moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
معبد فوگوانگ () معبد بودایی واقع‌شده پنج کیلومتری دوچون، شهرستان ووتای در شانشی، چین است. سالن اصلی معبد، سالن بزرگ شرقی است که در سال ۸۵۷ پس از میلاد در طول فرمانروایی دودمان تانگ (۹۰۷–۶۱۸) ساخته شد. بنا به تاریخچه‌های معماری، این معبد سومین سازهٔ الواری قدیمی در چین است. این معبد در سدهٔ بیستم میلادی توسط تاریخ‌دان معمار لیانگ سیچنگ در سال ۱۹۳۷ دوباره کشف شد.«کشف‌شدن» اینجا به این معنی است که وجود معبد برای مردم محلی شناخته شده بود اما در جامعهٔ آکادمیک ناشناخته مانده بود. این معبد همچنین یک سالن مهم دیگر متعلق به سال ۱۱۳۷ دارد. امروزه این معبد بخشی از سایت میراث جهانی یونسکو است و تحت بازسازی قرار دارد.
ژنرال عبدالکریم براهویی که با نام های حاجی کریم جان و کریم براهویی نیز شناخته می‌شود، سیاستمدار اهل افغانستان است. او آخرین بار از ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۲ به عنوان والی نیمروز خدمت کرد و پیش از آن به عنوان وزیر در کابینه افغانستان فعالیت داشت.
براهویی فرزند محمد مبین از قوم براهویی (از اقوام بلوچ)در سال ۱۳۳۴ در قریه پدهگی ولسوالی چهاربرجک ولایت نیمروز متولد گردیده‌است. درسال ۱۳۴۱ شامل مکتب ابتدائیه ولسوالی چهاربرجک و دوره لیسه را در مکتب نظامی به اتمام رسانیده‌است در سال ۱۳۵۲ از مکتب نظامی فارغ و به دانشگاه نظامی شامل گردیده و درسال ۱۳۵۵ ازین دانشگاه در رشته تخنیک سلاح پیاده لیسانس گرفت و در ارتش افغانستان شامل وظیفه گردیده
پس از حمله شوروی به افغانستان، او مانند بسیاری دیگر ارتش افغانستان را ترک کرد و با ایجاد پارتیزان‌های حرکت ملی آزادی‌بخش افغانستان (جبهه نیمروز) به مجاهدین پیوست.
در دهه ۱۹۸۰ براهویی به همراه گل‌محمد رحیمی جبهه نیمروز را تأسیس و رهبر نیروهای آن بود. زمانی که طالبان نیمروز را در سال ۱۹۹۵ تصرف کردند، براهویی و نیروهایش از مرز به استان بلوچستان ایران عقب‌نشینی کردند و حمیدالله نیازمند در آن زمان به عنوان والی این ولایت انتخاب شد. پس از شکست طالبان در سال ۲۰۰۱، براهویی دوباره به مقام ولایت و فرماندهی لوای چهارم بازگشت.Robert D. Crews, Amin Tarzi. "The Taliban and the crisis of Afghanistan". Harvard University Press, 2008. , 9780674026902. Pg 185-187
براهویی طولانی مدت‌ترین والی در ولایت نیمروز می‌باشد که چهار دوره در این پست خدمت کرده‌است. آغاز کار بند کمال خان، تأمین برق شهر زرنج از کشور ایران، ایجاد شهرک جدید ولسوالی چخانسور، تأمین امنیت شاهراه زرنج–دلارام، اعمار مجدد نهر لشکری (تأمین آب کشاورزی زرنج و کنگ)، ایجاد کمپ ترک اعتیاد (رایگان) برای بیماران مواد مخدر از جمله کارهای مهم آقای براهویی هنگام تصدی مقام ولایت نیمروز می‌باشد.
کازابلا یک مجلهٔ ماهنامهٔ معماری و طراحی محصول ایتالیایی با تمرکز بر طراحی و معماری مدرن، رادیکال است. این شامل مصاحبه با برجسته‌ترین معماران جهان است.
"کازابلا" در سال ۱۹۲۸ میلادی در میلان توسط گوئیدو مارانگونی تأسیس شد. نام اولیۀ آن لا کازا بلا (خانهٔ زیبا) بود. در سال ۱۹۳۳، معمار جوزپه پاگانو سردبیر شد و نام آن را به "کازابلا" تغییر داد. پس از آن، معمار ارنستو ناتان راجرز، که از سال ۱۹۵۳ تا ۱۹۶۵ میلادی مجله را ویرایش کرد، نام مجله بعدها به "کازابلا کونتینوئیتا (تداوم کازابلا)"، "کازابلا کوستروتسیونی (ساخت‌وساز کازابلا)"، "کوستروتسیونی کازابلا (کازابلا ساخت‌وساز)"، و پس از خروج راجرز، "کازابلا" تغییر یافت.
در طول تاریخ خود، "کازابلا" معماران و طراحان مهم بسیاری از جمله فرانکو آلبینی، گائه اولنتی و مارکو زانوسو را به عنوان ویراستاران خلاق معرفی کرد. همچنین برخی از مقالات نوشته شده توسط بری برگدال، متصدی بخش معماری و طراحی موزۀ هنر مدرن (ام‌اُ‌ام‌ای) شهر نیویورک منتشر شده‌ است.
پس از ویرایش توسط ویتوریو گرگوتی بین سال‌های ۱۹۸۱ و ۱۹۹۶ میلادی، سکان تحریریۀ مجله توسط شرکت فرانچسکو دال تصاحب شده‌ است. این مجله گروه موندادوری با تیراژ ۴۵٬۰۰۰ نسخه در سال ۲۰۱۴ میلادی منتشر شده‌ است.
کتاب‌های پریان اندرو لانگ (The Langs' Fairy Books)، مجموعه‌ایی شامل ۲۵ کتاب از داستان‌های واقعی و خیالی برای کودکان و نوجوانان می‌باشد که در فاصله سال‌های ۱۸۸۹ تا ۱۹۱۳ میلادی توسط اندرو لانگ و همسرش لئونورا بلانش الین منتشر گشت. شناخته شده‌ترین کتابهای این مجموعه ۱۲ کتاب با عنوان داستان‌های پریان می‌باشد که همچنین با عنوان «"کتاب‌های رنگی پریان اندرو لانگ"» یا «"کتاب‌های رنگارنگ پریان اندرو لانگ"» نیز شناخته می‌شود.
به عقیده آنیتا سیلوی، منتقد ژانر ادبیات کودک و نوجوان: «طنز زندگی و دوران کاری اندرو لانگ در این است که اگرچه او به عنوان حرفه‌اش، در جایگاه منتقد ادبی نوشته‌است؛ کتاب‌های داستان، شعر و کتاب‌ها و مقالاتی در زمینهٔ انسان‌شناسی، اسطوره، تاریخ و سفرنامه نگاشته‌است اما بیشتر از همه برای کتاب‌هایی که نوشتهٔ خودش "نبوده" است؛ مشهور شده‌است!»Anita Silvey, "Children's Books and Their Creators", Boston: Houghton Mifflin, 1995; p. 387.
تصویرسازی «"۱۲ کتاب رنگی پریان"» توسط هنری جاستیس فورد انجام شده‌است. در تصویرسازی دو جلد اول جورج پرسی جاکومب هود و لانسلوت اسپید همکاری داشته‌اند. آرتور والیس میلز در تصویرسازی تعدادی از تصاویر همکاری داشته‌است.
لیست سفید () به‌عنوان یک لیست مثبت (و با رواج کمتر، به‌طور کلی لیست استثنایی یا مجاز نیز شناخته می‌شود)؛ خلاف فهرست سیاه، ابزار یا مکانیزمی در فناوری اطلاعات است که به صراحت به برخی از نهادهای شناسایی شده اجازه می‌دهد تا به یک امتیاز، سرویس، تحرک یا شناسایی ویژه دسترسی داشته باشند، یعنی لیستی از مواردی است که وقتی همه چیز به‌طور پیش فرض رد می‌شود، مجاز است. این برعکس لیست سیاه است، که لیستی از مواردی است که وقتی همه چیز به‌طور پیش فرض مجاز است، رد می‌شود.
فیلترهای هرزنامه اغلب شامل قابلیت «فهرست سفید» برخی آدرس‌های IP فرستنده، آدرس‌های ایمیل یا نام‌های دامنه برای محافظت از ایمیل‌های آنها در برابر رد یا ارسال به یک پوشه ایمیل ناخواسته است. اینها می‌توانند به صورت دستی توسط کاربرe.g. Kindle users control the whitelist for email access. Besides Amazon itself, only e-mail addresses whitelisted by the device's registered owner can send content ("personal documents") to that device. یا مدیر سیستم نگهداری شوند - اما می‌توانند به خدمات لیست سفید نگهداری شده خارجی نیز اشاره کنند.
فیلترهای هرزنامه اغلب شامل قابلیت «فهرست سفید» برخی آدرس‌های IP فرستنده، آدرس‌های ایمیل یا نام‌های دامنه برای محافظت از ایمیل‌های آن‌ها در برابر رد یا ارسال به یک پوشه ایمیل ناخواسته است. این‌ها می‌توانند به صورت دستی توسط کاربرe.g. Kindle users control the whitelist for email access. Besides Amazon itself, only e-mail addresses whitelisted by the device's registered owner can send content ("personal documents") to that device. یا مدیر سیستم نگهداری شوند - اما می‌توانند به خدمات لیست سفید نگهداری شده خارجی نیز اشاره کنند.
لیست‌های سفید غیرتجاری توسط سازمان‌های غیرانتفاعی مختلف، ISPها و سایرینی که علاقه‌مند به مسدود کردن هرزنامه هستند اداره می‌شوند. به‌جای پرداخت هزینه، فرستنده باید یک سری آزمایش را پشت سر بگذارد. به عنوان مثال، سرور ایمیل آن‌ها نباید یک رله باز باشد و یک آدرس IP ثابت داشته باشد. اپراتور لیست سفید ممکن است در صورت دریافت شکایات، سروری را از لیست حذف کند.
پیتر شایر ؛ (زادهٔ ۱۹۴۷ میلادی) یک هنرمند اهل لس آنجلس است. شایر در منطقهٔ اکو پارک لس آنجلس متولد شد، جایی که در حال حاضر در آنجا زندگی و کار می‌کند. مجسمه‌ها، مبلمان و سرامیک‌های او در ایالات متحدهٔ آمریکا، ایتالیا، فرانسه، ژاپن و لهستان به نمایش گذاشته شده‌است. شایر با طراحان گروه ممفیس ارتباط داشته‌است، در تیم طراحی المپیاد ۲۳ با مؤسسهٔ معماران آمریکا کار کرده‌است، و مجسمه‌های عمومی را در لس آنجلس و سایر شهرهای کالیفرنیا طراحی کرده‌است. شایر به دلیل مشارکت در زندگی فرهنگی شهر لس آنجلس با جوایزی تجلیل شده‌است.
در سال ۲۰۱۹ میلادی، آثار شایر در موزه هنرهای معاصر در توسان، آریزونا به نمایش گذاشته شد.
"خودشناسی (") رهایی از اغفال مایا با درک حقیقت میسر است، و با هیچ کردار دیگری مقدور نیست.
این درک حقیقت همان معرفت به همانندی برهمن است با خود(Self)، همان طوری که در گفتارهای فلسفی ودانتا(Vedanta) به تأیید رسیده‌است. چنین ادراکی از طریق لطف الهی، که نتیجه نگاه مستقیم استاد است، نصیب کسانی می‌شود که مستحق آنند.
به صورت آتمان که حقیقت مطلق است و روشنائی آن قائم به خود اوست.
به صورت جیوا و به عبارت دیگر ضمیر تجربی که مربوط است به خود آگاهی و سایر ادراکات. این ضمیر تحت تأثیر تجارب عالم قرار می‌گیرد.
حس باطن که مرکز ادراک درونیِ مظاهر نادانی است. حس باطن به ادراکات صورت می‌بخشد و مخزن سوائق و تأثرات پیشین است. حس باطن تموجات تأثرات دیرینه را به ضمیر تجربی اضافه می‌کند، به طوری که این تأثرات ظاهر می‌شوند و قابل شناخت و ادراک می‌گردند.
حس باطن با روشنایی خود، اشیای خارجی را منور می‌سازد و پردهٔ نادانی را منهدم می‌کند و بدینسان دو قطب آگاهی که یکی اساس ضمیر تجربی Jiva و آگاهی ذهنی بشمار می‌آید، و دیگری که اساس و محمل اشیای خارجی بوده و آگاهی عینی محسوب می‌شود، شکل و متصل می‌گردند.ادیان و مکتبهای فلسفی هند جلد دوم، تألیف داریوش شایگانD E V A T M A S H A K T I سوامی ویشنو تیرثا ماهاراج، ترجمه، حسین مریدی
وکینگ شکلی از رقص خیابانی است که در دهه هفتاد میلادی در کلوپ‌های جامعه ال جی بی تی لس آنجلس به وجود آمد. این سبک رقص معمولاً با موسیقی دهه هفتاد میلادی انجام می‌شود و عمدتاً از حرکات چرخشی دست‌ها و انواع ژست گرفتن‌ها قابل تشخیص است.
https://en.wikipedia.org/wiki/Waacking
شیرهٔ لوزالمعده یا شیرهٔ پانکراس، مایعی است که از لوزالمعده ترشح می‌شود و حاوی تعدادی آنزیم گوارشی از جمله تریپسینوژن، کیموتریپسینوژن، الاستاز، کربوکسی‌پپتیداز، لیپاز لوزالمعده، نوکلئازها و آمیلاز است. لوزالمعده در ناحیهٔ احشایی قرار دارد و بخشی با وظایف عمده در دستگاه گوارش است و وجود آن برای گوارش مناسب و سپس جذب مواد درشت مغذی، حیاتی است.
شیرهٔ لوزالمعده به‌دلیل غلظت بالای یون‌های بی‌کربنات، ماهیتی قلیایی دارد. بی‌کربنات در خنثی کردن اسید معده اهمیت بالایی دارد و امکان تغییرات مؤثر آنزیمی را فراهم می‌کند.
ترشح شیرهٔ لوزالمعده عمدتاً توسط هورمون‌های سکرتین و کوله‌سیستوکینین تنظیم می‌شود که توسط دیواره‌های دوازدهه و با تنظیم توسط دستگاه عصبی خودمختار تولید می‌شوند.
ترشح این هورمون‌ها در خون با ورود «کیم اسیدی» (Chyme) به دوازدهه تحریک می‌شود. عملکرد هماهنگ آن‌ها منجر به ترشح حجم زیادی از شیرهٔ لوزالمعدهٔ قلیایی و غنی از آنزیم به دوازدهه می‌شود. جریان خون به لوزالمعده توسط رشته‌های عصبی سمپاتیک تنظیم می‌شود و نورون‌های پاراسمپاتیک، فعالیت سلول‌های آسینار و سانترواسینار را تحریک می‌کنند.
شیرهٔ لوزالمعده، محلول آبی بی‌کربنات است که از سلول‌های مجرا و آنزیم‌های با منشأ سلول‌های آسینار، منشأ می‌گیرد. بی‌کربنات به خنثی کردن وضعیت اسیدی و پی‌اچ پایین کیم پس از گذر از معده کمک کرده و آنزیم‌ها به تجزیهٔ پروتئین‌ها، لیپیدها و کربوهیدرات‌ها برای پردازش و جذب بیشتر در روده‌ها کمک می‌کنند. شیرهٔ لوزالمعده را می‌توان در طول آندوسکوپی جمع‌آوری کرد که منبع مهمی برای نشانگرهای زیستی فراهم می‌کند که امکان تشخیص آسیب‌شناسی لوزالمعده، به‌ویژه سرطان‌هایی که در تصویربرداری پزشکی قابل مشاهده نیستند، فراهم می‌کند.
شیرهٔ لوزالمعده از طریق پاپیلاهای (جوانه‌ها) دوازدهه به دوازدهه ترشح می‌شود. برخی از افراد، یک مجرای جانبی نیز دارند که به آن «مجرای فرعی لوزالمعده» (Accessory pancreatic duct) گفته می‌شود، که ممکن است عملکردی باشد (که محتویات برون‌ریز لوزالمعده را نیز به دوازدهه تخلیه می‌کند) یا غیرعملکردی.
خدیجه کوهن (زادنام خدیجه پتمن؛ متولد ۱ دسامبر ۱۹۹۳)، معروف به یاسمینا الی یک هنرپیشه پورنوگرافی افغانی-بریتانیایی است. علت شهرت او بیشتر به دلیل مشارکت در یک پرونده جنایی در سال ۲۰۲۰ است، که در آن پدر و پسر عمویش قصد داشتند او را به دلیل انتخاب شغلش و به دلیل گرویدن به یهودیت از اسلام بکشند.او که در یک خانواده پشتون تبار بدنیا آمده، گفته ترجیح میدهم بازیگر فیلم های پورن باشم تا اینکه در افغانستان اولادهای انتحاری زاییده و بر جان مردم رها کنم.
خدیجه توخی در یک خانواده {پشتون]] در منطقه تحت حکومت طالبان در کابل در ۱ دسامبر ۱۹۹۳ به دنیا آمد. هنگامی که هفت ساله بود، به همراه خانواده اش به انگلستان مهاجرت کردم مادرش از ولایت قندهار میباشد . پدر و مادرش او را به عنوان یک مسلمان، سختگیرانه بزرگ کردند، اما او در سن ۱۹ سالگی پس از اخراج از خانه خانواده به دلیل آشنایی با یک پسر یهودی که او هم تبار از تبار پشتون است به یهودیت گروید.
علی زمانی که با کارگردان پورنوگرافی دیوید کوهن آشنا شد، کار خود را آغاز کرد. سپس با او ازدواج کرد آنها قبلاً در اتریش زندگی می‌کردند و در سال ۲۰۱۷ به اسلواکی مهاجرت کردند علی در سال ۲۰۲۰ درگیر یک پرونده جنایی شد، زمانی که پدر و پسر عمویش به دلیل توطئه قتل او دستگیر شدند، زیرا او اسلام را ترک کرده بود و با انتخاب شغل خود «خانواده را رسوا کرده بود». آژانس ملی جنایات بریتانیا اعلام کرد که این دو در سال ۲۰۱۸ چندین سفر به اسلواکی داشتند تا او را پیدا کنند و یک قاتل پیشنهاد کشتن او را در ازای ۷۰ هزار دلار داد.
علی اکنون مدافع حقوق زنان است و «فعالان لیبرالی را که چشمان خود را بر نقض این حقوق توسط اسلام می‌بندند را محکوم می‌کند»
فراز و نشیب‌ها () یک فیلم کمدی صامت کوتاه به کارگردانی بابی برنز و والتر استال است که در سال ۱۹۱۵ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می‌توان به اولیور هاردی اشاره کرد.
خروجی اینجاست () یک فیلم کمدی صامت کوتاه به کارگردانی بابی برنز و والتر استال است که در سال ۱۹۱۶ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می‌توان به هلن گیلمور، اولیور هاردی و اتل برتون اشاره کرد.
امور مالی آشفته () یک فیلم کمدی صامت کوتاه به کارگردانی بابی برنز و والتر استال است که در سال ۱۹۱۶ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می‌توان به اولیور هاردی و اتل برتون اشاره کرد.
یک زایمان خاص () یک فیلم کمدی صامت کوتاه به کارگردانی ویلارد لوئیس است که در سال ۱۹۱۶ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می‌توان به اولیور هاردی و بیلی روژ اشاره کرد.
قلب‌های شکسته () یک فیلم کمدی صامت کوتاه به کارگردانی بابی برنز و والتر استال است که در سال ۱۹۱۶ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می‌توان به اولیور هاردی و اتل برتون اشاره کرد.
یک رویداد چسبناک () یک فیلم کمدی صامت کوتاه به کارگردانی ویلارد لوئیس است که در سال ۱۹۱۶ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می‌توان به اولیور هاردی و بیلی بلچر اشاره کرد.
ریم آرهاما (زاده ۷ دسامبر ۱۹۸۶) هنرپیشه بحرینی است. در سال ۱۹۹۵ در سنین جوانی در سریال حزاوی الدرریم إرحمة: لم أسمح لأحد بأن یتجاوز حدوده معی... لأننی متزوجة، جریدة الرای، دخل فی 23 یولیو 2012 وارد عرصه هنری شد اما تا سال ۲۰۰۵ و برای ایفای نقش در نمایشنامه «پیام زیر آب» به بازیگری ادامه نداد. از ریگر آثار ریم می‌توان به بازی در فصل سوم سریال Saher the night در کویت اشاره کرد.
لوئیس برستین (؛ ۱۸۷۸ – ۲۵ مارس ۱۹۲۳) تهیه‌کننده فیلم اهل ایالات متحده آمریکا و یکی از بنیان‌گذاران ویم کامدی کامپنی بود.
اِلسی مک‌کلاد () بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود که در دههٔ‌های ۱۹۱۰ تا اوایل دههٔ ۱۹۲۰ میلادی در سینمای آمریکا فعال بود. او بیشتر بابت بازی در فیلم‌های کمدی کوتاه استودیوهای ادیسون شناحته می‌شود.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "کارمن"، "سی روز"، "آب‌درمانی"، "کشمکش چندجانبه"، "دلیران"، "یک بام و دو هوا نمیشه" و "بانگلس" اشاره کرد.
بانگلس () یک مجموعه چهارتایی از فیلم‌های کمدی صامت کوتاه به کارگردانی مارسل پرز و اولیور هاردی است که در سال ۱۹۱۶ منتشر شدند. از بازیگران این فیلم‌ها می‌توان به اولیور هاردی، السی مک‌کلاد و مارسل پرز اشاره کرد.
پدرخوانده (به انگلیسی: Godfather) یک فیلم اکشن، سیاسی و دلهره‌آور آماده اکران هندی به زبان تلوگو به کارگردانی موهان راجا و محصول شرکت کونیدلا پروداکشن است. این فیلم بازسازی فیلم سینمای مالایالم لوسیفر (فیلم ۲۰۱۹) با بازی موهن لال محسوب می‌شود. بازیگران اصلی این فیلم چیرانجیوی، سلمان خان، نایانتارا و ساتیادف کانچارانا است. این اولین فیلم تلوگو زبان سلمان خان است و موسیقی آن توسط اس. تامان انجام شده‌است.
فیلمبرداری اصلی فیلم در ۱۳ اوت ۲۰۲۱ آغاز شد. فیلمبرداری در حومه حیدرآباد (هند) انجام شد.
یکی هم زیادی است () یک فیلم کمدی صامت کوتاه به کارگردانی ویلارد لوئیس است که در سال ۱۹۱۶ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می‌توان به اولیور هاردی، بیلی بلچر و بیلی روژ اشاره کرد.
سرناد () یک فیلم کمدی صامت کوتاه به کارگردانی ویلارد لوئیس است که در سال ۱۹۱۶ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می‌توان به اولیور هاردی، بیلی روژ، فلورنس مک‌لاکلین و بیلی بلچر اشاره کرد.
جسارت و بنزین () یک فیلم کمدی صامت کوتاه به کارگردانی ویلارد لوئیس است که در سال ۱۹۱۶ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می‌توان به فلورنس مک‌لاکلین و اولیور هاردی اشاره کرد.
لوسیفر (به انگلیسی: Lucifer) یک فیلم اکشن، دلهره‌آور و سیاسی هندی محصول سال ۲۰۱۹ به کارگردانی پریتویراج سوکوماران، نویسندگی مورالی گوپی با بازی موهن لال و ویوک اوبروی است.
رئیس عالی حزب حاکم هند توسط افرادی به قتل می‌رسد و موجی از خلأ و دگرگونی سراسر دولت فعلی را در برمیگیرد، لوسیفر حکومت کشور خود را برعهده دزدانی قرار می‌دهد که آن‌ها خود را به عنوان یک سیاستمدار معرفی کرده‌اند و …
فیلمبرداری اصلی در ۱۶ ژوئیه ۲۰۱۸ در وندیپریر آغاز شد.
فیلم پدرخوانده (فیلم ۲۰۲۲) نسخه باسازی شده این فیلم می‌باشد.
کشمکش چندجانبه () یک فیلم کمدی صامت کوتاه به کارگردانی ویلارد لوئیس است که در سال ۱۹۱۶ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می‌توان به اولیور هاردی، السی مک‌کلاد، بیلی روژ و بیلی بلچر اشاره کرد.
علم همه‌سونگر یا همه‌سونگری در علم (Holism in science) یا همه‌سونگری روش‌شناختی (methodological holism)، رویکردی به پژوهش است که بر مطالعه سیستم‌های پیچیده تأکید دارد. سیستم‌ها به‌عنوان مجموعه منسجمی در نظر گرفته می‌شوند که اجزای سازنده آن‌ها به بهترین وجه در زمینه و در رابطه با یکدیگر و به‌طور کلی درک می‌شوند. همه‌سونگری در مقابل فروکاست‌گرایی قرار می‌گیرد که سیستم‌ها را با تقسیم آنها به اجزای کوچک‌تر به منظور درک آنها از طریق ویژگی‌های عنصری آنها توصیف می‌کند.
دو جنبه در همه‌سونگری علمی عبارتند از:
بوم‌شناسی فرهنگی به مطالعه سازگاری انسان با محیط‌های اجتماعی و فیزیکی می‌پردازد. سازگاری انسان به هر دو فرایند زیستی و فرهنگی اشاره دارد که جمعیت را قادر می‌سازد در یک محیط معین یا در حال تغییر، زنده بمانند و تولید مثل کنند. این ممکن است به صورت دیاکرونیک (بررسی جاندارانی که در دوره‌های مختلف وجود داشته‌اند) یا به صورت همزمان (بررسی یک سیستم کنونی و اجزای آن) انجام شود. بحث اصلی این است که محیط طبیعی، در مقیاس کوچک یا جوامع معیشتی که تا حدی به آن وابسته هستند، سهم عمده‌ای در سازمان اجتماعی و سایر نهادهای انسانی دارد. در قلمرو دانشگاهی، هنگامی که با مطالعه اقتصاد سیاسی، مطالعه اقتصاد به عنوان سیاست ترکیب می‌شود، به بوم‌شناسی سیاسی، یکی دیگر از زیر شاخه‌های دانشگاهی تبدیل می‌شود. این زمینه، همچنین به بررسی رویدادهای تاریخی مانند سندرم جزیره ایستر کمک می‌کند.
لاین‌هد استودیو یک توسعه‌دهنده بازی ویدئویی بریتانیایی بود که در ژوئیه ۱۹۹۷ توسط پیتر مولینیو، مارک وبلی، تیم رنس و استیو جکسون تأسیس شد. این شرکت بیشتر به خاطر مجموعه بازی‌های "سیاه و سفید" و "فیبل" شناخته می‌شود. لاین‌هد بعد از جدا شدن از بولفراگ شروع به کار کرد. اولین بازی لاین‌هد "سیاه و سفید،" یک بازی استراتژیک با عناصر زندگی مصنوعی، بود، "سیاه و سفید" توسط الکترونیک آرتس در سال ۲۰۰۱ منتشر شد.
استودیو لاین‌هد از نام همستر مارک وبلی نام‌گذاری شده‌است که مدتی پس از نامگذاری استودیو مرد، در نتیجه استودیو برای مدت کوتاهی به ردآی استودیوز تغییر نام داد.
بعد از "سیاه و سفید،" بسته الحاقی آن با نام "سیاه و سفید: جزیره مخلوق" منتشر شد. فیبل توسط لاین‌هد منتشر شد. همچنین "فیلم‌ها" و "سیاه و سفید ۲ را" در سال ۲۰۰۵ منتشر کرد. لاین‌هد توسط مایکروسافت استودیوز در سال ۲۰۰۶ به دلیل مشکلات مالی خریداری شد. بسیاری از توسعه‌دهندگان لاین‌هد در دوران شرکت را ترک کردند، از جمله یکی از بنیانگذاران، استیو جکسون و چند توسعه‌دهندهٔ دیگر که به دلیل تأسیس مدیا مولکول، لاین‌هد را ترک کردند. مولینیو هم در اوایل سال ۲۰۱۲، اندکی پس از استعفای گروه دیگری از توسعه‌دهندگان که از این شرکت ناراضی بودند، لاین‌هد را ترک کرد تا استودیوی ۲۲کنز را تأسیس کند چون می‌خواست خلاق‌تر باشد. پس از خروج مولینیو، مایکروسافت لاین‌هد را تغییر داد تا بر روی بازی‌های "بازی به‌عنوان سرویس" مشغول شود. در نتیجه تغییرات زیادی در استودیو ایجاد شد.
در اوایل مارس ۲۰۱۶، مایکروسافت اعلام کرد که پیشنهاد بسته شدن استودیو لاین‌هد را داده‌است و بازی برنامه‌ریزی شده "افسانه‌های فیبل" لغو خواهد شد. لاین‌هد تقریباً دو ماه بعد، در ۲۹ آوریل بسته شد. چند ماه پس از بسته شدن لاین‌هد، دو نفر کلیدی (مارک وبلی وگری کر که مدیر خلاق لاین‌هد بود)، "تو پوینت استودیوز" را تأسیس کردند.
طبیعت درمانی ، که گاهی به‌عنوان جنگل‌درمانی (و همنشینی با زمین) شناخته می‌شود، عملی است که گروه وسیعی از تکنیک‌ها یا درمان‌ها را برای استفاده از طبیعت برای بهبود سلامت ذهنی یا جسمی توصیف می‌کند.
طبیعت درمانی انجام فعالیت‌های خارج از منزل و در طبیعت است و اغلب برای توصیف فعالیت‌هایی منظم و ساختاریافته استفاده می‌شود که توسط بالینگران یا درمانگران هدایت می‌شود این روند به عنوان طبیعت درمانی اکوتراپی یا جنگل‌درمانی شناخته می‌شود خدمات درمانی مبتنی بر طبیعت می‌تواند محرکی برای ایجاد احساس پایداری، سلامت روان و آموزش باشد. طبیعت‌درمانی برای ایجاد مهارت‌های جدید، ارتباطات جدید و احساس مسئولیت و توسعه تاب‌آوری انجام می‌شود برای ایجاد مهارت‌های جدید، ارتباطات جدید و احساس مسئولیت و تعلق انجام می‌شود.
گذراندن زمان مناسب در طبیعت فواید فیزیولوژیکی مختلفی مانند آرامش و کاهش استرس دارد.Schantz P. 2022. Can nature really affect our health? A short review of studies. I: Why Cities Need Large Parks – Large Parks in Large Cities, (ed. R. Murray), London: Routledge
درمان با طبیعت یا درمان با طبیعت وحشی ، که همچنین به عنوان مراقبت‌های بهداشتی رفتاری در فضای باز شناخته می‌شود، یک گزینه درمانی برای مسائل رفتاری، مواد و سلامت ذهنی در نوجوانان است. بیماران زمانی را در فضای باز با همسالان خود می‌گذرانند. بیشتر شرکت‌کنندگان به صورت غیرارادی شرکت می‌کنند. گزارش‌های سوء استفاده از این موضوع، همچنین مرگ و میر در طبیعت و نبود پژوهش کافی در مورد اثربخشی، سبب بحث و جدل‌هایی شده‌است.
پرنده آتشفام () فیلم عاشقانه درام جنگی بر اساس داستانی واقعی به کارگردانی پیتر ریبن محصول سال ۲۰۲۱ است.
روزهای دور فیلمی محصول سال ۲۰۰۹ و به کارگردانی پت هولدن است. در این فیلم بازیگرانی همچون استیون گراهام، نیکی بل، لیام بویل، اولیور لی، لی باتل، شان وارد، مایکل رایان، ایان پولستون دیویس، هالیدی گرینجر، ساشا پارکینسون و سامانتا مک‌کارتی ایفای نقش کرده‌اند.
جک سوئیفت بری (Jack Swift Berry) (۹ ژانویه ۱۸۸۷–۲۷ ژوئن ۱۹۶۷)، مشهور به سوئیفت بری، کارشناس جنگل‌داری و چوب‌بری الوار بود که بعدها دو دوره عضو مجلس قانون‌گذاری ایالت کالیفرنیا از حزب جمهوری‌خواه بود.
جک سوئیفت در ۹ ژانویه سال ۱۸۸۷ در تیکامسای نبراسکا متولد شد. پدر و مادرش در جوانی فوت کردند، از همین خاطر بری و برادرش توسط مادر بزرگ‌شان بزرگ شدند. بری در سال ۱۹۰۳ به‌عنوان چوب‌بر در کوه بلک هیلز در داکوتای جنوبی کار نمود. در سال ۱۹۰۶ در مدرسهٔ جنگل بالتیمور در کارولینای شمالی درس خواند و در سال ۱۹۰۷ مدرک جنگل‌بانی را به‌دست آورد.
بری در ماه ژوئیه سال ۱۹۰۷ به عنوان دستیار جنگلداری وارد سازمان جنگل‌داری ایالت متحده در واشینگتن دی‌سی شد. در سال ۱۹۰۸ به ترتیب در امور جنگلداری جنگل ملی صلیب مقدس در گلینوود کلرادو، جنگل ملی آرافاو در سولفور اسپرینگ کلرادو و ناحیهٔ تازه‌تأسیس ۵ که مقر آن در سان‌فرانسیسکوی ایالت کالیفرنیا قرار دارد، استخدام شد و در آنجا در چوب‌فروشی کار می‌کرد. مدرک پیشرفته‌ای از مدرسهٔ جنگل‌داری بالتیمور به‌دست آورد که تا حدی به‌خاطر پایان‌نامه کارشناسی ارشدش در درخت‌بری و دود چوب در کالفرنیا بود. در سال ۱۹۱۲ بازرس جنگل و در سال ۱۹۱۶ مهندس جنگل‌داری ناحیهٔ ۵ (مسئول قطع اشجار تمامی کالیفرنیا)، شد.
بری در سال ۱۹۱۷ وارد سپاه مهندسی ارتش ایالات متحده شد و در جنگ اول جهانی خدمت کرد. به‌عنوان سرگرد در گروه پیشرو مهندسین دهم سازمان جنگل‌داری نیروهای بیرون مرزی ایالات متحده ازجمله در بوردو و پاریس (۱۹۱۷–۱۹۱۹)، خدمت کرد.
بری در ماه سپتامبر سال ۱۹۱۹، مهندس ارزیابی جنگل (چوب) برای منطقهٔ کاج و درخت ماموت کالیفرنیا در سازمان خدمات درآمدهای داخلی آمریکا واقع سان فرانسیسکو، تعیین شد. در سال ۱۹۲۱ به عنوان مهندس جنگل در یک شرکت کوچک کار نمود. در سال ۱۹۲۳ به‌عنوان منشی انجمن حفاظت از جنگل کالفرنیا خدمت نمود. تحقیق سال ۱۹۲۱ وی در سال ۱۹۲۳ مورد توجه انجمن ایالتی جنگل‌داری کالیفرنیا قرار گرفت.
بری در سال ۱۹۲۴ تا سال ۱۹۴۹ به عنوان مدیر عمومی شرکت چوب‌بری مشیگان - کالفرنیا «مشیگان کال»، خدمت کرد. شرکت چوب‌بری میشیگان - کالیفرنیا مالک خط آهن کامینو، پلسرویل، و دریاچهٔ تاهو (CPLT) بود. خط آهن CPLT در اوایل ماه اکتبر سال ۱۹۴۹ با حمل چوب توسط کامیون‌ها در مسیر در حدود دو برابر طولانی‌تر از خط آهن و سیستم کابل، از کار افتاد. بری روش جنگل‌داری پایایی را برای ۹۰٬۰۰۰ جریب زمین اجرا نمود. بری در ابتداء در کامینو ایالت کالفرنیا کار کرد. در سال ۱۹۳۰، مدیر کل شد. در سال ۱۹۳۳، میشیگان کال را وادار کرد تا ۴٬۴۰۰ جریب جنگل بلوجت (در نزدیکی جورج‌تاون ایالت کالیفرنیا) را به عنوان آزمایشگاه مدرسهٔ جنگل‌داری، به دانشگاه کالیفرنیا اهدا نماید. در سال ۱۹۴۲، به تشکیل مجمع جنگل‌داری آمادور-ال‌دورادو، کمک کرد. در سال ۱۹۵۰، شرکت چوب سوئیفت بری را در اسکرامینتوی ایالت کالیفرنیا، تأسیس نمود.
بری در جریان جنگ دوم جهانی، به عنوان مشاور قطع اشجار در سازمان ملی تولید، خدمت کرد.
بری در سال ۱۹۵۲ به عنوان سناتور ایالتی حوزهٔ نهم آن‌زمان که شامل شهرستان‌های ال‌دورادو و آمادور بود، به خدمت شروع و تا سال ۱۹۶۰ خدمت کرد. بری رئیس کمیتهٔ منابع طبیعی بود. همراه با سندی موری، شهردار پلسرویل، از ساخت و ساز جادهٔ ۵۰ ایالات متحده در کالیفرنیا (US 50) و بیمارستان مارشال در پلسرویل، حمایت کرد. در ۴ نوامبر سال ۱۹۵۲، برندهٔ کرسی نامزدی حزب جمهوری‌خواه و دموکرات شد. در ۶ نوامبر سال ۱۹۵۶، مجدداً برندهٔ این کرسی شد. در ۸ نوامبر سال ۱۹۶۰، کرسی خود را از دست داد و دوباره کاندید نشد. در جریان دورهٔ نخست تصدیش، بری به‌منظور بهبودی از یک مریضی حاد، راهی بیمارستان شد: سنای ایالتی کالیفرنیا قطعنامهٔ شماره ۱۷ سال ۱۹۵۲ را به «آرزوی بهبودی سریع و کامل وی»، به تصویب رساند. در جریان دورهٔ دوم تصدیش در سال ۱۹۵۷، با «تحقیق امکان‌سنجی» ۱۵۷٬۰۰۰ دلاری در مورد مخزن آب دریاچهٔ استامپی میدوز و بدین‌گونه پرژهٔ ۸۵ میلیون دلاری بالای رودخانهٔ آمریکای علیا توسط بخش خدمات شهری ساکرامنتو (SMUD)، مخالف ورزید.
بری در سال ۱۹۵۳، نخستین رئیس بانک تازه‌تأسیس مادر لود پلسرویل (۱۹۵۳–۱۹۷۵) شد که یکی از مؤسسین آن لوید رافتیو بود. بری تا سال ۱۹۶۲، رئیس این بانک بود و به‌علت سکتهٔ مغزی، خانه‌نشین شد.
بری در سال ۱۹۱۲ با سیسل بال ازدواج نمود. آن‌ها سه فرزند به نام‌های جک، ویلیام و بیتی لئو داشتند. این زوج در سال ۱۹۳۰ از همدیگر طلاق گرفتند. بعداً بری با فلورانس بی. بری ازدواج نمود.
بری از سال ۱۹۳۹ تا سال ۱۹۴۰ به عنوان رئیس انجمن کاج غربی پورتلند و اورگن بخش اقیانوس آرام انجمن ملی سازندگان جعبهٔ صندوق چوبی (۱۹۴۷–۱۹۴۹)، خدمت کرد.
بری عضو دیرینهٔ سازمان ای کلامپس واتوز و هیئت جنگل‌داری ایالت کالیفرنیا (بخشی از ریاست جنگل‌داری و خدمات حفاظت آتش‌نشانی کالیفرنیا)، بود. سوئیفت بری در ۲۷ ماه ژوئن سال ۱۹۶۷ به عمر ۸۰ سالگی در پلسرویل فوت نمود. سنای ایالتی کالیفرنیا، قطعنامهٔ شماره ۳۱۵ سال ۱۹۶۷ ره برای ارج‌گذاری به زندگی و خدمات جی. سوئیفت بری، تصویب نمود. نوادهٔ وی بنام فیل بری، یک وکیل قابل اعتماد در پلسرویل بود.
چنان‌چه در بخش جنگل‌داری ریاست منابع طبیعی کالیفرنیا تذکر یافته، «سوئیف بری در طول حرفه‌اش مقالات و پژوهشنامه‌های متعددی را در مورد طرز استفاده از جنگلات، نوشت».
خطر قلب فیلمی تلویزیونی محصول سال ۱۹۸۷ و به کارگردانی جان هاف است. در این فیلم بازیگرانی همچون دایانا ریگ، ادوارد فاکس، هلنا بونهام کارتر، فیونا فولرتن، استوارت گرانجر، آنا مسی، آیلین اتکینز، گرت هانت و رابرت ادی ایفای نقش کرده‌اند.
تحریم‌ها علیه عراق یک تحریم جامع مالی و تجاری بود که توسط شورای امنیت سازمان ملل متحد (UNSC) علیه عراق اعمال شد. آن‌ها در ۶ اوت ۱۹۹۰، چهار روز پس از حمله عراق به کویت، شروع شدند، تا ۲۲ مه ۲۰۰۳ (پس از برکناری صدام حسین از قدرت) تا حد زیادی به قوت خود باقی ماندند، و تا حدی از جمله غرامت به کویت ادامه یافتند. هدف اصلی اعلام شده از تحریم‌ها، وادار کردن عراق به عقب‌نشینی از کویت، پرداخت غرامت، و افشا و حذف هرگونه سلاح کشتار جمعی بود. در دسامبر ۲۰۲۱، بانک مرکزی عراق اعلام کرد که کل بدهی ۵۲ میلیارد دلاری خود به عنوان غرامت جنگی به کویت را پرداخت کرده‌است.
شورای امنیت سازمان ملل متحد با تصویب و اجرای قطعنامه ۶۶۱ شورای امنیت سازمان ملل در اوت ۱۹۹۰، تحریم‌های اقتصادی شدیدی را علیه عراق اعمال کرد. قطعنامه ۶۶۱ کلیه منابع تجاری و مالی را هم با عراق و هم با کویت اشغالی به جز دارو و مواد غذایی «در شرایط بشردوستانه» که واردات آنها به شدت تحت نظارت بود، ممنوع کرد. در آوریل ۱۹۹۱، پس از شکست عراق در جنگ خلیج فارس، قطعنامه ۶۸۷ ممنوعیت مواد غذایی را لغو کرد، اما تحریم‌ها با تجدیدنظرها، از جمله ارتباط با حذف سلاح‌های کشتار جمعی، همچنان به قوت خود باقی ماندند.
علیرغم مفاد قطعنامه۷۰۶، قطعنامه۷۱۲ و قطعنامه۹۸۶، سازمان ملل و دولت عراق نتوانستند بر سر شرایط برنامه نفت در برابر غذا (OFFP) به توافق برسند که عملاً نفت عراق را برای چندین سال از بازار جهانی منع کرد.. هنگامی که در نهایت در سال۱۹۹۶ یک یادداشت تفاهم منعقد شد، برنامه نفت در برابر دارو به عراق اجازه داد تا صادرات نفت را در مقادیر کنترل شده از سر بگیرد، اما وجوه به صورت امانی نگهداری می‌شد و اکثر خریدهای عراق باید به صورت انفرادی توسط «کمیته تحریم‌های عراق» تأیید می‌شد. متشکل از پانزده عضو شورای امنیت سازمان ملل متحد. (علاوه بر این، برخی از وجوه برای غرامت‌های کویت دریغ شد) رژیم تحریم‌ها به‌طور مستمر در پاسخ به نگرانی فزاینده بین‌المللی در مورد آسیب‌های غیرنظامی منتسب به تحریم‌ها اصلاح می‌شد. در نهایت، تمام محدودیت‌های مربوط به مقدار صادرات نفت عراق برداشته شد (طبق قطعنامه ۱۲۸۴)، و بخش بزرگی از خریدهای عراق از قبل تأیید شد (طبق قطعنامه ۱۴۰۹)، به استثنای مواردی که شامل فناوری استفاده دوگانه می‌شد. در سال‌های بعد، عراق برنامه نفت در برابر دارو را برای تولید ارز برای معامله‌های غیرقانونی دستکاری کرد، در حالی که برخی از کشورهای همسایه شروع به نادیده گرفتن کامل تحریم‌ها کردند که به بهبود اقتصادی متوسط کمک کرد. به نظر می‌رسد با کاهش واردات مواد غذایی، تحریم‌ها نقشی در تشویق عراق به خودکفایی بیشتر کشاورزی ایفا کرده‌است، هرچند سوءتغذیه در میان عراقی‌ها گزارش شده‌است.
اثرهای تحریم‌ها بر جمعیت غیرنظامی عراق مورد مناقشه بوده‌است.Iraq surveys show 'humanitarian emergency' UNICEF Newsline August 12, 1999Dyson, T. (2009). New evidence on child mortality in Iraq. "Economic and Political Weekly", 56-59. در حالی که عموماً اعتقاد بر این بود که تحریم‌ها میزان مرگ و میر کودکان را بیش از دو برابر کرده‌است، تحقیق‌های پس از حمله آمریکا به عراق در سال۲۰۰۳ نشان می‌دهد که داده‌های رایج مورد استناد توسط رژیم صدام حسین بررسی شده‌است و «هیچ افزایش عمده‌ای در مرگ و میر کودکان مشاهده نشده‌است. در عراق پس از سال ۱۹۹۰ و در دوران تحریم» با این وجود، تحریم‌ها به کاهش قابل توجه درآمد سرانه ملی عراق، به‌ویژه قبل از معرفی برنامه نفت در برابر دارو کمک کرد. اکثر تحریم‌های شورای امنیت سازمان ملل از دهه ۱۹۹۰ به‌جای همه‌گیر بودن، هدفمند بوده‌اند، تغییری که تاحدی ناشی از نگرانی‌هایی است که تحریم‌های عراق آسیب‌های نامتناسبی به غیرنظامیان وارد کرده‌است.
علیرغم استفاده گسترده عراق از سلاح‌های شیمیایی علیه ایران پس از انقلاب ۱۳۵۷، دولت ریگان عموماً از عراق در طول جنگ ایران و عراق حمایت کرد. در پاسخ به حملات شیمیایی بیشتر عراق علیه اقلیت کرد آن پس از پایان جنگ با ایران، در سپتامبر ۱۹۸۸ سناتورهای ایالات متحده، کلیبورن پل و جسی هلمز، خواستار تحریم‌های اقتصادی جامع علیه عراق، از جمله تحریم نفتی و محدودیت‌های شدید شدند. صادرات فناوری با استفاده دوگانه اگرچه قانون متعاقب آن در سنای ایالات متحده تصویب شد، اما با مخالفت شدید مجلس نمایندگان مواجه شد و به قانون تبدیل نشد. علیرغم محکومیت علنی جورج شولتز، وزیر امور خارجه، حملات شیمیایی «غیرموجه و نفرت‌انگیز» عراق، چندین منافع تجاری ایالات متحده با روابط با عراق علیه تحریم‌ها لابی کردند، مانند وزارت امور خارجه. به گفته پل در اکتبر ۱۹۸۸: «منافع کشاورزی با تعلیق یارانه مالیات دهندگان برای صادرات محصولات کشاورزی به عراق مخالفت کردند؛ صنعت نفت به تحریم نفت اعتراض کرد اگرچه منابع جایگزین به راحتی در دسترس است. حتی یک شرکت شیمیایی تماس گرفت تا بررسی کند که چگونه محصولاتش ممکن است تحت تأثیر قرار گیرد.»
همان‌طور که توسط سازمان ملل (UN) توصیف شد، قطعنامه ۶۶۱ شورای امنیت سازمان ملل متحد (UNSC) تحریم‌های جامعی را علیه عراق در پی حمله این کشور در اوت ۱۹۹۰ به کویت اعمال کرد. این تحریم‌ها شامل محدودیت‌های سختی هم برای اقلام قابل واردات به عراق و هم برای اقلام قابل صادرات بود. قطعنامه‌های ۶۶۰، ۶۶۱، ۶۶۲، ۶۶۴، ۶۶۵، ۶۶۶، ۶۶۷، ۶۶۹، ۶۷۰، ۶۷۴، ۶۷۷، ۶۷۸ و۶۸۷ اهداف از بین بردن سلاح‌های کشتار جمعی، حمایت از هر گونه سلاح‌های کشتار جمعی، حمایت از سلاح‌های کشتار جمعی و گسترش سلاح‌های کشتار جمعی را بیان می‌کند. مجبور کردن عراق به پرداخت غرامت جنگی و تمام بدهی‌های خارجی.
زمانی که برنامه نفت در برابر غذا (OFFP) به عراق اجازه داد صادرات نفت را در سال ۱۹۹۶ از سر بگیرد، درآمد حاصل در امان ماند. عراق باید از «کمیته تحریم‌های عراق» (یعنی پانزده عضو شورای امنیت سازمان ملل) درخواست می‌کرد که خریدهای آن را به‌طور جداگانه تأیید کنند، طبق گفته وزارت امور خارجه ایالات متحده، «مواد غذایی و برخی مواد پزشکی، بهداشتی و کشاورزی معاف از بررسی هستند». (علاوه بر این، برخی از درآمدها برای مقاصد دیگر، به ویژه غرامت به کویت، هدایت شد.) در ماه مه ۲۰۰۲، این فرایند با قطعنامه ۱۴۰۹ ساده شد، که «فهرست بررسی کالاها» را برای اقلام دو منظوره ایجاد کرد. از آن زمان به بعد، سایر خریدهای عراقی به صورت خودکار تأیید شدند، در حالی که موارد ذکر شده به‌طور جداگانه بررسی شدند.
اجرای تحریم‌ها در درجه اول با استفاده از نیروی نظامی و تحریم‌های قانونی بود. پس از تصویب قطعنامه ۶۶۵ شورای امنیت، یک "نیروی رهگیری چند ملیتی" توسط ایالات متحده سازماندهی و رهبری شد تا کشتی‌ها، محموله‌ها و خدمه مظنون به حمل بار به یا از عراق را رهگیری، بازرسی و احتمالاً توقیف کند.
جنبه قانونی تحریم‌ها شامل اجرا از طریق اقدام‌های انجام شده توسط دولت‌های فردی بود. در ایالات متحده، اجرای قانونی توسط دفتر کنترل دارایی‌های خارجی (OFAC) انجام می‌شد. به عنوان مثال، دفتر کنترل دارایی‌های خارجی در سال ۲۰۰۵، کتی کلی را به دلیل اهدای دارو و سایر لوازم بشردوستانه به عراقی‌ها بدون دریافت مجوز صادراتی طبق قانون، ۲۰۰۰۰ دلار جریمه کرد.
یک اجماع عمومی وجود دارد که تحریم‌ها به اهداف صریح محدود کردن سلاح‌های عراق دست یافت. به عنوان مثال، داگلاس جی. فیث، معاون وزیر دفاع ایالات متحده می‌گوید که تحریم‌ها عراق را از نظر نظامی کاهش داده‌است و جورج لوپز و دیوید کورترایت، محققان می‌گویند تحریم‌ها عراق را مجبور به پذیرش بازرسی و نظارت و گرفتن امتیاز از عراق در مسائل سیاسی کرد مانند اختلاف مرزی با کویت و جلوگیری از بازسازی نیروهای دفاعی عراق پس از جنگ خلیج فارس؛ و جلوگیری از واردات مواد و فناوری‌های تولید سلاح‌های کشتار جمعی.» صدام به بازجویی اداره تحقیق‌های فدرال خود (اف‌بی‌آی) گفت که سلاح‌های عراق «با تحریم‌های سازمان ملل حذف شده‌است».
از آنجایی که تأثیرهای بشردوستانه تحریم‌ها به یک موضوع نگرانی بین‌المللی تبدیل شد، چندین قطعنامه سازمان ملل ارائه شد که به عراق اجازه داد نفت خود را با کالاهای مورد تأیید مانند غذا و دارو مبادله کند. اولین آن‌ها، قطعنامه ۷۰۶ ۱۵ اوت ۱۹۹۱، فروش نفت عراق را در ازای غذا مجاز می‌دانست، که با قطعنامه ۷۱۲ در سپتامبر ۱۹۹۱ مجدداً تأیید شد. سازمان ملل می‌گوید که «دولت عراق این پیشنهادهای را رد کرد». در نتیجه، عراق عملاً برای چندین سال از صادرات نفت به بازار جهانی منع شد.
در آوریل ۱۹۹۵، برنامه نفت در برابر غذا (OFFP) به‌طور رسمی تحت قطعنامه ۹۸۶ شورای امنیت ایجاد شد، اما این قطعنامه تا زمانی که عراق در ماه مه ۱۹۹۶ یادداشت تفاهم (MOU) را با سازمان ملل متحد امضا نکرد، اجرا نشد. بر اساس برنامه نفت در برابر دارو، سازمان ملل می‌گوید که «عراق مجاز بود هر شش ماه یکبار ۲ میلیارد دلار نفت بفروشد که دو سوم آن برای رفع نیازهای بشردوستانه عراق استفاده شود. در سال ۱۹۹۸، محدودیت در سطح صادرات نفت عراق… هر شش ماه یکبار به ۲۶٫۵ میلیارد دلار افزایش یافت و دوباره دو سوم درآمدهای نفتی برای رفع نیازهای بشردوستانه مردم عراق تخصیص یافت.» در تکرارهای بعدی برنامه نفت در برابر دارو (طبق قطعنامه۱۲۸۴ دسامبر ۱۹۹۹)، هیچ محدودیتی برای صادرات نفت عراق وجود نداشت و سهم درآمد اختصاص یافته به کمک‌های بشردوستانه به ۷۲ درصد افزایش یافت. ۲۵ درصد از درآمد (که در امان نگه داشته شد) به صندوق غرامت کویت، و ۳ درصد به برنامه‌های سازمان ملل مربوط به عراق هدایت شد. اولین محموله‌های مواد غذایی در مارس ۱۹۹۷ وارد شد و داروها در ماه مه ۱۹۹۷ وارد شدند. سازمان ملل یادآوری می‌کند که «در طول عمر برنامه، شورای امنیت تأکید اولیه خود را بر غذا و دارو گسترش داد تا شامل بازسازی زیرساخت‌ها شود.» سازمان ملل، به‌جای دولت عراق، برنامه نفت در برابر دارو را در منطقه کردستان عراق اداره کرد.
در حالی که برنامه نفت در برابر دارو به بهبود شرایط جمعیت اعتبار دارد، اما از بحث و جدل خالی نبود. وزارت امور خارجه آمریکا از دولت عراق به دلیل هزینه ناکافی این پول انتقاد کرد. در سال‌های۲۰۰۴ تا ۲۰۰۵، برنامه نفت در برابر دارو به دلیل فساد اداری مورد توجه رسانه‌ها قرار گرفت، زیرا ادعاهایی مبنی بر اینکه عراق به‌طور سیستماتیک کوپن‌های نفت را به قیمت‌های پایین‌تر از بازار در ازای برخی از درآمدهای حاصل از فروش مجدد خارج از محدوده برنامه فروخته‌است. تحقیق‌های افراد و شرکت‌ها را از ده‌ها کشور درگیر کرده‌است. در سال ۲۰۰۵، تحقیق‌های سازمان ملل به رهبری پل ولکر نشان داد که مدیر برنامه نفت در برابر دارو، بنون سوان، شخصاً ۱۴۷۱۸۴ دلار رشوه از دولت صدام دریافت کرده‌است که سوان آن را رد کرد.
در اواخر دهه ۱۹۹۰، اقتصاد عراق نشانه‌هایی از رشد متوسط را نشان داد که تا سال ۲۰۰۳ ادامه داشت: تولید ناخالص داخلی عراق از ۱۰٫۸ میلیارد دلار در سال ۱۹۹۶ به ۳۰٫۸ میلیارد دلار در سال ۲۰۰۰ افزایش یافت. برنامه نفت در برابر دارو عامل اصلی این رشد بود، زیرا منجر به ورود ارز سخت شد که به کاهش تورم کمک کرد. (یکی دیگر از عوامل معامله‌های غیرقانونی بود، زیرا بسیاری از کشورها شروع به نادیده گرفتن تحریم‌ها کردند) در حالی که تجارت داخلی و خارجی احیا شد، این امر منجر به افزایش قابل توجهی در استاندارد زندگی اکثریت جمعیت نشد. برعکس، دولت سعی کرد از سرازیر شدن منافع به مناطق شیعه نشین در جنوب عراق جلوگیری کند تا کشورهای بیشتری را به مخالفت با تحریم‌ها متقاعد کند. به گفته رابرت لیتواک، در سال ۲۰۰۰، درآمد سرانه ملی ۱۰۰۰ دلار آمریکا برآورد شد که کمتر از نیمی از آنچه در سال ۱۹۹۰ بوده‌است.
نرخ بالای سوءتغذیه، کمبود تجهیزات پزشکی و بیماری‌های ناشی از کمبود آب سالم در طول تحریم‌ها گزارش شده‌است. در سال ۲۰۰۱، رئیس کمیته علمی انجمن پزشکی عراق درخواستی را به "بی‌ام‌جی" ارسال کرد تا به آن کمک کند تا آگاهی خود را از اثرهای فاجعه بار تحریم‌ها بر سیستم مراقبت‌های بهداشتی عراق افزایش دهد.
توماس نگی در شماره سپتامبر ۲۰۰۱ مجله پروگریسف استدلال کرد که اطلاعات و اقدام‌های دولت ایالات متحده در ده سال گذشته نشان می‌دهد که دولت ایالات متحده به‌طور عمدی اقدام به تخریب منابع آب عراق کرده‌است. مایکل روبین از نگی به دلیل استفاده «انتخابی» از منابع انتقاد کرد و استدلال کرد که «شواهد مستند نتیجه‌گیری نگی را آشکار می‌کند» و اظهار داشت که «اگر دولت صدام حسین توانسته‌است بیش از ۲ میلیارد دلار برای کاخ‌های جدید ریاست جمهوری از زمان پایان جنگ خلیج فارس هزینه کند و پیشنهاد اهدای نزدیک به ۱ میلیارد دلار برای حمایت از انتفاضه فلسطین، دلیلی وجود ندارد که تحریم‌ها را به‌دلیل تخریب سیستم‌های آب و فاضلاب مقصر بدانیم.»
دنیس هالیدی از ۱ سپتامبر ۱۹۹۷ به عنوان هماهنگ‌کننده امور بشردوستانه سازمان ملل متحد در بغداد، عراق در سطح دستیار دبیرکل منصوب شد. در اکتبر ۱۹۹۸ او پس از ۳۴ سال فعالیت در سازمان ملل استعفا داد تا آزادی انتقاد از رژیم تحریم‌ها را داشته باشد و گفت: «من نمی‌خواهم برنامه‌ای را اجرا کنم که تعریف نسل‌کشی را برآورده کند.»John Pilger New Statesman - John Pilger on why we ignored Iraq in the 1990s "New Statesman", 4 October 2004 با این حال، سوفی بوخاری، روزنامه‌نگار پیک یونسکو، گزارش می‌دهد که «برخی از کارشناسان حقوقی در مورد استفاده از چنین اصطلاحاتی تردید دارند یا حتی مخالف هستند» و از ماریو بتاتی نقل می‌کند که «افرادی که چنین صحبت می‌کنند چیزی در مورد قانون نمی‌دانند. تحریم قطعاً بر مردم عراق تأثیر بدی گذاشته‌است، اما این به‌هیچ وجه جنایت علیه بشریت یا نسل‌کشی نیست.»Sophie Boukhari Embargo against Iraq: Crime and punishment UNESCO website.
در تمام دوران حکومت حزب بعث بر عراق، بخش کشاورزی ضعیف عمل کرده بود. کسانی در ایالات متحده که از تحریم‌ها حمایت می‌کردند معتقد بودند که تولید پایین کشاورزی در عراق (همراه با تحریم‌ها) منجر به «جمعیت گرسنه» می‌شود و «جمعیت گرسنه جمعیتی سرکش است». دولت عراق که متوجه اثرهای جدی تحریم‌ها بر عراق بود، توانست تولیدهای کشاورزی را از سال ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۱ ،۲۴ درصد افزایش دهد. در سال‌های تحریم، بخش کشاورزی شاهد «رونق بی‌سابقه‌ای» بود. شورای فرماندهی انقلاب عراق (RCC) در این مدت چندین فرمان را برای افزایش عملکرد کشاورزی ارائه کرد. این احکام را می‌توان به سه دسته تقسیم کرد:
شورای فرماندهی انقلاب عراق در سال ۱۹۹۰ فرمان شماره ۳۶۷ را ارائه کرد که بیان می‌کرد تمام زمین‌هایی که توسط صاحبان آن‌ها تولیدی در آن‌ها نمی‌شد توسط دولت تصرف می‌شد. اگر مالک نتواند از تمام زمین‌های خود استفاده کند، آن را از دست می‌دهد. با این حال، سیاست شورای فرماندهی انقلاب عراق «همه چوب و بدون هویج» نبود. دولت دریافت اعتبار را برای کشاورزان و مالکان تسهیل کرد. در۳۰ سپتامبر ۱۹۹۰، وزارت کشاورزی اعلام کرد که وام کشاورزان و یارانه ماشین‌آلات و ابزار را ۱۰۰ برابر افزایش می‌دهد.. در اکتبر ۱۹۹۰، شورای فرماندهی انقلاب عراق اعلام کرد که در حال برنامه‌ریزی برای استفاده و بهره‌برداری از «هر اینچ از زمین‌های قابل کشت عراق» است. در حالی که نمی‌توان به آمارهای رسمی به‌طور کامل اعتماد کرد، آن‌ها رشد عظیمی را در زمین‌های قابل کشت نشان دادند: از ۱۶۴۴۶ دونوم در سال ۱۹۸۰ به ۴۵۰۴۶ در سال ۱۹۹۰. به نوبه خود، پروژه‌های آبیاری برای پاسخگویی به افزایش تقاضا برای آب در بخش کشاورزی عراق راه‌اندازی شد. افزایش تولیدهای کشاورزی به این معنی نیست که گرسنگی گسترده نبود. قیمت مواد غذایی در این مدت به شدت افزایش یافت. با این حال، به‌طور کلی تحریم‌ها شکست خوردند و (به‌طور غیرمستقیم) به بهبود بی‌سابقه‌ای در کشاورزی منجر شد و گروهی از کشاورزان را در مرکز عراق ایجاد کرد که منافع خاصی در باقی ماندن تحریم‌ها داشتند. داده‌های سال ۱۹۹۰ نیز با این مشاهده‌ها مطابقت دارد که تخریب‌های ناشی از جنگ خلیج‌فارس ۱۹۹۱ ممکن است بیشتر از خود تحریم‌ها برای کاهش ظرفیت عراق برای افزایش بیشتر تولید مواد غذایی مسئول باشد.
جوزف ساسون در مورد استفاده موفقیت‌آمیز عراق ازسهمیه‌بندی مواد غذایی برای کاهش اثرهای تحریم‌ها و جنگ اظهار نظر کرد و گفت که دولت عراق علیرغم اینکه منتقدان چنین نشان می‌دهند،کاملاً فاقد صلاحیت یا کارایی نیست.
تخمین‌های مرگ و میر بیش از حد در طول تحریم‌ها بسیار متفاوت است، از روش‌های متفاوتی استفاده می‌کند و بازه‌های زمانی متفاوتی را پوشش می‌دهد.Iraq surveys show 'humanitarian emergency' UNICEF Newsline August 12, 1999 رقم ۵۰۰۰۰۰ مرگ کودک برای مدت طولانی به‌طور گسترده مورد استناد قرار می‌گرفت، اما تحقیق‌های اخیر نشان داده‌است که این رقم نتیجه داده‌های نظرسنجی است که توسط رژیم صدام حسین دستکاری شده‌است.
برآورد "لنست در" سال ۱۹۹۵، تعداد مرگ و میر بیش از حد کودکان زیر پنج سال را ۵۶۷۰۰۰ مورد عنوان کرد، بر اساس یک نظرسنجی با حجم نمونه کوچک سازمان غذا و کشاورزی(FAO) که در بغداد با مصاحبه‌کنندگان دولت عراق انجام شد و مرگ و میر کودکان را نشان داد. نرخ حدود ۲۰۰ مرگ در هر ۱۰۰۰ تولد چندین برابر بیشتر از نرخ گزارش شده قبلی. وقتی سارا زیدی، یکی از نویسندگان همکار این مطالعه، در سال‌های ۱۹۹۶ و ۱۹۹۷ نظرسنجی‌های بعدی را با مصاحبه‌گران اردنی انجام داد، «بسیاری از مرگ‌ها در مصاحبه‌های مجدد تأیید نشدند. علاوه بر این، مشخص شد که برخی از سقط جنین و مرده‌زایی در سال ۱۹۹۵ به اشتباه به عنوان مرگ و میر کودکان طبقه‌بندی شده‌است.» نرخ مرگ و میر کودکان پیشنهاد شده توسط نظرسنجی زیدی در سال ۱۹۹۶ (۳۸ در ۱۰۰۰) کمتر از یک پنجم رقم ۱۹۹۵ (۲۰۶ در ۱۰۰۰) بود. زیدی همچنان نگران شرایط بشردوستانه در عراق بود، اما صریحاً مشکل تکرار را تصدیق کرد، در آن زمان این فرضیه را مطرح کرد که «تخمین دقیق مرگ و میر کودکان در عراق احتمالاً بین این دو بررسی قرار دارد.» او بعداً به مایکل اسپاگات گفت: «حدس من این است که «برخی» نقشه‌برداران عراقی مرگ‌هایی را ثبت کرده‌اند که اتفاق نیفتاده یا کودک خارج از محدوده زمانی فوت کرده‌است، اما برعکس آن را مشخص کرده‌اند.
یک مطالعه دقیق‌تر و به ظاهر معتبرتر در سال ۱۹۹۹ یونیسف به نام «بررسی مرگ و میر کودکان و مادران در عراق» (ICMMS)، با استفاده از داده‌های نظرسنجی از نزدیک به ۴۰۰۰۰ خانوار که دوباره توسط کارگران میدانی دولت عراق (به استثنای منطقه خودمختار کردستان) گردآوری شده بود، تقریباً محاسبه کرد. ۵۰۰۰۰۰ کودک در نتیجه تحریم‌ها جان خود را از دست داده‌اند، بر اساس این فرض که میزان مرگ و میر کودکان بیش از دو برابر شده‌است از ۵۶ مرگ در هر ۱۰۰۰ تولد (طی سال‌های ۱۹۸۹–۱۹۸۴) به ۱۳۱ مرگ در هر ۱۰۰۰ تولد (طی سال‌های ۱۹۹۹–۱۹۹۴). قابل توجه است که بررسی مرگ و میر کودکان و مادران در عراق کاهش ثابتی در میزان مرگ و میر کودکان پس از سال ۱۹۹۲ در مناطقی که داده‌ها توسط مصاحبه‌گران کرد و نه دولت عراق جمع‌آوری شده بود، یافت. داده‌های محدود مرگ و میر کودکان از سرشماری عراق در سال ۱۹۹۷ با برخی از یافته‌های بررسی مرگ و میر کودکان و مادران در عراق ناسازگار بود، و بسیار بعد، مطالعه‌ای در سال ۲۰۱۷ در "بی‌ام‌جی" "تقلب نظرسنجی یونیسف در سال ۱۹۹۹" را "یک کلاهبرداری به خصوص استادانه" توصیف کرد. سه نظرسنجی جامع (با استفاده از تاریخچه تولد کامل) که از سال ۲۰۰۳ انجام شده‌است - یعنی بررسی شرایط زندگی عراق در سال ۲۰۰۴ (ILCS) که در ابتدا توسط کمیته ولکر به دلیل یافتن مرگ و میر کودکان بسیار کمتر از حد انتظار، تخفیف داده شد و شاخص چندگانه بررسی‌های خوشه‌ای (MIC) که توسط یونیسف و وزارت بهداشت عراق (MOH) در سال ۲۰۰۶ و مجدداً در سال ۲۰۱۱ انجام شد، همه نشان دادند که میزان مرگ و میر کودکان در دوره ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۰ تقریباً ۴۰ در هر۱۰۰۰ بوده‌است، به این معنی که هیچ مورد عمده‌ای وجود ندارد. افزایش مرگ و میر کودکان در عراق پس از اجرای تحریم‌ها. به‌عنوان نتیجه، «هیچ افزایش عمده‌ای در مرگ و میر کودکان» در نتیجه تهاجم سال۲۰۰۳ به عراق، بر خلاف ادعاهای مطرح شده توسط برخی از طرفداران آن، وجود نداشت. علیرغم رد مطالعه ۱۹۹۹ خود در سال ۲۰۰۶ و ۲۰۱۱، یونیسف هرگز به‌طور رسمی نتایج بررسی مرگ و میر کودکان و مادران در عراق را رد نکرد (یا داده‌های اساسی این نظرسنجی را برای عموم منتشر نکرد). با این‌حال، سازمان ملل ارقام رسمی مرگ و میر کودکان در عراق را اصلاح کرد تا با داده‌های تصحیح شده مطابقت داشته باشد.
محقق رامون داس، در مجله تحقیق‌های حقوق بشر مرکز حقوق عمومی نیوزیلند، هر یک از «چارچوب اخلاقی به‌طور گسترده پذیرفته شده» در زمینه نقض حقوق بشر عراق تحت تحریم مورد بررسی قرار، پیدا کردن که «مسوولیت اولیه استوار با شورای امنیت سازمان ملل متحد» تحت این چارچوب، از جمله حقوق فایده‌گرایی، کانتیانیسم اخلاقی، و نتیجه‌گرایی.See also the analysis of Hans Köchler, Ethical Aspects of Sanctions in International Law. Penang (Malaysia): Just World Trust (JUST), 1995. . در مقابل برخی از دانشگاهیان و مقام‌های آمریکایی و ملل متحد و شهروندان عراقی ادعا می‌کنند که این امر عواقب اجازه دادن به صدام برای ادامه سیاست‌های خود را بدون بازدارندگی و ظرفیت نامحدود نادیده می‌گیرد.
برخی از مفسران صدام حسین را مقصر مرگ بیش از حد در این دوره می‌دانند. به‌عنوان مثال روبین استدلال کرد که دولت‌های کرد و عراق به‌طور متفاوتی کمک‌هایی را انجام می‌دهند و بنابراین سیاست دولت عراق به‌جای خود تحریم‌ها باید مسؤولیت هرگونه اثرهای منفی را برعهده داشته باشد. کورترایت ادعا کرد: «ده‌ها هزار کشته اضافی در جنوب مرکز در مقایسه با شمال تحریم شده اما سازمان ملل متحد نتیجه ناکامی بغداد در پذیرش و مدیریت صحیح تلاش‌های امدادی بشردوستانه سازمان ملل است.» در جنگ عراق برخی ازاین ایده که مرگ و میر بیش از ۵۰۰٬۰۰۰ مورد مناقشه، چرا که دولت عراق با مجموعه هدف از ارقام دخالت کرده بود (کارشناسان مستقل ممنوع شد).
سایر ناظران غربی مانند مت ولش و انتونی ارنو، استدلال می‌کنند که تفاوت در نتایج ذکر شده توسط نویسندگان مانند روبین ممکن است به این دلیل تحریم شد در دو بخش از عراق نیست، با توجه به چند تفاوت‌های منطقه‌های: در پول سرانه، در جنگ خسارت به زیرساخت‌ها و در سهولت نسبی که قاچاقچیان از تحریم‌ها از طریق مرزهای متخلخل شمالی فرار کردند. اسپاگات در پاسخ استدلال کرد که «سخت است باور کنیم که این عوامل می‌توانند به‌طور کامل معایب عمده‌ای از منطقه کردی را که شاید ۲۰ درصد از جمعیت در مقایسه با حدود ۰٫۳ درصد در جنوب/مرکز جابجا شده‌اند را تحت فشار قرار دهند» و این که نظرسنجی سلامت خانواده عراق میزان مرگ و میر کودکان در منطقه کردستان بالاتر از سایر نقاط عراق در اواسط دهه ۱۹۹۰ است.
برخی از تحلیلگران، مانند والتر راسل مید، تخمین زیادی از تلفات ناشی از تحریم‌ها را پذیرفتند، اما استدلال کردند که حمله به عراق بهتر از ادامه رژیم تحریم است، زیرا «هرسال مهار یک جنگ جدید خلیج فارس است.»
در ۱۲ مه ۱۹۹۶، مادلین آلبرایت (سفیر وقت ایالات متحده در سازمان ملل متحد) در بخش "۶۰دقیقه"ای ظاهر شد که در آن لسلی استال (با اشاره به مطالعه ۱۹۹۵ فائو) از او پرسید: "شنیده‌ایم که نیم میلیون کودک فوت کرد. منظورم این است که تعداد کودکانی که در هیروشیما جان باخته‌اند بیشتر است. و، می‌دانید، آیا قیمت ارزش آن را دارد؟" و آلبرایت پاسخ داد: «من فکر می‌کنم این انتخاب بسیار سختی است، اما قیمت، ما فکر می‌کنیم قیمت ارزش آن را دارد. آلبرایت بعداً نوشت که مقصر صدام حسین بود نه تحریم‌ها. او بخش استال را به عنوان «مقدار تبلیغهای عراق» مورد انتقاد قرار داد. گفت که سؤال او یک سوال بارگذاری شده‌است. نوشت: «من در تله افتاده بودم و چیزی را گفتم که قصد نداشتم». و از آمدن «به عنوان خونسرد و بی‌رحمانه» پشیمان شد. این بخش برنده جایزه امی شد. مخالفان تحریم «عدم انکار» آلبرایت را تأییدی بر تعداد بالای تلفات ناشی از تحریم‌ها دانستند.
آلبرایت در خاطره‌های خود در سال ۲۰۲۰ به این جنجال پرداخته‌است: «در واقع، تولیدکنندگان "۶۰ دقیقه" فریب خوردند. تحقیق‌های بعدی نشان داد که مبلغان عراقی ناظران بین‌المللی را فریب داده‌اند… بر اساس مقاله‌ای در سال ۲۰۱۷ در "مجله پزشکی بریتانیایی سلامت جهانی"، داده‌ها برای نشان دادن افزایش شدید و پایدار - و عمدتاً غیرقابل وجود - در مرگ و میر کودکان دستکاری شده بودند. برای افزایش نگرانی‌های بین‌المللی و پایان دادن به تحریم‌های بین‌المللی… این به این معنا نیست که تحریم‌های سازمان ملل متحد به سختی‌ها در عراق کمک کرده‌است یا اینکه پاسخ من به سؤال استال اشتباه نبود. آن‌ها این کار را کردند و همین‌طور هم شد… سیاست ایالات متحده در طول دهه ۱۹۹۰ این بود که عراق را از بازسازی خطرناک‌ترین برنامه‌های سلاح‌هایی خود بازدارد. به جز جنگی دیگر، تحریم‌های سازمان ملل بهترین وسیله برای انجام این کار بود.»
تحقیق عراق به رهبری سر جان چیلکات بیانیه فوریه ۲۰۰۳ تونی بلر، نخست‌وزیر وقت بریتانیا را بررسی کرد که «امروزه از هر ۱۰۰۰ کودک عراقی، ۱۳۵ کودک پیش از پنج سالگی می‌میرند». این تحقیق نشان داد که رقم مورد بحث توسط کلر شورت وزیر امور خارجه توسعه بین‌المللی و دفتر امور خارجه و مشترک المنافع (FCO) بر اساس مطالعه بررسی مرگ و میر کودکان و مادران در عراق در سال ۱۹۹۹ به بلر ارائه شده‌است، اما یک هشدار داخلی از دفتر امور خارجه و منافع المشترک و وزارت توسعه بین‌المللی (DFID) است مبنی بر اینکه بررسی مرگ و میر کودکان و مادران در عراق از اعتبار مشکوک برخوردار است زیرا "با "کمک" رژیم عراق انجام شده و به برخی از چهره‌های عراقی تکیه کرده‌است" توسط یک مقام شماره ۱۰ خیابان داونینگ به بلر ابلاغ نشده‌است. این تحقیق با استناد به برآوردهای تجدیدنظر شده سازمان ملل مبنی بر اینکه نرخ مرگ و میر زیر پنج سال در عراق ۵۵ در هر ۱۰۰۰ در سال ۱۹۸۹، اشاره کرد که "سطح مرگ و میر کودکان در عراق که توسط بررسی مرگ و میر کودکان و مادران در عراق تخمین زده شده‌است به طور قابل توجهی بالاتر از برآورد شده توسط بررسی‌های بعدی بود."۴۶ نفر در هر ۱۰۰۰ در سال ۱۹۹۹، ۴۲ در هر ۱۰۰۰ در سال ۲۰۰۳، ۳۷ در هر ۱۰۰۰ در سال ۲۰۱۰ (زمانی که آقای بلر مدارک خود را به تحقیق ارائه کرد).
پس از جنگ عراق در سال ۲۰۰۳، رژیم تحریم‌ها تا حد زیادی در ۲۲ مه ۲۰۰۳ (به استثنای برخی استثناهای مربوط به سلاح‌ها و درآمد نفت) توسط بند ۱۰ قطعنامه ۱۴۸۳ شورای امنیت سازمان ملل پایان یافت.
تحریم‌هایی که به ایالات متحده و بریتانیا کنترل درآمد نفتی عراق را می‌داد تا دسامبر ۲۰۱۰ برداشته نشد. تحریم‌های فصل هفتم که مستلزم پرداخت ۵ درصد از درآمد نفت و گاز طبیعی عراق به‌عنوان غرامت به کویت بود، از آن زمان برداشته شده‌است و تقریباً ۱۱ میلیارد دلار آمریکا به دولت کویت پرداخت نشده‌است. در دسامبر ۲۰۲۱، بانک مرکزی عراق اعلام کرد که کل بدهی ۵۲ میلیارد دلاری خود به عنوان غرامت جنگی به کویت را پرداخت کرده‌است.
اسامه بن لادن، رهبر القاعده، در فتوای سال ۱۹۹۸، تحریم‌های عراق را به عنوان توجیهی برای خشونت علیه آمریکایی‌ها ذکر کرد. بن لادن اظهار داشت که تحریم‌ها باعث کشته شدن یک میلیون عراقی در تلاش برای «ویران کردن عراق، قدرتمندترین کشور عربی همسایه» شده‌است.
فرانچسکو گیوملی در مقاله ای در سال ۲۰۱۵ خاطرنشان کرد که شورای امنیت سازمان ملل از اواسط دهه ۱۹۹۰ تحریم‌های جامع را به نفع تحریم‌های هدفمند کنار گذاشته‌است، با مناقشه در مورد اثربخشی و آسیب‌های غیرنظامی منتسب به تحریم‌های عراق نقش مهمی ایفا کرده‌است. در این تغییر آمده‌است: «تحریم‌های اعمال‌شده بر عراق در سال ۱۹۹۰ همه کالاهایی را که وارد یا از کل کشور خارج می‌شوند، در بر می‌گیرد، در حالی که تحریم‌هایی که امروز اعمال می‌شوند اغلب علیه اشخاص حقیقی یا غیردولتی هستند و دامنه محدودتری دارند… دیدگاه گسترده… که ۵۰۰۰۰۰ کودک عراقی در نتیجه تحریم‌های جامع سازمان ملل کشته شدند، خود ناقوس مرگ را برای سودمندی درک شده از اقدام‌های جامع به صدا درآورد در همین راستا، خود آلبرایت در سال ۲۰۲۰ به مصاحبه‌کننده‌ای گفت: «ما از بسیاری جهت‌ها یادگرفتیم که تحریم‌های جامع اغلب به مردم کشور آسیب می‌زند و واقعاً آنچه را که برای تغییر رفتار کشور تحت تحریم می‌خواهند انجام نمی‌دهند؛ بنابراین ما شروع به بررسی چیزی به نام «تحریم‌های هوشمند» یا «تحریم‌های هدفمند» کردیم.»
درست انجام دادن فیلمی تلویزیونی محصول سال ۱۹۸۹ و به کارگردانی رندل کلایسر است. در این فیلم بازیگرانی همچون جسیکا بریدسال، هلنا بونهام کارتر، پیتر کوک، جان گیلگد، جین هرکس، لین ردگریو و جودی پارفیت ایفای نقش کرده‌اند.