moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
ریچارد بلاند لی (Richard Bland Lee) (زادهٔ ۲۰ ژانویه ۱۷۶۱ میلادی – درگذشتهٔ ۱۲ مارس ۱۸۲۷ میلادی)، مزرعه‌دار، حقوق‌دان و سیاست‌مدار شهرستان فیرفکس ویرجینیا بود. او پسر هنری لی دوم (۱۷۳۰–۱۷۸۷) از «لیسیلوانیا» و لوسی گریمز (۱۷۳۴–۱۷۹۲) همچنین به عنوان برادر کوچک‌تر سرگرد هنری («هری سبک اسب») لی (۱۷۵۶–۱۸۱۸) و ژنرال چارلز لی (۱۷۵۸–۱۸۱۵) دادستان کل ایالات متحده آمریکا از ۱۷۹۵ تا ۱۸۰۱ که در هر دو دولت واشینگتن و آدامز خدمت کرد، بود.
ریچارد بلاند لی، سومین پسر هنری لی دوم و لوسی گریمز در ۲۰ ژانویه ۱۷۶۱ در «لیسیلوانیا»، ملکی که توسط پدرش در زمینی مشرف به رودخانه پوتوماک در شهرستان پرنس ویلیام از مستعمره ویرجینیا ساخته شده بود، به دنیا آمد. او به نام دو تن از خویشاوندان متمایز و برجسته خویش، پدر پدربزرگش ریچارد بلاند از «جردن پوینت» و عموی بزرگش، حقوق‌دان و دولت‌مرد ریچارد بلاند که توماس جفرسون او را «خردمندترین مرد جنوب جیمز» نامیده بود، نام‌گذاری شد.Gamble, Robert S. " Sully: Biography of a House" (Sully Foundation Ltd: Chantilly, VA, 1973), p. 17
ریچارد بلاند لی ممکن است بخشی از یک گروه شبه نظامی بوده یا ممکن است قبلاً به «لیسیلوانیا» بازگشته باشد تا «در مورد آینده با پدرش صحبت کند». بخشی از آن آینده، به ظاهر از پیش، برای او تعیین شده بود به گونه‌ای که پدرش هنری لی دوم بخشی از دارایی خود را در کاب‌ران، برای ریچارد مشخص کرده بود و او به ظاهر با این تصمیم دررابطه با اداره کردن این دارایی، به نمایندگی از پدرش در ۱۷۸۰ یا ۱۷۸۱، موافقت کرده بود. او در ۱۷۸۷، ۱۵۰۰ جریب (۱٫۶ کیلومتر مربع) از این دارایی را از پدرش به ارث برد. سرزمینی شامل املاکی که بعدها «سولی» نام‌گذاری شد.
رأی دهندگان شهرستان لودون، چندین مرتبه در ۱۷۸۴ تا ۱۷۸۸ و ۱۷۹۶، ریچارد بلاند لی را به عنوان یکی از دو نماینده مجلس نمایندگان ویرجینیا انتخاب کردند.Cynthia Miller Leonard, The Virginia General Assembly, 1619-1978 (Richmond: Virginia State Library 1978) pp. 154, 157, 161, 169
در ۱۷۸۸ ریچارد بلاند لی که به مدت سه سال در مجلس نمایندگان ویرجینیا خدمت کرده بود، تصمیم به شرکت در انتخابات کنگره فدرال جدید گرفت که بر اساس قانون اساسی مصوب اخیر، بنا شده بود.
به دنبال انتقالش از «سولی» به واشینگتن دی‌سی در ۱۸۱۵، ریچارد همراه با جان پیتر ون نس و تنچ رینگ‌گلد توسط دوست دیرینه‌اش، رئیس‌جمهور جیمز مدیسون به عنوان یکی از سه مأمور برای نظارت بر بازسازی ساختمان فدرال که توسط نیروهای بریتانیایی آسیب دیده بود، انتخاب شد. این ساختمان در حمله‌ای که در ۲۴ اوت ۱۸۱۴ در واشینگتن دی‌سی، در طول جنگ ۱۸۱۲ رخ داد، آسیب دید.Allen, William C. " History of the United States Capitol: A chronicle of design, construction, and politics" (Government Printing Office: Washington, DC, 2001), p. 101
پس از مرگش در ۱۷۸۷، هنری لی دوم وصیت کرد، ۳۰۰۰ جریب (۱۲ کیلومتر مربع) از املاک کاب‌ران، به‌طور مساوی میان پسرانش؛ ریچارد بلاند و تئودوریک تقسیم شود. به ریچارد به عنوان برادر بزرگ‌تر، نیمه شمالی که بیشتر آبرفتی بود و از قبل در آنجا ساکن بود، داده شد. مکانی که او تقریباً از ۱۷۸۱ به عنوان مدیر املاک در آنجا زندگی می‌کرد. پس از ورودش به کنگره در مدت بیش از پنج سال بعد، ریچارد اداره روزانه املاکش را به برادرش تئودوریک سپرد که بر کاشت و برداشت بهار و پائیز، جمع‌آوری اجاره از کشاورزان و ساخت و ساز خانهٔ بزرگ ریچارد که برای املاکش طراحی کرده بود و از ۱۷۹۴ در آن زمین آغاز شده بود، نظارت داشت. قبل از اینکه ریچارد در ۱۷۸۹ کنگره را ترک کند، نام سولی را برای املاکش انتخاب کرد. اگرچه نام اصلی آن نامعلوم است، ولی رابرت اس گمبل دربارهٔ سولی گفته‌است: زندگی‌نامه خانه این گمان را می‌آورد که نام سولی از «شتو دو سولی» در دره لوار فرانسه گرفته شده‌است. طبق گفته گمبل «اگر او به منبع خاصی مراجعه می‌کرد، بدون شک آن خاطرات ماکسیمیلیان د بتون، دوک سولی و وزیر دارایی فرانسه در زمان هنری چهارم بود». این اثر در اواخر قرن هجدهم در میان ثروتمندان ویرجینیا، شناخته شده بود.
ریچارد پس از شکست در انتخابات مجدد کنگره به «سولی» بازگشت و مدیریت اولیه املاکش را به عهده گرفت. ریچارد مانند جورج واشینگتن که او را می‌پرستید، مصمم بود تا از شیوه‌های رایج ضعیف تک کشت تنباکو در ویرجینیا، دوری کند و از روش‌های نوین کشاورزی برای تولید محصولات متنوع و جلوگیری از تخلیه خاک، طراحی شده بود، استفاده کند. در آخر او به کشت محصولات اصلی؛ گندم، چاودار، جو، ذرت و تیموتی، درختان میوه؛ سیب برای تولید شراب سیب و هلو برای درست کردن کنیاک هلو، روی آورد. او شبدر کاشت تا به غنی سازی خاک کمک کند. همچنین او «تناوب زراعی و روش مغذی سازی خاک به ویژه با آهک خرد شده را برای پُر کردن جاهایی که تولید محصول کاهش پیدا کرده بود را امتحان کرد». در طول این دوره او همچنین پرورش تنباکو در «سولی» را رها کرد یا به شدت محدود نمود. ریچارد باغ‌های سبزیجات بزرگی ایجاد کرد و در سال ۱۸۰۱ یک خانهٔ لبنی (مغازهٔ لبنیات) با سنگ قرمز سنکا ساخت.
ساخت و ساز در خانهٔ بزرگ از ۱۷۹۴ شروع و در ۱۷۹۵ تکمیل شد. این خانه به سبک «فدرال» یا «جورجیایی» است که دو طبقه و نیم داشت. او در ۱۷۹۹ همزمان با عروسی پورتیا لی که همراه خواهرش کورنلیا لی برای زندگی با ریچارد و الیزابت لی تحت سرپرستی آنان آمده بودند، یک بنای یک و نیم طبقه برپا کرد. ریچارد برای کمک به برادرانش سرگرد هنری لی («لایت هورس هری») و ژنرال چارلز لی که در بدهی قابل توجهی فرورفته بودند، با فروش «سولی» در ۱۸۱۱ به پسرعمویش؛ فرانسیس لایتفوت لی (۱۷۸۲–۱۸۵۸)، آنان را از مشکلات شدید مالی، خارج کرد. ریچارد بلاند و الیزابت لی در ابتدا به خانه‌ای در اسکندریه و سپس به محل سکونت اصلی خود، خانه‌ای که آن را استرابری ویل می‌نامیدند، نزدیک اسکات ران (محل فعلی تیسونز کرنر) و در نهایت به خانهٔ تاریخی توماس لاو واقع در خیابان‌های ششم و ان، جنوب غربی واشینگتن دی‌سی، نقل مکان کردند.gfhs.org
«سولی» در شانتلی، درست خارج از جاده ۵۰ ایالات متحده آمریکا، در جاده ۲۸ استان، در مسیر دسترسی جاده جنوبی به فرودگاه بین‌المللی دالس، قرار دارد. سولی به عنوان خانه موزه به مالکیت گرفته شده و توسط پارک اتوریتی شهرستان فیرفکس اداره می‌شود.
ریچاد با الیزابت کالینز (حدود ۱۷۶۸–۱۸۵۸) در ۱۷۹۴ در خانهٔ والدینش در ژرمن تاون پی ای ازدواج کرد. الیزابت دختر تاجر فیلادلفیا کوئیکر، استفان کالینز و مری پریش و خواهر زاکئوس کالینز، گیاه‌شناس برجسته بود. دوست دیرینهٔ او دالی پین تاد مدیسون بود.
ریچارد در ۱۸۲۷ در واشینگتن دی‌سی فوت کرد و در گورستان کنگره در همان‌جا به خاک سپرده شد. بار دیگر در ۱۹۷۵ او را در خانه‌اش در مزرعه سولی نزدیک شانتلی، ویرجینیا، به خاک سپردند. در حال حاضر خانه‌اش به عنوان یک پارک شهرستانی برای بازدیدکنندگان باز است.www.fairfaxcounty.gov/parks/sully fairfaxcounty.gov
استوره ترولتیندن () یک قله کوه در شهرداری راوما در شهرستان موره او رومسدال، نروژ است. با ارتفاع ، بلندترین نقطه در امتداد خط‌الراس ترولتیندن است. این کوه صخره عمودی ترولوگن را دارد که قله را از دره رومسدالن در زیر جدا می‌کند، پرتگاهی در حدود که آن را به بلندترین صخره عمودی اروپا تبدیل می‌کند. رودخانه راوما و بزرگراه جاده ئی۱۳۶ اروپا در به سمت شرق در دره قرار دارند. قله ترولتیندان در حدود در جنوب واقع شده است.
ساده‌ترین دسترسی به قله با پیاده‌روی از پارکینگ در ترولستیگن در حدود به سمت جنوب غربی است. درست در زیر قله، برای تضمین آخرین صعود استفاده از یک طناب مناسب است.
دایمی پرنیا (؛ زادهٔ ) دونده اهل کوبا بود.
جولیا سبستین (؛ زادهٔ ) اسکیت‌باز نمایشی اهل مجارستان است.
کریستین مالکوم (؛ زادهٔ ) دونده سرعت اهل بریتانیا بود.
پاتریز ایلگ (؛ زادهٔ ۵ دسامبر ۱۹۵۷) دونده اهل آلمان است.
ویلی وولبک (؛ زادهٔ ۱۸ دسامبر ۱۹۵۴) دونده اهل آلمان بود.
بیلی کونچلا (؛ زادهٔ ۲۰ اکتبر ۱۹۶۱) دونده نیمه‌استقامت اهل کنیا بود.
محمد مرحیت (؛ زادهٔ ۱۰ اکتبر ۱۹۷۰) دونده نیمه‌استقامت مراکشی‌تبار اهل بلژیک است.
اولگا چرنیافسکایا (؛ زادهٔ ۱۷ سپتامبر ۱۹۶۳) پرتاب‌گر دیسک زن اهل روسیه است.
هوگو سیکه (زاده ۹ ژوئیه ۲۰۰۲) بازیکن فوتبال بلژیکی است که در پست دفاع راست برای باشگاه فوتبال فرایبورگ در بوندس‌لیگا، بالاترین سطح فوتبال آلمان بازی می‌کند.
در ۲۰ ژوئیه ۲۰۲۰، سیکه اولین قرارداد حرفه‌ای خود را با باشگاه فوتبال استاندارد لیژ امضا کرد. او اولین بازی حرفه‌ای خود را با استاندارد لیژ در جریان شکست ۳ بر ۱ در بازی‌های لیگ اروپا مقابل باشگاه فوتبال لخ پوزنان در ۵ نوامبر ۲۰۲۰ انجام داد.
در اوایل دسامبر ۲۰۲۱، اعلام شد که سیکه برای نیم فصل دوم ۲۰۲۱–۲۰۲۲، در ازای ۴/۵ میلیون یورو، به باشگاه باشگاه فوتبال فرایبورگ خواهد پیوست.
نادیا استیژه (; ) اسکی‌باز آلپاین زن اهل سوئیس بود.
ترولتیندان () یا ترولریگن () که (همچنین "ترولتیندین Trolltindene" یا "ترولتیندانه Trolltindane" نوشته می‌شود) یک قله در امتداد خط‌الراس ترولتیندن در امتداد دره رومسدالن است. این شهر در شهرداری راوما در شهرستان موره او رومسدال نروژ واقع شده‌است. رودخانه راوما و بزرگراه جاده ئی۱۳۶ اروپا درست در شرق خط‌الراس در پایین دره قرار دارند.
جبهه شمالی قله بخشی از ترولوگن (دیوار ترول) - بلندترین صخره عمودی اروپا - است. بلندترین قله در آن خط‌الراس استوره ترولتیندن است که حدود در شمال قرار دارد. همچنین این قله بخشی از پارک ملی راینهیمن است.
در سال ۱۹۷۳ اولین صعود زمستانی بر روی ترولریگن (روی شمالی - دیوار ترول) توسط وویچه کورتیکا با مارک کیشیتسکی، ریشارد کوالوسکی، تادئوش پیوتروسکی (همگی از لهستان) انجام شد.
رابرت هاو (Robert Howe) (زادهٔ حدود ۱۷۳۲ – درگذشتهٔ ۱۴ دسامبر ۱۷۸۶)، ژنرال ارتش قاره‌ای از ایالت کارولینای شمالی در زمان جنگ انقلاب آمریکا بود. هاو از نوادگان خانواده‌ای سرشناس در کارولینای شمالی و یکی از پنج ژنرال و تنها سرلشکر در ارتش قاره‌ای از آن ایالت بود. او همچنین در نهادهای قانون‌گذاری هم در دولت استعماری و هم در دولت ایالتی کارولینای شمالی خدمت کرد.
هاو در زمان جنگ فرانسویان و سرخپوستان در نیروی شبه نظامی استعماری خدمت کرد و فرماندهی قلعهٔ جانستون در دهانهٔ رودخانهٔ کیپ فیر را برعهده داشت. او همچنین در زمان جنگِ قانون‌گذاران به عنوان سرهنگ توپخانه و تحت نظر فرماندار سلطنتی ویلیام تراین خدمت کرد. هاو زمانی که تراین، دوست صمیمی‌اش، فرماندار نیویورک شد، دستخوش تغییر زیادی گشت و سرسختانه با جانشین تراین مخالفت کرد. او میان سال‌های ۱۷۷۳ و ۱۷۷۵ در سازمان‌دهی اقدامات در کارولینای شمالی و در میان مستعمرات آمریکا نقش داشت و یکی از اعضای فعال کنگرهٔ ایالتی کارولینای شمالی بود. در آغاز دوران انقلاب آمریکا، هاو به درجهٔ سرتیپی ارتقا یافت و به شدت درگیر عملیات در بخش جنوبی بود و فرماندهی ارتش قاره‌ای و نیروهای شبه نظامی وطن پرستان را در نبرد ساوانا بر عهده داشت.
حرفهٔ هاو به عنوان فرماندهٔ نظامی مشکل آفرین بود و اساساً حرفه‌اش به‌خاطر درگیری با رهبران سیاسی و نظامی در جورجیا و کارولینای جنوبی تباه شد. در سال ۱۷۷۸، او با کریستوفر گدزدن از کارولینای جنوبی دوئل کرد که علتش تا حدی به‌خاطر درگیری هاو با دولت ایالتی کارولینای جنوبی بود. درگیری‌های سیاسی و شخصی هاو به همراه شهرتش به عنوان فردی زن‌باره در میان کسانی که از او بیزار بودند، در نهایت باعث شد که کنگرهٔ قاره‌ای، او را از فرماندهی بخش جنوبی برکنار کند. سپس هاو به نیویورک فرستاده شد و در آنجا تحت نظر ژنرال جورج واشینگتن در هادسون هایلندز خدمت کرد، اگرچه هاو در آنجا کار موفقیت‌آمیز یا قابل توجهی نداشت. او به عنوان مسئول ارشد، عضو هیئت دادگاه نظامی بود که جان آندره، افسر بریتانیایی که متهم به همکاری با بندیکت آرنولد در توطئهٔ نهایی برای تغییر تبعیت و تحویل وست پوینت به بریتانیایی‌ها بود، را به اعدام محکوم کرد. خود هاو نیز متهم به تلاش برای فرار به بریتانیا شد، اما از آنجاییکه در آن زمان، بریتانیا سعی به ایجاد نفاق و اختلاف در ارتش قاره‌ای داشت، این اتهامات کنار گذاشته شدند. هاو در اواخر جنگ در سرکوب چندین شورش که توسط نیروهای رزمی پنسیلوانیا و نیوجرسی در نیوجرسی و فیلادلفیا روی داد نیز نقش داشت و در سال ۱۷۸۳ به کارولینای شمالی بازگشت. او یک بار دیگر وارد فعالیت‌های سیاسی شد، هرچند، در مسیر رفتن به جلسه‌ای در مجلس عوام کارولینای شمالی در دسامبر ۱۷۸۶ درگذشت.
هاو در سال ۱۷۳۲ چشم به جهان گشود. پدرش، جاب هاو (همچنین با املای Howes)، نوهٔ فرماندار استعماری جیمز مور بود که ریاست بخش جنوبی ایالت کارولینا را بر عهده داشت. جاب هاو همچنین از نوادگان فرماندار جان ایمنز بود. مادر هاو، مارتا، احتمالاً همسر اول جاب و دختر حقوق‌دان مستعمرهٔ کارولینای شمالی فردریک جونز بود., cf , where Jane, Job's third wife, is attributed as his mother, and , where Howe's mother is called Sarah. اجداد جاب هاو در اواخر قرن هفدهم و اوایل قرن هجدهم، مزرعه‌دار و شخصیت‌های سیاسی در کارولینای جنوبی بودند. خانوادهٔ هاو، پیش از تولد او، چارلستون را ترک کرده و در سواحل رودخانهٔ کیپ فیر در ایالت کارولینای شمالی ساکن شدند. پدر هاو عضوی از طایفهٔ مور و پیشتر ساکن کارولینای جنوبی بود که بعدها به پایین‌ترین بخش رودخانهٔ کیپ فیر نقل مکان کرد و تا دههٔ ۱۷۳۰، در مجموع مالک بیش از ۸۰۰۰۰ جریب (۳۲۰۰۰ هکتار؛ ۱۲۰ مایل مربع) زمین کشاورزی در آن منطقه شد. جاب هاو در سال ۱۷۴۸ درگذشت و دارایی و ثروت والدینش را برای رابرت به ارث گذاشت. رابرت دو برادر و دو خواهر داشت که از همهٔ آنها در وصیت‌نامهٔ جاب نام برده شده بود.
هاو مقدار زیادی دارایی از مادربزرگش به ارث برد و پس از درگذشت پدرش، صاحب مزرعهٔ «Howe’s Point» در رودخانهٔ کیپ فیر و همچنین مزرعهٔ برنج در نزدیکی محلی که پیشتر معروف به بارن اینلت بود، (امروزه میسون اینلت نامیده می‌شود) شد. محل پیشین این مزرعه دقیقاً روبروی جزیرهٔ فیگر ایت واقع شده‌است. هاو همچنین مالک مزرعه‌ای به نام «Mount Misery» در بخش بلادن بود. مادربزرگش به شرطی پول و برده در اختیار او گذاشت که هاو بخواهد دارایی و ثروتش را زیاد کند.
هاو پس از سرکوب دومین شورش نیروهای پنسیلوانیا در سال ۱۷۸۳، در تأسیس انجمن سینسیناتی شرکت و دومین افسری بود که اساسنامهٔ ملی را امضاء کرد و امضاءاش درست زیر امضاء فون استوبن بود. پس از آن، هاو به مزرعه‌اش، کندال، در کارولینای شمالی که بالاتر از مزرعهٔ معروف اورتون که متعلق به اقوام دورش بود، بازگشت. در سال ۱۷۸۳، هاو همچنین یکی از اعضای اصلی انجمن سینسیناتی در کارولینای شمالی شد و اساسنامهٔ این انجمن را امضاء کرد. در طی سال‌های ۱۷۸۳ و ۱۷۸۴، هاو اغلب به فیلادلفیا، نیویورک و دیگر شهرها در شمال شرقی بازگشت تا به تسویهٔ حساب‌ها و دریافت بدهی‌های معوقه‌ای بپردازد که ادعا می‌کرد، کنگره به او بدهکار است. او یک بار دیگر مجبور شد مزرعه‌اش را به رهن بگذارد، اما در نهایت در سال ۱۷۸۵، مبلغ ۷۰۰۰ دلار از کنگره بابت تسویهٔ پولی دریافت کرد.
در سال ۱۷۸۵، هاو از سوی کنگرهٔ کنفدراسیون مأمور شد تا با چندین قبیلهٔ سرخ‌پوست پیمان ببندد، اما او در حقیقت با اعضای هیئت از جمله جورج راجرز کلارک، ریچارد باتلر و ساموئل هولدن پارسونز نرفت و آنها معاهدهٔ فورت فینی را بدون حضور هاو در سال ۱۷۸۶ به فرجام رساندند. هاو به بنجامین اسمیت در برنامه‌ریزی برای ساخت فانوس دریایی بولد هد کمک کرد و به‌طور جدی به افراد وفادار به دولت پیشین که خواستار بازگشت به زندگی پیشین خود در کارولینای شمالی بودند، کمک و از آنها در برابر نظام قضایی ایالت دفاع کرد.
در تابستان سال ۱۷۸۶، او به عضویت مجلس عوام کارولینای شمالی درآمد. هاو در مسیر رفتن به جلسه‌ای در مجلس عوام، بیمار شد و در ۱۴ دسامبر ۱۷۸۶ در شهرستان بلادن درگذشت. جنازهٔ هاو در ملک شخصی‌اش که بعدها به شهرستان کلمبوس، کارولینای شمالی تبدیل گشت، به خاک سپرده شد، اگرچه مکان دقیق دفن او پیدا نشده‌است. به احترام هاو و همسرش سارا، آرامگاهی خالی در گورستان اولد اسمیت‌ویل در ساوتپورت قرار داده شد.
امید برک (۱۳۶۵ – ۱۸ بهمن ۱۳۸۹)، معروف به قاتل بزرگراه، یک قاتل زنجیره‌ای ایرانی بود که از سال ۱۳۸۴ تا ۱۳۸۶ ده زن را خفه کرد و بیشتر قتل‌های او در شهر کرج یا حومه رخ داد. برک برای این قتل‌ها محاکمه، محکوم به قتل و به اعدام محکوم شد و متعاقباً در سال ۱۳۸۹ برای آنها اعدام شد.
امید برک در سال ۱۳۶۵ در قزوین به عنوان یکی از چهار فرزند یک کارگر و یک پرستار به دنیا آمد. بر اساس مصاحبه‌هایی که بعداً در زندگی‌اش انجام داد، برک ادعا کرد که والدینش آنقدر دعوا می‌کردند که به ندرت به او یا خواهر و برادرش توجه می‌کردند. دلیل این دعواها به خاطر سوء ظن پدرش بود که همسرش هر بار که از خانه بیرون می‌رفت، به او خیانت می‌کند، که این موضوع تأثیر زیادی بر پسر خردسالش گذاشت.
به دلیل وضعیت مالی فقیرانه خانواده، برک در ۱۳ سالگی مدرسه را رها کرد و تا پنج سال بعد در خیابان زندگی می‌کرد وتا آنکه به خدمت سربازی فراخوانده شد. پس از دو سال خدمت، به آستانه اشرفیه رفت و در آنجا شغل کارگری پیدا کرد.
در سال ۱۳۸۳، برک با یک زن محلی ازدواج کرد. در حالی که او ادعا می‌کرد که ازدواج آنها پایدار است و همسرش را دوست دارد، برک به نوشیدن زیاد مشروبات الکلی و گاه کتک زدن او اعتراف کرد. او سرانجام به عنوان راننده تاکسی شروع به کار کرد و یک روز مسافر زنی را سوار کرد و به سمت مقصد مورد نظرش حرکت کرد. با این حال، در راه، برک تصمیم گرفت از میانبر استفاده کند، پس از آن زن ظاهراً شروع به فریاد زدن کرد که او قصد ربودن و تجاوز به او را دارد. به گفته برک، او از آن زن برای ۱۵۰ هزار تومان باج خواهی کرده‌است که وی از دادن آن خودداری کرده.. پس از آن زن به مقامات شکایت کرده و وی را بازداشت کرده‌اند. این حادثه ظاهراً باعث نفرت شدیدی از چنین زنانی در برک شد که تصمیم گرفتند هر وقت از زندان بیرون آمد شروع به قتل کند.
حتی قبل از ازدواج، برک شروع به گشت و گذار با ماشین خود می‌کرده و به هر زنی که ملاقات می‌کرده سواری می‌داد. اگر زن قبول می‌کرد و وارد می‌شد، او را به مکانی دورافتاده می‌برده و به آنها تجاوز می‌کرده، سپس آنها را خفه می‌کرد و سپس هر جواهراتی که روی آنها بود را می‌دزدید. که بعداً با همسرش این جواهرات را فروخته‌است.
دو قتل اول در سال ۱۳۸۵ در شهرهای لنگرود و آستانه اشرفیه رخ داد که پس از آن برک و همسرش به کرج نقل مکان کردند. در چند ماه اول اقامت خود در آنجا، او تصمیم گرفت به خاطر همسرش زندگی عادی داشته باشد، اما در نهایت به عادت‌های قدیمی خود بازگشت زیرا کشتن باعث «احساس آرامش» در او می‌شد.
در بهمن ۱۳۸۷ جسد زنی 50 ساله در نزدیکی بزرگراهی در کمال شهر کشف شد. یک واحد پلیس به سرعت به محل جنایت اعزام شد و یکی از بازرسان تشخیص داد که او قبل از اینکه در صحنه جرم رها شود توسط پارچه ای احتمالاً در مکان دیگری خفه شده‌است. حدود یک ماه بعد، جسد یک زن دیگر در شرایط مشابه پیدا شد و پس از آن سومین قربانی در فروردین ماه که با روسری خودش خفه شده بود در حوالی قزل حصار پیدا شد. این باور که یک قاتل زنجیره ای در این منطقه فعالیت می‌کند، با کشف چهارمین قربانی در ماه اردیبهشت، با کالبد شکافی مشخص شد که او در اثر خفگی جان خود را از دست داده‌است.
در ۲۸ تیر ماه، جسد پنجمین قربانی در نزدیکی فرودگاه بین‌المللی پیام کرج پیدا شد و بازرسان جنایی مجدداً مشخص کردند که او احتمالاً در مکان دیگری کشته شده‌است. حدود دو روز بعد، مقامات جسد یک زن ۲۴ ساله را در کمال شهر پیدا کردند که اخیراً به دلیل ناتوانی در بازگشت از خرید به خانه مفقود شده بود. او نیز مانند قربانیان قبلی با روسری خود خفه شده بود. تنها چند روز بعد، جسد یک قربانی دیگر در جاده ای مسدود در حوالی قزل حصار پیدا شد.
با کشف جسد هشتم، تلاش بازپرسان افزایش یافت. پس از بررسی آخرین تماس‌های تلفنی قربانی و یافتن تماسی با مرد جوانی به نام امید، در نهایت امید برک به عنوان مظنون اصلی قتل‌ها شناسایی شد. برک که ظاهراً متوجه مظنون شدن پلیس شده بود، به شهر دیگری گریخت اما در ۲۰ تیر ۱۳۸۷ دستگیر شد. پس از استرداد به کرج، در بازجویی‌های بعدی به همه قتل‌ها اعتراف کرد، اما در کمال تعجب به عنوان همدست و متهم به معاونت در حداقل شش نفر از آنها همسرش نیز دستگیر شد.. برک در پاسخ بارها گفت که او فقط در فروش اقلام سرقتی قربانیان کمک کرده‌است.
در دادگاه، برک ادعای جنون خود را مطرح کرد و مدعی شد که در زمان جنایت تحت تأثیر داروهای اعصاب بوده‌است. با این حال، نتایج یک معاینه روان‌پزشکی این ادعاها را رد کرد و او متعاقباً به ده فقره قتل، هشت مورد زنا و دو فقره تجاوز جنسی محکوم شد. او بعداً به اتهام معاونت و دریافت اموال مسروقه محکوم شد که به خاطر آن به ۵ سال زندان و ۷۴ ضربه شلاق محکوم شد.
در حالی که در صف مرگ در انتظار اعدام بود، برک با چندین خبرنگار در مورد جنایات خود مصاحبه کرد، که در طی آن او همچنان اعلام کرد که از روی میل خود عمل کرده‌است و جزئیات دقیق هر صحنه جنایت را ارائه می‌دهد. با این حال، چند روز قبل از اعدام، او ناگهان تغییر موضع داد و گفت که فقط اجساد را جابجا کرده‌است و تمام قتل‌ها را به زنش می‌چسباند به این بهانه که فقط می‌خواهد از او محافظت کند اعتراف کرده‌است. توضیحات او جدی گرفته نشد و در ۱۸ بهمن ۱۳۸۹ در میدان قدس کرج در ملاء عام به دار آویخته شد. از آنجایی که اعدام در اوایل صبح انجام شد و هیچ اطلاعیه ای صادر نشد، فقط دو مأمور امنیتی که اعدام را انجام دادند، حضور داشتند. بر اساس گزارش، برک هیچ احساس قابل مشاهده ای در طول عمل نشان نداد و به عنوان فردی آرام توصیف شد.
او یکی از چندین محکومی بود که در این تاریخ در سراسر کشور اعدام شد، از جمله سه نفر از متجاوزان به کودکان در اوین.
به دنبال وقوع جنایتی در بهمن سال ۸۶ در کمالشهر کرج و کشف جسد یک زن، بازپرس کشیک دادسرای جنایی این شهر با صدور دستورهای قضایی لازم خواستار شناسایی و بازداشت عامل یا عاملان این جنایت شد. سپس بازپرس با عزیمت به محل اعلام شده و آغاز بررسیها دریافت که جسد متعلق به زنی ۳۵ ساله بوده و در محل دیگری با پارچه خفه و جنازه‌اش در کنار جاده کمالشهر رها شده‌است. لباسهای این زن حکایت از آن داشت که وی بیرون از خانه کشته شده‌است. یکماه بعد در حالی که تحقیقات گسترده جهت کشف کلید این معما ادامه داشت پلیس کرج با پیکر دومین قربانی در حالی روبه‌رو شد که بررسیهای تخصصی نشان می‌داد مرگ او به شیوه جنایت نخست رقم خورده‌است. با وقوع سومین جنایت مشابه، فرضیه سریالی بودن جنایتها قوت گرفت. این بار در آخرین روز فروردین سال ۸۷ در جاده قزلحصار، جسد زنی دیگر پیدا شد که وی نیز با روسری خودش خفه شده بود و کارآگاهان احتمال دادند یکنفر با شکار زنان و رها کردن جنازه‌ها در مسیرهای پررفت و آمد هدف خاصی را دنبال می‌کند. پیدا شدن جنازه چهارمین زن قربانی در اردیبهشت ۸۷ فرضیه زنجیره‌ای بودن جنایتها را قویتر کرد و پزشکی قانونی علت مرگ این زن را نیز خفگی اعلام کرد. پیکر پنجمین قربانی قتلهای سریالی زنان، هشتم خرداد ۸۷ در نزدیکی فرودگاه پیام کرج دیده شد. کارآگاهان جنایی استان تهران - مستقر در کرج - همراه بازپرس کشیک به محل یاد شده رفتند و فهمیدند زن ناشناس در محل دیگری خفه شده‌است. تحقیقات در این زمینه ادامه داشت تا اینکه ششمین جنایت علیه یک دختر ۲۴ ساله به وقوع پیوست. این دختر ۲۴ساله خرداد ۸۷ برای خرید از خانه بیرون رفته بود که به طرز مرموزی ناپدید و جنازه‌اش دو روز بعد در جاده کمالشهر کرج پیدا شد. بررسیها نشان داد که وی نیز با روسری خفه شده‌است. چند روز پس از این ماجرا عامل جنایت زن دیگری را به دام انداخت. او پس از کشتن زن جوان جنازه را به جاده قزلحصار انداخت و بدین ترتیب با کشف هفتمین جسد، روند رسیدگی به پرونده وارد مرحله تازه‌ای شد. به دنبال تلاش مأموران انتظامی و با انجام تحقیقات فنی و پلیسی، نهایتاً این متهم در مخفیگاه خود واقع در یکی از استانها شناسایی و با اعزام اکیپی ویژه به محل مورد نظر، روز چهارشنبه ۱۹ تیر سال ۸۷ بازداشت شد. پس از اعترافات امید به هشت قتل و با انجام بازجوییهای فنی و تمرکز تحقیقات روی همسر متهم احتمال اطلاع داشتن وی از وقوع جنایات قوت گرفت تا اینکه مشخص شد همسر امید در ۶ قتل به عنوان معاون از طریق تسهیل در وقوع جنایت حضور داشته‌است. امید در جلسات مختلف بازپرسی به دو فقره قتل دیگر در شمال کشور نیز اعتراف کرد و به این ترتیب تعداد قتلهای مورد اعتراف او به ۱۰ فقره رسید. این در حالی بود که پزشکی قانونی صحت روانی متهم را تأیید کرد و او را فاقد جنون دانست.
پس از پایان دادگاه امید به جرم ۱۰ فقره قتل به ۱۰ بار قصاص، به اتهام ۸ فقره زنای محصنه و ۲ فقره تجاوز به عنف به یک بار اعدام در ملأعام و بخاطر سرقت اموال مقتولان به ۳ سال حبس و ۷۴ ضربه شلاق و رد مال محکوم شد. همچنین متهم ردیف دوم به اتهام معاونت در قتل‌ها به ۵ سال حبس و به اتهام فروش اموال مسروقه به ۲ سال حبس و ۷۴ ضربه شلاق محکوم شد که آراء صادره روز ۱۳ اردیبهشت سال جاری از سوی قضات شعبه ۲۷ دیوان عالی کشور مورد تأیید قرار گرفت.
کتاب دُستور شاهی فی حکایت پادشاهی یا مرزبان‌نامهٔ شیخ اوغلو ترجمه‌ای به زبان ترکی قدیم آناتولی است که مصطفی شیخ‌اوغلو آن را بر اساس "مرزبان‌نامه وراوینی" به رشتهٔ تحریر آورد. ترجمهٔ ترکی مرزبان‌نامه اثری مهم و ارزشمند در ادبیات ترکی است و از معدود آثار به گویش آناتولی است که امروزه به جای مانده‌است. بعدها شهاب‌الدین بن عربشاه ترجمه‌ای آزاد به عربی، از روی اثر شیخ‌اوغلو نوشت که "فاکهه الخلفا و مفاکهه الظرفا" نام دارد.
شیخ اوغلو در بیلیک گرمیان در آناتولی بزرگ شد و این کتاب را به سلیمان بیگ بن محمد، شاه گرمیان، تقدیم کرد. کتاب ۱۰ فصل دارد که ۹ فصل نخست آن مطابق مرزبان‌نامه وراوینی است و دهمین فصل مختص به این نسخه می‌باشد و ترجمه نیست. از آنجا تا پیش از قرن پانزدهم میلادی میان زبان رسمی و محاوره ترکی آناتولی فرق چندانی نبود، این کتاب که در قرن چهاردهم نوشته شده، بسیار ساده‌تر از نسخه‌های فارسی است و از عبارات طویل و پیچیده عربی و فارسی بهره نمی‌برد و در آن تمرکز بر محتوای تعلیمی است.
شیخ اوغلو انگیزه‌های خود از ترجمهٔ این کتاب به ترکی آناتولی را در مقدمه‌اش نوشته‌است. او می‌گوید دلیل انتخاب مرزبان‌نامه تعلیمات و حکمت‌های آموزنده‌ای بوده که در مقایسه با کتاب قدیمی‌تر کلیله و دمنه مفیدترست. او همچنین گفته‌است که نمی‌خواست پادشاهان از این کتاب محروم شوند و چون درک آن سخت بود، ترجمه‌اش نمود تا همگان از آن بهره برند.
یکی از دو نسخه باقی مانده از ترجمه مرزبان نامه به ترکی، اثر شیخ اوغلو، نسخه موجود در کتابخانه آثار اسلامی دانشگاه ورشو بود که در آتش‌سوزی سال ۱۹۴۴ سوخت و نسخه دیگر این اثر در کتابخانه دولتی برلین نگهداری می‌شود. در مقدمه و باب اول و پنجم این نسخه نقص‌هایی وجود دارد. زینب کورکماز در سال ۱۹۷۳ میلادی، بر اساس نسخه برلینی از ترجمه شیخ اوغلو، نسخه‌ای را به صورت عمومی منتشر کرد.
پس از سال‌ها، نسخهٔ سومی از این کتاب در کتابخانهٔ دانشگاه قازان در روسیه کشف شد. این نسخه تقریباً کامل است گرچه برخی داستان‌های فصل یک و پنج را از دست داده. در آن از خط نسخ استفاده شده و علائم نگارشی ندارد. تعداد برگ‌هایش ۱۳۳ و در سایز ۱۹۵*۱۳۰ است. در هر برگ آن ۱۳ خط جای گرفته و سال ۹۷۴ هجری (۱۵۶۶ میلادی) روی آن درج شده‌است.
بوئینگ اسکای فاکس یک هواپیمای آموزشی جت دو موتوره آمریکایی است که نسخه توسعه‌یافته بسیار پیشرفته ای از لاکهید تی-۳۳ است. این هواپیما به عنوان یک هواپیمای آموزشی اصلی برای رقابت و جایگزینی با سسنا تی-۳۷ تویت طراحی شد."Skyfox." "tv-series.com." Retrieved: 15 July 2011. علاوه بر نقش اصلی خود به عنوان یک هواپیمای آموزشی، پیش‌بینی می‌شد که این هواپیما نقش‌های دیگری از جمله حمله زمینی نیز داشته باشد. این برنامه توسط شرکت اسکای‌فاکس در سال ۱۹۸۳ آغاز شد و در سال ۱۹۸۶ توسط بوئینگ خریداری گردید."American airplanes: Sk – Sp." "Aerofiles." Retrieved: 15 July 2011.
این برنامه شامل جایگزینی موتور توربوجت آلیسون J33-A-35 با دو موتور توربوفن Garrett TFE731-3A بود. همچنین بخش گسترده‌ای از بدنه هواپیما باز طراحی شده بود. تنها یک نمونه اولیه از هواپیما ساخته شد و این برنامه بعداً به دلیل کمبود مشتری لغو شد. اسکای‌فاکس یک جنگنده جدید نیروی هوایی ایالات متحده در قسمت سوم مجموعه گرگ آسمان بود.
هواپیماهای با پیکربندی، عملکرد یا دوره زمانی مشابه
ترولوگن () یا دیوار ترول () بخشی از توده‌کوه استوره ترولتیندن (قله‌های ترول) در دره رومسدالن در شهرداری راوما در شهرستان موره او رومسدال، نروژ است. ترولوگن در جنوب شهرهای اوندالسنس و مولده و در داخل پارک ملی راینهیمن قرار دارد. دیوار ترول بلندترین صخره عمودی در اروپا است که از پایه آن تا مرتفع‌ترین نقطه آن بیش از حدود فاصله دارد.
در پرشیب‌ترین حالت، خط‌الراس قله نزدیک به بر پایه دیوار قرار دارد. رودخانه راوما، راه‌آهن راوما و جاده ئی۱۳۶ اروپا درست به سمت شرق دیوار می‌رود.
این صخره از سنگ گنیس است که به صورت دیواره سنگی شکسته از گوشه‌های بزرگ، سقف‌های مقعر و سیستم‌های شکاف تشکیل شده‌است که در بالای آن یک سری مناره‌ها و قله‌ها روی لبه قله قرار گرفته‌است. این صخره به‌طور کلی سست است و سنگ‌ریزش در این دیوار بزرگ رو به شمال عادی است. در سپتامبر ۱۹۹۸ یک سری سنگ‌ریزش‌های بزرگ روی دیوار رخ داد که به‌طور اساسی طبیعت چندین مسیر صعود ورزشی را تغییر داد."TROLLVEGGEN", alpinist.com, 1 September 2003. Retrieved 18 January 2011.
دیوار ترول یک هدف معتبر برای کوهنوردان و بیس جامپرها بوده‌است. کارل بونیش، «پدر» بیس جامپینگ، در سال ۱۹۸۴ اندکی پس از ثبت رکورد جهانی بالاترین بیس جامپینگ در تاریخ، بر روی ترولوگن کشته شد. همسرش، جین بونیش، با او پرید و هنوز هم این رکورد را در اختیار دارد. بیس جامپینگ از دیوار ترول از سال ۱۹۸۶ غیرقانونی شده‌است.
ساموئل اسگود (Samuel Osgood) (زادهٔ ۳ فوریه ۱۷۴۷ - درگذشتهٔ ۱۲ اوت ۱۸۱۳)، تاجر و سیاستمدار آمریکایی بود که در آندوور ماساچوست که در حال حاضر بخشی از آندوور شمالی در ماساچوست است، به‌دنیا آمد. خانه او هنوز در خیابان ۴۴۰ اسگود در آندوور شمالی وجود دارد. همچنین خانه دیگر او در شهر نیویورک، با عنوان خانه ساموئل اسگود، نخستین ارگ ریاست جمهوری کشور بوده‌است. او در مجالس قانون‌گذاری ایالت ماساچوست و نیویورک خدمت کرد، نماینده ماساچوست در کنگره قاره‌ای بود و چهارمین مدیر کل پُست در ایالات متحده (اولین مدیر کل بر اساس قانون اساسی فعلی) بود که در دوره نخست ریاست جمهوری جورج واشینگتن خدمت کرد.
در سال ۱۸۱۲، به عنوان اولین رئیس بانک تازه تأسیس شهر نیویورک که بعداً به سیتی‌بانک تغییر نام یافت، منصوب شد. این بانک بعدها به سیتی‌گروپ امروزی تبدیل شد.
جان اسگود در سال ۱۶۳۸ از آندوور انگلستان به ماساچوست آمد. او در سال ۱۶۴۶ یک سکونت‌گاه جدید در آنجا بنیان گذاشت و نامش را، از روی نام زادگاه خودش، آندوور گذاشت. چهار نسل بعد از آن، کاپیتان پیتر اسگود در آنجا زندگی کرد و در سال ۱۷۴۷ سومین کودکش به‌دنیا آمد که نامش را ساموئل گذاشت.Congressman Gayton Pickman Osgood [H.U.Class of 1815] was his nephew.
ساموئل در آکادمی دامر (که اکنون آکادمی گاورنر نامیده می‌شود) و سپس در کالج هاروارد در رشته الهیات تحصیل کرد و در سال ۱۷۷۰ فارغ‌التحصیل شد.University of Virginia's Miller Center of Public Affairs او سپس به آندوور بازگشت تا حرفه بازرگانی را دنبال کند. او به شبه نظامیان محلی پیوست، به نمایندگی از شهر در مجلس استعماری انتخاب شد و در سال ۱۷۷۵ به کنگره استانی پیوست که به عنوان یک حکومت انقلابی فعالیت می‌کرد.
اسگود در بهار ۱۷۷۵ یک گروه محلی متشکل از رزمندگان فوراً آماده به‌خدمت را در نبرد لکسینگتون و کنکورد رهبری کرد. آنها انگلیسی‌های در حال عقب‌نشینی را دنبال کردند و در محاصره بوستون نقش داشتند. با جمع‌شدن نیروهای بیشتر، او در حین خدمت در کمبریج به عنوان فرمانده یک تیپ منصوب شد. او به عنوان دستیار ژنرال آرتماس وارد شد و تا درجه سرهنگ ارتقا یافت. هنگامی که محاصره در بهار ۱۷۷۶ با موفقیت پیش رفت، اسگود ارتش را ترک کرد و به کنگره استانی بازگشت.
کنگره استانی، اسگود را به عضویت در هیئت جنگ ماساچوست منصوب کرد و تا سال ۱۷۸۰ که دولت دوباره سازماندهی شد، در آنجا خدمت کرد. او در سال‌های ۱۷۷۹–۱۷۸۰ نماینده ایالت در کنوانسیون قانون اساسی بود. بر اساس قانون اساسی جدید او در سال ۱۷۸۰ به عضویت مجلس سنای ایالت ماساچوست انتخاب شد و به مدت دو دوره در آنجا خدمت کرد. دولت جدید اسگود را به عنوان یکی از نمایندگان خود در کنگره قاره‌ای معرفی کرد و از سال ۱۷۸۲ تا ۱۷۸۴ در آنجا خدمت کرد.
پس از یک دوره کوتاه در مجلس نمایندگان ماساچوست در سال ۱۷۸۴، فرماندار در سال ۱۷۸۵ اسگود را به عنوان قاضی منصوب کرد، اما خیلی زود وقتی که کنگره ملی او را به عنوان کمیسر خزانه‌داری در اواخر همان سال منصوب کرد، از سمت قضاوت استعفا داد. او برای تصدی این سمت به شهر نیویورک نقل مکان نمود و تا پایان دولت کنگره‌ای در این سمت بود.
هنگامی که در سال ۱۷۸۹ یک دولت جدید در ایالات متحده روی کار آمد، رئیس‌جمهور واشینگتن، اسگود را طبق قانون اساسی جدید ایالات متحده به عنوان نخستین مدیر کل پُست منصوب کرد. وی جایگزین ابنزر هازارد شد که توسط کنگره قاره‌ای به عنوان رئیس پُست شهر نیویورک منصوب شده بود.American Philosophical Society: Ebenezer Hazard papers, 1766-1813 اسگود از سال ۱۷۸۹ تا ۱۷۹۱ به عنوان مدیر کل پُست خدمت کرد.Miller Center یکی از اولین کارهایی که اسگود انجام داد، این بود که اداره پُست بالتیمور را به اداره کل منطقه‌ای جدید تبدیل کرد که مدیر آن کاترین گدارد بود. اسگود به گدارد دستور داد تا از سمت خود استعفا دهد و جان وایت جایگزین او شد.
مقر دولت فدرال در آن زمان در شهر نیویورک و اقامتگاه رسمی رئیس‌جمهور در خانه ساموئل اسگود واقع در خیابان ۳ چری بود که خانه ساموئل اسگود و خانواده‌اش بود. اسگود این عمارت را به واشینگتن هدیه کرد تا رئیس‌جمهور و همسرش در بهترین خانه شهر سکونت داشته باشند؛ بنابراین، این اقامتگاه به نخستین ارگ اداری در آمریکا تبدیل شد.
هنگامی که دولت فدرال برای یک دوره ده ساله به فیلادلفیا نقل مکان کرد و پیش از آن که سرانجام در واشینگتن دی‌سی مستقر شود، اسگود ترجیح داد تا در نیویورک بماند و در سال ۱۷۹۱ از سمت خود استعفا داد. اسگود در سال ۱۷۹۲ یکی از انتخاب کنندگان ریاست جمهوری بود و رأی خود را به جورج واشینگتن و جورج کلینتون داد.
او در سال‌های ۱۸۰۰ تا ۱۸۰۱ و ۱۸۰۲ عضو مجلس ایالتی نیویورک بود و در سال‌های ۱۸۰۰ تا ۱۸۰۱ به عنوان سخنگوی مجلس فعالیت داشت. او در سال ۱۸۰۳ توسط رئیس‌جمهور توماس جفرسون به عنوان افسر نیروی دریایی در بندر نیویورک منصوب شد و تا هنگام مرگ در این سمت باقی بود. او در آخرین سال عمرش رئیس شعبه بانک تازه تأسیس سیتی‌بانک در نیویورک شد.
اسگود عضو انجمن فلسفه آمریکا بود و سال‌های آخر عمرش را وقف نوشتن و مطالعه کرده بود. او مکاتبات گسترده‌ای با جورج واشینگتن و توماس جفرسون و بسیاری افراد دیگر داشت.
اسگود در ۴ ژانویه ۱۷۷۵ با مارتا براندون ازدواج کرد. مارتا در سال ۱۷۷۸ درگذشت. در ۲۴ مه ۱۷۸۶، اسگود با ماریا براون (۱۷۵۴–۱۸۱۳)، بیوه والتر فرانکلین و مادر ماریا فرانکلین کلینتون، همسر نخست فرماندار نیویورک، دیویت کلینتون ازدواج کرد. آنها دختری به نام مارتا براندون اسگود داشتند که با دیپلمات ادموند-چارلز ژنت ازدواج کرد. ایزاک برادر اسگود، در ۱۲ اکتبر ۱۷۹۰ با سارا پیکمن (۱۷۷۲–۱۷۹۱) ازدواج کرد؛ پس از مرگ سارا، او در ۸ دسامبر ۱۷۹۴ با خواهرش، ربکا تیلور پیکمن (۱۷۷۵–۱۸۰۱) ازدواج کرد. آنها صاحب یک پسر به نام ایزاک اسگود پسر شدند که دخترش شارلوت با موزس تی. استیونز ازدواج کرد و یک دختر به نام سالی پیکمن اسگود داشتند که با بیلی لورینگ ازدواج کرد و صاحب یک پسر به نام جورج بی. لورینگ شد. ایزاک در سال ۱۸۰۲ برای بار سوم، با مری پیکمن، دختربرادر دو همسر قبلی‌اش ازدواج کرد. دو همسر قبلی او دختر برادران بنجامین پیکمن و همسر سوم ایزاک، خواهر بنجامین پیکمن بود.
او در سال ۱۸۱۳ در شهر نیویورک درگذشت.
زادگاه او در آندوور شمالی ماساچوست در خیابانی قرار دارد که به نام خانواده‌اش نام‌گذاری شده و در فهرست ملی مکان‌های تاریخی قرار دارد. اقامتگاه او در نیویورک نیز در این فهرست ثبت شده‌است. پرتره سرهنگ اسگود از زمان ریاست جمهوری لینکلن در اتاق رئیس‌جمهور در ارگ کنگره ایالات متحده آمریکا نگهداری می‌شود.
بوئینگ کانادا زیرمجموعه کانادایی بوئینگ است که در وینیپگ، منیتوبا، ریچموند، بریتیش کلمبیا، مونترال و اتاوا فعالیت دارد. بوئینگ بیش از ۱۶۰۰ کارمند در کانادا دارد.Boeing in Canada: True Partners, Real Value هواپیمای بوئینگ کانادا لیمیتد در سال ۱۹۲۹ توسط شرکت هواپیماسازی بوئینگ آمریکا تشکیل شد.
در اکتبر ۲۰۰۸، بوئینگ کانادا به عنوان یکی از «۱۰۰ کارفرمای برتر کانادا» توسط مدیاکورپ کانادا. معرفی شد و در مجله خبری "مکلینز" منتشر شد. در اواخر همان ماه، شرکت فناوری بوئینگ کانادا در وینیپگ نیز به عنوان یکی از کارفرمایان برتر منیتوبا معرفی شد که توسط روزنامه "وینیپگ فری پرس" اعلام شد.
توماس لودول لی سنیور (.Thomas Ludwell Lee, Sr) (زادهٔ ۱۳ دسامبر ۱۷۳۰- درگذشتهٔ ۱۳ آوریل ۱۷۷۸)، مزرعه‌دار و سیاستمدار ویرجینیایی بود که در مجلس برگس‌ها و بعدها در سنای ویرجینیا خدمت می‌کرد و شاید حتی می‌توان او را یکی از معروف‌ترین ویراستاران اعلامیه حقوق ویرجینیا دانست.
لی در ۱۳ دسامبر ۱۷۳۰ احتمالاً در مزرعهٔ هال استراتفورد، شهرستان وستمورلند، ویرجینیا به‌دنیا آمد.F.W. Alexander, "Stratford Hall and the Lees Connected with its History" (1912) p.73 سنیورش توماس لی و مادرش هانا هریسون لودول متولد شده در یکی از اولین خانواده‌های ویرجینیا (همان‌طور که در زیر توضیح داده شده‌است) بودند. او سومین پسر این زوج و دومین فرزندی بود که تا بزرگ‌سالی زنده ماند. هرچند که اولین فرزند پسر این زوج «ریچارد لی» اندکی پس از غسل تعمید فوت کرد، در فوریه ۱۷۲۷ هانا لودول لی، فیلیپ لودول لی را به‌دنیا آورد (۱۷۷۵–۱۷۲۷) و او را به نام سنیورعزیز خود نام‌گذاری کرد. مردی که بعدها به نام «سرهنگ فیل» شناخته شد، اولین پسر او بود که زنده ماند و از انگلستان (جاییکه او از اتون فارغ‌التحصیل شده و درس حقوق خوانده بود) با مرگ سنیورش در اواخر ۱۷۵۰ به منظور برعهده گرفتن مسئولیت خواهر و برادر یتیم کوچک‌تر خود و همچنین اداره هال استراتفورد و مزارع مرتبط با آن که به دلیل فرزند ارشد بودن در خانواده، به ارث برده بود (شامل بیش از ۱۲ هزار جریب فرنگی در نورثامبرلند و شهرستان‌های استانفورد در ویرجینیا، همچنین مساحتی در سواحل شرقی مریلند و دو جزیره) و تعداد زیادی برده (شامل بیش از ۱۰۰ نفر، فقط در مزرعه ۲۸۰۰ جریبی استراتفورد)، به ویرجینیا بازگشت. سرهنگ فیل در ۱۷۵۷ به سمت شورای استان ویرجینیا منصوب شد و در ۱۷۶۳ با ازدواج با نگهبان میراث خود، دارایی‌های خود را افزایش داد. اما بعدها با خواهر و برادر کوچک‌ترش به دلیل کند بودن روند تقسیم املاک سنیور درحالیکه سرگرمی‌های مجلل خود در استارتفورد را داشت، به مشکل خورد و محبوبیت خود را از دست داد.Paul C. Nagel, The Lees of Virginia pp. 49, 65-68
این برادر، توماس لودول لی، دیگر وصی اداره املاک سنیور، وارث زمین در شهرستان استراتفورد، ۵۰ برده و ساعت طلای سنیورش بود، اما تا ۱۷۵۶ برای اتمام تحصیلات قانونی خود در اینر تمپلِ انگلستان باقی ماند.Nagel pp. 49, 49 خواهر بزرگ‌تر او در مزرعه خانواده ماچودوک در شهرستان وستمورلند به‌دنیا آمد و به افتخار مادرش هانا لودول لی (۱۷۲۹–۱۷۸۲) نام‌گذاری شد، مادری که بیشترین نقش را برای بزرگ کردن فیلیپ و هانا، اداره کردن املاک خانواده در طول غیبت طولانی مدت همسرش در خانواده و داشتن شغل دولتی داشت. اما به احتمال، به دلایل ناراحتی‌های پیش آمده برایش، کمترین نقش را در بزرگ کردن شش فرزند کوچک‌تر دیگر خود داشت؛ زیرا بعدها در ۱۷۲۹، آتش، خانهٔ مزرعهٔ ماچودوک را سوزاند و او مجبور شد، به‌طور موقت تا تکمیل بازسازی استراتفورد هال و اسکان مجدد، با خویشاوندان متعدد لی بماند.Mother Hannah Lee did see young Hannah married to her first cousin Gavin Corbin in 1747, her first granddaughter's birth the next year, but died before scandals erupted concerning the "Widow Corbin's" conduct at Peckatone plantation, including deliberate delays in administering her husband's estate and later Baptist faith. See Nagel pp. 54-63 مادر هانا لی در ۲۵ ژانویه ۱۷۵۰ در سن ۴۹ سالگی فوت کرد؛ همسرش او را در جاییکه به نام گورستان بورنت هوس فیلد شناخته می‌شد در ماچودوک به خاک سپرد و وصیت‌نامه‌ای نوشت که مایل بود در کنار همسر خود دفن شود که در پایان سال، این اتفاق هم افتاد.Nagel, p. 46 زمانی که توماس لودول لی در ۱۷۵۶ از انگلستان بازگشت، با برادران کوچک‌تر خود که ثروت کمتری داشتند؛ ریچارد هنری لی (زادهٔ ۱۷۳۰ و وارث زمین در شهرستان پرنس ویلیام و ۴۰ برده)، فرانسیس لایتفوت لی (زادهٔ ۱۷۳۴ و وارث زمین در بخشی از شهرستان فیرفکس که به شهرستان لودون تبدیل شد و ۳۰ برده)، ویلیام لی (زادهٔ ۱۷۳۹، کسی که با زنی که وارث بود، ازدواج کرد) و آرتور لی (زادهٔ ۱۷۴۰) و خواهرشان، آلیس لی شیپن (زادهٔ ۱۷۳۶- درگذشتهٔ ۱۸۱۷؛ کسی که به فیلادلفیا نقل مکان کرد اما همچنان به اداره امور خانواده ادامه داد) درگیر جنگ انقلابی آمریکا شدند.Nagel p. 49, 68
توماس لودول لی در بلویو، یک مزرعه در شهرستان استراتفوردِ ویرجینیا سکونت داشت که با به‌کارگیری برده‌ها، کشاورزی می‌کرد. در سپتامبر ۱۷۶۳ او از اولین نشست سالانه شرکت می‌سی‌سی‌پی، میزبانی کرد. جورج واشینگتن (۱۷۹۹–۱۷۳۲) و برادرش جان آگوستین واشینگتن در این رویداد در سپتامبر ۱۷۶۳ حضور داشتند.
در ۱۷۵۸، یک سال پس از ورود سرهنگ فیلیپ لی به شورای استان ویرجینیا (معمولاً به شکل مادام‌العمر) برادران و پسرعموهایش، به رهبری ریچارد هنری لی، دخالت‌های قانون‌گذاری خود در مجلس برگس‌ها را شروع کردند. رای‌دهندگان شهرستان استافورد، در ۱۷۵۸، توماس لودول لی را به عنوان یکی از نمایندگان مجلس برگس‌ها انتخاب کردند و او یک بار دیگر پیش از برگشتن به زندگی شخصی خود، در انتخابات پیروز شد.Cynthia Miller Leonard, The Virginia General Assembly 1619-1978 (Richmond: Virginia State Library 1978) pp. 89, 93, 106 در نشست قبلی، ریچارد لی (پسر هنری لی و ارباب مجرد لی هال از ۱۷۴۷) یکی از نمایندگان شهرستان وستمورلند شد و با پیروزی در انتخابات مجدد تا ۱۷۹۳ به کار خود ادامه داد؛ در ۱۷۵۸ برادر زاده محبوبش، برادر ریچارد هنری لی، اولین عنوان خود از چندین دورهٔ حضور را در مجلس برگس‌ها به‌دست‌آورد. علاوه بر این فرانسیس لایتفوت لی، اولین جایگاه خود را به عنوان یک برگس از شهرستان تازه تأسیس شده لودون به‌دست‌آورد و پسرعمویش جان لی، نماینده شهرستان اسکس بود.Nagel pp. 50, 53 سرهنگ فیلیپ لی، کسی که همیشه انگستان را «خانه» در نظر می‌گرفت، کمی بعد از سال نوی ۱۷۷۵ به «پلوریت عصبی» مبتلا شد و در ۲۱ فوریه ۱۷۷۵ فوت کرد.Nagel p. 98
در ماه‌های پس از مرگ او، شواهد جنگ انقلابی آمریکا، آشکار شد. جان الکساندر (کسی که در مجلس برگس‌ها از شهرستان استافورد جایگزین توماس لودول لی شد) هم مرد، بنابراین توماس لودول لی به آنچه که به عنوان آخرین جلسه مجلس برگس‌ها بود برگشت، زیرا فرماندار ویرجینیا، مجمع را سرکوب کرده بود.Leonard, p. 106 او به درگیری‌های سیاسی خود به عنوان یکی از نمایندگان شهرستان استافورد در سومین، چهارمین و پنجمین مجمع ویرجینیا ادامه داد،Leonard pp. 116, 118, 120 در حالیکه برادران او ویلیام و آرتور لی از انگلستان، خویشاوندان ویرجینیایی خود در انگلستان را تشویق به تشکیل کمیته‌ای برای ارتباط و همگام شدن با آشفتگی در ماساچوست می‌کردند، ریچارد هنری لی و فرانسیس لایتفوت لی نمایندگان افراطی در هیئت ویرجینیای در کنگره قاره‌ای بودند.Nagel pp. 97-99 توماس لودول لی و پسرعمویش ریچارد لی با نزدیکان خود در فیلادلفیا مکاتبه کردند و با سیاست‌های ولیامزبرگ هماهنگ ماندند، در حالیکه قطع‌نامه‌هایی را که تام لی، در تهیه آن کمک کرده بود را به فیلادلفیا ارسال می‌کرند و تقاضای بازگشت آر. اچ لی به ویلیامزبرگ برای کمک به تدوین پیش‌نویس قانون اساسی ویرجینیا را داشتند. (شعار او «ما بدون تو نمی‌توانیم» روی سنگ قبر ریچارد هنری لی حک شده‌است).Nagel pp. 100-101, 140
برخلاف برادرانش، لی از ورود به عرصه سیاست‌های ملی امتناع کرد. یک بار جان آدامز به نقل از جورج وایت گفت؛ لی «لذت چشم‌های هر ویرجینیایی بود که در زندگی عمومی دیده نمی‌شد».Stephen Hess, "America's Political Dynasties" (1997) p.60
پس از آنکه ویرجینیا قانون اساسی خود را تصویب کرد و مجمع عمومی ویرجینیا دو مجلسی شد، لی برای سنای ویرجینیا انتخاب شد تا نماینده گردنه شمالی ویرجینیا-کینگ جورج، استافورد و شهرستان‌های وستمورلند شود و تا زمان مرگش، کمتر از دو سال بعد به صورت پاره‌وقت در آن خدمت کرد.Leonard pp. 124, 128, 132 در ۱۴ اکتبر ۱۷۷۶ او در کمیته‌ای شامل وایت، ادموند پندلتون و جورج میسن، با ریاست توماس جفرسون برای بازنگری، اصلاح یا لغو قانون‌های ویرجینیایی به شرط تأیید مجلس نمایندگان ویرجینیا تشکیل شده بود، منصوب شد.Nagel p. 104
توماس با مری ایلت، کسی که طبق شواهد برای او شش فرزند به‌دنیا آورده و او را نجات داده بود، ازدواج کرد. مری دختر ویلیام ایلت و الیزابت اسکریج (۱۷۱۹) بود. زمانی که بیوه شد دوباره با سرهنگ پزشک جیمز استپتو ازدواج کرد (۱۷۰۹–۱۷۵۷).
یوبریک‌آی‌فیکس () یک فروشگاه تعمیر وسایل الکترونیکی است که در سال ۲۰۰۹ تأسیس شد و در حال حاضر در بیش از ۷۷۵ مکان وجود دارد. این فروشگاه‌ها عمدتاً در ایالات متحده واقع شده‌اند، اگرچه حق امتیاز در کانادا و جزایر کارائیب نیز وجود دارد. آنها بیشتر برای تعمیر انواع لوازم الکترونیکی خانگی شناخته می‌شوند. در آگوست ۲۰۱۹، یوبریک‌آی‌فیکس توسط آسوریون، که یک شرکت بیمه است خریداری شد.
توماس لینچ جونیور (.Thomas Lynch Jr) (زادهٔ ۵ اوت ۱۷۴۹ – درگذشتهٔ ۱۷۷۹)، از بنیان‌گذاران ایالات متحده، نمایندهٔ کارولینای جنوبی و امضاءکنندهٔ اعلامیهٔ استقلال آمریکا بود. پدرش عضو کنگرهٔ قاره‌ای بود، اما به دلیل بیماری کناره‌گیری کرد و لینچ جونیور جای او را گرفت.
لینچ جونیور در مزرعهٔ هاپسویی در پرینس جورج پریش، وینیا که امروزه جورج‌تاون، کارولینای جنوبی نامیده می‌شود، چشم به جهان گشود. او پسر توماس لینچ و همسرش، بورلی آلستون لینچ بود. لینچ جونیور دو خواهر به نام‌های سابینا و استر داشت که در سال‌های ۱۷۴۷ و ۱۷۴۸ به‌دنیا آمده بودند.
مادرش دختر گیلیم مارشال دیلیارد اهل آیبرویل پریش، لوئیزیانا و برادرش جورج ویلیام دیلیارد از ویرجینیا بود. مادرش در مجلس رقصی که در خانهٔ کودکی جان درایتون سنیور در مزرعه و بوستان ماگنولیا برگزار شد، به‌طور رسمی به جامعه معرفی گشت. خانواده‌های سرشناسی همچون خانوادهٔ میدلتون، راندولف و راتلج نیز در این مراسم حضور داشتند. مادر لینچ جونیور در سال ۱۷۵۵، دختری به نام ایمی کنستانس به‌دنیا آورد که بعدها با جان درایتون ازدواج کرد.
پدربزرگ لینچ، جوناس لینچ از اهالی شهرستان گالوی بود. خانوادهٔ لینچ پس از شکست در جنگ ویلیامیت در ایرلند از آنجا اخراج شدند. لینچ سنیور از کنت، انگلستان به کارولینای جنوبی مهاجرت کرد. لینچ سنیور فردی سرشناس در امور سیاسی کارولینای جنوبی بود که این موضوع فرصت‌های مناسبی را برای کسب ثروت و آموزش عالی در اختیار او قرار داد.
لینچ جونیور به مدرسهٔ انجمن نیلی در جورج‌تاون رفت و سپس والدینش او را به انگلستان فرستادند و در کالج ایتن و کالج گونویل و کیس در کمبریج به تحصیل پرداخت. او در مجموعهٔ میدل تمپل در لندن در رشتهٔ حقوق و فلسفهٔ سیاسی تحصیل کرد. پدرش آموزش‌های انگلیسی او را تحسین می‌کرد و او را ترغیب کرد تا برای آموزش حقوق و مبانی قانون اساسی بریتانیا در انگلستان بماند. لینچ جونیور پس از هشت سال دوری از آمریکا، در سال ۱۷۷۲ به کارولینای جنوبی بازگشت. توماس لینچ جونیور برخلاف آرزوی پدرش، تصمیم گرفت که به حرفهٔ خود در وکالت پایان دهد.
لینچ جونیور در ۱۴ مه ۱۷۷۲ با پیج شوبریک ازدواج کرد. آنها پس از ازدواج در مزرعهٔ درخت هلو که در مجاورت مزرعهٔ زادگاهش قرار داشت، ساکن شدند. او از کشاورزی لذت می‌برد و همچنان در گفتگوهای سیاسی در جامعهٔ خود شرکت می‌کرد.
پس از درگذشت پدرش بر اثر سکتهٔ مغزی، مادر بیوه‌اش با یکی دیگر از چهره‌های مهم سیاسی، فرماندار کارولینای جنوبی ویلیام مولتری ازدواج کرد. خواهرش سابینا هوپ لینچ با جیمز همیلتون ازدواج نمود که یکی از پسران‌شان به نام جیمز همیلتون جونیور در سال ۱۸۳۰ فرماندار ایالت کارولینای جنوبی شد.
لینچ در ۱۱ فوریه ۱۷۷۵ به عضویت کنگرهٔ ایالتی درآمد. این مجلس برای آماده‌سازی برنامهٔ حکومتی و نمایندگی مردم کارولینای جنوبی تشکیل شد. لینچ همراه با چارلز کوتسورث پینکنی، جان راتلج، چارلز پینکنی، هنری لورنز، کریستوفر گدزدن، رالینز لوندز، آرتور میدلتون، هنری میدلتون، توماس بی و توماس هیوارد جونیور در این کنگرهٔ ایالتی خدمت کرد. این گروه، اساسنامهٔ کارولینای جنوبی را تدوین اما بسیاری از افراد از جمله کنگرهٔ قاره‌ای با این سند مخالفت کردند. این سند به عنوان اساسنامهٔ موقت معرفی شد، زیرا بسیاری معتقد بودند که با بریتانیای کبیر مصالحه خواهد شد.
لینچ در ۱۲ ژوئن ۱۷۷۵، فرماندهٔ گروهان اولین هنگ کارولینای جنوبی و توسط کنگرهٔ ایالتی به این سمت گماشته شد. او پس از انتصاب، گروهی را جمع‌آوری و به سمت چارلزتاون، کارولینای جنوبی راهپیمایی کرد. لینچ در حین این راهپیمایی به شدت بیمار شد و از ادامهٔ مسیر بازماند. او پس از بهبودی نتوانست وظایف خود را انجام دهد. در دوران نقاهت‌اش، اخباری مبنی بر ضعف و رنجوری پدرش دریافت کرد. لینچ به امید اینکه بتواند، بیماری پدرش را کنترل کند، از افسر فرماندهٔ خود، سرهنگ کریستوفر گادسدن، درخواست سفر به فیلادلفیا را کرد. در ابتدا با درخواستش موافقت نشد، اما پس از دریافت خبر انتخابش در کنگرهٔ قاره‌ای، اجازهٔ سفر به او داده شد.
در ۲۳ مارس ۱۷۷۶، مجلس شورای ایالتی کارولینای جنوبی، لینچ را به عنوان ششمین نماینده به کنگرهٔ قاره‌ای معرفی کرد. لینچ جونیور اگرچه بیمار بود، اما برای امضاء اعلامیهٔ استقلال آمریکا به فیلادلفیا سفر کرد. توماس لینچ سنیور و توماس لینچ جونیور تنها پدر و پسری بودند که در کنگرهٔ قاره‌ای خدمت کردند. لینچ جونیور دومین نمایندهٔ جوان کنگرهٔ قاره‌ای بود و به دلیل بیماری پدرش، جانشین او شد. ادوارد راتلج، جوان‌ترین امضاءکنندهٔ اعلامیهٔ استقلال آمریکا، سه ماه از لینچ جوان‌تر بود."Congressional Record""Congressional Record"
کمتر از یک ماه پس از امضاء اعلامیهٔ استقلال آمریکا، لینچ در پیامی تهدیدآمیز که بیانگر منافع رأی دهندگانش بود، هشدار داد که کارولینای جنوبی از ایالات متحده جدا خواهد شد. «اگر این موضوع مطرح شود که آیا بردگان‌شان جزء دارایی‌های‌شان هستند، این پایان کار کنفدراسیون خواهد بود».
پس از امضاء اعلامیهٔ استقلال، توماس لینچ ناخوش احوال به همراه پدر بیمارش راهی خانه شد. پدرش در مسیر کارولینای جنوبی، برای بار دوم دچار سکته شد و در دسامبر ۱۷۷۶ در آناپولیس، مریلند درگذشت. توماس لینچ جونیور در اوایل سال ۱۷۷۷ بازنشسته شد.
لینچ پس از دو سال بیماری و در حالی که با همسرش در کارولینای جنوبی و در مزرعهٔ درخت هلو در رودخانهٔ سانتی زندگی می‌کرد، به پیشنهاد دیگران تصمیم گرفت که برای تغییر آب و هوا به اروپا سفر کند. در اواخر سال ۱۷۷۹، او و همسرش برای استراحت با کشتی به سنت اوستاتیوس در هند غربی رفتند. مشخص شد که کمی بعد، کشتی ناپدید گشته و این آخرین گزارش از زندگی لینچ بود؛ او و همسرش در سال ۱۷۷۹ در دریا گم شدند. لینچ جوان‌ترین امضاءکنندهٔ اعلامیهٔ استقلال آمریکا در ۳۰ سالگی درگذشت.
لینچ پیش از مرگش، وصیتی تنظیم کرده بود که وارثان زن در خانواده‌اش را ملزم می‌کرد که برای به ارث بردن اموال خانوادگی او، باید نام خانوادگی‌شان را به لینچ تغییر می‌دادند. خواهرش، سابینا با تغییر نام خود پاسخ مثبت داد. سابینا و همسرش تا زمانی که پسرشان به سن قانونی برسد، مالک و مدیر مزرعهٔ درخت هلو بودند. پسرشان، جان بومن لینچ و همسرش صاحب سه فرزند پسر بودند. هنری سی. لینچ در سال ۱۸۴۳ (زادهٔ ۱۸۲۸ - درگذشتهٔ ۱۸۴۳) درگذشت. توماس بی. لینچ در جنگ داخلی آمریکا درگذشت (زادهٔ ۱۸۲۱ – درگذشتهٔ ۱۸۶۴). جیمز (N.M.) لینچ در سال ۱۸۸۷ (زادهٔ ۱۸۲۲ - درگذشتهٔ ۱۸۸۷) درگذشت. پس از مرگ سابینا، طبق وصیت‌نامهٔ لینچ مبنی بر باقی ماندن املاک در خانواده، این املاک به کوچکترین خواهر لینچ، ایمی کنستانس دیلیارد درایتون رسید.
دژ کوف‌اشتاین () مهم‌ترین جاذبهٔ گردشگری کوف‌اشتاین، شهری در ایالت تیرول در اتریش است. برخی اوقات به‌طور اشتباه آن را با "دژ جرولدسک" اشتباه می‌گیرند. این دژ بر روی یک تپه قرار گرفته که بر خطه کوف‌اشتاین فرمانروایی می‌کند. دژ کوف‌اشتاین ۵۰۷ متر بالاتر از سطح دریا یا آب قرار گرفته‌است.
این دژ توسط یک قطار کابلی به نام فستونگسبان یا راه‌آهن دژ به شهر پیوند دارد.
نخستین بار از این دژ به عنوان "کاستروم کااوف‌اشتاین" در سندی متعلق به سال ۱۲۰۵ یاد شده‌است. در آن زمان، این اراضی تحت مالکیت دوک‌نشینی بایرن، لودویگ و اسقف رگنسبورگ قرار داشت. در سال ۱۴۱۵ توسط دوک بایرن، لویی هفتم، تقویت شد. زمانی که مارگراف چارلزِ موراویا مجبور شد از تعقیب بایرن‌ها دست بکشد چرا که این دژ مسیر او را مسدود می‌کرد، به یک درگیری شدید بر سر آن میان بایرن و تیرول تبدیل شد و نقش محوری در درگیری مسلحانه در سال ۱۳۳۶ داشت.
در سال ۱۳۴۲، مارگارت مائولتش، دوشس تیرول، کوف‌اشتاین را از همسرش لودویگ از براندبورگ، پسر لودویگ چهارم، امپراتور مقدس روم، به عنوان یک هدیه عروسی دریافت کرد و کوف‌اشتاین برای نخستین بار در تاریخ بخشی از تیرول شد. زمانیکه مارگارت کل تیرول رو را در سال ۱۳۶۳ به دوک رودولف چهارم از هابسبورگ تحویل داد، بایرنی‌ها از او خواستند تا هدیه عروسی‌اش را به آنها پس بدهد، و به همین دلیل کوف‌اشتاین را غارت کردند.
این شهر به همراه دژ آن در سال ۱۵۰۴ توسط ماکسیمیلیان یکم، امپراتور مقدس روم محاصره شده و سپس فتح شد. سپس در میانهٔ سال ۱۵۱۸ و ۱۵۲۲، ماکسیمیلیان یک دژ بزرگ گردی شکل در کنار آن ساخت که به‌طور قابل‌توجهی بر قابلیت دفاعی آن افزود.Chizzali. Tyrol: Impressions of Tyrol. (Innsbruck: Alpina Printers and Publishers), p. 44 از سال ۱۷۰۳ تا ۱۸۰۵ این دژ در اختیار بایرن بود، سپس در سال ۱۸۱۴ به اتریش برگردادنده شد.
در دوران امپراتوری اتریش-مجارستان، این دژ به عنوان یک زندان سیاسی برای تعدادی از مخالفان سیاسی به کار می‌رفت. نام آن در تاریخ مجارستان بسیار جا افتاده‌است.
فهرستی از مجارهای مشهور زندانی در این قلعه عبارتند از:
اینجا همچنان جایی است که در دوران خیزش کراکوف در سال ۱۸۴۶، ۱۰۰ لهستانی به بند کشیده شدند.
این دژ اکنون موزهٔ شهر کوف‌اشتاین را در خود جای داده‌است. بخشی از آن نیز برای کنسرت‌ها و جلسات استفاده می‌شود.
Festung Kufstein — سایت رسمی
دره شکاف بزرگ یا گریت ریف ولی بخشی از یک سیستم خط الراس درون قاره‌ای است که از شمال به جنوب کنیا می‌گذرد. این دره بخشی از گرگوری ریف، شاخه شرقی شکاف شرق آفریقا است که از جنوب تانزانیا شروع می‌شود و به سمت شمال تا اتیوپی ادامه می‌یابد. این شکاف عظیم بر روی «گنبد کنیا» شکل گرفته‌است و حاصل برخورد سه صفحهٔ عربی، نوبی و سومالی است. در گذشته، به عنوان بخشی از " دره شکاف بزرگ " دیده می‌شد که از ماداگاسکار تا سوریه امتداد داشت. بیشتر این دره در داخل استان ریفت ولی سابق قرار دارد.
این دره شامل تپه‌های چرنگانی و زنجیره ای از آتشفشان‌ها است که برخی از آنها هنوز فعال هستند. آب و هوای ناحیه معتدل است و دمای آن معمولاً کمتر از است. بیشتر باران‌ها در دوره‌های مارس تا ژوئن و اکتبر تا نوامبر می‌بارد. تپه‌های توگن در غرب دریاچه بارینگو حاوی فسیل‌هایی است که در جریان فوران گدازه‌ای از دوره ۱۴ تا ۴ میلیون سال پیش حفظ شده‌اند. بقایای بسیاری از انسان‌ها، اجداد انسانی، در اینجا کشف شده‌است.
توماس پولک (Thomas Polk) (زادهٔ حدود سال ۱۷۳۲- درگذشتهٔ ۲۵ ژانویه ۱۷۹۴)، مزرعه‌دار، افسر ارتش قاره‌ای در طول جنگ انقلاب آمریکا و سیاستمداری بود که در مجلس عوام کارولینای شمالی، کنگرهٔ ایالتی کارولینای شمالی و کنسول ایالتی خدمت کرد. او چهارمین هنگ کارولینای شمالی را در نبرد براندی‌وین رهبری کرد. در سال ۱۷۸۶ مجمع عمومی کارولینای شمالی پولک را برای کنگرهٔ اتحاد انتخاب نمود، اما وی در هیچ‌یک از جلسات آن کنگره شرکت نکرد. او عموی پدر یازدهمین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا، جیمز ناکس پولک نیز بود.
پولک در حدود سال ۱۷۳۲ در شهرستان کامبرلند، پنسیلوانیا به عنوان فرزند ویلیام و مارگارت تیلور پولک متولد شد. پدرش تبار اسکاتلندی- ایرلندی داشت و در ایالت مریلند متولد شده بود. وی در سال ۱۷۵۳ به شهرستان آنسن، کارولینای شمالی آمده و در سال ۱۷۵۵ با سوزانا اسپرات ازدواج کرد. آنها صاحب هشت فرزند شدند. در سال ۱۷۶۵، پولک در نبرد شوگر کریک شرکت کرد که در آن ساکنان محلی علیه زمین‌داران خصوصی بزرگی که مشغول معاملات زمین در سرزمینی بودند، دست به سلاح بردند. این منطقه کنونی، اکنون شارلوت نام دارد. در زمان آن مناقشات، معامله‌گری به نام هنری مک‌کالو تلاش می‌کرد حوزهٔ وسیعی از زمین‌ها را که توسط تاج و تخت بریتانیا به وی اعطا شده بود، نقشه-برداری و به بخش‌های کوچک تقسیم کند. ساکنین شهرستان آنسون اعتراض کردند که مک‌کالو پا به حریمی گذاشته‌است که آنها حقوق اساسی خود در آن سرزمین می‌دانند.