moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
طبیعی است که کشورهای فقیر تمایلی به از دست دادن نیروهای متخصص ندارند؛ اما راه حل این مشکل این نیست که نیروی کار آماده در جایی باشد که به کار گرفته نشود یا محروم از کار کردن باشد در واقع شواهدی موجود است که مهاجرت‌های این چنینی موجب مساعدت به کشورهای فقیر است.
یکم اوت ۱۹۶۵ (دهم مرداد ۱۳۴۴) نتایج بررسی جهانی جا به جایی‌ها (مهاجرت) از دیدگاه تغییرات اقتصادی که منظماً به هزینه سازمان ملل انجام می‌شود ایران را از لحاظ مهاجرت اتباع به کشورهای دیگر در ردیف پنج کشور آخر جدول نشان می‌داد (نزدیک به صفر). نتایج بررسی‌های پس از آن که ده سال بعد (هشتم اوت ۱۹۷۵ میلادی) انتشار یافت تغییری در مرتبه ایران نشان نمی‌داد. از این آمارها چنین برمی‌آمد که ایرانیان تمایلی به مهاجرت به کشورهای دیگر نداشتند. مهاجرت ایرانیان از انقلاب ۵۷ (۱۹۷۸ میلادی) آغاز و هر سال شتاب بیشتری به خود گرفت. برخی از گزارش‌ها حکایت از مهاجرت پنج تا هفت میلیون ایرانی از کشور خود در طول سی و دو سال اخیر دارد که یک مقام اداره آمار و ثبت احوال جمهوری اسلامی (بهار ۲۰۱۰) شمار مهاجران را حدود پنج میلیون بیان داشت. در هفته آخر ژوئیه ۲۰۱۰ مطبوعات خارجی در تفسیر تصمیم احمدی‌نژاد رئیس‌جمهور ایران به دادن جایزه به فرزندآوران با تعجب نوشته بودند: "آوردن فرزند بیشتر برای مهاجرت (زندگی در کشورهای دیگر!)
ایرانیان در طول تاریخ دوبار قصد مهاجرت از وطن خود کردند یک بار در قرن هفتم میلادی (به چین و به هند) به دلیل افتادن کشورشان به دست عرب و بار دوم در دهه‌های اخیر. ایرانیانی که در قرن هفتم و پس از آن به هند مهاجرت کردند همچنان «پارسی» خوانده می‌شوند و میهن تازه را صنعتی و اتمی‌کرده‌اند. (نوشیروان کیهانی زاده)
بر اساس نظرسنجی مؤسسه گالوپ در سال‌های ۲۰۰۷ تا ۲۰۰۹ از ۲۶۰ هزار نفر در ۱۳۵ کشور حدود ۷۰۰ میلیون نفر در سراسر جهان خواستار مهاجرت به کشوری دیگر هستند. بیشترین تمایل به مهاجرت در آفریقای جنوب صحرا با ۳۸٪ جمعیت بزرگ‌سال و کمترین تمایل در میان مردم آسیا با ۱۰ درصد جمعیت بزرگسال به چشم می‌خورد. محبوب‌ترین کشور برای مهاجرت ایالات متحده آمریکا با ۱۶۵ میلیون نفر و پس از آن بریتانیا، کانادا و فرانسه هر یک با ۴۵ میلیون نفر هستند. اسپانیا، عربستان سعودی، آلمان و استرالیا کشورهای دلخواه بعدی مردم دنیا برای زندگی هستند.Millions worldwide would like to switch countries: study خبرگزاری فرانسه، ۳ نوامبر ۲۰۰۹
مهاجرت یک مورد سیاسی و در بعضی از کشورها یک مورد مهم و عمده سیاسی هم هست. مخالفت با مهاجرت عموماً بیشتر از حمایت از آن مرسوم است، اما آن با بعضی از علائق اقتصادی و مالی تحت تأثیر قرار می‌گیرد.
دو بحث ومورد ارائه شده دربارهٔ حمایت از مهاجرت موارد اقتصادی هستند که معمولاً مربوط به تأمین نیروی کار، و مورد بحث فرهنگی تقاضا برای ارزش‌گذاری به ترکیب فرهنگی است. چهار موضوع و مفهوم ضد مهاجرت ساده هستند. و واهمه از خارجیان موارد اقتصادی (هزینه‌های مهاجرت و رقابت نیروی کار در بازار) موارد محیطی (مشکلات رشد جمعیت) و (مخصوصاً در اروپا) مشکلات هویت ملی و طبیعت ملیت-کشور به نوبه خود می‌باشند.
حمایت برای مرزهای ۱۰۰٪ باز فقط مخصوص عده بسیار کمی است. بعضی از بازارهای آزاد آزادی و لیبرالیست‌ها عقیده دارند که مهاجرت آزاد، آزاد نیروی کار بایستی هیچ محدودیتی در مهاجرت نداشته باشد، چون در طولانی مدت عقیده جدید جهانی شدن را تقویت می‌کند. همچنین گروه‌هایی وجود دارند که مخالف کنترل مرزها به دلایل ایدئولوژیکی و زمینه‌های بشردوستانه هستند- آن‌ها باور دارند که مردم کشورهای فقیر باید بتوانند به کشورهای ثروتمند بروند تا از استانداردهای بالای زندگی و درآمد استفاده کنند.
حمایت خیلی محدود برای مهاجرت افزایش یافته نیروی کار از طرف اقتصاددانان و بعضی از علائق اقتصادی در کشورهای پیشرفته ارائه می‌شود. اگرچه اتحادیه‌های چند ملیتی به حرکت‌ها و نقل مکان‌های زیاد برای تأمین کادر حرفه‌ای نیاز دارند، ولی آن‌ها ضرورتاً استفاده‌کننده اصلی از نیروی کار مهاجران نیستند. شغل‌ها و تجارت‌های متوسط و کوچک (رستورانها، مزارع) ممکن است به نیروی کار با دستمزد کم متکی باشند. در بخش‌های مخصوص، یک تالاری برای مهاجرانی است که فرم سیستم گرین کارت را ارائه می‌کند که با فراهم کردن شرایط خاص هجوم نیروی کار را محدود می‌کند.
این نوع از مهاجرت با مخالفت بازار کار روبه‌رو می‌شود، گروه‌های محافظتی محافظت کنندگان و اغلب از ناسیونالیسم اقتصادی بحث می‌کنند. بخش اصلی بحث و جدل آن‌ها این است که کارهای یک ملت «مایملک» آن ملت هستند و اجازه دادن به خارجیان برای گرفتن آن‌ها از دست دادن این مایملک محسوب می‌شود. آن‌ها همچنین از این نوع مهاجرت به‌عنوان شکلی از تأمین اجتماعی اشتراکی انتقاد می‌کنند، که تجارت به‌طور غیر مستقیم توسط دولت برای توسعه و تشویق مهاجرت استفاده می‌شود.VDARE.com: A Progressive Indictment: Immigration Policy and Corporate Welfare, by Randall Burns مقدار بیشتر انتقادها در این مورد است که به کارگران مهاجر همیشه کمتر از کارگران غیرمهاجر در همان کارها حقوق پرداخت می‌شود، و مهاجرت باعث افت حقوق‌ها و دستمزدها می‌شود- به‌طور نمونه مهاجران همیشه به‌صورت دارای اتحادیه نمی‌باشند. برای بعضی افراد این‌ها دلیل محدود کردن مهاجرت است. گروه‌های دیگر فکر می‌کنند نباید بر مهاجرت کنترل اعمال شود، اما می‌گویند که نباید حقوق برابری با افراد غیر مهاجر داشته باشند تا از افت کیفیت و کارایی جلوگیری شود.
بحث و جدل‌های مخالف ارزش مهاجرت -برای مثال ظرفیت مدارس برای جمعیت اضافی- در ایالات متحده آمریکا و کانادا که بیشترین معیار مهاجرت به نسبت جمعیت را دارد، خیلی مشهود است: بخش مشکلات مهاجرت به کانادا را ببینید.
مخالفت‌های غیر اقتصادی و مالی علیه مهاجرت بیشتر با ملی‌گرایی در اروپا، «حزب ناسیونالیست» که تقریباً معادل «حزب ضد مهاجرت» است، اعمال می‌شود. اگرچه به‌طور سنتی، بحث و جدل‌های اقتصادی در مشاجرات و گفتگوهای مربوط به مهاجرت در ایالات متحده آمریکا ابراز می‌شود، این مسئله در سال‌های اخیر بیشتر شدت گرفته‌است که با تقاضاهای ملی‌گرایان و ناسیونالیست‌ها برای نظامی شدن مرزهای ایالات متحده توأم بوده‌است. فوریت و اهمیت نیروهای نظامی خصوصی سرحدات در ایالات متحده آمریکا توجه بیشتر وسایل ارتباط جمعی را برانگیخته‌است. با این وضعیت مرزها و سرحدات جنوبی اتحادیه اروپا برون‌بوم اسپانیا در سبته و Melila مانند مرز ایالات متحده آمریکا با مکزیک نظامی شده‌است.
بحث و مشاجرات اولیه دربارهٔ علل ملی‌گرایی در اروپا این است که مهاجران طبق تعریف ارائه شده گروه نژادی دیگر هستند به ملیت آن کشورها و ممالک تعلق ندارند. طبق این نظر بریتانیا، برای انگلیسی‌ها، آلمان برای آلمانی‌ها و مانند اینهاست. مهاجران به‌عنوان تغییر دهندگان ترکیب جمعیتی ملی و گاهی هویت ملی ملاحظه می‌شوند. از دیدگاه ملی‌گرایان، تعداد زیاد مهاجران، به سادگی «کشور آنها را خراب می‌کنند». بعضی از حمایت‌ها از مخالفان ملی‌گرایی از ترس از خارجی که به‌طور مشخصی از حضور افراد بیگانه و خارجی می‌ترسند و واهمه دارند، اما این مسئله براساس عقیده و ایدئولوژی ملی‌گرایی افراطی است. آلمان در حقیقت به کشور آلمانی‌ها مختص شده‌است: مهاجرت انبوه تا قرن نوزدهم میلادی به دلیل حرکت‌های ملی‌گرایی و ناسیونالیستی مشاهده نشده بود. مهاجرت کشور آلمان و سایر کشورهای اروپای غربی را وادار کرد که هویت ملی خود را دوباره بررسی و امتحان کنند: بخشی از جمعیت که آماده تعریف دوباره نبود شامل مهاجران می‌شد. این نوعی مخالفت با مهاجرت بود که حمایت و پشتیبانی از حزب‌های ضد مهاجرت را مانند Vlaams Belang در بلژیک، حزب ملی بریتانیا در انگلستان، حزبلگا نورد در ایتالیا، جبهه ملی در فرانسه و حزب Lijst Pim Fortuyn در هلند داشتند.
یکی از برخوردهای کشورهای ملی‌گرا به مهاجرت انبوه، ایجاد جذب فرهنگی مهاجران به داخل جامعه ملی و اصلی، و ترکیب شدن در ساختار سیاسی، اجتماعی و اقتصادی است. در ایالات متحده آمریکا جذب فرهنگی به‌طور سنتی به‌عنوان فرایندی که میان اقلیت‌ها اتفاق می‌افتد، مانند بوته ذوب ملاحظه می‌شود. در اروپا جایی که کشورهای ملی‌گرا رسوم و سنت‌های واحد و متحد الشکل ملی‌گرایی را برطبق رویه‌های فرهنگی و زبانشناسی دارند، تنوع این رویه‌ها به‌عنوان تقویت و افزایش جذب فرهنگی مهاجران پیشنهاد شده‌است. معرفی آزمایش‌های شهروندی برای مهاجران شکل قابل مشاهده اجباری بودن جذب فرهنگی این کشورهاست. این آزمایش معمولاً شامل امتحان زبان، و بعضی از کشورها فرم‌های زبانی ممنوعیت زبانی را هم ارائه کرده‌اند. وزارت مهاجرت هلند Rita Verdonik ممنوعیت سراسری در کشور به صحبت کردن به زبان‌های هلندی را در محل‌های عمومی پیشنهاد کرد ولی بعد از اعتراضاتی آن را لغو کرد.
مخالفت محیط‌گرایان به مهاجرت مخصوص به ایالات متحده امریکاست که تعداد بسیار زیادی مهاجر از کشورهای مختلف دارد. در مخالفت با مهاجرت میان فعالان حفظ محیط زیست مخصوصاً در داخل کلوپ سیرا یک عنوان مخصوص و نمونه‌ای است. بعضی مخالفت‌ها دربارهٔ رشد جمعیت متشکل از مهاجران در ایالات متحده آمریکا به‌عنوان غیرقابل حفظ و کنترل و کاهش فداکاری و کمک مهاجران است. سایر طرفداران محیط زیست جمعیت بیش از حد را به‌عنوان عاملی برای صدمه به محیط زیست و مشکل جهانی، تلقی می‌کنند که بایستی توسط روش‌های دیگر مقابله شود. در اروپا، مهاجرت نقش مهمی در رشد جمعیت آن‌ها که رو به کاهش است ایفا نمی‌کند. در جمهوری ایرلند تنها کشور اروپایی است که مهاجرت نقش مهمی در رشد جمعیت آنجا ایفا می‌کند.http://www.cso.ie/census/documents/2006_prelim_table07.pdf
مشاجرات و بحث‌های سیاسی دربارهٔ مهاجرت امروزه مخصوص کشورهای توسعه یافته‌است. بعضی کشورها مانند ژاپن که به‌طور سنتی مهاجرت خیلی کمی داشته‌اند و آن یک مورد سیاسی مهم نبوده‌است. بعضی کشورها مانند ایتالیا و مخصوصاً جمهوری ایرلند که نسل جمعیت خود را با مهاجرت نیروی کار و افزایش مهاجرت انبوه توسعه داده‌اند، این یک مسئله سیاسی شده‌است. بعضی کشورهای اروپایی، مانند بریتانیای کبیر و آلمان از دهه ۱۹۵۰ مهاجرت‌های عمده داشته‌اند؛ و مهاجرت قبلاً یک مسئله سیاسی برای چندین دهه بوده‌است. مشاجرات و اختلافات سیاسی دربارهٔ مهاجرت به خصوص بر روی آمار و تعدادقانون مهاجرت و سیاست و رویه و اعمال محدودیت‌های موجود تکیه و تمرکز دارد. در بعضی از کشورهای اروپایی این مشاجرات و بحث‌ها از دهه ۱۹۹۰ به بعد بر روی پناهجویی تمرکز یافته، ولی سیاست‌های محدودکننده در درون اتحادیه اروپایی به‌طور جدی از میزان پناهندگی و پناهجویی کاسته‌است. در اروپای غربی، حالا مهاجرت بر اعضای جدید کشورهای اتحادیه اروپایی به ویژه از لهستان تمرکز یافته‌است.
سیاست‌های مهاجرت به‌طور فزاینده‌ای در موارد و مسائل دیگر هم مانند امنیت ملی، تروریسم و مخصوصاً در اروپای غربی با حضور و نفوذ، اسلام به‌عنوان دین جدیدی تأثیر داشته‌است. بعضی حزبهای دست راستی یک عدم جذب، محرومیت اقتصادی و عموماً دشمنی و کینه جمعیت مهاجران را با ثبات ملی ملاحظه می‌کنند. آن‌ها از حوادثی مانند تظاهرات افراد شخصی در فرانسه در سال ۲۰۰۵ ترس و واهمه دارند. آن‌ها به افزایش تنش ناشی از انتشار کارتونهای محمد توسط یولاندز پستن به‌عنوان مثالی در برخورد ارزش‌ها که از مهاجرت یا مسلمانان در اروپای غربی ناشی می‌شود، یاد می‌کنند؛ اما با وجود همه این مسائل و برخوردها، مهاجرت یک مسئله سیاسی مهم و پویا در بسیاری از کشورهای اروپایی شده‌است.
اگرچه آزادی حرکت و کوچ اغلب به‌عنوان حقوق فردی شناخته می‌شود؛ ولی این آزادی حرکت و کوچ در درون مرزهای یک کشور و ملت است، توسط جایگزینی یا با حقوق قانونی بشری تضمین می‌شود. به‌علاوه، این آزادی اغلب منحصر به شهروندان آن کشور است و افراد دیگر را دربر نمی‌گیرد. امروزه هیچ کشوری آزادی کامل برای رفت‌وآمد و کوچ کردن را فراتر از مرزهای خود نمی‌دهد و قوانین حقوق بشر بین‌المللی اجازه داخل شدن به مرزهای کشور دیگر را نمی‌دهد. بر طبق ماده ۱۳ اعلامیه بین‌المللی حقوق بشر شهروندان نبایستی ممانعتی در ترک کشور خود داشته باشند. اینجا قوانین مشابهی دربارهٔ ورود افراد غیر شهروند وجود ندارد. آن‌هایی که تمایز و تفاوت در زمینه‌های قانونی را رد می‌کنند، می‌گویند که آزادی رفت‌وآمد هم در داخل یک کشور و هم میان کشورهای مختلف یک حق بشری مهم و اساسی است، و سیاست‌های محدودکننده مهاجرت، اگر کشورها و دولتهایی این حق آزادی رفت‌وآمد و کوچ کردن را رد کنند در حقیقت حقوق و آزادی بشریت را رد کرده‌اند. اینجا توجه به این نکته لازم است که آزادی برای حق ورود، به خودی خود برای مهاجران، کار، مسکن، مراقبت بهداشتی یا شهروندی و اقامت را تضمین نمی‌کند.
مواقعی که مهاجرت اجازه داده می‌شود عمدتاً انتخابی است. اصول و قواعد انتخابی بودن، مانند سیاست سفید استرالیا به‌طور تدریجی از بین رفته‌است، اما اولویت به افراد تحصیل کرده، ماهر و ثروتمند داده می‌شود. افرادی که امتیازات کمتری دارند، شامل توده افراد فقیر در کشورهای کم درآمد می‌باشند که نمی‌توانند از این فرصت‌های مهاجرت استفاده کنند. این عدم واجدیت در برخورد با اصول و قواعد فرصتهای برابر مورد انتقاد قرار گرفته‌است، که (حداقل از لحاظ تئوری) در کشورها و ملت‌های دموکراتیک صدق می‌کند. حقیقت اینست که در ورود برای افراد غیر ماهر بسته‌است، در حالی که در همین حال در کشورهای خیلی توسعه یافته تقاضای بسیار زیادی برای نیروی کار غیر ماهر دارند، و عامل مهم و عمده مهاجرت غیرقانونی است. طبیعت و وضعیت متضاد این سیاست – مخصوصاً مشکلات مهاجران غیر ماهر هنگام استفاده از نیروی کار – همچنین در زمینه‌های اصول و قواعد مورد انتقاد قرار گرفته‌است.
سیاست‌های مهاجرت که به‌طور انتخابی آزادی مهاجرت را تضمین می‌کنند، برای افراد مورد نظر دسترسی به شبکه اقتصادی را در کشور میزبان فراهم می‌کنند. معنی دیگر این مسئله، ضررو زیان خالص برای منابع ملی و نیروی کارآمد کشورهای فقیر با از دست دادن اقلیت تحصیل کرده و کارآمد، است یا فرار مغزها است. این مسئله همچنین باعث کاهش عدم واجدیت بین‌المللی در استانداردهای زندگی می‌شود، که تحرک و تشویق برای افراد ایجاد می‌کند که به اولین محل مهاجرت کنند. یک مثال در این مورد «رقابت نیروی کار ماهر» در استخدام کارکنان بهداشتی کشورهای جهان سوم توسط کشورهای جهان اول است.
مثنوی قالبی از شعر است که دارای ابیات زیادی بوده و برای سرودن داستان‌ها و مطالب طولانی کاربرد دارد. در این قالب هر بیت دارای قافیه‌ای جداگانه است و به همین دلیل به آن مثنوی (دو تا دو تا) گفته می‌شود. شعر در قالب مثنوی به زبان‌های فارسی، اردو، کردی، زبان‌های ترکی و عربی سروده می‌شود.Bruijn, J.T.P. de; Flemming, B. ; Rahman, Munibur. "Mathnawī." Encyclopaedia of Islam, Second Edition. Edited by: P. Bearman , Th. Bianquis , C. E. Bosworth , E. van Donzel and W. P. Heinrichs. Brill, 2010. Brill Online. Augustana. 8 April 2010 http://www.brillonline.nl/subscriber/entry?entry=islam_COM-0709 pp.1–2 معمولاً از بزرگترین سروده‌های ادبیات پارسی که در قالب مثنوی سروده شده‌اند، شاهنامه‌ی فردوسی می‌باشد. کلیله و دمنه رودکی و آفرین نامه ابوشکور بلخی نیز از اولین نمونه‌های مثنوی است. از جمله دیگر سرایندگانی که از این قالب استفاده کرده‌اند می‌توان از مولوی یاد کرد که مطالب عرفانی و حماسی خود را در قالب مثنوی سروده‌است. نظامی، سعدی، عطار و جامی نیز از دیگر شاعران بزرگ این قالب‌اند.
هر دو مصرعِ یک بیت در قالب مثنوی هم قافیه هستند، و هر مصرع معمولاً از ۱۳ بیت هجا تشکیل شده‌است. تعداد ابیات مثنوی می‌تواند متنوع باشد ولی نمونه‌های معروف این قالب شعری بین ۲۰۰۰ تا ۵۰۰۰ بیت هستند. تحقیقات نوین نشان می‌دهد که این قالب شعری از یک قالب شعر فارسی نشئت گرفته‌است نه از قالب عربی مثنوی.Bruijn, J.T.P. de; Flemming, B. ; Rahman, Munibur. "Mat̲h̲nawī." Encyclopaedia of Islam, Second Edition. Edited by: P. Bearman , Th. Bianquis , C.E. Bosworth , E. van Donzel and W.P. Heinrichs. Brill, 2010. Brill Online. Augustana. 8 April 2010 http://www.brillonline.nl/subscriber/entry?entry=islam_COM-0709 pp.1
شعر در قالب مثنوی در اوزان متنوعی در زبان فارسی سروده شده‌است که از متداول‌ترین آن‌ها می‌توان به «فعولن، فعولن، فعولن، فَعَل»، «مفاعیلن، مفاعیلن، مفاعیل» و «فاعلاتن، مفاعلن، فعلن» اشاره کرد. در ادامه اوزان مثنوی شعرای نامدار مثنوی‌سرا بررسی شده‌است.
مثنوی‌های شرفنامه و اقبال‌نامه بر وزن «فعولن، فعولن، فعول»، مخزن الاسرار بر وزن «مفتعلن، مفتعلن، مفتعل»، خسرو و شیرین بر وزن «مفاعیلن، مفاعیلن، مفاعیل»، هفت پیکر بر وزن «فاعلاتن، مفاعلن، فعلن» و لیلی و مجنون بر وزن «مفعولُ مفاعلن مفاعیل» سروده شده‌است.اقبال‌نامه، حکیم نظامی گنجه‌ای، با تصحیح و حواشی حسن وحید دستگردی، به کوشش دکتر سعید حمیدیانشرفنامه، حکیم نظامی گنجه‌ای، با تصحیح و حواشی حسن وحید دستگردی، به کوشش دکتر سعید حمیدیانمخزن الاسرار، حکیم نظامی گنجه‌ای، با تصحیح و حواشی حسن وحید دستگردی، به کوشش سعید حمیدیان
شاهنامه فردوسی دارای وزن عروضی «فعولن، فعولن، فعولن، فَعَل» و در بحر تقارب است.آتشکده آذر، به تصحیح و تحشیه دکتر حسن سادات ناصری
بوستان سعدی در بحر متقارب مثمن محذوف «فعولن فعولن فعولن فعل» و در قالب مثنوی سروده شده‌است.
مثنوی مولانا جلال الدّین مولوی دارای وزن کوتاه «فاعلاتن، فاعلاتن، فاعلن» است.
مثنوی‌های حکیم سنایی غزنوی همچون عقل نامه، سنائی آباد، طریق التّحقیق، کارنامه بلخ، سیر العباد الی المعاد دارای اوزان کوتاه عروضی است و دارای وزن «فاعلاتن، مفاعلن، فعلن» می‌باشد.The Ḥadiqat al-ḥaqiqa is not only one of the first of a long line of Persian didactical maṯnawis, it is also one of the most popular works of its kind as the great number of copies made throughout the centuries attest. Its great impact on Persian literature is evidenced by the numerous citations from the poem occurring in mystical as well as profane works. It has been taken as a model by several other poets, including Neẓāmi, ʿAṭṭār, Rumi, Awḥadi, and Jāmi."
مثنوی‌های عرفانی شیخ فریدالدّین عطّار نیشابوری نیز دارای اوزان کوتاه عروضی است. منطق‌الطیّر و مصیبت‌نامه و لسان‌الغیب و مظهرالعجایب و مظهر الاسرار او هموزن‌اند و از وزن «فاعلاتن فاعلاتن فاعلات» استفاده می‌کنند و الهی‌نامه و اسرارنامه، بر وزن «مفاعیلن، مفاعیلن، مفاعیل» سروده شده‌است.Farīd al-Dīn ʿAṭṭār, in Encyclopædia Britannica, online edition - accessed December 2012.
مثنوی گل و نوروز خواجوی کرمانی بر وزن «مفاعیلن، مفاعیلن، مفاعیل» است و مثنوی همای و همایون او بر وزن «فعولن، فعولن، فعولن، فعول» می‌باشد.سایت پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی خواجوی کرمانی در آثارش، محمود عابدی
هر اورنگ در هفت اورنگ دارای وزنی از اوزان کوتاه عروضی است. اورنگ سوّم (تحفة الاحرار) با مخزن الاسرار حکیم نظامی هموزن است و اورنگ هفتم (خردنامه اسکندری) نیز هموزن شرفنامه و اقبال‌نامه حکیم نظامی است. اورنگ یکم (سلسلة الذّهب) و دفتر دوّم و سوّم آن به وزن «فاعلاتن مفاعلن فعلان»، اورنگ دوّم (سلامان) در وزن «فاعلاتن فاعلاتن فاعلات»، اورنگ چهارم (سبحة الابرار) بر وزن «فاعلاتن، فعلاتن، فعلات»، اورنگ پنجم (یوسف و زلیخا) بر وزن «مفاعیلن مفاعیلن مفاعیل» و اورنگ ششم آن «لیلی و مجنون» بر وزن «مفعولُ مفاعلن مفاعیل» سرود شده‌است.
خاقانی مثنوی تحفة العراقین خود را بر وزن لیلی و مجنون حکیم نظامی یعنی بر وزن «مفعولُ مفاعلن مفاعیل» سروده‌است.Reinert, B. "Ḵh̲āḳānī، afḍal al-dīn ibrāhīm (Badīl) b. ʿalī b. ʿut̲h̲mān." "Encyclopaedia of Islam", Second Edition. Edited by: P. Bearman, Th. Bianquis, C.E. Bosworth, E. van Donzel and W.P. Heinrichs. Brill, 2009. Brill Online. Excerpt: ", outstanding Persian poet, born about 520/1126, d. 595/1199, who left a diwan, the mathnawi called Tuhfat al-Irāqayn and sixty letters. "
مثنوی ناظر و منظورِ وحشی بافقی در وزن «مفاعیلن، مفاعیلن، مفاعیل» است. مثنوی شیرین و فرهاد در وزن «مفاعیلن مفاعیلن فعولن» سروده شده‌است و هم چنین مثنوی خلد برین بر وزن «مفتعلن مفتعلن فاعلن» سروده شده‌است.
چهار مثنوی بلند و عرفانی بیدل دهلوی دارای اوزان کوتاه عروضی‌اند. عرفان، بر وزن «فعلاتن، مفاعلن، فعلن»، طلسم حیرت، بر وزن «مفاعیلن، مفاعیلن، فعولن»، و طور معرفت، و محیط اعظم بر وزن «مفاعیلن، مفاعیلن، فعولن» سروده شده‌است.کلیات ابوالمعالی میرزا عبدالقادر (بیدل)، ج 3؛ مثنوی عرفان دپوهنی وزارت دارالتّألیف ریاست
از فردوسی با مطلع:
از ابوشکور بلخی با مطلع:
از اسدی توسی با مطلع:
هرکول پوآرو کارآگاه تخیلی بلژیکی است که توسط آگاتا کریستی نویسندهٔ شهیر انگلیسی خلق شده‌است. او را می‌توان از مشهورترین شخصیت‌های داستانی تاریخ ادبیات دانست. او در بیش از سی داستان بلند و بیش از پنجاه داستان کوتاه به عنوان شخصیت اصلی ظاهر شده‌است و از این لحاظ نیز از رکوردداران است.
سخن معروف پوآرو：کار درست همیشه در درون انسان انجام می‌شود، همه چیز بر عهده سلول‌های خاکستری است. هیچ وقت این سلول‌های کوچک را از یاد مبر دوست من.
پوآرو بلژیکی است و قبلاً عضو نیروی پلیس بلژیک بوده اما داستان‌های او وقتی آغاز می‌شود که حین جنگ جهانی دوم به عنوان پناهنده به انگلستان آمده و کارآگاه خصوصی می شود. اولین داستانی که او در آن شرکت داشته «ماجرای اسرارآمیز در استایلز» است و آخرین آن‌ها «پرده» است که در آن پوآرو می‌میرد و به نوعی خود را می‌کشد. از خصوصیات اخلاقی پوآرو، می‌توان به مرتب و منظم بودن بیش از حد او، نیز به علاقه‌مندی زیاد او به غذا و غذا خوردن و همچنین تنفر از وسائل مربع شکل یا زاویه دار اشاره کرد.
پوآرو در رمان ماجرای اسرارآمیز در استایلز از سوی دوست نزدیکش آرتور هستینگز به این صورت معرفی می‌شود: پوآرو کوتاه قد است، قد او به صد و پنجاه سانتی‌متر هم نمی‌رسد کوچک اندام و یک کم چاق، سرش دقیقاً به شکل تخم مرغ است و اندکی آن را به یه طرف متمایل می‌کند. سبیل نظامی کلفت و منظمی دارد و این سبیل به صورتش شکوه خاصی بخشیده‌است. بسیار این دوست بلژیکی کوتاه قدم مرتب و شنگول و شیک پوش است و همیشه مشغول مرتب کردن خرت و پرت هاست و به نظم و قرینه بودن اشیا وسواس دارد. به نظرم برای او درد تحمل کثیفی و گرد و خاک از شلیک گلوله دردناک تر باشد. فرانسوی زبان است و در عین حال بسیار مغرور.پوآرو از سرما متنفر است و همیشه با نهایت دقت لباس های ضخیم می پوشد تا سرما نخورد، همچنین از سوار شدن بر هواپیما و کشتی نیز بیزار است.
پوآرو برخلاف شرلوک هلمز که بسیار پر جنب و جوش است، اعتقاد دارد مسائل را فقط با فکر کردن می توان حل کرد و آنقدر به این موضوع اعقاد دارد که در رمان "ماجرای گم شدن آقای دبنهام" با سربازرس جپ شرط می بندد که بدون خارج شدن از خانه می تواند این ماجرا را حل کند تا به او ثابت کند لازم نیست با ذره بین به دنبال اثرانگشت گشت.
در رمان لرد اجور می‌میرد از زبان کاپیتان هستینگز بیان می‌شود：پوآرو گفت دوست من قاتل در این ماجرا یه اشتباهی کرده‌است. با اینکه جواب را می‌دانستم از او پرسیدم چه اشتباهی؟ پوآرو با غرور جواب داد او سلول‌های خاکستری هرکول پوآرو را فراموش کرده‌است. پوآرو صفات و ویژگی‌های زیادی داشت ولی بویی از فروتنی نبرده‌است. در رمان‌های کریستی پوآرو بسیار مغرور و متکبر و به دور از فروتنی بیان شده‌است. آرتو هستینگز دوست و همکار صمیمی پوآرو که بعضی از داستانها از زبان اوست، سربازرس جیمز جپ که بعضی پرونده‌ها را با پوآرو در میان می‌گذارد. خانم خانم لمون منشی پوآرو و جرج مون ولت خدمتکار و پیشخدمت پوآرو. رمان‌های پوآرو تا به حال بارها دستمایه تئاتر و سینما بوده‌اند و بازیگرانی همچون آلبر فینی، پیتر یوستینف و دیوید سوشی و کنت برانا از جمله بازیگرانی بوده‌اند که به جای او ایفای نقش کرده‌اند.ماجرای اسرارآمیز در استایلز، آگاتا کریستی، ترجمه رؤیا سعیدی، کتاب‌های کارآگاه (وابسته به انتشارات هرمس)
این فیلم‌ها یک سریال تلویزیونی ۶۰ قسمتی از شبکه انگلیسی LWT از سال ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۱ و مجموعه جدید آن هم از سال ۲۰۰۰ساخته شده‌است و با قسمت پرده که در آن پوآرو می‌میرد در سال ۲۰۱۳ به پایان رسیده‌است. دیوید سوشی در سال ۱۹۹۱ اعلام کرد دیگر نقش پوآرو را نمی‌پذیرد ولی تغییر عقیده داد و در سال ۲۰۰۰ با ساختن رمانهای باقی‌مانده از کریستی برگشته است. این سریال‌ها تا به حال ۱۴ بار نامزد دریافت جایزه در بفتا شده‌اند که ۴ تا را هم برده‌اند.مجله همشهری جوان شماره ۱۴۳ مقاله مربوط به پوآرو صفحهٔ ۳۲
همچنین دو فیلم سینمایی به نام های {قتل‌ در قطار سریع‌السیر شرق} و {قتل‌ روی نیل} با اقتباس از دو رمان به همین نام با محوریت وی ساخته شده است.
دیوید سوشی بعد از ۲۵ سال ایفای نقش کارآگاه هرکول پوآرو، در نوامبر ۲۰۱۳ پس از تولید آخرین قسمت از این مجموعه با این شخصیت خداحافظی کرد. آخرین پرونده، آخرین قسمت پوآرو با بازی سوشی بود.
در آخرین پرونده، کارآگاه بلژیکی سالخورده برای جلوگیری از وقوع یک قتل دیگر از دوست دیرین خود کاپیتان هیستینگ خواهد خواست که به «استایلز کورت» محل تحقیقات در اولین پرونده‌ای که مشترکاً روی آن کار می‌کردند، برگردد. پوآرو در آنجا مردی را میابد که با تسلط به روانشناسی دیگران را برای انجام یک قتل متقاعد می‌کند، پوآرو در آخرین قسمت خود به یک قاتل تبدیل می‌شود، و ان شخص را به قتل می‌رساند و صحنه را طوری بازسازی می‌کند که خود کشی به نظر برسد.
وی توسط سوفی هانا نویسنده برجسته پس از گذشت ۳دهه به عرصه داستان بازگشت. سوفی هانا با کسب اجازه از خانواده آگاتا کریستی نوشتن داستان‌هایی دربارهٔ پوآرو را آغاز کرد. داستان وی که با محوریت پوآرو بود نامش کشتارهای تک نگاره بود. این داستان در اواخر دهه ۱۹۲۰ میلادی اتفاق می‌افتد.
مارک ویویان فو ()، بازیکن تیم ملی فوتبال کامرون و باشگاه فوتبال منچستر سیتی بود.
او بسیاری از شهرت خود را هنگامی به دست آورد که در سن ۲۸ سالگی، میانهٔ یک بازی از جام کنفدراسیون‌ها، در زمین فوتبال، جان سپرد. از صحنه مرگ وی در حین بازی به عنوان یکی از دل‌خراش‌ترین لحظه‌های تاریخ فوتبال یاد می‌شود. پس از مرگ او، باشگاه منچسترسیتی، شماره ۲۳ خود را برای همیشه بازنشسته کرد.
میلان باروش (؛ ؛ زاده ۲۸ اکتبر ۱۹۸۱) بازیکن فوتبال اهل جمهوری چک است که به عنوان مهاجم بازی می‌کند. او در باشگاه گالاتاسرای و تیم ملی فوتبال جمهوری چک بازی می‌کند. وی در جام ملت‌های اروپا ۲۰۰۴ با ۵ گل به مقام آقای گلی این مسابقات دست یافت. همچنین در فصل ۲۰۰۸–۲۰۰۹ در سوپر لیگ فوتبال ترکیه به عنوان آقای گلی دست یافت. باروش ۹۰ بازی ملی و ۴۱ گل ملی دارد.
این بازیکن سابقه بازی در ۳ دوره حضور در جام ملت‌های اروپا و ۱ دوره جام جهانی فوتبال را دارد. او در سال ۲۰۰۲ به همراه تیم زیر ۲۱ سال جمهوری چک به مقام قهرمانی جوانان اروپا دست یافت.
سلما هایک پینو (زاده ۲ سپتامبر ۱۹۶۶) بازیگر، مدل و تهیه‌کننده مکزیکی-آمریکایی است. او فعالیت هنری‌اش را از مکزیک و با بازی در در مجموعه‌ای از تله‌نوولا به نام "ترسا" آغاز کرد؛ و بعد از آن با بازی در فیلم "کوچه میداک" اولین تجربه سینمایی‌اش را پشت سر گذاشت و برای آن نامزد جایزه آریل شد. در سال ۱۹۹۱ به هالیوود نقل مکان کرد و با بازی‌های درخشانی که در فیلم‌های "دسپرادو" (۱۹۹۵)، "از گرگ‌ومیش تا سحر" (۱۹۹۶)، "جزم‌اندیشی" (۱۹۹۹)، و "غرب وحشی وحشی" (۱۹۹۹) داشت به شهرت رسید.
او در سال ۲۰۰۲ با بازی در "فریدا" در نقش نقاش شهیر مکزیکی، فریدا کالو توانست در جشنواره‌های زیادی نامزد دریافت جایزه شود. جشنواره‌هایی چون؛ اسکار، بفتا، جایزه انجمن بازیگران فیلم و جایزه گلدن گلوب. این فیلم توجه منتقدان را به خود جلب کرد و یک موفقیت مهم تجاری بود. هایک با بازی در این فیلم برنده دی‌تایم جایزه امی شد. او همچنین برای "معجزه مانودلا" جایزه امی را دریافت کرد و برنده جایزه امی ساعات پربیننده بازیگر زن مهمان در مجموعه تلویزیونی کمدی شد. در سال ۲۰۰۷ بعد از دعوت به ای.بی. سی مجموعه درام-کمدی "بتی بی‌ریخته" را بازی کرد. پس از آن به ان‌بی‌سی دعوت شد و سریال کمدی "۳۰ راک" را از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۳ بازی کرد.
از فیلم‌های اخیر او می‌توان به "بزرگ‌شده‌ها" (۲۰۱۰)، "گربه چکمه‌پوش" (۲۰۱۱)، "بزرگ‌شده‌ها ۲" (۲۰۱۳)، "قصه قصه‌ها" (۲۰۱۵)، "محافظ مزدور" (۲۰۱۷) و سعادت (۲۰۲۱) اشاره کرد.
هایک با نام سلما هایک خیمنز در کواتزاکوالکوس، وراکروز، مکزیک متولد شد. او یک برادر کوچکتر به نام سامی دارد (زاده ۱۹۷۲)، که طراح دکوراسیون داخلی است. مادرش دیانا خمینز مدینا خواننده مشهور اپراست. پدر لبنانی‌تبارش سامی هایک، مدیر یک شرکت نفتی است.by different sources See link December 13, 2004 Vol. 62 No. 24 "Sami Hayek From Hollywood to Mexico, Salma's Little Brother Wins Fans with His Hip Designs" او یک بار شهردار کواتزاکوالکوس شده‌است.Love, Bret (March 2003). "The Beautiful Mind of Salma Hayek". "Razor Magazine", p. 48 تبار خانواده پدری او به شهر بعبدات، لبنان می‌رسد. هایک در سال ۲۰۱۵ برای نمایش فیلم "پیامبر" به این شهر سفر کرد. مادر سلما مکزیکی اسپانیایی‌تبار است و اجدادش از اسپانیا به مکزیک مهاجرت کردند.In an interview on "Inside the actors studio", Hayek mentioned that she was of paternal Lebanese descent and maternal Spanish descent نام کوچکش، سلما، عربی است و به معنای «صلح» یا «آرامش» است. او از خانواده‌ای سرشناس و ثروتمند کاتولیک است. دوازده ساله که بود، خانواده‌اش او را به مدرسه قلب مقدس در گرند کوتاو، لوئیزیانا آمریکا فرستادند. در نوجوانی تشخیص دادند که او دچار خوانش‌پریشی است. ADDitude Magazine او برای تحصیل در مکزیکو سیتی به دانشگاه آمریکایی ایبرو رفت و در رشته مطالعات بین‌المللی تحصیل کرد.
نخستین نقش‌آفرینی سلما هایک در سریال تلویزیونی "پگاه نو" بود. او سپس در ۲۳ سالگی نقش تِـرِسا را تله‌نوولای مکزیکی "تِـرِسا" بازی کرد که بعدها تبدیل به یکی از پرطرفدارترین مجموعه‌ها شد. در سال ۱۹۹۴ با بازی در فیلم "کوچه میداک" اولین تجربه سینمایی‌اش را پشت سر گذاشت و برای آن نامزد جایزه آریل شد.
هایک در سال ۱۹۹۱ به هالیوود نقل مکان کرد و زیر نظر استلا ادلر به آموزش بازیگری پرداخت. او مشکلاتی برای آموزش انگلیسی داشت زیرا به خوانش‌پریشی دچار بود. رابرت رودریگز و تهیه‌کننده‌اش که بعدها با رودریگز ازدواج کرد، الیزابت آوه‌یان، هایک را برای بازی در مقابل آنتونیو باندراس در "دسپرادو" انتخاب کردند. به دنبال بازی در "دسپرادو" نقش ملکه خون‌آشام را در "از گرگ‌ومیش تا سحر" بازی کرد و خود را به صدر جدول رساند.
هایک با ایفای نقش مقابل متیو پری در سال ۱۹۹۷ کمدی-رمانتیک "هجوم احمق‌ها نقش آفرینی کرد". در سال ۱۹۹۹ به همراه ویل اسمیت در پروژه عظیم "غرب وحشی وحشی" بازی کرد و نقش مکمل کوین اسمیت را در "جزم‌اندیشی" بازی کرد. در سال ۲۰۰۰ که هنوز هم هایک بازیگر سرشناسی نبود در مقابل بنیسیو دل تورو در "قاچاق" بازی کرد. در سال ۲۰۰۳ و بعد از بازی در دسپرادو در "روزی روزگاری در مکزیک" ظاهر شد تا نقش مهمی در "سه‌گانه مکزیک" داشته باشد.
در حدود سال ۲۰۰۰، هایک، شرکت فیلم‌سازی ونتاناروزا را تأسیس کرد و از طریق آن به ساخت فیلم پرداخت. اولین فیلم تولید شده در این شرکت با نام "کسی به سرهنگ نامه نمی‌نویسد" در آن سال نماینده سینمای مکزیک در اسکار شد.
"فریدا"، در سال ۲۰۰۰ با همکاری و تهیه‌کنندگی هایک تولید شد. هایک خود در نقش فریدا کالو ظاهر شد و آلفرد مولینا نقش همسرش، دیه‌گو ریورا را بازی کرد. این فیلم را جولی تایمور کارگردانی کرد و ستارگانی چون والریا گولینو، اشلی جاد، ادوارد نورتون، جفری راش و آنتونیو باندراس در آن نقش آفرینی کردند. او برای بازی در این فیلم نامزد جایزه بهترین بازیگر زن را از آکادمی اسکار گرفت.
"در زمانه پروانه‌ها" که در سال ۲۰۰۱ ساخته شد بر اساس رمانی با همین نام اثر خولیا آلوارز بود. در این فیلم سلما هایک در نقش یکی از خواهران میرابال و ادوارد جیمز آلموس در نقش رئیس‌جمهور دومینیکن رافائل لئونیداس تروخیو بازی کرد.
در سال ۲۰۰۳ «معجزه مانودلا» را برای شبکه شوتایم تهیه و کارگردانی کرد. این فیلم براساس کتابی تحت همین عنوان ساخته شد. دی‌تایم جایزه امی را برای همین فیلم دریافت کرد. در دسامبر ۲۰۰۵، موزیک ویدیوی قلبت را دوست دارم را برای پرینس ساخت.
هایک تهیه‌کنندگی "بتی بی‌ریخته" را به عهده داشت، سریالی که از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۰ در همه جهان پخش شد. هایک که این سری را به همراه بن سیلورمن ساخته بود. بعدها حقوق‌اش به تلویزیونی کلمبیایی واگذار شد و سریالی تحت عنوان "من بتی‌ام یه دختر زشت" ساخته شد. در سال ۲۰۰۱، برای یک کمدی موقعیت انتخاب شد. در سال ۲۰۰۷ بعد از دعوت به ای.بی. سی مجموعه درام-کمدی "بتی بی‌ریخته" را بازی کرد و برنده جایزه گلدن گلوب برای بهترین برنامه کمدی شد. او هم‌چنین برنده جایزه امی ساعات پربیننده بازیگر زن مهمان در مجموعه تلویزیونی کمدی شد
در سال ۲۰۰۷، هایک قراردادش را با مترو گلدوین مایر نهایی کرد و شرکتش مدیریت اجرایی بخش لاتین را به عهده گرفت. ماه بعد او قراردادی دوساله را با ای‌بی‌سی امضا کرد تا شرکتش توسعه شبکه کابلی را به عهده گیرد.
او نقش کاراکتر همسر آدام سندلر را در کمدی "بزرگ‌شده‌ها" به همرا بازیگرانی چون کریس راک و کوین جیمز بازی کرد. او به همراه آنتونیو باندراس در "شرک" و "گربه چکمه‌پوش" به عنوان صدای شخصیت زن داستان کیتی، صداپیشه بود. در سال ۲۰۱۲، برای جیدا پینکت اسمیت ویدیو کلیپ «غیرقابل قیاس» را کارگردانی کرد. در ژوئیه ۲۰۱۳ به "بزرگ‌شده‌ها ۲" دعوت شد و نقش آفرینی کرد.
هایک به عنوان نوازنده و هم‌خوان در چند موزیک نیز حضور داشته‌است.
در فوریه ۲۰۰۴، هایک سخنران اوان پروداکتس بود. مجری تبلیغات رولون در سال ۱۹۹۸ بود و در سال ۲۰۰۱، به عنوان مدل در تبلیغات شوپارد حضور داشت و در سال ۲۰۰۶، در تبلیغات گروه کامپاری که توسط عکاس مشهور ماریو تستینگ عکاسی می‌شد مدل بود. در آوریل ۲۰۰۳ به همکاری با دونا پرداخت تا ساعت مچی کختیه با الهام از بازیگر مکزیکی ماریا فلیکس تبلیغ کند.
هایک همچنین سابقه همکاری با پروکتر اند گمبل و یونیسف را دارد و با تبلیغ فروش پوشک بچه برای کمک به بهبود بیماری کمک می‌کرد.UNICEF information sheet on tetanus programUNICEF on Pampers campaign
در بهار ۲۰۰۶، مرکز هنرهای معاصر سن آنتونیو ۱۶ اثر نقاشی دیواری را به نمایش درآورد که توسط جرج یپ و رابرت رودریگز از هایک، و با تم آزتک‌ها طراحی شده بود را به نمایش درآورد.
هایک تابعیت آمریکا را دارد. و متخصص یوگاست. هایک که در خانواده‌ای کاتولیک بزرگ شده‌است به کلیسا اعتقادی ندارد اما همچنان مسیح را پیامبر خدا می‌داند و به او اعتقاد دارد.
در ۹ مارس ۲۰۰۷، هایک نامزدی‌اش را با فرانسوی میلیاردری به نام فرانسوا-هانری پینو تأیید کرد. او مدیرعامل شرکت کرینگ است. او دخترش والنتینا پالوما پینو را در سپتامبر ۲۰۰۷ در سدارس کالیفرنیا به دنیا آورد. در روز ولنتاین سال ۲۰۰۹ در پاریس با نامزدش ازدواج کرد.François-Henri Pinault et Salma Hayek se sont mariés  – "Le Point", February 16, 2009
۲۵ آوریل ۲۰۰۹، دومین جشن ازدواجش را در ونیز برپا کرد.
پاندلیس پولیوپولوس (۱۹۰۰ - ۱۹۴۳) (به یونانی: Παντελής Πουλιόπουλος) از دبیرکل‌های حزب کمونیست یونان بود.
او همچنین از بنیان‌گذاران جنبش تروتسکیستی در یونان بود و آثار بسیاری در مورد تروتسکی، انقلابی شهیر روس، نوشته است.
او در زندان توسط فاشیست‌ها کشته شد.
ژرژ پولیتزر (زاده ۳ مه ۱۹۰۳ - مرگ ۲۳ مه ۱۹۴۲) فیلسوف فرانسوی و نظریه‌پرداز مارکسیست مجارتبار بود.
او در شهر اورادآ که اکنون بخشی از کشور رومانی است به دنیا آمد. از نوجوانی به فعالیت‌های مبارزاتی و انقلابی می‌پرداخت و در قیام ۱۹۱۹ مجارستان شرکت داشت. در هفده سالگی پس از شکست جمهوری شورایی مجارستان به رهبری بلا کون ناچار به مهاجرت شد. پس از دیدارهایی که با برخی از روشنفکران اروپایی، از جمله فروید در وین، داشت در ۱۹۲۱ در پاریس ساکن شد. در پاریس به مطالعه پرداخت و در ۱۹۲۹، یا کمی پس از آن، در حزب کمونیست فرانسه عضو شد. در آن سال‌ها حزب کمونیست فرانسه دانشگاهی برای کارگران به نام دانشگاه کارگری پاریس برپا کرده بود که تا سال ۱۹۳۹ که در اثر اشغال فرانسه تعطیل شد دایر بود. ژرژ پولیتزر در این دانشگاه ماتریالیسم دیالکتیک درس می‌داد. هم‌زمان با این کار او به تدریس فلسفه در دبیرستانی در سن مور دفوسه در جنوب شرقی پاریس می‌پرداخت.
پس از اشغال فرانسه او به فعالیت مخفی در حزب کمونیست ادامه داد. مدتی در رهبری مخفی حزب فعال بود. بعد مسؤل انتشار خبرنامه‌ای مخفی شد. در ۱۹۴۰ پس از دستگیر شدن دوستش پل لانژون که استاد دانشگاه و فیزیک‌دانی نامدار بود نخستین شماره نشریه‌ای به نام «"دانشگاه آزاد"» را منتشر کرد و در آن خواستار اقدام محافل علمی برای آزادی لانژون شد. در ۱۹۴۲ در حمله‌ای که منجر به دستگیری بیش از صد کمونیست شد همراه همسرش دستگیر شد. پلیس دولت ویشی او را به گشتاپو تحویل داد. او را پس از شکنجه تیرباران کردند. همسرش چند سال بعد در اردوگاه آشویتس درگذشت.
پولیتزر به روانشناسی توجه داشت و مدتی نیز نظرات فروید را مطالعه و تایید می‌کرد، گر چه بعدها انتقاداتی بر آن وارد کرد. چند رساله در زمینه روانشناسی از او به جا مانده است. مشهورترین اثر او کتابی است به نام "اصول مقدماتی فلسفه". این کتاب یادداشت‌هایی است که یکی از شاگردان او از درس‌های او در دانشگاه کارگری پاریس جمع‌آوری کرده است و پس از مرگ او منتشر شد. این کتاب را جهانگیر افکاری به فارسی ترجمه کرد و بدون نام مترجم در دهه ۱۳۳۰ در تهران منتشر شد. این ترجمه فارسی به زودی از کتاب‌های ممنوعه شد و تا آستانه انقلاب ایران به صورت مخفی منتشر و دست به دست می‌شد. در دوران انقلاب چند چاپ مختلف از همین ترجمه با نام مترجم منتشر شد.
در زیر فهرستی از آثار پولیتزر به نقل از ویکی‌پدیای انگلیسی آمده است:
الکسی نیکلایویچ لئونتیف (زاده ۱۹۰۳- درگذشته ۱۹۷۹) روان‌شناس روس که آثار مهمی در زمینه‌های روان‌شناختی دارد و ابداع‌گر نظریه فعالیت است.
لئونتیف تحت تأثیر نظریه تاریخی فرهنگی ویگوتسکی، نظریه ای که بر حسب آن «اگر انسانها تاریخ را می‌سازند تاریخ نیز تعیین کننده آنهاست» قرار داشت.
لئونتیف که در دوران شوروی، فعالیت‌های علمی خود را انجام می‌داد، خود را پیرو اندیشه‌های کارل مارکس، فیلسوف آلمانی می‌دانست.
ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۳ نوامبر ۲۰۰۶.
مَکس شَکتمَن (۱۹۷۲-۱۹۰۴) (Max Shachtman) از اعضای حزب کمونیست آمریکا بود که بعدها از بنیان‌گذاران جنبش تروتسکیستی در این کشور شد. او در اواخر عمر به سوسیال دموکراتی شدیداً ضدشوروی بدل شد و به صهیونیست‌های کارگری پیوست.
او از حزب کارگر سوسیالیست جدا شد و به حزب سوسیالیست آمریکا پیوست.
مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Max Shachtman»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد. (بازیابی در ۲۲ ژانویه ۲۰۰۸).
اِولین رید** "ایولین" یا "ئولین" نیز نوشته می‌شود. () "Bio-bibliographical sketch of Evelyn Reed". Lubitz' TrotskyanaNet نویسنده و مبارز فمینیست و مارکسیست آمریکایی بود. او از رهبران حزب کارگران سوسیالیست آمریکا و از پایه‌گذاران ائتلاف حرکت ملی سقط جنین زنان بود.
اِولین در ژانویه ۱۹۴۰ به قصد دیدار لئون تروتسکی و همسرش ناتالیا سدوا به مکزیک رفت. آن‌جا در خانهٔ تروتسکی در کویوآکان با رهبر تروتسکیست آمریکایی، جیمز پ.کانن آشنا شد.
او همان سال به عضویت حزب کارگران سوسیالیست (آمریکا) درآمد و تا آخر عمر از اعضای کلیدی آن باقی ماند. وی بیش از چهل سال برای دموکراسی و حقوق اتحادیه‌های کارگری مبارزه کرد و برای همبستگی با مبارزه انقلابی سراسر جهان فعالیت نمود.
وی در دههٔ ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ از فعالان جنبش آزادی زنان بود و در ۱۹۷۱ از بنیان‌گذاران «ائتلاف حرکت ملی سقط جنین زنان» ** Women’s National Abortion Action Coalition برای کسب حق سقط جنین اختیاری برای زنان بود. در همین سال‌ها او در شهرهای متعددی در آمریکا، کانادا، استرالیا، نیوزلند، ژاپن، ایرلند، بریتانیا و فرانسه در دفاع از حقوق زنان سخنرانی و بحث و گفتگو می‌کرد.
اولین رید کتاب‌های بسیاری در مکتب «فمینیسم مارکسیستی» و ریشهٔ سرکوب زنان و نبرد آن‌ها برای رهایی نوشته‌است.
او ابژه جنسی بودن زنان را ناشی از سلطهٔ نظام اقتصادی سرمایه‌داری می‌دانست.
جرج ادوارد نواک (زادۀ ۵ اوت ۱۹۰۵ - درگذشتۀ ۳۰ جولای ۱۹۹۲) نویسندهٔ تروتسکیست آمریکایی است. وی دبیر سراسری "کمیتهٔ آمریکایی برای دفاع از لئون تروتسکی" و "کمیتهٔ دفاع از حقوق مدنی" بود.
از او آثاری درباره فلسفهٔ مارکسیستی به جا مانده است.
تاکنون آثار زیر از جرج نواک به زبان فارسی ترجمه و منتشر شده‌است.
پل ماتیک (زاده ۱۹۰۴ - درگذشته ۱۹۸۱) مبارز کمونیست آلمانی بود که بعدها به آمریکا رفت و فعالیت را در آن جا پیگیری کرد. او از اعضای حزب کارگران کمونیست آلمان بود. او با انقلاب توسط حزب سیاسی مخالف بود و از سران "کمونیسم شورایی" بود.
پل ماتیک در ۱۳ مارس سال ۱۹۰۴ در منطقه پومرن در امپراتوری آلمان متولد شد و در برلین تحت سرپرستی والدینی با آگاهی طبقاتی رشد کرد. او فعالیت سیاسی اش را بسیار زود شروع کرد و بنقد در ۱۴ سالگی عضو سازمان جوانان سوسیالیست آزاد (Freie Sozialistische Jugend) اسپارتاکیست شده بود. سپس در همین سن در سال ۱۹۱۸ به عنوان کارگرِ آموزشی ماشین سازی در شرکت زیمنس شروع به کار کرد و در همانجا نیز در طی انقلاب به عنوان نماینده کارآموزان در شورای کارگران شرکت انتخاب شد.
ماتیک با شرکت فعال در عملیات انقلابی گوناگون در انقلاب ۱۹۱۸ آلمان، دستگیر شدن‌های متعدد و تهدید به قتل، و هم راستا با چپ و گرایش اپوزیسیون کمونیست‌های آلمان رادیکالیزه شد. پس از انشعاب حزب کمونیست آلمان KPD (اسپارتاکوس) در هایدلبرگ و شکل گیری حزب کارگران کمونیست آلمان KAPD در بهار ۱۹۲۰، به KAPD پیوست و در سازمان جوانان این حزب فعال شد و برای نشریه اش قلم زد.
در سال ۱۹۲۱، در ۱۷ سالگی، برای مدتی چند برای پیدا کردن کار به کلن نقل مکان کرد تا اینکه اعتصابات، شورش‌ها و دستگیریهای جدید، هر امید و چشم‌اندازی برای پیدا کردن کار را از بین برد. در همین شهر بمثابه یک سازمانده و آژیتاتور KAPD و AAU فعالیت می‌کرد، و با فعالین دیگری از جمله با یان اپل Jan Appel آشنا شد، و این آشنائی بعدها به همکاری توسعه یافت و سال‌ها ادامه داشت. در عین حال در همینجا با روشنفکرانی که درAAUE کار می‌کردند و قلم می‌زدند، مانند اتو روهله Otto Rühle، ارتباط برقرار کرد.
ماتیک با افت مبارزه رادیکال توده‌ها و امیدهای انقلابی—به‌خصوص پس از سال ۱۹۲۳—بعد از سال‌ها بیکاری، در ۱۹۲۶ به ایالات متحده مهاجرت کرد، اما همچنان ارتباطاتش را با KAPD و AAU در آلمان حفظ نمود.
در ایالات متحده ماتیک مطالعات سیستماتیکتری را، بیش از همه در رابطه با مارکس، به پیش برد. علاوه بر این، انتشار کارِ پایهای هنریک گروسمان تحت عنوان «قانون انباشت و فروپاشی سیستم سرمایه‌داری»[1] (1929) Das Akkumulations - und Zusammenbruchsgesetz des Kapitalistischen Systems Henryk Grossmann: نقشی اساسی برای ماتیک ایفا کرد، زیرا گروسمان با این اثر، تئوری انباشت مارکس که کاملاً فراموش شده بود را دوباره به مرکز مباحثات جنبش کارگری آورد. «نقد اقتصاد سیاسی» برای ماتیک نه موضوعی صرفاً اقتصادی، بلکه مسئله‌ای بود که عمدتاً در ارتباط مستقیم با تجربه انقلابی خودش مطرح بود. از این هنگام به بعد او روی تئوری توسعه سرمایه داریمارکس و منطق درونی تضادهای این سیستم که به‌طور ناگزیری به بحرانها منجر می‌گردند، بمثابه اساس تمام اندیشه‌های سیاسی درون جنبش کارگران به کار پرداخت.
در اواخر دهه ۱۹۲۰ ماتیک به شیکاگو نقل مکان نمود و در آنجا ابتدا کوشش کرد تا سازمان‌های گوناگون کارگری را متحد کند. در سال ۱۹۳۱ کوشید تا «روزنامه کارگر شیکاگو» (Chicagoer Arbeiterzeitung)، را احیا کند که موفق نشد. این روزنامهای بود با فرازو نشیبهای سنتی که زمانی نیز از جمله توسط جوزف دیتزژنJoseph Dietzgen کارگر و فیلسوف آلمانی که مارکس از وی بعنوان "فیلسوف طبقه کارگر" نام می‌برد. ویراستاری می‌شد. در همین سال‌ها برای یک دوره به «کارگران صنعتی جهان» ((Industrial Workers of the World (IWW این اتحادیه کارگری در سال 1905 در شهر شیکاگو در آمریکا تاسیس شد.(IWW که تنها سازمان اتحادیه‌ای انقلابی موجود در آمریکا بود پیوست. برغم وجود تفاوت‌های بخش‌های مختلف و متفاوتِ در اتحادیه، اما این اتحادیه قصد داشت تمام کارگران را در یک اتحادیه بزرگ جمع کند تا بتوان اعتصاب عمومی را جهت سرنگونی سرمایه‌داری تدارک دید. اما دوران طلائی اعتصابات مبارزه جویانِ وابلیWoobly ووبلی نامی است که در عموم به اعضا IWW اطلاق می‌شد و هنوز نیز گاهی می‌شود. نقداً در اوایل دهه ۱۹۳۰ بپایان رسیده بود، و تنها خیزش مجدد جنبش بیکاران بود که باعث رشد کوتاه مدت منطقه‌ای IWW شد. در سال ۱۹۳۳ پل ماتیک با ارائه پیش‌نویس برنامه‌ای برای IWW سعی کرد تا به وابلی‌ها شالوده «مارکسیستی» محکم تری بر اساس تئوری گروسمان بدهد. با این وجود، این کار به وضعیت سازمان بهبود نبخشید.
پس از تلاش‌های بی‌ثمری در جهت اثرگذاری از بیرون بر روی حزب متحد کارگران لنینیست سرانجام ماتیک در ۱۹۳۴ به همراه تنی چند از دوستانش از IWW و تعدادی از اخراج شدگان از حزب متحد کارگران گروه کمونیست شورائی خودش را تشکیل داد. گروه اخیر نشریهای تحت عنوان «نوشتارهای شورائی بین‌المللی» با سردبیری ماتیک منتشر می‌کرد که در طی ده‌ه ۱۹۳۰ همسان نشریه «نوشتارهای شورائی» (Rätekorrespondenz) وابسته به «گروه کمونیستهای بینالملل» (GIC) هلندی محسوب می‌شد. محتویات این نشریه شامل ترجمه انگلیسی مقالات و مباحثات اروپایی و نیز تحلیل‌های اقتصادی و انتقادی سیاسی در رابطه با مسائل جاری در آمریکا و دیگر نقاط جهان بود. این گروه تماس‌های نزدیکی با باقی مانده‌های گروه‌های کوچک کمونیست چپ آلمانی و هلندی (یان اّپل و پانه کوک) برقرار و حفظ کرد.
ماتیک بغیر از کار خودش در کارخانه، نه فقط بخش بیشترِ بازبینی، ویراستاری و کارهای تکنیکی نشریه را انجام می‌داد، بلکه نویسنده بخش مهمی از نوشته‌های آن نشریه نیز بود. از میان معدود کسانی که مایل به ارائه منظم مقالات بودند، می‌توان از کارل کرش نام برد. ماتیک با وی در سال ۱۹۳۵ در ارتباط قرار گرفت و برای سال‌های زیادی پس از مهاجرت کرش به آمریکا در سال ۱۹۳۶ به عنوان یک دوست شخصی همچنان باقی ماند.
از آنجا که «کمونیسم شورائی» اروپایی زیر زمینی شد و از سال‌های ۱۹۳۵ به بعد رسماً «ناپدید» شدند، ماتیک نام نشریه را از سال ۱۹۳۸ به «مارکسیسم زنده» (Living Marxism) و پس از ۱۹۴۲ به «نوشتارهای نوین» (New Essays) تغییر داد.
ماتیک از طریق کارل کرش و هنریک گروسمان با «موسسه تحقیقاتی» ماکس هورکهایمرInstitut fur Sozialforschung, ماکس هورکهایمر از معروفترین جامعه شناسان و "پدر" مکتب فرانکفورت. (که بعدها به عنوان «مکتب فرانکفورت» معروف شد) نیز ارتباطاتی داشت. در سال ۱۹۳۶ مطالعات جامعه شناسانه وسیعی در ارتباط با جنبش بیکاران آمریکایی برشته تحریر درآورد و برای این مؤسسه ارسال داشت. این نوشته تا انتشارش در سال ۱۹۶۹ در بایگانی انستیتو خاک خورد که بعد انتشارات «نقد نوین» آن را منتشر کرد.
پس از شرکت آمریکا در جنگ جهانی دوم و پیامدش یعنی تعقیب و سرکوب تمام روشنفکران منقد، چپ در آمریکا توسط مک‌آرتیسم تصفیه و نابود شد. ماتیک در اوایل سال‌های ۱۹۵۰ در مناطق روستائی گوشه گیر شد. در اینجا توانست با کارهای گه‌گداری و نیز فعالیت اش به عنوان نویسنده به بقا خود ادامه دهد. در دوره پس از جنگ، او (مانند دیگران) فعالیت‌های کوچک، محدود و هرازگاهی داشت، مانند نوشتن مقالات کوتاه برای گاهنامه‌های گوناگون.
از سال‌های ۱۹۴۰ تا اواخر ده‌ه ۱۹۵۰ ماتیک به مطالعه کینز پرداخت و یک رشته دست نوشته و مقالات انتقادی علیه تئوری و عملکرد کینزی نوشت. در این نوشته‌ها، تئوریهای مارکس و گروسمان در رابطه با توسعه سرمایه‌داری برای شناخت نقادانه از پدیده‌ها و مظاهر جدید سرمایه‌داری را گسترش داد.
با تغییرات عمومی در صحنه سیاسی و عروج مجدد افکار انتقادی در سال‌های ۱۹۶۰، ماتیک این کار را حتی پیشتر برد. یکی از این کارهایش کتاب «مارکس و کینز، محدوده‌های اقتصاد مختلط» (۱۹۶۹)Marx and Keynes. The Limits of Mixed Economy است که به زبان‌های متعددی ترجمه و منتشر شد و نفوذ زیادی بر جنبش دانشجوئی پسا-۶۸ داشت. کار مهم دیگرش در همین دوره کتاب «نقدِ هنریک مارکوزه -انسان یک بعدی در جامعه طبقاتی»Critique of Herbert Marcuse - The one-dimensional man in class society بود. در این کتاب، این تز را که پرولتاریا (آنچنانکه مارکس می‌فهمید) در جامعهٔ پیشرفتهٔ سرمایه‌داری به یک «مفهوم اسطوره‌ای» تبدیل شده‌است، با قدرت مردود شمرد. با وجودی که با تحلیلِ نقادانه ایدئولوژی حاکم از سوی مارکوزه موافق بود، نشان داد که تئوری یک بعدی بودن، خود تنها به عنوان یک ایدئولوژی وجود دارد. خودِ مارکوزه متعاقباً تائید کرد که نقدِ ماتیک تنها نقد جدی ای است که کتابش دریافت داشته‌است.
تا سال‌های ۱۹۷۰، مقالات قدیم و جدید زیادی از ماتیک به زبان‌های مختلف در نشریات گوناگون به چاپ رسید. در سال تحصیلی ۱۹۷۵-۱۹۷۴ ماتیک به عنوان «پروفسور مهمان» در دانشگاه روسکیلد دانمارک درگیر بود. در اینجا، او نقدِ اقتصاد سیاسی مارکس، و نیز تاریخ جنبش کارگری را تدریس کرد. بعلاوه به عنوان مرجع انتقادی در سمینارهای متعددی به همراه دیگر مهمانان مانند ماکزیمیلیان روبل، ارنست مندل، جوآن رابینسون و دیگران شرکت جست. در سال ۱۹۷۷ سفر تدریسی اش را به دانشگاه شهر مکزیک به پایان رساند. در آلمان اما فقط دو بار، در سال ۱۹۷۱ در برلین و ۱۹۷۵ در هانوفر سخنرانی کرد.
پل ماتیک در آخرین سال‌های حیاتش موفق شد شنوندگانی در میان نسل جدید برای دیدگاه‌هایش بیابد. در سال ۱۹۷۸ مجموعه نسبتاً بزرگی از مقاله‌های منتخب در طی ۴۰ سال از حیات سیاسی اش تحت عنوان «کمونیسم ضد بلشویک» منتشر شد.
پل ماتیک در ماه فوریه ۱۹۸۱ در حالی که تقریباً دستنویس کتاب دیگرش را به پایان رسانده بود درگذشت. این دستنوشته‌ها بعد توسط پسرش تحت عنوان «مارکسیسم آخرین پناهگاه بورژوازی؟» منتشر شد.
نیکوس پولانزاس و ؛ (۲۱ سپتامبر ۱۹۳۶–۳ اکتبر ۱۹۷۹) فیلسوف و جامعه‌شناس و فیلسوف مارکسیست سیاسی یونانی - فرانسوی بود.
پولانزاس، که ابتدا به لنینیسم گرایش داشت، بعدها به کمونیسم اروپایی گروید و به همراه لوئی آلتوسر از چهره‌های اصلی مارکسیسم ساختارگرا شد. مشاجرات او با رالف میلیبند بر سر ماهیت دولت سرمایه‌داری به صورت یکی از مباحث کلاسیک نظریه‌پردازی در این زمینه درآمده است.
آلتوسر، دوگانه «ساده» زیربنا – روبنا را به چالش می‌کشد. به عقیده وی روبناهای جامعه تنها اساس اقتصادی را بازتاب نمی‌کنند، بلکه از «استقلال نسبی» نیز برخوردارند و حتی در زمانی می‌توانند عامل مسلط گردند. به‌طور کلی پولانزاس کوشید، اندیشه‌های ساخت‌گرایانه آلتوسر را در تحلیل طبقات اجتماعی و رابطه آنها با دولت به کار بگیرد ولی چرخش‌های نظری محسوسی از نظریات آلتوسر در آثار او وجود دارد، به‌ویژه آثار متأخر مانند «دولت، سوسیالیسم و قدرت» که به «عمل و روابط نیروهای اجتماعی» توجه بیشتری دارد. درحالی که آلتوسر از همه بیشتر به خاطر نقد متون مارکسیستی شهرت دارد، پولانزاس بیشتر بر تحلیل جهان واقعی و قضایایی چون طبقه اجتماعی، دولت سرمایه‌داری و دیکتاتوری تأکید می‌ورزد.
شهرت او بیش‌تر به خاطر آثارش در مورد "نظریه دولت" است. اما، او همچنین آثاری در مورد تحلیل فاشیسم، تقسیم طبقات اجتماعی در دنیای معاصر و فروپاشی دیکتاتوری‌های اروپای جنوبی در دههٔ ۷۰ (حکومت فرانسیسکو فرانکو در اسپانیا، آنتونیو ده الیویرا سالازار در پرتغال و گئورگیوس پاپادوپولوس در یونان) دارد.
پولانزاس در یونان حقوق خواند و در سال ۱۹۶۱ به فرانسه مهاجرت کرد. در آنجا دکترای خود را در فلسفه حقوق به پایان رساند.استوارت هال، «نیکوس پولانتزاس: دولت، قدرت، سوسیالیسم»، «نقد چپ جدید» I/119، ژانویه–فوریه 1980 org/?view=585 که تحت عنوان "تولد دوباره قانون طبیعی در آلمان" ("Renaissance du droit naturel en Allemagne") در سال ۱۹۶۴ منتشر شد. او از سال ۱۹۶۸ تا زمان مرگش در دانشگاه پاریس ۸ جامعه‌شناسی تدریس کرد.
پولانزاس با رمان‌نویس فرانسوی، آنی لوکلارک ازدواج کرد و صاحب یک دختر شد.
او در سال ۱۹۷۹ با پریدن از پنجره آپارتمان یکی از دوستانش در پاریس خودکشی کرد.
نظریه دولت پولانزاس به آن چیزی واکنش نشان داد که او به عنوان درک ساده‌گرایانه در مارکسیسم می‌دید. ابزارگرا روایات مارکسیستی باورمند بودند که دولت صرفاً ابزاری در دست یک طبقه اجتماعی خاص است. پولانزاس با این مخالفت داشت زیرا طبقه سرمایه‌دار را بیش از حد بر سود کوتاه مدت فردی خود متمرکز می‌کرد، نه بر حفظ قدرت طبقه به عنوان یک کل، تا صرفاً کل قدرت دولتی را به نفع خود اعمال کند. پولانزاس استدلال می‌کرد که دولت، اگرچه نسبتاً مستقل از طبقه سرمایه‌دار است ولی با این وجود برای تضمین عملکرد روان جامعه سرمایه‌داری عمل می‌کند و بنابراین به نفع طبقه سرمایه‌دار است. او به‌ویژه بر این موضوع تمرکز کرد که چگونه یک نظام ذاتاً تفرقه‌انگیز مانند سرمایه‌داری می‌تواند با ثبات اجتماعی لازم برای بازتولید خود همزیستی کند و به‌ویژه به ناسیونالیسم به‌عنوان وسیله‌ای برای غلبه بر شکاف‌های طبقاتی درون سرمایه‌داری نگاه می‌کند. پولانزاس به ویژه بر نظریه‌پرداز دولت مارکسیست، باب جسوپ اثرگذار بوده‌است.
پولانتزاس با وام گرفتن از مفهوم آنتونیو گرامشی از سلطه فرهنگی استدلال کرد که سرکوب جنبش‌های ستمدیدگان تنها کارکرد دولت نیست بلکه قدرت دولتی باید رضایت ستمدیدگان را نیز جلب کند. این کار را از طریق اتحادهای طبقاتی انجام می‌دهد، جایی که گروه مسلط با گروه‌های زیردست به عنوان وسیله‌ای برای جلب رضایت گروه زیردست «متحد» می‌کند. پولانزاس در آثار بعدی خود، نقش آنچه را که «خرده‌بورژوازی جدید» می‌نامد، در تحکیم طبقات حاکم هژمونی و تضعیف توانایی پرولتاریا برای سازماندهی خود تحلیل کرد. این بخش از طبقه کارگر با اشغال یک موقعیت طبقاتی متناقض - یعنی با همذات‌پنداری با ستمگر «دفاکتو» خود، سهم خود را به بورژوازی می‌اندازد که (به اشتباه) باورمند است در سرنوشتش سهیم است. از نظر پولانزاس، تکه‌تکه شدن (برخی باورمندند نابودی) نظام طبقاتی مشخصه تعیین‌کننده سرمایه‌داری متاخر است و هر تحلیل مفید سیاسی باید به این صورت فلکی جدید از منافع و قدرت بپردازد. یک مثال بسیار مختصر از این را می‌توان در تحلیلی تحت تأثیر پولانزاس از نیو دیل در ایالات متحده مشاهده کرد: طبقه حاکم آمریکا با پذیرش برخی از خواسته‌های طبقه کارگر (چیزهایی مانند حداقل دستمزد، قانون کار، و غیره)، به ایجاد اتحاد بین نیروی کار و بخش خاصی از سرمایه و دولت کمک کرد. (لوین، ۱۹۸۸) این برای ادامه حیات سرمایه‌داری ضروری بود زیرا اگر طبقه حاکم به سادگی جنبش‌ها را سرکوب می‌کرد و از دادن هر گونه امتیازی اجتناب می‌نمود، می‌توانست به یک انقلاب سوسیالیستی منجر شود.
تاکنون آثار زیر از نیکوس پولانزاس و دربارۀ آرای وی به زبان فارسی ترجمه شده‌است:
ن‍ش‍ر دادگ‍س‍ت‍ر: ۱۳۷۷؛ ص‌ ۲۲۴.
کریستیان گرگوریویچ راکوفسکی (زاده ۱۳ اوت ۱۸۷۳ - درگذشته ۱۱ سپتامبر ۱۹۴۱) یک فعال انقلابی سوسیالیست بلغاری و سیاست‌مدار بلشویک و اولین نخست‌وزیر جمهوری اوکراین شوروی بود.
او از بنیان‌گذاران «اپوزیسیون چپ»، بود و به بسیاری او را به عنوان رهبر ایدئولوژیک این جریان می‌شناسند.
از او آثاری در زمینهٔ اقتصادیات سوسیالیستی به جا مانده‌است.
راکوسکی، در زمان استالین و پاکسازی بزرگ، زندانی سیاسی شد و چند سال بعد اعدام شد.
آرریگو چِروِتتو (۱۹۹۵-۱۹۲۷) مارکسیست ایتالیایی که لوتتا کمونیستا (مبارزهٔ کمونیستی)، جریان کمونیست چپ انترناسیونالیست، را در سال ۱۹۶۵ پدید آورد.
آرریگو چِروِتتو  در ۱۶ آوریل ۱۹۲۷ در بوئنوس‌آیرس آرژانتین از پدر و مادری از مهاجران ایتالیایی، آمادئو چروتتو  و برنادرینا پاسکوئینا  که هر دو اصالتاً اهل استان لیگوریای ایتالیا بودند، به دنیا آمد. در اوان نوجوانی به زادگاهش در لیگوریا بازگشت و در مجتمع صنعتی فولاد ایلوا واقع در ساوونا به عنوان کارآموز به کار مشغول شد. تجربهٔ کار در مجتمعی صنعتی به عنوان کارگر عاملی تعیین‌کننده در شکل‌گیری آگاهی طبقاتی وی داشت، موضوعی که وی بعدها تحقیقات مفصلی در مورد آن انجام خواهد داد. در ۲۵ ژوئیهٔ ۱۹۴۳ در اولین تظاهرات پس از سقوط موسولینی شرکت کرد و در ۸ سپتامبر به عنوان پارتیزانی از بریگاد فوریو سگوئرسوی ساوونا در لانگهٔ پیه‌مونته در طول جنگ آزادیبخش ایتالیا علیه فاشیست‌ها و نازی‌ها جنگید و در ژوئیهٔ ۱۹۴۴ نشان صلیب شایستگی را دریافت کرد.
چروتو به همراه پیرو پاریزوتتو و آنتونیو بولیانی پس از یک سال عضویت، از ۲۵ آوریل ۱۹۴۵ تا بهار ۱۹۴۶، از حزب کمونیست ایتالیا خارج شد و سیاست‌های پالمیرو تولیاتتی را رد کرد. تولیاتتی برخلاف سنت بخش بزرگی از چپ ایتالیا (آنارشیست‌ها، کمونیست‌های چپ، سوسیالیست‌های حداکثرگرا ) در آوریل ۱۹۴۴ در ابتکاری موسوم به چرخش سالرنو، به پیروی از برنامهٔ اتحاد شوروی تحت رهبری استالین، اتحاد با نیروهای بورژوازی، یعنی نیروهای طرفدار نهاد سلطنت را پیشنهاد کرد. در نتیجه چروتتو به این نتیجه رسید دیگر امکان فعالیت در حزب کمونیست وجود ندارد و از آن خارج شد.
در ساوونا، که جنبش آنارشیستی ریشه‌داری دارد، با اومبرتو مارزوککی، از معتبرترین شخصیت‌های آنارشیست، آشنا شده و با وی به مطالعهٔ آثار کمونیسم لیبرتارین می‌پردازد. در سال ۱۹۴۸ همچنین با پییر کارلو مازینی و لورنزو پارودی آشنا می‌شود که پارودی تا آخر عمر در مبارزه با چروتتو همراه باقی می‌ماند. در آن سال‌ها چروتتو، کارگری خودآموخته بوده و شروع به خواندن آثار کلاسیک مارکسیسم (مارکس، انگلس و لنین) می‌کند و به مواضع مارکسیستی نزدیک‌تر می‌شد.