبی از قرن هفدهم وجود دارد که بیان‌گر چیزی است که احتمالاً یک همه‌گیری دنگی بوده‌است. محتمل‌ترین گزارش‌های همه‌گیری دنگی مربوط به سال‌های ۱۷۷۹ تا ۱۷۸۰ هستند. این گزارش‌ها از یک همه‌گیری صحبت می‌کنند که آسیا، آفریقا، و شمال آمریکا را دربرگرفته‌است. از آن زمان تا سال ۱۹۴۰، همه‌گیری‌های دیگری نبوده‌است.
در سال ۱۹۰۶، دانشمندان ثابت کردند که مردم از پشه‌های «آیدیس» عفونت‌هایی را دریافت می‌کنند. در سال ۱۹۰۷، دانشمندان نشان دادند که یک ویروس موجب تب دنگی می‌شود. این دومین بیماری بود که ثابت می‌شد عامل آن ویروس است (قبل از آن دانشمندان ثابت کرده بودند که عامل تب زرد هم ویروس است). جان برتون کلیلند و جوزف فرانکلین سایلر به مطالعهٔ ویروس دنگی پرداختند و راه‌های گسترش ویروس را کشف کردند.
دنگی در حین جنگ جهانی دوم و پس از آن با سرعت بسیار بیشتری گسترش یافت. دلیل آن این‌طور فرض می‌شود که جنگ به طرق مختلف موجب تغییرات محیطی شد. هم‌چنین انواع گوناگونی از دنگی به نقاط جدیدی سرایت پیدا کرد. برای اولین بار، مردم مبتلا به تب خون‌ریزی دهندهٔ دنگی می‌شدند. این نوع وخیم از بیماری اولین بار در سال ۱۹۵۳ در فیلیپین گزارش شد. تا دههٔ ۱۹۷۰، تب خون‌ریزی دهندهٔ دنگی بدل به عامل اصلی در مرگ کودکان شد. هم‌چنین شیوع آن در اقیانوسیه و آمریکا آغاز شد. تب خون‌ریزی دهندهٔ دنگی و سندروم شوک دنگی اولین بار در سال ۱۹۸۱ در آمریکای جنوبی و مرکزی گزارش شد. در این زمان، کارشناسان سلامت متوجه شدند که افرادی که مبتلا به نوع ۱ ویروس دنگی شده‌اند، در چند سال آینده مبتلا به نوع ۲ دنگی هم می‌شوند.
مشخص نیست که واژهٔ «دنگی» از کجا آمده‌است. برخی بر این باورند که از عبارت "Ka-dinga pepo" در زبان سواحلی گرفته شده‌است. این عبارت از یک بیماری صحبت می‌کند که روح شیطانی عامل آن است. اعتقاد بر این است که واژهٔ "dinga" در سواحلی از واژهٔ "dengue" در زبان اسپانیایی آمده‌است. این واژه به معنای «مراقب» است. ممکن است از این واژه برای توصیف شخصی استفاده شده باشد که از درد استخوانی در تب دنگی رنج می‌برد؛ این درد موجب خواهد شد تا فرد با مراقبت راه برود. البته ممکن است که واژهٔ اسپانیولی از سواحیلی آمده باشد و نه برعکس.
نام «تب استخوان‌شکن» را اولین مرتبه بنیامین راش، پزشکی از بنیان‌گذاران ایالات متحده آمریکا به‌کار برد. راش در سال ۱۷۸۹ نام «تب استخوان‌شکن» را در گزارشی پیرامون شیوع دنگی در سال ۱۷۸۰ در فیلادلفیا به‌کار برد. راش در آن گزارش اغلب از نام رایج‌تر «تب فرستندهٔ صفراوی» استفاده کرد. واژهٔ «تب دنگی» تا پس از ۱۸۲۸ به‌طور رایج استفاده نمی‌شد. قبل از آن، افراد مختلف از نام‌های گوناگونی برای این بیماری استفاده می‌کردند؛ مثلاً دنگی را «تب قلب‌شکن» و «la dengue» هم می‌نامیدند. نام‌های دیگری هم برای دنگی وخیم استفاده می‌شد: مثلاً، «پلاکت‌های لکه‌های خونی زیرپوستی عفونی»، «فیلیپینی»، «تایلندی»، و «تب خون‌ریزی‌دهندهٔ سنگاپوری».
دانشمندان به پژوهش در مورد راه‌های پیش‌گیری و درمان دنگی ادامه می‌دهند. هم‌چنین پیرامون کنترل پشه‌ها،WHO (2009), p.  71. ساخت واکسن، و ساختن داروهای مقابله با این ویروس کارهایی انجام می‌شود.WHO (2009) p. 137–146.
کارهای سادهٔ زیادی برای کنترل پشه‌ها انجام شده‌است. برخی از آن‌ها جواب داده‌است؛ مثلاً می‌توان ماهی گوپی ("Poecilia reticulata") یا پاروپایان را در آب‌های راکد رها کرد تا لارو (تخم) پشه را بخورند.
دانشمندان به کار بر روی واکسنی برای محافظت افراد در برابر هر چهار نوع دنگی ادامه می‌دهند. برخی دانشمندان نگران هستند که واکسن ممکن است از طریق افزایش وابستگی به پادتن (ADE) موجب افزایش خطر بیماری وخیم شود. بهترین واکسن احتمالی، چند ویژگی متفاوت خواهد داشت. اول این‌که ایمن خواهد بود. دوم این‌که پس از یک یا دو تزریق تأثیر خواهد گذاشت. سوم این‌که در برابر تمام انواع ویروس دنگی محافظت خواهد کرد. چهارم این‌که موجب افزایش وابستگی به پادتن نمی‌شود. پنجم این‌که حمل و نگهداری آن آسان خواهد بود. ششم این‌که کم هزینه و به‌صرفه خواهد بود. تا سال ۲۰۰۹ تعدادی واکسن آزمایش شده‌اند. دانشمندان امیدوارند که اولین واکسن (یا واکسن‌ها) تا سال ۲۰۱۵ برای مصرف عموم آماده شود.
هم‌چنین دانشمندان کار بر روی ساخت داروهای ضدویروس را ادامه می‌دهند که برای درمان حملات تب دنگی و محافظت مبتلایان از ابتلا به عوارض وخیم می‌باشد. آن‌ها هم‌چنین برای کشف ساختار پروتئینی ویروس کار می‌کنند. این کار ممکن است به ایشان کمک کند تا داروهایی تولید کنند که برای درمان تب دنگی به‌خوبی عمل کند.
زبان کاریا تار یکی از زبان‌های هندوآریایی است. این زبان، زبان شاخه‌ای از کاریاها است که مردمانی هستند که به صورت قبیله‌ای در خاور هند و بخش‌هایی از نپال می‌زیند.
Wikipedia contributors, "Kharia Thar language," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Kharia_Thar_language&oldid=485290438 (accessed October 6, 2012).
سازمان آتش‌نشانی لندن در سال ۱۸۶۵ آغاز به کار کرد. این سازمان دارای ۱۷ عضو است که تمامی آنان از سوی شهرداری لندن منصوب می‌گردند. ۸ نفر از مجلس لندن، ۸ نفر از بخش حوادث لندن و دو نفر نیز از شهرداری لندن در این گروه هستند. فعالیت‌های این سازمان بسیار گسترده می‌باشد.روزنامه همشهری ضمیمه ۱۲۵ ~ ۹ مهر ۱۳۹۱ صفحه ۱۰ و ۱۱
اسماعیل رحیم‌زاده (زادهٔ ۱ آبان ۱۳۳۶ در تهران) نویسنده، کارگردان و تدوینگر ایرانی است. در کارنامه کارگردانی و نویسندگی او حضور در جشنواره‌های داخلی نمایان است و تعدادی جایزه که از جمله مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به جایزه کارگردانی فیلم فیلادلفی در بخش تجلی اراده ملی سی‌امین جشنواره بین‌المللی فیلم فجر در سال ۱۳۹۰،جشنواره فجر ۱۳۹۰ تجلی اراده ملی http://www.mehrnews.com/fa/NewsDetail.aspx?NewsID=1536035 جایزه برای فیلمنامه فیلادلفی در یازدهمین جشنواره فیلم مقاومت در سال ۱۳۸۹فیلمنامه فیلادلفی در قلم طلایی یازدهمین جشنواره فیلم مقاومت 1389 http://www.moqavematfilmfest.ir/viewdetailnewsPrint.aspx?id=274 و لوح تقدیر بهترین کار ترکیبی برای مجموعه «سینمای دیگر» در سال ۱۳۷۷ از طرف شبکه ۲ سیمای جمهوری اسلامی ایران اشاره کرد. همچنین وی نویسندگی مجموعه موفق سیزده قسمتی دبیرستان خضرا را نیز در کارنامه دارد.
رحیم‌زاده در یکی از محله‌های جنوب تهران متولد شد. او مدرک لیسانس خود را در رشته سینما از دانشکده صدا و سیما در سال ۱۳۶۷ دریافت کرد. فعالیت هنری وی از سال ۱۳۶۱ با کارگردانی فیلم کوتاه ۱۶ میلیمتری «طلوع» تولید مرکز اسلامی فیلمسازی آغاز شد.اسماعیل رحیم‌زاده در وب‌گاه سوره http://www.sourehcinema.com/People/People.aspx?Id=138112200172
رحیم‌زاده خود را فیلمساز مستقلی می‌داند که وابسته به هیچ حزب و گروهی نیست. او از جمله اعضای اولیه کانون فیلمنامه‌نویسان سینمای ایران در سال ۱۳۷۰ بود که بعدها به دلایلی فعالیتش را با کانون قطع کرد.قطع همکاری رحیم‌زاده با کانون فیلمنامه‌نویسان در سال 1370 http://www.isosw.org/user/temp.php?irantech_cms=130&id=5
از جمله آثار او در دهه ۷۰ می‌توان به مجموعه ترکیبی «سینمای دیگر» اشاره کرد. او نویسندگی، کارگردانی و تدوین آن را بر عهده داشت. این مجموعه به طور مداوم از سال ۱۳۷۴ تا ۱۳۷۷ هر هفته از شبکه ۲ سیما پخش می‌شد که در آخرین سال برنامه وی به عنوان بهترین کار ترکیبی چند سال اخیر شناخته شد. از جمله ابتکارات او در آن مجموعه می‌توان به شیوه جدیدی در عنوان‌بندی و همین‌طور ارائه بخش‌های مختلف برنامه با وله اشاره کرد که بعدها، بسیاری از مجموعه‌های دیگر از آن الگو برداشتند.
در سال ۱۳۶۲، او به همراه حیمد خیرالدین در مراحل تولید فیلم کوتاهی به نام «پیک» در خط مقدم جنگ ایران و عراق بودند که کار آن‌ها به دلایلی متوقف شد ولی دوباره در سال ۱۳۶۶، تکیمل و توسط خود رحیم‌زاده تدوین گردید.
او در سال ۱۳۶۸ به عنوان مدیر گروه کودک مرکز صدا و سیمای کرمانشاه و همین‌طور مشاور هنری مدیر کل به مدت ۱ سال منصوب گردید.
او همچنین در چندین جشنواره انجمن سینمای جوان در شهرهایی چون همدان، شیراز و زاهدان به عنوان داور در سال‌های ۱۳۷۰ تا ۱۳۷۲ حضور داست.رحیم‌زاده در انجمن سینمای جوان انقلاب و دفاع مقدس http://rhdcinema.org/?q=node/4355
وی در سال ۱۳۷۶ با ساخت فیلم کوتاه ده دقیقه‌ای در مورد امام رضا که تیتراژ هم نداشت موفق به دریافت تقدیرنامه از طرف مدیر وقت شبکه ۲ سیما گردید.
رحیم‌زاده در سال ۱۳۷۳ به همراه حمید خیرالدین اقدام به نگارش فیلمنامه‌ای ضد آمریکایی به نام «دام دار» کرد که پس از اتمام، آن را به مؤسسه پویا فیلم واگذار کردند. این مؤسسه به صورت پنهانی اقدام به بازنویسی آن گرفت و نام آن را به «بهشت پنهان» تغییر داد. این درحالی بود که بازنویسی فیلمنامه بدون نظر نویسندگان بر خلاف اساسنامه کانون فیلمنامه‌نویسان بود. رحیم‌زاده و خیرالدین در مصاحبه‌ای با روزنامه کیهان این اقدام پویا فیلم را نابودی این فیلمنامه توصیف کردند. در همان سال ۱۳۷۳ «بهشت پنهان» به کارگردانی کامران قدکچیان ساخته و اکران گردید.همکاری اسماعیل رحیم‌زاده و حمید خیرالدین http://iranact.com/cinema/artists/showtogheters.asp?locality=IRAN&firstid=5710&secid=715بهشت پنهان در وب‌گاه سوره http://www.sourehcinema.com/Title/Title.aspx?id=138109211726
در سال ۱۳۸۱، فیلم او با نام قلعه یاسین برای بخش مسابقه نهمین جشنواره فیلم دفاع مقدس انتخاب گردید.قلعه یاسین در نهمین جشنواره فیلم دفاع مقدس سال 1381 http://www.tebyan.net/newindex.aspx?pid=946 رحیم‌زاده قبل از جشنواره مصاحبه‌ای با روزنامه خراسان انجام داد و در آن از انحصارطلبی و روابط در انجمن سینمای دفاع مقدس به شدت انتقاد کرد. این مصاحبه باعث شد تا علی‌رغم حضور فیلمش در جشنواره، برای او دعوت‌نامه به محل برگزاری جشنواره در مشهد صادر نشود و فیلم از گرفتن جایزه نیز محروم بماند.حضور قلعه یاسین در نهمین جشنواره فیلم دفاع مقدس و اعتراض وی http://www.simafilm.ir/index.php?option=com_content&view=article&id=7073:simafilm&catid=66:آخرین-اخبار-ستون-دوم&Itemid=99
وی بعدها در مطلبی، مشکلات مالی در ساخت فیلم قلعه یاسین را نیز بیان کرد.یادداشت رحیم‌زاده در مورد مشکلات قلعه یاسین http://www.sajed.ir/new/index.php?option=com_content&view=article&id=1952&catid=246:--&Itemid=496
او همچنین در یادداشتی در نیمه اول سال ۱۳۹۱ به شدت به وضع موجود در بنیاد سینمایی فارابی انتقاد کرد.یادداشت تند یکی از سینماگران در مورد فارابی http://www.30nemairan.com/NewsShow.aspx?IdNews=2203
دوستان و نزدیکان او، همیشه از وی با این جمله یاد می‌کنند: «خودش می‌نویسد، خودش می‌سازد، خودش تدوین می‌کند» و او را فیلمسازی مستقل می‌دانند.
فیلادلفی (سینمایی) (به همراه سید مجتبی اسدی پور) (۱۳۹۰)فیلادلفی در وب‌گاه سوره http://www.sourehcinema.com/Title/Title.aspx?id=139010250007
عشق سال‌های جنگ (مجموعه تلویزیونی) (۱۳۸۰) (شبکه سوم سیما)سریال عشق سالهای جنگ http://www2.irib.ir/tv/html/eshghesalhayejang.htm در شبکه سوم سیما «عشق سالهای جنگ» آماده نمایش شد http://www.jamejamonline.ir/newstext.aspx?newsnum=100004209761
برای کارگردانی فیلم فیلادلفی در سی‌امین جشنواره بین‌المللی فیلم فجر سال ۱۳۹۰ در بخش تجلی اراده ملی (به همراه سید مجتبی اسدی پور)
آنومالی سرجنگل یک اندیس فلزی است که در حوالی شهر حناء استان کرمان قرار دارد و مادهٔ معدنی موجود در آن، طلا است. سنگ میزبان این اندیس آندزیت، توف آندزیتی، کنگلومرا، داسیت است
آنومالی کوه تنگ یک اندیس فلزی است که در حوالی شهر سبزواران استان کرمان قرار دارد و مادهٔ معدنی موجود در آن، طلا است.سنگ میزبان این اندیس سنگ آهک، گرانودیوریت، کنگلومرا، ماسه‌سنگ، مارن، آندزیت، بازالت، ریوداسیت است در این اندیس، پاراژنز‌های شئلیت، پیریت، زیرکن، آپاتیت، روتیل، باریت، گارنت، هماتیت، مگنتیت، مالاکیت یافت می‌شوند.
آنومالی جگان یک اندیس فلزی است که در حوالی شهر سبزواران استان کرمان قرار دارد و مادهٔ معدنی موجود در آن، طلا است.سنگ میزبان این اندیس گرانودیوریت، توف، آگلومرا است در این اندیس، پاراژنز‌های شئلیت، گالن، زیرکن، پیریت، آپاتیت، روتیل، اسفن، بورنیت، اپیدوت یافت می‌شوند.
آنومالی جنوب کال طاق یک اندیس فلزی است که در حوالی شهر میامی استان سمنان قرار دارد و مادهٔ معدنی موجود در آن، طلا است.سنگ میزبان این اندیس کنگلومرا، ماسه‌سنگ، شیل، توف، مارن است در این اندیس، پاراژنز‌های اورپیمنت، منیتیت، باریت، آندالوزیت یافت می‌شوند.
آنومالی کوه سورو یک اندیس فلزی است که در حوالی شهر حناء استان کرمان قرار دارد و مادهٔ معدنی موجود در آن، طلا است.سنگ میزبان این اندیس ماسه‌سنگ، توف ماسه‌ای، توف سبز است در این اندیس، پاراژنز‌های باریت، گارنت، پیریت یافت می‌شوند.
آنومالی چنگوری یک اندیس فلزی است که در حوالی شهر سلطانیه استان زنجان قرار دارد و مادهٔ معدنی موجود در آن، طلا است.سنگ میزبان این اندیس آبرفت است و دیرینگی آن به دوران سنوزوئیک می‌رسد.
آنومالی سلیمان کندی یک اندیس فلزی است که در حوالی شهر سقز استان کردستان قرار دارد و مادهٔ معدنی موجود در آن، طلا است.سنگ میزبان این اندیس آهک است و دیرینگی آن به دوران کرتاسه می‌رسد.
آنومالی شاه بگندی یک اندیس فلزی است که در حوالی شهر سلطانیه استان زنجان قرار دارد و مادهٔ معدنی موجود در آن، طلا است.سنگ میزبان این اندیس سازندهای ژوراسیک است و دیرینگی آن به دوران ژوراسیک می‌رسد.
سازمان آتش‌نشانی توکیو در ۷ مارس ۱۹۴۸ تأسیس گردید. بودجه این سازمان در سال ۲۰۱۱ میلادی ۲۴۳ میلیارد و ۹۸۲ میلیون ین ژاپن تعیین شده بود. ۱۸۰۸۰ نفر نیروی فعال در این سازمان مشغول به کار هستند که نسبت به سازمان‌های دیگر آتش‌نشانی در دنیا بیشترین تعداد است. سازمان آتش‌نشانی توکیو بزرگترین سازمان آتش‌نشانی دنیا می‌باشد.روزنامه همشهری ضمیمه ۱۲۵ ~ ۹ مهر ۱۳۹۱ صفحه ۱۱
بنیاد تعاون فراجا یک هولدینگ وابسته به فرماندهی انتظامی جمهوری اسلامی ایران است که خود مجموعه‌ای از چندین هولدینگ دیگر است.
اساس کار این بنیاد این است که فعالیت‌های اقتصادی، تجاری و بازرگانی انجام دهند و از محل سود حاصله، خدمات‌رسانی و کسب منافع کنند.
ادرس مرکزی :تهران،شهرک آزمایش،بلوار مرزداران
تمام نیروهای مسلح در ایران بنیادی به نام بنیاد تعاون دارند. فرماندهی انتظامی، سپاه، ارتش، بسیج و وزارت دفاع، همه بنیاد تعاون دارند. اساسنامه این بنیادهای تعاون در دهه ۷۰ پایه‌گذاری شد. به‌طور کلی نیز اساسنامه آنها تقریباً مشابه و یک تیپ کلی بود. اساسنامه این اجازه را به بنیادها داده بود که فعالیت‌های اقتصادی، تجاری و بازرگانی انجام دهند و از محل سود حاصله، خدمات‌رسانی کنند و منافع را در اختیار پرسنل قرار دهند.
این بنیادها در زمینه‌های مربوط به وام، تسهیلات مسکن و به‌طور کلی امور معیشتی پرسنل نیروهای مسلح فعالیت خود را شروع کردند.
زیرساخت‌های اولیه از سال ۱۳۷۵ تشکیل شده بود ولی هنوز متمرکز و یکپارچه نبود. در واقع از سال ۱۳۸۰ بود که فعالیت‌ها به صورت جدی و منسجم شروع شد. در آن دوره، شرکت‌هایی مثل «عمران نیرو»، «قوامین» و «مؤسسه مسکن» وجود داشتند. «راهگشا» هم در حال ایجاد بود که امور مربوط به راهنمایی و رانندگی را پیگیری می‌کرد. این شرکت‌ها و موسسات، زیرمجموعه بنیاد تعاون درآمدند و با توجه به گستردگی فعالیت‌ها، بنیاد به صورت یک هلدینگ مطرح شد.
قوامین هم در رابطه با همین مباحث مرتبط با تسهیلات ایجاد شد. بنیاد تعاون فرماندهی انتظامی، در آن زمان وارد بحث مسکن هم شد. قوامین در آن زمان، شرکتی به نام «سرمایه‌گذاری مهرگان» ایجاد کرد. با توجه به اینکه بانک مرکزی اعلام کرده بود بانک‌ها و موسسات نمی‌توانند فعالیت‌های سرمایه‌گذاری مستقیم انجام دهند، شرکت مهرگان در آن زمان از زیرمجموعه قوامین خارج شد و تحت نظر بنیاد درآمد.
آنومالی شمال پول یک اندیس فلزی است که در حوالی شهر بلده استان مازندران قرار دارد و مادهٔ معدنی موجود در آن، طلا است.سنگ میزبان این اندیس سنگ‌آهک، مارن، شیل، ماسه‌سنگ است
آنومالی شادمان یک اندیس فلزی است که در حوالی شهر فرومد استان خراسان قرار دارد و مادهٔ معدنی موجود در آن، طلا است. سنگ میزبان این اندیس سنگ‌آهک ماسه‌ای، پریدوتیت، دیاباز است
آنومالی دره آکسی یک اندیس فلزی است که در حوالی شهر دامغان استان سمنان قرار دارد و مادهٔ معدنی موجود در آن، طلا است.سنگ میزبان این اندیس شیل، ماسه‌سنگ، توف است در این اندیس، پاراژنز‌های روتیل، استارولیت، زیرکن، ایلمنیت، مس، آناتاز، سروزیت، پیرومورفیت، وانادیت یافت می‌شوند.
آنومالی جوزورک یک اندیس فلزی است که در حوالی شهر جبال بارز استان کرمان قرار دارد و مادهٔ معدنی موجود در آن، طلا است. سنگ میزبان این اندیس توف، داسیت، گرانیت، گرانودیوریت، دیاباز، آندزیت، آگلومرا، کنگلومرا، ماسه‌سنگ است در این اندیس، پاراژنز‌های شئلیت، گالن، پیریت، باریت، گارنت، بورنیت، سینابر، مالاکیت، مارکاسیت یافت می‌شوند.
آنومالی تیغ سیاه یک اندیس فلزی است که در حوالی شهر حناء استان کرمان قرار دارد و مادهٔ معدنی موجود در آن، طلا است.سنگ میزبان این اندیس گرانیت، گرانودیوریت، کوارتزدیوریت، آندزیت توف، کنگلومرا، ماسه‌سنگ است در این اندیس، پاراژنز‌های باریت، اپیدوت، پیریت، گالن، اسفن یافت می‌شوند.
نظر آباد یک اندیس فلزی است که در حوالی شهر رفسنجان استان کرمان قرار دارد و مادهٔ معدنی موجود در آن، طلا است.سنگ میزبان این اندیس ولکانیکهای ائوسن. پیروکلاستیکهای داسیتی و تراورتن. است و دیرینگی آن به دوران ائوسن می‌رسد. در این اندیس، پاراژنز‌های طلا، هماتیت، مالاکیت، کریزوکولا. یافت می‌شوند.
آنومالی قادر آباد یک اندیس فلزی است که در حوالی شهر سعادت آباد استان فارس قرار دارد و مادهٔ معدنی موجود در آن، طلا است.سنگ میزبان این اندیس مارن سبز زیتونی است و دیرینگی آن به دوران کواترنری می‌رسد.
آنومالی نعیم آباد یک اندیس فلزی است که در حوالی شهر سعادت آباد استان فارس قرار دارد و مادهٔ معدنی موجود در آن، طلا است.سنگ میزبان این اندیس مارن سبز زیتونی، سنگ آهک است و دیرینگی آن به دوران کرتاسه میانی می‌رسد.
آنومالی سیمکان یک اندیس فلزی است که در حوالی شهر سعادت آباد استان فارس قرار دارد و مادهٔ معدنی موجود در آن، طلا است.سنگ میزبان این اندیس مارن سبز زیتونی، سنگ آهک است و دیرینگی آن به دوران کرتاسه میانی می‌رسد.
آنومالی شرق میدان یک اندیس فلزی است که در حوالی شهر سعادت آباد استان فارس قرار دارد و مادهٔ معدنی موجود در آن، طلا است.سنگ میزبان این اندیس مارن قرمزو زیتونی، سنگ آهک است و دیرینگی آن به دوران کرتاسه پایینی می‌رسد.
آنومالی شرق خورکش یک اندیس فلزی است که در حوالی شهر سعادت آباد استان فارس قرار دارد و مادهٔ معدنی موجود در آن، طلا است.سنگ میزبان این اندیس سنگ آهک است و دیرینگی آن به دوران کرتاسه پایینی می‌رسد.
آنومالی سرتنگ یک اندیس فلزی است که در حوالی شهر دامغان استان سمنان قرار دارد و مادهٔ معدنی موجود در آن، طلا است.سنگ میزبان این اندیس سنگ آهک است در این اندیس، پاراژنز‌های سرب، آناتاز، بروکیت، دیوپتاز، ایلمنیت، اسفن، باریت، سروزیت، زیرکن یافت می‌شوند.
آنومالی سروتمین یک اندیس فلزی است که در حوالی شهر سبزواران استان کرمان قرار دارد و مادهٔ معدنی موجود در آن، طلا است.سنگ میزبان این اندیس داسیت، آگلومرا، بازالت، ماسه‌سنگ، آندزیت است
آنومالی دربمزار یک اندیس فلزی است که در حوالی شهر سبزواران استان کرمان قرار دارد و مادهٔ معدنی موجود در آن، طلا است.سنگ میزبان این اندیس گرانودیوریت، ریولیت، آندزیت، بازالت است در این اندیس، پاراژنز‌های مالاکیت، باریت، پیریت یافت می‌شوند.
آنومالی بلدجر یک اندیس فلزی است که در حوالی شهر سقز استان کردستان قرار دارد و مادهٔ معدنی موجود در آن، طلا است.سنگ میزبان این اندیس آمفیبولیت است و دیرینگی آن به دوران پرکامبرین می‌رسد.
آنومالی پیر یونس یک اندیس فلزی است که در حوالی شهر سقز استان کردستان قرار دارد و مادهٔ معدنی موجود در آن، طلا است.
آنومالی جنوب گلندرود یک اندیس فلزی است که در حوالی شهر بلده استان مازندران قرار دارد و مادهٔ معدنی موجود در آن، طلا است.سنگ میزبان این اندیس سنگ‌آهک، مارن، شیل، ماسه‌سنگ است
آنومالی خوم دره یک اندیس فلزی است که در حوالی شهر سلطانیه استان زنجان قرار دارد و مادهٔ معدنی موجود در آن، طلا است.سنگ میزبان این اندیس آبرفت‌های تشکیلات میلا و لالون و گرانیت است
آنومالی درگاه سلیمان یک اندیس فلزی است که در حوالی شهر سقز استان کردستان ایران قرار دارد و مادهٔ معدنی موجود در آن، طلا است. سنگ میزبان این اندیس آهک، شیل، آندزیت سبز و توف است.
آنومالی شمال دابانلو یک اندیس فلزی است که در حوالی شهر سلطانیه استان زنجان قرار دارد و مادهٔ معدنی موجود در آن، طلا است.سنگ میزبان این اندیس گرانیت، آبرفت است و دیرینگی آن به دوران ژوراسیک می‌رسد.
آنومالی قباغلوچه یک اندیس فلزی است که در حوالی شهر سقز استان کردستان قرار دارد و مادهٔ معدنی موجود در آن، طلا است.سنگ میزبان این اندیس گنیس است در این اندیس، پاراژنز‌های پیریت، اپیدوت، کلریت یافت می‌شوند.