moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
کودتای ۱۹۶۶ سوریه سه سال پس از کودتای حزب بعث در سوریه رویداد. علت این کودتا کشمکش بین طبقه جوان و مسن حزب بعث سوریه به دلایلی چون فساد و ضعف بود. در واقع این کودتا، عصیان نسل جوان حزب بعث بود. متعاقب این کودتا میشل عفلق و امین الحافظ سرنگون و حافظ اسد وزیر دفاع شد.
کودتای ۱۹۶۳ سوریه که دولت سوریه از آن با عنوان انقلاب ۸ آذار () نیز یاد می‌کند کودتای نظامی بود که موجب تسلط حزب عربی سوسیالیستی بعث سوریه شد. طراحی و برنامه‌ریزی این کودتا توسط حزب بعث عراق صورت گرفته بود.
از اعضای کلیدی این کودتا که در طراحی آن شرکت داشتند و بعد از پیروزی نیز در حکومت بر سوریه نقش اصلی را داشتند می‌توان حافظ اسد، محمد عمران و صلاح جدید را نام برد.
سوریه مدرن که به جغرافیای کنونی شناخته می‌شود توسط ملک فیصل یکم و تحت عنوان پادشاهی عربی سوریه در ۱۹۲۰ میلادی بنیانگذاری شد. این ایالت به عنوان یک پادشاهی جدید عرب، و نه فقط سوری، بنیانگذاری شده بود و سیاست‌های ملی‌گرایی عرب و پان‌اسلامیسم را پشتیبانی می‌کرد. با وجود این که بریتانیا که پس از جنگ جهانی اول به ایجاد این دولت کمک کرد، با فرانسه به توافقنامه مخفیانه ای دستیافت که منجر به تأسیس مستعمره سوری-لبنانی فرانسه شد. بدین ترتیب این منطقه به یکی از مستعمرات فرانسه تبدیل شد، اکثریت مردم سوریه از این وضعیت ناراضی بودند و حضور فرانسه در کشورشان را امپریالیسم اروپاییان می‌دانستند. در این برهه تلاش‌های بسیاری برای بازپسگیری هویت ملی سوریه توسط حزب سوسیال ناسیونالیست سوری، طرفداران کمونیسم و اسلام‌گرایان صورت گرفت. با این وجود اکثریت مردم سوریه همچنان خود را به عنوان اعراب می‌شناختند تا سوری‌ها.
حکومت قیومیتی فرانسه به شکل ارباب‌رعیتی بود و تا حدی به فرم لیبرالیسمی اداره می‌شد. این شکل از حکومت در سوریه تا تشکیل جمهوری متحد عربی ادامه داشت. این سیستم یک جامعه طبقه ای با سبک زندگی‌های بسیار متفاوت شهری و روستایی است ایجاد کرده بود. بر اساس یک تخمین حدود ۳ هزار خانواده سوری مالک نیمی از خاک این کشور بودند. طبقه متوسط این کشور سهم بسیار کمتری از این مقدار داشتند و حدود دو سوم دهقانان در زمین‌هایی کار می‌کردند که متعلق به آنان نبود. همچنین درآمد حاصل از کشاورزی نیز بسیار نا عادلانه تقسیم می‌شد به صورتی که ۵۰ درصد از آن نصیب ۲ درصد جامعه شامل قشر سرمایه‌دار بودند می‌شد، ۲۵ درصد آن برای بازرگانان و صاحبان زمین‌ها که ۱۸ درصد جمعیت بودند و باقی آن هم به ۸۰ درصد دیگر جامعه که مردمی فرودست بودند می‌رسید.
در سال ۱۹۴۶ به دلیل اولتیماتوم بریتانیا به فرانسه قیومیت فرانسه بر سوریه منحل شد و بدین ترتیب سوریه در ۱۷ آوریل ۱۹۴۶ به کشوری مستقل بدل شد. با این وجود همان افرادی که در زمان قیومیت بر سوریه حکومت می‌کردند بر سر قدرت باقی ماندند و به همان شیوه قبلی بر این کشور حکمرانی کردند. شکست در جنگ ۱۹۴۸ عراب و اسرائیل منجر به برکناری این افراد و ورود ارتش به سیاست این کشور شد. بدین ترتیب حسنی الزعیم به عنوان اولین دیکتاتور کشور تازه تأسیس سوریه در سال ۱۹۴۹ به قدرت رسید در دوران حکومت الزعیم عملاً اداره حکومت در دست ادیب شیشکلی بود که او توانست در سال ۱۹۵۳ الزعیم را کنار زده و حکومت نظامی-دیکتاتوری خود را رسماً آغاز کند. حکومت نظامیان برسوریه که تا زمان نابودی الیگارشی در این کشور پابرجا بود موجب شده بود قشر متوسط و متوسط به پایین جامعه توان حضور در عرصه سیاست را پیدا نکنند.
در این محیط اجتماعی منجر به گسترش ایدئولوژی بعثیسم شد. جنبش عربی بعث در دهه ۱۹۴۰ میلادی توسط میشل عفلق و صلاح‌الدین بیطار و کمک افرادی همچون زکی ارسوزی و وهیب الغانم سوری به وجود آمده بود. در سال ۱۹۵۳ اکرم حورانی حزب سوسیالیست عرب را تأسیس کرد که بعد تر از ادغام این حزب با حزب عرب بعث حزب عربی سوسیالیستی بعث تشکیل شد. اکثریت نمایندگان حزب بعث که در سال ۱۹۴۷ برای اولین بار انتخاب شدند نخبگان و روشنفکران طبقه متوسط بودند. در دهه ۱۹۵۰ تلاش حزب به دست آوردن اکثریت آرای قشر متوسط بود. با این حال، حزب بعث حزبی مختص به طبقه متوسط نبود و از همان ابتدا مبلغانی در بین قشر فقیر و روستانشین عرب نیز داشت. در سال ۱۹۵۶ حزب بعث اولین اعتراضات کارگری تاریخ سوریه را به جریان انداخت. در این دوران که حزب قدرت و طرفداران بسیاری پیدا کرده بود سران این حزب شروع همسو کردن قبایل عرب با اهداف خود کردند.
حال حزب بعث برسر یک دوراهی بزرگ قرار داشت: به دست گرفتن قدرت طی انتخابات یا به واسطه زور و خشونت. با توجه به احتمال زیاد تقلب در انتخابات اکثر اعضای حرب با تصاحب قدرت به واسطه عملیات نظامی موافق بودند. قبل از تصاحب قدرت اعضای حزب برسر موضوع اتحاد با جمال عبدالناصر در صورت پیروزی برای تشکیل جمهوری متحد عربی به توافق رسیده بودند. تشکیل جمهوری متحد عربی موجب اتحاد مصر و سوریه می‌شد و ممکن بود به سبب این اتحاد حزب بعث منحل شود ولی در سال ۱۹۶۱ بر اثر کودتای نظامی در سوریه این اتحاد از بین رفت. تشکیل و انحلال جمهوری متحد عربی برای حزب بعث بسیار گران تمام شد به گونه ای که اعضای حزب به چند دستهٔ طرفداران و مخالفان اتحاد و طرفداران و مخالفان رهبری سران قبایل تقسیم شدند. در سال ۱۹۶۲ عفلق کنگره ای در حزب تشکیل داد و حزب بعث را دوباره و با ساختار جدید بنیان نهاد. شاخه‌های متعدد به وجود آمده دستورالعمل‌های حزب را دنبال نمی‌کردند و به شدت مخالف عقاید پان‌عربیسم شده بودند و تبدیل سوسیالیست‌های رادیکال گشته بودند. کمیته نظامی که انقلاب ۸ مارس را راه اندازی کرد متشکل از همین افراد بود.
در سال ۱۹۶۲ شاخه نظامی حزب بعث سوریه شروع به برنامه‌ریزی برای به دست آوردن قدرت به واسطه کودتای نظامی کرد. بدین ترتیب کمیته نظامی بعث تصمیم گرفت که با تصرف دو پایگاه نظامی مهم الکسوه و قطنا، دانشکده افسری حمص و ایستگاه رادیویی دمشق این کودتا را عملیاتی کنند.
به منظور موفقیت‌آمیز بودن کودتا کمیته باید با تعدادی از فرماندهان ارتش سوریه توافق می‌کرد. با فروپاشی جمهوری متحد عربی بسیاری از فرماندهان ارتش سوریه اخراج یا مناطق دور افتاده تبعید شده بودند این موضوع زمینه را برای متحد شدن این فرماندهان با کمیته نظامی بعث و تلاش برای ساقط کردن نظام را هموار تر می‌کرد. در آن دوران فرماندهان ارتش سوریه به پنج جناح تقسیم می‌شدند که عبارت بودند از جناح دمشقی که طرفداران قیومیت فرانسه بودند، طرفداران اکرم حورانی، ناصرگرایان، بعثی‌ها و دستهٔ مستقل‌ها. جناح دمشقی‌ها که از ناظم قدسی حمایت می‌کردند رقیب اصلی کمیته بودند همچنین جناح حامیان حورانی نیز به دلیل مخالفت با عقاید پان‌عربیسم دشمن کمیته به‌شمار می‌رفتند. در سمت دیگر ناصری گرایان با تشویق جمال عبدالناصر به منظور تأسیس مجدد جمهوری متحد عربی با حزب بعث متحد شدند. اتحاد ناصری گرایان و بعثی‌ها به آن‌ها کمک کرد تا به صورت مخفیانه با سرهنگ رشید القطینی، فرمانده بخش اطلاعات ارتش، و سرهنگ محمد السوفی، فرمانده لشکر حمص، ارتباط برقرار کنند. همچنین سرهنگ زیاد الحریری که از دسته مستقلان بود و سابقه ایستادگی در برابر اسرائیلی‌ها را نیز داشت به دلیل این که توسط خالد العظیم، نخست‌وزیر وقت، تحدید به برکناری شده بود به دستهی کودتاگران پیوست.
۸ فوریه ۱۹۶۳ حزب بعث عراق به رهبری علی صالح السعدی با ترور عبدالکریم قاسم در این کشور به قدرت رسید. شاخه عراقی حزب برخلاف شاخه سوری علاوه بر نظامیان از حمایت قشر متوسط جامعه نیز برخوردار بود. با وجود این که میشل عفلق، رئیس بخش عوام حزب، با کودتا مخالف بود ولی به دلیل زیاد بودن شمار طرفداران کودتا این عملیات در ۷ مارس اجرا شد. در آن روز سازمان اطلاعات سوریه نقشه و محل اجرای کودتا آگاه شده بود حافظ اسد که در آن دوران از فرماندهان کمیته نظامی بود از این موضوع اطلاع یافته بود و بدین ترتیب عملیات را به روز بعد موکول کرد.
شب ۸ مارس ۱۹۶۳ تانک‌ها و واحدهای پایبند به کودتا به سمت دمشق شروع به پیشروی کردند. این واحدها از دو گردان تشکیل شده بودند گردان اول که توسط زیاد الحریری هدایت می‌شد و در مرز سوریه و اسرائیل مستقر بود و گردان دیگر که توسط بعثی‌ها در شهر سویدا سازماندهی شده بود. بدین ترتیب نیروهای کودتا در مسیر پیشروی خود به سمت دمشق تیپ زرهی شماره ۷۰ مستقر در الکسوه را که قصد متوقف کردن آن‌ها را داشت طی حرکتی گازانبری ساقط کردند. نیروهای کودتا به واسطه توافقی که با فرمانده نظامی قطنا، منطقه ای واقع در جنوب غربی دمشق، کرده بودند بدون درگیری وارد این منطقه شدند. با تصرف الکسوه و قطنا گردان الحریری وارد دمشق شد و کنترل مناطق استراتژیکی همچون مرکز پست شهر را در دست گرفت. سروان سالم حاطوم، از فرماندهان حزب، هم ایستگاه رادیو را تصرف کرد. مقرفرماندهی وزارت دفاع سوریه نیز بدون هیچ مقاومتی سقوط کرد و ژنرال ظهیرالدین که فرماندهی کل قوا را برعهده داشت دستگیر شد. القدسی و حورانی نیز به سادگی توسط نیروهای کودتا ردیابی و دستگیر شدند.
گروه کوچکی که توسط حافظ اسد فرماندهی می‌شد در پایگاه هوایی الضمیر واقع در ۴۰ کیلومتری شمال شرقی دمشق با نیروهای ارتش سوریه در گیر شدند که این درگیری اصلی‌ترین مقاومتی بود که از جانب نیروهای ارتش سوریه در مقابل کودتاگران به عمل آمد. فرماندهان این پایگاه به بعضی از خلبانان دستور داده بودند که شورشیان را بمباران کنند. بدین ترتیب اسد به همراه تعدادی از سربازان گردان الحریری به سمت این پایگاه حرکت کرد تا عملیات را قبل از طلوع آفتاب متوقف کند. به دلیل این که متوقف کردن تیپ زرهی شماره ۷۰ در الکسوه توسط نیروهای الحریری بیش از اندازه طول کشید نیروهای اسد اندکی از برنامه‌ریزی خود عقب بودند به این دلیل اسد وقتی به الضمیر رسید که خورشید طلوع کرده بود. بنابه گفته اسد وقتی او و نیروهایش به الضمیر رسیدند فرماندهان آن پایگاه حاضر به تسلیم شدن نبودند و او مجبور شد برای تصرف پایگاه با آن‌ها بجنگد که طی این درگیری همه سربازان و فرماندهان حاضر در پایگاه کشته شدند.
صبح ۸ مارس کودتاگران پیروزی خود را در مقرفرماندهی ارتش جشن گرفتند. کودتا عموماً تلفات زیادی در پی نداشت و عموم مردم نسبت به آن بی‌تفاوت بودند. صابر فلحوت، شاعری دروزی که بعد تر «شاعر انقلاب» لقب گرفت شعری در ستاش کودتاگران سرود. فرماندهی نیروهای مسلح بین پنج نفر از فرماندهان کودتا تقسیم شد و حکومت جدیدی به رهبری محمد عمران، صالح جدید و حافظ اسد بنا شد.
تذکر آیین‌نامه‌آی اشکال یا موضوعی است که در هنگام ارائه یک لایحه یا طرح در پارلمان مطرح می‌شود. در صورتی که به نظر رسد که یکی از قوانین پارلمان شکسته شده نمایندگان می‌توانند نسبت به این تخلف اعتراض کنند یا توجه دیگران را نسبت به شکسته شدن قوانین جلب کنند. تذکر آیین‌نامه‌ای روند جاری مجلس را متوقف می‌کند و حتا ممکن است تصمیمی که پیش از ارائه تذکر گرفته شده‌است را ملغی کند زیرا که تصمیم در نتیجه تخلف در قوانین گرفته شده‌است.
در صورت طرح یک اشکال آیین‌نامه‌ای، سخنرانی نماینده قطع می‌شود و قبل از ادامه روند پارلمان اشکال آیین‌نامه‌ای باید رفع شود. در صورتی که اشکال آیین‌نامه‌ای وارد نباشد رئیس مجلس اشکال را رد می‌کند. در واقع تذکر آیین‌نامه‌ای می‌تواند هر چند بار که لازم باشد توسط نمایندگان استفاده شده و سخنرانی نماینده مجلس یا نمایندگان دیگر را قطع کند. اگر چه در صورتی که یک نماینده تنها با نماینده دیگر یا فرد دیگری که به مجلس فراخوانده شده مخالف باشد٬ نمی‌تواند تذکر آیین‌نامه‌ای بدهد. تذکر آیین‌نامه‌ای تنها برای اعتراض به شکسته شدن یکی یا چندین مورد از قوانین آیین‌نامه مجلس قابل استفاده است.
تذکر آیین‌نامه‌ای به اشکال مختلفی در پارلمان کشورهای مختلف تعریف و قانون‌گذاری شده‌است. در قوانین مجلس شورای اسلامی ایران تذکر آیین‌نامه‌ای تخلفی است که نمایندگان نسبت به اجرای آیین‌نامه داخلی مجلس مشاهده می‌کنند. در صورت مشاهده این تخلف نمایندگان می‌توانند در عرض سه دقیقه اشکال مورد نظر را بیان کنند.بند ۱۸۲ قانون آیین‌نامه داخلی مجلس شورای اسلامی ایران
در قوانین مجلس سنای ایالات متحده آمریکا٬ تصمیم‌گیری‌ها رئیس مجلس می‌تواند توسط هر سناتوری مورد اعتراض قرار بگیرد. تذکرات آیین‌نامه‌ای در خصوص لایحه بودجه در صورت رای سه پنجم تمام نمایندگان مورد چشم‌پوشی قرار می‌گیرد. به این ترتیب تذکر آیین‌نامه‌ای لحاظ نمی‌شود.
تذکر آیین‌نامه‌ای هر زمانی که قوانین آیین‌نامه‌ای پارلمان شکسته شود قابل طرح است. در صورت طرح یک تذکر آیین‌نامه‌ای نماینده باید سخنرانی خود٬ نماینده دیگری یا وزیر را قطع کند تا به تذکر آیین‌نامه‌ای رسیدگی کند. در این موارد در پارلمان کشورهایی مانند بریتانیا٬ استرالیا و ایالات متحده آمریکا رئیس مجلس از کسی که در حال سخنرانی است می‌خواهد که سخنرانی خود را قطع کرده و به صندلی خود باز گردد. رئیس مجلس پس از این که تذکر آیین‌نامه‌ای را شنید باید در خصوص موضوع بی‌درنگ تصمیم‌گیری کند. البته در صورت نیاز می‌تواند با مشاوران حقوقی مجلس در این خصوص مشاوره کند. یکی از سه پاسخ زیر به یک تذکر آیین‌نامه‌ای ارائه می‌شود:
اشکال آیین‌نامه‌ای معمولاً قابل اعتراض یا بحث و گفتگو نیست و تصمیم رئیس مجلس تصمیم نهایی است.
گاهی نمایندگان از تذکرات آیین‌نامه‌ای سوء استفاده می‌کنند. به این ترتیب که سخنرانی سخنگو یا نماینده دیگری را قطع می‌کنند تا تذکر آیین‌نامه‌ای مطرح کنند ولی در واقع هیچ یک از قوانین آیین‌نامه شکسته نشده است. به این ترتیب آن‌ها تنها قصد داشتند اعتراض خود نسبت به آن چه سخنگو یا نماینده دیگری می‌گوید بیان کنند. در این موارد ممکن است رئیس مجلس اشکالات را وارد ندانسته یا به نماینده‌ای که از تذکر آیین‌نامه‌ای سوء استفاده کرده‌است اخطار دهند.بند ۸۰ قانون آیین‌نامه داخلی مجلس شورای اسلامی ایران
در مجلس برخی کشورها برای جلوگیری از سوء استفاده از تذکر آیین‌نامه‌ای تعداد تذکرات ارائه شده محدود شده‌است. برای نمونه در پارلمان استرالیا٬ تذکر آیین‌نامه‌ای معمولاً در هنگام پاسخ دادن وزیر به یکی از پرسشهای نمایندگان مطرح می‌شود. به ازای هر پرسش و پاسخ وزیر تنها یک تذکر آیین‌نامه‌ای قابل طرح است.اطلاعات در خصوص پرسش و پاسخ وزیر از سایت مجلس استرالیا
آن ویازمسکی (Anne Wiazemsky؛ زاده ۱۴ مه ۱۹۴۷ برلین – مرگ ۵ اکتبر ۲۰۱۷ در پاریسla romanciere et actrice Anne Wiazemsky est morte in "Le monde") بازیگر و رمان‌نویس اهل فرانسه بود. شهرت او بیشتر به‌خاطر بازی در فیلم‌های ژان لوک گدار و روبر برسون بود.
از فیلم‌های او می‌توان به چینی و ناگهان بالتازار اشاره کرد.
وی زاده ۲۳ اردیبهشت ۱۳۲۶ بود و در ۱۳ مهر ۱۳۹۶ در سن ۷۰ سالگی در اوج بیماری سرطان درگذشت. فرانسوا موریاک برنده جایزه ادبی نوبل پدربزرگ مادری او بود.
لی. جی. کاب (۱۹۱۱–۱۹۷۶)، بازیگر آمریکایی بود.
کاب با نام ""لئو جاکوب"" به دنیا آمد. او بیش از هر چیز به خاطر بازی درخشانش در فیلم ۱۲ مرد خشمگین، و نامزدی جایزه اسکارش در فیلم در بارانداز مشهور است.
او همچنین به عنوان یکی از آخرین فیلم‌های در فیلم جن‌گیر (۱۹۷۳) ایفای نقش کرد.
او همچنین در ۴ فصل اول سریال محبوب و طولانی "" ویرجینیایی "" نیز بازی کرد.
او به خاطر بازی در نقش آدم‌های گستاخ، ترسناک و عصبانی مشهور است.
در دوران هخامنشی، کتیبه‌های حکاکی شده بر روی کوه‌ها به سه زبان عیلامی، پارسی باستان و اکدی نوشته شده‌است. این مقاله به توضیح کتیبه‌های پارسی باستان می‌پردازد.
اولین آشنایی اروپائیان با خطوط میخی در سال ۱۶۱۸ میلادی روی داد یعنی در زمانی که سفرای پادشاه اسپانیا فیلیپ سوم در دربار شاه عباسی اول بنام‌های راهب آنتونیو دو گووه‌آAntonio de Gouvea و دوک دن گارسیا د سیلوا فیگورواdon Garcias de Sylva de Figueroa برای اولین بار در اروپا موضوع علائم میخی را که در ویرانه‌های کاخ داریوش بزرگ در تخت‌جمشید پیدا شده بود به اطلاع محققین رساندند. گارسیا یادآور شد که خطوطی را که دیده به‌هیچ‌وجه با خطوط دیگر شباهت نداشته و صور هرمی شکلی است که به طرق مختلف نقش شده‌است.
در ماه مارس ۱۷۶۵ میلادی، کارستن نیبور مورخ شهیر و نامی، در حین سیر و گردش خویش، چند روزی را هم در تخت‌جمشید گذرانید و از کتیبه‌های معروف و تازه کشف شده نسخه‌برداری دقیق نمود. این اقدام وی گامی بود که به جلو برداشته شد، زیرا تا آن زمان هنوز در اروپا نسخهٔ دقیقی از متون مرتبط به یکدیگر وجود نداشت. کارستن نیبور نظر پیترو دلاواره را مبنی بر اینکه خطوط میخی باید از راست به چپ خوانده شود تائید و تصدیق نمود و علاوه بر آن نیبور به این نکته توجه کرد که کلیهٔ کتیبه‌های تخت‌جمشید در سرستون قرار گرفته یا در روی لوحه‌های جداگانه‌ای منقوش است و این لوحه‌ها هم سه‌گانه بوده‌است. در نتیجهٔ این مشاهدات چنین نتیجه گرفت که کتیبه‌های مزبور با سه نوع خط نوشته شده، ولی متن همهٔ آن‌ها یکی است. خط نوع اول ساده‌تر و الفبایی و مشتمل بر ۴۲ علامت می‌باشد. اثر نی‌بور که در سال ۱۷۷۸ میلادی انتشار یافت در امر آشنایی اروپائیان با خطوط میخی کمک شایانی نمود و مبنا و پایهٔ کشف رمز خواندن خط مزبور قرار گرفت و از اینرو تمام کوشش‌ها در راه مطالعه و تحقیق دربارهٔ خط ساده معطوف و متمرکز گردید.
در سال ۱۷۹۸ م دانشمند آلمانی، گ تیخسنG. Tychsen به این نتیجه رسید که خط کج در کتیبه‌های نوع اول جنبه مقسم کلمات را دارد. او بعد از دقت زیاد پی برد که تعداد علائم بین این‌گونه مقسم‌ها، هیچ‌گاه از رقم ده تجاوز نمی‌کند. این مشاهدات سبب شد که تیخسن با نظر نیبور مبنی بر اینکه نوع اول خط الفبایی است و گروه علائم واقع در بین خطوط میخی کج، معرف واژه‌ها و کلمات می‌باشد و هر علامتی نماینده یک حرف است، موافقت کرد. به‌علاوه تیخسن، اینطور فکر می‌کرد که هر سه نوع خط جنبه الفبایی دارد و خود کتیبه‌ها مربوط به پادشاهان پارت و اشکانی می‌باشد، گرچه تمام نظرات «تیخسن» کاملاً منطبق با واقعیت نبود، اما بدون تردید نظر وی در مورد مفهوم و معنای خط کج در کشف خواندن خطوط میخی قدمی بسیار مؤثر بود.
در سال ۱۸۰۲ م ف. مونترFr. Munter دانمارکی چنین نظر داد که گروه علائمی که زیاد دیده می‌شود، حاوی القاب پادشاهان است و چون این کتیبه‌ها در ایران کشف شده، بنابراین باید چنین حدس زد که به دستور و فرمان پادشاهان ایران نیز حک گردیده است. مقارن همین احوال باستان‌شناسان نیز به نوبه خود اعتراف کردند که کاخ‌های پرسپولیس (مجموعاً) از کاخ‌های هخامنشیان به‌شمار می‌آید و کتیبه‌هایی که روی دیوارهای کاخ را پوشانیده است به دوره‌ای منسوب است که بناهای مزبور ساخته شده‌است. از اینرو مونتر چنین نتیجه گرفت که زبان نوع اول مربوط به زبان ایران باستان و نزدیک به زبان اوستا است. او توجه به قوانین و قواعد زبان اوستایی و مراجعه به خطوط پهلوی و گرجی و ارمنی چهارده علامت از علائم خطوط میخی را خواند، ولی به‌طوری‌که بعداً معلوم گردید، از آن چهارده علامت فقط دو حرف a و b را صحیح خوانده بود. مونتر به این مطلب نیز توجه کرد که در نقش رستم نقوش برجسته مصری‌ها و نوبی‌ها و سایر ملل آفریقایی یعنی کسانی که از اتباع دولت ایران بوده و جز خراجگزار پادشاهان ایران باستان محسوب می‌شدند، کنده شده‌است. طبق منابع و مآخذ یونانی معلوم بود که سرزمین امپراتوری عظیم‌الشان ایران تا قاره آفریقا فقط در دوران سلطه و اقتدار هخامنشیان گسترش داشته‌است. پس مونتر اینطور نتیجه گرفت که کتیبه‌های خط میخی مکشوف در ایران به سه زبان عمده حکومت هخامنشیان تنظیم گردیده و موضوع متن‌های تمام انواع خطوط یکی است. مونتر نظر مهم دیگری نیز ابراز کرد و گفت که امکان دارد بعضی از تغییرات در انتهای گروه علائم (کلمات) تغییرات صرفی و دستوری باشد.
بدین ترتیب اقدامات مربوط به کشف رموز خواندن خط میخی به کندی و تحمل رنج زیاد پیش می‌رفت و تمام نتایج مثبتی که به دست می‌آمد از دایره فرضیه و توهم قدم فراتر نمی‌نهاد. بیش از ۱۰۰ سال گذشت تا فقط ۲ علامت، آنهم از روی حدس شناخته شد. جای تعجب نیست که بسیاری از محققین راه تخیل پیمودند به‌طوری‌که در سال ۱۸۰۲، شخصی بنام لیختن اشتینLichtenstein اعتقاد راسخ داشت که علائم خطوط میخی هر سه نوع از انواع الفبای کوفی است و باید از راست به چپ خوانده شود. او معتقد بود که این خطوط به زبان عربی نوشته شده و به سبک و روش آیات قرآن حاوی آیاتی است. یکی دیگر از معاصرین تیخسن، بنام س. ویتهS. Viteh عقیده داشت که اهرام مصر و ویرانه‌های تخت جمشید در طبیعت به وجود آمده‌اند و نتیجه و ثمره پیدایش آتشفشانی است. قبل از آن بعضی دانشمندان می‌کوشیدند تا خطوط میخی را به زبان یونانی بخوانند.
گروتفند ۲۷ ساله به خواندن کتیبه‌های خطوط میخی تخت جمشید پرداخت. اساس کار او به این منوال بود که بعضی از نظریات و افکار پیشینی‌ها را پذیرفت و با ابنی نظر که خط کج، مقسم کلمات است موافقت نمود. همچنین تائید کرد که گروه هفت علامتی که غالباً و مکرراً به چشم می خورد به معنای پادشاه است و کتیبه‌های مزبور متعلق به دوره هخامنشیان می‌باشد و برای تعیین نام واقعی پادشاهان ایران باید به زبان اوستایی متوسل شد و علامتی که بیشتر به چشم می خورد همان حرف «a» می‌باشد. بدیهی است این نظریات باز هم کلاً جنبه فرضیه را داشت، ولی گروتفند از بین کلیه این فرضیه‌ها و نظریه‌ها روش خود را برگزید.
کتیبه آریارَمنَه که بر روی لوحه‌ای از طلا نگاشته شده و در همدان کشف گردیده است، مشتمل بر معرفی شاه و نسب او و اینکه اَهورامَزدا این سرزمین را بدو عطا کرده‌است و به خواست او، شاه این سرزمین است و سرانجام در خواست حمایت از اَهورَه مَزدا است.
کتیبه ارشام بر روی لوحه‌ای از طلا نگاشته و در همدان کشف گردیده، شامل ۱-معرفی شاه و نسب او ۲- ستایش اهوراه مزدا ۳-درخواست حمایت از او است.
سه کتیبه کوچک آسیب دیده از کوروش در دشت مُرغاب به دست آمده‌است که در آن‌ها کوروش خود را معرفی کرده‌است. دانشمندان عموماً اعتقاد دارند که کتیبه‌های نامبرده پس از زمان شاهان فوق به دستور جانشینان نوشته شده‌است.
از داریوش کتیبه‌های در بیستون، تخت جمشید و نقش رستم، شوش، سوئز، الوند و همدان بر جای مانده‌است.
مهمترین کتیبه داریوش در بیستون است که در آن چگونگی به سلطنت رسیدن و غلبه خود را بر بردیای غاصب و شورشیان بیان کرده‌است. این کتیبه که مفصل‌ترین کتیبه فارسی باستان، دارای پنج ستون و به سه زبان فارسی باستان، اکدی و عیلامی است. علاوه بر این کتیبه بزرگ، ده کتیبه کوچک که هر کدام دارای چند کلمه بیش نیست و در آن نام شورشیان ذکر شده و یک کتیبه ۱۸ سطری که مشتمل بر معرفی داریوش است، در بیستون کشف گردیده است.
در تخت جمشید هفت کتیبه از داریوش برجای مانده یا به دست آمده که بعضی از آن‌ها کتیبه‌های کوچکی هستند؛ مشتمل بر معرفی داریوش. بعضی از آن‌ها مفصل ترند:
از داریوش در نقش رستم) در چند فرسنگی شمال تخت جمشید) چند کتیبه بسیار کوچک در معرفی درباری‌های خود و مردهای سرزمین‌های دیگر و دو کتیبه بزرگ بر جای مانده‌است:
کتیبه‌های دیگر، کتیبه‌های کوچکی هستند و غالباً در معرفی داریوش با یه یادبود بنایی نگاشته شده‌اند.
سه کتیبه از داریوش در سوئز کشف شده که مفصل‌ترین و مهم‌ترین آن‌ها DSc است. که در ۱۲ سطر نوشته شده و مشتمل بر ۱- مدح اهوره مزدا ۲- معرفی داریوش ۳- دستور حفر ترعه سوئز. دو کتیبه دگیر کوچک اند و مشتمل بر معرفی شاه هستند.
در الوند، در جنوب غربی همدان کتیبه‌ای منسوب به داریوش در ۲۰ سطر بر جای مانده‌است که مشتمل است بر ۱-مدح اَهوره مَزدا ۲-معرفی داریوش. احتمالاً این کتیبه به دستور خشایارشا نگاشته شده‌است.
کتیبه‌ای بر روی لوحه‌ای طلا و نقره مشتمل بر ۱- معرفی داریوش ۲- سرزمین‌های تحت سلطه او.
از خشایارشا کتیبه‌هایی در تخت جمشید، شوش، وان، همدان و الوند بر جای مانده‌است.
از خشایارشا ۱۲ کتیبه در تخت جمشید در دست است.
بقیه کتیبه‌های تخت جمشید کوتاه هستند که در معرفی شاه یا به یادبود بنای کاخی یا ساختمانی نگاشته شده‌اند.
از خشایارشا سه کتیبه کوچک در شوش باقی مانده‌است و هر سه کتیبه یادبود بنای کاخ هستند.
از خشایارشا یک کتیبه در وان در ۲۷ سطر بر دیوار قلعه‌ای وجود دارد که مشتمل است بر ۱- مدح اهوره مزدا ۲- معرفی شاه ۳- ذکر بنایی که داریوش ساخته و خشایارشا کتیبه‌ای به یادبود آن نگاشته است ۴-دعا.
از خشایارشا در همدان کتیبه‌ای در یک سطر بر روی جامی نقره‌ای با مضمون اینکه «این (جام) در خانه خشایارشا ساخته شده، به دست آمده‌است.
از خشایارشا یک کتیبه در الوند در سمت راست کتیبه داریوش در ۲۰ سطر باقی است. این کتیبه مشتمل بر ۱- مدح اهوره مزدا ۲- معرفی شاه است.
از اردشیر اول کتیبه‌ای در ۱۱ سطر در تخت جمشید باقی است مشتمل بر ۱-مدح اهوره مزدا ۲- معرفی شاه ۳- اتمام کاخی که خشایارشا شروع کرده بوده و این شاه به اتمام رسانیده است.
از دیگر شاه‌های هخامنشی مانند داریوش دوم در شوش، اردشیر دوم در شوش و همدان، اردشیر دوم یا سوم در تخت جمشید کتیبه‌های کوچکی، که تقلیدی از کتیبه‌های شاه‌های قبلی است، به دست آمده‌است و مضمون آن‌ها غالباً ستایش اهوره مزدا، معرفی شاه و ذکر بنای کاخی یا اتمام بنای ناتمام آن است. علاوه بر کتیبه و لوح، بر روی سنگ وزنه و روی سکه‌ها و گِل‌های پخته و بعضی ظروف نیز نوشته‌هایی به فارسی باستان بر جای مانده‌است.
قطعه‌های جعلی کم نیستند. آخرین کتیبه‌های جعلی فارسی باستان، چهار کتیبه‌ای است که به همراه جسد مومیایی منسوب به وردَگَوناVṛdagaunā (دختر خشایارشا) در سال ۲۰۰۰ م در کراچی پاکستان یافت شد. از این چهار کتیبه، دو کتیبه بر تابوت چوبی، یک کتیبه بر لوحی زرین روی جسد و یک کتیبه بر تخت سنگ روی جسد نقش بسته بود. هر چهار کتیبه پر از غلط‌های نوشتاری و دستوری است.
شاه ایران در کانون نظام شاهنشاهی قرار داشت. خدای بزرگ، اهورامزدا او را برای فرمانروایی بر سرزمین‌ها و اقوام گوناگون بر روی زمین گماشته و به پارس برتری بخشیده بود. هیچ شاهی در پارس بدون این حمایت الهی فرمان نمی‌راند. شاه آفریده اهورامزدا و بخشی از آفرینش پربرکت او بود که شادی و نیکبختی را برای تمام نوع بشر تضمین می‌کرد. بنابراین همگان شاه ایران را گرامی داشتند، از او اطاعت می‌کردند و به او خراج (فارسی باستان: باج) می پرداختند.شاه استوارسازنده طرح اهورامزدا برای حفظ نظم کامل جهانی بود که همه کس از آن سود می برد. در این طرح شاه و خداوند یکدیگر را تکمیل می‌کردند و هدف یگانه‌ای داشتند.
اورت یوگن گرونز مشهور به ای. جی. مارشال (۱۹۱۴–۱۹۹۸)، بازیگر آمریکایی بود.
شهرت او به علت بازی نقش وکیل لورنس پرستون در مجموعه ""مدافعان""، ایفای نقش دیوید کریگ در فیلم ""برجسته‌ها:دکتران تازه‌کار"" و البته بازی‌اش در نقش ""تصمیم‌گیرنده شماره ۴""، در فیلم "۱۲ مرد خشمگین"، ساخته سیدنی لومت است. او همچنین در یکی از قسمت‌های سریال ""آلفرد هیچکاک تقدیم می‌کند""، ساخته آلفرد هیچکاک ایفای نقش می‌کند.
اویراپتوروسور (نام علمی: "Oviraptorosauria")، نام یک فروراسته از کلاد دست‌قاپان است. اُویراپتوروسورها دایناسورهای پردار بودند که در اواخر دوره کرتاسه بین ۱۰۰ تا ۶۶ میلیون سال پیش در آسیای فعلی و آمریکای شمالی زندگی می‌کردند.
دم‌بالان (نام علمی: "Caudipteridae") نام یک تیره از شاخه طنابداران است.
تازه‌آرواره‌واران (نام علمی: "Caenagnathoidea") نام یک بالاخانواده از شاخه طنابداران است.
توربین ولز گونه‌ای توربین کم‌فشار است که به رغم تغییر جهت سیال فقط به یک سمت می‌چرخد. این دستگاه ساده اما هوشمندانه توسط پروفسور آلن آرتور ولز در اواخر ۱۹۷۰ میلادی ساخته شد.
خاصیت این توربین به خاطر شکل متقارن پره‌های آن است که از ویژگی ماهی‌واره بال هواپیما استفاده می‌کند که از هر سمت که سیال با پره‌های آن برخورد کند پره‌ها به یک سمت می‌چرخند.
این توربین در ستون‌های آب برای تولید برق از انرژی امواج دریا یا انرژی جزر و مد به کار می‌رود، سطح آب دریا در ستون آب به صورت نوسانی بالا و پایین می‌شود و مکش و دمش ایجاد می‌کند که این توربین هم چنان به یک سمت می‌چرخد.
بازده توربین ولز نسبت به توربین‌های ثابت با جریان یک طرفه و ماهی‌واره نامتقارن کمتر است.
پژوهشکدهٔ سامانه‌های فضانوردی ایران مؤسسهٔ پژوهشی و تخصصی ایران در حوزهٔ علوم و فناوری فضانوردی و مهندسی اعزام حیات به فضا در ایران است. از وظایف پژوهشکده می‌توان طراحی، ساخت و آزمایش مدارگردها، کاوشگرها و آموزش فضانورد را نام برد.http://www.mehrnews.com/news/2283986/تربیت-فضانورد-ایرانی-با-همکاری-روس-ها-کلید-خورد-شروط-فضانورد
سابقهٔ این پژوهشکده به سال ۱۳۷۵ و ایجاد پژوهشکدهٔ هوافضا برمی‌گردد. فعالیت عمدهٔ این پژوهشکده توسعهٔ کاوشگرهای فضایی بود و در سال ۱۳۸۳ به پژوهشگاه هوافضا تغییر نام داد و از سال ۱۳۹۰، در قالب پژوهشگاه فضایی ایران و به عنوان یکی از پژوهشکده‌های آن ادامهٔ فعالیت داد. در سال ۱۳۹۴ این پژوهشکده پس از جداشدن از سازمان فضایی ایران بار دیگر در قالب یکی از پژوهشکده‌های پژوهشگاه هوافضا (وزارت علوم، تحقیقات و فناوری) تداوم فعالیت می‌دهد.http://www.mehrnews.com/news/2783000/موافقت-قطعی-شورای-گسترش-آموزش-عالی-با-احیای-پژوهشگاه-هوافضا امی رئیس این پژوهشگاه، این اقدام را خلاف قانون توصیف کرده و معتقد است که باید مجدد به عنوان پژوهشگاهی مستقل کار خود را از پیش بگیرد.
اهدافی که این پژوهشکده دنبال می‌کند چنین است:
این پژوهشکده در دوران اوج برنامهٔ ایران برای اعزام فضانورد به فضا از سال ۱۳۸۸ تا سال ۱۳۹۳ پروژه‌های متعددی را در زمینهٔ فضانوردی و علوم و فناوری زیست‌فضایی به انجام رساند.http://www.mehrnews.com/news/2523212/فراز-و-نشیبهای-فضا-در-سال-۹۳-فناوری-فضایی-در-ایران-۲۲ساله-شدhttp://www.mehrnews.com/news/2431498/طراحی-نسل-جدید-کاوشگرهای-ایرانی-انجام-5-مرحله-تا-اعزام-سرنشین بزرگترین دستاورد این پژوهشکده طراحی، ساخت و پرتاب کپسول‌های زیستی به فضا و بازگشت سالم آنها بود. نقطهٔ شروع این برنامه اعزام سلول، موش، کرم و لاک‌پشت به فضا توسط کاوشگر ۳ در سال ۱۳۸۸ بود. گام بعدی اعزام موجودات زنده انسان‌نما (میمون‌های پیشگام و فرگامhttp://www.mehrnews.com/news/2283541/تصاویر-فرگام-۵-ماه-پس-از-بازگشت-ترغیب-کودکان-به-فضا-با-کمک) توسط کاوشگر پیشگام و کاوشگر پژوهش به فضا و بازگشت سالم آنها بود. ایران پنجمین کشوری بود که پس از روسیه (شوروی سابق)، ایالات متحده آمریکا، فرانسه و چین موجودات زنده پیچیده را سالم از فضا به زمین بازگرداند. آخرین دستاورد این پژوهشکده پیش از تغییرات گستردهٔ ساختاری در آن رونمایی از پیکرنمای فضاپیمای زیرمداری برای اعزام فضانورد به فضا در مراسم روز ملی فناوری فضایی سال ۱۳۹۳ بود.http://www.mehrnews.com/news/2499517/ارائه-ماک-آپ-فضاپیمای-سرنشین-دار-دورهمی-ارتباطاتی-ها-در-روزhttp://www.mehrnews.com/news/2496709/جزئیات-فضاپیمای-سرنشین-دار-ایرانی-نمونه-فضاپیما-فرداارائه-می-شود
این پژوهشکده در زمینه‌های علمی مربوط به دانش فضانوردی نیز مطالعاتی انجام داده و برنامه‌ای برای اعزام محموله‌های علمی به همراه کاوشگرها در دستور کار خود داشت.http://www.mehrnews.com/news/2294914/ارسال-بسته-تحقیقاتی-با-کاوشگر-ایرانی-به-فضا-اعلام-فراخوان-به از دیگر برنامه‌های مدنظر این پژوهشکده طراحی و ساخت فضاپیماهای کوچک مدارگرد بود.http://www.mehrnews.com/news/2288954/طراحی-سفینه-فضایی-با-وزن-300-کیلو-ایران-به-مدار-زمین-سفر-می-کند
یکی از اهداف مورد توجه این پژوهشکده، اقدامات تحقیقاتی بر روی اعزام انسان به فضاست. این پژوهشکده از سال 1392 تحقیقاتی را در خصوص اعزام انسان به فضا آغاز کرده و به دنبال آموزش فضانوردان ایرانی برای این منظور است. پروژه اعزام انسان به فضا با کمک روس‌ها در این پژوهشکده پیش گرفته شده است.
در حدود ۱۵۰ نفر عضو هیئت علمی و پژوهشگر در رشته‌های مهندسی هوافضا، مکانیک، رایانه، مخابرات، برق و … در این پژوهشکده فعالیت می‌کنند.
جام جهانی فوتبال ۲۰۳۰، بیست و چهارمین دوره مسابقات جام جهانی فوتبال است که مطابق برنامه‌ریزی‌های انجام گرفته در تاریخ ۸ ژوئن تا ۲۱ جولای سال ۲۰۳۰ میلادی، ۱۰۰ سال پس از برگزاری نخستین جام جهانی فیفا در اروگوئه برگزار خواهد شد.
طبق اعلام فیفا در جلسه ۲۴ اکتبر ۲۰۱۸ در شانگهای، فرایند تعیین میزبان جام جهانی ۲۰۳۰ در نیمه سال ۲۰۲۲ آغاز شده و در هفتاد و چهارمین اجلاسیه فیفا در سال ۲۰۲۴ میزبان نهایی معرفی خواهد شد.
در این دوره از جام جهانی فوتبال ۶ کشور در ۳ قاره متفاوت میزبان مسابقات خواهند بود. اروگوئه، آرژانتین و پاراگوئه سه کشوری هستند که به دلیل صد سالگی جام‌جهانی میزبان دیدار های افتتاحیه خواهند بود چرا که اولین جام‌جهانی تاریخ در کشور اروگوئه برگزار شد. بقیه بازی ها هم در سه کشور اسپانیا، پرتغال و مراکش برگزار خواهد شد.
کنفدراسیون فوتبال آسیا
کنفدراسیون فوتبال آفریقا
دانشکده الهیات و معارف اسلامی دانشگاه تهران (نام پیشین: "دانشکده معقول و منقول") یکی از دانشکده‌های دانشگاه تهران است که در سال ۱۳۱۳ تأسیس شد.
محل اولیهٔ این دانشکده در مدرسه عالی سپهسالار قرار داشت و ۳ رشتهٔ "ادبیات عرب"، "علوم معقول" و "علوم منقول" را ارائه می‌داد. این دانشکده در سال ۱۳۱۸ تعطیل شد، تا این که در سال ۱۳۲۱ در محل فرهنگستان ایران با ۲ رشتهٔ "علوم معقول" و "علوم منقول" کار خود را ادامه داد.
این دانشکده در سال ۱۳۴۴ به دانشکده الهیات و معارف اسلامی تغییر نام داد و اکنون با ۸ گروه آموزشی، ۲۴ رشته در مقاطع کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکترا ارائه می‌دهد.
کتابخانه دانشکده در حدود ۱۰۰٬۰۰۰ جلد منبع چاپی در اختیار دارد.
چهره‌های سرشناس متعددی از این دانشکده فارغ‌التحصیل شده‌اند که از آن میان می‌توان به افرادی نظیر حسین الهی قمشه‌ای، مهرداد اوستا، محمدجواد باهنر، علی زرندی، نادیا مفتونی، مهدی کروبی، مرتضی مطهری و مصطفی ملکیان اشاره کرد. برای دیدن فهرست کامل‌ترِ دانش‌آموختگان این دانشکده، را ببینید.
بلیتسکریگ یک واژهٔ آلمانی به معنای «جنگ برق‌آسا» است که در جنگ جهانی دوم تبدیل به واژه‌ای فراگیر شد. "بلیتس‌کریگ" در مفهوم اختصاصی به گونه‌ای از دکترین نظامی و تاکتیک عملیات رزمی اشاره دارد. در سطح تاکتیکی "بلیتس‌کریگ" صورتی از نبرد است که در آن با تهاجم متمرکز نیروهای زرهی و مکانیزه با پشتیبانی گسترده هوایی و توپخانه نقاط خاصی از خط مقدم دشمن هدف قرار می‌گیرد تا پس از شکسته شدن آن با اجرای پیشروی‌های عمیق در پشت مواضع دشمن نظام فرماندهی و تدارکاتی آن با اختلال مواجه شود و مقادیر زیادی از نیروهای آن به محاصره درآمده و منهدم شوند تا یک پیروزی سریع حاصل گردد. در سطح راهبردی "بلیتس‌کریگ" حالتی از جنگ است که در آن شکاف بین اهداف جنگی و پتانسیل ناکافی قدرت در فائق آمدن بر دشمنان از طریق شکست دادن آن‌ها یکی پس از دیگری در قالب مجموعه‌ای از لشکرکشی‌های انفرادی، پشت سر هم و کوتاه مدت پوشش داده می‌شود.
تاریخچه اولیه کاربرد واژهٔ "بلیتس‌کریگ" در هاله‌ای از ابهام قرار دارد. عده‌ای معتقدند این واژه نخستین بار توسط آدولف هیتلر به کار برده شده‌است درحالیکه عده دیگری آن را مربوط به یوزف گوبلس دانسته‌اند. برخی به اشتباه آغاز کاربرد این واژه را به پس از موفقیت‌های شگفت‌آور ورماخت در روزهای آغازین جنگ جهانی دوم نسبت داده‌اند درحالیکه بررسی دقیق تالیفات نظامی نشان‌گر این است که این واژه پیش از جنگ جهانی دوم نیز در آلمان شناخته‌شده بود. واژه "بلیتس‌کریگ" در مقاله‌ای از گاه‌نامه نظامی "دویچه‌ور" در سال ۱۹۳۵ دیده می‌شود. تحلیل جزئی‌تری از این واژه نیز در هفته‌نامه "میلیته‌ووخن‌بلات" در سال ۱۹۳۸ به چشم می‌خورد. با این حال برگزیدن چنین واژگانی در ادبیات نظامی آلمان پیش از جنگ جهانی دوم نادر بود. به هر صورت از واژه "بلیتس‌کریگ" عملاً هیچگاه در واژگان نظامی رسمی ورماخت در طول جنگ جهانی دوم نیز استفاده نشد و تنها اهمیت آن به روزنامه‌نگاری تبلیغاتی مربوط می‌شد. مخصوصاً پس از پیروزی فوق‌العاده سریع آلمان بر فرانسه در تابستان سال ۱۹۴۰، روزنامه‌های آلمانی پر از آن شدند.
با آغاز افول اقبال نیروهای آلمانی اواخر سال ۱۹۴۱ در شوروی و شکست کاربرد این تاکتیک، کاربرد واژه "بلیتس‌کریگ" نیز رو به کاهش نهاد و ایجاد آن هم جهت رفع اتهام باورهای غیر واقع‌بینانه، به بریتانیایی‌ها نسبت داده شد. همزمان استفاده از مشتقات این واژه متداول گشت. به عنوان مثال به سربازان آلمانی "بلیتسر" و به حملات هوایی آلمان به لندن "بلیتس" گفته شد.
از این واژه همچنین برای طبقه‌بندی لشکرکشی‌های نظامی پس جنگ جهانی دوم نیز استفاده شد. برای مثال از تهاجم غافلگیرانه ناموفق عراق به ایران در سال ۱۹۸۰، در برخی رسانه‌ها با عنوان نسبتاً کنایه‌آمیز «آهسته‌ترین "بلیتس‌کریگ" تاریخ» یاد شده‌است.
تعریف یگانه و وحدت‌بخشی برای "بلیتس‌کریگ" وجود ندارد به شکلی که از آن به «آشفتگی در تعبیر» یاد شده‌است. به ندرت یک اصطلاح در تاریخ نظامی در این اندازه تعبیرهای مختلفی به خود گرفته‌است. با این حال می‌توان برداشت‌ها از آن را به دو بخش تقسیم کرد:
مفهوم "بلیتس‌کریگ" پیش از آن که چنین واژه‌ای درباره‌اش به کار رود مطرح شده بود. ریشه این مفهوم را می‌توان در تفکرات نظامی هلموت فن مولتکه و آلفرد فن شلیفن، دو تن از روسای ستاد کل نیروی زمینی امپراتوری آلمان در نیمه دوم سده نوزدهم یافت. با نگاه به شرایط راهبردی آلمان، با قرار گرفتن در مرکز اروپا در محاصره دشمنان بالقوه و بالفعل، فن مولتکه به این نتیجه رسید که تنها گزینه برای آلمان کسب پیروزی سریع بر یکی از دشمنان، مشخصا فرانسه و سپس تمرکز تمام قوا بر دیگری، مشخصا روسیه، است. از این طریق از جنگ در دو جبهه اجتناب می‌شد و آلمان با منابع محدود همزمان در مقابل دو دشمن قدرتمند قرار نمی‌گرفت. به هر حال افزایش مداوم بزرگی نیروهای مسلح نوین و توسعه تسلیحات جدید دستیابی به چنین اهدافی را دشوار می‌کرد. فن شلیفن جهت حل این مشکل با گسترش مفهوم نبرد محاصره‌ای ("Kesselschlacht") از نقطه نظر تاکتیکی به سطح عملیاتی، طرح گسترده‌ای را آماده کرد. طرح فن شلیفن بر پایه ریسک زیاد اما محاسبه‌شده‌ای قرار گرفته بود. او برآورد می‌کرد بسیج روسیه برای جنگ شش هفته بیش از آلمان و فرانسه به طول خواهد انجامید. بر این اساس فرانسه در عرض آن شش هفته شکست داده می‌شد و آلمان سپس رو به شرق می‌آورد و روسیه را نیز شکست می‌داد. ایده فن شلیفن برای فرانسه در یک محاصره بزرگ به دو قسمت تقسیم گشته بود. در بخش نخست بیشتر نیروهای دشمن در اراضی گسترده شمالی به محاصره درمی‌آمدند و در بخش دوم به مابقی فرانسه پرداخته می‌شد.
پس از شکست طرح فن شلیفن در جنگ جهانی اول، تغییر عمیق ماهیت جنگ‌ها تدریجاً در حال عیان شدن بود. جنگ‌های سده‌های هجدهم و نوزدهم با تفنگ‌هایی با برد مؤثر ۱۰۰ متر و توپ‌هایی با برد مؤثر ۱۰۰۰ متر اتفاق می‌افتاد. در نتیجه، مهاجمان می‌توانستند توده کافی از نیروهای دارای برتری عددی را خارج از برد تسلیحاتی مدافعان متمرکز نماید و با شدت عمل لازم به موفقیت دست یابند. پیشرفت‌های فناورانه از میانه سده نوزدهم موجب تغییر تدریجی این شرایط شد. با افزایش برد تسلیحات مدافعان می‌توانستند در فاصله‌ای دورتر و زودتر با مهاجمان درگیر شوند و تلفات بیشتری به آن‌ها وارد کنند. تسلیحات ته‌پر جای تسلیحات سر پر را گرفت تا هم نرخ آتش افزایش پیدا کند و هم امکان بارگذاری و شلیک از پشت جان‌پناه فراهم آید. در نهایت اختراع مسلسل و خشاب برای تفنگ‌ها وزنه مزیت را در نبردگاه هر چه بیشتر به سمت مدافعان برد. به سبب افزایش تأثیر تسلیحات، توان آتش بر تحرکات رزمی سلطه یافته بود. در این شرایط عملیات‌های برد بلند اغلب پیش از آغاز زیر آتش گسترده مسلسل‌ها و توپخانه در نطفه خفه شده و به یک جنگ کش‌دار در نبردهای موضعی می‌انجامیدند.
بن‌بست رزم سنگری در جنگ جهانی اول کابوسی بود که با وجود همه تلاش‌ها جهت اجتناب از آن، آلمان با آن مواجه گردید. آلمانی‌ها تلاش کردند با رخنه‌های عمیق و بزرگ در خطوط دشمن، این بن‌بست را بشکنند؛ با این حال، این اقدامات تقریباً همواره فاجعه‌بار بودند و تلفات سنگینی به بار آوردند. در این شرایط تصور می‌شد عامل تعیین‌کننده از میدان‌های نبرد به کارخانه‌ها منتقل گشته و تقابل کشورها به شکل جنگ‌های طولانی‌مدت اقتصادی درآمده است. آلمان نمی‌توانست امیدی به پیروزی در این جنگ فرسایشی داشته باشد. اقدام قدرت‌های دریایی غربی در قطع دسترسی آلمان به منابع غذا و مواد اولیه از طریق محاصره آن در این بستر صورت گرفت.
ستاد کل نیروی زمینی آلمان با فراگیری از تجربیات جنگ جهانی اول، دیگر بر این باور نبود که در عصر هواگرد و نیروهای زرهی امکان حصول پیروزی‌های سریع بر دشمنان قدرتمندتر وجود دارد. سال ۱۹۳۷، بزرگ‌دریابد اریش ردر با طرح سناریویی در تبیین نگاه ورماخت در ارتباط با ماهیت جنگ آینده اذعان داشت: «پیروزی نصیب کشوری خواهد شد که جمعیت بیشتر و دسترسی نامحدود به مواد و غذا دارد.» از این رو، او نسبت به تلاش در جهت رسیدن به نتیجه از طریق یک عملیات بزرگ هشدار داد. بدین طریق نگاه بدبینانه‌ای به چنین عملیات‌هایی در بین عموم افسران ارشد آلمانی وجود داشت. سپهبد لودویگ بک، رئیس ستاد کل نیروی زمینی آلمان در این باره می‌گوید: «ایده یک جنگ برق‌آسا ("بلیتس‌کریگ") یک توهم است. می‌توان از تاریخ نوین رزم فهمید که حملات غافلگیرکننده به ندرت به موفقیت پایا رسیده‌اند.»
وقوع «معجزه سدان» و پیروزی خارق‌العاده آلمان در نبرد فرانسه با یک عملیات موسوم به «"زیشل‌اشنیت"» (برش داس) تنها در عرض دو هفته، سبب تغییر بنیادین نگاه افسران آلمانی به مفهوم "بلیتس‌کریگ" و دگرگونی ماهیت جنگ در نبردگاه شد. هیتلر و تعدادی از ژنرال‌های آلمانی به این تصور رسیدند که با استفاده از "بلیتس‌کریگ" راز شکست دشمنان را یافته‌اند؛ ابزار معجزه‌آسایی که می‌تواند آن‌ها را بر دشمنانی حتی از نظر اقتصادی و راهبردی بسیار برتر فائق آورد. در این بستر، دشمنی که در بلند مدت دارای برتری بود، با یک حمله غافلگیرکننده شکست داده می‌شد.
استفاده آلمانی‌ها از تحرک در میدان نبرد برای غافلگیر کردن دشمن سابقه‌مند است. فریدیش کبیر در نبرد لویتن در ماه دسامبر سال ۱۷۵۷ در ابتدا سپاه خود را به سمت جناح راست اتریشی‌ها پیش برد؛ سمس با تغییر جهت یورش مخربی به جناح چپ آن‌ها صورت داد. پیروزی حاصل به اندازه‌ای خیره‌کننده بود که ناپلئون آن را «شاهکار تحرک» نامید. صد سال بعد هلموت فن مولتکه، ژنرال پروسی با بسیج سریع نیروهای ذخیره، تمرکز غافلگیرکننده مقدار زیادی نیرو با ایجاد خطوط همگرای راهپیمایی برای آن‌ها و استفاده تاکتیکی از خطوط آهن برای تحرکات و تدارکات موفق به دستیابی به پیروزی‌های بزرگی علیه دانمارکی‌ها، اتریشی‌ها و فرانسوی‌ها شد. در جنگ سال ۱۸۷۰ با فرانسه، فن مولتکه ۴۷۵ هزار نفر را در ۴ ارتش گرد آورد و یک حرکت چرخشی بزرگ برای قرار گرفتن در پشت فرانسوی‌ها اجرا کرد. این تهاجم به اندازه‌ای موفقیت‌آمیز بود که پروسی‌ها قادر شدند ارتش‌های فرانسه را از هم جدا کنند و تک‌به‌تک شکست دهند تا در نهایت بر جنگ پیروز شوند.
درحالیکه متفقین غربی پاسخ را در تانک می‌دیدند، آلمانی‌ها برای شکستن بن‌بست رزم سنگرهای جنگ جهانی اول به دنبال دستیابی به راه حلی تاکتیکی بودند. در قابل راه حل مطرح گشته اندازه لشکرهای آلمانی از چهار هنگ به سه هنگ کاهش پیدا کرد. تمرینات حول یگان‌های کوچک‌تر و متحرک‌تری با عنوان «گروه رزمی» درون هر گروهان، انجام می‌گرفت. این یگان‌ها می‌بایست غافلگیری را چاشنی کار خود می‌کردند. تمرکز مخفیانه نیرو از جمله شب هنگام یا در آخرین لحظه و گلوله‌باران کوتاه، شدید و دقیق توپخانه حمله اولیه را دنبال می‌نمود. یگان تاکتیکی جوخه‌ای با ۱۴ تا ۱۸ نفر بود و هر جوخه آتش پایه آتش خود را که شامل یک مسلسل سبک و خمپاره‌انداز می‌شد، داشت. پیاده‌نظام تهاجمی با آموزش‌های ویژه پیشروی را صورت می‌داد و نقاط ضعف دشمن را کاوش می‌کرد. نقاط مستحکم دشمن برای حفظ شدت حمله، با هر قیمتی پشت سر گذاشته می‌شد. پشت سر یگان‌های تهاجمی، نیروهای ذخیره در نقطه بیشترین پیشروی به کارگرفته می‌شدند تا رخنه در خطوط دشمن را تقویت کنند. در همین حال نیروهای ذخیره دیگر دشمنان به محاصره افتاده را منهدم می‌نمودند. در همین حال، هنگ‌ها و لشکرها با حمله به جناحین تازه پدید آمده دشمن و پشت سر آن‌ها در هر دو طرف، پهنای رخنه پدید آمده را بیشتر می‌کردند. توپخانه پشت سر پیاده‌نظام پیشروی می‌نمود تا آتش مداوم بر سر خطوط پشتی دشمن را حفظ کند. هواگردها نیز دشمنان در محاصره و نیروهای ذخیره آن را بمباران می‌کردند.
پس از یک محاصره بی‌ثمر طولانی، آلمانی‌ها با به‌کارگیری این تاکتیک شهر ریگا را در جبهه شرقی ماه سپتامبر سال ۱۹۱۷ در عرض دو روز به تصرف خود درآوردند. تاکتیک جدید در مقیاسی گسترده‌تر در سال ۱۹۱۸ در عملیات میشائیل در فلاندر استفاده شد. با آغاز عملیات از روز ۲۱ مارس، نیروهای تهاجمی آلمانی در ابتدا نتایج خارق‌العاده‌ای کسب کردند. آلمانی‌ها با پشت سر گذاشتن نقاط مستحکم، مقاومت ضعیف دشمن در نقاط دیگر را در هم شکستند و پیش رفتند. به هر صورت در نهایت مشخص شد امکان بدل گشتن این موفقیت تاکتیکی به پیروزی راهبردی وجود ندارد. آلمانی‌ها قادر به حفظ پشتیبانی نیروهای توپخانه در فاصله نزدیک پشت سر نیروهای جلودار نشدند. این مسئله در کنار برخورد مهاجمان به دفاع سرسختانه متفقین، به ویژه از طرف نیروهای نسبتاً تازه‌نفس آمریکایی، موجب کند شدن تهاجم گردید. پنج تهاجم آلمان تلفات گسترده‌ای به بریتانیایی‌ها و فرانسوی‌ها وارد آورد اما آخر کار بیشتر نیروهای تهاجمی آلمانی را نیز از بین برد. با از دست رفتن بهترین نیروها، روحیه آلمانی‌ها تضعیف شد تا ضد حمله متفقین در ماه اوت همان سال با سهولت بیشتری پیش برود. بدین ترتیب آلمان عملاً در جنگ شکست خورد.
نیروهای مسلح به شدت تقلیل‌یافته جمهوری وایمار دست به تحلیل درس‌های فرا گرفته شده از جنگ جهانی اول زدند. دست کم ۵۷ کمیته بدین منظور تشکیل شد. آلمانی‌ها بدین طریق دکترین نظامی خود را بر پایه انعطاف‌پذیری، ابتکار عمل در تمامی سطوح و رهبری مهاجمانه بنیان نهادند. در این دکترین ترکیب کردن تسلیحات برای رسیدن به موفقیت ضروری تلقی می‌شد. رایشسور به صورت جدی تاکتیک‌های نیروهای زرهی را بین سال‌های ۱۹۲۲ تا ۱۹۲۸ مورد آزمایش قرار داد. مجموعه‌ای از تمرینات گردان‌هایی با تانک‌های ساختگی سال‌های ۱۹۳۱ و ۱۹۳۲ انجام گرفت. شکل‌دهی به مفهوم "بلیتس‌کریک" یک فرایند «تکاملی» بود و اتصال با گذشته نیروهای مسلح را قطع نمی‌کرد. آنچه «انقلابی» به حساب می‌آمد بهره‌برداری از پیشرفت‌های فناوری در تاکتیک‌های از پیش موجود بود. بدین شکل پیش از رسیدن آدولف هیتلر به قدرت و تشکیل رایش سوم در سال ۱۹۳۳، نیروی زمینی آلمان تمام زمینه‌های نظری "بلیتس‌کریگ" را ایجاد کرده بود.
در همین راستا، آلمانی‌ها ماه ژوئن سال ۱۹۳۴ فرماندهی نیروهای موتوریزه را تحت امر سپهبد اسوالت لوتس و ریاست ستاد سرهنگ هاینتس گودریان، تشکیل دادند. نخستین سه لشکر زرهی ورماخت روز ۱۵ اکتبر سال ۱۹۳۵ ایجاد شد.
نخستین مرحله در اجرای "بلیتس‌کریگ" طرح‌ریزی بود. آلمانی‌ها به عنوان نیروی مهاجم مزیت‌های زیادی در این رابطه داشتند؛ چرا که می‌توانستند «نقطه اصلی تمرکز» ("Schwerpunkt") را برگزینند. نحوه استقرار نیروهای دشمن معمولاً فرایند انتخاب محل رخنه را نسبتاً آسان می‌کرد. برای مثال، فرماندهی عالی لهستان برای حفظ تمامی کشور بیشتر نیروهای خود را در طول مرز با آلمان قرار داد. به همین شکل در فرانسه و کشورهای سفلی در سال ۱۹۴۰، متفقین در تلاش بودند تمامی خط مقدم از کانال مانش تا مرز سوئیس را حفظ کنند و در عمل همه جا قدرتمند باشند. این بدان معنا بود که دشمنان آلمان در نقاطی که از طرف آن‌ها به عنوان محل رخنه برگزیده می‌شد ضعیف بودند. با وجود این که شوروی پیش از آغاز عملیات بارباروسا نیروهای خود را در سه کمربند پشت‌سرهم در طول خط مرز آرایش داده بود اما باز هم اشتباه آن‌ها در تمرکز کردن یگان‌ها در فاصله کمی از مرز بود. علاوه بر این فرماندهی عالی شوروی به اشتباه تصور می‌کرد تهاجم اصلی ورماخت از جنوب مرداب‌های پریپیات خواهد بود و از این رو نیروهای خود را در آن قسمت متمرکز کرد. بدین شکل با حمله بیشتر نیروهای مکانیزه آلمانی از شمال این مرداب‌ها، توازن قوا به نفع آن‌ها شد.
پس از آن که طرح برای برگزیدن محل یا محل‌های رخنه نهایی شد، مرحله شناسایی انجام می‌شد. این مرحله با تأمین اطلاعات دقیقی از موقعیت و توان یگان‌ها و دفاع دشمن برای فرماندهی عالی برای موفقیت حمله حیاتی بود. برای مثال، پیش از تهاجم به شوروی، "لوفت‌وافه" بیش از ۳۰۰ پرواز شناسایی بر فراز اراضی این کشور صورت داد. آلمانی‌ها با استفاده از اطلاعات به دست آمده با حملات هوایی در عرض چهار روز ۳۰۰۰ هواگرد شوروی را از بین بردند.
پنهان‌کاری یکی دیگر عوامل تعیین‌کننده در جریان مرحله آماده‌سازی "بلیتس‌کریگ" بود. فرماندهی عالی آلمان تلاش می‌کرد پیش از آغاز درگیری کشور هدف را دربارهٔ قصد خود فریب دهد. برای مثال، تا پیش از آغاز عملیات بارباروسا، فرماندهی عالی ورماخت خطاب به شوروی منظور از گردآوری نیروهای خود در نواحی شرطی را فریب بریتانیا و تمرین برای عملیات "زی‌لووه" برای تهاجم به جزیره بریتانیا خارج از برد بمب‌افکن‌ها و هواگردهای شناسایی آن عنوان می‌داشت. علاوه بر این بیشتر یگان‌های "لوفت‌وافه" تا آخرین ماه پیش از آغاز عملیات در مناطق غربی یا خود آلمان باقی ماندند و سپس به سرعت به پایگاه‌های از پیش آماده با تمهیدات استتار منتقل شدند.
غافلگیری مزیت‌های زیادی برای مهاجم در جنگ فرا می‌آورد. با عمل به "بلیتس‌کریگ" زمان و تاریخ دقیق حمله از دشمن پوشیده می‌شد. بدین شکل هنگام آغاز تهاجم بلاتکلیفی و آشفتگی در دشمن یاری‌گر پیشروی آلمانی‌ها بود. طبیعتاً برای حصول چنین غافلگیری تهاجم بدون اعلان جنگ قبلی صورت می‌گرفت.
برتری هوایی کامل برای موفقیت جنگ برق‌آسای آلمان بسیار مهم بود. بر این اساس "لوفت‌وافه" (نیروی هوایی) بیشتر امکانات خود را هنگام آغاز کارزار به کار می‌گرفت. این نیرو برای تهاجم به لهستان ۷۰ در از بمب‌افکن‌ها، تمام بمب‌افکن‌های شیرجه‌ای و نیمی از جنگنده‌های خود را به کار بست. "لوفت‌وافه" نقش اصلی در "بلیتس‌کریگ" داشت. نخست انهدام نیروی هوایی دشمن ترجیحاً بر روی زمین پیش از آن که قوای خود را بسیج کند و به هوا برخیزد. این مهم در لهستان تنها دو روز به طول انجامید و از روز سوم تمرکز "لوفت‌وافه" بر صنعت تولید هواگرد و مهمات لهستان قرار گرفت. دومی که فقط پس از برقراری برتری هوایی امکان اجرای آن بود، پشتیبانی نزدیک هوایی از یگان‌های زمینی بود. در کارزار فرانسه "لوفت‌وافه" این دو نقش را از همان ابتدا به صورت همزمان اجرا کرد. ایجاد برتری هوایی آسیب‌پذیری محل تمرکز نیروها نسبت به حملات هوایی دشمن را کاهش می‌داد و با تأمین آتش پشتیبانی از آسمان، عقب ماندن یگان‌های توپخانه در اثر سرعت بالای پیشروی را جبران می‌کرد. در عملیات‌های پشتیبانی هوایی هواگردهای "لوفت‌وافه" بر هدف گرفتن مراکز تدارکاتی و ارتباطی، تجمع نیروهای ذخیره دشمن و یگان‌های در حال عقب‌نشینی آن متمرکز می‌شدند. با بهره‌گیری از برتری هوایی پدید آمده "لوفت‌وافه" در مواردی از جمله در نروژ و بلژیک، دست به عملیات‌های هوابرد زد. چتربازهای آلمانی با فرود پشت خطوط دشمن علاوه بر تسخیر نقاط کلیدی همانند استحکامات، پایگاه‌های هوایی و پل‌ها، ضربه سختی به روحیه دشمن وارد می‌آوردند و گاهی موجب آشفتگی در رده‌های آن می‌شدند.
سید منصور خلیلی عراقی (۱۰ بهمن ۱۳۲۷ در تهران) اقتصاددان ایرانی و استاد تمام گروه اقتصاد بین‌رشته‌ای دانشکده اقتصاد دانشگاه تهران است. او بیست و هشتمین رئیس دانشگاه تهران (۸۱–۱۳۷۶) بوده‌است. وی کارشناسی خود را در اقتصاد از دانشگاه تهران (۱۳۵۰) و کارشناسی ارشد (۱۳۵۶) و دکترای (۱۳۶۱) خود را در همین رشته از دانشگاه کالیفرنیا دریافت کرده‌است.
دکتر غلامرضا طالقانی
بوشارد نامی فرانسوی است که در ابتدا توسط نورمن‌ها به وجود آمده است.
جهانی دیگر که با عنوان خارج از این جهان در آمریکای شمالی و همچنین با عنوان جهان بیرونی در ژاپن هم شناخته می‌شود، یک بازی ویدئویی در سبک اکشن-ماجراجویی سکوبازی سینمایی است که توسط اریک شاهی برای شرکت دلفین سافتور ساخته شده‌است. بازی در مورد دانشمندی جوان به نام لستر است که به دلیل نتیجه ناموفق یک آزمایش، خودش را در جهانی بیگانه می‌یابد که ناچار است برای زنده ماندن به مبارزه بپردازد.
بازی "جهانی دیگر" در یک دوره ۲ ساله توسط "اریک شاهی" و با کمک Jean-François Freitas در زمینه موسیقی و افکت‌های صوتی، توسعه یافت. "شاهی" به تنهایی اقدام به ساخت و توسعه موتور بازی، کامل کردن انیمیشن‌ها و گرافیک‌های هنری نمود. انیمیشن‌های این بازی به صورت گرافیک برداری (وکتور) و استفاده از روش روتوسکوپی برای حرکت شخصیت‌ها، تهیه گردیده و دلیل اصلی آن کاهش هزینه استفاده از حافظه سیستم اجرا کننده بازی، در این نوع گرافیک می‌باشد. او قصد داشت گیم‌پلی و نحوه روایت داستان بازی بدون وجود هیچگونه رابط و اینترفیس اضافی باشد.
این بازی در ابتدا برای آمیگا و آتاری اس‌تی طراحی شد و بعدها برای سکوهای Apple IIGS و داس هم عرضه شد و برای بسیاری از سکوهای آن دوره هم پورت شد. تلاش‌های بعدی در بازآفرینی موتور بازی باعث شد تا این بازی بر روی رایانه‌ها و کنسول‌های بازی مدرن و دستگاه‌های موبایل هم قابل اجرا شود. در سال ۲۰۰۶، چاهی به صورت مستقل یک نسخه «به مناسبت پانزدهمین سالگرد» از بازی جهانی دیگر را برای مایکروسافت ویندوز منتشر کرد که امکان اجرای بازی بر روی رایانه‌های مدرن به همراه جلوه‌های بصری باکیفیت‌تر فراهم می‌کرد. در سال ۲۰۱۱ هم یک نسخه «به مناسبت بیستمین سالگرد» از بازی منتشر شد و بعد از آن هم پورت‌هایی از بازی برای پلتفرم‌های آی‌اواس و اندروید منتشر شدند.
بازی "جهانی دیگر" در استفاده از جلوه‌های سینمایی، هم در جریان بازی و هم در صحنه قطع‌ها بسیار نوآور بود که باعث شد بازی از منتقدین بازخوردهای مثبت دریافت کند و به موفقیت تجاری برسد. این بازی الهام‌بخش تعدادی دیگر از بازی‌های مشهور ویدئویی از جمله ایکو، متال‌گیر سالید، سایلنت هیل و پروژه بعدی کمپانی "دلفین" با نام فلاش‌بک بوده‌است.
جهانی دیگر یک بازی سکوبازی است و بازیکن در آن با استفاده از صفحه‌کلید، دسته، اهرمک بازیکن اصلی را کنترل می‌کند. بازیکن اصلی می‌تواند حرکاتی مانند پرش، دویدن، حمله کردن، و دیگر حرکات وابسته به موقعیت بازی همچون تاب دادن یک قفس به جلو و عقب را انجام دهد. در قسمت‌های اول بازی، لستر غیرمسلح است و تنها می‌تواند به خزندگان کوچک با پا ضربه بزند و آن‌ها را نابود کند. اما در برابر موجوداتی غیر از این خزندگان همانند حیوانات وحشی و انسان‌های بیگانه که بومی سیاره ناشناس هستند، بی‌دفاع است.
لستر بعدها در بازی یک اسلحه لیزری بدست که متعلق به یکی از دشمنان است را بدست می‌آورد. این اسلحه سه قابلیت مختلف دارد: یک حالت تیراندازی استاندارد، توانایی ایجاد زره‌هایی برای محافظت در برابر تیرهای دشمن و یک شلیک نیرومند که می‌تواند برخی از دیوارها و همین‌طور زره‌های لیزری که دشمنان برای محافظت از خود ایجاد کرده‌اند را نابود کند. در نهایت لستر یک توپ پلاسما بدست می‌آورد که از آن می‌تواند همانند یک نارنجک برای نابود کردن دشمنان استفاده کند (این توپ در نسخه اصلی که برای آمیگا منتشر شد وجود نداشت). دشمنان هم قابلیت‌های مشابهی دارند و بازیکن باید هم از توانایی‌هایی که اسلحه‌اش دارد و هم از ویژگی‌های محیط بازی برای غلبه بر دشمنان استفاده کند.
لستر و دوست بیگانه‌اش (که در اوایل بازی با او آشنا می‌شود) نمی‌توانند هیچگونه آسیبی را تحمل کنند، و به محض اینکه هر کدام از آن‌ها مورد اصابت گلوله قرار بگیرند یا یک حیوان وحشی یا دام‌های محیطی به آن‌ها برخورد کند، بازی خاتمه می‌یابد. با این حال بازی تعداد زیادی نقطه ذخیره دارد که بازیکن می‌تواند از همان‌جا به صورت نامحدود بازی خود را از سر گیرد. در آمیگا و کنسول‌های قدیمی که توانایی ذخیره بازی را نداشتند، هر بخش از بازی یک کد منحصر به فرد داشت که بازیکن می‌توانست آن را در جایی یادداشت کرده و بعدها پس از راه اندازی مجدد بازی، مجدداً آن را وارد کند و بازی را از همان بخش از سر گیرد. بازیکن هیچ سرنخی از اینکه قرار است در ادامه چه کاری انجام دهد ندارد. همچنین بازی فاقد یک نوار سلامت است (به جز مواقعی که بازیکن در حال شنا کردن است) و هیچ متنی هم بر روی صفحه نمایش نمی‌یابد و کاراکترهایی که در بازی ملاقات می‌شود، به یک زبان بیگانه غیرقابل تشخیص صحبت می‌کنند.
نقش اصلی بازی Lester Knight Chaykin، فیزیکدان نابغه جوان است. در تکه فیلم ابتدایی بازی، در حالیکه هوا رعد و برقی است، لستر با یک فراری ۲۸۸ جی‌تی‌او به آزمایشگاه زیرزمینی خود که دارای فناوری‌های پیشرفته‌ای است، می‌رود تا بر روی آزمایش جدیدش با استفاده از شتاب‌دهنده ذرات مشغول شود که در آن سعی دارد اتفاقاتی که بلافاصله پس از به وجود آمدن جهان رخ داده بود را بازسازی کند. بلافاصله پس از اینکه ذرات به حد مورد نیاز خود می‌رسند، یک صاعقه به آزمایشگاه برخورد می‌کند و باعث تداخل در کار شتاب‌دهنده می‌شود که باعث به وجود آمدن همجوشی ذره‌ای پیش‌بینی نشده می‌شود و با رخ دادن یک انفجار، دریچه‌ای در فضازمان گشوده می‌شود و لستر را به یک سیاره خشک و بیگانه منتقل می‌کند.
لستر پس از فرار کردن از دست یک حیوان وحشی، توسط چند نفر از انسان‌نماهای بومی آن سیاره دستگیر می‌شود و به یک زندان زیرزمینی منتقل می‌شود. لستر به همراه یک زندانی دیگر که با عنوان «رفیق» شناخته می‌شود از قفسی که در آن زندانی هستند می‌گریزند و وارد یکسری محیط‌های خطرناک می‌شوند و باید با دشمنان و جانوران وحشی مبارزه کنند و به حل کردن تعدادی پازل و معما بپردازند و سعی کنند اسیر دشمن نشوند تا زنده بمانند. آن دو از میان یک زندان، غار و یک برج گذر می‌کنند. در پایان بازی، لستر توسط یکی از دشمنان مجروح می‌شود، اما با کمک دوست بیگانه‌اش، موفق به کشتن مهاجم شده و می‌گریزد. پس از رسیدن به بالای برج، لستر که بی‌حال و مجروح افتاده‌است به کمک دوست بیگانه‌اش بر روی یک جانور شبه دیوپکفالوس سوار شده و در دوردست‌ها پرواز می‌کنند.