moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
فهرست‌های بسیط اوپانیشادهای شاکتی‌گرا با هم متفاوت است و بیانگر فرقهٔ مؤلف فهرست است، بنابراین نمی‌تواند شاهدی بر جایگاه تانترایی اوپانیشاد باشد.
محتوای تانترایی این متون نیز موقعیت آن را برای فرقه‌های غیرتانترایی تضعیف کرده‌است.
اوپانیشادهای جدید شروتی (وحی) محسوب نمی‌شوند و اعتبار آن‌های به عنوان متون آیینی هندو پذیرفته نشده‌است.
هر یک از اوپانیشادها با یکی از چهار ودا (ریگ‌ودا، ساماودا، یجورودا (که دو نسخه [یا "سمیتا"] از آن هست: کریشنا یجورودا و شوکله یجورودا)، و آتارواودا) مرتبطند.
امروزه اوپانیشادهای باستانی، که ضمیمهٔ وداها بوده‌اند، از لایه‌های متون ودایی براهمنه‌ها و آرنیکه‌ها جدا شده و در گلچین‌هایی از اوپانیشادها جمع‌آوری شده‌اند.
این گلچین‌ها، که تعداد زیادی از آن‌ها هست، در اوپانیشادهای مشمول و چگونگی اختصاص اوپانیشادهای جدید به وداهای کهن با یکدیگر تفاوت دارند. در جنوب هند، گلچین‌های مبتنی بر فهرست اوپانیشاد موکتیکه (که مشتمل بر ۱۰۸ اوپانیشاد است) و به زبان تلوگو تا قرن نوزدهم به معمول‌ترین مجموعه‌ها بدل شده‌بودند.
در شمال هند، گلچینی مشتمل بر ۵۲ اوپانیشاد معمول‌تر است.
فهرست ۱۰۸ اوپانیشادی موکتیکه ۱۳ اوپانیشاد نخست را در گروه موکیه،
۲۱ اوپانیشاد را در گروه سامانیه (برای عموم)، ۲۰ اوپانیشاد را در گروه سانیاسه (زندگی رهبانی)،
۱۴ اوپانیشاد را در گروه ویشنوگرا، ۱۲ اوپانیشاد را در گروه شیواگرا، ۸ اوپانیشاد را در گروه شاکتی‌گرا، و ۲۰ اوپانیشاد را در گروه یوگا دسته‌بندی می‌کند.
۱۰۸ اوپانیشاد فهرست موکتیکه در جدول زیر آمده‌اند.
اوپانیشادهای موکیه مهم‌ترین اوپانیشادها هستند و با زمینهٔ زردرنگ متمایز شده‌اند.
شاخصهٔ جهان معاصر اوپانیشادها چندگانگی جهان‌بینی‌ها بود. درحالی‌که برخی اوپانیشادها «یگانه‌گرا» هستند دیگر اوپانیشادها مثل اوپانیشاد کته «دوگانه‌گرا» محسوب می‌شوند.
اوپانیشاد میتری از اوپانیشادهایی است که به سوی دوگانه‌گرایی میل می‌کند و ازین‌رو مکاتب سامخیا و یوگای کلاسیک هندو را در تقابل با مکاتب ویدانتهٔ اوپانیشادهای غیردوگانه‌گرا قرار می‌دهد.
به گفتهٔ آلیول، تلاش برای یافتن یک مفهوم فلسفی واحد در همهٔ اوپانیشادها تلاشی است بیهوده.
به گفتهٔ ساروپالی رادهاکرشنن، اوپانیشادها از زمان پیدایششان زندگی، دین، و فلسفهٔ هندی را تحت تسلط خود درآورده‌اند.
جایگاه اوپانیشادها نه در اعتبار ودایی (شروتی بودن) آن‌ها بلکه در انگیزشی بودن مفاهیم روحانی آن‌ها است.
اوپانیشادها رساله‌هایی در باب دانش برهمن (دانش واقعیت مکنون) اند و باور فلسفی آن‌ها بر این است که «دستیابی به حقیقت با تلاشی صرفاً فردی ممکن است.»
رادهاکرشنن می‌گوید که در اوپانیشادها دانش راهی برای آزادی و فلسفه‌ای عملی برای جستجوی خرد است.
بخش‌های از اوپانیشادها در باب نظریاتی فلسفی هستند که شالودهٔ سنن هندی را تشکیل می‌دهند. برای مثال، اوپانیشاد چاندوگیه شامل یکی از نخستین موارد ذکر آهیمسا (اصل عدم توسل به خشونت) به عنوان مفهومی اخلاقی است.
از مفاهیم اخلاقی دیگر از جمله "داما" (خویشتن‌داری)، "ساتیا" (راستگویی)، "دانا" (نیکوکاری)، "آرجاوا" (بی‌ریایی)، و "دایا" (دلسوزی) در اوپانیشادهای کهن و اوپانیشاد متأخر بحث رفته‌است.
اصل کارما نیز در قدیمی‌ترین اوپانیشاد یعنی اوپانیشاد بریهدآرنیکه مطرح شده‌است.
درحالی‌که سروده‌های وداها (سمیتاها) بر اعمال آیینی تأکید دارند و براهمنه‌ها راهنماهایی برای این اعمال آیینی هستند، اوپانیشادها در ذات خود با اعمال آیینی ضدیت دارند.
اوپانیشادهای کهن‌تر بر اعمال آیینی نقدهایی شدید را وارد می‌دارند. در اوپانیشاد بریهدآرنیکه کسانی که الوهیتی به جز «خویش» را پرستش می‌کنند «احشام خدایان» خوانده شده‌اند. اوپانیشاد چاندوگیه نیز کسانی را که به عمل قربانی کردن می‌پردازند با تشبیه به کاروانی از سگانِ «اُم! بیایید بخوریم! اُم! بیایید بنوشیم!» -گو به باد تمسخر می‌گیرد.
در اوپانیشاد کوشیتکی آمده‌است که «اعمال آیینی بیرونی چون آگنیوترا که در صبح یا شب ادا می‌شود باید با آگنیوترای درونی جایگزین شود که عمل آیینی درون‌نگری است» و «فرد باید دانش را بجوید و نه اعمال آیینی را.»
اوپانیشاد موندکه این امر را مطرح می‌کند که «ندای وظیفه و وعدهٔ پاداش به انسان برای انجام قربانی، نذر، و اعمال زاهدانه او را به انجام این‌ها گمراه کرده‌است.»
موندکه همچنین عنوان می‌دارد که کردار موعظه‌گران و مؤدیان این اعمال بیهوده و ابلهانه است، چرا که اثری در زندگانی و وضعیت پس‌ازمرگ ایشان ندارد، به آن می‌ماند که کوری عصاکش کور دگر شود، نشان غرور، علم توخالی، و جان‌سنگینی جاهلانه و کودکانه است و امری است بیهوده.
بنابر اوپانیشاد میتری:
جایگزین و نقطهٔ مقابلی برای اعمال آیینی در اوپانیشادهای کهن ارائه نشده‌است. گاه این اوپانیشادها مفاهیم مطرح‌شده در آرنیکه‌ها (بخش از وداها که به متون مذهبی مخصوص زاهدان اختصاص دارد) را گسترش داده‌اند و اعمال آیینی را تمثیلی دانسته‌اند و به آن‌ها معنایی فلسفی داده‌اند. برای مثالِ، اوپانیشاد بریهدآرنیکه آشوامدا (عمل قربانی کردن اسب) را تمثیلی تفسیر می‌کند و می‌گوید که با قربانی کردن اسب، فرد می‌تواند به سلطنت بر زمین برسد،
و در ادامه عنوان می‌کند که تنها با وارستگی از دنیا (که در تصویر اسب مجسم شده‌است) می‌توان به خودکفایی روحانی دست یافت.
به همین ترتیب، اوپانیشادها ایزدان ودایی مثل آگنی، آدیتیا، ایندرا، رودرا، ویشنو، برهما و دیگران را معادل برهمن-آتمن نامیرا و اعظم اوپانیشادی دانسته‌اند و خدا، که مترادف «خویش» است، همه‌جاحاضر و ذات درونی هر انسان و هر موجود زنده محسوب می‌شود.
در اوپانیشادها "اکام سات" (واقعیت یکتا) به اکام "ودا آتویتیام" (یکتای بدون دومی) تبدیل می‌شود،
و برهمن-آتمن و دستیابی به «خویش» به‌عنوان راهی برای موکشا (آزادی، در این دنیا و پس‌ازمرگ) شکل می‌گیرد.
به باور جایاتیلِکه، مؤلفان متون اوپانیشاد به دو دسته تقسیم می‌شوند.
گروه نخست، که مؤلفان اوپانیشادهای نخستین و برخی از اوپانیشادهای میانه و جدید بودند، عالمان متافیزیکی بودند که از تجربیات حسی و برهان‌های عقلی استفاده می‌بردند تا نظریات و حدسیات فلسفی خود
را به‌شکلی منسجم بیان کنند. گروه دوم، که مؤلفان بسیاری از اوپانیشادهای میانه و جدید بودند، نظریاتشان را بر اساس یوگا و تجربیات شخصی بیان کرده‌اند.
بااین‌حال جایاتیلکه می‌گوید که اوپانیشادهای نخستین کاملاً خالی از فلسفه و مساعیات یوگا نیستند.
جایاتیلکه همچنین بیان می‌کند که شکل‌گیری تفکر اوپانیشادهای نخستین در تقابل با تفکر بودایی قرار دارد، چرا که در اوپانیشادهای نخستین فرض بر وجود روح (آتمن) و در تفکر بودایی فرض بر عدم وجود روح (آناتا) است.
در اوپانیشادها، دو مفهوم برهمن و آتمن از همهٔ مفاهیم دیگر اهمیتی والاتر دارند.
برهمن به‌معنای واقعیت غایی است و آتمن به‌معنای «خویش» فردی (روح).
برهمن علت مادی، صوری، فاعلی، و غایی تمامی موجودات است.
برهمن حقیقت جاودان، بی‌کران، بی‌جنسیت، و نافذ است و رستگاری‌ای است که تغیّر نمی‌یابد ولی علت همهٔ تغییرات است.
برهمن «منبع بی‌کران، بافت، هسته، و قسمت هستی آشکار و نهان است و جهان از آن هستی گرفته‌است.» به گفتهٔ پل دوسن، در آیین هندو برهمن «اصل خلاقی است که در همهٔ جهان حقیقت یافته‌است.»
واژهٔ آتمن به‌معنای «خویشِ» درونی، روح، و روان جاودان فرد و همهٔ موجودات زنده (از جمله حیوانات و درختان) است.
آتمن مفهومی محوری در اوپانیشادها است و «آتمن خویش را بشناس» مرکزیت مضمونی و محتوایی این متون است.
بنابر اوپانیشادها، هستهٔ درونی شخص آتمن (خویش یا روح) است و نه بدن او یا ذهن او یا «من» (نفس یا ایگو) او.
آتمن ماهیت روحانی همهٔ موجودات و وجود ماهوی واقعی و درونی آنها است.
آتمن جاودان و بی‌زمان است و آن چیزی است که فرد در عمیق‌ترین سطح وجودش است.
آتمن موضوع غالب اوپانیشادها است، ولی این متون دو مضمون متمایز را در مورد این مفهوم مطرح می‌کنند.
اوپانیشادهای متأخر آتمن را با برهمن (واقعیت والا، اصل همگانی، وجود-آگاهی-رستگاری) یکی می‌دانند، در حالیکه اوپانیشادهای کهن می‌گویند آتمن بخشی از برهمن است ولی با آن یکی نیست.
برهما سوتره اثر بادارایانا (حدود ۱۰۰ پیش‌ازمیلاد) این نظریات نسبتاً متضاد را در هم آمیخت و آن‌ها را با هم متحد کرد.
به‌گفتهٔ ناکامورا، برهما سوتره آتمن و برهمن را هم متفاوت می‌دانند و هم نامتفاوت. این دیدگاه بعدها به بدابدا موسوم شد.
به‌گفتهٔ کالر، در برهما سوتره آتمن و برهمن در برخی جوانب به‌ویژه در وضعیت جاهلیت با هم متفاوتند، ولی در سطوح عمیق‌تر و در وضعیت «درک نفس» و پس از دستیابی به حقیقت خویش یکی (نامتفاوت) هستند.
این مناظرهٔ کهن منجر به پیدایش چندین نظریهٔ دوگانه‌گرا و نادوگانه‌گرا در آیین هندو شده‌است.
بنابر ماهادوان، در اوپانیشادها از برهمن-آتمن (که خود ذاتی یگانه است) به دو گونهٔ متفاوت یاد شده‌است: در یکی برهمن-آتمن نادوگانه بستر جامع جهان است و در دیگری واقعیت حسی و متغیر یک وَهم (مایا) است.
اوپانیشادها جهان و تجربهٔ انسانی را به‌عنوان درهم‌کنش پوروشنا (اصول جاودان و نامتغیر، خودآگاهی) و پراکریتی (جهان مادی، متغیر، و وابسته به زمان) توصیف می‌کند.
اولی به شکل آتمن (روح، خویش) و دومی به مایا بروز می‌یابند. بنابر اوپانیشادها معرفت بر آتمن «دانش حقیقی» (ویدیه) و معرفت بر مایا «نا-دانش حقیقی» (آویدیه) است.
هنریک وروم می‌گوید که مایا، با اینکه در اوپانیشادها «وَهم ترجمه شده‌است، ارتباطی با توهم معمولی ندارد. اینجا وهم به این معنا نیست که جهان واقعیت ندارد و صرفاً ساختهٔ تخیل آدمی است. مایا به این معنا است که جهان آنچنان که به چشم می‌آید نیست و تجربیات فرد از جهان در جهت درک دات حقیقی گمراه‌کننده است.»
به‌گفتهٔ وندی دانتجر، «این سخن که جهان وهم (مایا) است به‌این معنا نیست که جهان واقعی نیست، بلکه به‌این معنا است که جهان چنان‌که می‌نماید نیست و چیزی است که دائماً در حال شدن است. مایا نه‌تنها فرد را دربارهٔ چیزی که فرد فکر می‌کند می‌داند فریب می‌دهد، بلکه به شکلی بنیانی‌تر دانش او را محدود می‌کند.»
در اوپانیشادها مایا واقعیت متغیر و صوری است که در کنار برهمن (واقعیت حقیقی و مکنون) وجود دارد.
مایا مفهومی مهم در اوپانیشادهاست و این متون بیان می‌دارند که مایا انسان را در راه رسیدن به رستگاری و خودآگاهی آزادی‌بخش گمراه، گیج، و نامطمئن می‌سازد.
اوپانیشادها یکی از سه منبع اصلی در همهٔ مکاتب ویدانته است (دو منبع دیگر برهما سوتره و بهگود گیتایند).
به‌دلیل گستردگی آموزه‌های فلسفی اوپانیشادها، شرح‌های مختلفی از آن در دست است. مکاتب مختلف ویدانته در تلاشند تا رابطهٔ بین آتمن و برهمن و رابطهٔ بین برهمن و جهان هستی را معین کنند.
نام این مکاتب از آرای هر کدام از آنها دربارهٔ رابطهٔ بین آتمن و برهمن گرفته شده‌است:
از دیگر مکاتب ویدانته می‌توان به دوایته‌دوایتهٔ نیمبارکا، سوداوایتای ولابها، و "آسینتیا بدابدا"ی چایتانیا اشاره کرد.
ادویته در لغت به معنی نا-دوگانگی است و ساختار تفکری یگانه‌انگارانه محسوب می‌شود.
این مکتب بر اساس رابطهٔ نا-دوگانهٔ بین برهمن و آتمن بنا شده‌است. ادویته تأثیرگذارترین خرده‌مکتب مکتب ویدانته در فلسفهٔ هندو است.
گوداپادا نخستین کسی بود که اصول ادویته را توصیف کرد. این اصول در شرحی آمده‌اند که او بر برخی از احکام متناقض در اوپانیشادها نوشت.
بعدها در قرن هشتم میلادی شانکرا به توسعهٔ اصول ادویته گوداپادا پرداخت.
به گفتهٔ کینگ، اثر برجستهٔ گوداپادا، ماندوکیه کاریکا، مملو از عبارات بودایی است و از تمثیل‌ها و برهان‌های این فلسفه استفاده می‌کند.
کینگ همچنین می‌گوید که بین نوشته‌های شانکرا و برهما سوتره تفاوت‌های واضحی هست،
و بسیاری از آرای شانکرا در تضاد با احکام اوپانیشادها قرار دارند.
از سوی دیگر رادهاکرشنن می‌گوید که برداشت شانکرا منطبق بر برهما سوتره و اوپانیشادها است،
و بسیاری از آن‌ها مستقیماً از اوپانیشادها مشتق شده‌اند.
شانکرا در شرحش بر فلسفهٔ ویدانتهٔ ادویته برای توضیح تفاوت اصلی بین هندوگرایی و بوداگرایی از زبان اوپانیشادهای اصیل استفاده می‌کند و می‌گوید که در هندوگرایی آتمن (روح، خویشتن) وجود دارد ولی در بوداگرایی روح و خویشتنی نیست.
شانکرا ماهیت آتمن و برهمن را به‌عنوان حقایق مقدس با چهار جمله از اوپانیشادها ادا می‌کند. این چهار جمله به مهاواکیاس (اظهارات کبیر) موسومند و عبارتند از:
با اینکه مواضع فلسفی اوپانیشادها در طیف گسترده‌ای قرار می‌گیرند، بیشتر شارحان پس از شانکرا مانند او بر یگانه‌انگاری ایدئالیست اتفاق نظر داشته‌اند.
دومین مکتب ویدانته ویشیشت‌ادویته است که سری رامانجو (۱۰۱۷۱۱۳۷ میلادی) آن را بنیان گذاشت که از مخالفان شانکرا و مکتب ادویته بود.
ویشیشت‌ادویته فلسفه‌ای ترکیبی است که ساختار فکری یگانه‌انگار ادویته و فلسفهٔ خداباورانهٔ دوایته را به هم پیوند می‌زند.
سری رامانجو مکرراً به اوپانیشادها ارجاع می‌داد و مدعی بود که ویشیشت‌ادویته ریشه در اوپانیشادها دارد.
تفسیر ویشیشت‌ادویته از اوپانیشادها نوع محدودی از یگانه‌انگاری است.
به گفتهٔ جنین فاولر سری رامانجو بر آن بود که اوپانیشادها نظریهٔ مبنی بر دوگانگی بدن و روح به دست می‌دهند که در آن برهمن در همه چیز هست و با این حال جدای از و فرای همه چیز، روح یا فرمانروای درونی و نامیرا است.
بنابر مکتب ویشیشت‌ادویته کیفیت روح هر فرد با کیفیت برهمن یکی است اما کمیت آن از کمیت برهمن جداست.
در مکتب ویشیشت‌ادویته، به اوپانیشادها به عنوان آموزندهٔ یک ایشوار (ویشنو) نگاه می‌شود که کرسی همهٔ صفات برتر است و همهٔ جهان قابل مشاهده بدن خدایی است که در همه چیز هست.
تأکید این مکتب بر عبادت و تذکار دائمی زیبایی و عشق به خدای شخصی است. این امر در نهایت فرد را به یکی شدن با برهمن انتزاعی رهنمون می‌کند.
به گفتهٔ فاولر، برهمن اوپانیشادها در تفسیر رامانجو یک حقیقت زنده و «آتمنِ همه چیز و همهٔ موجودات» است.
سومین مکتب ویدانته دوایته است که مادهواچاریا (۱۱۹۹۱۲۹۸میلادی) آن را بنیان گذاشت.
دوایته برداشتی به‌شدت خداباورانه از اوپانیشادها محسوب می‌شود.
مادهواچاریا نیز مانند شانکرا و رامانجو مدعی بود که دوانته ویدانته خداگرایانهٔ او ریشه در اوپانیشادها دارد.
به گفتهٔ فاولر، مکتب دوایته بر آن است که «هنگامی که اوپانیشادها از برهمن بودن روح سخن می‌گویند منظور شباهت است و نه این‌همانی.»
مادهواچاریا آموزه‌های اوپانیشاد را مبنی بر یکی شدن با برهمن به صورت «وارد شدن به برهمن» تفسیر می‌کرد و آن را به یکی شدن قطره با دریا تشبیه می‌کرد. این امر در مکتب دوایته به معنای دوگانگی و وابستگی بین آتمن و برهمن است. به باور مادهواچاریا برهمن در اوپانیشاد حقیقتی متمایز، والا، و مستقل است و آتمن تنها برهمن را به شکلی فرودستانه، محدود و وابسته تداعی می‌کند.
مکتب ویشیشت‌ادویته رامانجو و مکتب ادویتهٔ شانکرا هر دو مکاتب ویدانته‌ای نا-دوگانه‌گرا هستند و بر آنند که همهٔ روح‌ها می‌توانند به آزادی و رستگاری دست یابند،
ولی مکتب دوایتهٔ مادهواچاریا می‌گوید که روح‌ها تا ابد محکوم به سرنوشتند.
اوپانیشادها به زبان‌های مختلفی از جمله فارسی، ایتالیایی، اردو، فرانسوی، لاتین، آلمانی، هلندی، لهستانی، ژاپنی، اسپانیایی، و روسی ترجمه شده‌اند.
در دوران زمامداری امپراتور گورکانی اکبر کبیر (۱۵۵۶–۱۵۸۶) نخستین ترجمه از اوپانیشادها به زبان فارسی انجام شد.
نوهٔ اکبر محمد داراشکوه نیز در سال ۱۶۵۶ میلادی در مجموعه‌ای با عنوان "اوپنکهت‌ها" ۵۰ اوپانیشاد را از سانسکریت به فارسی برگرداند.
داراشکوه این ترجمه از اوپانیشادها را بنابر تعبیری از معنای لغت «اوپانیشاد»، "سر اکبر" نام نهاد که بعدها به "سرَالاسرار" نیز معروف شد.
به گفتهٔ صادق رضازاده شفق، داراشکوه در ترجمهٔ فارسی اوپانیشاد برای شرح متون اصلی توضیحاتی از خود یا حتی اخبار و عقاید اسلامی به آن افزوده‌است که «تشخیص اصل از ضمایم را بسیار مشکل می‌سازد.»
صادق رضازاده شفق به درخواست احسان یارشاطر ترجمهٔ فارسی جدید و دقیق‌تری از سیزده اوپانیشاد اصلی را از روی ترجمهٔ انگلیسی رابرت ارنست هیوم در سال ۱۳۴۵ چاپ کرد.
مستشرق جوان فرانسوی انکتیل دوپرون نسخه‌ای از "اوپنکهت‌ها" را بدست آورد و آن را از فارسی به فرانسوی و لاتین ترجمه کرد و در نهایت نسخهٔ لاتین را با عنوان Oupneck'hat در ۱۸۰۱–۱۸۰۲ میلادی به چاپ سپرد.
ترجمهٔ فرانسوی دوپرون هرگز منتشر نشد،
ولی ترجمهٔ لاتین او باب آشنایی جهان غرب با اندیشه‌های اوپانیشادی را گشود.
با این حال به گفتهٔ دوسن از آنجا که مترجمان سانسکریت به فارسی در ترجمهٔ خود وفاداری چندانی به متون سانسکریت نداشتند این آشنایی غربی‌ها با اوپانیشاد چندان دقیق نبود.
نخستین ترجمهٔ مستقیم سانسکریت به انگلیسی از اوپانیشاد آیتریه را کولبروک در سال ۱۸۰۵
و نخستین ترجمه اوپانیشاد کنه را راموهون روی در ۱۸۱۶ انجام داد.
اولین ترجمهٔ آلمانی اوپانیشادها در ۱۸۳۲ و ترجمهٔ انگلیسی رور در ۱۸۵۳ انجام شد. با این حال ترجمه‌های ماکس مولر که در ۱۸۷۹ و ۱۸۸۹ چاپ شدند نخستین مساعی سیستماتیکی بودند که هر ۱۲ اوپانیشاد اصیل را در خود داشت.
از دیگر ترجمهٔ سرشناس اوپانیشادها می‌توان به ترجمه‌های رابرت ارنست هیوم (۱۳ اوپانیشاد اصیل)،
پل دوسن (۶۰ اوپانیشاد)،
پاتریک آلیول (۳۲ اوپانیشاد در دو جلد)،
و نهانو سوامی (۱۳ اوپانیشاد با شرح ویشنوا آکاریاس) اشاره کرد. ترجمهٔ آلیول در ۱۹۹۸ برندهٔ جایزهٔ ا.ک. رامانجو برای ترجمه شد.
برخی محققان به تشابهات اوپانیشاد با آرای فلسفی فیثاغورس و افلاطون، از جمله در باب معرفت‌شناسی، مفهوم عدالت و راه رستگاری، و تمثیل غار افلاطون اشاره کرده‌اند. همچنین تمایز خرد، روح، و رغبت در روان‌شناسی افلاطونی به سه گونا در فلسفهٔ هندی سامخیا شباهت دارد.
دربارهٔ اینکه چگونه امکان گذار این اندیشه‌ها در جهان باستان وجود داشته‌است نظریه‌پردازی‌های بسیاری شده‌است، که از میان می‌توان به نظریهٔ سفر فیثاغورس به هند، نظریهٔ سفر فلاسفهٔ هندی به آتن، این نظریهٔ که افلاطون در هنگام تبعید به سیراکوس با این ایده‌ها آشنا شده‌است و امکان انتقال غیرمستقیم آنها از طریق ایران اشاره کرد.
با این حال دیگر محققان، از جمله آرتور بریدل کیث، جان بورنت، و ا. ر. وادیا، بر آنند که این دو ساختار فلسفی مستقل از هم شکل گرفته‌اند. به گفتهٔ ایشان هیچ سند تاریخی‌ای وجود ندارد که نشان از ملاقات فلاسفهٔ این دو مکتب داشته باشد و بین روند شکل‌گیری، جهت‌گیری، و اهداف این دو ساختار فلسفی تفاوت‌های آشکاری هست. به نوشتهٔ وادیا متافیزیک افلاطونی در زندگی این‌دنیایی ریشه دارد و هدف آن هم شکل‌دهی به دولت ایدئال است، در حالیکه در اوپانیشادها محور گفتگو روح فرد (آتمن) است و هدف چرخه‌شکنی.
فیلسوف آلمانی آرتور شوپنهاور ترجمهٔ لاتین اوپانیشادها را خوانده بود و آن‌ها را در آثار جهان همچون اراده و تصور (۱۸۱۹) و متعلقات و ملحقات (۱۸۵۱) تحسین کرده‌است.
شوپنهاور فلسفهٔ خودش را (که در آن فرد مظهر وحدت اصولی یا «اراده» است) هماهنگ با اوپانیشادها می‌یافت. شوپنهاور نسخه‌ای از ترجمهٔ لاتین اوپانیشاد را همواره با خود داشت و گفته بود که اوپانیشاد «آرامش زندگی من بوده‌است و آرامش مرگم هم خواهد بود.»
فیلسوفان دیگری از جمله هموطن شوپنهاور فریدریش ویلهلم یوزف شلینگ نیز مفاهیم اوپانیشادی را ستوده‌اند.
در آمریکا، گروهی از ادبا و فلاسفه موسوم به تعالی‌گرایان، که مؤثر از آرمانگرایان آلمانی و تفسیر شلینگ از آرمانگرایی متعالی امانوئل کانت بودند، باعث شدند که اوپانیشادها در جوامع غربی شهرتی بیابند.
شعر "سرزمین هرز" (۱۹۲۲) اثر شاعر انگلیسی‌زبان تی. اس. الیوت نیز با جمله سانسکریت «شانتی شانتی شانتی» (که به کرات در اوپانیشادها آمده‌است) به پایان می‌رسد.
پل دوسن در یادداشتش بر اوپانیشادها می‌نویسد که برهمن-اتمن در اوپانیشادها چیزی است که می‌توان آن را تجربه کرد ولی توصیفش ممکن نیست. به باور دوسن این برداشت از روح و خود مشابه برداشت افلاطون است. اوپانیشادها بر وحدت روح تأکید دارند و هر شکلی از تکثرگرایی و در نتیجه دوری و نزدیکی مکانی، توالی زمانی، رابطهٔ علی، و تضاد سوژه و ابژه را رد می‌کنند.
ماکس مولر نیز در نقدش بر اوپانیشاد دربارهٔ عدم وجود ساختار فلسفی واحد و موضوع محوری در اوپانیشادها می‌نویسد:
رامایانا (دِوَناگَری: रामायण) حماسه باستانی هندوستان است که تقریباً در بین سال‌های ۴۰۰ پیش از میلاد تا ۲۰۰ پس از میلاد نگاشته شده‌است.
رامایانا که در کنار مهاباراتا، دو منظومهٔ بزرگ حماسی هند را به وجود می‌آورد، رکن مهمی در ادبیات حماسی هند به‌شمار می‌رود. برخلاف مهاباراتا، رامایانا تنها به داستان‌های رزمی نمی‌پردازد بلکه در میان داستان‌ها، به آموزه‌های دانشمندان و حکیمان هندی و دیدگاه‌های فلسفی و دینی می‌پردازد. نظم رامایانا را به والمیکی نسبت داده‌اند که در حدود سده سوم پیش از میلاد مسیح می‌زیسته و گفته شده که سرودن شعر را بی هیچ پیش زمینه، و به صورتی شهودی و خودجوش آغاز کرده؛ و تلسی داس، شاعر نامدار و صاحب سبک هندی که در حدود سال‌های ۱۵۳۲ تا ۱۶۲۳ میلادی می‌زیسته نیز این منظومه را از زبان فارسی به نظم هندی مردمی درآورده‌است.
مهمترین شخصیت‌های این حماسه عبارتند از: راما، سیتا، هانومان، لاکشمانا و بهاراتا.
رامایانا که از حیث اهمیت احترام و ارزش همپایه مهاباراتا است حاوی ۹۶٬۰۰۰ بیت (شلوکا) می‌باشد و از مهاباراتا به مراتب کوتاه‌تر است.
رامایانا از دو واژه «رام» و «اینه» ترکیب یافته که روی هم به معنای «سفر راما» است اما به‌طور مجازی، سرگذشت رام و آنچه از رخدادها بر سر او آمده را شامل می‌شود و دربارهٔ زندگی رام و همسرش یبتا است.
داستان اصلی متعلق به راما، هفتمین تجسم ویشنو، و پسر دشرت پادشاه ایودهیا در هند شمالی است و او در سراسر داستان به عنوان رب‌النوع یاد شده و کارهای دلیرانه و قهرمانانه وی مورد ستایش پیروان دین هندو قرار گرفته‌است.
در رامایانا اطاعت از بزرگان، زندگی کمال مطلوب خانوادگی و پیوندهای خوب خانوادگی درس داده شده‌است. سیتا، نشانهٔ عصمت و عشق به همسر، یکی از قطب‌های قوی این داستان است که همراه با قطب دیگر آن یعنی شوهر و شجاعت و شیدایی او نسبت به وی، منظومهٔ رامایانا را شکل می‌بخشد. این دو همسر که نماد دو انسان برگزیده و کاملند، به مثابهٔ دو رب‌النوع، نزد هندیان مورد ستایش هستند و افسانهٔ عشق و ایثارشان، خاستگاه پیدایش بسیاری باورها و آفرینش‌های هنری بوده‌است. وفاداری لاکشمان نسبت به راما نیز به عنوان فضیلتی اخلاقی مورد احترام و ستایش اهل هند است.
این منظومه، بر هفت «کاند» یا «بخش» یا نظایر آن تقسیم شده که هر یک، یکی از رویدادهای مهم داستان را در بر می‌گیرد و آن هفت، عبارتند از:
به باور برخی از پژوهندگان، گفتار یکم و هفتم، جزو منظومهٔ اصلی نبوده و بعدها به آن پیوست گردیده‌است.
یکی از پادشاهان خداترس، بر اثر فریب یکی از پادشاهانی که او از سلطنت خلع کرده بود، مورد نفرین برهمنان قرار گرفت و به خاطر همین در زندگی بعدی به صورت عفریتی آدمخوار به نام «راوانا» به جهان بازگشت. راوانا به سبب عبادت‌های زیاد مورد لطف خدایان قرار گرفت و از آن‌ها خواست که او را در برابر همه چیز بی مرگ کنند (حتی در برابر یاما ایزد مرگ) مگر انسان‌ها و میمون‌ها که چون خوراک او بودند، از آن‌ها بیمی نداشت. خدایان این عطیه را به او دادند و او بیدادهای خود را شروع کرد و حتی ایزدان را نیز به وحشت انداخت. خدایان از بیداد عفریت راوانا به برهما شکایت بردند. برهما خداوند را خواند و از او یاری طلبید. خداوند در قالب ایزد ویشنو، وعده داد که بر زمین تجلی (آواتار) کند و به شکل «رام» درآمده، راوانا را بکشد. پس در مراسم قربانی که یکی از راجه‌ها ترتیب داده بود، از میان آتش پدیدار شد و شیربرنجی به راجه داد تا به همسرش بدهد و از آن شیربرنج، همسر راجه باردار شده، رام متولد شد.
از سوی دیگر، راوانای عفریت از همه مردم باج و خراج می‌گرفت. روزی سراغ عابدی رفت، عابد گفت: من مالی ندارم، خونم را بگیر! راوانا خون را گرفت و در خمره‌ای کرد. مدتی بعد از خمره صدای آدمیزاد آمد. درونش را نگاه کردند و دختری در نهایت زیبایی دیدند. راوانا خواست دختر را تصرف کند، اما پیشگویان گفتند: این دختر برای راوانا بدشگونی می‌آورد. پس او را در کنده چوبی مهر و موم کردند و به دریا انداختند. از قضا، کنده چوب به ساحل گنگ افتاد و راجه‌ای آن را برگرفت و بزرگ کرد. آوازه زیبایی دختر در جهان افتاد و راوانا که نمی‌دانست این همان دختر است، به همراه رام به خواستگاری دختر شتافتند. شرط پدر آن بود که خواستگار باید بتواند کمان ایزد نابودی (شیوا) را بشکند. راوانا با هیئت مهیبش برخاست و پیش رفت، ولی نتوانست کمان را بشکند. رام با هیئت نحیفش به حرکتی کمان را شکست و از شکستن کمان، صدایی مانند رعد در آسمان و زمین افتاد. سیتا به رام رسید و راوانا از خشم برافروخت.
چون راجه پدر رام خواست سلطنت هند را به او بدهد، نامادری او حسادت کرده، راجه را واداشت که سلطنت را به پسر او بدهد و رام و سیتا را چهارده سال به جنگل تبعید کند.
در سال چهاردهم، عفریت راوانا که هنوز عشق سیتا و نفرت رام را در دل داشت، به واسطه خواهرش آن دو را در جنگل یافت. پس به عفریتی که وزیرش بود گفت به شکل آهوی زیبایی در بیاید و از برابر سیتا بگذرد. عفریت وزیر به صورت آهویی زیبا درآمد و سیتا از رام خواست که آن را شکار کند. رام خطی به دور سیتا کشید و گفت: مبادا از این خط بیرون بیایی که دیوهای این جنگل به تو آسیب خواهند رساند. اما وقتی رام به دنبال آهو دور شد، عفریت راوانا به صورت یک برهمن آمد و سیتا را فریفت که خانواده اش برای دیدار او آمده‌اند. سیتا از دایره بیرون آمد و راوانا او را گرفت و با خود برد. سیتا زاری کنان به همهٔ انسان‌ها و حیواناتی که سر راه می‌دید می‌گفت که به رام خبر دهند و زیوری از زیورآلات خود را به عنوان نشان به آن‌ها می‌داد.
چون رام از شکار آهو بازگشت، دید که سیتا بر جای نیست و به جستجوی او برآمد و از آدمیان و حیواناتی که سیتا نشان خود را به آن‌ها داده، پرسان پرسان به دنبال راوانا رفت تا به قلمروی میمون‌ها رسید. در آن جا به سگریو میمون یاری کرد که بالی میمون را شکست داده بر تخت سلطنت بنشیند. سگریو نیز در مقابل تمام میمون‌ها و بوزینگان را مأمور کرد که به دنبال سیتا بگردند. میمون‌ها در جستجوی خود به دریایی رسیدند که گذر از آن ناممکن بود. از آن میان تنها هنومان میمون می‌توانست از دریا بجهد و به سیتا برسد و خبرش را برای رام بیاورد. هنومان پا بر کوهی نهاده، پرید. کوه از شدت جهشش، فرو ریخت و به دنیای زیرین رفت. در حالی که هنومان در میان زمین و آسمان از روی دریا می‌گذشت، موجودات مختلف، شیطان‌ها و پریان، به قصد وسوسهٔ او پیش می‌آمدند و می‌کوشیدند به تطمیع و تهدید او را از ادامه راه بازدارند، اما هنومان بی خللی در عزمش، همچنان پیش رفت تا از فراز دریا گذشت و به شهر راوانا رسید. در آن جا برای عبور از نگهبانان به پشه‌ای تبدیل شد و توانست به قصر راوانا رفته سیتا را بیابد. پس به سیتا گفت که بر پشت او بنشیند تا او را نزد رام ببرد، اما سیتا از سوار شدن بر پشت مرد بیگانه اجتناب کرد. هنومان به جایش شهر و قصر راوانا را سوزاند، و دوباره جست زده از دریا گذر کرد و خبر سیتا را برای رام برد.
رام با لشکر میمون‌ها، بر روی دریا پل ساخت و به قلمروی راوانا لشکرکشی کرد. جنگ سختی بین لشکر میمون‌ها و لشکر دیوها درگرفت. پس از زد و خورد بسیار و کشته شدن بسیاری از عفریتان بزرگ، عاقبت راوانا سلاح پوشیده به میدان نبرد آمد. اما هر چه رام و دیگران به قلب او تیر و نیزه می‌زدند، کشته نمی‌شد. همه از این امر تعجب کرده بودند. حکیمی فاش کرد: در دل راوانا، سیتا جای گرفته‌است، و هر جا که سیتا باشد، همچون معبدی مقدس نفوذ ناپذیر می‌گردد و به خاطر همین، تیر و نیزه در آن راه ندارد. برای کشتن او، باید کاری کرد که اضطراب در دلش بیفتد و از یاد سیتا غافل شود. هر گاه از یاد سیتا غافل شد، به قلبش تیر و نیزه بزنید. به همین ترتیب رام راوانا را کشت و سیتا را آزاد کرد. اما از تهمت مردم و بدنامی ترسید. سیتا برای اثبات پاکی خود در مدت اسارت، به میان آتش رفت و سالم از دل آتش بیرون آمد. پس رام و سیتا به سرزمین خود بازگشتند.
پس از بازگشت به آیودهیا، راما در میان شور و شعف اتباع خود تاج شاهی بر سر نهاد، و در فرمانروایی او رفاه مادی و معنوی تعالی یافت. چون به سبب سکونت طولانی سیتا در کاخ روانا سخنان ناشایسته‌ای در باب او رایج شده بود، راما به حکم وظیفه و بر خلاف میل خود زوجهٔ خویش را به دیر والمیکی در جنگل فرستاد. در آنجا سیتا دو پسر دوقلو به دنیا آورد، که بعدها والمیکی رامایانا را به آنان آموخت. سرانجام خاندان راما به هم پیوستند.والمیکی، رامایانا، ترجمه محسن عبائی، نشر الست فردا
رامایانا از زمان اکبر شاه، ترجمه‌های گوناگون از افراد متفاوت به خود دیده و بارها از زبان سانسکریت به نظم و نثر فارسی درآمده؛ که نسخه‌هایی از آن در هند و ایران و خارج از این دو کشور موجود است. این داستان را در روزگاران گذشته بیش از بیست نفر از سانسکریت به فارسی ترجمه کرده‌اند.
از میان اینها، یکی از ترجمه‌های کامل، به امر سنگهه تعلق دارد که با تصحیح امر پرکاش، در لکهنو به چاپ رسیده و نیز در سال ۱۲۵۰ خورشیدی به کوشش عبد الودود اظهر دهلوی در تهران چاپ شده‌است.
دیگر برگردان‌ها:
ارباب تاریکی (انگلیسی: Dark Lord)، که گاه با عنوان فرمانروای شریر (Evil Overlord, Evil Emperor) نیز شناخته می‌شود، یک کهن‌الگو در اساطیر و ادبیات خیال‌پردازی است که به عنوان نقطه اوج و مظهر کاملی از شرارت و بدذاتی عمل می‌کند."Dark Lord" in "The Encyclopedia of Fantasy" (eds. John Clute & John Grant: First St. Martin's Griffin ed.: 1999), p. 250.
به گفته فیلیپ پولمن، این کهن‌الگو اغلب این باور را منعکس می‌کند که «شر در جهان واقعی معمولاً در یک فرد تجلی می‌یابد که برای تأثیرگذاری به قدرت و موقعیت ویژه‌ای نیاز دارد» و این در تضاد با دیدگاه هانا آرنت در مورد ابتذال شر است.David Colbert, "The Magical Worlds of Philip Pullman" (Penguin, 2006).
درحالی‌که تعدادی از اربابان تاریکی ریشه در باورهای کهن اسطوره‌ای و دینی دارند، برخی دیگر با الگوبرداری از جباران نامدار تاریخ بشر همچون سزار، ناپلئون و هیتلر ساخته‌وپرداخته شده‌اند.
دریوسور به معنی سوسمار بلوطی است (در یونانی دریو یعنی بلوط و سوروس یعنی سوسمار) که این نام به خاطر شکل مبهم دندانهای بلوطی شکل این جانور بر روی او گذاشته شده‌است. این دایناسور نوعی از دایناسورهای پرنده‌پا می‌باشد که در دوره ژوراسیک پسین زندگی می‌کرد. دریوسور از ایگوانادندان‌ها می‌باشد اما پیشتر گمان می‌رفت که گونه‌ای از هیپسیلوفونت‌ها باشد. سنگوارهٔ این دایناسور در غرب آمریکا و تانزانیا یافت می‌شود. برای اولین بار در اواخر قرن ۱۹ پیدا شده‌است. مشخص شده جایی که فسیل این جانور در تانزانیا یافت شده، یک مکان غنی از نظر وجود فسیل دریوسور می‌باشد. پیشتر این مکان را دیسالوتوسوروس به معنی جنگل گم شده خزندگان می‌نامیدند. یک اکتشاف بزرگ در این مکان باعث یافت شدن مقدار زیادی از فسیل دریوسور که در مراحل گوناگون رشد بودند، گردید.
دریوسور دارای گردنی بلند، پاهای باریک و بلند و دمی سفت و محکم بوده که در واقع سلاح او بودند. همچنین بر روی هر دستش پنج انگشت که کوتاه بودند وجود داشت.۲٫۵ تا ۴٫۵ متر طول و ۱٫۵ متر ارتفاع و ۸۰ تا ۹۰ کیلوگرم وزن داشته‌است. چشم‌هایش بسیار بزرگ وی نشانگر این است که قدرت بینایی بالایی داشته است.
این جانور پوزه‌ای شیپوری و دندان‌های آسیاب داشته‌است و گیاه‌خوار بوده. به اعتقاد دانشمندان ساختار دهان این حیوان باعث می‌شده که غذا در دهان این حیوان هدر نرود. دریوسورها احتمالاً دور همدیگر جمع می‌شدند تا از بچه‌های تازه از تخم درآمده حفاظت بیشتری کنند.
دریوسور با پاهای قوی و بلندش بسیار سریع و فرز بوده‌است و از دمش برای ایجاد توازن استفاده می‌کرده. احتمالاً در مواجه با دایناسورهای گوشتخوار به سرعتش متکی بوده. هوشش نیز با سنجش اندازه مغزش نسبت به هیکلش در برابر سایر دایناسورها متوسط بوده است.
Wikipedia contributors, «Dryosaurus,» Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Dryosaurus&oldid=231585368 (accessed November 16, 2008).
آندور آرنولدُویچ لیلینتال (، ؛۵ مه ۱۹۱۱ در مسکو – ۸ مه ۲۰۱۰ در بوداپست) استادبزرگ شطرنج یهودی‌تبار اهل شوروی و مجارستان بود. در دوران حرفه‌ای او در برابر ده تن از قهرمانان مرد و زن شطرنج جهان بازی کرد: امانوئل لاسکر، خوزه رائول کاپابلانکا، الکساندر آلخین، ماکس اویوه، میخائیل بتوینیک، الکساندر کنستانتینوپولسکی، واسیلی اسمیسلوف و ورا منچیک.Slobodan Adzic, He Has Beaten Lasker, Capablanca, Alekhine as well as Old Age!, ChessBase News, May 30, 2005.Lilienthal!. Chessgames.com. Retrieved on 2009-05-28.
لیلینتال در زمان مرگ خود پیرترین استادبزرگ شطرنج جهان و آخرین بازمانده از گروه اصلی استادبزرگان شطرنج بود که در سال ۱۹۵۰ برای اولین بار این درجه را از فیده دریافت کردند. او در طول زندگی خود با ۱۰ قهرمان شطرنج جهان مسابقه رسمی داده و از میان آنان سابقهٔ پیروزی بر کاپابلانکا، لاسکر، ماکس ایوه، آلخین، میخائیل بتوینیک و اسمیسلوف را داشت.
لیلینتال از یهودیان مجارستانی بود که در مسکو به دنیا آمد اما در مجارستان بزرگ شد. او در ۱۶ سالگی شطرنج را یادگرفت و تا پیش از آن به گفته خودش حتی مهره‌های شطرنج را هم نمی‌شناخت.
لیلینتال ۳ بار در سال‌های ۱۹۳۳ فولکرستون (با ۷ برد ۶ مساوی ۰ باخت به عنوان بازیکن ذخیره مدال طلای فردی بازیکن ذخیره)، ۱۹۳۵ ورشو (با ۱۱ برد ۸ مساوی ۰ باخت بر روی میز دوم، مدال طلای فردی میز دوم) و ۱۹۳۷ استکهلم (با ۹ برد ۶ مساوی ۲ باخت بر روی میز اول، مدال نقره تیمی و نفر چهارم میز اول) برای تیم ملی شطرنج مجارستان در المپیاد شطرنج بازی کرد.
نخستین موفقیت بزرگ او در تورنمت شطرنج هاستینگز در ۱۹۳۵ به دست آمد. او در این مسابقات به‌طور مشترک با کاپابلانکا اول شد و توانست در ۲۶ حرکت و با یک قربانی وزیر کاپابلانکا را شکست دهد. موفقیتی که با پوشش گسترده‌ای در رسانه‌ها روبه‌رو و موجب شد تا او به تورنمنت بین‌المللی شطرنج مسکو دعوت شود، اما در این مسابقات نتیجه ضعیفی به دست آورد. او دلیل نتایج ضعیف خود در این مسابقات را که فلور، بتوینیک، لاسکر و کاپابلانکا در چهار جای اول قرار گرفتند، علاقه‌مندی به "الگا آلکساندروا" یکی از تماشاگران مسابقات و آشنایی با او می‌داند، زنی که از آن زمان تاکنون با او زندگی می‌کند.
لیلینتال پس از ازدواج با الگا در مسکو ماندگار شد و تابعیت شوروی را در ۱۹۳۹ به دست آورد، پس از آن ۸ بار به مرحله نهایی قهرمانی شطرنج شوروی راه یافت و بهترین نتیجه او در قهرمانی شطرنج شوروی ۱۹۴۰ به دست آمد که به‌طور مشترک با بوندارفسکی و بالاتر از کرس، میخائیل بتوینیک، اسمیسلوف و بولسلافسکی نفر اول مسابقات شد.
لیلینتال در دهه ۱۹۵۰ مربی تیگران پتروسیان قهرمان آینده جهان (۱۹۶۳ تا ۱۹۶۹) و از دوستان نزدیک واسیلی اسمیسلوف و مشاور او در مسابقات قهرمانی جهان اسمیسلوف - بتوینیک بود.
لیلینتال در ۱۹۶۵ از مسابقات رسمی کناره گرفت و در ۱۹۷۶ به مجارستان بازگشت. او از آن زمان تا پایان عمر در آپارتمانی در بوداپست زندگی می‌کرد و تابستان‌ها را هم در شبه جزیره کریمه می‌گذراند و در دهه نهم خود نیز به‌طور فعال در دنیای شطرنج فعالیت می‌کرد.
لیلینتال - کاپابلانکا، ۱۹۳۵ هاستینگز که یکی از معروفترین مسابقات شطرنج است. (دفاع نیمزو هندی)
1.d4 Nf6 2.c4 e6 3.Nc3 Bb4 4.a3 Bxc3+ 5.bxc3 b6 6.f3 d5 7.Bg5 h6 8.Bh4 Ba6 9.e4 Bxc4 10.Bxc4 dxc4 11.Qa4+ Qd7 12.Qxc4 Qc6 13.Qd3 Nbd7 14.Ne2 Rd8 15.O-O a5 16.Qc2 Qc4 17.f4 Rc8 18.f5 e5 19.dxe5 Qxe4 20.exf6 Qxc2 21.fxg7 Rg8 22.Nd4 Qe4 23.Rae1 Nc5 24.Rxe4+ Nxe4 25.Re1 Rxg7 26.Rxe4+ Kd7 1-0
نرم‌تنان کِرمی یا بی‌لاکه‌ها احتمالاً یک آرایۀ پیراتباری و نام رده‌ای از نرم‌تنان کوچک ژرفزی دریایی است. است. این دسته از نرم‌تنان دریاییِ آب‌های عمیق، کوچک و منحصراً کف‌زی هستند و در همهٔ اقیانوس‌های جهان یافت می‌شوند.MolluscaBase eds. (2021). MolluscaBase. Aplacophora. Accessed through: World Register of Marine Species at: http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=411 on 2021-04-13
بی‌لاکه‌ها نرم‌تنانی استوانه‌ای‌شکل و بدون صدف هستند که در همهٔ اقیانوس‌های جهان زندگی می‌کنند. این رده ۲۸ خانواده و ۳۲۰ گونه دارد. جانوران این رده بسیار کوچک و کرم‌مانند هستند و درازای آن‌ها از ۵ سانتیمتر بیشتر نمی‌شود. اما برخی گونه‌ها به طول ۳۰ سانتیمتر نیز می‌رسند. زیستگاه آن‌ها معمولاً آب‌های ژرف‌تر از ۲۰ متر است.
همه اشکال نوین شناخته‌شده، بدون پوسته هستند: تنها برخی از اشکال نخستین منقرض‌شده کفه دارند. این گروه شامل دو تبارشاخه شیارشکمان و سپرپایان است که بین آنها ۲۸ خانواده و حدود ۳۲۰ گونه وجود دارد. نرم‌تنان کرمی به‌طور سنتی نیای دیگر رده‌های نرم‌تنان به شمار می‌رود. با این حال، رابطه بین دو گروه نرم‌تنان کرمی و دیگر رده‌های نرم‌تنان و یکدیگر هنوز مشخص نیست.
خودکارسازی اداری (اتوماسیون اداری) مجموعه‌ای از روش‌های کاری و نرم‌افزار و سخت‌افزار رایانه است که برای ذخیره و بازیابی و مبادله اسناد و اطلاعات اداری به کار گرفته می شود. مهندس اتوماسیون Automation engineering رشته دانشگاهی مرتبط است.
بسیاری از تکنولوژی‌های جدید بر پایه این جمله به وجود آمده‌اند «انسان فکر کند، ماشین کار کند». با وجود گذشت سال‌ها از پیاده‌سازی انواع سیستم‌های مکانیزه مالی و صنعتی در سازمان‌ها و موسسات اقتصادی، امور اداری و دفتری و گردش اسناد مالی اغلب این موسسات به طریقه سنتی انجام می‌گیرد. سرعت پایین، افزایش بوروکراسی، وابسته شدن سیستم به افراد و نیز عدم هماهنگی این روش با سیستم‌های مکانیزه سبب افزایش قابل ملاحظه خطاهای انسانی و کاهش بهره‌وری در سازمان‌ها شده‌است.
نتیجه اهداف، اندیشه‌ها و اقدامات انجام شده در هر سازمان به صورت اسناد و مدارک نگهداری می‌شود. این اسناد که با صرف وقت و هزینه‌های زیاد فراهم می‌آیند، حاوی اطلاعات و تجربیات گرانبهایی است که در دستیابی به اهداف سازمان نقش مهمی داشته و یکی از ابزارهای مهم مدیریت در تهیه برنامه‌ها و تصمیم گیری‌های استراتژیک محسوب می‌گردد.
حجم کارها و اهمیت اطلاعات در کلیه سازمان‌ها و شرکت‌ها با وجود استفاده از پرسنل متعدد شاهد رشدی روزافزون است. برنامه‌ریزی، سازماندهی، کنترل و نظارت بر عملکرد فعالیت‌های درون سازمانی یکی از مهم‌ترین معیارها و پیش نیازها در توسعه و کاربرد فناوری اطلاعات در سازمان‌های امروزی محسوب می‌شوند. تحقیقات گروه WFMC (تحقیقات انجمن مدیریت جریان کار - ۲۰۰۶) نشان می‌دهد سازمان‌ها و شرکت‌های سنتی در محصولات و خدمات خود عملاً تنها از ۳۰٪ زمان فرایندها ارزش افزوده دریافت می‌کنند و از ۷۰٪ زمان باقی‌مانده غیر از اتلاف وقت و هزینه چیزی عایدشان نمی‌شود. این آمار حتی در شرکت‌ها و بنگاه‌های اقتصادی موفق که گردش کاری سنتی را دنبال می‌کنند بصورتی واضح تر نمود پیدا می‌کند.
اجزای متنوع خودکارسازی اداری به بخش‌های گوناگون فرایندهای اداری پرداخته و طیف وسیعی از دستگاه‌های مورد کاربرد در این حوزه (ازجمله اسکنر، فکس، تلفن، ایمیل، موبایل و ...) در شبکه‌ای رایانه‌ای توان مبادله اسناد و اطلاعات را دارند.
برخی بخش‌های رایج سیستم‌های خودکارسازی اداری به شرح زیر است:
۱- درگاه سازمانی
۲- کارتابل پرسنل
۳- تقویم و برنامه‌ریزی روزانه
۴- سیستم روابط عمومی
۵- بایگانی و آرشیو اسناد
۶- موتور جستجوی اسناد تحت وب
۷- مدیریت فرایندهای کسب و کار
۸- موتور گردش کار
۹- طراح گردش کار
۱۰- مدیریت صورتجلسه
۱۱- مدیریت دبیرخانه
۱۲- ارجاع الکترونیکی
۱۳- کتابخانه الکترونیک
۱۴- سیستم کنترل رفت‌وآمد اشخاص
۱۵- پردازش تصویر - تشخیص حرکت توسط دوربین مدار بسته
۱۶- تلفن گویا
۱۷- اطلاع‌رسانی گویا
۱۸- داشبوردهای دیجیتال مدیریت استراتژیک سازمان
۱۹- مدیریت ارسال و دریافت پیام کوتاه
۲۰- مدیریت ارسال و دریافت پیام چند رسانه‌ای
۲۱- مدیریت ارسال و دریافت فکس
۲۲- مدیریت ارسال و دریافت ایمیل
۲۳- دفترچه یادداشت روزانه
۲۴- گفتگو و تبادل پیغام
۲۵- مدیریت زمان‌بندی گزارش‌ها
۲۶- مدیریت و امنیت ۶ لایه
۲۷- گزارش ساز پویا
۲۸- تحلیل داده‌ها در کسب و کار هوشمند
۲۹- فرم ساز پویا
۳۰- دسترسی از راه دور به سیستم - تحت وب
دشت ناز منطقه‌ای در ۲۹ کیلومتری شمال شرق ساری است. پیش از انقلاب اسلامی ایران، این منطقه که بخشی از زمین‌های ماترک رضاشاه بود، توسط عبدالرضا پهلوی گسترش یافت و در آن فرودگاه ساری، کشاورزی مکانیزه و پناهگاه حیات وحش احداث شد.
فرودگاه دشت ناز ساری به عنوان یک فرودگاه بین‌المللی در ساری شناخته می‌شود.
این منطقه حدود ۵۵ هکتار وسعت دارد و مرکز اصلی تکثیر در اسارت زیرگونهٔ در آستانهٔ انقراض گوزن زرد ایرانی است.سیمای میراث فرهنگی مازندران. شهربانو وفایی. سازمان میراث فرهنگی کشور. ۱۳۸۱ تهران(ISBN 964-7483-19-8)
پناهگاه دشت ناز در فضایی از جنگل‌های جلگه‌ای در سال ۱۳۴۶ تحت حفاظت قرار گرفت و در سال ۱۳۵۴ به عنوان پناهگاه حیات وحش نامیده شد.
در این پناهگاه، ضمن حفاظت و نگهداری گوزن زرد ایرانی که تعلیف آن‌ها به طور دستی انجام می‌پذیرد، همه‌ساله تعدادی از گوزن‌های تولیدشده را به زیستگاه‌های اصلی، یعنی حواشی رودخانهٔ دز و کارون منتقل می‌کنند. تعدادی از گوزن‌های این پناهگاه به جزیره اشک در دریاچه ارومیه نیز انتقال داده شده‌اند.
پناهگاه حیات وحش دشت ناز برای علاقمندان به‌طبیعت و حیات وحش منطقه‌ای جذاب و دیدنی است و گردشگران، با گرفتن مجوز از سازمان حفاظت محیط زیست، می‌توانند از این منطقه دیدن نمایند و از تماشای گوزن زرد، قرقاول و کبوتر جنگلی لذت ببرند. همچنین پیرامون این پناهگاه حصارکشی شده‌است و گوزن‌ها را می‌توان از پشت حصارهای سیمی نگاه کرد.
این منطقه کوهستانی و پوشیده از جنگل‌های هیرکانی می‌باشد و از منحصر به‌فردترین اکوسیستم‌های طبیعی کشور برخوردار است و همچنین وجود بیش از۴۴۷ گونه گیاهی از جمله ممرز، راش، توسکا، انجیلی و لیلکی، بیان‌کننده این مطلب است. گونه‌های گیاهی غالب درخت آزاد و بلوط می‌باشد و همچنین دارای توسعهٔ گردشگری است.
گونه‌های مهم جانوری این منطقه شامل گوزن زرد، مرال، شوکا، گربه جنگلی و قرقاول است.
فشار ناشی از نگهداری و تکثیر گوزن زرد در بیش از پنج دهه و تخریب پوشش جنگلی و عدم رویش و جایگزینی درختچه‌های جدید مهم‌ترین عوامل تأثیرگذار و مخرب بر پناهگاه دشت ناز می‌باشند.
لامبدا (بزرگ: Λ، کوچک: λ;، لاندا یا لامبدا) یازدهمین حرف الفبای یونانی است. در دستگاه شمارش یونانی مقدار ۳۰ را دارد. حرف همسنگ آن در زبان انگلیسی L و در زبان سیریلیک ال (Л, л) است.
لامبدا، اولین بار در سال ۱۹۷۰ به عنوان نمادی از حقوق همجنسگرایان استفاده شد.
رنه ویویانی (زاده ۱۸۶۳–۱۹۲۵) سیاست‌مدار فرانسوی بود.
او در جمهوری سوم فرانسه نماینده مجلس، وزیر، نخست‌وزیر، سناتور، و روزنامه‌نگار بود و حزب جمهوری‌خواه سوسیالیست فرانسه را بنیان‌گذاری کرد.
آن ماری لوئیز دورلئان دِ مونپانسیه مشهور به مادموازل بزرگ (۱۶۲۷–۱۶۹۳) زنی از اشراف فرانسوی و برادر زاده لوئی سیزدهم بود که در ماجرای فروند The Fronde (۱۶۴۸–۱۶۵۳) از اشراف یاغی طرفداری کرد و توپ‌های باستیل را به روی شاه آتش کرد..
عنوان دوشیزه اعظم عنوان رسمی بوده است که در آن زمان به دختر برادر پادشاه میدادند.
پانته‌زیله به معنی "سوگواری توسط مردم"، در اسطوره‌های یونانی، دختر آرس و اوتررا و خواهر هیپولیتا، آنتیوپ و ملانیپه، یکی از ملکه‌های آمازون‌ها بود که در جنگ تروآ بعد از مرگ هکتور همراه مردم تروآ علیه یونانیان جنگید. آشیل عاشق او شده بود و به دست او نیز کشته شد.. آشیل هنگامی که با خواهر خود هیپولیتا در حال شکار بودند، به طور اتفاقی پانته زیله را کشت. این واقعه به شدت آشیل را اندوهگین کرد به طوری که فقط آرزوی مرگ می‌کرد. هنگامی که پانته زیله توسط آشیل کشته شد، چشمهای او توسط Thersites در آورده شده و آشیل به تلافی این عمل او را کشت. سپس پسر عموی Thersites برای انتقام جسد پانته زیله را بر پشت ارابه بست و کشید و سپس به رودخانه انداخت. آشیل پس از این جسد پانته ژیله را از آب گرفت و او را دفن کرد. نقل است که پس از آن آشیل با جسد پانته ژیله عشقبازی میکند به طوری که پانته ژیله پس از مرگ، فرزندی از آشیل به دنیا می |آوردپانته‌زیله theoi project - بازبینی در ۱ مه ۲۰۱۳
موسیقی پاپ فارسی، موسیقی پاپی است که خاستگاه آن، ایران است.
موسیقی پاپ ایرانی، در سدهٔ ۱۹ میلادی و در دوران پادشاهی قاجاریان زاده شد، و پس از نوآوری پدیدهٔ رادیو، گسترش یافت.ضرغامی، محمد. "Pop Music in Iran" . Iran Chamber Society. سال ۲۰۰۳ (میلادی).
بازار موسیقی ایران، پیش از دههٔ ۵۰ میلادی، در دست خوانندگان موسیقی کلاسیک ایرانی بود.صبا، صادق. "Obituary: Vigen Derderian" . گاردین. ۲۶ نوامبر ۲۰۰۳ (میلادی). احمد عاشورپور که به پدر موسیقی پاپ ایرانی مشهور بود، خواننده ترانه‌های فولکلور گیلکی و فارسی باترانه‌هایی همچون نوروز، سازونقاره، جوما بازار می‌باشد. موسیقی پاپ ایرانی با روی‌کارآمدن و درخشش هنرمندانی مانند ویگن، که سلطان جاز ایران شناخته می‌شد، و به‌کارگیری سازها و شیوه‌های موسیقی غربی، دگرگون شد.آرمبروست، والتر. "Mass Mediations: New Approaches to Popular Culture in the Middle East and Beyond" . انتشارات دانشگاه کالیفرنیا. سال ۲۰۰۰ (میلادی). ۷۰. ویگن، نخستین کسی بود که گیتار را در موسیقی ایرانی نواخت، و نخستین ترانهٔ او، «مهتاب»، سرآغاز یک دگرش در موسیقی ایرانی بود.
احمد عاشورپور، دلکش، عهدیه، عماد رام، هایده، مهستی، حمیرا، معین، ابی، ویگن، گوگوش، عارف، ستار، حبیب، داریوش، شاهرخ، فرهاد، فریدون فروغی، کوروش یغمایی، افشین مقدم، رامش، مرجان، شهرام شب‌پره، شهبال شب‌پره، فتانه و لیلا فروهر
برخی از چهره‌های ماندگار موسیقی پاپ ایران هستند. بابک بیات، اسفندیار منفردزاده، انوشیروان روحانی، جهانبخش پازوکی، حسن شماعی‌زاده، سیاوش قمیشی، آندرانیک، اریک، لقمان ادهمی، صادق نوجوکی، فرید زلاند، واروژان، منوچهر چشم‌آذر، ناصر چشم‌آذر، و محمد حیدری، از آهنگسازان این دوران بودند. همچنین، اردلان سرفراز، ایرج جنتی عطایی، شهیار قنبری و… از ترانه‌سرایان نسل نوی این دوران بودند.
پس از انقلاب ۱۳۵۷، از بسیاری از زمینه‌های هنری جلوگیری شد، و بسیاری از هنرمندان ناچار شدند به رها کردن پیشهٔ خود یا دنبال کردن آن در بیرون از کشور. تا پیش از انقلاب ۱۳۵۷، هارمونی‌های به‌کار رفته در موسیقی پاپ ایران، بر پایهٔ ردیف موسیقی کلاسیک ایرانی بودند. با کنار رفتن بسیاری از آهنگسازان، موسیقی پاپ ایرانی دچار یک دگرگونی شد.
موسیقی پاپ در ایران، در دههٔ نخست جمهوری اسلامی، سراسر ناپدید شد، ولی پس از جنگ هشت‌ساله با عراق، با رویکردی جدا سر از موسیقی ایرانی برون‌مرزی، دوباره پدیدار شد. علیرضا افتخاری، بیژن خاوری، پرویز طاهری، حسن همایونفال، حمید غلامعلی، عباس بهادری، مهدی سپهر، و مهرداد کاظمی، مسعود فردمنش، سرژیک ،جلال همتی، سیاوش شمس، سندی، منصور، سعید محمدی، شهرام کاشانی، امید از چهره‌هایی بودند که در «دوران سازندگی» روی‌کار آمدند.
موسیقی پاپ، در «دورهٔ اصلاحات»، با گشایش در سیاست‌های فرهنگی و هنری، پا به دوره‌ای دیگر گذاشت. در دههٔ نود میلادی، برای پیشی گرفتن از موسیقی ایرانی برون‌مرزی، سرپرستان زمینهٔ موسیقی برآن شدند که کارهایی همسو با چارچوب قانونی خود تولید کنند. محمدعلی معلم دامغانی و فریدون شهبازیان، در صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران، انجمنی را برای بررسی بازگشت و پیشرفت موسیقی پاپ برپا کردند. محمد اصفهانی، خشایار اعتمادی، سعید شهروز، شادمهر عقیلی، و گروه آریان، از نخستین کسانی بودند که پروانهٔ کار پیدا کردند. حسین زمان، علیرضا عصار، قاسم افشار، امیر کریمی، مانی رهنما، و ناصر عبداللهی، از دیگر خوانندگان پاپ این دوره بودند. برخی از کارهای آنان، در تلویزیون نیز پخش شد. این کارها، گرچه هواداران و دنبال‌کنندگان گسترده‌ای داشتند، ولی از دید برخی از منتقدان، هم در زمینهٔ تکنیک و هم درونمایه، ناخوش‌آیند بودند. فریدون شهبازیان نیز کناره‌گیری کرد و به منتقدان موسیقی پاپ رایج در ایران پیوست و همچنین رضا صادقی در این دوران یکی از خواننده‌های زیرزمینی بوده‌است.
در سال ۱۳۷۷، برای نخستین بار پس از انقلاب ۱۳۵۷، جشنوارهٔ موسیقی پاپ برگزار شد. پس از آن، خوانندگان پاپ جوان‌تر، این جریان را پیش بردند. به دنبال گسترش فناوری‌های نوین و دسترسی همگانی به اینترنت، گروه‌ها و خوانندگان زیرزمینی موسیقی پاپ نیز آغاز به کار کردند.
پس از دههٔ ۷۰، چهره‌هایی چون محسن یگانه، احسان خواجه امیری، بابک جهانبخش، امین رستمی، محمد علیزاده، علی عبدالمالکی، بنیامین بهادری، بهنام صفوی، علی لهراسبی، محسن چاوشی، رضا صادقی، حمید حامی، فرزاد فرزین، شاهکار بینش‌پژوه، حمید عسکری، مهدی یراحی، گروه سون، گروه رستاک، سیروان خسروی، مجید خراطها، فریدون آسرایی، مازیار فلاحی، حامد هاکان، روی‌کار آمدند. همچنین در این دوره خوانندگانی بیرون از مرز فعالیت می‌کردند که بسیار کارهای آنها مورد توجه قرار گرفت مانند شادمهر عقیلی، منصور، فرشید امین، شهیاد، سعید شایسته، شهرام کاشانی، شهرام صولتی و…. همچنین امیر تتلو، آرمین تو ای‌اف‌ام، رضایا و حسین تهی نیز از خوانندگان پاپ زیرزمینی آن دوره هستند.
مرتضی پاشایی، امیرعباس گلاب، علیرضا طلیسچی، مهدی احمدوند، سامان جلیلی، زانیار خسروی، امید حاجیلی، محسن ابراهیم‌زاده، بهنام بانی، گروه پازل، حامد همایون، حمید هیراد، ساسی، سینا شعبانخانی، شهرام شکوهی، ماکان بند، هوروش بند، شهاب مظفری، مهدی جهانی، آرون افشار، فرزاد فرخ، مسیح و آرش، علی یاسینی، اشوان، میثم ابراهیمی، مسعود صادقلو، گرشا رضایی، رضا بهرام، یوسف زمانی، بابک مافی، ایوان بند و مهراد جم نیز پس از دههٔ ۸۰ روی‌کار آمدند.
سارا فیلمی به کارگردانی و تهیه کنندگی داریوش مهرجویی محصول سال ۱۳۷۱ است. داستان این فیلم از نمایش‌نامه "خانه عروسک" اثر هنریک ایبسن الهام گرفته شده‌است. فیلم "سارا" در کارنامه سینمایی مهرجویی جزو یکی از بهترین و مهم‌ترین کارهایش به‌شمار می‌آید و از نقطه نظری دیگر در کنار عناوینی همچون "بانو"، "پری" و "لیلا"، یکی از بارزترین فیلم‌های او در خصوص زنان است.
حسام برای درمان بیماری‌اش مجبور است به خارج از کشور سفر کند. سارا همسر او مخارج سفر او را تأمین می‌کند، اما می‌گوید که این پول را از محل ارثیه پدرش به دست آورده‌است. حسام بهبودی می‌یابد سارا پنهان از چشم شوهرش با کار سخت و مداوم خیاطی سعی می‌کند بدهی‌های خود را پرداخت کند. گشتاسب مردی که به سارا کمک مالی کرده‌است متهم به جعل اسناد شده‌است و موقعیت شغلی او در بانک دچار مخاطره می‌شود و از سارا می‌خواهد از طریق اعمال نفوذ حسام که حالا رئیس بانک شده‌است در شغلش ابقاء شود. سارا خود نیز می‌داند که امضای پدرش در اسناد جعل شده چون خود او امضای پدرش را جعل کرده‌است. وقتی حسام پی به واقعیت امر می‌برد، در جریان یک نزاع لفظی می‌گوید که او را لایق زندگی و معاشرت با خود و فرزندانش نمی‌داند. سارا آزرده از بیرحمی شوهرش در قبال رنجی که خاطرش متحمل شده ناگزیر خانه او را ترک می‌کند.
امانوئل گری «امی» رسوم (زاده ۱۲ سپتامبر ۱۹۸۶) هنرپیشه و خواننده-ترانه‌پرداز آمریکایی است. رسوم بیشتر برای بازی در نقش "فیونا گلکر " در مجموعه تلویزیونی درام کمدی "بی‌شرم" از شبکه شوتایم شناخته می‌شود. رسوم به مدت ۹ سال در این سریال ایفای نقش کرد و بعد از ۹ فصل از آن جدا شد.
رسوم فعالیت خود را از سال ۲۰۰۰ و با بازی در فیلم "سانگ کچر" آغاز کرد. سال ۲۰۰۱، وی در فیلم "راپسودی آمریکایی" بازی کرد. حضور در فیلم تحسین شده "رودخانه میستیک"، نام رسوم را بیشتر از قبل بر روی زبان انداخت و باعث شد تا در هالیوود شناخته شود. سال ۲۰۰۴، سال خوبی برای رسوم بود. ابتدا در فیلم علمی–تخیلی "روزی پس از فردا" ظاهر شد. این فیلم با فروش بیش از ۵۰۰ میلیون دلار، ششمین فیلم سال ۲۰۰۴ شناخته شد. "روزی پس از فردا" همچنین پرفروش‌ترین فیلم کارنامه رسوم می‌باشد. بازی رسوم در نقش "کریستین دائه" در فیلم موزیکال "شبح اپرا" با تحسین منتقدان همراه شد.
بعد از فیلم "شبح اپرا"، رسوم برای مدتی از سینما دور بود و سپس با بازی در فیلم پوزئیدون و دراگون‌بال اوولوشن به پرده نقره ای بازگشت. موجودات زیبا، قبل از اینکه ناپدید شوم و فیلم دنباله‌دار از جمله آثاری هستند که رسوم در بین سال‌های ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۴ در آن‌ها ایفای نقش کرد.
به عنوان خواننده، رسوم اولین آلبوم خود با عنوان درون بیرون را در سال ۲۰۰۷ منتشر کرد.Billboard Magazine رسوم در همین سال و به مناسبت ایام کریسمس یک آلبوم چندآهنگه نیز منتشر کرد. در سال ۲۰۱۳، رسوم آلبوم دوم خود با نام "سفر عاطفی" را منتشر کرد که به نسبت آلبوم اولش با نظرهای مثبت بیشتری همراه بود.
رسوم در سال ۲۰۱۵، با فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان مصری-آمریکایی، سم اسماعیل نامزد کرد. این دو در ماه مه ۲۰۱۷ با یکدیگر ازدواج کردند.
رسوم، تنها فرزند شریل در شهر نیویورک، ایالت نیویورک به دنیا آمد. فرزند یک عکاس شرکتی و یک بانکدار. خانواده او یهودی هستند. Retrieved on 2008-05-01. او از نزدیکان ورا ونگ می‌باشد، کسی که به واسطه ازدواج مادرش، با او مرتبط است. والدین او هنگامی که مادرش حامله بود از یکدیگر جدا شدند. او توسط مادرش پرورش یافت و پدرش را فقط دو بار دید. ترانه او به نام «بیش از این» از آلبومش به نام «درون بیرون» بر اساس همین تجربه می‌باشد.
فهرست برخی از فیلم‌هایی که امی رسوم در آنها به ایفای نقش پرداخته‌است:
خانه عروسک فیلمی سینمایی است به کارگردانی پاتریک گارلند در سال ۱۹۷۳ در بریتانیا. این فیلم بر اساس نمایشنامه خانه عروسک، اثر مشهور هنریک ایبسن ساخته شده‌است. این فیلم نامزد جایزه بافتای سال ۱۹۷۴ در بخش‌های بهترین طراحی لباس و بازیگر نقش مکمل مرد شد.
فرید بغلانی قاتل سریالی معروف به قاتل دوچرخه سوار در «بهمنشیر» آبادان و خرمشهر بود.
این جنایتکار ۴۰ ساله که در ۲۶ شهریور سال ۱۳۸۷ هجری شمسی دستگیر شد، به قتل ۱۵ زن و یک پسر بچه اعتراف کرد و گفت: «به خاطر کینه‌ای که از زن‌ها در دل داشتم تصمیم گرفتم برای انتقام، آنها را به قتل برسانم. به همین خاطر از اواخر سال ۸۳ قتل‌ها را آغاز کرده و با مشاهده زنان تنها آنها را با ضربه‌ای سنگین به قتل می‌رساندم.»
فرید بغلانی در سال ۱۳۴۷ در آبادان به دنیا آمد. اطلاعات کمی در مورد تربیت او وجود دارد، به غیر از این واقعیت که او توسط مادر و پدربزرگ بزرگ شده‌است. به گفته فرید، او معتقد بود که مادرش در واقع در چند سال اول زندگی‌اش دختر عموی او بوده و حتی پس از اطلاع از این حقیقت، روابط آنها تیره شده‌است، زیرا او اغلب فرید را مورد آزار و اذیت قرار می‌داد. در نتیجه، او به پدربزرگش وابسته شد که در آن منطقه به دلیل حمله و ضرب و شتم زنان در خیابان‌ها بدنام بود، ویژگی ای که تأثیر زیادی بر نوه او گذاشت.
بغلانی وقتی بالغ شد ازدواج کرد و صاحب چهار فرزند شد و شغل کارگری و باغبانی برای خانواده‌های ثروتمند آبادان پیدا کرد. با گذشت سالها، انگیزه‌های زن ستیزانه او افزایش یافت و در نهایت منجر به دو محکومیت برای حمله شد: یکی در سال ۱۳۷۳، که به خاطر آن یک سال زندان بود، و دیگری در سال ۱۳۷۷، که به خاطر آن چهار سال محکوم شد. بغلانی در حین گذراندن دوران محکومیت خود تصمیم گرفت که پس از آزادی به قتل قربانیان خود به عنوان تلافی برای انداختن او به زندان اقدام کند.
مدتی کوتاه پس از آزادی در سال ۱۳۸۲، بغلانی به شغل قبلی خود بازگشت، اما هنگامی که کار را ترک کرد، سوار دوچرخه خود شد و در نخلستان‌ها به جستجوی قربانیان پرداخت. وی پس از دستگیری در مجموع به ۱۶ قتل اعتراف کرد که دو قتل در خرمشهر و بقیه در آبادان بود. قتل‌ها به شرح زیر بود:
اواخر سال ۱۳۸۳: قتل دختر جوانی به نام نور پورعلی در نخلستانی در نزدیکی خرمشهر. بغلانی پس از این قتل از شهر گریخت، اما پس از چند ماه، بار دیگر هوس کشتن کرد.
۲۲ شهریور ۱۳۸۴: بغلانی هنگام عبور از کنار رودخانه اروند ، دختر ۱۰ ساله ای را دید که به تنهایی راه می‌رفت. بر او سوار شد و با میله آهنی بر سرش زد و او را کشت. وقتی قصد فرار داشت، دید که حسین پسر عموی ۱۰ ساله دختر متوجه او شده‌است. سپس پسر جوان را نیز کشت و سپس هر دو کودک را در یک تپه شنی دفن کرد.
۱۵ آبان ۱۳۸۴: بغلانی دختر ۱۳ ساله ای به نام خدیجه مقدم را کشت. پس از این قتل، او تصمیم گرفت که تا با حمله به قربانیانش از پشت آسانتر آنها را به قتل برساند.
آذر تا دی ۱۳۸۴: بغلانی پس از دیدن لامیه سواری ۲۸ ساله در حال قدم زدن در کنار کانال بهمنشیر، از دوچرخه خود پیاده شد، به او رسید و او را با میله آهنی تا حد مرگ کتک زد. پس از کشتن او، جسد را در تپه‌های شنی مجاور دفن کرد.
۲۹ بهمن ۱۳۸۵: زنی که فقط نام کوچک او «مهین» شناسایی شد، در نزدیکی نخلستانی در آبادان کشته شد. بغلانی از پشت به او نزدیک شده بود و با میله آهنی به سرش زده بود.
بهمن تا تیر ۱۳۸۵: قتل فاطمه ناصری ۱۲ ساله در خرمشهر. جزئیاتی در مورد این جنایت ارائه نشده‌است.
۲۵ تیر ۱۳۸۵: حوالی ساعت ۱۰:۳۰ صبح، بغلانی مریم حدادی ۱۱ ساله را در حال بازی پشت بیمارستان تغلانی آبادان دید. او از دوچرخه خود پیاده شد، به سمت دختر رفت و با میله آهنی به پای دختر زد و سپس به سر او ضربه مهلکی زد. سپس دستبندها و جواهرات دختر را دزدید و جسد او را در کنار جاده انداخت.
۲۹ مرداد ۱۳۸۵: قتل سیه عاطفه پورمحمود ۹ ساله در آبادان. جزئیاتی در مورد این جنایت ارائه نشده‌است.
مرداد تا آبان ۱۳۸۵: بغلانی در حین گشت و گذار در اطراف آبادان با دوچرخه خود با نرگس خلفی ۹ ساله مواجه شد که در حین دوچرخه سواری با چوب به وی ضربه زد. پس از آنکه دختر بر زمین افتاد، به سوی او برخاست و جمجمه او را با میله آهنی له کرد.
آذر ماه ۱۳۸۵: بغلانی در حین تعقیب نخلستان‌های نزدیک آبادان، زنی ۴۰ ساله به نام ندیمه معرژ را تا حد مرگ مورد ضرب و شتم قرار داد.
۱۵ فروردین ۱۳۸۶: قتل آمنه شفیعی ۴۵ ساله. جزئیاتی در مورد این جنایت ارائه نشده‌است.