moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
کَرمُستج، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان لارستان در استان فارس ایران است . این روستا در 25 کیلومتری جنوب شرقی لار در جاده شهرستان بستک، بندر لنگه منتهی‌الیه جنوب استان فارس واقع در شمال شرق استان هرمزگان در منطقه لارستان ایران. محصور در بین کوه‌هایی که در چهار طرف آن قرار دارد. این کوه‌ها از مرتفع‌ترین کوه‌های منطقه لارستان و به ارتفاع کوه بردر جنوب ۲۲۱۶ کوه شوردر شرق ۲۲۲۵ مترکوه گچ در شمال ۱۹۰۰متر ودر غرب طاقدیس بن اشکتو با ارتفاع2170متر می‌باشد . * جعفر، روئین‌تن زروانی، محمد امین. "(صحرای باغ در گذرگاه تاریخ) " ج۱. چاپ اول، دبی: سال انتشار ۲۰۰۴ میلادی.کتاب تاریخ مفصل لارستان صفحهٔ ۱۵۷۳.الکوخردی، محمد، بن یوسف، (کُوخِرد حَاضِرَة اِسلامِیةَ عَلی ضِفافِ نَهر مِهران Kookherd, an Islamic District on the bank of Mehran River) الطبعة الثالثة، دبی: سنة ۱۹۹۷ للمیلاد.روستای کرمستجکَرمُستج، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان لارستانکرمستج نام روستایی است واقع در جنوب استان فارس
مردم این روستاه مسلمان و سنی مذهی و شافعی هستند این روستای بسیار زیبا چهار گنبد نمکی در چهار سوی خود دارد که جلوه زیبایی به روستا بخشیده و از اهمیت بالای اکوتریسم (طبیعت گردی) برخودار است گنبد نمکی کرمستج از زیبا ترین گنبدهای نمکی در جنوب کشور و در نوع خودمنحصر بفرد است وگنبد نمکی بادنی به ارتفاع 1987متر بلند ترین گنبد نمکی منطقه می باشد
زبان مردم کرمسج اچمی و به لحجه کرمستجی صحبت می کنند زبان اچمی زبان منطقه جنوب فارس و استان هرمزگان و بخشهای از جنوب استان کرمان است اچمی شاخه ای از زبان پهلوی ایران باستان است این زبان در محافل رسمی کشوری لاری شناخته می شود
هوای کرمستج ۸ماه از سال معتدل و قابل تحمل است ۳ماه از سال بسیار گرم و ۱ماه سرمای خشک دارد. متوسط رطوبت ۶۳٪ می‌باشد میزان متوسط بارش باران۲۰۳میلی متراست و این باران منظم نیست که بتوان برنامه‌ریزی کرد گاه این بارش در یک هفته می‌آید و بعضاً در کل سال هیچ بارانی نمی‌بارد باران تحت تأثیر چند جبهه است جبهه سودانی از مرکز آفریقا به طرف عربستان و نهایتاً به جنوب ایران می‌رسد و جبهه مدیترانی که از غرب وارد کشور می‌شود ضمناً منطقه لارستان و همان‌طور کرمستج تحت تأثیر اقیانوس هند طوفان همراه با رگبار باران داریم که معروف به چهل پسینی است.
مردم کرمستج آب آشامیدنی مورد نیاز خود را از آب انبارها تأمین می‌کنند. این آب انبارها در کرمستج توسط افراد خیر ساخته شده. آب این آب‌انبارها برکه‌ها از بارش باران در فصول مختلف سال تأمین می‌شود. دشت کرمستج از دشت‌هایی پر است چرا که به دلیل شوری و محدودیت کشاورزی چندان برداشت نشده در این منطقه چندین چشمه وجود دارد که منبع معادن نمک است و جملگی از گنبدهای نمکی سرچشمه می‌گیرند لازم است ذکر شود که چشمه‌ای با آب شیرین از طاقدیس برخ دره حرا نیز وجود دارد آب مصرفی کرمستج از دو حلقه چاه تامین می شودکه در پایه کوهبر قراردارد و توسط خیر محترم حاج عبدالحمید زینل حفر گردیده به عمق 300متر می باشد
از امکانات کرمستج میتوان به 9مسجدیک درمانگاه چند پارک ، پارک جنگلی پارک بازی پارحاشیه جواهر پارک حاشیه استادیوم ورزشی باشگاه بدنسازی صدها برکه آشپزخانه خانه عروس سالن آمفی تاتر زمین چمن مصنوعی مدارس کودکستان دو دبستان راهنمایی و دو دبیرستان دوحلقه چاه آب مصرفی تصفیه خانه آب جملگی امکانات موجود در کرمستج توسط خیرین ساخته شده و متاسفانه دولت نقشی در ساخت و عمران کرمستج نداشته
کرمستج پدیده ای بینظیر و چشم نواز منحصر به فرد در دل ایران زمین گوناگونی رنگها از سفیدی نمک تا سیاهی سنگهای آهن از ارغوانی تا آبی و سبز تا قرمزخاکستری قهویی ... یک شاهکار الهی است که هر بیننده ای را به وجد در می آورد وجود 4گنبد نمکی و 4طاقدیس زیبا 4طرف این روستا را احاطه کرده اند از شمال گنبد نمکی گچ از شرق گنبد نمکی کرمستج (سیه تک برا) گنبد نمکی برخ در شمال و گنبد نمکی بادنی که مرتفعترین گنبد نمکی جنوب ایران است ارتفاع گنبد نمکی بادنی 1992متر است ارتفاع گنبد نمکی کرمستج همان سیه تک برا 1407متر گنبد نمکی برخ1323متر(سیه تک زیر) و گنبد گچ 1287متراست طاقدیس بادنی 2225متر و ارتفاع طاقدیس برخ 2216متر و طاقدیس گچ 1919متر و طاقدیس بن اشکتو 2170متراست که در برخی از سالها برف می بارد طاقدیس برخ به طول تقریبی 95کیلومتر که از غرب منطقه صحرای باغ شروع وتا روستای هرمود مهر خوی ادامه دارد و عرض متوسط آن 10کیلومتر است که بالغ بر 950کیلومتر مربع است و از کشور بحرین 172کیلومتر بزرگتر است جالب است بدانید که کشور بحرین فقط 778کیلومتر مربع است دومین طاقدیس ، طاقدیس بن اشکتو است که از روستای زینل آباد شروع می شود و تا کرمستج امتداد دارد روستای کرمستج بر روی این طاقدیس بنا شده است یعنی همان پشتو تپه ای که درمشرف بر کرمستج است ادامه زمین نشست آن طاقدیس می باشد وبه طول 70کیلومتر و عرض متوسط 10کیلومتر است که 700کیلو متر مربع وسعت دارد طاقدیس مرتفع و توپ مانند بادنی از دشت حشم کرمستج شروع و تا گردنه هرمود عباسی ادامه دارد طول طاقدیس 30کیلومتر و عرض تقریبی آن 12کیلومترکه 360کیلومتر مربع است که گنبد نمکی زیبای بادنی کرمستج از این کوه بیرون زده است و در آخر طاقدیس ناهمگون باقله های متعدد وشکستگی های بسیار گچ است طاقدیس گچ از گراش شروع می شود و تا برکه کل کرمستج ادامه دارد و مرتفعترین قله آن در شما ل کرمستج 1919متر است و طول آن 48کیلومتر و عرض تقریبی 10کیلومتر است به وسعت 480کیلومتر مربع و نقطه جالب اینکه شهر جدید لارو شهر خور در این طاقدیس بنا شده اند
مهم‌ترین کوه‌های کرمستج عبارت‌اند از: در جنوب برخ۲۲۱۶متر در شرق شور۲۲۲۵متر درغرب بن اشکتو ۲۱۰۰متر و از شمال گچ ۱۹۰۰مترعلاوه بر 4طاقدیس ذکر شده 4گنبد نمی زیبا قرار دارد بنامهای 1- گنبد نمکی کرمستج 2-گنبد نمکی برخ 3- گنبد نمکی گچ 4- گنبد نمکی بادنی
حیات وحش این کوه‌ها شامل آهو، بز کوهی، پلنگ، روباه، گرگ، خوک، کفتار، شغال، کبک، خرگوش، عقاب، بادخور، قُمری، تیهو، سبزقبا، سهره، چکاوک، فاخته، بلبل، چکاوک هدهد، دم جنبانک، جغد، گنجشک می‌باشد
مرگِ یزدگرد [مجلسِ شاه‌کُشی] نمایشنامه‌ای تاریخی از بهرام بیضایی است دربارهٔ مرگِ یزدگردِ سوّم، نوشته به سالِ ۱۳۵۸، که نخستین بار پاییزِ همین سال در تئاترِ شهرِ تهران به کارگردانیِ نویسنده به نمایش درآمد. سالِ ۱۳۶۰ بیضایی فیلمی هم از این نمایشنامه ساخت.
نمایشنامه داستانِ یزدگردِ سوّم است که از جنگِ مسلمانان به مرو می‌گریزد و در آسیابی پناه می‌گیرد. داستان از زبانِ آسیابان و زنِ آسیابان و دخترشان بیان می‌شود و همه روایت‌ها با هم تفاوت دارد.
موبد و سرکرده و سردارِ سپاهِ یزدگردِ سوّم در آسیابی نزدیکِ مرو گردمی‌آیند تا آسیابان (و زن و دخترش) را به جُرمِ کُشتنِ پادشاه محاکمه کنند. روایت‌های آسیابان و همسر و دخترش با هم نمی‌خواند: یکی می‌گوید پادشاه را به خاطرِ تجاوز به همسرش کشته، دیگری می‌گوید جسدی که با جامهٔ پادشاه بر میانهٔ آسیاب افتاده آسیابان است که به دستِ پادشاه کشته شده تا همه باور کنند که پادشاه مرده‌است. بیرون از آسیاب سپاهِ شاه با اعرابِ مسلمان در جنگ و گریز است. داوری که به پایان می‌رسد و صاحب‌منصبان حکم بر برائتِ آسیابان و خانواده‌اش می‌دهند، سربازی خبر از سررسیدنِ اعراب می‌آورد. همسرِ آسیابان می‌گوید که داوری به پایان نرسیده‌است و اینک داورانِ اصلی، با درفش‌های سیاه، از راه می‌رسند:
«شما را که درفش سپید بود، این بود داوری! تا رای درفش سیاه آنان چه باشد!»
بیضایی این نمایشنامه را سالِ ۱۳۵۸ نوشت. متنش نخستین بار در شمارهٔ ۱۵ "کتاب جمعه" (۲۴ آبانِ ۱۳۵۸) و بعد در سالِ ۱۳۵۹ توسّطِ انتشاراتِ روزبهان (تهران) به صورتِ کتاب منتشر شد. سپس‌تر چاپِ کتاب به انتشاراتِ روشنگران رسید.
این نمایشنامه بیش از یک بار به انگلیسی ترجمه شده‌است: ترجمهٔ منوچهر انور با نامِ "Death of Yazdgerd" در تهران و سان فرانسیسکو چاپ شده‌است و ترجمهٔ انگلیسیِ دیگری به قلمِ سهیل پارسا و برایان کویرت و پیتر فاربریج به نامِ "The Death of the King" در کانادا در کتابِ "Stories from the Rains of Love and Death: Four Plays from Iran". ترجمه‌های دیگری هم به زبان‌های دیگر، از جمله بنگالی (کارِ سودیپتو چاترجی) و آلمانی (کارِ نیلوفر بیضایی)،https://www.dw.com/fa-ir/گفت-و-گو-با-مینا-صالحپور-کارگردان-نمایش-مرگ-یزدگرد-به-آلمانی/audio-67007535 و فرانسوی از "مرگ یزدگرد" هست که اغلب برای نمایش تهیه شده‌است.
"مرگ یزدگرد" نخستین بار از ۱ مهر تا ۲۰ آبانِ ۱۳۵۸ به کارگردانیِ بیضایی در تالارِ چهارسوی تئاترِ شهرِ تهران اجرا شد.بهرام بیضایی، مرگ یزدگرد، انتشارات روشنگران و مطالعات زنان (تهران)، چاپ هفتم ۱۳۸۳، به نقل از مقدمه کتاب
نخست قرار بود نقشِ زنِ آسیابان را فخری خوروش بازی کند و نقشِ دختر را سوسن تسلیمی و نقشِ آسیابان را اکبر زنجانپور.
پس از اجرای بیضایی نیز این نمایشنامه نمایش‌های فراوانی به زبان‌های گوناگون داشته‌است: از هند تا مدرسهٔ درامِ ییل. مثلاً در سالِ ۱۳۷۰ در دهمین جشنوارهٔ تئاترِ فجر "مرگ یزدگرد" به کارگردانیِ گلاب آدینه بر صحنه رفت. و گروهِ وان‌لایت این نمایشنامه را به سالِ ۲۰۰۵ میلادی در کانادا نمایش داد.
بیضایی سالِ ۱۳۶۰ این نمایشنامه را با همان بازیگرانِ نمایشِ ۱۳۵۸ (به استثنای یعقوب شکوری، که به جایش علیرضا خمسه آمد) به فیلم درآورد.
بعضِ ناقدان نوعِ روایتگری در "مرگ یزدگرد" و استفاده از قضاوت‌های گوناگون پیرامونِ یک رویداد را متأثّر از "راشومون" اثرِ آکیرا کوروساوا دانسته‌اند.
کنایه‌های احتمالیِ بیضایی با ویلیام شکسپیر (آنجا که سخن از خوردنِ اسبِ شاه است) و کارل مارکس (آنجا که می‌گوید آسیابان دایه و ماما نیست) در این نمایشنامه از زمانِ نخستین نمایش شناخته بوده‌است.
آبشار در مهندسی شیمی به تأسیساتی گفته می‌شود که از بخش‌های مشابه پی‌درپی ساخته شده و محصول خروجی هر بخش محصول ورودی بخش بعدی است.تأسیسات آبشاری در جداسازی ایزوتوپ‌ها و تخلیص مواد بکار می‌رود.oxford dictionary of science, 4th edition, 1999.
در غنی‌سازی اورانیوم به روش مرکزگریز گازی نیز روش آبشاری بکار می‌رود.
قزاق‌ها (به قزاقی:Қазақтар، به روسی: Казахи)، یکی از اقوام ترک ساکن شمال آسیای میانه هستند که به زبان قزاقی صحبت می‌کنند و بیشتر آن‌ها در جمهوری قزاقستان ساکن هستند.
بیشتر قزاق‌ها مسلمان و اهل سنت (حنفی مذهب) هستند. اسلام در حدود قرن هشتم میلادی میان قزاق‌ها انتشار یافت. قزاق‌ها علاوه بر قزاقستان در روسیه، ازبکستان، چین، قرقیزستان، ترکمنستان، ترکیه، ایران، فرانسه، آلمان، هلند، کانادا، آمریکا و افغانستان نیز زندگی می‌کنند.
جمعیت قزاق‌های ایران بیش از ۵٬۰۰۰ نفر است که در شهرهای گرگان، بندر ترکمن و گنبد کاووس زندگی می‌کنند. بیشتر آن‌ها در اوایل قرن بیستم از قزاقستان شوروی به ایران مهاجرت کردند.
در زبان روسی قزاق‌ها را کازاخ می‌گویند که از لحاظ ریشه لغوی هیچ ارتباطی به کازاک/کُساک‌های اوکراینی (که نام خود به قوای قزاق دادند) ندارد.
یکی از مطالعات ژنتیکی بر روی میتوکندری دی‌ان‌ای قزاق‌ها که نسب مادری را نشان می‌دهد، از شیوع هاپلوگروپ‌های رایج در اروپای غربی (۵۵٪) و اروپای شرقی (۴۱٪) در این مردم حکایت داشته و همچنین تنوع ژنتیکی بالایی در بین این مردم مشاهده شده‌است. بر اساس یک تحقیق دیگر بر روی میتوکندری دی‌ان‌ای بیش از ۶۴ درصد قزاق‌های به هاپلوگروپ‌های شایع در آسیا و ۳۵ درصد به هاپلوگروپ‌های شایع در اروپای غربی تعلق دارند. نسب U7 که در ایران و مدیترانه شرقی معمول است و نسب‌های آسیای شرقی هم در تعداد قابل توجهی از قزاق‌ها دیده شده‌است. تحقیق بر روی کروموزوم ایگرگ که نسب پدری مردان را نشان می‌دهد هم شیوع هاپلوگروپ‌هایی را نشان داده که در میان مغول‌ها هم شیوع دارند. این تنوع نشان می‌دهد که گروه‌های قومی مختلف از جمله قبایل مغولی، مردمان ترک‌زبان سیبری و آلتایی، اقوام هندوایرانی خاورمیانه و اسلاوهای اروپای شرقی در سطوح مختلف در تشکیل قزاق‌های امروزین مشارکت داشته‌اند.Kazakh Genetics: Abstracts and Summaries
بَخشی لقبی است که به برخی از نوازندگان دوتار در ترکمنستان، ترکمن‌صحرا و خراسان داده می‌شود. بخشی‌ها نوازندگان دوتار، آوازخوان، داستان‌گو، سراینده و سازندهٔ ساز (دوتار) هستند. اصلی‌ترین مراکز بخشی‌ها عشق آباد، ترکمنصحرا، استان مرو، بالکان، آخال، مشهد، بجنورد، قوچان، آشخانه و شیروان است.
بخشی‌ها روایتگران فرهنگ شفاهی از مناطق خود هستند و از احترام و جایگاه ویژه‌ای برخوردارند. بخشی‌ها معمولاً به بداهه‌نوازی و بداهه‌گویی معروف بوده‌اند و توانایی نوازندگی و خوانندگی در مدت زمان طولانی را دارند. از قدیم بخشی‌ها معمولاً در مجلس‌های عروسی و شادی‌ها به هنرمندی می‌پرداختند و اجرای برنامه در مراسم سوگواری مرسوم نبوده‌است.
در روایت عامیانه لقب بخشی این‌گونه تعریف می‌شود: بخشی کسی است که خداوند به او محبت و مقامی ویژه بخشیده‌است.
«خودبند» به بخشی می‌گویند که هم بتواند ترانه‌سرایی کند و شعر بگوید، هم مهارت آهنگسازی داشته باشد و هم در نوازندگی و خوانندگی چیره‌دست باشد. «بخشی خود بند» بالاترین رتبه را در میان بخشی‌ها دارد که خود مؤلف، مصنف و تولیدکننده اصلی موسیقی است.
از دیدگاه هوشنگ جاوید، پژوهشگر موسیقی نواحی ایران، در موسیقی شمال خراسان بخشی‌ها بر چند نوع‌اند که بخشی‌های مذهبی یکی از انواع آنها است. بخشی قربان سلیمانی بر این اعتقاد بود که یک بخشی نباید به کسی یا چیزی محتاج باشد و باید به تنهایی از عهده تمام مراحل خلق یک اثر برآید.همشهری آنلاینhttp://www.hamshahrionline.ir/News/?id=44550
در مورد اصل واژه بخشی نظرات گوناگون وجود دارد. برخی اصل آن را چینی، تبتی یا مغولی دانسته‌اند و می‌گویند نقش روحانی و معنوی بخشی ریشه بودایی دارد. بخشی‌ها اغلب به ترکی می‌خوانند و در کشورهای آسیای میانه نیز حضور دارند.
از سرشناس‌ترین بخشی‌های شمال خراسان می‌توان از افراد زیر نام برد:
سهراب محمدی، خان محمد قیطاقی، عیوض بخشی، احمدقلی احمدی (احمد بخشی)، غلامحسین برازنده، غلامحسن برازنده، محمدحسین یگانه سلمان، اولیاقلی یگانه، قربان سلیمانی، حسن یزدانی، حیدر کارگر، سلطان رضا ولی نژاد، حمرا گل افروز، علی گل افروز، رحیم بیچرانلو (رحیم‌خان بخشی)، مختار زنبیل باف، عباسقلی رنجبری، علی غلامرضایی، آی‌محمد یوسفی، غلامحسین افکاری، علی اصغر اسلامی و نادر محمد آهنگر بیک و از میان بخشی‌های ترکمن ارازمراد آرخی، نظرلی محجوبی نام برد.
داریوش مهرجویی (۱۷ آذر ۱۳۱۸ – ۲۲ مهر ۱۴۰۲) فیلم‌ساز و نویسندهٔ ایرانی بود. او، که از بنیان‌گذارانِ کانونِ سینماگرانِ پیشرو بود، یکی از فیلم‌سازان برجستهٔ ایران و از چهره‌های اصلی موج نوی سینمای ایران به‌شمار می‌رود. مهرجویی علاوه بر فعالیت در سینما، به نوشتن رمان و ترجمه نیز می‌پرداخت.
مهرجویی نخست دوستدارِ موسیقی بود. سپس‌تر برای تحصیل در رشتهٔ سینما به لس آنجلس رفت؛ ولی در دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس (UCLA) آمریکا فلسفه خواند و فارغ‌التّحصیلِ شد. نخستین فیلمش "الماس ۳۳" بود که در سال ۱۳۴۶ منتشر شد و ناموفق بود. مهرجویی با ساختِ فیلم "گاو" (۱۳۴۸) نگاه‌ها را متوجّهِ خود کرد و به موج نوی سینمای ایران شکل داد. پس از انقلابِ ۱۳۵۷ مدّتی از ایران رفت، امّا چند سال بعد بازگشت و به فیلم‌سازی پرداخت و عضوِ پیوستهٔ فرهنگستانِ هنر شد. از دیگر فیلم‌های برجسته‌اش می‌توان به "اجاره‌نشین‌ها" (۱۳۶۵)، "هامون" (۱۳۶۸)، "سارا" (۱۳۷۱)، "پری" (۱۳۷۳)، "لیلا" (۱۳۷۵)، "درخت گلابی" (۱۳۷۶)، "مهمان مامان" (۱۳۸۲) و "سنتوری" (۱۳۸۵) اشاره کرد. بسیاری از این فیلم‌ها اقتباس از آثارِ نویسندگانی از هنریک ایبسن تا غلامحسین ساعدی بوده است. مهرجویی و همسرش وحیده محمّدی‌فر ۲۲ مهر ۱۴۰۲ در خانهٔ ویلایی خود در مشکین‌دشتِ کرج کُشته شدند.
براساس نتایج یک نظرسنجی در سال ۱۳۸۳، مهرجویی با آفریدن هفت شخصیت، بیشترین شخصیت سینمایی ماندگار را در سینمای ایران خلق کرده‌است. همچنین، شخصیت هامون در فیلمی به همین نام از مهرجویی، ماندگارترین شخصیت در تاریخ سینمای ایران دانسته شده‌است.ماهنامه فیلم-ماهنامه فرهنگی-هنری (تخصصی سینما)- شماره 321-شهریور 1383- ISSN 1019-6382 مهرجویی بارها جزء برترین فیلم‌سازان تاریخ سینمای ایران انتخاب شد، از جمله در نخستین رأی‌گیری مجلهٔ "فیلم" به سال ۱۳۶۷ و در رأی‌گیری سال ۱۳۷۸ مجلهٔ "دنیای تصویر" و در نظرسنجی سال ۱۳۸۱ مجلهٔ "نقد سینما". او در رأی‌گیری ۱۳۹۸ مجلهٔ "فیلم" به عنوان بهترین کارگردان تاریخ سینمای ایران انتخاب شد.
هرچند از آغاز فعالیت فیلم‌سازی شماری از فیلم‌هایش توقیف شد، ولی با این حال مهرجویی همچنان به فیلم‌سازی ادامه داد. او جوایز متعدد بین‌المللی دریافت کرد، که می‌توان به جایزهٔ صدف طلایی بهترین فیلم جشنوارهٔ فیلم سن‌سباستین، سه جایزهٔ ذکر ویژه و جایزهٔ بخش نگاه نو و جایزهٔ فیپرشی از جشنوارهٔ فیلم برلین، جایزهٔ فیپرشی جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز و جایزهٔ هوگو نقره‌ای جشنواره بین‌المللی فیلم شیکاگو اشاره کرد. سالِ ۱۳۹۳ از سوی سفیر فرانسه جایزهٔ شوالیه ادب و هنر فرانسه به او اهدا شد.
داریوش مهرجویی در ۱۷ آذرِ ۱۳۱۸ در تهراننجفی ۳۴۲ در خانواده‌ای از طبقهٔ فرودست به‌دنیا آمد. در کودکی تحتِ تأثیرِ مادربزرگش، که مسلمانی معتقد بود، قرار گرفت. در مصاحبه‌ای به سالِ ۱۳۵۱ در این باره می‌گوید: «مادربزرگم از آن نمازخوان‌های دوآتشه بود؛ و تحت تأثیر فضای روحانی او، من هم از سن هفت تا پانزده‌سالگی، شده بودم یک مسلمان واقعی. نماز و روزه‌ام یک بار هم ترک نمی‌شد. [...] اما از پانزده سالگی به بعد، درست آن موقعی که نماز و روزه‌ام به حساب می‌آمد، شک در دلم نشست.»اکرمی ۵۴ در نوجوانی به موسیقی علاقه‌مند شد و مدّتِ کوتاهی در درسِ موسیقیِ آقای زندی شرکت کرد. نزدِ پدرش، که موسیقی ایرانی را خوب می‌شناخت، به نواختنِ سنتور پرداخت و بعد با موسیقی کلاسیکِ مغربی آشنا شد و به نواختنِ پیانو و نوشتنِ قطعاتی برای پیانو پرداخت.
مهرجویی در هفده‌سالگی به سینما علاقه‌مند شد و برای درکِ بهتر فیلم‌های روز به آموختنِ زبانِ انگلیسی پرداخت. تحصیلات مقدّماتی را در تهران به پایان برد و یک سال در هتل آتلانتیک مدیر شد و سپس بیست ساله بود که برای ادامهٔ تحصیل به کالیفرنیا رفت. نخست به خواندن سینما روی آورد اما خیلی زود رها کرد و به فلسفه پرداخت و در سالِ ۱۳۴۴ از دانشگاه یوسی‌ال‌ای لیسانسِ فلسفه گرفت. در همین سال سردبیری نشریهٔ "پارس ریویو" در لس آنجلس را به‌عهده گرفت و سال بعد به تهران رفت و در سال ۱۳۴۶ نخستین فیلم خود به نام "الماس ۳۳" را که فیلمی بسیار پرهزینه بود ساخت. این فیلم جنایی-اکشن در ۵ بهمن ۱۳۴۶ در تهران روی پرده رفت و فروش متوسطی داشت و با توجه به هزینهٔ بالای ساخت شکستی تجاری محسوب شد و توجه منتقدان را هم چندان به خود جلب نکرد.امید ۴۰۶ و ۴۰۷
مهرجویی سال ۱۳۴۸ با هم‌کاری غلامحسین ساعدی فیلمنامهٔ "گاو" را از روی یکی از داستان‌های کوتاه مجموعهٔ "عزاداران بیل"ِ ساعدی نوشت و فیلم کرد. این فیلم جوایز متعددی را در جشنواره‌های بین‌المللی به ارمغان آورد. "گاو" هم از نظر تجاری هم از نظر هنری فیلم موفقی از کار درآمد و فصل جدیدی در سینمای ایران گشود و سینمای ایران را که تا پیش از آن حضور کم‌رنگی در جشنواره‌های جهانی داشت به عنوان سینمایی متفکر و قابل اعتنا به منتقدان جهانی معرفی کرد.اکرمی ۵۰از آن زمان همواره، به جز وقفهٔ چند سالهٔ پس از انقلاب ۱۳۵۷ و رویدادهای پس از آن که منجر به مهاجرتش به فرانسه شد، مهرجویی یکی از فیلم‌سازان مطرح و پرکار ایرانی بود. وی همچنین از اعضای هیئت‌مدیره موزه هنرهای معاصر تهران بود.چهار هزار روز از زندگی کامران دیبا، بی‌بی‌سی فارسی
مهرجویی از سال ۱۳۸۷ تا ۱۳۹۸، شش فیلم ساخت اما از نظر منتقدان و همچنین در گیشه ناموفق بودند. "لامینور" آخرین ساخته مهرجویی بود که به‌دلیل اعتراضات آبان ۱۳۹۸ ایران، از نمایش آن در جشنواره فیلم فجر ۱۳۹۸ خودداری کرد و در اردیبهشت سال ۱۴۰۰ به نمایش درآمد.
مهرجویی ابتدا با فریار جواهریان (مهندس معمار و طراح صحنه) ازدواج کرد. حاصل این ازدواج دو فرزند با نام‌های مریم و صفا بود. سپس با وحیده محمّدی‌فر ازدواج کرد و حاصل این ازدواج دختری به نام مونا است.
مهرجویی و همسرش، وحیده محمّدی‌فر، شبِ ۲۲ مهرِ ۱۴۰۲ در خانهٔ ویلایی خود در مشکین‌دشت به دستِ باغبانِ سابقشان و همدستانش کُشته شدند. دخترشان جسد آن‌ها را کشف کرد و ماجرا را به پلیس گزارش داد. پیش از این حادثه، محمّدی‌فر در صفحهٔ شخصیِ خود در شبکه‌های اجتماعی از تهدیدهای «شخصی ناشناس با لهجه غیر ایرانی» با چاقو از پشتِ درِ ویلا خبر داده بود. او همچنین در این پست در صفحه اینستاگرام خود نوشته بود که در هفته‌های اخیر مورد سرقت قرار گرفتند و دو سنتور مربوط به پروژهٔ "سنتوری ۲" از او دزدیده شده بود.
خبر کشته شدن مهرجویی و همسرش در ساعات اولیه بامداد ۲۳ مهر اعلام و از طرف نشریات پوشش داده شد. مدیران روزنامه‌های "اعتماد" و "فراز" و چند روزنامه‌نگار دیگر از سوی قوه قضائیه احضار شدند. رئیس قوه قضائیه غلامحسین محسنی اژه‌ای و رئیس‌جمهور سیّد ابراهیم رئیسی دستور پیگیری این پرونده را دادند.
محمّد قنبری، رئیس پلیس آگاهی کشور، با حضور در صحنهٔ جنایت به خبرنگاران گفت: «آثاری پیدا شده که احتمالاً از قاتل است و هیچ اثری دال بر ورود به اجبارِ قاتل یا قاتلین به خانه دیده نشده‌است. گردِ ویلا اکثراً دیواری ساخته نشده و جایی که دیوار هست کوتاه است و قاتلان بدونِ مانع احتمالاً با باز بودن در واردِ خانه شدند.» در ۲۴ مهر هفت نفر مظنون به قتل مهرجویی و همسرش دستگیر شدند. تعداد بازداشت‌شدگان روز بعد به ده نفر رسید. در ۲۷ مهر اعلام شد که عامل اصلی قتل مهرجویی دستگیر شده‌است. به گفتهٔ سعید منتظرالمهدی، سخنگوی نیروی انتظامی، قاتل در میان دستگیرشدگان بوده‌است. پزشکی قانونی علت مرگشان را «خونریزی شدید به دلیل جراحات وارده به واسطه برخورد چاقو یا جسم برنده و نوک تیز» اعلام کرد.
به مناسبتِ مرگِ مهرجویی خانهٔ سینمای ایران سه روز عزای عمومی اعلام کرد و شبکهٔ نمایش و رادیو نمایش از ۲۹ مهر تا ۵ آبان مرورِ فیلم‌های او را در برنامه قرار دادند.
جنازهٔ مهرجویی و همسرش در ۲۶ مهر ۱۴۰۲ با حضور نیروهای ضد شورش از مقابلِ تالارِ وحدت تشییع و در قطعهٔ هنرمندانِ بهشتِ زهرای تهران دفن شد. در مراسمِ تشییع شعارهای اعتراضی مانند «زن، زندگی، آزادی» به گوش می‌رسید.
بسیاری از بازیگران ایران در فیلم‌های مهرجویی حضور داشته‌اند. بازیگرانی مانند: عزت‌الله انتظامی، علی نصیریان، جمشید مشایخی، گلاب آدینه، خسرو شکیبایی، پرویز فنی‌زاده، جمیله شیخی، صدیقه کیانفر، فخری خوروش، محمّدعلی کشاورز، فروزان، سعید کنگرانی، اسماعیل محمّدی، ژاله سام، مرضیه برومند، ایرج راد، حمیده خیرآبادی، اکبر عبدی، فردوس کاویانی، فریماه فرجامی، بیتا فرهی، توران مهرزاد، منوچهر حامدی، سیاوش طهمورث، حسین سرشار، جلال مقدم، فتحعلی اویسی، جعفر والی، مهتاج نجومی، محمود دولت‌آبادی، عزت اله رمضانی فر، حمید جبلی، فرزانه کابلی، نیکی کریمی، امین تارخ، علی مصفا، لیلا حاتمی، حسن پورشیرازی، محمدرضا شریفی‌نیا، ژاله علو، فریده سپاه منصور، بهرام رادان، گلشیفته فراهانی، همایون ارشادی، حامد بهداد، رضا عطاران، مهناز افشار، طناز طباطبایی، رضا رویگری، پارسا پیروزفر، مهین شهابی، فیروز بهجت محمّدی، خسرو شجاع‌زاده، امین حیایی، گوهر خیراندیش، نسرین مقانلو، کتایون امیرابراهیمی، حسین گیل، محمّدعلی فردین، و فروزان (پروین خیربخش).
در جدولی که در ادامه می‌آید بازیگرانی که در بیش از دو فیلم مهرجویی بازی کرده‌اند به ترتیب تعداد بارهایی که جلوی دوربین مهرجویی رفته‌اند و به تفکیک فیلم‌ها آمده‌است. عزت‌الله انتظامی با بازی در ده فیلم بیشترین بازی را در فیلم‌های مهرجویی دارد. مهرجویی در دههٔ ۱۳۸۰ و در سه فیلم آخر خود به بازیگران تازه روی آورده‌است و هیچ‌کدام از بازیگرانی که در فیلم‌های قبلی او بازی داشته‌اند، در این سه فیلم ("بمانی"، "مهمان مامان"، "سنتوری") حضور ندارند.
در این بخش جوایزی که داریوش مهرجویی به عنوان کارگردان یا فیلم‌نامه‌نویس یا تهیه‌کننده برنده شده‌است به تفکیک فیلم‌ها آمده‌است. بعضی از فیلم‌ها جوایز متعدد دیگری نیز برنده شده‌اند که در مقالهٔ مربوط به خود فیلم‌ها آمده‌است.
بیشتر فیلم‌های مهرجویی سانسور شده‌اند.شیخلو ۳۸۲ او احتمالاً تنها فیلمسازی بود که هم در ایران پهلوی و هم در نظام جمهوری اسلامی ایران فیلم‌هایش توقیف شد.آرتور ۱۱۳ در جدول زیر فاصلهٔ بین ساخته شدن و اجازهٔ پخش گرفتن فیلم‌های مهرجویی آمده‌است. فیلم بلندِ مستندِ سینمایی "الموت" که آن را در سال ۱۳۵۵ ساخت و در مورد اسلام، تشیع و اسماعیلیان است و برای تلویزیون ملی ایران ساخته شده‌بود، هرگز به نمایش در نیامد و گفته شد فیلم گم شده‌است. فیلم "سنتوری" هم که در ۱۳۸۵ ساخته شده‌است به دستور وزیر "فرهنگ و ارشاد اسلامی" دولت نهم اجازهٔ اکران عمومی نگرفت تا این که در دولت دهم بدون اکران عمومی وارد شبکهٔ خانگی (ویدئویی) شد.
در اسفند ۱۴۰۰ با صادر نشدن پروانه نمایش جدید برای فیلم "لامینور" او از طرف وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی دولت سیزدهم، این فیلم به شکل رسمی از ترکیب اکران نوروز ۱۴۰۱ خارج شد و تلاش‌های تهیه‌کننده و بیانیه صنف‌های سینمایی برای نمایش عمومی آخرین ساختهٔ مهرجویی بی‌اثر ماند. استدلال مسئولان سازمان سینمایی ایران این بود که دو سال از صدور مجوز نمایش این اثر سینمایی گذشته و این مجوز منقضی شده‌است.
از نظر سبک فیلم‌سازی، داریوش مهرجویی در فیلم‌هایش قید زمان و مکان را برمی‌دارد و در ماورای این ارکان اصلی وجودی پیش می‌رود و همین حرکت‌ها و رخدادها هستند که تصور مخاطب را بی‌پروا با خود به هر طرف می‌کشانند.مهرجویی فیلسوف سینمای ایران
پاراداکس پایگاه داده‌ای رابطه‌ای است که از سوی شرکت کورل معرفی شد. این سیستم در آغاز برای سیستم عامل داس تولید شده بود اما ویرایش تحت ویندوز آن توسط شرکت بورلند در سال ۱۹۹۲ نیز ارائه شد.
پاراداکس برای سیستم‌عامل‌های داس در اصل توسط Ansa-Software منتشر شد. در سپتامبر سال ۱۹۸۷ شرکت Borland، Ansa-Software که شامل برنامه Paradox/DOS ۲٫۰ بود را خریداری نمود. ویرایش‌های ۳٫۵ و ۴٫۵ از بهترین‌های این برنامه به شمار می‌رفت. ویرایش‌های ۳٫۵ به بالا تحول بسیار زیادی نسبت به اولین ویرایش آن پیدا کرده بود. ویرایش‌های ۴٫۰ و ۴٫۵ از ابزارهای Borland C++ و حافظه توسعه یافته‌استفاده می‌کردند. Paradox/Dos در اواخر دهه ۸۰ و اوایل دهه ۹۰ پایگاه داده مهمی به شمار می‌رفت. هم‌زمان با آن dbase و خانواده xBase (Foxpro، dbFast، زبان برنامه‌نویسی Clipper، dbXL) بخش قابل توجهی از بازار را احاطه کرده بودند. از رقبای قابل ذکر دیگر می‌توان از Clarion، Alpha Five، DataEase، R:Base، Dataflex نام برد.
این محصول به‌طور آشکار محصول متفاوتی بود که توسط برنامه نویسان جدیدی تولید شد. شرکت بورلند در این زمان جهت اثبات اهمیت و ارزش برنامه نویسی شی گرا دچار دردسر شده بود، این شرکت با طراحی Paradox/Windows و dBase/Windows، تمایل به یکی کردن موتورهای پایگاه داده آن‌ها که IDAPI نامیده شد، داشت. این تغییر تفکر باعث شد تا شرکت مایکروسافت Microsoft Accessرا وارد بازار کند. این نرم‌افزار با هزینه کمتر همراه با خانواده محصولات آفیس مثل Word، اکسل و مایکروسافت پاورپوینت ارائه شد.
Corel با اصلاحاتی همراه شد. در سال ۱۹۹۷، Corel Paradox ۸ وارد بازارکرد. ویرایش حرفه‌ای آن که همچون نرم‌افزار واژه پردازی WordPerfect بود، در یک بسته نرم‌افزاری واحد ارائه شد. تا کنون ویرایش‌های ۹، ۱۰، ۱۱، ۱۲ و جدیدترین آن یعنی X۳ منتشر شده‌است.
پایگاه‌های کاربری قدرتمندی برای Corel وجود دارد که اصلی‌ترین آن انجمن Corel و گروه خبری وابسته به آن می‌باشد. احساسات مایوس کننده‌ای برای Borland و Corel وجود دارد، چرا که این دو شرکت معتقد هستند که Paradox برترین سیستم مدیریت پایگاه داده ای است. زبان برنامه‌نویسی برایParadox/Windows نتوانسته است اسکریپت‌های PAL/DOS را به خوبی تبدیل کند. نمونه‌های اشیا و رویدادها به‌طور کاملاً متفاوتی طراحان را مجبور به استفاده از PAL برای بازنویسی کامل کاربردهای پایگاه داده می نماید.
Wikipedia contributors، "Paradox (database)،" Wikipedia، The Free Encyclopedia، http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Paradox_(database)&oldid=241700141
شعر سپید یا شعر شاملویی یا "آزاد"، گونه‌ای از شعر نو فارسی است که در دهه سی شمسی و با مجموعهٔ هوای تازه از احمد شاملو ظهور پیدا کرد و شاید بتوان آن را با شعر آزاد در ادبیات کشورهای غربی مقایسه کرد. تفاوت عمده این آثار با نمونه‌های قبلی شعر نو در فرم شعر بود. در این سبک عموماً وزن عروضی رعایت نشده ولی آهنگ و موسیقی نمود دارد.
در دسته‌بندی شعر نو فارسی، گاهی به هر شعری که در قالب شعر نیمایی نگنجد سپید می‌گویند. در کل شعر سپید را شعر نو، بی‌وزن، منثور یا آزاد نیز می‌گویند. از جهتی چون در پی شعر نیمایی بوده و بر خلاف آن از قید وزن عروضی نیز رها شده اصطلاحاً آزاد نامیده می‌شود.
برخی از منتقدان متاخر شعر سپید مانند محمد مستقیمی شعر سپید را پالاییده‌ترین نوع شعر فارسی می‌دانند که خود را از موسیقی و همهٔ چیزهای دیگر آزاد کرده‌است. وی در کتاب آیینه پردازان خود با این تعریف از شعر که کلامی است مخیل دربارهٔ شعر سپید یکی از دلایل خوانده شدن این شعر به عنوان شعر سپید را معنی و خوانش سپیدی‌هایی می‌داند که در تقطیع‌های شعر سپید در فضای خیال خواننده بازآفرینی می‌شود یا خواننده آنها را در فضای خیال خود پر می‌کند. به نظر وی «در شعر سپید به دنبال موسیقی نباشید چون شعر سپید به معنای شعر بی‌قید و بند است این شعر از قیود موسیقی که هنر دیگریست خود را رها کرده و صفت سپیدیش به همین معناست مثل ازدواج سپید پس نه موسیقی دارد نه نیازی به موسیقی دارد و آن تعاریف شعر سپید یعنی آن که خواننده سپیدی‌های کاغذ را هم بخواند همه ناشی از ناآگاهی در مورد این صفت و کاربرد آن است سپید یعنی بی‌قید»
در مسیر شعر نو نیمایی در سال ۱۳۲۶ نخستین مجموعه شعر احمد شاملو به نام آهنگ‌های فراموش شده به چاپ رسید. به جهت آن که این مجموعه حاوی نخستین نمونه‌های «شعر سپید» در زبان فارسی است نشر آن در این سال سزاوار توجه‌است (برای دیدن نقد و نظرهای چند در مورد این کتاب، رک :شمس لنگرودی، تاریخ تحلیلی شعر نو، ۱/۳۵۴ به بعد) قطعنامه نام مجموعهٔ دیگر شعر احمد شاملو بود که نخستین بار در سال ۱۳۳۰ منتشر شد. این مجموعه حاوی چهار شعر بلند بود که نشان می‌داد شاملو با عبور از شیوهٔ نیمایی برای خود راه تازه‌ای می‌جوید (جعفر یاحقی، جویبار لحظه‌ها:۶۱). در دهه هشتاد شمسی گروهی از شاعران جوان در تداوم شعر نو به تعادل خوبی در فرم و محتوای شعر دست یافتند.
اسامی برخی از شاعران نامی این سبک در زیر آمده‌است:
تعداد صفحات: ۲۶۶
گفتاری در شعر سپید و موسیقی درونی آن
هاشم خسروشاهی: (آذر ماه ۱۳۲۷، تبریز) شاعر، نویسنده، مترجم و پزشک ایرانی است. او رومان، قصه کوتاه، شعر، نمایشنامه و مقالات ادبی متعددی را از زبان فارسی به زبان ترکی استانبولی برگردانده است. دیوان فروغ فرخزاد، احمد شاملو و رضا براهنی از مهم‌ترین ترجمه‌های شعری او محسوب می‌شود. او اکنون در کشور ترکیه زندگی می‌کند.
خسروشاهی همچنین به زبان ترکی دو رمان و دو کتاب مجموعه اشعار خود را نوشته و منتشر کرده‌است.
منصوره شریف‌زاده (متولد ۱۶ دی ۱۳۳۲) نویسنده و مترجم ادبیات بزرگسالان ایرانی است. نخستین رمان او با عنوان "چنار دالبتی" در سال ۱۳۸۱ منتشر شد.
https://bahrammoradi.com/
بهرام مرادی (زاده‌ی چهارمِ مهر ۱۳۳۹ در بروجرد)، نویسنده‌ی ایرانی است که از سالِ ۱۹۸۸ در آلمان/ برلین زندگی می‌کند. کانونِ مرکزی آثارِ او زندگی انسانِ ایرانی پس از انقلابِ ۱۹۷۹ در ایران و مهاجرت است.
= زندگی‌نامه =
کودکی بهرام مرادی در بروجرد، شهری در غربِ مرکزی ایران، گذشت. اوایلِ دهه‌ی پنجاه خورشیدی خانواده به مشهد مهاجرت کرد. او در نوجوانی فعالیتِ تئاتری خود را آغاز کرد. در هنگامه‌ی انقلابِ ۱۳۵۷ به فعالیتِ سیاسی/ تشکیلاتی در یکی از سازمان‌های چپِ آن‌زمان پرداخت و هم‌چنان به بازیگری، نمایش‌نامه‌نویسی وکارگردانی صحنه‌یی و خیابانی ادامه داد. وی در سالِ ۱۳۶۴ از ایران خارج شد و در کنارِ به صحنه بردنِ نمایش‌نامه، آغاز به نوشتنِ داستانکوتاه کرد.
«در شکارِ لحظه‌ها» اولین مجموعه‌داستان بهرام مرادی است که در سالِ ۱۹۹۳ میلادی به‌زبانِ فارسی در آلمان منتشر شد. صحنه‌ی بیشترینه‌ی داستان‌های این مجموعه در ایران می‌گذرد و به تأثیراتِ انقلاب در زندگی مردمانِ ساده و طبقاتِ فقیر و متوسطِ شهری می‌پردازد. تنها سه داستان از این کتاب به زیستِ مهاجرِ ایرانی و حاشیه‌های آن در آلمان می‌گذرد.
مجموعه‌داستانِ دومِ او «یک بغل رُز برای اسبِ کَهر» در سالِ ۲۰۰۰ به‌زبانِ فارسی در سوئد منتشر شد. بیشترینه‌ی داستان‌های این کتاب به زندگی مهاجرینِ ایرانی در آلمان می‌پردازد.
دو کتابِ بعدی او «خنده در خانه‌ی تنهایی» (نشرِ اختران/ ۱۳۸۱) و «مردی آن‌ورِ خیابان، زیرِ درخت» (نشرِ کاروان/ ۱۳۸۴) در تهران منتشر شد. داستان‌های این دو مجموعه‌داستان به زندگی مهاجرینِ ایرانی می‌پردازد چشم‌به‌راه تحولاتِ سیاسی در ایران و بازگشت هستند. این دو کتاب موردِ توجه منتقدین و خواننده‌ها قرار گرفت و کاندید و برنده‌ی جوایزی در ایران شد.
پنجمین کتابِ بهرام مرادی، رُمانِ «خودسَر»، با موضوعی متفاوت نسبت به آثارِ پیشینِ او در سالِ ۲۰۱۹ در انگلیس منتشر شد. این رُمان به زندگی مردی می‌پردازد که پس از انقلابِ ۵۷ به باندهای اقتصادی حکومتِ جدید می‌پیوندد، ثروتی به‌هم می‌زند و سرانجام در جنگِ باندهای گوناگون ناچار می/ شود از ایران به آلمان برود؛ اما روابطش را با همکارانِ سابق حفظ می‌کند و برای آزادشدنِ اموالش در ایران نقشی کوچک در ترورِ رستورانِ میکونوس برلین بازی می‌کند و به خبرچینی از ایرانیانِ تبعیدی برای حکومتِ ایران روی می‌آورد.
«سنگینی دیگران» رُمانِ دومِ بهرام مرادی است که در سالِ ۲۰۲۱ منتشر شد. این رُمان زندگی مردی است که در سالِ ۱۳۶۰ خورشیدی، زمانی که تنها چهارده سال داشته، به‌جای برادرِ بزرگ‌ترش که فعالیتِ تشکیلاتی در یکی از سازمان‌های چپِ مخالفِ رژیم داشته دستگیر می‌شود به ده سال زندان محکوم می‌شود. این شخصیت با موضعی بی‌طرف راوی زندگی انسان‌هایی است که با شور و شوق در انقلاب شرکت کردند و بعدها توسطِ حکومتِ جدید دستگیر، محاکم، زندان و اعدام شدند.
به صحنه آوردن ضد قهرمان‌ها/ نگاهی به رُمان خودسَر/ فریبا صدیقیم
نُت‌هایی برای مفیستو ایرانی/ نگاهی به رمان خودسَر/ امیرحسین تیکنی
نگاهی به رُمان خودسر نوشته‌ي بهرام مرادی/ فرزان مقصودی
بهرام مرادی، نویسنده‌ی «خودسَر»/ جلال سرفراز
حذف شود/ بهرام مرادی
· نقد و بررسی رُمانِ «خودسَر» نوشته‌ی بهرام مرادی/ راویون
· رُمانِ «خودسَر»/ گفت‌وگوی آتفه خیرآبادی با بهرام مرادی
ولی خونه‌ی کدخدا کجاست؟/ گفت‌وگویی با بهرام مرادی/ پدرام رضایی‌زاده/ روزنامه‌ی شرق/ تهران/ ۲۸ خرداد ۱۳۸۵
"بهرامى ديگر در آن ور خيابان/" محمدحسن شهسواری
مروری بر چند اثر داستانی چاپ‌شده در سال ۱۳۸۴/ بازخوانی‌ پرونده‌ جاری  (اين زيرنويس‌ها)/ محمدحسن شهسواری/ روزنامه‌ی شرق/ ۷ اسفند ۱۳۸۴
خنده در خانه‌ی تنهایی و بهرام مرادی/ جهانی در ناکجاآباد/ پیمان اسماعیلی/ روزنامه‌ی شرق/ ۲ آذر ۱۳۸۲
جایزه‌ی بنیاد گلشیری/ فصل‌نامه‌ی باران/ سوئد/ شماره سوم/ پاییز ۱۳۸۲
نگاهی به مجموعه قصه «خنده در خانه‌ی تنهایی»/ "به گفت‌وگو نشستن با خود/" حسن محمودی/ "روزنامه‌ی همشهری/ ۲۵ اسفند ۱۳۸۱"
شهرام رحیمیان زاده ۱۳۳۸ در تهران نویسنده ایرانی است. او از سال ۱۳۵۶ تاکنون در کشور آلمان شهر هامبورگ زندگی می‌کند. داستان بلند وی با عنوان "دکتر نون زنش را از مصدق بیشتر دوست دارد" در ایران با استقبال مواجه شد.
جواد مجابی (۲۲ مهر ۱۳۱۸ در شهر قزوین) شاعر، نویسنده، منتقد ادبی و هنرهای تجسمی، نقاش، طنزپرداز و روزنامه‌نگار ایرانی است. از او آثار متعددی به چاپ رسیده‌است. همچنین برای مدت کوتاهی سردبیر مجله "دنیای سخن" بود.
وی یکی از شناخته شده‌ترین روشنفکران و هنرمندان معاصر ایران است که نامش همیشه در میان بزرگان آمده‌است. از او تا به حال ده‌ها کتاب تأثیرگذار و پرطرفدار در زمینهٔ داستان منتشر شده‌است و عموماً کتاب‌های او با اقبال خوبی از سمت خوانندگان، علی‌الخصوص خوانندگان حرفه‌ای، مواجه می‌شود. مجابی بارها از سوی مجامع اروپایی و آمریکایی برای سخنرانی دربارهٔ هنر و ادبیات ایران دعوت شده‌است و یکی از نمایندگان شاخص ادبیات معاصر ایران محسوب می‌شود.
جواد مجابی از کودکی و نوجوانی به همراه برادرش حسین نقاشی می‌کشید و هنوز هم در خلوت خود نقاشی می‌کند. او هر چند خود را نقاش نمی‌داند، اما به عنوان یکی از چهره‌های شاخص و پیشگام در حوزه نقد نقاشی و هنرهای تجسمی شناخته شده‌است.
اوایل دههٔ ۱۳۴۰ لیسانس حقوق و دکتری اقتصاد را از دانشگاه تهران گرفت. کارمند دادگستری و بعد کارشناس فرهنگی وزارت فرهنگ و هنر بود. هم‌زمان روزنامه‌نگاری حرفه‌ای را در فاصلهٔ بین سال‌های ۱۳۴۷–۱۳۵۸ در روزنامهٔ اطلاعات با عنوان دبیر فرهنگی روزنامه ادامه داد. بعدها با مجلات ادبی ایران از جمله فردوسی، جهان نو، خوشه، آدینه و دنیای سخن همکاری داشت که مدتی نیز سردبیری مجلهٔ اخیر را به عهده داشت.
۴۰ سال از فعالیت ادبی او می‌گذرد که ۲۰ سال اخیر را به‌طور حرفه‌ای و فارغ از دغدغه‌های شغلی، صرف نوشتن رمان و شعرها و تحقیقاتش کرده‌است. نوشته‌های او بیش از هفتاد اثر چاپ شده‌است که عمدتاً شامل هشت مجموعه شعر، چهار مجموعه داستان کوتاه، نه رمان، چندین نمایش‌نامه و فیلم نامه و داستان کودکان و آثار طنز و طرح‌های هجایی و چند مجموعه مقالات و چند شناخت نامهٔ ادبی دربارهٔ نویسندگان و شاعران ایران است. علاوه بر انتشار شعرها و رمان‌ها و داستان‌ها، کار عمدهٔ او در این سال‌ها، تحقیق دربارهٔ نوپردازان هنرهای تجسمی ایران است که بالغ بر شش جلد می‌شود، که تاریخ تحلیلی زندگی و آثار نقاشان و مجسمه سازان پنجاه سال اخیر است. همچنین پژوهش مفصلی در زمینهٔ تاریخ طنز در متون ادبی ایران را ادامه می‌دهد که سیر شوخی‌های ادبی را در کتاب‌های نظم و نثر ایران طی هزار و اندی سال بر پایهٔ تحولات اجتماعی ترسیم می‌کند.
او همسر و دو فرزند دارد و اکنون در کوی نویسندگان زندگی می‌کند و اوقاتِ به خواندن و نوشتن می‌گذرد. به عنوان طنز پرداز مدرن شهرت دارد و طنز را در شکل‌های مختلف کلامی و تصویری تجربه کرده‌است. نقاشی مدرن را به تفنن تجربه و چند نمایشگاه از کارهای خود عرضه کرده‌است.
کتاب «نود سال نوآوری در هنر تجسمی ایران» به قلم جواد مجابی در دو جلد و حدود هشتصد صفحه نخستین کتاب از نوع خود است که در اردیبهشت ۱۳۹۵ منتشر شد و تاریخ هنرهای تجسمی معاصر ایران از سال ۱۳۰۰ تا ۱۳۹۰ را به شیوه‌ای تاریخی – تحلیلی بررسی کرده‌است.
بعد از تصویب طرح کاشی ماندگار در سازمان میراث فرهنگی، دومین کاشی ماندگار بر سر در خانه جواد مجابی نصب شد.
بی‌گمان مسئله مالکیت فکری در این مملکت به هیچ وجه مورد استفاده نیست و اعتباری ندارد. بسیاری از آثار خارجی در زمینه موسیقی، سینما و ادبیات مورد تعرض و تجاوز قرار می‌گیرد و کسانی هستند که منافع آن‌ها اقتضا می‌کند که در برابر مصلحت کشور و مصلحت فرهنگی واعتبار و آبروی مملکت جبهه بگیرند. در صنعت نشر ما ترجمه حرف اول را می‌زند و بعد از آن کتاب‌های مردگان که ناشران با آن‌ها جان می‌گیرند و بعد آثار مؤلفان که این نیز طبیعی است. اما در کشورهای دیگر نویسندگان و پژوهشگران آثار خود را عرضه می‌کنند و بعد از آن است که ترجمه اهمیت دارد. نباید نشر مملکت‌مان را به سمت ترجمه ببریم، تنها به این دلیل که ارزان و سودآور است و کمتر دچار سانسور می‌شود. این کار با موعظه و اخلاق درست نمی‌شود، بلکه باید پایه قانونی داشته باشد. بالاخره یک روز باید به این قرارداد بین‌المللی بپیوندیم که بیش از این ما را دزد و خاطی نپندارند. (گوشه ای از صحبتهای جواد مجابی در همایش مالکیت فکری در کاشان در تاریخ ۹ شهریور 1397)
کتاب‌های یادداشت‌های آدم پرمدعا، آقای ذوزنقه، یادداشت‌های بدون تاریخ و شب نگاره‌ها در مجموعه «نیشخند ایرانی» یک جا آمده‌است. این چهار کتاب در سال ۱۳۹۶ به صورت جدا توسط انتشارات به نگار چاپ شده‌است.
بعضی از مقدمه‌ها که بر مجموعه آثار نقاشی نوشته شده عبارتند از: مجموعه نقاشی‌های: حجت‌الله شکیبا، قاسم حاجی زاده، پروانه اعتمادی، پرویز تناولی، محمدرضا آتش زاد، احمد وثوق احمدی، ژازه طباطبایی، ایران درودی، بهزاد شیشه گران، علی اکبر صادقی، علیرضا اسپهبد، امین‌الله رضائی، کامبیز درم بخش، احمد وند، نورالدین زرین کلک، اردشیرنامه، صادق بریرانی، میشا شهبازیان و . . .
یکی و آن دیگری
بسیاری از این داستان‌های کوتاه یک بار در مجموعه داستان " از دل به کاغذ " چاپ شده‌است. در ویراست تازه، مجموع داستان‌های کوتاهم در دو مجموعهٔ " کتیبه و ایوب " و" دیوانگان و این باران " گردآمده و در دست انتشاراست.
به دلائلی بعضی رمان‌ها درچاپ بعدی نام متفاوتی یافته‌اند.
حسین سناپور (زاده ۱۳۳۹) نویسنده ایرانی است. سناپور داستان‌نویسی را از اوائل دهه‌ی شصت، به‌صورت خود آموز،آغاز کرد.از سال ۱۳۶۸ با رفتن به کلاس‌های هوشنگ گلشیری دوره‌ی تازه‌ای در داستان‌نویسی او آغاز شد. رمان "نیمه غایب" نوشته وی از جمله پرفروش‌ترین رمان‌های معاصر فارسی بود که به چاپ بیست‌ و دوم رسیده است.
سناپور در سال ۱۳۳۹ در تهران به‌دنیا آمد. (شناسنامه اش صادره از کرج است).درس‌خواندهٔ رشتهٔ منابع طبیعی از دانشگاه تهران است.از اوائل دهه‌ی هفتاد به روزنامه‌نگاری روی آورد. اولین کتاب‌هایی که از او منتشر شد، دو رمان برای نوجوانان بود: "پسران دهکده" (۱۳۶۹) و "افسانه و شب طولانی (۱۳۷۱").سپس به روزنامه‌نگاری روی آورد و در روزنامه همشهری و زن و حیات‌نو و صدای عدالت شروع به همکاری کرد. مدتی هم بر کار گردآوری و چاپ داستان‌های مجله‌ی گردون نظارت داشت. اولین رمان‌اش "نیمهٔ غایب" را در ۱۳۷۸ منتشر کرد. این رمان برای او جوایز مختلفی را به ارمغان آورد. جایزه‌ی مهرگان در سال ۱۳۷۹ و جایزه‌ی یلدا( به‌طور مشترک) در سال ۱۳۸۰.میرعابدینی ۱۵۶ در سال ۱۳۸۰ کتابی در شناخت زندگی و آثار هوشنگ گلشیری به نام "همخوانی کاتبان" تألیف و منتشر کرد. او از سال ۱۳۷۹ تاکنون مشغول تدریس داستان‌نویسی است.
سناپور از جمله ۱۴۰ هنرمند ایرانی بود که با امضاء طوماری در مورخ ۲۲ خرداد ۱۳۹۲، همراه با سایر اصلاح‌طلبان و اعتدالگرایان، ضمن قدردانی انصراف عارف به نفع روحانی، از نامزدی حسن روحانی در انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۹۲ حمایت علنی کرد.حمایت ۱۴۰ هنرمند برجسته کشور از حسن روحانی "وب‌گاه رسمی حسن روحانی"حمایت ۱۴۰ هنرمند برجسته کشور از حسن روحانی در یازدهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری "سینما آنلاین"
داریوش شایگان (۴ بهمن ۱۳۱۳ – ۲ فروردین ۱۳۹۷) فیلسوف، هندشناس، نویسنده و شاعر ایرانی بود که آثار او به دو زبان فارسی و فرانسوی موجود است. بیشتر نوشته‌های شایگان به زبان فرانسوی و در حوزهٔ فلسفهٔ تطبیقی است. نوشته‌های فرانسوی وی در کتاب‌های درسی فرانسه چاپ می‌شود.
داریوش شایگان در ۴ بهمن ۱۳۱۳ در تبریز زاده شد. پدرش شیعه و بازرگان تبریزی و مادرش سنی و از اهالی گرجستان بود. مادر و خاله شایگان به زبان گرجی و پدر و مادر شایگان به زبان ترکی با یکدیگر صحبت می‌کردند. دایه‌ی شایگان روس بوده و با او به زبان روسی حرف می‌زد. همچنین شایگان در مدرسهٔ فرانسوی‌زبان سن‌لوئی تهران، زبان فرانسوی آموخت. وی در این مدرسه با ارامنه، آشوری‌ها و یهودیان هم آشنا شد. این مدرسه از سوی کشیشان لازاری اداره می‌شد.
وی در سال ۱۳۲۹ در نخستین سفر خود، به ایتالیا و سپس سوئیس رفت و سرانجام رهسپار پاریس شد. پس از این سفر، شایگان، بدون به پایان رساندن دبیرستان در ایران، و در پانزده سالگی رهسپار انگلستان شد. سپس پس از چهار سال به ژنو رفت تا پزشکی بخواند. اما پس از یک ترم انصراف داد و به شناخت بیشتر علوم انسانی، هنر و ادبیات پرداخت.
وی به وسیلهٔ ژان هربر با استادان هند آشنا شد و سپس به مدت دو سال، به کلاس‌های زبان سانسکریت هانری فرای رفت. در بازگشت به تهران با برهمن ایندوشکر، استاد زبان سانسکریت دانشگاه تهران، آشنا شد. او دو سال و نیم نزد او زبان سانسکریت و ادبیات هند خواند. با تلاش برهمن ایندوشکر، زمانی که می‌خواست ایران را ترک کند، شایگان تدریس سانسکریت در دانشگاه تهران را در ۲۵ سالگی آغاز کرد. در همان زمان به واسطهٔ سید حسین نصر با هانری کوربن آشنا شد و پژوهش گسترده‌ای دربارهٔ فلسفه هندی آغاز کرد که در سال ۱۳۴۶ در قالب کتابی دوجلدی با عنوان "ادیان و مکتب‌های فلسفی هند" منتشر کرد. او پیش از انتشار این کتاب یک دوره «استغراق و مراقبه» را پس از اقامت در ژنو در ایران گذرانده بود. شایگان از سال ۱۳۳۹ تا ۱۳۴۵ پژوهش‌های خود را دربارهٔ فلسفهٔ هند آغاز و با پژوهش تطبیقی دربارهٔ اسلام و هند به پایان رساند.
شایگان از سال ۱۳۴۶ به خاطر تحصیل در مقطع دکترا در دانشگاه سوربن سالی چند بار به اروپا سفر می‌کرد. او پس از انقلاب ۱۳۵۷، در ایران و فرانسه زندگی می‌کرد.
وی در طول سال‌های پژوهش خود با روحانیون سرشناسی همچون سید محمدحسین طباطبایی، ابوالحسن رفیعی قزوینی، مهدی الهی قمشه‌ای و سید جلال‌الدین آشتیانی مراوده داشته‌است. اما انقلاب ۱۳۵۷ ایران باعث تغییر اساسی در اندیشه‌اش شد. پیش از انقلاب نزدیکی او به بزرگانِ اسلام سنتی باعث شده بود که او بیشتر با سویهٔ غیرسیاسی و آرام اسلام آشنا شود و هیچ‌گاه پایبند مرامی سیاسی نبود. پس از انقلاب او به پژوهش گسترده در آثار هواداران اسلام سیاسی پرداخت و متوجه تفاوت بنیادین آرای آن‌ها با مانندان آشتیانی و طباطبایی شد. همچنین رابطه نزدیکی با اندیشمندان دیگر مانند امیرحسین جهانبگلو و سید احمد فردید داشت.
شایگان در سال‌های پایانی عمر به شناساندن شاعران ایرانی به فرانسوی‌زبانان و شاعران و نویسندگان فرانسوی پرداخت. آخرین کتابی که از او در فرانسه منتشر شد، کتاب «پنج اقلیم حضور» است که شاعرانگی ایرانی را در شعر پنج شاعر بزرگ ایرانی، فردوسی، مولوی، سعدی، خیام و حافظ بررسی کرده‌است. آخرین کتاب‌های شایگان که به فارسی نیز موجودند، دربارهٔ شارل بودلر، شاعر بزرگ قرن نوزدهم فرانسه و مارسل پروست، نویسندهٔ بزرگ اوایل سده بیستم فرانسه هستند. وی پیش از آن، مقالات خود دربارهٔ هنر را در کتابی با عنوان «در جست‌وجوی فضاهای گمشده» منتشر کرده بود.وبگاه خبرگزاری فارس، بازدید ۱۳۹۴وبگاه روزنامهٔ همشهری، ۱۳۹۵
خواهر وی «یگانه شایگان» زاده ۱۳۱۶ استاد فلسفه بود که در ۱۷ خرداد ۱۳۸۶ درگذشت.
پسرش، «رحیم شایگان»، فارغ‌التحصیل دکتری از دانشگاه هاروارد، ایران‌شناس و تاریخ‌دان است. رحیم شایگان، رئیس گروه ایران‌شناسی در دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس و همچنین مدیر مرکز پورداود برای پژوهش دربارهٔ تاریخ ایران باستان است.
جریان تحت تأثیر شایگان، از ۱۹۶۰ میلادی یک جریان مسلط و چیره بوده‌است. او در کتاب "آسیا در برابر غرب" به تلاشی جدی در برابر چالش فلسفی و فرهنگی به مقابله با غرب می‌پردازد. در این اثر وی مفهوم غرب‌زدگی جلال آل‌احمد را گسترش داد و فهمی عمیق از مسائلی را ارائه کرد که مواجههٔ انسان‌های جهان سوم با هژمونی فرهنگ غربی را در بر می‌گرفت. او می‌گفت: «غرب‌زدگی، نه فقط جهل نسبت به غرب و ناآگاهی به تقدیر تاریخی خودمان است، بلکه همراه با بیگانگی از خودمان نیز هست.» بنا به گفته داریوش بوربور (دوست دوران نوجوانی شایگان)، مطالعات شرق‌شناسی گسترده او باعث شده بود که ضمن آگاهی از وجوه مختلف فرهنگ غرب، غرب‌زده نباشد.
عبدالله نصری در "رویارویی با تجدد" می‌نویسد:
نصری در جای دیگر می‌نویسد:
شایگان در فصل نخست کتاب "زیر آسمان‌های جهان" و در گفتگو با رامین جهانبگلونشر و پژوهش فرزان، چاپ دوم، ۱۳۷۶، ص ۳۹–۳۸ پس از بازگویی سرخوردگی ناشی از شکست دولت ملی، از خود می‌پرسد: «… آیا بخش مهمی از مسئولیت این بدبختی بر عهدهٔ مصدق نبود؟ آیا او خود مسبب و محرک سقوطش نبود؟ او که خود را در بن‌بستی نهاده بود که برون‌شدی از آن وجود نداشت، به یک معنا سرنوشت شهید سیاسی را برای خود رقم زده بود.» او در ادامهٔ انتقاد از محمد مصدق، تن ندادن وی به مصالحه، به افتادن در دام گفتهٔ خود پرداخته و گم کردن واقعیت‌انگاری مصدق را در عدم توانایی و شجاعت در تسلیم شدن به واقعیت می‌بیند. شایگان می‌افزاید: «مصدق مردی حقوق‌دان بود که هرگز نتوانست بازی کارتل‌های نفتی و نقش خردکننده آمریکا را در عرصهٔ شطرنج بین‌المللی دریابد»."زیر آسمان‌های جهان"، ۱۳۷۶. ص ۳۹–۳۸
شایگان در کتاب "پنج اقلیم حضور"،فرهنگ معاصر، چاپ نخست، ۱۳۹۳ علل شاعرانگی ایرانیان را بررسی می‌کند. اینکه به گفتهٔ او چرا عنصر شعر این‌گونه در جهان‌بینی و اخلاقیات و حتی اندیشه‌ورزی ایرانیان تأثیرگذار است، پدیده‌ای است که در دیگر کشورها و فرهنگ‌های کهن نظیر ندارد. اما در متن اثر فقط به توصیف تمجیدآمیز از پنج شاعر بزرگ ایرانی (فردوسی، خیام، مولوی، سعدی و حافظ) پرداخته و هیچ رهیافتی به کشف ماهیت این ویژگی شاخص در فرهنگ ایرانیان اشاره نمی‌کند. در پایان کتاب نیز، حافظ را عارفی کامل تصویر می‌کند. اما به سویه‌های اجتماعی، سیاسی و تاریخی شعر حافظ هم وقعی نمی‌نهد."پنج اقلیم حضور"، ۱۳۹۳. صفحه‌های ۱۱۳ تا ۱۴۷
یکی از مهم‌ترین نظرات وی، دربارهٔ تحلیل و شناساندن مفهوم ایدئولوژی است. وی در کتاب "«انقلاب مذهبی چیست»" نشان می‌دهد که نمی‌توان دین و فلسفه را اموری ایدئولوژیک دانست. شایگان به جد معتقد بود که فلسفه و دین، دو هماورد جدی ایدئولوژی هستند و در جامعه‌ای که سنت‌هایِ تقدیس‌یافته ضعیف شوند و استدلال‌های فلسفی نابود گردند، ایدئولوژی فرصت ظهور پیدا می‌کند. وی ایدئولوژی را همانند اسطوره می‌دانست. چراکه هم دارای بار عاطفی است و هم دارای دستگاهی منطقی‌عقلانی است.
به نظر او (عباس کیارستمی) یک نگاه جدید به دنیا داشت، یک نگاه خیلی خاص که تا به حال در سینما مطرح نشده بود. او می‌گوید: به نظر من نه فقط نگاهی جدید به سینما داشت و نه فقط چشم‌انداز سینمای جهان را دگرگون کرد، بلکه مسائل اساسی اگزیستانسیال انسان را خیلی با ظرافت مطرح کرد. مسائلی چون مرگ و زندگی، موقعیت ما در دنیا، سیر و سلوک و مبحث عبور از هزارتوی پیچیدهٔ گرفتاری‌ها و دالان‌های پرپیچ و خم تلاش‌ها و موانعی که همواره با آن‌ها مواجه هستیم، چیزی که خیلی آدم‌ها آن را حس می‌کنند اما آن را نمی‌بینند.
آنچه که به آن معنویت می‌گویند، الزاماً دینی خاص نیست. معنویت حضوری در دنیاست که از عمق وجود انسان نشئت می‌گیرد و تا دنیا دنیاست، این ساحت انسان وجود خواهد داشت.
در جُستار، نویسنده آزادتر است و می‌تواند یک مسئله را بیان و آن مسئله را جزئی جدایی‌ناپذیر از جهان‌بینی خودش کند؛ یعنی در جستار نوعی آفرینش صورت می‌گیرد.سایت رادیو فرانسه، ۱۳۹۳
تمدن‌های آسیایی خواه ناخواه مقهور نیروی نابودکننده‌ای هستند که در صدور و تکوین آن، کوچک‌ترین دخالتی نداشته‌اند. علت این که این جریان یعنی نیهیلیسم در متن تمدن غربی متحقق گشت به تدریج قوت یافت و سرانجام جهان‌گیر شد، تصادفی نیست؛ زیرا نطفهٔ این دگرگونی از همان آغاز طلوع این تفکر در دوگانگی مضمر در ساخت بنیادی‌اش نهفته بوده‌است. آگاهی یا ناآگاهی تمدن‌های آسیایی از ماهیت تفکری که بر آنان تسلط یافته‌است در سرنوشتشان مؤثر است. حتی اگر معتقد باشیم نیهیلیسم مصنوع ذهن متفکران خیال‌پرداز است، بازمطرح کردن آن برای ما ضروری است.
داریوش شایگان ساعت ۴ عصر پنجشنبه ۵ بهمن ۱۳۹۶ دچار سکتهٔ مغزی شدید شد. او صبح پنجشنبه، ۲ فروردین ۱۳۹۷ در بخش مراقبت‌های ویژهٔ بیمارستان فیروزگر تهران در ۸۳ سالگی درگذشت. مراسم تشییع پیکر داریوش شایگان در مرکز دایرةالمعارف بزرگ اسلامی صبح دوشنبه ۶ فروردین ماه، آغاز شد و در پایان این مراسم پس از اقامه نماز میت توسط سید مصطفی محقق داماد، در قطعه هنرمندان بهشت زهرا به خاک سپرده شد.
کتاب‌های داریوش شایگان:
دفتر شعر از کران تا کران از دریا تا دریا
محمد بهارلو (زاده ۱۳۳۴ در آبادان) نویسنده و روزنامه‌نگار ایرانی است. وی نخستین داستان خود را در سال ۱۳۵۲ با عنوان "گاومیش" نوشت. او مدت‌ها با نشریاتی نظیر "آدینه"، "دنیای سخن" و "چیستا" همکاری داشت. او سال‌ها مدرس کارگاه داستان‌نویسی بوده است و در مراکز و نهادهای فرهنگی از جمله خانۀ هنرمندان ایران و مؤسسۀ پرسش، جلسات آموزشی برگزار می‌کرده است. مقالات بسیاری از بهارلو در زمینۀ داستان‌نویسی و فرهنگ عامیانه و قصه‌های هزارویک شب منتشر شده‌است.
دستجرد (جرقویه) روستایی از توابع بخش جرقویه علیا شهرستان جرقویه استان اصفهان ایران است.
فاصله این روستا تا شهرستان ورزنه ۳۰ کیلومتر می‌باشد.البته چند روستای دیگر نیز به نام دستجرد در استان اصفهان وجود دارد
این روستا در طول جغرافیایی ۳۲ درجه و ۱۶ دقیقه شمالی و عرض جغرافیایی ۵۲ درجه و ۶۲ دقیقه شرقی واقع شده‌است.
از شمال به شهرستان ورزنه از جنوب و جنوب شرق به شهر حسن‌آباد از غرب به بخش جرقویه سفلیبه مرکزیت نیک آباد و از شرق به روستای کمال‌آباد محدود است.
فاصله این روستا تا اصفهان تقریباً ۱۱۰ کیلومتر است.
این روستا دارای یک مرکز بهداشتی درمانی است که در سال ۱۳۴۸ به بهره‌برداری رسیده‌است. آزمایشگاه این مرکز نیز در سال ۱۳۷۲ ایجاد شد.
گندم مهم‌ترین محصول کشاورزی این روستا به‌شمار می‌رود. در چند سال اخیر گرایش مردم به کشت محصولات سازگار با اقلیم منطقه از قبیل زعفران و دانه‌های روغنی از قبیل کلزا و نیز زیتون افزوده شده‌است. کاشت درخت پسته نیز که در قدیم جزء محصولات خاص این روستا بوده و باغ‌های قدیمی پسته در روستا حاکی از این گفته‌است روبه افزایش است.
محلی ولاتی و باز مانده ازگویش ساسانیان میباشد .
لِو داویدوویچ لاندائو زاده ۲۲ ژانویه ۱۹۰۸ در باکو – درگذشته ۱ آوریل ۱۹۶۸ در مسکو)، فیزیکدان یهودی‌تبار شوروی و برنده جایزه نوبل فیزیک بود که خدمات با ارزشی در مباحث مختلف فیزیک نظری انجام داد. از جمله کارهای او می‌توان به تئوری کوانتومی دیامغناطیس، نظریه ابرمیعان و نظریه گذار فاز درجه دو، نظریه گینزبورگ-لانداو در ابررسانایی، اصطکاک لانداو در نظریه پلاسما و همچنین قطب لانداو در الکترودینامیک کوانتوم اشاره کرد. از لِو لانداو به خاطر پژوهش‌های با ارزشش در مورد ابرمیعان، در سال ۱۹۶۲ با جایزه نوبل فیزیک قدردانی شد.
لو لانداو در ۷ ژانویه ۱۹۶۲ در اثر تصادف با خودرو دچار ضایعات وسیعی شد که به کمک یکصد تن پزشک و کارشناس معروف شوروی که در مسکو حضور داشتند وی را از مرگ حتمی نجات دادند و این مجموعه عمل‌های جراحی را بزرگترین عمل نجات بخشی تاریخ نامیدند.مردی که چهار بار زنده شد!
گنَیس یا سنگ جرقهوبگاه فارسی۱۲۳ (تلفظ انگلیسی ، نایس) نوعی سنگ دگرگونِ دانه‌درشت است که ترکیبات آن همانند سنگ گرانیت است. گنیس از دگرگونی سنگ‌های آذرین یا رسوبی پدید می‌آید.
بافت سنگ گینس فولیاسیون است
واژهٔ گنَیس از اصطلاحات معدن‌کاری ساکسون قدیم است و معنی واژگانیِ آن «پوسیده» و «به‌دردنخور» است.
سنگ دگرگونیِ گنیس از کانی‌های کوارتز، میکا و فلدسپات تشکیل شده‌است.
مُر، فرید و مدبری، سروش، "فرهنگ جامع علوم زمین" (انگلیسی ـ فارسی)، تهران: فرهنگ معاصر، ۱۳۹۱
ملکیان، فریدون، "فرهنگ زمین‌شناسی و علوم وابسته"، تهران: ۱۳۵۰
چانگشا (Changsha)مرکز استان هونان می‌باشد. هونان استانی در مرکز شرقی چین می‌باشد. این شهر در قسمت پایین رودخانه شیانگ‌جیانگXiangjiang که از رودخانه یانگ‌تسهYangtze منشعب می‌شود، قرار دارد. مساحت شهر چانگشا ۱۱۸۱۹ کیلومتر مربع و دارای جمعیتی معادل ۶۰۱۷۶۰۰ نفر (طبق سرشماری سال ۲۰۰۳)می‌باشد. چانگشا اداره ۵ ناحیه، ۳ بخش و ۱ شهر را دارد. ناحیه‌های تحت اداره: فورونگ،Furong تیانگزین،Tianxin یوئلو،Yuelu کایفوKaifu و یوهوآ،Yuhua بخش‌های تحت اداره: چانگشا، وانگ‌چنگWangcheng و نینگ‌شیانگNingxiang و یک شهر به نام لیویانگLiuyang می‌باشد.