moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در ۱ نوامبر ۲۰۱۸، سربازان ترکیه و آمریکا گشت‌های مشترک در اطراف منبج در امتداد خطوط مقدم منطقهٔ شورشیان سپر فرات و شورای نظامی منبج را آغاز کردند. گشت‌های مشترک به عنوان بخشی از «نقشهٔ راه» برای کاهش تنش میان ستیزجویان در منطقه و تنش میان دو طرف هم‌پیمانان ناتو دیده شدند.
در ۲۸ دسامبر ۲۰۱۸، رسانه‌های دولت سوریه اعلام کردند که ارتش سوریه وارد منبج شده‌است، ادعایی که توسط منابع دیگر مورد اختلاف قرار گرفته و گزارش شده‌است که نیروهای سوریه‌ای در منطقهٔ اطراف شهر مستقر شده‌اند و وارد منبج نشده‌اند.Syria army enters Kurdish-held Manbij: state media: Reported troop entry into Manbij comes after Kurdish YPG asked for government help in preventing a 'Turkish invasion'. Aljazeera, 28 December 2018.Syria war: Government forces 'enter Manbij' amid Turkey threats. BBC, 28 December 2018.
در ۱۵ ژانویهٔ ۲۰۱۹ یک حملهٔ انتحاری در منبج که گفته می‌شود کار داعش بوده، دست‌کم ۱۹ کشته بر جای گذاشت. چهار تن از کشته‌شدگان و سه تن دیگر از زخمی‌شدگان، پرسنل نظامی آمریکا بوده‌اند. دو نفر از کشته‌های آمریکا، سرباز بوده‌اند و دو نفر دیگر غیرنظامی بوده‌اند که یکی از آن‌ها یک کارمند وزارت دفاع آمریکا بود که در حمایت از آژانس اطلاعات دفاع کار می‌کرد و یکی از کارمندان Valiant خدمات یکپارچه بود که مقاطعه‌کار از عملیات‌های آمریکا بود.
پس از خروج نیروهای آمریکایی و دیگر نیروهای غربی از شمال سوریه، در جریان حملهٔ نظامی ترکیه به شمال سوریه، در ۱۵ اکتبر ۲۰۱۹، ارتش سوریه و پلیس نظامی روسیه وارد منبج شدند تا مانع حملهٔ ترکیه و ارتش آزاد سوریه (تحت حمایت ترکیه) به منبج شوند.
شهر جبله در استان لاذقیه در کشور سوریه واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۶۸٫۳۶۸ نفر است.
اعزاز در استان حلب که در شمال کشور سوریه واقع شده‌است. در سال ۲۰۱۸ جمعیت این شهر ۱۹۴٬۴۶۷ نفر بوده‌است.
ساکنان این شهر را کردها و اعراب تشکیل می‌دهند.
با آغاز جنگ داخلی سوریه در ۱۹ ژوئیه ۲۰۱۲، شورشیان مخالف دولت سوریه موفق به کنترل اعزاز شدند."Syrian TV shows images of Assad as battles rage on for control of Damascus" , "Al-Arabiya" News این شهر به شدت به عنوان یک مسیر تدارکاتی در نزدیکی مرز ترکیه - سوریه ارزش دارد.
داعش کنترل اعزاز را در اکتبر ۲۰۱۳ به دست گرفت، اما در فوریه ۲۰۱۴ از شهر خارج شد و از بقیه مناطق آن جدا شد.
پس از خروج داعش، اعزاز تحت کنترل گروه طوفان شمالی قرار گرفت، طوفان شمالی یکی از گروه‌های تحت حاکمیت جبهه اسلامی که در آن زمان بخشی از ارتش آزاد سوریه بود. پس از مدتی یک کمیته شریعت مسئول اجرای قانون شریعت، توسط تیپ طوفان شمالی در شهر تشکیل شد. همچنین شورای شهر اعزاز نیز در زمینه خدمات عمومی نظارت دارد. داعش در طی عملیات شمالی خود در سال ۲۰۱۵ به اعزاز نزدیک شد اما به‌طور مستقیم به شهر حمله کرده و روستای کفره و مناطق اطراف آن را تصرف کرد. تا ماه اکتبر سال ۲۰۱۶ نیروهای داعش در نهایت از فرمانداری حلب بیرون رانده شدند و دیگر قادر به تصرف اعزاز نشدند. با این وجود، اعزاز در ژانویه ۲۰۱۷ مورد یک حمله تروریستی بزرگ قرار گرفت که بعداً داعش مسئولیت حمله را برعهده گرفت.
تا ژانویه ۲۰۱۵، جبهه النصره در شهر حضوری محدود داشت و یک مسجد را کنترل می‌کرد. تا اکتبر ۲۰۱۵، جبهه النصره و یک تیپ از ارتش آزاد سوریه مشترکاً شهر را کنترل می‌کردند.Syrian Kurdish leader: Moscow wants to work with us Al Monitor, 8 October 2015 در جریان تهاجم شمال حلب، اعزاز به‌طور محدود مورد حمله قرار گرفت.
سربازان گمنام ترکمن در نوامبر ۲۰۱۵ به عنوان بخشی از اقدام آمریکا و ترکیه علیه دولت اسلامی عراق و شام وارد اعزاز شدند. این نیروها اهل ترکیه بودند و در ترکیه آموزش‌دیده بودند.
ترکیه که از پیشروی نیروهای دموکراتیک سوریه واهمه داشت، پس از مدتی اعزاز را خط قرمز خود دانست و اظهار داشت که نیروهای کرد نباید شهر را تصرف کنند.
تا اواخر سال ۲۰۱۷، اعزاز مرکز دولت انتقالی سوریه بود.
ابوکمال یا البوکمال شهری در استان دیرالزور در امتداد رود فرات در کشور سوریه واقع شده‌است. این شهر با کشور عراق هم‌مرز است. جمعیت این شهر ۶۰٫۵۰۵ نفر است.
در جریان جنگ داخلی سوریه، در اواخر ژوئیه ۲۰۱۲، ارتش آزاد سوریه به همراه پست مرزی مرتبط با عراق، این شهر را تصرف کرد. در اوایل سپتامبر ۲۰۱۲، فرانس ۲۴ گزارش داد که فرودگاه نظامی حمدان تحت حمله ارتش آزاد سوریه قرار دارد. در ۱۶ نوامبر ۲۰۱۲، ارتش آزاد سوریه فرودگاه نظامی حمدان و حومه آن را تصرف کرد که زمانی برای انتقال محصولات کشاورزی مورد استفاده قرار می‌گرفت، اما به پایگاهی برای هلیکوپتر و تانک‌های نظامی تبدیل شده بود. تصرف پایگاه حمدان به این معنا بود که نیروهای ارتش سوریه همه پایگاه‌های هوایی استان دیرالزور (به غیر از فرودگاه نظامی در شهر دیر الزور) را از دست داده‌اند.
ابوکمال بین اواخر ژوئن و اوایل ژوئیه ۲۰۱۴ در طی یک حمله سه‌ماهه در استان دیر الزور به دست نیروهای داعش افتاد. در ۳ ژوئیه ۲۰۱۴، دیدبان حقوق بشر سوریه اعلام کرد که شهر میادین، دومین شهر بزرگ استان دیر الزور پس از عقب‌نشینی جبهه النصره، تحت کنترل داعش درآمد. در ۳ ژوئیه ۲۰۱۴، همه شهرها و روستاهای موجود در مسیر ابو کمال به الباب که از استان رقه عبور می‌کردند به اشغال داعش درآمدند.
به دلیل فاصله گرفتن از خط مقدم، این شهر از سال ۲۰۱۴ (پیشروی داعش) تا سال ۲۰۱۷ (عقب‌نشینی داعش) شاهد درگیری‌های کوچکی بوده‌است. در جریان توقف درگیری‌ها، در ژوئن ۲۰۱۶ ابو کمال هدف حمله جیش مغاویر الثوره (گروه شورشی تحت حمایت آمریکا) قرار گرفت این حمله تنها یک روز طول کشید و منجر به شکست کامل جیش مغاویر الثوره به ابو کمال شد.
در ۱۴ اکتبر ۲۰۱۷ ارتش سوریه کنترل شهر میادین واقع در ۸۰ کیلومتری ابو کمال را به دست گرفت. پس از آن ابو کمال به تنها شهر بزرگ باقی مانده در کنترل داعش تبدیل شد.
در ۲۵ اکتبر ۲۰۱۷، جاده القائم - ابو کمال - میادین - دیرالزور پس از یک سری حملات هوایی که توسط نیروی هوایی روسیه انجام شده بود، مسدود شد.
از ۱ تا ۴ نوامبر ۲۰۱۷ بمب افکن Tu-22M3 روسیه حمله هوایی به اشیاء داعش در نزدیکی ابو کمال انجام داد. در ۷ نوامبر ۲۰۱۷ ارتش سوریه با پشتیبانی نیروهای ایرانی و حزب‌الله عملیات بازپس‌گیری ابوکمال از داعش را آغاز کرد.
در ۹ نوامبر ۲۰۱۷، داعش از ابوکمال عقب‌نشینی کرد پس از آن، نیروهای داعش در روستاها و شهرهای کوچک در بیابان سوریه پراکنده شدند. ژنرال علی میهوب، سخنگوی ارتش، اعلام کرد که: ″آزادسازی ابو کمال از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است، زیرا پروژه این گروه در منطقه و به‌طور کلی توهمات هواداران آن برای تقسیم سوریه، شکست خورد بخش‌های بزرگی از مرز سوریه با عراق را کنترل کرده و امنیت مسیرهای بین دو کشور را تأمین کردیم. ″
یک روز بعد سرهنگ سرگئی سوروکین، فرمانده نیروهای روسیه در سوریه، بازپس‌گیری ابو کمال را تأیید کرد وی همچنین گفت:«واحدهای گروهان پنجم حمله، گروه‌های حمله به فرماندهی سرتیپ سهیل و دیگر شبه نظامیان، با پشتیبانی نیروی هوایی روسیه در آزادسازی ابو کمال شرکت کردند. در مراحل پایانی جنگ، ارتش عربی سوریه کنترل مرزهای سوریه و عراق را در نزدیکی رود فرات به دست آورد.».
با این وجود، این شهر در ۱۱ نوامبر ۲۰۱۷ مجدداً به کنترل داعش درآمد. ارتش سوریه و هم پیمانانش در ۱۹ نوامبر ۲۰۱۷ کنترل کامل شهر را به دست گرفتند. نگرانی‌ها در این مورد که داعش از منطقه بیرون رفته‌است، چه اتفاقی خواهد افتاد، افزایش‌یافته‌است.
به دنبال از بین بردن داعش، شبه نظامیان متحد ایران از اواخر سال ۲۰۱۷، ابو کمال و حومه آن را تصرف کردند. از اواخر سال ۲۰۱۷ میلادی، نیروهای بسیج مردمی عراق که با سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران ارتباط دارند، کنترل گذرگاه مرزی قائم را در دست داشتند؛ در حالی که حزب‌الله و شبه نظامیان حیدریون، فاطمیون و زینبیون کنترل میادین، غرب ابو کمال و مناطق جنوبی رودخانه فرات را در دست داشتند. نیروهای دموکراتیک سوریه (SDF) کنترل مناطق شمالی فرات را در دست داشتند.
فاکس‌نیوز در ۴ سپتامبر ۲۰۱۹ مدعی شد که تصاویری ماهواره ای به دست آورده که نشان می‌دهد ایران یک پایگاه نظامی جدید را در سوریه در کنار پایگاه نظامی امام علی،Airstrikes at Al Bukamal? The alleged Iranian base and the 'explosions' در نزدیکی ابوکمال در مرز سوریه و عراق احداث کرده‌است. در ۹ سپتامبر ۲۰۱۹ فاکس نیوز گزارش داد که «شبه نظامیان تحت حمایت ایران» هدف حملات هوایی قرار گرفته‌اند و دستکم ۱۸ تن از نیروهای ایرانی و متحد آن در آن حمله کشته شدند که به نظر می‌رسد این حمله، مشابه حمله هوایی سال ۲۰۱۸ به پایگاه کتائب حزب‌الله است. همچنین پنج حمله هوایی مشابه در عراق بین ۱۹ ژوئیه تا ۲۵ اوت ۲۰۱۹ اتفاق افتاد.
در ۳۰ سپتامبر ۲۰۱۹ و پس از هشت سال تعطیلی، سوریه و عراق دوباره گذرگاه مرزی القائم بین ابوکمال و قائم را بازگشایی کردند.
در ۲۵ دسامبر ۲۰۱۹ سایت‌های متعلق به شبه نظامیان ایرانی در منطقه دیر الزور در شرق سوریه در نزدیکی مرز با عراق مورد یک حمله موشکی قرار گرفتند. به گفته دیدبان حقوق بشر سوریه، دومین حمله در این ناحیه در عرض یک هفته گزارش شده‌است در این حمله ۵ تن کشته شدند و سه تن دیگر نیز در حمله اولیه کشته شده‌اند. مقر شبه نظامیان ایرانی در ابوکمال و یک سایت در الجلاء واقع در شمال ابوکمال در این حمله مورد اصابت قرار گرفت.5 killed in strikes against Iranian militias in eastern Syria گزارش‌ها حاکی از آن است که پایگاه نظامی حزب‌الله نیر مورد حمله قرار گرفته‌است.Report: Five killed in missile strike on pro-Iranian militias in Syria
شهر التل در ریف دمشق که در جنوب کشور سوریه واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۵۷٫۶۸۵ نفر است.
میادین (به انگلیسی: Maidaan) یک فیلم سینمایی هندی در ژانر فیلم زندگی‌نامه‌ای و ورزشی به کارگردانی و نویسندگی امیت راویندرنات شارما است. بازیگران اصلی این فیلم اجی دیوگن و پریامانی هستند.
فیلمبرداری اصلی در ۱۹ اوت ۲۰۱۹ آغاز شد. این فیلم داستان دوران طلایی فوتبال هند را بین سالهای ۱۹۵۶–۱۹۶۲ را روایت می‌کند.
این فیلم قرار بود در تاریخ ۲۷ نوامبر ۲۰۲۰ اکران شود.
ولی به سال ۲۰۲۱ موکول شد.
شهر نوا در استان درعا در کشور سوریه واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۵۶٫۹۴۶ نفر است.
ایزرا]]
شهر الرستن در حمص در کشور سوریه واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۵۵٫۷۴۹ نفر در سال ۲۰۰۸ بوده‌است.
پس از آغاز جنگ داخلی سوریه این شهر به کنترل مخالفان بشار اسد درآمد و پس از تصرف تقریباً کامل شهر حمص در سال ۲۰۱۴ به دست ارتش بشار اسد، باقی شورشیان در محاصره به ریف شمالی حمص از جمله این شهر عقب‌نشینی کردند. طی توافقی بین حکومت اسد و مخالفان در سال ۲۰۱۸، مخالفان به همراه خانواده‌هایشان شهر را ترک کرده و به ادلب و جرابلس منتقل شدند و در نتیجه ارتش بشار اسد کنترل الرستن را به دست گرفت 98 درصد این شهر را عرب های سنی و 2 درصد باقی مانده را ترکمن های سنی تشکیل می دهند.آتش بس در حمص سوریه با توافق نظامیان روسیه و مخالفان مسلح یورونیوز فارسیحامیان و مخالفان بشار اسد مرتکب جنایت می‌شوند یورونیوز فارسی
کوبانی (نام رسمی: عین‌العربStatement attributable to the Spokesman for the Secretary-General on the situation in Ayn al-Arab, Syria، United Nations) شهری واقع در بخش‌های کردنشین سوریه است.شرایط حاد در اطراف شهر کردنشین کوبانی، بی‌بی‌سی فارسیداعش و محاصره کوبانی، بی‌بی‌سی فارسی این شهر در استان حلب در شمال سوریه واقع شده‌است.در درگیری‌ها بر سر کوبانی «بیش از ۵۰۰ نفر کشته شده‌اند»، بی‌بی‌سی فارسی جمعیت این شهر ۵۲٬۱۱۵ نفر است. کوبانی در نزدیکی محدوده مرزی با ترکیه واقع شده‌است.گروه دولت اسلامی کوبانی را «در محاصره کامل گرفت»، بی‌بی‌سی فارسی این شهر تا مرز ترکیه کمتر از دو کیلومتر فاصله دارد.
قبل از جنگ داخلی سوریه، کوبانی با قریب به ۴۵٬۰۰۰ نفر جمعیت ثبت شده بود. اکثریت ساکنین کردها بودند و دارای اقلیت‌های عرب، ترکمن و ارمنی بودند.
از سپتامبر ۲۰۱۴ تا ژانویه ۲۰۱۵، این شهر توسط دولت اسلامی عراق و شام تحت محاصره بود. بسیاری از اماکن شهر ویران شد و بیشتر جمعیت به ترکیه گریختند. در سال ۲۰۱۵، پس از بازگشت بسیاری از ساکنان به شهر، بازسازی شهر آغاز شد.
تپه میشه‌نورجنگ نابرابر در کوبانی و حمله هوایی نیروهای ائتلافی به دولت اسلامی، دویچه وله فارسی در شرق و تپه تل‌شعیر در ۴ کیلومترینیروهای کرد «یک تپه مشرف به کوبانی را پس گرفتند»، بی‌بی‌سی فارسی غرب شهر کوبانی واقع شده.گسترش جنگ شهری در کوبانی؛ اعتراض به سیاست ترکیه، بی‌بی‌سی فارسی شمال شهر کوبانی نقطه صفر مرزی با کشور ترکیه است.Syria Border Town, Kobani, May Fall to ISIS, Leader of Turkey Warns, The New York Times
شهر کردنشین سوروچ در ترکیه، در فاصله ۱۵ کیلومتری با کوبانی واقع شده‌است.Syrian Kurds reportedly holding back Isis militants in Kobani, The Guardian
در ۱۹ ژوئیه ۲۰۱۲ یگان‌های مدافع خلق (YPG) کنترل کوبانی را به دست گرفتند. مقامات سوریه در کوبانی و دیگر شهرهای کردنشین سوریه، ادارات و مراکز دولتی را بدون هیچ گونه درگیری بین نیروهای سوریه و کردها تخلیه کردند. از ژوئیه ۲۰۱۲، کوبانی تحت کنترل نیروهای کرد قرار گرفت. سیاستمداران کُرد خودمختاری منطقه را پیش‌بینی کردند که بخشی از آن را کردستان سوریه در بر می‌گیرد.
پس از رویدادهای مشابه دیگر در اوایل سال ۲۰۱۴، در ۲ ژوئیه شهر و روستاهای اطراف کوبانی تحت حملهٔ گسترده جنگجویان دولت اسلامی عراق و شام قرار گرفتند. داعش در ۱۶ سپتامبر محاصره کوبانی را با هجوم همه‌جانبه از غرب و جنوب این شهر از سر گرفت.کوبانی زیر آتش سنگین شبه‌نظامیان دولت اسلامی، دویچه‌وله فارسی
کانتون کوبانی چند ماه تحت حمله شبه نظامیان داعش قرار داشت. در سپتامبر ۲۰۱۴، شبه نظامیان بیشتر منطقه کوبانی را تصرف کردند و بیش از ۱۰۰ روستای کردنشین را به تصرف خود درآوردند. در نتیجه پس از تصرف شهر توسط داعش، بیش از ۲۰۰٬۰۰۰ پناهنده کُرد از کانتون کوبانی به ترکیه گریختند. اما مقامات ترکیه اجازه ندادند که پناهندگان با وسایل نقلیه یا احشام وارد ترکیه شوند.
ستیزه‌جویان داعش در روستاهای تصرف شده، اقدام به قتل‌عام زنان ربوده‌شده کردند. با این حال، ستیزه‌جویان داعش قادر به تصرف کامل کوبانی نشدند، زیرا نیروهای YPG و YPJ توانستند از بخشی از کوبانی و چند شهرک در حوالی آن دفاع کنند. پس از هفته‌ها انزوا، که ناشی از ممانعت ترکیه از ورود اسلحه و جنگنده‌ها به این شهر بود (که به نوبه خود به دلیل خصومت ترکیه نسبت به کردها با هر گونه ارتباط با پ ک ک) بود، نیروهای ائتلاف به رهبری ایالات‌متحده شروع به هدف قرار دادن مواضع داعش با تعداد بیشتری از حملات هوایی کردند. از سپتامبر ۲۰۱۴ تا ژانویه ۲۰۱۵، صدها حمله هوایی به جنگجویان داعش انجام شده و اغلب ساختمان‌های اداری و خانه‌ها را در مرکز شهر هدف قرار گرفتند و همین باعث توقف پیشروی داعش شد. در ۲۰ اکتبر چند گزارش وجود داشت مبنی بر اینکه ترکیه تحت فشار قابل‌توجه ایالات‌متحده اجازه داد تا مبارزان کرد از کردستان عراق وارد کوبانی شوند. در ۲۹ اکتبر حدود ۱۵۰ سرباز کُرد پذیرفته شدند که پس از آن موج محاصره به نفع کردها تغییر شد. در ۲۶ ژانویه ۲۰۱۵ با شکسته شدن محاصره کوبانی، داعش از کوبانی عقب‌نشینی کرد و در نتیجه این شهر به کنترل YPG درآمد.YPG retakes the entire city of Ayn al- Arab "Kobani" after 112 days of clashes with IS militants
در ۲۵ ژوئن ۲۰۱۵، پیکارجویان دولت اسلامی عراق و شام سه بمب را در کوبانی، نزدیک به گذرگاه مرزی ترکیه منفجر کردند و حمله غافلگیرانه ای را در این شهر انجام دادند. دست‌کم ۲۲۰ غیرنظامی کُرد در کشتارهای جمعی پیکارجویان داعش کشته شدند یا توسط راکت‌های این گروه کشته شدند. تعدادی دیگر نیز در این حمله زخمی شدند در نتیجه این حمله تبدیل به یکی از بدترین قتل‌عام‌های داعش در سوریه شد. در یک گزارش دیگر، دیدبان حقوق بشر سوریه و سخنگوی یگان‌های مدافع خلق اعلام کردند که بیش از ۲۰۰ غیرنظامی کرد قتل‌عام شدند. زنان و کودکان در میان اجسادی بودند که در داخل خانه‌ها و خیابان‌های کوبانی و روستاهای اطراف آن یافت شدند. بعداً دیده‌بان حقوق بشر سوریه اظها کرد که داعش به هر چیزی که حرکت می‌کند شلیک کرده‌است. از جمله در روستای برخ بوتان، در حدود ۲۰ کیلومتری جنوب کوبانی مرتکب جنایت جنگی شده‌است و حداقل ۲۳ کرد سوری شامل زنان و کودکان را اعدام کرده‌است. نیروهای کرد و دولت سوریه ترکیه را به دست داشتن در حمله متهم کردند، اما ترکیه این ادعاها را انکار کرد.
پس از شکستن محاصره داعش در اوایل سال ۲۰۱۵، هیئت بازسازی کوبانی خواستار کمک‌های بین‌المللی شد. به گفته سخنگوی کردهای سوریه که شهر را کنترل می‌کنند، ۷۰ درصد کوبانی تخریب شده بود. تلاش‌های بسیاری برای حمایت از کوبانی، به ویژه از جوامع کُرد در ترکیه و عراق صورت گرفته‌است. کمک‌های بسیاری از سازمان‌های اروپایی نیز ارائه شده‌است. از ماه مه ۲۰۱۵، ترکیه مرز را بسته نگه داشته، اما به برخی از مواد اجازه داده تا به شهر برسند. جامعه جهانی، از جمله ایالات متحده آمریکا، هیچ علاقه ای به بازسازی این شهر نشان نداده‌است، و بر ترکیه به این موضوع فشار نیاورده اند. تا ماه مه ۲۰۱۵، بیش از ۵۰٬۰۰۰ نفر به شهر ویران شده بازگشتند. در ماه مه مقامات کوبانی با کمک شهرداری دیاربکر توانستند پس از ۸ ماه آب جاری، تعمیر خطوط لوله و تمیز کردن مخزن آب اصلی، پمپ آب و تأمین آب منطقه شهری را احیا کنند. تا مه ۲۰۱۶، با وجود چالش‌های محاصره ترکیه، بازسازی و بازگشت ساکنان به خوبی در راه بود.
در سپتامبر ۲۰۱۶، هلال‌احمر کرد، علی‌رغم هشدارهای مکرر اتحادیه اروپا، در شهر تحت نام «بیمارستان کوبانی»، اولین بیمارستان خود در کانتون کوبانی، پس از آنکه بسیاری از سازمان‌های بین‌المللی دست یاری داده بودند و تجهیزات پزشکی ویژه، یونیسف و پزشکان بدون‌مرز را به‌طور خاص ارسال کردند، یک بیمارستان را افتتاح کرد. اتحادیه اروپا این هشدارها را به این دلیل ارسال کرده‌بود که این بیمارستان از صاحب قانونی مشروع، دکتر عزت افندی، یک شهروند اتریشی، به زور اسلحه گرفته شده‌است. بسیاری از اسناد و بومیان این ادعا را تأیید کرده‌اند.
تا سال ۲۰۱۹، قساوت‌های داعش باعث شد که بسیاری از خانواده‌هایی که در کوبانی سکونت دارند دین مسیحیت را بپذیرند در حالی که سایر ساکنان ترجیح دادند که ملحد و نژاد پرست شوند.
پس از حمله نظامی ترکیه به شمال سوریه (۲۰۱۹) موجودیت این شهر مورد تهدید قرار گرفت، در نتیجه نیروهای دموکراتیک سوریه با دولت سوریه به توافق رسیدند براساس این توافق، ارتش سوریه که مورد حمایت پلیس نظامی روسیه است، نیروهای خود را به کوبانی اعزام خواهد کرد تا مانع حمله ترکیه شود. نیروهای طرفدار دولت تا میانه اکتبر ۲۰۱۹ وارد شهر شدند و رسانه‌های دولتی سوریه تصاویری از سربازان سوری را منتشر کردند که پرچم سوریه را در شهر بالا برده‌اند. پس از پذیرش توافق‌نامه «منطقه حائل» در شمال سوریه، به نیروهای نظامی کرد دستور داده شد تا از شهر خارج شوند. با این حال، گزارش شده‌است که اداره مستقل شمال و شرق سوریه هنوز در کنترل داخلی این شهر قرار دارد، در حالی که نیروهای سوریه و روسیه در امتداد مناطق مرزی موضع گرفته‌اند و گشت‌های نظامی در امتداد خیابان‌های شهر را آغاز کرده‌اند.ارتش سوریه با کمک روسیه وارد شهر کوبانی در شمال سوریه شد دویچه وله فارسی
شهر خان شیخون در استان ادلب در کشور سوریه واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۵۰٫۹۴۰ نفر است.
با شروع جنگ داخلی سوریه، این شهر در سال ۲۰۱۴ به کنترل مخالفان دولت بشار اسد درآمد."Syrian Army violently disrupts al-Nusra meeting in Khan Shaykhun, Idlib ". 3 May 2016. Al-Masdar News."Death toll rises in Syria 'gas attack'". Deutsche Welle. 4 April 2017. خان شیخون از سال ۲۰۱۴، یکی از پایگاه‌های جبهه النصره به‌شمار می‌رود."
طبق گفته مخالفان، در ۴ آوریل ۲۰۱۷، این شهر با استفاده از سلاح‌های شیمیایی مورد حمله هوایی قرار گرفت. در جریان حمله شیمیایی، ۹۲ نفر کشته و چند صد نفر زخمی شدند. ایالات متحده آمریکا و دیگر کشورهای اروپایی، دولت سوریه را مسئول حمله شیمیایی دانستند. اما دولت سوریه حمله شیمیایی به خان شیخون را رد کرد و آن را ساختگی دانست. پس از چند ماه آرامش نسبی، این شهر در سپتامبر ۲۰۱۷ دوباره توسط جنگنده‌های سوریه و روسیه بمباران شد.Civil Defense: ‘Life at a complete standstill’ in Khan Sheikhoun after dozens of airstrikes in past week , Syria Direct, 25 September 2017
در تاریخ ۲۷ فوریه ۲۰۱۸، رسانه‌های طرفدار دولت سوریه گزارش دادند که تحریر الشام از شهر خان شیخون عقب‌نشینی کرده و توسط دیگر گروه‌های شورشی از غرب حلب نیز اخراج شده‌است. اما در اواسط آوریل ۲۰۱۸، تحریر الشام بار دیگر وارد شهر شد.Dozens of medical facilities close in protest after rebel infighting damages Idlib hospital, SyriaDirect APR. 16, 2018 تا سال ۲۰۱۹، تقریباً همه ساکنان، شهر را ترک کرده بودند.
در ۲۰ اوت ۲۰۱۹ ارتش سوریه کنترل کامل شهر خان شیخون را به دست گرفت.دیده‌بان حقوق بشر سوریه: نیروهای دولتی کنترل کامل خان شیخون را در دست دارند یورونیوز فارسی
شهر النبک در ریف دمشق در کشور سوریه واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۵۰٫۹۲۳ نفر است.
شهر خمیس مشیط در عسیر در کشور عربستان واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۳۷۲٫۶۹۵ نفر است.
شهر المبرز در استان الشرقیه در کشور عربستان واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۲۸۵٫۰۶۷ نفر است.
شهر حَفَر الباطِن در استان الشرقیه در کشور عربستان واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۲۳۱٫۹۷۸ نفر است.
این شهر در ۴۰۰ کیلومتری شمال ریاض، ۹۴ کیلومتری مرز کویت و ۷۴ کیلومتری مرز عراق واقع شده‌است. این شهر در شهرستان حفرالباطن و در دره خشکی به نام وادی باطن واقع شده‌است. این وادی خود بخشی از دره‌ای بزرگ‌تر و طولانی‌تر به نام وادی رُمه است که بستر رودی است که هم‌اینک خشک شده و پیش از این آب آن به سوی مدینه روان بوده و به خلیج فارس می‌ریخته است. ساکنان حفر الباطن آن مسلمان اهل سنت
در سده نخست هجری (۶۳۸ میلادی) حفرالباطن تنها مسیری در بیابان بود که زائرانی که از عراق به مکه می‌رفتند از آن گذر می‌کردند. در آن زمان در این سرزمین هیچ آبی در دسترس نبود و مسافران ناچار بودند مسافتی طولانی را بدون دسترسی به آب بپیمایند. در زمان فرمانروایی عثمان بن عفان (۶۴۴ تا ۶۵۶ م) شکایت زائران به گوش ابوموسی اشعری، از یاران پیامبر اسلام، رسید و او به این امر رسیدگی کرده و چاه‌هایی را در این منطقه (در دره باطن) حفر کرد و از آن زمان این محل به نام حفرالباطن (چاه دره باطن) معروف شد.
شهر الخرج در جنوب شرقی ریاض و در کشور عربستان واقع شده‌است.
شهر ثقبه در استان شرقی در کشور عربستان واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۱۹۱٫۸۲۶ نفر است.
شهر عرعر در الحدود الشمالیه در کشور عربستان سعودی واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۱۴۵٫۲۳۷ نفر است.
الحویه یک منطقهٔ مسکونی در عربستان سعودی است که در استان مکه واقع شده‌است. جمعیت این منطقه ۱۳۲٫۰۷۸ نفر است.
شهر سِکاکه در استان الجوف در کشور عربستان واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۱۲۲٫۶۸۶ نفر است.
شهر القریه در استان جوف در کشور عربستان واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۱۰۰٫۴۳۶ نفر است.
ظهران شهری در استان شرقی عربستان سعودی است. جمعیت این شهر تا سال ۲۰۲۱ میلادی ۲۴۰٬۷۴۲ هزار نفر است. این شهر همراه با دو شهر دمام و خبر منطقه کلان‌شهری ظهران عربستان را با جمعیت ۴٬۱۴۰٬۰۰۰ تا سال ۲۰۱۲ تشکیل داده‌اند. دفتر مرکزی شرکت سعودی آرامکو برای بیش از هشتاد سال در شهر ظهران قرار داشته‌است. ساکنان ظهران مسلمان و از اهل سنت هستند.
شهر الباحه در استان باحه و در منطقه حجاز در کشور عربستان واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۸۵٫۲۱۲ نفر است. این شهر یکی از نقاط گردشگری تبلیغ شده توسط دولت سعودی می باشد.
رس ، شهری است در کشور عربستان سعودی واقع در شبه جزیره عربستان. شهر رس دومین شهر منطقهٔ القصیم از ناحیهٔ وسعت است. رس در منطقهٔ القصیم در نجد مابین خط طول (۳۱، ۴۳) شرقی، وخط دائری عرض (۵۲، ۲۵) شمالی، واقع شده‌است.
«شهر رس» در فاصلهٔ ۸۰ کیلومتری شهر بریده، و در ۴۰۰ کیلومتری شهر ریاض، و در ۴۵۰ کیلومتری شهر مدینه، و در ۸۰۰ کیلومتری شهر مکه واقع شده‌است.
ابن منظور در (لسان العرب) آورده‌است: «الرس» و «الرسیس» نام دو دره أی مشهور در نجد است، همچنین گویند «الرس» نام چشمه أی در بلاد عرب ونام دره أی است، در این باره گفته أند: «الرس» موضع آب از آن قبیلهٔ (بنی منقذ ابن أعیا بنی أسد) است، در مورد «الرس» شاعر (زهیر) می‌گوید:
جمعیت شهر رس بر أساس سرشماری سال ۱۴۲۷هجری قمری در حدود ۱۳۶۱۶۴ نفر بوده‌است.
«اَلرَس» در زبان عربی یعنی (البئر القدیمة) بمعنای «چاه کهنه» است. در بارهٔ «اَلرَس» حسان پسر ثابت أنصاری در این قصیده می‌گوید:
«اَلرَس» منطقه‌ای بسیار قدیمی است که تاریخش به دوران قبیلهٔ ثمود (قوم صالح) بر می‌گردد، این مکان بر سر راه قبائل عرب قرار داشته و قافلهٔ تجارتی آن‌ها بر آب الرس می‌گذشته‌است، یاقوت حموی در کتاب خود معجم البلدان آورده‌است:
(الرس، بفتح أول آن، وتشدید، بمعنای «بئر» (چاه آب)، والرس نام معدن است، والرس بمعنای اصلاح بین دو قوم نیز است). أما «فیروز بادی» در کتاب: قاموس محیط آورده‌است: (الرس ابتداء چیزی، و از آن «رس الحمی» (أصحاب اَلرَس)، و «الرسیس»، والبئر (چاه)، نام چاهی باقی‌مانده از دوران ثمود قوم بنی الله صالح است، که پیبغمبرشان تکذیب کردند).
شهر وادی الدواسر در ریاض در کشور عربستان واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۷۹٫۵۵۸ نفر است.
شهر سیهات در استان شرقی در کشور عربستان واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۶۶٫۰۳۸ نفر است.
اکثر ساکنان آن شیعه هستند
شهر شروره در استان نجران در کشور عربستان واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۶۵٫۱۸۵ نفر است. ساكنان آن قبيلت صيعر
شهر الخفجی در استان شرقی در کشور عربستان واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۵۴٫۴۶۴ نفر است. ساکنان آن مسلمان اهل سنت
شهر الدوادمی در استان ریاض در کشور عربستان واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۵۳٫۰۷۱ نفر است.
شهر صبیاء در استان جازان در کشور عربستان واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۵۲٫۴۴۱ نفر است.
شهر زلفی در استان ریاض در کشور عربستان واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۵۲٫۲۰۹ نفر است.
شهر بنی بوعلی در الشرقیه در کشور عمان واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۵۱٫۴۴۴ نفر است.
شهر زکی در الداخلیه در کشور عمان واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۳۵٫۱۷۳ نفر است.
شهر بنی بوحسن در الشرقیه در کشور عمان واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۲۵٫۹۷۳ نفر است.
شهر لوا در باطنه در کشور عمان واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۲۵٫۷۷۶ نفر است.
شهر ابراء در الشرقیه در کشور عمان واقع شده‌است.
جمعیت این شهر ۲۴٫۴۷۳ نفر است.
شهر بدایا در الشرقیه در کشور عمان واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۱۷٫۹ نفر است.
شهر دماء و الطائیین در الشرقیه در کشور عمان واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۱۷٫۲۲۲ نفر است.
شهر الحمراء در الداخلیه در کشور عمان واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۱۷٫۲۲۱ نفر است.
شهر ضنک در االظاهره(استان) در کشور عمان واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۱۶٫۴۹۳ نفر است.
شهر منح در الداخلیه در کشور عمان واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۱۲٫۵۶۸ نفر است.
شهر وادی المعاول در باطنه در کشور عمان واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۱۱٫۳۱۷ نفر است.
شهر لیماسول در ناحیهٔ لیماسول در کشور قبرس واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۹۲٬۲۱۰ نفر است.
استرووولوس
شهر استرووولوس در ناحیه نیکوزیا در کشور قبرس واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۵۹٫۴۸۳ نفر است.
فاماگوستا ( : آموخوستوس) در ناحیه فاماگوستا در کشور قبرس شمالی واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۶۹،۷۴۱ نفر است.
دولت عثمانی میرزا یحیی نوری ملقب به صبح ازل را در ششم جمادی‌الاولای ۱۲۸۵ قمری مطابق ۴ شهریور ۱۲۴۷ شمسی و ۲۵ اوت ۱۸۶۸ میلادی به جزیره قبرس تبعید کرد؛ وی در شهر فاماغوسا در ساعت ۷ صبح دوشنبه ۱۲ جمادی‌الاولای ۱۳۳۰ قمری مطابق ۲۹ آوریل ۱۹۱۲ میلادی درگذشت. این شهر به همین دلیل محل زیارت پیروان کتاب بیان می باشد.
پروفسور ادوارد براون در مقدمه کتاب نقطةالکاف می‌نویسد:.
لاکاتامیا
شهر لاکاتامیا در ناحیه نیکوزیا در کشور قبرس واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۲۸٫۹۴۳ نفر است.
پافوس
شهر پافوس در ناحیه پافوس در کشور قبرس واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۲۷٫۶۶۰ نفر است.در افسانه‌ها آمده‌است که ونوس، پس از تولد در دریا به این شهر آمده‌است.
شهر پافوس امروزی در ساحل مدیترانه ای، حدود 50 کیلومتر (30 مایل) از غرب لیماسول (بزرگترین بندرگاه جزیره)، که هر دو توسط بزرگراه A6 به هم متصل شده اند، واقع شده است.
پافوس از آب و هوای نیمه خشک و نیمه گرمسیری (Köppen: BSh) برخوردار است،  و بیشترین میزان بارش به طور عمده از نیمه نوامبر تا مارس رخ می دهد. در تابستان تقریبا باران نمی بارد (با میانگین 0.1). در ماه ژوئیه و آگوست اندازه گیری رطوبت می تواند تا 85٪ افزایش یابد.Hesychius, under
به ندرت برف می بارد (حدودا هر ده سال یکبار) که معمولا منجر به اختلال در رفت و آمد نمی گردد.
در ماه های ژوئیه و اوت، موج های گرما رایج هستند. زمانی که هوای گرم از صحرای بزرگ آفریقا به سمت یونان می آید، باعث بالا رفتن درجه حرارت یونان می گردد.
از سال 1982، خطوط هوایی پافوس در فرودگاه بین المللی پافوس واقع در 10 کیلومتری (6 مایلی) جنوب شرقی شهر، نزدیک تیمی انجام می پذیرد. این خطوط هوایی سالانه به حدود 1.75 میلیون مسافر خدمات ارائه می دهند. یک ترمینال جدید در اواخر سال 2008 افتتاح شد که جایگزین فرودگاه قدیمی گردد.Tac. "Hist". ii. 3; Mela, ii. 7; Lucan viii.456
بندرپافوس قادر به نگه داشتن 300 قایق است و به عنوان یک سرپناه کوچک دریایی و سرپناهی برای ماهیگیران می باشد. از سال 1998، هر سپتامبر، میدان قلعه میزبان جشنواره آفرودیت است.  چندین رویداد سالانه دیگر در این میدان نیز برگزار می شوند، از جمله جشنواره آبجو پافوس.
پافوس تنها ارای یک بیمارستان عمومی است که در 3 کیلومتری (2 مایلی) شمال شرقی مرکز شهر، در آناواگوس واقع شده است. این بیمارستان به منظور جایگزین شدن بیمارستان قدیمی شهر، ساخته شد. بیمارستان قبلی کمی بعد از متروکه شدن در م کوبیده شد و امروزه یک مرکز پزشکی مدرن می باشد.
در شهر پافوس 38 مدرسه ابتدایی دولتی، 8 مدرسه متوسطه دولتی (که به نام مدرسه gymnasiums و مدرسه lyceums شناخته می شوند)، 4 مدرسه غیر دولتی انگلیسی و 1 مدرسه غیر دولتی روسیه ای وجود دارد.
شهر پافوس دارای یک مرکز آموزش عالی می باشد که از سال 2010 شروع به پذیرش دانشجو نمود. این دانشگاه طیف گسترده ای از دروس مربوط به فوق دیپلم تا فوق لیسانس را در 4 آموزشگاه تدریس می کند.
پافوس به خاطر فرهنگ و تاریخش شناخته شده است. برای مثال معابد پادشاهان، موزاییک ها، کاخ و تعداد بیشماری کلیسا. از دیگر دلایل معروفیت پافوس فسیال ها و رویدادهای سالانه ای است که در این شهر برگزار می گردد.
در سپتامبر، پافوس یک برنامه سالانه اپرا در فستیوال آفرودیت در بندرگاه برگزار می کند. کاخ نیز به عنوان پرده پشت صحنه تئاتر و صحنه نمایش برای اجراها مورد استفاده قرار می گیرد.
تعدادی گالری و نمایشگاه های خصوصی در این شهر وجود دارد. جزئیات و تواریخ برای رویدادهای مربوط را می توان در روزنامه های انگلیسی مانند هفته نامه یونان و ماهنامه یونان یافت.
پافوس دارای تاریخی طولانی بوده و دارای چندین تیم در رشته های فوتبال، بسکتبال و والیبال می باشد. کلوپ ژیمناستیک پافیایی کریووس نام دارد و صاحب استادیوم محلی پافیاکو و سالن ورزشی آفرودیتی (با سازمان ورزشی یونان) می باشد.
شهر کایرنیا یا گیرنه( ، ) در ناحیه گیرنه کشور قبرس شمالی واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۱۹٫۷۰۱ نفر است.
کاتو پولمیدیا
شهر کاتو پولمیدیا در ناحیه لیماسول در کشور قبرس واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۱۸٫۷۵۴ نفر است.
انگومی
شهر انگومی در ناحیه نیکوزیا در کشور قبرس واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۱۳٫۸۶۷ نفر است.
شهر مسا گیتونیا در ناحیه لیماسول در کشور قبرس واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۱۳٫۷۸۷ نفر است.
لاتسیا
شهر لاتسیا در ناحیه نیکوزیا در کشور قبرس واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۱۲٫۳۹۵ نفر است.
آگیوس دومتیوس
شهر آگیوس دومتیوس در ناحیه نیکوزیا در کشور قبرس واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۱۲٫۳۲۳ نفر است.
آرادیپو
شهر آرادیپو در ناحیه لارناکا در کشور قبرس واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۱۱٫۶۳۵ نفر است.
پارالیمنی
شهر پارالیمنی در ناحیه فاماگوستا در کشور قبرس واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۱۱٫۲۷۳ نفر است.
آگیوس آثاناسیوس
شهر آگیوس آثاناسیوس در ناحیه لیماسول در کشور قبرس واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۹٫۳۲۳ نفر است.
شهر جرماسوگیا در ناحیه لیماسول در کشور قبرس واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۸٫۶۷۲ نفر است.
ایپسونیز
شهر ایپسونیز در ناحیه لیماسول در کشور قبرس واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۷٫۳۴۸ نفر است.
جروسکیپو
شهر جروسکیپو در ناحیه پافوس در کشور قبرس واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۵٫۷۶۹ نفر است.
درومولاکسیا
شهر درومولاکسیا در ناحیه لارناکا در کشور قبرس واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۵٫۲۴۰ نفر است.
ریزوکارپاسو ، در ناحیه غازی ماغوسا کشور قبرس شمالی واقع شده‌است. جمعیت این شهر در سال ۲۰۰۶ میلادی در حدود ۵٫۲۱۴ نفر تخمین زده شده‌است.
شهر اکسایلوفگو در ناحیه لارناکا در کشور قبرس واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۵٫۱۹۸ نفر است.
شهر درینیا در ناحیه فاماگوستا در کشور قبرس واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۵٫۱۶۱ نفر است.
شهر کایتریا (; ) در ناحیه لفکوشای کشور قبرس شمالی واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۴٫۹۲۵ نفر است.
شهر امبا در ناحیه پافوس در کشور قبرس واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۴٫۵۱۹ نفر است.
شهر تریکومو (، ) در ناحیه اسکله کشور قبرس شمالی واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۴٫۴۹۰ نفر است.
شهر آتیه‌نو در ناحیه لارناکا در کشور قبرس واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۴٫۴۴۷ نفر است.
شهر سوتیرا در ناحیه فاماگوستا در کشور قبرس واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۴٫۴۴۴ نفر است.
شهر پیلیومتاچو در ناحیه نیکوزیا در کشور قبرس واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۴٫۲۸۹ نفر است.
شهر آوگورو در ناحیه فاماگوستا در کشور قبرس واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۴٫۱۷۷ نفر است.
شهر اورمیدیا در ناحیه لارناکا در کشور قبرس واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۴٫۱۱۳ نفر است.
شهر گیالوسا ( ،) در ناحیه اسکله کشور قبرس شمالی واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۱٬۶۴۰ نفر است.
شهر لیوپتری در ناحیه فاماگوستا در کشور قبرس واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۴٫۰۰۵ نفر است.
شهر الریان مرکز شهرداری الریان واقع در کشور قطر است. جمعیت این شهر ۳۹۲٫۴۲۸ نفر است. این شهر یکی از مکانهای پیشنهادی برای برگزاری جام جهانی ۲۰۲۲ است.
نام شهر ریشهٔ کلمهٔ عربی «ری» است. علت، نامگذاری، این شهر آن است که در فصل بارانی به دلیل ارتفاع کم آن ناحیه الریان تبدیل به دشت سیلابی می‌شود و در طی مدت آب را به گیاهان متعدد وحشی که در این منطقه رشد کرده‌است فراهم می‌کند.
قبل از گسترش کلان‌شهر الریان، مناطق اصلی از الریان قدیم و الریان جدید عبارت بودند. الریان قدیم شامل بسیاری از روستاهای سنتی بود، الریان جدید شامل بسیاری از ویلاهای بزرگ بود که توسط اعضای خانواده حاکم قطر، الثانی، اشغال شده بودند. همان‌طور که شهر الریان رشد کرد، تمام شهرک‌های شرقی شهرداری به عنوان ولسوالی‌های شهر گنجانده شدند.
دو ناحیه اصلی مرکز تاریخی شهر را تشکیل می‌دهد: الریان قدیم در شمال شهرداری و الریان جدید در جنوب شهرداری. در محدوده شهر، چندین ولسوالی توسط وزارت شهرداری و محیط زیست تعیین شده‌است. ولسوالی‌ها عبارتند از:
هنگامی که انتخابات آزاد شورای مرکزی شهرداری در سال ۱۹۹۹ در قطر برگزار شد، شهر الریان به دو حوزه انتخاباتی تقسیم شده بود: شماره ۱۸ که الریان الجدید به عنوان نماینده آن بود، و شماره ۱۹ که الریان القدیم بود به عنوان نماینده آن. دو انتخابات تا انتخابات پنجم در سال ۲۰۱۵ مستقل از یکدیگر بودند زمانی که با حوزه انتخابیه شماره ۱۴، ادغام شدند، به عنوان یکی از صندلی‌ها، مستقل از یکدیگر شدند. همچنین در حوزه انتخابیه خود شامل لبدیع و اللقطة و الشقب است.
ورزشگاه بین‌المللی خلیفه که یکی از اولین ورزشگاه‌های بزرگ قطر است در سال ۱۹۷۶ در شهر الریان ساخته شد، و مدتی بعد در منطقه شهر اسپایر (عربی: مدینة اسبایر) یا شهر ورزشی (عربی: المدینة الریاضیة) گنجانده شد. منطقه اسپایر در ناحیه الوعب واقع شده و آکادمی اسپایر را در اختیار خود دارد. مرکز خرید ویلاجیو و باغ وحش دوحه نیز در منطقه الوعب واقع شدهاند. شهر آموزش، و پارک علم و فناوری قطر، و سایر امکانات بنیاد قطر در مناطق الغرافه، غرافة الریان و الشقب واقع شده‌است.
دفتر مرکزی شهرداری همچنین که اداره امنیتی الریان و مرکز اورژانس کودکان الریان در ناحیه الریان القدیم مستقر هستند. در ۴ اکتبر ۱۹۸۲ کتابخانه عمومی الریان به‌طور رسمی در الریان القدیم توسط وزیر آموزش محمد بن حمد بن عبدالله آل ثانی افتتاح شد.
فدراسیون سوارکاری قطر در الریان الجدید ایستگاه‌های خود را حفظ و عرصه در فضای باز حفظ می‌کند. فدراسیون سوارکاری قطر در سال ۱۹۷۵ تأسیس شد و عرصه آنها می‌توانست ۱۵۰۰ نفر را نگه دارد. این اصلی‌ترین اسب سواری کشور است. این محل اصلی برای مسابقه اسب است. پارک الریان در سال ۲۰۰۴ در یک منطقه مسکونی در خیابان العطوریة افتتاح شد. این پارک دارای مساحتی معادل ۸۸۲۷ متر مربع می‌باشد. امکانات این پارک شامل یک زمین بازی کودکان و یک کافه تریا است. گیاهان برجسته شامل خرما و گیاهان از جنس ماله و ژاتروفا است.
در حال حاضر ایستگاه متروی زیرزمینی الریان القدیم در حال ساخت است و در مرحله اول در سال ۲۰۲۰ راه اندازی خواهد شد. پس از تکمیل، بخشی از خط سبز مترو دوحه خواهد بود. یکی دیگر از ایستگاه‌های متروی زیرزمینی در الریان الجدید در مرحله ۲-ب راه اندازی خواهد شد و همچنین به خط سبز مترو دوحه کمک خواهد کرد.
الخور شهری ساحلی در شمال قطر واقع در ۵۰ کیلومتری شمال دوحه است. یکی از بزرگترین شهرهای قطر بشمار می رود و مرکز شهرداری الخور است. الخور به خاطر نزدیکی به میادین نفت و گاز شمال قطر و شهر صنعتی راس لفان، محل زندگی بسیاری از کارکنان صنعت نفت و گاز است. الخور یکی از شهرهای پیشنهادی برای میزبانی بازی های جام جهانی فوتبال ۲۰۲۲ است.
شهرداری ام صلال یکی از شهرداری‌های کشور قطر به مرکزیت ام صلال علی است. جمعیت این شهرداری ۶۰٬۵۰۹ نفر است.
شهر ام سیعید در شهرداری مسیعید در کشور قطر واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۳۵٫۱۵ نفر است.
شهر دخان در الجمیلیه در کشور قطر واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۱۱٫۵۲ نفر است.
شهر ابونخله در الریان در کشور قطر واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۱۱٫۳۳۳ نفر است.
ام باب شهری است که در شهرداری الشحانیه در کشور قطر واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۶٫۱۹۴ نفر است.
الرویس شهری است که در شهرداری الشمال در کشور قطر واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۴٫۹۹۶ نفر است.
شهرداری غویریه یکی شهرداری‌های در کشور قطر واقع شده‌است. جمعیت این شهرداری ۴٫۸۳۴ نفر است.
شهر شقراء در شهرداری الوکره در کشور قطر واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۳٫۸۷۴ نفر است.
شهر فویرط در شهرداری الشمال در کشور قطر واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۱٫۹۷ نفر است.
شهر ابو سمرا در جریان البطنه در کشور قطر واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۱٫۰۶۵ نفر است.
الزباره شهر ویرانه‌ای در شهرداری الشمال در کشور قطر واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۱٬۰۰۹ نفر است.
خور العدید، (به عربی: خضر العدید؛ همچنین املای خور العدید و خور العدید) یک سکونتگاه و جزوه خلیج فارس است که در شهرداری الوکراه در جنوب شرقی قطر، در مرز با عربستان سعودی واقع شده‌است. برای انگلیسی زبانان محلی به عنوان "دریای داخلی" شناخته می‌شود. در گذشته شهر کوچکی را در خود جای می‌داد و به عنوان مرکز یک اختلاف ارضی طولانی مدت بین شیخ جاسم بن محمد آلثانی و شیخ زاید بن خلیفه آل نهیان خدمت می‌کرد. در حال حاضر یک مقصد توریستی بزرگ برای قطر است. این منطقه در سال ۲۰۰۷ ذخیره طبیعت اعلام شد. قطر گنجاندن بالقوه خور العدید را به عنوان میراث جهانی به یونسکو پرتاب کرده‌است اما در حال حاضر تنها فهرست آزمایشی را اشغال می‌کند.
منطقه خور العدید نقطه اصطکاک بین قطر و عربستان کنونی و امارات متحده عربی (امارات متحده عربی) بوده‌است. خور العدید در قرن نوزدهم به عنوان پناهگاه دزدان دریایی از امارت ابوظبی (اکنون بخشی از امارات متحده عربی) بود. اعضای قبیله بنی یاس در سه نوبت مختلف مهاجرت کردند و در این منطقه سکنی گزیدند: ۱۸۳۵، ۱۸۴۹ و ۱۸۶۹. بر اساس یک مرور تاریخی از خوارالعدید نوشته شده توسط دولت بریتانیا در هند، «در سال ۱۸۳۶، الکوبیسات، بخش از بنی یاس، تحت رهبری شیخ خادم بن نهمان، به دلیل تمایل به اجتناب از عواقب برخی دزدی‌های دریایی اخیر، از ابوظبی جدا شدند و خود را در عدید مستقر کردند. در سال ۱۸۴۹، جدایی تازه ای رخ داد، به دنبال آن. با یک بازگشت اجباری دوم؛ در نهایت، در سال ۱۸۶۹، حزبی به رهبری شیخ بوتی بن خادم دوباره در عدید مستقر شد و از وفاداری خود به دولت مادری خودداری کرد. شاید برجسته‌ترین آنها در میان مهاجران در سال ۱۸۳۵، دزد دریایی جاسم بن جابر بود که خدمه اش به آنجا ملحق شدند. ساکنان شرق قطر از دزدان دریایی خوارالعدید در غارت کشتی‌های آنها در سواحل ابوظبی حمایت کردند و در نتیجه یک نیروی دریایی بریتانیا در سال ۱۸۳۶ برای مقابله با اقدامات دزدی دریایی به این شهرک اعزام شد. انگلیسی‌ها به روسای شهرهای بزرگ قطر دستور دادند که فوراً از ارسال تدارکات برای دزدان دریایی خودداری کنند و به آنها دستور دادند که قایق‌های دزدان دریایی را تصرف کنند. علاوه بر این، نیروی دریایی بریتانیا یکی از کشتی‌های دزدان دریایی را آتش زد. در نتیجه جاسم بن جابر در سپتامبر ۱۸۳۶ به دوحه نقل مکان کرد. شیخ ابوظبی پس از دریافت موافقت بریتانیایی‌ها در ماه مه ۱۸۳۷، که می‌خواست جداشدگان را مجازات کند، نیروهای خود را برای غارت شهرک خوارالعدید فرستاد. در جریان این رویداد ۵۰ نفر از ساکنان آن کشته شدند و خانه‌ها و استحکامات آن برچیده شد. انگلیسی‌ها ادعا می‌کنند که «مسلیمی و میانه‌روی که وی [شیخ] از پیروزی خود استفاده کرد، جداشدگان را وادار به بازگشت به ابوظبی کرد». در سال ۱۸۶۹، قبیله بنی یاس بار دیگر از ابوظبی جدا شد تا در خور العدید به رهبری شیخ بوتی بن خادم مستقر شوند. بر اساس توصیفی که مدتی پس از این مهاجرت از خور العدید ارائه شد، حدود ۲۰۰ نفر از قبیله بنی یاس که در مجموع ۳۰ کشتی مروارید در اختیار داشتند، در این مستعمره زندگی می‌کردند. این منطقه به خوبی محافظت می‌شد و دارای یک قلعه کوچک با دو برج در مرکز شهر بود.
شبه جزیره قطر در اواخر سال ۱۸۷۱ پس از آن که شیخ جاسم بن محمد آل ثانی که به عنوان حاکم این شبه جزیره شناخته می‌شد، کنترل را در ازای حفاظت از شیخ‌های بحرین و ابوظبی به دست گرفت و موافقت کرد پرچم عثمانی را در کاخ خود پرواز دهد. در ژانویه ۱۸۷۲ قطر به‌طور رسمی به عنوان استانی در نجد در امپراتوری عثمانی گنجانیده شد و شیخ جاسم به عنوان کایماکم (فرماندار فرعی) خود منصوب شد. بر اساس یادداشتی بریتانیایی که در سال ۱۸۷۹ توسط آدولفوس واربرتون مور مور نوشته شده‌است، «در اوت ۱۸۷۳ آن هاعثمانی‌ها توسط سرپرست مقیم خلیج فارس گزارش شدند که تا آنجا که مرزهای اودید بر تمام سواحل گوتور نفوذ برقرار کرده‌اند». به نوبه خود، بوتی بن خادم، شیخ بنی یاس در خوارالعدید، نه تنها مطلقاً از تسلیم شدن در برابر ابوظبی خودداری کرد، بلکه اظهار داشت که مردم او در عدید در حق خود هستند و از قطر و قطر مستقل هستند. عثمانی‌ها محدودیت‌های سرزمینی مستعمره از راس‌الهالا، در میانه راه تا وکره در قطر، به‌طور پیوسته در امتداد ساحل جنوبی از طریق اودید تا نقطه‌ای در کنار جزیره سر بنی یاس امتداد دارد. او همچنین ادعای جزیره دالما و سایر جزایر داخل آن مدار را داشت. وی اظهار داشت که این سرزمین خانه باستانی آل کوبیسات بوده‌است. او سپس اعتراف کرد که شیخ جاسم به او پیشنهاد پرچم ترکیه را داده بود، اما آن را رد کرد و گفت که تحت حمایت بریتانیا است. ارتباطات بین مقامات انگلیسی نشان می‌دهد که شایعات مبنی بر برافراشتن پرچم عثمانی در روزهای جمعه توسط شیخ بوتی‌بن خادم ادامه داشت. این شایعات بعداً با بیانیه‌های آتی که برافراشتن گهگاه پرچم عثمانی در خور العدید را تأیید می‌کند، صحت پیدا کرد. در ژوئن ۱۸۷۳ شیخ زاید بن خلیفه آل نهیان ابوظبی به ساکن سیاسی بریتانیا در خلیج فارس نامه نوشت و درخواست مجوز برای آغاز حمله دریایی به خور العوید را کرد اما از سوی دولت بریتانیا رد شد. بار دیگر در نوامبر ۱۸۷۴ درخواست اجازه کرد، اما به او گفته شد که دولت بریتانیا نمی‌تواند اجازه چنین دادرسی را بدهد. او ادعا کرد که به تازگی نامه‌هایی از مقامات محلی عثمانی دریافت کرده‌است که ادعا می‌کنند خُر الُوُد تحت حفاظت آن‌ها قرار دارد.
اندکی پس از اینکه شبه جزیره تحت کنترل عثمانی قرار گرفت، دولت بریتانیا در موارد متعدد عثمانی‌ها را به دلیل کوتاهی در جلوگیری از انجام اقدامات دزدی دریایی در سواحل خور العدید مورد توبیخ قرار داد. در یادداشت آدولفوس واربرتون مور آمده‌است: "در طول تابستان ۱۸۷۶ افزایش قابل توجهی از اقدامات دزدی دریایی در امتداد ساحل گوتور مشاهده شد." نمونه‌های انتخابی داده شده‌است: "در ماه اوت شایعه ای به ساکنین رسمی رسید، مبنی بر اینکه یکی دیگر از گروه‌های بنی هژیر یک قایق متعلق به غواصان مروارید عمان را در عدید توقیف کرده‌است." "در همان ماه رئیس ابوثبی شکایت کرد که دو قایق او که در خلیج عدید لنگر انداخته بودند از ساحل مورد حمله قرار گرفتند که یک نفر زخمی شد و یک نفر کشته شد." «دوباره در ماه اوت، بخشی از بنی هجیر، که در عدید، تحت فرمانروایی شیخ سلیم بن شافعی سکونت داشتند، از آن بندر سوار شدند و به قایق متعلق به گوتور حمله کردند که از آن ملکی به ارزش نماد سیفرائو بود. svg400 غارت شد." یادداشت بریتانیا همچنین به فرار قبیله بنی یاس در سال ۱۸۶۹ از شیخ ابوظبی و اسکان مجدد خورالعدید اشاره می‌کند. در این یادداشت در مورد پاسخ شیخ به فرار آنها آمده‌است: در رابطه با این مخالفان، سرهنگ پرایدو (۱۶ سپتامبر ۱۸۷۶) نوشت: "رئیس ابوظبی، اگرچه به‌طور طبیعی از فرار افراد قبیله خود خشمگین شده بود، اما در تمام مدت با اعتدال و بردباری قابل ستایش رفتار می‌کرد؛ و اگرچه با مراجعه‌های مکرر به این اقامتگاه، همچنان به ادعاهای خود را در مورد اودید بیان کند، او هرگز سعی نکرده‌است آنها را با هیچ اقدامی که ممکن است مغایر با تعهدات معاهده او تلقی شود، اجرا کند. من شک ندارم که اگر سؤال مورد بحث صرفاً بین رئیس ابوثبی و افراد قبیله نسوز او باشد، ممکن است بدون هیچ مشکلی رضایت بخش ترتیب داده شود، اما با این واقعیت که رئیس عودید در اختیار دارد تا حدی پیچیده‌است. پرچم ترکیه ای که او گه گاه به اهتزاز درمی‌آورد و گمان می‌رود که اگر تلاشی برای اجبار او انجام شود داوطلبانه خود را تحت حمایت آن قرار می‌دهد. علاوه بر برافراشتن پرچم عثمانی (در کنار پرچم تروسال)، مشخص شد که شیخ خورالعدید سالانه ۴۰ تا ۵۰ دلار خراج از طریق شیخ جاسم به عثمانی‌ها در حدود سال ۱۸۷۷ می‌پرداخت. اگرچه خوارالعدید تا آن زمان احتمالاً برای دو تا سه سال تحت حمایت عثمانی بود، به غیر از گروه کوچکی از مقامات عثمانی که برای حل و فصل شرایط آمده بودند، هیچ حضور عثمانی در روستا وجود نداشت که بتوان از آن صحبت کرد. این غیبت عمدتاً به محدودیت در دسترس بودن آب آشامیدنی منطقه نسبت داده شد.
انگلیسی‌ها پس از تحقیق در مورد این اقدامات به اصطلاح دزدی دریایی، به این نتیجه رسیدند که مقصر نه بنی حجر، بلکه قبیله المره بودند. و اینکه شیخ خورالعدید در این مورد دخیل نبوده‌است، اما "او ضعیف تر از آن بود که از بنادر خود جلوگیری کند". سرهنگ پرایدو، که در غیاب ادوارد چارلز راس، ساکن خلیج فارس بود، پیشنهاد کرد که انگلیسی‌ها باید مصالحه بین بنی یاس در خورالعدید و شیخ ابوظبی را تسهیل کنند تا این منطقه، از جمله آب‌های سرزمینی آن، فراهم شود. زیر چتر حمایت بریتانیا قرار می‌گیرد. او مدعی شد که اگر این امر ناموفق باشد، دولت بریتانیا بهتر است در صورت لزوم با زور به شیخ ابوظبی در اعمال قدرت خود بر سرزمین کمک کند. او در چنین رویدادی پیش‌بینی کرد که عثمانی‌ها مداخله نکنند. پس از مشورت بسیار، دولت بریتانیا با دیدگاه سرهنگ پرایدو موافقت کرد و به ساکنین این اختیار را داد تا تمام تلاش خود را برای ترویج اتحاد مجدد بین استعمارگران در خوارالعدید و بدنه اصلی قبیله بنی یاس ابوظبی به کار گیرد و به او اجازه داد. تا در صورت لزوم، به رئیس امین ابوثبی در وادار کردن جداشدگان کمک کند." که اقدامات دزدی دریایی مورد شکایت توسط اعضای قبیله المره، قبیله ای که اسماً وابسته به دولت عثمانی است، انجام شده‌است. اینکه دزدان دریایی از بنادر متعلق به رئیس خوارالعدید به سفر خود ادامه دادند. اینکه رئیس خوارالعدید به هیچ وجه استفاده از بنادر خود را به عنوان محل شروع لشکرکشی‌های دزدی دریایی نمی‌پذیرفت یا کمکی نمی‌کرد. دلیل اینکه رئیس خور العدید برای جلوگیری از دزدی دریایی بسیار ضعیف بود، به دلیل جدایی او و پیروانش از قبیله بنی یاس ساکن ابوظبی بود. دلیل اینکه رئیس ابوظبی هنوز به خور العدید حمله نکرده‌است این است که دولت انگلیس از این کار منع شده‌است.
همراه با این یافته‌ها دو دستورالعمل صادر شده توسط دولت بریتانیا بود:
تلاش برای ترغیب دولت عثمانی به اتخاذ تدابیری برای جلوگیری از اقدامات دزدی دریایی قبیله المره. و
این اقدامات توسط نیروی دریایی سلطنتی برای جلوگیری از استفاده از بنادر خوارالعدید به عنوان میعادگاه دزدان دریایی انجام شود.
دولت بریتانیا همچنین به رابط خود با عثمانی‌ها، سفیر بریتانیا در قسطنطنیه، آستن هنری لایارد، دستور داد تا ضرورت اعزام نیرو به شیوخ ضعیف‌تر قطر را به دولت عثمانی منتقل کند تا بتوانند دزدی دریایی را در بنادر خود واژگون کنند، اما رابط. توصیه شد که هیچ اشاره ای بهخورالعدید نشود، «زیرا تردید داشت که آیا دولت ترکیه از اختیارات قابل توجهی بر رئیس آن مکان استفاده می‌کرد یا خیر، و ایجاد بحث در این مورد نامناسب بود». در ژوئن ۱۸۷۷، یک اقدام دزدی دریایی دیگر توسط کشتی‌های متعلق به خور لعدید بر ملوانان الوکره انجام شد که تعدادی از آنها اسیر شدند. پس از این واقعه، سرهنگ پرایدو در نامه ای به شیخ بوتی بن خادم از خوارالعدید به وی هشدار داد که اتحاد مجدد با بنی یاس ابوظبی را بپذیرد، در غیر این صورت «گام‌های دیگری برداشته خواهد شد» و همچنین به شیخ زاید ابوظبی نامه نوشت. او را از حمایت بریتانیا از تلاش‌هایش برای ریاست بر شهرک خوارالعدید اطمینان دهید. پس از دزدی دریایی در ژوئن، شیخ بوتی بن خادم، ضمن اعتراف به اسارت اجباری ملوانانش از الوکره، به خواسته‌های بریتانیا برای آزادی زندانیان عمل نکرد؛ بنابراین، در اکتبر ۱۸۷۷، سرهنگ پرایدو فرستادن کشتی‌های جنگی به خوارالعدید را به عنوان مجازات برای نقض آتش‌بس دائمی دریایی توصیه کرد، مگر اینکه ساکنان آن تسلیم حکومت شیخ ابوظبی شوند. ادوارد چارلز راس در ماه دسامبر به دولت بریتانیا اطلاع داد که تلاش‌ها برای مصالحه بین شیخ زاید و شیخ بوتی بن خادم بدون موفقیت انجام شد.
در سال ۱۸۷۸، گزارش شد که دولت بریتانیا و شیخ ابوظبی نقشه‌ای برای حمله به خوارالعدید تنظیم کرده‌اند تا ظاهراً از دزدی دریایی ساکنان آن جلوگیری کنند. در پاسخ، شیخ جاسم تهدید کرد که خوارالعدید را اشغال خواهد کرد، زیرا او این سفر نظامی پیشنهادی را نقض تمامیت ارضی قطر می‌دانست. از نظر اقلیمی، تهاجم گسترده‌ای به خوارالعدید توسط شیخ ابوظبی در هماهنگی با انگلیسی‌ها در سال ۱۸۷۹ آغاز شد. سوابق بریتانیا با بازگویی این واقعه چنین می‌گوید:
سر آ. لایارد [آستن هنری لایارد]، در تاریخ ۲۸ مه، نوشت که سادیک پاشا، وزیر امور خارجه عثمانی، تلگرافی از ولی بصره را برای او خوانده بود که در آن از زیدبن خلیفه با ۷۰ نفر شکایت کرد. قایق‌ها و با همراهی یک کشتی بخار جنگی انگلیسی و کنسول بریتانیا در بوشیر، به عودید حمله کرده بودند، که او آن را وابسته به منطقه ترکی کاتار (ال کتر) توصیف کرد. ساکنان پس از فرار، روستا غارت شد و ویران شد و همه قایق‌ها را بردند. پورت امیدوار بود که توضیحی در مورد این فرود در خاک ترکیه داده شود. لرد کرانبروک، که مقالات به او ارجاع داده شد، تا زمانی که با دولت هند مشورت نکرده بود، از اظهار نظر دقیق خودداری کرد. اما در این بین او توجه وزارت خارجه را به مکاتبات ۱۸۷۷ جلب کرد که در آن دفتر هند توصیه کرد که در صورت امکان از گفتگو با پورت در مورد وضعیت عدید اجتناب شود. در سال ۱۸۸۱، شیخ جاسم بار دیگر به مقیم سیاسی اعلام کرد که قصد دارد خوارالعدید را اشغال کند تا دوباره در آن ساکن شود و از قطر در برابر دزدان دریایی و تهاجمات دریایی دفاع کند. پس از یادآوری اینکه این سرزمین تحت حمایت انگلیس است، برنامه‌های خود را لغو کرد. در ۳۱ اوت ۱۸۸۶ گزارش شد که شیخ جاسم و چند تن از پیروانش دوحه را برای سکونت خوارالعدید ترک کردند. یک مقام انگلیسی به او در مورد نقشه خود هشدار داد و نیروی دریایی سلطنتی کشتی را برای جلوگیری از پیشروی او اعزام کرد. سرانجام بدون ایجاد شهرک در خورالعدید به دوحه بازگشت. در آوریل ۱۸۸۹، شیخ جاسم نامه‌ای به ولی بصره فرستاد و در آن گزارش داد که شیخ زاید برای حمله به قطر آماده می‌شود و درخواست حمایت کرد و مدعی شد که تعداد نیروهای شیخ زاید نزدیک به ۲۰۰۰۰ سرباز است در حالی که او به سختی می‌توانست ۴۰۰۰ نیرو را جمع کند. اگرچه ولی معتقد بود که شیخ جاسم ارقام را برای منافع خود افزایش می‌دهد، اما به عکیف پاشا، متصرف نجد سنجک، دستور داد تا با تقویت خوارالعدید با ۵۰۰ نفر، اقدامات پیشگیرانه در قطر انجام دهد. قبل از اعزام نیروها، عکیف پاشا در اوت ۱۸۸۸ به بصره احضار شد تا در مورد اصلاحات اداری در بحرین و قطر با ولی صحبت کند. در این جلسه، عکیف پاشا توصیه کرد که یک مدیر با حقوق ۷۵۰ کوروش و یک نیروی ژاندارمری به خور العدید منصوب شود. او ادعا کرد که این، همراه با سایر اقدامات انجام شده توسط پورت، منجر به ایجاد یک روستای پر رونق در خوارالعدید می‌شود که به‌طور بالقوه می‌تواند مقادیر زیادی درآمد مالیاتی ایجاد کند. وی همچنین اظهار داشت که چنین اقداماتی به دفع تهاجمات خارجی کمک می‌کند. با این حال، انگیزه اصلی این اصلاحات کاهش نفوذ بریتانیا در خلیج فارس بود. پس از اینکه این تصمیمات توسط شورای وزیران به صورت لایحه ای درج شد، سلطان عبدالحمید دوم پس از دریافت این لایحه در ۱۳ ژانویه ۱۸۹۰، آن را در ۲ فوریه ۱۸۹۰ امضا کرد.
در سال ۱۸۹۰ اخباری در مورد پروژه تازه به بهره‌برداری رسیده توسط عثمانی‌ها برای بازسازی خوارالعدید منتشر شد. بریتانیا نسبت به این چشم‌انداز نگران شد، زیرا یک شهرک عثمانی در منطقه‌ای که آن‌ها قلمرو ابوظبی می‌دانستند از طریق ابزارهای دیپلماتیک بسیار دشوار خواهد بود. در محافل سیاسی بریتانیا، شایعاتی در ژانویه ۱۸۹۱ منتشر شد مبنی بر اینکه عثمانی‌ها در خاورالعدید و زبره که به شمال محدود می‌شود، مدیر (فرماندار) نصب کرده‌اند، و ۴۰۰ سرباز عثمانی در راه استقرار شهرها هستند. این شایعات با ارتباطات محرمانه بین ولی بصره و دفتر وزیر اعظم که در اواسط ژانویه رد و بدل شد تأیید می‌شود. در فوریه ۱۸۹۱، انگلیسی‌ها دریافتند که شیخ جاسم، تحت حمایت عثمانی، به برنامه‌های خود برای اشغال خوارالعدید بازگشته است. بنا بر گزارش‌ها، او از حدود ۴۰ نفر از اعضای قبیله کوبیسات که در الوکره زندگی می‌کردند، خواست تا در خورالعدید ساکن شوند تا روستا را بازسازی کنند. قبیله پاسخ دادند که حاضرند به این پیشنهاد پایبند باشند، مشروط بر اینکه یکی از پسران جاسم به عنوان شیخ آنها خدمت کند، زیرا اکثر اعضای قبیله از زندگی زیر نظر فرماندار عثمانی خودداری کردند. در همان زمان، شیخ جاسم تحت فشار عثمانی‌ها قرار گرفت تا با پیشنهادات آنان مبنی بر نصب مقامات اداری در خوارالعدید و زبره و ایجاد گمرک در آل بید موافقت کند. در حالی که او آشکارا نگران اولین پیشنهاد نبود، زیرا هنوز شرکت کنندگان مایل به اسکان مجدد این دو مکان را پیدا نکرده بود، او به شدت با ایجاد یک گمرک عثمانی در قطر مخالفت کرد. زمانی که شیخ جاسم، ناراضی از غصب فزاینده کنترل توسط عثمانی، در اوت ۱۸۹۲ به عنوان کیمکم قطر استعفا داد، همه چشم‌اندازها برای اسکان مجدد خوارالعدید رها شد. نیروهای عثمانی مستقر در دوحه، منجر به کاهش حضور عثمانی در شبه جزیره شد.
شیخ زاید از ابوظبی و سرهنگ سی ای کمبال، ساکن سیاسی در خلیج فارس، در اکتبر ۱۹۰۳ جلسه ای برگزار کردند که در آن در مورد بازسازی و اسکان مجدد خوار العمر بحث کردند. در ژانویه ۱۹۰۴ دستیار عامل سیاسی در بحرین نامه ای از شیخ زاید در مورد همین موضوع دریافت کرد:
شیخ زاید نیز در سال ۱۹۰۴ به مقیم سیاسی نامه نوشت و درخواست اجازه اشغال مجدد خور الاعوید را کرد. او پاسخ منفی از سوی انگلیسی‌ها دریافت کرد، بر اساس نوشته دستیار وزیر امور خارجه به دولت هند آر. ای هلند که اظهار داشت «در حالی که دولت هند آماده است تا از اشغال محل توسط کسی غیر از خودش جلوگیری کند، تحت شرایط فعلی دفع نمی‌شوند تا به او در اشغال مجدد آن کمک کنند.»