moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
کمیسیون کشاورزی، آب، منابع طبیعی و محیط زیست مجلس شورای اسلامی یکی از کمیسیون‌های تخصصی مجلس شورای اسلامی است. این کمیسیون بر اساس ماده ۵۸ آیین‌نامه داخلی مجلس شورای اسلامی به منظور انجام وظایف محوله در محدوده کشاورزی، منابع آب، دام و طیور، شیلات، محیط زیست و هواشناسی مطابق ضوابط این آیین‌نامه تشکیل می‌شود.
اعضای "کمیسیون کشاورزی، آب و منابع طبیعی مجلس شورای اسلامی" در سال سوم از مجلس یازدهم عبارتند از:
بر اساس ماده ۳۹ آیین‌نامه داخلی مجلس شورای اسلامی، کمیسیون مشترک مجلس شورای اسلامی در مواردی که طرح یا لایحه‌ای در مجلس مطرح شود و به تشخیص هیئت رئیسه مجلس بررسی آن در حیطه کار چند کمیسیون تخصصی باشد، کمیسیونی مشترک از اعضای کمیسیون‌های مرتبط برای بررسی طرح یا لایحه مذکور تشکیل می‌گردد. تعداد اعضای "کمیسیون مشترک" ۲۳ نفر می‌باشد که سهم هر یک از کمیسیون‌های مرتبط، به وسیله هیئت رئیسه مجلس مشخص می‌شود.
در "کمیسیون مشترک" یک نفر به عنوان رئیس و دو نفر به عنوان نایبان رئیس، یک نفر به عنوان مخبر و دو نفر به عنوان منشی و همگی با هم به عنوان هیئت رئیسه کمیسیون با رای مخفی با ورقه و با اکثریت نسبی آرای اعضا انتخاب می‌شوند.
کمیسیون ویژه مجلس شورای اسلامی یکی از کمیسیون‌های تخصصی مجلس شورای اسلامی است که برای رسیدگی به مسایل مهم و استثنایی رخ داده در کشور تشکیل می‌شود. در این مواقع، مجلس با پیشنهاد حداقل پانزده نفر از نمایندگان و با تصویب در جلسه علنی، این کمیسیون ویژه را شکل داده تا برای رسیدگی و تهیه گزارش وارد عمل شود. اعضای این کمیسیون که ۱۵ نفر خواهند بود در جلسه علنی مجلس و با رای مخفی با ورقه و براساس اکثریت نسبی آرای نمایندگان حاضر انتخاب می‌شوند.
هیئت رئیسه این کمیسیون با انتخاب یک نفر به عنوان رئیس، دو نفر به عنوان نایبان رئیس، یک نفر به عنوان مخبر و دو نفر به عنوان منشی شکل خواهد گرفت.
کمیسیون ویژه برجام در دوره نهم و کمیسیون ویژه حمایت از تولید در دوره یازدهم مجلس از نمونه های مهم کمیسیون های ویژه مجلس هستند.
تجاوز به پروسرپینا مجموعه پیکره‌ای است از جنس مرمر و متعلق به دورهٔ باروک که مابین سال‌های ۱۶۲۱ و ۱۶۲۲ میلادی توسط جیان لورنزو برنینی ساخته شده‌است. برنینی زمانی که این اثر را خلق کرد فقط ۲۳ سال سن داشت.
این اثر که صحنهٔ ربودن پروسرپینا توسط پلوتون و بردن او به دنیای اموات را روایت می‌کند، به‌واسطهٔ تلقی مردمان کهن از افسانهٔ ربوده‌شدن پروسپرینا، عنوان تجاوز را بر خود دارد. شکل قرار گرفتن پیکره‌ها و فیگور در هم پیچیدهٔ کاراکترها یادآور مَنِریسم است و باعث شده توصیف درستی از ماجرا و احوال ۲ شخصیت اصلی برای بیننده تجسم‌پذیر باشد.
از نمای سمت چپ، گشادگی قدم‌های پلوتون، گام برداشتن او به‌سوی دنیای مردگان را القا می‌کند و از نمای روبرو او را مانند کسی می‌بینیم که غنیمتی را به چنگ آورده و فاتحانه آن را در آغوش می‌فشارد. هم‌زمان از نمای روبرو پروسرپینا را می‌بینیم که تقلا می‌کند به جهان زندگان و نزد سیرز بازگردد و اگر از سمت راست به مجسمه نگاه کنیم اشکی که بر گونه‌اش جاری شده و آشفتگی گیسوان‌اش که باد در آن پیچیده را مشاهده می‌کنیم.
از نمای روبرو پروسرپینا دیده می‌شود که با یکی از دست‌های‌اش صورت پلوتون را کنار می‌زند و از نمای راست مجسمه دستان نیرومند پلوتون را می‌توان دید که پروسرپینا را محکم نگه داشته و انگشتان‌اش را در گوشت ران و پهلوی او فروکرده‌است. لب‌های پروسرپینا نیمه‌باز هستند گویی او در حال ناله و خواهش برای رهایی است.
پشت سر پلوتون و زیر پای پروسرپینا سربروس در حال واق واق کردن دیده‌می‌شود در حالتی که ۳ سرش، در ۳ جهت مختلف قرار دارند.
کاردینال شیپیونه بورگیزه-حامی مالی بنینی- که هزینهٔ ساخت این مجموعه بر عهدهٔ او بود در سال ۱۶۲۲ این اثر را به کاردینال لودُویسی داد و لودُویسی هم آن را به ویلای‌اش برد. مجسمه تا سال ۱۹۰۸ در آن‌جا قرار داشت تا این‌که توسط دولت ایتالیا خریداری شد و به گالریا بورگِیزه بازگردانده‌شد.
سمندر مکزیکی یا اکسولوتل ، جانوری دوزیست است که به "ماهی راه‌روندهٔ مکزیکی" نیز معروف است. سمندر مکزیکی کاملاً وابسته به آب است. این جانور می‌تواند قسمت‌های آسیب‌دیده بدنش را احیا کند یا در صورت قطع شدن آن اعضاء، دوباره آن را اضافه کند.
سمندر مکزیکی خویشاوندی نزدیکی با سمندر دارد. سمندر در خشکی زندگی می‌کند ولی سمندر مکزیکی به آب وابسته است. هر دوی آن‌ها شش دارند ولی بیشتر با آبشش تنفس می‌کنند. سمندر مکزیکی توانایی شگفتی در زمینه بازسازی اندام‌های بریده دارد. او می‌تواند اندام‌های بزرگ تن خود را هم بازسازی کند. این جاندار هر دو سه روز یک بار به خوراک نیاز دارد. سمندر مکزیکی لارو وزغ، تارپایان نرم و ماهیان کوچک را می‌خورد و توانایی خوردن گوشت چرخ کرده خام را هم دارد. سمندر مکزیکی بیشتر خاکستری و قهوه‌ای است ولی به رنگ‌های زرد، ترکیبی از سفید و صورتی و همچنین سیاه نیز یافت می‌شود.
فرشته با تاجی از خار نام پیکره‌ای از آثار جیان لورنزو برنینی است که آن را به‌سفارش پاپ کلمنت ۹ام ساخته‌بود. برنینی ساخت این اثر را در سال ۱۶۶۷ آغاز کرد و در سال ۱۶۶۹ به‌پایان رساند.
دانیل فرنانده دومینیک شولین-استیل یک نویسندهٔ امریکایی است. او در ۱۴ اوت ۱۹۴۷ میلادی در شهر نیویورک در ایالات متحده آمریکا به دنیا آمد. استیل گاهی بر روی پنج پروژه از رمان‌هایش به صورت همزمان کار می‌کرد و بیشتر رمان‌های او پرفروش بوده‌است، فرمول او در داستان‌نویسی اغلب، شامل خانواده‌های ثروتمند رو به یک بحران است، در عین حال شگردها و چرخه‌های متناوب دیگری در آثارش مشهود است؛ از جمله تهدید توسط عناصر تاریکی مانند زندان، تقلب، باجخواهی و خودکشی. استیل همچنین مجموعه آثاری در زمینهٔ داستان کودکان و شعر دارد. کتاب‌های او به ۲۸ زبان ترجمه شده که تاکنون از ۲۲ جلد آنها اقتباس سینمایی یا تلویزیونی تهیه شده و دو اقتباس از کتاب‌هایش برندهٔ جایزه گلدن گلوب شده‌اند.
تصویری در آینه
سرگشته عشق
عدالت کور
آمالتِئای بُز با ژوپیتر و یک فائون نوزاد یا به اختصار آمالتِئای بُز نام یکی از اولین مجسمه‌های جیان لورنزو برنینی است که آن را در سال ۱۶۱۵ ساخته‌است. آمالتِئای بُز که ۴۴ سانتیمتر ارتفاع دارد، در حال حاضر در گالریا بورگِیزه نگهداری می‌شود.
این اثر آمالتِئا را در هیبت یک بُز نشان می‌دهد درحالی‌که ژوپیترخدای خدایان و خدای آسمان و رعد در اسطوره‌شناسی رومی نوزاد، به‌همراه یک نوزاد فائون-که کاسهٔ شیری در دست دارد-در کنارش دیده‌می‌شوند.
روز درخت‌کاری یکی از روزهای سال است که در آن مردم تشویق به کاشتن نهال می‌شوند. این روز معمولاً در روزهای پایانی زمستان یا روزهای نخست بهار است. در ایران، ۱۵ اسفندماه هر سال روز درختکاری نام گذاری شده است. همچنین هفته منابع طبیعی از ۵ تا ۱۲ مارس ( 15 تا 22 اسفند ) برای گرامی‌داشت و یاداوری اهمیت گیاهان تعیین شده‌است. روز درختکاری در بسیاری از کشور های جهان گرامی داشته می‌شود.
این روز برای نخستین بار توسط جولیوس استرلینگ مورتون (J.Sterling Morton) از ایالت نبراسکای آمریکا در تاریخ ۱۰ آوریل ۱۸۷۲ پایه گذاشته شد. بعدها این روز (Arbor Day) در ایالات متحده آمریکا به چهارمین جمعه آوریل، منتقل شد.
در ایران روز ۱۵ تا ۲۲ اسفند ماه به عنوان «هفته منابع طبیعی» نامگذاری شده‌است که نخستین روز این هفته یعنی ۱۵ اسفند «روز درختکاری» است.
در الجزایر این روز برابر ۲۷ اکتبر هر سال است.
در استرالیا این روز برابر ۲۸ ژوئیه هر سال است.
در بلژیک این روز برابر ۲۱ مارس هر سال است.
در برزیل این روز برابر ۲۱ سپتامبر هر سال است.
در کامبوج این روز برابر ۱ ژوئن هر سال است.
در جمهوری آفریقای مرکزی این روز برابر ۲۲ ژوئیه هر سال است.
در تایوان این روز برابر ۱۲ مارس هر سال است.
در چین این روز برابر ۱۲ مارس هر سال است.
در کاستاریکا این روز برابر ۱۵ ژوئن هر سال است.
در مصر این روز برابر ۱۵ ژانویه هر سال است.
در آلمان این روز برابر ۲۵ آوریل هر سال است.
در اسرائیل این روز برابر پنجمین روز ماه شِوَت (ژانویه-فوریه) هر سال است.
در ژاپن این روز برابر ۲۹ آوریل هر سال است.
در کنیا این روز برابر ۲۱ آوریل هر سال است.
در لسوتو این روز برابر ۲۱ مارس هر سال است.
در مقدونیه این روز برابر ۱۲ مارس هر سال است.
در مالاوی این روز برابر دومین دوشنبه ماه دسامبر هر سال است.
در مکزیک این روز برابر دومین دوشنبه ماه ژوئیه هر سال است.
در نامیبیا این روز برابر ۸ اکتبر هر سال است.
در هلند این روز برابر نخستین روز بهار (۲۱ مارس) یا نخستین روز پاییز (۲۱ سپتامبر) هر سال است.
در نیوزیلند این روز برابر ۵ ژوئن هر سال است.
در نیجر این روز برابر ۳ اوت هر سال است.
در فیلیپین این روز برابر ۲۵ ژوئن هر سال است.
در لهستان این روز برابر ۱۰ اکتبر هر سال است.
در پرتغال این روز برابر نخستین روز بهار (۲۱ مارس) هر سال است.
در آفریقای جنوبی "هفته درختکاری" از ۱ تا ۷ سپتامبر هر سال است.
در کره جنوبی این روز برابر ۵ آوریل هر سال است.
در سریلانکا این روز برابر ۱۵ اکتبر هر سال است.
در تانزانیا این روز برابر ۱ ژانویه هر سال است.
در اوگاندا این روز برابر ۲۴ مارس هر سال است.
در ایالات متحده آمریکا این روز برابر ۱۰ آوریل هر سال است.
در ونزوئلا این روز برابر چهارمین یکشنبه ماه مه هر سال است.
اسماعیل نواب صفا (۲۹ اسفند ۱۳۰۳ کرمانشاه – ۱۹ فروردین ۱۳۸۴ تهران) نویسنده، محقق، شاعر و ترانه‌سرای ایرانی بود.
سیّد اسماعیل نوّاب صفا در بیست و نهم اسفند ۱۳۰۳ در کرمانشاه دیده به جهان گشود. خاندان پدری او از جملهٔ نواب‌های اصفهان بودند (به‌طور کلّی در اصفهان به خانواده‌های منسوب به صفویّه «نوّاب» می‌گفتند) و دایی پدرش میرزا عبدالوهاب خان معتمدالدوله ملقب به نشاط اصفهانی از شاعران دورهٔ قاجار بود.
پدرش سیّد مرتضی نواب صفوی از سرسپردگان سلسلهٔ صفیعلیشاهی نعمت‌اللهی بود که در طی دیداری که در جعفرآباد شمیران با ظهیرالدوله صفا داشت، از سوی وی که قطب سلسلهٔ صفائی نعمت‌اللهی بود، به «نوابعلی» ملقّب گردید.
پدر نوّاب صفا بعدها، به واسطهٔ مشاغل دولتی خویش به اتفاق خانواده در کرمانشاه ساکن شدند. همچنین مادرِ اسماعیل دختر میرزا حسن خان بصیری بود که به اتفاق یکی از خاله‌هایش، یعنی فاطمه خانم بصیری مؤسس و گردانندهٔ نخستین مدرسه ملّی دخترانه بنام «بصیرت» در سال ۱۳۰۸ در شهر کرمانشاه بودند.
اسماعیل نوّاب صفا تحصیلات ابتدائی خود را در کرمانشاه سپری و پس از چندی به همراه خانوادهٔ خود به گرگان و بعد به تهران می‌آیند. وی اوّلین شعرش را در سال ۱۳۲۳ در بیست سالگی در روزنامه توفیق به چاپ می‌رساند. در آن موقع محمّد علی توفیق صاحب امتیاز و ابوالقاسم حالت سر دبیر این روزنامه بودند. از آن پس به دعوت «ابوالقاسم حالت» به عضویت هیئت تحریریه روزنامه «توفیق» درآمده و پس از چندی ستون مخصوصی با امضاء مستعار «مرشد صفا» باز کرد.
در تابستان ۱۳۲۵ به عضویّت نخستین کنگره شعرا و نویسندگان که در خانه فرهنگی ایران و شوروی تشکیل شده بود انتخاب شد. رئیس کنگره ملک الشعرای بهار بود و صادق هدایت نیز عضو هیئت رئیسهٔ آن بود. اسماعیل نوّاب صفا اوّلین تصنیف یا ترانه خود را بر روی یک آهنگ محلی کرمانشاهی ساخت که به نام «وعده گلرخان» شهرت یافت. وی در سال ۱۳۲۶ با استاد اسماعیل مهرتاش آشنا شد که در آن روزها جامعه باربد را تأسیس کرده بود. این آشنائی سبب شد که وی با حسینقلی مستعان که در آن روزها ریاست رادیو را بر عهده داشت، آشنا شود. آشنائی که کار او را به رادیو کشاند و این آغاز کار هنری «نوّاب صفا» بود چرا که در آنجا با هنرمندان عصر خویش آشنا شده و زمینهٔ فعّالیت هنری وی فراهم آمد.
«نوّاب صفا» در شهریور ۱۳۲۶ همکاری خود را با رادیو تهران آغاز و به عضویّت و دبیری شورای نویسندگان رادیو درآمد و همچنین بر برنامه-های رادیو نظارت می‌کرد. همچنین، مدتی نیز همراه با یاور همدانی از تهران به رشت رفت و تا دو سال با هم در رادیو گیلان همکاری کردند.
وی برای تماشاخانه‌های تهران، پیش پرده می‌ساخت و گاهی نیز در مجلّه هائی مثل تهران مصوّر اشعاری سیاسی با امضاء «مولانا صفا» به چاپ رساند. همکاری وی با مجید وفادار از همین زمان ادامه یافت و برای آهنگ‌های او حدود ۱۲ ترانه می‌سازد که برخی از آن‌ها عبارتند از: دنیای من، آه بی‌اثر، خاکستر من، رؤیای شیرین، دلنواز.
آشنائی «نوّاب صفا» با مهدی خالدی (از آهنگسازان و نوازندگان ایرانی) نیز در منزل «مجید وفادار» صورت می‌گیرد و نخستین اثر مشترک با «مهدی خالدی» بنام «رفتی» در دستگاه شور با صدای دلکش در سال ۱۳۲۶ به اجراء درآمد. حدود ۱۶ ترانه از همکاری «نوّاب صفا» و «مهدی خالدی» بجا مانده که از برخی از این ترانه‌ها عبارتند از: آمد نو بهار، بگریم (در سوگ صبا)، آهنگی در نوا، آئین وفا.
وی تا سالهای قبل از انقلاب ایران و همین‌طور در چند مورد طی سالهای پس از انقلاب به فعالیت ترانه‌سرایی خویش ادامه داد، اما در سالهای پس از انقلاب و تا پایان عمر، به تحقیق و نویسندگی نیز مشغول شد. از جمله می‌توان به چاپ کتابهای قصهٔ شمع که شرح خاطرات هنری او است، تفسیر پنج قصیده از اسدی طوسی، نغمهٔ مهر که شرح حال پنج شاعر و عارف مشهور از جمله مولانا، سعدی، حافظ، بابا طاهر و خواجه عبدالله انصاری می‌باشد، اشاره کرد.
همچنین مجموعهٔ اشعارش به نام از یاد رفته و مجموعهٔ ترانه‌هایش با نام تک درخت در همین سال‌ها به چاپ رسیده‌است. او همچنین «سفرنامهٔ فرهاد میرزا معتمدالدوله» را با تجزیه و تحلیل کامل شرح حال فرهاد میرزا تصحیح و تحشیه کرده و نیز «منشأت فرهاد میرزا» نیز از جمله آثار نوشتاری اسماعیل نوّاب صفا است.
وی مدتی نماینده اصفهان در مجلس شورایملی بود.
اسماعیل نوّاب صفا در ساعت ۱۱ صبح روز جمعه ۱۹ فروردین ماه سال ۱۳۸۴ درگذشت و پیکرش در قطعه هنرمندان واقع در بهشت زهرای تهران به خاک سپرده شد.
ترانه‌هایی برای خوانندگان ایرانی همچون: غلامحسین بنان، داریوش رفیعی، دلکش، پوران، ناهید سرفراز، عهدیه، مرضیه، الهه، ناهید، شهناز خیام، عبدالعلی وزیری، حسین قوامی، آذر عظیما، منوچهر همایون‌پور، غزال، شمس، پروین، هما، مهین صیادی، مهستی، هایده، یاسمین، زهره، حسین خواجه امیری (ایرج)، اندیشه، اکبر گلپایگانی، سیمین آرین، محمد منتشری، عباس حکمت شعار، فیروزه، رشیدی، روحبخش، اندی و کوروس سروده‌است.
میرزا آقا تبریزی، نمایشنامه‌نویس آغازگر ایرانی دوره قاجار است که برای نخستین بار در سدهٔ سیزدهم قمری نمایشنامه‌هایی به زبان فارسی و ترکی تصنیف کرده‌است.
در بارهٔ زندگی میرزا آقا تبریزی دانسته‌های اندکی در دست است که بیشتر آنها برگرفته از نامه‌های او به میرزا فتحعلی آخوندزاده است. بر این اساس، نام وی میرزا آقا، نام پدرش محمدمهدی و اهل تبریز بود.جمشید ملک‌پور، جلد ۱، ص ۱۹۱ او ظاهراً از کودکی در تبریز به فراگیری زبانهای فرانسوی و روسی پرداخته‌است. پس از آن وارد خدمت دولت شد و در «معلم‌خانهٔ دولتی» (دارالفنون) به مدت چند سال مترجم معلمان اتریشی بود و سپس در ۱۲۷۹ قمری مأمور خدمت در سفارتخانه‌های ایران در بغداد و استانبول گردیده و در آنجا به دریافت نشان «مجیدیه» از دولت عثمانی توفیق یافت. در حدود سال ۱۲۸۰ قمری به تهران بازگشت و در سفارت فرانسه به عنوان منشی اول مشغول به کار شد. آنچنان‌که در نامه‌ای برای میرزا فتحعلی آخوندزاده می‌نویسد:
نمایشنامه‌های میرزا آقا در دوران حکومتهای ناصرالدین شاه و مظفرالدین شاه، امکان چاپ نیافت و تنها با آغاز نهضت مشروطیت، نمایشنامهٔ «طریقهٔ حکومت زمان‌خان» در فاصلهٔ سالهای ۱۳۲۴–۱۳۲۶ قمری بدون ذکر نام مؤلف در مطبعهٔ دولتی به چاپ رسید.جمشید ملک‌پور، جلد ۱، ص ۱۹۵ اندکی بعد، نمایشنامه‌های «سرگذشت اشرف خان»، «طریقهٔ حکومت زمان خان» و «حکایت کربلا رفتن شاهقلی میرزا»، این‌بار هم بدون ذکر نام مؤلف در پاورقی روزنامهٔ اتحاد چاپ تبریز منتشر شد. در ۱۳۰۰ خورشیدی همان ۳ نمایشنامه بر اساس نسخه‌ای متعلق به فردریک روزن وزیر مختار آلمان در تهران، با عنوان مجموعهٔ مشتمل بر ۳ قطعه تئاتر منسوب به میرزا ملکم خان ناظم‌الدوله در برلین به چاپ رسید.آرین‌پور، جلد ۱، ص ۳۵۸–۳۵۹
اما در سال ۱۳۳۴ خورشیدی (۱۹۵۵) بود که با انتشار اسناد، دست‌نوشته‌ها و نامه‌های فتحعلی آخوندزاده توسط ابراهیم‌اف و کشف ۴ نمایشنامه به خط خود میرزا آقا تبریزی، روشن شد که او علاوه بر ۳ نمایشنامهٔ چاپ شده، نمایشنامهٔ چهارمی هم باعنوان «حکایت عشق بازی آقا هاشم خلخالی» داشته‌است.جمشید ملک‌پور، جلد ۱، ص ۱۸۶
این آثار بعدها با عنوان «نمایشنامه‌های میرزا آقا تبریزی» در تهران منتشر شد.
از میرزا آقا تبریزی پنج نمایشنامه به یادگار مانده‌است:
این نمایشنامه‌ها که مدتی طولانی با نام میرزا ملکم‌خان شناخته می‌شدند، حدود یک قرن پس از نگارششان در سال ۱۳۵۴ با نام «نمایشنامه‌های میرزا آقا تبریزی» به کوشش حسین محمدزاده صدیق منتشر شد. صدیق چهار نمایشنامهٔ اول را به همراه بخشی از کتاب «رساله اخلاقیه» (حکایت حاجی مرشد کیمیاگر) یک‌جا چاپ کرد که نمایشنامهٔ پنجم را با توجه به کتابی که از آن برگرفته‌شده، می‌توان نوعی حکایت‌گویی به‌شمار آورد.
خشایار مصطفوی در سال ۱۳۹۱ کتابی با عنوان "زایش درام ایرانی" در نقد و تحلیل آثار تبریزی در تهران منتشر کرده‌است.خبرگزاری ایلنا، رونمایی از کتاب زایش درام ایرانی او معتقد است، میرزا آقا تبریزی به عنوان نخستین نمایشنامه‌نویس پارسی، در پروژهٔ واردات تئاتر به ایران از نظریهٔ تلفیق که گفتمان غالب روشنفکران در دورهٔ مذکور است سود برده و در فرایند زایش درام ایرانی از دو منبع مستقل تئاتر غربی و نمایش ایرانی استفاده کرده‌است. به نظر می‌رسد تبریزی از بخشی از نمایش‌های ایرانی بهره‌برداری کرده‌است که این نمایش‌ها حامل فکر جدید و نمایشگر انسان جدید بوده‌اند. نمایش‌های سرگرم‌کننده و عامیانه‌ای چون: بقال‌بازی، تخت‌حوضی، نقالی و خیمه‌شب‌بازی.خشایار مصطفوی، تهران، ۱۳۹۱، ص ۱۱۶
احمد محمودی (زاده آذر ۱۲۵۳ - درگشت مرداد ۱۳۰۹) مشهور به میرزا احمدخان کمال الوزاره محمودی نمایش‌نامه‌نویس برجستهٔ عصر مشروطیت که در تأسیس کمدی ایران نقش بسزایی داشته‌است
احمد محمودی پسر میرزا محمودخان مشاورالملک در آذر ۱۲۵۳ در تهران در خانواده‌ای مذهبی چشم به جهان گشود. پدر احمد محمودی یکی از کسانی بود که در زمان ناصرالدین شاه برای تحصیل علم نجوم به اروپا اعزام شد.
" احمد محمودی" در مدرسه دارالفنون به تحصیل در ریاضی و طبیعیات پرداخت. نزد موید الممالک زبان فرانسه آموخت و سپس با عنوان منشی گری در وزارت خارجه مشغول به کار شد.
در سال ۱۲۸۲ به عنوان ریاست مالیات و بازرس اداره خزانه داری مشغول به خدمت شد. او در سفری که در سال ۱۲۸۹ از طرف اداره خزانه داری برای بازرسی امور مردم قزوین فرستاده شد از نزدیک با وضع بد زندگی مردم آشنا گردید. این سبب شد تا با عده‌ای صاحب نفوذ در بیفتد و از این رو از سمت خود معزول گردید. مدتی پس از این ریاست اداره غله تهران بدو سپرده شد که از طرفی مصادف با قحطی تهران بود و چون باز از نفوذ عده‌ای صاحب نفوذ ممانعت می‌کرد مخالفت‌هایی از او با این دسته فرصت طلب را به همراه داشت.
در سال ۱۲۹۵ "کمال الوزاره" را به جرم عضویت در کمیته مجازات دستگیر و به مدت پنج ماه در زندان انفرادی تهران محبوس کردند. او در این ایام داستان "لوطی حارث یا ناتوان" را نگاشت. دربارهٔ عضویت او در کمیته مجازات اقوال بسیاری است. آذری می‌نویسد: «در سال قحطی کمال‌الوزاره ریئس اداره انبار غله دولتی بود. حاجی محتشم‌السلطنه معروف به حاجی خان رپیس قانون‌گذاری دوره دیکتاتوری خواسته‌است با استفاده از قدرت مقام وزارت دارایی در انبار غله به اصطلاح دخل و تصرفی به زیان مردم انجام دهد. محمودی که پیوسته با عوامل فساد درگیر می‌شد با محتشم‌السلطنه به مخالفت برخاست و سرانجام کار این مخالفت با نفوذی که محتشم‌السلطنه داشت منجر به اتهام شرکت او در کمیته مجازات گردید.»نمایشنامه نویسان ایران ۱:از میرزا فتجعلی آخوندزاده تا بهرام بیضایی / منصور خلج. -تهران:اختران، ۱۳۸۱، صفحهٔ ۴۰
گرچه کمال‌الوزاره در داستان "لوطی حارث یا ناتوان" عملاً از کمیته مجازات حمایت کرده‌است اما هیچگاه عضویت در این گروه را نپذیرفت.
محمودی خود در این باره می‌نویسد: «مرا در محبس انفرادی نظمیه تهران محبوس کردند با آنکه در بدو امر بی‌گناهی‌ام محقق گردید مع‌ذلک به اغوا و تحریک همان بدخواهان در ادامه مدت حبسم جدیت به سزا شد. تا اینکه در زندان دچار امراض سخت گردیده و با ابتلا به امراض صعب العلاج در اواخر ربیع‌الاول ۱۲۹۶ بنده را به خانه انتقال دادند. با توجه به حقهٔ الهی مطمئن هستم که مسببین گرفتاری بنده دیر یا زود به کیفر اعمال خود خواهند رسید.»نمایشنامه نویسان ایران ۱:از میرزا فتجعلی آخوندزاده تا بهرام بیضایی / منصور خلج. -تهران:اختران، ۱۳۸۱، صفحهٔ ۴۱
بعد از آزادی او نمایشنامه‌نویسی پرداخت و آثاری چند باقی گذاشت که از آن‌ها تنها دو اثر "حاجی ریایی خان" و "اوستاد نوروز پینه‌دوز" موجود است. با توجه به این دو نمایشنامه می‌توان به قدرت طرح و درام در آثار او پی برد.
جَماران ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره بدارد:
سوپراستار ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
محمد جواد حجتی کرمانی (زادهٔ ۱۳۱۱ خورشیدی در شهر کرمان)، از روحانیون سیاسی، بخصوص در دههٔ نخست پس از انقلاب ایران (۱۳۵۷) به‌شمار می‌آید که سوابق طولانی در مبارزه با حکومت پهلوی دارد. او از شاگردان برجستهٔ خمینی و منتظری محسوب می‌شود. وی اولین امام جمعهٔ شهر کرمان پس از انقلاب بود و در چند دوره به نمایندگی مجلس شورای اسلامی و مجلس خبرگان رهبری رسید. حجتی کرمانی هم‌اکنون با فاصله گرفتن از سیاست به تحقیق و تألیف مشغول است.
وی در انتخابات میاندوره‌ای مجلس خبرگان رهبری در سال ۱۳۹۸ رد صلاحیت شد.
«شیخ محمد جواد حجتی کرمانی» در سال ۱۳۱۱ خورشیدی در یکی از محلات قدیمی شهر کرمان و در یک خانوادهٔ روحانی متولد گردید. وی نخستین فرزند عبدالحسین حجتی کرمانی بود که جدیدالاسلام محسوب می‌شد، یعنی در یک خانوادهٔ زرتشتی و از پدران و اجدادی که همگی جزو موبدان زرتشتی بودند. وی به دین اسلام و مذهب تشیع علاقمند شده و ضمن گرویدن به این دین و مذهب، به کسوت روحانیان شیعه نیز ملبس شد.
«حاج میرزاعبدالحسین حجتی کرمانی» به واسطه شهرت به زهد در کرمان به «سلمان زمان» اشتهار داشت لذا فرزندش محمدجواد حجتی نیز رو به کسوت روحانیت آورد. او سال‌ها در کرمان علاوه بر درس خواندن نزد پدرش از نزد دیگر علمای مشهور کرمان همچون حاج شیخ علی اصغر صالحی کرمانی و حاج میرزاعلی مهرابی تحصیل کرد و سپس به قم رفت. در آنجا در جلسات درس مدرسین حوزه علمیه مانند بروجردی، خمینی، طباطبائی و منتظری شرکت کرد. وی بواسطهٔ مبارزه با حکومت شاه، بیشترِ ایام زندگی تا قبل از انقلاب ایران (۱۳۵۷) را در زندان و تبعید گذراند.
محمد جواد حجتی کرمانی در اوان جوانی با عضویت در کانون قیام به محوریت سید محمد خلیل قوام که روحانی اهل شهداد بود، با اندیشه‌های سیاسی آشنا شد. او پس از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ و ورود به حوزه علمیه قم، رویدادهای سیاسی ایران را درک کرده و به صورت فعال دنبال کرده‌است.
او با شخصیت‌هایی چون بروجردی، خمینی، نواب صفوی، سیدمحمود طالقانی از نزدیک آشنایی و مراوده داشته‌است. اولین ملاقات او با طالقانی به دادگاه او بر می‌گردد. پس از پایان دادگاه او را ملاقات و کتاب «جلوهٔ مسیح» را به او تقدیم می‌کند. بر اساس روایت او، طالقانی در تمام طول دادگاه سکوت کرده بود و می‌گفت دادگاه را به رسمیت نمی‌شناسد. او پس از پایان دادگاه تنها یک جمله را با صدای بلند گفت: «این دادگاه اسرائیلی است!»‌ محمد جواد حجتی کرمانی به جز دیدار مختصری که در دادگاه نظامی با طالقانی و مهدی بازرگان و یارانشان داشته، در زمستان سال ۱۳۴۳ پس از انتقال از قزل‌قلعه به زندان شماره ۴ با طالقانی، بازرگان، یدالله سحابی و عزت‌الله سحابی هم‌اتاق می‌شود. این دورهٔ زندان پس از قتل حسنعلی منصور توسط محمد بخارایی و دستگیری اعضای حزب مؤتلفه اسلامی بوده‌است که طی آن ۱۳ تن روحانی از جمله محمدمهدی ربانی املشی، احمد کافی، مروارید، واعظی تبریزی، سیدقاسم شجاعی، مرتضی فهیم کرمانی به خاطر سخنرانی‌های ضدرژیم و طرفداری از خمینی به دادگاه فراخوانده و محکوم شدند. وی پس از طی کردن دوره محکومیت در بهار سال ۴۴ آزاد شد. بار دیگر در پاییز همان سال، به خاطر عضویت در حزب مسلح مخفی «ملل اسلامی» دستگیر و تا سال ۵۴ در زندان بسر برد که این دوره زندان را نیز در سال ۱۳۴۶ با نامبردگان گذرانده‌است.‌
وی با دریافت نامه‌ای از سید محمد حسین طباطبایی توسط برادرش علی حجتی کرمانی، به توصیه وی اقدام به ترجمه سه جلد از تفسیرالمیزان در زندان می‌کند.‌
وی در جریان مبارزات انقلابیون و به ویژه کرمانی‌ها در سال‌های ۱۳۵۶ و ۱۳۵۷ از فعالان و لیدرهای مبارزات و حرکات مردمی به‌شمار می‌رفت و پس از پیروزی انقلاب ایران (۱۳۵۷) نیز به عنوان اولین امام جمعه کرمان منصوب گردید. وی در سال ۱۳۵۸ به عنوان نماینده مردم کرمان به مجلس خبرگان قانون اساسی و در همان سال از طرف مردم تهران به مجلس شورای اسلامی راه یافت. او در سال ۱۳۶۹ نیز از سوی مردم کرمان به عنوان نماینده در مجلس خبرگان رهبری برگزیده شد.
حجتی کرمانی در حوادث منجر به پیروزی انقلاب ۱۳۵۷ نقشی تأثیرگذار داشت. او در چهلم مصطفی خمینی در سال ۱۳۵۶ با ربانی شیرازی، صادق خلخالی و عده‌ای دیگر در منزل ربانی جلسه‌ای تشکیل می‌دهد و تصمیم بر این می‌شود که که به ممنوعیت بردن نام خمینی توجهی نکنند و اسم او را در مراسم چهلم مطرح کنند. در چهلم مصطفی خمینی، محمد جواد حجتی کرمانی و خلخالی و ربانی املشی سخنرانی کردند.
او قطعنامه‌ای در چهارده ماده تنظیم و در مراسم چهلم مصطفی خمینی در مسجد اعظم قم قرائت کرد. در این قطعنامه درخواست‌هایی مطرح و تأیید حضار با فریادهای «صحیح است، صحیح است» گرفته شد؛ این خواست‌ها شامل بازگشت سریع خمینی، قطع رابطه با اسرائیل، انحلال سازمان امنیت و بندهای دیگری بود؛ صحنه‌گردانی در این مجلس و خواندن قطعنامه پایانی منجر به تبعید محمد جواد حجتی کرمانی شد. در تبعید به ایرانشهر مدتی با سیدعلی خامنه‌ای بوده‌است و سپس به سنندج تبعید می‌شود.‌
در روز ۲۴ آذر ۱۳۵۷ در مسجد امام (مسجد ملک سابق) کرمان اجتماع عظیمی با حضور محمدجواد حجتی کرمانی برپا شد و پس از آن راهپیمایی مردم با مخالفت و خشونت مأمورین روبرو شد و در این درگیری «فرامرز دادبین»، «غلامحسین مهدوی» و «سید حسین حسینی» کشته و شماری هم زخمی شدند.‌
حجتی کرمانی به عنوان نویسنده با قلمی روان شناخته شده که در مسایل روز مملکت اعم از سیاسی و فرهنگی و اجتماعی در مطبوعات مختلف از جمله روزنامه اطلاعات مقالاتی نوشته‌است. مقالات مطبوعاتی او شامل «کوتاه و گویا» یا سلسله مقالات تحت عنوان «همراه با محرمان خلوت انس با قرآن» می‌باشد. وی همچنین آثار دیگری به صورت کتاب چاپ نموده‌است که می‌توان به نمونه‌های ذیل اشاره کرد:
دانشگاه افسری امام علی با نام مستعار دانشگاه افسری نزاجا دانشگاه نظامی ارتش جمهوری اسلامی ایران است، که متعلق به نیروی زمینی ارتش می‌باشد. این دانشگاه در خیابان امام خمینی تهران، مقابل مجلس خبرگان (سنای پیشین) قرار دارد. دانشگاه افسری در سال ۱۳۰۰ تأسیس شد.
دانشگاه افسری با نام قدیمی "مدرسه صاحب منصبی" از قدیمی‌ترین مراکز آموزش عالی در سطح کشور است که توسط سردار سپه و در اجرای بند ج ماده ۵ حکم قشونی ۱۴ آذر ماه سال ۱۳۰۰ تشکیل شد. سردار سپه با الگو برداری از مدرسه نظامی سن سیر فرانسه و با ادغام تجهیزات آموزشی موجود در مدرسه صاحب منصبی قزاقخانه، مدرسه صاحب منصبان ژاندارمری و مدرسه نظام مشیرالدوله ابتدا در خیابان اکباتان همت گمارد.
بعدها این مرکز آموزشی به عمارت امیریه واقع در خیابان سپه نقل مکان کرد و با خرید زمین‌های اطراف توسعه پیدا نمود به طوریکه این مرکز آموزشی اکنون یکصد و چهل هزار متر مربع وسعت دارد.
مدرسه صاحب منصبی از سال ۱۳۱۴ به دانشکده افسری تغییر نام داد و با بهره‌گیری از استادان ایرانی و خارجی به آموزش کلاسیک و نوین افسران نیروهای سه‌گانه و نوپای ارتش شاهنشاهی با محوریت نیروی زمینی در رسته‌های پیاده، سواره، توپخانه و بعدها مهندسی و اردونانس پرداخت. دوره آموزش در دانشکده افسری ابتدا دو سال بود و دانشجویان در سال اول دروس عمومی نظامی و از سال دوم با تعیین رسته، دروس تخصصی مربوطه را فرا می‌گرفتند.
با توسعه فعالیت‌های آموزشی مدت دوره به سه سال افزایش و این مرکز در قالب پنج دانشکده و گروه زبان‌های خارجی از سال ۱۳۶۷ به دانشگاه افسری و در سال ۱۳۷۵ با اخذ مجوز از فرمانده کل قوا به دانشگاه افسری امام علی تغییر نام داد.
این دانشگاه از میان داوطلبان دیپلمه و پس از موفقیت در آزمونهای علمی، ورزشی و عقیدتی در مقطع کارشناسی دانشجو می‌پذیرد.
لباس کار دانشجویان این دانشگاه شامل کلاه، فرنچ و شلوار استتار با ترکیب رنگ‌های سبز، سیاه و قهوه‌ای است و همچنین لباس رسمی و فرم نیروی زمینی ارتش به رنگ زیتونی به همراه واکسیل به رنگ قرمز بر روی بازوی چپ برای مراسم‌ها، تردد و برنامه صبحگاه و شامگاه عمومی دانشگاه مورد استفاده قرار می‌گیرد. سنوات خدمت و تحصیل هر دانشجو را می‌توان از روی درجه آکادمیک وی فهمید. دانشجویان دانشگاه افسری در حال حاضر به سه گروه سال یک، سال دو و سال سه تقسیم می‌شوند و روی سردوشی آنان هر خط نماینده یک سال می‌باشد بنابراین دانشجویان تازه‌وارد پس از اخذ سردوشی دارای یک خط روی هر کدام از شانه‌ها و در کنار آرم دانشگاه افسری که روی سردوشی آنهاست خواهند بود.
دانشجویان این دانشگاه از بدو ورود، استخدام و دارای حقوق و مزایا می‌باشند. دانشجویان این دانشگاه پس از گذراندن ۷ ترم تحصیلی که ۶ ترم دروس علمی مصوب وزارت علوم به صورت فشرده تر و تعداد واحد بیشتر در طول ترم نسبت به سایر دانشگاه‌ها و یک ترم نظامی و همچنین گذراندن دوره‌ها و آموزشهای سخت و طاقت فرسای رزم در کوهستان، رزم در کویر، رزم در جنگل، و رزم در برف و سرمای شدید، دوره تکاور، و دوره رزم در شرایط ویژه (عملیات ویژه / ردشو) و زندگی در شرایط سخت پس از دانش‌آموختگی به درجه ستوان دومی نائل شده و به یگانهای رزمی یا ستادی جهت ادامه خدمت معرفی می‌شوند. همچنین امکان ادامه تحصیل برای دانش آموختگان این دانشگاه در صورت موافقت یگان خدمتی در کلیه دانشگاه‌های کشور میسر می‌باشد.
دانشگاه افسری تا امروزه اهمیت تاریخی و استراتژیک خود را حفظ کرده‌است به طوری که بعد از انقلاب ۱۳۵۷ ایران، ۳۸ بار فرمانده کل قوا در جشن فارغ‌التحصیلی افسران این دانشگاه نظامی شرکت و در آنجا مهم‌ترین نطق‌های کشوری و ملی را در جمع دانشجویان و دانش‌آموختگان این دانشگاه قرائت کرده‌است.
دانشگاه افسری امام علی یکی از قدیمی‌ترین و با سابقه‌ترین مراکز آموزشی می‌باشد. در این دانشگاه چهار ساختمان باستانی وجود دارد (ساختمان‌های چهارگانه) که سال ساخت آنها به سال تأسیس دانشگاه بازمی‌گردد. این ساختمان‌ها ثبت میراث فرهنگی می‌باشد و جزو آثار ملی ایران به حساب می‌آید.
دانشگاه افسری متشکل از پنج دانشکده و کتابخانه ای زیرزمینی که معتبرترین کتابخانه نظامی خاورمیانه می‌باشد.
همچنین این مرکز دارای یک مجتمع رفاهی بزرگ می‌باشد که با حضور فرماندهٔ نیروی زمینی ارتش امیر سرتیپ کیومرث حیدری افتتاح شد. در معماری این مجتمع سعی شده با ساختمان‌های چهارگانه همخوانی داشته باشد. زمین چمن فوتبال و پیست دو و میدانی، سالن فوتسال، استخر، دیوار صخره‌نوردی، دکل کوهستان، سالن اجتماعات، سالن آمفی‌تئاتر، سالن تیراندازی و… از دیگر اماکن این دانشگاه می‌باشد.
مسجد این دانشگاه بعد از انقلاب ساخته شده‌است که مسجدی بزرگ با معماری پیشرفته می‌باشد و تا حدودی با ساختمان‌های چهارگانه همخوانی دارد.
با پیشنهاد ارتش و ستاد کل نیروهای مسلح به فرمانده کل قوا سیدعلی خامنه‌ای مبنی بر اهداء پرچم و نشان فداکاری به دانشگاه افسری امام علی نیروی زمینی ارتش، با تصویب فرمانده کل قوا سیدعلی خامنه‌ای، این دانشگاه به افتخار دریافت پرچم و نشان «فداکاری» نایل شد که مراتب به سرلشکر سید عبدالرحیم موسوی فرمانده کل ارتش جمهوری اسلامی ایران ابلاغ شد. ابلاغ مصوبه اهدای نشان فداکاری دانشگاه افسری امام علی از سوی فرمانده کل ارتش به فرمانده نیروی زمینی توسط دریادار حبیب‌الله سیاری انجام شد.
فرسایش فضایی اصطلاحی است که برای چند فرایند مختلف مربوط به تأثیری که محیط در فضای فرازمینی بر روی اجرام فضایی دارد به‌کار می‌رود.
اجرام بدون هوا (از آن جمله ماه، سیاره تیر، سیارک‌ها، دنباله‌دارها و برخی از ماه‌های دیگر سیارات) در معرض فرسایش‌های گوناگون فضایی قرار دارند. از جمله:
فرسایش فضایی از این جهت اهمیت دارد که بر ویژگی‌های فیزیکی و نوری سطح بسیاری از اجرام آسمانی تأثیر می‌گذارد. به‌شمار آوردن این تأثیر، به دقیق‌تر شدن واکاوی نتایج و داده‌های سنجش از دور کمک می‌کند.
Wikipedia contributors, "Space weathering," Wikipedia, The Free Encyclopedia, (accessed February 23, 2010).
نیروی پدافند هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران (به‌اختصار: نپاجا) یکی از ۴ نیروی زیرمجموعه ارتش جمهوری اسلامی ایران است، که وظیفه دفاع زمینی از حریم هوایی ایران را برعهده دارد.
پیشینه شکل‌گیری این نیرو به سال ۱۳۷۱ و تشکیل قرارگاه پدافند هوایی خاتم‌الانبیا بازمی‌گردد. از سال ۱۳۸۷ یگان‌های پدافند هوایی نیروی هوایی ارتش نیز به این مجموعه اضافه گردید. نیروی پدافند هوایی ارتش در سال ۱۳۹۸ با تفکیک از قرارگاه پدافند هوایی خاتم‌الانبیا، بعنوان چهارمین نیروی فعال ارتش، فعالیت رسمی خود را آغاز کرد. هم‌اکنون سرتیپ علیرضا صباحی‌فرد فرماندهی نیروی پدافند هوایی ارتش را برعهده دارد و سرتیپ علیرضا الهامی به‌عنوان جانشین فرمانده فعالیت می‌کند. در حال حاضر نیروی پدافند هوایی ارتش از ۱۰ منطقه پدافند هوایی تشکیل می‌شود.
در سال ۱۳۲۰ «"سازمان ضد هوایی ایران"» در قالب یک هنگ و متشکل از گردان‌های ضد هوایی شکل گرفت، که یکی از گردان‌ها، گردان نورافکن ضد هوایی بود و گردان مستقل دیگر نیز از ۴ گروه مسلسل ضد هوایی تشکیل می‌شد.
در سال ۱۳۳۳ یگان‌های ضد هوایی از نیروی زمینی ارتش جدا شد و به نیروی هوایی ارتش ملحق گردید و به توپ‌های ۴۰ م. م ضد هوایی مجهز شدند، ولی پس از حدود دو سال این یگان‌ها مجدداً به تابعیت نیروی زمینی درآمد و پس از مدتی با انجام تغییراتی در سازمان، توپخانه ضد هوایی ارتش متشکل از ۳ گردان ضد هوایی تأسیس گردید.
در سال ۱۳۳۷ یک سامانه راداری متحرک در فرودگاه دوشان تپه مستقر گردید، که ضمن بهره‌برداری از آن برای آموزش، به عنوان اولین سامانه راداری ایران، پوشش راداری تهران را در ساعات روشنایی روز تأمین نمود و در بقیه ساعات شبانه روز نیز به صورت خاموش نگهداری می‌شد.
در سال ۱۳۴۵ فرماندهی دفاع هوایی به موشک‌های سطح‌به‌هوای «سی‌کت»، «تایگر کت» و توپ‌های ضدهوایی زو-۲۳–۲ روسی مجهز گردید و کلیه جنگ‌افزارهای دفاع هوایی در سازمانی تحت عنوان "گروه توپخانه دفاع زمین به هوا" تشکیل شدند. در همین سال خرید سامانه موشکی ام‌آی‌ام-۲۳ هاوک از ایالات متحده آمریکا در دستور کار قرار گرفت، گرچه توافقات به عمل آمده، بعدها لغو شدند.
در اوایل سال ۱۳۴۸ جهت جایگزین نمودن واژه‌های فارسی «فرماندهی دفاع هوایی» به «فرماندهی پدافند هوایی» تغییر نام داد. در سال ۱۳۵۰ تعداد گردان‌های تابعه پدافند هوایی به ۱۴ گردان و ایستگاه‌های رادار نیز به ۲۰ ایستگاه رسید و اولین ایستگاه زمینی جمع‌آوری اطلاعات سیگنالی نیز در اواخر سال ۱۳۵۰ در قله کوه نخجیر (در غرب ایلام) تأسیس و عملیاتی گردید. در همین سال شبکه فرماندهی و کنترل پدافند هوایی نیز تشکیل شد، که شامل یک مرکز عملیات پدافند هوایی، ۲ مرکز عملیات منطقه‌ای و ۶ مرکز کنترل و گزارش بود.
در سال ۱۳۵۰ سامانه پدافندی اورلیکن ۳۵ م‌م که آتش آن توسط سامانه راداری هدایت و کنترل می‌گردید، به خدمت گرفته شد. توپ‌ها ساخت کارخانه اورلیکن و رادار ساخت کارخانه کنتراوس سوییس بودند و در نوع خود از پیشرفته‌ترین سامانه‌های پدافند زمین به هوای ارتفاع کم محسوب می‌شدند. در همان سال، راه‌اندازی فرماندهی اطلاعات و شناسایی الکترونیکی (فاشا) با هسته اولیه پروژه آیبکس (IBEX) تحت رمز «خفاش» زیر نظر اطلاعات و عملیات نیروی هوایی و با امکاناتی محدود، فعالیت خود را آغاز نمود.
در سال ۱۳۵۳ سامانه موشکی راپیر به تجهیزات پدافند هوایی اضافه گردید و سامانه موشکی سی کت از رده خارج شد. با توسعه سازمان فرماندهی پدافند هوایی، گروه‌های پدافند زمین به هوا در هشت منطقه شامل تهران، اصفهان، اهواز، دزفول، امیدیه، بوشهر، بندرعباس و چابهار سازماندهی گردیده و در تبریز، همدان، شیراز، شرق کشور، مشهد و شهرآباد در سطح گردان حفظ شدند. در تصمیمات بعدی، ایران به چهار منطقه پدافند هوایی تقسیم گردید و فرماندهان مناطق چهارگانه به‌طور مستقیم زیر نظر فرماندهی پدافند هوایی قرار گرفتند. در این زمان تعداد گروه‌های پدافند هوایی به رقم ۲۱ رسید.
پس از انقلاب ۱۳۵۷ به خدمت گرفتن رادارهای پرنده (آواکس) و تشکیل شبکه فرماندهی و کنترل پیشرفته مجهز به سامانه‌های رایانه‌ای متوقف گردید. از سال ۱۳۷۱ قرارگاه پدافند هوایی خاتم‌الانبیا مسئولیت هماهنگی فعالیت‌های پدافند هوایی ارتش و سپاه را عهده‌دار شد و در سال ۱۳۷۶ برای تأمین نیازهای نیروی هوایی و پدافند هوایی در تخصص‌های مختلف دانشگاه علوم و فنون هوایی شهید ستاری تأسیس گردید.
قرارگاه پدافند هوایی خاتم‌الانبیا که در ساختار سازمانی قبلی، هدایت و کنترل عملیاتی یگان‌های پدافند هوایی نیروهای مسلح ایران را برعهده داشت، در ساختار تشکیلاتی جدید با تحویل گرفتن کامل یگان‌های پدافند هوایی نیروی هوایی ارتش و اعمال فرماندهی کامل بر این یگان‌ها، با در اختیار گرفتن فرماندهی اطلاعات و شناسایی، شبکه راداری، موشکی و توپخانه، دیده‌بانی و سامانه‌های پشتیبانی رزمی و عمومی، از طریق سامانه فرماندهی و کنترل پدافند هوایی، مسئولیت کنترل عملیات هوایی را برعهده دارد و کلیه جنگ‌افزارها و یگان‌های پدافند هوایی سپاه و ارتش نیز همانند گذشته، تحت فرامین عملیاتی قرارگاه پدافند هوایی خاتم‌الانبیا، عمل خواهند کرد.
در خرداد ۱۳۹۸ نیروی پدافند هوایی ارتش از قرارگاه خاتم‌الانبیا جدا شد و این قرارگاه مانند گذشته مسئولیت هماهنگی و بهره‌برداری از فعالیتهای پدافند هوایی کلیه نیروهای مسلح ایران و کنترل شبکه یکپارچه فرماندهی پدافند هوایی کشور را برعهده گرفت.
فرماندهی نیروی پدافند هوایی ارتش برعهده سرتیپ علیرضا صباحی‌فرد است، که از خردادماه ۱۳۹۸ فرماندهی این نیرو را برعهده دارد. همچنین اولین فرمانده این نیرو پس از تفکیک از نیروی هوایی ارتش، سرتیپ احمد میقانی بود. پیش از این و در زمان جنگ ایران و عراق، محمود خضرایی فرماندهی پدافند هوایی ارتش را عهده‌دار بود.
"فرمانده پدافند هوایی نیروی هوایی ارتش"
"فرمانده قرارگاه پدافند هوایی خاتم‌الانبیاء"
"فرمانده نیروی پدافند هوایی ارتش"
علی حجتی کرمانی (متولد ۱۳۱۶ خورشیدی در شهر کرمان قدیم در ۲۱ اردیبهشت ۱۳۷۹ در مرز سوریه و عراق ) خطیب، نویسنده، پژوهش‌گر، نظریه‌پرداز و روحانی، که از طلاب دروس فقه و اصول نزد آیت‌الله خمینی، سید محمد محقق داماد، مرتضی حائری‌یزدی و از دانش آموختگان فلسفه نزد محمدحسین طباطبایی محسوب می‌شد؛امیدی زنده و ثمربخش، گفتگو با دکتر محمدرضا شاهرودی استاد دانشکدهٔ الهیات و معارف اسلامی دانشگاه تهران، اطلاعات ضمیمه، خرداد ۲۶/۳/۱۳۷۹، ش ۲۱۹۳۴ و سوابق طولانی در مبارزه با حکومت پهلوی داشت. وی از شاگردان ممتاز استاد علامه طباطبایی بود.
وی از طلاب دروس فقه و اصول نزد روح‌الله خمینی، سید محمد محقق داماد، مرتضی حائری یزدی و از دانش آموختگان فلسفه نزد محمدحسین طباطبایی محسوب می‌شد.
سابقه‌ی مبارزات علی حجتی کرمانی با حکومت پهلوی به دهه‌ی چهل و قبل از آن برمی‌گردد. در پی اعتراض روحانیون به رفراندوم ششم بهمن ۱۳۴۱ و به دنبال آن حادثه‌ی مدرسه فیضیه و کشته شدن تعدادی از طلاب علوم دینی در روز کشته شدن جعفر صادق مصادف با دوم فروردین ۱۳۴۲، از سوی روح‌الله خمینی سفیرانی به شهرهای مختلف اعزام می‌شوند تا پیام این اعتراض را به گوش مردم برسانند. علی حجتی کرمانی و سید حسن طاهری خرم‌آبادی، مأموریت رساندن پیام به مردم کاشان را داشتند. از دوم محرم سخن‌رانی آغاز می‌شود. عوامل حکومت پهلوی درصدد تعقیب گویندگان برآمدند و سخن‌رانان را به شهربانی احضار و در صدد دستگیری ایشان برآمدند. اما با جابه‌جایی اقامتگاه موفق نشدند. هفتم محرم حلقه‌ی محاصره تنگ‌تر می‌شود و مجلس تحت کنترل پلیس قرار می‌گیرد. عصر روز تاسوعا قرار است سخن‌رانی در مدرسه سلطانی (امام خمینی فعلی) برگزار شود، پلیس محله‌ی گذرباباولی را به محاصره درمی‌آورد تا مبادا سخن‌رانان به مدرسه سلطانی بروند. صبوری کاشانی به اتفاق سخن‌ران (علی حجتی کرمانی) از منزل خارج می‌گردد تا به طرف مدرسه سلطانی بروند و پلیس مانع حرکت آن‌ها می‌شود، ولی جمعیت حاضر با پافشاری به طرف محل سخن‌رانی حرکت می‌کنند. پلیس برای جلوگیری از سخن‌رانی درب مدرسه را می‌بندد و مانع ورود اشخاص به آنجا می‌گردد. جمعیت به راهپیمایی می‌پردازند و عمل پلیس را در جلوگیری از سخن‌رانی محکوم می‌کنند. سخن‌رانان به منزل یکی از تجار محله‌ی گذر باباولی می‌روند و حسینیه درب باغ محل سخن‌رانی قرار می‌گیرد.http://www.goodreads.com/author/show/669409._
او در حمله نظامیان به فیضیه در سال ۱۳۴۲ شاهد عینی بوده و می‌گوید: http://dowran.ir/show.php?id=62915193
دربارهٔ بازداشت روح اله خمینی در سال ۱۳۴۲ اشاره دارد: http://www.hawzah.net/fa/Magazine/View/130/6119/64977/معرفی-توصیفی-دوازده-کتاب-درباره-قیام-15-خرداد-42
در موضوع جشن فروردین ۱۳۴۳ به مناسبت آزادی امام در فیضیه نیز اسناد ساواک از حضور او سخن می‌گوید: «در ساعت ۲۰:۰۰ آقای خمینی در میان ازدحام در حدود چهار هزار نفر، جمعیت شهرستان‌ها و اهالی قم با تاکسی در میدان آستانه پیاده و به مدرسه فیضیه رفت. از ساعت ۲۰:۰۰ آقای مروارید واعظ بر منبر رفت و مطالبی در مورد آزادی آقای خمینی و خواسته‌های ملت مسلمان ایران از دولت فعلی ایراد و همچنین قطع روابط سیاسی، اجتماعی، اقتصادی ایران با اسرائیل را خواستار شد و نیز تقاضا نمود که دولت در جراید و رادیو ـ تلویزیون این موضوع را اعلام نماید و به اعلام خود عمل کند و به آقای مسعودی، مدیر مؤسسه اطلاعات پرخاش نمود که چرا مطالبی دروغ از قول روحانیت در روزنامه چاپ می‌کند. پس از سخنرانی مروارید، آقای علی حجتی کرمانی واعظ، قطعنامه ده ماده‌ای حوزه علمیه قم را قرائت کرد که تعدادی بین اشخاص پخش شد و بعد از او آقای خزعلی واعظ، مطالبی ایراد نمود که جنبه تحریک‌آمیز نداشت.»علی حجتی کرمانی قطعنامه ده بندی راخواند و بندهای آن را با جمله «تکرار می‌کنم» برای جلب توجه بیشتر تکرار می‌کرد که بعد دستگیری توسط ساواک، مأمور او را زیر ضربات مشت می‌زد و می‌گفت: تکرار می‌کنم!
در یکی از مسافرت‌های تبلیغی به شهر آبادان همراه اکبر هاشمی رفسنجانی، در مذاکرات و مباحثات بین آن دو و نیز ناصر مکارم شیرازی ضرورت مقابله با سازمان اطلاعات و امنیت کشور (ساواک) و برنامه‌ریزی برای ایجاد تشکیلات و سازماندهی ـ هرچند به صورت ابتدایی و اندک ـ مطرح شد. آن‌ها تصمیم گرفتند پس از بازگشت به قم جهت مبارزهٔ سازمان یافته با رژیم پهلوی و نیز بالا بردن سطح آگاهی سیاسی و اجتماعی طلاب و حتی بسیاری از اساتید وقت حوزهٔ علمیهٔ قم و نیز برداشت نخستین گام در راستای تجربهٔ ورود به فعالیت‌های تشکیلاتی و مخفی در برابر فشار سازمان یافتهٔ رژیم طرح یک تشکیلات مخفی و زیرزمینی را بریزند. در همین راستا با همکاری یکی از اعضای فعال گروه جمعیت فدائیان اسلام آبادان و از پیروان سید مجتبی نواب صفوی، لوازم مورد نیاز اعم از ماشین تحریر و دستگاه پلی‌کپی تهیه و نخستین شمارهٔ نشریهٔ بعثت را در ۲۷ رجب المرجب ۱۳۸۳/ ۲۳ آذر ۱۳۴۲ منتشر کردند. در تهیهٔ این نشریه آقایان علی حجتی کرمانی، اکبر هاشمی رفسنجانی، سید هادی خسروشاهی و سید محمود دعایی با یکدیگر همکاری داشتند.
علی حجتی کرمانی با همکاری آقایان اکبر هاشمی رفسنجانی، سیدهادی خسروشاهی و سید محمود دعایی، نشریه ماهانه زیرزمینی بعثت را منتشر می‌کرد. نشریه بعثت با عنوان ارگان داخلی طلاب حوزه علمیه قم در سال‌های ۱۳۴۲ تا ۱۳۴۴ در قم منتشر می‌شد و توسط عناصر مبارز اعم از طلبه، دانشجو، بازاری و کارگر در سطح وسیعی در قم و تهران و شهرهای بزرگ ایران توزیع می‌گردید. نشریه بعثت علی‌رغم صفحات کم و حجم کوچکی که داشت، در آن دوران خفقان بسیار امیدبخش بود. در واقع پس از قیام ۱۵ خرداد و سرکوب حرکت اسلامی ایران و قتل‌عام مردم توسط رژیم و ادامه حبس خمینی در سال ۱۳۴۲ نقش استمراربخش مبارزه را به عهده داشت.
ساواک قم در چند گزارش خود علی حجتی کرمانی را از نویسندگان بعثت و انتقام معرفی می‌کند اما نه استاد سید هادی خسروشاهی و نه مرحوم علی حجتی کرمانی از نویسندگان انتقام نبودند بلکه گزارشگران ساواک چون نویسندگان واقعی آن را نمی‌شناختند و نمی‌یافتند، از روی ناچاری از کسان دیگری در گزارش خود به مقامات بالاتر نام می‌برند.
وی در سال ۱۳۵۵ به کرمانشاه تبعید می‌شود و در آنجا نیز مبارزین علیه حومت پهلوی با وی ارتباط برقرار می‌کنند. از جمله شهید سید سعید جعفری که دروس حوزه (منطق مظفر و حاشیه ملاعبداله) را نزد علی حجتی کرمانی در سلسله جلسات منظم و روزانه گذراند.
در تبعیدگاه کرمانشاه آقای طاهری خرم‌آبادی برای تبلیغ و نیز آقای مهدوی کنی در مسیر تبعید به بوکان با او ملاقات می‌کنند.
خلیل آرش دربارهٔ روزهای تبعید علی حجتی کرمانی در کرمانشاه می‌گوید: «نوشته‌های مرحوم حجت‌الاسلام علی حجتی کرمانی (ره) این جا موجود است که بنده شخصاً با آقا سعید آن را نزد شهید محمدجواد باهنر برده بودیم. این نوشته‌ها شامل کتاب مفصلی بود که شهید باهنر برای انتشار آن ما را به پاساژی به نام حافظ در تهران برد. چاپخانه‌ای آن جا بود که نوشته‌های ممنوعه آن زمان را چاپ می‌کرد.»
وی عضو هیئت علمی دانشگاه تهران و استاد مدعو در دانشکده الهیات دانشگاه آزاد تهران بود. در دانشگاه وی عمدتاً عناوین مرتبط با تفسیر و علوم قرآنی تدریس می‌کرده‌است.دانشور، محمد، چهره‌های ماندگار کرمان، انتشارات مرکز کرمان شناسی، چاپ اول:۱۳۸۸، جلد اول.
به دلیل ارتباط با نحله‌های مختلف فکری، تدریس در دانشکدهٔ الهیات دانشگاه تهران و آشنایی با مسایل روز، نوعی بیان نو در آثار وی یافت می‌شود. تعدادی از آثار او عبارتند از:
لورنس کوئنسی ممفورد (به انگلیسی: "Lawrence Quincy Mumford") ( تولد : ۱۱ دسامبر ۱۹۰۳-مرگ :۱۵ آگوست ۱۹۸۲) یازدهمین کتابدار کتابخانه ملی کنگره آمریکا بود . وی از سال ۱۹۵۴ تا ۱۹۷۴ در این سمت بود .
تروبرد نژادی از اسب است که بیشتر به خاطر استفاده از آن در مسابقات سوارکاری شناخته شده‌است. هر چند واژه تروبرد گاهی برای هر نژاد خالصی از اسب استفاده می‌شود، ولی از لحاظ علمی مربوط به نژاد تروبرد می‌باشد. تروبرد نژادی خونگرم می‌باشد و به جسارت، سرعت و چابکی مشهور می‌باشد.
نژاد تروبرد اولین بار در قرن ۱۷ و ۱۸ در انگلستان به وجود آمد، هنگامی که مادیان‌های بومی با نریان‌های عرب وارداتی کشیده شدند. شجره نامه تمام تروبردهای مدرن به سه نریان که در قرن‌های ۱۶ و ۱۷ به انگلستان وارد شدند و ۷۴ مادیان انگلیسی و شرقی (عرب یا بارب) برمی گردد. در طول قرن ۱۷ و ۱۸ تروبرد در تمام دنیا پخش شدند، در طول قرن ۱۸ وارد سایر نقاط اروپا، استرالیا، ژاپن و آفریقای جنوبی و در سال ۱۷۳۰ وارد آمریکا شدند. میلیون‌ها تروبرد در حال حاضر در جهان وجود دارد و سالیانه حدود ۱۱۸۰۰۰ کره در دنیا ثبت می‌گردند.
تروبرد بیشتر در کورس استفاده می‌شود ولی در سایر رشته‌ها مثل پرش، درساژ، چوگان، زیبایی و شکار نیز استفاده می‌گردد. آن‌ها همچنین با سایر نژادها جهت ایجاد نژاد جدید یا بهبود نژادهای موجود درآمیخته‌اند و در شکل‌گیری نژادهای مهمی چون کوارتر امروزی، استانداردبرد، آنگلوعرب و نژادهای خونگرم دیگر نقش بسزایی داشته‌اند.
اسب‌های کورسی تروبرد بیشترین فشار ممکن را تحمل می‌کنند که منجر به میزان بالای حادثه و مشکلات جسمی نیز در آن‌ها می‌گردد. مسابقات کورس بیشترین میزان مرگ و میر را در بین ورزش‌های مربوط به انسان و حیوان دارد. تروبردها مستعد سایر مشکلات جسمی نظیر خونریزی از ریه، نازایی و قلب و سم کوچک می‌باشند. نظریه‌های زیادی در مورد علت میزان بالای حادثه‌ها و مشکلات جسمی در نژاد تروبرد وجود دارد و تحقیقات جهت اصلاح و کاهش آن‌ها ادامه دارد.
تروبردها معمولاً قدی بین ۱۵۷ تا ۱۷۳ سانتیمتر (میانگین ۱۶۳ سانتیمتر) دارند. غالباً کهر، قهوه‌ای تیره، کرنگ، مشکی و خاکستری می‌باشند. رنگ‌های ناشایعی نیز در آمریکا مانند مخلوط تیره و سفید و طلایی وجود دارد. رنگ سفید بسیار نادر است. صورت و ساق ممکن است نشانه‌های سفیدی داشته باشند ولی روی بدن معمولاً وجود ندارد. تروبردهای خوب معمولاً گردن بلند و سر اسکنه مانند، سینه عمیق، جلوگاه بلند، پشت کوتاه، ران‌های قوی، بدنی ظریف و ساقهای بلند دارند. تروبردها از نژادها اسب‌های خونگرم می‌باشند.
تروبردهایی که در نیمکره شمالی متولد می‌شوند، در اول ژانویه هر سال یکسال به سنشان افزوده می‌شود و آن‌هایی که در نیمکره جنوبی متولد می‌شوند در اول آگوست هر سال یکسال به سنشان افزوده می‌شود.
مسابقات اسب سواری در زمین‌های مسطح حداقل از سال ۱۱۷۴ در انگلیس وجود داشته‌است، زمانی که مسابقات ۴ مایل در اسمتفیلد انگلیس برگزار می‌شده‌است. مسابقات در قرون وسطی در نمایشگاه‌ها و اجتماعات ادامه یافت و به زمان شاه جیمز اول رسید. در آن زمان پیش‌بینی مسابقات به وجود آمد و همه گیر شد. در زمان چارلز دوم، ملکه آن، شاه ویلیام سوم و شاه جرج اول بنیان تروبرد گذاشته شد. در زمان نوه جیمز اول، چارلز دوم و نتیجه او، ملکه آن، حمایت‌های سلطنتی از مسابقات سوارکاری و نژادهای اسب کورس شکل گرفت. با حمایت سلطنتی مسابقات در بین عموم گسترش یافت و در سال ۱۷۲۷ اولین روزنامه سوارکاری با نام ریسینگ کلندر منتشر شد که نتیجه مسابقات و دیدارهای پیش رو را گزارش می‌کرد.
شجره نامه تمام تروبردها به سه نریان که در اواخر قرن ۱۷ و اوایل ۱۸ به انگلیس وارد شدند برمی گردد: بایرلی ترک (۱۶۸۰)، دارلی عربین(۱۷۰۴) و گادولفین عربین(۱۷۲۹). سایر نریان‌های شرقی نقشی کمتر ولی غیرقابل انکار داشتند: آلکاک عربین، دارسیس وایت ترک، لیدز عربین و کوروانس بای بارب. اسب دیگری نیز در این میان براون لو ترک بود که گمان می‌رود بیشترین نقش را در موهای خاکستری تروبردها داشته باشد. اضافه شدن خط خونی اسب‌های عرب به مادیان‌های بومی انگلیس منجر به ایجاد کتاب جنرال اِستاد بوک و ثبت شجره نامه اسب‌ها به صورت رسمی گردید.
جلد ۶ کتاب جنرال اِستاد بوک که در سال ۱۸۵۷ در لندن منتشر شد:
خط خونی هر یک از سه نریان اصلی به وسیله نوه یا نتیجه آن‌ها حفظ شده‌است: ماچم تنها نواده پدر بزرگش، گادولفین عربین بود که خط خونی پدری او را تا به امروز رسانده‌است. خط خونی پدری بایرلی ترک به وسیله نتیجه اش هرود (کینگ هرود) حفظ شده‌است و خط خونی پدری دارلی عربین به وسیله نتیجه اش اکلیپس حفظ شده، اسبی که حاکم مسابقات کورس زمان خودش بود و هیچگاه مغلوب نشد.
مطالعه‌ای ژنتیکی روی تروبردها نشان داد که ۹۵٪ از نریان‌های تروبرد، خط خونی پدریشان به دارلی عربین ختم می‌شود. هر چند در شجره نامه تروبردهای مدرن، هنگامی که تمامی توارثها در نظر گرفته شود (مادری و پدری) گادولفین عربین نقش بیشتری دارد (۱۳٫۸٪) نسبت به دارلی عربین (۶٫۵٪). علاوه بر این درصد سهم کوروانس بای بارب (۴٫۲٪) در خط خونی تروبردهای کنونی بیشتر از بایرلی ترک است (۳٫۳٪). اکثر تروبردهای مدرن که امروزه وجود دارند به مجموعاً ۲۷ یا ۲۸ نریان در قرن هجدهم و نوزدهم برمی گردند.
مادیانهایی که در ایجاد نژاد تروبرد نقش داشتند از نژادهای مختلفی بودند از قبیل هابی ایرلندی که قبل از قرن ۱۳ در شمال اروپا پرورش و گسترش یافت، سایر مادیان‌ها خون شرقی داشتند از قبیل بارب، ترک و سایر نژادها. محقق قرن ۱۹، بروس لو، ۵۰ خانواده مادیان را در نژاد تروبرد مشخص کرد که بعدها توسط محققین دیگر به ۷۴ افزایش یافت. هر چند احتمال دارد که تعداد مادیان‌های کمتری نسبت به آنچه بروس لو مشخص کرد دخیل باشند چرا که تحقیق روی ام تی دی ان ای مادیان‌های تروبرد نشان داده که بعضی از خطهای خونی مادری تروبردها که مجزا به حساب می‌آمدند، به نقطه مشترکی برمی گردند. در ۱۹ آزمایش ژنتیکی انجام شده روی خط خونی مادری، آن‌ها به تنها ۱۵ مادیان برمی‌گشتند که نشان دهنده جد مشترک برای مادیانهایی است که مجزا فرض می‌شدند یا اشتباه در کتاب جنرال اِستاد بوک.
بایرلی ترک قدیمی‌ترین اسبی است که در ایجاد نژاد تروبرد نقش داشته‌است. او در جنگ بودا (۱۶۸۶) توسط کاپیتان بایرلی گرفته شد. در جنگ بوین به خدمت گرفته شد و در زمان جنگ شاه ویلیامز به عنوان اسب کاپیتان بایرلی بود سپس به میدریج انگلیس آورده شد.
در سال ۱۶۹۶ کاپیتان بایرلی با دختر عمویش، ماری وارتون ازدواج کرد و به شمال یورک شایر نقل مکان کردند و در خانه اشرافیشان، گلدز بورو هال زندگی کردند. بایرلی ترک نیز در اصطبل گلدز بورو نگهداری می‌شد تا اینکه در سال ۱۷۰۶ مرد و بنا به گفته‌ای در کنار هال به خاک سپرده شد. گلدز بورو هال در حال حاضر هنوز پا برجاست ولی به روی عموم بسته‌است.
در مورد نژاد بایرلی ترک بحث وجود دارد. در حالی که تصور عموم بر این است که او یک اسب عرب بوده، نظریه دیگری او را ترکمن یا آخال تکه می‌پندارد؛ که مدارک مستندی برای آن یافت نشده؛ و احتمالاً دلیل اصلی آن واژه ترک در پسوند بایرلی است. در همه نوشته‌های قدیمی بایرلی را یک اسب قهوه‌ای تیره با هیبتی قوی از سمت شرق و با نژاد عربی ذکر کرده‌اند.
بایرلی ترک ---> جیگ ---> پارتنر ---> تارتر ---> هرود (۱۷۳
نسبت به دو اسب شرقی دیگر بایرلی با مادیان‌های کمتری تولید مثل کرده و خط خونی تعداد کمی از تروبردهای مدرن به بایرلی ترک برمی گردد یکی از آن‌ها هنگ کنگ است که در سال ۲۰۰۵ برنده طلایی در رویال آسکوت شد.
این اسب عرب به وسیله توماس دارلی در سال ۱۷۰۴ در آلپو سوریه خریداری و به آلدبی پارک انگلیس آورده شد و تعداد زیادی مادیان از آن کشش شد. دارلی عربین با ۱۵ دست ارتفاع، زیبایی و اصالتی بی‌حد و حصر داشت و بیشترین نقش را در تاریخچه تروبرد داشته‌است.
جراح دامپزشک اُسمر، اینچنین او را توصیف می‌کند: " هیچ اسبی تاکنون (حداقل از آن‌هایی که من دیده‌ام) به اندازه گادولفین عربین برای کورس ساخته نشده، تمام کسانی که این اسب را دیده‌اند باید به خاطر بیاورند که شانه‌هایش خیلی عمیقتر و جلوتر از هر اسبی بود که تاکنون دیده‌اند. پشت شانه‌هایش یک فضای کوچک بود که عضلات کمرش با ارتفاع زیاد و پهن و عریض از آن نشات می‌گرفتند و با قدرت و استحکام بیشتر از هر اسبی که من فکر کنم تاکنون به اندازه او دیده شده باشد (۱۵ دست) به رانش ختم می‌شد.
نظریات مختلفی در مورد نژاد گادولفین عربین وجود دارد. بعضی از نویسندگان نژاد او را بارب می‌دانند، به خاطر محل زادگاه او (تونس، ساحل بارباری) ولی نقاشی‌های کشیده شده از او با فرم مقعر و دم عربی، او را بیشتر یک اسب عرب جلوه می‌دهد. نظریه دیگری نیز بیان می‌دارد که او در واقع یک اسب ترکمن بود ولی جهت بالا بردن قیمت، عرب نامیده می‌شده. البته هیچ مدارو مستندی وجود ندارد. هرچند اعتقاد اکثریت بر این است که او عرب بوده یا اصل و نسبی عربی داشته‌است. البته منظور از عرب اسب عرب امروزی نبوده. بیشتر منظور اسب شرقی بوده‌است با شباهت‌های زیاد به اسب عرب امروزی.
او اسمش را از مالک معروفش فرانسیس گادولفین، کنت دوم گادولفین گرفته‌است. او از فرانسه به وسیله ادوارد کوک به دربی شایر انگلیس آورده شد و پس از مرگ صاحبش در سال ۱۷۳۳ طبق وصیتش به راجر ویلیام رسید و بعد توسط کنت دوم گادولفین خریداری شد و به کمبریج شایر فرستاده شد و در کریسمس ۱۷۵۳ مرد.
در ابتدا این نریان در مقایسه با اسب‌های تنومند اروپایی زمان خویش شانسی جهت کشش نداشت تا اینکه مادیانی به نام لیدی رکسانا جهت کشیده شدن از نریانی به نام هابگوبلین خریداری شد ولی توسط او پذیرفته نشد و گادولفین اجازه داده شد که جایگزین او شود. در نتیجه لث اولین فرزند او که ۹ بار از ۹ بار نعل طلایی را در مسابقات نیومارکت برد، متولد شد. کره دوم آن‌ها کید و کره سوم آن‌ها رگولوس بود و هر سه کره با فرم بدنی مشابه پدر به افتخاراتی در حد پدر و همدیگر دست یافتند و این شروع دلاوری‌های نسل گادولفین بود.
تروبردها همچنین با سایر نژادها جهت ایجاد نژاد جدید یا بهبود نژادهای موجود درآمیخته‌اند. آن‌ها در ایجاد بسیاری از نژادهای جدید نقش بسزایی داشته‌اند شامل اسب‌های کوارتر آمریکایی، استانداردبرد و شاید مورگان، نژادی که روی بسیاری از اسب‌های آمریکای شمالی تأثیر گذاشته‌است. سایر آمیختگی‌ها شامل نژاد آمیزش با نژاد عرب برای ایجاد نژاد آنگلوعرب و آمیزش با نژاد درافت ایرلندی جهت ایجاد نژاد اسب ورزشی ایرلندی می‌باشد.
بیماری نیوکاسل یک بیماری ویروسی است این بیماری اولین بار در سال ۱۹۲۶ در نیوکاسل انگلستان تشخیص داده شد
نیوکاسل یکی از مهم‌ترین بیماری‌های پرندگانی است که به صورت صنعتی و متراکم پرورش داده می‌شوند و گله‌های بسیاری از جوجه‌های گوشتی در صورت عدم واکسیناسیون با این بیماری درگیر می‌شوند. این بیماری در سال ۱۳۲۹ در ایران شناسایی شده‌است.
علائم نیوکاسل با توجه به نوع ویروس، میزان سلامتی و سن پرنده و گونه میزبان متفاوت است. این علائم شامل نشانه‌های تنفسی همچون تنگی نفس و سرفه، نشانه‌های عصبی چون افسردگی، بی‌اشتهایی، افتادن بال‌ها و فلجی، گیج خوردن سر و گردن، به دور خود چرخیدن، لرزش، تورم چشم و گلو، اسهال آبکی و سبز، و ناهنجاری و کاهش تخم در پرندگان تخم‌گذار می‌شود.
نشانه‌ها بسته به نوع ویروس متفاوت می‌باشد. به‌طور کلی سه سویه ازین ویروس وجود دارد مزوژنیک ولوژنیک و لنتوژنیک. این ویروس از راه مسمویت غذایی منتقل شده و انتقال از راه هوا یا آیروسل معمولاً اتفاق نمیفتد. نشانه‌های کالبدشکافی شامل تورم در مخاطات تنفسی، التهاب و خونریزی در مخاط دستگاه گوارش، وجود کیست‌های چرکی وکازیوس پنیری در مخاط نای و ترشحات اکسوداتیو در ابتدا و در طول نای بخصوص دوشاخه نای است. این بیماری مثل بیشتر بیماری‌های ویروسی درمان دارویی نداشته و درمان فقط از روش حمایتی می‌باشد. واکسیناسیون با دو سویه ب یک و لاسوتا انجام می‌شود.