moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
فاز آزمایشی با موفقیت به پایان رسید و نتایج به دست آمده در ژوئن ۲۰۰۷ در نیچر و نیز در یک شمارهٔ ویژهٔ ژورنال علمی بررسی‌های ژنومی منتشر شد. در این مقاله‌ها که برای نخستین‌بار منتشر می‌شدند پیشرفت «دانش جمعی» در مورد عملکرد ژنوم انسان در چندین زمینهٔ عمده ذکر شد، از جمله در زمینه‌هایی که در زیر برجسته شده‌اند.
https://www.genome.gov/12513456/
مجلسِ قربانیِ سِنِمّار نمایشنامه‌ای از بهرام بیضایی است از سالِ ۱۳۷۷.
نمایش در روزگارِ نعمان بن امرؤ القیس (نعمان یکُم)، ششمین (تقریباً ۴۱۸-۳۹۰ میلادی) امیرِ لخمیان، می‌گذرد که از بهرِ پذیراییِ شاهِ ایران، یزدگرد یکُم، خورنق می‌سازد و سِنِمّار معماری است که بدین کار گماشته می‌شود؛ و چگونگیِ فراخواندنِ سنمّار و ساختنِ خورنق و آنچه میان نعمان و سنمّار می‌رود و کشتن نعمان سنمّار را بر صحنه مجسّم می‌شود.
افسانهٔ سنمّار و خورنقش را پیش از بیضایی بسیاران نوشته‌اند. از جمله در زبان فارسی نظامی گنجوی این سرگذشت را در "هفت پیکر" آورده؛ به این صورت که رای یزدگرد به این تعلّق می‌گیرد که فرزند نوزادش را که بهرام باشد (بهرام گور) به نعمان سپارَد تا «پرورشگاه در عرب سازد».
بهرام نزد نعمان پرورش می‌یابد و چهار سال سپری می‌شود. نعمان با پسرش، که منذر باشد، می‌گوید که باید قصری ساخت تا این شاهزاده در او ببالد و بیارامد. جای بنا معیّن می‌شود و سمنار (یا سنمار)در تصحیح وحید دستگردی «سمنار»، در تصحیح بهروز ثروتیان «سنمار». را که به معماری آوازه است از روم فرامی‌خوانند تا کار کرده شود. سنمّار به صد شوق کارگاه را راه می‌اندازد و خورنق را به پنج سال به شایستگی برمی‌آورد. آنگاه نعمان سنمّار را به پاداشی نوید می‌دهد «که به یک‌نیمه زان نداشت امید». سنمّار شادان و شکرگزار می‌گوید که اگر می‌دانست چنین پاداشی در کار است، بهتر از این می‌ساخت. نعمان می‌پرسدش که اگر بیش از این پاداش بگیرد، «به ازین ساختن توانی نیز؟» سنمّار می‌گوید که می‌تواند بسی نیکوتر و بزرگ‌تر از این را بسازد. نعمان خشم می‌گیرد و اندیشناک می‌شود و می‌گوید تا سنمّار را از فراز همان بنای بلند فروافکنند؛ و بدین ترتیب سنمّار کشته می‌شود، با فروافتادن از همان قصری که خودش ساخته بود:
در نمایشنامهٔ بیضایی، بهرام نیست؛ و از آنچه افزون بر داستانِ نظامی هست یکی این که دخترِ نعمان نیز در ماجرا نقش دارد. سنمّار پدر و مادر از روم و ایران دارد؛ و بویهٔ سنمّار و چگونگی کنش و واکنش‌ها میان نعمان و بزرگان عرب و شاه ایران بررسی می‌شود. زمان از پنج سال به بهار تا زمستان یک سال کاسته شده و جزئیّات فراوانی نیز به داستان افزوده شده‌است. در پایانِ نمایشنامه شاه ایران می‌رسد، در حالی که نعمان گاه می‌اندیشد که برود و سر به بیابان گذارد (چنان‌که در داستانِ نظامی هست) و گاه از خوابِ سنمّار بیمناک است که دیده بود که یکی از پشت نعمان را پادشاه ایران به زیر پای فیل خواهد افکند. (اشاره است به داستان لگدمال شدن نعمان سوّم زیر پای فیل به فرمان خسرو پرویز و فرجام پادشاهی لخمیان حیره.)
"مجلس قربانی سِنِمّار" به سال ۱۳۷۷ نوشته شد و نخست به سال ۱۳۸۰ در تهران به وسیلهٔ انتشارات روشنگران و مطالعات زنان چاپ شد.http://opac.nlai.ir/opac-prod/bibliographic/622896 روی جلد کتاب آراسته است به نگارهٔ "ساختنِ خُوَرْنَقْ" (از یک نسخهٔ "خمسه"ٔ نظامی گنجوی، مکتب هرات، ۸۷۳ هجری خورشیدی، در موزه بریتانیا) کارِ کمال‌الدّین بهزاد.
دربارهٔ شگردهای نمایشی و زبان این نمایشنامه سخن‌ها گفته‌اند. از جمله محسن حسینی مقاله‌ای دارد به نام «... و خ‍ورن‍ق ه‍زار زم‍س‍ت‍ان ب‍رپ‍اس‍ت»http://opac.nlai.ir/opac-prod/bibliographic/395403 و شهرام احمدزاده در مقالهٔ «زب‍ان‍ش‍ن‍اس‍ی ن‍م‍ای‍ش‍ن‍ام‍ه م‍ج‍ل‍س ق‍رب‍ان‍ی س‍ن‍م‍ار»http://opac.nlai.ir/opac-prod/bibliographic/222205 برخی آرای زبانشناسان ذات‌باور را به این بهانه مطرح می‌کند.
این نمایشنامه را بیضایی به نمایش درنیاورده است.
این نمایشنامه به ترکی ترجمه شده و در لنکران به نمایش درآمده است.
نمایشگاهی از نقّاشی‌های باران صدیقیان بر اساس "مجلس قربانی سنمار" در اردیبهشت ۱۳۹۶ در تهران برگزار شد.http://www.honaronline.ir/بخش-تجسمی-4/98422-نمایشگاه-تصویرگری-براساس-نمایشنامه-مجلس-قربانی-سنمار-صدیقیان-به-آثار-بهرام-بیضایی-علاقه-داشتم
اشارات خرد و کلان دیگری هم به این نمایشنامه در فرهنگ عامّه هست. از راه نمونه، نویسندهٔ مقالهٔ «مجلس قربانی محسن تنابنده» (۳۱ تیر ۱۳۹۴، روزنامهٔ "شرق") تنابنده را به سنمّار مانند کرده و به نمایشنامهٔ بیضایی اشاره کرده است. نمایش "قصه شهرزاد به روایت سنمار" (۱۴۰۰) از این نمایشنامه الهام گرفته است.روزنامه ایران، ۲۰ شهریور ۱۴۰۰
لئو یوسف رایان جونیور (۵ مه ۱۹۲۵۱۸ نوامبر ۱۹۷۸) یک معلم آمریکایی و سیاستمدار و عضو حزب دموکرات آمریکا بود. او به عنوان نماینده ایالات متحده از کالیفرنیا در یازدهمین دوره کنگره از سال ۱۹۷۳ تا زمان ترور او در سال ۱۹۷۸ حضور داشت.
رایان در نوامبر ۱۹۷۸ در گویان توسط پیروان جیم جونز به ضرب گلوله کشته شد. مرگ او ساعتی قبل از خودکشی جمعی جونز تاون و ۱۱ روز پس از انتخاب مجدد او برای یک دوره چهار ساله نمایندگی اتفاق افتادOther members of the House of Representatives have been killed while in office, though not as attempts, and others have been the target of deliberate assassination attempts, though none of the other attempts were successful. در سال ۱۹۸۳ مدال طلای کنگره آمریکا بعد از مرگش به او اهدا شد.
رایان در لینکلن نبراسکا متولد شد. در طول زندگی او، خانواده اش به صورت متناوب به ایلینوی، فلوریدا و نیویورک، ویسکانسین و ماساچوست نقل مکان می‌کرد. او در سال ۱۹۴۳دبیرستان کمپیون جیسوت در پریری دو چیئن ویسکانسین فارغ‌التحصیل شد. او پس از دریافت دوره آموزشی V-12 در باتس کالج، به خدمت نیروی دریایی ایالات متحده درآمد و از سال ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۶ در یک زیر دریایی فعالیت می‌کرد.
رایان در سال ۱۹۴۹ فارغ‌التحصیل کارشناسی هنر و در سال ۱۹۵۱ فارغ‌التحصیل کارشناسی ارشد علوم از دانشگاه کریقتن نبراسکا شد. او به عنوان معلم و مدیر مدرسه و نیز به عنوان عضو شورای شهر جنوب سان فرانسیسکو از سال ۱۹۵۶ تا ۱۹۶۲ فعالیت داشت.
در سال ۱۹۶۲ رایان به عنوان شهردار از جنوب سان فرانسیسکو انتخاب شد. مدت فعالیت او به عنوان شهردار کمتر از یک سال بود تا زمانیکه به عنوان نماینده مجلس ایالتی کالیفرنیا در دوره ۲۷ با فاصله ۲۰٬۰۰۰ رای انتخاب شد. رایان به عنوان یک نماینده در سال ۱۹۶۴ و ۱۹۶۸ به کنوانسیون ملی دموکراتیک آمریکا خدمت کرد در سال ۱۹۷۲ او به نماینده مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا انتخاب شد. او سه بار دیگر نیز به عنوان نماینده کنگره ایالات متحده انتخاب شد.
در سال ۱۹۷۸ گزارش‌هایی در مورد سوء استفاده گسترده و نقض حقوق بشر در جونز تاون توسط افراد یک فرقه به رهبری جیم جونز در گویان منتشر شد.
پس از خواندن یک مقاله در سان فرانسیسکو اگزماینر، رایان اعلام کرد قصد دارد تا به جونز تاون در گویان که جیم جونز و حدود ۱٬۰۰۰ نفر از اعضای گروه او اقامت داشتند سفر کند. رایان تحت تأثیر افرادی که نگران بستگان خود از بی عدالتی اجتماعی بودند و عمدتاً در کالیفرنیا زندگی می‌کردند به عنوان نماینده انتخاب شد. با توجه به اینکه "سن فرانسیسکو کرونیکل" در حال بررسی وقایع بود، وزارت امور خارجه ایالات متحده "بارها و بارها در مقابل تلاشهای رایان کارشکنی می‌کرد و به او اعلام شد "برای پیدا کردن چه چیزی قصد رفتن به جونز تاون را دارید آنجا همه چیز خوب است".
در تاریخ ۱ نوامبر ۱۹۷۸ رایان اعلام کرد که به جونز تاون خواهد رفت.Rebecca Moore, "American as Cherry Pie", 2000, Jonestown Institute, San Diego State University او را با دریافت مجوز و بودجه دولتی این کار را انجام داد. او در این سفر در نقش رئیس یک کمیته فرعی کنگره برای بررسی صلاحیت دادگاه‌ها و وضع شهروندان ایالات متحده که در کشورهای خارجی زندگی می‌کنند قرار داشت. رایان از نماینده کنگره ایندیانا دن کویل خواست تا او را همراهی کند اما کویل قادر به انجام این سفر نبود.
بنابر گزارش کمیته امور خارجی در تاریخ ۱۴ نوامبر رایان واشینگتن را ترک و به همراه هیئتی از مقامات دولتی با نمایندگان رسانه‌ها و برخی از افراد «نگران بستگان» به جورج تاون پایتخت گویان (در ۲۴۰ کیلومتری جونز تاون) وارد شد.
شب هیئت در یک هتل محلی اقامت گزید که در آن با وجود تأیید، رزرو بسیاری از اتاق‌ها لغو شده بود و بسیاری مجبور به اقامت در لابی شدند. به مدت سه روز رایان با مشاور حقوقی مذاکراتی را برگزار کرد.
رایان خواست تا با جونز توسط رادیو صحبت کند اما شارون آموس بالاترین-رده عضو معبد گفت: آیین دیدار برنامه‌ریزی نشده است. در ۱۷ نوامبر، رایان مشاور خود جکی اسپیر، ۹ روزنامه‌نگار و چهار تن از بستگان نگران را به نمایندگی هیئت، سوار یک هواپیما به فرودگاهی در پورت کایتوما چند مایل خارج از جونز تاون اعزام کرد. در ابتدا خوش آمدگویی در جونز تاون گرم بود اما یک عضو معبد بنام گوسنی ورنون دست نوشته‌ای به خبرنگار ان بی سی دان هریس داد که اظهار داشت: «لطفاً به من کمک کنید از جونز تاون خارج شوم». آن شب رسانه‌ها و هیئت به فرودگاه بازگشتند.
صبح روز بعد رایان، اسپیر و دوایر مصاحبه‌های خود را ادامه دادند و یک زن را ملاقات کردند که مخفیانه برای خروج از جونز تاون با خانواده اش و یک خانواده دیگر ابراز تمایل کرد. حدود ۱۱:۰۰ صبح به وقت محلی رسانه‌ها و هیئت بازگشت و به مصاحبه با اعضای معبد پرداخت. حدود ساعت ۳ بعد از ظهر، ۱۴ نفر از اعضا از معبد جداشدند و لری لیتون به عنوان یک پناهنده سوار یک کامیون با رایان به فرودگاه آمد و گفت که مایل است یک شب دیگر برای کمک به کسانی که آرزوی ترک دارند با آنها بماند. مدت کوتاهی پس از آن زمانیکه که رایان در حال متقاعد کردن یک خانواده برای ترک منطقه بود یک حمله شکست خورده با چاقو به رایان رخ داد. برای محافظت از رایان دوایر دستور داد تا رایان محل را ترک کند اما او وعده داده بود تا اختلاف را حل کند.
گروه جونز تاون را ترک و در ساعت ۴:۴۵ بعد از ظهر به وقت محلی به فرودگاه کایتوما رسید. ساعت 5:10 بعد از ظهر تا زمانیکه هواپیمای ۶ صندلی سسنا به انتهای باند رسید لری لیتون آتش گشود و چندین نفر از کسانی که داخل هواپیما بودند را زخمی کرد. همزمان چند نفر دیگر از اعضای معبد که برای همراهی آمده بودند شروع به گشودن آتش بر روی هواپیما ترابری کرده، رایان را کشتند و سه روزنامه‌نگار و یک عضو جدا شده از معبد و ۹ نفر دیگر از جمله جکی اسپیر را زخمی کردند. افراد مسلح بدن رایان را به رگبار بستند و سپس به سر او شلیک کردند. مسافران سسنا لری لیتون و افراد زنده مانده در هر دو هواپیما به مناطق اطراف فرار کردند.
بعد از ظهر قبل از اعلام عمومی این خبر، همسر مشاور رایان ویلیام هولسینگر سه تهدید تلفنی دریافت کرد.Bernstein-Wax, Jessica, "Jonestown still reverberates in Bay Area 30 years later", San Jose Mercury News, November 16, 2008 تماس گیرنده اظهار داشت: «به شوهر خود بگو که وعده غذایی هواپیما مغز خودش است و او بهتر است مراقب باشد.» صبح روز بعد که ارتش گویانا برای حل و فصل مناقشه به محل رسید. آنها ۹۰۹ جسد از ساکنان را مرده پیدا کردند؛ افراد فوت شده به یک «خودکشی دسته جمعی» دست زده بودند.
جسد لئو رایان به ایالات متحده بازگردانده شد و در گورستان ملی دروازه طلایی در سان برونو کالیفرنیا دفن شد.
در ۲۵ امین سالگرد مرگ او، مراسم یادبود ویژه‌ای به افتخار او در شهرستان آلامدا، کالیفرنیا برگزار شد که خانواده رایان و دوستان از جمله سه دختر او و جکی اسپیر حضور داشتند. در پایان این مراسم پدر و مادر کسانی را که فرزندان آنها در جونز تاون مرده بود به احترام و تشکر از کنگره رایان برای اهدای زندگی خود و تلاش برای نجات فرزندان آنها قدردانی کردند.
پایش عصب-عضله یا تکنیکی است که پس از پایان بیهوشی جهت تشخیص میزان کارایی عضلات بیمار استفاده می‌شود. روش کار به این صورت است که این وسیله یک تحریک عصبی را در اعصاب بیمار ایجاد می‌کند و پس از آن پاسخ عضله مورد نظر را ثبت می‌کند. از این پایش زمانی استفاده می‌شود که در حین بیهوشی از داروهای مسدود کننده عصب-عضله استفاده شده‌است، متخصص بیهوشی با استفاده از وسیله می‌تواند از فلج عضلانی باقیمانده بعد از بیهوشی پیشگیری کند. زمانی که این وسیله برای استفاده مداوم آماده می‌شود به شکلی تنظیم می‌شود که هر ۱۰ تا ۱۲ ثانیه یکبار به عصب مورد نظر شوک وارد کند، هربار شوک باعث انقباض عضله خواهد شد. کمرنگ شدن پاسخ به تحریکهای عصبی توسط ابزار اندازه‌گیری شده و میزان فلج و شلی عضلانی بر همین اساس سنجیده می‌شود.
این وسیله به این دلیل بنام نامیده می‌شود که مجموعه شوکهای این دستگاه پشت سرهم و بدون فاصله زیاد مانند یک قطار صورت می‌گیرد. با استفاده از این وسیله و تحریک اعصاب محیطی می‌توان مطمئن شد که بیمار به اندازه کافی داروهای مسدود کننده عصب-عضله دریافت کرده و از تجویر بیش از حد این دسته دارو جلوگیری می‌شود در نهایت بیمار از بروز عوارض دارویی مصون خواهد بود.
قبل از اینکه بیمار کاملاً بیدار شود انجام تست‌های عضلانی و تست‌های کلینیکی مانند مشاهده تونوس ماهیچه‌ای و کمپلیانس ریوی امکان‌پذیر نیست زیرا این موارد می‌توانند تحت تأثیر فلج عضلانی باقیمانده بعد از بیهوشی قرار بگیرند، پایش مستقیم عصب-عضله می‌تواند از عوارض داروهای شل‌کننده عضله جلوگیری کرده و با استفاده از آن، پزشکان فلج عضلانی باقیمانده بعد از بیهوشی را قبل از اینکه باعث استرس و ناراحتی در بیمار شود درمان می‌کنند.Harvey AM, Masland RL: "Actions of durarizing preparations in the human." Journal of Pharmacology And Experimental Therapeutics, Vol. 73, Issue 3, 304-311, 1941
Botelho SY: "Comparison of simultaneously recorded electrical and mechanical activity in myasthenia gravis patients and in partially curarized normal humans." Am J Med. 1955 Nov;19(5):693-6. PMID 13268466Christie TH, Churchill-Davidson HC: "The St. Thomas's Hospital nerve stimulator in the diagnosis of prolonged apnoea." Lancet. 1958 Apr 12;1(7024):776. PMID 13526270Engbaek J, Ostergaard D, Viby-Mogensen J: "Double burst stimulation (DBS): a new pattern of nerve stimulation to identify residual neuromuscular block." Br J Anaesth. 1989 Mar;62(3):274-8. PMID 2522790
نیما مسیحا‌، (زادهٔ ۱۳ دی ۱۳۵۳ در تهران)خواننده‌ی سبک "پاپ" و "اپرای" ایرانی است.
نیما مسیحا در ۱۳ دی ۱۳۵۳ در تهران متولد شد. علاقه او به موسیقی و خواندن از همان دوران کودکی شکل گرفت. خانواده و پدرش که صدای خوبی هم دارد مشوق اصلی وی بودند، او فارغ‌التحصیل رشته ادبیات در مقطع لیسانس است و در سال ۸۲ با مریم مسیحا ازدواج کرده‌است. نیما مسیحا در برنامهٔ دورهمی مهران مدیری بیان کرد که به علت ازدواج فامیلی مادر و پدر دچار بیماری چشمی مادرزادی فوندوس فلاوی ماکولاتوس است.
نیما مسیحا در سال ۶۹ و در پی یک فراخوان در روزنامه همشهری که تالار وحدت برای تکمیل گروه کر هنرجو می‌پذیرفت، شرکت کرد و به عنوان خواننده تنور شروع به خواندن کرد. او تا سال ۷۰ با گروه کر تالار وحدت بود و در این سال از این گروه جدا شد ولی تا سال ۷۸ تمرینات خود را شخصاً و انفرادی ادامه داد.مسیحا زیر نظر حسین سرشار آواز و از گرگین موسیسیان تئوری موسیقی را آموخت.
وی در پی آشنایی با بابک بیات در سال ۷۷، کار در زمینهٔ موسیقی پاپ را آغاز کرد و با خواندن ترانه پروانگی در فیلم دست‌های آلودهٔ سیروس الوند در سال ۷۸ کار را به‌طور رسمی دنبال کرد و این آهنگ باعث دیده شدن و شهرت وی شد.
خواندن قطعه پرواز ممنوع به همراه حمید حامی در فیلم شبکه به کارگردانی ایرج قادری از دیگر فعالیت های این خواننده در عرصه سینما است.
مسیحا با آهنگسازان مطرحی چون مجید انتظامی ،شهرداد روحانی، بابک بیات و … کار کرده‌است.
گرایش نیما مسیحا و جنس صدای او به موسیقی کلاسیک برمی‌گردد و موسیقی پاپ را با کلاسیک تلفیق کرده‌است.
صحن جمهوری اسلامی یکی از صحن‌های حرم امام رضا است که در غرب حرم قرار دارد. این صحن در سال ۱۳۶۸ به بهره‌برداری رسیده‌است.
خاک‌برداری و اجرای عملیات ساخت صحن جمهوری اسلامی در سال ۱۳۶۰ آغاز شد و در سال ۱۳۶۸ به بهره‌برداری رسید. ورودی غربی صحن از سوی سردر غربی حرم در ابتدای خیابان شیرازی، ورودی شمالی آن از بست شیخ طوسی، ورودی جنوب غربی و جنوبی آن از صحن غدیر و صحن پیامبر اعظم و ورودی جنوب شرقی آن از بست شیخ بهایی است. هم‌چنین صحن جمهوری از ایوان طلا در ضلع شرقی به رواق دارالولایه متصل می‌شود که در نزدیکی ضریح قرار دارد.
صحن جمهوری اسلامی به صورت طرح شکسته شامل دو مستطیل ساخته شده‌است. طول صحن حدود ۱۲۰ متر، عرض مستطیل بزرگتر ۷۵ متر و عرض مستطیل کوچکتر ۵۰ متر است. چهار سردر و ایوان در چهار ضلع صحن ساخته شده‌اند. ۳۰ حجره و ۴۶ غرفه نیز در ضلع‌های صحن ایجاد شده‌اند. هم‌چنین سقاخانه، ساعت خورشیدی و حوض بزرگی در وسط صحن قرار دارد.
یک ساعت خورشیدی در وسط صحن جمهوری اسلامی قرار دارد که نشان دهندهٔ شاخص ظهر شرعی است. ساعت از سنگ یکپارچه‌ای ساخته شده‌است و اعداد روی آن، نشان دهندهٔ ساعات پیش و پس از ظهر شرعی به افق مشهد هستند.
سقاخانه صحن جمهوری روبروی ایوان طلا قرار دارد. پلان این سقاخانه مربع است و زیر سقفی گنبدی‌شکل قرار دارد. ۲۴ شیر این سقاخانه دارای چشم الکترونیک هستند.
آرامستان ثامن الائمه، با نام بهشت ثامن الائمه یکی از آرامستان‌های حرم امام رضا می‌باشد. این آرامستان در صحن جمهوری اسلامی واقع می‌باشدhttps://www.mashhad-tourist.ir/بهشت-ثامن-الائمه/https://www.razavi.ir.
هیو کلاورز تامپسون جونیور (۱۵ آوریل ۱۹۴۳–۶ ژانویه ۲۰۰۶) کاپیتان ارتش آمریکا و پیش از آن افسریار گردان ۱۲۳ نیروی هوایی، لشکر بیست و سوم پیاده بود که به سبب نقش مؤثرش در پایان دادن به کشتار مای لی در روستای سون می (Sơn Mỹ) ویتنام، در شانزدهم مارس ۱۹۶۸ شناخته می‌شود.
در جریان کشتار مای لی، تامپسون و خدمه هلیکوپتر تحت فرمان او شامل گلن آندرئوتا و لارنس کولبرون با تهدید نیروهای آمریکایی و مسدود کردن مسیر آن‌ها با هلیکوپتر خود، جلوی قتل عده‎ای را گرفتند. این گروه علاوه بر آن، مستقیماً عده‌ای از غیرنظامیان ویتنامی را به نقطه‌ای خارج از منطقهٔ جنگی منتقل کردند. تامپسون که برای اسکورت هوایی نیروهای پیاده بر فراز روستا پرواز می‌کرد متوجه وقوع کشتار غیرنظامیان شد و طی چند تماس رادیویی وقوع کشتار را به افسران مافوق حاضر در محل گزارش کرد، اما هیچ اقدامی از سوی ایشان انجام نشد. او پس از رساندن یک پسربچه خردسال به بیمارستان، گزارش کشتار را به مافوق خود در مرکز فرماندهی گروه رزمی بارکر ارائه کرد. بلافاصله پس از گزارش تامپسون، سرهنگ دوم فرانک ا.بارکر دستور توقف عملیات تجسس و انهدام در روستا را داد.
تامپسون در سال ۱۹۷۰ علیه مسببان کشتار مای لی شهادت داد. بیست و شش افسر و سرباز وظیفه شامل ویلیام کالی و ارنست مدینا به بزه جنایی متهم، اما همگی تبرئه یا بخشیده شدند. عده زیادی در بدنه دولت و ارتش ایالات متحده به علاوه بسیاری از مردم، تامپسون را به سبب نقشش در محاکمه مسببان کشتار مای لی نکوهش و او را طرد کردند. تامپسون اختلال استرسی پس از ضایعه روانی، کابوسهای شدید، طلاق و اعتیاد به الکل را تجربه کرد. اما علی‌رغم تمام ناملایمات تا سال ۱۹۸۳ در خدمت ارتش باقی ماند و شغل خود را به عنوان خلبان هلیکوپتر حفظ کرد.
هیو کلاورز تامپسون جونیور در ۱۵ آوریل سال ۱۹۴۳ در آتلانتای ایالت جورجیا در ایالات متحده متولد شد. او فرزند وسی و هیو کلاورز تامپسون بود.The Times obituary of Hugh Thompson Jr, 11th January, 2006. مادربزرگ پدری او یک بومی آمریکایی از نژاد خالص چروکی بود. اجداد او قربانیان سیاست‌های پاکسازی قومی ناشی از قانون جابه‌جایی سرخ‌پوستان (به انگلیسی: Indian Removal Act)و به ویژه رد اشک (به انگلیسی: Trail of Tears) بودند.
هیو کلاورز تامپسون پدر، برق‌کار بود و طی جنگ جهانی دوم در نیروی دریایی آمریکا خدمت کرد.
خانوادهٔ تامپسون در سال ۱۹۴۶ از آتلانتا به استون مانتین در جرجیا نقل مکان کرد. فرزند اول و تنها برادر هیو، توماس که در سال ۱۹۳۸ به دنیا آمده بود نیز طی جنگ ویتنام در نیروی هوایی خدمت کرد. تامپسون عضو پیشاهنگی پسران آمریکا بود و خانوادهٔ او از اعضای فعال کلیسای اسقفی (ایالات متحده آمریکا) به شمار می‌رفتند. پدر خانواده بر تربیت منظم و بی‌نقص پسرانش تأکید بسیار داشت. کل خانواده نژادپرستی و تبعیض قومی رایج در کشور را خوش نداشتند و به خانواده‌های زیادی از اقلیت‌های قومی کمک می‌کردند. تامپسون از نوجوانی برای کمک به خانوادهٔ طبقهٔ کارگرش کار می‌کرد.
تامپسون در سال ۱۹۶۱ از دبیرستان فارغ‌التحصیل شد. پس از آن یه نیروی هوایی پیوست و در یک گردان تعمیر و نگهداری سیّار نیروی دریایی در پایگاهی در آتلانتا به عنوان متصدی ماشین‌آلات سنگین مشغول به کار شد. در سال ۱۹۶۳ ازدواج کرد و سال بعد از خدمت ارتشی مرخص شد تا زندگی خانوادگی آرام خود را در استون مانتین آغاز کند. او با اخذ گواهی، کار خود را به عنوان مدیر بنگاه کفن و دفن آغاز کرد. با آغاز جنگ ویتنام تامپسون بر اساس حس وظیفه به ارتش بازگشت.
او در سال ۱۹۶۶ در ارتش ایالات متحده ثبت نام کرده و دورهٔ تعلیم پرواز افسریاری را در تگزاس و آلاباما گذراند. تامپسون در اواخر سال ۱۹۶۷ در حالی که بیست و پنج سال داشت به ویتنام اعزام شد و به گردان هوایی صد و بیست و سوم، لشکر بیست و سوم پیاده پیوست.History of B Company 123rd Avn Bn, Resume of the 123d Aviation Battalion
در ۱۶ مارس ۱۹۶۸، از مرکز فرماندهی بارکر به تامپسون و خدمهٔ هلیکوپتر دیده‌بانی مدل Hiller OH-23 Raven شامل گلن آندرئوتا (ارشد خدمه) و لاری کالبرون (توپچی)، مأموریت پشتیبانی عملیات تجسس و انهدام در سون می واقع در استان کنگ نگای در ویتنام جنوبی داده شد. ارتش ایالات متحده روستای سون می (و چهار دهکدهٔ تشکیل دهندهٔ آن شامل مای لی، مای خه، کو لوی و تو کونگ) محل تجمع ویت‌کنگها می‌دانست.
اطلاعات ارتش در مورد حضور ویت‌کنگ‌ها در سون می نادرست بود: اهالی روستا عمدتاً خانواده‌های برنج‌کار غیرمسلح و بی‌طرف بودند. در پروازهای شناسایی (از جمله پرواز تامپسون) که در حوالی سون می انجام شد، نشانه‌ای از حضور دشمن مشاهده نشد. بدون هیچ گزارش اطلاعاتی معتبری، ارتش ایالات متحده سان می را گلوله‌باران کرده و غیرنظامیان بسیاری را کشت. بعد از گلوله‌باران، هنگ بیستم پیادهٔ ارتش یکم فرماندهی بارکر معروف به چارلی کمپانی یا کمپانی سی، به رهبری کاپیتان ارنست مدینا به سان می وارد شدند.
افسران و سربازان کمپانی سی پس از ورود به سان می، با حرکت در روستا و اطراف آن به کشتار غیرنظامیان، تجاوز جنسی و آتش‌افروزی دست زدند. دستهٔ یکم کمپانی سی به فرماندهی ستوان ویلیام لاوز کالی جونیور. بین ۷۰ تا ۸۰ روستایی، عمدتاً زن و کودک را وادار به تجمع در یک خندق کردند. اعضای دسته سپس با چاقو، نارنجک، سرنیزه و سلاح‌های سبک این روستاییان را کشتار کردند.
تامپسون در یک کنفرانس دانشگاهی که با موضوع مای لی در سال ۱۹۹۴ در دانشگاه تولان برگزار شد، چنین گفت: «پرواز ما مدام می‌رفت و برمی‌گشت، ما خیلی زود متوجه انبوه اجساد شدیم که همه جا پراکنده شده بود. هر طرف را که نگاه می‌کردیم، جسد می‌دیدیم: جسد نوزاد، بچه‌های دو، سه، چهار و پنج ساله، زن، مردهای خیلی پیر. خلاصه این که هیچ کدامشان در سن خدمت ارتشی نبودند.»
تامپسون و هم‌قطارانش در ابتدا تصور کردند که کشتار غیرنظامیان نتیجهٔ آتش‌باری توپخانه است. اما وقتی متوجه قتل‌عام غیرنظامیان شدند که به گفتهٔ لاری کولبرون شاهد قتل زن مجروحی به دست فرمانده عملیات، کاپیتان مدینا بودند. خدمهٔ پرواز تقاضای انتقال درمانی زن را داده بودند.
«دختر جوانی را دیدیم، حدوداً بیست ساله که افتاده بود روی علف‌ها. می‌دیدیم که مسلح نیست و از سینه زخمی شده. با دود نشانه‌گذاریش کردیم، چون یک جوخه دیده بودیم که داشت نزدیک می‌شد. دود سبز بود به این معنا که نزدیک شدن به سوژه بی‌خطر است، معنی قرمز برعکس است. ارتفاع پرواز ما کمتر از دو متر بود و وقتی کاپیتان مدینا رسید از او کمتر از شش متر و نیم فاصله داشتیم. مدینا به او لگد زد، یک قدم برگشت عقب و کار دختر را تموم کرد. درست جلوی چشم ما. وقتی کار مدینا را دیدیم، ناگهان فهمیدیم: این‌ها بچه‌های ما بودند و داشتند آدم می‌کشتند.»
بلافاصله بعد از این اعدام بود که تامپسون متوجه خندق پر از قربانیان کالی شد. تامپسون با هلیکوپترهای همراه خود و نیز مرکز فرماندهی تماس گرفت: «به نظرم می‌اید این پایین کشتار غیرضروری به میزان بالا در جریان است. یک چیزی غلط است. همه جا پر از جسد است. ما یک خندق پر از جسد دیدیم. یک جای کار می‌لنگد.» تامپسون متوجه حرکتی در خندق شد که نشان دهندهٔ حضور انسانی زنده در آن بود. او بلافاصله نشست تا به قربانیان کمک کند. ستوان کالی به تامپسون نزدیک شد و این دو گفتگوی ناخوشایندی را آغاز کردند.
تامپسون: اینجا چه خبر است ستوان؟
کالی: به خودم مربوط است.
تامپسون:این چه وضعی است؟ اینها کی اند؟
کالی:من تابع دستورم.
تامپسون:دستور؟ دستور کی؟
کالی: من تابعم…
تامپسون: اینها انسان هستند، غیرنظامی و غیرمسلح، قربان.
کالی: ببین تامپسون، اینجا زمین بازی من است. من مسئولم. به تو ربطی ندارد.
تامپسون:آره، بازیت حرف ندارد.
کالی: بهتر است برگردی تو هلیکوپترت و سرت هم به کار خودت باشد.
تامپسون: واایستا و تماشا کن!
وقتی تامپسون با کالی صحبت می‌کرد، سروان دیوید میچل زیردست کالی، به سمت خندق آتش گشود و هر کسی را که حرکت می‌کرد کشت. تامپسون و هم‌قطارانش در حالتی از شوک و ناباوری به هلیکوپتر برگشته و شروع به جستجو کردند تا غیرنظامیانی که می‌توانند را نجات دهند. آن‌ها در شمال غرب دهکده گروهی شامل زنان، کودکان و افراد مسن را دیدند که در حال فرار از دستهٔ دوم کمپانی سی بودند. تامپسون که دریافته بود افراد دسته قصد کشتار این روستاییان را دارند، پرندهٔ خود را بین روستاییان و دسته فرود آورد. و به افرادش دستور داد که اگر افراد دستهٔ دوم قصد کشتن روستاییان را داشتند، به سمت آن‌ها شلیک کنند. در حالی که آندرئوتا و کولبرون به سمت افراد دستهٔ دوم نشانه رفته بودند، تامپسون روستاییان را راضی کرد که به دنبال او بیایند. در نهایت او با کمک دو خلبان دیگر از دوستانش، روستاییان را از محل تخلیه کرد.
تامپسون به سبب کمبود سوخت، مجبور شد به باند تدارکاتی موقتی، کیلومترها دورتر از دهکده مراجعه کند. پیش از خروج آن‌ها از دهکده، آندرئوتا متوجه حرکتی در خندق پر از جسد شد. به نقل از ترنت انگرز در «"قهرمان فراموش شدهٔ مای لی: داستان هیو تامپسون"» (۲۰۱۴):
«هلیکوپتر دور زد و سریعاً نزدیک لبهٔ خندق نشست. آندرئوتا که محل جنبش را از نظر دور نکرده بود، به محض فرود از هلیکوپتر بیرون جهید. تامپسون و کالبرون در دو سوی هلیکوپتر به نگهبانی ایستاده بودند. آندرئوتا برای رسیدن به نقطهٔ مورد نظر خود مجبور بود روی چندین جسد پاره‌پاره شده قدم بگذارد. بچهٔ پنج یا شش ساله زیر جسدی یا چندین سوراخ گلوله در سینه پیدا شد. کودک غرق خون و به شدت شوکه بود.»
خدمهٔ تامپسون تنها بازماندهٔ خندق، دو با (Do Ba) را به بیمارستانی در کنگ نگای منتقل کردند.
بعد از انتقال کودک به بیمارستان، تامپسون به مرکز فرماندهی پرواز کرد و در نهایت خشم کشتار را به مافوق خود گزارش داد. گزارش او به سرعت به سرهنگ دوم فرانک بارکر، فرمانده کل عملیات رسید. او سریعاً با نیروهای حاضر در صحنه تماس گرفت و دستور توقف «کشتار» را داد. بعد از سوختگیری هلیکوپتر، خدمه به روستا بازگشتند تا از توقف کشتار و تخلیهٔ مجرحان اطمینان حاصل کنند.
تامپسون گزارش رسمی واقعه را ارائه کرد و توسط سرهنگ اُران هندرسون (فرمانده تیپ یازدهم پیاده که هنگ بیستم جزئی از آن بود) مصاحبه شد.Extract US Army ("Peers") Rpt into My Lai Massacre: The Omissions and commissions of Col. Oran K. Henderson . افسران ارشد ارتش بیست و سوم پیاده، عملیات مشابهی (مای لی ۱، مای لی ۵ و …) را که در مرکز فرماندهی بارکر طرح شده بود ملغی کردند و به این ترتیب از قتل‌عام صدها و شاید هزاران غیرنظامی ویتنامی در کنگ نگای، پیشگیری شد.
در آغاز، فرماندهان در رده‌های مختلف سلسله مراتب فرماندهی، با موفقیت روی کشتار سرپوش گذاشتند. به تامپسون برای عملکردش در مای لی مدال صلیب پرواز ممتاز اهدا شد. روایتی که در تقدیرنامهٔ اهدای مدال ذکر شد، ساختگی بود. برای مثال تامپسون برای «... نجات کودک ویتنامی که بین تبادل آتش سنگین دو طرف گیر افتاده بود»، ستایش شده بود. تامپسون تقدیرنامه را دور انداخت.
تامپسون اجرای پروازهای شناسایی را ادامه داد. هلیکوپترهای او در مجموع، هشت بار توسط دشمن هدف قرار گرفته و در چهار مورد نابود شدند. در آخرین مورد، آتش‌بار مسلسل دشمن او را زمینگیر کرد و در طی فرود اضطراری، کمر تامپسون شکست. این پایان حضور تامپسون در جبههٔ ویتنام بود. او را به بیمارستانی در ژاپن منتقل کردند تا دورهٔ درمان طولانی خود را آغاز کند. او در تمام دوران زندگی از آسیب‌های روانی ناشی از جنگ، رنج می‌برد.
وقتی خبر کشتار در رسانه‌ها منعکس شد، تامپسون طی بازپرسی رسمی پنتاگون گزارش خود را به سرهنگ ویلیام ویلسون و سپهبد ویلیام ر. پیرز ارائه کرد.London Guardian, Obituary of Hugh Thompson Jr, 11th January, 2006. در اواخر سال ۱۹۶۹، تامپسون را به واشنگتن فرا خواندند تا در جلسهٔ دادرسی غیرعلنی کمیتهٔ خدمات جنگ‌افزاری داخلی (به انگلیسی: House Armed Services Committee) حاضر شود. تامپسون در این جلسه به شدت مورد انتقاد نمایندگان کنگره به ویژه رئیس جلسه، ل. مندال ریورز (به انگلیسی: L. Mendel Rivers) قرار گرفت، که بسیار کوشیده بود توجهات را از بحث وقوع کشتاری توسط نظامیان آمریکا منحرف کند. ریورز در نشریات اعلام کرد که از نظر او تامپسون تنها سربازی در ماجرای مای لی است که باید (به سبب نشانه رفتن به سوی هم‌رزمان) محاکمه شود. او طی تلاشی ناموفق، کوشید تامپسون را به دادگاه نظامی بکشد.
بسیاری به تامپسون به سبب شهادت علیه اعضای ارتش آمریکا، بهتان زدند. تامپسون در سال ۲۰۰۴ و در برنامهٔ تلویزیونی شصت دقیقهٔ شبکهٔ سی‌بی‌اس گفت: «با تلفن تهدید به مرگ می‌شدم… تو ورودی خونه‌ام حیوان مرده می‌انداختن بعضی صبحا بیدار که می‌شدم تو ورودی خونه حیوونای تکه‌تکه شده انداخته بودن.»
تامپسون بعد از حضور در ویتنام، به عنوان مربی خلبان به فورت راکر منتقل شد و بعدها به صورت مستقیم درجه کاپیتانی گرفت. او در سال ۱۹۸۳ از ارتش بازنشسته شد.
تامپسون به عنوان خلبان هلیکوپتر در صنایع نفتی، در خلیج مکزیک مشغول به کار شد. در سال ۱۹۸۸ مایکل بیلتون (به انگلیسی:Michael Bilton)یک تهیه کنندهٔ مستند انگلیسی از تلویزیون یورکشایر، موفق شد با تامپسون از طریق مادرش تماس بگیرد. در آن زمان هیچ ردپایی از زندگی اجتماعی تامپسون یافت نمی‌شد. بیلتون موجب شد تماس بین تامپسون و لاری کالبرون بعد از ۱۶سال مجدداً برقرار شود. هر دوی آن‌ها پیشتر برای یافتن هم تلاش کرده بودند. تامپسون در لافایت در لوئیزیانا و کالبرون در آتلانتای جورجیا زندگی می‌کرد. این دو خیلی زود با هم دیدار کردند. آشنایی بیلتون و تامپسون سرآغاز دوستی این دو تا زمان مرگ تامپسون بود.
کالبرون و تامپسون هر دو موافقت کردند که برای فیلم چهار ساعت در مای لی (۱۹۸۹)(که در شبکهٔ PBS با نام "مای لی را به خاطر داری؟" پخش شد) مصاحبه شوند. این فیلم یک جایزهٔ بفتا و یک جایزهٔ امی در بخش بین‌الملل گرفت. مصاحبه، غلبهٔ تامپسون بر اندوه ناشی از آنچه در مای لی دیده بود و حس عجزی ناشی از ناتوانی در پیشگیری از را نشان می‌داد. در گام بیلتون و همکارش کوین سیم (یه انگلیسی:Kevin Sim) تحقیق برای نوشتن کتاب «چهار ساعت در مای لی» را آغاز کردند که در سال ۱۹۹۲ منتشر و آغازگر کارزاری برای شناساندن قهرمانی تامپسون و هم‌قطارانش شد. شخصیت‌های برجسته‌ای در ارتش ایالات متحده و همین‌طور رئیس جمهور جرج بوش (پدر) از این کارزار حمایت کردند. تامپسون و کالبرون برای سخنرانی‌های متعددی در حوزهٔ اخلاق جنگ دعوت شدند. طی یکی از این سخنرانی‌ها در کالج کانتیکات در نیولندن به هر دوی آن‌ها دکترای افتخاری اهدا شد."New York Times", 7 January 2006. http://www.nytimes.com/2006/01/07/national/07thompson.html بیلتون نیز در این مراسم حضور داشت.
در سال ۱۹۹۸، تامپسون و کالبرون به مای لی بازگشتند و با برخی کسانی که نجات داده بودند دیدار کردند، از جمله دو زن از گروهی که دستهٔ دوم بروکز قصد کشتار آن‌ها را داشتند.
او تا سال ۲۰۰۵، مشاور دپارتمان امور کهنه‌سربازان ایالت متحده در لوئیزیانا بود.
پس از یک دورهٔ طولانی مبارزه با سرطان، دستگاه‌های نگهدارندهٔ تامپسون را خاموش کردند، او در ششم ژانویهٔ ۲۰۰۶ در پاینویل، لوئیزیانا در شصت و دو سالگی درگذشت. کولبرون از آتلانتا آمده بود تا بر بالین او حاضر باشد.
تامپسون در لافایت لوئیزیانا با تشریفات کامل نظامی به خاک سپرده شد. در هشتم فوریه، چارلز بوستانی، نمایندهٔ کنگره، بیانیه‌ای قرائت و از تامپسون به عنوان یک قهرمان واقعی آمریکایی تجلیل کرد.
گلن آندرئوتا اندکی بعد از کشتار مای لی در ۸ آوریل ۱۹۶۸ در حالی که تنها ۲۰ سال داشت طی عملیاتی هوایی درگذشت. او بر اثر اصابت یک تیر مستقیم به سر، که از سوی ویت‌کنگهای پیاده شلیک شده بود کشته شد.
لارنس کالبرون بعد از جنگ ازدواج کرد و صاحب یک پسر شد. او در اورگون کسب و کاری در حوزهٔ تعمیر تجهیزات اسکی و در آتلانتا در حوزهٔ فروش تجهیزات ارتوپدی به راه انداخت. کالبرون روز ۱۳ دسامبر سال ۲۰۱۶ بر اثر سرطان و در ۶۷ سالگی درگذشت.
سی سال پس از کشتار و در سال ۱۹۹۸، از تامپسون و دو خدمه هلیکوپتر تحت فرمان او گلن آندرئوتا و لارنس کولبرون، با اهدای مدال سرباز تجلیل شد، البته آندرئوتا تنها سه هفته بعد از کشتار، در عملیات دیگری کشته شده بود. این مدال بالاترین نشان ارتش آمریکا برای ابراز شجاعت در موارد تماس غیرمستقیم با دشمن است. در همان سال تامپسون و کولبرون برای دیدار با بازماندگان به سون می بازگشتند. این دو در سال ۱۹۹۹، جایزهٔ «وجدان دلاور» بنیان Peace Abbey را نیز دریافت کردند.
در سال ۱۹۹۹، تامپسون و کالبرون به طور مشترک گروه «استون واک» را سرپرستی کردند. این گروه سنگی یک تنی را با حکاکی «قربانیان غیرنظامی گمنام جنگ» از بوستن تا گورستان ملّی آرلینگتون هل دادند. در سال ۲۰۱۰ بنیاد هیو تامپسون به افتخار نقش او در توقف کشتار مایی لی تأسیس شد.Hugh Thompson Foundation A (501(c)(3) nonprofit founded by Lawrence Colburn in honor of Hugh Thompson). مطالعهٔ زندگی‌نامهٔ او با عنوان «قهرمان فراموش شدهٔ مای لی: داستان هیو تامپسون» به پرسنل ارتش آمریکا توصیه شده است.
https://irna.ir/amp/4819944/فرماندار-استهبان:-سد-رودبال-و-روستاهای-اطراف-از-این-شهرستان-جدا-نخواهد-شد
بر روی رودخانه رودبال در این مکان قرار دارد.
گافردو بورجیا (زادهٔ ۱۴۸۱ یا ۱۴۸۲; درگذشتهٔ ۱۵۱۶ یا ۱۵۱۷ میلادی) جوان‌ترین پسر الکساندر ششم و ونوتزا دی کاتانی و عضو دودمان بورجا بود. او جوان‌ترین برادر چزاره بورجا و لوکرتسیا بورجا نیز بود. او در یازده سالگی با سانشا د آراگون ازدواج کرد که ازدواجی اجباری بود؛ و این ازدواج بچه‌ای در پی نداشت تا اینکه گافردو در ۱۵۰۷ دوباره ازدواج کرد و صاحب سه دختر به نام‌های لوکرتزیا بورجیا د میلا،آنتونیا بورجا د میلا و ماریا بورجا د میلا شد. همچنین او از دومین ازدواجش صاحب یک پسر به نام فرانچسکو بورجا د میلا شد.
او متولد شهر رم بود و در نهایت در ۳۵ سالگی و در شهر اسکولاچه بر اثر بیماری درگذشت.
ترنت اوپالاک (؛ زادهٔ ۳۱ دسامبر ۱۹۶۹ میلادی) یک فیلم‌بردار اهل کانادا است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است می‌توان به "منطقه ۹"، "ایلیسیم"، "چپی"، "" ، "" ، "" و " اشاره نمود.
جولین کلارک (؛ زادهٔ ) یک تدوین‌گر اهل کانادا است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است می‌توان به "کنترل-آلت-دیلیت، افشاگر، موجود، ایلیسیم، پروژه سالنامه، چپی" ، "ددپول" و " و" "" اشاره نمود.
شلی جانسن (؛ زادهٔ ۱۹۶۰ میلادی) یک فیلم‌بردار اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۸۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است می‌توان به "پارک ژوراسیک ۳، آخرین قلعه، مرد گرگ‌نما، ، بی‌مصرف‌ها ۲، " و "وایلد کارد" اشاره نمود.
ویکتور اُرتیز (؛ ۳۱ ژانویه ۱۹۸۷) یک بوکسور حرفه‌ای سب‌ک‌وزن و هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است.
او دارندهٔ عنوانِ قهرمانیِ «انجمن جهانی بوکس» (WBC) در سال ۲۰۱۱ میلادی است و در گذشته، او را یکی از سه قهرمانِ برترِ سبک‌وزنِ بوکسِ جهان می‌دانستند.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است می‌توان به "بی‌مصرف‌ها ۳"، روزی روزگاری در ونیز و "چپ‌دست" اشاره نمود.
ژیزل ایچیه (؛ ۳ اکتبر ۱۹۸۲) یک هنرپیشه مکزیکی‌الاصل اهل برزیل است.
او پس از واقعهٔ زمین‌لرزه مکزیکو سیتی (۱۹۸۵ میلادی) و هنگامی که کودکی خردسال بود، به همراه والدینش به برزیل مهاجرت کرد.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است می‌توان به "بی‌مصرف‌ها" اشاره نمود.
گیلِـهمی وینتر (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل برزیل است. وی از سال ۲۰۰۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
روح‌سوار یا گوست رایدر (به انگلیسی: Ghost Rider) ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
چمعلی، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان گچساران در استان کهگیلویه و بویراحمد ایران است.
این روستا در دهستان بی بی حکیمه قرار دارد و حدود 15 نفر جمعیت ساکن و نیمه ساکن دارد. عمده فعالیت ساکنین کشاورزی (کشت گندم، جو و سیفی جات و باغات لیمو ترش، پرتغال، زیتون و خرما می‌باشد) و دامپروری سنتی است.
ال تی ای در طیف آزاد طرحی است که توسط شرکت کوالکام دنبال شد و هدف آن این است که شبکه های نسل چهارم LTE از طیف فرکانسی آزاد(unlicensed) استفاده کنند. مانند پهنای باند 5گیگاهرتز که وای فای از این باند استفاده می کند.
LAA فناوری مشابهی است که برای برخی از کشورهای اروپایی توسط سازمان 3GP استاندارد شد. در واقع LAA نسخه اروپایی LTE-U است.
در علوم نظری کامپیوتر، مدل ماشین برنامهٔ ذخیره شده با دسترسی تصادفی (RASP) یک ماشین انتزاعی است که برای اهداف توسعهٔ الگوریتم و نظریهٔ پیچیدگی الگوریتم مورد استفاده قرار می‌گیرد. RASP یک مدل ماشین دسترسی تصادفی (RAM) است که بر خلاف RAM، برنامه‌اش به همراه ورودی، درون "رجیستر"های آن قرار دارد. رجیسترها نامحدود (دارای ظرفیت بینهایت) هستند؛ محدود بودن تعداد رجیسترها، به مدل بستگی دارد؛ بنابراین نسبت RASP به RAM، مانند ماشین تورینگ جهانی به ماشین تورینگ است. RASP نمونه‌ای از معماری فون نویمان است، درحالیکه RAM نمونه‌ای از معماری هاروارد می‌باشد. از میان تمام مدل‌های انتزاعی، RASP نزدیک‌ترین مدل به مفهوم متداول کامپیوتر است. اما برخلاف کامپیوترهای واقعی، مدل RASP معمولاً دارای مجموعهٔ ساختاری بسیار ساده‌ای است که تا حد زیادی از CISC و حتی پردازشگرهای RISC به صورت ساده‌ترین "حرکات" حسابی و رجیستر به رجیستر، و همچنین فرمان‌های "آزمون/جهش" ساده شده‌اند. برخی مدل‌ها، مانند یک انباشتگر، دارای رجیسترهای کمی بیشتر هستند.RASP به همراه ماشین رجیستر، RAM و ماشین اشاره‌گر، چهار مدل ماشین متوالی رایج را ایجاد می‌کند، که جهت تمایز آن‌ها از مدل‌های "موازی" (مثلاً، ماشین دسترسی تصادفی موازی) به این نام خوانده می‌شوند (van Emde Boas (1990)).
RASP یک ماشین تورینگ جهانی (UTM) است که بر کالبد یک RAM ماشین دسترسی تصادفی ساخته شده‌است. خواننده به یاد خواهد آورد که UTM یک ماشینگ تورینگ با یک فهرست فرمان‌های "جهانی" حالت محدود است که می‌تواند هرگونه "برنامه"ی به خوبی شکل‌گرفته و نوشته شده بر روی یک نوار ضبط به عنوان یک رشته تورینگ ۵تایی، و از اینرو عمومیت آن، را تفسیر نماید. در حالیکه انتظار می‌رود تا مدل UTM، تورینگ ۵تایی را بر روی نوار خود بیابد، هر مجموعه برنامهٔ قابل تصور را، با توجه به اینکه ماشین تورینگ انتظار دارد که آن‌هارا بیابد، می‌توان در آنجا قرار داد، با توجه به اینکه فهرست حالت محدود آن می‌تواند آن مجموعه برنامه را تفسیر نموده و آن‌ها را به عمل دلخواه تبدیل نماید. در کنار برنامه، سایر موارد چاپ شده بر روی نوار، داده-ها/مولفه‌ها/اعداد ورودی (معمولاً در سمت راست برنامه)، و در نهایت داده‌ها/اعداد خروجی (معمولاً در سمت راست هر دوی آن‌ها، یا آمیخته با ورودی‌ها، یا جایگزین آن‌ها) خواهند بود. "کاربر" باید ابتدای ماشین تورینگ را بالاتر از اولین فرمان قرار دهد، و ورودی‌ها باید در یک محل خاص و قالبی مناسب هم برای برنامهٔ روی نوار و هم برای فهرست فرمان‌های ماشین حالت محدود جای دهد.
RASP از این فرمان تقلید می‌کند: "برنامه" و "داده‌هاً را درون حفره‌ها (رجیسترها) جای می‌دهد. اما برخلاف UTM، RSAP اقدام به "واکشی" فرمان‌هایش به صورت ترتیبی می‌کند، مگر اینکه آزمون شرطی آن‌ها را به جای دیگری ارسال نماید.
نکتهٔ تردید دو مجموعه فرمان: مدل RASP، بر خلاف UTM، دارای دو مجموعه فرمان است؛ فهرست فرمان‌های حالت ماشین ("مفسر") و "برنامه" درون حفره‌ها.
نمونه برنامهٔ زیر مقادیر رجیستر (حفره) #۱۸ را به رجیستر (حفره) #۱۹ انتقال داده و مقادیر #۱۸ را در این فرایند پاک خواهد نمود.
فرمان‌های برنامه‌ای موجود در این ماشین RASP، مجموعه‌ای ساده جهت خلاصه‌سازی این مثال خواهند بود:
برای سهولت مثال، ماشینِ حالت «RAM به عنوان RASP» را به فرمان‌های اولیهٔ طراحی شده برای همان مجموعه، اما تکمیل شده با دو فرمان کپی غیرمستقیم، تجهیز خواهیم نمود:
فرمان‌های ماشین حالتِ RAM:
همچنانکه ماشین حالتِ ماشین RASP، برنامه را درون رجیسترها تفسیر می‌کند، ماشینِ حالت دقیقاً در حال انجام چه کاری خواهد بود؟ ستون حاوی علامت تعجب !، اعمال ماشین حالت را در توالی زمانی فهرست خواهد نمود، چنان‌که برنامه را "تفسیر می‌کند" (به عمل تبدیل می‌کند):
به‌طور مرسوم، اعمال ماشینِ حالت به دو "مرحله"ی اصلی به نام‌های واکشی و اجرا تقسیم می‌کند. در زیر آن مشاهده خواهیم نمود که "زیرفاز"هایی درون این مراحل اصلی وجود دارند. هیچ توافق قراردادی وجود ندارد؛ هر مدل نیازمند تعریف دقیق خودش خواهد بود.
ماشین حالت، هم مستقیم و هم غیرمستقیم، به تمام رجیسترها دسترسی دارد؛ بنابراین #۱ را به عنوان "شمارشگر برنامه" (PC) اتخاذ می‌کند. نقش شمارشگر برنامه "حفظ موقعیت" در فهرست برنامه خواهد بود؛ ماشین حالت، برای کاربرد اختصاصی‌اش، دارای رجیستر حالتِ منحصربفرد خود است.
به محض شروع، ماشین حالت منتظر یافتن یک شماره درون PC می‌ماند، یعنی اولین "فرمان برنامه‌ای" درون برنامه (مثلاً در #۵).
هدف از نکتهٔ انحرافی بالا این است که نشان دهیم، زمانی‌که ماشین حالت به دو نوع کپی غیرمستقیم دسترسی دارد، کارها آسان‌تر خواهند بود:
مثال بعدی نشان می‌دهد که در طی مرحلهٔ "واکشی" ماشینِ حالت، چه اتفاقی رخ می‌دهد. عملیات‌های ماشینِ حالت در زیر ستونی با عنوان "فرمان‌های ماشینِ حالت ↓ " فهرست شده‌اند. مشاهده کنید که در انتهای واکشی، رجیستر #۲ حاوی مقدار عددی ۳ از "کد عملیاتی" ("opcode") فرمان اول JZ است.
مرحلهٔ تجزیه: اکنون که شمارهٔ فرمان برنامه‌ای (مثلاً ۳=”JZ”) درون رجیستر #۲ –رجیستر فرمان برنامه‌ای– قرار دارد، ماشینِ حالت به کاهش شماره تا زمانی‌که رجیستر فرمان (IR) خالی شود، ادامه می‌دهد:
اگر IR پیش از کاهش خالی بود، پس فرمان برنامه‌ای ۰=HALT خواهد بود، و ماشین به روال "HALT" خود جهش خواهد نمود. پس از اولین کاهش، در صورتی که حفره خالی بود، فرمان INC خواهد بود، و ماشین به فرمان "inc_routine" جهش خواهد نمود. پس از دومین کاهش، IR خالی DEC را نمایش داده و ماشین به فرمان "dec_routine" جهش خواهد کرد. پس از سومین کاهش، IR واقعاً خالی می‌شود و این امر منجر به جهش به روال "JZ_routine" خواهد شد. در صورتی‌که یک عدد غیرمنتظره همچنان درون IR وجود داشته باشد، (برای مثال) ماشین یک خطا را شناسایی نموده و HALT خواهد نمود."
اکنون ماشینِ حالت می‌داند که کدام دستورالعمل برنامه‌ای را اجرا نماید؛ در واقع به ردیف فرمان‌های "JZ_routine" جهش یافته‌است. فرمان JZ دارای دو عملوند است، (i) رقم رجیستر جهت آزمون، و (ii) آدرسی که در صورت موفقیت‌آمیز بودن آزمون (خالی بودن حفره) باید به آن مراجعه نمود.
واکشی عملوند - کدام رجیستر را جهت خالی بودن آزمایش کنیم؟ : مشابه مرحلهٔ واکشی، ماشینِ حالت محدود، مقادیر رجیستری را که توسط PC به آن اشاره شده، مثلاً حفرهٔ #۶، را به درون رجیستر فرمان برنامه‌ایِ #۲ منتقل می‌کند. سپس از مقادیر رجیستر #۲ برای اشاره به رجیستر جهت آزمایش شدن برای صفر، مثلاً رجیستر #۱۸، استفاده می‌کند. حفرهٔ #۱۸ محتوی عدد "n" است. اکنون برای انجام آزمایش، ماشینِ حالت از مقادیر PIR جهت کپی غیرمستقیم رجیستر #۱۸ درون یک رجیستر یدکی، #۳، استفاده می‌کند؛ بنابراین دو احتمال وجود دارد، (ia) رجیستر #۱۸ خالی است، (ib) رجیستر #۱۸ خالی نیست.
(ia) در صورتی‌که رجیستر #۳ خالی باشد، ماشینِ حالت به (ii) دومین واکشی عملوند، جهش می‌یابد (واکشی آدرس جهش به).
(ib) در صورتی‌که رجیستر #۳ خالی نباشد، ماشین حالت می‌تواند (ii) دومین واکشی عملوند را نادیده بگیرد. این کار به سادگی PC را دو بار کاهش می‌دهد و سپس بدون قید و شرط به مرحلهٔ واکشیِ فرمان، یعنی جاییکه فرمان برنامه‌ای #۸ را واکشی می‌کند (DEC)، بازمی‌گردد.
(ii) واکشی عملوند – آدرس جهش به. اگر رجیستر #۳ خالی باشد، ماشینِ حالت اقدام به استفاده از PC جهت کپی غیرمستقیم مقادیر رجیستری که به آن اشاره دارد (#۸) به درون خود، می‌کند. اکنون PC آدرس "جهش به" ۱۵ را نگه می‌دارد. سپس ماشینِ حالت بدون قید و شرط به مرحلهٔ واکشی فرمان بازمی‌گردد، یعنی جاییکه فرمان برنامه‌ای #۱۵ را واکشی می‌نماید (HALT).
شرح زیر، تفسیر ماشینِ حالت RAM از فرمان‌های برنامه‌ای، یعنی INC h، DEC h، را کامل می‌کند و بدین ترتیب نمایش چگونگی "جعل هویت" RASP توسط RAM را تمکیل می‌نماید.
بدون فرمان‌های غیرمستقیم ماشینِ حالت، INCi و DECi، جهت اجرای فرمان‌های برنامه‌ایِ INC و DEC، ماشینِ حالت باید از کپی غیرمستقیم جهت گرفتن مقادیر رجیستر مورد اشاره به درون رجیستر یدکی #۳ استفاده نماید، آن را DEC یا INC کرده، و سپس برای بازفرستادن آن به رجیستر مورد اشاره، از کپی غیرمستقیم استفاده کند.
فرمان‌های جایگزین: اگرچه این نمایش به یک RASP اولیه از تنها چهار فرمان منجر شد، خواننده باید حدس بزند که یک فرمان اضافی مانند "ADD <h>" یا "MULT <ha>,«hb>"، چگونه ممکن است انجام شود.
برنامه‌های RASP خود اصلاح
زمانیکه یک RAM به عنوان یک RASP عمل می‌کند، مورد جدیدی به دست می‌آید: RASP، بر خلاف RAM، ظرفیت خود اصلاحی فرمان‌های برنامه‌ای خود را دارد (فرمان‌های ماشینِ حالت ثابت بوده و غیرقابل تعدیل توسط ماشین هستند). کوک-رکهو (Cook-Reckhow) (1971) (صفحه ۷۵)، مانند هارتمانیس (Hartmanis) (1971) (صفحات ff239)، در توصیفشان از مدل RASP خود، دربارهٔ این موضوع اظهارنظر کرده‌اند.
تعریفی اولیه از این مفهوم را می‌توان در گلدشتین-فون نویمان (Goldstine-von Neumann) (1946) یافت:
"ما به دستوری (فرمانی) نیاز داریم که بتواند یک عدد را درون یک ردیف مشخص جایگزین نماید… با استفاده از چنین دستوری، نتایج یک محاسبه را می‌توان به صورت فرمان‌هایی نشان داد که این محاسبه یا یک محاسبهٔ دیگر را کنترل می‌کنند" (صفحه ۹۳).
چنین قابلیتی، موارد زیر را ممکن می‌سازد:
استفان ای. کوک و رابرت ای. رکهو، تفسیر خود از یک RASP را در یک مقالهٔ مؤثر، چنین شرح می‌دهند:
"ماشین برنامهٔ ذخیره شده با دسترسی تصادفی (RASP) شرح داده شده در اینجا، مشابه RASPهای شرح داده شده توسط هارتمانیس می‌باشد" (صفحه ۷۴).
هدف آن‌ها، مقایسهٔ زمان‌های اجرایی مدل‌های مختلف از جمله RAM، RASP و ماشین تورینگ چند نواری، جهت استفاده در نظریهٔ تحلیل پیچیدگی بود.
ویژگی چشمگیر مدل RASP آن‌ها، بی‌قیدی برای فرمان‌های برنامه‌ای غیرمستقیم است (به بحث آن-ها در صفحه ۷۵ رجوع شود). آن‌ها با ملزم نمودن یک برنامه جهت اصلاح خود، به این نتیجه رسیدند: در صورت لزوم، یک فرمان می‌تواند "مولفه"ی (به قول آن‌ها، مثلاً "عملوند") یک فرمان خاص را اصلاح نماید. آن‌ها مدل خود را به گونه‌ای طراحی کردند که هر "فرمان" از دو رجیستر متوالی استفاده نماید، یکی برای "کد عملیاتی" (به قول آن‌ها) و مؤلفهٔ "یک آدرس یا یک ثابت اینتجر".
رجیسترهای RASP آن‌ها از لحاظ ظرفیت و از لحاظ تعداد، نامحدود هستند؛ به همین ترتیب، انباشتگر آن-ها یعنی AC، و شمارندهٔ فرمان، IC، نیز نامحدود هستند. مجموعهٔ فرمان‌ها به شرح زیر هستند:
Often both the RAM and RASP machines are presented together in the same article. These have been copied over from Random access machine; with a few exceptions, these references are the same as those at Register machine.
دیوید کاپلان (به انگلیسی: David Kaplan)، متولد ۱۹۳۳، فیلسوف و منطق‌دان آمریکایی و استاد دانشگاه کالیفرنیا، لس‌آنجلس است. او آخرین کسی است که تحت نظر رودلف کارناپ رسالهٔ دکتری‌اش را نوشته است. تحلیل معناییِ نمایه‌ای‌ها (مثل "اکنون") و اشاره‌ای‌ها (مثل "این") از مشهورترین آثار او است.
جووانی دی کاتانی ؛ (۱۳ ژوئیه ۱۴۴۲ – ۲۴ نوامبر ۱۵۱۸) که عمدتاً با نام ونوتزا دی کاتانی شناخته می‌شود، یکی از معشوقه‌های پاپ الکساندر ششم بود. دربارهٔ او اطلاعات زیادی در دسترس نیست اما چندین بار ازدواج کرده و معشوقه پاپ الکساندر ششم بوده و از این پاپ چهار فرزند داشته که عبارتند از جووانی بورجیا، چزاره بورجیا، لوکرتزیا بورجیا و گافردو بورجیا.
بهار پارس (زاده ۸ فروردین ۱۳۵۸- شیراز) یک هنرپیشه سوئدی، ایرانی‌تبار است. وی در زمینه تئاتر و سینما فعالیت می‌کند و در کشور سوئد اقامت دارد و علاوه بر تابعیت ایرانی، از سال ۱۹۹۵ تابعیت سوئدی نیز دارد. وی در سال ۲۰۱۵ بعنوان بهترین بازیگر زن سوئد جایزه مدیا را از آن خود کرد و در سال ۲۰۱۶ برای نقش پروانه در فیلم مردی به نام اوه نامزد جایزه سوسک طلایی از فستیوال استکهلم شد. این فیلم نماینده سوئد در اسکار۲۰۱۷ شد و بهار پارس گفته‌است که با وجود فرمان دونالد ترامپ مبنی بر اعمال محدودیت بر ورود اتباع هفت کشور از جمله ایران به خاک آمریکا، برای حضور در مراسم اسکار به آمریکا خواهد رفت.
بهار پارس متولد شیراز و دارای یک خواهر و برادر دوقلو می‌باشد. پدر وی کارگر و و مادرش معلم بود، او در ده سالگی بعد از جنگ ایران و عراق به همراه خانواده به سوئد مهاجرت و اکنون ساکن استکهلم می‌باشد. در بیست سالگی به بازیگری علاقه‌مند شد ولی در ابتدا با مخالفت خانواده مواجه شد چرا که اعتقاد داشتند برای یک خارجی ورود به عرصه هنر و بازیگری در سوئد کاری بسیار سخت و حتی غیرممکن است. وی دانش‌آموخته آکادمی هنرهای نمایشی استکهلم است. از فیلم‌های مهمی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به مردی به نام اوه اشاره کرد که به فهرست نامزدهای نهایی جایزه اسکار بهترین فیلم خارجی زبان در سال ۲۰۱۷ راه پیدا کرد.
بهار پارس از سال ۲۰۰۶ فعالیت هنری خود را آغاز کرده و تاکنون در چندین نمایشنامه، فیلم و سریال ایفای نقش نمود. وی در سال ۲۰۰۶ در اولین فیلم خود بنام "وقتی که تاریکی افول می‌کند" به ایفای نقش پرداخت.
وی در چندین و چند نمایشنامه از کارگردانان مطرح سوئدی به ایفای نقش پرداخته‌است که نمایشنامه آنا کارنینا از آن جمله است.
لیدیا ویسوتسکا (؛ ۲۴ ژوئن ۱۹۱۶ – ۲ ژانویه ۲۰۰۶) بازیگر، صداپیشه، خواننده و کارگردان فیلم اهل لهستان بود.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "نقاب زرین"، "دکتر مورک" و "علف جاروب" اشاره نمود.
نینا آندریچ (؛ – ) بازیگر و نویسنده اهل لهستان بود. وی بین سال‌های ۱۹۳۴ تا ۲۰۰۸ میلادی فعالیت می‌کرد.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "یک قلب گرم" و "قرارداد" اشاره نمود.
گوشت گربه به گوشت تهیه شده از گربه‌های خانگی برای مصرف انسان گفته می‌شود. در برخی از کشورها خوردن گوشت گربه به طور معمول و روزمره انجام می‌شود؛ در حالی که در دیگر کشورها از گوشت گربه فقط در اوج ناامیدی و در زمان جنگ یا فقر استفاده می‌شود. گوشت گربه در بیشتر فرهنگ‌ها، از خوردنی‌های تابو است.
در برخی از فرهنگ‌های کامرون، مراسم گربه‌خواری ویژه‌ای با باور دستیابی به شانس دیده شده است.
طبق احکام غذایی اسلام خوردن گوشت گربه به دلیل درنده بودن این حیوان، حرام است.
قوانین کوشر دین یهود خوردن گوشت گربه را به دلیل درنده بودن این حیوان منع می‌کند. علاوه بر این کوشر تنها اجازه خوردن پستاندارانی را می‌دهد که دارای سم دوتایی و نشخوار کننده باشند.
دانوتا شافلارسکا (؛ ؛ زاده ۶ فوریه ۱۹۱۵ – درگذشته ۱۹ فوریه ۲۰۱۷) یک هنرپیشه مشهور تئاتر و سینما اهل لهستان بود.
از فیلم‌های او می‌توان به ""، "وداع ناممکن" و "ترانه‌های ممنوعه" اشاره کرد.
دانوتا شافلارسکا در ۱۹ فوریه ۲۰۱۷ در سن ۱۰۲ سالگی درگذشت.
محمد اسماعیل مبلغ در سال ۱۳۱۵ش/۱۹۳۶م در شهرِ کابل افغانستان به دنیا آمد و در سال ۱۳۵۸ش/ ۱۹۷۹م مثل هزاران روشنفکر و منور دینی و دانش‌آموز و دانشجو و کارگر و کسبه‌ توسط رژیم حزب دموکراتیک خلق زندانی و شکنجه و سپس ناپدید شد. او در جمله شناخته‌ترین نویسندگان و روشنفکران نیمۀ دوم قرن بیستم افغانستان به‌شمار می‌رود.
مبلغ بعد از دورۀ کوتاهی آموزش در مدرسه ابوحنیفه در کابل به آموزش علوم دینی، صرف و نحو عربی نزد استادان معروف آن زمان ادامه داد و بر زبان عربی تسلط یافت. او من جمله در آموزش مطول سعدالدین بن عمر التفتازانی فقیه و متکلم حنفی (وفات ۹۳۰ م در سمرقند) و شرح لمعه، اثر پایه در فقیه شیعی نوشته مشترک ابوعلی محمد مکی (شهید اول وفات ۱۳۸۵ م) و زین‌الدین (شهید ثانی وفات ۱۵۵۹ م) مبادرت ورزید.
مبلغ قبل از همه یک اندیشمند خودساخته بود. او با احاطه‌ای که بر زبان عربی کسب کرده بود، سعی کرد خود با متون اصلی و منابع دست اول با فرهنگ و علوم اسلامی آشنا شود. او به این وسیله توانست به گنجینه‌های آثار «نجات» و «شفای» بوعلی سینا، «شرح منظومه» حاج ملا هادی سبزواری و به خصوص «اسفار اربعه» صدرالمتالهین شیرازی، کفایه الاصول مهم‌ترین اثر در اصول علم فقه شیعی از شیخ کاظم خراسانی و فتوحات مکیه و فصوص الحکم آثار عارف معروف محی الدین ابن عربی دست یابد.
محمداسماعیل مبلغ از فرهنگ و فلسفه مغرب زمین نیز غافل نبود. او در آغاز کوشش کرد تا با مکاتب فلسفی جهان غرب از طریق ترجمه‌های عربی و فارسی آشنا شود، اما خیلی زود برای آشنا شدن بهتر آن زبان انگلیسی آموخت و در تحقیقات خود از این زبان استفاده می‌کرد.
هگل و دکارت در آغاز برای او بیشتر از دیگر اندیشمندان غرب مطرح بود. او شک دکارت را با شک غزالی و دیالکتیک هگل را با دیدگاه‌های مولانا رومی مقایسه می‌کرد. مبلغ در نیمه دهه آخر عمرش به فراگیری زبان فرانسوی نیز پرداخت تا با فلسفه معاصر فرانسه بهتر آشنا شود.
محمداسماعیل مبلغ پس از «الاقتراح فی اصول النحو» اثر جلال الدین سیوطی، مطول در معانی و بیان و بدیع اثر تفتازانی را تدریس کرد و «ایساغوجی»، مقدمه بر ارغنون ارسطو و کتاب معروف در منطق «الحاشیه فی تهذیب المنطق» ملا عبدالله را درس گفت و سپس در زمینه «گوهر مراد» در امهات مطالب فلسفی و اخلاق و تصوف و کلام اثر عبدالرزاق لاهیجی از شاگردان ملا صدرا، و نیز در «درةالتاج لغره الدباج» قطب الدین شیرازی که دائرةالمعارف فلسفی به زبان فارسی به بحث و مناقشه پرداخت.
بعد تر شماری از دانش آموزان و دانشجویان در درس‌هایی در دو کتاب «فلسفتنا» و «اقتصادنا» اثر سید محمد باقر صدر، درس‌هایی دربارهٔ فلسفه و اقتصاد مارکسی و درس‌های از نهج البلاغه گرد او حلقه زدند.
تحقیق از مشغولیت‌های همیشگی محمد اسماعیل مبلغ بود، اما در محیط ناسازگار افغانستان جز اندکی از پژوهش‌های او مجال انتشار نیافت. زیرا در افغانستان در آن زمان جز یک چاپخانه دولتی، چاپخانه‌ای موجود نبود. در واقع زمینه برای نشر اندیشه وجود نداشت. در نتیجه هرچه از آثار او در زمان حیاتش به چاپ رسیده، مقالات و رسالاتی است که در نشریه‌های دولتی انتشار یافته‌اند.
نوشته‌های چاپ شده محمد اسماعیل مبلغ در مجموع در انتشارات انجمن جامی، انتشارات مجله آریانا، انتشارات دائرةالمعارف آریانا و مجله‌های علمی و دانشگاهی مانند «آریانا»، «عرفان»، «ادب»، مجله‌های «ژوندون»، ثروت»، روزنامه‌های «روزگار»، «پیام وجدان» نشر شدند.
در سال ۱۳۴۳ ش به مناسبت تجلیل از پانصد و پنجاهمین سالروز مولانا عبدالرحمن جامی، شاعر و عارف مشهور در کابل، انجمن جامی ایجاد شد که ریاست آن را خلیل‌الله خلیلی ادیب و شاعر معروف افغانستان عهده‌دار بود. او که با زمینه تحقیقات و تعمق مبلغ در بخش‌های فلسفی و عرفانی فرهنگی اسلامی آشنا بود، از مبلغ دعوت به همکاری در شناخت جامی‌کرد. عبدالحی حبیبی، استاد دانشگاه و مورخ معروف افغانستان، نیز یکی از مسئولین انجمن جامی بود.
مبلغ در این زمان در مدت کوتاهی چهار تحقیق مفصل دربارهٔ جامی ارائه کرد: جامی و ابن عربی، نقد فلسفه از نظر جامی، آفرینش نو از نگاه جامی و مقاله شرح رموز و آبسال جامی. اثر اخیر تعلیقی است بر نوشته «نگاهی به سلامان و آبسال جامی» از عبدالحی حبیبی است.
با در نظر داشت وضعیت نابسامان برای نشر و چاپ نوشته‌ها در شرایط اختناق‌آور سیاسی آن زمان، سخنرانی برای مبلغ، امکان بسیار مناسب بود تا به این وسیله با مردم و روشنفکران در تماس نسبتاً پیهم باشد و از این طریق دیدگاه‌هایش را ارائه کند. اما این سخنرانی‌ها برای او این محدودیت را نیز داشت که از آن‌ها در کل به عنوان نقد اجتماعی استفاده کند و از طرح موضوعات خاص علمی و فلسفی اجتناب کند، چون مخاطبان او در این زمینه، تنها روشنفکران نبودند، بلکه عامه مردم نیز بودند.