moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
گیوم با فرستادن ۷۰۰ فرد مسلح غالباً متشکل از نجیب‌زادگان انو، تأثیر تعیین‌کننده‌ای در پیروزی ایزابل فرانسه بر همسرش ادوارد دوم و بر تخت نشاندن ادوارد سوم در انگلستان در سال ۱۳۲۶ میلادی داشت. یک سال بعد شوالیه‌های گسیل‌شده از جانب گیوم همچنین نقش فعالی در درگیری بین انگلستان و اسکاتلند ایفا نمودند. ادوارد سوم سال ۱۳۲۸ میلادی با فیلیپا، دختر گیوم ازدواج کرد. در دوره منتهی به جنگ صدساله بین انگلستان و فرانسه، ادوارد سوم که مدعی تاج‌وتخت فرانسه بود، گیوم را ماه دسامبر سال ۱۳۳۶ میلادی به عنوان نماینده خود در کشورهای سفلی برگزید.
گسترش مسیحیت () مسیحیت به عنوان یک فرقه یهودی معبد دوم در قرن اول در یهودیه (استان روم) در امپراتوری روم آغاز شد، از آنجا که در سراسر امپراتوری روم و فراتر از آن گسترش یافت.
مسیحیت «به‌عنوان فرقه‌ای از یهودیت در فلسطین روم پدید آمد» در دنیای هلنیستی متقابل قرن اول پس از میلاد، که تحت سلطه قوانین روم و فرهنگ یونانی بود. این کار با خدمت عیسی آغاز شد که ظهور پادشاهی خدا را اعلام کرد."Christianity: an introduction" by Alister E. McGrath 2006 pp. 16–22 پس از مرگ او توسط مصلوب شدن، گفته می‌شود که برخی از پیروان او عیسی را دیده‌اند و اعلام کردند که او زنده است و دوباره زنده شده‌است. «رستاخیز عیسی به اولین ایمانداران نشان داد که روزهای تحقق معاد در راه است» و در برخی از فرقه‌های مسیحی انگیزه ای برای تعالی عیسی به مقام پسر الهی و پادشاهی خدا و از سرگیری فعالیت تبلیغی آنها داد.
نخستین دلیل نگرش قوی توسعه طلبانه‌ای بود که مسیحیان به دلیل انزجار نسبت به چندخداپرستی نشان می‌دادند. ادوارد گیبون نویسنده کتاب "تاریخ زوال و سقوط امپراتوری روم" می‌نویسد: «غیرت غیرقابل انعطاف مسیحیان، درست است که برگرفته از دین یهود بود، اما از روح تنگ‌نظرانه و غیر اجتماعی که به جای دعوت، غیریهودیان را از پذیرش شریعت موسی منصرف کرده بود، پاک شده بود.» تنها دین یا مردمی که در آن زمان، همان‌طور که گیبون ذکر می‌کند، دارای هر نوع برنامه انحصاری و احساس برتری نسبت به دیگران بودند، یهودیان بودند که به عنوان یک نژاد معتقد بودند که قوم برگزیده خدا هستند. یهودیان تمایل واقعی نداشتند که این موقعیت انتخابی را با افراد زیادی به اشتراک بگذارند، زیرا این امر طبیعتاً ماهیت این انحصار را کاهش می‌دهد؛ بنابراین یهودیت انگیزه زیادی به یهودیان نمی نداد تا دیگران از نژادهای مختلف را به دین خود درآورند. آنها ترجیح دادند این مقام و تمجید از «برگزیدگان» را تا حد زیادی برای خود نگه دارند؛ بنابراین نتیجه این بود که آنها طبیعتاً بسیار منزوی شدند و با آداب و رسوم و مناسک متمایز و مناسک مذهبی خود، همان‌طور که گیبون توصیف می‌کند، خود را از دیگران جدا می‌کردند، در حالی که به چندخداپرستان و اعتقادات آنها به دیده تحقیر نگاه می‌کردند و به نوبه خود همان‌طور که گیبون پیشنهاد می‌کند افراد دیگر در هر صورت توسط قوانین متعدد، محدودیت‌ها و تشریفات پیچیده و همه بایدها و نبایدهای مختلفی که یهودیت بر آنها پافشاری می‌کند دفع می‌شدند و او پیشنهاد می‌کند که ممکن است یکی از آنها را بیشتر دفع کند، مراسم ختنه کردن، مثله کردن بدن، چیزی که برای یونانی‌ها ممکن است کاملاً بیگانه بود و مانند پلی بوده باشند که هرگز نمی‌توانستند از آن عبور کنند.
بنابراین به بیان ساده، شکاف بزرگی بین چندخداپرستان و یهودیان وجود داشت، حتی اگر بسیاری از چندخداپرستان ممکن بود به آرمان یک خدای واحد و قدرتمند علاقه‌مند باشند؛ بنابراین وضعیتی عجیب پیش آمد که در آن یهودیان طبق عهد قدیم به عنوان نژاد منتخب تحسین می‌شدند، اما ناگهان همه مردم اکنون حق «نجات» پیدا کردند اما تحقیر یهودیان نسبت به چندخداپرستان اکنون توسط مسیحیان به ارث رسیده و به یک غیرت تبلیغی بسیار سازش‌ناپذیر هدایت می‌شد.
گیبون می‌نویسد..
هر امتیازی که می‌توانست مسیحیان را از زمین به آسمان بالا ببرد، همچنان برای اعضای کلیسای مسیحی محفوظ بود. اما در عین حال این مقدس‌ترین وظیفه یک نوکیش شد که برکت بی‌شماری را که دریافت کرده بود در میان دوستان و خویشاوندان خود منتشر کند و به آنها هشدار دهد که «امتناع» به عنوان نافرمانی جنایتکارانه از اراده خدای خیرخواه که قادر مطلق تلقی می‌شود مجازات سختی خواهد داشت.
گیبون میل عمیق به زندگی پس از مرگ فیزیکی را عامل گسترش مسیحیت می‌داند. او آن را اینگونه توضیح می‌دهد: «در مسیحیت دکترین زندگی آینده، با هر شرایط اضافی که می‌توانست به آن حقیقت مهم وزن و کارایی بدهد، بهبود یافته یافت.»
به عبارت دیگر وعده زندگی در بهشت؛ بنابراین این موضوع به آرزوی پایه انسان برای زندگی جاودانه کمک کرد. اشارات دائمی به زندگی ابدی در انجیل وجود دارد، اگرچه پیامدها و تناقضات یک زندگی بی پایان در بهشت سعادتمندانه هرگز واقعاً مورد بحث قرار نمی‌گیرند. اما این تمایل سطحی و مادی‌گرایانه در انسان عادی برای ادامه زندگی حتی پس از مرگ را مورد توجه قرار گرفته‌است. این پیام در زمان رومیان در میان بخش بزرگی از مردم طنین‌انداز شد. وعده سعادت ابدی به بشریت به شرط پذیرش ایمان و رعایت دستورهای انجیل پیشنهاد شد، این پیشنهاد بسیار سودمند توسط تعداد زیادی از افراد از هر دین و از هر درجه ای و از هر استانی در امپراتوری روم مورد پذیرش قرار گرفت. گیبون در ادامه اشاره می‌کند که از آنجایی که آمدن دوم عیسی در هر زمانی انتظار می‌رفت، احساس فوریت وجود داشت و او به متی فصل ۲۴ اشاره می‌کرد که در آن عیسی وعده می‌دهد قبل از اینکه حامیانش روی زمین از بین بروند، باز خواهد گشت. زندگی ابدی هر چه که باشد، مطمئناً برای توده‌های معمولی جذابیت داشت و همچنین تأثیری در تشویق نوکیشان به تلاش برای تبدیل سایر دوستان خانواده و همکاران داشت تا آنها را از شکنجه ابدی در جهنم نجات دهند. هر چند که در میان مسیحیان بدوی بسیاری وجود داشتند که خلق و خوی مناسب‌تری برای فروتنی و خیرخواهی حرفه‌شان داشتند. بسیاری بودند که برای خطری که در انتظار دوستان و هموطنان خود می‌دیدند دلسوزی صمیمانه داشتند و خیرخواهانه‌ترین غیرت را برای نجات آنها از نابودی قریب‌الوقوع به کار گرفتند.
گیبون بیان می‌کند، قدرت‌های معجزه آسایی که به کلیسای بدوی نسبت داده می‌شود و بهره‌برداری تبلیغاتی مبلغان از معجزهای مختلف ادعایی انجام شده توسط عیسی و پس از مرگ او، حواریون مختلف، در جهت به دست آوردن نوکیشان بود.
مسیحیت به شدت بر «معجزه» متکی است و بیشتر داستان‌های انجیل واقعاً تا حد زیادی وسیله ای برای نشان دادن استعدادهای عیسی در زمینه معجزه کردن هستند. تأکید بیشتر بر معجزات از هر سخنرانی طولانی در مورد دیدگاه‌های عیسی در مورد ماهیت جهان، فلسفه او تأثیر بیشتری بر مردم داشت. این امر با دنیای عقلانی رواقیون یونانی یا مثلاً افلاطون یا ارسطو که برای متقاعد کردن نوکیشان احتمالی، به ماوراء طبیعی (یا معجزات فرضی) تکیه نمی‌کردند، بلکه برای درک جهان صرفاً بر حقیقت و حکمت تکیه می‌کردند، بسیار دور بود. کنجکاوترین یا زودباورترین افراد در میان چندخداپرستان اغلب متقاعد می‌شدند که وارد جامعه ای می‌شوند که ادعای واقعی قدرت‌های معجزه آسا را مطرح می‌کرد. مسیحیان بدوی احساس می‌کردند، یا تصور می‌کردند که از هر طرف بی‌وقفه توسط شیاطین مورد حمله قرار می‌گیرند، با رؤیاها تسلی می‌یابند، توسط نبوت آموزش داده می‌شوند، و به‌طور شگفت‌انگیزی با دعاهای کلیسا از خطر، بیماری، و از خود مرگ رهایی می‌یابند.
این اخلاقیات بیشتر اخلاقیاتی بود که مسیحیت به آن توجه داشت - بر اساس ده فرمان - عمدتاً اخلاقیات اساسی مانند منع قتل یا دزدی یا سبک زندگی لذت‌پرستانه، عدم شهادت دروغ و غیره بود. هر چند ادیان چندخداپرستانه قدیمی‌تر اجرای این اعمال را متوقف کرده بودند، اما حفظ و انجام عملی این اصول به مسیحیان اولیه برتری قابل توجهی بخشید و آنها زمینه‌های اخلاقی بالایی داشتند. این موضوع به جذب افراد بیشتر کمک کرد زیرا توده‌ها می‌دیدند که کاهنان چندخداپرست احتمالاً همان استانداردهای عالی اخلاقی را موعظه نمی‌کنند.
اتحاد و انضباط مسیحیان که به تدریج دولتی مستقل و فزاینده را در قلب امپراتوری روم تشکیل داد. چیزی است که از دین یهود به ارث رسیده و باقی مانده بود. یهودیان حس برادری قوی داشتند و تقریباً به عنوان یک بدنه متفاوت از مردم در امپراتوری روم با آداب و رسوم خاص خود عمل می‌کردند. مسیحیان همان انحصار و برادری را حفظ کردند، هرچند به قیمت بیگانگی با فرهنگ چندخداپرستی و مردم روم، درست مانند یهودیان. در اصل مانند مسیحیان به عنوان یک گروه مجزا در یک گروه بزرگتر عمل می‌کردند و تلاش می‌کردند تا گروه بزرگ‌تر را با تغییر دین به اراده خود برگردانند.
نکته دیگر این بود که کلیسای بدوی سلسله مراتب خاص خود را داشت که به‌طور خاص برای کمک به گسترش سازماندهی شده بود. کلیسا دارای اسقف‌ها - بعدها پاپ نیز - کشیش‌ها، شماسها و تعداد زیادی از مردم بود که زیر نظر آنها کار می‌کردند و مناطقی که به اسقف‌های مختلف تقسیم شده بودند. هر اسقف‌نشینی از نظر تغییر دین چندخداپرستان به عهده مسیحیان محلی واگذار شد. در مقابل، معابد چندخداپرست برای هیچ نوع توسعه‌طلبی مذهبی سازمان دهی نشده بودند.
گیبون مسئول سرپرستی معابد چندخداپرستان را طبقات اشراف و سناتورها توصیف می‌کند که بسیاری از آنها دارای ثروت قابل توجهی بودند. به این مردان مسئولیت مراقبت از معبد یا مکان مذهبی یا انجام قربانی عمومی داده می‌شد، اما ممکن است زمان یا علاقه واقعی برای ترویج عقیده یا معبد را نداشته باشند. این نکات نه تنها در زمان رومیان مرتبط بودند، بلکه تأثیر خود را در تغییر دین اروپای شمالی چندخداپرستان پس از سقوط امپراتوری روم غربی داشتند. قبایل پیگن ژرمنی - گوت‌ها، وندال‌ها، فرانک‌ها، آنگلوساکسون‌ها همان ضعفی را در نهادهای مذهبی خود نشان دادند که چندخداپرستان رومی داشتند و مانند چندخداپرستان رومی، آنها هیچ غیرتی برای تغییر مذهب یا تمایلی به تصرف اراضی بیشتر برای مذهب خود نداشتند، همچنین هیچ نهاد یا سازمان قدرتمندی برای محافظت یا پیشبرد اعتقادات یا فرهنگ خود نداشتند.‏
پطرس (یا شمعون ۶۴ یا ۶۷ میلادی) و پولس رسول (مرگ ۶۴/۶۵) که از حواریون مسیح بودند، در زمان سلطنت نرون (زادهٔ ۳۷ میلادی، درگذشتهٔ ۶۸ میلادی) به قصد گسترش مسیحیت در سراسر امپراتوری روم سفر کردند. ادوارد جی واتس – استاد تاریخ در دانشگاه کالیفرنیا، سن دیگو – نوشته‌است، در قرن اول و دوم، اکثر مردم امپراتوری روم چندین خدا را به‌طور همزمان می‌پرستیدند. وقتی آنها دربارهٔ مسیحیت شنیدند، لزوماً فکر نمی‌کردند که پرستش عیسی مسیح به این معنی است که باید از پرستش خدایان دیگر خود مانند ژوپیتر، آپولون و ونوس دست بردارند. در ابتدای گسترش مسیحیت بسیاری با اضافه کردن عیسی به گروه خدایان که قبلاً آنها را می‌پرستیدند، مسیحیت را پذیرفتند.‏ رومیان با عقاید مسیحیت آشنا شدند که همه مردم در نظر خدا برابر هستند و زندگی پس از مرگ در بهشت شگفت‌انگیز است و باید منتظرش بود، بنابراین طبیعتاً اولین نوکیشان مسیحیت برده‌ها و زنان – محروم‌ترین اعضای جامعه بودند – آنها احساس می‌کردند که در این دین مهم و هم پایه با ارباب یا شوهر خود هستند.‏ یکی از مهم‌ترین محورهای مسیحیت اخلاق و احسان نسبت به سایر انسان‌ها بود. این جنبه به ویژه برای ضعیفان و مستضعفان جذاب بود. یکی دیگر از وعده‌های مهم مسیحیت، پاداش‌های آسمانی در زندگی پس از مرگ در نتیجه اعمال نیک زمینی بود. این آموزش با نظر اکثر ادیان قبلی رومی که مفهوم زندگی پس از مرگ را پوشش نداده بود، متفاوت بود.‏ مسیحیت برخلاف تبدیل شدن به خاک یا روح سرگردان پس از مرگ، جاودانگی در بهشت را به انسان نوید می‌داد.
در حدود سال ۳۰ میلادی پونتیوس پیلاطس از سوی امپراتور تیبریوس (حکومت ۱۴ تا ۳۷ میلادی) برای حکومت بر یهودیه منصوب شد. در همین زمان قیافا یکی از بانفوذترین مردان اورشلیم بود. او قبلاً ۱۸ سال به عنوان کاهن اعظم معبد در منصبش مانده بود، و اتحادی قوی با قدرت اشغالگر روم ایجاد کرده بود. داستان محاکمه و به صلیب کشیدن عیسی از زمانی شروع می‌شود که عیسی یاغی سوار بر الاغی به اورشلیم وارد می‌شود و عمداً عملاً همان پیشگویی که در کتاب مقدس عبری دربارهٔ آمدن مسیح تصویر شده بود را انجام می‌دهد. عیسی روز بعد به معبد بزرگ یهود وارد می‌شود و به صرافان مشغول به کار در درون معبد به دلیل آلوده کردن این مکان مقدس حمله می‌کند. هم رهبران یهودی که متوجه می‌شوند که عیسی قدرت آنها را تهدید می‌کند و هم رومی‌ها، که می‌ترسند عیسی جاذبهٔ شخصیتی رهبری یک قیام چریکی علیه روم امپراتوری را داشته باشد، او را تحت نظر می‌گیرند. عیسی در باغ جتسیمانی به دستور قیافا دستگیر می‌شود و سپس توسط فرماندار رومی محاکمه و به صلیب کشیده می‌شود.‏
هنگامی که فرماندار روم در یهودیه برای اولین بار در حدود سال ۳۰ پس از میلاد، امپراتور روم را از وجود مسیحیت در یهودیه روم آگاه کرد، امپراتور تیبریوس (حکومت ۱۴ تا ۳۷ میلادی) هیچ کاری برای جلوگیری از آن انجام نداد. امپراتور تیبریوس که فکر می‌کرد این فرقه ممکن است دین همیشه آزاردهنده یهودیان را تضعیف کند، از سنای روم خواست که ایمان مسیحی را قانونی کند و عیسی را خدای رومی معرفی کند. اما سنای روم نپذیرفت. در عوض، مسیحیت را به عنوان یک «خرافات غیرقانونی»، پیروی از آن را جرم تحت قوانین روم اعلام کرد. اگرچه مسیحیت اکنون رسماً غیرقانونی بود، تیبریوس همچنان امیدوار بود که این فرقه مذهبی جدید به هدف او برای آرام کردن امپراتوری کمک کند. در نتیجه، به مقامات رومی دستور داد که در دین جدید دخالت نکنند، سیاستی که حدود ۳۰ سال بعد تا زمان نرون ادامه داشت.
مسیحیان هدف آسانی برای قربانی شدن بودند. مردم عادی روم شایعات مربوط به مسیحیان را باور می‌کردند. برخی فکر می‌کردند که مسیحیان آدمخواری می‌کنند زیرا مراسم عشای ربانی از ایمانداران می‌خواست که به‌طور نمادین گوشت و خون مسیح را بخورند. برخی دیگر معتقد بودند که مسیحیان زنای محارم انجام می‌دهند به این دلیل که آنها محبت به برادران و خواهران خود را موعظه می‌کنند. بسیاری بر این باور بودند که مسیحیان از انسانیت متنفرند زیرا اسرار خود را حفظ می‌کردند و از زندگی عادی اجتماعی کناره می‌گرفتند. بسیاری از پاگان‌ها می‌ترسیدند که خدایان خشمگین شوند و مردم روم را مجازات کنند زیرا مسیحیان از شرکت در مراسم مذهبی قدیمی خودداری می‌کردند. این ترس‌ها و شایعات به نرون کمک کرد تا افکار عمومی نسبت به آتش‌سوزی بزرگ رم را به جای خود، به سمت سرزنش مسیحیان سوق دهد. آزارهای اولیه به صورت پراکنده، ناشی از شرایط محلی و وابسته به نگرش فرماندار بود. علت اساسی آزار و اذیت، پرستش نکردن خدایان توسط مسیحیان بود همان خدایانی که اعتقاد بر این بود که لطف آنها باعث موفقیت امپراتوری روم شده‌است.‏
روم دلایل خوبی برای تحمل دین یهود داشت. اولاً، این یک دین جا افتاده و با سابقه طولانی بود. مهم‌تر از همه، روم می‌خواست مردم یهودیه را از شورش بازدارد. هیچ‌یک از این دلایل در مورد مسیحیت صدق نمی‌کرد. این شاخه جدید دین یهود در ابتدا در میان مردم یهود حمایت چندانی نداشت. در واقع، اگر روم مسیحیان را سرکوب می‌کرد، بسیاری از یهودیان خوشحال می‌شدند. تحقیقات دولتی رومی در مورد مسیحیت اولیه، آن را یک فرقه غیر مذهبی، بدیع، نافرمان و حتی الحادی از یهودیت ارزیابی کرد. به نظر آنها می‌رسید که همه اشکال دین را انکار می‌کند و بنابراین «خرافات» بود. حتی در پایان دوران امپراتوری روم، تنها مسیحیت نیقیه به عنوان یک «دین» مجاز بود اما همه فرقه‌های دیگر مسیحیت «خرافات» بدعت‌آمیز شمرده شدند.
رومی‌ها به‌طور کلی فرقه‌های مذهبی را تحمل می‌کردند، اما استثناهایی هم وجود داشت. جمعیتی که دیونیسوس، خدای یونانی مرتبط با شراب و مستی را جشن (باکانالیا) می‌گرفتند، چنان غیرقابل کنترل و یاغی شدند که روم برای مدتی این فرقه را سرکوب کرد. نقاشی‌های دیواری در «ویلای اسرار» پمپئی (نابودی در ۷۹ پس از میلاد) احتمالاً معرف فرقه باکانالیا هستند که ۱۰۰ سال قبل از نابودی پمپئی به زور تحت کنترل مستقیم مقامات مدنی و مذهبی روم قرار گرفتند.
روم وسعت خود را با زور به دست آورد اما برای کنترل چنین امپراتوری وسیعی، نیاز به جلب همکاری مردم تابع خود داشت و این کار را به روش‌های گوناگون انجام می‌داد. روم به جای مجازات مردم کشورهای تسخیر شده، اغلب با آنها به عنوان متحد رفتار می‌کرد و آنها را تشویق می‌کرد تا در شکوه و ثروتمند ساختن امپراتوری شرکت کنند. دین رومی شامل بسیاری از خدایان اصلی و فرعی بود که در فوق آنها خدای آسمان، ژوپیتر قرار داشت. در باور رومیان، نوعی قرارداد بین مردم و خدایانشان وجود داشت به این معنی که در ازای انجام مراسم مذهبی، خدایان، آنچه مورد نیاز زندگی رومیان بود، سعادت، سلامتی و موفقیت نظامی را تضمین می‌کردند. مانند رومیان، تقریباً همه مردمان تسخیر شده نیز چندخداپرست بودند. آنها خدایان خود را می‌پرستیدند و فکر می‌کردند این خدایان از آنها محافظت می‌کنند. از آنجایی که آنها معتقد بودند که مردمان دیگر نیز خدایان خود را دارند، شرکت در جشنواره‌های بزرگداشت خدایان رومی را نسبتاً آسان می‌یافتند و موضوع صرفاً احترام به رومیان بود. با گذشت زمان، خدایان مردمان دیگر در میان رومیان محبوبیت زیادی پیدا کردند. رومی‌ها در واقع خدایان یونان را با خدایان خود یکی می‌دانستند. برای مثال، ژوپیتر و زئوس به عنوان یک خدا در نظر گرفته می‌شدند. آنها معتقد بودند که این خدایان در تأسیس تمدن روم نقش داشته‌اند و اینکه آنها به شکل‌گیری رویدادهای زندگی مردم به صورت روزانه کمک می‌کنند. هر شرایط مساعد یا نامطلوب در زندگی را رومیان به خلق و خوی خدایان معین نسبت می‌دادند، بنابراین مردم نیز برای شکرگزاری یا تلاش برای آرام کردن خلق و خوی خدایان، به آنها هدایایی اهدا می‌کردند. برخلاف بسیاری از سنت‌های مذهبی یا مذهبی یکتاپرستی، خدایان رومی توجه کمی به اخلاق مردم روم داشتند. در عوض، دغدغه اصلی آنها ادای احترام به خدایان از طریق مناسک بسیار خاص بود.‏ سیاست آنها به‌طور کلی این بود که خدایان و فرقه‌های مردمان دیگر را جذب کنند نه اینکه برای ریشه‌کن کردن آن تلاش کنند، جان تی. کخ خاطرنشان می‌کند: «این ذهنیت در هسته نبوغ یکسان‌سازی فرهنگی قرار داشت که امپراتوری روم را ممکن کرد» یکی از راه‌هایی که روم مردمان گوناگون را در درون امپراتوری خود جای دادند، حمایت از میراث مذهبی آنها و ساختن معابد برای خدایان محلی بود که الهیات آنها را در همان سلسله مراتب دین روم قرار می‌داد. در کتیبه‌های سراسر امپراتوری پرستش خدایان محلی و رومی در کنار یکدیگر، از جمله تقدیم‌هایی که رومی‌ها به خدایان محلی انجام داده‌اند، ثبت شده‌است.
کنستانتین بزرگ که برای کنترل امپراتوری غرب می‌جنگید، این تصور را داشت که اگر زیر علامت صلیب بجنگد، در یک نبرد مهم پیروز خواهد شد. او خواست که سپر سربازانش را با صلیب علامت‌گذاری کنند و آنها را به جنگ فرستاد. هنگامی که آنها پیروز شدند، کنستانتین از حامیان جدی مسیحیت شد. کنستانتین به عنوان امپراتور جدید از جنگ داخلی بیرون آمد. در سال ۳۱۳، او اعلام کرد که هر فردی در پیروی از دینی که خود انتخاب می‌کند آزاد است. در زمان کنستانتین، مسیحیت به دین غالب تبدیل شد.‏
برت ایرمان نوشته‌است، بر اساس منابع ادبی کهن و سایر شواهد، اعتقاد بر این است که مسیحیت در سال‌های اولیه گسترش سریعی داشته‌است. اگرچه تعیین یک عدد خاص دشوار است اما به نظر می‌رسد که نرخ رشد، حتی اگر متغیر باشد، به‌طور متوسط حدود ۳۵٪ در هر دهه در کل زمان است.‏ یکی از ارزش‌هایی که برای مسیحیان اولیه اهمیت داشت، تقدس زندگی بود. این عقیده تأثیر مستقیم بر نرخ زاد و ولد آنها داشت. مسیحیان اولیه کودک کشی، سقط جنین یا فروش کودکان به بردگی را انجام نمی‌دادند. در آن زمان، رها کردن نوزاد ناخواسته در خارج از خانه یک عمل غیر معمول نبود.‏
رادنی استارک دین‌شناس تطبیقی در کتاب "فراز مسیحیت: چگونه جنبش مبهم، حاشیه‌ای، عیسی تبدیل به نیروی مذهبی غالب در دنیای غرب در چند قرن شد" نوشته‌است مسیحیان اولیه نرخ زاد ولد بالایی داشتند. مسیحیان تأکید می‌کردند که یکی از اهداف اصلی رابطه جنسی، بچه‌دار شدن است؛ بنابراین بچه‌دار شدن یک وظیفه زناشویی بود. در نتیجه، در حالی که نرخ تولد در بین غیرمسیحیان کم بود، نرخ زاد ولد در بین مسیحیان بالا بود. این یکی از دلایلی است که مسیحیت به سرعت رشد کرد.‏ او همچنین خاطرنشان می‌کند که دو اپیدمی بزرگ در سال‌های (طاعون آنتونین (بین سال‌های ۱۶۵ تا ۱۸۰ میلادی) ۱۶۵ و طاعون قبرس ۲۵۱ پس از میلاد وجود داشت که هر بار میلیون‌ها نفر مردند. استارک استدلال می‌کند که مسیحیان به مراتب بهتر از پاگان‌ها با این همه‌گیری‌ها برخورد کردند. در حالی که پاگان‌ها وحشت زده از شهرها فرار کردند، مسیحیان ماندند و به بیماران کمک کردند. هم تهدید به مرگ قریب‌الوقوع در اثر طاعون و هم کوشش تزلزل‌ناپذیر بسیاری از روحانیون مسیحی در مواجهه با همه‌گیری باعث افزایش تعداد گروندگان به مسیحیت شد.‏
کایل هارپر نویسندهٔ کتاب "از شرم تا گناه: تحول مسیحی اخلاق جنسی" در این کتاب شرح می‌دهد که در حالی که فرهنگ جنسی رومی آشکارا و آزادانه وابسته به عشق شهوانی بود، به‌طور کامل بدون محدودیت نیز نبود. در مورد زنان باید قبل از ازدواج باکره و در هنگام ازدواج همسران وفادار باشند. دنبال کردن هر مسیر دیگری به معنای شرم بزرگ (یا خیلی بدتر) بود. زنا با زنان متأهل جنایت علیه انسان بود. توهین به اخلاق جنسی مایه شرمساری بود که از طریق محکومیت اجتماعی تجربه می‌شد. ظهور مسیحیت اساساً اخلاق رفتار جنسی را تغییر داد. در مسائل اخلاقی، قضاوت الهی از داوری فانی و این دنیایی صرف فراتر رفت و شرم - یک مفهوم اجتماعی - جای خود را به مفهوم الهیاتی گناه داد. این درک دگرگون شده منجر به ممنوعیت صریح مسیحیت از همجنسگرایی، هم‌بالینی مشروع و تن‌فروشی در روم باستان شد.‏
در مورد رابطه با بردگان پولس رسول در هیچ‌کجا ممنوعیت صریح در مورد استفاده جنسی برده‌داران از برده‌ها صادر نمی‌کند.‏ برنادت بروتن پژوهشگر و نویسنده کتاب "فراتر از بردگی: غلبه بر میراث مذهبی و جنسی آن" خاطر نشان می‌کند که در متون کلاسیک یهودی و مسیحی، مالکان به صراحت اجازه ندارند با زنان کنیز خود رابطه جنسی داشته باشند، اما برای انجام این کار مجازاتی هم برای آنها وجود ندارد. «در مسیحیت برخی از نویسندگان مهم اولیه کلیسا را می‌توان یافت که نشان می‌دهند که می‌دانند مردان مسیحی ممکن است با زنان کنیز خود رابطه جنسی داشته باشند و آن را دوست ندارند و علیه آن موعظه می‌کنند. اما وقتی نوبت به این می‌رسد که… آیا قرار است مردی را به خاطر انجام این کار جریمه کنند، مجازاتی در نظر گرفته نمی‌شود.».‏
کاریا با نام اصلی یری پویهونان (زاده ) خواننده و ترانه‌سرا فنلاندی است.
او نماینده فنلاند در یوروویژن ۲۰۲۳ بود و به مقام دوم دست یافت.
مارینا دیاماندیس، خواننده و ترانه‌سرای ولزی که به‌طور حرفه‌ای با نام مارینا شناخته می‌شود و قبلاً با نام هنری‌اش مارینا اند د دایمندز شناخته می‌شد، پنج آلبوم استودیویی، هفت آلبوم چندآهنگه، ۲۶ تک‌آهنگ (که در دوتای آنها به عنوان آرتیست همکار است)، پنج تک‌آهنگ تبلیغاتی و ۳۴ موزیک ویدئو منتشر کرده‌است.
در نوامبر ۲۰۰۷، دیاماندیس اولین آلبوم چندآهنگهٔ خود را با نام "پری دریایی در برابر ملوان" توسط مای‌اسپیس منتشر کرد. ئی‌پی بعدی به نام "The Crown Jewels EP" توسط ناشر مستقل نئون گلد رکوردز منتشر شد. دیاماندیس پس از امضای قرارداد با ۶۷۹ آرتیستز و آتلانتیک رکوردز، نخستین آلبوم استودیویی خود را به نام "جواهرات خانوادگی" در فوریه ۲۰۱۰ منتشر کرد. این آلبوم به جایگاه شماره پنج در جدول آلبوم‌های بریتانیا رسید و به هر دو گواهی‌نامهٔ طلا از صنعت ضبط صدای بریتانیا (بی‌پی‌آی) و انجمن صنعت ضبط ایرلند (آی‌آرام‌ای) دست یافت. این آلبوم با تک‌آهنگ‌های «جاده موگلی»، «هالیوود»، «من ربات نیستم»، «اوه نه!» و «شمپین» تبلیغ شد. «هالیوود»، تک‌آهنگ با بهترین جایگاه در جدول موسیقی در میان ترانه‌های این آلبوم بود و به جایگاه شماره ۱۲ جدول تک‌آهنگ‌های بریتانیا دست یافت.
دومین آلبوم استودیویی دیاماندیس "قلب الکترا" نام داشت که در آوریل ۲۰۱۲ منتشر شد و در صدر جدول‌های موسیقی در بریتانیا و جدول آلبوم‌های ایرلند قرار گرفت و گواهی‌نامهٔ طلا از هر دو کشور را دریافت کرد. این آلبوم در ایالات متحده آمریکا به جایگاه شماره ۳۱ جدول "بیلبورد" ۲۰۰ رسید و گواهی‌نامهٔ طلا از انجمن صنعت ضبط موسیقی ایالات متحده آمریکا (آرآی‌ای‌ای) دریافت کرد. "قلب الکترا" شامل تک‌آهنگ‌های «پری‌مدانا»، «قدرت و کنترل» و «چگونه یه دل‌شکن باشیم» بود. «پری‌مدانا» پرفروش‌ترین تک‌آهنگ این خواننده در بریتانیا با جایگاه شماره ۱۱ است و در ایرلند و استرالیا به جایگاه شماره ۳ دست یافته‌است. این تک‌آهنگ، گواهی نقره توسط توسط بی‌پی‌آی و گواهی پلاتین توسط آی‌اف‌پی‌آی دانمارک، انجمن صنعت ضبط استرالیا (ای‌آرآی‌ای) و انجمن صنعت ضبط نیوزیلند دریافت کرده‌است. هر دو تک‌آهنگ «پری‌مدانا» و «چگونه یه دل‌شکن باشیم» توسط آرآی‌ای‌ای گواهی‌نامهٔ پلاتین دریافت کرده‌اند.
یادداشت‌های آلبوم‌ها و ترانه‌ها
یادداشت‌های بهترین موقعیت جدول
دراخترفیزیک و فیزیک هسته‌ای، پاستای هسته‌ای نوعی نظری از ماده منحط است که فرض می‌شود در پوسته ستاره نوترونی وجود دارد. اگر وجود داشته باشد، ماکارونی هسته ای قوی‌ترین ماده در جهان خواهد بود.
ستاره نوترونی به عنوان بقایای ستارگان پرجرم پس از یک رویداد ابر نواختر شکل می‌گیرد. ستارگان نوترونی بر خلاف ستاره مولد خود از پلاسمای گازی تشکیل نشده‌اند. در عوض، جاذبه گرانشی شدید جرم فشرده بر فشار انحطاط الکترون غلبه می‌کند و باعث می‌شود که گرفتن الکترون درون ستاره رخ دهد. نتیجه یک توپ فشرده از ماده تقریباً خالص نوترونی با پروتون و الکترون پراکنده‌است که فضایی چند هزار برابر کوچکتر از ستاره مولد را پر می‌کند.
در سطح، فشار به اندازه‌ای کم است که هسته‌های معمولی، مانند هلیوم و آهن می‌توانند مستقل از یکدیگر وجود داشته باشند و به دلیل دفع کولن متقابل آنها با هم له نشوند. در هسته، فشار آنقدر زیاد است که این دافعه کولن نمی‌تواند تک تک هسته‌ها را پشتیبانی کند، و نوعی از ماده فوق چگال، مانند پلاسمای کوارک-گلئون نظریه‌پردازی شده، باید وجود داشته باشد.
وجود جمعیت کوچکی از پروتون‌ها برای تشکیل ماکارونی هسته ای ضروری است. جاذبه هسته ای بین پروتون و نوترون بیشتر از جاذبه هسته ای دو پروتون یا دو نوترون است. مشابه نحوه عملکرد نوترون‌ها برای تثبیت هسته‌های سنگین اتم‌های معمولی در برابر دافعه الکتریکی پروتون‌ها، پروتون‌ها برای تثبیت فازهای ماکارونی عمل می‌کنند. رقابت بین دافعه الکتریکی پروتون‌ها، نیروی جاذبه بین هسته‌ها و فشار در اعماق مختلف ستاره منجر به تشکیل ماکارونی هسته‌ای می‌شود.
رامین زمانی (زادهٔ ۲٢ اردیبهشت ۱۳۴٢) آهنگ‌ساز، موسیقی‌دان، تنظیم‌کنندهٔ و ترانه‌سرای ایرانی است.
آثاری که رامین زمانی در آنها به عنوان آهنگساز، تنظیم‌کنندهٔ و ترانه‌سرا نقش داشته است. https://m.youtube.com/watch?v=SHQ2f90Tdrw
https://m.youtube.com/watch?v=aLuBbSbeA4c
https://m.youtube.com/watch?v=lAW1gmt09Hs
Kamran & Hooman Reveal 'Shenasnameh' Album Promo & Cover - RadioJavan.com
آلبوم ارتش صلح (۱۳۸۵)
https://m.youtube.com/watch?v=LBAgSM_R6k8
زمانی در سال ١٣٩۴ به عنوان بهترین آهنگساز ایرانی شناخته شد و
در مراسمی جایزه ویژه بهترین آهنگساز ایرانی به او اهدا شد.
نئون گلد رکوردز () یک کمپانی ناشر موسیقی مستقر در نیویورک است که در سال ۲۰۰۸ توسط درک دیویس و Lizzy Plapinger بنیان‌گذاری شد.
نئون گلد با هنرمندانی همچون الی گولدینگ، مارینا، گوتیه، کریستین اند د کوئینز، چارلی ایکس‌سی‌ایکس، مت میسون و تو لو همکاری کرده‌است. نئون گلد همچنین برای کشف و حمایت اولیه از هنرمندان موفقی مانند ومپایر ویکند، لانا دل ری و واک د مون شناخته می‌شود.
از سال ۲۰۱۴، نئون گلد به عنوان شرکت تابعهٔ آتلانتیک رکوردز اداره می‌شود.
تیپ‌های آنارشیست جنبشی از مقاومت ایتالیا بود که در طول جنگ جهانی دوم به اختصاص در مرکز و شمال ایتالیا فعال بودند.
اقتباس از وب سایت آ ان پی ای آشکارا وضعیت در این زمینه را خلاصه می‌نماید:
"روحیه اخلالگر و ضد فاشیستی عموم توانایی گوناگون بودن را نداشت. چون قبل از آن در جنگ ضد فرانکو اسپانیا ۴۰ آپوان که دو نفر از آنان را زن تشکل می‌داد با سلاح در دست بر ضد فاشیست‌های اسپانیایی شرکت کرده بودند. و چه در خصوص و فرمانده پیروزمند نهادهای (الیو ووچیچویچ)، که ژنرال فرانچسکو ساکتی، در سمت خود به عنوان یک سرباز پیشین سی ال ان کارا را محاکمه نمود: و او "یک مبارز برای آزادی بود، و آن فرد با شجاعت تا مرز بی پروایی مسیرش را ادامه داد. فرماندهی که می‌فهمید چگونه با الگوسازی از پیروان خود شور و نشاط و اعتماد و فداکاری را القا نماید.""
در لونیجیانا یک نهادهای آنارشیست مشهور و فعال نظامی «گردان لوکتی» «که موسیقی «دی مونتی دی سرزنا» به معنی (از کوه‌های سرزانه) به آن اشاره می‌کند». و در «گردان لوچتی» هم در کتاب «شجاعت رابین» نوشته مائوریتزیو ماگیانی به آن اشاره می‌شود، و یکی از گروه‌های آنارشیستی می‌باشد که مورخان اطلاعات اندکی در خصوص آن عرضه کردند. به نقل از مگیانی، حتی نازی‌ها و فاشیست‌های ایتالیایی موفق نشدند پارتیزان‌های «گردان لوچتی» را از کوه‌ها بیرون کنند، بلکه فقط کارابینی‌ها را پس از آزادی پیروزمند ساختند. اعضای دیگر همچون تیپ میشل شیرو (یا لوچتی ۲)، بخش لوننس از تیپ‌های گاریبالدی، اس آی پی (اسکادری دی آزیونه پاتریوتیکا). «ماکیارینی»، نهادهای اس آی پی «فای» و «الیو ووچیچویچ»، که معاون فرمانده آن، جووانی ماریگا بود، به مدال طلای شجاعت نظامی دست پیدا کرد، ولی آن مدال را به علت سازگاری با ایدئولوژی‌های آنارشیستی نپذیرفت. و بلگراد پدرینی نیز در این تیپ شرکت داشت.Per queste formazioni si veda, nel sito socialismo libertario.it, la nota su Anarchici a Carrara
در میلان، علاوه بر برخی گروه‌های کم جمعیت، متشکل از تیپ آنارشیستی با بیشترین وزن عملیاتی، تیپ‌های «بروزی مالاتستا» بودند.Mauro De Agostini, Franco Schirone, Per la rivoluzione sociale. Gli anarchici nella Resistenza a Milano (1943-1945), Zero in condotta, Milano, 2015.
«زیرِ دریا» (انگلیسی: Under the Sea) ترانه‌ای از انیمیشن "پری دریایی کوچولو" محصول ۱۹۸۹ دیزنی است که توسط آلن منکن با شعری از هاوارد اشمن ساخته شده است.Roberts, David (2006). "British Hit Singles & Albums" (19th ed.). London: Guinness World Records Limited. p. 136. ISBN <bdi>1-904994-10-5</bdi>.
درخت جعبه شنی که با نام پوسوموود نیز شناخته می شود. درختی همیشه سبز از خانواده Euphorbiaceae، بومی مناطق گرمسیری آمریکای شمالی و جنوبی از جمله جنگل بارانی آمازون است. همچنین در بخش هایی از تانزانیا وجود هم دارد که به عنوان یک گونه مهاجم در نظر گرفته می شود. از آنجا که میوه این درخت هنگام رسیدن منفجر می شود، به آن نام مستعار محاوره ای درخت دینامیت داده اند.
مرثا (به عبری: מָרְתָא‎) یک شخصیت کتاب مقدس است که در انجیل‌های لوقا و یوحنا توصیف شده‌است. او به‌همراه خواهر و برادرش لازاروس و مریم بتانی در روستای بیتانی در نزدیکی اورشلیم زندگی می‌کردند. او شاهد بود که عیسی برادرش ایلعازر زنده کرد.
نام "مرثا" ترجمه لاتینی از Martha یونانی کوئینه است که خود ترجمه‌ای از آرامی מָרְתָא " Mârtâ،" «معشوقه» یا «بانو»، از מרה «معشوقه»، مؤنث מר «استاد» است. شکل آرامی در یک کتیبه نباتی که در پوتئولی یافت شده‌است و اکنون در موزه ناپل وجود دارد. تاریخ آن ۵ پس از میلاد است (Corpus Inscr. Semit.، ۱۵۸)؛ همچنین در یک کتیبه پالمیرنی که ترجمه یونانی آن به شکل "Marthein است."Pope, Hugh. "St. Martha". The Catholic Encyclopedia. Vol. 9. New York: Robert Appleton Company, 1919.
در انجیل لوقا، عیسی از خانه دو خواهر به نام‌های مریم و مرثا دیدن می‌کند. دو خواهر در مقابل هم قرار می‌گیرند: مرثا در حالی که عیسی مهمان آن‌ها بود، «در مورد خیلی چیزها گرفتار بود»، در حالی که مریم «بخش بهتر» یعنی گوش دادن به سخنرانی استاد را انتخاب کرده بود."Mary", Easton's Bible Dictionary, 1897. نام روستای آنها ثبت نشده‌است و (برخلاف یوحنا ۱۱:۱۸) هیچ اشاره‌ای به اینکه عیسی در نزدیکی اورشلیم بوده‌است یا خیر نمی‌کند. مفسر کتاب مقدس هاینریش مایر اشاره می‌کند که «عیسی هنوز نمی‌تواند در بیت عنیا باشد، جایی که مرثا و مریم [طبق انجیل یوحنا] در آن ساکن بودند».Meyer's NT Commentary on Luke 10, accessed 11 June 2016 اما کتاب مقدس کمبریج برای مدارس و کالج‌ها ادعا می‌کند که «بی‌گمان بتانی» بوده‌است.Cambridge Bible for Schools and Colleges on Luke 10, accessed 11 June 2016
در انجیل یوحنا، مرثا و مریم در ارتباط با دو واقعه ظاهر می‌شوند: برخاستن از مردگان برادرشان ایلعازر (یوحنا ۱۱) و مسح عیسی در بیت عنیا (یوحنا ۱۲: ۳).
در روایت قیام ایلعازر، عیسی به نوبه خود با خواهران ملاقات می‌کند: مرثا و مریم به دنبال او. مرثا بلافاصله به ملاقات عیسی می‌رود، در حالی که مریم منتظر می‌ماند تا او را صدا کنند. همان‌طور که یکی از مفسران اشاره می‌کند، «مرثا، خواهر پرخاشگرتر، به ملاقات عیسی رفت، در حالی که مریم ساکت و متفکر در خانه ماند. این تصویر از خواهران با آنچه در لوقا ۱۰:۳۸–۴۲ یافت می‌شود، موافق است.» در صحبت با عیسی، هر دو خواهر از اینکه او به موقع برای جلوگیری از مرگ برادرشان نرسید، ابراز تاسف می‌کنند: «خداوندا، اگر تو اینجا بودی، برادر من نمی‌مرد.» اما در جایی که پاسخ عیسی به مریم بیشتر احساسی است، پاسخ او به مرثا آموزش است و او را به امید و ایمان فرا می‌خواند:
همان‌طور که روایت ادامه دارد، مرثا خواهرش مریم را برای دیدن عیسی صدا می‌کند. عیسی از مریم می‌خواهد که او را به قبر ایلعازار بیاورد، جایی که دستور داد سنگ را از ورودی آن خارج کنند. مرثا در اینجا مخالفت می‌کند: «اما خداوند، در این زمان بوی بدی به مشام می‌رسد، زیرا او چهار روز در آنجا بوده‌است» که عیسی در پاسخ گفت: «آیا به شما نگفتم که اگر ایمان بیاورید، جلال خدا را خواهید دید؟» سپس سنگ را برمی‌دارند و عیسی دعا می‌کند و ایلعازر را زنده از قبر می‌خواند.
مرثا دوباره در یوحنا ۱۲:۱–۸ ظاهر می‌شود، جایی که او در یک وعده غذایی که به افتخار عیسی برگزار می‌شود و برادرش نیز مهمان است، خدمت می‌کند. راوی فقط اشاره می‌کند که غذا در بیت عنیا برگزار می‌شود، در حالی که گزارش‌های ظاهراً موازی در اناجیل متی و مرقس تصریح می‌کنند که این غذا در خانه یکی از شمعون جذامی برگزار می‌شود. همان‌طور که دایرةالمعارف کاتولیک اشاره می‌کند، «ما مطمئناً توجیه داریم که بگوییم، از آنجایی که متی و مارک این صحنه را در خانه سیمون قرار می‌دهند، باید درک شود که سنت جان همین را می‌گوید؛ باید ثابت شود که مرثا نمی‌تواند در خانه سایمون خدمت کند.»Pope, Hugh. "St. Martha". The Catholic Encyclopedia. Vol. 9. New York: Robert Appleton Company, 1919. در این غذا است که زنی (به گفته یوحنا، مریم خواهر مرثا) عیسی را با عطر گرانقیمت مسح می‌کند.
در مسیحیت غربی سده‌های میانی، مریم خواهر مرثا اغلب با مریم مجدلیه برابری می‌کرد. این شناسایی باعث شد که اطلاعات بیشتری به مرثا نیز نسبت داده شود:مریم، مرثا، و لازاروس توسط سنت جان به عنوان ساکن در بیتانی معرفی می‌شوند، اما لوقا قدیس به نظر می‌رسد که اینطور دلالت کند که آنها حداقل زمانی در جلیل زندگی می‌کردند. او نام شهر را ذکر نمی‌کند، اما ممکن است ماگدالا بوده باشد، و بنابراین، با فرض اینکه مریم اهل بیتانی و مریم مجدلیه یکسان باشند، باید واژه «مجدلیه» را درک کنیم. به نظر می‌رسد که سخنان سنت جان (۱۱:۱) دلالت بر تغییر محل سکونت خانواده دارد. این امکان نیز وجود دارد که سنت لوک حادثه‌ای را که در فصل ۱۰ به آن اشاره شد جابجا کرده باشد. شباهت بین تصاویر مرثا ارائه شده توسط لوقا و جان بسیار قابل توجه است. مقاربت آشنا بین ناجی جهان و خانواده متواضع که لوقا قدیس آن را به تصویر می‌کشد، توسط جان قدیس ساکن است، وقتی به ما می‌گوید که «عیسی مرثا و خواهرش مریم و ایلعازر را دوست داشت» (۱۱:۵). مجدداً تصویر اضطراب مرثا (یوحنا ۱۱:۲۰–۲۱، ۳۹) با تصویر او که «مشغول خدمت بسیار بود» مطابقت دارد (لوقا ۱۰:۴۰). همین‌طور در یوحنا ۱۲: ۲: "آنها برای او شامی در آنجا گذاشتند و مرثا خدمت کرد.» اما سنت جان زمانی که ایمان فزاینده او به الوهیت مسیح را به تصویر می‌کشد، به ما نگاهی اجمالی به جنبه دیگر و عمیق‌تر شخصیت او داده‌است (۱۱:۲۰–۲۷)، ایمانی که به مناسبت این واژه‌ها بود: «من رستاخیز هستم. و زندگی.» انجیلی به زیبایی به تغییری که پس از آن مصاحبه بر سر مرثا آمد، اشاره کرده‌است: «وقتی این چیزها را گفت، رفت و خواهرش مریم را مخفیانه صدا زد و گفت: استاد آمد و تو را می‌خواند.»
در سنت کلیسای ارتدکس شرقی، گرچه در انجیل به‌طور خاص به این نام نام برده نشده‌است، مرثا و مریم در میان زنان مُردار بودند. این پیروان وفادار عیسی در طول مصلوب شدن عیسی در گلگوتا ایستادند و بعداً در صبح زود پس از سبت با مر (روغن گران‌قیمت)، طبق سنت یهودیان، به آرامگاه او آمدند تا بدن خداوند خود را مسح کنند. مروبران اولین شاهدان رستاخیز عیسی شدند و قبر خالی را یافتند و خبر شادی را از فرشته شنیدند.About the Holy Myrrh-Bearing Women, Holy Myrrhbearers Women's Choir, Blauvelt, N.Y.
سنت ارتدکس همچنین نشان می‌دهد که لازاروس برادر مرثا در آزار و شکنجه کلیسای اورشلیم پس از شهادت سنت استفان از اورشلیم بیرون رانده شد. خواهرش مرثا با او از یهودیه گریخت و به او در اعلام انجیل در سرزمین‌های مختلف کمک کرد،Righteous Mary the sister of Lazarus, Orthodox Church in America. در حالی که مریم مجدلیه نزد یحیی رسول ماند و او را در کلیسای اورشلیم یاری کرد. طبق سنت قبرس، لازاروس و مرثا بعداً به قبرس آمدند، جایی که لازاروس اولین اسقف کیتیم (لارناکای امروزی) شد.Mary & Martha, the sisters of Lazarus , Greek Orthodox Archdiocese of America. هر سه در قبرس جان باختند.
مرثا به عنوان یک قدیس در کلیسای کاتولیک رومی و کلیسای ارتدوکس شرقی مورد احترام قرار می‌گیرد و توسط کلیسای لوتری و انجمن انگلیکن گرامیداشت یاد می‌شود. در طول زمان، با گسترش احترام به سنت مرثا، تصاویر بلوغ، قدرت، عقل سلیم و توجه به دیگران غالب شد.
کلیسای لاتین روز جشن مرثا، مریم بتانی و برادرش لازاروس در ۲۹ ژوئیه را جشن می‌گیرد."Martyrologium Romanum" (Libreria Editrice Vaticana 2001 ), p. 398 جشن مرثا، که در تقویم تریدنتین به عنوان «نیمه دوگانه» طبقه‌بندی می‌شود، در تقویم عمومی رومی پاپ پیوس دوازدهم به یک جشن «ساده» تبدیل شد، در تقویم رومی عمومی سال ۱۹۶۰ به یک «عید درجه سوم» تبدیل شد. یادبود در تقویم رومی عمومی کنونی
کلیساهای کاتولیک شرقی ارتدکس شرقی و آیین بیزانس، یاد مرثا و خواهرش مری را در ۴ ژوئن گرامی می‌دارند. آنها همچنین به‌طور جمعی در میان زنان مُردار در یکشنبهٔ مُرِبران (یکشنبه سوم عید پاک - یعنی دومین یکشنبه پس از یکشنبه عید پاک) یاد آنها را گرامی می‌دارند. مرثا همچنین در مراسم بزرگداشت شنبه لازاروس (روز قبل از یکشنبه نخل) حضور دارد.
مرثا در ۲۹ ژوئیه در تقویم مقدسین کلیسای لوتری به همراه مریم و لازاروس و در تقویم قدیسین کلیسای اسقفی گرامی داشته می‌شود.July commemorations in the Anglican Church, Oremus.com.
از مرثا (به همراه مریم و لازاروس) در کلیسای انگلستان با یک جشن کوچک در ۲۹ ژوئیه یاد می‌شود.
خواهران سنت مرثا یک جماعت مذهبی هستند که در آنتیگونیش، نوا اسکوشیا، در سال ۱۸۹۴ تأسیس شدند."Congregation History", Sisters of St. Martha of Antigonish
تعدادی کلیسا به سنت مرثا اختصاص داده شده‌است از جمله:
بر پایهٔ افسانه، مرثا مقدس پس از رستاخیز عیسی، در حدود سال ۴۸ پس از میلاد، یهودیه را ترک کرد و با خواهرش مریم (که با مریم مجدلیه درآمیخت) و برادرش لازاروس به پروونس رفت. با آنها، مرثا ابتدا در آوینیون (اکنون در فرانسه) ساکن شد. "افسانه طلایی"، که در سدهٔ سیزدهم گردآوری شده‌است، سنت پرووانسالی را ثبت می‌کند:مرثا مقدس، میزبان خداوند ما عیسی مسیح، از خویشاوندی سلطنتی متولد شد. پدرش سیرو و مادرش انچاریا نام داشت. پدر او دوک شام و دریانوردی بود و مرثا با خواهرش از میراث مادرشان سه مکان، یعنی قلعه مجدلیه و بیت عنیا و بخشی از اورشلیم را در اختیار داشت. در هیچ‌کجا خوانده نشده‌است که مرثا تا به حال هیچ شوهری داشته باشد یا شراکتی با مرد داشته باشد، اما او به عنوان یک مهماندار نجیب خدمت و خدمت به خداوند ما می‌کرد، و همچنین می‌خواست که خواهرش به او خدمت کند و به او کمک کند، زیرا او فکر می‌کرد که تمام دنیا کافی نیست. برای خدمت به چنین مهمان پس از عروج خداوند ما، هنگامی که شاگردان رفتند، او با برادرش ایلعازار و خواهرش مریم، همچنین قدیس ماکسمین [در واقع یک شخصیت سده سوم] که آنها را غسل تعمید داد و روح القدس به او متعهد شدند، و بسیاری دیگر را در کشتی بدون بادبان، پارو یا سکان فرمان سوار کردند که به فرمان خداوند ما همه به مارسی آمدند و بعد به قلمرو آکوئنس یا اکس آمدند و در آنجا مردم را تغییر دادند. به ایمان مرثا درست سخن گفت و مؤدب و مهربان به دید مردم بود."افسانه طلایی" همچنین سبک زندگی بزرگی را که برای مرثا و خواهران و برادرانش در مدخل خود در مورد مریم مجدلیه تصور می‌شد، ثبت می‌کند:مریم مجدلیه نام خانوادگی خود را مگداله، قلعه‌ای داشت و از دودمان و پدر و مادری اصیل زاده شد که از تبار پادشاهان بودند. و پدرش کوروش و مادرش یوخاریس نام داشت. او با برادرش ایلعازر و خواهرش مرثا، قلعه ماگداله را که در دو مایلی ناصره است، و بیت عنی، قلعه‌ای را که در نزدیکی اورشلیم است، و همچنین بخش بزرگی از اورشلیم را تصاحب کردند که همه اینها را ترک کردند. در میان آنها به این ترتیب که مریم قلعه ماگداله را داشت که نام او مجدلیه بود. و ایلعازر قسمت شهر اورشلیم را داشت و مرثا قسمت او بیت عنیا. و هنگامی که مریم خود را به تمام لذت‌های بدن سپرد، و لازاروس همه را به شوالیه شدن منصوب کرد، مرثا که خردمند بود، شرافتمندانه بر بخش برادرش و همچنین خواهرش و همچنین خود او حکومت کرد و شوالیه‌ها و خادمان او را اداره کرد. به مردان فقیر، نیازهایی که نیاز داشتند. با این حال، پس از عروج پروردگار ما، آنها همه این چیزها را فروختند."Of Mary Magdalene", Legenda Aurea, Book IV.
یک افسانه دیگر نشان می‌دهد که مرثا سپس به تاراسکون، فرانسه رفت، جایی که یک هیولا، تاراسک، تهدیدی دائمی برای مردم بود. "افسانه طلایی" آن را به عنوان جانوری از گالاتیا توصیف می‌کند. اژدهای بزرگ، نیمی از حیوان و نیمی ماهی، بزرگتر از گاو، بلندتر از اسب، با دندان‌های تیز مانند شمشیر، و دو طرف شاخدار، سر مانند شیر، دم مانند مار، که در یک جنگل معینی بین آرل و آوینیون مرثا در حالی که صلیب در دست داشت، جانور را با آب مقدس پاشید. ارسی خود را دور گردنش گذاشت و اژدهای رام شده را در دهکده هدایت کرد.""St. Martha", Sisters of St. Martha of Antigonish". Archived from the original on 2013-01-26. Retrieved 2013-04-23.
مرثا در آنجا زندگی می‌کرد و هر روز به دعا و روزه مشغول بود. مرثا سرانجام در تاراسکون درگذشت و در آنجا به خاک سپرده شد. مقبره او در سرداب کلیسای محلی محلی واقع شده‌است.
باور بر این است که وقف کلیسای دانشگاهی در تاراسکون به سنت مرثا مربوط به سده نهم یا قبل از آن است. آثار یافت شده در کلیسا در جریان بازسازی در سال ۱۱۸۷ به عنوان مال او شناسایی شد و در آن زمان در پرستشگاه جدیدی دفن شد. در دخمهٔ کلیسای کالجیات یک قنوتاف متعلق به اواخر سدهٔ پانزدهم وجود دارد که به عنوان آرامگاه گوتیک سنت مرثا نیز شناخته می‌شود. این اثر فرانچسکو لورانا، مجسمه‌ساز کروات مکتب ایتالیایی، به سفارش پادشاه رنه است. در پایه آن دو دهانه وجود دارد که از طریق آنها می‌شد آثار را لمس کرد. این دارای سه نقش برجسته کم ارتفاع است که با ستون‌های فلوت دار از هم جدا شده‌اند. در مرکز، مریم مجدلیه مقدس که توسط فرشتگان حمل می‌شود. در سمت راست، لازاروس به عنوان اسقف مارسی با میتر و عصای خود. دو چهره در طرفین وجود دارد: در سمت چپ، Saint Front، اسقف پریگو، حاضر در تشییع جنازه سنت مرثا، و در سمت راست، سنت مارسل، خدمتکار مرثا.Church of Saint Martha , Tarascon Monuments and Museums, Official website of Tarascon's tourist office.
شهر ویلاخویوسا، اسپانیا، سنت مرثا را به عنوان قدیس حامی خود گرامی می‌دارد و هر ساله جشنواره مورها و مسیحیان را به افتخار او جشن می‌گیرد. فستیوال ۲۵۰ ساله یادبود حمله دزدان دریایی بربر به رهبری زاله-آراز به ویلاجویوسا در سال ۱۵۳۸ است، زمانی که طبق افسانه، سنت مرثا با ایجاد سیل ناگهانی که ناوگان دشمن را از بین برد، به نجات مردم شهر آمد؛ بنابراین از رسیدن کورس‌ها به ساحل جلوگیری می‌کند.Moors and Christians Fiesta, Events in Alicante, Instituto de Turismo de España.
مرثا در متن مقدس گنوسی پیستیس سوفیا ظاهر می‌شود. او توسط مسیح برخاسته در مورد چندین توبه که برای رستگاری باید انجام شود، آموزش می‌بیند. او همچنین چندین تفسیر نبوی از مزامیر مختلف انجام می‌دهد.
موضوع مرثا بیشتر در هنر از دوران ضد اصلاحات به بعد یافت می‌شود، به‌ویژه در سده هفدهم، زمانی که فضای داخلی معمولاً تصویری واقع‌گرایانه ارائه می‌شود. با این حال در برخی از چرخه‌های اوتونی "زندگی مسیح" ظاهر می‌شود.
آثار ادبی دربارهٔ مرثا عبارتند از:
این مقاله فهرستی از ترانه‌هایی است که توسط مریلین مونرو ضبط شده‌است و در فیلم‌های او خوانده شده‌است.
انجیل مریم نوشته‌ای غیرمتعارف است که در سال ۱۸۹۶ در دفترنامه پاپیروسی سده پنجم که به زبان قبطی نوشته شده بود، کشف شد. این دفترنامه برلین توسط کارل راینهارت دیپلمات آلمانی در قاهره خریداری شد.
اگرچه این اثر عموماً به عنوان انجیل مریم شناخته می‌شود، اما توسط برخی از محققان به عنوان انجیل طبقه‌بندی نمی‌شود، زیرا اصطلاح «انجیل» را به نوشته‌ها محدود می‌کنند که اصطلاح «انجیل» را به نوشته‌های «عمدتاً بر بازگویی آموزه‌ها و/یا فعالیت‌های عیسی در دوران بزرگسالی‌اش» محدود می‌کنند.Andrew E. Bernhard, "Other Early Christian Gospels: A Critical Edition of the Surviving Greek Manuscripts", Library of New Testament Studies 315 (London & New York: T & T Clark, 2006), p. 2. .
دفترنامه برلین، که به نام آخیم نیز شناخته می‌شود، حاوی "آپوکریفون یوحنا"، "صوفیه عیسی مسیح" و خلاصه‌ای از "عمل پطرس" است. هر چهار اثر موجود در نسخه خطی به گویش سحیدی قبطی نوشته شده‌است.Christopher Tuckett, "The Gospel of Mary", p. 80. دو قطعه دیگر از انجیل مریم از آن زمان کشف شد که هر دو به زبان یونانی نوشته شده‌اند (Papyrus Oxyrhynchus L 3525 و Papyrus Rylands 463). P.Oxy. L 3525 «... در واقع توسط گرنفل و هانت میان سال‌های ۱۸۹۷ و ۱۹۰۶ یافت شد، اما فقط در سال ۱۹۸۳ منتشر شد»"Journal for the Study of the New Testament" 27 (2005), pp. 138–48. توسط پی جی پارسونز.AD
'P.Oxy. L 3525' , "Oxyrhynchus Papyri Project", Oxford University.
این دو قطعه به ترتیب در سال‌های ۱۹۳۸ و ۱۹۸۳ و ترجمه قبطی در سال ۱۹۵۵ توسط والتر تیل منتشر شد.Walter Curt Till (Editor): Die gnostischen Schriften des koptischen Papyrus Berolinensis 8502, übersetzt und bearbeitet, 1st ed 1955; 2nd ed. by H. U. Schenke, 1971 pp. 24–32, 62–79.
تاریخ گذاری انجیل، مانند اکثر نوشته‌های ادبی کهن، مشکل ساز است. از آنجایی که اولین قطعه موجود از انجیل (پاپیروس رایلندز) مربوط به اوایل سده سوم است، باید قبل از این باشد. کارن ال کینگ، استاد الهیات هالیس در مدرسه الهیات هاروارد، پیشنهاد کرد که انجیل در اوایل سده دوم نوشته شده‌است، و خاطرنشان کرد که نشان دهنده آشنایی با انجیل یوحنا، و شاید نامه‌های پولس است، بنابراین احتمالاً از ۹۰ تا ۱۰۰ گذشته‌است.Karen L. King, "The Gospel of Mary of Magdala: Jesus and the first woman apostle", p. 184. بحث کریستوفر تاکت در جلد سال ۲۰۰۷ خود به ترجیح پاسکویر برای تاریخی در نیمه دوم سده اشاره می‌کند. خود تاکت در نهایت یک موقعیت متوسط را انتخاب می‌کنداو آن را در نیمه اول سده دوم اما دیرتر از کینگ قرار می‌دهد.
انجیل مریم در فهرست کتب آخرالزمان بخش پنجم فرمان گلاسیان وجود ندارد."Decretum Gelasianum" http://www.tertullian.org/decretum_eng.htm
محققان همیشه موافق نیستند که کدام یک از افراد عهد جدید به نام مریم شخصیت اصلی انجیل مریم است. استفن جی. شومیکر و اف. استنلی جونز پیشنهاد کرده‌اند که او ممکن است مریم مادر عیسی باشد.Stephen J. Shoemaker, "Rethinking the "Gnostic Mary"", in "Journal of Early Christian Studies" 9 (2001): 555–95; see also F. Stanley Jones, ed. , "Which Mary? Marys in Early Christian Tradition". SBL Symposium Series 20 (Atlanta: Society of Biblical Literature, 2002). باربارا جی. سیلورتسن به‌طور متناوب پیشنهاد می‌کند که او ممکن است خواهر عیسی باشد - فردی که تا حد زیادی در تاریخ گم شده‌است. سیلورتسن می‌گوید در حالی که هیچ‌یک از اناجیل متعارف خواهران عیسی را با نام مشخص نمی‌کند (، )، یکی از خواهران او در انجیل فیلیپ به عنوان «مریم» معرفی شده‌است.The Gospel of Philip – The Nag Hammadi Library
استدلال به نفع مریم مجدلیه بر پایه وضعیت او به عنوان یک پیرو شناخته شده عیسی ، سنت اولین شاهد رستاخیز او و ظهور او در سایر نوشته‌های اولیه مسیحی است. از او به عنوان همراه عیسی در سفرها یاد شده‌است () و در انجیل متی به عنوان حضور در مصلوب شدن او ذکر شده‌است (). در انجیل یوحنا، او به عنوان اولین شاهد رستاخیز عیسی ثبت شده‌است (). ( نسخه‌های خطی بعدی).
استر دی بوئر نقش خود را در سایر نوشته‌های غیرمتعارف مقایسه می‌کند و خاطرنشان می‌کند که «در انجیل مریم این پیتر است که با سخنان مریم مخالف است، زیرا او یک زن است. پیتر همان نقش را در انجیل توماس و در پیستیس سوفیا دارد. در پیستیس سوفیا مریم مربوط به عنوان مریم مجدلیه معرفی شده‌است.»Esther A. de Boer, "The Gospel of Mary Listening to the Beloved Disciple", pp. 14–18. صحنه آخر در انجیل مریم همچنین ممکن است شاهدی باشد که مریم واقعاً مریم مجدلیه است. لاوی در دفاع از مریم و تعالیم او به پطرس می‌گوید: «مسلماً ناجی او را به خوبی می‌شناسد. به همین دلیل او را بیشتر از ما دوست داشت.»The Gospel of Mary در انجیل فیلیپ نیز بیانیه مشابهی در مورد مریم مجدلیه آمده‌است.
کینگ همچنین به نفع نام بردن مریم مجدلیه به عنوان شخصیت مرکزی انجیل مریم استدلال می‌کند. او خلاصه می‌کند: «دقیقاً سنت‌های مریم به‌عنوان یک زن، به‌عنوان یک شاگرد نمونه، شاهد خدمت عیسی، بیننده عیسی تجلیل‌شده و شخصی که به‌طور سنتی در رقابت با پطرس بود، او را به تنها شخصیتی تبدیل کرد که می‌تواند تمام نقش‌های مورد نیاز برای انتقال پیام‌ها و معانی انجیل مریم را ایفا کند.»Karen L. King, "Why All the Controversy? Mary in the Gospel of Mary". “Which Mary? The Marys of Early Christian Tradition” F Stanley Jones, ed. Brill, 2003, p. 74.
ریچارد والانتاسیس در "کتاب راهنمای باورهای گنوسی و دیگر مسیحیت‌های ناپدید شده" می‌نویسد (به باور نت مراجعه کنید) که مریم در اینجا مریم مجدلیه است. والانتاسیس توضیح می‌دهد که این امر «ازدواج زمینی میان او و عیسی را تأیید نمی‌کند - دور از آن - اما دریچه‌ای باورنکردنی را به دنیای فکری و معنوی سده دوم میلادی می‌گشاید» این ایده که انجیلی از مریم مجدلیه وجود دارد اما «جنجال‌برانگیز»، زیرا اندرو به عجیب بودن مکاشفات مریم از عیسی اعتراض کرد. همان‌طور که والانتاسیس ذکر می‌کند، پطرس استدلال می‌کند که «عیسی چنین آموزه‌های مهمی را برای یک زن آشکار نمی‌کرد» و «قد او نمی‌تواند بزرگتر از قامت رسولان مرد باشد.»
کامل‌ترین نوشته انجیل مریم در دفترنامه برلین موجود است، اما با وجود این، شش صفحه خطی در ابتدای سند و چهار صفحه خطی در وسط آن وجود ندارد.“It should be noted, however, that the above figures do assume that the "Gospel of Mary" was indeed the first work in the codex and that nothing preceded it. This is probably the case (if there were another text preceding the gospel in the codex, it must have been very short), but given the state of existing evidence, one cannot be certain. ” Christopher Tuckett, "The Gospel of Mary", p. 6, n. 8. به این ترتیب، روایت از میانه صحنه شروع می‌شود و موقعیت و شرایط را نامشخص می‌گذارد. با این حال، کینگ باورمند است که ارجاعات به مرگ منجی و صحنه سفارش در ادامه روایت نشان می‌دهد که صحنه در بخش اول متن، ظاهری پس از رستاخیز منجی است.Karen L King, "The Gospel of Mary Magdalene", in: Elisabeth Schüssler Fiorenza (ed.), "Searching the Scriptures. Volume Two: A Feminist Commentary", New York: Crossroad, 1994, p. 602. همان‌طور که روایت باز می‌شود، منجی با شاگردان خود به گفتگو می‌پردازد و به سؤالات آنها در مورد ماهیت ماده و ماهیت گناه پاسخ می‌دهد. در پایان بحث، منجی می‌رود و شاگردان را مضطرب و مضطرب می‌کند. طبق داستان، مری با کلمات دلگرم کننده و تشویق کننده صحبت می‌کند. سپس پطرس از مریم می‌خواهد که هر آموزش خاصی را که از ناجی دریافت کرده‌است، با آنها در میان بگذارد، «پیتر به مریم گفت، خواهر، ما می‌دانیم که ناجی تو را بیشتر از بقیه زنان دوست داشت. سخنان منجی را که به یاد دارید به ما بگوییدکه تو می دانی (ولی) ما نمی‌دانیم و نشنیده‌ایم.» مریم به درخواست پطرس پاسخ می‌دهد و گفتگوی خود را با ناجی دربارهٔ رؤیاها بازگو می‌کند.(مریم) گفت: پروردگار را در رؤیا دیدم و به او گفتم: «پروردگارا، امروز تو را در رؤیا دیدم. او پاسخ داد و به من گفت: «خوشا به حال تو که از دیدن من تزلزل نکردی؛ زیرا جایی که ذهن است، گنج آنجاست.» به او گفتم: «خداوندا، آیا کسی که رؤیایی می‌بیند آن را از طریق روح <یا> از طریق روح می‌بیند؟»در گفتگو، ناجی آموزش می‌دهد که خود درونی از روح، روح/ذهن و ذهن سومی که میان این دو است که بینش را می‌بیند، تشکیل شده‌است. سپس متن قطع می‌شود و چهار صفحه بعدی از میان می‌رود. وقتی روایت از سر گرفته می‌شود، مریم دیگر بحث خود با ناجی را به یاد نمی‌آورد. او در عوض مکاشفه‌ای را که در رؤیای خود به او داده شده بازگو می‌کند. مکاشفه صعود یک روح را توصیف می‌کند که در مسیر خود به سمت استراحت نهایی خود می‌گذرد، با چهار قدرتی که سعی در توقف آن دارند گفتگو می‌کند.
دیدگاه او با تأیید جهانی روبرو نمی‌شود:اما اندرو پاسخ داد و به برادران گفت: «دربارهٔ آنچه او می‌اندیشید، بگویید؛ زیرا من باور نمی‌کنم که ناجی این را گفته باشد؛ زیرا قطعاً این آموزه‌ها از باورهای دیگری است.»Mary 9:2پطرس نیز در این زمینه با او مخالفت کرد و از آنها در مورد منجی سؤال کرد. «آیا او پنهانی با زنی به ترجیح ما صحبت کرد و نه آشکار؟ آیا ما به عقب برگردیم و همه به او گوش دهند؟ آیا او او را به ما ترجیح داد؟»Mary 9:4
انجیل مریم اغلب به عنوان یک متن گنوسی تفسیر می‌شود. به گفته فیم پرکینز، بر پایه سیزده اثری که او تحلیل کرده‌است، انجیل از قالبی مشابه دیگر گفتگوهای گنوسی شناخته شده پیروی می‌کند که حاوی گفتمان وحیانی است که توسط عناصر روایی چارچوب بندی شده‌است. گفت و گوها عموماً با ایده منجی به عنوان یادآوری پیوند انسان با خدا و هویت واقعی و همچنین درک مؤمن به این موضوع که رستگاری عبارت است از بازگشت به سوی خدا و رهایی از ماده پس از مرگ است. انجیل مریم شامل دو مورد از این گفتارها است (۷:۱–۹:۴ و ۱۰:۱۰–۱۷:۷). شامل خطاب به شخصیت‌های عهد جدید (پطرس، مریم، اندرو و لاوی) و توضیح گناه به عنوان زنا (تشویق به یک سبک زندگی زاهدانه) که همچنین با تفسیر گنوسی مطابقت دارد. محققان همچنین می‌گویند که نسخه قبطی سده پنجم انجیل بخشی از دفترنامه برلین همراه با آپوکریفون یوحنا و صوفیه عیسی مسیح است که معمولاً به عنوان نوشته‌های گنوسی در نظر گرفته می‌شوند. با این حال، در حالی که بسیاری از محققان خصلت گنوسی انجیل مریم را بدیهی می‌دانند، باورهای گنوسی در مورد نظریه خلقت و دمیورگ که حاکی از ثنویت افراطی در خلقت است، در بخش‌هایی که در حال حاضر بازیابی شده‌اند وجود ندارد.De Boer 2004
به گفته بارت ارمن، «مریم (مجدلیه) در میان حواریون عیسی مقام بالایی دارد.» لاوی در واقع تصدیق می‌کند که عیسی او را بیشتر از همه حواریون دیگر دوست داشت. مریم گفت که با عیسی گفتگو کرده‌است و اندریا و پطرس در این مورد سؤال کردند. «چهار صفحه از دستنوشته گم شده‌است»، بنابراین واقعاً هیچ راهی برای کسی وجود ندارد که دقیقاً بداند چه اتفاقی افتاده‌است.
دی بوئر (۲۰۰۴)، با این حال، پیشنهاد می‌کند که انجیل مریم نباید به عنوان یک متن خاص گنوسی خوانده شود، بلکه باید «در پرتو زمینه مسیحی گسترده‌تر تفسیر شود». او استدلال می‌کند که انجیل از دیدگاه مونیستی خلقت سرچشمه می‌گیرد تا دیدگاه دوگانه محور الهیات گنوسی و همچنین دیدگاه‌های انجیل در مورد طبیعت و طبیعت متضاد، بیشتر شبیه به باورهای یهودی، مسیحی و رواقی است. او پیشنهاد می‌کند که روح نباید از قدرت‌های ماده رها شود، بلکه باید از قدرت‌های طبیعت مخالف رها شود. او همچنین می‌گوید که هدف اصلی انجیل تشویق شاگردان ترسان به بیرون رفتن و موعظه انجیل است.