moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
به گزارش "کتاب خطرناک‌ترین مکان‌های جهان"، جعفر زمانی که به افغانستان بازگشت ثروتمند بود. او را یکی از وحشی‌ترین و بدنام‌ترین جنگ سالاران کشور می‌دانند.
همچنین از او نقل شده‌است که او برای کمک به مردم بغلان و سایر نقاط کشور آمده‌است و با الهام از پدر و پدربزرگش که به حفاظت از افغانستان کمک کردند، جان خود را برای کمک به مردمش به خطر انداخته است.
در زمان اشغال افغانستان توسط شوروی، جعفر نماینده بغلان شد. ارتش او با شوروی جنگید و جریانی از پناهندگان را به وجود آورد که به پاکستان گریختند. تعداد کمی تا پس از سقوط حکومت طالبان بازگشتند.
بر اساس گزارش‌ها، لشکر ۸۰ (افغانستان) از شبه نظامیان قبایل در نیمهٔ دوم جنگ شوروی-افغانستان تشکیل شد.Antonio Giustozzi, War, Politics, and Society in Afghanistan, 2000, 220. See also Afghanistan Justice Project, 'War Crimes and Crimes against Humanity 1978–2001, 2005, http://www.afghanistanjusticeprojectorg. در سال ۱۹۸۹ این تشکیلات عمدتاً در ولایت بغلان، تحت فرماندهی جعفر ۲۵ ساله بود.Howard Witt, Where Warlords Still Reign Father And Son Keep Peace In Afghan Province, "Chicago Tribune", June 25, 1989.
جعفر موضوع مستند «سپه‌سالار کیان» به تهیه کنندگی و کارگردانی جف بی هارمون در سال ۱۹۸۹ بود. این فیلم برنده جایزه گلدن گیت در جشنواره بین‌المللی فیلم سانفرانسیسکو شد.
سید جعفر نادری از یک پیشینه خانوادگی بسیار سیاسی است. پدرش سید منصور نادری در ۵۰ سال گذشته رهبر مذهبی و سیاسی بخش اسماعیلیان افغانستان بوده‌است. سعادت منصور نادری برادر کوچکتر جعفر که یک تاجر است از سوی رئیس‌جمهور اشرف غنی احمدزی برای پست وزارت شهرسازی معرفی شد. فرخنده زهرا نادری، خواهر کوچکتر سید جعفر، نماینده پارلمان افغانستان و از فعالان حقوق شناخته‌شده در این کشور است. سید داوود نادری، پسر عموی وی، یکی دیگر از نمایندگان پارلمان بود که از ولایت قندوز انتخاب شد.
سید علی بهشتی یکی از رهبران گروه قومی هزاره در افغانستان بود که رئیس "شورای انقلاب اتفاق اسلامی افغانستان" شد. بهشتی در ولایت بامیان متولد شد و در عراق تحصیل کرد و در آنجا به مرحله "تدریس علوم دینی" رسید. او در دهه ۱۹۶۰ به افغانستان بازگشت و مدرسه‌ای را در ولسوالی ورس تأسیس کرد که به پایگاه او تبدیل شد. او همچنین تا زمانی که کمونیست‌ها در سال ۱۹۷۸ قدرت را در دست گرفتند، رئیس پارلمان افغانستان بود.
در آوریل ۱۹۷۹، قیام‌ها علیه جمهوری دموکراتیک افغانستان، هزاره‌جات را فراگرفت و تا پاییز همان سال بیشتر منطقهٔ هزاره‌جات از کنترل دولت آزاد شد. در سپتامبر ۱۹۷۹، یک گردهمایی متشکل از صدها نفر از سرشناسان سراسر هزاره‌جات در ورس برگزار شد. این افراد شامل رهبران سنتی، ملاها، "سیدها" و روشنفکران بودند. به همین مناسبت شورای انقلاب ایجاد شد و بهشتی به ریاست آن انتخاب شد و سرگرد سید محمد حسن «جگران» افسر سابق ارتش به فرماندهی نظامی آن منصوب شد. نیروهای شوروی و حکومت، بامیان را تحت کنترل داشتند، اما حملات کمی در منطقه انجام دادند. شورا ادارهٔ دولتی هزاره جات به دست گرفت، اما حکومت آن با فساد و ناکارآمدی مواجه بود.Roy, p.143 در سال ۱۹۸۲، "سازمان نصر"، یک تشکل اسلام‌گرای هزاره طرفدار ایران، با کمک برخی از فرماندهان خود به شورا حمله کرد، اما پس از عقب راندن توسط نیروهای سید محمدحسن «جگران»، موفق به تصرف ورس نشد. با این وجود، شورا بیشتر قلمرو خود را به "نصر" واگذار کرد. در سال ۱۳۶۳، "نصر" و حزبی مشابه، "سپاه پاسداران"، تهاجم جدیدی را آغاز کردند و در ۱۵ اردیبهشت موفق شدند روستای بهشتی را به تصرف خود درآورند و او را مجبور به عقب‌نشینی به سمت کردند. در ماه سپتامبر، او با کمک یکی دیگر از حزب میانه‌رو شیعه، "حرکت اسلامی"، توانست ورس را بازپس گیرد و پس از آن وضعیت نظامی در هزاره جات پایدارتر شد. در سال ۱۹۸۷، احزاب اصلی شیعه تحت فشار شدید ایران متحد شدند و در سال ۱۹۸۹ حزب وحدت به رهبری عبدالعلی مزاری را تشکیل دادند.
در دهه ۱۹۹۰، بهشتی به برهان الدین ربانی پیوست، اما با تصرف کابل در سال ۱۹۹۶ توسط طالبان، از کابل رانده شد.Adamec, Ludwig W. "Historical Dictionary of Afghanistan." Scarecrow Press. Lanham, Maryland, 2003.
مو شکارچی () یک منظومه ستاره‌ای چهارگانه در صورت فلکی شکارچی، با قدر ظاهری ترکیبی ۴.۱۳ است. کل منظومه تقریباً ۱۵۰ سال نوری از خورشید قرار دارد.
ویلهلم یوهانسن (؛ زاده ۳ فوریه ۱۸۵۷ – درگذشته ۱۱ نوامبر ۱۹۲۷) داروساز، گیاه‌شناس، فیزیولوژیست گیاهی و دانشمند در زمینه ژنتیک اهل دانمارک بود. او بیشتر به خاطر ابداع واژه‌های ژن، فنوتیپ و ژنوتیپ و آزمایش‌های «خط خالص» در ژنتیک در سال ۱۹۰۳ شناخته شده‌است.
آبیلای‌خان (؛ – ) فرمانروا و خان خانات قزاق بود.
آدنوئید () که به عنوان لوزه حلقی یا لوزه نازوفارنکس نیز شناخته می‌شود، بالاترین لوزه‌ها است. آدنوئید توده‌ای از بافت لنفاوی است که در پشت حفره بینی، در سقف نازوفارنکس، جایی که بینی با گلو ترکیب می‌شود، قرار دارد. در کودکان، معمولاً تپه‌ای نرم در سقف و دیواره پشتی نازوفارنکس، درست در بالا و پشت استخوان نازوفارنکس تشکیل می‌دهد.
اصطلاح آدنوئید همچنین برای نشان دادن هیپرتروفی آدنوئید، رشد غیر طبیعی لوزه‌های حلقی استفاده می‌شود.
آدنوئید توده ای از بافت لنفاوی است که در پشت حفره بینی، در سقف نازوفارنکس، جایی که بینی با گلو ترکیب می شود، قرار دارد. آدنوئید، بر خلاف لوزه های پالاتین، دارای اپیتلیوم شبه چینه ای است. آدنوئیدها بخشی از به اصطلاح حلقه والدیر از بافت لنفاوی هستند که شامل لوزه‌های پالاتین، لوزه‌های زبانی و لوزه‌های لوله‌ای نیز می‌شود.
آدنوئیدها از نفوذ زیر اپیتلیالی لنفوسیت ها پس از هفته شانزدهم زندگی جنینی ایجاد می‌شوند. پس از تولد، بزرگ شدن شروع می شود و تا سن ۵ تا ۷ سالگی ادامه می یابد.
گونه‌هایی از باکتری‌ها مانند لاکتوباسیل‌ها، استرپتوکوک‌های بی‌هوازی، اکتینومایکوز، گونه‌های فوزوباکتریوم و نوکاردیا معمولاً تا ۶ ماهگی وجود دارند. فلور طبیعی موجود در آدنوئید شامل استرپتوکوک‌ها و انتروکوک‌های آلفا همولیتیک، گونه‌های کورین باکتریوم، استافیلوکوک‌های کواگولاز منفی، گونه‌های نایسریا، گونه‌های هموفیلوس، گونه‌های میکروکوکوس [c] و گونه‌های S مورد نیاز است.
اولاوس رودبک ()؛ (همچنین به عنوان اولوف رودبک بزرگ و گاهی با نام خانوادگی لاتینی به نام "اولاوس رودبکیوس" شناخته می‌شود، تا از پسرش متمایز شود) (۱۳ سپتامبر ۱۶۳۰ – ۱۲ دسامبر ۱۷۰۲ (۷۲ سال)) دانشمند و نویسنده اهل سوئد، استاد پزشکی در دانشگاه اوپسالا، و برای چندین دوره "رئیس" همان دانشگاه بود.
او در وستروس به‌دنیا آمد و پدرش اسقف یوهانس رودبکیوس بود که کشیش شخصی پادشاه گوستاووس آدولفوس بود. پسر او گیاه‌شناس اولوف رودبک کوچک نیز در همان‌جا به‌دنیا آمد.
رودبک عمدتاً به خاطر مشارکت‌هایش در دو زمینه شناخته می‌شود: آناتومی انسان و زبان‌شناسی، اما او در بسیاری از زمینه‌های دیگر از جمله موسیقی و گیاه‌شناسی نیز موفق بود. او اولین باغ گیاه‌شناسی را در سوئد در اوپسالا تأسیس کرد که باغ رودبک نام داشت، اما صد سال بعد نام آن به نام شاگرد پسرش، گیاه‌شناس کارل لینه، تغییر یافت.
کلستاز () وضعیتی است که در آن صفرا نمی تواند از کبد به دوازدهه برود. دو تمایز اساسی عبارتند از یک نوع انسدادی کلستاز که در آن یک انسداد مکانیکی در سیستم مجرای وجود دارد که می‌تواند ناشی از سنگ کیسه صفرا یا بد خیمی باشد، و انواع متابولیک کلستاز که اختلالاتی در تشکیل صفرا هستند که می‌توانند به دلیل نقص‌های ژنتیکی یا اکتسابی ایجاد شوند. عوارض جانبی بسیاری از داروها،طبقه بندی بیشتر به حاد یا مزمن و خارج کبدی یا داخل کبدی تقسیم می شود.
غرامت مالی () به انجام عملی اطلاق می‌شود که در ازای کالا، نیروی کار، پول یا سایر چیزهایی که برای شخص ارزش اقتصادی دارند یا تأمین هزینه‌های صدماتی که شخص متحمل شده‌باشد، به او یاری می‌رساند.
انواع غرامت مالی عبارت است از:
خسارت، اصطلاح قانونی برای غرامت مالی قابل استرداد به دلیل نقض وظیفه دیگری
غرامت ملی شدن، غرامت پرداختی در صورت ملی شدن اموال
غرامت دیرکرد
جبران خسارت اجرایی
مزایا و امتیازها
حق‌الزحمه
مزایای کارمندان
غرامت کارگران، برای محافظت از کارکنانی که متحمل صدمات ناشی از کار شده‌اند
سحابی مک‌نیل () یک سحابی متغیر است که در ۲۳ ژانویه ۲۰۰۴ توسط جی مک‌نیل از پدوکا، کنتاکی کشف شد. این سحابی توسط ستاره V1647 Ori روشن می‌شود.
سحابی متغیر () گونه‌ای از سحابی‌های بازتابی هستند که به دلیل تغییر در ستاره‌شان، درخشندگی آن‌ها تغییر می‌کند.
الکساندر بین (؛ ۱۲ اکتبر ۱۸۱۰–۲ ژانویه ۱۸۷۷) مخترع و مهندس اسکاتلندی بود که برای اولین بار ساعت الکتریکی را اختراع و ثبت کرد. او ساعت تلگراف را اختراع کرد که فناوری همگام‌سازی بسیاری از ساعت‌های الکتریکی در هر نقطه از جهان بود تا همهٔ آنها دقیقاً یک زمان داشته باشند. او همچنین فناوری دستگاه فاکس را برای اسکن تصاویر و انتقال آنها در خطوط تلگراف صدها مایل دورتر اختراع و ثبت کرد.
او خطوط تلگراف راه‌آهن بین ادینبورگ و گلاسکو، اسکاتلند را برای ضبط پیام‌ها، تنظیم حرکت امن قطارها، علامت‌گذاری زمان، دادن سیگنال‌ها و چاپ اطلاعات در مکان‌های مختلف نصب کرد. او یک فناوری تلگراف شیمیایی اختراع کرد که می‌توانست پیام‌ها را با سرعت ۱۰۰۰ کلمه در دقیقه از طریق خط تلگراف مخابره کند، در حالی که در آن زمان تلگراف مورس فقط می‌توانست ۴۰ کلمه در دقیقه تولید کند.
ساکولینسکایا (به لاتین: Sakulinskaya) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آرخانگلسک واقع شده‌است.
الکساندر بین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
گئورگ آرتور کنستانتین فردریش تساندر (همچنین Tsander , ، tr. ; ، - ۲۸ مارس ۱۹۳۳)، یک دانشمند پیشگام در زمینه موشک و پرواز فضایی در امپراتوری روسیه و اتحاد جماهیر شوروی با اصلیت آلمانی بالتیک بود. او GIRD -X، اولین موشک با سوخت مایع که در اتحاد جماهیر شوروی پرتاب شد را طراحی کرد و کمک‌های نظری مهمی در راه رسیدن به فضا داشت.
تساندر در ریگا، امپراتوری روسیه، در یک خانواده عادی آلمانی بالتیک به دنیا آمد."Another distinguished German from Riga was Friedrich Zander (1887-1933), who graduated from the Mechanics Department of Riga Polytechnic Institute in 1914 and remained there to pursue research which culminated in the construction of the first rocket.", Contribution of Baltic Germans to Science The Latvian Institute پدرش آرتور گئورگ زاندر پزشک بود، اما فردریش زاندر مجذوب سایر علوم طبیعی بود. زندر در سال ۱۸۹۸ برای یک برنامه هفت ساله در دبیرستان فنی شهری ریگا ثبت نام کرد که در آن دانش آموز برتر شد. در این مدت، او با کارهای کنستانتین تسیولکوفسکی آشنا شد و سفر به فضا به مهم‌ترین علاقه علمی او تبدیل شد. او در حین تحصیل در رشته مهندسی در موسسه پلی تکنیک ریگا، محاسبات مسیر پرواز به مریخ را انجام داد. مریخ برای زندر جذابیت خاصی داشت و "به جلو به مریخ!" (Vpered, on Mars!) شعار معروف او شد.
او در سال ۱۹۱۴ با مدرک مهندسی فارغ‌التحصیل شد و در سال ۱۹۱۵ به مسکو نقل مکان کرد. او در کارخانه لاستیک "Provodnik" کار کرد، سپس در سال ۱۹۱۹ در کارخانه هواپیماسازی شماره ۴ ("موتور") کار کرد. در سال ۱۹۲۳ با AF Milyukova ازدواج کرد و صاحب یک دختر به نام آسترا و یک پسر به نام مرکوری شدند. مرکوری در سال ۱۹۲۹ بر اثر مخملک درگذشت. پس از چندین سال بیکاری و تحقیقات فشرده در مورد موشک و سفرهای فضایی، در سال ۱۹۲۶، زندر کار خود را در دفتر طراحی مرکزی هوانوردی آغاز کرد و در سال ۱۹۳۰ در مؤسسه مرکزی ساخت موتورهای هوانوردی (TsIAM) مشغول به کار شد.Tsander, FA, "Autobiography of Fridrikh Arturovich Tsander, Production Engineer" (in Russian), March 12, 1927.Petrovich, G.V. (2002) "The Soviet Encyclopedia of Space Flight". University Press of the Pacific. p. 468.
در سال ۱۹۰۸، او یادداشت‌هایی در مورد مشکلات سفرهای بین سیاره ای نوشت و در آنها به موضوعاتی مانند حمایت از زندگی پرداخت و اولین کسی بود که کاشت گیاهان در گلخانه‌ها را در یک فضاپیما پیشنهاد کرد. در سال ۱۹۱۱، او طرح‌هایی را برای فضاپیمایی منتشر کرد که با استفاده از آلیاژهای قابل احتراق آلومینیوم در ساختار خود ساخته شده بود که مانند یک هواپیمای معمولی از زمین بلند می‌شد و سپس بال‌های خود را برای سوخت می‌سوزاند که به اتمسفر بالایی می‌رسید و دیگر به آنها نیاز نداشت. در سال ۱۹۲۱، او مطالب خود را به انجمن مخترعان (AIIZ) ارائه کرد، جایی که با لنین، که در آن کنفرانس شرکت کرده بود، ملاقات کرد و با او در مورد سفر فضایی صحبت کرد. در سال ۱۹۲۴ آن را در مجله فناوری و زندگی (Teknika i Zhizn) منتشر کرد.
سال ۱۹۲۴ سال بسیار فعالی برای زندر بود. سال قبل، هرمان اوبرث اثر نظری اثرگذار "Die Rakete zu den Planetenräumen" ("موشک به فضای بین سیاره ای") را منتشر کرده بود که به نوبه خود زاندر و دیگر علاقه مندان روسی را با کار زمین شکن رابرت گدارد آشنا کرد («روشی برای رسیدن به ارتفاعات بالا» منتشر شده در سال 1919). زاندر با تبلیغ کار تسیولکوفسکی و توسعه بیشتر آن از این فرصت استفاده کرد. او به همراه ولادیمیر وچینکین و اعضای یک باشگاه موشکی در آکادمی نیروی هوایی، انجمن مطالعات سفرهای بین سیاره ای را تأسیس کرد. در یک انتشار اولیه، آنها اولین کسانی بودند که استفاده از جو زمین را به عنوان راهی برای ترمز کردن یک فضاپیما که دوباره به جو وارد می‌شوند، پیشنهاد کردند. در همان سال، زندر برای یک موشک بالدار که به اعتقاد او برای پرواز بین سیاره ای مناسب است، در مسکو ثبت اختراع کرد و در اکتبر در مؤسسه مسکو در مورد امکان رسیدن به مریخ با موشک سخنرانی کرد. او در پاسخ به پرسش‌های پس از سخنرانی، اهمیت رسیدن به این سیاره را به‌طور خاص خلاصه کرد: «زیرا جو و ظرفیتی برای پشتیبانی از زندگی دارد. مریخ به عنوان "ستاره سرخ" نیز شناخته می‌شود و این نشان ارتش بزرگ شوروی ما است."
تقریباً در این زمان، زاندر اولین کسی بود که بادبان خورشیدی را به عنوان وسیله ای برای رانش فضاپیما پیشنهاد کرد، اگرچه یوهانس کپلر بادبان باد خورشیدی را در قرن هفدهم پیشنهاد کرده بود.
در سال ۱۹۲۵ زاندر مقاله ای با عنوان «مشکلات پرواز با پیشرانه جت: پروازهای بین سیاره ای» ارائه کرد که در آن پیشنهاد کرده بود که فضاپیمایی که بین دو سیاره حرکت می‌کند می‌تواند با استفاده از گرانش قمرهای دو سیاره (روشی به نام کمک گرانشی) در ابتدای مسیر خود شتاب گرفته و در انتهای مسیر خود از شتابش بکاهد.Zander‘s 1925 paper, was translated by NASA. See NASA Technical Translation F-147 (1964); specifically, Section 7: Flight Around a Planet’s Satellite for Accelerating or Decelerating Spaceship, pp. 290-292. زاندر درک عمیق خود از فیزیک را در پشت این مفهوم نشان داد و او مزیتی را که این فیزیک می‌تواند برای سفرهای بین سیاره ای داشته باشد، با دیدی بسیار جلوتر از هم عصران خود پیش‌بینی کرد.
در سال‌های ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۰، زمانی که در IAM بود، زاندر روی اولین موتور خود، OR-1 کار می‌کرد که با هوای فشرده و بنزین کار می‌کرد و بر اساس یک مشعل دمنده اصلاح شده بود. او همچنین در این دوران در مؤسسه هوانوردی مسکو تدریس می‌کرد. در سال ۱۹۳۱، زاندر یکی از اعضای مؤسس GIRD (گروه مطالعه حرکت واکنشی) (Группа изучения реактивного движения (ГИРД)) در مسکو بود. به عنوان رئیس تیپ شماره ۱، زاندر روی موتور موشک OR-2 (GIRD-02) کار کرد تا موشک کروز بالدار "۲۱۶" را تأمین کند. او همچنین روی موتور و موشک GIRD-10 کار کرد که در ۲۵ نوامبر ۱۹۳۳ با موفقیت پرواز کرد. زاندر این موشک را طراحی کرده بود، اما زنده نماند تا پرواز آن را ببیند، زیرا در مارس همان سال در شهر کیسلوودسک در اثر بیماری تیفوس درگذشت.
فیلیپ هِـروِخه (؛ زادهٔ ) رهبر ارکستر، رهبر گروه هم‌سرایان و موسیقی‌دان نامدار اهل بلژیک است که رپرتوارهایش، گستره‌ای از موسیقی رنسانس تا موسیقی کلاسیک معاصر، موسیقی دوره کلاسیک و موسیقی رمانتیک را در بر می‌گیرد. او در موسیقی باروک با تمرکز ویژه بر موسیقی یوهان سباستیان باخ تخصص دارد. وی دانش آموختهٔ دانشگاه خنت است و در سال ۲۰۱۷ از همین دانشگاه مدرک دکترای افتخاری دریافت نمود."UGent reikt eredoctoraat uit aan Isabel Allende." In: "De Standaard", 31. Januar 2017.
فیلیپ هِـروِخه بابت خدماتش به موسیقی برندهٔ نشان شوالیه لژیون دونور، نشان هنر و ادب فرانسه و لقب «شوالیه هِـروِخه» با فرمان سلطنتی آلبرت دوم بلژیک و همچنین «جایزهٔ باخ آکادمی سلطنتی موسیقی» شده‌است.
مسابقات بین‌المللی مطبوعات ورزشی یا تورنئو اینترناسیونال استامپا اسپورتیووا یک رقابت بین‌المللی فوتبال بود که در سال ۱۹۰۸ برگزار شد؛ یک سال قبل از جام سیر توماس لیپتون.
سازماندهی شده توسط لا استامپا اسپورتیووا (یک مکمل ورزشی هفتگی روزنامه لا استامپا)، این جام تیم‌هایی از ایتالیا، فرانسه، سوئیس و آلمان را دعوت کرد. تمامی بازی‌ها در تورین ایتالیا برگزار شد. تیم سوئیسی سروت در نهایت برنده شد و تورینو ایتالیا را ۳-۱ شکست داد.
مقامات فوتبال ایتالیا، در حالی که از مسابقات راضی بودند، می‌دانستند که غیبت یک تیم انگلیسی باعث شده است که مسابقات واقعاً «بین‌المللی» نباشد. توماس لیپتون موافقت کرد و به نشانه تشکر از ایتالیایی‌هایی که او را گرامی داشتند، جام سیر توماس لیپتون را اهدا کرد. او به آنها گفت که یک تیم انگلیسی را برای شرکت در مسابقات بعدی که در سال ۱۹۰۹ برگزار می‌شد، تشکیل خواهد داد.
لیپتون می‌خواست تیمی از لیگ شمالی انگلستان به تورین بیاید و تصمیم او منجر به شرکت وست آوکلند از کانتی دورهام در مسابقات ۱۹۰۹ و ۱۹۱۱ شد. تیم معدنچی برنده هر دو این مسابقات شد. وست آوکلند برای حضور در جام قهرمانی، جریمه سنگینی را تجربه کرد. مجسمه موفقیت آنها امروز در مرکز روستای آنها برپاست.
زندان هولمزبورگ با نام مستعار «خانهٔ وحشت» زندانی بود که از سال ۱۸۹۶ تا ۱۹۹۵ توسط شهر فیلادلفیا، پنسیلوانیا و ادارهٔ زندان‌های پنسیلوانیا (PDP) اداره می‌شد. این مرکز در ۸۲۱۵ خیابان تارسدیل در بخش هولمزبرگ فیلادلفیا واقع شده‌است. در سال ۱۹۹۵ این زندان از رده خارج و بسته شد. این سازه تا به امروز همچنان پابرجاست و گهگاه برای سرریز زندانیان و برنامه‌های کاری استفاده می‌شود.
این مکان، چندین دههٔ بحث‌برانگیز محل پروژه‌های تحقیقاتی درماتولوژیک، دارویی و سلاح‌های بیوشیمیایی بود که شامل آزمایش بر روی زندانیان می‌شد. آزمایش‌ها و تحقیقات انجام‌شده بر روی زندانیان به زودی استانداردهای اخلاقی را که امروزه در تحقیقات مدرن استفاده می‌شود، تحت تأثیر قرار داد. ایجاد کد نورنبرگ با قاعدهٔ رضایت آگاهانه بر اساس این مورد و همچنین چندین مورد دیگر، مانند آزمایش‌های تاسکگی در آلاباما، تهیه شد. این زندان همچنین به دلیل چندین شورش بزرگ در اوایل دهه ۱۹۷۰ و همچنین گزارشی که در سال ۱۹۶۸ منتشر شد و نتایج تحقیقات گسترده دوساله توسط دفاتر کمیساریای پلیس فیلادلفیا و دادستان منطقه فیلادلفیا که صدها پروندهٔ تجاوز به زندانیان را مستند می‌کند، قابل توجه است. کتاب 1998 "Acres of Skin: Human Experiments at Holmesburg Prison" نوشتهٔ آلن ام. هورنبلوم، آزمایش‌های پزشکی غیر درمانی بالینی را بر روی زندانیان زندان هلمزبورگ به صورت مستند بیان می‌کند.
آلن ام. هورنبلوم نویسنده و روزنامه‌نگار امریکایی و یک مقام سابق عدالت کیفری و سازمان‌دهندهٔ سیاسی مستقر در فیلادلفیا، ایالات متحده است. او هفت کتاب ناداستان نوشته است که موضاعاتی از قبیل جنایات سازمان یافته و جاسوسی شوروی گرفته تا اخلاق پزشکی و ورزش را در برمی‌گیرد. اولین کتاب او، "هکتارها پوست" ، که در سال 1998 منتشر شد، به تفصیل به آزمایش‌های پزشکی غیراخلاقی انسانی در زندان هولمزبورگ پرداخته بود. این کتاب مورد توجه رسانه‌های بین‌المللی قرار گرفت. متعاقباً، هورنبلوم کتاب "محکومیت به علم را" نوشت که آن هم دربارهٔ تجربهٔ یک زندانی آمریکایی-آفریقایی تبار در زندان هلمزبورگ بود.
سومین کتاب هورنبلوم در مورد اخلاق پزشکی، "بر خلاف اراده آنها،" با همکاری جودیت نیومن و گریگوری دوبر در سال 2013 منتشر شد. آخرین انتشار کتاب او نیز، "کلوسوس آمریکایی: بیل تیلدن بزرگ و ایجاد تنیس مدرن" (انتشارات دانشگاه نبراسکا، اسپرینگ، 2018) است.
ژان ایو پولاک (زاده ۱۸ فوریه ۱۹۴۶ در پاریس ) زبان‌شناس فرانسوی است.
پولاک که متخصص نحو تطبیقی است، بیشتر به خاطر کارش بر روی جایگاه و حرکت هستهٔ فعل و همچنین ساختار IP در فرانسه و انگلیسی شناخته شده است.
شانتال آندره (، با نام اصلی ژاکلین شانتال فرناندز آندره متولد ۲۵ ژانویه 1972) هنرپیشه و خوانندهٔ مکزیکی است که بیشتر بازی کردن نقش افراد شرور، خون‌آشام یا زن تلخ در تله‌نوولاها شهرت دارد. او به عنوان یک بازیگر جدی ("Toda una profesional") مطرح شده‌است.TVyNovelas (April 6, 2017). http://www.tvynovelas.com/mx/videos/17/04/6/chantal-andere-regresa-bienamado-trabajar/
او با تهیه‌کننده روبرتو گومز فرناندز، پسر کمدین مشهور مکزیکی روبرتو گومز بولانوس ازدواج کرد. در ۶ دسامبر ۲۰۰۶، "تلویزیون Escándalo" Telefutura اعلام کرد که او قصد دارد از همسرش طلاق بگیرد. آندره در دسامبر ۲۰۰۸ با انریکه ریورو لیک ازدواج کرد. آنها از این ازدواج صاحب یک دختر و یک پسر هستند.
پلوتون در سال ۱۹۳۰ کشف شد و از آن موقع در ادبیات داستانی به کرات ظاهر شده‌است. این سیاره در ابتدا از آنجایی که به تازگی کشف شده بود و تصور می‌شد که دورترین جرم منظومه شمسی است، محبوبیت زیادی داشت. زیست فرازمینی، گاهی هوش فرازمینی و گهگاه یک اکوسفر کامل بن‌مایه‌های رایج در تجسم‌های داستانی پلوتون هستند.
قدیمی‌ترین داستانی که پلوتون در آن جای داشت، به احتمال رمان طنز "به اعماق پلوتون" (۱۹۳۱) از استانتون ای. کوبلنتس بود که تمدنی پیشرفته از پلوتون را به تصویر می‌کشد.
پنتوروم (به انگلیسی: Penthorum) نام یک تیره از گیاهان از راستهٔ خاراشکن‌سانان است. پنتوروم‌ها گیاهانی پایا هستند که ارتفاع آن‌ها حدود نیم متر است. این تیره از دو گونه تشکیل شده‌است، یکی در شرق آسیا و دیگری در شرق آمریکای شمالی. و در طبقهٔ خانواده خاراشکنیان یا خانوادهٔ پنتوروم‌ایان() قرار می‌گیرد.Angiosperm Phylogeny Group (2009). "An update of the Angiosperm Phylogeny Group classification for the orders and families of flowering plants: APG III" (PDF). "Botanical Journal of the Linnean Society". 161 (2): 105–121. doi:. Retrieved 2013-07-06. نزدیک‌ترین خویشاوند آن ممکن است Haloragaceae باشد.
پجام قهرمانان دبی یا سوپرکاپ دبی یک مسابقه فوتبال سالانه بود که بین قهرمانان لیگ‌های انگلیس و اسکاتلند انجام می‌شد. این مسابقات برای سه فصل متوالی از ۸۷–۱۹۸۶تا ۸۹–۱۹۸۸ در بندر دبی امارات متحده عربی برگزار شد، در زمانی که باشگاه‌های فوتبال انگلیسی از شرکت در رقابت‌های باشگاهی یوفا به دلیل فاجعه ورزشگاه هیسل در سال ۱۹۸۵ منع شدند.
اولین بازی در ۹ دسامبر ۱۹۸۶ در ورزشگاه الوصل بین لیورپول قهرمان انگلیس و سلتیک قهرمان اسکاتلند برگزار شد. بازی با نتیجه ۱–۱ به پایان رسید و لیورپول در ضربات پنالتی با نتیجه ۴–۲ پیروز شد.https://wikifoundryimages.s3.amazonaws.com/-q9n_EoEM2AxhMfBbguCUA564685https://news.google.com/newspapers?id=xvs9AAAAIBAJ&sjid=M0kMAAAAIBAJ&pg=4283%2C2657462
قهرمان انگلیس، اورتون و رنجرز، قهرمان اسکاتلند سال بعد در دسامبر ۱۹۸۷ بازی کردند. رنجرز با دو گل عقب افتاد اما بازی را پس از ۹۰ دقیقه با نتیجه ۲–۲ به تساوی کشاند. این در حالی بود که داور کیت کوپر در طول بازی شش گل را برای باشگاه آیبروکس مردود اعلام کرد. رنجرز در ضربات پنالتی با نتیجه ۸–۷ پیروز شد.https://www.thefreelibrary.com/BATTLE+OF+BRITAIN.-a0311223851https://news.google.com/newspapers?id=4zhAAAAAIBAJ&sjid=LlkMAAAAIBAJ&pg=3213%2C2739598
آخرین بازی در ۴ آوریل ۱۹۸۹ در ورزشگاه النصار برگزار شد. این تورنمنت در آن سال به جام قهرمانان دبی تغییر نام داد و همان تیم‌هایی که در سال ۱۹۸۶ شرکت کردند، حضور داشتند. بازی لیورپول و سلتیک یک بار دیگر پس از ۹۰ دقیقه با نتیجه ۱–۱ به پایان رسید. این بار سلتیک ۴–۲ در ضربات پنالتی پیروز شد.https://web.archive.org/web/20140116182338/http://image.wikifoundry.com/image/1/vaReKTsPfxPLTEwyYU5X5Q1567960/GW903H1315https://news.google.com/newspapers?id=VDFAAAAAIBAJ&sjid=QFkMAAAAIBAJ&pg=2885%2C1344166
انجمن صنایع الکترونیک ژاپن (EIAJ) که در سال ۱۹۴۸ تأسیس‌شد، یکی از دو سازمان تجارت الکترونیک ژاپنی بود که در انجمن صنایع الکترونیک و فناوری اطلاعات ژاپن (JEITA) ادغام شدند.
قبل از ادغام، ئی‌آی‌اِی‌جِی تعدادی استاندارد صنعت الکترونیک را ایجادکرد که در خارج از ژاپن کاربرد داشته‌است، ازجمله:
استاندارد دیگر سیستم صوتی تلویزیون چندکاناله است که با سیستم تلویزیون آنالوگ ان‌تی‌اس‌سی-جی استفاده می‌شود. اغلب به سادگی به‌عنوان ئی‌آی‌اِی‌جِی یا گاهی اوقات به عنوان صدای اف‌ام-اف‌ام شناخته می‌شود.
استاندارد فنی ژاپنی JIS-C-7102 روشی برای توسعه شماره قطعه برای افزاره‌های ترانزیستوری ارائه می‌دهد.Larry D. Wolfgang and Charles L. Hutchinson (ed) "The ARRL Handbook for Radio Amateurs 1991 Sixty-Eighth edition"ARRL, 1990 , page 35-15 شماره قطعه تا پنج فیلد دارد، به عنوان مثال در شماره 2SC82DA:
در سال ۱۹۴۸، انجمن صنایع الکترونیک ژاپن برای اولین بار در تایتو، توکیو، ژاپن ظاهرشد. درسال ۲۰۰۰، انجمن صنایع الکترونیک ژاپن با JEIDA ادغام‌شد و مجدداً به JEITA سازماندهی‌شد.
انجیل به روایت متی () یک پاسیون و اوراتوریوی مقدس اثر یوهان سباستیان باخ است که در سال ۱۷۲۷ برای تک‌خوانی، گروه کر و ارکستر دوگانه نوشته شد و اشعار متن آن از سروده‌های شاعر آلمانی پیکاندر بود. این موسیقی بازگوکنندهٔ باب‌های ۲۶ و ۲۷ انجیل متی با آوازهای همخوانی و آریا است. بسیاری از علاقمندان و منتقدان موسیقی کلاسیک، این اثر را یکی از بزرگ‌ترین شاهکارهای موسیقی باروک مذهبی می‌دانند. انجیل به روایت متی با زمان اجرایی بیش از ۱۵۰ دقیقه، ۲ گروه کر، ۲ ارکستر و تعدادی تک‌نواز، یکی از مفصل‌ترین و جامع‌ترین آثار باخ و اوج موسیقی کلیسای پروتستان است. این اثر نخستین بار در آدینه نیک ۱۱ آوریل ۱۷۲۷ در کلیسای سنت توماس لایپزیگ اجرا شد. پس از درگذشتِ باخ، این اثر مدتی به فراموشی سپرده شد. اما در سال ۱۸۲۹ فلیکس مندلسون جوان، یک نسخهٔ خلاصه‌شده از آن را اجرا کرد که به موفقیت چشمگیری دست یافت و از آن پس بود که این اثر دیگر بار بر سر زبان‌ها افتاد و به‌طور گسترده مورد توجه واقع شد. عنوان اصلی لاتین این موسیقی، «مصائب پروردگار ما عیسی مسیح بنا بر روایت متی بشارت‌دهنده» است.
انجیل به روایت متی دومین پاسیون از دو پاسیونی است که توسط باخ نوشته و به طور کامل باقی ماند، اولی «انجیل به روایت یوحنا» است که نخستین بار در سال ۱۷۲۴ اجرا شد.
اطلاعات اندکی در مورد روند ایجاد انجیل به روایت متی موجود است و این دانسته‌ها قطعیت ندارند. اطلاعات کنونی از دست‌نوشته‌های اولیهٔ موجود، اشعار منتشرشدهٔ متن در عصر حاضر و شواهد فرعی و غیرمستقیم همچون اسناد بایگانی‌شده توسط شورای شهر لایپزیگ به دست می‌آید. در لایپزیگ میان سال‌های ۱۶۶۹ تا ۱۷۶۶ برای مدتی حدود ۱۰۰ سال، سنتی وجود داشت که مطابق آن متون و سرودهای روحانی مربوط به مصائب عیسی را به‌طور رسمی در مراسم مذهبی صبحگاهی کلیسا، با خواندن متن انجیل به روش سرودهای گریگوری می‌خواندند.
اجماع کنونی بر آن است که انجیل به روایت متی نخستین بار در ۱۱ آوریل ۱۷۲۷ (آدینه نیک)Burkhard Stauber: "1727 oder 1729? Zur Entstehungsgeschichte der Matthäuspassion BWV 244 und der Köthener Trauermusik BWV 244a." In: "Die Musikforschung." 73. Jahrgang, 2020 / Volume 3, p. 235, sieht die Matthäus-Passion mindestens in vier Sätzen von der "Köthener Trauermusik" abhängig und plädiert für 1729 als Entstehungsjahr beider Werke. در کلیسای سنت توماس و چند بار دیگر در ۱۵ آوریل ۱۷۲۹، ۳۰ مارس ۱۷۳۶ و ۲۳ مارس ۱۷۴۲ اجرا شد. سپس باخ آن را دوباره بین سال‌های ۱۷۴۳ و ۱۷۴۶ بازنویسی و اصلاح کرد. کم‌کم این اثر جای خود را در مراسم ۵–۴ ساعته عشاء ربانی کلیسا از ساعت ۲ بعد از ظهر و همچنین بعد از عبادت صبحگاهی از ساعت ۷ صبح تا ۱۱ صبح پیدا کرد.Hilbrands: "Johannes Sebastian Bach als Ausleger der Bibel in seiner Johannespassion." 2011, p. 274 برخلاف روزگار کنونی، انجیل به روایت متی بخشی از خدمات کلیسا بود و به‌عنوان موسیقی مستقلِ کنسرتی، اجرا نمی‌شد. آخرین باری که خودِ باخ این اثر را اجرا کرد، سال ۱۷۴۹ میلادی بود.
در لایپزیگ کسی مجاز نبود کلماتِ انجیل را در یک نمایش یا پاسیون که در آدینه نیک اجرا می‌شد، تاویل و تفسیر کرده و کوچک‌ترین تغییری در آن ایجاد کند. اجرای لیبرتوی محبوب آن زمان "پاسیون بروکس"، که عمدتاً شامل چنین تفسیر و تاویلی بود، بدون جایگزینی متن آن با متنِ واقعی انجیل امکان‌پذیر نبود. این دقیقاً همان کاری بود که باخ برای اجرای «انجیل به روایت یوحنا» در سال ۱۷۲۴ انجام داد. در سال ۱۷۲۵، «کریستیان فردریش هنریتسی»، شاعر لایپزیگی که از پیکاندر به‌عنوان نام مستعار خود استفاده می‌کرد، کتاب «"تاملات تهذیب‌کننده و تعالی‌بخش دربارهٔ پنجشنبه فرمان و آدینه نیک»" را منتشر کرد، که حاوی اشعار آزاد و مناسبی برای اجرای یک پاسیون (به همراه متن اصلی انجیل) بود. به نظر می‌رسد باخ، این شاعر را به نوشتن بیشترِ چنین اشعاری تشویق کرده‌ و با او همکاری تنگاتنگی داشت تا به یک لیبرتوی تمام‌عیار برای اجرای یک پاسیون همراه با متن اصلیِ مصائب عیسی در باب‌های ۲۶ و ۲۷ در انجیل متی برسد.Christian Wolff, Johann Sebastian Bach: The Learned Musician (New York: W. W. Norton & Co., 2000), pp. 296-299
از سال ۱۹۷۵، تصور رایج آن است که انجیل به روایت متیِ باخ، نخستین بار در آدینه نیکِ ۱۱ آوریل ۱۷۲۷ اجرا شده‌است،Robin A. Leaver, "St Matthew Passion" "Oxford Composer Companions: J. S. Bach", ed. Malcolm Boyd. Oxford: Oxford University Press (1999): p.430. "Until 1975 it was thought that the "St Matthew Passion" was originally composed for Good Friday 1729, but modern research strongly suggests that it was performed two years earlier." اگرچه طبق منابع قدیمی‌تر، اولین اجرای آن ممکن است آدینه نیکِ ۱۷۲۹ میلادی بوده باشد.Spitta 1884, pp. 477–569 در واقع، جاشوا ریفکین موسیقی‌شناس آمریکایی ثابت کردJoshua Rifkin: "The Chronology of Bach’s Saint Matthew Passion." In: "The Musical Quarterly". Bd. 61, 1975, p. 360. که نخستین اجرا در آدینه نیکِ ۱۷۲۷ و دومین اجرا در آدینه نیکِ ۱۷۲۹ بوده‌است.Auch Christoph Wolff vervollständigt in seiner Biografie Johann Sebastian Bachs von 2000/2005 in seiner Tabelle "8.16: Passionsaufführungen in Leipzig 1723–1750" die Daten. این اجرا در کلیسای سنت توماس در لایپزیگ صورت پذیرفت. باخ از سال ۱۷۲۳ توماسکانتور (رهبر گروه کر پسران جوان و مسئول موسیقی در کلیسا) بود. این نسخهٔ پاسیون، برای دو گروه کُر و ارکستر نوشته شده‌است. «گروه کر اول» متشکل از یک سوپرانو با صدای ریپینو، یک تک‌خوانِ سوپرانو، یک تک‌خوانِ آلتو، یک تک‌خوانِ تنور، گروه کُرِ اس‌اِی‌تی‌بی، دو فلوت، دو ابوا، دو ابوا دامور، دو ابوا دا کاچا، لوت، سازهای زهی (دو گروه ویولن، ویولا و ویولنسل) و باسو کُنتینوئو (دست‌کم یک ارگ) بود. «گروه کر دوم» از صدای اس‌اِی‌تی‌بی، ویولن ۱، ویولن ۲، ویولا، ویولا دا گامبا، ویولنسل، دو فلوت، دو ابوا دامور و احتمالاً باسو کُنتینوئو تشکیل شده بود.Bach-digital, BWV 244b باخ برای تمام قطعات آوازی سوپرانو (تک‌خوان‌ها و ریپینوها) از پسران جوان با صدای زیر استفاده کرد."Platen E." Johann Sebastian Bach. Die Matthäus-Passion. 2te Aufl. Kassel usw., 1997, p. 228.
"گریه کنید، فرزندان، برای همه دنیا گریه کنید"، کانتاتی که امروزه تنها متن آن موجود است، در ۲۴ مارس ۱۷۲۹ در شهر کوتن و در مراسم یادبودی اجرا شد که چند ماه پس از مرگ لئوپولد، شاهزاده آنهالت-کوتن برگزار گردید. موسیقی متن این کانتات عمدتاً از موسیقی «انجیل به روایت متی» اقتباس شده بود:Bach-digital, BWV 244a کریستف ولف معتقد است باخ دو همخوانی و هفت آریا را از آن وام گرفته‌بود؛Wolff: "Johann Sebastian Bach." 2000, p. 206. حال آنکه بنا به نظر پیتر ویلیامز، تنها یک همخوانی و نُه آریا (شماره‌های ۶، ۸، ۱۳، ۲۰، ۲۳، ۳۹، ۴۹، ۵۷، ۶۵) در این دو موسیقی مشترک بود.
در آن دوران فقط مردان در کلیسا آواز می‌خواندند: قطعات آوازی با صدای زیر معمولاً توسط خواننده‌هایی با زیرترین صدا در گروه کر اجرا می‌شد.
باخ از سال ۱۷۲۳ مسئول موسیقی در برخی کلیساهای لایپزیگ شد و به‌طور قراردادی متعهد گشت که موسیقی مربوط به مراسم کلیسا را به گونه‌ای بسازد که «این موسیقی‌ها خیلی طولانی نباشند، به گونه‌ای تنظیم گردند که شباهتی به اپرا نداشته باشند و شنوندگان را به عبادت و ایمان تشویق نمایند.»Neumann (Hrsg.): "Schriftstücke von der Hand Johann Sebastian Bachs." 1963, p. 177. در سال ۱۷۳۰، باخ نظر خودش را به شورای شهر لایپزیگ اعلام کرد که خوانندگان کلیساهای تحت نظارت او، چه تعداد باید باشند؛ از جمله خوانندگان کلیسای سنت توماس: یک گروه کر با ۱۲ خوانندۀ ثابت و ۸ خوانندۀ دیگر که به تناوب در کلیسای سنت توماس و کلیسای سنت پیتر اجرا خواهند داشت. شورای شهر تنها تا حدی با این درخواست موافقت کرد.Spitta 1884, p. 239. بنابراین احتمالاً برخی از اجراهای پاسیون در سنت توماس با کمتر از بیست خواننده برگزار می‌شد؛ حتی برای آثاری با مقیاس بزرگ همچون «انجیل به روایت متی» که برای ۲ گروه کر نوشته شده بود.David, Hans T. and Arthur Mendel. "The Bach Reader". New York: W. W. Norton & Company, 1966. p. 124.
در روزگار باخ، کلیسای سنت توماس دو اتاقِ ارگ داشت: یک اتاقِ ارگ بزرگ که در طول سال برای نوازندگانی استفاده می‌شد که در روزهای یکشنبه، مراسم عشاء ربانی و غیره اجرا می‌کردند؛ و یک اتاقِ ارگ کوچک که در طرف مقابلِ اتاق نخست قرار داشت و علاوه بر موارد پیشین، در مراسم بزرگتری چون کریسمس و عید پاک مورد استفاده قرار می‌گرفت. «انجیل به روایت متی» برای اجرا توسط هر دو ارگ به‌طور همزمان ساخته شد: گروه کر و ارکستر ۱، سالن ارگ بزرگ را اشغال می‌کردند، و گروه کر و ارکستر ۲، در سالن ارگ کوچک آنان را همراهی می‌کردند. اندازهٔ محدود اتاق‌های ارگ تعدادِ اجراکنندگان را برای هر گروه کر محدود می‌کرد. جادادن گروه‌های بزرگ هم‌خوانان در کنار سازهایِ مشخص‌شده برای گروه کر ۱ و ۲، غیرممکن بود، بنابراین از اینجا هم می‌توان نتیجه گرفت که هر بخش (از جمله سازهای زهی و خوانندگان) تعداد محدودی نوازنده داشتند. به‌نظر می‌رسد که تعداد نفراتی که باخ در نامهٔ خود در سال ۱۷۳۰ درخواست داده‌بود، [بیشتر از؟] حداکثر ظرفیتی بود که می‌شد در سالن‌های ارگ جای داد.
باخ پاسیون را در سال ۱۷۳۶، برای اجرا در آدینهٔ نیک ۳۰ مارس ۱۷۳۶، بازنویسی کرد. این نسخه (با برخی تعدیل‌های بعدی احتمالی) است که عموماً به عنوان «انجیل به روایت متی، بی‌وی‌فاو ۲۴۴» شناخته می‌شود. در این نسخه، هر دو گروه کُر، دارای تک‌خوانان و همخوانان اس‌ای‌تی‌بی، نوازندگان سازهای زهی و باسو کُنتینوئو متشکل از دست‌کم ویولن اول و دوم، ویولا، گامبا و ارگ بودند. سازهای بادی چوبی برای هر گروه کر متشکل از دو فلوت، ابوا و ابوا دامور بود و گروه کر ۱ علاوه بر اینها، دو ابوا دا کاچا هم داشت.Bach-digital, BWV 244 برخی از قطعات برای اجرای جدید در آدینه نیک ۲۳ مارس ۱۷۴۲ تنظیم شدند. با این حال، این تنظیم متفاوت در هیچ اجرای دیگری تکرار نشد.
باخ بخش‌های مختلف انجیل به روایت متی - موومان آوازی - را شماره‌گذاری نکرد، و این کار توسط پژوهشگران موسیقی در قرن بیستم انجام شد. دو روش اصلی که امروزه مورد استفاده قرار می‌گیرند، روش نسخه جدید باخ (NBA) است که از سیستم شماره‌گذاری ۱ تا ۶۸ استفاده می‌کند، و روش قدیمی‌تر بی‌وی‌فاو (BWV) که آثار را به ۷۸ شماره تقسیم می‌کند. هر دو روش در برخی موارد از زیربخش‌های حروف‌دار استفاده می‌کنند. (uses NBA numbering) این مقاله با استفاده از سیستم شماره‌گذاری اِن‌بی‌اِی نوشته شده‌است.
برای متن این مصیبت‌نامه، باخ با نویسندهٔ لیبرتوهای موسیقی‌اش، کریستیان فردریش هنریتسی، مشهور به پیکاندر همکاری داشت و اشعار متن موسیقی در سال ۱۷۲۹ منتشر شد. پژوهشگران بر این باورند که باخ بر شکل و انتخاب متن مورد استفاده دخالت داشته و احتمالاً خودش آوازهای همخوانی و کُرال را انتخاب کرده‌است، زیرا این بخش‌ها در مجموعه اشعار پیکاندر «"شوخی -جدی"» و «"اشعار طنز"» (جلد ۲، لایپزیگ ۱۷۲۹) وجود ندارد.Steiger: "Die theologische Bedeutung der Doppelchörigkeit in Johann Sebastian Bachs „Matthäus-Passion“." 1983, p. 275. شعرهای آزاد (کرال و آریا) از قرن هفدهم به این اثر اضافه شدند.Zur Geschichte der Passionsmusiken siehe: Braun: "Die protestantische Passion." 1997, pp. 1469–1487. از سوی دیگر، پیکاندر حدود نیمی از اشعار خود را از موعظه‌های مصائب عیسی اثر هاینریش مولر الهام گرفته که بسیار مورد احترام و تحسین باخ بود و او پنج جلد از آثارش را در کتابخانهٔ شخصی‌اش نگهداری می‌کرد.Axmacher: "„Aus Liebe will mein Heyland sterben“." 1984, p. 170.
متن کتاب مقدس مورد استفاده برای قسمت اول پاسیون، انجیل متی باب ۲۶ آیات ۲ تا ۵۶ و برای قسمت دوم پاسیون، انجیل متی باب ۲۶ آیات ۵۷ تا ۷۵ و باب ۲۷ آیات ۱ تا ۶۶ بود. باخ متن پیوستهٔ کتاب مقدس را در این اثرش ، به ۲۸ بخش تقسیم می‌کند که با سرودهای روحانی و اشعار آزاد تقطیع می‌شوند تا حس گذر زمان را از بین ببرد و بین رویدادهای خاص این واقعه، پلی زده و شنوندگان را درگیر آن نماید.Bartelmus: "Die Matthäuspassion." 1991, p. 26.
پیکاندر متنی را برای رسیتِتیوها و آریاها و برای موومان‌های بزرگ کُرال نوشت که در پیش‌درآمد و بخش موخرهٔ پاسیون استفاده شدند. پیکاندر شعر خود را با استفاده از سرفصل‌های انجیل به ۱۵ صحنه تقسیم کرد، در حالی که تقسیم‌بندی سنتی داستان مصائب مسیح - بدون درنظر گرفتنِ بخشِ مقدمه و پیش‌درآمد آن - بر اساس پنج صحنهٔ اصلی بود: باغ، کاهن، پیلاطس، مصلوب‌شدن و دفن/وداع. با این حال، برخی موسیقی‌شناسان آن بخش مقدمه را هم در نظر گرفته و موسیقی باخ را به شش قسمت تقسیم می کنند. (مقدمه، باغ جتسیمانی، کاهن قیافا، پیلاطس، مصلوب‌شدن و دفن/وداع). در انجیل به روایت متی، چنین تقسیم‌بندی‌ای وجود دارد اما با توجه به وحدت، ساختار کلی آن، نامحسوس بوده و در پس‌زمینه فرورفته‌اند.Platen: "Johann Sebastian Bach. Die Matthäus-Passion." 1997, pp. 41–44. قسمت‌های دیگر لیبرتو برگرفته از آثار زالومون فرانک و بارتولد هاینریش بروکس است.
ملودی‌های کُرال و متن‌های آن‌ها برای کسانی که در مراسم کلیسای سنت توماس شرکت می‌کردند، آشنا بود. سه آواز کُرال توسط پائول گرهارت نوشته شده‌است و باخ پنج استنزا از قطعهٔ "ای سر مقدس، کنون زخمی" را به آنها افزود. باخ از سرودهای روحانی به طرق مختلف استفاده کرد که بیشتر آنها چهار قسمتی هستند، دوتای آنها به‌صورت کانتوس فیرموس از ۲ «کُرال فانتازیا» که قسمت اول را می‌سازند، یکی هم به عنوان بخش تفسیری در گفت‌آواز خوانندهٔ تِـنور. قدیمی‌ترین آوازی که باخ در این پاسیون استفاده کرده‌است، به سال ۱۵۲۵ برمی‌گردد.
به نظر می‌رسد در نسخه اولیه بی‌وی‌فاو ۲۴۴بی، کُرال شمارهٔ ۱۷ گم‌شده باشد، و موومان شماره ۲۹، که پایان‌دهندهٔ بخش اول پاسیون است، به‌جای کُرال فانتازیای «ای انسان، بر گناهان بزرگت زاری کن»، یک مجموعه چهار قسمتی است از کُرال «عیسیِ خود را رها نخواهم کرد.»
انجیل به روایت متی با زمان اجرایی بیش از ۱۵۰ دقیقه، ۲ گروه کر، ۲ ارکستر و تعدادی تک‌نواز، یکی از مفصل‌ترین و جامع‌ترین آثار باخ و اوجِ موسیقی کلیسای پروتستان است.Platen: "Johann Sebastian Bach. Die Matthäus-Passion." 1997, p. 13. بسیاری از آهنگسازان در اواخر قرن ۱۷ برای مصائب عیسی، پاسیون می‌نوشتند. همچون سایر پاسیون‌هایِ اوراتوریویِ دوران باروک، پاسیون باخ هم بخش‌هایی از متن انجیل متی (باب‌های ۲۶ و ۲۷) را با استفاده از گفت‌آوازهایی با زبانِ نسبتاً ساده روایت می‌کند و سپس موومان‌های آریا و آریوزو را در ابتدا و انتهای آیات کتاب مقدس استفاده به‌کار می‌گیرد که تفسیری بر رویدادهای مختلف روایت‌شده در کتاب مقدس استKonrad Küster (Hrsg.): "Bach-Handbuch." 1999, p. 466. و حالات ذهنی شخصیت‌های کتاب مقدس و مصائب عیسی را به شیوه‌ای غنایی و تک‌گو ارائه می‌دهند. به سبب طولانی بودن پاسیون و بخش‌های روایی فراوان، تأکید بیشتری بر جنبهٔ حماسی این واقعه وجود دارد.Breig: "Bach, Johann Sebastian." 1999, Sp. 1490.
این اثر درام-حماسیPlaten: "Johann Sebastian Bach. Die Matthäus-Passion." 1997, pp. 40; 118–213. برای دو گروه کُر و دو ارکستر نوشته شده‌است که اثر استریوآوایی چشمگیری پدید می‌آورد. هر دو ارکستر شامل دو فلوت (کر ۱، همچنین دارای ۲ ریکوردر برای آهنگ شماره ۱۹ است)، دو ابوا، در برخی موومان‌های خاص ابوا دامور یا ابوا دا کاچا، دو ویولن، ویولا، ویولا دا گامبا و باسو کُنتینوئو است. به دلایل عملی، ارگ کُنتینوئو اغلب به طور مشترک توسط هر دو ارکستر استفاده و نواخته می‌شد. در بسیاری از آریاها، یک یا چند ساز تک‌نواز، حال و هوای خاصی ایجاد می‌کند، مانند آریا سوپرانوی اصلی شماره ۴۹، «از روی عشق است که مسیحای من می‌خواهد بمیرد»، که در آن فقدان سازهای زهی و باسو کُنتینوئو نشانگر حسِ هراسناکِ از دست رفتن امنیت و پشت‌گرمی است. در واقع عمیق‌ترین شرح از رنج عیسی توسط همین آریای تامل‌برانگیز «از روی عشق است که…» ارائه شده‌است، که در بیان مفاهیم مورد نظر نقش اساسی دارد. ارتباط نزدیک میان منجی (مسیحا) و نفسِ پرهیزگارِ شنونده بر پایهٔ مرگِ داوطلبانۀ عیسی که از روی عشق و محبت اوست، شکل می‌گیرد.Axmacher: "„Aus Liebe will mein Heyland sterben“." 1984, p. 177. سازآرایی دقیق و حساب‌شده با فلوت و دو ابوا دا کاچا بدون حضور باسو کُنتینوئو و انتخاب هوشمندانهٔ کلید لا مینور، بر ماهیت پاک و فرشته‌گونهٔ این آریا تأکید دارد و نماد عشق آسمانی و معصومیت عیسی مسیح است.Platen: "Johann Sebastian Bach. Die Matthäus-Passion." 1997, p. 50.
علاوه بر این، در قطعهٔ «ای درد! اینجا قلب رنجوری می‌تپد» فلوت جای ریکوردر را می‌گیرد که منحصراً در نسخه‌های قدیمی استفاده می‌شد.Platen: "Johann Sebastian Bach. Die Matthäus-Passion." 1997, pp. 31–33.
آریاها همیشه توسط یکی از دو گروه هم‌سرایان (گروه کر ۱ یا ۲) اجرا می‌شود.Siehe zu den Konsequenzen einer strikten räumlichen Aufteilung auf zwei Musikergruppen: Konrad Küster (Hrsg.): "Bach-Handbuch." 1999, pp. 452–467. دست‌کم از زمان اجرا و ضبط این اثر توسط فیلیپ هِـروِخه در سال ۱۹۸۵، تعداد خوانندگان گروه کر به ۱۲ تا ۲۰ خواننده کاهش یافته‌است و این تصمیم امروزه، اقدامی رایج است.Reinhard Brembeck: "Was schwebt denn da von der Empore herab. Die neue Matthäus-Passion: Nur langsam setzt sich die Erkenntnis durch, dass Johann Sebastian Bach keinen Chor im modernen Sinn kannte." In: "Süddeutsche Zeitung", 1./2. April 2010.
انجیل به روایت متی، علاوه بر اجراهای انفرادی برای گفت‌آوازها و آریاها (سوپرانو، آلتو، تنور، باس، تقسیم‌شده به دو گروه کر)، تک‌خوانی‌هایی را برای نقش‌های زیر دارد:
دو جنبه متمایز از این موسیقی باخ، از دیگر فعالیت‌های کلیسایی او سرچشمه می‌گیرد. یکی از این جنبه‌ها، استفاده از قالب دو گروه کر است که از موتت‌های دوگانۀ خودش و بسیاری از آهنگسازان دیگر که به طور مرسوم، مراسم مذهبی یکشنبه را با آنها شروع می‌کردند، نشات می‌گیرد. مورد دیگر استفاده گسترده از گروه هم‌خوانان است که در تنظیمات استاندارد چهار قسمتی، به صورت الحاق در میان آریاها، و به صورت کانتوس فیرموس در موومان‌های بزرگ چند‌صدایی استفاده شد. این موضوع در پایان نیمه اول قطعهٔ «"ای انسان، بر گناهان بزرگت زاری کن"»، مشاهده می‌شود - موومانی که باخ همچنین از آن به عنوان کر آغازین برای نسخه دوم (۱۷۲۵) «انجیل به روایت یوحنا» استفاده کرد (بعدها - حوالی ۱۷۳۰ آن را دوباره به «"پروردگارا، ای فرمانروای ما"» که در نسخهٔ اصلی ساخته بود، تغییر داد).Wolff, Christoph. "Johann Sebastian Bach: The Learned Musician", p.294. New York: W. W. Norton. 2000 هم‌خوانی آغازین، «"بشتابید ای دختران، یاری کنید تا ناله و مویه کنم"» هم به سبب استفاده از کانتوس فیرموس کُرال قابل توجه است، که در آن سوپرانوهای ریپینو حجم عظیمی از کشمکش‌های چند‌صدایی و هارمونیک را به اوج می‌رسانند، جایی که یک بیت از «ای برهٔ پروردگار ، معصوم» را می‌خوانند. این قطعه تنها در اجراهای سال‌های ۱۷۴۲ و ۱۷۴۳ تا ۱۷۴۶ خوانده شد و پیش‌تر، توسط ارگ بادی نواخته می‌شد. در واقع باخ پیش‌تر یک پرلود کُرال از این قطعه را برای ارگ بادی نوشته بود که فیلیپ اسپیتا آن را یکی از هجده پرلود کُرال برجسته و «یک شگفتی و اعجاز در هنر عمیقاً مذهبی» می‌داند.
روایت متون مربوط به انجیل توسط یک تنور به صورت گفت‌آواز و تنها با همراهی باسو کُنتینوئو خوانده می‌شود. تک‌خوان‌ها حرف‌های شخصیت‌های مختلف را می‌خوانند، یا به‌صورت گفت‌آواز اجرا می‌کنند. علاوه بر عیسی، قسمت‌هایی برای یهودا، پطرس، دو کاهن اعظم (پونتیفکس اول و دوم)، پونتیوس پیلاطس، همسر پیلاطس، دو شاهد و دو کنیز وجود دارد. این نقش‌ها همواره توسط تمامی تک‌خوانان خوانده نمی‌شدند. تک‌خوانانِ شخصیت‌های اصلی، اغلب آریاهای اختصاصی خودشان را اجرا می‌کردند و با گروه‌های کر آواز می‌خوانند، روشی که دیگر در اجراهای امروزی انجام نمی‌شود. دو دوئت، توسط دو تک‌خوان (به عنوان دو شخصی که به طور همزمان صحبت می‌کنند)، اجرا می‌شود. تعدادی از قطعه‌ها که گفتگوی چند نفر است و به آنها «توربا» (تودهٔ مردم) می‌گویند، توسط یکی از دو گروه کر یا هر دوی آنان اجرا می‌شود.
با کلام عیسی که بدان صدای مسیح نیز گفته می‌شود، به گونهٔ دیگری برخورد شده‌است. باخ گفت‌آوازهای متمایز و ویژه‌ای را برای این منظور به کار گرفته‌است: این گفت‌آوازها نه تنها با باسو کُنتینوئو، بلکه توسط تمامی سازهای زهی ارکستر اول با استفاده از نت‌های طولانی و پایدار و «برجسته کردن» برخی واژه‌ها همراه می‌شوند،Gilles Cantagrel, translated by Charles Johnston. liner notes of "Markuspassion" Mirare 2015, p. 31 بنابراین اثری ایجاد می‌کنند که اغلب به‌عنوان «هاله» عیسی نامیده می‌شود و مظهرِ حضور الهی است.Bartelmus: "Die Matthäuspassion." 1991, p. 38. فقط سخنان پایانی او به زبان آرامی - «"خدای من، خدای من، چرا مرا به‌حال خود رها کردی؟"» - بدون این «هاله» خوانده می‌شوند. به عبارت دیگر هنگامی که عیسی بر بالای صلیب آخرین کلام خود را می‌گوید و از اینکه خداوند او را به حال خود رها کرده شکوه می‌کند، سازهای زهی ساکت می‌شوند.
استفاده از جوهر قرمز روی کلمه برای مشخص کردن آیات کتاب مقدس و سرود آغازین «"ای برهٔ پروردگار، معصوم"» منحصر به خودِ باخ است.
آریاهایی که بر اساس سروده‌های پیکاندر نوشته شدند، در لابلای بخش‌های روایت‌شده از کتاب مقدس پخش شده‌اند. این آریاها توسط تک‌خوانان با همراهی انواع سازها، آنگونه که در اوراتوریو مرسوم است، خوانده می‌شوند. متون الحاقی تفسیری مذهبی و شخصی از متون انجیل هستند و بسیاری از آنها، شنونده را درگیر ماجرا می‌کند؛ همانند کُرال شماره ۱۰، «این منم که باید رنج بکشم»، پس از اینکه یازده حواری پرسیدند «"سرورم، من [آن شخص] هستم؟» - یعنی: آیا من هستم که خیانت خواهد کرد؟ یک نمونه جالب از نحوهٔ به‌کارگیری موسیقی در بیان احساسات همین‌جاست. در گفت‌آواز پیشین عیسی گفته‌است: «به راستی به شما می‌گویم، یکی از شما به من خیانت خواهد کرد.» گروه کر در یک سردرگمی پرتلاطم به‌جای حواریون مسیح یازده بار می‌پرسند: «سرورم، آیا من [آن شخص] هستم؟ آیا من؟» این حقیقت که این سؤال یازده بار تکرار شده‌است - و نه دوازده بار، به تعداد حواریون حاضر - می‌توان به این معنا تلقی شود که یهودا کاملاً به گناه خود واقف و از این موضوع آگاه است که رویِ سخنِ عیسی به چه کسی است. او در ابتدا جرئت نمی‌کند این سؤال را از استادش بپرسد. اما در گفت‌آواز بعدی سرانجام، یهودا - حواری دوازدهم - سؤال را این چنین می‌پرسد: «آیا من هستم، خاخام؟»Platen: "Johann Sebastian Bach. Die Matthäus-Passion." 1997, p. 139.
آریا آلتوی شماره ۶، «توبه و پشیمانی»، تمایل به مسح و تدهین عیسی است در حالی که از پشیمانی، اشک‌هایش جاری است. آریای باس شماره ۶۵، «خود را منزه کن، قلب من» پیشنهاد می‌کند که خود در کنار بدن بی‌جان عیسی بماند و او را دفن کند. از عیسی مسیح در این متن‌ها اغلب به صورت «عیسیِ من» یاد شده‌است. گروه همخوانان به طور نوبتی، یا در بازگوکردن روایت شرکت می‌کنند یا آن را تفسیر و تاویل می‌نمایند. باخ با این اثرش ثابت می‌کند که خود چونان تفسیرکنندهٔ کتاب مقدس است که موسیقی و آهنگسازی‌اش مانند «موعظه‌ای پُرطنین» طرح‌ریزی شده و بازنمایی از یک شرحِ خداشناسانه است.Bouman: "Musik zur Ehre Gottes." 2000, p. 29. باخ در کتابخانه شخصی خود ۵۲ جلد کتاب دربارهٔ دین‌شناسی و الهیات داشت که علاوه بر انجیل و آثار مارتین لوتر، مجموعه‌های گسترده‌ای از سرودها و ادبیات عبادی-مذهبی ارتدکس و تقوای لوتری را در بر می‌گرفت.
در مجموع ۲ آریا برای تِـنور، ۳ آریا برای سوپرانو، ۴ آریا برای باس و و ۵ آریا برای آلتو نوشته شده‌است. آریای شمارهٔ ۳۳ دوخوانی (دوئت) است. آریاهای ۲۶، ۳۳، ۳۶، و ۷۰ دارای بخش‌های کُرال هستند. چهار آریا (شماره‌های ۱۰، ۱۲، ۱۹ و ۲۹) در قسمت اول پاسیون بدون کر و آریا، دا کاپوی خالص هستند؛ در حالی که در قسمت دوم پاسیون، فقط یک آریای دا کاپو وجود دارد.Konrad Küster (Hrsg.): "Bach-Handbuch." 1999, p. 466.
همان‌طور که در ساخت و اجرای پاسیون‌ها مرسوم است (و منشأ استفادهٔ مذهبی آن در یکشنبه نخل است)، در هیچ‌یک از این متون اشاره‌ای به رستاخیز نشده‌است (به جز اشارات غیرمستقیم در متی ۲۶:۳۲ و ۲۷:۵۳ و ۶۳). به تبعیت از تفسیرِ قدیس آنسِلم کانتِربِری، تصلیب نقطه پایان و منبع رستگاری است و تأکید ویژه‌ای بر رنج عیسی وجود دارد. گروه همخوانان، در کُرال پایانی شماره ۶۲، «با هراس و رنج خودت / مرا از ترس‌هایم برهان» را می‌خواند. خوانندهٔ باس با اشاره به «صلیب عزیز» در آواز شماره ۵۶ می‌گوید: «آری این کالبد و خون، به میل خود بالای صلیب رفته‌است / هر چه خیرش برای روح ما بیشتر است / تلخ‌تر و دردناک‌تر احساس خواهد شد.» نخستین کُرال «ای برهٔ پروردگار ، معصوم» مصلوب شدن عیسی را با قربانی کردن بره عهد عتیق جهت تقاص گناهان مقایسه می‌کند. بر این مضمون، با آواز پایانی بخش اول یعنی «ای انسان، بر گناهان بزرگت زاری کن» تأکید شده‌است.
به عنوان یک قاعده کلی، گفت‌آوازهای بشارت‌دهنده، متن را به صورت هجایی به موسیقی اضافه و بیان می‌کند. از تحریر برای تکیه و تأکید بر پیام نهفته در برخی واژه‌های معنی‌دار استفاده شده‌است، همچون «مصلوب کردن» در آیهٔ ۲، «کشتن» در آیهٔ ۳۹ و «زاری و سوگواری» در آیهٔ ۴۶؛ اما در مجموع و در مقایسه با اثر دیگر باخ همچون «"انجیل به روایت یوحنا"»، گفت‌آوازهای انجیل به روایت متی چندان تصویری نیستند و از تحریر کمتر استفاده شده‌است.Werner-Jensen: "Reclams Musikführer Johann Sebastian Bach. Bd. 2." 1993, p. 250. گفت‌آوازهای باخ اغلب با برجسته کردن واژه‌های دارای بار احساسی با ملودی‌های کروماتیک، حال و هوای احساسی بخش‌های خاص پاسیون را فراهم می‌کنند. آکوردهای هفتم کاسته و پرده‌گردانی‌های ناگهانی، پیشگویی‌های آخرالزمانی عیسی را همراهی می‌کنند.ویلیبالد گورلیت درام موجود در موومان‌ها را نتیجهٔ «گروه‌بندی پاساژهای منفرد بر اساس تداعی و ارتباط کلیدها و تونالیته» می‌داند.
در بخش‌های توربا، این دو گروه همخوان گاهی به «سبک همخوانی ونیزی» به طور متناوب (نوبت به نوبت) همراهی می‌کنند (مثلاً در: «عیسی، برایمان پیش‌گویی کن») و گاهی همه با هم می‌خوانند («فرمانفرما! ما به یاد داریم »). در مواقعِ دیگر، فقط یک گروه همخوان می‌خواند (گروه کر ۱ همیشه قسمت‌های مربوط به حواریون را می‌خواند) یا به نوبت می‌خوانند، برای مثال وقتی «بعضی از حضار» می‌گویند «او الیاس را می‌خواند» و «دیگران» پاسخ می‌دهند «"دست نگهدارید! بگذارید ببینیم آیا الیاس برای کمک به او می‌آید یا خیر؟»
مطابق رسم آریاهای اواخر دورهٔ باروک، در آریاهای این اثر، سازهای اوبلیگاتو (لازم)، همباز و هم‌شانهٔ خواننده‌ها پیش می‌روند. باخ از اشعار و شیوهٔ مادریگال‌ هم بهره می‌گیرد،Christian Wolff, Johann Sebastian Bach: The Learned Musician (New York: W. W. Norton & Co., 2000), pp. 298-299 مانند آریای «"توبه و پشیمانی"»، جایی که فلوت‌ها شروع به نواختن یک استاکاتو، همچون ریزش قطرات باران می‌کنند و خوانندهٔ آلتو هم از ریزش قطره‌های اشک‌ خود می‌گوید. در «"خون ببار"» در آن قطعه‌ای که دربارهٔ «مار» است، ملودی آن نیز تنظیمی پیچ‌در‌پیچ دارد. در «"خدایا رحم کن"»، ریتم منقطع و بی‌امان آکوردهای کاسته، شوک عاطفی ناشی از تازیانه را برمی‌انگیزد
همان‌طور که در دیگر اوراتوریوهای مصائب عیسی دیده می‌شود، ستون فقراتِ ساختار موسیقی، روایت انجیل است. در این مورد خاص، ترجمه آلمانی کتاب مقدس لوتر بر پایهٔ فصول ۲۶ و ۲۷ انجیل متی مد نظر بوده‌است. عنوان اصلی لاتین این موسیقی، «مصائب پروردگار ما عیسی مسیح بنا بر روایت متی بشارت‌دهنده» است.Neumann (Hrsg.): "Schriftstücke von der Hand Johann Sebastian Bachs." 1963, p. 237.
بر اساس تئوری اثرگذاری باروک، ماهیت اصلی یک قطعۀ موسیقی با فرم، تمپو، شدت، ویژگی‌های تونالیته، طراحی ریتمیک و نوع ساز تعیین می‌شود، در حالی که معنای تک‌تک واژگان به کار رفته در شعر موسیقی از طریق آرایه ادبی بلاغت بیان می‌شود.Schmitz: "Die oratorische Kunst J. S. Bachs." 1970, pp. 61–84. باخ در این اثر، موسیقی و شعر را چنان در هم می‌آمیزد که به «بلاغت موسیقایی» می‌رسد.Johan Bouman: "Musik zur Ehre Gottes." 2000, p.44. کریستوفر هیل در تشریح این بلاغت موسیقایی می‌گوید آن «حس رضایت زیبایی‌شناختی یا معقولیت روان‌شناختی است که در مخاطب ایجاد می‌کند و تأثیر مورد نظر یک آهنگسازی یا اجرای خوب در موسیقی است.» یاروسلاو پلیکان معتقد است باخ در این اثر بزرگِ خود، بیانی موسیقایی به دکترین رستگاری قدیس آنسِلم کانتِربِری می‌دهد.Jaroslav Pelikan, Bach Among the Theologians (Philadelphia: Fortress Press, 1986), pp. 100-101. ویلفرید ملرس این اثر باخ را «همزمان عرفانی و انسانی، معنوی و مادی، روحانی و دنیوی» می‌داند.
بشارت‌دهنده، با صدای یک خواننده تنور، متن انجیل را به سبکی دکلمه‌ای و با همراهی یک باسو کُنتینوئو می‌خواند که به آن اصطلاحاً گفت‌آواز خشک گفته می‌شود.
به غیر از بشارت‌دهنده و وُکس کریستی، شخصیت‌های نمایشی سایر بخش‌های پاسیون شامل موارد زیر است:
در لابلای بخش‌ها یا صحنه‌های مربوط به متن انجیل، متون دیگری به عنوان تعمق یا تأکید بر آن روایت، در قالب‌های مختلف خوانده می‌شوند:
در طرح زیر تورفتگی‌ها نشانگر نوعِ موومان‌هاست:
۱. بشتابید ای دختران، یاری کنید تا ناله و مویه کنم – "ای برهٔ پروردگار ، معصوم" (گروه کر ۱ و ۲ – کانتوس فیرموس توسط همخوانان سوپرانوی ریپینو)
۲۹. ای انسان، بر گناهان بزرگت زاری کن (کرال فانتازیا، سرودهٔ زیبالد هایدن) [نسخهٔ ۱۷۲۷/۱۷۲۹: "عیسی را رها نخواهم کرد"؛ نسخه‌های ۱۷۴۲ و ۱۷۴۳–۱۷۴۶: گروه کر «سوپرانو ریپینو» به سوپرانوها اضافه شد.]
۶۸. با چشمانی گریان، می‌نشینیم (گروه کر ۱ و ۲)
این اثر به دو موومان تقسیم می‌شود که قبل و بعد از خطبه مراسم آدینه نیک اجرا می‌شوند.
اولین صحنه‌ها در اورشلیم رخ می‌دهد: عیسی مرگ قریب‌الوقوع خود را اعلام می‌کند (شماره ۲)، از طرف دیگر، مخالفان از نیت خود برای برداشتن او از سر راه، سخن می‌گویند (شماره ۴). صحنه‌ای در شهر بیتانی (شماره ۴سی) زنی را نشان می‌دهد که سر مسیح را با روغن‌های گران‌قیمت تدهین می‌کند. در صحنه بعدی (شماره ۷) یهودا اسخریوطی در حال مذاکره و چانه‌زنی در مورد بهای تحویل دادنِ عیسی است. در تضاد بزرگی با حال و هوای موجود، آماده‌سازی برای «غذای عید پاک» توصیف شده‌است (شماره ۹) و سدر پسح و شام آخر، حکایت از آن است که خیانتی بزرگ در پیش است. پس از صرف غذا، همگی با هم به کوه زیتون (شماره ۱۴) می‌روند، جایی که عیسی پیش‌بینی می‌کند که پطرس سه بار قبل از خروس‌خوان سحر، او را انکار خواهد کرد. در باغ جتسیمانی (شماره ۱۸) عیسی چندین بار از پیروانش می‌خواهد که از او حمایت کنند، اما آنها در حالی که او با رنج و کشمکش روحی در حال نیایش است، به خواب خوش فرومی‌روند. در آنجا (شماره ۲۶) است که یهودا با بوسه‌ای به او خیانت می‌کند و عیسی دستگیر می‌شود. در حالی که خوانندگان سوپرانو و آلتو برای دستگیری عیسی زاری می‌کنند (در دوخوانی، شماره ۲۷اِی)، گروه هم‌سرایان با خشم فریاد می‌زنند «رهایش کنید، بس است، مقیدش نکنید!»