moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در ۱۹ دسامبر ۲۰۱۸، مجموعه تظاهراتی در چندین شهر سودان به دلیل هزینه‌های زندگی و بدتر شدن شرایط اقتصادی در تمام سطوح جامعه رخ داد. تظاهرکنندگان درخواست‌های فوری مبنی بر بازبینی نظام اقتصادی کشور را داشتند و از جمله درخواست‌هایشان، کناره‌گیری عمر حسن البشیر بود.
واکنش خشن دولت در برابر این تظاهرات صلح‌آمیز، توجه جهانی را معطوف به این تظاهرات کرد. در ۲۲ فوریه ۲۰۱۹، البشیر وضعیت اضطراری اعلام کرده و دولت‌های ملی و منطقه‌ای را به دولت نظامی و افسران سرویس اطلاعاتی تبدیل کرد. در ۸ مارس، البشیر اعلام کرد که تمام زنانی که به خاطر این اعتراضات بازداشت شده‌اند، آزاد خواهند شد. در آخر هفته ۶–۷ آوریل، تظاهرات عظیمی برای نخستین بار پس از اعلام وضعیت اضطراری برگزار شد. در ۱۰ آوریل، سربازان در حال دفاع از مردم در برابر نیروهای امنیتی بودند و در ۱۱ آوریل، نیروهای نظامی، البشیر را سرنگون کردند.
در ۴ ژوئن ۲۰۱۹ در پی پیشنهاد ارتش مبنی بر برگزاری انتخابات طی ۹ ماه آینده، مخالفان با برقراری تحصنی در سودان آنرا رد کردند که با حمله نیروهای امنیتی به این تحصن در مقابل مقر فرماندهی ارتش حداقل ۱۰۰ نفر کشته و صدها نفر زخمی شدند.مخالفان در سودان طرح ارتش برای دوران انتقالی را رد کردند
اجساد ۴۰ نفر از رودخانه نیل در خارطوم، پایتخت سودان گرفته شده‌است که توسط نیروهای واکنش سریع وابسته به دولت به نقاط نامعلومی برده شده‌اند.شمار کشته‌شدگان اعتراض‌های سودان به «۱۰۰ نفر» رسید
شهزاده سمرقندی یا شهزاده نظرزاده خبرنگار، گوینده، برنامه‌ساز رادیو، شاعر، داستان‌نویس و وبلاگ‌نویس تاجیک‌تبار ازبکستانی است، که در ۱۳۵۴ خورشیدی در سمرقند، در جمهوری ازبکستانِ اتحاد جماهیر شوروی چشم به جهان گشود. گذشته از دو دفتر شعر، از او تاکنون سه رمان «سندرُم استکهلم»، «زمین مادران» و «ریگستان» منتشر شده است، که جوایز مختلفی را از آن او کرده‌اند و ستایش منتقدان بسیاری را برانگیخته‌اند.
انتشار آثار او به علل سیاسی در ازبکستان ممنوع است.
شهزاده سمرقندی هنگامی که به استخدام بخش پارسی بی‌بی‌سی درآمد، ناچار به کوچیدن به اروپا شد و اکنون سال‌ها است، که در آمستردام هلند زندگی می‌کند و از برنامه‌سازان رادیو زمانه است. او مدتی هم در ایران بوده، به زبان‌های روسی، انگلیسی و هلندی هم مسلط است. بخشی از برنامه‌هایی که او تهیه‌شان را بر عهده دارد، به ادبیات، فرهنگ و سیاست در آسیای میانه، به‌ویژه تاجیکستان و ازبکستان می‌پردازد.
شهزاده سمرقندی در سال ۲۰۱۶ میلادی از میان ۱٬۴۰۰ نویسنده از ۴۳ کشور جهان برندۀ جایزۀ بهترین نویسندۀ زن در جشنوارۀ کتاب اوراسیا در لندن شد.http://www.bbc.com/persian/world-features-38281595
اصل نهم قانون اساسی ژاپن یکی از مشهورترین و بحث‌انگیزترین اصول قانون اساسی این کشور است که از سال ۱۹۴۷ میلادی تاکنون نافذ می‌باشد.
مطابق مفاد این اصل که بر مبنای صلح‌طلبی و بین‌الملل‌گرایی نوشته‌شده، کشور ژاپن استفاده از جنگ را به عنوان یک حق حاکمیت ملی از خود سلب کرده و به همین منظور حق داشتن نیروهای مسلح را نیز از خود اسقاط می‌کند. این اصل در زمان اشغال ژاپن، توسط حکومت نظامی وابسته به دولت ایالات متحده آمریکا تدوین شد، اما بیشتر از آنچه تصور می‌شد مورد پذیرش مردم ژاپن قرار گرفت و دولت این کشور نیز آن را پذیرفت. یکی از اهداف اصل نهم نفی نظامی‌گری ژاپن است که در زمان جنگ جهانی دوم نمود زیادی داشت.
مطابق ترجمه منتشرشده توسط مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی، برابر این اصل به زبان فارسی چنین است:
پس از خلع‌سلاح و انحلال ارتش امپراتوری ژاپن (شامل دو نیروی زمینی و دریایی) در سال ۱۹۴۵، این کشور تا سال ۱۹۵۴ یعنی به مدت ۹ سال رسماً فاقد نیروهای مسلح بود. اما با بالاگرفتن جنگ سرد، بلافاصله خلاء نیروهای مسلح در این کشور حس شد. بدین ترتیب نیروهای مسلح ژاپن تحت عنوان «نیروهای دفاع‌ازخود» و با شاخه‌های زمینی، دریایی و هوایی جهت حفاظت از مرزهای کشور مجدداً احیا شد.
در سال ۱۹۹۰ دولت ژاپن با توسل به اصل نهم در برابر فشارهای ایالات متحده آمریکا برای شرکت در جنگ خلیج فارس، از اعزام نیروهای خود به کویت خودداری کرد اما در نهایت از این جنگ حمایت مالی انجام داد. ژاپن با پرداخت بالغ بر ۱۳ میلیارد دلار بخش اعظم هزینه‌های این جنگ را متقبل شد.
با تصویب قانونی به نام «قانون همکاری صلح بین‌المللی» توسط پارلمان ژاپن در سال ۱۹۹۲، نیروهای مسلح این کشور اجازه یافتند در عملیات‌های صلح‌بانی سازمان ملل متحد شرکت کنند و در همین سال برای اولین‌بار پس از جنگ جهانی دوم، نیروهای نظامی ژاپن به خارج از مرزهای این کشور اعزام شدند.
مطابق قانون ۱۹۹۲، نیروهای ژاپنی در عملیات‌های صلح‌بانی تنها مجاز به حمل پرچم سازمان ملل متحد بودند و نمی‌توانستند اسلحه با خود حمل کنند، اما در سال ۲۰۰۱ استفاده از سلاح در شرایط خاصی برای نیروهای صلح‌بان ژاپنی ممکن شد و در سال ۲۰۰۳ با تصویب قانون موسوم به «تمهیدات ویژه ضدتروریسم» شرایط استفاده از سلاح آسان‌تر شد و در نهایت نیروهای ژاپنی تحت نظر نیروهای حافظ صلح هلند (برای اولین بار در عملیاتی خارج از نظارت سازمان ملل) در جنگ عراق شرکت کردند.
اگرچه در جریان جنگ افغانستان، هیچ‌گاه نیروهای ژاپنی در این کشور مستقر نشدند اما نیروی دریایی ژاپن برای پشتیبانی لجستیکی از نیروهای ارتش ایالات متحده آمریکا به مدت هشت سال در این جنگ مشارکت کردند. با قدرت‌گرفتن حزب دموکرات در سال ۲۰۰۹، یوکیو هاتویاما نخست‌وزیر وقت به دلیل مغایرت این مأموریت با اصل نهم به کلیه کشتی‌ها دستور بازگشت داد.
زمانی که کره شمالی در سال ۲۰۰۳ از پیمان منع گسترش جنگ‌افزارهای هسته‌ای رسماً خارج شد و اقدام به انجام آزمایش‌های اتمی کرد، مقامات ارشد دولت ژاپن که روابط خصمانه‌ای با کره شمالی دارد، از امکان انجام حمله پیشگیرانه به این کشور سخن گفتند. موافقان حمله پیشگیرانه معتقدند این کار تنها راه دفاع مشروع است در حالی که مخالفان آن را مغایر اصل نهم می‌دانند.
در سال ۲۰۱۵، پارلمان ژاپن تفسیر جدیدی از اصل نهم را به نام «دفاع جمعی» مورد تصویب قرار داد که تحت لوای آن نیروهای مسلح ژاپن مجاز هستند در خارج از خاک این کشور، در کنار ارتش کشورهای متحد در عملیات‌های نظامی شرکت فعال داشته باشد. این تغییر یک «چرخش تاریخی» در سیاست دفاعی و امنیتی این کشور محسوب می‌شود.
عمر برغوثی (م ۱۹۶۴) از اعضای مؤسس کمیته فلسطینی بایکوت دانشگاهی و فرهنگی اسرائیل و از مؤسسین جنبش بایکوت، عدم سرمایه‌گذاری و تحریم اسرائیل است.
برغوثی در قطر در یک خانواده فلسطینی متعلق به طایفه برغوثی متولد شد و در خردسالی به مصر نقل مکان کرد و آنجا بزرگ شد. در سال ۱۹۸۲ به آمریکا نقل مکان کرد و ۱۱ سال آنجا زندگی کرد و فوق لیسانس مهندسی برق را از دانشگاه کلمبیا دریافت کرد. در ۱۹۹۳ پس از ازدواج با یک زن فلسطینی اسراییلی به اسراییل نقل مکان کرد. او دارای اقامت دائم اسرائیل است و در عکا زندگی می‌کند.
برغوثی با این که به‌طور فعال در سراسر جهان برای بایکوت اقتصادی، فرهنگی و دانشگاهی اسرائیل فعالیت می‌کند خود در دانشگاه تل آویو تحصیل کرده. او دارای فوق لیسانس فلسفه از آن دانشگاه است و در حال تحصیل در مقطع پی اچ دی در آن دانشگاه است. طوماری با ۱۸۴ هزار امضا خواهان اخراج او از این دانشگاه بوده اما او اخراج نشد.
حمید اکبری (زادهٔ ۲۵ خرداد ۱۳۶۱ در تهران) هنرمند و آرایشگر ایرانی است. وی اولین چهره ماندگار هنر آرایشگری در حوزه زیبایی، مشاهیر و مفاخر ایران است ایشان از چهره‌های برجسته کارآفرین در حوزه زیبایی به‌شمار می‌رود. او دارای مدارک بین‌المللی بسیاری در حوزه زیبایی از مراکز معتبر اروپایی می‌باشد. در بسیاری از همایش‌های رسمی هم که برای اولین بار در ایران برگزار می‌شود به عنوان برترین چهره، موفق به کسب افتخارات مختلف شده‌است که از جمله آنان می‌توان به دریافت اولین تندیس قیچی طلایی در سال ۹۳ اشاره کرد. حمید اکبری در حرفه خود موفق شده چندین مدل مو به ابتکار خود ابداع کند و آن‌ها به تأیید اتحادیه آرایشگران مردانه تهران رسانده و سپس در ژورنال‌های معتبر ایرانی به ثبت و انتشار برساند.
اولین چهره ماندگار آرایشگری ایران حمید اکبری روز سه شنبه ۲۵ خرداد ۱۳۶۱ در تهران متولد شد وی تحصیلاتش را در همان شهر شروع و با اخذ مدرک درجه یک فنی به اتمام رساند اکبری با دست‌های ظریف و توانا و با روحیه لطیف که خواست یک هنرمند می‌باشد توانسته پیشه آرایشگری را با هنر در هم بیامیزد و با خلق مدل‌ها و استایل‌های مختلف در این زمینه عناوین متعددی را کسب کند وی با شوق فراوان هنر را با فطرت انسانی در هم آمیخته و با کمک رساندن به کودکان محروم و بی بضاعت و حضور در مدارس حاشیه نشین و اصلاح موی سر آن‌ها به صورت داوطلبانه و بدون هیچ چشم داشتی لبخند را بر لبان معصومانه‌شان بنشاند وی با عشقی که در کار خود دارد توانسته آرایشگری را علاوه بر یک پیشه به عنوان هنر برای اولین بار در ایران مطرح کند.
از آثار حمید اکبری می‌توان به ثبت و انتشار دو مدل موی ایرانی برای اولین ژورنال رسمی کشور در سال ۱۳۹۳ نام برد که هر دو مدل مو ابداعی به تأیید اتحادیه آرایشگران مردانه تهران رسیده و ثبت و انتشار گردیده‌است.
مدارک مدیریت بر سالن‌های زیبایی بین‌المللی
دبیر جشنواره ناب بخش سالن آرایش مردانه
مدیر روابط عمومی تهران رسانه
حمید اکبری هر ساله بیش از ده‌ها هنرجو را پرورش و به جامعه معرفی کرده‌است.
مبتکر قیچی مهربانی
دو لایحه امنیتی ژاپن که به قانون صلح و امنیت موسوم شدند و در سال ۲۰۱۵ به تصویب پارلمان ژاپن رسیدند، تفسیر جدیدی از قانون اساسی ژاپن ارائه دادند که محدودیت تحت لوای آن نیروهای مسلح ژاپن قادرند برای «دفاع جمعی» در خارج از مرزهای این کشور عملیات نظامی انجام دهند. از این رخداد به عنوان یک «چرخش تاریخی» در سیاست‌های نظامی این کشور یاد می‌شود.
تصویب این قانون که توسط حزب حاکم لیبرال دموکرات به رهبری نخست‌وزیر شینزو آبه و حزب مؤتلف آن کومیتو مورد حمایت قرار داشت، با مخالفت عمومی گسترده مواجه شد. مخالفان از این قانون به عنوان «کودتای پارلمانی» یادکرده و معتقد بودند این قانون در تضاد آشکار با نص صریح اصل نهم قانون اساسی ژاپن می‌باشد.
حسن شهباز (۲۳ اسفند ۱۲۹۹ – ۱۷ اردیبهشت ۱۳۸۵)، نویسنده، مترجم و روزنامه‌نگار ایرانی بود.
وی در دوران زندگی خود بیش از سی اثر برجسته اروپایی و آمریکایی را به فارسی برگرداند و مقالات مختلفی در زمینه نقد ادبی منتشر کرد. وی معرفی کننده رمان‌های بزرگی چون «بر باد رفته»، «ربه کا»، «به کجا می‌روی» و «سرزمین بی‌حاصل» تی. اس. الیوت است. حسن شهباز در دوران مهاجرت از سال ۱۹۸۲ تا هنگام مرگ فصلنامه ره آورد را در لس آنجلس منتشر می‌کردhttps://www.radiofarda.com/a/280060.html که به زعم اکثر ایران دوستان به روشن شدن نقاط تاریکی از ادب، هنر و سیاست ایران در دوران پهلوی، از راه انتشار خاطرات و گفتگوها و بسط تاریخ شفاهی انجامید.
وی در ۲۳ اسفندماه ۱۲۹۹ در شهرستان بابل در مازندران به دنیا آمد. پدرش حسین شهبازیان مازندرانی، زاده و بزرگ شده باکو بود که سال‌ها برای شرکت‌های روسی که در ایران کار می‌کردند، و به دلیل دانستن زبان روسی عالی، کارمند بانک استقراضی روس بود. پس از تعطیلی بانک در ۱۳۰۵ (۱۹۲۶) با خانواده خود به اصفهان کوچید. در ۱۳۰۷ (۱۹۲۸) شهباز در کالج استوارت مموریال ثبت نام کرد. در ۱۳۱۵ (۱۹۳۶) زمانی که پدرش به زندان در اراک محکوم شد، حسن و خانواده نیز به اراک کوچیدند که تا ۱۳۲۱ (۱۹۴۲) در آنجا زندگی کردند. در این مدت او در آنجا انگلیسی آموخت و از درسش را نزد محمد خزائلی که نابینا هم بود ادامه داد. در ۱۳۱۹ (۱۹۴۰)، دیپلم گرفت؛ و اندکی بعد به تهران آمد که دو سال بعد با بتول عبدالوهابی ازدواج کرد. از این ازدواج دو فرزند گیتی و فرامرز حاصل شد و در ۱۳۳۲ (۱۹۵۳) به طلاق انجامید.
از ۱۳۲۱ تا ۱۳۲۷ (۱۹۴۲–۱۹۴۸) وی دست به کار نوشتن مقالات فراوانی برای روزنامه‌ها و مجلات و ترجمه نخستین کتاب‌های خود شد. در همین اثنا برای شرکت‌های خارجی به عنوان مترجم و پیمانکار متحدین در ایران برای خرید مایحتاج ارتش انگلستان کار می‌کرد. در ۱۳۲۸ (۱۹۴۹) سردبیر نشریه سفارت پاکستان شد و یک سال بعد به مرکز خبری فرهنگی سفارت آمریکا در تهران پیوست که به همین سبب در ۱۳۲۹ (۱۹۵۰) در دانشگاه وِین دیترویت میشیگان به مطالعه برنامه سازی رادیو و تلویزیون مشغول شد. به محض بازگشت به ایران در بخش صدای آمریکای فارسی به کار مشغول شد. آشنایی و دوستی او با لطفعلی صورتگر، رئیس دانشکده ادبیات دانشگاه تهران به ثبت نام وی در این دانشکده انجامید و مدرک خود در زبان و ادبیات انگلیسی را در ۱۳۳۴ (۱۹۵۵) دریافت کرد.
از ۱۳۲۹ (۱۹۵۰) به موازات کار در سفارت آمریکا، او به ساخت برنامه‌ها در رادیو تهران نیز پرداخت. با رسیدن دوست نزدیک وی، نصرت‌الله معینیان به وزارت اطلاعات و جهانگردی، شهباز بیشتر درگیر رادیو تهران شد و با ساخت سری برنامه‌های مشهوری چون «با آثار جاویدان ادبیات جهان آشنا شوید» (که برای سال‌ها پخش می‌شد)، «داستان‌های زندگی ما»، «دکتر خوشقدم»، «قصه شب!» و «سخنی با مخاطبان!» به شهرت رسید.
در ۱۳۴۳ (۱۹۶۴) از کار خود در سفارت آمریکا استعفا داد تا تمام وقت به کار در رادیو تهران بپردازد و کمی بعد به سازمان تلویزیون ملی ایران، به مدیریت رضا قطبی منتقل شد. وی آنجا به عنوان نماینده سازمان تلویزیون ملی، در کنفرانس‌های متعدد اتحادیه رادیو تلویزیونی آسیا-اقیانوسیه (the Radio and Television Union of Asia and Australia)، از جمله کنفرانس‌هایی که در ۱۹۷۱ دهلی و ۱۹۷۲ مانیل شرکت کرد.
اندکی پس از انقلاب سال ۱۳۵۷، وی تن به مهاجرتی ناخواسته به آمریکا داد و نخست به واشینگتن رفت. سپس بنا بر دعوت نادر صالح، بنیانگذار جامعه ایرانیان مقیم آمریکا (Society of Iranian Residents of the USA) در ۱۳۶۰ (۱۹۸۱) به لس آنجلس آمد. به تشویق شهباز گروهی از متخصصان به زودی دست به کار ایجاد «جامعه دوستداران فرهنگ ایرانی» (Society of Friends of Persian Culture) شدند که متشکل از ابوالقاسم پرتو اعظم، حمید خواجه نصیر، عبدالله حکیم فر و غفور میرزایی بود و در پی شهباز را به عنوان رئیس برگزیدند. در ۱۳۶۱ (۱۹۸۲) شهباز با کمک گرفتن از هر دو انجمن، ره آورد را ایجاد نمود.RAHAVARD in Encyclopædia Iranica
وی مدت ده سال در دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس به تدریس ادبیات فارسی پرداخت. از جمله خدمات جنبی حسن شهباز، اجرای مراسم عقد با زبان سعدی و حافظ است و شرکت در مراسم سوگواری در مقام خطیب است. به پاس خدمات فرهنگی، درجه دکترای افتخاری از دانشگاه یویین در کالیفرنیا به او اهدا گردیده‌است.
در تمام این غربت نشینی، خانه وی محل گردهمایی بسیاری از شاعران، نویسندگان، موسیقیدانان و سیاستمداران بود. حافظه بی همتای او حاوی قطعات بیشماری از شعرهای کلاسیک و نو ایرانی بود و آشنایی خوبی نیز از موسیقی ایرانی داشت. وی در لس آنجلس در ۱۳۷۱ / ۱۹۹۲ با شعله شمسِ شهباز ازدواج کرد.Hasan Shahbaz in Encyclopædia Iranica
حسن شهباز پس از یک عمل جراحی در روز ۱۷ اردیبهشت ۱۳۸۵ در سن ۸۶ سالگی در شهر لس آنجلس درگذشت.
از دیدگاه بسیاری از صاحبنظران، فصلنامه ره آورد بزرگترین دستاورد حسن شهباز است. حسن شهباز خود دربارهٔ این نشریه که نخستین شماره آن در ۱۳۰ صفحه در بهار ۱۳۶۱ (۱۹۸۲) منتشر شد می‌نویسد:
«در یک بامداد فروردین ۱۳۶۱ خورشیدی، هر کاری که در دست داشتم، کناری نهادم و به گردآوری و تنظیم و ترجمه و نگارش مطالب نخستین شماره ره آورد پرداختم. این تلاش من، قریب یک هفته به طول انجامید. روزی که اطمینان یافتم مندرجات شماره یک آماده است، هر چند می‌دانستم آنچه را که آماده ساخته‌ام، کمال مطلوب من نیست، با این حال به جمع یارانم پیوستم و در دیداری با حضور آن همه بزرگواران ایراندوست، طرح خود را در میان نهادم و از یک یک آنان مدد خواستم، و برای این که از پشتوانه معنوی آنان نیز برخوردار شوم، اعلام داشتم که ره آورد به عنوان «نشریه انجمن دوستداران فرهنگ ایران» منتشر خواهد شد. طرح من مورد تصویب قرار گرفت.»حسن شهباز، «غرور و مصیبت»، برگ‌هایی از دفتر زندگانی، لس آنجلس: شرکت کتاب، ص ۳۸۸ از همان ابتدا تصمیم بر آن شد که ره آورد از رخدادهای سیاسی روزانه برکنار بماند و تنها به مسائل اجتماعی، تاریخی و فرهنگی که درک بهتری از فرهنگ ایرانی بدست می‌دهد بپردازد.
این نشریه در عرض ۲۶ سال بیش از سه هزار مقاله به چاپ رساند که از آن میان می‌توان از بیش از ۵۰۰ خاطره یاد کرد و برای نمونه خاطرات افرادی چون جمشید آموزگار [شماره‌های ۳۲-۳۴، ۳۹ و ۴۲]، جعفر شریف‌امامی [شماره‌های ۳۶-۳۷]، مهدی بازرگان [شماره‌های ۳۶ و ۳۸]، فریدون جم [شماره‌های ۲۰-۶۰]، جعفر صانعی [شماره‌های ۷۴-۷۸]، علی رضایی [شماره ۴۹] و حسن آدین فر [شماره‌های ۲۸-۶۹] مواد تازه ای برای بحث دربارهٔ جنبه‌های کمتر بررسی شده اقتصاد، جامعه‌شناسی و تاریخ سیاسی دوران پهلوی فراهم آورد.» شهباز خود بیش از ۳۰۰ مقاله در نشریه نوشت. شهباز تا شماره ۶۶ رسما سردبیر مجله بود و تا شماره ۷۴ در قید حیات بود. پس از درگذشت وی در ۱۳۸۵، به درخواست او، همسرش، «شعله شمسِ شهباز»، مدیریت و سپس سردبیری ره آورد را به دست گرفت.
شهباز خود دربارهٔ این نشریه می‌نویسد:
ایرج پزشکزاد، نویسنده نامی طنز و خالق کتاب دایی جان ناپلئون دربارهٔ شهباز می‌گوید:
«لذت ما این بود که اولاً دوستی من و حسن شهباز به دلیل علاقهٔ مشترکمان خیلی ریشه‌دار شده بود و آن هم علاقه‌مان به «حافظ» بود. با تورج فرازمند مکرر این صحبت را کرده‌ام که یادم هست وقتی ما «حافظ» را می‌خواندیم و زیبایی کلام «حافظ» ما را مست می‌کرد معشوق یک نقش خیالی بود، در عالم خیال بود، ما او را نمی‌دیدیم، ولی آن جا وقتی حسن شهباز - که در این گنجینهٔ بزرگ ارزشمند مغز و حافظه‌اش چه میزان اشعار «حافظ» را داشت- حافظ را می‌خواند ما لذت مضاعف می‌بردیم برای این که خطابش هم معمولاً به خانم نازنینش شعله بود‎.»
شهباز نثری ساده و شاعرانه را برای ترجمه نویسندگان رمانتیک اواخر سده ۱۸ و سده ۱۹ میلادی به خدمت گرفت و بسیاری از آثار ادبی اروپایی رابه عموم ایرانیان شناساند. در حالی که ترجمه‌های او از سوی خوانندگان جوان با استقبال فراوان روبرو شده بود، منتقدان چپگرا این آثار را بی‌توجه به بی عدالتی اجتماعی و تنها برای سرگرمی دانسته و از آنها انتقاد می‌کردند.نصرت‌الله ضیایی (۱۳۸۴)، «حسن شهباز و رهاورد او»، فصلنامه ره آورد، شماره ۷۰، ص ۴۹
شهباز سال‌های زیادی را صرف ترجمه خلاصه‌هایی از از آثار ادبی مشهور جهان، شامل ادبیات یونان، چین، آمریکا، فرانسه، انگلستان و ایتالیا نمود. این خلاصه‌ها در کنار زندگینامه‌های شاعران و نویسندگان زیر نام «سیری در بزرگترین کتاب‌های جهان» در چهار جلد از ۱۳۵۳ (۱۹۷۴) تا ۱۳۶۰ (۱۹۸۱) به چاپ رسید. ترجمه او از «سرزمین بی‌حاصل» (The Waste Land) اثر تی. اس. الیوت توسط احسان یارشاطر به کمیته ای در دانشگاه کلمبی معرفی گردید و جایزه بهترین ترجمه اثری از نویسنده آمریکایی به زبانی در خاورمیانه و جایزه ادبی تورنتون وایلدر (Thornton Wilder Literary Award) را از آن خود ساخت.
او دو زندگی‌نامه نیز به نگارش درآورده است:
وی همچنین گزیده‌ای از شعرهای خود را با نام با گام‌های خسته در دشت‌های دور در ۱۳۸۷ در لوس آنجلس به چاپ رساند.
لیگ قهرمانان اروپا که تا سال ۱۹۹۲ به‌عنوان جام باشگاه‌های قهرمان اروپا یا در اصطلاح عامیانه جام اروپا شناخته می‌شود، یک رقابت سالانه جام فوتبال است که توسط یوفا از سال ۱۹۵۵ برگزار می‌شود. این مسابقات که در اصل یک رقابت مستقیم حذفی بود که فقط برای باشگاه‌های قهرمان باز بود، در طول دهه‌ی ۱۹۹۰ گسترش یافت تا یک مرحله‌ی گروهی دور برگشت و تیم‌های بیشتری را شامل شود. این گسترش باعث شد که بازی های بیشتری انجام شود و شانس گلزنی بازیکنان افزایش یابد. بنابراین رتبه‌بندی به سود بازیکنان مدرن وزن می‌شود: تنها هفت بازیکن از ۵۱ بازیکن فهرست هرگز در لیگ قهرمانان اصلاح‌شده رقابت نکردند.
کریستیانو رونالدو با ۱۴۰ گل در حال حاضر بهترین گل زن تاریخ است، در حالی که رقیب دوران حرفه‌ای او لیونل مسی تنها بازیکن دیگری است که از ۱۰۰ گل عبور کرده‌است. رونالدو و مسی نیز در طول تاریخ این رقابت‌ها به ترتیب با ۷ و ۶ بار کفش طلا را به‌دست آورده‌اند. روبرت لواندوفسکی نیز اخیرا به ۱۰۰ گل زده در این رقابت ها رسید.
Source (unless otherwise indicated): UEFA Champions League Statistics Handbook 2018–19. For players active prior to the introduction of the Champions League in 1992, see For all other players, see:
جدول ذیل شامل گلزنی در دور مقدماتی برای صعود به مرحله گروهی نیست.
پررنگ نشان دهنده بازیکنان حاضر در لیگ قهرمانان اروپا ۱۹–۲۰۱۸.
جدول ذیل شامل گلزنی در دور مقدماتی برای صعود به مرحله گروهی نمی‌باشد.
.For players active prior to the introduction of the Champions League in 1992, see: For all other players, see:
ولادیمیر وپنیک (؛ زادهٔ ) دانشمند در زمینه ریاضیات اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. وی یکی از توسعه‌دهندگان Vapnik–Chervonenkis theory در یادگیری ماشین و ماشین بردار پشتیبانی SVM و ماشین خوشه‌بندی بردار پشتیبان است.
وی برندهٔ چندین جوایز بین‌المللی از جمله نشان بنجامین فرانکلین شده‌است و تا فوریه ۲۰۱۷، وی دارای یک شاخص اچ ۱۱۵ است و در کل به مقاله‌های وی حدود ۱۸۰ هزار بار ارجاع داده‌شده‌است. کتاب او دربارهٔ «تئوری یادگیری آماری» به تنهایی حدود ۶۰ هزار بار ارجاع داده شده‌است.
ره آورد، نشریه ای فرهنگی، ادبی و تاریخی است که در سال ۱۳۶۱ / ۱۹۸۱ خورشیدی توسط حسن شهباز در لس آنجلس پایه‌گذاری شد. این فصلنامه از نخستین مجلات دوره ای جامعه ایرانیان مقیم آمریکاست که پس از انقلاب ۱۳۵۷ در این کشور بنیان گذاشته شد.RAHAVARD in Encyclopædia Iranica
۷۴ شماره از این فصلنامه، در زمان حیات وی و با سردبیری او و مدیریت شعله شمس شهباز به دوستداران فرهنگ ایران ارائه شد. پس از درگذشت حسن شهباز، به درخواست شهباز، همسر او، شعله شمسِ شهباز، مدیریت و سپس سردبیری ره آورد را به دست گرفت و همچنان به انتشار آن ادامه داد.
بنا بر دعوت «نادر صالح»، بنیانگذار «جامعه ایرانیان مقیم آمریکا» (Society of Iranian Residents of the USA) حسن شهباز که به تازگی ایران را ترک کرده بود در ۱۳۶۰ / ۱۹۸۱ به لس آنجلس آمد. به تشویق شهباز گروهی از متخصصان به زودی دست به کار ایجاد «جامعه دوستداران فرهنگ ایرانی» (Society of Friends of Persian Culture) شدند که متشکل از ابوالقاسم پرتو اعظم، حمید خواجه نصیر، عبدالله حکیم فر و غفور میرزایی بود و در پی شهباز را به عنوان رئیس برگزیدند. در ۱۳۶۱ / ۱۹۸۲ شهباز با کمک گرفتن از هر دو انجمن، ره آورد را ایجاد نمود. تصمیم بر آن شد که ره آورد از رخدادهای سیاسی روزانه برکنار بماند و تنها به مسائل اجتماعی، تاریخی و فرهنگی که درک بهتری از فرهنگ ایرانی بدست می‌دهد بپردازد.RAHAVARD in Encyclopædia Iranica
نخستین شماره در ۱۳۰ صفحه در بهار ۱۳۶۱ خورشیدی / ۱۹۸۲ میلادی منتشر شد. حسن شهباز دربارهٔ چگونگی آغاز ره آورد می‌نویسد:
«در یک بامداد فروردین ۱۳۶۱ خورشیدی، هر کاری که در دست داشتم، کناری نهادم و به گردآوری و تنظیم و ترجمه و نگارش مطالب نخستین شماره ره آورد پرداختم. این تلاش من، قریب یک هفته به طول انجامید. روزی که اطمینان یافتم مندرجات شماره یک آماده است، هر چند می‌دانستم آنچه را که آماده ساخته‌ام، کمال مطلوب من نیست، با این حال به جمع یارانم پیوستم و در دیداری با حضور آن همه بزرگواران ایراندوست، طرح خود را در میان نهادم و از یک یک آنان مدد خواستم، و برای این که از پشتوانه معنوی آنان نیز برخوردار شوم، اعلام داشتم که ره آورد به عنوان «نشریه انجمن دوستداران فرهنگ ایران» منتشر خواهد شد. طرح من مورد تصویب قرار گرفت.»حسن شهباز، «غرور و مصیبت»، برگ‌هایی از دفتر زندگانی، لس آنجلس: شرکت کتاب، ص ۳۸۸
و در جای دیگر می‌آورد: «ره آورد ارمغانی است به ایرانیان. پیشکش کوچکی است از سوی کسانی که به این بخش از جهان آمدند تا مشعل زبان و فرهنگ فارسی را در اینجا فروزان نگاه دارند.»
«هما پرتوی»، نویسنده، نقاش و از دوستان قدیمی شهباز، دربارهٔ هدف او از انتشار این مجله می‌گوید: «شهباز نیت خود در درآوردن مجله را اول دفعه با یکی دو تن از اطرافیان در میان می‌گذارد. به او خرده می‌گیرند که در این آشفتگی و پریشانی چه جای شعر و ادب و فرهنگ است؟ شهباز می‌گوید: از قضای روزگار درست در همین زمان است که باید به حفظ و حراست هویت ملی و اندوخته‌های ملی مان فکر کنیم، چرا که تغییرات، جابجایی‌ها، بحران‌های سیاسی و اجتماعی آرام آرام، ارزش و اهمیت فرهنگ را بی‌رنگ می‌کند.»https://www.youtube.com/watch?v=anLyVuQ1pkUدانشنامه ایرانیکا در مقاله خود دربارهٔ نشریه می‌نویسد: «پشتوانه مالی تعدادی از ایرانیان نیکوکار که حراست از فرهنگ ایران را وظیفه میهن پرستانه خود می‌دانستند، و بیش از همه خسرو اقبال، عضو هیئت امنای دانشنامه ایرانیکا به همراه تعداد رو به افزایش مشترکین نشریه از تعدادی محدود به دو هزار نفر در کمتر از یک دهه، افق انتشار آن را تضمین نمود… این نشریه با سیاست‌های منعطف دربارهٔ مقالات، به انتشار بیش از سه هزار مقاله در ۲۶ سال انجامید که از این تعداد، ۷۰۰ مقاله دربارهٔ ادبیات فارسی، هنر، فلسفه و دین بود و ۶۰۰ مقاله دربارهٔ تاریخ. (به ترتیب ۳۰ و ۲۵ درصد از کل ۲۲ هزار صفحه) فصلنامه بیش از ۵۰۰ خاطره منتشر کرد که تقریباً ۲۲ درصد کل صفحات را شامل می‌شد که از میان می‌توان به خاطرات افرادی چون جمشید آموزگار [شماره‌های ۳۲-۳۴، ۳۹ و ۴۲]، جعفر شریف امامی [شماره‌های ۳۶-۳۷]، مهدی بازرگان [شماره‌های ۳۶ و ۳۸]، فریدون جم [شماره‌های ۲۰-۶۰]، جعفر صانعی [شماره‌های ۷۴-۷۸]، علی رضایی [شماره ۴۹] و حسن آدین فر [شماره‌های ۲۸-۶۹] اشاره کرد که این گزارش‌ها مواد تازه ای برای بحث دربارهٔ جنبه‌های کمتر بررسی شده اقتصاد، جامعه‌شناسی و تاریخ سیاسی دوران پهلوی فراهم آورد.»RAHAVARD in Encyclopædia Iranica شهباز خود بیش از ۳۰۰ مقاله در نشریه نوشت. افزون بر این، بخش بررسی کتاب نشریه به بررسی بیش از ۴۰۰ کتاب پرداخت که ۹ درصد کل نشریه را شامل می‌شود.Hasan Shahbaz in Encyclopædia Iranica از بیست و دومین شماره (زمستان ۱۹۸۸)، برنامه انتشار بصورت فصلنامه شد و از بیست و ششمین شماره (زمستان ۱۹۹۱)، صفحه بندی موضوعی در هفت بخش ادبیات، هنر، دین، فلسفه؛ شعر و شاعری؛ تاریخ ایران؛ خاطرات؛ بررسی کتاب؛ نماه به سردبیر؛ و درگذشتگان شهیر را به خود گرفت.RAHAVARD in Encyclopædia Iranica
از شماره شصت و ششم، شهباز به تدریج از مسئولیت‌های ویراستاری کنار رفت و هفتاد و چهارمین شماره، آخرین شماره منتشر شده در زمان زندگانی خود وی بود. در ۱۳۸۴ / ۲۰۰۵، دوستان و پشتیبانان ره آورد، جشنی باشکوه در لس آنجلس به مناسبت بیست و پنجمین سالگرد ره آورد، بزرگداشتی به افتخار وی بر پا کردند. نشریه، شماره ۷۰ خود را به این رخداد و خود شخص شهباز اختصاص داد.RAHAVARD in Encyclopædia Iranica
پس از درگذشت حسن شهباز، به درخواست وی، همسرش، «شعله شمسِ شهباز»، مدیریت و سپس سردبیری ره آورد را به دست گرفت و با همکاری احسان یار شاطر و عبدالحمید اشراق به عنوان مشاور فرهنگی و علمی، و همکاری شورای ویراستاران و دعوت از نویسندگان، شاعران، و طراحان تازه‌نفس، در کنار نویسندگان قدیمی و پیش‌کسوت این نشریه (درون و برون مرزی) و چهره‌هایی مانند تورج دریایی، فضل‌الله رضا، جلال خالقی مطلق، همایون کاتوزیان، ایرج پزشکزاد، عبدالرضا انصاری، سیروس آموزگار، محمد توکلی طرقی، نسرین رحیمیه و مجید مجیدی کوشید با دمیدن نفس تازه ای در «فصلنامه ره آورد» به انتشار آن ادامه دهد.https://www.radiofarda.com/a/25713612.html مهدی سررشته داری و ماندانا زندیان نیز به شورای نویسندگان این نشریه پیوستند.
در دوره جدید با هدف جلب جوانان ایرانی مشتاق به دانستن دربارهٔ ایران، بخش انگلیسی به این فصلنامه افزوده شد و در کنار نسخه چاپی نسخه دیجیتال (ebook) نیز ارائه گردید. از تغییرات فصلنامه افزودن شدن بخش‌های جدیدی مانند «تندباد حوادث و تفحصی در آینده ایران» (نقل رخدادهای روز ایران به صورتی بی طرفانه و بدون هرگونه غرض ورزی در قالب مقالات تحقیقی و تحلیلی) و «بازتاب واژه ای و هنری احساس» (به جای بخش «شعر») و بخش «دانش و فناوری» برای آگاهی از تازه‌ترین تحولات علمی و پزشکی جهان بدان بوده‌است.https://ir.voanews.com/a/rahavardpublicationinterview-2011-4-7-119453589/150655.html
یکی از کارهای مهم این نشریه گردآوری خاطرات چهره‌های سرشناس، سیاستمداران و نام‌اوران ایرانی بوده‌است. بخش کفت‌و‌گوها نیز بازگو کننده بسیاری موارد در تاریخ ایران بوده که تا این زمان مسکوت باقی مانده بودند و در این باره ماندانا زندیان، مصاحبه گر خاطرات احسان یارشاطر و ایرج گرگین، در سی و پنجمین سالگرد انتشار ره آورد می‌آورد: «از کارهایی که من موفق به انجامش شدم و خیلی دلم می‌خواست انجامشان بدهم، ثبت روایت زندگی ایرج گرگین و احسان یارشاطر بود که هر دو واقعاً به دست خانم شمس شروع شد. در مورد آقای گرگین که خانم شمس با آقای گرگین صحبت کردند و خواستند که با ره آورد این همکاری را کنند و خاطرات یا روایت زندگی حرفه ای شان در ره آورد ثبت شود… با پیگیری‌هایی که انجام شد، در سه سال و هفت شماره ره آورد مصاحبه‌هایی درآوردیم که روایت ایرج گرگین از رادیو و تلویزیون در ایران بود و این مرکز و هسته تنها اثر مکتوبی شد که از ایرج گرگین به جا ماند، کتابی به نام «امید و آزادی» که زندگینامه حرفه ای شان بود.»https://books.google.com/books?id=VwbxAgAAQBAJ&pg=PT126&lpg=PT126&dq=امید+و+آرزو+ایرج+گرگین&source=bl&ots=HlFoiumGBY&sig=ACfU3U1SN6HSn4LgMbbCrwESmArZSYOPHA&hl=en&sa=X&ved=2ahUKEwjfnZiOnsnhAhXPzlkKHRRxCWAQ6AEwBnoECAgQAQ#v=onepage&q=امید%20و%20آرزو%20ایرج%20گرگین&f=falsehttps://www.youtube.com/watch?v=anLyVuQ1pkU
خاطرات احسان یار شاطر نیز بعدها در کتابی با عنوان «احسان یارشاطر در گفتگو با ماندانا زندیان» جداگانه به چاپ رسید.https://books.google.com/books/about/احسان_یار_شاطر_در_گفتگ.html?id=uAJODAAAQBAJ
بنا به گفته شعله شمس شهباز، این فصلنامه از وابستگی به هیچ گروه، مسلک و یا بنیادی ندارد و فقط با همیاریِ مشترکین در پرداخت وجوه اشتراک و آگهی‌هایِ معدود انتشار می‌یابد.http://www.iran-emrooz.net/index.php?/news1/33864 و در طول سالیان دراز (از ۱۹۸۲) تنها به کمک وجوهی که مشترکین پرداخت می‌کنند و یکبار هم با برگزاری جشنی و وجوه حاصله از آن، به راه خود ادامه داده‌است تا وسیله ای باشد که فرهیختگان با هم تبادل نظر کنند.
در سال ۲۰۲۲ فصلنامه ره‌اورد غیرانتفاعی شد
Nonprofit 501C(3)
ایرج پزشکزاد، نویسنده نامی طنز و خالق کتاب دایی جان ناپلئون دربارهٔ مجله می‌گوید:
«پس از فوت شهباز در مجلسی در پاریس عده ای روزنامه‌نگار و اهل قلم جمع بودند… بعد یکی یکی شروع کردند به نظر دادن. نظر همه‌شان این بود که کار حسن شهباز کار کوچکی نبود. در این دورانی که میلیون‌ها ایرانی از مملکت خارج شدند همه هم باسواد، همه هم می‌توانند یک نان شبی داشته باشند ولی هر خرجی پیش بیاید می‌کنند غیر از این که نشریه ای بخرند ـ الآن روزنامه کیهان لندن را به همدیگر قرض می‌دهند به جای این که با خرید آن کمکی از این جهت بکنند ـ در یک چنین محیطی، حسن شهباز واقعاً شاهکاری کرد که توانست یک مجله‌ای را به این صورت منتشر کند، آن‌هم چی؟ مجله‌ای که واقعاً لازم و ضروری بود.»
«شهرت و دستاوردهای این نشریه به کوشش‌های تمامی ناپذیر شهباز»حسین زاهدی، «من و ره آورد»، فصلنامه ره آورد، شماره ۷۰، ص ۳۴ و «تعهد او به میراث زبان فارسی»احمد مهدوی دامغانی، «حسن شهباز و ره آوردش»، فصلنامه ره آورد، شماره ۷۰، ص ۶۷ «به دلیل نقش مؤثر آن در زبان ئ فرهنگ فارسی در برون مرز همواره تحسین شده‌است»احسان یارشاطر، «شهباز و همت او»، فصلنامه ره آورد، شماره ۷۰، ص ۷۰ که «در میان ایرانیان در غربت روحیه غرور را زنده نگاه می‌دارد.»هما سرشار، «تولدی دیگر در جامعه میزبان»، فصلنامه ره آورد، شماره ۷۰، ص ۳۹
جهانگیر آموزگار:
«پایداری سرسخت و ستایش آمیز فصلنامه ره آورد با وجود دشواری‌های توانفرسای انسانی، مالی، فنی و فرهنگی، نشانه عزم راسخ و پشتکار روزانه سردبیر و همکارانش است، به دور از جنجال‌های مبتذل سیاسی.»https://www.youtube.com/watch?v=anLyVuQ1pkU
مهرداد پهلبد:
«سال هاست که با خواندن نوشته‌های ره آورد خود را سرگرم می‌کنم.»https://www.youtube.com/watch?v=anLyVuQ1pkU
محمود فرشچیان:
«ره آورد در آن روزگارِ غربتِ جانکاه، موهبتی بس ارزشمند بود، آموزنده بود و به دور از رجزخوانی‌ها و ناسزاگویی‌های بیهوده.»https://www.youtube.com/watch?v=anLyVuQ1pkU
فضل‌الله رضا:
«ره آورد نخستین نامه فرهنگی به زبان فارسی ست که نزدیک به ۳۵ سال در آمریکا انتشار یافته. امیدوارم به همت دوستداران فرهنگ ایران موجباتی فراهم شود که ره آورد بر پای استوار بماند و ارزش معنوی آن روز به روز فزونی یابد.»https://www.youtube.com/watch?v=anLyVuQ1pkU
فرح دیبا:
«چنان‌که می‌دانید فصلنامه فرهنگی ره آورد که به همت والای حسن شهباز در سال ۱۳۶۱ در لس آنجلس شروع به انتشار نمود، اینک ۳۵ سال انتشار خود را پشت سر گذاشته. ده سال از درگذشت بنیان‌گذار این فصلنامه می‌گذرد و همسر وی، شعله شمس شهباز با همکاری بزرگان ادب و فرهنگ ایران زمین، شعله این نشریه را روشن نگاه داشته و کماکان به انتشار آن ادامه داده‌است. این فصلنامه هویت حقیقی و اصالت فرهنگی و تاریخی ایران را حفظ کرده و ره آوردیست برای نسل‌های آینده…» [پیام به مناسبت سی و پنج سالگی انتشار ره آورد در برون مرز]https://www.youtube.com/watch?v=anLyVuQ1pkU
محمود طلوعی:
«زبان نشریات فارسی‌زبان لوس آنجلس هم به جز چند نشریه سنگین مانند سیمرغ یا ره آورد و مجله فرهنگی راه زندگی پر از اغلاط فاحش دستور زبان فارسی…»کتاب بهشت خیالی، ایرانی در غربت، نوشته محمود طلوعی، کتاب سرا، ص ۲۱۶
امیرتیمور پورتراب (۱۵ شهریور ۱۳۰۸https://www.imna.ir/news/602901/%D8%A8%D8%B1%DA%AF%DB%8C-%D8%A7%D8%B2-%D8%AA%D9%82%D9%88%DB%8C%D9%85-%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%AE-%D9%81%D8%B1%D9%87%D9%86%DA%AF-%D9%88-%D9%87%D9%86%D8%B1 – ۲ مرداد ۱۴۰۲)، موسیقی‌دان و مُدرس موسیقی اهل ایران بود.
امیرتیمور پورتراب در سال ۱۳۰۸ در تهران متولد شد. موسیقی را از کودکی و با تعلیمات برادر بزرگش مصطفی کمال پورتراب آغاز کرد. از کلاس ششم ابتدایی به هنرستان موسیقی راه یافت و نزد علی‌نقی وزیری به نواختن تار پرداخت. نواختن ساز ابوا را نزد «یارو سلاوبندلچیک» نوازندهٔ اهل چکسلواکی آغاز کرد. پس از آن ساز ویلن را برگزید و از کلاس‌های سرژ خوتسیف، «لوئیجی پازاناری» و حشمت سنجری بهره برد و به عنوان نوازندهٔ ویولا همکاری خود را با ارکستر هنرستان موسیقی آغاز کرد. او از سال ۱۳۳۵ به استخدام وزارت فرهنگ و هنر درآمد و به عنوان نوازنده ویولا در ارکسترسمفونیک تهران مشغول به کار شد و تا زمان بازنشستگی در سال ۱۳۵۶ به این همکاری ادامه داد.
پورتراب مدتی در ارکستر باله و اپرا به نوازندگی و در هنرستان موسیقی ملی به تدریس ویلن پرداخت. وی در هنرستان عالی موسیقی به تدریس تئوری موسیقی و سلفژ اشتغال داشت. او گروه آلتوی ارکستر مجلسی هنرستان موسیقی را راه اندازی کرد و سال‌ها به تدریس ساز ویولا، ویلن و پیانو پرداخت.
از فعالیت‌های هنری امیرتیمور پورتراب می‌توان به:
نوازندگی در ارکستر سمفونیک تهران، نوازندگی در ارکستر اپرا، نوازندگی در ارکسترهای رادیو مانند ارکستر گل‌ها، تدریس در هنرستان موسیقی، تدریس در مدرسه هنر و ادبیات صدا و سیما، رهبری ارکستر مدرسه هنر و ادبیات صدا و سیما اشاره کرد.
احمد عوض بن عوف سپهبد و سیاستمدار است که پس از شرکت جستن در کودتای ۲۰۱۹ سودان به‌طور دو فاکتو رئیس کشور سودان بود. عوف پیشتر از فوریه تا آوریل ۲۰۱۹ معاون اول رئیس‌جمهور سودان بود.
عوف پیشتر رئیس اطلاعات ارتش و رئیس ستاد مشترک ارتش بود تا این که در سال ۲۰۱۰ از این مقام کنار گذاشته شد. او سپس سفیر سودان در عمان بود.
در سال ۲۰۰۷ آمریکا عوف را به خاطر اتهام نقش داشتن به عنوان رابط میان حکومت سودان و جنجویدها در جنگ دارفور و نیز ارتباط نزدیکش با ایران در فهرست افراد تحریم شده قرار داد. اتهامات موثقی وجود دارد که عوف عملیات‌های جنجویدها را که منجر به بمباران غیرنظامیان و حمله به روستاها، آواره سازی اجباری و تجاوز دسته جمعی شد هماهنگ کرده‌است. عوف در سال ۲۰۱۵ به عنوان وزیر دفاع سودان از سوی عمر البشیر منصوب شد.
کالج بهداشت و فناوری ای‌بی‌ام () یک کالج حرفه‌ای کانادایی است که شعبه‌های اصلی آن در کلگری، آلبرتا ،تورنتو و انتاریو قرار دارد. این کالج توسط وزارت کارهای حرفه‌ای و همچنین دانشگاهیان در آلبرتا و انتاریو مورد تأیید قرار گرفته‌است. کالج ای‌بی‌ام در سال ۲۰۱۰تاسیس شد، این کالج برنامه‌های بهداشت، زیبایی و کسب و کار را ارائه می‌گند. دانشجویانی که ثبت نام می‌کنند ترکیبی از آموزش، آزمایشگاه، و تمرین کاربردی و تجربه را در کلاس درس فرامی‌گیرند. دانشگاه کلگری، از امکانات کامپیوتر، آزمایشگاه‌های بهداشتی، همراه با استادان ماساژ درمانی و زیبایی‌شناسی نیز برخوردار است.
برنامه‌های کالج ای‌بی‌ام شامل برنامه‌های بهداشت، زیبایی و کسب و کار است. اجازهٔ صدور گواهینامه‌ها و دیپلم‌ها را نیز دارد.
در اصطلاحات حوزه بازاریابی، خط محصول عرضه کردن محصولات متعدد مرتبط برای فروش جداگانه است. برخلاف ارائه بسته‌ای محصول که در آن محصولات متعدد در یک گروه ادغام و سپس برای فروش عرضه می‌شوند، خط محصول شامل عرضه محصولات برای فروش به‌طور جداگانه است. یک خط ممکن است شامل محصولات مرتبط با اندازه، نوع، رنگ، ویژگی یا قیمت‌های گوناگون باشد. منظور از "عمق خط" تعداد زیرشاخه‌های یک شاخه است. منظور از "ثبات خط" میزان ارتباط محصولاتی است که خط را تشکیل می‌دهند. منظور از "آسیب‌پذیری خط" درصد فروش یا سودی است که تنها از تعداد اندکی از محصولات خط به دست می‌آید.
آکادمی هنرهای کاربردی، دهلی نو () مؤسسه هنر کاربردی هند است که در دهلی نو واقع شده‌است، این مؤسسه در سال ۲۰۱۰ تأسیس شدو توسط مؤسسه ملی کارآفرینی و توسعه کسب و کار کوچک (NIESBUD) اداره می‌شود، این آکادمی یک مؤسسه مستقل تحت سرپرستی وزارت توسعه و کارآفرینی، دولت هند، به رسمیت شناخته شده‌است.
این مؤسسه در سال ۲۰۱۰ تأسیس شد و دارای دورهکارشناسی و دوره‌های فارغ التحصیلان در سطح آموزش عالی می‌باشد.
برنامه‌های ارائه شده:
کانمولاج در میشیگان ایالات متحده، از والدین آلبانیایی در پودگوریتسا ، مونته نگرو متولد شد. او در سال ۱۹۸۸ در چهار سالگی به مونتنگرو (جمهوری سابق یوگسلاوی) نقل مکان کرد. "نیویورک (مجله)" Emina Cunmulaj - مشخصات مدل کانمولاج به آلبانیایی Emina Cunmulaj at AskMen.com ، بوسنی و انگلیسی مسلط است.
او توسط Elite Model Management پس از راهیابی به نیمه نهایی در رقابت ۲۰۰۱ Elite Model Look یوگوسلاوی و برنده شدن در رقابت Elite Model Look ۲۰۰۱، کشف شد. در همان سال، قراردادی را با Elite امضا کرد. او تا سن هفده سالگی در مونتنگرو ساکن بود و سپس به ایالات متحده بازگشت. او با تاجری به نام سام نظریان ازدواج کرده و دو دختر دارد. نیویورک دیلی نیوز: "پادشاه باشگاه سام نزاریر یک مهمانی مجهز به عروسی مکزیک را برای مدل سازی امینا کانمولج پرتاب می کند" توسط ماریان گاروی 23 ژوئن 2015
امینا کانمولج بر روی جلد مجلات زیر ظاهر شد:
پارک ساحل شرقی () یک پارک ساحلی واقع در مناطق شهری مارین پرید، بدوک، تمپینس و ساحل جنوب‌شرقی سنگاپور است. این پارک در دهه ۱۹۷۰ بازگشایی شد.
پارک ساحل شرقی با مساحت ۱۸۵ هکتار، وسیع‌ترین پارک سنگاپور محسوب می‌شود و کاملاً در مناطق تازه به‌وجودآمده این شهر ساخته شده‌است. این پارک همچنین دارای یک ساحل مصنوعی با قابلیت شنا در آب است. این ساحل با موج‌شکن محافظت می‌شود.
جزیره کوسین ()، یک جزیره کوچک ۳۰ هکتاری در سیشل است. این جزیره، یک مکان تجملاتی بوده و از سال ۱۹۹۲، از مناطق حفاظت‌شده طبیعی بوده‌است.
الدبرا () دومین آب‌سنگ حلقوی مرجانی بزرگ جهان است. این مکان در مجمع‌الجزایر الدبرا در اقیانوس هند واقع شده‌است که خود بخشی از جزایر بیرونی سیشل هستند.
شروین شماس هنرمند تجسمی و مدرس هنر. متولد ۱۳۵۷ در تهران.
آثار وی تلفیقی از هنر نگارگری سنتی ایرانی و هنر مدرن می‌باشد. نمایشی از حفظ تفکر و زیبایی فرهنگ سنتی ایرانی در زندگی مدرن.وبگاه شخصی شروین شماس
۱۳۹۷- اثر منتخب برای نمایشگاه آثار زنان ۲۰۱۹-ایلینوی -ایالات متحده آمریکاhttp://www.oldcourthouseartscenter.org/gallery.html#Mar19
۱۳۹۷- اثر منتخب برای نمایشگاه ۱۰x10 فدراسیون هنرمندان کانادایی-ونکوور-کانادافدراسیون هنرمندان کاناداییhttps://artists.ca/show/2018_ten_squared/150/dream_1/0
۱۳۹۷- اثر منتخب برای -میشیگان -ایالات متحده آمریکاhttps://www.artprize.org/sherwin-shammashttps://www.artprize.org/68173
۱۳۹۷- اثر منتخب برای نمایشگاه بین‌المللی سالانه -ونکوور-کانادا
۱۳۹۷- اثر منتخب برای نمایشگاه هنری با عنوان گیاهان-گالری هنر معاصر آنلاین -ایالات متحده آمریکاhttps://www.contemporaryartgalleryonline.gallery/2018-all-botanicals-participant-list
۱۳۹۶- اثر منتخب برای یورو اکسپو آرت فورلی-ایتالیاhttp://euroexpoart.com/artisti/shervin-shammas/https://artiscovery.com/en-us/publicprofile?id=4b6fbd33-087c-4ec7-9686-4dc203251ba4
۱۳۹۷- اثر منتخب برای مرحله نهایی ووآرت (من زن هستم) -گالری هامون ساریhttp://www.tabnakmazandaran.ir/fa/news/717808/بوی-بهار-و-روزهای-داغ-بازار-هنر-در-مازندران
۱۳۹۷- اثر منتخب برای نمایشگاه ووآرت (من زن هستم)http://woart.ir/اعلام-آثار-منتخب-راه-یافته-به-گالری-های/http://woart.ir/product/تابلوی-آکریلیک-بدون-عنوان-اثر-شروین/
۱۳۹۷- اثر منتخب برای نمایشگاه طبیعت، گلها، اقیانوسها-روزجهانی محیط زیست
۱۳۸۸- اثر منتخب برای دومین فروش بزرگ‌سال هفت نگاه
۱۳۸۲- اثر منتخب برای جشنواره هنر جوان
۱۳۹۷-نمایشگاه گروهی -گالری سوترا-کوالالامپور-مالزیhttp://kualalumpur.icro.ir/index.aspx?fkeyid=&siteid=262&pageid=11752&newsview=707589http://parsmedia.my/9-25/
۱۳۹۷-نمایشگاه گروهی نیدرا آرت-گالری ایدیل- استانبول-ترکیهhttp://www.hurriyet.com.tr/kelebek/keyif/iranli-90-sanatcidan-turkiyede-ortak-sergi-40857587
۱۳۹۷-نمایشگاه گروهی نیدراآرت-گالری لیندا فارل-پاریس-فرانسه
۱۳۹۶-نمایشگاه گروهی هنرمندان معاصر گالری بین‌المللی احسان
۱۳۹۶-نمایشگاه گروهی هنرمندان معاصر فرهنگستان هنر
۱۳۹۶-نمایشگاه گروهی گالری مه و ماهی
۱۳۹۶-نمایشگاه گروهی هنرمندان گالری رنسانس باکو-آذربایجان
۱۳۹۶-نمایشگاه گروهی هنرمندان معاصر گالری آیریکhttps://galleryinfo.ir/Artist.aspx?l=1&Id=6583
۱۳۹۴-نمایشگاه نقاشی انفرادی فرهنگسرای ابن سینا وابن سینا
۱۳۹۳-نمایشگاه نقاشی انفرادی گالری مجد
۹۲و۹۱و۱۳۹۰-نمایشگاه نقاشی انفرادی کارگاه گالری شخصی نقاش
۱۳۸۲-نمایشگاه گروهی نگارگری سپینود گالری درسا
استیلای روسیه بر قفقاز () مجموعه‌ای از اقدامات امپراتوری روسیه در قرن‌های هجدهم و نوزدهم میلادی برای گسترش قلمروی خود بر سرزمین‌های مابین دریای سیاه و دریای خزر است که شامل کشورهای امروزیِ گرجستان، ارمنستان و جمهوری آذربایجان، و بخش‌هایی از ایران و ترکیه، و نیز منطقهٔ قفقاز شمالی در خاک روسیه می‌باشد. بخش اصلی اقدامات نظامی امپراتوری روسیه در فاصلهٔ سال‌های ۱۸۰۰ تا ۱۸۶۴ میلادی رخ داد که علاوه بر جنگ با ایران قاجاری و امپراتوری عثمانی، شامل نبردهای متعددی با حاکمان مستقل و نیمه‌مستقل محلی نیز بود.
روس‌ها برای اولین بار در قرن نهم میلادی در منطقه قفقاز ظاهر شدند، زمانی که برخی از روس‌ها برای تجارت در سواحل دریای کاسپین از محدوده رود ولگا پایین‌تر رفتند. این اتفاق، سبب دو یورش بزرگ در سال‌های ۹۱۳ و ۹۴۳ میلادی شد. به نظر می‌رسد آخرین حمله در سال ۱۰۴۱ میلادی بوده باشد.
همچنین در این زمان روس‌ها تموترکان را در شبه‌جزیره تامان در اختیار گرفتند. از اواسط قرن شانزدهم، گروهی از کازاک‌ها در رود ترک قرار داشتند و در حدود سال ۱۵۵۰ میلادی کازاک‌ها در رود دن مستقر شدند. آستراخان در سال ۱۵۵۶ میلادی فتح شد و به روسیه پایگاهی در انتهای شمالی دریای کاسپین دست‌یافت. آن‌ها به زودی با ائتلاف کردند و قلعه ای در دهانه رود سونژا ساختند. پس از سال ۱۵۸۰ میلادی روسیه برای حدود ۲۰۰ سال از منطقه قفقاز دور بود، آستراخان را تحت کنترل داشت و آرام آرام سکونت‌گاه‌ها را به سمت جنوب و به سمت دریای سیاه پیش می‌برد.
در طول جنگ موسوم به جنگ ایران و روسیه، در سال‌های۱۶۵۱ میلادی تا ۱۶۵۳ میلادی، اتباع ایرانی با کازاک‌های اطراف رود سونژا جنگیدند. در سال ۱۶۸۸ میلادی استپان رازین به سواحل دریای کاسپین یورش برد. در طول جنگ ایران و روسیه، در سال‌های ۱۷۲۲ میلادی تا ۱۷۲۳ میلادی، پتر بزرگ سواحل غربی و جنوبی دریای کاسپین را فتح کرد، اما با قوی‌تر شدن ایران، شاه تهماسب دوم توانست، سرزمین‌های از دست رفته را پس بگیرد. در سال ۱۷۷۵ میلادی، پس از مرگ یک کاشف روسی به‌نام ساموئل گملین، که در اسارت ایران بود، کاترین بزرگ، برای تنبیه ایرانی‌ها نیرویی را به دربند فرستاد و برای مدتی کوتاه آن‌جا را تصرف کرد. در طول حمله روسیه به ایران در سال ۱۷۹۶ میلادی، روسیه بار دیگر سواحل غربی دریای کاسپین را فتح کرد، اما با مرگ کاترین، این لشکرکشی بدون نتیجه به پایان رسید.
نتیجه همه این کارها، گسترش آهسته و پیوسته مردم روس به سمت جنوب، از مبدأ سرزمینیشان در مسکووی بود. در حدود سال ۱۸۰۰ میلادی، روسیه در یک اقدام جدید، سربازان و شهرک‌هایش را به منطقه قفقاز کوچ داد.
روسیه در سال ۱۸۰۰ میلادی پادشاهی کارتلی-کاختی را به قلمرو خودش الحاق کرد. در سال ۱۸۰۶، پاول سیسیانوف این قلمرو روسیه را از دریای سیاه تا کاسپین گسترش داد و سواحل کاسپین را به دست آورد. در سال ۱۸۱۳ میلادی، ایران مجبور شد، که از دست رفتن سرزمین شمالی خود را، در پی پذیرفتن پیمان‌نامه گلستان به رسمیت بشناسد که شامل جنوب داغستان امروزی، شرق گرجستان امروزی و بیشتر مناطقی که امروزه جمهوری آذربایجان است، می‌شود.
در سال‌های ۱۸۱۸ میلادی تا ۱۸۲۶ میلادی الکسی پترویچ یرمولوف، سرزمین‌های اطراف کوهستان را تصرف کرد، اما بسیاری از آن‌ها به زودی از دست رفتند. در سال ۱۸۲۸ میلادی، روسیه ارمنستان، نخجوان و تالش امروزی را از ایران گرفت. دو جنگ روس‌ها با عثمانی نیز نتایج اندکی داشت.
از زمان امپراتوری روم و شاهنشاهی اشکانی، سرزمین قفقاز جنوبی معمولاً مرزی بین دو امپراتوری بود و این سرزمین به صورت متناوب بین این دو امپراتوری دست به دست می‌شد، حاکمان آن‌ها درجات مختلفی از استقلال را دارا بودند. حاکمان محلی اغلب دست نشاندگان یک امپراتوری یا امپراتوری دیگر بودند. در حدود سال ۱۷۵۰ میلادی، این سرزمین میان دست نشاندگان ترک و ایرانی تقسیم شده بود. دو سوم این سرزمین و قسمت غربی آن، توسط گرجی‌ها، و در حدود یک سوم این سرزمین و قسمت شرقی آن را عمدتاً آذری‌هاتشکیل می‌دادند.
در سال ۱۷۶۲ میلادی، ایراکلی دوم، دو بخش شرقی گرجستان را به پادشاهی کارتلی-کاختی ملحق کرد. او یک حاکم دست‌نشانده ایرانی‌ها بود، اما ایران در پی مرگ نادرشاه بسیار ضعیف شده بود. به همین دلیل، ایراکلی دوم توانست استقلال خود را در تمام دوره زندی‌ها حفظ کند.
در این زمان روسیه تعداد زیادی نیرو در شمال کوه‌ها و در مکان‌هایی مانند موزدوک داشت. در طول جنگ روسیه و عثمانی، در سال‌های ۱۷۶۸ میلادی تا ۱۷۷۴ میلادی، که خط جنگ بیشتر در شرق اروپا بود بود، کاترین جنگ را به شرق منتقل کرده و برای اولین بار، سربازان روسی از قفقاز عبور کردند. در سال ۱۷۶۹، با ۴۰۰ سرباز و ۴ توپ از گذرگاه داریال به تفلیس عبور کرد. سال بعد، با تقویت نیروهایش، به رفت، به باقداتی یورش برد و پایتخت آن کوتائیسی را گرفت.
پس از متفرق کردن ۱۲۰۰۰ سرباز ترک، شهر پوتی را در ساحل محاصره کرد. ادامه کار آن‌ها به اشتباه مدیریت شد و نیروهای روسی در بهار ۱۷۷۲ میلادی به مرز قفقاز شمالی عقب‌نشینی کردند. در ژوئیه ۱۷۸۳ میلادی، همان سالی که کریمه ضمیمه شد، پادشاه ایراکلی این‌بار به یک دست‌نشانده روس‌ها تبدیل شد (پیمان‌نامه گرجیوسک). ۸۰۰ نفر را برای شروع کار به گذرگاه نظامی گرجستان از طریق گذرگاه داریال فرستاد. در اکتبر ۱۷۸۳ او توانست با کالسکه‌ای هشت اسبه، به تفلیس برود. در ۳ نوامبر دو گردان روسی و ۴ تفنگ از طریق جاده جدید به تفلیس رسیدند.
این نیروها به زودی عقب‌نشینی کردندin 1784?, per Charles King, ‘Ghost of Freedom’, page 27, but with no detailsاما حضور آن‌ها بیشتر ایران را تحریک کرد. آقامحمدخان قاجار برای بازگرداندن قدرت ایران تلاش می‌کرد و پادشاه گرجستان را به عنوان یک والی نافرمان می‌دید. او در سال ۱۷۹۵ تفلیس (نبرد کرتسانیسی) را تصرف و غارت کرد. نایب السلطنه گودوویچ که در ژانویه ۱۷۹۱ میلادی با ۱۵ گردان پیاده‌نظام، ۵۴ واحد سواره نظام و ۲ هنگ کازاک وارد مرز شده بود، اما هیچ کاری انجام نداد.
آقامحمدخان در سال ۱۷۹۷ هنگام تدارک برای تهاجم دوم ترور شد. حمله روسیه به ایران در سال ۱۷۹۶ میلادی، تا حدودی پاسخ روسیه به غارت ایرانی‌ها و بازپس‌گیری تفلیس بود.
در تابستان ۱۸۰۰ میلادی فتحعلی‌شاه قاجار از گیورگی دوازدهم خواست پسرش را به عنوان گروگان به تهران بفرستد. به که را بر عهده داشت، گفته شد که ۹ گردان پیاده‌نظام را آماده کند. ایرانی‌ها عقب‌نشینی کردند، اما به هر حال حمله کرد و توسط در رود آلازانی شکست خورد. گیورگی دوازدهم که در حال مرگ بود، به روس‌ها قدرت فزاینده ای پیشنهاد کرد و پاول یکم با ضمیمه کردن پادشاهی در ۱۸ دسامبر ۱۸۰۰ میلادی پاسخش را داد.The date is also given as 28dec00 and 08jan01. There may have been several decrees. Wikipedia needs a clear account of why both 1800 and 1801 are given for the annexation of Georgia.
سامسونگ گلکسی آ۸۰ یک فبلت است که توسط سامسونگ تولید شده و در ۲۹ مه ۲۰۱۹ میلادی در یک رویداد مطبوعاتی رونمایی شد.
گلکسی آ ۸۰ از فناوری سلفی مشترک یا دوربین pop-up با نمایشگر بهره می‌برد. این فناوری موجب می‌شود تا به جای دو دوربین، از یک سری دوربین برای کل گوشی استفاده شود و دوربین ۴۸ مگاپیکسلی این تلفن همراه به صورت ۳۶۰ درجه می‌چرخد به سمت جلو یا عقب گوشی و عکس می‌گیرد.
حسگر اثر انگشت این گوشی از نوع Optical و درون نمایشگر است و همگام با پردازنده اسنپ‌دراگون ۷۳۰ عمل می‌کند.
گلکسی آ۸۰ با اندروید ۹ pie همراه با رابط کاربری One UI و حافظه داخلی ۱۲۸ گیگابایت و رم ۸ گیگابایت و باتری ۳۷۰۰ میلی‌آمپری عرضه شد.
سامسونگ گلکسی آ۷۰ یک فبلت است که توسط سامسونگ تولید شده و در مارس ۲۰۱۹ میلادی در یک رویداد مطبوعاتی رونمایی شد. گلکسی آ۷۰ از دوربین اصلی و سلفی ۳۲ مگاپیکسلی و پردازنده اسنپ‌دراگون ۶۷۵ و پردازنده گرافیکی آدرنو ۶۱۲ بهره می‌برد. رم این محصول ۶/۸ گیگابایت به همراه حافظه داخلی ۱۲۸ گیگابایت می‌باشد.
از مشخصات این گوشی می‌توان به باتری ۴۵۰۰ میلی‌آمپری همراه با شارژ سریع ۲۵ واتی و نمایشگر سوپر امولد با حسگر اثرانگشت زیر نمایشگر از نوع اپتیکال نام برد.
در ۲۷ سپتامبر ۲۰۱۹ نسخهٔ بهبود یافتهٔ این گوشی با نام آ۷۰ اس در بازار هند عرضه شد. این گوشی به‌جز دوربین و طراحی، تفاوت دیگری با آ۷۰ نداشت. در این گوشی دوربین اصلی ۳۲ مگاپیکسل با گشودگی دیافراگم ۱٫۷ جای خود را به یک دوربین ۶۴ مگاپیکسل با گشودگی دیافراگم ۱٫۸ داده‌است که می‌تواند چهار پیکسل را به یک پیکسل تبدیل کند و یک تصویر ۱۶ مگاپیکسل را ثبت کند که عملکرد دوربین در نور ضعیف را بهبود می‌بخشد. این گوشی همچنین دارای قابلیت «سوپر استادی ویدئو»، مانند سامسونگ گلکسی نوت ۱۰ و حالت شب دوربین است. طراحی فریم پشتی این گوشی نیز دچار تغییر شده‌است.
در ۱۲ دسامبر ۲۰۱۹، سامسونگ گلکسی آ۷۱ به عنوان جانشین گلکسی آ۷۰ معرفی شد. این دستگاه دارای یک نمایشگر Infinity-O با اندازه و رزولوشن مشابه با همان اندازه و رزولوشن آ۷۰ و آ۷۰ اس، دوربین ماکرو، رزولوشن بالاتر دوربین اولترا واید، اندروید ۱۰ با پشتیبانی نرم‌افزاری ۳ ساله، رنگ‌های جدید و سیستم روی یک تراشه قوی‌تر اسنپ‌دراگون ۷۳۰ است. این گوشی در ۳۱ ژانویه ۲۰۲۰ عرضه شد.
سامورایی آمریکایی یک فیلم اکشن رزمی با بازی دیوید بردلی و مارک داکاسیوس که توسط کمپانی (شرکت گروه کانن) تهیه شده‌است. این فیلم در ترکیه فیلمبرداری شده و در سال ۱۹۹۲ در ایالات متحده منتشر شد.سامورایی آمریکایی (nd) گرفته شده از https://www.imdb.com/title/tt0106258/ این فیلم نخستین نقش‌آفرینی مهم برای مارک آلن داکاسیوس می‌باشد.
خودکشی در سنگاپور به یک مشکل عمده اجتماعی بدل شده‌است. این مسئله در سال‌های اخیر به سبب افزایش تعداد خودکشی‌ها در قشرها مختلف اجتماعی در کشور سنگاپور بیش‌تر مورد توجه واقع شده‌است. در واقع خودکشی، نخستین عامل مرگ در بین افراد ۱۰ تا ۲۹ ساله در این کشور است. مردان در این کشور با ۶۶٫۶ درصد، بیش‌ترین نرخ خودکشی را به خود اختصاص داده‌اند.
همجون دیگر بیماری‌های روانی، خودکشی نیز به عنوان یک تابو در کشور سنگاپور قلمداد می‌شود.این سبب می‌شود که تلاش‌ها برای کاهش خودکشی با مشکل مواجه گردد. برخی معتقدند تغییر نگرش عمومی به بیماری‌های روانی از جمله اختلال افسردگی عمده می‌تواند یک گام بلند در کاهش نرخ خودکشی باشد.
بر پایه شاخص استاندارد شده میزان خودکشی در سنین مختلف، سازمان جهانی بهداشت در سال ۲۰۱۶، سنگاپور را در رده ۱۰۵ قرار داد. نرخ خودکشی رد سال ۲۰۱۵، ۸٫۴۳ و رد سال ۲۰۱۶، ۸٫۵۴ گزارش شده‌است.
خودکشی در سنگاپور غیرقانونی است. در بخش ۳۰۹ قانون جزای این کشور آمده ""هر کس اقدام به خودکشی کند یا مرتکب عملی شود که نتیجه‌اش از بین بردن خود باشد، مجرم بوده یا به زندانی شدن تا حتی بیش از ۱ سال یا پرداخت جریمه یا هر دو محکوم خواهد شد."" این بخش از قانون به ندرت اجرایی می‌شود؛ به طوری که بین سال‌های ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۵، تنا ۰٫۶٪ از موارد خودکشی به دادگاه ارجاع داده شد.
همچنین یاری رساندن به خودکشی فرد دیگری نیز جرم محسوب می‌شود. در بخش ۳۰۶ قانون جزا نیز آمده‌است که ""هر کس برای خودکشی به شخص دیگری یاری برساند، می‌تواند تا بیش از ۱۰ سال زندانی شده یا جریمه پرداخت نماید."" بخش ۳۰۵ نیز به یاری رساندن به خودکشی یک فرد خردسال اشاره دارد. در این بخش آمده ""چنانچه فرد خردسال زیر ۱۸ سال، فرد مجنون، فرد متوهم، فرد دیوانه یا فردی که تحت تاثیر مواد به خودکشی دست بزند، هر آن کس که وی را در این راه یاری کرده باشد می‌بایست به اعدام، حبس ابد یا زندانی شدن به مدت کم‌تر از ۱۰ سال یا پرداخت جریمه محکوم شود.""
در تاریخ ۹ سپتامبر ۲۰۱۸، کمیته بازنگری قانون جرا در سدد تغییر این قوانین برآمد.
سیاست‌گذاری‌هایی در جهت کاهش نرخ خودکشی انجام شده‌است. ساماریتانز سنگاپور (SOS) یک سازمان ناسودبر کارا در زمینه پیشگیری از خودکشی است که به هیچ دین یا مذهبی وابستگی ندارد. این سازمان، عضوی از مجمع ملی خدمات اجتماعی سنگاپور است که با مجمع خودکشی‌شناسی آمریکا (AAS), مجمع جهانی پیش‌گیری از خودکشی، بیفرندرز جهانی و فدراسیون جهانی خدمات اورژانس تلفنی (IFOTES) نیز در ارتباط است. ساماریتانز سنگاپور خدماتی چون خط تلفن مشاوره ۲۴ ساعته، مشاوره حرفه‌ای و نیز پشتیبانی در هنگام بحران ارائه به متقاضیان ارائه می‌کند. از دیگر خدمات مهم این سازمان می‌توان به تلاش برای دگرگونی قوانین مربوط به خودکشی در این کشور اشاراه کرد.
یکی از موارد مشهور خودکشی در کشور سنگاپور، مورد خودکشی‌های شنگ لانگ فو یا پیمان خودکشی دسته‌جمعی ۹ نوجوان است که به تاریخ ۲۳ آگوست سال ۲۰۰۸ اتفاق افتاد. در روزی که قرار بود خودکشی صورت گیرد، یکی از نوجوانان تصمیم خود را عوض کرده و این کار را نکرد، دو تن خودکشی کرده و جان باختند و باقی افراد نیز با مشاهده خودکشی ان دو تن، از تصمیم خود منصرف شده و با آن به مخالفت نیز پرداختند. این مورد مردم این جزیره را به شدت بحت‌زده کرد. فشار گروهی هم‌سنان و عدم رشدیافتگی دو کارای مهم در این مورد دانسته شده‌است.
این مورد به خوبی نشان داد که چگونه فشار هم‌سنان و نیز عامل جوان بودن و رشدنایافتگی می‌توانند در خودکشی نقش ایفا کنند.
منقدان بر این باورند که سنگاپور کشوری است که مردمانش اضطراب بالایی دارند و این را یک عامل مهم در نرخ بالای خودکشی می‌دانند. همچنین انتقادهایی در رابطه با نحوه برخورد با خودکشی و خودکش‌هایی که از آن جان سالم به در می‌برند نیز وجود دارد. به‌طور مثال منتقدان می‌گویند که افرادی که از خودکشی جان سالم به در می‌برند را باید درمان کرد و نه تنبیه. همچنین به عقیده منتقدان، کسی که هیچ گزینه دیگری به جز گرفتن جان خود برای حل مشکلاتش پیش چشم خود نمی‌بیند، تبعات قانونی خودکشی برایش اهمیتی ندارد.
کن مکنزی (؛ زادهٔ مارس ۱۹۶۴) کارآفرین و مدیر ارشد اجرایی اهل کانادا است، که هم‌اکنون بعنوان رئیس هیئت مدیره شرکت بی‌اچ‌پی بیلیتون فعالیت می‌کند. وی پیشتر در فاصله سالهای ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۵ مدیرعامل شرکت آمکور بود.
همسایه‌ها فیلمی ضد جنگ و محصول سال ۱۹۵۲ میلادی است. این فیلم را نورمن مک‌لارن فیلمساز اسکاتلندی-کانادایی ساخته‌است.
همسایه‌ها با یکی از تکنیک‌های استاپ موشن به‌نام پیکسیلیشن ساخته‌شده که در آن از بازیگران واقعی به‌جای اشیا استفاده می‌شود. این فیلم در سال ۱۹۵۳ برندهٔ اسکار بهترین مستند کوتاه شده‌است.
دو مرد در ۲ خانهٔ مقوایی در همسایگی هم زندگی مسالمت‌آمیزی دارند. زمانی که یک گل بین خانه‌های‌شان رشد می‌کند، آن‌دو بر سر مالکیت گل تا حد مرگ با هم می‌جنگند.
پرواز شماره ۲۲۳۰ آئروفلوت یک پرواز از یکاترینبورگ به مقصد تاشکند که به همراه ۹۹ مسافر و ۸ خدمه بود، در تاریخ ۱۶ نوامبر ۱۹۶۷ در نزدیکی یکاترینبورگ دچار سانحه شد و ۱۰۷ نفر جان باختند.