moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
کست آموزش خود را با کپی کردن روزانه در لوور کامل کرد (او مجوز مورد نیاز که برای کنترل کپی‌ها ضروری بود را بدست آورد، معمولاً زنان با دست مزد پایین کسانی بودند که برای فروختن نقاشی‌های کپی روزانه موزه‌ها را پر می‌کردند) موزه همچنین مکانی برای ملاقات‌های اجتماعی با زنان دانش آموز آمریکایی و فرانسوی بود کسانی مه به کست علاقه‌مند بودند و اجازهٔ ورود به کافه‌ها را نداشتند. با این کار کست دوست هنرمندش الیزابت جین گارنر را ملاقات کرد و با نقاش مشهور آکادمیک ویلیام آدولف بوگورکو آشنا شد و ازدواج کرد.
در اواخر سال ۱۸۶۶ کست به کلاس نقاشی پیوست که توسط یک هنرمند برجسته درس داده می‌شد. در سال ۱۸۶۸ تحت آموزش کارتر توماس کسی که موضوعات رمانتیک و شهری را کار می‌کرد قرار گرفت. دانش آموزان طی سفرهایشان به حومه شهر، شروع به طراحی از زندگی به خصوص زندگی روستایی و فعالیت‌های روزمره شون کردند. در ۱۸۶۸ یکی از کارهای او برای اولین بار با انتخاب هیت ژوری برای سالن پاریس برگزیده شد. این کار به سبک رمانتیک کورو است و یکی از دو کار نقاشی وی است که از دهه‌های اول شغلی او باقی‌مانده و امروزه می‌تواند مورد استناد باشد.
صحنهٔ هنر فرانسه در حال تغییر بود، همانگونه که هنرمندان رادیکالی همچون مونه و کوربه سعی داشتند که قواعد سنتی دانشکده‌های هنری را بشکنند، امپرسیونیستها هم در حال شکل‌گیری بودند. دوست کست به نام الیزا هلمن برای او نوشت که «هنرمندان در حال ترک سبک‌های آکادمیک هستند و راه‌های تازه ایی را جستجو می‌کنند بنابر ابن همه چیز در هرج و مرج و بی نظمیست.»
با این حال کست همچنان به ادامهٔ راه و روش سنتی ادامه داد و با وجود کسالت فزاینده ایی که برایش به همراه داشت به مدت بیش ده سال به کار کردن برای سالن ادامه داد.
در اواخر سال ۱۸۷۰ هم‌زمان با شروع جنگ فرانسه و پروس وی به آمریکا برگشت و با خانواده‌اش در آلتونا زندگی کرد. پدرش همچنان با حرفه ایی که او برای زندگیش انتخاب کرده بود مخالف بود و تنها مخارج نیازهای اساسی وی را تأمین می‌کرد و مخارج هنری اش را پرداخت نمی‌کرد. وی دو اثر هنری خود را در گالری هنر نیویورک قرار داد و با وجود دریافت تحسین‌های بسیار موفق به فروش هیچ‌کدام از آن‌ها نشد.
او در محل اقامت تابستانیش به علت در دسترس نبودن آثار مناسب برای مطالعه نسیت به کار خود بی میل شد و زمانی که تصمیم گرفت درآمد و زندگی مستقلی داشته باشد به رها کردن هنر هم فکر کرد. همان‌طور که در سال ۱۸۶۱ در نامه ایی می‌نویسد: «من استودیو خود را ترک کردم، پرترهٔ پدرم را پاره کردم و شش هفته‌است که به هیچ‌یک از قلم‌هایم دست نزده‌ام و این کار را انجام نخواهم داد تا امیدی به بازگشت به اروپا در زندگیم ببینم. من بسیار هیجان زده‌ام که زمستان آینده غرب را ترک کنم ولی هنوز تصمیم نگرفته‌ام به کجا بروم.»
او به شیکاگو سفر کرد تا شانسش را در آنجا امتحان کند اما بعضی از کارهای اولیه‌اش را در یک حادثه آتش‌سوزی در سال ۱۸۷۱ از دست داد. مدتی بعد آثارش توجه آرک بیشاپ ازپیتسبورگ را جلب کرد، کسی که او را تشویق کرد تا با کپی کردن چند اثر از هنرمندی در پارمای ایتالیا و فروش آن‌ها بخشی از هزینه‌های سفر و اقامتش به اروپا را تأمین کند. او با هیجان نوشت «من برای گرفتن این کار بسیار هیجان‌زده‌ام، انگشتانم می‌لرزد و چشمانم پر از اشک هستند تا دوباره یک کار خوب ببیند.» در نهایت با کمک یکی از دوستانش امیلی سارتین هنرمندی از یک خانوادهٔ شناخته شدهٔ هنری یکبار دیگر عازم فرانسه شد.
با گذشت چند ماه از بازگشت ماری به اروپا در پاییز ۱۸۷۱ چشم‌اندازهای پیش روی او روشن‌تر گردید. نقاشی او تحت عنوان «دو زن گل‌ها را در طول کارناوال پرتاب می‌کنند» در سال ۱۸۷۲ در سالن پذیرفته و خریداری شد.
او بعدها توجه بیشتری به موضوعات جذاب پارما نشان داد و مورد حمایت گروه هنری آنجا قرار گرفت. در پارما همه جا در مورد او صحبت می‌کردند و همه مشتاق بودند که او را بشناسند. بعد از اتمام قراردادش با آرک بیشاپ در ۱۸۷۳کست به مادرید و سویل مسافرت کرد و در آنجا روی نقاشی‌هایی از موضوعات اسپانیایی مانند «رقصندهٔ اسپانیایی» کار کرد که این آثار هم‌اکنون در موزهٔ ملی هنرهای آمریکا نگهداری می‌شود. وی در ۱۸۷۴ تصمیم گرفت فرانسه را ترک کند و همراه با خواهرش لیدیا زندگی کند. کست به انتقادهای خود از سیاست‌های سالن و ایده‌های سنتی حاکم بر آن ادامه داد.
کست شاهد بود که اکثر کارهای انجام شده توسط هنرمندان زن با بی‌توجهی مواجه می‌شوند مگر اینکه دوست یا حمایتگری دولتی داشته باشند و او نمی‌خواست به این روابط تن دهد تا کارش مورد حمایت قرار گیرد. بدبینی‌های او به شرایط موجود هنگامی بیشتر شد که یکی از دو تابلویی را که در ۱۸۷۵ به هیت ژوری فرستاد رد شد.
جرو بحث‌های او با سارتین ادامه پیدا کرد سارتین فکر می‌کرد کست فردی خود محور و یک دنده‌است و در نهایت این دو از یک دیگر جدا شدند. با وجود پریشانی، اندوه و انتقاد از خود کست تصمیم گرفت نقاشی‌های با موضوعات مشخص (ژانری) را کنار گذاشته و روش‌های مدرن تری را در کار خود پیش بگیرد تا توجه جوامع خارجی از جملهٔ آمریکا را به خود جلب کند اما این تلاش او در اوایل کار بی‌نتیجه بود.
در ۱۸۷۷ تمام کارهای او از سوی سالن رد شد و این اولین بار طی هفت سال گذشته بود که او هیچ کاری در سالن نداشت. در این نقطهٔ تاریک در زندگی حرفه آیش توسط ادگار دگا از او دعوت شد تا کارهایش را در نمایشگاه امپرسیونیست‌ها نمایش دهد، گروهی که نمایشگاه‌های خود را در ۱۸۷۴ راه‌اندازی کردند و با واکنش‌های منفی بسیاری مواجه بودند. امپرسیونیستها که عنوان مستقل‌ها هم شناخته می‌شدند هیچ بیانیهٔ رسمی ایی نداشتند و گوناگونی و تنوع زیادی در موضوع و تکنیک داشتند. آن‌ها نقاشی در هوای آزاد و استفاده از رنگ‌های پرجنب و جوش را به صورت خالص و کمتر ترکیب شده ترجیح می‌دادند. این روش به چشم اجازه می‌داد که نتیجه را ترکیب کرده و در یک روش امپرسیونیست نقاشی را ببیند. امپرسیونیستها برای سال‌های متمادی خشم منتقدان را برانگیختند. هنری که دوست کست بود، معتقد بود که امپرسیونیست‌ها افرادی غیرعادی هستند که مبتلا به نوعی بیماری ناشناختهٔ چشمی هستند. این گروه یک عضو زن هم داشت برت موریثت کسی که بعدها دوست و همکار کست شد. کست هنگامی که در ۱۸۷۵ نقاشی‌های ادگار دگا را در فروشگاه یک دلال هنری مشاهده کرد او را تحسین کرد زیرا نقاشی‌های پاستیل دگا تأثیر عمیقی روی او گذاشت. او می‌گوید
او با شوق و اشتیاق فراوان دعوت دگا را پذیرفت و شروع به آماده کردن نقاشی‌ها برای نمایشگاه بعدی امپرسیونیست‌ها کرد که برای سال ۱۸۷۸ برنامه‌ریزی شده بود، اما در آوریل ۱۸۷۹ برگزار شد.
او با امپرسیونیستها احساس راحتی می‌کرد و با اشتیاق بسیار به روش آن‌ها ملحق شد و اعلام کرد «ما در حال جنگیدن با ناامیدی هستیم و احتیاج داریم که تمام قدرت خود را به کار گیریم.»
با وجود اینکه امپرسیونیست‌ها اجازهٔ ورود به کافه‌ها را نداشتند ملاقات‌های کست با آنان به‌طور خصوصی ادامه داشت. او حالا امید داشت تا با فروش آثارش به پاریسی‌های با تجربه و با فکر که آوانگارد را ترجیح می‌دادند موفقیت مالی کسب کند. سبک او خود انگیختگی و بی سابقگی جدیدی را در سال‌های پیش رو به همراه داشت.
مصاحبت با لیدیا برای کست ارزش زیادی داشت هیچ‌کدام از آن‌ها ازدواج نکرده بودند. ماری از ابتدا تصمیم گرفته بود که ازدواج نکند زیرا معتقد بود که ازدواج با شغلش ناسازگار است و مانع پیشرفت وی خواهد شد. لیدیا که موضوع بیشتر نقاشی‌های او بود مدتی بود که از بیماری رنج می‌برد و سرانجام مرگ او در سال ۱۸۷۸ باعث شد که کست برای مدتی کار خود را کنار بگذارد.
او برای نمایشگاه بعدی امپرسیونیستها سه عدد از مهم‌ترین کارهای قدیمی خود را که در سال ۱۸۷۸ نقاشی شده بودند فرستاد، این کارها عبارتند از خودنگاره‌اش، دختر کوچک در صندلی راحتی و پرترهٔ مادرش.
دگا تأثیر قابل توجهی روی کست داشت. او بسیار در استفاده از پاستل به او کمک کرد، طوری‌که کست بسیاری از آثار خود را با این تکنیک خلق کرد. دگا همچنین به او روش قلم زنی را آموخت، روشی که خود دگا در آن استاد شناخته شده ایی بود. هر دوی آن‌ها برای مدتی کارهای رو در رو انجام می‌دادند و با این روش قدرت قابل توجهی را در طراحی، با تعلیم خودشان بدست آوردند. دگا کست را در مجموعه ایی از قلم زنی‌ها به تصویر کشیده و سفرشان به لوور را هم ثبت کرده‌است. کست احساسات قوی نسبت به دگا داشت اما یادگرفت که توقع زیادی از طبیعت دمدمی مزاج و پیچده خوی دگا نداشته باشد. دگا با تجربه و شیک پوش و ۴۵ ساله مهمانی ویژه برای مهمانی شام کست محسوب می‌شد.
نمایشگاه ۱۸۷۹ امپرسیونیست‌ها با وجود غیبت پیر آگوست رنوآر، آلفرد سیسیلی، ادوار مانه و پل سزان هنرمندانی که تلاش می‌کردند تا دوباره اعتبار خود را در سالن به دست آورند، به لحاظ تاریخی موفق‌ترین نمایشگاهشان بود. با تلاش‌های گوستاو کالیبت کسی که نمایشگاه را سازماندهی و برنامه‌ریزی کرده بود گروه توانست بسیاری از آثارش را با مبلغ قابل توجهی به فزوش برساند، با این حال منتقدان سخت گیرانه تر از هر موقعی به انتقادهای خود ادامه می‌دادند.
موندس در این باره نوشت:
کست یازده کار خود از جمله «لیدیا در لژ گردنبند مروارید برگردن انداخته‌است» را به نمایش گذاشت. علی‌رغم این که منتقدها معتقد بودند که رنگ‌های او بسیار درخشان و پرتره‌اش به اندازه ایی دقیق است که تا حدی متملقانه به نظر می‌رسند اما کارهایش به اندازه کارهای مونه (کسی که موقعیت او در بین امپرسیونیست‌ها فاجعه‌ترین بود) متلاطم و رام نشده نبودند. او منفعت حاصل از فروش آثار خود را با خریدن یک اثر از دگا و یک اثر از مونه با آن‌ها شریک شد.
او آثار خود را در نمایشگاه‌های بعدی امپرسیونیست‌ها در سال ۱۸۸۰ و ۱۸۸۱ به نمایش گذاشت و تا سال ۱۸۸۶ به عنوان یک عضو فعال امپرسیونیست باقی‌ماند. در سال ۱۸۸۶ دوازده اثر برای نمایشگاه امپرسیونیست‌ها در آمریکا که توسط دلال هنری رائول دورند ترتیب داده شده بود کشید. دوست او، لوسین الدر در ۱۸۸۳ با هری هومایر ازدواج کرد. این زوج با مشورت کست، شروع به جمع‌آوری آثار امپرسیونیست در مقیاس وسیع نمودند. بیشتر آثار این مجموعه عظیم هم‌اکنون در موزه متروپولیتن در نیویورک هستند. او همچنین تعداد زیادی پرتره از افراد خانواده را در این دوره کشید که پرترهٔ الکساندر کست و پسرش از بهترین آثار او هستند. سبک کست بعدها تکامل یافت و از امپرسیونیست به سادگی و برخورد مستقیم رسید. بعد از ۱۸۸۶ او دیگر خود را به هیچ جنبش هنری و تکنیک‌های تجربی متنوع متعلق نمی‌دانست.
شهرت کست تا حد زیادی مدیون آثار با دقت و ظرافتی است که پیرامون موضوع مادر و کودک کشیده‌است. اولین اثر تاریخ دار پیرامون این موضوع یک حکاکی با قلم سوزنی با عنوان «مادر از گاردنر نگهداری می‌کند» است. بعضی از این تصاویر روابط خودش، دوستان یا مشترهایش را به تصویر می‌کشند، اما در سال‌های پایانی عمرش از مدل‌های حرفه ایی استفاده کرد و ترکیب بندی‌هایش معمولاً یادآور ترسیم‌های رنسانس ایتالیایی از مدونا و کودک هستند. از سال ۱۹۰۰ به بعد او به صورت متمرکز روی موضوع مادر و کودک کار کرد.
دهه ۱۸۹۰ پرمشغله‌ترین و خلاق‌ترین دوران کاری کست بود. او به میزان قابل ملاحظه ایی به بلوغ رسید و حالت دیپلماتیک بیشتری پیدا کرد و در عقایدش بی پردگی کمتری به خرج می‌داد. او همچنین نقش الگوی پیشرو را برای هنرمندان جوان آمریکایی کسانی که در جستجوی راهنمایی‌های وی بودند، ایفا می‌کرد. در بین این جوانان هنرمند لوسی بیکن هم بود، کسی که کست وی را به کامیل پیسارو معرفی کرد. در این زمان با وجود اینکه گروه امپرسیونیست منحل شد، کست هنوز ارتباطش را با بعضی از اعضای آن گروه از جمله کلود مونه، رنوار وکامیل پیسارو حفظ کرد.
در ۱۸۹۱ او مجموعه ایی از آثار حکاکی با قلم فلزی و چاپ و آکواتینت با کیفیت رنگی بالا را به وجود آورد که با الهام از آثار استادان ژاپنی که سال قبل از آن در پاریس به نمایش گذاشته شده بود به وجود آمدند. کست به سادگی و وضوح طراحی‌های ژاپنی و استفادهٔ ماهرانه آن‌ها از بلوک‌های رنگی علاقه‌مند شد. در ترجمهٔ شخصی، او غالباً رنگ‌های روشن و ظریف پاستل را به کار گرفت و از سیاه (رنگی که در بین امپرسیونیست‌ها ممنوع شده بود) استفاده نکرد. بریسکین دربارهٔ این کارها می‌گوید «رنگهای این چاپ‌ها به عنوان اصیل‌ترین سهم او هستند، که بخش تازه ایی را به تاریخ هنر گرافیک اضافه می‌کند.» همچنین در ۱۸۹۱ خانم بازرگان شیکاگویی برتا پالمر از کست خواست که یک نقاشی دیواری با ابعاد ۵۴ × ۱۲ دربارهٔ «زن مدرن» برای ساختمان زنان برای نمایشگاه «جهان کلمبیایی» که قرار بود در سال ۱۸۹۱ برگزار شود ترسیم کند.
کست پروژه را طی دو سال بعدی کامل کرد در حالی که در فرانسه با مادرش زندگی می‌کرد. نقاشی دیواری به صورت یک عکس سه قابه که پهلوی هم قرار می‌گرفت طراحی شده بود. قسمت مرکزی آن زنان جوان، میوه‌های علم و دانش رامی چیند نام داشت پنل سمت چپ تحت عنوان دختر جوان در جستجوی شهرت است و قسمت راست آن میوه‌های هنر و موسیقی و رقص نام داشت.
در این نقاشی دیواری، زنان جدا از دنیای مردان، به صورت شخصیت‌هایی که به حقوق خود دست یافته‌اند ترسیم شده‌اند.
پالمر فکر می‌کرد که کست سرمایهٔ هنری آمریکایی است و هیچ‌کس بهتر از او نمی‌توانست برای نقاشی کردن این چنین نقاشی دیواری بزرگی برای نمایشگاهی که قراربود برای جلب توجه جهان به وضع زنان کارهای زیادی بکند، انتخاب شود.
متأسفانه نقاشی دیواری زمانی که ساختمان بعد از نمایشگاه فرو ریخته شد گم شد. کست مطالعات و نقاشی‌های متعددی را با موضوع مشابه با نقاشی دیواری در آن برهه از زمان انجام داد. او همچنین این آثار را در نمایشگاهی به نمایش گذاشت.
همان‌طور که قرن جدید آغاز می‌شد وی نقش مشاور را برای برخی از مجموعه داران هنری بازی کرد که بعدها بسیاری از این آثار به موزهٔ هنر آمریکا اهدا شدند. برای بزرگداشت وی در هنر، فرانسه در سال ۱۹۰۴ جایزهٔ لژیون دونور را به وی اهدا کرد. با وجود نقش بسیار مهم و حیاتی او برای مشاورهٔ مجموعه داران آمریکایی شناخت هنر او در آمریکا بسیار آهسته‌تر اتفاق افتاد.
حتی در میان اعضای خانواده‌اش، تحت‌الشعاع برادر مشهورش کمتر مورد توجه قرار گرفت.
برادر کست الکساندر کست (رئیس اداره راه‌آهن پنسیلوانیا) در سال ۱۹۰۶ درگذشت و این حادثه به شدت بر وی اثر منفی گذاشت شد چون آن‌ها بسیار صمیمی بودند اما وی همچنان تا ۱۹۱۰ با پویایی به راه خود ادامه داد.
یک حالت فزاینده احساسی در کارهای دههٔ ۹۰ وی دیده می‌شود. کارهای او بین مردم و منتقدان محبوبیت داشت اما دیگر بیش از این دنبال نوآوری در کارهایش نبود و امپرسیونیست‌ها که برای او انگیزه ایجاد می‌کردند یکی پس از دیگری خاموش می‌شدند. او دیدگاه خصمانه ایی نسبت به پیشرفت‌های جدید در هنر مانند نئوامپرسیونیستم، فوبیسم و کوبیسم پیدا کرد.
سفر کست در سال ۱۹۱۰ به مصر وی را با زیبایی‌های هنر باستانی تحت تأثیر قرار داد، اما او همچنان با بحران خلاقیت روبه رو بود. این سفر نه تنها او را هیجان زده کرد بلکه خود او نیز اعلام کرد: «با قدرت این هنر شکسته شدم». او گفت: «من علیه او جنگیدم اما او پیروز شد این مسلماً بهترین هنری است که از دوران گذشته به جای مانده‌است.»
در ۱۹۱۱ برای کست تشخیص دیابت، روماتیسم و آب مروارید داده شد اما او از سرعت خود نکاست. سرانجام در ۱۹۱۴ مجبور شد که نقاشی را کنار بگذارد زیرا که تقریباً قدرت بینایی خود را از دست داده بود با این حال در حمایت از زنانی که به دنبال کسب حق رأی بودند، قبول مسئولیت کرد و در سال ۱۹۱۵ هجده عدد از آثارش را در نمایشگاهی در حمایت از این جنبش به نمایش گذاشت.
او در۱۴ ژوئن سال ۱۹۲۶ در در نزدیکی پاریس درگذشت و در گورستان فامیلی خود در فرانسه به خاک سپرده شد.
پتروس آبلاردوس (زادهٔ ۱۰۷۹ میلادی - درگذشتهٔ ۲۱ آوریل ۱۱۴۲) روشنفکر و نویسندهٔ فرانسوی در قرن یازدهم میلادی است. وی اگرچه گولیارد بود، به عنوان نخستین روشنفکر بزرگ مدرن- در حدود گنجایش این اصطلاح در قرن دوازدهم- شناخته می‌شود.
او در ۲۱ آوریل سال ۱۱۴۲ در صومعهٔ سن مارسل در شالون سور سون از دنیا رفت. زندگی این اندیشمند قرون وسطی، نظریه‌های ارزشمندی را دربارهٔ نوع زندگی و تفکرات قشر فرهیختهٔ آن زمان در اختیار ما قرار می‌دهد.
مرد برتونBreton منسوب به Bretagne(بروتانی) که شبه جزیره‌ای است از خاک فرانسه و نانت بزرگترین شهر آن است./ که در سال ۱۰۷۹ در لوپاله از توابع نانت به دنیا آمده بود، از خانوادهٔ اشرافی خرده پایی بود که پیدایش اقتصاد پولی زندگی را برای آن‌ها سخت کرده بود. آبلارد با طیب خاطر یک شغل نظامی را به برادرانش واگذاشت و خود به مطالعه پرداخت.
آبلارد، از منتقدان نظریهٔ واقعی دانستن امور کلی بود و ضمن دفاع از اصالت مفهوم (مفهوم گرایی)، کلیات را فقط حائز وجود ذهنی می‌دانست. او بر اهمیت عقل در اعتقاد دینی تأکید کرد و با کاربرد ماهرانهٔ منطق و جدل در آموزه‌هایی مانند تثلیث و کفاره، روحی تازه به مباحث الهیات دمید، هرچند مخالفت‌هایی نیز برانگیخت.
آبلارد از نانت به پاریس آمد و در آنجا کشاند و آنجا گیوم دو شامپو استاد پاریسی را مورد حمله قرار داد. او از این جهت شهرت بسیار به دست آورد و در جوانی به درجه استادی رسید. با وجود همهٔ مشکلاتی که پیرامون نظریهٔ وی دربارهٔ تثلیث، وجود داشت، وی یکی از مفسران بزرگ انجیل به‌شمار می‌رفت. شاید بیش‌ترین شهرت وی به خاطر تفسیرش بر کتاب حزقیال است، نه فقط به خاطر آن که وی درس گفتارهایش را در این باره، در زمان بسیار کوتاهی تهیه کرد، بلکه به دلیل آن که وی این کار را در مقابله با استادش، آنسلم لائونی به انجام رساند. متأسفانه، این کتاب ناپدید شده است؛ با این همه، تفسیر آبلارد بر نامهٔ رومنز اکنون در دست ماست. اگرچه دربارهٔ ماهیت تفسیر آبلارد، بسیار می‌توان سخن گفت، شهرت تفسیر او بر نامهٔ رومنز به خاطر ضمیمهٔ کوتاهی است که بر بند ۲۶–۱۹: ۳ افزوده است. آبلارد در این بخش کوتاه، سؤال می‌کند که چگونه مرگ و بازگشت مسیح می‌تواند بر رستگاری مؤمنان، تأثیرگذار باشد. پاسخ او به این سؤال، آن است که خداوند به واسطهٔ عمل مسیح، مسیحیان را با رشتهٔ عشق، به خود پیوند داده است؛ و کسانی که ایمان می‌آورند، برانگیخته می‌شوند تا همان گونه که مسیح، عشق می‌ورزید، عشق بورزند. آنچه آبلارد انجام داد، آن بود که عشق را با تقوا و درستی، یکی کرد.
کسانی که عشقشان و انگیزه‌شان را از مسیح، الگو گرفته‌اند، آزادی از گناه و رستگاری را برای خود می‌خرند. چنان‌که در بسیاری از آثار آبلارد می‌توان دید، این نگاه به «کفاره» به سادگی، پذیرفتنی نبود. حتی اندیشمندان امروز نیز این دیدگاه آبلارد را نادرست و نابسنده می‌دانند. مسئلهٔ مشخص در این جا، آن است که آبلارد، قدرت رستگاری بخشی مسیح را در عمل مؤمن «کفاره» است. با این حال، خواننده باید این تفسیر آبلارد را با احتیاط بپذیرد.
آثار مهم دیگری که آبلارد نوشته است، عبارتند از بله و خیر، گفتگوی فیلسوف با یک یهودی و یک مسیحی، و تاریخ مصائب. «بله و خیر» روش الاهیاتی آبلارد را به ما نشان می‌دهد: شک به پژوهش می‌انجامد، و این خود نهایتاً به حقیقت می‌رسد. روش فوق، نشان دهندهٔ این حکم آبلارد است که «به هیچ چیز نمی‌توان ایمان آورد، مگر آن که نخست آن را فهمید.» این حکم، عکس حکم مشهور سنت آنسلم است که می‌گفت «من نمی‌فهمم که ایمان بیاورم، بلکه ایمان می‌آورم تا بفهمم.» «گفتگوی فیلسوف با یک یهودی و یک مسیحی» شیوهٔ روش پژوهش در روند این بحث را به ما نشان می‌دهد. «تاریخ مصائب» از آن جهت جالب است که یک زندگینامهٔ خودنوشت است. تعدادی سروده‌های مذهبی و چند نامه نیز از وی به دست ما رسیده‌است. یکی از جالب‌ترین آثار آبلارد، کتاب اخلاق اوست، که به نام «خود را بشناس» مشهور است. این کتاب، به دقت نشان دهندهٔ دلبستگی او به هلوییز است.
زمانی که آبلارد در نوتردام بود، هلوییز، معشوقهٔ پنهانی وی بود. پس از آن که این رابطه فاش شد، آبلارد را اخته کردند و هلوییز نیز به دیری فرستاده شد. در خلال این دورهٔ پرتنش، هلوییز در نامه‌ای به آبلارد نوشت که او هم احساس گناه و هم احساس بیگناهی دارد؛ زیرا اگرچه کلیسا عمل او (هلوییز) را تقبیح کرده، نیت او (عشقش به آبلارد) پاک بود. جدای از این نکته که آبلارد، هیچ‌گاه نپذیرفت که کتاب اخلاقش در پاسخ به دغدغه‌های هلوییز است، اما در آن جا بحث می‌کند که اعمال، بر اساس نیتی که در پس آن‌ها نهفته است، خوب یا شر به حساب می‌آیند. البته این بدان معنا نیست که ارزش اخلاقی نیات شخص، دلبخواهانه توسط خود وی، تعیین می‌شود؛ چرا که نیات باید با معیار قانون الاهی محک زده شوند. مراد آبلارد آن است که گناه، همانا سرسپردن به ارادهٔ شیطانی است. نادرستی‌های این نظریه را به سادگی می‌توان نشان داد؛ اما باز باید به دقت به سخن آبلارد؛ گوش فرادهیم. شاید بگوییم که یکی از بزرگ‌ترین مشکلات آبلارد، میل وافر او به تأکید بیش از اندازه‌اش بر دیدگاه‌های خاص بود؛ در نتیجه دشمنانش نیز پیوسته متعرضش می‌شدند؛ با وجود این، باید اذعان کرد که پیرو اندیشه‌های آبلارد، جنبه‌های خاصی از الاهیات مسیحی، بیش از گذشته در معرض توجه قرار گرفتند. آرای بدیع او، دربارهٔ «تثلیث»، «کفاره» و «رابطهٔ میان اعمال و نیات» با عقاید رایج در الاهیات مسیحی، متفاوت بود و به همین دلیل، آرای او از سوی شورای سوآسان، محکوم شد.
موافق با نظریات گولیاردها. حتی در آن زمان مراجعی بودند که ازدواج حکما را جایز نمی‌دانستند. هلوئیز خود در نامه‌ای خطاب به آبلارد برای اول بار عشقش را به او ابراز کرد و از او خواست تا فکر ازدواج را از سر بیرون کند. اما آبلارد مخفیانه در کلیسا ازدواجشان را با حضور کشیش فولبر رسمی کرد. اقوام هلوئیز پس از افشای خبر رابطه این دو، به آبلارد حمله کرده و او را مقطوع النسل ساختند.
آبلارد پس از این رویداد، به صومعهٔ سلطنتی سن دنی پناه برد. وی هنگامی که برای دفاع ازخود در برابر اتهام ارتداد عازم رم بود، در راه جان باخت. وقتی هلوئیز در ۱۱۶۴ م درگذشت، او رادر پاراکله در کنار آبلارد به خاک سپردند؛ در ۱۸۱۷، بقایای اجساد آن‌ها به گورستان پر – لاشز انتقال یافت.
قطار تندرو یا سامانه قطار راه‌آهن پرسرعت، قطاری است که نسبت به قطار معمولی به‌طور چشمگیری از سرعت بالاتری برخوردار است. تعریف قطار تندرو و مرز میان این گونه از ترابری ریلی و قطار معمولی بسته به استانداردهای مختلف، متفاوت است.
نخستین حرکت این قطار یک طرفه از شهر چنگدو در استان سیچوان به لهستان نیز در ماه آوریل سال ۲۰۱۴ انجام گردید، چین پرجمعیت‌ترین کشور جهان با ۱۴ کشور مرز مشترک دارد. افغانستان، بوتان هندوستان، قزاقستان، قرقیزستان، لائوس، مغولستان، میانمار، نپال، کره شمالی، پاکستان، روسیه، تاجیکستان و ویتنام همسایگان چین هستند و این قطار در مسیر خود از کشورهای قزاقستان، روسیه و بلاروس عبور کرد.http://isna.ir/fa/news/92080502338/قطار-سریع-السیر-چین-اروپا مدت زمان حرکت قطارهای عادی برای مسافت ۹۸۲۶ کیلومتری این کشورها ۸ تا ۱۰ روز به طول می‌انجامد.
بسیاری از شهرهای مهم چین در سراسر این کشور اکنون از قطارهای تندرویی استفاده می‌کنند که سرعتی معادل ۳۰۰ کیلومتر در ساعت دارد. قطاری با سرعت ۴۶۵ کیلومتر در ساعت که از طرح‌های راه‌آهن تندرو چین محسوب می‌شود.http://www.yjc.ir/fa/news/4614869/بازید-رئيس-مجلس-شوراي-اسلامي-از-قطار-سریع-السیر-مگنف-در-شانگهای-تصاوير برای کنترل و راه افتادن قطار و تأمین ایمنی آن از فناوری مغناطیسی استفاده شده‌است.
CRH380A، مسیر شانگهای تا پکن را که ۱۰۳۰ کیلومتر فاصله دارند، در مدت چهار ساعت ۴۸ دقیقه طی کند. این قطار می‌تواند با سرعتی برابر با ۴۸۰ کیلومتر بر ساعت، ۵۰۰ مسافر را جابه‌جا کند، قطار «شانگهای مَگلِو» از کشور چین یکی از سریع‌ترین قطارهای جهان نام دارد، رکورد ثبت شده از این قطار سرعتی بالغ بر ۵۰۱ کیلومتر در ساعت است. طولانی‌ترین خط قطار تندرو جهان نیز در چین راه اندازی شده‌است، این قطار با سرعت ۳۰۰ کیلومتر در ساعت حرکت می‌کند و مسیر ۲ هزار و ۲۹۸ کیلومتری میان پکن و گوانگژو در جنوب این کشور تنها طی هشت ساعت طی می‌شود.
UTR۹۱۰۰ ترن در تایوان قرار دارد و می‌تواند ۹۸۹ مسافر را با سرعت ۳۳۵ کیلومتر جابجا کند. این ترن در میان دو شهر تایپه و کاهوسیونگ قرار دارد و مسیر ۲۴۴ کیلومتری را یک ساعت و ۳۶ دقیقه طی می‌کند.
اتحادیه اروپا راه‌آهن تندرو را به سرعت بالای ۲۰۰ کیلومتر می‌گوید.
ایتالیا چندین خط با قطارهای تندرو دارد، یکی از سریع‌ترین قطارهای جهان نیز در ایتالیا قرار دارد. این قطار می‌تواند با سرعت ۳۰۰ کیلومتر بر ساعت به حرکت بپردازد. این قطار میان دو شهر فلورانس و میلان کار می‌کند و می‌تواند مسیر ۳۰۶ کیلومتری را در مدت ۱ ساعت و ۴۵ دقیقه طی کند.
TR-۰۹ می‌تواند با سرعت ۴۵۰ کیلومتر بر ساعت ریل‌های آلمان را درنوردد و مسافران را از کلن به فرانکفورت منتقل کند. این قطار مسیر ۲۰۰ کیلومتری را تنها در نیم ساعت طی می‌کند.
قطار مادرید به بارسلون یکی از سریع‌ترین قطارها می‌باشد. این قطار می‌تواند با سرعت ۳۳۰ کیلومتر بر ساعت ۳۱۸ مسافر را جابه‌جا کند. با این قطار می‌توانید مسیر ۶۱۸ کیلومتری را در مدت دو ساعت و ۳۰ دقیقه طی کنید.
راه‌آهن فدرال ایالات متحده به سرعت بیش از ۱۴۵ کیلومتر در ساعت راه‌آهن سریع می‌گوید. هر چند هیچ استاندارد ویژه‌ای نیست و بسته به محدودیت‌های محلی سرعت‌های پایین‌تر در نظر گرفته می‌شوند.
شینکانسن که در ژاپن قرار دارد. این قطار با سرعت ۴۴۳ کیلومتر بر ساعت حرکت می‌کند و می‌تواند مسیر ۷۱۳ کیلومتری توکیو تا آموری را در سه ساعت و ۱۰ دقیقه طی کند.
در ایران در سال ۱۳۵۵ شمسی خورشیدی سرعت ۱۶۰ کیلومتر در ساعت به عنوان مرز میان قطار تندرو و قطار معمولی تعریف شد اما در اثر پیشرفت در زمینه ساخت قطار و نیز نوع ریل اکنون سرعت ۲۵۰ کیلومتر در ساعت به عنوان حد تعریف شده‌است.
در ایران نخستین پروژه‌های قطار تندرو در مسیر تهران-قم-اصفهان و اراک-قم در حال اجرا می‌باشند که طراحی آن‌ها بر اساس سرعت ۳۰۰ کیلومتر بر ساعت می‌باشد و پس از بهره‌برداری از این پروژه‌ها زمان جابجایی مسافر میان تهران تا اصفهان کمتر از ۲ ساعت و میان اراک تا قم کمتر از بیست دقیقه خواهد بود.
در خطوط تندرو در قوس‌ها از شعاع ۷۰۰۰ متر تا ۴۵۰۰ متر وابسته به شرایط استفاده می‌کنند. در قوس‌های عمودی از شعاع ۳۵۰۰۰ تا ۲۵۰۰۰ متر استفاده می‌شود.
ویرایشگری، ویراستاری یا ادیتوری به فرایند انتخاب و آماده‌سازی محصولات نوشتاری، دیداری، تصویری، شنیداری و رسانه‌ای برای انتقال اطلاعات می‌گویند. در فرآیند ویرایش ممکن است تصحیح، تلخیص(خلاصه‌سازی)، ساماندهی و بسیاری از تغییرات دیگر به قصد تولیدِ اثری منسجم، یک‌دست، درست، دقیق و کامل صورت گیرد. به شخصی که ویرایش می‌کند ویرایشگر یا ویراستار می‌گویند.
هر نوشته باید از جهات گوناگونی مانند محتوا، بیان، صحت و اعتبار، دقت، نظم، آراستگی و علایم نگارشی بررسی و بازبینی شود. به این بازبینی «ویرایشی» یا «ویراستاری» می‌گویند.
ویراستار موظف است که ضمن رعایت سبک صاحب نوشته یا مترجم، خطاهای دستوری، حشو، تکرار، گزافه‌گویی و عبارت‌های بی‌شیرازه و پریشان را سامان دهد."زبان فارسی ۱"، ص۲۲
ویرایش، از دیدگاهی کلی، به دو نوع اصلیِ «ویرایش عمومی» و «ویرایش ویژه» تقسیم می‌شود:
ویرایش عمومی: ویرایش‌های «صوری»، «زبانی» و «محتوایی-ساختاری» که عموم نوشته‌ها، بدون توجه به محتوایشان، به همهٔ آن‌ها نیاز دارند، روی‌هم‌رفته ویرایش عمومی نامیده می‌شوند. این سه نوع ویرایش معمولاً به‌دستِ یک ویراستار به نام «ویراستار عمومی» انجام می‌شود که در این میان، برای ویرایش «محتوایی-ساختاری» به دانش و تخصص بیشتری نیاز است. نمونه های متعددی از این نوع ویرایش در سال های اخیر منتشر شده اند. مهدی عصاره که عضو انجمن صنفی ویراستاران ایران است، در مقالۀ «کوله پشتی جان! مسئله این است: بودن یا نبودنت» اقدام به ویرایش «محتوایی-ساختاری» یکی از آثار فرهاد حسن زاده کرده است.
ویرایش ویژه: هر یک از ویرایش‌های «ترجمه»، «علمی»، «تخصصی»، «گفتاری»، «تصویری»، «نمایه‌ای»، «ادبی»، «تلخیصی» و «تصحیحی» که هر نوشته، بسته به محتوایش، ممکن است به یکی یا بیش از یکی از آن‌ها نیاز داشته باشد، «ویرایش ویژه» نامیده می‌شوند. نمونه ای از این دست ویرایش را در تصحیح اشعار نیما یوشیج می توان مشاهده کرد.
ویرایش واژه‌ای نو است که در دهه‌های اخیر وضع شده‌است و هم‌معنای اصلاح و تصحیح در امور نوشتاری است. البته ویرایش به معنای نسخهٔ تازه‌ای از یک چیز هم به‌کار می‌رود؛ مانند یک بازی رایانه‌ای که نسخهٔ جدید آن «ویرایشِ جدید» نامیده می‌شود. به کسی که کار ویرایش را انجام می‌دهد، «ویراستار» یا «ویرایشگر» می‌گویند.
صادق کیا، که استاد دانشگاه تهران و رئیس فرهنگستان زبان ایران (فرهنگستان دوم) بوده‌است، واژهٔ «ویراستن» را از فارسی میانه به فارسی نو آورده‌است و بر پایهٔ قواعد این زبان، از این واژه، صفت مفعولیِ «ویراسته»، صفت فاعلیِ «ویراستار»، و اسم مصدرِ «ویرایش» را ساخته‌است.ابوالقاسمی، محسن، "تاریخ زبان فارسی"، ص۳۰۱
وِنتوُرث میلرِ یا وِنتوُرث اِرل میلرِ سوم (زادهٔ ۲ ژوئن ۱۹۷۲ در چیپینگ نورتون، آکسفوردشِر، انگلستان) بازیگر و فیلم‌نامه‌نویس آمریکاییِ بریتانیایی‌تبار است که در پی ایفای نقش «مایکل اسکافیلد» در سریال "فرار از زندان" که از شبکهٔ تلویزیونی «فاکس» پخش شد، شهرت زیادی پیدا کرد. وی پس از بازی در نقش مایکل اسکافیلد، نامزد جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد – مجموعه تلویزیونی درام در سال ۲۰۰۵ شد. او اولین فیلمنامه‌نویسی خود را با فیلم هیجان انگیز استوکر در سال ۲۰۱۳ انجام داد
میلر در چیپینگ نورتون، آکسفوردشر از والدینی آمریکایی به دنیا آمد. مادرش، روکسان پالم، آموزگار آموزش کودکان استثنایی، و پدرش، وِنتوُرت ای. میلرِ دوم، وکیل و معلم است. پدرش هنگام تولد وی، از طریق بورس رودز در دانشگاه آکسفورد تحصیل می‌کرد. به‌گفتهٔ او در مصاحبه‌ای در ۲۰۰۳ میلادی، پدرش سیاه‌پوست و مادرش سفیدپوست است. پدر میلر از تبار آفریقایی-آمریکایی، جاماییکایی، آلمانی، و انگلیسی، و مادرش از تبار روسی، فرانسوی، هلندی، سوری و لبنانی است.
هنگامی که یک‌ساله بود، خانواده‌اش به محلهٔ پارک اسلوپ در بروکلین نیویورک نقل مکان کردند. میلر در دبیرستان دولتی میدوود در بروکلین درس خواند. او در دوران دبیرستان در یک نمایش موزیکال به نام "بخوان" به اجرا پرداخت. پدر و مادرش او را در سال آخر، به دبیرستان کواکر ولی در نزدیکی پیتسبورگ، پنسیلوانیا فرستادند. این دبیرستان دولتی برای کلاس‌های آماده‌سازی دانش‌آموزان برای کالج شناخته می‌شود. میلر در ۱۹۹۰ میلادی دبیرستان را به پایان رساند. او سپس از دانشگاه پرینستون در نیوجرسی پذیرش گرفت. او در دوران دانشگاه، با صدای باریتون در یک گروه آکاپلا به نام تایگرتونز آواز می‌خواند و همچنین عضو باشگاه‌های چهاردیواری و مستعمراتی بود. میلر در ۱۹۹۵ میلادی با مدرک کارشناسی ادبیات انگلیسی، از دانشگاه پرینستون فارغ‌التحصیل شد.
میلر پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه در ۱۹۹۵ میلادی، به لس‌آنجلس رفت تا حرفهٔ هنرپیشگی را دنبال کند. به‌گفتهٔ او، هنرپیشه‌شدن خواست همیشگیش بوده‌است. او در توصیف راه پرپیچ‌وخمی که در مسیر ستاره شدن طی کرده‌است، چنین می‌گوید: «راه درازی را در پیش رو داشتم که با ناکامی، شکست و موانع بسیاری همراه بود؛ اما هرگز نتوانستم از آن دست بکشم. هنرپیشگی برای من به منزلهٔ هوا برای تنفس است؛ بنابراین کاری بود که باید انجام می‌دادم.» او مدتی در شرکتی که برای تلویزیون فیلم می‌ساخت، کار و در چندین تست هنرپیشگی شرکت کرد. نخستین حضور او در تلویزیون در ۱۹۹۸ میلادی بود که به‌عنوان بازیگر میهمان در نقش گِیج پترونزی در قسمت ۲۰ به نام «ماهی شو» از فصل دوم مجموعهٔ تلویزیونی "بافی قاتل خون‌آشام‌ها" حضور یافت.
ایفای نقش «دیوید» حساس و درونگرای سریال تلویزیونی «داینوتوپیا»، نخستین حضور میلر در قالب نقش اصلی به حساب می‌آید. پس از ظاهر شدن در تعدادی نقش فرعی در تلویزیون، در سال ۲۰۰۳، در فیلم «ننگ بشری» به عنوان جوانیِ شخصیت «کولمن سیلک» آنتونی هاپکینز، ایفای نقش کرد و در قالب نقش فردی که با گذشتهٔ خود در حال مبارزه است، قاطعانه به عنوان مرکز اصلی فیلم شناخته شد. میلر به صورت گسترده‌ای روی نقش کار کرد به‌طوری‌که برای به تصویر کشیدن شخصیت «سیلک» در قالب یک بوکسور علاوه بر کندوکاو شخصیت آنتونی هاپکینز، اقدام به گرفتن رژیم غذایی چهارماهه کرد. او به‌طور کلی خاطرات شیرین بسیاری از این تجربیات دارد و به گفتهٔ تونی موریسون در رمان معشوق: «شرحیات متعلق به شارح‌اند، نه مشروح.»
ایفای نقش «گیج پترونزی» دانش‌آموزی که به هیولای دریایی تبدیل می‌شود، در سریال "بوفی، قاتلِ خون‌آشام" (۱۹۹۸) اولین حضورش در تلویزیون بود.
در سال ۲۰۰۵ برای بازی در نقش «مایکل اسکافیلد» در سریال فرار از زندان شبکهٔ تلویزیونی فاکس انتخاب شد. او نقش برادر مهربانی را بازی کرد که نقشهٔ پیچیده و دقیقی را برای رهایی برادرش «لینکلن باروز» دومینیک پرسل از اعدام به جرمی که مرتکب نشده بود، طراحی می‌کند و با اجرای بی‌نظیرش جایزهٔ بهترین بازیگر سریالهای هیجانیِ «گلدن گلوب» (۲۰۰۵) را از آن خود کرد.
میلر در دو موزیک ویدئوی ماریا کری که «برت رتنر» کارگردان اپیزود آغازین (Pilot) از سریال فرار از زندان کارگردانی آن‌ها را به عهده داشت، در نقش مهمان حضور پیدا کرد. «رتنر» ایدهٔ استفاده از میلر در موزیک ویدئو را مطرح کرد و بعد از نشان دادن عکس او به «کری» و موافقت وی، هردو پروژه هم‌زمان فیلمبرداری شد؛ بنابراین امکان حضور توأم در هر دو پروژه را به دست آورد. او در این باره می‌گوید: «ماریا چهره‌ای جهانی است. همکاری دو روزه‌ای که در این پروژه با هم داشتیم، به من فرصت بیشتری برای دیده شدن داد و از این بابت سپاسگزارم.»
میلر در ونکوور، بریتیش کلمبیا، کانادا زندگی می‌کند. او دارای دو خواهر، لی و جیلیان است. او به سبب تولدش در انگلستان و والدین آمریکایی، دارای تابعیت انگلیسی و آمریکایی است.
میلر در سال ۲۰۰۷ در مصاحبه مجله این استایل این گفته که او همجنسگرا است، را رد کرد. با این حال او در ماه اوت سال ۲۰۱۳ میلادی به عنوان همجنسگرا آشکارسازی کرد او در وبسایت سازمان گلد، نامه ای در رد دعوت برای شرکت در جشنواره بین‌المللی فیلم سنت پترزبورگ منتشر کرد؛ او اظهار داشت که او از رفتار دولت روسیه با شهروندان همجنسگرا «عمیقاً آزرده» شده‌است. (که این حرف او اشاره به قانون ضد دگرباشان بود که در ماه ژوئن گذشته «روابط جنسی غیر سنتی» را ممنوع کرده بود).میلر نوشت که او «نمی‌تواند در وجدان خود در یک مراسم جشن که توسط کشوری برگزار می‌شود که در آن مردم مانند خودم به‌طور سیستماتیک از حق اساسی خود برای زندگی و عشق ورزیدن آزادانه منع شده‌اند، شرکت کند».
میلر در مراسم شام کمپین حقوق بشر در سال ۲۰۱۳ در سیاتل، واشینگتن، اعلام کرد که چندین بار در نوجوانی، قبل از آشکارسازی همجنسگرایی‌اش، اقدام به خودکشی کرده‌است. او گفت: «هنگامی که کسی از من می‌پرسید که آیا این یک فریاد برای کمک بود، گفتم نه، چون من به هیچ‌کس نگفته بودم، شما زمانی برای کمک فریاد می‌زنید که باور داشته باشید کمکی وجود دارد.»
در ۱۷ اکتبر ۲۰۱۶، ذهن‌های فعال، یک مؤسسه خیریه سلامت روان، اعلام کرد که میلر سفیر این سازمان خواهد بود. در یک پست فیس بوک در سال ۲۰۱۶، او فاش کرد که "از کودکی با افسردگی دست و پنجه نرم می‌کرد. این نبردی است که برای او زمان، فرصت‌ها، روابط و هزاران شب بی خوابی تمام شده‌است." او این پست احساسی را در واکنش به یک میم از خودش که افزایش وزن او را در سال ۲۰۱۰ مسخره می‌کرد، منتشر کرد. میلر گفت که افزایش وزن او به این دلیل است که او در غذا آرامش پیدا کرده‌است زیرا قصد خودکشی دارد. در نزدیکی پایان پست، او پیوندهایی را برای سازمان‌هایی مانند خط حیاتی پیشگیری از خودکشی ملی و ذهن‌های فعال ارائه کرد.ونت ورث در ۲۸ ژوئیه
۲۰۲۱ فاش کرد که "یک سال پیش" به اوتیسم مبتلا شده‌است. او در اینستاگرام پست کرد: "این چیزی نیست که من آن را تغییر دهم… اوتیستیک فوراً برای شخصیت من مهم است. به دست آوردم/ بیان کرد.»
شیبویا یکی از ۲۳ منطقه ویژه توکیو پایتخت ژاپن است. جمعیت این منطقه در سال ۲۰۰۸ برابر با ۲۰۸٬۳۷۱ نفر و تراکم آن ۱۳٬۵۴۰ نفر در هر کیلومتر مربع بوده‌است. مساحت شیبویا ۱۵٫۱۱ کیلومتر مربع است. دفتر مرکزی ان‌اچ‌کی، رادیو و تلویزیون ملی ژاپن در این منطقه جای دارد.
نام شیبویا همچنین برای اشاره به بخش تجاری مرکزی این منطقه نیز به‌کار می‌رود، محلی که ایستگاه راه‌آهن شیبویا یکی از شلوغ‌ترین ایستگاه‌های توکیو را دربرگرفته‌است. شیبویا به‌عنوان یکی از مراکز مُد ژاپن به‌ویژه برای جوانان و نیز به‌عنوان منطقهٔ اصلی تفریحات شبانه شناخته می‌شود. این منطقه به همراه بخش روپونگی در منطقه میناتو هر ساله میزبان جشنواره فیلم توکیو است.
چندین دانشگاه از جمله دانشگاه بونکا گاکوئن در این منطقه وجود دارند.
مرتب‌سازی سطلی ، یا مرتب‌سازی صندوقی، نوعی الگوریتم مرتب‌سازی است که با تقسیم کردن یک آرایه به تعدادی سطل کار می‌کند. سپس هر سطل به‌طور جداگانه مرتب می‌شود که این کار مرتب کردن می‌تواند از یک الگوریتم مرتب‌سازی دیگر استفاده کرده یا مرتب‌سازی سطلی را به‌طور بازگشتی روی آن اجرا کند. مرتب‌سازی سطلی تعمیم مرتب‌سازی لانه کبوتری است. از آن جایی که این مرتب‌سازی، مرتب‌سازی مقایسه‌ای نیست، نمی‌توان (Ω(nlog n را به عنوان کران پایین برای آن در نظر گرفت. پیچیدگی محاسباتی برای آن بر اساس تعداد سطل‌ها محاسبه می‌شود. ایده اصلی مرتب‌سازی سطلی این است که بازه ی(۱و۰]را به n زیر بازه با اندازهٔ یکسان تقسیم، یا سطل بندی و سپس n عدد ورودی را درون سطل‌ها پخش کند.
مرتب‌سازی سطلی به صورت زیر کار می‌کند:
یک راه بهینه‌سازی مرسوم این است که ابتدا عناصر را در آرایه اصلی قرار داده، سپس مرتب‌سازی درجی را روی کل آرایه اجرا کند. چون زمان اجرای مرتب‌سازی درجی به این که هر عنصر از جای نهاییش چقدر فاصله دارد، بستگی داشته، تعداد مقایسه‌ها نسبتاً کم باقی می‌ماند و همچنین سلسله مراتب حافظه با مرتب کردن لیست به‌طور متصل در حافظه، بهتر به کار گرفته می‌شود.
مرسوم‌ترین نوع مرتب‌سازی سطلی روی لیستی با طول n عمل می‌کند که ورودی‌ها بین صفر و مقدار ماکسیممی مانند M هستند. سپس بازهٔ مقادیر را به n سطل هر کدام با طول M/n تقسیم می‌کند. اگر هر سطل با استفاده از مرتب‌سازی درجی مرتب شود، می‌توان نشان داد که مرتب‌سازی در زمان مورد خطی مورد انتظار اجرا می‌شود. (که میانگین زمان اجرا را روی هر ورودی ممکن می‌دهد) با این وجود، کارایی این مرتب‌سازی، زمانی که عناصر نزدیک به هم قرار می‌گیرند، تنزل پیدا می‌کند. در این حالت همه عناصر در یک سطل قرار می‌گیرند و مرتب‌سازی به کندی انجام می‌گیرد.
مرتب‌سازی سطلی به‌طور میانگین (زمانی که داده‌ها به صورت یکنواخت توزیع شده باشند) در زمان خطی اجرا می‌شود. فرض می‌شود که داده‌ها با یک فرایند تصادفی که عناصر را به‌طور یکنواخت روی بازه (۰٬۱] توزیع می‌کند.
ایده مرتب‌سازی سطلی این است که بازه (۰٬۱] را به n زیر بازه یا سطل با طول مساوی تقسیم می‌کند و n عدد ورودی را داخل سطل‌ها توزیع می‌کند. از آن جایی که ورودی‌ها به‌طور یکنواخت روی (۰٬۱] توزیع شده‌اند، ما انتظار نداریم که اعداد زیادی در یک سطل قرار بگیرند. برای تولید خروجی، اعداد هر داده را (با استفاده از مرتب‌سازی درجی) مرتب کرده و سپس به ترتیب روی سطل‌ها حرکت کرده و عناصر داخل هر کدام را لیست می‌کنیم.
کد ما برای مرتب‌سازی سطلی فرض می‌کند که ورودی در آرایه n عنصری A قرار دارد و هر عنصر A بین ۰ و ۱ است. همچنین ما به یک آرایه کمکی[B[0.. n -1 برای لیست‌های پیوندی مربوط به سطل‌ها نیاز داریم.
برای آن که ببینیم این الگوریتم کار می‌کند، دو عنصر [A[i و [A[j را در نظر بگیرید. بدون از دست دادن کلیت مسئله فرض کنید که
[A[i]≤ A[j. عنصر [A[i می‌تواند در سطلی همانند [A[j قرار بگیرد یا به سطلی با اندیس کوچکتر برود. اگر [A[iو [A[j در سطلی یکسان قرار گیرند، حلقه for دوم آن‌ها را در ترتیب درست قرار می‌دهد. اگر [A[i و [A[j در سطل‌های متفاوت باشند، آنگاه خط آخر کد، آن‌ها را در جای درست می‌گذارد. بنا براین، مرتب‌سازی سطلی درست کار می‌کند.
آرایه [A[1..10 داده شده‌است. آرایه [B[0..9 آرایه‌ای از لیست‌های مرتب شده یا سطل‌ها پس از خط پنجم کد است. سطل i مقادیری در بازه [i/10, (i +1)/10] را نگاه داشته‌است. خروجی مرتب شده شامل یک الحاق به ترتیب لیست‌ها است که در ابتدا [B[0 بعد [B[1] بعد [B[2 و... در انتها[B[9 می‌آیند.
زمان اجرای این مرتب‌سازی این گونه بدست می‌آید:
زمان وارد کردن n عنصر در آرایه A + زمان حرکت روی آرایه کمکی B (مرتب شده با مرتب‌سازی درجی)
که زمان این برابر می‌شود با:
(O(n) + n. O(2 - 1/n) = O(n
. بنابراین مرتب‌سازی سطلی در زمان خطی اجرا می‌شود.
public class BucketSort {
int a[]=new int[]{2٬۵٬۷٬۱٬۸٬۵٬۲٬۹};
int elem=۱۰;
bucketSort(a,elem);
public static void bucketSort(int a[],int m){
int[] buckets = new int[m];
for(int j=0;j<m;j++)
buckets[j]=۰;
for(int i=0;i0;k--)
a[i++]=j;
می‌توان مرتب‌سازی سطلی را حالتی کلی از مرتب‌سازی شمارشی در نظر گرفت؛ در واقع، اگر اندازه هر سطل ۱ باشد، مرتب‌سازی سطلی به مرتب‌سازی شمارشی تبدیل می‌شود. اندازه متغیر سطل‌ها در مرتب‌سازی سطلی اجازه می‌دهد که استفاده از حافظه جای O(M)از O(n) باشد، که M تعداد مقادیر متمایز است؛ در عوض رفتار مرتب‌سازی شمارشی در بدترین حالت O(n + M) خواهد بود.
مرتب‌سازی سطلی با دو سطل نسخه‌ای قابل اجرا از مرتب‌سازی سریع است که مقدار pivot محور مقدار میانه‌ای از محدوده مقادیر انتخاب می‌شود. چون این انتخاب برای ورودی‌ها با توزیع یکنواخت قابل اجرا است، روش‌های دیگر انتخاب محور در مرتب‌سازی سریع مانند انتخاب تصادفی موجب مقاومت بیشتری برای دسته‌بندی کردن توزیع ورودی‌ها می‌شود.
الگوریتم مرتب‌سازی ادغامی n_راهه هم با توزیع لیست به n زیر لیست و مرتب کردن هر کدام آغاز می‌شود؛ اگرچه زیرلیست‌هایی که با مرتب‌سازی ادغامی ایجاد شده‌اند شامل محدوده‌هایی می‌شوند که با یکدیگر هم پوشانی دارند و بنابراین نمی‌توانند دوباره به وسیلهٔ همان الحاق ساده‌ای که در مرتب‌سازی سطلی انجام دادیم، ترکیب شوند. به جای آن باید با یک الگوریتم ادغام در محل اصلی خود جای داده شوند. اگرچه، این هزینه افزودن در مرحله‌ای که پراکنده کردن ساده‌تر انجام شد، موازنه شده‌است و اینکه می‌توانیم مطمئن باشیم همه زیرلیست‌ها به یک اندازه‌اند، کران خوبی برای بدترین حالت ایجاد می‌کند.
مرتب‌سازی رقمی بالا-پایین می‌تواند حالت خاصی از مرتب‌سازی سطلی باشد اگر حتماً هر دو محدوده مقادیر و تعداد سطل‌ها توانی از دو باشند. در نتیجه، اندازه هر سطل هم توانی از دو است، و این روش می‌تواند به‌طور بازگشتی بکار بسته شود. این مشیء می‌تواند به مرحله پخش کردن سرعت دهد، از این رو ما فقط نیاز داریم بیت پیشوند را به نمایندگی از هر عنصر بیازماییم، تا سطل آن را تعیین کنیم.
مرتب‌سازی Postman نوع دیگری از مرتب‌سازی سطلی است که برتری‌های ساختار سلسله مراتبی عناصر را دارد، و نوعاً با مجموعه‌ای از صفات توصیف می‌شود. این الگوریتمی است که ماشین‌های مرتب‌سازی نامه‌ها از آن در دفاتر پست استفاده می‌کنند: حالت‌های اولیه، سپس دفاتر پست، سپس مسیرها، وغیره… چون کلیدها با یکدیگر مقایسه نمی‌شوند، زمان مرتب‌سازی O(cn) است، که c وابسته به اندازه کلید و تعداد سطل هاست. این مشابه مرتب‌سازی پایه‌ای است که «بالا پایین،» یا «پرارزش‌ترین رقم اول» کار می‌کند.
«مرتب‌سازی بی قرار» نوعی از مرتب‌سازی سطلی است که مرتب‌سازی را با حذف نخستین از آیتِم شروع می‌کند، آن‌ها را به صورت بازگشتی مرتب می‌کند، سپس آن‌ها را در یک آرایه قرار می‌دهد. این کار «سطل‌ها» را می‌سازد تا باقی‌مانده از آیتِم‌ها توزیع شود. هر «سطل» در یک آرایه مرتب‌شده بهم می‌پیوندد. مرتب‌سازی بی قرار به عنوان قسمتی از یک مرتب‌سازی جی استفاده شده‌است.
باشگاه فوتبال بنیادکار یک تیم حرفه‌ای در ازبکستان است. مقر این تیم شهر تاشکند است. این باشگاه فصل ۲۰۰۷ لیگ ازبکستان را با کسب مقام دوم به پایان برد و در لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۰۸ نیز تا مرحله نیمه نهایی صعود کرد. در همان سال این تیم از کروفچی به "بنیادکار" تغییر نام داد. این تغییر نام و تغییر ماهیت باعث افزایش موفقیتها و حرفه‌ای‌گری در این باشگاه شد.
این باشگاه تقریباً در سطح جهان ناشناخته بود تا این که مقامات این باشگاه تصمیم گرفتن با ساموئل اتوئو ستاره مطرح و مهاجم گلزن باشگاه بزرگ بارسلونا قرارداد امضا کند. هرچند این قرارداد امضا نشد ولی حضور این مهاجم سرشناس در تاشکند باعث قرار گرفتن نام این باشگاه در صدر اخبار جهانی شد. سه بازیکن بزرگ دیگر نیز از بارسلونا برای بازدید از این باشگاه وارد تاشکند شدند این سه بازیکن عبارتند از: آندرس اینیستا، کارلس پویول و فرانسسک فابرگاس. سرانجام این باشگاه توانست در ۴ شهریور ۱۳۸۷ با ریوالدو ستاره برزیلی و مهاجم باشگاه آ اک آتن برای دو فصل با مبلغ ۱۴ میلیون دلار به توافق برسد
بنیادکار در زبان فارسی تاجیکی به معنی "بنیاد کننده" و "آفریننده" است. این باشگاه در ۱۵ تیر ۱۳۸۴ با اسم نفت گاز منتاژ-کروفچی تأسیس شد که به‌طور خلاصه کروفچی نامیده می‌شد (در زبان ازبکی به معنی "سازنده" است). این باشگاه در سال ۲۰۰۵ در مسابقات منطقه‌ای تاشکند شرکت کرد و در همان سال به مرحله حذفی صعود به مسابقات دسته یک سراسری ازبکستان صعود کرد، لیگ درجه دوم ازبکستان. آن‌ها از این مرحله نیز صعود کردند و در اولین سال حضور خود با کسب ۲۷ برد از ۳۸ مسابقه و تنها با ۵ مساوی و ۶ شکست به مقام قهرمانی دست یافتن مربی این تیم "خیکمت ایلشو" بود. با این قهرمانی کروفچی در فصل ۲۰۰۸–۲۰۰۷ لیگ اول ازبکستان شرکت کرد. تا قبل از آن هیچ تیمی نتوانست بود با این سرعت و قدرت از یک دسته پایینتر به دسته‌ای بالاتر در فوتبال ازبکستان صعود کند.
در ۲۴ تیر ۱۳۸۷ وب گاه رسمی باشگاه بنیادکار خبری مبنی بر عقد قرارداد با ساموئل اتوئو ستاره کامرونی باشگاه بارسلونای اسپانیا بر خروجی خود قرارداد. این خبر توسط بابایوف سخنگوی باشگاه تأیید شد و اعلام شد این قرارداد در تاریخ ۲۷ تیر به مدت ۶ ماه ثبت خواهد شد. دلیل عقد این قرارداد هم رابطه خوب میان مدیران دو باشگاه اعلام شد. سخنگوی باشگاه بارسلونا این خبر را تاید نکرد و از انجام همچین توافق اظهار بی اطلاعی کرد.
در ۲۳ تیر ماه ۱۳۸۷ رادیو ماکسیما از ازبکستان اعلام کرد پیش‌بینی می‌شود ساموئل اتوئو و مربی بارسلونا برای صحبت با فدراسیون فوتبال ازبکستان و همکاری برای پیشرفت فوتبال پایه این کشور وارد تاشکند شوند. (بارسلونا و بنیاد کار یک قرارداد همکاری برای پیشرفت فوتبال پایه با هم دارند) یک روز بعد اتوئو اعلام کرد که در مورد پیوستن به کروفچی فکر خواهد کرد و نتیجه این موضوع در همان روز مقرر اعلام خواهد شد. مدت کوتاهی بعد کروفچی و بارسلونا اعلام کردند برای انجام یک بازی تدارکاتی در تاشکند با هم به توافق رسیدند و این تیم می‌تواند در نیوکمپ به تمرین بپردازد.
تا ۱۰ مرداد همچنان وضعیت اتوئو نامشخص بود و این باشگاه به دنبال این مهاجم کامرونی بود ولی در همین مدت اتوئو با دو پیشنهاد بزرگ از سوی دو باشگاه بزرگ میلان یعنی اینتر و آ ث میلان مواجه شد.
هرچند بنیادکار در بخدمت گرفتن اتوئو ناموفق بود ولی توانست پای دو برزیلی بزرگ را به تاشکند باز کند. این دو برزیلی یکی ریوالدو بود به عنوان هافبک و دیگری زیکو به عنوان مربی. ریوالدو که به پایان دوران بازیگری خود نزدیک می‌شود گفت: «این قرارداد یک پایان خوب برای دوران بازیگری من رقم خواهد زد» و از پیوستن به بنیادکار ابراز تمایل کرد .
نیمه نهایی (۲): ۲۰۰۸، ۲۰۱۲
"بنیاد کار در مرحله نیمه نهایی با آدلاید یونایتد از استرالیا برخورد کرد که در بازی رفت این تیم را ۱–۰ شکست داد و در بازی برگشت در استرالیا با حساب ۳–۰ شکست خورد."
"با حساب ۵–۴ در دوبازی رفت و برگشت مقابل پوهانگ استیلرز کره جنوبی شکست خورد و از گردونه رقابت‌ها حذف شد."
در این دوره از بازی‌ها تیم بنیادکار در گروه دو مسابقات با تیم‌های الاتحاد عربستان، ذوب آهن ایران و الوحده امارات همگروه شد.
https://en.wikipedia.org/wiki/FC_Bunyodkor
درمیان گرافهای دو بخشی، k – مکعب‌ها از اهمیت خاصی برخوردار دارند.
گراف k- مکعب گرافی است که رئوس آن دنباله‌های غیر تکراری k تایی از 0 و 1 به صورت (a, a, … , a) باشد. و یالهای آن، میان رئوس رسم شوند که دقیقاً در یک جایگاه متفاوت باشند.
این گراف‌ها را که با Q نمایش می‌دهند خصوصیت‌های جالبی دارند که پس از چند مثال به خواص آن‌ها می‌پردازیم.
دقت کنید گراف مکعب همان Q می‌باشد که گاهی به صورت زیر نیز رسم می‌گردد.
دقت کنید Q,Q,Q به ترتیب بیانگر فضاهای یک بعدی (خط)، دو بعدی (صفحه) و سه بعدی (فضا) بوده‌اند.
ثابت کنید گراف k- مکعب همبند است.
کافی است به ازای هر دو راس v,u با دنباله‌های زیر، مسیری میان آن دو بیابیم.
u=(a, a, … , a)
v=(b, b, … , b)
به‌طور خلاصه اگر اثبات را بیان کنیم داریم:
اگر u با v در m جایگاه تفاوت داشته باشد، از u نخست به راسی می رویم که با u در جایگاه اول از آن m جایگاه متفاوت باشد.سپس از آن به راسی می رویم که علاوه بر جایگاه اول در جایگاه دوم از آن m جایگاه با u متفاوت باشد و به همین ترتیب ادامه می دهیم تا به v برسیم.
واضح است چنین مسیری وجود خواهد داشت.
تعداد یالهای گراف k- مکعب را بدست آورید.
برای این منظور نخست تعداد راسها را بدست می آوریم:
چون رئوس دنباله‌های متفاوت k تایی از 0 و 1 می‌باشند پس بنابر اصل ضرب تعداد آن‌ها 2k تا می‌باشد.سپس درجه هر راس را بدست می آوریم:
از آنجا که به هر راس یک دنباله k تایی از 0 و 1 متناظر شده و هر راس تنها به رئوسی متصل می‌گردد که دقیقاً در یک جایگاه با آن تفاوت دارند پس همسایه‌های هر راس عبارتند از:
راسی که فقط درجایگاه اول با آن تفاوت دارد
و راسی که فقط در جایگاه دوم با آن تفاوت دارد
تا راسی که فقط در جایگاه k ام با آن تفاوت دارد.
و این یعنی درجه هر راس k می‌باشد
تعداد یالها = formula_1
به راحتی دیده شد گراف k- مکعب، k منتظم می‌باشد.
ثابت کنید Q گرافی دو بخشی می‌باشد.
برای این منظور بایستی رئوس آن را به دو بخش A، B به گونه‌ای افراز کرد که یالی ما بین رئوس داخل یک بخش موجود نباشد:
بدین منظور:
رئوسی که دنباله آن تعداد زوجی عدد 1 دارند = A
رئوسی که دنباله آن تعداد فردی عدد 1 دارند = B
حال یالی میان رئوس A وجود نخواهد داشت زیرا اگر وجود داشته باشد. و آن یال uv باشد که v,u ∈ A پس خواهیم داشت:
زیرا v,u دقیقاً در یک جایگاه تفاوت دارند formula_2 1± تعداد 1های u = تعداد 1های v
پس v,u نمی‌توانند از لحاظ زوجیت و فردیت مانند هم باشند.
پس یالی که رئوس A را به هم یا رئوس B را به هم وصل کند وجود نداشته و گراف دو بخشی خواهد بود.(مثال)
ثابت کنید که گراف k- مکعب همیلتونی است (k≥2).
برای k=2 که بدیهی است:
فرض می کنیم برای m-1) ,k=m-1)- مکعب همیلتونی باشد یعنی دنباله‌ای از رئوس به صورت uuu … uu وجود دارد که هر کدام به بعدی یال داشته و u هم به u یال داشته باشد.
می خواهیم برای k=m، ثابت کنیم دنباله رئوسی به صورت
uuu … uu
وجود دارد که v = aa … a و تشکیل یک دور همیلتونی را بدهند.
از روی فرض استقرا دنباله vها را به صورت زیر می سازیم:
ww … wXX … XX … w
یعنی به سر رشته u یک 1 اضافه می کنیم formula_2 w = (1,u)
یعنی به سر رشته u یک 10 اضافه می کنیم formula_2 X = (0,u)
واضح است که در این دنباله هر راس دقیقاً یکبار آمده. ولیکن باید ثابت کنیم هر دو راس متوالی مجاور نیز هستند.
برای اثبات آنکه هر دو راس متوالی، مجاورند حالات زیر را داریم:
1. رئوس متوالی w, w باشند که واضح است چون
2. رئوس متوالی X, X باشند(مانند بالا)
3. رئوس متوالی w, X باشند که داریم:
4. رئوس متوالی w, X باشند که مانند قبل داریم:
لذا دنباله ww… wXX … XX … w معرف دور همیلتونی خواسته شده می‌باشد.
شناسایی دوست یا دشمن یک سیستم شناسایی کدگذاری شده رادیویی است که برای تشخیص دوست یا دشمن بودن هدفی که وجود و موقعیت آن توسط رادار اصلی شناسایی شده‌است، بکار می‌رود. این سیستم از ارسال کد درخواست شناسایی و پاسخ مورد نظر توسط هدف دوست یا دشمن بودن آن را تشخیص می‌دهد.
پس از انحلال پیمان ورشو معمول‌ترین این سیستم، نوعی است که توسط کشورهای ناتو استفاده می‌شود.
استاندارد فرکانس کارکرد این سیستم برای درخواست 1030 MHz و برای پاسخ 1090 MHz است.
مدهای ۱ تا ۵ برای کاربردهای نظامی بکار گرفته می‌شود. مدهای A, C و S کاربرد غیرنظامی دارند.
به‌صورت ۲ رقم ۸ بیتی برای شناسایی مأموریت بکار می‌رود.
به‌صورت ۴ رقم ۸ بیتی برای شناسایی افراد بکار می‌رود.
به‌صورت ۴ رقم ۸ بیتی برای شناسایی بکار می‌رود.
به‌صورت کدگذاری شده کاربرد دارد.
نسخهٔ کدگذاری شدهٔ مد S برای کاربردهای نظامی
این مد برای گزارش ارتفاع بکار می‌رود.
اطلاعات در این کد به صورت بسته‌های اطلاعاتی در دو باند ارسال و دریافت می‌شوند. بسته به نوع درخواست فرمت‌های مختلفی برای پاسخ‌ها وجود دارد.
پرسش از ترانسپوندر:
پرسش‌های رادار ناظر ثانویه توسط ز و P2 وبر روی فرکانس ۱۰۳۰ مگاهرتز ارسال می‌شود. فاصله زمانی بین پالس‌های مذکور نمایانگر یک پرسش مخصوص است.
در حالت A و B هویت هواپیما مورد سؤال قرار می‌گیرد. بسیاری از کشورها برای شناسایی فقط از حالت A استفاده می‌کنند. پرسش‌های حالت A یا B ج ترانسپوندر به ارسال اطلاعات شناسایی هواپیما از جمله نام و شماره شناسایی که توسط خلبان، قبلاً روی دستگاه تنظیم شده‌است، مبادرت می‌کند. بسیاری از ترانسپوندرها فقط در حالت A و C کار می‌کنند و این دو حالت برای عملکرد صحیح یک ترانسپوندر تقریباً کافی به نظر می‌آید. حالت B در مواقعی به کار می‌رود که به علت خرابی ترانسپوندر، حالت A کار نکند و اغلب استفاده نمی‌شود.
در حالت C، ارتفاع هواپیما مورد سؤال قرار می‌گیرد. در این صورت، هواپیما ارتفاع خود را به ایستگاه زمینی گزارش می‌کند. حالت D فعلاً کاربردی ندارد.
پاسخ ترانسپوندر:
ترانسپوندر هواپیما تنها به پرسش‌هایی که در امتداد اصلی آنتن ایستگاه زمینی ارسال شده‌است، پاسخ می‌دهد. نوع پرسش (حالت A یا D) بایستی با نوع پاسخ که توسط خلبان روی دستگاه کنترل ترانسپوندر تنظیم می‌شود یکسان باشد؛ به عنوان مثال، خلبان بایستی پاسخ نوع A را روی دستگاه کنترل خود انتخاب کند تا ترانسپوندر بتواند به پاسخگویی نوع A به منظور تعیین هویت باشد. پاسخ ترانسپوندر توسط زوج پالس‌های رادیویی بر روی فرکانس ۱۰۹۰ مگاهرتز ارسال می‌شود. این زوج پالس‌ها دارای فاصله زمانی چند میکرو ثانیه هستند.
منبع: صنایع هوایی / ش ۲۳۹ / خرداد ۱۳۹۰
تقارن عبوری یکی از اصول فیزیک ذرات بنیادی است که می‌گوید اگر واکنشی انجام‌پذیر است با آوردن پاد آن ذره به طرف مقابل بازهم آن واکنش انجام پذیر است به طور مثال اگر واکنش (۱) انجام پذیر باشد واکنش (۲) نیز انجام پذیر است.
به همین دلیل اثر کامپتون تبدیل شده نابودی الکترون-پوزیترون و تولید دو فوتون است:
در فیزیک راه هشت‌گانه به تقسیم کردن باریون‌ها و مزون‌ها به دسته‌های هشت‌تایی گفته می‌شود که اولین بار توسط موری گل-مان انجام شد و راه را برای مدل استاندارد هموار کرد.
عدد لپتونی در فیزیک ذرات، عددی است که برای ذرات بنیادی تعریف شده است و برای لپتون‌ها ۱، برای پادلپتون‌ها ۱- و برای بقیه ذرات صفر است.
در حقیقت عدد لپتونی موجب تمایز بین نوترینو و پادنوترینو است.
بسیاری از مدل‌های فیزیکی، از جمله مدل استاندارد ذرات بنیادی، براساس قانون پایستگی عدد لپتونی استوارند، بدین ترتیب که مجموع اعداد لپتونی در طرفین معادله یک برهمکنش با هم برابرند.
به عنوان مثال، در واپاشی بتا عدد لپتونی یا "L" برابر است با:
در ذرات بنیادی عدد باریونی عددی کوانتمی است که برای باریون‌ها برابر ۱ برای پادباریون‌ها برابر -۱ و برای بقیه عناصر صفر است و این مقدار باید در هر برهمکنش کوانتمی پایسته بماند.
عدد باریونی موجب می‌شود تا پروتون پایدار شود اما نظریه وحدت بزرگ پایستگی عدد باریونی در واپاشی‌ها الزامی نمی‌داند به همین دلیل پروتون نیز واپاشی می‌کند
ماریوس سوفوس لی () (۱۷ دسامبر ۱۸۴۲ – ۱۸ فوریه ۱۸۹۹) ریاضی‌دانی نروژی بود که به خاطر فعالیت‌هایش در زمینه تقارن و گروه لی مشهور است.
Wikipedia contributors, "Sophus Lie," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Sophus_Lie&oldid=290804735 (accessed May 22, 2009).
پزشکی زنان، بیماری‌های زنان و زایمان، متخصص زنان، ژینکولوژی یا گایناکولوژی (Gynaecology یا Gynecology) یکی از رشته‌های تخصصی پزشکی است. البته در کشورهای اروپایی و آمریکایی تخصص دیگری به نام Obstetrician هم وجود دارد که وظیفه‌اش مراقبت از خانم‌ها در هنگام بارداری و کمک به آن‌ها در به دنیا آوردن فرزند است.
گاهی هم ممکن است با تخصصی به نام OB-Gyn (با تلفظ اُ بی جین) مواجه شوید. منظور از OB-Gyn همان چیزی است که در ایران با نام «دکتر زنان و زایمان» شناخته می‌شود. این دکترها هم برای مراقبت از سلامتی زنان تلاش می‌کنندو هم دربارهٔ بارداری و زایمان به خانم‌ها کمک می‌کنند.
تعدادی از دکترهای زنان ترجیح می‌دهند فقط در یکی از این رشته‌ها کار کنند و وارد رشتهٔ دیگر نشوند؛ مثلاً عده‌ای از دکترهای زنان تعداد در مسائل بهداشتی زنان ورود می‌کنند و کاری به حاملگی و زایمان ندارند. حتی ممکن است تعدادی از دکترهای زنان و زایمان که در بخش زایمان تخصص دارند، ترجیح بدهند فقط در زایمان طبیعی حضور داشته باشند و در جراحی‌هایی مثل سزارین دخالت نکنند.
تشخیص و درمان بیماری‌های زنان مانند قاعدگی دردناک، اختلالات قاعدگی، سرطانهای رحم، سرطان تخمدان، سرطان دهانه رحم، سرطان واژن، نزدیکی دردناک، کیست تخمدان، پیچ‌خوردگی تخمدان، عفونت دستگاه تناسلی (واژینیت) و … در این رشته مورد بحث قرار می‌گیرند.
همچنین بارداری، سیر و کنترل آن و انجام زایمان طبیعی یا عمل سزارین و عوارض آن نیز در این بخش قرار دارند. بیماری‌هایی مانند اکلامپسی و پره‌اکلامپسی، حاملگی خارج‌رحمی، سقط خودبه‌خودی، جداشدن جفت، زایمان سخت و …