moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در آغاز چهارپاره‌سرا و از زمرهٔ شاگردان مکتب فریدون توللی بود. اما خیلی زود به نیما و قالب نیمایی روی آورد و این شیوهٔ تازه را در مجموعهٔ «گلایه» آشکار کرد. موضوع قطعات این دفتر رنج، تنهایی و اندوه شاعرانه است. مجموعهٔ بعدی او «شب‌نامه» حاوی قطعات فلسفی و اجتماعی است. دو شعر «به فردا» و «لندن ۷۰» او بسیار مشهور است.
گزیده‌ای از شعر لندن ۷۰ او که در غربت و در انگلیس سروده‌است و دیده‌های خود را از شهر لندن بازگو می‌کند (این شعر به «گلچین گیلانی» شاعر شعر مشهور باز باران با مطلع «باز باران با ترانه / با گوهرهای فراوان می‌خورد بر بام خانه» تقدیم شده‌است):
صبح باران / ظهر باران / عصر باران
شب - همه شب - باز باران
دائماً چتر است و / باران است و / بارانی…
شهر، شهر بی‌نگاهی است
کشف‌های تازه را ناخواسته،
بدرود گفته…
خانه‌ها با پله‌های چوبی پیچان
سرد / دلمرده / نمور و / تار…
هست فریادی اگر / نجواست
یا صدای سوت کشتی / یا ترن / یا کارخانه
یا طنین خستهٔ زنگ کلیسا / - روز یکشنبه -
که دگر در گوش سنگین جوانان / مرده و ناآشناست…
رحیم معینی کرمانشاهی (زادهٔ ۱۵ بهمن ۱۳۰۱ در کرمانشاه – درگذشته ۲۶ آبان ۱۳۹۴ در تهران)، نقاش، روزنامه‌نگار، نویسنده، شاعر و ترانه‌سرای اهل ایران بود.
رحیم معینی کرمانشاهی به روایت‌های پیشین در سال ۱۳۰۱ خورشیدی در کرمانشاه زاده شده‌است؛ ولی در مراسم گرامیداشتی که در خردادماه سال ۱۳۸۳ برای او در تهران برگزار شده به دفعات سال تولد او را ۱۳۰۴ قید کرده‌اند. از آن جا که گزارش این مراسم در جزوه‌ای نیز انتشار یافته و اعتراضی از سوی شاعر و ترانه‌سرا در بر نداشت و می‌توان همین روایت آخر را درست دانست. پدرش کریم معینی، ملقب به سالار معظم، مردی شجاع و دلیر بود و به واسطهٔ رفاقتی که با نصرت الدّوله فیروز داشت، چندی از طرف وی به حکومت فارس منصوب شد و مدتی نیز برای سرکوبی شورشیان لرستان با سپهبد امیر احمدی همکاری کرد و پس از فوت نصرت الدّوله برای همیشه از کارهای سیاسی کناره‌گیری کرد و در گوشهٔ انزوا به سر بُرد. نیای معینی حسین خان معین الرعایا مردی لایق و با سواد و مردم دار بود و از نظر بخشش و کمکی که به مردم می‌کرد مورد توجه و احترام بود و نسبت به ائمهٔ اطهار اخلاص فراوان داشت و در نهضت مشروطه و استبداد به دست مردی ناشناس به تحریک عده‌ای از مالکین کشته شد. وی تکیه‌ای در کرمانشاه بنا کرد که اکنون به نام برادر کوچک او معاون الملک مشهور است.
او از سال ۱۳۲۰ خورشیدی به کار نقاشی پرداخت و در این راه پیشرفت کرد و تابلوهایی نیز به یادگار گذارد که از جمله تابلو مسیح با کار سیاه قلم است و در ضمن کارهای نقاشی به نظم شعر می‌پردازد و قسمتی از آثار ادبی و اجتماعی او در روزنامهٔ سلحشوران غرب به چاپ رسید و داستان اختر و منوچهر را در چهار تابلو به رشتهٔ نظم کشید و در آن حقایقی از اجتماع زمان را مجسم کرد. امید شاعری توانا و خوش ذوق و دوست داشتنی است و ضمن سرودن شعر چندی به ترانه سُرایی پرداخت و ترانه‌های او که توسط خوانندگان رادیو خوانده می‌شد از شهرت به سزایی برخوردار شد. آشنایی با نقاشی و فنون آن سبب شد که در خلق اشعار و ترانه‌هایش گرایش به تصویرسازی داشته باشد.
معینی کرمانشاهی از بیست و یکم مردادماه هزار و سیصد و سی خورشیدی به دستور محمّد مصدّق نخست وزیر وقت به استخدام ادارهٔ کّل انتشارات و تبلیغات درآمد و در سال سی و چهار خورشیدی به معاونت ادارهٔ رادیو منصوب گردید. استاد معینی کرمانشاهی در ابتدای دهه سی خورشیدی و به پیشنهاد علی دشتی تخلّص «امید» را برگزید و پس از اعتراض اخوان ثالث از داشتن تخلّص منصرف شد و پسوند کرمانشاهی را به دنبال نام خانوادگی معینی اضافه نمود و با نام معینی کرمانشاهی به کار هنری پرداخت.
از آثار او می‌توان به دیوان ای شمع‌ها بسوزید شامل غزلیّات وی تا سال چهل و چهار خورشیدی، اندیشه‌ای در مثنوی به نام فطرت، دیوان خورشید شب شامل غزلیّات سروده شده تا سال شصت و پنج خورشیدی، بررسی آثار و احوال لسان‌الغیب در حافظ برخیز، در خرابات مغان شامل تضمین غزلیّات حافظ، خواب نوشین، حکایت نگفته و ده جلد تاریخ منظوم ایران پس از حمله اعراب تا عصر حاضر تحت عنوان شاهکار تاکنون طبع و نشر شده‌است. معینی کرمانشاهی تا روز یک شنبه بیست و چهارم آبان ماه ۱۳۹۴ قلم به دست مشغول ادامه شاهکار بود و تنها کهولت سن و سنگینی گوش او را رنج می‌داد. رحیم معینی کرمانشاهی پس از چهل و هشت ساعت تب خفیف روز بیست و ششم آبان ماه به منظور درمان تب و دیدار از فرزندش حسین معینی کرمانشاهی که بستری بود عازم بیمارستان جم شد که قبل از رسیدن در اتومبیل با سکته قلبی از رنج زیستن رهایی یافت. طبق وصیّت معینی کرمانشاهی، مسئولیّت جمع‌آوری، ویرایش، نظارت بر چاپ غزلیات، خاطرات و ادامه شاهکار به فرزندش حسین داده شده‌است کما اینکه آثار آهنگین استاد نیز در سال ۱۳۷۳ خورشیدی به وی واگذار گردیده بود. شرح زندگانی رحیم معینی کرمانشاهی با اسناد و مدارک به قلم حسین معینی کرمانشاهی در issuu.com قابل دسترس است.
رحیم معینی کرمانشاهی در سال ۱۳۲۸ در شهر کرمانشاه روزنامهٔ سلحشوران غرب را بنیان گذاشت. این روزنامه در سال‌های نخست وزیری محمد مصدق از مشی این دولت حمایت کرده و به همراه چند نشریهٔ دیگر در کرمانشاه نام «مطبوعات ملی کرمانشاه» را بر خود نهادند. پس از سقوط دولت مصدق در سال ۱۳۳۲، سلحشوران غرب نیز توقیف شده و معینی کرمانشاهی برای مدتی زندانی و همچنین از شغل خود در بانک سپه اخراج شد.
رحیم معینی در تاریخ سه شنبه ۲۶ آبان ۱۳۹۴ در سن ۹۳ سالگی در بیمارستان جم درگذشت و در بهشت سکینه شهر کرج دفن شد.
معینی کرمانشاهی از سال ۸۷ به دلیل کهولت سن و بیماری‌های ناشی از این مسئله، با بیماری دست و پنجه نرم می‌کرد.
کودکی، نگرانم، رفتم که رفتم (آهنگ‌ها از علی تجویدی)، نوای دل، تنهایی (آهنگ‌ها از جواد لشکری)، شب زنده دار و طاووس (آهنگ‌ها از پرویز یاحقی)، از تو گذشتم (آهنگ از حبیب‌الله بدیعی). از اشعار ماندگار وی می‌توان به عجب صبری خدا دارد، لوح مخدوش با مطلع "من نگویم که به درد دل من گوش کنید، بهتر آن است که این قصه فراموش کنید و از ترانه‌های بسیار خاطره انگیز و مشهور وی می‌توان به یاد کودکی، خواب نوشین و آشفته حالی اشاره کرد.
وی در کنار استاد علی تجویدی ۴۰ ترانهٔ ماندگار بر جای گذاشته و با اساتیدی چون پرویز یاحقی، جواد لشکری، حبیب‌الله بدیعی و همایون خرم نیز همکاری داشته‌است. از دیگر آثار وی می‌توان به حافظ برخیز، فطرت و خورشید شب اشاره کرد. نخستین ترانه‌سرایی برای گل‌ها را بر روی آهنگی از استاد تجویدی به مطلع: «چه می‌شد رها بودم از همه قیدی» آغاز کرد و همکاری اش با تجویدی منجر به نزدیک به۴۰ اثر مشترک شده‌است.
از اشعار ماندگار وی می‌توان عجب صبری خدا دارد، لوح مخدوش با مطلع من نگویم که به درد دل من گوش کنید… بهتر آن است که این قصه فراموش کنید و از ترانه‌های بسیار خاطره انگیز و مشهور وی می‌توان به یاد کودکی، خواب نوشین، ای کاروان و آشفته حالی اشاره کرد.
ز جهان دل برکندم تا شوری پیدا کردم
تو پریشان مو کردی چون مجنون صحرا گردم
ز تو نوشین لب باشد هم درمان و هم دردم
دلم از خون چون مینا لبریز و من خاموشم
شب هجران جای می خوناب دل می نوشم
ز خیالت برخیزد بوی گل از آغوشم
تو سیه چشم از چشمم تا دوری من بیمارم
تو سیه گیسو هر شب در خواب و من بیدارم
تو لب میگون داری من اشک گلگون دارم
ز تو دل گر برگیرم از غم دیگر می میرم
به خدا دور از رویت از جان شیرین سیرم
رحیم معینی کرمانشاهی در اقتباس از برادران کارامازوف نوشتهٔ فئودور داستایوسکی فیلمنامهٔ وسوسه شیطان را نوشت که با کارگردانی محمد زرین دست بر پرده سینما نقش بست.
سخنسالار معینی کرمانشاهی
مَدهاوس نام یک استودیوی پویانمایی ژاپنی است. این شرکت در سال ۱۹۷۲، توسط چندین انیماتور سابق استودیو Mushi Production بنیان نهاده شد.
مدهاوس تهیه‌کنندهٔ هر ۴ فیلم (تا به‌امروز) ساتوشی کن، کارگردان معروف انیمه است: "پرفکت بلو"، "بازیگر هزاره"، "پدرخوانده‌های توکیو" و "پاپریکا".
فوریهٔ ۲۰۱۱ اعلام شد که نیپون تلویژن طی توافق با شرکت "Index" (سهامدار اصلی پیشین) و تصاحب ۸۵٪ از سهام مدهاوس، این استودیو را یکی از زیرمجموعه‌های خود خواهد کرد.
Wikipedia contributors, "Madhouse (company)," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Madhouse_(company)&oldid=206272862 (accessed April 19, 2008).
دسترسی به اینترنت (به انگلیسی Internet access) با شیوه‌ها و روش‌های مختلفی صورت می‌پذیرد.
معمول‌ترین روش خانگی برای اتصال به اینترنت، دسترسی به اینترنت همراه و پهنای باند و ADSL است. کامپیوترهای خانگی ممکن است از طریق خط تلفن با مودم، ADSL یا مودم کابلی به شرکت خدمات اینترنتی (ISP) متصل شود. در یک شرکت یا دانشگاه کامپیوترها به یک شبکه محلی (LAN) در داخل سازمان وصل هستند. این شبکه را می‌توان از طریق یک خط تلفن سریع مثل T۱ یا E۱ به یک فراهم‌کننده خدمات اینترنت (ISP) وصل کرد. ISPها به ISPهای بزرگ‌تر وصل می‌شوند و ISPهای بزرگ‌تر یک ستون فقراتِ (Backbones) فیبر نوری را برای یک کشور یا ناحیه برقرار می‌کنند. ستون‌های فقرات در سراسر دنیا از طریق فیبر نوری، کابل زیر دریا یا ماهواره به هم متصل هستند.
مکان‌های عمومی که از اینترنت در آن‌ها استفاده می‌شود شامل کتابخانه‌ها و کافی نت‌ها هستند. جایی که کامپیوتر متصل به اینترنت قابل دسترس است. همچنین دسترسی به اینترنت از مکان‌هایی مثل سالن‌های فرودگاه‌ها امکان‌پذیر است. مکان‌هایی که باید ایستاده و سریع کار با اینترنت را انجام داد به نام‌های گوناگونی معروف هستند مثل کیوسک عمومی اینترنت، پایانه دسترسی عمومی یا تلفن پولی وب.
هم‌اکنون سامانه وای-فای می‌تواند امکان دسترسی به اینترنت را به صورت بی‌سیم فراهم کند. این سیستم یا هات‌اسپات (وای-فای) می‌تواند به صورت رایگان برای همه یا برای ثبت نام کنندگان یا به صورت اشتراکی باشد. در این سیستم که در پی آن به عنوان مثال کافی‌نت Wi-Fi به وجود می‌آید افراد می‌بایست رایانه‌ای که قابلیت اتصال به شبکه محلی بی‌سیم را دارد را با خود همراه داشته باشند. هات‌اسپات (وای-فای) به محدوده مکانی خاصی وابسته نیست و می‌تواند در یک فضای باز و در یک پارک یا منطقه مرکزی شهر قابل دسترس باشد. تلاش برای تشکیل این شبکه‌ها در نهایت به تشکیل مجمع شبکه‌های بی‌سیم منجر شده‌است.
استفاده از رایانه شخصی برتری‌های زیادی نسبت به استفاده از رایانه‌های عمومی دارد. با استفاده از مرورگر شخصی و تنظیمات شخصی آن به‌وسیله یک رایانه شخصی، امکان دریافت و ارسال فایل‌های بیشتری وجود دارد که این امکان در رایانه عمومی وجود ندارد. همچنین امکان استفاده از نرم‌افزارهای خاص و فضای بیشتر جهت نگهداری اطلاعات و نامه‌های الکترونیک و فایلها. در رایانه‌های عمومی فضای صندوق پستی الکترونیک و امکان اجرای نرم‌افزارها بسیار محدود است. با توجه به این موارد می‌بینیم که اگر امکان استفاده از رایانه شخصی با سامانه بی‌سیم وجود داشته باشد برتری‌های زیادی به کاربران خواهد داد.
با گذشت زمان و با رواج روزافزون کاربردهای حیاتی اینترنت در جوامع گوناگون تعداد کشورهایی که دسترسی به اینترنت را به صورت مطلوب و با سرعت مناسب در اختیار کاربران قرار می‌دهند هم رو به فزونی و افزایش است.
از طرف سازمان ملل متحد پیشنهاد شده که حق دسترسی به اینترنت به عنوان حق دسترسی به ارتباطات حداقلی و سرویس‌های اطلاع‌رسانی به عنوان یکی از حقوق اساسی بشر شناخته شود.U.N. Report Declares Internet Access a Human Right | Threat Level | Wired.com همچنین در سال ۲۰۰۳ در اجلاس جهانی سران درباره جامعه اطلاعاتی این پیشنهاد دوباره مطرح شد.UN push on making Internet access a human right
در تاریخ ۲۱ ژانویه ۲۰۱۴ محققان شرکت آلکاتل-لوسنت در آزمایشی با اتصال فیبر نوری توانستند دسترسی به اینترنت با سرعت ۱٫۴ ترابیت در ثانیه (1.4Tbps) تجربه کنند.http://www.eurocomms.com/industry-news/49-online-press/9570-alcatel-lucent-bt-demo-14tbps-fibre-with-flexgrid-alien-super-channel
محققان مؤسسه ملی فناوری اطلاعات و ارتباطات ژاپن به تازگی یک رکورد جهانی جدید برای سریع‌ترین سرعت اینترنت جهان با سرعت ۳۱۹ ترابایت بر ثانیه (Tbps) ثبت کرده‌اند. انتقال طولانی مدت داده‌ها در مسیر بیش از ۳۰۰۱ کیلومتر انجام شد.
شرکت Akamai Technologies که یک سرویس دهنده خدمات ابری به حساب می‌آید، در ماه مه سال ۲۰۱۵ لیستی از سریع‌ترین اینترنت‌های دنیا را ارائه کرده که مشخص می‌کند بهره‌مندترین مردم از اینترنت، ساکن کدام کشورها هستند. هر کشور در این لیست بر اساس متوسط سرعت اینترنت آن بر مبنای «مگابیت بر ثانیه» رتبه‌بندی شده‌است.10 کشور برتر از نظر سرعت اینترنت کدام‌ها هستند؟ خبرگزاری انتخاب
۱۰. فنلاند
۹. جمهوری چک
۸. ایرلند
۷. لتونی
۶. هلند
۵. سوییس
۴. سوئد
۳. ژاپن
۲. هنگ کنگ
۱. کره جنوبی
بازی‌های المپیک باستان آیینی بود که هر چهار سال یک بار در یونان باستان در محلی به نام المپیا برگزار می‌شد و نوباوگان، جوانان و پهلوانان جداگانه به مبارزه می‌پرداختند، در حاشیه المپیک مسابقه‌های شعر و شاعری، سخن‌وری و موسیقی هم برگزار می‌گردید. این بازی‌ها حدوداً بین سال‌های ۸۸۴ پیش از میلاد تا ۷۰۴ پیش از میلاد مسیح آغاز شد و در سال ۳۹۳ میلادی امپراتور روم، تئودوسیوس، برگزاری المپیک را ممنوع کرد.
مسابقات المپیک در بین یونانی‌ها از اهمیت زیادی برخوردار بود چنانکه مورخین یونانی در دوران باستان، از آن به عنوان یک واحد برای اندازه‌گیری زمان استفاده می‌کردند. یک «المپیاد» بیانگر چهار سال می‌بود.دانشنامه بریتانیکا"
در مورد خاستگاه بازی‌های المپیک روایات متعددی وجود دارد. یکی از این روایات نخستین بازی‌های المپیک را با مفهوم εκεχειρία«(اکخیریا)» یا آتش بس المپیک مرتبط می‌داند. بر اساس اساطیر، پادشاه ایفیتوس از الیس، که به دنبال برقراری صلح در میان یونانیان در حال جنگ بود به ملاقات اوراکل از دلفی رفت. در آنجا به ایفیتوس توصیه شد هر چهار سال یکبار با جایگزین کردن رقابت‌های ورزشی دوستانه به جای جنگ، حلقه درگیریها را قطع کند. ایفیتوس از پادشاه لیکورگوس از اسپارتا و پادشاه کلئوستنس از پیسا برای این کار دعوت به همکاری کرد. آنان آتش بسی را که "اکهیریاً نام گرفت پذیرفتند و نخستین بازی‌های المپیک را در المپیا برگزار کردند.
جنگ از ۱۲ روز قبل از مسابقات تا ۱۲ روز پس از آن قطع می‌شد، و بدین ترتیب ورزشکاران، هنرمندان، و تماشاگران می‌توانستند به المپیا سفر کنند، تا در مسابقات شرکت کرده و دوباره در آرامش به سرزمین‌های خود بازگردند.
بازیهای المپیک در ابتدا یک جشن مذهبی بود که برای ادای احترام به زئوس (پادشاه خدایان یونان) در صحن مربوط به او برگزار می‌شد. این مسابقات هر چهار سال یک بار و از سال ۷۷۶ قبل از میلاد در المپیا که محل صحن زئوس بود برگزار می‌شد.
افسانه‌های زیادی پیرامون پیدایش مسابقات المپیک به وجود آمده‌است: بر اساس یک داستان، هرکول (که در اساطیر یونانی نیم خدا بود) آن را جهت تجلیل از فتوحات بی نظیرش بوجود آورد. بر اساس افسانه‌های دیگر زئوس و کرونوس، دو خدای یونان باستان، با یکدیگر بر سر فرمانروایی المپیا به جدال برخاستند که نهایتاً زئوس به پیروزی نائل آمد. بر اساس این داستان مسابقات المپیک یادبود این پیروزی می‌باشد.William Joseph Baker, "Sports in the Western World", University of Illinois Press, p.15
بر اساس شمارش سالهای المپیادها تاریخ آغاز این بازی‌ها به سال ۷۷۶ پیش از میلاد مسیح بازمی گردد، گرچه نظرات محققان در مورد زمان آغاز مسابقات بین سالهای ۸۸۴ پیش از میلاد تا ۷۰۴ پیش از میلاد در نوسان است. در زیر و روی تاریخ یونان و آثار کشف شده به سال ۷۶۶ پیش از میلاد مسیح برخورد می‌کنیم که «تیمائوس» نخستین مورخ یونانی در نوشته‌های خود از مردی بنام «کره ابوس» یاد کرده‌است که در راه رفتن از همه سریعتر بوده‌است.
از آن زمان به بعد، این مسابقات در یونان باستان از اهمیت بسیار بیشتری برخوردار شد، و این مسابقات در قرون شش و پنج پیش از میلاد مسیح به اوج اهمیت خود دست یافت. المپیک از اهمیت مذهبی بنیادینی برخوردار بود، و در بین رقابت‌ها قربانی و مراسمی برای ادای احترام به زئوس و پلوپس برگزار می‌شد. (زئوس مجسمه عظیم در المپیا مستقر بود)، و پلوپس، قهرمان آسمانی و پادشاه المپیا بود که مسابق ارابه رانی وی از شهرت بسیاری برخوردار بود و مسابقات به افتخار وی برگزار می‌شد. تعداد ورزش‌ها به ۲۰ رسید، و جشن تا چندین روز ادامه می‌یافت.از برندگان رقابت‌ها تجلیل بسیاری به عمل می‌آمد و آنان در شعر و مجسمه جاودانگی می‌یافتند. این مسابقات هر چهار سال یکبار انجام می‌شد، و فاصله زمانی بین برگزاری دو دوره از مسابقات 'المپیاد' نام گرفت. یونانیان از المپیادها به عنوان روشی برای شمارش سال‌ها استفاده می‌کردند. مشهورترین ورزشکار المپیک در این دوره می‌زیست: کشتی گیر قرن ششم پیش از میلاد میلو از کروتون تنها ورزشکار المپیک است که در شش المپیک قهرمان شده‌است.
با به قدرت رسیدن رومیان در یونان از اهمیت مسابقات کاسته شد. زمانی که مسیحیت تبدیل به دین رسمی امپراتوری روم شد، بازی‌های المپیک به عنوان جشنواره‌ای کفرآمیز و مغایر با اخلاقیات مسیحیت تلقی شد، و در سال ۳۹۳ دوران مسیحیت امپراتور تئودوسیوس برگزاری المپیک را ممنوع کرده و بدین ترتیب به سنتی هزار ساله پایان داد. این تعطیلی طولانی سبب ویرانی «المپیا» و نیایشگاه «زئوس» نماد قدرت و پهلوانی گردید.
هیپیاس نخستین کسی است که لیستی از برندگان بازی‌های المپیک را ثبت کرده‌است. و بر اساس زمان اراتوستن، اتفاق نظر عمومی بر آن است که نخستین بازی‌های المپیکی در خلال تابستان سال ۷۷۶ پیش از میلاد برگزار شده‌است.
مسابقات در ابتدا تنها شامل «مسابقه دو» بود، ولی بعدها کشتی، بوکس و پرش به آن اضافه شد.
رشته‌های ورزشی برگزار شده در ادوار مختلف این مسابقات شامل ماده‌های مختلف مسابقات دو، پرش، پرتاب دیسک، پنجگانه باستانی، مشتزنی، کشتی، پانکریشن، اسب‌دوانی و ارابه رانی می‌شد.ANCIENT OLYMPIC GAMES at Official website of the olympic movement
در دوران باستان تنها مردان یونانی که آزاد (و نه برده) متولد شده بودند می‌توانستند در مسابقات در جشن مذهبی زئوس شرکت کنند. زنانی که مجرد بودند در تاریخ دیگری به احترام هرا همسر زئوس و مادر هرکول، به مسابقه می‌پرداختند. زن‌های ازدواج کرده حق شرکت در مسابقات را نداشته و در صورت مخالفت باید بهای آن را با جانشان می‌پرداختند.Thomas R. Martin, "Ancient Greece", Yale University Press, p.46
شرکت کنندگان که متشکل از افرادی که ثروت و وقت کافی داشتند که به تمرین ورزشی بپردازند. افراد در این مسابقات به صورت شخصی شرکت می‌کردند و نه به عنوان نمایندگان از شهر یا ناحیه‌ای خاص. تمرکز اصلی این مسابقات بر روی ویژگی‌های مردانه مانند قدرت و ورزیدگی که فرهنگ یونانی آن زمان ارج می‌نهاد پایه‌گذاری شده بود. بر خلاف سنت جاری در ناحیه مدیترانه که بر پوشیدگی تأکید داشت شرکت کنندگان برهنه در مسابقات شرکت می‌کردند (کلمه «ژیمناستیک» به عنوان مثال از کلمه یونانی به معنی «برهنه» می‌آید) مورخین نظریات متفاوتی جهت توضیح این موضوع ارائه کرده‌اند: حضور برهنه در بین عموم مردم بدون اینکه شخص تحریک جنسی بشود نشانگر کنترل شخص بر خودش است یا لخت بودن بخشی از مراسم مذهبی بود که بر مفهوم گذرا بودن تأکید می‌کرد یا عقیده به اینکه برهنگی قدرت جادویی به آن‌ها در مقابل صدمات می‌داد یا اینکه برهنگی لباس مخصوص افراد از طبقه بالا بود... چیزی که به هر حال مشخص است این است که یونانی‌ها برهنگی را خجالت‌آور نمی‌دانستند.
در دوران باستان معمولاً تنها مردان جوان می‌توانستند در مسابقات شرکت کنند. شرکت کنندگان معمولاً برهنه بودند، این امر نه تنها به خاطر شرایط مساعد آب و هوایی بود بلکه ناشی از آن بود که این جشنواره، تا حدودی، جشن دستیابی به جسم بشر بود. برنده مسابقه، نه تنها از شهرت کسب مقام اول برخوردار می‌شد بلکه به وی تاجی از برگ‌های زیتون نیز اهدا می‌شد. شاخه زیتون نماد امید و صلح است. در حین رقابت برای برخی رویدادها، بسیاری از شرکت کنندگان برای آنکه پوست خود را نرم نگه دارند و نیز برای آنکه نظر تماشاچیان را جلب کنند بدن خود را چرب می‌کردند.
گرچه حمل مشعل بخش ثابتی از جشن‌های یونانیان بود، اما در بازی‌های المپیک باستان چنین مشعلی یا نماد متشکل از پنج حلقه متصل به هم وجود نداشت. این نمادهای المپیک نخستین بار در المپیک نوین مورد استفاده قرار گرفت.
در قرن هفدهم، جشنواره ورزشی بازیهای المپیک در ماچ ونلاک، شروپشایر، انگلستان، برگزار شد و پس از آن بازیهای ملی المپیک، از قرن نوزدهم آغاز شد و تا به امروز ادامه یافت. بعدها، رویدادهای مشابهی در فرانسه و یونان اتفاق افتاد، اما همه این رویدادها در سطحی محدود و نه در سطحی بین‌المللی اتفاق می‌افتاد.
پس از آنکه خرابه‌های المپیا توسط باستان شناسان آلمانی در اواسط قرن نوزدهم کشف شد علاقه به احیای المپیک به عنوان یک رویداد بین‌المللی افزایش یافت. همزمان، بارون پیر دوکوبرتین در جستجوی دلیلی برای شکست فرانسه در جنگ فرانسه و پروس (۱۸۷۰&ndash؛۱۸۷۱) بود. او تصور می‌کرد که دلیل این شکست آن است که فرانسویان فاقد تربیت بدنی مناسب هستند، و به دنبال برطرف کردن این مشکل بود. در سال ۱۸۹۰ او در انجمن المپین ونلاک حضور یافت. کوبرتین همچنین به دنبال راهی برای نزدیکتر کردن ملت‌ها به یکدیگر، و ایجاد زمینه‌ای برای رقابت جوانان جهان در ورزش و نه در میدان جنگ بود. از نظر وی، احیای بازی‌های المپیک می‌توانست به هر دوی این اهداف دست یابد.
در کنگره در دانشگاه سوربون، در پاریس، که از ۱۶ ژوئن تا ۲۳ ژوئن، ۱۸۹۴ برگزار شد او عقاید خود را برای حضاری از سرتاسر جهان بیان کرد. در آخرین روز کنگره، تصمیم گرفته شد که نخستین مسابقات المپیک نوین در سال ۱۸۹۶ در آتن، در کشور زادگاه المپیک برگزار شود. برای سازماندهی این رقابت‌ها، کمیته بین‌المللی المپیک (IOC) ایجاد شد، و دیمیتریوس ویکلاس یونانی به عنوان نخستین رئیس این کمیته انتخاب شد.
تعداد کل ورزشکاران حاضر در نخستین المپیک نوین، کمتر از ۲۵۰ نفر بود، که با توجه به معیارهای امروزی اندک به نظر می‌رسد، اما این رقابت‌ها بزرگترین رویداد ورزشی بین‌المللی تا زمان خود بود. مقامات یونان و مردم نیز مشتاقانه از این رقابت‌ها استقبال کردند و حتی پیشنهاد در اختیار داشتن انحصار برگزاری رقابت‌ها را نیز مطرح کردند. اما کمیته بین‌المللی المپیک تصمیمی خلاف خواست آنان اتخاذ کرد، و دومین المپیک در پاریس، فرانسه برگزار شد. در المپیک پاریس نخستین بار به زنان اجازه حضور در رقابت‌ها داده شد.
المپیک پس از موفقیت اولیه، با مشکلاتی مواجه شد. مراسم پاریس (۱۹۰۰) و سنت لوئیس (۱۹۰۴)تحت الشعاع نمایشگاه جشنواره جهانی که هم‌زمان با المپیک برگزار می‌شد قرار گرفت. بازیهای میانه (چون خارج از نوبت برگزار شد، چرا که ۱۹۰۶ به چهار بخش پذیر نیست) در سال ۱۹۰۶ به عنوان نخستین دور از سلسله متناوب المپیک آتن در این شهر برگزار شد. گرچه کمیته بین‌المللی المپیک این بازی‌ها را در آن زمان به رسمیت شناخته و از آن‌ها حمایت کرد، اما در حال حاضر کمیته بین‌المللی المپیک این بازی‌ها را به عنوان بازی‌های المپیک به رسمیت نمی‌شناسد، و در شرح دلیل خود هدف از این بازی‌ها را گرامیداشت دهمین سالگرد المپیک مدرن می‌داند. مسابقات سال ۱۹۰۶بار دیگر شاهد حضور گسترده شرکت کنندگان از سراسر جهان بود؛ در سال ۱۹۰۴، ۸۰ درصد حاضران در المپیک آمریکایی بودند؛ و استقبال گسترده مردم از این رقابت‌ها، سرآغاز افزایش محبوبیت مسابقات را رقم زد.
آ پرفکت سرکل (به فارسی به معنای "یک دایره کامل")، یک ابرگروه موسیقی آمریکایی در سبک راک است که در سال ۱۹۹۹ توسط گیتاریست گروه، بیلی هاوردل و خواننده گروه تول، مینارد جیمز کینن ساخته شد. آ پرفکت سرکل تاکنون ۴ آلبوم استودیویی منتشر کرده‌است. سه آلبوم نخست در سال‌های اول دهه ۲۰۰۰ منتشر شد: مر د نومز در سال ۲۰۰۰، و در ادامه سیزدهمین گام در ۲۰۰۳، و احساساتی در ۲۰۰۴. بلافاصله بعد از منتشر شدن آلبوم احساساتی، گروه تعطیل شد؛ مینارد به تول برگشت و یک پروژه شخصی به نام پوسیفر شروع کرد؛ و هاوردل یک آلبوم انفرادی با گروه اشز دیواید به نام به خودم می‌گویم که درست می‌شود منشتر کرد. فعالیت گروه در سال‌های بعدی پراکنده بود؛ اعضای گروه در سال ۲۰۱۰ دوباره به هم پیوستند و در طی سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۳ اجراهای زنده برگزار کردند؛ ولی پس از انتشار آلبوم‌های گردآوری‌شده بهترین آهنگ‌ها، سه شصت و یک آلبوم زنده باکس ست، به نام ، گروه دوباره به ورطه عدم فعالیت سقوط کرد. نهایتاً در سال ۲۰۱۷، اعضای گروه برای ضبط چهارمین آلبوم استودیویی، فیل را قورت بده، که در ۲۰ آوریل ۲۰۱۸ منتشر شد، دوباره گرد هم آمدند.
بخاطر مشغله‌های موسیقایی دیگر کینن (Keenan)، گروه در آستانه فروپاشی قرار گرفته بود. گروه در سال 2004 متوقف شد. از آن زمان اعضای گروه روی پروژه‌های دیگری کار کرده‌اند که برجسته‌ترین آنها کار کینن (Keenan) در 10000 روزآلبوم Tool در سال 2006 و تأسیس گروه Ashes Divide توسط هاوردل است. در مصاحبه ای در سپتامبر 2008، کینن اعلام کرد که او و هاوردل (Howerdel) روی کارهای جدید کار می کنند و رسماً به وقفه گروه پایان می دهد. با این حال، گروه شروع به فعال شدن واقعی نکرد تا اینکه تقریباً دو سال بعد، در سپتامبر 2010، زمانی که گروه تور موسیقی جدیدی را اعلام کرد. گروه تور جدید موسیقی راه انداخته و روی موسیقی جدید کار کرده بود ولی برنامه‌های آینده برای انتشار موسیقی جدید نامشخص بود و از زمان وقفه گروه هیچ ضبط جدیدی از استودیو منتشر نشده بود.
برای همین، گروه در دوره‌های فعالیت و عدم فعالیت، دائماً تغییرات زیادی در اعضا داشته‌است. اعضای پایه‌ای و اصلی گروه، شامل نوازنده گیتار بیس پاز لنشانتین، گیتاریست تروی ون لیون و جاش فریز به عنوان نوازنده درامز می‌شود. درامر گروه راک پریموس، تیم الکساندر، به‌طور کوتاه مدت، پیش از فریز در اجراهای زنده اولیه گروه حضور داشت. هر چند که این قبل از منتشر کردن هرگونه آلبوم یا تک آهنگ بود. حامی و تهیه‌کننده گروه، دنی لونر و بیسیست مرلین منسون، جوردی وایت نیز برای دوره کوتاهی، در سال‌های نخست دهه ۲۰۰۰، بیسیست گروه بودند. اعضای کنونی گروه، شامل گیتاریست گروه اسمشینگ پامپکینز جیمز ایها، بیسیست مت مک‌جانکینز، و درامر جف فریدل می‌شود. مک‌جانکینز و فریدل در پروژه‌های پوسیفر و اشز دیواید نیز همکاری داشته‌اند. با وجود اعضای متغیر و عوض شدن متعدد اعضای گروه، سبک آهنگ‌های گروه با حضور هاوردل به عنوان آهنگساز، و کینن به عنوان نویسنده متن آهنگ‌ها و خواننده، استوار مانده‌است. با وجود فروش ۴ میلیون نسخه از سه آلبوم نخست آن‌ها تا سال ۲۰۰۵، مجموعاً می‌شود گفت که چهار آلبوم استودیویی منتشر شده از گروه، بازخورد خوبی از نظر منتقدان، و همچنین از نظر تجاری داشته‌است.
آ پرفکت سرکل، در ابتدا بیشتر با بیلی هاوردل، که سابقاً تکنسین گیتار گروه‌های ناین اینچ نیلز، اسمشینگ پامپکینز، فیش‌بون و تول بود، شناخته می‌شد. در سال ۱۹۹۲، زمانی که تول شروع به رفتن به تورهای مختلف همراه با فیش‌بون (گروهی که هاوردل تکنسین گیتار آن بود) کرده بود، هاوردل با مینارد جیمز کینن آشنا شد و پس از مدتی آن دو با هم صمیمی شدند. سه سال بعد، زمانی که هاوردل به دنبال جایی برای اقامت بود، کینن یکی از اتاق‌های خانه‌اش در نورث هالیوود را به او پیشنهاد کرد و هاوردل به آنجا نقل مکان کرد؛ بنابراین، هاوردل فرصت می‌یافت که نسخه اولیه آهنگ‌هایش را برای کینن اجرا کند. هاوردل از آنچه کینن دربارهٔ آهنگ‌هایش می‌گفت خوشحال می‌شد؛ او می‌گفت «می‌توانم صدای خودم را بشنوم که در حال خواندن [با آهنگ‌هایی که هاوردل اجرا می‌کند] هستم.» با این وجود که هاوردل یک خواننده زن را ترجیح می‌داد، موافقت کرد که همکاری با کینن خوب و مناسب خواهد بود. پس از مدتی کوتاه، آ پرفکت سرکل شکل گرفت. کینن و هاوردل، ترکیب اولیه گروه را با پاز لنشانتین به عنوان بیسیست و ویولنیست، تروی ون لیون که مؤسس گروه فِیلیِر نیز بود، به عنوان گیتاریست و درامر سابق پریموس، تیم الکساندر به عنوان درامر، شکل دادند. گروه، اولین اجرایش را در مهمانی وایپر کلاب لس آنجلس، در آگوست ۱۹۹۹ انجام داد. بعد از آن، در ماه اکتبر همان سال، اجرای نسبتاً بزرگتری در جشنواره کواچلا انجام دادند. در همان حالی که اوایل، اعضای گروه دربارهٔ ضبط آلبوم در ولکانو رکوردز (ناشر موسیقی تول) صحبت می‌کردند، کینن اظهار داشت که بجای ولکانو رکوردز، باید به ویرجین رکوردز برای ضبط بروند. کینن می‌خواست با این کار نشان بدهد که گروه، برایش به اندازه تول اهمیت دارد و فقط یک پروژه جزئی و کوچک نیست. بعد از اجراهای نخست و محکم کاری‌ها و هماهنگ‌کردن‌ها، اعضای گروه برای کار کردن روی اولین آلبوم‌شان وارد استودیو شدند. در همان اوایل کار، الکساندر جای خود را به جاش فریز داد؛ کسی که قبلاً با هاوردل در آلبوم دموکراسی چینی از گانز ان روزز همکاری کرده بود. تنها مشارکت استودیویی الکساندر با گروه، نواختن درامز در نسخه آلبوم آهنگ پوچ است.
اولین آلبوم گروه، مر د نومز (به فرانسوی به معنای "دریای نام‌ها") در مه سال ۲۰۰۰ منتشر شد. آلبوم بازخورد خوبی از جنبه‌های منتقدانه و تبلیغاتی داشت؛ رتبه چهارم را در بیلبورد ۲۰۰ بدست آورد، ۱۸۸۰۰۰ نسخه از آلبوم در یک هفته به فروش رسید و رکورد بیشترین فروش اولین آلبوم یک گروه راک را شکست. بعدها، "مر د نومز" در ۳۱ اکتبر ۲۰۰۰ توانست برای فروش یک میلیون نسخه از آلبوم، گواهی‌نامه پلاتین را از انجمن صنعت ضبط موسیقی ایالات متحده آمریکا دریافت کند. آلبوم برای گروه جایزه «بهترین آلبوم اول» را از جوایز موسیقی کالیفرنیا به دست آورد. در نقد آلبوم از مجله رولینگ استون، پت بلشیل نوشت که «می‌توان گفت که کینن یک خشم اپرایی به آهنگ‌های هاوردل اضافه کرده‌است» و در پایان نقد خود گفت «آ پرفکت سرکل مانند یک رؤیای مستاصل، همان‌طور که موسیقی راک قبلاً بود، است. شاید نکته مهم همین است».Blashill, Pat (June 8, 2000). "Mer de Noms" Album Review. "Rolling Stone". Retrieved on 2008-12-12. نقد آل‌میوزیک بیان کرد که «یک سؤال کوچک وجود دارد، و آن هم این است که ترکیب اعتیادآور صدای دردآگین کینن و آهنگ‌های کامل و مهارت‌های تولید هاوردل، یکی از بهترین محصول‌های موسیقی سال ۲۰۰۰ را رقم زد، درست در زمانی که چیز زیادی از «مدرن راک» نمانده بود».Raggett, Ned. [ Review: "Mer de Noms"]. AllMusic. Retrieved on 2008-12-12.
پس از اتمام ضبط آلبوم اول، چیزی نگذشت که پیشرفت و ترقی گروه شروع شد. در ابتدا، آنها به عنوان اجرای آغازین برای ناین اینچ نیلز در سال ۲۰۰۰ در نسخه دوم تور فرجلیتی روی صحنه رفتند. متعاقباً شروع به برگزاری چند تور به عنوان سر دسته در دور دنیا کردند؛ آن‌ها به مدت ۸ ماه متوالی در تورهای مختلف اجرا کردند. در آن زمان، کینن که به‌خاطر گروه دیگرش شناخته شده و معروف بود، معمولاً در اجراها کلاه‌گیس‌های بلند بر روی سر بی‌مویش می‌گذاشت تا خودش را از شخصیتی که در تول داشت، تمیز بدهد. از آلبوم "مر د نومز"، سه تک‌آهنگ منتشر شد: «جودیث»، «۳ برج میزان»، «پوچ». هر سه از لحاظ تجاری بسیار خوب بودند و به ترتیب رتبه‌های چهارم، دوازدهم و چهاردهم را در جدول مین‌استریم راک بیلبورد به دست آوردند.
در اواخر سال ۲۰۰۰، فعالیت گروه به‌خاطر کینن که باید تول برمی‌گشت تا ضبط آلبومی که قرار بود آلبوم بعدی گروه باشد، یعنی لترالس را تمام کند، رو به زوال می‌رفت. کینن برای برگزاری تور از ژانویه تا مارس ۲۰۰۱ به آ پرفکت سرکل آمد، تا وقتی که دوباره به تول برگشت و بقیه ۲۰۰۱ را برای منتشر کردن آلبوم و برگزاری تور در حمایت از لترالس، با تول بود. برنامه‌ریزی‌های اولیه از این قرار بود که هاوردل و کینن از راه دور دربارهٔ ایده‌های جدید آ پرفکت سرکل، از طریق فرستادن و بازپس فرستادن ایده‌ها به یکدیگر، در حالی که کینن با تول، تور برگزار می‌کند، مشورت کند. گرچه کینن فهمید که خیلی سخت است که به‌طور برابر، به هر دو گروهش برسد؛ نهایتاً در مدتی که روی تول متمرکز بود، نقش خود را در آ پرفکت سرکل کمرنگ کرد. تلاش‌ها و کوشش‌های آن‌ها تا اواسط ۲۰۰۲ ادامه یافت، هاوردل در درجه اول، روی نوشتن ایده‌های موسیقایی جدید تمرکز کرده بود و گاه‌وبیگاه با تروی ون لیون، لنشانتین، و فریز کار می‌کرد. در ژوئن ۲۰۰۲، ون لیون برآورد کرد که حدود ۸۰٪ ایده‌های موسیقایی بی‌کلام آماده شده‌اند و آن‌ها فقط منتظر کینن بودند که برگردد. با این حال، تغییرات در اعضای گروه و اختلاف نظرها دربارهٔ مسیر و جهت آلبوم، باعث شد که آلبوم تا یک سال بعدش منتشر نشود. در زمان تعطیل شدن موقت بند، لنشانتین و ون لیون هر دو روی پروژه‌های انفرادی خود کار کردند، و سپس ادامه دادند و به گروه‌های دیگر پیوستند. لنشانتین آ پرفکت سرکل را ترک کرد و به گروه تازه تأسیس بیلی کورگن، یعنی زوآن پیوست، و ون لیون هم شروع به همراهی کویینز آو د استون ایج در تورهایشان کرد. بیسیست سابق مرلین منسون، جوردی وایت، که معمولاً با نام توویگی رامیرز شناخته می‌شود، جای لنشانتین را در گروه به عنوان بیسیست گرفت. کمی بعدتر، ون لیون هم رسماً و به‌طور همیشگی گروه را ترک کرد و دنی لونر، که مدتی طولانی با گروه همراه ماند، موقتاً جای او را به عنوان نوازنده گیتار ریتم برای به نتیجه رساندن آلبوم، پر کرد.
کینن در اوایل سال ۲۰۰۳، دوباره به جلسات گروه برگشت، و جهت و مسیر موسیقی‌شان در اثر ورود اعضای جدید و تأثیرات کینن، شروع به تغییر کرد. پس از پیوستن اعضای جدید، نقش‌های هر عضو در گروه نیز کمی تغییر کرد: در "مر د نومز"، هاوردل از قبل تمام آهنگ را نوشته و نهایی کرده بود، و کینن فقط در متن آهنگ‌ها و آواز مشارکت داشت. ولی در این آلبوم، کینن فعال‌تر بود و ایده‌ها را اصلاح می‌کرد و تغییر می‌داد. کینن از ترس این‌که گروه رو به افراط و زائد بودن برود، می‌خواست چیزی متفاوت از «فقط یک آلبوم هارد راک دیگر» بسازد. رفته رفته، وضع جلسات و قرارهای گروه وخیم‌تر می‌شد؛ هاوردل ترجیح می‌داد که در مدت غیبت کینن، آهنگ‌های سنگین‌تر و هِوی‌تر (Heavy) بسازد، و گاهی وقت‌ها نیز به پیشنهادهای کینن، که بازسازی آهنگ‌ها، به صورت نرم‌تر و مِلوتر (Mellow) بود، توهین می‌کرد. وایت در این مواقع، نقش یک واسطه را بین کینن و هاوردل داشت؛ جدیدتر بودن وایت در گروه، باعث شده بود که او بتواند چشم‌اندازی را از دید کسی که به گروه بیگانه است، فراهم کند؛ و این مسبب آن شد که اعضای گروه زمینه‌های مشترک خود را پیدا کنند. گروه دومین آلبوم خود، سیزدهمین گام را در ۱۶ سپتامبر ۲۰۰۳ منتشر کرد. بازخورد این آلبوم، حتی بهتر از اولین آلبوم گروه، یعنی مر د نومز بود؛ در اولین هفته انتشار آلبوم، حدود ۲۳۰٬۰۰۰ نسخه فروخته شد. همچنین، آلبوم توانست نظر منتقدان را نیز به خود جلب کند؛ برای مثال، آل‌میوزیک در نقد خود آلبوم جدید را «دمدمی مزاج، عصبی، و اتمسفریک‌تر از آلبوم قبلی گروه» خواند و آن را ستود.
برگزاری تورهای مختلف برای آلبوم جدید، در ژوئیه ۲۰۰۳ و در ایالات متحده شروع شد، و تا آخر سال ادامه داشت. در سپتامبر همان سال، گروه به مدت کوتاهی به اروپا رفت و اجرایی همراه با گروه دفتونز برگزار کرد. لونر، که حاضر نشد به صورت تمام وقت با گروه تور برگزار کند، با جیمز ایها، گیتاریست سابق اسمشینگ پامپکینز جایگزین شد. در ژانویه ۲۰۰۴، گروه آمریکا را ترک کرد تا در اروپا، استرالیا و نیوزیلند اجرا کند. آن‌ها در ماه مارس به ایالات متحده برگشتند و برگزاری تورهایشان را در ماه ژوئن، به اتمام رساندند. مجموعاً، گروه نزدیک به یک سال تورهای متوالی و بی‌وقفه برگزار کرد. در همین حین، سه تک‌آهنگ نیز از آلبوم منتشر شدند: «عاجز و ناتوان»، «بیگانه» و «آبی». «عاجز و ناتوان» توانست به رتبه اول "بیلبورد" در جدول‌های ترانه‌های آلترناتیو و مین‌استریم راک دست یابد. «بیگانه» نیز بعدها توانست به ۵ آهنگ برتر در هر دو جدول برسد. «عاجز و ناتوان» و «بیگانه» تنها قطعه‌های گروه بودند که توانستند به موفقیت‌های قابل توجهی دست یابند؛ این دو آهنگ، توانستند رتبه‌های ۶۱ و ۷۹ را در چارت آل‌فرمت ۱۰۰ آهنگ داغ بیلبورد به‌دست آورند.
در نیمه اول سال ۲۰۰۴، یعنی پس از به پایان رسیدن تورهای در حمایت از آلبوم "سیزدهمین گام"، گروه اعلام کرد که به علت بازگشت مینارد به تول و پروژه انفرادی هاوردل، یک وقفه نسبتاً طولانی را برنامه‌ریزی کرده‌اند. در ژوئیه ۲۰۰۴، کینن در کنسرت مولفه عدالت (رویدادی برای موزیسین‌ها بود که در آن از مسائل سیاسی و اجتماعی دفاع می‌کردند)، که توسط سرژ تانکیان (سیستم آو ا داون) و تام مورلو (ریج اگنست د ماشین) برگزار شد، اجرا کرد. در این اجرا، کینن از انتشار یک آلبوم جدید با آ پرفکت سرکل خبر داد؛ همچنین اعلام کرد که قرار است این آلبوم، مجموعه‌ای از آهنگ‌های بازخوانی (کاور) سیاسی باشد. در دوران آغاز تور برای آلبوم سیزدهمین گام، هاوردل و کینن ایده‌هایشان برای ساخت سومین آلبوم را مطرح کردند. یکی از اولین ایده‌ها، این بود که آلبومی متشکل از آهنگ‌های کاور را ضبط کنند؛ ولی در ابتدا مردد بودند، حس می‌کردند که نیاز به دلیلی موجه برای انجام این کار دارند. کینن، که در دوران برگزاری تور منتقد جدی رئیس‌جمهور وقت آمریکا، جرج و. بوش بود، ایده ضبط آلبومی از آهنگ‌های کاور با مضمون سیاسی را با هاوردل مطرح کرد؛ با این‌که کینن شخصیتی غیرسیاسی در عموم داشت، احساس کرد که ضبط چنین آلبومی، در حال و هوای سیاسی و اجتماعی پس از حمله‌های ۱۱ سپتامبر ارزشش را دارد.
اعضای کنونی
اعضای تورها
حسین‌آبادی روستایی است در بخش جزینک شهرستان زهک، استان سیستان و بلوچستان.
این روستا در۵/۱۸ کیلومتری جنوب شرقی شهر زابل و ۳ کیلومتری جنوب شرقی خمک و در منطقه دشتی قرار دارد. ارتفاع آن از سطح دریا ۴۸۰ متر و آب و هوای آن گرم و خشک است.
یحیی عدل (زادهٔ ۱۲۸۷ در تبریز – درگذشتهٔ ۱۴ بهمن ۱۳۸۱ در تهران) جراح ایرانی بود که وی را «پدر جراحی نوین و علم بی‌هوشی ایران» می‌نامند.
یحیی عدل در سال ۱۲۸۷ در تبریز متولد شد. پدرش یوسف‌خان مکرم‌الملک مدتی نایب‌الایاله آذربایجان بود. محمدولی فرمانفرمائیان و حبیب نفیسی شوهر خواهران عدل و مصطفی عدل، بنیان‌گذار دادگستری نوین در ایران و احمدحسین عدل، وزیر کشاورزی و مؤسس دانشکده کشاورزی کرج، پسرعموهای او بودند.
وی تحصیلات دبستان را در مدرسه حکمت تبریز به پایان برد و تحصیلات دبیرستان را به سبب انتصاب پدر به عنوان حاکم کرمانشاه در این شهر انجام داد. وی مدتی از تحصیل بازماند تا سرانجام پدرش به هزینه شخصی وی و برادرش را به فرانسه فرستاد. او در پاریس تحصیلات دوره متوسطه را در رشته‌های فلسفه و ریاضی به پایان رساند و پس از مدتی تحصیل در دانشکده ریاضی، به تشویق عمویش وارد دانشکده پزشکی پاریس شد. پس از پایان به مدت دو سال دستیار گرگوار و رئیس درمانگاه بود. در این مدت وی به رشته جراحی روی آورد. عدل چندین سال در رشته جراحی عمومی و اورولوژی مطالعه کرد. او در سال ۱۳۱۷ پایان‌نامه خود را دربارهٔ درمان "آدنوپاتی سلی" از تصویب گذراند و موفق به دریافت مدال نقره از دانشکده پاریس شد. او پس از موفقیت در کسب درجه لوره آ در سال ۱۳۱۸ ش و درست یک ماه پیش از شروع جنگ جهانی دوم به ایران بازگشت.
پس از بازگشت به ایران او در دانشکده پزشکی استخدام شد و استادی کرسی جراحی عمومی و ریاست بخش جراحی بیمارستان سینا به وی واگذار شد. در آن زمان کمبود جراح در ایران باعث شده بود که وی حتی تا چندین جراحی در روز انجام دهد.http://www.elib.hbi.ir/persian/ISLAMIC-CULTURE&CIVILIZATION/200-LECTURE/006.htm| زندگینامه یحیی عدل، معاونت پژوهش وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی
رفت‌وآمد عدل با مقامات بلند کشور و دربار پهلوی او را تبدیل به شخصیتی سیاسی کرد و باعث شد تا بعد از کناره‌گیری اسدالله علم به دبیرکلی حزب مردم منصوب شود. او همچنین در سال ۱۳۴۲ به سناتوری مجلس سنای ایران رسید و تا چهار دوره این مقام را حفظ کرد.
دختر او، کاترین عدل که با بهمن حجت کاشانی برادرزاده سپهبد کاشانی ازدواج کرده بود، به مبارزه مسلحانه با دولت وقت ایران روی آورد و سرانجام در درگیری با ساواک در سوم اردیبهشت ۱۳۵۴ کشته شد. با این همه این واقعه هیچ تأثیری در روابط عدل با دربار نداشت و وی تا زمان انقلاب در زمره پزشکان معتمد دربار به‌شمار می‌آمد.عاقلی، باقر، روزشمار تاریخ ایران از مشروطیت تا انقلاب اسلامی، ۱۳۷۲ خورشیدی.
او مکتبی در ایران پایه‌گذاری کرد که به مکتب عدل شهرت دارد. شاگردانش قبل از انقلاب مجله‌ای به نام "مکتب عدل" به صاحب‌امتیازی و مدیرمسئولی محمد قاسمی منتشر می‌کردند که حاوی آخرین اطلاعات علمی در این رشته بود.
بزرگ‌ترین هنر عدل آن بود که ترس جراحان را از عمل جراحی از میان برد و به آنان اعتماد به نفسی داد که به جراحی روی آورند و موفق شوند. البته تکنیک‌های جدید و پیدایش آنتی‌بیوتیکها نیز به موفقیت‌های جدید در جراحی و شهرت او کمک بسیاری کرد.
یحیی عدل در ۱۴ بهمن ۱۳۸۱ در سن ۹۴ سالگی درگذشت و در بهشت زهرای تهران آرامگاه شماره ۶۹۰ به خاک سپرده شد. خانه موروثی یحیی عدل به عنوان یکی از آثار ملی ثبت و بازسازی شده‌است.
حسین‌آباد روستای در دهستان لوتک در بخش مرکزی شهرستان هامون، استان سیستان و بلوچستان.
این روستا در ۲۸ کیلومتری جنوب غربی شهر زابل و ۴ کیلومتری شمال لوتک و در منطقه دشتی قرار دارد. ارتفاع آن از سطح دریا ۴۸۰ متر و آب و هوای آن گرم و خشک است.
ولسوالی بهارک (بهارستان) یکی از ولسوالی‌های مرکزی ولایت بدخشان می‌باشد که تاریخچۀ بسیار طولانی داشته که از لحاظ ترانزیتی یکی از شاهراه‌های بسیار مهم راه ابریشم و فعلاً اکمال‌کنندۀ مواد غذایی چندین ولسوالی همجوار خود می‌باشد که می‌توان این ولسوالی زیبا را از لحاظ موقعیت جغرافیایی، فرهنگی و اقتصادی مورد توجه قرار داد. این ولسوالی در کنارۀ دریای خروشان که یکی آن از درۀ ولسوالی شهدا، دیگری آن از درۀ وردوج و دریای دیگری که در حقیقت دیوار طبیعی به‌حساب می‌‌آید که از ولسوالی همجوار خود موسوع به ولسوالی جرم سرازیر شده که در ناحیۀ «شش پل» این ولسوالی باهم یکجا می‌گردند، احاطه شده‌است.
دوم توسط کوه‌های سر به فلک محوطه شده‌است، که حدود اربعۀ این ولسوالی از شمال با ولسوالی ارغنج‌خواه، از جنوب با ولسوالی جرم ولسوالی وردوج، از غرب با ولسوالی خاش از شرق با ولسوالی شهدا و شیوه که یکی از تفرجگاه و چراگاه عمومی تمام سمت شمال به حساب می‌رود احاطه شده‌است.
از نگاه فرهنگی مهد پرورش علما، شاعران و روحانی‌های پیر و جوان می‌باشد. جمعیت این ولسوالی طبق آمار به ۴۵٬۰۰۰ نفر می‌رسد که مردم آن عمدتاً تاجیک‌تبار بوده و به زبان فارسی تکلم می‌کنند. درین ولسوالی اقلیتی از ازبک‌ها نیز زندگی می‌کنند که به نسبت داشتن روابط خانوادگی عمیق با تاجیک‌ها، تفکیک شده نمی‌توانند. از آنجائیکه شماری از شهروندان این ولسوالی از سایر ولسوالی‌های بدخشان و مرکز ولایت، شهر فیض آباد، درین ولسوالی مسکن گزیده‌اند، لهجه‌های متفاوت و اصطلاحات متفاوت در آن مشاهد می‌گردد که حتی در دانشگاه‌های افغانستان روی اصطلاحات و واژه‌های محلی این سرزمین تحقیق و بررسی صورت می‌گیرد.
از نگاه اقتصادی مردم این ولسوالی دارای اقتصاد متفاوت بوده و بیشتر مردم این ولسوالی زندگی خود را از طریق کشاورزی و دامداری، تجارتهای کوچک، هتل داری و غیره تمویل می‌کنند. این ولسوالی از لحاظ آب و هوا برای زرع هر نوع گیاهان غذایی و پزشکی مناسب بوده و سیب شیرین آن که نوع منحصر به فرد سیب رخش است، در تمام افغانستان مشهور بوده، اما به نسبت نازکی و تقاضای زیاد آن، به بازارهای همجوار نمی‌رسد. خربزه، هندوانه، توت، زردآلو، انار و انگور آن نیز از شهرت خوبی برخوردار است.
حسن‌آباد، روستایی در دهستان کرباسک بخش کرباسک شهرستان زابل در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۹۰۰ نفر (۲۳۷ خانوار) بوده‌است.
خمر می‌تواند به موارد زیر اشاره کند:
خمر روستایی است در بخش مرکزی شهرستان هیرمند، استان سیستان و بلوچستان.
این روستا در دهستان دوست محمد قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۲۰۷ خانوار) ۱٬۰۳۰ نفر
روستای خمر در ۳۰ کیلومتری شمال شرقی شهر زابل و ۵ کیلومتری شمال غربی روستای دوست محمد و در مسیر دوست محمد - قرقری قرار دارد و در منطقه‌ای دشت قرار دارد. ارتفاع آن از سطح دریا ۴۷۰ متر و آب و هوای آن گرم و خشک است.
میرزا خلیل یا خلیل سلطان تیموری (۸۱۴–۸۰۷ ق / ۱۴۱۱–۱۴۰۵ م) فرزند جلال‌الدین میران‌شاه و نوه امیر تیمور گورکانی* بریون، مارسل،
منم تیمور جهان‌گشا، ترجمه ذبیح‌الله منصوری، کتابخانه مستوفی، تهران ۱۳۷۴ معروف به تیمور لنگ، از سلاطین و امرای سلسله تیموریان بود. او پادشاهی کامران و خوشگذران بود که علی‌رغم نزاع بین پسران و نوه‌های تیمور بر سر تصاحب حکومت، از ۸۰۷ تا ۸۱۲ قویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامه آزاد بر جای وی بر بخشی از قلمروش حکمراند.
هرچند تیمور گورکان در وصیتی پیر محمد پسر میرزا جهانگیر را ولیعهد خویش کرد، در هنگام مرگ تیمور، او دور از پایتخت ـ یعنی سمرقند ـ و در حدود غزنین بود، از این رو به‌رغم علاقه‌ای که سرداران تیمور نسبت به اجرای واپسین خواست او نشان می‌دادند، مجالی برای اجرای این وصیت پیدا نشد. پیرمحمد، در قندهار بود و نتوانست به‌موقع به سمرقند برسد. برخی از امیران تیمور، به بهانهٔ عملی کردن نقشهٔ لشکرکشی تیمور به چین، خلیل سلطان را که در تاشکند بود، بر تخت نشاندند.تاج السلمانی، گ ۴۲ پ، ۴۶ رشرف الدین علی یزدی، ج ۲، ص ۴۷۳، ۴۷۷–۴۷۹ به‌این ترتیب خلیل سلطان که برجای تیمور موقتاً حکومت می‌کرد حاضر به رها کردن حکومت نشد و دولت موقت را به یک دولت دائم مبدل کرد.
این امر نارضایتی را در بین سرداران و امیران تیموری پدیدآورد به‌طوری‌که بنا به دعوت آنها، شاهرخ پسر تیمور به سمرقند لشکر کشید. در همین زمان، درگیری و کشمکش میان مدعیان حکومت، یعنی پسران عمرشیخ (رستم، اسکندر، پیرمحمد و بایقَرا) و پسران میران‌شاه (عمر و ابابکر) آغاز شد.حافظ ابرو، ج ۳، ۷۳–۷۸میرخواند، ج ۶، ص ۵۰۴–۵۲۰ شاهرخ با اینکه بسیاری از امیران، همچون امیرشاه ملک و حاکمان محلی، از او حمایت می‌کردند، از درگیری مستقیم با افراد خاندانش اجتناب کرد و به سروسامان دادن هرات مشغول شد. به این ترتیب مصالحه‌ای در این بین انجام گرفت که کار به جنگ و نزاع نکشید. هرچند ناخرسندی امیران از سلطنت خلیل سلطان موقتاً خاتمه پیدا کرد؛ زیرا سلطنت او در واقع یک فرمانروایی نبود، بلکه یک عیاشی و خوش گذرانی پیوسته بود. طبیعی بود دوام این شیوه فرمانروایی که عاری از هر گونه مسئولیت است، غیرممکن خواهد بود. خصوصاً که محیط آن دوره، آشفته، ناآرام و پر از مدعیان سلطنت بود.
میرزا خلیل، جوانی عاشق‌پیشه، شاعر، و لاابالی بود. او در سمرقند به عشق نوازنده‌ای به نام «شاد ملک» گرفتار شد که این عشق به حد جنون رسید. به‌طوری‌که با زنان تیمور که به عنوان حرم صاحبقران در دربار مورد احترام بودند، بد رفتاری پیشه کرد و امرای تیمور را هم که طرز زندگی او را نمی‌پسندیدند، از خود مأیوس و ناخشنود ساخت.
به زودی خلیل سلطان با مخالفت سایر امیرانِ قدرتمند تیمور، از جمله امیرشاه ملک و امیرشیخ نورالدین، و دیگر مدعیان حکومت روبرو شد. نخستین فرد از خاندان تیمور که مخالفت جدّی خود را با او آشکار کرد، سلطان حسین، نبیرهٔ دختری تیمور، والی ماورای سیحون بودابن عربشاه، ص ۲۵۱شرف الدین علی یزدی، ج ۲، ص ۴۸۳ اما نتوانست حمایت لشکریان را جلب کند و ناگزیر به شاهرخ پیوست و سپس در هرات به دستور او به قتل رسید.حافظ ابرو، ج ۳، ص ۸۲–۸۸میرخواند، ج ۶، ص ۵۲۳–۵۲۴ شاهرخ در هرات خود را وارث تخت پدر نامید و به سبب اقتدار و کفایتش توانست تا اندازه‌ای بر دیگر مدعیان چیره شود. پیرمحمد در شیراز، بر خلاف برادرانش، حمایتش را از شاهرخ که ناپدری اش نیز بود، اعلام کرد.حافظ ابرو، ج ۳، ص ۱–۲، ۴۳–۴۵شرف الدین علی یزدی، ج ۲، ص ۵۱۱میرخواند، ج ۶، ص ۴۹۸–۵۰۱، ۵۲۰–۵۲۱
از طرفی در تبریز و اصفهان و شیراز و کرمان و سبزوار، به سبب بی‌کفایتی خلیل سلطان و درگیری مدعیان جانشینی، آشوب شده بود.حافظ ابرو، ج ۳، ص ۲۵–۳۰ خلیل سلطان پس از چهار سال حکومت در سمرقند و از بین بردن خزاین تیمور، گرفتار خدایداد حسینی، والی ماورای سیحون، شد.تاج السلمانی، گ ۱۷۶ پ بالاخره خلیل سلطان به دست یکی از امیران خویش معزول و محبوس شد و خان کاشغر بر آن سرزمین حاکم شد. «۸۱۲ ق / ۱۴۰۹ م» شاهرخ در ۸۱۱ به ماوراءالنهر لشکر کشید، خدایداد را کشت و خلیل سلطان را پس از رهایی به ری فرستاد و سمرقند را به اُلُغ‌بیگ داد.دولتشاه سمرقندی، ص ۳۵۴–۳۵۶
شاهرخ به همین خاطر خلیل سلطان را به حکومت جبال (یا ری) فرستاد. به علاوه شاد ملک، معشوقه میرزا خلیل هم تنبیه و تبعید شد، که ظاهراً چندی بعد به خلیل سلطان پیوست. تا این که خلیل سلطان در حالی که در ری همچنان به خوشباشی و عیاشی سر می‌کرد در آن جا بیمار شد و عاقبت در سال ۸۱۴ ق / ۱۴۱۱ میلادی درگذشت.حافظ ابرو، ج ۳، ص ۲۲۸، ۳۴۱–۳۴۲، ۴۳۷ محبوبه وفادارش، شاد ملک، که در همان دقایق بر بالین او حاضر شده بود، در کنار پیکر بی جان خلیل، خود را با دشنه‌ای که در دست داشت هلاک کرد. سرانجام آن دو، به امر شاهرخ در همان شهر و در یک مقبره به خاک سپرده شدند.
دلمه برگ مو یکی از انواع دلمه بوده و به عنوان یکی از غذاهای سنتی و اصیل ایرانی شناخته می‌شود.معروف ترین دلمه برگ مو در شمال غرب ایران متعلق به شهرهایی مثل اردبیل و تبریز و در شرق ایران مربوط به خراسان در شهرهای بجنورد و فردوس است که در این مناطق اکثرا دلمه را با سبزیجات معطر و کوهی تهیه می کنند.
دلمه برگ بیشتر در فصل بهار و تابستان تهیه می‌شود. برای تهیه این غذا برگ مو (انگور)، لپه، برنج، گوشت، و برای سبزیجات معطر از گشنیز، مرزه، شوید و تره و ریحان و پیازچه و... ادویه‌های مورد استفاده دارچین، پودر گل محمدی، پودر فلفل سیاه، پودر فلفل قرمز و نمک و زردچوبه می‌باشد.
اسقفتاسیوس سیسیلیوس سیپریانوس (Thascius Caecilius Cyprianus) در اوایل سده سوم (میلادی) در خانواده‌ای بانفوذ و بت‌پرست چشم به جهان گشود. او در کارتاژ به تعلیم علم معانی بیان مشغول بود و احتمالاً برای تصدی مقامی مهم، چون فرماندار ایالتی، آماده می‌شد. اما در سال ۲۴۶ مسیحی شد و به همهٔ مزایا و امتیازاتی که در پیش رو داشت پشت‌پا زد. او شرح می‌دهد که چگونه طی تفحص و سیر و سلوکش برای رسیدن به تعالیِ اخلاقی، متوجه مسیحیت شد:
من چنان اسیر اشتباهاتِ بی‌شمارِ گذشته‌ام بودم که باور نداشتم می‌توانم از آنها بگریزم، ... اما پس از آنکه آلودگی زندگی گذشته‌ام به آب تولد تازه تطهیر شد (تعمید)، ... و تولد دوباره‌ام آن‌چنان مرا احیا و دگرگون ساخت که انسانی جدید شدم، ... آنچه پیش‌تر برایم دشوار می‌نمود بسیار آسان شد.
به دوناتوس (Donatus)
سیپریان اندک‌زمانی پس از ایمان آوردنش در سال ۲۴۹ به مقام شیخی منصوب شد، و هنگامی که هنوز چندی از ایمان آوردنش نمی‌گذشت، به مقام اسقفی کارتاژ رسید، یعنی به مهم‌ترین مقام رسمی کلیسا در حیطه امپراطوری روم در آفریقا.
سیپریان تا زمان کشته‌شدنش در سال ۲۵۸، ده سال در مقام اسقف خدمت کرد. این سال‌ها، برای کلیسا دورانی بسیار دشوار بود. توانایی‌های سیپریان در زمینهٔ رهبری حتی بیش از یک فرماندار رومی به چالش گرفته شد. تفکرات و نوشته‌هایش پاسخی بود به مسائل و مشکلاتی که با آن روبه‌رو بود. او در وهلهٔ اول مرد عمل بود نه یک اندیشمند. برای سیپریان زندگی و اندیشه از هم جدایی‌ناپذیر بود و هیچ‌یک را نمی‌شد بدون دیگری توصیف و تبیین کرد. او عمیقاً تحت تأثیر ترتولیان بود و همچنان که خودْ می‌گوید هر روز آثار او را مطالعه می‌کرد و او را «استاد» می‌خواند. اگرچه ترتولیان تندرویی سازش‌ناپذیر و در عمل خارج از گود بود، اما سیپریان پیش از هر چیز مرد عمل و ذاتاً رهبر و پیشوا بود. او آرمان‌هایِ افراطی و اخلاقیِ ترتولیان را به انضباط کلیساییِ واقع‌گرایانه تبدیل کرد.
سیپریان به محض انتصاب به مقام اسقفی، به رویارویی با مسائل برخاست. برخی از روحانیون ارشد کارتاژ پس از انتصاب سیپریان به مقام اسقفی، نسبت به او که شروعی چشم‌گیر داشت و پیش‌تر از طبقهٔ بانفوذ بود (و حال باید از او اطاعت می‌کردند)، حسد می‌ورزیدند. اما این تنش‌ها تهدیدی جدی علیه کلیسا محسوب نمی‌شد زیرا جدی‌ترین جفای بر کلیسا در راه بود، یعنی جفای دسیان در سال‌های ۲۴۹–۲۵۱ این نخستین جفای هماهنگ بود که در سراسر امپراطوری روم علیه کلیسا وارد می‌شد. امپراتور دسیان در دو مرحله بر کلیسا حمله برد. نخست اسقفان مهم را که نقش رهبری داشتند از میان برداشت، و اسقفان رُم، انطاکیه، اورشلیم و قیصریه، همه را کشتند. به سیپریان از پیش هشدار دادند و او خود را در ناحیه‌ای نزدیک کارتاژ پنهان ساخت، و از آنجا با نامه کلیسا را طی دوران جفا رهبری می‌کرد. اما به‌خاطر فرارش، مخصوصاً از سوی روحانیون حسود، شدیداً مورد انتقاد قرار گرفت. در دومین مرحلهٔ جفا مسیحیان را مجبور می‌ساختند تا در برابر خدایان رومی قربانی بگذرانند. همه باید گواهیِ مکتوب می‌آوردند دال بر اینکه در برابر خدایان قربانی گذرانده‌اند و اگر نه با مرگ روبه‌رو می‌شدند. کلیسا که چند سالی را در آرامش گذرانده بود، آمادگی رویارویی با این یورش سهمگین را نداشت. بسیاری از مسیحیان در برابر خدایان قربانی گذراندند، حتی اسقفی به همراه همهٔ مسیحیان حوزهٔ اسقفی‌اش در برابر خدایان قربانی گذرانیدند. برخی دیگر نیز بدون اینکه قربانی بگذرانند، به مقامات رومی رشوه دادند و از آنها گواهی گرفتند.
طبق سنن کلیسایی، اشخاص مرتد (یعنی کسانی که انکار ایمان می‌کردند) مجدداً به عضویت کلیسا پذیرفته نمی‌شدند؛ ولی با خیل انبوهی از مردم که خواهان پذیرش مجدد در کلیسا بودند چه باید می‌کرد؟ اما اینها دو موضوع متفاوت بودند. نخست اینکه آیا مرتدان باید در دم پذیرفته می‌شدند یا باید دورهٔ انابت را می‌گذراندند (دوره‌ای که با اعتراف در انظار آغاز می‌شد و با توبه و احساس پشیمانی و ریاضت ادامه می‌یافت)، یا اینکه هرگز نباید پذیرفته می‌شدند؟ دیگر آنکه چه کسی باید در این مورد تصمیم می‌گرفت؟ معترفین، که به‌خاطر ایمان‌شان حبس کشیده بودند و برای آن حاضر به جان‌فشانی بودند، وظیفهٔ مصالحه و پذیرش مرتدان در کلیسا را به‌دوش گرفتند. البته این امر در سنن کلیسا ریشه داشت، اما برخی افراد بی‌مسئولانه به هر کس و هر چیز بخشش عطا می‌کردند. آیا حق تصمیم‌گیری در این مورد بر عهدهٔ اسقفان بود یا معترفین؟ سیپریان تأکید داشت که این حق مسلم اسقفان است، اگرچه آنان باید به توصیه‌های معترفین نیز گوش فرادهند. سیپریان اثر مهمی به نام «مرتد» نوشت و در آن، به بررسیِ این موضوع پرداخت. پس از دوران جفا، در سال ۲۵۱، شورایی در کارتاژ تصمیم گرفت که مرتدان پس از طیِ دوران توبه و انابت می‌توانند در کلیسا پذیرفته شوند. سال بعد، که احتمال وقوع جفایی دیگر می‌رفت، شورایی دیگر اعلام کرد آنانکه پیش‌تر بی‌درنگ دورهٔ توبه و انابت را آغاز کرده‌اند، می‌توانند در کلیسا پذیرفته شوند. سیپریان در این شوراها نقشی مهم و رهبری‌کننده داشت.
این تصمیمات دشوار مورد تأیید همگان نبود. برخی در کارتاژ بر این باور بودند که سیپریان بیش از حد سخت‌گیر است. بعضی روحانیون از او جدا شدند و کلیسایی رقیب تشکیل دادند که قوانینِ انضباطیِ آسان‌تری داشت؛ و اما در رُم، نفاق و دودستگی جهتی دیگر داشت. در سال ۲۵۱ اسقفی جدید به‌نام کورنلیوس (Cornelius) در رُم منصوب شد. او با پذیرشِ مرتدانِ توبه‌کار موافق بود. نواتیان (Novatian) که شیخی کارآمد بود، از اینکه به اسقفی منصوبش نکرده بودند به خشم آمد، و خود را به مقام اسقفی منصوب کرد. کلیسای او بر خلاف «کلیسای مرتدان» (عنوانی که آنها به کلیساهای دیگر داده بودند)، مرتدان را نمی‌پذیرفت.
سیپریان مسئلهٔ نقاق و دودستگی را به‌شدت جدی می‌گرفت. مهم‌ترین اثرش «اتحاد کلیسا» را نیز به همین موضوع اختصاص داد. از نظر او اتحاد کلیسا امری بدیهی و مسلم است، و فرقه‌گرایی در کلیسا ممکن نیست. تنها کلیسایِ راستین، کلیسایِ کاتولیک است. کلیسا را نمی‌توان تقسیم کرد، بلکه فقط می‌توان تَرکَش کرد، چنان‌که نواتیان کرده بود. منافقانی که کلیسایِ کاتولیک را تَرک می‌کنند در واقع خودکشیِ روحانی می‌کنند.
«چنان‌که شاخهٔ بریده شکوفه نمی‌دهد، و نهر بی‌سرچشمه می‌خشکد ... کسی که کلیسایِ مسیح را ترک کند نیز پاداشِ مسیح را از دست خواهد داد، و دیگر غریبه و دشمن خواهد شد. بدون پذیرشِ کلیسا به‌عنوان مادر، نمی‌توان از پدریِ خدا بهره‌مند شد. اگر فرار از کشتی نوح (Noah) ممکن بود پس فرار از کلیسا نیز ممکن است ... تنها یک تعمید هست، حال آنکه منافقان می‌پندارند که می‌توانند تعمید بدهند. خودْ چشمهٔ حیات را ترک کرده‌اند، و حال وعدهٔ فیضِ تعمیدِ نجات‌بخش می‌دهند. افراد در این تعمید نه تطهیر بلکه مُلّوث می‌شوند و گناهان‌شان نه زدوه، بلکه افزوده می‌شود، و با این تعمید نه فرزند خدا، بلکه برای شیطان متولد می‌شوند ... چگونه می‌پندارند مسیح همراه‌شان است حال آنکه خارج از کلیسای او دور هم می‌آیند؟ اینان افراد حتی نمی‌توانند به‌خاطر اعترافِ نام مسیح کشته شوند زیرا لکهٔ (نفاق) حتی با خون (کشته‌شدن) نیز پاک نمی‌شود. گناه دهشتناکِ شقاق و نفاق حتی با رنج و عذاب نیز تطهیر نمی‌شود. خارج از کلیسا حتی نمی‌توان کشته شد.»
اتحاد کلیسا ۵، ۶، ۱۱، ۱۳، ۱۴
اسقفان محور اتحاد کلیسا هستند. «شما باید بدانید که اسقف در کلیسا است و کلیسا در اسقف. اگر کسی با اسقف نیست، او در کلیسا نیست.» اسقفان جانشینان رسولانند، یعنی وظایف و عمل‌کردهای رسولان را بر عهده دارند. اسقف در کلیسای خود بالاترین مرجع است، و تنها در اتحاد و هماهنگی با دیگر اسقفان کلیسای کاتولیک است که اسقف باقی می‌ماند. اسقفان به سهام‌داران یک شرکت می‌مانند. یک سهام‌دار به اتفاق دیگر سهام‌داران در شرکت سهم دارد.