moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
تاریخ زبان‌های اسلاوی به بیش از سه هزار سال پیش بازمی‌گردد، زمانی که زبان‌های اسلاوی از زبان نیابالت‌واسلاوی مشتق شدند. دو هزار سال آغازین این تاریخ، زمان وجود زبان پیشااسلاوی است، زمانی که زبان ایستاست و میان گویشوران آن تفاوت محسوسی مشاهده نمی‌شود. این وضعیت تا حدود ۵۰۰ میلادی برقرار است و این زبان را زبان نیااسلاوی یا نیااسلاوی آغازین می‌نامند. مرحلهٔ بعدی ۵۰۰ تا ۱۰۰۰ میلادی را دربرمی‌گیرد؛ در این بازه لهجه‌ها و تفاوت‌های آوایی پدیدار می‌شوند و زبان آغازین به سوی انشقاق به زبان‌های دیگر پیش می‌رود. در ۱۰۰۰ میلادی سه گروه زبانی زبان‌های اسلاوی شرقی، زبان‌های اسلاوی غربی و زبان‌های اسلاوی جنوبی پدید می‌آیند و خود آنها نیز در طی سده‌های پس از آن به زبان‌های دیگری که هنوز شماری از آنها زنده‌اند بخش می‌شوند، زبان‌هایی چون: بوسنیایی، روسی، بلاروسی، کاشوبی، صربی، لهستانی و ...
Wikipedia contributors, "History of the Slavic languages," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=History_of_the_Slavic_languages&oldid=776428581 (accessed May 21, 2017).
فرانچسکو موزر ( یا ؛ ؛ Dizionario d'ortografia e di pronunzia زادهٔ ۱۹ ژوئن ۱۹۵۱) رکابزن حرفه‌ای سابق اهل ایتالیا است که در رشتهٔ دوچرخه‌سواری جاده فعالیت می‌کرد. او توانست در سال ۱۹۸۴ برندهٔ جیرو دیتالیا شود. همچنین در سال ۱۹۷۷ قهرمان جهان در مسابقهٔ استقامت جاده شد.
موزر در جیووو زاده شد و نخستین پیروزی خود در مسابقات رسمی دوچرخه‌سواری را در سال ۱۹۷۰ در نگرار به دست آورد. در سال ۱۹۷۱ برندهٔ جیروی جوانان شد و در سال ۱۹۷۲ به قهرمانی ایتالیا در مسابقهٔ جاده دست یافت. در همان سال در المپیک مونیخ شرکت کرد و در مسابقهٔ جاده رتبهٔ هشتم را به دست آورد. موزر در سال ۱۹۷۳ حرفه‌ای شد و به تیم فیلوتکس پیوست.
نخستین پیروزی حرفه‌ای موزر در سال ۱۹۷۳ در مسابقهٔ سان مارینو به دست آمد. در همان سال، در مرحلهٔ چهاردهم جیرو دیتالیا نیز پیروز شد. موزر فصل ۱۹۷۴ را با چند پیروزی در مسابقات یک‌روزه آغاز کرد. برندهٔ پرولوگ تور لوانته شد و سپس در پاریس–روبه دوم شد. پس از کسب رتبهٔ هفتم در جیرو نیز، در چند کلاسیک تابستانه و پاییزه از جمله پاریس–تور، تور پیمونت و تور امیلیا به پیروزی رسید.
فصل ۱۹۷۵ با کسب رتبه‌ٔ دوم دوفینه لیبره برای موزر آغاز شد. سپس برندهٔ میدی لیبره شد و پس از آن قهرمانی مسابقهٔ جادهٔ ایتالیا را به دست آورد. پس از نایب قهرمانی در مسابقهٔ میلان–سانرمو وارد تور دو فرانس شد. او توانست برندهٔ پرولوگ تور شود و پیراهن طلایی را به دست آورد. او رهبری را برای شش روز در اختیار داشت تا این که در تایم تریل انفرادی مرحلهٔ ششم ۳۳ ثانیه زمان از دست داد و پیراهن طلایی را به ادی مرکس داد. در مرحلهٔ هفتم، دومین پیروزی خود را کسب کرد و تا مرحلهٔ دهم در رتبهٔ دوم قرار داشت. در مرحلهٔ یازدهم زمان زیادی از دست داد و از ده نفر برتر خارج شد؛ ولی در مراحل ۱۳ تا ۱۵ بخشی از عقب‌ماندگی خود را جبران کرد. در نهایت، رتبهٔ هفتم تور دو فرانس ۱۹۷۵ را به دست آورد. همچنین برندهٔ رده‌بندی رکابزن جوان تور شد. در پایان همان سال، موزر توانست برندهٔ تور لمباردی شود.
پیروزی‌های موزر در فصل ۱۹۷۶ با فتح جام برشا آغاز شد. او توانست برندهٔ تور پولیا، شش‌روزهٔ میلان (همراه پاتریک سرکو) و تور آپنین شود. سپس در مسابقات قهرمانی پیست جهان، قهرمان تعقیبی انفرادی شد. در جیرو، موزر در تایم تریل مرحلهٔ هفتم، پیروز شد و پیراهن صورتی را به تن کرد. هرچند در مرحلهٔ بعد، عقب افتاد و رهبری را از دست داد. در مرحلهٔ سیزدهم نیز زمان از دست داد؛ ولی برندهٔ مرحلهٔ ۱۴ شد و در نهایت، در رتبهٔ چهارم جیرو ایستاد. همچنین برندهٔ رده‌بندی امتیازی شد.
در سال ۱۹۷۷ موزر توانست دوباره پیراهن امتیازی جیرو را به دست آورد و برندهٔ لافلش والونی شود. همچنین قهرمان جهان در مسابقهٔ استقامت جاده در ونزوئلا شد. سپس به همراه رنه پاینن، برندهٔ شش‌روزهٔ گرنوبل شد. در سال ۱۹۷۸ در مسابقه‌های شش‌روزهٔ دورتموند و میلان همراه پاینن پیروز شد. در مسابقات قهرمانی پیست ایتالیا برندهٔ تعقیبی انفرادی شد و پاریس–روبه را فتح کرد. در چهار مرحلهٔ جیرو پیروز شد و پیراهن امتیازی را برای سومین بار به دست آورد. سپس برندهٔ تور کاتالونیا شد و در پایان فصل، در تور لمباردی به پیروزی رسید.
در سال ۱۹۷۹ برندهٔ مسابقات قهرمانی ایتالیا، پاریس–روبه، خنت–ویووخم و تور امیلیا شد. در سال ۱۹۸۰ پاریس–روبه را برای سومین سال متوالی فتح کرد و قهرمان تیرنو–آدریاتیکو شد که این قهرمانی را در سال ۱۹۸۱ نیز تکرار کرد. در سال ۱۹۸۲ برندهٔ پیراهن امتیازی جیرو شد و در سال ۱۹۸۳ تور ترنتینو را فتح کرد.
در سال ۱۹۸۴ موزر ابتدا برندهٔ سه مسابقهٔ شش‌روزه شد. در میلان–سانرمو پیروز شد و رکورد تازه‌ای برای یک‌ساعت رکابزنی ثبت کرد. در تنها حضور خود در ووئلتا اسپانیا، برندهٔ پرولوگ و مرحلهٔ ۱۱ شد. سپس برای یازدهمین بار در جیرو شرکت کرد تا پس از سه بار بازماندن از کسب قهرمانی، برای نخستین بار برندهٔ جیرو شود. ابتدا برندهٔ پرولوگ شد؛ ولی در مرحلهٔ بعد رهبری جیرو را از دست داد. در مرحلهٔ پنجم ۲ ثانیه پس از مورنو آرجنتین از خط پایان در بلوک‌هاوس گذشت و دوباره پیراهن صورتی را با برتری ۹ ثانیه‌ای نسبت به آرجنتین به تن کرد. با پیروزی در مرحلهٔ بعد، توانست برتری خود را افزایش دهد و در مراحل بعدی از برتری خود دفاع کند. در تایم تریل مرحلهٔ ۱۵ موزر مسیر ۳۷ کیلومتری را ۵۳ سریعتر از روبرتو ویسنتینی طی کرد و برتری خود را به بیش از ۱ دقیقه رساند. در مرحلهٔ بیستم، عقب افتاد و بیش از ۲ دقیقه زمان نسبت به لوران فینیون از دست داد تا پیراهن صورتی را به فینیون دهد و پیش از آغاز مرحلهٔ پایانی که تایم تریل بود، ۱ دقیقه و ۲۱ ثانیه عقب‌تر از او بود. در این مرحله، موزر ۲ دقیقه و ۲۴ ثانیه زمان کمتری نسبت به فینیون برای طی کردن مسافت ۴۲ کیلومتری صرف کرد و با برتری ۶۳ ثانیه‌ای نسبت به او برندهٔ جیرو شد. فینیون اعتقاد داشت بالگرد فیلمبرداری پشت سر موزر و جلوی فینیون حرکت می‌کرده‌است و تلاطم هوای ناشی از آن باعث پیروزی موزر شده‌است. در حالی که از نظر موزر، وجود بالگرد هیچ تأثیری بر نتیجهٔ مسابقه نداشت. همچنین موزر در عبور از پیچ‌ها برخلاف سایر رکابزنان از خط مسابقه تبعیت نمی‌کرد و در میانهٔ جاده حرکت می‌کرد.
موزر در دو فصل بعد نیز بر سکوی دوم و سوم جیرو ایستاد و آخرین پیروزی خود در گرند تورها را در مرحلهٔ ۱۸ جیروی ۱۹۸۶ کسب کرد. او در سال ۱۹۸۸ بازنشسته شد.
ایر قاهره یک شرکت هواپیمایی با کد یاتا SM است که در تاریخ ۲۰۰۳ میلادی تأسیس شده است. دفتر مرکزی ایر قاهره در قاهره، مصر واقع شده‌است و قطب این شرکت هواپیمایی در فرودگاه بین‌المللی قاهره قرار دارد.
براوو ایرویز یک شرکت هواپیمایی چارتر اوکراینی با کد ایکائو BAY است که در سال ۲۰۱۲ میلادی تأسیس شد. دفتر مرکزی براوو ایرویز در کی‌یف، اوکراین واقع شده و قطب این شرکت هواپیمایی در فرودگاه بین‌المللی بوریسپیل قرار دارد و به ۱۶ مقصد پرواز انجام می‌دهد.planespotters.net - Bravo Airways Fleet Details and History retrieved 16 July 2016
در ماه مه ۲۰۱۷ میلادی، ناوگان هوایی براوو ایرویز به شرح زیر است:
توماس دی وال (؛ زادهٔ ) روزنامه‌نگار نویسنده و کارشناس اروپای شرقی و قفقاز اهل انگلستان است.
شورش ۱۹۷۷ نان در مصر () از جمله شورش‌هایی است که به دلیل قحطی یا کمبود نان شکل گرفت. علت‌های دیگر مانند افزایش قیمت نان، کاهش برداشت محصول گندم و جو یا ذخیره‌سازیهای بی‌رویه مواد غذایی توسط سرمایه‌داران نیز در شکل‌گیری این شورش‌ها تأثیر داشته‌است.
این شورش در روزهای ۱۸ تا ۱۹ ژانویه ۱۹۷۷ بسیاری از شهرهای عمده مصر را تحت تأثیر قرار داد. این شورش‌ها به دلیل قطع یارانه‌های غذایی و برای اعتراض به بانک جهانی و صندوق بین‌المللی پول صدها هزار نفر از قشرهای کم درآمد به قیامی خود به خودی تبدیل شد. در این شورش ۷۹ نفر کشته و بیش از ۵۵۰ نفر مجروح شدند. این شورش با ورود نیروهای ارتش به صحنه و ارائه مجدد یارانه‌ها توسط دولت پایان یافت.
این شورش‌ها ریشه در سیاست گشایش انور سادات داشت که از ابتدای دهه هفتاد قدرت را در مصر بدست گرفته بود. او قصد داشت که اقتصاد مصر را به اقتصادی آزاد تبدیل کند. در سال ۱۹۷۶ سادات از بانک جهانی وام گرفت تا با آن مشکل بدهیهای کشورش را حل کند. بانک جهانی به سیاست مصر در پرداخت یارانه مواد غذایی پایه‌ای انتقاد کرد و در نتیجه سادات در ژانویه ۱۹۷۷ اعلام کرد که یارانه آرد، برنج و روغن و پاداش کارکنان دولت را لغو می‌کند. این سیاست جدید به آنجا رسید که قیمت مواد غذایی تا ۵۰ درصد افزایش پیدا کند.
اعتراض عمومی علیه این سیاست چندان طولانی نبود. در ۱۸ و ۱۹ ژانویه، به دلیل قطع یارانه‌های غذایی شورش طبقات تهی دست سراسر شهرهای مصر از اسوان تا اسکندریه را درنوردید. به مدت دو روز، شورشگران به مظاهر فساد در طبقه متوسط حمله کردند، آنها شعار می‌دادند: «ای قهرمان بپا خیزید، معاش ما کجاست؟» و «دزدان گشایش، مردم گرسنه‌اند». همچنین فریادهای «ناصر، ناصر» در اشاره به جمال عبدالناصر نیز شنیده می‌شد. شورشیان زمانی که حکومت سیاست‌های جدیدش را پایان داد، متوقف شد. علاوه بر ۷۹ کشته و ۵۵۶ مجروح ۱۰۰۰ نفر نیز دستگیر شدند.
این شورش‌ها تأثیرات بسیار قدرتمندی بر روی تمایل حکومت به اجرای سیاست‌های اقتصادی غیر مردمی گذاشت. بعد از شورشها، حکومت مصر بشدت نسبت به برانگیخته شدن تنش‌های سیاسی محتاط شد. اگرچه مصر در سال ۱۹۷۸قرارداد مالی جدیدی را با بانک جهانی پول امضا کرده بود ولی به دلیل عدم پایبندی به شرایط آن تنها مقدار کمی پول را توانست بدست بیاورد. این کشور بعد از اینکه در سال ۱۹۸۷ اکثر بدهی‌هایش را به بانک جهانی باز پرداخت کرد توانست با آن رابطه اش را عادی سازی کند.
زنان در انقلاب روسیه () نقشی ویژه داشتند. نقش کارگران، بویژه زنان کارگر، در انقلاب اکتبر معمولاً نادیده گرفته شده‌است ولی وقایع سال ۱۹۱۷ ثابت کرد که توده‌های کارگر می‌توانند جایگزین نظام سرمایه‌داری شوند. زنان در انقلاب اکتبر نشان دادند که چگونه ستم دیدگان به صحنه می‌آیند و در یک نبرد انقلابی جامعه را تغییر می‌دهند، چگونه تبعیض جنسیتی به چالش گرفته می‌شود و چگونه طبقه کارگر می‌تواند به تمامی اشکال ظلم و ستم تهاجم کند.
کارل مارکس نیز عقیده داشت که انقلابهای بزرگ اجتماعی بدون حضور فعال زنان غیرممکن است.
به علت وقوع جنگ در روسیه؛ زنان بیش از ۴۰ درصد کارگران این کشور را تشکیل می‌دادند. مشارکت فعالِ آن‌ها در امر انقلاب عاملی تعیین‌کننده در پیروزیِ بر نظام تزاری به حساب می‌آید.
در سال ۱۹۱۷ در روز زنان کارگر در سنت پترزبورگ ایده یک اعتصاب عمومی در ۸ مارس، روز جهانی زن گسترش یافت. در آن روز، صدها نفر از زنان سنگ و گلوله برفی به پنجره کارخانه پرتاب کردند و کارگران مرد همکار خود را به خیابان کشاندند. زنان شرکت کننده در این شورش به پاسگاه‌های پلیس تهاجم کردند. بسیاری از سربازان از شلیک کردن به زنان خودداری کردند. زنان شرکت کننده در شورش بچه‌هایشان را هم به همراه خود داشتند. لئون تروتسکی بعدها نوشت زنان سربازها را خلع سلاح کردند و به آنها دستور دادند که: «شمشیرهایتان را به زمین بگذارید و به ما بپیوندید».
به این ترتیب طی پنج روز رژیم تزار که قرن‌ها بر روسیه حاکم بود سرنگون شد.
قحطی و گرسنگی کار را برای کارگران روسی سخت کرد تا بتوانند جامعه را اداره کنند. همکاری و مشارکت زنان همانگونه که در ماه‌های فوریه و مارس ۱۹۱۷ بود ادامه پیدا نکرد. به‌هرحال اعتراضات زنان بخاطر غذا در ماه مه سال ۱۹۱۸ بود که جرقه اولین موج قیام علیه دولت بلشویک را دامن زد. پس از آن در برنامه‌های پنج ساله اقتصادی ژوزف استالین زنان در صف مقدم اعتصاب کارگری و دهقانی قرار گرفتند و با سیاست خشونت‌آمیز استالین مقابله کردند. رژیم استالین توانست با گرسنگی دادن و سرکوب تمامی این مقاومت‌ها را کنترل کند.
مقاومت آلبانی در جنگ جهانی دوم یک جنبش عمدتاً کمونیستی علیه نیروهای اشغالگر ایتالیایی بود که تا سال ۱۹۴۳ ادامه داشت و پس از آن آلمان‌ها در آلبانی نیز در سال ۱۹۴۴ اخراج شدند و به آزادی کشور منجر شد.
در بررسی رویدادهای مختلف در زمان جنگ جهانی دوم یکی از موضوعات، مقاومتی است که کشور آلبانی در مقابل اشغالگری و فاشیسم از خود نشان داد. در این راستا حمله ایتالیا به آلبانی، رقابت آلمان هیتلری با اشغالگران ایتالیایی و نهایتاً اشغال آلبانی توسط آلمان قابل تأمل است. پیش از وقوع جنگ جهانی دوم، در سال ۱۹۲۷ میان کشورهای ایتالیا و آلبانی توافقی دفاعی به امضاء رسیده بود و این توافق بود که راه نفوذ ایتالیا به آلبانی را هموار کرد. از سال ۱۹۳۵ که موسولینی به فکر کشورگشایی افتاد، حمله به آلبانی نیز از جمله برنامه‌های او بود. او در ۷ آوریل ۱۹۳۹ فرمان داد تا بعد از بمباران سواحل این کشور نیروهایش به داخل خاک این کشور نفوذ کنند ولی متقابلاً مردم آلبانی با مقاومت توانستند اشغالگران را از کشورشان بیرون کنند.
بعد از جنگ مرکز نجات غیرنظامیان ژنو گزارش داد که آلبانی یکی از ویران‌ترین کشورهای اروپا ست. ۶۰۰۰۰ خانه ویران شد و حدود ۱۰ درصد از جمعیت این کشور بی‌خانمان شدند.
بعد از تصرف اتریش توسط آلمان و شروع تهاجم علیه چکسلواکی، ایتالیا متوجه شد که در تعادل قوا نقش پائین‌تری را دارد به این دلیل موسولینی تصمیم گرفت تا در ابتدای سال ۱۹۳۹ آلبانی را به کشورش ملحق کند. ویکتور امانوئل سوم پادشاه ایتالیا این عمل را به عنوان یک خطر غیرضروری مورد انتقاد قرار داد. رم به تیرانا اولتیماتوم داد و خواست که به اشغالگری ایتالیا گردن بگذارد ولی پادشاه آلبانی مستعمره شدن کشورش را نپذیرفت و در نتیجه در هفتم آوریل سال ۱۹۳۹ لشکر موسولینی به آلبانی تهاجم کرد.
دو روز قبل از تهاجم ایتالیا برای تصرف آلبانی، در جریان گفتگوهای معروف به «مذاکرات ژنرال‌ها» بین ژنرال کایْتل آلمانی و ژنرال پارْیانی ایتالیایی، تصمیم نهایی برای آغاز این تجاوز نظامی، گرفته شده بود.
نقشه حمله ایتالیا در ۷ آوریل ۱۹۳۹ با بمباران سواحل آلبانی و پیاده شدن نیروهای ایتالیایی عملی گردید و با شکست مقاومت آلبانی، این کشور به تصرف ایتالیای فاشیسم درآمد. نیروی مهاجم ایتالیا به ۵۰ هزار نفر می‌رسید. این تعداد با واحدهای دریایی و هوایی حمایت می‌شدند. در ساحل شهر دورس یک نیروی ۳۶۰ نفره آلبانیایی که عمدتاً ژاندارم و نیروهای محلی بودند و توسط عباس کوپی فرماندهی می‌شدند در مقابل نیروهای ایتالیا ایستادگی کردند. پیش از او مویو اولچیناکو یک افسر نیروی دریایی آلبانی تلاش کرده بود که در مقابل نیروی مهاجم ایستادگی کند. نیروهای دورس که تنها سه مسلسل داشتند و بقیه آن‌ها سلاح سبک در اختیار داشتند مهاجمان ایتالیایی را در بندر دورس متوقف کردند تا اینکه تانک‌های کوچک انبوهی از کشتی ایتالیا تخلیه شد و نبرد شروع شد. پنج ساعت بعد نیروهای ایتالیایی شهر دورس را تصرف کردند. در ساعت یک و نیم عصر روز اول تمامی سواحل آلبانی در دست ایتالیا بود.
پادشاه آلبانی و خانواده اش برای اینکه به آلت دست کشور ایتالیا تبدیل نشود به یونان گریخت و از یونان به لندن رفتند.
طی پنج روز، ارتش آلبانی شکست خورد و آلبانی به تصرف نیروهای اشغالگر ایتالیایی درآمد. آلبانی بخشی از ایتالیا شد و دولتی فاشیستی در آلبانی روی کار آمد. با تسلط موسولینی بر آلبانی، مقامات آلبانی، اتحاد با ایتالیا را تصویب کردند و بر اساس مصوبه‌ای که صادر کردند، پادشاه ایتالیا تاج و تخت آن کشور را تصاحب کرد. با این حال، ایتالیا کمتر از دو سال بعد مجبور به خروج از این منطقه شد و راه برای شکست‌های بعدیش بازگردید.
به دلیل جامعه‌ای کشاورزی، و عمدتاً مسلمان تحت نظارت پلیس امنیتی پادشاه، جنبش کمونیست آلبانی نتوانست در زمان جنگ نیروی عمده‌ای را جذب کند. در واقع این کشور پیش از شروع جنگ جهانی دوم حزب کمونیست تکامل یافته‌ای نداشت. در سال ۱۹۲۴ با فرار فان نولی بنیان‌گذار کلیسای ارتودکس به ایتالیا تعدادی از پیروان مهاجرش به مسکو رفتند و در آنجا به کنفدراسیون احزاب کمونیست پیوستند و از این طریق به کمینترن یا کمونیسم بین‌المللی ملحق شدند. در سال ۱۹۳۰ کمینترن، علی کلمندی را برای آلبانی برگزید تا هسته‌های کمونیستی در این کشور را سازمان دهد؛ ولی آلبانی طبقه کارگر نداشت تا کمونیست‌ها بتوانند به آن‌ها تکیه کنند.
در نوامبر سال ۱۹۴۱ یک گروه کمونیستی شامل ۱۳۰ نفر حزب کمونیست آلبانی را تشکیل دادند. رهبری این گروه با انور خوجه و ۱۱ نفر از اعضای کمیته مرکزی این حزب بود. این حزب در ابتدا با اقبال عمومی روبرو نشد و سازمان جوانش کارگران کمی را به خود جذب کرد.
مقاومت آلبانی بعد از شکست نیروهای ایتالیایی در جنگ با یونان بالا گرفت. این جنگ در بیست و هشت اکتبر سال ۱۹۴۰ شروع شد. با شکست ارتش ایتالیا تعداد داوطلب‌های آلبانی‌تبار که به عنوان نیروی کمکی ارتش ایتالیا عمل می‌کردند از این ارتش جدا شدند و در مقابل گروه‌های جنگنده و پارتیزان با پیوستن جدا شدگان از ارتش ایتالیا بیشتر شد و به ۳ هزار نفر رسید. در نوامبر همان سال سربازانی که نمی‌خواستند با ارتش ایتالیا کار کنند در شهر لژا (Lezha) در نزدیکی بندر شنجین (Shengjin) در سواحل دریای آدریاتیک با نیروهای ایتالیا درگیر شدند و ۱۹ تن از آن‌ها را کشتند و ۳۰ نفر دیگر را مجروح کردند و به کوه‌ها عقب‌نشینی کردند. در همان ماه یک گروه پارتیزان به ستونی از دشمن در جاده جیروکاسترا (Gjirokastra) تهاجم کردند و تعدادی ایتالیایی را کشتند. در هفدهم ماه مه سال ۱۹۴۱ در تیرانا یک جوان بنام واسیل لاسی تلاش کرد که شاه ویکتور امانوئل سوم را با شلیک به او به قتل برساند ولی نتوانست و پس از دستگیری اعدام شد.
در نیمه سال ۱۹۴۲ حزب کمونیست آلبانی از جوانان این کشور خواست تا برای آزادی کشور از ایتالیا وارد جنگ با اشغالگران شوند. این تبلیغات باعث شد که تعداد کارگران جوان بیشتری به حزب بپیوندند. در سپتامبر سال ۱۹۴۲ این حزب دست به تشکیل یک جبهه مردمی زد و نام آن را جنبش آزادیبخش ملی (NLM) نامید. این جنبش از تعدادی گروه‌های مقاومت شامل تعدادی گروه بشدت ضد کمونیست تشکیل شده بود. در زمان جنگ پارتیزان‌های این جبهه به هشدارهای ایتالیا که گفت با عملیات چریکی تنبیه خواهند شد توجه نکردند. رهبر پارتیزان‌ها برعکس بر روی تمایل به انتقام‌گیری علیه چنین اقداماتی از سوی ایتالیا که باعث جذب نیرو نیز می‌شد حساب باز کرد.
در ۱۷ تا ۲۲ فوریه سال ۱۹۴۳ در روستای لابینو اولین گردهمایی عمومی حزب کمونیست آلبانی برگزار شد. بررسی شرایط سیاسی و نظامی در کشور نشان داد که تشکیل یک ارتش آزادیبخش ملی ضروری است. در ۱۷ مه ۱۲ پارتیزان به قلعه‌ای نظامی در لسکوویکو تهاجم کردند. پارتیزان‌ها شهر را محاصره کردند و نبرد شروع شد. بیش از ۱۰۰۰ ایتالیایی این شهر را در کنترل خود داشتند. این جنگ سه روز طول کشید. فرمانده ایتالیایی قلعه درخواست نیروی هوایی کرد ولی قبل از اینکه نیروی هوایی برسد پارتیزان‌ها شهر را تصرف کردند. ایتالیایی‌ها چند صد سرباز را از دست دادند و مقادیر زیادی سلاح و تجهیزات نظامی بدست پارتیزان‌ها افتاد. در پایان ماه ژوئن ایتالیایی‌ها نیرویی را به مالاکاستارا- تپله نا فرستادند. ۲۰۰۰ پارتیزان در کوهستان‌ها در کمین نشستند. در اولین برخورد، ایتالیایی‌ها عقب رانده شدند؛ ولی بعد از چهار روز نبرد پارتیزان‌ها با تلفات زیاد به کوهستان‌ها بازگشتند. در مجموع از ماه مه تا ژوئیه ۱۹۴۳ ایتالیایی‌ها هزاران نفر را از دست دادند و تعداد بیشتری از آن‌ها زخمی شدند.
در چنین شرایطی ارتش ورماخ چند حمله نظامی را با نام کنستانتین برای بیرون کردن ایتالیا از بالکان طراحی کرد. در آوریل سال ۱۹۴۳ واحدهای نظامی و اطلاعاتی ارتش آلمان به میتروویسا یا کوزوو کنونی اعزام شدند تا آلبانی‌هایی که از ایتالیا تأثیر بدی گرفته بودند را به خود جذب کنند. در ماه‌های ژوئیه و اوت سال ۱۹۴۳ ارتش آلمان فرودگاه آلبانی و بنادر آن را تصرف کرد. در نیمه اوت شش هزار سرباز آلمانی در آلبانی حضور داشت. آلمان‌ها می‌خواستند که در آلبانی یک حکومت مستقل و بی‌طرف تشکیل بدهند که دوست آلمان باشد؛ ولی جنگ میان آلبانی که توسط پارتیزان‌های یوگسلاوی حمایت می‌شد و آلمان درگرفت. آلمان به راحتی آلبانی را تصرف کرد و یک دولت بی‌طرف را به ریاست بالی کومبتار تشکیل داد.
آلمانی‌ها تلاش می‌کردند تا رهبران آلبانی را متقاعد کنند تا حکومتی طرفدار آلمان را تشکیل دهند؛ ولی بسیاری از رهبران آلبانی تردید داشتند چرا که شایع شده بود نیروهای انگلیسی آماده می‌شوند تا به آلبانی حمله کنند. رهبران آلبانیایی کوزوو، با این حال، می‌دیدند که شکست آلمان باعث خواهد شد به زیر هژمونی یوگسلاوی بروند تمایل بیشتری به همکاری داشتند.
در ۱۴ سپتامبر ۱۹۴۳، دولت آلبانی توسط چافو بیگ اولچینی، ابراهیم بیچا، بدری پیانی و جعفر دوا تشکیل شد. پارلمان این دولت که از ۲۴۳ نفر تشکیل شده بود در شانزدهم اکتبر ۱۹۴۳ شروع بکار کرد و یک شورای چهار نفره را برای اداره کشور انتخاب کرد. حکومت جدید که قول داده بود در جنگ بی‌طرف باقی بماند به قولش وفادار باقی ماند. سیستم‌های قضایی و اداری دوباره شروع بکار کردند. مدرسه‌ها باز شدند. گامهایی نیز در راستای رفرم‌های ارضی برداشته شد.
بعد از تشکیل چنین حکومت بی‌طرفی بود که نیروهای طرفدار بالی در همکاری با آلمان‌ها جنگ شدیدی را با کمونیست‌ها شروع کردند. بالی همچنین بعد از شکست دادن پارتیزانها، استروگا در مقدونیه را تصرف کرد.
در کوزوو و غرب مقدونیه در زمانی که بخش مستقلی از آلبانی بود، آلمان‌ها و بالیست‌ها درگیری‌های پراکنده‌ای با پارتیزان‌های یوگسلاوی داشتند. وقتی که ماچه لار در حد فاصل دبار و پشکوپی توسط بریگاد پارتیزان‌ها تصرف شد، آلمان‌ها با همکاری نیروهای ژم حسا (Xhem Hasa) علیه پارتیزان‌های آلبانی و یوگسلاوی دست به تهاجم زدند.
در ژانویه سال ۱۹۴۴ پارتیزان‌های کمونیست گرد هم جمع شدند و کنترل بسیاری از مناطق جنوب آلبانی را بدست گرفتند. با این حال تا ماه ژوئن در برخی مناطق، آن‌ها در معرض حملات آلمان‌ها قرار داشتند. در ۲۹ ماه مه۱۹۴۴ یک شورا از جبهه آزادیبخش ملی (NLF) که یک شورای ضد فاشیستی بود امور دولتی و قوه مقننه آلبانی را بعهده گرفت و انور خوجه نیز به ریاست این شورا رسید.
پارتیزان‌ها در نیمه تابستان سال ۱۹۴۴ آخرین بقایای نیروهای بالی را در جنوب شکست دادند ولی تا پایان ماه ژوئیه در قسمت‌های شمالی با مقاومت‌های پراکنده‌ای مواجه بودند. انگلستان از باقی مانده ملی‌گرایان خواست تا مانع پیشروی کمونیست‌ها نشوند و متفقین نمایندگان خود را با آن‌ها به ایتالیا فراخواندند. اگرچه بسیاری از آن‌ها فرار کردند ولی رهبران ملی گرایان را از آلبانی خارج نکردند. بدین ترتیب قبل از پایان نوامبر ۱۹۴۴ ارتش آلمان از تیرانا بیرون رانده شد و کمونیست‌ها کنترل پایتخت را در دست داشتند.
پس از جنگ جهانی دوم آلبانی در موقعیت نامطلوبی بود ولی روابط عمیق جبهه آزادیبخش ملی با کمونیست‌های یوگسلاوی که از حمایت نظامی و سیاسی انگلستان برخوردار بودند باعث این تضمین شد که بلگراد نقشی تعیین‌کننده در آلبانی بعد از جنگ داشته باشد.
شکار خوک دریایی به شکل استفادهٔ شخصی یا در سطح تجاری، در ۹ کشور کانادا، روسیه، نامیبیا، سوئد، نروژ، گرینلند، ایسلند، ایالات متحده آمریکا و فنلاند انجام می‌گیرد که بیشترین میزان آن در کانادا و گرینلند انجام می‌شود. نروژ بزرگترین بازار هدف خوک‌های آبی شکارشده در کاناداست.
تهران امروز می‌تواند به موارد زیر اشاره داشته باشد:
بتول رضایی یا پروانه یا خانم موچول (زادهٔ ۱۲۸۹ خورشیدی - درگذشتهٔ ۱۳۱۲ خورشیدی) نوازندهٔ سه‌تار، تار و خوانندهٔ موسیقی دستگاهی ایرانی بود. او نخستین کسی است که صدای ساز سه‌تارش را ضبط کردند و نخستین کسی است که همزمان با نوازندگی آوازش ضبط شده است. او مادر دیگر خوانندهٔ ایرانی خاطره پروانه بود.
پروانه در تهران و در خانواده‌ای از قشقایی‌های شیراز متولد شد. پروانه در دربار قاجار نزد اکرام‌الدوله آواز فراگرفت و مدتی هم شاگرد رضا قلی خان نوروزی بود. او در زمستان ۱۳۰۶ حدود ۱۰ صفحه ضبط کرد که در دومین اثرش در گوشه‌های زابل و منصوری صدای سه‌تار و آوازش را ضبط کرد. همسرش خیاطی از خاندان شیخ‌الاسلامی قزوین بود و به سل مبتلا بود پروانه نیز بر اثر سل در سال ۱۳۱۲ درگذشت و در گورستان ابن‌بابویه در جنوب تهران دفن شده‌است.
او دو فرزند، یک پسر و یک دختر به نام اقدس خاوری داشت که با نام هنری «خاطره پروانه»، خواننده بود.
شاعرانی همچون شهریار و ملک‌الشعرای بهار در مدح و مرثیهٔ او اشعاری سروده‌اند. مثال از بهار:
یا از شهریار:
هنریک نیکلای سیراویان (؛ – ) یک هنرمند برجسته اهل ارمنستان بود.
در ۱۸ دسامبر ۱۹۲۸ در ایروان به دنیا آمد. وی در بین سال‌های ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۸ در مدرسه هنری ترلمزیان آموزش دید؛ و از سال ۱۹۵۶ عضو اتحادیه هنرمندان ارمنستان بود. وی در در ایروان درگذشت
گاگیک سیراویان، نونه سیراویان، فرزندان وی هستند.
کارلوس (کارلن) می‌شایی سایادیان (؛ زادهٔ ) یک نقاش اهل ارمنستان است.
وی در ۱۷ فوریهٔ ۱۹۴۸ در ایروان به دنیا آمد و از کالج دولتی هنرهای زیبای پانوس ترلمزیان و آکادمی دولتی هنرهای زیبای ارمنستان فارغ‌التحصیل گشت. وی عضو اتحادیه هنرمندان ارمنستان می‌باشد.
سوادا گریگوریان (؛ زادهٔ ) یک نقاش اهل ارمنستان است.
در در روستای کاراشن، استان سیونیک به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان فارغ‌التحصیل گشت. گریگوریان عضو اتحادیه نقاشان ارمنستان می‌باشد.
پل مانوکی گیراگوسیان (؛ ۱۹۲۶ – ۲۰ نوامبر ۱۹۹۳) یک نقاش ارمنی‌تبار اهل لبنان بود.
در یک خانواده ارمنی نجات‌یافتگان نسل‌کشی ارمنی‌ها به دنیا آمد. در اوایل دهه ۱۹۴۰، گیراگوسیان و خانواده‌اش به یافا نقل مکان نمودند. در سال ۱۹۴۷، خانواده مجبور شد دوباره نقل مکان نماید و در لبنان سکونت گزیند. در دهه ۱۹۵۰، گیراگوسیان شروع به تدریس هنر در چندین مدرسه ارمنی نمود و به عنوان نگارگر به فعالیت پرداخت. در سال ۱۹۵۶، گیراگوسیان در یک رقابت نقاشی برنده جایزه نخست شد. در سال ۱۹۶۱، گیراگوسیان به بیروت بازگشت. در سال ۱۹۶۲ بورسیه تحصیلی دیگری به گیراگوسیان اعطاء گردید. در سال ۱۹۸۹، گیراگوسیان برای نمایش آثار خویش در La Salle Des Pas Perdus در یونسکو به پاریس رفت و تا سال ۱۹۹۱ همراه با بخشی از خانواده‌اش در همان‌شهر زندگی نمود. در همان‌سال وی یک نمایشگاه انفرادی در Institut du Monde Arabe برگزار نمود. گیراگوسیان در ۲۰ نوامبر ۱۹۹۳ در سن ۶۷ سالگی در بیروت درگذشت.
در سال ۱۹۵۲ پل با ژولیت هیندیان، با یک نقاش جوان و شاگرد پیشین خویش ازدواج نمود. این زوج صاحب شش فرزندش شدند. پسرشان آرا بمحض تولد درگذشت. در سال ۲۰۱۱ خانواده برای حفظ میراث وی، بنیاد پل گیراگوسیان را تأسیس نمود.
ادوارد همایاکی ایسابکیان (؛ ؛ – ) نقاش اهل ارمنستان بود. وی بنیانگذار سبک ترکیب موضوعی در ارمنستان بود.
وی در ۸ نوامبر ۱۹۱۴ در ایغدیر، در ناحیه سورمالو فرمانداری ایروان به دنیا آمد و در بین سال‌های ۱۹۳۵ تا ۱۹۴۱ در آکادمی هنری دولتی تفلیس تحصیل نمود. وی همچنین برنده جوایزی همچون نشان مسروپ ماشتوتس و شهروند افتخاری ایروان شد. وی در ۱۷ اوت ۲۰۰۷ در سن ۹۲ سالگی در ایروان درگذشت و در پانتئون کومیتاس به خاک سپرده شد.
وی با آرپنیک نالباندیان ازدواج نمود و این زوج صاحب یک پسر به نام آرام ایسابکیان شدند.
گریگور خانجیان (؛ زاده ۲۹ نوامبر ۱۹۲۶ – درگذشته ۱۹ آوریل ۲۰۰۰) یک نقاش اهل ارمنستان بود. وی به خاطر تصویرگری‌هایش از رمان‌های تاریخی، اشعار، و همچنین نقاشی‌های دیواری و نرده‌ها با موضوعات تاریخی شناخته می‌شود.
وی در ۲۹ نوامبر ۱۹۲۶ در ایروان در به دنیا آمد . وی عضو فرهنگستان ملی علوم ارمنستان بود. وی همچنین برنده جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار، نشان برجسته افتخار، نقاش مردمی ارمنستان شوروی، چهره هنری افتخاری ارمنستان شوروی، جایزه دولتی ارمنستان شوروی و جایزه دولتی اتحاد شوروی شد. وی در ۱۹ آوریل ۲۰۰۰ در سن ۷۳ سالگی در ایروان درگذشت و در آرامستان مرکزی ایروان (توخماخ) به خاک سپرده شد.
سیران هوهانسی خاتلاماجیان (؛ – ) یک نقاش و کنشگر اهل ارمنستان بود.
وی در ۲۰ آوریل ۱۹۳۷ در روستوف-نا-دونو به دنیا آمد. در سال ۱۹۵۳ در مدرسه هنری متروفان گرکوف در روستوف-نا-دونو ثبت نمود و در سال ۱۹۵۹ فارغ‌التحصیل شد. سپس در سال ۱۹۵۹ سیران خاتلاماجیان به ایروان ارمنستان نقل مکان نمود و در انستیتو هنرهای زیبا و نمایشی ایروان پذیرفته شد و در سال ۱۹۶۴ از آنجا فارغ‌التحصیل شد. هنرمند جوان در ابتدا تحت تأثیر ماردیروس ساریان قرار گرفته بود اما بعداً به سبک نقاشی غیر ثمثیلی متمایل گشت. وی در ۱۴ سپتامبر ۱۹۹۴ در سن ۵۷ سالگی در ایروان درگذشت.
گئورگ کوتیانتس (؛ – ) یک نقاش اهل ارمنستان بود.
در در شوشی به دنیا آمد وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال "برای دفاع از لنینگراد" شده‌است. وی در در سن پترزبورگ درگذشت
سوان مالیکیان (؛ زادهٔ ) یک نقاش ارمنی‌تبار اهل انگلستان است.
در ۴ سپتامبر ۱۹۷۲ در لندن به دنیا آمد .
لوون ماناساریان (؛ زادهٔ - درگذشته Renowned Soviet Armenian artist Levon Manaseryan dies at 94) یک هنرمند و استاد دانشگاه اهل ارمنستان بود.https://www.panorama.am/en/news/2019/09/13/Levon-Manaseryan/2165909
در ۳ ژوئن ۱۹۲۵ در واغارشاپات به دنیا آمد و از فارغ‌التحصیل شد. ماناساریان در ۱۲ سپتامبر ۲۰۱۹ در سن ۹۴ سالگی درگذشت.
رافائل مگال ( با نام اصلی رافائل آرمنی ملیکیان ؛ زادهٔ ) یک نقاش اهل ارمنستان است. عنوان هنرمند افتخاری جمهوری ارمنستان در سال ۲۰۱۳ به وی اعطا گردیده‌است.
وی در بین سال‌های ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۴ در آکادمی دولتی هنرهای زیبای ایروان تحصیل نموده‌است. وی از سال ۲۰۰۸ عضو اتحادیه نقاشان ارمنستان است. از سال ۱۹۹۵ اقدام به برگزاری نمایشگاه‌های انفرادی نموده‌است که از جمله آنها می‌توان برگزاری نمایشگاه در ایروان، فلورانس، نیویورک، تورنتو، کویت، لندن، پاریس اشاره کرد. نقاشی‌های وی در نگارخانه ملی ارمنستان نگهداری می‌شود.
پاراون میرزویان (؛ ؛ زادهٔ ) یک نقاش اهل ارمنستان که ریاست نگارخانه ملی ارمنستان را بر عهده دارد.
در در سالوارد به دنیا آمد و در سال ۱۹۷۵ از آکادمی امپریال هنر لنینگراد فارغ التحصیل شد.
کارو سورنی مکرتچیان (؛ زاده – درگذشته ) یک نقاش و چهره اجتماعی اهل ارمنستان بود.
در ۲۸ مارس ۱۹۵۱ در بانانتس به دنیا آمد و از آکادمی دولتی هنرهای زیبای ارمنستان فارغ‌التحصیل گشت. از سال ۱۹۹۶ تا ۱۹۹ وی در پاریس در انجمن بین‌المللی هنر مشغول به فعالیت بود. مکرتچیان عضو اتحادیه نقاشان ارمنستان بود. وی در ۲۸ نوامبر ۲۰۰۱ در سن ۵۰ سالگی در ایروان درگذشت
سارگیس زابونیان (؛ زادهٔ ) نقاش و هنرمند مفهوی-چیدمان ارمنی‌تبار زاده ترکیه که در فرانسه زندگی می‌کند.
وی در سال ۱۹۳۸ در استانبول به دنیا آمد. سارگیس پیش از نقل مکان به پاریس در سال ۱۹۶۴ به فراگیری زبان فرانسه، نقاشی و طراحی داخلی پرداخت. وی در سال ۱۹۶۷ برنده جایزه نقاشی در شد و اثر خویش Connaissez-vous Joseph Beuys ? را در به نمایش گذاشت.
هُوْهانِس مگرتچی زارداریان (؛ – ) یک نقاش اهل ارمنستان بود. وی از آکادمی امپریال هنر فارغ‌التحصیل شده‌است.
در قارص در یک خانواده پیشه‌ور به دنیا آمد در جریان نسل‌کشی ارمنی‌ها زارداریانس ابتدا به آرماویر سپس به کراسنودار و در نهایت به تفلیس، گرجستان نقل مکان نمود. پس از حضور در کلاس‌های نقاشی در مدرسه هنری تفلیس زارداریان در سال ۱۹۳۳ به ایروان نقل مکان می‌نماید. وی در مدرسه هنرهای کاربردی ثبت نام می‌نماید و چهار سال بعد از استودیوی ستراک آراکلیان و واهرام گایفجیان فارغ‌التحصیل می‌شود. در سال ۱۹۳۷ زارداریان تحصیلات خویش را در انستیتو هنرهای زیبا و معماری آکادمی هنرهای لنینگراد روسیه ادامه می‌دهد. در اوایل ۱۹۴۱ با بازگشت او به ارمنستان در اوایل سال ۱۹۴۱، زرداریان به عنوان یکی از نوازندگان جوان امیدوار کننده شناخته می‌شود. وی یکی از بیشمار هنرمندانی است که در جریان جنگ جهانی دوم از خدمت معاف شد و به اتحادیه هنرمندان ارمنستان پیوست.
واروژان یپرمیان (؛ زادهٔ ) یک نقاش اهل ارمنستان است.
در سال ۱۹۷۸ پس از فارغ‌التحصیلی از کالج هنری ترلمزیان ایروان، وی در انستیتو هنرهای زیبا و تئاتر شروع به فعالیت کرد. واروژان یپرمیان در اتحادیه نقاشان ارمنستان، اتحادیه هنرمندان ارمنستان، اتحادیه هنرمندان خلاق روسیه و انجمن هنرمندان خلاق میر (MIR) عضویت دارد.
استپان ورانیان (؛ زادهٔ ) یک هنرمند پست‌مدرن اهل ارمنستان است.
ورانیان در ایروان از والدینی به نام‌های بئاتریس و هوهانس به دنیا آمد. در سال ۱۹۴۶ والدینش از یونان به ارمنستان مهاجرت نمودند. آنها بین سال‌های ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۵ به منطقه آلتای سیبری تبعدید شدند.
یرواند هاکوبی ووسکان (؛ زاده – درگذشته ) نقاش، مجسمه‌ساز و باستان‌شناس سرشناس ارمنی‌تبار اهل امپراتوری عثمانی بود. وی را به عنوان اولین مجسمه‌ساز ترکیه می‌شناسند.
در ۱۸۵۵ در کنستانتینوپل به دنیا آمد و از فارغ‌التحصیل گشت. وی در ۱۹۱۴ در سن ۵۹ سالگی در کنستانتینوپل درگذشت و در گورستان ارامنه شیشلی به خاک سپرده شد.
شوتا ناپلئونی ووسکانیان (؛ زادهٔ ) یک نقاش و مجسمه‌ساز اهل ارمنستان است.
وی در بین سال‌های ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۷ در تحصیل نموده‌است. ووسکانیان از سال ۱۹۹۵ عضو اتحادیه هنرمندان ارمنستان می‌باشد. آثار وی در نگارخانه ملی ارمنستان، موزه آرتساخ و نگارخانه هنری آرمه، ایروان به نمایش گذاشته شده‌است. همچنین آثار وی در روسیه، استکهلم، اورشلیم، آلمان، فرانسه و نیویورک به نمایش گذاشته شده‌است.
یغیشه مارتیروسی تادئوسیان (؛ – ) یک نقاش اهل ارمنستان که آثارش با جنبش‌های و میر ایسکوستوا مرتبط بود. عنوان «هنرمند افتخاری ارمنستان شوروی» در سال ۱۹۳۵ به وی اعطا گردید.
وی در ۲۴ سپتامبر ۱۸۷۰ در واغارشاپات به دنیا آمد و در تحصیل نمود. سپس مدرسه نقاشی، مجسمه‌سازی و معماری ثبت نام نمود. وی در سال ۱۸۹۴ فارغ‌التحصیل شد. در سال ۱۹۰۱ وی از مسکو به تفلیس نقل مکان نمود. آثار اولیه وی تحت تأثیر وارتگس سورنیانس بوده‌است اما پس از آن وی شروع به‌کارگیری از تکنیک‌های امپرسیونیسم و نقطه‌چینی نمودهاست. در سال ۱۹۱۶ وی اتحادیه هنرمندان ارمنستان یغیشه تادئوسیان. در ۲۲ ژانویهٔ ۱۹۳۶ در ۶۵ سن سالگی در تفلیس درگذشت و در پانتئون کومیتاس واقع در مرکز شهر ایروان به خاک سپرده شده‌است.Tadevosyan's memorial tombstone at Komitas Pantheon یک خیابان در ایروان و یک مدرسه هنری در واغارشاپات به افتخار وی نامگذاری شده‌است.
استپان تاشچیان (؛ زادهٔ ) خواننده، عروسک‌گردان و نقاش ارمنی‌تبار اهل ایالات متحده آمریکا است.
وی در ۱۹۵۹ به دنیا آمد
گورگن گئورگی "گوروس" بارونی-هوسپیان (؛ – ) یک نقاش اهل ارمنستان بود. وی نقاش افتخاری ارمنستان شوروی و عضو اتحادیه هنرمندان ارمنستان بود.
گوروس در ۱۵ سپتامبر ۱۹۰۵ در شهرک گوریس در خانواده سرشناس ملیک-اوهانیانس به دنیا آمد. ملیک اوهان پدربزرگ و گئورگ پارونیان پدر وی گوروس بودند. تنها یک سال سن داشت زمانی که پدر گوروس درگذشت وی تنها یک سال سن داشت و در سن دو سالگی نیز مادرش را از دست داد بنابراین تحت سرپرستی عمه اش قرار گرفت که بافنده سرشناس فرش بود. گوروس به عنوان یک عکاس وارد عرصه هنری گشت. به مدت ده سال وی دائماً در عرصه عکاسی حضور داشت. وی شیفته عکاسی از طبیعت بود. در سال ۱۹۲۸ یک استودیوی هنری در گوریس افتتاح شد و تا سال ۱۹۳۲ به فعالیت پرداخت. در سال ۱۹۳۱ وی پیشه نقاشی را شروع کرد. در سال ۱۹۳۳ گوروس به ایروان نقل مکان نمود و در مؤسسه تحقیقاتی-علمی به عنوان عکاس شروع به فعالیت نمود. در سال ۱۹۳۶ وی در نمایشگاه‌های جمهوری خواهان شرکت کرد. در سال ۱۹۳۹ گوروس از عکاسی دست کشید و به خویش را نقاشی اختصاص داد. از سال ۱۹۳۹ گوروس عضو اتحادیه هنرمندان ارمنستان بود. نمایشگاه‌های انفرادی گوروش در سال ۱۹۴۵ و ۱۹۵۸ در ایروان و در سال ۱۹۶۳ در گوریس، سیسیان و کاپان سازماندهی شدند. در سال ۱۹۶۵ عنوان هنرمند افتخاری جمهوری شوروی سوسیالیستی ارمنستان به گوروس اعطا گردید. وی در ۳۰ آوریل ۱۹۸۱ درگذشت. پس از مرگش چندین نمایشگاه وی در داخل و خارج از ارمنستان سازماندهی شده‌است.
میناس هالاج (؛ زادهٔ ) یک نقاش اهل ارمنستان است.
پدر وی نیز نقاش می‌باشد.
نلی دانیلیان (؛ زادهٔ ) یک نقاش اهل ارمنستان است.
نلی دانیلیان در سال ۱۹۷۸ در ایروان به دنیا آمد. در سال ۱۹۹۶ از دانشگاه هنر ناقاش هوناتانیان به عنوان یک نقاش-کارگردان فارغ‌التحصیل شد و در سال ۱۹۹۹ از دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه دولتی تربیتی خاچاطور آبوویان به عنوان آموزگار نقاشی و هنر کاربردی صحنه آرایی فارغ‌التحصیل شد. در شال ۲۰۱۵ دوره‌های مقدماتی در انستیتو فناوری اطلاعاتی مسکو را گذراند. دیرتر در سال ۲۰۱۶ دانیلیان دوره‌های مقدمانی در دانشگاه دولتی پرورشی مسکو را نیز گذراند. وی از سال ۲۰۰۲ عضو اتحادیه هنرمندان ارمنستان و از سال ۲۰۰۴ عضو اتحادیه هنرمندان فدراسیون روسیه و فدراسیون بین‌المللی نقاشان یونسکو است. در سال ۲۰۰۸ جایزه گل بلورین برای رویکرد اصلی آثار وی و استفاده از عناصر هنری و ایده‌های خلاقانه در کلاژهای کاریکاتور. به وی اعطا گردیده‌است در سال ۲۰۰۹ چهارمین دوره نمایشگاه بین‌المللی ‘’Floristic Sketches’’ در مسکو برگزار شد. مدال و جایزه افتخاری طلا برای ایجاد، توزیع و حفاظت از ارزش‌های فرهنگی به دانیلیان اعطا گردید در سال ۲۰۰۹ جایزه افتخاری شناخت عمومی، 'استاد زیبایی' برای کمک به آموزش وطن‌پرستی، هنری و فرهنگی نسل جوان در مسکو به وی اعطا گردید. از سال ۱۹۹۳ نلی دانیلیان در نمایشگاه‌های ملی و بین‌المللی متعددی شرکت کرده‌است
آرگ روبرتی الیبکیان (؛ ؛ زادهٔ ) یک نقاش اهل ارمنستان است.
در ۲۹ ژوئن ۱۹۷۰ در ایروان به دنیا آمد و از فارغ‌التحصیل شد. وی پسر روبرت الیبکیان می‌باشد وی هم‌اکنون در کانادا زندگی می‌کند
آشوت آواگیان (؛ زادهٔ ) یک نقاش اهل ارمنستان است.
وی در ۲۰ مهٔ ۱۹۵۸ در سیسیان به دنیا آمد و از کالج هنری پانوس ترلمزیان ایروان فارغ التحصیل شد.
گئورگ سیمونی آواگیان (؛ – ۲۰۱۳) یک نقاش اهل ارمنستان و همچنین یکی از هنرمندان نسل پسا-جنگ ارمنستان شوروی بود.
آواگیان در ۲۰ ژوئیه ۱۹۲۲ در گیومری، ارمنستان به دنیا آمد. در سال ۱۹۴۹ از کالج هنرهای زیبای ترلمزیان ارمنستان و سپس در سال ۱۹۵۶ از آکادمی هنرهای زیبای ارمنستان فارغ‌التحصیل شد جایی که زیر نظر گابریل گیوجیان تحصیل نمود. در سال ۱۹۷۱ آواگیان به عضویت درآمد به صورت ثابت در نمایشگاه‌های هنری گوناگون بین‌المللی و ارمنستان شوروی شرکت نوده است. آثار هنری و خلق شده توسط گئورگ آواگیان در تئاترهای ملی تزئینی، نگارخانه‌ها ملی مختلف، مراکز فرهنگی و مجموعه‌های خصوصی در ارمنستان و خارج از ارمنستان نگهداری می‌شود. آواگیان با تعدادی از هنرمندان سرشناس ارمنی از جمله: آراکل آراکلیان (۱۹۹۰–۱۹۲۹)، میکائیل گیورجیان (۱۹۹۵–۱۹۳۵)، هاملت میناسیان (۱۹۹۵–۱۹۲۳)، کارلن روخیکیان (۲۰۰۴–۱۹۲۶) همکاری نمود. آواگیان در میان دوستانش به عنوان یک استاد پرتره و مناظر زیبا شناخته شده بود. وی مکتب سنتی کلاسیک نقاشی واقع‌گرایی را که گاهی اوقات با امپرسیونیسم در ژانرهای نقاشی موضوعی پرتره، منظره و طبیعت بی‌جان می‌آید را توسعه داد. آواگیان تصاویری از ژانرهای مختلف از بوم‌های نبرد تاریخی و پرتره‌ها گرفته تا طبیعت‌های بی‌جان و مناظر را خلق نموده‌است.
هاروتیون گالنتس (؛ – ) یک نقاش اهل ارمنستان بود.
لوون توتونچیان (؛ – ) نقاش ارمنی‌تبار اهل فرانسه بود.
لوون توتونچیان در سال ۱۹۰۵ در آماسیه، ولایت سباستیا در امپراتوری عثمانی به دنیا آمد. توتونچیان عضو یک خانواده نسبتاً ثروتمند و تحصیل کرده بود. پدر و پدربزرگش آموزگار بودند. وی آرزو داشت برای تحصیل در مدارس عالی و آموزش زبان فرانسه به پاریس نقل مکان کند. شوربختانه خانواده به دلیل یافتن یک شغل آموزگاری برای پدرش اغلب جابجا می‌شد. زمانی که پدرش در حدود سال ۱۹۱۵ در اثر خونریزی مغزی درگذشت به صورت چشمگیری زندگی توتونچیان تغییر کرد. بدون حمایت ابتدایی خانواده فقیر شد و مادر توتونچیان مجبور شد برای تأمین و نگهداری از فرزندانش املاک و اثاث خانواده را بفروشد. در بین سال‌های ۱۹۲۱–۱۹۲۲ مادر توتونچیان پسرش را به همراه سایر یتیمان ارمنی سواری قایقی کرد که از استانبول به مقصد یونان می‌رفت. در آن زمان وی شانزده یا هفده سال سن داشت وی از نظر سنتی بزرگتر از دیگر یتیمان بود با این وجود دوری از مادر برای وی سخت بود. در سال ۱۹۲۳ وی برای مدت کوتاهی در صومعه ارمنی مخیتاریست‌ها در جزیره سنت لازار ونیز ایتالیا بسر برد جایی که علم و نسخه‌های خطی نگارگری ارمنی را فراگرفت. در سال ۱۹۲۴ در سن نوزده سالگی توتونچیان به پاریس رسید و در مدرسه هنرهای زیبای پاریس به تحصیل پرداخت. در سال ۱۹۳۳ با یک زن فرانسوی ازدواج نمود. وی دوستان نزدیکی همچون هنرمند سرشناس یرواند کوچار داشت. در ظرف دو سال از زمان رسیدنش به پاریس وی آثارش را در گشایش گالری سورئالیست به نمایش گذاشت
سامول سوادا (؛ زادهٔ ) یک هنرمند، عکاس، نقاش، و شاعر اهل ارمنستان است.
وی با نام اصلی ساموئل آرتاشسی گریگوریان () در ۱۲ سپتامبر ۱۹۴۹ در گیومری در به دنیا آمد و از آکادمی دولتی هنرهای زیبای ارمنستان فارغ‌التحصیل گشت. وی عضو اتحادیه نقاشان ارمنستان می‌باشد.
سیپان شیراز (؛ ۱۹۶۷ – ۱۹۹۷) یک نقاش، شاعر، مجسمه‌ساز و نویسنده اهل ارمنستان بود.
وی پسر شاعر ارمنی هوهانس شیراز و همسر دومش شوشانیک بود. وی در انستیتو هنری ایروان تحصیل نمود. شیراز مؤلف کتاب‌هایی دربارهٔ اشعار و خاطرات پدرش بود. وی عضو اتحادیه نویسندگان ارمنستان بود وی همچنین در رادیو ایروان فعالیت کرد. در طی زندگانی کوتاه خویش وی هفت کتاب شعر به چاپ رسانید وی در آرامستان مرکزی ایروان پانتئون کومیتاس به خاک سپرده شده‌است
شماون رافیکی شماونیان (؛ زادهٔ ) یک نقاش اهل ارمنستان است که عنوان هنرمند افتخاری جمهوری ارمنستان در سال ۲۰۱۱ به وی اعطا گردید. از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۵ وی در رشته نقاشی در مدرسه هنری ترلمازیان ایروان تحصیل نمود.
وی در ۲۲ فوریهٔ ۱۹۵۳ در ورین آرتاشات به دنیا آمد وی همچنین برنده جوایزی همچون مدال طلای یادبود فریتیوف نانسن، هنرمند افتخاری جمهوری ارمنستان و مدال طلای وزارت فرهنگ جمهوری ارمنستان شد.
کاراپت یغیازاریان (; ؛ ۷ مارس ۱۹۳۲ – ۳ فوریه ۲۰۰۶) یک نقاش اهل ارمنستان بود. عنوان افتخاری نقاش مردمی ارمنستان شوروی سال ۱۹۸۳ به وی اعطا گردید. یغیازاریان در سال ۱۹۵۳ از کالج هنری پانوس ترلمازیان فارغ‌التحصیل شد. وی همچنین در سال ۱۹۵۹ از مدرسه عالی هنری صنعتی موخینای لنینگراد فارغ‌التحصیل شد. دختر وی آنوش یغیازاریان نیز نقاش است.
ولودیا مارگاریان () با نام هنری والمار (؛ زادهٔ ) یک نقاش اهل ارمنستان و هنرمند مردمی جمهوری ارمنستان در سال ۲۰۱۵ است.
ولودیا مارگاریان در سال ۱۹۴۸ در گیومری به دنیا آمد. در سال ۱۹۶۶ وی در کالج هنرهای زیبای مرکوروف گیومری به تحصیل پرداخت. در سال ۱۹۷۲ از انستیتو هنرهای زیبای ایروان فارغ‌التحصیل شد. وی شاگرد نقاش و مجسمه‌ساز ارمنی یرواند کوچار بود. از سال ۱۹۷۲ در نمایشگاه‌های متعددی که در جمهوری ارمنستان و خارج از ارمنستان شرکت کرده‌است. در سال ۱۹۷۶ وی به عضویت اتحادیه هنرمندان اتحاد شوروی درآمد. از سال ۱۹۹۴ وی عضو اتحادیه هنرمندان بین‌المللی یونسکو است. بین سال‌های ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۰ وی مدیر مدرسه هنرهای زیبای آخوریان و دبیر اتحادیه هنرمندان ارمنی گیومری بود. در سال ۱۹۸۰ به رئیس بخش هنری مدرسه هنری شماره یک ایروان شد. والدمار مؤلف تعدادی کتاب در زمینه هنر و طراحی است.
آثار والدمار در نگارخانه ملی ارمنستان، موزه هنر مدرن، موزه‌های هنری وانادزور، جرموک و گیومری، موزه دوستی خلق روسیه و ارمنستان (آبوویان)، وزارت فرهنگ ارمنستان (آرشیوهای هنرهای زیبا)، نگارخانه هنری دولتی ترتیاکوف، موزه مردم شرق، وزارت امور خارجه، آرشیوهای وزارت فرهنگ روسیه، در مجموعه هامر، موزه آلک مانوکیان (دیترویت)، نگارخانه کیو نیویورک، کمپانی “Stamp” ایتالیا، کمپانی “Eadou ko LTD” ژاپن و گالری باسماجیان فرانسه نگهداری می‌شود.
آرتو چاکماکچیان (؛ زادهٔ - درگذشته ۱ اکتبر ۲۰۱۹) مجسمه‌ساز، نقاش و آموزگار ارمنی‌تبار اهل مصر بود.
وی در ۲۶ ژوئن ۱۹۳۳ در قاهره در به دنیا آمد و از آکادمی دولتی هنرهای زیبای ارمنستان فارغ‌التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون مدال موسس خورناتسی (۲۰۰۵) مدال طلای وزارت فرهنگ جمهوری ارمنستان (۲۰۰۵) Լոս Անջելեսի Կալիֆորնիայի համալսարանի «Նարեկացի» մեդալ (۲۰۰۹) و نشان افتخار جمهوری ارمنستان (۲۰۱۵) مدال آرشیل گورکی (۲۰۱۴) شد. وی در ۱ اکتبر ۲۰۱۹ در سن ۸۶ سالگی درگذشت.
خاچیک آزاتی آبراهامیان (; ؛ زادهٔ ) یک نقاش اهل ارمنستان است.
در در ایروان به دنیا آمد و از آکادمی دولتی هنرهای زیبای ارمنستان فارغ التحصیل شد. وی همچنین برنده مدال طلای وزارت فرهنگ جمهوری ارمنستان شده است. آبراهامیان عضو اتحادیه نقاشان ارمنستان می باشد.
مارتین آکوغلیان (؛ ؛ زادهٔ ) یک نقاش اهل ارمنستان است.
آکوغلیان در ۶ مارس ۱۹۵۸ در ایروان، ارمنستان به دنیا آمد. بین سال‌های ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۷ در بخش نقاشی کالج هنری پانوس ترلمزیان به تحصیل پرداخت. وی از سال ۲۰۰۰ عضو اتحادیه هنرمندان ارمنستان و از سال ۲۰۰۴ عضو انجمن نقاشان "Kerpar" و عضو انجمن نقاشان "Mairakaghak" ("capital") می‌باشد. آثار آکوغلیان در موزه تاریخ ایروان، موزه دولتی لاچین در آرتساخ و موزه دولتی نویمبریان به نمایش گذاشته شده‌است. چندین اثر از وی در نگارخانه ونتوارد ایالات متحده آمریکا و مجموعه‌های خصوصی در انگلستان، کانادا، اسراییل، فرانسه، روسیه، لبنان و سایر کشورها و در مجموعه‌های خصوصی مایک بارویان (سوییس), ولادیسلاف کوزنتسف (مسکو), اولگ باباجانیان (ایروان)، ژان ماری بوسی (شاردونی) و چیچیو پینو (پالرمو) به نمایش گذاشته شده‌است.Martin Akoghlyan's biography in anunner.comMartin AkoghlyanMartin Akoghlyan's Biography از سال ۱۹۷۸ مارتین آکوغلیان در نمایشگاه‌های متعددی شرکت نموده‌است.
گغام آلکسانیان (؛ زادهٔ ۱۹۶۲) یک نقاش اهل ارمنستان است.
در سال ۱۹۶۲ میلادی به دنیا آمد و از آکادمی دولتی هنرهای زیبای ارمنستان فارغ‌التحصیل شد. آلکسانیان از سال ۲۰۰۴ در ایالات متحده آمریکا فعالیت و زندگی می‌کند.
هراند آلیاناک (؛ ؛ ۱۸۸۰ – ۱۹۳۸) یک نقاش و مؤلف ارمنی‌تبار بود.La France et l'Arménie à travers l'art et l'histoire / auteur(s): Frédéric MACLER - esquisse par Frédéric Macler. Année :1917
هراند آلیاناک با نام اصلی هراند هوسپی آلیاناکیان () در کنستانتینوپل به دنیا آمد و در آکادمی هنرهای زیبا زیر نظر سالواتور والری تحصیل نمود. در سال ۱۸۹۶ به بلغارستان و سپس از آنجا به قفقاز نقل مکان نمود جایی که وی به مدت ۵ سال در تفلیس و باکو به عنوان یک هنرمند به فعالیت پرداخت و مقاله‌هایی برای روزنامه‌های محلی ارمنی به رشته تحریر درآورد. وی در سال ۱۹۰۷ به پاریس نقل مکان نمود.Kurkman, Garo (2004). Armenian painters in the Ottoman empire 1600-1923. İstanbul: Matüsalem Publications. دورنماهای وی در نمایشگاه‌ها به نمایش گذاشته شد آلیاناک عضو اتحادیه خبرنگاران مطبوعات خارجی و در سال ۱۹۲۳ Palme d'Officier d'Academie به وی اعطا گردید. نقاشی‌های وی تحت عنوان "Sunset over Istanbul Harbour and A Fisherman's Hut in Istanbul" در سال ۱۹۲۶ در پاریس به نمایش گذاشته شد وی در سال ۱۹۳۸ در سن ۵۸ سالگی در پاریس درگذشت
ادوارد آراکلیان (؛ زادهٔ ) یک نقاش اهل ارمنستان است. وی عضو اتحادیه نقاشان ارمنستان می‌باشد.
آراکلیان در ۲۸ فوریهٔ ۱۹۵۰ در گیومری (لنیناکان سابق) به دنیا آمد در سال ۱۹۵۶ وی از آکادمی هنری کودکان فارغ‌التحصیل شد و در سال ۱۹۶۶ در مدرسه هنری پانوس ترلمزیان پذیرفته شد. وی در بین سال های ۱۹۷۸ تا ۱۹۹۸ در مدرسه هنری پانوس ترلمزیان تدریس نموده است. در سال ۱۹۸۸ به عضویت اتحادیه هنرمندان اتحاد شوروی پذیرفته شد. در ۱۹۹۴ وی از سوئد دیدن نمود و به مدت دو ماه در آنجا نقاشی نمود. هم‌اکنون نقاشی‌های ادوارد آراکلیان در مجموعه‌های خصوصی افراد ساکن در استرالیا، مجارستان، روسیه، سوئد، کانادا و ایالات متحده آمریکا نگهداری می‌شود. نقاشی‌های وی در نگارخانه‌های گوناگون جمهوری‌های اتحاد شوروی سابق و کشورهای اروپایی نگهداری می‌شود. از سال ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۸ وی در مجموعه‌ای از نمایشگاه‌ها در روسیه، گرجستان و ارمنستان شرکت نمود. از سال ۱۹۹۱ وی عضو اتحادیه جهانی هنرمندان حرفه‌ای یونسکو می‌باشد. از سپتامبر ۱۹۹۸ وی در نیویورک سیتی سکونت دارد. در دسامبر ۱۹۹۸ وی در نگارخانه Monica's Goldstrom که به بنیاد سرطان سینه لانگ آیلند اختصاص‌یافته بود، شرکت کرد. هم‌اکنون نقاشی‌های ادوارد آراکلیان در نگارخانه Royal Design Connection در کالیفرنیا در معرض دید عموم قرار دارد.
تیگران لئونی تسیتوغدزیان (؛ زادهٔ ) یک نقاش و هنرمند اهل ارمنستان مستقر در نیویورک است.
وی در ۱۲ اکتبر ۱۹۷۶ در ایروان در به دنیا آمد در سال ۱۹۹۳ تیگران در آکادمی هنرهای زیبای ایروان ثبت نام نمود و در سال ۱۹۹۹ پس از فارغ‌التحصیلی برای ادامه تحصیل خویش به اروپا نقل مکان نمود. در همان سال در Ecole Cantonale d'Art du Valais در سوئیس ثبت نام نمود جایی که وی در سال ۲۰۰۲ مدرک کارشناسی و در سال ۲۰۰۵ کارشناسی ارشد خویش را در رشته Public Sphere (MAPS) کسب نمود.
هُوْناتانیان () یک خانواده نقاش اهل ارمنستان بود.
ریشار ژرانیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک نقاش و فعال چاپ سنگی و طراح ارمنی‌تبار اهل فرانسه بود.
وی در ۱۷ ژوئیهٔ ۱۹۲۱ در سیواس به دنیا آمد و از آکادمی ژولیان فارغ‌التحصیل گشت. وی برنده جوایزی همچون شد. وی در ۱۰ اکتبر ۲۰۱۹ در سن ۹۸ سالگی در درگذشت.
باگرات گریگوریان (; – ) یک نقاش اهل ارمنستان بود.
وی در سال ۱۹۳۹ در لنیناکان (گیومری فعلی) به دنیا آمد. از سال ۱۹۵۷ پس از حضور در کالج هنری پانوس تلمرزیان در نزد هنرمندان محلی همچون اچ. آنانیکیان و اس. میرزویان به فعالیت پرداخت. وی در بین سال‌های ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۳ در کالج هنری در ایروان حضور یافت و در سال ۱۹۶۷ انستیتو هنرهای زیبا و دراماتیک ایروان مدرک کسب نمود. مهمترین نمایشگاه فردی وی در سال ۱۹۷۱ برگزار شد. نمایشگاه‌های انفرادی وی در اواخر دهه ۱۹۷۰ و اوایل دهه ۱۹۸۰ در پاریس و لس آنجلس برگزار شد منجر به این شد که آثار وی به صورت وسیعی در سرتاسر اروپا، کانادا، روسیه، ایالات متحده و بیروت به نمایش درآید پس از مرگ وی چهل عدد از آثار وی در نگارخانه ملی ارمنستان در ایروان به نمایش گذاشته شد. آثار وی در نگارخانه ملی ارمنستان، موزه هنر مدرن ایروان و نگارخانه ترتیاکوف مسکو نگهداری می‌شود.
رگینا تادئوسی قازاریان (؛ – ) نقاش و چهره اجتماعی اهل ارمنستان بود. وی همچنین به عنوان نیکوکار و دوست یقیشه چارنتس که دست‌نوشته‌های وی را در زمان رژیم استالین حفظ نمود شناخته می‌شود
وی در ۱۷ آوریل ۱۹۱۵ در ایروان در یک خانواده ارمنی از اهالی وان از نجات یافتگان نسل‌کشی ارمنی‌ها بودند و از مادری از اشراف خوراسانیانس که اهل ایروان بود به دنیا آمد وی در سال ۱۹۳۰ یقیشه چارنتس را ملاقات نمود. در سال ۱۹۳۷چارنتس از سلول زندان به صورت مخفیانه به همسرش ایزابلا خبر رساند که برای نوشته‌هایش تنها به خانواده دوستش رجینا قازاریان اعتماد کند و وی نیز آنها از نابودی محافظت کرد. پس از مرگ چارنتس رجینا قازاریان بسیاری از دست‌نوشته‌ها را پنهان کرد.
به عنوان خلبان نظامی وی در جنگ جهانی دوم شرکت نمود. وی در سال ۱۹۵۱ انستیتو هنرهای زیبای ایروان را به پایان رسانید
در سال ۲۰۰۹ پلاک یادبودی بر روی ساختمانی در شماره ۳۳ خیابان باقرامیان ایروان که رجینا قازاریان در بین سال های ۱۹۶۱ تا ۱۹۹۹ زندگی می کرد نصب گردید. نقاشی های قازاریان در موزه های مختلف ارمنستان از جمله نگارخانه ملی ارمنستان به نمایش گذاشته شده است وی از اعضای اتحادیه نقاشان ارمنستان بود.
وی همچنین برنده جوایزی همچون نقاش افتخاری ارمنستان شوروی شد. وی در ۶ نوامبر ۱۹۹۹ در سن ۸۴ سالگی در ایروان درگذشت.
ورویر گالستیان (؛ زاده – درگذشته ) یک نقاش اهل ارمنستان بود.
ورویر گالستیان در سال ۱۹۲۴ در ایروان، ارمنستان به دنیا آمد. در سال ۱۹۵۸ از کالج هنری پانوس ترلمزیان، ایروان فارغ‌التحصیل شد. از سال ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۴ در انستیتو هنرهای زیبای ایروان تحصیل نمود. از سال ۱۹۶۲ وی در نمایشگاه‌های ارمنستان و خارج از ارمنستان: آرژانتین، پرتغال، فرانسه، آلمان، ایالات متحده آمریکا بعلاوه جمهوری‌های پیشین اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی شرکت نمود. نقاشی‌های خویش را در نگارخانه ملی ارمنستان، موزه هنرهای مدرن ایروان، نگارخانه ترتیاکوف مسکو، موزه هنرهای شرقی مسکو و در بسیاری مجموعه‌های شخصی به نمایش گذاشته شده‌است. ورویر گالستیان در سال ۱۹۹۶ در ایروان درگذشت.
زولیکا آلکساندری باژبوک-ملیکیان (؛ زادهٔ ) یک نقاش اهل ارمنستان است.
آثار وی در روز ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۶ در کنار آثار پدرش به سه سرپرستی مارگاریتا خاچاتریان در نگارخانه ملی ارمستان به نمایش گذاشته شد. سبک نقاشی وی به صورت سنتی در آکادمی دولتی هنرهای تفلیس در گرجستان پیگیری می‌شود و حیاتی نو به هنرهای زیبای دهه ۱۹۷۰ به ارمغان آورد. سبک چند لایه و شاعرانه وی با روح تئاتری و عاشقانه تجسم شده‌است.
آنوش یغیازاریان (; ؛ زادهٔ ) یک نقاش اهل ارمنستان استاد افتخاری دانشگاه دولتی پرورشی مسکو (۲۰۱۶) است. آنوش در ایروان ارمنستان در خانواده هنرمند افتخاری جمهوری ارمنستان و مدیر مدرسه ارمنی هنر بافندگی کاراپت یغیازاریان به دنیا آمد وی در بین سال‌های ۱۹۸۴ تا ۱۹۹۰ در بخش گرافیک آکادمی دولتی هنرهای زیبای ارمنستان تحصیل نموده‌است.
آرشاک سارگسیان (؛ زادهٔ ) یک نقاش اهل ارمنستان است.
آرشاک سارگسیان در گیومری، ارمنستان در خانواده هنرمند ارمنی، به دنیا آمد. پس از زمین‌لرزه ۱۹۸۸ ارمنستان وی به ایروان نقل مکان نمود. در سال ۱۹۹۸ از مرکز ملی زیبایی‌شناسی ایروان ارمنستان. در سال تحصیلی ۲۰۰۲–۲۰۰۱ با مدرک کارشناسی ارشد از کالج سلطنتی پافوس، قبرس فارغ‌التحصیل شد. سارگسیان ورودی مسافران فرودگاه بین‌المللی زوارتنوتس طراحی نمود.
دِث یک شخصیت خیالی در کتاب‌های کامیک منتشر شده توسط مارول کامیکس است. این شخصیت توسط نویسنده مارک فردریک و طراح جیم استرالین خلق شده است که برای اولین بار در شمارهٔ ۲۶ از مجموعه "کاپیتان مارول" (ژوئن ۱۹۷۳) حضور پیدا کرد.
"دث" یکی از قدرتمندترین مخلوقات در دنیای مارول محسوب می‌شود، و دارای یکی از بالاترین وسعت‌های توانایی در کنار شخصیت‌هایی همچون اترنیتی، اینفینیتی و آبلیویئن در دنیای مارول است. او یک نهاد انتزاعی، مخلوقی نامیرا، تجسم تمام اشکال مرگ و پایان زندگی در جهان هستی و تقریباً قادری مطلق به شمار می‌رود که اغلب به شکل یک زن تصویر می‌شود. او به ندرت صحبت می‌کند و معمولاً خادم‌هایش به جای او سخنوری می‌کنند. او قدرت رهاسازی روح از جسم، و ارسال آن به مقصد نهایی خود را دارد و همچنین قادر به بازگردانی ارواح است (به شرط اینکه در اختیار دیگری نباشد).
زاره موتافیان (؛ – ) یک نقاش ارمنی-فرانسوی بود.
وی در صامسون در ساحل دریای سیاه به دنیا آمد. وی تنها فرد خانواده‌اش بود که در نسل‌کشی ارمنی‌ها در سال ۱۹۱۵ نجات یافت. در سال ۱۹۲۷ در آکادمی هنری بررا نام‌نویسی کرد. در سال ۱۹۳۹ به پاریس نقل مکان نمود. وی پدر کلود موتافیان، تاریخ‌نگار می‌باشد. تحت تأثیر بونار، ماتیس و نقاشان پست‌امپرسیونیست وی آثار خویش را به‌طور منظم از دهه ۱۹۵۰ تا زمان مرگش در نمایشگاه‌های سراسر جهان در فرانسه، ایالات متحده آمریکا و اتحاد شوروی پیشین به نمایش می‌گذاشت. نقاشی‌های وی در مجموعه‌های خصوصی و بعلاوه نگارخانه ملی ایروان گردآوری آورده شده‌است. بعلاوه وی همچنین چندین مقاله و کتاب به زبان ارمنی دربارهٔ تاریخ نقاشی، زیبایی‌شناسی و مسائل مربوط به ارمنستان به رشته تحریر درآورده است که بیشتر آنها در مجموعه تحت عنوان کتاب فرانسوی-ارمنی Chant d'Arménie گردآوری شده‌است و در سال مرگش به چاپ رسید. آخرین نمایشگاه وی در روزهای ۵ تا ۲۵ مه ۲۰۱۳ در تالار شهر محله پنجم پاریس، جنب پانتئون برگزار شد.
مگرتیچ ناقاش (؛ زاده ۱۳۹۴ –درگذشته ۱۴۷۰) یک شاعر و نقاش اهل ارمنستان بود.
وی مردی روحانی و پیشوای مذهبی شهر هامیت در ارمنستان غربی بود. وی علاوه بر سرودن شعر نقاش ماهری نیز بوده‌است. اشعار نقاش دارای مضامین مذهبی-اخلاقی-اجتماعی و نیز عاشقانه اش؛ و تنها گهگاه توجهٔ شاعر را پدیده‌های طبیعی به خود معطوف می‌دارند.
در دوران حیات این شاعر در نتیجهٔ بروز جنگ‌های پی در پی میان دولت عثمانی با همسایگانش، مردم ارمنی ساکن در ارمنستان غربی دچار بی خانمانی و ناگریز از جلای وطن می‌شدند و همین پدیدهٔ تاریخی باعث گردید تا مگردیچ ناقاش درد بی خانمانی و دربدر و غربت مردم را در اشعار خود بازتاب دهد و در ادبیات ارمنی به عنوان اولین شاعری که از رنج غربت و دربدری و تبعید و مهاجرت سخن به میان می‌آورد شناخته شود.
ناقاش با زبانی زنده و تصویری در اشعار تعمیمی و غنایی خود، آنچه را که در زندگی اجتماعی مفید و زیبا است ستوده و از آن جانبداری کرده و حرص و مال‌پرستی دولتمندان و سودجویی و نفرت ورزی به همنوع را به باد انتقاد و ملامت گرفته‌است.
آرسن پارویری پانوسیان (؛ – ) یک مجسمه‌ساز چلیپاسنگ، منبت‌کار و نقاش اهل ارمنستان بود.
وی در ۲۷ سپتامبر ۱۹۴۰ در روستای آرگل در به دنیا آمد در شهرهای برمن، براونشوایگ، مسکو، و لیون سنگ‌های صلیبی (چلیپاسنگ‌های) وی یادبود قربانیان بیگناه نسل‌کشی ارمنی‌ها را جاودانه ساخته‌اند وی برندهٔ جوایزی همچون مدال موسس خورناتسی در سال ۲۰۰۴ و نشان نرسس شورنالی در سال ۲۰۱۰ شده‌است. وی در ۷ ژوئن ۲۰۱۲ در سن ۷۱ سالگی در ایروان درگذشت.
استپان ساکلاریان (؛ ۱۸۹۹ – ۱۹۸۳) یک نقاش ارمنی‌تبار اهل بلغارستان بود که آثار در سبک‌های اکسپرسیونیسم هنر نوگرا بود.
وی در سال ۱۸۹۹ در وارنا، بلغارستان به دنیا آمد و در سال ۱۹۱۱ به ایالات متحده آمریکا نقل مکان نمود. والدین وی از ارمنی‌های ترکیه بودند که به دلیل آزار و اذیت ارمنیان در ترکیه به بلغارستان گریخته بودند.
کارا مک‌کالو (زاده ۹ سپتامبر ۱۹۹۱) مدل و ملکه زیبایی آمریکایی است.
او در سال ۲۰۱۷ ملکه زیبایی ایالات متحده آمریکا شد.
کریستن دالتون (زاده ۱۳ دسامبر ۱۹۸۶) بازیگر، مدل و ملکه زیبایی آمریکایی است.