moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
طی تسلط حکومت خاندان‌های مختلف اسلامی مستقر در اسپانیا برای گروهی از مسیحیان که در حفظ فرهنگ و هنر قومی خود می کوشیدند اما ناگزیر به پذیرش نفوذ فرهنگ و معماری اسلامی بودند هنری متداول شد که از سده هشتم تا یازدهم میلادی (دوم تا پنجم ه‍. ق)در کنار معماری و هنر اسلامی تحول می یافت. در این شیوه در سده یازدهم میلادی با نفوذ و رواج هنر رومی‌وار متروک ماند و از میان رفت. والیان و خلیفگان مسلمان با روش مسالمت‌آمیزی که داشتند به مسیحیان اجازه می‌دادند که با رعایت پاره‌ای شرایط برای اجرای مراسم دینی خود پرستشگاههای مسیحی بسازند در نتیجه شیوه معماری و تزیینی توسّط آن مسیحیان به وجود آمد، که آمیزه‌ای بود از هنر عامیانه محلّی و عناصر شکوهمند شیوه اسلامی. تأثیر این هنر و همچنین هنر و معماری اسلامی از سده ششم ه‍. ق (دوازدهم میلای) که مسیحیان اسپانیا تدریجاً شروع به پس گرفتن ایلات خود از مسلمانان کردند، تا سده نهم ه‍. ق (پانزدهم میلادی) که آغاز دوران رنسانس اروپا بود در اسپانیا و پرتغال رواج یافت.
در معماری، اولین نمونه حضور مسلمانان در این بخش از دنیا مسجد جامع قرطبه است. مسجدی که یکی از معماری‌های شکوهمند جهان اسلام است و در سال ۱۶۸ هجری بنای آن توسط «عبدالرحمن داخل» آغاز شده و توسط هشام فرزندش در سال ۱۷۷ هجری به پایان رسیده بود. عبدالرحمان دوم به تقلید از همین مسجد عظیم، مسجد جامع اشبیلیه را بنا نمود و با توسعه قصر قرطبه و نیز کشیدن دو خیابان در دو کناره رود «وادی کبیر»، گردشگاه بسایر زیبایی برای قرطبه فراهم نمود. همچنین عبدالرحمن سوم (متوفی ۳۵۰ هجری ۹۶۱ میلادی) ملقب به «الناصر» پس از عبدالرحمن دوم، نقشی مهم و عظیم در فرهنگ و هنر اندلس دارد. یکی از مهمترین کارهای این حاکم، ساخت شهری تحت عنوان «الزهرا» (در سال ۳۲۴ هجری) بود. به نقل ابن خلدون، ناصر، با فراخواندن معماران، هنرمندان، معبدسازان، خطاطان و نقاشان از سراسر اندلس، بغداد، مصر و حتی قسطنطنیه، شهری بسیار زیبا با بناهایی باشکوه بنا کرد. یکی از شکوه‌مندترین این بناها قصر الزهرا و به ویژه تالار پذیرایی آن بود. باغ‌ها و پارک‌هایی که در الزهرا ساخته شد این شهر را به یکی از زیباترین شهرهای جهان تبدیل نمود. تزیین هنری این قصر با نقش و نگار آیات قرآنی و گچ‌بری‌ها و نقاشیهای هنرمندانه‌ای همراه بود که به تعبیری تا آن زمان، و همو خیال هیچ بلندپروازی قادر به آفرینش نظیر آن نبود. در کنار قصر مسجد عظیمی نیز ساخته شد که یکی از بی‌نظیزترین معماری‌های اندلسی بود.هنرمدرن - هنر و معماری اسلامی
در میان بسیاری کاخ‌ها برجامانده از معماری دوران اسلامی اسپانیا مشهورتر از همه کاخ مستحکم الحمرا یا مقّر دژمانند و شکوهمند امیران مراکش گرانادا یا غرناطه معروف به سلسله بونصریان است. بخش عمده این کاخ در سده هفتم هجری برپا شد. بناهای الحمرا نمونه بارز رشد هنر اسلامی مغربی در اسپانیا است. در این ساختمان‌ها سبک جدیدی به وجود آمد که بیشتر متأخر از آموزه‌های اسلام و شمال آفریقا بود و کمتر به خود اسپانیا مربوط می‌شد. یکی از ویژگی‌های بارز معماری الحمرا درون گرایی آن است . در الحمرا تزیینات درونی بسیار بیشتر از هیبت بیرونی است. این کاخ پُرزینت و مجلل در داخل دیواری دژمانند به رنگ قرمز بنا شده، که به همان سبب در زبان عرب «الحمراء» یا «جایگاه قرمز» نام گرفته‌است نقشه اصلی بنا نامنظم و گسترده، به‌طور عمده مشتمل است بر دو حیاط مستطیل شکل عمود بر هم که هر یک به ردیف‌هایی از ورودیّه‌ها و سرسراها و اتاق‌ها راه می‌یابند. حیاط شیران که کوچکتر آن دو و دارای تزیینات بیشتر است، در طاقنماهای چهار جانبی که متناوباً بر تکستونی‌ها و دو ستونی‌های ظریف با سرستون‌ها مزّین به نقوش توربافت سوارند، محصور شده است، و قوسها از درونسو دالبری چند پرّه و سطح دیوارهٔ بالای آن‌ها با گچبری راستخطهای درهم تنیده و کتیبه‌های قرآنی زینت یافته‌است. در مرکزحیاط حوضحه‌ای سنگی سوار بر پشت دروازه پیکره شیر از سنگ سیاه تعبیه شده‌است. بر روی هم نمای بیرونی بین الحمراء ساده و تزیینات گوناگون آن به شیوهٔ کاخسازی بربرهای مراکش در درونخانه تعبیه شده است، که عبارتند از: کاشی کاری لعابی منقوش و هفترنگ، گچبری فراوان به نقش تور بافت یا با نقوش هندسی اسلامی و گُل‌های گیاهی یا اسلیمی درهم بافته، کتیبه‌های حاشیه‌بندی شده قرآنی به خطوط کوفی و نسخ و ریحانی.
همچنین بدون تردید در کنار معماری، هنرهای دیگر اسلامی نیز در این سرزمین مؤثر افتادند. این تأثیر در رشته‌های مختلف هنری چون شهرسازی، معماری مساجد، کاخ‌ها، پارک‌ها و پل‌ها، ضرب سکه، خوشنویسی، زردوزی بر روی پارچه، نساجی و کاغذسازی، چشمگیر بود و در بطن خود دارای چنان روح زیباشناسانه و قدرتمندی بود که به همان صورت مورد تقلید اروپاییان قرار می‌گرفت. همچنین هنرهای تزیینی اسلامی چون: بافندگی، کنده‌کاری روی فلّز و عاج، سیم و زرکوبی روی مفرغ و فولاد با اسلوب معروف به «دمشقی» مانند ساختن، کلاه خودها و شمشیرهای گرانبها و به‌ویژه انواع کاشی‌سازی و سفال‌گری با رنگ‌های درخشان درهم بافته نیز شکوفان و مکتب ساز شد.
نوعی از هنر که در دوران اسلامی در اسپانیا شکل گرفت و توسعه پیدا کرد تأثیر شگرفی در معرفی هنر اسلامی به اروپاییان و نفوذ آن در هنرهای مدرن سده‌های بعدی داشت.
بین جینگ‌جائو یا پین چینگ‌چائو (چینی ساده: 边景昭، چینی سنتی: 邊景昭، پین‌یین: Biān Jǐngzhāo، وید جایلز: Pien Ching-chao) از نقاشان بنام چینی اوایل دودمان مینگ و از اهالی لونگشی در استان گانسو بود که دوران فعالیتش به سال‌های بین ۱۴۲۶ تا ۱۴۳۵ برمی‌گردد. از تاریخ زادروز و مرگ او اطلاعی در دست نیست.
هنر دوره سلجوقی و خوارزمشاهیان بخشی از هنر اسلامی است که شامل سال‌هایی می‌شود که این سلسله‌ها در آسیای مرکزی، ایران و آناتولی صاحب قدرت بودند و نیز شامل ادواری است از نابسامانی و انحطاط تاریخ سلجوقیان در ایران که در مجموع دو سده به طول انجامید.
نوآوری‌های معماران ایرانی در این دوره از هند تا آسیای صغیر نتایج و پی‌آمدهای وسیعی در بر داشت؛ و هنرمندان در گسترهٔ وسیعی از هنرها، شامل نساجی و سفالگری، عاج‌کاری، فلزکاری با ویژگی‌های منطقه‌ای آثار ماندگاری را خلق کردند.
در عصر سلجوقیان هنر معماری به شکوفایی و کمال نسبی رسید و هنرمندان و معماران آثار فراوانی به وجود آوردند. در این دوره از تلفیق حیاط چهار ایوانی و تالار مربع گنبددار (چهارطاقی)، مسجد بزرگ ایرانی به وجود آمد. به‌گونه‌ای که حیاط مرکزی و چهار ایوان اطراف آن اساس معماری مذهبی در ایران گردید. نماسازی دیوار بناها با آجر بود و از امکانات هنری آن استفاده می‌شد و نقوش متنوعی از آجر به‌وجود می‌آورند. هنر آجرتراشی و تزئین بناها با آجرهای تراشیده شده از قرن پنجم هجری در ایران معمول و تا اواخر قرن ششم ادامه یافت و کامل‌تر گردید. در اواخر عهد سلجوقی تزئینات گچبری و رنگ اهمیت زیادی یافت. کاشی لعابدار فیروزه‌ای در تزئین معماری بکار گرفته شد.
سلجوقیان در بکارگیری گنبد دوپوسته سعی زیادی داشتند و نوع جدیدی از پایه را برای آن در نظر گرفتند. علت به وجود آمدن گنبد دو پوسته، فضای داخلی و قالب خارجی بود. گنبد داخلی نیمکره‌ای بود ولی گنبد بیرونی به شکل بیضی نسبتاً نوک تیزی اجرا می‌شد. نمونهٔ چشمگیر در این مورد گنبد مسجد جامع اصفهان است.
بنای مدرسه از جمله بناهای مذهبی این دوران بود. مدرسه در سرتاسر امپراتوری سلجوقی گسترش پیدا کرد و دارای ویژگی‌هایی گشت از جمله صحن چهار ایوانی که ریشه ایرانی داشت. از معروف‌ترین مدارس، مدرسه نظامیه بغداد بود و نیز در اصفهان، نیشابور، بلخ، بصره و. ... از دیگر بناهای مذهبی بناهای آرامگاهی بودند که در این دوران ساخته شدند.
معماری غیرمذهبی نیز همدوش معماری مذهبی بکار می‌رفت. معماری غیرمذهبی رایج در دورهٔ سلجوقیان کاروانسرا است که دارای صحن بزرگ و چهار ایوان است.
دورهٔ سلجوقی دورهٔ توازن و تعادل معماری ایرانی بود که از تجارب پیشین بهره می‌گرفت و الگوهای تازه‌ای برای آینده ایجاد می‌کرد.
از مساجد ایران در این دوران می‌توان به مسجد جامع اصفهان، مسجد جامع اردستان، مسجد جامع گلپایگان، مسجد جامع قزوین و از مدارس، مدرسهٔ خارجرد را نام برد. از بناهای غیرمذهبی که بیشتر کاروانسرا هستند می‌توان رباط شرف، رباط انوشیروان، رباط ملک (سمرقند بخارا) و از برج‌ها و مقابر این دوره که به شکل تپه ساخته شده‌اند، و دو طبقه بوده‌آند، مقابر دایره شکل سه گنبد در ارومیه و برج مدور مراغه و از مقابر نقشه ترک‌دار، مقبره پیر، گنبد سرخ و گنبد علویان و از مقابر چند ضلعی، گنبد علی در ابرقو، گنبد کبود در مراغه و از برج‌ها، برج دماوند، برج غربی و شرقی خرقان و برج مهماندوست را نام برد.
انواع متنوعی از سفالینه‌ها کمی پس از روی کار آمدن سلجوقیان در ایران ظاهر شد. مراکز عمدهٔ آن در ایران شهر ری و کاشان بود که با هم کمی تفاوت داشتند. در دورهٔ سلجوقی، هنر و فن فلزکاری نیز به شکوفایی و توسعه ویژه‌ای دست یافت و شاهکارهایی از این هنر صناعی در موزه‌های مختلف دنیا وجود دارد. در خوشنویسی خطی که قرآن به آن نوشته می‌شد هنوز خط کوفی بود اما رشد خط کوفی ایرانی در عهد سلجوقی به شیوایی خاصی رسید و شیوه ایرانی خط کوفی را پدید آورد. در همین عصر هم شاهد تذهیب در لابه لای حروف خطوط و سطرها نیز هستیم. شکل‌هایی که در تذهیب استفاده می‌شود بیشتر شامل نقش‌های گیاهی و بخصوص نقوش معروف به اسلیمی است.
راسخون - عصر سلجوقی و شکوفایی هنر معماری
احمد نادعلیان (زاده ۱۳۴۲ در مهدیشهر) هنرمندی در حوزهٔ هنرهای محیطی و زمینی ایرانی است. پیش از این بیشتر به‌خاطر کنده‌نگاری بر روی سنگ‌های رودخانه‌ها شناخته شده بود. اما در سال‌های اخیر بیشتر در حوزه هنر اجتماعی در جزایر هرمز و قشم فعالیت دارد و به جامعه محلی آموزش می‌دهد.
موزه دکتر احمد نادعلیان در جزیره هرمز، محلی است که آثار این هنرمند محیطی شناخته شده در عرصه های بین المللی در آنجا به نمایش در آمده اند.
فعالیت‌های هنری او شامل حجاری، چیدمان، کارهای چندرسانه‌ای و اینترنتی (نت‌آرت)، چیدمان ویدئویی، کارهای تعاملی و اخیراً ساخت آهندیس‌ها است. در اواخر بهار و تابستان بیشتر در طبیعت روستای پلور زندگی می‌کند و در فصل پاییز و زمستان در جزایر هرمز و قشم زندگی می‌کند. نادعلیان به کشورهای بسیاری دعوت شده‌است و در عرصه بین‌المللی هنر محیطی اجرا کرده‌است. آثار او در بیش از ۷۰ کشور دنیا پراکنده هستند. کارهای محیطی نادعلیان در طبیعت کشورهای فرانسه، آمریکا، ژاپن، ایتالیا، آلمان، اسپانیا، کره جنوبی، انگلستان، هلند، چین، سوئد، فنلاند، دانمارک، روسیه، بنگلادش، ترکیه، ازبکستان، تاجیکستان، لبنان، امارات متحده عربی، کویت، قطر، سوریه، آذربایجان، صربستان، آفریقای جنوبی، مجارستان، اسلواکی، اتریش، قبرس، گرجستان، مالزی، تانزانیا، جمهوری زنگبار، کنیا، هند، برزیل، آرژانتین، پاراگوئه، اکوادور، ارمنستان، استونی، لتونی، لیتوانی، لهستان، جمهوری چک، تایلند، پرتغال، مراکش، تونس… و کشورش ایران وجود دارند.
او در سال ۲۰۰۳ میلادی برای معرفی هنر معاصر ایران رهسپار سفر دوسالانه ونیز شد و هنر محیطی رودخانه‌ای را ارائه داد. در سال ۲۰۰۹ میلادی اثر مُهر استوانه‌ای و چاپ آن در خلیج فارس در تقویم دیواری هنر محیطی آمریکا به ثبت رسید. منتقدان بسیاری همچون ادوارد لوسی اسمیت، رابرت سی مورگان، جان کی گرانده، باربارا استیف، ادم کلایو، … آثار او را به عنوان تنها هنرمند ایرانی که به صورت حرفه‌ای در زمینه هنر محیطی در عرصه جهانی فعالیت می‌کند، در کتاب‌های معتبر هنر معاصر و مجلات تخصصی بین‌المللی معرفی کرده‌اند. او تاکنون در نمایشگاه‌های گروهی و انفرادی متعددی در ایران و دیگر کشورها از جمله انگلستان، لبنان، ژاپن، جمهوری آذربایجان، آلمان، فرانسه، ایتالیا، اسپانیا، آمریکا و ترکیه، آثار خود را به نمایش گذاشته‌است.
نادعلیان در ۲ تیر سال ۱۳۴۲ در سنگسر متولد شد و فعالیت‌های هنری خود را از سال ۱۳۵۶ از سن ۱۴ سالگی با کشیدن طرح‌های طنزآمیز در مدرسه آغاز کرد. او در ابتدای کارهای هنری‌اش بیشتر در زمینه‌های بسیار متنوعی از جمله طراحی، نقاشی، کاریکاتور و عکاسی فعالیت داشته‌است.
نادعلیان بین سالهای ۱۳۶۳ تا ۱۳۶۸ به بسیاری از نقاط ایران سفر کرد که حاصل آن خلق چند هزار طراحی و تهیه بیش از ۱۲ هزار اسلاید بود. دو مجموعه از آن طراحی‌ها را در همان دوران دانشجویی به چاپ رساند و هم‌اکنون از برخی از آن اسلایدها در تدریس دروس نظری در دانشگاه‌ها بهره می‌گیرد. او پس از آن که در سال ۱۳۶۷ از دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران در رشته نقاشی فارغ‌التحصیل شد، در سال ۱۳۶۹ به فرانسه رفت و تا سال ۱۳۷۰ در مراکز فرهنگی فرانسه به مطالعه تاریخ هنر ایران و جهان پرداخت. او سپس در سال ۱۳۷۰ به انگلستان رفت و در سال ۱۳۷۵ موفق به کسب مدرک دکترای فلسفه هنر در زمینه تخصصی نقاشی و تزئینات دیواری از دانشگاه مرکزی انگلستان (UCE) شد. او در سال ۱۳۷۵ به ایران بازگشت و به تدریس در دانشکده‌های هنری پرداخت.
نادعلیان از سال ۱۳۷۵ تاکنون، بیشتر اوقات خود را در فصل‌های بهار و تابستان در ییلاقات عشایر ایل سنگسر در اطراف کوه دماوند به‌ویژه روستای پلور سپری می‌کند. او تدریجاً به کنده‌نگاری بر روی سنگ روی آورد و از ۱۳۷۶ سفرهای متعدد خود را به کشورهای گوناگون جهان آغاز کرد.
از سال ۱۳۸۵ تا کنون در فصل‌های پاییز و زمستان نادعلیان در جزایر هرمز و قشم زندگی می‌کند. در تمامی این سال‌ها او به زنان هرمز و قشم نقاشی آموزش داده‌است. موزه و نگارخانه دائمی دکتر احمد نادعلیان در جزیره هرمز، محلی است که آثار او و کارهای مشترکش با جامعه محلی در آنجا به نمایش درآمده اند. این مکان در محلهٔ قدیمی شهر هرمز واقع شده‌است. ابتدا در نوروز سال ۱۳۸۸ با نام هنرمند سرا راه اندازی شد. قبل از تبدیل شدن به هنرمند سرا و موزه پاتوق افراد بزهکار بوده‌است.
دکتر نادعلیان سابقه تدریس در دانشگاه‌های شاهد، دانشگاه تهران، هنر، الزهرا، سوره و آزاد را دارد. او هم‌اکنون در دانشگاه در مقطع کارشناسی ارشد و دکترا تدریس می‌کند. او تاکنون مدیریت و دبیری جشنواره‌هایی مانند جشنواره هنر محیطی ایران و جشنواره بین‌المللی مجسمه‌های شنی را به عهده داشته‌است.
او حجاری بر روی سنگ در طبیعت را از سال ۱۳۷۵ آغاز کرد و از سال ۱۳۷۶ تاکنون سفرهای بسیاری به بیش از ۷۰ کشور جهان داشته‌است. کارهای او موضوع‌های نمادین و الهام‌گرفته از اساطیر باستانی هستند که با تفسیر و شیوه‌ای نو ارائه می‌شوند. آثار او از جمله حجاری‌ها، خاک نقاشی‌ها، پیکره‌ها و مهره‌ها بیشتر در محیط طبیعی خلق و رها می‌شوند، و در برخی اوقات عکس‌ها و فیلم‌های آنها در نمایشگاه‌ها و نگارخانه‌ها به نمایش گذاشته می‌شوند. او همچنین بسیاری از حجاری‌هایش را در گوشه و کنار جهان دفن کرده و نقشه‌ای برای آنها در وبگاه‌اش فراهم می‌کند. آثار دفن شده بیشتر دارای نقوش ماهی، جانوران و اثر رد پا یا دست انسان هستند.
مهم‌ترین ویژگی آثار او در حجاری سنگ‌های طبیعت، به گفته خودش، اصل همسویی و غلبه نکردن بر طبیعت، دگرگون نکردن ماهیت و حفظ بافت و کلیت سنگ است که سادگی و رازآلودگی حجاری‌ها را به همراه دارد. بیشتر طرح‌هایی که او بر روی سنگ‌های صیقلی رودخانه حجاری می‌کند، طرح نمادین ماهی است. نادعلیان همچنین در زمینه هنر زمینی، با به‌کارگیری خاک‌های رنگی طبیعی، به طراحی چهره و دست انسان بر بستر سواحل می‌پردازد.
مجتبی میرطهماسب مستندساز ایرانی، فیلم مستند «رودخانه هنوز ماهی دارد» را با موضوع فعالیت‌های هنری و زیست‌محیطی نادعلیان ساخته‌است. این فیلم روایتگر تلاش این استاد دانشگاه برای جلب توجه به محیط زیست از طریق حجاری بر روی سنگ‌ها در حاشیه رودخانه‌ها است.
جزیره رنگین فیلمی به کارگردانی و تهیه‌کنندگی خسرو سینایی در سال ۱۳۹۳ می‌باشد. فیلمنامه با اقتباس آزاد از زندگی احمد نادعلیان نوشته شده و بهانه‌ای ست برای آنکه بتوان گوشه‌ای از جذابیت‌های جزیرهٔ هرمز را در سینمای ایران ثبت کند. در این فیلم به استثنای مهدی احمدی ، بازیگران بومی جزیرهٔ هرمز به ایفای نقش پرداختند. این فیلم در تاریخ ۶ دی ۱۳۹۴ در سینماهای ایران اکران شده‌است.
هنر دوران ایلخانیان از دوران‌های شاخص هنر اسلامی در ایران و آسیای مرکزی به‌شمار می‌رود.
مغولها در اواخر سده ششم و اوایل سده هفتم هجری وحشیانه به سرزمین‌های اطراف خود یورش برده و بخش وسیعی از دنیای متمدن آن زمان را تصرف کردند و بزرگترین امپراتوری پیوسته را از نظر وسعت سرزمین در تاریخ بشر تشکیل دادند.
حملهٔ ویرانگر مغول‌ها به ایران در اوایل قرن هفتم هجری صورت گرفت و موجب از بین رفتن بسیاری از آثار فرهنگی ما شد. مغول‌ها با تسلط کاملی که بر ایران و بین‌النهرین یافتند، به حکومت عباسیان در بغداد نیز پایان دادند. با از بین رفتن تسلط خلیفه بغداد بر سرزمین‌هایی مانند ایران پس از یک دوره رکود شکوفایی مجدد هنرها و علوم آغاز شد. در همین زمان به همت خواجه رشیدالدین فضل‌الله، مرکزی علمی و هنری به نام «ربع رشیدی» در تبریز ایجاد گردید و باعث تشویق و ترغیب هنرمندان و دانشمندان شد. خواجه رشیدالدین مردی فاضل بود و از مهم‌ترین فعالیت‌هایی که صورت داد، دوباره‌نویسی و گردآوری آثار گذشتگان بود. یعنی به عبارتی دست به حفظ و اشاعه فرهنگ دانشمندان و هنرمندان زد و همین نکته موجب ایجاد آثار بی‌شماری در عهد مغول و پس از آن گردید.
با تثبیت حکومت مغول‌ها و ایجاد خاندان ایلخانیان در ایران و آسیای مرکزی، بزودی فاتحان مغول هنرمندان را که جذب دربار عباسیان شده بودند، به خدمت خود گرفتند. وارثان چنگیزخان مغول با قبول دین اسلام دست به تأسیس دولت‌هایی در ایران زدند و هنرمندان را به پایتخت‌های خود در تبریز و مراغه کشاندند، از طرفی هم به علت مصالحه‌ای که بین حاکمان محلی شیراز صورت گرفت، شیراز از گزند و یورش مغول‌ها در امان ماند و بر این منوال گروهی از هنرمندان نیز جذب شیراز شدند.
معماری و هنرهای وابسته نظیر کاشیکاری و گچبری نیز در این دوره رشد قابل توجهی داشت. در معماری دوره ایلخانان به سبک مساجد و کاروانسراهای پیش از خود ساخته می‌شد با این اختلاف که مدرسه‌ها به جای شبستان در یک یا دو طبقه هجره‌هایی جهت سکونت طلاب داشتند. بیشتر مقابره‌های دوره ایلخانی نیز به سبک دوره سلجوقی بنا شده‌اند که در مجموع در پلان‌های مربع، مدور، چند ضلعی و هشت ضلعی ساخته می‌شدند و معمولاً گنبدی در بالا دارند.
برخی از بناهای مهم مذهبی و غیر مذهبی دوره ایلخانی عبارتند از:
در این دوره به سبب ارزشی که برای حفظ و احیاء آثار علمی و ادبی گذشته قائل می‌شدند، نهضت کتاب‌آرایی آغاز شد. پیش از آن عمده تولیدات هنری و کتاب‌سازی نفیس در انحصار تولید و رونویسی قرآن بود. در این دوره کتاب‌هایی ادبی مثل کلیله و دمنه٬ شاهنامه فردوسی و مانند آن‌ها را بارها رونویسی کردند. همین آثار باعث ایجاد نقاشی‌هایی شد که روشنگر شیوه نقاشی این دوره‌است. شیوه‌ای که در این نقاشی‌های مطرح است، از نظر فنی به مراتب قویتر از نقاشی‌های عهد سلجوقی است. رنگ‌ها تنوع بیشتری دارند، طرح‌ها از دقت بیشتری برخوردارند و دقت در جزئیات که حاصل تأثیر نقاشی چینی است به راحتی قابل تشخیص است در اکثر این نقاشی‌ها شکل‌هایی که منشأ چینی دارند، دیده می‌شود. مثل کوه‌ها، ابرها و پرندگانی که با دقت طراحی شده‌اند و گل‌ها و درختانی که از پیچ و تاب هستند. تأثیر آشکار نقاشی چینی و وارد شدن عناصر تصویری چینی در آثار هنری ایران از نکات مهم در این عهد بود. این عناصر در نقاشی‌های عهد ایلخانی به خوبی هویداست.
مجموع آثار نگارگری این دوره را از آنجا که در تبریز پدید آمدند، به نام مکتب تبریز می‌خوانند. خصوصیت این مکتب بیش از هر چیز در تأثیر پذیری از هنر چین است. اما تنوع رنگی و دقت در طرح‌ها با رعایت جزئیات نیز خصیصه دیگر این مکتب می‌باشد. در اکثر نقاشی‌های این مکتب نیز شاهد یک نکته مشترک هستیم، نقش‌های اصلی با رنگ‌هایی تیره تر از زمینه کشیده شده‌اند.
از آنجا که در شیراز امنیتی نسبی به وجود آمد، هنرمندانی نیز جذب شیراز گردیدند و دست به ایجاد آثاری زدند که متفاوت از مکتب تبریز بود تفاوت عمده میان این نقاشی‌ها در تأثیرپذیری کمتر نقاشان از شیوه‌های چینی است. به نوعی که با نقاشی‌های عهد سلجوقی قابل مقایسه‌اند. ساده گرایی در این نقاشی‌ها، بیشتر از نقاشی‌های مکتب تبریز به چشم می‌خورد. ضمناً توجه به نقاشی از انسان و فضای زندگی او به مراتب بیشتر است. این آثار نیز به نام «مکتب شیراز» معروفند. پس از چندی بین شیراز و تبریز تبادلات فرهنگی و هنری برقرار شده و حاصل آن، تأثیرات متقابل، اعتلای بیشتر کتاب آرایی و نقاشی، و شکل‌گیری و یژگی‌های هنر ایرانی است.
در خوشنویسی نیز حمله مغول‌ها درابتدا موجب پیدایش وقفه‌ای در روند رشد آن‌ شد، اما پس از اینکه حاکمان ایلخانی اسلام آوردند و هنر کتابسازی مورد توجه فراوان قرار گرفت خوشنویسی جان تازه‌ای گرفت. در این دوره در عرصه خوشنویسی اسلامی، نخستین خط کاملاً ایرانی رایج شد که به خط تعلیق معروف است. ویژگی این خط در این است که حروفش از سمت راست به چپ، و کمی از پائین به بالا تمایل دارند.
تذهیب نیز چون گذشته شامل آرایش میان سطرها بود و در نسخه‌هایی نیز طلااندازی بر زمینه کاغذ دیده شده‌است. طلااندازی یعنی دور کلمات یا جملات را با خطوطی که مناسب با حرکت خط بوده، حاشیه بندی می‌کردند. سپس فاصله میان سطرها را با رنگ طلایی پر می‌کردند. این شیوه به خصوص در عهد ایلخانیان مورد توجه قرار گرفته‌است.
هنر در دوران تیموریان از جلوه‌های بارز هنر اسلامی در ایران و آسیای مرکزی است.
دورهٔ تیموریان ۷۷۱ – ۹۱۱ ه‍.ق/۱۳۷۰ - ۱۵۰۶ م) به رغم نابسامانی و منازعات داخلی و درگیری امیران این خاندان با ترکمانان قراقوینلو، دوره رونق فرهنگ، هنر، ادبیات، تاریخ، ریاضی و نجوم بود. دربارهای هرات، سمرقند، شیراز، تبریز و اصفهان به‌سبب هنرپروری و هنرمندی فرمانروایان تیموری، محل تجمع و آمد و شد هنرمندان و ادیبان برجسته بودحکمت، ص ۱۲، ۱۵سابتلنی، ۱۹۸۸ ب، ص ۴۷۹.
فرمانروایی شاهرخ را سرآغاز یک عصر جدید و تجدید حیات در بعضی از انواع هنر معرفی کرده‌اند. لغت‌نامه دهخدا، ذیل عبارت شاهرخ میرزا توفیق شاهرخ در تسخیر تمامی قدرت در هرات و توجّه وی و پسر هنرمند و هنرپرورش بایسنقر به هنر، بسیاری از هنرمندان را از اقصی نقاط ایران به هرات کشاند و سبب شد که مراکز مهم پیشین اهمیت و اعتبار خود را از دست بدهد و در مرتبه‌ای نازلتر قرار گیرد.دانشنامه جهان اسلام، ص ۱۹۵ شاهرخ به همراه پسرش بایسنقر حامی و بانی شکل‌گیری مکتب هرات از سبک‌های مهم هنری در ایران بود و در تحت حمایت او نقاشان، خوشنویسان، تذهیبکاران را در هرات گردآورد تا برای وی ظریف‌ترین آثار هنری را در خط، تذهیب، جلدسازی و صحافی به وجود آوردند.از سعدی تا جامی ص ۴۳۱ کانون هنری بایسنقر در هرات به‌نام دارالصنایع کتاب سازی معروف بودمجله هنر ومردم، ش ۴۹، آبان سال ۵۵ و کتاب‌های پدیدآمده در این دوره شامل نفیس‌ترین مینیاتورها و استادانه‌ترین خوشنویسی‌ها هستند که به زیبایی تمام صحافی و جلدآرایی گشته‌اند.
بازیل گری معتقد است: "شاید شدت عمل‌های شاهرخ در رعایت شریعت اسلامی بود که او را به حمایت از تهیه کتاب‌هایی به غیر از شعر و داستان‌سرایی وا می‌داشت. از کتاب‌های خطی یافت شده در دوران او معلوم می‌شود که او هرگز بهترین نقاشان را برای کتابخانه خود از هرات و سایر جاها جذب نکرد و از طرف دیگر او حامی بزرگ محققین به‌خصوص مورخینی مانند حافظ ابرو و عبدالرزاق بوده‌است. گفته می‌شود او کتاب جامع‌التواریخ تالیف خواجه رشیدالدین فضل‌الله را که در شرف نابودی بود نجات داد. در کتابخانه او به‌جای خلق آثار جدید بیشتر به تکثیر کتاب‌های قدیمی می‌پرداختند و به نوعی کمیت بر کیفیت می‌چربیده است."بازیل گری ص۷۴
در عهد سلطنت شاهرخ هرات که پایتخت دولتش بود، کانون درخشان هنر و ادب عصر محسوب می‌شد. وجود مولانا قوام الدین شیرازی، آن مهندس معمار نابغه و بی مانند که در آن ایام در هرات، به وی و همسر هنر پرورش گوهر شاد آغا، این فرصت و امکان را می‌داد تا مساجد، مدارس، و ابنیه عالی در قلمرو قدرت خویش بنا کنند. مسجد گوهرشاد در مشهد و در کنار حرم علی بن موسی‌الرضا و مسجد جامع گوهرشاد در هرات، از درخشانترین آثار معماری این عصر، مدیون طرح و تفکر قوام الدین شیرازی و آن ملکه هنر پرور عصر بود، که هنوز همچنان باقی است.
پاره‌ای از زیباترین نقاشی‌ها، ریشه در مکتب هرات دارند که به‌طور کامل با حمایت شاهزاده‌های تیموری در شهر هرات شکل گرفت و استاد بزرگ نقاشی یعنی کمال الدین بهزاد برخاسته از چنین مکتبی است.
در عصر تیموریان بیشتر از رنگ‌های تیره لاجوردی، سرخ و زرد رایج بود.نقاشی زنان امروز هرات؛ از 'اروتیک' تا مینیاتوری سنتی، "بی‌بی‌سی فارسی" خطوط زیبای فارسی نظیر خط نستعلیق در دوره جانشینان تیمور شکل گرفت و آخرین مراحل تکاملی اش را در این دوره طی نمود. همچنین پاره‌ای از زیباترین آثار معماری ایرانی در این دوره به وجود آمد که از آن جمله می‌توان به مسجد گوهرشاد در شهر مشهد و در کنار حرم علی بن موسی‌الرضا اشاره نمود. این مسجد که با حمایت گوهرشاد همسر شاهرخ تیموری ساخته شده‌است، یکی از درخشان‌ترین آثار معماری ایرانی است. در گوشه‌ای کتیبه‌های این مسجد و در سمت ایوان مقصوره آن، کتیبه‌ای از بایسنقر میرزا پسر شاهرخ وجود دارد که خود از خطاطان بزرگ عصر خویش بود.
موزیکس یک توزیع لینوکس زنده و قابل نصب برپایه دبیان است. موزیکس دارای برنامه‌های مورد نیاز برای ضبط و پخش صدا می‌باشد.
یکی بود و یکی نبود مجموعه‌ای متشکل از یک دیباچه٬ شش داستان کوتاه و مجموعه‌ای از کلمات عوامانهٔ فارسی نوشتهٔ سید محمدعلی جمالزاده‌ است که در سال ۱۳۰۰ منتشر شده‌است. این کتاب را آغازگر ادبیات واقع‌گرای فارسی و داستان‌کوتاه‌نویسی در ایران دانسته‌اند.«محمدعلی جمالزاده (۱۲۷۰ـ۱۳۷۶) نخستین نویسندهٔ ایرانی است که با قصد و نیت آگاهانه صناعت داستان‌نویسی اروپایی را به کار گرفت.»
مقدمه‌ای که او برای این کتاب نوشته به جهت نشان دادن اهداف کلی و اندیشهٔ نویسنده بسیار بااهمیت است. او در این مقدمه ابتدا به استبداد ادبی در ایران اشاره می‌کند. «عموماً همان جوهر استبداد سیاسی ایرانی که مشهور جهان است در ماده ادبیات نیز دیده می‌شود به این معنی که شخص نویسنده وقتی قلم در دست می‌گیرد نظرش تنها متوجه گروه فضلا و ادباست و اصلاً التفاتی به سایرین ندارد و حتی اشخاص بسیاری را نیز که سواد خواندن و نوشتن دارند و نوشته‌های ساده و بی‌تکلف را به خوبی می‌توانند بخوانند و بفهمند هیچ در مدنظر نمی‌گیرد و خلاصه آنکه پیرامون «دموکراسی ادبی» نمی‌گردد.» او سپس به ساده‌نویسی و گرایش به رمان‌نویسی در کشورهای دیگر اشاره می‌کند و فوایدی چند برای این نوع ادبی برمی‌شمرد: کسب معلومات برای افرادی که فرصت علم‌آموزی با کمک مدارس و کتب را ندارند٬ آشنا کردن اقشار مختلف جامعه با اوضاع یکدیگر و نزدیک کردن آن‌ها به هم٬ نمایاندن احوال ملل دیگر٬ و مهم‌ترین فایدهٔ آن که فایدهٔ زبانی است. جمالزاده رمان را به جعبهٔ حبس صوت طبقات و دسته‌های مختلف ملت تشبیه می‌کند و می‌گوید انشای قدیمی نمی‌تواند در این زمینه به کار بیاید. او پیشنهاد می‌کند نویسندگان کلماتی که در گفتار مردم به کار می‌رود را در آثار خود استعمال کنند تا این کلمات به مرور زمان فراموش نشوند و سرمایهٔ ثروت زبان ازدیاد یابد و از این رهگذر ادبیات ما نیز جانی دوباره بگیرد. « و البته همین که اهل دانش و بینش به کار نوشتن مشغول شدند به تدریج ذوق سلیم و طبع روشن آن‌ها با مراعات قواعد و ملاحظه ضروریات به‌طوری که منافی با روح زبان نباشد کلمات و اصطلاحات تازه داخل زبان نموده و زبان هم در ضمن حلاجی و ورزیده شده و همان‌طور که ورزش جسمانی در عروق و شریان انسانی خون و قوت تازه روان می‌سازد در عروق ادبیات هم خون تازه دوان و کم کم ادبیات ما نیز صاحب آب و تاب و حال و جمال گردیده و مانند ادبیات قدیممان مایه افتخار و مباهات هر ایرانی خواهد گردید.»
جمالزاده در اولین داستان کوتاه این مجموعه٬ فارسی شکر است٬ نیز به دغدغهٔ زبان که در مقدمه مطرح شد پرداخته است. در این داستان تیپ‌های مختلف جامعه گرد هم می‌آیند و رمضان که حرف هیچ‌یک را نمی‌فهمد سردرگم می‌ماند. همچنین فراهم آوردن مجموعه کلمات عوامانه در انتهای کتاب تلاش دیگری برای احقاق اهدافی است که او در مقدمه به آن‌ها اشاره کرده است. البته برخی بر رویه‌ای که او در استعمال کلمات عوامانه در پیش گرفته بود انتقاداتی وارد می‌کنند: « مشکل دیگر جمالزاده این است که چنان در محاوره‌ای و عامیانه کردن زبان افراط می‌کند که یادش می‌رود زن و مرد و همهٔ اصناف مردم٬ یک زبانه نیستند.» «اما توجه بسیار به اصطلاحات و ضرب‌المثل‌های عامیانه٬ نخستین داستان‌های کوتاه را دارای نثری اغراق‌آمیز می‌کند. در یکی بود و یکی نبود گاه داستان فدای فرهنگ عامه گرایی شده است. جمالزاده معترف است که از قالب داستان به عنوان وسیله‌ای برای جمع‌آوری و حفظ امثال و حکم استفاده کرده است.» اما به هر ترتیب نمی‌توان از تأثیر جمالزاده و افراد دیگری که در راه نزدیک کردن زبان آثار ادبی به مردم تلاش می‌کردند چشم‌پوشی کرد.
از مسائلی که در بررسی یکی بود و یکی نبود باید به آن دقت کرد٬ این است که اهمیت این کتاب بیشتر از قوت داستان‌های آن در تقدم آن نسبت به نمونه‌های دیگر است. نثر او هنوز برای داستان کاملاً آماده نیست و حال و هوای گزارشی نثر مشروطه را دارد اما به هر ترتیب این کتاب نقطهٔ شروع تغییر در داستان‌نویسی ایرانی است. جمالزاده خود در مقدمه‌اش ذکر می‌کند که این مجموعه را محض تفریح خاطر از مشاغل جدی‌تر نوشته‌است. « او هیچ‌گاه از داستان کوتاه نام نمی‌برد و همواره از رمان سخن می‌گوید. این نکته٬ نشان می‌دهد که داستان کوتاه به عنوان یک نوع مستقل ادبی در آن سال‌های زیادنویسی و رواج تحقیقات فاضلانه در متون ادبی کلاسیک٬ چقدر بی‌اعتبار و ناشناخته بوده‌است.»
از شاخصه‌های یکی بود و یکی بود طنز جمالزاده است. به‌طور کلی در رمان‌های اولیه نویسنده با لحن جدی و صریح به انتقاد از وضعیت سیاسی و اجتماعی می‌پردازد ولی در داستان کوتاه‌های اولیه نویسندگان از سلاح طنز استفاده می‌کنند تا در برابر قدرت بایستند و شاید این یکی از علل توفیق بیشتر آن‌ها باشد. «رمان‌های اولیه (شمس و طغرا٬ تهران مخوف٬ زیبا و مانند آنها) همزمان با داستان‌های کوتاه (یکی بود و یکی نبود و آثار دیگر) بلکه پیش‌تر از آن نوشته شده‌اند؛ در حالی که داستان کوتاه از جهت حضور مایه‌های فراوان طنز موفق‌تر بوده است.» (تسلیمی٬ ۲۴) طنز در یکی بود و یکی نبود انواع مختلفی دارد.«گاه نویسنده موقعیت طنز آمیز را از برخورد آدم‌های مختلف از اقشار گوناگون اجتماعی (چون برخورد «رمضان» با «شیخ» یا «فرنگی مآب» در داستان «فارسی شکر است») و گاه با ذکر مستقیم ویژگی‌های فردی یا گروهی آدم‌ها طنز خویش را آشکار می‌کند. (چون تقسیم بندی مردم ایران از نوع «کلاهشان» در داستان «بیله دیک بیله چغندر») و در هر شکل طنز جمالزاده در «یکی بود و یکی نبود» عمدتاً از غلو موقعیت‌ها یا خصوصیات آدم‌ها آفریده می‌شود و در مجموع طنزی شیرین است و آن تلخی گزنده طنز – مثلاً هدایت – را ندارد.» (رحیمی) سرچشمه‌های طنز جمالزاده را می‌توان در طنز دهخدا یافت. هرچند به قول رضا براهنی
بخش تلخ و گزندهٔ طنز او به هدایت رسیده است و بخش شیرینش به جمالزاده.
جمالزاده پس از یکی بود و یکی نبود بیست سال سکوت کرد و چیزی منتشر نکرد و آثار بعدی او نیز هیچ‌یک نه از حیث اهمیت و نه از حیث قوت ادبی به یکی بود و یکی نبود نرسیدند. به قول گلشیری او از نویسندگانی است که «جوانمرگ» شدند؛ اما هنوز در حوزهٔ تحقیق بر روی آثارش – به خصوص یکی بود و یکی نبود – جای کار بسیاری برای محققان وجود دارد.
میرعابدینی٬ حسن. صد سال داستان‌نویسی ایران٬ تهران٬ ۱۳۸۷
جمالزاده٬ سید محمدعلی. یکی بود و یکی نبود٬ به کوشش علی دهباشی٬ تهران٬ ۱۳۹۲
تسلیمی٬ علی. گزاره‌هایی در ادبیات معاصر ایران(داستان)ُ تهران٬ ۱۳۹۳
ماکسیمیان با نام کامل مارکوس اورلیوس والریوس ماکسیمیانوس (زادهٔ در حدود ۲۵۰ – درگذشتهٔ در حدود ژوئیه ۳۱۰) امپراتور روم از ۲۸۵ تا ۳۰۵ بود. او عنوان سزار را از ۲۸۵ تا ۲۸۶ داشت و سپس از ۲۸۶ تا ۳۰۵ با عنوان آگوستوس به‌طور مشترک با دیوکلتیان به امپراتوری روم رسید. توانایی‌های نظامی او کامل‌کنندهٔ درایت‌های دیوکلتیان بود. دیوکلتیان در ۳۰۵ به دلیل بیماری از قدرت کناره‌گیری کرد و ماکسیمیان نیز همراه با او بازنشسته شد. اما او دو بار دیگر در اواخر ۳۰۶ و پیش از مرگش در ۳۱۰، قدرت را در دست گرفت و خود را امپراتور خواند.
ماکسیمیان در حدود سال ۲۵۰ میلادی در سیرمیومSirmium و در یک خانوادهٔ دکان‌دار ایلیری زاده شد. پس از پیوستنش به ارتش روم توانست تا با نمایش مهارت‌های نظامی خود در سپاه اورلیان و پروبوس به درجات بالای نظامی رسیده و به یکی از افسران و دوستان مورد اعتماد دیوکلتیان بدل شود. دیوکلتیان در ۲۰ نوامبر ۲۸۴ به امپراتوری روم رسید. روم در این زمان دچار بحران و آشوب بود و دیوکلتیان که قابلیت‌های نظامی کمی داشت و می‌دانست که به تنهایی نمی‌تواند تمام امپراتوری را اداره کند، ماکسیمیان را در ۲۸۵ با اعطای عنوان سزار، همکار خود ساخت و یک سال بعد در بهار ۲۸۶ عنوان آگوستوس را به ماکسیمیان اعطا نمود و او را به امپراتوری مشترک با خود برگزید. امپراتوری روم در این زمان به دو بخش خاوری و باختری تقسیم شده بود و دیوکلتیان ادارهٔ دولت باختری روم را به ماکسیمیان واگذار کرده و خود ادارهٔ نواحی خاوری را برعهده گرفت. با این وجود ماکسیمیان از نظر مقام کهتر از دیوکلتیان محسوب می‌شد و تابع فرمان او بود.
در ۲۸۵ سرزمین گالیا دچار آشوب شده بود. دستجاتی از راهزنان به نام باگوداBagaudae که در اصل دهقانانی بودند که پس از تجاوز بربرها مجبور به ترک خانه‌هایشان شده بودند در برابر حکومت روم سر به شورش برداشته و حتی دو تن از رهبرانشان به نام‌های آئلیانوس و آماندوس ادعای امپراتوری کرده بودند. باوجودی‌که آن‌ها تجهیزات پیشرفته‌ای نداشتند و از نظر آموزش و رهبری نیز آنقدر ضعیف بودند که توان مقابله دربرابر لژیون‌های رومی را نداشته باشند، با این حال دیوکلتیان خطر آن‌ها را چنان جدی می‌دانست که ماکسیمیان را برای مقابله با آن‌ها فرستاد. در بهار ۲۸۶ ماکسیمیان موفق به سرکوب آن‌ها شد و در همین زمان مقام آگوستوسی به او اعطا گردید.
ماکسیمیان در ادامهٔ ۲۸۶ و ۲۸۷ مرتباً درگیر جنگ در مرز آلمان بود و موفق شد تا تهاجم قبایل آلامانی و بورگوندی را در ژرمانیای علیا دفع نماید. او همچنین کاروسیوس را به فرماندهی ناوگانش برگزید تا با دزدان دریایی به مقابله پردازد. کاروسیوس در مأموریت خود موفق بود و شمار بسیاری از کشتی‌های دزدان دریایی را گرفت. اما او در زمستان ۲۸۶–۷ شورید و خود را امپراتور خواند. به دنبال این شورش، بریتانیا و نواحی شمالی گل نیز به او پیوستند و او پایگاه خود را در ژسوریاکومGesoriacum (بولون امروزی) برپاکرد. ماکسیمیان و کنستانتیوس کلوروس، فرماندهٔ پرتورینها به مقابله با او شتافتند اما به دلیل نداشتن نیروی کافی به سختی شکست خوردند. پس تصمیم به کنار آمدن با کاروسیوس در آن زمان گرفتند.
در ۲۹۳ دیوکلتیان به منظور تقویت ثبات امپراتوری، کنستانتیوس کلوروس را سزار مناطق غربی نمود تا در خدمت ماکسیمیان باشد و گالریوس را نیز به عنوان سزار و همکار خود در مناطق شرقی برگزید. بدین ترتیب دیوکلتیان حکومتی چهار نفریTetrarchy را به وجود آورد که نه تنها باعث تقویت موضع دو امپراتور می‌شد، بلکه احتمال وقوع جنگ بر سر جانشینی را نیز از بین می‌برد. همچنین برای استحکام رابطه بین ماکسیمیان و سزارش، کنستانتیوس با تئودورا، دختر بزرگ ماکسیمیان ازدواج کرد و یک دههٔ بعد، کنستانتین بزرگ، پسر کنستانتیوس کلوروس، فائوستا، دختر کوچک ماکسیمیان را به همسری خود برگزید.
در ۲۹۳ سزار کنستانتیوس وارد جنگ با کاروسیوس شد و توانست او را در نزدیکی بونونیا شکست داده و نواحی شمالی گل را بازپس گیرد. با شکست کاروسیوس، آلکتوسAllectus جانشین او شد ولی کنستانتیوس او را نیز سرانجام در ۲۹۶ شکست داد و بریتانیا را به امپراتوری روم بازگرداند. در مدتی که کنستانتیوس مشغول نبرد در بریتانیا بود، ماکسیمیان نیز مراقب نواحی مرزی با آلمان در کناره‌های رود راین بود و در ۲۹۷ به سوی استان‌های ناحیهٔ دانوب در شرق حرکت کرد و توانست کارپیها را درآنجا شکست دهد. در همان سال ماکسیمیان به کارتاژ در شمال آفریقا رفت. در آنجا یکی از قبایل چادرنشین به نام Quinquegentiani دردسرساز شده بود و ماکسیمیان توانست کنترل اوضاع را در دست گیرد. او سپس به تقویت و سازماندهی دوبارهٔ مرزها از موریتانی تا لیبی پرداخت.
دیوکلتیان به دلیل تشدید بیماریش در یکم مه ۳۰۵ در نیکومدیا از قدرت کناره‌گیری کرد. ماکسیمیان نیز که قدرت را به‌طور مشترک با او در اختیار داشت در همان روز و احتمالاً با فشار دیوکلتیان در مدیولانومMediolanum از قدرت کنار رفت. پس از آن‌ها کنستانتیوس کلوروس و گالریوس از سزار به آگوستوس ارتقاء مقام یافته و امپراتوران جدید روم شدند. ماکسیمینوس دایا (خواهرزادهٔ گالریوس) و سوروس (از دوستان قدیمی گالریوس) نیز به‌عنوان سزارهای جدید به جانشینی آن‌ها درآمدند.
امپراتوران بازنشسته پس از این کناره‌گیری به زندگی شخصی خود بازگشتند. دیوکلتیان به دالماتیا رفت و ماکسیمیان در لوکانیا یا کامپانیا گوشه‌نشینی اختیار نمود.
دوران کناره‌گیری ماکسیمیان خیلی طولانی نبود. تقریباً یک سال بعد در ۲۸ اکتبر ۳۰۶، ماکسنتیوس، پسر ماکسیمیان که از این توزیع قدرت که به نادیده گرفتن کامل او انجامیده بود خشنود نبود در رم دست به کودتا زد و خود را امپراتور نامید. او سپس با تأیید سنا و برای مشروعیت بخشیدن به حکومت خود به دنبال پدرش فرستاد تا به عنوان امپراتور مشترک با او دوباره قدرت را در دست گیرد. ماکسیمیان این پیشنهاد را پذیرفت و در فوریه ۳۰۷ مجدداً به مقام امپراتوری رسید.
گالریوس پس از آگاهی از این رویداد، سوروس را با سپاهی به رم فرستاد تا ماکسنتیوس را سرنگون سازد. اما بیشتر سربازان سپاه او پیشتر تحت فرمان ماکسیمیان قرار داشتند و با پشت کردن به سوروس به ماکسیمیان و پسرش پیوستند. سوروس به راونا گریخت اما ماکسیمیان آنجا را محاصره کرد. راونا استحکامات قدرتمندی داشت و ماکسیمیان با پیشنهاد شرایطی توانست سوروس را از آنجا خارج کرده و به عنوان گروگان همراه با نگهبانانی به ویلایی در جنوب رم بفرستد. پس از این اتفاق گالریوس خود در ۳۰۷ علیه ماکسنتیوس لشکرکشی کرد اما باز در فتح رم ناکام ماند و همراه با سپاهیانش به سمت شمال عقب‌نشینی نمود. ماکسنتیوس پس از دفع این حمله فرمان به قتل سوروس داد و او کمی بعد اعدام شد.
ماکسیمیان سپس در همان سال به منظور اتحاد با کنستانتین، پسر کنستانتیوس کلوروس که در ژوئیهٔ ۳۰۶ درگذشته بود به گل رفت، دختر کوچکش فاوستا را به همسری او درآورد و خود کنستانتین را نیز به آگوستوس ارتقاء مقام داد. ماکسیمیان سپس در ۳۰۸ به رم بازگشت و سعی کرد تا پسرش ماکسنتیوس را از قدرت برکنار سازد اما در این کار موفق نبود. سربازان به ماکسنتیوس وفادار ماندند و ماکسیمیان با خواری مجبور به ترک ایتالیا شد.
در ۱۱ نوامبر ۳۰۸، گالریوس برای پایان بخشیدن به این بی‌ثباتی سیاسی از دیوکلتیان و ماکسیمیان خواست تا در جلسهٔ شورای عمومی‌ای که در شهر نظامی کارنونتومCarnuntum در دانوب علیا برگزار می‌شد شرکت نمایند. در طی این جلسه ماکسیمیان مجبور شد تا دوباره از قدرت کناره‌گیری نموده و کنستانتین نیز از آگوستوس به سزار تنزل مقام یافت. این شورا سپس لیسینیوس، از همراهان وفادار به گالریوس را به امپراتوری مناطق غربی برگزید. ماکسیمیان پس از این کناره‌گیری در اوایل ۳۰۹ به دربار کنستانتین در گل رفت. در این زمان آنجا تنها جایی بود که هنوز او را می‌پذیرفتند.
ماکسیمیان در ۳۱۰ و هنگامی که کنستانتین برای نبرد با ژرمن‌ها در راین به سر می‌برد علیه او قیام نمود و برای سومین بار خود را امپراتور خواند. کنستانتین با آگاهی یافتن از موضوع به‌سرعت همراه با لشگریانش به گل بازگشت. ماکسیمیان که از سرعت عمل او غافلگیر شده بود نتوانست در برابر کنستانتین مقاومت نماید و به سمت جنوب به ماسیا (مارسی امروزی در فرانسه) گریخت. کنستانتین شهر را به محاصرهٔ خود درآورد و آن‌ها را مجبور کرد تا ماکسیمیان را تسلیم نمایند.
ماکسیمیان دستگیر و از تمام القابش خلع گردید و کمی بعد در ژوئیهٔ ۳۱۰ خود را حلق‌آویز کرد.
لیمو اَمانی (لیمو عُمانی هم نوشته شده) میوهٔ خشک‌شده‌ای است که به‌عنوان چاشنی در غذاهای خاورمیانه‌ای خصوصاً ایرانی استفاده می‌شود. لیمو امانی تازه رنگ خردلی دارد و بسیار ترش است، به‌طوری‌که تازه‌اش را معمولاً نمی‌توان به‌تنهایی مصرف کرد؛ بنابراین آن را در آفتاب خشک می‌کنند تا داخل آن به رنگ سیاه درآید. رنگ پوستهٔ خارجی آن از زرد قهوه‌ای تا سیاه بوده و آن را به‌صورت چاشنی در غذا مورد استفاده قرار می‌دهند. لیمو امانی به‌صورت گرد کوبیده‌شده یا درسته عرضه می‌شود.
در لغتنامه دهخدا از این محصول با نام لیمو عُمانی یاد شده و آن را «لیمویی ترش که از عُمان آرند» معنا کرده است، اما شهرت آن به غلط «عمانی» ذکر شده‌است، چراکه کشور عمان فاقد مرکباتی معروف بوده و نام درست لیمو «اَمانی» است، به دلیل این که شهر امان پایتخت کشور اردن از لحاظ محصول لیمو همچون کشورهای لبنان و فلسطین سرشناس است.
گیاه لیمو امانی بومی آسیای جنوبی بوده و در آمریکا و آمریکای لاتین نیز کشت می‌شود. این گیاه در مناطق مختلف جنوب و جنوب شرقی ایران نظیر بندرعباس، میناب، جهرم، جیرفت، کهنوج و شیراز، به‌طور فراوان کاشته می‌شود.
لیمو اَمانی معمولاً در طبخ خورش‌های ایرانی چون قرمه سبزی و قیمه استفاده می‌شود. آن‌ها را پیش از ریختن در غذا سوراخ کرده، شکسته یا خرد می‌کنند. در کشورهای دیگر گاهی نیز آن‌ها را به‌صورت گرد کوبیده به خوراکهای برنجی می‌افزایند. مثلاً در خوراک خلیجی پر ادویه‌ای با نام "بهارات" یا "کبسا". از این محصول در کشورهای عرب همسایه همچون عراق، کویت و بحرین نیز استفاده می‌شود.
گفته می‌شود برای پرهیز از تلخ شدن غذا بهتر است پیش از افزودن آن به غذا تخم‌های آن را درآورد. در ضمن وقتی درسته در غذا انداخته می‌شود محل تجمع روغن شده و خوردن آن هر چند که خود کالری ندارد، توصیه نمی‌شود.
لیمو امانی همچون دیگر مرکبات طعم ترش دارد ولی فاقد ته‌مزه شیرین در لیموهای تازه است. همچنین به‌دلیل عمل تخمیر انجام شده کمی تلخی در مزه آن احساس می‌شود.
لیموی شسته شده را کاملاً خشک کرده درون سینی قرار داده و در مقابل نور خورشید می‌گذارند. ۲ الی ۳ ساعت اول مرتب زیر و رو می‌کنند تا تمام لیمو خشک شود و سپس به مدت ۳ الی ۴ روز زیر تابش نور خورشید قرار می‌دهند تا کاملاً خشک شود.
در طب سنتی برای لیمو امانی آثار دارویی مقوی معده، ضد نفخ، اشتهاآور، ضدعفونی‌کننده، مسکّن سردرد و رفع‌کنندهٔ علایم سرفه و سرماخوردگی قایل بوده‌اند. این ماده غذایی ویتامین ث بالایی داشته و برخی منابع آن را به عنوان یک کاهنده فشار خون (به‌صورت دم‌کرده) و حتی چربی خون توصیه می‌کنند.
من مادر هستم فیلمی در ژانر درام جنایی به کارگردانی فریدون جیرانی، تهیه‌کنندگی سید غلامرضا موسوی و نویسندگی لیلا لاریجانی و رحمان سیفی‌آزاد محصول سال ۱۳۸۹ است.فیلم من مادر هستم وبگاه سوره سینمامن مادر هستم وبگاه سی‌نت این فیلم در تاریخ ۸ آذر ۱۳۹۱ بر روی پرده سینماهای ایران رفت.شورای صنفی: "من مادر هستم" پروانه نمایش دارد/ ارشاد پاسخگو نیست! خبرگزاری مهر استقبال عمومی از این فیلم بالا بود چنان‌که این فیلم رکورد بیشترین فروش روزانهٔ یک فیلم غیر کمدی را که قبلاً در اختیار "جدایی نادر از سیمین" بود، شکست و به فروش ۹۳ میلیون تومانی با اکران در ۱۵ سالن سینما دست یافت.
فیلم دربارهٔ زندگی دو خانواده مرفه است که در حال فروپاشی است. در این میان حوادثی که برای آوا (باران کوثری) ، دختر یکی از خانواده‌ها که نوزده سال دارد پدید می‌آید، سبب برملا شدن بسیاری از رازهای زندگی آدم‌های قصه می‌شود. این دختر ۱۹ ساله که آوا نام دارد توسط دوست خانوادگی خود به نام سعید (حبیب رضایی) مورد تجاوز قرار می‌گیرد و به سبب انتقام از او دست به قتل سعید می‌زند. در همین حین ناهید (هنگامه قاضیانی) ، مادر آوا، قتل را به عهده می‌گیرد. اما نهایتاً آوا اعتراف به حامله بودن از سعید و همچنین قتل سعید می‌کند که …
این فیلم با مخالفت شدید انصار حزب‌الله روبه رو شد سایت یالثارات پایگاه خبری انصار حزب‌الله ۱۹ مهر در مقابل ساختمان وزارت ارشاد تجمع کرده و با مبتذل خواندن این فیلم، درخواست لغو مجوز این فیلم و سه فیلم دیگر ("من همسرش هستم"، "پل چوبی" و "برف روی کاج‌ها") را داشتند.
با آغاز نمایش عمومی فیلم در، بار دیگر در اعتراض، درخواست لغو مجوز را تا پایان روز سه شنبه ۷ آذر داشتند و اعلام کردند در غیر این صورت، بار دیگر تجمع خواهند کرد. در افتتاحیه این فیلم مخالفین این فیلم با فریدون جیرانی کارگردان فیلم به بحث پرداختند
اما بار سوم در تاریخ ۱۱ آذر به تجمع پرداختند که در مقابل آنها طرفداران جیرانی شعار می‌دادند.گزارش تصویری / تجمع موافقان و مخالفان فیلم «من مادر هستم» مقابل وزارت ارشاد - به دنبال این اعتراضات، این فیلم در قم و مشهد اکران نشد.
در تبریز نیز انصار حزب‌الله تبریز مانع اکران فیلم شد. بدین ترتیب سینماهای تبریز این فیلم را پخش نکردند. همچنین سازندگان فیلم انصار حزب‌الله را به تماشای فیلم دعوت کردند
به دنبال بالاگرفتن اعتراضات علیه فیلم «من مادر هستم» و طرح شکایت از سوی جمعی از مخالفان اکران این فیلم، دادستانی تهران از تشکیل پرونده این فیلم در شعبه نهم بازپرسی دادسرای کارکنان دولت خبر داد.
این احضار درحالی رخ داده‌است که جمعی از مخالفان این فیلم که خود را انصار حزب‌الله می‌نامند با تجمع در برابرِ وزارت ارشاد به اکران فیلم «من مادر هستم» اعتراض کردند. فریدون جیرانی، کارگردان و غلامرضا موسوی، تهیه‌کننده فیلم "من مادر هستم" همراه با جواد شمقدری، رئیس سازمان سینمایی، به دنبال شکایت انصار حزب‌الله، به دادسرای کارکنان دولت احضار شدند. همچنین ائمه جمعه به این فیلم حمله کردند و بانمایش آن مخالفت کردند نشست فیلم سینمایی «من مادر هستم» به کارگردانی فریدون جیرانی در فرهنگسرای «رسانه» به حاشیه کشیده شد؛ و منجر به درگیری لفظی و فیزیکی گردید در پی اعتراضات به فیلم "من مادر هستم" ساخته فریدون جیرانی، وزارت ارشاد ایران اعلام کرد که بدون برداشتن فیلم از اکران، اصلاحاتی در این فیلم انجام می‌شود. مهدی عظیمی میرآبادی، سرپرست شورای نظارت و ارزشیابی وزارت ارشاد اعلام کرد «برای جلوگیری از هر گونه سوءتفاهم یا برداشت نادرست در خصوص حکم حیات‌بخش قصاص، تغییر و حذف لازم در انتهای فیلم سینمایی "من مادر هستم" تعیین و ابلاغ شد.»
رباط پس‌گردنی یا رشتهٔ گردن (paxwax) رباطی است که ابتدای آن زائده خاری مهره ۷ ام فقرات گردنی و انتهای آن تکمه بزرگ پس سری استخوان پس‌سری است. Darlene Hertling and Randolph M.Kessler. Page:530 این رباط با رباط‌های بین خاری و فوق خاری ارتباط دارد. رباط پس‌گردنی در انسان از خم شدن (فلکسیون) بیش از اندازه گردن جلوگیری می‌کند.
آشفته فیلمی مهیج محصول سال ۲۰۰۷ به کارگردانی دی جی کاروسو است. در این فیلم شایا لابوف، دیوید مورس، کری-ان ماس، آرون یو، سارا رومر، خوزه پابلو کانتیلو، مت کریون و وایولا دیویس بازی کرده‌اند. این فیلم تا حدی از فیلم "پنجرهٔ پشتی"، ساختهٔ آلفرد هیچکاک تاثیر پذیرفته است. استیون اسپیلبرگ از تهیه‌کنندگان اجرایی این اثر است.
فیلم‌برداری در شهرهای ویتیر، آلاسکا، کالیفرنیا، پاسادینا، کالیفرنیا و از تاریخ ۶ ژانویه ۲۰۰۶ تا ۲۹ آوریل ۲۰۰۶ انجام شد. خانه‌های کایل و ترنر که در فیلم روبه‌رو هم بودند، در واقع در دو شهر مختلف واقع شده‌بودند.
فیلم با موفقیت خوبی در گیشه همراه بود و توانست در سراسر جهان حدود ۱۱۸ میلیون دلار فروش کند؛ درحالیکه بودجه ساخت آن ۲۰ میلیون دلار بود. همچنین فیلم به طور کلی نقدهای مثبتی دریافت کرد.
کایل برچت، به‌خاطر درگیری با معلمش، از مدرسه اخراج شده است و حالا باید دوران محکومیت خود را به صورت حبس خانگی بگذراند. او صبح‌ها در خانه تنهاست و برای همین برای خودش سرگرمی جدیدی درست می‌کند. کار او این شده که با دوربین، خانهٔ همسایه‌ها را دید بزند. در یکی از این سرک‌کشیدن‌ها، او متوجه می‌شود که مردی که در همسایگی آنها زندگی می‌کند آدم‌کش است و پس از چند روز دقت متوجه می‌شود آقای ترنر یک قاتل سریالی است.
«پیچیده» () ترانه‌ای از آوریل لوین، خواننده-ترانه‌پرداز کانادایی و اولین تک‌آهنگ از اولین آلبوم استودیویی او به‌نام "رها کردن" است که در ۱۴ مه ۲۰۰۲ منتشر شد. این ترانه توسط لوین، لورن کریستی و تیم ماتریکس نوشته شد که ماتریکس تهیه‌کنندهٔ اثر هم بودند.
«پیچیده» برای ۶ هفته در جدول آلبوم‌های استرالیا و برای ۹ هفته در نیوزیلند شمارهٔ ۱ چارت‌های موسیقی بود. این ترانه در ایالات متحده تا ردهٔ دوم ۱۰۰ آهنگ داغ بیلبورد صعود کرد و بالاترین جایگاهش در جدول تک‌آهنگ‌های بریتانیا سوم بود. بر اساس جدول‌های فروش، «پیچیده» موفق‌ترین ترانهٔ لوین و همچنین یکی از موفق‌ترین ترانه‌های سال ۲۰۰۲ بوده‌است. «پیچیده» نامزد دریافت دو جایزه گرمی برای «ترانه سال» و «بهترین اجرای آوازی زن پاپ» هم شده‌است.
«پیچیده» ترانه‌ای در مورد این است که چطور انسان‌ها می‌توانند دروغین باشند. لوین در مصاحبه‌ای اعلام کرده بوده که این ترانه جزئی از تجربه خودش با دوستانش است که چطور می‌توانستند دروغین باشند، «گاهی اوقات مردم از اینکه راستی نیستند مرا اذیت می‌کنند، از اینکه آنها فقط، مثل این هستند که صورتی را می‌گذارند و دو صورت داشته باشند…».
این ویدئو به کارگردانی مالویز، با لوین که از دوستانش می‌خواهد برای خراب کردن فروشگاه دست به کار شوند، شروع می‌شود. دوستانش (اعضای گروه) با شور و شوق پاسخ مثبت می‌دهند. این ویدئو لوین و باند او را نشان می‌دهد که باعث آزار خریداران و کارکنان فروشگاه می‌شوند… این ویدئو در طول دو روز ضبط شد و در حین فیلم‌برداری، فروشگاه باز بود.
زنان در چشم‌انداز رودخانه آخرین رمان هاینریش بل نویسنده آلمانی برنده جایزه نوبل ادبیات (۱۹۷۲) است که، برای نخستین بار، در سال ۱۹۸۵ مدتی پس از مرگ وی منتشر شد.
زنان در چشم‌انداز رودخانه روایتی است داستانی که در قالب نمایش نامه به رشته تحریر درامده‌است.
برخی افراد برجسته داستان عبارت اند از:"پاول شونت" "هانریش فن کریل" "اسفنج" "اریکا ووبلر" و "کاتارینا ریشتر". نمایش در ایوان وسیع و مسقف یک ویلای اشرافی به اجرا درمی اید. این ایوان که به ساحل راین مشرف است محل زندگی "اریکاً و همسرش "ووبلر" است. اریکا اولین هنرمندی است که در صحنه حضور می‌یابد. او با لباس خانه و روزنامه‌ای در دست پشت میز صبحانه قرار می‌گیرد."کاتاریناً مستخدم خانه با قوری قهوه وارد می‌شود. اریکا و کاتارینا دربارهٔ مسایل روزمره گفتگو می‌کنند. اریکا در حین صحبت با کاتارینا از زندگی شخصی خود سخن می‌گوید. با ورود "ووبلر" همسر اریکا موضوع بحث ان‌ها تغییر می‌کند. ووبلر با اشاره به مقاله‌ای در روزنامه مطلب مهمی را شرح می‌دهد که ادامه داستان براساس آن شکل می‌گیرد.
این کتاب توسط کامران جمالی ترجمه و توسط نشر مهناز در سال ۱۳۷۷ منشر شده‌است. این ترجمه در سال؟ توسط نشر کتاب خورشید منتشر شده و به چاپ دوم رسیده‌است.
روز جهانی ریشه‌کنی فقر (انگلیسی:International Day for the Eradication of Poverty)، هفدهم اکتبر و ۲۵ مهر هر سال است.این روز در سال ۱۹۹۲ در سازمان ملل متحد ثبت شد.سابقه برگزاری روز جهانی مبارزه با فقر به سال ۱۹۸۷ و گردهمایی حدود ۱۰۰ هزار نفر در مورد حقوق و آزادی بشر در میدان تروکادرو پاریس برگزار شد، که محل امضای اعلامیه جهانی حقوق بشر در سال ۱۹۴۸ بوده‌است. وریسینسکی، بنیان‌گذار جنبش بین‌المللی ATD Fourth World، و می‌توان به سنگ یاد بود آن اشاره کرد. در سال ۱۹۹۲، چهار سال پس از مرگ وی، سازمان ملل روز ۱۷ اکتبر ۲۵ مهر رسماً روز جهانی مبارزه با فقر را به رسمیت شناخت.
هر جا که مردان و زنان محکوم به فقر شدید باشند، حقوق بشر نقض می‌شود. وظیفهٔ رسمی و انسانی ما است که به این حقوق احترام بگذاریم.
وریسینسکی، در اوایل فعالیت خود به عنوان یک فعال، متوجه گردید که تمایل دولت به نادیده گرفتن سختی کسانی که در فقر زندگی می‌کنند، منجر به احساس نادیده گرفته شدن، شرم و تحقیر می‌شود.یکی از اهداف اولیه این روز به رسمیت شناختن مبارزات فقیرنشینان و رساندن صدای خود به دولت‌ها و شهروندان عادی می‌باشد.
مشارکت فقیرترین افراد جنبه مهمی از رعایت روز است.
http://www.tfetimes.ir/?p=6019
فصل سوم که با نام روز سوم نیز شناخته می‌شود در ۲۸ اکتبر ۲۰۰۳ آغاز و در ۲۵ می ۲۰۰۴ پایان یافت.
در این فصل جک درصدد می‌آید جلوی ویروسی را که بزودی به خاک ایالات متحده وارد می‌شود را بگیرد و وارد گروه خلافکاری برادران سالازار می‌شود و اتفاقاتی روی می‌دهد.رئیس جمهور این فصل دیوید پالمر است و جریاناتی برای انتخابات مجدد روی می‌دهد.
در این قسمت جک برای بازجویی از یکی از برادران سالازار (رامون سالازار) می‌رود و همچنین دیده می‌شود کیم باور در واحد CTU لس آنجلس مشغول به کار است و جک پسری به نام چیس ادموندز را آورده که با کیم رابطه دارد. همچنین دیوید پالمر به همراه مشاوره برادرش وین پالمر برای انتخابات و ۴ سال ریاست جمهوری بیشتر رقابت می‌کنند.همچنین میشل دسلر و تونی آلمیدا با هم ازدواج کرده‌اند.
پس از نفوذ جک در گروه سالازارها و فراری دادن رامون از زندان و به‌دست آوردن اعتماد هکتور سالازار برای خرید از سازندگان اوکراینی می‌روند اما پس از رفتن با مشکلاتی روبه رو می‌شوند طرف دیگری برای معامله آمده‌است و جالب است نماینده‌اش نینا مایرز است و پس از گذاشتن ویروس به مناقصه سالازارها شکست می‌خورند اما جک متقاعدشان می‌کند و ویروس را از نینا باز پس می‌گیرد ولی آخر مشخص می‌شود ویروس تقلبی است و طرف معامله هنوز قصد انجام دادن عملیات خطرناک تروریستی دارد در این میان‌ها تونی در جریان انجام دادن مأموریتی زخمی می‌شود.همچنین جک انتقام قتل تری را از نینا می‌گیرد و او را می‌کشد.
در این میان، رایان شاپل به خواستهٔ تروریست‌ها توسط جک کشته می‌شود و همچنین هتلی در لس آنجلس آلوده به این ویروس خطرناک می‌شود و بسیاری افراد آلوده یا کشته می‌شوند. میشل دسلر نیز در این میان آلوده می‌شود اما نجات می‌یابد.جک و چیس در چندین عملیات علیه تروریست‌ها شکست می‌خورند اما سر انجام موفق می‌شوند.پس از این‌ها تروریست‌ها میشل را گروگان می‌گیرند و با تونی تماس می‌گیرند و به او پیشنهاد معامله می‌دهند و تونی این کار را می‌کند و در آخر به‌عنوان خائن شناخته می‌شود که البته بعدها با خواسته دیوید پالمر آزاد می‌شود.
رایان شاپل مسئول تشکیلات سی تی یو همیشه مخالف اعمال جک باور است و او را نادیده میگرد و در قسمت 18 این فصل به خواسته استیون ساندرز رئیس تروریست‌ها که دوست جک و همکار سابق اوست کشته می‌شود
وشری پالمر در این فصل قسمت 23 کشته می‌شود
آندره مکین (به فرانسه: Andreï Makine) نویسنده فرانسوی روسی تبار و برنده جایزه گنکور ۱۹۹۵ است.
آندره مکین در سال ۱۹۵۷ در کرانسویارسک سیبری زاده می‌شود اولین قصه‌های دوران کودکیش را از جد مادری‌اش به زبان فرانسه می‌شنود و همین امر بی‌گمان باعث دلبستگی و شیفتگی فراوان او به زندگی در فرانسه می‌گردد. در بدو ورود به فرانسه در سال ۱۹۸۷ کتابهای «دختر یک قهرمان اتحاد جماهیر شوروی» و «اعترافات یک پرچمدار شکست خورده» را برای مؤسسات انتشاراتی فرانسوی فرستاد و هر بار بدون اینکه خوانده شوند به او برگردانده شدند
مکین در ابتدا تصمیم گرفت آثارش را با نام‌های مستعار مختلف و به عنوان ادبیات ترجمه شده روسی به فرانسه برای ناشران بفرستد او حتی مجبور شد «اعترافات یک پرچمدار شکست خورده» را به زبان روسی شکسته بسته‌ای نوشته و نسخه اصلی را با نام مترجمی که وجود خارجی نداشت و نام فامیل مادربزرگ مکین را یدک می‌کشید ارائه دهد و تنها بدین ترتیب بود که اولین کتابش به چاپ رسید. مکین با کتاب «به یاد رودخانه عشق» از گمنامی خارج شد و بالاخره کتاب «وصیت‌نامه فرانسوی» بود که برای این نویسنده روس که به خود لقب «نویسنده منحوس» داده‌است جایزه گنکور و جایزه مدیسی را به ارمغان آورد.
مؤلفه‌های عمده آثار مکین را به‌طور کلی می‌توان تجربه هول‌انگیز و شخصی او از دوران تلخ استالینیسم و تبعات وحشتناک آن در کلیت اجزای فرهنگی و سیاسی کشور روسیه دانست و این نکته بیشتر از آن جهت حائز اهمیت است که آندره مکین در غالب آثار خود توانسته این تجربه تلخ شخصی را با جادوی ادبیات و رمان، همه‌گیر و عمومی‌کند.
آندره مکین زبان فرانسه را بسیار ماهرانه بکار می‌گیرد و همین توانایی آثار او را نسبت به سایر نویسندگان هم دورة خود ویژه و متمایز می‌کند. او در آخرین کتابش با عنوان «جرم الگا آربلینا» داستانی رسواکننده که می‌تواند سوژه‌ای یک رمان پلیسی باشد را شرح می‌دهد و با استفاده از زبانی به‌غایت شاعرانه خواننده را وادار می‌کند هنوز به رؤیا باور داشته باشد.
در برخورد اول با آثار و نوشته‌های مکین و با نگاهی اجمالی به رمانهایی که در طی دورة پانزده سال اقامت خود در فرانسه خلق کرده‌است با نویسنده‌ای مواجه می‌شویم که همان‌گونه که در بیان خود و در استفاده از زبان دوگانه‌است، در اندیشه و درونمایه داستانهای خود نیز با این دوگانگی دست و پنجه نرم می‌کند.
در زبان دوگانه‌است، زیرا فرانسه‌اش سرشار از تصاویر فرهنگ اسلاو می‌باشد، تصاویری که از دوران کودکی در ذهن انباشته‌است، اما از سوی دیگر ظرافتهای زبان فرانسه را نیز به زیبایی به کار می‌برد و در بیانش روح این زبان جاری می‌باشد.
آندره مکین اولین کتاب خود را با عنوان «دختر یک قهرمان اتحاد جماهیر شوروی» به مثابه خونی که از زخمی تازه بیرون می‌زند از تصاویر هولناک خون و از توپ و تانک انباشته می‌سازد اما چندی بعد همین که درد کمی آرام گرفت و همین که توانست با عمق و فاصله بیشتری به فجایع و دردهای پشت سرش نظر کنددر کتاب دومش «اعترافات یک پرچمدار شکست خورده» از نوشتن این کتاب ابراز پشیمانی کرد و گفت اگر قرار بود دوباره این رمان را از نو می‌نوشتم حتماً گونه‌ای دیگر از آب درمی‌آمد.
در برخورد با آثار آندره مکین به نظر می‌آید او نیز مانند بسیاری از نویسندگان مهاجر که از کشورهای خود گریخته یا بیرون رانده شده‌اند با نوشتن درد خود را درمان می‌کند او می‌نویسد و با هر کلام خود را از زنجیرهایی که او را به بند کشیده‌اند رها می‌سازد.