moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
کدهای معادل: اگر formula_141 و formula_142 دو کد به طول formula_1، و formula_144 یک جایگشت در گروه متقارن formula_145 که برای آن formula_146 در formula_141 باشد، اگر و فقط اگر، formula_148 در formula_142 باشد، آن‌گاه formula_141 و formula_142، جایگشت-معادل هستند. به‌طور کلی‌تر، اگر ماتریس مونومیال formula_152 formula_153 باشد که formula_141 را ایزومورفیک به formula_142 بفرستد، آن‌گاه formula_141 و formula_142 معادل هستند.
"لم" : هر کد خطی، جایگشت-معادلِ کدی است که به شکل استاندارد است.
یک کد، هم‌فاصله است، اگر، و تنها اگر، ثابت formula_18 یافت شود به‌طوری‌که فاصله هر دو کلمه کد متمایز، formula_18 باشد. ۱۹۸۴، آریگو بونیسولی، ساختار کدهای خطی تک-وزن را روی میدان‌های محدود تعیین و ثابت کرد که هر کد خطی هم‌فاصله، دنباله‌ای از کدهای همینگ دوگان است.
خوکِ کریسمس یا کریسمس در گم و گور آباد (انگلیسی: The Christmas Pig) یک رمان افسانه‌ای دربارهٔ کریسمس نوشته جی. کی. رولینگ و تصویرگری جیم فیلد است؛ این کتاب در اکتبر ۲۰۲۱ منتشر شد. پس از انتشار، این کتاب نقدهای مثبتی دریافت کرد و با فروش بالا در آمازون تبدیل به یکی از پرفروش‌ها شد.Craig, Amanda (5 October 2021). "The Christmas Pig by JK Rowling review: her best since Azkaban". "Evening Standard". Archived from the original on 22 October 2021. Retrieved 22 October 2021.O'Brien, Kiera (19 October 2021). "Rowling's Christmas Pig jingles all the way to number one". "". Retrieved 24 December 2021.Egan, Elisabeth (2 December 2021). "Veteran authors and mistletoe descend on the best-seller list". "The New York Times". Retrieved 31 January 2022.
آبااوی‌کِر () یک سکونتگاه مسکونی در مجارستان است که در بورشود-آبااوی-زمپلن واقع شده‌است.
بریژیت (بریجیت)Brigid or Brigit یکی ایزدان پیشامسیحیت ایرلند موسوم به توآتا دی دانان بود. مطابق اعتقاد مردم ایرلند پیش از مسیحیت, بریژیت دختر داگدا یکی از ایزدان مهم توآتا دی دانان و همچنین همسر برس پادشاه توآتا دی دانان بود. ایرلندی‌های باستان برای بریژیت وظایف مختلف قائل بود. بریژیت ایرلندی عمیقا با باروری و فرزندزایی پیوند دارد. در ادبیات کهن, بریژیت ایزدبانوی شعر و خرد بود. او را پشتیبان صنعتگران و صنایع می‌دانستند. بریژیت در اعصار رومی ایزدبانوی ناظر چشمه‌هایی بود که احتمالا با قوای درمانگری پیوند دارند. به همین علت بریژیت با همه نوع دارو و درمان و بسیاری از چاه‌ها در ارتباط بود. بریژیت همچنین الهه حامی پیشگویان بود که در ایرلند به فیلیFilí معروف بودند که حتی تا قرن شانزدهم هنوز در ایرلند وجود داشتند. به همین سبب گروهی بریژیت ایرلندی را با آتنا یونانی و مینروا رومی مقایسه می‌کنند. ژولیوس سزار, ژنرال رومی, نیز در مشاهدات خود درباره سلت‌ها گفته است که آن‌ها الهه‌ای مشابه مینروا داشتند که ابداع هنرها و صنایع را به او نسبت می‌دادند. ایرلندی‌های باستان در اول یا دوم فوریه جشنی به نام ایمبولک برای گدامیداشت ایزدبانو بریژیت برگزار می‌کردند. پس از مسیحی شدن ایرلند, نقش‌ها و وظایف بریژیت به یک راهبه به نام بریژیت کیلداری نسبت داده شد به نحوی جشن ایمبولک تبدیل به جشن سنت بریژیت شد. در سایر مناطق سلت‌نشین نیز ایزدبانوهای مشابهی یافت می‌شود. برای مثال در اسکاتلند و بریتانیای قدیم نیز ایزدبانویی به نام بریگانتیا پرستش می‌شد.
وارنینگ یک گروه راک مکزیکی از مونتری، نووو لئون است که در سال ۲۰۱۳ توسط خواهران ویارئال وِلِز تشکیل شد: دانیلا (گیتار، خواننده اصلی، پیانو)، پائولینا (درام، خواننده اصلی، پیانو)، و آلخاندرا (گیتار باس، پیانو، بک آواز). آخرین آلبوم آنها "ارور" در ژوئن ۲۰۲۲ منتشر شد.
خواهران ویارئال ولز در مونتری بزرگ شدند و همه در سنین پایین آموزش سازهای مختلف را دیدند. در مقطعی از کودکی، دانیلا و پائولینا به ترتیب گیتار و درام را به عنوان سازهای اصلی خود انتخاب کردند. هنگامی که کوچک‌ترین از این سه، آلخاندرا، گیتار باس را به عنوان ساز اصلی خود در حدود ۷ سالگی انتخاب کرد، خواهران تصمیم گرفتند یک گروه راک تشکیل دهند.آن‌ها نواختن آهنگ‌های راک را، اغلب از طریق سری بازی‌های ویدیویی "راک بند"، یادگرفتند و ویدیوهایی از اجراهای خود را در یوتیوب منتشر کردند.
در سال ۲۰۱۴، پائولینای ۱۲ ساله در "مجله تام تام" معرفی شد. این گروه ابتدا در سال ۲۰۱۴ زمانی که سه خواهر در سنین ۹ تا ۱۴ سالگی بودند، ویدیوی "مرد شنی وارد می‌شود" از متالیکا را اجرا کرده و در یوتیوب پخش کردند که در نهایت بیش از ۲۰ میلیون بازدیدکننده داشت. این ویدئو مورد توجه کرک همت، گیتاریست متالیکا قرار گرفت، که به‌طور خاص از پائولینا تمجید کرد و گفت: "درامر به حداکثر ضربه می‌زند!"
به دلیل توجه به ویدیوی "مرد شنی وارد می‌شود"، گروه تصمیم گرفت به دنبال یک قرارداد ضبط و توسعه آهنگ‌های خود باشد. در آوریل ۲۰۱۵، گروه در "نمایش الن دی جنرس" ظاهر شد. در این دوره، خواهران کمک مالی، از جمله کمک مالی از دی جنرس و تارگت، برای شرکت در یک برنامه آموزشی پنج هفته‌ای در کالج موسیقی برکلی در ایالات متحده جمع‌آوری کردند.
آنها همچنین دو ارائه در کنفرانس تد در دانشگاه نوادا در سال‌های ۲۰۱۶ و ۲۰۱۷ ارائه کردند این گروه به خاطر تمرین با سری بازی‌های ویدیویی راک بند در اوایل کار خود شناخته شده بود. طراحان با گنجاندن چندین آهنگ از گروه وارنینگ در نسخه‌های مختلف این مجموعه که در این دوره منتشر شد، این لطف را جبران کردند.
اولین آلبوم کامل وارنینگ با نام "خون قرن بیست و یکم"، در سال ۲۰۱۷ منتشر شد در این دوره آنها برای اجرا در جشنواره راک در مونتری دعوت شدند، و همچنین نمایشی را برای کیلرز در آن شهر افتتاح کردند. دومین آلبوم آنها "ملکه صحنه قتل" در نوامبر ۲۰۱۸ منتشر شد آنها در اواخر سال ۲۰۱۹ یک تور گسترده را در سراسر آمریکای شمالی اعلام کردند، اگرچه به دلیل دنیاگیری کووید-۱۹ لغو شد.
در اوت ۲۰۲۰، گروه وارنینگ یک قرارداد برای ارائه پنج آلبوم با لاوا رکوردز امضا و کار روی یک آلبوم جدید را با تهیه‌کننده دیوید بندث آغاز کرد. آهنگ چوک در ماه مه ۲۰۲۱ منتشر شد بعداً در همان سال، گروه در آلبوم ادای احترام متالیکا: "بلک لیست متالیکا" ظاهر شد و کاور دیگری از " مرد شنی وارد می‌شود " را با همراهی آلیسیا کارا اجرا کرد شش آهنگ نیز در اکتبر ۲۰۲۱ منتشر شد، گروه در اوایل سال ۲۰۲۲ توری در آمریکای شمالی را آغاز کرد و بیش از ۳۰ اجرا را در افتتاحیه برای فو فایترز، استون تمپل پایلتس اجرا کرد. آنها تک آهنگ "پول" را در مارس ۲۰۲۲ منتشر کردند، و این آهنگ در جدول پخش اصلی راک "بیلبورد" در جایگاه ۳۱ قرار گرفت.
جکسون‌ها: یک رؤیای آمریکایی (انگلیسی: The Jacksons: An American Dream) یک مینی سریال آمریکایی پنج ساعته است که در دو قسمت از شبکه ای‌بی‌سی پخش شد و در ابتدا از ۱۵ نوامبر تا ۱۸ نوامبر ۱۹۹۲ پخش می‌شد.Zuckerman, Faye B. (November 14, 1992). "Highlights". "". p. 6A. Retrieved 2010-03-01. این سریال بر اساس تاریخچهٔ خانواده جکسون، یکی از موفق‌ترین خانواده‌های صنعت موسیقی در نمایش و سال‌های اولیه و موفق گروه محبوب موتاون، جکسون ۵ است.
رایان رینولدز بازیگر و تهیه‌کننده کانادایی است که در فیلم‌ها، مجموعه‌های تلویزیونی و بازی‌های ویدئویی حضور داشته‌است. رینولدز اولین بازی خود را در تلویزیون در درام نوجوانانه "پانزده" در سال ۱۹۹۰ انجام داد. دو سال بعد، او اولین فیلم بلند خود را با بازی در نقش یک یتیم بزرگ شده در هند، که از مهاتما گاندی الهام گرفته شده بود، در "جادوی معمولی" (۱۹۹۳) تجربه کرد. رینولدز پس از اینکه یک نقش پرتکرار را در نمایش تلویزیونی "ادیسه" (۱۹۹۳) داشت، این رویه را با حضور جزئی در مجموعه "پرونده‌های ایکس" (۱۹۹۶) و فیلم تلویزیونی "سابرینا جادوگر نوجوان" (۱۹۹۶) دنبال کرد. بازی وی در نقش یک دانشجوی پزشکی به نام مایکل «برگ» برگن در کمدی "دو پسر و یک دختر به" پیشرفت چشمگیری رسید.
رینولدز همچنین نقش یک فرد بی مسئولیت را در "ون وایلدر" و نقش هانیبال کینگ، یک شکارچی خون‌آشام را در "" (۲۰۰۴) با وسلی اسنایپس بازی کرد. او سپس در کمدی‌های رمانتیک "فقط دوستان" (۲۰۰۵)، "قطعا، شاید" (۲۰۰۸) و "پیشنهاد" (۲۰۰۹) که از نظر تجاری به موفقیت رسیدند، نقش‌های اصلی را ایفا کرد. در سال ۲۰۱۰، او در تریلر روانشناختی "مدفون" نقش یک پیمانکار نظامی را بازی کرد که توسط تروریست‌ها اسیر می‌شود. سال بعد، رینولدز در نقش اصلی فیلم ابرقهرمانی "گرین لنترن" حضور پیدا کرد، که عموماً با استقبال منفی منتقدان مواجه شد و در باکس آفیس نیز ضعیف عمل کرد. در سال ۲۰۱۳، او صداپیشگی یک حلزون باغی به نام "توربو" و یک غارنشین به نام گای را در "غارنشینان" انجام داد. دو سال بعد، او در درام "می‌سی‌سی‌پی گریند" به ایفای نقش پرداخت و در "زن طلایی‌پوش" نقش یک وکیل را ایفا کرد.
رینولدز پس از بازی در نقش اصلی فیلم ابرقهرمانی "ددپول" (۲۰۱۶) که تهیه‌کننده آن نیز بود، تحول جدیدی را در حرفه خود تجربه کرد. او پس از بازی در نقش ددپول به‌طور کلی نقدهای مثبتی را از منتقدان گرفت، به ویژه برای اجرای کمدی بی‌پرده خود، که به خاطر آن نامزد جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد – موزیکال یا کمدی فیلم شد. این فیلم همچنین یک موفقیت تجاری بود و در مجموع بیش از ۷۸۲ میلیون دلار در گیشه، فروش جهانی داشت. او این نقش را در دنباله آن در سال ۲۰۱۸، "ددپول ۲" تکرار کرد، که عموماً بازخوردهای مثبتی را همانند فیلم قبلی به‌دست آورد. این فیلم با فروش بیش از ۷۸۵ میلیون دلار در سراسر جهان به پرفروش‌ترین فیلم با درجه‌بندی رتبه R تبدیل شد. سال بعد، او صداپیشگی پیکاچو را در فیلم "کارآگاه پیکاچو" (۲۰۱۹) بر عهده گرفت.
مدرسه پزشکی پزشکی یوسی‌ال دانشکده پزشکی کالج دانشگاهی لندن است. این دانشکده طیف گسترده‌ای از برنامه‌های آموزش پزشکی در مقطع کارشناسی و کارشناسی ارشد را ارائه می‌دهد و همچنین دارای یک واحد تحقیقاتی آموزش پزشکی و یک واحد مشاوره آموزشی است. مدرسه پزشکی یوسی‌ال دارای اعتبار جهانی است و در سال ۲۰۲۲ طبق رتبه‌بندی دانشگاهی کیواس در رتبه هفتم جهان قرار داشته‌است.
آموزش پزشکی در این دانشکده، تحت نامها و ساختهای مختلف از سال ۱۸۳۴م، شروع شده‌است. نام و ساخت فعلی، نتیجه ادغام دانشکده پزشکی و بیمارستان آموزشی میدلسکس در سال ۲۰۰۸م، است. پیش از آن نیز در سال ۱۹۸۷م، بیمارستان رایگان سلطنتی در مدرسه آموزش پزشکی میدلسکس ادغام شده و در سال ۱۹۹۸م، دانشکده سلطنتی پزشکی رایگان تأسیس شده بود.
جبل (به ترکمنی: Jebel، جبل) یک منطقهٔ مسکونی در ترکمنستان است که در ولایت بلخان واقع شده‌است.Обновлена инфраструктура бальнеотерапевтического курорта «Моллакара»
آرقاداغ (به ترکمنی: Arkadag şäheri، آرقاداغ شأهری) یک شهر و مرکز اداری ولایت آخال در ترکمنستان است. آرقاداغ ۱۰٫۰۲ کیلومتر مربع مساحت و ۶۴٬۰۸۶ نفر جمعیت دارد. این شهر در جنب غربی پایتخت عشق‌آباد، بین شهرهای بزمین و گوگ‌تپه واقع شده است.
شهر آرقاداغ مستقل از شهرستان‌هاست، و خود دارای دو منطقه اداری می‌باشد:
معنای «آرقاداغ» در ترکمنی « پشت و پناه , پشتیبان » هست.
شهر آرقاداغ در حال حاضر به عنوان اولین شهر تمام هوشمند در حال توسعه است. (منبع: خانه هوشمند کوباکو)
کیرپیچلی (به لاتین: Kirpichli) یک منطقهٔ مسکونی در ترکمنستان است که در ولایت آخال واقع شده‌است.
قزل‌سو (به لاتین: Gyzylsuw) یک شهرک در ترکمنستان است که در ولایت بلخان واقع شده‌است.
صفرمراد ترکمن‌باشی آدینداکی (به لاتین: Saparmyrat Türkmenbaşy adyndaky) یک منطقهٔ مسکونی در ترکمنستان است که در ولایت داش‌اغوز واقع شده‌است.
دوستلوک (به لاتین: Dostluk) یک منطقهٔ مسکونی در ترکمنستان است که در ولایت لب آب واقع شده‌است.
ارسلان‌مراد امانوف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ترکمنستان است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اوکژتپس، باشگاه فوتبال آلمالیق، و باشگاه فوتبال ایرتیش پاولودار اشاره کرد.
آستانه-بابا (به ترکمنی: Astanababa،‌‌آستانابابا) یک شهرک در ولایت لب آب کشور ترکمنستان است.
عرب الملک یک منطقهٔ مسکونی در سوریه است که در منطقه جبله واقع شده‌است. عرب الملک ۳٬۵۸۰ نفر جمعیت دارد.
بانیاس ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
لاذقیه ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
العسالی (به عربی: العسالی) یک منطقهٔ مسکونی در سوریه است که در استان دمشق واقع شده‌است. العسالی ۲۱٬۷۳۱ نفر جمعیت دارد.
صلیب الترکمان (به عربی: صلیب الترکمان) یک منطقهٔ مسکونی در سوریه است که در منطقه اللاذقیه واقع شده‌است. صلیب الترکمان ۳٬۴۶۶ نفر جمعیت دارد.
برج القصب یک منطقهٔ مسکونی در سوریه است که در منطقه اللاذقیه واقع شده‌است. برج القصب ۴٬۹۰۲ نفر جمعیت دارد.
زمرین (به عربی: زمرین) یک منطقهٔ مسکونی در سوریه است که در منطقه الصنمین واقع شده‌است. زمرین ۲٬۰۴۸ نفر جمعیت دارد.
رساس یک منطقهٔ مسکونی در سوریه است که در منطقه السویدا واقع شده‌است. رساس ۳٬۳۳۲ نفر جمعیت دارد.
سیانو (به عربی: سیانو) یک منطقهٔ مسکونی در سوریه است که در منطقه جبله واقع شده‌است. سیانو ۴٬۷۸۴ نفر جمعیت دارد.
عدوان یک منطقهٔ مسکونی در سوریه است که در منطقه ازرع واقع شده‌است. عدوان ۲٬۴۸۷ نفر جمعیت دارد.
الحمیدیه ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
قیبر (به عربی: الهوی) یک منطقهٔ مسکونی در سوریه است که در ناحیه مرکزی عفرین واقع شده‌است. قیبر ۷۴۳ نفر جمعیت دارد.
ابو حجیره خواتنه یک منطقهٔ مسکونی در سوریه است که در استان حسکه واقع شده‌است. ابو حجیره خواتنه ۱٬۷۷۴ نفر جمعیت دارد.
البحدلیه (به عربی: البحدلیة) یک منطقهٔ مسکونی در سوریه است که در ببیلا واقع شده‌است. البحدلیه ۱۲٬۳۳۰ نفر جمعیت دارد.
الکرک (به عربی: الکرک الشرقی) یک منطقهٔ مسکونی در سوریه است که در استان درعا واقع شده‌است. الکرک ۱۰٬۵۱۰ نفر جمعیت دارد.
دام فیلیدا بارلو ()،دی بی یی آر ای ( – ) هنرمند تجسمی بریتانیایی بود. او دانش آموختهٔ کالج هنر چلسی (۱۹۶۰–۱۹۶۳) و مدرسه هنر اسلید (۱۹۶۳–۱۹۶۶) است. او در اواخر دههٔ ۱۹۶۰ به کادر علمی اسلید پیوست و بیش از چهل سال در آنجا تدریس کرد. در سال ۲۰۰۹ از آکادمی بازنشسته گردید و متعاقب آن به مدرک استاد افتخاری از مدرسه هنرهای زیبا نائل گشت.
او در ۱۲ مارس ۲۰۲۳ (در سن ۷۸سالگی) درگذشت.
الثعله (به عربی: الثعلة) یک منطقهٔ مسکونی در سوریه است که در استان سویدا واقع شده‌است. الثعله ۴٬۵۶۹ نفر جمعیت دارد.
عقربا (به عربی: عقربا) یک منطقهٔ مسکونی در سوریه است که در منطقه دوما واقع شده‌است. عقربا ۶٬۷۹۹ نفر جمعیت دارد.
عقربا (به عربی: عقربا) یک منطقهٔ مسکونی در سوریه است که در غباغب واقع شده‌است. عقربا ۴٬۴۱۳ نفر جمعیت دارد و ۷۴۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
قربان صفروف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است.
روشن شاه‌مرادوف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است.
اکبر ولی‌اف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۹ سال جمهوری آذربایجان، و زیر ۱۹ سال جمهوری آذربایجان، بازی کرده‌است.
خزر محمودوف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است.
پابلو پودیو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال قزل‌یار اشاره کرد.
اوغور جهانگیروف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است.
هاریس هاندژیچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بوسنی و هرزگوین است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال لخ پوزنان، باشگاه فوتبال فادوتس، باشگاه فوتبال بوراتس بانیا لوکا، باشگاه فوتبال سارایوو، و باشگاه فوتبال اوفا اشاره کرد.
ژوزف آکپالا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل نیجریه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی وردر برمن، باشگاه فوتبال کلوب بروژ، باشگاه فوتبال رویال شارلوا، باشگاه فوتبال کاردمیر قره‌بوک‌اسپور، و باشگاه فوتبال اوستنده اشاره کرد.
پرویز آزادوف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است.
ضیا عزیزوف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پادشاهی هلند است.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال هلند، زیر ۱۹ سال جمهوری آذربایجان، زیر ۲۰ سال جمهوری آذربایجان، و زیر ۲۱ سال جمهوری آذربایجان بازی کرده‌است.
رنگ‌های ملی اوکراین () به‌طور معمول به ترتیب در قالب ترکیب آبی و طلایی تعریف شده‌اند. این رنگ‌ها، همان رنگهای پرچم اوکراین هستند. ریشه رنگ‌های ملی اوکراین به دوران قبل از مسیحیت، زمانی که زرد و آبی، رنگ‌های غالب در مراسم سنتی که بازتاب دهنده آب و آتش بود، برمی گردد.
ژو دونی (تقویم چینی: ۱۰۱۷–۱۰۷۳) کیهان‌شناس، فیلسوف و نویسنده چینی در دوران سلسله سونگ بود. او کیهان‌شناسی نئوکنفوسیوسی آن روز را مفهوم‌سازی کرد و رابطه بین رفتار انسان و نیروهای جهانی را توضیح داد. او تأکید می‌کند که انسان‌ها می‌توانند "به چی" (انرژی حیاتی) خود تسلط پیدا کنند تا با طبیعت مطابقت داشته باشند. او تأثیر عمده‌ای بر چو هسی که معمار نئوکنفوسیوسیسم بود، داشت. ژو دونی عمدتاً به (قطبیت عالی)، (پتانسیل بی حد و حصر)، یین و یانگ و وو شینگ توجه داشت. او همچنین در تائوئیسم به‌عنوان اولین فیلسوفی که مفهوم یا «نماد یین یانگ» را رایج کرد، مورد احترام و اعتبار است.
ژو در سال ۱۰۱۷، در شهرستان ینگ‌دائو، بخش دائوژو، در یونگژو امروزی، جنوب هونان متولد شد. ژو که در خانواده‌ای محقق و سرشناس بزرگ شد، نام خود را در سال ۱۰۶۳ تغییر داد تا از وابستگی به شخصیت امپراتور یینگ زونگ اجتناب کند.
پدرش وقتی ژو چهارده ساله بود، درگذشت و عمویش ژنگ ژیانگ از او نگهداری کرد. او در اولین پست دولتی خود به کمک عمویش مشغول به‌کار شد. اگر چه در حرفه خدمات ملکی بسیار فعال بود، اما هرگز به مقام بالایی نرسید، و مدرک «دانشمند "جینشی»" (بالاترین مدرک در امتحان امپراتوری در چین بود) را دریافت نکرد. برخی از سمت‌هایی که او داشت عبارت بودند از: ثبات ناحیه (۱۰۴۰)، قاضی در مناطق مختلف (۱۰۴۶–۱۰۵۴)، سرپرست کارکنان بخش‌داری، استاد اداره آموزش و پرورش و معاون بخش‌دار (۱۰۶۱–۱۰۶۴). او یک سال قبل از مرگ، از آخرین سمت خود استعفا داد. او در سال ۱۰۷۳، در نزدیکی کوه لو در استان جیانگشی درگذشت. به خاطر نامی که در دوران بازنشستگی خود برگزید و به جریان لیان نزدیک خانه‌اش احترام گذاشت، پس از مرگ او را ژو لیانشی می‌نامیدند، چنگ‌یی به او لقب «"همکار ذن فقیر"» را داده بود و پس از مرگش، در سال ۱۲۰۰، او را به‌عنوان «اشراف‌زاده یوان» ("Yuangong") در سال ۱۲۰۰. مورد تجلیل قرار دادند.
فرزندان ژو دونی لقب «ووجینگ بوشی» را داشتند ().
"تایجی تو شو"، "توضیح نمودار غایی عالی،" یا "نمودار توضیح عالی نهایی،" در سال ۱۱۷۵، توسط ژو شی و لو زوکیان"،" در رأس مجموعه‌های نئوکنفوسیوس قرار گرفت. او اخلاق و مفاهیم کنفوسیوس را از "کتاب یی‌چینگ،" با طبیعت‌گرایی دائوئیستی آمیخت. او متافیزیکی را بر اساس این ایده توسعه داد که «"در غایت یکی است و یکی، غایت است"». این اولین متن چینی قرن یازدهمی بود که بر جدایی‌ناپذیری متافیزیک یا کیهان‌شناسی و اخلاق استدلال می‌کرد، و همچنین اولین متن چینی بود که مفهوم یا "نماد یین یانگ " را بررسی کرد.
این اثر شامل نظریه او در مورد خلقت است که می‌توان آن را در عبارت زیر، از بخش اول آن خلاصه کرد:
ژو دونی فرض می‌کند که انسان‌ها همه این ویژگی‌ها و نیروها را در تعالی خود دریافت می‌کنند، از این رو، باهوش‌ترین موجودات هستند. او همچنین معتقد بود که این پنج عامل مستقیماً با پنج اصل اخلاقی "رن" (انسانیت)، "یی" (عدالت)، "لی" (شایستگی)، "ژی" (خرد) و "شین" (وفاداری) مطابقت دارند.
"تانگ شو" ("کتاب فراگیر" "در کتاب تغییرات")، تفسیری دوباره از آموزه‌های کنفوسیوس بود. این کتاب، اساس اخلاق در نئوکنفوسیوسیسم بود. در این اثر آمده‌است که انسان حکیم برتری است که بر اساس اصول شایستگی، انسانیت، درستی، خرد، وفاداری، آرامش و اخلاص عمل می‌کند، و اخلاص اساس فطرت اخلاقی است. می‌توان از آن برای تمایز بین خیر و شر، و به کمال رساندن خود استفاده کرد.
ژو دونی دو شاگرد داشت، که سهم عمده‌ای در آیین کنفوسیوس داشتند: برادرزاده‌هایش چنگ یی و چنگ هائو. برادران چنگ در جوانی فقط برای مدت کوتاهی زیر نظر ژو دونی تحصیل کردند. آن‌ها اقدام به تأسیس مدرسه چنگ ژو کردند، که برای بیش از ۷۰۰ سال بر فلسفه چینی تسلط داشت. ژو دونی به‌عنوان پدر مؤسس این مدرسه شناخته می‌شود، اگر چه هیچ اشاره‌ای در نوشته‌های برادران چنگ به مشارکت‌های او وجود ندارد.
مقاله ژو دونی در "دانشنامه اینترنتی فلسفه"
ایستگاه مترو قونقا یکی از ایستگاه‌های خط ۱ مترو تبریز است که در خیابان خیام، تقاطع امام خمینی و ۲۲ بهمن واقع شده‌است. این ایستگاه در ۲۴ اسفند ۱۴۰۱ به بهره‌برداری رسید. این ایستگاه، ایستگاه ۱۳ خط ۱ مترو تبریز است.
ایستگاه قونقا با مساحت ۱۲ هزار و ۶۰۰ متر مربع، دارای سه طبقه (سکوی سوارشدن، تراز بلیت فروشی و چند منظوره تجاری) و شامل سه دسترسی (دو ورودی جنوبی و یک ورودی شمالی) و از نوع ایستگاه ساحلی است که به دلیل مجاورت با آرامستان تاریخی گجیل معماری این ایستگاه بر اساس مکتب هنری آذربایجان طراحی و اجرا شده است.
دانشگاه فیلیپین شرقی () یک دانشگاه دولتی در فیلیپین است. این دانشگاه تنها دانشگاه دولتی جامع در ویسایاس شرقی است که بیشترین تعداد رشته‌های کارشناسی و کارشناسی ارشد و دوره‌های کوتاه مدت و گواهینامه‌ها را در بین موسسات آموزش عالی در منطقه ارائه می‌دهد. دانشگاه فیلیپین شرقی اولین دانشگاه دولتی در ویسایاس است.
از ۳۱ دسامبر ۲۰۱۲، بیش از ۴۰ رشته تحصیلی دانشگاه فیلیپین شرقی برای اعتبار گرفتن در آژانس اعتباربخشی کالج‌ها و دانشگاه‌های مجاز در فیلیپین (AACCUP) تأیید یا ارائه شده‌است.
منشور همبستگی و سازماندهی برای آزادی ایران یا به اختصار منشور مهسا روز جمعه ۱۹ اسفند ۱۴۰۱ با امضای شش فعال سیاسی و مدنی منتشر شد. این منشور در سایت جمعی از چهره‌های سیاسی-اجتماعی که تشکل خود را «همبستگی برای دموکراسی و آزادی در ایران» نام نهاده‌اند منتشر شد. ایده انتشار این منشور روز جمعه ۲۱ بهمن در نشستی با عنوان «آینده جنبش دموکراسی ایران» در دانشگاه جورج‌تاون شهر واشینگتن مطرح شد. هدف این منشور سرنگونی رژیم جمهوری اسلامی در فرآیندی خشونت‌پرهیز و رسیدن به حکومتی سکولار و دموکراتیک بیان شده‌است.‏
بابک یزدی از اعضای حزب کمونیست کارگری ایران در نامه ای عمومی در ماه اردیبهشت اشاره میکند که حامد اسماعیلیون برای سومین سالگرد سرنگونی هواپیمای اوکراینی حدود بیست نفر را جمله او و مسیح علی‌نژاد، عبدالله مهتدی، رضا مریدی، عطا هودشتیان، نازنین بنیادی، نازنین افشین جم، افشین افشین جم و ... را به دو جلسه دعوت میکند. آنگونه که یزدی اشاره میکند، در این جلسات اسماعیلیون و علی‌نژاد هر کدام منشورهای خود را داشته اند که در نهایت تصمیم گرفته میشود منشور حامد اسماعیلیون مورد پذیرش قرار بگیرد. همچنین یکی از موارد حول این بوده که این جمع رضا پهلوی را به عنوان یکی از اعضا و همکار این منشور مورد نظر اسماعیلیون وارد کند یا نه. یزدی اشاره میکند که بر اساس گفته اسماعیلیون و مسیح علی نژاد «حامیان منشور باید بیشتر از داخل ایران باشند و مشخصا از افرادی چون اسماعیل بخشی و سپیده قلیان درخواست حمایت از منشور بشود، وگرنه محکوم به شکست است. مسیح مطرح کرد که از آنجا که آن افراد گرایش‌ها چپ و سوسیالیستی دارند، بهتر است من، بابک یزدی، دنبال تماس و مطرح کردن این ایده با آنها باشم.» یزدی میگوید که منشور جدید منتشر شده گروه شش نفره تفاوت هایی با منشور گروه بیست نفره داشته است.
در انتشار این منشور تأکید شد که: «در این مسیر دست همه آنانی را که برای ایجاد همدلی و برای پیروزی انقلاب «زن زندگی آزادی» کمک می‌کنند، به گرمی می‌فشاریم. ما ایرانیان با کمک هم جمهوری اسلامی را سرنگون می‌کنیم و ایرانی آزاد و دموکراتیک می‌سازیم.»
در مقدمه منشور آمده‌است: «همهٔ ما که زخمی از جمهوری اسلامی بر جان و تن خود داریم، راه رسیدن به ایرانی آزاد و دموکراتیک را گذار از جمهوری اسلامی می‌دانیم. رسیدن به این هدفِ نهایی نیازمند سه عامل همبستگی، سازماندهی و مبارزهٔ مستمر است.»
این منشور بر چند اصل شامل:
و همچنین حمایت از این منشور و ایجاد راه‌هایی برای یاری‌رسانی به مردم ایران تأکید کرده‌است. تدوین‌کنندگان این منشور تأکید کرده‌اند که این منشور ابتدا بر فعالیت‌های خارج از کشور تکیه می‌کند که می‌تواند زمینه را برای مشارکت فعالانهٔ کنش‌گران داخل کشور فراهم کند.
این منشور در ۱۷ بند و تحت شش عنوان شامل «حکمرانی دموکراتیک»، «حقوق بشر و کرامت انسانی»، «عدالت، صلح و امنیت»، «پایداری محیط زیستی» و «شفافیت اقتصادی و رفاه» تدوین شده‌است.
تعیین نوع حکومت از طریق همه‌پرسی و استقرار یک نظام دموکراتیک سکولار، حفظ یکپارچگی سرزمینی ایران با پذیرش گوناگونیِ زبانی، قومی، مذهبی و فرهنگیِ آن، تمرکززدایی از قدرت با سپردن اختیارات به نهادهای منتخب استانی، شهری و ناحیه‌ای، تشکیل نهاد مستقل نظارت بر انتخابات و برگزاری انتخابات دموکراتیک برای تشکیل مجلس مؤسسان و تدوین قانون اساسی جدید در فرآیندی شفاف و مشارکتی از بندهای این بخش از منشور هستند.
پذیرش تکثر و تنوع در جامعه ایران، تلاش برای رفع تبعیض‌های تاریخی و کنونی و پذیرش جایگاه زبان‌های مادری بر اساس قوانین و کنوانسیون‌های بین‌المللی از بندهای این بخش هستند.
تشکیل دستگاه قضایی مستقل بر طبق استانداردهای جهانی و دادخواهی برای تمامی قربانیانِ جمهوری اسلامی توسط کمیته‌های حقیقت‌یاب، انحلال سپاه پاسداران و ادغام نیروهای آن در نیروهای نظامی دیگر همچون ارتش، یکپارچگی سرزمینی ایران توسط ارتش و پیوستن ایران به کنوانسیون ایمنی و امنیت هسته‌ای از جمله‌بندهای این بخش از منشور هستند.
التزام به اصول پایه توسعه پایدار و حقوق محیط زیستی بشر و پیوستن و عمل به قطعنامه‌های سازمان ملل در ارتباط با مدیریت محیط زیست ایران آورده شده‌است.
در این بخش از بین بردن انحصارات اقتصادی، رعایت استانداردهای بین‌المللی بانکی و مبادلات پولی و همچنین تسهیل مبادلات تجاری و جذب سرمایه‌گذاران بین‌المللی عنوان شده‌است.
در نشست «آینده جنبش دموکراسی ایران» که در دانشگاه جورج تاون برگزار شد، گلشیفته فراهانی و علی کریمی نیز با پیام‌های ویدیویی حضور داشتند ولی در فهرست امضاکنندگان نام آنها وجود ندارد.
تعداد زیادی از ملی‌گرایان ایرانی از این منشور انتقاد کردند. در این منشور نه تنها نامی از ملت ایران و زبان ملّی ایرانیان یعنی فارسی به میان آورده نشده بلکه ایران کشوری چند ملیتی معرفی شده، از طرفی این موضوع که این منشور سخنی از تمامیت ارضی و یکپارچگی ملت ایران به میان نیاورده است و در مقابل از حقوق اقلیت‌ها و ظلم تاریخی گفته شده‌است؛ آنها مفاد این منشور را تضعیف کننده هویت ملّی، یکپارچگی ایران و زمینه‌ساز درگیری‌ها و اختلافات قومی و قبیله‌ای دانستند.
در تاریخ ۲۲ اسفند ۱۴۰۱، مسعود رجوی در قسمتی از پیام خود با عنوان «درماندگی بچهٔ شاه از «سلطنت انتخابی» تا «فراسوی» سلطنت و جمهوری»، به انتقاد از این منشور پرداخت.
بخشی از پیام او:
هوشنگ امیراحمدی تحلیلگر سیاسی و مدیر مرکز مطالعات خاورمیانه در آمریکا از این منشور انتقاد کرد و چنین گفت:
این منشور با امضای حامد اسماعیلیون، نازنین بنیادی، رضا پهلوی، شیرین عبادی، مسیح علی‌نژاد و عبدالله مهتدی در تاریخ ۱۸ اسفند ۱۴۰۱ منتشر شد.
در روز سه‌شنبه ۱۵ فروردین ۱۴۰۲، رضا پهلوی در توییتی از پیشنهاد خود مبنی بر ارائه اسامی جدید برای پیوستن به منشور همبستگی خبر داد. او نوشته بود: «پس از شنیدن نقدها و نظرات کسانی که احساس می‌کردند صدای‌شان در منشور و گروه همبستگی بازتاب نیافته، هفته گذشته، نامه و نام‌های پیشنهادی آنها را به گروه منتقل کردم.» دوشنبه ۲۱ فروردین، رضا پهلوی، یکی از امضاکنندگان «منشور همبستگی»، از عدم اجماع میان دیگر امضاکنندگان آن بر سر پیوستن کاندیداهای پیشنهادی خود به منشور خبر داد و گفت که فعالیت خود را «به همکاری با یک گروه محدود نمی‌کند».
حامد اسماعیلیون، در ۱ اردیبهشت ۱۴۰۲ با انتشار بیانیه‌ای در توییتر از «فشار بیرونی» بر اعضای «گروه جورج تاون» سخن گفت و کناره‌گیری خود از این ائتلاف را رسماً اعلام کرد. او در مصاحبه‌ای با شبکه تلویزیونی «ایران اینترنشنال» اختلاف خود با نظرات پهلوی را علنی کرد. ۶ اردیبهشت چهار عضو دیگر ائتلاف یعنی نازنین بنیادی، شیرین عبادی، مسیح علی‌نژاد و عبدالله مهتدی با انتشار پیامی بر «ادامه اتحاد» خود تأکید کردند؛ نام رضا پهلوی دیگر عضو این ائتلاف در پای این پیام دیده نمی‌شود. ۱۸ اردیبهشت، نازنین بنیادی نیز از «منشور مهسا» کناره‌گیری کرد.
در میانه بهمن ماه ۱۴۰۱ میرحسین موسوی از چهره‌های شاخص جنبش سبز خواهان تشکیل مجلس مؤسسان، تدوین یک قانون اساسی جدید «برای نجات ایران» شد که باید در یک همه‌پرسی آزاد به تأیید مردم برسد. نزدیک به ۲۰ تشکل مستقل صنفی و مدنی داخل ایران نیز یک «منشور مطالبات حداقلی» منتشر کردند. نهادهای امضاکننده تحقق این خواست‌ها را «اولین فرامین و نتیجه اعتراضات بنیادین مردم ایران» دانستند.
لیلی هلنا بولویکن (؛ ۲۰ مارس ۱۹۱۴ – ۱۱ سپتامبر ۲۰۱۱) حقوقدان و قاضی نروژی بود.بولویکن، اولین حقوقدان زن نروژی بود که در سال ۱۹۶۸، مسئولیت قضاوت در دادگاه عالی نروژ به وی سپرده شد.https://snl.no/Lilly_Helena_Bølviken
لیلی هلنا بولویکن در سال ۱۹۱۴م، تقریباً همزمان با آغاز جنگ جهانی اول در جنوب نروژ به دنیا آمد. پدرش یک استاد کار بود. لیلی بولویکن، خود در شهر زادگاهش یعنی آرندال بزرگ شد و به مدرسه رفت. در سال ۱۹۳۴م، تحصیلات متوسطه را با موفقیت پایان داد و بعد از اخذ دیپلم و شرکت در یک دوره آموزش یک ساله در یک مدرسه خصوصی بازرگانی در اسلو، در سال ۱۹۳۵م، به استخدام اداره نظارت دولت بر قیمت‌ها در نروژ درآمد.https://nbl.snl.no/Lilly_Bølviken
لیلی بولویکن همزمان با کار در اداره نظارت بر قیمتها شروع به تحصیل در رشته حقوق کرد. در سال ۱۹۴۲م، پس از طی یک دوره آموزشی ۵ ساله در دانشگاه اسلو با بهترین نتایج موفق به اخذ مدرک کارشناسی ارشد در رشته حقوق شد. دریافت این مدرک باعث ارتقاء مقام وی در اداره نظارت بر قیمت‌ها شد و لیلی بولویکن به معاونت اداره مزبور برگزیده شد.
در سال ۱۹۴۵م، لیلی بولویکن با یک وکیل حقوقی ازدواج نمود و به دنبال این ازدواج به هامار در شرق نروژ نقل مکان کرد. در آنجا تا سال ۱۹۴۶م، در یک پست موقت در مقام قاضی استان مشغول کار بود. سپس همان سال به اداره نظارت بر قیمت‌ها بازگشت و این بار در مقام رئیس اداره در ۲ استان هدمارک و اوپلاند تا سال ۱۹۵۲م، مشغول خدمت بود.https://nbl.snl.no/Lilly_Bølviken
در سال ۱۹۵۲م، از لیلی بولویکن دعوت شد تا در دادگاه شهر اسلو عهده‌دار قضاوت شود. در تاریخ نروژ لیلی بولویکن سومین زنی بود که به چنین موقعیتی دست می‌یافت. وی این دعوت را پذیرفت و تا سال ۱۹۶۸م، به عنوان تنها قاضی زن در دادگاه شهر اسلو در آن مقام باقی ماند.
در سال ۱۹۶۸م، برای اولین بار در تاریخ نروژ از یک زن یعنی خانم لیلی بولویکن دعوت شد که به جمع قضات دیوان عالی کشور در نروژ بپیوندد. به این ترتیب نام لیلی بولویکن به عنوان اولین قاضی زن در دیوان عالی کشور در تاریخ نروژ ثبت شد. وی ۱۶ سال تمام تا رسیدن به سن بازنشستگی در همین مقام خدمت کرد.در سال ۱۹۷۸م، از لیلی بولویکن و خدماتش با تقدیم
نشان سنت اولاف تقدیر به عمل آمد.https://nbl.snl.no/Lilly_Bølviken
در سال ۱۹۵۲م، وقتی لیلی بولویکن به عنوان قاضی در دادگاه شهر اسلو شروع به کار کرد، تنها ۲ زن پیش از او به چنین موقعیتی دست یافته بودند. از زمان تأسیس دادگاه عالی کشور در نروژ در سال ۱۸۱۵م، تا سال ۱۹۶۸م، که خانم لیلی بولویکن در مقام قاضی دیوان عالی کشور عهده‌دار مسئولیت شد، هیچ زنی در میان قضات دیوان عالی کشور پادشاهی نروژ حضور نداشت. در واقع تازه از سال ۱۹۱۲م، بود که به زنان در نروژ اجازه داده شد در مناصب دولتی و آن هم به استثناء مناصب نظامی و روحانی، مشارکت داشته باشند. در عمل حتی پس از مشارکت زنان از سال ۱۹۱۲م، تا مدتها نقش زنان در دستگاه دولتی نروژ محسوس نبود و دستگاه دولتی و به خصوص قضایی همچنان تحت سلطه مردان باقی ماند. پس از لیلی بولویکن که اولین قاضی زن در دیوان عالی کشور بود، در سال۱۹۷۰م، دومین و در سال ۱۹۷۶م، سومین زن نیز به چنین مقامی منصوب شدند و نهایتاً درسال ۲۰۰۰م، در میان ۱۹ قاضی دیوان عالی کشور ۵ زن وجود داشتند.انتصاب خانم لیلی بولویکن در دیوان عالی کشور در سال ۱۹۶۸م، تغییرات محسوسی در ادبیات دیوان عالی کشور به دنبال داشت. تا آن زمان
هنگامی که وکلا در پیشخوان دیوان عالی لب به سخن می‌گشودند، سخن خود را با «آقایان محترم و جناب محترم آقای قاضی عالی» شروع می‌کردند. اما پس از انتصاب لیلی بولویکن، این خطاب به «قاضی محترم» تبدیل شد. به گفته همکاران لیلی بولویکن، نقش جنسیت وی هرگز برجسته نبود و آنچه اهمیت داشت نقش تخصصی وی به عنوان یک همکار بود.در کنار مشغله قضاوت، لیلی بولویکن، همچنین عهده‌دار چند منصب دولتی و خصوصی نیز بود. از جمله از سال ۱۹۵۴ تا ۱۹۶۶م، او عضو هیئت مدیره و در دوره ای معاون رئیس انجمن زنان نروژ بود. او رئیس هیئت نظارت بر یکی از زندانهای اسلو و کارگاه کارآموزی زنان بود. از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۸۵م، لیلی بولویکن رئیس کمیته قانون ازدواج بود و از جمله، پیشنهادهایی را برای قانون مشارکت خانواده و قانون جدید ازدواج آماده کرد که در سال ۱۹۹۱م، به تصویب رسید. از سال ۱۹۷۴ تا ۱۹۸۶م، وی رئیس کمیته کنترل بانک کشاورزی نروژ بود.https://nbl.snl.no/Lilly_Bølviken
پس از بازنشستگی از شغل قضاوت در سال ۱۹۸۴م، لیلی بولویکن
ریاست کمیته بازپرداخت خسارت در مجلس ملی نروژ را بر عهده داشت و همچنین در یک شرکت خصوصی بیمه تا سال ۱۹۹۲م، کار می‌کرد.سرانجام لیلی بولویکن در تاریخ ۱۱ سپتامبر ۲۰۱۱م، درسن ۹۷ سالگی درگذشت.https://snl.no/Lilly_Helena_Bølviken
چریل الیزابت پریگر (زاده ۷ سپتامبر ۱۹۴۸، تووومبا، کوئینزلند) یک ریاضیدان استرالیایی است. پریگر مدرک لیسانس (۱۹۶۹) و کارشناسی ارشد را از دانشگاه کوئینزلند (۱۹۷۴) و دکترای خود را از دانشگاه آکسفورد در سال ۱۹۷۳ تحت نظر پیتر نویمن دریافت کرد. او به‌طور گسترده مقالاتی در زمینه ریاضیات منتشر کرده‌است و به ۲۷ دانشجوی دکترا (تا مارس ۲۰۱۸) مشاوره داده‌است. او در حال حاضر استاد بازنشسته ریاضیات در دانشگاه استرالیای غربی است. او بیشتر به خاطر آثارش در نظریه گروه‌ها، نظریه گراف جبری و طرح‌های ترکیبی شناخته شده‌است.
پریگر تحصیلات دبیرستان خود را در مدرسه دخترانه بریزبن به پایان رساند. پس از فارغ‌التحصیلی از دبیرستان، پریگر به بخش راهنمایی حرفه‌ای دولتی رفت تا دربارهٔ چگونگی ادامه تحصیل در ریاضیات جویا شود. افسر راهنمایی حرفه ای که او با او صحبت کرد سعی کرد او را از ادامه تحصیل در ریاضیات منصرف کند، به او پیشنهاد داد معلم یا پرستار شود زیرا دو دختر دیگر که می‌خواستند ریاضی بخوانند نزد او آمده بودند نتوانستند دوره‌های خود را بگذرانند. او با اکراه شرح رشته مهندسی را به او نشان داد، اما او احساس کرد که ریاضیات کافی ندارد؛ بنابراین او بدون دریافت اطلاعات زیادی آن روز آنجا را ترک کرد، اما به دریافت مدرک لیسانس و فوق لیسانس خود از دانشگاه کوئینزلند ادامه داد.
پس از ملاقات با چندین زن در هیئت ریاضیات در طول تحصیل در مقطع کارشناسی، چشم‌انداز ریاضیدان شدن برای او عجیب به نظر نمی‌رسید. در طول سال‌های اول و دوم، او تحصیلات ممتاز خود را در ریاضیات و فیزیک انجام داد و پس از سال دوم تحصیل در ریاضیات را انتخاب کرد. پس از اتمام تحصیلات خود در دانشگاه کوئینزلند، به او یک بورس تحصیلی تحقیقاتی در دانشگاه ملی استرالیا (ANU) پیشنهاد شد، اما به جای آن، بورسیه مشترک المنافع را به دانشگاه آکسفورد دریافت کرد و در کالج سنت آنه شرکت کرد. در آن زمان او می‌دانست که می‌خواهد جبر را مطالعه کند.
او پس از اخذ مدرک دکترا در سال ۱۹۷۳، بورسیه تحقیقاتی را در دانشگاه ANU دریافت کرد. او اولین فرصت خود را برای تدریس در کلاس‌های معمولی در دانشگاه ویرجینیا در طول ترم تحصیلی در آنجا داشت. پس از آن، او به دانشگاه ملی استرالیا بازگشت و در آنجا با همسر آینده اش، جان هنستریج، که در حال مطالعه آمار بود، ملاقات کرد. بعداً به او یک موقعیت کوتاه مدت در دانشگاه استرالیای غربی پیشنهاد شد که به یک موقعیت طولانی مدت تبدیل شد و او در حال حاضر در آنجا کار می‌کند. او در سال ۱۹۸۹ مدرک دکترای علوم را از دانشگاه استرالیای غربی به دلیل کارش بر روی گروه‌های جایگشت و نظریه گراف جبری دریافت کرد.
حرفه او تا حد زیادی در گروه ریاضیات و آمار در دانشگاه استرالیای غربی سپری شده‌است. او در سال ۱۹۸۳ به عنوان استاد تمام منصوب شد و رئیس گروه ریاضیات ۱۹۹۲–۱۹۹۴، رئیس افتتاحیه مطالعات تحقیقاتی تحصیلات تکمیلی ۱۹۹۶–۱۹۹۸، رئیس کمیته ارتقاء ۲۰۰۰–۲۰۰۴ و معاون دانشکده مهندسی و محاسبات مهندسی بود. و همچنین عضو فدراسیون ARC در سال 2009.
پریگر بیش از ۳۰ دانشجوی تحصیلات تکمیلی را سرپرستی کرده‌است و در سال ۱۹۹۷ او بر کار تحقیقاتی آکشای ونکاتش نظارت کرد که در سال ۲۰۱۸ مدال فیلدز را به دست آورد که معمولاً به عنوان بالاترین جایزه در ریاضیات شناخته می‌شود.
پریگر در طول زندگی حرفه‌ای خود برای سخنرانی در کنفرانس‌های بسیاری از جمله در کره جنوبی، سنگاپور، هنگ کنگ، مراکش، اسلواکی، اسلوونی، فرانسه، آلمان، اتحاد جماهیر شوروی، بلژیک، ایران، ایتالیا، فیلیپین و ژاپن دعوت شده‌است.
پریگر عضو آکادمی علوم استرالیا، رئیس سابق انجمن ریاضی استرالیا (۱۹۹۲–۱۹۹۴ و اولین رئیس زن این انجمن) است. او در سال ۱۹۹۹ به عنوان عضو نشان استرالیا منصوب شد و در سال ۲۰۲۱ به عنوان همراه (Companion) ارتقا یافت.
جوایز عبارتند از:
پریگر همچنین عضویت در انجمن ریاضیات ترکیبی استرالیا، مؤسسه ترکیبیات و کاربردهای آن، انجمن ریاضی آمریکا، و انجمن ریاضی لندن داشته‌است.
پریگر بین سال‌های ۲۰۰۷ و ۲۰۱۴ عضو کمیته اجرایی اتحادیه بین‌المللی ریاضی و بین سال‌های ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۶ معاون کمیسیون بین‌المللی آموزش ریاضی بود.
پریگر بین سال‌های ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۸ دبیر خارجی آکادمی علوم استرالیا بود. او به عنوان عضو بزرگ (Member-at-Large) هیئت اجرایی انجمن آکادمی‌ها و انجمن‌های علوم در آسیا (AASSA) برای سال‌های ۲۰۱۶–۲۰۱۸ انتخاب شد و دعوت به ریاست کمیته زنان در علم و مهندسی AASSA (WISE) را پذیرفت. او از سال ۲۰۱۹ عضو کمیته آزادی و مسئولیت در علم شورای بین‌المللی علوم بوده‌است.
در اوت ۱۹۷۵ پریگر با جان هنستریج در بریزبن ازدواج کرد. آنها دو فرزند به نام‌های جیمز (۱۹۷۹) و تیم (۱۹۸۲) دارند.
او علاوه بر مدرک دکترا در ریاضیات، دارای مدرک موسیقی استرالیا (AMusA) در اجرای پیانو است و بین سال‌های ۱۹۷۷ تا ۱۹۸۵ عضو دانشگاه استرالیای غربی کالجیوم موزیکوم بود. او از سال ۱۹۷۷ عضو کلیسای متحد در استرالیا بوده‌است. از سال ۱۹۸۵ به عنوان نوازنده ارگ/پیانیست فعالیت می‌کند. او ساز کیبرد را در کنار قایقرانی، پیاده‌روی و دوچرخه‌سواری جزو علایق قوی‌تر خود قرار می‌دهد.
پریگر اولین مقاله تحقیقاتی خود را در سال ۱۹۷۰ در حالی که هنوز در مقطع کارشناسی بود منتشر کرد. از آن زمان او به یکی از پراستنادترین نویسندگان در ریاضیات محض تبدیل شده‌است و تا دسامبر ۲۰۲۲ در مجموع بیش از ۴۵۰ مقاله داشته‌است. او به عنوان یک همکار با بیش از ۲۰۰ نویسنده تالیفات داشته‌است.
پریگر به تعمیم قضیه O'Nan-Scott به گروه‌های شبه اولیه پرداخت.An O'Nan-Scott Theorem for Finite Quasiprimitive Permutation Groups and an Application to 2-Arc Transitive Graphs, Journal of the London Mathematical Society, Volume s2-47, 1993, Pages 227–239
او با تونی گاردینر چندین مقاله در مورد نمودارهای متقارن، کنش گروهی و نظریه گروه‌ها تألیف کرده‌است.
هرمان فن اسونفلت (؛ ۱۶۰۳ – ۱۶۵۵) نقاشسبک باروک اهل هلند بود.From Landschap Erfgoed Utrecht with detailed information in dutch
استاد اصلی وی مشخص نیست اما گفته می‌شود زیرنظر ویلم پیترسون بویتوخ نقاشی را آموخته‌است، او اولین آثار امضا شده و تاریخ دار خود را در سال ۱۶۲۳ در پاریس نقاشی کرد. در سال ۱۶۲۹ او به رم نقل مکان کرد، جایی که مناظر زیادی را نقاشی کرد. نقاشی‌های مورد توجه خانواده باربرینی و اوربان هشتم پاپ واتیکان بود. اسونفلت در سال ۱۶۴۱ به پاریس بازگشت و در آنجا به جز بازدیدهای گاه به گاه از زادگاهش ووردن در آنجا ماند. او در سال ۱۶۵۱ به عضویت آکادمی سلطنتی نقاشی و مجسمه‌سازی درآمد.
سقط جنین در روسیه به عنوان یک روش سقط انتخابی تا هفته دوازدهم بارداری و در شرایط خاص در هفته‌های بعدی، قانونی شناخته می‌شود. Федеральный закон Российской Федерации от 21 ноября 2011 г. N 323-ФЗ
پس از تسلط بلشویک‌ها بر روسیه، در سال ۱۹۲۰، جمهوری شوروی روسیه به رهبری لنین اولین کشور در جهان در عصر مدرن شد که اجازه سقط جنین را در هر شرایطی داد، اما در طول قرن بیستم، قانونی بودن سقط جنین چندین بار تغییر کرد. ممنوعیت سقط جنین بدون قید و شرط از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۵۵ ولی از آن پس مجدداً قانونی شد. به همین دلیل، این کشور به فرهنگ سقط جنین معروف شد. سقط جنین در روسیه در اواسط دهه ۱۹۶۰ به اوج خود رسید و ۵۴۶۳۳۰۰ سقط جنین در سال ۱۹۶۵ انجام شد. از قانونی شدن آن، تا سقوط اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۰، بیش از ۲۶۰٬۰۰۰٬۰۰۰ سقط جنین در کل اتحاد جماهیر شوروی (بیشتر در روسیه) انجام شد.
در سال ۲۰۰۹، روسیه ۱٫۲ میلیون سقط جنین، از جمعیت ۱۴۳ میلیون نفری را گزارش کرد. در سال ۲۰۲۰، روسیه تعداد سقط جنین‌های خود را به ۴۵۰ هزار کاهش داده بود.
سقط جنین در امپراتوری روسیه غیرقانونی بود. این عمل مستقیماً در دمستری (قوانین خانوار روسیه) ارجاع نشده‌است، اگرچه موضوع تربیت کودک یک موضوع رایج است. در زمان سلطنت تزار الکسیس رومانوف مجازات سقط جنین مرگ بود که بعداً توسط پیتر کبیر حذف شد. سقط جنین تا سال ۱۹۱۷ همچنان یک جنایت جدی بود. از طریق مواد ۱۴۶۲ و ۱۴۶۳ قانون مجازات روسیه، «افراد مجرم می‌توانند از حقوق مدنی محروم شوند و تبعید یا به کار شاقه محکوم شوند.» با وجود غیرقانونی بودن آن، سقط جنین در «بازار سیاه» وجود داشت. پرسنل زیرزمینی مامایی معروف به "povival'nye babki" و "sel'skie povival'nye babki" که معمولاً به ترتیب به عنوان ماماها و ماماهای روستایی ترجمه می‌شوند و معمولاً با نام‌های ساده "بابکی"، به معنای «زنان پیر» و "povitukhi" (ماماها) سقط جنین انجام می‌دادند. نه تنها ارائه دهندگان سقط جنین، "بابکی"، متخصصین مراقبت‌های بهداشتی آموزش دیده بودند، بلکه به عنوان پرستار و ماما در مناطقی به ویژه روستایی که خدمات پزشکی مناسب در دسترس نبود، خدمت می‌کردند. تعداد سقط جنین‌ها در مسکو بین سال‌های ۱۹۰۹ و ۱۹۱۴ دو و نیم برابر افزایش یافت. تعداد فزاینده سقط جنین در سن پترزبورگ در پایان قرن، ۱۸۹۷–۱۹۱۲ چندین برابر بیشتر شده بود.Stites, Richard. "The Women's Liberation Movement in Russia: Feminism, Nihilism, and Bolshevism, 1860-1930" (Princeton, N.J. : Princeton University Press, 1978), 181. داده‌های آماری از آغاز قرن بیستم نشان می‌دهد که قوانین سختگیرانه به ندرت اجرا می‌شدند.
در اواخر امپراتوری روسیه، پزشکان و حقوقدانان شروع به حمایت از قوانین سقط جنین و افزایش پیشگیری از بارداری کردند. انگیزه این بود که سقط جنین کمتر خطرناک باشد.I.S. Kon, "The Sexual Revolution in Russia: From the Age of the Czars to Today" (New York: The Free Press, 1995), 41. به گفته مورخان، جنبش قانونی کردن سقط جنین و تشویق به پیشگیری از بارداری متفاوت از اروپای غربی شکل گرفت. به‌جای صحنه‌های سیاسی (مثلاً در فرانسه)، هواداران از رشته‌های پزشکی آمدند. در سال ۱۸۸۹ سومین کنگره انجمن پیروگوف، یک انجمن علمی پزشکی که آثار آن تأثیر قابل توجهی در روسیه داشت، بحث در مورد جرم زدایی از سقط جنین را آغاز کرد. دیگران نیز به دنبال آن بودند: در سال ۱۹۱۱ کنگره چهارم انجمن ماماهای روسی، در سال ۱۹۱۳ دوازدهمین کنگره انجمن پیروگوف، و در سال ۱۹۱۴ گروه روسی جامعه بین‌المللی جرم شناسان از جرم زدایی حمایت کردند.
دولت شوروی اولین دولتی در اروپا بود که سقط جنین را قانونی کرد. در اکتبر ۱۹۲۰، بلشویک‌ها با «فرمان مراقبت‌های بهداشتی زنان»، سقط جنین را در جمهوری سوسیالیستی فدراتیو شوروی روسیه قانونی کردند. پس از RSFSR این قانون در اوکراین (۵ ژوئیه ۱۹۲۱) و سپس بقیه اتحاد جماهیر شوروی معرفی شد. دولت قانونی‌سازی را یک ضرورت موقت می‌دید، زیرا پس از بحران اقتصادی و نزدیک به یک دهه ناآرامی، جنگ، انقلاب و جنگ داخلی، بسیاری از زنان به دلیل ناتوانی در مراقبت از فرزند خود به دنبال سقط جنین بودند. محدودیت‌هایی بر روی معیارهای سقط جنین اعمال شد و تا سال ۱۹۲۴ فقط در مواردی مجاز بود که بارداری جان زن یا جنین را به خطر بیندازد. اتحاد جماهیر شوروی سیاست‌های پروناتال را تشویق می‌کرد. با این حال، مقامات شوروی استدلال می‌کردند که زنان بدون در نظر گرفتن قانونی بودن سقط جنین می‌کنند و دولت تنها در صورت قانونی بودن سقط جنین قادر به تنظیم و کنترل آن خواهد بود. به ویژه، دولت شوروی امیدوار بود که به جای "بابکی،" امکان دسترسی به سقط جنین را در یک محیط امن فراهم کند که توسط یک پزشک آموزش دیده انجام می‌شد.I.S. Kon, "The Sexual Revolution in Russia: From the Age of the Czars to Today" (New York: The Free Press, 1995), 61. در حالی که این کمپین در مناطق شهری بسیار مؤثر بود (تا سال ۱۹۲۵، ۷۵ درصد از سقط جنین‌ها در مسکو در بیمارستان‌ها انجام می‌شد)، اما در مناطق روستایی که دسترسی به پزشک، حمل‌ونقل، یا هر دو وجود نداشت و زنان در آن‌ها بسیار کمتر بود، متکی به طب سنتی بود. به ویژه در حومه شهر، پس از قانونی شدن سقط جنین در اتحاد جماهیر شوروی، زنان همچنان برای انجام این عمل به "بابکی"، ماما، آرایشگر، پرستار و دیگران مراجعه می‌کردند.Barbara Evans Clements, Barbara Alpern Engel, and Christine Worobec. "Russia's Women: Accommodation, Resistance, Transformation" (Berkeley: University of California Press, 1991), 260.
اتحاد جماهیر شوروی، تحت رهبری لنین، اولین کشوری بود که در صورت درخواست، اغلب بدون هزینه، سقط جنین را انجام داد. بحث‌های شدیدی بین مقامات دولتی و پزشکی پیرامون قانونی شدن آن وجود داشت. عمده‌ترین استدلال‌هایی که در مخالفت با قانونی کردن سقط جنین به کار می‌رفت این بود که تأثیر مضری بر رشد جمعیت یا به این دلیل که از نظر پزشکی برای زن مضر است. در اواسط دهه ۱۹۲۰، بیمارستان‌ها به دلیل سقط جنین به قدری شلوغ شده بودند که باید کلینیک‌های ویژه ای را برای آزاد کردن تخت باز می‌کردند. میزان بسیار زیاد سقط جنین‌ها نیز باعث نگرانی بسیاری از پزشکان شد و محدودیت‌هایی برای محدود کردن سقط جنین پس از ماه سوم بارداری و اطمینان از اینکه اولویت تنها به زنانی داده می‌شود که بیش از حد فقیر، مجرد یا دارای چندین فرزند هستند داده می‌شود. تنها شش ماه بین اولین سقط جنین و سقط دوم مجاز بود. علاوه بر این، تلاش‌های مجددی برای محاکمه "بابکی" صورت گرفت. اولین بار با قانونی شدن سقط جنین در سال ۱۹۲۰ شروع شد و تعداد زیادی از "بابکی‌ها" دستگیر و مجازات شدند زیرا سقط قانونی به آنها هیچ بهانه ای برای ادامه فعالیت نمی‌داد. در طی اقدامات جمعی‌سازی در اوایل دهه ۱۹۳۰، این امر به‌طور موقت در معرض خطر قرار گرفت، اما در سال ۱۹۳۴ قوانین سخت‌گیرانه‌تری در مورد انجام سقط جنین غیرقانونی به تصویب رسید و بخشنامه‌ای از دادستانی RSFSR و داستان‌های گسترده‌ای در مورد آنها در روزنامه‌های اصلی منتشر شد. این بخشنامه به نامه ای که توسط یک شهروند خصوصی ناشناس به دادسرا ارسال شده بود استناد می‌کرد که در آن از آسیب وارده به زنان توسط "بابکی" در یکی از مناطق روستایی به دادستانی منطقه نوشته و خواسته شده‌است تا تلاش‌ها را برای مبارزه با سقط جنین غیرمجاز افزایش دهند.
در ۲۷ ژوئن ۱۹۳۶، کمیته اجرایی مرکزی اتحاد جماهیر شوروی مجدداً سقط جنین را غیرقانونی اعلام کرد که عمدتاً ناشی از نگرانی در مورد افزایش جمعیت و همچنین نگرانی در مورد خطرات پزشکی سقط جنین بود. قانونی که سقط جنین را غیرقانونی می‌کرد، نه تنها این کار را انجام می‌داد، بلکه حاوی چندین حکم مختلف بود. عنوان رسمی این قانون عبارت بود از: «فرمان منع سقط جنین، بهبود کمک‌های مادی به زنان در زایمان، ایجاد کمک‌های دولتی به والدین خانواده‌های پرجمعیت و گسترش شبکه گرم خانه‌ها و شیرخوارگاه‌ها، مدارس و مهدکودک‌ها. تشدید مجازات‌های کیفری برای عدم پرداخت نفقه و برخی اصلاحات در قانون طلاق». این قانون سقط جنین را تنها در صورت تهدید سلامت زن مجاز می‌دانست. همه اینها بخشی از ابتکار اتحاد جماهیر شوروی برای تشویق رشد جمعیت و همچنین تأکید بیشتر بر اهمیت واحد خانواده برای کمونیسم بود.
این قانون مصادف شد با یک تبلیغ دولتی از "سیرک" (اولین بار در ۲۵ مه ۱۹۳۶ به تعویق افتاد) که یک قهرمان کاتولیک آمریکایی را در حال به دنیا آوردن فرزندی که با معشوق آمریکایی آفریقایی تبارش باردار شده بود، نشان می‌داد که به دلیل احساسات ضد سیاه پوستان آمریکایی ممنوع بود. استالین که از نزدیک فیلم را به عنوان منبعی قوی برای تبلیغات دنبال می‌کرد، در دیدار با کارگران جنبش استاخانووی گفت: «بالاخره باید بفهمیم که از میان همه سرمایه‌های ارزشمند موجود در جهان، ارزشمندترین و تعیین‌کننده‌ترین سرمایه، مردم است». درست پس از آن، آمریکا و آمریکایی‌ها از سینمای شوروی ناپدید شدند.
این فرمان خشم و مخالفت زنان شهری را برانگیخت و این استدلال را برانگیخت که اغلب اوقات داشتن فرزند در زمانی که آنها در تلاش برای پیشرفت شغلی خود هستند غیرممکن است (از آنجایی که دولت شوروی فعالانه آموزش و کار زنان را به دلیل مسکن و لوازم ناکافی مورد نیاز برای مراقبت کودکان ترویج می‌کرد). قوانین ضد سقط جنین در عمل فقط اندکی قابل اجراتر از دوران تزار بود و "بابکی‌ها" به تجارت خود ادامه دادند، زیرا می‌دانستند خطر کمی برای دستگیر شدن وجود دارد. اگرچه موارد متعددی از مراجعه زنان به بیمارستان‌ها پس از انجام سقط‌های ناموفق وجود داشت، اما معمولاً نمی‌توان گفت که آیا سقط جنین داشته‌اند، سقط را خود انجام داده‌اند یا "بابکا" انجام داده‌اند. کد نانوشته همبستگی زنان نیز قوی بود و زنان به ندرت "بابکی"‌ها را به مقامات می‌گویند.
در عمل، میزان سقط جنین تحت تأثیر فرمان‌های ۱۹۳۶ قرار نگرفت، اگرچه مشاهده شد که میزان مرگ و میر نوزادان بین سال‌های ۱۹۳۵ و ۱۹۴۰ به دلیل اینکه زنان ظاهراً خود را در سقط جنین‌های غیرقانونی مجروح می‌کردند افزایش می‌یابد و سپس از تولید فرزندان سالم جلوگیری می‌کرد. خدمات سقط جنین "بابکی" مانند همیشه باقی ماند: ناامن، گران، و مجبور کردن زنان به دروغگویی به مقامات.
این قانون برای زنان هفتمین فرزند و فرزندان بعدی تا سومین تولدشان کمک هزینه ای در نظر می‌گرفت. در سال ۱۹۴۴ این مزایا به منظور ارائه کمک هزینه برای فرزندان سوم تا چهارمین سالگرد تولد و برای فرزندان چهارم و بعدی تا سالگرد تولد هفتم آنها گسترش یافت. با این حال، پس از پایان یافتن بزرگ‌ترین منبع کاهش جمعیت، جنگ جهانی دوم، همه این کمک‌ها در سال ۱۹۴۸ قطع شد. علیرغم غیرقانونی بودن سقط جنین و این سیاست‌های باروری، نرخ سقط جنین در این مدت بالا باقی ماند. سقط جنین غیرقانونی باعث مرگ حدود ۴۰۰۰ نفر در سال به دلیل عوارض سقط جنین‌های زیرزمینی می‌شود. زنان در این مدت به دلیل سیاست‌های تشویق زنان متأهل به اشتغال و سیاست‌های اقتصادی که صنایع سنگین و دفاع ملی را به جای مسکن و کالاهای مصرفی ترجیح می‌داد، به سقط جنین غیرقانونی ادامه دادند.
در دوران پس از جنگ، میلیون‌ها مرد مرده بودند و دولت مجبور شد خانواده‌های تک مادر را مشروعیت بخشد. قانون جدید خانواده در سال ۱۹۴۴ با ارائه حمایت مالی برای مادران مجرد، تک مادری را به عنوان محل تولید مثل تأیید کرد. شیوع مادران مجرد در این زمان یک واقعیت بود. تا سال ۱۹۵۷، ۳٫۲ میلیون زن به عنوان مادران مجرد مدعی کمک دولتی بودند.Randall, "Abortion Will Deprive You of Happiness!" 15-24.
کاهش سیاست دولت در مورد سقط جنین در دهه ۱۹۵۰ آغاز شد که با گسترش فهرست علائم پزشکی برای ختم بارداری در سال ۱۹۵۱ آغاز شد و در سال ۱۹۵۴ مسئولیت کیفری برای سقط جنین غیرقانونی لغو شد.
پس از مرگ استالین در سال ۱۹۵۳، دولت شوروی قوانین 1936 را لغو کرد و قانون جدیدی در مورد سقط جنین صادر کرد. این فرمان که در سال ۱۹۵۵ صادر شد، بیان داشت که «اقدامات انجام شده توسط دولت شوروی برای تشویق مادری و محافظت از نوزادی و همچنین رشد بی وقفه آگاهی و فرهنگ زنان» امکان تغییر در سیاست را فراهم می‌کند. زبان این فرمان حاکی از آن بود که بیشتر زنان، مادر بودن را به سقط جنین ترجیح می‌دهند و جلوگیری از سقط جنین همچنان هدف دولت است، زیرا همچنان رشد جمعیت را تشویق می‌کند.
در اواخر دهه ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، تخمین زده می‌شود که اتحاد جماهیر شوروی بالاترین نرخ سقط جنین را در جهان داشته‌است. میزان سقط جنین در این دوره به‌طور قطع مشخص نیست، زیرا اتحاد جماهیر شوروی تا قبل از پرسترویکا شروع به انتشار آمار سقط جنین نکرد. بهترین تخمین‌ها که بر اساس نظرسنجی‌های متخصصان پزشکی در این مدت صورت می‌گیرد، حاکی از آن است که سالانه حدود ۶ تا ۷ میلیون سقط جنین انجام شده‌است.
یکی از معدود بینش‌هایی که ما در مورد سقط جنین در اواخر دهه ۱۹۵۰ داریم، نظرسنجی است که بین سال‌های ۱۹۵۸ و ۱۹۵۹ بر روی ۲۶۰۰۰ زن متقاضی سقط جنین انجام شد که ۲۰۰۰۰ نفر از مناطق شهری و ۶۰۰۰ نفر از مناطق روستایی بودند. از این نظرسنجی می‌توان حقایق متعددی در مورد اینکه چه نوع زنانی به دنبال سقط جنین بوده‌اند و دلایل آنها برای انجام این کار جمع‌آوری می‌شود. اول از همه، «اکثریت قاطع» زنان متأهل بودند، اگرچه نتایج نظرسنجی درصد دقیقی را ارائه نمی‌دهد. دوم، ما می‌توانیم یاد بگیریم که زنان چند فرزند داشتند. از بین زنان شهری، ۱۰٫۲ درصد بدون فرزند، ۴۱٫۲ درصد دارای یک فرزند، ۳۲٫۱ درصد دارای دو فرزند و ۱۶٫۵ درصد دارای سه فرزند یا بیشتر بوده‌اند که میانگین تعداد فرزندان ۱٫۴۷ است. از بین زنان روستایی، ۶٫۲ درصد فاقد فرزند، ۲۶٫۹ درصد دارای یک فرزند، ۳۰ درصد دارای دو فرزند، و ۳۶٫۹ درصد دارای سه فرزند یا بیشتر بوده‌اند که میانگین تعداد فرزندان ۲٫۰۶ بوده‌است. از میان زنانی که به دنبال سقط جنین بودند، زنان شهری بیشتر احتمال داشت که فرزند کمتری داشته باشند یا اصلاً بچه نداشته باشند.Heer, "Abortion, Contraception, and Population Policy in the Soviet Union" 532–36. این ممکن است ناشی از کمبود فضا برای زنان شهری باشد.
این نظرسنجی همچنین دلایل زنان برای سقط جنین را بررسی کرد. دلایل را به چهار دسته تقسیم کرد. اولی «قابل حذف بدون قید و شرط» بود، چیزهایی که می‌توان آن را با اقدامات دولتی برطرف کرد، مانند نیازهای مادی، کمبود فضا، نبود کسی در خانه یا نداشتن موسسه‌ای که کودک را در آن قرار دهد. دسته دوم «قابل حذف مشروط» بود، چیزهایی که احتمالاً با اقدامات دولت قابل اصلاح است، مانند نبود شوهر، مشکلات خانوادگی، یا بیماری یک یا هر دو والدین. دسته سوم «غیرقابل حذف» بود، چیزهایی که ناشی از شرایط اجتماعی نبودند، مانند یک نوزاد در خانواده یا بسیاری از فرزندان از قبل. دسته چهارم «علل نامشخص» بود، مانند عدم تمایل یک یا هر دو والدین به داشتن فرزند و دلایل متعدد دیگر.
نتایج برای این سؤال عبارت بودند از: از دلایل ارائه شده توسط زنان شهری، ۳۵ درصد غیرقابل حذف، ۱۶٫۵ درصد غیرقابل حذف، ۱۰ درصد غیرقابل حذف و ۳۷٫۹ درصد نامشخص بود. از دلایل ارائه شده توسط زنان روستایی، ۲۶٫۳ درصد غیرقابل حذف، ۱۸ درصد قابل حذف مشروط، ۱۰ درصد غیرقابل حذف و ۴۵٫۲ درصد نامشخص بوده‌است. بارزترین تفاوت این بود که بیشتر زنان شهری کمبود فضا را دلیل ذکر کردند. نتایج نظرسنجی نشان داد که نرخ سقط جنین در میان زنان شاغل با نرخ ۱۰۵٫۵ سقط در هر هزار حاملگی، در مقابل ۴۱٫۵ در هزار در میان زنانی که کار نمی‌کردند، بسیار بالاتر بود.
اگر میزان سقط جنین در این بررسی معرف در نظر گرفته شود، در این دوره تعداد سقط‌های سالانه بیشتر از تعداد تولدهای زنده بوده‌است. این همچنین به این معنی است که نرخ سقط جنین در اتحاد جماهیر شوروی بالاترین میزان سقط جنین در جهان در آن زمان بود. در پایان دوران برژنف در سال ۱۹۸۲، نرخ زاد و ولد شوروی به جز در جمهوری‌های آسیای مرکزی با اکثریت مسلمان، درست در سطح یا کمتر از حد جایگزین بود.Heer, "Abortion, Contraception, and Population Policy in the Soviet Union" 532–36.
در طول دهه ۲۰۰۰، کاهش پیوسته جمعیت روسیه (به دلیل زاد و ولد منفی و امید به زندگی کم) به منبع اصلی نگرانی تبدیل شد، حتی ارتش را مجبور کرد به دلیل کمبود مردان جوان، خدمت اجباری را کاهش دهد. در ۲۱ اکتبر ۲۰۱۱، پارلمان روسیه قانونی را تصویب کرد که سقط جنین را به ۱۲ هفته اول بارداری محدود می‌کند، به استثنای ۲۲ هفته اگر حاملگی در نتیجه تجاوز جنسی باشد، و برای نیازهای پزشکی می‌توان آن را در هر مقطعی از بارداری انجام داد. Федеральный закон Российской Федерации от 21 ноября 2011 г. N 323-ФЗ قانون جدید همچنین یک دوره انتظار از دو تا هفت روز قبل از انجام سقط جنین را اجباری می‌کند تا به زن اجازه داده شود تا در تصمیم خود تجدید نظر کند. سقط جنین فقط در موسسات دارای مجوز (معمولاً بیمارستان‌ها یا کلینیک‌های زنان) و توسط پزشکانی که آموزش‌های تخصصی دارند انجام می‌شود. پزشک می‌تواند از سقط جنین خودداری کند مگر از سقط‌های ضروری پزشکی. قانون جدید سخت‌تر از قانون قبلی است، زیرا طبق قانون سابق سقط جنین پس از ۱۲ هفته به دلایل اجتماعی-اقتصادی گسترده‌تر مجاز بود، در حالی که طبق قانون فعلی چنین سقط‌هایی فقط در صورتی مجاز است که مشکلات پزشکی جدی مادر وجود داشته باشد.