moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
تقدیر و افتخارات در مقابل خدماتی که او انجام داد، خواسته او نبود. در پرتغال نشان‌های افتخاری شوالیه به وی اعطاء گردید: Ordem da Torre e Espada, the Ordem Sao Bento de Aviz و the Ordem de Sao Tiago da Espada؛ در فرانسه نشان افتخاری لژیون دونور (صلیب) به وی اعطاء گردید؛ در برزیل او نشان افتخاری شوالیه اردیم دا روسا (Ordem da Rosa) را به‌دست‌آورد؛ و در ترکیه با اعطای نشان سلیب بزرگ مجیدیه به او افتخار بخشیده شد. او عضویت و جوایز انجمن‌های علمی مختلف را به‌دست‌آورد، از جمله عضویت بخش ستاره‌شناسی آکادمی علوم فرانسه (French Académie des Sciences' Astronomy division) و «مدال بنیان‌گذار» جامعه سلطنتی جغرافیای لندن. در ۲۴ ژانویه، پادشاه کارلوس (۱۸۶۳ – ۱۹۰۸ میلادی) با اعطای لقب اشرافی ویکنت، به او افتخار بخشید.
Associação Cultural Serpa Pinto
فینال جام حذفی فوتبال ایتالیا ۲۰۱۱ شصت و پنجمین فصل از رقابت‌های کوپا ایتالیا بود. این مسابقه در ۲۰ مهٔ ۲۰۱۲ بین ناپولی و یوونتوس در ورزشگاه المپیک رم برگزار شد. در نهایت ناپولی با گل‌های ادینسون کاوانی و مارک همشیک برای چهارمین بار قهرمان کوپا ایتالیا شد.
نوا جنرتسیا (به اوکراینی : Нова ґенерація)، که در انگلیسی به معنای «نسل جدید» است، یک مجله‌ی فوتوریسیتی در اوکراین بود. این مجله به سردبیری میخایلو سمنکو در بین سالهای ۱۹۲۷ تا ۱۹۳۰ میلادی به صورت ماهیانه در خارکیف منتشر می‌شد. این مجله بدنه‌ای رسمی برای گروه فوتوریستی اوکراینی به رهبری سمنکو بود که نام گروهشان را نیز از نام همین مجله برداشته بودند. آنها معتقد بودند که پایان هنر بورژوازی و یک دوره‌ی تخریب برای به میان اوردن دوره‌ای از خلق و ترکیب شکلی نو و انقلابی از هنر ضروریست.Ilnystsky, Oleg (1998). Nova generatsiia (The New Generation), 1927-1930: A Comprehensive Index. Alberta: Canadian Institute of Ukrainian Studies Press
هدف نوا جنرتسیا ترویج و آشنایی با هنر آوانگارد به عموم مردم اوکراین بود. مجله تاکید و توجه ویژه‌ای روی معماری، دیزاین، و طراحی شهری بر اساس اقدامات اروپاییها و خصوصا توسعه‌های آلمان در این حوزه ها داشت.Ilnystsky, Oleg (1998). Nova generatsiia (The New Generation), 1927-1930: A Comprehensive Index. Alberta: Canadian Institute of Ukrainian Studies Press
به طور کلی فوتوریسم اوکراینی و به طور خاص مجله نوا جنرتسیا به دلیل سیاستهای چپگرایانه‌ای که داشتند، به صورت دائم مورد انتقاد دیگران قرار می‌گرفتند که به صورت واضح در مجله دیده می‌شود. این مجله به صورت ویژه توسط معاصران آن دوره مورد انتقاد قرار گرفت، اما بعداً به دلیل نقش آن در ایجاد هنر اوکراین به عنوان یک موسسه مستقل و مدرن شناخته شد. علاوه بر این، در نیمه دوم دهه ۱۹۲۰ میلادی نوا جنرتسیا از آخرین مجلات در اوکراین بود که در مقابل خواسته‌های حزب کمونیست اتحاد شوروی که تلاش برای اخته و یکسان سازی فعالیت های هنری و فرهنگی داشت، مقاومت کرد و این موضوع مورد ستایش قرار گرفته است.Ilnystsky, Oleg (1998). Nova generatsiia (The New Generation), 1927-1930: A Comprehensive Index. Alberta: Canadian Institute of Ukrainian Studies Press
برونو د استا (هزتا) ایی دوداگُیتیا (Bruno de Heceta (Hezeta) y Dudagoitia) (زادهٔ ۱۷۴۳ – درگذشتهٔ ۱۸۰۷)، از اهالی باسک، اسپانیا و کاوشگر شمال غربی اقیانوس آرام بود. او در بیلبائو و در خانوادهٔ قدیمی باسکی به‌دنیا آمد. برونو توسط نایب‌الملک اسپانیای جدید، آنتونیو ماریا بوکارلی وای اورسوا، به منطقهٔ شمال آلتا کالیفرنیا فرستاده شد تا در واکنش به اطلاعاتی مبنی بر وجود زیستگاه‌های استعماری روسیه در آنجا، به بررسی و کاوش بپردازد.
ادعای اسپانیایی‌ها دربارهٔ آلاسکا و شمال غربی اقیانوس آرام به فرمان رسمی پاپ در سال ۱۴۹۳ و حقوق مندرج در پیمان تردسییاس در سال ۱۴۹۴ بازمی‌گردد. این دو اقدام قانونی، اساس ادعای اسپانیا مبنی بر حق انحصاری برای استعمار تمام نیمکرهٔ غربی (به استثنای برزیل کنونی)، از جمله همهٔ سواحل غربی آمریکای شمالی را رقم زد. اولین گروه اکتشافی اروپایی که حقیقتاً به سواحل اقیانوس آرام رسیدند، به رهبری واسکو نونیس د بالبوا اسپانیایی بود که در سال ۱۵۱۳ به سواحل غربی پانامای کنونی رسید. بالبوآ اقیانوس آرام و همچنین تمام سرزمین‌های مرتبط با آن را حق پادشاهی اسپانیا می‌دانست. این اقدام بالبوآ ادعای اسپانیا مبنی بر کنترل انحصاری بر کل سواحل غربی آمریکای شمالی را مستحکم‌تر کرد.
امپراتوری اسپانیا که از ادعاهای خود خاطر جمع بود، در طی ۲۵۰ سال پس از ادعای بالبوآ، سواحل شمال غربی آمریکای شمالی را کاوش یا آباد نکرد. با این حال، در اواخر قرن هجدهم، اسپانیا با اطلاع از ورود روسیه و بریتانیا به حوالی سواحل شمال غربی اقیانوس آرام و آلاسکا، آنقدر نسبت به حق خود دربارهٔ منطقه نگران شد که نسبت به پیشروی روسیه و بریتانیا واکنش نشان داد.
اولین سفر اکتشافی به رهبری خوان خوزه پرز هرناندز در سال ۱۷۷۴، تنها با یک کشتی، ناوچهٔ سانتیاگو (معروف به نووا گالیسیا) آن‌طور که برنامه‌ریزی شده بود به شمال نرسید؛ بنابراین در سال ۱۷۷۵، زمانی که گروه کوچکی از افسران اسپانیایی در دورهٔ نایب‌السلطنه اسپانیای جدید (مکزیک کنونی) به بندر سان بلاس در اقیانوس آرام رسیدند، نایب‌السلطنه یکی از آنها به نام برونو د استا را مسئول دومین سفر اکتشافی کرد. این سفر اکتشافی قرار بود با دو کشتی انجام شود که یکی از کشتی‌ها کوچک‌تر باشد تا بتواند در آب‌های کم عمق کاوش کند.
هستا فرماندهی ناوچهٔ سانتیاگو را به عهده گرفت. کشتی دیگر به نام سونورا (با نام مستعار فلیسیداد، همچنین معروف به نوسترا سونورا دی گوادالوپ) در آغاز تحت فرماندهی خوان مانوئل دی آیالا بود. کشتی سونورا به طول ۳۶ فوت (۱۱ متر) و با ۱۶ خدمه، قرار بود سواحل را شناسایی و نقشه‌برداری کند و می‌توانست به مکان‌هایی برود که کشتی سانتیاگو در سفر قبلی نتوانسته بود به آنها نزدیک شود. به این ترتیب این سفر اکتشافی می‌توانست به‌طور رسمی بر سرزمین‌های شمال اسپانیای جدید که از آنها بازدید کرده بود، ادعای مالکیت کند.
این دو کشتی با هم تا شمال پونتا دی لس مارتیرس (یا قلهٔ شهدا)، پوینت گرنویل امروزی در ایالت واشینگتن که هستا این نام را در واکنش به حملهٔ سرخ‌پوستان قبیلهٔ کوینولت برآن نهاده بود، حرکت کردند.
کشتی‌ها طبق برنامهٔ از پیش تعیین شده در غروب ۳۰ ژوئیه ۱۷۷۵ از یک‌دیگر جدا شده و کشتی سانتیاگو به سمت شمال حرکت کرد، جاییکه امروزه مرز میان واشینگتن و بریتیش کلمبیا، کانادا است. کشتی سونورا، به رهبری خوان فرانسیسکو دی لا بودگا وای کوادرا، حرکت خود را طبق دستورها به سمت شمال و تا ساحل ادامه داد و در نهایت در ۱۵ اوت ۱۷۷۵ به موقعیتی در عرض جغرافیایی ۵۹ درجهٔ شمالی و به منطقهٔ آب‌های سیتکا سوند در نزدیکی شهر سیتکای امروزی، آلاسکا رسید. در آنجا و در حوالی شهرکی روسی در جزیرهٔ کودیاک امروزی، اسپانیایی‌ها با ادعای مالکیت در آن منطقه، «اقدامات حاکمیتی» متعددی را اعمال کردند. بودگا وای کوادرا، اسامی خلیج پورتو دی بوکارلی (خلیج بوکارلی کنونی، آلاسکا)، خلیج پورتو دی لس رمدیوس و کوه سرو سان جاسینتو را نام‌گذاری کرد. سه سال بعد در سال ۱۷۷۸، کاوشگر انگلیسی جیمز کوک، نام کوه سرو سان جاسینتو را به کوه اجکامب تغییر داد.
هستا در سفر بازگشت خود به جنوب که همچنان با کشتی سانتیاگو و خدمهٔ کم‌تری بود، خلیج بزرگی را کشف کرد که به نقاط خشکی بسیاری راه داشت. او اولین فرد اروپایی بود که دهانهٔ رودخانهٔ کلمبیا را دید. او سعی کرد با فشار کامل بادبان‌ها وارد آنجا شود، اما جریان امواج آنقدر قوی بود که مانع از آن شد. او خدمهٔ کافی برای کنترل لنگر را نداشت، از این رو نمی‌توانست صبر کند تا شرایط بهتر شود. او نوشت که این امواج خروشان، او را به این باور رساند که آنجا دهانهٔ یک رودخانهٔ بزرگ یا گذرگاهی به دریای دیگر بود. بعدها او فرض کرد که آنجا می‌تواند تنگهٔ خوان دو فوکا باشد. او خلیج ورودی را باهیا دی لا اسینسیون نامید و بر اساس مشاهدات خود از خارج از نوار کلمبیا، نقشه‌ای تهیه کرد. بعدها دیگر نقشه‌های اسپانیایی اغلب ورودی رودخانهٔ کلمبیا را با نام‌هایی همچون انترادا دی هزتا، ریو دی سان روک و دیگر واژه‌های مشابه نشان می‌دادند.Hayes, Derek. "Historical Atlas of the Pacific Northwest: Maps of exploration and Discovery". Sasquatch Books. 1999. . pp. 38-39.
در طول این سفر اکتشافی، خدمهٔ هر دو کشتی سختی‌های زیادی را از جمله کمبود مواد غذایی و کمبود ویتامین ث متحمل شدند. در ۸ سپتامبر ۱۷۷۵، دو کشتی دوباره به هم ملحق گشته و برای بازگشت به سن بلاس به سمت جنوب حرکت کردند.
پس از آن، هستا به اسپانیا بازگشت و در نبردهای دریایی متعددی در اروپا علیه فرانسه و بریتانیا شرکت کرد. او در سال ۱۸۰۷ در آنجا با درجهٔ سپهبد درگذشت.
جزیرهٔ هستا در آلاسکا و دماغهٔ هستا و فانوس دریایی هستا در ساحل اورگن، به نام برونو د استا نام‌گذاری شده‌اند. نام او در اورگن «Ha–SEE–Ta» و در آلاسکا «HECK–ah–Ta» تلفظ می‌شود.
همراه باد در دل تنهایی کویر یک مجموعهٔ مستند تلویزیونی است که به همت منوچهر طیاب در سال ۱۳۷۷ منتشر شد. این مستند به تاریخ، طبیعت و رسوم و فرهنگ مردم ایران به خصوص در مناطق کویری این سرزمین کهن می‌پردازد و پژوهش، ساخت و تکمیل آن در حدود ۹ سال زمان برده‌است.
این مستند تلویزیونی برندهٔ لوح سیمین «بهترین فیلمنامه و کارگردانی» و «جایزه ویژه اکتشاف» جشنوارهٔ بین‌المللی سینمای مستند تِـرنتو ایتالیا در سال ۲۰۰۱ میلادی و همچنین فیلم برگزیدهٔ جشنواره لوکارنو شد.
دیکویلوس (Dicuilus) (یا به گویش محلی‌تر، دیکویل) (Dicuil)، راهب و جغرافیدان ایرلندی بود که در نیمهٔ دوم قرن هشتم متولد شد.
تاریخ دقیق تولد و درگذشت دیکویل مشخص نیست. در مورد زندگی شخصی‌اش هم اطلاعاتی در درسترس نیست، غیر از اینکه احتمالاً او عضو یکی از بی‌شمار صومعه‌های ایرلندی مربوط به زمان امپراتوری فرانک بوده و از طریق مشاهدات شخصی با جزایر نزدیک انگلستان و اسکاتلند آشنا شده‌است. دیکویل از سال ۸۱۴ تا ۸۱۶ مشغول تدریس در یکی از مدارس زمان پادشاهی لویی یکم بوده. او در آنجا به نوشتن اثری مرتبط با نجوم پرداخت و در سال ۸۲۵ هم اثری با موضوع جغرافیا نوشت.
دیکویل مطالعات وسیعی داشت؛ او در آثار خود نقل‌وقول‌هایی از سی سخنور یونان و روم باستان می‌آورد یا به آنها ارجاع می‌داد. سخنورانی مثل هومر، هکاتئوس، هردوت، توسیدید، ویرژیل، پلینیوس و ژوبای دوم، سولینیوس (سخنور اواخر دوره کلاسیک)، ایزیدور سویل و ارسیوس که مربوط به دوره پیشوایان و بزرگان مذهب بودند و سدولیوس که سخنور ایرلندی هم‌عصر دیکویل بود. او به‌طور کلی به این موضوع اشاره می‌کند که ازنقشه‌برداری‌های منتسب به روم باستان که به دستور ژولیوس سزار، آگوستوس و تئودئوس دوم انجام شده بودند، استفاده کرده‌است.
با توجه وجود برخی مشابهات در سبک نوشتاری دیکویل و یک سخنور و دستورنویس ناشناس هیبرنو-لاتین با نام مستعار "هیبرنیکوس اکسول"، گفته می‌شود این فرد ناشناس همان دیکویل است.
دیکویل در آثار ستاره‌شناسی خود به روشی برای محاسبه تاریخ عید پاک می‌پردازد. این آثار شامل پنج کتاب می‌شود که در نظم و نثر آمده‌است. از این میان، چهار کتاب به شکل نسخه خطی نگهداری می‌شوند که قبلاً به صومعهٔ سنت اماند در شمال فرانسه تعلق داشت و در حال حاضر در والنسین نگهداری می‌شود. نسخه خطی دیگری هم وجود دارد که در کلیسای سنت مارتین در تور نگهداری می‌شود و شامل دو فصل دیگر است که به کتاب چهارم اضافه شده‌است و همین‌طور دو فصل جدا که به عنوان کتاب پنجم شناخته می‌شوند.Hartig, Otto. "Dicuil." The Catholic Encyclopedia. Vol. 4. New York: Robert Appleton Company, 1908. 18 Feb. 2015Cordoliani, A. "Le comput de Dicuil", Cahiers de civilisation médiéval, 3/11, 1960, 325-337
کتاب اول شامل مطالبی دربارهٔ تقویم‌ها، دوره‌های قمری نوزده ساله و نظم‌نویسی می‌شود. این کتاب همچنین در یک بخش، دو روش محاسبه اعداد مثلثی را توضیح می‌دهد. محاسبه با این روش‌ها به این صورت است: جمع اعداد طبیعی یا ضرب اعداد متوالی در یکدیگر و تقسیم حاصل بر دو.Ross, H.E. & Knott, B.I."Dicuil (9th century) on triangular and square numbers." British Journal for the History of Mathematics, 2019,34 (2), 79-94. https://doi.org/10.1080/26375451.2019.1598687.
کتاب دوم شامل مطالبی دربارهٔ فاصله میان زمین تا آسمان و فاصله میان هفت سیاره می‌شود. همچنین مطالبی دربارهٔ روش‌های شمارش ماه‌های قمری، عمر ماهانه ماه، قواعدی برای محاسبه تاریخ عید پاک و لنت، محاسبه تعداد روزهای اضافه (کبیسه‌گیری) و کمتر در سال‌های مختلف، سال‌های شمسی و قمری و همچنین مطالب دیگری دربارهٔ نظم‌نویسی را شامل می‌شود.
کتاب سوم شامل مطالبی دربارهٔ چرخه‌های ستارگان، دوره‌های قمری نوزده ساله، چرخه بزرگ دیگر مربوط به ماه وخورشید و تعیین اولین روز سال (نقطه اعتدال بهاری در ماه مارس) است.
کتاب چهارم دربردارنده مطالبی در مورد روزهای اضافه سال شمسی و روزهای کم شده سال قمری و همین‌طور سرعت نسبی گردش ماه و خورشید و ستارگان می‌باشد.
«"کتاب اندازه‌گیری طول زمین"» (به لاتین: De mensura Orbis terrae) که نسبت به سایر آثار دیکویل شناخته‌شده تر است، خلاصه‌ای از علم جغرافی است که اطلاعات مختصری دربارهٔ سرزمین‌های گوناگون در اختیار خواننده قرار می‌دهد. این اثر بر اساس منسرشن اوربیس که به دستور تئودوس دوم در سال ۴۳۵ میلادی تهیه شده بود، نوشته شده‌است. یک نسخه دست‌نویس از آن متعلق به دربار کارولنژی بود. پیش از آن گوتشالک در سال‌های ۷۸۱ تا ۷۸۳ میلادی از این نسخه برای گردآوری انجیل مشهورش استفاده کرده بود. دیکویل در اثر خود به گفته‌های نگارندگانی مثل پلینی بزرگ، گایوس جولیوس سولینیوس، پائولوس اوروسیوس، ایزیدور سویل و مصنفان دیگر ارجاع می‌دهد و در نهایت نتیجه مطالعه و تحقیقات خود را عنوان می‌کند.
دیکویل در این اثر، در نُه بخش مجزا به ترتیب به اروپا، آسیا، آفریقا، مصر و حبشه، پوسته بیرونی زمین، پنج رودخانه بزرگ، چند جزیره، طول و عرض دریای تیرنی و شش مورد از مرتفع‌ترین کوها می‌پردازد.
اگرچه این اثر بیشتر یک مجموعه گرداوری‌شده‌است، اما اثر بی‌ارزشی نیست. آثار دیکویل تنها مبنعی است که ما می‌توانیم از طریق آنها اطلاعاتی جامع دربارهٔ نتایج تحققات انجام شده به دستور تئودوئوس دوم به دست بی‌آوریم. نقل‌وقول‌های دقیق دیکویل از مصنفان مختلف به نقد از متون آنها کمک می‌کند. بخش جالب دیگر گزارش‌ها و روایاتی است که او از زبان جهان‌گردان زمان خود نقل می‌کند؛ به عنوان مثال نقل‌وقول‌هایی از راهبی به نام فیدلیس که احتمالاً در سال ۷۶۲ بعد از میلاد در طول کانال فراعنه (که هنوز هم وجود دارد) سفر کرده‌است. این کانال میان رود نیل و دریای سرخ قرار دارد. دیکویل همچنین نقل‌وقول‌هایی از کشیشانی می‌آورد که از جزایر فارو دیدن کرده بودند و احتمالاً در طول تابستان سال ۷۹۵ به مدت شش ماه در ایسلند زندگی می‌کردند. در میان گفته‌های آنها به روز بی‌پایان نیمه تابستان در «شمالگان» اشاره می‌شود؛ زمانی که هیچ «ظلمتی» وجود ندارد که «بشر را از انجام وظیفه بازدارد». آنها در جایی دیگر به توصیف سفر دریایی‌شان در بدو ورود به سمت شمال ایسلند می‌پردازند؛ اینکه در مسیری بدون یخ می‌توانستند دریا را به مدت یک روز بپیمایند.
اندرو کلارک (; – ) نظامی و سیاست‌مدار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود.
جان توماس دی برگ (; – ) نظامی و بازیکن کریکت اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود.
چارلز چرچیل (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود.
جیمز چیسول (؛ زادهٔ ) فرد نظامی اهل بریتانیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است.
حرفه نظامی
چیسول در سال 1983 به هنگ چتر نجات اعزام شد. او در سپتامبر 2000 در عملیات باراس در سیرالئون شرکت کرد و به خاطر آن نشان صلیب نظامی به او اعطا شد.
چیسول در سال 2004 افسر فرماندهی گردان دوم، هنگ چتر نجات شد و گردان خود را در عراق رهبری کرد. سپس او به عنوان دستیار رئیس ستاد با مسئولیت عملیات جاری به ستاد مشترک دائمی نورث وود فرستاده شد. او در سال 2008 به عنوان افسر ارتباط با رئیس ستاد مشترک در واشنگتن دی سی و فرمانده تیپ 16 حمله هوایی در دسامبر 2008 به عنوان فرمانده نیروی ویژه هلمند خدمت کرد، زمانی که این تیپ در اکتبر 2010 به افغانستان اعزام شد. چیسول منصوب شد. فرمانده اعظم امپراتوری بریتانیا در سپتامبر 2011 به پاس قدردانی از خدماتش در افغانستان. او در اکتبر 2012 به عنوان افسر کل فرماندهی لشکر 1 زرهی و مدیر نیروهای ویژه در سال 2015 منصوب شد. چیسول در 22 سپتامبر 2018 از ارتش بریتانیا بازنشسته شد.
جورج کارپنتر (؛ ۱۰ فوریه ۱۶۵۷ – ) سیاستمدار و پرسنل نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود.
ولودکو (ولادیمیر) کافمن (متولد ۲ مارس ۱۹۵۷ م. در قراغندی، قزاقستان) هنرمندی اوکراینی-آلمانی است که به عنوان نقاش، گرافیست، هنرمند کنشیВ. К. Кауфман Володимир // Encyclopedia of Lviv / За редакцією А. Козицького. — Львів: Літопис, 2010. — Т. 3. — С. 161—163. — .Golden Fund of Ukrainian Variety و نویسنده بسیاری از پروژه‌های هنری شناخته می‌شود. او در نمایشگاه‌های انفرادی و گروهی بسیاری شرکت کرده‌است.varianty.lviv.ua
کری کنی-سیلور (زاده ) بازیگر آمریکایی است.
از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم وی‌اچ‌یس اشاره کرد.
مانیفست کش در اچ‌تی‌ام‌ال5 (HTML5) یک ویژگی ذخیره‌سازی نرم‌افزاری است که امکان دسترسی به یک برنامه وب را حتی بدون اتصال به شبکه فراهم می‌کند. این مانیفست در ۲۸ اکتبر ۲۰۱۴ بخشی از توصیه نامه اعتلاف وب جهان‌گستر (W3C) شد.
از سال ۲۰۲۱، این فناوری دیگر به‌طور گسترده در دسترس نیست. این فناوری از فایرفاکس ۸۵، حذف شد و به‌طور پیش فرض در کروم ۸۴ نیز غیرفعال شد و در کروم ۹۵ حذف شد. در حال حاضر استفاده از هر یک از ویژگی‌های برنامه وب آفلاین به شدت ممنوع است و به جای آن استفاده از سرویس‌ورکر توصیه می‌شود.
برنامه‌های کاربردی وب شامل صفحات وب هستند که باید از یک شبکه دانلود شوند. برای اینکه این اتفاق بیفتد باید یک اتصال شبکه وجود داشته باشد. با این حال، موارد زیادی وجود دارد که کاربران به دلیل شرایط خارج از کنترل آنها نمی‌توانند به شبکه متصل شوند. اچ‌تی‌ام‌ال۵ امکان دسترسی به برنامه وب را حتی بدون اتصال به شبکه با استفاده از مانیفست کش فراهم می‌کند.
برنامه‌های کاربردی وب از منابع شناسایی شده توسط آدرس‌های اینترنتی تشکیل شده‌اند. اینها می‌توانند اچ‌تی‌ام‌ال، سی‌اس‌اس، جاوا اسکریپت، تصاویر یا هر منبع دیگری باشند که برای ارائه یک برنامه وب مورد نیاز است. آدرس‌های آن‌ها را می‌توان در یک فایل مانیفست کش کپی کرد، که می‌تواند به‌طور منظم توسط نویسنده برنامه وب به‌روزرسانی شود و نشان‌دهنده هر آدرس وب جدیدی است که اضافه یا حذف شده‌است. هنگامی که برای اولین بار به یک شبکه متصل می‌شوید، یک مرورگر وب فایل مانیفست اچ‌تی‌ام‌ال۵ را می‌خواند، منابع داده شده را دانلود می‌کند و آنها را به صورت محلی ذخیره می‌کند. سپس، در صورت عدم وجود اتصال شبکه، مرورگر وب به جای آن به نسخه‌های محلی منتقل می‌شود و برنامه وب را آفلاین می‌کند.
برای اینکه برنامه‌های آفلاین کار کنند، یک فایل مانیفست کش باید توسط توسعه دهنده وب ایجاد شود. اگر برنامه وب بیش از یک صفحه باشد، هر صفحه باید دارای یک ویژگی آشکار باشد که به مانیفست کش اشاره می‌کند. هر صفحه ای که به مانیفست ارجاع می‌دهد به صورت محلی ذخیره می‌شود. فایل مانیفست کش یک فایل متنی است که در قسمت دیگری از سرور قرار دارد. باید با نوع محتوا codice_1
ویژگی codice_2 باید به عنصر "html" اضافه شود تا فایل مانیفست کش کار کند. مثال:
<!DOCTYPE HTML>
<html manifest="cache.appcache">
آرگومان صفت manifest یک مسیر نسبی یا مطلق به فایل manifest است.
فایل HTML ارائه شده در زیر را در نظر بگیرید. عنصر <html> نشان می‌دهد که فایلی به نام "cache.appcache" حاوی فهرستی از منابع (یعنی test.js, test.css) مورد نیاز برای کار آفلاین این صفحه وب است.
نام‌های رایج این فایل cache.manifest و manifest.appcache هستند.
<!—- test.html -->
بدافزار بدون‌فایل گونه‌ای از نرم‌افزارهای مخرب مرتبط با رایانه است که منحصراً به‌عنوان برنامه مبتنی بر حافظه رایانه یعنی در رَم وجود دارد.
این نوع از بدافزار، هیچ بخشی از فعالیت خود را روی هارد دیسک رایانه نمی‌نویسد، به این معنی که در برابر استراتژی‌های قانونی ضد رایانه موجود که شامل لیست سفید مبتنی بر فایل، تشخیص امضا، تأیید سخت‌افزار، تجزیه و تحلیل الگو، مهر زمانی و غیره است، بسیار مقاوم است. و از طریق شواهد بسیار کمی که می‌تواند توسط کارشناسان دیجیتال فارنزیک برای شناسایی فعالیت‌های غیرقانونی استفاده شود، ارائه می‌دهد.
از آنجایی که بدافزار از این نوع برای کار در حافظه طراحی شده‌است، عمر طولانی آن در سیستم تنها تا زمانی که سیستم راه‌اندازی مجدد شود وجود دارد.
بدافزار بدون‌فایل گاهی مترادف با بدافزار "درون حافظه در" نظر گرفته می‌شود، زیرا هر دو عملکردهای اصلی خود را بدون نوشتن داده‌ها روی دیسک در طول عمر عملیات خود انجام می‌دهند. این امر باعث شده‌است که برخی از مفسران ادعا کنند که این گونه متفاوت چیز جدیدی نیست و صرفاً یک «تعریف مجدد اصطلاح شناخته شده، ویروس ساکن حافظه» است، که شجره‌نامه آن را می‌توان به دههٔ ۱۹۸۰ با تولد ویروس Lehigh ردیابی کرد که توسط مبتکر این اصطلاح، فرد کوهن، توسعه یافت و با مقاله خود در مورد این موضوع تأثیرگذار شد.
اما این مترادف نادرست است. اگرچه محیط اجرای رفتاری فوق یکسان است، در هر دو مورد، یعنی هر دو نوع بدافزار در حافظه سیستم اجرا می‌شوند، تمایز اساسی روش شروع و تمدید است. بیشتر ناقل آلودگی بدافزار شامل مقداری نوشتن روی هارد دیسک است، به منظور اجرای آن، که منشأ آن می‌تواند به شکل پیوست فایل آلوده، دستگاه رسانه خارجی باشد. یواس‌بی، لوازم جانبی، تلفن همراه و غیره، مرورگر درایو بای، کانال جانبی و غیره.
هر یک از روش‌های ذکر شده باید به شکلی با هارد دیسک سیستم میزبان تماس داشته باشد، به این معنی که حتی در هنگام استفاده از مخفی‌ترین روش‌های ضد پزشکی قانونی، نوعی از باقی مانده‌های آلوده روی رسانه میزبان باقی می‌ماند.
از طرف دیگر، بدافزار بدون فایل، از نقطه شروع تا پایان فرایند (معمولاً از طریق راه‌اندازی مجدد سیستم)، هدفش این است که هرگز محتوای آن روی دیسک نوشته نشود. هدف آن اقامت در مناطق سیستم فرار مانند رجیستری سیستم، فرآیندهای درون حافظه و مناطق خدماتی است.
بدافزار بدون‌فایل یک نوع تکاملی از نرم‌افزار مخرب است که مدل ثابتی از خود-بهبودی/تقویت با حرکت به سمت سناریوهای حمله متمرکز به وضوح تعریف شده به خود گرفته‌است، که ریشه‌های آن را می‌توان به اقامتگاه حافظه پایان داد و ماندگار کرد. برنامه‌های ویروسی که پس از راه‌اندازی، در حافظه باقی می‌مانند و در انتظار وقفه سیستم قبل از دسترسی به جریان کنترل خود هستند. نمونه‌هایی از آن در ویروس‌هایی مانند فرودو، The Dark Avenger , Number of the Beast دیده شد.
این تکنیک‌ها از طریق ویروس‌های ساکن حافظه موقت تکامل یافته و در نمونه‌های معروفی مانند: Anthrax, Monxla دیده می‌شوند و ماهیت واقعی «بدون فایل» خود را از طریق ویروس‌ها/کرم‌های شبکه تزریق شده در حافظه مانند کد رد و Slammer.
روش‌های تکاملی مدرن‌تری در ویروس‌هایی مانند استاکس‌نت، دوکو ۲٫۰، پاورلینکس، Phasebot و غیره دیده شده‌است.
در ۸ فوریه ۲۰۱۷، تیم تحقیقات و تجزیه و تحلیل جهانی آزمایشگاه کسپرسکی گزارشی با عنوان «حملات بدون فایل علیه شبکه‌های سازمانی» منتشر کرد که شامل انواع این نوع بدافزار و آخرین نمونه‌های آن می‌شود که ۱۴۰ شبکه سازمانی را در سراسر جهان تحت تأثیر قرار می‌دهد. بانک‌ها، شرکت‌های مخابراتی و سازمان‌های دولتی هدف اصلی هستند.
در این گزارش توضیح داده شده‌است که چگونه یک نوع بدافزار بدون فایل از اسکریپت‌های پاورشل (واقع در سیستم رجیستری مایکروسافت ویندوز) برای حمله به ماشین هدف با استفاده از چارچوب حمله متداول به نام متاسپلویت با پشتیبانی از ابزارهای حمله مانند Mimikatz, و اهرم استفاده می‌کند. ابزارهای استاندارد ویندوز مانند 'SC' و 'NETSH' برای کمک به حرکت جانبی.
این بدافزار تنها پس از شناسایی کد متاسپلویت مترپرتر توسط یک بانک شناسایی شد که در حافظه فیزیکی روی کنترل‌کننده دامنه مرکزی (DC) اجرا می‌شود.
آزمایشگاه‌های کسپرسکی تنها شرکتی نیست که چنین روندهای نوظهوری را شناسایی کرده‌است، اکثر شرکت‌های اصلی ضد بدافزار امنیت فناوری اطلاعات با یافته‌های مشابهی ارائه شده‌اند: Symantec, Trend Micro , McAfee Labs, Cybereason, و غیره.
ظهور بدافزارهایی که به صورت بدون فایل عمل می‌کنند، مشکل بزرگی را برای کارشناسان دیجیتال فارنزیک ایجاد می‌کند، که اتکای آنها به توانایی دستیابی به مصنوعات دیجیتال از صحنه جرم برای تضمین زنجیره بازداشت و تولید شواهد قابل قبول در دادگاه حیاتی است.
بسیاری از مدل‌های شناخته‌شده فرایند دیجیتال فارنزیک مانند: کیسی ۲۰۰۴، DFRWS 2001، NIJ 2004، کوهن ۲۰۰۹، همگی یک مرحله بررسی و/یا تجزیه و تحلیل را در مدل‌های مربوط خود تعبیه می‌کنند، به این معنی که شواهدی را می‌توان به دست آورد/جمع‌آوری کرد/ با مکانیسمی حفظ شده‌است.
این مشکل زمانی آشکار می‌شود که رویه‌های عملیاتی استاندارد کارشناسان دیجیتال فارنزیک و نحوه برخورد آنها با رایانه در صحنه جرم مشخص می‌شود. روش‌های سنتی محقق را به موارد زیر هدایت می‌کند:
بدافزارهای بدون فایل مدل‌های پزشکی قانونی را زیر و رو می‌کنند، زیرا جمع‌آوری شواهد فقط می‌تواند در برابر تصویر حافظه‌ای که از یک سیستم در حال اجرا زنده که قرار است بررسی شود، به‌دست آمده‌است. با این حال، این روش می‌تواند به خودی خود تصویر حافظه میزبان به دست‌آمده را به خطر بیاندازد و قابل قبول بودن قانونی را زیر سؤال ببرد، یا حداقل، شک منطقی کافی را القا کند که وزن شواهد ارائه شده ممکن است به شدت کاهش یابد، و احتمال اینکه اسب تروا یا هویت اشتباه ممکن است از دفاعیات موثرتر استفاده شود.
این امر این نوع بدافزار را برای دشمنانی که می‌خواهند جای پای خود را در شبکه ایمن کنند، ردیابی حرکت جانبی را دشوار می‌سازد و این کار را به شیوه‌ای سریع و بی‌صدا انجام می‌دهند، بسیار جذاب می‌کند، زمانی که روش‌های استاندارد تحقیقاتی دیجیتال فارنزیک برای تهدید آماده نیستند.
فورت ساگان یا قلعه ساگان فیلمی محصول سال ۱۹۸۴ و به کارگردانی آلن کورنو است. در این فیلم بازیگرانی همچون ژرار دوپاردیو، کاترین دنو، فیلیپ نوآره، سوفی مارسو، میشل دوشوسوآ، روژه دوما، ژان-لوئی ریشار، ایپولیت ژیراردو و فلوران پاینیه ایفای نقش کرده‌اند.
امنیت بی‌سیم، به فرایند و اعمالی که منجر به جلوگیری از دسترسی غیرمجاز یا آسیب‌رسانی به رایانه‌ها یا داده‌ها با استفاده از شبکه‌های بی‌سیم گفته می‌شود. این اصطلاح ممکن است به محافظت از خود شبکه بی‌سیم در برابر دشمنانی که به دنبال آسیب رساندن به محرمانه بودن، یکپارچگی یا در دسترس بودن شبکه هستند، اشاره داشته باشد.
رایج ترین نوع امنیت Wi-Fi است که شامل حریم خصوصی معادل سیمی (WEP) و دسترسی محافظت شده از می شود.
بسیاری از رایانه‌های لپ‌تاپ دارای کارت‌های بی‌سیم از پیش نصب شده هستند. امکان دسترسی به این شبکه‌ها بسیار زیاد است. با این حال، شبکه‌های بی‌سیم مستعد برخی از مسائل امنیتی هستند.. هکرها متوجه شده‌اند که نفوذ به شبکه‌های بی‌سیم نسبتاً آسان است و حتی از فناوری بی‌سیم برای هک شبکه‌های سیمی استفاده می‌کنند. در نتیجه، بسیار مهم است که شرکت‌ها سیاست‌های امنیتی بی‌سیم مؤثری را تعریف کنند که از دسترسی غیرمجاز به منابع مهم شبکه محافظت کند. سامانه‌های پیشگیری از نفوذ بی‌سیم (WIPS) یا سامانه‌های تشخیص نفوذ بی‌سیم (WIDS) معمولاً برای اجرای سیاست‌های امنیتی بی‌سیم استفاده می‌شوند.
با محبوبیت بیشتر این سرویس، خطرات برای کاربران فناوری بی‌سیم افزایش یافته‌است. زمانی که فناوری بی‌سیم برای اولین بار معرفی شد، خطرات نسبتاً کمی وجود داشت. هکرها هنوز فرصت کافی برای اتصال به فناوری جدید را نداشتند و شبکه‌های بی‌سیم معمولاً در محل کار یافت نمی‌شدند. با این حال، خطرات امنیتی زیادی در ارتباط با پروتکل‌های بی‌سیم و روش‌های رمزگذاری فعلی، و بی‌احتیاطی و ناآگاهی که در سطح فناوری اطلاعات کاربر و شرکت وجود دارد. روش‌های هک با دسترسی بی‌سیم بسیار پیچیده‌تر و مبتکرانه‌تر شده‌اند. هک کردن نیز با استفاده آسان از ابزارهای مبتنی بر ویندوز یا لینوکس که بدون پرداخت هزینه در اینترنت در دسترس هستند، بسیار آسان‌تر و قابل دسترس تر شده‌است.
برخی از سازمان‌هایی که هیچ نقطه دسترسی بی‌سیم ای ندارند احساس می‌کنند که نیازی به رفع نگرانی‌های امنیتی بی‌سیم ندارند. دو گروه امنیتی (In-Stat MDR و META Group) تخمین زده‌اند که ۹۵٪ از تمام رایانه‌های لپ تاپ شرکتی که قرار بود در سال ۲۰۰۵ خریداری شوند، مجهز به کارت‌های شبکه بی‌سیم بودند. هنگامی که یک لپ‌تاپ بی‌سیم به شبکه شرکت وصل می‌شود، ممکن است مشکلاتی در یک سازمان ظاهراً ایزوله از لحاظ شبکه بی‌سیم ایجاد شود. یک هکر می‌تواند در پارکینگ بنشیند و از طریق لپ‌تاپ و/یا دستگاه‌های دیگر اطلاعات را از آن جمع‌آوری کند، یا حتی از طریق این لپ‌تاپ مجهز به کارت شبکه بی‌سیم نفوذ کرده و به شبکه سیمی دسترسی پیدا کند.
هر کسی در محدوده شبکه جغرافیایی یک شبکه بی‌سیم باز و رمزگذاری نشده می‌تواند ترافیک را بشنود، یا ضبط و ضبط کند، به منابع شبکه داخلی و همچنین به اینترنت دسترسی غیرمجاز داشته باشد و سپس از اطلاعات و منابع برای ایجاد اختلال استفاده کند. یا اعمال غیرقانونی چنین نقض‌های امنیتی ای به نگرانی‌های مهمی برای شبکه‌های سازمانی تبدیل شده‌است.
اگر ویژگی‌های امنیتی روتر فعال نشده باشد یا اگر مالک آن را برای راحتی کار خود غیرفعال کند، یک هات اسپات بدون رمز و نا امن ایجاد می‌کند. از آنجایی که اکثر رایانه‌های شخصی لپ‌تاپ قرن بیست و یکمی دارای شبکه بی‌سیم داخلی هستند (فناوری " سنترینو " اینتل را ببینید)، آنها به آداپتور شخص ثالث مانند کارت شبکه یا دانگل یواس‌بی نیاز ندارند. شبکه‌های بی‌سیم داخلی ممکن است به‌طور پیش‌فرض فعال شود، بدون اینکه صاحب آن متوجه شود، بنابراین دسترسی لپ‌تاپ به هر رایانه نزدیک پخش می‌شود.
سیستم‌عامل‌های مدرن مانند لینوکس، مک‌اواس یا مایکروسافت ویندوز، راه‌اندازی رایانه را به‌عنوان «ایستگاه پایه» شبکه بی‌سیم با استفاده از اشتراک‌گذاری اتصال به اینترنت نسبتاً آسان می‌کنند، بنابراین به همه رایانه‌های شخصی در خانه اجازه می‌دهند از طریق «پایه» به اینترنت دسترسی داشته باشند. "کامپیوتر. با این حال، عدم آگاهی کاربران در مورد مسائل امنیتی ذاتی در راه‌اندازی چنین سیستم‌هایی اغلب ممکن است به دیگران امکان دسترسی به اتصال را بدهد. حتی ممکن است بدون اطلاع کاربر مزاحم، اگر رایانه آنها به‌طور خودکار یک شبکه بی‌سیم ناامن نزدیک را برای استفاده به عنوان نقطه دسترسی انتخاب کند.
امنیت شبکه بی‌سیم تنها جنبه‌ای از امنیت رایانه است. با این حال، سازمان‌ها ممکن است به ویژه در برابر نقض‌های امنیتی ناشی از نقاط دسترسی آسیب‌پذیر باشند.
اگر یک کارمند (نهاد مورد اعتماد) یک مسیریاب بی‌سیم بیاورد و آن را به یک پورت سوئیچ ناامن وصل کند، کل شبکه می‌تواند هر کسی را در محدوده سیگنال قرار دهد. به‌طور مشابه، اگر یک کارمند با استفاده از یک پورت یو اس بی باز، یک رابط بی‌سیم به یک کامپیوتر شبکه اضافه کند، ممکن است در امنیت شبکه نقض کند که امکان دسترسی به مطالب محرمانه را فراهم کند. با این حال، اقدامات متقابل مؤثری وجود دارد (مانند غیرفعال کردن سوئیچ درگاه‌های باز در طول پیکربندی سوئیچ و پیکربندی VLAN برای محدود کردن دسترسی به شبکه) که برای محافظت از شبکه و اطلاعات موجود در آن در دسترس هستند، اما چنین اقدامات متقابلی باید به‌طور یکنواخت برای همه دستگاه‌های شبکه اعمال شوند.
شبکه‌های بی‌سیم هم برای سازمان‌ها و هم برای افراد بسیار رایج هستند. بسیاری از رایانه‌های لپ تاپ دارای کارت‌های بی‌سیم از پیش نصب شده هستند. امکان ورود به شبکه در حین موبایل مزایای زیادی دارد. با این حال، شبکه‌های بی‌سیم مستعد برخی از مسائل امنیتی است. هکرها متوجه شده‌اند که نفوذ به شبکه‌های بی‌سیم نسبتاً آسان است و حتی از فناوری بی‌سیم برای هک شبکه‌های سیمی استفاده می‌کنند. در نتیجه، بسیار مهم است که شرکت‌ها سیاست‌های امنیتی بی‌سیم مؤثری را تعریف کنند که از دسترسی غیرمجاز به منابع مهم محافظت کند. WIPS یا سیستم‌های تشخیص نفوذ بی‌سیم (WIDS) معمولاً برای اجرای سیاست‌های امنیتی بی‌سیم استفاده می‌شوند.
هنگامی که فناوری بی‌سیم برای اولین بار معرفی شد، خطرات نسبتاً کمی وجود داشت، زیرا تلاش برای حفظ ارتباطات زیاد بود و تلاش برای نفوذ همیشه بیشتر است. با محبوبیت بیشتر این سرویس و رایج‌تر شدن فناوری در دسترس، انواع خطرات برای کاربران فناوری بی‌سیم افزایش یافته‌است. امروزه تعداد زیادی از خطرات امنیتی مرتبط با پروتکل‌های بی‌سیم و روش‌های رمزگذاری فعلی وجود دارد، زیرا بی دقتی و ناآگاهی در سطح IT کاربر و شرکت وجود دارد. روش‌های هک با استفاده از بی‌سیم بسیار پیچیده‌تر و مبتکرانه‌تر شده‌اند.
حالت‌های دسترسی غیرمجاز به پیوندها، توابع و داده‌ها به همان اندازه متغیر است که موجودیت‌های مربوط از کد برنامه استفاده می‌کنند. یک مدل دامنه کامل از چنین تهدیدی وجود ندارد. تا حدودی پیشگیری به روش‌ها و روش‌های شناخته شده حمله و روش‌های مربوط برای سرکوب روش‌های اعمال شده متکی است. با این حال، هر حالت جدید عملیات، گزینه‌های جدیدی برای تهدید ایجاد می‌کند. از این رو پیشگیری نیاز به یک حرکت مداوم برای بهبود دارد. حالت‌های حمله توصیف شده فقط یک عکس فوری از روش‌ها و سناریوهای معمولی است که در آن اعمال می‌شود.
نقض محیط امنیتی یک شبکه می‌تواند از چند روش اتفاق بیفتد. یکی از این روش‌ها «دسترسی تصادفی» نامیده می‌شود. هنگامی که کاربری رایانه ای را روشن می‌کند ممکن است به یک شبکه بی‌سیم به صورت اتفاقی وصل شود. ممکن است آن فرد کارمند یک شرکت باشد که به صورت اتفاقی به شبکه شرکت دیگری وصل شده‌است. در حالی که همزمان از طریق کابل به شبکه سیمی شرکت خودشان وصل شده‌است. به همین دلیل یک ارتباط ناخواسته و نا امن بین دو شرکت ایجاد شده‌است.
ارتباط تصادفی موردی از آسیب‌پذیری بی‌سیم است که به آن «دسترسی اشتباه» می‌گویند. ارتباط نادرست می‌تواند تصادفی، عمدی (به عنوان مثال، برای دور زدن فایروال شرکت انجام شود).
«دسترسی مخرب» زمانی است که مهاجمان می‌توانند به‌طور فعال دستگاه‌های بی‌سیم را برای اتصال به شبکه شرکت از طریق لپ‌تاپ خود به جای نقطه دسترسی شبکه بیسیم (Access point) جا بزنند. این نوع به‌عنوان «اکسس پوینت‌های نرم‌افزاری» شناخته می‌شوند و زمانی ایجاد می‌شوند که یک مجرم سایبری نرم‌افزاری را اجرا می‌کند که کارت شبکه بی‌سیم او را شبیه یک نقطه دسترسی قانونی می‌کند. هنگامی که سارق خودش را به جای اکسس پوینت جا زد، می‌تواند رمزهای عبور را بدزدد، حملاتی را در شبکه سیمی انجام دهد یا تروجان‌ها را نصب کند. از آنجایی که شبکه‌های بی‌سیم در سطح لایه ۲ کار می‌کنند، حفاظت‌های لایه ۳ مانند احراز هویت شبکه و شبکه‌های خصوصی مجازی (VPN) هیچ تأثیری در امنیت ش ندارد. احراز هویت بی‌سیم 802.1X به امن‌سازی آن کمک می‌کند، اما همچنان در برابر هک آسیب‌پذیر هستند. ایده پشت این نوع حمله ممکن است نفوذ به شبکه خصوصی مجاری (VPN) یا سایر اقدامات امنیتی نباشد. به احتمال زیاد مجرم فقط در تلاش است تا دسترسی را در سطح لایه ۲ تحت کنترل خود درآورد.
شبکه‌های موردی می‌توانند یک تهدید امنیتی باشند. شبکه‌های موردی به عنوان شبکه‌های [همتا به همتا] بین رایانه‌های بی‌سیم که نقطه دسترسی بین آنها وجود ندارد، تعریف می‌شوند. در حالی که این نوع شبکه‌ها معمولاً امنیت کمی دارند، می‌توان از روش‌های رمزگذاری برای تأمین امنیت استفاده کرد.
حفره امنیتی ارائه شده شبکه ادهاک مربوط به خود شبکه اد هاک نیست، بلکه پلی است که به شبکه‌های دیگر، معمولاً در محیط شرکت ایجاد می‌کند، و تنظیمات پیش فرض مایکروسافت ویندوز که بسیار آسیب‌پذیر است مگر اینکه به‌طور کامل این ویژگی در ویندوز غیرفعال شده باشد؛ بنابراین کاربر ممکن است حتی نداند که یک شبکه ادهاک ناامن در رایانه خود دارد. اگر همزمان از یک شبکه زیرساخت سیمی یا بی‌سیم نیز استفاده کند، از طریق اتصال موقت ناامن، پلی به شبکه سازمانی ایمن ارائه می‌کنند. پل زدن به دو صورت است. یک پل مستقیم، که به کاربر نیاز دارد که در واقع یک پل بین دو اتصال را پیکربندی کند و بنابراین بعید است که راه اندازی شود مگر اینکه به صراحت مورد نظر باشد، و یک پل غیرمستقیم که منابع مشترک روی رایانه کاربر است. پل غیرمستقیم ممکن است داده‌های خصوصی را که از رایانه کاربر به اشتراک گذاشته می‌شود، از طریق شبکه محلی، مانند پوشه‌های مشترک یا فضای ذخیره‌سازی متصل به شبکه خصوصی قرار دهد، که هیچ تمایزی بین ارتباطات تأیید شده یا خصوصی و شبکه‌های موردی غیررسمی ایجاد نمی‌کند. این هیچ تهدیدی را برای نقاط دسترسی باز/عمومی یا ناامن وای‌فای ناشناخته ارائه نمی‌کند، اما قوانین فایروال ممکن است در مورد سیستم‌عامل‌های پیکربندی ضعیف یا تنظیمات محلی دور زده شوند.
شبکه‌های غیر مرسوم مانند دستگاه‌های بلوتوث شبکه شخصی از هک شدن در امان نیستند و باید به عنوان یک خطر امنیتی در نظر گرفته شوند. حتی دستگاه‌های بارکدخوان، رایانه‌های شخصی دستی، و چاپگرها و دستگاه‌های کپی بی‌سیم نیز باید ایمن باشند. پرسنل حوزه فناوری اطلاعات که تمرکز محدودی روی لپ‌تاپ‌ها و نقاط دسترسی داشته‌اند، می‌توانند به راحتی از این شبکه‌های غیر مرسوم چشم پوشی کنند.
سرقت هویت (یا جعل مک آدرس) زمانی اتفاق می‌افتد که یک هکر بتواند به ترافیک شبکه گوش داده و آدرس مک یک رایانه با دسترسی‌های شبکه ای و امتیازات آن را شناسایی کند. اکثر سیستم‌های بی‌سیم با استفاده از سازوکار فیلتر کردن مک اجازه می‌دهند که فقط رایانه‌های مجاز با آدرس مک (MAC ID) خاص به شبکه دسترسی پیدا کرده و از آن استفاده کنند. با این حال، برنامه‌هایی وجود دارند که به رایانه اجازه می‌دهد وانمود کند هر آدرس مک را دارد که هکر می‌خواهد، و هکر می‌تواند به راحتی از آن مانع عبور کند.
فیلتر مک فقط برای شبکه‌های کوچک مسکونی (SOHO) مؤثر است، زیرا تنها زمانی که دستگاه بی‌سیم «خاموش» است، محافظت می‌کند. هر دستگاه ۸۰۲٫۱۱ روشن باشد و به صورت رمزگذاری نشده خود را در سرآیندهای ۸۰۲٫۱۱ خود منتقل می‌کند و برای شناسایی آن به تجهیزات یا نرم‌افزار خاصی نیاز ندارد. هر کسی که یک گیرنده ۸۰۲٫۱۱ (لپ تاپ و آداپتور بی‌سیم) و یک نرم‌افزار تحلیلگر شبکه بی‌سیم رایگان داشته باشد، می‌تواند آدرس مک هر فرستنده ۸۰۲٫۱۱ را در محدوده دریافت کند. در یک محیط سازمانی، که در آن اکثر دستگاه‌های بی‌سیم در طول شیفت کاری فعال روشن هستند، فیلتر مک تنها یک حس امنیت کاذب را ایجاد می‌کند، زیرا فقط از اتصالات اتفاقی یا ناخواسته به زیرساخت سازمانی جلوگیری می‌کند و هیچ کاری برای جلوگیری از حمله هدایت شده انجام نمی‌دهد.
یک مهاجم مرد میانی، رایانه‌ها را به ورود به رایانه ای که به عنوان یک AP (نقطه دسترسی) نرم تنظیم شده‌است، ترغیب می‌کند. هنگامی که این کار انجام شد، هکر از طریق کارت بی‌سیم دیگری به یک نقطه دسترسی واقعی متصل می‌شود که جریان ثابتی از ترافیک را از طریق رایانه هک شفاف به شبکه واقعی ارائه می‌دهد. سپس هکر می‌تواند ترافیک را استشمام کند. یکی از انواع حملات مرد میانی برای اجرای یک «حمله احراز هویت» است که به نقص امنیتی پروتکل در دست‌دادن (handshake) اولیه برمیگردد. این حمله رایانه‌های متصل به اکسس پوینت را مجبور می‌کند تا اتصالات خود را قطع کرده و مجدداً با اکسس پوینت جعلی هکر وصل شوند (کاربر را از مودم قطع می‌کند و کاربر مجبور می‌شود دوباره رمز عبور را وارد کند، دوباره متصل شود). حملات مرد میانی توسط نرم‌افزارهایی مانند LANjack و AirJack اتوماتیک شده‌اند، به این معنی که آنچه زمانی نیاز به مهارت حرفه ای داشت، اکنون می‌تواند توسط افراد آماتور نیز انجام شود.
حمله انکار سرویس (DoS) زمانی اتفاق می‌افتد که مهاجم به‌طور مداوم یک AP (نقطه دسترسی) یا شبکه مورد نظر را با درخواست‌های جعلی، پیام‌های اتصال موفق زودرس، پیام‌های شکست و/یا دستورها دیگر بمباران کند. اینها باعث می‌شود که کاربران قانونی نتوانند وارد شبکه شوند و حتی ممکن است باعث از کار افتادن شبکه شوند. این حملات به سوء استفاده از پروتکل‌هایی مانند پروتکل تأیید اعتبار توسعه پذیر (EAP) متکی هستند.
حمله انکار سرویس به خودی خود کمک چندانی به افشای داده‌های سازمانی در معرض یک مهاجم مخرب نمی‌کند، زیرا قطع شدن شبکه، از جریان داده‌ها جلوگیری می‌کند و در واقع به‌طور غیرمستقیم از داده‌ها با جلوگیری از انتقال آنها محافظت می‌کند. دلیل معمول انجام یک حمله انکار سرویس مشاهده بازیابی شبکه بی‌سیم است که طی آن تمامی کدهای دست دادن اولیه توسط همه دستگاه‌ها مجدداً ارسال می‌شود و فرصتی را برای مهاجم مخرب فراهم می‌کند تا این کدها را ضبط کند و از ابزارهای مختلف کرک استفاده کند. برای تجزیه و تحلیل نقاط ضعف امنیتی و سوء استفاده از آنها برای دسترسی غیرمجاز به سیستم.
در یک حمله تزریق شبکه، یک هکر می‌تواند از نقاط دسترسی که در معرض ترافیک شبکه فیلتر نشده قرار دارند، استفاده کند، به ویژه ترافیک شبکه را پخش می‌کند مانند " "(802.1D)، اواس‌پی‌اف، آرآی‌پی پروتکل درخت پوشا و HSRP. هکر دستورها پیکربندی مجدد شبکه جعلی را تزریق می‌کند که روترها، سوئیچ‌ها و هاب‌های هوشمند را تحت تأثیر قرار می‌دهد. کل شبکه را می‌توان به این روش از بین برد و نیاز به راه اندازی مجدد یا حتی برنامه‌ریزی مجدد تمام دستگاه‌های شبکه هوشمند دارد.
حمله کافه لاته (Caffe Latte) راه دیگری برای شکستن WEP است. لزومی ندارد که مهاجم با استفاده از این اکسپلویت در منطقه شبکه باشد. با استفاده از فرآیندی که پشته بی‌سیم ویندوز را هدف قرار می‌دهد، می‌توان کلید WEP را از یک کلاینت راه دور دریافت کرد. با ارسال سیل درخواست‌های رمزگذاری شده ARP، مهاجم از احراز هویت کلید مشترک و نقص‌های تغییر پیام در ۸۰۲٫۱۱ استفاده می‌کند. مهاجم از پاسخ‌های ARP برای بدست آوردن کلید WEP در کمتر از ۶ دقیقه استفاده می‌کند.
سه راه اصلی برای ایمن‌سازی شبکه بی‌سیم وجود دارد.
هیچ سیستم طراحی شده آماده ای برای جلوگیری از استفاده تقلبی از ارتباطات بی‌سیم یا محافظت از داده‌ها و عملکردها با رایانه‌های دارای ارتباط بی‌سیم و سایر نهادها وجود ندارد. با این حال، سیستمی وجود دارد که اقدامات انجام شده را به عنوان یک کل مطابق با درک مشترکی که باید به عنوان آخرین هنر تلقی شود، تعیین می‌کند. سیستم صلاحیت یک اجماع بین‌المللی است که در ISO/IEC 15408 مشخص شده‌است.
سیستم پیشگیری از نفوذ بی‌سیم (WIPS) مفهومی برای قوی‌ترین راه برای مقابله با خطرات امنیتی بی‌سیم است. با این حال WIPS به عنوان یک راه حل آماده به عنوان یک بسته نرم‌افزاری وجود ندارد. یک WIPS معمولاً به‌عنوان یک پوشش روی یک زیرساخت شبکه بی‌سیم موجود پیاده‌سازی می‌شود، اگرچه ممکن است به‌طور مستقل برای اعمال سیاست‌های شبکه بی‌سیم در یک سازمان مستقر شود. WIPS آنقدر برای امنیت بی‌سیم مهم تلقی می‌شود که در ژوئیه ۲۰۰۹، شورای استانداردهای امنیتی صنعت کارت پرداخت دستورالعمل‌های بی‌سیم برای استاندارد امنیت داده صنعت پرداخت کارت منتشر کرد که استفاده از WIPS را برای خودکارسازی اسکن بی‌سیم و حفاظت برای سازمان‌های بزرگ توصیه می‌کرد.
طیف وسیعی از اقدامات امنیتی بی‌سیم، با اثربخشی و عملی متفاوت وجود دارد.
یک روش ساده اما ناکارآمد برای تلاش برای ایمن کردن یک شبکه بی‌سیم، مخفی کردن SSID (شناسه مجموعه خدمات) است. این محافظت بسیار کمی در برابر هر چیزی به جز گاه به گاه‌ترین تلاش‌های نفوذ فراهم می‌کند.
یکی از ساده‌ترین تکنیک‌ها این است که فقط اجازه دسترسی از آدرس‌های MAC شناخته شده و از پیش تأیید شده را بدهید. اکثر نقاط دسترسی بی‌سیم حاوی نوعی فیلتر MAC ID هستند. با این حال، یک مهاجم به سادگی می‌تواند آدرس MAC یک کلاینت مجاز را شناسایی کرده و این آدرس را جعل کند.
نقاط دسترسی بی‌سیم معمولی آدرس‌های IP را از طریق DHCP به مشتریان ارائه می‌دهند. الزام مشتریان به تنظیم آدرس‌های خود، ورود یک مزاحم معمولی یا ساده به شبکه را دشوارتر می‌کند، اما محافظت کمی در برابر یک مهاجم پیچیده ارائه می‌دهد.
IEEE 802.1X سازوکارهای احراز هویت استاندارد IEEE برای دستگاه‌هایی است که مایل به اتصال به شبکه بی‌سیم هستند.
بانک روسی-چینی (), () و () یک بانک خارجی بود که در دوره بین دودمان چینگ و جمهوری چین نماینده روسیه در چین بود.
شاخص دلار آمریکا به انگلیسی: (USDX , DXY , DX، یا، به‌طور غیررسمی، "Dixie") یک شاخص (یا اندازه‌گیری) از ارزش دلار ایالات متحده نسبت به سبدی از ارزهای خارجی است، که اغلب به عنوان مجموعه ای از ارزهای شرکای تجاری کشور ایالات متحده می‌باشد. زمانی که دلار آمریکا در مقایسه با سایر ارزها «قدرت» (ارزش) پیدا می‌کند، این شاخص بالا می‌رود و برعکس. این شاخص یکی از شاخص‌های مهم در تحلیل‌های اقتصادی به‌شمار می‌رود.
این شاخص توسط یک شرکت آمریکایی به نام اینترکانتیننتال اکسچنج (ICE) طراحی و منتشر شده و نام «شاخص دلار آمریکا» یک علامت تجاری ثبت شده می‌باشد. شاخص دلار هم‌اکنون در بالاترین حد خود از نوامبر ۲۰۰۳ تاکنون می‌باشد.
این یک میانگین هندسی وزنی از ارزش دلار نسبت به ارزهای انتخابی شرکای تجاری ایالات متحده است که در زیر ارائه گردیده:
شاخص USDX در مارس ۱۹۷۳، به دلیل نیاز به یک شاخص معتبر برای اندازه‌گیری قدرت ارزی دلار ایالات متحده بلافاصله پس از برچیدن سیستم برتون وودز ایجاد گردید. در آغاز، ارزش شاخص دلار آمریکا ۱۰۰۰۰۰ بود. از آن زمان در فوریه ۱۹۸۵ تا ۱۶۴٫۷۲۰۰ و در ۱۶ مارس ۲۰۰۸ به ۷۰٫۶۹۸ رسید.
ترکیب "سبد ارزی" تنها یک بار تغییر کرده‌است، زمانی که چندین ارز اروپایی در آغاز سال ۱۹۹۹ توسط یورو در نظر گرفته شد. برخی از مفسران گفته‌اند که تشکیل "سبد ارزی" برای بازنگری به تأخیر افتاده‌است زیرا چین، مکزیک، کره جنوبی و برزیل شرکای تجاری اصلی هستند که در حال حاضر بخشی از شاخص نیستند در حالی که کشورهایی مانند سوئد و سوئیس به عنوان بخشی از شاخص به‌شمار می‌روند.
شاخص دلار آمریکا با وزن تجاری یک شاخص ارزی است که توسط فدرال رزرو برای اندازه‌گیری نرخ تبدیل دلار آمریکا در مقایسه با کشورهایی که بیشترین تجارت را با آن‌ها انجام می‌دهد، ایجاد می‌شود، هر چه تجارت یک کشور با ایالات متحده بیشتر باشد. نرخ ارز بر شاخص تأثیر می‌گذارد. این شاخص در سال ۱۹۹۸ در زمان ایجاد یورو ایجاد شد.
ICE فیدهای زنده برای Dow Futures ارائه می‌دهد که در بلومبرگ نیوز و سی‌ان‌ان مانی.کام ظاهر می‌شوند. USDX هر زمان که بازارهای دلار آمریکا باز هستند، به روز می‌شود، که از یکشنبه عصر به وقت محلی شهر نیویورک (اوایل صبح دوشنبه به وقت آسیا) به مدت ۲۴ ساعت در روز تا اواخر بعد از ظهر جمعه به وقت محلی شهر نیویورک است.
شاخص دلار ایالات متحده آمریکا با این فرمول محاسبه می‌شود: = × × × × × ×
معاملات آتی با شاخص دلار ایالات متحده آمریکا در ۲۱ ساعت از شبانه روز در پلتفرم ICE معامله می‌شود و قراردادهای آتی دارای چرخه انقضای سه‌ماهه مارس / ژوئن / سپتامبر و دسامبر هستند. همچنین به‌طور غیرمستقیم در صندوق‌های قابل معامله در بورس (ETF)، گزینه‌ها، قراردادهای مابه‌التفاوت و صندوق‌های متقابل موجود است.
بازیکن سال فوتبال چک , () توسط اتحادیه فوتبال جمهوری چک اهدا می‌شود. بازیکنان چک در داخل و خارج از کشور واجد شرایط دریافت این جایزه هستند. جوایز بازیکن جوان، مربی و شخصیت سال لیگ یک چک نیز در این مراسم اهدا می‌شود. این جایزه برای اولین بار در سال ۱۹۶۵ و در چکسلواکی اهدا شد و یان پوپلوهر اولین برنده آن بود.
در مراسم سال ۲۰۱۲، پتر چخ این جایزه را برای ششمین بار به دست آورد و رکورد پنج برد قبلی را که در اختیار همکارش، دروازه‌بان، ایوو ویکتور بود، پشت سر گذاشت. ویکتور قبلاً بیش از هر بازیکن دیگری این جایزه را دریافت کرده بود و پنج بار در دوره چکسلواکی بین سال‌های ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۶ برنده این جایزه شد.
جایزه فوتبالی دیگر در جمهوری چک، توپ طلا است که توسط خبرنگاران ورزشی اهدا می‌شود.
این جایزه، هرساله و از اولین دوره آن در سال ۱۹۶۵ اهدا می‌شود. در سال ۱۹۹۶، دو بازیکن، این جایزه را به اشتراک دریافت کردند.
حلقه درب یا زه درب یک وسیله مکانیکی است که مهار محکمی برای کابل‌کشی بین درب دولنگه گردان (این «لنگه درب») و چارچوب درب فراهم می‌کند.
حلقه‌های درب در استاندارد NFPA ۸۰ برای درب‌های ضدآتش توضیح داده شده‌اند.Greene, Lori (2018-01-29). "Door Loops / Door Cords for Fire Door Assemblies". "I Dig Hardware - Answers to your door, hardware, and code questions from Allegion's Lori Greene". Retrieved 2021-10-02.
حلقه درب در مواردی استفاده می‌شود که قطعات الکتریکی در لنگه درب نصب می‌شود، مانند قفل درب موتوری، قفل هوشمند، زنگ درب هوشمند یا چفت درب سیملوله‌ای. از آنجایی که لولاها در حین کار حرکت می‌کنند، کابل‌کشی معمولی به سرعت فرسوده می‌شود. حلقه درب همچنین تضمین می‌کند که پیچش کابل‌ها در طول کابل طولانی تری توزیع می‌شود که برای فرسودگی کابل‌ها تعیین‌کننده است.
به‌طور معمول، حلقه درب در داخل چارچوب درب نصب می‌شود («حلقه‌های درب مخفی») و جز زمانی که درب باز است دیده نمی‌شود. نوع دیگر، ترانسفرهای روی سطح هستند که همان عملکرد را دارند («حلقه‌های درب قابل مشاهده»)، که معمولاً همیشه در بالای درب دیده می‌شوند.
گروه مالی بی‌سی‌اس () و () یک شرکت خدمات مالی روسی است. این شرکت در سال ۱۹۹۵ تأسیس شد.
این گروه توسط اولگ میخاشنکو در نووسیبیرسک تأسیس شد و در ابتدا به عنوان "کارگزاری سرویس اعتباری" شناخته می‌شد. در ابتدای فعالیت خود و در اواسط دهه ۲۰۰۰ با تمرکز بر فعالیت‌های بانکداری خرد شروع به رقابت با کارگزاری‌های مستقر در مسکو کرد. تا سال ۲۰۱۳، این گروه بزرگترین معامله‌گر سهام و مشتقات در بورس مسکو بود. بی‌سی‌اس اولین شبکه معاملاتی غیرشفاف روسیه را راه‌اندازی کرد.
در سال ۲۰۱۳ این گروه عملیات بازارهای نوظهور خود را از قبرس به لندن منتقل کرد. گروه مالی بی‌سی‌اس در سال ۲۰۱۶ توانست رتبه‌سنجی اعتباری بلندمدت B را از استاندارد اند پورز دریافت کند.
کابل حفاظ‌دار یا کابل سپردار یا کابل شیلددار یک کابل الکتریکی از یک یا چند رسانای عایق‌شده است که توسط یک لایه رسانا مشترک محصور شده‌است. محافظ یا شیلد یا سپر ممکن است از رشته‌های بافته‌شده مسی (یا فلزات دیگر مانند آلومینیوم)، یک سیم‌پیچ مارپیچی غیربافته از نوار مسی یا لایه‌ای از پلیمر رسانا تشکیل شده باشد. معمولاً این سپر با یک غلاف پوشیده می‌شود.
شیلد به عنوان یک قفس فارادی عمل می‌کند تا نویز الکتریکی از اثرگذاری بر این سیگنال‌ها را کاهش دهد و تابش الکترومغناطیسی را که ممکن است با دستگاه‌های دیگر تداخل ایجاد کند را کاهش می‌دهد (به تداخل الکترومغناطیسی مراجعه کنید). سپر نویز تزویج‌شده خازنی از دیگر منابع الکتریکی را به کمینه می‌رساند. سپر باید به زمین متصل شود تا مؤثر باشد. سپر باید از نظر الکتریکی پیوسته باشد تا اثربخشی به حداکثر برسد، که شامل اتصال کابل‌ها می‌شود.
در کابل‌های سیگنال حفاظ‌دار، حفاظ ممکن است به عنوان مسیر برگشت سیگنال عمل کند، یا ممکن است فقط به عنوان سپر عمل کند.
کابل‌های برق فشار قوی با عایق جامد برای محافظت از عایق کابل، افراد و تجهیزات محافظت می‌شوند.
کابل کواکسیال نوعی خط انتقال حفاظدار است.
نبرد لویو که در تاریخ‌نگاری اتحاد شوروی عملیات دفاع راهبردی لویو-چرنیفتسی نامیده می‌شود، نبردی در جبهه شرقی جنگ جهانی دوم بود که در از اواخر ماه ژوئن تا اوایل ماه ژوئیه سال ۱۹۴۱ در حوالی شهر لویو در غرب اوکراین شوروی میان ورماخت و ارتش سرخ رخ داد و در نهایت با پیروزی آلمانی‌ها و عقب‌نشینی نیروهای شوروی از این منطقه به پایان رسید.
در جریان این نبرد، جبهه جنوب غربی شوروی پس از شکست در درگیری‌های اولیه مرزی عملیات بارباروسا، تهاجم آلمان به شوروی، وادار شد پیش از افتادن در محاصره گروه ارتش جنوب آلمان، از شهر لویو به خط دفاعی استالین عقب‌نشینی کرد.
گروه ارتش جنوب ورماخت به فرماندهی فیلدمارشال گرت فن روندشتت، بر طبق طرح عملیاتی بارباروسا وظیفه «انهدام نیروهایی از شوروی در گالیسیا و غرب اوکراین که همچنان در غرب رود دنیپر هستند و تصرف زود هنگام گذرگاه‌های رود دنیپر در کی‌یف و جنوب آن» را بر عهده داشت. نیروهای این گروه ارتش با یک شکاف ۳۳۰ کیلومتری در کوه‌های کارپات در مرز مجارستان و شوروی، به دو گروه مجزا تقسیم شده بودند. طرح عملیاتی در ابتدا تحقق این اهداف را از طریق یک حرکت گازانبری بزرگ از جنوب لهستان در شمال و رومانی در جنوب پیش‌بینی کرده بود اما این روش به دلایل مختلفی رها و طبق تصمیم ۱۷ مارس سال ۱۹۴۱، تهاجم گروه ارتش جنوب تنها از طرف شمالی و در خط لوبلین-کی‌یف می‌بایست انجام می‌گرفت. گروه ارتش جنوب برای این تهاجم ۳۸ لشکر در اختیار داشت. شیوه استقرار نیروهای شوروی، مخصوصا تمرکز یگان‌های آن در ناحیه لویو، برای آلمانی‌ها نشان‌گر طرح دشمن برای دفاع در نزدیکی مرز بود. به جهت باز بودن جناح راست ارتش هفدهم ورماخت که بر شکاف بین دو بازوی گروه ارتش جنوب در اراضی مجارستان قرار گرفته بود، موفقیت ورماخت در این قسمت متکی به عملیات یگان‌های زرهی گروه زرهی ۱ در شکستن خط دفاعی دشمن در نقطه‌ای راهبردی و سپس عمل مستقل در پشت خط مقدم آن بود. بدین منظور ارتش ششم ورماخت می‌بایست دفاع مرزی را برای گروه زرهی ۱ می‌شکست و ضمن دفاع از جناح شمالی گروه ارتش، با فاصله کمی نیروهای زرهی را تعقیب می‌کرد تا پس از ایجاد محاصره، دشمن را منهدم نماید. ارتش هفدهم ورماخت در جناح راست بازوی شمالی گروه ارتش جنوب، می‌بایست ناحیه لویو را به محاصره در می‌آورد و سپس به سمت وینیتسا پیش می‌رفت.
در طرف مقابل، فرماندهی عالی شوروی می‌دانست که تمرکز اصلی نیروهای آلمانی در عملیات بارباروسا بر شمال مرداب‌های پریپیات خواهد بود اما ژوزف استالین، رهبر شوروی، اصرار داشت که تأکید شوروی بر جنوب باشد. جبهه جنوب غربی شوروی تحت امر ارتشبد میخائیل کیرپونوس در اوکراین به عنوان قدرتمندترین جبهه در مرزهای غربی شوروی، در مجموع چهار ارتش میدانی شامل ۶۱ لشکر (۳۳ تفنگدار، ۱۶ تانک، ۸ تفنگدار موتوریزه، ۲ تفنگدار کوهستان و ۲ سواره‌نظام) به علاوه ۸ لشکر نیروی هوایی، با پشتیبانی سه سپاه مکانیزه در خط مقدم، یک سپاه مکانیزه در جایگاه ذخیره و دو سپاه مکانیزه دیگر در موقعیت ذخیره راهبردی، در اختیار داشت. علاوه بر این، ۵ تیپ ضد تانک و ۶ هنگ توپخانه از ذخیره فرماندهی عالی در این قسمت مستقر بود. به هر صورت آرایش‌های نظامی جبهه جنوب غربی با وجود قدرت ظاهری، در حقیقت عموما ترکیبی از یگان‌های رزمی ضعیف با تعداد اندکی یگان در شرایط مناسب، بودند.
جبهه جنوب غربی شوروی از خط مقدمی به طول حدود ۱۰۰۰ کیلومتر دفاع می‌کرد. در مرکز این خط مقدم یک برآمدگی با مرکزیت شهر لویو قرار داشت که در اراضی جنوب لهستان فرو رفته بود. با توجه به اهمیت این ناحیه از منظر تهاجمی و تدافعی در نزد شوروی، مقادیر زیادی نیرو در داخل و اطراف برآمدگی لویو مستقر گشته بودند. علاوه بر قوای تحت امر کیرپونوس، "استاوکا"، فرماندهی عالی شوروی، روز ۲۵ ژوئن، جبهه جنوبی به فرماندهی ارتشبد ایوان تیولنف را نیز به کمک ارتش‌های نهم و هجدهم ایجاد کرد تا در قسمت جنوبی خط مقدم مجموعاً قریب به ۸۰۰ هزار سرباز آلمانی با نزدیک به ۱٫۲ میلیون سرباز شوروی به پیکار بپردازند.
با آغاز عملیات بارباروسا، تهاجم آلمان به شوروی، از روز ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۱، گروه ارتش جنوب ورماخت با در اختیار داشتن ۶۰۰ تانک و پشتیبانی هوایی ۷۷۰ هواگرد ناوگان چهارم هوایی "لوفت‌وافه"، اوکراین را مورد حمله قرار داد. ارتش سرخ در تمامی طول خط مقدم کاملاً غافلگیر شد. ساعات اولیه روز نخست لشکرهای جلودار گروه زرهی ۱ با پشتیبانی نزدیک پیاده‌نظام ارتش ششم ورماخت، از رود بوگ جنوبی به طرف شرق عبور و در مواضع پیشین ارتش پنجم شوروی نفوذ کردند. ضربه اصلی تهاجم آلمانی‌ها با حداکثر تمرکز مطلوب، متوجه سپاه ۲۷ تفنگ‌دار ارتش پنجم شوروی گشت. در نقطه تمرکز سه لشکر ضعیف شوروی به همراه چند یگان مرزبانی و گردان مسلسل در خط مقدمی ۱۰۰ کیلومتری در مقابل هشت لشکر پیاده‌نظام و دو لشکر زرهی از لایه نخست مهاجمان قرار گرفته بودند. آلمانی‌ها یک شکاف بیش از ۳۰ کیلومتری تقریباً بی‌دفاع بین لشکرهای ۸۷ و ۱۲۴ تفنگدار در جناح جنوبی سپاه ۲۷ تفنگدار شوروی بازکردند و لشکرهای چهاردهم زرهی و چهل و چهارم و ۲۹۹ پیاده‌نظام ورماخت در طول روز نخست وارد آن گشتند. نیروهای لشکر یازدهم زرهی از سپاه ۴۸ موتوریزه ورماخت، از طریق این شکاف، روز ۲۳ ژوئن خود را به برستچکو در ۶۰ کیلومتری عمق خاک شوروی و ۱۰۰ کیلومتری شمال شرقی لویو رسانند.