moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
نهمیاه کرتیس "اسکیپ" جیمز (زادهٔ ۹ ژوئن ۱۹۰۲ - درگذشتهٔ ۳ اکتبر ۱۹۶۹) خواننده، ترانه‌سرا، گیتاریست و پیانیست سبک دلتا بلوزدلتا بلوز یکی از فرم‌های ابتدایی موسیقی بلوز است که در دهه‌های آغازین قرن بیستم میلادی توسط هنرمندان -عمدتاً سیاه‌پوست- منطقهٔ میسیسیپی ابداع شد. سازهای اصلی دلتا بلوز گیتار و سازدهنی هستند. بود. از او به‌عنوان یکی از تاثیرگذارترین هنرمندان دلتا بلوز یاد می‌شود.
دورهٔ فعالیت هنری جیمز به ۲ بخش تقسیم می‌شود. آثار اولیه -و شاخص‌تر- او متعلق به ابتدای دههٔ ۱۹۳۰ میلادی هستند. جیمز از سال ۱۹۳۱ به مدت ۳۰ سال هیچ کاری منتشر نکرد و در ۵ سال پایانی عمرش دوباره به اجرا و ضبط آثاری پرداخت. او بیشتر آثارش را با کوک «رِ مینور»ترتیب کوک سیم‌های گیتار: ر-لا-ر-فا-لا-ر ساخته و اجرا کرده‌است. ژرفای صداهایی که در آثار دههٔ ۱۹۳۰ او شنیده می‌شود به‌دلیل همین کوک نامتعارف است.
احمد پِژمان (زادهٔ ۱۸ تیر ۱۳۱۴) آهنگساز و موسیقی‌دان اهل ایران است. وی به‌عنوان یکی از آهنگسازان سرشناسِ موسیقی کلاسیک در ایران، آثار زیادی طی فعالیت‌های هنری خود در فرم‌های شناخته‌شدهٔ غربی مانند: سمفونی، اپرا، باله، راپسودی، اوراتوریو، پوئم سمفونیک و دیگر شیوه‌ها، با تأثیر از موتیف‌ها و تم‌های ایرانی خلق کرده‌است و از موسیقی‌دانان صاحب سبک در ادبیات موسیقی معاصر ایرانی به‌شمار می‌آید.
احمد پژمان در شهر لار متولد شد و از همان دوران کودکی با موسیقی آشنا شد. او آموزش‌های موسیقی خود را نزد موسیقی‌دانانی چون: حشمت سنجری، پرویز منصوری، حسین ناصحی و تحصیلات دانشگاهی را در تهران گذراند و مدتی نیز به نوازندگی در ارکستر سمفونیک تهران پرداخت. وی سپس برای ادامهٔ تحصیلات با دریافت بورس تحصیلی به خارج از کشور سفر کرد و در مراکز آموزشی چون آکادمی موسیقی وین و دانشگاه کلمبیا، نزد آهنگسازانی مانند: توماس کریستین داوید، فردریش چرها، ولادیمیر اوساچوفسکی، هانس یلینک و آلفرد اوهل، بر دانشِ خود در زمینهٔ موسیقی کلاسیک و الکترونیک افزود. وی آثار گوناگونی برای ارکستر سمفونیک، ارکستر مجلسی، پیانو، گروه کر، آواز و موسیقی فیلم، آهنگسازی کرده‌است که برخی از این آثار با همراهی ارکستر سمفونیک تهران و بسیاری دیگر، توسط ارکسترهای معتبر خارجی اجرا شده‌است.
سبک موسیقی پژمان را تلفیقی از موسیقی محلی، موسیقی ردیف، سازهای ایرانی، همراه با هارمونی، کنترپوان، ارکستراسیون و سایر تکنیک‌های موسیقی غرب می‌دانند. وی در سبک‌های مختلف دیگری نیز از جمله موسیقی پاپ، آهنگسازی کرده‌است و برای خوانندگانی مانند: داریوش، ستار، فرامرز آصف، عارف، مهستی، حمیرا و دیگران، ترانه ساخته یا تنظیم کرده‌است.
پژمان در سینمای ایران با کارگردانان مختلفی همچون بهمن فرمان‌آرا و مجید مجیدی همکاری داشته و تاکنون موفق به دریافت ۲ سیمرغ بلورین از جشنواره فیلم فجر و ۴ تندیس زرین از جشن بزرگ سینمای ایران شده‌است. آثار احمد پژمان در ایران، مورد تحسین هنرمندان سرشناسی چون: محمدرضا شجریان، فرهاد فخرالدینی، علی رهبری، کامبیز روشن‌روان، شهرداد روحانی، حسین علیزاده، هوشنگ کامکار و … قرار گرفته و بارها از وی در محافل و مراسم مختلف موسیقی تقدیر به‌عمل آمده‌است. احمد پژمان نخستین آهنگسازِ ایرانی است که اُپرا نوشته و اجرا شده‌است.
احمد پژمان در سال ۱۳۱۴، در شهرِ لار واقع در استان فارس زاده شد. وی که تنها فرزند خانواده بود، به همراهِ پدرش، مصطفی پژمان و مادرش، زینت‌السادات نسابه حقیقی، دوران خردسالی خود را در لار گذراند. او در این شهر به مکتب‌خانه رفت و خواندن و نوشتن آموخت. پدرش، با اینکه مدتی مغازه‌دار بود و به خرید و فروشِ وسایل مختلف می‌پرداخت، اما هیچ‌گاه شغلِ ثابتی نداشت و مدام در سفر بود. به همین علت، احمد پژمان به‌همراه خانواده به بندرعباس و سپس میناب نقل مکان کرد و تا کلاس دوم دبستان در این شهر ماند. در میناب، از نی‌زاری که در نزدیکی دبستان محل تحصیلش بود، نی‌هایی بُرید و با ایجاد حفره‌هایی روی نی، نخستین آشنایی خود با ساز و موسیقی را تجربه کرد.
در ۸ سالگی همراه با پدر و مادر، به سیرجان رفت. پس از آن با خانواده عازم تهران شد و در منزل پدربزرگ و مادربزرگ (مادری)، واقع در کوچهٔ مسجد مجد، میدان حسن‌آباد اقامت گزید و به تحصیلات ابتدایی در «مدرسهٔ اسلامی» که در حوالیِ میدان منیریه بود، مشغول شد. مدیر این مدرسه یک روحانی بود و احمد پژمان در مراسم صبح‌گاهی قرآن می‌خواند. او دورانِ تحصیلات متوسطه را نیز در دبیرستانِ تازه تأسیس محمد قزوینی، در نزدیکی‌های خیابان حسن‌آباد تهران آغاز کرد. پژمان از نخستین شاگردان این مدرسه بود. وی ادامهٔ تحصیلاتِ متوسطه را در «دبیرستان ادیب» در کوچهٔ خندان، بین لاله‌زار و فردوسی سپری کرد.
وی در آن روزها یک سازِ نیِ فلزی خرید و با آن آهنگ‌های روز را می‌نواخت. پس از آن با جمع‌کردنِ پول‌های عیدی‌اش، سازدهنی خرید و شروع به نواختن کرد. سپس به واسطهٔ یکی از آشنایانش، آهنگ‌هایی که با سازدهنی یادگرفته بود، به یک هنرجو آموزش می‌داد.
در آن هنگام والدین بر این عقیده بودند که هر کس زبان انگلیسیاش قوی باشد، می‌تواند کار مناسب با درآمد خوب پیدا کند. اما احمد پژمان به موسیقی علاقه داشت. روزی برای ثبت نام در کلاس انگلیسی از مادرش، مبلغ ۴۰ تومان گرفت، اما در راه مدرسه، مقابل مغازهٔ یک ارمنی با نام وارطان، که ویلن تعمیر می‌کرد، ایستاد و تمامی پول شهریهٔ کلاس زبان را به وی داد و ویلن بنفش رنگ را خرید. احمد پژمان با تمرین بسیار، آهنگ‌هایی را که می‌شنید با ویلن می‌نواخت. او پس از مدتی برای آموختن ویلن به کلاس درس «برادران معارفی»، در میدان بهارستان رفت که آن زمان در رادیو برنامه اجرا می‌کردند. نخستین معلم موسیقی او «منوچهر معارفی» بود که نام نت‌ها و جایگاهشان روی ساز را به وی آموخت.
آموزش موسیقی احمد پژمان، از دوران تحصیل در کلاس سوم دبیرستان ادیبِ تهران شروع شد. وی ابتدا نواختنِ ویلن را نزد یکی از همکلاسی‌هایش با نام فریبرز بدخش که نزد مهدی خالدی درس ویلن می‌گرفت، آغاز کرد و ردیف دورهٔ اول، ابوالحسن صبا را آموخت. او یک شب، تحت تأثیر موسیقی فیلمی با نام «چشمان سیاه» (که سرگذشت یک ویولنیست آلمانی بود و عاشق زنی شده بود که هر روز جلوی خانه‌اش ساز می‌زد)، مسیر زندگی‌اش عوض شد و تصمیم گرفت موسیقی کلاسیک بیاموزد.
نخستین معلم او در موسیقی کلاسیک، یک دانشجوی پزشکی به نام عیسی رضایی بود که خود نیز شاگرد یک معلم ارمنی، با نام آساتور بود. همهٔ خانواده رضایی اهل موسیقی بودند؛ از جمله برادرِ عیسی، مصطفی رضایی که شاگرد حشمت سنجری بود. او احمد پژمان را تشویق کرد تا نزد سنجری برود. وی بدین واسطه، فراگیری ویلن را به صورت جدی‌تر نزد حشمت سنجری پی گرفت. او در این هنگام، به تحصیل رشتهٔ ادبی در یک دبیرستان خصوصی مشغول بود. پس از آن در رشتهٔ زبان انگلیسی، وارد دانشسرای عالی شد و همزمان آموختن ویلن را نیز نزد حشمت سنجری ادامه می‌داد. در این زمان، به ارکستر هنرستان موسیقی وارد شد. این ارکستر فعالیت خود را تحت نظر حشمت سنجری آغاز کرده بود و پس از سنجری نیز لوئیجی پازاناری (کنسرت مایسترِ ارکستر سمفونیک تهران)، که از هندوستان به ایران آمده بود، هدایت ارکستر هنرستان را در دست گرفت. در این زمان احمد پژمان، به دلیل مشاجره‌ای که در امتحان یکی از درس‌های دانشسرا، با معلم آن درس پیش آمد، تحصیل زبان انگلیسی را ترک کرد و تصمیم گرفت فقط آموزش موسیقی را دنبال کند.
او به واسطهٔ یکی از دوستانش (امیرتیمور پورتراب) که در همسایگی پرویز منصوری زندگی می‌کرد، با وی آشنا شد و از پرویز منصوری که خود شاگرد حسین ناصحی بود، تقاضا کرد تا درس‌های آهنگسازی را به او آموزش دهد. پس از حدود ۳ ماه، پرویز منصوری به وی گفت: «پژمان، من تا اینجا بیشتر یادنگرفتم» و او را برای حضور در کلاسِ حسین ناصحی تشویق کرد. احمد پژمان در این هنگام با پیشنهادِ امیرتیمور پورتراب، برای تأمین مخارج کلاس، یک آکوردئون کوچک تهیه کرد و در کودکستانها به تدریس موسیقی مشغول شد. سپس نزد حسین ناصحی رفت و آموزشِ هارمونی را نزد وی به پایان رساند. پژمان در آن روزها با ارکسترهایی نظیر: ارکستر صبا، ارکستر دهلوی و ارکستر احمد فروتن راد، همکاری خود را به عنوان نوازندهٔ ویلن آغاز کرد. وی همچنین در دوران دانشجویی به واسطهٔ دوستی که با واروژان داشت، همراه با ارکستر این آهنگساز نیز در استودیوهای مختلف، به نوازندگی مشغول شد. او پس از چندی به ارکستر سمفونیک تهران راه یافت و در دورهٔ رهبری سنجری و هایمو تویبر در ارکستر حضور داشت.
احمد پژمان در سال ۱۳۴۲، تحصیلات دانشگاهی خود را در رشتهٔ زبان و ادبیات انگلیسی در دانشسرای عالی به‌پایان رساند. او در سال ۱۳۴۳ با اخذ بورسیهای که توسط مهرداد پهلبد، وزیر فرهنگ و هنر ایران، به وی اعطا شد، به اتریش رفت و در آکادمی موسیقی وین نزد استادانی نظیر: توماس کریستین داوید، آلفرد اوهل، هانس یلینک و فردریش چرها به تحصیل آهنگسازی پرداخت.
احمد پژمان در سال ۱۳۴۴، یک قطعهٔ راپسودی برای ارکستر ساخت. او این اثر را که در وین نوشته بود، نخستین بار با «ارکستر رادیو وین» به اجرا درآورد و به‌عنوان گزارش تحصیلی خود، به ایران فرستاد. پس از ارسال این قطعه، به وی سفارش نوشتن اُپرا داده شد و با اینکه از اپرا نفرت داشت و موسیقی آوازی را نمی‌پسندید، اما علاقه‌اش به زبان مادری باعث شد که به نوشتن اپرا تشویق شود. وی به‌علت فقر مالی در وین، که ناشی از وقفه در ارسال بورس تحصیلی‌اش به‌وجود آمده بود، این سفارش را پذیرفت و در هفته چندبار به تماشای اپراهای مختلف می‌رفت و به بررسی ارکستر و مطالعهٔ پارتیتورهای اپرا می‌پرداخت. پژمان، نخستین اپرای تک‌پرده‌ای خود را در سال ۱۳۴۶، با عنوان "جشن دهقان" در فضایی روستایی ساخت. او پس از اجرای این اثر و بازتاب موفق آن، تصمیم گرفت در زمینهٔ اپرا فعالیت بیشتری انجام دهد. وی نخستین آهنگساز ایرانی است که اپرایی نوشته که اجرا شده‌است.
احمد پژمان پس از پایان تحصیلات، در سال ۱۳۴۷ به ایران بازگشت و به‌عنوان آهنگساز، در تالار رودکی و استاد موسیقی، در دانشگاه تهران مشغول به کار شد. وی در سال ۱۳۴۷، اپرای دوم خود را با نام "دلاور سهند" آهنگسازی کرد. این اپرا به سفارش مهرداد پهلبد، وزیر فرهنگ و هنر ایران ساخته شد. در آن زمان، وزارت فرهنگ و هنر با آهنگسازان ایرانی که توانایی نوشتنِ آثار موسیقی ارکسترال داشتند، قرارداد می‌بست و در ازای ساخت حداقل یک قطعه در سال، ماهیانه ۴۰۰۰ تومان به آهنگساز پرداخت می‌کرد. پژمان، اپرای "دلاور سهند" را با مضمونِ رشادت‌های بابک خرمدین و حملهٔ اعراب به ایران، به نگارش درآورد.
او در این هنگام به مطالعهٔ بیشتر اپرا پرداخت و قصد نوشتن "اپرای سیاوش" با مضمون تراژدی سیاوش را داشت، اما این اپرا به سرانجام نرسید. وی در سال ۱۳۴۹ اپرای دیگر خود با عنوان "سمندر" را همراه با لیبرتو محمدرضا اصلانی، آهنگسازی نمود. اپراهای "جشن دهقان"، "دلاور سهند" و "سمندر"، قبل از انقلاب ۱۳۵۷ در تالار وحدت اجرا شدند. او نخستین تجربهٔ خود در زمینهٔ ساخت موسیقی سریال را با همکاری علی رهبری و برای سریال دلیران تنگستان به کارگردانی همایون شهنواز، به‌دست‌آورد. پس از آن، همکاری خود را با کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان آغاز کرد و در این کانون با بهمن فرمان‌آرا آشنا شد. او در سال ۱۳۵۳، نخستین موسیقی فیلم خود را برای فیلم شازده احتجاب به کارگردانی بهمن فرمان‌آرا ساخت و این همکاری تا سال‌ها ادامه پیدا کرد، به‌طوری‌که بیشتر موسیقی فیلم‌های فرمان‌آرا توسط احمد پژمان آهنگسازی شده‌اند. فرمان‌آرا آغاز این دوستی و همکاری را بعد از فیلم‌برداری شازده احتجاب می‌داند که به واسطهٔ دوستی مشترک آنها با احمدرضا احمدی، صفحه‌ای از او دریافت می‌کند که حاوی اشعاری از نیما یوشیج، صدای احمد شاملو و موسیقی پژمان بود و پس از شنیدن این اثر، به شوق آمده تصمیم می‌گیرد موسیقی متن فیلمش را به وی بسپارد. او می‌گوید: «به درِ منزلش رفتم و وقتی به او گفتم که با او چه کار دارم گفت من بلد نیستم. اما من به او گفتم می‌دانم باید چه کار کنیم. در واقع او صاف و ساده و بدون حاشیه با من روبرو شد، چیزی که در آهنگسازان جوان امروزی نیست.»
در همین زمان، مسئولیت مدیریت دپارتمان موسیقی دانشگاه تهران را به وی سپردند ولی او پس از یک سال از سِمَتِ خود استعفا داد. سپس در سال ۱۳۵۴، برای ادامه تحصیلات در مقطع دکترای آهنگسازی راهی دانشگاه کلمبیا (نیویورک) شد و به تحصیلِ موسیقی الکترونیک مشغول شد. از استادان او در این دوره می‌توان به ولادیمیر اوساچوفسکی، جک بیزن، بولانت آرل اشاره کرد. پژمان در آن زمان با هدف درک بهتر موسیقی پاپ، دورهٔ ترانه‌سازی را نیز گذراند. او در سال ۱۳۵۵، موفق شد اثرِ جدیدی با نام حماسه را آهنگسازی و با ارکستر ملی فیلارمونیک لندن، رهبری و اجرا کند. در سال ۱۳۵۶، قطعاتی برای گروه سازهای ایرانی از سوی وزارت فرهنگ و هنر به احمد پژمان سفارش داده شد. او همان سال مجموعه‌ای در پنج قطعه، با عنوان عیّاران نوشت و با ارکستر سازهای ملی به سرپرستی فرامرز پایور، اجرا، رهبری و منتشر کرد.
احمد پژمان در زمان وقوع انقلاب ۱۳۵۷ مشغول تحصیل برای کسب مدرک دکترا در وین بود که به‌خاطر انقلاب فرهنگی، بورس تحصیلی وی قطع شد و او ناچار شد به ایران برگردد و مدت حدود دو سال در ایران اقامت داشت. در دههٔ ۱۳۶۰، به‌عنوان آهنگساز و تنظیم‌کننده با برخی از خوانندگان موسیقی پاپ ساکن در خارج از ایران، نظیر: حمیرا، داریوش، عارف، ستار و مهستی، همکاری داشت، که بسیاری از این آثار، روی اشعار میهنی و بعضاً سیاسی ساخته شده بودند. معروف‌ترین این آثار عبارتند از: تنظیم ترانهٔ بمان مادر (با صدای داریوش/عارف، شعر نادر نادرپور و ملودی بابک افشار)، ساخت ملودی و تنظیم ترانهٔ «روزگار غریبیست نازنین» (با صدای عارف، شعر از احمد شاملو) و تنظیم ترانهٔ «در این بن‌بست» (به خوانندگی داریوش با شعر از احمد شاملو و ملودی بابک افشار).
احمد پژمان که پس از سال‌ها اقامت در خارج از کشور، دچار افسردگی و غمِ دوری از وطن شد، سرانجام با تشویق عده‌ای از سینماگران که با وی در یک جشنوارهٔ فیلم خارجی ملاقات داشتند، تصمیم گرفت خانواده و همسرش را رها کند و به ایران برگردد. در بازگشت مجدد به ایران (حدود ۱۳۷۰)، یک دستگاه سینتی‌سایزر و یک کامپیوتر مخصوصِ موسیقی به همراه داشت که با ممانعت ورود از سوی گمرک مواجه شد. او برای ترخیص این وسایل به ایران، نیازمند دریافت مجوز از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی بود. مراجعهٔ پژمان به تالار وحدت برای دریافت مجوز، موجب دیدار وی با مسئولان وزارت ارشاد و پیشنهاد برای تولید آثار جدید موسیقی شد. او از سال۱۳۷۰، به عنوان عضو هیئت علمی در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران به تدریس مشغول شد. پژمان در سال ۱۳۷۱، با ساخت موسیقی فیلم هنرپیشه به کارگردانی محسن مخملباف، نخستین اثر موسیقی فیلم خود پس از انقلاب ۱۳۵۷ را آهنگسازی و با سینتی‌سایزر اجرا کرد.
از دیگر آثار ساخته شده توسط وی در دههٔ ۱۳۷۰، قطعات "خرمشهر" (به مناسبت آزادسازی خرمشهر)، "تک‌سوار عشق" (بر اساس نمایشنامهٔ مختار) و هفت‌خان رستم (با طراحی بهروز غریب‌پور) بود. او در آغاز دهه ۱۳۸۰، یک آلبوم حاوی منتخبی از چند موسیقی فیلم خود را با عنوان "سراب" توسط نشر هرمس منتشر نمود و در سال ۱۳۸۱ نیز، منتخبِ دیگری از آثار موسیقی فیلم را در آلبوم خاطرات فردا منتشر کرد. ناگهان رستخیز اثر دیگر احمد پژمان در دههٔ ۱۳۸۰ بود. او این اثر را در سال ۱۳۸۶، به واسطهٔ دوستی با طالب‌خان شهیدی (آهنگساز اهل تاجیکستان)، با اجرای ارکستر سمفونیک ملی روسیه و گروه کر مسکو ضبط کرد. آلبوم این اثر نخستین بار در سال ۱۳۸۹ توسط حوزه هنری منتشر شد.
وی در اواخر دههٔ ۱۳۸۰، مجموعه‌ای از آثار تلفیقی، با سازهای آکوستیک و الکترونیک را در آلبومی با نام سایه‌های خورشید ضبط و در سال ۱۳۸۹ توسط نشر هرمس منتشر کرد. انگیزهٔ پژمان برای ساخت قطعات این آلبوم، که ابتدا «"کنگان"» نام داشت، تولد دخترش بود. او برای این آلبوم، قطعاتی را به شیوهٔ موسیقی موج نو، طراحی و آهنگسازی کرد.
احمد پژمان، دههٔ ۱۳۹۰ را با ساخت آثاری همچون "سمفونی نوروز" آغاز نمود. دیورتیمنتو از دیگر آثار پژمان بود که ابتدا در سال ۱۳۸۷ برای ارکستر زهی بزرگ نوشته شد اما او به دلیل محدودیت‌های مالی، این قطعه را دوباره برای کوئینتت زهی تنظیم و بازنویسی کرد. این اثر در سال ۱۳۹۵ ضبط و توسط مؤسسهٔ خانهٔ هنر خرد، منتشر شد.
سال ۱۳۹۴، سالی بود که احمد پژمان سوگوارِ مادرش (زینت‌السادات نسابه حقیقی) شد که بر اثر سکته مغزی، هشتم اردیبهشت همان سال در تهران درگذشته بود، و این هنگام، او در ایران حضور نداشت، وی علاقهٔ زیادی به مادرش داشت و معتقد است که نقش مهمی در زندگی و موفقیت‌هایش داشته‌است. در ۱۴ دی ۱۳۹۵، اثر جدیدی از احمد پژمان با عنوان پوئم سمفونی "سرزمین دلاوران" در پنج موومان، نخستین‌بار توسط ارکستر سمفونیک تهران به رهبری شهرداد روحانی اجرا شد. این اثر با مضمونِ آزادگی و برای اسیران جنگ ایران و عراق نوشته شده و شعر آن را عبدالجبار کاکایی سروده‌است. شهرداد روحانی در یک کنفرانس مطبوعاتی که قبل از اجرای اثر برگزار شد، اظهار داشت: «خوشحالم که افتخار رهبری این قطعه نصیب من شد» و در ادامه می‌افزاید «مطمئنم این آهنگ بارها در ایران و جهان اجرا خواهد شد…».
وی هنگام تحصیل در اتریش، قطعه‌ای با عنوان اورتور "پارسیان" نوشت که قرار بود به همراه قطعهٔ "راپسودی"، توسط «ارکستر رادیو وین» به رهبری هاینس سنداور ضبط شود، اما "راپسودی" ضبط شد و "پارسیان" به ضبط نرسید. این قطعه که پس از ۵۰ سال، توسط پژمان مجدداً برای کوئینتت زهی تنظیم و ضبط شده بود، در ۲۲ تیر ۱۳۹۹، به‌مناسبت هشتاد و پنجمین سالروز تولد احمد پژمان، توسط مؤسسهٔ خانهٔ هنر خرد، منتشر و به وی اهدا شد.
احمد پژمان در طول فعالیت‌های خود در ایران، در امور دیگری غیر از آهنگسازی با جامعهٔ موسیقی همکاری و مشارکت داشته‌است که عبارتند از: تدریسِ هارمونی، کنترپوان و آهنگسازی در دانشگاه، مدیریت دپارتمان موسیقی دانشگاه تهران، از بنیانگذاران کانون آهنگسازان سینمای ایران، دبیر هنری جشنوارهٔ موسیقی فارس.
احمد پژمان دو بار ازدواج کرده‌است. او با همسر اول خود، هما بحرینی، در کلاس درس مصطفی پورتراب آشنا شد. هما بحرینی در آن زمان، نوازندهٔ سنتور و آکوردئون و از شاگردانِ هنرستان موسیقی بود و نزدِ مصطفی پورتراب، هارمونی می‌آموخت. احمد پژمان از همسر اول خود، یک دختر به‌نام شیوا و دو پسر به نام‌های بابک و ژوبین دارد. وی پس از جدا شدن از همسر اول، در سال ۱۳۶۴ با شیرین بذله (کارگردان و تهیه‌کنندهٔ ساکن آمریکا) ازدواج کرد که از این ازدواج، دختری به‌نام سیما دارد. احمد پژمان، هم در ایران و هم در آمریکا زندگی می‌کند. او خود در این مورد گفته‌است: «من به‌خاطر خانواده به آمریکا می‌روم ولی بیشترِ وقت‌ها در ایران هستم و هر چندماه یک‌بار باید به ایران بیایم»
سبک موسیقی پژمان را تلفیقی از موسیقی محلی، موسیقی ردیف، سازهای ایرانی، همراه با هارمونی، کنترپوان، ارکستراسیون و سایر تکنیک‌های موسیقی غرب می‌دانند. پژمان خود می‌گوید در آهنگسازی، قبل از موسیقی بیشتر از ادبیات ایران تأثیر پذیرفته‌است؛ شاعرانی مانند فردوسی و حافظ، الگوی او بوده و نقش مهمی در نگاه او به خلق آثارش داشته‌اند. وی پایه و اساس کارهایش را فرهنگ و موسیقی ایرانی می‌داند و از موسیقی محلی و ردیف در آهنگسازی (به عنوان مثال: درآمد راست‌پنج‌گاه برای یک موسیقی فیلم)، بسیار استفاده کرده‌است. پژمان اظهار می‌دارد که از شخص خاصی در ایران تأثیر نپذیرفته اما بتهوون را آهنگسازی تأثیرگذار و الگوی اصلی خودش در آهنگسازی (به‌خصوص تکنیک بسط و گسترش یک تم) می‌داند. وی تمام سعی و تلاش خود را در طول فعالیت هنری‌اش، تأکید بر ایرانی بودنِ آثارش داشته‌است. او در این باره می‌گوید:
سبک احمد پژمان مورد توجه بسیاری از موسیقی‌دانان ایرانی قرار گرفته و به نقد و تحلیل آن پرداخته‌اند. محمدرضا شجریان معتقد است احمد پژمان به‌عنوان یک «آهنگساز بزرگ موسیقی کلاسیک» در ایران، با تلفیق موسیقی کلاسیک و ایرانی و با استفاده از صداهای جدید و سینت سایزر، آثار جدیدی خلق کرده‌است و در این زمینه «او بهترین است».
حسین علیزاده، آهنگساز و نوازندهٔ تار که از دوران هنرستان با احمد پژمان آشنا شده و در تحصیلات دانشگاهی نیز در کلاس‌های درس وی حضور داشته‌است، ضمن ستایش از شیوهٔ آهنگسازی وی در تلفیق موسیقی محلی و ردیف، مهم‌ترین ویژگی پژمان را این می‌داند که او «هیچ چیز را مطلق نمی‌دانست و سلیقه شخصی‌اش را به دیگران تحمیل نمی‌کرد». علیزاده سبک پژمان را مختص ژانر خاصی از موسیقی ایرانی یا موسیقی غربی نمی‌داند و معتقد است پژمان به خاطر اینکه متولد شهر لار در استان فارس است، توجه منحصربه‌فردی به ملودی‌های محلی داشته‌است و بهتر از دیگران از این پتانسیل استفاده کرده‌است. علیزاده، ذات و پویایی موسیقی پژمان را استفاده از ریتم و رنگ‌های صوتی می‌داند و اظهار می‌دارد این امر با هر نوع ارکستری، نتیجهٔ مطلوبی به‌دست می‌آورد. وی نتیجه می‌گیرد که «در هر صورت اگر پژمان یک موتیف دو یا سه‌نتی داشته باشد، همان دو یا سه نت، موضوعِ موسیقی‌اش می‌شود و با چنان ذوق و مهارتی آن را بسط می‌دهد که اثری بزرگ خلق می‌شود».
علی رهبری، رهبر ارکستر و آهنگساز ایرانی که آخرین قسمت از پوئم سمفونیک "مادرم ایران"، ساختهٔ خود را به احمد پژمان تقدیم کرده‌است، دربارهٔ وی گفته‌است: «احمد پژمان را هنوز در ایران درک نکرده‌اند»، او دلیل آن را «بی‌سوادی مسئولان فرهنگی» و «حسادت» موسیقی‌دانان باسواد ذکر می‌کند.
هوشنگ کامکار، موسیقی‌دان و آهنگساز که آلبوم "باغ‌های پژمان" را به‌یاد احمد پژمان ساخته و به وی تقدیم کرده‌است، اظهار می‌دارد، با نام احمد پژمان ابتدا از طریق مجلات موسیقی آشنا شده و سپس از سال ۱۳۵۰، در دانشگاه از محضر وی اصول آهنگسازی را آموخته‌است. کامکار ضمن اشاره به اینکه «چهرهٔ مهربان و فروتن او با آن همه دانش موسیقایی، برایم تا به امروز سمبل هنرمندی واقعی و بزرگ بوده‌است»، در بارهٔ سبک آهنگسازی وی می‌گوید:
این اظهارات کامکار در ستایش از سبک احمد پژمان، واکنش‌برانگیز شد، روزنامه اعتماد ملی نوشتاری به قلم علی عظیمی‌نژادان به رشتهٔ تحریر درآورده و در آن به تحلیل آثار پژمان و نقد نظرات دیگران پرداخته‌است. در این نوشتار، او گفتهٔ هوشنگ کامکار در مورد نام بردن از احمد پژمان به‌عنوان «اولین آهنگساز چندصدایی» و «بانی موسیقی ملی» در ایران را خلط مبحث می‌داند و معتقد است چندصدایی برای موسیقی ایرانی به صورت کلی و چندصدایی برای سازهای ملی، دو مقولهٔ جداگانه هستند. وی ادامه می‌دهد که در مورد موسیقی ایرانی، قبل از پژمان، علینقی وزیری و روح‌اله خالقی، پیشتاز موسیقی چندصدایی در ایران بوده‌اند و پس از آن حسین دهلوی قرار دارد و قطعاتی مانند "سبکبال" ساخته‌است که در آن از تکنیک کنترپوان و ریزپرده استفاده کرده بود و این در حالی است که احمد پژمان اصولاً اعتقادی به استفاده از ریزپرده ندارد. او در مورد چندصدایی در سازهای ملی نیز تحلیل می‌کند که با آنکه بالهٔ عیاران ساختهٔ احمد پژمان در اواسط دههٔ ۱۳۵۰، از ساختار پیچیده‌تری در موسیقی چندصدایی ایرانی برخوردار است و توسط گروه پایور اجرا شد، اما باید در نظر داشت که این گروه از دههٔ ۱۳۴۰، به‌سرپرستی فرامرز پایور، از همان زمان سابقهٔ درخشانی در اجرای موسیقی چندصدایی داشته‌است، ضمن اینکه اندکی قبل از پژمان، لوریس چکناواریان اثری به نام باله سیمرغ را با این گروه اجرا کرد که چندصدایی و بسیاری از قسمت‌های آن آتونال است. وی می‌افزاید استفاده از موسیقی محلی نیز ادامهٔ سنت روبیک گریگوریان است که آهنگسازانی مانند: هوشنگ استوار، ثمین باغچه‌بان و محمدتقی مسعودیه، این سبک را ادامه دادند و پژمان نیز در این راستا به خوبی از آن استفاده کرده‌است.
احمد پژمان قطعاتِ موسیقیِ گوناگونی برای ارکستر سمفونیک، ارکستر مجلسی، سازهای سولو مانند پیانو و ویولا، گروه کر، آواز و موسیقی فیلم ساخته‌است، که برخی از آنها با همراهی ارکستر سمفونیک تهران و بسیاری دیگر، توسط ارکسترهای معتبر خارجی، درکشورهایی نظیر: اتریش، انگلستان، لهستان، بلژیک، آلمان، آفریقای جنوبی و آمریکا اجرا شده‌است. نخستین قطعهٔ وی که پیش از تحصیلات آکادمیک ساخته‌است، "در کنار جویبار" نام دارد. اپرای "جشن دهقان،" اولین اپرای ساختهٔ پژمان و اولین اپرایی بود که در ایران برای افتتاح تالار رودکی، ساخته و اجرا شده‌است.
از احمد پژمان تاکنون ده‌ها اثر در سبک‌ها و فرم‌های گوناگون، برای ارکسترهایی با ترکیبات مختلف، به ثبت رسیده‌است. وی که در سال ۱۳۵۲، با ساخت موسیقی فیلم شازده احتجاب، وارد عرصهٔ سینما شد، تاکنون برای حدود ۲۷ فیلم و سریال آهنگ ساخته‌است و جوایز گوناگون و معتبری نیز کسب کرده‌است. تنوع آثار پژمان، از موسیقی کلاسیک تا موسیقی پاپ، گسترده‌است و بیش از ۳۰ ترانه برای خوانندگان سرشناس و مختلفِ پاپ، ساخته یا تنظیم کرده‌است. همچنین وی حدود ۱۵ آلبوم از آثار ارکسترال، آوازی و موسیقی فیلم خود را منتشر کرده‌است که برخی از این آلبوم‌ها موفق به نامزدی یا دریافت جایزه در جشنواره‌های مختلف موسیقی شده‌اند. احمد پژمان بسیاری از پارتیتورهای خود را به چاپ رسانده (حدود ۶ کتاب) و برخی دیگر را نیز به‌صورت رایگان و آنلاین، در اختیار علاقه‌مندان موسیقی گذاشته‌است.
در سال ۱۳۹۳، نخستین «دوسالانه آهنگسازی احمد پژمان» با هدف «حضور نسل جوان و تداوم مسیر آهنگسازی احمد پژمان»، با دبیری امین هنرمند برگزار شد. این رویداد در سال ۱۳۹۸، پس از پنج سال تأخیر، با عنوانِ «جایزه آهنگسازی احمد پژمان» به‌عنوان جایزه‌ای مستقل از «جشنوارهٔ موسیقی دانشجویی صبا»، برگزار شد. این پروژه، بدونِ تعهد به برگزاری هر دوسال یک‌بار، به‌منظورِ ایجاد بستری برای خلق، اجرا، و ضبط آثار موسیقی برگزار می‌شود.
گوسفند دالی (۵ ژوئیه ۱۹۹۶–۱۴ فوریه ۲۰۰۳) اولین گوسفند همانندسازی‌شده و ماده بود.
برای تاگ‌سازی این گوسفند گروهی از دانشمندان اسکاتلندی به سرپرستی یان ویلموت، یک سلول از پستان گوسفند ماده جدا کردند. سپس این سلول را به تخمک بارور نشدهٔ گوسفند دیگری الحاق کردند. پیش از این، کلیه مواد ژنتیکی این تخمک خارج شده بود. سلول‌های الحاقی رشد و نمو یافتند و به جنین تبدیل شدند. این جنین در رحم گوسفند سومی قرار گرفت. از آن پس بارداری و زایمان طبق معمول انجام شد. نام بره متولد شده را «دالی» گذاشتند. دالی کاملاً طبیعی بود. او کاملاً شبیه به گوسفندی بود که سلولی از پستان او جدا کرده بودند.فناوری‌های فوق پیشرفته، نشر دلهام، ۱۳۸۳
در ۱۴ فوریه ۲۰۰۳ مرگ دالی به علت بیماری ریوی اعلام شد.Dolly's final illness مؤسسه آزاد راسلین، بازیابی در ۲۱ فوریه ۲۰۰۸ Cached version این در حالی بود که امید به زندگی گوسفندهای شبیه‌سازی شده ۱۱ تا ۱۲ سال است اما دالی تنها ۶ سال عمر کرد. مادر دالی (گوسفندی که سلول پستانی از آن استخراج شده بود)۶ساله بود، به همین دلیل سلول‌های دالی هنگام تولد از نظر تقویم ژنی ۶ساله بودند و این سلول‌ها هنگام مرگ او ۱۲سال داشتند. به همین خاطر برخی علت مرگ دالی را عمر کافی سلول‌های او می‌دانند.بریج کان خداحافظ دالی، اولین گوسفند همانندسازی شده old انجمن دامپزشکی آمریکا، بازیابی در ۱۵ آوریل ۲۰۰۳
امام موفق نیشابوری فاضل، عالم و استاد خواجه نظام الملک، حسن صباح و خیام بود.از حبیب السیر چ تهران
خواجه امام موفق هبةالدین محمدبن حسین. وی جزء بزرگانی بود که در نیشابور به هنگام هجوم سلجوقیان مقیم بود و تسلیم شهر را به ابراهیم ینال برادر طغرل تصویب کرد و ظاهراً قبلاً با او مکاتبه هم داشته‌است. وی کسی است که عمیدالملک کندری را به طغرل معرفی کرد و عمیدالملک به خدمت طغرل درآمد و به وزارت او رسید. به گفته ابوالفضل غلامی وی امام صاحب حدیثان بوده‌است.
ناصرخسرو در سفرنامه گوید که:" در سفر به مکه از نیشابور در صحبت خواجه موفق که خواجه سلطان بود به راه کوان به قومس رسیدم ".سفرنامه چ دبیرسیاقی ص 4.
کین یک گروه راک آلترنتیو و سافت راک بریتانیایی است. این گروه در سال ۱۹۹۵ با نام The Lotus Eaters در ساسکس شرقی توسط تیم رایس-آکسلی (پیانیست)، تام چاپلین (خواننده)، ریچارد هیوز (درامر) و دامینیک اسکات (گیتاریست) تشکیل شد و در سال ۱۹۹۷ نام کنونی را انتخاب نمود. دامینیک اسکات کین را در سال ۲۰۰۱ ترک کرد.
از زمان تأسیس گروه در ۱۹۹۵ تا زمان ارائه اولین آلبوم نزدیک به ده سال طول کشید،اما ده سالی که ارزشش را داشت و آلبوم امیدها و ترس‌ها {Hopes and Fears} در سال ۲۰۰۴ دومین آلبوم پرفروش سال بریتانیا شد و جوایز مختلفی کسب کرد. این آلبوم به همراه کار بعدی گروه در سال ۲۰۰۶ و با عنوان {Under the Iron Sea}، به عنوان دو آلبوم برتر تمام تاریخ بریتانیا از بین ۲۰ آلبوم برتر شناخته شدند.هم چنین گروه دو بار نامزد دریافت جایزه گرمی شده‌است.
در سپتامبر ۲۰۱۶ بعد از یک وقفه طولانی گروه برای فیلم هیولایی فرا می‌خواند ترانه ای منتشر کرد.در ۱۷ ژانویه ۲۰۱۹، روزنامه سان اعلام کرد که گروه پس از شش سال دوری با آلبوم جدید بازمیگردد. همچنین این روزنامه منتشر کرد که نام آلبوم بعدی آن ها {Cause and Effect} خواهد بود"."
سبک گروه کین بسیار به گروه‌های کلدپلی و ترویس نزدیک است، با این تفاوت که پس از ترک گیتاریست گروه از پیانو به جای گیتار استفاده می‌کنند. این امر یکی از دلایلی بود که موجب شهرت آنان شد.
در سال ۲۰۰۷ با تغییراتی که در شیوه و جزئیات سبکیِ گروه شکل گرفت و گروه مجدداً از گیتار به عنوان پس زمینه استفاده کرد و همین امر موجب شد نفر تازه‌ای به عنوان گیتاریست با اسم جسی کوین به گروه ملحق شود. البته این تغییرات انتقادهای فراوانی نزد هواداران و منتقدین به خودش گرفت و موفقیت‌های دو آلبوم نخست، کمتر تکرار شد.
بجز صدای تام چاپلین خوانندهٔ اصلی ویژگی برتر دیگر ترانه‌های احساسی، عاشقانه و مفهومی بکارگرفته شده‌است که در همان آهنگ‌های ابتدایی و در مشهورترینشان ترانه جایی که فقط ما می‌شناسیم {Somewhere only we know} به اوج ترانه سرایی و قدرت فوق‌العاده بالای تم پیانو در خلق موسیقی راک آلترنتیو پی خواهید برد. تام چاپلین دربارهٔ ترانه‌ها و اهداف گروه اینگونه می‌گوید که: «ترانه‌های ما تم و مضمونی جهانی دارند و عاطفی هستند. مردم خواهان عاطفه و احساس هستند، گر چه امروزه پرداختن به این موضوع، کمی نامتداول به نظر می‌رسد. ما هرگز نخواستیم یک گروه مقلد، کوچک یا بی‌اهمیت باشیم. ما می‌خواهیم موسیقی مان را به گوش مردم نقاط مختلف جهان برسانیم. در حقیقت، این تنها دلیل فعالیت و تلاش ماست. مردم اغلب ابراز تاسف می‌کنند از این که در دهه ۶۰ زندگی نمی‌کنند ولی ما زمان و شرایطی را که در آن هستیم دوست داریم و در عین علاقه به سبک‌های نخستین راک، فرصتی را به دست آورده‌ایم که چیزی به آن اضافه کنیم.»
وقایع ۳۰ و ۳۱ خرداد تظاهرات و درگیری‌های خیابانی بود که همزمان با طرح عدم کفایت سیاسی ابوالحسن بنی‌صدر رئیس‌جمهور وقت، در مجلس شورای اسلامی روی داد و رسانه ها اعلام داشتند که این اعتراضات توسط سازمان مجاهدین خلق سازماندهی شده بود.گفتگو با مهران مصطفوی: «برخی از کارکنان دفتر بنی‌صدر هم اعدام شدند» "رادیوزمانه"
در این مقطع، تنها نیروی سیاسی که هنوز علناً از ابوالحسن بنی‌صدر پشتیبانی می‌کرد، سازمان مجاهدین خلق بود. روز ۲۹ خرداد ۱۳۶۰، مسعود رجوی رهبر وقت مجاهدین خلق، همراه بنی صدر که در خفا به سر می‌برد، مردم را به قیام فراخواندند و از هوادارانشان خواستند تا علیه حکومت در خیابان‌ها حضور یابند. روز بعد، تظاهرات ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ در تهران و شهرهای دیگر برگزار شد که حکومت با شدت آن را سرکوب کرد.
از چند روز پیش از ۳۰ خرداد و به منظور زمینه‌سازی برکناری بنی‌صدر توسط مجلس با اکثریت حزب جمهوری اسلامی، دادستانی انقلاب مرکز به سرپرستی اسدالله لاجوردی ممنوعیت برگزاری هرگونه تظاهرات را در تهران اعلام کرده بود. اما علی‌رغم این دستور، در روز ۳۰ خرداد هزاران نفر در تهران و سایر شهرها برای اعتراض به برکناری رئیس‌جمهور و حذف منتقدین به خیابان‌ها آمدند. این تظاهرات در شهرهای مختلف کشور نظیر تهران، اصفهان، تبریز، شیراز، مشهد، اهواز، اراک، زاهدان، سنندج، همدان، بندرعباس و ارومیهمهلکه ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ "خبرگزاری آفتاب" به راه افتاد. درگیری‌های تهران اغلب در نقاط مرکزی شهر از جمله خیابان انقلاب، میدان فردوسی، میدان منیریه، خیابان طالقانی، خیابان ولی‌عصر و … روی داد.مهلکه ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ "خبرگزاری آفتاب" حکومت نیز با اعلام آیت‌الله خمینی و دیگر روحانیون حامی او به سرعت عکس‌العمل نشان داد.Radical Islam: Iranian Mojahedin , by Ervand Abrahamian, Page 219, Publisher: I B Tauris & Co Ltd (December 31, 1989), ISBN 10: ۱۸۵۰۴۳۰۷۷۲, ISBN 13: ۹۷۸–۱۸۵۰۴۳۰۷۷۳
اکبر هاشمی رفسنجانی، رئیس وقت مجلس شورای اسلامی، در خاطرات خود آشوب‌های روز ۳۰ خرداد را اینگونه بازگو می‌کند:خرداد ۱۳۶۰ به روایت هاشمی رفسنجانی "بی‌بی‌سی فارسی"
در این ایام تعدادی از افرادی که از روز ۲۵ خرداد همان سال تا زمان خروج بنی صدر از کشور، با مخفی کردن وی، او را از احتمال دستگیر شدن مصون نگه‌داشته بودند، دستگیر شدند. برخی از این افراد اعدام، برخی زندانی و برخی (از جمله، داریوش فروهر) در سال‌های بعد، به قتل رسیدند.
اریترومایسین به عنوان جایگزین پنی سیلینها در بیمارانی که به این دارو حساسیت مفرط دارند، مصرف می‌شود. این دارو جزو ماکرولیدها ست.
البته در حال حاضر ماکرولیدهای جدیدتر به علت سهولت استفاده کاربرد بیشتری دارند.
غلظت سرمی دیسوپیرامید در صورت مصرف همزمان با اریترومایسین افزایش می‌یابد و ممکن است موجب بروز مسمومیت و آریتمی شود. اثر وارفارین در صورت مصرف همزمان با اریترومایسین ممکن است افزایش یابد. اریترومایسین متابولیسم کاربامازپین، بروموکریپتین، تئوفیلین و سیکلوسپورین را مهار می‌کند و ممکن است موجب افزایش غلظت سرمی این داروها گردد. اریترومایسین متابولیسم ترفنادین را نیز مهار می‌کند و خطر بروز اریتمی در بیمار را افزایش می‌دهد (از مصرف همزمان این دو دارو باید خودداری کرد). اثر دیگوکسین بر قلب در صورت مصرف همزمان با اریترومایسین ممکن است افزایش یابد. غلظت سرمی اریترومایسین توسط سایمتیدین افزایش می‌یابد و این موضوع احتمال بروز عوارض جانبی و مسمومیت، به ویژه ناشنوایی ناشی از اریترومایسین را افزایش می‌دهد.
اوج غلظت سرمی اریترومایسین بسته به نوع استر آن ۴–۲ ساعت پس از مصرف خوراکی حاصل می‌شود.
بزرگسالان: مقدار مصرف این دارو از راه خوراکی در بزرگسالان و کودکان با سن بیش از ۸ سال، ۵۰۰–۲۵۰ میلی‌گرم هر ۶ ساعت یا ۱–۵/۰ گرم هر ۱۲ ساعت و حداکثر تا ۴g/day در عفونت‌های شدید می‌باشد. مقدار مصرف اریترومایسین در درمان مراحل اولیه سیفلیس ۵۰۰ میلی‌گرم هر ۶ ساعت بر مدت ۱۴ روز می‌باشد. در عفونت کلامیدیایی تناسلی و عفونت غیرگنوکوکی پیشابراه ۵۰۰ میلی‌گرم هر ۶ ساعت برای ۷ روز مصرف می‌شود.
کودکان: این دارو در کودکان با سن کمتر از ۲ سال به مقدار ۱۲۵ میلی‌گرم هر ۶ ساعت و در کودکان ۸–۲ سال به مقدار ۲۵۰ میلی‌گرم هر ۶ ساعت مصرف می‌شود. مقدار مصرف در عفونت‌های شدید ممکن است تا دو برابر افزایش یابد.
تزریقی: در عفونت‌های شدید، در بزرگسالان و کودکان ۵۰ mg/kg/day از راه انفوزیون پیوسته وریدی یا مقادیر منقسم هر ۶ ساعت مصرف می‌شود. در عفونت‌های خفیف، mg/kg/day انفوزیون وریدی می‌شود.
پروتامین یکی از پروتئین‌های کوچک هسته سلول است که از اسید آمینه آرژنین سرشار است. این پروتئین در یکی از مراحل اسپرماتوژنز جایگزین پروتئین هیستون در DNA می‌شود و برای باروری و عملکرد اسپرم بسیار مورد نیاز است.
کلروکین داروییست که برای پیشگیری و درمان مالاریا در نواحی که ثابت شده مالاریا نسبت به اثرات آن حساس است به کار می‌رود. انواع معینی از مالاریا نوعاً به داروهای متفاوت یا بیشتری نیاز دارند.
این دارو از دهان استعمال می‌شود. اثرات جانبی شامل مشکلات عضلانی، کمبود اشتها، اسهال و قرمزی پوست است. اثرات جانبی جدی شامل صدمه عضلانی، صرع، مشکلات بینایی و فشار خون پایین است. اشکال دارویی قرص است. پژوهش‌هایی در خصوص اثر این دارو بر کوروناویروس جدید در دست انجام است.
این دارو در فهرست داروهای ضروری سازمان جهانی بهداشت قرار دارد.
کلروکویین یا کلروکین یکی از داروهای قدرتمند ضد مالاریا است. مصرف این دارو برای درمان مالاریای ناشی از پلاسمودیوم فالسیپارم به دلیل گستردگی مقاومت انگل به دارو توصیه نمی‌شود. کلروکین امروزه بیشتر در درمان آرتریت روماتوئید و لوپوس اریتماتوز مصرف می‌شود.
بزرگسالان: مقدار مصرف کلروکین در درمان مالاریا یک مقدار اولیه ۶۰۰ میلی‌گرم است که ۸–۶ ساعت بعد با ۳۰۰ میلی‌گرم در یک نوبت ادامه می‌یابد و پس از آن نیز به مقدار mg/day۳۰۰ برای ۲ روز مصرف می‌شود. مقدار مصرف کلیروکین برای درمان آرتریت روماتوئید و لوپوس اریتماتوز mg/kg۱۵۰ تا حداکثرmg/kg/day۲/۵ است.
کودکان: در درمان مالاریا، یک مقدار اولیه mg/kg۱۰ مصرف می‌شود که ۸–۶ ساعت بعد با مصرف mg/kg۵ در یک نوبت ادامه می‌یابد و پس از آن به مقدار mg/kg/day برای ۲ روز مصرف می‌شود.
پیشگیری از مالاریا: ۳۰۰ میلی‌گرم یک بار در هفته‌ است.
آرتریت روماتوئید: مقدار مصرف 3mg/kg/day می‌باشد.
عیب کار کلیه، عیب کار کبد، پسوریازیس، اختلالات نورولوژیک، میاستنی گراو، اختلالات حاد معدی- روده‌ای، کمبود G6PD و اختلالات شدید خونی.
داروهای آنتی اسید جذب کلروکین را کاهش می‌دهند. کلروکین اثر داروهای ضد صرع را کاهش می‌دهد. کلروکین احتمالاً موجب افزایش غلظت پلاسمایی سیکلوسپورین و دیگوکسین می‌شود. کلروکین ممکن است علایم میاستنی گراو را تشدید کند و در نتیجه اثرات داروهای نئوستیگمین و پیریدوستیگمین را کاهش دهد. سایمتیدین متابولیسم کلروکین را کاهش و غلظت پلاسمایی آن را افزایش می‌دهد. مصرف کلروکین با واکسن هاری ممکن است بر پاسخ بدن نسبت به واکسن مؤثر باشد.
کلروکین علاوه بر واکنش ضد مالاریایی اش به نظر می‌رسد قدری اثر ضدویروسی دارد، گرچه قدرت اثر نسبتاً کم و اثرات جانبی آن ادغام این دارو در رسم کلینیکی را دشوار کرده‌است.
در اواخر ژانویه ۲۰۲۰ در جریان همه‌گیری جهانی ۲۰–۲۰۱۹ کروناویروس، پژوهشگران چینی بیان داشتند که به نظر می‌رسد پژوهش اکتشافی در مورد کلوروکین و دو داروی دیگر رمدسیویر و لوپیناویر/ریتوناویر، اثرات بازدارنده نسبتاً خوبی بر کرونای جدید داشته. درخواست‌ها به منظور شروع آزمایش کلینیکی ارسال شد.
در ۱۹ فوریه ۲۰۲۰، نتایج اولیه نشان داد که کلوروکین ممکن است در درمان سینه پهلوی مرتبط با کووید ۱۹ مؤثر و ایمن باشد. شواهد موجود است که نشان دهد کلوروکین فسفات علیه این ویروس در Vero cells اثربخش است.
جوزف ادیسون نویسنده و شاعر سیاسی‌مسلک انگلیسی بود.
در سال ۱۶۷۲ متولد شد. پدرش، «لانسلوت ادیسون» فردی مقید به مذهب و صاحب ادب و قلم بود. وی پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه آکسفورد به ادبیات روی آورد. اشعاری را که به زبان لاتین سرود مورد پسند «درایون» قرار گرفت و از آن به بعد با حقوق دولتی که دریافت می‌کرد به مسافرت‌های تجربی خود در زمینه سیاسی اجتماعی به سراسر اروپا دست زد.
ادیسون با کنجکاوی آثار بزرگان ادب جهان دست به نویسندگی زد.
وی به علت اشتیاق سیاسی که داشت در ژورنال معروف «تاتلر» با دوست خود «ریچارد استیل» دست به همکاری داد و با تجربه این همکاری خود نیز بانی دیگری را بنام «اسپکتیتور» که بسیار مشهور بود، گردید.
مقالات سیاسی اجتماعی اش باعث جذب خوانندگان فراوانی برای نشریه مذکور گردید و وی در اثر فعالیت و لیاقت شخصیتی که داشت چند بار پست‌های مهم سیاسی دولتی را نیز اشغال نمود.
ادیسون به سال ۱۷۰۴ به درخواست «لرد هالیفاکس» به نگارش کتاب «مبارزه» پرداخت و به سال ۱۷۰۸ عضو پارلمان انگلیس شد، آنگاه به سال ۱۷۱۰ کتاب معروف «ممتحن آزادیخواه» را به رشته تحریر درآورد.
وی در سال ۱۷۱۳ نمایشنامه معروفی به نام «کتو» را نوشت که شهرت فراوانی برایش به بار آورد.
جوزف ادیسون به سال ۱۷۱۶ با خانم «شارلوت کنتس دوارجر واریک» (Dowager Countess of Warwick) ازدواج کرد که بلافاصله به عنوان لرد به مقام عضو کمیسون تجارت برگزیده شد.
از آثار مهم و برجستهٔ وی، که سنبل عقاید و افکارش است، می‌توان از کتاب «نامه‌های کاورلی» نام برد. اثر گردآوری‌شده وی، به نام «گفتارها»، قابل توجه است.
جوزف ادیسون در ۴۷ سالگی، در سال ۱۷۱۹ میلادی درگذشت.
بیشتر آنهایی که کوتاه‌قد هستند مانند بیماری خاصی ندارند، بلکه والدین کوتاهی دارند یا تأخیر رشد دارند و در بزرگ‌سالی به قد مناسب می‌رسند.
دیابتی که در دورهٔ کودکی آغاز شود باعث کوتاه‌قدی می‌شود، اما تشخیص به‌موقع و درمان از شدت کوتاهی قد می‌کاهد.
محسن فروغی (انگلیسی: ، زاده ۲۳ اردیبهشت ۱۲۸۶ – درگذشته ۱۴ مهر ۱۳۶۲) معمار ایرانی، استاد معماری و رئیس پردیس هنرهای زیبای دانشگاه تهران بود.
وی فرزند محمدعلی فروغی (ذکاء الملک) ادیب و سیاست‌مدار ایران بود. او در سال ۱۳۱۶ از دانشسرای عالی ملی هنرهای زیبای پاریس (École des Beaux-Arts) با مدرک درجه یک فارغ‌التحصیل شد و همان سال به ایران بازگشت. وی در سال ۱۳۱۶ در زمره نخستین معماران معاصر ایرانی به استخدام دولت درآمد. او به همراه آندره گدار، ماکسیم سیرو و رولاند دابرول از بنیان‌گذاران و استادان دانشکده معماری دانشگاه تهران و پس از آندره گدار، دومین رئیس دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران بوده‌است که پس از آندره گدار مدت ۹ سال ریاست دانشکده را برعهده داشت. محسن فروغی به همراه حیدر غیایی در سال ۱۳۴۲ به اتهام زد و بندهای غیرقانونی در طرح ساختمان مجلس سنای ایران (کاخ سنا)، مدتی را در زندان گذراند.روزنامه کیهان، شماره ۱۹۴۹۶ مورخ ۵/۸/۸۸، صفحه ۸ (پاورقی)، متن وی پس از مدتی تبرئه شد و خود به عضویت مجلس سنا درآمد. او در سال ۱۳۵۷ نزدیک ۳ ماه و در کابینه‌های جعفر شریف‌امامی و غلامرضا ازهاری، سمت وزیر فرهنگ و وزیر علوم را عهده‌دار بود. فروغی پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران و در ۱۲ فروردین ۱۳۵۸ دستگیر شد و مجموعه اشیا و آثار هنری شخصی وی ضبط و به موزه ایران باستان تهران منتقل شد. وی در ششم دیماه ۱۳۶۱ از زندان آزاد شد و ده ماه بعد در گذشت.
از مهم‌ترین آثار او می‌توان به دانشکده حقوق دانشگاه تهران (با همکاری ماکسیم سیرو)، ساختمان وزارت دارایی، آرامگاه باباطاهر همدان ، آرامگاه سعدی (سعدیه) (با همکاری علی صادق)، آرامگاه رضاشاه، کاخ نیاوران و همچنین شعبه‌های بانک ملی ایران در شهرهای شیراز، اصفهان، تبریز و بازار تهران اشاره کرد. بسیاری از این آثار، از جمله ساختمان‌های دانشگاه تهران و آرامگاه سعدی امروزه جزو میراث فرهنگی ایران شناخته می‌شوند. اگر چه نگاه فروغی به معماری نگاهی مدرن بود اما وی با اصول و عناصر معماری ایرانی چون ایوان و کاشی‌کاری به خوبی آشنایی داشت. این شیوه طراحی به خوبی در ساختمان بانک ملی که تضادی بین مصالح نوین و طراحی داخلی و نمای سنتی است، خودنمایی می‌کند.
او همچنین خانه‌ها و ویلاهای مسکونی متعددی را در تهران طراحی نمود که در آنها به جای شیوه مرسوم و سنتی تقسیم فضاها در پلان بر اساس میزان عمومی و خصوصی بودن آنها، شیوه مدرن طراحی فضاهای کاربردی را پیاده‌سازی کرد.
محمدقلی مجد، پژوهش‌گر ایرانی مقیم ایالات متحده آمریکا، در کتابی با عنوان "تاراج بزرگ" ادعا می‌کند که محسن فروغی و پدرش محمدعلی فروغی در سرقت آثار باستانی ایران نقش بسزائی داشته‌اند.The Great American Plunder of Persia's Antiquities, 1925-1941
Publisher: Political Studies & Research Institute
اسکار وایت موسکارلا، باستان‌شناس آمریکایی، در کتابی با عنوان "" می‌گوید که محسن فروغی و پدرش محمدعلی فروغی در کار فروش آثار عتیقه بوده و ضمن همکاری با دلالان، در ساخت اشیای تقلبی شبه‌باستانی نیز نقش داشته‌اند.
هواپیمایی ملی اتیوپی بزرگترین هواپیمایی در آفریقا از لحاظ تعداد مسافر می‌باشد که به بیش از ۵۰ مقصد خارجی و ۳۵ مقصد داخلی پرواز دارد.
این شرکت هوایی حامل پرچم در ۳۱ دسامبر ۱۹۴۵ توسط هایله سلاسی پایه‌گذاری شد و کار خود را در ۸ آوریل ۱۹۴۶ با پرواز هفتگی بین آدیس آبابا و قاهره با ۵ فروند هواپیمای داگلاس دی‌سی-۳ آغاز کرد.
این هواپیمایی در مقایسه با سایر هواپیمایی‌های آفریقایی امن‌ترین آن‌ها بوده به‌طوری که از سال ۱۹۷۰ تاکنون تنها ۴ سانحه به شرح زیر داشته‌است:
مارتین لودویگ بورمان یکی از افراد سرشناس حزب سوسیالیست ملی کارگران آلمان بود. وی یکی از اعضای برجسته دستگاه رایش سوم، معاون و جانشین آدولف هیتلر پیشوای حزب نازی بود. وی از متهمین اصلی دادگاه معروف نورنبرگ بود.
محمدجعفر بهداد روزنامه‌نگار و فعال سیاسی ایرانی است. وی معاون سیاسی دفتر ریاست‌جمهوری (از دی‌ماه ۱۳۸۸)محمدجعفر بهداد معاون سیاسی دفتر رئیس‌جمهور شد روزنامه سیاست روز، ۱۴ دی ۱۳۸۸ و عضو هیئت مدیره "مؤسسه فرهنگی هنری آهنگ آتیه" است.محمد جعفر بهداد وبگاه مؤسسه فرهنگی هنری آهنگ آتیه بهداد در سال ۱۳۸۶ معاون ارتباطات و اطلاع‌رسانی دفتر رئیس‌جمهوری شد،معاون ارتباطات و اطلاع‌رسانی دفتر رئیس‌جمهوری منصوب شد وبگاه حیات، ۲۰ خرداد ۱۳۸۶ در سال‌های ۱۳۸۷ تا ۱۳۸۸ مدیرعامل ایرنا بود و پیش از آن خبرنگار پارلمانی روزنامهٔ کیهان به‌شمار می‌رفت.
بهداد در بهمن ۱۳۸۸ درحالی‌که معاونت دفتر ریاست‌جمهوری را بر عهده داشت به حبس محکوم شد. دادستان تهران از وی به دلیل «اهانت به سران سه قوه و مسئولان ارشد نظام» به دادگاه شکایت برده بود. یکی از موارد شکایت مربوط به مقاله‌ای از او در خبرگزاری ایرنا با عنوان «آن‌هایی که جوانان ما را به کشتن دادند» می‌شد. وی در این مقاله کسانی را مقصر دانسته بود که «بعد از ظهر روز رأی‌گیری در تماس تلفنی با میرحسین موسوی پیروزی وی در انتخابات را تبریک گفته و توقع توهم‌آمیز او را تشدید و اراده‌اش را برای تحریک افراد به شورش و اغتشاش‌گری تقویت کردند.» این عبارت اشاره‌ای به علی لاریجانی رئیس مجلس بود.معاون سیاسی دفتر احمدی‌نژاد به حبس محکوم شد بی‌بی‌سی فارسی، ۵ بهمن ۱۳۸۸
پوطار، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بم در استان کرمان و در فاصله ۳۵ کیلومتری بم قرار دارد.
این روستا در حومه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱۵۰ نفر (۵۶ خانوار) بوده‌است.
جاده ۸۴، جاده‌ای در جنوب شرقی ایران است. این جاده در ترابری این بخش از ایران بسیار مهم تلقی می‌شود. از طریق این جاده، پاکستان به کرمان، و کرمان از طریق جاده ۷۱ به تهران می‌پیوندد.
این جاده از گمرک مرز میرجاوه (مرز ایران و پاکستان) در شرقی‌ترین قسمت خاک ایران در استان سیستان و بلوچستان شروع و به شهر انار در غرب استان کرمان منتهی و به جاده ۷۱ (جاده تهران-بندرعباس) می‌پیوندد.
بخشی از جاده ۸۴ که حد فاصل شهرهای کرمان و ماهان را تشکیل می‌دهد به نام بزرگراه هفت‌باغ نام‌گذاری شده‌است.
این بزرگ‌راه در سال ۱۳۶۹ مسیریابی شد و عملیات اجرایی آن در مسیری به عرض ۴۲۲ متر و طول ۲۷ کیلومتر شامل باندهای تندرو، کندرو، دوچرخه‌رو، کالسکه‌رو، پیاده‌رو و هفت باند سبز و میدان پایه‌ریزی شده و در سال ۱۳۷۴ با تشکیل شرکت عمران علوی ماهان کرمان به اجرا درآمد.
این مسیر به علت وجود باغ شاهزاده، آرامگاه شاه نعمت‌الله‌ولی در آن به عنوان یک مسیر گردشگری و فرهنگی در نظر گرفته شده‌است.
هفت باغ؛ محور توسعه گردشگری کرمان: در: پایگاه خبری شرکت عمران علوی ماهان کرمان. بازدید: ژوئن ۲۰۱۰.
لواستاتین
رده درمانی: کاهنده چربی خون .
مصرف همزمان سیکلوسپورین، جم فیبروزیل و نیاسین با لواستاتین خطر بروز نارسایی کلیوی حاد و رابدومیولیز را ممکن است افزایش دهد.
زمان لازم برای رسیدن به اوج غلظت ۴-۲ ساعت می‌باشد.
بزرگسالان: ابتدا mg/day۲۰ همراه با شام مصرف می‌شود و سپس مقدار مصرف هر چهار هفته بر اساس نیاز و تحمل بیمار تنظیم می‌گردد. به عنوان نگهدارنده، mg/day۸۰-۲۰ به صورت مقدار واحد یا در مقادیر منقسم همراه با غذا مصرف می‌شود. در مورد بیمارانی که همزمان از داروهای کاهنده ایمنی، استفاده می‌کنند، توصیه می‌شود مصرف دارو با mg/day۱۰ شروع شده و از mg/day۲۰ تجاوز نکند.
لووستاتین میتواند عوارض عمومی استاتین ها را داشته باشد که شامل سرگیجه ، سردرد ، احساس کسالت و خستگی و مشکلات گوارشی از جمله سوءهاضمه و بی اشتهایی، یبوست و در برخی موارد اسهال ، نفخ و دل پیچه میباشد. این دارو میتواند عوارض جانبی زیر را نیز به همراه داشته باشد که چندان شایع نیست:
دین مارتین ، ۷ ژوئن ۱۹۱۷ – ۲۵ دسامبر ۱۹۹۵)، خواننده، بازیگر، تهیه‌کننده فیلم و کمدین و مجری قهار تلویزیون ایتالیایی-آمریکایی بود. به دلیل اینکه یکی از مشهورترین سرگرم‌کنندگان آمریکایی اواسط قرن بیستم بود، مارتین با لقب «شاه باحال» (به انگلیسی: King of Cool) به خاطر کاریزما و اعتماد به نفسش شناخته می‌شد.
او و جری لوییس در تیم کمدی مشهور «مارتین و لویس» همکار بودند و پس از آن مارتین عضو گروه «رت پک» و همچنین به عنوان ستاره‌ای در کنسرت‌ها، کلوپ‌های شبانه، فیلم‌ها و تلویزیون شد. او مجری دو برنامه تلویزیونی بود.
وی ترانه‌های معروفی از قبیل «خاطرات از این ساخته شده‌اند»، «تو کسی نیستی مگر کسی تو را دوست داشته باشد»، «هرکسی، کسی را دوست دارد»، و «مامبو ایتالیانو» را در کارنامه خویش دارد، طبق نظرسنجی‌ها او بزرگترین خواننده قرن بیستم است و بالاتر از کسانی مثل فرانک سیناترا.
جری لوئیس شهرت اولیه خود را در کنار «دین مارتین» به دست آورد. مارتین همواره مردی عاقل بود که باید با لوییس دیوانه سرمی کرد. گروه کمدی مارتین و لوییس با تعداد زیادی از نمایش‌های متنوع در دهه چهل معروف شدند. شاید شهرت و محبوبیت لوییس به این خاطر بود که بیشتر اوقات فی البداهه از کلمات و حالات خنده‌آور استفاده می‌کرد و زیاد پایبند متن نبود. در اواخر دهه ۱۹۴۰ آن دو با برنامه‌های شبانه‌شان کاملاً شناخته شدند. منتقدین اغلب قادر به توصیف حالات بی نظم و شلوغ آن دو نبودند و فقط به یک جمله بسنده می‌کردند: «مارتین آواز می‌خواند و لوییس دلقک بازی درمی‌آورد.» ولی تماشاچیان از انرژی و هیجان این تیم دو نفره لذت می‌بردند و همیشه برنامه آن‌ها را از تلویزیون و استودیو پارامونت پیکچرز دنبال می‌کردند. کم‌کم نقش مارتین در فیلم نامه‌ها کمرنگ تر شد و توجهات، بیشتر به لوییس معطوف می‌شد. به‌طوری‌که یک بار مجله لوک عکسی بزرگ از این زوج را چاپ کرد. این عکس در حقیقت تصویر لوییس را نشان می‌داد و تنها گوشه‌ای از صورت مارتین دیده می‌شد. این کار عملاً مارتین را از لوییس دور کرد و سرانجام در سال ۱۹۵۴ این زوج حرفه‌ای از یکدیگر جدا شدند اما پس از جدایی هر دوی آن‌ها به شهرت انفرادی دست یافتند. باردیگر که این دو در کنار هم دیده شدند در سال ۱۹۷۶ و در فیلمی به کارگردانی «فرانک سیناترا» بود که بسیار مورد توجه مردم قرار گرفت. لوییس ده سال پس از مرگ دین، در سال ۲۰۰۵ در کتاب «دین ومن یک داستان عاشقانه» احساس خود را نسبت به همکار قدیمی اش «دین مارتین» بیان کرد.
مارتین می‌خواست بیش از فیلم‌های کمدی، یک بازیگر دراماتیک شود. برای فیلم شیرهای جوان، او می‌توانست در کنار مارلون براندو، مونتگومری کلیفت نقش آفرینی کند. تونی رندال تقریباً نقش را داشت اما آژانس استعدادیابی متوجه شد که با این فیلم، مارتین می‌تواند تهدید سه‌گانه به حساب بیاید و آن‌ها می‌توانند از کارهایش در کلوپ‌های شبانه، فیلم‌ها و آهنگ‌ها پول در بیاورند. مارتین جایگزین رندال شد و فیلم به آغاز بازگشت مارتین تبدیل شد. مارتین برای اولین بار در کنار فرانک سیناترا در درام "وینسنت مینلی" با نام "بعضی‌ها دونده آمدند" (۱۹۵۸) نقش آفرینی کرد. تا اواسط دهه ۱۹۶۰، مارتین ستاره کلوپ‌های شبانه، تلویزیون، آهنگسازی و فیلم‌ها شده بود در حالی که شغل لویس در بازار فیلم افت کرد. مارتین نقش رفیق را در فیلم "ریو براوو" (۱۹۵۹) به کارگردانی هاوارد هاوکس و نقش آفرینی ریکی نلسون و جان وین ایفا کرد. او همچنین توانست با جان وین در فیلم "پسران کیتی الدر" (۱۹۶۵) تیم بشود و نقش برادران را بازی کنند. در سال ۱۹۶۰ میلادی، مارتین در نسخه فیلمِ کمدی موزیکال جودی هالیدی به نام "زنگها به صدا در می‌آیند" نقش آفرینی کرد. او یک نامزدی گلدن گلاب را برای اجرایش در فیلم کمدی "آن خانم، چه کسی بود؟" در سال ۱۹۶۰ برد.
او و سیناترا در فیلم‌های بیشتری همچون، «یازده یار اوشن»، فیلم موزیکال «رابین و هفت هود» و کمدی‌های «مأمور شماره سه» و «چهار برای تگزاس» هم تیمی شدند. همچنین آن‌ها بعضاً با اعضای گروه رت پک شامل سامی دیویس و جونیور پیتر لافورد و جویی بیشاپ در کمدی رمانتیک «ازدواج روی صخره‌ها» همکاری داشتند.
به عنوان یک خواننده، مارتین سبک هری میلز و بینگ کراسبی و پری کومو را برای خود برگزید تا اینکه سبک خود را گسترش داد و در دوئت‌هایش با سیناترا و کراسبی توانست سبک خود را حفظ کند. همانند سیناترا، او نیز نمی‌توانست نت موسیقی را بخواند اما او بیش از ۱۰۰ آلبوم و ۶۰۰ آهنگ منتشر کرد. آهنگ مشخصهٔ او، «هرکسی، یک کسی را دوست دارد» جای آهنگ «شبِ یک روز سخت» اثر بیتلز را در رتبه یک در سال ۱۹۶۴ در ایالت متحده گرفت. این رخداد، در ادامه جایگیری آهنگ «در به روی قلبم همچنان باز است» در رتبه ۶ همان سال بود. الویس پرسلی گفته‌است که تحت تأثیر مارتین قرار گرفته‌است و آهنگ «مرا مهربان تر دوست بدار» را از سبک او برگرفته‌است. همانند الویس، مارتین نیز تحت تأثیر موسیقی کانتری قرار گرفته بود.
قنات قصبه شهر گناباد (کاریز گناباد) عمیق‌ترین و قدیمی‌ترین کاریز جهان است. آنگونه که از منابع کهن و همچنین سفرنامه ناصر خسرو و منابع شفاهی بر می‌آید آن را قنات کیخسرو می‌گفته‌اند.قنات میراث فرهنگی علمی ایرانیان، دکتر محمد عجم، همایش ملی قنات، گناباد1383
قنات ایرانی در اجلاس استانبول ترکیه در تاریخ ۲۴تیرماه ۱۳۹۵ در فهرست آثار ثبت شده در یونسکو قرار گرفت کاریز گناباد نیز از جمله قناتهای ثبت شده بود.
پرونده کاریز گناباد در سال ۱۳۹۳برای ثبت در میراث معنوی و ملموس بشریت به یونسکو ارسال شد و پس از رسیدگی به عنوان قنات ایرانی در یونسکو به ثبت رسید.
کاریز قصبه گناباد در سال ۱۳۷۹ توسط سازمان میراث فرهنگی با شماره ۲۹۶۳ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسید. مربوط به ۲۵۰۰ تا ۲۷۰۰ سال پیش و تنها اثر پیشنهاد شدهٔ خراسان بزرگ به سازمان جهانی یونسکو برای ثبت است که در شهر گناباد در جنوب استان خراسان رضوی واقع شده‌است.UNESCO, Qanats of Gonabad
کاریز قصبهٔ شهر گناباد که یکی از شاهکارهای آبی جهان است، و از دو رشتهٔ اصلی و شش شاخهٔ فرعی تشکیل شده‌است و مادرچاه آن در دامنهٔ شمالی سیاه کوه و خروجی کنونی قنات در جنوب محلهٔ معروف به قصبهٔ شهر قرار دارد. طول این قنات بیش از ۳۳ کیلومتر استهمشهری آنلاین، قنات قصبه و عمق مادرچاه اصلی در انتهای رشتهٔ «دولاب نو» با توجه به شیب زمین حدود ۳۰۰ متر (۵+-) و میزان آب دهی آن بیش از ۱۳۰ لیتر در ثانیه‌است.
قنات قصبه بدون شک با جنگ بزرگ تاریخ ایران کیخسرو پیوند دارد. در اکثر منابع تاریخی گناباد شهری قدیمی نامیده شده و از جنگ دوازده رخ و جنگ فرود که در این منطقه روی داده‌اند یاد شده‌است. در علت نام گذاری گناباد اقوال متعددی گفته شده که در بعضی به کیخسرو و گیو و گودرز و جنگ دوازده رخ اشاره شده‌است. اما صریح‌ترین قول را ناصر خسرو نقل کرده و پس از توصیف کاریز گناباد نوشته‌است و گویند کیخسرو فرموده‌است کردند (ساختند).
گناباد را در منابع عربی و اسلامی جَنابد و کَنابد و گنابذ و ینابد نیز ثبت کرده‌اند.
در مورد ریشه و وجه تسمیه این شهر اقوال مختلفی مانند گیوآباد - گناه آباد - گون آباد - گَوَن آباد- کَن آباد مطرح است که برخی از آن‌ها عبارتند از:
۷. گناباد در اصل گناه آباد بوده به دلیل اینکه در جنگ دوازده رخ برخلاف میل کیخسرو، ‏پیران ویسه کشته شد و کیخسرو امپراتور ایران بسیار ناراحت شد و آن را گناهی بزرگ شمرد و پیران را دشمنی خردمند و دانا نامید که نباید کشته میشدبه کفاره این گناه دستور کندن چند کاریز در منطقه داد و آنجا گناباد نامیده شد. (عجم۱۳۸۳) بعضی آن را منسوب به گناه بهمن کرده‌اند. (یاحقی ۱۳۷۴)
این شهر دارای چهار کاریز است: قنات قَصَّبه شهر، عمیق‌ترین قنات‌های ناحیه خراسان در این منطقه قرار دارد. قسمت مرکزی گناباد را در دوره ای قصبه شهر می‌نامیدند.
حمد ا… مستوفی در کتاب نزهه القلوب «جنابذ» را به کار برده‌است. در برهان قاطع نیز کلمه کنابد را آورده و می‌گوید: کنابد نام جایی و مقامی است و در آنجه کوهی است که گودرز سرلشکر کیخسرو آنجا فرود آمده بود و در آنجه بیژن دو سه برادر پیران را به چند مصاف کشت.
در فرهنگ نو بهار و همچنین فرهنگ انجمن آرای ناصری به صورت «کنابد» آمده‌است و نوشته شهری در خراسان است اصل آن گوناباد بوده که کوه گناباد مقام ایرانیان در جنگ دوازده رخ بوده و جای تورانیان دشت زیبد بوده‌ است. همچنین نوشته‌است زیبد کوهی است از جبال خراسان تا کنابد سه فرسنگ فاصله دارد و برهان جامع نوشته نام صحرایی است که جنگ یازده رخ در آن اتفاق افتاده‌است در قاموس اللغه" گوناباد و جنابذ آمده‌است. کنابد نام جایی است در خراسان، نزدیک آن کوهی است که جنگ یازده رخ در آن واقع شده‌است. در بحیره استر آبادی نوشته‌است: گونابد او را جنابد گفته‌اند و «گنابد» نیز قول صحیح ایست که (گیو) پسر گودرز ساخته و حصاری محکم دارد و همچنین نوشته‌است قبر پیران ویسه بر سر آن کوه است (درصوفه) که چشمه ای از زیر قدم او می‌ریزد اعتقاد مردم آن است که چشم هر که درد کند به زیر آن چشمه برود که به‌صورت قطره چکان است چون قطره ای بر چشمانش چکد شفا یابد. در هفت اقلیم تألیف امین احمد رازی می‌نویسد :جنابد که بعضی به جنابد و برخی «گوناباد» ‏اعتبار کرده‌اند از ابنیه (گیو) پسر گودرز فرمانده جنگ دوازده رخ است. در کتاب فرهنگ ایران، جلد نهم که در چاپخانه ارتش سال یکهزار و سیصد و نه چاپ شده می‌نویسد:
از آثار معلوم می‌شود گناباد یکی از شهرهای قدیمی است که در زمان سلاطین هخامنشی ایجاد شده و قرائنی از قبیل قبر پیران ویسه (درصوفه)، قلعه فرود، قلعه رستم و قلعه معروف به پشنگ در آنجا وجود دارد. ‏
‏گودرز و گیو مدتی فرمانروای منطقه گناباد بوده و برای کیخسرو نیز که برای جنگ دوازده رخ به زیبد آمده بود کاخی ساخته بودند که کاخ کی یا کاخک بدان منسوب است. (مجله دریای پارس، «جنگ دوازده رخ درسها و عبرتها»، محمد عجم).