moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
آموزهٔ گورجیف به پرسش جایگاه مردمیّت در عالم و اهمیت تکامل بخشیدن به توانمندی‌های نهان می‌پرداخت ـ توانمندی‌هایی که به صورت استعداد و موهبت طبیعی ما در مقام مردمان پنداشته می‌شد، اما به ندرت به بار رسانده می‌شد. او یاد می‌داد که سطح‌های عالیتر آگاهی، کالبدهای عالیتر، رشد و تکامل درونی، امکاناتی واقعی است که با این حال نیازمند کار آگاهانه برای به بار نشستن است.آسپنسکی، راه چهارم، فصل ۱
گورجیف در آموزهٔ خود معنای مشخصی به متن‌های گوناگون باستانی مانند انجیل و بسیاری از دعاهای دینی می‌داد. او ادعا می‌کرد که آن متن‌ها معنای بسیار متفاوتی از آنچه معمولاً به آن‌ها نسبت داده می‌شود دارند. «نخواب»، «بیدار شو، زیرا ساعتش را نمی‌دانی»؛ و «پادشاهی آسمانها در درون است» نمونه‌هایی از گفته‌های انجیل است که به آموزه‌ای روانشناسانه اشاره دارد که جوهرش فراموش شده‌است.Wellbeloved, Sophia (2003). Gurdjieff: the key concepts. Routledge. p. 109. . "... اصطلاحات متفاوت روانشناسانه‌ای که آموزش نهاد در آنها گنجانیده می‌شد…"
گورجیف به مردمان یاد می‌داد که چگونه توجه و انرژی خود را بالا ببرند و آن را از راه‌های گوناگون متمرکز کنند تا رؤیابافی و حواس‌پرتی را به کمترین میزان برسانند. بنا به آموزهٔ او، این تکامل درونی در خود، سرآغاز روند ممکن تغییر بیشتر است که هدفش دگرگونی مردمان به چیزی است که گورجیف باور داشت باید باشند.آسپنسکی، در جستجوی معجزه‌آسا، فصل ۹
با بی‌اعتمادی به «اخلاق» که به توصیف او از فرهنگ به فرهنگ تغییر می‌کند، اغلب سطحی و سرشار از ناسازگاری است، گورجیف بر اهمیت وژدان (وجدان) بسیار تأکید داشت. این را در همهٔ مردمان یکی می‌پنداشت که در زیرخودآگاهشان مدفون شده، بنابراین هم از آسیب خوردن به دلیل روش زندگی مردمان درامان مانده و هم بدون «کار روی خود» دسترس‌پذیر نیست.
برای فراهم آوردن شرایطی که بتوان با شدت بیشتری روی توجه درونی کار و تمرین کرد، گورجیف به شاگردانشان «رقصهای مقدس» یا «حرکات» را آموزش می‌داد که دیرتر با نام حرکات گورجیف شناخته و به صورت گروهی اجرا می‌شدند. از این گذشته او مجموعه‌ای از موسیقی به جا گذاشت که از آنچه در دیدارهایش از معابد دورافتاده و جاهای دیگری شنیده بود الهام گرفته بود و با همکاری یکی از شاگردانش توماس دو هارتمن برای پیانو نوشته شدند. گورجیف تمرینهای گوناگونی را هم مانند تمرین «ایست» به کار می‌گرفت تا مشاهدهٔ خود را در شاگردانش را پرورش دهد. وارد کردن شوکهای دیگر به منظور کمک به بیدار شدن شاگردانش از حالت رؤیابافی پیوسته و پایدار همیشه در هر لحظه‌ای ممکن بود.
کار در جوهر خود، آموزشی در تکامل آگاهی است. گورجیف در زمان زندگیش روش‌ها و دست‌مایه‌های متفاوتی را در این راه به کار می‌برد که ملاقات، موسیقی، حرکات (رقص مقدس)، نوشته، سخنرانی و شکلهای نوآورانه‌ای از کار گروهی و فردی را دربرمی‌گرفت. بخشی از کارکرد این روش‌های گوناگون برای از دور خارج کردن و از کار انداختن الگوهای عادتی ذهن و آوردن آن‌هایی از بینش بوده‌است. از آنجا که هر فردی نیازهای متفاوتی دارد، گورجیف نگرشی یک ـ سایزی ـ که ـ تن ـ همه ـ برود نداشت و بنا به نیازهای وضعیت، نگرشی را سازگار یا نوآوری می‌کرد.آموزه‌های گورجیف از راه شرایط خاص و شکلهای خاصی انتقال می‌یافت که به آگاهی می‌رسید: کار گروهی، کار فیزیکی، کارهای دستی، دادوستد انگاره‌ها، هنرها، موسیقی، حرکات، رخس (رقص)، ماجراجوییهایی در طبیعت… این توانایی را به فرد تحقق‌نیافته می‌داد تا فراسوی خود مکانیکی و تأثیرپذیرنده رود و از شخصیت صرف به جوهری فرازمند شود که به خود تحقق می‌بخشد." Seekerbooks.com, Book review of Gary Lachman در جستجوی معجزه‌ها:اصل و جوهر در سایهٔ گورجیف در روسیه او را چنین توصیف می‌کردند که آموزه‌اش را به دایره یا محفل کوچکی محدود کرده بودآسپنسکی، در جستجوی معجزه‌آسا، فصل ۱ در حالی که در پاریس و آمریکای شمالی نمایشهای همگانی بسیاری را ارائه کرد.آسپنسکی، در جستجوی معجزه‌آسا، فصل ۱۱
گورجیف احساس می‌کرد که روش‌های سنتی شناخت خود ـ روش‌های مرتاض، راهب و یوگی (که به ترتیب از راه درد، جانسپاری و مطالعه به دست می‌آید) ـ به تنهایی کافی نبودند و اغلب به شکلهای گوناگونی از ایستایی و رکود و یک سویه بودن می‌رسیدند. روش‌های گورجیف به شکلی طراحی شده بودند که مسیرهای سنتی را با هدف شتاب بخشیدن به روند تکامل پرنیروتر کنند. خود گاه این روش‌ها را راه رند می‌نامیدر. ک. آسپنسکی، در جستجوی معجزه‌آسا چون گونه‌ای میان‌بر در روندی بود که می‌توانست در غیر این صورت بدون رسیدن به هیچ نتیجهٔ جوهری ادامه داده شود. آموزگاری که آگاه است نیازهای فردی روهرو را می‌بیند و تکالیفی برایش می‌گذارد که به دگرگونی آگاهی در آن فرد می‌رسد. همانندهای آموزندهٔ تاریخی را می‌توان در تاریخچه ذن بودیسم یافت که آموزگاران روش‌های گوناگون (گاه بی‌اندازه نامعمولی) را به کار می‌بردند تا به پیدایش بینشی در شاگرد برسد.
موسیقی گورجیف به سه دوره مشخص تقسیم می‌شود. دورهٔ نخست دربرگیرندهٔ موسیقی برای باله کشاکش جادوگران و موسیقی حرکات است که تا پیش از ۱۹۱۸ ساخته شد.
دورهٔ دوم که به شکل بحث‌پذیری به خاطرش بسیار شناخته شده، با همکاری آهنگ‌ساز روسی توماس دو هارتمن آهنگ‌سازی شده و نام موسیقی گورجیف ـ دو هارتمن را بر خود دارد.Nielsen Business Media, Inc. (18 December 1999). Billboard. Nielsen Business Media, Inc.. pp. 60–. Retrieved 14 April 2011. این دوره که تا میانهٔ سال‌های بیست میلادی ادامه داشته ذخیرهٔ پرمایه‌ای از موسیقی را با ریشه‌های موسیقی مردمی‌محلی و دینی قفقازی و آسیای مرکزی، موسیقی عبادی راست‌دین‌های روسی و مایه‌های دیگر را دربرمی‌گیرد. این موسیقی اغلب اول‌بار در تالار پریوره جایی که آهنگ‌سازی می‌شد، شنیده می‌شد. از زمان انتشار چهار جلد از این رپرتوآر پیانو که به تازگی از سوی شات کامل شده، ضبط‌های تازهٔ فراوانی از آنها، از جمله نسخه‌های اجرا شده با ارکستر که از سوی گورجیف و دو هارتمن برای نمایشهای حرکات در سال‌های ۱۳۰۲–۱۳۰۳ آماده شده بود، بیرون آمده است.
آخرین دورهٔ موسیقایی، قطعه‌های فی‌البداهه با هارمونیم است که اغلب پس از شامهایی که گورجیف در آپارتمانش در پاریس در دوران اشغال فرانسه و سال‌های پس از جنگ تا زمان رخت بربستن از این دنیا در ۱۳۲۸ برگزار می‌کرد، بداهه‌نوازی می‌کرده‌است. نوارهای بازمانده از این فی‌البداهه‌نوازی‌های گورجیف با هارمونیم به تازگی انتشار یافته که کمابیش دائرةالمعارفی برای خود است. در کل گورجیف با همکاری دوهارتمن حدود ۲۰۰ قطعه آهنگ‌سازی کرده‌است.Gurdjieff.org
مقالهٔ اصلی: حرکات گورجیف
حرکات یا رقصهای مقدس بخش جدایی‌ناپذیری از کار گورجیف را می‌سازد. خود گاه با نام «آموزگار رقصیدن» از خود یاد می‌کرد و توجه آغازین به خود را برای تلاشهایی به سوی خود کشاند که برای باله‌ای در مسکو با نام کشاکش جادوگران از خود نشان داده بود.
فیلم نمایشهای حرکات گاه از سوی بنیادهای گورجیف برای بازدید خصوصی نشان داده می‌شود و یکی از آن‌ها در فیلم پیتر بروک به نام ملاقات با مردمان برجسته نشان داده شده‌است.
گورجیف یاد می‌داد که تلاشهای گروهی، تلاشهای فردی را هم نیرو می‌بخشد و هم آن‌ها را فراتر می‌برد و افراد را برای آداب روان‌شناسی تازه‌ای از تکامل آماده می‌کند. برای دست‌یابی به آن، گورجیف نیاز داشت که پیوسته ساعت‌های شماته‌دار تازه‌ای برای بیدار کردن شاگردان خوابش نوآوری کند. شاگردان مرتب با گردانندگان گروه ملاقات می‌کردند، هم جداگانه و هم در نشست‌های گروهی و برای «دوره‌های کار» با هم جمع می‌شدند تا کار شدت‌یافتهٔ آگاهانه را که با شکلهای یادشده در بالا پیوند داشت پیش ببرند. کار در آشپزخانه تکلیفی ویژه بود و گاه خوراکهای بسیار پر رنگ و بویی آماده می‌شد. این خوراک پست‌ترین از سه خوردنی، یعنی خوراک، هوا و تأثیرات بود. هوا و تأثیرات حتی مهم‌تر پنداشته می‌شدند و تمرینهای ویژه‌ای برای آن‌ها داده می‌شد.
بنا به گورجیف، کار مکتب‌های راه چهارم هرگز برای مدتی دراز یک‌سان نمی‌مانند. در مواردی این باعث جدایی شاگرد و آموزگار می‌شد که جدایی پی.دی. آسپنسکی از گورجیف یک نمونهٔ آن است. ظاهر بیرونی مکتب و کار گروهی می‌تواند بنا به شرایط و اوضاع تغییر کند. او بر این باور بود که تمرین به یاد آوردن خود همراه با مشاهدهٔ خود و ابراز نکردن عواطف منفی همیشگی است و هرگز نمی‌تواند تغییر کند، زیرا تکامل بخشیدن به خود نهایی را تضمین می‌کند.
از این گذشته، هرگز نباید یک اصل بنیادین را در کار گروهی که تضمین‌کنندهٔ تکامل هماهنگ کار است زیر پا گذاشت: آداب ملاحظهٔ بیرونی. هرگاه کار گروهی شکست بخورد، رد شکست را می‌توان در ملاحظه‌نکردن بیرونی در میان اعضا دنبال کرد.Hayward, Jeremy (2007). Warrior-King of Shambhala. Wisdom Publications. pp. 19–23. . "برای آنکه به ما کمک کند تا بیدار شویم، گورجیف تمرین دوگانهٔ "مشاهدهٔ خود" و "به یاد آوردن خود" را آموزش می‌داد."
یکی از پیروان گورجیف، ناشر سابق مجلهٔ تاروپودهای آمریکایی، ویلیام سیگل از دوره‌هایی از کار سخت بیست‌وچهارساعته سخن می‌گوید که در سیستم گورجیف به آن «اَبَرتلاش» گفته می‌شود. بنا به گورجیف تنها ابرتلاش‌ها در کار اهمیت دارندSegal, William (2003). A Voice at the Borders of Silence. Overlook Press. . سیگل در ۱۳۲۷ و ۱۳۲۸ هراز گاه با گورجیف در تماس بوده که در آن زمان آموزگار لزبین آوانگارد جین هیپ بوده‌است. در ۱۳۳۰ پیتر بروک ۲۶ ساله شاگرد هیپ در لندن می‌شود و سیگل مجلهٔ جنتری (خوب زاده و بزرگ شده) را منتشر می‌کند. همان‌طور که سیگل در شعر «روشنی خاموشی» نوشته: «... از راه تن که اینجا می‌نشیند/ به سرشت راستین خود می‌روم.» آوایی در مرزهای خاموشی به این بیت پایان می‌یابد: «... از راه ذهن که بی‌جنبش می‌ایستد/ سرشت راستینم را تجربه می‌کنم.»Bees of the Invisible World
گورجیف انتشار سه جلد اثری را که خود به نام "همه و همه چیز" نوشته بود تأیید کرد. نخستین جلد "قصه‌های بلزباب برای نوه‌اش" اثری تمثیلی است که شرح توضیحهای بلزباب به نوه‌اش در بارهٔ موجودات سیارهٔ زمین را دربرمی‌گیرد. از این اثر منحصربه‌فرد دو ترجمهٔ انگلیسی وجود دارد، یکی زیر نظارت اکید خود او در زمان حیاتش صورت گرفته (بلزباب ۱۹۵۰–۱۹۹۹) و دیگری پس از مرگش اول‌بار در ۱۹۹۱ بدون گوشزد به خوانندگان منتشر می‌شود. گورجیف به شکلی ارادی کوشیده تا تلاش لازم برای خواندن و دریافتن این اثر را دشوار سازد. در نتیجه شاید این کتاب بهترین راه آشنایی با انگاره‌های گورجیف نباشد، زیرا بخشی از نیّت کتاب به سرخوردگی کشاندن و زورستانی کردن از الگوهای معمولی اندیشه است. جلد دوم "ملاقات با مردمان برجسته" به شیوهٔ دسترس‌پذیری نوشته شده و چنین می‌نماید که زندگی‌نامهٔ خودش در سال‌های آغازین زندگی است و در عین حال گفته‌های تمثیلی زیادی را هم دربردارد. جلد سوم که در ظاهر ناتمام می‌نماید دست استاد را نشان می‌دهد. "زندگی واقعی است، تنها زمانی که ”من هستم“" دربرگیرندهٔ پاره‌هایی از زندگی‌نامهٔ سال‌های آخر او و هم‌چنین رونوشت چند سخنرانی است.
در کل، نوشته‌های خود گورجیف بهترین راه برای آشنایی با اندیشهٔ او پنداشته نمی‌شود. نوشته‌های خود او آن گونه نظام‌مندی را که به روشنی در آموزش‌های خصوصی او وجود داشته نشان نمی‌دهد. چندین شاگرد گورجیف این آموزه‌ها را بر کاغذ آورده و شرحهای خود را از آن‌ها منتشر کرده‌اند. مهم‌ترین آن‌ها اثر پی.دی. آسپنسکی به نام در "جستجوی معجزه‌آسا" پنداشته می‌شود.
همان‌طور که گورجیف به آسپنسکی توضیح می‌دهد… «برای دریافت دقیق به زبان دقیق نیاز است.» در نخستین سلسلهٔ نوشته‌های خود گورجیف توضیح می‌دهد که گزینش زبانی معمولی برای درست و دقیق رساندن اندیشه‌هایش چه کار دشواری است. در ادامه می‌گوید … "زبان روسی مانند زبان انگلیسی است … هر دو این زبانها مانند خوراکی است که در مسکو به آن "سولیانکاً می‌گویند که در آن همه چیز هست به جز شما و من…"MacDiarmid, Hugh (1998). The raucle tongue: hitherto uncollected prose. Carcanet. p. 137. . با وجود دشواریها واژگان ویژهٔ زبان تازه‌ای را تکامل می‌بخشد که همه ساختهٔ خود اوست. او این واژه‌های تازه را به ویژه در نخستین سلسلهٔ نوشته‌هایش به کار می‌برد. با این حال در نوید فرارسیدن خوبی، یک واژهٔ خاص را برای نخستین‌بار به کار می‌برد: «تزورنوهارنو» که گفته می‌شود شاه سلیمان این واژه را نوآوری کرده‌است.هندرسون، جان (۲۰۰۷)، معانی پنهان و زبان نگاره ـ شکل در آموزه‌های جی.آی. گورجیف: گودبرداریهای سگی دفن شده، ص. ۱۵۵، "... اینکه این ایزوارنوهارنو رازآمیز چه می‌تواند باشد دیگر موضوع اصلی مورد علاقه ما نیست."
آرای متفاوتی دربارهٔ نوشته‌ها و فعالیت‌های گورجیف وجود دارد. همدلان او را استادی فرهمند می‌بینند که فرهنگ باخترزمین را با دانش و شناخت تازه‌ای آشنا کرده، با روان‌شناسی و کیهان‌شناسی تازه‌ای که بینشهایی فراتر از آن‌هایی را که علوم جاافتاده در اختیار می‌گذارند، به دست می‌دهند. از سوی دیگر، شماری از منتقدان می‌گویند که شارلاتانی با منیی بالا و نیازی پایدار به تجلیل از خود بوده‌است.مایکل والدبرگ (۱۹۹۰)، دوستی، صص. ۳۳–۱۳۵ گفته می‌شود که گورجیف تأثیر نیرومندی بر بسیاری از عارفان، نویسندگان، اندیشمندان داشته‌است از جمله اوشو (باگاوان شری راجنیش)، فرنک لوید رایت،فریدلند و زلمن، دوستی، صص. ۳۳–۱۳۵ کیث جرت، جورج راسل (آهنگ‌ساز)، آلن واتز، تیموثی لیری، رابرت آنتون ویلسون، رابرت فریپ، جکوب نیدلمن، جان شرلی، کارلوس کاستندا، دنیس لوئیس، پیتر بروک، کیت بوش، پی.ال. تراورس، رابرت اس دو رُپ، والتر انگلیس اندرسون، جین تومر، آلخاندرو خودوروسکی، لوئیس پوولس، جیمز مور، عبدالله عیسی نیل دوگان. شاگردان برجستهٔ خود گورجیف، ژان دو سالزمن، ویلم نیلند، لرد پنتلند (هانری جان سینکر)، پی.دی. آسپنسکی، اولگا دو هارتمن، توماس دو هارتمن، ژان هیپ، جان جی بنت، آلفرد ریچارد اوراژ، موریس نیکول، لنزا دل واستو، جورجی و هلن ادی و کاترین منسفیلد را از جمله در برمی‌گیرد. آهنگ‌ساز و خوانندهٔ ایتالیایی فرانو باتیاتو گاه از کار گورجیف الهام گرفته، برای نمونه آوازش مرکز ماندگار نیروی جاذبه Centro di gravità permanente ـ یکی از مردم‌پسندترین آوازهای نوین پاپ ایتالیایی. آلیستر کرآلی از نهاد او دست‌کم یک‌بار دیدار و در خلوت او را ستایش می‌کند، هر چند با میزانی از پروا.لورنس سوتین، کاری که می‌خواهی بکن: زندگی آلیستر کرالی، ۲۰۰۲، ص. ۳۱۷–۱۸ هنگام جنگ جهانی اول، آلجرنون بلک‌وود به جاسوسی می‌پردازد و به جان بوچان نویسندهٔ سی و نه گام گزارش می‌دهد. پس از جنگ در زمان دههٔ بیست غرنده، بلک‌وود با گورجیف و پی.دی. آسپنسکی کار و مطالعه می‌کند.Dirda, Michael (2005). Bound to please. W.W. Norton & Co.. p. 222. . "... او با عرفاً کار کرده بود…"
گورجیف زندگی تازه و شکل عملی به آموزه‌های باستانی خاور و باختر می‌بخشد. برای نمونه، تأکید سقراطی و افلاطونی بر «زندگی کندوکاوشده» در آموزهٔ گورجیف در قالب آداب مشاهدهٔ خود بازگشت دارد. آموزه‌هایش در بارهٔ خودانضباطی و خودداری بازتاب آموزه‌های رواقی‌گری است. برداشت هندویی و بودایی دلبستگی در آموزه‌های گورجیف در قالب مفهوم شناسایی کردن بازگشت دارد. به همین سان کیهان‌شناسی او را به ترتیب می‌توان در برابر مایه‌ها و منابع نوافلاطونی و در منابعی مانند برخورد رابرت فلاد با ساختارهای مهین‌کیهانی موسیقایی گذاشت.
یک جنبه از آموزه‌های گورجیف که در این دهه‌ها برجسته شده، شکل هندسی انیگرام راه چهارم است. برای بسیاری از شاگردان سنت گورجیف، انیگرام یک کوآن باقی می‌ماند، به مبارزه‌طلبیده شدنی که هرگز به‌طور کامل توضیح نمی‌یابد. تلاشهای زیادی برای ردیابی سرآغازهای این نسخهٔ انیگرام پیش برده شده‌است؛ همانندی‌هایی با شکلهای یافته شدهٔ دیگری دارد، اما چنین می‌نماید که گورجیف نخستین کسی است که شکل انیگرام را که بنا به پی.دی. آسپنسکی در "معجزه‌آسا" مهر سلیمان و سنگ فیلسوفان می‌نامد، همگانی کرد و تنها خود مایه و منبع درستش را می‌شناخت. دیگران از شکل انیگرام در پیوند با تحلیل شخصیت بهره برده‌اند، به ویژه در انیگرام شخصیت که اسکار ایچازو و کلودیو نارانجو، هلن پالمر و دیگران به آن تکامل بخشیدند.
جان شرلی نویسندهٔ کتابهای علمی ـ تخیلی و ترسناک پیشگفتاری در بارهٔ گورجیف برای پنگوئن / ترچر به نام گورجیف: آشنایی با زندگی و انگاره‌هایش نوشته است.
مقالهٔ اصلی: بنیاد گورجیف
گورجیف پس از مرگش الهام‌بخش شکل‌گیری گروه‌های زیادی شد که همه تا به امروز کار و از انگاره‌های او پیروی می‌کنند.سیمور ب. گینزبرگ، گورجیف بی‌حجاب، صص. ۷۱–۷۷ بنیاد گورجیف، بزرگترین سازمانی است که به شکلی مستقیم در اوایل دههٔ ۵۰ میلادی از سوی ژان دوسالزمن بر پایهٔ انگاره‌های گورجیف بنیاد نهاده و با همکاری دیگر شاگردان او رهبری شد. چهار شاخهٔ اصلی بنیاد را شاگردان گوناگون گورجیف و شاگردان مستقیمش، گروه‌های دیگری را شکل بخشیدند. ویلهم نیلند، یکی از نزدیک‌ترین شاگردان گورجیف در اوایل ۱۳۴۰ از بقیه جدا شد تا بنیاد گورجیف نیویورک را بنیان‌گذاری کند. جین هیپ از سوی گورجیف به لندن فرستاده شد و تا زمان مرگش در ۱۳۴۳ گروه‌هایی را در آنجا رهبری کرد. لوئیس گوئپفرت مارچ که در ۱۳۰۸ شاگرد گورجیف شد، گروه‌های خود را در ۱۳۳۶ پایه گذاشت و اتحادیهٔ هنر مردمی راچستر را در منطقهٔ فینگر لیکس ایالت نیویورک بنیاد نهاد؛ تلاشهایش از نزدیک با بنیاد گورجیف نیویورک پیوند داشت. گروه‌های مستقلی از سوی جان جی بنت و خانم استاولی بنیاد نهاد و رهبری شد. در ۱۳۸۴ آلن فرانسیس پس از همکاری در بنیان‌گذاری بنیاد گورجیف در ارگان در ۱۳۷۸، مرکز روسی برای مطالعات گورجیف در مسکو را که مستقل است بنیاد نهاد.
شاگرد گورجیف لرد پنتلند گروه ـ کار گورجیف را با پیدایش گروه‌های برخورد پیوند می‌زند. گروه‌ها اغلب برای نمایش یا اجرایی که دیگران هم به آن‌ها دعوت می‌شوند گردهم می‌آیند.
لوئیس پاوولس در میان دیگرانLachman, Gary (2003). Turn off your mind. The Disinformation Co.. p. 13. . "... کتابی دشمنانه در بارهٔ … گورجیف." از گورجیف به دلیل پافشاری بر «خواب» دیدن مردمان، حالتی که از نزدیک به «خواب هیپنوتیسمی» می‌ماند انتقاد می‌کند. گورجیف گفته حتی به ویژه گاه یک مرد پارسای خوب و پابند اخلاق از لحاظ معنوی تکامل یافته‌تر از دیگران نیست، همه به یک اندازه «خواب هستند.»... اوراژ دیدگاه‌های گورجیف در بارهٔ مواد مخدر و الکل را به عنوان مجرایی به سوی "جنون" آشکار کرد.
هنری میلر این را که گورجیف خود را مقدس نمی‌دید تأیید می‌کرد؛ اما پس از نوشته دیباچه کوتاهی برای کتاب فریتز پیتر به نام کودکی با گورجیف، میلر نوشت قرار نیست مردم «زندگی هماهنگی» را رهبری کند، و این خلاف چیزی است که گورجیف ادعا می‌کرد و نهادش را هم همین نامید.Miller, Henry (1984). From Your Capricorn Friend. New Directions Publishing. p. 42. . "آنچه قصد دارم بگویم…"
منتقدان می‌گویند گورجیف برای بیشتر عناصری که زندگی مردم (انسان) میان‌حال را می‌سازد، هیچ ارزشی قائل نمی‌شود. بنا به گورجیف هر چیزی که «مردم میان‌حال» دارد و به دست می‌آورد و انجام می‌دهد و احساس می‌کند به‌طور کامل تصادفی و بدون ابتکار و آغازگری است. هر مردم معمولی روزمره، ماشین به دنیا می‌آید و ماشین می‌میرد بی‌آنکه هیچ بختی برای چیز دیگری بودن داشته باشد.سیمور ب. گینزبرگ، گورجیف بی‌حجاب، "بدون هیچ تردیدی روان و اندیشمندی مردمی بیشتر و بیشتر خودکار می‌شود." این باور در ظاهر با سنت یهودی ـ مسیحی در تضاد است که مردم را جانی زنده می‌بیند. گورجیف بر این باور بود که داشتن جان (حالت یگانگی روان‌شناسانه‌ای که او با «بیدار» بودن یکی می‌گرفت) «عشرت‌طلبی» است که هر رهرویی تنها با توان‌فرساترین کار در مدت زمانی دراز می‌تواند به دست آورد. بیشتر مردمان ـ که معنای راستین انجیل نتوانست در آن‌ها ریشه بگیردر. ک. حکایت کشتگر The Parable of The Sower ـ «پهن راهی» را می‌پیمایند که به «نابودی می‌رسد.»وارد دروازهٔ باریک و تنگ شو: چرا که دروازه پهن و راه وسیع است که به نابودی می‌رسد و بسیاری آنجا هستند که از آن وارد می‌شوند: زیرا دروازه تنگ و راه باریک است که به زندگی می‌رسد و چند نفری آنجا هستند که آنرا می‌یابند. انجیل متی ۷، ۱۳–۱۴ گورجیف گرایش مردمی به فساد و نادانی معنوی را به تأثیرات نجومی (به ویژه تأثیر ماه) نسبت می‌داد. الهیات مسیحی توان گناه اولیه را دلیل شکست تمایل بیشتر مردمان در رسیدن به رستگاری می‌داند.
"در قصه‌های بلزباب به نوه‌اش" (ر.ک. کتاب‌شناسی) گورجیف احترامی را که برای بنیان‌گذاران دینهای اصلی خاور و باختر دارد بیان می‌کند و خشمش را از چیزی که نسل‌های پیاپی باورمندان از آن آموزه‌های دینی ساختند. بحث‌هایش در بارهٔ «ارتدوکس‌دورَکی» و «هترودوکس‌هیدورَکی» ـ ابلهان راست‌دین و ابلهان غیرراست‌دین، از واژهٔ روسی دورَک (ابله) ـ او را در جایگاه منتقد تحریف دینی و به نوبهٔ خود آماج نقد از سوی کسانی در درون آن سنتها می‌سازد. گورجیف از سوی عده‌ای از جمله پی.دی. آسپنسکی چنین تعبیر شده که هیچ ملاحظه‌ای برای دین باب روز، کار مردم دوستانه و ارزش رفتار درست و نادرست در کل نداشت.آسپنسکی، در جستجوی معجزه‌آسا. "گورجیف همیشه با تأکید روی این واقعیت مسلم آغاز می‌کرد که چیزی بسیار نادرست در پایهٔ نگرش ما نسبت به پرسش دین است."
شاگردان پیشین او که از او انتقاد کرده‌اند چنین بحث می‌کنند که با وجود تظاهر به نداشتن هیچ‌گونه «تقدس مرشدی» داستان‌های زیادی از رفتار گاه غیرقراردادی اوست که شخصیت ناپسند و ناپاک مردی را نشان می‌دهد که پیروانش را به شکل ریشخندآمیزی دستکاری می‌کرد. شاگردان خود گورجیف برای فهمیدن او سخت تلاش می‌کردند. برای نمونه، در دادوستد لوک دیتریچ و هانری تراکول به تاریخ ۱۳۲۲ آمده: ل. د: از کجا می‌دانی که گورجیف خوبی تو را می‌خواهد؟ ه. ت: گاه احساس می‌کنم کمترین علاقه‌ای به من ندارد ـ و گاه چه‌قدر به من علاقه دارد. از راه آن نیروی احساس نیت‌مندانه را می‌سنجم."هانری تراکول، مزهٔ چیزهایی که درست هستند، ص. ۸۴.
لوئیس پوولس که کتاب" موسیو گورجیف" را نوشته (چاپ اول در پاریس، ۱۳۳۳)نیکولاس گودریک، خورشید سیاه، ص. ۳۲۳ در گفتگویی در بارهٔ کار گورجیف می‌گوید: «... پس از دو سال تمرینهایی که مرا روشن کرد و سوزاند، خود را روی تخت بیمارستان با رگ گرفتهٔ چشم چپ و ۵۰ کیلو وزن یافتم… دلهره‌ای وحشتناک و مغاکهایی در برابرم گشوده. اما اشتباه خودم بود.»برونو دو پانافیو/ جکوب نیدلمن/ جورج بیکر/مری استاین گورجیف: نوشته‌ها و بازاندیشی‌هایی در بارهٔ آن مرد و آموزه‌هایش، ص. ۱۶۶
پاوولس ادعا می‌کند که کارل هوشوفر، پدر ژئوپلیتیکس (زمین‌سیاست) که دست‌نشانده‌اش معاون رایش فورر رودلف هس بود، یکی از اعضای واقعی «جستجوگران حقیقت» بود که گورجیف توصیف کرده‌است. بنا به روم لاندو که در سال‌های سی میلادی روزنامه‌نگار بود، بنا به گزارش اچمد عبدالله به او: در آغاز سدهٔ بیستم، گورجیف مأمور مخفی روسیه در تبت بود که با نام «همبرو آکوآن دورژیف» (یعنی آگوان دورجیف)، آموزشگر اصلی دالای لاما در آنجا بوده‌است.گَری لچمن ذهنت را خاموش کن، ص. ۳۲–۳۳ با این حال، بنا به گزارش‌هایی دورژیف برای زندگی به معبدی بودایی در سنت‌پترزبورگ رفته و پس از انقلاب از سوی استالین دستگیر شده‌است. جیمز وب گمان می‌برد که شاید گورجیف دستیار دورژیف، اوشه نارزونوف بوده، اما این توجیه‌پذیر نیست.گری لچمن سیاست و نهان‌گاریی، ص. ۱۲۴
کالین ویلسون می‌نویسد: "... گورجیف در اغوای شاگردان زن خود پرآوازه بوده. (در ۱۳۲۹، در پروویدانس رود آیلند مردی به من نشان داده و گفته شد که از فرزندان نامشروع گورجیف بود. پروفسوری که این را به من گفت به من اطمینان بخشید که گورجیف فرزندان زیادی را گرداگرد امریکا باقی گذاشته است)"کالین ویلسون، جی.آی. گورجیف/پی. دی. آسپنسکی، فصل ۶
در اوایل سال‌های ۳۰ میلادی گورجیف در برابر همه یکی از شاگردانش آلفرد ریچارد اوراژ را مسخره می‌کند. در پاسخ، همسر اوراژ، جسی دوایت شعر زیر را در بارهٔ گورجیف می‌نویسد:
«خود را مردی نیرنگ‌باز می‌نامد، ببر ترکستان؛ و بزرگتر از خدا یا شیطان، دوری کننده از خوبی و موعظه‌گر بدی. پیروانش که شکم‌چرانی اویند، برایش هیچ چیز جز پشم و گوشت نیستند، و باز هم می‌آیند و با دهانی باز بهت‌زده می‌نشینند. با خروش ببر و تجاوز ببر. چرا نه، آنها می‌گویند، این مرد خداست؛ در کلام مقدس آن را داریم. کتابش دنیا را به آتش می‌کشاند. خودش می‌گوید ـ مگر خدا می‌تواند دروغگو باشد؟ اما زن چیست، گورجیف می‌گوید، نه چیزی جز دستمال مرد. من هر روز دستمالی نو می‌خواهم، بگذار دیگران برای شستنش بپردازند.»
در کتاب نسخهٔ اوراژی، دکتر سی. دالی کینگ این گمان را پیش می‌کشد که مشکلی که گورجیف با آموزش‌های اوراژ داشت این بود که «نسخهٔ اوراژی» به اندازهٔ کافی عاطفی نبود و بر پایهٔ «زودباوری» و ایمان استوار نشده بود. کینگ نوشته که گورجیف به این روشنی و مشخصی آن را نگفته، و البته بی‌درنگ می‌افزاید هیچ چیزی که گورجیف می‌گفت مشخص یا روشن نبود.
بنا به اوشو، سیستم گورجیف ناکامل بود، از منابع درویشی که با کوندالینی دشمنی داشتند گرفته بود. برخی فرقه‌های صوفی مانند نقش‌بندیه از کوندالینی گرفته و نسبت به آن پذیرا هستند.اوشو، کوندالینی یوگا: در جستجوی معجزه‌آسا، جلد ۱. ص. ۲۰۸
دیدگاه‌های گورجیف به شکل بحث‌پذیری به بهترین شکل از راه آثار منتشرشدهٔ شاگردانش شناخته شده‌است. پی.دی. آسپنسکی که برای مدتی شاگردش بود کتاب "در جستجوی معجزه‌آسا": پاره‌هایی از آموزه‌ای ناشناخته را نوشت که رودنی کالینز از جمله آن را دیباچه‌ای بسیار مهم برای آشنایی با این آموزه توصیف کرده‌است. دیگران به کتابهای خود گورجیف به عنوان متنهای آغازین اشاره می‌کنند.
شرحهای منتشر شدهٔ زمانی که با گورجیف گذشت از جمله عبارت است از آن‌هایی که از سوی اشخاص زیر نوشته شده‌است: ا.آر. اوراژ، چارلز استنلی نات، توماس و اولگاه دو هارتمن، فریتز پیترز، رنه دومال، جان. جی. بنت، موریس نیکول، مارگارت اندرسون و لوئیس پاوولس. بسیاری دیگر خود را مجذوب «میز انگاره‌های» او دیده‌اند، از جمله فرانک لوید رایت، کاترین هولمه، پی.ال. تراورس، کاترین منسفیلد، ژان تومر و اثل مرستون.
سه کتاب گورجیف پس از مرگش به زبان انگلیسی در آمریکا چاپ شد: "قصه‌های بلزباب برای نوه‌اش" در ۱۳۲۹ (۱۹۵۰). "ملاقات با مردمان برجسته" ۱۳۴۲ و "زندگی واقعی است تنها زمانی که "من هستم"" که به صورت خصوصی پرینت شد و در ۱۳۵۷ باز برای توزیع خصوصی به چاپ رسید. این سه‌تایی لگومینیسم گورجیف است که باهم، "همه و همه چیز" نامیده می‌شود. لگومینیسم بنا به گورجیف "یکی از راه‌های انتقال دانسته‌ها در بارهٔ رویدادهای خاص گذشته از راه رازآموختگان" است. کتابی از گفتارهای نخستین او به نام دیدگاه‌هایی از دنیای واقعی: گفتارهای نخستین در مسکو، اسنتوکی، تفلیس، برلن، پاریس، نیویورک و شیکاگو که شاگردان به یاد می‌آورند در ۱۳۵۲ به چاپ رسید.
در فیلم داستانی ملاقات با مردمان برجسته (۱۳۵۸) که بر اساس کتاب گورجیف با همین نام است، اجراهای کمیاب رقصهای مقدس یا حرکات را که به شاگردان جدی کارش آموزش داده می‌شد به نمایش می‌گذارد. مادام دوسالزمن و پیتر بروک فیلم‌نامه را نوشتند، بروک آن را کارگردانی و دراگان ماکسیوویک و ترنس استمپ و همین‌طور نمایشنامه‌نویس آفریقای جنوبی و بازیگر آثول فوگارد در آن بازی کردند.پانافیو، نیدلمن، بیکر (سپتامبر ۱۹۹۷). گورجیف. "نگاه آنی کوتاهی از رقصها در آخر فیلم پیتربروک در بارهٔ گورجیف به نام ملاقات با مردمان برجسته وجود دارد.
جان. جی. بنت از پیروان گرجیف نقل کرده که در دوران زندگی او در پاریس، بارها دیده بود که برای گرجیف نامه‌ها و بسته‌هایی می‌رسید که نشانی فرستنده در شهر کرمانشاه بوده‌است. او می‌گوید که حتی کیسه‌هایی از برنج برای او از کرمانشاه فرستاده می‌شده‌است. بنت خود می‌نویسد که همواره به آن بخش از کرهٔ زمین که «میان زاخو و همدان» قرار دارد احساسی ویژه داشته‌است. محمدرضا همزه‌ای بر اساس این نقل‌ها معتقد است که روش‌ها، جهان‌بینی و باورهای گرجیف به عارفان ایران بازمی‌گردد.همزه‌ای، محمدرضا. ۱۳۸۵. "جایگاه غرب ایران در تمدن ایرانی"، در "سرآغازی بر پژوهش‌های دانش بومی و فرهنگ شفاهی غرب ایران"، کرمانشاه: دانشگاه رازی، ۱۳۸۵؛ ۲۰۲-۱۳۱؛ ص ۱۳۵-۱۳۴.
پارانا یکی از ایالت‌های برزیل است که در جنوب این کشور قرار دارد.
این ایالت از شمال با ایالت سائوپائولو، از جنوب با ایالت سانتا کاتارینا و آرژانتین، از غرب با ماتوگروسو جنوبی و پاراگوئه همسایه است.
در مرز این ایالت با آرژانتین، پارک ملی ایگوئاچو وجود دارد که در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار دارد.
زبان طوارقی زبان اهالی بربر در شمال غرب آفریقا است که حدود یک میلیون و دویست هزار تن از بربرهای طوارق بدان سخن می‌گویند. این زبان که از گروه زبان‌های آفریقایی-آسیایی رسم‌الخط این زبان شبیه الفبای عربی است با اندکی تغییر به نحوی که برای زبان طوارقی مناسب باشد. این زبان در کشورهای مالی، نیجر، بورکینافاسو، الجزایر و لیبی رایج است. با وجود اینکه در بسیاری از کشورها مانند مالی و بورکینافاسو و نیجر الفبای لاتین رایج است اما این زبان را بیشتر با خط عربی و با واژگان قرضی بسیاری از همین زبان می‌نویسند. الفبای دیگری که خاص این زبان است تیفیناغ است که خطی بربری به شمار می‌آید.http://en.wikipedia.org/wiki/Tuareg_languages
استرومبولی ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره نماید:
زبان بریگاسکی گویشی از زبان لیگوری است که در حدود مرزی فرانسه و ایتالیا دست کم هزارتن گویشور داردhttp://en.wikipedia.org/wiki/Brigasc.
گویش جنوایی گویشی از زبان لیگوری است که در جنوا در کشور ایتالیا بدان تکلم می‌شود.شمار دقیقی از متکلمین این زبان در دست نیستhttp://en.wikipedia.org/wiki/Genoese_dialect.
اینتملیو زبانی ست تاریخی که حدود ده هزار نفر در شاهزاده‌نشین موناکو و استان ایمپریا در ایتالیا بدان سخن میگویند.تخمین زده میشود حدود چهل هزار تن در جهان قادر به تکلم به این زبان میباشند.این زبان را گویشی از زبان لیگوری دانسته اند.http://en.wikipedia.org/wiki/Intemelio.
گویش مونگاسک گویشی از زبان لیگوری است که در موناکو بدان صحبت می‌شود.شمار گویشوران مونگاسک را بیش از سی و پنج هزار تن برآورد کرده‌اند.این زبان در سال ۱۹۷۰ می‌رفت که به نابودی برسد ولی بدنبال تمهیدات اندیشیده شده این زبان نجات یافت و هنوز در مناطق قدیمی شهر موناکو به‌خوبی رایج است.این زبان در مدارس شهر موناکو تدریس می‌شود و تابلوها و علائم شهر موناکو علاوه بر فرانسوی به این زبان نیز حک شده اندhttp://en.wikipedia.org/wiki/Monégasque_dialect.
در اینجا سرود ملی مونگاسک که نقش عمده‌ای در حفظ زبان را ایفا کرد ذکر می‌کنیم.این شعر توسط شاعر مونگاسکی بنام لوییس نوتاری سروده شده‌است.
Despoei tugiù sciü d'u nostru paiseSe ride au ventu, u meme pavayùn
امید نمازی (۸ دسامبر ۱۹۶۵ در پرووو، یوتا، آمریکا) بازیکن سابق و مربی کنونی فوتبال است.
او از سال ۱۹۸۸ تا ۲۰۰۵ در ۱۵ تیم آمریکایی توپ زد و ۱۱ گل نیز به ثمر رساند. نمازی حتی در سال ۲۰۰۲ و ۲۰۰۳ نیز برای تیم ملی فوتسال این کشور بازی کرد.
در سال ۱۹۹۹ با اخراج "دیو مک ویلیامز" از تیم فیلادلفیا " نمازی که پس از عمل جراحی بر روی زانو در لیست مصدومین قرار گرفته بود، سرمربی این تیم شد.
موفقیت‌های وی در این تیم باعث شد تا در ماه ژولای این سال قراردادش تا دو سال دائمی شود. در سال ۲۰۰۱ وی توانست فیلادلفیا را با شکست تیم میلواکی، به لیگ MISL بازگرداند. در سال ۲۰۰۲ فیلادلفیا به قهرمانی این رقابت‌ها می‌رسد، اما در فصل ۲۰۰۲/۲۰۰۳ نمازی در ۴ بازی هدایت تیمش را بر عهده نداشت؛ چراکه هدایت تیم زنان سن دیگو را که در رقابت‌های اتحادیه فوتبال زنان آمریکا فعالیت داشت، پذیرفت.
او در همان فصل این تیم را به مرحله پلی آف این رقابت‌ها رساند که این تنها حضور سن دیگو در آن مرحله بود.
در پایان فصل نمازی از این تیم جدا شد و به تیم کلیولند فایرز پیوست تا در آن تیم فعالیت کند. در ماه ژوئیه سال ۲۰۰۴ وی به عنوان سرمربی این تیم معرفی و یک ماه بعد قرارداد سرمربیگری وی در این تیم دائمی شد.
در ماه سپتامبر وی سرمربی‌گیری تیم سنت لوییز را پذیرفت. با شکست این تیم مقابل بالتیمور، سنت لوییز به رقابت‌های MISL سقوط کرد.
پس از این نتایج نمازی به تیم کالیفرنیا رفت و هدایت تیم جوانان را برای یکسال پذیرفت. در سال ۲۰۰۷ وی به دنیای مربیگری بازگشت و هدایت تیم نیوجرسی را بر عهده گرفت. در سال ۲۰۱۰ نمازی سرمربی گری تیم شیکاگو رداستارز را در لیگ فوتبال زنان پذیرفت.ارتش سرخ وی از سال ۲۰۱۱ تا سال ۲۰۱۴، با عنوان کمک مربی در تیم ملی فوتبال ایران و در کنار کارلوس کیروش قرارگرفت و پس از کسب تجربهٔ کافی‌از کار، در کنار کارلوس کیروش، از فوتبال ایران جدا شد.سایت ورزش سهhttp://www.598.ir/fa/news/213981/تمديد-قرارداد-کي‌روش-سالي-۱۵-ميليارد
او در ژانویه ۲۰۱۶ به عنوان سرمربی تیم ملی فوتبال زیر ۱۸ سال آمریکا انتخاب شد.
نمازی با شروع فصل ۱۳۹۷–۱۳۹۸ لیگ برتر به عنوان سرمربی باشگاه فوتبال ذوب‌آهن اصفهان کار خود را شروع کرد. در این فصل نتایج ضعیف ذوب‌آهن و خصوصاً باخت ۴ بر ۱ مقابل تراکتورسازی در تاریخ ۱۸ آبان ۱۳۹۷ فشار زیادی را برای جدایی نمازی از ذوب‌آهن ایجاد کرد. این فشارها نهایتاً موجب شد سعید آذری مدیرعامل ذوب‌آهن در تاریخ ۲۳ آبان ۱۳۹۷ تصمیم به قطع همکاری با امید نمازی را قطعی کند.
زبان لیگوری-رومی زبانیست تاریخی که در اروپا حدود دومیلیون نفر بدان تکلم می‌کنند.
این زبان در ایتالیا در مناطق جنوا و توسکان و نیز در فرانسه و موناکو رایج است. همچنین شماری از مردم شهر بوینوس آیرس در کشور آرژانتین لیگوری زبان می‌باشند. زبان لیگوری از شاخه زبانهای ایتالیایی شمالی از گروه زبانهای رومی می‌باشد.
این زبان به نوبه خود به گویش‌های مختلفی تقسیم می‌شود. از مهمترین گویش‌های این زبان می‌توان به گویش مونگاسک در موناکو و گویش جنوایی در ایتالیا و نیز گویش‌های زبان بریگاسکی و زبان اینتملی اشاره کرد.
http://en.wikipedia.org/wiki/Ligurian_(Romance_language)
ورزشگاه ده لا کارتوخا با نام سابق ورزشگاه المپیک سویا ورزشگاهی چندمنظوره در شهر سویا، اسپانیا است.
بازی‌های خانگی تیم ملی فوتبال اسپانیا در این ورزشگاه برگزار می‌شود.
زبان لومبارد زبانی است هندواروپایی از شاخه زبان‌های رومی‌تبار که در اروپا بیش از سه و نیم میلیون نفر گویشور دارد. این زبان در مناطق شمالی ایتالیا و و نیز کشور سوئیس رایج است. این زبان به گویش‌های متعددی شامل می‌شود.http://en.wikipedia.org/wiki/Lombard_language این زبان به دو گویش لومبارد شرقی و لومباردغربی تقسیم می‌شود. زبان گالی-سیسیلی نیز گاهی گویشی از لومبارد معرفی شده‌است.
به این نکته توجه کنید که زبان لومبارد از زبان لومباردی متفاوت است. زبان لومبارد از خانواده زبان های رومی تبار است که در ایتالیا و سوئیس گویش می‌شود اما زبان لومباردی زبانی ژرمنی است که فقط در ایتالیا گویشور دارد.
بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۹۲ در این ورزشگاه برگزار شده‌است، همچنین بازی‌های خانگی باشگاه فوتبال اسپانیول از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۹ در این ورزشگاه برگزار شده‌است.
به دلیل بازسازی ورزشگاه نیوکمپ تمامی بازی های خانگی بارسلونا از اوت ۲۰۲۳ تا نوامبر ۲۰۲۴،در این ورزشگاه انجام خواهد شد.
زبان حرفه‌ای، زبان صنفی یا جارگِن اصطلاحی برای اشاره به دایره کلمات، عبارات و اصطلاحاتی‌ست که در یک حوزه تخصصی (تحقیق، سرگرمی، شغل، ورزش و غیره) به کار می‌رود.
لومبارد شرقی به مجموعه ای از گویش های نزدیک به هم هاز زبان لومبارد گفته می شود که در کشور ایتالیا حدود یک و نیم میلیون نفر گویشور دارد. بیشتر گویشوران این زبان در مناطق شمالی کشور ایتالیا ساکن هستند.http://en.wikipedia.org/wiki/Eastern_Lombard_language.
ورزشگاه ویسنته کالدرون ورزشگاهی در شهر مادرید در کشور اسپانیا بود که در سال ۲۰۱۹ به دستور شهرداری مادرید تخریب گردید.
از سال ۱۹۶۶ تا ۲۰۱۷ بازی‌های خانگی باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید در این ورزشگاه برگزار می‌شد.
ورزشگاه شهدای مس کرمان با ظرفیت ۳۰۰۰۰ تماشاگر از معماری این استادیوم کپی برداری شده‌است که شرایط ساخت خود را طی می‌نماید.
پس از انتقال بازی‌های خانگی تیم اتلتیکو مادرید به ورزشگاه واندا متروپولیتانو از سال ۲۰۱۷، شهرداری شهر مادرید در اواسط سال ۲۰۱۹ اقدام به تخریب استادیوم ویسنته کالدرون نمود. بر اساس گزارش‌ها و عکس‌های منتشر شده یک اتوبان در محل این ورزشگاه ساخته شده‌است. اما نکته عجیب آنکه سکوهای شمالی ورزشگاه تخریب نگردیده و احتمال بازسازی آن وجود دارد. به دلیل عدم تخریب سکوهای شمالی ورزشگاه و فرم قرارگیری رمپ بزرگراه در کنار این سکوها، گمانه زنی‌هایی مبنی بر استفاده از این ورزشگاه برای برگزاری مسابقات فرمول یک و رقابت‌های جایزه بزرگ موتورسواری در میان کاربران شبکه‌های اجتماعی و مخاطبان ورزشی مطرح شد. اما هیچ‌یک از این ادعاها تاکنون ثابت نشده‌است.
لومبارد غربی یکی از دو گویش مهم زبان لومبارد است که در مناطق گسترده‌ای در کشور ایتالیا بدان تکلم میشود.شمار اندکی از گویشوران این زبان نیز در کشور سوییس بسر میبرند.شمار دقیق متکلمین این زبان مشخص نیست.این زبان با زبان لومبارد شرقی نزدیکی فراوان داردhttp://en.wikipedia.org/wiki/Western_Lombard_language.
مصطفی مقربی (زاده ۱۲۹۳ تهران – درگذشته ۱۸ مهر ۱۳۷۷ لندن) نویسنده و پژوهشگر ایرانی و عضو پیوسته فرهنگستان زبان و ادب فارسی بود. او برادر سرلشکر احمد مقربی بود.
مصطفی مقربی در سال ۱۲۹۳ در تهران به دنیا آمد. او دکترای زبان و ادبیات فارسی را در دانشکده ادبیات دانشگاه تهران به پایان برد و از سال ۱۳۲۳ تا بهمن ۱۳۳۸ در دانشسرای مقدماتی به تدریس متون پرداخت . همکاری با غلامحسین مصاحب برای تألیف وتدوین دائرةالمعارف فارسی (سه جلدی) از جمله فعالیت‌های دیگر مقربی به شمار می آید. وی در دانشکده افسری، دانشسرای عالی و دانشکده ادبیات دانشگاه تهران کار تدریس را ادامه داد. تألیفاتی که از استاد مقربی به یادگار مانده است شامل کتب و مقالات چاپ شده درمطبوعات کشور است. دکتر مصطفی مقربی سرانجام در ۱۸ مهر سال ۱۳۷۷ در سن ۸۴ سالگی در لندن درگذشت و در تهران به خاک سپرده شد.
مصطفی مقربی دوره دبستانی را در دبستان اتحادیه و دوره دبیرستانی را در دبیرستان دارالفنون در سال ۱۳۱۲ ش به پایان رسانید. در سال ۱۳۱۵ش از دانشسرای عالی، لیسانس زبان و ادبیات فارسی گرفت و از سال ۱۳۲۲ تا ۱۳۲۴ ش دوره دکترای زبان و ادبیات فارسی را در دانشکده ادبیات دانشگاه تهران را به پایان برد.
مصطفی مقربی با سازمان کتاب‌های درسی و در موسسه فرانکلین با پرویز ناتل خانلری و زهرا کیا (خانلری) و فتح الله مجتبائی همکاری داشت. مصطفی مقربی به مدت یکسال در دبیرستان شاهپور کرمانشاه به تدریس ادبیات پرداخت. مدتی هم در دبیرستان نظام شیراز به تدریس اشتغال داشت. از سال ۱۳۲۳ تا بهمن ۱۳۳۸ ش در دانشسرای مقدماتی به تدریس متون پرداخت. او همچنین در دانشکده افسری و دانشسرای عالی و دانشکده ادبیات دانشگاه تهران نیز تدریس نموده و در سال ۱۳۴۸ ش رسما بازنشسته شد. البته کار تدریس وی در مراکز مزبور تا سال ۱۳۵۸ ش ادامه داشت.
از مصطفی مقربی، مقالات زیادی در مطبوعات کشور به جای مانده که می‌توان به مقالاتی در زمینه‌های دستور زبان فارسی، زبانشناسی، حافظ‌پژوهی و نقد کتاب در ماهنامه‌های سخن، راهنمای کتاب (که مدتی سردبیر آن بود)، یغما، آینده و مجله زبان‌شناسی اشاره کرد. او همچنین حدود یک هزار و پانصد مدخل در علوم ادبی، زبان فارسی، رجال و کتاب و ترجمه‌هایی از مقالات خارجی برای دایرةالمعارف فارسی تهیه کرد.
مسجد چوبی نیشابور در باغی حومه جنوب شرقی شهر نیشابور قرار دارد. دارای درختان بسیاری است و کاملاً از چوب ساخته شده‌است. این مسجد در دهکده چوبین نیشابور قرار دارد و بخشی از مجموعهٔ آثار این دهکده به حساب می‌آید و توسط حمید مجتهدی در سال ۱۳۷۹ ساخته شد.
این مسجد، اولین مسجد چوبی مقاوم در برابر زلزله در جهان می‌باشد. این بنا ۲۰۰ متر مربع وسعت دارد و سقف آن به صورت شیروانی می‌باشد. دو مناره آن ۱۳ متر از سطح زمین ارتفاع و وزن هر یک تقریباً ۴ تن می‌باشد. شکل ظاهری آن به صورت کشتی‌ای وارونه بر زمین است. در ساخت این مسجد که حدود ۲ سال طول کشیده‌است، ۴۰ تن چوب استفاده شده‌است.
مسجد چوبی این دهکده در ایران و جهان بی نظیر است. با توجه به زلزله خیز بودن منطقه نیشابور، این مسجد می‌تواند تا ۸ ریشتر زمین لرزه را تحمل کند و بنای آن به گونه‌ای است که تا صدها سال دیگر نیز آسیب نخواهد دید.
اسکلت این مسجد به شیوه Two by Four یا Double L ساخته شده‌است. مناره‌ها به سقف به گونه‌ای اتصال دارند که در داخل مسجد ستونی وجود ندارد.
دیواره‌های آن دوجداره بوده که بین این دو لایه، اسکلت بنا وجود دارد. اسکلت مناره‌ها و سقف و همچنین سقف و دیواره‌ها به روش عنکبوتیی اتصال دارند. این نام به دلیل شیوه ساخت آن که مانند تنیدن تار عنکبوت است می‌باشد بطوریکه اتصال مناره‌ها طوری است که وزن آن‌ها به صورت مساوی، ابتدا روی سقف و سپس به دیواره‌ها و از آنجا به زمین منتقل می‌شود. قابل توجه است که از طریق نردبان داخل مناره‌ها می‌توان به بالای مناره دسترسی پیدا کرد. جالبترآنکه در محل اتصال مناره به سقف، دریچه‌ای تعبیه شده که مانند یک کانال تهویه عمل می‌کند بطوریکه در تابستان هوای گرم و آلوده را از فضای مسجد خارج می‌کند و هوای پاکیزه از طریق بادگیر مخصوصی که در سقف بنا شده، داخل مسجد می‌گردد؛ و به این ترتیب یک تهویه طبیعی انجام می‌پذیرد. دیواره‌ها کمی حالت زاویه‌دار دارند که انتقال وزن را از مناره به زمین ساده‌تر می‌سازد.
محلی که در آن مسجد ساخته شده، بسیار موریانه خیز است، لذا راهکارهای ویژه‌ای در ساخت این مسجد و دیگر بناهای این مجموعه برای جلوگیری از اثرات مخرب چوب خواران به کار گرفته شده‌است. بطوریکه به عنوان نمونه، خانه سازنده مجموعه با عمر بیش از۲۰ سال، از آسیب چوب خواران به دور مانده‌است. برای ماندگاری دراز مدت دیواره‌های خارجی در برابر نزولات آسمانی، چوبهای ویژه با فرآوری خاص استفاده شده‌است.
کابینت‌ها، دیواره‌ها و حتی سینی‌های آبدارخانه این مسجد، چوبی است. مسجد دارای یک ایوان بیرونی که کف آن از خشت است می‌باشد. بر روی دیواره‌های داخلی و بیرونی مسجد به ترتیب تعداد ۷ و ۶ کتیبه زیبا از آیات قرانی به همراه قابهایش از چوب درختان گردو وتوت نصب است.
در ساختمان و تزیینات داخلی چوب‌های مختلفی از درختان مثمر و غیر مثمر مانند انواع کاج‌ها، اشن، سپیدار، گیلاس، گلابی، زبان گنجشک، گردو و توت استفاده شده‌است. نور پردازی ویژه مجموعه، تناسب ویژه‌ای از رنگهای شاد، در شب‌ها جلوه خاصی دارد.
کاراول"caravel." Encyclopædia Britannica. Encyclopædia Britannica Online. Encyclopædia Britannica, 2011. Web. 28 Apr. 2011."caravel." The American Heritage® Dictionary of the English Language, Fourth Edition. Houghton Mifflin Company, 2004. Answers.com 28 Apr. 2011. ("Caravel") یا کاروِل"caravel." The Columbia Electronic Encyclopedia, Sixth Edition. Columbia University Press. , 2011. Answers.com 28 Apr. 2011. ("Carvel") نوعی کَشتیِ سبک‌وزنِ دو یا سه دکله با بادبان‌هایی سه‌گوش است که بر اساس آن دیگر انواع کشتی‌های بادبانی چون گالئون ساخته شد. - در سده‌های ۱۵، ۱۶ و ۱۷ میلادی رواج زیادی برای مسافرت‌های طولانی داشت.
کشتی‌های کاراول، نخست در سدهٔ سیزدهم در اندلس رواج پیدا کرد و قبل از آن در کشورهای عربی با نام القریب وجود داشت که واژه کاراول هم از روی آن به وجود آمده‌است. به لطف کاراول‌ها تاجران مسلمان توانستند از بندر بصره تا نقاط دور دریای جاوه و دریای چین جنوبی سفر کنند و به تجارت بپردازند. پس از تسلط دوبارهٔ اروپاییان بر اسپانیا این کشتی‌ها وارد ناوگان دریایی اسپانیا گشت. این کشتی‌ها ۲۳ متر طول و گاه تا ۱۶۰ تن وزن داشتند و دارای ۲ یا ۳ دکل بودند که بادبان‌هایی سه‌گوش را بر آنان می‌افراشتند. بعدتر دکل چهارمی نیز به کاراول‌ها اضافه شد که بادبانی چهارگوش داشت تا در برابر باد به اهتزاز درآید. همچنین بدنهٔ این کشتی‌ها حالتی مدور داشت و دماغه و قسمت عقب آن مرتفع بود.
مهمترین برتری کاراول‌ها نسبت به دیگر کشتی‌ها قابلیت آنها در حرکت در خلاف جهت باد و رسیدن به سرعتی قابل توجه بود و همین موضوع سبب شد تا پرتغالی‌ها با کمک کشتی‌های جدیدشان بتوانند نخستین غربی‌هایی باشند که به سواحل آفریقا دست یافتند.
کاراول‌ها در عصر کاوشِ اروپاییان نقشی اساسی داشتند چنان‌که دو کشتی از سه کشتی کریستف کلمب به نام‌های پینتا و نینا در سفر اکتشافی تاریخی او در ۱۴۹۲ از نوع کاراول بود.
محمدرضا اصلاح دریسی کازرونی (زاده ۱۲۵۲ در دریس کازرون) روزنامه نگار آزادی خواه ایرانی بود. وی روزنامه های مشهوری را در بمبئی و تهران انتشار داد. مقبره وی در اهواز است.
1.روزنامه و روزنامه نگاری در بوشهر ـ سید قاسم یاحسینی
2.جنگ جهانی اول در جنوب ایران ـ کاوه بیات
3.جنبش ضد استعماری جنوب ... (موسی مطهری زاده)
4.فرهنگنامه بوشهر ـ دکتر سید جعفر حمیدی
5.دشتستان کبیر ـ به کوشش بدیعه دشتی
6.یادداشت ها و اسناد و مدارک عبدالرضا اصلاح (نوه محمد رضا اصلاح)
گالی-سیسیلی یک رشته گویش های بهم پیوسته مرتبط با زبان لومبارد است که در جنوب ایتالیا بدان صحبت میشود.گویشوران این زبان بازماندگان اقوام مهاجری هستند که در قرن یازدهم میلادی از شمال ایتالیا به منطقه سیسیل کوچ کرده بودند.این زبان در مناطقی مانند پالرمو، کاتانیا، مسینا و نواحی جنوبی دیگر رایج است. گویش‌های گالی-سیسیلی از شاخه زبان‌های رومی‌تبار از خانواده هندواروپایی بشمار می‌آیندhttp://en.wikipedia.org/wiki/Gallo-Sicilian.
احکام دینی آن دسته از تعالیم دینی است که دستورها و مسائل عملیِ فردی و اجتماعی شامل عبادات و تعاملات اجتماعی (مقررات دینی) را دربرمی‌گیرد. به احکام دینی گاه «قوانین شرعی» نیز گفته می‌شود که این عبارت می‌تواند با حقوق مذهبی نیز برابر باشد.
همهٔ تعالیم و آموزه‌های دینی ــ به‌ویژه در اسلام ــ خود به سه دستهٔ کلی تقسیم می‌شوند که احکام جزء اخیر آن است:
احکام، خود به شیوه‌های مختلف تقسیم‌بندی می‌شود. در یک تقسیم‌بندی، باتوجه‌به مخاطبان، می‌توان به احکام فردی، خانوادگی و اجتماعی اشاره کرد.
احکام غیرفردی و اجتماعیِ دین شکل حقوقی به خود می‌گیرد و آن را حقوق دینی می‌توان نامید.
در اسلام، به‌صورت تخصصی بر روی احکام دینی کار می‌شود که به علم فقه مربوط می‌شود.
در اسلام، احکام دینیِ فردی و اجتماعی در کتب فقهی خود به چند قسم هستند.
۱-طهارت
۲-نماز (صلاة)
۳-روزه (صوم)
۴-اعتکاف
۵-زکات
۶-خمس
۷-حج
۸-عمره
۹-جهاد
۱۰-امر به معروف و نهی از منکر
معینه
غیرمعینه
به‌جز قسم عبادات، مابقی بیشتر جنبهٔ حقوق اجتماعی به خود می‌گیرد.
آرامگاه حیدر یغما، نام بنایی در محله شادیاخ نیشابور، خیابان عرفان (نیشابور) است. طرح مربع شکل بنای آرامگاه یغما، از شغل این شاعر؛ یعنی خشت مالی الهام گرفته شده‌است. این بنا در فاصله میان باغ آرامگاه خیام و باغ آرامگاه عطار و کمال الملک، در میان قبرستان عمومی، در خیابان عرفان (نیشابور)، ساخته شده‌است.
زبان امیلیانو-رومانیولو زبانی است رومی از شاخه زبان‌های رومی غربی (مانند فرانسه, کاتالان, اوکسیتان ) که در کشورهای ایتالیا و سان مارینو حدود دومیلیون نفر گویشور دارد. این زبان به دو گویش امیلیانو و رومانیولو تقسیم می‌شودhttp://en.wikipedia.org/wiki/Emiliano-Romagnolo.
زبان پیه‌مونتی زبانی است هندواروپایی از شاخه رومی که در کشور ایتالیا جمعیتی حدود دو میلیون نفر بدان تکلم می‌کنند. اکثر زبانشناسان خارجی این زبان را کاملاً مستقل و مجزا معرفی کرده‌اند اما در ایتالیا کوشش بر این است که به عنوان گویشی از ایتالیایی مطرح شود. شمار زیادی از گویشوران این زبان به فرانسه آرژانتین و اروگوئه کوچیده‌اند. این زبان از قرن دوازدهم به صورت نوشتاری درآمد و ادبیات پیه‌مونتی در حدود قرن هجدهم میلادی رشد چشمگیری یافت. در پیه‌مونت ایتالیا تلاش‌های زیادی برای جهت رسمی‌کردن این زبان انجام شد که به بن‌بست رسید. پارلمان محلی پیه‌مونت زبان پیه‌مونتی را زبان رسمی و کاربردی خود اعلام کرد و خواستار تدریس آن در مدارس شد. اگرچه ایتالیا این مسئله را به رسمیت نشناخت اما هم‌اکنون در سطح محدودی در مدارس آموزش داده می‌شود. همچنین دولت ایتالیا طرح پیشنهادی مردم پیه‌مونت را برای اینکه زبان پیه‌مونتی یکی از زبان‌های رسمی المپیک زمستانی ۲۰۰۶ تورین باشد را رد نمود.http://en.wikipedia.org/wiki/Piedmontese_language
مُلّامحمدجان، عنوان یک سرودهٔ فولکلوریک بسیار قدیمیِ هراتی مشهور و منسوب به امیر علیشیر نوائی است.
سرود ملامحمدجان در بیان سوزِ دل عایشه، دختر عاشقی است که نذر گرفته در ایام نوروز به مزار شریف برود و در جوار آرامگاه علی دعا کند، تا آرزویش که رسیدن به ملامحمدجان است برآورده گردد.
در رابطه با داستان عاشقانه عایشه و ملامحمدجان در کتاب‌های مربوط به تاریخ هرات و اخبار و روزنامه‌ها بارها مطالبی نوشته شده و رادیو افغانستان نیز در سال‌های دهه پنجاه خورشیدی این داستان را چندین بار نشر نمود. روایت داستان عاشقانهٔ عایشه و ملامحمدجان به این شرح است:
در عهد فرمانروایی تیموریان در هرات، به ویژه در عصر سلطان حسین بایقرا (فرمانروایی: ۱۵۰۶–۱۴۶۹ م)، مردم از تمام قلمرو آنان در نوروز به مسجد کبود به مزار شریف می‌آمدند و دولت خرج عروسی جوانانی را که در مزار شریف عروسی می‌کردند می‌پرداخت. دوران تیموری عصر شکوفایی هنر در هرات بود و مدارس متعددی در این شهر تأسیس شد و شاگردان در این مدارس به تحصیل علوم و فنون مختلفه می‌پرداختند. یکی از این مدارس، مدرسه‌ای بود در نزدیکی سرحدیده در شمال شهر هرات و به جوار زیارت ملاحسین واعظ کاشفی. یکی از طلاب مدرسه به نام ملامحمدجان همه روزه از محل سرحدیره تا چشمه قلمفور که نزدیک زیارت مولانا عبدالرحمن جامی است پیاده طی می‌نمود و صرف و نحو حفظ می‌کرد، ساعتی در کنار چشمه می‌آسود و شکرانه به جای می‌آورد. یکی از روزها جمعی از دختران سرحدیره با عایشه که دختر یکی از افسران مقرب دربار تیموریان بود غرض گرفتن آب از چشمه قلمفور می‌رفتند و ملامحمدجان هم واپس رهسپار مدرسه‌اش بود. در کنار چشمه در حال وضو گرفتن بود که ناگهان بادی با تندی وزیدن گرفت و روسری عایشه را از سرش پرانده و باد آن را نزدیک پای ملامحمدجان آورد. عایشه خواست تا روسری‌اش را بگیرد در همین اثنا چشم ملامحمدجان به عایشه می‌افتد و هر دو دلباخته هم می‌گردند.
سر از این تاریخ ملامحمدجان و عایشه عاشق و دلباخته یکدیگر می‌شوند. ملامحمدجان صرف و نحو را کنار می‌گذارد و به فکر ازدواج با عایشه می‌شود و از خانواده‌اش خواستگاری می‌نماید، چون ملامحمدجان طالب‌العلم بی‌بضاعتی می‌باشد پدر عایشه موافقت نمی‌نماید.
این دو عاشق دلباخته نذری را بر عهده می‌گیرند، در صورتی‌که ازدواجشان صورت پذیرد در ایام میلهٔ گل سرخ به مزار شریف رفته و مدتی را در آرامگاه علی بن ابی طالب خاکروبی نمایند. عایشه همواره با دختران سرحدیره در بین عصر و شام به چشمه قلمفور غرض گرفتن آب می‌رفت و در جمع آن‌ها با سوز و درد این آهنگ را با خود زمزمه می‌کرد:
اتفاقاً در همین اثنا امیر علیشیر نوائی، وزیر دانشمند عصر تیموری با عده‌ای از همراهان خود از آنجا می‌گذشت و در نزدیکی چشمه آوازخوانی عایشه را شنید، توقف نموده و آهنگ را از دور سراپا شنید، با فراست و نکته‌دانی دریافت که در خواندن این سرود فلسفه‌ای نهفته‌است. امیر پس از شنیدن آهنگ نزد عایشه آمد و با ملایمت و مهربانی از او پرسید که دخترم راست بگو، ملامحمدجان کیست و چرا در آهنگ صدای تو دردی نهفته‌است؟ عایشه ابتدا از حیا پاسخی نداد و سکوت اختیار کرد؛ ولی امیر علیشیر با شیوهٔ پدرانه به او وعده داد که اگر راستش را بگوید به او کمک خواهد کرد. سپس عایشه ماجرای عاشقانهٔ خود را مفصل به امیر حکایت نموده و افزود که ملامحمدجان از جمله طلاب مدرسهٔ شما است. فردای آنروز امیر شخصاً به خانه پدر عایشه رفت و به‌عنوان پدر ملامحمدجان از عایشه خواستگاری نمود، پدر عایشه که وضع را چنین دید، به احترام شخص امیر به این وصلت راضی گردید. امیر این دو دلباخته را آنطور که تعهد کرده بودند به مزار شریف فرستاد، درآنجا عروسی نمودند و مدتی را در مسجد کبود به صفت خادم ایفای وظیفه کردند.
عبادالله بهاری، پژوهشگر هنر ایرانی که پژوهش ۴۰ ساله پیرامون آثار کمال‌الدین بهزاد دارد. حاصل تحقیقات عبادالله بهاری در مورد کمال‌الدین بهزاد، کتابی است که چند سال پیش به زبان انگلیسی در لندن منتشر شد. «میرعلی شیر، که مسئول خزانه داری سلطان و وزیر خزانه داری بود، نقش مهمی در موفقیت دولت وی داشت. وی شاعر برجسته ای در ترکی چغاتی بود. استفاده از اسم مستعار بود. دیوان اشعار وی بدون شک در مجالس موسیقی نواخته و سرودها خوانده می‌شد»
چهارمین مکتب موسیقی کلاسیک هند از هم آغوشی با زبان فارسی رشد کرد با احتمال قوی «آهنگ ملا محمد جان» امیر شیر علی نوایی را تیموریان یا بابر خوداش به آگره و دهلی هندبردند. سند و ثبوت در اینترنت قابل دریافت است:
زمانیکه حکومت هند نوت موسیقی سرگامی یا مقامی علی‌شیر نوایی را تقریباً در سال ۱۹۰۶ میلادی به اختیار استاد غلام حسین (۱۸۷۶- در مرگ ۱۸ سپتامبر ۱۹۶۷ میلادی در کابل) پدر محمدحسین سرآهنگ از موسیقی نوازان خرابات کابل برای نواختن در کلکته هند قرار داد. از آن استاد یک نوار باخود به خرابات کابل آورد. بجای مزار نام کابل را می‌گرفت.
استاد غلام حسین موسیقی نوائی را تنها با نیمه دوم بند برگردان «مُلّامحمدجان» می‌نواخت. در آنزمان نیمه اول بند برگردان «بیا که بریم به مزار…» را برگردان نمی‌نمود.
آهنگ‌های محلی معمولاً با سازهای دوگانه، سه‌گانه، و چهارگانه اجرا شده و گاهی هم به صورت منفرد بدون سار توسط چوپانان و دهقانان هنگام کار خوانده می‌شود. محلی‌خوانان مشهور هراتی عبارتند از:
گوگوش، پوران، محمد اصفهانی، سامی یوسف، فتانه، زویا ثابت و محمد اسماعیلی در سال ۱۳۹۶ خوانندگان ایرانی و گلالی (فریده) معروف به استاد فریده مهوش از خوانندگان زن اهل افغانستان سلما جهانی و آریانا سعید نیز این آهنگ را خوانده‌اند. همچنین سامی یوسف خواننده بریتانیایی ایرانی‌الاصل هم این آهنگ‌را با شعری به زبان پارسی (لهجه افغان) هندی و انگلیسی و عربی خوانده‌است.
میله: به معنای دشت و صحرا و در اصطلاح به معنای جشن و تفریح است.
ابوالفضل احمد بن محمد میدانی نیشابوری که بیشتر با نام ابوالفضل میدانی شناخته‌ می‌شود، (به اختضار: میدانی یا المیدانی) زبان‌شناس، ادیب، شاعر و نویسنده ایرانی مشهور به شیخ الادب و الامام ابو الفضل المیدانی در سده پنجم و ششم هجری قمری بوده‌است. میدانی به دو زبان فارسی و عربی کاملاً مسلط بود. او از شاگردان ابوالحسن علی بن احمد واحدی و یعقوب بن احمد نیشابوری بود. فرزندش، سعید بن احمد میدانی، و ابوجعفر احمد بن علی مقری بیهقی از شاگردان او بودند.
ابوالفضل احمد میدانی نیشابوری.
احمد میدانی در نیشابور به دنیا آمد و در همان‌جا پرورش یافت. نیشابور در زمان او یکی از بزرگترین مراکز تمدن اسلامی به شمار می‌رفت و او در این شهر ساکن محلهٔ میدان زیاد بود، به میدانی مشهور شد. میدانی در سال ۵۱۸ قمری در همین محله در نیشابور درگذشت.
زبان ونیزی زبانی هندواروپایی از شاخه زبان‌های رومی است که جمعیتی نزدیک به دومیلیون و سیصد هزار تن در اروپا و سایر نقاط جهان بدان سخن می‌گویند.
این زبان در حدود ایتالیای امروزی و سواحل مدیترانه تحت تأثیر سلتی‌ها رشد و نمو پیدا کرد و در قرون وسطی نویسندگانی مانند روزانته و کارلو کولدونی به این زبان آثاری را ثبت نمودند.ونیزی مدت‌ها در مناطق مدیترانه بعنوان زبان میانجی بکار می‌رفت.با تأسیس پادشاهی ایتالیا و پس از آن جمهوری ایتالیا رفته رفته از اهمیت این زبان کاسته شد.سیستم فاشیستی حکومت ایتالیا در گذشته موجب شد شمار بسیار زیادی از گویشوران این زبان به مناطق دیگر مانند لاتزیو فرستاده شوند.
زبان ونیزی در ایتالیا در منطقه ونتو و برخی مناطق همجوار صحبت می‌شود.همچنین گروه‌هایی از مردم ونیزی زبان نیز در اسلوونی و کرواسی و نیز در منطقه تولچیا در رومانی بسر می‌برند.در کشور مکزیک مردم شهر چیپیلو و در برزیل (در مناطق بسیار زیادی از کشور) این زبان رایج است.گویش ونیزی زبان‌های برزیل را تالی می‌گویند.همچنین از دوره حکمرانی ونیز در آبهای مدیترانه شماری از ونیزی زبان‌ها در جزیره یونانی کورفو بسر می‌برند.
سیاه‌موی و جلالی، عنوان یک سرودۀ فولکلوریک فارسی در افغانستان است.
شهر غور در قدیم یکی از حکمرانی‌های هرات به‌شمار می‌رفت و بعدها این منطقه به ولایت ارتقا یافت. جلال‌الدین جلالی باشندۀ این ولایت که هم‌درس سیاه‌موی بوده عاشق او گردید. جلالی جهت به‌دست آوردن پول برای عروسی به شهر میمنه در ولایت فاریاب رفت. چگونگی این رویداد در دوبیتی‌های مختلف انعکاس یافته که توسط هنرمندان محلی‌خوان و حتی چوپانان و دهقانان هراتی در دشت و صحرا زمزمه می‌شد و بعداً اشعار توسط استاد عبدالوهاب مددی یه شکل بهتر آهنگسازی گردیده و در رادیو افغانستان پخش شد.
آهنگ‌های محلی معمولاً با سازهای دوگانه، سه‌گانه، و چهارگانه اجرا شده و گاهی هم به صورت منفرد بدون ساز توسط چوپانان و دهقانان هنگام کار خوانده می‌شود. محلی‌خوانان مشهور هراتی که این ترانه را خوانده‌اند عبارتند از:
فروزنده اربابی (۳ دی ۱۳۱۳ – ۱۲ خرداد ۱۳۹۶) از گویندگان رادیو ایران در دوره پیش از انقلاب بود.
فروزنده اربابی فعالیت‌های گویندگی خود در رادیو را با گویندگی برنامه‌های تفریحی و سرگرمی آغاز کرد اما پس از مدتی کوتاه تهیه‌کنندگان رادیو تشخیص دادند که صدای وی برای برنامه‌های ادبی و هنری مناسب تر است. به دلیل صدای دلنشین و لحن بیانی که مختص او بود فروزنده توانست به یکی از گویندگان سرشناس قبل از انقلاب تبدیل شود. وی همچنین مجری برنامه گلها بود.
فروزنده به همراه چند گوینده زن دیگر رادیو منجمله روشنک و آذر پژوهش از شهرت بسیاری برخوردار بودند.
پس از انقلاب سال ۱۳۵۷ در ایران، فروزنده مغضوب دستگاه حکومت ایران شد و موفق به ادامه کارهای هنری اش در رادیو نشد.
فروزنده اربابی علاوه بر صدای خوب در زمینه ادبیات و هنر هم از دانش خوبی برخوردار بود و در نشریات نیز می‌نوشت.