moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در پایان سال ۹ میلادی در نبرد جنگل توتبورگ در ۲۰ کیلومتری شهر کنونی اوزنابروک در آلمان؛ قبیله‌های همپیمان ژرمن چروسک، شات، بروکتر و مارس‌ها در جنگل کمین کردند و یک لشکر رومی به رهبری واروس را از میان بردند. این لشکر در برگیرنده سه لژیون، سه دسته سواره‌نظام شش گروه یاری‌رسان بر روی هم ۲۰ هزار مرد بود. واروس فرمانده رومی که شکست را قطعی دید با افکندن خود بر روی شمشیرش دست به خودکشی زد.
پس از این پیروزی آرمینیوس کوشید پیمانی بزرگ‌تر از قبیله‌های ژرمن در شمال آلمان پدید آورد. با این پیروزی آلمان‌ها آشکارا دشمنی خود را با روم نشان می‌دادند ولی شاه ماربود پادشاه بزرگ مارکومان‌ها که بر بوهم فرمان می‌راند بی‌طرف ماند، اگرچه آرمینیوس سر واروس را به نشان پیروزی خود برای او فرستاده بود.
با اینکه برخی آلمان‌ها با روم کنار آمده بودند ولی آرمینیوس همچنان سنگر پادرومی‌ای را در باختر میانه آلمان کنونی و خاور هلند کنونی نگاه‌داشته‌بود. در ۱۴ (میلادی) تیبریوس امپراتور شد و خواهرزاده‌اش ژرمانیکوس را برای کوباندن آرمینیوس فرستاد. بزرگ‌ترین پیروزی ژرمانیکوس به بند کشیدن همسر باردار آرمینیوس توزلندا بود که ژرمانیکوس او را در رژه پیروزی خود به نمایش عام گذارد. پسری را که از او زاده‌شد نیز برای گلادیاتوری به راونا فرستادند. از پسر و همسر او دیگر از تاریخ یادی نشده‌است.
پس از آن دو تازش گازانبری دیگر از سوی ارتش انبوه صدهزارتنی روم نیروهای آرمنیوس را تارومارنمود. با این همه آرمینیوس با سخنانی شورانگیز مردان قبیله‌ها را برای بازسازی و آماده‌شدن برای جنگ با رومیان انگیزاند. در جنگ‌های پس از آن هر دو سوی نبرد تلفات بسیاری دادند.
سرانجام در یکی از جنگ‌ها آرمینیوس زخمی شد ولی رومی‌ها باز هم نتوانستند به پیروزی مهمی دست یابند، پس به سوی مرکز زیست قبیله شروسک در نزدیک دتمولد پیشروی‌نمودند. آرمینیوس با آغشتن رخسارش به خون به گونه‌ای ناشناس از دست رومیان گریخت.
آرمینیوس چندی با ماربود پادشاه بوهم درگیر شد، اگرچه نیروی ماربود پس‌نشستند، ولی سنگربندی سترگ آن سامان جلوی پیروزی آرمینیوس را نیز گرفت. از دیگرسو آرمینیوس در خانه نیز با گرفتاری‌هایی رودررو بود، برای نمونه با خویشان همسر به بندافتاده‌اش و نیز سرکرده‌های هواخواه روم.
در ۱۹ (میلادی) زرمانیکوس هماورد سرسخت آرمینیوس در رم به دست دشمنانش ترور شد و همین بلا دو سال پس از آن بر سر آرمینیوس نیز آمد. دشمنانش از قبیله خود او و قبیله شات‌ها که از نفوذ و نیروی بسیار او در هراس بودند وی را کشتند. اینکه رومیان در مرگ او دست داشتند یا نه آشکار نیست.
اِرلِن یا بالنِ اِرلِن‌مایر (به آلمانی: Erlenmeyer، به انگلیسی: Erlenmeyer flask) نوعی ظرف مخروطی‌شکل است که عموماً برای جوشاندن به کار می رود اما برای سنجش حجمی و نگه داری محلول ها نیز استفاده می شود
نام این وسیله از نام مخترع آن امیل ارلنمایر، شیمی‌دان آلمانی، گرفته شده‌است.
ارلن مایر در ویکی‌پدیا انگلیسی .
گیلاس مدرج یکی از ابزارهای آزمایشگاهی شیشه ایست که برای برداشتن یا تعیین حجم مایعات استفاده می شود(البته دقت آن از ابزارهایی چون استوانه مدرج و پیپت کمتر است).
امروزه استفاده از این ابزار در آزمایشگاه های شیمی منسوخ شده است.
این وسیله عمدتاً از شیشه بورو سیلیکاتی ساخته می‌شود اما نمونه های پلاستیکی آن نیز یافت می شود.
این ابزار ساختاری مخروطی شکل دارد که قاعده مخروط آن در بالا و از پایین نیز به وسیله یک پایه روی زمین قرار می گیرد.درجه بندی این وسیله بسیار دقیق نمی باشد و وسیله ای نمادین است.Conical Measure (Government Stamped)
این وسیله آزمایشگاهی توسط ابوریحان بیرونی اختراع شد.Marshall Clagett (1961). The Science of Mechanics in the Middle Ages, p. 64. University of Wisconsin Press.
دارجلینگ () یکی از شهرهای کشور هندوستان واقع در ایالت بنگال غربی است.
این شهر مرکز فرماندهی منطقه دارجلینگ، در تپه‌های شیوالیک در قسمت‌های کم‌ارتفاع‌تر رشته کوه‌های هیمالیا است که در ارتفاع تقریبی ۲۱۳۴ متر (۶۹۸۲ پا) قرار گرفته‌است.
نام «دارجلینگ» ترکیبی از واژگان تبتی «Dorje» به معنی «تندر» و «Ling» به معنی «مکان» می‌باشد که به «سرزمین تندر» ترجمه شده‌است.
در طول حکومت بریتانیا در هند دمای هوای دارجیلینگ باعث شد این منطقه به ایستگاه تپه‌ای (شهر تپه‌ای) برای انگلیسی‌ها تبدیل شود تا با سکنی گزیدن در آنجا از گرمای دشت‌های سوزان در طول تابستان‌ها رهایی یابند.
دارجلینگ در عرصه‌ی بین‌المللی به خاطر صنعت چای و راه آهن دارجلینگ هیمالیا (میراث جهانی یونسکو) شهرت دارد. قدمت کشتزارهای چای به نیمه‌های قرن نوزدهم میلادی می‌رسد که در نتیجه‌ی توسعه صنعت چای توسط انگلستان پدید آمده است. پرورش‌دهندگان چای منطقه، گونه‌های پیوندی خاصی برای چای سیاه و نیز روش‌های خاصی برای عمل آوردن آن ایجاد کردند و ترکیبات گوناگونی به دست آوردند که در میان مطلوبترین ترکیب‌های چای جهان قرار داشت.
راه‌آهن دارجیلینگ هیمالیا که این شهر را به دشت‌های متصل می‌سازد، در سال ۱۹۹۹ به عنوان یکی از بناهای میراث فرهنگی جهان ثبت شد، این راه‌آهن یکی از معدود مراکز لوکوموتیوهای بخار است که کماکان مورد استفاده قرار می‌گیرد.
در دارجیلینگ چندین مدرسه‌ی خصوصی به سبک مدارس انگلیسی وجود دارد که دانش آموزان را از نقاط مختلف هندوستان و کشورهای همجوار جذب خود می‌کند.
این شهر، در کنار شهر همجوار آن کالیمپونگ مرکز اصلی استقلال طلبی و تشکیل ایالت خود مختار گورخالند در دهه‌ی هشتاد قرن بیستم بود. هر چند جنبش تجزیه طلب به تدریج طی دهه های اخیر به سبب تشکیل شورای تپه‌ای خودمختار فروکش کرده‌است.
تاریخ دارجلینگ با تاریخ نپال، بوتان، سیکیم و بنگال عجین شده‌است. تا اوایل قرن نوزدهم میلادی منطقه‌ی دارجلینگ به‌طور ادواری توسط شاهان نپال و سیکیم حکومت و اداره می‌شد.
با آبادی‌ای که متشکل از چند روستای لپچای جنگل‌نشین می‌باشد.
در سال ۱۸۲۸ هیأتی از نمایندگان و مقامات شرکت هند شرقی در مسیر خود به طرف سیکیم، توقف کردند و به این نتیجه رسیدند که این منطقه محل مناسبی برای احداث آسایشگاه سربازان بریتانیایی است.
شرکت در سال ۱۸۵۳ در مورد اجاره کردن منطقه از چوگیال سیکیم به مذاکره پرداخت. کمپانی هند شرقی بریتانیا آرتور کمپبل؛ یک جراح از شرکت و قائم مقام ناپی یر (بعدها لرد ناپی یر ماگ دالا) مسوولیت یافتند تا یک ایستگاه تپه‌ای در آنجا تأسیس کنند.
نیروهای انگلیسی مزارع آزمایشی چای در دانجلینگ به سال ۱۸۴۱ ایجاد کردند. موفقیت این آزمایش‌ها منجر به شکل‌گیری شرکت‌های چای در سراسر شهر در نیمه دوم قرن نوزدهم شد.
چند سال پس از بروز تفرقه بین سیکیم و شرکت در سال ۱۸۴۹ دارجلینگ توسط امپراتوری هندی انگلیسی تسخیر شد. مبلغان مسیحی اسکاتلندی مسئولیت ساخت مدارس و مراکز رفاهی را برای انگلیسی‌های مقیم هندوستان به عهده گرفتند و بدین ترتیب سنگ بنای شهرت و اعتبار والای دارجلینگ را به عنوان یک مرکز آموزشی بنا نهادند. افتتاح شدن راه آهن دارجلنیگ هیمالیا در سال ۱۸۸۱ باعث هر چه سریع تر شدن رشد و آبادانی منطقه شد.
در سال ۱۸۹۸، زلزله مهیبی دارجلینگ را لرزاند (که به «فاجعه دارجلینگ» از آن یاد می‌شود) که خسارات زیادی به شهر و ساکنان بومب منطقه وارد آورد.
در زمان حکومت انگلیسی‌ها، دارجلینگ در ابتدا یک «منطقه غیر مقرراتی» بود (نوعی از حکومت که در مورد مناطقی که از لحاظ اقتصادی توسعه چندانی نداشته‌اند، قابل اعمال و اجراست.
اعمال و مقررات دوران حکومت بریتانیا در هند، همانند دیگر مناطق کشور، به صورت خودکار در این منطقه به کار بسته نشد. در نتیجه افراز بنگال در سال ۱۹۰۵ منطقه در حوزه اختیارات و تحت قلمروی راج شاهی درآمد.
ساکنان نخبه دارجلینگ طبقه حاکم بریتانیایی در آن زمان بودند که تابستان هر سال از دارجلینگ دیدن می‌کردند. شمار فزاینده‌ای از ساکنان هندی ثروتمند شهر کلکته، ماهاراجاهای مرفه ایالت شاه نشین و زمین داران ارباب نیز به تدریج به دیدن از دارجلینگ پرداختند.
شهر به عنوان یک قرارگاه گردشگری به رشد خود ادامه داد و در نهایت به "ملکه تپه ها" تبدیل شد.
این شهر به علت قرار گرفتن در مناطق دور و جدا افتاده و داشتن جمعیت کم و پایین در زمان مبارزات آزادی طلبانه هند هیچ نوع فعالیت سیاسی چشمگیر و مهمی به خود ندید. با این حال، تلاش نافرجامی برای ترور جنبش انقلابی استقلال هند سر جان آندرسون، فرماندار بنگال در دهه ۳۰ قرن بیستم رخ داد.
پس از استقلال هند در سال ۱۹۴۷، دارجلینگ با بنگال غربی ادغام شد. منطقه مستقل دارجلینگ هنگام تأسیس متشکل از شهرهای تپه‌ای دارجلینگ، کورسانگ، کالیمپانگ، و برخی از بخش‌های منطقه ترای بود. زمانی که جمهوری خلق چین تبت را در سال ۱۹۵۰ تسخیر کرد، هزاران نفر از پناهندگان تبت در منطقه دارجلینگ پناه گرفتند. جمعیتها از نژادهای مختلف تشکیل شده بودند و این امر باعث به وجود آمدن تنش‌هایی بین آن‌ها شد و از همین روی بود که تقاضاها برای تشکیل ایالتهای مستقل گورخالند و کامتاپور به همراه سلسله‌های نژادی در دهه هشتاد افزایش یافت. مشکلات پس از یک اعتصاب ۴۰- روزه که توسط جبهه آزادی بخش ملی گورخا به اوج خود رسید. در این زمان خشونت سراسر شهر را فرا گرفته بود و دولت ناچار شد برای برقراری دوباره نظم ارتش هند را به کمک خواند. با تأسیس شورای تپه‌ای گورخا دارجلینگ به ریاست سوباش گیشینگ تنش‌های سیاسی تا حد زیادی فروکش کرد.
به شورای تپه‌ای گورخا دارجلینگ اختیار داده شد تا به صورت نیمه مستقل و نیمه خودمختار بر منطقه حکومت کند. بعدها نام این شورا تغییر یافت شورای تپه‌ای گورخا دارجلینگ ا خود مختار تبدیل شد. اگرچه دارجلینگ در حال حاضر آرام و به دور از تنش است، اما کماکان مشکل تشکیل دولت مستقل پابر جاست.
دارجلینگ تقریباً در ارتفاع متوسط ۲٬۱۳۴ در منطقه تپه‌ای دارجلینگ هیمالیا در نزدیکی رشته کوه‌های دارجلینگ- جالافر که منشأ آن از جنوب گوم است، قرار دارد.
این رشته کوه y شکل است و پایه آن در کاتاپاهر و جالاپاهر قرار دارد و دو بازوی آن در شمال تپه رصد خانه از هم فاصله گرفته‌اند. بازوی شمال شرقی شیب تندی دارد که در سکوی لیبانگ به پایان می‌رسد، در حالی که بازوی شمال غربی از نقطه شمال می‌گذرد و در دره‌ای نزدیک ترکور تا استیت تمام می‌شود.
دارجلینگ شهر اصلی زیر بخش صدر است که در عین حال مرکز فرماندهی منطقه نیز محسوب می‌شود. اغلب مناطق، از جمله شهر دارجلینگ در تپه‌های سیوالیک (یا هیمالیای پایینی) قرار دارد. خاک منطقه عمدتاً از ماسه سنگ و سازندهای به هم چسبیده‌ای تشکیل شده‌است که آوار سفت و محکم و بالا آمده رشته کوه‌های بزرگ هیمالیا محسوب می‌شوند. مع‌هذا، خاک این منطقه اغلب بسیار شل و تقویت نشده‌است (رسوبات نفوذپذیر منطقه آب را درحد فاصل دو زمان باران در خود نگه نمی‌دارد) و در نتیجه برای کشاورزی خاک مناسبی محسوب نمی‌شود. این منطقه دارای شیب‌های تند و خاک سطحی نرمی است که منجر به ریزشهای مکرر در موسم باران می‌شود. بنا بر اعلام دفتر استانداردهای هند، این شهر (به منظور افزایش آمادگی در برابر زلزله) در نقطه زلزله خیز ۱ تا ۵ قرار می‌گیرد.
نزدیک مرز همگرای فلات هندوستان و اروآسیایی فلاتهای تکتانیک قرار گرفته و در معرض زمین لرزه‌های متمادی قرار دارد. تپه‌ها در قله‌های بلند رشته کوه‌های یلند و پوشیده از برف بالای شهر در دوردست قرار گرفته‌اند. قلهکانچنجانگا سومین قله بزرگ جهان است و برجسته‌ترین قله‌ای است که در منطقه به چشم می‌خورد در روزهایی که ابری وجود ندارد، کوه اورست در نپال را می‌توان مشاهده کرد.
شهر دانجلینگ و منطقه اطراف آن کماکان با چالش‌های مربوط به تخریب جنگل مواجه است؛ تقاضای روزافزون برای سوخت چوب و الوار و نیز آلودگی هوا که ناشی از افزایش استفاده از وسائل نقلیه‌است، موجب بروز چالش‌ها و مشکلاتی شده‌اند.
گیاهان اطراف دارجلینگ شامل جنگل‌های خوش آب و هوا و خزان دار تبریزی، درخت غان، درخت بلوط، و درخت نارون و نیز درختان همیشه بهار و مخروطی کوهستان بارانی می‌شود. جنگل‌های انبوه همیشه سرسبزی دور تا دور شهر را فراگرفته‌است و طیف وسیعی از گل‌های ارکید کمیاب را می‌توان در آن سراغ گرفت. در باغ لییوید بوتانیکال انواع گیاهان معمولی و کمیاب نگهداری می‌شود؛ در حالی که باغ وحش پادماجا نایدو هیمالیا تنها باغ وحش تخصصی در کشور است که انواع رو به انقراض گیاهان و حیوانات در آن نگهداری و تغذیه می‌شوند.
آب و هوای دمایی دارجلینگ ۵ فصل متمایز و متفاوت از دیگر مناطق دارد: بهار، تابستان، پاییز، زمستان و موسم باران. تابستان‌ها (که مدت آن از ماه مه تا ژوئن است) ملایم هستند و بالاترین میزان درجه در آن ۲۵ درجه سانتی گراد یا ۷۷ درجه فارنهایت است. موسم‌های باران از ژوئن تا ماه سپتامبر می‌باشد و باران‌های شدید و سیل آسا یکی از مشخصه‌های اصلی این فصل است که موجب پیدایش ریزشهایی می‌شود که مانع از دسترسی دارجلینگ به سایر مناطق کشور می‌شود. میانگین دمای هوا در زمستان ۵ و ۷ درجه‌است. در پاره‌ای موارد، دمای هوا به زیر نقطه انجماد می‌رسد؛ و بارش برف در آن به ندرت صورت می‌گیرد. در طول فصل‌های زمستان و موسم باران، دارجلینگ اغلب پوشیده از ابر و مه است. متوسط دمای هوا در سال ۱۲ درجه سانتی گراد؛ (۵۳ درجه فارنهایت) است و دمای متوسط ماهانه از ۵ درجه سانتی گراد تا ۱۷ درجه سانتی گراد؛ (یعنی ۴۱ درجه فارنهایت تا ۶۲ درجه فارنهایت) در تغییر است.
بالاترین دمای هوا در منطقه که تاکنون ثبت شده‌است ۲۶٬۷ درجه سانتی گراد (۸۰ درجه فارنهایت) است که در ۲۳ آگوست ۱۹۵۷ ثبت شده‌است؛ و پایین‌ترین دمای هوا ۸ درجه سانتی گراد زیر صفر (۲۳ درجه فارنهایت) بوده‌است که در ۱۱ فوریه ۱۹۰۵ ثبت شده‌است.
میانگین میزان بارندگی در سال ۳۱۰۰ میلیمتر است و بالاترین میزان بارندگی در ژوئیه (۷۵٬۵ سانتی‌متر یا ۲۹٬۶ اینچ) است.
مجموعه شهری دارجلینگ از شهرداری دارجلینگ و باغ چای پتابانگ تشکیل شده‌است.
شهرداری دارجلینگ که در سال ۱۸۵۰ تأسیس شد، اداره و حکومت شهری دارجلینگ را به عهده دارد و منطقه‌ای به مساحت ۵۷/۱۰ کیلومتر در اختیار آن است.
شهرداری متشکل از یک شورای مشاوران است که از۳۲ منطقه منطقه شهر دارجلینگ و نیز تعدادی عضو که از طرف دولت معرفی می‌شوند تشکیل شده‌است. شورای مشاوران یک نفر را به عنوان رئیس از میان اعضای منتخب خود انتخاب می‌کند. رئیس منتخب مسئول ارشد اجرایی شهرداری است. در حال حاضرجبهه ملی آزادی سازی گورخا عهده‌دار سمت شهرداری در منطقه‌است. مناطق تپه‌ای سراسر دارجلینگ که توسط گورخا انتخاب شده‌است از زمان تشکیل آن در سال ۱۹۸۸ در حیطه اختیارات شورای خودمختار تپه‌ای گورخای دارجلینگ قرار داشته‌است. به اعضای منتخب این شورا این اختیار داده می‌شود که امور خاصی از تپه را مدیریت و کنترل نمایند؛ ازجمله آموزش، بهداشت و گردش گری. شهر در حیطه لاک صبحا حوزه انتخابی قرار دارد و یک عضو را برای حضور در (مجلس عوام) لاک صبحا پارلمان هند انتخاب می‌کند. این شهر همچنین یک نفر را در مجلس قانونگذاری بنگال غربی، ویدان صبحا انتخاب می‌کند. کنگره ملی انگلیس در انتخابات پارلمانی ۲۰۰۴ پیروز شد؛ در حالی که کرسی مجمع ملی را در انتخابات ۲۰۰۶ جبهه ملی آزادی سازی گورخا از آن خود کرد. کنترل دارجلینگ در حیطه اختیارات پلیس منطقه (که بخشی از پلیس ملی است قرار می‌گیرد؛ یک معاون سرپرستی پلیس مسئولیت نظارت بر امنیت شهر و امور قانونی را به عهده دارد.
در حوزه شهرداری دارجلینگ دو ایستگاه پلیس در دارجلینگ و جاربانگالو وجود دارد.
چشمه‌های طبیعی منبع اصلی تأمین آب مورد نیاز دارجلینگ است؛ آب جمع‌آوری شده به دریاچه سنشال (که در ۱۰ کیلومتری یا ۶٬۲ مایلی جنوب شرقی شهر قرار دارد) هدایت می‌شود و از آنجا از طریق لوله‌کشی به شهر فرستاده می‌شود. در خلال فصول خشک که آب تأمین شده از طریق چشمه‌ها ناچیز و ناکافی است، آب شهر از خانگ کولا که یک رود همیشه جاری در نزدیک شهراست، گرفته می‌شود. به‌طور ثابت یک نوع فاصله فزاینده بین عرضه و تقاضای آب وجود دارد؛ اندکی بیش از ۵۰٪ خانه‌های شهری به سیستم تأمین آب شهرداری متصل هستند. این شهر مجهز به سیستم فاضلاب زیرزمینی است که فاضلاب خانگی ساکنان منطقه و ۵۰ توالت عمومی را جع می‌کند. پس از آن فاضلاب جمع‌آوری شده به شش حوزه فاضلاب مرکزی منتقل می‌شود و در نهایت در کانال‌های طبیعی دفن می‌شود. مجاری فاضلابی که در کنار جاده‌ها تعبیه شده‌اند، نیز فاضلاب و آب‌ها را جمع‌آوری می‌کند. مردم دارجلینگ روزانه حدود ۵۰ (تن) زباله خشک تولید می‌کنند که در یک مرکز مخصوص دفن زباله طبیعی دفن می‌شود. برق شهراز طریق کمیته برق ملی بنگال غربی تأمین می‌شود و خدمات آتش‌نشانی بنگال غربی نیز خدمات اضطراری شهر را تأمین می‌کند. شهر اغلب دچار قطعی برق است و ولتاژ تأمین برق معمولاً ناپایدار است و این امر موجب آن شده‌است که وسیله پایداری ولتاژ در اغلب خانواده‌ها محبوبیت یابد. امروزه اکثریت قریب به اتفاق مدارس ابتدایی تحت نظارت وکنترل شورای تپه‌ای خودمختار گورخای دارجلینگ قرار دارند. طول کل انواع جاده‌ها، از جمله مسیرهای مخصوص گذر پیاده که شهرداری آماده کرده‌است حدود ۹۰ کیلومتر یا (۵۶ مایل) می‌باشد، که تحت کنترل شهرداری است.
صنعت چای و گردشگری دو تا از منابع اصلی و بسیار مهم تأمین اقتصاد دارجلینگ هستند. چای دارجلینگ بهترین چای سیاه محسوب می‌شود و محبوبیت بسیار زیادی دارد، به ویژه در بریتانیا و کشورهایی که در گذشته امپراطوری بریتانیا را تشکیل می‌دادند. در سال‌های اخیر دیگر شهرهای هندوستان و دیگر کشورها، از جمله نپال به رقیبان دارجلینگ از لحاظ تولید چای تبدیل شده‌اند.
نگرانی‌های شایع و گسترده‌ای که در خصوص اختلافات کاری، اخراج کارگران و به تعطیلی کشیده شدن مؤسسات وجود دارد، بر سرمایه‌گذاری و تولید در منطقه تأثیر منفی گذاشته‌است.
شرکتهای چای زیادی وجود دارند که به صورت تعاونی کارگران اداره می‌شوند، در حالی که برخی از این شرکت‌ها قرار است که به تفریح‌گاه گردش گران تبدیل شوند. بیش از ۶۰٪ کارگران باغ‌های چای را زنان تشکیل می‌دهند. حقوق این کارگران و دیگر مزایای کارگری از قبیل حق مسکن، سهمیه یارانه و درمان رایگان به اندازه نصف حقوق و مزایای دیگر کارگران است.
رشد سریع جمعیت تأثیر نامطلوبی بر جنگل‌ها و دیگر منابع سرشار طبیعی منطقه داشته‌است. در سال‌های پس از استقلال، منطقه از لحاظ آموزش و پرورش، ارتباطات، کشاورزی و غیره رشد چشمگیری داشته‌است؛ که مورد آخر شامل تولید انواع محصول فروشی از قبیل سیب زمینی، هل، زنجبیل، پرتغال می‌شود. کشاورزی در سطوح شیب دار هم ردیف یکی از منابع اصلی امرار معاش برای جمعیت روستایی ساکن اطراف شهر است که در عین حال منبع تأمین و تغذیه میوه و سبزیجات شهر نیز محسوب می‌شود. .
فصل‌های تابستان و بهار فصل‌های مورد علاقه مردم منطقه هستند؛ چرا که در ابن دو فصل وجود گردشگران باعث می‌شود که ساکنان منطقه، مستقیم و غیر مستقیم، برای مدتی کاری و منبع درآمدی داشته باشند؛ برخی از مردم منطقه صاحب هتل و رستوران هستند و در زمان حضور گردشگران به کار مشغول هستند و عده‌ای از مردم نیز به عنوان کارگر برای مدتی مشغول کار می‌شوند. مردم زیادی نیز از طریق اداره مؤسسات گردشگری و راهنمای گردشگری کسب روزی می‌کنند. دارجلینگ مرکز فیلم برداری مطلوبی برای بالی وود و سینمای بنگال است؛ فیلمهایی از قبیل «آرادانا»، «مین هون نا» و «کانچنجانگا» در این منطقه فیلم برداری شده‌اند. دارجلینگ مرکز فرماندهی این منطقه‌است و از این رو نیروهای ادارات دولتی زیادی در آن به استخدام در می‌آیند. فروش آثار هنری سنتی و صنایع دستی متعلق سیکیم و تبت نیز کمک اندکی به اقتصاد این منطقه می‌کند.
به شهر دارجلینگ می‌توان از مسافت ۸۰ کیلومتر مایل از سیلیگوری، یا از طریق جاده هیل کارت (راه آهن هند (با نام مستعار «توی‌ترین») ۵۵) که بلافاصله پس از خط راه‌آهن اصلی قرار گرفته‌است، دسترسی داشت. راه‌آهن دارجلینگ- هیمالیا یکی از راه آهن‌های باریک است. یونسکو در سال ۱۹۹۹ آن را به عنوان یکی از بناهای میراث فرهنگی جهان معرفی کرد، این دومین راه‌آهنی بود که افتخار ثبت شدن در ردیف آثار میراث فرهنگی جهان نصیبش می‌شد. خدمات اتوبوسی همیشگی و وسایل نقلیه کرایه‌ای دارجلینگ را با سیلیگوری و شهرهای همجوار کرسانگ، کالیمپانگ، گانگتاک متصل می‌سازد. ماشین‌های دو دیفرانسیلی، از جمله لند روورها، محبوبترین وسائل حمل و نقل محسوب می‌شوند؛ چرا که آن‌ها می‌توانند به راحتی از سطوح تند شیب منطقه گذر کنند. با وجود این، در موسم باران ارتباطات جاده‌ای و راه‌آهنی به سبب ریزش و زمین لغزه‌ها مختل می‌شود. نزدیک‌ترین فرودگاه در باگدوگرا نزدیک سیلیگوری قرار دارد که در فاصله تقریباً ۹۳ کیلومتری (۵۸ مایلی) دارجلینگ واقع شده‌است. ایندین ایرلاینز و ایر دکان سه شرکت مهم مسافربری هستند که منطقه را به دهلی، کلکته و گواهاتی متصل می‌کنند. نزدیک‌ترین ایستگاه راه‌آهن اصلی در نیو جالپایگوری قرار دارد که تقریباً با تمامی شهرهای اصلی کشور در ارتباط است. مردم در داخل شهر اغلب پیاده از مسیری به یک مسیر دیر می‌روند. همچنین ساکنان منطقه از دوچرخه، دوچرخه و تاکسی کرایه‌ای برای رفتن به مسافت‌های کوتاه استفاده می‌کنند.
طبق آمار سال ۲۰۰۲، تراکم شهری دارجلینگ در مساحت ۷۷/۱۲ کیلومتر مربع (۹۳/۴ مایل مربع) ۱۰۹٫۱۶۳ نفر بوده که از این تعداد ۱۰۷٫۵۳۰ نفر در مناطق وابسته به شهرداری زندگی می‌کنند.
در طول روز به‌طور متوسط تا ۳۰٫۰۰۰ نفر به جمعیت این شهر اضافه می‌شود که بیشتر آن‌ها گردشگر هستند. تراکم جمعیتی مناطق وابسته به شهرداری ۱۰٫۱۷۳ به ازای هر کیلومتر مربع است. نسبت جنسیتی ۱٫۰۱۷ زن به ۱۰۰۰ مرد است که این میزان از متوسط کشوری بیشتر است. زنان به عنوان نیروی کار و اعضای دارای درآمد دار خانوارها، سهم عمده‌ای را به خود اختصاص داده‌اند. به دلیل میزان بسیار بالای مهاجرت، ۳۱ درصد از جمعیت شهر در کلبه‌ها و مناطق فقیرنشین زندگی می‌کنند. مذهب غالب در این شهر هندویسم است و پس از آن بوداییها، مسیحیها و مسلمانها، سایر اقلیت‌های شهر به‌شمار می‌آیند.
بافت نژادی جمعیت دارجلینگ با بوتان، نپال، سیک و نپال ارتباط نزدیکی دارد. اکثریت جمعیت شهر اصالتاً اهل نپال هستند که در دوران حاکمیت انگلیس، در جستجوی کار به این شهر مهاجرت کرده‌اند. سایر نژادهای بومی عبارتند از لپچا، بوتیا، شرپا، رای، یاملو، دامایی، کامایی، نیووار و لیمبو. سایر اقلیت‌هایی که ساکن دارجلینگ هستند عبارتند از بنگالی‌ها، مارواریس، انگلیسی-هندیها، چینی‌ها، بیهاریها و تبتیها. زبان‌های رایج این شهر نپالی (گرخالی) است که در کنار آن هند، بنگالی و انگلیسی نیز بکار می‌رود.
در سده گذشته و به ویژه از دهه هفتاد به بعد، جمعیت دارجلینگ رشد چشمگیری داشته‌است. در دهه نود، رشد سالانه جمعیت شهر از ۴۵درصد نیز فراتر رفت که این میزان از میانگین کشوری، ایالتی و منطقه‌ای بالاتر است. این شهر مستعمراتی در ابتدا برای سکونت ۱۰ هزار نفر در نظر گرفته شده بود و رشد متعاقب جمعیت آن را با مشکلات زیرساختی فراوانی مواجه کرده‌است. منطقه مزبور از نظر موقعیت زمین‌شناختی نسبتاً جدید است و با بلایای طبیعی و زیست‌محیطی فراوانی دست به گریبان است. تخریب محیط زیست از جمله فرسایش تپه‌های اطراف، شدیداً به جذابیت‌های گردشگری دارجلینگ آسیب وارد کرده‌است.
به دلیل تنوع قومی دارجلینگ، جشنواره‌های فراوانی در این شهر برگزار می‌شوند. علاوه بر جشن‌های مهم مذهبی همچون دیوالی، کریسمس، دوسرا، هولی و غیره، جشن‌های محلی فراوانی نیز وجود دارد. لپچاها و بوتیاها، در ماه ژانویه سال نو را جشن می‌گیرند. تبتی‌ها نیز در فوریه، مارس، سال نو (لوسار) را با برگزاری رقص شیطان آغاز می‌کنند. ماقه سانکرانتی، رام ناوامی، قطروال دوچن، بودا جیاینتی، تولد دالایی لاما و تندونگ لهو رومفات برخی دیگر از جشنواره‌ها هستند که بعضی از آن‌ها مختص منطقه بوده و برخی دیگر در دیگر نقاط هند، نپال، بوتان و تبت برگزار می‌شوند.
یکی از غذاهای محبوب در دارجلینگ «مومو است. این غذا نوعی پودینگ بخارپز شده‌است که مواد لازم آن گوشت خک، گوشت گاو و سبزیجات است که در پوششی خمیری پخته شده و با یک سوپ رقیق سرو می‌شود. وایی وایی یک خوراک سرپایی بسته‌بندی شده‌است که از رشته فرنگی درست می‌شود و می‌توان آنرا یا به‌صورت خشک یا با سوپ خورد. «چورپی» نوعی پنیر سفت است که از شیر گاو یا گاومیش تهیه می‌شود و آنرا می‌جوند. یک نوع دیگر رشته که به آن «توکپا» می‌گویند، از دیگر غذاهای محبوب در دارجلینگ است. رستوران‌های زیادی در این شهر وجود دارند که برای جلب نظر گردشگران، انواع مختلفی از غذاهای سنتی هندی، چینی و شبه قاره‌ای را طبخ می‌کنند. چای که در چایکاری‌های نامدار دارجلینگ به عمل می‌آید محبوب‌ترین نوشیدنی شهر است که در کنار آن قهوه نیز از محبوبیت زیادی برخوردار است. چهانگنیز نوعی آبجو محلی است که از ارزن تهیه می‌شود.
معماری بسیاری از ساختمان‌های دارجلینگ خصوصیت استعماری دارد؛ چندین خانه تودوری، کلیساهای باگوتیک، راج بهاوان (خانه فرماندار)، باشگاه کشاورزان و چندین مؤسسه آموزشی، از نمونه‌های این ویژگی هستند. معماری دیرهای بودایی شبیه سبک معماری بتکده‌های پاگودا است. دارجلینگ را به عنوان کانون موسیقی و مهد موسیقی‌دانان و موسیقی دوستان می‌دانند. برای اهالی این شهر که به سنت و نقش موسیقی در حیات فرهنگی خود می‌بالند، آوازخوانی و نواختن آلات موسیقی یکی از متدوال‌ترین راه‌های گذران اوقات فراغت به‌شمار می‌آید.
کاروان‌های شادی دارجلینگ از سال ۲۰۰۳ سامان‌دهی شده‌اند و نشاندهنده تنوع قومی، اجتماعی و مذهبی این منطقه هستند. موسیقی غربی در بین نسل جدید محبوبیت دارد و دارجلینگ یکی از قطب‌های موسیقیراک نپالی است. کریکت و فوتبال از پرطرفدارترین ورزش‌ها دردارجلینگ هستند. برای انجام این بازی‌ها در خیابان‌های سراشیب، نوعی توپ که از کش‌های لاستیکی ساخته شده، طراحی شده‌است.
از جاهای دیدنی دارجلینگ، می‌توان به تپه ببر، باغ‌وحش، دیرها و چایکاری‌ها اشاره کرد. این شهر به عنوان نقطه شروع کوه‌پیمایی در برخی قله‌های هند و نپال، راهپیمایان و ورزشکارانی که به‌دنبال کاوش در رشته کوه‌های هیمالیا هستند را به خود جذب می‌کند. تنزینگ نورگی، یکی از دو مردی که برای اولین بار موفق به صعود به کوه اورست شده، بیشتر دوران بزرگسالی خود را در جمع شرپا در دارجلینگ سپری کرده‌است. تلاش‌های او باعث شد در سال ۱۹۵۴، مؤسسه کوه‌پیمایی هیمالیا در دارجلینگ تأسیس شود. در مرکز پشتیبانی شخصی مهاجران تبتی صنایع دستی تبتی همچون فرش و کارهای چوبی و چرمی به نمایش گذاشته می‌شوند. در چند دیر همچون دیر قوم(۸ کیلومتر یا ۵ مایل خارج از شهر)، دیر بودا باستی، مگ داگ یولماوا متون باستانی بودایی حفظ و نگهداری می‌شوند.
مدارس دارجلینگ یا توسط دولت یا توسط سازمان‌های خصوصی و مذهبی اداره می‌شوند. مدارس اغلب به عنوان وسیله آموزش زبان انگلیسی یا نپالی را بکار می‌برند، در عین حال بر زبان هندی به عنوان زبان ملی و زبان بنگالی به عنوان زبان رسمی ایالتی نیز تأکید می‌شود. این مدارس یا به ICSE، یا CBSE یا هیئت آموزش متوسطه بنگال غربی وابسته هستند. با توجه به اینکه دارجلینگ تفریحگاه تابستانی انگلیسی‌ها در هند بوده‌است، این شهر طبق الگوی اتون، هارو و روگبی، به محل تأسیس دبیرستان‌های شبانه‌روزی تبدیل شد و این امکان برای فرزندان مقامات انگلیسی به وجود آمد تا از تحصیلاتی اختصاصی بهره‌مند شوند.
مؤسساتی همچون مدرسه سنت پول، صومعه لورتو، دانشگاه سنت ژوزف(اداره مدارس) و مدرسه مونت هرمون (تنها مدرسه منطقه که طبق الگوی سیستم آموزشی آمریکا کار می‌کند) دانش‌آموزان و دانشجویان را از سراسر هند و جنوب آسیا جذب می‌کند. بسیاری از مدارس (که برخی از آنان بیش از صد سال قدمت دارند) هنوز هم به سنت‌های انگلیسی و میراث به جا مانده از دوره استعمار پایبند هستند. دارجلینگ سه مؤسسه آموزش عالی دانشگاه سنت ژوزف، دانشگاه دارجلینگ و دانشگاه دولتی دارجلینگ را در خود جای داده که که همه آن‌ها وابسته به دانشگاه بنگال شمالی در سیلیگوری هستند.
روزنامه‌های انگلیسی زبان «استیتسمن» و «تلگرف» چاپ سیلیگوری و «هندوستان تایمز» و «تایمز آو ایندیا» چاپ کلکته، مطبوعات دارجلینگ هستند که با یک روز تأخیر به این شهر می‌رسند. علاوه بر این، مطبوعات دیگری به زبان‌های نپالی، هندی و بنگالی نیز منتشر می‌شوند. ایستگاه رادیو ملی آل ایندیا ردیوتنها رادیویی است که در دارجلینگ قابل دسترسی است. با این حال، تقریباً همه کانال‌های تلویزیونی که در سایر نقاط هند قابل مشاهده هستند در دارجلینگ نیز قابل دریافت است. به غیر از کانال‌های دولتی شبکه زمینی دوردارشان، تلویزیون کابلی در بسیاری از خانه‌های شهر خدمات رسانی می‌کند و در همین حال در مناطق دور از مرکز و در خانواده‌های مرفه‌تر تلویزیون ماهواره‌ای نیز مورد استفاده قرار می‌گیرد. علاوه بر فهرست شبکه‌های هندی، برنامه‌های شبکه‌های نپالی زبان نیز در دارجلینگ قابل دریافت است. در مناطق اصلی بازاری کافه‌های اینترنتی که با دسترسی شماره‌گیری کار می‌کنند به خوبی جا افتاده‌اند. BSNL یک حالت محدود از اتصال پهن‌باند را تا سرعت کیلوبایت بر ثانیه با اتصال DIAS (سیستم دسترسی مستقیم به اینترنت) ارائه می‌کند. شرکت‌های محلی سلولی همچون BSNL، ریلاینس اینفوکام، هاچ و ایرتل سرویس‌دهی می‌کنند.
اقتصاد هند چهارمین اقتصاد بزرگ جهان است. هند با رشد اقتصادی متوسط ۸ درصد طی ۸ سال گذشته به یک قدرت اقتصادی تبدیل شده‌است. این میزان رشد نزدیک به رشد اقتصادی کشور همسایه آن چین است. بر اساس برابری قدرت خرید، اقتصاد هند اکنون چهارمین اقتصاد بزرگ جهان به‌شمار می‌آید. میلیون‌ها تن هنوز در فقر شدید زندگی می‌کنند و درآمد سرانه ۷۲۰ دلار آمریکا در سال است. مشکلات زیربنایی نیز در هند ادامه دارد.
اگرچه هنوز بیش از ۳۴٪ جمعیت هند کمتر از یک دلار در روز درآمد دارند (رتبه ۲۲ دنیا) و حدود ۸۰٪ مردم با کمتر از دو دلار در روز زندگی می‌کنند، (رتبه ۱۶دنیا) و بیش از۳۰۰میلیون نفر در زیر خط فقر زندگی می‌کنند، اما پیشرفت‌های اقتصادی عظیم این کشور در چند سال اخیر رشد اقتصادی هند را به رقم ۸٪ رسانده و کارشناسان پیش‌بینی می‌کنند، در سال‌های آینده هند به رشد اقتصادی ۱۰٪ در سال نیز نائل شود.
اگر روزی، نام هند فقر و تنگدستی را به یاد می‌آورد، اکنون پیشرفت‌های اقتصادی و رنسانس علمی این کشور توجه همگان را به خود جلب کرده‌است. مدت‌هاست که سرمایه‌گذاری‌های عظیم خارجی در این کشور امری عادی به‌شمار می‌آید و فروش کالاهای هندی در بازارهای جهان به شدت افزایش یافته‌است.
کارشناسان سرآغاز پیشرفت‌های اقتصادی هند را سال ۱۹۹۱ می‌دانند. در این سال مانموهان سینگ وزیر دارایی هند، برنامه‌هایی را برای خروج کشور از اقتصاد برنامه‌ریزی شده به تصویب رساند و به تدریج به اجرا درآورد. از آن زمان به بعد به تدریج قوانین مالیاتیِ دست و پاگیر لغو شدند، قوانین صادرات و واردات کشور تعدیل شدند، امکان سرمایه‌گذاری خارجی فراهم آمد و امنیت سرمایه‌های داخلی تأمین شد. مانموهان سینگ اکنون نخست‌وزیر هند است و توسعه طرح‌هایی را که خود شروع کرده، ادامه می‌دهد.
تحلیل گران اقتصادی پیش‌بینی می‌کنند هند تا سال ۲۰۲۰ میلادی پس از آمریکا و چین سومین کشور صنعتی جهان باشد و درآمد سرانه کشور به ۵۰۰۰ دلار یعنی دوبرابر میزان فعلی برسد.
طبق سنجشی که طبق برابری قدرت خرید صورت گرفته، اقتصاد هند با داشتن تولید ناخالص داخلی GDP) ۶۱۱/۳) تریلیون دلار، در مقام چهارم را دارد.
طبق محاسبه بر اساس نرخ برابری ارزی با دلار آمریکا، تولید ناخالص داخلی این کشور با رسیدن به میزان ۸/۷۱۹ میلیارد دلار (۲۰۰۵)، در مقام بیستم را به خود اختصاص می‌دهد. در پایان سه‌ماهه اول سال ۲۰۰۶، اقتصادهند با رشد ۹/۸ درصدی تولید ناخالص داخلی،Indian economy booms; Q1 GDP growth at 8.9% از نظر سرعت رشد دومین اقتصاد مهم جهان بود. با این حال تعداد بسیار بالای جمعیت باعث شده‌است درآمد سرانه طبق برابری قدرت خرید به ۳۳۰۰ دلار و بر طبق تولید ناخالص داخلی اسمی به ۷۱۴ دلار برسد.
اقتصاد هند، اقتصادی متنوع است و کشاورزی، صنایع دستی، نساجی، صنعت و گستره وسیعی از خدمات را در بر می‌گیرد. اگر چه هنوز دوسوم نیروی کار هند، درآمد خود را به‌طور مستقیم یا غیر مستقیم از بخش کشاورزی بدست می‌آورند، نقش بخش خدمات در اقتصاد هند اهمیت روزافزونی به خود گرفته‌است. آغاز عصر دیجیتال و خیل فراوان جمعیت تحصیلکرده و مسلط به زبان انگلیسی در هند، به تدریج اقتصاد این کشور را برای آندسته از شرکت‌های بین‌المللی که خدمات به مشتریان و پشتیبانی فنی خود را برونسپاری می‌کنند به یک مقصد مهم تبدیل کرده‌است. هند یکی از مهم‌ترین صادرکنندگان نیروی کار متخصص در زمینه‌های خدمات مالی و نرم‌افزاری و مهندسی نرم‌افزار است.http://way2pay.ir/حمایت-دهلی‌نو-از-صادرات-محصولات-الکتر/
هند عمدتاً در طی دوران استقلالش، رویکردی سوسیالیستی نسبت به اقتصاد درپیش گرفته و بر مشارکت بخش خصوصی، بازرگانی خارجی و سرمایه‌گذاری مستقیم خارجی نظارتهای دولتی سختگیرانه‌ای را اعمال می‌کرد. با این حال در اوایل دهه نود، هند با درپیش‌گرفتن رویکرد اصلاحات اقتصادی و کاهش کنترل دولت بر تجارت و سرمایه‌گذاری خارجی، به تدریج بازار خود را باز کرد. خصوصی‌سازی صنایع دولتی و آزاد کردن برخی بخش‌ها به نفع مناع بخش خصوصی و خارجی، در میان بحث و جدل‌های سیاسی به کندی پیش رفته‌است.
هند در حال حاضر با مسئله آغاز رشد جمعیت و چالش کاستن از نابرابری اقتصادی و اجتماعی روبروست. اگرچه از آغاز استقلال، میزان فقر عمدتاً به خاطر انقلاب سبز و انجام اصلاحات اقتصادی کاهش چشمگیری یافته‌است، اما همچنان به عنوان یک معضل جدی پا برجاست.
تاریخچه اقتصاد هند را می‌توان به سه دوره تقسیم کرد که دوره اول آن از دوران پیش از استعمار تا قرن هفدهم ادامه می‌یابد. دوران استعمار انگلیس از قرن هفدهم شروع می‌شود و با استقلال هند در سال ۱۹۴۷ پایان می‌گیرد. دوره سوم از سال ۱۹۴۷ تا حال حاضر ادامه دارد.
از سال ۱۹۹۰ تا کنون، هند به یکی از ثروتمندترین کشورهای در حال توسعه تبدیل شده‌است؛ در این مدت اقتصاد این کشوربه استثنای چند عقب‌گرد کوچک همواره رشدی چشمگیر داشته‌است. این رشد با مؤلفه‌هایی همچون افزایش امید به زندگی، میزان باسوادی و امنیت غذایی همراه شده‌است.
شکست در تجزیه (خطای lexing): «اقتصاد هند» چهارمین اقتصاد بزرگ جهان است. هند با رشد اقتصادی متوسط ۸ درصد طی ۸ سال گذشته به یک قدرت اقتصادی تبدیل شده‌است. این میزان رشد نزدیک به رشد اقتصادی کشور همسایه آن «چین» است. بر اساس برابری قدرت خرید، اقتصاد هند اکنون چهارمین اقتصاد بزرگ جهان به‌شمار می‌آید. میلیون‌ها تن هنور در فقر شدید زندگی می‌کنند و درآمد سرانه ۷۲۰ دلار آمریکا در سال است. مشکلات زیربنایی نیز در هند ادامه دارد.
اگرچه هنوز بیش از ۳۴٪ جمعیت هند کمتر از یک دلار در روز درآمد دارند (رتبه ۲۲ دنیا) و حدود ۸۰٪ مردم با کمتر از دو دلار در روز زندگی می‌کنند (رتبه ۱۶دنیا) و بیش از۳۰۰میلیون نفر در زیر خط فقر زندگی می‌کنند اما پیشرفت‌های اقتصادی عظیم این کشور در چند سال اخیر رشد اقتصادی هند را به رقم ۸٪ رسانده و کارشناسان پیش‌بینی می‌کنند در سال‌های آینده هند به رشد اقتصادی ۱۰٪ در سال نیز نائل شود.
اگر روزی، نام هند فقر و تنگدستی را به یاد می‌آورد، اکنون پیشرفت‌های اقتصادی و رنسانس علمی این کشور توجه همگان را به خود جلب کرده‌است.[نیازمند منبع] مدت‌هاست که سرمایه‌گذاری‌های عظیم خارجی در این کشور امری عادی به‌شمار می‌آید و فروش کالاهای هندی در بازارهای جهان به شدت افزایش یافته‌است.
کارشناسان سرآغاز پیشرفت‌های اقتصادی هند را سال ۱۹۹۱ می‌دانند. در این سال مانموهان سینگ وزیر دارایی هند، برنامه‌هایی را برای خروج کشور از اقتصاد برنامه‌ریزی شده به تصویب رساند و به تدریج به اجرا درآورد. از آن زمان به بعد به تدریج قوانین مالیاتیِ دست و پاگیر لغو شدند، قوانین صادرات و واردات کشور تعدیل شدند، امکان سرمایه‌گذاری خارجی فراهم آمد و امنیت سرمایه‌های داخلی تأمین شد. مانموهان سینگ اکنون نخست‌وزیر هند است و توسعه طرح‌هایی را که خود شروع کرده، ادامه می‌دهد. تحلیل گران اقتصادی پیش‌بینی می‌کنند هند تا سال ۲۰۲۰ میلادی پس از آمریکا و چین سومین کشور صنعتی جهان باشد و درآمد سرانه کشور به ۵۰۰۰ دلار یعنی دوبرابر میزان فعلی برسد.
طبق سنجشی که طبق برابری قدرت خرید صورت گرفته، اقتصاد هند با داشتن تولید ناخالص داخلی (GDP) ۶۱۱/۳ تریلیون دلار، در مقام چهارم را دارد. [۱] طبق محاسبه بر اساس نرخ برابری ارزی با دلار آمریکا، تولید ناخالص داخلی این کشور با رسیدن به میزان ۸/۷۱۹ میلیارد دلار (۲۰۰۵)، در مقام بیستم را به خود اختصاص می‌دهد. [۱]در پایان سه‌ماهه اول سال ۲۰۰۶، اقتصادهند با رشد ۹/۸ درصدی تولید ناخالص داخلی[۲]، از نظر سرعت رشد دومین اقتصاد مهم جهان بود. با این حال تعداد بسیار بالای جمعیت باعث شده‌است درآمد سرانه طبق برابری قدرت خرید به ۳۳۰۰ دلار و بر طبق تولید ناخالص داخلی اسمی به ۷۱۴ دلار برسد. [۱]
اقتصاد هند، اقتصادی متنوع است و کشاورزی، صنایع دستی، نساجی، صنعت و گستره وسیعی از خدمات را در بر می‌گیرد. اگر چه هنوز دوسوم نیروی کار هند، درآمد خود را به‌طور مستقیم یا غیر مستقیم از بخش کشاورزی بدست می‌آورند، نقش بخش خدمات در اقتصاد هند اهمیت روزافزونی به خود گرفته‌است. آغاز عصر دیجیتال و خیل فراوان جمعیت تحصیلکرده و مسلط به زبان انگلیسی در هند، به تدریج اقتصاد این کشور را برای آندسته از شرکت‌های بین‌المللی که خدمات به مشتریان و پشتیبانی فنی خود را برونسپاری می‌کنند به یک مقصد مهم تبدیل کرده‌است. هند یکی از مهم‌ترین صادرکنندگان نیروی کار متخصص در زمینه‌های خدمات مالی و نرم‌افزاری و مهندسی نرم‌افزار است.
بورس اوراق بهادار بمبئی فهرست مندرجات [نهفتن]
۱ تاریخ
۲ فعالیت‌های اقتصادی دولت
۲٫۱ برنامه‌ریزی دولتی و اقتصاد مختلط
۲٫۲ هزینه‌های عمومی
۲٫۳ دریافتی‌های دولتی
۲٫۴ بودجه همگانی
۳ پول هندوستان
۴ شناسگرها
۵ جمعیت‌شناسی
۶ جغرافیا و منابع طبیعی
۷ زیرساخت‌ها
۸ سیاست.
۹ نهادهای مالی
۱۰ بخش‌ها
۱۰٫۱ کشاورزی
۱۰٫۲ صنعت
۱۰٫۳ بخش خدمات
۱۰٫۴ بخش بانکی و مالی
۱۱ ویژگی‌های اجتماعی- اقتصادی
۱۱٫۱ فقر
۱۱٫۲ فساد
۱۱٫۳ اشتغال و بیکاری
۱۱٫۴ عدم توازن منطقه‌ای
۱۲ تجارت خارجی و سرمایه‌گذاری در هندوستان
۱۳ همچنین مراجعه شود به
۱۴ پانویس
۱۵ منابع و پیوند به بیرون
۱۵٫۱ کتاب‌ها
۱۵٫۲ مقالات
۱۵٫۳ انتشارات دولتی
۱۵٫۴ اخبار
۱۵٫۵ مقالات
۱۵٫۶ دیگر لینکها
پس از استقلال، هند برای دستیابی مؤثرتر و عادلانه‌تر به منابع ملی و توسعه همه‌جانبه اقتصادی، به برنامه‌ریزی اقتصادیمرکزی روی آورد. روند تنظیم و جهت‌دهی برنامه‌های پنج ساله توسط کمیته‌ای به ریاست نخست‌وزیر هند انجام می‌گیرد. فهرست معاونان رؤسای کمیته برنامه‌ریزی هند Retrieved on July 22.
اقتصاد مختلط هند ویژگی‌های اقتصاد سرمایه‌داری بازار و اقتصاد دستوری سوسیالیسم را با هم درآمیخته اما طی دهه اخیر بیشتر به سمت نوع اول گرایش پیدا کرده‌است. بخش دولتی عمدتاً حوزه‌هایی را در بر می‌گیرد که یا بسیار مهم هستند یا آنقدر سودآور نیستند که با سپردن آن‌ها به بازار منفعت چشمگیری بدست آورد، مثل خدمات راه‌آهن و سیستم پست.
از زمان استقلال، حوزه‌هایی همچون بانکداری دولتی می‌شدند ولی اخیراً خصوصی‌سازی این حوزه‌ها آغاز شده‌است.
هزینه‌های عمومی هند به دو دسته هزینه‌های توسعه، از جمله هزینه برنامه مرکزی و کمک‌های مرکزی، و هزینه‌های غیر توسعه‌ای طبقه‌بندی می‌شود. هر یک از این دو دسته را می‌توان به هزینه‌های سرمایه‌ای و هزینه‌های درآمدی تقسیم‌بندی کرد. هزینه‌های برنامه مرکزی به طرح‌های توسعه‌ای که در برنامه‌های دولت مرکزی و تعهدات بخش دولتی عنوان شده‌اند تخصیص داده می‌شود؛ منظور از کمک مرکزی، آندسته از کمک‌های مالی است که برای طرح‌های دولت‌های ایالتی و قلمروهای اتحادیه‌ای اعطا می‌شود. هزینه‌های سرمایه‌ای غیر توسعه‌ای به هزینه‌های سرمایه دفاع، وام به شرکت‌های دولتی، ایالت‌ها و قلمروهای اتحادیه‌ها و دولت‌های خارجی را در بر می‌گیرد؛ هزینه‌های درآمدی غیر توسعه‌ای، هزینه‌های درآمدی دفاع، هزینه‌های اداری، یارانه‌ها، بخشش بدهی کشاورزان، کسری پست، مستمریها، خدمات اجتماعی و اقتصادی (آموزش، بهداشت، کشاورزی، علم و فناوری) و مبالغ اعطایی به ایالت‌ها، قلمروهای اتحادیه‌ای و دولت‌های خارجی را در بر می‌گیرد.در بودجه الحاقیه‌ها در سال‌های ۱۹۸۷ تا ۱۹۸۸ هزینه‌های عمومی به صورت هزینه‌های توسعه‌ای و غیر توسعه‌ای طبقه‌بندی شده‌است اما تعریف آن‌ها یکی است. هزینه توسعه‌ای، نوعی هزینه سرمایه‌ای است.
در فاصله سال‌های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۴، هزینه‌های درآمدی غیر توسعه‌ای نسبت به سال ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۱ پنج برابر و نسبت به ۱۹۸۵ تا ۱۹۸۶ بیش از ده برابر شد. پرداخت بهره‌ها بزرگ‌ترین بخش از هزینه‌ها را تشکیل می‌دهند و در بودجه سال ۲۰۰۳–۲۰۰۴، ۴۰ درصد از کل هزینه‌های غیر توسعه‌ای را تشکیل می‌دادند. در پی بالا گرفتن تنش‌های منطقه‌ای که بین هند و پاکستان بر سر جامو و کشمیر و نیز تلاش برای مدرن‌سازی ارتش، در مدت مذکور هزینه‌های نظامی هند چهار برابر شد. هزینه‌های اداری با صورتحساب‌هایحقوق ومستمری که هر از چندگاه به دلیل بازنگری در میزان حقوقها یا حق خانواده و غیره افزایش می‌یابند، تلفیق شده‌اند. یارانه‌های غذا، کود، آموزش ومواد نفتی و سایر یارانه‌های استحقاقی و غیر استحقاقی نه تنها مرتباً به دلیل افزایش قیمت مواد غذایی و نفت خام افزایش می‌یابند، بلکه به خاطر ضرورت‌های سیاسی محدود کردن آن‌ها دشوارتر است.
ساختار مالیاتی هند سه لایه‌است که در آن قانون اساسی به دولت اتحادیه‌ای این قدرت را داده‌است که تا مالیات بردرآمد، مالیات بر تراکنش‌های سرمایه‌ای (مالیات بر دارایی، مالیات بر ارث، مالیات بر هبه)، مالیات بر فروش، مالیات خدمات و عوارض و مالیات گمرکی وضع کند و به دولت‌های ایالتی این اختیار را داده تا مالیات بر فروش بین ایالتی کالاها، سرگرمی و مشاغل، مالیات غیر مستقیم بر تولید الکل، عوارض تمبر در انتقال دارایی‌ها وضع کنند و درآمدهای زمین‌ها (زمین‌های تحت تملک) را وصول کنند. دولت‌های محلی از طرف دولت ایالتی اختیار دارند تا مالیات مستقلات و مالیات دم دروازه وضع کنند و هزینه تسهیلات عمومی همچون تأمین آب، فاضلاب و غیره را از مصرف‌کنندگان دریافت کنند.در جامو و کشمیر بر درآمد و مخارج، مالیات وضع نمی‌شود؛ فروش بین ایالتی زمانی رخ می‌دهد که کالاها یا مالکیت کالاها از یک ایالت به ایالتی دیگر منتقل می‌شود. بیش از نیمی از درآمدهای دولت‌های ایالتی و اتحادیه‌ای از محل مالیات تأمین می‌شود که نیمی از آن مالیات غیرمستقیم است. بیش از یک چهارم درآمدهای مالیاتی دولت اتحادیه‌ای با دولت‌های ایالتی تقسیم می‌شود.در سال ۵۱–۱۹۵۰ مالیات بر درآمد، ۸۸درصد از درآمدهای دولت‌های اتحادیه‌ای را تشکیل می‌داد که به دلیل افزایش درآمدهای غیر مالیاتی، این میزان در سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۴ تا سطح ۷۳درصد کاهش یافته‌است. در سال ۲۰۰۳–۲۰۰۲، درآمدهای مالیاتی ۷۰درصد از کل درآمد دولتهای ایالتی را تشکیل می‌دادند. پیش از این، ۸۴درصد از کل درآمدهای مالیاتی دولت‌های اتحادیه‌ای، از مالیات‌های غیرمستقیم بود که این میزان به دلیل کاهش عوارض واردات و بهینه‌سازی، در سال ۰۳–۲۰۰۲ تا سطح ۶۲ درصد کاهش یافت. طبق توصیه ارائه شده در یازدهمین کمیسیون مالی، طی دوره بین سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۵، سهم ایالت‌ها از درآمدهای مالیاتی دولت‌های اتحادیه‌ای ۲۸ درصد تعیین شد. به علاوه، ۵/۱درصد از عواید فروش به ایالت‌هایی تعلق می‌گیرد که بر شکر، منسوجات و توتون مالیات وضع نمی‌کنند.
اصلاحات مالیاتی که در سال ۱۹۹۱ آغاز شده بود، به دنبال این بود تا با در پیش گرفتن راه‌های زیر ساختار مالیاتی را بهینه‌سازی کرده و پیروی از آن را افزایش دهد:
درآمدهای غیر مالیاتی دولت مرکزی از محل خدمات مالی، بهره دریافتی‌ها، سود سهام بخش دولتی و غیره تأمین می‌شود درحالیکه درآمدهای غیر مالیاتی ایالت‌ها از مبالغ اعطایی توسط دولت مرکزی، بهره دریافتی‌ها، سودسهام و درآمدهای همگانی و خدمات اقتصادی و اجتماعی تأمین می‌شود.
سهم بین ایالتی در منابع مشترک مالیات فدرال، بر اساس توصیه‌های کمیسیون مالی به رئیس‌جمهور تعیین می‌شود.
در آخرین روز کاری ماه فوریه، وزیر دارایی هند، بودجه اتحادیه‌ای سالانه را به مجلسارائه می‌کند. این بودجه باید پیش از به اجرا درآمدن در اول آوریل یعنی آغاز سال مالی هند، توسط لوک سابها به تصویب برسد. پیش از بودجه اتحادیه‌ای، بررسی اقتصادی صورت می‌گیرد که در آن جهت‌گیری کلی بودجه و عملکرد اقتصادی کشور در سال مالی گذشته به‌طور مختصر بیان شده‌است.
بودجهِ اتحادیه‌ای هند برای بودجهِ اتحادیه‌ای هند (۰۶–۲۰۰۵)|۰۶–۲۰۰۵ معادل ۵٫۱۴٫۳۴۴ کرور روپیه برابر با ۱۱۸ میلیارد دلار بود. عواید مالیاتی هند معادل ۲٫۷۳٫۴۶۶ کرور روپیه (۶۳ میلیارد دلار) است. کسری بودجه هند معادل ۵/۴٪ برابر با ۱٫۳۹٫۲۳۱ کرور (۳۲ میلیارد دلار) است. Retrieved on July 29.
بودجه همگانی
در آخرین روز کاری ماه فوریه، وزیر دارایی هند، بودجه اتحادیه‌ای سالانه را به مجلس ارائه می‌کند. این بودجه باید پیش از به اجرا درآمدن در اول آوریل یعنی آغاز سال مالی هند، توسط لوک ساب‌ها به تصویب برسد. پیش از بودجه اتحادیه‌ای، بررسی اقتصادی صورت می‌گیرد که در آن جهت‌گیری کلی بودجه و عملکرد اقتصادی کشور در سال مالی گذشته به‌طور مختصر بیان شده‌است.
بودجهِ اتحادیه‌ای هند برای بودجهِ اتحادیه‌ای هند (۰۶–۲۰۰۵)|۰۶–۲۰۰۵ معادل ۵٫۱۴٫۳۴۴ کرور روپیه برابر با ۱۱۸ میلیارد دلار بود. عواید مالیاتی هند معادل ۲٫۷۳٫۴۶۶ کرور روپیه (۶۳ میلیارد دلار) است. کسری بودجه هند معادل ۵/۴٪ برابر با ۱٫۳۹٫۲۳۱ کرور (۳۲ میلیارد دلار) است.[۱۲]
نوشتار مرتبط: دولت هند
[ویرایش] پول هندوستان
هند با جمعیت معادل ۱٫۰۹۵ میلیارد نفر دومین کشور پرجمعیت در جهان است و یک ششم کل افراد جهان در این کشور قرار دارند. نرخ رشد جمعیت هند علی‌رغم کاهش نرخ مرگ ومیر به دلیل بهبود وضعیت سلامتی، از رقم سالانهِ ۱۵/۲ درصد (۸۱–۱۹۵۱) به سطح ۳۸/۱ درصد در سال (۶–۲۰۰۵) رسید.
این جمعیت زیاد فشارهای بسیاری بر زیرساخت و خدمات اجتماعی وارد می‌سازد. عامل مثبت در این ارتباط تعداد بالای افراد آماده بکار است که ۳۳/۴۵ درصد از جمعیت هند را شامل می‌شود، و طبق پیش‌بینی‌ها به دلیل کاهش نسبت وابستگی این رقم همچنان افزایش می‌یابد. افزایش سواد، مراقبتهای بهداشتی بهتر و خودکفایی در تولید مواد خوراکی در سال‌های اخیر متضمن این شده‌است که این تعداد بالای جمعیت مشکل جدیای ایجاد نمی‌کند. بازار کار داخلی هند از زمان تصویب لایحهِ پرداخت نیروی کار در سال ۱۹۲۳ تحت نظارت شدید دولت هند بوده‌است.
جغرافیای هند بسیار گسترده‌است و کوه، بیابان، دشت، تپه و فلات را شامل می‌شود و آب و هوای این کشور از حاره‌ای در مناطق جنوبی تا آب و هوای معتدل در شمال متغیر است. مساحت ناحیهِ قابل کشت هند ۱٫۲۶۹٫۲۱۹ کیلومتر مربع (۷۸/۵۶٪ کل مساحت کشور) است که به دلیل افزایش فشار از سوی جمعیت روبه رشد کشور و افزایش زندگی شهری رو به کاهش است.
سطح نواحی پوشیده از آب در هند معادل ۳۱۴٫۴۰۰ km² است و میانگین باران سالانه در این کشور ۱٫۱۰۰ میلی‌لیتر است. بیش از ۹۲ درصد استفادهِ آب در هند برای مصارف آب‌رسانی است که در سال ۱۹۷۴ حدود ۳۸۰ کیلومتر مربع بود و بر اساس پیش‌بینی‌ها تا سال ۲۰۲۵ به سقف ۱٫۰۵۰ کیلومتر مربع می‌رسد که برابر با مصارف صنعتی و خانگی است. منابع آبی هند شامل رودخانه‌ها، کانال‌ها، آبگیرها، دریاچه‌ها و سواحل غربی و شرقی اقیانوس هند و سایر خلیج‌ها و خلیج کوچک برای بیش از ۶ میلیون نفر در بخش ماهیگیری اشتغال ایجاد کرده‌اند. هند ششمین کشور تولیدکنندهِ ماهی در سطح جهان و دومین تولیدکنندهِ ماهی بومی در سطح جهان است.
منابع اصلی مواد معدنی هند شامل زغال‌سنگ (از لحاظ میزان ذخایر در سطح چهارم جهان قرار دارد) آهن، منگنز، میکا، بوکسیت، تیتانیوم، کرومیت، گاز طبیعی، الماس، نفت خام، سنگ آهک، توریوم (بیشترین در جهان در سواحل استان کرالا) می‌باشد. ذخایر نفت هند که در بمبئیهای در ساحل ماهاراشترا، گجرات و در شرق آسام وجود دارند، بیش از ۲۵٪ از نیازهای داخل را برطرف می‌کنند.
از زمان استقلال تقریباً بیش از نیمی از برنامه‌های پنج سالهِ هند به زیرساخت اختصاص داده شده‌است. بیشتر سرمایه‌ها در پروژه‌های عظیم در زمینه آب رسانی، انرژی، حمل و نقل، ارتباطات و بخش‌های اجتماعی صرف شد. توسعهِ زیرساخت‌ها کاملاً در دست بخش دولتی بود و فساد، بی‌کفایتی اداری، تعصبات شهری و ناتوانی در تخصیص سرمایه از جمله عواملی بودند که بر این روند تأثیر داشتند.
میزان کم صرف هزینهِ هند برای بخش‌های انرژی، ساخت و ساز، حمل و نقل، مخابرات و مستغلات که معادل ۳۱ میلیارد دلار برابر با ۶٪ تولیدات خالص داخلی بود در مقایسه با چین که در سال ۲۰۰۳ بیش از۲۶۰ میلیارد دلار برابر با ۲۰٪ تولیدات خالص داخلی صرف این بخش‌ها کرد، از جمله موانع ادامهِ رشد اقتصادی ۸ درصدی این کشور است.
هند حدود ۷۰ درصد از انرژی مورد نیاز خود را وارد می‌کند خروج از این شرایط جز با استفاده از منابع جایگزین از جمله انرژی خورشیدی اتفاق نمی‌افتد و در آینده نزدیک نمی‌توان روی آن حساب کرد.
این شرایط باعث شده دولت هند تا حدودی درهای سرمایه‌گذاری در این بخش را به روی بخش‌های خصوصی و سرمایه‌گذاری خارجی باز کند. Retrieved on August 14. هند از لحاظ ساخت ریلی در مکان دوم جهان قرار دارد و ساخت ریلی آن دو برابر چین است. . در ۳۱ دسامبر سال ۲۰۰۵ بیش از ۸۳۵ هزار خطوط پرسرعت در هند وجود داشتند. Retrieved on 2006-07-24. تراکم مخابراتی پایین مانع اصلی دررشد خدمات مربوط به خطوط پرسرعت است. بیش از ۷۶٪ از خطوط پرسرعت از طریق DSL و مابقی از طریق مدم است.
هند که یک جمهوری فدرال است از زمان استقلال دولت مردم‌سالار داشته‌است. سیاست هند تحت قبضهِ میانه-چپ، کنگره ملی هند (INC)، راستی‌ها، حزب (Bharatiya Janata BJP)، چپی‌هاحزب کمونیست هند و تعدادی حزب منطقه‌ای که یا میانه-راست هستد یا میانه-چپ می‌باشند. با وجود طیف سیاسی گسترده و مختلف این احزاب، لزوم تشکیل دولت ائتلافی برای ایجاد حکومت، افزایش افراد طبقهِ اجتماعی متوسط که خواستار لیبرال شدن وکنترل کسری سالانه خصوصاً در سطوح دولتی هستند، به این معنا است که تمامی احزاب سیاسی دیدی متعادل نسبت به اصلاحات اقتصادی دارند.
در زمان استقلال، هند چندین نهاد مانند خدمات کشوریبانک مرکزی خطوط راه‌آهن و غیره را از حاکمان انگلیسی به ارث برد. بمبئی باداشتن بانک مرکزی هند(RBI)، بازار بورس بمبئی[ (BSE) و بورس ملی(NSE) در واقع مرکز تجاری هند است. ادارات مرکزی بسیاری از نهادهای مالی نیز در این شهر واقع هستند.
بانک مرکزی کشور، RBI در تاریخ ۱ آوریل سال ۱۹۳۵ تأسیس شد. این بانک متصدی امور مالی کشور و نظارت و تنظیم سیستم مالی هند و همچنین کنترل ارز و صدور پول می‌باشد. RBI به‌وسیلهِ یک هیئت مرکزی اداره می‌شود که در راس آن یک مأمور دولتی که توسط دولت هند انتخاب شده قرار دارد.
BSEسنسکس یا شاخص اندازهِ BSE در واقع یک شاخص ارزشی متشکل از ۳۰ شرکت است که آوریل ۱۹۷۹ سال پایهِ آن است(۱۰۰). این شرکت‌ها دارای بیشترین و فعال‌ترین سهام تجاری هستند و نمایندهِ بخش‌های مختلف در بورس هستند. این شرکت‌ها تقریباً یک‌پنجم کل دارایی سرمایه‌ای BSE را تشکیل می‌دهند. سنسکس در حال حاضر دقیق‌ترین و مشورترین شاخص بازار بورس هند است. بورس ملی هند که در سال ۱۹۹۲ تأسیس شد، یکی از بزرگ‌ترین و پیشرفته‌ترین بازارهای بورس هند است. از لحاظ میزان مبادلات NSE در مکان سوم جهان قرار دارد. در مجموع ۲۳ بازار بورس در هند وجود دارند که ۸۳٪ از حجم آن‌ها مربوط به دو بازار بورس مهم BSE وNSE است. Retrieved on August 10. هیئت بورس و اوراق بهادار هند (SEBI),، که در سال ۱۹۹۲ گشایش یافت، قوانین بازار بورس و سایر بازارهای اوراق بهادار هند را تنظیم می‌کند.
هند در لیست کشورها به ترتیب بازده صنعتی در مکان چهاردهم سطح جهان قرار دارد. تلاش‌های هماهنگ در جهت]]صنعتی شدن توسط دولت با هدف خودکفایی در تولید و مصونیت در مقابل رقبای خارجی برای بیش از چهار دهه از زمان استقلال، باعث ایجاد یک زیرساخت صنعتی متنوع (اگرچه کوچک) شده‌است. صنعت به تنهایی ۲۷٪ درصد تولیدات خالص داخلی را شامل می‌شود و بیش از ۱۷٪ از نیروی کار در این بخش مشغول هستند. اصلاحات اقتصادی در هند باعث ایجاد رقابت با خارجی‌ها شد و این امر به خصوصی شدن برخی صنایع بخش دولتی انجامید و درهای بخش‌هایی را که قبلاً در انحصار بخش‌های دولتی بود گشود و در نهایت منجر به افزایش تولید کالاهای مصرفی پرمصرف شد.
پس از لیبرال شدن هند، بخش خصوصی این کشور که غالباً در انحصار چندقطبی کارخانه‌های خانوادگی قدیمی بود و برای شکوفا شدن به ارتباطات سیاسی وابسته بود، با رقابت خارجی شامل تهدیدات ورود کالاهای ارزان قیمت چینی روبرو شد. از آن زمان کاهش هزینه‌ها، تجدید مدیریت، تمرکز بر ساخت کالاهای جدید و تکیه بر نیروی کاری ارزان قیمت و فناوری از جمله راه‌های این بخش برای رویاروی با این تغییر بوده‌است.
نام شش شرکت هندی در لیست ۵۰۰ شرکت سودده جهان در سال ۲۰۰۶ آمده‌است. که به قرار زیر هستند:
رشد و توسعه‌ای که اخیراً در اقتصاد هند رخ داده‌است عمدتاً برای طبقه بالا و طبقه متوسط این کشور کمک بخش بوده‌است. در حالی که فقر در هند تا حد بسیار زیادی کاهش یافته‌است، با ابن حال ۲۵٪ مردم هند هنوز هم زیر خط فقر زندگی می‌کنند. از اوائل دهه پنجاه قرن بیستم، دولتهای زیادی برنامه‌های مختلفی را تحت عنوان برنامه‌ریزی به منظور امحاء و ریشه کن‌سازی فقر انجام داده‌اند که به موفقیت‌های نسبی نیز در این خصوص دست یافته‌اند. تمام آن برنامه‌ها بر اساس راهبردهای برنامه «غذا برای کار» و «برنامه استخدام روستاییان کشور» که در دهه هشتاد برای استفاده از بیکاران به منظور ایجاد دارایی‌های سازندگی و ساختن زیرساخت‌های روستایی، طرح‌ریزی شدند، انجام شده‌اند. . در آگوست ۲۰۰۵، پارلمان هند طرح ضمانت استخدام روستتییان را تصویب کرد، که بزرگ‌ترین برنامه در نوع خود، از لحاظ هزینه و پوشش بود و استخدام۲۰۰ تا از خانوارهای ۶۰۰ منطقه هند را به گونه‌ای که حقوق حداقلی به مدت ۱۰۰ روز را به دست آورند، تضمین می‌کرد. این سؤال که آیا اصلاحات اقتصادی باعث کاهش میزان فقر شده‌است یا خیر، بحث و مناظرات زیادی را به وجود آورده‌است، بدون آنکه یک پاسخ واضح و روشنی برای آن به دست آید و حتی فشارهای زیادی را در خصوص اصلاحات اقتصادی دیگر در پی داشته‌است، بخصوص اصلاحاتی که برای کاهش کار و پایین آوردن یارانه‌های اقتصادی تنظیم شده‌اند.
فساد یکی از مسائل فراگیری بوده‌است که هند را تحت‌الشعاع خود قرار داده‌است. فساد در قالب رشوه خواری، فرار از مالیات و ضبط و ربط ارز خارجی، اختلاس مالی و غیره صورت می‌گیرد. اصلاحات اقتصادی ۱۹۹۱ تشریفات اداری، بوروکراسی و «پروانه راجه» که موانعی را بر سر راه بخش خصوصی ایجاد کرده بود و باعث و سبب فساد و بی‌کفایتی شناخته می‌شد، کاهش داد. . با وجود این، یک بررسی در سال ۲۰۰۵ که توسط ترانسپارنس بین‌المللی (TI) هند انجام شد، روشن ساخت که بیش از نیمی از موارد بررسی شده تجربه پرداخت یک بار رشوه یا سوء استفاده و اعمال نفوذ برای پیدا کردن کار در ادارات دولتی را داشته‌اند. .
عواقب اقتصادی اصلی فساد لطمه و آسیبی است که به وزارت دارایی وارد می‌شود، ایجاد یک محیط و فضای ناسالم برای سرمایه‌گذاری و افزایش هزینه خدمات یارانه‌ای دولت از جمله آن عواقب است. مطالعه و بررسی انجام شده توسط IT هند پیش‌بینی می‌کند که ارزش مالی فساد مالی کوچک در ۱۱ خدمات پایه‌ای ارائه شده توسط دولت، از قبیل آموزش و پرورش، مراقبت‌های بهداشتی، قوه قضاییه، پلیس و غیره، قریب به ۰۶۸/۲۱ کرور بوده‌است. . هند هنوز هم در سطح پایینی در میان کشورهای در حال توسعه از لحاظ انجام تجارت و کارهای اقتصادی قرار دارد. در مقایسه با چین، میانگین زمانی که برای تأمین تسویه حساب اقتصادی برای شروع به کار و کمک به ورشکستگان در هند صرف شده، به مراتب بیشتر است. .
قانون حق دسترسی به اطلاعات (۲۰۰۵) و قوانین مشابه آن در استان‌های مختلف که می‌گوید مسئولان دولتی می‌بایست اطلاعات مورد درخواست شهروندان را در اختیار آن‌ها قرار دهند و در صورت تخلف از آن با اقدامات تنبیهی مواجه می‌شوند، یارانه‌ای کردن خدمات و قوانین مختلف هیئت حاکمه مرکزی یا استانی که کمیته‌های نظارت برای آن‌ها تأسیس شده‌است، تا حد بسیار زیادی موجب کاهش فساد شده‌است یا دست کم زمینه را برای جبران خساران ناشی از فساد مهیا کرده‌است.Example of a central government department's implementation of the Right to Information Act.
بخش‌های کشاورزی و اتحادیه‌ای تقریباً ۵۷٪ کل نیروی کار را در سال‌های ۱۹۹۹–۲۰۰۰ به خود اختصاص دادند، که این میزان در مقایسه با سال‌های ۱۹۹۳–۱۹۹۴ که ۶۰٪ بود، کاهش داشته‌است. در حالی که رشد کشاورزی دچار رکود شده‌است، بخش خدمات رشد ثابتی داشته‌است. ۸٪ از کل نیروی کار در بخش‌های سازمان دهی شده مشغول به کار هستند که دو/ سوم آن در بخش دولتی مشغول هستند. یک بررسی انجام شده توسط NSSO نشان می‌دهد که در سال ۱۹۹۹–۲۰۰۰ صد و شش میلیون نفر از مردم؛ یعنی تقریباً ۱۰٪ آن‌ها بیکار بوده‌اند و نرخ کلی بیکاری ۳۲/۷٪بوده‌است: نرخ بیکاری در روستاها ۲۱/۷٪بود که نسبت به نرخ بیکاری در شهرها بود که رقم ۶۵/۷٪را نشان می‌داد، وضعیت بهتری داشت.
بیکاری در هند به صورت نیمه بیکاری، یا بیکاری سرپوش گذاشته شده دیده می‌شود. برنامه‌های دولت که برای رفع فقر و بیکاری تنظیم شده‌اند، در تلاش است با ارائه کمک‌های مالی برای راه‌اندازی شغل و کار، افزایش مهارت‌ها، برپایی موسسات مربوط به بخش دولتی، لحاظ قیود و شرایط خاص در دولت‌ها و غیره، مشکل بیکاری را از بین ببرد. کاهش نقش بخش دولتی که پس از لیبرالیسم رخ داد، نیاز به تمرکز بر آموزش و پرورش بهتر را شدت بخشیده‌است و در عین حال، باعث افزایش فشار سیاسی برای ایجاد اصلاحات بیشتر شده‌است. .
یکی از مشکلات اساسی ای که اقتصاد هند با آن مواجه‌است نوسانات و اختلافات فزاینده منطقه‌ای میان استان‌های مختلف و مناطق گوناگون هند از لحاظ درآمد سرانه، فقر و امکان ایجاد بهبود و توسعه اجتماعی-اقتصادی و زیرساختها می‌باشد. .