moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
والدین نایتلی ویل نایتلی و شارمن مک‌دونالد هر دو بازیگر هستند. او در شش سالگی صاحب مدیر برنامه شد و در آغاز فعالیت، به کارهای تبلیغاتی و فیلم‌های تلویزیونی مشغول بود. او نقش کوتاهی به‌عنوان ندیمهٔ پدمه آمیدالا در اپرای فضایی پرفروشِ "" (۱۹۹۹) داشت. نقش برجستهٔ او در فیلم ورزشی "مثل بکام کات‌دار بزن" (۲۰۰۲) بود که در آن نقش فوتبالیستی تام‌بوی را ایفا کرد، و برای بازی در نقش الیزابت سوآن در مجموعهٔ فانتزی "دزدان دریایی کارائیب" که از سال ۲۰۰۳ آغاز شد، به شهرت بین‌المللی دست یافت. در سال ۲۰۰۳، او در کمدی عاشقانهٔ "در واقع عشق" ظاهر شد و از سوی خوانندگان نشریهٔ "هِلو!" لقب ستارهٔ نوجوان آینده‌دار را گرفت.
نایتلی برای به تصویر کشیدن الیزابت بنت در عاشقانهٔ تاریخی "غرور و تعصب" (۲۰۰۵) نامزد دریافت جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر زن شد. او در شماری از فیلم‌های تاریخی نقش اصلی داشت: معشوقه‌ای پیچیده در "تاوان" (۲۰۰۷)، جورجیانا کاوندیش در "دوشس" (۲۰۰۸) و شخصی مقتدر در "آنا کارنینا" (۲۰۱۲). سپس در درام‌های معاصر به فعالیت پرداخت و در کمدی-درام "دوباره شروع کن" (۲۰۱۳) و فیلم هیجان‌انگیز "" (۲۰۱۴) ظاهر شد. نایتلی با بازی در نقش ریاضی‌دان جون کلارک در "بازی تقلید" (۲۰۱۴) به فیلم‌های تاریخی بازگشت که نامزد دریافت جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن شد و در "کولت" (۲۰۱۸) نویسندهٔ فرانسوی، کولت، را به تصویر کشید.
نقش‌های نایتلی در تئاتر شامل "مردم‌گریز" در سال ۲۰۰۹ و "ترز راکن" در سال ۲۰۱۵ می‌شود. او به دلیل موضع صریح خود در مورد مسائل اجتماعی مشهور است و با سازمان‌های عفو بین‌الملل، آکسفام و کمیک رلیف همکاری کرده‌است. او با موسیقی‌دان، جیمز رایتن ازدواج کرده‌است و دو دختر دارند.
کیرا کریستینا نایتلی ۲۶ مارس ۱۹۸۵ در حومهٔ تدینگتون لندن به دنیا آمد و والدینش ویل نایتلی و شارمن مک‌دونالد هر دو بازیگر هستند.- - قرار بود نام او را «Kiera» از کیرا ایوانوا که پدرش آن را تحسین می‌کرد بگذارند؛ با این حال، مادرش هنگام ثبت شناسنامه نام را اشتباه نوشت و به‌جای واژهٔ i، واژهٔ e ثبت شد. پدرش انگلیسی و مادرش اسکاتلندی و ولزی‌تبار است. نایتلی یک برادر بزرگتر دارد. مک‌دونالد پس از پایان دوران بازیگری‌اش به‌عنوان نمایشنامه‌نویس مشغول به کار شد. والدین نایتلی پس از تولد برادرش با مشکلات مالی قابل توجهی مواجه شدند.Getting There: Sharman Macdonald as-appeared in "Stagewrite" (Summer 1999) "I was desperate for a second child. Desperate never to act again. Most of all desperate to stop eating lentils, French bread and tomatoes. We were broke, Will and me. We had one child. My hormones were screaming at me to have another. So. Will bet me a child for the sale of a script" پدرش که یک هنرپیشه «عادی» بود، تنها در صورتی با فرزند دوم موافقت کرد که مادرش ابتدا فیلم‌نامه‌ای را بفروشد. با این حال، مراتب مختلف موفقیت والدینش مانع کنجکاوی نایتلی در مورد این حرفه نشد. مک‌دونالد بچه‌هایش را خیلی زود با تئاتر و باله آشنا کرد. این امر باعث علاقه نایتلی به بازیگری شد.
نایتلی در مدرسه تدینگتون به تحصیل پرداخت. او در شش سالگی به دیسلکسیا مبتلا شد، اما می‌گوید که در یازده سالگی، با حمایت والدینش، «آنها تصور می‌کردند که به اندازه کافی بر آن غلبه کرده‌ام.» او هنوز هم کندخوان است و نمی‌تواند با صدای بلند بخواند. نایتلی گفته‌است که «فقط در مورد بازیگری فکر می‌کند.» او در سه سالگی درخواست کرد تا مانند پدر و مادرش مدیر برنامه‌ای داشته باشد و در شش سالگی صاحب آن شد. این امر باعث شد که او شماری از نقش کوتاه را در درام‌های تلویزیونی بازی کند. او در تعدادی از محصولات آماتور محلی بازی کرد؛ از جمله نمایش "بعد از ژولیت" نوشتهٔ مادرش، و "ایالات متحده" نوشته معلم نمایش او. نایتلی شروع به تحصیل در سطح A کالج اشر کرد، اما پس از یک سال آن را رها کرد تا حرفهٔ بازیگری را دنبال کند."Biography Today", p .84 دوستان مادرش او را تشویق کردند که به مدرسه نمایش برود، که او به دلایل مالی و شغلی آن را رد کرد.
پس از اینکه نایتلی در شش سالگی صاحب مدیر برنامه شد، شروع به کار در تبلیغات و نقش‌های کوتاه تلویزیونی کرد. اولین حضور تلویزیونی او در سال ۱۹۹۳ در یک قسمت تلویزیونی "اسکرین وان" با عنوان «جشن سلطنتی» بود. او در درام عاشقانه "یک ماجرای روستایی" (۱۹۹۵) نقش ناتاشا جردن، دختر جوانی را بازی کرد که مادرش درگیر یک رابطه خارج از ازدواج است. پس از حضور در مجموعه‌ای از فیلم‌های تلویزیونی در اواسط تا اواخر دهه ۱۹۹۰، از جمله "دروغ‌های بی‌ضرر" (۱۹۹۵)، "جویندگان گنج" (۱۹۹۶)، "بازگشت به خانه" (۱۹۹۸) و "الیور توئیست" (۱۹۹۹)،Biography Today, pp. 83–84 نایتلی موفق به دریافت نقش سابه، کنیز و بدل نقش پدمه آمیدالا، در فیلم اپرای فضایی "" (۱۹۹۹) ساختهٔ جرج لوکاس شد. دیالوگ او توسط ناتالی پورتمن، که نقش پدمه را بازی می‌کرد، دوبله شد. نایتلی به دلیل شباهت زیادش به پورتمن برای این نقش انتخاب شد. حتی مادران این دو بازیگر هنگام آرایش کامل دخترانشان به سختی می‌توانستند آن‌ها را از یک دیگر تشخیص دهند. منتقدان این فیلم را دوست نداشتند اما با فروش ۹۲۴ میلیون دلاری در سراسر جهان، دومین فیلم پرفروش تاریخ تا آن زمان بود.
نایتلی در اولین نقش اصلی خود، در فیلم بلند "شاهزاده دزدان" (۲۰۰۱) محصول والت دیزنی، نقش دختر رابین هود را بازی کرد. در حین آماده‌سازی برای فیلم، او چندین هفته تیراندازی با کمان، شمشیربازی و اسب‌سواری را آموزش دید.Biography Today, p. 85 او همزمان در فیلم هیجان‌انگیز "حفره" ظاهر شد که به صورت مستقیم در ایالات متحده اکران شد. نیک هام، کارگردان فیلم او را «نسخه جوان جولی کریستی» توصیف کرد. نایتلی همچنین نقشی را در مینی‌سریال اقتباسی "دکتر ژیواگو" در سال ۲۰۰۲ بازی کرد که با نقدهای مثبت و بینندگان بالایی مواجه شد. در همان سال، نایتلی در نقش یک معتاد مواد مخدر و حامله را در فیلم درام "پاک" ساخته گیلیز مک‌کینون بازی کرد. این فیلم با بازی مالی پارکر و هری ادن در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتوی ۲۰۰۲ اکران شد. کارلو کاوانیا در وبگاه AboutFilm.com از یک نقد گذشته‌نگاری، به حضور نایتلی در صفحه‌نمایش اشاره کرد و نوشت که «[اگرچه نایتلی] نیمی از توانایی پارکر را ندارد [...] او در فیلم "پاک" به خوبی می‌درخشد».
نایتلی در کمدی ورزشی "مثل بکام کات‌دار بزن" به کارگردانی گاریندر چادا که در گیشه بریتانیا و ایالات متحده فروش بالایی داشت، نقش برجستهٔ خود را ایفا کرد. او در این فیلم نقش یک بازیکن فوتبال تام‌بوی به نام جولز را ایفا می‌کند که با هنجارهای اجتماعی مبارزه می‌کند و دوستش را متقاعد می‌کند که این ورزش را دنبال کند. این فیلم با نقدهای مثبت منتقدان همراه بود و طبیعت «جذاب‌کننده» و «الهام‌بخش» آن، بافت اجتماعی و اجرای بازیگران را ستایش کردند. نایتلی و همبازی‌اش پارمیندر ناگرا برای اجراهایشان توجه بین‌المللی را به خود جلب کردند. منتقد جیمز براردینلی که تا حد زیادی از فیلم و بازیگران «پرانرژی و دوست‌داشتنی» آن را تمجید می‌کرد، خاطرنشان کرد که نایتلی و ناگرا «جان زیادی را به شخصیت‌های فوراً دوست‌داشتنی‌شان وارد کردند». این دو برای آماده شدن در نقش‌های خود، سه ماه تمرینات فوتبال گسترده‌ای را زیر نظر مربی فوتبال انگلیسی سایمون کلیفورد گذراندند. نایتلی در ابتدا نسبت به این پروژه بدبین بود و در مصاحبه‌ای با تریسی اسمیت گفت: «به یاد دارم که به دوستان گفتم که داشتم این فیلم فوتبال دخترانه را بازی می‌کردم [...] و هیچ‌کس فکر نمی‌کرد که خوب باشد.»
نایتلی نقش الیزابت سوآن را در فیلم شمشیربه‌دستان و فانتزی "" (۲۰۰۳) به تصویر کشید. این فیلم که بر اساس جاذبه‌های پارک دیزنی ساخته شده، حول محور جک اسپارو و آهنگر ویل ترنر است که الیزابت سوآن را از یک مدال طلای نفرین‌شده از دزدان دریایی قرن هجدهم نجات می‌دهند. تهیه‌کنندگان جری بروکهایمر و گور وربینسکی نایتلی را به دلیل «کیفیت وصف‌ناپذیر [...] که یادآور ستاره‌های سینمای دوران شکوفایی هالیوود است» انتخاب کردند. نایتلی بدل‌کاری مورد نیاز را دست کم می‌گرفت و معتقد بود که او در درجه اول در کالسکه می‌نشست. او در طول فیلمبرداری به مدت دو روز حالت ورزشی درازکش را تمرین کرد و پیشنهاد یک بدلکار را برای پریدن از روی سکو برای صحنه رد کرد. علیرغم وجود نام ستاره‌هایی مانند جانی دپ و جفری راش و بودجه ۱۳۵ میلیون دلاری، انتظار می‌رفت "دزدان دریایی" در گیشه شکست بخورد. خود نایتلی به چشم‌اندازهای آن خوش‌بین نبود. این فیلم در رتبهٔ اول گیشه قرار گرفت و با فروش جهانی ۶۵۴ میلیون دلاری، به یکی از پرفروش‌ترین اکران‌های سال تبدیل شد. الویس میچل از "نیویورک تایمز"، گستاخی فیزیکی «سرسخت و مطمئن» نایتلی را با نیکول کیدمن مقایسه کرد، در حالی که کیت فیپس از "ای. وی. کلاب" او و بلوم را بازیگران خوش‌نمای فیلم معرفی کرد.
همچنین در سال ۲۰۰۳، نایتلی در کمدی رمانتیک "در واقع عشق" با مضمون کریسمس ساختهٔ ریچارد کرتیس و با حضور گروهی از بازیگران، که شامل بازیگر محبوب دوران کودکی او اما تامپسون بود، ظاهر شد."Biography Today", p. 88 نایتلی نقش ژولیت را بازی می‌کند؛ زنی که مردی مخفیانه عاشق اوست. پیتر تراورز از "رولینگ استون" از هدر رفتن استعداد نایتلی در یک نقش «هیچ» انتقاد کرد، در حالی که مگان کانر از "گاردین" خاطرنشان کرد که این فیلم نایتلی را به یک نام پرآوازه تبدیل کرد. فیلم "در واقع عشق" به عنوان یک کلاسیک کریسمس مدرن شناخته شده‌است. نایتلی معتقد است که مسیر این فیلم «فوق‌العاده» است، با توجه به اینکه محبوبیت آن چند سال پس از اکران فیلم دوباره بر سر زبان افتاد. تنها اکران نایتلی در سال ۲۰۰۴، فیلم تاریخی "آرتور شاه" بود که در آن نقش گوئینویر، ملکه جنگجو و همسر شخصیت اصلی فیلم را ایفا کرد. این نقش مستلزم آموختن بوکس، تیراندازی با کمان و اسب سواری بود. منتقد ای.او. اسکات نایتلی را به خاطر اینکه «خود را در هر صحنه‌ای درگیر می‌کند» تحسین کرد. اگرچه این فیلم نقدهای نامطلوبی دریافت کرد، اما جایگاه نایتلی به عنوان یک بازیگر رشد کرد. او توسط خوانندگان مجله "هلو" به عنوان آینده‌دارترین ستاره نوجوان صنعت انتخاب شد، و در مقاله‌ای از مجله "تایم" عنوان شد که به نظر می‌رسید او به جای یک ستاره سینما، خود را به عنوان یک بازیگر جدی توسعه می‌دهد.
نایتلی در سال ۲۰۰۵ در سه فیلم ظاهر شد که اولین آن‌ها تریلر روان‌شناختی "ژاکت" با بازی آدرین برودی بود. کیم نیومن در مجلهٔ "امپایر" نوشت که این نقش با نقش‌هایی که قبلاً بازی کرده بود متفاوت است و افزود: «با خارج شدن از چرخه دورهمی و آمریکایی صحبت کردن، سعی می‌کند دامنه خود را گسترش دهد و می‌توان گفت که بازیگر خوبی است.» نایتلی در ادامه نقش شخصیت اصلی فیلم اکشن فرانسوی-آمریکایی "دومینو" از تونی اسکات که بر اساس زندگی دومینو هاروی ساخته شده بود را بازی کرد. اکران این فیلم در چندین نوبت به تعویق افتاد و در اکران نهایی در ماه نوامبر، نقدهای منفی منتقدان را دریافت کرد و در گیشه ضعیف عمل کرد.
موفق‌ترین اکران نایتلی در سال ۲۰۰۵ "غرور و تعصب" بود؛ این فیلم یک درام دورانی و ساخته‌شده بر اساس رمان "غرور و تعصب" از جین آستن است که او در آن نقش الیزابت بنت را بازی می‌کند. کارگردان فیلم جو رایت، نایتلی را به خاطر طبیعت پسرانه‌اش همراه با «ذهن سرزنده» و شوخ‌طبعی انتخاب کرد. نایتلی، که از دوران جوانی این کتاب را تحسین می‌کرد،"Biography Today", p. 90 دربارهٔ شخصیت خود گفت: «زیبایی الیزابت این است که هر زنی که کتاب را می‌خواند، به نظر می‌رسد خود را با تمام عیوب و نقص‌هایش می‌شناسد.» پس از اکران، این فیلم حدود ۱۲۰ میلیون دلار فروش داشت که به با موفقیت تجاری همراه بود و نقدهای مثبت منتقدان را دریافت کرد. پیتر بردشاو از مجلهٔ "گاردین"، عملکرد او را «زیبایی، ظرافت، روحیه و شوخ‌طبعی؛ در درخشش و اعتماد به نفس فزاینده‌اش» توصیف و درک اللی از "ورایتی" «قدرت درخشان» او را یادآور آدری هپبورن در جوانی‌اش دانست. نایتلی در سن ۲۰ سالگی نامزد جایزهٔ بهترین بازیگر زن از گلدن گلوب و اسکار شد و سومین شخص جوان نامزدشده برای اسکار شد. موفقیت‌های متوالی نایتلی با بررسی بیشتر رسانه‌ها همراه شد و او بعداً گفت که در این دوره با سلامت روان خود دست و پنجه نرم کرده‌است. در سال ۲۰۰۶ از نایتلی برای پیوستن به آکادمی علوم و هنرهای سینما دعوت شد.
بعداً نایتلی نقش نقش الیزابت سوآن را در فیلم دوم و سوم "دزدان دریایی کارائیب" بازی کرد. دو دنباله در سال ۲۰۰۴ با نویسندگان تد الیوت و تری روسیو در حال توسعه یک قوس داستانی بودند که هر دو فیلم را در بر می‌گرفت. در خلاصه داستان این فیلم آمده‌است که سوآن باک به دنبال ماجراجویی و تبدیل شدن به یک دزد دریایی و جنگجوی خشن می‌شود تا با مهارت‌های اسپارو و معشوقه‌اش ترنر مطابقت داشته باشد. قسمت‌های بعدی به نایتلی این امکان را داد که در شمشیرزنی آموزش ببیند. او از زمان اولین فیلم به دنبال انجام شمشیرزنی بود. فیلمبرداری پروژه‌ها در سال ۲۰۰۵ به طول انجامید. "" (۲۰۰۶) با فروش ۱٫۰۶۶ میلیارد دلاری، به بزرگ‌ترین موفقیت تجاری در مسیر شغلی نایتلی تبدیل شد. سومین قسمت از این مجموعه، "" در ۲۰۰۷ منتشر شد. منتقد ای. او اسکات عملکرد نایتلی را «بی‌پروایی رمانتیک که تا پایان ظاهر می‌شود» را توصیف کرد. فیلم سوم نیز بیش از ۹۶۰ میلیون دلار فروش داشت اما با نقدهای ضد و نقیض منتقدان همراه بود.
ارتباط مستمر نایتلی با فیلم‌هایی در ژانر درام‌های دورانی نتایج متفاوتی به همراه داشت؛ همان‌طور که در دو فیلم سال ۲۰۰۷، یعنی "ابریشم" ساختهٔ فرانسوا جرارد، و "تاوان" ساختهٔ جو رایت، او اقتباس‌های رمان‌های الساندرو باریکو و ایان مک‌یوون را به تصویر کشید. پروژه اول در گیشه شکست خورد، ولی دومی با موفقیت تجاری و انتقادی همراه بود. نایتلی در "تاوان" نقش سیسیلیا تالیس، بزرگ‌ترین خواهر تالیس را بازی می‌کند که با معشوقه‌اش، با بازی جیمز مک‌آووی، درگیر عاشقانه‌ای در طول دوران جنگ است. او گفت که حرکت در فیلم کوچکتر و صمیمی‌تر در مقایسه با فرنچایز "دزدان دریایی کارائیب" یک تطبیق‌پذیری بود. نایتلی در آماده‌سازی برای این فیلم، رمان و همچنین «طبیعت‌گرایی» اجرا را که در فیلم‌های دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ دیده می‌شود، مانند "جایی که خدمت می‌کنیم" (۱۹۴۲) و "برخورد کوتاه" (۱۹۴۵) را مورد مطالعه قرار داد. او ماهیت چندلایه و «جذاب» رفتار شخصیت خود را تحسین می‌کرد. نقش‌آفرینی او برایش نامزدی دریافت جوایز بفتا و گلدن گلوب در رشتهٔ بهترین بازیگر زن را به همراه داشت. منتقد ریچارد روپر که فکر می‌کرد دو بازیگر اصلی در نقش‌های مربوطه‌شان «بسیار عالی» هستند، از شکست آن‌ها در دریافت نامزدی جایزه اسکار متحیر بود. لباس سبزی که نایتلی در صحنه اوج فیلم پوشیده بود، توجه مطبوعات را به خود جلب کرد و به عنوان یکی از بهترین لباس‌های تاریخ سینما دانسته شده‌است.
در ۲۰۰۸، نایتلی در کنار سیه‌نا میلر، کیلین مورفی و متیو ریس در درام جنگی "لبه عشق" ظاهر شد. در این فیلم او نقش ورا فیلیپس، دوست دوران کودکی شاعر ولزی دیلن تامس و همسرش کیتلین مکنامارا را به عهده داشت. فیلم‌نامهٔ آن را مادر نایتلی نوشت. پس از امضای قرارداد نایتلی، نقش شخصیت او با تمرکز فیلم بر روی عشق او به سربازی بریتانیایی افزایش یافت. نایتلی با سکوت نقش خود ارتباط برقرار کرد و او را «تراژیک و زیبا» توصیف کرد. او نقش خود را بر اساس مارلنه دیتریش ایفا کرد و قرار بود صدای از پیش ضبط‌شده او را تقلید کند. نایتلی در ابتدا از انجام این کار خجالت کشید اما در نهایت این کار را انجام داد. این فیلم پس از اکران به موفقیت متوسطی در زمینهٔ منتقدان و تجاری دست یافت. عملکرد نایتلی و توانایی‌های آواز خواندن او مورد ستایش قرار گرفت. "ایندیپندنت" خاطرنشان کرد که نایتلی «استقلال و پیچیدگی را به ورا می‌بخشد که سال‌ها در پیش است»، در حالی که "لس آنجلس تایمز" نوشت: «فیلم متعلق به زنان است، و نایتلی پله‌های ترقی را طی می‌کند (و نشان می‌دهد که می‌تواند آواز بخواند!).»
نایتلی نقش اشراف بریتانیایی قرن هجدهم جورجیانا کاوندیش، دوشس دوونشایر را در "دوشس" (۲۰۰۸) از سال دیب که بر اساس رمان پرفروش بیوگرافی "جورجیانا، دوشس دوونشایر" اثر آماندا فورمن بود، بازی کرد. این فیلم داستان ظهور جورجیانا در جامعه به عنوان یک سلیقه‌ساز سیاسی-اجتماعی پس از متلاشی شدن ازدواجش را روایت می‌کند. فیلم‌نامه‌ای که به نایتلی فرستاده شد با «پرهای بزرگ شترمرغ سفید» و یک روبان طلایی پوشانده شده بود. گابریل تانا، تهیه‌کننده فیلم، اظهار داشت که نایتلی «درکی غریزی» از چنین جنبه‌هایی از زندگی جورجیانا را به عنوان یک سلبریتی از تجربیات خود به ارمغان آورد. نایتلی جذب قدرت و موقعیت شخصیت خود به‌عنوان یک تأثیر سیاسی و قدرت مد شد، در حالی که از نظر درونی آسیب‌پذیر و منزوی بود. سیمون کروک از مجلهٔ "امپایز" بازی او را «احتمالاً بهترین نقش او تا به امروز در فیلمی که جو رایت کارگردانی نکرده‌است» توصیف کرد. سال بعد، او نامزد جایزه فیلم مستقل بریتانیا برای بهترین بازیگر زن شد. یک اقتباس سینمایی از تراژدی "شاه لیر" اثر ویلیام شکسپیر که قرار بود نایتلی و آنتونی هاپکینز در آن بازی کنند به دلیل کسادی لغو شد.
نایتلی اولین بار در وست اند با نسخه کمدی نمایش "مردم‌گریز" اثر "مولیر" به روی صحنه رفت. این نمایش با بازی نایتلی، دیمین لوئیس، تارا فیتزجرالد و دومینیک روآن، در دسامبر ۲۰۰۹ در تئاتر هارولد پینتر روی صحنه رفت. او نقش جنیفر، یک ستاره کم‌عمق، عاشق و آسیب‌پذیر فیلم آمریکایی را به تصویر کشید که توسط یک نمایشنامه‌نویس تحلیلی و راستگو مورد محبت قرار می‌گیرد. نایتلی این نقش را انتخاب کرد زیرا احساس می‌کرد «اگر در حال حاضر تئاتر کار نکنم، فکر می‌کنم برای انجام آن خیلی وحشت‌زده خواهم بود» و محصول را به عنوان یک تجربه «فوق‌العاده و فوق رضایت بخش» توصیف کرد. او نسبت به عملکرد خود مشکوک بود. پل تیلور از مجلهٔ "ایندیپندنت" خاطرنشان کرد که نایتلی «نه تنها به طرز قابل توجهی متقاعدکننده بود، بلکه در مواقعی در طنز خود بسیار هیجان انگیز بود.» با این حال، مایکل بیلینگتون در "گاردین" خاطرنشان کرد که به دلیل ماهیت نقش، «می توان گفت که او بی‌دلیل کشش ندارد.» نایتلی نامزد دریافت جایزهٔ لارنس اولیویه بهترین بازیگر زن نقش مکمل و جایزهٔ "ایونینگ استاندارد" شد.
نایتلی دههٔ جدید را با سه فیلم آغاز کرد. او گفت که کارش در این دوره به او کمک کرد تا «همدلی با مردم یا موقعیت‌هایی داشته باشد که من لزوماً همدلی با آن‌ها را آسان نمی‌دانم.» دو تا از این تولیدات، درام عاشقانه "دیشب" از مسی تاجدین و فیلم جنایی نوآر "بلوار لندن" از ویلیام موناهان با نقدهای متفاوتی از سوی منتقدان مواجه شدند و در میان کم‌درآمدترین فیلم‌های کارنامه نایتلی قرار گرفتند. اکران دیگر نایتلی، "هرگز رهایم مکن"، اقتباسی از رمان کازوئو ایشی‌گورو با همین نام، در گیشه بهتر ظاهر شد و نقدهای مثبتی دریافت کرد. نایتلی فیلم‌نامه را منحصر به فرد توصیف کرد که خواننده را به فکر واداشت. او در کنار اندرو گارفیلد و کری مولیگان، نقش یکی از سه فارغ‌التحصیل مدرسه شبانه‌روزی استبدادی را ایفا کرد که سرنوشت خود را در یک ویران‌شهر کشف می‌کند.
نایتلی در احیای نمایش "ساعت کودکان" (۲۰۱۱) از لیلیان هلمن در تئاتر کمدی لندن بازی کرد. او نقش سال ۱۹۳۴ کارن رایت، معلم مدرسه‌ای متهم به لزبینیسم را به تصویر کشید. بن برانتلی از "نیویورک تایمز" اظهار داشت که اجرای او «شدت» و «تندخویی معتبر» را در مطالب قدیمی نشان می‌دهد. تنها فیلم نایتلی در سال ۲۰۱۱، درام تاریخی "یک روش خطرناک" با بازی ویگو مورتنسن، مایکل فاسبندر و ونسان کسل بود. این فیلم که بر اساس نمایش‌نامه کریستوفر همپتون در سال ۲۰۰۲ به "نام درمان گفتاری" ساخته شده و در آستانه جنگ جهانی اول جریان دارد، روابط آشفته بین روان‌پزشک نوپای کارل یونگ، مربی او زیگموند فروید و سابینا اسپیلرین را به تصویر می‌کشد. نایتلی اسپیلرین، روانکاو جوان پریشان اما زیبا را که بین یونگ و فروید قرار می‌گیرد را به تصویر کشید. نایتلی چهار ماه را صرف مطالعه و گفتگو دربارهٔ رفتار شخصیتش با روانشناسان کرد تا برای این نقش آماده شود. او از عمق و تنوع قوس شخصیتی خود را که برای نقش‌های زن نادر می‌دانست، قدردانی می‌کرد. این فیلم در شصت و هشتمین جشنواره فیلم ونیز با استقبال مثبتی روبه‌رو شد، در حالی که نایتلی بازخوردهای مثبتی را از سوی منتقدان دریافت کرد و اندرو اوهیر از "سلان" او را با عنوان «ستاره واقعی این فیلم» توصیف کرد.
نایتلی با استیو کرل در درام کمدی به "جستجوی دوستی برای آخرالزمان" (۲۰۱۲) هم‌بازی شد که مورد انتقاد قرار گرفت. بعداً در همان سال، او برای سومین بار با کارگردان جو رایت برای فیلم‌برداری "آنا کارنینا" همکاری کرد. او این همکاری را مهم‌ترین کار حرفه‌ای خود می‌دانست. نایتلی معتقد بود که «مقصر اخلاقی» پیچیده شخصیت او زیر سؤال است، اما مجذوب دلسوزی نقش خود شد. نایتلی نقدهای مثبتی را برای اجرای خود دریافت کرد که باعث سر و صدای اولیه برای اسکار شد. باتسی شارکی از "لس آنجلس تایمز" نوشت که نایتلی «در تلاش برای ارائه یک واقعیت احساسی، قلب‌ها و ناراحتی‌ها را در معرض خطر قرار می‌دهد.» در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو در ۲۰۱۳ اولین فیلم موزیکال نایتلی با نام "دوباره شروع کن" با بازی مارک رافلو به نمایش درآمد. این فیلم به کارگردانی جان کارنی در سال ۲۰۱۴ اکران شد. دیوید رونی از "هالیوود ریپورتر" «صمیمیت و نزدیکی آرام‌کننده» فیلم‌نامه و رابطهٔ قوی بین نایتلی و رافلو را ستایش کرد. کارنی بعداً بارها از بازی نایتلی در این فیلم انتقاد کرد و گفت که او در به تصویر کشیدن یک خواننده و ترانه‌سرا به اندازه کافی قانع‌کننده نبود و با تحقیر از او به عنوان یک «مدل» یاد کرد. او بعداً از طریق توییتر از نایتلی به خاطر نظراتش عذرخواهی کرد. نایتلی بعداً گفت که موسیقی برای او «هرگز کارساز نمی‌شود» و او بیشتر به کتاب و نمایش علاقه‌مند است. در اواخر همان سال، او در فیلم کوتاه کارل لاگرفلد به‌نام "روزی روزگاری…" ظاهر شد.
نایتلی گفت که به پایان مرحله اول حرفهٔ خود رسیده و تمایل خود برای جدا شدن از نقش‌های «عصبی» آثار قبلی خود را بیان کرد. در سال ۲۰۱۴ نایتلی در تریلر جاسوسی "" ایفای نقش کرد. او نقش دکتر کتی مولر، همسر نهایی رایان را به تصویر می‌کشد. نایتلی به دنبال ساخت فیلمی سبک‌تر از کارهای قبلی خود بود، و مشتاقانه منتظر کار با کارگردان کنت برانا بود. با این حال، این فیلم نقدهای متفاوتی را در گیشه دریافت کرد. فیلم بعدی نایتلی "کندذهن‌ها"، اولین بار در جشنواره فیلم ساندنس ۲۰۱۴ به نمایش درآمد. این فیلم یک کمدی رمانتیک با بازی کلویی گریس مورتس و سم راکول است. این فیلم زندگی مگان با بازی نایتلی را دنبال می‌کند؛ یک جوان ۲۸ ساله که تحصیلاتش را بالا می‌برد و دچار بحران ربع زندگی می‌شود. نایتلی با دیر بلوغی شخصیتش همدلی کرد و از روایت فیلم از منظر زنانه قدردانی کرد. "کندذهن‌ها" با نظرات مثبت منتقدان مواجه شد و عملکرد نایتلی مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. منتقدی از "درپ" از او به‌عنولن یک «افشاگر قابل انعطاف» یاد کرد و از اجرای «ازروی خوشی ناهنجار» او تمجید کرد.
نایتلی در درام تاریخی "بازی تقلید" (۲۰۱۴) از مورتن تیلدام که بر اساس زندگی ریاضی‌دان بریتانیایی آلن تورینگ با بازی بندیکت کامبربچ ساخته شد، جون کلارک، سکه‌شناس و رمزنگار را به تصویر می‌کشد که کدهای اطلاعاتی آلمان را برای دولت بریتانیا در طول جنگ جهانی دوم با تورینگ رمزگشایی می‌کرد. نایتلی دربارهٔ مصاحبه‌های کلارک تحقیق کرد و سعی کرد «جنبۀ طبقۀ مرفه» او را حفظ کند و از عمق احساساتش و محافظت از تورینگ در فیلم‌نامه بهره برد. "بازی تقلید" با فروش بیش از ۲۳۳٫۶ میلیون دلار به یک موفقیت تجاری و نیز انتقادی تبدیل شد. نایتلی برای این نقش توانست دومین بار نامزد اسکار و بفتا و سومین بار نامزد گلدن گلوب شود که همگی در رشتهٔ بهترین بازیگر نقش مکمل زن بودند. با این وجود، لیدی ژان فورد که با کلارک و تورینگ کار کرده بود، احساس می‌کرد نایتلی «از هیچ جهت» شبیهٔ کلارک نیست و برای بازی در نقش او «بیش از حد زیبا» بود.
تنها اکران نایتلی در سال ۲۰۱۵ به عنوان بخشی از گروه بازیگران فیلم فاجعه بیوگرافی "اورست" بود. این فیلم بر اساس فاجعه ۱۹۹۶ کوه اورست با نایتلی در نقش همسر کوهنورد راب هال ساخته شد. "اورست" با نقدهای کلی مثبت منتقدان همراه شد. "ورایتی" نوشت که نایتلی در نقش زنی که احتمال از دست دادن همسرش بود، «اجرای عمیقاً احساسی» ارائه کرده‌است. در اکتبر ۲۰۱۵، نایتلی اولین بار در تئاتر برادوی با نقش اصلی در اقتباسی از "ترز راکن" اثر امیل زولا در استودیو ۵۴ به روی صحنه رفت. نایتلی پس از دوبار رد پروژه، این نقش را بر عهده گرفت، زیرا فکر می‌کرد که قادر به ایفای نقش نیست. او به شرایط «در قفس» شخصیت خود و همچنین نقش تاریک و فعال او در نمایش علاقه پیدا کرد، زیرا او به دنبال کناره‌گیری از نقش‌های فرعی منفعل بود. الکساندرا ویارئال از "هافینگتون پست" دربارهٔ اجرای او نوشت: «او عصبانی می‌شود، و کناره می‌گیرد، و شما می‌توانید تکامل روانی او را» تماشا کنید
در سال ۲۰۱۶، مشخص شد که نایتلی قرار است در یک فیلم زندگی‌نامه‌ای دربارهٔ "کاترین کبیر"، امپراتور روسیه در قرن هجدهم، به کارگردانی باربارا استرایسند بازی کند که هنوز به نتیجه نرسیده‌است. نایتلی در درام "زیبایی موازی" (۲۰۱۶) در کنار ویل اسمیت، ادوارد نورتون، کیت وینسلت و هلن میرن ظاهر شد. این فیلم با نقد منفی منتقدان همراه بود، و بازیگران نامزد دریافت تمشک طلایی شدند. علیرغم اینکه نایتلی قبلاً در موارد متعددی گفته بود که هرگز به مجموعهٔ "دزدان دریایی کارائیب" بازنخواهد گشت، اما حضور کوتاهی در نقش الیزابت سوآن در "" (۲۰۱۷) داشت. مخاطبان بارها در مورد شخصیت او جویا شده بودند.
نایتلی در درام زندگی‌نامه‌ای "کولت" (۲۰۱۸) نقش نویسندهٔ فرانسوی کولت را بازی کرد. این فیلم صعود اجتماعی کولت را در جامعه دوران زیبا از طریق رمان‌های تحریک‌آمیزش به تصویر می‌کشد که شوهرش کارهای او را سرقت می‌کند، و مورد سوء استفاده قرار می‌گیرد. نایتلی معتقد بود که این فیلم به شدت با فمینیسم مدرن ارتباط دارد و تغییرات فرهنگی در سیاست‌های جنسیتی را به تصویر می‌کشد. او برای آماده شدن در این نقش، رمان‌های کولت، از جمله "ولگرد" و "چری" را خواند و در ابتدا قصد داشت از زادگاهش در بورگونی، فرانسه دیدن کند. او نویسنده را «الهام‌بخش» می‌دانست و نقص‌ها و همچنین شجاعت او را تحسین می‌کرد. این فیلم که در جشنواره فیلم ساندنس اکران شد، از نظر منتقدان موفق بود و بازی نایتلی مورد تحسین قرار گرفت. منتقدی برای "نیویورک تایمز" از جنب و جوش و «مادیت» او ستایش کرد و جردن هافمن از "گاردین" نوشت که این فیلم نایتلی را در «فرم برتر: درخشان، باهوش، سکسی و دلسوز» نمایش می‌دهد. نایتلی در سال ۲۰۱۸ به دلیل خدماتش در درام و خیریه به مقام افسر نشان امپراتوری بریتانیا (OBE) منصوب شد.
در همان سال، او در اقتباس دیزنی از "فندق‌شکن"، با عنوان "فندق‌شکن و چهار قلمرو"، نقش پری قندآلو را بازی کرد که مورد انتقاد منتقدان قرار گرفت. در سال ۲۰۱۹، نایتلی در فیلم "عواقب" که اقتباس سینمایی از رمان بود، در کنار الکساندر اسکاشگورد هم‌بازی شد. نایتلی نقش راشل، همسر «سرد و پیچیده» یک ارتشی بریتانیا را بازی می‌کند که از مرگ پسرش توسط بمب آلمانی آسیب دیده‌است. در این فیلم او و همسرش در حالی که با غم و اندوه روبرو هستند به آلمان نقل مکان می‌کنند. این فیلم نقدهای متفاوتی دریافت کرد. تای بور از "بوستون گلوب" نایتلی را به خاطر افزودن «اعتقاد، لطف، قلب و عصبیت» به فیلم تمجید کرد، در حالی که کیتی والش از "لس آنجلس تایمز" احساس کرد نایتلی و اسکارشگورد بسیار محتاط هستند. نایتلی بعداً نقش سوت‌زن کاترین گان را در "اسرار رسمی" (۲۰۱۹) به تصویر کشید، که برای اولین بار در جشنواره فیلم ساندنس در ژانویه ۲۰۱۹ نمایش داده شد و نقدهای مثبتی دریافت کرد. نایتلی معتقد بود که فیلم جنگ عراق و مسئولیت‌پذیری دولت را با سیاست مدرن به تصویر می‌کشد. پیتر بردشاو در نگارش برای "گاردین"، «عملکرد متمرکز، قابل قبول و دلسوزانه» نایتلی را ستود. کاترین گان نیز از این فیلم ابراز رضایت کرد.
اولین نقش نایتلی در دههٔ ۲۰۲۰، فعال فمینیستی سالی الکساندر در فیلم "بدرفتاری" (۲۰۲۰) بود؛ فیلمی دربارهٔ تاج‌گذاری اولین شرکت‌کننده سیاهپوست در مسابقه دوشیزه جهان در سال ۱۹۷۰. این فیلم در مورد تفاوت‌های اینترسکشنالیتی در موج دوم فمینیسم بحث می‌کند. نایتلی به جنبه‌های سیاسی پروژه جذب شد. "بدرفتاری" مورد استقبال مثبت قرار گرفت، و گای لاج "از ورایتی" دوبله نایتلی را «دوست‌داشتنی مثل همیشه» توصیف کرد، اما گفت کرد که او «کمترین چهره جذاب» را به تصویر می‌کشد. نایتلی قرار بود مجموعهٔ "مار اسکس" را تهیه‌کنندگی و در آن ایفای نقش کند، اما به دلیل نگهداری از کودک در طول دورهٔ قرنطینهٔ همه‌گیری کووید-۱۹، آن را کنار گذاشت. در سال ۲۰۲۱، او در کمدی تعطیلات "شب خاموش" کرد. او همچنین صداپیشگی نقش اصلی فیلم انیمیشن درام "شارلوت" را بر عهده داشت که به داستان واقعی یک هنرمند جوان در طول هولوکاست می‌پردازد.
نایتلی یک سال از بازیگری مرخصی گرفت تا با خانواده وقت بگذراند. در سال ۲۰۲۳، او در درام جنایی "جانی بوستون" که بر اساس داستان واقعی ساخته شد، نقش خبرنگار لورتا مک‌لافلین را بازی کرد.
نایتلی قبلاً با بازیگرانی چون دل سینوت، جیمی درنان و روپرت فرند رابطه داشته‌است. او در فوریه ۲۰۱۱ با موسیقی‌دان، جیمز رایتن، وارد رابطه شد. آن‌ها در می ۲۰۱۳ در شهر مازان فرانسه ازدواج کردند. آن‌ها دو دختر دارند که در سال‌های ۲۰۱۵ و ۲۰۱۹ به دنیا آمده‌اند. این خانواده در کننبوری، ایزلینگتون، لندن ساکن هستند. او در جهت حفظ حریم خصوصی خانواده‌اش، هیچ فعالیتی در شبکه‌های اجتماعی ندارد.
در سال ۲۰۰۷، نایتلی برندهٔ یک پرونده افترا علیه روزنامه انگلیسی "دیلی میل" شد؛ زیرا این روزنامه به دروغ ادعا کرد که او دارای اختلال خوردن است. او ۳۰۰۰ پوند غرامت دریافت کرد و مبلغ ۶۰۰۰ پوند به یک مؤسسه خیریه برای مبتلایان به بیماری‌های روانی و اختلالات خوردن اهدا کرد. در فوریه ۲۰۱۰، مردی ۴۱ ساله پس از تلاش برای تماس با نایتلی در چندین موقعیت در خارج از تئاتر کمدی لندن به آزار و اذیت متهم شد. محاکمه بعدی پس از اینکه او برای شهادت در دادگاه در دسترس نبود به پایان رسید. مرد دیگری پس از آزار و اذیت نایتلی در خارج از خانه و تعقیب او در دسامبر ۲۰۱۶ به هشت هفته زندان محکوم شد.
نایتلی در سال ۲۰۰۶ از کار کردن فاصله گرفت، و پیشنهاد کرد که می‌خواهد برای مسافرت و تمرکز بر زندگی شخصی‌اش مدتی از بازیگری مرخصی بگیرد. در سال ۲۰۱۸، نایتلی گفت که در ۲۲ سالگی دچار یک فروپاشی روانی شده و بعداً تشخیص داده شد که به اختلال اضطراب پس از سانحه مبتلا است؛ زیرا او در تلاش بود تا خود را با افزایش ناگهانی شهرت سازگار کند. او تعریف کرد که چگونه تا اوایل سال ۲۰۰۸ به مدت سه ماه از خانه خود خارج نشد و برای جلوگیری از حملات پانیک به هیپنوتیزم درمانی نیاز داشت تا بتواند در جوایز بفتای آن سال شرکت کند.
بنا به گزارش وبگاه راتن تومیتوز، موفق‌ترین آثار نایتلی از لحاظ نظر منتقدان، فیلم‌های "مثل بکام کات‌دار بزن" (۲۰۰۲)، "در واقع عشق" (۲۰۰۳)، "" (۲۰۰۳)، "غرور و تعصب" (۲۰۰۵)، "تاوان" (۲۰۰۷)، "دوشس" (۲۰۰۸)، "هرگز رهایم مکن" (۲۰۱۰)، "یک روش خطرناک" (۲۰۱۱)، "بازی تقلید" (۲۰۱۴)، "اورست" (۲۰۱۵)، "کولت" (۲۰۱۸)، "اسرار رسمی" (۲۰۱۹) و "بدرفتاری" (۲۰۲۰) هستند.
نایتلی دوبار نامزد دریافت جایزهٔ اسکار شده‌است: بهترین بازیگر زن برای "غرور و تعصب" و بهترین بازیگر نقش مکمل زن برای "بازی تقلید". او برای فیلم‌های "تاوان " و "بازی تقلید" به‌ترتیب نامزد دریافت جایزهٔ بفتا در رشتهٔ بهترین بازیگر زن و بهترین بازیگر نقش مکمل زن شده‌است.
افسانه سلطان و شبان مجموعه تلویزیونی در ژانر کمدی به کارگردانی داریوش فرهنگ است، که تولید آن در سال ۱۳۶۲ توسط گروه فیلم و سریال تلویزیون آغاز و در سال ۱۳۶۳ از شبکه ۱ سیما پخش شد.فرهنگ سریالهای تلویزیونی ایران از آغاز تا امروز؛ ماهنامه سینمایی «فیلم»، شماره ۲۴۵، ۱۵ آذر ۱۳۷۸، صفحهٔ ۸۷ مهدی هاشمی و داریوش فرهنگ به اتفاق یکدیگر فیلمنامهٔ این سریال را در قالب افسانه‌ای کهن نوشته‌اند.
کارگردان تلویزیونی
مشاور کارگردان
دستیار کارگردان
فیلمبرداران
طراح دکور و لباس
پادشاهی کوته اندیش و خوشگذران و ستمگر روزی در شکارگاه خود در زمان شکار و خوشگذرانی با پیرمردی فرزانه و پیشگو روبرو می‌شود که پیشگویی افتها و دشواریهایی را می‌کند که در زمان نمایان شده از ماه بر سر پادشاه فرود خواهند آمد. خوابگزار بزرگ با شناختن پیرمرد فرزانه و پیشگو (که روزگاری استاد وی بوده)، درمی یابد که این پیشگویی را باید راست دانست. پادشاه از این داستان هراس کرده و در بستر بیماری می‌افتد. وزیر والاجاه، شهبانو و خوابگزار والاجاه، راه‌چاره این گرفتاری را جایگزین کردن کس دیگری به جای پادشاه می‌دانند تا که گزند بگذرد. پس شبان ساده‌دلی که همانندی آشکار و باورنکردنی به پادشاه دارد را پیدا کرده و به بهانه و نیرنگ نشاندن همای نیکبختی بر شانه او، شبان را به کاخ آورده و ردای پادشاهی بر او می‌پوشانند و پادشاه را نیز در جامهٔ شبانی به ده او می‌فرستند. تلخک و دوست دبیرش که آگاه از تغییر رفتار پادشاه شده‌اند، به جستجوی راستی می‌پردازند و تلخک جانش را در این راه از دست می‌دهد. دبیر که به نام و نشان درست پادشاه نو پی برده‌است او را از چگونگی رویداد آگاه می‌سازد و با هم برنامه و نیرنگی برای از میان برداشتن درباریان و رهایی زندانیان پی ریزی می‌کنند. وزیر والاجاه کشته می‌شود، شهبانو خودکشی می‌کند، زمامداران لشکری، کشوری، گنجینه داری و کارکنان درباری در سیاهچال زندانی می‌شوند و زندانیان رهایی می‌یابند. از سوی دیگر پادشاه حقیقی که به زندگی روستایی خو نگرفته در ده شیرزاد شبان کژکاری به بارآورده و پس از دریافت کتکی درست، به دست مردمان دهکده از ده رانده می‌شود. در این میان خوابگزار والاجاه مژده می‌آورد که آن روز شوم گذشته و جان پادشاه از آفت و گزند در پناه مانده‌است. پادشاه و خوابگزار به کاخ بازمی‌گردند و دبیر به پیشواز وی می‌آید. پادشاه که از این رویداد یکه خورده و شگفت زده شده سراغ درباریان و همراهانش را می‌گیرد و پاسخ می‌شنود که همگی در سیاهچال هستند. سپس دبیر با لبخندی درهای تالار را گشوده و زندانیان رها شده از بند با تیغ‌هایی بران به سوی پادشاه می‌تازند. اینجاست که خواب و بوشاسپ پادشاه راست از آب درآمده است.
راوند شهری در بخش مرکزی شهرستان کاشان در استان اصفهان ایران است.
راوند به دلیل پرورش ماهیان زینتی، به پایتخت ماهیان زینتی کشور ملقب است ونیز اولین شهرهای است که پرچم ولایت آل البیت بر بام آن برافراشته شده که به این جهت به دارالولایه شهرت دارد.
راوند با جمعیت۴۰٬۰۰۰ هزار نفری در بخش مرکزی شهرستان کاشان با فاصله هفت کیلومتری شمال غرب شهرستان و در مسیر اصلی قم-کاشان واقع و ارتفاع آن از سطح دریا ۹۹۰ متر است.
راوند از نظر وسعت جغرافیایی و جمعیت بزرگ‌ترین شهر واقع در شهرستان کاشان می‌باشد.
شهرک‌صنعتی راوند یکی از راهبردی‌ترین شهرک‌های صنعتی ایران، که در این شهر واقع شده‌است.
راوند پایتخت ماهیان زینتی کشور است و سالانه ۷۰ درصد ماهیان زینتی ایران در این شهر تولید می‌شود که این فعالیت در مرکزهای تولید وپروش جاری است و کارآفرینی اشتغال بسیاری از جوانان را فراهم کرده‌است.
از محصولات کشاورزی راوند می‌توان به انار، آلوچه، قیصی، انگور، خرمالو، توت و صیفی‌جات اشاره کرد.
راوند با طول جغرافیایی ۵۱/۳۴۴۸ و عرض جغرافیایی ۳۴/۰۱۹ با مساحت ۴۸۰۰ کیلومترمربع در ۷ کیلومتری شمال غربی کاشان قرار دارد.
جغرافیای شهر بدین صورت است که شیب عمومی حدود یک درصد از سمت جنوب غربی به شمال شرقی قرار دارد.
دو رشته کوه شهر را دربر گرفته‌است:
از نظر اقلیم آب هوا، راوند جزو گروه اقلیمی مناطق خشک و سرد قرار دارد.
دما در سردترین ماه ۴ درصد و متوسط حداکثر درجه در گرم‌ترین ماه ۴۵ درجه سانتیگراد است.
بارندگی سالیانه حدود حداقل ۴۴/۹ میلی‌متر تا ۲۵۹/۴ میلی‌متر است.
پس از آنکه تپه سیلک (در ۱۴ کیلومتری جنوب غرب)، در اوایل هزاره اول (پیش از میلاد مسیح) تخریب شد، مهاجمین پیروز فین کنونی را مسکن خویش قرار دادند و در اطراف آنجا آبادیهای کوچک و بزرگی مانند راوند، آران دشت، بیدگل، نوش‌آباد، نیاسر و ورزآباد پدید آمد.تاریخ اجتماعی کاشان، حسن نراقی، چاپ ۱۳۶۵، صفحهٔ ۲۴
نام راوند در شرح دیوان الحماسة ابوتمام در اشاره به قبر «ندما» در راوند آمده‌است. مشهوراست از سه فردی که در این قبر مدفون اند ظاهراً آن دوتن اهل کوفه واز بنی اسد بودند و در سپاه حجاج بن یوسف ثقفی برای فتح دیلم حضور داشتند. این دو در راوند با دهقانی اصفهانی آشنا شدند و بایکدیگر پیمان برادری می‌بستند و تا پایان عمر به مصاحبت باهم گذراندند
قس یاقوت حموی، همان‌جا، که راوند را محل بستن پیمان برادری آنها ذکر کرده‌است.
حمله میانجق، از امرای خوارزمشاه در ۵۷۴ به راوند وغارت آنجا ونیز نبرد مردم راوند با الهیار خان افغان در ۱۱۶۱ و شکست او از مهم‌ترین خوادات تاریخی راوند به‌شمار می‌روند
در دوره ناصرالدین شاه راوند شهرهای مشهور اصفهان و جمعیت آنجا حدود هزار تن بود و آب مصرفی آنجا از پنج رشته قنات تأمین می‌شد که مهم‌ترین آن نابر بود. باغ‌های بسیار به ویژه انار و توت، تولید ابریشم و از محصولات زراعی آنجا گندم، جو و خربزه بود.
راوند در حدود ۱۳۳۰ ش، حدود دوهزار تن جمعیت داشت واز شهرهای بخش مرکزی شهرستان کاشان در استان دوم مازندران به‌شمار می‌رفت.
در دهه‌های ۱۳۷۰ و ۱۳۸۰ ش، به سبب توسعه کالبدی در اراضی پیرامونی، به ویژه از سوی جنوب و ایجاد عناصر شهری مختلف مانند مراکز صنعتی، آموزشی در دو سوی جاده راوند-کاشان که راوند را به کاشان آنجا را از شکل روستا خارج ساخته‌است و از راوند را یکی از شهرهای شهرستان کاشان قرار داده‌است.
ظاهراً نام راوند تغییر یافته ناوند مرکب از «نا» به معنای آب و «وند» پسوند تصاحب وداریی، و به معنای جای پرآب است. یاقوت حموی به نقل از حمزه اصفهانی، راوند را در اصل «رهاوند» به معنای خیر مضاعف دانسته‌است.
در منابع قدیم، راوند را شهری تابع کاشان یا اصفهان ذکر شده‌است.
سکه‌های طلای به دست آمده از قلعه مورچان در نزدیکی راوند که امروزه فقط قسمتی از دیوار آن باقی مانده، نشان دهنده قدمت سکونت در محدوده راوند در پیش از اسلام است.
به نظر می‌رسد در قرنهای دوازدهم یا سیزدهم، بربقایای قلعه قدیم، قلعه ای هشت ضلعی با دیوارهای ضخیم با هشت برج بلند ساخته‌اند که برجهای ضلع غربی در ورودی قلعه از دیگر برجها بلندتر بوده‌است. قطر دیوارهای جانبی و برجها به حدود سه الی چهار متر می‌رسیده‌است.
بقعه سلطان ولی ابن موسی کاظم در بافت قدیم راوند، که داری ایوانی آیینه کاری و دری مشبک با تاریخ ۱۰۷۸ است وسابقا گنبد مخروطی دوازده ترک با کاشی‌کاری فیروزه ای داشت که امروزه کامل بازسازی شده‌است.
مساجد تاریخی
آسیاب‌های آبی
مجموعه‌های باستانی
رفاهی و تفریحی
وی در اردیبهشت ۱۳۹۵ در سن ۹۱ سالگی، در برنامهٔ خندوانه شبکهٔ نسیم شرکت کرد. او همچنین در انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۹۶ برای کاندیدا شدن نام‌نویسی کرد، ولی شورای نگهبان به خاطر کهولت سن و سیاستمدار نبودن صلاحیتش را رد کرد.
فصل‌الله راوندی فقیه شیعه، شاعر و ادیب بود که به علوم عقلی و ریاضیات نیز می‌پرداخت.
عالم جلیل القدر علامه ضیاء الدین ابوالرضا سید فضل‌الله راوندی اولین کسی است که نهج‌البلاغه را شرح کرده‌است و ایشان در این دیار داری مدرسه علمیه بوده‌است به صورتی که دانشمندان نامی و بزرگوار شیعه سید علی خان مدین شیرازی در کتاب الدرجات ترفیعهٔ می‌نویسد: مدرسه وی (سید ابوالرضا راوندی) در روی زمین نظیر نداشت و بسیاری از علماء و فضلاء و ذهاد در آن سکونت داشتند…
شیخ قطب‌الدین، ابو الحسن یا ابو الحسین، سعید بن عبدالله بن حسین بن هبة الله بن حسن راوندی، محدث، مفسر، متکلم، فقیه، فیلسوف و تاریخ‌دان شیعه در قرن ششم هجری است. بسیاری اوقات نیز او را به جدش نسبت داده و می‌گویند سعید بن هبة الله راوندی. پدر و پدر بزرگ قطب راوندی از علمای بزرگ زمان خود بودند. او در شهر راوند کاشان به دنیا آمد و در سال ۵۷۳ قمری در شهر قم درگذشت. اکنون آرامگاه وی در صحن بزرگ حرم حضرت معصومه سلام الله علیها قرار دارد.
نجم‌الدین ابوبکر محمدبن علی‌بن سلیمان‌بن محمد الراوندی دانشمند، خطاط، شاعر و نویسندهٔ نامدار قرن ششم هجری و صاحب کتاب «راحةالصدور» است که شامل تاریخ خاندان سلجوقی از آغاز تا پایان دوره طغرل بن ارسلان در سال ۵۹۰ ه‍.ق و از منابع مهم پژوهش در تاریخ عصر سلجوقیان است.
و از دیار عالم پرور راوند بزرگان و مفاخر زیادی ظهور کرده‌اند که به سه دودمان از آنها اشاراتی گذرا می‌شود.
۱- دودمان علامه سید ابوالرضا فضل‌الله راوندی: ۱. علامه سید علی ابن عبدالله راوندی، ۲. سید تاج الدین ابن محمد الحسنی راوندی، ۳. ابوالمحاسن احمد ابن عبدالله ابن حسنی راوندی، ۴. سید تاج الدین (شمس الدین) ابوالفضل محمد ابن فضل‌الله راوندی، ۵. عزالدین علی ابن فضل‌الله، ۶. سید کمال الدین ابوالمحاسن احمد ابن فضل‌الله، ۷. سید لطیف ابن رکن الدین راوندی، ۸. سید جمال الدین محمد کاشانی، ۹. سید محمد حسن ابن علی ابن ابی الفضل، ۱۰. سید تاج الدین ابومبرهٔ، ۱۱. حسن ابن محمد ابن عبدالله، ۱۲. سید صفی الدین محمد ابن حسن
۲_دودمان علامه قطب الدین راوندی: ۱. هبهٔ الله ابن حسین ابن هبهٔ الله راوندی، ۲. عماد الدین علی ابن سعید راوندی، ۳. نصیر الدین حسین ابن سعید راوندی، ۴. ظهیر الدین محمد ابن سعید راوندی
۳-دودمان نجم الدین راوندی: ۱. ابوبکر نجم الدین محمد ابن سلیمان راوندی، ۲. تاج الدین احمد ابن محمد راوندی، ۳. زین الدین محمد ابن محمد راوندی.
این خطه شهید پرور تعداد ۷۵ شهید والامقام و حدود ۸۵ جانباز و ۶ آزاده سرافراز و شهید مدافع حرم سرهنگ پاسدار مرتضی سعید نژاد را تقدیم به میهن و انقلاب اسلامی نموده‌است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵
جمعیت این شهر ۴۰٬۰۰۰نفر
فرش دست‌باف از دیر باز در راوند رواج داشته و کارگاهی تولید فرش دستباف در راوند دایر است. علاوه براین، پیرامون راوند چندین کارخانه فرش ماشینی تأسیس شده‌است و فرش آن در ایران و حتی جهان شهرت بسیاری دارد. یکی از این کارخانه‌ها کارخانه صنایع فرش راوند که اولین و بزرگ‌ترین کارخانه فرش ماشینی در خاورمیانه است.
صنایع فرش راوند درسال ۱۳۵۱ در راوند درزمینی بمساحت یک میلیون مترمربع تأسیس گردید. این مجموعه عظیم صنعتی دارای ۱۲۰هزارمترسالن تولیدی شامل رنگ رزی، ریسندگی، بافندگی، آهار، تکمیل و انبار می‌باشد. تلاش این مجموعه عظیم صنعتی دراستفاده از زیباترین نقشه‌ها و برتری کیفیت به گونه ای بود که توانست درسال ۱۹۹۷ میلادی موفق به اخذ گواهینامه کیفیت برتر از اتحادیه اروپا که شامل ۲۷ کشور اروپایی شود. همچنین این شرکت افتخار دارد که تنها دارنده تندیس کیفیت برتر از اتحادیه اروپا در صنعت فرش ماشینی ایران و خاورمیانه باشد.
در سال ۱۳۵۸ ایجاد شهرک صنعتی برای کارخانه فرش راوند در نزدیکی جاده کاشان به قم در نظر گرفته شد که در طی ۵ سال آینده آن با تصویب قانون اساسی این شهرک توانست نام شهرک صنعتی راوند را به خود بگیرد. این شهرک صنعتی مانند دیگر شهرک‌های صنعتی در استان اصفهان در تلاش برای پیش‌برد صنعت و ایجاد شغل بود که توانست با اینکه متراژ کمی نسبت به مابقی شهرک‌های صنعتی استان اصفهان دارد ۴۱۳۷ شغل ایجاد کند. شهرک صنعتی فوق در اسفند ۱۳۶۳ به تصویب قانون راجع به تأسیس شرکت شهرک‌های صنعتی ایران، این شهرک جز شهرک‌های صنعتی مصوب قرار گرفت.
موقعیت جغرافیایی شهرک صنعتی راوند واقع در بلوار قطب راوندی در بین شهر کاشان و شهر راوند می‌باشد. فاصله این شهرک صنعتی تا مرکز استان ۲۰۵ کیلومتر و با نزدیک‌ترین شهرستان ۵ کیلومتر می‌باشد.
امروزه بافت قدیم راوند یا راوند قدیم به محله‌های برباغ، توده، پاچنار و سرلت معروف است. معماری بومی آنجا از نوع معماری مناطق گرم خشک وشامل خانه‌های گلی با دیوارهای بلند، سقفهای گنبدی وگاه داری بادگیر و کوچه‌های کم عرض و پیچ در پیچ و آب انبارها است.
و درمانگاه‌های چهارده معصوم، قطب راوندی، طاهرآبادوخزاق
به همراه داروخانه های‌دکترنجفی(شبانه روزی)،
دکتر آرمین و داروخانه دکتر عمرانی
از جمله پارک‌های این شهر می‌توان به پارک شهدای راوند، آزادگان، شادی، الزهرا، دانشجو، انار، طراوت و پارک جنگلی وحدت در ورودی شهر اشاره کرد
فوتبال استرالیایی یکی از انواع بازی فوتبال است که در زمره مهمترین ورزشهای کشور استرالیا قرار می‌گیرد. این رشته در استرالیا معمولاً فوتبال یا قوطی نامیده می‌شود.
این ورزش یکی از کدهای فوتبال است که از ورزشی که در مدرسه باباش انگلستان بازی می‌شد، ریشه گرفته و قدمت آن به میانه‌های سدهٔ ۱۹ نمی‌رسد.
هر تیم از ۱۸ بازیکن تشکیل می‌شود و مسابقه در یک زمین بیضی‌شکل (همانند زمین کریکت) بازی می‌شود. هدف هر تیم رساندن توپ به دروازه حریف و گذراندن آن با لگد از میان دروازه حریف است.
توپ استاندارد فوتبال استرالیایی بیضی شکل و شبیه به توپ‌های مورد استفاده در توپ راگبی است. رنگ توپ مسابقاتی که در روز انجام می‌شود قرمز و بازی‌هایی که در شب انجام می‌شود زرد است. استانداردهای آن:
این بازی یکی از محبوبترین ورزش‌های کشور استرالیاست. در بعضی ایالت‌های جنوبی پرطرفدارترین ورزش و در ایالت‌هایِ استرالیای جنوبی، تاسمانی، ویکتوریا و منطقه شمالی محبوب‌ترین ورزش در بین کدهای مختلف فوتبال است (راگبی آنین و راگبی لیگ و در سال‌های اخیر ساکر انواع محبوب دیگر بازی فوتبال در استرالیا هستند).
در کل کشور هم فوتبال استرالیایی ورزش اول زمستانی و با فاصله بسیار اندکی پس از کریکت و شنا ورزش سوم تابستانی کشور است.Media Release, Sweeney Sport report for 2006-07
فوتبال استرالیایی بی شک محبوبترین رشته بومیان استرالیا است. در حالیکه فقط ۲٫۴٪ جمعیت استرالیا را بومیان آن تشکیل می‌دهند، ۱۰٪ بازیکنان لیگ ملی فوتبال استرالیایی "(AFL)" خود را از قبایل بومی استرالیا معرفی می‌کنند.
فوتبال استرالیایی در خارج از این کشور فقط در برخی از جزایر اقیانوس آرام بازی می‌شود و ورزش ملی کشور نائورو در اقیانوس آرام است. ضمن اینکه فوتبال گیلیک که در ایرلند بازی می‌شود هم شباهت زیادی به فوتبال استرالیایی دارد و گاهی مسابقاتی با قوانین ترکیبی این دو رشته معروف به «قوانین بین‌المللی فوتبال» بین‌تیم‌های استرالیایی و ایرلندی برگزار می‌شود.
مجموع تعداد تماشاگران مسابقات لیگ فوتبال استرالیایی "(AFL)" در سال ۲۰۰۷ به ۶٫۴۷۵ میلیون نفر رسید و آمارهای رسمی نشان می‌دهد در فصل ۶_۲۰۰۵ در مجموع ۲٫۵ میلیون نفر یعنی ۱۶٪ مردم کشور برای تماشای حداقل یک مسابقه لیگ بر سکوهای ورزشگاه‌ها نشستند. این رقم برای استرالیای جنوبی، تاسمانی و ویکتوریا به ترتیب ۳۱٪، ۳۰٪ و ۲۸٪ بوده‌است.Sports Attendance, Australian Bureau of Statistics, January 2007
پرطرفدارترین تیم‌های این مسابقات، تیم‌های محله‌های قدیمی ملبورن، به خصوص سه تیم کالینگوود، اسندون و کارلتون هستند. فوتبال استرالیایی به‌طور سنتی در ایالات جنوبی ویکتوریا، استرالیای جنوبی و تاسمانی از طرفداران بیشتری برخوردار است، در حالی که در ایالات شمالی نیو ساث ویلز و کوئینزلند عموماً ورزش راگبی پرطرفدارتر است. با این حال از زمان تشکیل لیگ ملی ای اف ال، تیمهایی از شهرهای سیدنی و بریزبن نیز در این مسابقات شرکت می‌کنند و به موفقیت‌هایی هم دست یافته‌اند.
در سال ۲۰۰۵ (میلادی) این مسابقات در میان تنها ۵ لیگ ورزشی دنیا قرار داشت که میانگین تماشاگرانش در هر مسابقه بیش از ۳۰ هزار نفر بود. (پس از لیگ ملی فوتبال آمریکایی که بالغ بر ۷۰ هزار نفر تماشاگر داشت و بالاتر از اتحادیه ملی بسکتبال آمریکا و بوندسلیگا دسته اول فوتبال آلمان و لیگ برتر فوتبال انگلیس).
ورزشگاه کریکت ملبورن، (همان ورزشگاهی که تیم ملی فوتبال ایران با تساوی مقابل تیم ملی فوتبال استرالیا به جام جهانی فوتبال ۱۹۹۸ راه یافت)، میزبان دائمی مسابقه فینال اِی اف ال و بزرگ‌ترین ورزشگاهی است که مسابقات فوتبال استرالیایی در آن برگزار می‌شود. در فینال لیگ ۱۹۷۰ میان کارلتون و کالینگوود، رکورد ۱۲۱٬۶۹۶ تماشاگر در این ورزشگاه به جا گذاشته شد. البته در نوسازی ورزشگاه و صندلی گذاری آن ظرفیت ورزشگاه به ۱۰۰ هزار نفر کاهش پیدا کرده‌است.
راگبی یا راگبی فوتبال در مفهوم عام خود همه ورزش‌هایی را در برمی‌گیرد که از نوعی فوتبال که در مدرسه راگبی در انگلستان بازی می‌شد، ریشه گرفته‌اند. یعنی: راگبی ۱۵ نفره، راگبی ۱۳ نفره، فوتبال آمریکایی، فوتبال استرالیایی، و فوتبال کانادایی.
در داستان‌های مربوط به پیدایش ورزش راگبی آمده‌است؛ در سال ۱۸۲۳ ویلیام وب الیس دانش آموز مدرسه راگبی انگلستان در هنگام یک مسابقه فوتبال، توپ را با دست برداشته و شروع به دویدن با آن کرد. پس از آن با تغییر قوانین فوتبال ورزش جدیدی در مدرسه راگبی ایجاد شد. قدیمی‌ترین نوشته‌ای که این ماجرا در آن نقل شده گزارشی از جامعه راگبی در سال ۱۸۹۷ دربارهٔ وجه تسمیه این ورزش است.
اسناد موجود در مدرسه راگبی نشان می‌دهد که ویلیام وب الیس دانش آموز این مدرسه بوده و مدال افتخاری نیز به نام او در این آکادمی موجود است. اما مدرکی وجود ندارد که بر صحت این داستان گواهی بگذارد. هرچند نقش اساسی مدرسه راگبی در شکل‌گیری و تکامل راگبی غیرقابل انکار است. اولین تیم راگبی در سال ۱۸۴۳ با حضور کارکنان بیمارستان لندن تشکیل شد و اولین مقررات این ورزش در سال ۱۸۴۵ در این مدرسه تهیه شده‌است.
یکی دیگر از ورزش‌هایی که در پیدایش راگبی تأثیر داشته، ورزش هارلینگ است که در ولز و کورن وال (ناحیه‌ای در جنوب غرب انگلستان) بازی می‌شد.
در این مسابقه بازیکنان برای رساندن یک توپ به دروازه حریف تلاش می‌کردند. دروازه‌ها معمولاً چندین کیلومتر از هم فاصله داشتند و به این ترتیب فرصتی برای مسابقات بزرگ و پرهیجان بین روستاهای هم‌جوار فراهم می‌شد. این ورزش در ولز "کاناپان" یا "کاریاپان" نامیده می‌شد.
در سال ۱۸۵۸ شخصی به نام تام ولز در ملبورن اقدام به معرفی فوتبال نمود. ویلز تحصیل کرده انگلستان در مدرسه راگبی بوده و در دانشگاه کمبریج کریکت بازی کرده بود. حدود نفوذ مستقیم بازی‌های فوتبال انگلیسی و ایرلندی بروی ویلز نامشخص است ولی به‌هرحال شباهت هائی بین این نوع بازی‌ها و بازی ابتکاری وی موجود بود. همچنین شباهت‌هائی بین بازی ولز با فوتبال گیلیک (به نحوی که در سال ۱۸۸۷ قانونمند گشته بود) دیده می‌شد. به‌نظر می‌رسد که فوتبال استرالیائی شباهت هائی با بازی «مارن گرووک» بومیان استرالیا نیز داشته‌است).
باشگاه فوتبال ملبورن نیز در سال ۱۸۵۸ تأسیس شد که کهن‌ترین باشگاه زنده فوتبال در استرالیا بحساب می‌آید، ولی قواعدی که این باشگاه در اولین فصل بازی‌های خود مورد استفاده قرار داد نامشخص است. قواعد باشگاه در سال ۱۸۵۹ قدیمی‌ترین قانون زنده فوتبال استرالیائی بحساب می‌آیند. این قوانین در هتل پاراد واقع در شرق ملبورن در ۱۷ مه توسط ویلز، دبلیو. جی. هامرسلی، جی.بی. تامپسون و توماس اسمیت (برخی منابع از شخصی به نام اچ.سی.ای. هریسون نیز نام می‌برند) تدوین شد. این مردان سوابقی مشابه ویلز داشته و قواعد آن‌ها نیز شباهت هائی با قانون شفیلد داشتند، خصوصاً در نبود قاعده «آفساید» (گرچه شباهت‌ها نیز به صورت هم متلاقی بودند). یک ضربه آزاد در قبال «علامت» (گرفتن کامل). به‌هرحال اگرچه در قوانین ذکر نشده بود، ولی نگه داشتن و دویدن با توپ آزاد بود. توپ مورد استفاده نیز (نظیر آنچه بعداً در راگبی مورد استفاده قرار گرفت) بشکل «بیضی» بود. باشگاه همکاری قوی و دراز مدتی با باشگاه کریکت ملبورن و «کریکت بیضی» داشت که از لحاظ سایز تنوع داشته ولی از زمین‌های مورد استفاده در انواع دیگر فوتبال بسیار بزرگ‌تر بوده‌اند، به‌عنوان زمین استاندارد فوتبال برگزیده شد. در سال ۱۸۵۹ قوانین هنوز شامل اجزائی که طی مدتی کوتاه به‌صورتی مهم درآمدند نمی‌شدند. مانند الزام شوت کردن توپ فقط در حین دویدن.
گاهی اوقات از فوتبال استرالیائی به‌عنوان اولین شکل قوانین تدوین گشته یاد می‌گردد؛ ولیکن – همانگونه که در تمام انواع فوتبال در آن زمان صادق بود، هیچ سازمان رسمی قوانین را پشتیبانی نمی‌نمود- بنابراین در هر باشگاه به نوعی بازی می‌شد. بهر حال در سال ۱۸۶۶ تعداد باشگاه‌های بیشتری در ویکتوریا قبول کردند که با قوانین بروز شده ملبورن اف. سی، که بعداً به نام «قوانین ویکتوریا و / یا قوانین استرالازیای» معرفی شد بازی کنند. نام رسمی این قوانین بعداً به قواعد فوتبال استرالیائی (و حالا فوتبال استرالیائی) تغییر یافت. در مستعمرات دیگر مانند تاسمانی در دهه ۱۸۶۰ و استرالیای جنوبی در دهه ۱۸۷۰ نیز قوانین مشابه‌ای برای بازی‌ها در نظر گرفته شد. فوتبال استرالیائی خصوصاً از دهه ۱۹۹۰ در بسیاری از کشورها حضوری کوچک ولی فزاینده‌ای در سطح آماتوری داشته‌است ولی بیشترین نرخ مشارکت در پاپوآ گینه نو، نائورو، زلاندنو و آفریقای جنوبی بوده‌است.
در سال ۱۸۷۰ در بریتانیا، ۷۵ باشگاه وجود داشتند که به بازی راگبی مدرسه‌ای می‌پرداختند. این مدارس عبارت بودند از باشگاه راگبی بلک هیس (سال تأسیس ۱۸۵۸ که طبق سوابق مورد مناقشه به‌عنوان قدیمی‌ترین باشگاه غیر دانشگاهی راگبی که هنوز وجود دارد، شناخته می‌شود). باشگاه‌های راگبی همچنین در کشورهای ایرلند، استرالیا، کانادا و زلاند نو فعال بودند. بهرحال، تا سال ۱۸۷۱ یعنی زمانی که ۲۱ باشگاه لندن گرد آمده تا اتحادیه راگبی را تشکیل دهند، قواعد قابل قبولی برای راگبی وجود نداشت. (به‌صورت کنایه‌ای، بلاک هیس اقدام به ممنوع ساختن ضربه زدن نمود) اولین قواعد این اتحادیه در ماه ژوئن سال ۱۸۷۱ بکار گرفته شد. بر طبق این قوانین پاس دادن توپ مجاز اعلام شده بود. آن‌ها همچنین ترای را در جائیکه به سمت دروازه و در بیرون خط با توپ تماس ایجاد شود شامل نمودند، اگر چه گل‌های ناشی از امتیاز و بازی عمومی و برگشت پنالتی هنوز در مناقشه بودند.
همان‌طور که در بریتانیای اوایل قرن ۱۹ متداول بود، مدارس و دانشگاه‌های آمریکا نیز بازی‌های محلی خود را بین تیم‌های دانشجوئی برگزار می‌نمودند. در سال‌های دهه ۱۸۲۰، یک بازی به نام بالون که در ابتدا در کالج نیوجرسی (که بعدها دانشگاه پرینستون نامیده شد) و واحد قدیمی فوتبال بازی می‌شد، در کالج دارتماوس و نیو همپشایر برگزار شد. در سال ۱۸۲۷، یک دانشجوی دانشگاه هاروارد یک شعر حماسی کمدی به نام " نبرد دلتاً سرود که از اولین اشارات فوتبال در دانشگاه‌های آمریکا محسوب گشت.
اولین مسابقه ثبت شده فوتبال در کانادا در دانشگاه تورنتو در ۹ نوامبر ۱۸۶۱ برگزار شد. کمی بعد از این بازی، یک باشگاه فوتبال تشکیل گردید. اگر چه قواعد بازی در این مقطع نامشخص است: یعنی مشخص نیست که آیا آن‌ها یک بازی «ضربه با پا» یا «کار با دست» یا هر دو را انجام می‌دادند و اینکه آیا اعضاء به‌طور عمده در مقابل هم قرار می‌گرفتند.
اولین «باشگاه فوتبال» در آمریکا که عمر کوتاهی نیز داشت باشگاه فوتبال اونیدا واقع در بوستون در ایالت ماساچوست بود که در سال ۱۸۶۲ تأسیس گردید. اغلب گفته می‌شد که این باشگاه اولین باشگاه در خارج از بریتانیا بود که در آن بازی فوتبال (ساکر) انجام می‌شد. به‌هرحال قواعد مورد استفاده باشگاه اونیدا نیز ناشناخته بوده ولی قبل از تدوین قواعد انجمن فوتبال (فوتبال امروزین) شکل گرفته بود. این باشگاه مبتکر یک نوع بازی با قواعد «دویدن» به نام بازی بوستون بود که در سال‌های بعد در ماساچوست بازی می‌شد.
در سال ۱۸۶۴ در کالج ترینیتی تورنتو، دو نفر بنام‌های اف. بارلو کامبرلند و فردریک ای. بتان قوانینی را بر اساس بازی مدرسه راگبی، تدوین نمودند. به‌هرحال عقیده عمومی آن است که اولین بازی راگبی کانادا به سال ۱۸۶۵ در شهر مونترال بین افسران ارتش بریتانیا و شهروندان محلی برگزار شد. این بازی به تدریج ادامه یافته و باشگاه فوتبال مونترال در سال ۱۸۶۸ به‌عنوان اولین باشگاه ثبت‌شدهٔ کانادا تأسیس گردید.
اولین مسابقه‌ای که بعقیده عامه تحت قوانین اف ای انگلیسی (ساکر) در ایالات متحده آمریکا برگزار شد یک بازی بود که بین پرینستن و راتگرز در سال ۱۸۶۹ انجام شد. این بازی همچنین به‌عنوان اولین بازی کالج فوتبال ایالات متحده که بین تیم کالج‌های مختلف انجام شد، شناخته گردید (اگرچه فرم نهائی فوتبال آمریکا حاصل راگبی و نه ساکر بود).
رشد فوتبال مدرن آمریکایی ناشی از انجام یک بازی بین تیم‌های دانشگاه مک‌گیل مونترال و دانشگاه هاروارد در سال ۱۸۷۴ بود. در آن زمان، گفته می‌شد که دانشجویان هاروارد به «بازی بوستون» و ام دش؛ یک بازی «دویدنی» و ام دش می‌پرداختند و ام دش بیش از بازی‌های «ضربه با پای» تحت قوانین انجمن فوتبال مورد علاقه دانشجویان ایالات متحده بود. این امر اتخاذ بازی پایه راگبی را که بین تیم مک‌گیل و دو تیم جایگزین با سلسله قوانین مورد قبول خود انجام می‌شد را برای تیم هاروارد تسهیل می‌نمود. به هر حال طی سالیان بعد، دانشگاه هاروارد هم قواعد راگبی مک‌گیل را پذیرفت و تیم‌های دانشگاه‌های دیگر ایالات متحده را به پذیرش این قواعد ترغیب نمود. در سال ۱۸۷۶، در همایش ماساسوئیت این دانشگاه‌ها قبول کردند که بیشتر قواعد اتحادیه راگبی را بپذیرند. بهر حال قانون «بردن توپ با دست به سمت دروازه» (که در آن زمان به‌عنوان راگبی فوتبال شناخته می‌شد) فقط در حالتی به‌عنوان امتیاز شناخته می‌شد که هیچ‌یک از دو تیم ضربه‌ای به دروازه‌ها وارد نسازند. در این همایش تصمیم گرفته شد که، در بازی آمریکایی، چهار حمله امتیاز یک گل را داشته باشد. در صورت امتیاز مساوی، یک گل از تبدیل یک حمله به جای چهار حمله، اولویت می‌یافت.
تا چند سال بعد، تیم‌های پرینستن، راتگرز و دیگران با استفاده از قواعد پایه فوتبال به بازی ادامه دادند و این بازی‌ها تا زمان جایگزینی قواعد پایه راگبی دانشگاه هاروارد و رقیبانش ادامه یافت. دانشگاه‌های ایالات متحده تا اوایل قرن بیستم به بازی فوتبال بازنگشتند.