moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
جولیا یک زن جوان است که در کلوپ‌های شبانه غمگین دزدی می‌کند. او از خانه اش ربوده می‌شود و در یک سلول زندان، با یک ایمپلنت درخشان در پشت گردنش بیدار می‌شود. دو شخص دیگر با او هستند. پس از چندین جلسه شکنجه روانی توسط مردی به نام الکس، او سلول و آزمایشگاه مجاور را در تلاشی برای فرار، خراب می‌کند. دو شخص دیگر، توسط رباتی به نام Aries که توسط هوش مصنوعی ای به نام تاو اداره می‌شود، کشته می‌شوند. Aries در شرف کشتن جولیا است که الکس از راه می‌رسد و ربات را متوقف می‌کند.
الکس فاش می‌کند که ایمپلنت موجود در گردن جولیا، در حال جمع‌آوری فعالیت‌های عصبی جولیا برای یک پروژه هوش مصنوعی است. در حالی که تخریب آزمایشگاه تحقیقات او را به عقب انداخته‌است. در مواجهه با مهلت دو هفته ای، الکس جولیا را در خانه اش زندانی نگه می‌دارد و اصرار می‌کند که پازل‌ها و تست‌های روان شناختی را کامل کند. در حالی که الکس هر روز سر کار نیست، جولیا با تاو دربارهٔ دنیای بیرون از خانه صحبت می‌کند. اگرچه تاو از برخی جهات باهوش است، اما نسبت به احساس مردم یا جهان بیرون بصورت کلی اطلاعی ندارد. در حالی که تاو شروع به درک موقعیتی که جولیا در آن گرفتار شده‌است می‌کند، برنامه‌نویسی او مانع از رها کردن او می‌شود. در ازای دریافت اطلاعات در مورد دنیای خارج، تاو به تدریج اطلاعات بیشتری در مورد خانه و همچنین آزمایشات الکس به جولیا می‌دهد.
لارنس مارلی (Laurence Marley) (حدود ۱۹۴۵ – ۲ آوریل ۱۹۸۷)، یک عضو ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند از اردوین، بلفاست، ایرلند شمالی بود. او یکی از مغزهای متفکر پشت فرار گروهی ۱۹۸۳ زندانیان جمهوری‌خواه از زندان ماز (Maze) بود، هرچند در آن زمان مارلی در آن زندان در حبس بود، اما در فرار شرکت نکرد. خبرنگار بریتانیایی به‌نام پیتر تایلور، مارلی را از دوستان نزدیک رئیس حزب شین فین، جری آدامز توصیف کرد. مارلی دو سال بعد از این‌که از زندان ماز آزاد شده بود، توسط واحد نیروی داوطلب اولستر (UVF) تیر باران و کشته شد. تیر باران او انتقامی بود در مقابل کشتن یک عضو رهبری UVF به‌نام جان بنگهام توسط بخش اردوینِ ارتش جمهوری‌خواه ایرلند در سپتامبر سال قبل.
لارنس مارلی در ژوئیه ۱۹۴۵ در بلفاست به‌دنیا آمد و به عنوان یک رومان کاتولیک پرورش یافت. او در منطقه اردوین در شمال شهر بزرگ شد و به مدرسه ابتدائی هالی کراس بایز و مدرسه دبیرستان سنت گبرئیل رفت. او زمانی که درگیری‌ها در مراحل اولیه بود به ارتش جمهوری‌خواه ایرلند پیوست و تا زمان دستگیری‌اش در اواخر ۱۹۷۲ میلادی، عضو فعال واحد نظامی (ASU) در تیپ بلفاست ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند بود. در آن زمان، او با کیت ازدواج کرده بود و سه پسر داشت. سپس به لانگ کیش (زندان ماز) فرستاده شد. در مارس ۱۹۷۵ میلادی، او همراه با ۹ عضو دیگر ارتش جمهوری‌خواه ایرلند از تعمیر محکمه، جای که برای محاکمه به اتهام تلاش برای فرار از لانگ کیش برده شده بود، فرار کرد. او که در حالت فرار به سر می‌برد، دوباره در ۱۹۷۷ دستگیر گردید. مارلی متهم به حمل سلاح بود و دوباره به ۱۰ سال حبس در زندان لانگ کیش محکوم شد.Logue/Marley – Crumlin. Sinn Féin
او همراه با برند مک‌فارلین و پت مک‌گیون در ۱۹۷۸ میلادی با پوشیدن لباس زندانبان‌ها مجدداً تلاش نمودند تا از زندان فرار کنند، اما قبل از این‌که آن‌ها به محوطه خارجی زندان برسند، گرفتار شدند. چون برنامه آن‌ها بی‌ثمر شده بود، وی به اعتراض جل‌پوشی در بلاک‌های اچ که برای چهار سال ادامه داشت، ملحق شد. در سپتامبر ۱۹۸۳ میلادی، او به برند مک‌فارلین، بابی استوری و جری کیلی کمک کرد تا فرار موفق گروه ۳۸ زندانی جمهوری‌خواه از زندان ماز را سازمان‌دهی کنند. این بزرگ‌ترین فرار زندانیان در تاریخ جزائی بریتانیا بود. طبق یک مستند تلویزون بی‌بی‌سی در مورد این فرار، مارلی مغز متفکر و طراح این فرار بود، هدف وی از این فرار شرم‌ساری نخست‌وزیر بریتانیا مارگاریت تاچر بود، چون در آن زمان ماز یکی از محفوظ‌ترین زندان در سطح دنیا محسوب می‌گردید. مارلی، برخلاف سه هم‌دست دیگرش در این فرار شرکت نکرد، چون تاریخ رهایی وی از زندان نزدیک بود."The Great Escape". "Irish Independent". David McKittrick. 17 September 2003"Breakout: A documentary about the 1983 mass escape of IRA prisoners from the Maze Prison". "Organized Rage". 30 September 2008
مارلی در نوامبر ۱۹۸۶ از زندان آزاد شد و به خانه‌اش در اردوین بازگشت. مارلی، به‌خاطر نقش بزرگی که در طراحی فرار از زندان داشت، به یک شخصیت منفور نزد ارتش بریتانیا در ایرلند شمالی و نیروهای انتظامی سلطنتی اولستر (RUC) مبدل شد.
لارنس مارلی، چندی پس از ۰۹:۰۰ بعد از ظهر در ۲ آوریل ۱۹۸۷ توسط واحد نیروی داوطلب اولستر که به خانه وی در اردوین حمله کرده بودند، تیر باران شده و کشته شد. دو مرد مسلح از موتور خارج شدند؛ یک نفر آن‌ها تفنگچه برونینگ در دست داشت و فرد همراه وی یک تفنگ شات گن اتومات با خود حمل می‌کرد. این دو مرد دروازه خانه وی را زدند و هنگامی که مارلی به درب دروازه رسید تا آن را باز کند، آن‌ها از پشت دروازه بر وی تیراندازی را شروع کردند. او شدیداً مجروح شد و نود دقیقه بعد در بیمارستان جان داد. در زمان مرگش او ۴۱ ساله و صاحب شش فرزند بود، کوچک‌ترین فرزند وی تنها دو هفته سن داشت. براساس گزارش خبرنگار پیتر تایلور، او دوست نزدیک رئیس حزب شین فین به‌نام جری آدامز بود و آن‌ها در زندان باهم آشنا شده بودند. این تیراندازی به‌خاطر انتقام‌گیری از کشته شدن یک عضو نیروی داوطلب اولستر به‌نام جان بنگهام توسط بخش اردوینِ ارتش جمهوری‌خواه ایرلند در سپتامبر سال قبل بود.Adams, Gerry (2003). "Hope and History: Making Peace in Ireland". Australia: Hardie Grant Books. p.52Taylor,pp.196–197Taylor, Peter (1999). "Loyalists". London:Bloomsbury Publishing Plc. p.197
نیروی داوطلب اولستر پس از این تیر باران، بیانیه‌ای در مورد آن منتشر کرد:
لارنس مارلی به‌خاطر فعالیت در ارتش جمهوری‌خواه ایرلند، از جمله باج‌گیری و داشتن سلاح و مواد منفجره، مدت زیادی را در زندان سپری کرده بود. پس از آزادی از زندان، او دوباره در کارهای این سازمان دخیل شد و این امر به قیمت جانش تمام شد.
خاک‌سپاری مارلی برای سه روز به تأخیر افتاد، چون نیروهای انتظامی سلطنتی اولستر اجازه نمایش‌های نظامی در اطراف قبر وی را نمی‌دادند و آن‌ها یک کمربند محفاظتی با سلاح‌های سنگین را در اطراف خانه وی در اردوین ایجاد کرده بودند. اغتشاش‌های شدید در قسمت‌های شمال و غرب بلفاست، به‌خاطر این تأخیر آغاز شده بود. در نهایت، پلیس تن به مصالحه داد و مراسم خاک‌سپاری وی با هزارها عزادار که تشییع جنازه کنندگان را که در عقب ۳۵ لند رور زرهی نیروهای انتظامی سلطنتی اولستر قرار داشتند، به سوی زمین جمهوری‌خواهان در قبرستان میل‌تاون همراهی می‌کردند، انجام شد. از نظر جری آدامز، خاک‌سپاری مارلی شاهد بزرگ‌ترین «نمایش حمایت جمهوری خواهان بعد از اعتصاب‌های غذا» در ۱۹۸۱ میلادی بود. از مارلی به عنوان یک فرد مصمم، فروتن، دارای هوش مبتکرانه و شخصی که آماده کمک به دوستان و همتایان داوطلب خود بود، یاد می‌شد.Coogan, Tim Pat (2002). "The IRA". New York: Palgrave. p.578Adams, Gerry (2003). "Hope and History: Making Peace in Ireland". Australia: Hardie Grant Books. p.53
ارتش جمهوری‌خواه ایرلند انتقام مرگ مارلی را در آخر ماه با کشتن ویلیام «فرنچی» مارچانت در جاده شانکیل که منطقه مستحکم وفاداران پنداشته می‌شد گرفتند، زمانی که مارچانت در مقابل دفتر حزب اتحادیه مترقی (PUP) ایستاده بود افراد ارتش از یک موتور در حال حرکت به او شلیک کردند. مارچانت که رتبه جگرن را در نیروی داوطلب اولستر داشت، متهم به دست داشتن در بمب‌های انتحاری دوبلین در ۱۹۷۴ بود.Houses of the Oireachtas: Joint Committee on Justice, Equality, Defence and Women's Rights: Interim Report on the Report of the Independent Commission of Inquiry into the Dublin and Monaghan Bombings. December 2003. (The Barron Report 2003): Appendices: "The Hidden Hand: The Forgotten Massacre". pp.14–15
عضو نیروی داوطلب اولستر به‌نام جری اسپینس یکی از مردان متهم به کشتن مارلی بود؛ اما پس از این‌که او در آوریل ۱۹۸۸ به محکمه آورده شد، از اتهام کشتن مارلی تبرئه گردید.Taylor, p.198
یک لوح یادبود برای گرامی داشت از مارلی در جاده اردوین که در نزدیکی هوانا گاردین واقع گردیده، ساخته شده‌است.
پسر مارلی به‌نام سیموس در ۲ آوریل ۲۰۱۹ به اتهام تجاوز جنسی بر دو نوجوان در یک خانهٔ امنِ ارتش جمهوری‌خواه ایرلند در منطقه لوت، جمهوری ایرلند مجرم شناخته شد.
فیلم ماز در ۲۰۱۹ میلادی به کارگردانی استیفین بورکی در مورد فرار از زندان ۱۹۸۳ ساخته شد که در این فیلم تام فوگان-لاولور نقش مارلی را بازی می‌کند.
شبیه‌سازی ریزمعماری یک تکنیک مهم در تحقیقات معماری کامپیوتر و آموزش علوم کامپیوتر است و ابزاری برای مدل‌سازی طراحی و رفتار یک ریزپردازنده و اجزای آن مانند ALU، حافظه نهان، واحد کنترل و مسیر داده و غیره است. این کار به پژوهشگران اجازه می‌دهد تا طراحی ریزپردازنده را بررسی کنند و همچنین عملکرد و کارایی ویژگی‌های جدید ریزمعماری را تعیین کنند. برای مثال، بعضی از ریزمعماری‌ها مانند پیش‌بینی‌کننده پرش، بافر مرتب‌سازی و حافظه نهان ردیابی، قبل از تبدیل شدن به اجزای رایج در ریزپردازنده‌های امروزی، چرخه‌های شبیه‌سازی متعددی را پشت سر گذاشتند. علاوه بر این، شبیه‌سازی به استادان امکان می‌دهد تا دوره‌های اصول سیستم و معماری کامپیوتر را به صورت عملی و تجربی آموزش دهند.
برای شبیه‌سازی سخت‌افزار رایانه در لایه سیستم، لطفاً به شبیه‌سازی کامل سیستم رجوع کنید.
شبیه‌سازی ریزمعماری را می‌توان بر اساس انواع داده‌های ورودی و جزییات شبیه‌سازی به چند دسته طبقه‌بندی کرد. به‌طور دقیق‌تر، ورودی می‌تواند از رد اجرای برنامه روی یک ریزپردازنده جمع‌آوری شده باشد (به اصطلاح شبیه‌سازی مبتنی بر ردیابی) یا از اجرای کلی خود برنامه (به اصطلاح شبیه‌سازی مبتنی بر اجرا) جمع‌آوری شده باشد.
یک شبیه‌سازی مبتنی بر ردیابیUhlig, R. A. , & Mudge, T. N. (2004). Trace-Driven Memory Simulation: A Survey. "ACM Computing Surveys", 29(2), 128-170. یک توالی ثابت از اطلاعات رد اجرا را از یک فایل به عنوان ورودی می‌خواند. این رکوردها معمولاً ارجاعات حافظه، نتایج شاخه یا دستورالعمل‌های یک ماشین خاص و غیره را نشان می‌دهند. در حالی که یک شبیه‌سازی مبتنی بر ردیابی به نسبت سریع و نتایج آن بسیار قابلیت تولید مجدد دارند، به فضای ذخیره‌سازی بسیار بزرگی نیز نیاز دارد. از سوی دیگر، یک شبیه‌سازی مبتنی بر اجراBurger, D. , & Austin, T. M. (1997). The Simplescalar Tool Set Version 2.0. "Computer Architecture News", 25(3), 13-25. یک برنامه را می‌خواند و فعالیت‌های ماشین را در حین اجرا شبیه‌سازی می‌کند. یک فایل برنامه معمولاً چند برابر کوچک‌تر از یک فایل رد برنامه است. با این حال، شبیه‌سازی مبتنی بر اجرا بسیار کندتر از شبیه‌سازی مبتنی بر ردیابی است زیرا باید هر دستورالعمل را یک به یک پردازش کند و تمام وضعیت‌های اجزای ریزمعماری را در حین اجرا به روز کند؛ بنابراین، انتخاب انواع ورودی برای شبیه سازی یک ترید آف بین فضا و زمان است. به‌طور خاص، یک ردیابی بسیار دقیق برای یک شبیه‌سازی بسیار دقیق، به فضای ذخیره‌سازی بسیار بزرگی نیاز دارد، در حالی که یک شبیه‌سازی مبتنی بر اجرای بسیار دقیق، برای اجرای تمام دستورالعمل‌ها در برنامه زمان بسیار زیادی نیاز دارد.
علاوه بر انواع ورودی، مقدار جزییات نیز می‌توان برای طبقه‌بندی شبیه‌سازی استفاده شود. به‌طور دقیق‌تر، نرم‌افزاری که یک ریزپردازنده را با استفاده از اجرای یک برنامه به صورت چرخه به چرخه شبیه‌سازی می‌کند، به‌عنوان شبیه‌ساز دقیق چرخه () شناخته می‌شود، در حالی که شبیه‌ساز مجموعه دستورالعمل‌ها فقط اجرای یک برنامه بر روی یک ریزپردازنده را با استفاده از یک زمان‌بندی‌کننده دستور العمل‌ها با زمان‌بندی‌های بزرگ مدل‌سازی می‌کند. اکثر کلاس‌های علوم کامپیوتر در معماری کامپیوتر با تجربیات عملی، شبیه‌سازهای مجموعه دستورالعمل را به عنوان ابزاری برای آموزش استفاده می‌کنند، در حالی که شبیه‌سازهای دقیق چرخه به دلیل پیچیدگی‌ها و مصرف منابع، بیشتر برای پروژه‌های تحقیقاتی به کار می‌روند.
شبیه‌سازهای ریزمعماری برای اهداف مختلفی به کار گرفته می‌شوند. آنها به محققان اجازه می‌دهند تا ایده‌های خود را بدون اینکه یک تراشه ریزپردازنده واقعی (که هم گران و هم‌زمان بر است) بسازند، ارزیابی کنند، به عنوان مثال، شبیه سازی یک ریزپردازنده با هزاران هسته همراه با چندین سطح حافظه کش هزینه بسیار کمی در مقایسه با ساخت یک تراشه نمونه واقعی دارد. محققان همچنین می‌توانند با استفاده از مدل‌های کش مختلف در شبیه‌ساز، با پیکربندی سلسله‌مراتب کش بازی کنند. بدون اینکه هر بار که می‌خواهند چیز متفاوتی را آزمایش کنند، یک تراشه جدید بسازند.
یکی دیگر از کاربردهای شبیه‌ساز ریزمعماری در آموزش است.Skadron, K. (1996). A Microprocessor Survey Course for Learning Advanced Computer Architecture. In Proceedings of the 2002 ACM SIGCSE Conference, 152-156. با توجه به اینکه یک دوره در معماری کامپیوتر بسیاری از ویژگی‌های ریزپردازنده‌ها و معماری آنها را به دانشجویان آموزش می‌دهد، شبیه‌ساز ریزمعماری برای مدل‌سازی و آزمایش ویژگی‌ها و معماری‌های مختلف در طول یک ترم می‌تواند مورد استفاده قرار گیرد. به عنوان مثال، دانش‌آموزان ممکن است با یک شبیه ساز ریزمعماری ساده در ابتدای ترم شروع کنند (یک طرح ریزپردازنده ساده). هر چه ترم پیشرفت می‌کند، ویژگی‌های اضافی، مانند خط لوله دستورالعمل، تغییر نام ثبات، ایستگاه‌های رزرو، اجرای خارج از نظم و رتبه‌بندی را می‌توان مدل‌سازی کرد و پس از معرفی آنها در کلاس درس، به شبیه‌ساز در دسترس دانشجو اضافه کرد. شبیه‌ساز ریزمعماری، می‌تواند پیکربندی مجدد و تست را با حداقل هزینه انجام دهد.
بانک مرکزی ونزوئلا () بانک مرکزی ونزوئلا است، که در سال ۱۹۳۹ تأسیس شد.
بانک مرکزی ازبکستان () بانک مرکزی ازبکستان است، که در سال ۱۹۹۱ تأسیس شد.
آدولف لودویگ کارل موریتز، کنت اوتوایلر (۳ ژوئن ۱۷۸۹ در زاربروکن، ناسائو-زاربروکن - ۱۰ دسامبر ۱۸۱۲ در ویلنیوس، امپراتوری روسیه)، یکی از اعضای خاندان شاهزاده ناسائو-زااربروکن، کونت و لیبروکن بود. ارتش وورتمبرگ. او به عنوان یک داوطلب در کمپین روسیه درگذشت.
آدولف در پاریس آموزش کلاسیک و شمشیربازی را زیر نظر یک معلم خصوصی آموخت. در ۱۶ سالگی، به دانشگاه رفت ودر دانشگاه بسیار فعال بود و در ابتدا یکی از اعضای دوئل برادری کرپس پالادیا شد و سپس در ۲۵ نوامبر ۱۸۰۵ عضو . در مارس ۱۸۰۷، او به سپاه رنانیا پیوست و گئورگ کلوس، عضو سپاه سوئیا را در دو بازی در اوایل سال ۱۸۰۸ به چالش کشید. سپس او به دانشگاه گوتینگن منتقل شد و در آنجا به جورج کلوس به عنوان یکی از بنیانگذاران و عضوارشد سپاه هانوفر پیوست. او در سال ۱۸۰۹ در جریان ماجرای پلیس، که در آن بسیاری از دانشجویان گوتینگن با پلیس پادشاهی وستفالیا در ۱۷ اوت ۱۸۰۹ درگیر شدند، تعلیق شد. از محل سکونت مادرش در مانهایم، او به مکاتبه با هانوفریان که رسماً منحل شده بود ادامه داد. او تحصیلات خود را در طول ترم تابستان ۱۸۱۰ در دانشگاه ینا ادامه داد. در زمستان ۱۸۱۰، او در دانشگاه ارلانگن مشغول به تحصیل بود. او در نوامبر به سپاه اونولدیا پیوست و از ژانویه ۱۸۱۱ تا خروجش در مارس ۱۸۱۱، او به عنوان مشاور انجمن برادری مشغول به کار بود.
در مارس ۱۸۱۱ او به عنوان دانشجوی دانشگاهی به ارتش پادشاهی وورتمبرگ پیوست و برای اولین بار در آکادمی نظامی در لودویگزبورگ شرکت کرد. در اوت ۱۸۱۱ به ستوان دوم "گاردهای پیاده" و در ۱۹ فوریه ۱۸۱۲ به ستوان گردان موسوم به "König" Jager ارتقا یافت. در ماه مارس او داوطلبانه در تهاجم ناپلئون به روسیه شرکت کرد. در ۱۶ اوت ۱۸۱۲ در جریان نبرد اسمولنسک بر اثر اصابت گلوله به کتف به شدت مجروح شد. گلوله را می‌شد بعد از حدود چهل روز خارج کرد. او با آمبولانس در ۹ دسامبر ۱۸۱۲ به ویلنا رسید، جایی که در مقابل دروازه سپیده دم توسط یک توپ به آتش کشیده شد. در دمای ۳۹- درجه، او را به خانه خاخام آرون آوردند و شب بعد بر اثر جراحات و سرمازدگی درگذشت. با مرگ او، خانواده ناسائو-زاربروکن در خط مردانه خاموش شدند. از او مادر، دو خواهر متأهل، همسر و دخترش به یادگار ماند. مادرش دوشس کاترین تا سال‌ها از تأیید مرگ او خودداری کرد. تنها زمانی که سالها بعد تزار او را به دربارش در مسکو دعوت کرد تا به او اطلاع دهد که تحقیقات به دستور امپراتوری او گور را پیدا کرده‌است، او خود را به حقیقت تسلیم کرد.
Albert Ruppersberg: "Geschichte der Grafschaft Saarbrücken", vol. 2, 2nd ed. Saarbrücken, 1910 (reprinted: St. Ingbert, 1979), p.295-372
اشک‌های شادی یا اشک‌های شوق فیلمی محصول سال ۲۰۰۹ و به کارگردانی میچل لیکتنستاین است. در این فیلم بازیگرانی همچون پارکر پوزی، دمی مور، ریپ تورن، سباستین روشه، الن بارکین، کریستیان کامارگو، سوزان بلوممارت، سلیا وستون و کورنبرگ ریس ایفای نقش کرده‌اند.
دارکوب زمینی یکی از تنها سه دارکوب زمینی در جهان است (دو گونهٔ دیگر دارکوب‌های آندی و کامپو). این گونه در دامنه‌های نسبتاً بایر، شیب‌دار و پر از تخته سنگ در مناطق نسبتاً خنک تپه‌ای و کوهستانی آفریقای جنوبی، لسوتو و سوازیلند زندگی می‌کند و هنوز در خارج از جنوب آفریقا ثبت نشده‌است. این گونه در یک نوار پهناور از جنوب غربی تا شمال شرق، از شبه جزیره کیپ و Namaqualand تا امپومالانگا یافت می‌شود.BirdLife International (2017). ""Geocolaptes olivaceus"". "IUCN Red List of Threatened Species". 2017: e.T22680945A118945926. doi:. Retrieved 19 November 2021. ارتباط نزدیکی با دارکوب‌های سردهٔ "Campethera" دارد که برخی از آن‌ها نیز از استراتژی‌های جستجوی زمینی غذا نیز استفاده می‌کنند.
ریس ویلیامز (زادهٔ ۳ فوریه ۲۰۰۱) بازیکن فوتبال اهل انگلستان است که در پست هافبک برای باشگاه فوتبال آبردین بصورت قرضی از باشگاه فوتبال لیورپول در پست مدافع بازی می‌کند.
کوکی وان (کره ای: 국기원؛ Hanja: 國技院)، ستاد جهانی و خانه آکادمی جهانی تکواندو، مسئول صدور دان و عالی‌ترین مرجع فنی تکواندو در دنیا است.
حمیدرضا توکل شعار، ورزش‌های رزمی و بنیان‌گذاران بزرگ آن، تهران، انتشارات مهر، ۱۳۹۴، ص ۹۷
این نهاد، سازمان رسمی حاکم بر امور فنی تکواندو در جهان است که توسط دولت کره جنوبی و زیر نظارت بخش بین‌المللی ورزش وزارت فرهنگ، ورزش و گردشگری این کشور تأسیس شد.حق‌شناس، علی، دانشنامه هنرهای رزمی، تهران، نگاه بوستان، چ اول، ۱۳۹۵، ص ۱۲۰
کوکی وان در سئول، کره جنوبی مستقر است. ساخت ساختمان اصلی این مرکز در ۱۹ نوامبر ۱۹۷۱ آغاز شد و در ۳۰ نوامبر ۱۹۷۲ به پایان رسید. این سازمان در ۶ فوریه ۱۹۷۳ به‌طور رسمی نام‌گذاری شد. ساختمان اصلی تا ۳۰۰۰ نفر را برای رویدادها در خود جای می‌دهد. سقف ساختمان که در ارتفاع سه طبقه قرار دارد، دارای «کیوا» (کاشی‌های کره ای آبی)، مشابه سقف خانه آبی (محل اقامت رسمی رئیس‌جمهور کره جنوبی) است.
در ماه مه ۱۹۷۳، انجمن (فدراسیون) تکواندوی کره جنوبی و کوکی وان، نخستین مسابقات جهانی تکواندو را با حضور ۲۰۰ تکواندوکار از ۱۷ کشور برگزار کردند. کوکی وان از سپتامبر ۱۹۷۴ یک تیم نمایشی دائمی تکواندو داشته‌است.حمیدرضا توکل شعار، ورزش‌های رزمی و بنیان‌گذاران بزرگ آن، تهران، انتشارات مهر، ۱۳۹۴، ص ۹۷
«اون یونگ کیم» نخستین رئیس کوکی وان بود که در ۱۵ نوامبر ۲۰۰۱ از سمت خود استعفا داد. «وون کیو اوهم» از چانگ دو کوان در ۲ مارس ۲۰۰۴ به عنوان رئیس بعدی انتخاب شد. رئیس این سازمان در اواخر سال ۲۰۰۵ «یونگ گی ام» بود. در ۱۰ دسامبر ۲۰۰۹، «سئونگ وان لی» از جیدوکوان به عنوان رئیس بعدی کوکی وان انتخاب شد.
در اواسط سال ۲۰۱۰، «وون سیک کانگ» رئیس شد؛ او همچنین رئیس «سانگ مو کوان»، کره بود. کانگ در پایان دوره ریاست خود در اوایل سال ۲۰۱۳ استعفا داد؛ پس از او سرپرست موقت «کیو سوک لی» بود که هم‌زمان به عنوان دبیرکل اتحادیه تکواندو آسیا خدمت می‌کند. پس از وی «کیم چونگ گان» به عنوان رئیس دفتر مرکزی کوکی وان مشغول به کار شد. رئیس بعدی، «لی کیو هیونگ» (دان نهم) بود که به‌طور موقت توسط مدیر هیئت مدیره سازمان در ۲۰ اوت ۲۰۱۳ برگزیده شد؛ وی پس از مدت کوتاهی استعفا داد و اظهار کرد که قادر به ایفای نقش در هیئت مدیره سازمان نیست.
رئیس فعلی کوکی وان «لی دونگ سوپ» است که در ۲۸ ژانویه ۲۰۲۱ انتخاب شده است.
این سازمان یک سال پیش از تأسیس فدراسیون جهانی تکواندو آغاز به کار کرده‌است.حق‌شناس، علی، دانشنامه هنرهای رزمی، تهران، نگاه بوستان، چ اول، ۱۳۹۵، ص ۱۲۱
دارکوب‌های سه‌انگشته یک سرده از خانوادهٔ دارکوبان است که بومی اوراسیا و آمریکای شمالی است.
نرهای هر سه گونه دارای رنگ زرد روی تاج هستند، اگرچه این ویژگی در برخی دیگر از دارکوب‌های پیسه، یعنی دارکوب پیشانی‌قهوه‌ای و دارکوب تاج‌زرد نیز وجود دارد. الگوی رنگ‌های باقی‌مانده از بال و پر، ویژگی‌های ساختاری، و عادات زندگی بسیار شبیه به دارکوب مرتبط یعنی دوسردهٔ "Dryobates" و "Leuconotopicus" هستند. پای هر سه گونه با نداشتن اولین انگشت یا انگشت پشتی، سازگاری شدیدی با زندگی درختی نشان می‌دهد. با این حال اشاره شده‌است که گونه‌های مختلف دارکوب پیسه از نظر داشتن انگشت اول کوتاه مشابه هستند. دو گونه دارکوب در سردهٔ "ساسیا" (بدون خویشاوندی نزدیک) نیز بدون انگشت اول هستند.
این سرده سه گونه دارد.
پیکلهاب (به آلمانی: <bdi>Pickelhauben</bdi> یک کلمه کلی برای "روسری")یا پیکلهلم نیز که با زائده میخ مانند خود در قسمت میانی در قرن ۱۹ و ۲۰ توسط افسران نظامی، آتش نشانان و پلیس پروس و آلمان استفاده می‌شد تبدیل به سنبل جنگ گرایی پروسیا (منطقه سکونت قوم بالتی غربی به نام پروس‌ها) در اوایل قرن بیستم شد. در نگاه اول اینطور به نظر می‌رسید که اجزای نسبتاً تیز تعبیه شده در بخش فوقانی و میانی کلاه خود کاربرد عملی خاصی نداشته باشند و به همین دلیل استفاده از آنها طی جنگ جهانی اول به کلی کنار گذاشته شد. اگرچه این کلاه معمولاً با ارتش پروس استفاده می‌شد که در سال‌های ۱۸۴۲–۱۸۴۳ آن را پذیرفت، در آن دوره به‌طور گسترده توسط ارتش‌های دیگر تقلید شد. امروزه نیز به عنوان بخشی از لباس تشریفاتی در ارتش کشورهای خاصی مانند سوئد، شیلی و کلمبیا استفاده می‌شود.
پیکلهاب در اصل در سال ۱۸۴۲ توسط پادشاه پروس فردریک ویلیام چهارم طراحی شد، شاید به عنوان کپی از کلاه ایمنی مشابه که در همان زمان توسط ارتش روسیه پذیرفته شد. مشخص نیست که آیا این یک مورد تقلید، اختراع موازی بود، یا اینکه هر دو بر اساس کلاه خودهای ناپلونی قبلی بودند. نوع اولیه روسی (معروف به "کلاه یاروسلاو خردمند ") توسط سواره نظام نیز مورد استفاده قرار می‌گرفت، که از سنبله به عنوان نگهدارنده ستون موی اسب در لباس کامل استفاده می‌کرد، این رویه در برخی از مدل‌های پروس نیز دنبال می‌شد (به گالری مراجعه کنید).
تمام کلاه‌های ایمنی که قبل و در طول سال ۱۹۱۴ برای پیاده‌نظام تولید می‌شد از چرم ساخته می‌شد. با به درازا کشیده شدن جنگ، ذخایر چرم آلمان کاهش یافت. پس از واردات گسترده از جنوب آمریکا، به ویژه آرژانتین، دولت آلمان شروع به تولید پیکلهاب با مواد جایگزین کرد. در سال ۱۹۱۵، برخی در ساخت پیکلهاب شروع به استفاده از ورق فولادی نازک کردند. با این حال، فرماندهی عالی آلمان نیاز به تولید تعداد بیشتری کلاه ایمنی داشت که منجر به استفاده از نمد تحت فشار و حتی کاغذ برای ساخت آن شد. پیکلهاب در سال ۱۹۱۶. متوقف شد و جای خود را به استالهلم داد.https://web.archive.org/web/20171112075930/http://militaryhistorynow.com/2012/05/27/a-brief-history-of-german-army-helmets/
هم‌اکنون توسط گارد سلطنتی سوئد و ارتش شیلی مورد استفاده قرار می‌گیرد.
در اوایل سال ۱۸۴۴، هاینریش هاینه شاعر، پیکلهاب را به عنوان نمادی از ارتجاع و یک لباس سر نامناسب به تمسخر گرفت. این شعر بخشی از طنز سیاسی او دربارهٔ سلطنت معاصر، شوونیسم ملی و میلیتاریسم بود که به شدت علیه جنبش‌های دموکراتیک به کار می‌رفت، با عنوان "آلمان." "یک داستان زمستانی" شانخته می‌شد.
در جام جهانی ۲۰۰۶ در آلمان، یک نسخه تولیدات پلاستیکی از پیکلهاب به عنوان fanware مورد استفاده آلمانی‌ها قرار گرفت. مدل متداول در رنگ مشکی قرمز-طلایی(پرچم آلمان) و رنگ‌های متنوع دیگری نیز موجود بود.[""]
کلاه ایمنی میخ دار تا اواخر دوره بین جنگ، حتی پس از پایان پوشیدن پیکلهاب، بخشی از تصویر ذهنی کلیشه ای از امپراتوری آلمان باقی ماند. این احتمالاً به دلیل استفاده گسترده از پیکلهاب در تبلیغات متفقین قبل جنگ جهانی اول بود.
خندیدن با صدای بلند فیلمی محصول سال ۲۰۱۲ و به کارگردانی لیزا آزولوس است. در این فیلم بازیگرانی همچون مایلی سایرس، دمی مور، اشلی گرین، آدام جی. سوانی، اشلی هینشاو، جی هرناندس، توماس جین، مارلو توماس، داگلاس بوث، جرج فین، لینا اسکو، نورا دان، جینا گرشان، فیشر استیونس، آستین نیکولز و ژان-لوک بیلودو ایفای نقش کرده‌اند. این فیلم بازسازی فیلم فرانسوی خندیدن با صدای بلند محسوب می‌شود.
سلطان‌نشین‌های دکن پنج پادشاهی هند در اواخر قرون وسطی بودند - در فلات دکن بین رودخانه کریشنا و رشته کوه ویندیا - که توسط سلسله های مسلمان اداره می شدند. این حکومت ها پس از فروپاشی سلطان‌نشین بهمنی مستقل شده بودند.Majumdar, R. C. (ed.) (2006). "The Delhi Sultanate", Mumbai: Bharatiya Vidya Bhavan, p. 269
پس از انقراض، بهمنیان این سلسله بین پنج سلسله مسلمان دیگر تقسیم شد که از میان آنان سه سلسله نظام شاهیان، عادل‌شاهیان و قطب شاهیان شیعه و برید شاهیان و عمادشاهیان که دیری نپاییدند سنی بودند.راضیه نجاتی حسینی
لیوبیشا بروچیچ (، ۳ اکتبر ۱۹۱۱ – ۱۶ اوت ۱۹۹۵)، مربی فوتبال اهل صربستان بود.
در طول دوران حرفه‌ای خود، او سرمربی برخی از تیم‌های برتر اروپایی بود: پی‌اس‌وی آیندهوون، یوونتوس، بارسلونا و ستاره سرخ بلگراد. او همچنین تیم‌های النصر عربستان، او اِف کِی بلگراد، راسینگ بیروت، و همچنین تیم‌های ملی آلبانی، لبنان، کویت و بحرین. بروچیچ با آلبانی قهرمان جام بالکان در سال ۱۹۴۶ شد.
مسجد خواجه مرجان‌لی () یک مسجد واقع در خیابان میرزا علی‌اکبر صابر محله خواجه مرجان‌لی در شهر شوشی است. این مسجد در سده هجدهم میلادی ساخته شد.
لارنس مک‌کئون (Laurence McKeown) (متولد ۱۹۵۶ میلادی)، یک نویسنده، نمایش‌نامه‌نویس و فیلم‌نامه‌نویس اهل ایرلند است که داوطلب پیشین ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند بوده و در اعتصاب غذای ۱۹۸۱ در ایرلند شرکت کرد.
مک‌کئون در ۱۹۵۶ میلادی در منطقه راندالستاون، شهرستان اتریم، ایرلند شمالی متولد شد. او در نوجوانی اشتیاق داشت تا مهندس شود و در سن ۱۶ سالگی در دفاتر سروی‌کننده کمی مشغول کار شد. هنگامی که او ۱۷ سال سن داشت به ارتش جمهوری-خواه ایرلند ملحق شد و پس از آن در اوت ۱۹۷۶ به اتهام دست داشتن در انفجارها و تلاش برای کشتن یک عضو نیروهای انتظامی سلطنتی اولستر، دستگیر گردید. در محکمه وی که در آوریل ۱۹۷۷ برگزار شد، مک‌کئون مجرم شناخته شده و محکوم به حبس ابد در زندان ماز گردید.
مک‌کئون هنگامی که در زندان بود در اعتصاب‌های جل‌پوشی و کثیف که تلاشی برای بازگرداندن وضعیت کتگوری ویژه برای زندانیان شبه‌نظامی محکوم شده بود، شرکت کرد. اعتراض‌ها در اواخر ۱۹۸۰ میلادی بالا گرفت و هفت زندانی در اعتصاب غذای پنجاه و سه روزه شرکت نمودند، هدف از این اعتصاب غذا برگرداندن وضعیت سیاسی با برآورده شدن آنچه به‌نام «پنج تقاضا» یاد می‌گردد، بود:
این اعتصاب غذا پیش از این‌که هیچ زندانی بمیرد و بدون بازگشت وضعیت سیاسی پایان یافت و اعتصاب غذای دوم به رهبری بابی ساندز که فرمانده پیشین ارتش جمهوری‌خواه ایرلند بود در ۱ مارس ۱۹۸۱ در زندان آغاز شد. مک‌کئون در ۲۹ ژوئن و پس از این‌که ساندز و سه زندانی دیگر بر اثر گرسنگی مرده بودند، به این اعتصاب پیوست. بعد از این‌که شش نفر زندانی دیگر نیز بر اثر اعتصاب غذا درگذشتند، خانواده مک‌کئون اجازه دخالت طبی را دادند تا زندگی وی در ۶ سپتامبر در هفتادمین روز اعتصاب غذای وی، نجات داده شود. او خاطرات خود از رویدادها در زندان را طی مصاحبه‌ای بیان کرد:
شما بسیار خواب آلود و بسیار بسیار خسته هستید و گاهی سر تان تکان می‌خورد تا به خواب بروید، اما چیزی به شما می‌گوید که بیدار باشید. این چیزی بود که تمامی افرادی دخیل در اعتصاب غذا را زنده نگه می‌داشت یا تلاش می‌نمودند تا مدتی بیشتری را دوام بی‌آورند. من می‌دانستم که مرگ نزدیک است اما از آن هراس نداشتم – و این شبیه چیزهای مثل شجاعت یا افتخار نبود. من فکر می‌کردم که مرگ، آزادی است. شما دیگر هیچ‌گاهی نمی‌توانید دوباره آن‌گونه فکر کنید. دوران اعتصاب مثل خستگی نیست. این یک دوره فرسودگی تمام و کمال ذهنی و فیزیکی است. کاملاً شبیه قرار داشتن در لبه مرگ است."Provos The IRA & Sinn Féin", p. 250.
مک‌کئون قبل از این‌که از زندان آزاد شود در ۱۹۹۲ میلادی مدرک لیسانس خود را در رشته علوم اجتماعی از دانشگاه آزاد به‌دست‌آورد و متعاقب آن دکترای تخصصی خود را در جامعه‌شناسی از دانشگاه کوئینز بلفاست کسب کرد. او به‌طور مشترک فستیوال فیلم بلفاست را در میانه دهه ۱۹۹۰ میلادی بنیان نهاد و دو کتاب در مورد زندانیان جمهوری‌خواه ایرلندی در زندان ماز نوشت؛ مدت حبس خود را متواضعانه نگذراندم: مشقت‌های بلاک اچ ۱۹۷۶–۱۹۸۱ (نوشته شده به‌طور مشترک با بریان کمپ‌بیل و فیلیم او هاگان) در ۱۹۹۴ میلادی منتشر شد و کتاب بی‌موقع: زندانیان جمهوری‌خواه ایرلندی، لانگ کیش، ۱۹۷۲–۲۰۰۰ در ۲۰۰۱ میلادی منتشر شد.
مک‌کئون و بریان کمپ‌بیل مشترکاً فیلم H3 را در مورد اعتصاب غذای ۱۹۸۱ نوشتند که توسط لیس بلیر کارگردانی شده و در ۲۸ سپتامبر ۲۰۰۱ به پرده‌های سینما رفت. قبل از مرگ کمپ‌بیل در ۲۰۰۵ میلادی، او و مک‌کئون باهم دو نمایش دیگر را نیز نوشتند، نمایش خنده کودکان مان که در ۲۰۰۱ میلادی به بازار آمده و نمایش یک خانه سرد که در ۲۰۰۳ میلادی عرضه شد. نخستین نمایش‌نامه انفرادی مک‌کئون به‌نام نسخه رسمی در ۱۸ سپتامبر ۲۰۰۶ منتشر شد. در ۲۰۰۶ میلادی، او در مستند دو-قسمتی تحت عنوان اعتصاب غذا، ظاهر شد که در بیست و پنجمین سالگرد یادبود از اعتصاب غذای ۱۹۸۱ در RTE به نمایش گذاشته شد. مک‌کئون همچنین به عنوان افسر توسعه‌ای برای کویتی نا نلراچیمی (Coiste na nIarchimí) که یک سازمان پوششی برای گروه زندانیان پیشین جمهوری‌خواه است، کار می‌کند.
در ۱۹۹۶ میلادی او از حوزه انتخابیه انتریم برای گردهمایی ایرلند شمالی خود را نامزد کرد، اما نتوانست موفق شود.Northern Ireland elections
مسجد سیدلی () یک مسجد در شهر شوشی است که در خیابان تلمان قرار دارد. این مسجد در سده هفدهم میلادی ساخته شد.
دارکوب‌های پشت‌سفید یک سرده از خانوادۀ دارکوبان بومی آمریکای شمالی و جنوبی است.
این جنس توسط پرنده‌شناس فرانسوی آلفرد مالهرب در سال 1845 با دارکوب استریکلند ("Leuconotopicus stricklandi") به عنوان گونه نماد برپا شد. نام "Leuconotopicus" ترکیبی از واژه یونانی باستان "leukos" به معنای "سفید"، "nōton" به معنای "پشت" و "pikos" به معنای "دارکوب" است. این سرده گروه خواهر سردۀ "Veniliornis" است و یکی از هشت سرده است که در تبار Melanerpini در زیرخانواده دارکوبیان جای دارد. گونه‌هایی که اکنون در این سرده جای می‌گیرند، در گذشته به سردۀ دارکوب‌های سه‌انگشته اختصاص داده شده بودند. Gill, Frank; Donsker, David (eds.). "Woodpeckers". "World Bird List Version 6.2". International Ornithologists' Union. Retrieved 5 May 2016.
این سرده شش گونه دارد.
«تبریک» یک ترانه دیس از یوتیوبر سوئدی پیودی‌پای است که همراه با Roomie خواننده/نوازنده سوئدی-رومی و Boyinaband موسیقی‌دان انگلیسی آن را منتشر کرد. این تک‌آهنگ در ۳۱ مارس ۲۰۱۹ همراه با یک موزیک ویدیو در واکنش به پیشی گرفتن مشترکین کانال تی-سریز از پیودی‌پای و تبدیل شدن به «بیشترین دنبال‌کننده در یوتیوب» منتشر شد. این موزیک ویدیو در هند مسدود شد. این ویدیو بیش از ۲۱۵ میلیون بازدید دریافت کرد که آن را به دومین ویدیوی پربازدید در کانال پیودی‌پای تبدیل کرده‌است.
در اواسط تا اواخر سال ۲۰۱۸، تعداد مشترکین لیبل موسیقی هندی تی-سریز به سرعت به تعداد مشترکین یوتیوبر سوئدی پیودی‌پای نزدیک می‌شد که در آن زمان، پیودی‌پای مقام «بیشترین تعداد مشترک» در یوتیوب را نیز داشت. در نتیجه، طرفداران، همراه با افراد مشهور و سایر کاربران یوتیوب، با تشویق دیگران به سابسکرایت کردن پیودی‌پای یا تی-سریز، حمایت خود را نشان دادند. در طول رقابت، هر دو کانال به سرعت تعداد زیادی مشترک به دست آوردند. این دو کانال در ماه فوریه، مارس، و سپس در آوریل ۲۰۱۹، زمانی که پیودی‌پای پایان رقابت را اعلام کرد، در تعدادی از موارد از نظر تعداد مشترکان از یکدیگر پیشی گرفتند و در نهایت تی-سریز پر مشترک‌شده‌ترین کانال یوتیوب شد.
در موزیک ویدیو، پیودی‌پای از تی-سریز به خاطر فروش آهنگ‌های دزدی در اوایل فعالیت و فرار مالیاتی رئیس آن، بوشان کومار (با اشاره به گزارش روزنامه "تایمز هند") انتقاد می‌کند. همچنین او تی-سریز را به دلیل ارسال نامه توقف و انصراف و ادعای توهین آمیز بودن اقدامات و اشعار وی در دیس ترک لازانیا هرزه را مورد تمسخر قرار می‌دهد. در آخر پیودی‌پای با ارجاع به ویدیوهای گذشته، از طرفدارانش به خاطر همراهی با او در طول فعالیت حرفه‌ای‌اش در یوتیوب، تشکر می‌کند.
محبوبیت این ترانه باعث شد که پیودی‌پای در ۳۱ مارس ۱۶۸۰۰۰ مشترک و در ۱ آوریل ۳۰۹۰۰۰ مشترک به دست آورد. این موضوع باعث شد که او در آن روز در توییتر خود عبارت «big lol» به همراه یک اسکرین شات از تعداد مشترکان خود توییت کند. او در ۸ آوریل با ۵۱۲۰۰۰ مشترک پیش بود. با این حال، با پیشی گرفتن دوباره تی-سریز از پیودی‌پای در ۱۴ آوریل ۲۰۱۹، اثر ویدیو از بین رفت.
هشت روز پس از انتشار ترانه «تبریک»، در کنار لازانیا هرزه هر دو موزیک ویدئو در هند مسدود شدند. تی-سریز اظهار داشت که این دو ترانه «افتراآمیز، تحقیرآمیز، توهین‌آمیز و زننده» هستند و شامل «کامنت‌های مکرر… توهین‌آمیز، مبتذل، و همچنین نژادپرستانه» هستند. دادگاه عالی دهلی علیه این دو آهنگ حکم صادر کرد. دادگاه خاطرنشان کرد که پیودی‌پای در ارتباط با تی-سریز پس از انتشار لازانیا هرزه از انتشار این ویدئو عذرخواهی کرده بود و «اطمینان داده بود که او [در حال] برنامه‌ریزی برای انتشار ویدیوهای دیگری نیست».
موزیک ویدئو قبلاً در نوامبر ۲۰۱۸ ضبط شده بود زیرا پیش‌بینی می‌شد که روزی دنبال‌کنندگان تی-سریز از پیودی‌پای پیشی بگیرد. در موزیک ویدئو پیودی‌پای، Roomie، و Boyinaband در داخل اتاقی با تزئینات مهمانی، بادکنک‌ها، شامپاین و کیکی که لوگو تی-سریز را دارد، در حال جشن گرفتن هستند. آنها بخاطر اینکه تی-سریز به مقام «بیشترین دنبال‌کننده کانال یوتیوب» رسیده، تبریک می‌گویند و می‌خوانند و می‌رقصند. در وِرس دوم، پیودی‌پای از تمام طرفداران و مشترکین خود برای حمایت از او در طی این سال‌ها تشکر می‌کند و یک «Brofist» را به دوربین می‌دهد (به یاد اولین ویدئوهایش که مشت خود را می‌بوسید و به سمت دوربین می‌آورد). در آخر صحنه‌ای نشان داده می‌شود که پیودی‌پای، Roomie، و Boyinaband در شب در بیرون آتش بازی می‌کنند. ویدیو با دست زدن آهسته مستربیست پایان می‌یابد.
سیستم‌های باز سیستم‌های رایانه‌ای هستند که ترکیبی از قابلیت‌های اشتراک پذیر، قابلیت حمل و استانداردهای نرم‌افزار باز یا توسعه پذیر را ارائه می‌کنند. (همچنین می‌توانند به تأسیسات خاصی اشاره کنند که به گونه‌ای پیکربندی شده‌اند که دسترسی نامحدود افراد و/یا رایانه‌های دیگر را فراهم کنند ؛ این مقاله در این مورد نیست).
این اصطلاح در اوایل دهه 1980 رایج شد، عمدتاً برای توصیف سیستم‌های مبتنی بر یونیکس، به‌ویژه برخلاف فریم های اصلی و مینی رایانه‌هایی که در آن زمان استفاده می‌شدند. برخلاف سیستم‌های قدیمی‌تر، نسل جدید سیستم‌های یونیکس دارای رابط‌های برنامه‌نویسی استاندارد شده و اتصالات محیطی بودند. توسعه سوم شخص سخت‌افزار و نرم‌افزار مورد استقبال قرار گرفت ، این قضیه باعث این شد که شرکت هایی مثل Amdahl و Hitachi برای حق فروش سیستم‌ها و تجهیزات جانبی سازگار با پردازنده‌های مرکزی IBM به دادگاه رجوع کنند .
می توان گفت که تعریف "سیستم باز" در دهه 1990 با ظهور استانداردهای نرم افزاری مستقل مانند سیستم های واحد یونیکس رسمیت بیشتری پیدا کرد.
اگرچه امروزه کاربران رایانه به میزان بالایی از قابلیت همگامی سخت‌افزاری و نرم‌افزاری استفاده می‌کنند، اما در قرن بیستم مفهوم سیستم‌های باز توانست توسط فروشندگان یونیکس به‌عنوان یک متمایزکننده مهم رایج شود. IBM و سایر شرکت‌ها برای دهه‌ها در برابر این تغییر مقاومت پیشه کردند، مثالی برای آن هشداری است که در سال 1991 توسط یکی از مدیران حسابداری IBM مبنی بر اینکه فرد باید «مواظب قفل شدن در سیستم‌های باز» باشد، است .
با این حال، در نیمه اول قرن بیست و یکم، بسیاری از فروشندگان سیستم های قدیمی، به ویژه IBM و HP ، شروع به استفاده از لینوکس به عنوان بخشی از استراتژی فروش کلی خود کردند، و « منبع باز » به عنوان «سیستم باز» به بازار عرضه شد. در نتیجه، یک پردازنده مرکزی IBM با لینوکس روی IBM Z بیشتر به عنوان یک سیستم باز به بازار عرضه شد تا رایانه‌های کالایی که از مایکروسافت ویندوز "منبع بسته " استفاده می کردند . در پاسخ، شرکت‌های بیشتری کد منبع را برای محصولات خود باز کردنند ، که نمونه بارز آن Sun Microsystems و ایجاد پروژه‌های OpenOffice.org و OpenSolaris بر اساس محصولات نرم‌افزاری StarOffice و Solaris بودند که قبلا "منبع بسته" بودند.
بهمن امیری‌مقدم (زادۀ ۱۳۴۱ کرمانشاه) سرتیپ‌دوم پاسدار فرماندهی انتظامی جمهوری اسلامی ایران است، که هم‌اکنون به‌عنوان مدیرکل دفتر امور مرزی و مرزنشینان وزارت کشور فعالیت می‌کند.
وی فعالیت نظامی را در خلال جنگ ایران و عراق در سپاه پاسداران انقلاب اسلامی آغاز کرد. امیری‌مقدم از ۱۳۸۶ تا ۱۳۹۰ فرمانده انتظامی استان گیلان بود، در فاصله سال‌های ۱۳۹۰ تا ۱۳۹۶ فرماندهی انتظامی استان خراسان رضوی را برعهده داشت و از ۱۳۹۶ تا ۱۴۰۰ به‌عنوان جانشین معاون عملیات ناجا فعالیت می‌کرد.
او در ابتدای فعالیت دولت سیزدهم، در سال ۱۴۰۰ برای مدتی مدیرکل امور اتباع و مهاجرین خارجی وزارت کشور بود و از ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۱ استانداری کرمانشاه را برعهده داشت.
امیری‌مقدم رئیس ستاد سپاه کرمانشاه در دوران جنگ ایران و عراق، جانشین ستاد مهندسی کل سپاه، فرماندهی انتظامی استان‌های گیلان و خراسان رضوی و مدیر کل اتباع خارجی وزارت کشور را در کارنامه دارد. عملکرد ایشان در کمتر از یک سال ضعیف دانسته‌شد و برکنار شد. از اقدامات وی می‌توان به بازپس گرفتن موقوفات استانداری از ادارۀ اوقاف استان کرمانشاه اشاره کرد.
امیری مقدم در دولت سیزدهم برای مدتی استاندار کرمانشاه بوده‌است. امیری‌مقدم پس از کسب رأی اعتماد هیئت وزیران در ۱۵ دی ۱۴۰۰ به عنوان استاندار استان کرمانشاه منصوب شد و تا ۳۰ آذر ۱۴۰۱ در این سمت باقی ماند.خبرگزاری جمهوری اسلامی (ایرنا): "محمدطیب صحرایی استاندار کرمانشاه شد"، نوشته‌شده در ۳۰ آذر ۱۴۰۱؛ بازدید در ۳۰ آذر ۱۴۰۱.
رابرت تورنس (Robert Torrens) (۱۷۸۰ – ۲۷ می ۱۸۶۴ میلادی) افسر سپاه تفنگداران دریایی سلطنتی، اقتصاددان سیاسی، مالک بخشی از روزنامه تأثیرگذار Globe و یک نویسنده پُرکار بود. او همچنین رئیس هیئت مدیره کمیسیون اسکان استرالیای جنوبی مستقر در لندن بود که توسط قانون سال ۱۸۳۴ استرالیای جنوبی به منظور نظارت از کالنی جدید استرالیای جنوبی ایجاد شده بود تا این‌که کالنی ورشکست شده و او در سال ۱۸۴۱ میلادی برکنار شد. او عمدتاً برای دفاع از علل مهاجرت به کالنی جدید شناخته می‌شود و نام او در دریای اصلی آدلاید، تورنس، اطراف و اکناف تورنسویل و چندین جای دیگر زنده است.
او گاهی اوقات به نام سرهنگ رابرت تورنس یاد می‌شود اما رتبه اخیر نظامی او در منابع مختلف مورد مناقشه است. پسرش، سر رابرت ریچارد تورنس سال‌های زیادی را در استرالیای جنوبی سپری کرد، حتی برای مدت کوتاهی به عنوان مسئول ایالتی ایفای خدمت نموده و به‌خاطر اصلاحات زمینی که انجام داد، معروف شد.
تورنس در هروی هیل، دیری، ایرلند تولد شد. او پسر رابرت تورنس از هروی هیل و همسرش الیزابت، خواهرزاده بریستو بود.
خانواده تورنس که فکر می‌شود از نسل یک افسر سوئدی که برای ویلیام سوم انگلستان خدمت می‌کرد، باشند. یک خانواده بزرگ و برجسته دیری بودند. از میان خویشاوندان نسبی متعدد او، سر هنری تورنس مشاور برجسته نظامی و رابرت تورنس، قاضی دادگاه Common Pleas (ایرلند) بودند.
تورنس در سال ۱۸۰۱ میلادی در دوبلین با چاریتی، دختر ریچارد چوت از تاونلند روکسبورو در شهرستان کیری ازدواج کرد. آن‌ها در سال ۱۸۱۹ میلادی از هم جدا شدند و تورنس به انگلستان رفت. او در سپتامبر ۱۸۲۰ با ایستر سارا، خواهرزاده سرلی، ازدواج نمود.
پسر تورنس، رابرت ریچارد تورنس، مدیر و سیاست‌مدار در استرالیای جنوبی، قباله تورنس (Torrens title) که سیستم ثبت قباله‌جات زمین است را ابداع کرد، این سیستم به‌صورت گسترده در مشترک‌المنافع بریتانیا و سایر ایالات (مثلاً آیووا) و کشورها کاربرد دارد.Colonel Robert Torrens, 1780–1864
تورنس در سال ۱۷۹۶ میلادی وارد نیروی دریایی سلطنتی شد. او در سال ۱۸۱۱ با مدافعه کردن از جزیره بالتیک آنهولت در برابر قوای برتر دانمارکی در لشکرکشی والچرن شهرت یافت. او در آن جنگ به شدت زخمی شده و به خاطر شجاعتش رتبه افتخاری جگرنی به وی اعطا گردید. در دوصدمین سال‌گرد جنگ آنهولت، شمشیر داده شده به تورنس از سوی موزه نیروی بحری سلطنتی خریداری شد.
پس از واگذاری جزیره در اوت ۱۸۱۲، گارنیزیون در زمستان ۱۸۱۲ تحت رهبری جگرن جیمز مالکولم، متحد با قوای اسپانیایی دوباره در اسپانیای شمالی توظیف شد. تورنس در ۳۱ اوت به لندن برگشت، و به او امر شد تا به ستاد قوماندانی وولویچ گزارش بدهد. اگرچه لغت‌نامه زندگی‌نامه ملی (۱۸۸۵–۱۹۰۰ میلادی) از او به عنوان «سرهنگ در لژیون اسپانیایی» یاد شده‌است، این ادعا هنوز توسط منابع دیگر اثبات نشده‌است. یک نامه مورخه ۱۶ ژانویه ۱۸۱۳ وجود دارد که در آن تورنس و ادوارد نیکولس مشترکاً امضا کرده‌اند و بیان می‌دارد که تورنس به ارتش اسپانیایی اعزام نشود، بلکه نیکولس سمت او را بگیرد. نتیجه آن مشخص نیست اما معلوم می‌شود که تورن بایلی به عوضش اعزام شده‌است.Letters from Marine Field Officers (Lieutenant Colonels and Majors) 1807–1814 ADM 1/3318 folio 582Letters from Commandants at Woolwich 1812–1814 ADM 1/3308 folio 540
تورنس متعاقباً به عنوان افسر فرمانده نیروی بحری در HMS بلینهایم گماشته شده و این سمت را از ۲۳ ژوئن ۱۸۱۳ تا ۱۱ ژانویه ۱۸۱۴ به‌عهده داشت. آخرین اعزام او در جریان زمستان ۱۸۱۳–۱۸۱۴، در خارج از کشورهای سفلی، در محاصره آنتورپ بود. او در مارس ۱۸۱۴ دوباره به پورتسموت بازگشت.HMS "Blenheim" Ship Muster 1813 June – 1814 Sep ADM 35/3340Letters from Marine Field Officers (Lieutenant Colonels and Majors) 1807–1814 ADM 1/3318 folio 695
بر اساس DNB، تورنس در سال ۱۸۱۹ میلادی به رتبه دگرمنی و در سال ۱۸۳۷ به رتبه سرهنگی ترفیع کرد. با این حال، او با حق مستمری در سال ۱۸۳۵ بازنشسته شد. بر اساس منشأ شمشیری که در یک کتلاک حراج به تورنس ارائه شده بود، تورنس دیگر خدمت نظامی نکرد اما تا سال ۱۸۳۴ میلادی در نیروی بحری سلطنتی باقی ماند و دوره ۱۸۲۳ – ۳۰ را با حق مستمری سپری کرد. این نشان می‌دهد که رتبه دگرمنی در سال ۱۸۱۹ تنها یک رتبه افتخاری بوده و او سال‌های ۱۸۲۳ تا ۱۸۳۰ را در حق مستمری سپری کرده‌است. او در سال ۱۸۳۱ میلادی به رتبه جگرنی ترفیع کرده و در سال ۱۸۳۴ خدمت نظامی را به اتمام رسانیده‌است.
از او در هانسارد از نوامبر ۱۸۲۶ تا اوت ۱۸۳۲ و در گزارش سال ۱۸۳۱ کمیته انتخاب پارلمانی دربارهٔ کالسکه بخار که او در آن نشسته بود (نشر شده در سال ۱۸۳۴)، به نام «سرهنگ تورنس» یاد شده‌است. و به‌صورت مشابه از او در مقاله‌ای در سال ۱۸۳۲ در ثبت نام سیاسی کوبت به عنوان کسی نام برده شد که مخالف سیاست‌های او بود.
در شهرت پسرش، سر رابرت ریچارد تورنس، در DNB، به تورنس بزرگ «دگرمن» به‌کار برده شده‌است.
تورنس در دسامبر ۱۸۱۸ به عنوان همکار جامعه سلطنتی انتخاب گردید.
او کشف‌کننده مستقل اصل مزیت نسبی در تجارت بین‌المللی بود، اصلی که معمولاً به دیوید ریکاردو نسبت داده می‌شود، در حالی‌که تورنس در سال ۱۸۱۵ میلادی، دو سال قبل از اولین نشر کتاب اصول اقتصاد سیاسی و مالیات اثر ریکاردو، در مورد آن نوشته‌است. او مدافع سرسخت رستگاری کاتولیک بود و در این مورد یک نمایش‌نامه و یک ناول نوشته‌است.
تورنس یکی از اعضای بنیان‌گذار کلب اقتصاد سیاسی بود. او همچنین از اولین کسانی بود که در مورد تعرفه بهینه نظریه‌پردازی کرد و ۱۱ سال از افکار جی اس میل در این مورد پیشی گرفت. طرف‌داری او از عمل متقابل (reciprocity) به جای تجارت آزاد بدون قید و شرط در دهه ۱۸۴۰ بسیار بحث‌برانگیز بود و بعدها از سوی حامیان کمپین اصلاحات تعرفه جوزف چمبرلین به عنوان پیشرو نام برده شد.
تورنس شدیداً از مهاجرت تمویل شده توسط دولت حمایت می‌کرد تا فشار بر بریتانیا کاهش یابد (مخصوصاً در ایرلند؛ او استدلال می‌کرد که معیارهای زندگی در ایرلند تنها در صورتی می‌تواند بهبود یابد که زراعت در ایرلند سود آورتر گردد، اما این کار در همان زمان باعث بی‌جا شدن کارگران به‌صورت گسترده و به‌طور کوتاه مدت خواهد شد و آن‌ها نیاز خواهند داشت تا در دوره گذار مورد حمایت قرار بگیرند).
او قبلاً به برنامه‌ای علاقه‌مند بود که محل سکونت را در نیوزیلند بی‌آبد، در سال ۱۸۲۵ میلادی او مسئول شرکت زیلاند جدید بود، تصدی که ریاست آن به‌عهده شخص سرمایه‌دار جان جورج لامتون، نماینده پارلمان از ویگ (بعداً اولین ارل دورهام) بود و برای اولین بار تلاش کردند تا نیوزیلند را قابل سکونت بسازند. او همچنین به کالنی دریای سوان توماس پیل (سال ۱۸۲۹) علاقه‌مند بود، اما در سال ۱۸۳۱ میلادی، او تنها به‌صورت فردی توانست در طرح‌های مهاجرت حقیقی با شرکت اراضی استرالیای جنوبی (SALC) دخیل گردد. بعد از ناکام شدن SALC، او به اتحادیه استرالیای جنوبی پیوست و احتمالاً امیدوار بود تا به عنوان فرماندار استرالیای جنوبی گماشته شود.
این خواسته او به نتیجه نرسید، اما او به عنوان رئیس کمیسیون اسکان استرالیای جنوبی منصوب گردید، و یکی از ۱۴ کمیسار مهاجرت استرالیای جنوبی شد که همه آن‌ها به استثنای یکی در لندن مستقر بودند. این هیئت مدیره مؤظف بود تا از مهاجرت جدید استرالیای جنوبی نظارت کنند و تورنس وقت و انرژی قابل ملاحظه‌ای را برای نوشتن و لکچردادن به مهاجرین و سرمایه‌گذاران بالقوه به این کالنی، صرف کرد. با این حال، مدیریت مالی او تقریباً در تمام بخش‌ها کاستی داشت: او پول را در طرح‌های تبلیغاتی مصرف کرد؛ به نظرسنجی‌های پُر هزینه‌ای دستور داد که فعالیت نظرسنجی ویلیام لایت در مورد مهاجرت، را مختل می‌کرد؛ افرادی را اولویت داد که ادعا می‌کردند سرمایه قابل ملاحظه‌ای دارند، اما هیچ مکانیزمی وجود نداشت که سرمایه مفروض آن‌ها بررسی شود. معابر آزاد را به یک شکل تنظیم ناشده فراهم کرد. او به جورج گاولر، کسی که پس از اخراج جان هندمارش به عنوان کمیسار اسکان و فرماندار گماشته شده بود، با کمک مالی کمی از انگلستان کمک اندکی کرد. این سؤ مدیریت، باعث شد تا استرالیای جنوبی ورشکسته شود. تورنس در سال ۱۸۴۱ میلادی خلع شد (هرچند در آن زمان، گاولر قربانی اصلی مصائب ولایت بود) و قانون استرالیای جنوبی سال ۱۸۴۲ مهاجرت را تحت حکم مستقیم شاه درآورد.
او به عنوان ویگ در مجلس اعیان سال ۱۸۲۶ نماینده ایسپویچ، سوفولک، در سال ۱۸۳۱ نماینده آشبورتون، دیون و از سال ۱۸۳۲ تا ۱۸۳۵ اولین نماینده پارلمان حوزه انتخابیه جدید بولتون، لانکشایر بود.
ثبت سالانه (Annual Register) می‌گوید: «او یک نویسنده خستگی ناپذیر بود؛ محصولات قلم او شامل انواع زیاد تراکت‌ها در مورد مضامینی اقتصاد سیاسی، تعدادی جزوه‌های توانا در مورد ارز و تعدادی فعالیت‌های ادبی طبقه سبکتر، به درازای بیش از پنجاه سال می‌شود. برای مدتی سرهنگ تورنس یکی از مالکین و ویراستاران روزنامه گلوب بود. او یک نویسنده با مهارت و صریح بود و بر برخی از مسایل پیچیده مرتبط با علم پولی که مانع سد راه دانشجویان اقتصاد بودند، روشنی قابل ملاحظه ای افگند».
تورنس در ۲۷ می ۱۸۶۴ میلادی به سن ۸۴ سالگی در لندن درگذشت. از او همسر دومش باقی ماند.
او به‌خاطر مقالاتش در مورد اقتصاد سیاسی و سایر متفکران سیاسی مورد تحسین قرار گرفت.
با وجود انرژی و حمایت خستگی ناپذیر او از اسکان استرالیای جنوبی، تورنس کسی بود که با مدیریت ضعیف مالی ان را به ورشکستگی رساند و باعث شد تا آن اسکان در سال ۱۸۴۲ میلادی تحت اداره شاه قرار بگیرد. با این حال، در دهه ۱۸۴۰ او در اصلاح شرکت‌های که مس را استخراج کرده و در استرالیای جنوبی خط آهن می‌ساختند، کمک کرد. − reproduces an article which appeared in the Australian magazine "Parade", January 1972 issue. (Index )
دریای تورنس (Kara-wirra-parri) که از میان آدیلاید عبور می‌کند، در سال ۱۸۳۶ میلادی به احترام او توسط فرماندار هندمارش نام‌گذاری شده‌است و فرماندار گاولر اولین ایستگاه قرنطینه را در سال ۱۸۳۷ میلادی به جزیره تورنس مسما کرد. سیاح ادوارد ایر در سال ۱۸۳۹ میلادی، جهیل بزرگ نمکی در شمال کالنی را جهیل تورنس نام نهاد و حومه تورنسویل و مناطق شرقی و غربی تورنس نیز به یادبود از رابرت تورنس نام‌گذاری شده‌اند.PlaceNames Online – South Australian State Gazetteer Searchable database. Retrieved 3 April 2012.
و اما تورنس پارک، پس از پسرش، سر رابرت تورنس، نام‌گذاری شده‌است.
بحران برلین در سال ۱۹۶۱ (به ) در فاصلهٔ ۴ ژوئن تا ۹ نوامبر ۱۹۶۱ رخ داد و آخرین حادثه سیاسی-نظامی مهم اروپا در دوران جنگ سرد در مورد وضعیت اشغالی شهر برلین پایتخت آلمان و آلمان پس از جنگ جهانی دوم بود. بحران برلین زمانی شروع شد که اتحاد جماهیر شوروی اولتیماتومی را صادر کرد و خواستار خروج تمام نیروهای مسلح از برلین، از جمله نیروهای مسلح کشورهای غربی در برلین غربی شد. این بحران با تقسیم "دوفاکتوی" شهر با برافراشتن و آغاز ساخت دیوار برلین در آلمان شرقی به اوج خود رسید.
بیست و دومین کنگره حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی - آخرین کنگره‌ای که حزب کمونیست چین در آن شرکت کرد - همزمان با این بحران در مسکو برگزار شد.
در نشست وین در ۴ ژوئن ۱۹۶۱، تنش‌ها افزایش یافت و نیکیتا خروشچف، نخست‌وزیر شوروی، در دیدار با جان اف. کندی، رئیس‌جمهور ایالات متحده، اولتیماتوم شوروی مبنی بر امضای معاهده صلح جداگانه با آلمان شرقی و در نتیجه پایان دادن به قراردادهای چهار قدرت موجود که حقوق آمریکا، بریتانیا و فرانسه برای دسترسی به برلین غربی و اشغال را تضمین می‌کند، دوباره صادر کرد. برلین شرقی توسط نیروهای شوروی. اما این بار با صدور مهلت ۳۱ دسامبر ۱۹۶۱ این کار را انجام داد. سه قدرت پاسخ دادند که هرگونه معاهدهٔ یک‌جانبه نمی‌تواند بر مسئولیت‌ها و حقوق آن‌ها در برلین غربی تأثیر بگذارد.
در رویارویی‌های فزاینده بر سر وضعیت برلین، کندی در جریان مذاکرات وین خود با خروشچف در ژوئن ۱۹۶۱ کندی اساساً موافقت ایالات متحده را با تقسیم دائمی برلین اعلام کرد. این اتفاق باعث شد که اظهارات علنی بعدی و قاطعانه‌تر او، نزد دولت شوروی، اعتبار کمتری داشته باشد. کندی تصمیم گرفت سیاست انعطاف‌پذیری را که توسط مشاوران جوان او پیشنهاد شده بود، اجرا کند.
ایالات متحده سه منفعت حیاتی را در سیاست خود برای برلین تعریف کرد و همه آن‌ها را فقط به بخش غربی شهر مرتبط کرد: حضور نیروهای غربی در برلین غربی. امنیت و دوام بخش‌های غربی؛ و دسترسی غرب به آن‌ها.
با تشدید رویارویی بر سر برلین، کندی در ۲۵ ژوئیه یک سخنرانی تلویزیونی در واشینگتن در سی‌بی‌اس ایراد کرد که در سراسر ایالات متحده پخش شد. او بار دیگر تأکید کرد که ایالات متحده به دنبال درگیری نیست و او «نگرانی‌های تاریخی اتحاد جماهیر شوروی در مورد امنیت آن‌ها در اروپای مرکزی و شرقی» را می‌داند. او گفت که مایل به تجدید مذاکرات است، اما همچنین اعلام کرد که از کنگره آمریکا ۳٫۲۵ میلیارد دلار اضافی برای هزینه‌های نظامی، عمدتاً در مورد تسلیحات متعارف، درخواست خواهد کرد. او ۶ لشکر جدید برای ارتش و دو لشکر برای تفنگداران دریایی می‌خواست و برنامه‌هایی را برای سه برابر کردن پیش‌نویس و فراخوانی نیروهای ذخیره اعلام کرد. کندی اعلام کرد: ما به دنبال صلح هستیم، اما تسلیم نخواهیم شد.
گزارش شده‌است که خروشچف در حال گذراندن تعطیلات در تفرجگاه دریای سیاه در سوچی، از سخنرانی کندی عصبانی شده‌است. جان جی مک‌کلوی، مشاور خلع سلاح کندی، که اتفاقاً در اتحاد جماهیر شوروی بود، برای ارتباط با خروشچف دعوت شد. گزارش شده‌است که خروشچف به مک‌کلوی توضیح داده که افزایش قدرت نظامی کندی تهدیدی برای وقوع جنگ است.
در اوایل سال ۱۹۶۱، دولت آلمان شرقی به دنبال راهی برای جلوگیری از خروج جمعیت خود به غرب بود. والتر اولبریخت، دبیر اول حزب اتحاد سوسیالیست (SED) و رئیس Staatsrat و تصمیم گیرنده اصلی آلمان شرقی، اتحاد جماهیر شوروی را متقاعد کرد که برای متوقف کردن این جنبش، نیرو لازم است. دولت آلمان شرقی شروع به انباشت مصالح ساختمانی برای برپایی دیوار برلین کرد.
در ۱۵ ژوئن ۱۹۶۱، دو ماه پیش از شروع ساخت دیوار برلین، والتر اولبریخت در یک کنفرانس مطبوعاتی بین‌المللی اظهار داشت: " "Niemand hat die Absicht, eine Mauer zu errichten!" " ("هیچ کس قصد برافراشتن دیوار را ندارد"). این نخستین بار بود که اصطلاح "Mauer" (دیوار) در این زمینه استفاده می‌شد.
در ۴ تا ۷ اوت ۱۹۶۱، وزرای خارجه ایالات متحده، بریتانیا، فرانسه و آلمان غربی مخفیانه در پاریس گرد هم آمدند تا در مورد چگونگی واکنش به اقدامات شوروی گفتگو کنند. در برلین غربی. آن‌ها عدم تمایل خود را برای شرکت در جنگ ابراز کردند. ظرف چند هفته، کاگ‌ب توضیحاتی از مذاکرات پاریس در اختیار خروشچف قرار داد.
در روز شنبه ۱۲ اوت ۱۹۶۱، رهبران آلمان شرقی در یک مهمانی در منطقه‌ای جنگلی در شمال برلین شرقی شرکت کردند و والتر اولبریخت دستور بستن مرز و ایجاد دیواری پیرامون برلین غربی را امضا کرد.
در نیمه شب، ارتش، پلیس و واحدهای ارتش آلمان شرقی شروع به بستن مرز کردند. تا صبح روز یکشنبه ۱۳ اوت ۱۹۶۱، مرز برلین غربی بسته شده بود. سربازان و کارگران آلمان شرقی شروع به تخریب خیابان‌هایی کرده بودند که در کنار دیوار قرار دارند تا گذر از آن‌ها برای اکثر وسایل نقلیه صعب‌العبور باشد و سیم‌های خاردار و نرده‌ها را در امتداد در اطراف سه بخش غربی و که در واقع برلین غربی و شرقی را تقسیم کرد. تقریباً ۳۲۰۰۰ نیروی رزمی و مهندسی برای ساخت دیوار به کار گرفته شدند و پس از آن پلیس مرزی مسئول نگهداری و بهبود آن شد. برای جلوگیری از مداخله غرب و شاید کنترل شورش‌های احتمالی، ارتش شوروی نیز در کنار این اقدامات حضور داشت.
کندی در برابر خواسته‌های خشمگینانه برای اقدام فوری که توسط ساکنان برلین غربی و شهردار آن‌ها، ویلی برانت، مطرح شده بود، تسلیم نشد. در عوض، او معاون رئیس‌جمهور لیندون بی. جانسون را همراه با لوسیوس دی. کلی، قهرمان پرواز هوایی برلین در سال‌های ۱۹۴۸–۱۹۴۹، در ۱۹ اوت به برلین غربی فرستاد. آن‌ها توانستند مردم را آرام کنند و به‌طور نمادین، همبستگی ایالات متحده با شهر برلین را به نمایش بگذارند.
در ۳۰ اوت ۱۹۶۱، در پاسخ به اقدامات اتحاد جماهیر شوروی برای قطع دسترسی غرب به برلین، کندی دستور داد ۱۴۸۰۰۰ مبارز و نیروهای ذخیره فعال شوند. در ماه‌های اکتبر و نوامبر، واحدهای گارد ملی هوایی بیشتری ارسال شدند و ۲۱۶ هواپیما از یگان‌های جنگنده تاکتیکی در عملیات "Stair Step"، در بزرگ‌ترین استقرار جت‌های جنگنده در تاریخ گارد ملی هوایی، به اروپا پرواز کردند. بیشتر نیروهای گارد هوایی فراخوانده شده، در ایالات متحده باقی ماندند، در حالی که برخی دیگر برای تحویل جنگ‌افزارهای هسته‌ای تاکتیکی آموزش دیده بودند و باید در اروپا برای عملیات‌های متعارف آموزش داده می‌شدند.
اف-۸۴ها و اف-۸۶های قدیمی گارد ملی هوایی به قطعات یدکی نیاز داشتند که نیروی هوایی ایالات متحده در اروپا فاقد آن بود.
ریچارد باخ کتاب "Stranger to the Ground" خود را با محوریت تجربهٔ خود به‌عنوان خلبان گارد ملی هوایی در این استقرار نوشته‌است.
چهار قدرت حاکم بر برلین (اتحاد جماهیر شوروی، ایالات متحده، بریتانیا و فرانسه) در کنفرانس پوتسدام در سال ۱۹۴۵ توافق کردند که پرسنل متفقین بتوانند آزادانه در هر بخش از برلین حرکت کنند. اما در ۲۲ اکتبر ۱۹۶۱، تنها دو ماه پس از ساخت دیوار، رئیس مأموریت ایالات متحده در برلین غربی، ای. آلن لایتنر، در اتومبیل خود (که دارای پلاک نیروهای اشغالگر بود) هنگام عبور از ایست بازرسی چارلی در حال رفتن به یک تئاتر در برلین شرقی، از سوی نیروهای شوروی متوقف شد. رئیس‌جمهور جان اف. کندی از نزدیک با ژنرال بازنشستهٔ ارتش، لوسیوس دی کلی، که مسئول حملات هوایی معروف برلین در سال‌های ۱۹۴۸–۱۹۴۹ بود، کار کرد. آن‌ها تصمیم گرفتند که عزم و ارادهٔ آمریکا را نشان دهند و فرماندهی نیروهای آمریکایی در پادگان برلین غربی، طرحی را برای پایین کشیدن سیم و سنگرها با بولدوزر در نظر گرفت. با این حال، این امر توسط فرمانده‌های نیرو، رد شد.The U. S. Military Response to the 1960 -1962 Berlin Crisis
از طریق یک جاسوس از اداره اصلی اطلاعات، با نام گئورگی بولشاکوف به عنوان کانال اصلی ارتباطی دو طرف، خروشچف و کندی توافق کردند که تنش‌ها را با عقب‌نشینی تانک‌ها کاهش دهند. کندی در مورد دیوار گفت: «این موضوع، راه‌حل خیلی خوبی نیست، اما این دیوار، یک جهنم است که بسیار بهتر از جنگ است.»Gaddis, John Lewis, "The Cold War: A New History" (2005), p. 115.