moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
چندی بعد نیز امپراتوری بیزانس به قصد نابودی کامل امارت مذکور به نواحی کوهستانی لشگرکشی کرد و طی جنگ‌هایی طولانی و سخت موفق شد بسیاری از قلعه‌های مهم را به تصرف خویش درآورد. لوون نیز دستگیر و اسیر شد. در نتیجهٔ این حملات، امارت ارمنی کیلیکیه برای مدت زمانی نه چندان طولانی استقلال خویش را از دست داد.Parsamyan & Others , ibid, P.115-117
در ۱۱۴۲م لوون، که در قسطنطنیه در اسارت به سر می‌برد، درگذشت.
توروس دوم (۱۱۴۴–۱۱۶۹م) برای حفظ استقلال امارت مذکور تا پایان عمر خویش نبردهایی سخت و طولانی با امپراتوری بیزانس داشته. او در طی دورهٔ حکومت خود تمام نیروهای نظامی و سیاسی را به منظور مقابله با حملات این امپراتوری به کار گرفت.
پس از توروس دوم فرزند خردسالش، روبن دوم (۱۱۶۹–۱۱۷۰م)، جانشین پدر شد. لیکن چون کوچکتر از آن بود که به ادارهٔ درست امور بپردازد توما بایل،Tovma Bayl از نجبای دربار، نیابت امارت را در دست گرفت.
پس از گذشت یک سال، برادر توروس دوم، مله (۱۱۷۰–۱۱۷۵م)، در زمان حیات برادرش امکان کسب پیروزی در بسیاری از نبردها با درایت نظامی و سیاسی او فراهم شده بود، زمام امور را در دست گرفت. او روبن و نایب امارتش، توما بایل، را از دستگاه حکومت دور و به هرومکلا تبعید کرد. دیری نپایید که روبن در آنجا درگذشت و مله از مدعیان امارت رهایی یافت.
مله پس از تصاحب قدرت، موفق شد تمامی قلعه‌های واقع در دشت‌های کیلیکیه را از تسلط امپراتوری بیزانس خارج سازد و دیوار دفاعی قوی در برابر حملات لشگریان صلیبی ایجاد کرد تا مانع ورود آن‌ها به محدودهٔ قلمرو امارت خویش شود.
او در ۱۱۷۳م شهر سیس را به منزلهٔ پایتخت امارت ارمنی کیلیکیه برگزید که تا ۱۳۷۵م همچنان مرکزیت خود را حفظ کرد. مدت امارت مله بسیار کوتاه بود و او خیلی زود طی توطئه‌ای به دست جمعی از نجبا و بزرگان، که از ابتدا با شیوهٔ حکومت او مخالف بودند، کشته شد.
پس از مله امارت به فرزند برادرش، روبن سوم (۱۱۷۵–۱۱۸۷م)، رسید. روبن پس از اینکه زمام امور را در دست گرفت، برخلاف انتظار نجبا، دستور قتل همهٔ کسانی را که به گونه‌ای در قتل عمویش دخالت داشتند صادر کرد.
ایوبیان مصر به رهبری صلاح‌الدین ایوبی، که متصرفات فراوانی به دست آورده بود، در پی حملات خود متوجهٔ کیلیکیه شد و نبردهای خود را برای تسلط بر بخش‌های مختلفی از این سرزمین آغاز کرد. پس از یک سال نبردهای طولانی سرانجام لوون دوم، (۱۲۱۹–۱۱۸۷م)، موفق شد تا سپاهیان مصری را شکست دهد و آنان را وادار به عقب‌نشینی از مرزهای کیلیکیه سازد.
صلاح‌الدین، در پی کسب پیروزی دربرابر سپاهیان صلیبی در ۱۱۹۳م، سفیرانی به نزد لوون دوم فرستاد و از او خواست تا سرزمین کیلیکیه را به او واگذارد و از امارت خویش صرفنظر کند. اما هنگامی که با پاسخ منفی لوون رو به رو شد سپاهیان خود را به قصد جنگ در مرزهای کیلیکیه مستقر کرد. نبرد آغاز شد اما مرگ صلاح‌الدین مانع از ادامهٔ آن شد و سپاهیانش میدان جنگ را برای بازگشت به وطن ترک کردند.Aghayan & Others, ibid, P.687 & 689
لوون دوم توانست مرزهای قلمرو خویش را گسترش دهد و با اقداماتی که در زمینه‌های اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی صورت داد به امارت ارمنی کیلیکیه رونق و شکوهی فراوان بخشید و یکی از قدرت‌های شرق مطرح و زمینهٔ لازم برای ایجاد حکومتی مستقل فراهم شد. لوون دوم در ۱۲۱۹م درگذشت.
لوون دوم در اواخر عمرش دختر خود، زابل، را به منزلهٔ ولیعهد مشخص کرد. لیکن چون زابل برای ادارهٔ امور کشور بسیار کوچک بود کنستانتین، امیر لامبرون، از دودمان هتومی و آدان،Adan امیر گاستون،Gaston را به منزلهٔ قیمان دختر خویش تا زمانی که به سن کافی برای حکومت برسد تعیین کرد.
کنستانتین پس از حذف مدعیان حکومت تصمیم گرفت انسجام گذشتهٔ پادشاهی کیلیکیه را احیا کند. او در اندیشهٔ ازدواج پسرش، هتوم، با شاهزاده خانم زابل بود. اما بعد از مشورت با برخی از بزرگان کشور به این نتیجه رسید که برای حفظ منافع پادشاهی ارمنی کیلیکیه و مصلحت آن لازم است که زابل با فیلیپ، نایب امارت انطاکیه، وصلت کند.
فیلیپ در آن زمان شانزده سال بیشتر نداشت و این امر باعث می‌شد که همچنان کنستانتین به منزلهٔ قیم حکومت و با اقتدار تام بر مسند قدرت باقی بماند.
شاهزاده خانم زابل با فیلیپ ازدواج کرد. اما دیری نپایید که فیلیپ، با حمایت نجبا و بزرگان دربارش و با تکیه بر اختیارات پادشاهی خود، تمامی مواردی را که در پیمانی طی ازدواج با زابل پذیرفته بود نادیده گرفت و از هر شیوه‌ای در تضعیف قدرت کنستانتین و دیگر سرداران ارمنی استفاده کرد.
این سیاست او خیلی زود با ناکامی مواجه شد زیرا امرای ارمنی، که هرگز اجازه نمی‌دادند تا از میزان قدرت آن‌ها در کیلیکیه کاسته شود، بر او شوریدند، او را دستگیر و در دژ تیلTil زندانی کردند. پس از چندی فیلیپ در همین دژ درگذشت.
شاهزاده خانم زابل را به عقد هتوم(۱۲۲۶–۱۲۷۰م)، پسر کنستانتین، درآوردند و تاج پادشاهی را نیز به او واگذار کردند.
هتوم پیمان صلحی با مغولان بست که بر پایهٔ مفاد آن متعهد می‌شد سربازان کیلیکیه در برخی نبردهای مغولان در شرق به آن‌ها یاری رسانند و در ازای آن مغولان نیز متعهد شدند از ورود به کیلیکیه و تصرف آن خودداری کنند و در هنگام تهاجم نیروهای خارجی به محدودهٔ این سرزمین به پادشاه کیلیکیه کمک نظامی رسانند نیز تمامی کلیساهای واقع در این سرزمین را از پرداخت مالیات معاف کنند.Ghazarian, Jacob G. (2000). The Armenian Kingdom in Cilicia during the Crusades: The Integration of Cilician Armenians with the Latins (1080–1393). Routledge. pp. 54–55. .
هتوم، که در پی شرایط دشوار و نبردهای طولانی بسیار خسته و بیمار شده بود، بزرگان کشور را به نزد خود فرا خواند و طی مراسمی تاج پادشاهی کیلیکیه را به فرزندش، لوون سوم (۱۲۷۰–۱۲۸۹م)، واگذار کرد.
پس از لوون سوم فرزندش، هتوم دوم (۱۲۸۹–۱۳۰۳م)، بر تخت پادشاهی کیلیکیه نشست. هتوم دوم پادشاهی با روحیهٔ ناپایدار و ضعیف بود و به دلیل نداشتن درایت کافی درحل و فصل مشکلات سیاسی و نظامی به ویژه در رویارویی با حوادث و مهاجمان خارجی چندین بار از مسند قدرت کناره گرفت و تخت پادشاهی کیلیکیه را خالی گذاشت.
در ۱۲۹۲م، لشگریان مصری به سوی کیلیکیه پیشروی کردند و موفق شدند شهر و قلعهٔ هرومکلا را، که اسقف‌نشین و مرکز کلیسای ارمنی این پادشاهی محسوب می‌شد، به تصرف درآورند.
مصریان در ادامهٔ نبردهایشان موفق شدند بسیاری از شهرها و قلعه‌های دیگر کیلیکیه را نیز تصرف کنند و هتوم دوم ناگزیر شکست را پذیرفت.
هتوم دوم برادرزاده‌اش لوون چهارم را (۱۳۰۳–۱۳۰۷م) به پادشاهی کیلیکیه برگزید.
لوون چهارم در ابتدای حکومت خویش نمایندگانی به نزد پاپ کلمنت پنجم فرستاد و از او درخواست کمک نظامی‌کرد. سیاست غازان خان، نسبت به کیلیکیه، با گسترش این دیدگاه که پادشاهی کیلیکیه متوجه کشورهای اروپایی شده و با آن‌ها پیمان دوستی بسته، به کلی تغییر یافت و تصرف این سرزمین به منزلهٔ یکی از اهداف آتی مغولان در نظر گرفته شد.Demurger, Alain (2005). The Last Templar: The Tragedy of Jacques de Molay, Last Grand Master of the Temple. London: Profile Books. p. 93. .
اُشین (۱۳۰۷–۱۳۲۰م) عموی پادشاه لوون، که شجاعت و دلیری خود را در نبردهای سخت دربرابر مغولان به اثبات رسانده بود، عنوان پادشاهی را ازآن خویش ساخت.
پس از مرگ اُشین، فرزندش، لوون پنجم (۱۳۲۰–۱۳۴۲م)، بر مسند قدرت قرار گرفت. از مهم‌ترین اقدامات لوون پنجم بهبود وضعیت اقتصادی کیلیکیه بود تا کشور توانایی کافی برای بازسازی لطمات و خسارات حاصل از نبردهای طولانی گذشته را به دست آورد. از این رو، اقدام به گسترش داد و ستد با بسیاری از کشورهای اروپایی کرد و پیمانهای تجاری نوینی با برخی از مراکز بازرگانی اروپا منعقد ساخت. او بندر آیاس را به مرکزی برای ورود و خروج کالاهای بازرگانان اروپایی تبدیل کرد و از این طریق درآمد سرشاری را نصیب کیلیکیه ساخت.Kurkdjian, Vahan (1958). "http://penelope.uchicago.edu/Thayer/E/Gazetteer/Places/Asia/Armenia/_Texts/KURARM/30*.html%22. History of Armenia. United States of America: Armenian General Benevolent Union of America. pp. 253–254.
نبردهای پی در پی مصریان در نقاط مختلف کیلیکیه به مدت سه سال ادامه پیدا کرد. آن‌ها در بیشتر جنگ‌ها پیروز شدند و شمار بسیاری از شهرهای مهم را تصرف کردند. سپاهیان کیلیکیه متحمل تلفات سنگینی شدند و شمار بسیاری از سربازان آن به اسارت مصریان درآمدند.
لوون پنجم درمانده از این نبردها در حالی که پادشاهی خویش را تنها و بدون هیچ حامی مورد اطمینانی می‌دید و از حمایت کشورهای اروپایی نیز ناامید شده بود بار دیگر چاره را در صلح یافت و نمایندگانی به نزد مصریان فرستاد. لیکن این بار مصریان، که اعتماد خود را به او از دست داده بودند، به درخواست صلح او اعتناهی نکردند و فرستادگان وی را دستگیر و زندانی کردند و با ارسال نامه‌ای شرایط دشواری را برای صلح معین ساختند.
لوون، که چاره‌ای جز پذیرش شرایط مصریان نداشت، صلح را پذیرفت و بر مبنای آن بندر آیاس و سرزمینهای اطراف آن را به مصریان واگذار کرد. نیز متعهد شد که به روابط خود با کشورهای اروپایی برای همیشه خاتمه دهد.
متعاقب این حوادث مرگ نابهنگام لوون پنجم، در حالی که هنوز جوان بود و فرزندی نداشت تا وارث تاج و تخت پادشاهی وی شود، وضعیت سیاسی کیلیکیه را آشفته تر کرد.
گویدون،Gvidon
در متون فرانسه به صورت گی (guy) آمده را به منزلهٔ پادشاه کیلیکیه انتخاب کنند. با این تصمیم پادشاهی کیلیکیه از خاندان هتومیان به دودمان لوزینیان انتقال یافت و گویدون در کلیسای سنتی ارمنی و با آداب و سنتهای مربوط به آن طی مراسمی و به نام کنستانتین سوم (۱۳۴۳–۱۳۴۴م) تاج پادشاهی را بر سر نهاد.
او از ابتدای حکومت خویش سیاست تمایل به قدرت‌های اروپایی را در پیش گرفت و اندکی بعد برای فراهم آوردن زمینه‌های لازم به منظور توسعهٔ فرهنگ اروپایی در کیلیکیه اقداماتی را برای استفاده از زبان و خط لاتین به جای ارمنی صورت داد که با مخالفت شدید امرا و روحانیان ارمنی رو به رو شد. در اندک زمانی، شدت این مخالفت‌ها به حدی رسید که منجر به جنگ‌های داخلی شد و سرانجام، جمعی از مخالفان، به رهبری اُشین باگوران،Oshin Bagouran کنستانتین سوم را در قصر محل اقامتش به قتل رساندند.
با کشته شدن کنستانتین سوم یک بار دیگر تخت پادشاهی کیلیکیه خالی ماند. این بار با درایت شماری از امیران ارمنی تصمیم گرفته شد که آن را به کنستانتین چهارم (۱۳۴۵–۱۳۶۳م)، از خاندان نزرتسی،Nzretsi واگذار کنند.
اتفاقات داخلی کیلیکیه سبب شد که قدرت‌های غربی از حمایت‌های مالی و نظامی خودداری کنند و مصریان نبردهای خود را برای تصرف این سرزمین از ۱۳۴۵م از سر گرفتند.
سرانجام، پس از نبردی سخت ارتش متحد ارمنیان و ناوگان نظامی قبرس موفق شدند در اواخر پاییز ۱۳۴۷م مصریان را شکست دهند و بندر آیاس را به دست آورند. کنستانتین چهارم سعی کرد تا برای پایان دادن به نبردها پیمان صلحی با مصریان منعقد سازد اما موفق نشد و دیری نپایید که کشتی‌های مصری بندر آیاس را محاصره کردند و آن را بازپس گرفتند.
از ۱۳۴۸م سرزمین کیلیکیه در نتیجهٔ نبردهای طولانی با مهاجمان خارجی و کشمکش‌های داخلی وارد دورانی سخت و دشوار شد. در نتیجهٔ ضعف اقتصادی فقر گسترش یافت و قحطی و گرسنگی تمام کشور را فرا گرفت. این امر سبب کوچ بخش اعظمی از جمعیت ساکن در این سرزمین به سوی یونان و دیگر کشورهای اروپایی شد و به این ترتیب، دوران حکومت کنستانتین چهارم، که سراسر جنگ و آشوب بود، پیش از آنکه او بتواند جانشینی برای خود تعیین کند با مرگ وی به پایان رسید.
کنستانتین پنجم (۱۳۶۳–۱۳۷۳م) وارث تاج و تخت سرزمینی شد که در زمان حکومتش بخش اعظمی از آن در تصرف مصریان بود و تلاش‌هایش به همراهی حکومت قبرس، تنها حامی او در بازپس‌گیری مواضع قبلی این پادشاهی، بی‌نتیجه ماند. اختلافات داخلی از سر گرفته شد و برخی از امرای کشور، که سیاست وابستگی به قدرت‌های اروپایی را دنبال می‌کردند، کوشیدند تا از طریق بیوهٔ کنستانتین چهارم، ماریام،Maryam با نفوذ در ساختار پادشاهی مقاصد خود را با جدیت ادامه دهند.
سپاهیان حکومت ممالیک مصر با لشکری عظیم و به قصد تصرف قلعه‌های واقع در نواحی کوهستانی کیلیکیه به سوی مرزهای این سرزمین حرکت کردند. در نهایت، با کشته شدن لیپارید،Liparied سپهبد لشکر ارمنیان، نبرد به سود مصریان خاتمه یافت و آن‌ها توانستند وارد سیس شوند. لیکن موفق به تصرف قلعهٔ آن نشدند و پس از مدتی نیز شهر را ترک کردند.
پس از خروج مصریان از سیس شهر، که صدمات و خسارات جدی دیده و بخش اعظمی از آذوقهٔ ساکنانش از دست رفته بود، با قحطی مواجه و ناگواریهای بسیاری بر مردمانش تحمیل شد.
پس از پایان آخرین نبرد با مصریان، کنستانتین پنجم، که شرایط سخت کشور را درک کرده بود، تصمیم گرفت به هر شیوهٔ ممکن با مصریان صلح کند اما مخالفان او به سرکردگی ملکه ماریام مانع او شدند و سرانجام، او را به اتهام خیانت به قتل رساندند.
لوون ششم (لوون لوسینیان) (۱۳۷۴–۱۳۷۵م) پادشاه سرزمینی شد که محدودهٔ آن شامل شهرهای سیس و آنازاربا و شماری از قلعه‌های کیلیکیهٔ کوهستانی بود و درمحاصرهٔ برخی امرای ترکمن و سپاهیان مصری قرار داشت و به سبب جنگ‌های طولانی از زمینهای زراعی این ناحیه به مدت هشت سال محصولی به عمل نیامده و قحطی و گرسنگی سراسر سرزمین را فرا گرفته بود.
لوون ششم با فرستادن نمایندگانی از امیر ترکمنان، داوود بیگ، تقاضا کرد تا اجازهٔ تهیهٔ آذوقه از خارج از پادشاهی کیلیکیه فراهم شود لیکن طی توطئه‌ای که به دست مخالفان لوون شکل گرفت داوود بیگ دستور داد تا فرستادگان لوون را دستگیر کنند و به‌طور کلی از ورود آذوقه به سیس خودداری شود.
پس از این واقعه، لوون با پیشنهاد صلح به داوود بیگ کوشید تا با تدبیری سیاسی کشورش را از این شرایط دشوار نجات دهد اما سپاهیان ممالیک مصر به رهبری ابوبکر در برابر این پیمان صلح مقاومت کرد و مانع پذیرش آن از سوی داوود بیگ شدند.
در زمستان ۱۳۷۵م، سپاهیان مصری سیس را، که دیگر رمقی برای مقاومت نداشت، تصرف کردند. خاندان سلطنتی به همراه جمعی از سپاهیان به قلعهٔ سیس پناه بردند اما پس از چند ماه در بهار همان سال مجبور به تسلیم شدند و لوون ششم به همراه خاندان سلطنتی و بسیاری از امرا و مقامات کلیسای ارمنی به اسارت درآمدند و روانهٔ قاهره شدند.
پس از اسارت لوون ششم امیران و ساکنان ارمنی کیلیکیه نبردهای خود را ضد مهاجمان ادامه دادند و در نهایت، موفق شدند نوهٔ کنستانتین سوم را در صدر حکومت کیلیکیه به جای حاکم پیشین، که از سرداران مصری بود، قرار دهند.
اگرچه این حاکم دیگر استقلالی نداشت و کاملاً مطیع و فرمانبردار حکومت ممالیک مصر بود این امر زمینهٔ لازم را برای ادامهٔ حیات برخی از امیرنشین‌های ارمنی در محدودهٔ کیلیکیهٔ کوهستانی فراهم آورد.
در خلال این حوادث لوون ششم نیز، که در قاهره در اسارت به سر می‌برد، به‌طور مخفیانه با ارسال نمایندگان و نامه‌هایی به کشورهای اروپایی درخواست وساطت و کمک برای آزادی خود و همراهانش را مطرح می‌کرد. در نهایت، پادشاه کاستیلCastill با فرستادن هدایای فراوان نزد سلطان مصر امکان آزادی لوون را از اسارت فراهم ساخت.
لوون ششم، به امید بازگشت به مسند پادشاهی کیلیکیه، یازده سال از عمر خود را صرف سفر به کشورهای مختلف اروپایی و ملاقات با مقامات برجستهٔ حکومتی و کلیسایی کرد اما نتیجه‌ای نگرفت و در اوج ناامیدی و بیماری، در ۱۳۹۳م، در پاریس درگذشت.Kurdoghlian, Mihran (1996). Պատմութիւն Հայոց (History of Armenia), Volume II (in Armenian). Athens: Հրատարակութիւն ազգային ուսումնակաան խորհուրդի (Council of National Education Publishing). pp. 53–56.
امیرنشین‌های ارمنی نیز چند سالی توانستند موجودیت خویش را حفظ کنند لیکن در نهایت، به دلیل سختی گذران زندگی بخش اعظمی از ساکنان آن مجبور به ترک کیلیکیه و مهاجرت به کشورهای اروپای غربی از جمله ایتالیا و فرانسه شدند.
شبیه صدام یا «در سایهٔ صدام» عنوان مجموعه خاطرات میخائیل رمضان است که مدت نوزده سال نقش بدل صدام را بازی می‌کرد.
در سال ۱۹۷۹ میخائیل رمضان به خاطر شباهت شگفت‌آورش به صدام، توسط یکی از نزدیکانش به حزب بعث معرفی شد. پس از انجام عمل جراحی، او تا سال ۱۹۹۷ در نقش صدام در عرصه‌های اجتماعی، سیاسی و نظامی ظاهر می‌شود.
رمضان در این کتاب اسرار زیادی را فاش نموده‌است. او با حسنی مبارک رئیس‌جمهور مصر و یاسر عرفات ملاقات داشته‌است. شبیه صدام از جبهه‌های جنگ عراق با ایران و روزهای اشغال کویت نیز دیدارهایی داشته‌است.
نویسنده به دلیل نزدیکی که به صدام داشته‌است به نکات ریزی از زندگی صدام و اطرافیان او اشاره می‌کند. آموزش صدام در انگلیس، ارتباط با اسرائیل، نفوذ میشل عفلق در اداره عراق و کشتار فجیع کردها و شیعیان و همچنین آزمایش میکروبی رژیم بعث روی اسیران زن ایرانی از جمله این نکات است که در کتاب به آن اشاره شده‌است..
در مورد وثاقت کتاب در سایهٔ صدام تردیدهایی ابراز شده‌است. سونیا شاه، در کتاب بیماری‌های همه‌گیر: در جستجوی بیماری‌های مسری از وبا تا ابولا و … ، می‌نویسد که در مورد قدرت سرایت ویروس نیل غربی بسیار اغراق شده‌است. او خاطرنشان می‌کند که روایت میخاییل رمضان به داستانی تخیلی شبیه است. هم او می‌نویسد که حتی روزنامهٔ زردی همچون دیلی میل"،" که گوشه‌هایی از کتاب رمضان را چاپ کرده، این را نیز تأیید کرده که این کتاب احتمالاً جعلی است و ناشر کتاب هم اذعان نموده که قصدش صرفاً چاپ یک داستان خوب بوده‌است.
نویسندهٔ دیگری از این نوشته که تمام تلاش‌هایش برای تماس با میخاییل رمضان به در بسته خورده‌است. ناشر کتاب، گرین‌زون، در پاسخ تماس‌های تلفنی این نویسنده به او می‌گوید که هیچ‌کدام از کارمندانِ ناشر هرگز رمضان را حضوری ندیده‌اند و فقط از طریق پرستاری امریکایی-عراقی با او تماس داشته‌اند و نسخهٔ دستنویس کتاب را نیز از طریق پست دریافت کرده‌اند. فقط این را می‌دانند که او زمانی در کانادا زندگی می‌کرده‌است. وقتی هم از ناشر سؤال می‌شود که «آیا این کتاب داستان است یا حقیقی؟» پاسخ داده می‌شود که «ما کتاب را بر اساس مستنداتی که داریم حقیقی می‌دانیم… اما نمی‌توانیم این مستندات را ارائه کنیم چون جان نویسنده را به خطر می‌اندازد».
تجاوز به زنان طی اشغال آلمان رویدادی است که پس از ورود و اشغال کشور آلمان به‌دست نیروهای متفقین اتفاق افتاد. این رویداد هم در دورانی که نیروهای متفق سعی در اشغال آلمان داشتند افتاد، هم در طی دوران اشغال آلمان.بیشتر این تجاوزها که گزارش شده‌اند به‌دست نظامیان ارتش شوروی انجام گرفتند. شمار این تجاوزها را بین صدها هزار تا ۲ میلیون تخمین زده‌اند. هم اکنون این رقم که به شدت مورد بحث است، از شمار اندک پرونده‌های پزشکی که حفظ شده‌اند به دست آمده‌است. تجاوز سرنوشت زنان در خانواده‌ها را در سراسر برلین تحت تأثیر قرار داده بود. پس از پایان جنگ به زنان بین سنین ۱۵ و ۵۵ سال آلمانی دستور داده شد برای تشخیص بیماری‌های مقاربتی معاینه شوند. زنان برای گرفتن مواد غذایی نیاز به گواهی پزشکی داشتند. تعدادی که اغلب نقل می‌شود در حدود ۱۰۰ هزار زن در برلین و دو میلیون در خاک آلمان است.
در یک کارخانه مهمات‌سازی سابق که اکنون ساختمان بایگانی دولتی است، سوابق سقط جنین از ژوئیه تا اکتبر سال ۱۹۴۵ در ناحیه «نوی‌کلن»، یکی از ۲۴ ناحیه برلین است بررسی شده‌است. با وجود آنکه سقط جنین در آلمان غیرقانونی بود، اما برای آن دسته از زنان به دلیل وضعیت خاص ناشی از تجاوز دسته جمعی در سال ۱۹۴۵ یک راه امید بود. در مجموع بین ژوئن ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۶ تنها در همین یک ناحیه برلین ۹۹۵ درخواست برای سقط جنین مورد تأیید قرار گرفته‌است.تجاوز در برلین بی‌بی‌سی فارسی
احتمالاً هرگز مقیاس واقعی تجاوز جنسی مشخص نخواهد شد و دادگاه‌های نظامی اتحاد جماهیر شوروی و منابع دیگر طبقه‌بندی شده باقی می ماند. پارلمان روسیه قانونی را تصویب کرد که می گوید هر کسی که پیشینه روسیه در جنگ جهانی دوم را لکه دار کند می‌تواند جریمه یا تا پنج سال زندانی شود. موضوع تجاوز در آلمانِ پس از جنگ، چه آلمان غربی و چه آلمان شرقی، به ندرت مورد اشاره قرار گرفته و سخن گفتن از آن حتی در روسیه امروز هم تابو است.
رسانه‌های روسی به‌طور منظم بحث از تجاوز جنسی را رد می‌کنند و مایل به پاسخگویی نیستند.
هنری کلی سناتور سابق ایالت کنتاکی در سنای ایالات متحده آمریکا بود. وی در بین سال‌های ۱۸۰۶ تا ۱۸۰۷ و ۱۸۱۰ تا ۱۸۱۱ میلادی عضو حزب دموکرات-جمهوری‌خواه، از سال ۱۸۳۱ تا ۱۸۳۲ میلادی عضو حزب جمهوری‌خواه ملی و در بین سال‌های ۱۸۳۲ تا ۱۸۴۲ و ۱۸۴۹ تا ۱۸۵۲ عضو حزب ویگ بود.وی بین سال های ۱۸۲۵ تا ۱۸۲۹ نهمین وزیر امور خارجه ایالات متحده آمریکا بود.
بوزوکی (زبان یونانی: μπουζούκι؛ ؛ جمع (دستور زبان): μπουζούκια)‌ سازی رایج در یونان است و از حدود نیمه‌های قرن بیستم اغلب به عنوان ساز ملی این کشور تلقی می‌شود.
در یونان به سازهایی که از نظر شکل کلی (بدون توجه به اندازه، تعداد سیم، ...) شبیه به ساز بوزوکی هستند (Tamboura) گفته می‌شود.
نام چند ساز دیگر از خانوادهٔ Tamboura عبارت است از Baglama, Lauto (lute), Bouzouki این گروه از سازها بر اساس شباهت‌ها به شرح زیر است:
اِنران، شرکت انرژی آمریکایی مستقر در هیوستون، تگزاس بود، که یکی از بزرگترین شرکت‌های انرژی جهان، محسوب می‌شد و در حوزه‌های تولید برق و گاز طبیعی، انتقال نفت خام و ال‌ان‌جی، تولید محصولات پتروشیمی، کاغذ و خمیرکاغذ، مبادله کالاها و محمولههای اقتصادی فعالیت می‌نمود.
شرکت اِنران در سال ۱۹۸۵ توسط کنت لای راه‌اندازی ، و در حالی‌که در سال مالی ۲۰۰۰ میلادی درآمد آن بیش از ۱۰۱ میلیارد دلار برآورد شده بود، در سال ۲۰۰۱ در یکی از پیچیده‌ترین فرایندهای مالی ایالات متحده، ورشکست اعلام شد.
فردریک عمر کانوته (زادهٔ ۲ سپتامبر ۱۹۷۷ در سنت فوآ للیون) بازیکن فوتبال می‌باشد.
او از مادری فرانسوی و پدری اهل مالی در کشور فرانسه متولد شد. وی از مسلمان‌شدگان نیز می‌باشد.
کانوته سابقهٔ حضور در تیم‌هایی چون لیون٬ وستهام یونایتد٬ تاتنهام هاتسپر٬ سویا و بیجینگ گوان را نیز دارد.
فردریک کانوته ۳۹ بار برای تیم ملی فوتبال مالی به میدان رفته است و ۲۳ گل ملی در کارنامه دارد.
کانوته در سال ۲۰۰۷ به عنوان بازیکن فوتبال سال آفریقا نیز انتخاب شد.
تناکولوم ابزاری جراحی بوده که بیش‌تر به عنوان یک نوع از فورسپس طبقه‌بندی می‌گردد. تناکولوم شامل یک قلاب تیز، بلند، باریک و متصل به یک دسته است که به‌طور عمده در اعمال جراحی برای گرفتن و نگه داشتن بخش‌هایی بمانند رگ‌های خونی استفاده می‌گردد.
در انواع ساده، دوشاخ و چند شاخ یافت می‌گردد.
Adair - Barrett- Braun
بورس تایوان مؤسسه مالی تایوانی و بازار بورس اوراق بهادار این کشور است، که در سال ۱۹۶۱ تأسیس شد و هم‌اکنون ارزش بازار سرمایه آن بالغ بر ۲۳ تریلیون دلار جدید تایوان برآورد می‌شود. دفتر مرکزی بازار بورس تایوان در برج تایپه ۱۰۱، در شهر تایپه مستقر می‌باشد.
ترک‌های رومانی همچنین به عنوان رومانیایی‌های ترک, (، ) شناخته می‌شوند. افراد با قومیت ترک که جزئی از گروه‌های اقلیت رومانی را تشکیل می‌دهند. با توجه به سرشماری سال ۲۰۱۱، ۲۸،۲۲۶ ترک ساکن در این کشور سکونت دارند که تشکیل دهنده اقلیتی در حدود ۰٫۱۵ درصد از کل جمعیت رومانی می‌باشند. از این تعداد ۸۱٫۱٪ در منطقه تاریخی دوبروجا که امروزه بین دو استان کونستانس (۲۱٬۰۱۴ نفر) و تولجئا (۱٬۸۹۱ نفر) در جنوب شرقی کشور رومانی در مرز با بلغارستان نزدیک دریای سیاه قرار گرفته‌اند. ۸٫۵٪ معادل با ۲،۳۸۸ نفر در پایتخت رومانی، بخارست زندگی می‌کنند..
به دلیل جمعیت بزرگ ترک در بین اقلیت‌های رومانی، اسلام در رومانی در طول تاریخ نیز دارای اقلیت مسلمانان بوده که مهم‌ترین متمرکزشان در دوبروجا می‌باشد که عمدتاً از قومیت ترک و تاتار تشکیل یافته‌است. جامعه مهمی از ترک تا سال ۱۹۷۰ در جزیره آدا کاله زندگی می‌کردند.
ترک‌های بوسنی و هرزگوین که همچنین به عنوان بوسنیایی‌های ترک شناخته می‌شوند. اشاره به اقوام ترک که به عنوان اقلیت‌های بوسنی و هرزگوین به شمار می‌روند اطلاق می‌شود. با توجه به روند استعمار امپراطوری عثمانی، جوامعی از ترک‌ها در فتح بوسنی به سال ۱۴۶۳ وارد این سرزمین‌ها شدند. جوامع ترک به‌طور پیوسته سال به سال افزایش می‌یافت تا اینکه در دهه ۱۹۰۰ طی جنگ‌های بالکان، ارتش عثمانی شکست خورد. اکثریت ترک‌ها همراه با دیگر مسلمانان ساکن در منطقه خانه‌های خود را ترک کرد و به ترکیه مهاجرت کردند. با توجه به سرشماری جمعیت در سال ۱۹۹۱ در بوسنی و هرزگوین ۲۶۷ نفر ترک در این کشور زندگی می‌کردند، وجود داشت. با این حال، برآوردهای کنونی نشان می‌دهد که جامعه ترک در حدود ۵۰،۰۰۰ نفر می برآورد می‌شود. که عمدتاً در سال‌های اخیر از ترکیه مهاجرت کرده‌اند.
شکرالله گودرزی (زاده ١٣٣٩ در بروجرد) بازیگر، مدرس، کارگردان، نویسنده و بازیگر سینما و تئاتر است که در شهر بروجرد متولد شده‌است.
کننده) (کارگردان: افشین هاشمی
سیاووش (نمایشنامه)، انتشارات مهیستان
شهرام عبدلی ( – ) بازیگر اهل ایران بود. شهرام عبدلی بیشتر در تلویزیون فعال بود و کمتر در آثار سینمایی ظاهر می‌شد. ورود او به تلویزیون با سریال "همسفر" (۱۳۷۹) آغاز شد و با بازی در سریال "خط قرمز" (۱۳۸۰–۱۳۸۱) به شهرت رسید. او بیشتر ایفاگر نقش‌های ضدقهرمان بود.
شهرام عبدلی در ۲۹ اردیبهشت ۱۳۵۵ در خانواده‌ای ترک‌زبان اردبیلی در جوادیه تهران زاده شد. او یک خواهر و یک برادر داشت. آنها تا دوران نوجوانی ساکن منطقه قلعه‌مرغی بودند و بعدها به شهرک اکباتان رفتند. شهرام عبدلی از سال اول ابتدایی در گروه تئاتر مدرسه به بازیگری علاقه نشان داد و هرساله در تئاتر مدرسه شرکت می‌کرد. او فارغ‌التحصیل رشته ادبیات بود. همسر او، سالومه شاهرخی نیز بازیگر است. آنها دو فرزند پسر داشتند.
شهرام عبدلی کار بازیگری را در سال ۱۳۷۸ به عنوان بازیگر مهمان در مجموعه تلویزیونی "همسفر" از قاسم جعفری آغاز کرد. او در سال ۱۳۸۰ در مجموعه تلویزیونی "خط قرمز" به کارگردانی قاسم جعفری حضور یافت. او نقش ضدقهرمان این مجموعه را ایفا کرد که با آن به شهرت گسترده‌ای رسید. به گفتهٔ قاسم جعفری، هنگام فیلم‌برداری سکانس مرگش زیر بار نرفت و ۲ روز خودش را در اتاقی حبس کرد و اصرار داشت تا ته قصه بماند و زود کشته نشود. نخستین حضور سینمایی او در فیلم "دختری در قفس" بود.
شهرام عبدلی در مشهد در یک پروژه سریال خانگی به نام "آسوده باش" حضور داشت که در هتل دچار سردرد شدید و سرگیجه شد و به بیمارستان قائم مشهد مراجعه کرد. پس از سی‌تی اسکن مغز مشخص شد وی دچار خونریزی مغزی شده و بعد از چند ساعت به حالت کما رفت و پس از عمل جراحی هم نتوانست هوشیاری کامل بدست بیاورد. وی روز شنبه ۶ اسفند ۱۴۰۱ در بیمارستان قائم مشهد درگذشت.
عبدالرشید علی شرماکه (زاده ۱۶ اکتبر ۱۹۱۹ – درگذشته ۱۵ اکتبر ۱۹۶۹) رئیس جمهور سومالی (۱۹۶۹–۱۹۶۷) وی در کودتای نظامی به رهبری ژنرال محمد زیادباره ترور شد.
ایوان گلازنبرگ (زاده ۱۹۵۷) کارآفرین، صنعتگر و مدیر ارشد اجرایی است، که به‌طور مشترک اقامت ۴ کشور آفریقای جنوبی، اسرائیل، سوئیس و استرالیا را در اختیار دارد.
وی دانش‌آموخته رشته ام‌بی‌ای از دانشگاه کالیفرنیای جنوبی می‌باشد و در حال حاضر به‌عنوان مدیر عامل اجرایی شرکت گلنکور (بزرگترین شرکت کالای جهان) فعالیت می‌نماید.
محمد زیادباره (زاده ۶ اکتبر ۱۹۱۹ – درگذشته ۲ ژانویه ۱۹۹۵) از ۲۱ اکتبر ۱۹۶۹ تا ۲۶ ژانویه ۱۹۹۱ رئیس جمهوری دمکراتیک سومالی بود که نهایتاً طی ائتلاف نظامی گروه‌های اپوزیسیون برکنار شد.
زیادباره که با کودتای ۱۵ اکتبر ۱۹۶۹ و قتل عبدالرشید علی شرماکه رئیس جمهور وقت به قدرت رسیده بود پس از فرار از سومالی، به دفاع از خود پرداخت و گفت حکومت کردن بر سومالی که نظام قبیله‌ای دارد را ترک نگفته و حاکمیت جز با روشی که او در پیش گرفته بود امکان‌پذیر نبود. هدف سوسیالیسم او جلوگیری از گسترش شکاف میان غنی و فقیر و پیدایش ثروتمند همانند سرمایه داران غرب در سومالی بود. وی ضمن دفاع از تعرض به اوگادن گفته بود که رسالت هر رئیس دولت است که اراضی از دست رفته را بازستاند. زیاد باره از دو دوزه بازی کردن دولت وقت مسکو انتقاد کرده و گفته بود: این دولت در زمانی که غرب دشمن تمام عیار سومالی شده بود ما را ترک کرد ـ همانند تخلیه افغانستان و رها ساختن دولت کمونیستی کابل در دست دشمنان. وی افزوده بود که سومالی چوب موقعیت استراتژیک خودرا می‌خورد. منطقه سومالی در قرون گذشته هم قربانی موقع سوق‌الجیشی خویش بود و قدرتهای اروپایی به همین دلیل بر سر آن مرافعه داشتند و آن را میان خود به چند قطعه تقسیم کرده بودند.
بیستم اکتبر ۱۹۷۰، درست یک سال پس از آغاز زمامداری و در سالروز آن در سومالی نظام سوسیالیستی اعلام کرده بود. سوسیالیسم زیاد باره ترکیبی از دستورهای قرآن، ناسیونالیسم و لنینیسم بود. با وجود این، وی که در ایتالیای موسولینی آموزش نظامی دیده بود و مزه استعمار ایتالیا و سپس انگلستان را چشیده بود و از تقسیم سومالی بزرگ میان استعمارگران اروپایی دل پرخونی داشت در طول حکومت خود به مسکو نزدیک شده بود، برای دولت مسکو تسهیلات بندری در سومالی برقرار کرده بود و از این کشور اسلحه فراوان دریافت داشته بود. تمایلات ناسیونالیستی «زیادباره» که در سال ۱۹۱۹ و در اوج استعمار اروپایی بر قاره آفریقا به دنیا آمده بود پس از دریافت اسلحه فراوان از دولت مسکو و آموزش ارتش سومالی توسط افسران روس براندیشه سوسیالیستی اش غلبه کرد و پس از تغییر الفبای کتابت در سومالی به نوعی لاتین و استفاده از برخی حروف قدیمی، بفکر احیاء سومالی بزرگ و ایجاد یک کشور واحد توانمند در شاخ آفریقا برآمد و در اجرای این هدف در سال ۱۹۷۷ بر سر منطقه «اوگادن» با اتیوپی وارد جنگ شد که در آن موفقیت نداشت. دولت کنیا که اطمینان یافته بود پس از اتیوپی، نوبت آن است که مورد حمله نظامی سومالی قرارگیرد در سطح جهان دست به یک رشته تبلیغات زد که بر روابط کشورها با سومالی تأثیر گذارد. مارکسیست شدن اتیوپی هم باعث کاهش حمایت مسکو از سومالی شد و از آن پس مشکلات دولت زیاد باره آغاز شد. نظر به موقع استراتژیک سومالی واقع در منطقه شاخ آفریقا، غرب از حرکات ناسیونالیستی «زیادباره» به خشم آمده بود و او را دیکتاتور سومالی می‌خواند و ضمن گسترش محدودیت سیاسی و اقتصادی به کشف و تقویت مخالفانش در ارتش و میان سران قبایل پرداخت که در ژانویه ۱۹۹۱ به نتیجه رسید و شورش نظامی آغاز شد. زیاد باره درجریان فعالیت‌های ناسیونالیستی اش که غرب و مسکو را نگران ساخته بود به تهران آمد تا ضمن گسترش مناسبات اقتصادی، از شاه بخواهد که نظر غرب را نسبت به او جلب کند.
«زیاد باره رئیس جمهوری وقت سومالی در تاریخ ۲۶ ژانویه سال ۱۹۹۱ که گرفتار شورش یک دسته از نظامیان و چند دستگی طوایف سومالی شده بود به جنوب کشور فرار کرد. وی چندی بعد باکمک نظامیان هوادار خود و حمایت قبیله اش عزم تسخیر موگادیشو پایتخت را کرد که از نیروهای محمد آیدید (عیدید) یکی از ژنرالهای شورشی شکست خورد و از سومالی خارج شد که با فرار او از کشور، دوران بی دولت شدن سومالی نیز آغاز شد که هنوز ادامه دارد.
وی در طول ۲۱ سال حکومت خود تلاش چندانی برای پایان دادن به قبیله گرایی در سومالی نکرد.
«زیاد باره» دوم ژانویه ۱۹۹۵ در هفتاد و پنج سالگی در نیجریه درگذشت.
مایکل سرا (زاده ) خواننده و بازیگر آمریکایی است. او حرفه خود به عنوان بازیگر را با بازی در فیلم "اعترافات یک ذهن خطرناک" (۲۰۰۲) آغاز کرد. او بیشتر برای بازی در مجموعه تلویزیونی "پرورش شکست‌خورده" (۲۰۱۹-۲۰۰۳) و فیلم‌های "خیلی بد" (۲۰۰۷)، "جونو" (۲۰۰۷) و "اسکات پیلگریم در برابر دنیا" (۲۰۱۰) شناخته‌می‌شود. وی همچنین صداپیشه نقش دیک گریسون/رابین در "فیلم لگو بتمن" (۲۰۱۷) و بری در "سوسیس پارتی" (۲۰۱۶) است. او برای بازی در تئاتر "قهرمان لابی" (۲۰۱۸) نامزد دریافت جایزه تونی شد.
علیا مارتین شوکت (زادهٔ ۱۸ آوریل ۱۹۸۹)، بازیگر آمریکایی است. وی بیشتر به خاطر نقشش در پرورش شکست‌خورده معروف است. پدر وی اصلیت عراقی دارد.
از فیلم‌های او می‌توان به ریباند، پرتقال‌ها، حرکات شبانه، فهرست کارها، بلیز، "این همان چیزی است" و لحظه اشاره نمود.
جسیکا والتر (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ) هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی از سال ۱۹۶۲ میلادی تا هنگام مرگ مشغول فعالیت بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به جایزه بزرگ، گروه، لیلیت، بای‌بای برورمن، تیپهدس، بچه فلامینگو و مجموعه‌هایی مثل ۹۰۲۱۰ و پرورش شکست‌خورده اشاره کرد.
والتر در ۲۴ مارس ۲۰۲۱ زمانی که در خانه خواب بود، در سن ۸۰ سالگی درگذشت.
نیکولای نیکیفوروف (، : زاده ۲۴ ژوئن ۱۹۸۲ در کازان) سیاست‌مدار روسی که در کابینه ولادیمیر پوتین در وزارتخانه ارتباطات و رسانه‌های جمعی روسیه فعال می‌باشد، وی در هنگام تحویلگیری پست وزارت در ۲۱ مه ۲۰۱۲ وقتی که ۲۹ سال سن داشت، به عنوان جوان‌ترین وزیر روسی تبدیل شد. وی در کازان پایتخت جمهوری تاتارستان، از والدینی تاتار زاده شده‌است.
هتل باغ مشیرالممالک یزد نخستین هتل باغ ایرانی با معماری و تجهیزات کاملاً سنتی و در عین حال مجهز به امکانات رفاهی در محل باغ قدیمی مشیرالممالک متعلق به دوره قاجاریان به وسعت ۱۳۰۰۰ متر مربع قرار دارد. محوطه زیبای باغ فواره‌ها و نهر آب جاری و معماری اصیل ایرانی این هتل باغ را به یکی از جاذبه‌های توریستی یزد تبدیل نموده‌است. این هتل در فهرست آثار ملی ایران به شماره ۷۷۷۸ به ثبت رسیده‌است.
سید نورالدین امام شوشتری (تولد: ۱۳۱۷ هجری قمری) یکی از دانشمندان شهر شوشتر بود.
او در سال ۱۳۱۷ در شوشتر متولد شد. بیشتر نیاکان او از رده دانشمندان دینی و اهل علم بوده‌اند که مشهورترین آن‌ها سید نعمت‌الله جزایری و سید عبدالله هم‌زمان نادرشاه افشار است و کسی است که صدر نمایندگان خوزستان در دشت مغان بوده و خطابه شهریاری نادرشاه را نوشته و خوانده است.
او فرزند سید محمد شریف امام جمعه شوشتر و نوه هشتم سید نعمت‌الله جزایری و مادرش ساره بیگم نوه شیخ جعفر شوشتری مجتهد بزرگ هم‌زمان ناصرالدین شاه قاجار بود. نسب پدری او چنین است: سید نورالدین فرزند سید محمد شریف فرزند سید محمد امام جمعه فرزند آقا سید حسن امام جمعه فرزند سید عبدالکریم امام جمعه فرزند سید محمد جواد فرزند سید عبدالله (مؤلف تذکره شوشتر) فرزند سید نورالدین فرزند سید نعمت‌الله جزایری.
پس از تحصیل زبان و ادبیات فارسی در مکتب و اخذ علوم مقدماتی (صرف و نحو و منطق و معانی و بیان) به تحصیل علوم دینی نزد دایی خود شیخ محمد کاظم مجتهد که نوه شیخ جعفر شوشتری بود پرداخت. سپس چندی نزد شیخ محمدرضا دزفولی تلمذ کرد.
چندی بعد به حوزه علمیه عراق رفت و نزد سید کاظم طباطبایی شاگردی نمود و به درجه اجتهاد رسید. بعد از تحصیل در عراق به شوشتر بازگشت.
در اواخر عمر به اندیشه نوشتن تاریخ خوزستان افتاد و سفرهای زیادی به نقاط مختلف انجام داد و مطالب زیادی برای نگاشتن تاریخ خوزستان جمع‌آوری کرد. متأسفانه قبل از تکمیل این کتاب در سال ۱۳۲۴ خورشیدی درگذشت و این کتاب (تاریخ جغرافیایی خوزستان) توسط برادر کوچکتر او سید محمدعلی امام شوشتری تکمیل و چاپ گردید.
پس از تحصیل زبان و ادبیات فارسی و مقدمات عربی، ریاضی، خط، و علوم طبیعیات و ... از اساتید آن زمان خوزستان از جمله (سید عبداله امام، محمد تقی آل طیب، سید علی اصغر حکیم، محمد تقی شیخ الاسلام، حاج ملا محمد کسایی و سید حسین مفید و شیخ عبدالحسین عاملی از علمای بزرگ دزفول) در محضر دایی خود شیخ محمد کاظم، مجتهد شوشتری، به فراگرفتن فقه، اصول و کلام پرداخت و سپس مدتی نزد حاج شیخ محمد رضا دزفولی که از مراجع تقلید آن عصر در خوزستان بود، به فراگیری علوم دینی پرداخت.
در سال ۱۳۳۷ به قصد زیارت و ادامه تحصیل به عراق رفت و در آنجا تحت نظر افرادی نظیر سید کاظم طباطبایی یزدی، شیخ محمد حسین رشتی، سید ابوالقاسم اشکوری و سید محمد فیروزآبادی به کسب علوم دینی مشغول شد تا به درجه اجتهاد رسید.
آشنایی با علوم جدید، ایشان را به حوزه درس علامه شهیر سید هبت الدین شهرستانی که از مجتهدین تجدد خواه وپرچم دار آزادی عراق بود کشانید.
در سال ۱۳۳۸ قمری به خوزستان بازگشت و در شوشتر اقامت گزید و بنا به دعوت مدرسه جزایری (حوزه علمیه شوشتر) بتدریس علوم مختلف اشتغال ورزیده وبنا به اخذ مدرک سردفتر داری از وزارت عدلیه، اقدام به تأسیس دفترخانه ازدواج و طلاق و معاملات نمود. او بیشتر اوقات خویش را به مطالعه و تحقیق مشغول بود، تا قبل از پیری که به ناتوانی چشم مبتلا گشت.
سید نورالدین امام به دانش‌های نو علاقه و توجه خاصی داشت و بیش از همه تاریخ و جغرافی را می‌پسندید. او زحمات زیادی در راه تدوین مهم‌ترین اثر خود به نام کتاب تاریخ جغرافیایی خوزستان کشید. او برای تهیه مدارک لازم تمام کتابخانه‌های ایران، عراق، سوریه و مصر را بازدید و به نقاط مختلف خوزستان گذر کرده تا از نزدیک ایلات و عشایر و مناطق مختلف را مشاهده و بررسی و مطالب و عکس‌های گوناگونی تهیه و همین‌طور به ترسیم نقشه‌های جغرافیایی آن مناطق اقدام کرد؛ ولیکن این کتاب تا زمان فوت او تکمیل نگردید و بعداً توسط برادر او سید محمد علی امام شوشتری در سال ۱۳۳۱ شمسی توسط چاپخانه امیرکبیر تهران به زیر چاپ رفت.
او در سال ۱۳۲۳ شمسی به حالت دلگیر از شوشتر به تهران سفرنمود. در این هنگام مردم شوشترکه مطلع شدند، آن سید قصد کوچ دارد، با خواهش و زاری به نزد ایشان رفته و سعی در منصرف کردنشان از تصمیم خود را داشتند که چون مفید واقع نشد برخی از بزرگان و معاریف شوشتر ازجمله: حاج عوض رضوان، حاج رجب علی شرافتمند، حاج آقا مصطفی و نصرالله مقدم و... جلوی درب منزل خوابیده و گفتند: تا زمانی که ما زنده هستیم اجازه هجرت و عدم برکت از فیوضات شما را نمی‌دهیم واگر از تصمیم خود منصرف نشوید باید با ماشین از روی جنازه ما بگذرید چون شوشتر بجز شما عالم و سخنوری بدینسان ندارد، و چون او چنان پافشاری و اصراری را از مریدان و اهالی شهر دید بناچار از تصمیم خود منصرف و آن آقایانی که از تهران با ایشان آمده بودند پس از یک‌هفته اقامت، اجباراً بدون او به تهران بازگشتند.
"خانهٔ امن" مجموعه مستند تلویزیونی به کارگردانی مرتضی خرم دشتی و تهیه کنندگی محسن بخارایی است که به سفارش شبکه چهارم سیما تولید شده‌است. تصویربرداری این مجموعه از اسفند ۹۱ آغاز و مراحل آماده سازی مجموعه تا شهریور ۹۲ به طول انجامیده است. این مجموعه مستند در ۷ قسمت ۵۰ دقیقه ای تولید و گفتار متن آن توسط جلال مقــامی، دوبلور پیشکسوت سینما و تلویزیون در استودیو بهاران و زیر محمدحقیقی ضبط گردید.
این مجموعه مستند پرتکرارترین مستند با موضوع کاشان و معماری خانه هایش در شبکه های مختلف سیما طی سالهای گذشته است. علاوه بر شبکه چهار، شبکه های مستند، شبکه سه و جام جم بیشترین تکرار را در پخش این مجموعه داشته اند.
"مجموعه مستند خانهٔ امن" به بررسی نقش معماری و خانه در زندگی گذشتهٔ ایرانیان می‌پردازد. سری اول این مجموعه خانه‌های کویری و اقلیم کاشان را بررسی می‌کند. در این مجموعه سعی شده با اشاره به نکات خاص معماری کویر و سبک زندگی کویر نشینان تصویر جامعی از زندگی و خانه‌های مردم کویر ارائه شود.
خانهٔ امن می‌خواهد دریچه‌ای به دنیای امن و آرام گذشته باشد و نشان دهد مفهوم خانه در طی سالیان دستخوش تغییرات فراوانی شده‌است. سری اول این مجموعه ۷ قسمت دارد.
چشمهٔ زندگی، اقلیمِ فین، شهرِ مردم، خانه عباسیان، خانه طباطبایی، خانه بروجردی و زندگی ایرانی نام قسمت‌های مختلف این مجموعه است.
در قسمت اول، چشمه‌ای جاودانی معرفی می‌شود که مبدأ تمدن هفت هزار سالهٔ سیلک است. سپس از چگونگی پیدایش و بقای آن تمدن در کنار شهر فعلی کاشان صحبت می‌شود. قسمت دوم به اقلیم خوش آب و هوای فین و باغ تاریخی فین می‌پردازد. باغی که شاهد سلسله‌های بزرگ پادشاهی ایران بوده‌است و هنوز در میان درختان چند صد ساله پذیرای مردم است. در قسمت سوم کم کم وارد شهر کاشان می‌شویم. شهری که با نمادهای مذهبی و تجاری خود زبانزد مشتاقان تاریخ و معماری است. سه قسمت بعد وارد خانه‌های تاریخی کویر می‌شود. خانه‌هایی با معماری منحصربه‌فرد که هر کدام رازهای بزرگی در دل خود نهان دارند. قسمت آخر مجموعه هم زندگی ایرانی را در میان خانه‌های کویری به تصویر می‌کشد. زندگی گرم و آرامی که در طی سالیان از ذهن‌ها فراموش شده‌است.
مجموعه مستند خانه امن (سری اول – کویر مرکزی ایران – منطقه کاشان)
مدیرهنری و کارگردان: مرتضی خرم دشتی
تهیه کننده: محسن بخارائی
راوی: جـــلال مقـامی
نویسنده: مطهره حاجی زاده
مدیر تصویربرداری: علی شاهیده
مجری طرح: مؤسسه تولید فیلم رسانه امروز
مشاور کارگردان:امیر عباس مهندس
برنامه ریز و دستیار اول کارگردان: علی رضا ناصری منفرد
دستیار کارگردان: علی خوشدلی
منشی صحنه: سارا داوری
دستیار اول پرونده: محسن میرزابیگی
دستیاران پرونده: علی اسدی/نیما بیات/محسن روشن روان/محسن میرجعفری/عباس احمدی
مدیر تولید: امید بخارائی
مدیر تدارکات: غلامرضا زیلویی
دستیاران تولید: مصطفی زمردی/بهزاد شفافی/حامد چاکری/مسعود دست آموز
صــدا: محمد حقیقی
استودیو: استودیو بهاران
صحنه: امیر همایون بخارائی
دستیاران صحنه: مصطفی باقی/مهدی حیدریان/مصطفی نعلچی
تدوین :علی شاهیده
عکاس و فیلمبردار پشت صحنه: محمدرضا پیله وریان
هماهنگی: مرتضی باقی
روابط عمومی: احسان نعلچی
سینه موبیل: محمد معصومعلی
حمل و نقل: محسن رئیسی/مرتضی حداد/اصغر عظیمی/مرتضی یوسفی
پشتیبانی فنی: محسن غفارزاده
تولید شبکه چهارم سیما
معرفی «خانه امن» ایرانی‌ها با صدای جلال مقامی - ایسنا (isna.ir)
مستند خانه امن؛ از امروز در شبکه مستند - کاشان نیوز (kashannews.net)
خانه امن | مستند (doctv.ir)
سائرون ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
مهدی اسداللهی متولد مشهد. زاده (۱۰ دی ۱۳۱۰–۹ بهمن ۱۳۸۷) مشهور به د. اسداللهی بازیکن، مربی، نویسنده و مفسر فوتبال اهل ایران بود. وی از پایه‌گذاران باشگاه فوتبال پاس تهران بوده‌است.
اسداللهی در دهه ۱۳۳۰ شمسی در تیم فوتبال سپه تهران فوتبال حرفه‌ای را شروع کرده و در کنار آن نیز به مربی‌گری می‌پرداخته‌است اما پس از مصدومیت فقط به مربی‌گری ادامه داده و در دهه ۱۳۴۰ به همراه فریدون صادقی تیم پاس تهران را بنیان‌گذاری کرده‌است.
او که خود عضو شهربانی بود، به مدت نه سال مربی تیم پاس بود و بازیکنانی چون حسن حبیبی، حشمت مهاجرانی، فرامرز ظلی، محمد رنجبر، محمودیاوری، همایون شاهرخی، مهدی مناجاتی و اصغر شرفی از شاگردان او در این تیم بودند که بعدها خود از مربیان طراز اول ایران شدند.
اسداللهی نزدیک به چهار دهه نویسنده و مفسر ورزشی مجله "کیهان ورزشی" بود. نوشته‌های او با امضای د. اسداللهی با نثری متفاوت بخش ثابت این مجله ورزشی بود.
او همراه کسانی چون عطا بهمنش، کاظم گیلان‌پور، ناصر مجرد، حسین دستگاه، پرویز زاهدی، بیژن رفیعی، صدرالدین الهی، محمودولی‌زاده و مهدی دری از پیشگامان کیهان ورزشی بود.
در اوایل دهه ۱۳۷۰ شمسی وی به عنوان کارشناس فوتبال در هنگام پخش بازی‌ها در تلویزیون ایران به تفسیر بازی‌ها به ویژه در مسابقات جام ملت‌های اروپا ۱۹۹۶ می‌پرداخته‌است.
کتاب دو جلدی د. اسداللهی دربارهٔ تاریخ جام جهانی، تنها کتاب ایرانی در این کتابخانه فیفا است. در مقدمه این کتاب سپ بلاتر، ٰرئیس سابق فیفا یادداشتی نوشته‌است و از اسداللهی با عنوان «کلنل اسد» نام برده‌است.
http://www.varzesh3.com/news/1369602/پیراهن-قرمز-ایران-کنار-پیراهن-آبی-زیدان!
جماعت ارمنیان پراکنده یا دیاسپورای ارمنی (و یا به ارمنی اسپیورکاهایوتیون սփյուռքահայություն و به انگلیسی Spiurkahayutiun) جوامع ارمنیِ ساکن در خارج از ارمنستان و قره‌باغ (جمهوری آرتساخ) را به‌وجود آورده‌است.
جمعیت ارمنی ساکن در سراسر جهان حدود ۱۱٬۰۰۰٬۰۰۰ نفر تخمین زده می‌شود، اما تنها حدود ۳٬۳۰۰٬۰۰۰ نفر آن‌ها در ارمنستان و حدود ۱۴۰٬۰۰۰ نفرشان نیز در قره‌باغ و حدود ۱۲۰٬۰۰۰ نفرشان هم در جاواختی ساکنند.
جمعیت دیاسپورای ارمنی (با بیشترین میزان جمعیتش در روسیه، ایالات متحده، فرانسه، آرژانتین، اوکراین، لبنان، سوریه، ایران و گرجستان) حدود هشت میلیون نفر تخمین زده می‌شود. کمتر از یک سوم جمعیت ارمنیان جهان در ارمنستان زندگی می‌کنند.
در سدهٔ چهارم پیش از میلاد، جامعهٔ ارمنی خارج از ارمنستان بزرگ‌تر به این دلایل وجود داشت:
تحصیل در مراکز فرهنگی بیزانس، جنگ محتمل‌الوقوع برای دفاع از مرزهای شرقی امپراتوری عثمانی و همچنین دفاع از مرزهای شرقی و شمالی امپراتوری بیزانس.
به منظور جبران کاهش جمعیت بیزانس، ارامنه در آن مناطق اسکان داده شدند.
تا سدهٔ یازدهم، مقامات بیزانسی اغلب واحدهای نظامی بزرگ خود را هم از سرزمین سنتی ارمنستان و هم از جوامع تازه اسکان یافته تأمین می‌نمودند. علی‌رغم فاصلهٔ جدایی آن‌ها از ارمنستان و علی‌رغم اینکه آن‌ها پیروی خود را از شاخهٔ کلیسای حواری ارمنی قطع نمودند ولی روابط و پیوندهای خود با خانواده‌هایشان در ارمنستان را حفظ نمودند.
چنان‌که کیلیکیه در طی سده‌های هفتم و هشتم از ساکنان ارمنی پر شد و آن‌ها در مواجهه با عرب‌ها و بیزانس به اجبار یا به اختیار در آنجا ساکن شدند.
در طی سدهٔ یازدهم ارمنستان دودمان باگراتونی به دست بیزانس سقوط کرده و سلجوقیان به آناتولی هجوم آوردند.
در چنین محیط پر هرج و مرجی مهاجرت‌های بیشتری از ارمنستان به سمت کیلیکیه صورت گرفت که سرانجام منجر به تشکیل شاهزاده‌نشین ارمنی در منطقه و بنیانگذاری پادشاهی ارمنی کیلیکیه شد.
پس از سقوط پادشاهی ممالیک و از دست دادن دولت ارمنی در ۱۳۷۵م حدود ۱۵۰٬۰۰۰ ارمنی این منطقه را ترک نموده و جوامع نو از آن‌ها در قبرس، بالکان و ایتالیا ساکن شدند. گرچه یک دیاسپورای ارمنی در طی عهد باستان و سده‌های میانه به وجود آمد ولی تعداد آنان پس از مهاجرت‌ها از عثمانی، روسیه و قفقاز رشد نمود.
دیاسپورای ارمنی به نحو چشمگیری در طی و پس از جنگ جهانی اول به خاطر نسل‌کشی صورت گرفته از سوی امپراتوری عثمانی رشد کرد. گر چه بسیاری از ارامنه در طی این قتل‌عام کشته شدند ولی برخی از آن‌ها موفق به فرار شده و در شهرهای گوناگون اروپا ساکن شدند نظیر شهرهای مسکو و سوچی در روسیه، اودسا و کیف و کریمه در اوکراین، تفلیس و باتومی در گرجستان، بوداپست در مجارستان، و ورشو و لودز لهستان
تعدادی هم به بالکان مهاجرت نمودند نظیر بلگراد در صربستان، بخارست در رومانی، پلوودیو و صوفیه در بلغارستان و زاگرب در کرواسی و آتن در یونان و شهرهای از خاورمیانه نظیر قاهره در مصر، حلب در سوریه و بیروت در لبنان.
در دهه‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ اتحاد شوروی سعی در توسعهٔ نفوذ خود در سراسر جهان و به ویژه خاورمیانه را داشت. حزب سوسیال دموکراتیک هنچاکیان از لحاظ عقیدتی به کمونیسم نزدیک بود و از اتحاد شوروی در بسط نفوذش در خاورمیانه حمایت نمود پارتیزان‌های اگبو نیز به‌طور فرضی از لحاظ سیاسی خنثی بودند، نیز چون ارمنستان بخشی از اتحاد شوروی بود از آن حمایت می‌نمود.
داشناکسیون علی‌رغم زمینهٔ سوسیالیستی یک حزب ملی‌گرا و معترض بود زیرا عقیدهٔ ارمنستان مستقل، آزاد و متحد را گسترش می‌داد.
چنان‌که داشناکسیون سعی در حفظ پرچم، نشان ملی و سرود ملی ارمنستان مستقل میان سال‌های ۱۹۱۸ تا ۱۹۲۲ را حفظ و تبلیغ می‌نمود.
مواضع دیگران به حمایت از ارمنستان شوروی نزدیک بود به عقیدهٔ آنان تنها جایی است که ارامنه در آنجا می‌توانند به راحتی به عنوان ارمنی زندگی کنند.
میان رهبران کلیسای حواری ارمنی نیز تعارض وجود داشت. ارامنه دارای دو حوزهٔ جاثلیقی بودند که یکی از آن‌ها در اچمیادزین ارمنستان بود و از سوی مقامات شوروی و در دیاسپورای ارمنی از سوی هنچاک‌ها، رامگاوارها و کمونیست‌های ارمنی مورد حمایت قرار می‌گرفت، در حالی که جاثلیق‌نشین دیگر در آنتیلیاس لبنان بود و از سوی داشناک‌ها حمایت می‌شد زیرا گمان می‌کردند که جاثلیق‌نشین اچمیادزین، ابزاری برای ترویج کمونیسم بود.
در اوج‌گیری این تعارض در سال ۱۹۵۰ برخورد مسلحانه و همچنین اقدام به قتل و هتک حرمت‌ها میان نیروهای این دو رخ داد.
این کشمکش‌ها در ۱۹۶۵ و کلیهٔ تعارضات عمده پایان یافته و احزاب در طی اعلامیه‌ای در طرح اقدام به برگزاری پنجاهمین سالگرد نسل‌کشی ارامنه با هم متحد شدند.
آن‌ها همچنین به الغاء جنبه‌های تند و زننده میان خود به ویژه عمدتاً در رسانه‌های سیاسی و نظامی آن زمان توافق نمودند.
در سال ۱۹۷۵ حتی روابط میان ارامنه نزدیک‌تر شد چنان‌که در طی جنگ داخلی لبنان در جهت پیمان بی‌طرفی مثبت، ناگزیر به وفادار ماندن به هم شدند تا بر نیروهای مخالف غلبه یافته و حتی‌الامکان ارامنه را به دور از تعارضات میان لبنانی‌ها نگاه دارند.
پس از مهاجرت ارامنه از شرق آناتولی به سوریه، ارامنه دیاسپورا در اردوگاه‌های پناهندگان در لبنان، سوریه، مصر و سایر نقاط خاورمیانه (عراق و اردن و فلسطین) سکونت گزیدند. برخی به یونان و نقاط دورتر مهاجرت کردند ولی چنان‌که وضعیت مالی پناهندگان ارمنی نشان داد این اردوگاه‌ها مبدل به شهرستان‌ها و این شهرستان‌ها به شهرها تبدیل شدند.
این امر دلیل اسکان ارامنه در مناطقی از لبنان نظیر برج حمود و عنجر شد. در آن زمان ارامنه خود را از طریق ساختن کلیساها، مدارس، مراکز اجتماعی، انجمن‌های فرهنگی، هنرها، کلوب‌های ورزشی و غیره سازمان‌دهی نمودند.
احزاب گوناگون سیاسی و اتحادیه‌های نیکوکاری نظیر فدراسیون انقلابی ارمنی حزب سوسیال دموکرات هنچاکیان، حزب لیبرال دموکرات رامگاوار و اتحادیهٔ کل نیکوکاران ارمنی که هر جا که جمعیت قابل ملاحظه‌ای از ارامنه دیده می‌شد در آنجا بنیانگذاری می‌شدند.
متعاقب توسعهٔ پان‌عربیسم در مصر و سوریه و جنگ داخلی لبنان ده‌ها هزار تن از ارامنه از خاورمیانه به اروپا، آمریکا، کانادا و استرالیا مهاجرت نمودند.
جامعهٔ ارمنی در عراق پی از تهاجم آمریکا به عراق در سال ۲۰۰۳ به‌تدریج کوچک‌تر شد و تعداد پراکنده‌ای از ارامنه هم در شرق آسیا سکونت دارند.
ارامنه حضور مهمی را در محلهٔ ارمنی‌نشین بیت‌المقدس دارند و فلسطین دارای یک جامعهٔ کوچک ارمنی است.
قبرس دارای یک جامعهٔ کوچک اما فعال ارمنی است به ویژه در قسمت جنوبی جزیره که اکثریت جمعیت را یونانیان قبرس و مسیحیان ارتدکس تشکیل می‌دهند و برای جامعهٔ ارمنی در مجلس قبرس کرسی نمایندگی در نظر گرفته شده‌است.
منطقهٔ خلیج فارس دارای جوامع کوچک ارمنی است که از سایر کشورهای عرب برای کار و تجارت به این کشورها آمده‌اند. کشورهایی نیز دارای تعدادی ارمنی هستند نظیر کویت، امارات متحدهٔ عربی، قطر، بحرین و عربستان سعودی.
ارامنه از زمان سدهٔ چهاردهم در اروپای شرقی دارای حضوری مهم و تاریخی بوده‌اند. از مرکز اولیه در سرزمین‌های پیشین مشترک‌المنافع لهستان–لیتوانی آغاز شده و مهاجرت‌هایی از امپراتوری روسیه و اتحاد شوروی پیشین به آن پیوست. جامعهٔ ارمنی جزء لاینفکی از کشورهایی چون لهستان، روسیه، اوکراین، جمهوری چک و لیتوانی است.
صدها هزار نفر از ارامنه نیز در غرب اروپا نظیر فرانسه، آلمان، ایتالیا، انگلیس و هلند و از اوایل سال ۱۹۸۰ در آمریکای شمالی و جنوبی ساکنند.
جوامع ارمنی در ایالات متحده و کانادا به نحو چشمگیری جوان‌تر هستند. این دو کشور، اوج مهاجرت‌ها از خاورمیانه بر اثر عواملی چون پان عربیسم در مصر و جنگ داخلی لبنان را به خود گرفتند. کشورهای آمریکای شمالی، شاهد میزان قابل توجهی از مهاجرت‌ها در پس از سقوط اتحاد شوروی و در نتیجه اوضاع اقتصادی در ارمنستان بودند.
در آمریکای لاتین در کل منطقه، جوامع فعال ارمنی به چشم می‌خورد. آرژانتین و برزیل و به میزان کمتری اروگوئه جوامع وسیعی از ارامنه را در بر می‌گیرند و گفته می‌شود که حدود ۱۰٬۰۰۰ ارمنی هم در مکزیک ساکنند.
جوامع مهمی از ارامنه همچنین در شرق دور روسیه و نیز آسیای مرکزی وجود دارد. برخی از این گروه‌ها از سوی مقامات تزاری و مقامات شوروی به سکونت در این مکان‌ها تشویق شده‌اند.
برخی هم در زمان شوروی به اجبار و بر اساس سیاست‌های تبعید استالینی به این مناطق آورده شده‌اند.
جوامع ارمنی را در قارهٔ آسیا نیز می‌توان یافت. برخی از این جوامع دارای تاریخ بسیار طولانی هستند که به سده‌ها پیش بازمی‌گردد.
جوامع ارمنی در شرق آسیا در کشورهای هندوستان و پاکستان و در شرق دور در مالزی، سنگاپور، تایلند، برمه (میانمار) و هنگ کنگ ساکنند. تشکیل جوامع ارمنی حتی تا چین و ژاپن و فیلیپین پیش رفت اما فرهنگ ارمنی در این کشورها دیده نمی‌شود.
در قارهٔ آفریقا ارامنه حضور بسیار قابل توجهی را در کشورهای سودان و اتیوپی حفظ نموده و چندین سده در این دو کشور زندگی کرده‌اند. آن‌ها همچنین در آفریقای جنوبی ساکنند.
جمعیت زیادی از ارامنه که بین ۴۵۰۰۰ تا ۵۰۰۰۰ نفر تخمین زده می‌شود در استرالیا ساکنند که عمدتاً شامل ارامنه مهاجر از خاورمیانه و ارمنستان می‌باشند. جمعیت کوچک‌تری از ارامنه هم در نیوزلند ساکنند.
خانهٔ امن یا شلتر یا "سرپناه"، مکانی محرمانه است که برای پناه گرفتن افراد از عواملی که برای آنها خطرساز هستند مانند خشونت خانگی، مزاحمان، یا فرار از دست قانون استفاده می‌شود.
خانه امن در تعریف قضایی آن برای لایحه تأمین امنیت زنان در ایران کاملاً با مفهوم شلتر یا سرپناه در غرب متفاوت است.
خانه امن سرپناهی محرمانه برای پناه گرفتن از خطر است. همچنین ممکن است در موارد زیر به کار رود:
کمیته‌های حسابرسی، از هنگام شکل یافتن خود در اوایل دهه ۱۹۴۰ تا کنون، نقش مهمی در راهبری شرکت‌های سهامی داشته‌اند؛ و اهمیت کمک‌هایی که کرده‌اند، در سال‌های اخیر مشهود تر است. کمیته‌های حسابرسی را محافظان سازمانی می‌دانند که؛ برای صادقانه بودن وضعیت مالی شرکت‌های سهامی عام، اطمینان بخشی می‌کنند. از دیدگاه قانون، سازمان‌های دولتی این قدرت را دارند که برای صادر کنندگان اوراق بهادار، یعنی بازارهای سهام، مقرراتی را وضع کنند و کمیسیون بورس و اوراق بهادار آمریکا (SEC)، در تأسیس و نظارت بر کمیته حسابرسی شرکت‌های سهامی عام، از آغاز شکل‌گیری آنها، مشارکتی مؤثر داشته‌است.
هر چند، بازارهای سهام، خود به عنوان مؤسساتی خود کنترلی Self- Regulatory، در شکل گرفتن جزئیات مقرراتی که SEC اجبار کرده بود و کمیته‌های حسابرسی نیز باید از آن‌ها پیروی می‌کردند، نقش مؤثری داشته‌اند، با این حال، صرفنظر از آن الزامات قانونی و مقرراتی، مجموعه‌ای از بهترین اقدامات که حاصل تلاش مشترک رهبران حرفه‌هایی، نظیر حقوق، سرمایه‌گذاری، و حسابرسی بودند نیز بسیار اثربخش بودند.
حرفه حسابداری عمومی از طریق انجمن حسابداران خبره آمریکا AICPA نیز فعالیت‌های حمایتی طولانی از نیاز به نقش پراهمیت کمیته‌های حسابرسی داشته‌است. به دلیل شدت تأکیدهای اعمال شده بر راهبری شرکت‌های سهامی در هزاره قبلی به ویژه آن شرکتهایی که توسط عموم در آن‌ها سرمایه‌گذاری شده بود، کمیته‌های حسابرسی در بسیاری از سازمان‌های غیرانتفاعی وضعیت ویژه‌ای یافته و توجهات بیشتری را به خود جلب نموده‌اند و نفوذ تأثیر آن‌ها در سازمان‌ها با این روند مطابق بوده‌است.
بازار بورس نیویورک بازار بورس نیویورک در اوایل سال ۱۹۴۰ پیشنهاد تشکیل کمیته‌های حسابرسی از اعضای غیر موظف یا مستقل هیئت مدیره را به SEC دارد و SEC نیز با آن موافقت نمود. در آن زمان مسئولیت‌های پیش‌بینی شده برای کمیته‌های حسابرسی بسیار اندک بوده و اساساً محدود به انتصابات و بکارگیری حسابرسان بیرونی (مستقل) و هماهنگ نمودن برخی از اقدامات کار حسابرسی آن‌ها می‌شد. انجمن حسابداران خبره آمریکا AICPA نیز در بحث‌های نیاز به کمیته‌های حسابرسی فعال بود و در سال ۱۹۶۷ با انتشار یک بیانیه عمومی توصیه کرد که شرکت‌های سهامی عام کمیته‌های حسابرسی متشکل از اعضای هیئت مدیره بیرونی (غیر موظف) تشکیل دهند.
در سال ۱۹۷۴، SEC الزام کرد که شرکت‌های سهامی عام در آن زمان در بیانیه نمایندگی خود، وجود و ترکیب کمیته‌های حسابرسی را افشاء نمایند. بازار بورس نیویورک (NYSE) تقریباً در همان زمان پیش‌نویسی صادر کرد که به صورت اکید توصیه تشکیل کمیته‌های حسابرسی را برای تمامی شرکت‌های پذیرفته شده داده بود.
در اواخر دهه ۱۹۷۰ میلادی چندین رویداد باعث فراگیر شدن این بحث شد، هیآت مختص کمیته‌های حسابرسی AICPA حمایت پیشین خود از تأسیس کمیته‌های حسابرسی که اعضای آن تماماً از اعضای هیئت مدیره مستقل باشند را مجدداً مطرح نمود. در اواخر سال ۱۹۷۷ بازار بورس نیویورک(NYSE) فهرستی از الزاماتی که در آن همه شرکت‌های پذیرفته شده در بورس موظف به تشکیل یک کمیته حسابرسی متشکل از اعضای هیئت مدیره مستقل و غیر موظف، شدند را منتشر نمود تا این شرکت‌ها بتوانند جزء شرکت‌های پذیرفته شده در بورس باقی بمانند. SEC در تکمیل این طرح نقش بسیار مهمی ایفا کرد.
در سال 1978,(NYSE) الزامات جداگانه‌ای را برای اعضای کمیته حسابرسی منتشر نمود.
کمیته‌های حسابرسی باید صرفاً از اعضای هیئت مدیره‌ای تشکیل می‌شد که مستقل از مدیریت بوده و فاقد هر گونه ارتباطی که بتواند قضاوت در مستقل بودن آنهارا به عنوان اعضای کمیته حسابرسی، خدشه دار نماید، باشند. تقریباً در همان دوران، بازار بورس آمریکا ASE توصیه‌ای غیر اجباری به تمامی شرکت‌های پذیرفته شده خود کرد که تمام آن‌ها نسبت به تشکیل کمیته حسابرسی اقدام نمایند. بازار بورس انجمن ملی مبادله کنندگان اوراق بهادار نزدک نیز در سال ۱۹۸۹الزاماتی برای کمیته حسابرسی تعیین نمود.
باید توجه کرد که در دهه ۱۹۷۰ نفوذ و تأثیر اعضای غیر موظف یا مستقل هیئت مدیره اساسآ کمتر از آن چیزی که در سال‌های اخیر شاهد آن هستیم، بود. این ایده که کارکرد اصلی هیئت مدیره ایجاد منافع برای مالکان سهام می‌باشد، حاکم نبود؛ بنابراین اعضای کمیته حسابرسی احتمالاً صرفآ اعضای مستقل هیئت مدیره بودند. در بسیاری از نمونه‌ها حتی کل استقلال کمیته حسابرسی از مدیریت، بیشتر شبیه یک هدف بود تا واقعیت.
در سال ۱۹۷۸ حمایت دیرهنگامی از مفهوم کمیته حسابرسی در شرکت‌های سهامی عام توسط حرفه حقوق و به واسطه کتاب راهنمای اعضای هیئت مدیره شرکت‌های سهامی (Corporate director's Guide book) که به وسیله انجمن حقوق دانان آمریکا ABA منتشر گردیده، به عمل آمد. دو سال بعد کمیته قوانین شرکت‌های سهامی انجمن حقوقدانان ABA توصیه‌های ویژه‌ای را برای عضویت، مسئولیت‌ها و تعهدات احتمالی کمیته‌های حسابرسی و اعضای آن منتشر نمود.
SEC به حمایت خود از کمیته‌های مستقل حسابرسی در طی دهه ۱۹۷۰ میلادی ادامه داد و از موضوعات مرتبط به پاسخگویی شرکتی و همچنین کفایت کنترل‌های داخلی در شرکت‌های سهامی آمریکا و پشتیبانی کرد. SEC «اهمیت اینکه یک کمیته حسابرسی مستقل در کارکرد مناسب شرکت‌های سهامی مؤثر است را مورد تأکید قرار داد.»