moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در داخل دولت کمونیستی اتحاد جماهیر شوروی اختلافاتی بر سر پیمان بریان-کلوگ وجود داشت و قدرت‌های سرمایه‌داری پشت این پیمان هم شوروی را چندان در روند مذاکرات پیمان بازی نمی‌دادند. شوروی به صداقت و نیت قدرت‌های بزرگی که در پی انعقاد این پیمان بودند بدبین بود. دولت شوروی که از تهاجم خارجی بیم داشت حتی در پی خلع سلاح کامل بود و استدلال می‌کرد که ادامه وجود تسلیحات در سطح گسترده، اساساً با دعوت صوری به ممنوعیت جنگ متضاد و ناسازگار است.Carr, "Foundations of a Planned Economy," vol. 3, pg. 110. مقاله‌ای در روزنامه دولتی شوروی به نام "ایزوِستیا" مشخصاً به کلوگ (وزیر خارجه آمریکا ) و حمایت عمومی و مستمر او از دکترین مونرو و تجویز این دکترین برای اقدام نظامی توسط ایالات متحده علیه «هر قدرتی در جهان» که آن را نقض کند، اشاره کرد.
کمیسر امور خارجه شوروی، گئورگی چیچرین، به شدت از اینکه به شوروی اجازه نداده‌اند در روند مذاکرات پیمان شرکت فعال داشته باشد انتقاد می‌کرد. او همچنین به شروط (رزرو) دولت‌های بریتانیا و فرانسه بر این پیمان معترض بود.Xenia Joukoff Eudin and Robert M. Slusser, "Soviet Foreign Policy, 1928-1934: Documents and Materials: Volume 1." University Park, PA: Pennsylvania State University Press, 1966; pg. 6.
شوروی با اینکه عمیقاً به اهداف سیاسی پشت پیمان برایان-کلوگ مشکوک بود، همزمان در پی آن بود که هم در دادگاه افکار عمومی امتیازاتی برای خود به دست بیاورد و هم اندکی امنیت دیپلماتیک ایجاد کند با صحه‌گذاشتن بر ممنوعیت پیشنهادی این پیمان برای استفاده از جنگ به عنوان ابزار سیاسی.Carr, "Foundations of a Planned Economy," vol. 3, pg. 110. در تابستان ۱۹۲۸، برای ناظران سیاست خارجی مشخص شده بود که شوروی فعالانه به دنبال جایی بر سر میز مذاکره معاهده پاریس است. چیچرین که مخالف عضویت شوروی در این پیمان بود، مناظره سیاسی را به ماکسیم لیتوینوف (معاون وزیر خارجه و دیپلمات کهنه کار شوروی که موافق پیوستن به معاهده بود) باخته بود.Carr, "Foundations of a Planned Economy," vol. 3, pg. 111.
هرچند شوروی از افتخار عضو مؤسس بودن در پیمان بریان-کلوگ محروم شد، اما در همان روز امضای پیمان یک دعوت‌نامه رسمی برای پیوستن به پیمان ارائه شد به دولت‌های تمامی کشورهای دیگر جهان و دولت شوروی فوراً نام خود را به فهرست امضاکنندگان پیمان افزود.Carr, "Foundations of a Planned Economy," vol. 3, pg. 113. در ۲۹ اوت، مجمع کمیته اجرایی مرکزی شوروی (TsIK) مصوبه‌ای رسمی برای پذیرش پیمان را به تصویب رساند - نتیجه‌ای که لیتوینوف یک روز بعد به کارگزاران کمیسیون صلح اطلاع داد. الحاق رسمی شوروی به معاهده پاریس در ۸ سپتامبر ۱۹۲۸ به تصویب رسید.
در سرمقاله رسمی روزنامه دولتی "ایزوِستیا" به تاریخ ۷ سپتامبر ۱۹۲۸، دولت شوروی اعلام کرد که «به منظور اشاره به عدم کفایت تعهدات پیشنهادی و تقاضای گسترش این تعهدات به گونه‌ای که حقیقتاً از صلح حفاظت شود» به پیمان پاریس پیوسته است و این اهداف را تنها با «کار مثبت و مثمرثمر در زمینه خلع سلاح» می‌توان محقق کرد."Izvestiia," Sept. 7, 1928, cited in Eudin and Slusser, "Soviet Foreign Policy, 1928-1934," vol. 1, pg. 6. این آرزوها خیلی زود به ناکامی کشیدند زیرا روند تصویب معاهده توسط امضاکنندگان خوب پیش نرفت. چهار ماه پس از امضای معاهده، هیچ‌یک از امضاکنندگان آن را به طور رسمی تصویب نکرده بودند.
هنگامی که دولت شوروی تصمیم گرفت به امضاکنندگان معاهده پاریس بپیوندد، حال چه با اهداف تبلیغاتی و چه با اهداف عملی، این کشور به حامی اصلی معاهده تبدیل شد و تلاش کرد همراه با کشورهای همسایه خود، این معاهده را لازم‌الاجرا کند.Eudin and Slusser, "Soviet Foreign Policy, 1928-1934," vol. 1, pg. 7. در ۲۹ دسامبر ۱۹۲۸، لیتوینوف پیشنهاد کرد که یک پروتکل اضافی به معاهده پاریس الحاق شود تا به موجب آن، این معاهده در روابط دوجانبه شوروی با دشمن تاریخی‌اش لهستان و بخش تازه‌استقلال‌یافته امپراتوری روسیه یعنی لیتوانی، لازم‌الاجرا شود.
لهستان اولین کشوری بود که به این ابتکار شوروی پاسخ داد و متقابلاً پیشنهاد کرد که متحد نظامی لهستان یعنی رومانی، و سایر کشورهای حوزه بالتیک هم عضو پروتکل الحاقی شوند.Eudin and Slusser, "Soviet Foreign Policy, 1928-1934," vol. 1, pg. 7. دولت شوروی با این پیشنهاد لهستان موافقت کرد تا بدینوسیله روند تصویب معاهده پاریس را تسریع کند. این پیشنهاد به کشورهای دیگر از جمله لتونی، استونی، فنلاند، پرشیا (ایران) و ترکیه نیز اطلاع داده شد.
این سند که با هدف تسریع پذیرش و تصویب اصول پیمان بریان-کلوگ تهیه شد، به نام «پروتکل لیتوینوف» یا «پروتکل مسکو» شناخته می‌شود.Eudin and Slusser, "Soviet Foreign Policy, 1928-1934," vol. 1, pg. 7. نام رسمی پروتکل لیتوینوف که در جامعه ملل به ثبت رسید، «پروتکل لازم‌الاجرا شدن فوری معاهده پاریس مورخ ۲۷ اوت ۱۹۲۸، درخصوص صرف‌نظر از جنگ به عنوان ابزار سیاست ملی» بود.League of Nations Treaty Series, "Protocol for the immediate entry into force of the Treaty of Paris of August 27, 1928, regarding renunciation of War as an Instrument of National Policy. Signed at Moscow, February 9, 1929," LNTSer 123; 89 LNTS 369.
لتونی در ۵ مارس ۱۹۲۹، استونی در ۱۶ مارس ۱۹۲۹ و دولت‌های لهستان و رومانی در ۳۰ مارس ۱۹۲۹ این سند را به تصویب رساندند. در ۳ ژوئن ۱۹۲۹ این پروتکل در "مجموعه معاهدات جامعه ملل" رسما به ثبت رسید"League of Nations Treaty Series", vol. 89, pp. 370-379. و طبق ماده ۳، در ۱۶ مارس ۱۹۲۹ لازم‌الاجرا گردید.
گورهای دسته‌جمعی در عراق پس از حمله به عراق درسال۲۰۰۳ که رژیم صدام حسین را سرنگون کرد، به خوبی شناخته شده‌است. کارشناسان بین‌المللی تخمین زدند که ۳۰۰٬۰۰۰ قربانی تنها در این گورهای دسته‌جمعی هستند. این گورهای دسته‌جمعی بیشتر شامل بقایای اجساد مسلمانان شیعه و کُردهایی بود که به‌دلیل مخالفت با رژیم بعث عراق بین سال‌های۱۹۸۳ و ۱۹۹۱ کشته شدند.
برخی از اطلاعات زیر از فکت شیت-دفتر دموکراسی، حقوق بشر و کار و دفتر امور عمومی گرفته شده‌است.گورهای دسته‌جمعی در عراق به‌عنوان مکان‌های بدون علامت مشخص می‌شود که حداقل شش جسد را در خود جای داده‌است. برخی از آن‌ها را می‌توان با تپه‌های زمین انباشته شده در بالای زمین یا به‌عنوان گودال‌های عمیقی که به‌نظر می‌رسد پُر شده‌اند شناسایی کرد. شناسایی برخی از گورهای قدیمی دشوارتر است، زیرا در طول زمان، توسط پوشش گیاهی و آوار پوشانده شده‌اند. محل‌هایی در تمام مناطق کشور (عراق) کشف شده‌اند و حاوی اعضای هر گروه مذهبی و قومی بزرگ در عراق و همچنین اتباع خارجی از جمله کویتی‌ها و سعودی‌ها هستند. بیش از ۲۵۰ محل گزارش شده‌است که تقریباً ۴۰ مورد تا به امروز تأیید شده‌است. گمان می‌رود که بیش از یک میلیون عراقی در نتیجهٔ اعدام‌ها، جنگ‌ها و فرارها در عراق مفقود شده باشند که تصور می‌شود صدها هزار نفر از آن‌ها در گورهای دسته‌جمعی هستند. بیشتر گورهای کشف شده تا به امروز مربوط به یکی از پنج جنایت بزرگی است که رژیم مرتکب شده‌است.به‌گفتهٔ دولت اقلیم کردستان عراق، بسیاری از گورهای دسته‌جمعی در کردستان حاوی کردهای عراقی است که به دلیل قومیت خود در یک اقدام نسل‌کشی کشته شده‌اند.
به‌نظر می‌رسد که حقایق مندرج در فکت شیت همان چیزی است که توسط تحقیقات کمیتهٔ سنای ایالات متحده جمع‌آوری شده‌است.Saddam Hussein killer file
روند بازیابی اجساد به‌دلیل خشونت محلی و نیاز به شناسایی اجساد، جداسازی اجساد، پزشکی قانونی و غیره کند گزارش شده‌است. بستگان به یاد اقوام مفقود شده به قبور شتافته‌اند.
فیلم "مرد آبی" محصول ۲۰۱۴، که مربوط به مقالهٔ نیویورک تایمز با عنوان «کشف وحشت عراق در گورهای صحرا» نوشتهٔ جان اف برنز است، دربارهٔ گور دسته‌جمعی «مرد آبی» واقع در محاویل است.
شما چه می‌کردید؟ یک مجموعه تلویزیونی دوربین مخفی موقعیتی آمریکایی است با قالب آزمایش اجتماعی که از سال ۲۰۰۸ از شبکه ای‌بی‌سی نیوز پخش می‌شود.
قلب‌شکن یک فیلم فرانسوی محصول ۲۰۱۰ در ژانر کمدی عاشقانه به کارگردانی پاسکال شومی و با بازی رومن دوریس، ونسا پارادی، ژولی فریه، اندرو لینکلن، ژاک فرانتس، فیلیپ لاشو و ویکتوریا سیلوستدت است.
هری جیمز واتسن «جیمی» بلوین (Harry James Watson "Jimmy" Belvin) (۱۹۰۰–۱۹۸۶)، آموزگار بود و به عنوان نماینده و سناتور ایالت اکلاهما خدمت کرد. وی نخستین رئیس سالار منتخب یکی از پنج قبیلهٔ متمدن در قرن بیستم و با سابقه‌ترین سالار قبیلهٔ سرخپوست چاکتای ایالت اکلاهما، بود. بلوین از طریق فسخ، باز آرائی و باز زیستی و غرور بومی به ماهیت قبلیه خود پی برد. وی رهبر دو قطبی بود، بعضی‌ها آن را به عنوان یک‌نیمه دیکتاتور می‌شناختند که دفتر سالار قبیله را سخت در قبضهٔ خود نگهداشته بود و از قدرت خود برای حمایت از همسان‌سازی کامل در جامعه مسلط استفاده کرد و سنت‌ها، زبان و آداب و تشریفات چاکتا را به‌عنوان بقایای ناخوشایند تاریخ ناهنجار، سرکوب نمود. از نظر تعدادی دیگر، وی یک رهبر خیلی محبوب و مورد محبت اطرافیان و عوام‌گرا بود که خانه به خانه می‌رفت و با اعضای قبلیه صحبت می‌کرد، آن‌ها را از مسائل با خبر می‌ساخت و تلاش می‌کرد چاره‌ای در قسمت فقر زدایی و بیکاری آن‌ها ایجاد نماید.
جیمی بلوین در ۱۱ دسامبر سال ۱۹۰۰ در شهرستان بازول چاکتا در خانوادهٔ واتسون جی و مابل پاورز بلوین، متولد شد. بلوین از نوادگان مستقیم بلوین‌های اصیل که در جریان دنبالهٔ اشک‌های یا جابجایی‌های اجباری از می‌سی‌سی‌پی به سرزمین سرخپوستان، جبراً منتقل شدند، بود. بلوین در مدرسهٔ بازول درس خواند و از کالج آموزگاران جنوب‌شرقی با مدرک کارشناسی در رشته علوم فارغ شد و سپس برای اخذ مدرک کارشناسی ارشد در رشته آموزش در دانشگاه اکلاهما به دروس ادامه داد که در سال ۱۹۴۱ آن را به پایان رساند.
بلوین از سال ۱۹۲۳ الی سال ۱۹۳۹ در مدرسهٔ میهو در شهرستان برایان و در شهرستان چاکتا، تدریس کرد. در سال ۱۹۴۱ سرپرست آموزش عمومی شهرستان برایان انتخاب شد و تا سال ۱۹۵۲ این سمت را به‌عهده داشت. سپس مزرعهٔ گاو نژاد هرفورد را در شهرستان‌های برایان و چاکتا، راه‌اندازی نمود.
بلوین پس از نخستین انتخاب موفقیت آمیزش در مجلس مقننه اکلاهما در سال ۱۹۵۵، سه دوره در مجلس نمایندگان ایالتی اکلاهما به نمایندگی از شهرستان برایان، خدمت کرد.
در اوایل سال ۱۹۴۶، حمایت از بلوین برای انتخاب در سمت سالار در حال افزایش بود. ویلیام ای. دورانت تا سال ۱۹۳۷ در این سمت خدمت کرد و به نظر می‌رسید پیشرفت کمی در فروش زمین‌های آسفالتی چاکتا و چیکسا داشته‌است. ۴۰۰٬۰۰۰ جریب (۱٬۶۰۰ کیلومتر مربع) زمین مشترک متعلق به قبایل چاکتا و چیکسا، مورد نزاع بود. براساس توافق سال ۱۹۰۲، ایالات متحده به خریداری این زمین‌ها در ظرف مدت سه سال توافق کرد اما تا آن‌زمان این خریداری را انجام نداده بود. رئیس دورانت و فلوید مایتوبی فرماندار چیکسا، در سال ۱۹۴۶، مبلغ ۳۳٫۱ میلیون دلار تقاضا نمودند که دولت ایالت متحده ۲٫۲ میلیون دلار ارزش داشت. از سوی دیگر، بلوین به‌عنوان رهبر آموزش دیده و آب‌دیده تلقی می‌شد که خواهان احیای قبیله بود. حتی قبل از این‌که رئیس شود، نامه‌های طولانی به عضو کنگره کارل آلبرت، عضو کنگره ویلیام استیگر، عضو کنگره المر توماس، سناتور ادوارد اچ. موری، دفتر ادارهٔ امور سرخ‌پوستان و رئیس پنج قبیلهٔ متمدن نوشت و در این نامه‌ها از تأخیر در نهایی سازی خریداری انتقاد نمود.
زمانی‌که بالاخره روی توافق‌نامهٔ ۸٫۵ دلاری توافق صورت گرفت، بلوین با راه‌اندازی کمپین نامه‌نگاری این سؤال را مطرح کرد که چرا این توافق‌نامه بدون اجازه دادن به نمایندگان کنفدراسیون چاکتا-چیکسا برای شرکت در مذاکرات، صورت گرفت است؟ بلوین با درنظر داشتن این‌که این زمین حاوی ۷۷۰ میلیون تن زغال‌سنگ سهل الوصول، ۱ میلیارد تن دیگر زغال‌سنگ ذخیره و آسفالت و کشف اخیر نفت، این سؤال را مطرح که چگونه می‌توان زغال‌سنگ را ۱ درصد در هر تن و زغال‌سنگ ذخیره را ۰٫۱ درصد در هر تن، ارزش‌گذاری کرد. بلوین همچنین از این واقعیت که رئیس دورانت در مذاکرات شرکت نکرده بود، به‌شدت انتقاد نمود و تصمیم در مورد «جلسهٔ سرنوشت‌ساز تأثیرگذار بر رفاه قبیله از زمان توافق‌نامهٔ آتوکا سال ۱۸۹۷»، را به عهده مایتوبی و وکیل قبیله چاکتا واگذار کرد.
کنفدراسیون چاکتا-چیکسا رسماً در ۹ ژانویه سال ۱۹۴۷ ایجاد شد، ولی این کنفدراسیون، قبل از آن برای چندین سال به‌عنوان وسیله‌ای برای ردیابی و پیگیری دارایی‌های قبیله، برگذاری جلسات و مباحث و انتشار اطلاعات خارج از ساختار «رسمی» BIA، فعالیت می‌کرد. پس از این‌که روی فروش مذاکره صورت گرفت، بلوین به‌عنوان رئیس کنفدراسیون، نامه‌های به اعضای قبیله نوشت و از آن‌ها خواست در جلسات اطلاعاتی حضور یابند و در مورد پذیرش و عدم پذیرش این پیشنهاد تصمیم بگیرند. بلوین نظر خود را رائه نکرد، اما از اعضای قبلیه درخواست نمود تا مطابق به وجدان خود رای دهند. اگرچه از نظر بلوین مبلغ توافق‌نامه به قیمت پائین ارزش‌گذاری شده بود، اما به‌محض این‌که رئیس شد از انتقاد از قیمت دست کشید و تلاش کرد که سهمیهٔ بسیار ضروری اعضای قبلیهٔ تهیدست خود را جمع‌آوری نماید.
بلوین برای بار اول در سال ۱۹۴۸ رئیس قوم چاکتا انتخاب شد. در واقع بلوین نخستین رئیس انتخابی یکی از پنج قبیلهٔ متمدن و قوم چاکتا در قرن بیستم بود. تمامی رؤسای پنج قبلیهٔ متمدن اکلاهما، از زمان اجرایی شدن قانون داوز توسط رئیس‌جمهور به اساس پیشنهاد BIA، تعیین شده بودند. الی دههٔ ۱۹۷۰، صرف دو استثناء در انتصابات رئیس‌جمهور این بود که در سال ۱۹۴۸ و مجدداً در سال ۱۹۵۴ به قبیلهٔ چاکتا اجازه داد که رئیس شان‌را خود انتخاب نمایند.Lambert (2007), p 66 با آن‌که رای‌دهی محدود به بخش کوچکی از اعضای واجد شرایط بود اما این قبیله در هر دو بار بلوین را انتخاب نمودند.
وزارت کشور قبل از انتخابات سال ۱۹۵۴، به بلوین اطلاع داد که ریاست دائمی برای این قبیله حکم نشده‌است. بلوین با کارل آلبرت، عضو کنگره تماس گرفت که وی نیز طرفدار دموکراسی قبیله‌ای بود و در پشت صحنه تلاش می‌کرد تا ریاست قبیلهٔ چاکتا را به‌عنوان یک سمت دائمی ابقاء نماید. بلوین چنان شدید به حق قبایل برای انتخاب طرز حکومت خود معتقد بود که حتی قبیلهٔ چکسا را تشویق نمود تا برای انتخابات خود تأکید نماید. با وجودی‌که قبیلهٔ چکسا چندین سال تلاش کرد تا ادارهٔ امور سرخ‌پوستان را متقاعد بسازد که به آن‌ها اجازه دهد در مورد رهبری خود رای بدهند، اما درخواست آن‌ها نادیده گرفته شد.
در طول تاریخ، چندین رابطه مشترک بین این پنج قبیله وجود داشته‌است از جمله: شورای بین القبیله‌ای سال ۱۸۴۲ رودخانهٔ دیپ فورک، شورای سازمان ملل متحد در سرزمین سرخ‌پوستان سال ۱۸۶۱ و شورای سال ۱۸۶۶ اکلاهما به دلیل تاریخ و موقعیت یکسان این قبایل در قسمت عزل، تخصیص و نظارت دولت در اکلاهما، اذعان شد که اهداف قبیله‌ای برای توسعه، آموزش، خدمات برای اعضای قبیله، اقدامات پزشکی و فقرزدایی کمابیش یکسان بودند و کار با همی می‌تواند سودمند واقع شود. در واقع قبایل قبلاً به‌شکل غیررسمی مشترکاً بر پروژه‌ها کار می‌کردند. بلوین در ماه مارس سال ۱۹۴۹ به‌منظور تشویق و ترغیب قانون‌گذاران در رابطه با توافق‌نامهٔ زغال‌سنگ و آسفالت و به همین‌گونه ارائه پیشنهاد طرح فراگیر «امداد رسانی» تهیه شده توسط نمایندگان پنج قبیله، به واشینگتن رفته بود. این قبایل ادارهٔ مؤثرتر اداره سرخ‌پوستان، سیاست جدید زمین، تجدید اسکان، آموزش، بهداشت، حفظ منابع طبیعی و ساخت و ساز و حفاظت جاده، را به‌عنوان ابزاری برای کاهش پریشانی در قبایل خود پیشنهاد کرده بودند و تأییدیه دفتر نمایندگی محل را بدست آوردند.
نابودگر ۲ یک فیلم اکشن و دلهره‌آور آمریکایی محصول سال ۱۹۸۴ به نویسندگی و کارگردانی مارک بونتزمن با بازی رابرت گینتی، ماریو فن پیبلز و دبورا گفنر، با نقش آفرینی آری گروس در اولین نقش خود و جان تورتورو است. این فیلم دنباله‌ای بر فیلم نابودگر (فیلم ۱۹۸۰) است.
این فیلم نقدهای منفی از منتقدان دریافت کرد. دارای امتیاز ۰٪ در راتن تومیتوز بر اساس ۵ نقد است. در گیشه هم ناکام بود و تبدیل به بمب گیشه شد.
به‌طور کلی موتورسیکلت هارا می‌توان در شش نوع اصلی استاندارد، کروزر، تورینگ، اسپرت، آفرود و دو منظوره‌ها طبقه‌بندی کرد. موتورسیکلت‌های آفرود نیز خود به مدل‌های بسیاری دسته‌بندی می‌شود که ما در این مقاله از مدل‌های شناخته شده تر اسم خواهیم برد. تورهای ورزشی گاهی اوقات به عنوان یک دسته هفتم شناخته می‌شوند یا با دستهٔ تورینگ ادغام می‌شوند."Sports Tourers". Suzuki GSX1100F, Honda CBR1000F, Yamaha GTS1000. "Motorcycle Sport", June 1995, pp.284-288. Accessed 28 May 2022
اگرچه نام‌ها و سیستم‌های زیادی برای طبقه‌بندی انواع موتورسیکلت‌ها بر اساس ویژگی‌ها و کاربرد آنها وجود دارد، اما به‌طور کلی شش دسته وجود دارد که توسط اکثر سازندگان و سازمان‌های موتورسیکلت شناخته شده‌است.
معمولاً بین شش نوع اصلی موتورسیکلت و سایر موتورسیکلت‌ها تمایزات جدی قائل می‌شوند. موتورسیکلت‌های اسکوتر، موتورسیکلت‌های کوچک یا موپد، تاشو، برقی و موتورسیکلت‌های سه چرخ به‌طور کلی از دسته‌بندی‌های اصلی حذف می‌شوند، اما سایر طرح‌های طبقه‌بندی ممکن است این موارد را به عنوان انواع موتورسیکلت‌ها شامل شود.The MAIDS report, using the OECD Road Transport Research Programme methodology, uses the following nine classifications for motorcycles, mopeds, and scooters, providing one illustration of each:
هیچ سیستم جهانی برای طبقه‌بندی انواع موتورسیکلت‌ها وجود ندارد. سیستم‌های طبقه‌بندی دقیقی وجود دارد که توسط نهادهای ورزش موتورسواری اعمال می‌شود، یا تعاریف قانونی موتورسیکلت که توسط برخی حوزه‌های قضایی قانونی برای ثبت موتورسیکلت ، انتشار گازهای گلخانه‌ای، قوانین ایمنی ترافیک جاده‌ای یا صدور گواهینامه موتورسیکلت ایجاد شده‌اند. همچنین طبقه‌بندی‌ها نام‌های مستعار غیررسمی توسط سازندگان، موتورسواران و رسانه‌های موتورسواری دارند.
موتورسیکلت‌های خیابانی موتورسیکلت‌هایی هستند که برای راندن در جاده‌های آسفالت طراحی شده‌اند. آنها دارای لاستیک‌های صاف با الگوهای آج دار و انجین‌هایی که به‌طور کلی از ۱۲۵ سی سی شروع می‌شوند. به‌طور معمول، موتورسیکلت‌های خیابانی می‌توانند تا ۱۶۰ کیلومتر بر ساعت سرعت داشته باشند (این مقاله ترجمه شده‌است و این سرعت ممکن است با قوانین موتورسیکلت در ایران مغایرت داشته باشد) و بسیاری از آنها می‌توانند به سرعت‌هایی بیش از ۲۰۰ کیلومتر بر ساعت نیز برسند. امروزه موتورسیکلت‌های خیابانی که با موتورهای الکتریکی کار می‌کنند نیز در بازار جهانی بسیار رایج شده‌اند و به دلیل استفاده نکردن از سوخت فسیلی مورد توجه دوستداران محیط زیست نیز قرار گرفته‌اند.
موتورسیکلت‌های استاندارد (که به آن‌ها موتورسیکلت‌های برهنه، رودستر یا به سادگی همان استاندارد گفته می‌شود) موتورسیکلت‌هایی هستند که عمدتاً برای استفاده در خیابان‌ها برای رفت و آمد در نظر گرفته می‌شوند. آنها عمدتاً با موقعیت موتورسوار عمودی خود (در مقایسه با وضعیت موتورسوار درازکش روی موتورسیکلت و خم شدن به جلو در موتورسیکلت‌های اسپرت) و بیشتر گشتاور قابل استفاده در دور موتور پایین‌تر برای رفت و آمد و مصرف سوخت بهینه مشخص می‌شوند.
استانداردها معمولاً مجهز به فیرینگ یا شیشه جلو از طرف سازنده نیستند، از این رو نام "موتورسیکلت‌های برهنه (Naked bike) را" به خود اختصاص داده‌اند. استاندارد اغلب مترادف کلمه موتورسیکلت برهنه است، اصطلاحی که در ابتدا برای اشاره به موتورسیکلت‌های مسابقات جاده ای در دهه ۱۹۵۰ استفاده می‌شد.TT '78 A "Motor Cycle News" special, EMAP publication, 1978. Hailwood's homecoming, pp.57-61. Accessed June 18 2018"Motorcyclist Illustrated", October 1974, p.13, "Bomber", Norton Commando John Player Special road test by Dave Minton (pp.10-15). Accessed September 20 2021 پدال‌های پا در زیر موتورسوار قرار دارند و فرمون به اندازه‌ای بلند هستند که سوارکار را مجبور به جلو بردن بیش از حد نکند و شانه‌ها را بالای پایین‌تنه در موقعیتی طبیعی قرار دهند. موتورسیکلت‌های استاندارد به دلیل انعطاف‌پذیری، هزینه‌های پایین‌تر، خروجی موتور متوسط و وضعیت نشستن صاف، به ویژه برای موتورسواران مبتدی مناسب هستند.
موتورسیکلت‌های کروزر تقریباً بعد از موتورسیکلت‌های طراحی شده به سبک موتورسیکلت‌های آمریکایی که از دهه ۱۹۳۰ تا اوایل دهه ۱۹۶۰رایج بودند (مانند موتورسیکلت‌های "هارلی دیویدسون، هندی، و اکسلسیور-هندرسون) طراحی شده‌اند. هارلی دیویدسون تا حد زیادی مشخصات رده کروزرها را تعریف می‌کند، آن‌ها اکثراً انجین‌هایی با حجم زیاد دارند، اگرچه موتورسیکلت‌های دیگری با حجم موتورهای کمتر و متوسط نیز وجود دارد. موتورهای آن‌ها برای گشتاور پایین تنظیم شده‌اند، که باعث می‌شود برای موتورسواری کمتر نیاز به تعویض دنده داشته باشند.
"حالت موتورسواری در این موتورسیکلت‌ها به گونه است که پاها را به سمت جلو و دست‌ها را نسبتاً بالا قرار می‌دهد، طوری که ستون فقرات به حالت ایستاده یا کمی به عقب متمایل می‌شود. در سرعت‌های کم تا متوسط، کروزرها نسبت به سبک‌های دیگر راحت‌تر هستند، اما سواری طولانی‌مدت در سرعت‌های آزادراه می‌تواند منجر به خستگی ناشی از عقب کشیدن فرمان برای مقاومت در برابر نیروی باد وارد شده به سینه موتورسوار شود. کروزرها به دلیل کمبود فاصله از زمین، توانایی پیچیدن محدودی دارند.
چاپد (معنی لغتی chopped: قطع شده، جدا شده) نوعی از کروزر هاست که به دلیل جدا شدن و به وجود آمدن از خانوادهٔ کروزرها به آن قطع شده یا چاپد می‌گویند. آنها یک نسخه «جدا شده» یا بریده شده از یک کروزر هستند. چاپدها معمولاً موتورسیکلت‌هایی سفارشی هستند که برای مطابقت با ایده‌آل‌های مالک تغییر داده می‌شوند و به همین دلیل موتورسیکلت‌های خاص و ویژه ای هستند. به‌طور کلی چاپدها کمک جلوهای بیرون زده و بلند، مخزن بنزین‌های کوچک و فرمان‌های بالا دارند. چاپد در فیلم پیتر فوندا "Easy Rider" بیشتر محبوبیت پیداکرد. چاپدها که عمدتاً برای جلوه‌های بصری طراحی شده‌اند از کارآمدترین موتورسیکلت‌های سواری نیستند.
پاور کروزر نامی است که به کروزرهایی که دارای سطوح قدرت قابل توجهی بالاتر هستند داده می‌شود و برای تشخیص ساده‌تر موتورسیکلت‌ها در کلاس کروزر استفاده می‌شود. آنها اغلب با ترمزها و سیستم تعلیق ارتقا یافته، فاصله بهتر از سطح زمین و همچنین ظاهری عجیب و غریب یا غیر سنتی ارائه می‌شوند.2015 EICMA: Ducati reveals XDiavel power cruiser motorcycleFIRST LOOK: 2016 DUCATI XDIAVEL FROM EICMA 2015 | MOTORCYCLIST2009 Yamaha/Star Vmax Road Test | Rider Magazine | Rider MagazineCOMPARISON TEST: Ducati Diavel Carbon vs. Honda Gold Wing Valkyrie vs. Star VMAX
اگرچه هر موتورسیکلتی را می‌توان برای گردش تجهیز کرد و از آن استفاده کرد، موتورسیکلت‌های تورینگ به‌طور خاص برای برتری در طی مسافت‌های طولانی طراحی شده‌اند. آنها دارای انجین‌هایی بزرگ، شیشه جلو و صفحه نمایش هستند که عملکرد خوبی در برابر آب و هوا و باد ارائه می‌دهند، مخازن سوخت با ظرفیت بالا برای فواصل طولانی بین سوخت‌گیری و وضعیت نشستن راحت و عمودی دارند. محل نشستن همراه در عقب عالی است و داشتن فضای چمدان گسترده برای این سبک موتورسیکلت‌ها عادی است. چنین موتورسیکلت‌هایی می‌توانند در کمترین حالت حدود ۳۹۰–۴۱۰ کیلوگرم و در نهایت تا ۵۹۰–۶۴۰ کیلوگرم به‌طور کامل با احتساب وزن یک موتورسوار، یک همراه و باک پر شده و روغن داشته باشند.
موتورسیکلت‌های اسپرت موتورسیکلت‌هایی جاده‌ای هستند که بر حداکثر سرعت، شتاب، ترمز، کنترل و چسبندگی تأکید دارند. ("…a powerful, lightweight motorcycle, designed for optimal speed and handling") موتورسیکلت‌های اسپرت دارای موتورهایی با عملکرد نسبتاً بالایی هستند که در یک قاب سبک‌وزن پشتیبانی می‌شوند. موتورهای چهار سیلندر خطی در دسته ای از موتورسیکلت‌های اسپرت وجود دارند و همین‌طور v-twin موازی در این دسته حضور چشمگیری دارد. سیستم‌های ترمز با کارایی بالا ممکن است از لنت ترمز ارتقا یافته، کالیپرهای چند پیستونی و دیسک‌های هواکش بزرگتر استفاده کنند. سیستم‌های تعلیق موتورسیکلت‌های ورزشی ممکن است پیچیده‌تر باشند، با تنظیمات بیشتر برای فشرده‌سازی و برگشت. موتورسیکلت‌های اسپرت دارای شیشه جلو هستند که موتور را کاملاً محصور می‌کند و به‌طور مؤثری هوا را در سرعت‌های بالا از راننده منحرف می‌کند و در نتیجه کشش کلی را به حداقل می‌رساند.
موتورسیکلت‌های اسپرت ممکن است دارای پایه‌هایی باشند که هم بالاتر و هم عقب‌تر از موتورسیکلت‌های استاندارد قرار گرفته‌اند، که فاصله از زمین را در هنگام پیچ‌ها بهبود می‌بخشد و موقعیت مستعدتری را برای موتورسوار فراهم می‌کند. ممکن است از محل نشستن تا فرمون فاصله طولانی به نظر برسد که بدن و مرکز ثقل را به سمت جلو، بالای مخزن سوخت قرار بدهد. موتورسوار به سمت باد به جلو خم می‌شود، نیرویی که اگر با رفتن به سمت جلو و به اصطلاح خوابیدن روی موتورسیکلت مهار نشود ممکن است در سرعت‌های بالا ایجاد فشار بسیاری کند. با این حال، در سرعت‌های پایین‌تر، یک موتورسوار ممکن است وزن بیش از حد را روی بازوها و مچ‌ها تجربه کند که باعث خستگی می‌شود.
استریت فایترها از موتورسیکلت‌های ورزشی مشتق شده‌اند، در اصل موتورسیکلت‌های ورزشی سفارشی‌شده با شیشه جلوهای برداشته شده و فرمان بالاتر که جایگزین فرمان پایین‌تر شده هستند. از دهه ۱۹۹۰، استریت فایترها در کمپانی‌های موتور سازی تولید شدند. می‌توان گفت استریت فایتر حاصل ترکیب موتورسیکلت‌های ورزشی و موتورسیکلت‌های استاندارد است.
موتورسیکلت‌های آفرود که به عنوان موتورسیکلت‌های خارج از جاده یا اسکرامبلر نیز شناخته می‌شوند، مخصوص استفاده "در خارج از جاده طراحی شده‌اند. اصطلاح آفرود به سطوح رانندگی گفته می‌شود که به‌طور معمول آسفالت نیستند. اینها سطوح ناهمواری هستند که اغلب به‌طور طبیعی ایجاد می‌شوند، مانند ماسه، شن، رودخانه، گل یا برف. این نوع زمین‌ها گاهی اوقات فقط با وسایل نقلیه‌ای که برای رانندگی آفرود طراحی شده‌اند (مانند خودروهای شاسی بلند، ATV، ماشین‌های برفی و دوچرخه‌های کوهستانی) قابل طی شدن هستند یا وسایل نقلیه‌ای که به طوری طراحی شده‌اند که شرایط راندن در خارج از جاده را بهتر مدیریت کنند. در مقایسه با موتورسیکلت‌های جاده‌ای، موتورسیکلت‌های آفرود سبک‌تر و انعطاف‌پذیرتر هستند، معمولاً دارای سیستم تعلیق طولانی و فاصله زیاد از سطح زمین هستند و برای ارائه گشتاور بیشتر در موقعیت‌های خارج از جاده به‌منظور ارائه گشتاور بیشتر در مقایسه با موتورسیکلت‌های جاده‌ای طراحی شده‌اند. چرخ‌ها معمولاً بزرگ‌تر از موتورسیکلت‌های داخل جاده هستند و دارای لاستیک‌های آج دار هستند."
در طی سالها مسابقات بسیار زیادی در شاخهٔ موتورسواری آفرود ایجاد شده‌است و به انواع ورزش‌های موتورسواری آفرود تبدیل شده‌است که تعدادی موتورسیکلت تخصصی نیز برای آن ساخته شده‌است:
موتورسیکلت‌هایی طراحی شده برای راندن در پیست‌های خاکی دارای پرش و سرعتی نسبتاً بالا هستند. این موتورسیکلت‌ها دارای یک مخزن سوخت کوچک برای کمک به سبک بودن هستند. سیستم تعلیق طولانی مدت به موتورسواران اجازه می‌دهد تا با سرعت بالا پرش بزنند. موتورسیکلت‌های آفرود موتورکراس انجین‌هایی تک سیلندر دو زمانه یا چهار زمانه هستند که اندازه آنها از ۵۰ سی سی تا حدود ۵۰۰ سی سی متغیر است. تفاوت در قدرت، حجم موتورسیکلت، گشتاور و وزن متغیرهایی هستند که رقابت بین موتورهای دو زمانه و چهار زمانه را متعادل می‌کند.
موتورسواری تریال شکلی تخصصی از مسابقات خارج از جاده است که مهارت‌ها و دقت را به جای سرعت آزمایش می‌کند. برای موتورسیکلت‌های تریال، وزن کم و قدرت پاسخ دریچه گاز واضح در اولویت هست، بنابراین موتورسیکلت‌ها معمولاً کوچکتر و سبک‌تر اما از طرفی چابک‌تر هستند. موتورسیکلت‌های تریال غالباً از ۱۲۵سی سی تا ۳۰۰ سی سی تولید می‌شوند و بیشتر آنها دو زمانه هستند. در طول تریال سواری، موتورسوار روی جاپایی‌ها می‌ایستد، زیرا در موتورهای تریال زین و جای نشستن وجود ندارد چرا که این موتورها برای گذر از موانعی طراحی شده‌اند که گذر از آنها برای هر موتورسیکلت دیگری امکان‌پذیر نیست و وجود یک صندلی بالا می‌تواند قدرت مانور بدن یک موتورسوار در هنگام عبور از موانع صعب العبور را بگیرد. مخازن سوخت بسیار کوچک هستند و برد محدودی دارند اگرچه موتورسیکلت‌های پر مصرفی هم نیستند. به دلیل ارتفاع کم از زمین، وزن سبک و همین‌طور تعمیر آسان‌تر این موتورسیکلت‌ها برای شروع یادگیری موتورسواری آفرود بسیار مفید هستند و قدرت کنترل کامل روی موتورسیکلت را به موتورسوار آموزش می‌دهد.
یک موتورسیکلت شبیه به موتور کراس با جزئیاتی شبیه به موتورسیکلت تریال است و دارای علائم قانونی جاده ای مثل بوق، چراغ، خاموش کن و پلاک است. موتورسواران اندرو در یک دوره طولانی‌تر (که ممکن است شامل جاده‌ها باشد) رقابت می‌کنند. و یک مسابقهٔ موتورسواری اندرو ممکن است بین یک روز تا شش روز طول بکشد (مانند مسابقات بین‌المللی شش روزه اندرو). برخی از مسابقات اندرو (معروف به سوپراندرو) در پیست‌هایی نسبتاً کوتاه‌تر برگزار می‌شوند.
نوع خاصی از موتورسیکلت‌های اندرو با مخزن سوخت بسیار بزرگتر برای مسابقات در مسافت‌های بسیار طولانی‌تر، معمولاً در بیابان‌ها (مثلاً رالی پاریس-داکار). ظرفیت انجین معمولاً بیشتر است، معمولاً بین ۴۵۰سی سی و ۷۵۰سی سی هست.
موتورسیکلت‌های دو منظوره (دوال اسپرت)
موتورسیکلت‌های دوگانه یا دو منظوره موتورسیکلت‌هایی هستند که برای سواری در جاده و تفریح در خارج از جاده طراحی شده‌اند. موتورسیکلت‌های دوال اسپرت ممکن است شبیه به موتورسیکلت‌های اندرو باشند، اما از آنجایی که موتورسیکلت‌های دوال اسپرت برای رقابت و مسابقه دادن در نظر گرفته نشده‌اند، ممکن است تکنولوژی کمتری داشته باشد و مجهز به لاستیک‌های دو منظوره و تجهیزات قانونی بیشتر جاده‌ای مانند نشانگرها، آینه و ابزار اضافی باشد. بیشتر موتورسیکلت‌های دوال اسپرت برای سوار شدن در جاده‌های ایالتی و شهرستانی به شماره پلاک نیاز دارند.
مسابقاتی در مسیرهای بیضی شکل با استفاده از موتورسیکلت‌هایی با سرعت بالا، معمولاً بدون ترمز و سیستم تعلیق عقب هستند. موتورسیکلت‌ها که با متانول سوخت می‌شوند، تک‌زمانه‌های بلند مدت هستند، مانند JAP و Jawa. حداکثر دو دنده دارند و در این ورزش موتورسواران بدون داشتن ترمز این موتورسیکلت هارا مهار می‌کنند.
موتورسیکلت برفی یک موتورسیکلت معمولی خاکی است که چرخ عقب را با یک سیستم آج شبیه به ماشین برفی و چرخ جلو را با یک اسکی بزرگ جایگزین کرده‌اند. آنها بسیار کوچکتر و زیرک‌تر از ماشین برفی هستند و دایرهٔ چرخش تنگ تری است که به موتورسواران اجازه می‌دهد تا جایی که بسیاری از ماشین‌های برفی نمی‌توانند برود و دور بزند. نمونه اولیه موتورسیکلت‌ها با آج عقب به دهه ۱۹۲۰ بر می‌گردد، با تلاش‌های ناموفق برای عرضه آنها به بازار تا زمان‌های اخیر. بسیاری از موتورسیکلت‌هایی که پس از دهه ۱۹۹۰ یا بعد از آن ساخته شده‌اند، می‌توانند با کیتی مجهز شوند که آنها را به یک موتورسیکلت برفی تبدیل کند.
موتورسیکلت‌های دو منظوره، که گاهی اوقات به آن‌ها موتورسیکلت‌های دوگانه اسپرت، موتورسیکلت‌های جاده/آفرود یا موتورسیکلت‌های ماجراجویی (ادونچر) نیز گفته می‌شود، موتورسیکلت‌هایی قانونی برای خیابان هستند که برای ورود به مسیرهای خارج از جاده نیز طراحی شده‌اند. به‌طور معمول آنها چراغ‌ها، آینه‌ها، گیرنده‌ها و ابزارهایی را اضافه کرده‌اند که به آنها اجازه می‌دهد برای جاده‌های عمومی مجوز بگیرند. آنها بالاتر از سایر دوچرخه‌های خیابانی هستند، با مرکز ثقل بالا و ارتفاع صندلی بلند، که امکان حرکت سیستم تعلیق خوبی را برای زمین‌های ناهموار فراهم می‌کند.
موتورسواران ورزش سوپرموتو برای رقابت در مسیرهای سه‌گانه ای آماده شدند که به‌طور متناوب در سه سطح آسفالت (جادهٔ معمولی)، خاکی (شبیه به موتورکراس) و کمی مانع دار (شبیه به موتورسواری تریال) تغییر می‌کند. این نوع موتورسیکلت که به‌طور فزاینده ای محبوب شده بود، اغلب همان دوال اسپرتی است که توسط سازنده با رینگ‌های کوچکتر و لاستیک‌های جاده ای شخصی‌سازی شده‌است. سوپرموتوها به دلیل ترکیبی از وزن سبک، دوام، هزینه نسبتاً کم و هندلینگ اسپرت به عنوان موتورسیکلت‌های خیابانی نیز محبوبیت دارند.
موتورسیکلت‌های اسپرت تورینگ ویژگی‌های موتورسیکلت‌های اسپرت و موتورسیکلت‌های تورینگ را با هم دارند. وضعیت قرارگیری موتورسوار نسبت به موتورسیکلت‌های اسپرت کمتر افراطی است و راحتی بیشتری را برای مسافت‌های طولانی به ارمغان می‌آورد. محل نشستن همراه به همراه افزایش ظرفیت چمدان، نسبت به موتورسیکلت‌های اسپرت برتری دارد. سبک‌تر بودن با روغن و بنزین، نسبت به یک موتورسیکلت تورینگ نیز در این موتورسیکلت‌ها مزیت محسوب می‌شود. تمایز بین تورینگ اسپرت و تورینگ همیشه مشخص نیست زیرا برخی از تولیدکنندگان موتورسیکلت‌های مشابه را در هر دو دسته در بازارهای مختلف فهرست می‌کنند. برای مثال هوندا ST1300 Pan-European توسط هوندا به عنوان یک موتورسیکلت تورینگ اسپرت در ایالات متحده و استرالیا، اما به عنوان یک موتو سیکلت تورینگ در اروپا در لیست قرار گرفته‌است.
اسکوترهای موتوری در بسیاری از موارد به عنوان وسیله نقلیه جداگانه برای موتور سیکلت طبقه‌بندی می‌شوند، با توجه به تفاوت‌های زیاد و تکامل متفاوت آنها.Michael A. Regan, Gavan Lintern, Robin Hutchinson, Christine Turetschek, "Use of Cognitive Work Analysis for exploration of safety management in the operation of motorcycles and scooters" Volume 74, 2015, pp. 279-289 عموماً اندازه اسکوتر کوچکتر از موتورسیکلت‌ها است، و دارای بدنه ای کاملاً محصور هستند که آنها را تمیزتر و بی صداتر از موتورسیکلت‌های دیگر می‌کند و همچنین فضای ذخیره‌سازی داخلی بیشتری دارند. اسکوترهای مدرن دارای کلاچ‌های اتوماتیک و جعبه‌دنده متغیر پیوسته (CVT) هستند که یادگیری و سواری آن‌ها را آسان‌تر می‌کند. اسکوترها معمولاً چرخ‌های کوچک‌تری نسبت به موتورسیکلت‌ها دارند.
موپد (موتورسیکلت‌های کوچک)
موتورسیکلت در گذشته ترکیبی از دوچرخه و موتور بود به اینگونه که به یک دوچرخه انجین موتورسیکلت کوچک (معمولاً دو زمانه تا ۵۰سی سی) مجهز می‌کردند. موپد بازمانده از آن زمان هست، موتورسیکلتی که پدال هم دارد و پدال‌ها معمولاً همیشه بدون استفاده هستند.
موتورسیکلت‌های بسته شامل موتورسیکلت‌های کابین و موتورسیکلت‌های استریم لاینر می‌باشد.
موتورسیکلت‌های فوت فوروارد شامل Wilkinson TMC ۱۹۱۱ و Ner-A-Car ۱۹۱۸ می‌باشد. نمونه‌های معاصر شامل Quasar با موتور Reliant Robin و سری Peraves با موتورهای سری K BMW است.
هوارد لارنس برمن (Howard Lawrence Berman) (متولد ۱۵ آوریل ۱۹۴۱)، وکیل و سیاستمدار بازنشستهٔ آمریکایی است که از سال ۱۹۸۳ تا ۲۰۱۳ نمایندهٔ ایالت کالیفرنیا در مجلس نمایندگان ایالات متحده بود. به عنوان عضو حزب دموکرات، در مجموع ۱۵ دوره از حوزهٔ انتخابیهٔ بیست‌وششم کنگره ایالتی تا زمان حوزه بندی مجدد و حوزهٔ انتخابیهٔ بیست‌وهشتم کنگره - که هردو بخش‌هایی از درهٔ سن فرناندو را در بر می‌گرفت - نمایندگی کرد.
برمن، پسر النور (موسوم به شاپیرو) و جوزف برمن، از یک والدین یهودی در لس آنجلس متولد شد. پدر بزرگ و مادر بزرگ مادریش، از روسیه به آنجا مهاجرت کرده بودند.National Jewish Democratic Council, "Jewish Members of Congress" . Retrieved September 24, 2010. در سال ۱۹۵۹ از مدرسهٔ عالی الکساندر همیلتون فارغ شد و در سال ۱۹۶۲ مدرک BA را در رشته روابط بین‌الملل و در سال ۱۹۶۵ مدرک کارشناسی در رشتهٔ حقوق را در دانشگاه کالیفرنیای لس آنجلس، بدست آورد. بلانچ بتینگتون، آموزگار تعلیمات مدنی وی در دانشکده، برمن را تشویق کرد تا به سیاست و حکومت وارد شود.
برمن عضو داوطلب (۱۹۶۶–۱۹۶۷) برنامه فقرزدایی یا VISTA در بالتیمور و سانفرانسیسکو بود و با یک شرکت حقوقی حقوقی لس آنجلس بنام لیوی، ون بورگ و هکلر (۱۹۶۷–۷۲)، به عنوان کارشناس روابط کار، همکاری می‌کرد."Howard L Berman", "Carroll's Federal Directory", Carroll Publishing, 2008. Reproduced in Biography Resource Center. Farmington Hills, Mich. : Gale, 2008. http://galenet.galegroup.com/servlet/BioRC Document Number: K2415002198. Fee, via Fairfax County Public Library."Howard Lawrence Berman." Marquis Who's Who TM. Marquis Who's Who, 2008. Reproduced in Biography Resource Center. Farmington Hills, Mich.: Gale, 2008. http://galenet.galegroup.com/servlet/BioRC Document Number: K2017593147. Fee.
برمن در سال ۱۹۷۲ از حوزهٔ هالیوود هیلز، با کنار زدن رئیس علی موقت جمهوری‌خواه، در انتخابات مجلس برنده شد. برادر وی، مایکل، مدیر کمپین انتخاباتی کرسی مجلس سال ۱۹۶۸ هنری واکسمن، دوباره یک عملیات پستی هدفمند را راه‌اندازی کرد.
در سال ۱۹۷۴، برمن و واکسمن هردو با شورش ناموفق ویلی براون علیه لئو تی. مک‌کارتی، رئیس مجلس ایالتی کالیفرنیا مخالفت کردند که لئو تی. مک‌کارتی در ازای وفاداری برمن، وی را جوان‌ترین رهبر اکثریت در تاریخ مجلس تعیین نمود. زمانی‌که برمن می‌خواست جانشین مک‌کارتی شود، از طرف مک‌کارتی برکنار شد. با این وجود، مک‌کارتی مقام ریاست مجلس را حفظ کرده نتوانست، برمن هم برنده نشد و براون رئیس مجلس شد. سایر اعضای مجلس، او را یک سیاست‌مدار سرسخت می‌پنداشتند. برمن‌ها در زمینه‌سازی شکست در انتخابات مقدماتی برای حد اقل یک همکار (جک آر.فنتون) که با پیشنهاد او مخالفت کرده بود، کمک کرد.
برمن به عنوان رئیس کمیتهٔ پارلمانی دموکرات‌های و کمیتهٔ مدیریت تحقیقات سیاست مجلس خدمت کرد.
پس از این‌که حوزه‌بندی مجدد، حوزه بیست و ششم را دموکراتیک‌تر ساخت، جان هاربن روزولت، عضو کنگره از حزب جمهوری‌خواه، در سال ۱۹۸۲ تصمیم گرفت در حوزه سی‌ام کنگره کالیفرنیا کاندید شود. برمن انتخابات مقدماتی حزب دموکرات برای کرسی خالی را با ۸۳٪ آرا و انتخابات عمومی را با ۶۰٪ آراء برنده شد.
برمن از سال ۱۹۸۴ الی ۲۰۱۰، ۱۴ دوره در مجلس انتخاب شد و هیچگاه آرای وی کمتر از ۶۱٪ نبود.
سرشماری سال ۲۰۰۰ یک کرسی جدید و در کل ۵۳ کرسی به کالیفرنیا اختصاص داد. برمن «رئیس هیئت» در ارتباط به حوزه‌بندی مجدد، با تام دویس و دیوید دریر، اعضای حزب جمهوری‌خواه در مورد حفظ ۳۴ کرسی قطعی برای دموکرات‌ها، اضافه نمودن یک حوزهٔ انتخاباتی جدید برای جمهوری‌خواه و ابقای نزده نماینده حزب جمهوری‌خواه، توافق نمود. تعداد زیادی از اعضای حزب دموکرات کالیفرنیا در مجلس نمایندگان و مجلس سنای ایالتی کالیفرنیا، مایکل برمن بردار هووارد برمن را در بدل ۲۰٬۰۰۰ دلار فیس در هر حوزهٔ، مشاور حوزه‌بندی مجدد استخدام نمودند. پس از رونمائی طرح اوت ۲۰۰۱، برد شرمن، عضو کنگره، عضو حزب دموکرات ایالت کالیفرنیا، با بیان این‌که «هووارد برمن از عقب بر من خنجز زد»، شکایت کرد که این طرح امنیت کرسی وی را با تعداد زیادی از رای‌دهندگان اسپانیایی تضعیف می‌کند. برمن به ترسیم مجدد مرز بین نواحی موافقت کرد و ۵۶٪ جمعیت لاتین را خود و ۳۷٪ آن را به شرمن اختصاص داد. طرح حوزه‌بندی مجدد از یک چالش دادگاه که از جانب سازمان صندوق آموزشی و دفاع حقوقی آمریکایی مکزیکی (MALDEF) ارائه شده بود نجات پیدا کرد، این سازمان ادعا می‌کرد که حوزه‌بندی مجدد سبب کمرنگ شدن نمایندگی اسپانیایی‌ها شده‌است. تعداد اعضای جمهوری‌خواه در مجلس افول کرد؛ آن‌ها صرف ۱۹ عضو در هیئت نمایندگی کنگره یازدهم داشتند.
برمن از سال ۲۰۰۱ تا سال ۲۰۰۶، مبلغ ۱۹۵٬۰۰۰ دلار از بودجهٔ کمپین را به شرکت مشورت‌دهی برادرش مایکل برمن، بنام برمن و دآگوستن، پرداخت نمود. در کمپین انتخاباتی سال ۲۰۰۲، مبلغ ۷۵٬۰۰۰ دلار هزینه مشورت‌دهی سیاسی به شرکت برمن و دآگوستن پرداخت شد. در سال ۲۰۰۵، مبلغ ۵۰٬۰۰۰ دلار فیس مشاوره به این شرکت پرداخت شد و مبلغ ۸۰٬۵۰۰ دلار اضافی فیس مدیریت کمپین و مشورت‌دهی برای خود برمن پرداخت شد. در سال ۲۰۰۶ مبلغ ۷۰٬۰۰۰ دلار فیس مشاوره پرداخت شد.
برمن متعاقب حوزه‌بند مجدد، تصمیم گرفت کاندید کرسی حوزهٔ انتخابیهٔ سی‌ام کنگره کالیفرنیا که اخیراً دوباره ترسیم شده بود، شود که در این رقابت با همکار دموکراتش، برد شرمن، مواجه شد. شرمن در این رقابت پیش بود، زیرا قبلاً نمایندهٔ نیمی از حوزهٔ انتخابیه بود. در حدود ۶۰٪ رای‌دهندگان حوزهٔ انتخابیهٔ سی‌ام جدید، در حوزهٔ انتخابیه قبلی شرمن اقامت داشتند در حالی‌که صرف ۲۰٪ رای‌دهندگان در حوزهٔ انتخابیه مربوط به برمن زندگی می‌کردند.
این رقابت که در قرار گرفتن دو کاندید خیلی مشابه یک حزب در مقابل همدیگر در انتخابات عمومی بی‌سابقه بود، «رقابت خیلی شدید» نامیده شد. برمن حمایت در حدود دو سوم نمایندگان دموکرات کنگره کالیفرنیا را دریافت نمود. حامیان شرمن عبارت بودند از نائب فرماندار وقت گوین نیوسام از کالیفرنیا، جان چیانگ کنترل کنندهٔ وقت ایالت از کالیفرنیا، بل کلینتون رئیس‌جمهور سابق و جان کانیرز عضو کنگره از میشیگان.
شرمن در ۵ ژوئن سال ۲۰۱۲ در انتخابات مقدماتی آزاد هفت کاندید با اخذ ۴۲٪ آرا، در جایگاه نخست قرار گرفت. برمن با کسب ۲۶٪ آرا در جایگاه دوم ایستاد. سیستم دو کاندید ممتاز مقدماتی ایالت که در سال ۲۰۱۰ اجرا شد، به دو کاندید از یک حزب اجازه می‌دهد تا در انتخابات عمومی رو در رو با هم به رقابت بپردازند. برمن به‌عنوان دموکرات بیشتر محافظه‌کار کاندید شد و امیدوار بود که رای دموکرات را تقسیم نماید و بر آرای مستقل و محافظه کار تسلط پیدا نماید. با این‌حال، در انتخابات عمومی، شرمن با کسب ۶۰٫۳٪ آرا در برابر ۳۹٫۷٪ برمن را شکست داد.
برمن، «یکی از خلاق‌ترین اعضای مجلس و یکی از روشن فکرترین مجریان در سیاست آمریکا»، توصیف شده‌است. وی در مسائل مختلفی یک قانون‌گذار فعال بود است اما همچنین به‌عنوان کسی توصیف شده‌است که «شخصی که مورد زیاد توجه عمومی قرا نگرفته».
برمن حامی قانون دعاوی دروغین سال۱۹۸۶ در مجلس بود، این قانون دادرسی مدنی توسط مخبرین را مجاز شمرد. این کار منجر به حصول بیش از ۱ میلیارد دلار برای دولت ایالات متحده شد.
برمن طرفدار حفاظت از مشاغل صنعت فیلم آمریکایی در برابر بیرون سپاری یا منبع یابی از خارج شرکت («تولید فراری»)، بود. او همچنین به اصلاح قانون اساسی به‌منظور الزامی سازی بودجه متوازن، ممنوعیت بی حرمتی به پرچم آمریکا، قانون دفاع از ازدواج و محدودیت‌های سقط جنین، رای منفی داد.
با این وجود، برمن با جناح راست بر یک تعداد مسائل، بویژه سیاست خارجی و بازرگانی، هم‌نظر است. برمن به تهاجم نظامی به عراق در سال ۱۹۹۱ و سال ۲۰۰۳ و به همین‌گونه به قانون اصلاحات فیسا یا قانون نظارت اطلاعات خارجی FISA رای مثبت داد، مواضعی که جایگاه وی را در میان بسیاری از لیبرال‌های حوزهٔ انتخابیه‌اش صدمه زد. در حالی‌که در کل از تجارت آزاد - به‌طور مثال، به قرارداد تجارت آزاد آمریکای شمالی (NAFTA) و قراردادهای مختلف با کشورهای مشخص رای مثبت داد - حمایت می‌کرد، به قرارداد تجارت آزاد آمریکای مرکزی (CAFTA)، رای منفی داد. وی مخالف لغو حمایت ایالات متحده از سازمان تجارت جهانی است. در همان سال، به توقف تدریجی برنامه‌های یارانهٔ کشاورزی که به‌عنوان بخشی از نیو دیل (برنامهٔ اقتصادی و اجتماعی) توسط دولت رئیس‌جمهور فرانکلین دلانو روزولت به اجراء درآمده بود، رای داد.
برمن در کنگره رهبری تحقیقات در مورد رفتار اعضای مجلس در رسوایی صفحه مارک فولی را به‌عهده داشت.
فرناندو تامبرونی (; – )Profile of Fernando Tambroni سیاست‌مدار اهل ایتالیا بود. وی از ۲۶ مارس ۱۹۶۰ تا ۲۷ ژوئیه ۱۹۶۰ نخست‌وزیر این کشور بود.Fernando Tambroni Armaroli – Senato della Repubblica, "senato.it"
فرناندو تامبرونی در ۱۸ فوریه ۱۹۶۳، در سن ۶۱ سالگی بر اثر ایست قلبی درگذشت.Fernando Tambroni, "Archivio 900"
جک بسکام بروکس (Jack Bascom Brooks) (۱۸ دسامبر۱۹۲۲–۴ دسامبر ۲۰۱۲)، سیاستمدار آمریکایی دموکرات از ایالت تگزاس بود که مدت ۴۲ سال را در مجلس نمایندگان ایالات متحده خدمت کرد و از ۱۹۵۳ الی ۱۹۶۷ میلادی، نمایندهٔ حوزه انتخابیه دوم کنگره تگزاس و سپس بعد از ترسیم مجدد مرز حوزه‌های انتخابیه در سال ۱۹۶۶، از ۱۹۶۷ تا ۱۹۹۵، نمایندهٔ حوزهٔ انتخابیه نهم بود. وی روابط سیاسی محکم با دموکرات‌های ایالت تگزاس منجمله سخنگوی سم ریبرن و رئیس‌جمهور لیندون بی. جانسون داشت. بیش از پانزده سال رئیس هیئت کنگره تگزاس بود.
بروکس در ۱۸ دسامبر۱۹۲۲ در شهر کراولی ایالت لوئیزیانا متولد شد و در ۵ سالگی همراه با خانواده‌اش به شهر بومانت ایالت تگزاس نقل مکان نمود. در ۱۳ سالگی پدرش که یک برنج فروش بود درگذشت و در میان مشاغلی که بروکس جوان به آن شروع کرد، پیش‌خدمتی در رستوران‌ها و گزارشگر اخبار بود. پس از دریافت بورسیه در سال ۱۹۳۹ به کالج دوساله لامار ثبت نام کرد. پس از اتمام دوسال در کالج لامار، به دانشگاه تگزاس در آستین انتقال شد و در سال ۱۹۴۳ مدرک کارشناسی را در رشتهٔ روزنامه‌نگاری از این دانشگاه بدست آورد.
بروکس در جریان جنگ دوم جهانی در سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده نام‌نویسی کرد. در حدود دو سال در جزایر گوادال کانال، گوآم، اوکیناوا و در چین شمالی در اقیانوس آرام خدمت کرد و به درجهٔ ستوانی یکم نائل شد. سپس به فعالیت در نیروی ذخیره سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده ادامه داد و در سال ۱۹۷۲ در درجهٔ سرهنگی بازنشسته شد.
بروکس که عضو دایمی حزب دموکرات بود در سال۱۹۴۶ نمایندهٔ شهرستان جفرسون در مجلس نمایندگان ایالت تگزاس انتخاب شد. پس از انتخاب، لایحهٔ قانونی را طرح کرد که کالج لامار را به مؤسسه چهارساله ارتقاء می‌داد. این لایحه در آغاز رد شد اما درسال بعدی تصویب شد. در سال ۱۹۴۸ بدون مخالفت مجدداً در مجلس قانون‌گذاری ایالتی انتخاب شد. سال بعد آن مدرک کارشناسی حقوق را از دانشکده حقوق دانشگاه تگزاس بدست آورد.
بروکس پس از چهار سال عضویت در مجلس قانون‌گذاری ایالت تگزاس، در انتخابات دور مقدماتی ۱۲ کاندید دموکرات برنده شد و سپس در انتخابات سال ۱۹۵۲ در مجلس نمایندگان ایالات متحده انتخاب شد.
بروکس که تحت‌الحمایهٔ سم ریبرن رئیس مجلس و لیندون بی. جانسون سناتور وقت از جمله همکارات تگزاسی خود قرار داشت، در بعضی مسائل مانند مجازات اعدام و کنترل اسلحه، خود را محافظه کار جلوه داد اما در مسائلی چون هزینه‌های داخلی، کار و حقوق مدنی بیشتر به عنوان یک لیبرال ظاهر شد. در سال ۱۹۵۶ از امضای مانیفیست جنوبی یا اعلامیه اصول قانون اساسی که مخالف ادغام نژادی در محلات عمومی بود، خودداری کرد. بروکس قانون حقوق مدنی سال ۱۹۵۷ و ۱۹۶۰ را رد کرد اما بر بیست و چهارمین اصلاحیهٔ قانون اساسی ایالات متحده، قانون حقوق مدنی سال ۱۹۶۴ و قانون حقوق رای سال ۱۹۶۵، رای مثبت داد. بروکس به‌عنوان عضو کمیتهٔ قضائی مجلس در تحریر قوانین ۱۹۶۴ و ۱۹۶۵ کمک کرد.
بروکس در ۲۲ نوامبر سال ۱۹۶۳ در زمان ترور کندی، در کاروان سوارهٔ رئیس‌جمهور جان اف. کنیدی در شهر دالاس ایالت تگزاس حضور داشت. ساعاتی بعد در زمان سوگند رئیس‌جمهور لیندون بی. جانسون، در ایر فورس ون یا یکم نیروهای هوایی حضور داشت.
در سال ۱۹۶۶ پس از صدور حکم دادگاه عالی در پرونده ویسبری علیه سندرز مبنی بر این‌که جمعیت‌های حوزهٔ انتخابیهٔ کنگره با هم مساوی یا نزدیک به مساوی باشند، حوزهٔ انتخابیه دوم به‌عنوان منطقه حوزهٔ انتخابیه نهم حوزه بندی شد.
یکی از لوایح امضا شده توسط بروکس برای قراردادهای کامپیوتری فدرال نیازمند مناقصه رقابتی بود. قانون بروکس که در ابتدا در اواسط دههٔ ۱۹۶۰ فکر آن ایجاد شد و در سال ۱۹۷۲ تصویب شد، قواعد ابتدائی برای تمام خریدهای کامپیوتری فدرال برای سه دهه بود و غالباً به عنوان عامل یا بوجود آورندهٔ پیشرفت‌های فناوری، از آن یادآوری می‌شود.
بروکس به‌عنوان عضو کمیتهٔ قضائی مجلس، در روند استیضاح ریچارد نیکسون در سال ۱۹۷۳ الی ۷۴، شرکت نمود. در اواسط ماه ژوئیه سال ۱۹۷۴، مجموعه‌ای از مواد استیضاح شدیداللحن را تهیه و به تمامی اعضای کمیته توزیع کرد. علیرغم انعطاف‌ناپذیری، پیشنهادهای بروکس برای سایر اعضای کمیته فرصت اعلام و توسعه بیشتر نظریات را فراهم ساخت و بدین‌گونه به‌عنوان اساس برای مواد استیضاح که متعاقباً کمیته تصویب کرد، استفاده شد. بروکس به دلیل نقشی که در سرنگونی رئیس‌جمهور داشت، نیکسون وی را «جلاد» خود نامید.
بروکس از جمله پنج دموکراتی بود که به هر پنج مادهٔ استیضاح که به کمیتهٔ قضائی ارائه شده بود، رای دادند. سایر اعضای کمیته عبارت بودند از: رابرت کاستنمایر، دان ادواردز، جان کانیرز، باربارا جردن، چارلز رنگل، الیزابت هولتزمن و ادوارد مزوینسکی.
بروکس از سال ۱۹۷۵ الی اخیر سال ۱۹۸۸ رئیس کمیتهٔ عملیات دولتی و از سال ۱۹۸۹ الی سال ۱۹۹۵ رئیس کمیتهٔ قضائی مجلس نمایندگان ایالات متحده بود. وی همچنین در کمیتهٔ منتخب عملیات کنگره، کمیتهٔ مشترک عملیات کنگره و کمیتهٔ فرعی قانون‌گذاری و امنیت ملی خدمت کرد. در سال ۱۹۷۹ عضو ارشد هیئت کنگره تگزاس شد و پانزده سال این سمت را حفظ کرد.
بروکس به‌عنوان رهبر کمیتهٔ عملیات دولتی، بر قوانین تأثیرگذار بر بودجه و مسائل حسابی و تأسیس ادارات و آژانس‌ها نظارت می‌کرد. وی همچنین در تصویب قانون بازرس کل سال ۱۹۷۸، قانون ادارهٔ حساب‌داری عمومی سال ۱۹۸۰، قانون کاهش اوراق سال ۱۹۸۰ و قانون تفتیش واحد سال ۱۹۸۴، کمک کرد.
در سال ۱۹۸۸ نفوذ بروکس با دخالت خلاف معمول وی در سیاست تجاری برجسته شد. وی اصلاحیهٔ لایحهٔ هزینه‌ها را معرفی کرد که شرکت‌های ژاپنی‌ها را به مدت یک‌سال از پروژه‌های کارهای عمومی ایالات متحده، منع کرد. بروکس گفت که انگیزه اش از این کار، قرائنی است که نشان می‌دهد که دولت ژاپن «قصد دارد در اعطای قراردادهای پروژه‌های عمومی آشکارا علیه شرکت‌های ایالات متحده تبعیض قائل شود». تام فولی اهل واشینگتن، رهبر اکثریت مجلس که مخالف این اصلاحیه بود، گفت: که بروکس «یکی از قدرت مندترین و مؤثرترین رؤسای کنگره است».
بروکس در حالی‌که رئیس کمیتهٔ قضایی مجلس بود، قانون آمریکائیان معلول سال ۱۹۹۰، قانون کنترل جرایم متعدد سال ۱۹۹۱ و قانون حقوق مدنی سال ۱۹۹۱ را طرح کرد. او همچنین طراح قوانین کنترل جرایم خشونت‌آمیز و لایحهٔ تنفید قانون بود، اقدامی که در نهایت ممنوعیت استفاده از سلاح‌های نیمه خودکار گرم را نیز پذیرفته شد.
بروکس در انتخابات مجدد سال ۱۹۹۲ برنده شد و به راحتی استیو استاکمن، رقیب جمهوری‌خواه خود را شکست داد. اما دو سال بعد نمایندهٔ ۲۱ دوره‌ای، به‌طور غیرمنتظره در انتخابات سال ۱۹۹۴ مغلوب استاکمن شد و به یکی از ارشدترین نماینده‌ای تبدیل شده که تاکنون از کرسی خلع شده بود.
جوزپه مدیچینی (؛ ۲۴ اکتبر ۱۹۰۷ – ۲۱ اوت ۲۰۰۰) سیاست‌مدار اهل ایتالیا بود.Mèdici, Giuseppe Enciclopedia on line وی دو بار از ۲۴ ژوئن ۱۹۶۸ تا ۱۲ دسامبر ۱۹۶۸ و از ۲۶ ژوئیه ۱۹۷۲ تا ۷ ژوئیه ۱۹۷۳ وزیر امور خارجه این کشور بود.
جوزپه مدیچینی در ۲۱ اوت ۲۰۰۰، در سن ۹۲ سالگی درگذشت.Morto a 93 anni il senatore Giuseppe Medici
اورماس کلاس (؛ زادهٔ ) سیاستمدار و نماینده مجلس اهل استونی است.
آیور کوک (؛ زادهٔ ) سیاستمدار و نماینده مجلس اهل استونی است.
سیرت کوتکا (؛ زادهٔ ) سیاستمدار و نماینده مجلس اهل استونی است.
هیکی کرانیچ (؛ زادهٔ ) سیاستمدار و نماینده مجلس اهل استونی است. وی در سال ۱۹۹۴ وزیر دارایی استونی و از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۳ وزیر محیط زیست استونی بوده‌است.
ایگور کراوتشنکو (؛ زادهٔ ) سیاستمدار و نماینده مجلس اهل استونی است.
اریک-نیلس کروس (؛ زادهٔ ) دیپلمات، سیاستمدار و نماینده مجلس اهل استونی است.
تارمو کروسیمائه (؛ زادهٔ ) موسیقی‌دان، سیاستمدار و نماینده مجلس اهل استونی است.
لاوری لَنمتس (؛ زادهٔ ) سیاستمدار و نماینده مجلس اهل استونی است.
آنتس لانئوتس (؛ زادهٔ ) فرد نظامی، سیاستمدار و نماینده مجلس اهل استونی است.
ویکتوریا لادونسکایا (؛ زادهٔ ) روزنامه‌نگار، سیاستمدار و نماینده مجلس اهل استونی است.
اودکی لونه (؛ زادهٔ ) سیاستمدار و نماینده مجلس اهل استونی است.
جیمی بنیتز رکساچ (Jaime Benítez Rexach) (۲۹ اکتبر ۱۹۰۸–۳۰ مه ۲۰۰۱)، مؤلف، شخصیت دانشگاهی و سیاستمدار پورتوریکویی بود. وی با سابقه‌ترین رئیس دانشگاه و نخستین رئیس دانشگاه پورتوریکو بود.
جیمی بنیتز رکساچ در جزیره ویکس که یک جزیره کوچک در حدود بیست مایلی ساحل سرزمین اصلی پورتوریکو است، در خانوادهٔ لئوس بنیتز و کندیدا رکساچ، بدنیا آمد. شاعران مشهور پورتوریکویی، ماریا بیبیانا بنیتز، آلِساندیرینا بنیتز دا گاتیر و جوس گاتیر بنیتز، از جملهٔ اجداد وی بودند. پنج ساله بود که مادرش فوت نمود و یکسال بعد پدرش درگذشت. خواهر بزرگش که در سان خوآن زندگی می‌کرد، مسئولیت بزرگ کردن وی و برادر و خواهرش را بدوش گرفت. بنیتز در مدرسه دولتی محل آموزش دید. در سال ۱۹۲۶ به هدف تحصیل در دانشگاه جورج‌تاون واقع واشینگتن دی. سی جزیره را ترک کرد، مدرک کارشناسی حقوق را در ۱۹۳۰ و مدرک کارشناسی ارشد حقوق را در سال ۱۹۳۱ از این دانشگاه به دست آورد. در همان سال امتحان کانون وکلای ناحیهٔ کلمبیا را سپری کرد و به پورتوریکو برگشت. در سال ۱۹۳۸ مدرک کارشناسی علوم را از دانشگاه شیکاگو به دست آورد.
بنیتز در سال ۱۹۳۱ حرفه تدریس را در دانشگاه پورتوریکو آغاز کرد که چهار دهه را دربر گرفت: دانشیار علوم اجتماعی و سیاسی که از سال (۱۹۳۱–۱۹۴۲) به طول انجامید و رئیس شعبهٔ مرکزی دانشگاه در ریو پیدرس از سال (۱۹۴۲–۱۹۶۶) تقریباً برای مدت سی سال. در سال ۱۹۴۸ در جریان دورهٔ تصدیش به عنوان رئیس دانشگاه، نهاد دانشجویی طرفدار استقلال، پدرو آلبیزو کامپوس رهبر ناسیونالیست را به عنوان سخنران مهمان در شعبهٔ ریو پیدرس دعوت کرد. در نتیجهٔ این کار دانشجویان تظاهرات نموده و دست به اعتصاب زدند. دانشگاه موقتاً تعطیل شد و رهبران اعتصاب از دانشگاه اخراج شدند.Biografía de Juan Mari Brás ; accessed 8 July 2015. بنیتز به عنوان رئیس دانشگاه همچنین تعداد زیادی از دانشمندان و هنرمندان برجسته‌ای را که پس از جنگ داخلی اسپانیا را ترک نموده بودند، من‌جمله خوآن رامون خیمنس برندهٔ جایزه نوبل وپابول کاسالس نوازنده ویلون اهل کاتالونیا را در دانشگاه جذب کرد. در سال ۱۹۶۶ بنیتز نخستین رئیس این دانشگاه شد و تا سال ۱۹۷۱ در این سمت اجرای وظیفه نمود. با آغاز تدریس بنیتز این دانشگاه پنج هزار دانشجو داشت؛ موقعی که از این دانشگاه رفت تعداد دانشجویان این دانشگاه تحت رهبری او به چهل هزار افزایش یافته بود.
بنیتز مقالات، رسالات و کتاب‌های زیادی منتشر کرد. او مؤلف یک‌تعداد کتاب‌ها راجع به سیستم دانشگاه یا همان‌طور که خودش آن را «خانهٔ مطالعات» می‌نامید، بود، از جمله می‌توان به کتاب‌های کنار برج- برنامه روزهای یک دانشگاه چاپ (۱۹۶۳)، اخلاق و سبک دانشگاه چاپ (۱۹۶۴) و دربارهٔ آینده فرهنگی و سیاسی پورتوریکو چاپ (۱۹۶۵)، اشاره کرد. از سال ۱۹۵۶ تا سال ۱۹۷۱ مدیر و دست اندرکار برج یکی از مجلات پیشینه‌کاوی دانشگاه پورتوریکو بود. بنیتز نقش فعالی در بسیاری از سازمان‌های ملی و بین‌المللی داشت، که می‌توان به موارد ذیل اشاره کرد: از سال ۱۹۴۸ تا سال ۱۹۵۴ عضو کمیسیون ملی ایالات متحده برای سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی سازمان ملل متحد (UNESCO) بود و در کنوانسیون‌های UNESCO در سال (۱۹۵۰) در پاریس فرانسه و در سال (۱۹۵۲) در هاوانای کوبا شرکت کرد. همچنین عضو کنوانسیون قانون اساسی پورتوریکو بود که در حین حضور در جلسهٔ UNESCO به این کنواسیون فراخوانده شده بود و از سال ۱۹۵۱ الی ۵۲ رئیس کمیتهٔ تهیهٔ پیش‌نویس منشور حقوق شهروندی بود. در سال ۱۹۵۶ عضو فرهنگستان هنر و علوم آمریکا انتخاب شد. از سال ۱۹۵۷ الی سال ۱۹۵۸ به‌عنوان رئیس انجمن ملی دانشگاه‌های دولتی کار کرد.
بنیتز که وابستگی نزدیک به لوئیس مونیوز مارین (لوئیس مونیوز مارین نخستین فرماندار انتخابی پورتوریکو در سال ۱۹۴۹ بود و در قسمت دستیابی به پیش‌نویس محلی قانون اساسی در سال ۱۹۵۲ کمک کرد) داشت، عضو کنوانسیون قانون اساسی بود و در تهیه پیش‌نویس منشور حقوق شهروندی جدید قانون اساسی جدید که حقوق اجتماعی و اقتصادی و به همین‌گونه حقوق بشری شهروندان را به رسمیت شناخت و همچنین در تهیه پیش‌نویس ابتدائی مقدمهٔ قانون اساسی، همکاری کرد. اما پس از این‌که مونیوز به بنیتز «رای عدم اعتماد» داد و او را به استفاده از سمت دانشگاهی به‌منظور ایجاد یک جنبش سیاسی رقیب برای حزب دموکرات خلق یا PDP خود متهم ساخت، این دو شخص با هم اختلاف پیدا کردند. بنیتز با یک رای در شورای آموزش عالی رای اعتماد بدست آورد. آن‌ها قبل از انتخابات‌های سال ۱۹۶۰ علناً با هم آشتی کردند اما با این وجود رابطه آن‌ها تا دههٔ ۱۹۶۰ متزلزل و ناپایدار بود.
در سال ۱۹۶۶ اساسنامهٔ دانشگاه دوباره تغییر داده شد تا امکان فعالیت سیاسی وسیع‌تر در محوطهٔ دانشگاه فراهم شود و بنیتز به سمت جدید ریاست دانشگاه که شغل بالاتر ولی از اختیارات کمتر برخوردار بود، ارتقا داده شد که در سال ۱۹۷۱ به‌علت فشارهای سیاسی دورهٔ حکومت نخستین دولت غیر از حزب دموکراتیک خلق پس از دههٔ ۱۹۳۰، از سمت خود کناره‌گیری کرد.
بنیتز در سال ۱۹۷۲ برای یک دورهٔ چهار ساله کمیسر مقیم (نمایندهٔ کنگره از سرزمین‌های تحت سرپرستی) پورتوریکو انتخاب شد. در مجلس نمایندگان ایالات متحده در کمیتهٔ آموزش و کار تعیین شد و این یک مأموریت مهم در کمیته برای شخصی بود که عمیقاً به آموزش اهمیت قائل می‌شد و به شرایط اجتماعی و کار پورتوریکو علاقه داشت. بنیتز در کنگره چهل و نهم، لایحهٔ قانونی را به‌منظور تعمیم قانون آموزش عالی سال ۱۹۶۵ به پورتوریکو، به کنگره پیش‌کش کرد. بنیتز با طرح لایحه قانونی برای اجازه دادن به ساموآی آمریکایی برای انتخاب فرماندار و نائب فرماندار و حمایت از صدور مجوز قرضه به دولت جزایر ویرجین، به امور قلمروهای ایالات متحده علاقمند شد.