moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
کباده به نوعی همان کمان جنگی است. هرچند تصور بر این است که کباده‌های اولیه به هیبت کباده‌های کنونی نبوده باشد. اما اکنون کباده از یک بخش کمان که از آهن ساخته شده و کاهی با قلم کاری زینت داده می‌شود و بخش دیگر زه است که یک زنجیر است که دوسمت کمان را به هم متصل می‌کند برای ایجاد وزن مناسب و هم گن نمودن آن با وزن بخش کمان حلقه‌هایی را درون حلقه زنجیر اصلی قرار می‌دهند و گاهی دسته‌ای نیز وسط زنجیر بخش زهی قرار دارد تا گرفتن آن را آسان سازد.
کباده‌های زورخانه‌ای معمولاً در بخش کمان متفاوت هستند در اولین نوع بخش کمان یک میله آهنی و سنگین است که کمی خم شده و یادآور کمانهای ساده چوبی است، نوع دیگر آن بیشتر تزئینی بوده و دارای دسته و بخش کمان دوتکه در دوطرف دسته است و گاهی با قلم کاری مزین شده‌است، این نوع کباده الگو برداری شده از کمانهای ایرانیان در جنگ می‌باشد و بیشتر به طراحی دوره شاهنشاهی ساسانی بازمی‌گردد.
استاندارد درستی در مورد وزن کباده در دست نیست اما به شکل معمول وزن کباده ۱۴ کیلوگرم و طول کمان ۱۵۰ سانتیمتر و زنجیر آن ۲۰۰ سانتیمتر است. شایان ذکر است برای پیشکسوتان باستانی کار وزنهای بالاتر تولید می‌شود. چنانچه رکورد در این رشته ورزشی ۱۱۰ کیلوگرم می‌باشد.
از گذشته‌های دور مسابقات ورزش باستانی کشتی، میل‌گیری، سنگ‌زنی برگزار می‌شده‌است که اساس مسابقه کباده کشی بر اساس تعداد و وزن کباده برگزار می‌شده‌است.
عارفان کباده را کمان آمادگی یا کمان مشق برای که جنگ با اهریمن استفاده می‌شده‌است دانسته‌اند. ورزشکار با کشیدن کباده به‌صورت نمادی، جسمی و روحی آماده مبارزه با اهریمن درون و برون می‌شده که از اصول پهلوانی و جوانمردی می‌باشد.
این موزه دارای یک نمایشگاه دائمی از یافته‌های باستان‌شناسی است و همچنین نمایشگاه‌های موقتی برگزار می‌کند. برنامه‌های فرهنگی متعددی برای بازدیدکنندگان برگزار می‌شود. به ویژه، آنها می‌توانند لباس‌هایی شبیه به لباس فلسطین‌های باستانی را بپوشند و غذاهای آن‌ها را امتحان کنند.
موزه فرهنگ فلسطین اولین موزه‌ای است که در سال ۱۹۹۰ در اشدود افتتاح شد.
علامت آبادی در تابس دورسالیس () یک علامت پزشکی برای تشخیص تابس دورسالیس است. برای انجام آن، باید زردپی آشیل را میان دو انگشت فشرد یا روی آن فشار آورد. انجام چنین کاری در مبتلایان به تابس دورسالیس، هیچگونه دردی ایجاد نمی‌کند؛ چرا که احساس درد عمقی در آنها از بین رفته‌است.
این علامت پزشکی نام خود را از عصب‌شناسی فرانسوی ژوزف آبادی می‌گیرد.Gazette hebdomadaire des sciences médicales de Bordeaux, 1905, volume 26, p 408.
أبو جعفر هارون بن محمدالمهدی بن أبی جعفر المنصور مشهور به هارون‌الرشید (زایش ۱۴۹–۱۹۳ ه‍.ق برابر ۱۷ مارس ۷۶۳ – ۸۰۹) در شهر ری زاده شد و در چهل و پنج سالگی بر اثر بیماری در توس خراسان درگذشت. وی پنجمین خلیفه عباسی بود که در سال ۱۷۰ هـ.ق. پس از برادرش هادی به خلافت رسید. در آغاز، با یاری مادرش، خیزران و خاندان برمکی به امور کشور رسیدگی می‌کرد.
دوران هارون الرشید را عصر طلایی عباسیان قلمداد می‌کنند؛ تلاش‌ها و فعالیت‌های یحیی برمکی و پسرانش را در امور لشکری و کشوری که موجب رونق و شکوفایی هنر و اقتصاد شده‌بود، را نمی‌توان بی‌تاثیر دانست. اما پس از مدتی اعتماد هارون نسبت به این خاندان سلب شد و باعث سقوط آن‌ها شد. هارون در طول حکومت خود درگیری‌ها و زد و خوردهای بسیاری را از سر گذراند. وی در ابتدا برای جبران ستم‌هایی که هادی نسبت به علویان روا داشته‌بود، با آن‌ها به نرمی رفتار می‌کرد؛ اما آن‌ها در نواحی مختلفی چون افریقیه و دیلم بر ضد او شوریدند، هارون نیز به سرکوب آن‌ها پرداخت. همچنین احتمال داده می‌شود که موسی بن جعفر را نیز او به قتل رسانده‌باشد.
هارون الرشید مدت مدیدی با رومیان در نبرد و صلح‌های موقت به سر می‌برد که این درگیری‌ها موجب ساخت دژهایی میان قلمرو او و رومیان شد. در نهایت خلیفه موفق نشد آن‌ها را شکست دهد و تنها قدرت رومیان را تضعیف کرد. یکی از مسائل مهمی که وی با آن رو به رو بود، جانشینی دو پسرش امین و مأمون بود و برای ممانعت از اختلاف‌های احتمالی میان آن‌ها در ابتدا امین و سپس مأمون و معتصم را جانشین خود کرد؛ وی قلمروی خلافتش را بنا به صلاحدید و توانایی‌های فرزندانش میان آن‌ها تقسیم کرد.
در آخرین سال حکومت وی مردم خراسان بر اثر ستم علی بن عیسی که والی آن منطقه بود با رافع بن لیث همراه شدند و علیه وی شوریدند؛ هارون به همراه مأمون راه خراسان را در پیش گرفت و ناگهان در این راه بر اثر بیماری درگذشت. هارون در منابع مختلف، شخصیت دوگانه‌ای دارد از یک جهت او فردی ظالم و بی‌رحم معرفی می‌شود و از سویی دیگر نسبت به مردم دل‌رحم بوده‌است. خرد وی و همراهی برمکیان با او، پیشرفت اقتصادی، فکری و فلسفی را در طول حکومتش در پی داشت.
پدر هارون، در مسئله جانشینی با مشکل رو به رو شده بود چرا که منصور خلافت را بعد از مهدی به برادرزاده‌اش عیسی بن موسی سپرد اما مهدی از این کار امتناع ورزید و فرزند خود هادی را به ولیعهدی خویش برگزید و عیسی را که از این کار ناخرسند و غضبناک شده بود، با اعطای مقداری زمین در سرزمین زاب به همراه ده میلیون راضی و از میان راه برداشت، سپس فرزند دیگرش هارون را جانشین هادی اعلام کرد. خیزران، همسر مهدی و مادر این دو پسر به دلیل علاقه خاصی که به هارون داشت، تلاش می‌کرد تا ابتدا هارون بر مسند خلافت بنشیند. از این رو، اقدامات و حیله‌های خاص خود را به کار گرفت و او اولین زنی در تاریخ خلافت عباسیان شناخته شد که نقش و حضور مهمی را در آینده این حکومت داشته‌است. مهدی که همیشه در مقابل خیزران خود را ناتوان می‌یافت از هادی که در گرگان مشغول نزاعی بود، خواست تا خود او از جانشینی مهدی انصراف دهد ولی هادی نپذیرفت و پس از این ماجرا مهدی برای راضی کردن او، شخصاً راهی ماسبذان شد که در راه بنا به دلایلی درگذشت. برخی مرگ او را زمان شکار می‌دانند که پشت او به در خورد و شکست و مرد. اما روایت دیگری از خوراندن اشتباهی زهر به او توسط یکی از سوگلی‌هایش روایت می‌کند؛ بنابراین با مرگ مهدی، هادی روی کار آمد و در اولین اقدامی که کرد دست مادر خود خیزران را از امور کشور و حکمرانی کوتاه ساخت و علاوه بر این طولی نکشید که هادی هم مشکل جانشینی را مقابل خود یافت. چرا که او درصدد بود تا پسر جوان خود جعفر را به ولیعهدی خود منصوب کند و برای این کار باید هارون که جانشین قانونی او بود، خلع می‌شد و هادی نهایت تلاش خود را به این منظور انجام داد و حتی یحیی برمکی که از هارون حمایت می‌کرد را محبوس ساخت و سرانجام بر آن شد تا هارون را از صحنه خارج کند. اما نقشه خیزران برای کشتن پسرش هادی درست، به موقع انجام شد و در نیمه شبی توسط کنیزان خیزران خفه شد، در همان شب بود که جعفر پسر هادی را از خواب بیدار کردند و برای هارون از همه بیعت گرفت و هارون در ۲۳ سالگی به خلافت رسید و بار دیگر خیزران با همکاری یحیی برمکی اداره امور را به دست گرفت اما دیری نپایید که خیزران در سال ۱۷۳ ق درگذشت و از آن زمان بود که هارون به کمک برمکیان به صورت رسمی و مستقل خلافت خود را آغاز کرد.
تلاش برخی از والیان و امیران برای مقابله با دشمنان و جست و جوی منابع حیات، منجر به فتوحات زیادی در عصر عباسیان شد که آشنایی و گرد آمدن مسلمانان به مراکز فرهنگی نواحی فتح شده را در پی داشت و موجب شکل‌گیری نوع جدیدی از معیشت شد.
مسلمانان با فتح سرزمین‌هایی چون مصر، روم و ایران با غذاهای جدیدی رو به رو شدند که پیش از این حتی آن را ندیده بودند. اعراب این غذاها را اخذ و رفته رفته وارد سفره‌های خود کردند. نخستین کسانی که این غذاها را می‌خوردند خلفا بودند. چنان‌که نقل شده‌است، در یک روز، برای هارون الرشید سی نوع غذا فراهم می‌کردند که هزینه‌ای حدود ده هزار درهم را در پی داشت.
اگر بخواهیم از نحوه برگزاری جشن و آداب آن در عصر عباسیان مطلع شویم، می‌توانیم بر اساس منابعی که از آن دوران به جای مانده به جشن عروسی هارون با زبیده اشاره کنیم که در آن نقل شده مهدی، پدر هارون سکه‌های نقره را در ظرفی از طلا یا سکه‌های طلا را در ظرف نقره می‌ریخت و همراه با عود و عنبر به مردم پیشکش می‌کرد.
در ابتدای حکومت، هارون سیاست مسالمت‌آمیزی را با علویان در پیش گرفت که تا حدی توانسته باشد رفتار خشونت‌آمیزی که هادی با آن‌ها داشت را جبران کند و به همین خاطر با آن‌ها به نرمی و ملایمت برخورد می‌کرد و به علویان ساکن در بغداد اجازه داد تا به مدینه برگردند و استاندار مدینه را نیز که رفتار بدی نسبت به آن‌ها روا داشت را عزل و مورد شکنجه قرار داد.
با این حال، علویان با باور به این اصل که تنها آن‌ها شایسته خلافت هستند. از کارهای خود دست برنداشتند و به مبارزه ادامه دادند. به همین دلیل دیری نپایید که رابطه دوستانه عباسیان و علویان هم چون گذشته، تیره و تار گشت و به مبارزه سختی تبدیل شد.
مسئله یوم فخ که در زمان خلافت هادی منجر به کشته شدن عده زیادی از علویان شده بود، با نجات یافتن دو تن از رهبران آن، در این دوره نیز ادامه یافت. این دو تن، ادریس بن عبدالله بن حسن و برادرش یحیی بودند که ادریس به افریقیه پا نهاد و یحیی به دیلم در شرق رفت.
ادریس که به آفریقا رفته بود در مغرب دور سکنا گزید و از وجود بربرها در اطراف خود بهره برد و اولین حکومت علویان که از درون دولت عباسیان به استقلال رسیده بود به نام ادریسیان را تأسیس کرد. این حکومت که تهدیدی برای دست‌اندازی عباسیان به شمال آفریقا به‌شمار می‌آمد، هارون را بر آن داشت تا این مانع را از سر راه بردارد و بر او پیروز شود. اما دور بودن راه و احتمال گسترش قلمرو ادریسیان و نفوذشان در مصر و شام مانع او شد و هارون برای نابودی ادریس راه دیگری در پیش گرفت و با یاری سلیمان بن جریر که به شماخ معروف بود قصد جان او را کرد و شماخ نیز او را در سال ۱۷۷. ق با سم مسموم کرد؛ ولی مرگ ادریس منجر به نابودی ادریسیان نشد چرا که او با کنیزکی از بربرها ازدواج کرد که بعد از مرگش، فرزندشان متولد شد که نام او را نیز ادریس نهادند. بربرها در یازده سالگی، او را به عنوان جانشین پدر و خلیفه بر خویش انتخاب کردند و با بیعت خویش و اداره و کارهای‌شان را به او محول کردند. در حقیقت، وی مؤسس واقعی ادریسیان بوده‌است. هارون که شاهد قدرت گرفتن این حکومت بود برای مقابله با آن‌ها ابراهیم ابن الاغلب را در منصب استانداری افریقیه قرار داد تا از نفوذ و قدرت آن‌ها بکاهد.
از سویی دیگر، یحیی برادر ادریس نیز در منطقه دیلم نفوذ یافت و هوادارانی یافت که بر قدرت او افزودند و به همین دلیل در سال ۱۷۶. ق علیه عباسیان شورید و عباسیان را برآشفت. دور بودن بغداد از محلی که قیام صورت پذیرفته بود به یحیی قدرت بیشتری می‌داد. اما هارون که تصمیم گرفته بود مانع پیروزی یحیی بشود. از فضل بن یحیی برمکی کمک خواست و فضل نیز با رام کردن یحیی وی را به بغداد نزد هارون برد. هارون که به یحیی مظنون بود و اطرافیان نیز بر این شک می‌افزودند. فضل را برای کنترل یحیی گماشت اما فضل با تأثیری که از یحیی پذیرفت او را آزاد کرد و بلافاصله یحیی به حجاز گریخت و در پی این بود تا مردم آن نواحی را با خود همراه سازد اما طولی نکشید که هارون از ماجرا مطلع شد و از آن سود جست و یحیی را زندانی کرد و پس از مدتی به قتل رساند.
یکی دیگر از موارد جالب توجه دستگیری موسی بن جعفر کاظم در زمان خلافت هارون بود، موسی بن جعفر الکاظم در میان مردم حجاز خود را شایسته مقام امامت و حکومت عباسیان را بی‌اعتبار می‌شمرد و اهالی حجاز نیز از او حمایت می‌کردند و موسی بن جعفر را خلیفه بر حق خویش می‌دانستند همین امر موجب حساسیت هارون شد و موسی بن جعفر الکاظم را به زندان افکند و در سال ۱۸۳. ق از دنیا رفت و به احتمال زیاد به قتل رسید.
خلافت هارون الرشید با موسی بن جعفر کاظم که رهبری علویان را برعهده داشت، مقارن بود. از نظر علما و خیل عظیمی از مردم، تنها فرد شایسته‌ای که توانایی سیادت بر عباسیان را داشت، موسی بن جعفر کاظم بود و همین امر حساسیت هارون را در پی داشت و منجر به زندانی شدن موسی بن جعفر کاظم شد. رویارویی هارون و موسی بن جعفر به از لحاظ تاریخی به درستی مشخص نیست و می‌توان بر اساس گفته‌ها این برخورد را در سه بخش جای داد.
بخش اول این چنین نقل می‌کند که هارون ابتدا سیاست مسالمت‌آمیزی را با موسی بن جعفر در پیش گرفت، اما رفته رفته به دلایل مختلفی رفتار خود را تغییر داد و نسبت به موسی بن جعفر و علویان خشم گرفت.
بخش دوم، روایت‌های متعددی را از زندانی شدن موسی بن جعفر حکایت می‌کند. تاریخ دقیقی از نخستین باری که موسی بن جعفر به زندان افکنده شده بود در دست نیست و دومین مرحله از زندانی شدن موسی بن جعفر از سال ۱۷۹. ق آغاز و تا سال ۱۸۳. ق یعنی زمانی که موسی بن جعفر به قتل رسید، ادامه داشت و بخش آخر هم روایت‌هایی از عواملی که منجر به زندانی شدن موسی بن جعفر شده بود را نقل می‌کند.
اما، منبع دیگر چنین نقل می‌کند که، به‌طور قطع در سال ۱۷۹. ق بود که موسی بن جعفر به اجبار هارون به بصره فرستاده شد و در آنجا به عیسی بن جعفر دستور داد تا او را به زندان افکند و سپس موسی بن جعفر را به بغداد آورد و محبوس ساخت و سرانجام در شوال سال ۱۸۳ق بود که موسی بن جعفر در سن پنجاه و پنج سالگی یا چهار سالگی از دنیا رفت. شیعیان باور دارند که موسی بن جعفر توسط هارون مسموم شده‌است و هارون برای این که بی‌گناهی خود را در مرگ او ثابت کند، جنازه را در معرض دید مردم قرار داد تا ثابت کند هیچ اثری از جراحت بر روی بدن موسی بن جعفر وجود ندارد. بنابر روایت دیگر، یحیی بن خالد مسبب مرگ موسی بن جعفر بود.
علویان تنها گروهی نبودند که از تعارض و اختلافات در زمینه شرعی به تنگ آمده بودند و علیه خلفی عباسی شوریدند. خوارج نیز گروه دیگری از مسلمانان بودند که در زمان خلافت هارون در سال ۱۷۸. ق به فرماندهی ولید بن طریف شاری اقدام کردند و در ارمنستان و آذربایجان نیز نفوذ کردند و با تهدید سواد در عراق تا حلوان پیش رفتند. در سال ۱۷۹. ق هارون که متوجه فعالیت این گروه شده بود، یزید بن مزید شیبانی را با نیروی نظامی خود به سوی آن‌ها فرستاد و دو طرف در حدیث الفرات با یک‌دیگر برخورد کردند و سپاه عباسیان موفق شد تا خوارج را شکست دهد.
در سال ۱۷۶. ق نه تنها درگیری‌های قبایلی میان مراکز نیرو آرام نشده بود بلکه بر شدت آن نیز در دمشق افزوده شد و حدود دو سال ادامه یافت و این درگیری‌ها و تعارضات دلیلی شد که هارون در دستگاه اداری خود تغییراتی لحاظ کند که استانداران را نیز در بر می‌گرفت. اما هارون خود کاری از پیش نبرد و در سال ۱۷۸. ق موسی بن یحیی بن خالد و پس از آن با تداوم کشمکش‌ها در سال ۱۸۰ به وسیله جعفر بن خالد سازمان‌بندی و منظم شد.
در سال ۱۷۱. ق شورش خوارج، فرماندهان سپاه و بربرها علتی بر شدت گرفتن ناآرامی‌ها در افریقیه شد. با شرایط پیش آمده هارون، هرثمه بن اعین را به استانداری افریقیه منصوب کرد تا شورش‌ها را خاموش سازد و امنیت را در میان مردم برقرار سازد. هرثمه به قیروان رفت و توانست شورش‌ها را آرام و بار دیگر امنیت را در میان مردم حاکم سازد. اما طولی نپایید که گروه‌های متعددی از مسلمانان دچار درگیری شدیدی با یک دیگر شدند که منجر به ناآرامی‌های جدیدی در افریقیه شد اما هرثمه موفق به سرکوب آن‌ها نشد. در سال ۱۸۰. ق از خلیفه درخواست برکناری کرد و خلیفه نیز با او موافقت کرد. بعد از او استانداران جدید نتوانستند بر اوضاع تسلط یابند و ابراهیم ابن الاغلب که کارگزار منطقه زاب بود از این موقعیت به نفع خود استفاده کرد و با وعده برقراری دوباره آرامش از خلیفه خواست تا او را به مقام استانداری منصوب کند و در سال ۱۸۴. ق به این مقام دست پیدا کرد. ابراهیم سیاستی را در پیش گرفت که بار دیگر آرامش به منطقه بازگشت و در این دوران افریقیه در اوج شکوه عمرانی و اقتصادی بود و ابراهیم، زمینه شکل‌گیری اغلبیان را فراهم آورد و رفته رفته افریقیه از حکومت مرکزی هارون جدا شد و سلسله جدی اغلبیان در این منطقه به وجود آمد.
هارون با دادن آزادی عمل به کارگزارانش و کم‌توجهی به اعمالشان موجب سوءاستفاده آن‌ها نسبت به خودش شد. چرا که آن‌ها تنها به منافع خود می‌اندیشیدند، مالیات‌ها را افزایش می‌دادند و در شکل‌گیری قیام‌های مردمی تأثیر زیادی داشتند که همه این‌ها خود را در خراسان نمودار ساخت. رافع بن لیث در خراسان با یاری بسیاری از مردم خراسان و ماوراءالنهر که از عباسیان خشمگین بودند، بر ضد حکومت مرکزی شورید و مردم نسف هم از او برای نابودی عباسیان یاری خواستند، علی بن عیسی، استاندار، از مناطق تحت حکمرانی خود حفاظت کرد ولی نتوانست شورش را سرکوب کند. در نتیجه، هارون او را عزل و هرثمه بن اعین را به جای او منصوب کرد ولی هرثمه هم بر خشم مردم نسبت به عباسیان افزود و شدت جنبش را بیشتر کرد. به طوری که هارون برای سرکوب شورش شخصاً راهی خراسان شد اما در میانه راه از دنیا رفت.
هارون در دوران حکومت خود دو بار قصد رفتن به خراسان را کرد. نخستین بار در سال ۱۸۹. ق بود که راهی خراسان شد اما میانه راه در ری به دلایل نامعلومی بازگشت. در سال ۱۹۲. ق بود که خراسان دچار آشوب شدیدی شده بود و بنابراین او راه خراسان را در پیش گرفت و در این زمان هارون گرفتار مشکلاتی شده بود، زیرا علاوه بر این که خود او به علت ناتوانی علی بن عیسی در فرونشاندن شورش‌ها در خراسان، ماوراءالنهر و سیستان راهی این مناطق شد تا آرامش را بار دیگر در آن نواحی حاکم سازد. از طرف دیگر باید آرامش را در قلمرو خویش برای جانشینان خود مهیا می‌ساخت.
علاوه بر علاقه بیش از حدش به مأمون که اصرارهای او به هارون برای فراهم آوردن صلح در خراسان او را به آن نواحی کشانده بود عوامل دیگری را می‌توان برای عزیمت هارون به خراسان برشمرد.
یکی از عوامل عزیمت هارون به خراسان، بی‌کفایتی علی بن عیسی در اداره این ولایت مهم بود. در سال ۱۷۹. ق، بود که هارون یحیی برمکی را که استاندار خراسان بود برکنار کرد و بعد از یحیی، منصور بن یزید به جای وی روی کار آمد ولی طولی نکشید که با وجود مخالفت‌های یحیی، علی بن عیسی که سرپرست نگهبانان ویژه خلیفه بود به عنوان حاکم خراسان منصوب گشت ولی با این انتخاب، اتفاقات ناخوشایندی را برای عباسیان رقم زد و آشوب‌ها و شورش‌های متعددی را به دنبال آورد. علی بن عیسی، سیاست نرم‌خویانه یحیی را از بین برد و به طوری که با سیاستی که در پیش گرفته بود خشم و انزجار تمامی بزرگان را نسبت به خود پدیدار ساخت. برای نمونه، حسین بن مصعب که پدر طاهر ذوالیمینین سردار مأمون بود، از اقدامات علی بر ضد حکومت هارون به تنگ آمده بود و از او شکایت کرد و به جز عده کثیری از طریق خویشان خود که در دربار رفت و آمد داشتند یا نوشتن نامه به هارون او را از اعمال زشت علی بن عیسی علیه خویش مطلع ساختند. ابتدا هارون به دلیل محبت تصنعی علی که با فرستادن هدیه به دربار، او را نسبت به خود مطمئن می‌ساخت، نامه‌ها و حرف‌های مردم را نادیده می‌گرفت و چنانچه «سوگند خورد که هر کس که از علی تظلم کند، آن کس را نزدیک وی فرستد.» و هدایای علی به هارون موجب خرسندی خلیفه می‌شد به طوری که یحیی را از این که با گماردن علی بن عیسی در خراسان مخالفت ورزیده بود مورد سرزنش و طعنه قرار داده بود. ولی چندی نگذشت که سخنان یحیی درست از آب درآمد و با حکمرانی علی وضع خراسان روز به روز وخیم‌تر می‌شد و به جای فرستادن هدایا، حکومت باید به خراسان پول می‌فرستاد. در سال ۱۸۳. ق، سیاست‌های غلط علی بن عیسی با شورش مردم به رهبری ابوالخصیب وهیب بن عبدالله نسائی بروز کرد و همچنین نامه علی بن عیسی به هارون در مورد خرابی‌هایی که حمزه به بار آورده بود و علاوه بر این خبرهایی که از اقدامات علی علیه عیسی سخن می‌گفت به دست هارون رسید و همه این عوامل بود که در سال ۱۸۹. ق او را به خراسان کشاند و اما طی دیداری که طرفین با یک دیگر داشتند، علی با اعطای هدایای زیاد هارون را نرم کرد و مانع مؤاخذه او نسبت به خود شد. در واقع هارون کاملاً از ظلمی که علی نسبت به مردم روا داشته بود آگاهی داشت ولی از تخلف و سرپیچی علی بن عیسی نسبت به خود واهمه داشت و سعی کرد که به او اعتماد کند ولی هنوز یک سال از دیدار خلیفه و حاکم خراسان نگذشته بود که خوش‌گمانی خلیفه کاملاً غلط از آب درآمد و خراسانیان بار دیگر از اعمال علی بن عیسی برآشفتند و قیام کردند و این جنبش را رافع بن لیث در سمرقند در سال ۱۹۰. ق ضد علی بن عیسی برافروخته بود. یعقوبی در این باره می‌نویسد «چون رشید دریافت که شورش رافع با طرح و نقشه علی بن عیسی انجام گرفته‌است، هرثمه را با سپاهی برای دستگیری و خلع علی بن عیسی فرستاد. طبری گزارشی از اقدام عیسی پسر علی در برکناری علی بن عیسی می‌داند، زیرا قبلاً وی ادعا کرده بود برای جنگ با رافع، زیور زنانش را فروخته‌است.»
این گزارش بود که خلیفه را از ناتوانی و ضعف علی بن عیسی در مقابل رافع بن لیث مطلع ساخت و زمانی که علی نتوانست شورش‌ها را در خراسان فرو بنشاند، هارون به اشتباه خود پی برد که ساقط کردن برمکیان از امور کشورداری کار درست و به جای نبوده‌است. به همین جهت در سال ۱۹۲. ق با وجود حال نامساعد خویش به سوی خراسان روانه شد و علی بن عیسی را برکنار و به جای او هرثمه بن اعین را حاکم خراسان کرد و از او خواست تا با رافع بن لیث نیز وارد جنگ شود. هارون که از قدرت علی بن عیسی واهمه داشت سیاست جدیدی را در پیش گرفت و از هرثمه خواست تا ابتدا به صورت تصنعی به یاری علی بن عیسی در سرکوبی رافع بن لیث بشتابد و سپس موضع خود را تغییر دهد و در بهترین فرصت علی را دستگیر کند و دارایی‌اش را نیز ضبط کند. هرثمه هم موفق به انجام درست کاری که هارون از او خواسته بود شد و او را به سوی هارون فرستاد تا مجازات شود.
از دیگر عواملی که هارون را راهی خراسان کرد، جنبش رافع بن لیث در ماوراءالنهر بود که تا زمان خلافت مأمون تداوم یافت. این جنبش و ناتوانی علی بن عیسی در سرکوب آن موجب برکناری علی بن عیسی توسط هارون شد. رافع بن لیث نوه نصر بن سیار، استاندار خراسان در عهد اموی بود. رافع به همراه علی بن عیسی به عنوان فرمانده لشکر راه خراسان را در پیش گرفته بود و رافع در سال ۱۹۰. ق علیه علی شورید که تا سال ۱۹۴ ادامه داشت که خود بیانگر ستم‌پیشگی علی بن عیسی نسبت به مردم بود. به علاوه رافع نامه‌ای به خلیفه نوشت و در آن تمام کارها و ستم‌هایی که علی نسبت به مردم کرده بود را شرح داد و سپس با همراهی مخالفان دیگر علی بن عیسی، بر گستره جنبش خود افزود و قسمت‌های اعظمی از ماوراءالنهر را تحت سلطه خود درآورد، با آشکار شدن بی‌کفایتی علی برای هارون، از هرثمه بن اعین خواست تا علی بن عیسی را دستگیر و در آرام ساختن جنبش رافع نیز بکوشد و خود او نیز برای سر و سامان دادن به امور، راه خراسان را در پیش گرفت و تنها دلیل مهمی که او را با وجود بیماری به خراسان کشانده بود، شورش رافع بود و طبق منابع موجود هارون خشم خود را از رافع در راه خراسان و دستگیری و کشتن برادرش بشر بن لیث نمودار گشت و همان‌طور که گفته شد، هارون هرثمه را به سرکوب این قیام گماشت و او نیز موفق نشد؛ بنابراین هارون سپاهی را به فرماندهی مأمون گرد آورد و خود او نیز آن‌ها را از پشت سر همراهی می‌کرد. اما در این میان بود که هارون قبل از این که بتواند ثباتی را در آن مناطق حکم‌فرما سازد، درگذشت و مأمون با اوضاع و احوال آشفته خراسان که از یک طرف رافع و از طرف دیگر سر برآوردن شورش حمزه به علاوه عصیان مردم نسبت به ستمی که کارگزاران به آن‌ها روا داشتند تنها مانده بود. با وجود این شرایط، خراسان که هارون به مأمون سپرده بود جایگاه مناسبی برای او نبود و همین امر سبب دست‌اندازی‌ها و درگیری‌های او با امین گشت.
برمکیان، آل سهل و طاهریان از خاندان‌های ایرانی بودند که برای رسیدن به مقام وزارت در دربار عباسیان می‌کوشیدند. چرا که با گذشت زمان هنوز عده‌ای از خراسانیان تلاش می‌کردند تا انتقام خون ابومسلم را از این خاندان بگیرند و اهداف سیاسی او را که محقق نشده بود، دنبال کنند و به همین منظور می‌کوشیدند عباسیان را نابود کنند اما ناکام ماندند و پس از مدتی، سیاست جدیدی را در پیش گرفتند و به دستگاه حکومتی عباسیان وارد شدند که برمکیان نیز یکی از آن‌ها بودند. یحیی فرزند خالد برمکی، دبیر و وزیر هارون الرشید بود که در به خلافت رسیدن هارون کمک زیادی به او کرد و تهدیدهای هادی که سعی داشت فرزندش، جعفر را، جانشین خود کند، دفع کرد و هارون نیز پس از خلافت به جبران زحمات و قبول شایستگی‌اش او را به وزیر تفویض کرد و با واگذاری دیوان‌ها و دادن اختیارات جدید روز به روز بر قدرت او افزوده شد و به طوری که نامه‌های دیوان خراج به نام او صادر می‌شد که تا قبل از آن بی‌سابقه بود چرا که این نامه‌ها فقط به دستور خلیفه صادر می‌شدند. یحیی دو پسر به نام فضل و جعفر داشت که به کمک آن‌ها در تمامی امور مشارکت می‌کردند و اگر دوران آن‌ها را اوج شکوفایی برمکیان بدانیم، اشتباه نکرده‌ایم. فضل که برادر شیری خلیفه بود به فرمان هارون تربیت امین را به دست گرفت و فرماندهی و اداره برخی از مناطق به ویژه شرق را به او سپرد و فضل نیز در آن مناطق، اقتصاد و عمران را به شکوفایی رساند. جعفر که فرد آرامی بود، پیشکار هارون شد و در همه احوال او را همراهی می‌کرد و این همراهی به حدی بود که خلیفه، اختیار ضراب‌خانه، طراز و برید را به او داد و حتی نام او بر روی سکه‌های درهم و دینار در برخی از شهرها ضرب و استاندار بسیاری از قلمرو عباسی شد و برخی دیگر از افراد این خاندان در امور دیگر هارون را همراهی می‌کردند.
بر اساس اطلاعاتی که منابع مختلف در اختیار ما قرار می‌دهند، برمکیان در پی حکمرانی بودند و این کار را با نزدیک شدن و بر عهده گرفتن مناصب مهم انجام می‌دادند. آن‌ها انسان‌های خردمند و فرهیخته‌ای را پرورش دادند که هارون به جز این افراد، فرد شایسته‌ای را برای سپردن کارهای مهم نمی‌یافت.
برمکیان، در زمان حیات خیزران مادر هارون بود که نفوذ زیادی در دستگاه حکومت داشتند و بعد از مرگ او اعتماد هارون نسبت به برخی از آن‌ها سلب شد و سپس آن‌ها را برکنار ساخت. مورخان برای این اختلافات دلایلی را ذکر کرده‌اند.
چند سال پس از روی کار آمدن این خاندان، هارون آن‌ها را مانع بزرگی بر سر راه حکومت خود دید و شاید یکی از دلایل آن گرایش سیاسی بود که برمکیان به علویان و ملی‌گرایی بوده نشان دادند؛ و یکی دیگر از دلایل آن، قدرت منحصری بود که برمکیان در دست داشتند و بدون توجه به خلیفه از آن استفاده می‌کردند و همه این‌ها موجب حساسیت هر چه بیش‌تر هارون الرشید نسبت به آن‌ها می‌شد.
برمکیان در امور مالی سخت می‌گرفتند و حتی بنا بر روایتی خلیفه احتیاج به مبلغ اندکی داشت ولی آن‌ها آن را از خلیفه دریغ می‌کردند و از این راه او را در مسایل سیاسی محدود می‌کردند و خود در صرف هزینه افراط می‌کردند.
در آخر نباید از تأثیر سخنان دشمنان این خاندان علیه‌شان غافل شد و پس از این شبه‌افکنی‌ها بود که هارون در سال ۱۸۷. ق جعفر را به قتل رساند و پس ار او فرزندانش را زندانی و دارایی‌شان را نیز از آن خود کرد. یحیی در سال ۱۹۰ و فضل در سال ۱۹۳ در گذشتند.
با تداوم درگیری میان مسلمانان و رومی‌ها در زمان خلافت هارون، جنگ‌هایی که میان آن‌ها رخ داد به نتیجه‌ای نرسید و با گرفتن جزیه از جانب خلیفه روابط آن‌ها همان‌گونه خصمانه باقی ماند و تنها ابهت نظامی مسلمانان به همگان اثبات شد ولی آن‌ها اقدامی علیه رومی‌ها انجام ندادند و تنها سعی کردند که قدرت خود را در مناطقی که فتح کرده بودند ثابت نگه دارند و آرامش را در قلمرو عباسی برقرار سازند.
هارون الرشید بین خود و رومی‌ها مرزبندی دقیقی انجام داد و قدرت نظامی مرزبانان آن منطقه را مستحکم ساخت. با وجود این که به مرزهای رومی‌ها یورش می‌برد از مستحکم ساختن مرزهای خود در برابر حملات احتمالی رومیان نیز غافل نمی‌ماند.
همچنین او دست به ساخت سازمان‌های اداری زد که در امور داخلی خود به حکومت مرکزی وابسته نبودند و از مناطق مرزی هم چون شام و جزیره مستقل بودند.
او در مناطق مرزی دو نهاد ایجاد کرد که سازمان پیش رو و سازمان پشتی بودند. سازمان پیش رو که ثغور جزیره و شام را در بر می‌گرفت و برا مقابله ب گذرگاه‌های کوهستانی بنا شده بود و هارون با ایجاد دژهایی ان‌ها را تقویت کرد و مراکز پشتیبانی آن‌ها را توسعه بخشید. سازمان دیگر، سازمان پشتی!! نام داشت که مناطق پشتی و دژهای جنوبی را در بر می‌گرفت که از انطاکیه تا فرات تداوم داشت و آن‌ها را عواصم می‌نامیدند که پایتخت آن منبج بود که بعدها به انطاکیه منتقل شد و هارون فرزند خود، قاسم را به امیری آن‌جا منصوب کرد. عواصم موظف بود که مناطق ثغور را با وسایل جنگی و نیوی نظامی و دفاعی محافظت کند و نیازهای نظامی آن‌ها را تأمین سازد. در آن طرف رومی‌ها نیز خود را در برابر خطرات مسلمانان مقاوم و آماده ساختند و ثغورهایی از فرات تا قیلیا ساختند و فرماندهان نظامی زبده‌ای را بر آن‌ها گماردند.
پس از مرزبندی طرفین جنگ‌های تابستانی شروع شد و عباسیان با تمام قوای نظامی سعی داشتند تا عرصه را برای رومی‌ها سخت سازند و هارون برای نزدیک بودن به محل جنگ، اقامتگاهش را به رقه انتقال داد؛ و حتی خود او در سال ۱۸۳ در تصرف دژ صفصات حضور داشت و یکی از گروه‌های او تا ساحل دریای اژه پیشروی کرد و در همان سال امپراتور ایرین با مشاهده این اوضاع خواهان صلح با عباسیان شد و هارون نیز آن را پذیرفت اما ایرین بر اثر توطئه‌ای برکنار شد و نقفور اول روی کار آمد او با این فرض که توان مقابله با عباسیان را دارد از پرداخت جزیه سر باز زد و مبلغی را که امپراتور پیشین به عنوان جزیه به آن‌ها پرداخته بود را مطالبه کرد. هارون به شدت از این مسئله برآشفته شد و فوراً نسبت به آن خشونت خود را نشان داد و در سال ۱۸۷. ق به رومی‌ها حمله کرد و نقفور که دید توانایی مقابله با هارون و سپاهیانش را ندارد برای پیشگیری از شکست و عقب‌نشینی سپاه مسلمانان خواستار صلح و پرداخت جزیه شد و هارون نیز به غنایم به دست آورده اکتفا و پیشنهاد نقفور را پذیرفت. اما بار دیگر در سال ۱۹۰. ق نقفور با ارزیابی شرایط به مرزهای آنان حمله کرد و مناطقی را نیز تصرف کرد و این بار سپاه عباسیان به دلیل شرایط بد جوی و مشغول بودن هارون به امور داخلی توان مقابله را نداشتند و شکست را پذیرفتند اما دیری نپایید که با سامان یافتن اوضاع داخلی هارون به رومیان حمله کرد و موفق به تصرف قسمتی از امپراتوری آن‌ها شد. نقفور که در مقابل او احساس ضعف می‌کرد بار دیگر، خواهان صلح شد و هارون بنا به صلاحدید خود و فرارسیدن زمستان با شرایطی آن را پذیرفت. نقفور که با قبول جزیه احساس ضعف می‌کرد و همچنین با دیدن فعالیت مسلمانان در جنوب آسیای صغیر که منجر به نفوذ روزافزون آن‌ها به روم شده بود بار دیگر پیمان خود را نادیده گرفت و به تعمیر دژهایی پرداخت که بر اساس قرارداد، سنگربندی آن‌ها خلاف معاهده به‌شمار می‌آمد و هارون با دیدن این اوضاع بار دیگر در طی یک عملیات نظامی، دژ دبسه را تصرف کرد.
جنگ هارون و رومیان تنها آسیای صغیر را شامل نمی‌شد بلکه او تلاش کرد مراکز مسلمانان در جزایر قریبه را پس بگیرد و سپاهیانش در سال ۱۹۰ به نیروی دریایی رومی در جزیره قبرس حمله کردند و این هجوم زمانی اتفاق افتاد که ساکنان قبرس قرارداد خود را مبنی بر بی‌طرفی‌شان که در سال ۹. ق میان مسلمانان و رومی‌ها بسته شده بود را نقض کردند و علاوه بر این مسلمانان به کرت نیز حمله کردند.
دوران حکومت هارون را می‌توان شکوه عباسیان دانست، خلیفه فهمید که توان نابودی و از پای درآوردن بیزانس را ندارد و فقط توانست آن‌ها را ضعیف کند تا علیه مسلمانان اقدامی نکنند و به همین دلایل نقفور روز مرگ هارون را در سال ۱۹۳. ق برای رومی‌ها عید اعلام کرد.
حکومت هارون با شارلمانی در حکومت امپراتوری کارولنژی هم‌زمان بود و روابط آن‌ها با یکدیگر در سال ۱۸۱. ق یعنی با فرستادن دو هیئت به شرق آغاز شد. یکی از آن‌ها به سوی هارون و دیگری به سوی اسقف بزرگ قدس رفت و این منابع از محل گفت و گوی هارون و شارلمانی حرفی نزدند و اعضای هیئت درصدد بودند تا برقراری پیوند و محکم ساختن آن، به هارون پیشنهاد کردند که از مسیحیانی که خواهان رفتن به اماکن زیارتی هستند حمایت کند و به ارتدوکس‌ها نیز توجه داشته باشد. سفر هیئت غربی به مناطق شرقی سه سال طول کشید و در این میان دو تن از روحانیان درگذشتند و تنها یک نفر از آن‌ها با فیلی که هارون به آن‌ها اعطا کرده بود به سوی شارلمان بازگشت. در سال ۱۸۳. ق بود که هارون نیز هیاتی با دو ایرانی و یک مغربی که یکی از ایرانیان نماینده خودش و شخص مغربی نماینده ابراهیم ابن اغلب بود را روانه دربار فرانک کرد و این هیئت همزمان با اسحاق نماینده یهودی شارلمان که با دو تن دیگر نزد هارون آمده بودند، رسیدند و در واقع هیئت ارسالی هارون پاسخ مثبتی به برقراری روابط بیش‌تر با شارلمانی بود. شارلمانی در سال ۱۸۶. ق و هارون در سال ۱۹۲. ق دومین هیئت خود را به دربار یکدیگر فرستادند و روابط آن‌ها رسماً برقرار شد که هر یک از این افراد انگیزه‌ای از برقراری روابط داشتند.
یکی از مهم‌ترین دلایلی که هارون به برقراری ارتباط با شارلمانی پاسخ مثبت داد، این بود که با توجه به دشمنی دیرینه رومی‌ها و مسلمانان، ارتباطش را با غرب تقویت کند تا نفوذ معنوی آنان را بر مسیحیان شرق را به کلی از بین ببرد و شاید هدف دیگر او رابطه خصمانه‌ای بود که با آموزان اندلس داشت و در پی آن بود که بار دیگر اندلس را به قلمرو عباسیان برگرداند.
شارلمانی برای تصرف اندلس به شدت تلاش می‌کرد تا به هدف خود مبنی بر دستیابی به تاج امپراتوری روم، برسد. او برای این کار در ابتدا، نیاز به حمایت معنوی خلیفه داشت تا با ممانعت اعراب اندلس مواجه نشود چرا که در سال ۱۶۲. ق اعراب در مقابل او از خود دفاع کردند و او را شکست دادند. البته میان مورخان دربارهٔ روابطی که هارون و شارلمانی داشتند اختلاف نظرهای زیادی وجود دارد. برخی از مورخان به روابط سیاسی میان عباسیان و کارولنژی‌ها باور ندارند و آن را فاقد صحت تاریخی می‌دانند. روابط تجاری میان دو حکومت را نیز تنها محدود به شهروندان آن دو حکومت می‌دانند و برخی از مورخان نیز، تنها دلیل آشکار رفت و آمد نمایندگان هارون و شارلمانی را به دربار خود، انگیزه دینی تلقی می‌کنند. عده‌ای دیگر از مورخان باور دارند که انگیزه سیاسی مشترک دو طرف باعث وحدت و برقراری روابط دوستانه شد و گروه آخر نیز دشمنی عباسیان با امویان و خصومتی که فرانک‌ها نسبت به رومی‌ها داشتند باعث پیوند آن‌ها شده بود تا هارون با ایستادگی در برابر رومیان و شارلمانی نیز در مقابل امویان از یک دیگر محافظت کنند.
روایت است که هارون پس از دستیابی به خلافت، توجه ویژه‌ای به مسئلهٔ جانشینی نشان داده و بیش از خلفای قبلی نسبت به آن حساسیت نشان داده‌است، زیرا او بر مشکلات خلفای پیشین عباسی در این زمینه واقف بود و قصد داشت تا با وضع سیستمی مناسب در این زمینه، به امور جانشینی سامان ببخشد، اما وقایع بعدی نشان داد که این اقدام او به وقوع مشکلات عدیده و بغرنج منتهی گشت. او در سال ۱۷۵ هجری/ ۷۹۱ میلادی و با اقدامی زودهنگام، فرزند پنج سالهٔ خود، محمد را به ولایتعهدی منصوب کرد و او را امین لقب داد. گمانه‌زنی‌ها بر این است که این اقدام در جهت ناامید ساختن افرادی بود که امید به دوران پس از هارون داشتند، یا شاید به جهت بنا نهادن اساسی‌تر تصمیمات خود در این زمینه بود؛ زیرا همان‌طور که ذکر گردید، هارون، به مشکلات جانشینی در زمان اخلاف خود مانند منصور و مهدی آگاهی داشت و حتی خود نیز در معرض این مشکلات قرار گرفته بود به‌طوری‌که هادی در صدد این بود که هارون را خلع نماید و او نیز به همین علت می‌کوشید تا از بروز دوبارهٔ مشکلات پیشین جلوگیری نماید. هارون در سال ۱۸۳ هجری/ ۷۹۹ میلادی مسئلهٔ جانشینی مأمون را مطرح ساخت که بنابر نظر برخی از منابع، عدم تمایل بنی‌هاشم نسبت به مأمون در این وقفهٔ چندساله مؤثر بود. با این حال اعلام این امر به صورت رسمی تا سال ۱۸۶ هجری/ ۸۰۲ میلادی به تعویق افتاد. بر طبق سخنان یکی از منابع، مشورت‌های هارون با نزدیکانش که در طی آن نسب محمد و لیاقت مأمون مطرح می‌شد به انتخاب دو جانشین قطعیت بخشیده‌است. مأمون از کنیزی به دنیا آمده بود؛ لذا شأن او در میان فرزندان پست تلقی می‌شد. اما با شایستگی‌های علمی و مدیریتی جایگاه خود را تثبیت کرد. همچنین منابع معتقدند که وجود چندین علت مهم و اساسی در تقسیم امپراتوری میان سه فرزند در جهت سهولت در ادارهٔ آن توسط هارون مؤثر بوده‌است که در ادامه ذکر می‌گردد.
دلایل تقسیم امپراتوری میان سه فرزند توسط هارون:
بر طبق بعضی روایات سیستم جانشینی در سال ۱۸۲ هجری/۷۹۸ تعیین گردید و در سال ۱۸۶ هجری/ ۸۰۲ میلادی و در طی سفر هارون به همراه فرزندانش به مکه، در آنجا رسمیت یافت. در مکه، هارون پس از ایراد سخنانی، مردم را از تصمیم خود آگاه کرد و با اهدا عهدنامه‌ها و برقراری تعهدها و سوگندها میان امین و مأمون، به این امر رسمیت بخشید. سپس نسخه‌ای را بر کعبه آویختند و چندین نسخه را به ممالک دیگر فرستادند. روایت است که هارون تصمیمی برای جانشینی فرزند دیگرش، قاسم نداشت اما به جهت سفارش عبدالملک بن صالح او را نیز در خلافت برادران شریک ساخت و خلع یا ابقای او را در هر زمان بر عهدهٔ مأمون گذاشت.
هارون همچنین امارت سرزمین‌هایی را به هریک از پسرانش بخشید که بدین شرح است:
روایت است که هارون از سرنوشت این پیمان و اختلافاتی که ممکن بود به وجود آید در واهمه بود به‌طوری‌که نسبت به محبوس کردن سخن‌چینان اقدام کرد و در هنگام عزیمت به خراسان، از همهٔ شخصیت‌های کشوری و لشکری، برای مأمون دوباره بیعت گرفت که این امر بعدها در جلب حمایت مردم به وسیلهٔ طاهر برای مأمون مؤثر واقع شد. بر طبق روایات، منطقه‌ای مانند مرزهای امپراتوری بیزانس که در آن، احتمال ناامنی و آشوب وجود داشت به قاسم واگذار شد و منطقه‌ای از خلافت که در آن طرفداران هاشمی و معمولی امین بیشتر بودند و صلح نیز جریان داشت به امین واگذار گردید و منطقهٔ شرقی علی‌الخصوص خراسان که با آشوب و بحران عجین بود به دستان مأمون سپرده شد تا با کفایت خویش آنجا را اداره نماید. هارون همچنین برای اطمینان از عدم پیدایش مشکل میان جانشینان، برای آنان قلمرو حکومت مشخص به همراه درآمدهای بسیار در نظر گرفت اما تمام این تدابیر نتوانستند از بروز مشکلات و اختلافات جدی در آینده جلوگیری نمایند.
أبو جعفر هارون بن محمد المهدی بن أبی جعفر المنصور مشهور به هارون الرشید فرزند مهدی قریشی هاشمی، سومین خلیفه عباسی و خیزران کنیز یمنی بود که در سال ۱۴۵ در شهر ری دیده به جهان گشود. او در بیست و شش سالگی با وفات برادرش اهادی در ربیع‌الاول ۱۷۰ ق طبق وصیت پدرش مبنی بر ولیعهد خواندش، چهارمین خلیفه عباسیان گشت.
بر اساس منابع، از همان ابتدا که کودکی بیش نبود نشانه‌های خرد و تیزهوشی در او نمایان شد و زمانی که به سنین جوانی رسید، پدرش مهدی با تشویق و حمایت‌های خیزران که او را برتر از برادرش هادی می‌دانست، به عنوان ولیعهد خویش برگزید.
هارون در شمار مشهورترین خلفای عباسی قرار دارد و دوران حکومت او را، عصر طلایی حکومت عباسی می‌دانند. دولت عباسیان در این عصر به جایگاهی رسید که هیچ‌گاه به آن دست نیافته بود و به مرکز رشد علم و ادب و تجارت جهانی تبدیل شد. این ویژگی‌های هارون‌الرشید، نه تنها او را در میان مردم شرق به شهرت رساند بلکه در میان غربیان محبوبیت یافت و آن‌ها به تحلیل و پژوهش در مورد او پرداختند و حتی بعضی از پادشاهان اروپایی برای دیدار و نزدیکی به او کوشیدند.
در اطلاعاتی که از هارون به دست ما رسیده‌است، گاهی خیال‌پردازی با واقعیت‌های تاریخی توأم شده و صفات‌های متضادی که در یک شخص پدید نمی‌آید را در کنار هم، به هارون نسبت داده‌اند. برای مثال او فرد سیاسی قاطعی بود و خشونت منصور و شیوه‌های حکومتی او را در پیش گرفته بود ولی در عین حال برای جلب رضایت مردم از خود، نرم‌خو و بخشنده بود و به امورشان رسیدگی می‌کرد و حتی طبق گزارش‌هایی که به ما رسیده‌است، برای مطلع شدن از اوضاع و احوال روزگار خود به صورت ناشناس به میان مردم و محافل‌شان می‌رفت، از دیگر خصوصیات او حساس، نازک‌دل و افراط در انتقام‌جویی بود و گاهی نیز مهربان و دل‌سوز بود و همدردی خود را با گریستن ابراز می‌کرد.
زمینه‌های شعر و ادب را در برخورد هارون با ادبا و فقیهان می‌توان مشاهده کرد چرا که هارون از آن‌ها تکریم می‌کرد و سعی داشت آن‌ها را به خود نزدیک گرداند و حتی در شمار مشوقان تعریب «عربی کردن» بود و جلساتی را با سطح بالای فکری برگزار می‌کرد.
این ویژگی‌های شخصیتی متناقض از هارون، در واقع، نمایان‌گر نوع تربیت و زمانه‌ای بود که هارون در آن زندگی می‌کرد و همچنین از ویژگی‌های روحی او نیز نشات می‌گرفت؛ زیرا او در دوره‌ای رشد یافته بود که از یک سو، به دلیل پیشرفت علم و فلسفه و اوضاع خوب اقتصادی، فرهنگ و تمدن شکوفا شده بود و از سویی دیگر در اوج ثروت و رفاه به عنوان یک فرمانده نظامی تربیت یافته بود و همه این عوامل شخصیت متناقضی از هارون را جلوه‌گر ساختند.
همان‌طور که گفته شد، علی بن عیسی با بی‌عدالتی و تعارض به حقوق مردم خراسان آن‌ها را به ستوه آورده بود و اهالی این سرزمین به یاری رافع بن لیث دست به شورش زدند. هارون برای آرام کردن اوضاع از هرثمه بن اعین یاری خواست و او نیز علی را دستگیر کرد، از سوی دیگر رافع در سمرقند بود و هارون برای روشن کردن تکلیف او با همراهی مأمون، پسرش به سوی خراسان شتافت. در طوس بود که به شدت بیمار و ناتوان گشت یا احتمال داده می‌شود که از پیش بیماری داشت و در راه بر شدتش افزوده شد و مأمون را به تنهایی برای رسیدگی امور روانه مرو کرد و هارون در آخرین ساعات زندگی، برادر رافع را به قصاب سپرد و به دو نیم کرد و چند ساعت پس از این اتفاق در جمادی الآخر سال ۱۹۳ ق در حالی که ۴۵ سال داشت و موهای مجعدش تازه به سفید شدن گراییده بود، درگذشت.
غیرقابل تصور (به انگلیسی: Inconceivable) یک فیلم سینمایی آمریکایی هیجان انگیز محصول سال ۲۰۱۷ میلادی به کارگردانی جاناتان بیکر و توسط کلو کینگ نوشته شده‌است. این فیلم در تاریخ ۳۰ ژوئن ۲۰۱۷ منتشر شد.
آنجلا برای فرار از گذشته همراه با همسر و فرزندش به شهر جدیدی نقل مکان می‌کنند. اما در آنجا با شخص مرموزی آشنا می‌شوند که دردسرهایی برایشان به همراه دارد و…
ژوزف لوئی ایرنه ژان آبادی (؛ – ۱۹۳۴) یک عصب‌شناس، متخصص مغز و اعصاب و روان‌پزشک اهل فرانسه بود.
او دانش‌آموختهٔ رشتهٔ پزشکی در دانشگاه بوردو بود و در سال ۱۹۱۸ استاد رشتهٔ روان‌پزشکی در همان دانشگاه گردید.
وی بیشتر در زمینهٔ بیماری تابس دورسالیس و الکلیسم پژوهش و فعالیت نموده‌است و علامت آبادی در تابس دورسالیس به‌نام او ثبت شده است.Gazette hebdomadaire des sciences médicales de Bordeaux, 1905, volume 26, p 408.
برگزیت () فیلمی درام به نویسندگی جیمز گراهام و کارگردانی توبی هاینس است که در سال ۲۰۱۹ ساخته شده‌است. فیلم وقایع منتهی به همه‌پرسی عضویت بریتانیا در اتحادیه اروپا در سال ۲۰۱۶ را از دریچه فعالیت‌های استراتژیست کارزار رأی به خروج که خواستار خارج‌شدن بریتانیا از اتحادیه اروپا موسوم به برگزیت بود، نشان می‌دهد. تاریخ پخش این فیلم از کانال ۴ در بریتانیا ۷ ژانویه و از شبکه اچ‌بی‌او در آمریکا، ۱۹ ژانویه ۲۰۱۹ بود. بندیکت کامبربچ در فیلم در نقش دومینیک کامینگز، مدیر کارزار «رأی به خروج» ظاهر شده‌است.
واکنش آبدرهالدن () یک نوع آزمایش خون است که در دوران بارداری انجام می‌شد. این آزمایش که توسط امیل آبدرهالدن ابداع شد، امروزه منسوخ شده و دیگر انجام نمی‌شود.
در سال ۱۹۰۹ امیل آبدرهالدن دریافت که طی فرایند تشخیص پروتئین‌های بیگانه، بدن انسان یک «تخمیر تدافعی» (در علم امروز: واکنش پروتئاز) انجام می دهد که منجر به تخریب اینگونه پروتئین‌های خارجی می‌شود. او در سال ۱۹۱۲ واکنش آبدرهالدن را ابداع نمود. از آن پس، پژوهش‌ها و بررسی‌های فراوانی در تأیید یا رد این آزمایش خونی انجام شده‌است و چون در مجموع، این آزمایش را غیرقابل‌اعتماد یافتند، آنرا کنار گذاشته و در سال ۱۹۲۸ میلادی آزمایش آشهایم-زوندک را جایگزین آن کردند.
سلجوق یونتم (، زادهٔ ۱۳ ژوئیه ۱۹۵۳) بازیگر ترکیه‌ای است که در سریال عشق ممنوع نقش عدنان بیک را بازی کرده‌است.
الکسی نیکولایویچ (؛ – ) از دودمان رومانوف آخرین تزار زاده و وارث ظاهری تاج و تخت امپراتوری روسیه بود. او کوچکترین فرزند و تنها فرزند پسر امپراتور نیکلای دوم و همسر او آلکساندرا فیودوروفنا بود. وی هنگام تولد هموفیلی داشت که توسط گریگوری راسپوتین معالجه شد.
پس از انقلاب فوریه ۱۹۱۷، او و خانواده‌اش به تبعید داخلی در توبولسک، سیبری فرستاده شدند. به زودی پس از انقلاب اکتبر و به قدرت رسیدن بلشویکها، در طی جنگ داخلی روسیه او به همراه پدر و مادرش، چهار خواهر و سه مستخدم به دستور دولت بلشویکها اعدام شدند، هرچند شایعاتی مبنی بر زنده ماندن وی تا کشف ۲۰۰۷ و کشف یکی از خواهرانش همچنان ادامه داشت. در ۱۷ ژوئیه سال ۱۹۹۸، در هشتادمین سالگرد اعدام او و والدین و سه خواهرش به همراه مستخدمان وفادارشان به‌طور رسمی در کلیسای جامع سنت پیتر و پُل مدح شدند. الکسی و خواهرش ماریا هنوز دفن نشده‌اند. این خانواده در سال ۲۰۰۰ توسط کلیسای ارتدکس روسی در زمره قدیسان شمرده شدند.
از او گاهی به عنوان «آلکسی دوم» یاد می‌شود، زیرا آنها کناره‌گیری پدر او نیکلای دوم را به نفع عمویش گراند دوک مایکل قانونی تشخیص نمی‌دهند. با این وجود، مشروعیت این سمت را نیز به رسمیت نمی‌شناسند، چرا که مطابق قانون، توسط سنای امپراتوری منتشر نشده‌است.
مساوق آنچه شامل اتحاد در مفهوم و مساوات در صدق باشد مساوقت نامیده می‌شود.فرهنگ فلسفی، جلد۲، جمیل صلیبا - منوچهر صانعی دره بیدی، انتشارات حکمت - تهران، چاپ: اول، ۱۳۶۶ ه‍.ش ص ۵۸۹
وجود با تشخص مساوق است. گاهی چیزی با چیزی مساوی است و گاهی مساوق است.
تساوق از تساوی بالاتر است. دو مفهوم وقتی مساوی‌اند که آن دو مفهوم دارای مصادیق یکسان باشند ولی حیثیت صدقشان با یکدیگر متفاوت باشد.
مثل دو مفهوم انسان و[ناطق که مصادیقشان یکی است به گونه‌ای که هر انسانی ناطق است و هر ناطقی انسان است.
ولی حیثیت صدقشان متفاوت است زیرا حیثیت انسانیت امری مرکب از حیوان و ناطق است و حیثیت ناطقیت امری مرکب از دو جزء نیست.
دو مفهوم وقتی مساوق‌اند که علاوه برآن که هردو بر یک چیز صدق می‌کنند حیثیت صدقشان نیز یکی است.https://www.tebyan.net/newindex.aspx?pid=42237&phkaid=10کشاف اصطلاحات الفنون و العلوم، تهانوی
ماژول دسترسی مشروط (CAM) یک وسیله الکترونیکی است که معمولاً دارای یک اسلات برای یک کارت هوشمند است که‌معمولاً با خدمات ماهواره ای با پخش مستقیم (DBS) استفاده هم می‌شوند اگرچه تهیه‌کنندگان تلویزیون دیجیتال با پرداخت زمینی نیز از تلویزیون دیجیتال زمینی استفاده می‌کنند.
قراضه یا اوراق به قطعاتی فلزی گفته می‌شود که به علت اصطکاک، شکستگی، پوسیدگی یا هر تغییر فیزیکی یا شیمیایی دیگر حالتی غیرقابل استفاده به خود گرفته‌اند. این قطعات را قراضه فلز یا ضایعات فلزی نیز می‌گویند. برخی از این قراضه‌ها توسط کارخانه‌هایی که با فلزات سر و کار دارند، تولید می‌شود. برای مثال، یک قطعهٔ آلومینیومی یا آهنی یا حتی شمش در کارخانه تولید می‌شود، اما بررسی‌ها نشان می‌دهد که کیفیت لازم را ندارد و عملاً به درد نمی‌خورد. پس آن قطعه یک قراضه است و قابل استفاده نیست، مگر این که بازیافت شود.
بعضی دیگر از قراضه‌های فلزی همان قطعات شکستهٔ خودرو، ابزار، لوازم مختلف، نخاله‌های ساختمانی و مانند آن هستند. مردم این قراضه‌ها را جمع‌آوری کرده و به مراکز خاصی می‌فروشند.
انواع متعددی از قراضه‌های مختلف وجود دارد. وقتی انواع آن را بر حسب تفاوت در جنس طبقه‌بندی می‌کنیم، دسته‌های زیر از قراضه‌ها را می‌توان از هم تفکیک نمود:
برخی از کسب و کارها به‌طور مستقیم قراضه‌های فلزی را جمع‌آوری کرده و از مردم یا صنایع می‌خرند. سپس حجم عظیم قراضه‌هایی که جمع‌آوری شده را با ماشین آلات جداسازی انواع ضایعات، از هم تفکیک کرده و دسته‌بندی می‌کنند. برای مثال، همهٔ ضایعات آهن، یک شکل و همگن نیستند. لازم است بر حسب میزان آهن موجود در آنها، میزان چگالی و ابعادشان درجه‌بندی شوند. بعد از درجه‌بندی، قراضه‌های انواع فلزات را به دست کارخانه‌های ذوب و بازیافت می‌رسانند. این کارخانه‌ها قطعات ضایعاتی را وارد کوره‌های ذوب کرده و آن‌ها را با دمای بسیار بالایی ذوب می‌کنند.
فایدهٔ ذوب این ضایعات در بازیافت فلز است. یعنی با ذوب ضایعات آلومینیومی، مجدداً آلومینیوم می‌سازند و با ذوب ضایعات مسی، قطعات جدید مسی ساخته می‌شود. این مساله اهمیت بسیار زیادی در اقتصاد کشور و حفظ منابع طبیعی یا معادن سنگ فلزات دارد. در کنار این مساله که از انباشت قراضه که سبب آسیب رساندن به محیط می شود، جلوگیری می کند.
هم‌گناه یک مجموعه فیلم به کارگردانی و تهیه‌کنندگی مصطفی کیایی است که برای پخش در شبکه نمایش خانگی تولید شد. هم‌گناه نخستین تجربهٔ مصطفی کیایی برای حضور در شبکه نمایش خانگی است. به‌طور مشترک توزیع کننده این اثر دو پلتفرم نماوا و فیلیمو بودند.
داستان سریال راجع به خانواده‌ای قدیمی در تهران به نام صبوری است که سال‌ها است در کار پرورش گل‌های تزئینی و گل‌های مختلف هستند. خانوادهٔ صبوری متشکل از سه برادر (مسعود رایگان)، (پرویز پرستویی)، (مهدی پاکدل)، و یک خواهر (رؤیا تیموریان) است، خانواده‌ای که همگی در این شرکت کار می‌کنند و شغل موروثی خانوادهٔ خود را دنبال می‌کنند، فقط پسر دوم، فریبرز(پرویز پرستویی) است که در حال حاضر ۵۸ سال سن دارد و افسر ادارهٔ آگاهی است و داستان زندگی خود را بی‌تأثیر از خانوادهٔ خود نوشته‌است. فریبرز در جوانی تصمیم می‌گیرد که پلیس شود و برای گذراندن دورهٔ آموزشی به شهرستانی می‌رود و دستش به گناهی آلوده‌است که خودش هم به دنبال حل این معما و کشف گناهش است.
خانوادهٔ صبوری همچنان در آرامش در خانه‌ای قدیمی با هم زندگی می‌کنند، اما ورود جوانی به این خانواده زندگی همهٔ خانواده را دستخوش تغییراتی می‌کند که…
اولین بار در قسمت اول این سریال، در اتاق پلیس از عکس درویشان زندانی به عنوان اشرار و خلافکار در وایت‌برد استفاده شده بود که با واکنش‌هایی همراه شد.
بازخوردها نسبت به این انتخاب و توهین به درویشان بازداشتی اعتراضات گلستان هفتم خیلی زود باعث شد تا مصطفی کیایی، کارگردان این سریال از درویشان گنابادی عذرخواهی کند و بگوید که «این موضوع را اصلاح خواهد کرد» اما این موضوع بار دیگر در قسمت آخر سریال تکرار شد.
پوریا نوری، کارگردان و مستندساز که این موضوع را خبری کرد، در توییتی نوشت در پلانی از سریال هم‌گناه، بدون توجه به کرامت انسانی زندانیان عقیدتی، از تصاویر آدم‌هایی به عنوان «مجرم» و «جانی» استفاده شده که به خاطر عقایدشان کتک خورده، دستگیر شده و به زندان افتاده‌اند.
این بار محسن کیایی، بازیگر نقش آرمان ادعا کرد که «همهٔ تصاویر متهمان را تغییر داده‌اند و تصاویر استفاده شده خارجی هستند.» در حالی که لوگوی «ایران‌وایر» رسانه منتشر کننده عکس درویشان بازداشتی نیز روی برخی از عکس‌ها دیده می‌شود.
فصل اول سریال هم‌گناه با ثبت یک رکورد به پایان رسید. قسمت دوازدهم این سریال که قسمت پایانی فصل اول نیز هست، روز دوشنبه پخش شد. این قسمت با ثبت ۱۰ میلیون دقیقه تماشا در کمتر از ۲۴ ساعت رکورد زد. این میزان دقیقه تماشا بالاترین میزان در میان دوازده قسمت پخش شدهٔ این مجموعه و تمامی سریال‌های شبکهٔ نمایش خانگی است. آمار تماشای قسمت پایانی فصل اول پس از دو روز به ۱۷ میلیون دقیقه رسیده‌است.
با بررسی میزان دقیقه تماشای قسمت آخر همگناه تا انتهای روز دوشنبه، به پایان رسیدن این سریال با ثبت رکورد ۲۰ میلیون دقیقه تماشا در روز اول انتشار همراه بود. گذشتن از مرز بیست میلیون دقیقه تماشا برای قسمت آخر یک سریال و در یک روز، برای اولین بار است که رقم می‌خورد و همگناه با روند روبه‌رشدی که در طول زمان انتشار داشته توانسته این رکود را به نام خود ثبت کند.
محسن کیایی، نویسنده سریال در مورد اینکه آیا فصل سومی در کار خواهد بود گفته؛ قصه‌های سریال هم‌گناه در فصل دوم به پایان می‌رسد و شخصیت‌ها به سرانجامی مشخص می‌رسند اما از آنجا که موضوعات مطرح شده در این سریال گسترده‌است و پتانسیل بسط دادن اتفاقات یا شکل‌گیری اتفاقات جدید در آن وجود دارد ممکن است در صورت استقبال بیشتر و صلاح‌دید تیم تولید فصل سوم هم‌گناه نیز ساخته می‌شود.
محسن کیایی راجع به سانسور سریال گفت: در شبکهٔ نمایش خانگی نیز شاهد سانسور و ممیزی هستیم اما قطعاً میزان این سانسور در قیاس با تلویزیون بسیار کمتر است. در بخش‌هایی از این سریال ممیزی‌هایی اتفاق افتاد اما این ممیزی‌ها آسیب چندانی به کلیت اثر نزده و تقریباً هیچ مخاطبی متوجه سانسور در این سریال نخواهد شد.
ماسامی شیموجو (؛ – ) هنرپیشه سینما و تئاتر ژاپنی بود. وی در بیشتر از صد فیلم حضور یافت. از فیلم‌های او می‌توان به "قلب" و "گرگ" اشاره نمود.
او همچنین در فیلم‌ها و درام‌های تلویزیونی شرکت داشت و به‌خاطر بازی در نقش «اوی‌چان» («ریوزو کوروما)»، نسل سوم مجموعه «"اوتوکو وا تسورای یو"» (از سال ۱۹۷۴) به‌طور گسترده‌ای شناخته می‌شود. علاوه بر این، در مقایسه با نسل اول و دوم یا هنرپیشه‌های قبلی که این نقش را ایفا کردند، او به شخصیت جدی‌تری تبدیل شد.
چیتک اینترونشن (به انگلیسی: CheyTac Intervention) یک تفنگ تک تیراندازی گلنگدنی ساخت شرکت چیتک ال ال سی ایالات متحده است که همچنین به عنوان یک تفنگ ضدتجهیزات نیز به کار گرفته می‌شود. این سلاح با استفاده از یک خشاب هفت گلوله ای تک تیر مسلح می‌شود که ممکن است بتوان خشاب‌های پنج گلوله ای نیز در آنها به کار گرفت. مهمات قابل استفاده در چیتک اینترونشن، فشنگ‌های چیتک ۴۰۸ یا ۳۷۵ است که مطابق با سری فشنگ‌های ام۲ برونینگ و استاندارد ناتو است. شرکت سازنده ادعا نموده‌است که این سلاح دارای برد مؤثر ۲۵۰۰ یارد (۲۲۸۶ متر) می‌باشد.
همه عشق من () یک فیلم در ژانر درام به کارگردانی ادوارد برگر است که در سال ۲۰۱۹ منتشر شده. از بازیگران این فیلم می‌توان به لارس آیدینگر و والری پاکنر اشاره کرد.
تنظیم تیخونوف، که به نام آندره تیخونوف نامگذاری شده‌است، روشی برای منظم‌سازی در مسئله کمترین مربعات است. این روش معمولاً در مدلهایی که تعداد زیادی پارامتر دارند خوب عمل می‌کند. به‌طور کلی، این روش در ازای مقدار قابل اغماضی از اریبی، باعث بهبود بازدهی برآورد پارامتر می‌شود.
در مسئله کمترین مربعات هدف یافتن بردار formula_1 است به قسمی که formula_2 به کمترین مقدار ممکن برسد. در اینجا formula_3 یک ماتریس formula_4 ، formula_1 و formula_6 بردارهای formula_7 هستند و formula_8. برای پیداکردن بهینه تابع، گرادیان formula_9 را حساب کرده با صفر برابر می‌کنیم. نخست formula_9 را بسط می‌دهیم:
حال گرادیان این تابع را نسبت به formula_1 پیدا می‌کنیم که می‌شود:
یکی از مشکلات اساسی که در این روش کمترین مربعات وجود دارد مشکل عدم وجود ماتریس وارون برای formula_15 است. برای حل این مشکل تنظیم تیخونوف تابع formula_9 را به تابع پایین تغییر می‌دهد:
اگر formula_22 را با formula_23 (در اینجا formula_24 ماتریس همانی است) برابر قرار دهیم، به جواب پایین می‌رسیم که همان رگرسیون ستیغی است. در این رگرسیون سعی بر این است که مقادیر پارامتر زیاد بزرگ نشود تا بیش‌برازش اتفاق نیفتد. با استفاده از ضریب لاگرانژ می‌توان نشان داد که این روش معادل بهینه‌سازی formula_25 تحت محدودیتِ formula_26 به ازای یک عدد formula_27 است.
گودِهارت گیزه (؛ زادهٔ ) هنرپیشه، و بازیگر تلویزیون اهل آلمان است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "کتاب‌دزد"، "تنها در برلین"، "درمانی برای سلامتی"، "مخفی‌سازی"، "ترانزیت"، "کنفرانس وانزه" و "همه عشق من" اشاره کرد.
شرکت ورزشی و تفریحی کرونکی، (به انگلیسی: Kroenke Sports & Entertainment) یک شرکت هلدینگ ورزشی و سرگرمی آمریکایی مستقر در دنور، کلرادو است. این مجموعه در سال ۱۹۹۹ توسط استن کرونکی تأسیس شد و بعداً به شرکت ورزشی و تفریحی کرونکی تغییر نام داد. این شرکت مالکیت ۹ باشگاه از جمله باشگاه آرسنال، دنور ناگتس، کلورادو رپیدز و لس آنجلس رمز را در اختیار دارد. همچنین این مجموعه مالکیت ۴ استادیوم ورزشی، ۴ کانال تلویزیونی، یک کانال تلویزیونی اینترنتی و ۱۹ مجله را در اختیار دارد و در ۴ ایستگاه رادیویی فعالیت می‌کنند. مقر اصلی شرکت در پپسی سنتر شهر دنور قرار دارد.
آزمون یومنس () یک معاینهٔ پزشکی است که برای تشخیص ساکروایلئیت (التهاب مفصل ساکروایلیاک) به‌کار می‌رود.
ابتدا فرد مبتلا را به‌شکم می‌خوابانند، سپس با یک دست استخوان تهیگاهی را چرخانده و با دست دیگر، مفصل ران را، در حالی که زانو خم شده، راست می‌کنند (Hip extension). اگر با این عمل، در مفصل خاجی‌تهیگاهی خلفی همان سمت درد ایجاد شود، فرد دچار ساکروایلئیت است.
با این آزمون، کشیدگی یا پیچ‌خوردگی این مفصل نیز قابل بررسی است.
قلعه پوکی () قلعه‌ای است در نزدیکی پوکی، شهر کوچکی در بخش آلتر در استان بلژیک شرق فلاندر است. این قلعه که در ۵۶ هکتار پارک (۱۴۰ هکتار) واقع است، توسط آب احاطه شده و از طریق پل‌ها در جلو و عقب ساختمان قابل دسترسی است. قلعه پوکی در ارتفاع ۱۵ متری قرار دارد.
هنوز مشخص نیست که چه زمانی استحکامات اولیه در پوکی ساخته شد، اما برخی منابع به ساخته شدن آن بعد از ۱۱۳۹ اشاره می‌کنند. این قلعه در زمان درگیری بین نیروهای لوئیز دوم فلاندر و شهر گنت در سال ۱۳۸۲ نقش برجسته‌ای ایفا کرد.
اربابان پوکی واسلان وفادار به برخی از فلاندرها بودند، و با آنها نیز ازدواج کردند. به عنوان مثال، آناستازیا ون اولورت، همسر دوم ائولارد سوم پوکی، به عنوان همسر دوم خود رابرت از فلاندر، فرزند نامشروع لوئیز دوم ازدواج کرده بود.
در جریان شورشی که در ۱۴۵۲ در گنت علیه پادشاه فیلیپ د گود انجام گرفت، این قلعه توسط شبه نظامیان گنت تصرف شد. در ۵ ژوئیه ۱۴۵۲ فیلیپ آن را تسخیر کرد و شبه نظامیان گنت را اعدام نموده و سپس قلعه را ویران کرد. بازسازی قلعه به احتمال زیاد بیش از یک قرن طول کشید. پس از درگذشت ژان سوم پوکی در ۱۵۶۳، سلطنت به تملک خاندان دمستیینگ، و خویشاوندان این خاندان درآمد.