moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
سانسا به زیباییش شهره است. او با داشتن گونه‌هایی درشت، چشمان آبی زنده و گیسوان انبوه حنایی، خصلت‌های خاندان مادرش، تالی‌ها را به ارث برده‌است. سانسا در ابتدای مجموعه سیزده ساله است؛ و با بزرگتر شدنش، اندامی بلند، برازنده و زنانه می‌یابد.جرج. آر.آر. مارتین، "بازی تاج و تخت"، فصل 7، آریا.
سانسا مانند یک بانو بزرگ شده‌است، و نگرش مرسوم زنانه به محیط اطرافش دارد. او به موسیقی، شعر، آوازخوانی، رقص، قلاب دوزی و سایر فعالیت‌های مرسوم زنانه علاقه دارد؛ و مانند بسیاری از دختران همسنش، سانسا دیوانهٔ آوازها و داستان‌های عاشقانه و پر ماجراست، خصوصاً داستان‌هایی در مورد شاهزاده‌های خوش قیافه، شوالیه‌های شریف، جوانمردی و عشق.
سانسا در وینترفل به دنیا آمد و بزرگ شد؛ و در طی سیزده سال حضور در وینترفل، وظایف یک زن نجیب‌زاده را آموخت.
در ابتدا او شیفتهٔ داستان‌ها و آوازهایی بود که دنیای خارج از وینترفل را برایش به تصویر می‌کشید، دنیایی که او آرزوی تجربه کردنش را داشت، اما به مرور او به حقیقت نداشتن آن افکار عاشقانهٔ معصومانه پی می‌برد.
رابطهٔ سانسا با خواهرش (آریا) پرتنش است. این دو در اکثر زمینه‌ها در تضاد با همدیگر هستند. سانسا را مدت کمی دایرولفی به نام لیدی (Lady) همراهی می‌کرد.
او در ابتدا دختری ضعیف است اما با گذر زمان و دیدن فراز و نشیب های زندگی،تبدیل به زنی قوی و خودساخته می شود.
سانسا موفق می شود شمال را از هفت پادشاهی جدا و مستقل کند و به عنوان ملکه شمال تاجگذاری کند.
براندن استارک، ملقب به برَن شخصیت تخیلی و پادشاه شش اقلیم و یک شخصیت داستانی ایجاد شده توسط نویسنده آمریکایی جرج آر. آر. مارتین است. وی فرزند چهارم لرد ادارد استارک و همسرش بانوی کتلین تالی است.برن در اوایل سریال توسط یکی از افراد مهم سلطنتی از بالای برج به زمین انداخته می‌شود، او از مرگ نجات پیدا می‌کند اما به صورت دائم فلج ميشود. در ادامه برن استارک در یک سفر طولانی و خطرناک در قالب زاغ سه چشمکه با تغییر حالت چشم در قالب کلاغ سه چشم با توانایی پرواز در هر مکان و دیدن وقایع در لحظه اما در هر مکان و همینطور توانایی ورود به گذشته و دیدن وقایع اتفاق افتاده در هر مکان را نیز دارد، و در نتیجه از تمامی وقایع مهم در لحظه حال و در گذشته مطلع است. وی به بالاترین توانایی در بین انسان ها دست پیدا میکند و همین باعث به سلطنت رسیدن و پادشاه ‌‌شدن او می‌شود.
برَن استارک پسر دوم و چهارمین فرزند ادارد و کتلین استارک است. او پس از درگذشت عمویش، براندن به این اسم نام گذاری شد. گرگ او «سامر» (تابستان) نام دارد. در طول بازدید شاه رابرت براتیون از وینترفل، او به شکل اتفاقی وارد جایی می‌شود که در آن ملکه سرسی و برادرش جیمی لنیستر در حال معاشقه و نزدیکی جنسی هستند. به همین دلیل برَن توسط جیمی از پنجره به پایین پرت می‌شود.
پاهای برن به دلیل افتادن از ارتفاع زیاد برای همیشه فلج می‌شوند. پس از مدتی شخصی برای کشتن برن تلاش می‌کند، اما سامر، گرگ دست آموز همراه برَن، به کمک مادرش کتلین آمده و قاتل را می‌کشد. هنگامی که برن به هوش می‌آید متوجه می‌شود که از کمر به پایین فلج شده‌است و مجبور است همراه «هودور» (مستخدم آن‌ها) جابه‌جا گردد.
او نمی‌تواند اتفاقی که موجب پرت شدنش شد را پس از به هوش آمدن به یاد بیاورد. وی کم‌کم متوجه می‌شود که توانایی دریافت ارتباط با ذهن گرگش را به دست آورده و یک وارگ یا اسکین‌چِنجر شده‌است (وارگ شخصی است که توانایی ورود به ذهن یک حیوان را دارد و می‌تواند اعمال آن حیوان را کنترل کند).
پس از تاج گذاری برادرش راب در شمال، برن به عنوان جانشین او و فرماندهٔ وینترفل می‌شود. پس از اینکه «تیون گریجوی» وینترفل را تصرف می‌کند برن پنهان می‌شود. تیون برای محکم کردن ادعای خود بر وینترفل دو پسر یتیم را می‌کشد و به مردم وینترفل اعلام می‌کند که برن و برادر کوچک‌ترش ریکان را کشته‌است. پس از اینکه اطرافیان تیون به او خیانت می‌کنند و وینترفل غارت می‌شود، برن، هودور، ریکن، اوشا و گرگ‌هایشان به سمت شمال می‌روند تا برادر ناتنی بزرگترشان، جان اسنو را پیدا کنند. در قسمت آخر سریال برن استارک به عنوان پادشاه وستروس انتخاب می‌شود و تمام لردهای هفت پادشاهی به غیر از. خواهرش سانسا که از این پس ملکه شمال است. به وی سوگند وفاداری می‌خورند او تیریون لنیستر را برخلاف میل خودش به عنوان مشاور و دست خود انتخاب می‌کند؛ و پسر عمه اش جان اسنو یا ایگان تارگارین را به شمال میفرستد تا همراه با مردم آزاد در آنسوی دیواری که دیگر مرز بین سرزمین ها نیست بقیه زندگی اش را سپری کند.
کتلین استارک یک شخصیت داستانی ایجاد شده توسط نویسنده آمریکایی جرج آر. آر. مارتین است. وی همسر ند استارک می‌باشد.
خطر لو رفتن داستان:
کتلین استارک، بانوی وینترفل، همسر لُرد ادارد استارک می‌باشد. او دختر لرد سرزمین‌های رودخانه و خواهر بزرگتر لایسا اَرِن (بانوی درهٔ اَرِن) و اِدمور تالی است. پس از اینکه گمان می‌رود لنیسترها مسئول توطئه چینی برای کشتن پسرش برن استارک هستند، کتلین به مقر فرمانروایی می‌رود تا به شوهرش ند در این مورد هشدار دهد. در راه بازگشت به صورت اتفاقی با تیریون لنیستر روبرو می‌شود. او تصمیم می‌گیرد تا تیریون را اسیر کند چون فکر می‌کند که او در توطئه برای قتل پسرش نقش داشته‌است؛ در حالی که تیریون در این موضوع کاملاً بی گناه است. کتلین او را به خواهرش، لایسا ارن، تحویل می‌دهد تا عدالت در موردش اجرا شود ولی چنین نمی‌شود زیرا تیریون پس از یک محاکمه با اجرای یک مبارزه آزاد می‌شود. پس ازاین که همسر کتلین، ادارد استارک دستگیر می‌شود، راب پسر بزرگشان برای رهایی پدرش وارد جنگ می‌شود و کتلین به پسرش می‌پیوندد. به محض شنیدن این خبر که ادارد استارک به دستور شاه جافری اعدام شده‌است، کتلین به پسرش راب قول می‌دهد که لنیسترها بهای این کارشان را با خونشان پرداخت خواهند کرد. در فصل دوم، کتلین به پسرش در شورش علیه لنیسترها با راهنمایی او و تلاش برای برقراری پیمان‌های دوستی بر ضد لنیسترها کمک می‌کند. در طول تلاش‌ها برای بستن یکی از این پیمان‌ها با رنلی براتیون، یکی دیگر از مدعیان تخت آهنین، کتلین پس از به قتل رسیدن رنلی، برینِ تارث را به عنوان یک سرباز به خدمت می‌گیرد. در فصل سوم بعد از مدتی کتلین برای اینکه راب پسر بزرگش از ازدواج با دختر والدر فری سر باز زده بود برای طلب بخشش و متعاقد کردنش برای جنگ با لنیسترها بهمراه برادر، عمو و پسر بزرگش به قلمرو فری می‌رود. والدر فری در ابتدا خیانت راب را می‌بخشد و بجای او دایی راب یعنی برادر کتلین را به عقد یکی از دخترهایش درمی‌آورد. اما بعد از اینکه عروس و داماد برای مراسم شب زفاف به اتاق خود می‌روند والدر فری بهمراه سِر بولتون به کتلین و راب و همراهانشان حمله و همه را در جا می‌کشند تا وفای عهد خود به لنیسترها را بجای آورد. این واقعه به عروسی خونین معروف می شود.
انسان، اقتصاد، و حکومت کتابی‌است از ماری راتبارد در علم کنش‌شناسی. این کتاب از مهمترین آثار در مکتب اقتصادی اتریش است. هدف ابتدایی راتبارد در نوشتن این کتاب توضیح و تصریح مطالب کتاب "کنش انسانی" اثر فن میزس، با زبانی ساده‌تر و قابل‌فهم‌تر برای غیرمتخصصان بود. لیک در طی نوشتن کتاب، راتبارد از هدف اصلی‌اش فراتر رفت و رساله‌ای جامع و مستقل در اقتصاد نوشت که البته بنیان فلسفی و روش‌شناختی‌اش مبتنی بر "کنش انسانی" میزس بود. نوآوری‌های کتاب در زمینه‌های نظریهٔ تولید و انحصار شایان ذکر است. به علاوه راتبارد در این کتاب حتی دولت حداقلی را هم که میزس بدان معتقد بود نالازم می‌داند و از جامعهٔ بدون دولت دفاع می‌کند و معتقد است که می‌توان خدماتی را که عموماً از دولت انتظار دارند در بازار آزاد ابتیاع کرد.
ازدواج مجدد یا «ازدواج دوباره»، ازدواج یک شخص پس از ازدواج اول می‌باشد. تحقیقات نشان داده است که ازدواج مجدد برای افراد طلاق گرفته یا بیوه شده از نظر سلامتی روحی و جسمی مفید است.
بیشتر افرادی که طلاق می‌گیرند (بیش از ۸۰ درصد)، دوباره ازدواج می‌کنند.
معمولاً ازدواج مجدد پس از بیوه شدن کم می‌باشد.
به‌طور کلی ازدواج مجدد مزایای روحی و جسمی زیادی دارد.
افرادی که دوباره با همسر سابقشان ازدواج کرده‌اند
سه طلاقه اصطلاحی است فقهی و به زنی گفته می‌شود که سه بار از همسر خودش طلاق گرفته باشد. سه‌طلاقه کردن زن به معنی نفی رجوع و ازدواج مجدد همان مرد با اوست مگر اینکه زن با مرد دیگری به عنوان محلل ازدواج کرده و این مرد فوت کند یا آن زن را طلاق دهد.
در مورد سه طلاقه کردن، بین کارشناسان قوانین شرعی اختلاف نظر وجود دارد. برخی از آنان این رسم را بخشی مهم از قوانین شرع دانسته و حفظ حق سه‌طلاقه کردن زنان را لازم می‌دانند هر چند لزوماً استفاده از این حق را توصیه نمی‌کنند. در مقابل، برخی دیگر معتقدند که سه‌طلاقه کردن را می‌توان ممنوع کرد بی آنکه به اعتقادات اصولی مسلمانان لطمه‌ای وارد شود. بر اساس فقه شیعه و فقه اهل سنت اصطلاح سه طلاقه تعاریف متفاوتی دارد.
بسیاری از زنان مسلمان و گروه‌های مدافع حقوق بشر، در کشورهای مسلمان همواره خواهان تغییراتی در این مورد بوده‌اند. به گفته آن‌ها «سه طلاقه» کردن همسر از سوی شوهر و به ویژه ادای سه بار لفظ طلاق در یک نشست، باعث می‌شود که زن مورد ظلم واقع شود و مشکلات روانی و مالی زیادی نیز بر او تحمیل شود. در مقابل حامیان «سه طلاقه» کردن می‌گویند که از این قانون اسلامی تفسیر درستی نشده‌است.
بنا بر فقه شیعه سه طلاقه کردن زن وقتی تحقق می‌پذیرد که مردی همسر خود را طلاق دهد، سپس در ایام عده یا پس از تمام شدن وقت عده با او ازدواج کند، آنگاه برای بار دوم همسر خود را طلاق دهد و همانند بار اول یا در ایام عده یا پس از انقضای مدت عده با او ازدواج کند، آنگاه برای بار سوم همسر خود را طلاق دهد. این زن سه طلاقه به‌شمار می‌آید.
در فقه اهل سنت سه طلاقه کردن در یک مجلس نیز صحیح و معتبر است و احکام سه‌طلاقه را در بارهٔ آن صادق می‌شمارند. ایشان معتقدند که یک مرد مسلمان طبق رسوم برای سه طلاقه کردن زنان اجازه دارد با سه بار تکرار لفظ «طلاق» یا سه بار خواندن صیغه طلاق در یک مرحله، زن خود را طلاق دهد. برخی حتی از طریق نامه، تماس تلفنی همسرانشان را طلاق داده‌اند.
اگر زنی سه طلاقه شود، شوهر سابقش حق ازدواج مجدد با او را نخواهد داشت مگر این که به اصطلاح فقهاء محلل پیدا شود، یعنی آن زن با مرد دیگری غیر از شوهر اولش ازدواج کند. در چنین صورتی اگر شوهر دومش از دنیا برود یا آن زن را طلاق دهد، پس از پایان زمان عده، شوهر اول می‌تواند با او ازدواج کند.
گاه زن و شوهری که پس از سه‌طلاقه شدن، پشیمان شده و قصد ازدواج با هم را داشته باشند، فردی را به عنوان محلل به استخدام خود درمی‌آورند.
مخالفان رسم سه طلاقه کردن زنان با استفاده از محلل نیز مخالف هستند و خواستار لغو این رسم شده‌اند. به گفته آنان، استفاده از محلل به معنی نادیده گرفتن و تحقیر عنصر عاطفه و علاقه در روابط زناشویی است.
بقعه امامزاده قاسم بروجرد آرامگاه سید قاسم موسوی از سادات بزرگ بروجرد و نیز امامزاده حسن بن اسحاق طوسی و محمد بن احمد واقع در جنوب شرقی شهر بروجرد و در محله‌ای به نام چال سیه واقع شده‌است.
مقبره امامزاده قاسم بروجرد مربوط به دوران سلجوقیان است که از سال ۴۸۵ تا ۶۱۷ خورشیدی به امامزاده حسن بن اسحاق طوسی و از سال ۶۱۷ تا ۱۱۵۰ به امامزاده حسن بن اسحاق طوسی و محمد بن احمد شهره داشت و از این تاریخ تاکنون بواسطهٔ دفن سید قاسم بروجردی که از سادات بزرگ بروجرد بود و پیکر بی جانش را در خارج از حرم حسن بن اسحاق طوسی و محمد بن احمد قسمت بالای سر به خاک سپردند، گور او مورد توجه و زیارت مردم گرفت و به امامزاده قاسم معروف گردید و آن دو پیکر تحت الشعاع سید قاسم بروجردی قرار گرفتند. همچنین قابل ذکر است که حسن بن اسحاق طوسی و محمد بن احمد زاهری هیچگونه نسبتی با یکدیگر نداشته و در تاریخ‌های گوناگونی فوت شده‌اند. این اشتباه از قرن هفتم نیز رایج شد که هر شخصیتی که مورد احترام واقع می‌شد به گونه‌ای به امامان ربط داده شود.
این امامزاده تا کنون به صورت تک‌نگاری مورد بررسی قرار نگرفته، ولی در سال‌های اخیر محققانی چون «حسین فرین» ‏، «مولانا بروجردی» و «حمید ایزدپناه» فقط به این بنا و موقعیت آن اشاره کرده‌اند.
بنای امامزاده قاسم بروجرد دارای گنبد و پوش است و بدنه بنا از دو قسمت بدنه قدیمی و الحاقی جدید تشکیل شده‌است.
بنای قدیمی از دو قسمت اتاق ورودی و اتاق مقبره تشکیل شده و قسمت الحاقی نیز از یک اتاق تشکیل شده که قسمت غربی اتاق را احاطه کرده و در وسط اتاق مقبره قبری وجود دارد که با ضریح پوشیده شده‌است.
ترس از تعهد یا گاموفوبیا نوعی ترس غیرواقعی از پیمان بستن، تعهد دادن و پذیرا شدن التزام برای باقی ماندن در یک ارتباط ثابت و صادقانه در کنار یک شخص دیگر برای همیشه است. گاموفوبیا اصطلاحی است که برای توصیف ترس‌های غیرعادی از تعهد و ازدواج به کار می‌رود.
بیشتر افراد نمی‌دانند که با ازدواج کردن و تشکیل خانواده با چه مسائلی مواجه می‌شوند. در واقع خانواده و روابط جدید همگی برای کسانی که در دوران مجرّدی برای خودشان خلوتی داشته، چند سال تنها زندگی کرده، درون‌گرا بوده و شخصیت اجتنابی دارند کابوس است.ترس از صمیمیت، هراسی است که بیشتر در پسران دیده می‌شود. در واقع برای این قشر نزدیکی به زنان در بخش‌هایی از زندگی‌شان آرزوست اما اگر از حد بگذرد به کابوس تبدیل می‌شود. در واقع یک پسر از کودکی باید برای استقلال روانی خود سدی به نام مادر را پشت سر بگذارد. مثلاً یک دانش‌آموز پسر ۹ ساله دوست ندارد مادرش برای بازگشتن از مدرسه دنبالش برود به همین خاطر صمیمیت‌هایی با این شکل را دفع می‌کند. فرایند استقلال از مادر کم کم در جوانی یک مرد مبدل به استقلال از زنان شده و آن‌ها ناخودآگاه خود را از همه زنان بی‌نیاز می‌بینند. این همان نکته مبهم است که زنان را سردرگم کرده و موجب می‌شود مردان در خلوت‌های شخصی، خود و علایقشان را بازیابی کنند و بیشتر امور روزمره خود را به نامزد یا همسرشان اطلاع ندهند. کسانی که تجربه ناموفق عاطفی دارند یا در اطرافیانشان شاهد شکست‌های عاطفی، طلاق، خیانت و کشمکش‌های خانوادگی بوده‌اند، از آمار زیاد جدایی نگرانند و می‌ترسند مشابه همین اتفاق برایشان بیفتد. از این‌رو دچار ترس از ازدواج یا همان گاموفوبیا می‌شوند.تأثیر «گاموفوبیا» در کاهش آماز ازدواج خبرگزاری انتخاب
پیرپسر یا مرد عزب در فرهنگ عامه به مرد مجردی گفته می‌شود که سنش از دوران ازدواج گذشته و احتمال ازدواج وی بعید به نظر می‌رسد.
دختر مجرد به زنی گفته می‌شود که ازدواج نکرده‌است و سنش از محدودهٔ سنی که طی آن معمولاً زنان ازدواج می‌کنند بیشتر باشد. همچنین می‌تواند به این معنی باشد که ازدواج کردن زن بعید به نظر می‌رسد.
واژه انگلیسی Spinster در اواخر دوران قرون وسطی برای توصیف زنانی به کار می‌رفت که به‌طور حرفه‌ای پشم‌ریسی می‌کردند و بیشترشان مجرد بودند. در آن زمان پیدا کردن کارهایی با جایگاه اجتماعی پایین‌تر برای زنان مجرد آسان‌تر بود و موقعیت‌های شغلی بهتر به‌طور کلی به زنان متأهل می‌رسید چون به واسطه شوهرانشان می‌توانستند لوازم مورد نیاز برای کارهای با جایگاه اجتماعی بالاتر را فراهم کنند.
این کلمه به مرور زمان معانی ضمنی منفی‌تری هم پیدا کرده و در فرهنگ عامه از آن برای تحقیر زنان مجرد (و جوان) استفاده می‌شود. این اصطلاح در فیلم خاطرات بریجت جونز ساخته شارون مگوایر هم به کار رفته‌است. این فیلم داستان زنی در اوایل دهه ۳۰ زندگی را روایت می‌کند که با وجود داشتن موقعیت خوب شغلی در لندن، با مجرد بودن خود مشکل دارد.
زنان ممکن است به دلایل مختلفی ازدواج نکنند از جمله تمایلات شخصی، شرایط اقتصادی-اجتماعی و کمبود انسان واجد شرایط. لوییزا می الکات نویسنده مشهور نوشته‌است که «آزادی برای بسیاری از ما، شوهری بهتر از عشق است». مسائل مربوط به وضعیت اجتماعی نیز ممکن است در مواردی به وجود بیاید که برای زن غیرقابل قبول باشد که زیر رده اجتماعی خود ازدواج کند درحالی که پدر و مادرش بودجه لازم برای حمایت از ازدواج او را در سطح اجتماعی خود ندارند.
فیلمی با جلوه‌های ویژه. بت دیویس در نقش دختری جوان که سرانجام به‌عنوان مادر، به پیردختری عصبی و بدخلق بدل می‌شود، با داستانی جذاب اما تلخ و پایانی به‌ظاهر خوش که قلب تماشاگر را هنوز به درد می‌آورد. میریام هاپکینز در نقش زن فرصت‌طلب و موذی که حسادت او، خواهرش را به نابودی می‌کشاند، بازی درخشانی ارائه می‌دهد.
پیر دختر یک فیلم کمدی به زبان فرانسوی می باشد که در جشنواره بین‌المللی فیلم برلین برنده خرس طلایی شد.
پیردختر، به زنی گفته می‌شود که سن زیاد داشته و ازدواج نکرده باشد.
پیردختر همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
وینسنت وارد (؛ ) کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس و هنرمند اهل نیوزیلند است.
محمدعلی ساربان (زاده ۱۶ بهمن ۱۳۲۶، قزوین) بازیگر سینما، تلویزیون و همچنین کارگردان، نویسنده و بازیگر تئاتر اهل ایران است.
گوگل ایکس (، طرز نگارش ) یک مرکز نیمه مخفی متعلق به گوگل است که برای ایجاد فناوری‌های پیشرفته اختصاص یافته‌است. این مرکز در فاصله حدود ۸۰۰ متری دفتر مرکزی گوگل (گوگل‌پلکس) در مانتین ویو قرار گرفته‌است. کار در این مرکز تحت نظارت سرگئی برین، یکی از مؤسسان گوگل و رئیس الفابت انجام می‌پذیرد و مکس ترنر، مخترع نابغه، متخصص هوش مصنوعی و کارآفرین، از افراد کلیدی عملیات است. آقای ترنر اظهار کرده‌است که آن‌ها در تلاشند فناوری را به پیشرفتی ۱۰ برابری برسانند و «راه‌حل‌های علمی-تخیلی» را توسعه دهند. آزمایشگاه در سال ۲۰۱۰ با پروژه خودروی خودگردان کار خود را آغاز کرد. در ماه اوت سال ۲۰۱۵ گوگل اعلام کرد که در جریان بازسازی ساختار شرکت، قصد دارد کنترل آزمایشگاه‌های ایکس را از شرکت گوگل به شرکت الفابت منتقل کند.
گرچه از پروژه‌های گوگل ایکس در شرکت با عنوان «مون‌شات» ( به معنی «ارسال سفینه به ماه») یاد می‌گردد، ولی تمام آن‌ها بخشی از گوگل ایکس نیستند. برای مثال، کالیکو پروژه تمدید حیات گوگل، یک مون‌شات است ولی بخشی از گوگل ایکس نیست. این موضوع دربارهٔ پروژه گوگل برای ساخت ربات برای کسب و کارهای مختلف هم صادق است.
در میانه سال ۲۰۱۴، گوگل اعلام کرد که هشت پروژه در گوگل ایکس در حال توسعه هستند. تا اواخر سال ۲۰۱۴ میلادی، پروژه‌های که برملا شده‌اند عبارتند از:
پروژه Loon یک پروژه X است که هدف آن دسترسی به اینترنت برای همه با ایجاد یک شبکه اینترنت از بالن پرواز واز طریق استراتوسفر بود. با استفاده از روترهای بی‌سیم در بالن است که در بالا آب و هوا و برنامه ای برای دادن دسترسی به اینترنت به کسانی که نمی‌توانند به آن برسند یا نیاز به کمک هستند.در ماه ژوئیهٔ ۲۰۱۸، Loon از X فارغ‌التحصیل شد و از یک شرکت تابعه از الفبای ساخته شده بود.
Project Glass یک برنامه تحقیق و توسعه است که توسط گوگل برای توسعه یک صفحه نمایش واقعیت افزوده (HMD) نصب شده‌است. هدف در نظر گرفته شده از محصولات Project Glass نمایش دادن هندزفری اطلاعات در حال حاضر در دسترس بیشتر کاربران تلفن‌های هوشمند استو امکان تعامل با اینترنت از طریق دستورهای صوتی با زبان طبیعی است. یک Google Glass 1500 دلار قیمت دارد.
گینه اسپانیایی به‌مجموعه‌ای از سرزمین‌های جزیره‌ای و قاره‌ای زیر استعمار اسپانیا از سال ۱۷۷۸ میلادی در خلیج گینه و خلیج بیافرا در مرکز آفریقا اطلاق می‌شده‌است. در سال ۱۹۶۸ میلادی این جغرافیا زیر نام گینهٔ استوایی به‌استقلال می‌رسد.
دانیل برگمان (؛ زادهٔ ) کارگردان سوئدی است. وی فرزند اینگمار برگمان و کبی لارتی است.
در کودکی در برنامه‌ای هشت قسمتی به نام «Stimulantia» بازی کرد که کارگردان یکی از قسمت‌ها پدرش بود. این فیلم کوتاه ۱۶ دقیقه‌ای به دو سال نخست زندگی دانیل می‌پردازد. مادر وی کبی لارتی نیز در فیلم دیده می‌شود.Vermilye, Jerry. "Ingmar Bergman: His Life and Films."
کبی لارتی (؛ – ) نوازنده پیانو و آهنگساز اهل استونی بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "فلوت سحرآمیز" اشاره کرد.
کلیسای نوتردام فرانسه () یک کلیسا کاتولیک در ناحیه سوهو شهر لندن است.
این کلیسا که در ۱۱ ژوئن ۱۸۶۸ تأسیس شده در سال ۱۹۳۸ مورد بازسازی و افزایش بنا قرار گرفته شده‌است.
ساعت گرگ و میش () فیلم سوئدی ترسناک روان‌شناختی به کارگردانی اینگمار برگمان و بازی ماکس فون سیدو و لیو اولمان محصول سال ۱۹۶۸ است.
داستان درباره گم شدن نقاشی خیالی به نام یوهان بورگ (وون سیدو) است که اسیر بی‌خوابی و افکار ترسناک است و به همراه همسرش در جزیره‌ای زندگی می‌کند.
برگمان در اصل بیشتر داستان را براساس فیلمنامه‌ای ساخته‌نشده به نام "آدم‌خواران" نوشته بود که خودش در سال ۱۹۶۶ برای ساخت فیلم پرسونا آن را کنار گذاشته بود. او از اپرای فلوت سحرآمیز موتزارت و رمان کوتاه گلدان طلایی هافمن و همچنین کابوس‌های شبانه‌ی خودش، در ساخت فیلم الهام گرفته بود. فیلمبرداری فیلم در هاوس هالار استکهلم و فارو انجام شد.
مضامینی همچون دیوانگی، به خصوص از جنسی که هنرمندان تجربه می‌کنند، جنسیت و روابط در قالبی سوررئال و با المان‌های محلی در فیلم به نمایش گذاشته می‌شوند. اشاره‌هایی به اساطیر خون‌آشام و گریگینه نیز در فیلم موجود است. برخی مولفان به وجود رابطه‌ی میان فیلم و زندگی برگمان و رابطه‌ی او با اولمان نیز اشاره کرده‌اند؛ برگمان گفته بود که پیشتر از اینکه داستان فیلم را بداند، ساعت گرگ و میش خودش را تجربه کرده بود.
فیلم ابتدا با نقدهای منفی در سوئد مواجه شد. سالیان بعد ساعت گرگ و میش نقدهای عموماً مثبتی دریافت کرد و به عنوان یکی از ۵۰ فیلم برگزیده تاریخ در رای‌گیری که توسط انجمن فیلم بریتانیا که از ۲۰۱۲ کارگردان به عمل آمده بود، انتخاب شد. شرم (۱۹۶۸) و مصائب آنا(۱۹۶۹) که که ارتباط مضمونی با ساعت گرگ و میش دارند بعد از آن ساخته شدند. اولمان به خاطر ایفای نقشش در دو فیلم ساعت گرگ و میش و شرم در سال ۱۹۶۸ جوایز متعددی کسب کرد.
برگمان از کابوس‌های شبانه‌اش که در آن زنی صورتش را برمی‌دارد و مردی بر روی سقف راه می‌رود، برای ساخت فیلم الهام گرفته بود. توصیف یوهان از حبس شدن در کمد، زمانی که پسربچه بوده، بر اساس تجربه کودکی برگمان بوده است. فلوت سحرآمیر موتزارت و شخصیت پاپاگنو در اپرای آن که تبدیل به انسان-پرنده‌ای شیطانی می‌شود نیز بر روی برگمان در ساخت فیلم تاثیر گذاشت. بازتاب این تاثیر را می‌توان در شخصیت لیندهورست دید. برگمان همچنین هافمن، نویسنده‌ی آلمانی، را به عنوان دیگر الهام‌بخش اصلی فیلم برشمرده است.
بعضی از مشخصه‌های داستان فیلم ریشه در فیلمنامه‌های قبلی برگمان، "آدم‌خواران" یا "وحوش دارد" که او در سال ۱۹۶۴ نوشتن آنها را تمام کرده بود و تصمیم داشت فیلمبرداری آن را در هالاندز وادرو انجام دهد. برگمان "آدم‌خواران" را به دلیل سینه پهلو نساخت و به جای آن "پرسونا" را نوشت و کارگردانی کرد. پس از پرسونا، برگمان تصمیم گرفت نسخه‌ی جدیدی از آدم‌خواران را تحت عنوان جدید "ساعت گرگ و میش" بسازد. برگمان اصطلاح ساعت گرگ و میش را در فیلمنامه اینطور توضیح می‌دهد:
طبق نظر بریجیتا استین عنوان فیلم از داستان‌های محلی سوئدی گرفته شده که در آنها «ساعت گرگ و میش» به زمانی بین ۳ تا ۵ صبح که بیشتر مرگ‌ها و تولدها در آن اتفاق می‌افتد گفته می‌شود. بنگت آف کلینتبرگ توده‌شناس سوئدی، به یاد می‌آورد که در سال ۱۹۶۴، برگمان از نیکلاس برونیوس، مدیر یک نمایش‌خانه، می‌خواهد که درباره‌ی اسطوره‌های زمان تحقیق کند و او از کلینتبرگ در اینباره پرس‌وجو می‌کند و کلیتنبرگ درمی‌یابد که این اصطلاح در ادبیات محلی سوئدی وجود ندارد اما اصطلاحی تحت عنوان ساعت گرگ هست که به نیمه‌شب تا ساعت یک صبح گفته می‌شود. برگمان ادعا می‌کند که اولین بار عبارت ساعت گرگ و میش را در منابع لاتین دیده، با این وجود او اشاره‌ای به این منابع نمی‌کند و این امکان وجود دارد که خودش این اصطلاح را ابداع کرده باشد. او بعدها می‌گوید زمانی که داستان را تصور می‌کرده، ساعت گرگ و میش خود را تجربه کرده و بعد از ساخت فیلم از آن رهایی پیدا کرده است.
اواخر مراحل پس‌تولید فیلم "پرسونا" در سال ۱۹۶۶، برگمان جلسه‌ای برگزار می‌کند تا ساخت "ساعت گرگ و میش" را برنامه‌ریزی کند.او بعداً می‌گوید که بنای فیلم در زمان "پرسونا" نهاده می‌شود:
مایکل وِین (مایک) گادوین (؛ زادهٔ ) یک وکیل و نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا است. او نخستین مشاور و وکیل کارکنان سازمان ناسودبر بین‌المللی بنیاد مرزهای الکترونیکی و خالق تمثیلِ اینترنتیِ قانون گادوین؛ از قیاس‌های نازیسم بود. از ژوئیه ۲۰۰۷ تا اکتبر ۲۰۱۰ میلادی، او با سمت مشاور ارشد بنیاد ویکی‌مدیا و در مارس ۲۰۱۱ میلادی به عضویت هیئت مدیره انجمن پیشگامان متن‌باز انتخاب شد. گادوین به عنوان ویراستار در نشریه "ریزن" از سال ۱۹۹۴ میلادی مشغول به کار بود. از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۰، او مشاور و مدیر سیاست نوآوری در تحقیق مؤسسهٔ آر استریت بود. در اوت ۲۰۲۰، او و گروه حقوقی بلک‌اِستون از طرف کارکنان تیک‌تاک شکایتی علیه دولت ترامپ تنظیم کردند، و بین ژوئن ۲۰۲۱ تا ژوئن ۲۰۲۲ در آنجا کار کرد.
لِزَنْوَلید () یا «هتل ملی لِزَنْوَلید»، یک موزه و آرامگاه واقع در پاریس، فرانسه است. ساخت‌وساز این ساختمان که برای سربازان پیر و آسیب‌دیدگان جنگ بودماله، آلبر، تاریخ قرون جدید ج. دوم ص.۳۶۳ در سال ۱۶۷۱ به دستور لوئی چهاردهم شروع شد و در سال ۱۶۷۸ به بهره‌برداری رسید.
از اشخاص معروفی که در این مکان دفن شده‌اند می‌توان به ناپلئون بناپارت اشاره کرد.
محمد جزولی صوفی و فقیه قرن نهم بوده‌است. . شاخه جزولیه، از طریقت شاذلیه، به او منسوب است.
شیخ محمدبن سلیمان بن ابی بکر مکنی به ابوعبداﷲ.
وی از مشاهیر علما و بزرگان حسنی بود.
او راست کتابی مشهور بنام: دلائل الخیرات و شوارق الانوار فی الصلاة علی النبی المختار.
(از ریحانة الادب) (از قاموس الاعلام ترکی).
در معجم المطبوعات سلسله نسب وی بکمال تر بدین صورت آمده: محمدبن عبدالرحمان بن ابی بکرسلیمان سملالی از سادات حسنی بود.
همچنین اضافه می‌کند که صاحب ترجمه مردی فقیه بود و در تصوف تألیفاتی داشت.
برخی در حق او گفته‌اند: وی نخبهٔ دهر و وحید عصر خود بشمار می‌رفت.
او شریعت را که در غرب رو به نیستی می‌نهاد زنده کرد و نور حقیقت را که رو به خاموشی بود چون خورشید نورانی کرد.
مترو باکو (به ترکی آذربایجانی:Bakı Metropoliteni) سامانه قطار شهری باکو٬پایتخت جمهوری آذربایجان است.
مترو باکو در ۶ نوامبر ۱۹۶۷ در زمان اتحاد جماهیر شوروی افتتاح شد. تا قبل از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، مترو باکو شباهت زیادی به سیستم مترو شوروی داشت. ایستگاه‌های مرکزی عمیق و دکوراسیون‌های نفیس آن تلفیقی از ارزش‌های ملی و سنتی آذربایجان و ایدئولوژی شوروی بود.
در حال حاضر طول متروی باکو ۳۸/۳ کیلومتر (۲۳٫۶ مایل) مسیر دو طرفه می‌باشد و همچنین دارای ۳ خط و ۲۶ ایستگاه می‌باشد. این مترو در ۲۰۱۵ قریب به ۲۲۲ میلیون مسافر را جابجا کرد و میانگین مسافر روزانه آن تقریباً ۶۰۸۲۰۰ نفر می‌باشد.
در دهه‌های پایانی امپراتوری روسیه، شهر بندری باکو به دلیل کشف نفت در دریای خزر به یک کلان‌شهر بزرگ تبدیل شد. در دهه ۱۹۳۰، پایتخت جمهوری شوروی سوسیالیستی آذربایجان و بزرگترین شهر در قفقاز شوروی بود. اولین برنامه‌ها برای سیستم حمل و نقل سریع به دهه ۱۹۳۰ برمی گردد، با تصویب یک طرح کلی جدید برای توسعه شهر. پس از جنگ جهانی دوم، جمعیت از مرز یک میلیون عبور کرد، این الزام قانون اتحاد جماهیر شوروی برای ساخت سیستم مترو بود. در سال ۱۹۴۷، کابینه وزیران شوروی در ۶ نوامبر ۱۹۶۷، متروی باکو پنجمین سیستم ترانزیت سریع اتحاد جماهیر شوروی شد، هنگامی که اولین مسیر ۶٫۵ کیلومتری و انبار به افتخار پنجاهمین سالگرد انقلاب اکتبرافتتاح شد.
با توجه به چشم‌انداز منحصر به فرد شهر، مترو باکو طرح معماری «مثلث» شوروی را نداشت و در عوض دو خط بیضوی داشت که در مرکز شهر در پایانه راه‌آهن باکو از یکدیگر عبور می‌کردند؛ بنابراین یک خط از انتهای جنوب غربی شهر شروع می‌شود و از یک محور شمال شرقی عبور می‌کند و مناطق مسکونی در لبه شمالی شهر را دنبال می‌کند و سپس در امتداد جنوب شرقی و در نهایت جنوبی دور می‌زند. شبکه در سه مرحله افتتاح شد: اولدوز (۱۹۷۰) و نفتچیلار (۱۹۷۲)، پس از آن احمدلی (۱۹۸۹) و سرانجام حاجی اصلانوف (۲۰۰۲)، خط اول را تکمیل کردند. علاوه بر این، در سال ۱۹۷۰ شعبه ای به ایستگاهی که در دپوی باکمیل ساخته شده بود، افتتاح شد.
خط دوم موازی با ساحل خزر از حاجی اصلانوف از طریق مناطق صنعتی باکو بود، خط اول را دوباره در پایانه راه‌آهن باکو متصل می‌کرد و سپس به سمت غرب ادامه می‌داد و سپس به شمال می‌پیوست تا به مناطق شمال غربی باکو بپیوندد. برای تسریع ساخت و ساز، شعبه ای از ایستگاه ۲۸ می تا خطایی در سال ۱۹۶۸ و در ۱۹۷۶ در جهت مخالف به سمت ایستگاه نظامی افتتاح شد. خط دوم و اول از یک ایستگاه استفاده می‌کردند (۲۸ مه). این امر در ابتدا هیچ مشکل جدی ایجاد نمی‌کرد، زیرا خط دو به اندازه دو ایستگاه طول داشت، اما هنگامی که مرحله دوم در سال ۱۹۸۵ افتتاح شد و خط را به ۸ ایستگاه افزایش دادند (معمار عجمی)، ساخت و ساز انتقال به شدت مورد نیاز بود.
در سال ۱۹۹۳، اولین مرحله از ایستگاه انتقال جعفر جبارلی شروع به کار کرد، اما پایان اتحاد جماهیر شوروی، ناآرامی‌های سیاسی، اولین جنگ قره باغ و فروپاشی مالی که به دنبال آن عملاً هرگونه ساخت و ساز در باکو را فلج کرد. علاوه بر این، در اواسط دهه ۱۹۹۰، سه حادثه تلفات جمعی رخ داد: در ۱۹ مارس و ۳ ژوئیه ۱۹۹۴، حملات تروریستی ۲۷ نفر را کشت و ۹۱ نفر دیگر را زخمی کرد و در ۲۸ اکتبر سال بعد آتش‌سوزی در قطار شلوغ ۲۸۹ نفر را کشت. زخمی شدن ۲۶۵ نفر دیگر، مرگبارترین فاجعه مترو در جهان.
در اواخر دهه ۱۹۹۰ ساخت و ساز دوباره آغاز شد. اولین پروژه تکمیل ایستگاه حاجی اصلانوف بود که بخشی از آن توسط اتحادیه اروپا حمایت می‌شد. در اواسط دهه ۲۰۰۰، ساخت قسمت انتهایی شمالی خط دوم، که از سال ۱۹۹۴ رها شده بود، با افتتاح ایستگاه نسیمی در ۹ اکتبر ۲۰۰۸ مجدداً آغاز شد.
در حال حاضر چندین پروژه توسعه برنامه‌ریزی شده‌است که دو مورد از آنها در دست ساخت است. در سال ۲۰۱۱، تقی احمد اف، مدیر اجرایی مترو باکو، برنامه‌های خود برای ساخت حداکثر ۵۳ ایستگاه جدید تا سال ۲۰۳۰ را اعلام کرد. در حال حاضر، هشت ایستگاه و دو انبار قطار در حال ساخت است.
پل سریال تلویزیونی اسکاندیناویایی است که با همکاری تلویزیون سوئد، رادیوی دانمارک و شبکه آلمانی زد د اف تهیه شده‌است. این سریال به صورت کامل پخش شده و سری چهارم سریال که به گفته نویسنده فیلمنامه، آخرین سری می‌باشد از دهم دی ماه ۱۳۹۶ برای ساکنین کشورهای اسکاندیناوی پخش شد. سری آخر بیشتر از سایر سری‌ها در دانمارک کار شده‌است و شامل ۸ قسمت ۶۰ دقیقه ای می‌باشد.
فصل اول این سریال به پرونده کشف یک جسد بر روی پل اورسوند بین سوئد و دانمارک اختصاص داشت. فصل دوم سریال به برخورد یک کشتی با این پل توسط یک گروه تروریستی می‌پردازد.
با الهام از این سریال یک مجموعه آمریکایی-مکزیکی به نام "پل" و همچنین یک مجموعه بریتانیایی-فرانسوی به نام "تونل"، ساخته و پخش شده‌اند.
کتاب دلایل الخیرات که نام کامل آن «دلایل الخیرات و شوارق الانوار فی ذکر الصلاة علی النبی المختار» است، نوشته محمد جزولی، شامل مجموعه ادعیه و صلوات بر پیامبر اکرم، توصیف ضریح حضرت و دو قصیده، یکی قَصیدةُ البُردَةُ الشَّریفَة (ص ۲۳۴) و دیگری قَصیدَةُ المُنفَرجَة (ص ۲۵۲)، در حمد و ستایش خداوند و نعت و ثنای رسول اکرم. مؤلف در مقدمه کتاب (ص ۱۸)، غرض از تصنیف آن را ثنای رسول اکرم و بیان فضائل آن حضرت ذکر کرده و برای کسب رضای خدا و محبت رسول اکرم آن را دلایل الخیرات نامیده‌است. حاجی‌خلیفه (ج ۱، ستون ۷۵۹) این کتاب را نشانی از نشانه‌های خدا در بزرگداشت نبی‌اکرم می‌داند که آن را در شرق و غرب، به‌ویژه در سرزمین روم (قلمرو عثمانی)، می‌خوانند.http://lib.eshia.ir/23019/1/4662 دانشنامه جهان اسلام نویسنده: مؤسسه دائرةالمعارف الفقه الاسلامی جلد: 1 صفحه: 4662 در سال ۱۸۸۷ میلادی ودر پی حمایت پادشاه مصر از امیر عبدالرحمن خان پادشاه وقت افغانستان (از خاندان بارکزی)، یک نسخه از این کتاب که به نشانه دوستی و اتحاد اسلامی بین دو کشور (و در واقع نفوذ در قاره آسیا به بهانه هم مذهب بودن)، به تلاش قاضی عبدالکریم و قاضی علی هادی (دونفر ازدرباریان مسلط به چند زبان) به زبان عربی با حاشیه فارسی دری چاپ گردیده که تنها نسخه چاپ شده این کتاب در دنیا در سال۱۳۰۵ قمری می‌باشد وتوسط چاپخانه سلطنتی مصر به سفارش شخص پادشاه به صورت سیاه و سفید به چاپ رسیده بود، توسط سفیر مصر در افغانستان به امیر عبدالرحمن خان اهدا گردید. پس از مرگ شاه، این نسخه از کتاب در ارگ شاهی نگهداری می‌شد (تنها نسخه کلکسیونی از این کتاب)، که در جریان درگیریهای سال ۱۹۲۹ و پس از تصرف ارگ شاهی توسط نیروهای امیر حبیب‌الله کلگانی، به همراه تعداد قابل توجهی کتاب و اشیاء ارزنده دیگر مفقود گردید.
روزنامه‌نگاری در ایران تاریخچه‌ای دیرینه دارد؛ شروع این صنعت از دربار شاهان قدیم بوده‌ و متضمن اخبار مربوط به دربار و خصوصاً شخص پادشاه بوده‌ است. بنابراین می‌توان روزنامه‌نگاری در ایران را به فصل روزنامه‌نگاری در باستان و روزنامه‌نگاری در عصر معاصر تقسیم کرد. کلمه روزنامه در زبان فارسی دارای ریشه‌ای قدیمی استچنانچه برای مثال در شعر حافظ می‌بینیم «آبی به روزنامه اعمال ما فشان//باشد توان سترد حروف گناه از او» و در برخی از کتاب‌های سده‌های نخست اسلامی این واژه با شکل "روزنامجه" دیده می‌شود. در دوران فتحعلی‌شاه، محمدشاه و اوان پادشاهی ناصرالدین شاه، اصطلاح «کاغذ اخبار» مورد استفاده مردم بوده‌ است ولی به مرور زمان روزنامه به معنای قدیم به کار رفته و اصطلاح «کاغذ اخبار» متروک شده‌ است.سازمان اسناد ملی ایران، اسناد معارف (الف)، شماره تنظیم ۵۸۰۰۷–پاکت۳۰۷۶
چاپ نشریات در دوران معاصر در ۱۹۰ سال پیش به وسیلهٔ میرزا صالح شیرازی که خود دوره آموزش روزنامه‌نگاری را در انگلستان گذرانده بود، آغاز می‌شود. گرچه تلاش‌های وی نسل پروری در پی نداشت و گسستگی مطبوعاتی موجب شد تجربه اول چندان طرفدار نداشته باشد. روزنامه‌های دوره اول با الگوبرداری از روزنامه‌های خارجی ایرانیزه شده، شروع به فعالیت کردند. از نظر شکل روزنامه‌های نخست به نوعی ادامه صفحه‌آرایی نسخه‌های خطی و کتاب‌های چاپ سنگی بودند تا اینکه ایرانیان فرنگ رفته به ویژه آنهایی که در عثمانی تجربه کار روزنامه‌نگاری داشتند پس از بازگشت به خدمت «دستگاه انطباعات» درآمدند و تا حدودی محتوا و شکل روزنامه‌ها را دگرگون کردند. با پایان دوره ناصری پایه روزنامه‌نگاری دولتی متزلزل شد اما روزنامه‌نگاری خصوصی حرفه‌ای به وجود نیامد.
اولین روزنامه چاپی ایران، در دورهً سلطنت «محمد شاه قاجار» به وسیله «میرزا صالح شیرازی» در تهران تأسیس شد. اولین شماره این نشریهٔ ماهیانه که در دوشنبه بیست و پنجم ماه محرم ۱۲۵۳ قمری (اول ماه مهٔ ۱۸۳۷ م.) منتشر شد فاقد نام بخصوصی بود و به ترجمه از واژهٔ فرنگی Newspaper، کاغذ اخبار نامیده می‌شد. در حال حاضر از این روزنامه هیچ نسخه اصیلی دردست نیست و مطالبی که دربارهٔ آن نوشته شده، ذکر دقیقی از مدت و دفعات انتشار آن به میان نمی‌آورد.کتاب و مطبوعات در ایران. مرکز آمار ایران. شماره مسلسل 335. تحقیقات و انتشارات مرکز آمار ایران 1352 ص 63
ارومیه اولین شهرستانی است که در تاریخ روزنامه‌نگاری ایران صاحب روزنامه شد. این نشریه که دومین نشریهٔ ایران هم به‌شمار می‌رود، به زبان آشوری بود و با نام زاهاریرادی باهارا در سال ۱۲۶۵ هجری قمری (۱۸۴۹ میلادی) آغاز به انتشار کرد.
وقایع اتفاقیه که سومین روزنامه ایران به سبک و شکل امروزی است، از سال سوم پادشاهی ناصرالدین‌شاه یعنی ۱۲۶۷ هجری قمری زیر نظر میرزا تقی‌خان امیر نظام آغاز به انتشار کرد. این نشریه که به روزنامهٔ وقایع اتفاقیه مشهور بود، به صورت هفتگی منتشر می‌شد.
در سال ۱۲۷۷ (قمری) که میرزا ابوالحسن‌خان نقاش‌باشی ملقب به صنیع‌الدوله بر انتشارات دولتی و طبع روزنامه‌نگاری نظارت داشت روزنامهٔ وقایع اتفاقیه پس از ۳ سال انتشار با نام جدید «دولت علیه ایران» شروع به فعالیت کرد. روزنامه دولت علیه ایران، روزنامه‌ای مصور بود که در آن تصاویر بزرگان مملکت، درباریان و شاهزادگان با دقت زیاد به چاپ می‌رسید. خود این نشریه بعد از مدتی انتشار به روزنامه دولتی تغییر نام داد. انتشار این روزنامه تا سال ۱۳۲۴ (قمری) تحت عنوان ایران ادامه داشت و بعد از مدتی وقفه در سال ۱۳۲۹ (قمری) با نام روزنامه رسمی دولت ایران منتشر گردید.
در سال ۱۲۸۳ هجری قمری روزنامهٔ دیگری به نام روزانه ملتی در تهران انتشار یافت. منظور از واژهٔ «ملتی» نشان دادن تمایز آن روزنامه از روزنامه دولتی بود.
نخستین نشریهٔ روزانه (یعنی روزنامه به معنی واقعی کلمه) در ایران به نام خلاصة الحوادث در سال ۱۳۱۶ (قمری) در تهران منتشر شد این روزنامه چهار صفحه‌ای بود و اخبار خبرگزاری رویترز را که به قصد هندوستان مخابره می‌شد بازتاب می‌کرد.
روزنامه‌های وطن و طلوع نیز از دیگر روزنامه‌های مهم منتشر شده تا پیش از مشروطیت اند. روزنامه وطن (La Patrie) که در سال ۱۲۹۳ انتشار یافت، اولین روزنامه ایرانی دوزبانه (فارسی و فرانسه) تهران بوده و همچنین نخستین روزنامه‌ای بود که در تاریخ کشور توقیف شدکتاب و مطبوعات در ایران. مرکز آمار ایران. شماره مسلسل 335. تحقیقات و انتشارات مرکز آمار ایران 1352 ص 64
بعد از استقرار مشروطیت چهار روزنامه به نام‌های مجلس، ندای وطن، حبل‌المتین و صبح صادق، هر روز در ایران منتشر می‌گردید. روزنامهٔ «مجلس» اخبار مجلس شورای ملی را بازتاب می‌کرد و زیر نظر میرزا محمد صادق طباطبائی اداره می‌شد. در پی خلع محمد علی شاه از سلطنت، روزنامه‌های متعدد روزانه دیگری نیز در ایران منتشر شدند.
در دوره مشروطیت بیداری افکار عمومی به سرعت و شدت اوج گرفت و روزنامه‌ها نفوذی عظیم و سهم مهمی در تجدید حیات اندیشه‌های مردم داشتند. از روزنامه‌های مهم دوره مشروطیت که تأثیر زیادی بر افکار عمومی داشتند می‌توان به صور اسرافیل و ایران نو اشاره کرد. در این برهه از تاریخ ایران، مطبوعات به عنوان نمادهای دموکراسی و آزادی نقش بزرگی در گسترش ایده‌ها و جنبش مشروطیت داشتند. در پی اعلام فرمان مشروطیت تعداد و تیراژ مطبوعات افزایش زیادی یافت همانطورکه شمارگان روزنامهٔ مساوات که از جراید مهم و مؤثر انقلاب مشروطه شمرده می‌شد به ۳ هزار، روزنامه صور اصرافیل به ۵ هزار، روزنامه مجلس به تدریج از ۷ هزار به ۱۰ هزار و روزنامه انجمن ملی به ۵ هزار نسخه رسید. به هنگام صدور فرمان مشروطیت تنها ۲۰ روزنامه و نشریه در ایران منتشر می‌شد اما در پی اعلام این فرمان و در مدت زمان مانده از سال ۱۳۲۴ (قمری)، ۹۲ نشریه شامل ۶۴ عنوان در تهران، ۹ عنوان در اصفهان، ۶ عنوان در تبریز، ۴ عنوان در همدان، لاهیجان و ارومیه هر کدام دو عنوان و کرمانشاه، شیراز، مشهد، بندر انزلی و شهر ری هر کدام یک عنوان، منتشر می‌شد.
در دوره دوم مشروطیت قِطع روزنامه‌های روزانه بزرگتر شد ولی تیراژ آن‌ها کاهش پیدا کرد مثلاً روزنامه استقلال ایران از هشتصد تا هزار نسخه و ایران نو که در آن زمان کثیرالانتشارترین روزنامه ایران محسوب می‌شد بین ۲۵۰۰ تا ۳۰۰۰ نسخه تیراژ داشت، کاهش این تیراژ را می‌توان در توسعه فقر عمومی به علت حوادث ناگوار در آن مقطع دانست در این دوره معمولاً چندین نفر یک شماره از روزنامه را به شراکت می‌خرید و با هم مطالعه می‌کردند.
تهدید و دستگیری روزنامه‌نگاران در ایران در دوران جمهوری اسلامی ادامه دارد. در روز چهارشنبه ۱۸ دی ۱۳۹۸ سازمان گزارشگران بدون مرز در بیانیه‌ای نسبت به افزایش این دستگیری‌ها هشدار داد و خواستار رسیدگی فوری گزارشگر ویژه سازمان ملل شد. تعداد روزنامه‌نگاران بازداشتی در ایران با بازداشت چهار روزنامه‌نگار به نام‌های «جلوه جواهری»، «کاوه مظفری»، «فروغ سمیعی‌نیا» و «احمد زاهد لنگرودی»، مدیر ماهنامه گیلان، در تاریخ ۵ دی و در مراسم چهلم نوید بهبودی، یکی از کشته‌شدگان اعتراضات آبان ماه ۱۳۹۸ که در گوراب زرمیخ استان گیلان صورت گرفت، به ۱۲ نفر رسیده‌ است.سازمان گزارشگران بدون مرز می‌گوید بازداشت روزنامه‌نگاران در ایران افزایش یافته‌است
هشداری در ۲۴ ژانویه ۲۰۲۰ در نامه‌ای سرگشاده از طرف سازمان گزارشگران بدون مرز به سران هفت کشور جهان داده شد. این هشدار نسبت به تهدیدهایی که از سوی جمهوری اسلامی ایران علیه خبرنگاران رسانه‌های فارسی‌زبان خارج از کشور مطرح می‌شود بوده که خواستار دفاع از آن‌ها شد. این نامه می‌گوید بیش از ۲۰۰ تهدید و آزار پیاپی علیه روزنامه‌نگاران تبعیدی و شهروند در خارج از کشور و از این میان ۵۰ تهدید به مرگ را از سوی خبرنگاران بدون مرز شمارش شده‌ است.گزارشگران بدون مرز: رژیم ایران روزنامه‌نگاران شاغل در صدای آمریکا و دیگر رسانه‌های خارج از کشور را تهدید به مرگ کرده‌است
روز دوشنبه ۱۴ بهمن ۱۳۹۸ روزنامه‌نگاری به نام خسرو صادقی بروجنی در دادگاهی به ریاست مقیسه به ۸ سال زندان به اتهامات «فعالیت تبلیغی علیه‌نظام»، «توهین به بنیانگذار جمهوری اسلامی» و «تبانی علیه امنیت داخلی/خارجی» محکوم شد. وی پژوهشگر حوزه کار و رفاه اجتماعی نیز می‌باشد. پیش از این نیما صفار، روزنامه‌نگار و نویسنده اهل استان گلستان به ۸ ماه زندان، رضا خندان مهابادی و بکتاش آبتین از اعضای کانون نویسندگان ایران به ۶ سال زندان، کیوان باژن از اعضای همین کانون نویسندگان ایران به ۳/۵ سال زندان محکوم شدند.ادامه سرکوب آزادی بیان در ایران؛ یک روزنامه‌نگار به ۸ سال زندان محکوم شد
روز پنج‌شنبه ۱۷ بهمن ۱۳۹۸ سازمان گزارشگران بدون مرز اعلام کرد: «از تاریخ ۱۸ دی ۱۳۹۸ سازمان اطلاعات سپاه پاسداران و وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی پس از سقوط هواپیمای اوکراینی دست کم ۲۱ روزنامه‌نگار ایرانی در شهرهای مختلف را احضار و بازجویی کرد و برخی از روزنامه‌نگاران از سوی تحریریه خود در رابطه با موضع‌گیری در شبکه‌های اجتماعی هشدار گرفتند و شماری مجبور شدند حساب‌های خود در شبکه‌های اجتماعی را ببندند.»تلاش برای جلوگیری از اطلاع‌رسانی درباره سقوط هواپیمای اوکراینی؛ دستکم ۲۱ روزنامه‌نگار احضار و تهدید شده‌اند
گزارشگران بدون مرز، احضار، بازرسی خانه‌ها، تهدید روزنامه‌نگاران و مجبور کردن آنها به بستن حساب‌هایشان در شبکه‌های اجتماعی را محکوم می‌کند.ایران: هشدار گزارشگران بدون مرز نسبت به فشار و تهدیدهای تازه علیه روزنامه‌نگاران
روز شنبه ۳ اسفند ۱۳۹۸ سازمان گزارشگران بدون مرز برخورد غیرقانونی اطلاعات سپاه پاسداران، در بازداری از اطلاع‌رسانی روزنامه‌نگاران در شبکه‌های اجتماعی را محکوم کرد.گزارشگران بدون مرز برخوردهای اطلاعات سپاه با فعالان رسانه‌ای را محکوم کرد
روز چهارشنبه ۲۰ فروردین ۱۳۹۹ امیر بابایی، روزنامه‌نگار اهل کرمانشاه، به اتهام «نشر اکاذیب» به دو ماه زندان محکوم شد.سرکوب آزادی بیان در ایران ادامه دارد؛ بازداشت و محکومیت دو روزنامه‌نگار در کرمانشاه
دوشنبه ۱ اردیبهشت ۱۳۹۹ بنا بر گزارش خبرگزاری هرانا، کیوان صمیمی بهبهانی روزنامه‌نگار و از بازداشت شدگان روز جهانی کارگر در سال ۹۸ به ۵ سال زندان محکوم شد. وی در سال ۹۴ بعد از ۶ سال زندان آزاد شده بود.کیوان صمیمی بهبهانی به پنج سال زندان محکوم شدکیوان صمیمی به ۵ سال زندان محکوم شد این حکم در دادگاه تجدید نظر به ۳ سال تبدیل شد.کیوان صمیمی به سه سال زندان محکوم شد
۲۴ خرداد ۱۳۹۹ خسرو صادقی بروجنی، روزنامه‌نگار و پژوهشگر حوزه کار و رفاه اجتماعی به اتهام «اجتماع و تبانی علیه امنیت داخلی و خارجی» و «توهین به بنیانگذار جمهوری اسلامی» به تحمل ۷ سال زندان محکوم شد.خسرو صادقی بروجنی، روزنامه‌نگار ایرانی، در دادگاه تجدید نظر به تحمل ۷ سال زندان محکوم شد
روز سه‌شنبه، ۱۷ اسفند ۱۴۰۰، امیرعباس آزرم‌وند، روزنامه‌نگار و فعال مدنی که در جریان تجمع روز جهانی «زن» در تهران بازداشت شده بود، روز چهارشنبه به زندان اوین برای گذراندن محکومیت خود به اتهام «اجتماع و تبانی» به ۳ سال و ۷ ماه حبس تعزیری و به اتهام «فعالیت تبلیغی علیه نظام» به ۸ ماه حبس تعزیری و به‌ عنوان مجازات «تکمیلی» به «منع عضویت در گروه‌های سیاسی و اجتماعی و خروج از کشور به مدت دو سال» منتقل شد.امیرعباس آزرم‌وند، روزنامه‌نگار و کنشگر مدنی، راهی زندان شد
روز پنج‌شنبه، ۴ اردیبهشت ۱۳۹۹، فدراسیون بین‌المللی روزنامه‌نگاران، حکم ۵ سال زندان برای کیوان صمیمی روزنامه‌نگار ایرانی را محکوم کرد. این فدراسیون از دولت جمهوری اسلامی خواست که این حکم را که بدون حضور وی در دادگاه صادر شده بود، لغو کند.فدراسیون بین‌المللی روزنامه‌نگاران خواستار لغو حکم زندان کیوان صمیمی شد
روز سه‌شنبه ۱۵ بهمن ۱۳۹۸ رابرت دسترو، معاون وزیر خارجه آمریکا در امور دموکراسی، حقوق بشر و کار، آزار و تهدید روزنامه‌نگاران فارسی‌زبان خارج از ایران را توسط جمهوری اسلامی محکوم کرد و نوشت: «ما در کنار مردم ایران در مورد حق آنها در آزادی اطلاعات و در کنار روزنامه‌نگاران مستقل که برای اطلاع‌رسانی به عموم مبارزه می‌کنند، ایستاده‌ایم.»مقام وزارت خارجه آمریکا، آزار روزنامه نگاران فارسی‌زبان توسط جمهوری اسلامی را محکوم کرد
۲۹ خرداد ۱۳۹۹ سازمان گزارشگران بدون مرز، حکم‌های صادر شده برای سه روزنامه‌نگار به نام‌های خسرو صادقی بروجنی ۷ سال زندان، کیوان صمیمی ۳ سال زندان و شهرام صفری ۹۱ روز زندان را محکوم کرد.گزارشگران بدون مرز صدور احکام زندان علیه سه روزنامه‌نگار ایرانی را محکوم کرد
۱۸ شهریور ۱۳۹۹ سازمان «خبرنگاران بدون مرز» با انتشار بیانیه‌ای نسبت به تداوم و تشدید سرکوب و بازداشت و شکنجه پنهان روزنامه‌نگاران توسط سازمان اطلاعات سپاه ایران بعد از گزارش‌های روزنامه نگارانی همچون بهنام صفرزاده اظهار نگرانی کرد.نگاران-ایران-تشدید-شده-است/a-54858009 خبرنگاران بدون مرز: سرکوب روزنامه‌نگاران ایران تشدید شده‌است
روز سه‌شنبه ۳۱ فروردین ۱۴۰۰ سازمان گزارشگران بدون مرز در گزارش سالانه خود اعلام کرد، جمهوری اسلامی ایران از نظر آزادی خبرنگاری، در میان ۱۸۰ کشور مورد بررسی در قعر جدول و در رتبه ۱۷۴ قرار دارد که نسبت به گزارش سال گذشته سازمان گزارشگران بدون مرز یک رتبه تنزل داشته‌است.آزادی رسانه‌ها در ۱۸۰ کشور: ایران در رده ششم از آخرگزارشگران بدون مرز: ویروس کرونا عاملی مضاعف در سرکوب آزادی رسانه‌ها و روزنامه‌نگاران؛ ایران در قعر جدول رده‌بندی
۳۰ اردیبهشت ۱۴۰۰ سازمان گزارشگران بدون مرز احکام صادره برای دو روزنامه‌نگار و شهروند-خبرنگار به نام‌های روزبه پیری، مترجم و فعال مدنی و برادر یاشار پیری و امین ماسوری، مدیر مسئول هفته‌نامه نیش قلم و سایت اطلاع‌رسانی چوپی و لغو امتیاز ماهنامه گیلان اوجا را محکوم کرد.اعتراض گزارشگران بدون مرز به احکام صادره علیه دو روزنامه‌نگار و شهروند-خبرنگار ایرانی
روز چهارشنبه ۵ خرداد ۱۴۰۰ فدراسیون بین‌المللی روزنامه‌نگاران با صدور اطلاعیه‌ای «احضارها و اخطارهای قضایی صورت گرفته علیه روزنامه‌نگاران ایرانی» در آستانه انتخابات ریاست جمهوری ایران را «اعمال فشار و آزار و اذیت اهالی رسانه در ایران» توصیف کرد و آن را محکوم کرد. در این اطلاعیه، دبیرکل فدراسیون بین‌المللی روزنامه‌نگاران، آنتونی بلانگر گفت: «این یک نمونه دیگر از روش استفاده دولت ایران از سیستم حقوقی برای سرکوب صداهای مستقل در کشور است.» وی ادامه داد: «روزنامه‌نگاران ایرانی باید بتوانند در مورد رقابت انتخاباتی فارغ از هشدارها و فشارهای قضایی مقام‌ها، گزارش دهند.»فدراسیون بین‌المللی روزنامه‌نگاران «آزار و اذیت اهالی رسانه در ایران» را در آستانه انتخابات محکوم کرد
اولین نشریه به زبان خارجی روزنامه وطن بود. از این روزنامهٔ دو زبانهٔ فارسی-فرانسوی، فقط یک شماره در سال ۱۲۹۳ (قمری) (۱۸۷۵ میلادی) به مدیریت بارون لوئی دونورما بلژیکی منتشر گردید. لوئی دونورما در سال ۱۲۹۲ به همراه ناصرالدین شاه از فرانسه به تهران آمده بود و چون در اولین شماره از روزنامه مقاله‌ای در مورد آزادی نوشت، به دستور شاه روزنامه تعطیل و لوئی دونورما نیز از ایران اخراج شد.
اولین روزنامه‌ای که از طرف زنان در ایران منتشر شد دانش نام داشت و در سال ۱۳۲۸ (قمری) توسط همسر میرزا حسین‌خان کحال انتشار می‌یافت. این نشریه از ۱۰ رمضان ۱۳۲۸ ق. تا ۲۷ رجب ۱۳۲۹ ق. در تهران منتشر می‌شد. دانش هفته‌ای یک بار و در هشت صفحه با قطع رحلی و چاپ سربی چاپ می‌شد و علاوه بر ایران در سایر کشورها هم منتشر می‌شد.
اولین نشریه علمی که در ایران منتشر شد روزنامه علمیه دولت علیه ایران بود بعد از این روزنامه نشریه‌های دیگری نظیر گنجینه فنون، فلاحت مظفری، مجمع الاخلاق، دعوت الحق، مجمع بهار و آفتاب منتشر شدند.
اولین نشریه فکاهی در ایران که در ایران منشر شده طلوع نام داشت که در سال ۱۳۱۸ (قمری) اولین شماره آن بیرون آمد. مدیر این نشریه عبدالحمیدخان متین‌السلطنه بود که بعدها نماینده مجلس شورای ملی شد.تاریخ تحلیل مطبوعات ایران. انتشارات بعثت. ص ۲۱۶استاد محیط طباطبایی، در کتاب تاریخ تحلیلی مطبوعات ایران.انتشارات بعثت. و «جهانگیر صلح جو» در کتاب تاریخ مطبوعات در ایران و ادوارد براون ایران‌شناس معروف در کتاب تاریخ مطبوعات و ادربیات ایران، اولین روزنامهً فکاهی و طنز چاپ شده در ایران را طلوع مصور در بوشهر ذکر کرده‌اند؛ ولی واقعیت این است که اولین نشریه فکاهی چاپ شده در ایران شب‌نامه نام داشت که پس از شاهسون (قدیمی‌ترین نشریه فکاهی که در استانبول چاپ و منتشر می‌شد)، در واقع دومین نشریه فکاهی بود که به‌طور مخفی و مرتب با مطالبی طنزآمیز با چاپ ژلاتین سالها در تبریز به چاپ می‌رسید. این نشریه در سال ۱۳۱۰ قمری به مدیریت علیقلیخان آذربایجانی ایجاد شد. ر «صفراف» که باستانی پاریزی در کتاب نای هفت بند، او را پدر مطبوعات فکاهی ایران نامیده‌است، شب‌نامه خود را در شرایطی منتشر کرد که در جامعهً آن روز چنان استیلای استبدادی حاکم بود و آنچنان سکوت قبرستانی حکم می‌راند که نه تنها نشر جراید آزاد و انتقادی از محالات بود، بلکه خوانده این چنین روزنامه‌ها مجازات مرگ را داشت. به طوری که مهدی ملک‌زاده، پسر ملک المتکلمین می‌نویسد: «در موقع جمع شدن آزادیخواهان و خواندن روزنامه، هجده نفر دستگیر شدند و با دستور ناصرالدین شاه آنها را به چاه انداختند و خود شاه با ۵۰ تیر آنها را از بین برد و دستور داد چاه را پر کنند.» ر
همان‌طور که ذکر شد، عده‌ای نیز طلوع مصور را، نخستین روزنامه فکاهی ایران می‌دانند. روزنامهً طلوع مصور فکاهی بوده و «عبدالحمید ثقفی ملقب به متین السلطنه» آن را در شهر بوشهر به سال ۱۳۱۸ هنگام انجام مأموریت خود در گمرک بنادر، منتشر ساخت.
همان‌گونه که پیشتر گفته شد، ارومیه نخستین شهرستانی است که روزنامه‌دار شد.
نخستین فرمان رسمی سانسور در ایران، با توجیه حفظ سلامت اخلاقی کودکان، در رجب سال ۱۲۸۰ ه‍. ق از سوی ناصرالدین شاه خطاب به صنیع‌الملک (برادر کمال‌الملک) صادر شد. در این دستور، شاه نگرانی خود را پیرامون مطالبی که «گوشزد اطفال» می‌شود، چنین اظهار داشته‌است:خاصه اطفال که از مبادی احوال به خواندن این حکایات نامربوط می‌شدند و این روایات منطبعه غیرمستحسنه در جبلت ایشان کالنقشی فی الحجر مرکوز… می‌گردید و… در گردآب هواجس نفسانی و وسواس شیطانی غوطه‌ور می‌گشتند…
ولی اعمال اولین سانسور در تاریخ روزنامه‌نگاری ایران، در قالب توقیف یک نشریه، توقیف روزنامه وطن در سال ۱۲۹۳ (قمری) (۱۸۷۵ میلادی) بود که تنها یک شماره از آن چاپ شد. اولین مقررات هم در دوره ناصرالدین شاهی رخ داد و در در ربیع‌الثانی ۱۳۰۲ (۱۸۸۴ (میلادی)) به دستور شاه اداره سانسور با هدف نظارت مستقیم بر کتابهای فارسی‌ای که در ایران چاپ می‌شدند یا اینکه از خارج وارد می‌شدند، تأسیس شد. این اداره زیر نظر وزارت انطباعات مشغول به کار بود. زمینهٔ ایجاد این اداره زمانی رخ داد که یک کتاب به زبان فارسی را نزد شاه بردند و و ناصرالدین شاه از دیدن اهانت‌هایی که در آن نسبت به رجال، مقامات و علمای ایرانی شده بود ناراحت شد و سپس با کمک و یاری محمدحسن صنیع‌الدوله (اعتمادالسلطنه) اداره سانسور را تشکیل داد.
با حمایت مصطفی مصباح‌زاده در سال ۱۳۴۳ خورشیدی، مدرسه عالی روزنامه‌نگاری در مؤسسه کیهان تأسیس شد. این مدرسه به تدریج در طول چند سال برای اولین‌بار در ایران به دانشکده‌ای برای آموزش روزنامه‌نگاری در مقطع کارشناسی تبدیل شد.کاظم معتمدنژاد و سمفونی ناتمامش، بی‌بی‌سی فارسی
در مکانیک کوآنتوم، کره بلاخ نمایشی هندسی از حالت یک سیستم کوآنتومی دوحالته (کیوبیت) است که با نام فیزیکدان فلیکس بلاخ نام‎گذاری شده است.
اگر formula_1 ، نمایش بردارهای حالت سیستم کوآنتومی دو حالته (کیوبیت) باشد و بردارهای پایه این فضا را با formula_2 و formula_3 نمایش دهیم، با توجه به این که ضرایب بردارهای پایه باید در شرط formula_4 صدق کنند، می توانیم این حالت را به صورت زیر بنویسیم:
بنابراین هر بردار با طول واحد که روی دایره بلاخ قرار بگیرد یک حالت چنین سیستمی را نمایش می‎دهد.
سطح کره بلوخ یک فضای دو بعدی است که برای نمایش فضای حالت برای حالت‌های کیوبیتهای خالص (مربوط به حالات خالص کوانتمی) بکار می‌رود.
این فضای حالت دارای دو درجه آزادی است.
حالت های غیر خالص یا مخلوط (mixed state) در داخل کره قرار می‌گیرند.
نمایش دیگری برای نقاط روی کره بلوخ (حالت‌های کیوبیت خالص) وجود دارد که بر اساس سه ماتریس پائولی
است: formula_6 که در آن هر سه ضریب formula_7 اعدادی حقیقی هستند.
علت مفید بودن ماتریس های پائولی این است که ماتریسهایی یونیتاری، بدون تریس، و هرمیتی هستند. دترمینان همه ی آنها formula_8 است.
آنها در معادله پائولی بکار میروند زیرا وقتی اسپین بر حسب آنها نمایش داده شود، صورت‌بندی فرمول تعامل بین اسپین یک ذره با یک میدان الکترومغناطیسی بیرونی را ساده می‌کنند.
مهرداد امیدی، عضو فرماندهی انتظامی جمهوری اسلامی ایران و رئیس کنونی پایگاه ششم پلیس آگاهی تهران است که سابقه تصدی معاونت مبارزه با جعل و کلاهبرداری پلیس آگاهی فراجارا بر عهده داشته است. مهم‌ترین سمت وی که باعث تحریم شدن او توسط اتحادیه اروپا گردید، معاونت مبارزه با جرایم خاص رایانه‌ای پلیس آگاهی فراجا می‌باشد.
اتحادیه اروپا طی تصمیم مورخ ۱۸ مهر ۱۳۹۰ (۱۰ اکتبر ۲۰۱۱)، ۲۹ مقام ایرانی از جمله مهرداد امیدی را به دلیل نقشی که در نقض گسترده و شدید حقوق شهروندان ایرانی داشته‌اند، از ورود به کشورهای این اتحادیه محروم کرد. کلیه دارایی‌های این مقامات نیز در اروپا توقیف خواهد شد.
بر اساس بیانیه اتحادیه اروپا، مهرداد امیدی در زمان تصدی معاونت مبارزه با جرایم خاص رایانه‌ای پلیس آگاهی فراجا، در تحقیق و صدور کیفر خواست برای اصلاح‌طلبان و مخالفان سیاسی که فعالیت‌های مجازی داشتند، مسئول بوده است.
محسن اصلانی (زاده ۱۳۳۵ در تهران) بازیگر سینما اهل ایران است.
ایرج صفدری (زاده ۱۳۱۷ – درگذشته ۲ تیر ۱۳۹۷) بازیگر و چهره‌پرداز سینما اهل ایران بود.
ایرج صفدری فرزند سوم خانواده، زاده ۱۶ بهمن ۱۳۱۷تهران بود. او چهره‌پرداز و بازیگر سینما اهل ایران بود. فعالیت هنری وی از دوران نوجوانی از سال ۱۳۳۲ در تئاترهای پارس، نصر، دهقان آغاز شد و در ادامه در تهران مصور کوچولوها به فعالیت خود ادامه داد. در طی این دوران با افرادی چون فتح‌الله والا (مدیر وقت اداره نمایش و تئاتر نصر)، دکتر شروان، کوشان، سارنگ، نصرت‌الله محتشم و مهدی رئیس‌فیروز آشنا شد و از آن پس در جامعه باربد مشغول به کار و ادامه فعالیت شد.
از ایرج صفدری به عنوان پیشگام و پیشکسوت صنعت چهره‌پردازی یاد می‌شود. وی نخستین کار رسمی خود را در سال ۱۳۳۷ در تئاتر نصر در نمایش مرگ موش به کارگردانی فتح‌الله والا و در عرصه سینما، سال ۱۳۳۸ در فیلم سینمایی آسمون جل به کارگردانی نصرت‌الله وحدت آغاز کرد. در سال‌های آغاز انقلاب همسر او به عنوان مجری چهره‌پردازی با او همکاری داشت و سپس فرزند دوم آنها عبدالله صفدری به عنوان دستیار، این حرفه را از آنها آموخته و سپس به‌طور مستقل مشغول به فعالیت در زمینه چهره پرازی شد.
ایرج صفدری در کنار حرفه اصلی خود با توجه به شرایط حاکم در فضاهای کاری زمان خود در زمینه‌های دیگری نیز همچون بازیگری، طراحی تیتراژ، جلوه‌های ویژه، طراح صحنه، مدیر تهیه نیز فعالیت داشت.
عبدالله صفدری (زاده ۲۲ فروردین ۱۳۵۵ در تهران) بازیگر و چهره‌پرداز سینما اهل ایران است.
سینمای کُرد یا سینمای کُردی به جریانی در سینما گفته می‌شود که در حال تولید و ارائه فیلم به زبان کُردی و با محوریت موضوعی فرهنگ و تاریخ مردم کُرد در جغرافیای کشورهای ایران، عراق، ترکیه، سوریه و نیز تولیدات پراکنده در سایر نقاط جهان به‌ویژه در کشورهای اروپایی است.
سینمای کُردی بر مردم کُرد و فرهنگ، تاریخ و زندگی آن‌ها تمرکز دارد. وضعیت کُردها به عنوان مردمی فاقد دولت به سینمای خاص آن‌ها شکل داده‌است. سینمای کُردی غالباً نارضایتی‌های اجتماعی، ستم، شکنجه، نقض حقوق بشر و زندگی کُردها همچون غریبه در جامعه و البته مبارزات آن‌ها را در برابر این وضعیت نشان می‌دهد. سینمای کُردی اهمیت بالایی برای کُردها دارد، چرا که به صورتی هنرمندانه فرصتی را بر جلب توجه به وضعیت کُردها فراهم می‌کند. با این وجود به دلیل سرکوب دولتی اغلب فیلم‌ها در تبعید ساخته شده‌اند. بهترین مثال از این مسئله مربوط به ترکیه است که در آنجا کُردها تا سال ۱۹۹۱ اجازه نداشتند به زبان بومی خودشان فیلم بسازند و این مسئله سبب شد تا گسترش فیلم‌هایشان دشوارتر شود.
اولین فیلمی که در تاریخ سینما و در قالب یک فیلم داستانی، تصویری مستند از کُردهای ایزدی ساکن ارمنستان ارائه کرد، فیلم «زاره» تولید سال ۱۹۲۶ روسیه و اثر فیلم‌ساز ارمنی هامو بیک‌نازاریان بود؛ اما آثار سینمایی فیلم‌ساز کرد اهل ترکیه یلماز گونای هم‌چون رمه (۱۹۷۸)، دیوار (۱۹۸۳) و مشخصاً فیلم تحسین‌شده‌اش "جاده" (۱۹۸۲) را می‌توان جدی‌ترین قدم برای شکل‌گیری یک رویکرد جدید سینمایی دانست.
در سال ۱۹۹۵ بهمن قبادی فیلم کوتاه و مستند "زندگی در مه" ساخت، که به لحاظ حضور جشنواره‌ای و موفقیت در جشنواره‌ها از موفق‌ترین فیلم‌های مستند ایران به‌شمار می‌آید و بیشترین جوایز بین‌المللی را دریافت کرده‌است،'زندگی در مه' و 'در اندوه شریف' در آپارات، وب‌سایت بی‌بی‌سی فارسی. تا جایی‌که عنوان «پرافتخارترین مستندِ تاریخِ ایران» از آن خود کرد.زندگینامه: بهمن قبادی (۱۳۴۸-)، وب‌سایت همشهری‌آنلاین.