moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
انعقاد درونرگی منتشر، یا لختگی درون‌رگی پخش‌شونده یا یا نارسایی انعقادی گسترده که به‌معنی فعال‌شدن آسیب‌شناختی سامانهٔ انعقاد خون به‌گونهٔ پیشرونده در رگ‌های مختلف بدن است. این بیماری خطرناک و کشنده‌است که به‌دلایل مختلفی به صورت ثانویه رخ می‌رهد. این بیماری هیچگاه خود به خود پیش نمی‌آید و بیشتر درپی یک بیماری و یا محرک اولیه پدید می‌آید.
عوامل محرک مهم و معمول شامل:
در انعقاد درون‌رگی منتشر، روند انعقاد خون به صورت گسترده‌ای فعال می‌شود دو پیامد اصلی و مهم دارد:
۱- تشکیل میکروترومبوزهای متعدد درون‌رگی و در نهایت انسداد ترومبوزی عروق کوچک و متوسط که به این ترتیب می‌تواند جریان خون ارگان‌ها را مختل کرده و باعث ایجاد ایسکمی یا کمبود اکسیژن اعضا شود، لذا ممکن است در ایجاد نارسایی ارگان‌های متعدد شرکت نماید.
۲- با مصرف پلاکت‌ها و پروتئین‌های انعقادی خون باعث کاهش آن‌ها در پلاسما شده و منجر به خون‌ریزی شدید (شایعا از مکان تزریقات درون رگی: Intravascular injection sites و تمامی روزنه‌های خروجی بدن: body orifices) می‌شود.
درمان اورژانس، بیمارستانی، پیچیده و دشوار است.
بَواسیر یا هِموروئید به پهلوی باسورگ به گشاد شدن رگ‌های وریدی در مجرای مقعدی می‌گویند که به کنترل مدفوع کمک می‌کنند. آن‌ها زمانی‌که متورم یا ملتهب می‌شوند «بیمارگونه» یا همان بواسیر می‌شوند. آن‌ها در حالت فیزیولوژیک خود مانند بالشتکی مرکب از مجرای سیاهرگی و بافت همبند عمل می‌کنند.
علائم بواسیر بستگی به نوع آن دارد. بواسیر داخلی معمولاً همراه با خونریزی مقعدی بی‌درد است، اما بواسیر خارجی ممکن است علائم کمتری داشته‌باشد یا اگر ترومبوز باشد همراه با درد و تورم در ناحیه مقعد خواهد بود. بسیاری از مردم به اشتباه هرنوع علامت رخ‌داده در اطراف منطقه مقعدی-راست روده‌ای را «بواسیر» می‌دانند و دلایل جدی این علائم را نادیده می‌گیرند. اگرچه علت اصلی بواسیر ناشناخته است، تعدادی از عوامل که باعث بالا رفتن فشار درون شکمی می‌شوند، به‌ویژه یبوست، نقش اصلی را در رشد آن دارند.
درمان اولیه برای بیماری خفیف یا متوسط شامل افزایش دریافت فیبر، مایعات از راه دهان برای حفظ جذب آب، داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی برای تسکین درد و استراحت می‌باشد. ممکن است در صورت بروز علائم شدید یا بهبود نیافتن با استفاده از مدیریت بیماری، برخی روش‌های فرعی انجام شوند. عمل جراحی برای کسانی انجام می‌شود که پس از این مراحل هم بهبود نمی‌یابند. حدود نیمی از مردم در مرحله‌ای از زندگی خود ممکن است دچار برخی از عوارض بواسیر شوند. نتایج معمولاً رضایت‌بخش است.
بواسیر شایعترین بیماری مقعد است. احتمالاً نیمی از افراد تا سن پنجاه سال، به بواسیر دچارمی‌شوند. بواسیرها ناشی از گرفتاری سیاهرگ‌های ناحیه مقعدی هستند. اگر به هر علتی، فشار بیش از حد به پایین راست روده (رکتوم) و ناحیه مقعدی وارد شود، به‌طور غیرطبیعی این سیاهرگ‌ها متورم می‌شوند. فشار زیاد، ممکن است به علت وارد آمدن فشار مکرر به سیاهرگ‌های مقعد یا راست روده
عوامل افزایش دهنده خطر،
رژیم غذایی بدون فیبر،
نشستن یا ایستادن به مدت‌طولانی،
چاقی،
یبوست،
مواجهه با ارتعاش در محیط های كاری (مانند رانندگان لیفتراك یا محیط های مرتعش مانند ژنراتورهای نیروگاه ها)
کم‌شدن توان عضلانی در سنین بالا،
جراحی راست روده یا پارگی مجرای تناسلی به هنگام زایمان و دوختن آن،
بیماری کبدی،
سرطان روده بزرگ،
سکس مقعدی،
بالا بردن فشار خون در سیستم سیاهرگی دستگاه گوارش باشد. بواسیرهای خارجی به صورت توده نرم و متورم یا توده سفت در اطراف ناحیه مقعدی ظاهر می‌شوند بواسیرهای داخلی در داخل کانال مقعدی ایجاد می‌شوند.
بواسیر داخلی و خارجی ممکن است شکل‌های متفاوتی داشته‌باشند؛ البته ممکن است بسیاری از افراد ترکیبی از هردو را داشته‌باشند. خون‌ریزی به‌حدی که موجب کم‌خونی شود نادر است، و خون‌ریزی خطرناک برای حیات فرد از آن هم نادرتر. بسیاری از مردم در مواجهه با این مشکل احساس شرم می‌کنند و معمولاً زمانی به سراغ درمان پزشکی می‌روند که مشکل پیشرفت کرده‌است.
اگر بواسیر خارجی ترومبوز نشده‌باشد ممکن است مشکلاتی را پدید آورَد. البته بواسیر درصورت ترومبوز شدن هم می‌تواند بسیار دردناک باشد. اگرچه این درد معمولاً طی ۲ تا ۳ روز تسکین می‌یابد، اما از بین رفتن تورم ممکن است چند هفته به طول بینجامد. ممکن است پس از درمان، یک زگیل آویزان باقی بماند. اگر بواسیر گسترده باشد و مشکلات بهداشتی به همراه بیاورد، ممکن است موجب تحریک پوست اطراف شده و در نتیجه باعث خارش اطراف مقعد شود.
علت دقیق بواسیرِ یا همورویید علامت‌دار ناشناخته است. برخی عوامل که احتمال نقش‌آفرینی دارند عبارتند از: روش‌های نامنظم دفع (یبوست یا اسهال)، کمبود تمرینات بدنی، عوامل تغذیه‌ای (رژیم‌های کم‌فیبر)، افزایش فشار درون‌شکمی (کشیدگی طولانی‌مدت، آب‌آوردگی شکم، تودهٔ درون‌شکمی، یا بارداری)، ژنتیک، نبودِ دریچه درون رگ‌های بواسیری، و افزایش سن. سایر عواملی که ممکن است احتمال ابتلا را افزایش دهند عبارتند از مرض چاقی، رابطه جنسی انزال بیش از حد که باعث افزایش فشار خون میشود . انجام کار های سنگین مکرر که باعث افزایش فشار در ناحیه شکم میشود . نشستن طولانی‌مدت، سرفهٔ مزمن و نقص در عملکرد لگن. البته شواهد مرتبط با این دلایل ضعیف است.
درطول دورهٔ بارداری، فشار از طرف جنین روی شکم و تغییرات هورمونی باعث بزرگ شدن رگ‌های بواسیری می‌شود. همچنین زایمان منجر به افزایش فشارهای درون‌شکمی می‌شود. زنان باردار در موارد نادر نیاز به درمان با جراحی دارند، چراکه علائم معمولاً پس از زایمان ازبین می‌روند.
دلیل دیگر، احتمالاً سفت شدن و تیز شدن مدفوع و برخورد آن با مویرگها و پارگی آن‌ها در رکتوم است.
بالشتک‌های بواسیر بخشی از ساختمان طبیعی بدن انسان هستند و فقط زمانی که دچار تغییرات غیرطبیعی شوند بدل به یک بیماری آسیب‌شناسانه می‌شوند. در مجرای مقعدی طبیعی سه بالشتک اصلی وجود دارد. این سه به شکل طبیعی در پهلوی چپ، راست قدامی، و راست عقب قرار دارند. این‌ها نه از سرخرگ و نه سیاهرگ تشکیل شده‌اند بلکه رگ‌های خونی هستند که سینوسی، بافت همبند و ماهیچه صاف نامیده می‌شوند. منحنی سینوسی در دیواره‌های خود، برخلاف سیاهرگ‌ها، بافت ماهیچه‌ای ندارد. این مجموعهٔ رگ‌های خونی را به‌نام شبکه رگ بواسیری می‌شناسند.
بالشتک‌های بواسیر برای دفع اختیاری اهمیت دارند. آن‌ها ۱۵–۲۰٪ فشار بسته بودن مقعد در حال استراحت را بر عهده دارند و در حین دفع مدفوع از ماهیچه‌های تنگ‌کنندهٔ مقعد محفاظت می‌کنند. وقتی شخص در حالت نشسته به خود فشار می‌آورد، فشار درون شکمی افزایش پیدا می‌کند، و اندازهٔ بالشتک‌های بواسیر رشد می‌کند و به بسته نگه داشتن مقعد کمک می‌کند. باور بر این است که علائم بواسیر زمانی رخ می‌دهد که این ساختار عروقی به سمت پایین می‌لغزد یا زمانی‌که فشار سیاهرگی افزایش بسیارزیادی می‌یابد. افزایش فشار تنگ‌کنندهٔ مقعد هم ممکن است در علائم بواسیر سهیم باشد. دونوع بواسیر رخ می‌دهد: داخلی از شبکه رگ بواسیری فوقانی و خارجی از شبکه رگ بواسیری تحتانی.خط شانه‌ای این دو محدوده را از هم جدا می‌کند.
بواسیر داخلی معمولاً همراه با خون قرمز روشن خون‌ریزی مقعدی بی‌درد حین یا پس از کار کردن مزاج است. معمولاً خون سطح مدفوع را می‌پوشاند، که به این شرایط مدفوع خونی می‌گویند، یا روی کاغذ توالت دیده می‌شود، یا در کاسه توالت چکه می‌کند. معمولاً رنگ خود مدفوع طبیعی است. سایر علائم ممکن است شامل ترشح مخاط، تودهٔ میان‌دوراهی) در صورتی‌که فروافتادگی از مقعد وجود داشته‌باشد (خارش و بی‌اختیاری مدفوع باشد. بواسیر داخلی معمولاً زمانی دردناک می‌شود که ترومبوز یا نکروز شود.
بواسیر را معمولاً از طریق معاینه جسمانی تشخیص می‌دهند. معاینه دیداری مقعد و اطراف آن ممکن است به تشخیص بواسیر خارجی یا پایین‌افتاده منجر شود. ممکن است از معاینه مقعدی برای تشخیص نئوپلاسم، پولیپ، پروستات متورم، یا دمل استفاده شود. ممکن است به‌دلیل درد، انجام این معاینه بدون استفاده از آرام‌بخش مناسب میسر نباشد، اگرچه اکثر بواسیرهای داخلی همراه با درد نیستند. تأیید دیداری بواسیر داخلی ممکن است نیاز به آنوسکوپ داشته‌باشد، وسیله‌ای شبیه لوله‌ای توخالی که به یک سر آن منبع نور متصل شده‌است. دونوع بواسیر وجود دارد: خارجی و داخلی. تفاوت این دو با توجه به موقعیت‌شان نسبت به خط شانه‌ای مشخص می‌شود. ممکن است برخی افراد هم‌زمان گونه‌های علامت‌دار هردو را داشته‌باشند. اگر درد وجود داشته‌باشد، احتمال بیشتری برای وقوع شقاق مقعد یا بواسیر خارجی است تا بواسیر داخلی.
بواسیر داخلی آن‌هایی هستند که بالای خط شانه‌ای قرار دارند. آن‌ها پوشیده از روبافت ستونی هستند که فاقد گیرنده درد می‌باشند. آن‌ها را در سال ۱۹۸۵ براساس درجهٔ فروافتادگی به چهار نوع تقسیم کردند.
اگر چه این تقسیم‌بندی دچار محدودیت است ولی برای انتخاب روش درمانی مورد استفاده قرار می‌گیرد.
بواسیر خارجی آن‌هایی هستند که زیر خط شانه‌ای یا خط دندانه‌دار رخ می‌دهند. آن‌ها در سوی نزدیک توسط مقعد و در سوی دور توسط پوست پوشانده شده‌اند، که هردو به درد و دما حساس می‌باشند.
بسیاری از مشکلات مقعدی-روده‌ای شامل بریدگی‌ها، فیستول‌ها، دمل‌ها، سرطان روده بزرگ، واریس‌های روده‌ای و خارش علائم مشابهی دارند و ممکن است به اشتباه بواسیر نامیده شوند. خون‌ریزی روده‌ای هم ممکن است در اثر سرطان روده بزرگ، التهاب روده بزرگ شامل بیماری التهابی روده، دیورتیکولوز، و آنژیودیسپلاسیا رخ دهد. اگر کم‌خونی مشاهده شود، علت‌های احتمالی دیگر باید در نظر گرفته شود.
سایر مواردی که توده‌ای مقعدی به‌وجود می‌آورند عبارتند از: زگیل تناسلی، پرولاپس رکتوم، فروافتادگی مقعدی، پولیپ و بزرگ شدن پستانچه‌های مقعدی. واریس‌های مقعدی-روده‌ای به سبب پرفشاری ورید باب (فشار خون در شبکه سیاهرگی) ممکن است شبیه بواسیر به‌نظر آید اما موردی متفاوت است.
تعدادی از اقدامات پیشگیرانه توصیه می‌شوند مانند پرهیز از نشستن های مکرر و طولانی مدت، پرهیز از فشار آوردن به‌هنگام دفع، پرهیز از یبوست و اسهال چه با داشتن رژیم غذایی دارای فیبر فراوان و نوشیدن مایعات زیاد یا دریافت مکمل‌های فیبردار، و انجام تمرینات ورزشی کافی. گذاشتن زمان کمتر برای تلاش برای دفع مدفوع، پرهیز از مطالعه در دستشویی، به‌همراه کم کردن وزن برای افراد دارای اضافه وزن و پرهیز از برداشتن اشیای سنگین نیز توصیه شده‌است.استفاده از کرم باریج و مصرف قرص ژلاکس ۱۰۰۰ برای نرم شدن مدفوع توصیه میشود.
دارویی
بر طبق تجربیات بیماران مکمل ویتامین e بدلیل اثرات خونرسانی میتواند تاثیر مثبت داشته باشد.
امروزه انواع مختلفی از لیزر در درمان هموروئید استفاده می‌شود. از جمله لیزرهای کم توان ؛مادون قرمز؛ لیزر دی‌اکسید کربن. لیزر دی‌اکسید کربن یا به اصلاح لیزر پرتوان یکی از بهترین و قطعی‌ترین روش‌های درمان بواسیر است. بدون درد و خون‌ریزی است و عوارض جراحی باز را ندارد.
درمان سنتی معمولاً شامل رژیمی غنی از فیبر غذایی، نوشیدن مایعات به منظور حفظ میزان آب بدن، داروهای غیراستروئیدی ضد التهاب (NSAID)، حمام نشسته و استراحت می‌باشد. اگر تحریک ایجاد شده‌است نشستن داخل آب گرم (وان یا لگن آب گرم)sitz bath روزانه چند بار هر بار به مدت ده تا پانزده دقیقه به کاهش تورم کمک کرده و منطقه گرفتار را تسکین می‌دهد. نشستن در لگن (وان یا قصری) آب گرم در صورتی که به‌دنبال دفع پیخال (مدفوع) باشد، بیشترین اثر را خواهد داشت.
نوشیدن مایعات بیشتر نشان می‌دهد که نتایج بهتری به دست می‌آید، و می‌توان با تغییرات رژیمی یا مصرف مکمل‌های فیبری نتایج بهتری گرفت. با این حال شواهد کمی وجود دارد که مزایای استفاده از حمام نشسته را نشان می‌دهد. در صورت استفاده باید هر بار به مدت ۱۵ دقیقه انجام شود.
اگرچه بسیاری داروهای شیافی و موضعی برای درمان بواسیر وجود دارد، اما شواهد اندکی برای تضمین استفاده از آن‌ها وجود دارد. داروهای حاوی استروئید را نباید بیش از ۱۴ روز استفاده نمود، زیرا ممکن است باعث نازک شدن پوست شود. اکثر داروها حاوی ترکیبی از عناصر فعال هستند. این عناصر شامل این موارد است: یک کرم محافظتی همچون وازلین یا اکسید روی یک داروی مسکن همچون لیدوکائین و یک منقبض‌کننده عروق همچون اپی‌نفرین می‌باشد. زردینه دارای فواید مشکوک و احتمالاً عوارضی جانبی هستند. علائم آن معمولاً پس از بارداری برطرف می‌شود؛ بنابراین درمان فعال را به بعد از زایمان موکول می‌کنند.
روش‌های متعددی را می‌توان در محل کار انجام داد. اگرچه به‌طور کلی این روش‌ها ایمن هستند، اما ممکن است برخی عوارض جانبی نادری همچون گندخونی اطراف مقعد نیز دربر داشته‌باشد.
درصورتی‌که روش‌های ساده و درمان سنتی نتیجه‌بخش نباشد، می‌توان چندین روش جراحی را به‌کار گرفت. تمامی درمان‌های جراحی به‌نوعی دارای مقداری عوارض ازجمله خونریزی، عفونت، تنگی مقعد و احتباس ادراری است که به دلیل نزدیکی زیاد مقعد به رشته‌های عصبی است که مسئول انتقال به مثانه هستند. همچنین ممکن است اندکی خطر بی‌اختیاری در دفع و مخصوصاً دفع مایع به میزان ۰٪ تا ۲۸٪ وجود داشته‌باشد. اکتروپین مخاطی یکی دیگر از عوارضی است که ممکن است پس از جراحی هموروئید (اغلب همراه با تنگی مقعد) رخ دهد. این جایی است که مخاط مقعدی از مقعد جدا می‌شود، درست شبیه به نوعی بسیار خوش‌خیم از پرولاپس مقعدی.
درمان اولیه برای بیماری خفیف یا متوسط شامل افزایش دریافت فیبر، مایعات از راه دهان برای حفظ جذب آب، داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی برای تسکین درد و استراحت می‌باشد. ممکن است در صورت بروز علائم شدید یا بهبود نیافتن با استفاده از مدیریت بیماری، برخی روش‌های فرعی انجام شوند. عمل جراحی برای کسانی انجام می‌شود که پس از این مراحل هم بهبود نمی‌یابند.
به سختی می‌توان مشخص نمود که هموروئید تا چه اندازه شایع است، زیرا بسیاری از افرادی که دچار این عارضه هستند به پزشک مراجعه نمی‌کنند. اما تصور می‌شود که دست کم ۵۰٪ از مردم آمریکا در طول زندگی خود یک بار دچار علائم هموروئید می‌شوند و حدود ۵٪ از جمعیت همیشه دچار آن هستند. این عارضه در میان هر دو جنسیت تقریباً یکسان است و بیشتر در افرادی در محدوده سنی ۴۵ تا ۶۵ سال رخ می‌دهد. در میان قفقازی‌ها و افرادی که جایگاه اقتصادی اجتماعی بالاتری دارند بیشتر رایج است. به‌طور کلی عاقبت آن در دراز مدت خوب است، اگرچه برخی افراد ممکن است مجدداً برگشت نشانه‌های بیماری را مشاهده کنند. تنها درصد کمی از افراد در نهایت نیاز به جراحی پیدا می‌کنند.
نخستین بار این عارضه در یک پاپیروس مصری مربوط به سال ۱۷۰۰ قبل از میلاد ذکر شده‌است و در آن چنین توصیه شده‌است:
"... باید دستور تهیه یک دارو، یک مرهم بسیار قوی و محافظت‌کننده را بدهی؛ برگ‌های اقاقیا و خاک را ساییده و با هم بپز. یک پارچه کتانی را به این ماده آغشته کن و در مقعد بگذار، با این کار بیمار فوراً درمان می‌شود. «در سال ۴۶۰ قبل از میلاد، نوشتارهای بقراطی از روشی درمانی صحبت به میان می‌آورد که شبیه روش امروزی یعنی بندآوری بوسیله نوار لاستیکی است:» و هموروئید را نیز به همین روش با سوراخ کردن آن به وسیلهٔ یک سوزن و بخیه کردن آن با نخی ضخیم و پشمی می‌توان درمان کرد و دست نزنید تا خودشان بیفتند و همیشه یکی از این‌ها در پشت بیمار باشد؛ و وقتی که بیمار بهبود یافت اجازه دهید تا یک دوره گیاه خریق سفید(hellebore) مصرف کند. احتمالاً هموروئید در کتاب مقدس نیز توصیف شده‌است.
سلسیوس (۲۵ قبل از میلاد - ۱۴ میلادی) روش‌های بندآوری و برش را توصیف کرده‌است و دردها و عواقب احتمالی ناشی از این عمل‌ها را شرح داده است. جالینوس معتقد بود که باید ارتباط میان سرخرگ‌ها و سیاهرگ‌ها را قطع نمود، چرا که به عقیده او این کار هم درد را کاهش می‌دهد و هم گسترش فساد عضو را کمتر می‌کند. سوشروتا سمهیتا (قرن چهارم تا پنجم میلادی) نیز نظری مشابه بقراط داشت، با این تفاوت که بر بهداشت زخم تأکید بیشتری می‌کند. در قرن سیزدهم میلادی، جراحان اروپایی همچون لانفرانک میلانی، گای دو شاولیاک، هنری دو ماندویل و جان آردینی پیشرفت‌ها و تحولات بزرگی در روش‌های جراحی به وجود آوردند.
استفاده از واژه هموروئید در زبان انگلیسی، نخستین بار در سال ۱۳۹۸ میلادی اتفاق افتاد و برگرفته از واژه "emorroides" مربوط به فرانسوی کهن بود که برگرفته از واژهٔ لاتین "hæmorrhoida -ae" بودhæmorrhoida, Charlton T. Lewis, Charles Short, "A Latin Dictionary", on Perseus Digital Library که این واژه نیز خودش از واژهٔ "αἱμορροΐς" در یونانیبه معنای "مسئول تخلیه خون" و از ریشه "αἷμα" به معنای خونαἷμα, Henry George Liddell, Robert Scott, "A Greek-English Lexicon", on Perseus Digital Library + "ῥόος" ("rhoos"), "stream, flow, current",ῥόος, Henry George Liddell, Robert Scott, "A Greek-English Lexicon", on Perseus Digital Library itself from "ῥέω" ("rheo"), "to flow, to stream".ῥέω, Henry George Liddell, Robert Scott, "A Greek-English Lexicon", on Perseus Digital Library گرفته شده بود.
بیس بالیست معروف جورج برت در مسابقات جهانی سال ۱۹۸۰ به دلیل درد ناشی از هموروئید از بازی بیرون کشیده شد. پس از انجام یک عمل جراحی مختصر، برت در مسابقه بعدی به میدان آمد و به شوخی گفت «... تمام مشکلات من پشت من است.» برت در بهار آن سال تحت عمل جراحی دیگری برای درمان هموروئید قرار گرفت. تحلیلگر سیاسی محافظه کار گلن بک نیز تحت عمل جراحی برای درمان هموروئید قرار گرفت و پس از آن تجربه ناخوشایند خود را در سال ۲۰۰۸ در یک ویدئو از طریق یوتیوب منتشر کرد که این ویدئو بییندگان بسیاری نیز داشت.
شاگاس ، یا تریپانوزومیازیس آمریکایی، یک بیماری انگلی استوایی ناشی از پروتوزوآ است. راه اصلی انتقال این بیماری از راه نیش حشراتی به نام ساس بوسه‌زن است. علائم این بیماری در طول عفونت تغییر می‌کنند. در مرحله اول، علائم معمولاً بروز نمی‌کنند یا خفیف هستند و شامل این موارد می‌شوند: تب، غدد لنفاوی متورم، سردرد یا تورم در ناحیه گزش. بعد از گذشت ۱۲–۸ هفته، بیماران وارد مرحله مزمن بیماری شده و در ۷۰–۶۰ درصد موارد علائم دیگری نمایان نمی‌شود. علائم این بیماری ۱۰ تا ۳۰ سال بعد از عفونت اولیه در ۳۰ تا ۴۰٪ باقیمانده بروز می‌کند. این علائم شامل بزرگ‌شدن بطن در ۲۰ تا ۳۰٪ افراد است که منجر به نارسایی قلبی می‌شود. ممکن است بزرگ‌شدن مری یا انبساط روده بزرگ در ۱۰٪ افراد رخ دهد.
"T. cruzi" معمولاً از طریق خون‌خوراکی «ساس‌های بوسه‌زن» به انسان و سایر پستانداران سرایت می‌کند. این حشرات دارای نام‌های محلی زیادی از جمله "vinchuca" در آرژانتین، بولیوی، شیلی و پاراگوئه؛ "barbeiro" (آرایشگر) در برزیل، "pito" در کلمبیا، "chinche" در آمریکای مرکزی و "chipo" در ونزوئلا می‌باشد. این بیماری می‌تواند از طریق انتقال خون، پیوند اندام، خوردن غذای آلوده شده توسط انگل و از مادر به نوزاد نیز شیوع پیدا کند. تشخیص زودهنگام به وسیله یافتن انگل در خون توسط میکروسکوپ انجام می‌گیرد. بیماری‌های مزمن توسط یافتن پادتن "T. cruzi" در خون تشخیص داده می‌شوند.
پیشگیری معمولاً به وسیله از بین بردن ساس‌های بوسه‌زن و جلوگیری از گزیده شدن توسط آنها صورت می‌گیرد. سایر اقدامات پیشگیرانه شامل آزمایش خون مورد استفاده برای انتقال می‌باشد. تا سال ۲۰۱۳ هیچ واکسنی ساخته نشده است. عفونت‌های اولیه به وسیله بنزنیدازول یا نیفورتیموکس قابل درمان می‌باشد. در اکثر مواقع، این داروها در صورتی که در مراحل اولیه استفاده شوند باعث درمان بیمار می‌شوند، اما هرچه از مدت بیماری شاگاس بگذرد اثر آنها کمتر می‌شود. ممکن است این داروها هنگام استفاده در بیماری‌های مسری باعث کاهش یا جلوگیری از پیشرفت علائم مرحله آخر شوند. بنزنیدازول و نیفورتیومکس باعث به وجود آمدن اثرات جانبی موقت مانند اختلالات پوستی، مسمومیت مغز و مشکلات سیستم گوارشی در نزدیک به ۴۰٪ بیماران شود.
برآورد می‌شود ۷ تا ۸ میلیون نفر، که اغلب در مکزیک، آمریکای مرکزی و آمریکای جنوبی زندگی می‌کنند دچار بیماری شاگاس باشند. تلفات این بیماری تا سال ۲۰۰۶ حدود ۱۲٬۵۰۰ نفر بوده است. اغلب کسانی که دچار این بیماری می‌شوند افراد فقیر هستند و بیشتر افرادی که دچار این بیماری هستند از بیماری خود اطلاع ندارند. جابجایی‌های جمعیتی در مقیاس بزرگ مناطقی که بیماری شاگاس در آنها یافت شده است را افزایش داده است و کشورهای اروپایی و آمریکا اکنون شامل این مناطق هستند. این مناطق همچنین شاهد افزایش موارد ابتلاء به این بیماری در سال‌های منتهی به ۲۰۱۴ بوده است. این بیماری برای نخستین بار در سال ۱۹۰۹ توسط کارلوس شاگاس تشریح شد و نام او را بر این بیماری گذاشتند. بیماری شاگاس بر بیش از ۱۵۰ حیوان دیگر تأثیر می‌گذارد.
تریپانوزومیاز
بیماری بورگر یا ترومبوآنژئیت انسدادی یا نوعی اختلال انسدادی غیر آترواسکلروتیک سرخرگ‌ها و سیاهرگ‌های کوچک تا متوسط اندامهای فوقانی و تحتانی است. علت این انسداد التهاب مکرر و پیشرونده و ایجاد لخته در دیواره رگ هاست. این بیماری معمولاً در ارتباط با استفاده از مشتقات تنباکو به خصوص سیگار کشیدن است ولی با مصرف انواع بدون دود تنباکو نیز ارتباط دارد. از علایم آن درد متناوب انگشتان و زخم‌های دردناک بر روی نوک انگشتان دست و پا است. بیماری بورگر درمان قطعی ندارد وگاه قطع عضو ناگزیر است. تنها راه جلوگیری از پیشروی سریع بیماری ترک کامل سیگار و فراورده‌های تنباکو است.
این اختلال نخستین بار در سال ۱۸۷۹ میلادی توسط فلیکس فان وینیوارتر توصیف گردید.
این بیماری شیوع جهانی دارد ولی بیشتر در خاورمیانه، مدیترانه و خاور دور مشاهده می‌شود. شیوع آن با افزایش مصرف سیگار در جوامع نسبت مستقیم دارد.
این بیماری با ایجاد لخته‌ای شدیداً التهابی همراه است. التهاب تمام لایه‌های رگ را درگیر می‌کند و در اطراف رگ درگیر ترومبوز التهابی سلول‌ها به خصوص سلول‌های بزرگ چند هسته‌ای داخل میکرو آبسه‌ها قابل مشاهده است.
این بیماری معمولاً در مردان جوان سیگاری با ایسکمی انگشتان دست و پا شروع می‌شود و به تدریج به عروق بالاتر گسترش می‌یابد. درگیری عروق بزرگ نادر است ولی در صورت عدم بهبودی می‌توان منجر به قطع عضو شود. بیمار در مراحل اولیه دچار لنگیدن می‌شود. همچنین درد ایسکمیک در طی استراحت یا زخم شدن مشاهده می‌شود. معمولاً دو عضو یا بیشتر درگیر می‌شوند و در چهل درصد از بیماران ترومبوفلبیت سطحی و پدیده رینولد مشاهده می‌شود. در معاینه این بیماری مثبت شدن تست آلن در افتراق این بیماری از انسداد ناشی از آترواسکروز کمک‌کننده است.
این بیماری تست تشخیصی خاصی ندارد ولی از آزمایشها برای رد کردن بیماریهای مشابه باید استفاده شود.
بیماریهایی همچون لوپوس اریترماتوز واسکولیت روماتیسمی سندرم آنتی فسفولیپید آنتی‌بادی و بیماری مرکب بافت همبند از تشخیصهای افتراقی مهم بورگر هستند.
راهکار درمانی اصلی این بیماری قطع کامل و دائمی سیگار است با این حال مشاهده شده که ۴۰ درصد از بیماران موفق به این کار نمی‌شوند. در درمان این بیماری همچنین از آسپیرین، ایلوپروست (iloprost)، بلوک‌کننده‌های کانال کلسیم، آنتی‌بیوتیک، مواد ضد انعقادی یا بلوک سمپاتیک استفاده شده‌است.
در موارد حاد، داروها و روش‌هایی که منجر به اتساع عروق می‌شوند، در کاهش دردی که بیمار تجربه می‌کند موثر هستند. با این حال کمکی به از بین رفتن بیماری نمی‌کنند. همچنین درمان با اکسیژن پرفشار (پزشکی پرفشار) نیز اثر اتساع عروقی و آنژیوژنز دارد.
جراحی بای پس عروق نتایج رضایت بخشی به همراه نداشته‌است. سایر روش‌های نسبتاً موفقیت‌آمیز عبارتند از» استفاده از فاکتورهای رشد عروق، قرار دادن سیم کیرشنر در مسیر تیبیا برای تحریک رگ سازی، استفاده از کمپرسور فشاری برای به جریان انداختن خون و استفاده از آنتاگونیستهای اندوتلین همچون بوسنتان.
ترانسیلوانی (, و ) منطقه‌ای جغرافیایی-تاریخی-سیاسی در اروپای مرکزی، واقع در حوضه پانونی و قلمرو رومانی امروزی است. این منطقه تاریخ، فرهنگ خاص و هویت منطقه‌ای مستقل دارد.
در قرون وسطی، ترانسیلوانی به پادشاهی مجارستان تعلق داشت و از نیمه دوم قرن شانزدهم به مدت تقریباً یک قرن و نیم، اشراف مجاری عملاً به عنوان یک کشور مستقل تحت نام شاهزاده‌نشین ترانسیلوانی بر آن حکومت کردند. از اواخر قرن هفدهم، بخشی از امپراتوری هابسبورگ با سطح بالایی از خودمختار بود و از ۱۸۶۷ به مدت بیش از نیم قرن، بار دیگر بخشی جدایی‌ناپذیر از مجارستان در داخل اتریش-مجارستان تبدیل شد. پس از فروپاشی اتریش-مجارستان در پایان جنگ جهانی اول به موجب پیمان تریانون به عنوان بخشی از خاک رومانی محسوب می‌شود.
ترانسیلوانی محل رویدادهای دراکولای برام استوکر این شهر است.Transylvania Society of Dracula InformationTravel Advisory Lure of Dracula In Transylvania - New York TimesRomania Transylvania
باشگاه فوتبال اورتون ()، یک باشگاه حرفه‌ای فوتبال در لیگ برتر انگلستان است که در شهر لیورپول در انگلستان قرار دارد. از زمان تأسیس لیگ فوتبال، اورتون با ۱۱۹ فصل حضور، رکورد دار بیشترین حضور در بالاترین سطح فوتبال انگلستان است؛ ۱۹ عنوان قهرمانی در لیگ فوتبال انگلستان، ۵ قهرمانی در جام حذفی فوتبال انگلستان و یک قهرمانی جام برندگان جام اروپا در کارنامه اورتون ثبت شده‌است.
اورتون در سال ۱۸۷۸ بنا نهاده شد؛ این باشگاه یکی از اعضای مؤسس لیگ فوتبال در سال ۱۸۸۸ بود و دو فصل بعد، نخستین عنوان قهرمانی خود در رقابت‌های لیگ را به دست آورد. پس از کسب چهار عنوان قهرمانی در لیگ و دو قهرمانی جام حذفی، با فرارسیدن جنگ جهانی دوم و خرابی‌های بعد از آن، باشگاه تا دهه ۱۹۶۰ یک دوره سکون را گذراند. عصر موفقیت‌های اورتون از اواسط دهه ۱۹۸۰ دوباره آغاز شد؛ جایی که موفق به کسب دو عنوان قهرمانی لیگ، یک قهرمانی جام حذفی و قهرمانی جام برندگان جام اروپا شدند. آخرین عنوان قهرمانی مهم باشگاه، به پیروزی در فینال جام حذفی فوتبال انگلستان ۱۹۹۵ مقابل منچستر یونایتد و قهرمانی جام حذفی فوتبال انگلستان بر می‌گردد.
از سال ۱۸۹۲، اورتون بازی‌های خانگی‌اش را در ورزشگاه گودیسون پارک برگزار می‌کند؛ این اقدام پس از آن صورت گرفت که باشگاه درگیر اختلافات شدید در پرداخت اجاره ورزشگاه آنفیلد با مالک آن شد. اورتون رقابتی دیرینه با همشهری‌اش لیورپول دارد که شهره است با نام شهرآورد مرزی‌ساید. لباس اول اورتون، پیراهن آبی ارغوانی به همراه شورت و جوراب سفید است.
یک زمین عمومی در آنفیلد در گوشه جنوب‌شرقی پارک تازه ساخته‌شده استنلی، اولین زمین اورتون بود. اولین بازی رسمی پس از تغییر نامشان از سنت دومینگو به اورتون در همین زمین پارک استنلی به تاریخ ۲۰ دسامبر ۱۸۷۹ برگزار شد و تماشای آن رایگان بود. اورتون در این بازی، ۶–۰ سنت پیتر را شکست داد.
در سال ۱۸۸۲، آقای جی. کرویت زمینی را در جاده پریوری به باشگاه اهدا کرد که به مدت دو سال خانه باشگاه شد. زمین، حفاظ مناسب و گیت ورودی هم داشت، اما جمعیت روزافزون تماشاگران و سر و صدای آنها موجب شد تا آقای کرویت از باشگاه بخواهد، زمینش را ترک کند.
اورتون به زمینی در نزدیکی جاده آنفیلد نقل مکان کرد که جایگاه‌های سرپوشیده مناسبی در آن ساخته شده بود و آن را از جان اورل، اجاره کرد. از سال ۱۸۸۴ تا ۱۸۹۲ زمین آنفیلد، خانه اورتون بود. اورتون در طول دوران حضور خود در آنفیلد، اولین باشگاهی بود که تورهای دروازه را به فوتبال حرفه‌ای معرفی کرد.
در دهه ۱۸۹۰، کمیته اورتون با جان هولدینگ که مالک آنفیلد و رئیس وقت باشگاه بود، درگیر اختلاف بر سر نحوه مالکیت و اداره باشگاه شد. اختلاف نظر اولیه دربارهٔ خرید یا عدم خرید کامل زمین آنفیلد از مالک آن، آقای اورل بود که هولدینگ موافق و کمیته باشگاه مخالف این کار بود. این اختلاف به مناقشه‌ای اصولی در مورد نحوه اداره باشگاه کشیده‌شد. هولدینگ از اورتون می‌خواست تا تنها محصولات آبجوسازی او را در بازی‌ها بفروشند و بازیکنان اورتون انتظار داشتند تا از میخانه‌اش به عنوان اتاق رختکن استفاده کنند.
معروف‌ترین اختلافاتشان مربوط به میزان افزایش اجاره‌بها بود. در سال ۱۸۸۹، اورتون، اجاره ۱۰۰ پوندی به هولدینگ پرداخت می‌کرد که در فصل ۹۰–۱۸۸۹ به ۲۵۰ پوند افزایش یافت. این اختلافات منجر شد تا اجاره‌بها به ۳۷۰ پوند در سال افزایش پیدا کند.
خرید زمین از اورل توسط هولدینگ، آتش اختلافاتشان را بیشتر و عمیقتر کرد. یک قطعه زمین باریک در کنار آنفیلد و زمین همسایه که متعلق به آقای اورل بود قرار داشت. زمین اورل محصور بود و این قطعه زمین می‌توانست جاده‌ای برای دسترسی مستقیم به زمین بلااستفاده‌اش شود. در اوایل سال ۱۸۹۱، باشگاه جایگاهی ساخت که روی زمین اورل همپوشانی داشت و کمیته اورتون از آن بی‌اطلاع بود. در اوت ۱۸۹۱ اورل اعلام کرد می‌خواهد زمینش را در کنار زمین فوتبال توسعه دهد و جاده‌ای برای دسترسی به آن در زمینی که متعلق به هولدینگ است و توسط باشگاه اورتون اشغال شده، بسازد.
اورتون اظهار داشت از اشکال قانونی دربارهٔ ساخت جایگاه جدید بی‌اطلاع است، اگرچه هولدینگ خلافش را گفت. این وضعیت شکاف بی‌اعتمادی را بین هولدینگ و کمیته اورتون بیشتر کرد. اهداف تجاری و شخصی هولدینگ، اختلاف نظر سیاسی و عقیدتی، سدی میان کمیته اورتون و هولدینگ بود که مانع از هر گونه تفاهمی می‌شد. در این شرایط، باشگاه باید جایگاه جدید را که درآمدزایی قابل توجهی برایشان داشت، از بین می‌برد یا به اورل غرامت می‌داد.
راه حل هولدینگ این بود که شرکتی محدود با نام اورتون ایجاد شود تا اینگونه باشگاه بتواند زمین هولدینگ و اورل را یک‌جا بخرد و امید داشت ۱۲٬۰۰۰ پوند جمع‌آوری کند. تلاش‌های قبلی اورتون برای جمع‌آوری پول از عموم، شکست خورده بود. این بدان معنا بود که باشگاه باید ۶٬۰۰۰ پوند نقد با ۴٬۸۷۵ پوند اضافی برای رهن زمین جور می‌کرد. در ابتدا کمیته اورتون، پیشنهاد هولدینگ را پذیرفت، اما در یک جلسه به آن رای منفی داد.
پس از مذاکرات زیاد و درگیری‌های مابین دو طرف، اورتون آنفیلد را تخلیه کرد و یک ورزشگاه خالی برای هولدینگ ماند. در نتیجه، هولدینگ باشگاه فوتبال خودش، یعنی لیورپول را شکل داد تا زمین آنفیلد بلااستفاده نماند.
هر دو باشگاه، اما روایتی متفاوت از وقایع و علل آن دارند.
در سپتامبر ۱۸۹۱، یک جلسه عمومی در رویال استریت هال، نزدیک اورتون‌وَلی برگزار شد. رئیس اورتون، جان هولدینگ پیشنهاد داد تا یک شرکت محدود ایجاد شود و این شرکت جدید، زمین او و زمین مجاور آن که در تملک جوزف اورل بود را خریداری کند. باشگاهی که به‌عنوان یک شرکت محدود اداره شود در آن زمان غیرمعمول بود، چراکه باشگاه‌های فوتبال معمولاً به‌عنوان «باشگاه‌های ورزشی» اداره می‌شدند که اعضای آن هزینه‌ای سالانه پرداخت می‌کردند. این پیشنهاد از سوی منشی باشگاه، ویلیام بارکلی و یکی از دوستان نزدیک هولدینگ حمایت شد.
جرج ماهون، سیاستمدار حزب لیبرال و عضو هیئت مدیره اورتون، با ارائه طرح اصلاحی خود که توسط هیئت مدیره اورتون حمایت می‌شد، پیشنهاد هولدینگ را رد کرد. در آن زمان هیئت مدیره اورتون، اعضای هر دو حزب محافظه‌کار و لیبرال را شامل می‌شد. از قبل، هولدینگ و ماهون در جریان انتخابات محلی با هم درگیر بودند.
دو طرف توافق داشتند که اورتون باید به عنوان یک شرکت محدود فعالیت کند، اگرچه، ایده‌های متفاوتی در مورد مالکیت سهام داشتند. هولدینگ پیشنهاد کرد که ۱۲٬۰۰۰ سهم ایجاد شود و هر یک از اعضای هیئت مدیره اورتون یک سهم داشته باشد و مابقی به عموم مردم یا اعضای هیئت مدیره اورتون فروخته شود. ماهون مخالفت کرد و پیشنهاد داد تا ۵۰۰ سهم ایجاد شود که هیچ عضوی بیش از ۱۰ سهم نداشته باشد و اعضای هیئت مدیره ۷ یا ۸ سهم داشته باشند. استدلال ماهون چنین بود: «ترجیح می‌دهیم تقاضای فردی بیشتری داشته باشیم تا اینگونه، باشگاه طرفداران بیشتری داشته باشد.»
یک مجمع عمومی فوق‌العاده تشکیل شد، اما طرح جان هولدینگ بار دیگر با پیشنهاد جورج ماهون که اورتون به مکان دیگری نقل‌مکان کند، رد شد. کسی فریاد زد: «نمی‌تونی جایی رو پیدا کنی!» ماهون پاسخ داد: «یکی در جیبم دارم» و ایده‌اش را برای اجاره زمین مِر گرین فیلد، محل گودیسون پارک فعلی، مطرح کرد.
مطبوعات لیورپول از طرفداران ماهون بودند. روزنامه لیبرالِ لیورپول دیلی پست، این جابه‌جایی را حرکتی مثبت برای باشگاه دانست و اخراج هولدینگ را «خلاص شدن از شر اینکوبوس» توصیف کرد. برخی از روزنامه‌ها برای حمایت از هولدینگ، مرتباً نامه‌هایی در انتقاد از حامیان ماهون منتشر می‌کردند که بسیاری از آنها ناشناس بود. در مقابل برخی از تولیدکنندگان محلی حمایتشان را از ماهون اعلام کردند.
نهایتاً، اورتون به زمین جدید نقل مکان کرد و آن را به اجاره خود درآورد. نامش را گودیسون پارک گذاشتند چرا که در کنار جاده گودیسون ساخته شده‌بود. در ابتدا، زمین نیاز به کار داشت و «هزینه هنگفت اولیه» برای آماده‌سازی آن، ۵۵۲ پوند درآمد. شرکت ساختمانی «کِلی برادرز» در والتون، کار ساخت جایگاه‌های تماشاگران را بر عهده داشت. این ورزشگاه اولین زمین فوتبال در انگلستان بود که هدفمند ساخته شد و سکوهایی در سه طرف داشت.
گودیسون پارک، رسماً در ۲۴ اوت ۱۸۹۲ به دست لرد کینیرد و فردریک وال از اتحادیه فوتبال افتتاح شد. بازی فوتبالی برگزار نشد، بلکه در عوض، ۱۲٬۰۰۰ جمعیت یک رقابت دو و میدانی کوتاه‌مدت را تماشا کردند و به دنبال آن موسیقی و آتش‌بازی بود. زمین اصلی سلتیک به نام سلتیک پارک در گلاسکوی اسکاتلند در همان روز افتتاح شد.
در ۲ سپتامبر ۱۸۹۲، اولین مسابقه فوتبال در گودیسون پارک برگزار شد. اورتون با پیراهن جدیدش به رنگ سالمون و یقه‌های آبی تیره به مصاف بولتون واندررز رفت و این بازی دوستانه را ۴–۲ برد. در ۳ سپتامبر ۱۸۹۲، اولین بازی از رقابت‌های لیگ در گودیسون پارک برگزار شد. حریف، ناتینگهام فارست بود و بازی با تساوی ۲–۲ به پایان رسید. در این ورزشگاه، اولین گل رسمی به نام هوراس پایک از ناتینگهام فارست ثبت شد و اولین گل اورتون به نام فرد گری. در بازی خانگی بعدی، نیوتن هیث را با نتیجه ۶–۰ شکست دادند و اولین پیروزی اورتون در بازی‌های لیگ در ورزشگاه جدیدشان، مقابل چشمان ۱۰٬۰۰۰ تماشاگر رقم خورد.
در یک مجمع عمومی به تاریخ ۲۲ مارس ۱۸۹۵ اعلام شد که باشگاه سرانجام می‌تواند هزینه خرید گودیسون پارک را بپردازد. به گفته ماهون، اورتون گودیسون پارک را ۶۵۰ پوند کمتر از قیمت آنفیلدِ سه سال قبل خریداری کرد، در حالی که ورزشگاه جدید وسیع‌تر و ظرفیتش ۲۵ درصد بیشتر بود. پیشنهاد خرید گودیسون پارک به اتفاق آرا تصویب شد. در این زمان، ترسیم مجدد مرزهای سیاسی، والتون و در نتیجه گودیسون پارک را جزئی از شهر لیورپول کرد.
سازه گودیسون پارک به شکل مرحله‌ای ساخته شدThe verton Story, Gordon Hodgson, Page 20, 1985 و جایگاه‌ها را هنری هارتلی و آرچیبالد لیچ طراحی کردند.
اورتون در سال ۱۹۳۱، نیمکت ذخیره سرپوشیده برای ورزشگاهش ساخت. این ایده را از ورزشگاه پیتودری در بازی دوستانه‌شان مقابل آبردین الهام گرفتند و از این نظر، گودیسون پارک، اولین در انگلستان شد.
در سال ۱۹۴۰ و در طول جنگ جهانی دوم، یک بمب مستقیماً در خیابان گلادیس فرود آمد و جایگاه سمت خیابان، آسیب جدی دید. هزینه تعمیرش را کمیسیون خسارت جنگ پرداخت کرد.
در ۹ اکتبر ۱۹۵۷، اورتون در مقابل ۵۸۷۷۱ تماشاگر، میزبان لیورپول بود که اولین بازی برگزار شده زیر نورافکن در گودیسون پارک بود. در سال ۱۹۵۸، اولین سیستم گرمایش زیر خاک در فوتبال انگلستان در این ورزشگاه نصب شد و اولین ورزشگاهی بود که مجهز به اسکوربرد شد. تا سال ۱۹۶۳، گودیسون پارک تغییرات اندکی داشت، اگرچه بازسازی‌هایی در دهه ۱۹۷۰ صورت گرفت.
دو قانون دولت بریتانیا؛ قانون ایمنی زمین‌های ورزشی در سال ۱۹۷۵ و قانون تماشاگران فوتبال در سال ۱۹۸۹، باشگاه را مجبور به بهبود شرایط و امکانات ورزشگاه کرد.
اسطوره‌های اورتون، ویلیام رالف «دیکسی» دین و سرمربی سابق تیم، هری کتریک، هر دو در گودیسون پارک بر اثر حمله قلبی درگذشتند. دین در سال ۱۹۸۰ در سن ۷۳ سالگی و کتریک پنج سال بعد در سن ۶۵ سالگی.
با انتشار گزارش تیلور در سال ۱۹۹۰ در پی فاجعه هیلزبورو، دستور رسید که ورزشگاه‌های دسته برتر فوتبال انگلیس باید تمام-صندلی شوند. حصارهای اطراف زمین که قرار بود از ورود هواداران، به‌ویژه هولیگان‌ها به داخل زمین جلوگیری کند، بلافاصله پس از هیلزبورو و درست هنگام بازی مجدد لیگ با لیورپول، برداشته شد. مسابقه اورتون در مقابل لوتون تاون در ماه مه ۱۹۹۱، آخرین باری بود که تماشاگران ایستاده بازی را تماشا کردند.
در اوت ۱۹۹۲، اورتون صدمین سالگرد گودیسون پارک را با بازی مقابل بروسیا مونشن گلادباخ آلمان جشن گرفت. علاوه بر این، ۲۰۰ مدال در نسخه محدود ایجاد شد و کن راجرز، نویسنده و روزنامه‌نگار لیورپولی، کتابی به نام "صد سال شکوه گودیسون" برای بزرگداشت این مناسبت نوشت.
خاکستر بیش از ۸۰۰ هوادار در گودیسون پارک دفن شده‌است. از سال ۲۰۰۴ باشگاه مجبور شد درخواست‌های بعدی را رد کند چراکه جایی برای این کار باقی نماند. تامی لاوتون از کسانی بود که می‌خواست خاکسترش در گودیسون پراکنده شود، اما پسرش به دلیل آینده نامشخص گودیسون ترجیح داد آنها را به موزه ملی فوتبال اهدا کند.
از سال ۱۹۶۶ تا ۲۰۰۷، اورتون در زمین بلفیلد در منطقه داربی غربی شهر لیورپول تمرین می‌کرد. در سال ۲۰۰۷ به مجتمع تمرینی فینچ فارم در هیل‌وود نقل مکان کردند. این مجتمع، مورد استفاده تیم اصلی مردان و زنان اورتون و آکادمی جوانان است. تیم اول به‌طور رسمی در ۹ اکتبر ۲۰۰۷ به این مجموعه نقل مکان کرد.
مدرسه دانش لقبی است که برخی از هواداران به این مجموعه داده‌اند و به نام مستعار دیرینه باشگاه اشاره دارد.
این مرکز دارای برخی از بهترین امکانات تمرینی در جهان است و ۱۰ زمین چمن با اندازه کامل دارد به همراه یک زمین چمن مصنوعی با نورافکن و همچنین مناطق تمرینی تخصصی برای بدنسازی و دروازه‌بانان، بعلاوه بازسازی دقیقی از زمین گودیسون پارک. در داخل مجموعه تمرینی، امکانات گسترده‌ای هم برای تیم بزرگسالان و هم برای بازیکنان آکادمی وجود دارد. امکانات پیشرفته در این مجموعه، کمک بزرگی برای جذب خریدهای آینده و پیشرفت بازیکنان آکادمی باشگاه است. از جمله امکانات این مجموعه است: سالن ورزش، زمین تمرینی چمن مصنوعی داخل سالن، استخرهای آب درمانی، آبگرم، سونا، اتاق‌های فیزیوتراپی، مرکز رسانه، سالن‌های ویدئویی شامل مجموعه ویرایش ویدئو.
از سال ۱۹۹۶، زمزمه‌هایی مبنی بر انتقال اورتون به ورزشگاهی جدید به گوش می‌رسید. طرح اولیه، ورزشگاهی ۶۰٬۰۰۰ نفری بود، اما در سال ۲۰۰۰ پیشنهادی برای ساخت یک ورزشگاه ۵۵٬۰۰۰ نفری به عنوان بخشی از برنامه بازسازی اسکله کینگ ارائه شد. اما اورتون نتوانست نیمی از سهم پروژه ورزشگاه به مبلغ ۳۰ میلیون پوند را فراهم کند و شورای شهر، طرح را در سال ۲۰۰۳ رد کرد. در اواخر سال ۲۰۰۴ با هدایت شورای لیورپول و شرکت توسعه شمال غربی، اورتون دربارهٔ پیشنهاد ورزشگاهی مشترک در استنلی پارک با باشگاه لیورپول وارد مذاکره شد. اگرچه، با ناتوانی اورتون در تأمین ۵۰٪ از هزینه‌ها، مذاکرات شکست خورد. در ۱۱ ژانویه ۲۰۰۵، لیورپول اعلام کرد ساخت ورزشگاه مشترک امکان‌پذیر نیست و طرح اختصاصی ورزشگاه استنلی پارک را دنبال کرد.
در ژوئن ۲۰۰۶، اورتون با شورای کلان‌شهر نوزلی و تسکو برای ساخت ورزشگاه جدید ۵۵٬۰۰۰ نفری در کرکبی وارد مذاکره شد که البته امکان افزایش ظرفیت آن به ۶۰٬۰۰۰ نفر بود. این طرح، پروژه کرکبی نام گرفت. در حرکتی غیرمعمول، باشگاه با برگزاری یک رأی‌گیری، نظر هواداران را دربارهٔ این پروژه جویا شد که نتیجه آن، ۵۹٪ به ۴۱٪ مثبت بود. از مخالفان این طرح، یکی شوراهای محلی بودند که نگران تأثیر ساخت یک فروشگاه بزرگ تسکو به عنوان بخشی از این پروژه بودند و دیگری، گروهی از طرفداران بودند که می‌خواستند اورتون در محدوده شهر لیورپول باقی بماند. پس از یک تحقیق عمومی در مورد پروژه، دولت مرکزی این پیشنهاد را رد کرد. سیاستمداران محلی و منطقه‌ای تلاش کردند تا طرحی اصلاح‌شده را با شورای شهر لیورپول تنظیم کنند و جلسه‌ای را با اورتون تشکیل دادند. این طرح برای ارزیابی برخی از مکان‌های مناسب در محدوده شهر بود. با این حال، این طرح اصلاحی هم موفقیت‌آمیز نبود.
در سپتامبر ۲۰۱۴، باشگاه با همکاری شورای شهر لیورپول و انجمن تأمین مسکن لیورپول، برنامه اولیه‌ای را برای ساخت یک ورزشگاه جدید در پارک والتون هال مطرح کرد که البته، این برنامه‌ها با احتمال شناسایی دو مکان جدید برای ورزشگاه، در سال ۲۰۱۶ لغو شد. در جلسه عمومی سالانه در ژانویه ۲۰۱۷، رئیس باشگاه، بیل کن‌رایت اعلام کرد که بارانداز براملی-مور، مکان مورد نظر برای ورزشگاه جدید است و دسترسی به آن با یک ایستگاه راه‌آهن و یک جاده جدید توسط شورای شهر فراهم می‌شود. انتخاب این بارانداز به عنوان محل ساخت ورزشگاه جدید در سال ۲۰۱۸ تأیید شد، اما یونسکو با حذف لیورپول از فهرست میراث جهانی، انتقاد شدید خود را نسبت به این طرح ابراز کرد. طراحی این ورزشگاه جدید به دن میس معمار سپرده شد و پس از آن، نام پروژه، «پروژه مردمی» شد.
رنگ‌های سنتی اورتون در بازی‌های خانگی پیراهن آبی ارغوانی، شورت و جوراب سفید است. اگرچه در دهه‌های اول تاریخ خود، اورتون چندین رنگ لباس متفاوت داشت. تیم ابتدا با پیراهن سفید و سپس راه‌راه‌های سفید و آبی بازی کرد. با این حال، پس از آنکه بازیکنان جدید باشگاه، پیراهن‌های تیم قدیمی خود را در طول مسابقات پوشیدند، سردرگمی ایجاد شد. تصمیم بر این شد که هم برای صرفه‌جویی در هزینه‌ها و هم برای القای ظاهری حرفه‌ای، پیراهن‌ها یکدست مشکی رنگ شوند. لباس یادآور مرگ بود، بنابراین یک خط مورب قرمز روشن به آن اضافه شد. هنگامی که باشگاه در سال ۱۸۹۲ به گودیسون پارک نقل مکان کرد، رنگ‌های آن صورتی سالمون و پیراهن‌های راه‌راه آبی تیره با شورت آبی تیره بود. در دوره‌ای باشگاه به پیراهن‌های یاقوتی با یقه‌دوزی آبی و شورت آبی تیره روی آورد. پیراهن آبی ارغوانی با شورت سفید برای اولین بار از فصل ۰۲–۱۹۰۱ استفاده شد. در سال ۱۹۰۶، اورتون با لباس آبی آسمانی بازی کرد اما به دنبال اعتراض هواداران به همان رنگ آبی ارغوانی بازگشت. گاهی اورتون در سایه‌های روشن‌تر از آبی ارغوانی بازی کرد؛ مانند دو فصل ۳۱–۱۹۳۰ و ۹۸–۱۹۹۷. لباس خانگی فعلی، پیراهن‌های آبی ارغوانی همراه با شورت و جوراب سفید است. گاهی ممکن است یکدست آبی بپوشند تا درگیری رنگ با حریف را سبب نشود.
رنگ‌های سنتی اورتون برای بازی‌های خارج از خانه، پیراهن‌های سفید با شورت مشکی بود، اما از سال ۱۹۶۸ پیراهن‌های کهربایی و شورت‌های آبی ارغوانی رایج شدند. رنگ‌های مختلفی در طول دهه ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ به کار برده شد؛ پیراهن‌های سیاه، سفید، خاکستری و زرد.
در پایان فصل ۳۸–۱۹۳۷، تئو کِلی، دبیر اورتون که بعدها سرمربی باشگاه شد، تصمیم گرفت یک کراوات برای باشگاه طراحی کند. توافق شد که رنگش آبی باشد و به دنبال طراحی یک لوگو بود تا بر روی کراوات کار شود. او به مدت چهار ماه روی آن کار کرد تا اینکه به بازداشتگاه اورتون، که در قلب منطقه اورتون قرار دارد، رسید. بازداشتگاه از زمان ساختش در سال ۱۷۸۷ به‌طور جدایی‌ناپذیری با منطقه اورتون پیوند خورده‌است. هدف از ساخت آن زندانی‌کردن افراد مست و مجرمین خرده‌پا بود و تا به امروز روی تپهٔ اورتون پابرجاست. دو تاج گل در دو طرف طرح این بازداشتگاه کار شد که به گفته کالج هرالد در لندن، کلی تاج گل‌ها را به عنوان نماد قهرمانان طراحی کرد. این نشان با شعار باشگاه؛ «Nil Satis Nisi Optimum»، کامل شد؛ به معنای «هیچ‌چیز جز بهترین به اندازه کافی خوب نیست». در اولین روز از فصل ۳۹–۱۹۳۸، کراوات‌ها برای اولین بار توسط کِلی و رئیس وقت اورتون، آقای گرین، پوشیده شدند.
باشگاه به ندرت نشانی بر روی پیراهن خود درج می‌کرد. طرح درهم‌تنیدهٔ «EFC» بین سال‌های ۱۹۲۲ تا ۱۹۳۰ و در سال ۱۹۷۲، حروف برجسته «EFC» به کار گرفته شدند. نشان طراحی‌شده توسط کِلی برای اولین بار در سال ۱۹۷۸ بر روی پیراهن‌های تیم نشست و تاکنون باقی است و با تغییراتی جزئی به نسخه مورد استفاده امروز تبدیل شد.
در می ۲۰۱۳، باشگاه یک نشان جدید را طراحی کرد و علت را بهبود تکرار طرح در چاپ و نمایش آن در رسانه‌ها، به ویژه در مقیاس کوچک، عنوان کرد. منتقدان معتقد بودند علت تغییر لوگو، فشار خارجی از سوی تولیدی ورزشی نایکی بوده تا با کاهش رنگ‌ها و حذف اثر شعاعی، تولید مجدد لباس‌ها مقرون‌به‌صرفه‌تر شود. طراحی جدید با استقبال ضعیفی از سوی هواداران مواجه شد و در یک نظرسنجی در سایتی مستقل، ۹۱ درصد از هواداران اورتون، نارضایتی خود را از نشان جدید ثبت کردند. نامه‌ای اعتراضی توسط بیش از ۲۲٬۰۰۰ هوادار به امضا رسید. باشگاه عذرخواهی و اعلام کرد، نشان جدیدی برای فصل ۱۵–۲۰۱۴ با تأکید بر مشورت با هواداران ایجاد می‌شود. کمی بعد، رئیس بازاریابی باشگاه اخراج شد. طرح‌هایی از چند نشان در ۳ اکتبر ۲۰۱۳ توسط باشگاه رونمایی شد و پس از مشورت با هواداران، سه نشان در لیست نهایی قرار گرفتند. در رای‌گیری نهایی، نشان فعلی توسط تقریباً ۸۰ درصد از هوادارانی که در نظرسنجی شرکت کردند، برگزیده شد و از ژوئیه ۲۰۱۴ مورد استفاده قرار گرفت.
شناخته‌شده‌ترین لقب اورتون، «تافی‌ها» یا «مردان تافی» است که پس از انتقالشان به گودیسون پارک به وجود آمد. توضیحات متعددی برای این اقتباس وجود دارد که معروف‌ترینش این است؛ مغازه‌ای به نام «خانه قدیمی تافی اورتون» که ما بوشل اداره‌اش می‌کرد در نزدیکی هتل کوئینز هد قرار داشت که جلسات اولیه باشگاه در آن برگزار می‌شد. او تافی‌های اورتون را خلق کرد که در میان هواداران محبوب شد. با انتقال باشگاه به گودیسون پارک، مغازه دیگری در همان نزدیکی بود به نام «قنادی مادر نوبلت» که تافی نعنایی اورتون می‌فروخت. مغازه‌اش هم روبروی زندان اورتون قرار داشت که نشان باشگاه با الهام از آن طراحی شد. بر همین اساس، سنتی پا گرفت به نام «بانوی تافی» که در آن یک دختر قبل از شروع بازی در اطراف زمین راه می‌رود و تافی‌های نعنایی اورتون را رایگان به میان جمعیت می‌اندازد.
اورتون در طول این سال‌ها نام مستعار کم نداشته‌است. هنگامی که در فصل ۸۲–۱۸۸۱ سراپا سیاه پوشیدند، مانند هنگ ارتش، به «پاسداران سیاه» معروف شدند. زمانی که در سال ۱۹۰۱ آبی را انتخاب کردند، ساده، «آبی‌ها» لقب گرفتند. سبک بازی جذاب اورتون منجر شد تا در سال ۱۹۲۸، استیو بلومر تیم را «علمی» بنامد که تصور می‌شود الهام‌بخش لقب «مدرسه دانش» باشد. تیمی که در سال ۱۹۹۵ با جنگندگی قهرمان جام حذفی شد، به عنوان «سگ‌های جنگ» شناخته می‌شد. هنگامی که دیوید مویز به عنوان سرمربی وارد تیم شد، اورتون را «باشگاه مردمی» نامید که به عنوان لقبی نیمه رسمی در باشگاه پذیرفته شد.
رقابت اصلی اورتون با همسایه‌اش لیورپول است که در قالب شهرآورد مرزی‌ساید به مصاف هم می‌روند. نام آن از شهرستان مرزی‌ساید آمده که شهر لیورپول در آن واقع است. این رقابت طولانی‌ترین شهرآورد در دسته برتر فوتبال انگلستان است و از فصل ۶۳–۱۹۶۲ پیوسته برگزار شده. بخشی از این رقابت به فاصله ناچیز میان ورزشگاه دو تیم برمی‌گردد که از پهنه پارک استنلی برای یکدیگر قابل رویتند، بخش دیگر، حاصل اختلاف داخلی بین مقامات اورتون و مالکان آنفیلد بود که منجر به انتقال اورتون از آنفیلد به گودیسون پارک و تشکیل باشگاه لیورپول شد.
به دنبال این وقایع، رقابتی میان دو باشگاه شکل گرفت که البته، نسبت به دیگر شهرآوردها در فوتبال انگلیس، محترمانه‌تر تلقی می‌شود. از دیرباز، این شهرآورد را با عنوان «شهرآورد دوستانه» یاد می‌کنند چرا که خانواده‌های لیورپول از هر دو تیم هوادارانی در خود دارندThe Merseyside derby , footballderbies.com. Retrieved 11 February 2007 و از معدود رقابت‌هایی است که تفکیک هواداران در آن اعمال نشده. فینال جام اتحادیه ۱۹۸۴ در ومبلی میان این دو تیم به «فینال دوستانه» ملقب شد چراکه سکوهای ورزشگاه ترکیبی از هواداران آبی و قرمز بود که سرود مرزی‌ساید می‌خواندند. فینال جام حذفی ۱۹۸۴ روایتی مشابه از این همبستگی بود. پس از فاجعه هیلزبورو، به عنوان ادای احترام به هواداران کشته‌شده لیورپول، زنجیره‌ای از شال‌های قرمز و آبی بین ورودی ورزشگاه‌های دو باشگاه، در سراسر پارک استنلی بسته شد. از اواسط دهه ۱۹۸۰، رقابت‌شان چه در داخل و چه در خارج از زمین تشدید شد و با آغاز لیگ برتر در قیاس با دیگر مسابقات، کارت‌های قرمز بیشتری در آن ثبت شد.
آیا فوتبال مهم‌ترین مسئله در زندگی است؟ این سؤالی است که ۳۷٪ از هواداران اورتون در نظرسنجی لیگ برتر به آن پاسخ مثبت داده‌اند. اورتون از باشگاه‌های پرطرفدار است و در نه فصل ابتدایی از لیگ فوتبال، بالاترین میانگین حضور تماشاگران را داشت و از این نظر در فصل ۱۹–۲۰۱۸، نهمین تیم لیگ برتر بود. برای فصل ۱۰–۲۰۰۹، اورتون بیش از ۲۴۰۰۰ بلیط فصل فروخت که برای فصل ۱۷–۲۰۱۶، این رقم به ۳۱۰۰۰ افزایش یافت. در فصل ۶۳–۱۹۶۲، میانگین حضور تماشاگران در بازی‌های اورتون، ۵۱۶۰۳ نفر بود و از این نظر، رتبه برتر را در آن فصل داشت. فصل بعد، بار دیگر برترین تیم مورد حمایت هواداران در انگلستان شد. هواداران بسیاری هستند که در بازی‌های خارج از خانه، چه در سطح کشوری و چه در رقابت‌های اروپایی همراه تیم هستند. در بازی‌های لیگ اروپا از فصل ۱۰–۲۰۰۹، حدود ۷۰۰۰ اورتونی برای حمایت از تیمشان مقابل بنفیکا به لیسبون سفر کردند، که از زمان فینال جام در جام اروپا ۱۹۸۵، بیشترین جمعیت هواداران اورتون در بازی‌های خارج از خانه اروپایی بود. باشگاه یک طرح امتیاز وفاداری به کار گرفته و طبق آن، دارندگان بلیط فصل که بیشترین حضور در مسابقات خارج از خانه را داشته‌اند، اولین فرصت را برای خرید بلیط‌های خارج از خانه دارند. اغلب، بلیط‌های بازی‌های خارج از خانه اورتون، کامل به فروش می‌رسد، به‌ویژه، برای بازی‌های شمال غرب انگلستان.
اکثر هواداران اورتون از شمال غرب انگلیس، مرزی‌ساید، چشر، بخش‌های غربی و جنوبی لنکشر، مناطق غربی منچستر بزرگ جذب می‌شوند و در کنار آنها هستند طرفدارانی که از ولز شمالی و ایرلند برای تماشای مسابقات سفر می‌کنند. آمار لیگ برتر نشان می‌دهد که ۷۳٪ از هواداران اورتون متولد همان منطقه‌اند. در شهر لیورپول، حمایت از اورتون یا رقیب همشهری‌شان لیورپول، بر اساس مبنای جغرافیایی تعیین نمی‌شود و طرفدارانشان در سراسر شهر پراکنده‌اند. نظرسنجی لیگ برتر از ۱۴۰۰ هوادار اورتون در فصل ۰۵–۲۰۰۴ نشان داد که ۳۰ درصد از این هواداران در لیورپول زندگی می‌کنند.
پل مک‌کارتنی از بیتلز از شناخته‌شده‌ترین طرفداران آبی‌هاست. اورتون کانون‌های هواداری بسیاری در سرتاسر جهان دارد از آمریکای شمالی، سنگاپور، اندونزی، لبنان، مالزی، تایلند، هند و استرالیا. اگرچه، باشگاه رسمی هواداران، "فوراوتون" است. باشگاه هواداران اورتون امرالد در ایرلند، باشگاه هواداران اورتون در ایرلند شمالی و باشگاه هواداران اورتون در جزیره من، از کانون‌های هواداری بزرگ خارج از انگلستان هستند.
تیم‌های ذخیره از اولین روزهای فوتبال وجود داشتند. در ابتدا، برگزاری بازی میان باشگاه‌ها، اتفاقی نادر بود و زمانی هم که اتفاق می‌افتاد، باشگاه‌ها معمولاً توافق می‌کردند که دو بازی را همزمان انجام دهند. بهترین بازیکنان دو تیم در زمین یک باشگاه و تیم‌های دوم یا ذخیره آنها در زمین دیگری بازی می‌کردند. اینگونه الگوی تیم اول و تیم ذخیره شکل گرفت. اما مدتی طول کشید تا این تیم‌های ذخیره، در لیگ‌هایی که امروز معمول است سازماندهی شوند.
اورتون سویفتز و اورتون اتلتیک
تاریخچه تیم ذخیره‌های اورتون به اواخر قرن نوزدهم بازمی‌گردد. آن زمان در فوتبال انگلیس غیرمعمول نبود که بازیکنان ذخیره یک باشگاه با نام دیگری بازی کنند و اکنون اعتقاد بر این است که بازی‌هایی که اورتون سویفتز در سال‌های ۸۷–۱۸۸۶ انجام داد، اولین بازی‌هایی بود که توسط تیم دوم باشگاه اورتون انجام شد.
۹۰–۱۸۸۹ اولین فصل از «لیگ لیورپول و نواحی» بود. در فصل دوم آن، تیمی با نام اورتون اتلتیک، برای اولین بار در این لیگ شرکت کرد که احتمال می‌رود نام دیگری برای ذخیره‌های اورتون باشد.
کامبینیشن و لنکاشر کامبینیشن
از دیگر لیگ‌ها، «کامبینیشن» بود که در سال ۱۸۹۰ تأسیس شد و ذخیره‌های اورتون یک سال بعد به آن پیوستند و کارشان را با سه قهرمانی متوالی آغاز کردند. برای فصل ۹۵–۱۸۹۴، ذخیره‌های اورتون به «لنکاشر کامبینیشن» تغییر لیگ دادند و با رکورد میانگین ۶ گل در هر بازی، قهرمان آن شدند. فصل بعد، به لیگ «کامبینیشن» بازگشتند و تا فصل ۹۹–۱۸۹۸، چهار قهرمانی متوالی داشتند. در سال ۱۸۹۹، ذخیره‌های اورتون به «لنکاشر کامبینیشن» بازگشتند، اما دانه‌های افول تیم ریشه دواند و در ۱۲ فصل بعد، تنها ۵ قهرمانی را به دست آوردند.
سنترال لیگ
در سال ۱۹۱۱، ذخیره‌های اورتون همراه با تیم‌های ذخیره از دیگر باشگاه‌ها، لیگ «لنکاشر کامبینیشن» را ترک کردند تا به لیگ تازه‌تاسیس «سنترال لیگ» بپیوندند. «سنترال لیگ» با حضور ۱۷ تیم از شمال و میدلندز در فصل ۱۲–۱۹۱۱ آغاز شد. تا ۷۰ سال آینده ذخیره‌های اورتون در این لیگ رقابت کردند و چهار قهرمانی داشتند.
برای فصل ۸۳–۱۹۸۲، تعداد تیم‌های «سنترال لیگ» به ۳۲ افزایش یافت و به دو دسته اول و دوم تقسیم‌بندی شد. اورتون هشت فصل را در دسته اول آن گذراند و یک قهرمانی داشت.
در فصل ۹۱–۱۹۹۰، به دلیل حمایت مالی، نام این لیگ به «پونتیز سنترال لیگ» تغییر کرد. فصل بعد، ذخیره‌های اورتون برای اولین بار به دسته دوم سقوط کردند، اما بلافاصله به دسته اول بازگشتند.
در سال ۱۹۹۶، «سنترال لیگ» مجدداً سازماندهی شد و پونتینز ۱۳ تیم برتر را از دسته اول لیگ گذشته برگزید و «دسته برتر پونتیز» را برای تیم‌های ذخیره تشکیل داد. ذخیره‌های اورتون در ساختار جدید موفقیتی نداشتند.
لیگ برتر ذخیره‌ها/زیر-۲۱ سال
با توسعه رقابت‌های لیگ جوانان آکادمی، زیر چتر اتحادیه فوتبال انگلستان در سطوح زیر-۱۷ و زیر-۱۹ سال، پس از آن در سطح تیم‌های ذخیره/زیر ۲۱ سال، لیگ برتر ذخیره‌ها/زیر-۲۱ سال برای باشگاه‌های لیگ برتر، جایگزین «سنترال لیگ» تاریخی لیگ فوتبال شد. لیگ به دو بخش شمالی و جنوبی تقسیم شد که در ابتدا هر کدام ۱۳ تیم داشتند. ذخیره‌های اورتون در بخش شمالی این ساختار جدید شرکت کردند. با شروعی ضعیف، فصل اول را در رده نهم تمام کردند، اما در فصل دوم با عملکردی خوب قهرمان شدند.
برای فصل ۱۱–۲۰۱۰، بخش شمالی به گروه‌های آ و ب تقسیم شد. اورتون در گروه ب، بیشتر فصل را در جمع پنج تیم انتهای جدول گذراند تا اینکه با چهارمین برد خود در آن فصل، تا جایگاه چهارم جدول صعود کرد.
نقش و حتی نام ذخیره‌ها زیر سؤال رفته بود، چرا که ترکیب کنونی، بازیکنان کمتری از تیم اصلی داشت و بازیکنان جوان‌تری از آکادمی جوانان اورتون در آن به چشم می‌خورد و دیگر نمی‌شد آنها را ذخیره‌های اورتون نامید و این عنوان «ذخیره‌ها» بالاخره کنار گذاشته شد.
لیگ برتر زیر-۲۱ سال
در ۳ اوت ۲۰۱۲، رسماً اعلام شد که لیگ ۱ توسعه حرفه‌ای، جایگزین لیگ برتر ذخیره‌ها برای بازیکنان زیر-۲۱ سال می‌شود. تیم‌ها بر اساس طبقه‌بندی آکادمی‌های باشگاه‌ها رتبه‌بندی شدند (طبقه‌بندی هر سه سال یکبار مجدداً ارزیابی می‌شود) و اورتون، در رده آ قرار گرفت. دوران جدیدی برای ذخیره‌های تیم‌ها آغاز شده بود که تاریخچه آنها به دوران قبل از تشکیل لیگ فوتبال در سال ۱۸۸۸ بازمی‌گردد. اورتون، اما در این رقابت‌ها دستاوردی نداشت.
لیگ برتر ۲
از فصل ۱۷–۲۰۱۶، لیگ برتر ۲، با قالب و قوانین جدید به عنوان برترین سطح از لیگ توسعه حرفه‌ای معرفی شد. محدوده سنی بازیکنان در آن از زیر ۲۱ سال به زیر ۲۳ سال تغییر کرد. همچنین باشگاه‌ها مجاز بودند تا سه بازیکن و یک دروازه‌بان «بالاتر از سن مجاز» را وارد میدان کنند. در فصل اول و سوم از رقابت‌های جدید، تیم زیر-۲۳ سال اورتون با هدایت دیوید آنس‌ورث، موفق شد جام قهرمانی را به دست آورد.
برای فصل ۲۲–۲۰۲۱ تیم زیر-۲۳ سال اورتون در دسته اول از لیگ برتر ۲ رقابت می‌کند و بازی‌های خانگی‌اش را در ورزشگاه هِیگ اونیو شهر ساوت‌پورت انجام می‌دهد. گاهی، گودیسون پارک میزبان بازی‌های آنها بوده‌است.
«آکادمی اورتون» در سال ۱۹۹۷ تأسیس شد و استعدادهای جوان را از سن ۶ سالگی برای باشگاه پرورش می‌دهد. این آکادمی در مجموعه تمرینی فینچ فارم واقع شده و بازیکنان همه گروه‌های سنی در آن تمرین می‌کنند.
از تربیت شدگان برجسته آکادمی اورتون می‌توان به وین رونی، ریچارد دان، مایکل بال، گوین مک‌کن، فرانسیس جفرز و اخیراً جان‌جو کنی، راس بارکلی، شکودران مصطفی و تام دیویس اشاره کرد.
این باشگاه کار خود را با عنوان باشگاه فوتبال زنان هوی‌لِیک در سال ۱۹۸۳ آغاز کرد. سپس با باشگاه دولفینز ادغام شدند و لیسوو را تشکیل دادند. پس از آن و در ضمیمه یک قرارداد حمایت مالی، پاسیفیک را به عنوان خود اضافه کردند. با قهرمانی در فصل ۸۸–۱۹۸۷ از لیگ شمال غرب و نائب قهرمانی در فینال سال ۱۹۸۸ از جام حذفی زنان، به شهرت رسیدند. تا فصل ۹۲–۱۹۹۱، پنج سال پیاپی را در لیگ منطقه‌ای گذراندند و با گسترش لیگ‌های کشوری، فصل بعد در دسته یک لیگ شمال پذیرفته شدند و با قهرمانی در آن به لیگ برتر زنان اتحادیه فوتبال رسیدند.
از سال ۱۹۹۵، این باشگاه به عنوان بانوان اورتون کارش را ادامه داد و اکنون بخشی از باشگاه فوتبال اورتون است. در سال ۱۹۹۸، قهرمانی در لیگ برتر کشوری را به دست آوردند که بزرگترین افتخارشان تا به امروز است. با نایب قهرمانی در فصل ۰۸–۲۰۰۷، برای اولین بار به سهمیه جام یوفا دست یافتند و در فینال جام اتحادیه لیگ برتر از همان فصل، آرسنالی را که تا آن زمان، دو سال بی‌شکست را در انگلستان سپری کرده بود، مغلوب کردند.
در سال ۲۰۱۰، آرسنال را در فینال شکست دادند و اولین جام حذفی را با نام اورتون بالای سر بردند.
در سال ۲۰۱۱، تا مرحله یک چهارم نهایی از لیگ قهرمانان اروپا صعود کردند، جایی که بهترین عملکردشان تاکنون، توسط تیم آلمانی دیسبورگ متوقف شد.
اورتون از هشت تیم مؤسس سوپرلیگ زنان در مارس ۲۰۱۱ بود. پس از آنکه چندین فصل را در میانه جدول به پایان رساندند، در سپتامبر ۲۰۱۴ و پس از ۲۱ سال حضور در دسته برتر، به دسته دوم سقوط کردند.
در سال ۲۰۱۷، قهرمان دسته دوم سری بهاره سوپر لیگ زنان شدند. این سری، صعود و سقوطی برای تیم‌ها نداشت، اما از آنجا که پیش از آغاز فصل ۱۸–۲۰۱۷، ناتس کونتی از دسته یک منحل شد، اورتون دعوت‌نامه بازگشت به لیگ برتر را دریافت کرد. اگرچه در فصل ۱۸–۲۰۱۷، عملکردی ناامیدکننده داشتند، به سبب افزایش تعداد تیم‌ها برای فصل بعد از سقوط اجتناب کردند.