moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در سال ۱۸۹۸، ایالات متحده کنترل فیلیپین را بلافاصله پس از شکست دادن نیروهای اسپانیایی باقی مانده در این کشور به دست گرفت. با امضای معاهده پاریس، فیلیپین توسط اسپانیایی‌ها به مبلغ ۲۰ میلیون دلار به آمریکایی‌ها واگذار شد. فیلیپینی‌ها هنوز با آزادی تازه یافته خود کنار می‌آمدند، در حالی که آمریکایی‌ها تلاش می‌کردند بر کشور کنترل داشته باشند، به مقابله با نیروهای آمریکایی رفتند. (نگاه کنید به جنگ فیلیپین و آمریکا).
در زمان جنگ فیلیپینی‌ها با آمریکایی‌ها، مانند همه جنگ‌ها، کشتارهای زیادی صورت گرفت. طبق اسناد تخمین زده می می‌شود که حدود ۱٫۵ میلیون نفر از مجموع ۶ میلیون نفر در فیلیپین جان خود را از دست داده‌اند. حدود ۲۵۰٬۰۰۰ تا ۱٬۰۰۰٬۰۰۰ از غیرنظامیان فیلیپینی، عمدتاً به دلیل قحطی و بیماری جان خود را از دست دادند. از جمله ۲۰۰۰۰۰ نفر که بر اثر وبا جان باختند. در حالی که تخمین‌های زیادی برای تلفات غیرنظامیان وجود دارد، حتی برخی از آنها به بیش از یک میلیون نفر برای جنگ می‌رسند، مورخان کنونی به‌طور کلی تعداد کشته‌ها را بین ۲۰۰٬۰۰۰ تا ۱٬۰۰۰٬۰۰۰ قرار می‌دهند.
در روایتی از یک سرباز آمریکایی، او اشاره کرد که در یک مقطع، آمریکایی‌ها مجبور به سوزاندن سنگرها شدند زیرا فعالیت‌های شورشی بیش از حد وجود داشت. در طول جنگ، آمریکایی‌ها به زنان رحم نکردند و به همین دلیل، زنان فیلیپینی مورد تجاوز جنسی قرار گرفتند، صدمه‌های جسمی دیدند یا کشته شدند. از آنجایی که شوهران این زنان برای جنگ به سر می‌بردند، زنان اغلب در خانه رها می‌شدند و به اهدافی آسیب‌پذیر در برابر آزارهای مختلف سربازان آمریکایی تبدیل می‌شدند.
در یکی از روایت‌های ژنرال جیکوب اسمیت در مورد جنگ، او گفت که به یک سرگرد والر دستور داد که همه چیز را در بالانگیگا در استان سامار بکشد و بسوزاند و هیچ اسیری را نگیرد. او حتی تصریح کرد که همه کسانی که قادر به استفاده از تفنگ هستند باید بمیرند و هر فرد ۱۰ سال به بالا باید کشته شود. به‌طور کلی می‌توان مشاهده کرد که در دوران حکومت آمریکا در فیلیپین، زنان فیلیپینی به‌طور گسترده مورد آزار و اذیت قرار گرفتند.
داستان‌هایی از تجاوز سربازان آمریکایی به زنان فیلیپینی بارها گزارش شده و شنیده شده‌است. در حالی که آمریکایی‌ها در طول جنگ تعداد زیادی اسیر نگرفتند و تقریباً همه را کشتند از جمله همه زنان را که در معرض دید بودند.
علاوه بر کشتار، زنان در فیلیپین همچنان مورد تبعیض قرار گرفتند. نمونه ای از چنین تبعیضی در مدارس دولتی مشهود بود زیرا معلمان به ایده برابری جنسیتی اهمیت نمی‌دادند و حمایت نمی‌کردند. حتی با وجود اینکه زنان مجاز به رای دادن بودند، جامعه همچنان کاندیداهای مرد را ترجیح می‌داد و به زنان اجازه نمی‌داد برای پست‌های دولتی نامزد شوند.
والدین فیلیپینی نیز به این باور رسیدند که فرستادن دخترانشان به سطوح تحصیلات متوسطه و عالی کاری بیهوده است. این باور به این دلیل بود که زن فیلیپینی در دوران اشغال آمریکا تا حد زیادی به شوهرش وابسته بود. موقعیت او در زندگی فقط با تصویر مردی که با او ازدواج می‌کرد منعکس می‌شد. در حالی که به زنان حق آموزش داده می‌شد، زنان هنوز در مقایسه با مردان پست‌تر دیده می‌شدند. زن فیلیپینی مجبور شد در نقش‌های دختر و همسر حضور داشته باشد.
جنگ اقیانوس آرام عمدتاً به این دلیل آغاز شد که ژاپن، قدرتی در حال ظهور در آسیا، به دنبال «ایجاد یک امپراتوری بزرگ» بود. در ۸ دسامبر ۱۹۴۱، ژاپن «یک حمله غافلگیرانه و بدون هشدار و فقط ده ساعت پس از حمله به پرل هاربر» به فیلیپین را آغاز کرد. نیروهای ژاپنی که از حضور آمریکایی‌ها در فیلیپین متزلزل نشده بودند، در خلیج لینگاین فرود آمدند و به فتح بقیه مانیل ادامه دادند. با افتادن مانیل به دست نیروهای ژاپنی به کل فیلیپین حمله کردند و آن را از سال ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۵ اشغال کردند (به حمله به پرل هاربر مراجعه کنید).
در دوران اشغال ژاپن، زنان فیلیپینی به شدت مورد آزار و اذیت قرار گرفتند. در این برهه خاص از تاریخ، زنان فیلیپینی مورد تهدید قرار گرفتند و مجبور به کار به عنوان «زنان آسایشگر» شدند. ژاپنی‌ها پس از ورود به این کشور، «خانه‌های آسایشگر» یا ایستگاه‌های آسایش را ساختند که در آن زنان کره‌ای، فیلیپینی و چینی را آورده و مجبور به خدمت می‌کردند.
از سال ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۲ - زمانی که سربازان ژاپنی تازه شروع به حمله به فیلیپین کرده بودند - هزاران زن فیلیپینی از خانه‌های خود ربوده شدند و مجبور به ارائه انواع خدمات جنسی به ارتش ژاپن شدند. از آنجایی که اکثر مردان در جنگ بودند، زنان عملاً در خانه‌های خود بی‌دفاع ماندند و چاره‌ای جز تسلیم بدن خود به ژاپنی‌ها نداشتند.Santos, Aida. Violence against Women in Times of War and Peace. Quezon City: UP Center for Women's Studies and Ford Foundation, 2001. در برخی موارد حتی «پدران یا شوهرانشان در مقابل چشمان خود (زنان) و دیگر اعضای خانواده‌شان کشته شدند».
خشونت علیه زنان در مقایسه با سال‌هایی که فیلیپین تحت حاکمیت اسپانیایی‌ها، آمریکایی‌ها و ژاپنی‌ها بود، چندان گسترده یا عمومی نبود. پس از جنگ جهانی دوم، زنان بیشتر و بیشتر وارد سیاست شده بودند. در آغاز، زنان زیادی در جریان اصلی سیاست حضور نداشتند. در نهایت، بسیاری از زنان فیلیپینی «به گروه‌های ایدئولوژیک پیوستند، در حالی که برخی دیگر به مبارزان جنبش‌های شورشی تبدیل شدند.» گروه‌های مختلف حامی زنان مجمع عمومی زنان رونق دادند. با این حال، تعداد زیادی از این جنبش‌ها در طول سال‌ها زنده ماندند. بیشتر گروه‌ها منحل شدند و عمدتاً در طول رژیم مارکوس از بین رفتند. اعضای گروه فمینیستی منحل شده در احزاب سیاسی مختلف پراکنده شدند، در حالی که دیگران به نیروهای گابریلا پیوستند. در حالی که خشونت به اندازه سال‌های استعمار نیست، خشونت علیه زنان همچنان در دوران پسااستعماری اتفاق می‌افتاد زیرا زنان در فیلیپین اغلب توسط بقیه جامعه مورد آزار جنسی، آزار و اذیت قرار می‌گرفتند.
امروزه خشونت علیه زنان یکی از دائمی‌ترین و نگران کننده‌ترین مسائلی است که فیلیپین با آن مواجه بوده‌است. در گزارش‌های پلیس ملی فیلیپین (PNP)، آمارها نشان می‌دهد که از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۱۳ افزایش مداوم موارد خشونت علیه زنان گزارش شده‌است.
خشونت علیه زنان ممکن است در سطح فردی، گروهی و اجتماعی اشکال متفاوتی داشته باشد. رایج‌ترین اشکال خشونت شامل تجاوز جنسی، خشونت خانگی، تعقیب، آزار و اذیت جنسی، قاچاق انسان، تن‌فروشی اجباری، خشونت دولتی و ختنه زنان است.
در سال ۱۹۳۷، به زنان فیلیپین برای اولین بار از طریق لایحه حق رای زنان (که در یک همه‌پرسی ویژه که توسط قانون مشترک المنافع شماره ۳۴ تصویب شد) حق رأی اعطا شد. حتی در آن زمان، زنان بارها در جامعه با تحقیر، مورد آزار و اذیت و تبعیض قرار می‌گرفتند. قبل از تصویب قوانین ویژه در مورد خشونت علیه زنان، زنان فقط می‌توانستند برای دفاع از قانون مجازات تجدیدنظر شده متوسل شوند. امروز، دولت فیلیپین چندین قانون را تصویب کرده‌است که به مشکل خشونت علیه زنان رسیدگی می‌کند.
از جمله قوانین فیلیپین که هدف آنها حمایت از زنان است عبارتند از:
توگ تی۱۰ایکس یک اس‌یووی کاملاً برقی و لوکس است که توسط شرکت خودروسازی ترکیه‌ای توگ ("Türkiye'nin Otomobili Girişim Grubu؛" گروه سرمایه‌گذاری مشترک خودروهای ترکیه) تولید می‌شود. توگ تولید تی۱۰ایکس را از اکتبر ۲۰۲۲ آغاز کرد. تی۱۰ایکس اولین مدل از پنج خودروی الکتریکی است که قرار است تا سال ۲۰۳۰ توسط شرکت توگ تولید شوند. پیش‌فروش این خودرو در مارس ۲۰۲۳ و با موعد تحویل ژوئیه ۲۰۲۳ آغاز شد.
صنعت خودروی ترکیه قبل از تی۱۰ایکس نیز خودروی ملی تولید کرده‌است. اولین خودروی ملی ترکیه Devrim نام داشت و همچنین شرکت آنادول نیز برای مدت‌ها اقدام به طراحی و تولید خودرو می‌کرد.
توگ (Togg) با نامی که سرواژه "Türkiye'nin Otomobili Girişim Grubu" (گروه سرمایه‌گذاری مشترک خودرو ترکیه) است به عنوان یک سرمایه‌گذاری مشترک توسط ۵ شرکت ترکیه‌ای در سال ۲۰۱۸ تأسیس شد.
تی۱۰ایکس توسط خودروساز ترکیه‌ای توگ در ۲۷ دسامبر ۲۰۱۹ در طی یک رویداد عمومی در Bilişim Vadisi (سیلیکون ولی ترکیه) در استان قوجاایلی و در کنار نمونه اولیه یک سدان کامپکت با نام سی-سدان رونمایی شد. تولید تی۱۰ایکس در ۲۹ اکتبر ۲۰۲۲ آغاز شد، در روز افتتاح کارخانه گملیک، اولین خودروی تولیدی توگ، تی۱۰ایکس با رنگ قرمز آنادولو از خط تولید خارج شد. فروش تی۱۰ایکس در مارس ۲۰۲۳ در ترکیه آغاز شد. این خودرو تا پایان سال ۲۰۲۴ در بازار اروپا عرضه خواهد شد.
توگ تی۱۰ایکس رقیب مستقیم سایر اس‌یووی‌های کامپکت ممتاز مانند آئودی کیو۴ ئی-ترون، مرسدس-بنز ئی‌کیوبی، ولوو ایکس‌سی۴۰ رنچر و ب‌ام‌و آی‌ایکس۳ است.
تی۱۰ایکس دارای نامی است که مطابق با یک «کد» در Togg است:
این خودرو توسط شرکت ایتالیایی پینینفارینا, با مشارکت طراح ترک مراد گوناک و بر اساس خواسته‌های توگ طراحی شده‌است. از این خودرو دو نوع «غربی» و «شرقی» وجود دارد.
پلت‌فرم هر پنج خودروی تولید شده توسط توگ مشترک خواهد بود. این خودروها عبارتند از یک اس‌یووی کامپکت، یک سدان کامپکت، یک هاچ‌بک کامپکت، یک اس‌یووی کامپکت کوچک و یک ام‌پی‌وی کامپکت.
تی۱۰ایکس در دو مدل پیشرانه ارائه می‌شود، یک مدل دارای یک موتور الکتریکی در محور عقب و با دیفرانسیل عقب (RWD) و مدل دیگر دارای موتورهای الکتریکی دوگانه در محورهای جلو و عقب و با سیستم چهارچرخ محرک (AWD) از موتور الکتریکی با قدرت ۱۶۰ کیلو وات (۲۱۵ اسب بخار) و ۳۵۰ نیوتن متر گشتاور بهره می‌برد، شتاب ۰ تا ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت این خودرو با این موتور ۷٫۶ ثانیه است. پیکربندی چهار چرخ متحرک (AWD) با دو موتور الکتریکی قدرت ۳۲۰ کیلو وات (۴۳۰ اسب بخار) و گشتاور ۷۰۰ نیوتن متر را ارائه می‌دهد که امکان شتاب‌گیری ۰ تا ۱۰۰ کیلومتر در ساعت در مدت ۴٫۸ ثانیه را فراهم می‌کند.
توگ دو گزینه باتری برای تی۱۰ایکس ارائه می‌کند که مربوط به انتخاب بین یک باتری لیتیوم یونی با ظرفیت ۵۲٫۴ کیلووات ساعت با برد ۳۱۴ کیلومتر و مصرف ۱۶٫۷ کیلووات ساعت در ۱۰۰ کیلومتر یا یک باتری لیتیوم یونی بزرگتر با ظرفیت ۸۸٫۵ کیلووات ساعت که برد ۵۲۳ کیلومتر و مصرف ۱۶٫۹ کیلووات ساعت / ۱۰۰ کیلومتر را ارائه می‌دهد. تی۱۰ایکس ظرفیت شارژ تا ۱۸۰ کیلووات با یک شارژر DC را دارد که این موضوع به باتری اجازه می‌دهد تا در عرض ۲۸ دقیقه از ۲۰٪ به ۸۰٪ برسد. شارژ با سوکت برق استاندارد ترکیه (که ۲۳۰ ولت است) یک نصف‌روز طول می‌کشد. فاراسیس انرژی مدعی شده که باتری‌های این خودرو ۱ میلیون کیلومتر دوام خواهند داشت.
به گفته زورلو، خودروها دائماً از طریق 5G به اینترنت متصل خواهند بود.
این خودرو مطابق با استانداردهای سیستم برنامه ارزیابی خودروهای جدید اروپا است که تا سال ۲۰۲۲ قابل اجرا است قابلیت دریافت ۵ ستاره ایمنی را دارد. سرعت خودروهای فروخته شده در بازار محلی روی ۱۸۰ کیلومتر بر ساعت محدود شده‌است.
این خودرو توسط یک کارخانه واقع در گملیک با حداکثر ظرفیت سالانه ۱۷۵ هزار دستگاه در حال مونتاژ است. تولید خودروهای تولید انبوه قرار است در سه‌ماهه پایانی سال ۲۰۲۲ آغاز شوند. هدف شرکت تولید یک میلیون خودرو تا سال ۲۰۳۰ است. در ۱۸ ژوئیه ۲۰۲۰، زمین برای ساخت کارخانه خریداری و تخریب شد. در آن زمان برآورد شد که ساخت و ساز کارخانه چیزی حدود ۱۸ ماه به طول می‌انجامد. همچنین برآورد شد که پس از تکمیل کارخانه، بیش از ۴۳۰۰ نیروی کار مستقیماً در کارخانه مشغول به کار خواهند شد و حدود سه چهارم منابع از داخل کشور خواهد بود.
فروش تی۱۰ایکس در مارس ۲۰۲۳ در ترکیه آغاز شد و قرار است تا پایان سال ۲۰۲۴ در بازار اروپا عرضه شود. دولت ترکیه تضمین کرده‌است که تا سال ۲۰۳۵ سالی ۳۰ هزار دستگاه خودرو از این مدل خریداری خواهد کرد.
روتاکس ۳۷۷ یک موتور هواگرد دو سیلندر، دو زمانه، است که توسط شرکت اتریشی روتاکس برای استفاده در هواپیماهای فوق سبک ساخته شده‌است.Raisner, William: "LEAF catlog", pages 6-105. Leading Edge Airfoils, 1995.
این موتور دیگر تولید نمی‌شود.BRP-Rotax GmbH & Co. KG (n.d.). "ROTAX 377 UL - 35 HP" (PDF). Retrieved 2009-03-14.
خشونت علیه زنان در ونزوئلا () شامل انواع خشونت علیه زنان در ونزوئلا می‌شود. به دلیل فساد و بحران در ونزوئلا، مجرمان تحت پیگرد قانونی قرار نمی‌گیرند. در سال ۲۰۱۴، تنها ۰٫۷ درصد از شکایات رسمی خشونت علیه زنان به محاکمه منتهی شد. پایگاه داده‌ای متعلق به سازمان ملل در مورد خشونت علیه زنان در ونزوئلا وجود دارد.
بحران در ونزوئلا نه تنها به افزایش خشونت فیزیکی مستقیم علیه زنان در این کشور، بلکه به افزایش خشونت غیرمستقیم نیز کمک کرده‌است. این خشونت غیرمستقیم به دلایل متعدد به طرق مختلف ظاهر می‌شود. مراقبت‌های بهداشتی در ونزوئلا یک «امر لوکس و تجمل گرا» است و زنان به‌طور فزاینده ای قادر به مراقبت از کودکان بدون این حمایت نیستند - به همین دلیل، بیشتر زنان ونزوئلا عقیم شدن را انتخاب می‌کنند. اقتصاد ضعیف و بحران مهاجرت به این معنی است که زنان مجبور به تن‌فروشی جنسی می‌شوند و از این رو در برابر قاچاق جنسی آسیب‌پذیر هستند. بحران کشور، زنان ونزوئلا را بسیار آسیب‌پذیرتر از مردان، آسیب‌پذیرتر در برابر فقر و به‌ویژه در برابر خشونت کرده‌است.
لیندا لوایزا، زنی که در سال ۲۰۰۱ مورد تجاوز و شکنجه قرار گرفت، توسط ۵۹ قاضی مختلف نادیده گرفته شد و جلسات دادگاه او ۳۸ بار در طول هفده سال به تعویق افتاد. دولت همچنین کنوانسیون حقوق بشر در سال ۲۰۱۲ را نادیده گرفت و به دادگاه‌های اجازه می‌داد که صلاحیت این نهادها و نهادهای مرتبط را نادیده بگیرند. در آوریل ۲۰۲۱، پس از محکوم شدن آلخاندرو سوجو، خواننده ونزوئلایی و عضو گروه "Los Colores" به سوء استفاده جنسی، چندین اتهام آزار جنسی، از جمله علیه خردسالان، علیه نوازندگان و هنرمندان در ونزوئلا علنی شد. هشتگ "YoSíTeCreo#" (#من تو را باور دارم) در رسانه‌های اجتماعی ترند شد. در ۲۸ آوریل، وزارت عمومی ونزوئلا تحقیقاتی را علیه آلخاندرو سوجو آغاز کرد.
بحران کنونی در ونزوئلا نه تنها به افزایش خشونت فیزیکی مستقیم علیه زنان در این کشور، بلکه به افزایش خشونت غیرمستقیم نیز کمک کرده‌است. این خشونت غیرمستقیم به دلایل متعدد به طرق مختلف ظاهر می‌شود. مراقبت‌های بهداشتی در ونزوئلا به امری تجملی و لوکس تبدیل شده‌است و زنان به‌طور فزاینده‌ای قادر به مراقبت از کودکان بدون این حمایت نیستند. به همین دلیل، بیشتر زنان ونزوئلایی عقیم شدن را انتخاب می‌کنند. اقتصاد ضعیف و بحران مهاجرت به این معنی است که زنان مجبور به تن‌فروش جنسی می‌شوند و از این رو در برابر قاچاق جنسی آسیب‌پذیر هستند. بحران اقتصادی، زنان ونزوئلا را بسیار آسیب‌پذیرتر از مردان، آسیب‌پذیرتر در برابر فقر و بی‌توجه‌تر در برابر خشونت کرده‌است.
با توجه به ظهور صنعت مسابقات زیبایی، زنان ونزوئلا به عنوان اشیاء زیبایی و جنسی مورد توجه قرار گرفته‌اند. استر پیندا، کارشناس مطالعات زنان ونزوئلا، بیان کرد که محبوبیت دوشیزه ونزوئلا و سایر مسابقات در ونزوئلا نشان می‌دهد که چگونه این کشور «عمقاً جنسیت گرا» است. با وجود جنجال‌هایی که ملکه زیبایی ونزوئلا با آن مواجه است، جنبش من هم در ونزوئلا اهمیتی نداشته‌است. به گفته پیندا، در ونزوئلا «زیبایی جسمانی به عنوان یک ارزش تلقی می‌شود. . . . و بیش از هر صفت دیگری به آن اهمیت داده شده‌است.»
شرکت کنندگان ملکه زیبایی ونزوئلا ممکن است در معرض فحشا و استثمار جنسی قرار گیرند. شرکت کنندگان جوان برای جلب رضایت جنسی به افراد قدرتمند جامعه ونزوئلا منتقل می‌شوند. در کشوری مملو از فقر، زنان آسیب‌پذیر برای دریافت پول به افراد ثروتمند مراجعه می‌کنند. با مشارکت اغلب ده‌ها هزار دلار آمریکا، این شرکت‌کنندگان برای کمد لباس، جراحی‌های زیبایی، عکاسی و حمایت‌های مالی به منظور ایجاد توهم زیبایی «کامل» که در فرهنگ ونزوئلا مورد احترام است، تن به روابط جنسی می‌دهند. با بدتر شدن بحران در ونزوئلا بولیواری، زنان ونزوئلایی برای یافتن راهی برای خروج از این کشور فقیر بر این مسابقه تکیه کرده‌اند.
دولت ونزوئلا آمار موثقی در مورد خشونت علیه زنان در این کشور ارائه نمی‌کند. با این حال، کمیته رفع تبعیض علیه زنان در سال ۲۰۱۴ اعلام کرد که خشونت علیه زنان در ونزوئلا «گسترده و در حال افزایش» است. شبکه‌های قاچاق جنسی بین ونزوئلا و ترینیداد و توباگو در دهه ۲۰۱۰ افزایش یافت و زنان ونزوئلایی با حمایت مقامات ونزوئلا به قیمت صدها دلار به خریداران مستقر در ترینیداد و توباگو فروخته شدند. زنان ونزوئلایی اخراج شده از ترینیداد و توباگو گهگاه گفته‌اند که از روی اراده آزاد در آنجا نبوده و قربانی قاچاق جنسی بوده‌اند.
در سال ۲۰۰۷، این کشور قانونی در مورد حق زنان برای زندگی عاری از خشونت را تصویب کرد. گزارش سازمان ملل متحد در سال ۲۰۱۴ با نگرانی اشاره کرد که اگرچه تأسیس کمیسیون ملی عدالت جنسیتی وجود داشته‌است، بسیاری از زنان دسترسی مؤثری به عدالت ندارند. سازمان ملل متحد به شدت نگران تداوم نگرش‌های مردسالارانه و کلیشه‌های ریشه دار در جامعه و فرهنگ ونزوئلا بود. علیرغم قوانینی که برای حمایت از زنان اجرا شده‌است، خشونت علیه زنان و دختران گسترده و در حال افزایش است.
در سال ۲۰۱۱ کانادا، میانمار، کامبوج، آنگولا و سریلانکا توصیه کردند که ونزوئلا به پیگیری گسترش حقوق و حمایت از زنان ادامه دهد. اندونزی به‌طور خاص از این کشور خواست تا تلاش‌ها را برای ترویج و حمایت از حقوق زنان به‌ویژه در رابطه با خشونت مبتنی بر جنسیت تشدید کند و اسلوونی درخواست کرد که آنها باید «تمام اقدامات لازم را برای از بین بردن خشونت علیه زنان انجام دهند. همچنین با حصول اطمینان از تعقیب و مجازات مرتکبین چنین خشونتی، و همچنین با از بین بردن نگرش‌های کلیشه ای و الگوهای رفتاری مردسالارانه که حقوق زنان را تضعیف می‌کند».
لیندا لوایزا لوپز سوتو وکیل حقوق بشر ونزوئلا است. او به دلیل ارائه اولین پرونده خشونت جنسیتی علیه دولت ونزوئلا در دادگاه بین آمریکایی حقوق بشر (CDCH) شناخته شده‌است.
پدر و مادر لیندا از کشاورزان کلمبیایی بودند. او در ایالت مریدا زندگی می‌کرد و به همراه خواهر بزرگترش آنا سسیلیا لوپز با هدف تحصیل در رشته دامپزشکی در دانشگاه مرکزی ونزوئلا به کاراکاس نقل مکان کرد. اما در ۲۷ مارس ۲۰۰۱ قربانی آدم‌ربایی، آزار و شکنجه شد که منجر به صدمات جسمی و روحی در او شد.
بر اساس شکایتی که به مقامات ونزوئلا ارائه شده‌است، صبح روز ۲۷ مارس ۲۰۰۱، هنگامی که لیندا لوایزا در حال خروج از محل سکونت خود در کاراکاس بود، توسط ضاربی به نام لوئیس کاررا آلموینا غافلگیر شد و ضارب خشونت او را به مرگ تهدیدکرد. او در طول اسارت مورد آزار جنسی، مثله کردن، تجاوز و شکنجه قرار گرفت. او در ۱۹ ژوئیه ۲۰۰۱ توسط مأموران آتش‌نشانی و پلیس نجات یافت.
در ۱۹ ژوئیه ۲۰۰۱، تاریخی که لیندا لوایزا لوپز سوتو نجات یافت، تحقیقات جنایی توسط دادستان شماره ۳۳ وزارت عمومی منطقه شهری کاراکاس آغاز شد. در ۲۸ نوامبر ۲۰۰۱، یک اتهام رسمی علیه لوئیس کاررا آلموینا به جرم تجاوز جنسی و تهدید به قتل مطرح شد. در ۵ نوامبر ۲۰۰۴، قاضی رزا کادیز حکم تبرئه همه اتهامات را به نفع ضارب صادر کرد. این اقدام لوایزا را به اعتصاب غذا در مقابل دادگاه عالی ونزوئلا (TSJ) واداشت. سالها بعد، دادگاه جدیدی آغاز شد که در آن کاررا آلموینا به جرم جراحات بسیار شدید و محرومیت غیرقانونی از آزادی مجرم شناخته شد و به شش سال و یک ماه زندان محکوم شد.
در ۱۲ نوامبر ۲۰۰۷، کمیسیون بین‌آمریکایی حقوق بشر طوماری را دریافت کرد که توسط لیندا لوایزا لوپز سوتو و خوان برناردو دلگادو ارائه شده بود که در آن مسئولیت بین‌المللی جمهوری بولیواری ونزوئلا مطرح شده بود. شاکیان ادعا کردند که لیندا لوایزا لوپز در ۲۷ مارس ۲۰۰۱ توسط لوئیس کاررا آلموینا در شهر کاراکاس ربوده شد و او تا ۱۹ ژوئیه همان سال، او را از آزادی محروم کرده تا زمانی که او موفق شد درخواست کمک کند و توسط نیروهای امنیتی نجات یافت. مقامات محلی بیان کردند که در آن ماه‌ها، لیندا لوایزا لوپز تحت انواع مختلف خشونت‌های فیزیکی، جنسی و روانی قرار گرفته که باعث آسیب‌های جدی به او شده‌است که عواقب آن تا امروز ادامه دارد. آنها اشاره کردند که دولت مسئول عدم رعایت تعهدات در قبال ضمانت در مواجهه با این رویدادهای جدی است، با این حال، خواهرش تلاش کرد ناپدید شدن را گزارش کند.
آنها استدلال کردند که اعمال جدی خشونت جنسی که توسط یک فرد انجام می‌شود بدون مجازات باقی می‌ماند و این گونه اعمال باید نوعی شکنجه در نظر گرفته شود تا دامنه و محتوای تعهدات دولت برای بررسی و مجازات آنها مشخص شود. آنها اشاره کردند که به موجب موارد فوق، دولت حقوق مختلف مندرج در کنوانسیون آمریکایی حقوق بشر، و همچنین تعهدات مندرج در کنوانسیون بین آمریکایی برای جلوگیری، مجازات و ریشه کن کردن خشونت علیه زنان و در کشورهای مختلف را نقض کرده‌است.
دولت ونزوئلا مدعی شد که مسئولیتی در قبال نقض کنوانسیون آمریکایی، کنوانسیون بلم دو پارا، یا کنوانسیون بین آمریکایی برای جلوگیری و مجازات شکنجه ندارد.
پس از تجزیه و تحلیل مواضع طرفین، کمیسیون به این نتیجه رسید که دولت ونزوئلا مسئول نقض حقوق تمامیت شخصی (ماده ۵)، آزادی شخصی (ماده ۷)، زندگی خصوصی، حیثیت و خودمختاری (ماده ۱۱) است. به همین ترتیب، کمیسیون به این نتیجه رسید که دولت ونزوئلا مسئول نقض ماده ۷ کنوانسیون بلم دو پارا و مواد ۱، ۶ و ۸ کنوانسیون بین آمریکایی برای جلوگیری و مجازات شکنجه است.
کمیسیون بین‌آمریکایی پرونده را در ۲ نوامبر ۲۰۱۶ به صلاحیت دادگاه ارسال کرد، زیرا در نظر داشت که دولت ونزوئلا از توصیه‌های مندرج در گزارش ارزش‌ها تبعیت نکرده‌است. دولت ونزوئلا هیچ پاسخی به گزارش شایستگی ارائه نکرد. کمیسیون تمام حقایق گزارش شایستگی را به دیوان ارائه کرد. دولت به‌طور نسبی مسئولیت را پذیرفت و صریحاً اعلام کرد که اعتراف آن شامل مسئولیت ناشی از تخلفات مرتکب شده توسط یک فرد نمی‌شود. اعمال وحشیانه و ظالمانه خشونت فیزیکی، کلامی، روانی و جنسی که لیندا لوایزا لوپز سوتو متحمل شد، بر حقوق او، آزادی شخصی، حیثیت، خودمختاری، و زندگی خصوصی و همچنین زندگی خانوادگیش تأثیر گذاشت.
دو دهه (۲۰ سال) پس از اینکه لیندا خود را از زندانی شدن از دست ضارب در سال ۲۰۰۱ رها کرد، که او را با زخم‌های فیزیکی، روانی و عاطفی برجای گذاشت، تصمیم گرفت که به همراه لوئیزا کیسلینگر کتابی بنویسد، که در آن او چگونگی رخ دادن وقایع را بازگو می‌کند و چگونه دولت ونزوئلا با ممانعت از دسترسی او به عدالت، قانون را نقض کرده‌است.
لونشان (به فرانسوی: Longchamp ) ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
سارا بارتلت چرچول (به ؛ زادهٔ ۲۷ مهٔ ۱۹۷۰) استاد ادبیات آمریکا و علوم انسانی در دانشکده مطالعات پیشرفته، دانشگاه لندن، بریتانیا است. تخصص او در ادبیات آمریکا و تاریخ فرهنگی در سدهٔ بیستم و بیست و یکم، به ویژه دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ است. او در تلویزیون و رادیوی بریتانیا حضور یافته‌است و داوری برای جوایز بوکر، ساموئل جانسون، ادبیات داستانی زنان و دیوید کوهن بوده‌است. او مدیر جشنوارهٔ انسان بودن و پدیدآورندهٔ سه کتاب "زندگی بسیار مریلین مونرو"، "مردم بی‌اهمیت: قتل، ضرب‌وشتم و خلق گتسبی بزرگ" و "اینک آمریکا: نخست تاریخ آمریکا و رؤیای آمریکایی" است. در آوریل ۲۰۲۱، او برای مدتی طولانی برای جایزه جرج اورول فهرست شده بود.
چرچول در وینتکا نزدیک شیکاگو، ایلینوی بزرگ شد. او مدرک بی‌ای خود در ادبیات انگلیسی را از کالج واسر و مدارک کارشناسی ارشد و پی‌اچ‌دی در ادبیات انگلیسی و آمریکایی را از دانشگاه پرینستون دریافت کرد.
چرچول از ۱۹۹۹ تا ۲۰۱۵ در دانشگاه ایست آنگلیا سخنرانی می‌کرد، زمانی که او استاد ادبیات آمریکا و علوم انسانی و مدیر جشنوارهٔ انسان بودن در دانشکده مطالعات پیشرفته دانشگاه لندن شد.
او برای "نقد کتاب نیویورک"، "نقد کتاب نیویورک تایمز"، "ضمیمهٔ ادبی تایمز"، "اسپکتیتور"، "نیو استیتسمن"، "گاردین"، آبزرور، "فایننشال تایمز"، "پراسپکت"، "تایمز"، "ساندی تایمز"، "دیلی تلگراف"، "ایندیپندنت"، "ایندیپندنت یکشنبه" و همچنین روزنامه‌های جهانی از جمله: "زوددویچه تسایتونگ"، "بلاتر"، "تایمز هند"، " هندوستان تایمز" و خیلی مجلات دیگر نوشته‌است.
از کتاب‌های وی می‌توان به "زندگی بسیار مریلین مونرو" (۲۰۰۴)؛ و "مردم بی‌اهمیت: قتل، ضرب‌وشتم و خلق گتسبی بزرگ" (۲۰۱۳) دربارهٔ اف. اسکات فیتزجرالد اشاره کرد."Sarah Churchwell", Prague Writers' Festival. Retrieved 16 October 2012."Sarah Churchwell", "Newsnight Review", BBC. Retrieved 16 October 2012.
از حضور وی در تلویزیون می‌توان به "نیوزنایت"، "وقت پرسش"، "ریویو شو"، "شارپ اند" همراه کلایو آندرسون، "سی-سپن"، "نمایش امروز (ان‌بی‌سی)"، "برنامهٔ زندهٔ سیاست بی‌بی‌سی"، "برنامهٔ زندهٔ یکشنبه"، "این هفته"، "اسکای نیوز"، "صبحانه با بی‌بی‌سی"، "سینما شو"، "برنامهٔ یکشنبه"، "این صبح با آی‌تی‌وی"، "نمایش فرهنگ"، "کلکسیون دی‌وی‌دی" و "پیش از کتاب‌دار" اشاره کرد. او در ساخت مستندهای زیادی مشارکت کرده‌است، از جمله "رمان‌هایی که جهان ما را شکل دادند" (۲۰۱۹) ساختهٔ بی‌بی‌سی دو، "آیکون‌ها"، همراه کاتلین ترنر (۲۰۱۹)، "شاهکارهای تکمیل‌نشده" (۲۰۱۴)، "تی. اس. الیوت" از آرینا، "قوانین فیلم نوآر"، "شاعران بزرگ: به قول خودشان" و فیلم بلند "با عشق، مریلین" (d: Liz Garbus, 2012).
از جمله حضور وی در رادیو می‌توان به "برنامهٔ امروز"، "ردیف جلویی"، "سؤالی هست"، "ساعتی برای زن"، "نمایش جرمی واین"، خدمات جهانی بی‌بی‌سی، برنامهٔ زندهٔ رادیو پنج، "فعل"، "جهان آزاد"، رادیوی ۳ بی‌بی‌سی "تفکر آزاد"، رادیوی ۳ بی‌بی‌سی "انشاها"، "رادیوی ۴ بی‌بی‌سی در زمان ما"، "زندگی‌های بزرگ" و خیلی‌های دیگر اشاره کرد. او نوشت و تقدیم مستندهای رادیوی ۴ بر هنری جیمز، رؤیای آمریکایی و نخست آمریکا، "گتسبی بزرگ"، "وقتی هری سالی را دید"، و انشاهای رادیوی ۳ بر ایزدبانوان صفحهٔ نمایش (۲۰۱۷) و خدایان صفحهٔ نمایش (۲۰۱۹) کرد.
چرچول یکی از داوران جایزه بوکر ۲۰۱۴،"Meet The Man Booker Prrize 2014 Judges", 12 December 2013. Retrieved 26 June 2018. جایزهٔ بیلی گیفورد ۲۰۱۷ و جایزهٔ ۲۰۱۹ داستان کوتاه ساندی تایمز بود.
او در ۲۰۱۵ در مرکز اکلس برای مطالعات آمریکایی نویسنده در رزیدنس بود."Prof Sarah Churchwell (AMA) has been announced as the joint winner of the 2015 Eccles British Library Writer-in-Residence Award" , UEA, 3 December 2014."Sarah Churchwell wins the 2015 Eccles British Library Writer in Residence Award" , 31 October 2014, Virago.
چاپ سه‌بعدی مواد غذایی فرایند تولید محصولات غذایی با استفاده از انواع تکنیک‌های تولید افزودنی است. معمولاً سرنگ‌های درجه‌ای مواد چاپ را نگه می‌دارند و سپس از طریق یک نازل، مواد غذایی لایه به لایه رسوب می‌کنند. پیشرفته‌ترین چاپگرهای غذای سه‌بعدی دارای دستورالعمل‌هایی از قبل بارگذاری شده توسط نرم‌افزارهای CAD و الگوریتم‌نویسی هستند و همچنین به کاربر این اجازه را می‌دهند تا غذای خود را از راه دور روی رایانه، تلفن همراه یا برخی از دستگاه‌های اینترنت طراحی کنند. غذا را می‌توان از نظر شکل، رنگ، بافت، طعم یا تغذیه سفارشی کرد، که آن را در زمینه‌های مختلفی مانند اکتشاف فضا و مراقبت‌های بهداشتی بسیار مفید می‌کند.
سه حوزه کلی وجود دارد که بر چاپ دقیق مواد غذایی تأثیر گذار است: مواد تشکیل‌دهنده (ویسکوزیته، اندازه پودر)، پارامترهای فرایند (قطر نازل، سرعت چاپ، فاصله چاپ)، و روش‌های پس از پردازش (پخت، مایکروویو، سرخ‌کردن).Liu, Z. , Zhang, M. , Bhandari, B. , & Wang, Y. (2017). 3D printing: Printing precision and application in food sector. "Trends in Food Science & Technology ff", "69", 83-94.
نوع غذای موجود برای چاپ با تکنیک‌هایی منسوب به چاپ محدود می‌شود.Sun, J. , Peng, Z. , Zhou, W. , Fuh, J. Y. , Hong, G. S. , & Chiu, A. (2015). A review on 3D printing for customized food fabrication. "Procedia Manufacturing", "1", 308-319. برای مشاهده این تکنیک‌های چاپ، لطفاً بخش "تکنیک‌های چاپ" زیر را ببینید:
مواد متداول مورد استفاده در چاپ بر اساس اکستروژن ذاتاً به اندازه کافی نرم هستند تا از سرنگ و سوزن مخصوص بیرون بیایند. این مواد دارای ویسکوزیته کافی برای حفظ شکل هستند.Cohen, D. L. , Lipton, J. I. , Cutler, M. , Coulter, D. , Vesco, A. , & Lipson, H. (2009, August). Hydrocolloid printing: a novel platform for customized food production. In "Solid Freeform Fabrication Symposium" (pp. 807-818). Austin, TX. در موارد خاص، مواد پودری (پروتئین، شکر و غیره) را برای افزایش گران‌روی اضافه می‌کنند، به عنوان مثال افزودن آرد به آب باعث ایجاد خمیری می‌شود که قابل چاپ است. مواد ذاتاً نرم عبارتند از:Liu, Z. , Zhang, M. , Bhandari, B. , & Yang, C. (2018). Impact of rheological properties of mashed potatoes on 3D printing. "Journal of Food Engineering", "220", 76-82.
برخی از مواد جامد که با افزایش دما به حالت خمیری تغییر شکل می‌دهند را می‌توان با ذوب کردن و سپس اکسترودکردن مواد مورد استفاده قرار داد، مانند شکلات.Hao, L. , Mellor, S. , Seaman, O. , Henderson, J. , Sewell, N. , & Sloan, M. (2010). Material characterization and process development for chocolate additive layer manufacturing. "Virtual and Physical Prototyping", "5"(2), 57-64.
این مواد برای پر کردن سطح از مواد با ویسکوزیته پایین و نرم استفاده می‌شود:Foodjet (2012). Foodjet. Available at: http://foodjet.nl/. Accessed Dec 2019Pallottino, F. , Hakola, L. , Costa, C. , Antonucci, F. , Figorilli, S. , Seisto, A. , & Menesatti, P. (2016). Printing on food or food printing: a review. "Food and Bioprocess Technology", "9"(5), 725-733.
اگرچه رویکردهای متفاوتی برای چاپ مبتنی بر اکستروژن وجود دارد، اما این رویکردها از رویه‌های اولیه یکسانی پیروی می‌کنند. برنامه یا داده‌هایی که غذا بر روی آن چاپ می‌شود از یک مرحله استاندارد ۳ محوری با یک سر اکستروژن کنترل شده توسط کامپیوتر تشکیل شده‌است. این سر اکستروژن مواد غذایی را معمولاً از طریق هوای فشرده یا فشار دادن از طریق یک نازل هل می‌دهد. نازل‌ها می‌توانند با توجه به نوع مواد غذایی که اکسترود می‌شوند یا سرعت چاپ مورد نظرMantihal, S. , Prakash, S. , Godoi, F. C. , & Bhandari, B. (2017). Optimization of chocolate 3D printing by correlating thermal and flow properties with 3D structure modeling. "Innovative Food Science & Emerging Technologies", "44", 21–29. doi: 10.1016/j.ifset.2017.09.012 متفاوت باشند (معمولاً هر چه نازل کوچکتر باشد چاپ غذا بیشتر طول می‌کشد). همان‌طور که غذا چاپ می‌شود، سر اکستروژن در امتداد مرحله ۳ محور حرکت می‌کند و غذای مورد نظر را چاپ می‌کند. برخی از مواد غذایی چاپ شده نیاز به کار اضافی مانند پخت یا سرخ کردن قبل از مصرف دارند.
چاپگرهای مواد غذایی مبتنی بر اکستروژن را می‌توان برای مصارف خانگی استفاده کرد، معمولاً اندازه جمع و جورتری دارند و هزینه نگهداری پایین‌تری دارند در مقایسه، چاپ مبتنی بر اکستروژن انتخاب مواد بیشتری را در اختیار کاربر قرار می‌دهد. با این حال، این مواد غذایی معمولاً نرم هستند و در نتیجه، چاپ ساختارهای غذایی پیچیده را دشوار می‌کند و ممکن است باعث کاهش کیفیت چاپ شود. علاوه بر این، زمان‌های طولانی ساخت و تغییر شکل‌های ناشی از نوسانات دما با پخت یا سرخ کردن اضافی نیاز به تحقیق و توسعه بیشتر برای غلبه بر آن دارد.
در اکستروژن با ذوب مواد، سر اکستروژن مواد غذایی را کمی بالاتر از نقطه ذوب ماده گرم می‌کند. سپس مواد ذوب شده خارج می‌شود و بلافاصله به حالت جامد تغییر شکل می‌دهد. این چاپگر اجازه می‌دهد تا مواد به راحتی به شکل یا مدل مورد نظر تنظیم شوند. در این تکنیک از مواد غذایی‌هایی مانند شکلات به دلیل قابلیت ذوب و جامد شدن سریع آن استفاده می‌شود.Hao, L. , Mellor, S. , Seaman, O. , Henderson, J. , Sewell, N. , & Sloan, M. (2010). Material characterization and process development for chocolate additive layer manufacturing. "Virtual and Physical Prototyping", "5"(2), 57-64.
بعضی از مواد غذایی برای چاپ ذاتاً به افزایش دما نیاز ندارند. مواد غذایی مانند ژله، فراستینگ، پوره و مواد غذایی مشابه با ویسکوزیته مناسب را می‌توان در دمای اتاق بدون ذوب چاپ کرد.
در تف جوشی لیزری انتخابی، مواد غذایی پودری حرارت داده شده و به هم متصل می‌شوند و یک ساختار جامد را تشکیل می‌دهند. در این فرایند با چسباندن لایه به لایه مواد پودری گرمادیده با لیزر به عنوان منبع حرارت تکمیل می‌شود. پس از اینکه لایه‌ها به هم بچسبند کامل می‌شود، سپس توسط یک لایه پودری بدون پیوند جدید پوشانده می‌شود. بخش‌های خاصی از این لایه جدید بدون پیوند توسط لیزر گرم می‌شوند تا آن را با ساختار متصل کنند. این فرایند به صورت عمودی به سمت بالا تا زمانی که مدل غذایی مورد نظر ساخته شود ادامه می‌یابد. پس از ساخت، مواد بدون پیوند را می‌توان بازیافت کرد و برای چاپ مدل غذای دیگری استفاده کرد.
تف جوشی لیزری انتخابی امکان ساخت سازه‌های غذایی پیچیده و با جزئیات را به ما می‌دهد اما محدود به طیف مواد غذایی مناسب، یعنی مواد پودری است.CandyFab (2007). The CandyFab project. Available at http://wiki. candyfab.org/Main_Page. Accessed Dec 2019 با توجه به این محدودیت، تف جوشی لیزری انتخابی عمدتاً برای ایجاد شیرینی/آب نبات استفاده شده‌است.
شبیه به تف جوشی لیزری انتخابی، جت بایندر از مواد غذایی پودری برای ایجاد یک مدل لایه به لایه استفاده می‌کند. به جای استفاده از گرما برای اتصال مواد به یکدیگر، از چسب مایع استفاده می‌شود. پس از چسباندن نواحی مورد نظر یک لایه، لایه جدیدی از پودر روی لایه چسبیده آن پخش می‌شود. سپس قسمت‌های خاصی از این لایه جدید به لایه قبلی با چسب مایع متصل می‌شود. این روند تا زمانی که مدل غذایی مورد نظر ساخته شود؛ تکرار می‌شود.
همانند زینترینگ لیزری انتخابی، بایندر جت به ما این اجازه رو می‌دهد تا اشکال رو با جزئیات تولید کنیمSoutherland, D. , Walters, P. , & Huson, D. (2011, January). Edible 3D printing. In "NIP & Digital Fabrication Conference" (Vol. 2011, No. 2, pp. 819-822). Society for Imaging Science and Technology. به همین ترتیب، محدوده مواد غذایی مناسب، یعنی مواد پودری، نیز محدود است.
چاپ جوهرافشان برای پر کردن سطوح یا تزئین تصویر استفاده می‌شود.Foodjet (2012). Foodjet. Available at: http://foodjet.nl/. Accessed Dec 2019 با استفاده از نیروی جاذبه، جوهر خوراکی روی سطح غذا ریخته می‌شود، معمولاً این مواد؛ مواد اولیه یک کلوچه، کیک یا آب نبات از مواد دیگر است. این یک روش غیر تماسی است، از این رو سوزن چاپ غذا را لمس نمی‌کند و از مواد غذایی در برابر آلودگی در هنگام پر کردن تصویر محافظت می‌کند. قطرات جوهر ممکن است از طیف گسترده‌ای از رنگ‌ها تشکیل شده باشد که به کاربران اجازه می‌دهد تصاویر منحصر به غذا را ایجاد کنند.Pallottino, F. , Hakola, L. , Costa, C. , Antonucci, F. , Figorilli, S. , Seisto, A. , & Menesatti, P. (2016). Printing on food or food printing: a review. "Food and Bioprocess Technology", "9"(5), 725-733. مشکلی که در چاپ جوهر افشان وجود دارد، ناسازگاری مواد غذایی با جوهر است که منجر به عدم وجود تصویر و کاهش کیفیت تصویر می‌شود.Vancauwenberghe, V. , Katalagarianakis, L. , Wang, Z. , Meerts, M. , Hertog, M. , Verboven, P. , … & Nicolaï, B. (2017). Pectin based food-ink formulations for 3-D printing of customizable porous food simulants. "Innovative food science & emerging technologies", "42", 138-150. چاپگرهای جوهرافشان را می‌توان برای مصارف خانگی یا تجاری خریداری کرد و چاپگرهای صنعتی برای تولید انبوه مناسب هستند.
در چاپ چند هد و چند ماده، چندین ماده به‌طور همزمان یا پشت سر هم چاپ می‌شوند.Lipton, J. , Arnold, D. , Nigl, F. , Lopez, N. , Cohen, D. L. , Norén, N. , & Lipson, H. (2010, August). Multi-material food printing with complex internal structure suitable for conventional post-processing. In "Solid Freeform Fabrication Symposium" (pp. 809-815). روش‌های مختلفی برای کنترل از چاپ چند متریال وجود دارد. در یک نمونه، از چندین هد چاپ برای چاپ چندین ماده یا مواد تشکیل دهنده استفاده می‌شود، زیرا این کار می‌تواند سرعت تولید، کارایی و الگوهای طراحی جالب را ایجاد کند.Foodjet (2012). Foodjet. Available at: http://foodjet.nl/. Accessed Dec 2019 در نمونه‌ای دیگر، یک هد چاپ وجود دارد، و هنگامی که یک عنصر متفاوت مورد نیاز است، چاپگر مواد در حال چاپ را جابه‌جا می‌کند.Foodini (2014). Foodini. Available at https://www.naturalmachines.com/foodini Accessed Dec 2019 مواد چندگانه برابر است با طیف متنوع تری از وعده‌های غذایی در دسترس برای چاپ، طیف وسیع تری از مواد مغذی، و برای چاپگرهای مواد غذایی بسیار رایج است.Sun, J. , Peng, Z. , Zhou, W. , Fuh, J. Y. , Hong, G. S. , & Chiu, A. (2015). A review on 3D printing for customized food fabrication. "Procedia Manufacturing", "1", 308-319.
در مرحله پس از فرآوری، غذای چاپ شده ممکن است نیاز به مراحل بیشتری قبل از مصرف داشته باشد. این فعالیت شامل فعالیت‌های پردازش مانند پخت، سرخ کردن، تمیز کردن است. این مرحله می‌تواند یکی از حیاتی‌ترین مواد غذایی پرینت سه بعدی باشد، زیرا غذای چاپ شده باید برای مصرف ایمن باشد. یک نگرانی اضافی در پس پردازش، تغییر شکل غذای چاپ شده به دلیل فشار این فرآیندهای اضافی است. روش‌های فعلی شامل آزمون و خطا است؛ یعنی ترکیب مواد افزودنی غذایی با مواد تشکیل دهنده برای بهبود یکپارچگی ساختارهای پیچیده و اطمینان از حفظ شکل ساختار چاپ شده.Lipton, J. , Arnold, D. , Nigl, F. , Lopez, N. , Cohen, D. L. , Norén, N. , & Lipson, H. (2010, August). Multi-material food printing with complex internal structure suitable for conventional post-processing. In "Solid Freeform Fabrication Symposium" (pp. 809-815). افزودنی‌هایی مانند ترانس گلوتامیناز و Cohen, D. L. , Lipton, J. I. , Cutler, M. , Coulter, D. , Vesco, A. , & Lipson, H. (2009, August). Hydrocolloid printing: a novel platform for customized food production. In "Solid Freeform Fabrication Symposium" (pp. 807-818). Austin, TX. به مواد اضافه شده‌اند تا به حفظ شکل چاپی در حین چاپ و پس از پخت کمک کنند
علاوه بر این، تحقیقات اخیر یک شبیه‌سازی بصری برای پخت نان، کلوچه، پنکیک و مواد مشابهی که از خمیر یا جامدات نرم تشکیل شده‌اند (مخلوطی از آب، آرد، تخم‌مرغ، چربی، شکر و مواد خمیرکننده) تولید کرده‌است.Ding, M. , Han, X. , Wang, S. , Gast, T. F. , & Teran, J. M. (2019). A thermomechanical material point method for baking and cooking. "ACM Transactions on Graphics (TOG)", "38"(6), 192. با تنظیم پارامترهای خاصی در شبیه‌سازی، تأثیر واقع بینانه ای که پخت روی غذا خواهد داشت را نشان می‌دهد. با تحقیق و توسعه بیشتر، شبیه‌سازی بصری غذاهای پرینت سه بعدی در حال پخت می‌تواند آنچه را که در برابر تغییر شکل آسیب‌پذیر است را پیش‌بینی کند.
نیازهای غذایی شخصی برای نیازهای تغذیه ای افراد با پیشگیری از بیماری‌ها مرتبط است.Sarwar, M. H. , Sarwar, M. F. , Khalid, M. T. , & Sarwar, M. (2015). Effects of eating the balance food and diet to protect human health and prevent diseases. "American Journal of Circuits, Systems and Signal Processing", "1"(3), 99-104.
Chicago به این ترتیب، خوردن غذاهای مغذی برای داشتن یک زندگی سالم حیاتی است. غذایی که پرینت سه بعدی برای ما تولید می‌کند می‌تواند کنترل لازم را برای قرار دادن مقدار سفارشی پروتئین، قند، ویتامین‌ها و مواد معدنی در غذاهای مصرفی ما فراهم کند.Severini, C. , & Derossi, A. (2016). Could the 3D printing technology be a useful strategy to obtain customized nutrition?. "Journal of clinical gastroenterology", "50"(2), 175-178.
یکی دیگر از حوزه‌های غذای سفارشی، تغذیه سالمندان است. سالمندان گاهی اوقات نمی‌توانند غذاها را راحت قورت دهند و به همین دلیل به پالت نرم تری نیاز دارند.Kimura, Y. , Ogawa, H. , Yoshihara, A. , Yamaga, T. , Takiguchi, T. , Wada, T. , … & Fujisawa, M. (2013). Evaluation of chewing ability and its relationship with activities of daily living, depression, cognitive status and food intake in the community‐dwelling elderly. "Geriatrics & gerontology international", "13"(3), 718-725. با این حال، این غذاها اغلب ناخوشایند هستند و باعث می‌شوند که برخی افراد از آنچه که نیازهای غذایی بدنشان را تأمین می‌کند؛ امتناع کنند.Miura, H. , Miura, K. , Mizugai, H. , Arai, Y. , Umenai, T. , & Isogai, E. (2000). Chewing ability and quality of life among the elderly residing in a rural community in Japan. "Journal of oral rehabilitation", "27"(8), 731-734. غذای پرینت سه بعدی می‌تواند غذایی نرم تولید کند که در آن افراد مسن می‌توانند نیازهای غذایی بدن خود را تأمین کنند.Serizawa, R. , Shitara, M. , Gong, J. , Makino, M. , Kabir, M. H. , & Furukawa, H. (2014, March). 3D jet printer of edible gels for food creation. In "Behavior and Mechanics of Multifunctional Materials and Composites 2014" (Vol. 9058, p. 90580A). International Society for Optics and Photonics.
در اکتبر ۲۰۱۹، شرکت استارت آپی به نام("Nourished" 3D)، آدامس‌های تغذیه ای شخصی‌سازی شده از ۲۸ ویتامین مختلف را چاپ کرد. افرادی در یک نظرسنجی شرکت کردند، سپس بر اساس پاسخ‌های آنها، یک آدامس تغذیه ای شخصی برای آن فرد چاپ شد.
با ادامه رشد جمعیت جهان، کارشناسان بر این باورند که منابع غذایی فعلی قادر به تأمین غذای این جمعیت نخواهد بود.Alexandratos, N. (2005). Countries with rapid population growth and resource constraints: issues of food, agriculture, and development. "Population and development Review", "31"(2), 237-258. بنابراین، یک منبع غذایی پایدار نیازی حیاتی است. مطالعات نشان داده‌اند که حشره خواری، مصرف حشرات، پتانسیل حفظ جمعیت رو به رشد را دارد.Van Huis, A. (2013). Potential of insects as food and feed in assuring food security. "Annual review of entomology", "58", 563-583. حشراتی مانند جیرجیرک به غذای کمتر، آب کمتری نیاز دارند و تقریباً همان مقدار پروتئینی را که مرغ‌ها، گاوها و خوک‌ها دارند را تأمین می‌کنند. جیرجیرک‌ها را می‌توان به آرد پروتئینی تبدیل کرد. در یک مطالعه،Soares, S. , & Forkes, A. (2014). Insects Au gratin-an investigation into the experiences of developing a 3D printer that uses insect protein based flour as a building medium for the production of sustainable food. In "DS 78: Proceedings of the 16th International conference on Engineering and Product Design Education (E&PDE14), Design Education and Human Technology Relations, University of Twente, The Netherlands, 04-05.09. 2014" (pp. 426-431). محققان یک نمای کلی از فرایند چاپ سه بعدی آرد حشرات در غذاهایی که شبیه حشرات نیستند ارائه می‌دهند؛ بنابراین، ارزش غذایی حشره‌ها دست نخورده باقی می‌ماند.
از آنجایی که انسان برای مدت طولانی تری به فضا می‌رود، نیازهای تغذیه ای برای حفظ سلامت خدمه حیاتی است.Smith, S. M. , Zwart, S. R. , Block, G. , Rice, B. L. , & Davis-Street, J. E. (2005). The nutritional status of astronauts is altered after long-term space flight aboard the International Space Station. "The Journal of nutrition", "135"(3), 437-443. در حال حاضر ناسا در حال بررسی راه‌هایی برای ادغام مواد غذایی پرینت سه بعدی در فضا به منظور حفظ نیازهای غذایی خدمه است.Leach, N. (2014). 3D printing in space. "Architectural Design", "84"(6), 108-113.Chicago چشم‌انداز محققان این است که به جای استفاده از مواد غذایی خشک شده یخ زده سنتی که ماندگاری ۵ سال دارند، لایه‌های مواد غذایی پودری را پرینت سه بعدی کنیم که ماندگاری آنها ۳۰ سال است. علاوه بر الزامات غذایی، پرینت سه بعدی غذا در فضا می‌تواند روحیه را تقویت کند، زیرا فضانوردان می‌توانند غذاهای سفارشی طراحی کنند که از نظر زیبایی‌شناسی دلپذیر باشد.Sun, J. , Peng, Z. , Yan, L. , Fuh, J. Y. , & Hong, G. S. (2015). 3D food printing—An innovative way of mass customization in food fabrication. "International Journal of Bioprinting", "1"(1), 27-38.
در سپتامبر ۲۰۱۹، فضانوردان روسی، به کمک شرکتی به نام (Aleph Farms)، گوشت را از روی سلول‌های گاو پرورش دادند، سپس سلول‌ها را به‌صورت سه بعدی در استیک چاپ کردند.
دامداری یکی از مهم‌ترین عوامل جنگل زدایی، تخریب زمین، آلودگی آب و بیابان زایی است. از جمله دلایل دیگر، این امر منجر به فناوری نویدبخش جدید چاپ زیستی گوشت شده‌است. یکی از جایگزین‌های دامداری، گوشت پرورشی است که به عنوان گوشت رشد یافته در آزمایشگاه نیز شناخته می‌شود. گوشت پرورشی با گرفتن نمونه‌برداری کوچک از حیوانات، استخراج سلول‌های myosatellite و افزودن سرم رشد برای تکثیر سلول‌ها تولید می‌شود. محصول به دست آمده سپس به عنوان ماده ای برای چاپ زیستی گوشت استفاده می‌شود. مرحله پس از پردازش، از جمله مراحل دیگر، شامل افزودن طعم، ویتامین‌ها و آهن به محصول است. یک جایگزین دیگر چاپ آنالوگ گوشت است. Novameat، یک استارت آپ اسپانیایی توانسته استیک گیاهی را چاپ کند و بافت و ظاهر گوشت واقعی را تقلید کند.
ارائه غذا و و امکان سفارشی شدن ظاهر غذا برای افراد یک پیشرفت بزرگ در صنعت غذا است. تا کنون سفارشی سازی غذا و طراحی‌های خلاقانه نیاز به مهارت‌های دست‌ساز داشته‌است که منجر به تولید پایین و هزینه‌های بالا می‌شود. چاپ سه بعدی غذا می‌تواند با ارائه ابزارهای لازم برای طراحی خلاقانه غذا حتی اجازه خانگی کردن این تکنولوژی رو می‌دهد.Sun, J. , Peng, Z. , Zhou, W. , Fuh, J. Y. , Hong, G. S. , & Chiu, A. (2015). A review on 3D printing for customized food fabrication. "Procedia Manufacturing", "1", 308-319. چاپ سه بعدی مواد غذایی برخی از طرح‌های پیچیده را فعال کرده‌است که با تولید مواد غذایی سنتی قابل انجام نیستند. اکنون می‌توان لوگوی برند، متن، امضا، تصاویر را روی برخی از محصولات غذایی مانند شیرینی و قهوه چاپ کرد. اشکال هندسی پیچیده نیز عمدتاً با استفاده از شکر چاپ شده‌است. با چاپ سه بعدی، سرآشپزها اکنون می‌توانند الهامات بصری خود را به خلاقیت‌های آشپزی با امضا تبدیل کنند. مزیت دیگر این است که می‌توانید غذاهای مغذی را به شکل‌هایی چاپ کنید که برای کودکان جذاب باشد.
در سراسر جهان، یک سوم کل مواد غذایی تولید شده برای مصرف، یعنی حدود ۱٫۶ میلیارد تن در سال، هدر می‌رود. ضایعات مواد غذایی در طول پردازش، توزیع و مصرف اتفاق می‌افتد. پرینت سه بعدی مواد غذایی با استفاده از محصولات غذایی مانند تقسیم و بریدگی گوشت، میوه‌ها و سبزیجات، محصولات جانبی غذاهای دریایی و مواد فاسد شدنی، روشی بسیار امیدوارکننده برای کاهش ضایعات مواد غذایی در مرحله مصرف است. این محصولات را می‌توان به شکل مناسب برای چاپ پردازش کرد. (Upprinting Food)، یک استارت‌آپ هلندی، مواد مختلف را از ضایعات غذا ترکیب می‌کند تا پوره‌هایی ایجاد کند که سپس به عنوان موادی برای چاپ سه بعدی استفاده می‌شود. سرآشپزها نیز با استفاده از چاپگرهای سه بعدی غذا، غذاهای متفاوتی را از باقی مانده غذا درست می‌کنند.
برخلاف غذاهای سنتی، تنوع غذایی که می‌توان با استفاده از پرینت سه بعدی تولید کرد به دلیل ویژگی‌های فیزیکی و شیمیایی مواد محدود تر است. مواد غذایی به‌طور کلی بسیار نرم‌تر از ضعیف‌ترین پلاستیک موجود مورد استفاده در چاپ سه بعدی هستند و ساختارهای چاپ شده را بسیار شکننده می‌کند. تاکنون، اکثر مطالعات از آزمون و خطا به عنوان رویکردی برای غلبه بر این چالش استفاده می‌کنند، اما دانشمندان در حال توسعه روش‌های جدیدی هستند که قادر به پیش‌بینی رفتار مواد مختلف در طول فرایند چاپ هستند. این روش‌ها با تجزیه و تحلیل خواص رئولوژیکی مواد و ارتباط آنها با پایداری چاپ ایجاد می‌شوند.
هنگام طراحی یک مدل سه بعدی برای یک محصول غذایی، محدودیت‌های فیزیکی و هندسی موادی که چاپگر ستفاده می‌کند باید در نظر گرفته شود. این امر فرایند طراحی را به یک کار بسیار پیچیده تبدیل می‌کند و تا کنون هیچ نرم‌افزاری در دسترس نیست که آن را محاسبه کند. ساخت چنین نرم‌افزاری نیز به دلیل تنوع زیاد مواد غذایی، کار پیچیده‌ای است. با توجه به اینکه کاربران شخصی که از چاپ سه بعدی غذا در آشپزخانه خود استفاده می‌کنند بخش قابل توجهی از کاربران را تشکیل می‌دهند، طراحی رابط نرم‌افزاری به پیچیدگی آن می‌افزاید. رابط چنین نرم‌افزاری باید ساده و دارای قابلیت استفاده بالا باشد و در عین حال امکانات کافی و گزینه‌هایی که امکان سفارش را ایجاد کند را بدون ایجاد اضافه بار شناختی برای کاربر فراهم کند.
سرعت فعلی چاپ سه بعدی مواد غذایی می‌تواند برای مصارف خانگی کافی باشد، اما این روند برای تولید انبوه بسیار کند است. طرح‌های ساده ۱ تا ۲ دقیقه طول می کشددر حالیکه طرح‌های دقیق ۳ تا ۷ دقیقه و طرح‌های پیچیده‌تر حتی بیشتر طول می‌کشد. سرعت چاپ مواد غذایی با خواص رئولوژیکی مواد مرتبط است. تحقیقات نشان می‌دهد که سرعت چاپ بالا به دلیل اثر کشیدن، منجر به نمونه‌هایی با دقت پایین می‌شود، در حالی که سرعت بسیار پایین باعث ناپایداری در رسوب مواد می‌شود.
برای اینکه چاپ سه بعدی مواد غذایی به صنایع مواد غذایی راه پیدا کند، سرعت چاپ نیاز به بهبود دارد یا هزینه چنین فناوری باید به اندازه کافی مقرون به صرفه باشد تا شرکت‌ها بتوانند چندین چاپگر را راه اندازی کنند.
رنگ، طعم و بافت غذا هنگام ساخت یک محصول خوراکی از اهمیت بسیار زیادی برخوردار است، بنابراین در بیشتر موارد لازم است که چاپگر مواد غذایی از چاپ با چند ماده مختلف پشتیبانی کند. چاپگرهای سه بعدی مواد غذایی موجود به دلیل چالش توسعه قابلیت‌های اکسترودر متعدد، محدود به استفاده از چند ماده مختلف هستند. این امر تنوع محصولات غذایی قابل چاپ سه بعدی را محدود می‌کند و ظروف پیچیده‌ای را که به مواد مختلف زیادی نیاز دارند کنار می‌گذارد
هنگام پرینت سه بعدی غذا، ایمنی بسیار مهم است. چاپگر مواد غذایی باید ایمنی را در تمام مسیر طی شده توسط مواد غذایی تضمین کند. به دلیل احتمال گیرکردن غذا در جایی در مسیر و تجمع باکتری‌ها یک نگرانی عمده است. پایداری میکروبی یک پارامتر حیاتی برای کیفیت غذای چاپ شده‌است، بنابراین باید در طول طراحی چاپگر و در طول فرایند چاپ به آن پرداخته شود. از سوی دیگر، موادی که با مواد غذایی در تماس هستند ممکن است چندان نگران کننده نباشند زیرا چاپگرهایی با کیفیت بالا از فولاد ضدزنگ و مواد بدون BPA استفاده می‌کنند.
محصولات غذایی موجود در بازار مانند شکلات‌ها در اشکال مختلف را می‌توان به راحتی چاپ و اسکن و در نهایت کپی کرد و از مدل‌های سه بعدی به‌دست‌آمده برای تکرار آن محصولات استفاده کرد. این مدل‌های سه بعدی می‌توانند از طریق اینترنت منتشر شوند و منجر به نقض حق چاپ شود. قوانینی وجود دارد که مسائل مربوط به کپی رایت را تنظیم می‌کند، اما مشخص نیست که آیا آنها برای پوشش تمام جنبه‌های زمینه ای مانند چاپ سه بعدی مواد غذایی کافی هستند یا خیر.
دیزی فی بیوکنن () شخصیتی داستانی در رمان "گتسبی بزرگ" اثر اف. اسکات فیتزجرالد است که نخستین بار در سال ۱۹۲۵ منتشر شد. این شخصیت، مهمانی‌رو ثروتمند اهل لویی‌ویل، کنتاکی است که در میانهٔ عصر جاز، به‌همراه همسرش تام بیوکنن در شهرک شیک ایست اگ در لانگ آیلند زندگی می‌کند. دیزی از همسرش یک دختر دارد و نیک کاراوی، راوی رمان از اقوام وی است. دیزی پیش از ازدواج با تام، رابطه‌ای عاشقانه با جی گتسبی داشت. انتخاب او بین گتسبی و تام یکی از کشمکش‌های اصلی رمان است. فیتزجرالد که این شخصیت را آن دختره توصیف کرد، در آغاز تحت سلطهٔ بی‌عاطفهٔ تام قرار می‌گیرد و سپس گرفتار عشقِ عاری از انسانیت گتسبی می‌شود. کشمکش بعدی امیال میان تام و گتسبی جایگاه او را تا یک همسر جوان و جذاب پایین می‌آورد که منحصراً وجودش موفقیت اجتماعی-اقتصادی صاحبش را بیشتر می‌کند.
فیتزجرالد این شخصیت داستانی را بر اساس شخصیت جینورا کینگ، مهمانی‌رو خلق کرد. فیتزجرالد و کینگ از سال ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۷ رابطه‌ای عاشقانه داشتند اما این رابطه پس از اینکه ظاهراً پدر کینگ به فیتزجرالد هشدار داد که «پسران فقیر نباید به فکر ازدواج با دختران پول‌دار باشند» به پایان رسید. پس از آن، فیتزجرالد تحصیل در دانشگاه پرینستون را رها کرد و در بحبوحهٔ جنگ جهانی اول در ارتش ایالات متحده نام‌نویسی کرد. در همان زمان، جینورا کینگ با ویلیام «بیل» میچل، بازیکن چوگان که بعدها تا حدودی الگوی شخصیت تام بیوکنن شد، ازدواج کرد.
شخصیت دیزی بیوکنن به‌عنوان تجسمی از کهن‌الگوی فرهنگی فلاپر شناخته می‌شود. فلاپرها معمولاً زنان جوان و مدرنی بودند که موهای خود را کوتاه می‌کردند و دامن کوتاه می‌پوشیدند. آن‌ها همچنین نوشیدنی‌های الکلی می‌نوشیدند و رابطهٔ جنسی پیش از ازدواج داشتند. اثر فیتزجرالد با وجود آزادی‌های اجتماعی تازه‌ای که به فلاپرها در دههٔ ۱۹۲۰ داده شد، به‌طور منتقدانه محدودیت‌های مستمر بر عاملیت زنان را بررسی می‌کند. نقادان در ابتدا شخصیت دیزی را «هیولای سلیطه» نامیدند اما بعدها دانشوران دیگر تأکید کردند که شخصیت دیزی نمونه‌ای از نادیده گرفتن زنان در محیط اجتماعی نخبگان است.
این شخصیت در گونه‌های رسانه‌ای مختلف، از جمله نمایشنامه‌های صحنه‌ای، نمایش‌های رادیویی، قسمت‌های تلویزیونی و فیلم‌های بلند بازآفرینی شده‌است. فلورنس الدریج، بازیگر نیویورکی، ایفاگر این نقش در نمایش اقتباسی برادوی از رمان فیتزجرالد بود. این نمایش در سال ۱۹۲۶، در تئاتر امباسادور به روی صحنه رفت. در همان سال، لوئیس ویلسون نقش دیزی را در اقتباس گمشدهٔ سینمایی گتسبی بزرگ ایفا کرد. در طول دهه‌های بعدی، بسیاری از بازیگران زن از جمله بتی فیلد، فیلیس کرک، جین کرین، میا فارو، میرا سوروینو، پیپا بنت-وارنر و کری مولیگان این نقش را بازی کرده‌اند.
فلورنس الدریج، نخستین بازیگر ایفاگر نقش دیزی بیوکنن در یکی از گونه‌های رسانه‌ای بود. در سال ۱۹۲۶، این بازیگر ۲۴ ساله در یکی از نمایش‌های برادوی که اقتباسی از رمان فیتزجرالد بود، نقش دیزی را بازی کرد. جرج کیوکر کارگردان این نمایش بود و در تئاتر امباسادور به روی صحنه رفت. این نمایش تماشاگران را به وجد آورد و نقادان نقدهای مطلوبی درمورد آن منتشر کردند. این نمایش برای ۱۱۲ بار اجرا شد و پس از آن که بازیگر اصلی آن، جیمز رنی برای دیدار با یکی از اعضای خانواده بیمار به بریتانیا سفر کرد، متوقف شد. اگرچه اف. اسکات فیتزجرالد نتوانست این نمایش را به‌خاطر حضور در اروپا ببیند اما هارولد اوبر، مدیر برنامه‌های وی، نظرات مثبت دربارهٔ نمایش را از طریق تلگراف به فیتزجرالد منتقل کرد.
بل ۳۰ نمونه اولیه اولین بالگرد تجاری و اولین بالگردی بود که توسط شرکت هواپیماسازی بل ساخته شد. این مدل که توسط آرتور ام. یانگ طراحی شده بود به عنوان یک بستر آزمایشی برای بل ۴۷ موفق عمل کرد.
غلامان خاصه شریفه ارتشی بود متشکل از غلامان ارمنی، چرکس و گرجی که در جریان لشکرکشی‌های دوران صفوی به قفقاز اسیر شده بودند. این نیروی نظامی توسط شاه عباس برای مقابله با قدرت «قبایل تُرک قزلباش» که اشراف نظامی صفویان را تشکیل می‌دادند، ایجاد شد. شکل‌گیری سپاه غلامان خاصه شریفه، راه حل مؤثری برای معضل شاه عباس بود، اما در درازمدت، منشأ ضعف دولت صفوی شد، زیرا این غلامان توانایی و ویژگی‌های رزمی قزلباشان را نداشتند.
حامیان اصلی صفویان، قبایل تُرک بودند که قزلباش، خوانده می‌شدند. مهم‌ترین قبایل قزلباش عبارت بودند از ایل افشار، ایل قاجار، ایل شاملو، ایل تکلو، ایل ذوالقدر، ایل روملو و ایل استاجلو، که همگی از آناتولی و سوریه به ایران آمده بودند. هر دودمان به بخش گوناگونی از ایران مهاجرت کرد و رهبرانشان پس از فتح آن مناطق به حکومت آن دیار منصوب شدند؛ بنابراین استاجلوها در آذربایجان و بخشی در عراق عجم و کرمان اقامت کردند؛ طایفه قهرمانلو در شیروان و ایل شاملو در خراسان اقامت نمود، و ایل تکلو حکمرانی اصفهان، همدان و بخش‌هایی از عراق عجم را گرفت؛ فارس در دست ایل ذوالقدر بود، ایل افشار کهگیلویه و خوزستان را داشت و بغداد در کنترل طایفه ماوشلو قبیله‌ای کوچکتر و منشعب از آق‌قویونلو بود. در واقع، مهاجرت قبایل تُرک از آناتولی و سوریه به ایران، که مربوط به قرن چهاردهم است، در به قدرت رسیدن صفویه و ماندگاری آنها به عنوان یک سلسله سیاسی کمک زیادی کرد. در تاریخ بعدی ایران، قبایل تُرک نقش اصلی را ایفا کردند. سلسله صفویه با کمک ارتش متشکل از قبایل تُرک قزلباش (افشار، قاجار، شاملو، تکلو، ذوالقدر، روملو و استاجلو) به سلطنت رسید و قدرت را حفظ کرد. نادرشاه افشار از شاخه خراسان از طایفه قرخلو قبیله افشار برخاست و پس از درهم شکستن افغانها، دودمان افشاریان را تأسیس کرد و در نیمه دوم قرن هجدهم میلادی، حکومت ایران به دست مجموعه دیگری از روسای قزلباش، یعنی ایل قاجار افتاد. در ایران طی سالهای ۱۵۰۱ تا ۱۷۲۲ قدرت نظامی معمولاً منشأ ایلی داشت و قدرت سیاسی نیز از آن پیروی می‌کرد و قدرت نظامی و سیاسی در ایران عموماً در دست قبایل تُرک بود.