moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
از مسیر خشوئیه می‌توان به روستاهای سرسبز و زیبای ساحلی آیدغمیش، زردخشوییه، پرکستان، روستاهای معروف به چم (چم علیشاه، چم یوسفعلی، چم کهریز، چم نار، چم گاو، چم تاق، و…) نهایتاً شهر سامان در استان چهارمحال و بختیاری رسید.
از جمله جاهای دیدنی چناری بزرگ است که متخصصان عمر این چنار را نزدیک ۱۰۰۰ سال تخمین زده‌اند.
ساحل زیبا و جویهای پر از آب که از بعضی خانه عبور می کند .
خانه های کاهگلی با درهایی به قدمت دوره قاجار و سگنفرش این روستا را بسیار دیدنی کرده.
زردخشوییه، روستایی از توابع بخش باغ بهادران شهرستان لنجان در استان اصفهان ایران است.
این روستا در دهستان چم رود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۵۲ نفر (۱۱۷خانوار) بوده‌است.
قلعه ترکی، روستایی از توابع بخش باغ بهادران شهرستان لنجان در استان اصفهان ایران است.
این روستا در دهستان چم رود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۶ نفر (۱۴خانوار) بوده‌است.
برنجگان (لنجان)، روستایی از توابع بخش باغ بهادران شهرستان لنجان در استان اصفهان ایران است.
این روستا در دهستان چم رود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۰۱۶ نفر (۲۴۰خانوار) بوده‌است.
صادق‌آباد (لنجان)، روستایی از توابع بخش باغ بهادران شهرستان لنجان در استان اصفهان ایران است.
این روستا در دهستان چم رود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۶۶ نفر (۷۷خانوار) بوده‌است.
کته‌شور (لنجان)، روستایی از توابع بخش باغ بهادران شهرستان لنجان در استان اصفهان ایران است.
این روستا در دهستان چم رود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۲۷ نفر (۱۰۴خانوار) بوده‌است.
دورک (لنجان)، روستایی از توابع بخش باغ بهادران شهرستان لنجان در استان اصفهان ایران است.
این روستا در دهستان چم رود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۳۷ نفر (۵۴خانوار) بوده‌است.
سعیدآباد (لنجان)، روستایی از توابع بخش باغ بهادران شهرستان لنجان در استان اصفهان ایران است.
این روستا در دهستان چم رود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۴۹ نفر (۴۴خانوار) بوده‌است.
کرچگان روستایی در دهستان چم رود بخش باغ بهادران شهرستان لنجان استان اصفهان ایران است. این روستا مرکز دهستان چم رود است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۲٬۳۱۳ نفر (۷۳۲خانوار) بوده‌است.
مورکان (مهرگان) (لنجان) روستایی از توابع بخش باغ بهادران شهرستان لنجان در استان اصفهان ایران است.
این روستا در دهستان چم رود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۹۰۹ نفر (۴۸۷خانوار) بوده‌است.
چم پیر، روستایی از توابع بخش باغ بهادران شهرستان لنجان در استان اصفهان است که مردم آن به زبان فارسی سخن می کنند.
این روستا در دهستان چم رود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۳۶ نفر (۶۴خانوار) بوده‌است.
رحمت‌آباد (لنجان)، روستایی از توابع بخش باغ بهادران شهرستان لنجان در استان اصفهان ایران است.
این روستا در دهستان چم رود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۴۱ نفر (۱۴۶خانوار) بوده‌است.
فتح‌آباد (لنجان)، روستایی از توابع بخش باغ بهادران شهرستان لنجان در استان اصفهان ایران است.
این روستا در دهستان چم رود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
همام، روستایی از توابع بخش باغ بهادران شهرستان لنجان در استان اصفهان ایران است.
این روستا در دهستان چم رود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۵۲ نفر (۴۲خانوار) بوده‌است.
چم اسمان، روستایی از توابع بخش باغ بهادران شهرستان لنجان در استان اصفهان ایران است.
این روستا در دهستان زیرکوه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۱۰ نفر (۳۰خانوار) بوده‌است.
شورجه (لنجان)، روستایی از توابع بخش باغ بهادران شهرستان لنجان در استان اصفهان ایران است.
این روستا در دهستان زیرکوه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۱ نفر (۱۷خانوار) بوده‌است.
قلعه‌آقا (لنجان)، روستایی از توابع بخش باغ بهادران شهرستان لنجان در استان اصفهان ایران است.
این روستا در دهستان زیرکوه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۷۰ نفر (۱۰۴خانوار) بوده‌است.
از لقب اکثریت مردم که ایزدی هستند (برگرفته از القاب باری تعالی) اینطور استنباط می‌گردد که نیاکان و اجداد این روستا انسانهایی خداپرست و متدین بوده‌اند.
اجداد و نیاکان این روستا جز عشایر ترک نشین استان فارس در نزدیکی فیروزآباد و زادگاه اصلی آنها در ییلاق دشت ارژن استان فارس و در قشلاق سبزه کوه چهارمحال و بختیاری بوده‌است که پس از قانون اسکان عشایر در دوره رضاخان پهلوی به دلیل وجود قناتهای متعدد و زمین حاصلخیز روستای لای بید و همچنین همجواری با راه ارتباطی اصفهان شهرکرد (دهکرد) این محل را جهت سکونت برگزیدند و مشغول زراعت برای اربابان آن زمان و مالکان اصلی زمین‌های زراعی این روستا شدند و به مرور زمان دیگر کوچ نکردند و پس از قانون تقسیم اراضی در دوره رضاخان و کنار رفتن اربابان و وقف کردن اکثریت زمین‌ها برای حرم حضرت علی (ع) در نجف اهالی روستا به عنوان رعیت زمین‌های موقوفه مشغول کشاورزی شدند و هر ساله سهم الوقف زمین را که مقدار ناچیز هم بود جهت باسازی حرم به نجف می‌فرستادند و اینگونه بود که روستای لای بید بنا شد.
روستای لایبید با مختصات ۵۱ درجه و ۱۲ دقیقه طول شرقی و ۳۲ درجه و ۱۸ دقیقه عرض شمالی و ارتفاع تقریبی ۲۱۰۰ متر از سطح دریا، دارای میانگین دمای سالانه ۱۴ درجه سانتیگراد بالای صفر و در یک ناحیه معتدل نیمه کوهستانی واقع شده‌است. این روستا در شصت وپنج کیلومتری جنوب غرب شهر اصفهان و درشهرستان لنجان بخش باغبادران و درامتداد جاده اصفهان-شهرکرد قرار دارد. ازطرف شمال به روستای همام (در قدیم دِه امام) وکوه زیبای پیشَمبِدی- در زبان محلی – (یا پیرشمس الدین یا پیر شمع الدین) و ازجنوب به شهر چرمهین و کوه رخ، از شرق به شهر باغبادران و ازغرب به روستای حاجت آقا منتهی می‌گردد. دارای آب و هوایی مناسب برای تولید اکثرمحصولات کشاورزی است. شرایط آب و هوا در این روستا بسیار مناسب و تغییر فصول در آن به خوبی محسوس و دقیق است و شاید کمتر جایی در کشور ایران بتوان یافت که دگرگونی فصل در آنجا تا این اندازه قابل ملاحظه و به موقع باشد. این روستا دارای چندین مزرعه و قنات به نامهای لایبید، حاجت آقا، شاهسواربگ، زیراب، کله شادی، سنجدی، محمودآباد، علمدار، ایزدآباد، چغادزدان ودره گرگی می‌باشد. متأسفانه مشکل فراگیر خشکسالی و کمبود آب باعث شده علی‌رغم وجود زمینهای مناسب و مستعد کشاورزی بیشتر زمینها بایر و بدون کشت بماند. محصول اغلب این روستا گندم، جو، گردو وبادام است که با توجه به مشکل کمبود آب در چند سال گذشته از میزان کشت گندم و جو تا حد چشمگیری کاسته شده و در مقابل، توجه کشاورزان به کشت زعفران، به دلیل سازگاری اش با این منطقه و به عنوان گیاهی که نیاز به آب بسیار کمی دارد، معطوف شده‌است.
لای بید دارای حدود ۶۰۰هکتار زمین زراعی و باغات می‌باشد که به دلیل خشکسالی کمتر از ۴۰ هکتار آن زیر کشت درختهایی چون گردو و بادام و زراعتی چون گندم و جو است.
ارتفاع از سطح دریا ۱۹۰۰متر
از فرهنگ و تمدین این خطه که با معماری اصیل ایرانی معجون شده‌است حمام عمومی یا حمام کهنه با خزینه می‌باشد.
روستای لایبید واقع در ۵ کیلومتری شهر باغبهادران از توابع شهرستان لنجان می‌باشد و در همجواری جاده اصلی اصفهان شهرکرد با آب و هوایی نسبتاً کوهستانی واقع شده‌است.
این روستا در دهستان زیرکوه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۱۰ نفر (۱۸۹خانوار) بوده‌است.
روستای لایبید قبل از انقلاب به عنوان یکی از روستاهای مطرح در سطح منطقه از جایگاه ویژه ای برخوردار بود. بعد از انقلاب و به خصوص در دوران جنگ نیز در زمینه‌های مذهبی، سیاسی، اجتماعی وفرهنگی نقش بسزایی ایفا نمود. این روستا دارای هشت شهید به نامهای: حسنعلی ایزدی، کهزاد صادقی، منصور صادقی، احمد ایزدی، رضا ایزدی، سعید غلامی، کیامرز ایزدی و قباد ایزدی است. همچنین تعداد زیادی از ساکنان این روستا از ایثارگران دوران جنگ تحمیلی هستند.
کلیشادرخ، روستایی از توابع شهرستان لنجان در استان اصفهان است.
روستای کلیشادرخ در مرز چهارمحال و بختیاری قرار گرفته‌است. موقعیت این روستا دقیقاً در غربی‌ترین نقطه مرزی شهرستان لنجان است. کلیشادرُخ، در ۷۰ کیلومتری اصفهان و۳۰کیلومتری شهرکُرد قراردارد.
این روستا در دهستان زیرکوه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۶۸۴ نفر (۴۵۳خانوار) بوده‌است.
حاجت‌آقا، روستایی از توابع بخش باغ بهادران شهرستان لنجان در استان اصفهان ایران است.
این روستا در دهستان زیرکوه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۷۳ نفر (۲۰۵خانوار) بوده‌است.
رکن‌آباد، روستایی در دهستان زیرکوه از توابع بخش باغ بهادران شهرستان لنجان در استان اصفهان ایران است.
بر اساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۶۹۷ نفر (۲۲۰ خانوار) بوده است.
حسین‌آباد (لنجان)، روستایی از توابع بخش باغ بهادران شهرستان لنجان در استان اصفهان ایران است.
این روستا در دهستان زیرکوه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
زمان‌آباد (لنجان)، روستایی از توابع بخش باغ بهادران شهرستان لنجان در استان اصفهان ایران است.
این روستا در دهستان زیرکوه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۰۰۰ نفر (۲۱۹خانوار) بوده‌است.
کچوئیه، روستایی از توابع بخش باغ بهادران شهرستان لنجان در استان اصفهان ایران است.
قلعه پایین، روستایی از توابع بخش باغ بهادران شهرستان لنجان در استان اصفهان ایران است.
این روستا در دهستان زیرکوه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۸۸ نفر (۸۰خانوار) بوده‌است.
هاردنگ، روستایی از توابع بخش باغ بهادران شهرستان لنجان در استان اصفهان ایران است. مهمترین جاذبه گردشگری هاردنگ امامزاده شاه خراسان می‌باشد.
این روستا در دهستان زیرکوه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۷۷۴ نفر (۴۶۰ خانوار) بوده‌است. نزدیک ترین شهر به هاردنگ شهرچرمهین است
چم حیدر، روستایی از توابع بخش باغ بهادران شهرستان لنجان در استان اصفهان است که مردم آن به زبان فارسی سخن می کنند.
این روستا در دهستان چم کوه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۵۲ نفر (۲۰۳خانوار) بوده‌است.
چم طاق، روستایی از توابع بخش باغ بهادران شهرستان لنجان در استان اصفهان است.
این روستا در دهستان چم کوه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۱۱۲ نفر (۲۹۲خانوار) بوده‌است.
یال بلند، روستایی از توابع بخش باغ بهادران شهرستان لنجان در استان اصفهان ایران است.
این روستا در دهستان چم کوه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۰۴ نفر (۲۲خانوار) بوده‌است.
چم نور، روستایی از توابع بخش باغ بهادران شهرستان لنجان در استان اصفهان است که مردم آن به زبان فارسی با لهجه متفاوت از روستاهای فارسی زبان مجاور سخن می کنند.
این روستا در دهستان چم کوه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۵۳۸ نفر (۳۸۵خانوار) بوده‌است.
پرکستان روستایی در دهستان چم کوه بخش باغ بهادران شهرستان لنجان استان اصفهان ایران است.
امامزاده پیر پرکستان، پیرچنار و چشمه، خاکسون همگی در دره امام [بخشی از روستا] واقع هستند.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۷۶ نفر (۲۷خانوار) بوده‌است.
جعفرآباد، روستایی از توابع بخش باغ بهادران شهرستان لنجان در استان اصفهان در کشور ایران است.
این روستا در دهستان چم کوه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۲۲۱ نفر (۶۶خانوار) بوده‌است.
چم علی‌شاه، روستایی از توابع بخش باغ بهادران شهرستان لنجان در استان اصفهان است که مردم آن به زبان فارسی صحبت می‌کنند.
این روستا در دهستان چم کوه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۵۴ نفر (۱۳۳خانوار) بوده‌است.
شغل اکثر مردم این روستا کشاورزی است و گاهی به دامداری هم می‌پردازند. محصولاتی مانند برنج، گردو، سیب، به، زردآلو و انگور در این روستا کشت می‌شود.
چم کهریز، روستایی از توابع بخش باغ بهادران شهرستان لنجان در استان اصفهان است.
این روستا در دهستان چم کوه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۰۹ نفر (۸۱خانوار) بوده‌است.
مبارک‌آباد (لنجان)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان لنجان در استان اصفهان ایران است.
این روستا در دهستان اشیان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۷ نفر (۱۱خانوار) بوده‌است.
کاریز ، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان لنجان در استان اصفهان ایران است.واژه کاریز در لغت نامه دهخدا به معنی آب های زیرزمینی و انتقال آب های چاه برای استفاده است.روستای کاریز در دهستان اشیان جنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۴۰ نفر (۹۲خانوار) بوده‌است. در سال ۸۱ دهیاری آن مصوب شد و از عمده کارهای عمرانی که در این روستا انجام شده ، آسفالت معابر ، جدول گذاری ، پارک کودکان ، ساخت فلکه ، ساماندهی قبرستان ، جمع آوری زباله و .. است. همچنین از جمله کارهای فرهنگی می توان به اجرای کلاس های مختلف در این روستا است. تاکستان های زیبا از جمله باغاتی است که تولید انگور می کنند. سبزی ریحون گوجه و بادمجان از جمله محصولات دیگر کشاورزی این روستا است.
این روستا در دهستان اشیان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن 850نفر (170خانوار) بوده‌است.
سیبه (لنجان)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان لنجان در استان اصفهان ایران است.
این روستا در دهستان اشیان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۱۲ نفر (۲۹خانوار) بوده‌است.
الله‌آباد (لنجان)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان لنجان در استان اصفهان ایران است.
این روستا در دهستان اشیان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۳۵ نفر (۱۰۹خانوار) بوده‌است.
اشیان (لنجان)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان لنجان در استان اصفهان ایران است.
این روستا در دهستان اشیان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۰۹۱ نفر (۲۶۷خانوار) بوده‌است.
قرق‌آقا (لنجان)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان لنجان در استان اصفهان ایران است.
براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۲ نفر (۱۷خانوار) بوده‌است.
احمدآباد طبس، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان لنجان در استان اصفهان ایران است.
این روستا در دهستان خرم‌رود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
رحیم‌آباد (لنجان)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان لنجان در استان اصفهان ایران است.
باغ شاه (لنجان)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان لنجان در استان اصفهان ایران است.
این روستا در دهستان خرم‌رود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۱ نفر (۱۹خانوار) بوده‌است.
مَدیسه، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان لنجان در استان اصفهان ایران است.
این روستا در دهستان خرم‌رود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۶۴۷ نفر (۳۸۴خانوار) بوده‌است.
چوپانان (نائین)، روستایی از توابع بخش انارک شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است.
این روستا در دهستان چوپانان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۴۸۵ نفر (۴۲۱خانوار) بوده‌است.
اسماعیلان، روستایی از توابع شهر انارک در استان اصفهان ایران است.
این روستا در دهستان چوپانان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
بیدچاه، روستایی از توابع بخش انارک شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است.
چاه گربه، روستایی از توابع شهر انارک در استان اصفهان ایران است. آب این روستا توسط قنات تأمین می‌شود. وجود قلعه‌ای قدیمی در این روستا حکایت از رونق آن در دورانی نه چندان دور دارد. از اعم محصولات آن انار بادام پسته و صیفی جات است. چاه گربه در دامنه کوهی مرتفع به همین نام قرار دارد.
این روستا در ۲۲ کیلومتری انارک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
اشتیان (نائین)، روستایی از توابع بخش انارک شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است.
نورآباد (نائین)، روستایی از توابع بخش انارک شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است.
زالوبند، روستایی از توابع بخش انارک شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است.
محمدآباد (نائین)، روستایی از توابع بخش انارک شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است.
این روستا در دهستان چوپانان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۴ نفر (۸خانوار) بوده‌است.
مشجری، روستایی از توابع بخش انارک شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است.
عباس‌آباد (نائین)، روستایی از توابع بخش انارک شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است.
مظفرآباد (نائین)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است.
این روستا در مسیر جاده نایین ورزنه واقع شده‌است و فاصله آن تا شهرستان ورزنه 40 کیلومتر می‌باشد .
این روستا در ددهستان لای سیاه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
ابراهیم‌آباد (نائین)، روستایی از توابع بخش خور و بیابانک شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است.
این روستا در دهستان بیابانک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۹۳ نفر (۴۸خانوار) بوده‌است.
جعفرآباد (نائین)، روستایی از توابع بخش خور و بیابانک شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است.
این روستا در دهستان بیابانک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۹۵ نفر (۷۳خانوار) بوده‌است.
جگارگ، روستایی از توابع بخش خور و بیابانک شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است.
این روستا در دهستان بیابانک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۲ نفر (۴خانوار) بوده‌است.
خرم‌دشت (نائین)، روستایی از توابع بخش خور و بیابانک شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است.
فَرْخی (به گویش محلی فَرْوی) شهری در بخش مرکزی شهرستان خور و بیابانک در استان اصفهان ایران است که تا مرکز استان ۴۰۰ کیلومتر فاصله دارد. این آبادی در عرف زبان فارسی فَرُّخی تلفظ می‌شود.
شهر فرخی در ۵۴ درجه و ۵۵ دقیقه طول شرقی و ۳۳ درجه و ۵۱دقیقه عرض شمالی و در ۴۰۰ کیلومتری شرق اصفهان قرار دارد. فرخی از شرق به شهر خور و از غرب به روستای چاهملک و از جنوب به روستاهای جعفرآباد و ابراهیم‌آباد و از شمال به کوه‌های کم ارتفاع فرخی محدود می‌شود.
شهر «فرخی» از توابع شهرستان خور و بیابانک در تاریخ ۱۶/۹/۱۳۸۸ با موافقت هیئت دولت و به استناد ماده ۱۳ قانون تعاریف و ضوابط تقسیمات کشوری به شهر تبدیل شد.
این شهر با جمعیتی بیش از چهار هزار و ۶۰۰ نفر در ۱۵ کیلومتری غرب شهر خور، مرکز شهرستان خور و بیابانک قرار دارد.
فرخی آب و هوایی گرم و خشک دارد و حیات آن به چند رشته قنات وابسته‌است که قدیمی‌ترین آن به طول ۹ کیلومتر است. شغل اهالی این شهر بیشتر کرباس بافی، قالی بافی و کشاورزی است. گندم، جو، خرما، پنبه و تخمه آفتابگردان از مهمترین محصولات شهر فرخی است.
این شهر در شهرستان خوروبیابانک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۲۹۶۸ (۹۰۹ خانوار) بوده‌است.
از زمان پیدایش شهر «فرخی» اطلاع درستی در دست نیست اما در جنگ‌نامه امام‌زاده روستای پیاده (بیاذه) از مزرعه‌ای به نام «فرخ» یاد شده‌است که به احتمال زیاد همان «فرخی» است.
این شهر در گذشته به «دارالامان» نیز شهرت داشته که حریم آن تا شعاع سه کیلومتری بوده‌است و کسانی که از حاکمان جور در امان نبودند خود را به شهر فرخی نزد قاضی می‌رساندند و او نیز آنان را پناه می‌داد.
در دوره قاجاریه خور و بیابانک را قرای سبعه می‌گفتند و بنا به نوشته اعتمادالسلطنه در مرآت البلدان این قراء عبارت بودند از: خور، جندق، فرخی، مهرجان، بیاضه، اردیب، گرمه.
از نوشته‌های مورخین و جغرافیدانان چنین بر می‌آید که منطقه شهرفرخی (بیابانک) به تناوب جزیی از استان یزد، خراسان، قومس (سمنان) به‌شمار می‌رفته‌است. در قرن چهارم و پنجم هجری از توابع خراسان و یزد و در دوران صفویه و قاجاریه از توابع یزد و سمنان بوده‌است. اسناد راهگشا در این مورد، سفرنامه ناصر خسرو، نزهه القلوب حمدالله مستوفی قزوینی، احسن التقاسیم مقدسی، المسالک و الممالک استخری، معجم البلدان یاقوت حموی، صوره الارض ابن حوقل و… می‌باشد.
در سال ۱۳۰۳ هجری شمسی میرزا فتح‌الله علوی معروف به آقا ناصر که در حوزه علمیه یزد تحصیلات خود را به پایان رسانده بود، با سرمایه شخصی، مدرسه «فرخ» که جزء #اولین_مدارس_ایران محسوب می‌شود را در این روستا بنا نهاد. این مدرسه پس از وی توسط فرزند ارشد ایشان حسن الله علوی به کار خود ادامه داد. این مدرسه تا مقطع پنجم ابتدایی ادامه داشته و تحت نظر وزارت آموزش و پرورش وقت به فعالیت خود می‌پرداخته‌است. همچنین در این مدرسه از سال ۱۳۴۰ به دختران نیز آموزش داده شده‌است.
شهر فرخی از نوع متراکمند و خانه‌ها در مظهر قنات چشمه یا در راستای جوی آب پیش رفته‌اند. چنان‌که در شهر فرخی بافت قدیمی بر روی کانال قنات شهر بنا گشته‌است. مواد و مصالح خانه‌های روستایی از گِل و خشت و سقف خانه‌ها، گنبدی یا تخت با اندود کاهگل است. در دوران معاصر خانه‌ها به سبک و سیاق شهرهای بزرگ ساخته می‌ش
از جمله آثاری است که به دستور «حاج سید میرزا مجتهد»، قاضی نامور خور و بیابانک در سال ۱۲۴۹هجری قمری بنا شده‌است.
مسجد جامع فرخی واقع در مرکز شهر می‌باشد که دارای دو شبستان است. یک شبستان برای بهار و تابستان و شیستان دیگر زمستانه است. اما به دلیل افزایش جمعیت و کمبود جا در مسجد فعلاً شبستان زمستانه مردانه و شبستان بهاره زنانه شده‌است.
بنای این طبق مسجد جامع سمنان و با الگو برداری و معماری آن ساخته شده‌است. صحن شبستان بهاره دارای یک گنبد بزرگ می‌باشد و شبستان پاییزه در حدود یک متر پایینتر از شبستان بهاره و دارای گنبدهای کوچک با ستونهای بسیار بزرگ می‌باشد. این گنبدها در دو ردیف هشت تایی بنا شده‌است.
سال تأسیس بنا بنا بر کتبه نوشته شده در جلو محراب بهاره به سال ۱۲۴۹ هجری قمری است طبق سنگ نوشته درون محراب شبستان بهاره.
سنگ نوشته درون محراب
در حال حاضر به دلیل کمبود جا به قسمت شبستان زمستانه مقداری اضافه شده‌است.
تا چند سال پیش دو قرآن دست نوشته هم در مسجد بود که هنگام خاکروبی مسجد برای محرم می‌خواستند در چاه مخصوص قرآن و ادعیه بیندازند که آن زمان بنده نگذاشتم این کار را بکنند. الان نمی‌دانم این قرآنها در مسجد هست یا نه. قدمت این قرآنها طبق تاریخ تولد نام شخصی که در پشت آن ثبت شده بود بیش از صد سال بود.
مسجد دارای اوقافی می‌باشد که صرف برگزاری مراسم روضه خوانی در مناسبتها و اذان گو و خادم و امام جماعت می‌شود.
۱- قنات و دشت فرخی
این قنات در حدود ۱۲ کیلومتر طول دارد و دارای چندین ده حلقه چاه به هم پیوسته می‌باشد و آب این قنات زمین‌ها و نخلستان اصلی فرخی را سیراب می‌نماید. این قنات بیش از ۷۰۰ دانگ آب می‌باشد و این دانگهای آب در طی ده روز و شب که دارای نامهایی می‌باشد در بین اهالی و صاحبان آب تقسیم می‌شود.
۲- قنات محمدآباد
این قنات نیز کیلومترها طول دارد و آب آن دشت محمدآباد را سیراب می‌نماید و آب آن به صورت شبانه‌روزی بین صاحبان آن تقسیم شده‌است.
۳- قنات نورآباد
دارای قنات و موتور آبی می‌باشد که زمین‌های کشاورزی نورآباد را سیراب می‌کند.
۴- قنات حاجی‌آباد
متأسفانه آب این قنات خشک شده‌است. در گذشته آب و منطقه کشاورزی حاجی‌آباد از بهترین‌های روستا بود. بهترین محصولات در این دشت بدست می‌آمد؛ ولی متأسفانه آب آن خشک شد و هر چه کار کردند که از خشک شدن آن جلوگیری کنند نتوانستند. شاید هم دولت آنگونه که باید اهتمام نورزید. الان نخلهای آن نیز خشک شده‌است و لم یزرع افتاده‌است.
۵- قنات اصحابیه
طول قنات این مزرعه کمتر است و مقدار زمین کشاورزی آن نیز کم می‌باشد و دارای موتور آب با یک چاه عمیق می‌باشد.
۶- مزرعه عزیزآباد
دارای زمین‌های کم و آب کمی است و در حال خشک شدن است.
۷- مزرعه حیدریه
دارای چند حلق چاه به هم پیوسته و یک موتور آب است.
۸- مزرعه جلال‌آباد
در کنار مزرعه حیدریه و شبیه به آن می‌باشد.
۹- مینو دشت
دارای موتور آب و مزارع کشاورزی است.
مهمترین محصولات کشاورزی فرخی شامل محصولات زیر می‌باشد:
الف) خرما مهمترین محصول کشاورزی منطقه است. این شهریکی از مناطق نخل خیز کشور است
که از جنوب غرب ایران شروع شده و در این منطقه به پایان خط تولید خود می‌رسد.
به دلیل آب و هوای گرم و خشک منطقه این محصول کشت فراوان دارد ولی به دلیل کم بودن دوره گرما در اکثر سال‌ها این محصول مرغوب نمی‌باشد.
خرماهای این شهر دارای نمونه‌های است مانند: کرمانی – قسی – بادامی و …
ب) گندم
ج) جو
د) تخمه آفتابگردان
هـ) پنبه
و) پسته
ز) ارزن
ح) شلغم و سبزیجات
بادام تلخ: در گویش فروی متفاوت تلفظ می‌شود. مغز بادام تلخ را برای از بین بردن سم آن چندین بار در آب می‌جوشانند. موژو نام دیگری است که به این درخت می‌دهند. از چوب آن برای تهیه بیل، کلنگ، عصا و زغال استفاده می‌شود و از شاخه‌های آن سبد بافته می‌شود. از ریشهٔ آن که به روس معروف است برای دباغی پست مشک استفاده می‌کنند.
تاغ:
تاغ زرد: درختی با تنه قطور و انشعاباتی با رنک سبز روشن.
تاغ سیاه: شبیه تاغ زرد با ساقه‌ای محکم‌تر.
گز:
سرخه گز: با رنگ سبز متمایل به قرمز با برگ‌های باریک و رشته مانند.
شوره گز: با رنک سبز متمایل به سفید و برای استفاده احشام آن را در آب می‌شویند تا شوری آن از بین برود.
کوره گز: بزرگتر از ۲ گز دیگر است و برای دام مناسب نیست و برای جلوگیری از نفوذ شن در مزارع بکار می‌رود.
اشنان (اشنون - اشنیان)*[۱]: این گیاه از خانواده اسفناجیان و بوته‌ای می‌باشد و ارتفاع آن تا ۱۵۰ سانتی‌متر هم می‌رسد. برگ رسیدهٔ آن را آسیاب کرده و به عنوان پودر رختشویی بکار می‌ببرند.
از جمله پوشش‌های گیاهی این شهر می‌توان به تاغ، گز، هنگ (انقوزه)، روناس، اسکمبیل، اشنو، قیچ، ریواس، پر سیاوش، بنه، بادام کوهی، انجیر کوهی، قدومه، خارشتر، مارچوبه، آویشن، زیره سیاه، حنظل (هندوانه ابوجهل) اسفند و شیرین بیان که در گویش محلی به مدکی معروف است که اغلب این گونه‌ها جنبه طبی و صنعتی دارند اشاره کرد.
حیات وحش: در شهرفرخی (بیابانک) در حال حاضر زیستگاه بسیاری از گونه‌های حیات وحش از قبیل:کل و بز، قوچ و میش، پلنگ، یوزپلنگ، جبیر، خرگوش، قمری، کبک و تیهو، با قرقره، آهوبره، روباه شنی، روباه معمولی، گرگ، کبوتر وحشی، عقاب طلایی، انواع زرد پرها، وسایر گنجشگ سانان، کاراکال، سیاگوش، گربه وحشی، سمور، انواع مارها وافعی‌ها و… می‌باشد و درگذشته‌ای دور زیستگاه مناسبی برای آهو و گورِخرآسیایی بوده‌است.
محصولات عمده این شهر؛ گندم، جو، پنبه، ارزن، تخمة آفتابگردان، پسته، سنجد، خرما، انجیر، زردآلو و بادام کوهی است. طناب بافی و فرشبافی با طرح نایینی از صنایع دستی آن است. اهالی عمدتاً به دامداری و باغداری مشغول‌اند
یکی از برنامه‌های زیبا و قدیمی در شهر فرخی ماجرای ساعت خوش کردن است.
این مراسم که در میان کشاورزان شهر برگزار می‌گردد بدین صورت است:
برای کاستن از گرمای زیاد کویر در تابستان فرخی‌ها یک سنت قدیمی به نام ساعت خوش کردن برگزار می‌کنند. ابتدا شخصی خوش‌نام و اغلب از سادات محل را برای این کار انتخاب می‌کنند. بامداد یک روز از نیمه دوم مردادماه این شخص اولین کسی است که زمینی را در آن سال به زیر کشت می‌برد. صبح آن روز که اغلب بعد از نماز صبح می‌باشد ابتدا چاووش به چاووشی می‌پردازد و مردم را آگاه می‌سازد. پس از جمع شدن کشاورزان بر سرزمین انتخاب شده شخص منتخب برنامه کشت و آبیاری را انجام می‌دهد. در این زمین بیشتر شلغم و جو توامان کشت می‌شود. کشاورزان با سلام و صلوات در هنگام کشت با شخص ساعت خوش کن همراهی می‌کنند.
پس از بذر پاشی و آبیاری توسط شخص منتخب از طرف شخص منتخب مردم به صرف چای و صبحانه در کنار همان زمین دعوت می‌شوند. پس از صرف صبحانه و دعا برای فراوانی محصول در آن سال این برنامه به پایان می‌رسد. در چند سال اخیر شخص منتخب برای این کار مرحوم آقای سید مجتبی نبوی بوده‌است.
سوگواری محرم
دوماه محرم و صفر به ویژه دهه اول ماه محرم برپائی مجالس عزاداری شوری دیگر می‌گیرد. شب هنگام مسجدها آکنده از عزادارن است ودسته‌های سینه زنی و زنجیرزنی به راه می‌افتند وافرادی که نذر و نیاز دارند در این ایام از عزاداران حسینی پذیرائی می‌کنند.
نخل‌گردانی
روز پنجم محرم الحرام مردم درحسینیه‌ها جمع شده نخل و علم به پا می‌کنند یعنی به آن‌ها جامه‌های رنگین می‌پوشند و آینه و شمشیر می‌آویزند و پس ازتزئین نخل و علم را در خیابان‌ها و کوچه‌ها حرکت داده و مردم در این روز نیز قربانی هم می‌کنند از شب ششم تا شب یازدهم نخل بردوش جوانان درحسینیه در میان جمعیت به حرکت در می‌آید و چاووش به چاووشی می‌پردازد و در پایان هر بیت شعری که چاووش می‌خواند حاملان نخل آن را به شدت می‌جنبانند و زنگهای آن را به صدا درآورند
نخل سمبلی از کاروان حسین (ع) است در روز عاشورا جامه نخل به صورت نیمه‌افراشته درمی‌آید که نشانه‌ای از شهادت شهدای کربلا و سمبلی از یک کاروان ستم‌دیده را می‌نمایاند. هر شب هنگام نخل‌گردانی مراسم علم‌گردانی هم انجام می‌گیرد. علم را یکی از سادات بر شانهٔ خود حمل می‌کند.
علم‌گردانی
روز نهم محر هر سال در فرخی و قصبات آن مراسمی به نام علم‌گردانی انجام می‌گیرد. علم به هر خانه‌ای که وارد می‌شود، اهل آن خانه در سوگ عزیزان خود و حسین شیون و ناله می‌کنند.
دهی است از دهستان جندق بیابانک بخش خور بیابانک شهرستان نائین، واقع در ۱۴هزارگزی شمال باختری خور، متصل به راه خور به جندق. ناحیه‌ای است واقع در جلگه، معتدل و دارای ۶۳۲ تن سکنه. از قنات مشروب می‌شود. محصولاتش غلات و خرما است. اهالی به کشاورزی گذران می‌کنند. هنر دستی زنان کرباس بافی است. راه ماشین رو دارد. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ۱۰)
کشتزارهای پیرامون این شهر مانند «سلمگان»، «حاجی‌آباد»، «عزیزآباد»، «مهدی‌آباد»، «فرح‌آباد» و «سیدآباد» هم اینک خالی از سکنه است. از جمله مزارع تازه‌احداث‌شدهٔ این شهر می‌توان به «نوشهر»، «برادران»، «اسلام‌آباد»، «طالقانی»، «سفیدرود» و «گلشن» اشاره کرد.
فرخی پس از انقلاب ۱۳۵۷ از امکانات و خدمات ویژه‌ای مانند مرکز بهداشتی درمانی، راهنمایی دخترانه، دبیرستان پسرانه و دخترانه، مهد کودک، مخابرات، پست بانک، دهداری، دهیاری، شهرداری، مرکز فنی و حرفه‌ای، پایگاه بسیج و خوابگاه دانشگاه برخوردار شده‌است.
ده بالا (نائین)، روستایی از توابع بخش خور و بیابانک شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است.
میان‌آباد روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان خور و بیابانک در استان اصفهان ایران است.
نصرآباد (نائین)، روستایی از توابع بخش خور و بیابانک شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است.
این روستا در دهستان بیابانک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۲ نفر (۱۶خانوار) بوده‌است.
آبادان (نائین)، روستایی از توابع بخش خور و بیابانک شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است.
این روستا در دهستان بیابانک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۷ نفر (۴خانوار) بوده‌است.
چاه افضل (نائین)، روستایی از توابع بخش خور و بیابانک شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است.
چاهملک ، روستایی از توابع شهرستان خوروبیابانک در استان اصفهان ایران است.
این روستا در دهستان بیابانک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۳۰۲ نفر (۳۷۰خانوار) بوده‌است.
در مورد احداث اين روستا گفته اند:موقعي كه شاه عباس از راه كوير به مشهد مي رفته است در محل فعلي چاه ملك چاهي حفر نموده است،وبه همين مناسبت اينجا به چاه ملك مشهور شده است.نقل دیگر این است که آبادي چاه ملك در سال 1275 هجري قمري توسط فامیل های رحمانی و افلاکی و غلامرضایی پایه گذاری شده است. چاهملك دشت وسيعي دارد و محصولات آن خرما، گندم، جو، پنبه، هندوانه(دیمی)، گوجه فرنگي، بادمجان،انگور و انار است. چاهملك داراي مسجد، حمام، مدرسه ي دخترانه و پسرانه است. اغلب مردم به كشاورزي و قاليبافي وگروهي به فعاليتهاي ديگر من جمله ميكانيكي و بنايي مشغولند. مردم این روستا از هوش ذاتی در مورد مسائیل فنی و ابداعات صنعتی برخوار بوده و در منطقه به این موضوع معروف هستند.
در اطراف چاهملك چند مزرعه وجود دارد كه عبارتند از: 1-قادرآباد كه درسال1335ش احداث شده است 2-آبادان كه درسال1325ش توسط جندقي ها احداث شده است 3-اكبرآباد1328ش(مزرعه شيخيها) 4-نودشت كه زميني حاصل خيز دارد و 33سال پيش احداث شده است 5- هاشم آباد 6-اميرآباد 7-همت آباد 8- پشت کوه و ...
چاه ملک شهر خورشید شهر آفتابگردان شهر گل انار شهر مردان غیور و زنان نجیب شهر جوانان پرشور و دلیر
چاه ملک در 40 کیلومتری مرکز شهرستان خور و بیابانک و 340 کیلومتری مرکز استان اصفهان در مسیر طریق الرضا قرار دارد. حدود 300 سال قدمت دارد . یکی از قطب های کشاورزی شهرستان و یک روستای صنعتی و دارای کارگاه های مختلف می باشد. از افتخارات این روستا سی و یک شهید اهدایی مردم روستا در راه دفاع از میهن و اسلام می باشد.
قادرآباد (نائین)، روستایی از توابع بخش خور و بیابانک شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است.
این روستا در دهستان بیابانک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۶ نفر (۲۲خانوار) بوده‌است.
نودشت، روستایی از توابع بخش خور و بیابانک شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است.
بهاآباد (نائین)، روستایی از توابع بخش خور و بیابانک شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است.
این روستا در دهستان جندق قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
چاه گیر، روستایی از توابع بخش خور و بیابانک شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است.
مصر (نام‌های پیشین: چاه دراز، کلاته یوسف، مزرعه یوسف)، روستایی از توابع شهرستان خور و بیابانک در استان اصفهان است. این روستا در دشت کویر ایران و در ۴۵ کیلومتری شرق فرخی و در ۶۰ کیلومتری شمال خور واقع شده‌است. روستای مصر یا کویر مصر درست در میانه راه دامغان به نائین و اصفهان قرار دارد. مصر به همراه دو روستای بسیار کوچک دیگر به نامهای امیرآباد و فرحزاد دریک خط شمالی– جنوبی به طول حدود ۶ کیلومتر واقع شده‌اند. بخشی از فیلم خیلی دور، خیلی نزدیک در این روستا فیلم‌برداری شده‌است.
چندین سال پیش بنیانگذار این روستا فرد سرمایه‌داری به نام یوسف بود که به شبانی و چراندن گوسفندان می‌پرداخت. عمر این روستا شاید بیشتر از ۱۰۰ سال نباشد، اما همه آن را به نام مزرعه یوسف می‌شناختند تا آنکه قنات‌های روستا خشک و کم‌آب شد و یوسف را مجبور به حفر چاه با موتورهای دیزلی انگلیسی کرد. چند سال بعد از بهره‌برداری از این چاه، دوباره سفره‌های زیرزمینی آب پائین‌تر رفت تا اینکه یوسف چاه عمیق‌تری را حفر کرد؛ به همین دلیل اهالی روستاهای همجوار، این روستا را «چاه دراز» نامیدند.
اما از آنجا که یوسف این نام را دوست نداشت، از اهالی روستا درخواست کرد که چون نام وی یوسف است و داستان یوسف پیامبر نیز در سرزمین مصر اتفاق افتاد بود، از آن به بعد نام این روستا را مصر بنامند. اهالی روستا نیز به‌دلیل احترام زیادی که برای یوسف قائل بودند، این روستا را «مصر» نامیدند. یوسف دستور داد تا در وسط روستا نیز خیابان عریضی به طول حداقل ۵۰۰ متر احداث شود. او در پاسخ به ابهامات اهالی که می‌گفتند روستای ما کوچک است و نیازی به احداث این خیابان عریض و طویل نیست، می‌گفت که در آینده‌ای نزدیک اینجا معروف و پرتردد می‌شود. جالب اینکه این پیش‌بینی یوسف درست از آب درآمد و اکنون گردشگران زیادی از این روستا بازدید می‌کنند؛ به نحوی که اکنون این روستا یکی از مقاصد مهم طبیعت گردی در ایران به‌شمار می‌آید.
در ورودی روستا دو طاق کوچک مقابل هم قرار دارد که داخل یکی ژنراتور بزرگی وجود دارد که برق مصر و روستای هم‌جوار آنرا (فرحزاد) از این طریق تأمین می‌گردد و دیگری تنها مغازهٔ روستا می‌باشد که مجهز به خط تلفن ثابتی است که ارتباطات مخابراتی ساکنان یا احیاناً مسافران را برقرار می‌کند. هم‌اکنون استفاده از تلفن همراه میسر می‌باشد
وجود چاه آب عمیق، سرسبزی منطقه بیابانی و کشت درخت گز جهت جلوگیری از جابجایی شن‌های روان، بلوار به عرض حدود ۵۰ متر داخل روستا، وجود خانه‌های قدیمی و بازسازی آنها جهت اسکان توریست، موتور سواری، شترسواری در کویر و از همه مهمتر وجود نیزارهایی وسیع و سرسبز در فاصله ۵ کیلومتری روستا و وجود تپه‌های شنی در اطراف آن از جمله عواملی هستند که باعث جذب توریست در دل کویر گشته‌است و حضور توریست‌های خارجی برای دیدن عجایب کویر مرکزی ایران در آن فراوان است. بسیاری از منجمان ایرانی و خارجی آسمان صاف و تاریک این مکان را برای برپایی کارگاه‌های رصدی خود انتخاب می‌کنند و همچنین بسیاری از عکاسان از طبیعت کویری آنجا برای عکاسی استفاده می‌نمایند.
این روستا در دهستان جندق قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۸۳ نفر (۴۱خانوار) بوده‌است.
حسین‌آباد (نائین)، روستایی از توابع بخش خور و بیابانک شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است.
این روستا در بخش خور و بیابانک شهرستان نائین قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۶ نفر (۱۱خانوار) بوده‌است.
روستای هفتومان یک روستای زیبا در دل کویر با جاذبه‌های توریستی است. این روستا یک روستای منحصر به فرد از نظر جذب و حمایت از سرمایه گذاران در زمینه سنگ‌های تزئینی است.
وجه تسمیه آن از اینرو بوده که هفت رشته کاریز یا قنات داشته‌است و بر این اساس به آن هفتومان می‌گویند.
کویر مرکزی ایران که به دشت کویر موسوم است در بخش شمال فلات ایران قرار دارد. این چاله زمین‌شناسی از
خشک‌ترین نواحی ایران است، بزرگ‌ترین بیابان بسته محصور در خشکی کره زمین به‌شمار می‌رود.
کویر آسمان نیلگون و پرستاره ای دارد‏، که سرا پرده ملکوت خداست. نگریستن به آسمان، ناظرین را به اندیشیدن
و سیر آفاقی وامی‌دارد که پختگی فکری‏، رشد عقلی و شکوفایی اندیشه‌ها واستعدادها، ارمغان آن است.
مهتاب کویر مهربان است و آرامش بخش، افق گسترده کویر که نه فرازی دارد و نه نشیبی، انسانهایی گشاده‌رو،
مهربان و مهمان نوازی را بار آ ورده است. روستای هفتومان واقع در بخش نیمه کوهستانی این شهرستان در زمره
مناطقی است که اهالی اش سالهاست درخت بنه کهنسالی را که یک عمر آزگار در مسیر زوار ثامن الائمه شاهد صادق
رهپویان عشق بوده‌است، بعنوان میعادگاه نذر و نیازشان برگزیده‌اند. این روستا و درختش با آب و هوای خوبش
در گذشته، یکی از منازل عبور کاروان‌های زیارتی از دل کویر بوده‌است. روستای هفتومان در لابلای مناطق
نیمه کوهستانی شهرستان خور و بیابانک واقع است. هفتومان اکنون حدود۱۷۰ نفر جمعیت دارد که اکثراً از راه
کشاورزی و دامداری امرار معاش می‌کنند. در ۲۰۰ متری شرق این روستا و از دل یک تخت سنگ (با محیط ۲۰ متر و
ارتفاع سه متر)، درخت بنه ای سر برآورده که با تنه قطورش معلوم است عمر درازی دارد.
در تاریخ ۱۳۹۲/۲/۲۰ با حضور مسئولین شهرستان خور و بیابانک - نائین و اصفهان، خانه سنتی هفتومان افتتاح شد.
اصفهان- شهرستان خوروبیابانک- روستای هفتومان
فاصله تا اصفهان ۳۶۰ کیلومتر
فاصله تا نایین ۲۴۰ کیلومتر
فاصله تا خور ۷۰ کیلومتر
این روستا در ۳۳ درجه و ۳۱ دقیقه شمالی و ۵۴ درجه و ۴۵ دقیقه شرقی قرار دارد و ارتفاع آن از سطح دریا ۱۱۶۸ متر می‌باشد.
این روستا در دهستان نخلستان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۱۴ نفر (۴۱خانوار) بوده‌است.
هفتومان، روستایی از توابع بخش خور و بیابانک شهرستان خوروبیابانک در استان اصفهان ایران است.
آبگرم (نائین)، روستایی از توابع بخش خور و بیابانک شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است.
اُردیب(ordib)، روستایی از توابع بخش خور و بیابانک شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است.
این روستا در دهستان نخلستان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۳۷ نفر (۷۱خانوار) بوده‌است.
عروسان گلستان ، روستایی از توابع بخش خور و بیابانک شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است.
این روستا با نخلستان های زیبا در ۱۰ کیلومتر ی روستای بیاضه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۴۵ نفر (۵۴خانوار) بوده‌است.
سلام‌آباد (نائین)، روستایی از توابع بخش خور و بیابانک شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است.
خنج (نائین)، نام روستایی دربخش خور و بیابانک شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است.
این روستا در دهستان نخلستان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۰ نفر (۱۲خانوار) بوده‌است.
فهرست روستاهای ایران روستای خنج در جنوب شهرستان خور و بیابانک واقع شده‌است و با مرکز شهرستان بیش از ۵۰ کیلومتر فاصله دارد. روستای خنج یک روستای قشلاقی است و ییلاق ان روستای دادکین در ۲ کیلومتری آن می‌باشد که در دل کوه قرار گرفته‌است. قبل از برق رسانی به روستای خنج در دهه ۶۰ مردم در اواسط بهار به دادکین می‌رفتند و در خانه باغ‌های خود سکونت می‌گزیدند. نام این ۲ روستا در اسناد دولتی قدیمی و در عرف مردم با هم ذکر می‌شده‌است. روستای خنج و دادکین؛ پست خنج و دادکین؛ دبستان خنج و دادکین.
روستای خنج در دامنه کوه قرار دارد و دارای ۲ چشمه پسلار و بالا می‌باشد و چشمه زاره که برای آب شرب استفاده می‌شده‌است چندین سال است که خشکیده‌است. بیش از ۵۰ سال است که این روستا دارای آب لوله‌کشی و تمام خانه‌ها دارای حمام خصوصی می‌باشد.
اما دادکین دارای باغات سرسبز و نوچنگ‌های متعدد بوده‌است. درختان کهنسال سرو آن در پایین دادکین و در بالای آن چشمنوازی می‌کرد. درختان پایین در ۲۵ سال قبل بر اثر شدت باد افتادند و از بین رفتند ولی ۲ سرو کهن ۷۰۰ ساله در بالای دادکین همچنان پابرجا می‌باشند و خطر خشکسالی و بی آبی و عدم توجه اهالی آنها را تهدید می‌کند. و در سال ۱۳۹۸ یکی از این ۲ درخت سرو کهن ۷۰۰ ساله به دلیل جاری نشدن طولانی مدت آب در جوی آبیاری دادکین (به دلیل استفاده از لوله‌های پلی اتیلن برای جابجائی و انتقال آب) خشک شد. آب دادکین از چشمه بندره در ۲ کیلومتری عمق رودخانه دادکین در بالادست این روستا تأمین می‌شود. آب چشمه در قدیم از طریق جو به استخر دادکین می‌رسید ولی نزدیک به ۳۵ سال است که بوسیله لوله پلی اتیلن که در همان جو قرار داده‌اند این آب به استخر دادکین منتقل می‌شود.
رودخانه خنج که کوه‌های دادکین شروع می‌شود و از کنار خنج می‌گذرد یکی از رودخانه‌های فصلی است که معمولاً هرساله ۲ بار سیل بزرگی از آن عبور می‌کند و آبادی‌های زیردست را تهدید می‌کند. قرار بود سدی در بالا دست دادکین بسازندکه علی‌رغم ساخت جاده برای آن عملاً ساخت سد شروع نشده‌است.
در غرب خنج و دادکین رودخانهٔ عظیم دیگری است که به رودخانه کمو معروف است. رودخانه کمو دارای چشمه مستقل می‌باشد و از مراتع دادکین محسوب می‌شود و مالکیت آن بر اساس مالکیت چشمه دادکین قرار داشته‌است. ولی پس از انقلاب اهالی توافق کردند که برای انتقال آب ان اقدام کنند و مزرعه امام دشت را تأسیس کردند. بر اساس توافقات حاصله کسانی که برای انتقال اب سهمی نپرداخته‌اند از حق خود از چشمه کمو اعراض نموده‌اند و فی الحال چشمه کمو تأمین کننده آب مزرعه امامدشت می‌باشد. کمو دارای یک دریاچه می‌باشد. این دریاچه معروف به دریای کمو است و بیش از ۲۰ متر مساحت دارد و از عمق آن اطلاعی در دست نیست. این دریا همیشه پرآب است و سرریز آن به امام دشت می‌آید.
درختان کهن پایین دست این دریا به دلیل خشکسالی و انتقال آب به مزرعه امامدشت رو به خشکی و زوال می‌باشد.
دادکین دارای اب لوله‌کشی نبوده و نیست. مردم با مشک و قمقمه و دله آب را از جوی بالای استخر برمی‌داشتند و به خانه می‌آوردند. البته برای ظرف شستن و گله و گوسفندان و مرغ و خروس و الاغ و قاطر که در قدیم وجود داشت چندین حوض در مسیر آبی که برای آبیاری باغات از کوچه‌ها و باغ‌ها می‌گذشت ساخته بودند. یکی بنام حوض در مسجد - این حوض کوچک هنوز وجود دارد- و دیگری حوض سر سه کوچه و یکی هم در پایین‌تر ده بود. ولی برای استحمام مردم به نوچنگ بالای استخر معروف به حوضوی دادکین مراجعه می‌کردند. در قدیم مردم برای آبتنی به استخر می‌رفتند. معمولاً حدود ظهر استخر اب قابل توجهی داشت. ابتدا زنها و دخترها به استخر می‌رفتند و تا حدود ساعت ۱ ظهر مردان به استخر نمی‌رفتند. پسرها و مردها هم حدود ساعت ۱ ظهر در پشت پیچ نزدیک استخر جمع می‌شدند و وقتی مطمئن می‌شدند که خانمها لباس پوشیده‌اند به استخر می‌رفتند. دبستان خنج در سال ۱۳۵۲ حدود ۳۵ دانش آموز در ۵ پایه داشت و همگی در یک کلاس و با یک معلم درس می‌خواندند. آقایان زیدابادی و لافتی و سید محمد ال داوود و احمد ثقفی از جمله آموزگاران قبل از انقلاب ۱۳۵۷ مدرسه خنج می‌باشند. بعد از انقلاب آقایان احمد ثقفی و حسن ایزدی و علی دایی و خانم اشرف ثقفی در این دبستان آموزگاری کرده‌اند.
مهرجان، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان خور و بیابانک در استان اصفهان ایران است.
این روستا شرقی ترین نقطه استان اصفهان از لحاظ مختصات جغرافیایی و مسکونی بودن است.
این روستا در دهستان نخلستان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۸۷ نفر (۲۰۲خانوار) بوده‌است.
یاقوت حموی در معجم‌البلدان از مهرجان نام می‌برد و می‌گوید:"مهرجان بین راه اصفهان به طبس قرار دارد و دهی بزرگ و خراب است."از گفته یاقوت چنین بر می‌آید که در قرن هفتم هجری این روستا به دلایلی که بر ما معلوم نیست ویران بوده است. هم‌اکنون آثار این ویرانی‌ها را به صورت تل‌های خاک در اطراف مهرجان توان دید. در کنار این خرابه‌ها دیهی به نام «ده نو» به حیات خویش ادامه می‌دهد و بی‌شک ده‌نو بر ویرانه‌های ده قدیمی بنا گردیده است. قدیمی‌ترین سنگ‌نبشته‌های مهرجان به قرن هشتم و نهم هجری تعلق دارد.
در خور آن را با همان نام باستانی، مهرگان و "مهرگون" خوانند. گویند ایرج و مهرک دو برادر بودند. ایراج روستای ارابه (ایراج) را بنیاد نهاد و مهرک روستای مهرجان را. چون کاریز مهرجان کم‌آب بود مهرک از برادر خواست تا شب‌هنگام آب ایراج به مهرجان برود. ایرج پذیرفت. دو برادر جویی کندند و با ساروج و سنگ استوار ساختند و آب ایراج در این جوی به سوی مهرجان روان گردید. آثار این جوی بین دو روستا که بیش از سه فرسنگ با هم فاصله دارند اکنون بر جای است.
قلعه مهرجان که قسمت اعظم آن را سیلاب ویران کرده از قلاع قدیمی بخش است. پیرامون قلعه خندقی بوده که اکنون از گل و لای انباشته شده است.
یکی از زیارتگاههای اهالی مهرجان است. این بنا متعلق به قرن هشتم هجری و مقبره عارف و صوفی بیابانکی شمس‌الدین حاجی محمدشاه است. بر مزارش ضریحی چوبین دیده می‌شود و از نوشته سنگ قبر آن معلوم می‌شود که این عارف به شهادت رسیده است.
در شرق روستاست و در اطراف آن ویرانه‌هایی به صورت تپه‌های مصنوعی دیده می‌شود. مسلماً روزگاری این محل روستایی آباد بوده که در اثر عواملی که بر ما معلوم نیست (مانند سیل، زلزله، جنگ و ...) ویران شده است.
جای مقبره خواجه جمال‌الدین به درستی معلوم نیست، اما سنگ قبر مرمرینی در کنار یکی از ستون‌های مسجد جامع مهرجان در این باره دیده می‌شود که متعلق به قرن نهم هجری است.
افزون بر این در دهکده شمس‌آباد مهرجان ویرانه‌های یک قلعه و چند واحد مسکونی دیده می‌شود.
اقتصاد روستا در گذشته بر پایه ابریشم‌تابی سنتی، نخل‌داری و شترداری استوار بوده است و هم‌اکنون 80 درصد اهالی از صنعت قالی‌بافی و ابریشم‌تابی تأمین می‌شود.
مهرجان از مجموع چند دهکده به نامهای شمس‌آباد، شُکرآباد، مزرعه حاجی، جلالیه و ده‌نو شکل گرفته و از قرن هفتم هجری رو به ویرانی رفته است که آثار آنها را توان دید. بافت قدیمی مهرجان متشکل از ساباط‌ها و کوچه‌های تنگ و پیچ‌درپیچ است.
سپرو، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان نائین، دهستان بافران در استان اصفهان ایران است.
این روستا در دهستان بافران قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۴ نفر (۳۸خانوار) بوده‌است.
در جاده 29 کیلومتری این روستا 35 مرغداری وجود دارد که بانی اکثر آن‌ها بانک کشاورزی نائین بوده است
سهیل (نائین)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان نائین دهستان بافران در استان اصفهان ایران است.
این روستا در دهستان بافران قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۸ نفر (۲۵خانوار) بوده‌است.
فرح‌آباد (نائین)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است.
این روستا در دهستان بافران قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶ نفر (۵خانوار) بوده‌است.
روستای محمدیه، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است.
این روستا در بخش مرکزی نائین قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۴۰۰ نفر (۳۶۰ خانوار) بوده‌است.
بنوید سفلی، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است.
این روستا در دهستان بافران قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۴ نفر (۱۰خانوار) بوده‌است.
روستاییی متوسظ برای خانواده بزرگ ...
بنوید علیا، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است.
این روستا در دهستان بافران قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵ ۳۳۱ نَفَر (۹۷ خانوار) جمعیت دارد.
نوگنبد، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است.
این روستا در دهستان بافران قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران کاملا متروکه است
هندوچوب، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است.
این روستا در دهستان بافران قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۸ نفر (۱۸خانوار) بوده‌است.
چاه باشه (نائین)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است.
این روستا در دهستان بافران قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
خاروان (نائین)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است.
این روستا در دهستان بهارستان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۰ نفر (۲۳خانوار) بوده‌است.
زوروکی، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است.
این روستا در دهستان بهارستان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸ نفر (۴خانوار) بوده‌است.
سرخونی (نائین)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است.
این روستا در دهستان بهارستان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
سنجدواله قلی، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است.
صفی‌آباد (نائین)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است.
قاسم‌آباد (نائین)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است.
روستای کجان ، مرکز دهستان بهارستان، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است.
این روستا در دهستان بهارستان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۷۳ نفر (۱۹۵خانوار) بوده‌است.
کجان(kajan)مرکز دهستان بهارستان شهرستان نائین در تقسیمات کشوری تا سال ۱۳۶۸ بخشی از برزاوند اردستان بود و از آن پس جزء منطقه بهارستان شهرستان نائین قرار گرفت. این دهستان در دامنهٔ سلسله کوه‌هایی قرار دارد که از طرف جنوب غربی به کوه‌های شهرستان کوهپایه (مارشنان – بید آخوند) و امتداد آن تا جنوب شرقی گردنه ملااحمد، سلسله کوه‌های میل (این کوه با ارتفاع ۳۰۳۵ متر) و مادر کوه ادامه یافته‌است. آبرفت‌های سمت شمالی این کوه‌ها و سیلاب‌های فصلی آن گاهی تا حوالی شهرستان نائین جاری و روان می‌گردد. نام کوه‌ها از غرب به شرق عبارتند از: کوه گاجستان، کوه میل و شاه کوه. همچنین در جنوب غربی کجان کوه دیگری به نام کوه قاسم‌آباد وجود دارد. بین کوه‌ها، دره‌هایی هستند که به نام‌های: لای قاسم‌آباد، لای بید، لای آب، لای اژدها، لای خرگوشی، لای سوتی و لای حاجی رمضان می‌باشند. کجان از مشرق به روستای بلان و از شمال به نیستانک و شمال غربی به نیسیان و از مغرب به زرد کوه و نهوج منتهی می‌گردد.روستای کجان http://www.ghassemi.ir/index.php/آشنایی-با-اماکن/kajan کتاب: کجان زادگاه نیکان - نوع اثر: کتاب - ناشر: بینش آزادگان - نویسنده: مصطفی رفیع‌زاده کجانی - شماره کتابشناسی ملی: 1958666 - شابک: 978-964-7722-70-4 - سال نشر: ۱۳۸۹کتاب کجان زادگاه نیکان
در خصوص قدمت کجان سندی در دست نیست ولی نام‌هایی چون کجان و نام‌های ورماگو، کی بید و گل‌هست و قبور زرتشتی‌ها و آثار خرابه گبری در حوالی مهرجان نشان از قدمت بالای روستای کجان دارد. تاریخ کجان متصل به تاریخ برزاوند اردستان است، بنابراین با استناد به شرح جغرافیا و تاریخ آن منطقه، می‌توان تا حدودی قدمت کجان را هم مشخص کرد.روستای کجان http://seeiran.ir/روستای-کجان/
واژه‌شناسی کجان به فتح اول واژه است مرکب از (کَ ج ان) کجان در لغت به معنای جایی که همه جای آن کج است در واقع کلمه «کَجان» درست است زیرا اگر به این روستای خوش آب و هوا و بکر قبل از اسلام سفر کرده باشید می‌بینید که تقریباً جایی صاف و هموار نیست و همه چیز کج است رود خانه‌ها، درختان، تپه‌ها و حتی بسیاری از دیوارها هم کج است • اما در عوض مردمان با فرهنگ و اصیل آن، با فرهنگ‌ترین اصالت را در تاریخ خود به ثبت نموده که نشانهٔ آن علمایی است که نام آن‌ها یادگار دل‌ها است.وبلاگ کجان نایین
دارای آب و هوای کوهستانی و معتدل با اقلیمی نیمه کوهستانی و خشک می‌باشد. حتی کوه‌های مرتفع و درختان گردوی چند صد ساله، و باغستان وسیع و دو کشتزار گسترده، و قناتهای متعدد، نتوانسته از خشکی هوا بکاهد، اما آب و هوایی معتدل و تاحدودی خنک را به وجود آورده و زیبایی خاصی به این روستا بخشیده است و روستا دقیقاً در میان دو کشتزار مهرجان و باغستان واقع شده که این از مختصات ایرانیان قدیم در انتخاب مکان روستا در استفاده از دو نسیم است.
مردم کجان با گویش و لهجه محلی سخن می‌گویند. این لهجه با لهجهٔ گویش نایینی اندکی تفاوت دارد. شهرهایی مانند نایین، اردستان، نطنز، جوشقان، خوانسار، مهاباد، کوهپایه، زواره، ابیانه و بخش‌هایی از استان مازندران و همچنین زرتشتیان با این ریشه گویش سخن می‌گویند. برای مثال در گلستان سعدی، به جای قاشق، از واژهٔ «چِمچه» استفاده شده‌است که در زبان محلی کجان به قاشق، چمچه می‌گویند.
زرتشتیان کجان، پیش از اسلام تا دو قرن بعد از آن، در بالادست کشتزار مهرجان سکونت داشته‌اند، و آب شرب خود را از کاریز مهرجان برمی‌داشته‌اند. هرکس اسلام را می‌پذیرفته، به محل فعلی روستا نقل مکان می‌کرده‌است، تا کم‌کم مکان قدیمی خالی از سکنه شده و رو به ویرانی نهاده و اکنون اثری از بناهای آن دیده نمی‌شود.
در فاصله صدمتری مسجد جامع به سمت غرب قلعه‌ای بزرگ وجود داشته‌است. این قلعه با نظر شورای قدیم هشت نفری آب کجان، خراب و به خانه تبدیل شد.
در حوالی مهرجان مخروبه‌ای از قلعه وجود دارد که به پیش از اسلام مربوط می‌شود.
این حمام ظاهراً متعلق به پیش از اسلام است که البته زمان ساخت آن نامشخص است. حمامی بزرگ دارای راهروهای پیچ در پیچ که ابتدا به سکوهای متعدد محل رخت کن می‌رسید. سپس با دالان پر پیچ و خم دیگر به محل گرمخانه و شست‌وشو وارد می‌شد. مقابل گرمخانه و درست روبروی درب ورودی خزانه‌ای به طول و عرض حدود چهار متر ارتفاع و دو متر و سی سانتی‌متر قرار داشت. در قسمت زیر خزانه و درست در وسط آن یک دیگ بزرگ تعبیه شده بود که با سوختن هیزمی که از صحرا می‌آوردند، آب آن گرم می‌شد. بعدها این حمام تخریب و حمامی جدید ساخته شد.
مسجد جامع کجان با ستون‌های بسیار پهن چهارگوش و شبستان بزرگ و زیر زمینی وسیع برای گرم نگه داشتن در فصل زمستان و راه‌های مخفی تونلی که به قلعه و حمام راه داشته احتمالاً قدمت آن به پیش از اسلام می‌رسیده است. منبری بسیار قدیمی و احتمالاً مربوط به دوران سلجوقی نیز در این مسجد وجود داشته‌است. این بنا در اواخر دهه ۱۳۶۰ تخریب شده‌است.
روستای با صفای کجان دارای ۷ محله به نام‌های زیر است:
این محل در قسمت شمال کجان در دامن تپه کِرکِری واقع شد است.
در قست مغرب کجان، درست در مسیر کجان به روستای خاروان واقع شده‌است.
در قسمت مشرق کجان در کنار باغستان واقع شده‌است.
در قسمت جنوب در مجاورت راه اصلی و روبروی قبرستان بسیار قدیمی واقع شد است. (این قبرستان قدمتش به قبل از اسلام می‌رسد و هنوز آثاری از قبور زرتشتیان در بعضی از مناطق آن به چشم می‌خورد)
این محله در واقع «محله قلعه» بوده‌است که به غلط عده‌ای تصور می‌کنند بواسطه کلاغها این نام‌گذاری صورت گرفته و به غلط عده‌ای آن را محله عقلا می‌گویند هرچند که بزرگان و مردمان نجیبی در این محل ساکنند این محل نیز در قسمت شمال شرقی واقع شده‌است.
به علت چشمه آب بسیار قدیمی و چنار کهنسال چند صد ساله به این نام مشهور شده‌است.
به علت واقع شدن در کنار میدانی که در جنب مسجد جامع واقع است، به این نام مشهور شده‌است. این محله باستانی‌ترین محله کجان است.