moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
بنابر روایت یاقوت حِمَوی در مُعْجِم‌البُلْدان، عبدالله محله‌ای در قسمت غربی بالای شهر بغداد تأسیس کرد که منازل طاهریان در آن قرار داشت و اشخاص در صورت پناه به آن، امان می‌یافتند و بدین سبب این محله، حریم طاهری نام گرفته بود.
عبدالله بن طاهر دارای توقیعی در فرمان‌های سیاسی خویش بود که بدین شرح است: «من سعی رعی و من لزم المنام رای الاحلام» و بنابر روایت سُکری مَروَزی، توقیع مذکور اقتباسی از انوشیروان بود که توسط عبدالله به زبان عربی ترجمه شد و اصل آن بدین صورت است: «هرک رود گرد، هرک خسبد خواب بیند».
قُدامه بن جعفر، عبدالله بن طاهر را بسیار ثروتمند معرفی کرده‌است، زیرا خراج خراسان را که در سال ۲۲۱ ه‍.ق/۸۳۵ م توسط عبدالله بن طاهر جمع‌آوری شده و قیمت اسرا، گوسفندان و کَرباس‌ها نیز در آن لحاظ شده بود، بالغ بر سی و هشت میلیون درهم می‌داند. علاوه بر آن، اگر بر این مبلغ، مالیات مناطقی که ابن خردادبه جزو خراسان به‌شمار آورده و مشتمل بر کرمان، ری، گرگان و قُومس است، را بیفزاییم، مالیات خراسان بالغ بر چهل و پنج میلیون درهم می‌شود که توسط او گزارش شده‌است. در این میان و در سال ۲۲۱ ه‍. ق، خراجی که بر عهدهٔ عبدالله بود تا به خزانهٔ خلافت پرداخت کند، بالغ بر سی و هشت میلیون درهم بود. یعقوبی نیز خراج خراسان را بدون محاسبهٔ خمس حاصل از مرزها، بالغ بر چهل میلیون درهم گزارش کرده که بنابر صلاح‌دید طاهریان در مناطق به مصرف می‌رسیده و در کنار آن به جز هدایایی که از عراق برای آنان می‌آمد، سیزده میلیون درهم برایشان ارسال می‌شد. حال اگر بر مبلغ روایت شده توسط یعقوبی که پنجاه و سه میلیون درهم است، خراج طبرستان را که در زمان حکمرانی عبدالله به وی واگذار شد، بیفزاییم، عددی بالغ بر پنجاه و هفت میلیون درهم به دست می‌آید که میزان درآمد طاهریان در سرزمینشان بوده‌است و دلیل سخن قدامه بن جعفر پیرامون ثروتمندی عبدالله بن طاهر است.
بر اساس شواهد، طاهریان در برخورد با اقلیت‌هایی همچون زرتشتیان، عدالت را پیشهٔ خویش ساختند، چنان‌که عبدالله به مجازات پسرعم خود که در حق یکی از زرتشتیان کرمان خیانت کرده بود، اقدام کرد و همچنین با بعضی از آنان نیز روابط نیکو و دوستانه‌ای داشت. پیرامون روابط با علویان، مأمون به سبب سابقهٔ طاهر در همکاری با علویان، به عبدالله مظنون شد و یکی از نزدیکان خویش را برای آزمودن عبدالله به نزدش در مصر فرستاد اما عبدالله بدون اشاره به علویان، آن شخص را از نتیجهٔ کار بیم داد. از معدود گزارش‌های موجود پیرامون نحوهٔ برخورد عبدالله با علویان نیز تبعید فَضل بن شاذان به بِیهَق و رویارویی با قیام محمد بن قاسم علوی می‌باشد که در مورد دوم طبیعتا عبدالله توانایی بی اعتنایی به این واقعه را نداشت، زیرا درصدد برقراری آرامش و امنیت در خراسان بود اما پس از دستگیری محمد بن قاسم و حاضر کردن او به همراه غل و زنجیر در نزد عبدالله، وی به سرزنش فرماندهٔ خود برای این اقدام پرداخت و در هنگام گسیل داشتن محمد بن قاسم به بغداد نیز، هدایایی را به وی اهدا کرد. اگرچه اقدام عبدالله در رویارویی با محمد بن قاسم، چهره‌ای ستیزه‌جو از وی در برابر علویان را به تصویر می‌کشد اما شواهدی مبنی بر روابط نزدیک و دوستانهٔ عبدالله با علویان و هواخواهان‌شان موجود است. او دارای روابط نزدیک و دوستانه با ابودُلَف قاسم بن عیسی عجلی بود؛ به طوری که یک بار معتصم بر ابودلف خشمگین شد و قصد توقیف اموالش را کرد اما با وساطت عبدالله، این مشکل برطرف شد. عبدالله همچنین درخواست ابودلف مبنی بر گسیل داشتن ابوعُبید قاسم بن سَلام، قاضی و ادیب خراسان، به مدت چند ماه به نزد وی را پذیرفت. همچنین دِعْبِل بن علی که مدیحه‌سرای علی بن موسی امام هشتم شیعه بود، اشعاری را در ستایش عبدالله سروده و از وی هدایایی دریافت نموده بود. علاوه بر آن، محمد بن اَسْلَم طوسی، از شاگردان علی بن موسی، مورد احترام عبدالله بود.
پیرامون پوشش عبدالله اینگونه روایت است که او از قَبا، شلوار، طَلیسان و موزه استفاده می‌کرده‌است. او همانند پدر خویش، طاهر، در زمان اقامت در بغداد، آشپزانی مخصوص در خدمت داشت تا غذاهای مورد علاقهٔ وی را طبخ نمایند که ظاهراً متأثر از تفاوت در نوع غذاهای خراسان و بین‌النهرین بود.
عبدالله در نزد ابن سِکّیت که به روایت ابن خَلَّکان، فرزندان طاهر بن حسین را تعلیم می‌داده‌است، به فراگیری علم پرداخت. با دقت بر منش عبدالله در مواجهه با عالمان، می‌توان به علاقه‌مندی او به علم و دانش پی برد. او در سفر به شام، بر در خانهٔ عالمی در جهت سؤالی منتظر ماند که واکنش نزدیکانش را به همراه داشت اما عبدالله آنان را به صبر و پاسداشت حرمت و مقام عالمان توصیه کرد. وی علاقهٔ زیادی به طالبان علم و یاری آنان در این راه داشت، چنان‌که پس از دیدار با گروه اعزامی واثِق که با هدف یافتن آثار سد یأجوج و مأجوج روانه شده بودند، هدایا و اموال زیادی را به ایشان بخشید. عبدالله دانش علما را ارج می‌نهاد و به آنان توجه نموده و به دیدارشان می‌شتافت، تا حرمت آنان را نگه دارد، چنان‌که برای دیدار با محمد بن اسلم طوسی مدت زیادی منتظر ماند و پس از رؤیت وی، از اسب پیاده شده و در برابر وی اظهار فروتنی کرد. در دیداری دیگر، عبدالله از ابوزکریا فَرّاء حاجتی خواست تا برآورده سازد و او عبدالله را اینگونه نصیحت نمود که زیبایی صورتش را به موجب گناه با آتش نسوزاند. این سخن عبدالله را منقلب ساخت به طوری که تا زمان برخاستن اشک می‌ریخت. دانشمندان و عالمان به سبب ارتباط با عبدالله بن طاهر و علاقه به او، آثار خود را پس از نگارش تقدیم وی می‌کردند. به عنوان مثال ابوزکریا فراء کتاب البهی یا الب‌ها را برای عبدالله بن طاهر به نگارش درآورد یا کتاب فی الصِّداع و عَلَلَه و اوجاع و جمیع اَدویته و السِدر و العِلَلِ المُولده در زمینهٔ سردرد و داروهای مربوط به آن، توسط یوحَنا بن ماسویه برای عبدالله نگارش شد. تذکره‌ای از آوازها تحت عنوان اغانی توسط ابوعثمان یحیی بن مَرْزوق به نگارش درآمد و سپس توسط وی تقدیم عبدالله بن طاهر شد. به‌طور یقین و با توجه به علاقهٔ عبدالله به علم و دانش، کتابخانهٔ وی بسیار غنی بوده و کتب نفیسی را در خود جای داده بود. ظاهراً تعداد زیادی از این کتاب‌ها متعلق به کتابخانهٔ بزرگی در مرو متعلق به دورهٔ یزدگرد ساسانی بوده‌است که عبدالله به نیشابور منتقل کرده‌است و کسانی همچون عَتابی شاعر در طی چندین سفر به مرو، از آثار پهلوی آن بهره برده‌بودند. ادارهٔ این کتابخانه در نیشابور را ابوالعَمیثل عبدالله بن خلید بر عهده داشته‌است که آموزگار ده تن از پسران عبدالله نیز بوده‌است و آنان در محضر وی علوم زیادی را کسب کردند. علاوه بر آن، وی کاتب طاهر بن حسین نیز بوده و ابیات زیادی را نیز در مدح عبدالله بن طاهر سروده‌است.
توجه عبدالله به شعر، موجب جذب عدهٔ زیادی از شاعران به سمت وی شد، آنچنان که بعضی از آنان جزو همراهان و همنشینان همیشگی‌اش بودند. عوف بن محلم از جمله کسانی بود که به مدت چندین سال در خدمت طاهر بود و سپس به اجبار عبدالله، همراه وی شد اما با وقوف عبدالله به دلتنگی او نسبت به خانه و خانواده، به وی اجازه داد به خانه بازگردد و حتی این اقدام او را تحسین کرد و بدین گونه از یکی از شاعران بزرگ متعلق به خاندان طاهر دست شست. کسانی نیز از نقاط دور به سمت خراسان می‌آمدند و برای دیدار با عبدالله رنج سفر را بر جان می‌خریدند. یکی از این افراد ابوتَمام حبیب بن اوس طایی بود که متولد دمشق بود و در فاصله سال‌های ۲۱۷ ه‍.ق/۸۳۲ م تا ۲۲۰ ه‍.ق/۸۳۵ م روانهٔ خراسان شد. دو تن از شاعران مخصوص عبدالله به نام‌های ابوسعید ضَریر و ابوالعمیثل اِعرابی موظف بودند که شاعران را پیش از حضور در نزد عبدالله بیازمایند. آنان شعر ابوتمام را آزمودند و آن را مناسب ندیدند اما پس از گفتگو با وی، اجازهٔ حضور در نزد عبدالله را صادر کردند. ابوتمام در دو نوبت به حضور عبدالله رسید. بار نخست پس از سرودن شعر خویش هزار دینار از عبدالله دریافت کرد که به موجب رنج زیاد سفر خویش آن را کم شمرد و توجهی بدان نکرد که ناراحتی عبدالله را به دنبال داشت اما با حضور دگرباره در نزد عبدالله، دو هزار دینار به همراه خلعتی گران‌بها از وی دریافت نمود. مواجههٔ وی با شاعری که در نیشابور ابیاتی فارسی می‌خواند، نشانگر حضور افرادی در آن شهر بود که به زبان معمول مردم خراسان، دری، شعر می‌سرودند. شعرای دیگری نیز از بخشش عبدالله بهره بردند. دعبل بن علی که که با مدح علی بن موسی‌الرضا شناخته می‌شود، پس از حضور در نزد عبدالله، ماهانه یکصد و پنجاه هزار درهم از وی دریافت می‌کرد و از حضور او بهره‌مند می‌شد. باری دیگر نیز وی از عبدالله، شش هزار درهم دریافت کرد. اینگونه بخشش‌ها توسط عبدالله، وی را به یکی از بخشنده‌ترین چهره‌ها در زمینهٔ شعر بدل ساخته بود، به طوری که در طی امضای کاغذی، دو میلیون درهم بخشیده بود. موسیقی و آواز نیز جزو علایق عبدالله بود و آهنگ‌های بسیاری را بدون انتساب به خویش می‌ساخت. وی حتی مسابقه‌ای ترتیب داده بود که در طی آن به برترین آوازها جایزه می‌داد. همچنین کتابی در زمینهٔ الحان و آوازهای مختلف به دلیل علاقهٔ او به این موضوع، تقدیمش شد. عبیدالله بن عبدالله بن طاهر، فرزند عبدالله، نیز همچون پدر و در اثر تربیت دقیق در این فن، از مشاهیر زمانش بود. اشعار زیادی نیز منسوب به عبدالله بن طاهر موجود است که نمایانگر توانایی و چیره‌دستی وی در ادبیات می‌باشد. علاوه بر آن وی به‌طور کامل بر زبان عربی مسلط بود. مجموع رسائل بجای مانده از او نیز نشانگر تخصص و تسلط او در ادبیات عصرش است، تا بدان درجه که بنابر روایت ابن نَدیم، اشعارش پنجاه ورق است. عبدالله در شعر خویش طعن و دشنام بکار نمی‌برد و دیگران را نیز از این عمل بازمی‌داشت و همچنین بخل و حساست را از آفت‌های شاعری می‌دانست. عبدالله، کنیزی را به منزل خویش راه نمی‌داد و به همین علت کسی از اسرار منزلش آگاه نبود.
حاکمان طاهری از جمله عبدالله بن طاهر در سراسر دوران حکومت خویش بر خراسان و بخش اعظمی از سرزمین‌های خلافت، خدمات شایانی را به خلافت عباسی در جهت برقراری و گسترش قدرت آنان عرضه کردند. آنان به حراست از قدرت و مشروعیت خلفا در سرزمین‌های تحت فرمان خویش می‌پرداختند و هرگونه حرکت و جنبش ضدعباسی را سرکوب می‌کردند و همواره کرداری تابعانه در برابر خلفا داشتند. علاوه بر موارد مذکور، عده‌ای از طاهریان همچون عبدالله بن طاهر که مقام شرطگی بغداد را نیز بر عهده داشتند نیز رفتاری در راستای دفاع از خلافت بروز می‌دادند. عبدالله در دوران حکومت خویش اقدامات متعددی در راستای گسترش و تحکیم بنیان خلافت انجام داد که از آن جمله می‌توان به سرکوب شورش نصر بن شبث در رقه، بازگرداندن آرامش به اوضاع مصر و شام و رفع التهابات موجود در آن سرزمین‌ها، تسلط بر نواحی مختلف در شرق و مرکز ایران و از میان برداشتن شورش‌ها و جنبش‌های این ناحیه همچون قیام محمد بن قاسم علوی و مازیار اشاره کرد. اینگونه خدمات برجسته به خلافت عباسی نیز با دریافت منشور و لواء حکومت توسط امیران طاهری از خلفا جبران می‌شد و به‌طور کلی رابطه‌ای دو سویه را تشکیل می‌داد که طاهریان همچون مدافع و شمشیر خلافت در سرزمین‌های اسلامی عمل کرده و پایه‌های آنان را به عنوان تنها حکومت مشروع در سراسر سرزمین‌های تحت فرمان استوار ساختند و در مقابل مشروعیت حکومت خویش را از آنان دریافت کردند. در این راستا، عبدالله سعی بر این داشت تا قدرت خلافت سنی را در شرق بر علیه فرقه‌گرایان ایرانی و جدایی‌طلبان از سلطهٔ بغداد و نیشابور پایدار و محکم نگه دارد. در کنار تأمین مشروعیت، خلفای عباسی به سبب اعتماد به وفاداری طاهریان و خدماتشان، در امور مالی نیز آنان را صاحب اختیار قرار دادند و از خراج خراسان و دیگر سرزمین‌های تحت فرمان خاندان طاهری با وجود اهمیت بسیارشان چشم پوشیده و چگونگی مصرف مبالغ هنگفت حاصل از مالیات که گاهی تا چهل میلیون درهم نیز می‌رسید به آنان واگذار کردند و حتی به ارسال هدایای هنگفت برای آنان مبادرت ورزیدند.
بنابر روایت یعقوبی، امارت پانزده سالهٔ عبدالله بن طاهر در خراسان با اقتدار و موفقیتی بی‌سابقه همراه بود. او سرزمین خراسان را تحت سایهٔ اطاعت خویش درآورد و فرزندش طاهر را مأمور به فتح سرزمین‌های ترکستان در ماوراءالنهر کرد که او نیز موفق به فتح شهرهایی شد که پیش از آن مسخر کسی نشده بود. این اقدام موجب گسترش قلمرو طاهریان در آن زمان و افزایش قدرت سامانیان در آینده شد. حتی ممکن است که ارسال خراج سالانه از سوی کابُلشاه برای عبدالله بن طاهر که بالغ بر دو هزار بردهٔ غز بود، متأثر از همین فتوحات بوده باشد. ادامهٔ روند ارسال برده، گسترش تجارت میان ماوراءالنهر و بغداد را به دنبال داشت و علاوه بر آن موجب رونق اقتصادی ماوراءالنهر و خراسان و افزایش ثروت خصوصی طاهریان شد. علاوه بر آن به عقیدهٔ کورت، با توجه و دقت در اوضاع پیشین خراسان به علت شورش‌هایی که در این سرزمین رخ داده‌بود و همچنین دوران زمامداری علی بن عیسی، در می‌یابیم که وضعیت معیشت و اقتصادی اهالی خراسان در عصر طاهریان به خصوص عبدالله بن طاهر، بهبود قابل توجهی یافته‌است. بارتولد از دوران حکومت عبدالله به «عصر استبداد مطلقه منوره» یاد کرده و این تعریف در شعر شعرایی چون ابوتمام نیز جلوه‌گر است. شابشتی از قاطعیت، داوری سخت و مجازات بسیاری از خطاکاران توسط عبدالله سخن رانده‌است. نزدیکان خلیفه همچون اسحاق بن ابراهیم نیز در نزد معتصم، به تمجید از عبدالله بن طاهر می‌پرداختند. عبدالله در عصر خود اسوه و مورد ستایش عام بود. ابن خلکان وی را نجیب، بلند مرتبه و زیرک توصیف کرده و ذَهبی نیز وی را در ردیف بزرگ‌ترین امیران عصرش که یاور مأمون نیز بوده‌است، بیان کرد. او حکومتی مقتدر و استوار برای جانشینانش به یادگار گذاشت.
عبدالله در راستای اصلاحات خویش، گسترش علم و تعلیمات عمومی را مورد توجه ویژه قرار داد. بنابر روایات، فرزندان تهی‌دست‌ترین روستاییان در عصر وی، روانهٔ شهرها می‌شدند تا به کسب علم بپردازند که این امر نشان از کوشش عبدالله در این راه و توجه وی به اهمیت آموزش عمومی دارد که بر طبق آن، شخصی از تحصیل علم محروم نشود. به همین علت، وی را از پایه‌گذاران نهضتی به‌شمار می‌آورند که در عصر سامانیان، تجدید حیات فرهنگ ایرانی را به دنبال آورد. اگرچه مراد از علوم، تنها شریعت اسلامی نمی‌باشد، زیرا خاندان طاهری در شعر و علوم دیگر دارای مهارت بودند، چنان‌که عبدالله در این امور دارای مهارت بود یا محمد بن حسن بن مصعب که از یاران عبدالله بود، از مهارت زیادی در موسیقی و آواز برخوردار بود یا منصور بن طلحه که از سوی عبدالله ملقب به «حکیم خاندان طاهر» بود، کتاب‌هایی در زمینهٔ فلسفه و موسیقی به نگارش درآورده بود. در نتیجه وی به علوم مختلف و فراگیری آنان، توجه داشت، چنان‌که از آشنایی او با علم نجوم نیز روایت شده‌است. پیرامون اعمال عبدالله در زمینهٔ علم و ادب، نوع دیگری از گزارش‌ها همانند گزارش دولتشاه سمرقندی نیز موجود است که بر اساس آن عبدالله بن طاهر فرمانی مبنی بر نابودی کتاب وامِق و عَذرا و دیگر آثار ایرانی صادر کرده‌است که این گزارش توسط محققین امروزی همچون باسْوِرثْ و زرین‌کوب سخت مورد تردید و انکار قرار گرفته‌است اما در مقابل، کسانی همچون مَهدویان صحت این گزارش را با توجه به شرایط دشوار طاهریان برای پیراستن هر نوع شائبه تمایلات ملی افراط‌گرایانه از خویشتن و همچنین حساسیت دستگاه خلافت عباسی، دور از ذهن نمی‌دانند و شخص نام‌برده نیز در همین راستا، تقابل و برخورد طاهریان با جریان‌های منتسب به فلسفه و کلام یا عدم استقبال از آنان را در محدودهٔ حکمرانی خویشتن به علت شرایط حاکم بر دستگاه خلافت عباسی و جهان اهل سنت که با اینگونه عقاید مخالف بودند، بیان می‌دارد و تلاش طاهریان را در جهت حفظ موازنه بین تمایلات ایرانی و عربی در امور فرهنگی می‌داند. اگرچه تلاش حاکمان طاهری به ویژه جدیت عبدالله بن طاهر در زمینهٔ گسترش علم، در اقبال تدریجی طبقات مختلف به فراگیری فلسفه و کلام بی تأثیر نبود. تأسیس کتابخانه‌های جدید نیز از دیگر عوامل مؤثر در گسترش فلسفه و کلام بود که به ویژه توسط عبدالله با تأسیس کتابخانهٔ نیشابور صورت پذیرفت و موجب جذب آثار تعداد زیادی از اندیشمندان و ادیبان و صاحبان اندیشه شد و روند و حرکتی علمی را شکل داد که حتی تا دورهٔ فرمانروایان و حکومت‌های بعدی امتداد و گسترش یافت.
عبدالله بن طاهر دارای ده پسر بود که در ادامه ذکر خواهد شد و علاوه بر آن، برخی از فرزندان وی در کودکی وفات یافتند که شاعران برای تسکین خاطر عبدالله، اشعاری را در این زمینه سرودند.
میانگین محدوده واقعی یا اندیکاتور نوسانات در تحلیل تکنیکال است که در ابتدا توسط ولز وایلدر برای بازار کالا طراحی شده‌است. اندیکاتور ATR نشان دهنده روند قیمت آن هم به سادگی درجه نوسان قیمت نمی‌باشد.ATR Definition - investopedia.com میانگین محدوده واقعی یک میانگین متحرک نرمال n امین روز (SMMA) از مقادیر واقعی محدوده است. وایلدر یک دوره ۱۴ ساله را برای این اندیکاتور توصیه کرد.This is by his reckoning of SMMA periods, meaning an α=1/14.
محدوده معاملات روزانه به سادگی formula_1 است. محدوده واقعی اگر خارج از محدوده امروز بود آنرا به قیمت پایانی دیروز بسط می‌دهد.
بزرگترین محدوده واقعی عبارتند از:
ATR در زمان t با استفاد از فرمول زیر محاسبه می‌شود. (این فرمول شکلی از تشریح میانگین متحرک است)
قیمومت اقیانوس آرام جنوبی قیمومت بخشیده شده از سوی جامعه ملل بود که در پی جنگ جهانی اول به امپراتوری ژاپن واگذار شد. قیمومت اقیانوس آرام جنوبی شامل جزیره‌های می‌شود که در شمال اقیانوس آرام قرار دارند. این جزیره‌ها تا پیش از اشغال توسط امپراتوری ژاپن، بخشی از گینه نو آلمان متعلق به امپراتوری استعماری آلمان بودند. بر پایه قیمومت اقیانوس آرام جنوبی، تا هنگام جنگ جهانی دوم، ژاپن این جزیره‌ها را به عنوان بخشی از امپراتوری استعماری ژاپن مدیریت کرد. در هنگام جنگ جهانی دوم این جزیره‌ها به دست ایالات متحده آمریکا افتادند. پس از جنگ جهانی دوم، این جزیره‌ها به عنوان یک قلمرو امانی از سوی سازمان ملل متحد با عنوان قلمرو تحت قیمومت جزایر اقیانوس آرام به آمریکا سپرده شدند. این منطقه امروزه به چهار کشور مستقل پالائو، جزایر ماریانای شمالی، ایالات فدرال میکرونزی، و جزایر مارشال تقسیم شده‌اند.
در ژاپن، این قلمرو «قیمومت ژاپن بر جزیره‌های دریاهای جنوبی» نامیده می‌شود.
ژاپن منابع طبیعی کمی دارد. کمبود مواد خام در دوره اصلاحات میجی (۱۸۶۸ تا ۱۹۱۲) به معنای آن بود که توسعه امپراتوری استعماری ژاپن، یک نیاز سیاسی و اقتصادی است. در هنگام جنگ جهانی اول، امپراتوری استعماری ژاپن به تایوان، کره، جزایر ریوکیو در نیمه جنوبی جزیره ساخالین، جزایر کوریل، و پورت آرتور (دالیان) گسترش یافت. سیاست نانشین-رن (دکترین توسعه جنوبی) که مورد پذیرش نیروی دریایی امپراتوری ژاپن بود بر این پایه بود که آسیای جنوب شرقی و اقیانوسیه بیشترین پتانسیل را برای توسعه اقتصادی و سرزمینی امپراتوری ژاپن دارند.
اتحاد ژاپن و بریتانیا در سال ۱۹۰۲ برای برآوردن منافع مشترک امپراتوری بریتانیا و ژاپن در مقابل توسعه طلبی امپراتوری روسیه امضا شد. بخشی از مقررات، هر طرف را به پشتیبانی در هنگام جنگ با بیش از یک قدرت، مقید می‌کرد. اگرچه کشور امضاکننده برای کمک لزوماً نیازی به ورود به جنگ نداشت. در سال ۱۹۱۴ در نخستین ساعت‌های پس از اعلان جنگ امپراتوری بریتانیا به امپراتوری آلمان، امپراتوری ژاپن با اشاره به پیمان اتحاد ژاپن و بریتانیا، پیشنهاد کرد که به شرط دستیابی به قلمروهای امپراتوری آلمان در چین و اقیانوس آرام جنوبی به آن کشور اعلان جنگ کند. دولت امپراتوری بریتانیا رسماً از ژاپن درخواست کمک کرد تا یورش نیروی دریایی امپراتوری آلمان را در آب‌های محدوده چین خنثی کند. امپراتوری ژاپن به امپراتوری آلمان اولتیماتوم فرستاد و در آن خواستار خروج نیروهای آن کشور از چین، جزایر مارشال، جزایر ماریانا، و جزایر کارولین شد. امپراتوری آلمان به این اولتیماتوم پاسخی نداد و در ۲۴ اوت ۱۹۱۴ امپراتوری ژاپن، رسماً به امپراتوری آلمان اعلان جنگ کرد.
در پائیز ۱۹۱۴ امپراتوری ژاپن در یک عملیات مشترک به نام محاصره چینگ‌دائو با نیروهای بریتانیایی شرکت کرد تا حاکمیت خلیج جیائوژو چین را بدست آورد. وظیفه نیروی دریایی امپراتوری ژاپن دنبال کردن و نابودی ناوگروه شرق آسیای آلمان و حفاظت از خطوط کشتیرانی برای مبادلات تجاری متفقین جنگ جهانی اول در اقیانوس آرام و اقیانوس هند بود. در اکتبر ۱۹۱۴ در هنگام انجام این عملیات، نیروی دریایی امپراتوری ژاپن سرزمین‌های امپراتوری آلمان در جزایر ماریانا، جزایر کارولین، جزایر مارشال و گروه جزیره‌های پالائو را بدست گرفت.
پس از پایان جنگ جهانی اول، تحت‌الحمایه گینه نو آلمان بین کشورهای جبهه پیروز جنگ بر پایه پیمان ورسای تقسیم شد. بخش جنوبی آن با نام گینه نو به استرالیا واگذار شد که شامل جزیره سرزمین قیصر ویلیام و دیگر جزیره‌هایی می‌شد که آلمان پایین‌تر از خط استوا در درست داشت. همزمان، حاکمیت امپراتوری ژاپن بر همه جزیره‌های میکرونزی که بالاتر از خط استوا اشغال کرده بود با پیمان قیمومت اقیانوس آرام جنوبی رسمیت یافت. به ژاپن قیمومت درجه C (Class C) جامعه ملل برای حکمرانی داده شد. به این معنی که این جزیره‌ها باید از حالت نظامی خارج شوند و ژاپن در اقیانوس آرام، حق گسترش قلمرو خود به بیش از این جزیره‌ها را ندارد. در آغاز اجرای قیمومت، هر سال بررسی موشکافانه‌ای توسط کمیسیون قیمومت‌های دائمی جامعه ملل در ژنو سوئیس انجام می‌شد. اگر چه در سال‌های پایانی دهه ۱۹۲۰ امپراتوری ژاپن درخواست‌های بازدید رسمی یا بازرسی بین‌المللی را رد می‌کرد.
به دنبال اشغال جزیره‌ها از سوی ژاپن، سیاست پنهان‌کاری در دستور کار قرار گرفت. ژاپن آشکارا اعلام کرد که کشتی‌های خارجی حق ورود به آب‌های میکرونزی را ندارند. حتی کشتی‌های کشورهایی که در هنگام جنگ جهانی اول متحد ژاپن بودند. در پنج سال نخست اشغال، ژاپن حضور خود را پایدار و جزیره‌ها به صورت یک مستعمره فرضی درآمدند. نیروی دریایی ژاپن این منطقه را به پنج قسمت دریایی پالائو، سایپن، تروک، پوهنپئی، و آب‌سنگ حلقوی جالوئیت تقسیم کرد که همه آن‌ها به دریاسالار ارشد در مرکز فرماندهی تروک (چوک) گزارش می‌دادند.
پشنهاد عهدنامه ورسای برای اجازه تجارت و مهاجرت بین جزیره‌هایی که توسط ژاپن اداره می‌شدند با جزیره‌هایی که توسط استرالیا و نیوزیلند اداره می‌شدند از سوی ژاپن رد شد. اگر جزیره‌ها دارایی مستعمراتی به حساب می‌آمدند و از ورود خارجی‌ها به جزیره‌ها پیشگیری می‌شد ژاپن می‌توانست مدیریت خود بر جزیره‌ها را ادامه دهد. هنگامی که جزیره‌ها قانوناً به قیمومت جامعه ملل درآمدند ژاپن به عنوان بخشی از امپراتوری ژاپن آن‌ها را مانند یکی از قلمروهای ژاپن اداره کرد. این وضعیت حتی پس از سال ۱۹۳۵ که ژاپن از عضویت جامعه ملل خارج شد و ادعای قانونی خود بر اداره جزیره‌ها را از دست داد ادامه یافت.
از دید نظامی و اقتصادی، سایپن در مجمع‌الجزایر ماریانا مهم‌ترین جزیره در قیمومت اقیانوس آرام جنوبی بود. به همین خاطر به مرکز بعدی سکونت ژاپنی‌ها تبدیل شد. سینما، رستوران، پارک، و خانه‌های گیشا در شهرک‌های گاراپان (در سایپن)، کُرُر (در پالائو)، و کُلُنی (کولونیا در جزیره پوهنپئی) بر پایه شهرک‌های مشابه درون ژاپن ساخته شدند. جزیره مهم دیگر تروک (تالاب چوک) در مجمع‌الجزایر ماریانا بود که برای استفاده نیروی دریایی سلطنتی ژاپن به صورت یک پایگاه نیروی دریایی اصلی درآمده بود.
بین ۱۹۱۴ تا ۱۹۲۰ مدیریت این جزیره‌ها از نیروی دریایی به غیرنظامی تغییر کرد. در سال ۱۹۲۰ سازمان نیروی دریایی به دفتر امور مردمی تغییر کاربری داد که مستقیماً به وزیر نیروی دریایی گزارش می‌داد. سازمان امور مردمی که در آغاز، در چوک بود در۱۹۲۱ (میلادی) به کُرُر تغییر جا داد. برای همخوانی با قیمومت، ناوگان‌های دریایی منحل شدند. در آوریل ۱۹۲۲ یک دولت غیرنظامی مردمی در هر یک از شش منطق شهرداری سایپن، پالائو، یَپ، چوک، پوهنپئی، و جالوئیت برپا شد که به فرمانده نیروی دریایی خود گزارش می‌دادند. همزمان جایگاه «فرماندار قیمومت اقیانوس آرام جنوبی» ایجاد شد. فرماندار مستقیماً به نخست‌وزیر ژاپن گزارش می‌داد. پس از برپایی «وزارت امور مستعمرات» در ۱۹۲۹ فرماندار، مستقیم به وزیر امور مستعمرات گزارش می‌داد. در نهایت، برپایی «دولت دریاهای جنوبی» یا «نان‌یُ‌چُ» در مارس ۱۹۳۲ (میلادی) دولت مستقر در جزیره‌ها را کاملاً به شکل یک مدیریت تمام مردم غیرنظامی درآورد. هنگامی که در نوامبر ۱۹۴۲ وزارت امور مستعمرات جذب وزارت آسیای شرق بزرگ شد بار دیگر نیز برتری نیروی دریایی امپراتوری ژاپن با گماشتن یک دریاسالار به عنوان فرماندار به رسمیت شناخته شد. به علاوه در نوامبر ۱۹۴۳ شش منطقه شهرداری به سه منطقه شمال، خاور، و باختر کاهش یافتند.
برای ایجاد یک بازار بزرگ، جمعیت قیمومت اقیانوس آرام جنوبی بسیار کم بود و مردم بومی برای خرید کالاهای وارداتی، منابع مالی محدودی داشتند. اهمیت ویژه این قلمرو برای ژاپن موقعیت استراتژیک آن بود که مسیرهای دریانوردی در همه اقیانوس آرام را تحت کنترل درمی‌آورد و مکان‌های مناسبی را برای تأمین نیاز کشتی‌های دریانوردی مانند آب شیرین، میوه تازه، سبزی، و گوشت فراهم می‌کرد. همچنین مکان مهمی برای ایستگاه‌های تأمین زغال‌سنگ مورد نیاز کشتی‌های موتور بخار بود.
جمعیت جزیره‌ها به خاطر زندگی ژاپنی‌ها در میکرونزی افزایش یافت. در آغاز، کوچ کنندگان ژاپنی از استان اوکیناوا و دیگر جزیره‌های ریوکو بودند. اما پس از آن مهاجران از دیگر بخش‌های ژاپن به ویژه منطقه محروم توهوکو کوچ کردند. به دنبال کارگران کشاورز، مغازه‌داران، رستوران‌ها، خانه‌های گیشا، روسپی‌خانه، شهرک‌های پیشین آلمانی را به شهرهای پر رونق ژاپنی تغییر دادند. نخستین براوردها بین ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۰، جمعیت کل جزیره‌ها را که مردم بومی اقیانوسیه بودند ۵۰٬۰۰۰ نفر می‌دانستند. کوچ ژاپنی‌ها باعث شد تا تعداد آن‌ها از کمتر از ۴٬۰۰۰ نفر در ۱۹۲۰ به ۷۰٬۰۰۰ نفر در ۱۹۳۰ و بیش از ۸۰٬۰۰۰ نفر در ۱۹۳۳ برسد. در ۱۹۳۵ ژاپنی‌ها به تنهایی ۵۰٬۰۰۰ نفر از جمعیت کل منطقه را تشکیل می‌دادند. در ۱۹۳۷ نزدیک ۹۰٪ جمعیت سایپن یعنی ۴۲٬۵۴۷ نفر از ۴۶٬۷۴۸ نفر ژاپنی بودند. در سرشماری دسامبر ۱۹۳۹ از مجموع ۱۲۹٬۱۰۴ نفر کل جمعیت، ۷۷٬۲۵۷ نفر ژاپنی (به همراه چینی تبارها و کره‌ای تبارها)، ۵۱٬۷۲۳ نفر بومی و ۱۲۴ نفر خارجی بودند. حقوق و جایگاه بومیان میکرونزیایی با مردم اهل امپراتوری ژاپن فرق داشت. امکان استخدام برای میکرونزیایی‌ها کمتر، دستمزدها پایین‌تر و شرایط کاری سخت‌تر بود.
دولت قیمومت اقیانوس آرام جنوبی بیمارستان و مدرسه‌هایی ساخت و نگهداری کرد و برای میکرونزیایی‌های بین ۸ تا ۱۵ سال، امکان تحصیل رایگان فراهم کرد. اگرچه مدرسه‌هایی که بومیان میکرونزیایی در آن‌ها درس می‌خواندند از مدرسه‌هایی که بچه‌های ژاپنی در آن‌ها درس می‌خواندند جدا و امکان تحصیل برای آن‌ها محدودتر بود. بیشتر بچه‌های میکرونزیایی به مدرسه شبانه‌روزی می‌رفتند. جایی که تحصیل اجباری برای گسترش دین ژاپنی و مراسم مذهبی شینتو بود. در سال ۱۹۴۰ یک پرستشگاه شینتو به نام «نان‌یُ» در کُرُر ساخته شد. رفتن به مدرسه‌های تبلیغ مذهبی مسیحیت در جایی که مدرسه دولتی وجود داشت ممنوع بود.
رابطه اقتصادی ژاپن با میکرونزی از سده ۱۹ (میلادی) آغاز شد. پیش از قیمومت اقیانوس آرام جنوبی گروه کوچکی از کارآفرینان ژاپنی، سرمایه‌گذاری‌های اقتصادی را در میکرونزی آلمان انجام دادند و بخش مهمی از تجارت آن منطقه را در دست گرفتند. اگرچه این توسعه اقتصادی به خاطر فاصله زیاد، مساحت کم، و بازار مصرفی کوچک جزیره‌ها مشکل زیادی داشت. در آغاز، قیمومت اقیانوس آرام جنوبی برای دولت امپراتوری ژاپن بار مالی داشت. زیرا در توکیو باید برای آن کمک سالانه در نظر گرفته می‌شد. محصول عمده منطقه قیمومت، مغز نارگیل بود که در آن زمان در ساخت بسیاری از محصولات تولیدی استفاده می‌شد.
در دهه ۱۹۲۰ (میلادی) و دهه ۱۹۳۰ (میلادی) دولت امپراتوری ژاپن سیاست تشویق به انحصارهایی را در پیش گرفت که ابتکار عمل‌های خصوصی را با سرمایه دولتی پیوند می‌زدند. این کار با هدف بیشترین‌سازی تعداد ژاپنی‌های مستعمره‌نشین انجام شد. تا پایان دهه ۱۹۳۰ (میلادی) توسعه جزیره‌ها در راستای کمک به توسعه اقتصادی شهروندان ژاپنی انجام می‌شد. سرمایه‌گذار ژاپنی «هاروجی ماتسوئه» در سال ۱۹۲۰ وارد سایپن شد و شرکت توسعه دریاهای جنوبی را پایه گذاشت. این شرکت، بزرگ‌ترین بنگاه اقتصادی در میکرونزی شد. او بیش از هر چیز به توسعه تولید نیشکر در جزیره‌ها پرداخت. به گونه‌ای که در ۱۹۲۵ (میلادی) بیش از زمین زیر کشت داست. در سال‌های آغازین دهه ۱۹۳۰ (میلادی) صنایع وابسته به شکر بیش از ۶۰٪ درآمد قیمومت را تأمین می‌کردند. موز، آناناس، درخت نان، نارگیل، مانیوک، قهوه، و دیگر محصولات کشاورزی گرمسیری نیز کشت شده و آن را برابر با تایوان قرار دادند. همچنین جزیره‌ها پایگاهی برای ناوگان ماهی‌گیری ژاپنی‌ها شدند که مرکز آن‌ها در کُرُر بود. ماهی‌گیری به یکی از سودآورترین صنایع در جزیره‌ها تبدیل شد. ناوگان بزرگی از کشتی‌ها ماهی می‌گرفتند و کارخانه‌های فراوری ماهی در بسیاری از جزیره‌ها کار می‌کردند.
ژاپنی‌ها معادن فسفات آلمان‌ها در جزیره آنگائور را بدست گرفته و آن را گسترش دادند. معادن فسفات کوچک‌تری نیز در در جزیره‌های نزدیک، باز شدند. مجموع کل صادرات به ژاپن به ۲۰۰٬۰۰۰ تن در سال رسید. صادرات جزیره آنگائور به تنهایی ۶۰٬۰۰۰ تن در سال بود. فسفات بدست آمده برای کشاورزی استفاده می‌شد. ماده معدنی مهم دیگر، بوکسیت بود که بخش دیگری از ساختار اقتصادی مستعره بود. اگرچه بوکسیت تنها در منطقه پالائو یافت می‌شد. در ۱۹۳۷ صنعت نارگر (مادر صدف) به سود رسید و مقدار زیادی صدف طبیعی و پرورشی از جزیره‌ها بدست آمد.
از سال ۱۹۱۵ شرکت تجاری دریاهای جنوبی، قرارداد ویژه‌ای با نیروی دریایی امپراتوری ژاپن بست تا باربری، جابجایی مسافر، و نامه‌رسانی به امپراتوری و بین جزیره‌ها را بدست بگیرد. در پی آن، کشتیرانی بین امپراتوری و جزیره‌ها به شرکت کشتی بخار نامه‌رسانی ژاپن واگذار شد که بزرگ‌ترین خط کشتیرانی بخار در امپراتوری بود. تقریباً همزمان با آغاز گردش‌گری ژاپنی‌ها در جزیره‌ها امکانات رفاهی نیز در برخی کشتی‌ها فراهم شد.
به دلیل کمبود زمین برای ساخت فرودگاه، هواپیمای آب‌نشین اصلی‌ترین گونه هواپیما برای هوانوردی تجاری بود. خطوط هوایی امپراتوری ژاپن برخی پروازهای تجاری خود را از سال ۱۹۳۵ با هواپیماهای آب‌نشین دوربرد کاوانیشی اچ۶کی۲-ال (که متفقین جنگ جهانی دوم آن را به «ماویس» می‌شناختند) آغاز کرد. پروازهای تجاری منظم از ۱۹۴۰ آغاز شدند. خدمات منظم نیز در ۱۹۴۱ ارائه شد. خدمات تجاری، مدت کوتاهی پس از آغاز جنگ اقیانوس آرام متوقف شد. اما در هنگام جنگ جهانی دوم همچنان از شبکه گسترده پایگاه‌های هواپیماهای دریایی استفاده شد.
مفاد قیمومت اقیانوس آرام از ژاپن می‌خواست که جزیره‌ها را مسلح نکند. اگرچه، این مفاد ابهام برانگیز بودند و تعریف ضعیفی داشتند و تنها، سنگربندی یا ساخت پایگاه دریایی نظامی را منع می‌کردند. از ۱۹۲۱ (میلادی) نیروی نظامی ژاپن شروع به نقشه‌برداری و برنامه‌ریزی برای توسعه سریع نظامی جزیره‌ها کرد تا در صورت جنگ، امکان دفاع در این منطقه را داشته باشد.
در دهه ۱۹۳۰ (میلادی) نیروی دریایی سلطنتی ژاپن ساخت فرودگاه‌ها، استحکامات، بندرها، و دیگر پروژه‌های نظامی را در جزیره‌هایی که بر پایه قیمومت، تحت کنترل خود داشت آغاز کرد. برای ژاپن این جزیره‌ها مانند «ناو هواپیمابر غرق نشدنی» بودند که نقشی حیاتی برای دفاع از جزیره‌های درون کشوری ژاپن در برابر حمله احتمالی آمریکا داشتند؛ بنابراین، مناطق قیمومت، مواضع مهمی برای حملات هوایی و دریایی ژاپن در جنگ اقیانوس آرام شدند.
همچنین ارتش سلطنتی ژاپن از جزیره‌ها برای پشتیبانی گروهک‌های هوایی و دریایی استفاده کرد.
آمریکا برای گرفتن جزیره‌ها از ژاپن از راهبرد نظامی لیپ‌فراگینگ (حرکت‌های مقطعی و پیوسته) استفاده کرد. به این معنی که به برخی استحکامات ژاپنی مشخص در جزیره‌ها حمله آبی-خاکی و به برخی تنها حمله هوایی کرد و باقی دیگر را کاملاً نادیده گرفت. این راهبرد باعث شد تا امپراتوری ژاپن بین ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۵ حاکمیت خود بر قلمرو اقیانوس آرام را از دست بدهد.
پیرو قطعنامه ۲۱ شورای امنیت در ۱۸ ژوئیه ۱۹۴۷ قیمومت جامعه ملل رسماً توسط سازمان ملل متحد لغو شد و بر پایه بندهای توافق امانی ملل، آمریکا را مسئول مدیریت بر جزیره‌ها دانست و آن را «قلمرو تحت قیمومت جزایر اقیانوس آرام» نامید.
مصطفی رزاق کریمی (۱۳۴۱، تبریز) کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس اهل ایران است.
مصطفی رزاق کریمی متولد ۱۳۴۱ تبریز، فارغ‌التحصیل معماری از اتریش است. وی فعالیت هنری را سال ۱۳۵۳ با ساخت فیلم‌های کوتاه و مستند به صورت آماتور آغاز کرد و یکی از برجسته‌ترین فعالیت‌هایش ساخت فیلم‌های آموزشی در رابطه با ایدز و به سفارش آموزش و پرورش اتریش بوده که جزو مواد درسی آن کشور شد. او در سال ۱۳۷۰ با دعوت بنیاد سینمایی فارابی به ایران بازگشت و به اتفاق مرتضی رزاق کریمی فیلم‌های متعددی کارگردانی کرد.
ماگدالنسبرگ یک منطقهٔ مسکونی در اتریش است که در ناحیه کلاگن‌فورت-لاند واقع شده‌است. ماگدالنسبرگ ۳٬۰۷۸ نفر جمعیت دارد.
مگدشپرونگ یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در هارتسگروده واقع شده‌است.
مهرن یک شهر در آلمان است که در وستروالدکرایس واقع شده‌است. مهرن ۲۵۱ نفر جمعیت دارد.
مهرینگ یک شهر در آلمان است که در تیرشنرویت واقع شده‌است. مهرینگ ۱٬۹۴۶ نفر جمعیت دارد.
مایشینگن یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در زیندلفینگن واقع شده‌است.
مایدبرون یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در ریمپار واقع شده‌است. مایدبرون ۱٬۰۳۲ نفر جمعیت دارد.
مایردورف یک منطقهٔ مسکونی در اتریش است که در زودوست‌اشتایرمارک واقع شده‌است. مایردورف ۹٫۳ کیلومتر مربع مساحت دارد ۲۹۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ماینتس-لاوبنهایم یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در ماینتس واقع شده‌است. ماینتس-لاوبنهایم ۹٬۳۳۷ نفر جمعیت دارد.
شهر Longchamp خواهرخواندهٔ ماینتس-لاوبنهایم هست.
مانسباخ یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در هوهنرودا واقع شده‌است.
عمر شیخ میرزای دوم (۱۴۵۶ تا ۱۴۹۴ م)، حاکم تیموری دره فرغانه بود. او چهارمین پسر ابوسعید میرزا، امپراتور امپراتوری تیموری در قزاقستان، ازبکستان، شرق ایران و افغانستان بود.
همسر اول (همسر اعظم) عمر شیخ، قتلغ نگار خانوم، شاهدخت خانات جغتای و دختر یونس خان مغولستان بود. عمر دارای دو همسر دیگر و سه پسر و پنج دختر از همسرانش بود. پسر بزرگ او بابر (از همسر اولش قتلغ نگار خانوم) بود. دیگر پسرانش از همسران دیگرش جهانگیر میرزای دوم و نصیر میرزا بودند. پسر ارشد وی، بابر، بعدها امپراتوری گورکانی هند را در سال ۱۵۲۵ م بنیان گذاشت و اولین امپراتور مغولی هند شد.
عمر شیخ به صورت عجیب و تصادفی در آکسی فورت، شمال فرغانه، در تاریخ ۱۰ ژوئن ۱۴۹۴ درگذشت. این اتفاق هنگامی رخ داد که او در کبوترخانه بود.
او جمعاً صاحب هفت همسر، سه پسر و شش دختر بود:
شیرجه یکی از ورزش‌های بازی‌های آسیایی ۲۰۱۸ است که از ۲۸ آگوست تا ۱ سپتامبر ۲۰۱۸ برگزار شده‌است.
این مسابقات در دو بخش زنان و مردان در مجموعه ورزشی گلورا بونگ کارنو، جاکارتا، اندونزی انجام شده‌است.
گیلبرت (به انگلیسی: Gilbert) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان لینکلن، ویسکانسین واقع شده‌است. گیلبرت ۴۴۰٫۱۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گیل (به انگلیسی: Gill) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان ولد، کلرادو واقع شده‌است. گیل ۱٬۴۲۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
مارباخ یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در هسن واقع شده‌است. مارباخ ۳٬۴۳۴ نفر جمعیت دارد.
پیجین انگلیسیِ مِلانِزی (به انگلیسی: Melanesian Pidgin) نوعی از زبان‌های پیجین است که طی دویست سال گذشته در اقیانوس آرام شکل گرفته‌است.
از زمان‌های گذشته و همزمان با شناخته شدن جزایر منطقهٔ ملانزی توسط کاشفان هلندی، بریتانیایی، فرانسوی، اسپانیایی و پرتغالی زبانهای اروپایی به تدریج وارد این نواحی شد. ارتباطات اولیه میان اروپاییان و مردم بومی بر روی کشتی‌ها و طی مبادلات تجاری کوتاه در سواحل باعث پیدایش این پیجین‌ها گردید. وقتی ارتباطات در قرن نوزدهم بهبود یافت، مستعمرات، تجارت خانه‌ها، پایگاه‌های دولتی و هیئت‌های مذهبی شکل گرفتند و پیجین انگلیسی ملانزی تثبیت و گسترش یافت.
در حال حاضر چهار نوع گویش در جنوب غربی اقیاوس آرام یافت می‌شود که عبارتند از:
مارهوف یک منطقهٔ مسکونی در اتریش است که در دویچلندسبرگ واقع شده‌است. مارهوف ۳۰٫۸۰ کیلومتر مربع مساحت دارد ۴۶۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ماریا بوخ-فایستریتس یک منطقهٔ مسکونی در اتریش است که در مورتال واقع شده‌است. ماریا بوخ-فایشتریتس ۲۸٫۴۷ کیلومتر مربع مساحت دارد ۶۶۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ماراینز یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در نوی‌اشتات آم روبنبرگه واقع شده‌است. ماراینز ۱٬۲۰۰ نفر جمعیت دارد.
ماراینتهال یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در گایزنهایم واقع شده‌است. ماراینتهال ۱٬۹۷۷ نفر جمعیت دارد.
ماروته یک شهر در آلمان است که در وستروالدکرایس واقع شده‌است. ماروته ۲۵۸ نفر جمعیت دارد.
ماکسدورف یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در راین-پفلاتس-کرایس واقع شده‌است.
مدلسهایم یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در گرسهایم واقع شده‌است. مدلسهایم ۴۸۷ نفر جمعیت دارد.
مایسدورف یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در فالکن‌اشتاین، زاکسن-آنهالت واقع شده‌است. مایسدورف ۱٬۱۰۰ نفر جمعیت دارد.
مایسندورف یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در وینزن ان در آلر واقع شده‌است. مایسندورف ۱٬۶۶۳ نفر جمعیت دارد.
مایتس یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در ودمارک واقع شده‌است. مایتس ۷۶۹ نفر جمعیت دارد.
ملاخ یک منطقهٔ مسکونی در اتریش است که در گراتس اومگبونگ واقع شده‌است. ملاخ ۹٫۹۵ کیلومتر مربع مساحت دارد ۳۴۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
مرکندورف یک منطقهٔ مسکونی در اتریش است که در زودوست‌اشتایرمارک واقع شده‌است. مرکندورف ۱۱٫۲۱ کیلومتر مربع مساحت دارد ۲۷۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
متهلر یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در کامن واقع شده‌است. متهلر ۱۲٬۰۲۵ نفر جمعیت دارد.
مایشائلربرگ یک منطقهٔ مسکونی در اتریش است که در Expositur Gröbming واقع شده‌است. مایشائلربرگ ۲۶٫۰۸ کیلومتر مربع مساحت دارد ۶۹۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
مایشائلربرگ-پروگرن یک شهرستان در اتریش است که در ناحیه لیتسن واقع شده‌است. مایشائلربرگ-پروگرن ۴۷٫۶۴ کیلومتر مربع مساحت دارد.
میخلباخ یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در ماربورگ واقع شده‌است. میخلباخ ۲٬۰۶۷ نفر جمعیت دارد.
میخلدورف یک منطقهٔ مسکونی در اتریش است که در ناحیه زنکت فایت آن در گلان واقع شده‌است. میخلدورف ۱٬۱۴۳ نفر جمعیت دارد.
میشتندورف یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در شترولندورف واقع شده‌است. میشتندورف ۵۴۵ نفر جمعیت دارد.
میتربرگ یک منطقهٔ مسکونی در اتریش است که در Expositur Gröbming واقع شده‌است. میتربرگ ۱۷٫۳۰ کیلومتر مربع مساحت دارد ۷۹۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
میتربرگ-زانکت مارتین یک شهرستان در اتریش است که در ناحیه لیتسن واقع شده‌است. میتربرگ-زانکت مارتین ۵۴٫۹۲ کیلومتر مربع مساحت دارد.
میتردورف ایم مورتستال یک منطقهٔ مسکونی در اتریش است که در بروک مورتسوچلاگ واقع شده‌است. میتردورف یم مورتستال ۱۱٫۱۲ کیلومتر مربع مساحت دارد ۵۶۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
میترلابیل یک منطقهٔ مسکونی در اتریش است که در زودوست‌اشتایرمارک واقع شده‌است. میترلابیل ۷٫۸۸ کیلومتر مربع مساحت دارد ۳۰۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
مودریاخ یک منطقهٔ مسکونی در اتریش است که در ویتسبرگ واقع شده‌است. مودریاخ ۲۲٫۰۲ کیلومتر مربع مساحت دارد.
مویشت یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در هسن واقع شده‌است. مویشت ۱٬۲۱۱ نفر جمعیت دارد.
مونایشوالد یک منطقهٔ مسکونی در اتریش است که در هارتبرگ فورستنفلد واقع شده‌است. مونایشوالد ۳۵٫۱۴ کیلومتر مربع مساحت دارد ۵۷۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
موهلدورف بای فلدباخ یک منطقهٔ مسکونی در اتریش است که در زودوست‌اشتایرمارک واقع شده‌است. موهلدورف بای فلدباخ ۱۷٫۶۱ کیلومتر مربع مساحت دارد ۲۹۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
موندنهوف یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در فرایبورگ واقع شده‌است. موندنهوف ۴۶ نفر جمعیت دارد.
مونکمارش یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در زیلت (مونیکیپالیتی) واقع شده‌است.
مونتسسهایم یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در کرایشتال واقع شده‌است. مونتسسهایم ۲٬۷۳۷ نفر جمعیت دارد.
ناحیه مورتس‌چوشلاگ یک شهرستان‌های اتریش و شهرستان و تقسیمات کشوری سابق در اتریش است که در اشتایرمارک واقع شده‌است. ناحیه مورتسوشلاگ ۴۲٬۹۴۳ نفر جمعیت دارد.
موش یک شهر در آلمان است که در اهرویلر واقع شده‌است. موش ۲۱۶ نفر جمعیت دارد.
ناس یک منطقهٔ مسکونی در اتریش است که در وایتس واقع شده‌است. ناس ۲۰٫۷۵ کیلومتر مربع مساحت دارد ۴۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
نایدینگن یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در باویرون واقع شده‌است. نایدینگن ۱۰۰ نفر جمعیت دارد.
نندینگن یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در توتلینگن واقع شده‌است. نندینگن ۲٬۸۵۱ نفر جمعیت دارد.
نشتلباخ بای گراتس یک منطقهٔ مسکونی در اتریش است که در گراتس اومگبونگ واقع شده‌است. نشتلباخ بای گراتس ۸٫۷۱ کیلومتر مربع مساحت دارد ۴۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ناویالرموه یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در برگدورف واقع شده‌است. ناویالرموه ۲۳٬۷۱۵ نفر جمعیت دارد.
گیلیام (به انگلیسی: Gilliam) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان مک‌داول، ویرجینیای غربی واقع شده‌است.
گیلز راک (به انگلیسی: Gills Rock) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان دور، ویسکانسین واقع شده‌است.
محاصره استان حمات یکی از بزرگترین عملیات‌هایی بود که دولت سوریه به منظور سرکوب اعتراضات مردمی به وجود آمده در اوایل جنگ داخلی سوریه انجام داد. بر اساس گزارش‌ها اولین اعتراضات گسترده مردم شهر حمات به دولت سوریه در ۱۵ مارس ۲۰۱۱ به راه افتاد. ارتش سوریه به صورت جدی از ژوئیه ۲۰۱۱ اقدام به سرکوب اعتراضات حمات کرد که این اقدامات توسط مخالفان دولت تحت عنوان محاصره یاد شد.
۱ ژوئیه ۲۰۱۱ بیش از ۴۰۰٬۰۰۰ نفر از مردم حمات به خیابان‌ها شهر آمدند و بدین ترتیب بزرگترین راهپیمایی علیه دولت بشار اسد را رقم زدند. دو روز بعد تانک‌های ارتش سوریه در حمات مستقر شده و باعث کشته شدن بیش از ۱۶ نفر از معترضان شدند.
۳۱ ژوئیه و در شب حلول ماه رمضان ارتش سوریه به منظور خاتمه بخشیدن به اعتراضات در حمات و سایر شهرهای سوریه اقدام به دستگیری معترضان کردند. مخالفان دولت اسد از این عملیات با عنوان "کشتار رمضان" یاد می‌کنند. در آن روز حدود ۱۴۲ نفر از معترضان در سراسر سوریه کشته شدند که ۱۰۰ نفر از آن‌ها از حمات و ۲۹ نفر از آن‌ها از شهر دیرالزور بودند.
شهر حمات همواره از اوایل کودتای ۱۹۶۳ حزب بعث تا جنگ داخلی سوریه به عنوان مرکز قیام‌های ضد حکومتی در سوریه شناخته می شد. اولین این قیام ها در سال ۱۹۶۴ بود که به شدت توسط حکومت سرکوب شد و طی آن بیش از ۷۰ نفر کشته شدند. قیام دیگر که این شهر شاهد آن بود از سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۲ به طول انجامید که از آن با عنوان قیام اخوان المسلمین سوریه یاد می‌شود. این قیام نیز در آوریل ۱۹۸۱ و فوریه ۱۹۸۲ به توسط دولت سوریه به شدت سرکوب شد به گونه ای که از این واقعه به عنوان کشتار حمات یاد می‌شود. طی کشتار ۱۹۸۲ حمات ۱۰٬۰۰۰ الی ۲۵٬۰۰۰ نفر از ساکنان این شهر کشته شدند که ۱٬۰۰۰ نفر از آن‌های کارکنان خود ارتش سوریه بودند.
نا آرامی‌های حمات از ۳ ژوئن ۲۰۱۱ شروع شد. نیروهای امنیتی برای پراکنده کردن ده‌ها هزار نفر که به منظور تظاهرات در مرکز شهر جمع شده بودند به سمت آن‌ها شلیک کردند که این اقدام موجب کشته شدن ۲۵ نفر از آن‌ها شد.
۱ ژوئیه ۲۰۱۱ بیش از ۴۰۰٬۰۰۰ نفر از مردم شهر به خیابان‌ها آمدند و بزرگترین اعتراض مردمی علیه دولت بشار اسد را رقم زدند. چند روز بعد به فرمان اسد حاکم حمات برکنار شد. دو روز بعد از آن تانک‌های ارتش سوریه در میدان‌ها شهر مستقر شدند.
شرکت صنایع تولیدی کروز در سال ۱۳۶۱ تأسیس و در مدت زمان ۳۰ سال به بزرگ‌ترین و اصلی‌ترین تأمین‌کننده قطعات در صنعت خودرو ایران تبدیل شد. شرکت صنایع تولیدی کروز در سال ۱۳۹۶ از سوی سازمان مدیریت صنعتی به عنوان پنجاهمین شرکت ایران رتبه‌بندی شد. اکنون نزدیک به ۱۲۰۰۰ نفر نیروی انسانی به‌صورت مستقیم در این شرکت شاغل هستند و هم‌اکنون سهامدار کنترلی شرکت صنایع تولیدی کروز، شرکت توسعه صنایع وینارت است.
شرکت صنایع تولیدی کروز تولیدکنندهٔ قطعات خودرو مانند دسته فرمان، قطعات برقی، کاتالیست، ضبط خودرو و غیره می‌باشد؛ و این قطعات در اختیار شرکت‌هایی مانند سایپا، ایران خودرو، پارس خودرو، رنو پارس و بهمن قرار می‌گیرد.
به نوشته سایت شرکت صنایع تولیدی کروز این شرکت در جهت گسترش تولیدات خود با شرکت‌های کونتیننتال آگ، Systems ,Mand و والئو همکاری دارد.
شرکت صنایع تولیدی کروز یکی از تأمین‌کنندگان اصلی قطعه در گروه‌های خودروسازی است. میزان اهمیت این شرکت در تأمین قطعات شرکت سایپا تا به این اندازه بوده که به ادعای فارس پس از وقوع آتش‌سوزی سال ۱۳۹۶ تولید برخی خودروها از جمله تیبا و پراید برای چند روز در مجموعهٔ تولید خودرو در کاشان متوقف شد.https://www.farsnews.ir/news/13960127000813/خط-تولید-سایپای-کاشان-متوقف-شد-حمایت-۳۰۰-میلیارد-تومانی-از-انحصار
مدیران شرکت کروز بوسیله شرکت‌های زیرمجموعه خود همچون ویسمن موتور و تدبیر سرمایه آراد از سال ۹۰ شروع به خرید سهام خودروسازان (شرکت بالادستی خود) نموده‌اند تا بتوانند در هیئت‌مدیره خودروسازان حضور داشته باشند. در گزارش تحقیق و تفحص مجلس از صنعت خودرو که در سال ۱۳۹۳ در صحن مجلس قرائت شده چنین آمده‌است
مرکز پژوهش‌های مجلس نیز در سال ۱۳۹۰ در گزارشی به خرید سهام ایران خودرو توسط کروز یا دیگر زیرمجموعه‌های خودروسازان اشاره کرد.
این شرکت در شهریور ۱۳۹۵ ۶۲ درصد از سهام «گروه بهمن» (یکی از شرکت‌های بخش خصوصی خودروسازی ایران) را خرید.http://boursepress.ir/news/31150/%D8%AE%D8%B1%DB%8C%D8%AF%D8%A7%D8%B1-62-%D8%AF%D8%B1%D8%B5%D8%AF-3-%D9%85%D8%A7%D9%84%DA%A9-%DA%AF%D8%B1%D9%88%D9%87-%D8%A8%D9%87%D9%85%D9%86-%D9%85%D8%B4%D8%AE%D8%B5-%D8%B4%D8%AF-%D8%A8%DB%8C%D8%A7%D9%86%DB%8C%D9%87-%D9%85
شرکت صنایع تولیدی کروز دارای ۳۱٫۷۵ درصد از سهام شرکت سپهر کیش ایرانیان بوده و شرکت سپهر کیش ایرانیان نیز سهامدار ۱۰٫۶۲ درصد از سهام شرکت ایران خودرو است و به همین دلیل شائبه حضور صنایع تولیدی کروز در هیئت مدیره ایران خودرو همواره وجود داشته‌است. البته این شرکت همواره معتقد بوده که به این واسطه در هیئت مدیره شرکت بزرگ ایران خودرو حضور ندارد، زیرا شرکت نگار نصر (با ۳۰ درصد سهام) و شرکت تعاونی خاص کارکنان ایران خودرو (با ۳۵٫۷۵ درصد سهام)، دیگر سهامداران شرکت مذکور هستند که هر دو شرکت به عنوان شرکت‌های وابسته و تابعهٔ ایران خودرو بوده و سهام کنترلی شرکت سپهر کیش ایرانیان و اکثریت آرای هیئت‌مدیره شرکت مذکور را در اختیار دارند؛ لذا در ظاهر شرکت صنایع تولیدی کروز از مدار تصمیم‌گیری در این شرکت حذف گردیده‌است. به نحوی که شرکت صنایع تولیدی کروز حق اعمال رای از طریق شرکت سپهر کیش ایرانیان در مجامع شرکت ایران خودرو را ندارد.
در سال ۱۳۹۶ سایت ۲ کروز دچار آتش‌سوزی گسترده‌ای شد که صدها میلیارد تومان بدان خسارت وارد کرد.
در ۲ بهمن ۱۴۰۰ محاکمهٔ شماری از مدیران و کارکنان شرکت کروز به اتهام فعالیت‌های مجرمانه در زمینهٔ قاچاق حرفه‌ای و سازمان‌یافتهٔ قطعات خودرو به میزان ۳۴ هزار میلیارد تومان آغاز شد. مدیران شرکت کروز علاوه بر اتهام سردستگی و رهبری گروه مجرمانه در زمینهٔ قاچاق، به موارد دیگری مثل پرداخت رشوه به کارکنان گمرک، اخلال در توزیع مایحتاج عمومی از طریق گران‌فروشی قطعات خودرو، تحصیل مال از طریق نامشروع و اخلال عمده در نظام اقتصادی کشور متهم شده‌اند.
در نخستین جلسهٔ دادگاه که به ریاست ابوالقاسم صلواتی برگزار شد، نمایندهٔ دادستان اعلام کرد که حسین فریدون از مدیران شرکت کروز میلیاردها تومان رشوه دریافت کرده‌است. به گفتهٔ نمایندهٔ دادستان «مدیران شرکت کروز برای پیش‌برد کار خود این مبالغ را پرداخت می‌کردند تا مسیرهای کاری آن‌ها از طریق فریدون هموار شود».
۲۸ آبان ۱۴۰۱ و در بحبوحه اعتراضات سراسری ایران، کارگران سایت سه شرکت کروز دست از کار کشیدند و در محوطه این کارخانه تجمع اعتراضی برگزار کردند. این کارگران روز پنج‌شنبه، ۲۶ آبان، نیز به نشانه اعتراض تجمع کرده و شعار سر داده بودند. به گزارش اتحادیه آزاد کارگران ایران، از جمله اعتراض این کارگران به «سطح پایین دستمزدها» و «لغو شیفت‌های اضافه‌کاری روز جمعه» است.
گیپ (به انگلیسی: Gip) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان برکستون، ویرجینیای غربی واقع شده‌است.
جیرارد (به انگلیسی: Girard) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان وین، ویرجینیای غربی واقع شده‌است. جیرارد ۲۲۵٫۸۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
جیرو (به انگلیسی: Giro) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان گیبسون، ایندیانا واقع شده‌است. جیرو ۱۳۵٫۹۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گلید پارک (به انگلیسی: Glade Park) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان میسا، کلرادو واقع شده‌است. گلید پارک ۲٬۱۳۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گلادستون (به انگلیسی: Gladstone) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان یونیون، نیومکزیکو واقع شده‌است. گلادستون ۱٬۷۹۲٫۸۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گلیسون (به انگلیسی: Gleason) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان لینکلن، ویسکانسین واقع شده‌است. گلیسون ۴۴۷٫۱۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گلیدزویل (به انگلیسی: Gleedsville) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان لادن، ویرجینیا واقع شده‌است.
گلن فلورا (به انگلیسی: Glen Flora) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان وارتون، تگزاس واقع شده‌است. گلن فلورا ۳۵٫۹۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گلن هیون (به انگلیسی: Glen Haven) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در Larimer County واقع شده‌است. گلن هیون ۲٬۲۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گلن هیون (به انگلیسی: Glen Haven) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان گرنت، ویسکانسین واقع شده‌است. گلن هیون ۷۳ نفر جمعیت دارد و ۱۹۹٫۰۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گلنکو (به انگلیسی: Glencoe) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان بوفالو، ویسکانسین واقع شده‌است. گلنکو ۳۸۸٫۹۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گلنکو (به انگلیسی: Glencoe) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان بالتیمور، مریلند واقع شده‌است.
گلندیل (به انگلیسی: Glendale) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان سنت لوئیس، مینه‌سوتا واقع شده‌است. گلندیل ۱۰ نفر جمعیت دارد و ۳۹۵٫۹۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گلنمور (به انگلیسی: Glenmore) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان البمارل، ویرجینیا واقع شده‌است.
گلنمور (به انگلیسی: Glenmore) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان براون، ویسکانسین واقع شده‌است. گلنمور ۲۸۱٫۰۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گلنویل (به انگلیسی: Glennville) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان کرن، کالیفرنیا واقع شده‌است. گلنویل ۹۶۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گلنویل (به انگلیسی: Glenville) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در آلاباما واقع شده‌است. گلنویل ۱۴۱٫۱۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گلنوود (به انگلیسی: Glenwood) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان هارفورد، مریلند واقع شده‌است. گلنوود ۹۲٫۰۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گلنوود (به انگلیسی: Glenwood) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان کیتساپ، واشینگتن واقع شده‌است. گلنوود ۱۰۷٫۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گلنوود (به انگلیسی: Glenwood) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان کلیکیتات، واشینگتن واقع شده‌است. گلنوود ۵۷۹٫۱۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گلنوود (به انگلیسی: Glenwood) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان لین، اورگن واقع شده‌است.
گلنوود (به انگلیسی: Glenwood) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان ماسون، ویرجینیای غربی واقع شده‌است. گلنوود ۱۶۸٫۸۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گلنوود (به انگلیسی: Glenwood) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان مرسر، ویرجینیای غربی واقع شده‌است. گلنوود ۷۴۰٫۰۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گلنوود (به انگلیسی: Glenwood) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان ویتمن، واشینگتن واقع شده‌است. گلنوود ۶۳۳٫۰۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گلاور (به انگلیسی: Glover) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در میزوری واقع شده‌است. گلاور ۲۶۰٫۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گامبورو (به انگلیسی: Gumboro) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان ساسکس، دلاویر واقع شده‌است. گامبورو ۱۳٫۱۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گادال (به انگلیسی: Godahl) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان براون، مینه‌سوتا واقع شده‌است. گادال ۳۱۷٫۹۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گولدهیل (به انگلیسی: Gold Hill) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در آلاباما واقع شده‌است. گولدهیل ۲۲۴٫۰۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گولدهیل (به انگلیسی: Gold Hill) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان ال دورادو، کالیفرنیا واقع شده‌است. گولدهیل ۱۳۶ نفر جمعیت دارد و ۴۹۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گولد هیل (به انگلیسی: Gold Hill) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان پلاسر، کالیفرنیا واقع شده‌است. گولد هیل ۱۰۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گولدداست (به انگلیسی: Golddust) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان لاودردیل، تنسی واقع شده‌است. گولدداست ۷۵٫۲۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گولدن (به انگلیسی: Golden) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان مارشال، ویرجینیای غربی واقع شده‌است. گولدن ۴۰۸٫۱۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گولدن (به انگلیسی: Golden) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در تگزاس واقع شده‌است. گولدن ~۲۰۰ نفر جمعیت دارد.
گولدن (به انگلیسی: Golden) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان گرین‌بریر، ویرجینیای غربی واقع شده‌است. گولدن ۵۸۶٫۱۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گولدوین (به انگلیسی: Goldvein) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در Fauquier County واقع شده‌است.
رادیو صبا از بیست و دوم بهمن ۱۳۹۲ با رویکرد «طنز و ایجاد شور و نشاط در جامعه» فعالیت خود را آغاز کرد. این رادیو در آغاز در دو بخش رادیو فصلی با مدیریت حمیدرضا مقدسی و رادیو لبخند با مدیریت محمدصادق رحمانیان آغاز به کار کرد اما در ۱۲ بهمن سال ۹۳ با ادغام این دو در یک شبکه واحد به نام رادیو صبا، کار خود را ادامه داد.
رادیو صبا با روزانه ۶ ساعت تولید و پخش برنامه‌های طنز و شاد کار خود را آغاز کرد و پس از یک سال مدت زمان برنامه‌های رادیو صبا در روز از ۶ ساعت به ۱۶ ساعت رسید و گروه مسابقات و تفریحات نیز به گروه طنز و سرگرمی افزوده شد. در فروردین ۱۳۹۸، پخش برنامه‌های رادیو صبا ۲۴ ساعته شد.
پس از محمدصادق رحمانیان، حمیدرضا مقدسی سکان‌دار رادیو صبا شد و در این مدت، برنامه‌هایی با محوریت مسابقه، اعم از مسابقه‌های جدی و طنز تولید و پخش شد. در تاریخ ۱۳۹۶/۲/۲۰ مدیریت رادیو صبا به سعید یوسف‌نیا سپرده شد و پس از ایشان در دی ماه ۱۳۹۹ حمیدرضا افتخاری به مدیریت این شبکه منصوب شد.
در حال حاضر رادیو صبا روزانه ۸ ساعت برنامه طنز و مسایقه تولیدی و ۶ ساعت برنامه زنده و ۸ ساعت تأمین و تکرار فعالیت می‌کند.
برنامه‌های رادیو صبا چهار محور اصلی دارد:
رادیو صبا بر روی موج اف ام ردیف ۱۰۵/۵ مگاهرتز در تهران و در سایر مراکز استان‌ها در حوالی همین فرکانس (عمدتا بین فرکانس‌های ۱۰۵/۱ تا ۱۰۵/۵ مگاهرتز) شنیده می‌شود. همچنین از راه دیگر رسانه‌ها مانند گیرنده‌های دیجیتال، رادیو نما، ایران صدا و همچنین وبگاه رادیو صبا، امکان شنیدن این رادیو در سراسر جهان فراهم است.
درباره ما
اعتماد آنلاین
بولتن نیوز
افکارنیوز
گولر هایتس (به انگلیسی: Goler Heights) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان کرن، کالیفرنیا واقع شده‌است. گولر هایتس ۷۸۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گود (به انگلیسی: Good) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان همپشر، ویرجینیای غربی واقع شده‌است.
گود هوپ (به انگلیسی: Good Hope) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان لیک، میسیسیپی واقع شده‌است. گود هوپ ۱۱۴٫۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گود هوپ (به انگلیسی: Good Hope) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان نشوبا، میسیسیپی واقع شده‌است. گود هوپ ۱۵۳٫۰۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.