moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
انجمن آسیا نیز روز ۳ مارس میزبان "همایش مبادلات ایران و آمریکا" در هیوستون بود. از شرکت کنندگان در این گردهمایی می‌توان روسای دانشگاه رایس و مرکز سرطان ام دی اندرسون دانشگاه تگزاس را نام برد."Asia Society Texas Center: Engaging Iran—Prospects
for Expanding U.S.-Iran Exchanges"
این دانشگاه تا کنون از طریق انجمن پیشبرد علوم آمریکا با دانشگاه‌های ایرانی همچون دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی تهران تماس‌هایی داشته‌است.
از میان افراد تحت مراقبت این مرکز می‌توان عبدالعزیز حکیم را نام برد که در سال ۲۰۰۹ میلادی در مرکز سرطان ام دی اندرسون مورد تشخیص قرار گرفت.
از میان پزشکان این مرکز می‌توان به فرزین افتخاری اشاره کرد که در سال ۲۰۰۴ در زمره برترین دکترهای هیوستون (Houston Superdocs) معرفی گردید.5.Farzin Eftekhari
دانشگاه وندربیلت که گاهی به صورت غیررسمی وندی هم نامیده می‌شود، نام دانشگاهی خصوصی در کشور ایالات متحده آمریکا می‌باشد. وندربیلت در سال ۱۸۷۳ در شهر نشویل در ایالت تنسی آغاز بکار نمود. نام دانشگاه به افتخار غول بزرگ ترابری دریایی و ترابری ریلی، کرنلیوس وندربیلت، می‌باشد. او با وجود آنکه هیچ‌گاه به جنوب ایالات متحده سفر نکرده‌بود یک میلیون دلار به تأسیس این دانشگاه اعطا نمود. وندربیلت این امید را داشت که ساخت بزرگتر دانشگاه به ترمیم زخم‌های موضعی در نتیجه جنگ داخلی آمریکا کمک کند.
امروزه این دانشگاه در حدود ۱۲۰۰۰ دانشجو از همه ۵۰ ایالت آمریکا و از بیش از ۱۰۰ کشور خارجی در چهار مدرسه تحصیلات عالی و شش مدره تحصیلات تکمیلی را در خود دارد. چندین مرکز تحقیقاتی نیز به این دانشگاه وابسته می‌باشند. به غیر از کلینیک‌ها اقماری پزشکی رصدخانه همه مدارس و مراکز دانشگاه در زمین ۳۰۰ هکتاری دانشگاه واقع در یک و نیم مایلی از مرکز شهر نشویل می‌باشند. پردیس این دانشگاه به تنهایی یک باغ ملی به‌شمار می‌آید که بیش از ۳۰۰ گونه درخت و درختچه را در خود جای داده‌است.
وندربیلت برای آموزش عالی، فرصت‌های تحقیقاتی، و سطح تحصیلات تکمیلی یکی از دانشگاه‌های معتبر در ایالات متحده به‌شمار می‌آید. این دانشگاه در یواس نیوز اند ورلد ریپورت سکوی پانزدهم بهترین دانشگاه‌های ملی رتبه‌بندی شده‌است.
در رتبه بندی دانشگاه ی جهان QS در سال ۲۰۲۰ دانشگاه وندربیلت در رتبه ۲۰۰ دنیا و ۴۶ آمریکا قرار گرفته است. همچنین بر اساس رتبه بندی موسسه تایمز در سال ۲۰۲۰ این دانشگاه در رتبه ۱۱۶دانشگاه های جهان قرار دارد.
دانشکده های دانشگاه وندربیلت عبارتند از:
کتابخانه کنگره (به انگلیسی: Library of Congress) (مخفف: LC)، کتابخانه تحقیقاتی است که به‌طور رسمی به کنگره ایالات متحده خدمات ارائه کرده و کتابخانه ملی "دفاکتو"ی ایالات متحده است. این کتابخانه، قدیمی‌ترین مؤسسه فرهنگی فدرال در این کشور است. کتابخانه کنگره در سه ساختمان کپیتال هیل در واشینگتن دی.سی. مستقر بوده و همچنین از یک مرکز حفاظت در کالپپرِ ویرجینیا نگهداری می‌کند. کتابداران کنگره بر عملکردهای کتابخانه نظارت داشته و ساختمان‌هایش توسط «معمار کپیتال» نگهداری می‌شود. کتابخانه کنگره یکی از بزرگ‌ترین کتابخانه‌های جهان است. «مجموعه‌هایش جهانیست و موضوعات، قالب یا مرزهای ملی آن محدودیت نداشته و شامل مواد تحقیقاتی از تمامی بخش‌های جهان با بیش از ۴۷۰ زبان است».
کنگره در ۱۸۰۰ میلادی، پس از یازده سال برگزاری جلسات در پایتخت‌های ملی موقت در شهر نیویورک و فیلادلفیا به واشینگتن دی.سی. منتقل شد. اعضای کنگره ایالات متحده در هر دو شهر به مجموعه‌های قابل ملاحظهٔ کتابخانه جامعه نیویورک و شرکت کتابخانه فیلادلفیا دسترسی داشتند. در کاخ کنگره آمریکا برای اکثر قرن نوزدهم میلادی تا اوایل دهه ۱۸۹۰، کتابخانه کنگره‌ای کوچکی مستقر شده بود.
اکثر مجموعه اصلی کتابخانه توسط بریتانیایی‌ها طی جنگ ۱۸۱۲ میلادی سوزانده شد، به طوری که کتابخانه تلاش‌هایی را در جهت بازیابی این مجموعه در در ۱۸۱۵ میلادی، آغاز نمود. کتابخانه کل مجموعه شخصی توماس جفرسون که حاوی ۶٬۴۸۷ کتاب بود را خریداری کرد و این مجموعه به آهستگی طی سالیان بعد توسعه یافت، گرچه که اتاقک‌های کپیتال در ۱۸۵۱ میلادی، دچار آتش‌سوزی دیگری شدند. این آتش‌سوزی مقادیر بزرگی از مجموعه را نابود کرد که شامل بسیاری از کتب جفرسون می‌شدند. پس از جنگ داخلی آمریکا، اهمیت کتابخانه کنگره با رشدش افزایش یافته و کمپینی جهت خرید و جایگزینی کپی‌هایی از مجلدات سوخته شده ایجاد شد. کتابخانه حق انتقال و ذخیره‌سازی دو نسخه از تمامی آثار دارای حق تألیف همچون کتاب‌ها، نقشه‌ها، تصویرها و نمودارهای چاپی در ایالات متحده را کسب نمود. این مسئله موجب ایجاد مجموعه‌هایش شد. توسعهٔ کتابخانه بین سال های ۱۸۸۸ تا ۱۸۹۴ میلادی، با ساخت ساختمان بزرگ مجزایی برای خود در خیابان منتهی به کپیتال به اوج خود رسید. دو ساختمان دیگر، یکی در دهه ۱۹۳۰ و دیگری در دهه ۱۹۷۰، در نزدیکی کتابخانه ساخته شدند تا مجموعه‌ها را نگه داشته و به ارائه خدمات بپردازند.
مأموریت اولیه کتابخانه تحقیق در مورد استعلام‌های اعضای کنگره است که از طریق خدمات تحقیقاتی کنگره انجام می‌گردد. همچنین دفتر حق تکثیر آمریکا در آنجا مستقر بوده و بر کارش نظارت می‌شود. این کتابخانه برای تحقیقات عامه مردم باز است، گرچه که فقط مقامات حکومتی عالی‌رتبه و کارکنان کتابخانه قادرند کتاب‌ها و مواد را از آنجا خارج کنند.
اعتبار ایده ایجاد کتابخانه کنگره را به جیمز مدیسون اهل ویرجینیا نسبت می‌دهند که اولین بار پیشنهاد آن را در ۱۷۸۳ میلادی ارائه نمود.Murray, Stuart. The Library: An Illustrated History (New York, Skyhouse Publishing, 2012): 155. در پی این پیشنهاد، کتابخانه کنگره در ۲۴ آوریل ۱۸۰۰ میلادی تأسیس شد، هنگامی که جان آدامز لایحه‌ای مرتبط با کنگره را امضا کرد که ملزومات انتقال کرسی از دولت فیلادلفیا به شهر پایتخت جدید واشینگتن را نیز فراهم می‌نمود. بخشی از این قانون ۵٬۰۰۰ دلار بودجه «برای خرید کتاب‌هایی که ممکن بود برای استفاده در کنگره لازم بوده باشد … و همچنین تأمین آپارتمان مناسب برای گنجاندنشان را نیز فراهم می‌نمود.» کتاب‌ها از لندن سفارش داده شده بودند و این مجموعه شامل ۷۴۰ کتاب و سه نقشه بود که در کاخ جدید کنگره ایالات متحده جای داده شدند.
رئیس‌جمهور توماس جفرسون نقش مهمی را در تأسیس ساختار کتابخانه کنگره بازی نمود. او در ۲۶ ژانویه ۱۸۰۲ میلادی بودجه‌ای را امضا نمود که به رئیس‌جمهور این امکان را می‌داد که کتابدار کنگره را گماشته و کمیته مشترکی در رابطه با امور کتابخانه را برقرار نماید تا به تنظیم، نظارت و هدایت آن بپردازد. این قانون جدید نیز مجوزهای قرض گرفتن را برای ریاست جمهوری و معاونش توسعه می‌داد.
بریطانیایی‌ها در اوت ۱۸۱۴ میلادی، پس از این که ارتش آمریکا را به سمت بلیدنزبرگ فرستادند، واشینگتن DC را بدون خونریزی تصرف کردند. بریطانیایی‌ها در تلافی تخریب بندر دوور توسط آمریکاییان، دستور تخریب چندین ساختمان عمومی را در شهر صادر نمودند. نیروهای بریطانیایی کتابخانه کنگره را سوزاندند که دربردارنده مجموعه ۳٬۰۰۰ جلدی کتاب بود. این نسخه‌ها در جناح سنای کپیتول قرار داشتند. یکی از مجلدات کنگره که سالم ماندند، کتاب گزارش‌های دولت در مورد دریافتی‌ها و هزینه‌کردهای ۱۸۱۰ میلادی بود. این کتاب به عنوان یادگاری و غنیمت توسط افسر نیروی دریایی بریتانیا، سر جورج کاکبرن تصاحب شده و توسط خانواده او در ۱۹۴۰ میلادی به دولت ایالات متحده بازگردانده شد.
توماس جفرسون پیشنهاد داد که به عنوان جایگزین، طی یک ماه کتابخانه شخصی بزرگش را در معرض فروش قرار دهد.LibraryThing profile page for Thomas Jefferson's library, summarizing contents and indicating sources کنگره پیشنهاد او را در ژانویه ۱۸۱۵ میلادی پیشنهادش را پذیرفت و ۲۳٬۹۵۰ دلار را جهت خرید ۶٬۴۸۷ کتابش تخصیص داد. برخی از اعضای خانه نمایندگان شامل نماینده نیوهمپشایر، دنیل وبستر با این خرید آنی و بدون استثنا مخالفت کردند. او می‌خواست تا «تمامی کتاب‌هایی که تمایلات آتئیستی، غیرمذهبی و غیراخلاقی» داشتند را بازگرداند.
جفرسون ۵۰ سال را به اندوخته سازی انواع وسیعی از کتاب‌ها به زبان‌های متعدد در چنین موضوعاتی سپری نموده بود: فلسفه، تاریخ، قانون، دین، معماری، سفر، علوم طبیعی، ریاضیات، مطالعات یونان و روم کلاسیک، اختراعات مدرن، بالن‌های هوای داغ، موسیقی، زیردریایی‌ها، فسیل‌ها، کشاورزی و هواشناسی. همچنین او کتاب‌هایی در موضوعاتی جمع‌آوری کرده بود که به‌طور معمول آن‌ها را به عنوان بخشی از کتابخانه مقننه در نظر نمی‌گرفتند، همچون کتاب‌های آشپزی. اما او معتقد بود که تمامی این موضوعات در کتابخانه کنگره جایگاه دارند. او خاطرنشان ساخت:
مجموعه جفرسون منحصر بفرد بود، بدین معنی که مجموعه کاری یک پژوهشگر بود، نه مجموعه شخص نجیبی که صرفاً جنبه نمایشی داشته باشد. با افزوده شدن مجموعه او که موجب دوبرابر شدن اندازه کتابخانه اصلی شد، ماهیت کتابخانه کنگره از یک کتابخانه تخصصی به یک کتابخانه عمومی‌تر تغییر یافت.Murray, Stuart A.P. "The Library: An Illustrated History". Skyhorse Publishing, 2012. 9781616084530, pp. 161 مجموعه اصلی براساس ساختار دانش فرانسیس بیکن نظام یافته بود. جفرسون به‌طور خاص کتاب‌هایش را به گروه‌های اصلی حافظه، استدلال و تصور و سپس این گروه‌های اصلی را نیز به ۴۴ زیربخش دیگر دسته‌بندی کرد. این کتابخانه تا اواخر قرن ۱۹م میلادی از الگوی ساختاری جفرسون طبعیت کرد، هنگامی که هربرت پوتنامِ کتابخانه‌دار کار خود را در زمینه ساختار انعطاف‌پذیرتری از رده‌بندی کتابخانه کنگره آغاز نمود. این طبقه‌بندی اکنون بر ۱۳۸ میلیون فقره اعمال می‌شود.
در ۲۴ دسامبر ۱۸۵۱ میلادی، بزرگ‌ترین آتش‌سوزی در تاریخچه کتابخانه موجب نابودی ۳۵٬۰۰۰ کتاب شد که حدود دو سوم کتاب‌های مجموعه و دو سوم مجموعه منتقل‌شدهٔ جفرسون شد. کنگره در ۱۸۵۲ میلادی ۱۶۸٬۷۰۰ دلار برای جایگزینی کتب جدید در نظر گرفت که شامل خرید مواد جدید نمی‌شد. (تا ۲۰۰۸ میلادی، کتابداران کنگره جایگزینی برای تمامی آثاری که به عنوان مجموعه اصلی جفرسون مستندسازی شده بودند یافتند، به جز ۳۰۰ مورد.) این مسئله موجب شروع دوره محافظه کارانه‌ای در مدیریت کتابخانه توسط کتابدار جان سیلوا میهان و رئیس مشترک کمیته جیمز ای. پیرس شد که فعالیت‌های کتابخانه را محدود ساخت. دیدگاه‌های میهان و پیرس در مورد یک چشم‌انداز محدود شده برای کتابخانه کنگره، انعکاس‌دهنده همان دیدگاه‌هایی بود که توسط اعضای کنگره به اشتراک گذاشته شده بودند. درحالی که میهان کتابدار بود، از این مفهوم حمایت کرده و آن را جاودان ساخت: «کتابخانه کنگره باید نقش محدودی در ارتباط با صحنه ملی داشته و این که مجموعه‌هایش رویهمرفته باید اسناد آمریکایی را شامل شود که فایده واضحی برای کنگره ایالات متحده دربرداشته باشد.» کنگره در ۱۸۵۹ میلادی فعالیت‌های توزیع اسناد عمومی کتابخانه را به وزارت داخله و برنامه تبادل کتاب بین‌المللیش را به وزارت امور خارجه منتقل نمود.
در سال ۱۸۶۴، آبراهام لینکلن شخصی را به سمت رئیس کتابخانهٔ کنگره منصوب کرد که قرار بود کتابخانه را طی ۳۰ سال آینده تغییر شکل دهد. آینسوردت رند اسپوفورد مجموعه‌های کتابخانهٔ کنگره را بسیار گسترش داد و به این نهاد نقش ملی نوینی بخشید. اسپوفورد موفق شد قانون حق مؤلف را تغییر دهد تا کتابخانهٔ کنگره از هر کتاب، نقشه، نمودار، نمایشنامه، آثار موسیقی، گراور، مواد چاپی یا عکس‌هایی که برای دریافت حق مؤلف به کتابخانهٔ کنگره ارائه می‌شد، ۲ نسخه رایگان دریافت کند؛ همچنین طی توافقی با سازمان اسمیتسونیان به شکل منظم شروع به گردآوری آثار علمی آمریکایی و مدارک خارجی از طریق مبادله کرد.
قانون دیگری کتابخانه را قادر ساخت نسخ متعدد از صورت مذاکرات مجلس و همهٔ قوانین ایالات متحده را به رایگان دریافت کند. اسپوفورد از این‌ها برای تبادل مدارک با همهٔ کشورهایی که با ایالات متحده روابط دیپلماتیک داشتند استفاده کرد.
اسپوفورد، همان‌گونه که پیش‌بینی می‌شد، به‌سرعت همهٔ اتاق‌ها و سرسراهای کاپیتول را با سیل مواد دریافتی جدید انباشت. او در ۱۸۷۳ برای ساختمان جدیدی که قرار بود خانهٔ همیشگی مجموعهٔ فزایندهٔ ملت با تالارهای مطالعه برای پژوهشگران و عموم کتابخوانان باشد، کوشش دیگری را در مجلس به ثمر رساند؛ به این ترتیب، او انتقال کتابخانهٔ متعلق به کنگره را به کتابخانه‌ای متعلق به ملت قطعیت بخشید.
در فاصلهٔ سال‌های ۱۸۶۴ تا ۱۸۹۷ آینسوردت رند اسپوفورد، کتابدار کنگره، این کتابخانه را به یک مرکز تحقیقاتی ملی بدل کرد. در سال ۱۸۸۶ و به دنبال تصمیمی که ۱۳ سال قبل کنگره به منظور تغییر معماری ساختمان کتابخانه گرفته بود، جان اسمیث میر و پل پلز مسؤولیت ساخت بنایی با معماری دورهٔ رنسانس ایتالیا را بر عهده گرفتند.
سرانجام در اوایل نوامبر سال ۱۸۹۷ بزرگ‌ترین، مجهزترین، ایمن‌ترین و طولانی‌ترین کتابخانهٔ جهان در ساختمان تامس جفرسون در واشینگتن دی سی افتتاح شد.
نخستین رئیس کتابخانهٔ کنگره در ساختمان جدید در ۱۸۹۷، روزنامه‌نگاری بدون تجربهٔ کتابداری، به‌نام جان راسل یانگ بود. او به‌سرعت دریافت که کتابخانهٔ کنگره باید بر مجموعه‌هایی که روی هم انباشته شده و اتاق‌های کاپیتول را پر کرده نظارت داشته باشد. یانگ واحدهای سازمانی را به‌وجود آورد و برنامه‌هایی ریخت و کتابخانه را از مرحلهٔ گردآوری و انباشت به کارخانهٔ پردازش کارآمدی بدل کرد که مواد را سازمان داده و سودمند می‌ساخت.
از سال ۱۸۷۰ به منظور حمایت از حقوق مؤلفین (کپی رایت) همهٔ نویسندگانی که خواستار استفاده از این حق باشند، بایستی ۲ نسخه از آثارشان را به این کتابخانه بفرستند. بدین ترتیب روزانه تقریباً ۲۲۰۰۰ عنوان کتاب جدید در ایالات متحده به این کتابخانه وارد می‌شود که تقریباً ۱۰ هزار عنوان آن در هر روز به مجموعه دائمی کتابخانه افزوده می‌گردد.
۲ ساختمان دیگر با نام‌های جان آدامز و جیمز مدیسون نیز در سال‌های ۱۹۳۸ و ۱۹۸۱ به عمارت قبلی اضافه شدند. بودجه کتابخانه در سال ۲۰۰۶ نزدیک به ۶۰۴ میلیون دلار گزارش شده، و این کتابخانه ۳٬۷۸۳ نفر در استخدام دائم خود دارد. از سال ۱۹۰۲ سایر کتابخانه‌های آمریکا می‌توانند کتاب‌هایی که نسخهٔ دیگری از آن‌ها در سایر کتابخانه‌ها موجود نیست را از کتابخانه کنگره در خواست نمایند.
کتابخانه کنگره برای کارهای تحقیقی به روی عموم مردم باز است. همچنین تورهای گردشی نیز برای بازدید در آن انجام می‌شود. برای استفاده از اتاق مطالعه و دسترسی به مجموعه‌های آن کارت عضویت کتابخانه لازم است. هر فرد بالاتر از ۱۸ سال می‌تواند با رجوع به ساختمان "مدیسن" کارت عضویت کتابخانه را بگیرد. اما خروج کتاب از کتابخانه فقط برای کسانی مقدور است که عضو کنگره آمریکا باشند یا قاضی دیوانعالی کشور باشند یا از کارمندان خود کتابخانه باشند یا از کارمندان رسمی دولت باشند.
کتابخانهٔ کنگره به گروه‌های بسیاری خدمت می‌کند. نخستین گروه، اعضای کنگره هستند که بدواً به‌وسیلهٔ خدمات پژوهشی کنگره (سی.آر. اس) که در ۱۹۷۰ جایگزین خدمات مرجع مجلس شد به آن‌ها خدمت می‌شود. گروه خاص دیگر، شهروندان نابینا و معلول جسمی هستند. خدمات کتابخانهٔ ملی به نابینایان و معلولان جسمی، از برنامه‌های رایگان کتابخانهٔ ملی است. کتابخانه مواد بریل و ضبط‌شده را برای هر کس که نتواند کتاب چاپی بخواند، تأمین می‌کند.
جامعهٔ هنری و پدیدآورندگان آمریکا، شامل هنرمندان، نویسندگان، مصنفان و ناشران، از خدمات ادارهٔ حق مؤلف استفاده می‌کنند. این نهاد در کتابخانهٔ کنگره در ۱۹۹۱، ۶۶۰۰۰۰ درخواست حق مؤلف را ثبت کرده‌است.
کتابخانهٔ کنگره به جامعهٔ کتابدار از راه‌های بی‌شمار یاری می‌رساند. از جمله: ایجاد و پشتیبانی از استانداردهای ملی و بین‌المللی فهرست‌نویسی؛ فهرست‌نویسی کتاب‌ها، نقشه‌ها، و مواد دیگر به شکلی که همهٔ کتابخانه‌ها بتوانند استفاده کنند؛ توزیع داده‌های فهرست‌نویسی؛ فهرست‌نویسی با همکاری نهادهای پژوهشی دیگر؛ گردآوری انتشارات خارجی با همکاری نهادهای دیگر؛ هماهنگ‌سازی فعالیت‌ها با کتابخانه‌های دیگر دولت فدرال از طریق کمیتهٔ مرکز فدرال اطلاعات کتابخانه‌ای (اف.ال.آی.سی. سی) و رابط رایانه‌ای آن، یعنی شبکهٔ فدرال کتابخانه و اطلاعات (فدلینک)؛ و جستجو برای یافتن روش‌های جدید نگهداری از کتاب‌ها در مقیاس بزرگ برای جلوگیری از تجزیهٔ کاغذ اسیدی.
این کتابخانه تا سال ۲۰۱۱، با بیش از ۱۰۰ میلیون مادهٔ کتابخانه‌ای در مجموعه‌هایش، بزرگ‌ترین کتابخانهٔ جهان به‌شمار می‌رود. کمتر از ۲۰ درصد این رقم کتاب‌های موجود در مجموعه‌های رده‌بندی‌شده هستند؛ بقیهٔ آن، که بیش از ۸۳ میلیون ماده‌است، شامل موارد زیر می‌شود: بیش از ۱۲/۵۸۰/۰۰۰ کتاب با حروف بزرگ و برجسته، اینکونابولا، تک‌نگاشتها و پیایندها، موسیقی، روزنامه‌های صحافی‌شده، جزوه‌ها، گزارش‌های فنی، و مواد چاپی دیگر؛ بیش از ۱/۸۷۰/۰۰۰ مادهٔ شنیداری، مانند دیسک، نوار، و اشکال ضبط‌شدهٔ دیگر؛ حدود ۴۰/۰۰۰/۰۰۰ نسخهٔ خطی؛ حدود ۴/۱۰۰/۰۰۰ نقشه؛ حدود ۸/۷۰۰/۰۰۰ ریزنگار؛ بیش از ۵۰۰/۰۰۰ فیلم سینمایی؛ حدود ۱۴/۰۰۰/۰۰۰ عکس؛ بیش از ۸۰/۰۰۰ پوستر؛ حدود ۳۵۰/۰۰۰ چاپ و طراحی زیبا؛ بیش از ۱۳۰/۰۰۰ نوار ویدئو و دیسک ویدئو؛ و حدود ۱/۲۴۰/۰۰۰ ماده دیداری دیگر.
کتابخانهٔ کنگره دارای بیش از ۵۰۰۰ کارمند برای اداره این مجموعه‌هاست؛ این کتابخانه در اوایل دهه ۱۹۹۰ بودجه‌ای بیش از ۳۲۸ میلیون دلار را در سال به خود اختصاص می‌داد. سیستم رایانه‌ای کتابخانه ۱/۲۶۰۰/۰۰۰ رکورد را در پایگاه‌های خود دارد و از طریق ۳۰۰۰ پایانه در ۳ ساختمان و کپیتال هیل خدمت ارائه می‌کند. کتابخانه دفاتری در قاهره، جاکارتا، کراچی، نایروبی، دهلی نو، و ریودوژانیرو و همچنین دفتر گردآوری مواد در مسکو دارد.
کتابخانه در جریان انباشتن دانش جهانی، بسیاری از نمونه‌های نادر و گرانبهای تلاش‌های فکری انسانی را نیز به‌دست‌آورد. در واقع سخاوت اهداکنندگان، کتابخانهٔ کنگره را به موزه‌ای در بزرگداشت نبوغ آفرینشگر تبدیل کرده‌است. اما کتابخانه برخلاف موزه، مجموعه‌هایش را نه برای نمایش صرف، بلکه برای استفاده گرد آورده‌است تا بررسی، مقایسه و تجزیه و تحلیل شوند و فهم ما را از خود و میراثمان غنا بخشند.
برای امریکایی‌ها، احتمالاً بزرگ‌ترین گنجینه، چرکنویس «اعلامیهٔ استقلال» به قلم تامس جفرسون است، و آن ۴ صفحه نوشته با قلم و مرکب است همراه با تغییراتی که بنجامین فرانکلین، جان آدامز، و دیگران در آن داده‌اند. کتابخانه هزاران اثر دیگر مربوط به جنگ استقلال و بنیان‌گذار جمهوری را در خود دارد، اینها یکی از مواد قرارداد تسلیم ارتش انگلیس در یورک تاون است که به‌وسیله لرد کورنوالیس و جورج واشینگتن امضا شده‌است؛ دیگر صورت مذاکرات مجمع فدرال توسط جیمز مدیسن نوشته شده و شرح مذاکرات مجمع قانون اساسی در ۱۷۸۷ است.
کتابخانه، اوراق شخصی بیشتر رؤسای جمهور از واشینگتن تا کولیج را دارد و دارای تعداد زیادی اشیای به‌جا مانده از شخصیت‌هایی مانند لینکلن، تئودور روزولت، و وودرو ویلسون است. این کتابخانه مالک نسخهٔ دستنوشته «اعلامیه استقلال» و دو نسخه دستنوشته از خطابه گتیسبرگ نیز هست.
گنجینهٔ تصویری کتابخانه از مکان‌های متعدد و زمان‌های بسیار گرد آمده‌است. کتابخانهٔ کنگره نخستین عکس کاپیتول را که در ۱۸۴۶ گرفته شده‌است، دارد. این کتابخانه همچنین تمام عکس‌های اصلی را که برادران رایت برای ضبط نخستین پروازهای موتوری موفقشان در کیتی هوک گرفتند، در اختیار دارد. نخستین نقشهٔ شناخته‌شده جزیرهٔ منهتن نیز که یک نقشه آبرنگی تهیه شده در ۱۶۳۹ برای شرکت هلندی هند غربی است، در اختیار کتابخانهٔ کنگره‌است.
مجموعهٔ کتاب مصور از قرن ۱۵ تا ۲۰، متعلق به لسینگ جِی. روزنوالد، احتمالاً کامل‌ترین مجموعه کتاب‌های نادر است. این مجموعه شامل بیش از ۲۵۰۰ اثر گرانبهاست مانند کتاب حجیم مقدس ماینتس (۱۴۵۳) که یکی از دو نسخهٔ شناخته شده رساله‌ها و انجیل‌های چهارگانه (۱۴۹۵) است، و نیز محصولات نایابی از انتشارات ویلیام ککستون.
مجموعهٔ موسیقی کتابخانه شامل ادوات و دست‌نوشته‌های نایاب است. کتابخانه مالک بیش از ۱۶۰۰ فلوت از فرهنگ‌های سرتاسر جهان (از جمله فلوت شخصی فردریک کبیر در قاب چینی دست‌ساز آن) است که در مجموعهٔ فلوت دیتون سی. میلر قرار دارد.
کتابخانهٔ کنگره در اواسط دههٔ ۱۹۸۰ و اوایل دههٔ ۱۹۹۰ در پی آن بود تا مجموعه‌هایش را برای پژوهشگران، دانشمندان، و دانشجویان سراسر ایالات متحده دسترس‌پذیرتر سازد. برای رسیدن به این هدف از طرق بسیاری استفاده کرد. از جمله، خدمت اشتراک آزمایشی معروف به‌نام «کتابخانهٔ کنگره به‌طور مستقیم» که برای کتابخانه‌های ایالتی امکان دسترسی پیوسته به پایگاه‌های داده‌های کتاب‌شناختی کتابخانهٔ کنگره را فراهم می‌کرد. در برنامهٔ آزمایشی دیگری به‌نام «حافظهٔ آمریکایی»، از فناوری رایانه‌ای برای توزیع نسخ الکترونیکی عکس‌های آرشیوی، نسخ خطی، موسیقی، فیلم‌های سینمایی، کتاب‌ها، و ضبط‌های شنیداری استفاده شده‌است و دسترسی به مواد منحصربه‌فرد را که قبل از آن تنها در خود کتابخانهٔ کنگره ممکن بود، فراهم ساخته‌است.
کتابخانه، کار روی یک مرکز نوین دانش و فناوری را با دو هدف عمده آغاز کرده‌است: یکی، افزایش مجموعه مواد علمی خارجی کتابخانه؛ و دیگر، به گفتهٔ جیمز بیلینگتون، «ایجاد نوعی راهنمای الکترونیکی برای شبکه‌ها و پایگاه‌های داده‌های اطلاعات علمی و فنی در سرتاسر جهان».
مرکز کتاب، در کتابخانهٔ کنگره که در ۱۹۷۷ برای پیشبرد برنامه‌های خواندن و سوادآموزی تأسیس شد، نمونه دیگری از عبور کتابخانه به فراسوی دیوارهای آن است. از ۱۹۸۴، بیش از نیمی از ایالت‌ها مراکز کتاب خود را تأسیس کرده‌اند تا با کتابخانهٔ کنگره در پیشبرد فرهنگ کتاب و میراث ادبی هر ایالت، نظارت بر طرح‌ها و میزبانی از رخدادهایی که توجه عموم را به اهمیت کتاب‌ها، خواندن، سواد، و کتابخانه‌ها جلب می‌کنند، همکاری نمایند.
کتابخانه کنگره آمریکا منابع خود را در فضایی به مساحت ۷۷/۲ کیلومتر (۳۰ مایل) جای داده‌است.
در میان این آثار می‌توان به ۶۰۰ هزار نسخه از نشریات، کتاب‌ها و دست‌نوشته‌های فارسی اشاره کرد که در طی۵۰ سال و به دلیل علاقهٔ یک قاضی آمریکایی به زبان و ادبیات و عرفان فارسی، جمع‌آوری شده‌است.
کتابخانهٔ کنگره دارای گنجینه‌ای بی‌نظیر از کتاب‌های فارسیِ نفیسِ خطی است.عیدی کتابخانه کنگره آمریکا به فارسی‌زبانان: مجموعه مجازی کتب خطی نفیس، "بی‌بی‌سی فارسی" این گنجینه شامل کُتب ارزشمندی همچون نسخه‌های خطی اسکندرنامه نظامی گنجوی، "سفرنامه" ناصرالدین شاه قاجار، شاهنامه فردوسی، اشعار عمر خیام، سعدی شیرازی، و تفسیر سیزده جلدی مثنوی مولانا جلال الدین بلخی اثر محمد تقی جعفری می‌باشد.
از سال ۲۰۰۴ تا کنون، کتابخانه ملی ایران با کتابخانه کنگره آمریکا روابط نسبتاً مفیدی داشته‌است.
این کتابخانه به شیوه رده‌بندی کنگره که اولین بار توسط خود این کتابخانه ارائه شده و امروزه بعضاً استفاده جهانی نیز دارد ساماندهی شده‌است.
کتابخانه کنگره به‌طور فیزیکی در سه ساختمان کپیتال هیل و مرکز حفاظت در بخش غیرشهری ویرجینیا مستقر شده‌است. ساختمان‌های کپیتال هیل کتابخانه همگی توسط دالان‌های زیرزمینی به هم متصل شده‌است، چنان‌که بازدید کننده کافیست طی هر بازدید تنها یک بار تحت بررسی امنیتی قرار بگیرد. همچنین این کتابخانه دارای تأسیسات ذخیره‌سازی خارج از محدوده‌ای است برای موادی که غالباً تقاضای کمتری دارند.
ساختمان توماس جفرسون بین خیابان استقلال و خیابان کپیتال شرقی در اولین خیابان SE واقع شده‌است. این ساختمان اولین بار در ۱۸۹۷ میلادی به عنوان ساختمان اصلی کتابخانه افتتاح شد و قدیمی‌ترین ساختمان از سه ساختمان است. این ساختمان که در اصل به عنوان ساختمان کتابخانه کنگره یا ساختمان اصلی شناخته می‌شود، نام کنونی خود را در ۱۳ ژوئن ۱۹۸۰ میلادی کسب نمود.
ساختمان جان آدامز بین خیابان استقلال و خیابان کپیتال شرقی در دومین خیابان SE واقع شده‌است، بلوکی که مجاور ساختمان جفرسون است. این ساختمان در اصل به عنوان ضمیمهٔ ساختمان اصلی شناخته می‌شد که دچار کمبود فضا شده بود. این ساختمان درهایش را در ۳ ژانویه ۱۹۳۹ میلادی بر روی مردم گشود. همچنین در ابتدا میزبان دفتر حق تألیف ایالات متحده بود که در دهه ۱۹۷۰ میلادی به ساختمان مدیسون انتقال یافت.
ساختمان یادبود جیمز مدیسون بین خیابان‌های اول و دوم در خیابان استقلال SE واقع شده‌است. این ساختمان از ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۶ میلادی ساخته شده و به عنوان دفتر یادبود رئیس‌جمهور جیمز مدیسون ساخته شده بود.
همچنین ساختمان مدیسون میزبان دفتر حق تألیف ایالات متحده و سالن مری پیکفورد، «اتاق مطالعه تصاویر متحرک و تلویزیون» کتابخانه کنگره است. این سالن میزبان نمایش رایگان فیلم‌های کلاسیک و معاصر و نمایش‌های تلویزیونی است.
کمپ پکارد برای حفاظت صوتی-تصویری، جدیدترین ساختمان کتابخانه کنگره است که در ۲۰۰۷ میلادی افتتاح شد و در کالپپر ویرجینیا واقع شده‌است. این ساختمان بر روی مرکز ذخیره‌سازی فدرال رزرو و سنگر جنگ سرد سابق ساخته شده‌است. این کمپ به گونه‌ای طراحی شده‌است تا به عنوان تنها مرکز ذخیره‌سازی تمامی مجموعه‌های فیلم، تلویزیون و صوتی کتابخانه عمل کند. قطعه مرکزی این مجموعه بازتولید سالن فیلم آرت دکو است که به نمایش رایگان فیلم به صورت دوبار در هفته می‌پردازد.
قطور به یکی از موارد زیر اشاره دارد:
نیکُلای الکساندروویچ رومانوف یا نیکلای دوم (به روسی:Никола́й II یا Никола́й Алекса́ндрович Рома́нов) (زاده ۱۸ مه ۱۸۶۸ – مرگ ۱۷ ژوئیه ۱۹۱۸)، واپسین تزار روسیه، پادشاه لهستان و دوک بزرگ فنلاند بود. لقب کامل او «نیکولای دوم، امپراتور و فرمانروای مطلق سراسر روسیه» بود. او از سال ۱۸۹۴ تا ۱۹۱۷ – که ناچار به کناره‌گیری شد – حکومت کرد. او نشان داد که از اداره کشور آشوب‌زده‌اش و نیز ارتش که درگیر جنگ جهانی اول بود ناتوان است. فرمانروایی او با انقلاب ۱۹۱۷ روسیه به پایان رسید. چند ماه پس از این انقلاب، نیکلای و خانواده‌اش به دست بلشویکها به قتل رسیدند. کلیسای ارتدکس روسیه پس از تقدیس نیکلای، وی را نیکلای "«قدیس رنج‌کشیده»" خواند.
نیکلای دوم بزرگ‌ترین پسر امپراتور الکساندر سوم بود و در سن‌پترزبورگ چشم به جهان گشود. مادرش ماریا فیودوروونا به پسرش بسیار نزدیک بود. هنگامی که پسری شانزده‌ساله بود، شیفته شاهدخت آلکساندرا شد. شاهدخت آلکساندرا که در آن زمان ۱۲ ساله بود، دختر لویی چهارم (گرانددوک ایالت هسه) و نوه دختری ملکه پرآوازه انگلستان ملکه ویکتوریا بود. پدر و مادر نیکلای دوم با این وصلت موافق نبودند و دوست داشتند پسرشان در راستای پیمان اتحاد با فرانسه با شاهدختی از فرانسه پیمان زناشویی ببندد.
نیکلای در جوانی سفری به ژاپن کرد. در طی این سفر در در حال بازدید از یک نیایشگاه بود که یکی از باورمندان آنجا (که تاب بودن یک ناباور در نیایشگاه را نداشت) با شمشیر به او تاخت و اگر واکنش بهنگام پسرخاله‌اش نبود، جان به‌در نمی‌برد. در آن حمله تنها پیشانی نیکلای زخمی شد. این رویداد به کینه او از ژاپن انجامید که یکی از نتایجش، وقوع جنگ روسیه و ژاپن در سال‌های ۱۹۰۴ تا ۱۹۰۵ میلادی بود.
تزار از همسرش شاهدخت آلکساندرا چهار دختر و یک پسر داشت؛ پسرش الکسی به بیماری هموفیلی دچار بود و تزار با توجه به موقعیت شکننده‌اش این بیماری را از مردم پنهان کرده بود. همسرش شاهدخت آلکساندرا چون از درمان پسرش ناامید شده بود، به عرفان و صوفی‌گری روی آورده به مقدسین گرایش پیدا کرده‌بود. یکی از این مردان مقدس، فرد مرموزی به نام گریگوری راسپوتین بود که گویا در بهبود پسرش به کامیابی‌هایی هم رسیده بود.
به دنبال ترور آرشیدوک فرانتس فردیناند به دست یک جوان ملی‌گرای صرب در ۲۸ ژوئن ۱۹۱۴ میلادی، جنگ جهانی اول شروع شد. نیکلای دوم در آغاز جنگ برای پشتیبانی از صربستان دودل بود چون می‌دانست جنگ با امپراتوری اتریش-مجارستان به معنای جنگ با امپراتوری آلمان است. از سوی دیگر در آن زمان، جو پان‌اسلاویسم (اسلاو گرایی) در منطقه وجود داشت. این جو، سبب پشتیبانی روس‌ها از صرب‌ها شد. بسیج نیروی روس‌ها و پیشروی‌شان به سوی مرزهای امپراتوری اتریش-مجارستان، به مداخله امپراتوری آلمان که با امپراتوری اتریش-مجارستان پیمان دفاعی داشتند انجامید و شعله‌های جنگ زبانه کشید. روس‌ها اگرچه در برابر امپراتوری عثمانی و امپراتوری اتریش-مجارستان به پیروزی‌هایی دست‌یافتند، ولی توانایی برابری در مقابل حملات امپراتوری آلمان را نداشتند و کار در جبهه شرق به کندی پیش می‌رفت. سرانجام نیکلای دوم به این اندیشه افتاد که خودش شخصاً اداره جنگ را در دست گیرد. در نتیجه؛ برخلاف نظر مشاورانش، پسرخاله‌اش دوک اعظم نیکلای که جنگ‌سالاری ورزیده بود را کنار گذاشته، خود فرماندهی جنگ را در دست گرفت. پیامد این تصمیم نسنجیده منجر به از دست دادن سریع لهستان شد. همچنین دوری نیکلای دوم از پایتخت سبب شد که نتواند جلوی پیشروی انقلاب را بگیرد. اداره دولت به دست شاهدخت آلکساندرا افتاده بود. شاهدخت آلکساندرا در نزد توده‌های مردم، یک آلمانی نه چندان خوش‌نام بود. همچنین راسپوتین در امور کشورداری دخالت می‌کرد. تزار نیز، سفارش کسانش را برای کنار گذاشتن راسپوتین نمی‌پذیرفت. گسترش شایعه‌ها دربارهٔ رابطه شاهدخت آلکساندرا با راسپوتین به خشم گروهی از درباریان و سپس به کشته‌شدن راسپوتین به دست گروهی از ایشان در ۱۶ دسامبر ۱۹۱۶ انجامید.
در سال ۱۹۱۵ سن‌پترزبورگ دچار آشوب‌شد و گروهی از سربازان سر به شورش برداشتند. تزار به اندرز کسانی که او را به انجام اصلاحات برای پیشگیری از انقلاب می‌خواندند، توجهی نکرد. در سال ۱۹۱۷ کمبود خوراک در پتروگراد در زمان نیکلای دوم سن پترزبورگ، پتروگراد خوانده می‌شده است. منجر به شورش مردم برای یافتن نیازهایشان شد و نیکلای را مجبور به کناره‌گیری از قدرت کرد. او در آغاز می‌خواست به سود پسرش الکسی کنار برود؛ ولی چون نیکلای و خانواده‌اش ناچار بودند به تبعید بروند، پزشکان به نیکلای هشدار دادند که پسرش دور از پدر و مادر زمان درازی نخواهد زیست. سپس نیکلای تصمیم داشت برادرش گرانددوک میخائیل را به جانشینی خود بگمارد، ولی میخائیل پذیرش تاج و تخت را به رأی مردم سپرد و پیشنهاد برادرش را نپذیرفت. در ادامه این رویدادها انقلاب بلشویک‌ها توانست بنیاد سه سده فرمانروایی دودمان رومانوف بر روسیه را در هم بکوبد.
در مارس ۱۹۱۷ دولت موقت، اقدام به بازداشت نیکلای و خانواده‌اش در کاخی در ۱۵ کیلومتری جنوب پتروگراد کرد. در اوت ۱۹۱۷ دولت الکساندر کرنسکی، نیکلای و خانواده‌اش را به توبولسک در کوه‌های اورال فرستاد. در اکتبر ۱۹۱۷ که بلشویک‌ها بر سر کار آمدند به سخت‌گیری بر خانواده نیکلای پرداختند. در این هنگام جنبش سفید به ستیز با انقلاب پرداخت و جنگ درونی همه سویه‌ای آغاز شد. سپس نیکلای و خانواده‌اش را به دژ جنگی یکاترینبورگ که در دست نیروهای بلشویک بود فرستادند.
در ساعت ۰۲:۳۳ بامداد ۱۷ ژوئیه ۱۹۱۸ میلادی نیکلای دوم، همسرش و هر پنج فرزندشان، به همراه پزشک خانوادگی و سه خدمت‌کار در زیرزمین آن دژ تیرباران شدند. مأموران اجرای قتل‌عام، به گریه نیکلای در آخرین لحظات عمرش اشاره می‌کنند. مأموران، پیکرهای کشته‌شدگان را در اسید گذاشتند و بازمانده جسدشان را به خاک سپردند. در سال ۱۹۹۸ میلادی، یعنی هشتاد سال پس از آن حادثه، پیکرهای کشته‌شدگان شناسایی شدند. این پیکرها از خاک خارج شد و سپس در مراسمی با حضور بوریس یلتسین، بر طبق آیین مسیحیان، در شهر سن‌پترزبورگ به خاک‌سپرده شدند.
در سال ۱۹۸۱ نیکلای دوم و خانواده نزدیکش از سوی «کلیسای ارتدکس در تبعید روسیه» جایگاه قدیسی یافتند و شهید شناخته شدند. در ۱۴ اوت ۲۰۰۰ «کلیسای ارتدکس روسیه» نیز، آنان را قدیس شناخت.
واژه «قران» به چند معنی به کار می‌رود:
تاس کباب یکی از غذاهای ایرانی معروف است، این غذا در لاله زار یکی از شهرهای استان کرمان قبل از جنگ جهانی دوم طبخ می‌شده که در طبخ آن از گوشت قرمز، سیب زمینی، به، آلو، روغن مایع، رب گوجه‌فرنگی، گرد غوره، نمک، فلفل، ادویه، پیاز، هویج و گوجه‌فرنگی استفاده می‌شود و این غذا را معمولاً با نان و گاهی با برنج مصرف می‌کنند. آب تاس‌کباب برخلاف آبگوشت باید بسیار کم و مانند خورش باشد.
مواد لازم تاس کباب برای ۶ نفر:
خورش بامیه یکی از انواع خورش‌ها در آشپزی عربی و آشپزی ایرانی خصوصاً آشپزی کردی است. این غذا در استان‌های کرمانشاه، ایلام،کُردپرس: "دارویی به نام بامیه در سفره ایلامیان"، نوشته‌شده در ۹ مرداد ۱۳۹۹؛ بازدید در ۹ مرداد ۱۳۹۹. کردستان، خوزستان، لرستان و فارس تهیه می‌شود. خورش بامیه یکی از پرطرفدارترین غذاها در آشپزی عربی است و در کشورهای عراق، سوریه، لبنان و یمن نیز پخته می‌شود.
ساقه بامیه را می‌زنند و با کمی روغن ۱۰ دقیقه تفت می‌دهند. سپس با قاشق سوراخ‌دار از روغن جدا می‌کنند. پیاز را با روغن باقی مانده تفت می‌دهند تا کمی رنگ بگیرد. گوشت و زردچوبه و سیر را اضافه می‌کنند و ۵–۶ دقیقه تفت می‌دهند و بعد رب گوجه‌فرنگی و فلفل قرمز را اضافه می‌کنند. سپس ۳ پیمانه آب می‌ریزند تا بجوشد و در دیگ را می‌گذارند و شعله را کم می‌کنند تا گوشت ۳ ساعت بپزد. پس از اینکه گوشت ۲ ساعت پخت بامیه را روی گوشت می‌ریزند و نمک و آب‌غوره اضافه می‌کنند و زیر و رو می‌کنند. این خورش باید کم‌آب باشد.
در فارس و خوزستان چاشنی خورش را به‌جای رب گوجه‌فرنگی شیرهٔ تمرهندی یا رب انار می‌دهند.
کلمه «بامیه» در زبان فارسی به معنای یک نوع سبزیجات است که از خانوادهٔ کدوییان (Cucurbitaceae) بوده و با نام علمی Okra شناخته می‌شود. این نام به‌طور معمول برای گونه‌هایی از جنس Abelmoschus و Hibiscus نیز به کار می‌رود.
اما از نظر ریشه‌شناسی، کلمه «بامیه» به زبان عربی منتسب می‌شود. در زبان عربی، کلمه «بامیة» به معنای میوه‌ای است که به صورت پنجه‌دار و تا حدی برجسته است. این کلمه در آذری و ترکی نیز با نام «بامیه» استفاده می‌شود.دانشنامه ویکیپدیا انگلیسی
دریابندری، نجف با همکاری فهیمه راستکار، "کتاب مستطاب آشپزی از سیر تا پیاز"، تهران: نشر کارنامه، تابستان ۱۳۸۴، جلد اول، ص ۹۲۶.
کلونایزر یا کلون‌آیزر ، نام نخستین كامپیوتر همه‌كاره جهان است كه طراحی آن به طور كامل توسط ایرانیان صورت پذیرفته است و در واقع یک رایانه شخصی یکپارچه است. در ایران از این رایانه، تحت عنوان «رایانه ملی» نیز یاد شده است.
این کامپیوتر بر اساس اصول ارگونومیک و با هدف یادگیری آسان و استفاده آسان برای همگان، اعم از ماهر و مبتدی توسط یک مخترع ایرانی به نام «مهدی کاشانی» در سازمان ثبت اختراعات جهانی به ثبت رسیده‌است.
از لحاظ سخت‌افزاری این کامپیوتر مجهز به چاپگر، اسکنر، دوربین، تلویزیون، رادیو، تلفن، فکس و غیره بوده‌است. با بهره‌گیری از نرم‌افزار مخصوص که برای این سیستم یکپارچه طراحی گردیده بوده‌است، قادر بوده احتیاجات روزمره کاربران برای کار کردن با دستگاه‌های فوق در محیط کار و خانه‌است، نیاز به نصب و راه‌اندازی را مرتفع، زمان یادگیری را کوتاه، کار کردن را آسان و الزام به دانستن زبان دوم را بر طرف نماید به گونه‌ای که کاربران بدون آشنایی قبلی با این چنین تجهیزاتی بتوانند که ظرف چند ساعت به‌طور خود آموز نحوه کار با کلونایزر را فرا گیرند.
کلونایزر توانایی اتصال خودکار به شبکه اینترنت، استفاده آسان از کلیه کاربردهای اینترنت نظیر پست الکترونیک، روزنامه اینترنتی، تلویزیون و رادیوی اینترنتی، ویدیو کنفرانس، تلفن اینترنتی و جستجو در اینترنت و قابلیت ترجمه سایت‌های اینترنتیبه زبان خود کاربر (علی الخصوص فارسی) و همچنین دسترسی به بانک اطلاعاتی ویژه خود را که شامل اطلاعات عمومی مورد نیاز کاربران است، میسر ساخته بود.
ایده و ساخت نمونه‌های اولیه این کامپیوتر از سال ۱۹۹۸ میلادی در ایرلند و اسپانیا در شرکت دیجیتال کلون (Digital Clone) آغاز گردید. این طرح در ابتدا توسط مهدی کاشانی، یکی از کارشناسان ایرانی شرکت «آیریش کو» در ایرلند بررسی شد و پس از طراحی در سال ۲۰۰۰ میلادی با پیشنهاد وی و حمایت سازمان گسترش و نوسازی صنایع، بدست شرکت گسترش انفورماتیک، به مرحله اجرا درآمد.
ایده اولیه تولید چنین دستگاهی ایجاد امکان دسترسی علاقمندان به استفاده از امکانات فناوری روز در محیط کار و خانه، برای هر سن، هر شغل و هر مقطع تحصیلی، به آسان‌ترین وجه ممکن بوده‌است.
در واقع کلونایزر با بهره‌مندی از موارد فوق یک دفترکار شخصی با قابلیت جابجایی یکجا و آسان برای مدیران، بازرگانان، صاحبان حرف و کارشناسان، یک ابزار تحقیق مناسب برای پژوهشگران و دانشجویان، یک ابزار آموزش ساده و جامع برای دانش آموزان، یک وسیله سرگرمی برای تمام اعضای خانواده بوده و از همه مهم‌تر شاید تنها وسیله برای کسانی بوده که پیچیدگی‌های فنی، عدم فرصت کافی برای یادگیری و نا آشنایی با زبان دوم تاکنون مانع برخورداری آن‌ها از مزایای این عصر گشته بود.
و ایده نهایی مخترع دستیابی به هوش مجازی همپا بر پایه توالی و تکرار عادات کاربران بوده‌است.
پس از بازگشت مخترع، در ایران از سال ۱۳۸۱ شروع کار و طراحی توسط شرکت‌های آسان پرداز فردا، افزار عصر نوین که بعدا به شرکت گسترش رایانه فردا (شگرف) تبدیل گردیدند آغاز گردید. همچنین ساخت کارخانه در شیراز واقع در منطقه ویژه برق و اقتصاد و الکترونیک توسط شرکت گسترش رایانه فردا هم‌زمان با طراحی محصول صورت می‌گرفت. این شرکت طراحی مدل نهایی آلفا را با به وسیلهٔ متخصصین خود و بهره‌گیری از ارتباط با شرکای فنی و بزرگترین تولید کنندگان سخت‌افزارهای یارانه‌ای از جمله I-Will تایوان، Olivetti Technost ایتالیا و بیش از ۲۰ شرکت دیگر در زمینه‌های مختلف تکمیل نمود. نهایتاً نمونه نهایی کلونایزر مدل آلفا در ۲۷ بهمن ۱۳۸۳ در تهران رونمایی گردید.
پس از ساخت و تجهیز کارخانه و آماده شدن محصول برای تولید نهایی، کارخانه این محصول در ۱۱ اسفند ۱۳۸۴ افتتاح گردید و این محصول وارد بازار گردید.
به‌طور کلی برای طراحی این محصول از بیش ۱۲۰ نیروی متخصص در بیش از ۳۵ رشته تخصصی و در واحد تولید در شیراز بیش از ۱۵۰ نفر بهره گرفته شده بود.
مدل آلفا به عنوان اولین مدل تجاری شده این نوع محصول تلقی می‌گردد. این مدل از کلونایزر در دو نوع استاندارد و حرفه‌ای و به رنگ‌های سفید و سیاه وارد بازار گردید.
در این مدل سخت‌افزار یک کامپیوتر شخصی کامل به همراه پرینتر و اسکنر (سیاه و سفید)، تلویزیون، رادیو، تلفن و فکس و غیره به شکل تجمیع شده در کنار یکدیگر قرار گرفته بودند.
این دستگاه همچنین قابلیت جدا شدن، نمایشگر و صفحه کلید را داشته‌است.
در مدل حرفه‌ای کلونایزر آلفا علاوه بر وجود تمامی سخت‌افزار فوق، دو سخت‌افزار دیگر GSM برای استفاده به شکل تلفن همراه و شبکه بی سیم ارائه می‌گردید.
ورود به بازار کلونایزر چالش‌هایی بسیاری را به همراه داشته‌است. شرکت گسترش رایانه فردا که در آستانه ورود کلونایزر به بازار با مشکلات مالی بسیاری روبرو گردیده بود، توانایی پرداخت هزینه‌های سنگین بازاریابی و فروش لازم برای فروش چنین سیستم جدیدی را نداشت. یکی از مهم‌ترین مشکلات در راه ورود به بازار، قیمت بسیار بالای این رایانه جدید بود. همچنین اشکالات فنی کلونایزر با توجه به قیمت بالای این دستگاه بعضاً نارضایتی‌هایی را در بین کاربران به وجود آورده بود.
این شرکت پس از به تولید رساندن مدل آلفا و علیرغم رویارویی به مشکلات مالی، اقدام به طراحی و تولید مدل‌های جدیدتر خود نمود ولی به دلیل نداشتن منابع مالی کافی، هیچ‌گاه نتوانست آن‌ها را به مرحله تولید برساند.
در پی مشکلاتی مالی فراوانی که از سال‌های قبل برای شرکت گسترش رایانه فردا به وجود آمده بود به اجبار از نیروهای فنی شرکت کاسته شده بود و نهایتاً در تیر ماه سال ۱۳۸۹ آخرین بازماندگان مجموعه، شرکت و کلونایزر را برای همیشه ترک نمودند.
شاید در طول تاریخ، صنعت ایران هرگز دیگر شاهد پروژه‌هایی این چنینی نباشد.
سنبوسه یا سمبوسهنگارش آن همچنان‌که در لغت‌نامهٔ دهخدا آمده، به شکل سنبوسه صحیح است. (از ریشه فارسی سنبوسگ) یک خوراکی ایرانی است که از خمیر پهن‌شده درست می‌شود به همین دلیل نوعی پای محسوب می‌شود که میانش را با سیب‌زمینی، گوشت کوبیده، پیاز و ادویه پر کرده و در روغن برشته کرده باشند.کتاب کارنامه در باب طباخی و صنعت آن، به کوشش ایرج افشار، انتشارات سروش، ۱۳۶۰ از خوراکی‌های معروف ایرانی و بیشتر در جنوب ایران نظیر بوشهر، خوزستان، هرمزگان، و… پخت‌شده و از آنجا به سایر مناطق برده شده‌است. اصل این خوراک خراسانی است. که به هند رفت است.
سنبوسه در ایران به عنوان خوراکی -و نه وعده غذایی- مصرف می‌شود. سنبوسه امروزه تقریباً یک غذای جهانی است و در همه کشورها کم و بیش وجود دارد و در رستوران‌های ایرانی و لبنانی یا افغانی در کشورهای خارجی معمولاً وجود دارد. سنبوسه ابتدا در قدیم یک غذای اصلی در خراسان بوده‌است اما در خراسان سنبوسه را پس از آماده کردن و گذاشتن مواد (کوبیدهٔ نخود، پیاز، سبزیجات و گوشت خورد شده) و با تا کردن لایه‌های خمیر روی همدیگر و فشردن، آن را در آب جوش می‌انداختند و آشی درست می‌شد که به آن آش جوش پره یا آش لخشک می‌گفتند اما امروزه به‌جای پختن سنبوسه (جوش پره) در آب، آن را در روغن سرخ می‌کنند و این شیوه امروزه در بیشتر نقاط جهان رایج شده‌است. اما در جنوب خراسان هنوز هم سنبوسه آب‌پز به عنوان یک آش خوشمزه در روستاها رایج آست. همان‌طور که در تاریخ بیهقی آمده این غذا از دوران بسیار قدیم در خراسان رایج بوده‌است.آش در جنوب خراسان، ماهنامهٔ «نامه گناباد»[۱۰]
در طبخ سنبوسه از موادی چون گوشت چرخ‌کرده، سیب‌زمینی، گشنیز، جعفری، تره، پیاز، نان لواش، زردچوبه، فلفل سیاه، فلفل قرمز، نمک، پودر کاری و روغن استفاده می‌شود.
امروزه برای پختن سنبوسه مواد تشکیل دهنده (معمولاً پیاز خردشده، گوشت، سبزیجات و نخود از قبل پخته شده) را در تکه‌ای بزرگ از نان لواش یا برگی از خمیر می‌ریزند و نان لواش یا برگ خمیر را به‌صورت سه‌گوش می‌بندند و سپس آن را در ماهی‌تابه می‌گذارند و در روغن سرخ می‌کنند.
سنبوسه واژه‌ای از ریشهٔ فارسی است که شکل تغییریافتهٔ واژهٔ پارسی «سنبوسگ» است. به دلیل روش تلفظ سنبوسه به صورت «سمبوسه» بعضی از افراد در مورد نام آن اشتباه می‌کنند. بخش اول این نام همان واژه «سه» است و سنبوسه معنی شیرینی سه‌گوش را می‌دهد.
این واژه با اشکالی مشابه به زبان‌های دیگری چون عربی، هندی، پنجابی، قرقیزی، قزاقی، ازبکی، سومالیایی، بلوچی انگلیسی، فرانسوی و دیگر زبان‌های جهان راه یافته‌است.
برخی معتقدند این خوراک از ایران به هند راه پیدا کرده‌است در حالی‌که گفته می‌شود سمبوسه در اوایل قرن سیزدهم توسط بازرگانان خراسانی به هند رسید و با کمی تغییر در دستور تهیه آن، به یکی از خوراکی‌های محبوب در میان هندی‌ها بدل شد و از قضا پادشاه هندوستان و خاندان سلطنتی در گذشته‌های دور علاقه خاصی به این غذا داشته‌اند. از این روایت مشخص می‌شود که برخلاف نظر عده‌ای که منشأ این غذا را جنوب ایران می‌دانند، سمبوسه در اصل متعلق به خراسان است. حکایت دور و دراز سمبوسه تا مصر هم می‌رسد. و این خوراک یکی از معروف‌ترین غذاهای کشورهای جنوب آسیا نیز محسوب می‌شود.
در کتاب تاریخ بیهقی چنین آمده‌است: «:... ندیمان را بخواند و امیر، شراب و مطربان خواست و این اعیان را به شراب بازگرفت و طبق‌های نواله و سنبوسه روان شد.»تاریخ بیهقی، به اهتمام قاسم غنی و علی‌اکبر فیاض، انتشارات خواجو، ۱۳۷۰
در کتاب نعمت‌نامه نصیرالدین‌شاهی آمده‌است. «سنبوسهٔ غیاث‌شاهی: قیمهٔ خوب‌پخته با همچند آن پیاز، قیمه کرده، و زنجبیل خرد کرده و ربع آن و نیم تولچه سیر آس کرده همه یکجا بیامیزد و زعفران سه تولچه در گلاب آس کرده با قیمه بیامیزد و از میان شوربا بادنجان بیرون آرند و با قیمه یکجا کرده در سنبوسه پر کنند و در میان روغن برشته سازند خواه از نان تنُک خشکه باشد یا از نان میده یا از خمیر خام؛ هر سه جنس سنبوسه بپزد، لذیذ باشد.»[۱۱]
نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا ()، نیروهای نظامی کشور ایالات متحده آمریکا هستند که از شش شاخه اصلی؛ نیروی زمینی، نیروی دریایی، نیروی هوایی، نیروی فضایی، سپاه تفنگداران دریایی و گارد ساحلی تشکیل می‌شوند. نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا بزرگ‌ترین نیروی‌های نظامی در جهان می‌باشد. شکل‌گیری آن به جنگ‌های استقلال آمریکا از بریتانیای کبیر (۱۷۷۵) بازمی‌گردد. این نیرو تاکنون در جنگ‌های بزرگ و مهمی چون جنگ‌های جهانی اول و دوم، جنگ کره، جنگ ویتنام، جنگ خلیج فارس، جنگ عراق و جنگ افغانستان حضور داشته‌است.
ریاست این نیرو بر عهده رئیس‌جمهور آمریکا است که از طریق وزارت دفاع سیاست‌های نظامی کشور را تعیین می‌کند. وزارت دفاع یکی از بخش‌های دولت فدرال آمریکا است که وزیر دفاع، ریاست آن را بر عهده دارد. وزیر دفاع یک غیرنظامی و یکی از اعضای هیئت دولت است و شخص دوم در سلسله‌مراتب فرماندهی پس از رئیس‌جمهور محسوب می‌شود. برای هماهنگی فعالیت‌های نظامی با موازین دیپلماتیک، نهادی به نام شورای امنیت ملی به عنوان یک ارگان مشورتی برای رئیس‌جمهور وجود دارد که رئیس آن، مشاور امنیت ملی رئیس‌جمهور نامیده می‌شود. ستاد مشترک نیروهای مسلح هم یک شورای هشت نفره است که نقش مشورتی را برای رئیس‌جمهور و وزیر دفاع بازی می‌کند و تمامی اعضای آن (که شامل فرماندهان نیروی زمینی، دریایی، تفنگداران دریایی و نیروی هوایی هم می‌شود) به انتخاب رئیس‌جمهور و تأیید سنا برگزیده می‌شوند.
نیروهای مسلح آمریکا بزرگ‌ترین نیروهای نظامی جهان از نظر امکانات، میزان بودجه و تعداد پرسنل نظامی است و نیروهای خود را از بین افراد داوطلب جذب می‌کند. سربازگیری اجباری هرچند در گذشته چندین بار انجام شده اما از سال ۱۹۷۲ سابقه نداشته‌است. هزینه این نیروها در سال ۲۰۲۰ حدود ۷۷۸ میلیارد دلار بوده‌است و این نیرو از نظر میزان هزینه‌های نظامی، در جایگاه نخست در میان تمامی کشورها قرار دارد. این میزان بودجه تقریباً معادل ۳۹ درصد از کل هزینه‌های نظامی دنیا و چهاردهمین از نظر نسبت هزینه‌های نظامی به میزان تولید ناخالص داخلی در بین کشورهای جهان با ۳٫۴ درصد کل تولید ناخالص داخلی آمریکاست.Excel file here | Derived from SIPRI's own webpage. تعداد نیروهای مسلح آمریکا نیز نزدیک به سه میلیون نفر است که حدود ۶۰۰ هزار نفر از آن‌ها نیروی ذخیره هستند که نسبت به میانگین نیروهای ذخیرهٔ دیگر کشورها، ۶۰ درصد بیشتر است.https://en.wikipedia.org/wiki/United_States_Armed_Forceshttp://ir.sputniknews.com/infographics/20150803/535105.htmlhttp://ir.sputniknews.com/infographics/20150703/428977.html تعداد نیروی مسلح فعال در آمریکا در سال ۲۰۲۱، حدود ۱٬۳۴۶٬۴۰۰ نفر برآورد شده‌است و آمریکا در جایگاه سوم از نظر تعداد پرسنل نظامی فعال قرار دارد.
نیروهای نظامی آمریکا به دسته‌های زیر تقسیم‌بندی می‌شوند:
"آمار طبق تاریخ ۳۰ نوامبر ۲۰۰۸. آمار زنان بر طبق ۳۰ سپتامبر ۲۰۰۷"
سهم هزینه‌های نظامی در تولید ناخالص داخلی: ۳٫۴٪ (چهاردهمین در جهان) (۲۰۲۰)
فرماندهی یکپارچه رزمی (بر اساس مناطق جغرافیایی)
فرماندهی یکپارچه رزمی (بر اساس نوع وظیفه)
تا سال ۲۰۰۵، ایالات متحده آمریکا بیش از ۷۰۰ پایگاه نظامی در ۳۶ کشور داشته‌است. برخی از کشورها با بیشترین تعداد از نیروهای آمریکایی مستقر عبارت‌اند از:
در آلمان: ۷۰٬۰۰۰
در ژاپن: ۴۷٬۰۰۰ نفر
در کره جنوبی: ۳۲٬۷۴۴ نفر
در ایتالیا: ۱۲٬۲۵۸ نفر
در بریتانیا: ۱۱٬۰۹۳ نفر
در خاورمیانه:پس از خروج نظامی از افغانستان تنها در عراق و سوریه و عربستان سعودی و عمان و امارات حضور دارند که تعداد دقیقی در دسترس نیست.
ارتش آمریکا علاوه بر حفاظت از مرزهای آمریکا وظیفه حفاظت از خاک کشور هایی مانند: آلمان،ایتالیا،ژاپن،کره جنوبی و فیلیپین را نیز دارد که از مهمترین متحدان آمریکا در زمینه همکاری های نظامی اقتصادی،سیاسی و علمی هستند.
کل نیروهای مستقر در داخل ایالات متحده آمریکا ۱٬۱۱۲٬۶۸۴ نفر است.
در سرزمین اصلی ایالات متحده آمریکا: ۹۰۰٬۰۸۸ نفر
در هاوایی: ۳۳٬۳۴۳ نفر
در آلاسکا: ۱۷٬۷۱۴ نفر
بر روی شناورها ۱۰۹٬۱۱۹ نفر
در گوام: ۳٬۷۸۴ نفر
در پورتوریکو: ۱٬۵۵۲ نفر
شاخص رتبه‌بندی قدرت: ۰٫۰۸۵۷
کل جمعیت: ۳۲۳٬۹۹۵٬۵۲۸
تعداد پرسنل نظامی: ۲٬۳۶۳٬۶۷۵
مجموع نیروهای هوایی: ۱۳٬۷۶۲
هواپیما جنگنده: ۲٬۲۹۶
تانک‌های جنگی: ۵۸۸۴
مجموع دارایی‌های دریایی: ۴۱۵ (۱۹ حامل هواپیما)
بودجه دفاعی(در سال ۲۰۲۱):۸۰۰میلیارد دلار
بودجه دفاعی سال ۲۰۰۶ (بدون هزینه جنگ عراق)
کل: ۴۴۱٫۶ میلیارد دلار
عملیات و نگهداری: ۱۲۴٫۳
حقوق و دستمزد: ۱۰۸٫۸
تدارکات: ۷۹٫۱
تحقیقات، توسعه و آزمایش: ۶۹٫۵
ساخت و سازهای نظامی: ۱۲٫۲
فعالیت بخش انرژی دفاعی: ۱۷
۱۲۶۱ هزار و دویست و شصت و یکمین سال هجری خورشیدی است.
سال ۱۳۴۵ هجری خورشیدی
سال ۱۳۷۴ هجری خورشیدی، سالی است.
رامین زینالزاده : یکی از بچه های شهرستان تبریز - اهر معروف به سلطان-----> بسیار پرادعا و غیرقابل اعتماد!!!!
۱۵ فروردین:وقوع شورش ۱۳۷۴ اسلامشهر و سرکوب خونین آن توسط نظام جمهوری اسلامی ایران و سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و سایر نهاد های نظامی و امنیتی حکومت.
رامین زینالی ۲۹ خرداد
رامین زینالزاده رزمی کار
۱۳۲۰ (قمری)، هزار و سیصد و بیستمین سال در گاهشماری هجری قمری است. اول محرم این سال برابر با دهم آوریل سال ۱۹۰۲ میلادی و ۲۰ فروردین ۱۲۸۱ هجری خورشیدی است.
حبیب‌الله عین الملک پدر امیرعباس هویدا یکی از نخست‌وزیران ایران در زمان حکومت محمدرضا پهلوی، و فریدون هویدا، «نویسنده، سیاست‌مدار و نقاش ایرانی» بود.
حبیب‌الله عین الملک سالها سفیر ایران در لبنان و عربستان و دیگر کشورهای عربی بود که در حجاز(عربستان)، لبنان و اردن می‌زیست و زمانی سرپرست محفل بهاییان بود.
۱۳۱۴ هزار و سیصد و چهاردهمین سال هجری خورشیدی سالی است.
سال ۱۲۶۷هجری خورشیدی، سالی کبیسه است.
رنه ماگریت (René Magritte) نقاش بلژیکی، یکی از برجسته‌ترین نمایندگان سوررئالیسم در نقاشی و ابداع‌کنندهٔ جناس تصویری است.
در ۲۱ نوامبر ۱۸۹۸ در لسین بلژیک به دنیا آمد.
ماگریت کوچکترین پسر لئوپولد ماگریت خیاط بود. دربارهٔ دوران اولیهٔ زندگی ماگریت اطلاعات کمی وجود دارد. او طراحی را از سال ۱۹۱۰ شروع کرد. مادر او در ۱۲ مارس ۱۹۱۲ با غرق کردن خود در رودخانه خودکشی کرد. نقاشی‌های اولیهٔ ماگریت از حدود سال ۱۹۱۵ آغاز شد. ماگریت در سال ۱۹۲۲ با جرجت برگر، کسی که برای اولین بار او را در سال ۱۹۱۳ در بچگی دیده بود، ازدواج کرد.
او در آکادمی بروکسل آموزش دید. به کشورهای فرانسه، انگلستان، آلمان و هلند سفر کرد. اولین آثارش (اوائل دهه ۱۹۲۰)، نشان‌دهنده تأثیر پذیرفتن او از فوتوریسم و کوبیسم است.
در ۱۹۲۵ با انتشار دو مجله به نام‌های "ازفاژ" و "ماری" در زمینه معرفی هنر سوررئالیسم، آغازگر جنبش سوررئالیسم در بلژیک شد. از آن پس، با اثرپذیری از طرز نگرش کی ریکو که برتری شعر بر نقاشی را به او نشان داد، شیوهٔ شخصی خود را پدیدآورد. در سال‌های ۱۹۲۷ تا ۱۹۳۰ که در پاریس بود به جمع سوررئالیستها پیوست.
پس از آن به بروکسل برگشت و تا پایان عمر در آنجا ماند.
نقاشی‌های ماگریت پس از گذشت چند دهه توانست توجه عموم را جلب کند. با نمایش آثارش در نیویورک (۱۹۶۵)، لندن و پاریس، جایگاه شایستهٔ خود را در تاریخ هنر سدهٔ بیستم بدست آورد. سبک ویژهٔ او بر پوسترسازی، هنر تبلیغات و طراحی گرافیک بسیار اثر گذاشت.
او شیفتهٔ برهم‌کنش میان تصویر و نوشتار بود و از همنشینی این دو در بسیاری از نقاشی‌هایش بهره برد. گرایش او به کشف رازهای واژگان و اشاره به قراردادی بودن رمزگان‌های نوشتاری به‌ویژه در آثار مشهوری همچون کلید رؤیاها (۱۹۲۷ م) و خیانت تصویر (۱۹۲۹ م)، به آثارش ژرفای نشانه‌شناختی بیشتری می‌بخشد.
ماگریت انگارهای شاعرانه‌اش را در قالب تصویرهایی عکس‌مانند عرضه می‌داشت؛ ولی اسلوب واقع‌نمایی را به قصد بازنمایی جنبهٔ قابل رویت چیزها بکار نمی‌گرفت، بلکه بدین وسیله بر حضور یا عمل رمزآمیز و ناشناختهٔ آن‌ها تأکید می‌کرد. از همین رو، در شیوه سوررئالیست او را نام رئالیسم جادویی نهادند.
در پرده‌هایی چون آدمکش مورد تهدید (۱۹۲۶)، تمامی مشخصات نقاشی‌های بعدی ماگریت را می‌توان بازشناخت: گزارشگری بغرنج، القای چیزهای غیرعادی به مدد چیزهای معمول، تحریف مقیاس‌ها، کیفیت شهوانی، شگفت‌آفرینی، رازگونگی و بیگانگی. اگرچه، او به مضمون‌های مختلف می‌پرداخت، شیوه‌اش را تغییر نداد. از همین شیوه در نقاشی دیواری نیز استفاده کرد.
کیفیت وهم‌گرایانه و رویاگونه سبک مگریت و منش کنایه‌دار و برانگیزنده آثارش او را در میان فراواقع‌گرایان صاحب بیانی ویژه می‌سازد. مگریت در کنار نقاشی برای گذران زندگی به کتاب‌نگاری و طراحی تبلیغاتی نیز می‌پرداخت. تجربیات او در این حوزه آثار نقاشیش را نیز گزیده‌گو و پرقدرت ساخته‌است.
تشابه جالبی میان برخی از آثار ماگریت مانند"خوشبخت" یا "سلطنت نور" با تعدادی از تابلوهای اوایل دوران سمبولیست وجود دارد. مخصوصاً اثر یکی از هموطنان ماگریت به نام "ویلیام دیگوو دونانکوز"، با این تفاوت که موضوع اصلی اثر دیگوو در نقاشی‌های ماگریت وجود ندارد. بدین معنا که ماگریت خیالات ذهنی خود را با استفاده از اثرگذاری رمانتیک نور غروب ارائه می‌کند در حالی‌که دیگوو با ارائهٔ غروب تنها بر حال و هوای نقاشی خود تأکید می‌کند.
در مجموعهٔ آثار سلطنت نور و همچنین دیگر آثار ماگریت ردی از رابطه با نقاش رمانتیک آلمانی،"گاسپار دیوید فریدریش" دیده می‌شود.
ماگریت هرگز آثار فریدریش را از نزدیک ندید بلکه از طریق کتاب‌ها و تصاویر به آن‌ها دسترسی پیدا کرد. می‌توان اینطور فکر کرد که با وجود مدرن‌گرایی سوررئالیسم قرن ۲۰ که در آثار ماگریت دیده می‌شود می‌توان گفت که در عمق وجود ماگریت گرایشی به رمانتیک به معنای وسیع کلمه حاکم بوده‌است.
هنرمندان معاصر تأثیر زیادی از آثار ماگریت گرفته‌اند که برخی از آن‌ها عبارت‌اند از: جان بالدساری، اندی وارهال، جاسپر جانز، مارتین کیپنبرگر
استفاده از شکل‌های گرافیکی ساده و تصاویر روزمره توسط ماگریت با کارهای پاپ آرتیست‌ها مقایسه شده‌است. تأثیر ماگریت در توسعه پاپ آرت به وضوح قابل تشخیص است؛ اگرچه، خود او این ارتباط را تکذیب می‌کرده‌است.
موزه ماگریت در ۳۰ مه ۲۰۰۹ در بروکسل برای عموم بازگشایی شد؛ که شامل حدود ۲۰۰ اثر اصلی نقاشی، طراحی و مجسمه‌سازی ماگریت شامل: "بازگشت" و "سلطنت نور" می‌باشد.
موزهٔ دیگری در بروکسل در خانهٔ سابق ماگریت، جایی که او با همسرش از سال ۱۹۳۰ تا ۱۹۵۴ زندگی می‌کرد، واقع است.http://en.wikipedia.org/wiki/René_Magritte#cite_note-22
در سال ۲۰۰۹ تابلوهای نقاشی رِنه ماگریت، نقاش سورئالیست بلژیکی از موزه شهر بروکسل دزدیده شد.
محل برقراری این موزه در خانه‌ای که رنه ماگریت ۲۴ سال در آن زندگی و کار کرده بود، برگزار شد. او بیش از نیمی از آثارش را در این خانه نقاشی کرده بود، این موزه در کنار تابلوهای نقاشی این هنرمند نزدیک به ۱۰۰ تکه از وسایل شخصی او را نیز به نمایش درآورده بود.
این تابلوی نقاشی دزدیده شده که «المپیا» نام دارد، بیش از ۴ میلیون دلار ارزش داشت و سال ۱۹۴۸ نقاشی توسط او نقاشی شده بود.
آثار ماگریت دوره‌های متفاوتی را نشان می‌دهند؛ در دوره‌ای تصاویری از اشیای سنگ‌گونه و در دوره‌ای نقاشی‌هایی از اشیایی که در کنارشان واژه‌های ناهمخوان نوشته‌است. آثار ماگریت مدام در حال تغییر بوده‌اند و در دوره‌هایی بازگشت‌هایی به آثار قبلی خود داشته‌است. دوره‌بندی و دسته‌بندی آثارش مشکل است ولی آثارش را می‌توان این گونه تقسیم‌بندی کرد:
مگریت در دهه پایانی عمرش در دهه ۱۹۶۰ م. به شهرت و محبوبیتی بسیار دست یافت. سبک و موضوعات آثار مگریت و تصویرسازی‌های ذهنیش بر بسیاری از هنرمندان پس از وی، به‌ویژه در جنبش‌های هنری توده‌گرا، کمینه‌گرا و مفهومی تأثیر نهاد. در ۱۵ اوت ۱۹۶۷ به علت بیماری سرطان در شهر بروکسل درگذشت.
سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده شاخه‌ای از نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا است، که به‌عنوان زیرمجموعه‌ای از وزارت نیروی دریایی ایالات متحده، وظیفه طراحی و اجرای عملیات آبی خاکی، همچنین انجام جنگ نامتقارن، جنگ کلاسیک و جنگ ترکیبی را با مشارکت نیروهای دریایی، زمینی و هوایی، برعهده دارد. سپاه تفنگداران دریایی مسئول اعمال قدرت آمریکا است و از تحرک نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا، به الزام کنگره، برای انجام مأموریت‌های زمینی مشترک قوا، در هوا، خشکی و دریا استفاده می‌کند. سپاه تفنگداران دریایی یکی از ۴ شاخه نیروهای نظامی در وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا و یکی از ۷ سرویس یونیفرم‌پوش در این کشور می‌باشد.
سپاه تفنگداران ایالات متحده، به عنوان یک نیروی واکنش سریع عمل می‌کند. در دستورالعمل‌های ایالات متحده، نیروی تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا مشخص در § ۵۰۶۳ و در قانون امنیت ملی سال ۱۹۴۷ به‌صورت مشخص معرفی شده‌است. این سپاه دارای سه زمینه اصلی مسئولیت می‌باشد:
آبشار اخلمد از آبشارهای استان خراسان رضوی، شمال شرقی ایران در شهرستان چناران در ۸۰ کیلومتری شمال غرب مشهد و ۲۴ کیلومتری چناران در دامنه‌های رشته‌کوه بینالود و در دو کیلومتری روستای اخلمد قرار دارد. این آبشار از دو آبشار بلند کنار هم تشکیل شده‌است که هر کدام بالای ۴۰ متر ارتفاع دارند.
اخلمد که از گردشگاه‌های طبیعی اطراف مشهد بوده، قدمتی چند هزار ساله دارد، در دره‌ای در میان کوه بینالود واقع شده‌است که در ابتدای دره، انواع گل‌ها و گیاهان زیبا و درختان انبوه به همراه باغ‌های فراوان میوه به چشم می‌خورد و پس از طی مسیری آبشار اول که دارای ۲۳ متر ارتفاع است مشاهده شده و با گذر از میان این آبشار و در یک کیلومتری آن، آبشار اصلی اخلمد با ارتفاعی در حدود ۴۰ متر مشاهده می‌شود و آبشار سوم و چهارم نیز در بالای این آبشارها قرار دارد.
آهکی بودن جنس کوه‌های اخلمد باعث پیدایش حفره‌های ژرف مدور در زیر این آبشار شده‌است.
این دره دارای دیواره‌های صخره‌ای با ارتفاع حدود ۳۰۰–۲۰۰ متر است که یکی از بزرگ‌ترین مناطق برای ورزش مفرح سنگنوردی در ایران است. از دیواره‌های معروف آن می‌توان دیواره سفید، الله اکبر، عقاب و … را نام برد. این دره دارای چندین آبشار است که ۴ تای آن‌ها دائمی و چندین آبشار فصلی دارد. آبشار اصلی اخلمد حدود ۴۰ متر ارتفاع دارد. این آبشار در ۲ کیلومتری روستای قدیمی جریان دارد.
بند اخلمد و غار اخلمد از دیگر جاذبه‌های این منطقه گردشگری است که هر ساله گروه زیادی از گردشگران مشهد و شهرهای دیگر را برای دیدار از طبیعت اخلمد و آبشارهای زیبای آن به این منطقه جذب می‌کنند.
در کتاب اخلومد، یا بهشت خراسان نوشته ابراهیم غفاری دو نظر متفاوت در مورد دلیل نامگذاری اخلمد یاد شده‌است.