moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در تئوری موسیقی موسیقی عربی و نیز دیر متون قدیمی مربوط به تئوری موسیقی سنتی ایرانی، واژه جنس (و در حالت جمع، اجناس) برای توصیف دانگ‌ها یا مجموعه‌هایی کوچک (معمولاً متشکل از سه تا پنج نت) گفته می‌شود که کوچک‌ترین اجزای سازندهٔ گام‌های مختلف موسیقی هستند. به عقیدهٔ برخی نظریه‌پردازان، جنس در موسیقی ایرانی و عربی، با آنچه در موسیقی غربی مد نامیده می‌شود مترادف است.
احتمال دارد که واژهٔ جنس (که از زبان عربی به فارسی و ترکی نیز وارد شده‌است و برای همین مفهوم به کار می‌رود)، در اصل از کلمهٔ یونانی γένος (جینوس) مشتق شده باشد که در زبان‌هایی نظیر انگلیسی نیز به صورت genus دیده می‌شود.
در موسیقی عربی، هر یک از مقام‌های نه‌گانه در واقع یک خانواده است که شامل اعضایی است که به آن‌ها جنس می‌گویند.
مانند گوشه‌ها در مقام‌های ایرانی، اجناس در مقام‌های عربی توالی‌هایی از چند نت متوالی هستند؛ اما برخلاف گوشه‌ها که شامل دو تا هشت نت می‌شوند، اجناس با استفاده از سه تا پنج نت تعریف می‌شوند. در حالت کلی اجناس با سه نت تعریف می‌شوند مگر زمانی که سه نت برای تعریف‌شان کافی نباشد (برای نمونه تفاوت عجم و چهارگاه را نمی‌توان فقط با سه نت فهمید و باید نت چهارمی به کار رود، یا نوا اطهر را نمی‌توان با کمتر از پنج نت تعریف کرد). اجناس پنج نتی را «عقد» (یا در حالت جمع، «عقود») هم می‌نامند.
هر مقام را می‌توان مجموعه‌ای از دو جنس (جنس پایین و جنس بالا) دانست؛ از این جهت جنس مفهومی مشابه دانگ در موسیقی ایرانی دارد. در عین حال، هر مقام می‌تواند شامل اجناس فرعی نیز باشد که از بر هم کنش دو جنس اصلی به دست می‌آیند.
در برخی متون، نظیر آثار اسکندر شلفون، واژهٔ عِقد (جمع: عُقود) به جای جنس به کار رفته‌است. با این حال واژهٔ جنس رایج‌تر است. در متونی که بعد از ۱۹۴۰ نوشته شده‌اند، واژهٔ عقد به‌طور خاص برای توصیف اجناسی به کار می‌رود که پنج نت دارند، اما استفاده از آن فراگیر نیست. از حوالی ۱۹۸۰ میلادی واژهٔ «» نیز در برخی متون برای توصیف جنس‌های سه نتی به کار رفته‌است.
در موسیقی ترکی نیز از واژهٔ جنس برای توصیف دانگ‌هایی استفاده می‌شود که معمولاً یک فاصلهٔ چهارم درست یا پنجم درست اندازه دارند؛ به نوع اول "دورتلو" و به نوع دوم "بشلی" گفته می‌شود. مقام‌های موسیقی ترکی نیز به صورت مجموع یک جنس دورتلو و یک جنس بشلی تعریف می‌شوند تا مجموعاً یک اکتاو طول داشته باشند.
در طبقه‌بندی و تشریح موسیقی ایرانی به شکل مقام‌ها، ابونصر فارابی، ابن سینا، صفی‌الدین ارموی و عبدالقادر مراغی نقش بسزایی داشته‌اند. فاصلهٔ نت‌ها در متون ایشان با استفاده از اصطلاحاتی نظیر «طنینی» (مخفف = ط، معادل دوم بزرگ)، «مجنب» (مخفف = ج‍ ، معادل دوم نیم‌بزرگ) و «بقیه» (مخفف = ب، معادل دوم کوچک) و برای دستهٔ ساز عود تعریف می‌شد. عبدالقادر مراغی با استفاده از این فواصل، یک دانگ را به هفت شکل تقسیم می‌کند و هر کدام را یک جنس می‌نامد.
دومین نبرد سنت آلبانز () یکی از نبردهای جنگ‌های داخلی انگلستان موسوم به جنگ رزها است که در تاریخ ۱۷ فوریه ۱۴۶۱ در سنت آلبنز به وقوع پیوست، ارتش یورک‌ها تحت رهبری ارل واریک تلاش داشتند تا از طریق نوار شمالی جاده لندن به مواضع نزدیک این شهر دسترسی پیدا کنند، لنکسترهای جناح رقیب نیز با استفاده از یک مانور تاکتیکی باعث غافلگیری واریک و شکست اهدافش می‌گردند و دست او را از این نقشه کوتاه می‌کنند، فاتحان در عین حال شاه هنری را که در اسارت بود آزاد می‌کنند که در آن هنگام زندانی و اسیر واریک بود، با همه این احوال آنها نتوانستند از این پیروزی استفادهٔ لازم را آنچنان که باید کسب کنند
پیتر دو مونتفورد (؛ زاده حدود ۱۲۰۵ - درگذشته ۴ اوت ۱۲۶۵) یک سیاست‌مدار اهل بریتانیا بود، او یک نجیب‌زاده، سرباز و دیپلمات انگلیسی بود، نام وی به عنوان اولین کسی ثبت شده که بدون داشتن عنوان یا ریاست در پارلمان انگلستان به عنوان سخنگوی پارلمان برگزیده شدهHistory of the Speakership Retrieved 23 October 2013. و امروزه یک دفتر به نمایندگی از خاندان وی به عنوان رئیس مجلس عوام شناخته شده و دائر است، پیتر یکی از منتخبین بارون‌ها برای رایزنی با هنری سوم در طول دوران بحران قانون اساسی در سال ۱۲۵۸ بود، وی بعدها حامی اصلی سیمون دو مونتفورد، ششمین ارل لستر گردید که علیه پادشاه بود، در نهایت پیتر و سیمون هر دو در نبرد ایوشام به تاریخ ۴ اوت ۱۲۶۵ کشته شدند.
استان ادرار می‌تواند به موارد زیر اشاره کند:
آنتی-مانیتور یک شخصیت خیالی ابرشرور در کتاب‌های کامیک آمریکایی منتشر شده توسط دی‌سی کامیکس و هماورد اصلی مینی‌سریال "بحران در زمین‌های بی‌انتها" است که بعدها به عنوان دشمن سپاه گرین لانترن و لیگ عدالت ظاهر شد. این شخصیت توسط مارو وولفمن، جرج پرز و جری اوردوِی خلق شده‌است و برای اولین بار حضوری تک‌جلوه در شمارهٔ ۲ "بحران در زمین‌های بی‌انتها" داشت تا اینکه در شمارهٔ ۵ از همان مجموعه به صورت کامل رونمایی شد.
لامونیکا گرت نقش این شخصیت را به عنوان هماورد اصلی در کراس‌اوور "ارو ورس" تحت نام "بحران در زمین‌های بی‌انتها" ایفا کرده‌است.
"آنتی-مانیتور" یکی از نیرومندترین دشمنانی محسوب می‌شود که ابرقهرمانان دنیای دی‌سی با آن روبرو شده‌اند. او به تنهایی، بیش از هر شخصیت شرور دیگری در دی‌سی، مسئول مرگ و میر انسان‌هاوموجودات دیگر است و تاکنون بینهایت جهان را از بین برده است. او علاوه بر در اختیار داشتن حجم گسترده فیزیکی (که از چندین متر تا صدها متر متغیر است) موفق به جذب و نابودی جهان‌های بی‌شماری شده‌است. بر طبق گفته‌های خود او، بیش از هزاران جهان تا کنون از بین رفته‌اند. حتی شخصیت ابرقدرتی همانند اسپکتر که توسط بسیاری از جادوگران نیرومندبه طرز وحشتناکی تقویت وقویترشده بود، قادر به شکست دادن او نبود. بنابراین او از قدرت کافی برای از بین بردن جهان برخوردار بود. او همچنین مسئول مرگ بری آلن است، شخصیت ابرقهرمانی که با عنوان فلش شناخته می‌شود.
"آنتی-مانیتور" توانایی جذب و ایجاد انرژی و امواج را دارد که قادر به تخریب مواد به ابتدایی‌ترین سطح ممکن خود است. او همچنین دارای قدرت، پایداری و آسیب‌ناپذیری فوق‌العاده‌ای است. او شخصاً و به‌طور همزمان با قوی‌ترین ابرقهرمان‌ها از صدها جهان مختلف، بدون هرگونه آسیبی به مبارزه پرداخته است. او توان مقاومت در برابر ضربات سوپرمن را داشت، و حتی از ستاره آبی ابرنواختر نیز جان سالم به در برد. اما مخرب‌ترین قدرت او، توانایی جذب انرژی از محیط اطراف به خودوجهان ها است. او یکبار با پادماده جهان خود ترکیب شد و حتی فراتر از آن سعی در جذب انرژی تمامی جهان‌ها نمود. او قادر به تقویت و افزایش بیش از حد قدرت‌های دیگر مخلوقات است (به عنوان مثال کاری که با سایکو-پایرت انجام داد و قدرت او به حدی افزایش یافت که توان کنترل آن را نداشت).
بانو اگنیو لاکنو () یک پرتره رنگ روغن بر روی کرباس از بانو گرترود اگنیو، همسر است که توسط هنرمند آمریکایی جان سینگر سارجنت در تاریخ ۱۸۹۲ قلم‌زنی آن آغاز و در همان تاریخ به پایان رسید، ابعاد این اثر هنری می‌باشد و تحت تملک نگارخانه ملی اسکاتلند در ادینبرو می‌باشد که این موزه نقاشی را از طریق اسمیت صندوق میراث کوان در سال ۱۹۲۵ به دست آورد
دالبی دیجیتال که در اصل مترادف با Dolby AC-3 است، نامی است که اکنون به خانواده ای از فناوری های فشرده سازی صدا تبدیل شده است که توسط آزمایشگاه های Dolby توسعه یافته است.
قبلاً تا سال 1995 ; Dolby Stereo Digital نامیده می شد، به جز Dolby TrueHD، فشرده سازی صدا بر اساس الگوریتم تبدیل کسینوس گسسته اصلاح شده (MDCT) دارای فشرده‌سازی با اتلاف است. اولین استفاده از دالبی دیجیتال، ارائه صدای دیجیتال در سینماها از چاپ فیلم 35 میلی‌متری بود. امروزه از آن برای برنامه هایی مانند پخش تلویزیونی، پخش رادیویی از طریق ماهواره، پخش ویدئوی دیجیتال، دی وی دی، دیسک های بلوری و کنسول های بازی نیز استفاده می شود.
اساس اصلی استاندارد کدگذاری صوتی چند کاناله Dolby AC-3، تبدیل کسینوس گسسته اصلاح شده (MDCT)، یک الگوریتم فشرده‌سازی با اتلاف است.این اصلاحی از الگوریتم تبدیل کسینوس گسسته (DCT) است که برای اولین بار توسط در سال 1972 پیشنهاد شد و در ابتدا برای فشرده سازی تصویر در نظر گرفته شد. DCT توسط J.P. Princen، A.W. تبدیل کسینوس گسسته اصلاح شده (MDCT) تطبیق داده شد.
باتا (به لاتین: Bata, Equatorial Guinea) یک شهر بندری در استان Litoral Province، یکی ازاستان‌های گینه استوایی است. این شهر بر اساس برآورد سال ۲۰۰۵ جمعیتی بالغ بر ۱۷۳٬۰۴۶ تن داشت، که بزرگ‌ترین شهر در گینه استوایی به‌شمار می‌رود. باتا در کناره اقیانوس اطلس و سواحل ریو مونی قرار دارد.
باتا قبل از مالابو، پایتخت گینه استوایی بود.
باتا یکی از عمیق‌ترین بنادر کشور در منطقه است. با این وجود به عنوان یکی از بنادر مهم در غرب آفریقاست. محموله‌های اصلی صادرات اسکله این شهر شامل الوار و قهوه می‌باشند.Encyclopædia Britannica, Retrieved on June 18, 2008 فرودگاه باتا دارای پرواز به شهرهای مختلف از جمله مالابو و لیبرویل در گابن است.
پس از شورش‌های ضد اسپانیایی از سال ۱۹۶۸ جمعیت اروپایی‌های باتا کاهش یافته‌است و در ۱۹۷۰ و اوایل ۱۹۸۰ رکود شدید اقتصادی در شهر ایجاد شد. اخیراً از سال ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ تاکنون صادرات نفتی افزایش یافته و سبب توسعه این شهر شده‌است.
بتا مانند بسیاری از گینه استوایی دارای آب و هوای گرمسیری موسمی (سامانه طبقه‌بندی اقلیمی کوپن). ای منطقه به عنوان منطقه همگرایی درون‌گرمسیری است
باتا، براساس آخرین برآورد در سال ۲۰۱۲، ۲۵۰٬۷۷۰ نفر جمعیت دارد و ۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
فرودگاه باتا در شمال شهر واقع شده‌است.
فهرست شهرهای گینه استوایی
ریچل بلیک (زادهٔ ۲۶ می ۱۹۷۱)بازیگر استرالیایی است.
از فیلم‌های معروف او می‌توان به بازی در فیلم های خدایان مصر، خرابکاری ، "اسلم"، نفس، غریبه‌های تمام‌عیار و زیبای خفته اشاره کرد.
جورجینا بیر (؛ نوامبر ۱۹۵۷ - ۶ مارس ۲۰۲۳) سیاست‌مدار اهل نیوزیلند و نمایندهٔ سابق حزب کارگر نیوزیلند در مجلس این کشور بود. او نخستین شهردار و نخستین نمایندهٔ مجلس آشکارا تراجنسی در جهان بود.
بیر که از بومیان مائوری بود، قبل از اینکه به سیاست روی بیاورد بعنوان کارگر جنسی و اجرا کننده در کلوب شبانه کار می کرد. در سال 1995 او به عنوان شهردار شهر کوچک جزیره شمالی کارترتون انتخاب شد. چهار سال بعد او مقام ملی حزب لیبرال کارگر را به دست آورد و تا سال 2007 قانونگذار باقی ماند.جورجینا بیر، سیاستمدار تراجنسیتی در نیوزلند در سن 65 درگذشت
او به تصویب قانون بسیار مهم اصلاحات فحشا در سال 2003 کمک کرد و کار جنسی را جرم زدایی کرد. در سال 2004، او به تصویب قانونی کمک کرد که اتحاد مدنی همجنس را مجاز می کرد. 9 سال بعد، نیوزلند قانونی را به تصویب رساند که ازدواج همجنس گرایان مجاز شد.جورجینا بیر، سیاستمدار تراجنسیتی در نیوزلند در سن 65 درگذشت
دوستان بیر گفتند که او با آرامش در آسایشگاه درگذشت. آنها فوراً دلیل مرگ را اعلام نکردند، اگرچه بیر قبلاً از نارسایی کلیه رنج می برد و در سال 2017 تحت پیوند کلیه قرار گرفته بود.جورجینا بیر، سیاستمدار تراجنسیتی در نیوزلند در سن 65 درگذشت
غرر الفرائد، اثری فلسفی از ملا هادی سبزواری به زبان عربی است و به المنظومة نیز شناخته می‌شود که وی آن را شرح کرده است و شرح آن، معروف‌ترین اثر مؤلف به حساب می‌آید.
این کتاب در ۱۲۴۰ هجری قمری نوشته شده و در ۱۲۶۱ هجری قمری (۱۸۴۵ میلادی) شرح داده شده است، تا به امروز از منابع آموزشی در مدارس و حوزه‌هاست و چندین شرح و تعلیق بر آن نوشته شده‌است. کتاب در واقع خلاصه‌ای از فلسفهٔ ملاصدرا به نظم است که به دلیل پیچیدگی بسیار خود مؤلف بعداً بر آن تفسیر نوشت.
هر مقصد از چند فریده تشکیل می‌شود و هر فریده از چند غرر.
جووانی بولدینی (; – ) یک نقاش اهل پادشاهی ایتالیا بود. وی بیشتر عمر خودش را در پاریس گذراند، مجله تایم در سال ۱۹۳۳ در مقاله‌ای به بالدینی اشاره می‌کند و به دلیل سبک روان او در نقاشی اشاره می‌نماید که وی "استاد صدای تازیانه" است
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (افسر) شده‌است.
بولدینی در فرارا به دنیا آمد اما به پاریس رفت و مسحور مانه شد، او پسر یک نقاش موضوعات مذهبی بود و در سال ۱۸۶۲ به فلورانس رفت و به مدت ۶ سال به تحصیل در زمینهٔ نقاشی پرداخت، او تنها در کلاس‌های آکادمی هنرهای زیبا حضور می‌یافت، در فلورانس ملاقات با دیگر نقاشان واقعیت‌گرا همچون موچی‌ای‌اولی که از پیشگامان ایتالیا به امپرسیونیسم بود نگرش بولدینی را تحت تأثیر قرار داد،
سام داستور (؛ زادهٔ ) یک بازیگر تلویزیون و فیلم اهل هند است که برای حضور در بسیاری از مجموعه‌های تلویزیونی بریتانیایی شناخته شده‌است.
وی از پارسیان هند است که در بمبئی به‌دنیا آمده‌است و در دانشگاه کمبریج،"Yes، Prime Minister": Cast آکادمی سلطنتی هنرهای دراماتیک تحصیل کرد و به تئاتر ملی سلطنتی که زیرنظر لارنس الیویه بود، پیوست.
از مجموعه‌هایی که وی در آن به ایفای نقش پرداخت می‌توان به ""، "بله آقای وزیر" و "مأموران مخفی" اشاره کرد.
او همچنین به عنوان راوی و صداپیشه در تعدادی از کتاب‌های صوتی و نمایش‌های رادیویی شرکت داشته‌است. او پدر نیکلاس داستورِ بازیگر است.
فِیرپورت کانوِنشن () گروه موسیقی فولک راک و الکتریک فولک انگلستانی است که سال ۱۹۶۷ در لندن شکل گرفت. این گروه با انتشار آلبوم "آماده‌به‌خدمت" (Liege & Lief) در سال ۱۹۶۹ تحولی تازه در موسیقی فولک بریتانیا رقم زد و موجب شکل‌گیری سبک الکتریک فولک و فولک راک متمایز انگلستانی شد. هنرمندان بسیاری که در دوره‌های مختلف عضو این گروه بوده‌اند هر کدام از سرآمدان موسیقی فولک در دورهٔ خود به‌شمار می‌آیند.
ترس از سوزن (به انگلیسی:Fear of needles) یا سوزن هراسی، ترس شدید از اقدامات پزشکی شامل تزریق با سوزن معمولی یا سوزن‌های زیر پوستی است. گاهی از آن با عنوان ایکموفوبیا (aichmophobia) نیز یاد می‌شود که به‌طور عمومی‌تر ترس از اشیاء نوک‌تیز است. از اواسط ۲۰۰۰، این وضعیت با عنوان تریپانوفوبیا (trypanophobia) شناخته می‌شود، اگرچه که منشأ و کاربرد مناسب این اصطلاح بسیار بحث‌برانگیز است.
این اختلال یک وضعیت پزشکی است که ۲۰ تا ۲۳ درصد از جمعیت بزرگسال را درگیر کرده‌است، و مراقبت‌های پزشکی لازم برای فرد را با مشکل رو به رو می‌کند. معمولاً در اکثر موارد ترس از سوزن فراتر از یک ترس ساده و پیش پا افتاده‌است. ترس از سوزن یا فوبیا سوزن همان‌طور که از اسمش پیداست یک احساس ترس در هنگام ورود سوزن به بدن است.
در برخی از افراد فراتر از یک ترس جزئی، یک حس فیزیکی شامل حس ناتوانی است که در نتیجه باعث از دست دادن هوشیاری و تشنج می‌شود. در جوامع پزشکی معمولاً به ترس از سوزن توجه خاصی نمی‌شود، چون اصولاً افرادی که از این موضوع می‌ترسند هرگز به پزشک مراجعه نمی‌کنند. بسیاری از افراد هستند که حاضرند جان خود را از دست دهند اما سوزنی وارد بدنشان نشود و در واقعیت هم افرادی هستند که جانشان را به همین دلیل از دست می‌دهند.
ترس از سوزن، به ویژه در انواع شدیدتر آن، اغلب با سایر ترس‌ها و بیماری‌های روانی همراه است. به عنوان مثال یاتروفوبیا (iatrophobia)، یا ترس غیرمنطقی از پزشکان، اغلب در بیمارانی که سوزن‌هراسی دارند مشاهده می‌شود.
بیمار سوزن هراس برای تجربهٔ حملات پنیک یا اضطراب ناشی از سوزن هراسی، نیازی به حضور فیزیکی در مطب پزشک ندارد. عوامل محرک بسیاری در دنیای خارج وجود دارند که می‌توانند این حملات اضطرابی را به همان طریق ایجاد کنند. برخی از این موارد عبارتند از: خون، جراحات، دیدن سوزن واقعی یا روی صفحهٔ نمایش، سنجاق‌های کاغذی، سرنگ، اتاق معاینه، روپوش‌های سفید آزمایشگاهی، دندانپزشکان، پرستاران، بوی ضدعفونی کننده مربوط به مطب‌ها و بیمارستانها، دیدن شخصی که از نظر جسمی شبیه به کادر درمانی است، یا حتی خواندن دربارهٔ ترس.
مادر خوب فیلمی محصول سال ۱۹۸۸ و به کارگردانی لئونارد نیموی است. در این فیلم بازیگرانی همچون دایان کیتن، لیام نیسون، جیسون روباردز، رالف بلامی، ترزا رایت، جیمز ناتن، ایژا وی‌ایرا، جو مورتون، کیتی سیگال و زکری بنت ایفای نقش کرده‌اند.
دیالکتیک طبیعت () کتابی ناتمام از فردریش انگلس است که در سال ۱۸۸۳ نوشته شده‌است. انگلس در این کتاب اندیشه‌های مارکسیستی به‌ویژه ماتریالیسم دیالکتیکی را در بررسی علوم طبیعی بکار می‌گیرد.
جان هالدین، زیست‌شناس مارکسیست بریتانیایی، در مقدمه‌ای که در سال ۱۹۳۹ بر این کتاب نوشته است می‌گوید که بسیاری از دست‌نوشته‌های مربوط به این کتاب بنظر می‌رسد که بین سال‌های ۱۸۷۲ و ۱۸۸۲ نوشته‌شده‌اند و به علم آن دوره مرتبط می‌شوند. از این رو اغلب برای کسی که تاریخ علم در آن دوران را نمی‌داند سخت است که مباحث کتاب را دنبال‌کند.
پژوهش‌های انگلس برای نوشتن دیالکتیک طبیعت را به دو دوره تقسیم می‌کنند: دوره اول از مه ۱۸۷۳ تا زمان آغاز نگارش کتاب آنتی دورینگ در مه ۱۸۷۶، و دوره دوم از زمان آنتی دورینگ تا مرگ مارکس (از ژوئیه ۱۸۷۸ تا مارس ۱۸۸۳). در دوره اول انگلس به جمع‌آوری داده‌های مورد نیاز و نوشتن مقدمه کتاب پرداخته و در دوره دوم طرح ویژه کتاب و بخش زیادی از یادداشت‌ها و تقریباً همه فصل‌های موجود را نوشته‌است. اما با مرگ مارکس، انگلس درگیر انتشار کتاب سرمایه و رهبری جنبش بین‌الملل کارگری شد و به همین دلیل نتوانست کتاب را به پایان برساند.
دیالکتیک طبیعیت از مهم‌ترین کتاب‌های انگلس است. وی در این کتاب تعمیمی دیالکتیکی- ماتریالیستی از دستاوردهای علوم طبیعی در نیمه قرن نوزدهم ارائه داده، ماتریالیسم دیالکتیک را تکامل بخشیده و به نقد تصورات متافیزیکی و ایدئالیستی در علوم طبیعی می‌پردازد. انگلس می‌گوید که در این کتاب برای وی مسئله بنا نهادن اصول دیالکتیک در طبیعت مطرح نبوده بلکه وی بدنبال «کشف آن اصول در طبیعت و آشکار کردن آنها» است.
کتاب دارای دو بخش است. بخش اول به مباحث مقدماتی، دربارهٔ دیالکتیک و منطق جدلی، دانش طبیعی و مسئله روح؛ کار- اندازه- حرکت، چرخش زمین و جاذبه ماه، حرارت، الکتریسیته و نقش کار در تبدیل میمون به انسان می‌پردازد. در بخش دوم به تاریخ علوم، دانش طبیعی و فلسفه، مسائل عام دیالکتیک و اصول بنیادی آن، اشکال حرکت ماده و طبقه‌بندی علوم و کاربست نظریه ماتریالیسم دیالکتیک در حوزه‌های مختلف دانش بشری پرداخته شده‌است.
انگلس با بهره‌گیری از شواهد و مدارک بسیاری از تاریخ علوم طبیعی، به ویژه از رنسانس تا نیمه قرن نوزدهم، نشان می‌دهد که تحول علوم طبیعی در تحلیل نهایی توسط نیازهای عملی، یعنی تولید، تبیین می‌شود. وی برای نخستین بار در تاریخ مارکسیسم به مسئله رابطه میان فلسفه و علوم طبیعی پرداخته و وابستگی‌های متقابل آن‌ها را مشخص کرده‌است.
آقای چِرچ () فیلمی درام به کارگردانی بروس برسفورد است که در سال ۲۰۱۶ منتشر شد. نویسندهٔ این فیلم سوزان مک‌مارتین است و از بازیگران آن می‌توان به ادی مورفی، بریت رابرتسون، خاویر ساموئل، لوسی فرای، کریستین مدسن و ناتاشا مک‌الهون اشاره کرد.
اولین اکران این فیلم در ۲۲ آوریل ۲۰۱۶ میلادی در جشنواره فیلم ترایبکا بود.
"آقای چرچ" نقدهایی منفی از منتقدان گرفت، هرچند که بازی ادی مورفی مورد ستایش قرار گرفت. این فیلم در راتن تومیتوز براساس ۲۶ نقد، امتیاز ۱۵٪ با میانگین ۴٫۳/۱۰ را گرفت.
در متاکریتیک براساس ۱۲ نقد، امتیاز ۳۷ از ۱۰۰ را دریافت کرد که نشان‌دهندهٔ نقدهایی نامطلوب است.
نزدیک‌ترین خویشاوند فیلمی محصول سال ۱۹۸۹ و به کارگردانی جان اروین است. در این فیلم بازیگرانی همچون پاتریک سوویزی، لیام نیسون، آدام بالدوین، هلن هانت، بیل پاکستون، بن استیلر، آندراس کاتسولاس، مایکل جی. پولارد، تد لواین، دل کلوز، پل هرمن ایفای نقش کرده‌اند.
علی آقایی بازیگر اهل ایران است. او متولد سال ۱۳۵۷ در تهران و فارغ التحصیل رشته مهندسی عمران از دانشگاه علمی کاربردی می‌باشد کار بازیگری خود را از فیلم آخرین حرف با کارگردانی اصغر نصیری شروع کرد .
علی آقایی در تیر ماه ۹۶ در پرفرمنس کوچ بی وقت بازی کرده‌است
وب‌گاه شخصی
خاویر ساموئل (؛ زادهٔ ) هنرپیشه و بازیگر سینما اهل استرالیا است. وی از سال ۲۰۰۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به ""، ""، "بی‌نام"، "نیوکاسل"،، "سپتامبر" "خشم" و "عشق و دوستی" اشاره کرد.
شیپور وبگاه نیازمندی‌های اینترنتی و بستری برای خرید و فروش کالاهای نو و دست دوم و ارائه خدمات وابسته در ایران است که در سال ۲۰۱۲ توسط رضا اربابیان راه‌اندازی شد و هم‌اکنون جزو ۳ وبسایت برتر نیازمندی‌ها در ایران است.
شیپور وبگاهی است که ارائه خدماتی نظیر خرید و فروش کالاهایی نظیر لوازم الکترونیکی، موبایل، تبلت، لوازم خانگی، املاک، خودرو، لوازم شخصی، لوازم تفریحی و ورزشی را تسهیل می‌کند. هم‌اکنون علاوه بر وبگاه، از طریق نرم‌افزار کاربردی اندروید و آی‌اواس و ربات تلگرام هم خدمات خود را عرضه می‌کند.
معاملات بین خریدار و فروشنده در شیپور به صورت حضوری صورت می‌گیرد و امکان ثبت نام و استفاده از خدمات شیپور در سراسر ایران به صورت رایگان وجود دارد.
شیپور از تبلیغات تلویزیونی و محیطی استفاده بسیاری کرده‌است که به گفته مؤسس شیپور هدف از انجام این کار، فرهنگ‌سازی برای استفاده صحیح و مفید از لوازم دست دوم در ایران است.
در حال حاضر روزانه چند ده هزار آگهی در شیپور به ثبت می‌رسد و صدها هزار نفر از آگهی‌های به ثبت رسیده در شیپور بازدید می‌کنند.
به گفته رضا اربابیان، داستان شکل‌گیری شیپور، به تجربهٔ خرید و فروش از سایت‌های ای‌بی و کریگزلیست در زمان حضورش در کانادا بازمی‌گردد که پس از بازگشت به ایران و مشاهده نبود وبگاهی مشابه، تصمیم به راه‌اندازی شیپور می‌گیرد.
اربابیان در ابتدا به دنبال راه‌اندازی بنگاهی آنلاین برای خرید و فروش خودرو بود اما در نهایت ایده‌ای بزرگ‌تر را عملی ساخت و یکی از موفق‌ترین سایت‌های خرید و فروش آنلاین را در ایران راه‌اندازی کرد. هستهٔ اولیه شیپور شامل اربابیان و دو نفر دیگر بود که در مرداد ۹۱ شروع به فعالیت کرد. شیپور در ابتدا با شرکتی از اسلوونی برای پشتیبانی فنی همکاری می‌کرد اما به دلایلی این همکاری ادامه نیافت.
در سال ۱۳۹۷ نشان‌وارهٔ جدید این شرکت معرفی شد و بر روی وبگاه این شرکت به نمایش درآمد. طراح این نشان‌واره سعید طاووسی است. در نشان‌وارهٔ جدید به سادگی و یکپارچگی توجه بیشتری شده و می‌خواهد با کاربر خودمانی باشد و حس اعتماد ایجاد کند. علاوه‌براین در نشان‌وارهٔ پیشین نوشتار فارسی "شیپور" وجود نداشت که ممکن بود کاربران را در تلفظ نام "شیپور" دچار اشتباه کند. در نشان‌وارهٔ جدید "شیپور،" ساز شیپور با زاویه بیست درجه دیده می‌شود که در حال نواخته شدن است.
گلدان پورتلند () یک گلدان برجسته‌کاری شده شیشه رومی است که تخمین زده می‌شود بین ۱ تا ۲۵ میلادی ساخته شده باشد، هر چند در میان برخی از متخصصین عقیده بر این است که متعلق به دوران پیش از میلاد می‌باشد.The British Museum date it between AD 1 and AD 25 - collection database ("5-25 AD" per the Highlights section, and Williams in 2009); a date some time between 30 BC and 20 BC was suggested in 1990, following research by William Gudenrath, Kenneth Painter and David Whitehouse, Director of the Corning Museum of Glass, "Journal of Glass Studies", Vol 32 1990. این قطعه شناخته شده‌ترین قطعهٔ ساخته شده از جنس شیشه برجسته رومی است و برای سازندگان شیشه و پرسلان از حدود آغاز قرن ۱۸ به بعد کاملاً الهام‌بخش بود.
گلدان پورتلند برای اولین بار در تاریخ ۱۶۰۰ تا ۱۶۰۱ در روم به ثبت رسید و از سال ۱۸۱۰ در موزه بریتانیا در لندن بوده است. این قطعه نفیس هنری اولین بار در سال ۱۹۴۵ با نمره ثبت اثر (GR 1945,0927.1) خریداری گردید و از آن زمان تاکنون در اتاق ۷۰ موزه قرار دارد.
ایسائو ناتسویاگی ؛(۲۵ دسامبر ۱۹۳۹ – ) یک هنرپیشه، خواننده، و صدا پیشه اهل ژاپن بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به جی.ای. سامورایی، سامورایی شوگون، ویروس، امپراتور، گیوکین، یازده سامورایی، صفر ابدی، پسر کو ندارد نشان از پدر اشاره کرد.
کیوشی کوداما ؛( – ) یک هنرپیشه اهل ژاپن بود. وی بین سال‌های ۱۹۶۰ تا ۲۰۱۱ میلادی فعالیت می‌کرد.
جون‌ایچی هیروکامی ؛(متولد ۵ مه ۱۹۵۸) یک رهبر موسیقی اهل ژاپن است. وی در توکیو متولد شده است.
ناراساکی ریو ؛(۲۳ ژوئیه، ۱۸۴۱ – ۱۵ ژانویه، ۱۹۰۶) یک زن ژاپنی و همسر ساکاموتو ریوما، معمار اصلاحات میجی بود. او معمولاً به نام اوریو (お 龍) در ژاپن شناخته می‌شود.
یامائوچی تویوشیگه یا یامائوچی یودو (山内 容堂) ؛(۱۸۲۷–۱۸۷۲) یک دایمیوی ژاپنی در منطقه شیکوکو در اواخر دوره ادو بود. یامائوچی در سال‌های ۱۸۵۹–۱۸۴۹ پانزدهمین رهبر قلمروی توسا بود. پس از وی یامائوچی تویونوری در سال‌های ۷۱–۱۸۵۹ آخرین دایمیوی قلمروی توسا بود.
در سال ۱۸۶۷ وی تایسی هوکان (بازگشت قدرت به امپراتور) را به آخرین شوگون از شوگون‌سالاری توکوگاوا، توکوگاوا یوشینوبو توصیه کرد.
توکوگاوا ایه‌موچی، توکوگاوا یوشیتومی ; – ) در سن دوازده سالگی به عنوان چهاردهمین شوگون از شوگون‌سالاری توکوگاوا منصوب شد. وی در سن ۲۰ سالگی درگذشت. پدر اصلی وی توکوگاوا ناری‌یوکی رهبر یکی از شعبه‌های خاندان توکوگاوا به نام خاندان کیوشو توکوگاوا بود.
خاندان شیمیزو توکوگاوا یکی از گوسانکیو یا خاندان‌هایی بود که امتیاز این را داشت که در صورتیکه خاندان اصلی توکوگاوا وارثی برای ادامه شوگون‌سالاری نداشت، شوگون بعدی از این خاندان انتخاب شود. شوگون سیزدهم، توکوگاوا ایه‌سادا فرزندی از خود برجا نگذاشت. به همین علت ایه‌موچی بعدها به فرزندخواندگی خاندان شیمیزو توکوگاوا درآمد تا شرایط شوگون شدن را داشته باشد.
قبل از مرگ توکوگاوا ایه‌سادا وی وصیت نامه خود را به ای نائوسوکه داد، که:
نخست، تا زمانی که ایه‌موچی به اندازه کافی بزرگ شود تا بتواند حکومت کند، ای نائوسوکه باید به ایه‌موچی در اداره کشور و دولت کمک کند.
دوم، در همه مسائل سیاسی باید با تن شو-این (همسر شوگون سیزدهم) به عنوان نامادری ایه‌موچی جهت بررسی مطرح شود.
پس از آنکه ای نائوسوکه به دلیل حادثه ساکورادامون (۱۸۶۰) جان خود را از دست داد، شوگون‌سالاری توکوگاوا برای حفظ اتحاد بین شوگون‌سالاری و دربار، کوبو گاتای (وحدت امپراتوری و شوگون‌سالاری، مرام سیاسی امپراتور کومِی)، دو نفر از روجوهای (ریش سفیدان) شوگون‌سالاری، آندو نوبوماسا و کوزه هیروچیکا خواستار ازدواج خواهر امپراتور کومی، چیکاکو، شاهدخت کازو با شوگون وقت، توکوگاوا ایه‌موچی شدند. امپراتور امپراتور کومی به شرط اجرای اخراج بیگانگان توسط توکوگاوا ایه‌موچی با این ازدواج موافقت کرد.
این ازدواج سیاسی در ۱۱ فوریه ۱۸۶۲ صورت گرفت. از این ازدواج فرزندی حاصل نشد. توکوگاوا یوشینوبو شوگون پانزدهم، فرزندخوانده ایه‌موچی و همسرش شاهدخت کازو بود.
فرمان اخراج اجنبی‌ها در سال ۱۸۶۳٪ بر اساس احساسات ضد خارجی و جنبش و اندیشهٔ سون‌نو جوای حرمت‌گزاری به امپراتور، اخراج اجنبی‌ها رایج در آن زمان صادر شد. با این حکم امپراتور کُومِی شخصاً توافق و موافقت خود را با چنین احساساتی در کشور اعلام کرد، با توجه به شرایط بعد از قرن‌ها فرصت برای ایفای نقش فعال توسط امپراتور در مسائل مربوط به دولت به وجود آمد و امپراتور در مقابله با قراردادهای بسته شدن با خارجیان به مداخله در حکومت شوگون‌ها وارد شد. او در تاریخ ۱۱ مارس ۱۸۶۳ این فرمان را صادر کرد و آخرین مهلت برای اجرای فرمان را دو ماه یعنی ۱۱ مه ۱۸۶۳ (گاه‌شماری قمری) برابر با اول ماه ژوئیه ۱۸۶۳ (میلادی) قرار داد.
ایه‌موچی در سال ۱۸۶۳ به فرمان امپراتور با همراهی ۳۰۰۰ نفر به کیوتو سفر کرد و با این کار تجدید اعتبار و قدرت مسلط امپراتور را پذیرفت. او نخستین شوگون در شوگون‌سالاری توکوگاوا بود پس از ۲۲۹ سال به کیوتو پا می‌گذاشت. در این سفر او قول انجام سیاست راندن بیگانگان را به امپراتور کومی داد. همچنین برای زیارت همراه با امپراتور به معبد کامو رفت. این اولین بار بود که امپراتور ژاپن بعد از ۲۳۷ سال از قصر و محل اقامتش (گوشو) خارج می‌شد. وی در راه بازگشت از این سفر مورد حمله تندروهای طرفدار اخراج خارجیان قرار گرفت.
در ماه فوریه ۱۸۶۴ ایه‌موچی برای بار دوم به کیوتو سفر کرد. شش روز پس از ورودش در ۲۲ فوریه امپراتور او را به سمت وزیر راست و فرمانده نگهبانان منصوب کرد. ایه‌موچی که برای ابراز تشکر به قصر کیوتو آمده بود از امپراتور سخنان تلخی شنید امپراتور گفت افسوس به هر سو که می نگریم آشفتگی و از هم پاشیدگی است. در داخل نظم عمومی به هم ریخته ، میان عالی و دانی تفرقه افتاده و مردم گرفتار نهایت رنج و ناراحتی اند. در خارج، ما مورد اهانت پنج دولت متفرعن شده ایم و چنین پیداست که غلبه‌شان بر ما سرنوشت مقدر و محتوم ماست همچنین امپراتور از وی خواست که در خود عنوانی که یک شوگون دارد همچون سرکوب‌گر وحشیان رفتار کند.
ایه‌موچی در ۲۲ ماه پنجم از سال ۱۸۶۵ برای سومین و آخرین بار به کیوتو وارد شد.
با وجود اینکه ایه‌موچی پس از چندین ماه اقامت در کیوتو اعلام کرده بود که به ادو بر می‌گردد تا ۲۰ دسامبر در منطقه کانسای (کیوتو و پیرامون آن) می‌گشت. ایه‌موچی پس از چند روز ناخوشی در اوساکا به بستر مرگ افتاد. او چون فرزندی نداشت ابتدا می‌خواست پسر سه ساله توکوگاوا یوشی‌یوری، توکوگاوا ایه‌ساتو، که فرزندخواندهٔ او بود، را جایگزین خود کند که هیچ‌کس با این نظر موافقت نکرد. سرانجام ناگزیر در یادداشتی به امپراتور درخواست کرد که توکوگاوا یوشینوبو، شوگون و فرمانده لشکر اعزام شده به قلمروی چوشو شود. او در ۲۹ اوت ۱۸۶۶ درگذشت. علت مرگ ایه‌موچی به‌طور گسترده‌ای به عنوان نارسایی قلبی ناشی از بیماری بری‌بری گزارش شده‌است در نتیجه رژیم غذایی نامناسب، سوءتغذیه و کمبود تیامین (ویتامین ب) گزارش شده‌است.
جسد او توسط یک کشتی که به تازگی از انگلستان خریداری شده بود به نام کشتی جنگی ژاپنی چوگی مارو از اوساکا به ادو منتقل شد.
سال‌هایی که ایه‌موچی "'شوگون " بوده‌است به‌طور خاص با نام عصر ژاپنی مشخص شده‌است.
توکوگاوا ایه‌سادا ; – ) سیزدهمین شوگون از شوگون‌سالاری توکوگاوا بود. وی از سال ۱۸۵۳ تا ۱۸۵۸ به مدت پنج سال منصب خود را بر عهده داشت. از نظر جسمی ضعیف بود و به همین دلیل مورخان وی را برای شوگونی نامناسب می‌دانستند. آغاز کار وی آغاز دوره باکوماتسو است.
در ۱۸ دسامبر ۱۸۵۶، او با تنشو-این (آتسو-هیمه)، دختر خوانده شیمازو ناری‌آکیرا و کونوئه تاداهیرو ازدواج کرد.
توکوگاوا ایه‌یوشی (; – ) دوازدهمین شوگون از شوگون‌سالاری توکوگاوا بود.
وی به فاصله کمی پس از اردوکشی ناخدا پری به ژاپن در ۸ اوت سال ۱۸۵۳، در روز ۲۷ اوت همان سال در اثر پیش آمدن نارسایی قلبی به موجب گرمازدگی درگذشت. وی ۱۴ پسر و ۱۳ دختر داشت که تمامی آنان به غیر از پسر چهارم وی توکوگاوا ایه‌سادا (شوگون سیزدهم) قبل از رسیدن به سن بلوغ درگذشتند. مادر پسر و جانشین وی توکوگاوا ایه‌سادا، همسر غیراصلی بود و هونجواین نام داشت. ایه‌سادا نیز از کودکی بیمار بود و بشدت از ظاهر شدن در انظار نفرت داشت.
توکوگاوا ایه‌ناری (؛ – ) یازدهمین شوگون از شوگون‌سالاری توکوگاوا بود.
توکوگاوا ایه‌هارو (؛ – ) دهمین شوگون از شوگون‌سالاری توکوگاوا بود.
توکوگاوا ایه‌شیگه ؛( – ) نهمین شوگون از شوگون‌سالاری توکوگاوا بود.
مردم نروژ مجلس قانونگذاری خود را در انتخاباتی که در سطح ملی انجام می‌شود انتخاب می‌کنند. استورتینگ یا پارلمان این کشور ۱۶۹ عضو دارد که برای یک دورهٔ چهار ساله با روش تناسبی انتخاب می‌شوند. هر حوزهٔ انتخابیه چندین کرسی در پارلمان دارد. در نروژ امکان انحلال پارلمان وجود ندارد.
نظام سیاسی نروژ، چندحزبی است. احزاب سیاسی زیادی در این کشور حضور دارند که معمولاً هیچ‌کدام به تنهایی نمی‌توانند قدرت را به دست گیرند و غالباً مجبور می‌شوند برای به دست آوردن اکثریت با دیگر احزاب ائتلاف کنند تا دولت‌های ائتلافی یا کابینهٔ اقلیت به وجود آورند.
انتخابات در نروژ هر دو سال یک بار برگزار می‌شود به این شکل که مابین انتخابات‌های پارلمانی، انتخابات‌های محلی برگزار می‌گردند.
سن حق رأی در این کشور ۱۸ سال می‌باشد. تنها شهروندان نروژی حق شرکت در انتخابات پارلمانی را دارند. خارجی‌هایی که به‌طور مستمر به مدت سه سال در این کشور زیسته باشند می‌توانند در انتخابات‌های محلی شرکت کنند. حق رأی زنان در ۱۹۱۳ برقرار شد.
آخرین انتخابات پارلمانی برگزار شده در نروژ انتخابات ۲۰۱۳ بود. آخرین انتخابات محلی نیز مربوط به ۱۴ سپتامبر ۲۰۱۵ بوده‌است.
توکوگاوا ایه‌تسوگو ؛( – ) هفتمین شوگون از شوگون‌سالاری توکوگاوا بود.
توکوگاوا ایه‌نوبو ؛ ( – ) ششمین شوگون از شوگون‌سالاری توکوگاوا بود.
تا-نِهیسی کوتس (؛ زادهٔ ) نویسنده، آموزش‌دهنده و روزنامه‌نگار اهل ایالات متحده آمریکا است. کوتس خبرنگار ملی "مجله آتلانتیک" است، که در آن دربارهٔ مسایل فرهنگی، اجتماعی و سیاسی؛ به‌ویژه دربارهٔ سیاهپوستان آمریکا می‌نویسد. او در سال ۲۰۱۵ کمک‌هزینه جینیس را از بنیاد جان دی و کاترین مک‌آرتور دریافت کرد.
شاما سروات رحمان (؛ زادهٔ ۱۹۸۳) یک موسیقی‌دان، نوازندهٔ سی‌تار، راوی، مجری، فیلم‌ساز و هنرپیشه اهل بریتانیا است. وی از سال ۲۰۰۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. وی در العین، امارات متحده عربی از پدر و مادری پزشک و خوانندهٔ اصالتاً بنگلادشی متولد شد. وی در رشتهٔ زیست‌شناسی مولکولی از کالج دانشگاهی لندن و سپس در مقطع پی‌اچ‌دی از کالج سلطنتی لندن فارغ‌التحصیل شد و در این زمینه بین رشته‌ای سامانه‌های انطباقی پیچیده در کالج سلطنتی موسیقی لندن ادامه تحصیل داد.
جیمز گیلری (؛ ۱۳ اوت ۱۷۵۷ – ۱ ژوئن ۱۸۱۵) یک تصویرگر و کاریکاتوریست اهل انگلستان بود.
تئاترِ اسپرانتو ناظر بر کلیه نمایش‌های تئاتری به زبان اسپرانتو می‌باشد. از جمله مهم‌ترین گروه‌های تئاترِ اسپرانتو می‌توان به "تئاتر اسپرانتوی پاریس"،Teatro Esperanto de Parizo "گروه تئاتر دنیای ادبیات"،Teatra trupo de Literatura Mondo "تئاتر اسپرانتوی لهستان"،Pola Esperanto Teatro گروه "امید"Espero و "درشکه سبز جولیو باگی"Verda Ĉaro de Julio Baghy اشاره نمود.http://www.esperanto.net/literaturo/dram/index.htmlhttp://esperanto-tv.com/televido
اگرچه اجرای نخستین تئاتر به زبان اسپرانتو به سال ۱۸۹۶ بازمی‌گردد، که در آن عده‌ای از جوانان اسپرانتودانان در شهر اسمولنسک (واقع در روسیه) اقدام به اجرای نمایشنامه‌ای از لئو تولستوی نمودند، با این حال نخستین تجربه جدی تئاتر به زبان اسپرانتو به سال ۱۹۰۵ و در ضمن نخستین کنگره جهانی اسپرانتو بازمی‌گردد. پس از آن اجرای تئاتر اسپرانتو به بخشی از برنامه‌های کنگره‌های جهانی اسپرانتو تبدیل شد.http://www.delbarrio.eu/cinema.htmhttp://filmoj.net/esperanto-en-kino
ما فرشته نیستیم مجموعه تلویزیونی که در ابتدای نوروز ۱۳۹۳ از شبکه تهران پخش شد.
«در روزهای قبل از عید زندانیان برای گرفتن مرخصی تلاش زیادی می‌کنند و به برخی از آنها مرخصی داده می‌شود اما در این بین ۴ نفر از آنها که بیشترین استحقاق برای دریافت مرخصی داشتند با مرخصی شان موافقت نمی‌شود و بدین‌ترتیب اتفاقات تازه ای آغاز می‌شود …
[سولماز آقمقانى]
هیروآکی موراکامی زادۀ ۲۲ دسامبر ۱۹۵۶، یک بازیگر سینمای اهل ژاپن است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته، می‌توان به مارپیچ آهن، تاکدا شینگن (مجموعه تلویزیونی تایگا) و هیده‌یوشی (مجموعه تلویزیونی تایگا) (در نقش آکچی میتسوهیده) اشاره کرد.
پیتر توماس گیچ (۲۰۱۳–۱۹۱۶) فیلسوفی بریتانیایی بود. گیچ از شارحانِ آثار توماس آکویناس و گوتلوب فرگه است. کتاب او در مورد افعالِ ذهنی (۱۹۵۷) از آثار کلاسیک است و دفاع او از نسبی‌بودنِ رابطهٔ این‌همانی مشهور است.
گیچ از سال ۱۹۴۱ همسرِ الیزابت انسکوم بود.
ریوکو اوهارا ؛(۱۳ نوامبر، ۱۹۴۶ – ۳ اوت ۲۰۰۹) یک هنرپیشه، و بازیگر سینما اهل ژاپن بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به سامورایی شوگون اشاره کرد.
ساول مارتینز () یک بازیکن فوتبال اهل هندوراس است. وی در تیم ملی فوتبال هندوراس بازی کرده است.
اونوئه شوروکو دوم () نام هنری یوتاکا فوجیما یک هنرپیشه کابوکی در ژاپن است که در ایفای نقش مردان تخصص دارد. او به عنوان گنجینه ملی ژاپن و یکی از چهار بازیگر پیشرو رسمی کشور تعیین شده است.
هانا نو ران نام یک مجموعه تلویزیونی تاریخی و سی و سومین سری از فیلم‌های مجموعه تلویزیونی تایگا است. این مجموعه ۳۷ قسمت دارد و توسط ان‌اچ‌کی در سال ۱۹۹۴ میلادی پخش شد. داستان این مجموعه در دوره موروماچی در ژاپن باستان و در بحبوحه شورش اونین (۱۴۷۷–۱۴۶۷) می‌گذرد. شخصیت اصلی فیلم هینو تومیکو (همسر شوگون هشتم)، یک شخصیت تاریخی با شهرت منفی است.
شهرستان مینگ پوکت واقع در استان پوکت تایلند است.این شهرستان دارای ۸ دهستان و ۴۴ روستا است.
شاهزاده اوبرین مارتل () معروف به افعی سرخ یک شخصیت داستانی در سری رمان‌های فانتزی "ترانه یخ و آتش" نوشته نویسنده آمریکایی جرج آر. آر. مارتین و مجموعهٔ تلویزیونی "بازی تاج‌وتخت" است.
وی که نخستین بار در سال ۲۰۰۰ در کتاب "طوفان شمشیرها" معرفی شد برادر کوچک‌تر دوران مارتل و ولیعهد دورن است. او پدر هشت دختر حرامزاده است که با نام مارهای شنزار شناخته می‌شوند، چهار دختر کوچک او از آخزین معشوقه‌اش یعنی الریا سند هستند.
نقش اوبرین مارتل در مجموعهٔ تلویزیونی "بازی تاج‌وتخت" را هنرپیشهٔ شیلیایی-آمریکایی، پدرو پاسکال بر عهده داشت.
اوبرین ابروهای باریک، چشمانی به سیاهی چشمان افعی و بینی نوک تیز دارد. موهایش براق و رخشنده و به رنگ مشکی، همراه با رگه‌های نقره ایست و او آن‌ها را به عقب می‌دهد.
اوبرین مردی قوی، جذاب و دارای هوش سرشار و زبانی تیز و کنایه زن است.
او مدتی در سیتادل درس می‌خواند، و توانست حلقه‌های استادی زیادی بدست آورد، اما در نهایت حوصله اش از این کار سر رفت و آنجا را ترک کرد. اوبرین تمام جهان را گشته است و حتی یک دسته مزدور تحت فرمان خود تأسیس کرد. او رابطه بسیار نزدیکی با خواهر خود، الیا، داشت و آن‌ها در کودکی از یکدیگر جدا نمی‌شدند.
بعضی شایعه‌ها می‌گویند که او به هر دو جنس (مذکر و مؤنث) علاقه دارد. ملازم او (و بنابه شایعه‌ها، یکی از معشوقه‌های او) دیمون سند است.
مرکب اوبرین، نریانی مشکی با دمی به رنگ آتش است. او ردایی ابریشمی به رنگ قرمز و یک پیراهن با صفحات زرهی از جنس مس درخشان می‌پوشد. کلاه خود او مزین به خورشیدی مسی است و او سپری گرد به سبک دورنیش دارد که با نشان خاندان مارتل زینت داده شده.
پرنس اوبرین یک جنگجوی استثنایی است، سرعت و مهارتش در استفاده از هم نیزه و همچنین شمشیر معروف است.
در نبرد، او همراه با سپر گرد و صیقل داده شده خود، یک نیزه با هشت فوت درازا و سر نیزه‌ای از جنس فولاد حمل می‌کند. او همیشه برای جنگ، ساق پوش، ساعد پوش و گلو پوش سبک می‌پوشد، به همراه چرم انعطاف‌پذیر و ابریشم سلیس که او را قادر می‌سازد تحرک زیادی در جنگ انجام دهد.
اوبرین در سند استون پرورش یافت. وقتی نوجوان بود، با مادرش که حاکم دورن بود و خواهرش، شاهدخت الیا مارتل، به سفر رفتند و با چند خواستگار برای خواهرش آشنا شدند. قلعه‌هایی که از آن‌ها بازدید کردند شامل استارفال، آربور، اولد تاون، جزایر سپر و کرکهال بودند. اوبرین در تمام این مدت مشغول به دست انداختن خواستگارهای الیا بود.
آخرین قلعه‌ای که از آن بازدید کردند، کسترلی‌راک بود، که مدت کمی پس از مرگ جوانا لنیستر (در حین زایمان)، به آنجا رسیدند. بنابه گفته اوبرین، مادرش و لیدی جوانا قرار ازدواج اوبرین با سرسی یا الیا با جیمی یا هر دو را گذاشته بودند. با این حال، تایوین این موضوع را نپذیرفت به او گفت که دخترم با پرنس ریگار ازدواج خواهد کرد. او پیشنهاد ازدواج پسر تازه به دنیا آمده خود، تیریون، را با الیا مارتل داد که از طرف پرنسس دورن یک بی‌احترامی تلقی شد.
در سن شانزده سالگی، اوبرین را در تخت معشوقه لرد ادگار یورن وود یافتند، به این خاطر، ادگار او را به وسیلهٔ دوئل به مبارزه می‌طلبد. آن دوئل نخستین مبارزهٔ اوبرین بود، هر دوی آن‌ها به شدت در طی مبارزه مجروح شدند؛ ولی زخم لرد ادگار چرک کرد و باعث مرگ او شد. از آن پس اوبرین در میان دوست و دشمن با نام «افعی سرخ» شهرت یافت، بنابه شایعه‌هایی اوبرین قبل از نبرد سلاح خود را به زهر آغشته کرده‌بود.
بعد از آن، اوبرین به اولدتاون و سپس به لیس رفت که به نوعی تبعید محسوب می‌شد که بخاطر صلح میان خاندان مارتل و یورن وود بود. (گرچه هیچ‌کس جرئت ندارد از آن به عنوان تبعید یاد کند) و پرنس کونتتین مارتل به عنوان یک نگهبان به یورن وود فرستاده شد.
اوبرین به تمام شهرهای آزاد سفر کرد، مکان‌هایی که در آن‌ها بیشتر در مورد سم‌ها و همچنین هنرهای شرورانه تر یادگرفت. او در سیتادل درس خوانده‌بود و تا حدی استعداد داشت که تا قبل از خسته شدن و سر رفتن حوصله‌اش، شش حلقه استادی برای خود ساخته بود. او در سرزمین‌های آنسوی دریای باریک، به عنوان سرباز در درگیری‌ها شرکت داشت، و قبل از اینکه گروه مزدور خود را تأسیس کند، مدتی با پسران دوم همراه بود.
گفته می‌شود او تختش را هم با زنان و هم با مردان شریک می‌شود و هشت دختر حرامزاده دارد. با این حال، اوبرین هیچ وقت نمی‌گذاشت دخترهایش در فقر و محرومیت بزرگ شوند، او مسئولیت آن‌ها را به عهده می‌گرفت و به‌طور فعال و مداوم برای رشد کودکانش در شرایط مناسب تلاش می‌کرد؛ کاری که کمتر لردی در وستروس حاضر به انجام آن است. او شخصاً به دختران خود چگونه جنگیدن را یاد داده است و به آن‌ها آزادی می‌دهد تا خود برای آینده‌شان تصمیم بگیرند.
در تونومنت استورمز اند، او توسط پرنس ریگار و باریستان سلمی از اسب انداخته شد. او همچنین در تورنومنت هارنهال حضور داشت، جایی که با لیدی آشارا دین رقصید.
پرنس اوبرین برای حضور در شورای کوچک به جای برادر خود، به بارانداز پادشاه آمد تا عدالت را در حق قاتل خواهر خود اجرا کند که با موافقت دست پادشاه، تیریون، همراه شد. هرچند، خیلی زود معلوم شد که دست جدید پادشاه، تایوین لنیستر، قرار نیست به این قول عمل کند.
تایوین نقشه کشیده بود تا به اوبرین دروغ بگوید که سر آمری لورچ تازه کشته شده، به هر سه قتل اعتراف کرده (با اینکه لورچ فقط بخاطر قتل رینیس، گناهکار بود).
اوبرین در عروسی سلطنتی، به جافری یک سنجاق سینه با نقش عقرب هدیه کرد. وقتی تیریون بخاطر قتل جافری محاکمه می‌شد، اوبرین یکی از سه قاضی بود. یک روز قبل از اینکه محاکمه برگزار شود، اوبرین قبول کرد که قهرمان تیریون در محاکمه با مبارزه باشد به شرط اینکه تیریون قاتل الیا را به او معرفی کند. تیریون شرط اوبرین را قبول کرد. او هرگونه همکاری پدرش در اینکار را انکار کرد اما گفت که آموری لورچ فقط رینیس را کشته و سر گرگور قاتل اگان و الیا است. اوبرین قبل از این می‌دانست که حریف او در مبارزه گرگور خواهد بود.
با وجود برتری اندامی سر گرگور، اوبرین از سرعت زیاد خود استفاده کرد و چندین بار گرگور را زخمی‌کرد و توانست با پیدا کردن شکاف‌های در سپر گرگور، او را فلج کند و وقتی که کوه از دنبال کردن او خسته شد، زردپی پایش را برید. وقتی اوبرین در شرف تمام کردن کار بود، کلگین نقش زمین شده اوبرین را گرفت و اول با مشت زره دار خود به صورت او کوبید، پس از شکاندن دندان‌ها و له کردن چشم‌هایش، سرش را متلاشی ساخت. با این حال، قبل از مرگ اوبرین، گرگور با نعره‌ای به کشتن الیا و اگان اعتراف کرد تا همه بشنوند.
اوبرین انتقام خود را پس از مرگ گرفت با زهری مخصوص که باعث شد گرگور خیلی آهسته و با درد و غذابی زیاد بمیرد.
دختران اوبرین، مارهای شنزار، به دنبال انتقام مرگ پدرشان هستند؛ پرنس دوران به آریو هوتاه دستور می‌دهد تا آن‌ها را برای برقرار ماندن صلح دستگیر کند.
تاین سند ذکر می‌کند می‌داند پدرش چه سمی را در برابر کوه (سر گرگور) به کار برده است و ادعا می‌کند که اگر نیزه‌اش با بدن او تماس داشته، کوه هم‌اکنون یک مرد مرده است.
اوتو بولدون (؛ زادهٔ ) یک دونده، سیاست‌مدار، و ورزشکار دو و میدانی اهل ترینیداد و توباگو است. وی در مسابقات بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۷ مدال طلا، ۴ مدال نقره، ۵ مدال برنز شده‌است.
شهرستان کاتو واقع در استان پوکت تایلند است.این شهرستان دارای ۳ شهر و ۱۴ روستا است.
شهرستان تالانگ واقع در استان پوکت تایلند در شمال شهرستان کاتو و شهرستان مینگ پوکت است.فرودگاه بین‌المللی پوکت در شهرستان تالانگ قرار دارد.این شهرستان دارای ۶ شهر و ۴۶ روستا است.
کوکی یونکورا (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. وی در تیم ملی فوتبال ژاپن بازی کرده است.
مارکو پانتانی (؛ ۱۳ ژانویهٔ ۱۹۷۰–۱۴ فوریهٔ ۲۰۰۴) یک دوچرخه‌سوار ایتالیایی جاده بود که در دوران خود به عنوان یکی از برترین سربالایی‌روها در دوچرخه‌سواری جاده محسوب می‌شد. او توانست در سال ۱۹۹۸ برندهٔ تور دو فرانس و جیرو دیتالیا شود و ششمین رکابزن ایتالیایی قهرمان تور بود. در حال حاضر، پانتانی آخرین دوچرخه‌سواری است که توانسته‌است جیرو و تور را در یک سال فتح کند.
سبک حمله‌ای و رکابزنی هجومی پانتانی او را در اواخر دههٔ ۱۹۹۰ محبوب هواداران کرد. به دلیل بستن دستمال‌سر و صورت تراشیده‌اش به دزد دریایی مشهور بود. سبک پانتانی متضاد متخصصان تایم تریل انفرادی از جمله میگل ایندوراین بود.
هرگز نمونهٔ دوپینگ پانتانی در دوران فعالیت او مثبت نشد، ولی فعالیت او با اتهامات دوپینگ احاطه شده‌بود. در جیرو دیتالیای ۱۹۹۰ به دلیل غیرعادی بودن مقادیر خونی از مسابقه اخراج شد. پس از اتهامات بعدی، پانتانی دچار افسردگی شد که هیچ‌گاه نتواست خود را بازیابی کند. او در سال ۲۰۰۴ بر اثر مسمومیت شدید با کوکائین درگذشت.
پانتانی در ۱۳ ژانویهٔ ۱۹۷۰ در چزنا به دنیا آمد. پدر و مادر او، فردیناندو و تونینا بودند. او در سن یازده سالگی به باشگاه دوچرخه‌سواری فائوستو کوپی در چزناتیکو پیوست. پانتانی در سه دورهٔ متوالی جیروبیو، نسخهٔ آماتور جیرو دیتالیا، در سال‌های ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۲ به ترتیب بر سکوی سوم، دوم و اول ایستاد.
موفقیت پانتانی در جیروبیو باعث شد که به دوچرخه‌سوار حرفه‌ای تبدیل شود و برای ادامهٔ فصل ۱۹۹۲ به تیم کاررا بپیوندد. پانتانی در نخستین مسابقهٔ حرفه‌ای خود در گران پرمیو سیتا دی کامایوره در مکان دوازدهم قرار گرفت. در سال ۱۹۹۳ او در تور ترنتینو پنجم شد و برای کمک به رهبر تیم، کلاودیو چاپوچی برای نخستین بار در جیرو دیتالیا شرکت کرد. هرچند که در مرحلهٔ هیجدهم به دلیل تاندونیت وادار به خروج از مسابقه شد.
در سال ۱۹۹۴ پانتانی در تور ترنتینو و تور توسکانا چهارم شد. سپس برای دومین بار در جیرو دیتالیا حضور یافت و قرار بود به چاپوچی کمک کند. او توانست در دو مرحلهٔ کوهستانی متوالی به پیروزی برسد. او نخستین پیروزی خود را در مرحلهٔ چهاردهم به سوی مرانو کسب کرد. در مرحلهٔ بعدی نیز در پای گردنهٔ مورتیرولو به گروه حمله کرد و به تنهایی در آپریکا به خط پایان رسید تا افزون بر پیروزی در مرحلهٔ پانزدهم، در رده‌بندی اصلی به ردهٔ دوم برسد. پانتانی جیرو را با مقام دوم و بالاتر از ایندوراین (برندهٔ دو دورهٔ گذشتهٔ جیرو) به پایان رساند. او در همان سال برای نخستین بار در تور دو فرانس شرکت کرد و در پایان، بر سکوی سوم ایستاد و برندهٔ رده‌بندی رکابزن جوان شد. در سال ۱۹۹۵ در زمان تمرین با یک خودرو برخورد کرد و جیرو را از دست داد؛ ولی در تور شرکت کرد و در دو مرحله برنده شد. در پایان تور نیز برای دومین بار متوالی، جایزهٔ برترین رکابزن جوان را به دست آورد. پانتانی در مسابقهٔ جادهٔ مسابقات جهانی ۱۹۹۵ در دویتاما سوم شد. مدت کوتاهی پس از بازگشت به ایتالیا در مسابقهٔ میلان-تورینو با یک خودرو تصادف کرد و دچار چند شکستگی در درشت‌نی و نازک‌نی چپ شد. این مصدومیت باعث شد که بیشتر فصل ۱۹۹۶ را از دست بدهد.
پس از توقف حمایت مالی کاررا از تیم دوچرخه‌سواری در پایان سال ۱۹۹۶، تیم ایتالیایی جدیدی به نام مرکاتونه اونو توسط لوچیانو پتزی و به رهبری پانتانی تشکیل شد. افزون بر پانتانی شمار دیگری از رکابزنان کاررا نیز به تیم جدید پیوستند. پانتانی در سال ۱۹۹۷ به جیرو بازگشت، ولی در یکی از مراحل اول مسابقه مصدوم شد و از ادامهٔ جیرو کناره‌گیری کرد. او در تور دو فرانس ۱۹۹۷ به میدان بازگشت و دو مرحله را در آلپ پیروز شد. در پایان تور، پانتانی در مکان سوم ایستاد.
در سال ۱۹۹۸ پانتانی یکی از گزینه‌های پیروزی در جیرو دیتالیا شمرده می‌شد. پانتانی در مراحل ابتدایی از الکس زوله عقب افتاد، همچنین زمانی را در مرحلهٔ پانزدهم که تایم تریل انفرادی بود و در تریسته برگزار می‌شد، از دست داد. پیش از شروع مراحل کوهستانی کوه‌های دولومیت، پانتانی حدود ۴ دقیقه از زوله عقب بود؛ در حالی که یک مرحلهٔ تایم تریل انفرادی دیگر در مرحلهٔ ماقبل آخر باقی‌مانده بود. در مرحلهٔ شانزدهم، پانتانی در سربالایی مارمولادا فرار کرد و با فاصلهٔ بیش از ۴ دقیقه نسبت به زوله از خط پایان گذشت و با فاصلهٔ ۳۰ ثانیه از نفر دوم، پاول تونکوف، به صدر رده‌بندی اصلی رسید. به این ترتیب برای نخستین بار پیراهن صورتی را در مرحلهٔ هفدهم به تن کرد. در این مرحله، با وجود این که پس از تونکوف از خط پایان گذشت، ولی برتری خود را نسبت به او حفظ کرد. در مرحلهٔ هیجدهم دوباره حمله کرد و در سه کیلومتری خط پایان، تونکوف را پشت سر گذاشت تا فاصلهٔ خود با او را به یک و نیم دقیقه برساند. در مرحلهٔ ماقبل آخر نیز پانتانی سوم شد و فاصله‌اش با تونکوف را افزایش داد. در پایان تور، پانتانی به قهرمانی جیرو دیتالیا رسید. هم‌چنین برندهٔ رده‌بندی کوهستان شد و در رده‌بندی امتیازی در مکان دوم ایستاد.
در تور دو فرانس، پانتانی در پایان پرولوگ ابتدایی در مکان ۱۸۱ از میان ۱۸۹ نفر ایستاد و بیش از ۴ دقیقه با یان اولریش فاصله داشت. او توانست در پیرنه با گذر از اولریش در لوشون و پیروزی در پلاتو دو بیل فاصلهٔ خود با او را به ۳ دقیقه کاهش دهد. در نخستین مرحلهٔ کوهستانی آلپ از گرونوبل به لو دو آلپ، پانتانی در فاصلهٔ ۴۸ کیلومتری خط پایان فرار کرد و ۹ دقیقه زودتر از اولریش مرحله را به پایان رساند. در رده‌بندی اصلی، پانتانی با فاصلهٔ ۶ دقیقه با اولریش به صدر رسید و برتری خود را در مراحل پایانی حفظ کرد تا برای نخستین بار، برندهٔ تور دو فرانس شود. اکنون او هفتمین و آخرین دوچرخه‌سواری است که توانسته است در یک سال، برندهٔ هر دو مسابقهٔ جیرو و تور شود.
پانتانی فصل ۱۹۹۹ را با پیروزی‌هایی در مورسیا و کاتالان آغاز کرد. در جیرو، هنگامی که پانتانی در صدر رده‌بندی قرار داشت و تنها یک مرحلهٔ کوهستانی باقی مانده‌بود، میزان هماتوکریت نمونهٔ خون او در مادونا دی کامپیلیو ۵۲٪ اعلام شد که بیشتر از حد مجاز ۵۰٪ تنظیم شده توسط اتحادیه جهانی بود. او از مسابقه اخراج شد و برای دو هفته از مسابقات دوچرخه‌سواری محروم شد. آزمایش هماتوکریت معمولاً به عنوان وارسی سلامتی عنوان می‌شود، ولی مقدار بالای آن می‌تواند نشانهٔ دوپینگ خونی به وسیله اریتروپوئیتین نیز باشد. پانتانی پیش از اخراج از جیرو، در چهار مرحله پیروز شده‌بود و پنج و نیم دقیقه با نفر دوم فاصله داشت. هم‌چنین در صدر رده‌بندی کوهستان و امتیازی قرار داشت. در نتیجهٔ اخراج پانتانی تمام تیم مرکاتونه اونو-بیانچی از مسابقه انصراف دادند. پانتانی تا پایان سال از مسابقات دور ماند.
سال‌ها بعد خبرهایی مبنی بر احتمال دستکاری شدن نمونه توسط جرایم سازمان‌یافتهٔ ایتالیایی اجراکنندهٔ شرط‌بندی‌های غیرقانونی برای جلوگیری از پیروز شدن پانتانی در جیرو منتشر شد.
در فصل ۲۰۰۰، در حالی که یک روز به آغاز جیرو مانده‌بود، پانتانی تصمیم به رکابزنی در مسابقه گرفت. او زمان زیادی را از دست داد و نتوانست فراری انجام دهد؛ ولی در بریانسون که آخرین مرحلهٔ کوهستانی مسابقه بود، به استفانو گارتزلی هم‌تیمی خود کمک کرد که برندهٔ جیرو شود. پانتانی در تور دو فرانس ۲۰۰۰ نیز شرکت کرد و در دو مرحله در مون ونتو و کورشول به پیروزی رسید و در مکان ششم رده‌بندی اصلی قرار گرفت. پیروزی در کورشول آخرین پیروزی او در یک مسابقهٔ حرفه‌ای بود. در مرحلهٔ هفدهم، پانتانی به دلیل مشکل معده از تور کناره‌گیری کرد. این آخرین حضور او در تور بود. در همان سال، پانتانی در مسابقهٔ جادهٔ المپیک سیدنی نیز شرکت کرد و شصت و نهمین نفری بود که از خط پایان گذشت.
پانتانی در سال‌های ۲۰۰۱ و ۲۰۰۲ در حالی که روحیهٔ خود را بر اثر اتهامات دوپینگ از دست داده‌بود، جسته‌گریخته در مسابقات شرکت کرد و نتایج ضعیفی را به دست آورد. در جیرو دیتالیای ۲۰۰۱ پلیس ایتالیا به اتاق همهٔ رکابزنان حاضر هجوم برد و سرنگی حاوی نشانه‌های انسولین در اتاق پانتانی کشف شد. اتحادیه دوچرخه‌سواری ایتالیا او را به مدت هشت ماه محروم کرد؛ ولی به دلیل نبود مدرک، در فرجام‌خواهی برنده شد. پانتانی در سال ۲۰۰۳ دوباره به جیرو بازگشت و در پایان، به مقام چهاردهم رسید. این آخرین حضور او در مسابقات حرفه‌ای بود. پس از دعوت نشدن تیم او به تور دو فرانس ۲۰۰۳ چنین تصور می‌شد که برای شرکت در تور، به تیم بیانچی بپیوندد؛ ولی در اواخر ژوئن پس از بستری شدن در یک کلینیک روانی تخصصی در زمینه اختلالات عصبی، اعتیاد به مواد مخدر و الکل، درخواستی برای حفظ حریم خصوصی خود داد. پس از ترخیص از کلینیک، از پرونده‌ای دربارهٔ تقلب ورزشی مربوط به مقادیر نمونهٔ خون او در جیرو دیتالیای ۱۹۹۹ تبرئه شد. او به یک روزنامهٔ ایتالیایی گفت که مردم باید پانتانی را فراموش کنند، زیرا دچار اضافه وزن شده‌بود.
در اوایل بعد از ظهر ۱۴ فوریهٔ ۲۰۰۴ جنازهٔ پانتانی در هتلی در ریمینی پیدا شد. کالبدگشایی نشان داد که او دچار ادم مغزی و ایست قلبی شده‌است و بررسی پزشکی قانونی، مسمومیت شدید با کوکائین را نشان داد. پانتانی روزهای آخر عمر خود را در تنهایی به دور از دوستان و خانواده و پنهان در اتاق هتل گذراند. در سال ۲۰۰۸ فابیو کارلینو محکوم به تأمین کوکائین با خلوص بیش از حد برای پانتانی، منجر به مرگ او شد. این محکومیت در سال ۲۰۱۱ لغو شد.
پانتانی در چزناتیکو دفن شد. بیست هزار نفر از جمله آلبرتو تومبا، آزگلیو ویچینی و دیگو مارادونا در مراسم تشییع او حضور داشتند.
در سال‌های پس از مرگ پانتانی، مقالات، کتاب‌ها، ترانه‌ها و یک فیلم دربارهٔ او منتشر شده‌اند. زندگی‌نامه‌ها و شرح‌حال‌هایی از جمله توسط خبرنگاران ورزشی، مدیر برنامه و مادر پانتانی نوشته شدند. یک رمان تصویری در سال ۲۰۱۱ منتشر شد که روزشمار رویدادهای منجر به مرگ پانتانی بود. این رمان بر پایه کتابی از فیلیپ برونل، دوست پانتانی، که احتمال به قتل رسیدن او را پیشنهاد می‌کرد، نوشته‌شد. شبکهٔ رای ایتالیا در سال ۲۰۰۷ فیلمی تلویزیونی دربارهٔ پانتانی پخش کرد. همچنین مستندی دربارهٔ زندگی پانتانی در مهٔ ۲۰۱۴ در سینماها به نمایش درآمد.
ازجان‌گذشتگان ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
زمستان‌گذرانی فرایندی است که تعدادی از جانداران با آن زمستان یا دوره‌ای از سال یعنی زمانی که شرایط زمستانی (سرما، دمای زیر-صفر ،یخ، برف، مواد غذایی کم و محدود) فعالیت معمولی یا حتی بقا را دشوار یا نزدیک به غیرممکن می‌سازد را پشت سر می‌گذارند.
تحول مقام به دستگاه اصطلاحی است برای توصیف تغییراتی که در روش طبقه‌بندی و آموزش موسیقی سنتی ایرانی رخ داد و در آن طبقه‌بندی‌های قبلی که بر اساس مقام بود، با طبقه‌بندی‌های جدیدی که بر اساس دستگاه است، جایگزین شد. زمان‌بندی آن مستند نیست و مورد اختلاف نظر است؛ اگر چه در مورد شروع این تحول گمانه‌زنی‌های مختلفی وجود دارد، اما اکثر پژوهشگران پایان این تحول را به اوایل دورهٔ قاجاریه و خاندان فراهانی نسبت می‌دهند.
در فاصلهٔ قرن چهارم تا نهم هجری، موسیقی علمی ایران وضعیت خوبی داشت و از نظام ادواری برای شرح موسیقی با کمک مقام‌ها استفاده می‌شد. در این نظام موسیقایی، دوازده مقام تعریف شده بود که عشاق، نوا، بوسلیک، راست، عراق، اصفهان، زیرافکند، بزرگ، زنگوله، رهاوی، حسینی و حجازی نام داشتند. اما در قرن نهم هجری با تبعیت حکام ایرانی از متعصبین بانفوذی که مخالف موسیقی بودند، رشد علمی موسیقی در ایران متوقف شد و در همین حال تغییرات و جابه‌جایی‌های بسیاری در موسیقی ایران صورت گرفت. زمان شروع جدایی موسیقی ایران از نظام مبتنی بر مقام‌ها دقیقاً مشخص نیست ولی احتمالاً به دورهٔ تیموریان (سدهٔ هشتم تا دهم هجری قمری) بر می‌گردد. در طی این تحولات، مقام‌ها جای خود را به دستگاه‌ها دادند و نظام نوینی برای طبقه‌بندی و تدریس موسیقی شکل گرفت که بعدها ردیف نامیده شد. در این نظام معمولاً هفت دستگاه (همایون، ماهور، شور، سه‌گاه، چهارگاه، راست‌پنج‌گاه و نوا) و پنج آواز برشمرده می‌شود (در منابع مختلف فهرست این آوازها متفاوت ذکر شده اما معمولاً شامل زیر مجموعه‌ای از این موارد است: آواز دشتی، آواز ابوعطا، آواز بیات ترک، آواز افشاری، آواز شوشتری، آواز بیات کرد و آواز بیات اصفهان).
اگرچه، سیر تحول نظام مقامی به دستگاهی یکی از پرسش‌های بنیادین در تاریخ موسیقی ایران است اما پژوهش‌های چندانی در این زمینه انجام نشده‌است. از جمله انتقادهای وارد شده به این تحول آن است که به جای تمرکز روی موسیقی به عنوان یک علم، توجه را فقط روی موسیقی به عنوان یک هنر اجرایی معطوف کرده و بیان‌گر یک نظریهٔ روشنگر دربارهٔ موسیقی نیست.
اصطلاح "تحول مقام به دستگاه" یا "تحول نظام مقامی به دستگاهی" اصطلاحی است که برای توصیف مجموعهٔ اتفاقاتی به کار می‌رود که منجر به آن شدند که موسیقی ایرانی به جای آن که با استفاده از مقام‌ها طبقه‌بندی شود و با کمک نظریهٔ ادوار توصیف شود، با استفاده از دستگاه‌ها طبقه‌بندی گردد و به کمک ردیف آموزش داده شود. این تحولات هم در بعد «فضایی-صوتی» و هم در بعد «زمانی-وزنی» موسیقی ایرانی رخ داده‌اند و دیدگاه عموم آن است که این تحولات عمدتاً در دورهٔ قاجاریه رخ داده و توسط خاندان فراهانی شکل گرفته‌است. حاصل این تحولات فاصله گرفتن موسیقی ایرانی از موسیقی دیگر کشورهای جهان اسلام بوده‌است.