moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
پیش از رضاشاه، سوادآموزی در ایران، در جاهایی با نام مکتب‌خانه در مسجدها یا خانه‌های شخصی انجام می‌شده‌است. آموزگاران نیز ملا و ملاباجی بودند و خود اینها نیز تنها سواد خواندن و نوشتن داشته‌اند. در تهران و شهرهای بزرگ نیز، آموزشگاه‌های حرفه‌ای انگشت‌شمار بودند و آموزش‌های ارائه شده نیز در موضوعات محدودی بودند. با آغاز پادشاهی رضاشاه، مکتب‌خانه‌ها همگی بسته شدند و برای نخستین‌بار، مدرسه‌های منظم و رایگان زیادی در سراسر ایران، پدیدار شد. سیستم آموزشی این آموزشگاه‌های نوین، بر پایهٔ کشورهای اروپایی بود و دارای کتاب‌های درسی بودند. نخستین دانشگاه‌ها و دانش‌سراهای مدرن ایرانی پدیدار شدند و ساختمان‌های تازه‌ای چون دانشسرای عالی، هنرستان‌های فنی و حرفه‌ای، هنرستان‌های صنعتی و دانشگاه تهران در شهرها پدید آمدند. مربیان و استادهای خارجی جهت بهبود سطح دانش استخدام شدند و دانشجویانی هم به خارج از کشور اعزام شدند. کم‌کم شمار ایرانیان باسواد، گسترش یافت و این تنها به شهرها محدود نمی‌شد. در بیشتر دهات‌ها نیز دبستان دایر شد و سازمان‌های پیشاهنگی، تربیت بدنی و ورزشی ایرانی پدیدار شدند. در رشته‌های فرهنگی و هنری همچون موسیقی، مجسمه‌سازی، تئاتر، نقاشی و غیره، هنرستان‌هایی بنیان‌گذاری شدند. کتابخانه‌هایی نیز در کشور گشایش یافت و برای حفظ آثار باستانی ایران، اقدام به جمع‌آوری عتیقه‌ها و تأسیس موزه‌ها (همچون موزه ایران باستان) شد.
در اسفند ۱۳۰۰ ش قانون شورای عالی معارف به تصویب مجلس رسید که به موجب ان تمام امور اجرایی مدارس، مانند برگزاری امتحانات، تهیهٔ برنامه‌های درسی و آموزشی و اخلاقی معلمان، به شورای عالی معارف واگذار شد. به سفارش شورای عالی معارف مقرر شد با بررسی نظام آموزش و پرورش کشورهای اروپایی، الگویی برای نظام آموزش کشور انتخاب گردید.
جمعیت نسوان وطن‌خواه در سال ۱۳۰۲ توسط محترم اسکندری و با کمک محرمانه دولت بنیان نهاده شد. وی دختر شاهزاده محمدعلی میرزا اسکندری از اعضای فعال «جامعهٔ آدمیت» بود که بعدها انجمن حقوق را تشکیل دادند و در نشریه‌ای به نام مجله حقوق که متعلق به این انجمن بود، مطالبی دربارهٔ زنان ایرانی و موقعیت اجتماعی آنان چاپ می‌کردند. انجمن حقوق پس از چندی تعطیل شد و مدتی بعد محترم اسکندری همراه با چند نفر از بانوان، که در روزنامه‌های آن زمان مقالاتی دربارهٔ «آزادی زنان» می‌نگاشتند. به پاسداشت مجله حقوق، جمعیت نسوان وطن‌خواه را بنیان نهادند. این جمعیت به نگارش مقالات در مجله «نسوان وطن‌خواه» و سخن رانی در گردهمایی‌های زنان و حتی مهمانی‌های خانوادگی و جشن‌های مدارس و اجرای نمایش ویژهٔ بانوان، به اجرای سیاست‌های فرهنگی حکومت می‌پرداخت. بیشتر بانوان عضو این جمعیت، از دانش‌آموختگان اروپا بودند. در ۱۷ تیر ۱۳۰۵ ش «جمعیت تمدن نسوان» تلاش کرد که برای گسترش معارف و گسترش اندیشه و تهذیب اخلاقی و پیشرفت زنان، تئاتری با عنوان "تمدن نسوان" به نمایش بگذارند؛ چیزی که شامل عادی‌سازی حضور زنان در هم‌نشینی‌ها و به ویژه، تشویق آنان به برداشتن سنت حجاب بود؛ به دنبال این، ملاهای سرشناس تهران ازجمله سید حسن مدرس، ملا فیروز آبادی، سیدمحمد بهبهانی، میرزا هاشم آشتیانی در یک نامه به رئیس وزرا مستوفی الممالک خواستار پیش‌گیری از اجرای این نمایش شدند.
تلاش رضاشاه برای کاهش نفوذ طبقهٔ روحانیت در بخش‌های گوناگون ایران، موضوعی است که با مطالعهٔ تاریخی اسناد تاریخی دورهٔ پهلوی نمایان است وی به تقلید از فرهنگ منحصر غرب، قشر روحانیت و به‌طور کلی، دین را مانع پیشرفت و ترقی می‌دانست؛ دین اسلام تأثیر بزرگی بر جنبه‌های مختلف زندگی مردم داشت و رهبران مذهبی به مقابله پرداختند. او حاضر نبود به روحانیون اجازه دهد که در امور سیاسی دخالت کنند و به گفتهٔ برخی افراد، باور داشت که ایران باید مانند ترکیه لاییک باشد؛ وی برای غیرمذهبی ساختن جامعهٔ ایران، کارهای گسترده‌ای را در چند جبهه آغاز کرد.
به گزارش برخی نویسندگان ایرانی پس از انقلاب ۱۳۵۷، واگذاری کار وزارت عدلیه به علی اکبر داور، برکنار کردن قضات سنتی، روی کار آمدن حقوق‌دانان تحصیل کرده، استناد به قوانین مدنی نوین و مخالف شرع توصیه‌شده توسط روحانیت، منع‌کردن روحانیت از کارهای ثبت اسناد و پیشگیری از دخالت آنان در تطبیق موارد با مسائل شرعی، پیشگیری از حضور روحانیون در مجلس‌ها، غیرقانونی‌سازی تظاهرات همگانی در عید قربان و زنجیرزنی در محرم، گشودن مساجد به جهان‌گردان خارجی، محدودیت در سفرهای حج و عتبات عالیات و… در دستور کار رضاشاه برای تضعیف قشر روحانیون قرار داشت.
رضاشاه در محدودشدن طبقهٔ روحانیت که آنان را بانی و باعث تقویت و گسترش مذهب درجامعه می‌دانست از هیچ کوششی دریغ نکرد و کار را به جایی رساند که بسیاری از افراد شهامت ثبت نام و حضور در حوزه‌های علمیه را نداشتند.
رابطهٔ رضاشاه و علمای شیعه حاصل توالی مجموعه‌ای از درگیری‌ها بود. کهنه‌سربازان سیاسی مشروطه مقاومت گروه بزرگی از روحانیون در برابر اصلاحات دموکراتیک، مثل حقوق برابر برای همهٔ شهروندان ایران، را به خاطر می‌آوردند و روبرو شدن با دولتی مشابه دولت‌های اروپایی باعث شده بود که علمای شیعه موضعی دفاعی گیرند. اصلاحات رضاشاه در آموزش و پرورش، قوه قضائیه و جاهای دیگر، روحانیون را از این نهادها بیرون رانده و باعث شده بود که از دید اقتصادی، به حاشیه بروند. روحانیون که از قانون لباس متحدالشکل استثناء بودند؛ برای پوشیدن عبا و عمامه باید از مقامات دولتی اجازه می‌گرفتند و این به معنای سر خم کردن در برابر قدرتی برتر و تمایز روحانیان از دیگر ارکان جامعه بود.
هرچند روحانیون همهٔ منابع خود را از دست نداده بودند و وقف، خمس و کمک‌های مالی مؤمنان را در اختیار داشتند و در نتیجه، نهادهای شیعی مثل مدارس علمیه به کار خود ادامه دادند. رضاشاه شخصاً هرگز از اسلام خارج نشد و بر خلاف آتاترک، نمادهای اسلامی مهم را حفظ کرد: نماز و اذان کماکان به عربی بودند و فارسی به خط عربی نوشته می‌شد. روحانیان به‌طور کلی تلاش می‌کردند که از درگیری مستقیم با دولت نوین دوری کنند و این باعث پرورش حس انتقام در آن‌ها گردید. افزون بر این، آنان بر دین خود اصلاحاتی اعمال کردند تا آن را چون راه‌حلی برای اقتدارگرایی شاه پهلوی، به روشن‌فکران عرضه کنند.
رضا شاه پهلوی پس از بازگشت از سفر ترکیه تصمیم به کشف حجاب در ایران گرفت و پیوسته این کار را در مجلس مطرح و مورد مذاکره قرار می‌داد. در پایان کشف حجاب در ۱۷ دی ۱۳۱۴، به اجرا درآمد در آن روز، به جز فرهنگیان همهٔ دعوت‌شدگان با همسران خود، بدون حجاب سنتی، شرکت کردند و رضاشاه نیز به همراه همسر و دختر خود، با حذف سنت حجاب، در این آیین رسمی، شرکت داشتند.
سیاست‌های اجتماعی رضاشاه شامل تغییراتی گسترده در کشوری بود که سال‌ها جز بی‌نظمی ندیده‌بود. در دوران پادشاهی رضاشاه، بازساخت آموزشی و قضایی ایران، انجام شد که اساس یک دولت مدرن ایرانی را بنا نهاد و از نفوذ طبقات مذهبی، کاست. طیف گسترده‌ای از امور حقوقی که پیش‌تر در کنترل مذهب شیعه بود، دیگر یا توسط دادگاه‌های سکولار اداره می‌شد یا توسط بوروکراسی‌های دولتی نظارت می‌شد که در نتیجه، وضع زنان کشور بهبود یافت. سنت حجاب زنان منع شد، کمینهٔ سن ازدواج افزایش یافت و قوانین سختگیرانهٔ مذهبی طلاق، منصفانه‌تر شدند. شاه جدید همچنین شمار و دسترسی‌پذیری آموزشگاه‌های سکولار را برای هم پسران هم دختران، افزایش داد و دانشگاه‌های بزرگی چون دانشگاه تهران ساخته شد تا یکی دیگر از انحصارهای روحانیت ایران، این بار در آموزش، از بین برود. در همین حال، در دوران وی، مطبوعات در خفقان بودند.
تصمیم وی در مورد چادربرداری دارای پیامدی چون رویارویی خشونت‌آمیز با روحانیان بود. پس از این رویارویی، وی هرگز نقشی حتی تشریفاتی، برای روحانیت در ادارهٔ کشور، قائل نشد. در مسلمان بودن وی، تردیدی نبوده‌است اما وی رسوم مذهبی را رعایت نمی‌کرد و در مواردی با روحانیت شیعهٔ ایران، با خشونت برخورد کرد. سخنان و بسیاری از اقدامات او، نشانی از ملی‌گرایی‌اش دارند؛ بعد دیگر گرایش‌های ملی‌گرایانهٔ او، تأکیدش بر ساخت هویت ملی ایرانی بر پایهٔ فرهنگ، زبان، پرچم، آیین و سنن واحد است. به احتمال بالا در کل، وی ایرانی یکپارچه و واحد می‌خواست. ممنوعیت برده‌داری در ایران نیز در دوران او، انجام شد.
از دید سیاست بهداشت یا سلامتی، وی بهداشت در ایران را نیز سامان داد و در دورانش، بیمارستان‌هایی در تهران و استان‌های ایران، ساخته و تجهیز شدند. با روی کار آمدن رضاشاه افزون بر ایجاد مراکز درمان و بهداشتی، برای ریشه‌کنی بیماری‌های همه‌گیر و درمان بیماران، اقدامات قابل توجهی شد. ساخت نخستین زیرساخت‌های همگانی مدرن ایران همچون نیروگاه، کارخانه‌های نوین، سیستم ترابری جدید، سیستم ارتباطات انسانی، نهادهای مالی و ادارات نیز در همین دوره انجام شد. فناوری نیز در بسیاری از عرصه‌ها، حتی کشاورزی، دخیل گشت.
به‌طور دقیق‌تر، پیش از رضاشاه سوادآموزی در ایران، در جاهایی با نام مکتب‌خانه در مسجدها یا خانه‌های شخصی انجام می‌شده‌است. آموزگاران نیز ملا و ملاباجی بودند و خود اینها نیز تنها سواد خواندن و نوشتن داشته‌اند. در تهران و شهرهای بزرگ نیز، آموزشگاه‌های حرفه‌ای انگشت‌شمار بودند و آموزش‌های ارائه شده نیز در موضوعات محدودی بودند. با آغاز پادشاهی رضاشاه، مکتب‌خانه‌ها همگی بسته شدند و برای نخستین‌بار، مدرسه‌های منظم و رایگان زیادی در سراسر ایران، پدیدار شد. سیستم آموزشی این آموزشگاه‌های نوین، بر پایهٔ کشورهای اروپایی بود و دارای کتاب‌های درسی بودند. نخستین دانشگاه‌ها و دانش‌سراهای مدرن ایرانی پدیدار شدند و ساختمان‌های تازه‌ای چون دانشسرای عالی، هنرستان‌های فنی و حرفه‌ای، هنرستان‌های صنعتی و دانشگاه تهران در شهرها پدید آمدند. مربیان و استادهای خارجی جهت بهبود سطح دانش استخدام شدند و دانشجویانی هم به خارج از کشور اعزام شدند. کم‌کم شمار ایرانیان باسواد، گسترش یافت و این تنها به شهرها محدود نمی‌شد. در بیشتر دهات‌ها نیز دبستان دایر شد و سازمان‌های پیشاهنگی، تربیت بدنی و ورزشی ایرانی پدیدار شدند. در رشته‌های فرهنگی و هنری همچون موسیقی، مجسمه‌سازی، تئاتر، نقاشی و غیره، هنرستان‌هایی بنیان‌گذاری شدند. کتابخانه‌هایی نیز در کشور گشایش یافت و برای حفظ آثار باستانی ایران، اقدام به جمع‌آوری عتیقه‌ها و تأسیس موزه‌ها (همچون موزه ایران باستان) شد.
برای برگزاری کنفرانس‌ها، نمایش‌ها و جشن‌ها نیز سالن‌های پرشماری ساخته شد. با وجود اینکه این ساخت‌وسازها و طرح‌ها برای نخستین‌بار در ایران اجرایی می‌شدند، اما در کشورهای پیشرفته و اروپایی آن دوره، دارای سابقه بودند.
یکی دیگر از کارهای فرهنگی و پژوهشی رضاشاه، بنیان‌گذاری فرهنگستان ایران و خارج کردن واژگان بیگانه همچون عربی و جایگزینی آنان با فارسی بوده‌است. چیزی که بعدها از سوی گروهی مورد نقد واقع شد.
نیاز به گسترش بازرگانی و تهدیدهای احتمالی از سوی انگلیس و شوروی، رضاشاه را به گسترش روابط تجاری با آلمان نازی در دههٔ ۱۹۳۰ سوق داد.
در دوران او، با بنیان‌گذاری دانشکده‌های داروسازی، پزشکی و دندان‌پزشکی، آموزش پزشک و متخصص، دایرسازی آموزشگاه‌های پرستاری و بهیاری و ساخت صدها بیمارستان و انواع درمانگاه در سراسر ایران، اقدام‌هایی گسترده برای بهداشت و درمان مردم ایران، صورت گرفت. اینها در حالی بود که پیش از روی کار آمدن رضاشاه، به دلیل نبود پزشک و دارو و مراکز بهداشت، بیماری‌های گوناگون و واگیردار، باعث درگذشت بسیاری می‌شد. بیماری‌هایی چون مالاریا، تراخم و کچلی شایع‌ترین بیماری‌هایی بودند که احتمالاً بیش از نیمی از ایرانیان، پیش از این، به چنین بیماری‌هایی مبتلا بودند. با روی کار آمدن رضاشاه افزون بر ایجاد مراکز درمان و بهداشتی، برای ریشه‌کنی بیماری‌های همه‌گیر و درمان بیماران، اقدامات فوق‌العاده‌ای شد.
مردم مذهبی ایران و به ویژه علمای دینی و روحانیت این کشور از این وضعیت نگران شدند و گهگاه اعتراض می‌کردند؛ اگرچه این اعتراض‌ها، سرکوب شدند. در اعتراضی در شهر مشهد، روحانیان شهر و گروهی از مردم در اعتراض به دگرگونی کلاه مردان و سیاست‌ها در کشف حجاب زنان کشور، در مسجد گوهرشاد به نشان داشتن اعتراض، بست‌نشینی کردند و در این هنگام، بر ضد حکومت، شعار دادند. در پایان، در ۱۷ دی ۱۳۱۴، با حضور شخص رضاشاه و همسر و دختران وی بدون داشتن حجاب سنتی اسلامی در جشن فارغ‌التحصیلی دانشرای مقدماتی دختران، کشف حجاب در ایران، چهره‌ای رسمی گرفت. در تاریخ پهلوی نیز به‌نام «روز آزادی بانوان» ثبت شد. منابع رسمی دولت پهلوی نیز آمارهایی خیره‌کننده از حضور و ورود زنان در عرصه‌های آموزشی، اجتماعی و اقتصادی ارائه می‌دادند. همچنین در ادامه بر پایهٔ گزارشی از خبرگزاری مهر در سال ۱۳۹۲، رضاشاه زنان ایرانی را «به زور» به همکاری‌کردن با دولت «وادار» می‌کرده‌است.
عده‌ای از کارشناسان و فعالان حقوق زنان، قانون کشف حجاب در ایران را سرآغاز و شروع حضور زنان این کشور در عرصه‌های اجتماعی، پدیداری نسلی تحصیل کرده در میان زنان و حضور آن‌ها در پست‌های مدیریتی می‌دانند. بر پایهٔ گزارشی در کیهان لندن، «تاریخ واقعی آزادی پوشش زنان در عصر رضاشاه پهلوی، فراتر از اعلان رسمی آن توسط پادشاه، در تأسیس مدارس دخترانه، فعالیت‌های اجتماعی زنان نوگرا، حضور بانوان در اجتماع با پوشش‌های مدرن، مقالات نشریات نوگرا، ایجاد کانون‌های زنانه و مطبوعات زنانه، قرار دارد؛ اعلام رسمی آزادی پوشش زنان -که به غلط «کشف حجاب» نامیده شد- نتیجهٔ کوشش‌ها و افکار آزادیخواهانه و حق هویت مدرن زنان و مردان نوگرای ایران در کنار مدرنیزاسیون ایران و در آستانهٔ پدیداری هویت مدرن ایرانیان قرار داشت». این رسانه همچنین می‌نویسد: «رضاشاه پهلوی در برابر زنان آزاد از حجاب سنتی و بیان خواسته‌های حقوق اجتماعی- اخلاقی، ضمن تأیید و تأکید برخواسته زنان، فرمان آزادی پوشش را اعلام کرد».
نخستین سرتیپ زن ایرانی، تیمسار سرتیپ مرضیه ارفعی بوده‌است. در سال ۱۳۱۲ بود که او به فرمان رضاشاه با درجهٔ هم‌ردیف سروانی در خدمت ارتش شاهنشاهی ایران درآمد. این رویداد، آغاز کار رسمی زنان، در ارتش ایران نیز بود.
به گزارش تسنیم، «با کودتای رضاخان، فصل تازه‌ای از دوران سیاه سکوت (منظور رسانه‌ها) آغاز شد که تا شهریور ۱۳۲۰ ادامه یافت». همچنین این رسانه باور دارد که رضاشاه به گونه‌ای از مطبوعات برای تبلیغات به سود حکومت مرکزی بهره برده‌است.
پذیرش و تحمل‌کردن همهٔ نوگرایی و دگرگونی‌های این دوره، برای جامعهٔ ایران، آسان نبود. با این حال، در نخستین سال‌های پادشاهی وی، آزادی بیان و انتقاد، تا اندازه‌ای وجود داشت اما کم‌کم، اعمال قدرت برای پیشبرد کارها، نظامی‌گری و تحمل نکردن انتقاد، بر فضای سیاسی ایران، حکم راند. همچنین سفر وی به ترکیه و مشاهداتی که در آنجا داشت، باعث شد بپندارد که نیاز است موانع پیشرفت را با سرعت بیشتری از پیش رو بردارد و به اقدامات خود، سرعت بخشد؛ حتی اگر به قیمت سختگیری‌های بیشتری باشد. نخستین تصمیم وی، چادربرداری و در پیامد آن، یک رویارویی خشونت‌آمیز با روحانیان بود. پس از این رویارویی، وی هرگز نقشی حتی تشریفاتی، برای روحانیت در ادارهٔ کشور، قائل نشد. در مسلمان بودن وی، تردیدی نبوده‌است اما وی رسوم مذهبی را رعایت نمی‌کرد و در مواردی با روحانیت شیعهٔ ایران، با خشونت برخورد کرد. با وجود این خشونت علیه روحانیت شیعه (پس از مخالفت‌های شدید آنان با تغییرات فرهنگی و غیرهٔ پیشنهادی رضاشاه) و حالت استبدادی که در دوره‌هایی حاکم شد، مردم عادی ایران در امنیت کامل بودند و این دوره با وجود استبداد، پر از خونریزی مخالفان یا دگراندیشان نبوده‌است. همین باعث شد که سرمایه‌گذاری خصوصی در آن دوره همواره در حال گسترش باشد و ایران، رونق ویژه‌ای داشته باشد.
رضاشاه در جایی به لورین می‌گوید که: «نفوذ خارجی‌ها باعث شده‌است تا یک ایرانی به‌جای اتکا به دولت خودش، به یک دولت بیگانه متکی باشد و (این وضعیت) باید از بین برود». در هنگامی که وی قصد داشت به قدرت برسد، بخش قابل توجهی از جمعیت ایران، به‌جای وابستگی ملی، به ایل، قوم یا قبلیهٔ خود وفادار بودند یا به دولت‌های خارجی دلدادگی داشتند؛ در جنوب این کشور نیز عشایر ایرانی برای جلب پشتیبانی بریتانیا، با یکدیگر رقابت داشتند. رضاشاه باور داشت که برای رسیدن به نظم و استقلال، نیاز است عشایر خلع سلاح شوند و قدرت فیزیکی (احتمالاً منظور نظامی) دست دولت مرکزی باشد. بعد دیگر گرایش‌های ملی‌گرایانهٔ او، تأکید وی بر ساخت هویت ملی ایرانی بر پایهٔ فرهنگ، زبان، پرچم، آیین و سنن واحد است. در کل، وی ایرانی یکپارچه و واحد می‌خواست. مخالفت‌ها و ضدیت او با خارجی‌ها رنگ‌وبویی ناسیونالیستی و بیگانه‌ستیزانه داشت. به گونه‌ای که در دوران حاکمیت وی، به جز آلمانی‌ها آن هم تنها در بخش صنعتی، ایران در عمل، با هیچ کشور اروپایی مهم یا آمریکا، روابط گسترده‌ای نداشت.
«شبی که قرار بود «روشنک» دختر «داریوش سوم» از سپاهان به سرزمین پارس نزد اسکندر برود، اسکندر اصرار داشت که مردم، پیش از حرکت او چراغانی کنند؛ در حالی که مردم اصفهان مانند همهٔ شهرها لباس ماتم بر تن داشتند و عزای ملی اعلام کرده بودند. مردم ایران، کشور و شاه و اینک شاهدخت را نیز از دست می‌دادند و فردوسی طی یک شعر، این چشم‌انداز را نمودار کرده…»
در این‌جا رضاشاه بی‌اختیار شروع به گریستن کرد و ده دقیقه اشک می‌ریخت. تا آن زمان کسی گریه او را ندیده بود. پس از این اتفاق رضا شاه فوراً دستور ساختن آرامگاه فردوسی به شیوهٔ معماری هخامنشی را صادر کرد.باستانی پاریزی - کتاب «شاهنامه آخرش خوش است»، ۱۳۵۰
در دوران سلطنت قاجاریان، شمار برده‌های سیاه‌پوستی که هر سال به ایران وارد می‌شده‌است، گاهی به ۲۰۰۰ تا ۳۰۰۰ تن نیز می‌رسید. بیشتر بردگان نیز حبشی یا زنگباری بوده‌اند. موضوع برده‌داری توسط انگلیس در دوران قاجاریان چندین‌بار به ایران اعلام و آگاهی‌رسانی شد اما تا ۱۸ بهمن ۱۳۰۷، در دورهٔ رضاشاه که مجلس ایران ممنوعیت رسمی برده‌داری را در کشور اعلام نمود، هرگز منع رسمی برای این مورد، داده نشده‌بود و این نخستین ممنوعیت رسمی کشوری بود. گزارشی در دنیای اقتصاد می‌گفت که پس از اعلام رسمی ممنوع بودن برده‌داری در ایران، این افراد همچنان در ایران بودند و احتمالاً بخشیده و آزاد شدند. به شکلی کلی، رضاشاه و وزیرانش، می‌دانستند که برده‌داری در ایران بدون یک منع قانونی به پایان نخواهد رسید. در نتیجه، مادهٔ واحدهٔ «قانون منع خرید و فروش برده در خاک ایران و آزادی برده در موقع ورود به مملکت» در ۱۸ بهمن ۱۳۰۷ در مجلس شورای ملی به تصویب رسید.
فینسوم (به هلندی: Finkum) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در لیوواردرادیل واقع شده‌است. فینسوم ۱۶۵ نفر جمعیت دارد.
فروورت (به هلندی: Ferwerd) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در فروردرادیل واقع شده‌است. فروورت ۱٬۷۸۷ نفر جمعیت دارد.
اینگورم (به هلندی: Engwierum) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در دونگرادیل واقع شده‌است. اینگورم ۵۶۵ نفر جمعیت دارد.
الیسلو (به هلندی: Elsloo) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در اوست‌استلینگ‌ورف واقع شده‌است. الیسلو ۵۹۲ نفر جمعیت دارد.
جیستروم (به هلندی: Eestrum) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در تیچرکسترادیل واقع شده‌است. جیستروم ۹۲۱ نفر جمعیت دارد.
استرگا (به هلندی: Eesterga) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در لمسترلند واقع شده‌است. استرگا ۴۵ نفر جمعیت دارد.
ارنوالد (به هلندی: Eernewoude) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در تیچرکسترادیل واقع شده‌است. ارنوالد ۴۰۹ نفر جمعیت دارد.
آینس (به هلندی: Edens) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در لیتنسرادیل واقع شده‌است. آینس ۳۲ نفر جمعیت دارد.
اکتنربرگ (به هلندی: Echtenerbrug) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در لمسترلند واقع شده‌است. اکتنربرگ ۱٬۰۳۵ نفر جمعیت دارد.
اچتن (به هلندی: Echten) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در لمسترلند واقع شده‌است. اچتن ۲۳۵ نفر جمعیت دارد.
دروگهام (به هلندی: Drogeham) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در آخت‌کارسپیلن واقع شده‌است. دروگهام ۱٬۷۰۰ نفر جمعیت دارد.
دریزوم (به هلندی: Driesum) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در دانتومادیل واقع شده‌است. دریزوم ۸۵۰ نفر جمعیت دارد.
دونکربروک (به هلندی: Donkerbroek) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در اوست‌استلینگ‌ورف واقع شده‌است. دونکربروک ۱٬۸۳۳ نفر جمعیت دارد.
دونیاگا (به هلندی: Doniaga) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در ده‌فریسکه مارن واقع شده‌است. دونیاگا ۱۰۰ نفر جمعیت دارد.
دونگ جوم (به هلندی: Dongjum) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در فرانکرادیل واقع شده‌است. دونگ جوم ۳۲۶ نفر جمعیت دارد.
الهوایزن (به هلندی: Elahuizen) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در گاسترلند واقع شده‌است. الهوایزن ۳۴۵ نفر جمعیت دارد.
دایکن (به هلندی: Dijken) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در ده‌فریسکه مارن واقع شده‌است. دایکن ۶۵ نفر جمعیت دارد.
دی ویلگن (به هلندی: De Wilgen) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در اسمالینگرلاند واقع شده‌است. دی ویلگن ۶۵۱ نفر جمعیت دارد.
دی ونهوپ (به هلندی: De Veenhoop) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در اسمالینگرلاند واقع شده‌است. دی ونهوپ ۲۴۵ نفر جمعیت دارد.
دی تیک (به هلندی: De Tike) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در اسمالینگرلاند واقع شده‌است. دی تیک ۳۱۱ نفر جمعیت دارد.
دلفستراهایزن (به هلندی: Delfstrahuizen) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در لمسترلند واقع شده‌است. دلفستراهایزن ۳۸۰ نفر جمعیت دارد.
دینوم (به هلندی: Deinum) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در منامرادیل واقع شده‌است. دینوم ۹۹۰ نفر جمعیت دارد.
دی هوو (به هلندی: De Hoeve) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در وست‌استلینگ‌ورف واقع شده‌است. دی هوو ۴۰۸ نفر جمعیت دارد.
دی فالوم (به هلندی: De Valom) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در دانتومادیل واقع شده‌است. دی فالوم ۲۳۵ نفر جمعیت دارد.
دیرسام (به هلندی: Deersum) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در برنشتاین واقع شده‌است. دیرسام ۱۳۰ نفر جمعیت دارد.
ددگوم (به هلندی: Dedgum) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در سودوست-فریسلان واقع شده‌است. ددگوم ۹۵ نفر جمعیت دارد.
دی بلس (به هلندی: De Blesse) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در وست‌استلینگ‌ورف واقع شده‌است. دی بلس ۸۰۲ نفر جمعیت دارد.
دامولد (به هلندی: Damwoude) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در دانتومادیل واقع شده‌است. دامولد ۵٬۶۳۰ نفر جمعیت دارد.
کورنورد (به هلندی: Cornwerd) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در سودوست-فریسلان واقع شده‌است. کورنورد ۸۵ نفر جمعیت دارد.
کوارنجوم (به هلندی: Cornjum) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در لیوواردرادیل واقع شده‌است. کوارنجوم ۳۷۰ نفر جمعیت دارد.
فریشپالن (به هلندی: Frieschepalen) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در اپسترلاند واقع شده‌است. فریشپالن ۱٬۰۱۵ نفر جمعیت دارد.
فراینس (به هلندی: Friens) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در بورنشتاین واقع شده‌است. فراینس ۸۰ نفر جمعیت دارد.
فرانکر (به هلندی: Franeker) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در فرانکرادیل واقع شده‌است. فرانکر ۱۲٬۷۸۱ نفر جمعیت دارد.
فودگم (به هلندی: Foudgum) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در دونگرادیل واقع شده‌است. فودگم ۷۲ نفر جمعیت دارد.
فورموروم (به هلندی: Formerum) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در ترسخلینگ واقع شده‌است. فورموروم ۲۱۱ نفر جمعیت دارد.
وونسرادیل (به هلندی: Wonseradeel) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در فریسلاند واقع شده‌است. وونسرادیل ۳۱۷٫۶۸ کیلومتر مربع مساحت و ۱۱٬۸۸۶ نفر جمعیت دارد.
اینگلوم (به هلندی: Engelum) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در منامرادیل واقع شده‌است. اینگلوم ۳۸۶ نفر جمعیت دارد.
فریدگام (به هلندی: Firdgum) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در فرانکرادیل واقع شده‌است. فریدگام ۶۰ نفر جمعیت دارد.
فولیگا (به هلندی: Follega) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در لمسترلند واقع شده‌است. فولیگا ۱۵۵ نفر جمعیت دارد.
فوچتلو (به هلندی: Fochteloo) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در اوست‌استلینگ‌ورف واقع شده‌است. فوچتلو ۳۹۱ نفر جمعیت دارد.
فولسگاره (به هلندی: Folsgare) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در سودوست-فریسلان واقع شده‌است. فولسگاره ۳۲۵ نفر جمعیت دارد.
اکسمورا (به هلندی: Exmorra) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در سودوست-فریسلان واقع شده‌است. اکسمورا ۴۷۰ نفر جمعیت دارد.
جریان در لوله (جریان تحت فشار)، شاخه ای از هیدرولیک و مکانیک سیالات، و نوعی از جریان مایع در یک مجرای بسته است. نوع دیگر جریان در یک مجرا، جریان کانال باز است. این دو نوع جریان از بسیاری جهات شبیه به هم هستند، اما از یک جنبه مهم متفاوت هستند. بر خلاف جریان کانال باز جریان در لوله سطح آزاد ندارد. جریان در لوله‌ها در مجرای بسته محدود شده و بر دیواره لوله فشار هیدرولیکی اعمال می کند.
همه جریان های داخل یک مجرای بسته جریان در لوله در نظر گرفته نمی شوند. مجراهای انتقال فاضلاب‌ و سیلاب نیز مجرای بسته هستند اما معمولاً سطح آزاد را حفظ می کنند و بنابراین جریان کانال باز در نظر گرفته می شوند. تنها زمانی که مجرای فاضلاب سطحی با ظرفیت کامل کار کند به جریان در لوله (جریان تحت فشار) تبدیل می‌شود.
انرژی در جریان لوله به صورت هد هیدرولیکی (ارتفاع انرژی) بیان شده و توسط معادله برنولی تعریف می‌شود. به منظور تفهیم هد هیدرولیکی (ارتفاع انرژی) در طول جریان درون لوله، نمودارها اغلب حاوی یک خط گرادیان هیدرولیکی (HGL) هستند. جریان در لوله در معرض تلفات اصطکاکی ای است که توسط فرمول دارسی-وایزباخ تعریف می‌شود.
رفتار جریان درون لوله عمدتا توسط اثرات ترکیبی گرانروی و گرانش نسبت به نیروهای اینرسی جریان کنترل می شود. همانطور که توسط عدد رینولدز نشان داده می شود، جریان می تواند بسته به اثر گران‌روی نسبت به اینرسی، به صورت لایه ای یا آشفته باشد. در شرایط عدد رینولدز زیر مقدار بحرانی یعنی تقریباً 2040 جریان درون لوله لایه ای خواهد بود، در حالی که در اعداد رینولدز بالاتر از مقدار بحرانی جریان می‌تواند به صورت آشفته ادامه یابد. علاوه بر این، انتقال از جریان آرام به متلاطم می‌تواند به سطح آشفتگی و همچنین به ناهمواری‌های سطح مجرا حساس باشد.
جریان درون لوله ها می‌تواند به طور تقریبی به دو دسته تقسیم شود:
هیتزوم (به هلندی: Hitzum) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در فرانکرادیل واقع شده‌است. هیتزوم ۲۲۵ نفر جمعیت دارد.
هیجوم (به هلندی: Hijum) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در لیوواردرادیل واقع شده‌است. هیجوم ۳۸۵ نفر جمعیت دارد.
هیزلوم (به هلندی: Hieslum) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در سودوست-فریسلان واقع شده‌است. هیزلوم ۹۰ نفر جمعیت دارد.
هیچتوم (به هلندی: Hichtum) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در سودوست-فریسلان واقع شده‌است. هیچتوم ۸۰ نفر جمعیت دارد.
هیوره (به هلندی: Hiaure) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در دونگرادیل واقع شده‌است. هیوره ۶۵ نفر جمعیت دارد.
همریک (به هلندی: Hemrik) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در اپسترلاند واقع شده‌است. همریک ۷۷۰ نفر جمعیت دارد.
همپنس (به هلندی: Hempens) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در لیوواردن واقع شده‌است.
هگ (به هلندی: Heeg) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در سودوست-فریسلان واقع شده‌است. هگ ۲٬۱۷۵ نفر جمعیت دارد.
هاولروایک (به هلندی: Haulerwijk) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در اوست‌استلینگ‌ورف واقع شده‌است. هاولروایک ۳٬۲۱۴ نفر جمعیت دارد.
هاسکرهورنه (به هلندی: Haskerhorne) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در اسکارستلان واقع شده‌است. هاسکرهورنه ۵۶۵ نفر جمعیت دارد.
هارتورد (به هلندی: Hartwerd) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در سودوست-فریسلان واقع شده‌است. هارتورد ۱۲۵ نفر جمعیت دارد.
هانتومهویزن (به هلندی: Hantumhuizen) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در دونگرادیل واقع شده‌است. هانتومهویزن ۲۰۰ نفر جمعیت دارد.
هانتومرویتبورن (به هلندی: Hantumeruitburen) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در دونگرادیل واقع شده‌است. هانتومرویتبورن ۶۷ نفر جمعیت دارد.
هانتوم (به هلندی: Hantum) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در دونگرادیل واقع شده‌است. هانتوم ۴۰۴ نفر جمعیت دارد.
هالوم (به هلندی: Hallum) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در فروردرادیل واقع شده‌است. هالوم ۲٬۷۴۶ نفر جمعیت دارد.
هملوم (به هلندی: Hemelum) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در سودوست-فریسلان واقع شده‌است. هملوم ۶۱۰ نفر جمعیت دارد.
هاسکردیکن (به هلندی: Haskerdijken) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در اسکارسلند واقع شده‌است. هاسکردیکن ۳۹۵ نفر جمعیت دارد.
هوردگاریپ (به هلندی: Hardegarijp) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در تیچرکسترادیل واقع شده‌است. هوردگاریپ ۴٬۷۸۸ نفر جمعیت دارد.
گروی (به هلندی: Grouw) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در لووردن واقع شده‌است. گروی ۵٬۶۵۵ نفر جمعیت دارد.
گوریدایک (به هلندی: Gorredijk) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در اپسترلاند واقع شده‌است. گوریدایک ۷٬۳۶۰ نفر جمعیت دارد.
گوئنگا (به هلندی: Goënga) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در سودوست-فریسلان واقع شده‌است. گوئنگا ۲۴۰ نفر جمعیت دارد.
هینارد (به هلندی: Hennaard) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در لیتنسرادیل واقع شده‌است. هینارد ۴۴ نفر جمعیت دارد.
اوسترزی (به هلندی: Oosterzee) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در لمسترلند واقع شده‌است. اوسترزی ۹۱۵ نفر جمعیت دارد.
هیدارد (به هلندی: Hidaard) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در لیتنسرادیل واقع شده‌است. هیدارد ۱۳۰ نفر جمعیت دارد.
هیلارد (به هلندی: Hijlaard) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در لیتنسرادیل واقع شده‌است. هیلارد ۲۹۷ نفر جمعیت دارد.
گیتسجرک (به هلندی: Giekerk) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در تیچرکسترادیل واقع شده‌است. گیتسجرک ۲٬۳۰۰ نفر جمعیت دارد.
هندلوپن (به هلندی: Hindeloopen) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در سودوست-فریسلان واقع شده‌است. هندلوپن ۸۷۵ نفر جمعیت دارد.
گرسلوت (به هلندی: Gersloot) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در هیرن‌فین واقع شده‌است. گرسلوت ۳۰۰ نفر جمعیت دارد.
جینوم (به هلندی: Genum) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در فروردرادیل واقع شده‌است. جینوم ۸۷ نفر جمعیت دارد.
گاریپ (به هلندی: Garijp) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در تیچرکسترادیل واقع شده‌است. گاریپ ۱٬۸۹۴ نفر جمعیت دارد.
کودوم (به هلندی: Koudum) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در سودوست-فریسلان واقع شده‌است. کودوم ۲٬۷۰۰ نفر جمعیت دارد.
گاستیمر (به هلندی: Gaastmeer) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در سودوست-فریسلان واقع شده‌است. گاستیمر ۲۹۵ نفر جمعیت دارد.
هونز (به هلندی: Huins) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در لیتنسرادیل واقع شده‌است. هونز ۱۱۴ نفر جمعیت دارد.
گاست (به هلندی: Gaast) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در سودوست-فریسلان واقع شده‌است. گاست ۲۲۰ نفر جمعیت دارد.
مولکوروم (به هلندی: Molkwerum) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در سودوست-فریسلان واقع شده‌است. مولکوروم ۳۹۰ نفر جمعیت دارد.
مونئین (به هلندی: Molenend) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در تیچرکسترادیل واقع شده‌است. مونئین ۷۱۸ نفر جمعیت دارد.
مودگرگ (به هلندی: Moddergat) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در دونگرادیل واقع شده‌است. مودگرگ ۲۲۱ نفر جمعیت دارد.
میرنس (به هلندی: Mirns) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در گاسترلاند واقع شده‌است. میرنس ۱۳۰ نفر جمعیت دارد.
مینرتسگا (به هلندی: Minnertsga) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در واوادوکه واقع شده‌است. مینرتسگا ۱٬۷۵۰ نفر جمعیت دارد.
میلدم (به هلندی: Mildam) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در هیرن‌فین واقع شده‌است. میلدم ۶۸۵ نفر جمعیت دارد.
میدیوم (به هلندی: Miedum) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در لوردن واقع شده‌است. میدیوم ۳۰ نفر جمعیت دارد.
میدزلند (به هلندی: Midsland) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در ترسخلینگ واقع شده‌است. میدزلند ۱٬۰۱۸ نفر جمعیت دارد.
میدلوم (به هلندی: Midlum) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در هارلینگن واقع شده‌است. میدلوم ۶۴۵ نفر جمعیت دارد.
متسلاویه (به هلندی: Metslawier) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در دونگرادیل واقع شده‌است. متسلاویه ۹۰۸ نفر جمعیت دارد.
منامام (به هلندی: Menaldum) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در منامرادیل واقع شده‌است. منامام ۲٬۶۰۹ نفر جمعیت دارد.
ماراوم (به هلندی: Marrum) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در فروردرادیل واقع شده‌است. ماراوم ۱٬۴۶۲ نفر جمعیت دارد.
مارسوم (به هلندی: Marssum) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در منامرادیل واقع شده‌است. مارسوم ۱٬۰۵۲ نفر جمعیت دارد.
مانگوم (به هلندی: Mantgum) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در لیتنسرادیل واقع شده‌است. مانگوم ۱٬۱۷۲ نفر جمعیت دارد.
مکوم (به هلندی: Makkum) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در سودوست-فریسلان واقع شده‌است. مکوم ۳٬۴۶۰ نفر جمعیت دارد.
ماکینگا (به هلندی: Makkinga) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در اوست‌استلینگ‌ورف واقع شده‌است. ماکینگا ۱٬۰۴۰ نفر جمعیت دارد.
لوکسود (به هلندی: Luxwoude) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در اپسترلاند واقع شده‌است. لوکسود ۲۷۵ نفر جمعیت دارد.
لانگرهاو (به هلندی: Longerhouw) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در سودوست-فریسلان واقع شده‌است. لانگرهاو ۵۰ نفر جمعیت دارد.
لولوم (به هلندی: Lollum) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در سودوست-فریسلان واقع شده‌است. لولوم ۳۶۰ نفر جمعیت دارد.
لوئنگا (به هلندی: Loënga) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در سودوست-فریسلان واقع شده‌است. لوئنگا ۹۵ نفر جمعیت دارد.
لیپن هویزن (به هلندی: Lippenhuizen) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در اپسترلاند واقع شده‌است. لیپن هویزن ۱٬۳۳۰ نفر جمعیت دارد.
لایز (به هلندی: Lies) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در ترسخلینگ واقع شده‌است. لایز ۱۴۵ نفر جمعیت دارد.
لیختارد (به هلندی: Lichtaard) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در فروردرادیل واقع شده‌است. لیختارد ۷۶ نفر جمعیت دارد.
لئونز (به هلندی: Lions) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در لیتنسرادیل واقع شده‌است. لئونز ۲۶ نفر جمعیت دارد.
لمر (به هلندی: Lemmer) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در لمسلند واقع شده‌است. لمر ۱۰٬۲۲۵ نفر جمعیت دارد.
لکوم (به هلندی: Lekkum) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در لیواردن واقع شده‌است. لکوم ۴۰۵ نفر جمعیت دارد.
جزیره استورج () یکی از سه جزیزه جزایر بالنی در اقیانوس منجمد جنوبی است که ۳۷ کیلومتر طول، ۱۲ کیلومتر عرض و ۴۳۷٫۲ کیلومتر مربع مساحت دارد.
لگمیر (به هلندی: Legemeer) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در ده‌فریسکه مارن واقع شده‌است. لگمیر ۴۰ نفر جمعیت دارد.
لانگویر (به هلندی: Langweer) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در Skarsterlân واقع شده‌است. لانگویر ۱٬۱۰۵ نفر جمعیت دارد.
لنگزواگ (به هلندی: Langezwaag) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در اپسترلاند واقع شده‌است. لنگزواگ ۱٬۳۶۵ نفر جمعیت دارد.
لانژیل (به هلندی: Langelille) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در وست‌استلینگ‌ورف واقع شده‌است. لانژیل ۲۲۳ نفر جمعیت دارد.
لانگدیکه (به هلندی: Langedijke) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در اوست‌استلینگ‌ورف واقع شده‌است. لانگدیکه ۲۹۳ نفر جمعیت دارد.
کوبارد (به هلندی: Kubaard) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در لیتنسرادیل واقع شده‌است. کوبارد ۲۴۲ نفر جمعیت دارد.
کوفوردریریج (به هلندی: Koufurderrige) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در سودوست-فریسلان واقع شده‌است. کوفوردریریج ۱۱۵ نفر جمعیت دارد.
کولومرزواگ (به هلندی: Kollumerzwaag) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در کلومرلاند ان‌نیوکرایس‌لاند واقع شده‌است. کولومرزواگ ۲٬۹۹۲ نفر جمعیت دارد.
ایدارد (به هلندی: Idaard) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در بورنشتاین واقع شده‌است. ایدارد ۸۰ نفر جمعیت دارد.
جیرنسوم (به هلندی: Irnsum) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در بوردشتایم واقع شده‌است. جیرنسوم ۱٬۳۶۰ نفر جمعیت دارد.
یسبرچتوم (به هلندی: IJsbrechtum) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در سودوست-فریسلان واقع شده‌است. یسبرچتوم ۶۹۰ نفر جمعیت دارد.
ایدزگا (به هلندی: Idzega) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در سودوست-فریسلان واقع شده‌است. ایدزگا ۳۰ نفر جمعیت دارد.
ایتنز (به هلندی: Itens) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در لیتنسرادیل واقع شده‌است. طبق سرشماری ژانویه ۲۰۱۷ ایتنز ۲۳۶ نفر جمعیت دارد.
در کنار ساخت فیلم‌های مستند، کوتاه و سینمایی، آثار عباس کیارستمی حوزه گسترده‌ای را در برمی‌گیرد: از عکاسی، طراحی تیتراژ، پوستر، ویدیوآرت تا نجاری و ساخت صندوق‌های چوبی. بخشی از فعالیت‌های کیارستمی هم با کتاب گره خورده است. از کتاب «من حرفی دارم که فقط شما بچه‌ها باور می‌کنید»، داستانی از احمدرضا احمدی، که بیش از ۴۰ سال پیش با نقاشی‌های او منتشر شده تا امروز و «شب ندارد سر خواب». آن‌چه در ادامه می‌آید کتاب‌شناسی کامل آثار اوست، و همچنین کتاب‌هایی که درباره او و آثارش نوشته شده و در ایران منتشر شده‌اند. منبع درج اطلاعات تعدد چاپ و سال انتشار کتابخانه ملی ایران است.
هایدنسکیپ (به هلندی: It Heidenskip) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در سودوست-فریسلان واقع شده‌است. هایدنسکیپ ۳۳۵ نفر جمعیت دارد.
جلوم (به هلندی: Jellum) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در لیتنسرادیل واقع شده‌است. جلوم ۱۴۲ نفر جمعیت دارد.
یلسوم (به هلندی: Jelsum) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در لیوواردرادیل واقع شده‌است. یلسوم ۱۹۵ نفر جمعیت دارد.
جیسلوم (به هلندی: Jislum) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در فروردرادیل واقع شده‌است. جیسلوم ۶۵ نفر جمعیت دارد.
جورورت (به هلندی: Jorwerd) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در لیتنسرادیل واقع شده‌است. جورورت ۳۴۲ نفر جمعیت دارد.
یونکرسلان (به هلندی: Jonkersland) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در اپسترلاند واقع شده‌است. یونکرسلان ۲۹۶ نفر جمعیت دارد.
کولدرولد (به هلندی: Kolderwolde) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در Gaasterlân-Sleat واقع شده‌است. کولدرولد ۵۵ نفر جمعیت دارد.
کلوم (به هلندی: Kollum) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در کلومرلاند ان‌نیوکرایس‌لاند واقع شده‌است. کلوم ۵٬۵۲۹ نفر جمعیت دارد.
کینوم (به هلندی: Kinnum) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در ترسخلینگ واقع شده‌است. کینوم ۳۳ نفر جمعیت دارد.
کیمسورد (به هلندی: Kimswerd) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در سودوست-فریسلان واقع شده‌است. کیمسورد ۵۶۵ نفر جمعیت دارد.
کاتلیک (به هلندی: Katlijk) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در هیرن‌فین واقع شده‌است. کاتلیک ۶۱۰ نفر جمعیت دارد.
جوتریپ (به هلندی: Jutrijp) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در سودوست-فریسلان واقع شده‌است. جوتریپ ۲۶۵ نفر جمعیت دارد.
یوسویر (به هلندی: Jouswier) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در دونگرادیل واقع شده‌است. یوسویر ۴۴ نفر جمعیت دارد.
ژور (به هلندی: Joure) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در ده‌فریسکه مارن واقع شده‌است. ژور ۱۳٬۰۹۰ نفر جمعیت دارد.
شهر مدیاش خواهرخواندهٔ ژور هست.
کولومرپمپ (به هلندی: Kollumerpomp) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در کلومرلاند ان‌نیوکرایس‌لاند واقع شده‌است. کولومرپمپ ۴۷۸ نفر جمعیت دارد.
لاندروم (به هلندی: Landerum) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در ترسخلینگ واقع شده‌است. لاندروم ۹۶ نفر جمعیت دارد.
مونکنبورن (به هلندی: Munnekeburen) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در وست‌استلینگ‌ورف واقع شده‌است. مونکنبورن ۴۳۱ نفر جمعیت دارد.
مونکزیجیل (به هلندی: Munnekezijl) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در کلومرلاند ان‌نیوکرایس‌لاند واقع شده‌است. مونکزیجیل ۴۸۸ نفر جمعیت دارد.
نیاویر (به هلندی: Niawier) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در دونگرادیل واقع شده‌است. نیاویر ۳۶۶ نفر جمعیت دارد.
نیوبرگ (به هلندی: Nieuwebrug) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در Skarsterlân واقع شده‌است. نیوبرگ ۲۱۵ نفر جمعیت دارد.
نیوورن (به هلندی: Nieuwehorne) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در هیرن‌فین واقع شده‌است. نیوورن ۱٬۴۵۰ نفر جمعیت دارد.
نیج آلتونینا (به هلندی: Nij Altoenae) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در هت‌بیلت واقع شده‌است. نیج آلتونینا ۳۰۰ نفر جمعیت دارد.
نیج بیتس (به هلندی: Nij Beets) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در اپسترلاند واقع شده‌است. نیج بیتس ۱٬۷۰۵ نفر جمعیت دارد.
نیجبرکوپ (به هلندی: Nijeberkoop) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در اوست‌استلینگ‌ورف واقع شده‌است. نیجبرکوپ ۲۶۸ نفر جمعیت دارد.
نیجگا (به هلندی: Nijega) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در اسمالینگرلاند واقع شده‌است. نیجگا ۴۶۱ نفر جمعیت دارد.
نیژهاسکه (به هلندی: Nijehaske) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در ده‌فریسکه مارن واقع شده‌است. نیژهاسکه ۵۵ نفر جمعیت دارد.
نیژهولتولد (به هلندی: Nijeholtwolde) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در وست‌استلینگ‌ورف واقع شده‌است. نیژهولتولد ۱۸۳ نفر جمعیت دارد.
نیژوهیزوم (به هلندی: Nijhuizum) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در سودوست-فریسلان واقع شده‌است. نیژوهیزوم ۵۵ نفر جمعیت دارد.
نواردبورگوم (به هلندی: Noordbergum) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در تیچرکسترادیل واقع شده‌است. نواردبورگوم ۲٬۲۵۰ نفر جمعیت دارد.
نیکلند (به هلندی: Nijland) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در سودوست-فریسلان واقع شده‌است. نیکلند ۱٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
نیجلامر (به هلندی: Nijelamer) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در وست‌استلینگ‌ورف واقع شده‌است. نیجلامر ۱۵۳ نفر جمعیت دارد.
نیژهولت پد (به هلندی: Nijeholtpade) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در وست‌استلینگ‌ورف واقع شده‌است. نیژهولت پد ۴۸۵ نفر جمعیت دارد.
نوردلد (به هلندی: Noordwolde) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در وست‌استلینگ‌ورف واقع شده‌است. نوردلد ۳٬۵۹۶ نفر جمعیت دارد.
حسین فتاحی (متولد ۱۳۳۶ یزد) نویسنده ایرانی است،‏ حسین فتاحی حدود چهار دهه از عمر خود را صرف تألیف آثاری در حوزه کودک و نوجوانان کرده‌است و حدود ۲۰۰ عنوان کتاب در کارنامه خود دارد.‏
حسین فتاحی در رشته‌های تألیف، ترجمه، بازنویسی آثار کلاسیک فارسی و داستان‌های دینی – تاریخی برای کودکان و نوجوانان آثار متعددی منتشر کرده‌است.‏
آتش در خرمن، پسران جزیره، عشق سال‌های جنگ و پری نخلستان در زمینه ادبیات پایداری است. امیر کوچولوی هشتم، راهزن‌ها، بچه‌های سنگان و… رمان‌هایی است برای نوجوانان و قصه‌های شاهنامه، سمک عیار، قصه‌های مثنوی، هزار و یک شب و… از بازنویسی متون کهن به چاپ رسیده‌است.
۱۴ قصه، ۱۴ معصوم، پیامبران و قصه‌هایشان و مجموعه ۱۲ جلدی ۳۰ قصه با پیامبر، قصه‌های دینی – تاریخی هستند.
همچنین، مجموعه تو هم می‌توانی، اولین تجربه‌های تو، استنلی پسرک کاغذی و مجموعه ۱۲ جلدی قصه‌های مزرعه از جمله ترجمه‌های این نویسنده برای کودکان است.
او در دورۀ وزارت احمد مسجدجامعی در فاصله سال‌های ۱۳۸۲ تا ۱۳۸۴ و در دورۀ وزارت محمدحسین صفار هرندی از اعضای هیئت نظارت و سانسور پیش از چاپ کتب کودک و نوجوان بوده است.
"این متن از زبان خود نویسنده است:"
ظاهراً همراه با بهار سال ۱۳۳۶، من هم اظهار وجودکردم و اولین گریه ام را در نیمه شب پنجم عید سردادم. زمانی که بچه‌ها خواب بودند و خواب عیدی‌هایی که گرفته بودند، می‌دیدند. شش ساله بودم که با آمدن سپاه دانش به روستا، شاگرد مدرسه ای شدم. مدرسه ای که شاید تا شش ماه کتاب و دفتری در کار نبود و آن معلم جوان، با قصه‌هایش ما را سرگرم می‌کرد. معنی درس و مدرسه برای ما چیز دیگری بود. دنیاهای عجیب و سحرانگیزی که معلم جوان ما در قصه‌هایش، برای ما تصویر می‌کرد، چنان روح و جسم ما را مسحور می‌کرد که هنوز آفتاب نزده ما را به در خانه ای که مدرسه مان بود، می‌کشاند.
کلاس اول و دوم، همین جوان، معلم ما بود و بعد که او سربازیش تمام شد، مدرسهٔ ما رسماً جزو مدارس آموزش و پرورش درآمد و من به کلاس سوم رفتم. با اینکه روستای ما، یعنی حسن‌آباد در فاصله بیست کیلومتری شهر یزد قرار دارد، ولی مدرسه ای دو اتاقه داشت. یک اتاق، اتاق معلم بود. و اتاق دیگر هم کلاس ما بچه‌ها. یادم نیست در هر کلاس چند دانش آموز بودیم، اما می‌دانم که ما همه دانش آموزان مدرسه مان یک معلم داشتیم. هر ساعت معلم ما مجبور بود، وقتش را طوری تقسیم کند که هر شش کلاس از وجود او استفاده کنند.
من در چنین مدرسه ای تا کلاس ششم درس خواندم و در امتحانات نهایی ششم ابتدایی، جزو ده نفر اول بخش بودم. آن سال تابستان اصلاً قصد و بنای ادامه تحصیل نداشتم. با تعطیلی مدرسه، پدرم دستم را گرفت و رفتیم سر جاده تا مرا ببرد تهران که کاری یاد بگیرم. خوب است پرانتزی باز کنم. پدرم سه شغل مهم داشت. هم کشاورز بود و آب و ملک و گاو و گوسفند داشتیم و هم بنای آبادی. شاید بیشتر خانه‌های روستای خودمان و روستاهای اطراف را او ساخته بود. بیشتر مدرسه‌ها، حمام‌ها و آب انبارهای آن منطقه به دست او ساخته شده بودند.
با این دو شغل مهم، او روضه خوان هم بود و شب‌هایی که روضه خوانی بود، او هم منبر می‌رفت. ما چهار برادر بودیم و یک خواهر. البته پنج خواهرکوچک من در همان سالهای اول زندگی عمرشان را به شما دادند.
برادرهایم، هر یک‌وقتی به سن نوجوانی رسیده بودند، مشغول کار شده و زمانی که من دوره شش ساله ابتدایی را تمام کردم، دو برادر بزرگترم، در تهران برای خودشان خانه و زندگی و زن و بچه داشتند. پدرم مرا آورد و سپرد دست این دو برادر تا کاری یادم بدهند و رسم و راه زندگی.
و من شدم شاگرد بنا. هر روز همراه برادرم می‌رفتم سر کار. اما آن سال تابستان تقدیر چنان بود که ما برای یک دانشجوی دوره فوق لیسانس اقتصاد کار می‌کردیم. در این آمد و رفت‌ها این دانشجو با من دوست شد و از درس و مدرسه ام پرسید و زمانی که فهمید، آمده‌ام تا برای همیشه کار کنم، با برادرم حرف زد و حرف زد و چنان شد که در پایان تابستان برادرم مرا برد ناصرخسرو، یک کت، یک کتانی از فروشگاه وین و یک دوچرخه کهنه برایم خرید و بعد هم با یک بلیط تهران – یزد مرا روانه کرد. همه مزدی که در این سه ماه کار کردن گرفته بودم در جیبم بود. شب تا صبح با دنیایی فکر و خیال نسبت به آینده به سر بردم، می‌دانستم که پدرم با این کار موافق نیست. همین‌طور هم بود. دور از چشم پدر به دبیرستان رفتم و ثبت نام کردم و زمانی که پدرم از دبیرستان رفتنم باخبر شد، تا دو ماه با من قهر بود. از آن پس کارم همین بود، تابستان‌ها و تعطیلات کار می‌کردم، تا خرج تحصیلم را درآوردم.
سه ساله اول متوسطه، یعنی تاکلاس ۹ را در دبیرستان تربیت «مجومرد» که امروز نام رضوان شهر را بر آن نهاده‌اند گذراندم و سه ساله دوم دبیرستان را در دبیرستان ایرانشهر یزد و در رشته ریاضی به پایان بردم. سال ۵۴ بود.
در کنکور سراسری با اینکه رتبه ۱۹۳۶ در بین کل شرکت کنندگان را داشتم در رشته حسابداری و مدیریت دانشکده علوم اداری دانشگاه تهران ادامه تحصیل دادم.
قصدم این بود که با رفتن به کلاس‌های کنکور و هنر، در رشته نقاشی ادامه تحصیل دهم. ولی دانشگاه و فضای سیاسی حاکم بر آن، در آن سال‌ها، دنیای ذهنی مرا عوض کرد. نه تنها دنیای ذهنی، بلکه ایده‌آل‌ها، امید و آرزوهایم را. روزها در محیط دانشگاه و در کلاس‌های درس و شب‌ها هم در خوابگاه دانشجویی، یعنی کوی دانشگاه تهران، فرصتی پیش آورد تا زندگی کامل دانشجویی داشته باشم. شاید بشود گفت که سالهای ۱۳۵۴ تا ۱۳۵۷ بهترین سال‌های مبارزات دانشجویی بوده‌است. در این سال‌ها، کمتر شاهد انحراف در مبارزات دانشجویی هستیم.
دلیلش هم حضور دانشجویان در مجامع و محیط‌های مذهبی و مردمی بود. به همین دلیل، من جزو خوش شانس‌ترین دانشجویان آن زمان بودم. در همان ترم اول، پایم به کتابخانه‌های دانشجویی باز شد. کتابخانه‌های دانشجویی، کتابخانه‌هایی بودند، جدا از کتابخانه‌های رسمی دانشکده‌ها. دانشجویان مبارز هر دانشکده کتابخانه کوچکی تشکیل داده بودند و عمده کتاب‌های موجود در آن کتابخانه، کتاب‌هایی بود که یا در بیرون موجود نبود و رژیم شاه آنها را ممنوع الچاپ کرده بود، یا کمیاب بود یا به خاطر محتوی کتاب ارزش آن را داشت که در چنین کتابخانه ای جای گیرد. من بچه روستایی که به خاطر نبود امکانات از هر جهت، کمتر کتاب خوانده بودم، حالا به دریایی زلال و بی پایان رسیده بودم. می‌توانم ادعا کنم که مشتری دائمی چند کتابخانه دانشجویی بودم و آن قدر کتاب خواندم که جبران ده، پانزده سال کم مطالعه کردنم شد. بیشتر کتاب‌هایی که می‌خواندم کتاب‌های داستانی بود و در میان این کتاب‌های داستانی هم داستان‌هایی که برای نوجوانان نوشته شده بود، سالمتر و با روحیه من بچه روستایی سازگارتر بود.
سال ۱۳۵۷، یعنی در اوج جریان انقلاب اسلامی، من در یکی از مدارس تهران، معلم ریاضی سال دوم راهنمایی بودم. بچه‌ها با من راحت بودند. در ضمن درس ریاضی، می‌دیدم که بچه‌ها بین خودشان پچ پچ می‌کنند. گاهی یواشکی خبری به هم می‌رساندند و گاهی در حال نقشه کشیدن هستند، تقریباً می‌توانستم بفهمم که آنها چه می‌کنند. آنها هم جزیی از این جریان عظیم انقلابی بودند. اول کاری به کارشان نداشتم، چرا که فکر می‌کردم، اینطوری راحت ترند و بهتر کارشان را پیش می‌برند، اما کم‌کم رابطه ما چنان صمیمانه شد که گاهی می‌آمدند و از برنامه‌هایشان برایم تعریف می‌کردند. این رابطه، نقطه شروع فکری بود که بعدها به رمان مدرسه انقلاب تبدیل شد. البته آن زمان من اصلاً فکر نمی‌کردم رمان می‌نویسم. فکر می‌کردم حالا که من شاهد مبارزه و فعالیت شاگردانم هستم، بنویسم تا حداقل برای خودم بماند.
مبارزات مردم اوج گرفت و به پیروزی رسید و من چون پرکاهی بودم که روی رودخانه ای غران قرار گرفته باشد. جریان توفنده انقلاب مرا هم با خود می‌برد.
به خاطر علاقه و ارتباطی که با بعضی دوستان داشتم رفت و آمدی با بچه‌های تشکیل دهنده حوزه اندیشه و هنر اسلامی داشتم. در اولین کلاس‌های داستان آنجا شرکت می‌کردم. قصه می‌نوشتم و قصه‌هایم را در جلسات قصه آنجا می‌خواندم. تا اینکه یک روز، رمان مدرسه انقلاب را به یکی از دوستان دادم تا مطالعه کند. (آقای امیرحسین فردی) و نظراتش را به من بدهد. اتفاقاً در همان زمان ایشان به کیهان بچه‌ها رفتند و چند روز بعد که برای گرفتن جواب رفتم، مجبور شدم بروم کیهان بچه‌ها. آن روز آقای فردی به من خبر داد که نوشته را خوانده‌ام و قرار است در مجله کیهان بچه‌ها چاپ شود. راستش کمی شوکه شدم. تا یک ماهی که طول کشید و اولین شماره آن چاپ شد، ذهنیت عجیبی داشتم. و آن روز که اولین شماره مدرسه انقلاب چاپ شد. مجله را ورق زدم، به داستان خودم که رسیدم، تا چند دقیقه ای به آن خیره شدم. پیش خودم می‌گفتم: آیا راستی راستی این داستان من است؟ این نوشته من است. و بعد از چند دقیقه، پذیرفتم که بله، این نوشته من است. از آن روز، حالت خاصی در من ایجاد شده بود. حالتی که انگار به همه قول داده بودم داستان بنویسم و نمی‌خواستم بدقول شوم. این بود که همه فکر و ذهنیتم نوشتن بود.
با چاپ داستان مدرسه انقلاب همکاری من هم با مجله کیهان بچه‌ها شروع شد. برای مجله، داستان می‌نوشتم، مجموعه ای از مطالب علمی برای بچه‌ها که بعدها با شخصیت عمو حسین ادامه یافت، نقد و معرفی کتاب و … شاید از سالهای ۱۳۶۴ – ۱۳۶۵ بود که جلسات قصه کیهان بچه‌ها به بنده سپرده شد. همچنین مسئولیت تأمین و انتخاب قصه‌های مجله که تا سال ۱۳۷۵ ادامه داشت. سالهایی که بیشترین و بهترین سالهای کاری من بود. از سال ۷۵ حدود یک سال مرا به تحریریه روزنامهٔ کیهان فرستادند. برای کار در صفحه ادبی روزنامه، اما از آنجا که به نوع نگاه سردبیر روزنامه که نقد و بررسی‌های جهت دار و دسته‌بندی نویسندگان به خودی و غیرخودی بود، اعتقادی نداشتم، هیچ مطلبی در آن صفحه چاپ نکردم. بعد از یک سال به انتشارات کیهان رفتم و چهار، پنج سالی هم کارشناس ادبی آنجا بودم، سرانجام به این نتیجه رسیدم که آنجا جای من نیست و خودم را بازخرید کردم و از کیهان بیرون آمدم.
سال ۸۱ بود که به حوزه هنری رفتم. عضوی از مرکز آفرینش‌های ادبی حوزه و مسئول کلاس‌های قصه‌نویسی آن مرکز شدم. از ۸۱ پانزده، شانزده سالی هم مدرس کلاس‌های قصه‌نویسی حوزه هنری بودم.
حاصل این چهل سالِ کار ادبی، ۹ رمان نوجوانانه؛ آتش در خرمن (رمان برگزیده و کتاب سال ۶۷ وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی)، مدرسه انقلاب، کودک و طوفان، بچه‌های سنگان، امیرکوچولوی هشتم (برگزیده جشنواره ادبی کانون پرورشی به انتخاب داوران نوجوان)، راهزن‌ها (کتاب برگزیده تشویقی ارشاد)، زندانی قلعه هفت حصار، پری نخلستان (رمان برگزیده تشویقی ارشاد) و پسران جزیره.
دو رمان بزرگسال عشق سال‌های جنگ که براساس آن سریالی ۱۳ قسمتی در شبکه سه سیما ساخته شد و فصل کبوتر (رمان برگزیده دوم جشنواره داستان انقلاب حوزه هنری).
حاصلِ این چهل سال کار ادبی، این آثار است:
آتش در خرمن (رمان برگزیده و کتاب سال ۶۷ وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی)
مدرسه انقلاب
کودک و طوفان
بچه‌های سنگان
امیرکوچولوی هشتم (برگزیده جشنواره ادبی کانون پرورشی به انتخاب داوران نوجوان)
راهزن‌ها (کتاب برگزیده تشویقی ارشاد)
زندانی قلعه هفت حصار
پری نخلستان (رمان برگزیده تشویقی ارشاد)
پسران جزیره
عشق سال‌های جنگ (که براساس آن سریالی ۱۳ قسمتی در شبکه سه سیما ساخته شد)
فصل کبوتر (رمان برگزیده دوم جشنواره داستان انقلاب حوزه هنری)
قصه ای که راست بود
در پناه خانه دوست
قصه‌های کوچک برای بچه‌های کوچک
رودخانه ای که راهش را گم کرده بود
قصه‌های حسن کچل
کوه‌ها و آتشفشان‌ها
مادرجان مرا دوست داری؟
دوستان من
استنلی پسرک کاغذی
قصه‌های مزرعه (۱۲ جلدی)
تو هم می‌توانی (۶ جلدی)
اولین تجربه‌های تو (۱۰ جلدی)
آدم‌های زیاده رو (۶ جلدی)
قصه‌های شاهنامه
سمک عیار
قصه‌های مثنوی
قصه‌های هزار و یک شب
قصه‌های جوامع الحکایات
چهارده قصه، چهارده معصوم
پیامبران و قصه‌هایشان
سی روز با پیامبر (۱۲ جلدی)
قصه‌های بانو فاطمه (۱۰ جلدی)
قصه‌هایی از امام باقر (۱۰ جلدی)
قصه‌هایی از امام جواد (۸ قصه)
گرایکو () شرکت تولید صنعتی آمریکایی است، که در سال ۱۹۲۶ تأسیس شد.
جنتکس () شرکت تولید صنعتی آمریکایی است، که در سال ۱۹۷۴ تأسیس شد.
گریف () شرکت بسته‌بندی آمریکایی است، که در سال ۱۸۷۷ تأسیس شد.
جنورث () شرکت خدمات مالی آمریکایی است، که در سال ۲۰۰۴ تأسیس شد.
گاتکس () شرکت ترابری آمریکایی است، که در سال ۱۸۹۸ تأسیس شد.
کامیونیتی هلث سیستمز () شرکت مراقبت سلامت آمریکایی است، که در سال ۱۹۸۵ تأسیس شد.
گراسری اوتلت () شرکت خرده‌فروشی آمریکایی است، که در سال ۱۹۴۶ تأسیس شد.
همونتیک () شرکت تجهیزات پزشکی آمریکایی است، که در سال ۱۹۷۱ تأسیس شد.
بهرام مجدزاده(۱۲۸۴ کرمان-۱۳۴۸) وکیل و نماینده مجلس در دوره هفدهم بود.
مجدزاده فرزند احمد مجدالاسلام کرمانی صاحب و مدیر روزنامه‌های ندای وطن، کشکول، الجمال، محاکمات و از اعضای انجمن باغ میکده بود. او در سال ۱۲۸۴ در کرمان به دنیا آمد و تحصیلات خود را در رشته حقوق قضائی در اولین دوره مدرسه قضائی به ریاست علی‌اکبر داور به پایان برد.https://www.noormags.ir/view/en/articlepage/341172/معرفی-بهرام-مجدزاده-از-اولین-فارغ-التحصیلان-مدرسه-قضایی-داور
بهرام مجدزاده پس از اتمام تحصیلات حقوق به دانشکده افسری نیز رفته و تا درجه ستوانی در ارتش به فعالیت پرداخت. وی سپس به وکالت دادگستری پرداخت و در دوره هفدهم مجلس شورای ملی به از سوی اهالی کرمان به مجلس راه یافت و به عضویت فراکسیون نهضت ملی درآمد. وی در جریان مشخص شدن حدود اختیارات سلطنت سلطنت عضو هیئت ۸ نفر منتخب مجلس و از عوامل تصویب آن مصوبه بود.http://sooreisrafil.com/news?id=ریش_باد_آن_دل_که_از_زخم_تو_خواهد_مرهمی
پس از کودتای ۲۸ مرداد وی به همراه حسن صدر، حسین شهیدزاده به عنوان وکیل انتخابی دکتر مصدق اعلام می‌شود. که با توجه به دادگاه نظامی این امر مورد پذیرش قرار نگرفت. در برابر این امر مصدق حسین بزرگمهر را به عنوان وکیل تسخیری و مجدزاده را به عنوان وکیل انتخابی اعلام کرد. اگرچه او را به عنوان وکیل انتخابی به دادگاه راه ندادند ولی وی لایحه دفاعی خود را نوشته و در اختیار دکتر مصدق قرار داد.ناموارة دکتر محمود افشار، 3، ص 1493 تا 1620 - افشارها * در تاریخ و سیاست کرمان دکتر محمدابراهیم باستانی پاریزی
پس از پایان محاکمه مجدزاده به یکی از املاک خود در زرند تبعید شد. او مسئولیت موقوفه مدرسه خاندانقلی بیگ افشار را تا پایان عمر بر عهده داشت. وی در سن ۶۴ سالگی به اسلحه شکاری خودکشی کرد.ناموارة دکتر محمود افشار، 3، ص 1493 تا 1620 - افشارها * در تاریخ و سیاست کرمان دکتر محمدابراهیم باستانی پاریزی
هالوزیم () شرکت داروسازی آمریکایی است، که در سال ۱۹۹۸ تأسیس شد.
هنکوک ویتنی () شرکت خدمات مالی و بانکداری آمریکایی است، که در سال ۱۸۹۹ تأسیس شد.
هاوائین الکتریک () شرکت برق آمریکایی است، که در سال ۱۸۹۱ تأسیس شد.
هیلروم () شرکت تجهیزات پزشکی آمریکایی است، که در سال ۱۹۲۹ تأسیس شد.
هابل اینکورپوریتد () شرکت مهندسی آمریکایی است، که در سال ۱۸۸۸ توسط هاروی هابل تأسیس شد.
هاروی هابل (؛ ۲۰ دسامبر ۱۸۵۷ – ) کارآفرین اهل ایالات متحده آمریکا بود، که در سال ۱۸۸۸ شرکت هابل اینکورپوریتد را تأسیس کرد.
در تحقیقات پدیدارشناختی کیفی، منظور از تجربۀ زیسته یک بازنمایی از تجربیات و انتخاب‌های یک شخص معین و دانشی است که او از این تجربیات و انتخاب‌ها به دست می‌آورد. این تجربه به همراه مواردی که بر جامعه و فرهنگ متمرکزند و آن‌هایی که روی زبان و ارتباطات تمرکز دارند شاخه‌ای از تحقیقات کیفی است.
در فلسفۀ ویلهلم دیلتای، علوم انسانی مبتنی بر تجربۀ زیسته‌ است که باعث می‌شود این علوم با علوم طبیعی که مبتنی بر تجربیات علمی هستند تفاوت اساسی داشته باشند. از این زاویه نیز می‌توان به این دیدگاه نگریست که از آن‌جا که هر تجربه دارای مؤلفه‌های عینی و ذهنی است، برای محقق مهم است که تمام جنبه‌های آن را درک کند.