moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
هنگامی که او در دادگاه مشغول کار بود، مجمع عمومی ایالت ایندیانا قانون توسعه گسترده امور داخلی را به تصویب رساند تا براساس آن اقدام به احداث کانال، جاده و مسیرهای ریلی در سراسر این ایالت نماید. اگرچه تصویب این قانون در ابتدا موجی از سرور و شادی را به همراه آورد، ولی هراس مالی سال ۱۸۳۷، ویرانی اقتصاد را در پی داشت؛ به‌طوریکه دولت رقمی بالغ بر ده میلیون دلار مقروض شد. اوضاع زمانی از کنترل خارج شد که فرماندار دیوید والاس تلاش کرد تا این فروپاشی مالی را به تعویق بیندازد و همچنان به اجرای پروژه‌ها ادامه داد. همین موضوع رقم بدهی‌ها را به ۱۲ میلیون دلار افزایش داد. بدین‌ترتیب، با احتساب سایر بدهی‌ها، مجموع دیون دولت بیش از ۱۵ میلیون دلار بود. با نزدیک شدن به زمان انتخابات، حزب ویگ بر آن شد تا دست از حمایت از فرماندار فعلی برداشته و نامزدی را معرفی کند که کوچک‌ترین ارتباطی با این ناکامی نداشته باشد.
در سال ۱۸۴۰ بیگر از سوی حزب ویگ نامزد انتخابات فرمانداری ایالت ایندیانا شد. رقیب او در این انتخابات تیلمن هوارد، نماینده کنگره و نامزد دموکرات‌ها، بود. شرایط اقتصادی ایالت و ناکامی در اجرای امور عام‌المنفعه محور اصلی گفتگو در کمپین‌های انتخاباتی بود. بیگر مدعی شد که همواره مخالف این پروژه‌ها بوده‌است و قول داد این ایالت را از چنین وضعیت ناگواری خارج کند.Gugin, p. 90
هنگامی که بیگر به دفتر فرمانداری راه یافت، سود سالیانه بدهی‌های دولت به تنهایی بیش از ۵۰۰ هزار دلار بود در حالیکه درآمد ایالت قریب به ۲۵۰ هزار دلار برآورد می‌شد. طی نخستین سالی که او در این سمت بود، رقم بدهی‌های ایالت به بالاترین میزان خود رسید و در ماه ژوئیه، دولت توان بازپرداخت بدهی‌های خود را نداشت و همین موضوع سبب شد تا رقم بدهی‌ها به سرعت افزایش یابد. در ابتدا بیگر پشنهاد کرد تا سازوکار مالیات بر دارایی اصلاح شود؛ این مالیات‌ها اصلی‌ترین منبع درآمد دولت بودند. بدین‌ترتیب به منظور «همسان‌سازی» ارزش دارایی‌هایی که شامل مالیات می‌شدند، شوراهای منطقه‌ای شکل گرفتند. در نتیجه این کار، رقم مالیات‌ها به طرز قابل ملاحظه‌ای افزایش یافت به‌طوری‌که در بعضی مناطق تا ۳۰۰ درصد نیز بیشتر شد. اعتراض مردم شدید بود و بسیاری از آنها از پرداخت مالیات امتناع کردند، از این رو سال بعد دیگر این سیستم اجرا نشد.
در واقع، دولت ابتدا امیدوار بود تا با تکمیل این پروژه‌ها راهی برای گریز از این شرایط بیابد. آنها بر این باور بودند که این طرح‌ها بلافاصله پس از راه‌اندازی به قدری سودده باشند که هزینه‌های خود را پوشش بدهند. از این رو تکمیل پروژه‌ها در اولویت قرار گرفت و مقرر شد که تمام بودجه موجود به مهم‌ترین طرح یعنی کانال «واباش و ایری» اختصاص یابد. از سوی دیگر، مذاکره‌کننده‌ای به لندن اعزام شد تا با طلبکاران گفتگو کند. در نتیجه این مذاکره، کانال وایت‌واتر و دو پروژه دیگر که مربوط به کانال‌های کوچکتر بود به همراه راه‌آهن مدیسون و ایندیاناپولیس در ازای ۵۰ درصد بدهی‌ها به طلبکاران واگذار شد. در نتیجه، مجموع بدهی‌های دولت ایالتی به حدود ۹ میلیون دلار رسید.Dunn, p. 416"The History of the State of Indiana", By William Henry Smith, 719-720 علی‌رغم پیشرفتی که در این زمینه حاصل شد، همچنان رقم بدهی‌ها بیش از توان ایالت بود. ولی به‌هرحال این کار زمان بیشتری در اختیار دولت قرار داد تا بکوشد و این معضل را برطرف سازد.Gugin, p. 91
در ادامه، کمیسیونی تحت نظارت بیگر تشکیل شد تا به بررسی علل شکست طرح توسعه امور داخلی بپردازد. به گفته این کمیسیون بسیاری از پیمان کارانی که اجرای این پروژه‌ها را عهده‌دار بودند فساد مالی داشتند. به علاوه، دولت در شمار زیادی از زمینه‌ها فریب خورده و قربانی «سوءاستفاده و تقلب» شده بود. در گزارش این کمیسیون به‌طور خلاصه اینطور آمده بود که دولت در مورد هزینه اجرای پروژه‌ها، مدت زمان اتمام آنها و توانایی خود در پرداخت بدهی‌ها برآورد بسیار نادرستی داشته‌است. عمق فاجعه زمانی بیشتر رونما گردید که معلوم شد برای بسیاری از کانال‌ها اصلاً مسیری پیش‍بینی نشده بوده‌است از این رو بعدها مشخص شد که اساساً اجرای آنها امکان‌پذیر نیست.
در سال ۱۸۴۱ و متعاقب درخواست مجلس قانون‌گذاری ایالت، بیگر با کمک و همراهی جورج اچ. دان که وزیر خزانه‌داری ایالت بود، اقدام به بازنویسی کلیه قوانین ایالتی نمود. با توجه به پیشینه حقوقی که او داشت، از شایستگی لازم برای این کار برخوردار بود. مجموعهٔ جدید قوانین تدوین شده توسط او در سال ۱۸۴۲ به سرعت و با اکثریت آراء به تصویب مجلس قانون‌گذاری رسید.Woollen, p. 78
پس از اتمام دوره تصدی منصب فرمانداری، بیگر به فورت‌وین نقل مکان کرد و به همراه جوزف کی. ادگرتون دوباره به امور مشغول شد. حزب ویگ در تلاش بود تا بار دیگر در سال ۱۸۴۶ او را برای رقابت انتخابات فرمانداری نامزد کند ولی بیگر بدون هیچ توضیحی پیشنهاد آنها را رد کرد. ساموئل بیگر ناگهان بیمار شد و در ۹ سپتامبر ۱۸۴۶ در سن ۴۳ سالگی در منزل شخصیش واقع در فورت‌وین از دنیا رفت و در پارک مک‌کالوچ همین شهر به خاک سپرده شد.Gugin, p. 93
به پیشنهاد میچل هارپر، نماینده مجلس و با رأی مجمع شورای ایالتی؛ نام پل ۲۷ ایالات متحده (خیابان لافایت) که بر روی رودخانه سنت‌ماری در مرکز شهر فورت‌وین قرار داشت به «پل یادبود فرماندار ساموئل بیگر» تغییر کرد. به گفته گیل تورنبرو، مورخ، بیگر از جمله آن فرماندارانی بود که عمدتاً به سبب شرایط مالی ایالت، کمترین تأثیر را بر وقایع دوران خود داشت.Gugin, p. 88
بل‌اورن یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در گول‌باشی واقع شده‌است.
برنادت اش (زادهٔ ۱۹۳۴) نقاش بریتانیایی است.
برنادت آش تا سال ۱۹۷۳ به‌عنوان یک رادیوگرافی حرفه‌ای تمام وقت کار می‌کرد تا اینکه تصمیم گرفت هنرمند شود و در یک دوره آموزشی یک ساله در مدرسه هنر بیام شاو ثبت‌نام کرد. پس از ترک بیام شاو، آش تا سال ۱۹۷۷ در کالج هنر و صنایع دستی کمبرول تحصیل کرد. Ash در محدوده پارک ملی ایکسمور زندگی می‌کند و حومه بریتانیا موضوع اصلی نقاشی‌های او است. در سال ۱۹۸۲ او یک نمایشگاه انفرادی در گالری هنر وودلندز داشت و همچنین آثاری را با کلوپ هنر انگلیسی جدید، آکادمی سلطنتی غرب انگلستان و آکادمی آکادمی سلطنتی هنر به نمایش گذاشته‌است.
از آثار او می‌توان بیلز در زیر تپه دانکری نقاشی شده در سال ۱۹۸۰ میلادی را نام برد. این اثر رنگ روغن روی بوم می‌باشد، دارای ابعاد ۳۰ در ۳۰ سانتیمتر، وزن ۵ کیلوگرم بوده و پایین آن را با Ash امضا کرده‌است.
باشگاه فوتبال ماریتیمو بی که به عنوان ماریتیمو بی شناخته می‌شود، یک تیم فوتبال حرفه‌ای پرتغالی است که به عنوان تیم دوم یا ذخیره ماریتیمو عمل می‌کند. آن‌ها در سطح سوم لیگ فوتبال حرفه‌ای در پرتغال رقابت می‌کنند.
به عنوان یک تیم ذخیره، این هرگز تیم نمی‌تواند در سطحی از لیگ که تیم اصلی رقابت می‌کند حضور داشته باشد، در سایر رقابت‌های جام داخلی مانند جام حذفی فوتبال پرتغال و لیگ‌کاپ پرتغال نیز نمی‌توانند شرکت کنند.
در زیست‌شناسی دریا، رد نهنگ ، بخشی از آب آرام روی سطح اقیانوس است که در اثر عبور یک نهنگ ایجاد می‌شود. رد نهنگ‌ها ممکن است با واژه‌ای که برای آنها در زبان اینوپیاک نام‌گذاری شده‌است، با qala نامیده شود.
ویل یام آرمسترانگ (William Armstrong) (زادهٔ ۲۳ دسامبر ۱۷۸۲ – درگذشتهٔ ۱۰ می ۱۸۶۵)، برده‌دار، وکیل، کارمند دولت، سیاستمدار و بازرگان اهل ایالات متحده بود. وی از ۱۸۱۸ – ۱۸۲۰ میلادی به عنوان نماینده شهرستان همپشایر در مجلس نمایندگان ویرجینیا و از ۱۸۲۵ تا ۱۸۳۳ میلادی به عنوان نماینده حوزه انتخابیه ۱۶ام ویرجینیا در مجلس نمایندگان ایالات متحده خدمت کرد.
آرمسترانگ در ۱۷۸۲ میلادی در لیسبورن، شهرستان انتریم، پادشاهی ایرلند (واقع در ایرلند شمالی امروزی) متولد شد و در ۱۷۹۲ میلادی به ایالات متحده مهاجرت نمود. او با اتمام آموزش حقوقی خود تحت نظر چارلز ماگیل، وکیل مدافع شد و در شهرستان همپشایر، ویرجینیا (ویرجینیای غربی امروزی) ساکن گردید. آرمسترانگ در سمت‌های مختلف اداری خدمت کرد، از جمله رئیس پُست‌خانه پادی‌تاون (کیسر امروزی)؛ محصل مالیات ایالات متحده که توسط رئیس‌جمهور جیمز مدیسون منتصب شده بود؛ رئیس بانک والی آف ویرجینیا؛ عضو هیئت فواید عمومی ویرجینیا از ۱۸۲۲ تا ۱۸۲۳ میلادی؛ قاضی صلح شهرستان همپشایر از ۱۸۲۰ تا ۱۸۵۲ میلادی؛ و کلانتر شهرستان همپشایر در ۱۸۴۳ میلادی. در انتخابات‌های ۱۸۲۰ و ۱۸۲۴ ریاست جمهوری ایالات متحده، آرمسترانگ از ویرجینیا به عنوان عضو مجمع گزینندگان انتخاب گردیده بود.
وی برای دو دوره به عنوان عضو مجلس نمایندگان ویرجینیا و برای چهار دوره، دو دوره آن به عنوان دموکرات-جمهوری‌خواه شاخه آدامز و دو دوره به عنوان جمهوری‌خواه ملی، به عنوان عضو مجلس نمایندگان ایالات متحده انتخاب شد. هنگام حضور در کنگره، وی در تصویب لایحهٔ مرتبط با تأمین وجوه مالی مناسب برای ساخت کانال چساپیک و اوهایو در ۱۸۲۸ میلادی همکاری کرد. پس از پایان خدمت در کنگره، آرمسترانگ وارد حوزه تجاری هتل داری شده و هتل خود به‌نام آرمسترانگ هاوز را در رامنی مدیریت کرد. در ۱۸۶۲ میلادی، وی به کیسر نقل مکان نموده و در ۱۸۶۵ میلادی در آنجا درگذشت.
آرمسترانگ در ۲۳ فوریه ۱۷۸۲ در لیسبورن، شهرستان انتریم در شاهی ایرلند (واقع در ایرلند شمالی امروزی) متولد شد. خانواده آرمسترانگ از نظر مذهبی به مسیحیت-مشایخی باور داشته و دارای نسب اسکاتلندی-ایرلندی بود. وی یکی از نواده‌های مستقیم جیمز آرمسترانگ بود، کسی که در قیام میثاق‌گران اسکاتلندی در نبرد پیتلند هیلز شرکت نموده بود. جیمز آرمسترانگ در ۱۶۶۶ میلادی دارایی خود را به عنوان جریمه واگذار نموده و از آناندیل، دامفریشر، اسکاتلند به شهرستان داون فرار کرد. در ۱۷۹۲ میلادی، آرمسترانگ همراه با والدین و خانواده خود به ایالات متحده مهاجرت نموده و در شهرستان رامنی، ویرجینیا (ویرجینیا غربی کنونی) ساکن شد. پس از ساکن شدن در رامنی، آرمسترانگ به عنوان دفتردار یک بازرگان کار نموده و بعداً به عنوان دستیار در دفتر منشی دادگاه شهرستان همپشایر خدمت کرد. آرمسترانگ در وینچستر تحت نظر چارلز ماگیل در رشته حقوق آموزش دید، وکیل مدافع شد و به‌طور دائمی در شهرستان همپشایر ساکن گردید.
آرمسترانگ از ۱۵ اکتبر ۱۸۱۴ تا ۲۰ آوریل ۱۸۱۸ به عنوان دومین رئیس پُست‌خانه پادی‌تاون (منطقه امروزی کیسر، ویرجینیای غربی) خدمت کرد. رئیس‌جمهوری جیمز مدیسون در ۱۸۱۳ میلادی وی را به عنوان محصل مالیات ناحیه ششم ویرجینیا گماشت؛ وی همچنین در سال‌های ۱۸۱۸ و ۱۸۱۹ میلادی در این سمت خدمت کرد. در ژانویه ۱۸۱۸، آرمسترانگ به اتفاق آرا به عنوان رئیس شعبه تخفیف و سپرده بانک والی آف ویرجینیا در رامنی انتخاب گردید. در ۱۸۲۲ و ۱۸۲۳ میلادی، او به عنوان عضو هیئت فواید عمومی ویرجینیا خدمت کرد. آرمسترانگ از ۱۸۲۰ تا ۱۸۵۲ میلادی به عنوان قاضی صلح شهرستان همپشایر و در ۱۸۴۳ میلادی به عنوان کلانتر شهرستان همپشایر خدمت نمود.
آرمسترانگ برای بار نخست در ۱۸۱۱ میلادی به عنوان یک دموکرات-جمهوری‌خواه از حوزه انتخابیه شهرستان همپشایر خود را در انتخابات مجلس نمایندگان ویرجینیا نامزد کرد، هرچند او این انتخابات را به فدرالیست‌ها الکساندر کینگ و فرانسیس وایت باخت. در ۱۸۱۲ میلادی، وی بار دیگر از همین حوزه انتخابیه در انتخابات مجلس نمایندگان شرکت کرد، اما بازهم در مقابل کینگ و وایت متحمل شکست شد. در اوت ۱۸۱۶، آرمسترانگ و جان جک به عنوان نماینده شهرستان همپشایر در کنوانسیون اصلاح قانون اساسی ویرجینیا در استنتون شرکت کردند. آرمسترانگ نهایتاً در ۱۸۱۸ میلادی، در کنار وایت، به عنوان نماینده این شهرستان در مجلس نمایندگان ویرجینیا انتخاب گردیده و از ۷ دسامبر ۱۸۱۸ تا ۱۳ مارس ۱۸۱۹ خدمت کرد. وی در انتخابات ۱۸۱۹ برای بار دوم در کنار وایت به عنوان نماینده انتخاب گردیده و از ۶ دسامبر ۱۸۱۹ تا ۲۵ فوریه ۱۸۲۰ خدمت کرد. ادوارد مک‌کارتی و وایت در انتخابات ۱۸۲۰ مجلس نمایندگان جانشین وی شدند.
در ۱۸۱۶ میلادی، زمانی که اعضای مجمع گزینندگان ویرجینیا در هتل پدر وی در رامنی گردهم آمدند، آرمسترانگ به سیاست ملی علاقه‌مند شد. وی در انتخابات‌های ۱۸۲۰ و ۱۸۲۴ ریاست جمهوری ایالات متحده به عنوان یکی از اعضای مجمع گزینندگان از ویرجینیا انتخاب گردید. آرمسترانگ به عنوان نامزد جمهوری‌خواه-دموکرات شاخه آدامز از حوزه انتخابیه کنگره‌ای ۱۶ام ویرجینیا خود را در مقابل فدرالیست ادوارد کولستون در انتخابات ۱۸۲۵ مجلس نمایندگان ایالات متحده نامزد کرد و برنده شد. حوزه انتخابیه کنگره‌ای ۱۶ام ویرجینیا متشکل از شهرستان‌های برکلی، همپشایر، هاردی، جفرسون و مورگان در منطقه امروزی پانهندل شرقی ویرجینیا بود. آرمسترانگ از ۴ مارس ۱۸۲۵ تا ۳ مارس ۱۸۲۷ از ناحیه ۱۶ام ویرجینیا در نوزدهمین دوره کنگره ایالات متحده نمایندگی کرد. او برای بار دوم به عنوان یک نامزد دموکرات-جمهوری‌خواه به بیستمین دوره کنگره ایالات متحده راه یافته و از ۴ مارس ۱۸۲۷ تا ۳ مارس ۱۸۲۹ خدمت نمود. آرمسترانگ به چند عضو دیگر کنگره مایکل سی اسپریگ از مریلند و اندرو استوارت و چاونسی فوروارد از پنسیلوانیا ملحق شده و در تصویب لایحهٔ مرتبط با تأمین وجوه مالی مناسب برای ساخت کانال چساپیک و اوهایو در ۱۸۲۸ میلادی همکاری کرد. آرمسترانگ برای بار سوم به عنوان یک جمهوری‌خواه ملی در ۲۱امین دوره کنگره ایالات متحده انتخاب گردیده و از ۴ مارس ۱۸۲۹ تا ۳ مارس ۱۸۳۱ خدمت نمود؛ او برای بار چهارم نیز به عنوان نماینده جمهوری‌خواه ملی به ۲۲امین دور کنگره ایالات متحده راه یافته و از ۴ مارس ۱۸۳۱ تا ۳ مارس ۱۸۳۳ خدمت کرد. در ۱۸۳۹ میلادی، آرمسترانگ رئیس حزب ویگ شهرستان همپشایر بود.
پس از پایان خدمت به عنوان نماینده کنگره، آرمسترانگ وارد کسب‌وکار هتل‌داری شد. با رسیدن باج‌راه نورت‌ویسترن (که امروزه به‌نام مسیر ۵۰ ایالات متحده شناخته می‌شود) به رامنی در ۱۸۳۰ میلادی، تقاضای به مسافرخانه و هتل در این شهر افزایش یافت. پنج سال پس از ساخت باج‌راه، دو مجوز از حداقل شش مجوز هتل به آرمسترانگ و جان کرک، همسر آرمسترانگ به‌نام جین و جان بیک روایت صادر گردید. هتل آرمسترانگ معروف به آرمسترانگ هاوز در حدود ۱۸۰۰ میلادی در لات ۸۶ در جاده‌های ایست مِین و هورت گرافون ساخته شده بود. آرمسترانگ هتل خود را در ۱۸۴۸ میلادی به توماس. ای. کیلر به فروش رساند و پس از آن به کیلر هاوز یا کیلر هتل تغییر نام داده شد. آرمسترانگ تا ۱۸۶۲ میلادی در رامنی ماند.
آرمسترانگ مالک ۱۶ آکر (۶٫۵ هکتار) زمین در رامنی که لات‌های ۸۱ و ۹۱ در نزدیکی چهارراه آنتیگو پلیس و سیوکس لین شامل آن می‌شد و از این میان وی ۰٫۵ آکر (۰٫۲۰ هکتار) زمین خود را برای یک گورستان آفریقایی-آمریکایی اختصاص داد.
وی در جریان جنگ داخلی آمریکا به نیو کریک استیشن (که قبلاً به‌نام پادی‌تاون یاد شده و امروزه به‌نام کیسر شناخته می‌شود) نقل مکان نموده و در عمارت پسرش ادوارد مک‌کارتی آرمسترانگ ساکن شد. پسرش ادوارد به ارتش ایالات مؤتلفه ملحق شده و آرمسترانگ با عروس و نوه‌های خود در این عمارت ماند. وی در ۱۰ مه ۱۸۶۵ در نیو کریک استیشن درگذشت. کشیش جیمز اچ. لیپس مراسم خاکسپاری وی را در رامنی به‌جا آورده و وی در گروستان اندیان ماوند در رامنی به خاک سپرده شد.
آرمسترانگ بار نخست با الیزابت آن مک‌کارتی (۱ ژوئن ۱۷۸۶ – ۴ ژوئیه ۱۸۴۳)، دختر ادوارد مک‌کارتی و الیزابت میلر اهل کیسر، ازدواج کرد. آنها چهار فرزند داشتند:
آرمسترانگ و مک‌کارتی برای ۴۲ سال باهم بودند. پس از مرگ الیزابت، وی با دختر عموی خود جین باکستر آرمسترانگ (زادهٔ ۷ ژوئن ۱۷۹۹ – درگذشتهٔ ۳۰ اوت ۱۸۷۴) ازدواج کرد.
رد پینه پا اصطلاحی است که برای اشاره به رد پای بیشتر جانوران (به‌ویژه بزرگ‌زیاگان) به کار می‌رود. "پاگ" در زبان هندی به معنای پا است (سانسکریت पद् "پد"؛ یونانی πούς "poús"). هر گونه جانوری دارای یک رد پینه ویژه است و به همین دلیل برای شناسایی استفاده می‌شود.
تالار برلیان یکی از تالارهای کاخ گلستان است که در سمت شرقی تالار عاج قرار دارد و در زمان سلطنت ناصرالدین شاه ساخته شده‌است.
پیش از احداث این تالار در مکان کنونی "کاخ یا تالار بلور" وجود داشته که در زمان فتحعلی شاه ساخته شده بوده و دارای آینه‌کاریهای فراوان، حوض بلور هشت ضلعی و چلچراغ‌هایی که امپراتور روسیه الکساندر اول برای فتحعلی شاه فرستاده بوده‌است اما به‌علت کهنگی و فرسودگی بنا، تخریب و تالاری جدید بر روی پایه‌های تالار قدیمی ساخته و به تالار برلیان نام گذاری می‌کنند. تالار برلیان یک بار در دوران مظفرالدین شاه در سال ۱۳۱۸ هجری قمری مورد تعمیر و تغییر قرار گرفت. تابلویی رنگی و روغنی به اثر ابوالحسن ثالث از این تالار قبل از تعمیرات عهد مظفرالدین شاه در تالار سلام به تاریخ ۱۳۰۵ وجود دارد.
رد آثار ، ردپا یا مجموعه‌ای از ردپاها و نشانه‌ها است که ممکن است پیش‌رفتن کسی یا چیزی را با آن دنبال کند. رد آثار ممکن است شامل رد پا، بو یا شاخ و برگ شکسته باشد. رد آثار برای کشف یا بررسی انواع جانوران در یک منطقه یا برای ردیابی جانوران سودمند است.
هویت یا خلق و خو فیلمی هندی محصول سال ۲۰۱۵ و به کارگردانی پوری جاگاناد است. در این فیلم بازیگرانی همچون ان.تی راما رائو جونیور، کجال آگاروال، پراکاش راج، مدهوریما، کوتا سرینیواسا راو، ساپتاگیری، سونیا آگراوال و نورا فتحی ایفای نقش کرده‌اند.
جان‌کارا یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در گول‌باشی واقع شده‌است.
چاتال‌آغاچ یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در گول‌باشی واقع شده‌است.
چاتال‌تپه یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در گول‌باشی واقع شده‌است.
چلیک یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در گول‌باشی واقع شده‌است.
ویلیام جی. بروس (William J. Bross) (۴ نوامبر ۱۸۱۳–۲۷ ژانویهٔ ۱۸۹۰)، سیاستمدار و ناشر آمریکایی اهل منطقهٔ «سه‌ایالتی» پنسیلوانیا-نیویورک-نیوجرسی بود. او همچنین به عنوان شانزدهمین معاون فرماندار در ایالت ایلینوی انتخاب شده بود.
او پیش از ورود در کالج ویلیامز، با پدرش مشغول تجارت الوار بود. او مدت ده سال در مدارس تدریس کرد و بعد به شهر شیکاگوی ایالت غربی ایلنوی رفت. او قبل از تأسیس روزنامهٔ موفق دموکراتیک پرس مصروف فروش کتاب و فعالیت‌های انتشاراتی بود. به دنبال تشکیل حزب جمهوری‌خواه در سال ۱۸۵۴، بروس یکی از هواداران سرسخت نامزدهای سیاسی آن شد. حمایت او از آبراهام لینکن سبب شد تا برای احراز کرسی معاون فرماندار پیشنهاد شود. او در سال ۱۸۶۵ اسکایلر کولفکس، معاون رئیس‌جمهور آیندهٔ ایالات متحدهٔ آمریکا را در سفری به ایالت غربی کالیفرنیا همراهی و بعدها کتابی در رابطه با این سفر منتشر کرد.
ویلیام بروس در ۴ نوامبر سال ۱۸۱۳ در ساسکس، شهرستان شمال‌غربی نیوجرسی به دنیا آمد. او بزرگ‌ترین فرزند از یازده فرزند دیکن موزس بروس و جین (وینفیلد) بروس بود. او به دلیل این‌که چند دقیقه پیشتر از برادر دوقلویش استفان دکاتور بروس به دنیا آمده بود، بزرگ‌ترین فرزند خانواده بود. وقتی آنها نُه ساله بودند، خانوادهٔ شان به منظور ساخت کانال «دلاور و هادسون» به میلفورد پنسیلوانیا نقل مکان کرد. پسران به همراه پدر جهت تهیهٔ الوار برای کانال در نزدیکی شوهلا (منطقهٔ مسکونی در شهرستان پایک، پنسیلوانیا) کار می‌کردند.
بروس در سال ۱۸۳۲ در آکادمی میلفورد ثبت نام کرد و سپس به کالج ویلیامز رفت و با برادر دوقلویش هم‌اتاقی شد. ویلیام بروس یکی از بنیان‌گذاران و پیشگامان انجمن برادری اجتماعی «Delta Upsilon» در کالج ویلیامز بود. او مدت کوتاهی پس از فارغ‌التحصیلی در سال ۱۸۴۳، مدیر «آکادمی ریجبری» در (دهکدهٔ) ریجبری نیویورک شد. بروس در سال ۱۸۴۳ در مدرسهٔ «چستر» پنسیلوانیا به تدریس آغاز کرد و مدت پنج سال در آنجا مصروف به کار بود. بروس در سال ۱۸۴۶ سفرهایش را به سمت ایالت‌های غربی آغاز کرد تا جای بهتری برای اقامت پیدا کند. او در ۱۲ مه سال ۱۸۴۸ به شهر نو ظهور شیکاگو در ایالت ایلینوی رسید و آنجا را برای اقامت انتخاب کرد.
بروس به زودی با «S. C. Griggs ", " Newman ", " Co. publishing house» وارد شراکت شد و کتاب‌فروشی «Griggs, Bross & Co» را تأسیس کرد. این شراکت پس از ۱۸ ماه از هم پاشید. او به همکاری ریو. جی. ای رایت، در پاییز سال ۱۸۴۹ روزنامهٔ مذهبی «Prairie Herald» را منتشر کرد. او نخستین بار در سال ۱۸۵۲ زمانی که با جان ال. اسکریپس، رئیس پُست شیکاگو برای تأسیس نشریهٔ دموکراتیک پرس «Democratic Press» وارد همکاری شد، به موفقیت رسید. این نشریه از دیدگاه‌های دموکراتیک جانبداری می‌کرد؛ دیدگاه‌هایی که با رویکرد حزب (دموکرات) دربارهٔ برده‌داری متفاوت و با «توافق میسوری» استیفان. ای داگلاس در تضاد بود.
در سال ۱۸۵۴، وقتی حزب دموکرات تأسیس گردید، بروس یکی از سخنگویان آن شد. او نخستین همایش پشتیبانی از نامزدی جان. سی فریمونت برای ریاست جمهوری غرب آمریکا را برپا کرد و در شب اعلام نامزدی وی، در پارک «دیربورن» سخنرانی کرد. بروس به جنوب ایالت ایلینوی و به خصوص مناطق طرفدار برده‌داری رفت تا به حمایت از فریمونت کمپین کند. او در مجلس پیشین ایالتی در واندالیای ایلینوی با آبراهام لینکن که هوادار فریمونت بود، آشنا شد و هر دو اکثراً در یک همایش صحبت می‌کردند.
بروس در سال ۱۸۵۵ به عضویت شورای شهر شیکاگو انتخاب شد و مدت دو سال در این سمت خدمت کرد. نشریهٔ دموکراتیک پرس پس از بحران اقتصادی سال ۱۸۵۷ با مشکلات مالی دست‌وپنجه نرم می‌کرد. نشریه در ۱ ژوئیه سال ۱۸۵۸ با نشریهٔ تریبیون ادغام و به روزنامهٔ پرس-تریبون «The Press and Tribune» تبدیل شد. بروس از نامزدی آبراهام لینکن برای پُست ریاست جمهوری حمایت کرد. در سال ۱۸۶۳ به دنبال آغاز جنگ داخلی در آمریکا، بروس در ایجاد هنگ ۲۹ پیاده‌نظام متشکل از سربازان رنگین‌پوست ایالات متحدهٔ آمریکا همکاری کرد. فرماندهی این هنگ را سرهنگ جان. ای بروس، یکی از برادران ویلیام بروز به عهده داشت که در ۳۰ ژوئیهٔ سال ۱۸۶۴ حین محاصرهٔ پترزبورگ کشته شد.
پشتیبانی بروس از نامزدی آبراهام لینکن سبب شد تا او به نمایندگی از حزب جمهوری‌خواه در تکت انتخاباتی ریچارد. جی اوگلزبی برای احراز کرسی معاونت فرمانداری ایالت ایلینوی نامزد شود. او در سال ۱۸۶۵ همراه با شویلر کولفکس، سخنگوی مجلس نمایندگان ایالات متحدهٔ آمریکا هم‌سفر شد تا اوضاع در ایالت غربی کالیفرنیا را بررسی کند. وی دو سال بعد همراه با دخترش به اروپا رفت.
بروس در سال ۱۸۳۹، مدتی پس فارغ‌التحصیلی از کالج و به‌دست آوردن نخستین وظیفه، با ماری جین جانسن، دختر جان. تی جانسن ازدواج کرد. ثمرهٔ ازدواج آنان چهار پسر و چهار دختر بود، اما تنها یکی از دختران آن‌ها (جسی) زنده ماند. جسی بروس با هنری دمارست لوید که به روزنامه‌نگار افشاگر معروف بود، ازدواج کرد. ویلیام بروس لوید، نوهٔ (بروس و ماری) یکی از بنیان‌گذران حزب کمونیست کارگری آمریکا بود.
بروس در سال ۱۸۷۹، «بنیاد بروس» را در دانشگاه لیک فارست «Lake Forest University» به یاد پسرش ناتانیل تأسیس کرد. او مبلغ ۴۰ هزار دلار را به منظور سرمایه‌گذاری ده‌ساله برای خرید کتاب «در مورد ارتباطات، روابط، رفتار متقابل هرگونه دانش عملی، تاریخ نژادی و حقایقی پیرامون هر بخشی از دانش به همراه کتب مسیحیت یا کتاب‌هایی که در این مورد نوشته شده بود» به این بنیاد اهدا کرد. متولیان دانشگاه ۶ هزار دلار را به عنوان جایزه برای نویسنده‌ای که بتواند کتابی با در نظر داشتن شرایط مطرح شده بنویسد، درنظر گرفتند. جیمز اور از کالج کلیسای متحد آزاد «United Free Church» با نگارش کتابی زیر نام «مشکلات عهد عتیق» با رجوع به نقدهای اخیر پیرامون این موضوع، برندهٔ این جایزه شد. این سرمایه همچنین دانشگاه را قادر ساخت تا حقوق استادان، هریک: فرانسیس لندی پاتون، مارکوس دادز، جان آرتور تامسون، فردریک. جی بلیس و جوزیا رویس را بپردازد.
بروس به تاریخ ۲۷ ژانویهٔ سال ۱۸۹۰ در شیکاگو درگذشت و در گورستان «روزهیل» به خاک سپرده شد.
حاجی‌لار یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در گل‌باشی واقع شده‌است.
حمزه‌لار یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در گول‌باشی واقع شده‌است.
خرمن‌لی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در گول‌باشی واقع شده‌است.
حیدرلی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در گول‌باشی واقع شده‌است.
منطقه یا ناحیه فیلمی هندی محصول سال ۲۰۱۴ و به کارگردانی آر.تی. نیاسان است. در این فیلم بازیگرانی همچون موهن لال، ویجای، کجال آگاروال، نیویتا توماس و تامبی رامایاش ایفای نقش کرده‌اند.
جهانی شدن محیط زیست به اقدامات و مقررات هماهنگ بین‌المللی، غالباً در قالب معاهدات بین‌المللی در مورد حفاظت محیط زیست اشاره دارد. برای دیدن نمونه‌ای از جهانی‌شدن محیط زیست می‌توان از مجموعه‌ای از معاهدات بین‌المللی مربوط به موافقتنامه چوب استوایی طی سال‌های ۱۹۸۳، ۱۹۹۴، ۲۰۰۶، تأسیس سازمان بین‌المللی چوب استوایی یا ترویج مدیریت پایدار جنگل‌های استوایی نام برد. جهانی‌سازی محیط زیست معمولاً توسط سازمان‌های مردم‌نهاد و دولت‌های مربوط به کشورهای توسعه‌یافته حمایت می‌شود، اما با مخالفت کشورهای در حال توسعه که طرح‌های حامی محیط زیست را مانع توسعه اقتصادی خود می‌دانند، مواجه شده‌است.
کارل اس. زیمرر، جهانی‌ شدن محیط زیست را به عنوان نقش رو به رشد سازمان‌دهی موسسات مدیریت در سطح جهانی، سیستم‌های دانش و نظارت، و استراتژی‌های هماهنگ با هدف منابع، انرژی و مسائل حفاظتی تعریف کرد. استیون یرلی، از این مفهوم به عنوان «جهانی‌ شدن نگرانی‌های زیست محیطی» یاد کرده‌است. گرینگر همچنین به مطالعه‌ای توسط کلارک اشاره نمود که به گفته وی، راه کار اولیه این مفهوم بود و سه جنبه از جهانی شدن محیط زیست را برجسته نمود: «جریان‌های جهانی انرژی، مواد و ارگانیسم‌ها، فرمول‌بندی و پذیرش جهانی ایده‌ها در مورد محیط زیست جهانی و حکمرانی زیست‌محیطی، از طریق یک شبکه در حال رشد.»
گرینگر جهانی‌ شدن محیط زیست را در چارچوب توافقنامه‌های بین‌المللی در مورد ابتکارات حامیان محیط زیست مورد بحث قرار داده‌است. به گفته وی، مقدمه جهانی‌سازی زیست‌محیطی مدرن را می‌توان در جنگل‌داری علمی دوران استعمار با تحقیق در مورد چگونگی ایجاد و احیای جنگل‌ها مشاهده نمود. از ابتکارات مدرنی که به جهانی شدن محیط زیست کمک می‌کند، می‌توان از کنفرانس ۱۹۷۲ سازمان ملل متحد در مورد محیط زیست انسانی نام برد که با حمایت بانک جهانی در دهه ۱۹۸۰ که پروژه‌های توسعه برای حفاظت از مردم بومی و حفظ تنوع زیستی به آن نیاز داشت، نشات گرفته‌است. همچنین نمونه‌های دیگر چنین ابتکاری شامل معاهداتی است مانند موافقتنامه بین‌المللی چوب استوایی در سالهای ۱۹۸۳، ۱۹۹۴، ۲۰۰۶. بنابراین، بر خلاف سایر طرح‌ها و پروژه‌های قوی جهانی‌شدن اقتصادی، سیاسی و فرهنگی در قرن ۱۹، جهانی شدن محیط زیست، پدیده‌ای جدیدتر است که به‌طور جدی در نیمه پایانی قرن بیستم آغاز گردید. به‌طور مشابه، استیون یرلی بیان می‌کند که در همان زمان بود که جنبش محیط زیست در مقیاس بین‌المللی و ابعاد جهانی موضوعات شروع به سازمان‌دهی کرد. برای مثال، اولین روز زمین در سال ۱۹۷۰ جشن گرفته شد.
به گفته گرینگر، جهانی‌ شدن محیط زیست در قالب ابتکارات بین‌المللی حامی محیط زیست، معمولاً توسط سازمان‌های غیردولتی مختلف و کشورهای توسعه‌یافته حمایت می‌شود. اما کشورهای در حال‌ توسعه (گروه ۷۷) با آن مخالفت می‌کنند و ابتکارات حمایت از محیط زیست را مانع توسعه اقتصادی خود می‌دانند.
سازمان تجارت جهانی نیز مورد انتقاد قرار گرفته است، زیرا روی جهانی‌ شدن اقتصاد یا آزادسازی تجارت به دلیل نگرانی‌های مربوط به حفاظت از محیط زیست، متمرکز شده است. استیون یرلی می‌گوید که این سازمان نباید ضد محیط ‌زیست توصیف گردد. روشن است که تصمیمات آن تأثیر عمده‌ای بر محیط‌ زیست در سراسر جهان دارد. این تصمیم‌ها عمدتاً مبتنی بر عوامل اقتصادی هستند. امری که در آن به نگرانی‌های زیست‌محیطی اهمیت ثانویه داده می‌شود.
ویلیام بولن (William Bullen) (زادهٔ ۲۴ فوریه ۱۸۰۵ – درگذشتهٔ ۲۷ اکتبر ۱۸۴۶)، بازرگان آمریکایی و پیشگام ویسکانسین بود. او یکی از اولین مهاجران آمریکایی در منطقه که اکنون به‌نام کنوشا، ویسکانسین یاد می‌گردد، بود و از منطقه ویسکانسین، شهرستان راسین در مجلس قانون‌گذاری نمایندگی کرد.
ویلیام بولن در سال ۱۸۰۵، در کلینتون، شهرستان اونیدا، نیویورک به دنیا آمد و در همین منطقه بزرگ شد. در دسامبر ۱۸۳۴، او در نشست که در خانه برادرش، جان بولن جونیور در هانیبال نیویورک برای بحث دربارهٔ چشم‌انداز مهاجرت به سرزمین‌های جدید غرب برگزار شده بود، شرکت کرد. جلسه بعدی در مورد همین موضوع در فوریه ۱۸۳۵ برگزار شد، در این نشست خانواده بولن و دیگران به تشکیل «شرکت مهاجرت غرب» برای تأمین مالی پروژه سفر به غرب و خریداری زمین‌های جدید، به توافق دست یافتند. آنها سهام شرکت را به قیمت ۱۰ دلار به ازای هر سهم فروختند و در نهایت هر سهم به ۴۰۰۰ دلار رسید - سهام به یک جنس محبوب در منطقه به این دلیل تبدیل شد که افراد کمتر ثروتمندی سهام را خریدند تا سهمی از بازده ثروت زمین جدید را به‌دست آورند. در نهایت این روش یک سرمایه‌گذاری ضعیف شناخته شد چرا که درآمد حاصله از آن تنها در صورت به سرمایه‌گذاران بازگردانده می‌شود که زمین مورد ادعا بعداً به فروش برسد، امری که شهرک نشینان قصد انجام آن را نداشتند. در نهایت اسکان در کنوشا باوجود سرمایه‌گذاری صدها سرمایه‌گذار تنها به سود خانواده بولن و دوستان نزدیک آنها تمام شد. این شرکت در سال ۱۸۳۷ پس از ایجاد شهرک و پایان اسکان منحل گردید.
در مارس ۱۸۳۵، هیئت به غرب برای کاوش زمین برای اسکان احتمالی در ساحل غربی دریاچه میشیگان فرستاده شد. هیئت در اول قصد داشت که خریداری زمین در دهانه رود روت – در محل فعلی شهر راسین، ویسکانسین صورت بگیرد، اما نتواست که با ساکنان فعلی منطقه به رهبری گیلبرت کنپ کنار بیاید. این شرکت تصمیم به اعزام هیئت دیگری تحت نظارت مستقیم برادر بولن، جان بولن، جونیور، در ژوئن ۱۸۳۵ گرفت – ویلیام بولن نیز برادر خود را در این مأموریت همراهی می‌کرد. بولن‌ها درست در ناحیه جنوب رودخانه روت در دهانه نهر پایک مستقر شدند و شروع به ادعای مالکیت زمین کردند.
در همان تابستان، دو ماجراجو، ساموئل رزیک (رسیگی) و جان نوبل، به این شهرک آمدند، آنها قصد ادعای مالکیت زمین را داشتند. با پی بردن به اینکه جزیره واشینگتن (که اکنون به‌نام «جزیره سیمونزها» یاد می‌گردد) به گونه واضح علامت‌گذاری نشده بود و بر آن ادعای مالکیت وجود نداشت، آنها به این تصمیم رسیدند که در همین جزیره مستقر شده و ادعای خود را مطرح کنند. این جزیره یکی از پُرسودترین قطعه زمین در شهرک جدید دانسته می‌شد و پیشنهاد ۷٬۵۰۰ دلاری برای خرید جزیره در صورت اثبات ادعای قانونی وجود داشت.
اشغال شهرک‌ها منجر به ماه‌ها تنش و درگیری میان شرکت مهاجرت غرب و خانواده رزیک شد؛ چنان‌که هر دو طرف از مردان مسلح برای تهدید یکدیگر در درگیری‌هایی که به‌نام (نبرد رزیک) یاد می‌شود، استفاده کردند. ویلیام بولن به کمک یک گروه مسلح نیمه غربی جزیره را از آن خود کرده، یک ساختمان دو طبقه‌ای در آنجا ساخت و برای محافظت از ناحیه اشغال کرده خود نگهبانان مسلح را در آنجا مستقر کرد. در نهایت او تن به یک معامله با رزیک داد که به آنها اجازه داد که مالکیت جزیره را تقسیم کنند. با این حال تنش‌ها ادامه داشت – رزیک در بخش جزیره خودشان اقدام به ساخت اولین می‌خانه در روستا کردند اما مهاجران شرکت مهاجرت غرب بخشی از جنبش اعتدال (که یک جنبش اجتماعی علیه مصرف مشروبات الکلی است) را تشکیل می‌دادند.
در جریان زمستان ۱۸۳۵–۱۸۳۶، برادران بولن به شهرستان آزویگو، نیویورک بازگشتند و یک گاری سفری ۱۰۰ تنی-Martin Van Buren- را خریداری کرده و آن را با دانه‌ها، آذوقه و ابزار بار کردند تا به محل سکونت خود بازگردند. در بازگشت، جان به شیکاگو رفت و گله‌ای از گاوها را خریداری کرده و آنها را به سمت شمال محله خود راند. بولن با کالاهای تجارتی خود در سال ۱۸۳۶ فروشگاه‌های را با نام "William Bullen & Co" باز کرد. این یکی از چهار سرمایه‌گذاری اول در شهرک بود که برای سالیان زیادی به عنوان دفتر پُست نیز استفاده می‌گردید.
بیشتر مراسم مذهبی این شهرک در خانه ویلیام بولن در جزیره واشینگتن برگزار می‌شد تا اینکه در پاییز ۱۸۳۷ مدرسه‌ای در شهرک ساخته شد. ساکنان در سال ۱۸۳۷ نام روستای خود را روستای «سوت پورت» انتخاب کردند. این روستا در سال ۱۸۵۰ به عنوان شهر کنوشا ثبت شد.
در سال ۱۸۳۶، قلمروی ویسکانسین به‌طور رسمی از بقایای غربی قلمروی میشیگان تأسیس شد. در سال ۱۸۳۷، شهرستان راسین شامل تمام قلمروی فعلی راسین و شهرستان کنوشا ایجاد گردید. در اولین انتخاباتی که پس از ایجاد شهرستان راسین برگزار شد، ویلیام بولن به عنوان یکی از دو نماینده این شهرستان در شورای (مجلس عُلیا) در دومین مجمع منطقه‌ای ویسکانسین انتخاب شد. او توسط اعضا به عنوان رئیس شورا برای اولین جلسه آن دوره برگزیده شد و متعاقباً به عنوان عضو سومین مجمع منطقه‌ای ویسکانسین نیز برگزیده شد. او همچنین در هیئت ناظران شهرستان راسین خدمت کرد و در سال ۱۸۴۳ اولین رئیس هیئت ناظران و همچنین دومین رئیس دهکده سوت پورت بود.
ویلیام بولن در سال ۱۸۴۳ در سوت پورت درگذشت.
ویلیام بولن پسر جان بولن چهارم بود – که در اکثر اسناد معاصر از او به عنوان «جان بولن، پدر» یاد می‌شود. جان بولن چهارم به عنوان فرمانده‌ای شبه نظامیان نیویورک در طول جنگ ۱۸۱۲ خدمت کرده بود. پدرش، جان بولن سوم در نبردهای آزادی‌خواهی آمریکا در شبه نظامیان ماساچوست خدمت کرده بود و پس از آن به عنوان فرمانده در خیزش مردمی شایس شرکت کرد. بولن و همراهانش به‌خاطر ترس از سرکوب شدن قیام شان در منطقه کلینتون، شهرستان اونیدا، نیویورک مستقر شدند.
جان بولن چهارم پسرانش را در سال ۱۸۳۷ به منطقه ویسکانسین رهنمایی کرد و می‌خانه‌ای را در منطقه‌ای که اکنون به نام دریاچه‌های سیلم، ویسکانسین شناخته می‌شود، اداره کرد. او در سال ۱۸۳۹ توسط فرماندار هنری دوج به عنوان سرتیپ شبه‌نظامیان منطقه ویسکانسین منصوب شد. سایر فرزندان جان بولن چهارم نیز در ویسکانسین ساکن شدند.
ویلیام بولن در ۲۴ فوریه ۱۸۳۰ با جولیا آن هارت ازدواج نمود و ویلیام و جولیا چهار فرزند به نام‌های:
همه پادشاه خوش‌تیپ فیلمی هندی محصول سال ۲۰۱۴ و به کارگردانی ام. راجش است. در این فیلم بازیگرانی همچون کارتی، کجال آگاروال، سانتانام، سارانیا پونوانان، رادیکا آپته، نثار و کوتا سرینیواسا راو ایفای نقش کرده‌اند.
مورچه خوار فیلمی کمدی و خانوادگی به کارگردانی شاهد احمدلو و نویسندگی مهیار شاهرخی و تهیه کنندگی کیان باباییان محصول سال ۱۳۹۸ است.
داستان این فیلم حول محور زندگی پوشالی افراد مشهور و سلبریتی‌های اینستاگرامی می‌چرخد و به بررسی حقایق ناگفته فضای مجازی می‌پردازد.
باسیل‌ها راسته‌ای از باکتری‌های گرم مثبت هستند که در شاخهٔ زیستی باسیلوتا قرار می‌گیرند. سرده‌های اصلی این راسته، شامل "باسیلوس"، "لیستریا" و "استافیلوکوک" هستند.
قره‌بخشی‌لی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در گول‌باشی واقع شده‌است.
کارابورون یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در گول‌باشی واقع شده‌است.
کوچوک‌اورن یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در گول‌باشی واقع شده‌است.
یارباشی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در گول‌باشی واقع شده‌است.
یایلاجیک یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در گول‌باشی واقع شده‌است.
ینی‌کوی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در گول‌باشی واقع شده‌است.
یوکاری چوپ‌لو یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در گول‌باشی واقع شده‌است.
یوکاری کاراکویو یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در گول‌باشی واقع شده‌است.
یوکاری ناصرلی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در گول‌باشی واقع شده‌است.
زیتون‌لی‌اوا یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در آق‌حصار واقع شده‌است. زیتون‌لی‌اوا ۴٬۹۰۵ نفر جمعیت دارد و ۲۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
باسیلاسه یا خانوادهٔ باسیل‌ها خانواده‌ای از باکتری‌های گرم مثبت، هتروتروف و میله‌ای‌شکل هستند که ممکن است اندوسپور تولید کنند.Bergey's Manual of Systematic Bacteriology (2 ed.), Volume 3. 2008. "The low G + C Gram-positive Bacteria". Editors: De Vos, P. , Garrity, G. , Jones, D. , Krieg, N.R. , Ludwig, W. , Rainey, F.A. , Schleifer, K. -H. and W.B. Whitman. گونه‌های قادر به حرکت این خانواده، دارای تاژک هستند. برخی از باسیلاسه‌ها هوازی هستند، در حالی‌که برخی دیگر بی‌هوازی اختیاری و برخی نیز کاملاً بی‌هوازی هستند. بیشتر آن‌ها بیماری‌زا نیستند، اما گونه‌هایی از سردهٔ "باسیلوس" به‌عنوان عامل بیماری در انسان شناخته می‌شوند.
برخی از باسیلاسه‌ها مانند سرده‌های "فیلوباسیلوس، لنتی‌باسیلوس" و "هالوباسیلوس"، گرم منفی یا «گرم متغیر» هستند اما در مجموع، به داشتن دیوارهٔ سلولی از نوع گرم مثبت شناخته شده‌اند.Lim, J.M. , Jeon, C.O. , Song, S.M. , and C.J. Kim. 2005. "Pontibacillus chungwhensis gen. nov., sp. nov., a moderately halophilic Gram-positive bacterium from a solar saltern in Korea". Int. J. Syst. Evol. Microbiol. 55:165-170.
آرایه‌های این خانوادهٔ زیستی گاهی به‌صورت عامیانه با عنوان باسیل شناخته می‌شوند. اما این اصطلاح، مبهم است زیرا بین ردهٔ باسیل (Bacilli) راستهٔ باسیل (Bacillales)، خانوادهٔ باسیلاسه (Bacillaceae) و سردهٔ باسیلوس "(Bacillus)" تمایز قائل نمی‌شود.
باسیلاسه شامل سرده‌های زیر است:
کوپروباشی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در استان مانیسا واقع شده‌است. کوپروباشی ۲۵۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
سلندی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در استان مانیسا واقع شده‌است. سلندی ۴۳۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
زنگن یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در استان قونیه واقع شده‌است. زنگن ۱٬۹۹۶ نفر جمعیت دارد و ۱٬۰۷۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
چای‌هان یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در ارغلی واقع شده‌است. چای‌هان ۱٬۹۳۸ نفر جمعیت دارد و ۱٬۲۸۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
خادم یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در استان قونیه واقع شده‌است. خادم ۱٬۴۶۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
باغ‌باشی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در خادم واقع شده‌است. باغ‌باشی ۱٬۹۶۵ نفر جمعیت دارد و ۱٬۳۲۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ددم‌لی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در خادم واقع شده‌است. ددم‌لی ۲٬۰۸۸ نفر جمعیت دارد و ۱٬۳۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کوروآلان یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در استان قونیه واقع شده‌است. کوروآلان ۱٬۸۱۸ نفر جمعیت دارد و ۱٬۴۳۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بالجی‌لار یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در تاشکند (قونیه) واقع شده‌است. بالجی‌لار ۲٬۲۷۹ نفر جمعیت دارد و ۱٬۴۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
چتمی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در استان قونیه واقع شده‌است. چتمی ۱٬۲۸۳ نفر جمعیت دارد و ۱٬۳۲۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
باشماکچی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در استان افیون قره‌حصار واقع شده‌است.
ویلیام مالکولم بان (William Malcolm Bunn) (۱ ژانویه ۱۸۴۲–۱۹ سپتامبر ۱۹۲۳)، روزنامه‌نگار آمریکایی و فرماندار قلمرو آیداهو از سال ۱۸۸۴ تا سال ۱۸۸۵ بود. وی حرفهٔ سیاسیش را با اجرای یک سلسله وظایف محلی و ایالتی همزمان با خدمت به عنوان عضو سازمان حزبی سیاسی محلی، آغاز نمود. پس از خریداری روزنامهٔ فیلادلفیا، وی پوشش خبری مثبت را برای منافع سیاسی معامله کرد. در همان زمان، زندگی فعال اجتماعی را پرفروش داد و به‌خاطر سخنرانی‌هایش پس از ناهار، به شهرت رسید. بان در جریان دورهٔ فرمانداریش بین جناح‌های رقیب داخل حزبش که بر سر چندهمسری و حمایت از جمعیت مورمون مبارزه می‌کردند، درگیر شد.
بان در ۱ ژانویه سال ۱۸۴۲ در فیلادلفیای ایالت پنسیلوانیا متولد شد. در ناحیه شانزدهم شهر بزرگ شد و در مدارس دولتی آموزش دید. در یازده سالگی به کار در کارخانه شروع کرد. بان در آنجا مدت سه سال کار کرد و سپس به‌منظور پذیرفته شدن به مدرسه تحت اداره عمویش، به هاوانا ایالت نیویورک فرستاده شد. در سن ۱۶ آموزش رسمی خود را اتمام نمود و در چوب‌تراشی به کارآموزیآغاز نمود.
بان در آغار جنگ داخلی آمریکا در هفتاد و دومین پیاده‌نظام پنسیلوانیا برای سربازی نام‌نویسی کرد. در ۲۹ ماه ژوئن سال ۱۸۶۲ بان در جریان نبرد ایستگاه ساویچ زخمی و توسط نیروهای مؤتلفه دستگیر شد. بان به عنوان اسیر جنگی تا زمان آزادی در جریان مبادلهٔ زندانیان در اواخر همان سال، در ریچموند ایالت ویرجینیا نگهداری می‌شد. به‌محض برگشت به فیلادلفیا، بان به مشکلات ناشی از عود زخم مواجه شد و مرخصی پزشکی داده شد.
بان پس از خدمت نظامی، با برادرش در کسب و کار موفقیت‌آمیز چوب‌تراشی شروع به کار نمود. در سال ۱۸۷۰ با کاتین مایرس ازدواج نمود. این زوج یک پسر داشتند.
بان پس از خدمت به عنوان نماینده در کنوانسیون سراسری جمهوری‌خواهان فیلادلفیا در سال ۱۸۶۶ از لحاظ سیاسی فعال شد. سال بعدی نامزد کرسی شورای شهر شد، اما به‌منظور حل اختلافات در درون حزب خود، قبل از برگذاری انتخابات از کاندیداتوری خود انصراف داد. در سال ۱۸۶۸ در نخستین دور دوره‌های متوالی در مجمع عمومی پنسیلوانیا انتخاب شد. پس از دورهٔ خدمت در مجلس ایالتی، مأمور ثبت وصیت‌نامه‌ها انتخاب شد. پس از آن در سال‌های ۱۸۷۵ و ۱۸۷۸، نگهبان فقراء انتخاب شد. بان همزمان با این مناصب، به‌عنوان نمایندهٔ حزب در سطح محلی، ایالتی و ملی نیز خدمت کرد.
بان در سال ۱۸۷۸ روزنامهٔ «"فیلادلفیا ساندی ترنسکریپت"» را خریداری نمود. به عنوان صاحب امتیاز این روزنامه، بان حامی سازمان حزبی سیاسی کامرون شد و پوشش خبری مثبت را با منافع سیاسی معامله کرد.
بان علاوه بر فعالیت‌های سیاسی و بازرگانی، زندگی فعال اجتماعی را نیز پرورش داد. بان، به سخنران ناهار مشهور شد و لباس پُر زرق و برقش، سبب شهرت وی به‌عنوان یکی از بهترین لباس پوشان ایالت فیلادلفیا شد. به‌عنوان یکی از موفقیت اجتماعیش، بان نائب انجمن شبدر شد.
بان در آغاز دههٔ ۱۸۸۰ به معدن‌کاری در قلمروهای آریزونا و آیداهو علاقه پیدا کرد. بان که به مقام سیاسی نزدیک به منافع بازرگانی تمایل داشت، از ارتباطات سیاسیش استفاده نمود تا پس از استعفای جان سی. فریمونت، به عنوان فرماندار آریزونا گماشته شود. بان که در این تلاش خود به شکست مواجه شد، به دنبال منصب دیگری وابسته به منافع بازرگانی خود بود.
انتصاب بان در نتیجهٔ انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۱۸۸۴ صورت گرفت. رئیس‌جمهور چیستر آرتور، موافقت کرد به انتصاب روزنامه‌نگار در ازای حمایت از سازمان حزب سیاسی کامرون، موافقت نمود. در مقابل، این سازمان سیاسی توافق کرد تا زمانی که آرتور نسبت به جیمز جی. بلاین در صدر باشد، از انتخاب مجدد وی حمایت نماید. بان در ۲۶ مارس سال ۱۸۸۴ فرماندار قلمرو آیداهو گماشته شد.
فرماندار جدید در ۲۶ ماه ژوئن سال ۱۸۸۴ وارد قلمروی آیداهو شد. بان به زودی به‌خاطر «روی دست‌گیری اقداماتی که هیچ فرمانداری قبل از وی تجربه نکرده بود یا توانمندی ادامه این اقدمات» با سبک اجتماعی و لباس مردانهٔ خود به شهرت رسید و به همین سبب «فرماندار شیک‌پوش» نامیده شود. از جملهٔ اقدمات مهم دوران فرمانداریش می‌توان به تجویز اوراق قرضه‌ای به ارزش ۸۰٬۰۰۰ دلار آمریکایی برای ساخت مقر دادستانی کل قلمرو، حمایت از قوانین محدودکنندهٔ قطع درختان در جنگلات قلمرو، تلاش برای ایجاد سمت دادستانی کل قلمرو درخواست ایجاد تیمارستان مجانین در بلک‌فوت و رفع نیاز به فرستادن بیماران روانی در تأسیسات اورگن، اشاره کرد.
به هر حال، بزرگ‌ترین مسئله سیاسی پس از رسیدن بان، جنبش ضد مورمون بود. فرماندار جدید که علایقی زیادی به منافع بازرگانی خود داشت، دیدگاه معتدلی را در مخالفت با چند همسری در پیش گرفت اما در قبال جمیعت مورمون از مدارا کار گرفت. این کار سبب مخالفت وی با جمهوری‌خواهان طرفدار سلب حق رأی مکمل مورمون‌ها و دموکرات‌های میانه‌رو متحد مورمون‌ها، شد. اقدامات مشخص اتخاذ شده توسط بان در این مسئله، شامل حمایت از قوانین ایجادکنندهٔ شهرستان بینگهام و در نتیجه ضعیف سازی نفوذ مورمون‌ها در شهرستان اونیدا شد و امضاء لایحه‌ای که مقامات قلمرو را ملزم به سوگند وفاداری بر ضد مورمون‌ها ملزم می‌ساخت، می‌باشد.
اقدامات اتخاذ شده توسط بان توأم با شعارهای ضد مورمون‌ها، برای قناعت دادن عناصر رادیکال حزبش کافی نبود. پس از این‌که فرماندار از انتصاب کاندیدا مورد حمایت دوبوا در یک پُست جدیداً ایجاد شده در شهرستان بینگهام، خودداری نمود بین بان و فرد دوبوا، مارشال ایالات متحده رهبر جناح رادیکال جمهوری‌خواه اختلاف پیدا شد. این امر موجب رویارویی بین فرماندار و مارشال شد و سبب شد که بان نتواند رو در رو با دوبوا ملاقات نماید. بان مدعی بود که دوبوا در شرف کشیدن اسلحه به طرف فرماندار غیرمسلح بود و در مقابل دوبوا، بان را ترسو نامید. علی‌رغم این برخورد، فرماندار ترجیح داد به دوید پی.بی. پراید، رهبر «بویز رینگ» اجازه داد برای کنترل حزب جمهوری‌خواه در داخل قلمرو با دوبوا وارد رقابت شود.
تنش‌ها میان جناح‌های میانه‌رو و رادیکال تا ۱۴ فوریه سال ۱۸۸۵ پیوسته ادامه یافت. در اوایل ساعات صبح، پس از چاپ روزنامهٔ آن‌روز با مجموعه‌ای از داستان‌ها و سرمقالهٔ انتقادی بان، مقامات حزب جمهوری‌خواهان شهر به زور وارد دفتر روزنامه شدند که سبب پراگندگی چاپ روزنامه شد. تقریباً در همان زمان دفاتر حزب آیداهو دموکرات به آتش کشیده شد. هیچ‌یکی از این حوادث سبب خسارت جدی نشد اما منجر به شور و غوغای عموم مردم شد. حامیان دوبوا از این حادثه به عنوان دلیلی برای روزنامه‌های محلی برای چاپ مجدد سرمقاله‌های قدیمی فیلادلفیا در انتقاد از بان، استفاده نمودند. تمامی حادثه بعدها به «جنگ بان» بان مشهور شد.
در زمان ورود به محل روزنامه، بان در مرخصی طولانی مدت بود. بان پس از پنج ماه به آیداهو برگشت و در تاریخ ۳ ژوئیه سال ۱۸۸۵ استعفای خود را پیشکش نمود که شش روز بعد منظور شد.
بان پس از استعفا به زادگاه‌اش برگشت. در سال ۱۹۰۸ بعضی از سخنرانی‌های پس از ناهار را منتشر کرد که حاوی مجموعه‌ای از سخنوری‌های وی بود. بان در ۱۹ سپتامبر سال ۱۹۲۳ در فیلادلفیا فوت نمود.
ورزشگاه آنتونیو کویمبرا دا موتا (به پرتغالی: Estadio António Coimbra da Mota) یک ورزشگاه چند منظوره در استوریل، پرتغال است. این ورزشگاه در حال حاضر بیشتر برای مسابقات فوتبال استفاده می‌شود و استادیوم خانگی باشگاه ورزشی اشتوریل پرایا است. این ورزشگاه گنجایش ۸۰۰۰ تماشاگر را دارد. این ورزشگاه همچنین میزبان بازی‌های خانگی تیم دوم اشتوریل پرایا است.
تیم ملی فوتبال سوئد از این ورزشگاه به عنوان محل تمرین برای آماده‌سازی در مسابقات جام ملت‌های اروپا ۲۰۰۴ استفاده کرد.
این ورزشگاه همچنین میزبان بازی‌های تیم جوانان پرتغال به‌ویژه تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال پرتغال بوده‌است. آخرین بازی آنها در ۹ سپتامبر ۲۰۱۱ در یک بازی دوستانه در برابر تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال اسلواکی بود که با نتیجه ۱– ۱ به پایان رسید.
در ۳۱ مارس ۲۰۱۵، تیم بزرگسالان پرتغال در این زمین، در یک بازی دوستانه مقابل تیم ملی دماغه سبز به میدان رفت.
در ۸ نوامبر ۲۰۱۸، این ورزشگاه میزبان یک بازی دوستانه بین‌المللی بین تیم‌های ملی زنان پرتغال و ایالات متحده بود.
این استادیوم همچنین میزبان بازی‌هایی در رشته راگبی بوده‌است.
اتحادیه دپورتیوا سالامانکا، (تلفظ اسپانیایی: [uˈnjon depoɾˈtiβa salaˈmaŋka]) یک تیم فوتبال تاریخی اسپانیایی مستقر در سالامانکا، در منطقه خودمختار کاستیا و لئون بود.
این باشگاه که در ۹ فوریه ۱۹۲۳ تأسیس شد و با نام مستعار لوس چاروس (Los Charros) شناخته شد، با پیراهن‌های سفید و شورت سیاه بازی می‌کرد و بازی‌های خانگی را در ورزشگاه ال هلمانتیکو برگزار می‌کرد که ۱۷۳۴۱ تماشاگر را در خود جای می‌داد.
سالامانکا که در ابتدا توسط دانشجویان ایرلندی تشکیل شد، ابتدا در مسابقات قهرمانی اسپانیا در سال ۱۹۰۷ بازی کرد، قبل از اینکه لیگ رسمی بعداً تأسیس شود. در ۱۶ مارس ۱۹۲۳، در میزهای کافه نوولتی، واقع در پلازا مایور، دیونیزیو ریدروجو پایه‌های رسمی اولیه باشگاه را تنظیم کرد.
فصل ۱۱–۲۰۱۰ رکورد ده شکست متوالی باشگاه را بین دسامبر ۲۰۱۰ و فوریه ۲۰۱۱ و دو تغییر مربیگری به ارمغان آورد و سالامانکا پس از پنج سال به دسته سوم بازگشت. در ۱۸ ژوئن ۲۰۱۳، ۹۰ سال پس از تأسیس، باشگاه به دلیل انباشت بدهی‌های پرداخت نشده منحل شد.
چندین محقق ایالات متحده را به دست داشتن در تروریسم دولتی متهم کرده‌اند. آنها در مورد استفاده ایالات متحده و دیگر دموکراسی‌های لیبرال از تروریسم دولتی، به‌ویژه در رابطه با جنگ سرد، نوشته‌اند. بگفته آنها، تروریسم دولتی برای حفاظت از منافع نخبگان سرمایه‌داری مورد استفاده قرار می‌گیرد و ایالات متحده یک سیستم استعماری نو از دولت‌های متکی را سازماندهی می‌کند که با نخبگان منطقه همکاری می‌کند تااز طریق ترور حکومت کنند. اینکار با دانشمندان جریان اصلی تروریسم که بر تروریسم غیردولتی و تروریسم دولتی دیکتاتوری‌ها متمرکز هستند، بحث‌برانگیز شده‌است.
چنین آثاری عبارتند از": اقتصاد سیاسی حقوق بشر" نوآم چامسکی و "ادوارد هرمان (۱۹۷۹)، شبکه وحشت واقعی هرمان (۱۹۸۵)"، تروریسم دولتی غربی الکساندر ال جورج (۱۹۹۱)، تروریسم دولتی فردریک گارو و ایالات متحده (۲۰۰۴)و جنگ دیگر آمریکا داگ استوکس (۲۰۰۵)
از این میان، روث جی بلیکلی، چامسکی و هرمان را مهمترین نویسندگان دربارهٔ ایالات متحده و تروریسم دولتی می‌دانند.
باشروع در اواخر دهه۱۹۷۰،نوام چامسکی و ادوارد اس. هرمان مجموعه ای از کتابها را در مورد دخالت ایالات متحده با تروریسم دولتی نوشتند. نوشته‌های آن‌ها با گزارش‌های عفو بین‌الملل و سایر سازمان‌های حقوق بشر در مورد یک «اپیدمی» جدید جهانی شکنجه و قتل دولتی همزمان بود. چامسکی و هرمان استدلال کردند که ترور در حوزه نفوذ ایالات متحده در کشورهای در حال توسعه متمرکز شده‌است و موارد نقض حقوق بشر توسط کشورهای متکی ایالات متحده در آمریکای لاتین را مستند کردند. آنها استدلال کردند که از ده کشور آمریکای لاتین که جوخه‌های مرگ داشتند، همه کشورهای متکی ایالات متحده بودند. آنها در سرتاسر جهان ادعا کردند که ۷۴درصد از رژیم‌هایی که از شکنجه بر مبنای اداری استفاده می‌کردند، کشورهای متکی ایالات متحده بودند که برای حفظ قدرت از ایالات متحده حمایت نظامی و دیگر حمایت دریافت می‌کردند. آنها به این نتیجه رسیدند که افزایش جهانی ترور دولتی نتیجه سیاست خارجی ایالات متحده است.Sluka, p. 8
چامسکی به این نتیجه رسید که همه قدرت‌ها از تروریسم دولتی در کشورهای متکی حمایت می‌کنند. ایالات متحده و دیگر قدرت‌ها، به‌ویژه بریتانیا و فرانسه، در راس آن‌ها قرار داشتند که از رژیم‌های جهان سوم که از طریق خشونت در قدرت بودند، حمایت مالی، نظامی و دیپلماتیک می‌کردند. این دولت‌ها با شرکت‌های چند ملیتی، به ویژه در صنایع تسلیحاتی و امنیتی، همراهی می‌کردند. علاوه بر این، سایر کشورهای در حال توسعه خارج از حوزه نفوذ غرب، ترور دولتی را با حمایت قدرت‌های رقیب انجام دادند.Sluka, p. 9
ادعای دخالت قدرت‌های بزرگ در تروریسم دولتی درکشورهای در حال توسعه، محققان را بر آن داشته‌است که آن را بعنوان یک پدیده جهانی بررسی کنند تا اینکه کشورها را به‌صورت جداگانه مطالعه کنند.Sluka, p. 9
در سال۱۹۹۱، کتابی که توسط الکساندر ال جورج ویرایش شد، استدلال می‌کرد که دیگر قدرت‌های غربی از ترور در کشورهای در حال توسعه حمایت می‌کنند. وی به این نتیجه رسید که ایالات متحده و متحدانش حامیان اصلی تروریسم در سراسر جهان هستند.Sluka, pp. 8-9گارو بیان می‌کند که تعداد مرگ و میرهای ناشی از تروریسم غیردولتی (۳۶۶۸ مرگ بین سال‌های ۱۹۶۸ و ۱۹۸۰، همان‌طور که توسط آژانس اطلاعات مرکزی (سیا) تخمین زده می‌شود) با مرگ‌های ناشی از تروریسم دولتی در رژیم‌های تحت حمایت ایالات متحده مانند گواتمالا «کوتوله» است. (۱۵۰۰۰۰کشته، ۵۰۰۰۰مفقود در طول جنگ داخلی گواتمالا ۹۳٪ از آنها را گارو به عنوان «قربانیان تروریسم دولتی» طبقه‌بندی می‌کند).
در میان دیگر محققان، روث جی. بلیکلی می‌گوید که ایالات متحده و متحدانش از تروریسم دولتی در «مقیاس عظیم» درطول جنگ سرد حمایت و بکار گرفتند. توجیهی که برای این امر ارائه شد مهار کمونیسم بود، اما بلیکلی معتقد است که این ابزاری برای حمایت از منافع نخبگان تجاری ایالات متحده و ترویج گسترش نئولیبرالیسم در سراسر جنوب جهانی بود. مارک آرون معتقد است که رژیم‌های استبدادی و دیکتاتوری دست راستی تحت حمایت قدرت‌های غربی مرتکب قساوت‌ها و کشتارهای دسته‌جمعی شده‌اند که رقیب دنیای کمونیستی است و نمونه‌هایی مانند اشغال تیمور شرقی توسط اندونزی، کشتار جمعی اندونزی در سال‌های ۱۹۶۵–۱۹۶۶، «ناپدید شدن‌ها» را ذکر می‌کند. در گواتمالا در طول جنگ داخلی، و ترورها و تروریسم دولتی مرتبط با عملیات کندور در سراسر آمریکای جنوبی.Mark Aarons (2007). "Justice Betrayed: Post-1945 Responses to Genocide." In David A. Blumenthal and Timothy L. H. McCormack (eds). "The Legacy of Nuremberg: Civilising Influence or Institutionalised Vengeance? (International Humanitarian Law). " Martinus Nijhoff Publishers. pp. 71 & 80–81 در کتاب "بدتر از جنگ"، دانیل گلداگن استدلال می‌کند که در طول دو دهه آخر جنگ سرد، تعداد کشورهای متکی آمریکایی که به کشتار دسته جمعی دست می‌زنند از اتحاد جماهیر شوروی بیشتر بود. به گفته جان هنری کوتسورث، آمریکایی لاتین، تعداد قربانیان سرکوب به تنهایی در آمریکای لاتین از شوروی و ماهواره‌های اروپای شرقی آن در طول دوره ۱۹۶۰ تا ۱۹۹۰ بسیار بیشتر جی پاتریس مک شری ادعا می‌کند که «صدها هزار آمریکایی لاتین توسط رژیم‌های نظامی دست راستی به عنوان بخشی از جنگ صلیبی ضد کمونیستی به رهبری ایالات متحده شکنجه، ربوده یا کشته شدند.»
تعریف حقوقی ایالات متحده از تروریسم اعمالی را که توسط کشورهای به رسمیت شناخته شده انجام می‌شود مستثنی می‌کند.طبق قانون ایالات متحده (22 USC 2656f(d)(2)) تروریسم به عنوان «خشونت از پیش برنامه ریزی شده و با انگیزه سیاسی انجام شده علیه اهداف غیرنظامی توسط گروه‌های محلی یا عوامل مخفی، که معمولاً با هدف تأثیرگذاری بر مخاطبان انجام می‌شود» تعریف می‌شود.Gupta, p. 8هیچ اجماع بین‌المللی در مورد تعریف قانونی یا آکادمیک تروریسم وجود ندارد. کنوانسیون‌های سازمان ملل متحد نتوانسته‌اند در مورد تعاریف تروریسم غیردولتی یا دولتی به اجماع دست یابند.
به گفته پروفسور مارک سلدن، «سیاستمداران آمریکایی و اکثر دانشمندان علوم اجتماعی به‌طور قطع اقدام‌های و سیاست‌های ایالات متحده و متحدانش» را بعنوان تروریسم کنار می‌گذارند.Selden p. 4 مورخ هنری کومجر نوشت: «حتی زمانی که تعاریف تروریسم اجازه "تروریسم دولتی" را می‌دهد، اقدام‌های دولت در این زمینه از منشور جنگ یا دفاع از خود ملی دیده می‌شود، نه ترور». به گفته دکتر مایرا ویلیامسون، معنای «تروریسم» دستخوش دگرگونی شده‌است. در دوران حکومت ترور، یک رژیم یا سیستم تروریسم بعنوان ابزار حکومتی مورد استفاده قرار گرفت که توسط یک دولت انقلابی اخیراً تأسیس شده علیه دشمنان مردم به کار گرفته شد. اکنون اصطلاح «تروریسم» معمولاً برای توصیف اقدام‌های تروریستی انجام شده توسط "نهادهای غیردولتی یا محلی" علیه یک دولت استفاده می‌شود.Williamson p. 43
فردریک گارو در "تروریسم دولتی و ایالات متحده" می‌نویسد که هدف تروریسم ارعاب یا اجبار هم گروه‌های هدف و هم بخش‌های بزرگتر جامعه است که با ایجاد ترس شدید در ارزش‌های گروه‌های هدف مشترک هستند یا می‌توانند آنها را به اشتراک بگذارند. اضطراب، دلهره، هراس، ترس ویا وحشت». هدف تروریسم علیه دولت این است که دولت‌ها را مجبور به تغییر سیاست‌های خود، سرنگونی دولت‌ها یا حتی نابودی دولت کند. هدف تروریسم دولتی از بین بردن افرادی است که دشمنان بالفعل یا بالقوه تلقی می‌شوند و دلسرد کردن آن دسته از دشمنان بالفعل یا بالقوه ای است که حذف نشده‌اند.Wright, p. 11
پروفسور ویلیام اودوم، مدیر سابق آژانس امنیت ملی رئیس‌جمهور ریگان، نوشت:همان‌طور که بسیاری از منتقدان اشاره کرده‌اند، تروریسم دشمن نیست. یک تاکتیک است. از آنجایی که ایالات متحده خود سابقه طولانی در حمایت از تروریست‌ها و استفاده از تاکتیک‌های تروریستی دارد، شعارهای امروز جنگ علیه تروریسم صرفاً آمریکا را در مقابل سایر جهان ریاکارانه جلوه می‌دهد.. Online copy available here پروفسور ریچارد فالک معتقد است که ایالات متحده و سایر کشورهای ثروتمند، و همچنین نهادهای اصلی رسانه‌های جمعی، شخصیت و دامنه واقعی تروریسم رامبهم کرده‌اند ودیدگاهی یکطرفه را از منظر امتیاز جهان اول منتشر کرده‌اند. او گفته‌است که:اگر قرار است از «تروریسم» به عنوان یک اصطلاح تهمت اخلاقی و قانونی استفاده شود، باید در مورد خشونتی که عمداً غیرنظامیان را هدف قرار می‌دهد، خواه توسط بازیگران دولتی یا دشمنان غیردولتی آنها انجام شود، اعمال شود. فالک استدلال کرده‌است که انکار تروریسم غیردولتی اصیل بعنوان راهبردی برای کاهش آن کافی نیست.فالک همچنین استدلال کرد که افرادی که مرتکب اقدام‌های «تروریستی» علیه ایالات متحده شدند، می‌توانند از دفاع نورنبرگ استفاده کنند.
دانیل شور، با مروری بر "انقلابیون و" کارگزاران فالک، اظهار داشت که تعریف فالک از تروریسم به تعریفی بیان نشده از «مجاز» بستگی دارد. شور می‌گوید که این قضاوت دربارهٔ آنچه تروریسم است ذاتاً «ذهنی» می‌سازد، و علاوه بر این، به ادعای او، فالک را وادار می‌کند که برخی از اعمال را که غیرمجاز می‌داند به عنوان «تروریسم» و برخی دیگر را که مجاز می‌داند صرفاً «تروریستی» می‌داند.