moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
یک سیستم عامل با پشتیبانی از ان‌اکس بیت ممکن است قسمت های خاصی از حافظه را به عنوان غیر قابل اجرا نشان گذاری کند. سپس پردازنده از اجرای هر کدی که در این قسمت های حافظه وجود دارد خودداری می کند. تکنیک کلی استفاده شده، که به عنوان حفاظت از فضای اجرایی شناخته می‌شود، همچنین Write XOR Execute نیز نامیده می‌شود، که برای جلوگیری از غلبه انواع خاصی از نرم‌افزارهای مخرب به روش وارد کردن کد آن‌ها در فضای ذخیره‌سازی اطلاعات برنامه های دیگر و اجرای کد خود از داخل این بخش مورد استفاده قرار میگیرد. یک دسته از چنین حملاتی به عنوان حمله (سرریز بافر) شناخته می شود.
شرکت اینتل این ویژگی را به عنوان اکس‌دی بیت (به انگلیسی: <bdi>XD bit</bdi>) (execute disable) به بازار عرضه می کند. شرکت Advanced Micro Devices (AMD) از اصطلاح بازاریابی NX bit استفاده می کند . معماری ARM به ویژگی ای اشاره دارد که در ARMv6 به عنوان XN (اجرا هرگز) معرفی شده است، . خود اصطلاح "NX bit" گاهی اوقات برای توصیف فناوری های مشابه در سایر پردازنده ها استفاده می شود.
پردازنده‌های x86 ، از 80286 ، دارای قابلیت مشابهی هستند که در سطح بخش(segment) پیاده‌سازی شده‌اند. با این حال، تقریباً تمام سیستم عامل‌های 80386 و پردازنده‌های x86 نسل های بعدی ، مدل حافظه تخت را پیاده‌سازی می‌کنند، بنابراین نمی‌توانند از این قابلیت استفاده کنند. هیچ پرچم «قابل اجرا» در ورودی جدول برنامه (صفحه جدول توصیف) آن پردازنده ها وجود نداشت، تا زمانی که برای در دسترس قرار دادن این قابلیت برای سیستم عامل های که از مدل flat memory استفاده میکنند، AMD یک بیت «no-execute» یا NX را به ورودی جدول برنامه در معماری AMD64 خود اضافه کرد،تا مکانیزمی را ارائه دهد که می تواند اجرا را در هر صفحه به جای کل بخش (segment) کنترل کند.
اینتل در سال 2001 ویژگی مشابهی را در پردازنده Itanium ( "Merced" ) خود با معماری IA-64 اضافه کرد، اما آن را به خانواده‌های پردازنده‌های محبوب‌تر x86 ( Pentium ، Celeron ، Xeon و غیره) ارائه نکرد. ان‌اکس بیت برای اولین بار در معماری x86 توسط AMD برای استفاده در خط پردازنده های AMD64 ، مانند Athlon 64 و Opteron ، پیاده سازی شد.
پس از تصمیم AMD برای گنجاندن این قابلیت در مجموعه دستورالعمل های AMD64، اینتل ویژگی مشابه XD بیت را در پردازنده های x86 با پردازنده های Pentium 4 بر اساس نسخه های بعدی هسته Prescott اجرا کرد. ان‌اکس بیت به طور خاص به بیت شماره 63 (مهم ترین بیت) از یک ورودی 64 بیتی در جدول صفحه اشاره دارد . اگر این بیت 0 باشد، کد را می توان از آن صفحه اجرا کرد. اگر 1 باشد، کد را نمی توان از آن صفحه اجرا کرد و هر چیزی که در آنجا ساکن است به عنوان داده فرض می شود. این تنها در حالت طولانی (حالت 64 بیتی) یا تعمیم سبک قدیمی آدرس حقیقی (legacy برای ساختار جدول صفحه موجود است، اما در معماری x86 اصلی 32 بیتی با ساختار جدول صفحه وجود ندارد ،زیرا بیت 63ام ورودی های جدول صفحه در این ساختار برای فعال و غیر فعال کردن اجرا مورد استفاده قرار میگیرد
Windows XP SP2 و نسخه های بعدی از حفاظت از فضای آدرس اجرایی (به انگلیسی:Data Execution Prevention ) پشتیبانی می کند.
در یک ساختار ورودی جدول صفحه جدید معرفی شد; این شامل یک بیت "execute never" هست. برای و بلوک VMSAv8-64 و توصیفگر صفحه VMSAv8-64 و بلوک توصیفگر طولانی VMSAv8-32 و توصیفگر صفحه VMSAv8-32 برای بیت تفسیر مرحله یک "execute never" برای هر دو حالت ممتاز و غیر ممتاز را دارند.ولی بلوک و توصیفگرهای صفحه برای یک بیت تفسیر مرحله دو "execute never" دارند (دو بیت به دلیل قابلیت ARMv8.2-TTS2UXN); توصیف‌کننده‌های جدول ترجمه توصیفگر کوتاه VMSAv8-32، در سطح ۱ دارای بیت‌های "اجرا هرگز" برای هر دو حالت ممتاز و غیر ممتاز هستند و در سطح ۲ دارای یک بیت "اجرا هرگز" تکی هستند.
از نسخه چهارم کتابچه راهنمای معماری آلفا، DEC (HP کنونی) Alpha دارای بیت خطای اجرا در ورودی های جدول صفحه با OpenVMS ، Tru64 UNIX ، و (Alpha Linux
SPARC Reference MMU برای Sun SPARC نسخه 8 دارای مجوز فقط خواندن، خواندن/نوشتن، خواندن/اجرا، و خواندن/نوشتن/اجرا در ورودی‌های جدول صفحه است، اگرچه همه پردازنده‌های SPARC دارای MMU مرجع SPARC نیستند.
SPARC نسخه 9 MMU ممکن است ترکیبی از مجوزهای خواندن/نوشتن/اجرا ارائه کند، ولی لزوست. یک ورودی جدول ترجمه در بافر ذخیره‌سازی ترجمه در (Oracle SPARC Architecture 2011, Draft D1.0.0) دارای بیت‌های اجرایی و قابل نوشتن جداگانه است.
ورودی های جدول صفحه برای جدول صفحه هش شده دارای یک بیت منع اجرای صفحه هستند. ورودی‌های جدول صفحه برای جدول صفحه درخت مبنا در Power ISA دارای بیت‌های مجوز جداگانه هستند که دسترسی خواندن/نوشتن و اجرا را می‌دهند.
ورودی‌های بافر نگاهدار ترجمه (TLB) و ورودی‌های جدول صفحه در PA-RISC 1.1 و PA-RISC 2.0 از صفحات فقط خواندن، خواندن/نوشتن، خواندن/اجرا و خواندن/نوشتن/اجرا پشتیبانی می‌کنند.
ورودی‌های TLB در Itanium از صفحات فقط خواندن، خواندن/نوشتن، خواندن/اجرا و خواندن/نوشتن/اجرا پشتیبانی می‌کنند.
از نسخه دوازدهم اصول عملیات z/Architecture، پردازنده‌های z/Architecture ممکن است از تسهیلات حفاظت از دستور عمل های اجرایی پشتیبانی کنند، که یک بیت را در ورودی‌های جدول صفحه اضافه می‌کند که کنترل می‌کند آیا دستورالعمل‌ها از یک منطقه، بخش یا صفحه می‌توانند قابل اجرا باشند. اجرا شود.
مهدی بهرامی (زاده ۱۲۸۴ در تهران - درگذشت ۱۳۳۰ در تهران) نویسنده، پژوهشگر و استاد باستان‌شناسی دانشگاه تهران و رئیس سابق موزه ملی بود.
مهدی بهرامی به سال ۱۲۸۴ در تهران به دنیا آمد. آموزش ابتدایی و متوسطه را در تهران به پایان رساند. او در سال ۱۳۰۷ به اروپا عازم شد و در رشته هنر و باستان‌شناسی برگزیده شد. وی در سال ۱۳۱۳ با درجه دکترای باستانشناسی و تاریخ هنر از دانشگاه پاریس فارغ‌التحصیل شد.
بهرامی در سال ۱۳۱۶ به ایران بازگشت و به عنوان استاد باستان‌شناسی در دانشگاه تهران مشغول به کار شد.
او در سال ۱۳۲۸ به عنوان رئیس موزه ملی منصوب شد.
وی سرانجام در ۶ آبان‌ماه سال ۱۳۳۰ از دنیا رفت و پیکرش در گورستان ظهیرالدوله به خاک سپرده شد.
صباح الخالد الصباح (؛ زادهٔ ) سیاست‌مدار اهل کویت است. وی از ۱۹ نوامبر ۲۰۱۹ نخست‌وزیر کویت است.
فران خوتگلا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است که در پست مهاجم و وینگر برای باشگاه فوتبال نساجی مازندران [ نساجی بازی می‌کند.
خوتگلا که در سانت خولیا د بیلاترتا، بارسلونا، کاتالونیا متولد شد، پس از حضور در تیم‌هایی چون Sant Julià de Vilatorta CF و Vic Riuprimer REFO FC، در سال ۲۰۱۲ به تیم جوانان اسپانیول پیوست. او در سال ۲۰۱۵ باشگاه را ترک کرد و متعاقباً برای باشگاه ویک و UD Unificación Bellvitge بازی کرد قبل از اینکه در سال ۲۰۱۷ برای باشگاه سنت آندریو قرارداد امضا کند.
خوتگلا در ابتدا با پیوستن به تیم جوانان A، اولین بازی خود را برای بزرگسالان در ۲۰ اوت ۲۰۱۷ انجام داد و ۱۲ دقیقه آخر بازی را در تساوی خانگی ۰–۰ مقابل سانتبویا در ترسرا دیویسیون انجام داد. او اولین گل خود در رده بزرگسالان را در ۳ سپتامبر به ثمر رساند و دومین گل تیمش را در برد خانگی ۲–۰ مقابل تیم پوبلا د مافومت به ثمر رساند.
در ۱۴ فوریه ۲۰۱۸، پس از هشت بازی در تیم اول، خوتگلا به والنسیا پیوست و بلافاصله به تیم جوانان ملحق شد.
در ۱۸ ژوئیه ۲۰۱۸، خوتگلا به اسپانیول بازگشت، اما بلافاصله برای فصل ۱۹–۲۰۱۸ به سنت آندریو قرض داده شد. او قبل از بازگشت به باشگاه در ژوئیه ۲۰۱۹ یک بازیکن ثابت بود و متعاقباً به تیم بی در سگوندا دیویسیون بی ملحق شد.
در ۲۲ ژوئن ۲۰۲۱ باشگاه اسپانیول، علیرغم اینکه به‌طور منظم برای تیم بی آن حضور داشت و بازی می‌کرد، اعلام کرد که خوتگلا در پایان قراردادش در ۳۰ ژوئن باشگاه را ترک خواهد کرد.
اطلاعات کمی از تاریخ گابن قبل از ورود اروپاییان به این کشور وجود دارد. مهاجران بانتو در آغاز سده چهاردهم در این منطقه ساکن شدند. کاشفان و بازرگانان پرتغالی در اواخر قرن پانزدهم وارد این منطقه شدند. متعاقباً این سواحل به مرکز تجارت برده ماوراء اقیانوس اطلس با تاجران برده اروپایی تبدیل شد که در قرن شانزدهم به این منطقه رسیدند. در سال‌های ۱۸۳۹ و ۱۸۴۱، فرانسه تحت الحمایه‌ای در آنجا تأسیس کرد. در ۱۸۶۲–۱۸۸۷، فرانسه کنترل خود را از جمله داخل کشور گسترش داد و حاکمیت کامل را به دست گرفت. در سال ۱۹۱۰ گابن بخشی از آفریقای استوایی فرانسه شد و در سال ۱۹۶۰ گابن مستقل گردید.
در زمان استقلال گابن، دو حزب سیاسی اصلی وجود داشت: بلوک دموکراتیک گابن (BDG) به رهبری لئون امبا، و اتحادیه دموکراتیک و اجتماعی گابن (UDSG) به رهبری ژان هیلر اوبام. در اولین انتخابات پس از استقلال که تحت نظام پارلمانی برگزار شد، هیچ‌یک از احزاب نتوانستند اکثریت را به دست آورد. رهبران متعاقباً با سیستم دو حزبی موافقت کردند و با یک لیست واحد از نامزدها وارد رقابت شدند. در انتخابات فوریه ۱۹۶۱ که بر اساس نظام جدید ریاست جمهوری برگزار شد، لئون امبا رئیس‌جمهور و اوبام وزیر امور خارجه شد. راه حل تک حزبی در سال ۱۹۶۳ از هم پاشید و یک کودتای یک روزه بدون خونریزی در سال ۱۹۶۴ رخ داد. در مارس ۱۹۶۷، لئون امبا و عمر بونگو به عنوان رئیس‌جمهور و معاون رئیس‌جمهور انتخاب شدند. لئون امبا اواخر همان سال درگذشت. بونگو گابن را یک کشور تک حزبی اعلام کرد، BDG را منحل کرد و حزب دموکراتیک گابن (PDG) را تأسیس کرد. اصلاحات سیاسی گسترده در سال ۱۹۹۰ منجر به قانون اساسی جدید شد و حزب PDG اکثریت زیادی را در اولین انتخابات چند حزبی کشور در ۳۰ سال اخیر به دست آورد. علیرغم نارضایتی احزاب مخالف، بونگو تا زمان مرگش در سال ۲۰۰۹ رئیس‌جمهور باقی ماند.
در زمان استقلال گابن در سال ۱۹۶۰، دو حزب سیاسی اصلی وجود داشت: بلوک دموکراتیک گابن (BDG) به رهبری لئون امبا، و اتحادیه دموکراتیک و اجتماعی گابن (UDSG) به رهبری ژان هیلر اوبام. در اولین انتخابات پس از استقلال که با نظام پارلمانی برگزار شد، هیچ‌یک از احزاب نتوانستند اکثریت را به دست آورند. BDG از سه نماینده از چهار نماینده مستقل قانونگذاری حمایت کرد و لئون امبا به عنوان نخست‌وزیر معرفی شد. بلافاصله پس از این که به این نتیجه رسیدند که گابن تعداد افراد کافی برای سیستم دو حزبی ندارد، رهبران دو حزب بر سر یک لیست واحد از نامزدها به توافق رسیدند. در انتخابات فوریه ۱۹۶۱ که بر اساس نظام جدید ریاست جمهوری برگزار شد، لئون امبا رئیس‌جمهور و اوبام وزیر امور خارجه شد.
رگیونالیگا () () یا لیگ منطقه‌ای سطح چهارم سیستم لیگ فوتبال آلمان است. این لیگ تا سال ۱۹۷۴ سطح دوم فوتبال آلمان بود؛ رگیونالیگا در سال ۱۹۹۴ به عنوان سطح سوم فوتبال آلمان معرفی شد و در سال ۲۰۰۸ با ایجاد لیگا ۳ (سطح سوم لیگ آلمان) رگیونالیگا به سطح چهارم تبدیل شد. در حالی که تمام باشگاه‌های سه دسته برتر فوتبال آلمان کاملأ حرفه‌ای هستند؛ رگیونالیگا (لیگ منطقه‌ای) دارای باشگاه‌های حرفه‌ای و نیمه حرفه‌ای است.
در اکتبر ۲۰۱۰، اصلاحاتی در رگیونالیگا صپرت گرفت و تصمیم‌گیری شد تعداد لیگ‌های زیر مجموعه به ۵ لیگ افزایش یابد و از این تغییرات و قالب جدید در فصل ۱۳–۲۰۱۲ رونمایی شود.
پنج قهرمان و نایب قهرمان لیگ منطقه جنوب غربی برای سه تیم صعود کننده به لیگا ۳ با یکدیگر به صورت رفت و برگشتی دیدار می‌کنند.
پنج منطقه ای از سال ۲۰۱۲ عبارتند از:
برخی از اتحادیه‌های فوتبال منطقه‌ای نیز تغییراتی در سیستم لیگ‌های زیر مجموعه رگیونالیگا در منطقه خود ایجاد کردند. از فصل ۱۳–۲۰۱۲، اتحادیه فوتبال باواریا، بایرن لیگا را به دو بخش شمالی و جنوبی تقسیم کرد.
امروزه لیگ منطقه شمال به دو بخش شمالی و جنوبی تقسیم شده‌است. رقابت‌ها تیم‌های شمالی و جنوبی در این دو لیگ انجام می‌شود. برنده این دو لیگ در دو دیدار پلی آف به مصاف یکدیگر خواهند رفت تا قهرمان لیگ منطقه شمال مشخص شود و تیم برتر برای صعود به لیگا ۳ با سایر قهرمانان لیگ‌های منطقه‌ای و نایب قهرمان لیگ منطقه جنوب غربی دیدار خواهد کرد.
تاریخچه و توسعه رگیونالیا در نقشه‌ها:
آکادمی سلطنتی اسپانیا (به اسپانیایی: Real Academia Española، که به‌طور کلی به اختصار RAE نامیده می‌شود) مؤسسه سلطنتی رسمی اسپانیا با مأموریت تضمین ثبات زبان اسپانیایی است. این مرکز در مادرید، اسپانیا است و از طریق انجمن آکادمی‌های زبان اسپانیایی به آکادمی‌های زبان ملی در ۲۲ کشور اسپانیایی زبان دیگر وابسته است.
آکادمی سلطنتی اسپانیا خود را وقف برنامه‌ریزی زبانی با استفاده از نسخه‌های زبانی با هدف ارتقای وحدت زبانی در داخل و بین قلمروهای مختلف می‌کند تا یک استاندارد مشترک را تضمین کند. دستورالعمل‌های زبان پیشنهادی در تعدادی از آثار نشان داده شده‌است.
نورالدین الرفاعی (؛ زاده – درگذشته ) سیاستمدار اهل لبنان بود. وی از ۲۴ مه ۱۹۷۵ تا ۲۷ مه ۱۹۷۵ نخست‌وزیر این کشور بود.
نورالدین الرفاعی در ژانویه ۱۹۸۰، در سن ۸۱ سالگی درگذشت.
طاق تلپک‌فروشان یک بازار سنتی سرپوشیده در میانهٔ تاریخی بخارا، در ازبکستان است.
این بازار در سدهٔ شانزدهم (سال‌های ۱۵۷۰–۱۵۷۱) در زمان فرمانروایی رسمی اسکندرخان از دودمان شیبانیان ازبک ساخته شده‌است. فرمانروای واقعی خانات بخارا در آن زمان پسرش عبدالله خان دوم بود. این طاق یکی از چندین بازار سرپوشیدهٔ کهن بخاراست. تا میانه‌های سدهٔ بیستم از آن در جایگاه بازار معمولی بهره برده می‌شد که بیشتر در آن جواهرات می‌فروختند، ولی کار بخشی از طاق، خریدوفروش ابزارهای گوناگون و نیازمندی‌های روزمره بود.
بازار سرپوشیده به سبک سنتی ایرانی ساخته شده‌است و هیچ ناهمسانی‌ای با بازارهای سنتی سرپوشیدهٔ همانند، در شهرهای کهن ایران مانند تهران، اصفهان، شیراز، تبریز یا مشهد ندارد.
نام طاق تلپک از زبان مردم بخارا که فارسیست گرفته شده (تلپک یک روسری یا کلاه بزرگ سنتی است که از پشم گوسفند ساخته می‌شود)، زیرا در برخی دوره‌ها شمار فراوانی مغازه روسری‌فروشی را در خود جای داده‌بود که در آن انواع گوناگون از سرپوش‌ها فروخته می‌شد.
این بازار سرپوشیده پیش از این با نام‌های طاق کتاب‌فروشان، طاق چارسوق آهنین، طاق خواجه محمد پران نیز شناخته می‌شد. پیرامون ساختمان بازار سرپوشیده انبارها، کاروان‌سراها (کاروانسرای کولوته)، هتل‌ها، مغازه‌های بازرگانان ساخته شده‌است.
این سازه دارای یک گنبد بزرگ و همچنین چندین گنبد کوچک‌تر است. با آجر سرامیکی ساخته شده‌است. امروزه طاق تلپک‌فروشان یک جاذبهٔ همه‌پسند است که در آن بیشتر، فروشگاه‌های سوغات و مغازه‌هایی وجود دارد که کالاهای کهن، سوغاتی، کاردستی مانند ظروف، رخت، سکه، گوهر، تندیس، فرش، کتاب، ساز، نقاشی و… می‌فروشند.
سازهٔ بازار در میانهٔ تاریخی بخارا، در خیابان حقیقت و در کنار دیگر جاذبه‌های اصلی شهر کهن جای دارد و همراه با دیگر سازه های معماری، باستان‌شناسی، دینی و فرهنگی بخارا، با نام - «میانهٔ تاریخی بخارا» در فهرست میراث جهانی یونسکو گنجانده شده‌است.
ساندیپ و پینکی فرار می‌کنند فیلمی محصول سال ۲۰۲۱ و به کارگردانی دیباکار بانرجی است. در این فیلم بازیگرانی همچون پرینیتی چوپرا، آرجون کاپور، جایدیپ اهلاوات، راغوبیر یاداو و نینا گوپتا ایفای نقش کرده‌اند.
مریم روحانی (زادهٔ ۱۳۶۶) کارآفرین اهل ایران است. او در زمینهٔ دیتیلینگ خودرو (پیرایش حرفه‌ای خودرو) در ترکیه و ایران فعالیت می‌کند.
مریم روحانی در سال ۱۳۶۶ در روستای آغمزار در استان خراسان شمالی متولد شد. او آرایشگاه زنانه‌ای در شهر بجنورد به راه انداخت اما علاقه‌اش به خودرو باعث شد که دنبال دیتیلینگ خودرو (پولیش و احیای رنگ) برود و برای دوره دیدن به ترکیه رفت.
رویدادهایی که در سال ۱۹۲۸ میلادی در افغانستان رخ داده‌اند، در ادامه بیان شده‌اند.
شاه و ملکه پس از پایان اقامت شان در مصر به شهر رم می‌رسند. در این‌جا دو ضیافت رسمی دولتی به استقبال از شاه برگزار می‌شود و شاه همچنین مصاحبهٔ با پاپ دارد. شاه هنگام اقامت خود در ایتالیا، از میلان و یک تعداد شهرهای دیگر دیدن می‌نماید و به مهندسی و کارهای ماشینی توجه جدی می‌کند. او از ایتالیا به ریویرا و سپس به پاریس می‌رود و در آنجا به‌طور رسمی از جانب رئیس‌جمهوری فرانسه استقبال می‌گردد. همانند بازدید از سایر کشورها، در این‌جا نیز پس از پایان اقامت رسمی، اقامت غیررسمی برای یک مدت به مراتب طویل‌تر ادامه می‌یابد. در جریان ماه فوریه از کشورهای بلژیک، سوئیس و آلمان دیدار صورت می‌گیرد و در ۱۳ مارس گروه سلطنتی به لندن می‌رسد، جای که جمعیت با اشتیاق فراوان به آن‌ها خوش‌آمد می‌گویند. ضیافت‌های رسمی به افتخار شاه در کاخ باکینگهام، گیلدهال و دفتر وزارت امور خارجه برگزار می‌گردد و مقامات از هیچ تلاشی برای تحت تأثیر قراردادن شاه در مورد ارزش و صداقت دوستی بریتانیا فروگذاشت نمی‌کنند. شاه و ملکه ثریا در ۲۳ مارس به آکسفورد، جای که برادر ملکه در آن دانشجوی کارشناسی است، می‌روند و شاه در آنجا دکترای حقوق مدنی را دریافت می‌کند.
۱۱ نفر در ۱۷ فوریه توسط مهاجمان ناشناس در ابو شاکر، یکی از ناحیه‌های کابل (که حالا به‌نام وزیر اکبرخان یاد می‌گردد)، با ضرب گلوله کشته شدند. پلیس پیش‌بینی نمود که مهاجمان، شبه نظامیان عرب منتسب به جندالفاروق بودند، بخش نظامی گروه ضد شیعه به‌نام انصارالفاروق. انگیزه حمله احتمالاً محاصره ناحیه تحت کنترل جندالفاروق به‌نام بنی خالد (حالا شیرپور) که در نزدیکی ناحیه ابو شاکر موقعیت دارد، توسط ارتش افغان است.
۲۳ پلیس به تاریخ ۱۸ فوریه توسط جندالفاروق با شلیک گلوله به قتل رسیدند.
حوالی بعد از ظهر، ۱۴ پشتون دیگر توسط جندالفاروق کشته شدند. این امر باعث قهر نیروهای افغان و کشتن ۴۳ عرب گردید. گزارش شده بود که شبه‌نظامیان پشتون به قله مستحکم جندالفاروق در منطقه بنی‌خالد وارد شدند و ۵۶ ساکن عرب این منطقه را قتل‌عام کردند.
در پایان روز، ۶۱ عرب و ۱۷ پشتون کشته شده بودند. رهبر جندالفاروق که محمد احمد نام داشت نیز کشته شده بود.
خالد که برادر محمد احمد بود، در ۱۹ فوریه کنترل جندالفاروق را در دست گرفت. در این زمان، شبه نظامیان پشتون ۲/۳ حصه منطقه بنی‌خالد را در کنترل داشتند.
پسر خالد که عمر نام داشت نیز هنگام محاصره ناحیه تحت کنترل جندالفاروق توسط شبه نظامیان پشتون با پشتیبانی ارتش افغان، کشته شد.
جندالفاروق تا ظهر آن روز از منطقه خارج شد، اما هنوز هم برخوردهای میان عرب‌های محلی و پشتون‌ها صورت می‌گرفت.
تا پایان روز، ۳ عرب و ۱۶ پشتون کشته شده بودند.
شاه، انگلستان را به مقصد شرق اروپا ترک می‌کند. در این هنگام، او نیاز می‌بینید تا مدتی در برلین بماند و تانسل (آماس لوزه‌ها) خود را جراحی کند. هنگامی که وی هنوز در آلمان بود، حکومت آلمان یک هواپیمای یونکرز دارای صندلی راحت به وی اهدا می‌کند، او همچنین در رابطه به موضوع یک خطوط هوایی میان افغانستان و فارس با پروفسور یونکرز تبادل نظر می‌نماید. شاه و ملکه از برلین عازم وارسو می‌شوند (۲۹ آوریل)، سپس دو روز بعد به مسکو می‌رسند و در آنجا از آن‌ها، علی‌رغم این‌که میزبان ضد مراسم سلطنتی است، از آن‌ها استقبال سلطنتی صورت می‌گیرد. هنگام اقامت در روسیه، آن‌ها از لنینگراد بازدید می‌نمایند، جای که آنجا از مانور نظامی ناوگان بالتیک در کرونشتات دیدن می‌کنند. کشور بعدی که باید از آنجا دیدن نماید ترکیه است، کشوری که شاه امان‌الله به آن علاقه ویژه نشان می‌دهد. در ضیافت رسمی که به افتخار وی به تاریخ ۲۰ می در آنگورا برگزار شده‌است، رئیس‌جمهور مصطفی کمال پاشا روی روابط نزدیک میان مردمان افغان و ترک تأکید می‌ورزد و شاه امان‌الله با سخنرانی که طی آن، دستاوردهای رئیس‌جمهور را می‌ستاید، پاسخ می‌دهد. گروه سلطنتی از آنگورا به سوی استانبول حرکت می‌کند و پس از چند روز اقامت در آن شهر، با کشتی بخار ترکی عازم باتومی می‌شود، در این سفر کشتی‌های جنگی ترکی و روسی وی را همراهی می‌کنند. آن‌ها در ۹ ژوئن به تهران می‌رسند، جای که آن‌ها از جانب شاه و پسرش که ولیعهد است در حضور جمعیت بزرگ پذیرایی می‌شوند. آن‌ها به تاریخ ۱۶ ژوئن تهران را به مقصد مشهد توسط اتومبیل ترک نموده و از آنجا به بعد سفر به‌سوی کابل از طریق هرات، فراه، قندهار، مقر و غزنی قسماً در اتومبیل و قسماً در هواپیما به پایان می‌رسد و گروه سلطنتی به تاریخ ۱ ژوئیه و پس از غیبت حدوداً هفت ماه به کابل می‌رسند. جمعیت بزرگی از تمامی اکناف کشور برای استقبال از آن‌ها جمع می‌شود و بازگشت آن‌ها دلیلی می‌شود برای جشن‌های پرشکوه.
تفاهم‌نامهٔ میان افغانستان و روسیه برای خدمات هوایی میان کابل و تاشکند نهایی می‌شود.
یک عهدنامه دوستی و امنیت که در گام نخست برای مدت ده سال اعتبار دارد، میان کشورهای افغانستان و ترکیه به امضاء می‌رسد.
یک مدعی تخت پادشاهی که ادعا می‌کند، نوه امیر محمد یعقوب خان است در کابل ظاهر می‌شود، اما به‌زودی کشف می‌شود که وی تنها یک وانمودکننده است و هیچ پیروی ندارد. به غیر از این مسئله، کشور هنگام غیبت شاه به‌طور کامل در حالت آرامش بوده‌است.
مدت کوتاهی پس از بازگشت شاه، شکایت‌های به گوش وی می‌رسد که پولی که وی در سفر خود خرج کرده‌است مصرف نادرست از بیت المال است. وی این شکایات را با اشاره بر این‌که، ارزش هدایای که وی با خود آورده از مصارف سفرش بیشتر است، خاموش می‌کند. وی همچنین می‌تواند با افتخار بگوید که او افغانستان را به عنوان یک کشور دارای پتانسیل عالی و کشوری که دوستی با آن ارزش را دارد، به جهان شناسانده‌است. از جمله نتایج قطعی سفر وی که او قادر است تا اعلام نماید، شامل نهایی سازی عنقریب معاهده‌های با سیزده کشور، امضای تفاهم‌نامه‌ها با شرکت‌های فرانسوی و آلمانی برای نقشه‌برداری مقدماتی از ساختن خط آهن که شهرهای کابل، قندهار، هرات و کُشک را باهم وصل می‌کند و همچنین خریداری بیش از ۵۰٬۰۰۰ اسلحه، بیش از ۱۰۰ توپ جنگی، شش نوع سلاح ماشیندار، شش تانک و پنج وسیله نقلیه زرهی. با این حال، این تسلیحات نظامی خریداری شده در جریان سال به افغانستان نمی‌رسد. سفر شاه امان‌الله وی را بیش از همه وقت به‌طور قوی تحت تأثیر پیشرفت‌های تمدن اروپا قرار داده‌است. تماس با شخصیت‌های معروف غرب لبه تیغ اشتیاق وی برای اصلاحات را تیزتر کرده‌است و او مصمم است تا در حد امکان به‌دقت از ردپای همکیش برجسته خود مصطفی کمالِ ترکیه پیروی کند. او که مبهوت موفقیت‌های ترکیه شده‌است، این حقیقت را که یک تفاوت اساسی میان ترکیه و افغانستان وجود دارد نادیده می‌گیرد: ترک‌ها بیشتر مردمان یک‌دست با سابقه طولانی پیروی از یک حکومت مرکزی هستند، در حالی‌که افغان‌ها آمیزهٔ از اقوام مختلف می‌باشند که به یک اندازه خودمختاری عادت داشته و به رسوم محلی خود بسیار وابسته هستند. خارجی‌های که نزدیک به شاه هستند و دوراندیش‌ترین مشاورین‌اش به وی مشوره می‌دهند تا اصلاحات خود را به آهستگی انجام دهد، اما اشتیاق شدید وی به غربی سازی کشور وی را وامی‌دارد تا حتی سریع‌تر از همتای ترکی خود صلح را برقرار کند. نخستین ثمره سفر وی طی تنها چند روز پس از بازگشت از سفر به رعیت‌های او نشان داده می‌شود، این زمانی‌است که ملکه بدون داشتن پرده یا حجاب اسلامی در یک ضیافت رسمی دولتی می‌نشیند. ملاها از این کار ملکه احساس بیزاری نموده و شاه را نکوهش می‌کنند. شاه به آن‌ها اشاره می‌کند، زن‌های که در روستاها کار می‌کنند حجاب نمی‌پوشند و به آن‌ها پیشنهاد می‌کند که رمه‌های خود را نگهدارند. آن‌ها برای لحظهٔ بهت‌زده می‌شوند، اما مجبور می‌شوند با نوآوری‌های ناخوشایند شاه کنار بی‌آیند.
یک لویه جرگه (گردهمایی مردم) در منطقه پغمان برگزار می‌شود و در آن در مورد تعدادی از اصلاحاتی که شاه پیشنهاد نموده‌است، بحث صورت می‌گیرد. علاوه بر سایر موارد، تصمیم گرفته می‌شود تا شورای دولت به یک شورای ملی تغییر نماید، شورای که دارای ۱۵۰ عضو بوده و از لویه جرگه برای مدت سه سال انتخاب می‌گردد و این‌که کارمندان دولتی واجد شرایط راهیابی به شورای ملی نیستند؛ این‌که مدت خدمت اجباری سربازی باید از دو سال به سه سال تمدید گردد و تمامی استثناها لغو شود؛ این‌که گواهی‌نامه‌های تبلیغ دینی به ملاهای افغان داده شود و ملاهای که از کشورهای همسایه می‌آیند اجازه فعالیت نداشته باشند؛ و افرادی که در آینده وارد کارهای دولتی می‌شوند نباید بیش از یک زن داشته باشند. همچنین تصمیم گرفته می‌شود تا افغانستان به‌جای بیرق فعلی کشور که تنها رنگ سیاه است، باید یک بیرق سه رنگ جدید انتخاب کند، گفته می‌شود که بیرق فعلی نمادی از سوگواری است و چون افغانستان استقلال خود را به‌دست آورده‌است، این بیرق شایسته آن نیست. شاه همچنین می‌خواهد تا ازدواج پسران را قبل از ۲۲ و دختران را قبل از ۱۸ ممنوع کند، اما وی نمی‌تواند جرگه را برای موافقت به این درخواست قانع کند. در نهایت جرگه پس از این‌که یک تعداد ملاها شروع به آشوب اندازی در میان مردم می‌کنند، پایان می‌یابد. شاه بلافاصله سردسته‌های این ملاها را دستگیر می‌کند و به تاریخ ۳۰ اکتبر قاضی کل کابل و سه ملای دیگر را اعدام می‌نماید. شاه هم‌زمان به برنامه‌های اصلاحی خود را ادامه می‌دهد. وی از قبل فرمان داده‌است که آموزش و پرورش تا یک سطحی مشخص برای همگی الزامی بوده و برای فقرا مجانی ارایه گردد. تا اواخر اکتبر، چندین جاده و پل ساخته می‌شود، تلگراف‌ها و تلفن‌ها میان کابل و شهرهای برزگ شروع به کار می‌کند و تعمیرهای برخی دانشگاه‌ها در کابل و قندهار در حال بلند شدن است. برای این‌که ارتش تقویت شود، ۶۵ افسر نظامی به کشورهای روسیه، فرانسه و ایتالیا رفته‌اند و ۲۰ تن دیگر قرار است به انگلستان برود، هم‌زمان برنامه‌ریزی شده‌است تا استف کالج برای خرد ضابطان بازگردد. تعداد بیشمار خارجی‌ها برای پیشبرد برنامه‌های گوناگون اصلاحی شاه به این کشور دعوت شده‌اند. شاه مشتاق است تا نظام حکومت داری کابینه را معرفی می‌کند، اما شیر احمد خان، کسی که این شغل به وی محول شده‌است، نمی‌تواند یک کابینه تشکیل دهد و آن‌گونه که وی می‌گوید، او باید نخست‌وزیر خودش باشد.
اقدامات اصطلاح طلبانه شاه با شورش شنواری‌ها که یک قبیله بزرگ در شرق افغانستان است، بیشتر تحت تأثیر ملای از چاکنور به‌طور ناگهانی متوقف می‌گردد. آن‌ها نیروی را در مناطق نزدیک به جلال‌آباد گردهم آورده و شهر را محاصره می‌نماید. شاه به این امر واقف می‌شود که هنگام نیاز نمی‌تواند به ارتش خود اتکاء کند، چون ارتش وی به دلیل عدم پرداخت معاش، ناراضی هستند.
در ۱۵ دسامبر سال ۱۹۸۱، گروه اسلام‌گرا و شیعه الدعوه با انجام حمله‌ای انتحاری از طریق انفجار یک خودرو انفجاری، سفارت عراق در بیروت را منفجر کرد. در این انفجار، سفارت عراق کاملاً تخریب و ویران شد و در پی آن ۶۱ نفر از جمله سفیر عراق در لبنان کشته و ۱۱۰ نفر دیگر مجروح شدند.
گروه اسلام‌گرای شیعه مخالف حزب بعث عراق، الدعوه که از موفقیت انقلاب ۱۳۵۷ در ایران جرأت یافته بود، با کمک مالی و نظامی حکومت جمهوری اسلامی، استفاده از خشونت در مبارزه خود علیه دولت عراق را آغاز کرد. در سال‌های ۱۹۷۹ و ۱۹۸۰، الدعوه تعدادی از مقامات بعثی را در عراق ترور کرد. در پاسخ به سوءقصد نافرجام علیه طارق عزیز معاون نخست‌وزیر عراق در آوریل ۱۹۸۰ توسط الدعوه، دولت عراق سرکوب شدیدی را علیه این گروه آغاز کرد که شامل اعدام رهبر معنوی الدعوه، محمدباقر صدر نیز شد.
رهبران باقی‌ماندهٔ این گروه سپس به ایران گریخته و تبدیل به یک «گروه نیابتی مؤثر» برای حکومت ایران علیه عراق در طول جنگ ایران و عراق شدند.
در ۱۵ دسامبر ۱۹۸۱، یک خودروی پر از حدود ۱۰۰ کیلوگرم مواد منفجره توسط یک بمب‌گذار انتحاری به سوی ساختمان سفارت عراق در بیروت رانده شد. در این انفجار، سفارت عراق، به‌کلی ویران شد و ۶۱ نفر از جمله عبدالرزاق لفتا سفیر عراق در لبنان کشته و بیش از ۱۰۰ نفر مجروح شدند. بلقیس الراوی، همسر عراقی شاعر سوری نزار قبانی که برای بخش فرهنگی سفارت کار می‌کرد نیز در این حمله کشته شد.
این حمله که پیش از انفجار سفارت آمریکا در بیروت در سال ۱۹۸۳ و انفجار مقر تفنگداران دریایی آمریکا در بیروت بود، توسط برخی، به‌عنوان نخستین بمب‌گذاری انتحاری مدرن در نظر گرفته می‌شود.
مخمل سیاه (به ایتالیایی: Velluto Nero) فیلمی در رانژ درام، رومانتیک به کارگردانی برونلو روندی محصول سال ۱۹۷۶ ایتالیا است. فیلم نامه این اثر بر اساس داستانی از فردیناندو بالدی توسط برونلو روندی نوشته شده‌است. از بازیگرانی که دراین فیلم به ایفای نقش پرداخته‌اند، می‌توان به نیه‌بس ناوارو، آل کلیور، لورا خمسر، آنی بل، گابریله تینتی، فیودور شالیاپین و زیگی زنگر اشاره کرد.
این فیلم با وجود نام جایگزین امانوئل سیاه، امانوئل سفید و همچنین حضور لورا خمسر در آن، هیچ ارتباطی با دیگرفیلم‌های امانوئل ندارد.
«لورا» یک مدل لباس و همسر عکاس ظالمش «کارلو» به مصر سفر می‌کنند تا «کریستال» دوست ثروتمند اما ناامید لورا را ملاقات کنند. در کاخ کریستال، لورا با «پینا» دختر کریستال از شوهر سابقش، دوست می‌شود و تحت طلسم روحانی فاسد «هوراسیو» قرار می‌گیرد.
نیکولاس پری (؛ زادهٔ ) که بیشتر با نام مستعار اینترنتی‌اش، نیکوکادو آووکادو () شناخته می‌شود، یوتیوبر آمریکایی زاده اوکراین است که بیشتر برای ویدئوهای موکبانگ کمدی و دراماتیکش شناخته می‌شود. به دنبال یک موفقیت در همه‌بینی ویدئوهایش، او مقدار قابل توجهی دنبال‌کننده در یوتیوب جذب کرده‌است. تا سپتامبر ۲۰۲۱، او بیش از ۵٬۳ میلیون دنبال کننده و ۱٬۱۵ میلیارد بازدید جذب کرده‌است.
پری در ۲۰ مه ۱۹۹۲ در اوکراین پا به جهان گشود و هنگامی که خردسال بود، توسط خانواده‌ای در هریسبورگ، پنسیلوانیا به فرزندخواندگی پذیرفته شد. او هفت خواهر و برادر دارد و در سال ۲۰۱۰ فارغ‌التحصیل شد. او اصالتا روس است. او گفته است که از پنج سالگی تحت مداخلات و جلسات درمانی قرار گرفته و در پنج سالگی دچار افسردگی تشخیص داده شده و از هفت سالگی، داروهای ضدافسردگی تجویز می‌کرده‌است. تشخیص داده شد که او به عنوان یک خردسال، دارای اختلال کم‌توجهی - بیش‌فعالی و اختلال وسواس فکری-عملی تشخیص داده شد.The Dish with Trish Podcast (January 14, 2020). "Nikocado Avocado on his Mental Illness". "YouTube". پیش از اینکه او یک سلبریتی اینترنتی شود، یک نوازنده ویولون کلاسیک آموزش‌دیده بود و هنگامی که پیشه خود به عنوان یک کارمزد نوازده ویولون ادامه می‌داد در هوم دیپو مشغول کار بود.
مسجد شاه عباس () یک مسجد تاریخی در شهرک کشله در منطقه نظامی شهر باکو است. این مسجد از آثار سده هفدهم میلادی است و به دستور شاه عباس یکم ساخته شده است.
نقشه مسجد شاه عباس کشله به شکل مربع است. این طرح مشابه مساجد مدرسه معماری شیروان آب‌شوران است و شبیه مسجد طوبی شاهی در شهرک مردکان (۱۴۸۱) است. در مرکز عمارت، عبادتگاه اصلی شامل چهار طاق بزرگ ساخته شده است که به گنبد مدور مسجد متصل است. اتاق‌های کوچک با سقف‌های قوسی در کناره‌های بنا ساخته شده است. این اتاق‌ها همان هایی هستند که به پلان شکل مربع می‌دهند.
سر در مسجد از نظر ساختار معماری ساده است و نیم گنبد استالاکتیتی ندارد. معمار سعی کرد بخش ورودی را با حجم کلی ساختمان پیوند دهد. برای این منظور، معمار از روش ترکیب قاب پورتال با لبه‌های ساختمان استفاده کرد. این تکنیک در زمان ساخت دیوان خانه نیز به کار گرفته شد. بالای سر در کتیبه‌ای به زبان عربی وجود دارد.
محراب و منبر از سنگ‌های حجیم تراشیده شده ساخته شده است. پنجره‌های مسجد با مهارت بسیار ساخته شده است. لایه اول پنجره‌ها از دو لایه تشکیل شده است: اول - چوب و دوم - سنگ تراشیده شده.
پس از تهاجم ارتش سرخ به جمهوری خلق آذربایجان در سال ۱۹۲۰، مبارزات مذهبی بلشویک‌ها آغاز شد. مسجد شاه عباس نیز مانند بسیاری از مؤسسات مذهبی دیگر فعالیت خود را متوقف کرد و در سال ۱۹۸۹ فعالیت خود را از سر گرفت.
کوکوی زمردی آسیایی یکی از گونه‌های کوکو از خانواده کوکویان است و در بنگلادش، بوتان، کامبوج، چین، هند، اندونزی، لائوس، مالزی، میانمار، نپال، سری‌لانکا، تایلند و ویتنام یافت می‌شود. زیستگاه طبیعی آن جنگل‌های دشت نمناک نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری و جنگل‌های کوهستانی نمناک نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری است.
این کوکو دارای محدوده زادآوری است که از هیمالیا به سمت شرق تا میانمار، چین و شمال تایلند امتداد دارد. در جنوب آن یک سرگردان یا مهاجر در شمال هند، سریلانکا، مالزی و سوماترا است. زادآوری در این مناطق مشخص نیست. در جنگل‌ها و حاشیه‌های جنگلی زیاد است.
فرخنده زمردی یک گونه از پرندگان خانواده فرخندگان است. در کلمبیا، کاستاریکا، اکوادور و پاناما یافت می‌شود. این پرنده در سال 1869 توسط پرنده‌شناسان انگلیسی PL Sclater و Osbert Salvin توصیف شد، گونه‌ای که طول میانگین آن و جرم آن است. می‌توان آن را با پرهای سبز روشن، با رگه‌های سیاه در پشت و بال‌ها، و نوک و لکه‌های گوش سیاه‌رنگ تشخیص داد. همچنین دارای رنگ زرد در تاج و دمگاه است. این گونه دارای دوشکلی جنسی خفیف است، به طوری که ماده‌ها کدرتر هستند و به جای رنگ زرد روی سر، رنگ زرد مایل به سبز دارند.
مسجد شاه عباس ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
دیوید ایوون جونز (۱۸ اکتبر ۱۸۸۳–۱۳ آوریل ۱۹۲۴) یک کمونیست، سردبیر روزنامه و زندانی سیاسی ویلزی بود. او همچنین یکی از مخالفان اصلی و معروف تفکیک نژادی آفریقای جنوبی و از نخستین فعالان در آفریقای جنوبی بود که برای تساوی حقوق سیاهپوستان در آفریقای جنوبی مبارزه می‌کرد. جونز همچنین یکی از بنیان‌گذاران حزب کمونست آفریقای جنوبی بود. او در سال ۱۹۱۷ در راستای تشکیل نخستین اتحادیه کارگری سیاه‌پوستان آفریقای جنوبی و کارگران صنعتی آفریقا نقش برازنده‌ای ایفا کرد. سپس او یکی از نخستین کسانی بود که آثار ولادیمیر لنین را به انگلیسی ترجمه کرد و نخستین کلاس‌های شبانه را برای کارگران آفریقایی ایجاد نمود. او در سال ۱۹۱۹ به دلیل نشر اعلامیهٔ در حمایت از کمونیزم و تساوی نژادی محکوم و سپس زندانی شد که نخستین پرونده بزرگ دادگاه علیه کمونیزم در تاریخ آفریقای جنوبی به حساب می‌رفت. جونز به عنوان تأثیرگذارترین سوسیالیست آفریقای جنوبی در زمان خود شناخته می‌شود.
جونز پس از این‌که در سال ۱۹۱۰ به آفریقای جنوبی رسید، یک مسیحی لیبرال بود و یکی از حامیان حزب کارگر آفریقای جنوبی (SALP)، حزب طرفدار جدایی شد که بعداً در سال ۱۹۱۴ دبیرکل این حزب تعیین گردید. هرچند، اندکی بعد او به عنوان رهبر حزب کارگر آفریقای جنوبی از سمت خود کنار رفت و یک کمونیست و آتئیست شد که بقیه عمر زندگی خود را صرف مبارزه علیه جدایی نژادی، سرمایه‌گرایی و استعمار کرد. جونز در اواخر عمرش به یک حامی قدرتمندی بلشویک‌ها و رهبر آنان یعنی ولادیمیر لنین مبدل شد که لنین نیز به نوبه خود تحت تأثیر گزارش‌های تقسیمات طبقاتی و نژادی در آفریقای جنوبی قرار گرفت.
جونز همچنین از طرف‌داران حزب کمونیست بریتانیای کبیر (CPGB) بود و توسط شمار زیادی از احزاب سیاسی و سوسیالیست ضد آپارتاید شامل حزب کمونیست آفریقای جنوبی، حزب کمونیست بریتانیا و کنگره ملی آفریقا، شخصیت نمادین و قهرمان محسوب می‌شد. طبق سخن باروخ هیرسون مورخ، ناسیونالیست ویلزی و عشق جونز به ادبیات، به او «نفرت طولانی مدت در برابر ظلم و ستم ملی» را تزریق کرد.
دیوید جونز در ۱۸ اکتبر سال ۱۸۸۳ در آبریستویت، شهری واقع در ویلز به دنیا آمد. او هنگامی‌که در اوان جوانی قرار داشت، پدر و مادرش درگذشتند و او را تنها گذاشتند که جونز مجبور شد در کنار اعضای خانواده مختلف بزرگ شود. جونز در دو شهر؛ آبریستویت و لمپتر به عنوان بقال در تجارت خانوادگی کار کرد. خانواده جونز از یک منطقه کشاورزی کوهستانی و فقیر ویلز به نام ماینید بچ (Mynydd-Bach) بود. منطقهٔ که روزگاری مرکز جنگ چریکی بود و کشاورزان و غاصبین کوچک در برابر تلاش‌های زمین‌داران بریتانیایی می‌جنگیدند تا زمین‌های مشترک را احاطه نمایند. جان ایوان جونز، پدربزرگ او، از مبارزان نامور در راستای عوامل رادیکال و لیبرالیزم در شهر آبریستویث بود. گفته می‌شود که باورها و اعتقادات پدربزرگش تأثیری زیاد بر دیوید جونز گذاشته‌است.
جونز در دوران جوانی شدیداً تحت تأثیر عقاید جورج ایری ایوان، وزیر یونیتارین اسبق قرار گرفت. او جونز را تشویق کرد تا عقاید متودیست کالوینیستی پدرش را رها نموده و مذهب یونیتارینزم را بپذیرد. او قبل از بازگشت به شهر آبایی‌اش «آبریستویث» و پیوستن به جماعت توحیدگرایان، در سال ۱۹۰۱ به شهر لمپتر نقل مکان نمود و در آنجا با دیدگاه‌های متفاوت مسحیت مواجه شد. جونز به دلیل اعتقادات توحیدگرایانه‌اش اغلباً از سوی همسایگانش مورد توهین و سرزنش قرار می‌گرفت. همچنین به‌خاطر انتخاب‌اش برای پیوستن با جبهه معروف به «نقطه سیاه» در محل کار و جاده‌ها با مخالفان مذهبی اش دست و گریبان بود. علاوه بر سایر علاقه‌مندی او، مورخین دریافتند که جونز به فلسفه نیز علاقه داشت و اغلباً نقل قول‌های را از امانوئل کانت و افلاطون می‌نوشت.
طبق سخن باروخ هیرسون مورخ، ناسیونالیست ویلزی و عشق جونز به ادبیات ویلز در تن او «نفرت طولانی مدت در برابر ظلم و ستم ملی» را تزریق کرد. جونز، خزانه‌دار و منشی کلیسای کوچک توحیدگرایان شهر آبریستویت تعیین شد و به زودترین فرصت به مرکز سیاست‌های جناح چپ توسعه یافت. تاریخچه این کلیسای کوچک نشان می‌دهد که معدن‌چیان اعتصاب کننده از سوی جماعت توحیدگرا دعوت شدند و این جماعت برای معدن‌چیان پنرین که سه سال بی‌کار بودند، پول جمع‌آوری نمودند. تاریخچه کلیسا همچنین نشان می‌دهد که جماعت مزبور از گرترود فون پتزولد که به عنوان نخستین زن منصوب شده در بریتانیا معروف بود، میزبانی کرد.
طبق سخن اسلوین اپ نیکولاس (Islwyn ap Nicholas)، جونز در این زمان یک «اومانیست مسیحی» بود:
ایوان به نظر می‌رسید که یک اومانیست مسیحی بود، مگر این‌که در اصطلاحات تناقض وجود داشته باشد. او در حقیقت بیش از هر چیزی یک اومانیست بود و هم‌واره بر آموزه‌های اجتماعی و اقتصادی عیسی تأکید می‌نمود.
پس از این‌که دیوید ایوون جونز در ۱۳ آوریل سال ۱۹۲۴ بر اثر ابتلاء به مرض توبرکلوز در گذشت، او را به‌خاطر تعهدش نسبت به سوسیالیزم در قبرستان معروف نوودویچی مسکو به عنوان پاداش از سوی دولت کمونیست روسیه به خاک سپردند. بعد از او، دو رهبر دیگر حزب کمونیست آفریقای جنوبی؛ جی‌بی مارکس و موسی کوتان نیز در کنار او به خاک سپرده شدند. علاوه بر این، بنای یادبودی که وقف مبارزات دیوید ایوان جونز شده‌است در کلیسای کوچک توحیدگرایان شهر آبریستویث اعمار گردیده‌است.
در سال ۲۰۰۵ پیشنهاد رسمی در پارلمان بریتانیا ارائه شد تا فداکاری و ایثار دیوید ایوان جونز را در راستای بهبود شرایط کاری کارگران آفریقای جنوبی به رسمیت بشناسد. این پیشنهاد توسط ۳۳ نماینده پارلمان از جمله جرمی کوربین به امضاء رسید.
اندکی بعد از مرگ نلسون ماندلا در سال ۲۰۰۳، مراسم یادبود برای دیوید ایوان جونز برگزار شد و از او به‌خاطر مبارزاتش علیه آپارتاید تحسین و توصیف نمودند و مدرک نمودند که مبارزه نلسون ماندلا علیه آپارتاید ادامه مبارزه جونز در عرصه تساوی نژادی در آفریقای جنوبی بود.
در سال ۲۰۱۵ هیئتی متشکل از ۲۰ نماینده سفارت‌خانه و دولت آفریقای جنوبی از قبرستان نوودویچی دیدار کردند تا طبق درخواست بازماندگان آن‌ها بقایای جسد مارکس و کوتان را به آفریقای جنوبی بازگردانند. هنگامی‌که هیئت در قبرستان حضور یافتند، به آرامگاه دیوید ایوون جونز نیز ادای احترام کردند.
در سال ۲۰۱۵، جونز در یک نظرسنجی از سوی خوانندگان نهاد ویلز آنلاین، در جمله «۵۰ تأثیرگذارترین سیاست‌مدار تاریخ ویلز» رده ۳۰مین را به‌خود اختصاص داد.
میراث او از سوی کنگره ملی آفریقا و حزب کمونیست آفریقای جنوبی بیشتر مورد احترام قرار دارد.
زندگی‌نامه جونز توسط گوین آلف ویلیامز و باروخ هیرسون به رشته تحریر درآمد و در سال ۱۹۹۵ منتشر شد. مقالات و نوشته‌های آرشیوی مربوط به مطالعه دیوید ایوون جونز را می‌توان در دانشگاه سوانزی یافت.
ساری سو ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
خانبولاغ ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
سلمان بی‌لی ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
آناتولی ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
سار زمردی ، با نام سار درخشان زنبقی نیز شناخته می‌شود. این گونه یک سار کوچک با تاج، روتنه، بال‌ها و دم سبز متالیک است. گوش‌پرها و زیرتنه آن به رنگ بنفش متالیک است. هر دو جنس شبیه هم هستند. بیشتر آرایه‌شناسان آن را با با بسیاری دیگر از سارهای درخشان در سارهای درخشان، در یکجا قرار می‌دهند، در حالی که دیگران آن را در یک سردۀ تک‌نماد "Coccycolius" جای می‌دهند.
یکی از کوچک‌ترین گونه‌ها در میان سارها، سار زمردی است که در غرب آفریقا پراکنده است. در مناطق پست و ساوانای ساحل عاج، گینه و سیرالئون ساکن است.
گچیت‌لی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در بسنی واقع شده‌است.
اغرلی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در بسنی واقع شده‌است.
دورت‌یول یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در بسنی واقع شده‌است.
دوغان‌کایا یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در بسنی واقع شده‌است.
دیکلی‌تاش 》یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در بسنی واقع شده‌است.
حاجی‌خلیل یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در بسنی واقع شده‌است.
گلوبند تکه‌ای از پرهای رنگی است که روی گلو یا در بخش بالای سینه در برخی از گونه‌های پرندگان یافت می‌شود. این یک ویژگی است که در بسیاری از مگس‌مرغ‌های نر، به ویژه آنهایی که در آمریکای شمالی یافت می‌شوند، دیده می‌شود. این گلوبندها معمولاً رنگین‌کمانی هستند. گونه‌های دیگر، مانند زاغ گلوارغوانی و کبک نیز این ویژگی را نشان می‌دهند. این اصطلاح از طوقه‌ای گرفته شده‌است که در زره نظامی برای حفاظت از گلو استفاده می‌شود.
سایش پر و قرار گرفتن در معرض نور خورشید می‌تواند باعث تغییر در رنگ ظاهری پرهای رنگین‌کمانی شود. به عنوان نمونه، پرهای تازه در مرغ مگس آنا قرمز رزی است که اینها با افزایش سن به رنگ برنزی مسی می‌گرایند.
چندین عملکردهای اجتماعی برای گلوبند پیشنهاد شده‌است. ممکن است به جذب جفت یا دفاع از منابع کمک کند. ممکن است نشان‌دهندهٔ وضعیت اجتماعی باشد یا به گونه‌ها اجازه دهد که همنوعان را شناسایی کنند. در میان پرندگان مگس‌مرغ، گلوبند معمولاً تنها در نرها یافت می‌شود. در موارد نادری که در ماده‌ها یافت می‌شوند، به نظر می‌رسد که در درجه نخست برای نشان‌دادن تهدید استفاده می‌شوند.
مگس‌مرغ‌های جوان که پس از پریدن باید برای تغذیه در قلمرو بالغان نفوذ کنند، همگی بدون گلوبند هستند. این ممکن است کمک کند که آنها کمتر دیده شوند یا توسط پرندگان بالغ کمتر تهدید شوند.
خرمن‌آردی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در بسنی واقع شده‌است.
حسن‌لی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در بسنی واقع شده‌است.
چوراک یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در بسنی واقع شده‌است.
چوماک یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در بسنی واقع شده‌است.
شیعیان اعم از شیعه دوازده‌امامی و غیر آنان، همواره در حکومت‌های پیش از صفوی سرکوب و مورد تهدید بوده‌اند. تا پیش از سر کار آمدن صفویان، شیعیان همواره با حکومت‌هایی که مذهب رسمیشان سنی بوده‌است، در کشاکش‌های سیاسی و اعتقادی بودند. همین امر سبب شده بود تا شیعیان در نقاط مختلف، دست به مبارزه با حکومت‌های وقت از جمله ایلخانی، تیموری، غزنوی، عباسی و اموی ببرند. از معضلات شیعه در دوران‌های پیش از عصر صفوی، برگزاری مراسمات جماعتی همچون نماز جمعه و نماز عید بوده‌است. شیعیان به جهت عقایدشان مورد غصب حکومت‌های سنی بودند و به جهت سیاسی بودن منصب امامت جمعه در حکومت‌ها، از این فعالیت، بی بهره بودند. آنان همچنین به جهت اعتراض به غصب شدن حق خلافت و حکومت توسط سنیان، در نماز جمعه آنان شرکت نمی‌کردند. با روی کار آمدن صفویه، به مرور زمان، نقاط مرکزی ایران به تشیع گرایش پیدا کردند و مسئله اقامه نماز جمعه از جانب شیعیان مورد توجه و اهمیت قرار گرفت.
شاهنشاهی صفوی، یکی از بزرگترین شاهنشاهی‌های ایران پس از حمله اعراب بود که از سال ۱۵۰۱ تا ۱۷۳۶ میلادی توسط دودمان صفوی حکمرانی می‌شد.Helen Chapin Metz. "Iran, a Country study". 1989. University of Michigan, p. 313.Emory C. Bogle. "Islam: Origin and Belief". University of Texas Press. 1989, p. 145. تغییر مذهب ایرانیان از تسنن به تشیع در طی سده‌های شانزدهم تا هجدهم میلادی در زمان حکمرانی سلسله صفویه به‌طور گسترده به وقوع پیوست دوره صفوی از مهم‌ترین دوران تاریخی ایران به‌شمار می‌آید، چرا که با گذشت هشتصد و پنجاه سال پس از نابودی شاهنشاهی ساسانی برای اولین بار یک دولت متمرکز ایرانی توانست بر سراسر ایران آن روزگار فرمانروایی نماید. پس از اسلام، چندین پادشاهی ایرانی مانند طاهریان، صفاریان، سامانیان، غوریان، زیاریان، بوییان، سربداران و مظفریان روی کار آمدند، اما هیچ‌کدام نتوانسته بودند تمام ایران را زیر پوشش خود قرار دهند و میان تمام نواحی جغرافیایی ایران در آن دوران یکپارچگی پدیدآورند.تاریخ تحولات سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی ایران در دوران صفویه (صص ۲۱ تا ۳۶) در این دوره روابط ایران و کشورهای اروپایی به دلیل دشمنی امپراتوری عثمانی با صفویان و نیز جریان‌های بازرگانی، (به ویژه داد و ستد ابریشم از ایران) گسترش فراوانی یافت. در دورهٔ صفوی (به ویژه نیمهٔ نخست آن)، جنگ‌های بسیاری میان ایران با امپراتوری عثمانی در غرب و با ازبک‌ها در شرق کشور رخ داد که علت این جنگ‌ها جریان‌های زمینی و دینی بود.تاریخ تحولات سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی ایران در دوران صفویه (صص ۶–۲۸۴)
در عصر صفویه، عالمان دینی شیعه، این فرصت را یافتند تا آزادانه به فعالیت‌های علمی و تبلیغاتی خویش بپردازند. این فعالیت‌ها با حمایت‌های بی‌دریغ پادشاهان شیعه صفوی همراه بود و این اتفاق در تاریخ حیات سیاسی ایران پس از اسلام بی نظیر بود. در این دوره، به جهت باور پادشاهان صفوی به تشیع دوازده‌امامی، عالمان شیعه دوازده‌امامی، قدرت بسیاری یافتند تا جایی که در اواخر عصر صفوی، ملا محمدباقر رئیسی، به عنوان ملاباشی، همه‌کاره حکومت صفوی شده‌بود و پس از مرگ او، حکومت صفوی کمتر از ۱۱ سال توانست دوام یابد. در این دوران، به جهت نبود نظام علمی برای شیعه دوازده‌امامی، و همچنین در دسترس نبودن آثار علمی شیعه، عموم جامعه از مسائل مذهب شیعه جعفری، آگاهی زیادی نداشتند. در عصرهای پیش از صفویه، با تلاش بزرگان شیعه دوازده‌امامی چون ابن طاوس، محقق حلی، علامه حلی و شمس‌الدین عاملی؛ سرزمین‌های عربی از جمله بحرین، جبل عامل و چند شهر در عراق، مرکزیت علمی شیعیان دوازده امامی محسوب می‌شد. با روی کار آمدن حکومت شیعه صفوی، دانشمندان شیعه امامیه از مناطق مختلف، به ایران هجرت کردند و عصری جدید در تاریخ دینی شیعه در ایران را رقم زدند. با دستور شاه اسماعیل، و برای تبیین ایدئولوژی حکومت، کتاب "قواعدالاسلام" اثر جمال‌الدین بن علی بن مطهر حلی، به عنوان کتابی برای تببین اساس مذهب معرفی شد. همچنین شاه اسماعیل برای جلب دانشمندان شیعیان، از هیچ فعالیت و اقدامی دریغ نکرد. در این دوره، فقیهان و متکلمان بسیاری ظهور کردند از جمله آنها: محقق کرکی، شیخ بهایی، فیض کاشانی، علامه مجلسی، ملاصدرا و فیاض لاهیجی اشاره کرد.
در این عصر، چندان به شعر و ادبیات فارسی بها داده نمی‌شد. یکی از مهمترین دلایل این امر، همراهی ترکان در حکومت صفوی بود تا جایی که زبان ترکی زبان لشکریان صفوی بود و بسیاری از سران حکومت، به زبان فارسی تسلط نداشتند. بروز جنگ‌ها و درگیری‌های سیاسی نیز سبب شد تا حکومت وقت چندان فرصت رسیدگی به امور ادبی نداشته باشد. با این وجود بیشتر مسائلی در شعر این دوران مورد توجه منابع قرار گرفته‌است، مسئله عدل، امامت، شفاعت و عصمت بوده‌است.
چیل‌بغاز
چای‌کایا
آرمیندو مایا (Armindo Maia)، یک سیاست‌مدار و فرد دانشگاهی اهل تیمور شرقی بوده و عضو حزب سیاسی جبهه انقلابی استقلال تیمور شرقی (Fretilin) می‌باشد. وی از ماه ژوئن ۲۰۲۰ بدین‌سو در حکومت قانونی تیمور شرقی تحت رهبری تائور ماتان رواک به عنوان وزیر آموزش، جوانان و ورزش خدمت می‌کند. او همچنین در سال ۲۰۰۱ در حکومت تحت رهبری سرپرست ادارهٔ انتقالی ملل متحد، سرجیو ویرا دی ملو و در سال ۲۰۰۶ در حکومت نخست‌وزیر مرعی الکثیری، در همان سِمت خدمت می‌کرد.
مایا فوق لیسانس خود را در رشته فلسفه از دانشگاه ماسی در پالمرستون نورث، نیوزیلند به‌دست آورده‌است. او یکی از نخستین اعضای دانشگاه تیمور (UnTim)، نخستین دانشگاه در تیمور شرقی، از زمان تأسیس آن در ۱۹۸۶ میلادی، بود. در ۱۹۹۷ میلادی، او معاون دانشگاه در امور آکادمیک شد.
هنگام یورش اندونزی به تیمور شرقی که تا سال ۱۹۹۹ میلادی ادامه یافت، مایا مشغول یک تعداد فعالیت‌های آکادمیک و سیاسی در سطح بین‌المللی برای حمایت از جنبش استقلال تیمور شرقی بود. وی هنگام بازدید خود از ایالات متحده در اواخر دهه ۱۹۹۰ با مردمان اهل تیمور شرقی مقیم خارج کشور، چون خوزه راموس هورتا و جواو کاراساکلائو دیدار کرد. پس از بازگشت او به کشور، رژیم اندونزی محدودیت‌های بر آزادی او وضع کردند.
با این حال، در ۱۹۹۷ میلادی مایا و ناتالینو مونتیرو که در آن وقت معاون دانشگاه در امور دانشجویان بود، برای کرسی ریاست دانشگاه به رقابت پرداختند، مایا در این رقابت به دلیل حمایت گستردهٔ که در میان دانشجویان داشت پیروز میدان شد، هرچند مونتیرو نامزد مورد حمایت اندونزی بر این سمت بود و گماشته شدن در این سمت نیازمند تأییدی ارتش اندونزی بود.
پس از این‌که UnTim در نوامبر ۲۰۰۰ میلادی به دانشگاه ملی تیمور شرقی (NTL) تغییر نام داده شد، مایا ریاست این دانشگاه را بر عهده گرفت.
در ۳۰ سپتامبر ۲۰۰۱، مایا که در آن زمان عضو هیچ حزب سیاسی نبود، به عنوان وزیر آموزش و پرورش، فرهنگ و جوانان در حکومت انتقالی تیمور شرقی تحت رهبری سرجیو ویرا دی میلو گماشته شد. میلو رئیس اداره انتقالی تیمور شرقی بود که از جانب سازمان ملل گماشته شده بود.
ماری در اداره قانونی نخست تیمور شرقی تحت رهبری نخست‌وزیر ماری اکلثیری که در ۲۰ می ۲۰۰۲ به نخست‌وزیری رسید، در همین سمت خود باقی ماند، اما بخش ورزش نیز به مسئولیت‌های او اضافه شد. پس از تغییر ساختار حکومت در ۲۶ ژوئیه ۲۰۰۵، مایا مسئولیت مستقیم خود برای آموزش و پرورش و فرهنگ را حفظ نموده و خوزه مانوئل فرناندز به عنوان وزیر دولت برای جوانان و ورزش گماشته شد. در ژوئیه ۲۰۰۶، حکومت دومی قانونی تیمور شرقی جایگزین دولت نخست قانونی شد و روزاریو کورتا-ریل نیز به‌جای مایا به عنوان وزیر گماشته شد.
مایا به عنوان استاد ارشد به دانشگاه ملی تیمور شرقی برگشت. وی در ماه ژوئیه ۲۰۱۲، نامزد دکترای تخصصی (PhD) در بخش دولت، جامعه و حکومت‌داری در برنامه مالنزیا در کالج آسیا و اقیانوس آرام دانشگاه ملی استرالیا در کانبرا، استرالیا بود.
در ۲۴ ژوئن ۲۰۲۰، پس از تغییر در ائتلاف حکومت و راه یافتن حزب سیاسی جبهه انقلابی استقلال تیمورشرقی (Fretilin) به حکومت قانونی سوم، مایا بار دیگر به عنوان وزیر آموزش و پرروش، جوانان و ورزش سوگند یاد کرد.
مگس‌مرغ غول‌پیکر تنها عضو سردۀ تک‌نماد "Patagona" و بزرگترین عضو خانوادۀ مگس‌مرغان با وزن و دارای طول گستردگی بال‌های تقریباً و طول بدن است. San Diego Zoo's Animal Bytes: Hummingbird این گونه تقریباً به اندازه طول یک سار معمولی یا یک کاردینال شمالی است، اگرچه مگس‌مرغ غول‌پیکر به طور قابل توجهی سبک‌تر است، زیرا بدن باریک و نوک بلندی دارد، که باعث می‌شود نسبت بدن به طول کل کمتری داشته باشد. این وزن تقریباً دو برابر سنگین‌ترین گونه مگس‌مرغ بعدی و ده برابر کوچک‌ترین گونۀ آن، یعنی مگس‌مرغ زنبوری است.
چاموش‌چو یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در بسنی واقع شده‌است.
چاملیجا یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در بسنی واقع شده‌است.
چاکرهویوک
آنتوان ساموئل آدام-سالومون (زاده ۹ ژانویه ۱۸۱۸ – درگذشته ۲۸ آوریل ۱۸۸۱) مجسمه‌ساز و عکاس فرانسوی بود.
آنتوان ساموئل آدام-سالومون در یک خانواده یهودی فرانسوی در ۹ ژانویه ۱۸۱۸ در لافرته-سو-جوره، سن-ت-مارن، فرانسه به دنیا آمد. پدرش، ناتان هرشل سالومون، آرزو داشت که او یک تاجر بشود. او پس از یک کار کوتاه به عنوان مدل‌ساز در کارخانه سفال‌سازی «جیکوب پتیت» در فونتن بلو، بورسیه تحصیلی برای تحصیل مجسمه‌سازی در پاریس دریافت کرد. او همچنین برای تحصیل به سوئیس و انگلیس سفر کرد. از مجسمه‌های برجسته او می‌توان به مجسمه‌های نیم تنه پیر-ژان دو برانژه، آلفونس دو لامارتین، جواکینو روسینی، ماری آنتوانت اشاره کرد.
آدام-سالومون پس از تثبیت شدن به عنوان یک مجسمه‌ساز، در سال ۱۸۵۸ در مونیخ زیر نظر پرتره‌نگار فرانتس هانفستانگل، عکاسی را آموخت و پیشه خود کرد. او یک عکاس برجسته پرتره شد. آدام-سالومون به پاریس بازگشت و در سال ۱۸۵۹ یک استودیوی پرتره و در سال ۱۸۶۵ دومین استودیوی پاریس را افتتاح کرد. در سال ۱۸۷۰ آدام-سالومون به عضویت انجمن فرانسوی عکاسی درآمد و در همان سال نشان لژیون دونور را دریافت کرد. عکس‌های پرتره آدام-سالومون از بهترین آثار موجود در طول زندگی او به حساب می‌آمدند و به خاطر سایه‌روشن‌هایشان که با تکنیک‌های نورپردازی خاص تولید می‌شدند شهرت داشتند.
عکاسی آدام-سالومون نقشی اساسی در پذیرش جریان اصلی عکاسی به عنوان یک شکل هنری ایفا کرد.
پینارباشی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در بسنی واقع شده‌است.
دوروتی کویا (Dorothy Kuya) (آوریل ۱۹۳۲–۲۳ سپتامبر ۲۰۱۳)، یک کمونیست، فعال حقوق بشر بریتانیایی اهل لیورپول، یکی از بنیان‌گذاران جنبش معلمان علیه نژادپرستی (TAR) و دبیرکل مجمع ملی زنان (NAW) بود. او از اعضای دائمی حزب کمونیست بریتانیای کبیر (CPGB) بود و همچنین به دلیل نخستین افسر روابط اجتماعی لیورپول و رهبری مبارزه با موفقیت برای تأسیس موزه بین‌المللی برده‌داری لیورپول به شهرت بیشتری رسید. کویا در اواسط دهه ۱۹۸۰ به عنوان رئیس انجمن اجیما مسکن سازی لندن تعیین شد و این سازمان را به بزرگ‌ترین شرکت تحت رهبری سیاه‌پوستان تبدیل کرد.
او از سوی رئیس موزه ملی لیورپول به عنوان بزرگ‌ترین مبارز لیورپول علیه نژادپرستی و تعصب نژادی «و یکی از چهره‌های تأثیرگذار در راستای مبارزه علیه نابرابری» توصیف شد.
دوروتی کویا در آوریل سال ۱۹۳۲ در شهر لیورپول چشم به جهان گشود. پدرش مردی سیاه‌پوست اهل سیرالئون و مادرش یک زن سفیدپوست بریتانیایی و از بومیان لیورپول بود. پدر او ناپدید شد و مادرش با مرد جوان نایجریایی که دوروتی او را پدرش فکر می‌کرد و نام دوم او «کویا» را بر خود گذاشت، دوباره ازدواج کرد. دوروتی کویا در منطقه لیورپول-۸ بزرگ شد؛ ناحیهٔ طبقه کارگر و یکی از قدیمی‌ترین محلات سیاه‌پوستان در انگلستان بود. خانواده کویا و همسایگان آن‌ها از تبعیض نژادی و بدترین روش زندگی و بی‌کاری در این شهر رنج می‌بردند. کویا با یادآوری از دوران طفولیت خود می‌گوید: «با تحمل سختی شما می‌توانید یک چهره سیاهی را در مرکز شهر لیورپول پیدا کنید که تنها ۲۰ دقیقه با پای پیاده فاصله دارد». باوجود فقر شدید، افراد جامعه باهم درآمیخته شده بودند و کلپ‌های اجتماعلی فعال بازتاب دهنده تنوع فرهنگی ساکنان آن بود.
فقر، نژادپرستی و بی‌کاری که کویا هنگام بزرگ شدنش در شهر لیورپول تجربه کرد، او را واداشت تا یک کمونیست شود. او به عنوان یک نوجوان در دهه ۱۹۴۰، به حزب کمونیست بریتانیای کبیر (CPGB) و شاخه جوانان آن «اتحادیه جوانان کمونیست» (YCL) پیوست. او سپس به یک عضو فعال این اتحادیه تبدیل شد و روزنامه دیلی ورکر (Daily Worker) را در جاده‌های شهر لیورپول به فروش می‌رساند و در جلسات و نشست‌های حزب کمونیست سخنرانی می‌کرد. یکی از افتخارآمیزترین خاطرات او از فعالیت‌اش به عنوان عضو جوان «اتحادیه جوانان کمونیست» و «حزب کمونیست بریتانیای کبیر» بدرقه و استقبال با یک دسته گل از با پل روبیسون، رهبر حقوق مدنی آمریکا در جریان دیداراش در سال ۱۹۴۹ از بریتانیا بود. کارکردن با «حزب کمونیست بریتانیای کبیر» همچنین باعث شد تا او با پابلو پیکاسو که مهمان کمونیست‌های بریتانیا بود، در تماس شود.
کویا در زندگی تخصصی و مسلکی خود نیز توجه داشت، او درس خواند تا یک نرس و سپس معلم شود. کویا به شهر لندن رفت تا در مدرسه شمال لندن تدریس کند و سپس به شاخه محلی «حزب کمونیست بریتانیای کبیر» پیوست. کویا در دوران معلم بودنش در لندن با معلم همکار و کمونیست خود بریجت هریس، آشنا شد و هردو سازمان معلمان علیه نژادپرستی را تأسیس کردند. کویا همچنین با یک کمونیست دیگر به نام کین فورج دوست شد که او نیز مانند کویا پس از تجربه نژادپرستی ضد سیاه‌پوستان در بریتانیا به «حزب کمونیست بریتانیای کبیر» پیوسته بود. فورج در همکاری با کویا توانست مرکز مطالعات سیاه‌پوستان را در یک مدرسه بزرگ در جنوب لندن تأسیس نماید. علاوه بر این، کویا با وینی روز، فعال حقوق سیاه‌پوستان آمریکایی نیز دوست و آشنا شد.
او با یک مجله علمی وتأثیر گذار به نام «دندان‌های اژدها» رابطه نزدیک پیدا کرد؛ مجلهٔ که موضوعات تحقیقاتی را در مورد نژادپرستی و تبعیض جنسیتی در کتاب‌های اطفال منتشر می‌کرد و همچنین بدیل‌های را نیز برای آنان پیشنهاد می‌نمود. او از تأمین رابطه‌اش با این مجله، توانست واحد آگاهی‌دهی نژادپرستی را در همکاری مالی با شورای بزرگ لندن تأسیس نماید. کویا همچنین عضوی فعال مجمع ملی زنان (NAW) بود و تلاش می‌کرد فعالیت ضدنژادپرستی باید در خط مقدم مبارزات آن‌ها باقی بماند، همین بود که او سرانجام به عنوان دبیرکل این نهاد برگزیده شد. تلاش‌ها و کوشش‌های کویا در راستای مطالعه نژادپرستی بریتانیا در نشریه کمونیستی سیاه و آبی: نژادپرستی و حکومت پلیسی گنجانیده شد. در طول دهه ۱۹۸۰، کویا رئیس شورای تساوی نژادی هرینگی شد و از نزدیک با برنی گرانت، نماینده حزب کارگر کار کرد.
دوروتی کویا در اواسط دهه ۱۹۸۰ رئیس انجمن اجیما مسکن سازی لندن شد و او در دوران تصدی این بست، سازمان را به بزرگ‌ترین شرکت تحت رهبری سیاه‌پوستان تبدیل کرد.