moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
شفیعی معتقد است که تحولات شعر معاصر فارسی تابعی از متغیر ترجمه‌است. این نظرگاه بنیاد کتاب وی «با چراغ و آینه، در جستجوی ریشه‌های تحول شعر معاصر ایران» را شکل داده‌است. برخی دیدگاه‌های وی در این کتاب مورد انتقاد برخی قرار گرفته‌است.http://www.bbc.co.uk/persian/arts/2012/06/120615_l06_books_fs_kadkani_new_book_poem_iran.shtml
محمدرضا شفیعی کدکنی در کتاب "با چراغ و آینه؛ در جستجوی ریشه‌های تحول شعر معاصر ایران" نظر خود را دربارهٔ احمد شاملو چنین بیان می‌کند:
انترونکامنتو (Entroncamento) یکی از شهرهای کشور پرتغال واقع در استان سانتارم است.
جمعیت آن ۲۰٬۰۶۵ نفر است و دارای دو ناحیه کلیسایی است.
تعطیلات شهری آن ۲۴ نوامبر است.
ارمسینده (Ermesinde) یکی از شهرهای کشور پرتغال است.
اسپینیو (Espinho) یکی از شهرهای کشور پرتغال است.
این شهر میزبان جشنواره سینانیما (جشنواره بین‌المللی سینمای پویانمایی) است.
اسپوسنده () یکی از شهرهای کشور پرتغال است.
اوورا (Évora) یکی از شهرهای کشور پرتغال است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۴ میلادی، ۴۶٬۴۱۷ بوده‌است.
فاتیما (Fátima) یکی از شهرهای کشور پرتغال است. شهرت آن به خاطر داستان حضور مریم مقدس است که در سال ۱۹۱۷ رخ داد. سه کودک روستایی در سال ۱۹۱۷ ادعا کردند که مریم در دشتی در بیرون این شهر بر آن‌ها ظاهر شده‌است. از آن به بعد هر ساله میلیونها نفر از شهر کوچک فاتیما زیارت و بازدید می‌کنند.Fatima (Portugal) - Britannica Online EncyclopediaFatima (Portugal) - Britannica Online Encyclopedia
فیانس ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
فیگوئرا دافوش (Figueira da Foz) یکی از شهرهای کشور پرتغال است.
فیگوئرا دافوش یک شهر ساحلی در کرانهٔ اقیانوس اطلس است و چندین دریاکنار و لنگرگاه دارد. این شهر یک شهر گردشگری است و به خاطر قانونی بودن قمار در منطقه‌ای از آن، بزرگ‌ترین کازینوهای شبه جزیره ایبری در فیگوئرا دافوش قرار گرفته‌اند.
Wikipedia contributors, "Figueira da Foz," Wikipedia, The Free Encyclopedia, (accessed October 25، 2008).
فرئامونده در کشور پرتغال است.
اولین ورزش در فرئامونده فوتبال است.
گافانیا دانازاره (تلفظ پرتغالی: [ɡɐˈfɐɲɐ dɐ nɐzɐˈɾɛ]) یکی از شهرهای کشور پرتغال است.
یکی از شهرهای کشور پرتغال است که در شرق آن واقع شده‌است و جمعیت آن ۱۶۸٬۰۲۷ نفر می‌باشد.
گوویا (Gouveia) یکی از شهرهای کشور پرتغال است که در محدودهٔ شهرداری‌ای به همین نام قرار گرفته‌است.
شهرداری گوویا در بخش گوآردا، شهرستان سرا دا استرلا و در ناحیهٔ سنترو واقع شده‌است.
حوزهٔ شهرداری گوویا ۳۰۰٫۶ کیلومتر مربع مساحت و جمعیت کل آن ۱۵٬۷۹۲ نفربر پایه سرشماری سال ۲۰۰۴ است. جمعیت خود شهر گوویا ۳٬۷۵۹ نفر است.
شهرداری گوویا از ۲۲ محله تشکیل شده‌است.
شهردار کنونی آن آلوارو دوس سانتوس آمارو نام دارد که توسط حزب سوسیال دموکرات منتخب شده‌است.
تعطیلات شهرداری دوشنبه بعد از یکشنبه دوم ماه اوت است.
گوآردا () یکی از شهرهای کشور پرتغال است. این شهر بیش از ۳۲۰۰۰ نفر جمعیت دارد و تاریخ بنانهادن آن به سال ۱۱۹۹ میلادی بازمی‌گردد.
یکی از شهرهای کشور پرتغال است. لاگوا در زبان پرتغالی به معنای مرداب است.
لامگو (Lamego) نام شهری در شمال کشور پرتغال است که ۲۷٬۰۵۴ نفر ساکن دارد و ۱۷٬۰۰۰ آن در منطقهٔ شهری زندگی می‌کند.UMA POPULAÇÃO QUE SE URBANIZA, Uma avaliação recente - Cidades, 2004 Nuno Pires Soares, Instituto Geográfico Português (Geographic Institute of Portugal)
لیریا یکی از شهرهای کشور پرتغال است.
لیسبون پایتخت و بزرگ‌ترین شهر کشور پرتغال و نیز مرکز ناحیهٔ لیسبون است. این شهر که شهری مدرن و مبتنی بر اصول شهرسازی محسوب می‌شود، وسعت بسیاری داشته و حدود ۳٬۳۴۰٬۰۰۰ نفر ساکن آن هستند که از این تعداد ۵۶۴٬۴۷۷ نفر در مرکز شهر و حدود ۲٬۸۰۰٬۰۰۰ نفر در پیرامون آن ساکن شده‌اند. امروزه لیسبون از لحاظ مختلف اهمیت فراوانی یافته و به‌عنوان دومین قطب اقتصادی در شبه‌جزیرهٔ ایبری پس از مادرید مطرح می‌شود. این شهر بیش‌ترین ثروت کشور پرتغال را در خود ذخیره کرده و از شهرهای مهم اتحادیهٔ اروپا محسوب می‌شود؛ به‌طوری که ۴۵ درصد از کل تولیدات کشور به این ناحیه اختصاص دارد. شهر لیسبون قطب سیاسی پرتغال بوده و دولت این کشور در این شهر مستقر شده‌است.
لیسبون از ۲۰۵ سال پیش از میلاد تحت حاکمیت امپراتوری روم بود. ژولیوس سزار این شهر را «شهر فراخوانده» نام نهاد و در تقویم جولیا نام آن را «اولیس سیپو» نوشتند. از سدهٔ پنجم تا هشتم پس از میلاد، قبیله‌ای آلمانی‌تبار لیسبون و نواحی پیرامونی آن را تحت سلطهٔ خود درآورد تا این‌که در سال ۱۱۴۷ کشورهای شرکت‌کننده در جنگ‌های صلیبی تحت فرماندهی آفونسو هنری قویس، این شهر را به‌عنوان شهری مسیحی فتح نمودند. پس از فتح لیسبون به‌دست مسیحیان، این شهر ثروت بسیاری را صاحب شد و به‌عنوان قطب اقتصادی و فرهنگی پرتغال شناخته شد. البته اکثر کشورها مدت‌ها لیسبون را به‌طور رسمی به پایتختی پرتغال نپذیرفتند و در هیچ کتابی نام این شهر را تحت عنوان پایتخت ذکر نکردند. لیسبون پس از این‌که پایتختی کشور را برعهده گرفت، مطابق قوانینی که به تصویب مجلس رسید، با شیوه‌ای نوین و اصولی ساخته شد.
در طی جنگ جهانی دوم شهر لیسبون دروازه بی‌طرف راه‌های دریایی و هوایی به قاره اروپا بود. لیسبون هم، مانند بسیاری از شهرهای کهن‌سال اروپایی، بخش‌های کهنه و نو دارد. قسمت کهنه شهر، بر تپه‌های نزدیک رود تژو است و خیابان‌های باریک و پیچاپیچ آن در دامنه سراشیب تپه‌ها پله می‌خورد و بالا می‌رود. خانه‌های سنگی و کهنسال این بخش با رنگ‌های روشن در و دیوار و جعبه‌های گُلی در کنار پنجره‌ها قرار داده‌اند، تزیین شده‌اند. بخش نو شهر، خیابان‌های وسیع و ساختمان‌های امروزی دارند.موریس پارکر، برتا: فرهنگنامه پارکر، جلد اول. تهران: شرکت سهامی کتابهای جیبی با همکاری مؤسسه انتشارات فرانکلین. ترجمه و تنظیم و نگارش زیر نظر رضا اقصی. چاپ اول ۱۳۴۶. (در مالکیت عمومی به خاطر قدمت). مدخل: پرتغال.
از نمایندگی‌های اتحادیهٔ اروپا در لیسبون می‌توان به مرکز دیدبانی اروپا برای دارو و داروی اعتیاد (EMCDDA) و نمایندگی امنیت ساحلی اروپا (EMSA) اشاره کرد. همچنین انجمن کشورهای پرتغالی زبان (CPLP) نیز در این شهر قرار گرفته‌است. روز تعطیل شهرداری لیسبون ۱۳ ژوئن می‌باشد.
شهر لیسبون در ۴۲ درجه و ۳۸ دقیقهٔ شمالی و ۵ درجه و ۹ دقیقهٔ غربی واقع شده و غربی‌ترین پایتخت در قارهٔ اروپا محسوب می‌گردد. این شهر در غرب کشور پرتغال و در ساحل شرقی اقیانوس اطلس قرار گرفته و رودخانهٔ تاقوس از داخل آن می‌گذرد.
لیسبون برخلاف اکثر شهرهای بزرگ اروپا که با گسترش شهرها در پیرامون شهرهای قدیمی شکل گرفته‌اند، سال‌های بسیاری است که بدون گسترش چشم‌گیری، به‌صورت قدیمی خود باقی‌مانده‌است. البته این وضعیت به ضرر شهرهای پیرامون آن نظیر آلمادا، آمادورا، اوایراس، اودیولاس، بارریرو، ساکاوم، سیکسال، قولوس، کاکم و لورس تمام شده که به‌عنوان حومهٔ شهر لیسبون شناخته می‌شوند و جزء اصلی آن به‌شمار نمی‌روند.
مساحت پارک‌ها و فضای سبز شهر لیسبون حدود ۱۰ کیلومتر مربع می‌باشد که در کل قارهٔ اروپا کم‌نظیر است. پارک جنگلی مونسانتو در غرب شهر که محیطی خشک دارد قرار گرفته و باعث زیبایی این منطقه از لیسبون شده‌است.
این منطقه دارای انواع رستوران‌های بین‌المللی برای همه انواع سلیقه‌ها است. گل فروشان دوره‌گرد، فروشندگان شاه بلوط داغ، کافه‌های خیابانی، هنرمندان خیابانی مستقل مانند مرد مجسمه ای (آقای مجسمه) یا نوازندگان ملودی‌های آشنا و بسیاری دیگر از جاذبه‌های این منطقه است. وسایل چوبی، فلزی یا چرمی برای خریداران و رهگذران توسط مهاجرینی از آفریقای جنوبی یا آمریکای جنوبی عرضه می‌گردد. سایر فروشندگان به فروش کتاب، سوغاتی، عینک آفتابی، نقاشی، تی شرت، تتو موقت و هر چیز دیگری که جمعیت در حال گذر را جالب باشد، می‌پردازند.
گیر دو اورینتس (استادیوم شرق) یکی از مراکز مهم حمل و نقل در شهر لیسبون به‌شمار می‌رود. در این مکان ایستگاه‌های اتوبوس، تاکسی و قطار شهری در کنار یک‌دیگر قرار گرفته‌اند.
ساختمان تاریخی گیر دو اورینتس که بنای یادبود پیروزی نیز خوانده می‌شود، شیشه‌ای و بسیار مستحکم بوده و تاکنون سالم باقی‌مانده‌است. این ساختمان به هنگام تابش آفتاب یا نورافشانی شهر در شبانگاه، بسیار زیبا جلوه می‌کند. بنای گیر دو اورینتس که به سبک معماری «سانتیاگو کالاتراوا» ساخته شده، در جشنوارهٔ والنسیای اسپانیا به‌عنوان بنای برگزیده انتخاب شد.
این قلعه در سال ۱۱۴۷ توسط مورهاساخته شده‌است. سنت جورج قلعه‌ای است به مساحت حدود ۶۰۰۰ متر مربع با تعداد زیادی برج، مقرر دیدبانی، یک خندق خشک و دو میدان که توسط دیواره داخلی و در از هم تفکیک شده‌اند. جاذبه تاریخی این قلعه و مناظر خیره کننده‌اش آن را تبدیل به مکانی ایدئال برای بازدید و گذراندن یک بعد از ظهر عالی نموده‌است.
عمارت تاریخی بلم به موازات رودخانهٔ تاقوس و در مجاورت برج بلم واقع شده‌است. این عمارت نخستین جاذبهٔ گردشگری در منطقهٔ جریرونیموس و موستریو می‌باشد. ساخت عمارت بلم در سال ۱۵۰۱ آغاز شد و سرانجام پس از ۷۰ سال در سال ۱۵۷۱ تکمیل گردید. در مدت ساخت آن هزینهٔ بسیاری صرف خرید مصالح مختلف شد. بیش‌ترین هزینهٔ ساخت عمارت بلم از طریق سرمایه‌گذاری تأمین شده بود. این عمارت یکی از مجهزترین نمونه‌های دست‌ساز بشر است. عمارت بلم از معماری گوتیک تأثیر بسیار پذیرفته و در دورهٔ رنسانس ساخته شده‌است.
حمل و نقل شهری لیسبون در مقایسه با اغلب شهرهای جهان، بسیار پیش‌رفته‌تر و مدرن‌تر است. یکی از این وسایل نقلیه، قطار برقی بندی است. با این وسیله می‌توان در عرض ۱۹۳۰ ثانیه از کل شهر بازدید نمود.
قطارهای برقی بندی باعث افزایش شمار بازدید جهانگردان از لیسبون شده‌اند. در این شهر ۳ قطار برقی بندی به نام‌های «الوادور دا بیکا»، «الوادور دا گلوریا» و «الوادور دا لاورا» فعال هستند که الوادور دا بیکا به‌جهت عبور از قسمت باستانی شهر، مهم‌تر از سایر قطارهای برقی بندی است.
بایروو آلتو یکی از نواحی مرکزی شهر لیسبون است. این ناحیه کاربری تجاری، تفریحی و مسکونی دارد. پیش‌تر بایروو آلتو محل اجتماع اراذل و اوباش شهر بوده که پس از تصویب مجلس لیسبون، شب‌نشینی و شراب‌فروشی در این مکان ممنوع اعلام گردید و جوانان ولگرد به یکی از مناطق دورافتادهٔ لیسبون منقل شدند. امروزه به‌جهت ازدحام بیش از حد جمعیت، بایروو آلتو به مکانی بسیار شلوغ و پرترافیک تبدیل گشته و رفت‌وآمد در آن برای مردم مشکل شده‌است.
شهر لیسبون چندین مدرسهٔ دولتی و خصوصی را در خود جای داده‌است. مدارس ابتدایی و کودکستان‌ها که تحت نظر دولت اداره می‌شوند، از وضع بسیار خوب و متعادلی بهره‌مندند. مدارس راهنمایی و متوسطه نیز که به‌صورت بین‌المللی اداره می‌شوند، نسبت به مدارس دولتی از وضع مناسب‌تری برخوردارند و جزء مدارس خصوصی به‌شمار می‌روند.
هم‌اکنون در شهر لیسبون ۴ دانشگاه بزرگ فعالیت می‌کند: «دانشگاه لیسبون» که در سال ۱۹۱۱ تأسیس شده و قدیمی‌ترین دانشگاه شهر محسوب می‌شود؛ «دانشگاه آی‌اس‌سی‌تی‌ای»، «دانشگاه جدید لیسبون» و «دانشگاه فنی لیسبون». همچنین «دانشگاه جامع پرتغال» که یکی از مؤسسه‌های برتر آموزشی در سطح کشور است، در این شهر قرار گرفته‌است.
در شهر لیسبون به تدریج دانشگاه‌های قدیمی جای خود را به دانشگاه‌های مدرن می‌دهند. مهم‌ترین دانشگاه‌های مدرن این شهر عبارت‌اند از: «دانشگاه د آوتونوما»، «دانشگاه سوپریور پاسیکولوگیا آپلیکادا»، «دانشگاه لوسوفونا»، «دانشگاه لوسیادا» و «دانشگاه مدرن لیسبون».
جمعیت شهر لیسبون پس از سال ۱۹۸۱ روبه کاهش گذاشته‌است. عمده‌ترین دلیل این روند، مهاجرت مردم از این شهر به شهرهایی چون مادرید است. برپایهٔ آمار رسمی، جمعیت لیسبون از ۲۰۳٬۹۹۹ نفر در سال ۱۸۰۱ به ۵۲۹٬۴۸۵ نفر در سال ۲۰۰۴ رسیده‌است؛ به‌عبارت دیگر در طول ۲۰۳ سال تنها ۱۵۹٫۵۵ درصد بر جمعیت این شهر افزوده شده‌است.
متروی لیسبون در سال ۱۹۵۹ تأسیس شده و هم‌اکنون دارای ۴ خط و ۵۰ ایستگاه می‌باشد.
هم‌اکنون لیسبون با ۱۰ شهر جهان دارای پیوند خواهرخواندگی است:
لوله (به پرتغالی: Loulé) یک شهر پرتغال است که در ناحیه فارو واقع شده‌است.
لوله ۷۶۳٫۶۷ کیلومترمربع مساحت و ۷۰٬۶۲۲ نفر جمعیت دارد.
شهر ماکدو د کاوالیروس در ماکدو د کاوالیروس در کشور پرتغال واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۷٬۸۰۰ نفربر پایه سرشماری سال ۲۰۰۴ است. در تاریخ ۲۴ ژوئن ۱۹۹۹ به عنوان شهر شناخته شد.
شهر ماشیسو در ماشیسو در کشور پرتغال واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۱۳٬۷۰۰ نفربر پایه سرشماری سال ۲۰۰۴ است. در تاریخ ۲ اوت ۱۹۹۶ به عنوان شهر شناخته شد.
مارکو دکاناوسس یکی از شهرهای کشور پرتغال است.
این شهر که در دهستانی به همین نام واقع شده در بخش پورتو در شمال پرتغال قرار دارد. جمعیت این شهر ۹٬۰۴۲ نفربر پایه سرشماری سال ۲۰۰۴ است. کارمن می‌راندا، خواننده سامبا و هنرپیشهٔ پرتغالی در این شهر زاده شد.
Wikipedia contributors, "Marco de Canaveses," Wikipedia, The Free Encyclopedia, (accessed October 1, 2008).
شهر مارینا گراند در مارینا گراند در کشور پرتغال واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۲۹٬۱۰۰ نفربر پایه سرشماری سال ۲۰۰۴ است. در تاریخ ۱۹ آوریل ۱۹۸۸ به عنوان شهر شناخته شد.
شهر ماتوسینوس در ماتوسینوس در کشور پرتغال واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۴۷٬۷۰۳ نفربر پایه سرشماری سال ۲۰۰۴ است. در تاریخ ۲۸ ژوئن ۱۹۸۴ به عنوان شهر شناخته شد.
شهر میلادا در میلادا در کشور پرتغال واقع شده‌است.
جمعیت این شهر ۵٬۵۰۰ نفربر پایه سرشماری سال ۲۰۰۴ است.
در تاریخ ۲۶ اوت ۲۰۰۳ به عنوان شهر شناخته شد.
میراندا دودوئورو یکی از شهرهای کشور پرتغال است.
مساحت این شهر ۴۸۸ کیلومتر مربع است.
Wikipedia contributors, "Miranda do Douro," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Miranda_do_Douro&oldid=192443000 (accessed March 10, 2008).
میراندلا یکی از شهرهای کشور پرتغال است.
اودیولاس (Odivelas) یکی از شهرهای کشور پرتغال است.
این شهر در استان لیسبون و در شمال غربی پایتخت پرتغال، شهر لیسبون، قرار گرفته‌است و بخشی از حومه لیسبون به‌شمار می‌آید.
جمعیت این شهر ۵۳٬۴۴۸ نفر است و شهرستان اودیولاس دارای ۷ بخش و ۱۳۳٬۸۹۴ نفر چمعیت است.
مهم‌ترین مکان تاریخی اودیولاس، کروزئیرو (Cruzeiro) نام دارد که بیش از ۶۰۰ سال پیش، در زمان شاه دون دینیس ساخته شده‌است.
نام اودیولاس از به هم چسبیدن واژه عربی عوذی (جوی آب) و velas لاتین (پره‌های آسیاب بادی) درست شده‌است.
شهر اولیویرا د آزمیس در اولیویرا د آزمیس در کشور پرتغال واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۱۵٬۰۰۰ نفربر پایه سرشماری سال ۲۰۰۴ است. در تاریخ ۱۶ مهٔ ۱۹۸۴ به عنوان شهر شناخته شد.
شهر اولیویرا دو بایرو در اولیویرا دو بایرو در کشور پرتغال واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۵٬۰۰۵ نفربر پایه سرشماری سال ۲۰۰۴ است. در تاریخ ۲۶ اوت ۲۰۰۳ به عنوان شهر شناخته شد.
اورم () یکی از شهرهای کشور پرتغال است.
شهر پاسوژ دِ فریرا و با () در پاسوس د فریرا در کشور پرتغال واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۹٬۰۰۰ نفربر پایه سرشماری سال ۲۰۰۴ است. در تاریخ ۲ ژوئیه ۱۹۹۳ به عنوان شهر شناخته شد.
شهر پسو دا رگوا در پسو دا رگوا در کشور پرتغال واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۱۰٬۰۰۰ نفربر پایه سرشماری سال ۲۰۰۴ است. در تاریخ ۱۴ اوت ۱۹۸۵ به عنوان شهر شناخته شد.
پُرتیمانو (به پرتغالی: Portimão) یکی از شهرهای کشور پرتغال است.
این شهر در آلگارو واقع در کرانه جنوبی پرتغال قرار گرفته‌است. پیش از اینکه در سال ۱۹۲۴ به سطح شهر ارتقاء یابد نام آن «ویلا نووا دِپُرتیمانو» بود.
Wikipedia contributors, "Portimão," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Portimão&oldid=204527065
پُرتالِگره (به پرتغالی: Portalegre) یکی از شهرهای کشور پرتغال است.
جمعیت این شهر ۱۵۲۳۸ نفر و جمعیت حوزی شهرداری (بخش) آن ۲۴۷۵۶ نفربر پایه سرشماری سال ۲۰۰۴ است.
نام پرتالگره از واژه‌های لاتین Portus Alacer به معنی «دروازه شاد» آمده.
Wikipedia contributors, "Portalegre," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Portalegre&oldid=174802864 (accessed January 9, 2008).
شهر پووا د سانتا ایریا در ویلا فرانکا د شیرا در کشور پرتغال واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۲۸٬۰۰۰ نفربر پایه سرشماری سال ۲۰۰۴ است. در تاریخ ۲۴ ژوئن ۱۹۹۹ به عنوان شهر شناخته شد.
پووا دوارزیم ("Póvoa de Varzim") یکی از شهرهای کشور پرتغال است.
جمعیت آن در سال ۲۰۰۱ میلادی برابر با ۶۳٬۴۶۹ نفر بوده‌است.
در سال ۲۰۰۶ شهردار این شهر، ماسدو ویرال از حزب سوسیال دموکرات بود.
این شهر در قدیم به خاطر دختران تریکانا که جامه‌های به سبک تریکانا پوویرا می‌پوشیدند معروف بود.
شهر پرایا دا ویتوریا در پرایا دا ویتوریا در کشور پرتغال واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۶٬۵۰۰ نفربر پایه سرشماری سال ۲۰۰۴ است. در تاریخ ۲۰ ژوئن ۱۹۸۱ به عنوان شهر شناخته شد.
شهر ربوردوسا در پارادس مونیسیپالیتی در کشور پرتغال واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۱۲٬۱۰۰ نفربر پایه سرشماری سال ۲۰۰۴ است. در تاریخ ۲۶ اوت ۲۰۰۳ به عنوان شهر شناخته شد.
ریبیرا گرانده (به پرتغالی: Ribeira Grande) یکی از شهرهای کشور پرتغال است.
تنها محل در اروپاست که در آن ۲ منطقه تولید چای وجود دارد بنام‌های Chá Gorreana و Chá Porto Formoso. شهر ریبیرا گرانددر ریبیرا گراند در کشور پرتغال واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۶٬۳۵۰ نفربر پایه سرشماری سال ۲۰۰۴ است. در تاریخ ۲۹ ژوئن ۱۹۸۱ به عنوان شهر شناخته شد.
ریو مایور یکی از شهرستانهای کشور پرتغال است
این شهرستان دارای مساحت کیلومترِمربع و جمعیت ۲۱۶۲۱ نفربر پایه سرشماری سال ۲۰۰۴ است.
عکس‌های از شهر ریو مایور
مورا، نام یکی از شهرهای کشور سوئد است.
این شهر در
استان دالارنای سوئد قرار دارد.
بر اساس آمار سال ۲۰۰۵ جمعیت این شهر کوچک برابر با ۱۰٬۹۴۰ نفر بوده است.
در ریاضیات، اعداد گنگ (Irrational Numbers)، تمام اعداد حقیقی را شامل می‌شوند که گویا نباشند؛ یعنی، اعداد گنگ را نمی‌توان به صورت نسبت دو عدد صحیح نوشت. هنگامی که نسبت طول‌های دو پاره‌خط عددی گنگ باشد، آن پاره‌خط‌ها را می‌توان به عنوان «مقایسه ناپذیر» توصیف نمود، یعنی هیچ اندازه «مشترکی» ندارند، یا به عبارتی دیگر هیچ طولی (یا «اندازه»ای)، هرچقدر هم کوچک باشد، وجود ندارد که بتوان از آن جهت بیان طول دو پاره‌خط مد نظر استفاده نمود، به گونه‌ای که آن پاره‌خط‌ها به صورت مضارب صحیحی از آن طول باشند.
برخی از اعداد گنگ شامل این مواردند: عدد formula_1 که نسبت محیط دایره به قطرش است، عدد اویلر formula_2، نسبت طلایی formula_3 و ریشه مربعی ۲ (ریشه دوم ۲).The 15 Most Famous Transcendental Numbers. by Clifford A. Pickover. URL retrieved 24 October 2007.http://www.mathsisfun.com/irrational-numbers.html; URL retrieved 24 October 2007. URL retrieved 26 October 2007. درحقیقت، تمام ریشه‌های مربعی اعداد طبیعی به غیر از مربع‌های کامل، گنگ هستند.
اعداد گنگ را همچون تمام اعداد حقیقی می‌توان برحسب ارزش مکانی (مثلاً در دستگاه ده‌دهی) بیان نمود. اعشار اعداد گنگ پایان ناپذیر است و دنباله متناوبی تشکیل نمی‌دهند. به عنوان مثال، نمایش ده‌دهی عدد formula_1 با ۳٫۱۴۱۵۹ شروع می‌شود، اما نمی‌توان با هیچ تعداد متناهی از ارقام، این عدد را نمایش داد و در ارقام اعشاری آن تکرار وجود ندارد. برعکس، بسط اعشاری که پایان پذیر بوده یا تناوب داشته باشد، لزوماً عدد گویایی است. این خواص اعداد گنگ و دستگاه ارزش مکانی را می‌توان اثبات نمود، با این حال از آن‌ها در ریاضیات به عنوان تعریف استفاده نمی‌شوند.
اعداد گنگ را به کمک کسرهای مسلسل پایان ناپذیر و بسیاری از طرق دیگر نیز می‌توان بیان نمود.
از اثبات کانتور در مورد ناشمارا بودن اعداد حقیقی و شمارا بودن اعداد گویا نتیجه می‌شود که تقریباً تمام اعداد حقیقی گنگ اند.
ابوکامل ریاضیدان مسلمان قرن نهم میلادی اولین کسی بود که در آثار خود اعداد گنگ را معرفی کرده و بکار برد.
شاید اولین عدد گنگی که بشر کشف کرد formula_5 بوده باشد. کشف این عدد منتسب به فیثاغورسیان (شاگردان فیثاغورس) است و گفته می‌شود در رقابت‌های علمی که در آن زمان بین گروه‌های مختلف در جریان بود این عدد نقش یک برگ برنده بزرگ را برای فیثاغورسیان ایفا می‌کرده‌است. این عدد طول قطر مربعی به ضلع واحد می‌باشد که به راحتی از رابطهٔ فیثاغورس formula_6 بدست می‌آید. در ریاضیات کلاسیک هم formula_5 رایج‌ترین گزینه برای اثبات وجود اعداد گنگ است. در واقع ثابت می‌شود که عدد گویایی موجود نیست که مربع آن برابر با ۲ شود. اهمیت کشف اعداد گنگ در آنجا بود که نوعی عدم قطعیت به ریاضیات می‌داد؛ بدین معنا که برخلاف ذات ریاضیات یعنی قطعی بودن آن در عمل، اعداد گنگ را نمی‌توان به‌طور قطعی بیان کرد مثلاً بسط اعشاری همین عدد formula_5 نامختوم و نامتناوب است و برای نمایش آن مجبوریم به چند رقم اعشار آن اکتفا کنیم و بقیه را نادیده بگیریم، مثلاً می‌نویسیم: formula_9
نسبت طلایی یا عدد فی در ریاضیات هنگامی است که «نسبت بخش بزرگتر به بخش کوچکتر، برابر با نسبت کل به بخش بزرگتر» باشد. فی، نخستین حرف از نام «فیدیاس»، پیکرتراش زبدهٔ یونان باستان است که به احتمال زیاد این نسبت عددی را ده‌ها سال پیش از اقلیدس، در شیوهٔ هنری‌اش لحاظ می‌کرده‌است. بسیاری از مراجع علمی، حرف یونانی φ یا عدد فی را برای این عدد انتخاب کرده‌اند. مقدار عددی عدد طلایی برابر به‌طور تقریبی برابر است با ۱٫۶۱۸۰۳۳۹۸۸۷
مصریان، سال‌ها قبل از میلاد از این نسبت آگاه بوده‌اند و آن را در ساخت اهرام مصر رعایت کرده‌اند. بسیاری از الگوهای طبیعی در بدن انسان این نسبت را دارا هستند. نسبت طول ضلع پنج پر منتظم به طول ضلع پنج ضلعی منتظم برابر همین عدد است. روانشناسان هم بر این باورند زیباترین مستطیل به دید انسان، مستطیلی است که نسبت طول به عرض آن برابر عدد طلایی باشد. دلیل این امر آن است که این نسبت در شبکیه چشم انسان رعایت شده و هر مستطیلی که این نسبت را دارا باشد به چشم انسان زیبا می‌آید.
عدد پی (۳٫۱۴۱۵ = π) از اعداد گنگ است. عدد پی در بسیاری از معادلاتی که با نوسان و تناوب سر و کار دارند ظاهر می‌شود. بنا به شواهد تاریخی نخستین بار عدد پی توسط بابلیان (۳٫۱۲۵) و مصریان (۳٫۱۶۰۴) در ۱۹۰۰ سال قبل از میلاد محاسبه شد که هر دو تا یک رقم اعشار صحیح است. همچنین در متون هندی این عدد ۳٫۱۳۹ تقریب زده شده که حدوداً تا دو رقم اعشار صحیح است. اولین کسی که عدد پی را با دقت قابل قبول تخمین زد، ارشمیدس در قرن سه قبل از میلاد بود. او به کمک روش تقریب دایره با چند ضلعی‌ های منتظم و به کمک ۹۶ ضلعی منتظم عدد پی را ۳٫۱۴۱۹ تخمین زد که تا سه رقم اعشار صحیح است. همچنین دانشمندی چینی بنام زو چانگ ژی در قرن ۵ میلادی عدد پی را ۳٫۱۴۱۵۹۲۹۲ محاسبه کرد که تا ۶ رقم اعشار صحیح است. غیاث الدین جمشید کاشانی دانشمند و ریاضی دان ایرانی نیز عدد پی را تا 17 رقم اعشار بدست آورد که تنها در رقم هفدهم با محاسبات امروزی تفاوت داشت. تا هزاره دوم میلادی کمتر از ده رقم اعشار عدد پی به‌طور صحیح محاسبه شده بود (به کمک عدد پی تا ۱۱ رقم اعشار می‌توان محیط کره زمین را با دقت میلی‌متر تخمین زد). رفته رفته و با پیشرفت ریاضیات و ابداع روش سری‌های نامتناهی تخمین‌های بهتر و بهتری برای عدد پی بدست آمد، بطوریکه امروزه با استفاده از رایانه‌های شخصی می‌توان این عدد را تا میلیاردها رقم اعشار صحیح تخمین زد. اگر می‌خواهید عدد p را تا ده رقم اعشار به خاطر بسپارید تعداد حروف کلماتِ این شعر به شما کمک خواهد کرد: خرد و بینش و آگاهی دانشمندان ره سرمنزل مقصود بما آموزد= ۳/۱۴۱۵۹۲۶۵۳۵
از پرکاربردترین عددهای گنگ، عدد نپر (۲٫۷۱۸۲ = e) است. کشف این عدد منتسب به جان نپر، دانشمند اسکاتلندی و معرف لگاریتم است. البته اهمیت این عدد بیشتر مرهون کارهای لئونارد اویلر، دانشمند سوئیسی، است. چه بسیاری نیز معتقدند انتخاب حرف e برای عدد نپر بخاطر اولین حرف از نام خانوادگی اویلر بوده‌است. البته عده‌ای نیز می‌گویند این حرف نخستین حرف کلمهٔ نمایی (exponential) است. در واقع توابع نمایی به صورت f(x)=a^x هستند و در بین تمام اعداد حقیقی ممکنی که می‌توانند به‌جای a قرار گیرند عدد نپر تنها عددی‌است که باعث می‌شود تابع نمایی در نقطه صفر شیبی دقیقاً برابر با یک داشته باشد (مشتق تابع e^x برابر است با e^x و لذا شیب این تابع در صفر برابر است با e^0=۱). عدد نپر در جاهای دیگر هم ظاهر می‌شود. مثلاً فرض کنید در بانک مبلغ یک دلار قرار داده‌اید و بانک به شما ۱۰۰ درصد سود در سال پرداخت می‌کند یعنی در پایان سال شما دو دلار خواهید داشت (n=۱). حال اگر بانک به‌جای صد در صد در سال شش ماه اول ۵۰ درصد سود پرداخت کند (یک و نیم دلار در پایان شش ماه) و در شش ماه دوم نیز ۵۰ درصد سود پرداخت کند (به ازای یک و نیم دلار پس‌انداز شما) در پایان سال ۱٫۵+۰٫۷۵=۲٫۲۵ دلار خواهید داشت (n=۲). اگر این بار بانک هر سه ماه یک بار به شما ۲۵ درصد سود پرداخت کند در پایان سال مبلغ ۱٫۲۵+۰٫۳۱۲۵+۰٫۳۹۰۶۲۵+۰٫۴۸۸۲۸۱=۲٫۴۴۱۴۱ در حساب خود خواهید داشت (n=۴). اگر این روند ادامه پیدا کند یعنی بانک در تعداد دفعات بیشتری به شما سود کمتری پرداخت کند و این تعداد دفعات یعنی n به بی‌نهایت میل کند شما در پایان سال به اندازه ۲٫۷۱۸۲ = e دلار در بانک خواهید داشت. همچنین اگر احتمال برنده شدن شما در یک بازی n^ -1 باشد و شما این بازی را n بار انجام دهید و n به سمت بینهایت میل کند احتمال اینکه شما هر n بازی را ببازید برابر است با e^ -1.
شماره یا نُمرهدهخدا - نمره: شماره یکی از مفاهیم پایه‌ای ریاضیات است. این مفهوم بسیار پیچیده و مورد بحث است و در گذشته بیشتر مورد کاوش و تفکر قرار می‌گرفت، نقل است که افلاطون در بخشی از سفرهای خود با عقاید عجیب فیثاغورسی از جمله این که اعداد از اجسام فیزیکی پیرامون انسان هم واقعی‌تر هستند آشنا شد. در آغاز شماره برای شمارش و اندازه‌گیری به کار می‌رفت ولی بعدها ریاضی‌دانان مفهوم آن را پیش بردند و مفهوم شماره صفر، عدد منفی، عدد موهومی و عدد مختلط را نوآوری کردند.
عملیات ریاضی شامل روش‌های ویژه‌ای است که یک یا چند شماره را به عنوان درونی دریافت و یک عدد را به عنوان بیرونی می‌سازد.
عملیات یکانی تنها یک شماره را به عنوان درونی (ورودی) دریافت و تولید یک عدد بیرونی (خروجی) می‌کند. برای نمونه، عملیات شمارش یک عملیات یکانی است که به یک شماره (عدد) صحیح شمارهٔ یک را می‌افزاید و بنابرین دنباله شمارهٔ ۴ می‌شود ۵. عملیات دوتایی (باینری) دو شمارهٔ درونی دریافت و یک شمارهٔ بیرونی پرداخت می‌کند. نمونه‌هایی از عملیات دوتایی (باینری) عبارتند از: جمع (افزودن)، تفریق (کاستن)، ضرب (زدن یا کوبیدن)، تقسیم (بخشیدن یا بخش کردن) و توان. مطالعه و خواندن عملیات عددی (شماره‌ای) را حساب می‌نامند.
گونه‌های گوناگونی از شماره‌ها در جاهای گوناگون به‌کارگرفته می‌شود. شماره‌ها به مجموعه‌ها دسته‌بندی شده‌اند. این مجموعه‌ها عبارت‌اند از:
اعداد طبیعی اعدادی هستند که برای شمارش (بطور مثال در «شش سکه روی میز است») و برای ترتیب (بطور مثال در «این سومین شهر در کشور است») به کار می‌روند. مجموعهٔ اعداد طبیعی نسبت به جمع و ضرب بسته‌است ولی نسبت به دیگر اعمال جبری بسته نیست. این امر و دیگر نارسایی‌های اعداد طبیعی (از جمله وجود عدد همانی جمع (صفر) و وارون جمعی یک عدد، که هیچ‌کدام در مجموعهٔ اعداد طبیعی نیستند) سبب شد سامانهٔ اعداد به مجموعهٔ اعداد صحیح گسترش یابد:
مجموعهٔ اعداد صحیح با formula_2 نشان داده می‌شود که حرف اول کلمهٔ آلمانی Zahl به معنای «عدد» است.
با استفاده از ویژگی‌های تقسیم می‌توان نشان داد اعدادی وجود دارند که عضو مجموعهٔ اعداد صحیح نیستند. مجموعهٔ اعداد گویا از اعداد صحیح بزرگتر است. هر عدد گویا برابر حاصل کسر formula_3 است که در آن m و n هر دو جزء اعداد صحیحند و n صفر نیست. مجموعهٔ اعداد گویا با formula_4 نشان داده می‌شود که حرف اول کلمهٔ Quotient به معنای «خارج قسمت» است.
از اثبات وجود اعدادی مانند formula_5 (اندازهٔ قطر مربعی به ضلع ۱) و formula_6 (اندازهٔ محیط دایره‌ای به قطر ۱) نتیجه می‌شود که اعدادی هستند که عضو مجموعهٔ اعداد گویا نیستند؛ بنابراینابراین مجموعهٔ عددی بزرگتر از اعداد گویا هم هست که به مجموعهٔ اعداد حقیقی موسوم است و با formula_7 نشان داده می‌شود که حرف اول کلمهٔ Real به معنای «حقیقی» است.
مجموعهٔ اعداد حقیقی علاوه بر همهٔ اعداد گویا شامل اعداد غیرگویا (اعداد گنگ) نیز می‌شود. اعداد گنگ اعدادی هستند که نمی‌توان آن‌ها را به صورت کسر دو عدد صحیح نوشت و شکل اعشاریشان تا بی‌نهایت ادامه پیدا می‌کند.
در آغاز، مفهوم عدد بسیار محدود بود. حتی اعداد را تا ۲ بیشتر نمی‌توانستند بشمارند. نخستین اعدادی که انسان در جایی نگاشته اعداد صحیح مثبت مثل یک، دو، سه و … بوده. پیش از ابداع عدد صفر ریاضیات توان پیشرفت چندانی نداشت و این ریاضی دانان هندی بودند که در حدود سدهٔ هفتم میلادی به استفاده از عدد صفر سامان بخشیدند و موجب رواج آن شدند. برای عدد، مرزی برای شمار داشتند. برای نمونه، زمانی در بسیاری جاها، مرز شمار، عدد ۶ بود. تا ۶ می‌شمردند و پس از آن را «بسیار» می‌گفتند.
در زبان روسی نیز ضرب‌المثلی به این مفهوم وجود دارد که «هفت نفر منتظر یک نفر نمی‌مانند»، که بازهم منظور این است که تعداد زیادی منتظر یک نفر نمی‌مانند.
همچنین در داستان‌ها، وقتی از پادشاهی صحبت می‌شود که در قصری است که هفت برج و بارو دارد، یا هفت دریا، هفت سرزمین، هفت آسمان و… همه جا «هفت» به معنای بسیار به کار رفته‌است.
عدد سیزده نیز چنین سرنوشتی دارد. دوازده را «دوجین» می‌گفتند و چون پس از آن را نمی‌شناختند، روی آن نام «دوجین شیطانی» گذاشتند. از اینجا، عدد سیزده نحس شد. چرا که پس از دوازده برای آن‌ها ناشناخته بود و خبر از ابهام و تاریکی می‌داد. البته پیشامدها یا روایت‌هایی هم به نحسی سیزده کمک کرد. مثلاً روایتی هست مبنی بر این که در شام آخر، نفر سیزدهم به عیسای مسیح خیانت کرد و او را لو داد. وگرنه عدد ۱۳ با عددهای دیگر هیچ تفاوتی ندارد.
(نمونه‌های دیگری هم از این‌گونه، برای برخی عددها داریم. چلچراغ به‌معنای درست ۴۰ چراغ نیست. هزارپا نیز به‌معنای این نیست که این جانور ۱۰۰۰ پا دارد).
برخی عددها هم نشانهٔ عدد شماری بوده‌است. دست پنج انگشت دارد و اغلب چیزها را به یاری انگشتان دست و پا می‌شمردند. واژهٔ پنج از پنجه گرفته شده‌است. زیرا پنجه دارای ۵ انگشت است. در زبان فارسی، واژهٔ سی با واژهٔ سه، هم‌ریشه است. همین‌طور چهل با چهار، پنجاه با پنج و… ولی واژهٔ بیست، هیچ ربطی به واژهٔ «دو» ندارد. این نشانهٔ آن است که عدد ۲۰ به معنای مجموعهٔ انگشتان دست و پاست و در زمان‌های دور، مبنای عدد شماری بوده‌است. در زبان فرانسوی به بیست می‌گویند «وَن» که هیچ ربطی به (دو=deux) ندارد. به جز آن، به هشتاد می‌گویند «چهار بیست تا» و به نود می‌گویند «چهار بیست تا و ده تا».
تنها در دوره‌ای از پیشرفت تمدّن به بی‌پایان بودن عددهای طبیعی پی بردند و به‌عنوان نمونه، اقلیدس (سدهٔ سوّم پیش از میلاد) ثابت کرد که تعداد عددهای اوّل، بی‌نهایت است.
لَواسان یکی از شهرهای شهرستان شمیرانات در استان تهران و بخش لواسانات است. در اصطلاح عامیانه به این شهر "لواسون" می‌گویند. بر مبنای آخرین داده های جغرافیایی بیشترین درازای شهر لواسان ۷.۵ کیلومتر است.
لواسان درّه‌ای است ییلاقی و خوش آب و هوا در دامنه‌های جنوبی کوه‌های البرز که به خاطر داشتن چشم‌اندازهای بکر و زیبا از رودخانه جاجرود و دریاچهٔ زیبای دارک زون لواسان شهرت یافته‌است. طبیعت سرسبز لواسان از دامنه‌های شمالی این شهر آغاز می‌شود و تا ساحل دریاچه سد لتیان ادامه دارد. در چشم‌اندازهای این منطقه می‌توان طبیعت را در چهار فصل سال به زیبایی هرچه بیشتر تماشا کرد.
شهر لواسان در ۱۱ کیلومتری شمال شرق تهران قرار دارد و به عنوان نزدیک‌ترین منطقهٔ خوش آب و هوا و ییلاقی شهر تهران به‌شمار می‌آید. فاصله لواسان تا اتوبان بابایی تهران حدود ۷ کیلومتر می‌باشد که در کمتر از ۳۰ دقیقه می‌توان به آن دسترسی داشت. همچنین این باغشهر از طریق جاده لشگرک، جاده تلو و بلوار استخر به تهران دسترسی دارد و این شهر نیز به تکه ای از بهشت معروف است.
این شهر در سرشماری سال ۱۳۹۵ دارای ۱۸٬۱۴۶ نفر جمعیت بوده‌است که شامل ۹۳۱۸ نفر مرد، ۸۸۲۸ زن و ۶۱۳۰ خانوار بوده‌است.
شهر لواسان در دامنهٔ رشته کوه البرز و در موقعیت ۳۵٫۸° عرض شمالی و ۵۱٫۶° طول شرقی واقع شده‌است. متوسط ارتفاع شهر ۱۷۰۰ متر از سطح دریا است که در ساحل دریاچه سد لتیان به ۱۶۰۰ متر و در شمالی‌ترین نقاط شهر به ۱۸۵۰ متر می‌رسد.
شهر لواسان را از شمال، کوه‌های ورجین، باغدره، کند و سینک* افجه، از سمت باختر کوه‌های قصران، از سمت شمال خاوری و خاور کوه‌های ایرا، فیل زمین، لواسانکوه و جاجرود و از جنوب کوه‌های تلو، قوچک، زینکوه و اراکوه در بر می‌گیرند.
این شهر مرکز بخش لواسانات می‌باشد. بخش لواسانات مناطق زیادی را دربر می‌گیرد اما بدنهٔ شهر لواسان را از باختر به خاور محله‌های لشگرک، باغ سرهنگ قریب، نوشانی، اصطلک، توک مزرعه، اصطلک پایین (کشفیا)، چناربن، احمدآباد، باستی، شورکاب، جائیج (جاج)، گلندوک (گلهم دو رودک)، نجارکلا (شامل سیدپیاز)، دستگرد، قاضی‌آباد، ناران، کلاک، باغ دره، سبو کوچک، تیمورآباد، ناظم آباد و سبو بزرگ تشکیل می‌دهند. هر یک از محله‌های نامبرده فوق تا قبل از تأسیس شهرداری لواسان در سال ۱۳۴۹ توسط باغات و مزارع احاطه شده بودند اما با رشد شهرنشینی و مهاجرت و گسترش شهر لواسان که ناگزیر همراه با تخریب باغات و مزارع و تبدیل آن‌ها به ساختمان‌های مسکونی و ویلاها بوده‌است؛ به مرور بزرگتر شده و به همدیگر چسبیده، یکپارچه و ادغام گردیده‌اند.
دیگر موارد نیز اثبات می‌نماید که شبهه‌ای در این که آسان به معنی برآینده و سرزننده‌است، وجود ندارد، مثلاً به همین معنی کلمه آسغ در لهجه بلوچی و آسین در لهجه استرآبادی (گرگانی) که به معنی آمدن می‌باشند در این گویش‌ها وجود دارند و در لهجه بلوچی نیز آسان با کلمه روش (از ریشه روشن و روشنائی) ترکیب شده و به صورت "روش آسان" معنی برآمدن آفتاب و برخاستن خورشید گرفته‌است. در زبان ارمنی نیز کلمه اَسَن که از زبان‌های ایرانی (پهلوی) به عاریت گرفته شده به همین معنی موجود است. همچنین استاد پورداوود در مقاله خورشید، مندرج در یشتها ذکر کرده‌است: «خراسان نیز که از قدیم تا به امروز اسم ایالت شرقی ایران است به معنی مشرق است، که جزء اخیر این اسم (آسان) به معنی برآینده و بالارونده‌است»، با توجه به تفصیلات فوق لواسان نیز به همان صورت به معنای لبه یا جایی است که در آن «بالا آمدن» (اشاره به خورشید) صورت می‌پذیرد بنابراین با لفظی بهتر می‌توان گفت لواسان به معنای تیغه کوهی است که محل برآمدن خورشید می‌باشد زیرا در اصطلاح و شیوه ایرانیان اینطور بوده‌است که آغاز بامداد را به برآمدن خورشید از پشت کوه یاد می‌کرده‌اند و به ویژه رشته کوه البرز را جایگاه طلوع خورشید می‌دانسته‌اند که مثال از این باب فراوان است. در اوستا، البرز محل طلوع و غروب خورشید دانسته شده و در مهریشت بند ۱۱۸ آمده‌است: (با ستایش پسین، یا ستایش پیشین، من تقرب می‌جویم مادامی که خورشید از بالای آن (کوه) بلند هرا (هرابرز یا البرز) طلوع کند و غروب نماید) و در وندیداد چنین آمده‌است: (برخیز ای خورشید با اسبان تندرو از میان کوه البرز عبور کن و جهان را منور و روشن گردان).
نام شهر لواسان بدون پسوند یا پیشوند می‌باشد و نباید آن را با دهستان لواسان کوچک یا دهستان لواسان بزرگ که دیگر مناطق بخش لواسانات هستند، اشتباه گرفت. گاهی اشتباهاً آن را شهر گلندوک یا شهر لواسان کوچک می‌نامند که این اسامی غیررسمی بوده و کاربرد ندارند زیرا دهستان لواسان بزرگ یا مرکز آن یعنی روستای لواسان بزرگ، شهر نیستند که برای رفع تشابه اسمی با آن‌ها از پسوند استفاده شود و اگر هم روزی شهر شوند وسعت آن‌ها به اندازه‌ای نیست که بزرگتر از شهر لواسان باشند. گذاشتن نام: "محله گلندوک" بر کل شهر لواسان که تنها یکی از چندین محله شهر لواسان است نیز یک غلط مصطلح دیگر است که در برخی موارد دیده می‌شود در حالی که برخی محله‌های شهر لواسان مثل نجارکلا و سبو از وسعت بیشتری برخوردارند و تنها دلیل این امر این است که شهرداری لواسان در بدو تأسیس در محله گلندوک احداث گردیده‌است. شهر فرحناز نام سابق لواسان بود که در دوره پهلوی دوم برای مدت کوتاهی بر روی این شهر نهاده بودند که با اعتراض اهالی شهر مجدداً به صورت شهر لواسان نامگذاری شد.
بومیان لواسان و بیشتر آبادی‌ها بخش لواسانات به گویش لواسانی صحبت می‌کنند با این حال برخی آبادی‌های لواسان همچون همچون ایرا و وسکاره به زبان مازندرانی صحبت می‌کنند. گویش لواسانی گونه ای از گویش‌های فارسی-مازندرانی می‌باشد که شباهت بسیاری به زبان مازندرانی دارد. دانشنامه ایرانیکا درباب زبان مردم لواسان آورده‌است: مردم لواسان زبان بومی آمیخته‌ای از زبان فارسی و حاشیه دریای خزر دارند تا جایی که به زبان مازندرانی در روستاهای جنوب شرق لواسان چون وسکاره و ایرا می‌رسدThe natives of Lavāsānāt are of Caspian stock and the local vernacular is a blend of Persian and Caspian, approaching Māzandarāni in the southeastern villages of Irā and Veskāra, Giti Deyhim and EIr. , “LAVĀSĀN,” Encyclopædia Iranica, online editionگیتی دیهیم در کتاب بررسی خرده‌گویش‌های منطقهٔ قصران به انضمام واژه‌نامهٔ قصرانی آورده‌است: البته زبان رایج در لالان مانند اوشان، فشم، میگون و لواسان، کاملاً تاتی نیست و زبان مازندرانی بسیار در آن نفوذ یافته‌است. گویش مردم لالان به گویش روستاهای امامه، زایگان، آبنیک، گرمابدر، میگون و شمشک در قصران بسیار نزدیک است. نفوذ مازندرانی در زبان تاتی قصران به این دلیل است که قصران در گذشته تحت حاکمیت طبرستان قرار داشته اما در تقسیمات کشوری معاصر جزو استان تهران محسوب می‌شود.دیهیم گیتی، کتاب «بررسی خرده‌گویش‌های منطقه قصران»، ۱۳۸۴، چاپ اول، نشر فرهنگستان زبان و ادب فارسی.
نژاد مردم بومی شهر لواسان و مناطق دیگر لواسانات آریائی و همانند شهر ری باستان از شاخه مادها می‌باشد که به مرور زمان در پی مهاجرت‌های اقوام بنا به دلایل گوناگونی مثل جنگ، تجارت، کار، تبعید، حکمرانی و… اختلاط‌هایی با یونانی‌ها، سادات هاشمی و نیز اقوام دیگر ساکن در فلات ایران داشته‌است.
پروانه مافی، فرماندار سابق شهرستان شمیران، در دی ماه سال ۱۳۸۵ ضمن خبر از نامزدی شهر لواسان برای عضویت در جامعه جهانی ایمن، انتخاب لواسان به عنوان نخستین شهر امن ایران و صد و یکمین شهر امن جهان را اعلام نمود.
لواسان نخستین شهر هوشمند در ایران و ۱۳۱اُمین شهر هوشمند جهان می‌باشد. در راستای پروژه هوشمندسازی لواسان، این شهر مجهز به سیستم مانیتورینگ (نصب حدود ۴۰ دوربین در سطح شهر) گردید تا علاوه بر کنترل سرعت غیرمجاز، از ساخت و سازهای غیرقانونی در سطح شهر جلوگیری شود. همچنین مجهزسازی شهر به لرزه‌سنج و کنترل آب و هوا و نیز مجهزسازی مینی بوس‌ها به سیستم جی پی اس در دستور کار قرار دارد و در آینده‌ای نه چندان دور ابر وای فایِ اینترنتِ پرسرعت و رایگان، در شهر لواسان راه اندازی خواهد شد.http://www.isna.ir/news/94062516050/لواسان-نخستین-شهر-هوشمند-استان-تهران-می-شود
در جنوب لواسان سد لَتیان قرار دارد که در سال ۱۳۴۶ به بهره‌برداری رسیده‌است. این سد بتونی نقش بسزایی در تأمین آب و برق شهر تهران دارد. نام این سد قبل از انقلاب فرحناز بوده‌است. رودخانهٔ جاجرود که از ارتفاعات کوه‌های دربندسر، گرمابدر، ایگل، زایگان و قسمت جنوبی توچال (بخشی از کوه‌های البرز مرکزی) سرچشمه می‌گیرد، آبریز اصلی سد است.
رودخانه‌های لوارک (کند)، افجه و لار (برگ جهان) و نیکنامده که قبل از احداث سد شاخه‌هایی از رود جاجرود بودند و به جاجرود می‌ریختند با گذر از لواسان، امروزه به خود دریاچهٔ سد می‌ریزند.
قبل از احداث سد در مکان امروزی دریاچهٔ سد، روستای آباد گارکلو و باغستانی که به آن شانی (شاهانی) می‌گفتند وجود داشته که دولت با قیمت خوبی زمین‌های اهالی را در سال ۱۳۴۳ خریداری نمود و اهالی در محله‌های نجارکلا، شورکاب، ناران و کلاک ساکن شدند.
در شهر لواسان سه امامزاده بنام‌های امامزاده عبدالله و امامزاده فضلعلی و امامزاده پیرعطا به ترتیب در محله‌های جائیچ (جاج)، ناران و سبو بزرگ شهر مدفون هستند. متولیان امامزاده‌های لواسان اغلب افراد بومی هستند. هر محله شهر لواسان حداقل یک مسجد و چند حسینیه و تکیه دارد. حسینیه علی پروین در منزل شخصی اش واقع در محله شورکاب لواسان احداث گردیده‌است.
شهر سانتا کومبا داو در سانتا کومبا داو در کشور پرتغال واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۳٬۲۰۰ نفربر پایه سرشماری سال ۲۰۰۴ است. در تاریخ ۲۴ ژوئن ۱۹۹۹ به عنوان شهر شناخته شد.
یکی از شهرهای کشور پرتغال است.
Wikipedia contributors, "Santa Maria da Feira," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Santa_Maria_da_Feira&oldid=172758344 (accessed February 8, 2008).
سانتانا شهری است در شمال جزیرهٔ مادئیرا، در پرتغال. جمعیت آن در سال ۲۰۰۱ میلادی، ۸۸۰۴ تن بود.
سانتارِی (به پرتغالی: Santarém، تلفظ: sɐ̃tɐˈɾɐ̃ĩ) یکی از شهرهای کشور پرتغال است. این شهر تاریخی در کنار رود تاگوس واقع شده‌است.لغتنامهٔ دهخدا، سرواژه سانتارم.
این شهر مرکز بخش سانتاری است و جمعیت این شهر ۲۸۷۶۰ نفر می‌باشد.UMA POPULAÇÃO QUE SE URBANIZA, Uma avaliação recente - Cidades, 2004 Nuno Pires Soares, Instituto Geográfico Português (Geographic Institute of Portugal)
شهر سانتیاگو دو کاکم در سانتیاگو دو کاکم در کشور پرتغال واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۷٬۷۵۳ نفربر پایه سرشماری سال ۲۰۰۴ است. در تاریخ ۱۶ اوت ۱۹۹۱ به عنوان شهر شناخته شد.
شهر ساو ژواو دا مادیرا در ساو ژواو دا مادیرا در کشور پرتغال واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۲۱٬۱۰۲ نفربر پایه سرشماری سال ۲۰۰۴ است. در تاریخ ۲۸ ژوئن ۱۹۸۴ به عنوان شهر شناخته شد.
سئیا یکی از شهرهای کشور پرتغال است.
سئیشال یکی از شهرهای کشور پرتغال است.
سرپا یکی از شهرهای کشور پرتغال است که مساحت آن ۱۱۰۴٫۰ km² و جمعیت آن ۱۶٬۱۷۸ است.
Wikipedia contributors, "Serpa Municipality," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Serpa_Municipality&oldid=543993286 (accessed October 11, 2013).
سِتوبال (پرتغالی: Setúbal) یکی از شهرهای کشور پرتغال است.
شهر ستوبال بر کرانهٔ شمالی خور رودخانه سادو و در ۴۰ کیلومتری لیسبون واقع شده‌است.
ستوبال در آغاز سدهٔ بیستم مرکز مهم صنعت ماهی‌گیری پرتغال به ویژه ساردین بود.
ژوزه مورینیو یکی از سرشناس‌ترین مربیان فوتبال جهان در ستوبال به دنیا آمده‌است.
Wikipedia contributors, "Setúbal," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Setúbal&oldid=180116406 (accessed January ۱۷، ۲۰۰۸).
تاویرا یکی از شهرهای کشور پرتغال است که در جنوب غربی این کشور واقع شده‌است. قدمت تاریخی به ۱۰۰۰ سال پیش از میلاد بر می‌گردد و بنیان این شهر را به دریانوردان فنیقی نسبت می‌دهند. در دوره رومیان بندر جدیدی در این منطقه به نام بالسا ایجاد کردند به خاطر همین از اهمیت تاویرا کاسته شد.
http://en.wikipedia.org/wiki/Tavira
تومار (به پرتغالی: Tomar) یک شهر در پرتغال است که در ناحیه سانتاری واقع شده‌است.
تومار ۳۵۱٫۲۰ کیلومتر مربع مساحت و ۴۰٬۶۷۷ نفر جمعیت دارد.
شهر ونسن خواهرخواندهٔ تومار هست.
توندلا () یکی از شهرهای کشور پرتغال است.
تورس نواس () نام یکی از شهرهای کشور پرتغال است.
معنی نام آن «سرزمین نو» است.
والپاسوس یکی از شهرهای کشور پرتغال است که ۵۴۸٫۷۴ کیلومترمربع مساحت و ۱۹٬۱۵۴ نفر جمعیت دارد.Instituto Nacional de Estatística (2001)
ویلا بالیرا () یکی از شهرهای کشور پرتغال است. که در استان پورتو سانتو واقع شده‌است و همچنین دارای ۴٬۴۷۵ نفر جمعیت است و در تاریخ ۲ اوت ۱۹۹۶ به عنوان شهر شناخته شد.
شهر گاندرا در پاردس مونیسیپالیتی در کشور پرتغال واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۵٬۲۰۰ نفربر پایه سرشماری سال ۲۰۰۴ است. در تاریخ ۲۶ اوت ۲۰۰۳ به عنوان شهر شناخته شد.
ویزئو (Viseu) یکی از شهرهای کشور پرتغال است.
ویلا رئال د سانتو آنتونیو (Vila Real de Santo António) یکی از شهرهای کشور پرتغال است.
ویلا نوا دسانتو آندره (Vila Nova de Santo André) یکی از شهرهای کشور پرتغال است.
ویلا رئال (Vila Real) یکی از شهرهای کشور پرتغال است.
شهر ویلا فرانکا د شیرا در ویلا فرانکا د شیرا در کشور پرتغال واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۱۹٬۰۰۰ نفربر پایه سرشماری سال ۲۰۰۴ است. در تاریخ ۲۸ ژوئن ۱۹۸۴ به عنوان شهر شناخته شد.
ویلا نوا دگایا معروف به گایا یکی از شهرهای کشور پرتغال واقع در ناحیه شمالی با جمعیتی حدود ۳۰۴ هزار نفر است. این شهر در جنوب شهر پورتو و نوار جنوبی رودخانه دوورو قرار دارد. در اصل رودخانه دوورو مرز بین دو شهر پورتو و گایا می‌باشد.
شهر ویلا نوا د فامالیکاو در ویلا نوا د فامالیکاو در کشور پرتغال واقع شده‌است.
جمعیت این شهر ۳۰٬۱۰۰ نفربر پایه سرشماری سال ۲۰۰۴ است.
در تاریخ ۱۴ اوت ۱۹۸۵ به عنوان شهر شناخته شد.
شهر ویلا نوا د فوز کوا در ویلا نوا د فوز کوا در کشور پرتغال واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۳٬۳۰۳ نفربر پایه سرشماری سال ۲۰۰۴ است. در تاریخ ۱۲ ژوئیه ۱۹۹۷ به عنوان شهر شناخته شد.
آبجو (یا فوگان، آخسمه، اخمشه، مزر، بوزه، نبید، بیره) پرمصرف‌ترین و قدیمی‌ترین نوشیدنی الکلیJoshua J. Mark (2011). Beer. Ancient History Encyclopedia. و پس از آب و چای محبوب‌ترین نوشیدنی جهان است. آبجو حاصل تخمیر نشاسته و اساساً انواع دانه غلات است، هرچند بیشتر دانه جو مورد استفاده قرار می‌گیرد، ولی از دانه‌های برنج، ذرت و گندم نیز استفاده می‌شود. بیشتر طعم تلخی آبجو به خاطر رازک است که یک نگهدارنده طبیعی نیز می‌باشد، اگرچه آبجو در برخی موارد طعم‌های دیگری چون سبزیجات و میوه‌ها را نیز شامل می‌شود. در برخی از قدیمی‌ترین نوشته‌های شناخته شده می‌توان اشاراتی به تولید و توزیع آبجو یافت، در قانون حمورابی اشاره ویژه‌ای به قوانین سرو آبجو وجود دارد.
"نوشتار اصلی تاریخچه آبجو"
آبجوسازی عمری به درازای تمدن دارد. در واقع عمر آن به ۱۰٬۰۰۰ سال ق.م به زمان کاشت غلات در میان‌رودان یا عراق امروزی بازمی‌گردد. در نوشته‌های تاریخی به‌جا مانده از مصر باستان و میان‌رودان نیز به آن اشاره شده‌است.; Michael M. Homan, 'Beer and Its Drinkers: An Ancient near Eastern Love Story", Near Eastern Archaeology, Vol. 67, No. 2 (Jun. , 2004), pp. 84-95. باستان شناسان بر این باورند که آبجو در شکل‌گیری تمدن‌ها تأثیر داشته‌است.
قدیمی‌ترین شواهد شیمیایی به دست آمده از ساخت آبجو متعلق به حدود ۳۱۰۰ تا ۳۵۰۰ پ. م در گودین‌تپه شهرستان کنگاور استان کرمانشاه کشورایران است. لوح ابلا که در منطقه ابلا سوریه کشف شده‌است و به ۲۵۰۰ سال قبل از میلاد بازمی‌گردد، گواه از تولید گسترده آبجو در این شهر دارد.Dumper; Stanley, 2007, p.141. [ارجاع دست دوم از ویکی‌پدیا انگلیسی]
در منابع دیگر به دست آمده، تولید آبجو را حدود ۶۰۰۰ سال قبل از میلاد توسط سومریان برآورد کرده‌اند که از حدود ۴۰۰۰ سال قبل از میلاد در مصر مصرف می‌شده‌است.
از آنجا که هر ماده حاوی کربوهیدرات، مانند شکر و نشاسته، می‌تواند به صورت طبیعی تخمیر شود، این احتمال وجود دارد که آبجو به صورت مستقل در فرهنگ‌های مختلف جهان کشف شده باشد. نان و آبجو با افزایش سطح رفاه زندگی، اسباب توسعه فناوری‌های بشر را برای ساخت تمدن‌ها ایجاد کردند.
آبجو در اروپا توسط قبایل ژرمن و سلتیک در ۳۰۰۰ سال پیش از میلاد رواج یافت و عموماً تولید آبجو در مقیاس مصرف داخلی تولید می‌شده‌است. آبجو ابتدایی اروپایی‌ها علاوه برمواد اولیه تولید، شامل مواد دیگری چون عسل، انواع مختلف گیاهان، ادویه جات و مواد دیگری چون گیاهان مخدر نیز بوده‌است، از این رو آنچه اروپایی‌ها در گذشته می‌نوشیدند، احتمالاً نزد جوامع کنونی به عنوان آبجو شناخته نمی‌شود.Max Nelson, "The Barbarian's Beverage: A History of Beer in Ancient Europe" pp2, Routledge (2005), همچنین آبجوهای آن زمان فاقد رازک بوده‌است و اولین استفاده‌ها از رازک در اروپا در حدود ۸۲۲ میلادی توسط یک راهب کارولنژی و بعدها در سال ۱۰۶۷ توسط راهبه‌ای به نام هیلدگارد مقدس ذکر شده‌است.Max Nelson, "The Barbarian's Beverage: A History of Beer in Ancient Europe" pp110, Routledge (2005),
در ۱۵۱۶ میلادی، ویلیام چهارم، دوک باواریا، قانون راینهایتسگبوت را وضع نمود، احتمالاً قدیمی‌ترین قانون مرتبط با کیفیت مواد خوراکی که همچنان در قرن ۲۱ رعایت می‌شود و برطبق آن مواد تشکیل دهنده آبجو شامل آب، رازک و جو می‌شود."492 Years of Good Beer: Germans Toast the Anniversary of Their Beer Purity Law ". "Der Spiegel" April 23, 2008. تاپیش از انقلاب صنعتی آبجو به صورت خانگی تولید و فروخته می‌شد، اگرچه در قرن ۷ میلادی تولید و فروش آبجو توسط صومعه‌های اروپا نیز صورت می‌گرفت. در طی انقلاب صنعتی تولید دست‌ساز آبجو جای خود را به تولید صنعتی داد و تا پایان قرن ۱۹ میلادی تولید خانگی آبجو به صورت چشمگیری کاهش یافت. با رواج یافتن دماسنج و آب‌سنج که امکان نظارت و آگاهی از حاصل آبجوسازی را فراهم می‌کند، صنعت آبجو سازی نیز تغییر کرد.
امروزه صنعت آبجوسازی به یک صنعت جهانی متشکل از شرکت‌های چند ملیتی و هزاران تولیدکننده کوچکتر چون آبجوسازهای منطقه‌ای و مغازه‌هاست. هرسالِ بیش از ۱۳۳ میلیارد لیتر (۳۵ میلیارد گالن) آبجو به فروش می‌رسد و در سال ۲۰۰۶ میلادی مجموع درآمد حاصل از فروش آبجو ۲۹۴٬۵ میلیارد دلار بوده‌است.
در سال ۲۰۱۰، مصرف آبجو در چین به میزان ۴۵ میلیارد لیتر رسید که دو برابر مصرف آمریکا است، اما تنها ۵ درصد از این میزان مصرف آبجوی بشکه‌ای بوده که این رقم در مقایسه با مصرف ۵۰ درصدی مصرف آبجوی بشکه‌ای در فرانسه و آلمان قابل توجه است.
به روند تولید آبجو و محلی که آبجو در آن ساخته می‌شود، آبجوسازی می‌گویند. آبجو می‌تواند در خانه ساخته شود، همان‌طور که در بیشتر طول تاریخ ساخته شده‌است. آبجوهایی که در مقیاس مصرف خانگی و بدون دلیل تجاری ساخته می‌شوند، در دسته آبجوهای خانگی قرار می‌گیرند. تولید آبجو در کشورهای توسعه یافته از اواخر قرن ۱۹ میلادی که زمینه‌های اقتصادی تجارت آبجو بیشتر مطرح است، مشمول قوانین و مالیات می‌شود. اگرچه تولید آبجو با وضع قانون تخفیف برای تولیدکنندگان خانگی در سال ۱۹۶۳ در بریتانیا، در سال ۱۹۷۲ در استرالیا و در سال ۱۹۷۹ در ایالات متحده آمریکا به عنوان یک سرگرمی مشمول مالیات نمی‌شود.
به اختصار در تهیه آبجو، منبع نشاسته تبدیل به مایع شکری به نام مالت می‌شود و سپس این مایع در روند تخمیر توسط مخمرها به نوشیدنی الکلی تبدیل می‌شود.
در گام نخست، مخمر آبجو از مخلوط کردن منبع نشاسته (عموماً مالت) و آب داغ تهیه می‌شود که به این مرحله خیساندن می‌گویند، در این مرحله آب داغ در مخزنی همزن با مالت له شده مخلوط می‌شود. روند خیساندن معمولاً بین ۱ الی ۲ ساعت به طول می‌انجامد.ABGbrew.com Steve Parkes, "British Brewing", American Brewers Guild.
درحالی که انواع مختلفی از آبجو در جهان وجود دارد، اصول ابتدایی ساخت آبجو در ملت‌ها و فرهنگ‌های مختلف یکسان است. Will Smale, BBC, 20 April 2006, "Is today's beer all image over reality?". Retrieved 12 September 2008. در مناطقی از اروپا مانند دانمارک، آلمان، بلژیک، بریتانیا، ایرلند، لهستان، جمهوری چک، هلند و اتریش، انواع مختلفی از آبجو به صورت محلی تهیه می‌گردد. در نقاط دیگر جهان نظیر آمریکا، کانادا و استرالیا آبجو با اقتباس از سبک اروپایی تولید می‌شود.
آبجوی خالص باید تنها شامل «آب، رازک، جوانه جو و مخمر» باشد.ده نکته درباره آبجو در آلمان، دویچه وله فارسی
مواد تشکیل دهنده پایه آبجو را آب، منبع نشاسته مانند مالت جو برای تخمیر شدن (تبدیل شدن به الکل)، مخمر آبجو و طعم دهنده مانند رازک است.Alabev.com "The Ingredients of Beer". Retrieved 29 September 2008. برخی اوقات ممکن است چندین منبع نشاسته به صورت مخلوط با منبع نشاسته ثانویه ماننده ذرت، برنج یا شکر استفاده شود. اینکار به عنوان جایگزینی کم هزینه به جای مالت جو صورت می‌گیرد.beer-brewing.com Beer-brewing.com Ted Goldammer, "The Brewers Handbook", Chapter 6 – Beer Adjuncts, Apex Pub (1 January 2000), . Retrieved 29 September 2008 در آفریقا از ارزن، سورگوم و ریشه کاساوا، در برزیل از سیب زمینی و آگیو در مکزیک به عنوان منبع نشاسته استفاده می‌شود.Beerhunter.com Michael Jackson, "A good beer is a thorny problem down Mexico way", What's Brewing, 1 October 1997. Retrieved 29 September 2008.
بیشتر آبجو از آب تشکیل شده‌است. مناطق مختلف، آب‌های متفاوتی متشکل از مواد معدنی مختلف دارند. در نتیجه این تفاوت سبب تهیه انواع مختلفی از آبجو می‌شود که به آن‌ها شخصیت منطقه‌ای می‌دهد. برای نمونه، دوبلین دارای آب سختی است که امکان تهیه آبجو استاوت مانند گینیس را می‌دهد، در مقابل پلزن دارای آب سبکی است که امکان تهیه آبجو پل لاگر مانند پیلسنر ارکل را فراهم می‌کند. از سوی دیگر آب بارتون در انگلستان شامل سنگ گچ است که تهیه آبجو پل ایل را میسر می‌کند، آبجوسازان پل ایل برای تهیه این آبجو معمولاً مقداری سنگ گچ را در روندی موسوم به برتونیزیشن به آب خود می‌افزایند.Beerhunder.com Michael Jackson, BeerHunter, 19 October 1991, "Brewing a good glass of water". Retrieved 13 September 2008.
منبع نشاسته تأمین‌کننده مواد مورد نیاز برای تخمیر و کلید تعیین‌کننده طعم و بوی آبجو است. رایج‌ترین منبع نشاسته در آبجوسازی، جو مالت شده می‌باشد. برای تهیه مالت، دانه‌ها از طریق خیسانده شدن در آب، جوانه می‌زنند، سپس این دانه‌های جوانه زده را در کوره حرارت می‌دهند تا خشک شوند که حاصل آن در نهایت مالت است. دانه‌ها در روند مالت شدن، آنزیمی تولید می‌کنند که نشاسته دانه را به شکر مورد نیاز برای تخمیر تبدیل می‌کند. 1911 Encyclopædia Britannica/Brewing/Chemistry. Retrieved 29 September 2008. مدت زمان و دمای حرارت دادن دانه‌ها، دانه مالت با رنگ‌های متفاوت را تولید می‌کند. دانه‌های مالت تیره‌تر، آبجوی تیره‌تری نیز می‌سازند.Farm-direct.co.uk Oz, "Barley Malt", 6 February 2002. Retrieved 29 September 2008.
پس از ریختن آب به آن رازک اضافه می‌شود
آبجو سازی یک کسب و کار بین‌المللی است که عمدتاً توسط چندین شرکت چندملیتی بزرگ و صدها تولیدکننده کوچک از مغازه‌های آبجوسازی گرفته تا آبجوسازهای منطقه‌ای اداره می‌شود. هرساله بیش از ۱۳۳ میلیارد لیتر (۳۵ میلیارد گالن) آبجو به فروش می‌رسد و در سال ۲۰۰۶ میلادی مجموع درآمد حاصل از فروش آبجو ۲۹۴٬۵ میلیارد دلار بوده‌است.
آبجو در بیشتر جوامع محبوب‌ترین نوشیدنی الکلی به حساب می‌آید. نوشیدن آبجو در جوامع مختلف با سنت‌ها و فعالیت‌های گوناگونی همراه است، از این فعالیت‌ها می‌توان به ورق بازی، دارت و دیگر بازی‌های رایج در بارها، شرکت در جشنواره‌های آبجو، بازدید از بارها در غروب، پیوستن به سازمان‌های مرتبط چون کامرا، بازدید از آبجوسازی‌ها، گردشگری و طبقه‌بندی آبجوها را نام برد.Leslie Dunkling & Michael Jackson, "The Guinness Drinking Companion", Lyons Press (2003),
در دین اسلام آبجو یا فُقّاع از نجاسات ده‌گانه است و نوشیدن آن عملی حرام با حد شرعی ۸۰ تازیانه است.
از آنجا که الکل از اجزای تشکیل دهنده آبجو است، تأثیرات مصرف الکل در رابطه با آبجو نیز صدق می‌کند. مصرف متوسط الکل که شامل آبجو نیز می‌شود، احتمال ابتلا به بیماری‌های قلبی-عروقی، سکته مغزی و زوال عقل را افزایش داده و همچنین می‌تواند سبب کاهش ادراک شود. از سوی دیگر مصرف بیش از حد یا مداوم آن می‌تواند سبب الکلی شدن و ابتلا به بیماری‌های کبدی را فراهم کند.
مخمر آبجو به عنوان یک منبع غنی از مواد مغذی شناخته می‌شود. از این رو آبجو نیز شامل مقدار قابل توجهی از مواد مغذی نظیر منیزیم، سلنیوم، پتاسیم، فسفر، بیوتین و ویتامین‌های گروه ب است. حتی از آبجو به عنوان مایع پخت نان نیز استفاده می‌شود. هرچند برخی منابع بر این باورند که آبجوهای تصفیه شده مواد مغذی خود را از دست می‌دهند.
در سال ۲۰۰۵ میلادی، تحقیقی در کشور ژاپن نشان داد که آبجو با الکل کم می‌تواند یک ماده ضد سرطان قوی باشد. از سوی دیگر تحقیقات دیگری نشان می‌دهد که آبجوی غیرالکلی همان تأثیرات مفیدی را برای بیماری‌های قلبی دارد که مصرف کم نوشیدنی‌های الکلی دارد. به هرشکل بسیاری از تحقیقات تأثیرات مثبت نوشیدنی‌ها الکلی را به واسطه وجود الکل در آن‌ها می‌دانند.
لغتنامه دهخدا.
جنگ‌افزار ضد تانک
تفنگ هجومی
تفنگ آتش‌افکن
نارنجک پران
جنگ‌افزار ضد تانگ
آتش‌افکن
مُعَلّمان نام روستایی کویری از توابع بخش امیرآباد شهرستان دامغان در استان سمنان ایران است.
این روستا جنوبی ترین نقطه استان سمنان از لحاظ مختصات جغرافیایی و مسکونی بودن است.
روستای معلمان در دهستان قهاب رستاق قرار گرفته و بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۰، جمعیت آن ۱۹۶ نفر (۵۲ خانوار) بوده‌است.
منطقهٔ معلمان در ۱۲۸ کیلومتری جنوب شهرستان دامغان و ۱۱۰ کیلومتری شمال جندق، در حاشیهٔ شمالی ساحل کویر بزرگ نمک قرار دارد. این منطقه از شمال به کوه‌های دزینا، انارو، تبرکوه، و دوگوش، از شرق به روستای بیدستان، از غرب به کلاته رشم، و از جنوب به چالهٔ کویر محدود می‌شود.