moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
دائرةالمعارف علوم فلسفی اثری نظام‌مند از هگل است که بخش اول آن، نسخه مختصر کتاب علم منطق، بخش دوم آن، فلسفه طبیعت و بخش سوم فلسفه روح یا فلسفه ذهن است.
مسیر انحرافی یک سریال تلویزیونی کمدی ایرانی به کارگردانی بهرنگ توفیقی نویسنده فیلمنامه بر عهده زامیاد سعدوندیان و محصول پاییز و تابستان ۱۳۹۰ است. نمایش سریال از ۱۹ فروردین ۱۳۹۱ به مدت ۱۵ قسمت در شبکه سوم سیما به نمایش درآمد. صحنه‌های فیلمبرداری سریال در پارک جنگلی خجیر واقع در انتهای اتوبان شهید بابایی و فرودگاه مهرآباد فیلمبرداری شده‌است. این سریال در قالب یک فیلم تلویزیونی نیز به نمایش درآمده است. تیتراژ این سریال با صدای سینا حجازی بود
دانشمندی که در یک جزیره ساکن است، قصد دارد با فرود آوردن یک هواپیما که حامل تعدادی از نخبه‌های ایرانی است در یک جزیره دورافتاده، با انجام آزمایشهای مختلف بر روی این افراد به اهداف خود دست بیابد؛ ولی به اشتباه هواپیمای مسیر ایران به آفریقای جنوبی را شناسایی می‌کند و با اختلال در سیستم ناوبری هواپیما، باعث فرود اضطراری هواپیما در جزیره می‌شود. حال مسافران هواپیما یک اجتماع کوچک را در جزیره تشکیل داده‌اند که قصد دارند به هر ترتیب از جزیره رهایی بیابند. اما دانشمند ناشناس که گمان می‌کند این افراد همان نخبه‌های علمی ایران هستند می‌کوشد …
گیتا یکی از استان‌های تازه تأسیس کشور تانزانیا است که از بخش‌هایی از استان‌های موانزا و شینیانگا تشکیل شده‌است.
این استان در مارس سال 2012 به وجود آمد
کمیسیونر منطقه‌ای این استان آقای ماگالولا سعیدی ماگالولا است.
شهرستان‌های تابع
بسم الله خان محمدی (زاده ۱۹۶۱ ولایت پنجشیر)، یکی از سیاستمداران تاجیک‌تبار و وزیر دفاع پیشین افغانستان بود. او از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۱۰ فرمانده کل ستاد ارتش افغانستان و از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۲ وزیر امور داخله افغانستان بود. او از فرماندهان احمدشاه مسعود بوده است و از چهره‌های مطرح ضد طالبان می‌باشد.
بسم‌الله محمدی، در سال ۱۳۴۰ خورشیدی (۱۹۶۱ میلادی)، در درهٔ پنجشیر به‌دنیا آمد. پس از ۱۴ سال آموزش، با دریافت درجهٔ فوق دیپلم از مدرسهٔ عالی امام ابوحنیفهٔ کابل فارغ شد. سپس، تحصیلات نظامی را در سال ۱۳۷۴ در دانشکدهٔ حربی کابل، به پایان رسانید. او که نزد مردم پنجشیر به‌نام آمرصاحب بسم‌الله خان مشهور است، از یاران دوران جهاد احمدشاه مسعود (قهرمان ملی افغانستان) بود. به‌روایت آگاهان، مسعود او را بسیار دوست می‌داشت و به او توجه و عنایت ویژه داشت که به گفتهٔ محمدسلیم صائب، گه‌گاهی غبطهٔ دوستان و حسادت خودبینان را سبب می‌شد. در زمان حکومت مجاهدین، در سال ۱۳۷۴ به‌عنوان فرمانده لشکر چهل پیاده، در سال ۱۳۷۹ به‌عنوان فرمانده عمومی گارد ملی گماشته شد.
پس از فروپاشی امارت اسلامی طالبان، محمدی در سال ۱۳۸۱، به‌سمت رئیس ستاد مشترک ارتش (لوی درستیز) منسوب شد و حدود ۹ سال، در بخش‌های مختلف این وزارت، مشغول به‌کار بود. محمدی، در اوایل ۱۳۸۹، توانست از مجلس نمایندگان (ولسی‌جرگه) افغانستان، به‌عنوان وزیر امور داخله، رای اعتماد بگیرد. اما در اواسط ماه اسد (مرداد) ۱۳۹۱، وی و سترجنرال عبدالرحیم وردک، وزیر دفاع ملی، از طرف مجلس افغانستان سلب صلاحیت شد.
با این حال، پس از سه هفته، بسم‌الله محمدی از سوی رئیس‌جمهور حامد کرزی به‌عنوان نامزد وزیر وزارت دفاع معرفی شد و از طرف مجلس افغانستان با بدست آوردن ۱۲۴ رای به صفت وزیر دفاع ملی افغانستان تعیین شد.
مدال‌های زیر برای قدردانی از تلاش‌ها و شجاعت‌های ستر جنرال بسم‌الله خان محمدی، از سوی اردوی ملی افغانستان به وی تقدیم گردیده استMohammadi, Gen. Bismillah Khan Muhammadi Bismellah:
ویلیام فیلیپ سیروس آتشکده (زادهٔ ۲۳ فروردین ۱۳۷۱) بازیکن فوتبال اهل سوئد است که در یوتبری متولد شده‌ است و این بازیکن پدری ایرانی دارد. او سابقهٔ بازی در تیم ملی فوتبال زیر ۱۹ سال سوئد را نیز در کارنامه دارد.
سوشیانس صفری یک دروازبان بوشهر است که در تیم های بایرن مونیخ-دفاع
هیدکی سنا (زاده ۱۷ ژانویهٔ ۱۹۶۸)، یک داروشناس و رمان‌نویس علمی تخیلی / ترسناک ژاپنی. سنا هنگامی که اولین رمان خود با نام پارازیت ایو که برنده جایزه نیز شد، را نوشت از دانشگاه توهوکو فارغ‌التحصیل شد. این رمان توسط اسکوئر تبدیل به یک فیلم و بازی رایانه‌ای نقش‌آفرینی شد. سنا در حال حاضر در سندای ژاپن زندگی می‌کند و در آنجا دربارهٔ میکروبیولوژی و سبک‌های مختلف سخنرانی می‌کند. سنا نام تخلصی اوست و نام اصلی آن سوزوکی است.زندگینامه هیدکی سنا - وب‌گاه آمازون
چگالنده یا کُندانسوریا "رادیات" وسیله یا واحدی است که وظیفه خنک کردن سیال، و بیشتر تبدیل بخار به مایع را بر عهده دارد. از چگالنده در نیروگاه‌ها برای خنک‌کردن سیال در فرایند تولید برق استفاده می‌شود. همچنین در تأسیسات پالایشگاهی و تهویه مطبوع ساختمانی نیز از مبردهای صنعتی استفاده می‌شود.Incropera, Frank P. and David P. Dewitt: Fundamentals of Heat Transfer, Wiley, New York 1981. کندانسورها انواع مختلفی دارند و در صنایع مختلف کاربردی هستند یکی از انواع پر کاربرد آن‌ها گونه هواخنک است در صنایع تبریدی (سرمایشی) استفاده می‌شود.
کندانسورها از نظر کارکرد و قرارگیری در دستگاه‌های مختلف، می‌توانند بسیار متفاوت باشند، اما برای آنان می‌توان سه دسته کلی در نظر گرفت:
۱-کندانسورهای هوایی یا هواخنک
۲-کندانسورهای آبی یا آب‌خنک
۳-کندانسورهای تبخیری
پرلایت نوعی سنگ آتشفشانی با ترکیب اسیدی تا حد واسط است که در محیط آب یا مرطوب تشکیل می‌شود. پرلیت دارای بافت شیشه‌ای است و به سبب همراه داشتن آب، اشکال کروی در آن ایجاد شده‌است. میزان آب همراه با پرلیت در حدود ۲ تا ۵ درصد است.
میزان مصرف پرلایت در آمریکا در سال ۲۰۱۰:Perlite, USGS Mineral Commodity Summaries 2011
بهای پرلایت خام از سال ۲۰۰۱:
پرلایت را معمولا به همراه خاک برگ، کوکوپیت، پیت ماس، و دیگر افزودنی های خاک مخلوط کرده و در پرورش گیاه های آپارتمانی استفاده می کنند. علت آن هم خاصیت زهکش بودن پرلایت می باشد و موجب رسیدن هوا به ریشه گیاه می شود. پرلایت همچنین در کشت های هیدروپونیک و پرورش گل های زینتی مثل آنتوریوم استفاده می شود.
یورش به کلانتری ۱۳ عنوان فیلمی آمریکایی اکشن و تریلر به نویسندگی و کارگردانی جان کارپنتر می‌باشد. داستان فیلم برداشتی آزاد از دو فیلم شب مردگان زنده ساخته جرج. ای رومر و ریو براوو ساخته هوارد هاکس است. موسیقی این فیلم را خود جان کارپنتر ساخته‌است.
در یک تیراندازی که ازسویِ نیرویِ شهربانی شلیک می‌شود، شماری از یک گروهِ تبهکار، کشته می‌شوند. هم‌زمان که در رادیو، دربارەیِ خشونتِ افزایندەی گروه‌هایِ جوانان و از دست داده شدنِ شماری از جنگ‌افزارهایِ خودکار، گزارش داده می‌شود، چند تن از سرکرده‌هایِ گروه‌هایِ تبهکار، باهم دیدار می‌کنند که در آن، "جنگ‌سالاران / Warlords" آیینِ خونین "چولو / Cholo" را برگزار می‌کنند که به معنیِ یورشِ انتقام‌جویانه است.
کلانتریِ ٩، بخشِ ١٣ در (اَندِرسُن / Anderson)، که یک شهرکنارِ ناآراسته‌یِ شهرِ (لُس آنجِلِس) است، با بسته شدن روبه‌رو شده. آن اداره، کارمندانِ کم‌تری دارد که پاسبان (چِینی / Chaney) و کارمندانِ ساده‌ (لِی / Leigh) و (جولی / Julie) در آنجا هستند. این شامگاه، نخستین نوبتِ کاریِ ستوان (بیشوپ / Bishop) نیز است.
در نزدیکیِ کلانتری، یک گروهِ جوانان، از یک بستنی‌فروش دستبرد می‌زنند که سرکرده‌یِ گروه، بستنی‌فروش و دخترکی را می‌کُشد. پدرِ آن دختر که از خشم، از خود بی‌خود شده، هفت‌تیرِ فروشنده‌یِ کُشته‌شده را بر می‌دارد و گروه را دنبال می‌کند که سرانجام، به فردی که دخترش را کُشته بود، شلیک می‌کند. مرد می‌گریزد و وابستگانِ گروه او را دنبال می‌کنند که در پایانِ دنبال و گریز، مرد می‌تواند خود را به کلانتری ۹ برساند و رهایی یابد، ولی به‌خاطرِ ناتوانی و شوک‌زدگی، تواناییِ بیانِ آن رخداد را ندارد.
در این زمان، یک خودروِ جابه‌جاییِ زندانیان، به دلیلِ بیمار بودن و نیازِ آنیِ پزشکیِ یکی از زندانی‌ها، به آن کلانتری می‌رود. هنگامی که زندانی‌ها را به بندهایِ بازداشتگاه می‌برند، سرپرستِ جابه‌جاییِ زندانیان، (ستارکِر / Starker) به پزشک زنگ می‌زند. این گفت‌گویِ تلفنی، ناگهان، بریده می‌شود. پس از چندی، آشکار می‌شود که همه‌یِ سیم‌هایِ تلفن، بریده شده‌اند و آن کلانتری با این که در یک خیابان تااندازه‌ای پر از خانه، جای دارد، پیوندش با دنیای بیرون، گسسته شده. (ستارکِر) برآن می‌شود در جست‌وجویِ پاسگاهِ دیگری باشد. هنگامِ رهسپار شدن از پاسگاه، به اتوبوس تیراندازی می‌شود که (ستارکِر) و پاسبانانِ دیگرِ اتوبوس، کشته می‌شوند. (وِلس / Wells)، و (ناپُلِئون ویلسُن / Napoleon Wilson) که یک تبهکارِ دادباخته به مرگ است، از بارانِ گلوله می‌گریزند و به درونِ پاسگاه برمی‌گردند که ستوان (بیشوپ) آنها را به بندهایِ خود برمی‌گرداند. از آنجایی که تیراندازان، جنگ‌افزارهایِ بدونِ صدا به‌کار می‌برند، هیچ‌کسی از آن رویداد، آگاه نیست.
بازماندگانِ درونِ پاسگاه با پیامی در شکل پرچم، آگاه می‌شوند که گروه‌ها خواهانِ انتقام از آن مردی هستند که یکی از سرکرده‌هایِ آنها را کشته، و نیز، باکی از هیچ‌چیز ندارند. با نگرش به کم‌تر بودنِ بازماندگان از گروه‌هایِ دشمنِ خود، و سازوبرگی که رو به پایان است، ستوان (بیشوپ) برآن می‌شود، هردو زندانیان، (وِلس) و (ویلسُن) را از بندهایشان آزاد و تفنگ‌دار کند که تا زمانِ رسیدنِ نیرویِ پشتیبانی، با کمکِ آنها، از یورش‌بران پیشگیری کند. در یک تیراندازیِ دیگر، یکی از گروه‌ها که در پِی گرفتنِ پاسگاه است، ناکام می‌ماند و (جولی) نیز کشته می‌شود.
(وِلس) می‌کوشد که با هم‌سوییِ دیگر گرفتارشده‌ها، از راهِ پساب‌راه، از پاسگاه بگریزد و با خودرویی که در آن نزدیکی، پارک شده، از آنجا دور بشود و کمک خبر کند. اگرچه او می‌تواند سوارِ خودرو بشود، ولی یکی از یورش‌برانی که در سندلیِ پشت، پنهان شده، به او شلیک می‌کند.
با سخت شدنِ یورش‌هایِ گروه تبهکار در درازایِ شب، بازماندگان به زیرزمینِ پاسگاه می‌روند که در آنجا، (بیشوپ) پیروز می‌شود، با واپسین سه گلوله‌، کپسولِ گاز را در زمان رخنه کردن گروه تبهکار، منفجر کند. پس از اندکی، نیرویِ کمکی می‌رسد و (بیشوپ) (وِلسون) را واگذار می‌کند.
داستانِ فیلم
کلانتریِ ٩، بخشِ ١٣ در (اَندِرسُن / Anderson)، که یک شهرکنارِ ناآراسته‌یِ شهرِ (لُس آنجِلِس) است، با بسته شدن روبه‌رو شده. آن اداره، کارمندانِ کم‌تری دارد که پاسبان (چِینی) و کارمندانِ ساده‌ (لِی) و (جولی) در آنجا هستند. این شامگاه، نخستین نوبتِ کاریِ ستوان (بیشوپ / Bishop) نیز است.
در این زمان، یک خودروِ جابه‌جاییِ زندانیان، به دلیلِ بیمار بودن و نیازِ آنیِ پزشکیِ یکی از زندانی‌ها، به آن کلانتری می‌رود. هنگامی که زندانی‌ها را به بندهایِ بازداشتگاه می‌برند، سرپرستِ جابه‌جاییِ زندانیان، (ستارکِر / Starker) به پزشک زنگ می‌زند. این گفت‌گویِ تلفنی، ناگهان، بریده می‌شود. پس از چندی، آشکار می‌شود که همه‌یِ سیم‌هایِ تلفن، بریده شده‌اند و آن کلانتری با این که در یک خیابان تااندازه‌ای پر از خانه، جای دارد، پیوندش با دنیای بیرون، گسسته شده. (ستارکِر) برآن می‌شود در جست‌وجویِ پاسگاهِ دیگری باشد. هنگامِ رهسپار شدن از پاسگاه، به اتوبوس تیراندازی می‌شود که (ستارکِر) و پاسبانانِ دیگرِ اتوبوس، کشته می‌شوند. (وِلس)، و (ناپُلِئون ویلسُن) که یک تبهکارِ دادباخته به مرگ است، از بارانِ گلوله می‌گریزند و به درونِ پاسگاه برمی‌گردند که ستوان (بیشوپ) آنها را به بندهایِ خود برمی‌گرداند. از آنجایی که تیراندازان، جنگ‌افزارهایِ بدونِ صدا به‌کار می‌برند، هیچ‌کسی از آن رویداد، آگاه نیست.
برادران گنکور ، ادمون دو گنکور (۱۸۲۲–۱۸۹۶) و ژول دو گنکور (۱۸۳۰–۱۸۷۰) دو نویسندهٔ فرانسوی در سبک ناتورالیسم بودند. معمولاً برادران گنکور را، پیش از امیل زولا، بنیان‌گذار ناتورالیسم ادبی می‌دانند. این دو برادر تمامی آثارشان را با مشارکت یکدیگر تألیف کردند و در تمام دوران حیاتشان از یکدیگر جدا نشدند.
بعد از درگذشت ژول، ادمون رمان‌های متعدد منتشر کرد. فرهنگستان گنکور هم بنا بر وصیت ژول و بعد از درگذشتش پایه‌گذاری شد.
برادران گنکور از عالم تاریخ به جهان رمان آمدند؛ بنابراین طبیعی است که برای ابداع رمان‌های خود، روش‌های تاریخ را از نو در پیش گیرند و برای گردآوردن اسناد و مدارک صحیح و دقیق، برای تألیفی که در آن پیوند حوادث گویا مقام درجه دوم دارد، کوشیده‌اند. زیرا اگر «تاریخ رمانی است که اتفاق افتاده‌است، رمان تاریخی است که ممکن است اتفاق افتاده باشد» و اگر «تاریخ‌نگاران، روایت کنندگان زمان گذشته‌اند، رمان‌نگاران روایت‌کنندگان زمان حاضرند».
مشارکت کنندگان ویکی‌پدیا، برادران گنکور
<link rel="mw:PageProp/Category" href=". /رده:منتقدان_ادبی_اهل_فرانسه"/>
<link rel="mw:PageProp/Category" href=". /رده:نویسندگان_اهل_پاریس"/>
<link rel="mw:PageProp/Category" href=". /رده:نویسندگان_مرد_اهل_فرانسه"/>
آزادراه ۱ یا آزادراه قزوین-رشت آزادراهی است که شمال ایران واقع شده‌است و شهرهای قزوین و رشت را به همدیگر متصل می‌نماید. این آزادراه بخشی از بزرگراه شمال ایران است که در نزدیکی آزادراه قزوین-زنجان شمال-جنوب ایران پایان می‌یابد. این آزادراه همچنین بخشی از کریدور شمال-جنوب ایران است.
این آزادراه در بعدازظهر ۲۴ اسفند ۸۸ با حضور محمود احمدی‌نژاد رئیس جمهور وقت ایران رسماً اما نیمه کاره افتتاح شد. آزادراه رشت-قزوین اولین آزادراهی است که از کوه‌های البرز می‌گذرد و باهدف تقویت محور تهران-رشت-انزلی-آستارا که جزئی از مسیر کریدور شمال-جنوب بوده و یکی از مهم‌ترین محورهای ارتباطی کشور محسوب می‌شود، احداث شده‌است.
به دنبال سفر سید علی خامنه‌ای در سال ۱۳۸۰ به استان گیلان و به دستور وی عملیات اجرایی این پروژه آغاز شده بود.آزادراه قزوین-رشت افتتاح شد "(خبرگزاری فارس)"
این آزادراه به دلیل نیمه‌کاره بودن در مسیر ۱۱ کیلومتری حدفاصل شهرهای رودبار و منجیل متوقف است و از آزادراه خارج و به جاده ۴۹ (جاده قدیم) وارد می‌شود مشکلات بسیاری در تردد خودروها ایجاد می‌کند و سبب ترافیک سنگین خودروها در این حدفاصل است.آزاد راه قزوین - رشت همچنان قربانی می‌گیرد "(تین نیوز)"باقیمانده این آزادراه، که به آزادراه منجیل-رودبار معروف است، در دست احداث است و احتمالا ابان یا اسفند سال ۱۴۰۲ افتتاح میشود.
کلنگ عملیات اجرایی ۱۱ کیلومتر آزاد راه رشت - قزوین با اعتبار ۳۱۰ میلیارد تومان طی مراسمی دو سال پس از افتتاح رسمی آزادراه با حضور رئیس‌جمهور در ۱۵ اسفند ۱۳۹۰ به زمین زده شد. این ۱۱ کیلومتر از روی رودخانه سفیدرود عبور می‌کند که ۱۰ تونل به طول ۱۲ کیلومتر به صورت رفت و برگشت، دو پل رودخانه‌ای از سفیدرود به طول یک و نیم کیلومتر، شش پل دره‌ای ۱۰۰ متری، پل‌های معمولی با دهانه‌های ۲۰ متری و با ۳۱۰ میلیارد تومان اعتبار اولیه در مدت ۳۶ ماه ساخته می‌شود.کلنگ عملیات اجرایی 11 کیلومتر آزاد راه رشت - قزوین به زمین زده شد "(خبرگزاری مهر)"
پس از گذشت پنج سال از افتتاح و وعده‌های عملی نشده دربارهٔ این آزادراه و شیوه‌های اجرایی ۱۱ کیلومتر باقی‌مانده این طرح عنوان شد شرکت ساخت و توسعه زیربناهای حمل‌ونقل کشور پتانسیل‌های فنی و اجرایی لازم برای اتمام این طرح را دارد و در صورت تأمین اعتبار لازم و جذب سرمایه‌گذار در اولین فرصت و با تمام نیرو عملیات اجرایی این ۱۱ کیلومتر را آغاز خواهد کرد. در شهریور ۱۳۹۴ استاندار گیلان با اعلام ۱۴ کیلومتری بودن این قسمت مجدد وعده تکمیل آزادراه با یک‌هزار و ۲۰۰ میلیارد تومان اعتبار را اعلام کرد.
این آزادراه ۱۰ تونل به طول ۵/۵ کیلومتر، ۳۰ پل بزرگ و ۴۴۰ پل کوچک دارد و طول آن ۱۲۷ کیلومتر است.
ورود کامیونت، کامیون و تریلر به این محور ممنوع است و این خودروها از جاده ۴۹ (جاده ترانزیت) تردد می‌کنند و صرفاً تردد خودروهای سواری، وانت، مینی‌بوس و اتوبوس در این آزادراه امکان‌پذیر است که از این جهت امنیت تردد خودروها افزایش پیدا می‌کنند.
افتتاح این آزادراه که ۴۰۰ میلیارد تومان هزینه در بر داشته حدود ۴۵ دقیقه در زمان مسافران صرفه‌جویی می‌شود.
فقط در حوالی جاده جدید قزوین به قدیم رشت و عوارضی رشت روشنایی وجود دارد و خودروها در بقیه مسیر باید با ترس و دلهره از این آزاد راه در شب عبور کنند.
آزادراه رشت-قزوین افتتاح شد خبرگزاری فارس
مدرسه موشها بخشی از یک جُنگ بود، یک جُنگ ۱۱–۱۰ قسمتی که در سال ۱۳۶۰ پخش می‌شد و قرار بود بچه‌ها را تشویق کند که مدرسه بروند. این برنامه عروسکی را مرضیه برومند کارگردانی و از عروسک‌گردانان و صداپیشگانی نظیر ایرج طهماسب، حمید جبلی و فاطمه معتمدآریا استفاده کرد.
گروه کودک شبکه ۱، طرح ساخت این بخش را به مرضیه برومند سفارش داد. البته آن موش‌ها با موش‌های نسخه نهائی خیلی فرق داشتند، خیلی بی‌رنگ‌ورو بودند و غیر از "کُپُل" و "عینکی" بقیه شخصیت‌ها شکل نگرفته بودند.
صوفیا محمودی، شعرِ "می‌رم مدرسه. جیبام پره فندق و پسته" را سرود و محمد رضا علیقلی موسیقی را تنظیم کرد. بیشتر متن سریال مدرسه موش‌ها را احمد بهبهانی نوشت.
شاعر شعر «ک مثل کپل…» که برای تیتراژ سریال مدرسهٔ موش‌ها استفاده می‌شد سیدابوالقاسم حسینی ژرفا، یکی از آخوندهای شیعه، است.
به علت استقبال زیاد مردم سری دوم مدرسه موش‌ها در ۱۰۴ قسمت ساخته و به نمایش گذاشته شد و آخرین قسمت آن در سال ۶۳ جمعه ظهرها به نمایش گذاشته شد. سال ۶۳ در دوره اوج سریال مدرسه موش‌ها، "شهر موشها" ساخته شد و در سال ۱۳۶۴ به نمایش گذاشته شد.
مرضیه برومند دربارهٔ حواشی "شهر موش‌ها" گفت:
سروکله زدن با مسئولین تلویزیون بسیار طاقت‌فرسا بود. آنها دائماً متن‌ها را می‌خواندند و سعی می‌کردند به زور نکات غیراخلاقی و غیرآموزشی از درون متن‌ها کشف کنند. به هر حرکت بامزهٔ موش‌ها، ایراد می‌گرفتند. از نظر آنها اطلاق صفاتی مثل «دم‌دراز» و «گوش‌دراز» یا «کپل» به بچه موش‌ها، کاری نادرست وِ غیراخلاقی بود. بچه‌ها نباید خوراکی‌ها را از دست یکدیگر قاپ می‌زدند، نباید توی کلاس شلوغ می‌کردند، چون از نظر آنها بدآموزی داشت! هنگام ضبط برنامه هم پشت صحنه داستانی بود. دائماً یکی پشت پاراوان ایستاده بود و یواشکی سرک می‌کشید که مبادا عروسک‌گردان‌ها موقع تمرین یا ضبط، بدن‌هایشان خدایی نکرده با هم تماس پیدا کند.
راونیر یا (راونیچ، راونیز)، مرکز ولایت ارغیان ربع نیشابور خراسان بزرگ؛ در منابع مختلف آن را راونیر ذکر کرده‌اند و به عنوان قصبه یا شهر مرکزی این ولایت، یاد شده‌است. مرکز ناحیه ارغیان طبق متون تاریخی تا حمله مغولان قصبه راونیز بوده‌است.یاقوت الحموی، معجم البلدان، جلد ١، ص ١٥٣، ترجمه فارسی، جلد ١، ص ١٩٢. دانشوران بسیاری از این ولایت برخاسته‌اند که در منابع مختلف تاریخی و رجالی، از آنها یاد شده‌است. ولایت ارغیان را در جغرافیای امروز، به بخش بام و صفی‌آباد شهرستان اسفراین استان خراسان رضوی ایران و حدی از نواحی پیرامون آن، مطابقت داده‌اند.
ارغیان؛ از ولایت‌های ربع نیشابور خراسان؛ نام این ولایت در معجم‌البلدان یاقوت حموی، الانساب سمعانی و اللباب ابن اثیر به صورت أَرْغِیان آمده‌است. همچنین نام این ولایت، در منابع مربوط به دوره تاریخی پس از قرن هشتم هجری، همراه با نام نقاط دیگر این ناحیه، همچون «بام و ارغیان»، «جهان و ارغیان» و «جهان ارغیان» به چشم می‌خورد.
عبدالغافر فارسی در کتاب «السیاق» اسفنج، بان و راونیر نام می‌برد که از قرای ارغیان‌اند.طاهری، 1385، ص 12
ابوسعد سمعانی (۶۱۶–۵۶۲ هـ) می‌نویسد: سمعانی، 1382، ج 1، ص 167-168
شمس‌الدین دمشقی در کتاب «نخبه الدهر فی عجائب البر و البحر» آورده‌است: «از شهرهای نیشابور، شهرستان را می‌توان نام برد که از بناهای عبدالله پسر طاهر است … دیگر سرزمین‌های با خزر بالین و غیان است که سرزمین غیان را چنان‌که سمعانی گفته‌است ارغیان نیز می‌خوانند، همه این سرزمینها بسیار پرفایده و حاصلخیزند» (دمشقی، ۱۳۵۶، ص ۳۵۰)
یاقوت حموی در کتابش معجم البلدان می‌نویسد:حموی ،1380، ج1، ص 153البغدادی، 1373، ص 286. حال باتوجه به گزارش‌هایی که به صورت پراکنده از لابلای منابع مختلف جمع‌آوری گشت، می‌توان چنین استنباط کرد که ارغیان تا حمله مغول یکی از ولایت‌های معروف که تابع نیشابور بوده و از لحاظ موقعیت در جنوب قوچان قرارداشته و حدود ۷۱ قریه را شامل می‌شده‌است. از این تعداد روستای ذکرشده مهم‌ترین روستاهای آن که به دلیل داشتن مشاهیر و رجال شهرت عام داشته‌اند؛ بان، اسفنج و راونیر می‌باشد و قصبه ارغیان طبق گفته مورخین راونیر(راونیج یا راونیز) نام داشته‌است و این ولایت کاملاً از جاجرم و اسفراین جدا بوده‌است.
در (قرون هفتم و هشتم ه‍.ق) از آنجا که ولایت ارغیان همزمان با حملات ویرانگر مغول یکی از توابع نیشابور محسوب می‌شده، می‌توان چنین پنداشت که ارغیان هم از آماج تاخت و تازهای مغولان بی نصیب نبوده، چرا که نیشابور از جمله شهرهایی بوده که تخریبات بسیاری را متحمل شده‌است.
در (قرون هشتم تا دهم ه‍.ق) در حدود سال (۷۸۲ هـ) زمانی که تیمور به اسفراین حمله می‌کند پس از تخریب شهر در هنگام بازگشت به سمرقند برای نیرو گرفتن چهارپایان در مرغزارهای ولایت جهان و ارغیان چند روزی توقف می‌کند و در همین زمان حاکمان این ولایت را از بین می‌برد.نطنزی، 1373، ص 240
در سال ۸۲۳ هـ بایسنقر بهادرخان در روز چهارشنبه، بیست و سوم رمضان از نیشابور حرکت کرده به پنج گرد نزول آمده و پنجشنبه به اندلان و جمعه به حدود جهان ارغیان و شنبه به قریه رونیز و یکشنبه به قاسمی و دوشنبه به کروژده و سه‌شنبه به بحر آباد و زیارت شیخ الاسلام سعدالمله و الدین محمدالحموی دریافته و روز چهارشنبه، سلخ رمضان به قریه خداشاه جوین نزول آمد.خافی ،1386، ج 3، ص 1092
در (قرون یازدهم و دوازدهم ه‍.ق) دوره صفویه در نام ولایت جهان و ارغیان یک تغییر اندکی صورت می‌گیرد و آن حذف «و» می‌باشد و به صورت ولایت جهان ارغیان یاد می‌شود ولی از لحاظ سیاسی این ولایت نیز مانند شهر اسفراین محل تاخت تاز ازبک‌ها قرار می‌گیرد و صدمات جبران‌ناپذیری
می‌بیند.
کلنل ادوارد ییت در سال ۱۸۹۷ که خود به منطقه اسفراین سفر کرده و عیناً منطقه را مشاهده کرده در سفرنامه خود خراسان و سیستان راجع به ارغیان می‌نویسد:
تمام ناحیه بام و صفی‌آباد در اشغال ترکهای بغایری بود که شمار آن‌ها به ۱۳۰۰ خانوار می‌رسید. اینان دو تیره بودند، تیره ای که جزء بام محسوب می‌شدند ۸۰۰ خانوار و تیره ای که بخش صفی‌آباد بودند که شمار آن‌ها ۵۰۰ خانوار بود… طبق نظر صنیع الدوله بغایریها تیره ای از ترکان گرایلی هستند که توسط هلاکوخان از قراقوم به خراسان آورده شدند. تمام آنچه را که ما توانستیم در مورد کلمه ارغیان دریابیم این بود که، این نام به شهری در پای کوه‌های واقع در سه چهار مایلی بام اطلاق می‌شده‌است. گای لسترنج در کتاب سرزمین‌های خلافت شرقی در مورد راونیرو بان که از قریه‌های ارغیان می‌باشد، وی همچنین از سبنج یا اسبنج که هنوز در جنوب باختری جاجرم سر راه بسطام باقی است نیز اسم برده‌است» اسپونر ((spooner هم مقاله ای در مجله ایران تحت عنوان: (ARGHIYAN The area of Jajarm in western Khurasan) نوشته که به گفته خودش به دلیل اینکه ارغیان در منابع نویسندگان قبل از مغول یاد شده ولی بعد از زمان رشیدالدین وزیر غازان خان نامی از ارغیان دیده نمی‌شود و همچنین نویسنده نام دیگری پیدا نکرده که به منطقه جاجرم اطلاق شود از این نام برای مقاله استفاده کرده‌است.
دهخدا: ارغیان. [اِ] (اِخ) نام ناحیه ای به نیشابور. گویند دارای هفتادویک قریه بوده و کرسی و قصبه آن رادنیز باشد و گروهی از اهل علم و ادب بدآنجا منسوبند.http://www.loghatnaameh.org/dehkhodaworddetail-0f72275b1e7749dc9a9c14c9deba2dab-fa.html
بالفتح، ثم السکون، وکسر الغین المعجمه، ویاء، وألف، ونون: کوره من نواحی نیسابور، قیل إنها تشتمل علی إحدی وسبعین قریه، قصبتها الرّوانیر، ینسب إلیها جماعه من أهل العلم والأدب، منهم: الحاکم أبو الفتح سهل بن أحمد بن علیّ الأرغیانی، توفی فی مستهل المحرم سنه ۴۹۹، وغیره.
[ا غ] با غین نقطه دار. خوره ای از نیشابور است که گویند هفتاد و یک دیه در آنست، مرکز آنجا «روانیر» است. گروهی دانشمند بدانجا منسوبند مانند حاکم ابوالفتح سهل پسر احمد پسر علی ارغیانی. در آغاز محرم ۴۹۹ درگذشت، و جز او
۱- ابن رسته اصفهانی، احمد بن عمر، الاعق النفیسه، ترجمه حسین قره چانلو، چاپ اول، تهران، انتشارات امیرکبیر: ۱۳۶۵
۲-ابن رسته اصفهانی، احمد بن عمر، الاعق النفیسه، (۱۳۶۵)، ترجمه حسین قره چانلو، چاپ اول، تهران، انتشارات امیر کبیر.
۳-اعتماد السلطنه، محمد حسن خان، (۱۳۶۸)، مراة البلدان، به تصحیح عبدالحسین نوائی و میر هاشم محدث، چاپ اول، انتشارات دانشگاه تهران.
۴-آقا ملایی، ایرج، (۱۳۸۹)، تاریخ مشاهیر خراسان شمالی، مشهد، نشر مرندیز.
۵-بارتولد، و، (۱۳۰۸)، تذکره جفرافیای تاریخی ایران، ترجمه حمزه سردادور، تهران، چاپ اتحادیه.
۶-بلازری، احمد بن یحیی، (۱۳۶۴)، فتوح البلدان، ترجمه آذرتاش آذرنوش، چاپ دوم، تهران،انتشارات سروش.
۷-بناکتی، فخرالدین ابو سلیمان، (۱۳۴۸)، تاریخ بناکتی، ترجمه جعفر شعار، چاپ اول، تهران، سلسله انتشارات انجمن آثار ملی.
۸-پیرنیا، حسن، (۱۳۴۴)، ایران باستان، جلد۱، تهران، نشر ابن سینا.
۹-ترابی طباطبایی، سید جمال، سعید سلیمانی، (۱۳۸۶)، سکه‌های گورکانی و سور شارژها، چاپ اول، آذربایجان، انتشارات مهد آزاد
۱۰-توحدی، کلیم‌الله، (۱۳۷۴)، اسفراین: دیروز و امروز، مشهد، انتشارات واقفی.
۱۱-ثعالبی نیشابوری، عبد الملک بن محمد بن اسماعیل، (۱۳۶۸)، تاریخ نیشابور، پاره نخست ایران باستان، ترجمه محمد فضائلی، تهران، نشر نقره.
۱۲-جابانی، محمد، (۱۳۶۷)، کوه شاجهان، مجله آینده، سال چهاردهم، شماره ۹–۱۲، آذر تا اسفند ، انتشارات نشر کند، ص۵۴۸–۵۵۲.
۱۳-جوینی، عطا ملک، (۱۳۲۹ ق / ۱۹۱۱ م)، تاریخ جهان‌گشای، جلد اول، به تصحیح محمد قزوینی، لیدن، بریل.
۱۴-جیهانی، ابوالقاسم بن احمد، اشکال العالم، (۱۳۶۸)، ترجمه علی بن عبد السلام کاتب، چاپ اول، تهران، انتشارات امیر کبیر.
۱۵-حموی بغدادی، یاقوت، (۱۳۸۰)، معجم البلدان، ترجمه علینقی منزوی، ج۱، بخش نخست، چاپ اول، تهران، سازمان میراث فرهنگی.
۱۶-خوافی، فصیحی، (۱۳۸۶)، مجمل فصیحی، ج۳، تصحیح و تحقیق محسن ناحی نصرآبادی، چاپ اول، تهران، انتشارات اساطیر.
۱۷-الزمجی الاسفزاری، (۱۳۸۰)، معین الدین محمد، روضات الجنات فی اوصاف مدینة هرات، مقدمه و حواشی به سعی و اهتمام محمد اسحاق، دانشگاه کلکته.
۱۸-سمعانی، عبدالکریم بن محمدبن منصور التمیمی، (۱۳۸۲)، الا نساب، ج ۱، تصحیح وتعلیق عبدالرحمن بن یحیی المعلمی الیمانی، تحت مراقبة الدکتور محمد عبدالمعید خان، الطبعطة الاولی، بمطبعة دائرة المعارف العثمانیة حیدر آباد دکن الهند، ه‍.ق/۱۹۶۲ م.
۱۹-شهاب الدین عبدالله خوافی حافظ ابرو، (۱۳۷۰)، جغرافیای خراسان در تاریخ حافظ ابرو، تصحیح و تعلیق غلامرضا ورهام، چاپ اول، نشر اطلاعات.
۲۰-طاهری، علی اصغر، (۱۳۸۵)، جهان ارغیان تا بام و صفی‌آباد، چاپ اول، تهران، انتشارات ایران جوان.
۲۱- قزوینی، میرزا محمد طاهر، (۱۳۲۹)، تاریخ جهان آرای عباسی، اراک، نشر داوری.
۲۲-لسترنج، گای، (۱۳۸۶)، جغرافیای تاریخی سرزمین-های خلافت شرقی، ترجمه محمود عرفان، تهران، انتشارات علمی فرهنگی.
۲۳-مارکوارت، یوزف، (۱۳۷۳)، ایرانشهر (بر مبنای جغرافیای موسی خورنی)، ترجمه مریم میر احمدی، چاپ اول، تهران، انتشارات اطلاعات.
۲۴-منجم، ملاجلال، (۱۳۶۶)، تاریخ عباسی یا روزنامه ملاجلال، بکوشش سیف‌الله وحیدنیا، چاپ اول، بی جا.
۲۵-میرخواند، محمد بن خاوند شاه بلخی، (۱۳۳۹)، روضة الصفا، جلد ۸، چاپ اول، تهران، انتشارات کتاب فروشی مرکزی.
۲۶-میرنیا، سید علی، (۱۳۶۹)، پژوهشی در شناخت ایل‌ها و طایفه‌های عشایری خراسان، چاپ اول، مشهد، مؤسسه انتشاراتی و آموزشی نسل.
۲۷-نسوی، محمد بن خرندی زیدری، (۱۳۴۴)، سیره جلالدین منکبرنی، سیرت جلالدین منیکبرنی، تصحیح مجتبی مینوی، تهران، انتشارات علمی.
۲۸-نطنزی، محمود بن هدایت الله افوشنه ای، (۱۳۷۳)، نقاوة الاثار، تهران، انتشارات علمی و فرهنگی.
۲۹-نیشابوری، الحاکم، (۱۳۳۹)، تاریخ نیشابوری، به سعی و کوشش بهمن کریمی، چاپ اول، تهران، نشر کتابخانه ابن سینا.
۳۰-نیک گفتار، احمد، (۱۳۹۰)، محمد حسن بهنامفر، جغرافیای تاریخی ارغیان، مجله پژوهش‌های تاریخی، شماره ۲، دانشگاه تهران.
۳۱-نیک گفتار، احمد، (۱۳۸۷)، بررسی باستان شناختی پهنه فرهنگی شهر اسفراین، پایان‌نامه کارشناسی ارشد، (دانشگاه تهران).
۳۲-نیک گفتار، احمد، (۱۳۸۷)، جغرافیای تاریخی ارغیان، چاپ اول، مشهد، انتشارات کیهان اندیشه.
۳۳- نیک گفتار، احمد، (۱۳۸۶)، گزارش ثبتی نوروز تپه، آرشیو واحد پژوهشی سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری خراسان شمالی، ص ۶–۹.
۳۴-نیک گفتار، احمد، (۱۳۸۷)، گزارش ثبتی محوطه باستانی سنگو، آرشیو واحد پژوهشی سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری خراسان شمالی، ص ۶–۹.
۳۵- وحدتی، علی اکبر، (۱۳۸۹)، پژوهش‌های باستان شناختی در شهر بلقیس (اسفراین کهن)، انتشارات سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری
خراسان شمالی، چاپ اول.
۳۶-وحدتی، علی اکبر، (۱۳۸۷)، منتشر نشده، گزارش بررسی باستان شناختی در شهرستان اسفراین- خراسان شمالی، جلد ۳، پاییز، سازمان میراث فرهنگی و
گردشگری خراسان شمالی.
۳۷-یعقوبی، احمد ابن ابی یعقوب، (۱۳۴۳)، معجم البلدان، ترجمه محمد ابراهیم آیتی، تهران، بنگاه ترجمه و نشر کتاب.
۳۸-ییت، کلنل چارلزادوارد، (۱۳۶۵)، سفرنامه سیستان و خراسان، ترجمه قدرت‌الله روشنی زعفرانلو – مهرداد رهبری، چاپ اول ، انتشارات یزدان.
39- sponer, brian, ARGHIYAN The area of Jajarm in western Khurasan, IranIII, vol II, ,۱۹۶۵
40- Sykes ,p.m. , Geographical journal, vol .37, no.1. (jan. , ۱۹۱۱),
در سامانه‌های قدرت الکتریکی، اضافه‌جریان به وضعیتی گفته می‌شود که در آن جریانی بیش از انتظار از یک رسانا عبور می‌کند، که به تولید گرمای بیش از حد می‌انجامد و خطر آتش‌سوزی و خسارت به تجهیزات را در پی دارد. برخی از دلایل اضافه‌جریان عبارتند از اتصال کوتاه، افزایش بیش از اندازهٔ بار (اضافه‌بار) و طراحی نادرست. فیوزها، مدارشکن‌ها، محدودکننده‌های جریان از سازوکارهای حفاظتی رایج برای مهار خطرهای اضافه‌جریان هستند.
کتاب اسناد نام خلیج فارس، میراثی کهن و جاودان توسط دکتر محمد عجم استاد دانشگاه، نگارش و با نظارت اساتید: پیروز مجتهدزاده و محمدحسن گنجی در سال ۱۳۸۸ به زیر چاپ رفته‌است. کاندیدای کتاب فصل و کاندیدای کتاب برتر اولین مسابقه تحت عنوان نیم قرن کتاب‌های خلیج فارس (۱۳۹۰) شناخته شد.دبیرخانه نخستین جایزه ملی خلیج فارس اسامی آثار راه‌یافته به مرحله نهایی داوری‌هارا منتشر کرد
به گزارش خبرگزاری کتاب ایران و برابر اعلام دبیرخانه نخستین جایزه ملی خلیج فارس (۱۷ فروردین ۱۳۹۰): کتاب‌های «خلیج و نقش استراتژیک تنگه هرمز» نوشته محمدرضا حافظ نیا، «کتاب اسناد نام خلیج ، میراثی کهن و جاودان» نوشته محمد عجم،
کتاب «خلیج؛ کشورها و مرزها» نوشته پیروز مجتهدزاده، به مرحله نهایی داوری‌ها راه یافته‌اند
در این مسابقه، داوران به بررسی حدود ۸۰۰ عنوان تألیف و ترجمه در چهار گروه تاریخ، جغرافیا، شعر و داستان و پایان‌نامه پرداخته‌اند که از این میان ۲۵۰ عنوان پایان‌نامه بوده‌اند.دکترپیروز مجتهدزاده خبرگزاری کتاب سوم اردیبهشت 1390
این کتاب در واقع جلد دوم کتاب «خلیج فارس نامی کهن تر از تاریخ مکتوب و میراث فرهنگی» است که در شهریور ۱۳۸۳ توسط لیتوگرافی پارت نشر توپا و مجله گسترش صنعت وابسته به سازمان گسترش و نوسازی صنایع ایران چاپ و توزیع شده‌است.کتاب اسناد نام خلیج فارس؛ میراثی کهن و جاودان
کتاب اسناد نام خلیج فارس، میراثی کهن و جاودان بر مبنای تحقیق کتابخانه و بررسی کتب و منابع کشورهای عربی است و بخش اصلی آن بصورت آنلاین و در روزنامه همشهری و مجله ماهنامه پیام دریا در سالهای ۱۳۸۱ و ۱۳۸۳ منتشر شده به همین دلیل مطالب آن بارها در جراید و رسانه‌ها بازنشر شده و به زبانهای مختلف بخش‌هایی از آن ترجمه شده‌است اثری ماندگار و جزو آن دسته از کتاب‌هایی است که در یک دهه گذشته با تأثیرگذاری فوری آن در حوزه میراث فرهنگی و تمدن و جغرافیا و ژئوپلتیک خلیج فارس از نظر میزان توجه رسانه‌های فارسی‌زبان کم‌نظیر بوده‌است؛ مکان و زمان مناسب - پشتکار و جدیت و پرداخت هزینه و نوع آوری در جمع‌آوری مستندات آرشیوهای عربی توسط نویسنده و همچنین اهمیت موضوع وعلاقه مندی جوانان به میراث فرهنگی از عوامل توجه رسانه‌های فارسی‌زبان به مطالب و مستندات این کتاب بوده‌است. کتاب مذکور از سوی مقامات علمی، دانشگاهی و شخصیتهای سیاسی از جمله اکبر هاشمی رفسنجانی، وزرای خارجه علی‌اکبر صالحی و محمدجواد ظریف و روسای چند دانشگاه از جمله دانشگاه تهران تقدیر نامه دریافت کرده‌است در یازدهمین جشنواره ملی بهترین پژوهش و پژوهشگران ایران در سال ۲۰۱۰، این کتاب جایزه طلای سکه بهارآزادی را از معاون رئیس‌جمهور دریافت کرده‌است.کتاب اسناد نام خلیج فارس؛نسخه انگلیسی
بسیاری از اسناد و نقشه‌های ضمیمه این پژوهش بجای انتشار کاغذی بصورت آنلاین در اختیار علاقه مندان قرار گرفته‌است. فیلمی مستند با عنوان «خلیج فارس» در سال ۱۳۸۸ به کارگردانی ارد عطار پور برای شبکه یک فیلمبرداری شده‌است که عمدتاً براساس اسناد این کتاب ساخته شده‌است این فیلم هر سال در روز ملی خلیج فارس از شبکه یک و پرس تی وی پخش می‌شود. این کتاب سال ۲۰۰۱ به صورت آنلاین و بدون نام نویسنده منتشر و گفتار چه باید کرد حاوی پیشنهادات و از جمله ثبت روز ملی خلیج فارس مورد استقبال وبلاگ گران ایرانی قرار گرفت. سپس در سال ۲۰۰۴ با چند سند رنگی در سه هزار نسخه رایگان به انضمام مجله گسترش صنعت توزیع گردید و نسخه جدیدتر آن در سال ۲۰۰۹ منتشر گردید.
مطالب این کتاب که از سال 1381 آنلاین بوده است بارها و بارها در رسانه‌های فارسی از جمله مجلات و روزنامه مانند پیام دریا و همشهری منتشر شده‌است. خلاصه کتاب در سال ۲۰۰۶ در وب سایت سازمان ملل کمیته یکسان‌سازی نام‌های جغرافیایی، با عنوان نگاهی به اعتبار تاریخی، جغرافیایی و حقوقی خلیج فارس منتشر و مرجع مهمی برای زبانهای خارجی بوده‌است که در سایت سازمان ملل به آدرس زیر در دسترس است:
و همچنین درUnited Nations Group of Experts on Geographical Names ,
چهل و پنج صفحه از کتاب خلیج فارس تألیف جواد نوروزی کپی از نسخه آنلاین کتاب اسناد نام خلیج فارس است که به ۱۰ زبان ترجمه شده‌است.
ترجمه انگلیسی کتاب نیز بااسناد بیشتر در سه هزار جلد زیر چاپ است.
شبکه تلویزیون صدای آمریکا در برنامه دیدبان شهروند | ریشه نام خلیج فارس در اسناد و رویدادهای تاریخی در ۳۰ اردیبهشت ۱۳۹۸ چند نقشه و سند این کتاب نمایش داده شده‌است.[https://ir.voanews.com/a/4925054.html
ریشه نام خلیج فارس در اسناد و رویدادهای تاریخی ]
علاوه بر پیشگفتار و مقدمه دارای ۶ فصل به شرح زیر است:
فهرست عناوین کتاب اسنادخلیج فارس
دیدگاه عده‌ای از جغرافی دانان مشهور را در مورد دلیل نام‌گذاری این دریا بیان نموده‌است. به‌طور نمونه کتاب سر آرنولد ویلسن Sir Arnold Wilson که در سال ۱۹۲۸ به نام خلیج فارس(Persian Gulf) به چاپ رسیده‌است. ضمن نقد سابقه تاریخی و جغرافیایی خلیج فارس و بیان توصیف‌های نویسندگان مغرب زمین مشاهدات خود را نیز بیان نموده و نوشته‌است «هیچ آب راهی چه در گذشته و چه در حال حاضر برای زمین شناسان، باستان شناسان، تاریخ دانان، جغرافیدانان، بازرگانان، سیاستمداران و سیاحان و دانش پژوهان اهمیتی بیشتر از خلیج فارس نداشته‌است این آبراه از هزاره قبل از میلاد تاکنون از هویت پارسی و ایرانی برخوردار است.»
فصل دوم خلیج فارس در گذر زمان دارای 10 گفتار یا بخش است:
دفاع حقوقي ايرانيان از خلیج فارس
صفحه 126 تا 141 کتاب به اعترافات چند دهه گذشته روشنفکران و تاریخدانان مشهور عرب اختصاص دارد.
در راس همه آنها اعترافات پرفسور عبدالهادی التازی، عبدالخالق الجنبی، احمد الصراف، محمد عابد الجابری، عبدالله بن کیران (نخست وزیر ۲۰۱۱–۲۰۱۳ مراکش)، عبدالمنعم سعید، مجدی عمر و محمدعلی نجاح، قرار دارد.
عبدالخالق الجنبی به صراحت ادعاهای بعضی نویسندگان عرب که مدعی بودند خلیج عربی قبل از ناسیونالیزم ناصری بکار رفته را عاری از حقیقت دانسته و گفته خلیج عربی توسط جغرافی دانان و مورخان استفاده نشده و حتی
تا اوایل دهه ۶۰ میلادی اثری از پسوند عربی برای خلیج فارس در هیچ رسانه ای عربی هم وجود نداشت.
اعتراف بسیاری از رهبران سیاسی و مذهبی عرب همانند پروفسور عبدالهادی التازی، احمد الصراف، محمد عابد الجابری، عبدالله بن کیران (نخست وزیر ۲۰۱۱–۲۰۱۳ مراکش)، عبدالمنعم سعید، عبدالخالق الجنبی و تنی چند از نویسندگان مشهور عرب و چند تن از رهبران دینی از جمله قرضاوی در مورد اصالت نام خلیج فارس و نداشتن توجیه برای تغییر نام خلیج فارس سندهای زنده‌ای از حقانیت این نام است..کتاب ماه
گفتنی است که از رهبران عربی، شیوخ، امیران عرب از جمله امیر کویت، پادشاه عربستان، امیران بصره، نویسندگان و شعرای عرب اهواز و سوسنگرد مکاتباتی هست که در آن‌ها خلیج فارس و بحر عجم بکار برده‌ شده نمونه‌ای از اسناد ضمیمه کتاب است. همچنین هم بعضی نویسندگان عرب در کتب خود نام اصلی خلیج فارس را بکار می برند:
نزدیک به سیصد کتاب تاریخی، جغرافیایی و تفسیر قرآن بحر فارس و خلیج فارس توصیف شده‌است و هیچکدام نام خلیج عربی بکار نبرده انداز جمله در آثار شخصیت‌های برجسته زیر:
برای اولین بار مجله العربی (کویت) ۱۹۵۸ در شماره دوم خود با استناد به کتاب" حباب‌های طلایی خلیج عر. بی رودریک اوون کارگزار بریتانیا در خلیج فارس خواستار تغییر نام خلیج فارس شده بود و اتحادیه عرب در تاریخ ۱۳ اوت ۱۹۶۳ و در ۱۱ دسامبر ۱۹۶۴ نیز کنفرانس حقوقدانان عرب تغییر نام را تصویب کرده بود اما از آنجا که روزنامه‌ها و مجلات عربی مستقل و حتی الاهرام همچنان عبارت تاریخی خلیج فارس را بکار می‌بردند. قومگرایان برای اینکه توطئه استعماری تغییر نام خلیج فارس را در میان توده‌های مردم مقبول سازند. دریک ترفند مکارانه پس از شکست جنگ ۱۹۶۷، خلیج فارس را اصطلاحی صهیونیستی!! اعلام کردند و سرمایه‌های زیادی را صرف تغییر این نام کردند. اما در ایران تا سال ۱۳۸۱ هیچ مقاله و نوشته‌ای در رسانه‌های گروهی در دفاع ازنام خلیج فارس منتشر نشد و مطبوعات حاضر نبود پژوهش‌های دفاع از نام خلیج فارس را چاپ کنند آنچه منتشر شدیک جلد اطلس و دو جلد کتاب در تیراژ بسیار اندک بود که دایره کاربرد آن از چند کتابخانه و استاد دانشگاه فراتر نرفت. اما از سال ۱۳۸۱ با آمدن وب سایت و وبلاگ‌های فارسی مطبوعات از انحصار خارج شد و وضعیت تغییر کرد؛ و اولین وبلاگ‌ها و پژوهش‌ها در دفاع از نام خلیج فارس منتشر شد.
در زمان‌های قدیم اینگونه می پنداشتند که زمین مانند سینی گردی است و در سرتاسر این سینی گرد دریای طولانی به نام فراخگرد یا فراخکرت یا زره(اقیانوس ) وجود دارد و از این دریای گرد و طولانی دو دریای بسیار بزرگ به نام‌های دریای پارس و (روم) دریای مدیترانه جدا می‌شود. حتی در قرآن نیز از 2 دریا (بحرین) یاد شده است. در دوره ای جغرافی دانان جهان را 7 دریا تقسیم کرده اند که مهمترین آنها عبارتند از: بحر محیط (اقیانوس)، دریای پارس، دریای مدیترانه، دریای آفریقا (حبشه) ، دریای هند، دریای چین و دریای خزر. در قدیم اقیانوس هند و دریای عرب فعلی را از نظر تاریخی و جغرافیایی با نام‌های دیگر یاد می‌کردند، مسلمانان این دریا را بحر فارس می نامیدند، هردوت و آگاتارشید و پلینی و همچنین در «سفر نامه رهنامه دریای اریتره در قرن اول، اقیانوس هند را دریای اریترا نامیدند.
بر اساس نوشته های احمد اقتداری از دریای پارس تا دریای چین 1364 ، ایرج افشار سیستانی در کتاب جغرافیای تاریخی دریای پارس 1376 و حسین نوربخش در کتاب جزیره قشم و خلیج فارس 1369 کهن ترین نام پهنه دریایی بین عمان فعلی و هند، دریای ارترا یا ایرترا یا دریای اریتره بوده است این نام چون از منابع مکتوب یونانی به ما رسیده واگویه های مختلفی از آن شده است. نئارک سردار اسکندر می نویسد :" می گویند در این جزیره (هرمز، قشم )مقبره یکی از سلاطین بزرگ بنام اریتار وجود دارد. او بدنبال حمله شیرهادر ساحل دریای پارس به گله مادیانش به این جزیره رسید و با آباد کردن آن بر تمام آبهای منطقه مسلط و حاکم شد.هردوت ، آگاتارشید ،نئارخوس, آریان (مورخ) ،ویلفرد هاروی شوف ، پرسی سایکس و آلفونس گابریل نیز حکایت ارترا شاهزاده ایرانی را کم و بیش بیان کرده اند. در پاراگراف 33-34-35 کتاب کهن رهنامه دریای اریتره دریای پارس بیان شده در حالیکه بخشی از دریای اریتره می باشد و دریای پارس بخشی از آن است جغرافی دانان یونانی و رومی تا قرن 18 بطور مستمر عبارت دریای اریترا را به کار بردند., این اصطلاح شامل همه ملحقات آن، دریای سرخ و دریای پارس (غیر ازخلیج فارس) و دریای عرب یا دریای عمان امروزی بود. اریترا به معنای سرخ و یا قلزم است، اما آگاتارشیدس به ما اطمینان می دهد که دریای اریترا به سرخی ربط ندارد، بلکه دریای ارترا از اریتراس که حاکمی ایرانی در جزیره اریتره یا هرمز( دکتر اقتداری اریترا، را میناب و اسماعیل رائئین و حسین نوربخش آنرا قشم می دانند) است و یک داستان ایرانی در مورد این پادشاه نزد یونانیان مشهور است و پلینی در تاریخ طبیعی 6.96-111. (درباره هند) نوشته است: XXVIII.(107) نامی که هموطنان ما به آن داده اند دریای سرخ است، در حالی که یونانی ها آن را Erythrum می نامند، که مربوط به پادشاه اریتراس یک نام ایرانی است. می دانیم که در اسناد سومری از ارته -آراتا یا اریته نام برده شده و مربوط به Ṛta یا Erta، Hr̥tás، یکی از ایزدان بنام «حقیقت» و چرخ گردون یا گردونه خورشید است. ارته و اریترا در ادبیات کهن ایران ریشه داشته و مفاهیم بسیار زیادی دارد که یکی از معانی آن سرخی خورشید هنگام پگاه است و شهر ارته شهر هرت و مردمان ارته هم گفته شده است به باور دکتر مجید زاده جیرفت کهن همان مرکز گم شده تمدن آراتا یا ارته است. هرودوت نوشته است همسایگان پارسها آنها را ارته یان می نامیدند". کشور اریتره فعلی نام جدیدی است که سابقه آن به 1890 برمی گردد. مسلمانان در قرون وسطی معمولاً تمام آب‌های ممالک اسلام را بحر فارس نامیده‌اند یعنی از بصره تا سند و خلیج بنگال و تا حد چین و حد آفریقا . البته بعضی نیز بین این دریاها تمایز قایل شده اند. آبهای مرزی ایران امروزی و سواحل پاکستان و هند را بحر فارس و پایین تر را بحر هند نامیده اند. مسلمانان گاهی بحر مکران و بحر عمان و حتی بحر اریتره را هم بکار برده اند. که منظور پهنه آبی امروزی دریای عرب است،
در کتاب اسناد نام خلیج فارس، صفحات 60 تا 84 شرح دریای پارس را در 40 کتاب مسلمانان از قرن 10 تا 18 قسمت جنوبی توضیح داده است. از ایران، شبه قاره هند و شبه جزیره عربستان به صورت دریای فارس، گاهی دریای هند و بندرت مکران یا مکوران، و دریای عمان بیان شده است از آن جمله: ابن خردادبه، قدامة بن جعفر، یعقوبی، ابن فقیه همدانی، ابن رسته، سهراب، علی بن حسین مسعودی، اصطخری، بزرگ بن شهریار، مطهر بن طاهر مقدسی، ابوریحان بیرونی، ابن حوقل، مقدسی، ابن بلخی، شریف ادریسی، محمد بن نجیب بکران، زکریای قزوینی، ابوالفدا، شمس‌الدین انصاری دمشقی، شهاب‌الدین نویری، ابن وردی، ابن بطوطه، مصطفی کاتب چلبی قسطنطنی، ابن خلدون، طبری، الماوردی،
استخری، مسعودی، بیرونی، حمدالله مستوفی، یاقوت حموی، حمزه اصفهانی، ناصرخسرو قبادیانی، ابوریحان بیرونی، حافظ ابرو و … عبارت بحر فارس یا بحر عمان یا مکران بکار برده و هیچ یک از آنها اصطلاح دریای عرب را به کار نبرده اند. در کتاب (صوره ارض) شکل زمین صفحه 42 نوشته ابن حوقل نوشته شده است: «... پس از سرزمین اعراب باید دریای پارس را نام برد، زیرا دریای پارس بیشتر مرزهای اعراب را دربر می گیرد. شبه جزیره عرب به این دریا متصل است، دریای پارس به بسیاری از کشورهای اسلامی متصل است. این دریا از قلزم (دریای سرخ) شروع می شود و به ابله (خلیج بصره) ختم می شود، سپس از سیراف (بوشهر) می گذرد و به هرمز و مکران و سواحل مولتان که سواحل سند (پاکستان) است امتداد می یابد. و تا آنجا که مرزهای بلاد اسلامی به پایان می رسد سپس دریای پارس تا سواحل هند ادامه می یابد و سرانجام در شرق به دریای چین متصل می شود. حداقل 40 جغرافی دان مسلمان دریای پارس را توضیح دادند، آنها جهان را تنها 7 دریا می دانستند و دریای فراخ را دریای پارس و دریای روم می دانستند. آنها هیچ گاه نامی از دریای عرب نیاورده اند زیرا این نام اولین بار توسط نقشه کش ها یا کارتوگرافهای اروپایی قرن هفدهم استفاده شد، اما خود مسلمانان آنرا تا قرن بیست هم بکار نبرده اند و در قرون معاصر آنرا بحر عمان می گفتند تا اینکه سازمان آبنگاری بین‌المللی آنرا در سال 1938 به عنوان نام رسمی تصویب نمود..http://www.persiangulfstudies.com/fa/pages/875/دریای-مکران-یا دریای عرب
.https://en.wikisource.org/wiki/Periplus_of_the_Erythraean_Sea/Noteshttps://depts.washington.edu/silkroad/texts/periplus/periplus.htmlhttps://japan.mfa.gov.ir/en/newsview/536033
"بدنبال شکست جنگ سالاران ساحل دزدان دریایی (Pirate Coast) از نیروهای هندی بریتانیا سواحل دزدان دریایی (شارجه، عجمان و راس خیمه) به تصرف انگلیس درآمد؛ و بر اساس قرارداد ۱۸۱۹ بریتانیا برای آن‌ها پرچمی و علامت ملی و مهر درست کردو آن‌ها را تحت حمایت (مستعمره) قرارداد.
دریازنان در خلیج فارس حملات خونینی در سالهای سال ۱۸۰۸ پیش آوردند. در سال ۱۸۰۸ بومیان سواحل عمان کم و بیش تحت فرمان سلطان بن صقر شیخ شارجه درآمده و نیرویی متشکل و بیش از حد تصور نیرومند و جنگجو بوجود آوردند؛ و به دارایی‌های نیروهای هندی انگلیسی خلیج فارس حمله‌ور شده آنان را غارت کردند و به کشت و کشتار دست زدند؛ در سال ۱۸۰۷ یک نیروی متفق مرکب از ارتش بمبی (مومبای) انگلیسی‌ها و افراد مسقط به دریا زنان حمله‌ور شده و خیمه‌ها و پناهگاه‌های آنان را منهدم ساخته و جزیره قشم را از دستشان بدر آورده بودند.
در سال ۱۸۰۹ حکومت بمبئی دسته‌ای از افراد نیروی دریایی را به این ناحیه اعزام داشت تا با همکاری حکمران مسقط به مهاجمین دریازن یورش بزند.
با تضعیف دولت مرکزی ایران پس از جنگهای ایران و روس و جنگ هرات و مرو، نیروهای بریتانیا به تدریج بسوی سواحل فارسی نیز چشم طمع دوخت؛ و جزایر کیش و خارک و بوشهر را مورد تهدید قرار داد. اسناد و مدارکی که ایران در سالهای ۱۸۸۷ تا ۱۹۰۳ مبنی بر اعتراض به اشغال جزایر خلیج فارس به بریتانیا ارائه می‌نمود عبارت بودند از:
پاسخ ایران: جزایر مسکونی بوده اتباع آن ایرانی هستند آن‌ها برای خرید و معاملات و رفع دعاوی و ارسال شکایت‌های بین قبیله‌ای به نماینده فارس در بندر لنگه و بوشهر مراجعه می‌کرده‌اند و می‌کنند؛ و رعیت (شهروند) ایران هستند (در آن زمان شناسنامه نبود). نقشه‌های رسمی و مکاتبات شیوخ موید این موضوع است.
در دسامبر ۱۹۷۱ نماینده ایران در شورای امنیت اسناد و مدارک ایرانی بودن جزایر را به اعضای شورای امنیت ارائه نمود و شکایت ۴ کشور عربی برای همیشه از دستور کار خارج شد.
نماینده ایران گفت:
"این جزایر همواره از گذشته‌های بسیار دور بخشی از قلمروایران بوده‌اند و در قرنهای ۱۸ و ۱۹ میلادی جزء حوزهٔ صلاحیت و حکمرانی لنگه به حساب می‌آمده‌اند که خود یک بخش اداری از استان فارس بوده‌است.
حاکمیت ایران بر این جزایر در کتابها، اسناد تاریخی، نقشه‌های جغرافیایی و به خصوص در اسناد رسمی، گزارش‌های اداری و یادداشتهای وزارت خارجه و دفتر امور هندوستان در انگلیس در خلال قرنهای ۱۷ و ۱۸ و بخش اعظم قرن ۱۹ و در اسناد و نقشه‌های روسیه و آمریکا نیز منعکس شده‌است.
علاوه بر دوره‌های مختلف تاریخی از سال ۱۳۴۶ تا ۱۵۰۰ تمامی جزایر و سواحل خلیج فارس تحت حکومت سلطان هرمز بود که خود تابع حکّام فارس یا کرمان محسوب می‌شد. در دوره استعمار مدت کوتاهی حاکمیت مؤثر ایران بر جزایر تحت الشعاع قرار گرفت اما ایران هرگز حاکمیت خود بر این جزایر را به دولتی تفویض نکرده‌است.
توطئه برای تخریب نامی که میراث فرهنگی بشر است۱۵/۴/۲۰۰۲
مأموران ایرانی در طول سال‌های ۱۹۳۵ تا ۱۹۷۱ بارها به صورت علنی یا مخفی به جزایر سرکشی می‌کردند و تحرکات انگلیسی‌ها را گزارش می‌کردند بخصوص در مورد معدن خاک سرخ ابوموسی و از چراغ‌های دریایی.
در دورهٔ ۲۲ نوامبر ۱۹۵۴ تا ۲۰ ژانویه ۱۹۵۵ سواحل ایران در خلیج فارس به صورت فرمانداری کل بنادر و جزایر خلیج فارس سازماندهی شد. بوموسی در تابستان ۱۹۵۸ در بخش کیش ادغام شد. در این موارد، دولت بریتانیا هیچ اعتراضی نکرد.
تعدادی از معاهدات عربی و قبایل با بریتانیاامروزه در دسترس عموم قرار دارد از جمله در 80 صفحه ای گزارش جامع سواحل و جزایر و قبایل خلیج فارس و مکران فارس توسط دولت بریتانیا.
بخش‌های دیگر این فصل کتاب عبارتند از:
برای تفصیل این مطالب بنگرید: تحریف نام خلیج فارس.
خلیج فارس در نقشه جهان هکاتئوس (۵۵۰–۴۷۶ ق. م)(Hecataeus)از سرشناس‌ترین جغرافیدانان یونانی، و نقشه جهان بطلمیوس (۱۶۸–۹۰ م)، (Claudius Ptolemy) نخستین کسی که اطلسی شامل ۳۶ نقشه از نقاط مختلف جهان تهیه کرده‌ است.
[[پرونده:Anaximander world map-fa.svg|جایگزین=|بندانگشتی|150x150پیکسل|بازسازی نقشه [[آناکسیماندروس|آناکسیماندر]]]]
[[:رده:سازمان‌های نقشه‌نگاری|دسته: سازمانهای نقشه‌برداری]]
[[رده:آثار درباره خلیج فارس]]
[[رده:کتاب‌های درباره جغرافیای سیاسی]]
[[رده:کتاب‌های فارسی]]
[[رده:کتاب‌های تاریخی درباره ایران]]
[[رده:کتاب‌های درباره ایران]]
[[رده:کتاب‌های ۱۳۸۸]]
آبچلیک زوزه گرگی از سرده بارترامیا و خانواده آبچلیک است که از لحاظ پرنده شناسی به پرندگان گیلان شاه نزدیک است. نام قدیمی این پرنده، آبچلیک بارترام است. از جهت اینکه این پرنده صدایی مانند زوزه گرگ دارد به آن آبچلیک زوزه گرگی می‌گویند.
آبچلیک زوزه گرگی بزرگسال ۲۸ تا ۳۲ سانتی‌متر درازا دارد. فاصله نوک دو بال این پرنده در حالت باز ۵۰ تا ۵۵ سانتی‌متر است. پا، گردن و دم این نوع آبچلیک بلند است. پاهای این پرنده، زرد و سر و گردنش به شکل راه‌راه و نواری به رنگ قهوه‌ای روشن است. پشت و نوک بال‌های آبچلیک زوزه گرگی، قهوه‌ای تیره و به حالت لکه‌لکه و موج‌دار است. رنگ شکم نیز به سفیدی می‌زند.
زیستگاه آبچلیک زوزه گرگی در چمنزارهای آلاسکا و شمال آمریکای شمالی می‌باشد. در زمستان‌ها این نوع پرنده به نواحی آمریکای جنوبی مهاجرت می‌کنند.
اُلَمپ دو گوژ یا ماریا دگوژ (متولد ۷ می ۱۷۴۸-درگذشته ۳ نوامبر ۱۷۹۳) نمایش‌نامه‌نویس، فعال سیاسی و طرف‌دارالغای برده‌داری بوده‌است.PAULINE PAUL - I FORESAW IT ALL: THE AMAZING LIFE AND OEUVRE OF OLYMPE DE GOUGES - LOGOS 5.2 SPRING/SUMMER 2006
ماریا دگوژ در سال ۱۷۴۸ در جنوب غربی فرانسه به‌دنیا آمد. پدرش قصاب و مادرش دختر یک تاجر پارچه بود. در سال ۱۷۶۵ ازدواج کرد و این ازدواج، یک ازدواج عاشقانه نبود و افزون بر آن، او به "روابط عاشقانه خارج از ازدواج" اعتقاد داشت. یک سال بعد همسرش مرد و به‌همراه پسرش پیتر، به پاریس نقل مکان کرد. از این پس، او نام خود را به "الیمپ دگوژ" تغییر داد و بعد از آن، با مرد ثروتمندی به نام بیاتریکس روزریس آشنا شد و روابط خود را با او تا اواخر انقلاب فرانسه حفظ کرد. نقاشی‌های بازمانده از او، او را زنی زیبا توصیف می‌کنند.http://www.jstor.org/discover/10.2307/25068623?uid=3738280&uid=2&uid=4&sid=21100724575851
در سال ۱۷۸۴، وی نمایش‌نامه زمره و میرزا را نوشت اما به‌دلایلی، این نمایش‌نامه تا سال ۱۷۸۹ اجرا نشد. البته چهار سال بعد، او این نمایش‌نامه را با عنوان "کشتی‌شکستگان خوشحال" منتشر کرد. در سال ۱۷۸۹ که این نمایش‌نامه اجرا گشت، پس از سه بار اجرا متوقف شد. این نمایش‌نامه ضدّبرده‌داری است. در سال ۱۷۹۱ او اعلامیه حقوق شهروندی خود را نوشت. در مقابل حقوق شهروندی فرانسه که چیزی از حقوق زنان در برنداشت، این اعلامیه در هفده‌بند است. انقلابیون تندرو فرانسه در نهایت او را به خیانت به انقلاب و حمایت از سلطنت محکوم کردند و او را در سوم نوامبر ۱۷۹۳ زیر گیوتین گردن زدند.Vanpée, Janie (March 1999). "Performing Justice: The Trials of Olympe de Gouges". Theatre Journal. 51 (1): 47–65. doi:10.1353/tj.1999.0018. JSTOR 25068623.
ایرانیان آفریقایی‌تبار گروهی از مردم ایران هستند که اصالت آفریقایی داشته و در طی قرن‌های مختلف به ایران وارد شده‌اند. این گروه از مردمان بیشتر در استان‌های جنوبی ایران به خصوص استان هرمزگان سر می‌برند.
در متون فارسی دوره اسلامی مانند قابوس‌نامه از بردگان حبشی سخن به میان آمده که در بازارهای ایران فروخته می‌شدند. شمار زیادی از این مردم بازماندگان بردگانی هستند که توسط تاجران برده دار به خلیج فارس آورده می‌شدند. همچنین در دوره‌های بعدی پرتغالی‌ها در سواحل ایران دست به تجارت برده می‌زدند.Muslims or Shamans? این سیاهپوستان عمدتاً بانتو زبان و متعلق به شرق آفریقا و از کشورهای تانزانیا به ویژه زنگبار، مالاوی و موزامبیک بوده‌اند. در نهایت در سال ۱۸۴۸ محمدشاه قاجار تحت فشار بریتانیا فرمان لغو برده‌داری را صادر نمود.
امروزه بازماندگان این آفریقایی‌ها در ایران به‌ویژه در استان‌های هرمزگان، جزایر ایرانی خلیج فارس، استان بوشهر، خوزستان، سیستان و بلوچستان، جنوب کرمان و تا میزان اندکی در استان فارس به سر می‌برند. زبان ایشان در گذشته متعلق به خانواده زبانی بانتو بوده اما امروزه زبان‌های بومی ایران را پذیرفته‌اند. شماری از ایشان فارسی‌زبان هستند و گروهی دیگر نیز به زبان عربی تکلم می‌کنند. همچنین میان بلوچ‌های ایران نیز اقوام و خاندان‌های سیاهپوست وجود دارد. در استان فارس به ویژه حوالی فسا و داراب آفریقایی‌تباران به نام کولوها شناخته می‌شوند.
پاره‌ای از این اقوام آداب و رسوم شمنی و آفریقایی خود را حفظ کرده‌اند و این مسئله در میان ایرانی‌تباران جنوب نیز رسوخ کرده‌است. به عنوان نمونه مراسم زار که در جنوب ایران و سواحل و جزایر خلیج فارس به عنوان یک مراسم درمانی اسطوره‌ای برای بیرون کشیدن موجودی خیالی بنام زار انجام می‌شود ریشه آفریقایی دارد و میان ایرانیان آفریقایی‌تبار نیز به خوبی رایج است.جنون رقص;درباره مراسم زار در جنوب-شریفیان- نشریه نسیم جنوب رقص بندری و نیز موسیقی بندری تأثیر فراوانی از آئین‌های آفریقایی پذیرفته‌اند. برخی از این افراد که آیین‌های شمنی خود را حفظ کرده‌اند اهالی بخش لاشار هستند که در سیستان و بلوچستان به سر می‌برند. این افراد خود را از قبایل تسونگا می‌دانند. شنگان‌ها یا تسونگاها امروزه عمدتاً در خاک زیمبابوه و سوازیلند ساکنند.
کولوها گروهی از مردم سیاهپوست ساکن در استان فارس هستند که به ویژه در مناطق شهر فسا زندگی می‌کنند. کولوها از ایرانیان آفریقایی‌تبار هستند. مادام دیولافوا از کسانی بود که بر روی پیشینه این قوم پژوهش‌هایی انجام داد. شماری از روستاهای فسا، کولونشین است. برای نمونه تعداد زیادی از کولوها در روستایی به نام کنکان زندگی می‌کنند.
آن‌چه در پی می‌آید فهرست افراد سرشناسی است که در سال ۲۰۱۲ درگذشته‌اند. نام‌ها بر اساس فهرست الفبایی نام خانوادگی افراد مرتب شده‌اند.
صدراعظم جمهوری فدرال آلمان ، که بیشتر با عنوان کوتاه صدراعظم آلمان نامیده می‌شود، رئیس دولت آلمان است.
در سیاست آلمان، صدراعظم معادل نخست‌وزیر در بسیاری از کشورهای دیگر است. معادل مستقیم کلمه نخست‌وزیر به آلمانی (Ministerpräsident) در آلمان برای اشاره به مسئولان دولت‌های ایالات آلمان بکار می‌رود.
صدراعظم کنونی آلمان اولاف شولتس است که در انتخابات فدرال آلمان، ۲۰۲۱ پس از ۱۶ سال صدراعظمی آنگلا مرکل به قدرت رسید.
مقام کنونی صدراعظم از مقامی که برای اتو فون بیسمارک در کنفدراسیون آلمان شمالی در ۱۸۶۷ ساخته شده بود گسترش یافته‌است. کنفدراسیون بعداً پس از اتحاد آلمان در سال ۱۸۷۱ به کشور آلمان تغییر یافت. نقش صدراعظم در طول تاریخ آلمان متفاوت بوده‌است.
مقام صدراعظم تاریخی طولانی دارد و ایجاد آن به امپراتوری مقدس روم بازمی‌گردد. این عنوان در آن زمان در بخش‌های مختلفی از اروپای آلمانی زبان استفاده می‌شد. مقام کنونی با کنفدراسیون آلمان شمالی ایجاد شد که در آن اتو فن بیسمارک به مقام صدراعظمی رسید. پس از وحدت آلمان در ۱۸۷۱، این مقام در آلمان با نام رایشکانتزلر (ترجمه مستقیم: صدراعظم شاهنشاهی) شناخته شد. گرچه نام انگلیسی آن همچنان همان صدراعظم ماند، ولی نام رسمی آلمانی آن بعداً به بوندزکانتزلر (ترجمه مستقیم: صدراعظم فدرال) تغییر کرد.
در دوران‌های مختلف نقش صدراعظم متفاوت بوده‌است. از ۱۸۷۱ تا ۱۹۱۸ صدراعظم تنها به امپراتور پاسخگو بود. با انقلاب آلمان در ۱۹۱۸، پارلمان اختیار برکناری صدراعظم را کسب کرد. بر اساس قانون اساسی وایمار سال ۱۹۱۹، صدراعظم توسط رئیس‌جمهور منصوب می‌شد و در برابر پارلمان پاسخگو بود. اما پس از مرگ رئیس‌جمهور پاول فن هیندنبورگ قانون اساسی وایمار عملاً در دوران نازی کنار گذاشته شد. در قانون اساسی ۱۹۴۹ اختیارات بیشتری به صدراعظم داده شد و رئیس‌جمهور تقریباً به مقامی تشریفاتی تبدیل شد.
رئیس دولت فدرال کنفدراسیون آلمان شمالی که در اول ژوئیه ۱۸۶۷ ایجاد شد، صدراعظم فدرال نامیده می‌شد. تنها فردی که در این مقام خدمت کرد اتو فن بیسمارک، نخست‌وزیر پروس بود.
پادشاه پروس به عنوان امپراتور آلمان در ۱۸ ژوئیه ۱۸۷۱ در کاخ ورسای تاج‌گذاری کرد. با این حال کنفدراسیون آلمان شمالی تا به اجرا گذاشته شدن قانون اساسی ۱۸۷۱ در شانزدهم آوریل پابرجا ماند. به همین دلیل بیسمارک تا آن موقع صدراعظم کنفدراسیون باقی‌ماند.
صدراعظم توسط پادشاه پروس به عنوان رهبر کنفدراسیون آلمان شمالی منصوب شده بود. نقش و قدرت‌های او بسیار شبیه به نقش و قدرت صدراعظم آلمان از سال ۱۸۷۱ بود.
در امپراتوری آلمان در ۱۸۷۱، صدراعظم هم به عنوان نخست‌وزیر امپراتور خدمت می‌کرد و هم به عنوان رئیس شورای فدرال که بخش بالاتر پارلمان آلمان بود. در آن زمان صدراعظم نه توسط پارلمان انتخاب می‌شد و نه در برابر آن مسئول بود، بلکه از سوی امپراتور منصوب می‌شد و تنها به او پاسخ‌گو بود.
دولت فدرال شامل این بخش‌ها بود:
قانون اساسی آلمان در ۲۹ اکتبر ۱۹۱۸ اصلاح شد به طوری که پارلمان اختیار عزل صدراعظم را پیدا کرد. با این حال، این کار نتوانست از انقلاب در چند روز بعد از آن جلوگیری کند.
در نهم نوامبر ۱۹۱۸، صدراعظم ماکس فن بادن مقامش را به فردریش ابرت تحویل داد. ابرت به خدمت به عنوان رئیس حکومت در دوران ۳ ماهه بین پایان امپراتوری آلمان و تشکیل مجلس ملی ادامه داد ولی از عنوان صدراعظم استفاده نکرد.