moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
مدت کوتاهی پس از پایان محاکمه لیچ و آغاز فرایند طولانی تجدید نظر خواهی که در پی محاکمه‌ها آغاز شد. باندی مجموعه‌ای از مصاحبه‌های دنباله دار را با استفان میچاد و هیو اِینسوُرث آغاز کرد. باندی برای فرار از "ننگ اعتراف" با استفاده از ضمیر سوم شخص ماجراهای خود را تعریف می‌کرد. اولین جزئیات قتل‌های او و روند برنامه‌ریزی و تفکر آن‌ها در همین سلسله مصاحبه‌ها فاش شد.
او جزئیات دزدی‌های خود را شرح داد به این ترتیب سوء ظن بلند مدت کلاپفر تأیید شد، او از پیش تصور می‌کرد که هر آنچه باندی دارد احتمالاً دزدی است. باندی دزدی‌های خود را اینطور توصیف می‌کند:" آنچه در واقع عاید من می‌شد در اختیار گرفتن هر چیزی بود که دزدیده بودمش... من از داشتن چیزی لذت عمیق می‌برم که وقتی به خواستنش اراده کردم، برم و ورش دارم. " عنوان شده مهم‌ترین انگیزه باندی برای تجاوز و قتل همین میل شدید به "در اختیار داشتن" بوده‌است.
به گفته خود باندی، تجاوز و آزار جنسی میل او به در اختیار داشتن قربانیانش را در حد کمال ارضا می‌کرد در آغاز او قربانیانش را می‌کشت، چون "این تدبیر عاقلانه‌ای بود... برای اینکه امکان گیر افتادن رو از بین ببری " اما بعدها کشتن به بخشی از "ماجرا" تبدیل شد. او توضیح داد "حد نهایی در اختیار داشتن قربانی اینه که زندگیش رو بگیری ... و بعدش بقایای فیزیکی رو تصاحب کنی"
باندی به مأمور ویژه ویلیام هگمایر، از واحد تحلیل رفتاری اف بی آی، اعتماد داشت. هگمایر از دریافت احساس باندی نسبت به قتل شوکه شد، قتل برای او "رضایتی عمیق و حتی عرفانی "به همراه می‌آورد. هگمایر به یاد می‌آورد: اما این مربوط به قبل از دوران "شکوفایی و اوج" اوست، زمانی که باندی به یک "صیاد" تبدیل شد. او آغاز این دوره را مصادف با حدود زمان قتل لیندا هیلی در سال ۱۹۷۴ می‌داند. این امر حاکی از آن است که او قبل از ۱۹۷۴ شروع به کشتن کرده. هرچند باندی هرگز این را نپذیرفت.
در ماه ژوئیه سال ۱۹۸۴ نگهبانان زندان ریفورد دو تیغه اره آهن بری را در سلول باندی یافتند. در یکی از پنجره‌ها یکی از نرده‌های فولادی کاملاً اره شده و سپس با نوعی چسب دست‌ساز مبتنی بر صابون دوباره سر جایش قرار داده شده بود. چند ماه بعد، نگهبانان در سلول باندی یک آینه پیدا کردند، او باز به سلول دیگری منتقل شد.
در طول این مدت پیش آمده بود که باندی توسط گروهی از همبندهایش در میان زندانیان محکوم به اعدام مورد حمله قرار بگیرد. او وقوع چنین حادثه‌ای را انکار کرد هر چند چندین نفر از زندانیان به حمله اعتراف کردند. حتی منبعی این حمله را تجاوز جنسی گروهی توصیف کرد. مدت کوتاهی پس از آن او متهم شد که با مکاتبه غیر مجاز با یکی دیگر از زندانی‌ها، جان هینکلی، مرتکب تخلف انضباطی شده‌است.
در اکتبر سال ۱۹۸۴ باندی که در آن زمان خودش را متخصص قاتلان سریالی می‌دانست، با رابرت کپل تماس گرفت و اعلام آمادگی کرد که تجربیاتش را با پلیس سهیم کند. در آن زمان قاتل سریالی جدیدی در واشینگتن مشغول یکه‌تازی بود که از سوی رسانه‌ها قاتل گرین ریور لقب گرفته بود. او به نوعی جانشین باندی محسوب می‌شد. کپل به همراه کارآگاه پرونده گرین ریور دیو ریچرت با باندی مصاحبه کرد. اما ۱۷ سال دیگر زمان لازم بود که گری ریگوی گیر بیفتد. کپل بعدها مصاحبه گرین ریور را با جزئیات فراوان منتشر کرد.
اوایل ۱۹۸۶، تاریخ چهارم مارس به عنوان روز اجرای حکم اعدام پرونده چی امگا تعیین شد. دیوان عالی این حکم را برای مدت کوتاهی معلق کرد اما به زودی تاریخ دیگری معین شد. در آوریل و مدت کوتاهی پس از آنکه تاریخ دوم ژوئیه به عنوان تاریخ نهایی اجرای حکم اعلام شد، باندی شروع به اعتراف برای هگمایر و نلسون کرد. به اعتقاد این دو نفر آنچه باندی شرح داد حد اعلای تمام جنایات او بوده‌است. او آنچه که به سر اجساد می‌آورد را با جزئیات شرح داد. آرایش اجساد، شستن آنها، خوابیدن در کنارشان، قطعه قطعه کردن، سر بریدن و معاشقه با بدن‌های بیجان بخشی از این روند بود. باندی بنا به موقعیت برخی از مناسک ابداعی را اجرا می‌کرده است.
کمتر از پانزده ساعت قبل از اجرای حکم در دوم ژوئیه، دادگاه استیناف حوزه یازدهم ایالات متحده آمریکا تحت شرایط مبهمی حکم اعدام را معلق کرد و پرونده چی امگا را برای پاره‌ای تحقیقات فنی (از جمله بررسی توان روانی متهم حین روند دادرسی) به دادگاه فرعی ارجاع کرد. ۱۸ نوامبر به عنوان تاریخ اجرای حکم اعدام برای پرونده لیچ اعلام شد، اما دادگاه استیناف حوزه یازدهم، روز ۱۷ نوامبر دوباره حکم را معلق کرد. در میانه سال ۱۹۸۸ دادگاه استیناف حوزه یازدهم علیه باندی رأی داد. در دسامبر همان سال دیوان عالی تقاضای بازنگری در حکمش را نپذیرفت. چند ساعت پس از رد شدن آخرین تقاضا، تاریخ قطعی اجرای حکم اعدام برای ۲۴ ژانویه ۱۹۸۹ اعلام شد. روند رسیدگی به پرونده باندی در دادگاه‌های استیناف به طرزی غیرعادی برای پرونده‌ای به آن سنگینی، سریع بود. آن طور که وان دروهل می‌نویسد: " برخلاف باور عموم دادگاه‌ها پرونده باندی را هر چه سریعتر از سر خود باز می‌کردند... حتی دادستان‌ها هم متوجه بودند که وکلای باندی از هیچ تکنیکی برای وقت کشی استفاده نمی‌کنند. مردم از تأخیری که در اجرای حکم و روند دادرسی مشاهده می‌کردند برآشفته بودند، اما در حقیقت پرونده تد باندی روی دور تند بود."
حال پس از بی‌اثر ماندن تمام فرجام خواهی‌ها، باندی دیگر انگیزه‌ای برای انکار نداشت. او سرانجام پذیرفت که با صراحت با بازجویان سخن بگوید. در اورگون و واشینگتن، باندی در مورد ۸ قتل مظنون اصلی بود. او طی جلسه‌ای با کپل، ضمن پذیرفتن مسئولیت آن هشت مورد قتل، به دو قتل دیگر در اورگون و سه مورد دیگر در واشینگتن اقرار کرد. او نپذیرفت این پنج نفر را شناسایی کند (هر چند تضمینی هم وجود ندارد که آیا او در حقیقت آن‌ها را می‌شناخته یا خیر). او محل یک جسد دیگر را معلوم کرد و توضیح داد که سر آن جسد را در شومینه الیزابت کلاپفر سوزانده‌است: "بین این همه بلایی که سر لیز بیچاره آوردم، مطمئناً به خاطر این یکی منو نمی‌بخشه" او ربودن جرجین هاوکینز در آن کوچه روشن در محوطه دانشگاه واشینگتن را به دقت شرح داد و گفت چطور دخترک را تطمیع کرده که با او به ماشینش بیاید، چطور با ضربه چماق بیهوشش کرده، دستبندش زده به خارج شهر برده و بعد از تجاوز خفه‌اش کرده‌است. او توضیح داد که تمام شب اول را با جسد او گذرانده و بعد هم سه بار به سراغ او رفته‌است. کپل می‌گوید جزئیات باندی از منطقه‌ای که بقایای اجساد اوت، نسلوند و هاوکینز در آن کشف شد به قدری دقیق بود که "انگار خودش اونجا بود و داشت همه چیز رو می‌دید، باندی شیفته حکایت خودش از منطقه شده بود. این به این خاطر بود که زمان زیادی رو اونجا گذرونده بود. تمام وجود باندی دستخوش ایده کشتن بود." برداشت نلسون نیز مشابه کپل بود، نلسون می‌نویسد "این زن ستیزی مطلق جرائم باندی بود که مرا شوکه می‌کرد، خشونت بی پرده‌اش نسبت به زنان، او هیچ رحم نداشت... او مجذوب جزئیاتی بود که ارائه می‌کرد. کمال زندگی او قتل‌هایش بود."
باندی نزد کارآگاهان دیگری از آیداهو، یوتا و کلرادو به قتل‌های متعدد دیگری اعتراف کرد. از جمله چند مورد که پلیس از آن بی‌اطلاع بود. به زودی راهکاری که باندی در پس این همکاری‌ها به دنبالش بود آشکارشد: او بسیاری از جزئیات را ناگفته باقی می‌گذاشت به امید اینکه از این اطلاعات ناقص برای به تأخیر انداختن حکم اعدامش حداکثر استفاده را ببرد. او اعتراف کرد که بقایای یک جسد دیگر همچنان در کلرادو مدفون است اما از توضیح بیشتر سرباز زد. راهکار باندی "طرح استخوان در مقابل زمان " نام گرفت. تنها اثر آن اصرار شدید مسئولین برای اعدام باندی در تاریخ مقرر و مختصری اطلاعات بود. در مواردی که باندی اطلاعات می‌داد پیش می‌آمد که چیزی یافت نشود. کارآگاه پلیس کلرادو، مت لیندوال این امر را نتیجه تعارض درونی باندی می‌داند: او از سویی مایل بود اعدام به تعویق بیفتد و از سوی دیگر می‌پنداشت تنها خودش حق دارد محل واقعی بقایای قربانیانش را بداند، این تضمین‌کننده مالکیت او بر قربانیان بود.
وقتی مشخص شد که امکان هیچ تأخیری از سوی دادگاه در اجرای حکم اعدام وجود ندارد، طرفداران باندی آخرین برگ خود را به بازی گرفتند: گزینه باقی‌مانده عفو اجرایی بود. دیانا وینر، وکیل جوان اهل فلوریدا و آخرین کسی که ادعا شده با باندی رابطه‌ای عشقی داشته، از خانواده‌های چند قربانی در کلرادو و یوتا درخواست کرد از فرماندار فلوریدا باب مارتینز بخواهند اعدام را به تعویق بیندازد تا باندی اطلاعات بیشتری را فاش کند. همه درخواست‌ها رد شد. نلسون می‌نویسد: "در حال حاضر خانواده‌ها معتقد هستند قربانی‌ها مرده‌اند و باندی آن‌ها را کشته‌است، آن‌ها نیازی به اعترافات او ندارند". مارتینز که نمی‌توانست با تأخیر بیشتر موافقت کند صریحاً به گزارشگران گفت که درصدد نیست در سیستم جاری تغییری ایجاد کند و اینکه چانه زنی باندی برای زنده ماندن در مقابل اجساد قربانیان بسیار ناپسند است.
هگمایر در خلال آخرین مصاحبه‌های باندی با بازجویان حاضر بود. در آستانه اعدام او از قصد خودکشی صحبت کرد. هگمایر گفت: "او نمی‌خواست دولت از اینکه شاهد مرگ اوست حس رضایت داشته باشد". تد باندی در تاریخ ۲۴ ژانویه ۱۹۸۹، در ساعت ۷:۱۶ صبح به وقت شرق آمریکا، در زندان ریفورد با صندلی الکتریکی اعدام شد. چند صد نفر هم‌زمان با اجرای حکم اعدام در فضای باز آنسوی خیابان مرگ او را جشن گرفتند. هنگامی که نعش کش حامل جسد او زندان را ترک گفت فریاد شادی عده زیادی بلندشد. بقایای بدن باندی در گَینسویل سوزانده شد. خاکستر او را در محل نامعلومی در کاسکید رنج ایالت واشینگتن پراکندند.
باندی به صورتی غیرعادی منظم و حسابگر بود. او با استفاده از دانش گسترده‌اش در زمینه روند اجرای قانون توانست برای چند سال از شناسایی و دستگیر شدن پرهیز کند. محل وقوع جرائم او در محدوده جغرافیایی وسیعی پراکنده بودند. قبل از اینکه گروه‌های تحقیق مختلف به این نتیجه برسند هدف همه تحقیقات یک نفر است، تعداد قربانیان او به بیست نفر رسیده بود. شیوه‌ای که برای کشتن استفاده می‌کرد بی صدا بود و با ابزارهایی معمولی اجرا می‌شد که در هر خانه‌ای یافت می‌شود، او یا قربانیان را خفه می‌کرد یا با چند ضربه به سر آن‌ها را از پای در می‌آورد. او سلاح گرم را به سبب ایجاد صدا و شواهدی که از ان باقی می‌ماند نمی‌پسندید. باندی را می‌توان محققی موشکاف توصیف کرد که محیط اطرافش را تا ریزترین جزئیات می‌کاوید تا مکان مناسب برای آدم ربایی و همچنین پنهان کردن اجساد را بیابد. مهارت او در به جا گذاشتن حداقل شواهد فیزیکی غیرعادی بود. اثر انگشت او در هیچ یک از صحنه‌های وقوع جرم پیدا نشد. هیچ مدرک فیزیکی غیرقابل انکار دیگری هم دال بر حضور او در صحنه جنایت نبود. با تکیه بر همین امر او چندین سال بر بی گناهیش اصرار ورزید.
دیگر مانع عمده بر سر راه اعمال قانون، شکل‌های بی اندازه متنوعی بود که صورت باندی می‌توانست به خود بگیرد. برخی این ویژگی او را به آفتاب‌پرست شبیه دانسته‌اند: او تقریباً قادر بود در هر لحظه‌ای که اراده کند شمایل جدیدی به خود بگیرد. در اوایل تحقیقات پلیس می‌دید که نشان دادن عکس او به شاهدها بی‌فایده است، او در هر عکس شکل متفاوتی داشت. استوارت هانسون قاضی پرونده دارونچ، تجربه شخصی از برخورد با باندی را این چنین شرح می‌دهد: "حس صورت باندی قادر بود چنان تمام چهره او را دگرگون کند که برخی موارد نمی‌توانستی مطمئن باشی که با همان شخص رو به رو هستی." باندی آگاهانه از این قابلیت غیرعادی استفاده می‌کرد. او برای دگرگون کردن چهره‌اش در مواقع ضروری، تغییرات مختصری در ته ریش یا مدل موهایش می‌داد. باندی یک خال سیاه‌روی گردنش داشت او این علامت مشخصه را به سادگی با پوشیدن لباس‌های یقه اسکی پنهان می‌کرد. حتی شناسایی فولکس واگن او هم غیرممکن به نظرمی رسید، شاهدان مختلف رنگ ماشین او را طیفی از رنگ‌های متالیک یا غیرمتالیکِ قهوه‌ای سیر، قهوه‌ای روشن، قهوه‌ای سوخته یا برنزی توصیف کرده بودند.
عملکرد باندی، نظیر هر قاتل سریالی دیگری، طی زمان رشد پیدا کرد. اوایل نقشه این بود: دیر وقت شب، ورود به عنف، حمله به قربانی با شیئی چماق مانند درحالی‌که قربانی هنوز خواب است. به بعضی با استفاده از اشیا خارجی تجاوز شده بود و در نهایت قربانی درحالی‌که بیهوش یا مرده بود به حال خود رها می‌شد. به تدریج سبک باندی تکامل پیدا می‌کرد و انتخاب قربانی و مکان از سوی او سازمان یافته تر صورت می‌گرفت. او از ترفندهای متعددی برای فریب دادن قربانیش بهره می‌برد تا او را به اتوموبیلش که در محل از پیش تعیین شده‌ای پارک شده بود، بکشاند. در اتومبیل ابزار کار از پیش آماده بود. در مواردی او با جعل ظاهر فردی محتاج کمک با استفاده از آویز بازو یا چوب زیر بغل قربانی را تطمیع می‌کرد تا برای کمک، با او همراه شود. در مواردی هم او خودش را پلیس یا آتش‌نشان جا می‌زد. باندی خوش قیافه و کاریزماتیک بود و از این دو موهبت برای تحت تأثیر قرار دادن قربانی و جلب اعتماد او استفاده می‌کرد. در نزدیکی اتوموبیل ناگهان او بر قربانی مسلط می‌شد، او را می‌زد و با دستبند مهار می‌کرد. چه در همان محل و چه در مکانی دورتر، که با مطالعه قبلی انتخاب شده بود، قربانی اغلب مورد تجاوز قرار می‌گرفت و بعد خفه می‌شد. باندی در اواخر فعالیت جناییش در فلوریدا، احتمالاً به سبب ترس از تحت تعقیب قرار گرفتن، دوباره به سبک قدیمیش در حمله‌های بی نظم و آشفته به قربانیان خوابیده که به صورت اتفاقی انتخاب می‌شدند، بازگشت.
باندی جنایات خود را در محل دومی به پایان می‌رساند، در آنجا او لباس‌های قربانیان را درمی آورد و بعد آن‌ها را می‌سوزاند. در حداقل یک مورد، او لباس‌های قربانی را در یک صندوق کمک به خیریه انداخته بود. باندی روند لباس کندن را هم آیینی و هم عملی می‌دانست، به این ترتیب میزان آثار به جا مانده از او به حداقل می‌رسید. باندی معمولاً چند بار به این صحنه جرم ثانویه بازمی‌گشت تا با اجساد مشغول باشد. باندی از تعداد زیادی از قربانیان عکس گرفته بود: "وقتی به سختی تلاش می‌کنی تا یه کاری رو درست انجام بدی اصلاً دلت نمی‌خواد فراموشش کنی." باندی مصرف مقدار زیادی الکل را بخشی ضروری از انجام فرایند کشتن می‌دانست. او نیاز داشت در پرسه زنی‌هایش به دنبال قربانی "بی‌نهایت مست" باشد تا بتواند ندای بازدارنده درونش را به میزان قابل توجهی کم کند. او نیاز داشت مست باشد چون می‌ترسید "شخصیت غالبش" مانع آن شود که "موجودیت" درونیش در جهت میل و هوسش عمل کند.
تمام قربانیان شناخته شده باندی زنان سفیدپوست بودند و اغلب از خانواده‌هایی با سطح متوسط می‌آمدند. تقریباً همگی بین ۱۵ تا ۲۵ سال داشتند و اغلب دانشجو بودند. ظاهراً باندی هرگز به سراغ کسی که با او آشنایی داشته نرفته‌است. (در آخرین ملاقاتشان باندی به کلاپفر گفت: "هر وقتی که حس می‌کردم حس قدرت ناشی از بیماریم داره تو وجودم راه پیدا می‌کنه عمداً ازت دوری می‌کردم." رول متوجه شده بود اغلب قربانیان شناخته شده موهای صاف با مدل مشابهی داشتند، نظیر مدل موی استفانی بروکس، اولین دوست دختر باندی در دانشگاه. طبق نظریه رول، نفرت باندی از اولین دوست دخترش ماشه وحشیگری‌های چند ساله او را کشیده و باعث شده او قربانیانی را انتخاب کند که به او شباهت داشته‌اند. البته باندی این نظریه را رد کرد، او به هیو اینسورث، گفته بود "اونا فقط طبق معیارهای معمول جوان و جذاب محسوب می‌شدن... خیلیا این مزخرفات رو پذیرفتن که دخترا شبیه هم بودن... [اما] تقریباً همه چیز متفاوت بود... به لحاظ فیزیکی، میشه گفت اونها کاملاً متفاوت بودن." باندی اذعان داشت، جوانی و زیبایی معیارهای غیرقابل چشم پوشی او در انتخاب قربانیان بوده‌است.
باندی تحت معاینه‌های روانشناسی متعددی قرار گرفت، تشخیص متخصصین یکی نبود. تشخیص دوروتی لوییس- از دانشگاه نیویورک و از صاحب نظران رفتارهای خشن- در ابتدا اختلال دو قطبی بود، او بعدها چند مرتبه نظر تشخیصی متفاوتی اعلام کرد. بعضی شواهد این نظر را تقویت می‌کرد که او مبتلا به اختلال تجزیه هویت بوده‌است. یکی از خاله‌های مادر باندی شاهد صحنه‌ای بود که در آن باندی "انگار به شخص دیگه‌ای تبدیل شده بود که نمی‌شد دقیقاً گفت کیست...(در آن وضعیت خاله) ناگهان احساس کرد از نوه خواهر مورد علاقه‌اش، می‌ترسد. آن دو نزدیک غروب در یک ایستگاه قطار منتظر بودند و ناگهان انگار باندی به یک غریبه تبدیل شده بود." یک کارمند زندان در تالاهاسی داستان دگردیسی مشابهی را برای لوییس تعریف کرده بود: "او تعریف کرد رفتار باندی ناگهان عجیب و غریب شد، انگار استحاله‌ای رخ داده بود، صورت و بدن او تغییر کرده بود و انگار بویی از او به مشام می‌رسید. کارمند زندان گفت این جریان به یک تغییر پیچیده شخصیت می‌ماند... از آن روز به بعد بود که دیگر از او می‌ترسیدم."
روانشناسان و روانپزشکان تشخیص دقیقی در مورد کیس باندی نداشتند، اما غالب شواهد حاکی بر ابتلای او به اختلال دو قطبی یا انواع دیگری از روان‌پریشی بود. برای مثال عوارض کلاسیک اختلال شخصیت ضد اجتماعی (ASPD) در او مشهود بود. اشخاصی که به ASPD مبتلا هستند، واجد قدرت تمییز میان درست و نادرست هستند (برخلاف اغلب بیماران روان‌پریش) اما این توانایی حداقل تأثیر را در رفتارهایشان می‌گذارد. این گروه از بیماران عملاً فاقد احساس گناه یا پشیمانی هستند باندی خود این نکته را تصدیق کرده بود، در مصاحبه‌ای در سال ۱۹۸۱ باندی اذعان داشت: "احساس گناه واقعاً هیچ مشکلی رو حل نمی‌کنه... اذیتت میکنه... فکر کنم، من موقعیت حسادت برانگیزی دارم، اینکه مجبور نیستم با حس گناه سر و کله بزنم. هیچ دلیلی وجود نداره که اینکار رو بکنم." وضعیت روانی باندی با عناوین دیگری هم توصیف شده‌است. خودشیفتگی، ضعف قدرت داوری، رفتارهای کنترل‌کننده و گمراه‌کننده و...
عصر روز قبل از اعدام، باندی موافقت کرد با دکتر جیمز دابسون مصاحبه کند. دابسون یک روانشناس و مؤسس سازمان تمرکز بر خانواده وابسته به کلیسای مسیحیت انجیلی بود. طی این مصاحبه، باندی نظریات جدیدی در مورد خشونت در رسانه‌ها و ریشه‌های پورنوگرافیک جرائمش ابراز داشت: باندی اشاره کرد که خشونت موجود در رسانه‌های مختلف "به ویژه خشونت‌های جنسی" باعث می‌شود پسربچه‌ها در خیابان‌ها بروند و تبدیل به تد باندی شوند. باندی حتی گفت که اف‌بی‌آی باید سینماهایی که فیلم‌های پورنوگرافی پخش می‌کنند را تحت نظر داشته باشد و کسانی را که برای مشاهده چنین برنامه‌هایی می‌آیند را تعقیب کند.
رول و اینسورث هر دو خاطرنشان کرده‌اند که از نظر باندی، تقصیرکار همواره کسی دیگر یا چیزی دیگر بوده‌است. او در نهایت به ۳۰ قتل اعتراف کرد، اما هرگز مسئولیت هیچ‌کدام را نپذیرفت، حتی هنگامی که پیش از آغاز دادگاه پرونده چی امگا معامله‌ای به او پیشنهاد شد که می‌توانست از مجازات اعدام جلوگیری کند.
او تقصیر را به گردن گستره‌ای از عوامل مختلف می‌انداخت، پدربزرگ خشنش، نبود پدر حقیقیش، بی‌اطلاعی از هویت والدین حقیقیش، الکل، رسانه‌ها، پلیس (که باندی ادعا کرد که برخی شواهد را در محل وقوع جرم قرار داده بود تا او را متهم کند)، به‌طور کلی جامعه، خشونت در تلویزیون و در آخر پورنوگرافی و مجلات جنایی. او برنامه‌های تلویزیونی را متهم می‌کرد که او را شستشوی مغزی می‌داد که کارت اعتباری بدزدد. در حداقل یک مورد او حتی قربانیانش را مقصر دانست. در سال ۱۹۷۷ او در نامه‌ای به کلاپفر نوشت:"من مردمی را دیده‌ام که از خود امواج آسیب‌پذیری و ضعف صادر می‌کردند، حالت موجود در صورتشان فریاد می‌زد که من از تو می‌ترسم. چنین آدمهایی خشونت را به خود می‌خوانند... آن‌ها انتظار دارند آسیب ببینند، آیا در حقیقت خودشان در سکوت مشوق خشونت نیستند؟ "
بسیاری از رفتارهای باندی روی توهمی پایه‌گذاری شده بودند که نقش مهمی در ذهن او بازی می‌کرد:"باندی همواره از این امر غافلگیر می‌شد که کسی متوجه غیبت قربانیان شده باشد. او آمریکا را جایی می‌دانست که افراد برای همه به جز خودشان نامریی هستند. وقتی شاهدی او را به عنوان کسی که در محل وقوع جرم حضور داشت شناسایی می‌کرد، باندی شگفت زده می‌شد چون تصور نمی‌کرد "مردم متوجه حضور همدیگر باشند". اما متهم کردن دیگران و انکار دو مشخصه اصلی مکانیسم دفاعی باندی بودند. او به لوییس شکایت کرده بود که:"نمی‌فهمم چرا همه دارن به آب و آتیش می‌زنن که منو گرفتار کنن". لوییس شاهد بود که باندی "واقعاً و به راستی متوجه شدت قبح عملش نبود". کپل نوشت: "یک قاتل سریالی که مدت زیادی مشغول کشتن بوده، موانع محکمی در مقابل احساس گناهش برپا می‌کند، دیوار حاشا همیشه بلند است."
باندی به ۳۰ قتل اعتراف کرد، اما تعداد واقعی قربانیان هرگز مشخص نشد. در مواردی تعداد موارد قتل حتی تا ۱۰۰ مورد بیشتر نیز تخمین زده شده بود و باندی گاه اظهار نظرهای موذیانه‌ای می‌کرد که به این شایعات دامن می‌زد. او در سال ۱۹۸۰ به هیو اینسورث گفت که در مقابل هر قتلی که رسانه‌ای شد "ممکن است" قتلی دیگر هم وجود داشته باشد که هیچ اشاره‌ای به آن نشده‌است. وقتی مأموران اف‌بی‌آی رقم نهایی ۳۶ قربانی را به باندی پیشنهاد کردند او پاسخ داد:"یه رقم دیگه بهش اضافه کنین، اونوقت درست میشه." سال‌ها بعد او به وکیلش پولی نلسون گفت که تعداد تخمینی ۳۵ مورد قابل قبول بوده‌است. اما رابرت کپل بعدتر نوشت که "[تد] و من هر دو می‌دانستیم که [مجموع قربانیان] خیلی بیشتر بود" کشیش فرد لورنس، روحانی متدیستی که آخرین مراسم مذهبی باندی را اجرا کرده بود، گفت "فکر کنم حتی خود او هم نمی‌دانست چند نفر را کشته یا اساساً چرا آن‌ها را کشته‌است... برداشت من، برداشت قوی من این بود."
در عصر روز پیش از اعدام، باندی آمار قربانیانش را به تفکیک ایالت به همراه بیل هگمایر مرور کرد:
در ادامه شرحی از ۲۰ قربانی و ۵ بازمانده شناسایی شده باندی به ترتیب زمانی آمده‌است:
متن مقاله تد باندی در ویکی‌پدیای فارسی، به تمامی ترجمهٔ مقاله Ted Bundy از ویکی‌پدیای انگلیسی است.
برخی از منابع به کار رفته در تهیه متن انگلیسی به شرح زیر است:
نویسنده اصلی این مقاله، مطالعه لینک‌های زیر را توصیه می‌کند:
یک عنصر دوره ۴می‌تواند یکی از عناصر تناوب چهارم جدول تناوبی باشد.
این عناصر در دوره چهارم قرار دارند:
باستیان شواینشتایگر (زادهٔ ۱ اوت ۱۹۸۴ در کلبرمور، آلمان) بازیکن بازنشسته فوتبال اهل آلمان،بازیکن سابق منچستر یونایتد و بایرن مونیخ است.شواینی به علت تعصب، توانایی بازی در چند پست و کیفیت بالا مشهور شد. او یکی از ارکان قهرمان تیم ملی آلمان در جام جهانی 2014 بود. به او گلادیاتور می‌گویند.
شواینی یک هافبک توانا با میزان مسئولیت پذیری بالا بود. پست اصلی او هافبک مرکزی بود ولی میتوانست به عنوان هافبک چپ، راست و هافبک هجومی بازی کند. شوت های پرقدرت، دریبل زنی، قدرت بدنی، پاس های عالی از ویژگی بازی شواینی بودند. او یک بازیخوان واقعی در کار های دفاعی بود. شواینی با جنگندگی و پا به توپ عالی که داشت هم در حمله و هم در دفاع شرکت می کرد.
شواین‌شتایگر در تاریخ ۱ ژوئیه ۱۹۹۸ به عضویت تیم جوانان باشگاه بایرن مونیخ درآمد. شواین‌اشتایگر که در دوران نوجوانی به ورزش اسکی می‌پرداخته صاحب یک قهرمانی اسکی قهرمانی آلمان نیز است. او در بازی‌های ابتدایی کار خود را به عنوان مدافع چپ شروع کرد اما بعدها نشان داد توانایی بازی به عنوان هافبک چپ و راست را دارد، همین‌طور به عنوان هافبک دفاعی و هافبک هجومی پشت سر مهاجمان بازی‌های درخشانی انجام داد. شوت‌های پرقدرت، دریبل زنی و قدرت بدنی بسیار خوب از خصوصیات این بازیکن فوتبال است. تنها پس از دو فصل تمرین با تیم نخست بایرن او در نوامبر سال ۲۰۰۲ با تعویض دیر هنگامی توسط اتمار هیتسفلد برای نخستین بار در دیدار با لانس از فرانسه وارد دیدار از لیگ قهرمانان اروپا شد و موفق شد پاس گلی برای هم تیمی‌هایش بسازد.
پس از این بایرن مونیخ با او قراردادی حرفه‌ای به امضا رساند و در فصل ۲۰۰۲–۰۳ ۱۴ بازی در بوندسلیگا برای بایرن مونیخ انجام داد و تیمش را در کسب عنوان قهرمانی جام حذفی آلمان و بوندس لیگا کمک کرد. فصل بعد او برای بایرن ۲۶ دیدار در بوندس لیگا انجام داد.
شواینشتایگر نخستین گل خود را در بوندسلیگا در سپتامبر ۲۰۰۳ برابر ولفسبورگ به ثمر رساند. شواین اشتایگر تا پایان فصل ۲۰۰۸، ۱۷۰ بازی در رقابت‌های لیگ قهرمانان اروپا، بوندسلیگا و جام حذفی آلمان برای تیمش انجام داده‌است و ۱۸ گل نیز زده‌است. به خاطر سبک بازی و قدرت رهبری شواینی در زمین؛ هواداران بایرن به وی لقب رئیس را دادند. باستیان به همراه دیگر بازیکنان تیم ملی فوتبال آلمان جام قهرمانی جام جهانی ۲۰۱۴ را بالای سر برد.. شاید یکی از فراموش نشدنی‌ترین تصاویر فینال جام جهانی تصویر شواینی باشد که با صورت خون آلود به لیونل مسی ای می‌نگرد که با بازی قابل ستایش شواینی از جریان بازی فینال محو شده بود. شاید اگر ژرمن‌ها رئیس را در بازی فینال نداشتند سرنوشت جام به شکل دیگری رقم می‌خورد. سر انجام در فوریه ۲۰۱۶ طی بیانیه‌ای از بازی‌های ملی کناره‌گیری کرد و در تاریخ یکم سپتامبر ۲۰۱۶ در بازی برابر با فنلاند آخرین بازی خویش را برای آلمان انجام داد.
او در تاریخ ۱۸ نوامبر ۲۰۰۸ با وجود پیشنهادهای فراوانی که از یوونتوس، منچستر یونایتد و چلسی داشت قراردادش را با بایرن مونیخ تا ۲۰۱۲ تمدید کرد. باستیان تا سال ۲۰۱۵ در بایرن ماند و بازی‌های درخشانی را به نمایش گذاشت وی در سال ۲۰۱۵ با باشگاه منچستر یونایتد قرار داد بست و از بایرن مونیخ جدا شد.
باستیان یک کاتولیک رمی است. بیشتر طرفداران او را «باستی» یا «شواینی» صدا می‌زنند. او یک برادر بزرگتر به نام توبیاس دارد که سابقه بازی در تیم بایرن مونیخ را در کارنامه خود دارد. شواینی از سال ۲۰۰۷ تا ژوئیه ۲۰۱۴ با مدل آلمانی سارا برندر در ارتباط بود و این دو در مونیخ با یکدیگر زندگی می‌کردند.
در سپتامبر ۲۰۱۴ با تنیسور سابق صربستانی دارنده یک گرند اسلم آنا ایوانویچ وارد رابطه شد و این زوج در ۱۲ ژوئیه ۲۰۱۶ در ونیز ازدواج کردند. در ۲۳ نوامبر ۲۰۱۷ این دو خبر دادند که منتظر اولین فرزند خود هستند، اولین فرزند آن‌ها که «لوکا» نام دارد در تاریخ ۱۷ مارس ۲۰۱۸ در شیکاگو به دنیا آمد.
قهرمانی جام خیریه انگلستان ٢٠١٦
یک عنصر دوره ۵می‌تواند یکی از عناصر دوره پنجم جدول تناوبی عناصر باشد.
زیمنس آگ شرکت خوشه‌ای آلمانی چندملیتی است، که دفتر مرکزی آن در شهر مونیخ قرار دارد و بزرگترین شرکت تولیدی صنعتی در اروپا است. زیمنس دارای دفاتر شعبه‌ای در خارج از آلمان است.
بخش‌های اصلی زیمنس عبارتند از: "صنعت"، "انرژی"، "بهداشت و درمان" و "زیرساخت و شهرها"، که نمایانگر فعالیت‌های اصلی آن می‌باشند.AuntMinnie.com. "Siemens Healthcare now known as Siemens Healthineers" , AuntMinnie.com, 4 May 2016. Retrieved on 12 May 2016.Reuters. "Siemens healthcare rebrands as 'Healthineers'" , "Reuters", 4 May 2016. Retrieved on 12 May 2016.Siemens Corporate Website. "Siemens Healthcare Becomes Siemens Healthineers" , "Siemens", 4 May 2016. Retrieved on 12 May 2016. زیمنس سازنده برجسته تجهیزات تشخیص پزشکی است و بخش بهداشت پزشکی آن، که حدود ۱۲ درصد از کل فروش آن را تولید می‌کند، پس از بخش اتوماسیون صنعتی، دومین واحد سودآور این شرکت است. شرکت زیمنس یکی از اجزای شاخص بازار سهام یورو استاکس ۵۰ است.Frankfurt Stock Exchange
تقریباً ۳۸۵۰۰۰ نفر در سراسر جهان در این کورپوریشن و شرکت‌های تابعه آن اشتغال داشته و بنابر اعلام درآمد خود، درآمد جهانی حدود ۸۷ میلیارد یورو را در سال ۲۰۱۹ گزارش کرده‌اند.
زیمنس در ۱۲ اکتبر سال ۱۸۴۷ توسط ارنست زیمنس تأسیس شده بود. وارنر این شرکت را درآغاز به‌نام "Bauanstalt von Siemens & Halske" در کارگاه خود افتتاح نمود. وارنر در سال ۱۸۴۸ نخستین و طولانی‌ترین خط تلگراف میان برلین تا فرانکفورت را ساخته و در سال ۱۸۵۰ برادر خود ویلیام زیمنس را به نمایندگی زیمنس در لندن گماشت. او پس از افتتاح نمایندگی در انگلستان، آغاز به ساخت و راه‌اندازی خطوط و شبکه‌های مخابراتی در روسیه مشغول شد. در سال‌های ۱۸۶۷ خط تلگراف میان لندن - کلکته را به پایان رسانید.
در سال ۱۸۶۶، ورنر فون زیمنس مهم‌ترین کمک خود را به مهندسی برق انجام داد. بر پایه کار مایکل فرادی، او اصول دینام الکتریکی را کشف و ساخت ماشین دینام را که پایه ژنراتورهای برق مدرن و بزرگ بود، آغاز کرد. برخلاف دیگر پژوهشگرانی که در همین زمینه مشغول به‌کار بودند، ارنست ورنر فون زیمنس اهمیت اقتصادی اختراع خود را به‌رسمیت شناخت و در سال ۱۸۶۷ اختراع را ثبت کرد تا حق مالکیت خود را در اختیار بگیرد.
پس از تقریباً ۱۰ سال توسعه و آزمایش، برای تولید گسترده در سال ۱۸۷۵ آماده شد. گسترش دینام آغاز یک دوره جدید در تاریخ مهندسی برق بود. توانایی تولید و توزیع مقدار بسیاری انرژی الکتریکی با هزینه کم موجب شد تا اقتصاد بسیار رشد یابد. مهندسی با ولتاژ بالا آغاز شد.
نخستین بخش‌های کاربردی، روشنایی الکتریکی و فناوری درایو بود. در ۱ مارس سال ۱۸۷۹، ساختمان زیمنس در شارلوتنبورگ نخستین خانه خصوصی آلمان بود که توسط انرژی الکتریکی روشن می‌شد. چند هفته بعد در نمایشگاه تجاری برلین، زیمنس و هالسکی نخستین راه‌آهن الکتریکی جهان را که توسط یک منبع برق خارجی ساخته شده بود معرفی کردند.
در سال‌های پس از این شرکت رشد و پیشرفت خود را با ساختن موتورهای برقی و لامپ ادامه داده و در سال ۱۸۹۷ نام شرکت از "Bauanstalt von Siemens & Halske" به "(S&H)" تغییر کرد. در سال ۱۹۱۹ شرکت زیمنس با همکاری دو شرکت دیگر به‌طور مشترک شرکت اوسرام OSRAM بنیان نهادند و در سال ۱۹۲۳ شرکت‌های فرعی و زیرمجموعه آن در ژاپن تأسیس گشت.
زیمنس دامنه گسترده‌ای از محصولات و خدمات مربوط به مهندسی برق و الکترونیک را ارائه می‌دهد. محصولات آن را می‌توان به‌طور کلی به دسته‌های زیر تقسیم کرد: محصولات مرتبط با ساختمان، درایوها، اتوماسیون و محصولات مرتبط با کارخانه‌های صنعتی؛ محصولات مرتبط با انرژی؛ روشنایی؛ محصولات پزشکی؛ و محصولات مرتبط با ترابری و لجستیک.
محصولات مرتبط با ساختمان‌های زیمنس شامل: تجهیزات و سامانه‌های اتوماسیون ساختمان؛ تجهیزات و سامانه‌های عملیات ساختمان؛ ساخت تجهیزات و سامانه‌های ایمنی در برابر آتش تجهیزات و سامانه‌های امنیتی ساختمان؛ و تابلو برق ولتاژ پایین شامل محصولات محافظت و توزیع مدار است.
درایوها، اتوماسیون و محصولات مربوط به کارخانه‌های صنعتی زیمنس شامل: موتورها و درایوهای تسمه‌های نقاله؛ پمپ‌ها و کمپرسورها؛ موتورها و درایوهای سنگین برای کارخانه‌های نورد فولاد؛ کمپرسورهای خطوط لوله نفت‌وگاز؛ اجزای مکانیکی شامل چرخ‌دنده برای توربین‌های بادی و کارخانه‌های سیمان؛ تجهیزات و سامانه‌های اتوماسیون و کنترل‌ها برای ماشین‌آلات تولیدی و ابزارآلات؛ و کارخانه صنعتی برای فرآوری آب و فرآوری مواد اولیه است.
محصولات مرتبط با انرژی زیمنس شامل: توربین‌های گازی و بخار؛ ژنراتورها؛ کمپرسورها؛ توربین‌های بادی درون‌خشکی و فراساحل؛ محصولات انتقال برق ولتاژ بالا؛ ترانسفورماتورهای برق؛ محصولات و سامانه‌های سوئیچینگ ولتاژ بالا؛ سامانه‌های انتقال جریان برق متناوب و مستقیم؛ اجزا و سامانه‌های ولتاژ متوسط؛ و محصولات اتوماسیون برق است.
در صنعت انرژی‌های تجدیدپذیر، این شرکت مجموعه‌ای از محصولات و خدمات را برای کمک به ساخت و بهره‌برداری از شبکه‌های کوچک برق، در هر اندازه‌ای، ارائه می‌دهد. این بخش تولید و توزیع انرژی الکتریکی و همچنین نظارت و کنترل بر ریزشبکه‌ها را فراهم می‌کند.
شرکت تابعه OSRAM محصولات روشنایی از جمله لامپ‌های رشته‌ای، هالوژن، فلورسنت کوچک، فلورسنت ، لامپ‌های تخلیه-شدید و زنون تولید می‌کند. منابع نوری نیمه هادی اپتو-الکترونیکی مانند دیودهای نورگسیل (LEDها)، LEDهای آلی، دیودهای لیزر قدرت بالا، سامانه‌های LED و چراغ‌های LED؛ تجهیزات الکترونیکی از جمله بالاست‌های الکترونیکی؛ سامانه‌های کنترل و مدیریت روشنایی و اجزای دقیق مربوط به آن است.
محصولات پزشکی زیمنس شامل: سامانه‌های فناوری اطلاعات بالینی؛ سمعک؛ تجهیزات تشخیص آزمایشگاهی؛ تجهیزات تصویربرداری از جمله آنژیوگرافی، توموگرافی کامپیوتری، فلوروسکوپی، تشدید مغناطیسی، ماموگرافی، سونوگرافی؛ تصویربرداری مولکولی و تجهیزات اشعه ایکس و تجهیزات پرتودرمانی و ذرات درمانی است.
محصولات مرتبط با ترابری و لجستیک زیمنس شامل: تجهیزات و سامانه‌های ترابری ریلی از جمله خودروهای ریلی برای ترابری جمعی، ترابری منطقه‌ای و مسافت‌های طولانی، لوکوموتیوها، تجهیزات و سامانه‌های برقی‌سازی راه‌آهن، سامانه‌های کنترل مرکزی، اینترلاک و کنترل خودکار قطارها؛ تجهیزات و سامانه‌های مربوط به ترافیک جاده‌ای از جمله شناسایی ترافیک، اطلاعات و راهنمایی‌ها؛ تجهیزات و سامانه‌های لجستیک فرودگاه از جمله ردیابی بار و جابجایی چمدان؛ و تجهیزات و سامانه‌های اتوماسیون پستی از جمله مرتب‌سازی بسته نامه می‌باشد.
در سال ۲۰۱۱، زیمنس در مجموع ۳٫۹۲۵ میلیارد یورو در بخش تحقیق و توسعه سرمایه‌گذاری کرد که معادل ۵٫۳٪ از کل درآمد این شرکت است. در ۳۰ سپتامبر ۲۰۱۱، زیمنس تقریباً ۱۱٬۸۰۰ کارمند آلمانی مشغول در بخش تحقیق و توسعه داشته و تقریباً ۱۶۰۰۰ کارمند دیگر در بقیه جهان داشت که بیشتر آنان در اتریش، چین، کرواسی، دانمارک، فرانسه، هند، ژاپن، مکزیک، هلند، روسیه، اسلواکی، سوئد، سوئیس، انگلستان یا ایالات متحده مستقر بودند. در ۳۰ سپتامبر ۲۰۱۱، زیمنس تقریباً ۵۳٬۳۰۰ حق ثبت اختراع در سراسر جهان را در اختیار داشت. زیمنس با دانشگاه فنی دارمشتات اتحادی استراتژیک تشکیل داده‌است.
هر کسی را، داشته‌اش یا عدل/حق/انصاف برای همه —شبیه به ضرب‌المثل "خلایق هر چه لایق" در زبان فارسی— ترجمه‌ای از عبارت آلمانی «Jedem das Seine» که خود ترجمه‌ای است از عبارت لاتین «Suum cuique» می‌باشد.
در طول جنگ جهانی دوم نازیها ترجمه آلمانی این عبارت را بر سردر ورودی اردوگاه بوخن‌والد استفاده کردند. این عبارت حتی تا زمانیکه اتحاد جماهیر شوروی بازداشتگاه را تصرف و از آن برای نگه‌داری خود افراد رژیم نازی استفاده می‌کرد، در ورودی بازداشتگاه باقی ماند . این عبارت یکی از پروپاگانداهای معمول دوران حکومت نازی در آلمان بود.
کار آزادی می‌آورد
سام آتش نشان; یک مجموعه تلویزیونی مخصوص کودکان است که در کشور ولز تولید شده و درباره یک آتش‌نشان است که در یک استگاه آتش‌نشانی در یک دهکده کار می‌کند.
امواج سطح اقیانوس (Ocean surface wave) به آن دسته از امواج سطحیSurface waves گفته می‌شود که بر روی سطوح آزاد آب اقیانوس‌ها تشکیل می‌شوند.
یاران ایران نام گروهی بود که فعالیت‌های اداری جامعهٔ بهائی را در غیاب محفل روحانی ملی که به دستور نظام جمهوری اسلامی تعطیل شد در ایران هدایت می‌کرد. این گروه جایگزین محفل ملی ایران پس از تعطیلی نظام اداری بهائی و تشکیلات بهائی به دستور حکومت جمهوری اسلامی است. این گروه که در حال حاضر منحل شده‌است، وظیفهٔ رسیدگی به امور اجتماعی و معنوی جامعهٔ بهائیان ایران را داشت.
بهاییان تأسیسات رسمی روحانیت را مردود می‌داند و بنابراین وظایف اداری که در مذاهب دیگر به‌طور سنتی در حوزه مسئولیت روحانیون می‌باشند، در بین بهائیان بر عهدهٔ محفل‌های روحانی هستند. محفلهای روحانی به نظارت بر امور داخلی بهائیان و اداره امور مالی ایشان می‌پردازند و به عنوان کانال ارتباطی میان نهادهای محلی، ملی و بین‌المللی عمل می‌کنند. محفل‌های روحانی محلی همچنین اختیارات لازم را به افراد، کمیته‌ها و گروه‌های ویژه برای انجام خدمات محلی مانند امور آموزشی، انتشارات، ترویج تعالیم بهایی، مشاوره ازدواج و جمع‌آوری اعانات اعطا می‌کنند. به‌طور خلاصه، محفل‌ها نقش اداره امور جامعه بهایی را بر عهده دارند.دیانتی ممنوع؛ آزار و تعقیب بهائیان در ایران، مرکز اسناد حقوق بشر
ایران؛ ص ۸
دستور تشکیل محافل توسط بهاءالله در کتاب اقدس داده شده‌است و حداقل تعداد اعضای این جمع را ۹ نفر اعلام می‌کند. اولین محفل روحانی رسمی در تهران و در سال ۱۸۹۷ تحت نظر عبدالبهاء و توسط حاجی آخوند از ایادیان امرالله تشکیل شد. به خاطر آزار و اذیت بهائیان ایران این محفل هم وظیفه محلی و هم ملی را بر عهده گرفت. محفل روحانی بهایی ایران در سال ۱۳۶۲ و پس از انقلاب، توسط نظام جمهوری اسلامی در ایران غیرقانونی اعلام شد و پس از آن جمع جایگزین یاران ایران مسئولیت اداره امور جامعه بهائی را بر عهده گرفت.
تمام مؤسسات انتخابی و انتصابی بهائی در ایران از سال ۱۹۸۳ (۱۳۶۲) ممنوع اعلام شد و اکثر اعضای سه محفل روحانی ملی اداره کنندهٔ امور بهائیان به قتل رسیدند. در نبود این محافل یک مجمع موقت با عنوان «یاران ایران» با اطلاع کامل حکومت تشکیل شد که به امور اولیهٔ جامعهٔ سیصد هزار نفره بهائیان ایران رسیدگی کند.Jailed Iranian Baha'is should be released, not put on trial, says BIC
تمام مسئولان حکومتی از سال ۱۳۶۲ تا کنون از وجود این گروه اطلاع داشته‌اند. در حقیقت در تمام این سال‌ها مقامات دولتی منظماً، هرچند غالباً به‌طور غیررسمی، با اعضای این هیئت در تماس بوده‌اند. جامعه بهائی غیرقانونی بودن گروه یاران ایران را بی‌پایه می‌داند.
آخرین اعضای این گروه که در ایران مسئولیت مدیریت جامعه بهائی را بر عهده داشتند عبارت بودند از:
شش نفر از این افراد در تاریخ ۱۴ مه ۲۰۰۸ (۲۵ اردیبهشت ۱۳۸۷) در منزل خود دستگیر شدند. هفتمین نفر، قبل از اعضای دیگر، و در تاریخ ۵ مارس ۲۰۰۸ (۱۵ اسفند ۱۳۸۶) در مشهد دستگیرشده بود. این افراد در سال ۲۰۱۰ به بیست سال زندان محکوم شدند که در نهایت محکومیت این افراد با اجرای دیرهنگام یک تبصره قانون جزایی مصوبه سال ۲۰۱۳ به ده سال زندان کاهش یافت. شش نفر از این افراد با پایان دوران حبس خود در سال ۱۳۹۶ آزاد شدند و یک نفر همچنان در حال گذراندن دوران محکومیت است.
در تاریخ ۲۵ اردیبهشت ۱۳۸۷ مطابق ۱۴ مه ۲۰۰۸، شش تن از این افراد به نام‌های فریبا کمال‌آبادی، جمال الدین خانجانی، عفیف نعیمی، سعید رضایی، بهروز توکلی و وحید تیزفهم در حمله مأمورین امنیتی به منازل‌شان دستگیر و به زندان اوین منتقل شده‌اند.«بازداشت شش رهبر بهایی در ایران» ("بی‌بی‌سی فارسی")بازداشت شش تن از رهبران جامعه بهائیان ایران ("رادیو فردا") این اتفاق در ادامه دستگیری مهوش ثابت یکی دیگر از یاران ایران در اسفند ماه ۱۳۸۶ صورت گرفت. کمیسیون بین‌المللی آزادی ادیان در ایالت متحده آمریکا این عمل نظام جمهوری اسلامی را محکوم کرد.May 15, 2008: Iran: USCIRF Calls for Strong International Condemnation of Arrest of Baha’i LeadersIran's arrest of Baha'is condemned - CNN آمریکا، کانادا و اتحادیه اروپا این اقدام نظام جمهوری اسلامی را محکوم کرده و خواستار توقف آزار و اذیت بهائیان در ایران شدند. در تاریخ ۱۱ فوریه ۲۰۰۹ میلادی (۲۳ بهمن ۱۳۸۷) دادسرای امنیت تهران از صدور قرار مجرمیت برای ۷ تن از شهروندان بهایی به اتهام: «جاسوسی برای اسرائیل، توهین به مقدسات و تبلیغ علیه نظام جمهوری اسلامی» خبر داد.هفت بهایی دستگیرشده به 'جاسوسی' متهم شدند ("بی‌بی‌سی فارسی")رهبران بهائیان ایران به جاسوسی برای اسرائیل متهم شدند ("رادیو فردا")
جامعهٔ جهانی بهائی خبر اتهام هفت زندانی بهائی در ایران به جاسوسی و جرائم دیگر و ارجاع پرونده آنها به دادگاه انقلاب را به شدت نگران کننده خواند و آن را نشانهٔ گامی تازه و خطرناک در آزار بهائیان در این کشور دانست.
شیرین عبادی پرونده وکالت این افراد را بر عهده گرفت که از زمان پذیرفتن وکالت این افراد در معرض انواع اتهامات، تهدید و ارعاب بود و پروندهٔ متهمان در اختیار او قرار نمی‌گرفت. به علاوه در ماه دسامبر ۲۰۰۸ مقامات دولتی دفتر کانون مدافعان حقوق بشر را که خانم عبادی مؤسس آن بود تعطیل کردند.
در جریان پرونده هیچ مدرکی علیهٔ این افراد ارائه نشد و علاوه بر آن در تمام مدت حبس به این افراد اجازهٔ ملاقات با وکیل‌شان، شیرین عبادی، داده نشد.
اولین جلسه دادگاه این اشخاص بعد از گذشت حدود ۲۰ ماه، روز سه‌شنبه ۲۲ دی ۱۳۸۸ برگزار شد. در طی این جلسه هیچ حکمی صادر نشد و ادامه دادرسی به جلسات آینده موکول شد. پس از حدود دو سال و نیم، در مرداد ۱۳۸۹ قاضی محمد مقیسه، رئیس شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب تهران برای هر یک از این افراد ۲۰ سال حبس تعیین کرد.
در ادامهٔ محاکمهٔ این افراد اتهاماتی چون «جاسوسی» «فعالیت تبلیغی علیه نظام» و «راه اندازی و گسترش تشکیلات غیرقانونی» «همکاری با رژیم غاصب و اشغالگر قدس»، «مشارکت در جمع‌آوری اسناد طبقه‌بندی شده و ارائه آن به بیگانگان با هدف برهم زدن امنیت کشور»، «تبانی و اجماع با هدف برهم زدن امنیت کشور»، «تبانی و اجماع با هدف اقدام علیه امنیت داخلی و خارجی ایران»، «مخدوش کردن چهره جمهوری اسلامی ایران» و «فساد فی الارض» به متهمان وارد آمد که به گفتهٔ مهناز پراکند یکی دیگر از وکیل مدافع متهمان، این اتهامات توجیه قانونی نداشت و او در پرونده دلیل و مدرک قانع کننده‌ای نیافته بود. با این وجود اتهامات جاسوسی در مرحله تجدید، در شعبه ۵۴ دادگاه انقلاب به ریاست قاضی موحد، رد شدند و به دنبال آن مجازات به ۱۰ سال کاهش پیدا کرد، اما طبق اظهارات پراکند در نهایت، بدون اطلاع متهمان و وکلای مدافع، حکم دادگاه بدوی ابقا شد. پراکند در این باره اظهار داشت:« به ما گفتند دادستان کل از طریق رئیس قوه قضائیه، در مورد خلاف شرع بودن حکم (تجدید نظر) تقاضای اعاده دادرسی کرده، و حکم دوباره به ۲۰ سال تبدیل شده.» وی همچنین در خصوص اتهاماتی چون اجتماع و تبانی به قصد اقدام علیه امنیت کشور اظهار داشت «این‌ها (بهائیان) مراسم عبادی و آئینی دارند. هر ۱۹ روز یک بار که ضیافت نامیده می‌شود. دور هم جمع می‌شوند دعا می‌خوانند. چای و قهوه و شیرینی می‌خورند و بعد هم تمام می‌شود. این ضیافت‌ها و مهمانی‌هایی که داشتند را اجماع و تبانی به قصد اقدام علیه امنیت کشور تلقی کرده بودند.»
در نهایت محکومیت این افراد با اجرای دیرهنگام یک تبصره قانون جزایی مصوبه سال ۲۰۱۳ به ده سال زندان کاهش یافت ۶ نفر از اعضای این گروه پس از گذراندن دوران ده سال حبس خود در سال ۱۳۹۶ (۲۰۱۷-۲۰۱۸) از زندان آزاد شدند. عضو هفتم، عفیف نعیمی به علت مرخصی‌های درمانی در طول دوران حبس با توقف ده‌ماهه اجرای حکم رو به رو شده بود که در اردیبهشت ۱۳۹۷ برای اجرای باقی مانده حکم به زندان بازگشت.
بان کی مون دبیرکل سازمان ملل چندین بار نگرانی خود را از وضعیت این هفت مدیر بهائی اعلام کرده‌است از جمله در گزارش میان دوره‌ای از وضعیت حقوق بشر درایران در ماه مارس ۲۰۱۱. کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد نیز این موضوع را در نامه‌ها و ملاقات‌هایش با مقامات ایرانی پیگیری کرده‌است. او از این موضوع ابراز نگرانی کرده‌است که اتهامات وارده بر این افراد به معنای زیرپا گذاشتن تعهد ایران به میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی به خصوص در زمینهٔ آزادی دین و آزادی عقیده است.
دیدار فائزه هاشمی رفسنجانی در اردیبهشت ۱۳۹۵ با فریبا کمال‌آبادی که به تازگی بعد از ۸ سال زندان به مرخصی آمده بود، واکنش‌های زیادی را به دنبال داشت.
ماکروگلیا از انواع سلول‌های گلیا می‌باشند که خود به سه دسته
تقسیم می‌شوند.
پوشش درونی بطن‌های مغز و مجرای مرکزی نخاع را اپاندیم (Ependyma) یا اپاندیموسیت (Ependymocyte) یا سلول‌های اپاندیمی می‌گویند.
اپاندیم‌ها از جمله سلول‌های گلیال در دستگاه عصبی مرکزی هستند که از تمایز سلول های نورواپی تلیال ایجاد میشوند. این سلول‌های در بافت پوششی که حفره‌های بطنی را می‌پوشاند قرار دارند و مسئول تراوش مایع مغزی نخاعی هستند.
این سلول‌ها همچنین دارای مژک‌هایی برای حرکت دادن مایع مغزی نخاعی می‌باشند.
ملک واژه‌ای است عربی و به معانی و کاربردهای زیر:
لطیف تقدیری آذر (متولد ۱۳۰۶، اردبیل) هنرمند قالی‌باف ایرانی است.
لطیف تقدیری آذر در سال ۱۳۰۶ در اردبیل متولدگردید. یادگیری قالی‌بافی رااز شش سالگی دراردبیل شروع کرد. او با پیوستن به کارگاه قالی‌بافی استاد صانعی‌فر از کودکی استعداد و نبوغ خود را شکوفا کرد. در سال ۱۳۲۲ جهت ادامهٔ فعالیت‌های فرش بافی به تهران مهاجرت نمود و از اساتیدی چون جمشید امینی استفاده نمود. امینی چون استعداد تقدیری آذر را مشاهده نمود او را جهت اشتغال در کارگاه گلیم و قالی‌بافی اداره هنرهای زیبای وزارت فرهنگ و هنر ۱۳۳۵ معرفی نمود. به جهت کارهای ارزشمندش او را به عنوان سرپرستی کارگاه گلیم و قالی‌بافی از سال ۱۳۴۹ معرفی نمودند.
وی از پیشتازان و استادان تاپستری یا گلیم‌های تصویری (گوبلن‌های بدون نقشه) در جهان است.
استاد تقدیری آذر پس از سال‌ها فعالیت در سال ۱۳۶۰ بازنشسته گردید. اشتغال به آموزش، بافت و مرمت قالی از کارهای او در دوران بازنشستگی می‌باشد.
مُشیرالمُلْک لقب این افراد در دوره قاجاریه بوده است:
نوره فائزه اولین زن عربستانی است که پس از تغییرات گسترده ملک عبدالله پادشاه عربستان بعنوان معاون وزیر آموزش و پرورش درامور دختران، به کابینه راه یافت.
نوره در سال ۱۹۵۶ در شقرا متولد شد و مدرک کارشناسی علوم انسانی را از دانشگاه شاه سعود در ریاض در سال ۱۹۷۹ دریافت کرد و او همچنین در سال ۱۹۸۲ مدرک کارشناسی ارشد در فنون آموزشی را از دانشگاه ایالت یوتا دریافت کرد.
احمد زیبرم (۱۳۲۳، بندرانزلی - ۱۳۵۱، تهران) عضو سازمان چریکهای فدایی خلق ایران بود که در درگیری مسلحانه با مأموران ساواک در اوایل دههٔ پنجاه در نازی‌آباد تهران جان باخت.
احمد زیبرم در سال ۱۳۲۳ در خانواده‌ای ماهیگیر در بندر انزلی به دنیا آمد و از کودکی به کار شیلات اشتغال یافت. وی پس از سربازی در یکی از کتابخانه‌های شهرداری در تهران مشغول به کار شد و از اواخر دهه چهل به سازمان چریک‌های فدایی خلق پیوست. وی در بسیاری از عملیات‌های این سازمان در تهران حضور داشت.
در مرداد ماه ۱۳۵۱ هنگامی که مأموران ساواک در یکی از محلات جنوب شهر تهران او را شناسایی کرده بودند، احمد زیبرم به داخل منزلی پناه برد. او که می‌دانست مأموران در پی دستگیری او بوده و در این راه به هر کاری دست می‌زنند، برای اینکه به ساکنین آن خانه آسیبی نرسد آنها را به زیر زمین هدایت کرد و از خانم صاحب خانه درخواست چادر و یک ظرف کرد و مبلغی بابت آنها به آن خانم پرداخت (خبرنگاری که این نکته را در روزنامه‌های آن زمان درج کرده بود با مشکلات بسیار زیادی روبرو شد). او ظرف را با کمک چادر به سینه خود بست و مهماتش را داخل آن جا داد. احمد زیبرم هنگامی که تا آخر با مأموران ساواک جنگید در نهایت با آخرین گلوله و سیانور مانند بسیاری دیگر از چریک‌های فدایی خلق به زندگیش خاتمه داد که زنده به دست ساواک نیفتد.
احمد شاملو شعری به یاد زیبرم سروده است:
«نگاه کن
چه فروتنانه بر درگاهِ نجابت به خاک می‌شکند
رخساره‌ای که توفان‌اش
مسخ نیارست کرد.
چه فروتنانه بر آستانهٔ تو به خاک می‌افتد
آن که در کمرگاهِ دریا
دست حلقه توانست کرد.
چه بزرگ‌وارانه در پای تو سر نهاد
آن که مرگ‌اش
میلادِ پُر هیاهوی هزار شه‌زاده بود.
نگاه کن!»
شاملو همچنین شعر «بچه‌های اعماق»‌ را نیز که به علیرضا اسپهبد تقدیم کرده‌، برای احمد زیبرم سروده‌است. بخش آغازین این شعر به صورت زیر است:
سفره‌ماهی عقابی نوعی ماهی تخت از خانواده رامَک‌ماهیان (Myliobatidae) و وابسته به کوسه‌ها است. سفره‌ماهیان نتیجهٔ چرخه تکاملی کوسه‌ها هستند.
سفره ماهی‌ها معمولاً در گروه‌های بزرگ و به صورت دسته‌جمعی زندگی می‌کنند.
استخوان‌بندی سفره ماهی‌ها از غضروف که ماده‌ای سخت ولی نرم‌تر از استخوان است تشکیل شده‌است.
زمانی که یک سفره‌ماهی به یک سکونتگاه جدید می‌رسد، بدن آن نوری را که از طریق شبکیه چشم دریافت می‌شود را برای ایجاد رنگ مورد نظر در سطح خود به کار می‌برد. سپس بدن رنگدانه‌های مختلفی را به سلول‌های هدف ارسال می‌کند تا به رنگ سکونتگاه جدید در آید. سفره‌ماهی‌ها در عرض ۵ تا ۸ ثانیه با محیط خود همرنگ می‌شوند. سفره‌ماهی‌ها برای دفاع از خود از دمشان استفاده می‌کنند، به این صورت که نیش نیزه‌مانندی در دم‌هایشان وجود دارد، این نیش‌ها زهری بوده و اگر اقدامات پزشکی صورت نگیرد، ممکن است زخم ناشی از نیش سفره‌ماهی عفونت کرده و سبب مرگ فرد شود.
مشهورترین و پرجمعیت‌ترین سفره‌ماهی دریای عمان است و دارای ظاهری کایت‌مانند و دمی طویل است. به علت اینکه ظاهری مثلث مانند دارد، به این اسم مشهور شده‌است.
نوعی سفره ماهی عظیم با باله‌های سینه‌ای بسیار قوی که دارای برجستگی‌ها و فرو رفتگی‌های متعددی است. ضرباتی که توسط باله‌های این ماهی به سایر ماهی‌ها وارد می‌شود باعث زخمی شدن شدید طعمه شده و شکار آن‌ها را راحت می‌کند. این نمونه به خون‌آشام دریا مشهور است.
این ماهی که به خاطر شاخک‌هایش چرتنه هم خوانده می‌شود بزرگ‌ترین نوع سفره ماهی‌ها می‌باشد این گروه از ماهیها از گروه‌های خیلی نزدیک به کوسه‌ها می‌باشند علی‌رغم اندازه آن این ماهی یک شکارچی خطرناک نیست او به آرامی در مسیر دریای باز شنا می‌کند و باله‌های بزرگ خود را به آرامی به یکدیگر می‌زند و با استفاده از شاخک‌های جلویی خود پلانگتونها و موجودات ریز دریایی را به درون دهان بزرگ خود هدایت می‌کند.
پوزهٔ جانور طویل و عضوی منقارمانند را به وجود آورده و بالهٔ پشتی به چندین قسمت تقسیم و هر قسمت به یک خار مبدل شده‌است. با توجه به شکل ظاهری به گیتارماهی هم مشهور است.
داچیا لوگان خانواده‌ای از خودروهایی است که به‌طور مشترک توسط شرکت فرانسوی رنو و زیرمجموعه رومانیایی آن داچیا از اواسط سال ۲۰۰۴ تولید و به بازار عرضه شده و جانشین داچیا ۱۳۱۰ و داچیا سولنزا شده‌است. این خودرو به شکل‌های سدان، استیشن واگن و وانت تولید شده‌است. لوگان تاکنون در کارخانه خودروسازی داچیا در میوه، رومانی و در کارخانه‌های رنو (یا شرکای آن) در مراکش، برزیل، آرژانتین، ایران، ترکیه، روسیه، وکلمبیا، و هند تولید شده‌است. مدل وانت آن در کارخانه نیسان در آفریقای جنوبی نیز تولید شده‌است.
این خودرو همچنین با نام‌های رنو لوگان، نیسان آپریو، ماهیندرا وریتو، رنو تندر ۹۰، لادا لارگوس (MCV)، نیسان NP200 (وانت)، رنو سیمبل و رنو تالیانت نیز به بازار عرضه شده‌است.
تخمین زده می‌شود که از زمان عرضه، داچیا لوگان به فروش بیش از ۴ میلیون دستگاه در سراسر جهان رسیده‌است.
اولین نسل لوگان در تکنوسنتر رنو در نزدیکی پاریس طراحی شد که حاصل چهار سال توسعه پروژه X90 بود که توسط رنو در سال ۱۹۹۹ و پس از خرید داچیا در همان سال اعلام شد.
لوئیس شوایتزر در جریان سفر رئیس‌جمهور وقت فرانسه ژاک شیراک به روسیه خاطرنشان کرد که در نمایندگی‌های مشترک لادا و رنو، لاداهای ۶۰۰۰ یورویی بسیار خوب می‌فروشند؛ در حالی که برای رنوهای ۱۲۰۰۰ یورویی خریداری پیدا نمی‌شود. با دیدن آن خودروهای قدیمی، غیرقابل قبول دیدم که پیشرفت فنی مانع از ساخت خودرویی خوب با قیمت ۶۰۰۰ یورو شود. (او بعداً این هدف را به ۵۰۰۰ یورو تغییر داد). «من همچنین لیستی از ویژگی‌های اصلی محصول را در سه کلمه - مدرن، قابل اعتماد و مقرون به صرفه - تهیه کردم و اضافه کردم که همه چیز قابل دستیابی است.» ارزان‌ترین نسخه این خودرو ۵۹۰۰ یورو است و بسته به تجهیزات و حقوق گمرکی قیمت آن به ۱۱۲۰۰ یورو می‌رسد. (مدل پایه اروپای غربی، جایی که نشان داچیا دارد اما عموماً در نمایندگی‌های رنو فروخته می‌شود، تا حدودی گران‌تر است).
لوگان از ابتدا به عنوان یک خودروی مقرون به صرفه طراحی شد و دارای ویژگی‌های ساده شده زیادی برای کاهش هزینه‌ها است. این خودرو جایگزین بسیاری از خودروهای قدیمی در حال تولید، از جمله سری داچیا ۱۳۱۰ رومانیایی از خودروهای مبتنی بر رنو ۱۲ شده‌است.
لوگان رسماً در ژوئن ۲۰۰۴ عرضه شد و بازاریابی آن نیز در سپتامبر ۲۰۰۴ آغاز شد. رنو در ابتدا برنامه‌ای برای فروش لوگان در اروپای غربی نداشت، اما در ژوئن ۲۰۰۵، شروع به واردات نسخه گران‌تر این خودرو با قیمتی در حدود ۷۵۰۰ یورو کرد.
در ۱ ژوئیه ۲۰۰۸ و تقریباً چهار سال پس از عرضه اولین لوگان، نسخه فیس‌لیفت آن به نام "داچیا نیو لوگان" معرفی شد. مدل جدید دارای طراحی مدرن تر و فضای داخلی جذاب تر و راحت تر است. در اکتبر همان سال، فیس‌لیفت مدل استیشن واگن هم معرفی شد.
لوگان بر پایه پلت‌فرم داچیا B0 ساخته شده‌است که از آن در سایر مدل‌های رنو و نیسان نیز استفاده شده‌است. این خودرو ۵۰ درصد قطعات کمتری نسبت به خودروهای پیشرفته رنو دارد و تعداد محدودی دستگاه الکترونیکی دارد. این امر باعث می‌شود خودرو ارزان‌تر تولید شود و تعمیر آن آسان‌تر و ارزان‌تر باشد.
برخی از قطعات نیز بسیار ساده‌تر از قطعات رقبا هستند. به عنوان مثال، آینه بغل‌های آن قرینه هستند و می‌توانند در جای یکدیگر قرار گیرند، جلوپنجره صاف‌تر از حد معمول است و داشبورد از جنس پلاستیک خشک است.
توسعه دهندگان چندین تفاوت بین شرایط جاده و آب و هوا در کشورهای توسعه یافته و در حال توسعه را در نظر گرفته‌اند. سیستم تعلیق لوگان نرم و قوی است و شاسی آن به‌طور قابل توجهی بالاتر از سایر خودروهای جمع و جور قرار می‌گیرد تا به آن کمک کند تا در جاده‌های خاکی و چاله‌ها در جاده‌های آسفالتی که به خوبی نگهداری نشده‌اند، به مشکل برنخورد. موتور آن نیز برای مدیریت سوخت با کیفیت پایین‌تر آماده شده‌است، در حالی که تهویه مطبوع آنقدر قدرتمند است که دما را چندین درجه کاهش دهد (دمای بالای ۴۰ درجه سانتی‌گراد در خاورمیانه و دریای مدیترانه معمول است).
در رومانی، لوگان ابتدا در چهار تیپ موجود بود: آمبیانس، پرفرنس، لوریت و آمبیشن. تیپ پایه یا آمبیانس، دارای کیسه هوای راننده، سپرهای هم‌رنگ بدنه به‌صورت اختیاری، قالپاق و قفل برقی درها بود. سطح تریم دوم یا پرفرنس علاوه بر موارد پیشین، شامل کیسه هوای سرنشین، فرمان برقی، شیشه‌های جلوی برقی، رادیو، دو پشت‌سری برای صندلی عقب و قفل از راه دور نیز می‌شد. تریم سوم یا لوریت علاوه بر موارد پیشین، شامل چراغ‌های مه‌شکن جلو، کولر، کامپیوتر سفری، آینه‌های برقی، سه پشت‌سری برای صندلی عقب و صندلی راننده با قابلیت تنظیم چندگانه نیز می‌شد. بالاترین تیپ یا آمبیشن علاوه بر تمام موارد فوق همچنین دارای ترمز ضدقفل ABS، شیشه‌های عقب برقی، دستگاه پخش سی‌دی و رینگ‌های آلیاژی بود. موتور ۱٫۶ لیتری بنزینی تنها با از تیپ پرفرنس به بعد در دسترس بود. در سپتامبر ۲۰۰۵، موتور ۱٫۵ لیتری دیزل معرفی شد که در ابتدا برای تیپ آمبیشن در دسترس نبود. در ژانویه ۲۰۰۶، تریم متوسط جدیدی به نام لوریت پلاس اضافه شد که علاوه بر امکانات تیپ لوریت دارای ترمز ضدقفل ABS، شیشه‌های عقب برقی و دستگاه پخش سی‌دی خور بود. همچنین، موتور دیزلی برای سطح تریم آمبیشن در دسترس قرار گرفت.
در سپتامبر ۲۰۰۶، چندین پیشرفت در تمام تیپ‌ها ارائه شد، مانند دکمه بازدننده در صندوق عقب، دسته دنده جدید، لامپ‌های کریستالی عقب، طراحی‌های جدید برای قالپاق‌ها و رینگ‌های آلیاژی و سه رنگ جدید. همچنین، تیپ برتر پرستیژ معرفی شد که دارای آینه‌های جانبی بزرگتر، سپرها، زه‌های جانبی و دستگیره درهای کاملاً هم‌رنگ بدنه، روکش چرمی دسته دنده و فرمان و همچنین سایر تزئینات داخلی بود. این مدل تنها با یک موتور بنزینی ۱٫۶ لیتری ۱۶ سوپاپ جدید که تولید می‌کرد در دسترس بود.
در ژوئیه ۲۰۰۷، یک نسخه قدرتمندتر از موتور ۱٫۵ لیتری دیزل اضافه شد که قدرت را تولید می‌کرد. این موتور در ابتدا فقط برای مدل استیشن واگن و در تیپ‌های پرفرنس و لوریت در دسترس بود که بعدتر و در سپتامبر ۲۰۰۷، برای نسخه سدان و در تیپ‌های لوریت، آمبیشن و پرستیژ نیز در دسترس قرار گرفت.
در ژوئن ۲۰۰۹، موتور ۱٫۲ لیتری ۱۶ سوپاپ بنزینی جدید برای لوگان و ساندرو اضافه شد. این موتور قادر به تولید حداکثر قدرت و گشتاور بود.
در ژوئن ۲۰۰۵، این خودرو در تست تصادف مؤسسه یورو ان‌سی‌ای‌پی به امتیاز سه ستاره دست یافت. این نتیجه انتظارات اولیه اعلام شده توسط رنو را تأیید می‌کرد.
مدل فیس‌لیفت بسته به سطح تجهیزات، به‌صورت استاندارد در برخی از انواع و اختیاری در برخی دیگر، دارای کیسه‌های هوای راننده، سرنشین و جانبی بود. از نظر ایمنی فعال، همه تیپ‌ها دارای آخرین نسل ABS (بوش ۸٫۱) بودند که دارای EBD (توزیع الکترونیکی نیروی ترمز) و EBA (دستیار ترمز اضطراری) نیز بود.
لوگان در ایران فقط با موتور K4M عرضه گردیده‌است اما سایر موتورهای قابل نصب بر روی خودرو طبق جدول زیر است:
لوگان که در برنامه افزایش فروش گروه رنو به مرز ۴ میلیون تا سال ۲۰۱۰ نقش کلیدی را ایفا می‌کرد؛ در ۹ مرکز تولید و مونتاژ اصلی تولید می‌شد: رومانی (اتومبیل داچیا)، کارخانه آزمایشی برنامه لوگان، روسیه (آوتوفراموس)، مراکش (سوماکا)، کلمبیا (سوفاسا)، ایران (دو کارخانه مونتاژ، رنو پارس)، هند (ماهیندرا)، برزیل (رنو دو برزیل) و آفریقای جنوبی (نیسان آفریقای جنوبی).
تولید لوگان با مدل سدان ۴ در آغاز شد و سپس مدل استیشن واگن در سپتامبر ۲۰۰۶ عرضه شد. چهار مدل دیگر شامل وانت، پانل ون، هاچ‌بک مرتبط (داچیا ساندرو) و سدان فیس‌لیفت شده نیز متعاقباً در سال‌های ۲۰۰۷ و ۲۰۰۸ دنبال شدند. فروش شرکت داچیا سال ۲۰۰۶ بیش از ۱٫۵ میلیارد یورو بود که ۱۹٫۶ درصد بیشتر از سال ۲۰۰۵ بود. تا مارس ۲۰۰۹، بیش از ۱٫۳ میلیون دستگاه خودرو بر اساس پلت‌فرم لوگان در سراسر جهان فروخته شده‌است. در ۳ سپتامبر ۲۰۰۹، اعلام شد که یک میلیون خودروی داچیا بر روی پلتفرم لوگان X90 در کارخانه میوه تولید شده‌است: ۵۷۶٬۸۸۷ لوگان، ۲۴۶٬۸۶۹ لوگان ام‌سی‌وی، ۱۴۴٬۹۳۱ ساندرو و ساندرو استپ وی، ۱۹٬۸۹۷ لوگان ون و ۱۱٬۴۱۶ و لوگان وانت.
یکی از دلایل افزایش فروش، قابل اعتماد بودن خودروهای داچیا است. در یک نظرسنجی که توسط یک مجله فرانسوی انجام شد، خودروهای داچیا به عنوان یکی از ایمن‌ترین خودروهای فرانسه انتخاب شدند. دلیل دیگر آن نیز هزینه نگهداری و تعمیر پایین آنهاست. طبق این نظرسنجی، خودروهای داچیا ارزان‌ترین خودروها برای نگهداری و تعمیر بودند. در آلمان، داچیا در رتبه دوم مطالعه رضایت مالکان خودرو در سال ۲۰۱۰ که توسط جی دی پاور و شرکا در ژوئن ۲۰۱۰ منتشر شد، قرار گرفت.
این خودرو در اغلب بازارهایی که رنو در آنها حضور داشت مانند اروپا (به‌جز روسیه)، ترکیه، مراکش و شیلی به‌طور کلی با نام داچیا لوگان به فروش می‌رسید.