moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
تووش، تاچ: برخورد و هیت موفق.
تنگ: بخش فلزی که دسته معمولاً پلاستیکی، روی آن پیاده شده‌است.
تیپ: بخش انتهایی و سَری اسلحه.
تیقِس: سومین لاین.
جوری، جاجز: هیئت‌داوران متشکل از چهار نفر که بیشتر در «درای-فنسینگ» حضور دارند و رای‌نهایی توسط داور اصلی داده خواهدشد.
چِست پروتکتور: از پوشش‌های محافظتی، محافظ سینه (ویژه بانوان).
چینج آو اینگیجمنت: "??"
چینج بیت، کانتر بیت، سیرکل بیت: «بیت» با جهت غیرمنتظره پس از حرکت دایره‌ای تیغه زیر اسلحه حریف.
داکینگ: جمع کردن بدن به حالت نشسته (چمباتمه یا کشیده) برای دفع حرکت «فلِش» یا «لانژ».
دایرکت: «هیت» بدون «بیت» به شمشیر در همان لاین اولیه شروع حمله (اتک) یا «ریپوست».
دوئل: جنگ تن به تن.
دابل، دوبل، دابل تووش، سیمل تینیس: «هیت» تقریباً همزمان (کمتر از ۴۰ میلی ثانیه در اپه که هردو امتیاز می‌گیرند) تیغه‌ها به حریف مقابل، بیشتر بدون امتیاز در سابر و فلوره.
دابل: حرکت تیغه به صورت یک نیم‌دایره به دور تیغه حریف برای خارج کردن تیغه بازیکن از حالت «سمای سیرکل» حریف. "??"
درای-فنسنیگ، استیم-فنسینگ: بازی بدون «اِسکورینگ اَپرِیتوس» و تجهیزات الکتریکی که درآن بر سر اسلحه یک گردی یا بخش پلاستیکی به جای دکمه استفاده شده‌است و دو داور حضور داشته و هرکدام «هیت» را ببینند با بالا بردن دست اعلام می‌کنند.
دروبمنت: حرکت مشابه «سمای» در جهت مورب، دایره‌ای، عمودی یا حتی افقی اما سریع، با وارد کردن ضربه‌ای (بیتی) محکم به تیغه حریف برای پایین رفتن لاین اسلحه و «گارد» و سپس «هیت» به ساعد، روشی کاربردی برای شکست بلاک حریف در حالت «پوینت این لاین» که درصورت حرفه ای بودن حریف با حرکت «آبسنس آو بلِید» جلوی «کانتر اتک» بازیکن را می‌گیرد.
دیس اینگیج، دگژی: حرکت تیغه به صورت کوچک‌ترین نیم‌دایره ممکنه به زیر تیغه حریف برای انتقال «تیپ» اسلحه بازیکن به لاین مقابل و سپس «کانتر» یا «اکستنشن اتک» به سمت حریف اگر حریف «پری» انجام ندهد، درحالت «پوینت این لاین» ناکارآمد، کار آمد در پوزیشن ۳، ۴ اسلحه حریف.
دیسکانکت: دفع شمشیر حریف در جهت مورد نظر. "??"
رپیر سورد: با دسته‌ای بسیار مشابه به «گریپ-ایتالیایی»، با دولبه بُران، با «پوینت» تیز برای ایجاد شکاف در لباس حریف، با اهداف غیر از مسابقات شمشیربازی.
راند: مرحله.
رایت آو وِی: قوانین حق تقدم در امتیازگیری بازیکن در فلوره و سابر، هرمقدار حرکت واضح‌تر، اصولی‌تر و تهاجمی‌تر باشد، شانس حق تقدم‌گیری (پریوریتی) از داور بیشتر می‌شود.
رد کارد: کارت قرمز، مورد استفاده برای بازیکنی که نقض قوانین کلی و جزئی بازی را دوباره تکرار کند که در نهایت یک امتیاز به حریف داده می‌شود و درصورت نشان دادن کارت قرمز برای «تووش»، امتیاز گرفته‌شده بازیکن، داده نمی‌شود.
رولز-فنسینگ: قوانین شمشیربازی.
رومیز، ریپریز، ریدابلمنت: نوعی از «دابل اتک» پس از خطا رفتن (میس)، برای گرفتن فرصت «کانتر اتک» از حریف با حمله دوباره و بلافاصله در همان «دایرکت» به سمت «تارگت» قبلی از حریف که در نوع «ریپریز (ریدابلمنت)» به «تارگت» دیگری تغییر لاین و پوزیشن داده می‌شود.
ریپوست: حمله (اتک) یا «پری» در پاسخ به حرکت حریف.
ریتریت: عقب‌نشینی و حرکت ساده و نرم رو به عقب.
رییل: حلقه (قرقره) پشت خط انتهایی برای جمع‌شدن سیم متصل به بازیکن.
زگوند: دومین لاین.
ژاکت: از پوشش‌های محافظتی، به زیر «لَمه» پوشیده می‌شود.
سابر: اسلحه یا یکی ار رشته‌های ورزشی شمشیربازی.
ساکز: از پوشش‌های محافظتی، جوراب.
سپتیم: هفتمین لاین.
ست: دسته یا یک بخش چند قسمتی از لوازم شمشیربازی یا مجموعه کامل از ابزارهای مورد استفاده شمشیرباز.
ست-فنسینگ: یک دور از مسابقه.
سدوبل {"به اشتباه:کِدوبل/ابهام زدایی"}: حساب شدن «هیت» همزمان و دریافت امتیاز توسط دو بازیکن در بازی اپه.
سَلوت: حرکتی از اسلحه پیش از شروع و حتی پایان مسابقه برای ادای احترام به حریف به ، و دست‌دادن در پایان مسابقه، که درصورت انجام نشدن ممکن است، فرد خاطی کارت سیاه بگیرد.
سَله، پیست: محل کادربندی برگزاری مسابقه و تمرین شمشیربازی یا باشگاه مسابقات و تمرین.
سِمای، سِمی: حرکتی نیم‌دایره‌ای برا بردن تیغه حریف از لاین بالا به پایین.
سِمای سیرکل: ترکیب حرکت «سِمای» و «نیمه-سرکولار پری» در ابعاد بزرگ‌تر.
سِمای بایند، کوقازی، کراس: ترکیب حرکت «سمای» و «بایند» و نگه‌داشتن تیغه حریف به همراه «گلیز».
سوپاینیشن: حالت اول درست‌گرفتن دسته اسلحه در دست، کف دست رو به بالا.
سورد: شمشیر، اسلحه.
سوکت: محل اتصال سَری دو (سه) شاخه سیم در پشت «گارد» اسلحه.
سیرکل پری، کانتر پری: حرکت مدور تیغه در «پریِ» پوزیشن ۶، ۴، ۸ و ۷ با تیغه به سمت داخل، مشابه «کانتر پری» با تفاوت کاربرد در دفع حمله (اتک) به ویژه در پوزیشن 4.
سیکست: ششمین لاین.
سیمپل: حرکت ساده.
فلوره، فویل: اسلحه یا یکی ار رشته‌های ورزشی شمشیربازی.
فلِش، اَررو: حمله (اتک) ناگهانی با «پوینت» اسلحه به سمت حریف به صورت کشیده و فشار روی پا جلو و گاه همراه با پرش (جامپ).
فلِک: حرکت محبوب شمشیربازان حرفه‌ای که با برخورد «پوینت» اسلحه انجام می‌شود. در این حرکت شلاق گونه در امتداد «پری»، که تابع قانون «اینرسیست»، در اثر وارد کردن نیرو در جهت حرکت تیغه، تیغه به سمت بیرون خم شده و سپس تیغه را به بدن حریف نزدیک کرده و بخش خم شده با شتاب بیشتر به سمت مخالف لاین قبل خم می‌شود و به بازیکن اجازه می‌دهد در «لانژ» و «کانتر اتک» از سمت چپ یا راست، گاه همراه با «جامپ»، فاصله خود را با حریف حفظ کند و از بلاک عبور کند. همچنین در «هبت» از پشت در صورت رد شدن از بازیکن کارساز است.
فلانژ: معروف به «سابر فلِش»، حرکت «فلِش» در حالت «لانژ» که به صورت کشیده رو به جلو انجام می‌شود، و خطر شکسته شدن «فویبل» اسلحه بالا است.
فنسینگ: رشته ورزشی شمشیربازی.
فورتِی: بخش دوم یا سوم اسلحه و بخش نسبتاً پهن‌تر تیغه نزدیک به دسته اسلحه.
فول: خطای عمد یا غیرعمد بازیکن اغلب با دریافت کارت اخطار یا حذف (کارت سیاه).
فویبل، دبیل، دبول: بخش سوم یا چهارم اسلحه و نسبتاً شکننده تیغه که برای حرکت‌های سریع و با تعادل کمتر به‌خصوص در «بیت».
فینت اتک، اِسکیو: حرکتی برای پرت شدن حواس حریف مخصوصاً هنگام حمله (اتک) حریف برای انجام «کانتر اتک» یا «کامپوند اتک».
کات: حمله ای (اتکی) که با برخورد لبه تیغه همراه است و «کاتی» که به منظور «هیت» به حریف است و فقط در سابر امتیاز خواهد داشت.
کات اور، کوپ: حرکتی مشابه «گلیز» کردن که در آن حریف، اسلحه را در پوزیشن ۳ و ۴ (به سمت «ماسک» حریف) قرارداده و بازیکن در حالت پوزیشن ۶ و کمی پایین‌تر با سرعت به سمت حریف حمله می‌کند و فرصت ادامه پری را از حریف گرفته و بلاک می‌کند.
کامپتیشن: مسابقه.
کامپوند اتک، تقومپما: حمله (اتک) یا «ریپوستی» که با یک الی چند «فینت اتک» برای پرت شدن حواس حریف همراه است. "??"
کانتر: پاسخ، بازکوب در مقابل حرکت حریف.
کانتر اتک: «استاپ هیت» و حمله (اتک) بلافاصله بدون حرکت اضافی در پاسخ حمله (اتک) حریف.
کانتر تایم: پاسخ «کانتر اتک» با «کانتر اتک». "??"
کانتر پری: پاسخ «پری» حریف برای جلوگیری و سد کردن «ریپوست».
کانتر ریپوست: حمله (اتک) پس از «ریپوست» حریف.
کراس اور: حالت ضربدری دو پا وقتی که پای عقب پای جلو را رد کند یا بلعکس که در سابر در حالت اول و به احتمال حالت دوم این حرکت ممنوع و نوعی خطا است.
کنت: پنجمین لاین.
کویلین، کراس گارد: بخش «هیلت» و تیغه که با هم به شکل چلیپا درآمده‌اند.
کور-ا-کور، کُق-اَ-کُق: تماس بدنی یا برخورد دو دسته اسلحه‌های بازیکن‌ها که برخورد، در فلوره و سابر خطا بوده و موجب توقف بازی می‌شود، در اپه این برخورد درصورت خشن بودن و با نیروی زیاد چه عمدی یا غیرعمدی، خطا محسوب می‌شود.
کِولار: الیاف مقاوم دربرابر پارگی و رسانایی کم مورد استفاده در پوشش اصلی شمشیرباز و دور «ماسک».
گارد: به احتمال بخش دوم اسلحه، پهن گونه و فلزی، فولادی یا آلومینیومی جلوی میله دسته برای محافظت از دست شمشیرباز.
گتخ: چهارمین لاین.
گریپ: بخش میله ای دسته برای نگه داشتن اسلحه.
گریپ-ایتالین: دسته ایتالیایی، دسته مشابه «فرنچ» اما با یک میله پشت «گارد» برای نگه‌داشتن.
گریپ-فرنچ: دسته فرانسوی، دسته صاف با «پمل» بزرگ‌تر.
گریپ-پیستول: دسته «پیستول» مانند، به فرم دست و حالت دسته تفنگ.
گریت سورد: شمشیر بُران بزرگ دولبه تیز تاریخی که توسط شمشیرزن‌های قهار، با اهداف غیر از مسابقات شمشیربازی.
گلو: دستکش، که در نوع سابر دارای یک لایه رسانا به نام منشت است.
گلیز، گریز، کوله: حمله با ترفندی است که تیغه بازیکن در راسته تیغه حریف خراشیده می‌شود و اسلحه با به نوعی بلاک کردن تیغه حریف، «هیت» انجام می‌دهد.
لانژ: حرکت ناگهانی پیشرونده شمشیرباز با زاویه ۱۸۰ درجه پشت زانوی پای پشتی و ۱۲۰ الی ۸۰ درجه پشت زانوی پای جلو.
لانگ سورد: مشابه گریت سورد که با یک دست می‌توان آن را حمل کرد و درازتر است، با اهداف غیر از مسابقات شمشیربازی.
لاین: محور، جهتی که حمله (اتک) به آن سمت انجام می‌شود.
لاینز: اشاره به پوزیشن‌ها و محور «پری‌ها» یا بخش‌بندی‌های روی بدن بازیکن‌ها دارد که از داخل به خارج بدن (به طرف دست مسلح) و بالا به پایین به ترتیب (۵ (یا پرایم)، ۳) - (۴، ۶) - (۱(یا ۵)، ۲) - (۷، ۸) - (۹) می‌باشد و ممکن است در رشته‌های مختلف، متفاوت باشد یا حتی به چهار بخش کاهش یابد.
لَمه، وست: لباس رسانا.
ماسک، مسک: محافظ صورت و سر.
ماریجینگ: فولاد استفاده شده در تیغه اسلحه‌ها.
مچ: مجموعه ای از مسابقه‌های (بوت‌های) بین دو تیم.
مُنشت: در دستکش مخصوص سابریست‌ها که یک لایه رسانای فلزی در بخش بالاتر از مچ است.
مولینه: حرکت کلاسیک چشمگیر آرام با چرخاندن مچ همراه با «دیاگونال پری» که به ندرت در سابر استفاده می‌شود، برای نشان دادن مهارت شمشیربازی.
میس: خطارفتن، از دست‌دادن «تارگت».
نویِم: نهمین لاین بوده که با حالت مورب عمودی اسلحه اجرا می‌شود و در فلک یا «این-فایتینگ» بیشترین کاربرد دارد.
نیوتون: واحد سنجش نیروی وارده از طرف تیغه‌ها به سطح‌ها و سنجش حداکثر مقاومت پوشش‌ها در برابر ضربه‌ها.
وان-تو: نوعی «کامپوند اتک» که با دو «پری» برای فریب و سپس دو «دیس اینگیج» همراه است. "??"
وایر، کورد: سیم متصل به بازیکن.
وارنینگ: هشدار داور پیش از دادن کارت زرد به بازیکن برای رفتارهایی که ممکن است، منجر به تخطی از قوانین شود.
وپن، آرم: اسلحه، ابزار و آلت نبرد، در این صفحه منظور از اسلحه، شمشیر می‌باشد.
هیت، پرِس: ضربه، برخورد به حریف با تیغه یا پوینت، نه با لزوم دریافت امتیاز.
هیت زون، تارگت اِریا: محل‌های مجاز بدن برای «هیت» امتیازگیری با توجه به نوع اسلحه مورد استفاده.
هیلت: بخش اول شمشیر، دسته اسلحه که به بخش دوم یعنی تیغه متصل شده‌است.
یلو کارد: کارت زرد، هشداری اولیه برای بازیکنی که قوانین کلی و جزئی بازی را نقض می‌کند.
یو-اس-اف-ای: اتحادیه شمشیربازان ایالات متحده آمریکا.
ویلیام دارک (William Darke) (۱۷۳۶–۲۶ نوامبر ۱۸۰۱)، سربازی آمریکایی بود که با نیروهای بریتانیایی قبل از جنگ انقلابی خدمت نمود. او با نیروهای منظم بریتانیایی تحت فرماندهی سرگرد ژنرال ادوارد برادوک در سفر اکتشافاتی ۱۷۵۵ خود به دره تحت کنترل فرانسویانِ اوهایو به عنوان بخشی از جنگ فرانسویان با سرخپوستان خدمت نمود. نیروهای بریتانیایی شکست خوردند و برادوک نیز مرد.
دارک نجات یافت تا به عنوان یک کاپیتان در شروع جنگ انقلابی آمریکا به مأموریت فرستاده شود. او در نبرد جرمن‌تاون اسیر شد. وی به عنوان سرهنگ هنگ‌های همپشایر و برکلی در تسخیر ژنرال چارلز کورن‌والیس فرماندهی نمود. دارک اغلب عضوی از قانونگذاری ویرجینیا طی معاهدهٔ ۱۷۸۸ میلادی بود که به نفع قانون اساسی فدرال رأی داد.
او به عنوان یکی از سرهنگ دوم‌های هنگ «لویز» در ۱۷۹۱ میلادی، جناح چپ ارتش سنت کلیر را طی شکستش از سرخپوستان میامی در ۴ نوامبر فرماندهی نمود. او دو تغییر ناموفق در آن جنگ داشت: پسر جوان‌ترش کاپیتان جوزف دارک در دومین تغییر مرد و خودش نیز مجروح شده و به سختی نجات یافت. دارک نامه‌ای به رئیس‌جمهور جورج واشینگتن نوشت که نبرد را در آن توصیف می‌نمود. سپس دارک به عنوان سرلشکر بر شبه‌نظامیان ویرجینیا خدمت نمود.
ویلیام دارک در شهرستان باکس پنسیلوانیا در ۶ مه ۱۷۳۶ میلادی بدنیا آمد، او به گفته «تاریخ دوستان هوپول» پسر جوزف دارک و همسرش بود.Drake, p. 248 او از نسل ساکنین کوئیکر اولیه در آبشارهای شهرستان باکس بود. وی از خویشاوندان بنیامین راش، امضاء کنندهٔ اعلامیه استقلال ایالات متحده بود.
دارک در ۱۷۴۰ میلادی هنگامی که یک کودک جوان بود با خانواده‌اش به «انشعاب الک» نزدیک شپهردستاون ویرجینیا نقل مکان نمود.Dandridge, p. 254 دارک دو برادر و یک خواهر داشت.Dandridge, p. 255 هنگامی که کودک بود به خانواده اش کمک می‌کرد: با ماهیگیری، شخم‌زدن و کشاورزی. او را به عنوان «مردی با دستانی قوی» و «هرکولی» توصیف شده‌است.
طی جنگ فرانسویان و سرخپوستان، دارک با جورج واشینگتن در سفر اکتشافاتی برادوک ۱۷۵۵ میلادی تحت فرماندی ژنرال بریتانیایی ادوارد برادوک خدمت نمود. برنامه برادوک تسخیر دژ دوکوئسن از فرانسویان جهت بدست آوردن کنترل بر رودخانه و دره اوهایو بود. گرچه که تلفات زیادی وجود داشت و بریتانیاییان شکست خوردند، دارک زخمی نشد. برادوک در نبرد کشته شد.
دارک در جنگ انقلابی آمریکا به عنوان کاپیتان ارتش قاره‌ای در هنگ هشتم ویرجینیا خدمت کرد؛ او زخمی شده و در نبرد جرمن‌تاون در ۱۷۷۷ میلادی به اسارت درآمد. او در کشتی زندانیان بریتانیایی در بندر نیویورک تا زمان تبادلش در ۱۷۸۰ میلادی نگهداری شد. او به سرهنگ دومی ارتقاء پیدا کرد و احتمالاً در محاصره یورک‌تاون در ۱۷۸۱ میلادی حضور داشته‌است.
بعد از جنگ علیه اغیان در شورش ویسکی ۱۷۸۴ میلادی فرستاده شد. با برقراری صلح، دارک در معاهده ۱۷۸۸ میلادی خدمت کرد و در پی آن در قانونگذاری ویرجینیا انتخاب شده و در آن خدمت نمود. دارک به عنوان سرهنگ دوم در شبه‌نظامیان کنتاکی، جناح چپ را در فاجعه نبرد واباش در ۱۷۹۱ میلادی طی جنگ سرخپوستان شمالغربی فرماندهی نمود. پسر او کاپیتان جوزف دارک در نتیجه جراحاتی که در صحنه نبرد بر او وارد شد مرد.
ژنرال جوسیا هارمار در ۱۷۹۰ میلادی با ارتشی که آموزش و تجهیزات ضعیفی داشت برای حمله بر اتحادیه شمالغربی سرخپوستان در رودخانه ماومی شمالی فرستاده شد. هارمار کاملاً شکست خورد. رئیس‌جمهور جورج واشینگتن ارتش را تجدید نیرو کرده و ژنرال آرتور سنت کلیر را برای فرماندهی منصوب نمود. سنت کلیر از دژ واشینگتن اوهایو به سمت شمال رفت و دژ همیلتون و دژ جفرسون را ساخت. سنت کلیر در اکتبر ۱۷۹۱ میلادی دژ جفرسون را رها کرده و در نقطه‌ای که بعدها به دژ بازیابی معروف شد در ۳ نوابمر ۱۷۹۱ میلادی اردو زد. ارتش ۱۴۰۰ نفری او در ۴ نوامبر با دیدن هیئت بزرگی از سرخپوستان در هنگامه طلوع غافلگیر شد. طی چند ساعت، سنت کلیر مجبور شد تا تحت پوششی که توسط دارک ارائه می‌شد تجدید قوا کند. نهصد مرد، زن و کودک طی گزارش‌ها کشته شدند.http://www.garstmuseum.org/docsEvents/eventtreaty.htm
دارک با سارا، بیوه ویلیام دلایی، یکی از جنگجویان سرخپوست ازدواج کرد. این دو چهار فرزند داشتند: جان، جوزف، ساموئل و مری. سه پسر او همگی هنگامی که مردان جوانی بودند فوت نمودند. دارک در توماس ورتینگتون پسر ۱۴ ساله یتیمی را از یکی از خانواده‌های دوست گرفت و برای او تحصیلات ارائه نمود. وورتینگتون ششمین فرماندار اوهایو شد. ویلیام دارک از طریق دخترِ پسرش جان و از طریق دو ازدواج دخترش ماری نسل‌هایی را پیدا نمود.
شهرستان دارک، اوهایو و دارکسویل، ویرجینیای غربی به نام او نامگذاری شده‌اند.
کولبین بیرگیر فینسون(به انگلیسی:Kolbeinn birgir Finnsson، زاده: ۲۵ اوت ۱۹۹۹) یک بازیکن فوتبال اهل ایسلند است که برای باشگاه آلمانی بروسیا دورتموند۲ به عنوان هافبک بازی می‌کند. او محصول آکادمی فیلکیر است و برای تیم ملی فوتبال ایسلند بازی می کند.
ارل ساندویچ () یک عنوان نجیب‌زادگی برای اشراف انگلستان است. این عنوان برای اولین بار در سال ۱۶۶۰ میلادی توسط چارلز دوم انگلستان به سر ادوارد مونتاگو اهدا شده است.
ارل ساندرلند () یک عنوان نجیب‌زادگی برای اشراف انگلستان است. این عنوان برای اولین بار در سال ۱۶۲۷ میلادی توسط چارلز یکم به امانوئل اسکروپ اهدا شده است.
انگلستان مال من است فیلمی محصول سال ۲۰۱۷ و به کارگردانی مارک گیل است. در این فیلم بازیگرانی همچون جک لودن، جسیکا براون فیندلی، جانی مار، جودی کومر و سیمون کیربی ایفای نقش کرده‌اند.
کالیبر فیلمی محصول سال ۲۰۱۸ و به کارگردانی مت پالمر است. در این فیلم بازیگرانی همچون جک لودن، مارتین مک‌کان، تونی کارن و کل مک‌آنینچ ایفای نقش کرده‌اند.
ماهیچه کوچک‌تر راست پسین سر (رکتوس کاپیتیس مینور خلفی rectus capitis posterior minor یا رکتوس کاپیتیس پُستیکوس مینور rectus capitis posticus minor) توسط یک زردپی نوک‌تیز باریک از توبرکل روی قوس خلفی مهره اطلس برمی‌خیزد و در حین بالا رفتن، ضمن پهن‌تر شدن، وارد قسمت داخلی (مدیال) خط پایینی پس‌گردنی (نوکال) استخوان پس‌سری و سطح بین آن و سوراخ بزرگ پس‌سری (سوراخ مگنوم) می‌شود و همچنین مقداری پیوستگی نیز با سخت‌شامه (دورا ماتر) نخاعی پیدا می‌کند.
ماهیچه بزرگتر راست پسین سر و ماهیچه مایل بالایی سر را سینرژیست‌ها می‌نامند.
پل‌های بافت همبند در مفصل اطلسی‌پس‌سری (آتلانتو-اکسیپیتال) بین ماهیچه کوچک‌تر راست پسین سر و سخت‌شامه نخاعی پشتی مشاهده شده‌است. اتصالات بافت همبند مشابهی برای ماهیچه بزرگتر راست پسین سر (رکتوس خلفی ماژور سر) نیز گزارش شده‌است.Anatomical Connection Between the Rectus Capitis Posterior Major and the Dura Mater. Scali F, Marsili ES, Pontell ME.http://journals.lww.com/spinejournal/Abstract/publishahead/Anatomical_Connection_Between_the_Rectus_Capitis.99006.aspx به نظر می‌رسد چیدمان عمودی این رشته‌ها حرکت سخت‌شامه‌ای را به سمت نخاع محدود می‌کند. همچنین مشخص شده‌است که رباط پس‌گردنی (نوکائه) با سخت‌شامه ستون فقرات گردنی خلفی و قسمت جانبی استخوان پس‌سری پیوسته‌است. ساختارهای آناتومیک عصب‌دهی‌شده توسط اعصاب گردنی C1-C3 امکان ایجاد سردرد را دارند. این بخش دربرگیرنده مجتمع‌های مفصلی سه بخش فوقانی گردن، سخت‌شامه و نخاع نیز هست.
پیوندهای سخت‌شامه‌ای-ماهیچه‌ای، سخت‌شامه‌ای-رباطی در قسمت فوقانی ستون فقرات گردنی و نواحی پس‌سری ممکن است پاسخ‌های آناتومیک و فیزیولوژیکی به علت سردرد گردن‌زاد (سرویکوژنیک) ارائه دهد. این پیشنهاد می‌تواند کارایی مداخله را در درمان سردرد سرویکوژنیک توضیح دهد.
والتر ترانتر (; – ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال وستهام یونایتد و باشگاه فوتبال چتم اشاره کرد. او در دوره‌ای کاپیتان اول باشگاه وستهام بود.
تری وستلی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال و مربی اهل بریتانیا است.
وستلی قبلا در راشدن و دایموندز، ایپسویچ تاون، چارلتون، لوتون تاون و دربی کانتی کار کرده است. در این باشگاه‌ها او مسئول پرورش بازیکنان جوان بود که شامل متیو آپسن، کیرون دایر، ریچارد رایت، تیتوس برامبل و کوین لیزبی می‌شد. در دربی، او بر رشد ستارگان جوانی مانند تام هادلستون، لی هولمز، گیلز بارنز، لوین نیاتانگا و مایلز ادیسون نظارت داشت.
وستلی در ژوئیه ۱۹۹۵ پس از جدایی دیوید پلیت، سکان هدایت لوتون تاون را به‌دست گرفت. او فصل فوتبال ۱۹۹۴–۱۹۹۵ را با این تیم در جایگاه شانزدهم در به پایان رساند. فصل بعد شروع خوبی نداشت و وستلی پس از شکست ۴ بر صفر مقابل پورتسموث اخراج شد.
وستلی در ژانویه ۲۰۰۶ پس از جدایی فیل براون به عنوان سرمربی موقت دربی کانتی انتخاب شد. او اولین بازی خود را با نتیجه ۱ بر صفر در خانه به شفیلد یونایتد باخت و علیرغم اینکه در چهار بازی دیگر موفق به کسب پیروزی نشد، تا پایان فصل سرمربی ماند. اولین پیروزی او ، برد خانگی ۱ بر صفر مقابل پلیموث بود. علیرغم رسیدن به هدف خود برای حفظ باشگاه در چمپیونشیپ تا پایان فصل، به او پیشنهاد کار مربی دائمی داده نشد و بیلی دیویس جایگزین او شد.
او در سال ۲۰۰۶ به عنوان مدیر آکادمی جوانان به بیرمنگام پیوست. در اولین فصل حضورش، تیم زیر ۱۸ سال را تا یک چهارم نهایی جام حذفی جوانان رهبری کرد و دو سال بعد آنها به نیمه نهایی همان مسابقات رسیدند. وستلی پس از تکمیل و ارائه گزارشی به هیئت مدیره باشگاه، که حاوی توصیه‌های لازم برای "سوق دادن آکادمی به سطح بالاتر" بود، با توافق دوجانبه در فوریه ۲۰۱۱ باشگاه را ترک کرد.
در ژوئیه ۲۰۱۴ وستلی مدیر آکادمی وستهام و جایگزین تونی کار شد.West Ham United academy legend Tony Carr takes up new ambassador's role after 40 years (From Echo)
انتخابات پارلمانی در اسلوونی برای برگزیدن اعضای پارلمان این کشور در ۲۴ آوریل ۲۰۲۲ برگزار گردید. حزب حاکم دموکرات اسلوونی، به رهبری نخست‌وزیر یانز یانشا، در برابر رقیب خود رابرت گولوب از حزب جنبش آزادی شکست را پذیرفت. حزب اسلوونی جدید سوم شد و پس از آن سوسیال دموکرات و حزب چپ قرار گرفتند که هر دو کنار رفتند. فهرست ماریان سارک و حزب آلنکا براتوشک به زیر۴٪ سقوط کردند و هیچ کرسی به دست نیاوردند. مشارکت در انتخابات ۷۰٪ بود که نسبت به دو انتخابات قبلی افزایش قابل توجهی را نشان می‌دهد (۵۲/۶۳٪ در سال ۲۰۱۸ و ۵۱/۷۱ ٪ در سال ۲۰۱۴).
۹۰ عضو شورای ملی به دو روش انتخاب می‌شوند. ۸۸ کرسی از طریق لیست باز نمایندگی تناسبی در هشت حوزه انتخابیه که در هر حوزه ۱۱ کرسی انتخاب می‌شوند و کرسی‌ها با استفاده از سهمینه به احزاب در سطح حوزه انتخابیه اختصاص می‌یابد. نمایندگان منتخب با رتبه‌بندی همه نامزدهای یک حزب در یک حوزه انتخابیه بر اساس درصد آرایی که در ناحیه خود کسب کرده‌اند، مشخص می‌شوند. کرسی‌هایی که تخصیص نیافته باقی می‌مانند با استفاده از روش دهونت که با آستانه انتخاباتی۴ ٪ به احزاب در سطح ملی اختصاص می‌یابد.National Assembly of the Republic of Slovenia State Election Commission اگرچه کشور به ۸۸ حوزه انتخاباتی تقسیم شده‌است، اما نمایندگان از هر ۸۸ حوزه انتخاب نمی‌شوند. در برخی نواحی بیش از یک معاون انتخاب می‌شوند، که در نتیجه برخی از نواحی معاون منتخب ندارند (به عنوان مثال، ۲۱ حوزه از ۸۸ حوزه انتخاباتی در انتخابات ۲۰۱۴ معاون منتخب نداشتند). احزاب باید حداقل ۳۵٪ از لیست‌های خود را از هر جنسیت داشته باشند، مگر در مواردی که برای این لیست‌ها فقط سه نامزد و حداقل یک نامزد از هر جنسیت وجود داشته باشد.Electoral system IPU
دو معاون دیگر توسط اقلیت ایتالیایی و مجارستانی انتخاب می‌شوند. رأی‌دهندگان همه نامزدها را در برگه رأی با استفاده از اعداد رتبه‌بندی می‌کنند (۱ بالاترین اولویت است). زمانی که یک رای‌دهنده به آنها رتبه اول را بدهد، به یک نامزد بیشترین امتیاز (برابر تعداد نامزدهای روی برگه رای) تعلق می‌گیرد. نامزدی که بیشترین امتیاز را کسب کند برنده است.National Assembly of the Republic of Slovenia State Election Commission
جان هانسون (John Hanson) (زادهٔ ۱۴ آوریل [۳ آوریل، سبک قدیم] ۱۷۲۱ – درگذشتهٔ ۱۵ نوامبر ۱۷۸۳)، از بنیانگذاران ایالات متحده، تاجر و مقامی دولتی از مریلند در دوران انقلاب آمریکا بود. در سال ۱۷۷۹، هانسون پس از انجام خدمات مختلف برای نهضت میهن‌پرستان در مریلند، به عنوان نماینده در کنگرهٔ قاره‌ای انتخاب شد. پس از تأیید و پیوستن مریلند به دیگر ایالت‌ها، هانسون در سال ۱۷۸۱، نخستین قانون اساسی منعقد میان سیزده ایالت تشکیل‌دهندهٔ آمریکا را امضاء کرد. در نوامبر ۱۷۸۱، پس از تصویب اصول کنفدراسیون، هانسون به عنوان اولین رئیس کنگرهٔ کنفدراسیون (گاهی از آن به رئیس‌جمهور ایالات متحده در نشست کنگره نیز یاد می‌گردد)، انتخاب شد. به همین دلیل، برخی از زندگی‌نامه‌نویسان دربارهٔ هانسون استدلال کرده‌اند که او در واقع اولین دارندهٔ منصب ریاست جمهوری ایالات متحده بوده است.
هانسون در ۱۴ آوریل ۱۷۲۱ در پورت توباکو پاریش در شهرستان چارلز، ایالت مریلند چشم به جهان گشود. منابع منتشر شده پیش از مطالعات تبارشناسی در سال ۱۹۴۰، گاهی تاریخ تولد او را ۱۳ آوریل یا سال تولدش را ۱۷۱۵ ذکر کرده‌اند. هانسون در مزرعه‌ای به نام «درخت‌زار توت» و در خانواده‌ای ثروتمند و سرشناس متولد شد. والدینش ساموئل (زادهٔ حدود ۱۶۸۵- درگذشتهٔ ۱۷۴۰) و الیزابت (استوری) هانسون (زادهٔ حدود ۱۶۸۸- درگذشتهٔ ۱۷۶۴) بودند. ساموئل هانسون مزرعه‌دار و مالک بیش از ۱۰۰۰ هکتار (۴٫۰ کیلومتر مربع) زمین بود و در پُست‌های سیاسی مختلفی از جمله دو دوره حضور در مجلس شورای ایالتی مریلند خدمت کرد.
پدربزرگ هانسون که او هم جان نام داشت، در حدود سال ۱۶۶۱ به عنوان خدمتکار ملزم به خدمت به شهرستان چارلز، ایالت مریلند آمد. در سال ۱۸۷۶، نویسنده‌ای به نام جورج هانسون، نام هانسون را وارد شجره‌نامهٔ خانوادهٔ سوئدی-آمریکایی خود کرد که از نوادگان چهار برادر سوئدی بود که در سال ۱۶۴۲ به سوئد جدید مهاجرت کرده بودند. این روایت بارها در طول قرن بعدی بازگو شد، اما مطالعات پژوهشی در اواخر قرن بیستم نشان داد که هانسون با این خانوادهٔ سوئدی-آمریکایی مرتبط نبوده‌است.
اطلاعات کمی دربارهٔ سنین جوانی هانسون در دسترس است. او احتمالاً طبق شرایط مرسوم در میان ثروتمندان آن زمان، به‌طور خصوصی آموزش دیده بود. او راه پدرش را به عنوان مزرعه‌دار، برده‌دار و کارمند دولت در پیش گرفت. او غالباً جان هانسون جونیور نامیده می‌شد تا از مرد مسن‌تری با همین نام تشخیص داده شود.
حرفه هانسون در دولت از زمان انتصاب او به عنوان بخشدار شهرستان چارلز در سال ۱۷۵۰ آغاز شد. در سال ۱۷۵۷، او نمایندهٔ شهرستان چارلز در مجلس عوام شورای ایالتی مریلند شد، جاییکه او به مدت دوازده سال در بسیاری از کمیته‌های مهم حضور داشت. مریلند مستعمره‌ای انحصاری بود و هانسون با حزب «ملی» یا «مردمی» همسو شد که مخالف هرگونه گسترش قدرت فرمانداران مستعمره به ازای آسیب به مجلس عوام منتخب مردمی بود. او یکی از مخالفان اصلی لایحهٔ تمبر ۱۷۶۵ بود و ریاست کمیته‌ای را برعهده داشت که دستورالعمل‌های نمایندگان مریلند برای جلسهٔ لایحهٔ تمبر را تدوین کرد. در اعتراض به لایحهٔ تاونزند، هانسون در سال ۱۷۶۹، یکی از امضاءکنندگان قطعنامهٔ عدم واردات بود که واردات کالاهای انگلیسی را تا زمان لغو این لایحه تحریم کرد.
هانسون در سال ۱۷۶۹، ظاهراً برای پیگیری اهداف تجاری‌اش، خط مشی خود را تغییر داد. او از مجلس شورای ایالتی استعفا داد، زمینش را در شهرستان چارلز فروخت و به شهرستان فردریک در مریلند غربی نقل‌مکان کرد. او در آنجا پُست‌های مختلفی از جمله ارزیاب و نقشه‌بردار، بخشدار و خزانه‌دار بخش را برعهده داشت. در سال ۱۷۷۴، با بحرانی شدن روابط میان بریتانیای کبیر و مستعمرات، هانسون به یکی از میهن‌پرستان برجسته در شهرستان فردریک تبدیل شد. او ریاست یک انجمن شهری را برعهده داشت که در آن قطعنامه‌ای در مخالفت با لایحهٔ بندر بوستون تصویب کرد. در سال ۱۷۷۵، او نماینده در کنگرهٔ مریلند بود، نهادی غیرقانونی که پس از تعطیلی مجلس استعماری تشکیل شد. هانسون به همراه دیگر نمایندگان، در ۲۶ ژوئیه ۱۷۷۵، انجمن آزادگان را امضاء نمود که در آن برای مصالحه با بریتانیای کبیر اظهار امیدواری کرده و در عین حال خواستار مقاومت نظامی در برابر اجرای قوانین سرکوب‌گرایانه بود.
با آغاز جنگ، هانسون ریاست کمیتهٔ نظارت در شهرستان فردریک را برعهده گرفت که این کمیته بخشی از سازمان میهن پرستان بود که کنترل حکومت محلی را برعهده داشت. هانسون که مسئول سربازگیری و تسلیح سربازان بود، ثابت کرد که سازمان‌دهندهٔ ماهری است و شهرستان فردریک اولین نیروهای جنوبی برای پیوستن به ارتش جورج واشینگتن را اعزام کرد. از آنجاییکه منابع مالی اندک بود، هانسون اغلب با پول خود به سربازان و دیگران حقوق می‌داد. در ژوئن ۱۷۷۶، هانسون ریاست جلسهٔ شهرستان فردریک را برعهده داشت که از رهبران ایالتی در آناپولیس خواست تا به نمایندگان مریلند در کنگرهٔ قاره‌ای فرمان دهند تا استقلال خود را از بریتانیای کبیر اعلام کنند. در حالی که کنگره روی اعلامیهٔ استقلال کار می‌کرد، هانسون در شهرستان فردریک به «ساخت چخماق، ذخیرهٔ باروت، نگهبانی از زندانیان، جمع‌آوری پول و نیرو، تعامل با محافظه‌کاران و انجام هزاران کار دیگری مشغول بود که مرتبط با ریاست کمیتهٔ نظارت بود».
هانسون در سال ۱۷۷۷، به عضویت اولین دوره از پنج دورهٔ سالانهٔ مجلس تازه سامان یافتهٔ نمایندگان مریلند درآمد. در دسامبر ۱۷۷۹، مجلس نمایندگان، هانسون را به عنوان نماینده به دومین کنگرهٔ قاره‌ای معرفی و او در ژوئن ۱۷۸۰ در فیلادلفیا شروع به خدمت کرد. «هانسون با این شهرت که سرمایه‌گذار اصلی انقلاب در مریلند غربی بود، به فیلادلفیا آمد و طولی نکشید که عضو چندین کمیتهٔ مرتبط با سرمایه‌گذاری شد».
زمانی که هانسون به عضویت کنگره درآمد، مریلند مانع از تصویب نخستین قانون اساسی آمریکا شد. این ایالت که هیچ ادعایی دربارهٔ اراضی غربی نداشت تا زمانی که دیگر ایالت‌ها از ادعای خود در این باره دست نکشیدند، از تصویب قانون اساسی خودداری کرد. سرانجام زمانی که دیگر ایالت‌ها این کار را انجام دادند، مجلس مریلند در ژانویه ۱۷۸۱ تصمیم به تصویب قانون اساسی گرفت. زمانی که کنگره این خبر را گرفت، هانسون به همراه دانیل کارول به نمایندگی از مریلند در اول مارس ۱۷۸۱، نخستین قانون اساسی آمریکا را امضاء کردند. با تأیید مریلند، این قانون اساسی به‌طور رسمی اجرایی شد. سال‌ها بعد، برخی از زندگی‌نامه‌نویسان دربارهٔ هانسون ادعا کردند که او در مدیریت این مصالحه و در نتیجه تضمین تصویب قانون اساسی، نقشی محوری داشته‌است، اما بنا به اظهار مورخ رالف لورینگ، هیچ مدرک مستندی از نظرات یا اقدامات هانسون در حل این اختلاف وجود ندارد.
در سال ۱۷۸۲، هانسون از سوی کنگرهٔ قاره‌ای، روزی را به‌طور رسمی «روز شکرگزاری» اعلام کرد.
هانسون پس از دوره‌ای یک ساله از ریاست در کنگره کناره‌گیری کرد. او زمانی که به دیدن برادرزاده‌اش، توماس هاوکینز هانسون در ملک آکسون هیل در شهرستان پرنس جورج، ایالت مریلند رفته بود، بر اثر بیماری در ۱۵ نوامبر ۱۷۸۳ درگذشت. او در همان‌جا به خاک سپرده شد. هانسون در زمان مرگش حداقل ۲۲۳ جریب زمین و ۱۱ برده داشت.
در حدود سال ۱۷۴۴، هانسون با جین کانتی (زادهٔ ۱۷۲۸- درگذشتهٔ ۱۸۱۲)، دختر الکساندر کانتی (زادهٔ ۱۶۹۲- درگذشتهٔ ۱۷۴۰) ازدواج کرد. آنها صاحب هشت فرزند شدند، از جمله:
جان ماری جونیور (.John Mare, Jr) (زادهٔ نیویورک، ۱۷۳۹- درگذشتهٔ ادنتون، کارولینای شمالی میان ژوئن ۱۸۰۲ و آوریل ۱۸۰۳)، نقاش، تاجر و شخصیت عمومی آمریکایی بود.
جان ماری، در شهر نیویورک متولد شد، پسر جان ماری از دوونشایر و ماری بس ماری، که احتمال می‌رود اصالتی هلندی داشته باشد. خواهرش ماری، همسر نقاش، ویلیام ویلیامز بود که ممکن است به جان ماری آموزش داده باشد، هرچند که هیچ چیزی از آموزش او به عنوان یک هنرمند یا تحصیلاتش معلوم نیست. پدر او در گزارش‌ها مختلف به عنوان یک دریانورد و کارگر توصیف شده‌است و به احتمال بی‌سواد بوده‌است.
سوابق جان ماری در آلبانی، نیویورک پس از ۱۷۵۹ ثبت شده‌است؛ در آن سال او با همسرش آن موریس به شهر نقل مکان کرد و پسرش در ۱۷۶۰ در آنجا غسل تعمید داده شد. به نظر می‌رسد همسر و پسر او زود ماریده‌اند زیرا در وصیت‌نامهٔ جان ماری پدر در تاریخ ۱۷۶۱، هیچ نامی از آن‌ها وجود ندارد. گمان می‌رود در همان سال ماری به شهر نیویورک بازگشته باشد، زیرا در وصیت‌نامه هیچ اشاره‌ای به اقامت در آلبانی هم نشده‌است. اولین اشاره مستقیم به حرفهٔ ماری در ۱۷۶۵ صورت گرفته‌است؛ در اول اکتبر همان سال با دریافت آزادی شهر (افتخاری است که توسط شهرداری به یکی از اعضای ارزشمند جامعه، یا به یک فرد مشهور یا شخصیتی که از آن بازدید می‌کند، اعطا می‌شود) به نام و عنوان «جان ماری جونیور، طراح» در شهر نیویورک پذیرفته شد. شواهد نشان می‌دهد که او در حدود ۱۷۶۷ و دوباره در ۱۷۶۸ در بوستون بوده‌است، اما در ۱۷۷۲ به آلبانی بازگشته و به دنبال کار گشته‌است و ملک خود را در ۱۷۷۱ در خیابان مولبری برای پرداخت هزینهٔ سفر رهن داده‌است. در دو سال بعدی، گاهی اوقات به شهر نیویورک بازگشته و دو پرترهٔ آخر شناخته شدهٔ خود را در آنجا کشیده‌است.
باورها بر این است که ماری در ۱۷۷۸ به کارولینای شمالی نقل مکان کرده و آخرین حضور او، سال قبل از آن در نیویورک ثبت شده‌است. دلیل این حرکت مشخص نیست؛ هرچند، در حالی که ماری تقریباً تنها نقاش شهر نیویورک در بسیاری از کارهای اولیهٔ خود بود و فقط در حال رقابت بر روی سفارش گرفتن با لارنس کیلبرن بود، ورود جان دوراند و آبراهام دلانوی به صحنه، ممکن است تا حدودی بر تصمیم او تأثیر گذاشته باشد. در ادنتون او تاجر شد و به احتمال نقاشی را به یک باره، برای همیشه رها کرد. هنوز هیچ سابقه‌ای از هیچ اثر هنری ماری، در کارولینای شمالی یافت نشده‌است. در ۱۷۸۰ او در شرکت ماری اند کولی، شریک شد و یک شانزدهم منفعت خود را به قایق دو دکلی بادبانی آستریچ اختصاص داد. او برای حدود پانزده سال موفق بود، تجارت با هند غربی را آغاز کرد و در شهرستان‌های اطراف، دارایی به دست آورد. همچنین، او به داشتن برده نیز معروف است. با این حال، او در سال‌های آخر زندگی‌اش دچار مشکلات مالی شد و به نظر می‌رسد که دچار یک بیماری ناتوان‌کننده شده بود که ممکن است مانع از سر و سامان دادن به امورش شده باشد.
ماری از زمانی که به کارولینای شمالی نقل مکان کرد، از حامیان آرمان انقلابی بود و برای نیروهای ایالتی در طول جنگ تجهیزاتی را تأمین می-کرد. هنگامی که آلبمارل ساوند توسط بریتانیا مورد تهاجم قرار گرفت، او هزار پوند برای تلاش نیروها برای نبرد با بریتانیایی‌ها، کمک کرد. در ۱۷۸۰ کشتی فرآمارییکن که او مالک بخشی از آن بود، توسط بریتانیایی‌ها مصادره و ضرر مالی قابل توجهی به او وارد شد، در میان مسافران آن کشتی که به لندن منتقل شد، توماس وینز، نمایندهٔ آیندهٔ کنگره نیز حضور داشت.
ماری در ۱۷۸۴ زمانی که در کارولینای شمالی بود برای بار دوم، ازدواج کرد. همسر دوم او یک بیوه به نام ماریون بوید ولز بود. اطلاعات کمی در مورد ماریون وجود دارد، جز اینکه او و خواهرش لیدیا قطعنامه‌های ادنتون تی پارتی (اعتراضی سیاسی به قانون تحریم چای) را امضاء کرده بودند. او مدت‌ها قبل از ماری فوت کرد و دو دختر جوان به نام‌های ماری و الیزابت آن، برای او باقی گذاشت. جان ماری یکی از اعضای کلیسای سنت پل بود و امکان دارد در حیاط همان کلیسا به خاک سپرده شده باشد. تاریخ دقیق ماریگ او مشخص نیست، زیرا هیچ گونه آگهی فوت، نه در مطبوعات و نه در اسناد فراماسونی آن دوران، پیدا نشده‌است. هنگام ماریگش، تقریباً چیزی برای فرزندانش که توسط خانواده خالهٔ خود لیدیا پذیرفته شدند، باقی نگذاشت.
خواهرزادهٔ ماری، پسر ماری، نقاش، ویلیام جوزف ویلیامز بود.
ماری در ۱۷۸۶ به عنوان اولین رئیس پُست ادنتون خدمت کرد. او همچنین در بسیاری از مشاغل عمومی دیگر در شهرستان چوان خدمت کرد؛ از ۱۷۸۶ تا ۱۷۸۸ مسئول پزشکی قانونی شهرستان بود و همچنین در ۱۷۸۶ خزانه‌دار شهر ادنتون شد. او برای اولین بار در مارس ۱۷۸۵ برای خدمت در هیئت منصفه بزرگ فراخوانده شد. در ۱۷۸۹ او رئیس پلیس شهر شد و برای چند سال در هر دو سمت خدمت کرد. او در ۱۷۸۷ قاضی صلح شد و تا سال ۱۷۹۹ این سمت را برعهده داشت. اغلب او به عنوان مأمور رسیدگی حساب‌های قانونی در این مدت خدمت کرد.
فرماندار ساموئل جانستون در ۱۷۸۷، ماری را در شورای استانی کارولینای شمالی منصوب کرد. او سه دوره در شورا خدمت کرد و بازهم در ۱۷۸۹ نامزد شد. از آنجایی که جانستون نتوانست انتصاب مجدد خود را به عنوان فرماندار به دست بیاورد، ماری هم در این زمان، دوباره انتصاب پیدا نکرد. در همان سال ماری به عنوان نمایندهٔ ادنتون در مجمعی که در کارولینای شمالی، قانون اساسی ایالات متحده را تصویب کرد، انتخاب شد و به تصویب رأی داد.
ماری یک ماسون بود و معروف است که در جلسات ماسونی در آلبانی در ۱۷۷۲ شرکت می‌کرد. او بعدها عضویت خود را به لژ شمارهٔ ۲ سنت-جان (در حال حاضر لژ شمارهٔ ۱ سنت‌جان، A.Y.M) در شهر نیویورک منتقل کرد، قبل از اینکه در ۱۷۷۸ مجدد آن را این بار به لژ اونانمیتی در ادنتون، منتقل کند. او در ۱۷۷۹ استاد این لژ شد و به مدت بیست سال منبع اصلی آن باقی‌ماند. باورها بر این است که ماری در تهیهٔ پیش‌نویس نظام‌نامهٔ لژ بزرگ کارولینای شمالی، کمک کرده‌است. او در مجمع تاربرو که آن را در ۱۷۸۷ احیا کرد، ریاست کرد و هماریاه با استفان کاباروس به نمایندگی از ادنتون انتخاب شدند. همچنین او یکی از اعضای برجستهٔ کلیسای انگلیکن در شهرستان چوان بود.
اطلاعات زیادی از آموزش جان ماری وجود ندارد، هرچند در پرتره‌های او برخی از ویژگی‌های آثار توماس مک‌ایلورث، نقاش نیویورک استعماری یافت می‌شود. اولین پرتره‌های باقی‌مانده از او که کمتر از یک دوجین تصویر شناخته شده‌است، پرتره‌ای ماریبوط به هنری لیوینگستون به تاریخ ۱۷۶۰؛ تابلویی از برادر هنری، رابرت که از نظر ظاهری مشابه است، بدون امضاء و بدون تاریخ که گمان می‌رود کار او باشد. باورها بر این است که هر دو اثر، کپی از آثار جان ولاستون هستند، همان‌طور که پرتره ماری از هنری لوید از بوستون، به تاریخ ۱۷۶۷، این چنین است. در ۱۷۶۶، شورای مشترک نیویورک، پرتره‌ای از جورج سوم را سفارش داد. پرتره‌ای از جان کتلتاس (در مجموعه انجمن تاریخی نیویورک) در ۱۷۶۷ که مگس روی دکمهٔ سرآستین او نشسته‌است که گویی جدا از سطح نقاشی قرار دارد. در ۱۷۶۸، دوباره در بوستون، جان ماری، جان توری را نقاشی کرد. گمان‌ها بر این است که او برادر توری ویلیام را نیز نقاشی کرده باشد و پرتره‌ای از جرارد بیکمن به تاریخ ۱۷۶۹ و یک پرترهٔ بدون تاریخ از یکی از اعضای ناشناس خانوادهٔ وردن ویلکوکز، توسط این هنرمند نقاشی شده باشد. در ۱۷۷۲، در طول اقامت موقت بازگشت خود، در آلبانی، ماری، جان جانسون را نقاشی کرد، پرتره‌ای که اماریوزه در تالار جانسون در جانستاون (یک شهر در شهرستان ایالت فولتون آمارییکا) آویزان شده‌است.
پرتره پاستلی ماری در موزه شلبرن نیز شناخته شده‌است. آن پرتره، جان سی کوونهوون را نمایش می‌دهد و تاریخ ۱۷۷۴ به روی آن ثبت شده‌است.Biography at Dictionary of pastellists before 1800 همچنین پرتره‌ای از دکتر بنجامین یانگز پرایم به تاریخ همان سال است در حال حاضر در مجموعهٔ انجمن تاریخی نیویورک است؛ این دو، آخرین پرتره‌های تاریخی منسوب به جان ماری هستند و به نظر می‌رسد که او نقاشی کردن را در این نقطه، متوقف کرده‌است.
شناخته شده‌ترین اثر اماریوز جان ماری، پرترهٔ تاجر، جرمیا پلات است که در حال حاضر در مجموعه موزه هنر متروپولیتن نگهداری می‌شود؛ این اثر به صورت نازک رنگ شده‌است و هنرمند به جای استفاده از لعاب، رنگ‌دانه‌های ماریطوب را روی سطح نقاشی ترکیب کرده‌است تا بافت ایجاد کند، این پرتره به طول سه‌چهارم و شناخته شده با دست هنرمند و همچنین با توجه به اهمیتی که به صندلی‌ای که پلات به آن تکیه می‌دهد، داده شده‌است و پس‌زمینهٔ پارچه‌ای گل‌دار که به نظر می‌رسد؛ نقاش با قالب ناآشنا بوده و به این طریق جبران کرده‌است، یگانه است. این پرتره نشان از آگاهی جان ماری از سبک جان سینگلتون کوپلی دارد و به عنوان موفق‌ترین قطعهٔ شناخته شدهٔ جان ماری، در نظر گرفته می‌شود؛ در غیر این صورت، او را یک نقاش معمولی می‌دانند و سبک او را نیز «سخت و غیرماهرانه» توصیف کرده‌اند.
دولورس کاکوانگو (; – ) اهل اکوادور بود. او به ماما دولو معروف و پیشگام در مبارزه برای حقوق بومیان و کشاورزان در اکوادور بود. او در عرصه سیاسی برجسته بود و یکی از اولین فعالان فمینیسم بین دهه ۳۰ و ۶۰ اکوادور بود. در سال ۱۹۴۴ او «فدراسیون سرخ‌پوستان اکوادور» (Ecuatoriana de Indios (FEI)) را با کمک حزب کمونیست اکوادور تأسیس کرد.
دولورس کاکوانگو در سال ۱۸۸۱ در سان پابلو اورکو در یک ملک فئودالی در نزدیکی کایامبه اکوادور به دنیا آمد. پدر و مادر او از بومیان بودند که به آنها «پیادگان» (peones concierto) می‌گفتند، کسانی که بدون دریافت دستمزد در املاک کار می‌کردند. او با پدر و مادرش بزرگ شد، به دلیل کمبود امکانات، به تحصیل دسترسی نداشت. هنگامی که پانزده ساله بود در خانه ارباب به عنوان خدمتکار خانه کار می‌کرد و از نابرابری بین شرایط زندگی بین ارباب و پیادگان تحت تأثیر قرار گرفت. دولورس هرگز خواندن و نوشتن را یاد نگرفت و این یکی از اولین دلایلی بود که او را تشویق کرد تا آموزش بومیان را بهبود بخشد. او اسپانیایی را در کیتو یادگرفت، جایی که در سن جوانی به عنوان خدمتکار خانه کار می‌کرد.
در سال ۱۹۳۰، کاکوانگو یکی از رهبران اعتصاب تاریخی کارگران در مزارع در کایامبه بود. این اعتصاب نقطه عطفی برای بومیان و دهقانان در احقاق حقوقشان بود و بعدها موضوع یکی از رمان‌های خورخه ایکازا نویسنده اکوادوری (۱۹۳۴) شد.
در طول انقلاب مه ۱۹۴۴ در اکوادور، کاکوانگو شخصاً رهبری حمله به یک پایگاه نظامی دولتی را بر عهده داشت. او به همراه دوست و فعال مبارزاتی ترانسیتو آماگوانیا، فدراسیون بومیان اکوادور (FEI) را تأسیس کرد، که از سازمان‌های اولیه بود که مطالبه و مبارزه برای حقوق و جایگاه بومیان را به عهده گرفت.
درحالی‌که کاکوانگو هرگز آموزش رسمی دریافت نکرد، اما به همراهی دیگران به تأسیس اولین مدارس دو زبانه سرخ‌پوستان اقدام کرد. او با آگاهی از شرایط وحشتناکی که فرزندان مردم بومی در مدارس متحمل می‌شدند، در نهایت مدارس دو زبانه‌ای را تأسیس کرد که در آنها به دو زبان اسپانیایی و زبان بومی کچوا، تدریس می‌شد. او این مدارس را در سال ۱۹۴۵ در منطقه کایامبه تأسیس کرد. کاکوانگو پیشنهاد کرد که این مدارس به دانش‌آموزان خواندن به هر دو زبان را آموزش دهند. مدارس او به مدت ۱۸ سال کار کردند، اما حکومت نظامی در سال ۱۹۶۳ آنها را تعطیل کرد و آنها را کانونهای کمونیستی خواند.
کاکوانگو یک کمونیست برجسته بود و بخاطر فعالیت‌هایش مدتی را در زندان گذراند.
دولورس کاکوانگو، یا ماما دولو، نامی که دیگران او را با آن می‌شناختند، در سال ۱۹۷۱ درگذشت. پسرش، کاتوکومبا کاکوانگو، لوئیس (متولد ۱۹۲۴) از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۶۳ در مدرسه بومیان یاناهوایکو تدریس کرد، تا زمانی که حکومت نظامی مدارس را تعطیل کرد.
در سال ۱۹۸۸، وزارت آموزش و پرورش ضرورت بهبود آموزش مردم بومی اکوادور را تشخیص داد. مدیریت ملی آموزش بین فرهنگی دو زبانه نیز ایجاد شد. در یک تحقیقات پزشکی گونه‌ای از زنبور به نام او و به آن زبان بومی کاکوانگوی، cacuangoi نامگذاری شده‌است. در ۲۶ اکتبر ۲۰۲۰، گوگل سالروز تولد ۱۳۹ سالگی دولورس را با گوگل دودل جشن گرفت.
فصل ۱۹۰۰–۱۸۹۹ اولین فصل در تاریخ باشگاه فوتبال بارسلونا بود. باشگاه در قالب رقابت‌های دوستانه به مصاف باشگاه‌های محلی رفت.
در ۲۲ اکتبر ۱۸۹۹، هفته‌نامه ورزشی "لوس دپورتس" در بارسلون، یک آگهی را چاپ کرد که در آن هنس گمپر سوئیسی ۲۱ ساله، هواداران فوتبال را فرامی‌خواند.
باشگاه فوتبال بارسلونا در ۲۹ نوامبر همان سال، پس از جلسه‌ای در "خیمناسیو سوله"، باشگاهی در خیابان مونجوییک دل کارمه شماره ۵ در ال راوال بارسلون، شکل گرفته بود. والتر ویلد، لوئیس دوسو ای سرا، بارتومئو ترادس ای بروتائو، اتو کونزلی، اتو مایر زیونر، انریک دوکای آگیلرا، پیر کابوت رولدوس، کارلس پویول، ژوسپ یوبت، جان پارسونس، ویلیام پارسونس و هانس گمپر، معاهده تاسیس باشگاه را امضا کردند.
۸ دسامبر، بارسلونا اولین بازی خود را در "ولدروم د لا بونانووای" سابق، مقابل چند انگلیسی که در شهر ساکن شده بودند، انجام داد. هر دو تیم با ترکیب ۱۰ نفره بازی کردند و تیم انگلیسی ۱–۰ پیروز شد. روز بعد، گزارشی از این بازی در روزنامه محلی "لا ونگوئاردیا" به انتشار درآمد. http://hemeroteca.lavanguardia.es/preview/1899/12/09/pagina-7/33401233/pdf.html
اولین کادر مدیریتی باشگاه در ۱۴ دسامبر بسته شد و والتر وایلد به عنوان مسن‌ترین عضو، اولین رئیس انتخاب شد. آبی تیره و گارنتی، رنگ‌های اصلی باشگاه و لباس تیم شدند که همان رنگ‌های تیم سابق گامپر در سوئیس، بازل بود. نشان باشگاه، همان نشان شهر و دو پزوتا، به عنوان هزینه حق عضویت تعیین شد. http://hemeroteca.lavanguardia.es/preview/1899/12/09/pagina-3/33401273/pdf.html
جان مورتون (John Morton) (زادهٔ ۱۷۲۵ – درگذشتهٔ ۱ آوریل ۱۷۷۷)، کشاورز، نقشه‌بردار و حقوق‌دان اهل استان پنسیلوانیا و از بنیان‌گذاران ایالات متحده آمریکا بود. او به عنوان نمایندهٔ کنگرهٔ قاره‌ای در طول انقلاب آمریکا، از امضاءکنندگان انجمن قاره‌ای و اعلامیه استقلال ایالات متحده بود. مورتون با رأی موافق به پنسیلوانیا اجازه داد، به نفع اعلامیه استقلال رأی دهد. مورتون ریاست کمیته‌ای را برعهده داشت، که مفاد معاهده را نوشت.
مورتون در ۱۷۲۵ در حومهٔ ریدلی، در شهرستان چستر، شهرستان دلاور امروزی، پنسیلوانیا، به‌دنیا آمد. ماه دقیق تولد او مشخص نیست. پدرش، جان مورتون (ارشد)، از قومی فنلاندی (بالتیک) در فنلاند که در آن زمان بخشی از سوئد بود، به همراه پدرِپدربزرگش، مارتی مارتینن،John Mortonin jalanjäljillä Philadelphiassa (in Finnish)YLE: John Mortonin syntyperä syynissä Raytalammilla (in Finnish) یا مونس مارتنسون (نام جایگزین سوابق نظامی سوئد که بعدها به عنوان مورتون انگلیسی‌سازی شد) مهاجرت کرد. خود او اهل جووا فنلاند بود که در ۱۶۵۴ به سرزمین‌های استعماری سوئد به نام سوئد نو، رسیده بود. مادرش مری آرچر نیز فنلاندی‌تبار بود. مورتون تنها پسر پدرش بود که در ۱۷۲۴ قبل از تولدش، فوت کرد. زمانی که مورتون تقریبی هفت ساله بود، مادرش با جان اسکچلی، کشاورزی انگلیسی‌تبار که مورتون را آموزش داد، ازدواج کرد.
مورتون در ۱۷۵۶ برای عضویت در مجمع استانی پنسیلوانیا انتخاب شد. سال بعد او به عنوان قاضی صلح منصوب شد، سمتی که تا ۱۷۶۴ برعهدهٔ او بود. همچنین او به عنوان نمایندهٔ کنگرهٔ تمبر در ۱۷۶۵ خدمت کرد. او در ۱۷۶۶ از مجلس استعفا داد تا به عنوان کلانتر شهرستان چستر خدمت کند. او در ۱۷۶۹ به مجلس بازگشت و در ۱۷۷۵ به عنوان رئیس مجلس انتخاب شد. در ضمن، شغل قضایی او با انتصابش در سمت دستیار قاضی دادگاه عالی پنسیلوانیا در ۱۷۷۴ به اوج خود رسید.
مورتون در ۱۷۷۴ و ۱۷۷۵ برای اولین و دومین کنگرهٔ قاره‌ای انتخاب شد. او با احتیاط به حرکت پنسیلوانیا به سمت استقلال کمک کرد، هرچند که با قانون اساسی رادیکال پنسیلوانیا در ۱۷۷۶ مخالفت کرد. زمانی که کنگره در ژوئن ۱۷۷۶ بحث در مورد قطعنامه استقلال را آغاز کرد، هیئت پنسیلوانیا دو تکه شد. بنجامین فرانکلین و جیمز ویلسون موافق اعلام استقلال و جان دیکنسون و رابرت موریس مخالفت اعلام استقلال بودند. مورتون تا قبل از ۱ ژوئیه که در کنار فرانکلین و ویلسون قرار گرفت، هیچ تعهدی به آن‌ها نداشت. زمانی که رأی نهایی در ۲ ژوئیه اخذ شد، دیکنسون و موریس رأی ممتنع دادند و به هیئت پنسیلوانیا اجازه دادند تا از قطعنامه استقلال حمایت کنند. مورتون این اعلامیه را در ۲ اوت با اکثر نمایندگان دیگر امضا کرد.
مورتون رئیس کمیته‌ای بود که مفاد عهدنامه را نوشت، هرچند که او قبل از تصویب این مفاد، به احتمال در اثر بیماری سل، فوت کرد.
مورتون در میان امضاءکنندگان اعلامیه استقلال، اولین کسی بود که فوت کرد و در محل خاکسپاری کلیسای سنت پل قدیمی (که به عنوان محل دفن قدیمی سوئدی‌های قدیمی شناخته می‌شود) در چستر، پنسیلوانیا دفن شد. قبر مورتون تا اکتبر ۱۸۴۵، زمانی که ابلیسک مرمری ۱۱ فوتی امروزی توسط نوادگان او ساخته شد، بدون علامت باقی ماند.ref>
در کتیبه ضلع غربی بنای یادبود آمده‌است:
در کتیبه ضلع شرقی بنای یادبود آمده‌است:
در کتیبه ضلع جنوبی بنای یادبود آمده‌است:
در کتیبه ضلع شمالی یادبود آمده‌است:
پس از اینکه دانشگاه تورکو، به این نتیجه رسید که حوزه مطالعاتی در مورد آمریکای شمالی پراکنده‌است و نیاز به یک مؤسسه ملی است، مرکز مطالعات آمریکای شمالی جان مورتون را در ۲۰۱۳ تأسیس کرد.
مورتون با آن جاستیس از شهرستان چستر ازدواج کرد. آن‌ها والدین سه پسر و پنج دختر بودند؛ آرون، اسکچلی، جان، مری، سارا، لیدیا، آن و الیزابت. پسر دوم مورتون، اسکچلی، در میان شبه نظامیان پنسیلوانیایی ارتش قاره‌ای در طول جنگ انقلابی آمریکا، سرگرد بود. مورتون یکی از اعضای فعال کلیسای انگلیکن (مذهبی در میان کاتولیک و پروتستان که از زمان هنری هشتم در انگلستان رواج پیدا کرد) در شهرستان چستر بود.
گاز خفگی گازی غیرسمی یا با سمیت کم که غلظت طبیعی و مورد نیاز اکسیژن در هوای تنفسی را کاهش می‌دهد و منجر به مرگ می‌شود.
نمونه های قابل توجه گازهای خفگی عبارتند از متان،Terazawa K, Takatori T, Tomii S, Nakano K. "Methane asphyxia. Coal mine accident investigation of distribution of gas." Am J Forensic Med Pathol. 1985 Sep;6(3):211-4. نیتروژن، آرگون، هلیوم، بوتان و پروپان.
جوزف مک‌مین (Joseph McMinn) (زادهٔ ۲۲ ژوئن ۱۷۵۸ – درگذشتهٔ ۱۷ اکتبر ۱۸۲۴)، سیاستمدار آمریکایی بود که به عنوان چهارمین فرماندار ایالت تنسی میان سال‌های ۱۸۱۵ تا ۱۸۲۱ خدمت می‌کرد. یک کهنه سرباز انقلاب آمریکا که پیشتر از سال‌های ۱۷۹۴ تا ۱۷۹۶ در مجلس قانون‌گذاری منطقه جنوب غربی و در سال‌های ۱۸۰۵ تا ۱۸۱۱ به عنوان سخنگوی سنای تنسی خدمت کرده‌است. او عضو حزب دموکرات-جمهوری‌خواه بود.
مک‌مین پس از دوران فرمانداری، به عنوان یک مأمور چروکی برای دولت ایالات متحده آمریکا فعالیت می‌کرد.John Thweatt, "Joseph McMinn", "Tennessee Encyclopedia of History and Culture", 2010; retrieved September 18, 2012.
مک‌مین در شهر مارلبوروی غربی، چستر کانتی، پنسیلوانیا، چشم به جهان گشود و یکی از ده فرزند خانواده بود.Phillip Langsdon, "Tennessee: A Political History" (Franklin, Tenn. : Hillsboro Press, 2000), pp. 49–59. او فقط از تحصیلات محدود روستایی برخوردار بود و حتی در سال‌های پایانی زندگی‌اش به عنوان «مرزبان روستایی» توصیف می‌شد.
در سال ۱۷۸۶، مک‌مین به شهرستان هاوکینز، تنسی نقل مکان کرده جاییکه یک زمین کشاورزی خرید. فرماندار قلمرو جنوب غربی، ویلیام بلونت در سال ۱۷۹۲ مک‌مین را به عنوان قاضی صلح برای هاوکینز کانتی انتخاب کرد و مک‌مین میان سال‌های ۱۷۹۴ تا ۱۷۹۶ نمایندهٔ هاوکینز کانتی در مجلس محلی بود. وی همچنین به عنوان افسر نیروی شبه نظامی محلی خدمت کرده و در نهایت به سمت فرماندهٔ قرارگاه ارتقا یافت."Daily Post Athenian: Bicentennial Edition, 1976 1B ", transcribed by Bill Bigham at TNGenWeb.org. Retrieved: September 19, 2012.
مک‌مین نمایندهٔ مجلس مؤسسان در سال ۱۷۹۶ بوده که به نگارش قانون اساسی ایالت کمک کرد و زمانی که ایالت تنسی در ۱ ژوئن ۱۷۹۶ در اتحاد ایالات پذیرفته شد، اجرای قانون اساسی ممکن شد. او برای تحویل دادن یک نسخه از سند تکمیل شده به دولت فدرال در فیلادلفیا، انتخاب شد. مک‌مین از سال‌های ۱۷۹۷ تا ۱۸۰۱ و ۱۸۰۳ تا ۱۸۱۱ در سنای تنسی خدمت کرد و میان سال‌های ۱۸۰۵ تا ۱۸۱۱ سخنگوی سنا بود.
مک‌مین در سال ۱۸۱۵ برای سمت فرمانداری در برابر چهار سیاستمدار برجستهٔ دیگر ایالت از جمله: سناتور جسی وارتون، نماینده کنگره رابرت ویکلی، رئیس سابق مجلس ایالتی رابرت فاستر و نماینده کنگره قانون اساسی ایالتی، توماس هندرسون، کاندیدا شد. با وجود اینکه رقبای وی در مطبوعات او را مورد هجوم قرار دادند، مک‌مین با کسب بیش از ۱۵ هزار از ۳۷ هزار رأی ممکن، پیروز انتخابات شد. او مجدداً در سال ۱۸۱۷ انتخاب شد و دوباره فاستر را در انتخابات شکست داد و در سال ۱۸۱۹ برای سومین دوره با شکست انوک پارسونز برای سمت فرماندار انتخاب شد.
مک‌مین در زمانی که فرماندار بود، تمرکز خود را بر روی ایجاد رابطهٔ صلح‌آمیز با بومیان آمریکایی به جهت تسهیل راه‌های اسکان بیشتر سفیدپوستان به خصوص در غرب، گذاشته بود. معاهدهٔ خرید چیکاسا یا خرید وسترن که در آن بیشترین بخش تنسی غربی امروزی به دست آمده، در دوران تصدی مک‌مین به عنوان فرماندار انجام شده‌است. چهارده شهرستان (ایالات متحده آمریکا) به وجود آمد. معاهده کالهون (یا خرید هیواسی) که در آن ایالات متحده بخشی از جنوب شرقی تنسی را به دست آورد، نیز در دوران تصدی وی مورد مذاکره قرار گرفت.Stanley Folmsbee, "Sectionalism and Internal Improvements in Tennessee, 1796–1845" (Knoxville, Tenn. : East Tennessee Historical Society, 1939), pp. 27–33.
مک‌مین در پی بحران مالی سال ۱۸۱۹، درخواست جلسهٔ مشترک مجلس ایالتی در ژوئن ۱۸۲۰ ارائه کرد که به ایجاد یک بانک ایالتی برای ارائه وام‌های کم بهره رأی داده شد. این کار موجب برانگیخته شدن هم ایالتی‌های تنسی مک‌مین به خصوص بخش شرقی آن شد که سال‌ها به دلیل کمبود اعتبارات دولتی برای پیشرفت‌های داخلی، به‌طور مثال پیشرفت سیستم جهت‌یابی در بالادست رودخانهٔ تنسی، شکایت می‌کردند. مجلس از زمین‌های متعلق به ایالت مربوط به خریدهای هیواسی استفاده کرد تا منابع مالی لازم برای بانک جدید را فراهم کند.
مک‌مین پس از بازنشستگی از سمت فرمانداری که به دلیل محدودیت‌های زمانی مشخص شده در قانون اساسی سال ۱۷۹۶ انجام شد، به مزرعهٔ خود در هاوکینز کانتی بازگشت. او در سال ۱۸۲۳ به مزرعه‌ای در امتداد رودخانه هیواسی در نزدیکی کالهون، تنسی نقل مکان کرد و به عنوان مأمور دولت فدرال در نزدیکی دفتر نمایندگی چروکی تا زمان مرگش خدمت کرد.
مک‌مین در سال ۱۷۸۵ با همسر نخستش، آنا کوپر ازدواج کرد و از آن ازدواج صاحب یک دختر به نام جین شد. در پی مرگ همسر اولش، با ربکا کینکد ازدواج نمود. ربکا در ژانویهٔ ۱۸۱۵ چشم از جهان فروبست و تک فرزند مک‌مین، جین، نیز دو هفته بعد جان خود را از دست داد.
مک‌مین در سال ۱۸۱۶، با نانسی گلاسکو ویلیامز، دختر جیمز گلاسکو، وزیر امور خارجه بدنام کارولینای شمالی که همسر سابق ویلوبی ویلیامز، یکی از اعضای مجلس نمایندگان کارولینای شمالی بود، ازدواج کرد.Zella Armstrong, "Some Tennessee Heroes of the Revolution: Compiled from Pension Statements", Genealogical Publishing Com, 2009, p. 117 این ازدواج به یک جدایی پرمخاطره و مجادله‌آمیز و طلاقی نافرجام در سال ۱۸۲۱ انجامید.Jeannette Tillotson Acklen, "Tennessee Records, Bible Records and Marriage Bonds" (Nashville: 1933). Transcribed at Biblerecords.com. Retrieved: September 19, 2012.
در سال ۱۹۴۲، پرتره‌ای از مک‌مین که توسط هنرمند برجسته، رامبراند پیل در سال ۱۷۹۶ نقاشی شده بود، در فیلادلفیا کشف شد. ظاهراً مک‌مین زمانی که برای تحویل قانون اساسی تازه نوشته شدهٔ ایالت تنسی به دولت فدرال از شهر دیدن کرده بود، برای خلق این پرتره ژست گرفت. انجمن تاریخی تنسی این نقاشی را برای ایالت خریداری کرده‌است.
شهر مک‌مین کانتی، تنسی، و شهر مک‌مینویل، تنسی، در وارن کانتی، به افتخار جوزف مک‌مین نام‌گذاری شده‌اند. ویلیام تی نیوبی، مؤسس مک‌مینویل، اورگان، نام این شهر را به نام زادگاهش مک‌مینویل، تنسی، گذاشت.
مک‌مین در اواخر عمر خود به کلیسای پروتستان پیوست و در گور بی نشانی در گورستان پرسبیتریان شیلو در کالهون به خاک سپرده شد. در سال ۱۸۸۰، شهر هم نام او مک‌مین کانتی تلاش کرد تا قبر او را دوباره به جایگاه آن شهر در آتن، تنسی دفن کند؛ ولی یک واعظ غیرعادی به نام آر جی ام اونلی، تنها کسی که از محل قبر مک‌مین اطلاع داشت، از افشای آن امتناع کرد. پس از آنکه شهر به عدم انتقال قبر رضایت داد، اونلی محل آن را افشا کرده و نشانهٔ بزرگی روی آن قرار گرفت.C. Stephen Byrum, "McMinn County" (Memphis, Tenn: Memphis State University Press, 1984), pp. 14–15.
کشور تووالو، که پیشتر جزایر اِلیس نامیده می‌شد، کشوری جزیره‌ای در اقیانوس آرام غربی است که در ۴٬۰۰۰ کیلومتری شمال شرق استرالیا و تقریباً در نیمه راه بین هاوایی و استرالیا واقع شده‌است. تووالو متشکل از گروهی از جزایر مرجانی است که در جنوب خط استوا در غرب اقیانوس آرام، جنوب کیریباتی و شمال فیجی قرار دارند.
جزایر تووالو بین عرض جغرافیایی ۵ تا ۱۰ درجه جنوبی و طول جغرافیایی ۱۷۶ درجه تا ۱۸۰ درجه در غرب خط تاریخ بین‌المللی گسترده شده‌اند. تووالو در سمت شرق-شمال شرق با جزایر سانتا کروز (متعلق به جزایر سلیمان)، از جنوب شرق با نائورو، از جنوب با کیریباتی، غرب توکلائو، شمال غربی ساموآ و والیس و فوتونا و شمال فیجی قرار دارد.
به استثنای شهر کوچک واتیکان، تووالو کمترین جمعیت را در بین هر کشور مستقل دیگری دارد. به دلیل ارتفاع کم این جزیره‌ها، در حدود پنج متر از سطح دریا، جزایری که این کشور را تشکیل می‌دهند در معرض خطر هرگونه افزایش سطح دریا در آینده قرار دارند. در حالی که برخی از ناظران خواستار جابه‌جایی جمعیت تووالو به استرالیا، نیوزیلند یا فیجی شده‌اند، در اوایل قرن بیست و یکم، نخست‌وزیر کشور، مااتیا توافا، اعلام کرد که دولت او افزایش سطح آب دریاها را چنان تهدیدی نمی‌داند که کل جمعیت کشور را تخلیه کند.Tuvalu - New World Encyclopedia. (2022). Newworldencyclopedia.org. Retrieved 20 April 2022, from https://www.newworldencyclopedia.org/entry/Tuvalu
تووالو تقریباً هیچ آب آشامیدنی ندارد و خاک ضعیف و نازک آن به سختی برای کشاورزی قابل استفاده است. تووالو تقریباً هیچ منبع طبیعی ندارد و شکل اصلی درآمد آن از کمک‌های خارجی است. کشاورزی معیشتی و ماهیگیری همچنان فعالیت‌های اقتصادی اولیه هستند، به ویژه در جزیره فونافوتی، پایتخت کشور.
این کشور از ۹ جزیره مرجانی کوچک تشکیل شده‌است که به صورت زنجیره‌ای تقریباً از شمال غربی تا جنوب شرقی در فاصله ۶۷۶ کیلومتر پراکنده شده‌اند. این کشور جزیره ای بسیار کوچک تنها ۲۶ کیلومتر مربع مساحت دارد. تووالو به دلیل پراکندگی جزایر، سی و هشتمین منطقه اقتصادی انحصاری بزرگ با ۷۴۹٬۷۹۰ کیلومتر مربع (۲۸۹٬۵۰۰ مایل مربع) جهان را دارد.
بالاترین ارتفاع کشور ۴٫۵ متر بالاتر از سطح دریا است که با این حساب تووالو پس از مالدیو دومین کشور با پست‌ترین نقطه بلند است. به دلیل این ارتفاع کم، جزایری که این کشور را تشکیل می‌دهند ممکن است با هر گونه افزایش سطح دریا در آینده تهدید شوند.