moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
گروه طراحی ریشارت فوگت، مهندس آلمانی، ماه نوامبر سال ۱۹۴۰ کار بر روی طرح یک هواگرد جدید از نوع قایق پرنده برای نقش شناسایی برد بلند و ترابری، را آغاز کرد. نتیجه «بلوم اونت فوس ب‌فاو ۲۳۸» نام گرفت. در این طرح هواگرد نیرو محرکه خود را از چهار موتور ۲۴ سیلندر یونکرس یومو ۲۲۳ می‌گرفت. هر موتور به‌شکل جعبه‌ای، چهار ردیف شش سیلندری داشت. ماه ژوئیه سال ۱۹۴۱ مسّلَم شد که این موتور در دسترس نخواهد بود تا طراحی مجدد انجام شود. اواخر سال ۱۹۴۱ سه پیش‌نمونه ب‌فاو ۲۳۸آ با موتور دایملر-بنتس دی‌ب ۶۰۳ و یک پیش‌نمونه ب‌فاو ۲۳۸ب با موتور شعاعی ب‌ام‌و ۸۰۱ سفارش شد. مدت کوتاهی بعد شرکت بلوم اونت فوس نمونه خشکی‌پایه ب‌فاو ۲۳۸ که بعداً ب‌فاو ۲۵۰ نام گرفت، را نیز ارائه کرد. در این مدل کف شناوری با محفظه بمب جایگزین شد. این هواگرد می‌توانست در عملیات شناسایی راهبردی تا ساحل غربی ایالات متحده برسد. چهار پیش‌نمونه سفارش و کار ساخت سه هواگرد آغاز شد اما هیچگاه تکمیل نگردید.
یک نمونه تحقیقاتی از ب‌فاو ۲۳۸ به اندازه یک‌چهارم آن و چهار موتور ۲۱ اسب بخاری، با عنوان اف‌په‌گه ۲۲۷، تولید شد. اسیران جنگی فرانسوی عامدانه به این هواگرد هنگام انتقال آن به تراومونده برای کارآزمایی، آسیب زدند. در نتیجه هواگرد در ابتدا قادر به برخاستن نشد. در نخستین پراوز در ماه سپتامبر سال ۱۹۴۴ هر چهار موتور آن از کار افتاد و هواگرد آسیب بیشتری دید.
کارآزمایی پرواز نخستین پیش‌نمونه با عنوان ب‌فاو ۲۳۸فاو-۱ ماه آوریل سال ۱۹۴۵ آغاز شد. این هواگرد به عنوان یک پروژه عظیم از نظر ابداع بزرگ‌ترین هواگرد جهان نبود (توپولف آنت-۲۰، بزرگ‌ترین هواگرد آن زمان) اما سنگین‌وزن‌ترین بود. در وزن کامل برای برخاستن به راکت کمکی نیاز داشت. جنگنده‌های پی-۵۱ موستانگ آمریکایی اواخر سال ۱۹۴۴ فاو-۱ را در لنگرگاه خود در دریاچه شال غرق کردند. در این هنگام کار ساخت فاو-۲ و فاو-۳ تقریباً تمام شده بود و ساخت فاو-۴ و فاو-۵ پیشرفت زیادی داشت. با این حال، با از دست رفتن تنها هواگرد پرواز کرده و نیاز فراوان "لوفت‌وافه"، برنامه توسعه ب‌فاو ۲۳۸ در نهایت متوقف شد.
"ب‌فاو ۲۳۸فاو-۱":
تویوسو ، محله ای در کوتو-کو، توکیو است، تویوسو توکیو دارای شش شماره ("بلوک") است که در ژاپنی «چومه» گفته می‌شود. این مکان بازار عمده فروشی بازار تویوسو است، که پس از تبدیل شدن به یک جاذبه گردشگری، نقش بازار ماهی بازار ماهی تسوکیجی را بر عهده گرفت.
ژولیای بزرگ (؛ ۳۰ اکتبر ۳۹ پیش از میلاد – ۱۴ میلادی (سن ۵۲)) دختر و تنها فرزند بیولوژیکی آگوستوس (۶۳ پیش از میلاد تا ۱۴ پس از میلاد)، اولین امپراتور روم، و همسر دوم او، اسکریبونیا (همسر آگوستوس) بود. ژولیا همچنین خواهر ناتنی و همسر دوم امپراتور تیبریوس بود. لقب او «بزرگ» او را از دخترش ژولیای کوچک متمایز می‌کند. پس از یک ازدواج کوتاه با مارسلوس (خواهرزاده آگوستوس)، که در ۲۳ قبل از میلاد درگذشت، ژولیا سپس با مارکوس ویپسانیوس آگریپا، ستوان ارشد آگوستوس، در ۲۱ پ. م ازدواج کرد. دو پسر بزرگ آنها در سال ۱۷ قبل از میلاد توسط آگوستوس به فرزندخواندگی پذیرفته شدند و نام‌های گایوس سزار و لوسیوس سزار را بر آنان نهادند. ژولیا یک پسر سوم به نام آگریپا پوستوموس و دو دختر به نام‌های ژولیای کوچک و آگریپینای بزرگ داشت. ازدواج سوم او با تیبریوس بود که در این هنگام در سال ۲ پیش از میلاد به جرم زنا به تبعید محکوم شد.
مادر ژولیا اسکریبونیا همسر دوم آگوستوس بود که در سال ۳۹ پیش از میلاد به دنیا آمد. وقتی نوزاد بود آگوستوس مادرش را طلاق داد تا با لیویا ازدواج کند. ژولیا به سختگیری بزرگ شده بود و هر حرف و عمل او تحت نظر بود. طولی نکشید که آگوستوس سعی کرد از ارزش ازدواج دختر کوچکش سوء استفاده کند. خواهر او اکتاویا با مارک آنتونی ازدواج کرده بودو به منظور تقویت اتحاد متزلزل خود، ژولیای دو ساله در سال ۳۷ قبل از میلاد با پسر آنتونی (توسط همسر قبلی) مارکوس آنتونیوس آنتیلوس نامزد شد. این ازدواج هرگز انجام نشد، زیرا پس از جدایی و شکست آنتونی، چنین پیوندی از نظر آگوستوس بدتر از بی فایده بود. او با پیش‌بینی خطری بالقوه در وارث زنده بزرگ‌ترین دشمن خود، آنتیلوس را اعدام کرد. تربیت ژولیا در خانه ای انجام شد که توسط نامادری اش لیویا و آگوستوس اداره می‌شد.‏
هنگامی که ژولیا به سن ۱۴ سالگی رسید، طبق استانداردهای رومی به اندازه کافی بزرگ بود که بتواند ازدواج کند، و ترتیبات آگوستوس برای نامزدی او نه تنها نشان دهنده احساس شدید مصلحت سیاسی او، بلکه همچنین مشکل شخصی است که او و لیویا دروسیلا را درگیر کرده بود. با ۱۱ سال ازدواج در سال ۲۵ قبل از میلاد و بدون فرزند، به نظر می‌رسید که هیچ وارث مستقیم مذکری وجود نخواهد داشت. او تنها فرزند امپراتور بود و بنابراین مهم‌تر از آن بود که اجازه انتخاب شوهر به او داده شود. مارسلوس (خواهرزاده آگوستوس) برای ازدواج او در نظر گرفته شد. آگوستوس هنگام جستجوی وارث، پسران همسرش سومش لیویا از ازدواج قبلی را در نظر نمی‌گرفت. او کسی از خانواده خود را که هم خون با دخترش بود را انتخاب کرد. مارسلوس پسر اکتاویا -۱۶ ساله خواهر محبوب آگوستوس - بود و آگوستوس او را به عنوان وارث خود انتخاب کرد. مارسلوس و ژولیا ۲۵ قبل از میلاد ازدواج کردند. یک یا دو سال بعد در سال ۲۳ قبل از میلاد، ولیعهد بیمار شد و درگذشت و فرزندی از خود به جای نگذاشت.‏
ژولیا در سن ۱۶ سالگی بیوه شد. یک بار دیگر مجبور شد در ۲۱ پیش از میلاد، به خواسته‌های پدرش عمل کند و با مردی که او انتخاب کرده بود ازدواج کند. مارکوس ویپسانیوس آگریپا دوست مادام العمر آگوستوس بود. او در هنرهای رزمی و وظایف سازمانی سرآمد بودا و مجبور شد ازدواج خود را با مارسلای بزرگ فسخ کند. مارسلا دختر اکتاویا، خواهر آگوستوس و خواهر شوهر قبلی ژولیا بود. آگوستوس پیروزی‌های نظامی خود را مدیون آگریپا می‌دانست. تا زمانی که مارسلوس زنده بود و آگوستوس از او به عنوان وارث حمایت می‌کرد، منابع باستانی نشان می‌دهند که مدتی رقابتی بین «ولیعهد» جوان و آگریپا پیر به وجود آمده بود. وقتی مارسلوس درگذشت، آگوستوس دوباره به دوست قدیمی خود رفت و با ازدواج او با تنها دخترش ژولیا، آشکار ساخت که آگریپا دومین مرد روم است. آگریپا بیش از دو برابر ژولیا سن داشت. ژولیای بزرگ تحصیلکرده، خوش‌برخورد و اجتماعی بود. او از مهمانی‌ها و معاشرت با شاعران لذت می‌برد. بر اساس آنچه از آگریپا نوشته شده‌است، علایق آنها بسیار متفاوت بود.
داده‌های کتیبه‌ای نشان می‌دهد که ژولیا، آگریپا را در بخش‌هایی از مأموریت‌های دیپلماتیک شرقی او که از سال ۱۶ قبل از میلاد آغاز می‌شد، همراهی می‌کرد. در هر صورت، ژولیا زمان زیادی را به تنهایی در رم می‌گذراند، زیرا شوهرش در سراسر امپراتوری برای مبارزات نظامی و سایر مبارزات سفر می‌کرد. اما آنها پنج فرزند داشتند. دو دختر به نام‌های ژولیای کوچک و آگریپینای بزرگ و سه پسر به نام‌های گایوس سزار و لوسیوس سزار و آگریپا پوستوموس که پس از مرگ پدرش، پوستوموس نامیده شد. برخی از نویسندگان باستانی اشاره می‌کنند که حتی در طول این ازدواج نیز ژولیا به شوهرش خیانت می‌کرد. آگریپا در سال ۱۲ قبل از میلاد در سن ۵۱ سالگی به‌طور ناگهانی درگذشت. ژولیا پنجمین فرزند آنها را به دنیا آورد و در ۲۷ سالگی دوباره بیوه شد. آگوستوس پسران بزرگ او، گایوس و لوسیوس، را به فرزندخواندگی پذیرفت و او آنها را به عنوان وارثان خود انتخاب کرد. اما آنها کودک بودند و آگوستوس دیگر یک مرد جوان نبود؛ بنابراین، او باید یک مرد مسن تر و با تجربه‌تر را پیدا می‌کرد تا دومین فرمانده او باشد. تنها یک شریک معروف زنا برای دوره ازدواج ژولیا با آگریپا، نجیب زادهٔ خوش بیان سمپرونیوس گراکوس نامیده می‌شود.
با مرگ دومین شوهرش مارکوس ویپسانیوس آگریپا در سال ۱۲ قبل از میلاد، همسر آگوستوس، لیویا، توانست او را متقاعد کند که از طریق ازدواج، از پسرانی که از ازدواج قبلی داشت، حمایت کند. تیبریوس و دروسوس، به عنوان جانشینان احتمالی مطرح بودند. آگوستوس تیبریوس را مجبور کرد همسرش را که علاقه زیادی به او داشت طلاق بدهد و با ژولیا در ۱۱ قبل از میلاد ازدواج کند. این یک ازدواج ناخواسته و ناخوشایند برای هر دوی آنها بود اگرچه ممکن بود در آغاز زندگی مشترکشان، زمانی که کودکی متولد شد، دوره کوتاهی از خوشبختی وجود داشته باشد پس از مرگ پسری از ژولیا در سال ۶ قبل از میلاد، تیبریوس سمت خود را در اداره روم رها کرد و به جای اینکه با همسرش باشد به رودس رفت. این زوج از هم جدا شدند. تیبریوس در سال ۶ قبل از میلاد از اختیارات ویژه فرماندهی و مصونیت برخوردار شد. او در این مرحله بدون شک دومین مرد رم بود، اما موقعیت او در خط قدرت نهایی توسط گایوس و لوسیوس سزار، پسران کوچک ژولیا از آگریپا، که آگوستوس برای جانشینی خود آماده می‌کرد، مسدود شد. مشخص نیست که آیا حسادت نسبت به این پسران یا خشم نسبت به رفتار مادرشان بود که باعث شد تیبریوس ناگهان از زندگی عمومی در سال ۶ قبل از میلاد کناره‌گیری کند. در آن سال با اکراه به او اجازه نقل مکان به رودس داده شد تا در رشته فلسفه تحصیل کند.
ژولیا نه سال تنها در رم زندگی کرد. تمام منابع باستانی گمان می‌کنند که او در آن زمان فساد زیادی داشته‌است. اما آنها این را عمدتاً از وقایع سال ۲ قبل از میلاد استنباط می‌کنند. سبک زندگی او به‌طور قابل توجهی با آرمان‌های رومی دربارهٔ یک زن رومی با فضیلت متفاوت بود، سبکی که توسط آگوستوس و همسرش لیویا به شدت تبلیغ می‌شد. ژولیا در بسیاری از مهمانی‌ها از دوستانش پذیرایی کرد، شراب زیادی می‌نوشید. ژولیا متهم به داشتن یک زندگی بی بند و باری شد و آوازه زناهای او در روم پیچیده شد. آگوستوس در مورد همه چیز در رم به خوبی مطلع بود، بنابراین ما به سختی می‌توان پذیرفت که تمام رم از زندگی رسوای دخترش با خبر بوده‌است، اما او این موضوع را نمی‌دانست. به نظر می‌رسد در سال ۲ قبل از میلاد، ژولیا از نوعی خط قرمز عبور کرده باشد.
به عنوان دختر آگوستوس، مادر (در حال حاضر به‌طور قانونی خواهر) دو تن از وارثان او، لوسیوس و گایوس، و همسر، تیبریوس، آینده ژولیا برای همه مطمئن به نظر می‌رسید. با این حال در ۲ قبل از میلاد او به جرم زنا و خیانت دستگیر شد. آگوستوس نامه ای به نام تیبریوس برای او فرستاد و ازدواج را باطل اعلام کرد (تیبریوس در این زمان در جزیره رودس بود و قادر به پاسخ سریع نبود). آگوستوس همچنین در انظار عمومی اظهار داشت که او علیه جان خود او توطئه می‌کرده‌است.Pliny "NH" 7.149 "adulterium filiae et consilia parricidae"
آگوستوس فوراً او را از تیبریوس به‌طور غیابی طلاق داد و اموال شخصی او را مصادره کرد. سرانجام آگوستوس پس از تهدید او به مرگ، ژولیا را در سال ۲ قبل از میلاد به ونتوتن، جزیره ای در سواحل کامپانیای ایتالیا تبعید کرد. این جزیره صخره ای بود که توسط اقیانوس احاطه شده بود. امپراتور ورود مردان غیرتأیید شده و شراب را به جزیره ممنوع کرد و هر ملاقاتی باید توسط شخص او تأیید می‌شد. امپراتور همچنین عاشقان او را مجازات کرد.
ژولیا علیرغم رسوایی خود، در بین مردم رم بسیار محبوب بود و تظاهراتی به نفع او برگزار شد.
در سال ۱۸ پیش از میلاد، آگوستوس در تلاش برای احیای فضایل و اخلاق روم قدیم، مجموعه ای از قوانین سختگیرانه ازدواج که به نام لکس یولیا در مورد کنترل زنا شهرت دارد را پیشنهاد داد و وضع کرد. در این قوانین اگرچه زنا برای هر دو جنس زن و شوهر جرم محسوب می‌شد، اما زن متأهل اگر با کسی غیر از شوهرش رابطه جنسی داشته باشد، گناهکار زنا می‌شد، در حالی که مرد متأهل تنها در صورتی که با زن شوهردار رابطه جنسی داشته باشد، گناهکار زنا بود. به عبارت دیگر، برای مردان متأهل، زنان مجرد، کنیزان، روسپی‌ها و هم‌بالینی مشروع در دسترس بودند.
یکی از دغدغه‌های اصلی قوانین اقتدارگرایانه پدرسالارانه، قطعیت پدری بود. مجازات متخلفان سخت بود. یک پدر می‌توانست دختر متأهل خود را بکشد، اگر او با معشوقش در مخمصه گرفتار شود. یک شوهر موظف بود زنش را فوراً طلاق دهد. کسانی که این کار را نمی‌کردند به دلالی محبت متهم می‌شدند. یک زن تازه طلاق گرفته و معشوقش علاوه بر تحمل مجازات‌های سنگین مالی، در صورت محکومیت در دادگاه ویژه، تبعید می‌شدند.‏
در این راستا زنی که به عنوان الگوی عفت و سرمشق خدمت می‌کرد، دختر خودش بود. در واقع آگوستوس دستور داد یک سکه رومی از ژولیا به عنوان اولین تصویر از یک زن (غیر الهه) بر روی یک سکه رومی ضرب شود. در این سکه ژولیا درحالی‌که در کنار دو پسر جوانش قرار داشت، دیده می‌شود. ژولیا بسیار مورد علاقه آگوستوس و برای سیاست او مفید بود - تا اینکه روابط عاشقانه او باعث رسوایی او شد.‏ در سال در ۲ پیش از میلاد، بر اساس همین قانون بود که خود آگوستوس موظف شد تنها فرزندش، ژولیا را برای تبعید به جزیره پانداتریا بفرستد.‏
تبعید یک مجازات رایج برای هر زن و مرد زناکار بود. اما منابع امروزی (برخلاف منابع باستانی) مجازات بیشتری را برای کسانی که ادعا می‌شد با ژولیای بزرگ در ارتباط بودند، ذکر می‌کنند. این منابع به عنوان جرم، به جز زنا، به خیانت نیز اشاره می‌کنند. حداقل یکی از عاشقان ژولیا پسر مارک آنتونی، ژولیوس آنتونیوس دشمن قدیم آگوستوس، به جرم خیانت اعدام شد. اگرچه این پسر توسط خواهرش اکتاویا در خانواده امپراتور بزرگ شده بود، اما هرگز مقام و افتخاری دریافت نکرد و از مشارکت در سیاست دلسرد شد. کاسیوس دیو می‌گوید که ژولیوس آنتونیوس اعدام شد. برخی از مورخان مدرن اصرار دارند که مجازات و رفتار آگوستوس با آنتونیوس و دیگر عاشقان ژولیا برای انجام تنها یک جرم زنای معمولی بسیار سخت بود. ممکن است ظن به انجام برخی از توطئه‌ها در آن دخیل بوده باشد. برای نمونه رابطه دخترش با پسر مارک آنتونی، ژولیوس آنتونیوس از نظر سیاسی یرای پدرش خطرناک بود.‏ گمان می‌رود که آگوستوس که به‌طور طبیعی نگران ادامه سلسله‌اش بود، باید مطمئن می‌شد که «پسرانی از خون خودش» یعنی نوه‌هایش گایوس و لوسیوس - در زمان آغاز تبعید ژولیای بزرگ هشت و پنج ساله - در صف جانشینی پس از مرگ او باشند و از آنجائیکه نگران این بود که در تلاش برای سرنگونی سلسله‌اش، هر نجیب‌زاده جاه‌طلبی می‌توانست شاهزاده خانم را به ازدواج وادار کند، به بهانه زنا آنها را از سر راه برداشته است.
بر اساس نوشته ولیوس پاترکولوس پنج مردی که ادعا می‌شد با ژولیا در ارتباط بود، همگی از خانواده‌های برجسته‌ای بودند و عبارتند از:
پس از فرستادن ژولیا به جزیره اش، چهار تن از معشوقه‌های نامبرده او نیز تبعید شدند و ایولوس آنتونیوس یا مانند برادرش اعدام شد، یا مانند پدرش به سوی خودکشی رانده شد.
در سال ۴ بعد از میلاد او به رگیوم منتقل شد. آگوستوس همچنین به مادر او اجازه داد ژولیا را در جزیره همراهی کند. وقتی آگوستوس درگذشت و تیبریوس امپراتور شد، وضعیت ژولیا بدتر شد. تیبریوس درآمد او را گرفت و او را از خروج از خانه منع کرد. او در سال ۱۴ میلادی به دلیل سوء تغذیه درگذشت. به گفته نویسنده رومی قرن پنجم، ماکروبیوس، او زنی شوخ و باهوش و مورد علاقه مردم بود. با این حال، آگوستوس به او رحم نکرد و او را «بیماری در بدن من» خواند. سرانجام، موردی در وصیت نامه آگوستوس دفن او در مقبره خانوادگی را ممنوع کرد.
آن پسران و دخترانی که آگوستوس به آنها امید زیادی داشت، به پایانی ناگهانی، غم‌انگیز و حتی شرم‌آور رسیدند. لوسیوس سزار در سال ۲ پس از میلاد بر اثر تب و گایوس پس از مجروح شدن در نبرد در سال ۴ میلادی درگذشت. ژولیای کوچک ردپای محکوم به فنا مادرش را دنبال کرد و دو بار به دلیل زنا تبعید شد، بار دوم، در سال ۸ پس از میلاد، تا آخر عمر. آگریپا پوستوموس، به شخصیتی شریر و آشفته تبدیل شد که پدربزرگش از او متنفر بود و از او می‌ترسید. اندکی پس از مرگ آگوستوس، و ظاهراً به دستور او، آگریپا پستوموس در محل تبعید خود اعدام شد. سرانجام، آگریپینای بزرگ، مادر امپراتور منفور کالیگولا نیز، اگرچه در طول زندگی خود صادق بود، اما با تیبریوس درگیر شد و به پانداتریا تبعید شد، جایی که در سال ۳۳ پس از میلاد از گرسنگی مرد.
دوریان الکترا فریدکین گامبرگ (زادهٔ ) یک خواننده و ترانه‌سرای آمریکایی می‌باشد. اولین آلبوم استودیویی وی به‌نام "فلمبویانت" در سال ۲۰۱۹ و پس از آن دومین آلبوم استودیویی وی، "برنامهٔ من"، در سال ۲۰۲۰ منتشر گردید. الکترا به دلیل لباس پوشیدن ناهمنوایش، زیبایی‌شناختی کوئیرش و همچنین با صدای پاپ تجربی‌اش شناخته می‌شود. الکترا جندرفلوید نیز است.
ازدواج مانوس () یک نوع ازدواج روم باستان بود، که به دو شکل موجود بود: «کوم مانو» و «سینه مانو». در کوم مانو پس از ازدواج زن تحت کنترل قانونی شوهر قرار می‌گرفت واز کنترل پدرش آزاد می‌شد و عضوی از خانواده شوهرش می‌شد، پس از آن در زیر کنترل شوهر یا پدرشوهرش زندگی می‌کرد. زن در کوم مائو به‌طور قانونی توسط شوهرش به فرزندخواندگی گرفته می‌شد، او مانند سایر فرزندان خانواده در مورد مسائل جانشینی ارثی دریافت می‌کرد و پس از آن نه از پدر، بلکه از شوهرش به او ارث می‌رسید.
در یک ازدواج «سینه مانو»، زن پس از ازدواج همچنان تحت کنترل قانونی پدرش باقی می‌ماند. به عبارت دیگر عروس تحت کنترل نبود.
در ابتدا، کوم مانو تنها شکل ازدواج بود، اما در نهایت فقط ازدواج سینه مانو به‌طور گسترده انجام شد.
سمپرونیوس گراکوس (; – ) اهل روم باستان بود. یک نجیب‌زاده رومی بود که با ژولیای بزرگ، دختر آگوستوس، زمانی که همسر مارکوس ویپسانیوس آگریپا بود، و پس از مرگ آگریپا، امپراتور آینده تیبریوس درگیر یک رابطه طولانی مدت بود. مشخص نیست که آیا گراکوس را می‌توان با تریومویر مونتالیس در دوره آگوستوس در ۱۵ قبل از میلاد شناسایی کرد.
ویپسانیا آگریپینا (؛ ۳۶ پیش از میلاد – ۲۰ میلادی (سن ۵۵–۵۶)) اهل روم باستان بود. اولین همسر امپراتور روم تیبریوس بود. او دختر مارکوس ویپسانیوس آگریپا و
پومپونیا کاسیلیا آتیکا بود، بنابراین نوه تیتوس پومپونیوس آتیکوس بهترین دوست سیسرون بود.
اریک ویتنی (زادهٔ ) که به‌طور حرفه‌ای با نام گوست‌مین یا اریک گوست شناخته می‌شود، یک خواننده، ترانه‌سرا، رپر و نوازندهٔ آمریکایی است. او هشت آلبوم انفرادی و سه آلبوم مشترک با نام مستعارش، گوست‌مین منتشر کرده‌است که این آلبوم‌ها عمدتاً عناصر هوی متال، هیپ هاپ و موسیقی صنعتی را ادغام کرده‌اند.
اریک ویتنی در ۱۵ آوریل ۱۹۹۱ در لیک ورث، فلوریدا از پدر و مادری اهل نیویورک متولد شد. ویتنی در وست پام بیچ فلوریدا، بزرگ شد. وی به‌عنوان یک نوجوان عمدتاً به موسیقی هاردکور پانک علاقه داشت. وی نیز نواختن گیتار را آموخت و در چندین گروه موسیقی اجرایش کرد، آن‌ها شامل نمسیس و سون سرپنتز می‌شدند.
مردم جهان بارها واژه فرهنگ را شنیده و آن را به کار برده اند. فرهنگ خانواده، فرهنگ آپارتمان نشینی، فرهنگ روستایی، فرهنگ ایرانی، فرهنگ غربی، فرهنگ اروپایی، جهان فرهنگی، انقلاب فرهنگی، مهندسی فرهنگی، تحولات فرهنگی و... این واژه ها، از جمله واژگانی است که از طریق کتب درسی، رسانه ها و گفتگوهای روزانه با آنها آشنا می شوند. فرهنگ واژه ای فارسی و مرکب است که از دو جزء "فر" و "هنگ" تشکیل شده است. فر پیشوندی است که در معنای جلو، بالا و پیش به کار می رود و هنگ به معنی کشیدن، سنگینی و وزن می باشد و فرهنگ به معنای ادب، تربیت، دانش، عِلم، هنر و آداب و رسوم است.
برای فرهنگ تعاریف متعدد و مختلفی بیان شده و مصادیق گوناگون و متنوع درباره آن ذکر کرده اند. ادیبان، فیلسوفان، جامعه شناسان، روان شناسان و انسان شناسان هر یک، به گونه ای خاص فرهنگ را تعریف کرده و به آن نگریسته اند.
-فرهنگ، مجموعه پیچیده ای از دانش ها، باورها، هنرها، قوانین، اخلاقیات، آداب و رسوم است که هر فرد از جامعه خویش فرا می گیرد.
-فرهنگ حیات معنوی انسان ها و شامل علوم و فنون و فلسفه و قانون گذاری و ادبیات و هنر است.
-فرهنگ نظام واره ای از باورها و مفروضات اساسی، ارزش ها، آداب و الگوهای رفتاری ریشه دار و دیرپا، نمادها و مصنوعات است که ادراکات، رفتارها و مناسبات جامعه را جهت و شکل می دهد و هویت آن را می سازد.
ریموند ویلیامز(۱۹۸۸-۱۹۲۱)منتقد فرهنگی و از پیشگامان اصلی "مطالعات فرهنگی" با بررسی تعاریف مختلف و مطالعه تحولات تاریخی مفهوم فرهنگ، تعاریف فرهنگ را در سه گروه طبقه بندی کرده است: ۱-تعاریفی که به رشد فکری، روحی و زیبایی شناختی فرد، گروه یا جامعه اشاره دارد. ۲-تعاریفی که دربرگیرنده تعدادی از فعالیت های ذهنی و هنری مردم و محصولات آنها در جامعه است مثل فیلم، تئاتر، داستان، معماری و... ۳-تعاریفی که به کل راه و رسم زندگی، کنش ها، باورها و آداب و رسوم تعدادی از مردم یک گروه یا یک جامعه اشاره دارد. نکته قابل تامل در علت تفاوت و تعدد تعاریف فرهنگ، تفاوت مبانی فکری و فلسفی صاحب نظران و مکاتب مختلف در زمینه های گوناگون از جمله درباره انسان می باشد. به همین دلیل مسئله فرهنگ به صورت یک مشکل و چالش، در برابر صاحب نظران و اندیشمندان قرار دارد.
ز دانا بپرسید پس دادگر که فرهنگ بهتر بود یا گهر
چنین داد پاسخ بدو رهنمون که فرهنگ باشد زگوهر فزون
که فرهنگ آرایش جان بود سخن گفتن از گوهر آسان بود
گهر بی هنر زار و خوار است و مست به فرهنگ باشد روان، تندرست
"ابوالقاسم فردوسی"
فرهنگ به عنوان روح جمعی زندگی انسان عاملی است که به تمام پدیده های انسانی معنا می بخشد. لذا وسعت و قلمرو فرهنگ به وسعت حیات اجتماعی انسان است و جهان های اجتماعی او. تمام ذخائر و میراث اندیشه و کنش انسان از آغاز تا امروز را شامل می شود، انسان شمول بودن فرهنگ، باعث ایجاد خصوصیات مشترک میان جهان های اجتماعی و جهان های فرهنگی شده است. با توجه به گستردگی مفهوم فرهنگ، میتوان هر جهان فرهنگی را، به دو بعد فرهنگ محسوس و فرهنگ غیر محسوس تقسیم کرد.
ماکروبیوس (; – ) فیلسوف، نویسنده، و شاعر اهل روم باستان بود.
مارسلوس (؛ 42 BC – 23 BC) اهل روم باستان بود. پسر ارشد گایوس کلودیوس مارسلوس و اکتاویای کوچک، خواهر آگوستوس (در آن زمان به نام اکتاویان شناخته می‌شد) بود. او خواهرزادهٔ آگوستوس و نزدیکترین خویشاوند مرد نسبت به آگوستوس بود و در نتیجه شروع به لذت بردن از پیشرفت سریع در حرفه سیاسی کرد. او نزد پسر دائی تیبریوس تحصیل کرد و با او به هیسپانیا رفت و در آنجا زیر نظر آگوستوس در جنگ‌های کانتابریا خدمت کردند. در ۲۵ قبل از میلاد او به رم بازگشت و در آنجا با دختر دائی اش ژولیای بزرگ که دختر امپراتور بود ازدواج کرد.
اکتاویای کوچک (; تقریبی. ۶۶ پیش از میلاد – ۱۱ پیش از میلاد (سن c. 55)) اهل روم باستان بود. خواهر بزرگ اولین امپراتور روم، آگوستوس (معروف به اکتاویان)، خواهر ناتنی اکتاویای بزرگ، و همسر چهارم مارک آنتونی بود.
مارکوس آنتونیوس آنتیلوس (؛ 47 BC – 23 August 30 BC) اهل روم باستان بود. پسر حاکم در حکومت سه‌نفره، مارک آنتونی بود.
نادیا پارکز (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل بریتانیا است. وی از سال ۲۰۱۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "شاهدخت اسپانیایی"، "دامینا" اشاره کرد.
بن بات (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل بریتانیا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به ""، "بازی انگلیسی، و "دامینا" اشاره کرد.
کریستین باتملی (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل بریتانیا است. وی از سال ۲۰۰۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "پیترلو"، "دامینا" اشاره کرد.
کولت دلال چانچو (؛ زادهٔ) بازیگر، theatre maker است. وی از سال ۲۰۱۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
گنائوس کالپورنیوس پیسو (قرن یکم پیش از میلاد) یک اشرافی و کنسول روم در جمهوری روم بود. او کاملاً سنت‌گرا و مخالف اولین سه‌گانه پوپولیستی، تریوم‌ویرات اول، و بعداً ژولیوس سزار بود. در جنگ داخلی سزار برضد سزار و در جنگ داخلی آزادی‌بخشان برضد فرزندخوانده‌ی او، اکتاویانوس، جنگید و در هر دو مورد در سمت بازندگان بود.
لوسیوس دومیتیوس آهنوباربوس (؛ 49 BC – AD ۲۵) سیاستمدار، و کنسول روم اهل روم باستان بود.
ژولیوس آنتونیوس (؛ ۴۳ پیش از میلاد – ۲ پیش از میلاد) سیاستمدار، و پرسنل نظامی، شاعر اهل روم باستان بود. او پسر مارک آنتونی و فولویا بود، پس از جنگ‌های داخلی جمهوری توسط امپراتور آگوستوس نجات یافت و با خواهرزاده امپراتور ازدواج کرد. او بعداً به عنوان یکی از عاشقان دختر آگوستوس، ژولیای بزرگ محکوم شد و خود را کشت.
مارکوس لیویوس دروس لیبو کنسول روم باستان در اوایل امپراتوری روم بود. او پسر لوسیوس اسکریبونیوس لیبو و برادر خوانده امپراتورلیویا دروسیلا بود. عمه طبیعی پدری او اسکریبونیا (همسر آگوستوس)، همسر دوم آگوستوس بود، در نتیجه او پسر دائی ژولیای بزرگ بود.
مارکوس لیسینیوس کراسوس (; – ) اهل روم باستان بود. نوه تریوم‌ویرات اول کراسوس، کنسول روم در روم باستان در سال ۳۰ قبل از میلاد بود به عنوان همکار «اکتاویان» آگوستوس، امپراتور آینده روم بود.
سکستوس پومپه (; – 35 BC (aged around 32)) سیاست‌مدار اهل روم باستان بود.
مارکوس والریوس مسالا کوروینوس (; – ) ژنرال و نویسنده و حامی ادبیات و هنر اهل روم باستان بود.
مارکوس لیویوس دروسوس کلودیانوس (; – 42 پیش از میلاد) اهل روم باستان بود. سناتور سنای روم و پرایتور جمهوری روم بود.
دخترش لیویا دروسیلا همسر اولین امپراتور روم آگوستوس شد.
الکس لانیپکون (؛ زادهٔ ) بازیگر تئاتر، بازیگر سینما، و بازیگر تلویزیون اهل بریتانیا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "دامینا" اشاره کرد.
پیتر کمپیون (؛ زادهٔ c. 1987/1988) بازیگر است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "پیکی بلایندرز"، "دامینا" اشاره کرد.
یوسف کرکور (؛ زادهٔ) بازیگر بریتانیایی-مراکشی است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "ناپلئون"، "دامینا" اشاره کرد.
لیا اوپری (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل اسپانیا است. وی از سال ۲۰۱۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "ماری یکم اسکاتلند"، "دامینا" اشاره کرد.
ارل کیو (؛ زادهٔ ) بازیگر است. وی از سال ۲۰۱۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "مدرسهای برای خوبها و بدها"، "دامینا" اشاره کرد.
الکساندرا موئن (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل بریتانیا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "شاهدخت اسپانیایی" اشاره کرد.
آلفیدیا (; قرن یکم میلادی اهل روم باستان بود. مادر اولین ملکه روم، لیویا دروسیلا بود. سوئتونیوس به اشتباه او را «آوفیدیا» می‌نامد و قرن‌ها تصور می‌شد که این نام او باشد، اما کتیبه‌های یافت شده نشان می‌دهد که نام او نام کمیاب آلفیدیا بوده‌است.
گرگ هیکس (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل بریتانیا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "سفیدبرفی و شکارچی"، "مکبث"، "پسر خدا، و "دامینا" اشاره کرد.
امیلی بیوان (؛ زادهٔ ) بازیگر، و بازیگر سینما اهل بریتانیا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "سنت ترینیان"، "عهد جوانی، و "دامینا" اشاره کرد.
جرارد موناکو (؛ زادهٔ ) بازیگر، بازیگر سینما، و بازیگر تلویزیون اهل بریتانیا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "ستاره فروزان"، "۳۶۰"، "آرمانشهر"، "بریتانیا"، "ماما میا! دوباره شروع کنیم، و "دامینا" اشاره کرد.
آلانا بودن (؛ زادهٔ ) بازیگر است. وی از سال ۲۰۱۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
الیوت بارنز-ورل (؛ زادهٔ ) بازیگر است. وی از سال ۲۰۰۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
دانیل کالتاگیرونه (؛ زادهٔ ) بازیگر، تهیه‌کننده اهل بریتانیا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "پیانیست"، "تودورها"، "ساحل"، "پاییز"، ""، "لژیونر"، "گردان گمشده"، "مدیچی"، "بریتانیا، و "دامینا" اشاره کرد.
آنتونیای کوچک (؛ ۳۱ ژانویه ۳۶ پیش از میلاد – ۱ مه ۳۷ میلادی (سن ۷۲)) آریستوکرات اهل روم باستان بود. او دختر کوچکتر از دو دختر بازمانده مارک آنتونی و اکتاویای کوچک بود.
آنتونیای بزرگ (; August/September 39 BC – ) آریستوکراسی (طبقه) اهل روم باستان بود. خواهرزاده اولین امپراتور روم، آگوستوس، دختر بزرگ اکتاویای کوچک و شوهر دومش، حاکم در حکومت سه‌نفره مارک آنتونی بود.
میا جنکینز (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل بریتانیا است.
الیور دنچ (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل انگلستان است. وی از سال ۲۰۱۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
کلودیا مارسلا میجر (; – ) اهل روم باستان بود. به عنوان خواهرزاده ارشد امپراتور روم آگوستوس، که دختر بزرگ خواهرش اکتاویای کوچک و همسر اولش گایوس کلودیوس مارسلوس است.
نرو کلودیوس دروسوس (؛ ۱۴ ژانویه ۳۸ پیش از میلاد – تابستان ۹ پیش از میلادSuetonius, The Twelve Caesars, Claudius, 1 (سن ۲۹)) سیاستمدار و پرسنل نظامی اهل روم باستان بود.
آنتونی بارکلی (؛ – ) بازیگر اهل بریتانیا بود.
جوئل (؛ زادهٔ ) خواننده، بازیگر، و بازیگر سینما است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "مدرسه‌ای برای خوب‌ها و بدها" و "دومینا" اشاره کرد.
لِگِس یولیای ()، در مفرد لِکس یولیا ()، اصطلاحی در قانون روم باستان برای اشاره به تمام قوانینی است که توسط اعضای خاندان یولی وضع شدند.
برخی از این قوانین توسط نخستین امپراتور روم، آگوستوس از سال ۱۸ قبل از میلاد تا ۹ پس از میلادی وضع شد. قوانین آگوستوس جنبه‌های مختلف جامعه روم از جمله ازدواج، خیانت، ورشکستگی و فساد انتخاباتی را پوشش می‌داد. آنها برای حفظ نظم و جلوگیری از فساد طراحی شده بودند و از طریق سیستم دادگاه اجرا می‌شدند.‏ قوانین آگوستا در مورد ازدواج و اصلاحات بعدی آنها در واکنش به کاهش نرخ زاد و ولد وضع شد. رهبران رومی به وضوح خواستار خانواده‌های پرجمعیت بودند. به بیان ساده، طبق این قوانین، همه مردان و زنان واجد شرایط رومی یا باید ازدواج کنند یا با افزایش مالیات مواجه شوند. پس از ازدواج آنها موظف بودند تا بچه دار شوند. نقض حرمت ازدواج جرم سنگینی بود.‏ این قانون زنا را یک جرم عمومی می‌دانست که می‌توانست توسط دادگاه مجازات شود و برای جلوگیری از روابط خارج از ازدواج طراحی شده بود. این قانون زنا را با تبعید مجازات می‌کرد.‏ دو طرف گناهکار به جزایر مختلف فرستاده می‌شدند و بخشی از اموال آنها مصادره می‌شد. پدران مجاز به کشتن دختران و شرکای جنسی آنها در زنا بودند. شوهران تحت شرایط خاصی می‌توانستند بعد از کشف زنا شرکای زندگی مشترک خود را بکشند و مجبور بودند زنان زناکار را طلاق دهند.
نام قانون معمولاً نام خاندان رومی پیشنهادکننده را دربرداشت.
لگس یولیای قوانین روم باستان هستند که توسط هر یک از اعضای خاندان یولی معرفی و پیشنهاد شدند.‏
قوانین متعددی با نام لگس یولیای وجود داشت که با افزودن کلمات توصیف‌کننده موضوع خود را مشخص می‌کردند.‏
در طول جنگ اجتماعی (۹۱-۸۷ پیش از میلاد)، درگیری بین اقوام ایتالیایی و رومی‌ها بر سر عدم شهروندی ایتالیایی‌ها درگرفت، شورشی که توسط متحدان ایتالیایی روم باستان، سوچی‌ها به راه انداخته شد. متحدان ایتالیایی خواهان "شهروندی رومی" بودند، چون هم موقعیت و نفوذ به همراه داشت و هم حق رأی در انتخابات و قوانین رومی. آنها باورمند بودند با آنها باید مثل رومیان رفتار شود زیرا آنها پیوندهای فرهنگی و زبانی با تمدن روم ایجاد کرده بودند و برای بیش از دو قرن متحدان وفادار روم بودند. رومی‌ها به شدت با خواسته‌های آنان مخالفت کردند و از اعطای شهروندی به آنها خودداری کردند و بدین ترتیب گروه‌های ایتالیایی با حقوق و امتیازات کمتری مواجه شدند. در ۹۱ پ. م، تریبون روم مارکوس لیویوس دروسوس سعی کرد با پیشنهاد قانونی مشکل را حل کند که تمام ایتالیایی‌ها را به شهروندی روم می‌پذیرفت، اما برنامه او مخالفت شدیدی را در سنای روم برانگیخت و دروسوس بلافاصله پس از آن ترور شد. سپس متحدان ناامید ایتالیایی به شورش برخاستند. مردم تپه‌های مرکزی ایتالیا قلب قیام را تشکیل دادند و مارسی (مردمان ایتالیک) در شمال و سامنیت در جنوب نه مستعمره‌های لاتین‌ها و نه اتروریا (اتروسک‌ها) و اومبریا به این شورش ملحق نشدند. ایتالیایی‌ها شروع به سازماندهی کنفدراسیون خود کردند. آنها مقر خود را در کورفینیوم تأسیس کردند که نام آن را به «ایتالیا» تغییر دادند، مجلس سنای مستقل از روم ایجاد کردند و سکه‌های ویژه ای ضرب کردند. به زودی آنها ۱۰۰٫۰۰۰ مرد در میدان داشتند. در سال ۹۰ قبل از میلاد، ارتش روم در بخش شمالی شکست خورد، در حالی که در جنوب، ایتالیایی‌ها به همان اندازه موفق بودند و به کامپانیای جنوبی حمله کردند. تنها با امتیاز سیاسی، روم می‌توانست امیدوار باشد که شورش را کنترل کند: کنسول روم سکستوس ژولیوس سزار (کنسول ۹۱ پیش از میلاد) به تصویب قانونی کمک کرد که به تمام ایتالیایی‌هایی که در شورش شرکت نکرده بودند و احتمالاً به همه کسانی که آماده بودند فوراً سلاح‌های خود را زمین بگذارند، شهروندی رومی اعطا می‌کرد. این حرکت باعث آرامش بسیاری از ایتالیایی‌ها شد که به زودی علاقه خود را به مبارزه بیشتر علیه روم از دست دادند. نیروهای رومی در شمال و جنوب به زودی شکست‌های قاطعی را به شورشیان باقی مانده وارد کرد و سنگرهای آنها را تصرف کرد. اکنون پشت شورش شکسته شده بود، اگرچه مقاومتی در میان سامنیت‌ها برای مدت کوتاهی ادامه یافت. به زودی قوانین بیشتری تصویب شد و حقوق تازه به دست آمده متحدان را تقویت کرد. بدین ترتیب، اتحاد سیاسی کل ایتالیا حاصل شد و رومی‌ها و ایتالیایی‌ها که تا آن زمان با اتحاد به هم مرتبط بودند، اکنون می‌توانستند به یک ملت واحد تبدیل شوند.‏
«قانون شهروندی»:Lex Julia de civitate‏ کنسول سکستوس ژولیوس سزار (کنسول ۹۱ پیش از میلاد) عموی ژولیوس سزار قانونی را تصویب کرد که به همه ایتالیایی‌هایی که مسلح اسلحه نبودند، تابعیت اعطا می‌کند.
به دستور مجلس سنا، لوسیوس سزار قانونی را پیشنهاد کرد که به موجب آن هر جامعه ایتالیایی در مورد اینکه آیا تابعیت رومی را بگیرد و قبایل جدیدی – احتمالاً هشت – در مجلس قبیله ای برای شهروندان جدید ایجاد کند یا خیر، تصمیم بگیرد. این اعطای شهروندی تقریباً سه برابر تعداد شهروندان رومی و الحاق بخش‌های وسیعی از ایتالیا به جمهوری خاص بود. این پیشنهاد برای همه شهرهای ایتالیایی که مسلح نبودند یا کسانی که آن سلاح‌ها را در مدت کوتاهی زمین می‌گذارند، آزاد است.
هدف اصلی قانون این بود که از انجام این کار کسانی که علیه حکومت روم قیام نکرده بودند جلوگیری کند. همچنین با ایجاد سازش‌های قابل قبول، تلاش‌های جنگی ایتالیا را تضعیف کرد. سال بعد، رومی‌ها قانون پاپیروس پلاتیا در مورد شهروندی روم را معرفی کردند و به متحدان بیشتری که تحت شورش بودند تابعیت دادند - استثنای اصلی سامنیت و لوکانی‌ها - در تلاشی برای جلوگیری از شورش بیشتر بودند.
پس از آن‌که در ۵۹ پیش از میلاد ژولیوس سزار به کنسولی رسید محبوبیت سیاسی و اعتبار خود را در خدمت این اتحاد به کار برد تا اصلاحاتی که با دو تریومویر دیگر (کراسوس و پومپیئوس) در موردشان توافق کرده بود را پیش ببرد. باوجود مخالفت‌های قاطع کنسولِ همکارش (هر ساله دوکنسول انتخاب می‌شدند) یعنی مارکوس کالپورنیوس بیبولوسMarcus Calpurnius Bibulus که کوشش می‌کرد به هر قیمتی مانع اجرای ابتکارات او شود، سزار موفق به بازتوزیع قسمتی از زمین‌های عام‌المنفعهبه لاتین ager publicus به‌سود کهنه‌سربازان پومپیئوس و حتّی برخی شهروندانِ با ثروتِ کمتر شد. بیبولوس هنگامی‌که متوجه شد سیاستش ــ که منحصراً متوجه پاسداری از منافع اشرافیت سناتوری بود ــ شکست خورده، از زندگی سیاسی کناره گرفت و با این اقدام پنداشت که اقدامات همکارش را محدود می‌کند امّا در عوض سزار توانست به شکلی کاملاً مسالمت‌آمیز اصلاحات انقلابی و پوپولیستی‌اش را پیش ببرد. او برای پایه‌ریزی مستعمرات جدید در ایتالیا برنامه‌ریزی کرد و با هدف حفاظت از استان‌ها در برابر فساد حُکام محلی نیز لوایحی ضد باج‌گیریبه لاتین: concussio تصویب نمود،"Lex Iulia de Repetundis" یا قانون یولیایی در باب اخاذی، این لایحه با هدف محدود کردن جُرم اخاذی و باج‌گیری از سوی کلانترهای استانی ارائه شد. همچنین در همان سال لایحه دیگرینام این قانون "Lex Iulia de publicanis" یا "قانون یولیایی در باب مالیات‌گیران" بود. را از تصویب گذراند که رضایت طبقه سواران را جلب می‌کرد: یک-سوم پولی که سوارکاران باید به دولت می‌پرداختند را کاهش می‌داد و بدین‌وسیله فعالیت‌های آنان را تشویق نمود. در نهایت لایحه‌ای را هم از تصویب گذراند که سنا را ملزم می‌ساخت گزارش هر جلسه‌اشبه لاتین: acta senatus در اینجا senatus در حالت اضافی بکار رفته و acta نیز اسم جمع خنثی است (اینجا) را ارائه دهد. بدین‌گونه قیصر از پشتیبانی تمامی توده‌های روم اطمینان یافت و پایه موفقیّت‌های آینده‌اش را بنیان نهاد.
ژولیوس سزار در سال ۵۹ قبل از میلاد در اولین کنسولگری خود دو قانون ارضی را تصویب کرد. آنها دو قانون مرتبط بودند: "قانون اراضی یولیا" (lex Julia agraria) و "قانون آگرو کامپانو" (lex Julia de agro Campano)، قانون اراضی مربوط به تقسیم اراضی عمومی (اعم از موجود و خریداری شده از فروشندگان مایل) بین فقرای شهری و جانبازان پومپه بود. دومی زمین‌های عمومی در کامپانیا را برای توزیع اضافه می‌کرد.
تصویب قانون اول با مشکل مواجه شد. سزار کنسولگری خود را با معرفی آن آغاز کرد. بلافاصله با اطاله بررسی از کاتوی کوچک روبرو شد. پس از مسدود شدن در مجلس سنا، سزار این لایحه را به مجامع عمومی آورد. با دعوت از مارکوس کالپورنیوس بیبولوس، هم کنسول و مخالف سیاسی خود، برای بحث در مورد این لایحه و شکست او در بحث‌های مربوط، یک پیروزی سیاسی به دست آورد. پس از آن حمایت مردمی از این لایحه افزایش یافت. با این وجود مارکوس کالپورنیوس بیبولوس به تاکتیک‌های انسدادی متوسل شد و هر روزی که لایحه رای‌گیری می‌شد، فال منفی می‌داد. یک روز، هنگامی که برای اعلام آن فال‌ها حرکت می‌کرد، او - همراه با متحد سیاسی‌اش کاتو - در خیابان مورد حمله گروهی قرار گرفتند (تقریباً مطمئناً توسط سزار و متحدانش سازماندهی شده بود) و او را مجبور به بازگشت به خانه کردند. در آن روز و در زمان عدم اعلام فال منفی، سزار توانست این لایحه را به مجلس ببرد.
سپس این شرط به قانون اضافه شد که سناتورها سوگند یاد کنند که قانون را اجرا کنند. در مواجهه با تاکتیک‌های بازدارنده از سوی متحدان کاتو، سزار لایحه گسترش زمین‌های عمومی مشمول توزیع مجدد را مستقیماً به مجلس آورد و سنا را دور زد.
"قانون محدود کردن اخاذی یولیا" ، توسط ژولیوس سزار در اولین کنسولگری خود در سال ۵۹ پیش از میلاد تصویب شد. این یک قانون اساسی بود که شامل بیش از ۱۰۰ بند بود که به تعداد زیادی از تخلفات استانی می‌پرداخت، رویه‌هایی را برای اجرا و مجازات برای تخلفات ارائه می‌کرد.
از جمله موارد دیگر، موارد زیر:, for the following list.
این قانون همچنین مقررات مربوط به انواع اقدامات عمومی، از جمله مقابله با فساد در دادگاه‌های دائمی، سنا، و قراردادهای عمومی (به ویژه در مورد کارهای عمومی و غلات) را گسترش داد. همچنین مالکیت کشتی توسط سناتورها را ممنوع کرد.
پس از آن به مقابله با فساد قضایی تسری پیدا کرد. پیش از این نیز پیشنهاد تصویب یک قانون ضد رشوه‌خواری وجود داشت که در مورد سوارکاران قرار بود اعمال شود. مردان مختلفی از جمله کاتو و پومپه قبلاً در تصویب چنین قانونی تلاش کرده و شکست خورده بودند. اما سزار قانون محدود کردن اخاذی را با مخالفت اندکی به تصویب رساند و تحسین بزرگی از معاصران [سزار] دریافت کرد. از جمله تحسین کاتو، که ممکن است اضافه کردن مقرراتی را علیه اخاذی از شهرهای استان پیشنهاد کرده باشد. این قانون برای قرن‌ها «اساس قانون رومی اداره استانی» باقی ماند.
این قانون ممکن است مقرراتی را برای شهرداری‌های ایتالیا وضع کرده باشد. این سؤال که آیا ژولیوس سزار مسئول این قانون بوده‌است «به شدت مورد بحث است».
تئوری‌های متعددی در مورد هدف آگوستوس از تصویب قانون ازدواج مطرح شده‌است. عمده تئوری‌ها شامل:
هر یک از این نظریه‌ها برداشت متفاوتی از هدف نهایی مورد نظر آگوستوس دارند. کسانی که قانون در مورد آنها اعمال می‌شد، ملزم به زندگی زناشویی آرمانی آگوستوس و به دنیا آوردن و بزرگ کردن فرزندان بودند. گفته می‌شود که او سعی در برقراری نظم برای حفظ امنیت مردم داشت. بر اساس آن، نه تنها برای طبقه سناتورها و سوارکاران، بلکه برای مردان متأهل نیز صندلی ویژه ای در تئاترها در نظر گرفته شد. همچنین می‌توان قاعده اخیر را به عنوان بخشی از پیگیری هدف قانون ازدواج توسط آگوستوس تفسیر کرد. کتیبه‌هایی پیدا شده‌است که نشان می‌دهد لگس یولیای در مورد ازدواج، در رده‌های مختلف افراد مجرد را از حضور در جشنواره‌های رومی منع کرده‌است. تئاتر رفتن یک سرگرمی رایج در روم است که به اشراف و ثروتمندان محدود نمی‌شود؛ بنابراین، صرف نظر از اینکه این قانون مؤثر بوده یا نه، در نظر گرفته شده بود که همه شهروندان روم را تحت پوشش قرار دهد.
"لکس یولیا در مورد احکام ازدواج"Lex Julia de maritandis ordinibus (۱۸ پیش از میلاد): قانونی بود که آگوستوس در آن مردان رومی با سن و گروه اجتماعی خاص را مجبور به ازدواج می‌کرد.‏
یکی از اولین قوانین آگوستوس است و مستقیماً مردان مجرد و بدون فرزند را هدف گرفته بود که دارای موقعیت بالاتری بودند. این قانون مردان رومی را با سن و طبقه اجتماعی خاص مجبور به ازدواج و بچه دار کرد. هدف این قانون (همان‌طور که ممکن است حدس زده باشید) افزایش جمعیت «بومی» روم و تقویت سلسله مراتب اجتماعی بود. بر اساس این قانون، سناتورها و (طبقه سواران) - دو طبقه بالای روم در سن ۲۵ تا ۶۰ سالگی - باید با زنانی ازدواج می‌کردند که وضعیت مالی و اجتماعی مناسبی داشتند. قانون برای افرادی که از این قانون پیروی نکرده یا مستقیماً آن را نقض کرده‌اند مجازات‌های شدیدی در نظر گرفت: مردانی که پس از گذشت یک سال از اجرای این قانون، همسری پیدا نکردند و بچه دار نشدند، مشمول جریمه‌های سنگین پولی شدند. اگر مردی بعد از یک سال دیگر این قانون را نقض می‌کرد، کل درآمد سالانه او مصادره یا جریمه می‌شد و خود مرد از انواع امتیازات مدنی محروم می‌شد. اگر پس از دو تخلف متوالی، مردی آشکارا از جستجوی همسر و بچه‌دار شدن خودداری می‌کرد، مجازات بعدی می‌توانست سلب شهروندی روم باشد.‏
با این حال، چند نکته مهم وجود دارد. این قانون برای همه مردان در روم اعمال نمی‌شد، و حتی برای کسانی که این قانون را انجام می‌دادند، نقاط ضعف و استثناهای زیادی وجود داشت. علاوه بر این، قانون همیشه به شدت اجرا نمی‌شد و علیرغم مجازات‌های سخت‌گیرانه، در واقعیت، مردان بیشتر احتمال داشت با عواقب سبکی روبرو شوند.‏
"قانون یولیا در مورد طرد کردن و طلاق"Lex Julia de Repudiatione et Divortiis (۱۸ پیش از میلاد). تقریباً در همان زمانی که آگوستوس قانون خود را برای اجبار مردان به ازدواج تصویب کرد، قانون دیگری را معرفی کرد که طلاق را تنظیم می‌کرد. به گفته وی، دادرسی طلاق فقط توسط شوهر امکان‌پذیر است. از آنجایی که هدف این قوانین تشویق ازدواج بود، شوهر باید دلیل موجهی برای انحلال ازدواج ارائه می‌کرد. دلایل طلاق زنا، ناباروری و «سایر تخلفات فاحش وفاداری یا تکلیف زناشویی» بود.
اگر شوهر به دلایلی غیر از زنا بخواهد زن خود را طلاق دهد، ملزم به استرداد کامل مهریه زن بود. این قانون همچنین دوره انتظار طلاق را در نظر گرفته‌است. قبل از قطعی شدن طلاق، این زوج باید یک دوره انتظاری ۶ ماهه را پشت سر بگذارند. در این مدت آنها باید سعی می‌کردند آشتی کنند. اگر در این مدت زوجین نتوانستند با هم آشتی کنند، ممکن است طلاق صورت گیرد. مردان مطلقه می‌توانستند هر چه سریع‌تر ازدواج کنند، اما زنان مطلقه باید حداقل ۶ ماه قبل از انجام همین کار صبر می‌کردند (احتمالاً در صورت تغییر عقیده سابق خود). این قانون همچنین مجازات‌هایی را برای زنانی که خیلی سریع یا بدون مجوز مناسب ازدواج مجدد کردند، در نظر گرفت.
"لکس یولیا در مورد کنترل زنا"Lex Iulia de Adulteriis Coercendis (۱۷ پیش از میلاد)، از بین تمام قوانین ازدواج آگوستوس، این افراطی‌ترین قانون بود. آگوستوس که در ۱۷ قبل از میلاد معرفی شد، زنا را جرم انگاشت و مجازات‌هایی را برای همه مردانی که در روابط خارج از ازدواج شرکت می‌کردند، در نظر گرفت. برخی از این مجازات‌ها بیش از حد سخت بود. به عنوان مثال، اگر پدری بدون توجه به طبقه اجتماعی یا رتبه هر یک از طرفین، مردی را با دختر مجرد خود در رختخواب گرفتار می‌کرد، پدر مجاز بود مرد را درجا بکشد. در همین قانون نیز آمده بود که پدر مجاز است در این شرایط حتی دختر خود را نیز بکشد. اما البته نه تنها پدران می‌توانستند در قتل‌ها شرکت کنند بلکه اگر شوهری زنش را با مرد دیگری در حین زنا پیدا می‌کرد، اجازه داشت او را با شرایطی بکشد: اولاً تنها در صورتی مجاز به انجام این کار بود که معشوق مجرم شناخته شده یا برده‌ای بود. ثانیاً، تنها در صورتی مجاز به کشتن یک زناکار بود که او و همسرش را در خانه خود بیابد. این قانون می‌گوید که شوهر مجاز است برای یافتن شاهدان برای محاکمه، آن دو را تا ۲۰ ساعت در یک اتاق حبس کند. سپس از او خواسته شد تا با استفاده از شهادت شهود به عنوان مدرک، دادرسی طلاق را آغاز کند. اگر شوهر زن خیانتکار خود را طلاق ندهد، به عنوان یک دلال محبت مورد قضاوت قرار می‌گیرد. کشتن یک زن خیانتکار یک گزینه نبود و همچنان قتل محسوب می‌شد. اما در قانون آمده بود که در چنین شرایطی باید با شوهر نرمتر رفتار شود.
خود آگوستوس با استناد به این قانون علیه دختر خود، ژولیای بزرگ (به جزیره ونتوتن) و علیه نوه بزرگش ژولیای کوچک اقدام کرد. تاسیتوس (تاریخ‌نگار) این سرزنش را اضافه می‌کند که آگوستوس برای خویشاوندان خود تنبیه سخت‌تری از آنچه در قانون مقرر شده بود، انجام داد.
اندکی پس از شروع، قانون زنا این قانون برای پوشش سایر انواع فعالیت‌های جنسی گسترش یافت. مجازات تجاوز به یک مرد آزاد، اعدام بود. تجاوز به زنان ذکر نشده‌است. تجاوز به بردگان ایرادی نداشت مگر اینکه باعث آسیب دائمی به برده شود در حدی که توانایی آنها را برای کار کردن مختل کند. در این صورت باید غرامت صاحب برده به دلیل آسیب دیدن اموالش جبران می‌شد. در نهایت، قانون شامل زنای با محارم شد. هر مردی که در رابطه با زنای با محارم مجرم شناخته می‌شد، باید به جزیره ای تبعید می‌شد. زنان نمی‌توانستند تحت این قانون تحت پیگرد قانونی قرار گیرند. همچنین این تنها راهی بود که شوهر رومی می‌توانست به خاطر زنا مجازات شود.
"لکس پاپیا پوپیا"Lex Papia Poppaea (۹ میلادی). این قانون توسط دو کنسول روم، مارکوس پاپیوس موتیلوس و کوئینتوس پوپیوس سکوندوس، پیشنهاد شد. علاوه بر مجازات‌های قبلی یک مورد دیگر اضافه شد - مردان مجرد بالای ۲۵ سال و زنان مجرد بالای ۲۰ سال مشمول مالیات ویژه بودند و همچنین حق دریافت ارث از اقوام خود را نداشتند. با این حال، با وجود این، در قانون لکس پاپیا پوپیا، به جای روش تنبیهی، از تشویق نیز استفاده شده و به هر کسی که ازدواج می‌کرد و صاحب فرزند می‌شد، مشوق‌های مالی و قانونی مختلفی ارائه می‌داد. حتی کسانی که متأهل بودند اما فرزندی نداشتند، از امتیازات قانونی یکسانی برخوردار نبودند. بر اساس این قانون، به زوج‌های دارای سه فرزند یا بیشتر از امتیازات قانونی ویژه اعطا می‌شود: معافیت از برخی مالیات‌ها و امکان دریافت ارث. افراد متأهل دارای فرزند نیز در دعوا اولویت داشتند و در توزیع منابع عمومی از امتیازات ویژه برخوردار بودند.
پلیس سیاسی، اولین سرویس امنیتی مدرن و سازمان یافته و دارای مناسبات بروکراتیک در ایران مدرن بود که پس از کودتای ۳ اسفند ۱۲۹۹ و روی کار آمدن پهلوی اول شکل گرفت.
ایستگاه راه‌آهن جلفا در جلفا، استان آذربایجان شرقی واقع شده‌است. این ایستگاه تحت مالکیت شرکت راه‌آهن جمهوری اسلامی ایران قرار دارد.
لوئیزا فرانسینید کوتینیو تومه (زاده ۱۰ مه ۱۹۶۱، آمونتادا، برزیل، سپس در ایتاپیپوکا بزرگ شد) یک بازیگر برزیلی است. او بیشتر برای بازی در تله‌نوول‌های شبکه گلوبو در دهه ۱۹۹۰ و اوایل دهه ۲۰۰۰ شناخته می‌شود. او همچنین در سینما و تئاتر بازی کرده‌است.
او با آدریانو فاچینی (تاجر) ازدواج کرد اما در ژانویه ۲۰۱۲ پس از ۱۷ سال زندگی مشترک از هم جدا شدند. آنها سه فرزند دارند: برونو، آدریانا و لوئیجی.
در سال ۲۰۱۸ او به ایفای نقش یکی از موفق‌ترین شخصیت‌های خود (اسکارلث ویلیامز مکنزی پیتیگواری) در رمان "O Sétimo Guardião" پرداخت.
الگوریتم کبوتر گوگل نامی است که به یکی از به‌روزرسانی‌های الگوریتم جستجوی محلی گوگل داده شده‌است. این به روز رسانی در ۲۴ ژوئیه ۲۰۱۴ منتشر شد. هدف آن افزایش رتبه‌بندی لیست‌های محلی در جستجو است.
هدف الگوریتم کبوتر ارائه اولویت به نتایج جستجوی محلی است. در روز انتشار، گزارش‌های متفاوتی از مدیران وب دریافت کرد. برخی از کاهش رتبه‌بندی شکایت داشتند در حالی که برخی دیگر بهبود در رتبه‌بندی جستجو را گزارش کردند. این به روز رسانی مکان و فاصله را به عنوان بخش‌های کلیدی استراتژی جستجو در نظر دارد و فهرست‌های محلی در نتایج وب اولویت پیدا کردند. برای بهبود کیفیت جستجوهای محلی و ارائه نتایج مرتبط تر به کاربر، گوگل بر عواملی مانند مکان و فاصله تکیه می‌کند. در این به‌روزرسانی به سایت‌های محلی اولویت داده می‌شود.
ایستگاه راه‌آهن گرگر در هادیشهر، استان آذربایجان شرقی واقع شده‌است. این ایستگاه که تحت مالکیت شرکت راه‌آهن جمهوری اسلامی ایران قرار دارد و به هادیشهر خدمات‌رسانی می‌کند، در ۳ کیلومتری غرب مرکز محلهٔ گرگر هادیشهر و ۵ کیلومتری جنوب غربی محله علمدار واقع شده‌است.
سیلفیوم ()، گیاهی ناشناخته است که در اروپای دوران باستان به عنوان چاشنی، عطر، هوس‌افزا و دارو استفاده می‌شده‌است. همچنین در یونان باستان و روم باستان از آن به عنوان یک ضدبارداری استفاده می‌کردند. این گیاه ممکن است اولین ماده ضدبارداری واقعاً مؤثر بوده باشد. سیلفیوم در شهر باستانی سیرنه وجود داشت با ریشه‌های تنومند، برگ‌های پهن و دسته‌هایی از گل‌های کوچک زرد، شیره‌ای معطر تراوش می‌کرد که بسیار خوشمزه و مفید بود، این گیاه به قدری ارزش داشت که که قیمت آن بر اساس وزن با طلا یکسان بود. ارزش سیلفیوم برای اقتصاد سیرنه بسیار اساسی بود و مردم محلی تصویر آن را بر روی پول خود ضرب می‌کردند.
افسانه‌ها حاکی از آن است که سیلفیوم برای اولین بار پس از یک باران «سیاه» در سواحل شرقی لیبی بیش از دو و نیم هزاره پیش کشف شد. از آن زمان به بعد، این گیاه ریشه‌های گسترده خود را بیشتر گسترش داد و در دامنه‌های سرسبز و مراتع جنگلی به فراوانی رشد کرد. این منطقه در ابتدا توسط یونانیان مستعمره شد و در سال ۹۶ قبل از میلاد توسط رومی‌ها ضمیمه روم شد و چند دهه بعد شهر سیرنه به دنبال آن قرار گرفت. تقریباً بلافاصله، ذخایر سیلفیوم با سرعت نگران کننده ای شروع به کاهش کرد. در عرض ۱۰۰ سال، به‌طور کلی ناپدید شد. مسئله این است که این گیاه فقط در این منطقه رشد می‌کرده‌است. کل محدوده آن شامل یک نوار باریک از زمین در حدود ۱۲۵ مایل (۲۰۱ کیلومتر) در ۳۵ مایل (۴۰ کیلومتر) بود. هرچه تلاش کردند، نه یونانی‌ها و نه رومی‌ها نتوانستند به‌طور پرورشی آن را رشد دهند. در عوض سیلفیوم از طبیعت جمع‌آوری می‌شد، و اگرچه قوانین سختگیرانه‌ای در مورد میزان برداشت وجود داشت، بازار سیاه پر رونقی وجود داشت.
کاربردهای آن کار بسیار وسیع و زیاد خواهد بود. ساقه‌های ترد آن را بریان می‌کردند، سرخ می‌کردند یا آب‌پز می‌کردند و به عنوان سبزی می‌خوردند. ریشه‌های آن را تازه و آغشته به سرکه می‌خوردند. این ماده نگهدارنده عالی برای عدس بود و هنگامی که به گوسفندان می‌خورد، گوشت آنها به طرز دلپذیری لطیف می‌شد. عطر از شکوفه‌های ظریف آن تهیه می‌شد، در حالی که شیره آن را خشک می‌کردند و به مقدار زیاد روی ظروف از مغز تا فلامینگوی پخته رنده می‌شدند. سپس برنامه‌های برای استفاده در پزشکی وجود داشت. سیلفیوم یک گیاه شگفت‌انگیز واقعی بود، نوشدارویی برای انواع بیماری‌ها، از جمله هموروئید (نویسنده رومی پلینی بزرگ توصیه می‌کند بخورهای مکرر با ریشه توصیه می‌شود) و گاز گرفتن سگ‌های وحشی در نهایت، سیلفیوم در اتاق خواب مورد نیاز بود، جایی که آب آن به عنوان یک ماده هوس‌افزا نوشیده می‌شد یا «برای پاکسازی رحم» استفاده می‌شد. ممکن است این اولین پیشگیری از بارداری مؤثر بوده باشد. تصور می‌شود که دانه‌های قلبی شکل آن دلیلی است که این نماد تا به امروز با رمانتیک مرتبط می‌شود.
رومی‌ها این گیاه را بسیار دوست داشتند، آنها به گیاه محبوب خود در اشعار و ترانه‌ها اشاره کردند و آن را در آثار ادبی بزرگ نوشتند. برای قرن‌ها، پادشاهان محلی این گیاه را در انحصار داشتند که شهر سیرنه در لیبی امروزی را به ثروتمندترین شهر آفریقا تبدیل کرد. قبل از اینکه آن را به رومیان بدهند، ساکنان یونانی حتی تصویر آن را روی پول خود ضرب کردند. ژولیوس سزار تا آنجا پیش رفت که یک کش (۱۵۰۰ پوند یا ۶۸۰ کیلوگرم) را در خزانه رسمی ذخیره کرد. اما امروزه، سیلفیوم ناپدید شده‌است - احتمالاً نه فقط از یک منطقه، احتمالاً از سیاره ما. پلینیوس نوشت که در طول عمر او تنها یک ساقه کشف شد. در حدود سالهای ۵۴ تا ۶۸ بعد از میلاد که به عنوان کنجکاوی آن را چیده و برای امپراتور نرون فرستادند. با وجود تنها با تعداد انگشت شماری از تصاویر تلطیف‌شده و روایت‌های طبیعت‌شناسان باستانی، هویت واقعی گیاه مورد علاقه رومی‌ها یک راز است. برخی فکر می‌کنند که به سمت انقراض سوق داده شده‌است، برخی دیگر که عقیده دارند که هنوز وجود دارد اما شناسایی نمی‌شود و به عنوان یک علف هرز مدیترانه ای به حیات خود ادامه می‌دهد.‏
مورخ جان ام. ریدل در کتاب خود "گیاهان حوا" (دانشگاه هاروارد، ۱۹۹۷) دو عامل اصلی را برای انقراض پیشنهاد می‌کند. «یکی تغییر حرفه پزشکی از چیزی که تقریباً هر کسی می‌توانست آن را انجام دهد به حرفه و کار ویژه مردان با آموزش رسمی بود. از آنجایی که استفاده از داروهای گیاهی ضدبارداری احتمالاً در دست زنان بود، خارج از قانون پزشکی مردانه باقی ماند و دهان به دهان منتقل شد و عمدتاً توسط کسانی که دسترسی به پزشکان حرفه‌ای گران‌تر نداشتند، استفاده می‌شد. عامل دوم این بود که از رنسانس به بعد، پزشکان به طب عامیانه بی‌اعتماد بودند و معمولاً با تحقیر و تمسخر با آن رفتار می‌کردند. این نگرش‌های منفی در مورد طب سنتی، چه گیاهی یا غیر آن، در نهایت جامعه غربی را فرا گرفت و از دست رفتن دانش عامیانه در مورد پیشگیری از بارداری گیاهی تقریباً کامل شد.» صرف نظر از اینکه چه اتفاقی افتاد که زنجیره یادگیری استفاده از این گیاه را قطع کرد و چرا، شواهد در یک نکته واضح است - زنان در دوران باستان کنترل قابل توجهی - ظاهراً با دخالت اندک مقامات مذهبی یا سیاسی - بر زندگی باروری خود داشتند.‏
سیلیفیوم () سرده ای از گیاهان آمریکای شمالی از خانواده کاسنیان است.
ایستگاه راه‌آهن هرزند یک منطقهٔ مسکونی و ایستگاه راه‌آهن در دهستان هرزند شرقی، در بخش مرکزی شهرستان مرند، استان آذربایجان شرقی ایران است. جمعیت این ایستگاه بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵، ۲۴ نفر در ۶ خانوار بوده‌است. این ایستگاه که تحت مالکیت شرکت راه‌آهن جمهوری اسلامی ایران قرار دارد و عمدتاً به روستای هرزند جدید در ۶ کیلومتری شرق خود و نیز سایر روستاهای دهستان هرزندات شرقی و هرزندات غربی خدمات‌رسانی می‌کند.
ایستگاه راه‌آهن مرند در مرند، آذربایجان شرقی واقع شده‌است. این ایستگاه تحت مالکیت شرکت راه‌آهن جمهوری اسلامی ایران قرار دارد.
ایستگاه راه‌آهن پیام در روستای پیام در جنوب شهرستان مرند در استان آذربایجان شرقی واقع شده‌است. این ایستگاه تحت مالکیت شرکت راه‌آهن جمهوری اسلامی ایران قرار دارد.
ساختمان ایستگاه پیام در سال ۱۳۹۹ با شمارهٔ ۳۲۸۷۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
ایستگاه راه‌آهن صوفیان در جنوب شرقی شهر صوفیان، استان آذربایجان شرقی واقع شده‌است. این ایستگاه تحت مالکیت شرکت راه‌آهن جمهوری اسلامی ایران قرار دارد و به شهر صوفیان خدمات‌رسانی می‌کند.
ایستگاه راه‌آهن سهلان در نزدیکی سهلان، استان آذربایجان شرقی واقع شده‌است. این ایستگاه تحت مالکیت شرکت راه‌آهن جمهوری اسلامی ایران قرار دارد..
ایستگاه راه‌آهن سلماس که با نام ایستگاه راه‌آهن قره تپه نیز شناخته می‌شود، یک منطقهٔ مسکونی و ایستگاه راه‌آهن در دهستان کره سنی از توابع بخش مرکزی شهرستان سلماس در استان آذربایجان غربی ایران است. جمعیت این منطقه بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵، برابر با ۱۱۹ نفر در ۲۶ خانوار بوده‌است. این ایستگاه که در ۱۱ کیلومتری شمال سلماس، ۲۶ کیلومتری جنوب خوی و ۲۰ کیلومتری جنوب غربی فرودگاه خوی واقع شده‌است، تحت مالکیت شرکت راه‌آهن جمهوری اسلامی ایران قرار دارد.
ایستگاه راه‌آهن شرفخانه در شهر شرفخانه، واقع در آذربایجان شرقی و ساحل شمالی دریاچه ارومیه واقع شده‌است. این ایستگاه تحت مالکیت شرکت راه‌آهن جمهوری اسلامی ایران قرار دارد.
را می ران (؛ زادهٔ ۶ مارس ۱۹۷۵) بازیگر و شخصیت تلویزیونی اهل کره جنوبی است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آنها ایفای نقش کرده‌است می‌توان به "پاسخ به ۱۹۸۸" و "مامان بد" اشاره کرد.
ایستگاه راه‌آهن اسلامشهر در اسلامشهر، تهران واقع شده‌است. این ایستگاه تحت مالکیت شرکت راه‌آهن جمهوری اسلامی ایران قرار دارد.
اوه جونگ سه (؛ زادهٔ ۲۶ فوریه ۱۹۷۷) بازیگر اهل کره جنوبی است. او بیشتر به خاطر ایفای نقش در "وقتی کاملیا شکوفا می‌شود"، "لیگ جذاب" و "مشکلی نیست که خوب نباشی" و فیلم "حس و حال سئول" شناخته می‌شود.
اوه چانگ سوک (؛ زادهٔ ۲ ژوئن ۱۹۸۲) بازیگر اهل کره جنوبی است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آنها ایفای نقش کرده‌است می‌توان به "دنیای درون"، "" و "دارودسته" اشاره کرد.
ایستگاه راه‌آهن نسیم‌شهر در نسیم‌شهر، استان تهران واقع شده‌است. این ایستگاه تحت مالکیت شرکت راه‌آهن جمهوری اسلامی ایران قرار دارد.
ایستگاه راه‌آهن گلستان در گلستان، استان تهران واقع شده‌است. این ایستگاه تحت مالکیت شرکت راه‌آهن جمهوری اسلامی ایران قرار دارد.