moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در سال ۱۹۸۶ زیر نظر پروفسور کارل اوتمار ون آرِتین، زیتلمن مدرک دکتریش را با درجه ممتاز دریافت کرد. پایان‌نامه‌اش در قالب کتابی با عنوان ناسیونال سوسیالیسم هیتلر (به آلمانی: Hitler. Selbstverständnis eines Revolutionärs و به انگلیسی Hitler’s National Socialism) به چاپ رسید. مابین سالهای ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۲، بعنوان استادیار در دانشگاه فری برلین به تدریس پرداخت.
در سالهای ۱۹۹۲ و ۱۹۹۳ بعنوان ویراستار و عضو هیئت اجرایی انتشارات اولستین اونت پروپیلن خدمت کرد که در آن زمان سومین انتشارات بزرگ آلمان به حساب می‌آمد. وی سپس به دی وِلت، یکی از روزنامه‌های بزرگ آلمان رفت و در آنجا مدیریت بخش‌های مختلفی را بر عهده گرفت تا اینکه به دبیری صفحه املاک و مستغلات رسید.
در سال ۲۰۰۰ کمپانی دکتر زیتلمن را بنیان گذاشت که به یکی از شرکت‌های مهم در زمینه مشاوره املاک و مستغلات در آلمان تبدیل شد. در سال ۲۰۱۶ این شرکت را فروخت. زیتلمن در قامت سرمایه‌گذار املاک و مستغلات بسیار موفق بود. در فاصله سالهای ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۹ اقدام به خرید واحدهای مسکونی ارزان قیمت کرده و اکثر این واحدها را از سال ۲۰۱۵ به بعد به فروش رساند. عمده ثروت او از طریق همین سرمایه‌گذاری‌ها تحصیل شده‌است.
در سال ۲۰۱۶، زیر نظر پروفسور ولفگانگ لاترباخ در دانشکده علوم انسانی و اقتصادی دانشگاه پتسدام، زیتلمن دومین مدرک دکتریش را با درجه ممتاز دریافت کرد. موضوع پایان‌نامه او به روانشناسی ابرثروتمندان اختصاص داشت. پژوهش‌های او در این زمینه در سال ۲۰۱۸ به زبان انگلیسی با عنوان The Wealth Elite به چاپ رسید.
زیتلمن برای تعداد زیادی از رسانه‌های طراز اول اروپایی و آمریکایی مطلب می‌نویسد، منجمله روزنامه‌هایی چون دی ولت، اف آ زد، و فوکوس (در آلمان)، نوئه زورخر زیتونگ (در سوئیس)، سی‌تی اِی‌ام (در انگلستان)، فوربز، واشینگتن اگزمینر، و نشنال اینترست (در آمریکا)، لینکیستا (در ایتالیا)، و لو پوینت (در فرانسه). تمرکز اصلی مطالب او، حول محور پژوهش‌هایش در باب دفاع از کاپیتالیسم و ثروت است.
، بویژه در سیاست‌های اجتماعی، اقتصادی، و منطقه‌ای بررسی کرد. یکی از یافته‌های مطالعات زیتلمن به تاملات هیتلر در سیاستگذاری اقتصادی و اجتماعی برمی‌گشت و نشان می‌داد که انگیزه‌های ضدکاپیتالیستی و انقلاب اجتماعی بیش از آنچه تا قبل از آن تصور می‌شد، نقش بسیار پررنگی در جهان‌بینی او داشته، تا جایی که هیتلر خودش را یک انقلابی بحساب می‌آورده‌است.
کتاب در ژورنال‌های بین‌المللی مختلفی بررسی شد. بعنوان نمونه در ژورنال مدرن هیستوری، کلمنس ون کلمپرر درباره‌اش نوشت: «زیتلمن از قضاوت اخلاقی پرهیز کرده و این باعث می‌شود که بررسی دقیق و پژوهش مسئولانه‌اش حتی بیشتر به چشم بیاید. کتاب او نقطه عطفی بر درک و دریافت ما از هیتلر بحساب می‌آید.»
پس از انتشار رساله دکتری، زیتلمن به نگارش مجموعه‌ای از کتاب‌ها راجع به تاریخ آلمان در قرن بیستم میلادی روی آورد.
در سال ۲۰۱۷، مطالعات زیتلمن راجع به ابرثروتمندترین افرادی که بیش از ده‌ها و صدها میلیون دلار دارایی دارند با عنوان «نخبه‌ثروتمندان: بررسی پیشگامانه روانشناسی ابرثروتمندان» به چاپ رسید. این کتاب بر اساس مصاحبه‌های مفصل زیتلمن با ۴۵ فرد ابرثروتمند و در قالب یک پژوهش کیفی در علوم اجتماعی شکل گرفته بود. چرا که به دلیل محدود بودن جامعه آماری افرادی که از چنین ثروتهایی برخوردار هستند، انجام یک پژوهش کمی عملاً ممکن نبود. عمده مصاحبه‌شوندگان میلیونرهای خودساخته بودند. این پژوهش نشان می‌داد که بخش بزرگی از ابرثروتمندان، از دوران مدرسه یا دانشگاه به فعالیت‌های کارآفرینانه می‌پرداخته‌اند. همچنین دستاوردهای تحصیلی، نقش مؤثری در رسیدن به سطح بالایی از ثروت بازی نکرده‌است. در میان این ابرثروتمندان، ۲۵ درصدی که بیشترین ثروت را کسب کرده بودند، اعضای بیشتری مدرک دانشگاهی نداشتند تا ۲۵ درصدی که (در همین جامعه آماری) کمترین ثروت خالص را داشتند. موضوع جالب دیگر این بود که فرایند تصمیم‌گیری ابرثروتمندان مصاحبه شده توسط زیتلمن بیشتر حسی بود تا تحلیلی.
این پژوهش نشان می‌داد که دانش ضمنی، که خود نتیجه آموزش غیررسمی و غیرتصریحی است، نقش به مراتب پررنگتری در موفقیت این افراد بازی کرده تا دانش تصریحی و آکادمیک. همه مصاحبه‌شوندگان تست «بیگ فایو» شخصیت را کامل کردند. نتایج این تست نشان می‌داد که وجدان بیدار، یکی از خصایص پررنگ شخصیتی و روان‌رنجوری یکی از خصایص کمرنگ شخصیتی بین مصاحبه‌شوندگان بوده‌است.
همچنین شخصیت باز و برونگرایی نسبت به تجربیات جدید یکی از ویژگی‌های قوی بین این گروه از افراد بود که با پژوهش‌های قبلی رابطه‌ای وثیق نشان می‌داد. در نقطه مقابل، عمده مطالعات قبلی نقش مهارت‌های فروشندگی را در موفقیت مالی ابرثروتمندان کم‌اهمیت یافته بودند. این در حالیست که مصاحبه‌شوندگان اهمیت مهارت‌های فروشندگی را بسیار مهم می‌دانستند. اکثر ایشان در مسیر ثروتمند شدن موانع و شکست‌های بزرگی را پشت سر گذاشته بودند. در نتیجه مصاحبه‌ها، معلوم شد که شباهت‌های بسیاری در نحوه مواجهه این افراد با شکست و عدم موفقیت وجود دارد. یکی از یافته‌های کلیدی این مطالعه این بود که بسیاری از افراد خودساخته، از روحیه مقلد و تاثیرپذیر برخوردار نبوده‌اند و مکرراً خلاف جریان‌های متعارف شنا کرده‌اند و ثروتشان در نتیجه مخالف‌خوانی و رویکرد متفاوتشان به دست آمده‌است.
این پژوهش توجهات بسیاری را در نقاط مختلف دنیا و به زبان‌های متنوعی جلب کرد. فایننشال تایمز نوشت: «پژوهش رینر زیتلمن بر روی روانشناسی ابرثروتمندان پروژه جسورانه‌ای است. افراد کمی تا این اندازه شایسته انجام چنین پژوهشی هستند. دکتر زیتلمن یک تاریخ‌دان، یک جامعه‌شناس، یک روزنامه‌نگار، و یک بیزنس‌من و سرمایه‌گذار است. هیچ پژوهش قابل مقایسه‌ای در این زمینه وجود ندارد و نتیجه کار برای تمام کسانی که بخواهند ویژگی‌ها و انگیزه‌های کارآفرین‌های ثروتمند را درک کنند، اثری خواندنی است. این قبیل افراد پیشران‌های رشد اقتصادی هستند، از نوآوری حمایت، و مشاغل جدید خلق و به پروژه‌های خیریه کمک می‌کنند. با اینحال چرا چنین پژوهشی پیش از این به انجام نرسیده بود؟ شاید به این خاطر که دسترسی به این قبیل افراد و طراحی نظرسنجی‌ای که بتواند نتایج معناداری از گفتگو با ایشان استخراج کند، دشوار است.»
در سال ۲۰۲۰ کتاب «ثروتمندان در افکار عمومی» به چاپ رسید. دکتر زیتلمن در این کتاب به اینکه در پژوهش‌های آکادمیک مرتبط با پیش داوری، موضوع پیش داوری علیه ثروتمندان، به مثابه یک اقلیت هرگز مورد توجه قرار نگرفته، انتقاد می‌کند.
کتاب او بر اساس یافته‌های یک نظرسنجی بین‌المللی شکل گرفته که توسط موسسه‌های النسباخ و ایپسوس موری در آلمان، آمریکا، انگلستان، و فرانسه برگزار شده‌است. بر مبنای این نظرسنجی، پاسخ دهندگان در یکی از این سه گروه طبقه‌بندی شده‌اند: «حسادت ورزان اجتماعی»، «ناحسادت ورزان»، و «دوسوگراها». زیتلمن ضریب حسادت اجتماعی را محاسبه می‌کند که نسبت حسادت ورزان به ناحسادت ورزان را در هر کشوری نشان می‌دهد. عدد ۱٫۰ شرایطی را نشان می‌دهد که تعداد حسادت ورزان و ناحسادت ورزان مساوی است. عدد کمتر از ۱٫۰ نشان می‌دهد که کثرت ناحسادت ورزان بیشتر از حسادت ورزان است.
نتیجه ای مطالعه نشان می‌دهد که حسادت اجتماعی در فرانسه ۱٫۲۶ و سپس در آلمان ۰٫۹۶ است. حسادت اجتماعی در ایالات متحده مقدار قابل توجهی کمتر از آلمان و فرانسه و ۰٫۴۲ است. این در حالیست که سنجه حسادت اجتماعی انگلستان ۰٫۳۷ است. دقت و تمییزپذیری این سه گروه به روشنی در پاسخ‌های متفاوت آنها به چند ده سؤال پرسشنامه مشهود است.
پس از انتشار این پژوهش، دکتر زیتلمن انجام مطالعه عمیق‌تری را در کشورهای بیشتری ترتیب داد. نتایج این مطالعات در سال ۲۰۲۱ در مقاله ای برای «اکونومیک افرز» با عنوان «نگرش‌ها به ثروت در هفت کشور: ضریب حسادت اجتماعی و سنجه احساسات عمومی راجع به ثروتمندان» منتشر کرد.
کشتار بوچا مجموعه‌ای از جنایات جنگی آشکار شامل کشتار غیرنظامیان بود که در مناطق تحت کنترل نیروهای مسلح روسیه در شهر بوچا، اوکراین در طول نبرد بوچا، پس از تهاجم روسیه به اوکراین ۲۰۲۲، انجام شد. به گفتهٔ شهردار این شهر، ۴۱۲ تن از اجساد ساکنان این شهر، با دست‌های بسته شده از پشت، در این حادثه پیدا شد. به گزارش رادیو اروپای آزاد، محل زندانی کردن و شکنجه شهروندان بوچا در یک زیرزمین پیدا شده‌است. بسیاری از اجساد، سوزانده یا مثله شده‌اند و بر پایهٔ گزارش‌ها، آثار تجاوز جنسی سربازان روسیه در اجساد دختران بوچا، مشهود است که برخی از آن‌ها، تنها ۱۴ سال سن داشته‌اند.
اوکراین از دیوان کیفری بین‌المللی (ICC) درخواست کرده‌است تا دربارهٔ آنچه در بوچا رخ داده‌است تحقیق کند. مقامات روسی هرگونه تخلف را رد کردند و فیلم‌ها و عکس‌های اجساد مردگان را تحریک‌آمیز یا نمایشی از سوی مقامات اوکراینی توصیف کردند.
به‌عنوان بخشی از حمله ۲۰۲۲ روسیه به اوکراین، ارتش روسیه از مرز جنوبی بلاروس وارد این کشور شد. یکی از اقدامات اولیه، فشار به سمت کی‌یف پایتخت اوکراین بود و همراه با ستون عظیمی از خودروهای نظامی، ارتش روسیه به سمت اوکراین در شمال کیف حرکت کرد. در ۲۷ فوریهٔ ۲۰۲۲، نیروهای پیشروی روسی به سمت شهر بوچا حرکت کردند و آن را به یکی از اولین مناطق حومهٔ کی‌یف تبدیل کردند که نیروهای روسی به داخل آن حرکت کردند. بر اساس اطلاعات نظامی اوکراین، نیروهای روسی که بوچا را اشغال کرده بودند، تیپ ۶۴ ارتش ۳۵ ترکیبی بودند که توسط آزادبک عمربکف، فرماندهی می‌شدند.
در اواخر مارس، قبل از عقب‌نشینی روسیه از کی‌یف، دادستان کل اوکراین، ایرینا وندیکتوا، اظهار داشت که دادستان‌های اوکراینی شواهدی از ۲۵۰۰ مورد مشکوک جنایات جنگی که توسط روسیه در جریان تهاجم مرتکب شده بودند جمع‌آوری کرده بودند و «چند صد مظنون» را شناسایی کرده بودند. ماتیلدا بوگنر، رئیس مأموریت ناظر حقوق بشر سازمان ملل در اوکراین، همچنین نگرانی‌های خود را در مورد مستندات دقیق تلفات غیرنظامیان به‌ویژه در مناطق و شهرهای زیر آتش سنگین ابراز کرد و بر کمبود برق و ارتباطات قابل اعتماد تأکید کرد.
به عنوان بخشی از عقب‌نشینی عمومی نیروهای روسی در شمال کی‌یف و همچنین حملات ارتش اوکراین به تشکیلات روسی، نیروهای روسی در منطقهٔ بوچا به سمت شمال عقب‌نشینی کردند. نیروهای اوکراینی در ۱ آوریل وارد شهر شدند.
پلیس ملی تحقیقاتی را در مورد وقایع در بوچا آغاز کرد و این منطقهٔ وسیع به عنوان صحنه جرم در نظر گرفته شد. در همان زمان، وزارت امور خارجه از دادگاه کیفری بین‌المللی در اوکراین درخواست کرد تا بازرسان را به بوچا و سایر مناطق استان کی‌یف اعزام کند. وزیر امور خارجهٔ اوکراین دیمیترو کولبا همچنین از دیگر گروه‌های بین‌المللی خواست تا مدارک جمع‌آوری کنند.
روسیه درخواست جلسهٔ ویژهٔ شورای امنیت سازمان ملل متحد، که یکی از پنج عضو دائمی آن است، برای رسیدگی به آنچه که آن را «تحریک فجیع رادیکال‌های اوکراینی» می‌داند، کرد. الکساندر باستریکین، رئیس کمیتهٔ تحقیقات روسیه، با متهم کردن مقامات اوکراینی به انتشار مطالب نادرست در مورد اقدامات نیروهای مسلح روسیه، دستور تحقیق در مورد آنچه را که او «تحریک اوکراین» نامید، داد.
ادعاهای متعدد روسیه توسط بی‌بی‌سی، بلینگ کت و نیویورک تایمز رد شده‌است.
ساکنان و شهردار بوچا گفته‌اند که قربانیان، توسط نیروهای روسی کشته شده‌اند. آن‌ها می‌گویند که بسیاری از بازماندگان، از ترس روس‌ها، در زیرزمین‌ها مخفی شده بودند. برخی از آن‌ها هفته‌ها بدون نور و برق بودند و از شمع، برای گرم کردن آب و پخت و پز استفاده می‌کردند. آن‌ها تنها زمانی از مخفیگاه خود بیرون آمدند که مشخص شد روس‌ها از آن‌جا رفته‌اند و از ورود نیروهای اوکراینی استقبال کردند.
"بی‌بی‌سی" و "گاردین" به گزارش‌های شاهدان عینی ساکن بوچا و روستاهای مجاور، اوبوخویچی و ایوانکیف اشاره کردند که نشان می‌دهد سربازان روسی از غیرنظامیان به‌عنوان سپر انسانی در مقابله با سربازان اوکراینی استفاده کرده‌اند.
"اکونومیست" گزارشی از یک بازمانده از یک اعدام گروهی را منتشر کرد. این مرد، پس از گیر افتادن در یک پست ایست و بازرسی، همراه با تعدادی کارگر ساختمانی، توسط سربازان روسی دستگیر شد. سربازان، آن‌ها را به ساختمان مجاور که به‌عنوان پایگاه نیروهای روسی استفاده می‌شد، منتقل کردند، سربازان روس سپس آن‌ها را بازرسی کرده، کتک زده و شکنجه کردند، سپس آن‌ها را به کنار ساختمان بردند تا آن‌ها را تیرباران کنند. این مرد، مورد اصابت گلوله از پهلو قرار گرفت اما زنده ماند و بعداً به خانه‌ای در مجاورت محل، گریخت.
دیده‌بان حقوق بشر گزارش‌هایی دریافت کرده‌است که به غیرنظامیان، هنگام خروج از خانه‌های خود برای یافتن غذا و آب، تیراندازی می‌شود و با وجود کمبود مایحتاج اولیه مانند آب و گرما به‌دلیل تخریب زیرساخت‌های محلی، نیروهای روسی به آن‌ها دستور بازگشت به خانه‌هایشان را می‌دهند. روس‌ها به‌طور خودسرانه به ساختمان‌های شهر شلیک می‌کردند و سربازان روسیه از ارسال کمک‌های پزشکی به غیرنظامیان مجروح، خودداری کردند. همچنین یک گور دسته‌جمعی برای قربانیان، حفر شده بود و سربازان، اعدام‌های خودسرانه و غیرقانونی انجام می‌دادند.
بر پایهٔ گزارش "نیویورک تایمز"، سربازان روس، ساکنان شهر را «بی‌پروا و گاه به شیوه‌ای سادیستی» آزار داده و می‌کشتند. یک زن اوکراینی توسط روس‌ها ربوده شد و در یک انبار، بارها مورد تجاوز قرار گرفت و سپس اعدام شد. گروه دیگری از زنان و دختران تقریباً یک ماه در یک زیرزمین، زندانی و مورد تجاوز قرار گرفتند که متعاقب آن، ۹ نفر از آن‌ها باردار شدند. اجسادی که دست‌هایشان را از پشت بسته و اعدام شده بودند، در سراسر شهر پیدا شدند که نشان می‌دهد، چندین واحد نظامی روسیه، این قتل‌ها را انجام داده‌اند.
برای بررسی دقیق‌تر موضوع، تعدادی تصاویر ماهواره‌ای از اواسط ماه مارس، توسط مکسار در اختیار "نیویورک تایمز" قرار گرفت. تصاویر خیابان یابلونسکا حداقل ۱۱ «شیء تیره با اندازهٔ بدن انسان» را نشان می‌دهد که بین ۹ تا ۱۱ مارس در تصاویر ماهواره‌ای، ظاهر شده‌اند. این اشیا، دقیقاً در همان موقعیت‌هایی ظاهر شده بودند که اجساد بعداً توسط یکی از اعضای شورای محلی در ۱ آوریل، پس از بازپس‌گیری شهر توسط نیروهای اوکراینی فیلمبرداری شد. ویدئوی دیگری از همان خیابان، سه جسد را در نزدیکی دوچرخه و خودروهای رها شده نشان می‌دهد که برای نخستین بار بین ۲۰ تا ۲۱ مارس در تصاویر ماهواره‌ای ظاهر شده‌اند. "تایمز" در ۴ آوریل به این نتیجه رسید که «بسیاری از غیرنظامیان، بیش از سه هفته پیش و زمانی که ارتش روسیه کنترل شهر را در دست داشت، کشته شدند» و این تصاویر، ادعاهای روسیه در مورد تکذیب قتل‌ها را رد می‌کند. بی‌بی‌سی نیوز هم در بررسی‌های خود، به همین نتیجه رسید.
تصاویر ماهواره‌ای همچنین، نخستین نشانه‌های حفر یک گور دسته‌جمعی توسط روس‌ها در بوچا را در ۱۰ مارس نشان داد که در ۳۱ مارس، به یک خندق با طول تقریبی ۱۵ متر در بخش جنوب غربی منطقه تا نزدیکی کلیسا، گسترش یافته بود.
تصاویر ثبت‌شده با پهپاد مورد تأیید "نیویورک تایمز،" دو خودروی زرهی روسی را نشان می‌دهد که به‌سمت یک غیرنظامی، در حال راه رفتن با دوچرخه، شلیک می‌کنند. ویدئوی جداگانه‌ای که پس از عقب‌نشینی روسیه فیلم‌برداری شده‌است، یک قربانی را نشان می‌دهد که لباس غیرنظامی مطابق با فیلم‌های پهپاد بر تن داشت و جسد او در کنار همان دوچرخه افتاده بود.
کشتار بوچا باعث شد تا شمار چشمگیری از کشورهای جهان، روسیه را به اتهام ارتکاب جنایت جنگی پاسخگو بدانند.
دیمیترو کولبا، وزیر امور خارجه، این رویداد را یک «قتل عامدانه» توصیف کرد. او گفت روسیه «بدتر از داعش» است و نیروهای روسی در قتل، شکنجه، تجاوز جنسی و غارت گناهکار هستند. کولبا همچنین از کشورهای گروه ۷ خواست تا تحریم‌های «ویرانگر» اضافی را اعمال کنند.
ویتالی کلیچکو، شهردار کی‌یف در مصاحبه‌ای با بیلد گفت که «آنچه در بوچا و سایر حومه‌های کیف اتفاق افتاد را فقط می‌توان نسل‌کشی توصیف کرد» و رئیس‌جمهور روسیه ولادیمیر پوتین را به ارتکاب جنایت جنگی متهم کرد. رئیس‌جمهور زلنسکی در ۴ آوریل ۲۰۲۲ از این منطقه بازدید کرد تا به خبرنگاران و جهان، جنایات گزارش‌شده در بوچا را نشان دهد.
سرگئی لاوروف، وزیر امور خارجه روسیه، این کشتار را «حملهٔ ساختگی» دیگری خواند که علیه روسیه مورد استفاده قرار گرفت و مدعی شد که این کشتار، انجام نشده‌است. وی گفت که نیروهای روسی در ۳۰ مارس، بوچا را ترک کردند در حالی که شواهدی از قتل چهار روز بعد و پس از ورود سرویس امنیتی اوکراین به بوچا به‌دست آمد و مدعی شد که در ۳۱ مارس شهردار بوچا آناتولی فدوروک یک پیام ویدئویی منتشر کرده‌است که در آن بیان شده‌است که ارتش روسیه بدون اشاره به تیراندازی افراد محلی در خیابان‌ها شهر را ترک کرده بود.کانال تلگرامی وزارت دفاع روسیه گزارشی را بازنشر کرد مبنی بر این‌که نیروهای روسی غیرنظامیان را در جریان نبرد هدف قرار نداده‌اند. بر اساس این بیانیه، ارتش روسیه نمی‌توانست یک کشتار را پنهان کند و گور دسته‌جمعی در شهر مملو از قربانیان حملات هوایی اوکراین است. این وزارتخانه گفت که ویدئویی را که مدعی نشان دادن اجساد غیرنظامیان کشته شده در بوچا است، تجزیه و تحلیل کرده‌است و گفت که اجساد فیلمبرداری شده، در حال حرکت هستند. این ادعا توسط دپارتمان بی‌بی‌سی مسکو مورد بررسی قرار گرفت و به این نتیجه رسید که هیچ مدرکی مبنی بر صحنه‌سازی ویدئو وجود ندارد. بلینگکت به خوبی به حساب بی‌بی‌سی استناد کرد و جدول زمانی ارائه شده توسط منابع دولتی روسیه را بیشتر زیر سؤال برد به‌طور خاص، بلینگ کت اشاره کرد که هم رسانه روسی TV Zvezda و هم دبیر شورای شهر بوچا، تاراس شاپروسکی گزارش دادند که نیروهای روسی حداقل تا اواخر ۱ آوریل همچنان در بوچا حضور دارند.
جو بایدن، رئیس‌جمهور آمریکا گفت که این کشف، «ظالمانه» بود. وی رئیس‌جمهور روسیه، پوتین را «جنایتکار جنگی» خواند و اظهار داشت که جهان باید «همهٔ جزئیات را جمع‌آوری کند تا بتواند یک محاکمهٔ جنایات جنگی داشته باشد.»
امانوئل مکرون، رئیس‌جمهور فرانسه: «آنچه اتفاق افتاد، مجموعهٔ جدیدی از تحریم‌ها و اقدامات بسیار واضح را اعمال می‌کند؛ بنابراین در روزهای آینده با شرکای اروپایی خود به‌ویژه آلمان، اقداماتی را هماهنگ خواهیم کرد.» وی به تحریم‌های فردی و اقدامات شدید در زمینهٔ واردات زغال‌سنگ و نفت اشاره می‌کند.
در همین حال، اولاف شولتس، صدراعظم آلمان نیز پس از کشف اجساد غیرنظامیان در بوچا در نزدیکی کی‌یف، از قتل‌های منتسب به ارتش روسیه که آن‌ها را «جنایت جنگی» توصیف کرد، خواستار تحریم‌های جدید شد.
شارل میشل، رئیس شورای اروپایی: «از تصاویر نگران‌کنندهٔ جنایات ارتش روسیه در منطقهٔ آزادشدهٔ حومهٔ کی‌یف، شوکه شده‌ام. اتحادیه اروپا به اوکراین و سازمان‌های غیردولتی کمک می‌کند تا مدارک لازم برای پیگرد قانونی خود را در دادگاه‌های بین‌المللی جمع‌آوری کنند. تحریم‌ها و حمایت بیشتر اتحادیه اروپا در راه است.»
جاستین ترودو، نخست‌وزیر کانادا در پیامی توئیتری گفت: «ما قتل غیرنظامیان در اوکراین را قویا محکوم می‌کنیم، به پاسخگویی به رژیم روسیه متعهد هستیم و هر کاری که می‌توانیم را برای حمایت از مردم اوکراین انجام خواهیم داد.» یکشنبه "مسئولان این حملات وحشتناک، به دست عدالت سپرده خواهند شد." ملانی جولی، وزیر امور خارجهٔ کانادا، اقدامات روسیه را "تکان‌دهنده" و "قتل بی‌دلیل غیرنظامیان بی‌گناه" خواند و گفت: "کانادا از هیچ تلاشی برای انجام تحقیقات در مورد جنایات جنگی روسیه، دریغ نخواهیم کرد تا اطمینان حاصل شود که مسئولان، مورد بازخواست قرار خواهند گرفت».
فومیو کیشیدا، نخست‌وزیر ژاپن به خبرنگاران گفت: «که ژاپن به‌شدت «نقض قوانین بین‌المللی» را محکوم کرده و اعلام کرد که این کشور تحریم‌های بیشتری را علیه روسیه اعمال خواهد کرد.»
لیز تراس، وزیر امور خارجه بریتانیا، گفت که «از جنایات در بوچا و دیگر شهرهای اوکراین، وحشت‌زده شده‌است» و «گزارش‌هایی که نیروهای روسی، غیرنظامیان بی‌گناه را هدف قرار می‌دهند نفرت‌انگیز است». او همچنین گفت که مسئولان، مورد بازخواست قرار خواهند گرفت.
اوقات خوش مکس فیلمی محصول سال ۲۰۰۷ و به کارگردانی جیمز فرانکو است. در این فیلم بازیگرانی همچون جیمز فرانکو، وینس چولیویته، ویلمر کالدرون، ریچارد پورتنو، پیتر مکنزی و مالی چیک ایفای نقش کرده‌اند.
اعتراضات ۱۴۰۱ سینماگران زن ایران، مجموعه افشاگری‌ها و اعتراضات نسبت به آزار جنسی در سینمای ایران است که توسط سینماگران زن در جریان است. این افشاگری‌ها و اعتراضات از فروردین ۱۴۰۱، زمانیکه سمیه میرشمسی، دستیار کارگردان، اتهامی علیه فرهاد اصلانی، بازیگر شناخته‌شده سینمای ایران مطرح کرد شروع شد. و در پی طرح این اتهام آزار جنسی، بیش از ۵۰۰ نفر از زنان سینماگر از جمله صدها بازیگر و کارگردان زن شناخته شده در بیانیه‌ای بی‌سابقه، با تأیید وجود خشونت سیستماتیک علیه زنان در سینمای ایران، خواستار برخورد قانونی جدی با متخلفان شدند.
در واکنش به بیانیه زنان سینماگر، خانه سینما، جامعه اصناف سینمای ایران، هر گونه خشونت به ویژه خشونت جنسی به هر شکل در صنعت سینما را محکوم کرد و اعلام کرد که شورای صیانت خانه سینما مسئول رسیدگی به اتهامات مرتبط با خشونت رفتاری در سینماست. در مقابل زنان سینماگر امضاکننده بیانیه، ساختار خانه سینما را فاقد استقلال لازم برای بررسی این موارد دانسته و در رای‌گیری، پنج سینماگر زن را برای تشکیل یک کمیته مستقل برای پیگیری مطالبات بیانیه و رسیدگی به موارد خشونت و آزار علیه سینماگران زن انتخاب کردند.
اعتراض به آزار جنسی در محیط‌های فرهنگی و هنری ایران سابقه‌دار است. در پی شکل‌گیری جنبش من هم در ایران از تابستان ۱۳۹۹ که در پی آن قربانیان ایرانی تجربه خود از آزار جنسی را در شبکه‌های اجتماعی به‌ویژه توئیتر به اشتراک گذاشتند، نام‌های آشنایی از میان مردان عرصه سینما، تلویزیون و موسیقی و نقاشی مطرح شد.
در فروردین ۱۴۰۱، سمیه میرشمسی، دستیار کارگردان، اتهامی علیه فرهاد اصلانی، بازیگر شناخته‌شده سینمای ایران مطرح کرد. او در رشته در توییت خود مجموعه اتفاق‌های پشت صحنه یک فیلم را توضیح داد و نوشت بعد از قلدری و آزار کلامی، اصلانی دستش را گرفته و خواسته که میرشمسی صورتش را ببوسد.‏ آوازه شهناز، فیلمساز و کارگردان نیز گفت است که تجربه مشابهی با اصلانی داشته‌است.
در پی طرح اتهام آزار جنسی توسط سمیه میرشمسی، انجمن صنفی برنامه‌ریزان و دستیاران کارگردان سینمای ایران در حمایت از سمیه میرشمسی، بیانیه‌ای صادر کرد. همچنین صدها بازیگر و کارگردان زن شناخته شده از جمله هدیه تهرانی، نیکی کریمی، پوران درخشنده، ترانه علیدوستی، سحر دولتشاهی و نرگس آبیار در بیانیه‌ای بی‌سابقه، با تأیید وجود خشونت سیستماتیک علیه زنان در سینمای ایران، خواستار برخورد قانونی جدی با متخلفان شدند. این اولین بار بود که اعتراض زنان سینما ایران به یک فریاد جمعی تبدیل می‌شد.
علاوه بر صدور بیانیه زنان، ترانه علیدوستی، در گفت‌وگو با بی‌بی‌سی فارسی از سکوت هولناک اهالی سینمای ایران دربارهٔ وضعیت وحشتناک خشونت جنسی در سینمای ایران انتقاد کرد. و همچنین چیستا یثربی، فیلم‌نامه‌نویس، نویسنده و شاعر، یکی از اهالی شناخته‌شده سینمای ایران را به تجاوز متهم و مدعی شد وقتی او مقاومت کرده، از آن مرد کتک خورده‌است.
محسن مهدیان، از مدیران سابق در خبرگزاری فارس نزدیک به سپاه پاسداران و مدیر عامل مؤسسه همشهری، این زنان معترض را «طوطیان نولیبرال وطنی» خطاب کرد و در توییتی اعتراض زنان سینماگر ایران را تقلیدی از کارزار من هم دانست که توسط بازیگران زن هالیوود دربارهٔ آزار جنسی به راه افتاد. در همین زمینه خبرگزاری فارس در مطلبی ضمن تأیید فساد و فضای سیاه حاکم بر سینما و پشت صحنه آن مدعی شد این ناهنجاری به قدری آزاردهنده شده که زنان سینماگر را به ستوه آورده‌است.
سه روز پس از بیانیه مشترک سینماگران زن، کاظم غریب‌آبادی، دبیر ستاد حقوق بشر قوه قضاییه ایران گفت از زنان باید به دلیل اینکه بیشتر در معرض آسیب‌پذیری قرار دارند، در عرصه هنر و به‌ویژه سینما حمایت و محافظت شود و آنان را به تصویب لایحه صیانت، کرامت و تأمین امنیت زنان در برابر خشونت ارجاع داد که منتقدان زیادی دارد. همچنین غریب‌آبادی و انسیه خزعلی، معاون زنان رئیس‌جمهور ایران، سینماگران زن را دعوت کردند برای شکایت به آنها مراجعه کنند. محمدمهدی اسماعیلی، وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، معتقد است این موضوع را باید بدون سروصداهای رسانه‌ای پیگیری کرد.
خانه سینما بعد از چند روز سکوت، خشونت، به‌ویژه خشونت جنسی، را محکوم و در بیانیه‌ای اعلام کرد "شورای صیانت" از قبل در این نهاد صنفی وجود داشته و بر اساس اساسنامه خانه سینما، مسئول رسیدگی به اتهامات مرتبط به خشونت رفتاری در صنعت سینماست. شورای صیانت خانه سینما متشکل از از رئیس هیأت مدیره، رئیس شورای عالی داوری، سه نفر از شخصیت‌های معتمد و صاحب نام سینمای ایران به انتخاب مجمع عمومی خانه سینما، نماینده وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و یک حقوقدان معرفی کرده است.
در واکنش، شماری از امضا کنندگان بیانیه اول، خواستار تشکیل یک نهاد مستقل از مناسبات داخلی خانه سینما شدند و شورای صیانت خانه سینما را به عنوان مرجع این موضوع به رسمیت نشناختند. آنها این نهاد را فاقد استقلال لازم برای رسیدگی به چنین پرونده‌هایی عنوان کرده و اعتقاد دارند برخی از اعضای آن روایت زنان سینماگر را فعالانه سرکوب کرده‌اند. یک روز پس از اعلام موضع خانه سینما، انجمن بازیگران سینمای ایران نیز ضمن محکوم کردن خشونت و نابرابری جنسیتی در محیط سینما، از مطرح شدن شکایت‌ها در این زمینه حمایت کرد.
۱۸ فروردین، آزاده صمدی، بازیگر سینما و تلویزیون، در صفحه شخصی خود در اینستاگرام اعلام کرد سینماگران زن ایران برای تشکیل کمیته‌ای مستقل در زمینه بررسی جرایم خشونت جنسی و جنسیتی رای‌گیری برگزار می‌کنند. نیکی کریمی، آیدا پناهنده، غزاله معتمد، غزاله سلطانی، ترانه علیدوستی، منصوره یزدان‌جو، هانیه توسلی، ریحانه طراوتی، مهین صدری، آزاده صمدی، سمیه میرشمسی، مارال جیرانی و ثمین مهاجرانی برای عضویت در این کمیته اعلام آمادگی کردند. در پی این رای‌گیری از امضا کنندگان بیانیه زنان سینماگر، هانیه توسلی، ترانه علیدوستی، سمیه میرشمسی، غزاله معتمد و مارال جیرانی برای تشکیل یک کمیته مستقل از خانه سینما برای پیگیری مطالبات بیانیه و رسیدگی به موارد خشونت و آزار علیه سینماگران زن انتخاب شدند.
فرزند خدا فیلمی محصول سال ۲۰۱۳ و به کارگردانی جیمز فرانکو است. در این فیلم بازیگرانی همچون اسکات هیز، تیم بلیک نلسون، جیمز فرانکو، جیم پرک، نینا لجتی و برایان لالی ایفای نقش کرده‌اند.
ماریا الیزابت (Marie) Stellwag-Bes (14 ژانویه ۱۸۸۲ به دنیا آمد و ۷ اوت ۱۹۳۸ فوت شد) ماریا الیزابت یک مهندس شیمی هلندی و عضو شورای شهر در دلفت برای Vrijzinnig Democratische Bond بود. او اولین زنی است که در هلند دیپلم مهندسی دریافت کرد و یکی از سه عضو شورای شهر زن اول در دلفت بود.
بس در سال ۱۸۸۲ در تیلبورگ به دنیا آمد، دختر کلاس بس و یوهانا بس (با نام خانوادگی استول). پدرش به عنوان معلم ریاضی در مدرسه راهنمایی تیلبورگ کار می‌کرد. پس از اتمام تحصیلات ابتدایی خود در سال ۱۸۹۴، بس اولین دانش آموز دختر در تیلبورگ بود که در دبیرستان پذیرفته شد. برای این کار باید از وزیر مجوز گرفته می‌شد و اعطا می‌شد. در سال ۱۸۹۹، او امتحانات نهایی مدرسه خود را با موفقیت به پایان رساند، و سال بعد او به عنوان اولین دانش آموز دختر در مدرسه Polytechische te Delft شروع به تحصیل در بخش فناوری کرد.
در ۲۷ ژوئیه ۱۹۰۴، بس در رشته مهندسی شیمی از پلی تکنیک فارغ‌التحصیل شد و اولین مهندس فارغ‌التحصیل زن در هلند شد. در همان سال، او به عنوان دستیار فیزیک در کالج سابق خود منصوب شد، که به عنوان یک کالج فنی ارتقا یافت و در سال ۱۹۰۵ به "Technische Hoogeschool Delft" تغییر نام داد تا بر کیفیت تحصیلی آموزش تأکید شود. در سال ۱۹۱۰ بس دستیار فیزیک نظری و کاربردی در آنجا شد و در سال ۱۹۱۹ به عنوان عضو دائمی کارکنان منصوب شد. در سال ۱۹۲۶ به دلیل مسائل بهداشتی کار خود را ترک کرد.
در سال ۱۹۱۸، بس به عنوان نامزد لیبرال دموکرات‌ها در انتخابات ملی Tweede Kamerverkiezingen که در ۲۱ مه برگزار شد، شرکت کرد. این انتخابات اولین انتخاباتی بود که پس از یک سری اصلاحات، معروف به «آرامش بزرگ» برگزار شد که حق رای عمومی مردان و نمایندگی تناسبی را معرفی کرد و جایگزین رای‌گیری قبلی در حوزه‌های انتخابیه تک عضوی شد. زنان می‌توانستند در انتخابات شرکت کنند، اما نمی‌توانستند خودشان رای دهند و تنها در سال ۱۹۱۹ این حق را به دست آوردند. احزاب لیبرال بیشترین کرسی‌ها را از دست دادند و بس انتخاب نشد.
در دهه ۱۹۱۰، بس از نظر سیاسی فعال شد و به Vrijzinnig Democratische Bond (VBD) (ترجمه لیگ دموکرات لیبرال)، یک حزب سیاسی لیبرال مترقی در هلند پیوست. این باعث شد که بس یکی از بنیانگذاران کلوپ ملی Vrijzinnig Democratische Vrouwenclub همراه با تعدادی از زنان از جمله آلتا جاکوبز، پزشک و فعال برجسته حق رأی زنان باشد. بس یکی از اعضای هیئت مدیره مرکزی VBV بود. [۷]
سال بعد در سال ۱۹۱۹ بس رهبر حزب برای VDB در انتخابات شهرداری در دلفت شد. او حدود دو سوم از مجموع ۱۸۲ رأی داده شده برای حزب را به دست آورد و تا مارس ۱۹۲۰ در شورای شهر دلفت حضور داشت. او در شورا به عنوان مبارزی برای کنترل الکل نامی برای خود دست و پا کرد.
در ۱۵ ژوئیه ۱۹۲۰، بس با کشیش لوتری انجیلی، تئودور گوتلیب استلواگ (۱۸۸۸–۱۹۳۵) ازدواج کرد. این زن و شوهر در کلیسای انجیلی لوتری زندگی می‌کردند، یک ساختمان تاریخی در ۲۵۳ اود دلفت.
پس از ازدواج، بس در کلیسای لوتری در دلفت فعال شد، جایی که از جمله به عنوان معلم در مدرسه یکشنبه مشغول به کار شد.
پس از مرگ همسرش در سال ۱۹۳۵، بس به همراه خدمتکارش به لاهه نقل مکان کرد و در ۷ اوت ۱۹۳۸ در سن ۵۶ سالگی درگذشت. بس در ۱۰ اوت ۱۹۳۸ در گورستان یافا در دلفت به خاک سپرده شد.
ماری بسسترات، خیابانی در دلفت، در سال ۱۹۸۸ به نام او نامگذاری شد. در سال ۲۰۱۷، ماری بس در پیاده‌روی مشاهیر فارغ‌التحصیلان، به منظور جشن گرفتن ۱۷۵مین سالگرد TU Delft، برای جشن گرفتن جایگاه خود به عنوان اولین زنی که به عنوان مهندس از دانشگاه فارغ‌التحصیل شد، اعطا شد.
شاهدخت میبل اورنج-ناسائو (؛ زاده ۱۱ اوت ۱۹۶۸) بیوه شاهزاده فریسو اورنج-ناسائو و زن برادر ویلم-آلکساندر پادشاه هلند است.
شاهزاده مابل از اورنج-ناسائو (قبلاً میبل مارتین ویس اسمیت، متولد ۱۱ اوت ۱۹۶۸بود، که بیشتر با نام مابل ون اورنج شناخته می‌شود،Chair of the Board of Trustees: Mabel van Oranje - website of Girls Not BridesAdvisory Council - website of The Elders بیوه شاهزاده فریسو و خواهر شوهر است. پادشاه ویلم الکساندر هلند. مابل وقت خود را در فعالیت‌های حقوق بشری مانند تأسیس جنگ کودک هلند، شورای اروپایی روابط خارجی، و Girls Not برای پایان دادن به کودک همسری می‌گذراند. ماربل همچنین به عنوان اولین مدیر اجرایی گروه The Elders که توسط نلسون ماندلا تأسیس شده و کوفی عنان ریاست آن را بر عهده دارد، خدمت کرده‌است. در سال ۲۰۰۵، مجمع جهانی اقتصاد او را به عنوان یک رهبر جوان جهانی به رسمیت شناخت. ون اورنج مشاور چندین سازمان غیرانتفاعی از جمله ائتلاف برای دادگاه کیفری بین‌المللی، صندوق ملاله، اقدام بحران و بنیاد جامعه باز است.
ماربل با نام میبل مارتنبن لوث در Pijnacker هلند به دنیا آمد. والدین او هندریک کورنلیس لوس (۲۷ آوریل ۱۹۴۴–۱۸ فوریه ۱۹۷۸) و همسرش فلورانس مالده گیجسبردینا کومان (متولد ۱۹۴۴) بودند. هنگامی که او ۹ ساله بود، پدر میبل پس از تلاش برای نجات همسایه خود که در حین اسکیت سواری در سوراخی در یخ افتاد و در این حادثه جان باخت. در سال ۱۹۸۴، مادرش دوباره با پیتر ویس اسمیت، مدیر اجرایی Rabobank (۱۵ اکتبر ۱۹۳۹–۱۱ نوامبر ۲۰۰۰) ازدواج کرد، پس از آن میبل و خواهرش نام خانوادگی ناپدری خود را گرفتند. پرنسس میبل دو خواهر کوچکتر دارد، نیکولین لوس، بعدها نیکولین ویز اسمیت (متولد ۱۹۷۰) و ایولین ویز اسمیت (متولد ۱۹۸۲). او در منطقه گوی در مرکز هلند بزرگ شد.
پس از گذراندن تحصیلات متوسطه خود در Gemeentelijk Gymnasium Hilversum، در دانشگاه آمستردام تحصیل کرد و در سال ۱۹۹۳ با مدرک کارشناسی ارشد در رشته اقتصاد و علوم سیاسی فارغ "التحصیل" شد. او همچنین در طول تحصیل دوره‌های کارآموزی خود را در سازمان ملل متحد، شل، ABN AMRO و وزارت امور خارجه گذراند. او علاوه بر زبان هلندی، به زبان انگلیسی، اسپانیایی و فرانسوی روان صحبت می‌کند.
او در دوران دانشگاه علاقه خاصی به وضعیت حقوق بشر در سرتاسر جهان نشان داد و بعدها در دیپلماسی بالکان و روابط بین‌الملل تخصص یافت. در سال ۱۹۹۵ او در کنفرانس صلح در دیتون، اوهایو حضور داشت.
وایس اسمیت یکی از بنیانگذاران شورای اقدام اروپا برای صلح در بالکان در سال ۱۹۹۴ بود که یک سازمان غیردولتی بود که برای صلح، دموکراسی و ثبات در بالکان تلاش می‌کرد و مارگارت تاچر، سیمون ویزنتال و والری ژیسکار د را داشت. استقرار در میان اعضای خود. در سال ۱۹۹۵ او یکی از بنیانگذاران War Child هلند بود و تا سال ۱۹۹۹ در هیئت امناء بود. در سال ۱۹۹۷، او به عنوان مدیر امور اتحادیه اروپا در موسسه جامعه باز در بروکسل، یکی از بنیادهای جورج سوروس، نیکوکار مجارستانی-آمریکایی منصوب شد. از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۸، پرنسس میبل در شعبه لندن مؤسسه جامعه باز که در آنجا مدیر حمایت بین‌المللی بود، کار کرد تا به هماهنگ‌کردن همه فعالیت‌های بین‌المللی حمایت از OSI با هدف تغییر سیاست بین‌المللی کمک کند. مجمع جهانی اقتصاد در سوئیس او را به عنوان یکی از صدها «رهبران جهانی برای فردا» برشمرد. او عضو انجمن جهانی رهبران جوان جهانی است، یک اتاق فکر و گروه لابی که هدف آن رسیدگی به مسائل جهانی است. او یکی از اعضای مؤسس اتاق فکر اروپایی شورای روابط خارجی اروپا است. او همچنین یکی از اعضای شورای حکومتی بین صلح است.Interpeace "Governing Council" Retrieved on 7 February 2012 از ژوئیه ۲۰۰۸ تا مه ۲۰۱۲ او اولین مدیر اجرایی The Elders بود، گروهی از افراد برجسته که توسط نلسون ماندلا گرد هم آمده بود تا از خرد، رهبری مستقل و تجربه خود برای مقابله با برخی از سخت‌ترین مشکلات جهان استفاده کنند. او بر عملیات روزانه بزرگان نظارت داشت. در ماه مه ۲۰۱۲، میبل ون اورنج به دنبال تصادف فوریه ۲۰۱۲ که در آن همسرش، شاهزاده فریسو، در بهمن گرفتار شد و تا زمان مرگش در اوت ۲۰۱۳ در بیمارستان بستری شد، از سمت مدیرعاملی The Elders استعفا داد. او همچنان با بزرگان به عنوان عضوی از شورای مشورتی آن که به عنوان رئیس کمیته مشورتی "دختران نه عروس: مشارکت جهانی برای پایان دادن به ازدواج کودکان" در آن حضور دارد، درگیر است. در سال ۲۰۱۵ او نامه ای سرگشاده را امضا کرد که کمپین ONE در حال جمع‌آوری امضا برای آن بود. این نامه خطاب به آنگلا مرکل و نکوزازانا دلامینی زوما ارسال شده است و از آنها خواسته شده‌است تا بر روی زنان تمرکز کنند زیرا به ترتیب به عنوان رئیس G7 در آلمان و اتحادیه آفریقا در آفریقای جنوبی فعالیت می‌کنند. نشست اصلی سازمان ملل متحد در سپتامبر ۲۰۱۵ که اهداف توسعه جدیدی را برای نسل تعیین می‌کند.
پس از اعلام نامزدی شاهزاده فریسو با میبل در ژوئن ۲۰۰۳، نخست‌وزیر یان پیتر بالکننده در نامه ای به پارلمان نوشت که میبل ویز اسمیت «اطلاعات ناقص و نادرستی» در مورد مدت و میزان تماس‌های خود با سلطان معروف مواد مخدر، کلاس داده‌است. بروینسما و به همین دلیل دولت تصمیم گرفته بود که برای ازدواج از مجلس اجازه نگیرد. در نامه ای به نخست‌وزیر مورخ ۹ اکتبر شاهزاده فریسو اظهار داشت که این زوج اطلاعات ناقصی داده‌اند، اما هیچ اطلاعات نادرستی نداده‌اند و دروغ گفته‌اند. این زوج اعتراف کردند که دوستی دریانوردی با بروینسما در واقع نزدیک‌تر از آنچه ذکر شد بود، اما منکر داشتن رابطه عشقی یا جنسی شدند. این مورد بعداً توسط Wisse Smit در تعدادی از مصاحبه‌ها تکرار شد. بر اساس قوانین هلند، دولت باید درخواست ازدواج این زوج را برای تصویب به پارلمان ارائه می‌کرد که پیش نیاز جانشینی تاج و تخت است. شاهزاده یوهان فریسو گفت که بدون توجه به اسمیت ازدواج خواهد کرد و در نتیجه حق خود را برای پادشاه شدن از دست داد. او پس از برادر بزرگترش، ویلم الکساندر، شاهزاده نارنجی، در ترتیب جانشینی دوم بود. در گزارشی که بعداً توسط Stichting Nederlandse Nieuwsmonitor (بنیاد نظارت بر اخبار هلندی) منتشر شد،Press statement Stichting Nederlandse Nieuwsmonitor about Mabel Wisse Smit 'Tegen onwaarheid is geen kruid gewassen' ادعا شد که رسانه‌های هلندی پس از اظهار نظرهای «بی‌نظیر» نخست‌وزیر در طول دو کنفرانس خبری، در ایجاد تغییرات نامناسب نقش داشته‌اند. در این دوره، وایس اسمیت نیز با افشاگری در مورد رابطه او، که در حدود سال ۱۹۹۳، با سفیر بوسنیایی سازمان ملل متحد، محمد ساکربی، آغاز شد، تبلیغات منفی دریافت کرد.
میبل وایز اسمیت و پرنس فریسو از اورنج-ناسائو در ۲۴ آوریل ۲۰۰۴ در Oude Kerk (دلفت) ازدواج کردند. این زوج دو دختر دارند:
از آنجا که او از پارلمان هلند اجازه ازدواج نخواست، شاهزاده فریسو عضویت در خاندان سلطنتی را متوقف کرد و حقوق جانشینی خود و فرزندان آینده اش را از دست داد؛ بنابراین، نه پرنسس میبل و نه دختران آنها اعضای خاندان سلطنتی نیستند. با این حال آنها یکی از ثروتمندترین خانواده‌ها در هلند باقی ماندند. شاهزاده فریسو در سال ۲۰۱۳ درگذشت.
میبل از زمان ازدواجش از سبک "اعلیحضرت سلطنتی" و عناوین محترمانه پرنسس اورنج-ناسائو، کنتس اورنج-ناسائو و لیدی ون امسبرگ استفاده می‌کند. اگرچه از نظر قانونی یک شاهزاده خانم ایجاد نشده‌است، اما مرسوم است که همسران و بیوه‌های اعضای خانواده سلطنتی هلند القاب شوهران خود را بگیرند. تصمیم گرفته شد که فرزندان آنها هر کدام لقب کنت یا کنتس اورنج-ناسائو و جونکیر یا جونکوروف ون امسبرگ را دریافت کنند.
مرحله حذفی جام جهانی فوتبال ۲۰۲۲ مرحله دوم و نهایی مسابقات جام جهانی فوتبال ۲۰۲۲ است که بعد از مرحله گروهی و راه‌یابی ۱۶ تیم به مرحله یک‌ هشتم نهایی از ۳ دسامبر تا ۱۸ دسامبر ۲۰۲۲، که فینال رقابت‌ها در ورزشگاه ملی لوسیل شهر لوسیل برگزار می‌شود، ادامه خواهد یافت. دو تیم برتر هر گروه (در مجموع شانزده تیم) به مرحله حذفی راه خواهند یافت تا در هشت مسابقه تک‌حذفی به رقابت بپردازند. بازی رده‌بندی برای کسب مقام سوم نیز بین دو تیم بازنده مرحله نیمه نهایی برگزار خواهد شد.
در این مرحله اگر بازی‌ها در ۹۰ دقیقه معمول مساوی شد، مسابقه به وقت اضافه کشیده می‌شود که در دو نیمه ۱۵ دقیقه‌ای ادامه مسابقه برگزار می‌شود و اگر در وقت اضافه هم نتیجه مساوی شد، برنده در ضربات پنالتی مشخص خواهد شد.
از هشت گروه، دو تیم برتر به مرحله حذفی راه یافتند.
<section begin=Qualified teams />
<section end=Qualified teams />
🇦🇷آرژانتین ۳ 🇨🇵فرانسه ۳
ضربات پنالتی ۴ _ ۲
رسواتنه () یا ریوتسه یک دریاچه و مخزن سد در شهرداری‌های هاتفیلدال و همنس در شهرستان نوردلاند نروژ است. این مکان از عصر سنگ محل اشغال انسان بوده‌است. مساحت ۲۱۹ کیلومتر مربع (۸۵ مایل مربع) آن را به دومین دریاچه بزرگ نروژ از نظر مساحت تبدیل کرده‌است. بدون سدی که از سال ۱۹۵۷ برای این دریاچه ساخته شد، دارای مساحت ۱۹۰ کیلومتر مربع (۷۳ مایل مربع) و سومین دریاچه بزرگ در نروژ بود. عمق آن ۲۴۰ متر (۷۹۰ فوت)، حجم آن در حدود ۱۵ کیلومتر مکعب (۳٫۶ مایل مکعب) و ارتفاع آن از سطح دریا ۳۷۴ متر (۱۲۲۷ فوت) است.
اورولمولا () یک روستا در کشور سری‌لانکا است.
شاهدخت باتیلدیس شاومبورگ-لیپ () در ۲۱ مه ۱۸۷۳ به دنیا آمد و در ۶ آوریل ۱۹۶۲ فوت شد. دختر شاهزاده ویلیام شاومبورگ-لیپ و همسر فردریش، شاهزاده والدک و پیرمونت بود.
باتیلدیس در Ratibořice، پادشاهی بوهمیا (جمهوری چک کنونی)، ششمین فرزند و دومین دختر شاهزاده ویلیام شاومبورگ-لیپ (۱۸۳۴–۱۹۰۶)، (پسر جورج ویلیام، شاهزاده شومبورگ-لیپ و پرنسس آیدا والدک) به دنیا آمد. و پیرمونت) و همسرش، پرنسس باتیلدیس از آنهالت-دسائو (۱۸۳۷–۱۹۰۲)، (دختر شاهزاده فردریک آگوستوس از آنهالت-دسائو و پرنسس ماری لوئیز شارلوت از هسن-کاسل).
باتیلدیس در ۹ اوت ۱۸۹۵ در ناچود، پسر عموی دومش، فردریش، شاهزاده والدک و پیرمونت (۱۸۶۵–۱۹۴۶)، ششمین فرزند و پسر بزرگ جورج ویکتور، شاهزاده والدک و پیرمونت و همسر اولش، شاهزاده هلنا ناسائو، ازدواج کرد.
آنها چهار فرزند داشتند:
هلگویا () جزیره‌ای در دریاچه میوسا است. این جزیره ۱۸٫۳ کیلومتر مربعی (۷٫۱ مایل مربع) در شهرداری رینگساکر در شهرستان اینلاندت، نروژ واقع شده‌است. این جزیره در جنوب شبه‌جزیره نیس قرار دارد و از سال ۱۹۵۷ توسط پل نیهسونه به سرزمین اصلی متصل شده‌است. این جزیره پیش‌تر تا سال ۱۹۶۴ بخشی از شهرداری نیس بود.
این جزیره از ۳۲ مزرعه تشکیل شده‌است. قابل توجه‌ترین آنها عمارت قدیمی "هووینسهولم" است که تا سال ۱۶۱۲ کلیسای خود را داشت. مزرعه قدیمی دیگر "عیک" ("بلوط") است که منبع نام بلندترین تپه جزیره است: "اکسبرگت". مزرعه دیگر "هاولسرود" با باغ‌های قرن هفدهمی آن است. این جزیره به‌طور کلی دارای آثار تاریخی قرون وسطی است.
کلیسای هلگویا ("Helgøya kirke") در ۷ دسامبر ۱۸۷۰ افتتاح شد. کلیسا با چوب و بلوک به سبک معماری نئوگوتیک ساخته شده‌است. این کلیسا حدود ۲۰۰ صندلی دارد. این ساختمان در دهه ۱۹۷۰ ترمیم و تا حدی بازسازی شد.
در زبان نورس باستان "هلگوی" () و "اویین هلگا" () نام‌های این جزیره بودند که هر دو به معنای جزیره مقدس هستند. نام مزرعه "هووین" ( - بعدها به "هووینسهولم" تغییر نام داد) در انتهای جنوبی جزیره ترکیبی از هوف به معنای "معبد بت پرست برای (خدایان نورس)" و "وین" به معنای "چمنزار" است.
جزیره دینامیت یا (جزیره پودر هاوس) یک جزیره مصنوعی در پایین رود دیترویت در جنوب شرقی میشیگان است که مستقیماً در مجاورت مرز کانادا و ایالات متحده آمریکا قرار دارد. در اواخر دهه ۱۸۸۰ توسط شرکت دانبار و سالیوان برای ذخیره مواد منفجره در حین لایروبی کانال لیوینگستون ساخته شد. این در تلاشی موفقیت‌آمیز برای دور زدن حکم دادگاه ۱۸۸۰ که شرکت را از ذخیره مواد منفجره در جزیره فاکس مجاور منع می‌کرد، ساخته شد. جزیره دینامیت محل انبارهای دینامیت و همچنین کارخانه دینامیت و چندین خانه یخی بود. در طول این مدت، این مکان محل یک سری حوادث بود، از جمله آتش‌سوزی در سال‌های ۱۸۹۵ و ۱۹۱۹ (که هر دو جزیره را «تا لبه آب» سوزاندند). ۱۸۰۰۰ کیلوگرم دینامیت در جزیره در سال ۱۹۰۶ پس از اینکه دو مرد در نزدیکی آن «با یک هفت تیر تیراندازی می‌کردند» منفجر شد. در حالی که هیچ تلفات جانی نداشت (و فقط جراحات جزئی به دو مرد وارد شد)، شیشه‌ها در فاصله ۳ مایلی (۴٫۸ کیلومتری) شکسته شدند و صدای انفجار به وضوح از فاصله ۸۵ مایلی (۱۳۷ کیلومتری) شنیده می‌شد.
پس از تکمیل کانال لیوینگستون در سال ۱۹۱۲، این جزیره همچنان برای ذخیره مواد منفجره مورد استفاده قرار می‌گرفت، از جمله در پروژه‌های بعدی برای تعمیق کانال در دهه ۱۹۳۰. در دهه ۱۹۸۰ این جزیره کاملاً بلااستفاده بود و تا سال ۲۰۱۵ این جزیره تحت مالکیت دپارتمان منابع طبیعی میشیگان بود که توسط بخش حیات وحش آن به عنوان بخشی از منطقه بازی ایالت پوینت مویلی اداره می‌شد و برای شکار و کمپینگ برای عموم قابل دسترسی بود
جزیره دینامست در شهرستان گروس ایل، در شهرستان وین، میشیگان قرار دارد. این در نزدیکی انتهای جنوبی رودخانه دیترویت، نزدیکتر به دریاچه ایری تا دریاچه سنت کلر، و حدود ۲۰۰ فوت (۰٫۰۴ مایل؛ ۶۰ متر) از مرز آبی با کانادا است. تقریباً ۵۰۰ یاردی (۱۵۰۰ فوت؛ ۴۶۰ متر) شرق جزیره فاکس است. بیشتر در غرب آن گروس ایله است، که فراتر از آن ترنتون است. در شرق آن، در سراسر کانال لیوینگستون، جزیره بویس بلان کانادا (و بیشتر، آمهرستبورگ در انتاریو) قرار دارد. نوک جنوبی جزیره استونی در حدود ۷۰۰ یاردی (۲۱۰۰ فوت؛ ۶۴۰ متر) به سمت شمال شرقی است. جزایر دیگر در مجاورت شامل جزیره شکر در جنوب و جزیره البا در جنوب غربی است. این جزیره که پوشیده از شاخ و برگ است، تقریباً ۲۰۰ فوت (۶۰ متر) از شمال به جنوب و ۵۰ فوت (۱۵ متر) از شرق به غرب است که به آن مساحت تقریبی ۱۰۰۰۰ فوت مربع (۹۳۰ متر مربع؛ ۰٫۲۳ هکتار) می‌دهد. سازمان زمین‌شناسی ایالات متحده (USGS) ارتفاع آن را ۵۷۴ فوت (۱۷۵ متر) از سطح دریا در سال ۱۹۸۰ اعلام کرد. در سوابق شهرستان وین، این جزیره به عنوان «جزیره دینامیت» در کد پستی ۴۸۱۳۸ ذکر شده‌است. در داخل یک قطعه واحد (که مساحت آن ۰٫۹۱ هکتار (۰٫۳۷ هکتار) است) قرار دارد.
فینال جام جهانی فوتبال ۲۰۲۲، مسابقه پایانی جام جهانی ۲۰۲۲، بیست‌ودومین دورهٔ رقابت‌های جهانی فیفا بین تیم‌های ملی فوتبال مردان بود. این مسابقه در تاریخ ۱۸ دسامبر ۲۰۲۲ (۲۷ آذر ۱۴۰۱) که روز ملی قطر بود، در ورزشگاه ملی لوسیل واقع در شهر لوسیل قطر، بین تیم‌های ملی آرژانتین و فرانسه که قهرمان دورهٔ پیشین (جام جهانی ۲۰۱۸) و مدافع عنوان قهرمانی به شمار می‌رفت، برگزار شد و با برد تیم آرژانتین در ضربات پنالتی به پایان رسید. این رویداد با قضاوت شیمون مارسینیاک و در برابر ۸۸,۹۶۶ تماشاگر انجام شد.
پس از آنکه دو تیم در پایان ۹۰ دقیقه به تساوی ۲–۲ دست یافتند، در وقت‌های اضافی لیونل مسی گل دوم خود را به ثمر رساند و کیلیان امباپه نیز در دقایق پایانی وقت اضافه با ضربهٔ پنالتی هت‌تریک کرد تا دو تیم با نتیجهٔ نهایی ۳–۳ به سراغ ضربات پنالتی بروند. آرژانتین در پایان ضربات پنالتی، ۴–۲ فرانسه را شکست داد و برای آخرین بار از جام جهانی ۱۹۸۶، و در مجموع سومین بار قهرمان جام جهانی فوتبال شد. این رقابت مورد تحسین گسترده قرار گرفت و به عنوان بهترین فینال تاریخ جام‌های جهانی و یکی از بهترین رقابت‌های تمام ادوار فوتبال تلقی شد.
تیم ملی آرژانتین تا پیش از این جام، دو بار در دوره‌های ۱۹۷۸ و ۱۹۸۶ قهرمان جام جهانی و دو بار نیز در ۱۹۳۰ و ۱۹۹۰ نایب‌قهرمان شده بود. آخرین ناکامی آرژانتین در فینال نیز به جام جهانی ۲۰۱۴ بازمی‌گشت که از آلمان با نتیجهٔ ۱–۰ در وقت‌های اضافه باخت. پس از آن به دنبال یک سلسله ناکامی دیگر آرژانتین باز هم در دو فینال پیاپی کوپا آمریکای ۲۰۱۵ و کوپا آمریکای قرن با شکست در برابر شیلی از کسب دو جام ناکام ماند. پس از باخت ۴–۳ برابر فرانسه در جام جهانی ۲۰۱۸ و شکست ۲–۰ در برابر برزیل در نیمه‌نهایی کوپا آمریکا ۲۰۱۹، آرژانتین با هدایت لیونل اسکالونی سرمربی تازه منصوب‌شده خود و درخشش لیونل مسی کاپیتان خود در کوپا آمریکا ۲۰۲۱، پس از ۲۸ سال در این جام قهرمان شد. پس از آن در فینالیسیما ۲۰۲۲ نیز آرژانتین در یک بازی یک‌طرفه با نتیجهٔ ۳–۰ ایتالیا که قهرمان یورو ۲۰۲۰ بود را شکست داد و این جام را هم کسب کرد تا به عنوان یک تیم مدعی قهرمانی در جام جهانی ۲۰۲۲ حضور داشته باشد. بحث‌ها پیرامون لیونل مسی که با وجود افتخارات و موفقیت‌های بسیار در دوران فعالیت حرفه‌ای خود و حتی راهیابی به فینال جام جهانی ۲۰۱۴، تا اکنون با آرژانتین قهرمان جام جهانی نشده بود، سال‌ها جریان داشت و اکنون که آرژانتین دوباره با مسی به فینال راه پیدا کرده بود، داغ‌تر شده بود. در مقایسهٔ مسی با برترین بازیکنان تاریخ فوتبال مانند مارادونا و پله اغلب به تاریخ‌سازی و قهرمانی آن‌ها در جام جهانی اشاره می‌شد.
از سوی دیگر تیم ملی فرانسه مدافع عنوان قهرمانی که جام جهانی ۲۰۱۸ را کسب کرده بود، در تورنمنت لیگ ملت‌های اروپا ۲۰۲۱ هم قهرمان شده بود تا از مدعیان اصلی کسب جام باشد. فرانسه یک قهرمانی دیگر جام جهانی را هم در ۱۹۹۸ کسب کرده بود اما در فینال جام جهانی فوتبال ۲۰۰۶ قهرمانی جام را به ایتالیا واگذار کرده بود. این تیم پس از هدایت دیدیه دشان در جام جهانی ۲۰۱۴ حذف شده بود و در جام ملت‌های اروپا ۲۰۱۶ نیز در فینال به پرتغال باخته بود اما با کسب جام جهانی ۲۰۱۸ و راه‌یابی به فینال جام جهانی ۲۰۲۲، در صورت پیروزی برابر آرژانتین، پس از ایتالیا در جام‌های جهانی ۱۹۳۴ و ۱۹۳۸ و برزیل در جام‌های ۱۹۵۸ و ۱۹۶۲، (پس از ۶۰ سال) سومین تیم ملی تاریخ می‌شد که تا اکنون دو جام جهانی پیاپی را کسب کرده است.
آخرین بار دو تیم در جام جهانی ۲۰۱۸در کازان آرنا روسیه به مصاف هم رفته بودند و در بازی جذابی که ایندیپندنت آن را «یکی از بهترین بازی های جام جهانی تمام دوران» نامیده بود، ۴–۳ پیروز شده بود. ابتدا آنتوان گریزمن از روی ضربه پنالتی که با خطا بر روی کیلیان امباپه گرفته شده بود، گل اول فرانسه را به ثمر رساند. سپس ضربه لیونل مسی با برخورد به پای گابریل مرکادو و ضربهٔ راه دور آنخل دی ماریا آرژانتین را دو بر یک پیش انداخت اما طولی نکشید تا بنژامن پاوار با یک ضربه والی قدرتمند خارج از محوطه جریمه که بعداً به عنوان بهترین گل تورنمنت انتخاب شد، بازی را به تساوی کشاند اما دروازه‌بان و مدافعان آرژانتین توان مقابله با فرانسه را نداشتند و کیلیان امباپه دو گل پیاپی را به ثمر رساند تا گل دیرهنگام سرخیو آگوئرو با ضربهٔ سر از روی سانتر مسی هم مانع باخت و حذف آرژانتین نشود.
فینال در ورزشگاه ملی لوسیل در شهر لوسیل، واقع در حدود ۱۵ کیلومتری (۹٫۳ مایلی) شمال مرکزی شهر دوحه برگزار شد. این ورزشگاه یکی از پیشنهادهای قطر برای میزبانی فینال جام جهانی بود و سرانجام در ۱۵ ژوئیه ۲۰۲۰ بعنوان ورزشگاه نهایی انتخاب شد. همچنین این ورزشگاه میزبان ۹ بازی دیگر، ۶ بازی در مرحله گروهی و سه بازی در مرحله حذفی بود.
ورزشگاه ملی لوسیل متعلق به فدراسیون فوتبال قطر، بخشی از برنامهٔ پیشنهادی قطر برای جام جهانی است. این ورزشگاه توسط شرکت بریتانیایی فاستر اند پارتنرز و پاپولوس طراحی و توسط شرکت معماری مانیکا پشتیبانی شد. ورزشگاه با استفاده از انرژی خورشیدی خنک می‌شود و ادعا می‌شود ردپای کربنی آن صفر است. مراحل ساخت این ورزشگاه در آوریل ۲۰۱۷ آغاز شد و در ابتدا قرار بود در سال ۲۰۲۰ به پایان برسد، با این حال تکمیل ورزشگاه به تعویق افتاد و ساخت و ساز در نهایت در نوامبر ۲۰۲۱ به پایان رسید.
<section begin=Line-ups />
پیش‌زمینه‌هایی مانند نیاز لیونل مسی مهاجم و کاپیتان آرژانتین به قهرمانی در جام که با وجود قهرمانی‌ها و موفقیت‌های بسیار در دوران ورزشی‌اش و راهیابی به فینال جام جهانی ۲۰۱۴، قهرمان جهان نشده بود و فرانسه که با وجود قهرمانی در جام جهانی ۲۰۱۸ و قهرمانی در این جام، تنها تیمی در ۶۰ سال اخیر می‌شد که به طور متوالی در جام جهانی به قهرمانی رسیده‌است، حساسیت‌ها و هیجان این بازی را بالا برده بود. همچنین تعداد گل‌های زیاد، رقابت دراماتیک و هیجان برانگیز دو تیم در جریان بازی، بازگشت دو تیم به رقابت با گلزنی تا آخرین لحظات، رقابت لیونل مسی و کیلیان امباپه در فینال به عنوان بهترین ستاره‌های حال حاضر فوتبال جهان و مدعیان کسب کفش طلای بهترین گلزن جام که برندهٔ آن‌ها سرنوشت جام را رقم می‌زد باعث شد تا بسیاری از رسانه‌ها، کارشناسان، مفسران و هواداران فوتبال، این فینال را بهترین فینال تاریخ جام‌های جهانی و یکی از بهترین رقابت‌های فوتبال در تمام ادوار بدانند.
مینه‌سوندتلفظ () یک روستا در نروژ است که در شهرداری ایدسوول واقع شده‌است. این روستا در انتهای جنوبی دریاچه میوسا واقع شده‌است. در سال ۲۰۰۵، جمعیت آن ۴۸۸ نفر بود.
جاناتان مایکل باتیست (زاده ۱۱ نوامبر ۱۹۸۶) خواننده، ترانه‌سرا، نوازنده، آهنگساز، رهبر گروه آمریکایی است.
جان باتیست در شصت و چهارمین مراسم جایزه گرمی ۲۰۲۲ (یکی از مراسم معتبر حوزه موسیقی که هنرمندان آن را هم‌رده جایزه اسکار در حوزه سینما می‌دانند) در لاس‌وگاس، بخاطر آلبوم «ما هستیم» جایزه آلبوم سال را دریافت کرد. باتیست پنج جایزه گرمی از ۱۴ نامزدی، از جمله برنده شدن برای آلبوم سال برای آلبومش ما هستیم، به دست آورده‌است.
او با هنرمندانی در ژانرهای مختلف موسیقی (استیوی واندر، پرینس، ویلی نلسون، لنی کراویتز، اد شیرن، روی هارگروو، و میویس استیپلز) ضبط و اجرا کرده‌است، او آثار ضبط شده خود را در بیش از ۴۰ کشور اجرا و منتشر کرده کرده‌است. باتیست به‌طور منظم با گروه خود Stay Human تورهایی اجراء می‌کند و همچنین وی از سال ۲۰۱۵ به‌عنوان لیدر گروه موسیقی در The Late Show با استیون کولبرت هر شب برنامه موسیقی داشته.
در سال ۲۰۲۰ او به همراه ترنت رزنور و آتیکوس راس آهنگسازی موسیقی انیمیشن سینمایی Soul محصول کمپانی پیکسار را انجام داد، که برای آن جایزه اسکار، جایزه گلدن گلوب، جایزه گرمی و جایزه فیلم بفتا را بصورت مشترک دریافت کرد.
میوستورنه () یک ساختمان ۱۸ طبقه با کاربری مختلط در بروموندال، نروژ است که در مارس ۲۰۱۹ تکمیل شد. این ساختمان با ارتفاع یک چوب‌خراش رسماً بلندترین ساختمان چوبی جهان است. میوستورنه به عنوان «برج دریاچه میوسا» ترجمه می‌شود. نام این ساختمان از بزرگترین دریاچه نروژ گرفته شده‌است که در کنار آن قرار دارد.
مجموع سطح زیربنای ساختمان در حدود است. این ساختمان دارای یک هتل، آپارتمان، دفاتر، یک رستوران و فضاهای مشترک و نیز یک استخر در مجاورت طبقه اول است که اندازه دارد و همچنین از چوب ساخته شده‌است.
میوستورنه توسط استودیوی نروژی ول آرکیتکتر "Voll Arkitekter" برای شرکت ای‌بی اینوست "AB Invest" طراحی شده‌است. سازه‌های چوبی توسط شرکت نروژی موئلون لیمتره "Moelven Limtre" نصب شده‌است، از جمله سازه‌های باربر در چوب گلولام. الوار متقاطع چندلایه برای راه‌پله‌ها، چاه آسانسور و بالکن استفاده شد.
از آنجایی که عناصر ساختاری عمودی/عرضی اصلی و سیستم‌های پوشاننده کف میوستورنه از چوب ساخته شده‌اند، ساختمان یک سازه تمام چوب در نظر گرفته می‌شود. یک ساختار تمام چوب ممکن است شامل استفاده از اتصالات غیر چوبی در محل بین عناصر چوبی باشد. همچنین ممکن است شامل طبقات غیر چوبی باشد تا زمانی که عرشه‌ها توسط یک سازه اولیه ساخته شده از چوب (تکیه بر تیرهای چوبی) پشتیبانی می‌شوند. در میوستورنه، دال بتنی در هفت طبقه بالا به منظور رسیدگی به معیارهای راحتی و آکوستیک استفاده شد.
بلندترین ساختمان چوبی بعدی برج ۲۴ طبقه "هوهو" با ارتفاع در وین، اتریش است. با این حال، این ساختمان یک ساختمان کامپوزیت چوب-بتن است، زیرا طبق تعریف 'CTBUH' دارای هسته بتنی است که ساختمان را تثبیت می‌کند.
شرکت ژاپنی محصولات چوبی Sumitomo Forestry برای بزرگداشت سی و پنجاهمین سالگرد آن در سال ۲۰۴۱، پروژه W350 را پیشنهاد می‌کند که یک برج ۷۰ طبقه بسازد.
هواوی پی۲۰() و هواوی پی۲۰ پرو () دو گوشی هوشمند رده بالا از سری هواوی پی، محصولی از هواوی که در ۲۷ مارس ۲۰۱۸ معرفی شدند. این دو گوشی به عنوان یکی از انقلابی‌ترین گوشی‌های هوشمند تمام دوران، اولین گوشی هوشمند جهان با ماژول دوربین اصلی سه‌گانه (هواوی پی۲۰ پرو)، برترین اسمارت فون‌های سال ۲۰۱۸ و سه مدل از پرفروش‌ترین و انقلابی‌ترین تلفن‌های هوشمند تولید شده توسط هواوی شناخته می‌شوند (هواوی پی۲۰ پرو، پی۲۰ و پی۲۰ لایت) این دو گوشی چندین رکورد را شکستند و انقلابی بزرگ در صنعت تلفن همراه ایجاد کردند. این تلفن‌های هوشمند (هواوی پی۲۰ لایت، پی۲۰ و پی۲۰ پرو)، ادامه دهنده راه نسل قبلی خود، یعنی پی۱۰ لایت، پی۱۰ و پی۱۰ پلاس بودند. این گوشی‌ها در رنگ‌های مختلفی ارائه شدند که گُلِ سَرسَبَدِ آنها رنگ Twilight بود که گرادیانی بود متشکل از آبی و قرمز، انقلابی بزرگ در صنعت تلفن همراه ایجاد کرد. در کنار این دو گوشی، یک گوشی ارزانتر به نام هواوی پی۲۰ لایت هم معرفی شد. هواوی پی۲۰ و پی۲۰ پرو از هوش مصنوعی فوق‌العاده پیشرفته ای بهره می‌برند که در زمان خود رقیب نداشت.
کمیسیون رئیس جمهور ایالات متحده در مورد فعالیت‌های سی‌آی‌ای در ایالات متحده تحت ریاست جرالد فورد در سال ۱۹۷۵ برای تحقیق در مورد فعالیت‌های سازمان اطلاعات مرکزی (سی‌آی‌ای) و سایر آژانس‌های اطلاعاتی در ایالات متحده تشکیل شد. این کمیسیون توسط معاون رئیس جمهور، نلسون راکفلر، رهبری می‌شد و گاهی اوقات از آن به عنوان کمیسیون راکفلر یاد می‌شود.
این کمیسیون در پاسخ به گزارش دسامبر ۱۹۷۴ در "نیویورک تایمز" مبنی بر اینکه سی‌آی‌ای در دهه ۱۹۶۰ فعالیت‌های داخلی غیرقانونی از جمله آزمایش‌هایی را بر روی شهروندان آمریکایی انجام داده‌است، ایجاد شد. این کمیسیون در سال ۱۹۷۵ یک گزارش واحد منتشر کرد که در آن به برخی سوء استفاده‌های سی‌آی‌ای از جمله باز کردن نامه‌ها و نظارت بر گروه‌های مخالف داخلی اشاره می‌کرد.
همچنین مسائل مربوط به ترور جان اف کندی، به‌ویژه ضربه سر (که در فیلم زاپرودر برای اولین بار در تلویزیون در سال ۱۹۷۵ نمایش داده شد)، و حضور احتمالی هوارد هانت و فرانک استورگیس در دالاس، تگزاس، مورد مطالعه قرار گرفت.
یک تحقیق بزرگتر، کمیته کلیسا، در ۲۷ ژانویه۱۹۷۵ توسط سنای ایالات متحده تشکیل شد. کمیته ندزی در ۱۹ فوریه ۱۹۷۵ در مجلس نمایندگان ایالات متحده ایجاد شد. پنج ماه بعد توسط کمیته Pike جایگزین شد.
در ژوئیه ۱۹۷۵، "نیویورک تایمز" گزارش داد که منابع کارکنان ناشناس در کمیسیون راکفلر گفتند سیدنی گوتلیب برنامه آزمایش LSD سیا را فرماندهی می‌کرد، شخصاً در آزمایشی شرکت داشت که محقق فرانک اولسون را کشت، سپس سوابق برنامه را در سال۱۹۷۳ از بین برد.
آیه ۱۰۳ سوره آل عمران به آیه وحدت یا آیه اعتصام شهرت دارد که در این آیه، خداوند از مسلمانان خواسته که به ریسمان الهی چنگ زنند و متفرق نشوند و به یاد آورند زمانی که با هم دشمن بودند، پس میان دلهایشان الفت ایجاد کرد و به لطف او با یکدیگر برادر شدند.
و همگی به وسیله حبل خدا خویشتن را حفظ کنید و متفرق نشوید و نعمت خدا بر خویشتن را بیاد آرید، بیاد آرید که با یکدیگر دشمن بودید و او بین دلهایتان الفت برقرار کرد و در نتیجه نعمت او برادر شدید. و در حالی که بر لبه پرتگاه آتش بودید، او شما را از آن پرتگاه نجات داد. خدای تعالی این چنین آیات خود را برایتان بیان می‌کند تا شاید راه پیدا کنید.طباطبایی، ترجمه تفسیر المیزان، ج۳، ص ۵۶۸.
پیش از اسلام دو قبیله بزرگ در مدینه به نام اوس و خزرج وجود داشتند که بیش از یکصد سال جنگ و خون‌ریزی و اختلاف در میان آن دو جریان داشت، و هر چند وقت ناگهان به جان یکدیگر می‌افتادند و خسارات جانی و مالی فراوانی به یکدیگر وارد می‌کردند.
یکی از اقدامات محمد پس از هجرت به مدینه، ایجاد آشتی میان این دو گروه بود، و با اتحاد آنها جبهه نیرومندی در مدینه به‌وجود آمد.