moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
مطالعات نشان می‌دهد که طعمه‌های طبیعی مانند شوریده‌ماهیان و میگو بیشتر توسط ماهی شناخته می‌شوند و به راحتی پذیرفته می‌شوند. اینکه یک ماهیگیر ممکن است چه تکنیک مختلفی را انتخاب کند، عمدتاً توسط گونه هدف و زیستگاه آن تعیین می‌شود. طعمه‌ها را می‌توان به دو دسته اصلی تقسیم کرد: طعمه‌های مصنوعی و طعمه‌های طبیعی.
یک ماهیگیر طعمه طبیعی، به استثنای موارد معدود، از گونه‌های طعمه معمولی ماهی به عنوان یک جذب‌کننده استفاده می‌کند. طعمه طبیعی مورد استفاده ممکن است زنده یا مرده باشد. طعمه‌های طبیعی رایج عبارتند از کرم خاکی، زالو (به ویژه طعمه زالو "Nephelopsis obscura")، کپورماهیان، قورباغه، سمندر و حشرات. طعمه‌های طبیعی به دلیل بافت واقعی، بو و رنگ طعمه ارائه‌شده مؤثر هستند. پنیر به دلیل بوی قوی و رنگ روشنش طعمه‌ای بسیار موفق شناخته شده‌است. از خارپشت دریایی به عنوان طعمه sheepshead استفاده می‌شود.
کلیسای سنت توماس () یک کایسای لوتری در لایپزیگ آلمان است که نام آن با چند هنرمند نامدار آلمانی چون ریشارد واگنر، فلیکس مندلسون و به‌ویژه یوهان سباستیان باخ مرتبط است که از سال ۱۷۲۳ تا زمان مرگش در ۱۷۵۰ مدیر و رهبر موسیقی این کلیسا بود و در همین‌جا دفن شد. همچنین مارتین لوتر در این کلیسا موعظه می‌گفت.
بنای فعلی کلیسا دست کم از قرن ۱۲ میلادی تا کنون در مکان فعلی بوده‌است و با معماری رمانسک ساخته شد اما
در سال ۱۳۵۵ میلادی به معماری گوتیک تغییر کرد. در دوران اصلاحات پروتستانی، این کلیسا از یک کلیسای کاتولیک به یک کلیسای لوتریانی مبدل شد و مارتین لوتر در این مکان سخنرانی و موعظه می‌گفت.
ولفگانگ آمادئوس موتسارت در سال ۱۷۸۹ به این کلیسا آمد و در آن ارگ نواخت. ریشارد واگنر در این کلیسا غسل تعمید داده شد."Kirchliches Archiv Leipzig" (Church Archives of Leipzig): "Taufbuch Thomas" 1811–1817 (Baptismal Book for St. Thomas 1811–1817), p. 156
پارکینگ شماره ۲ یک فیلم دلهره‌آور و ترسناک آمریکایی محصول سال ۲۰۰۷ به کارگردانی فرانک خلفون، در اولین کارگردانی او، به نویسندگی مشترک خلفون و تهیه‌کنندگان الکساندر آژا و گریگوری لواسور، و با بازی ریچل نیکولز و وس بنتلی است.
پس از انتشار فیلم تنش بالا (۲۰۰۳)، آژا و نویسنده همکارش در آن فیلم، لواسور، فیلمنامه این فیلم را در کنار خلفون، با الهام از یک سری حملات واقعی به زنان که در پارکینگ های پاریس گزارش شده بود، ساختند. فیلمبرداری در اواخر سال ۲۰۰۶ در تورنتو آغاز شد و اکثر فیلمبرداری در یک پارکینگ واقعی و در حال اجرا انجام شد.
این فیلم در نوامبر ۲۰۰۷ در ایالات متحده اکران شد و اولین فیلم بلند پخش شده توسط سامیت انترتینمنت بود. این یک شکست در گیشه بود و در آخر هفته افتتاحیه به طور متوسط ​​کمتر از ۱۰۰۰ دلار برای هر سینما درآمد. فروش بین المللی این فیلم ۷٫۷ میلیون دلار بود.
فیلم دربارهٔ یک تاجر جوان است که در شب کریسمس در یک پارکینگ زیرزمینی در مرکز شهر منهتن به دام می‌افتد، جایی که یک نگهبان امنیتی روان‌پریش که به او وسواس دارد تعقیب می‌شود.
فیلمبرداری اصلی را در ۱۴ اوت ۲۰۰۶ آغاز کرد و تا اواخر سال ۲۰۰۶ فیلمبرداری را ادامه داد. فیلمبرداری به‌طور انحصاری در شب، در یک پارکینگ واقعی در تورنتو انجام شد. چهارده لباس سفید برای پوشیدن شخصیت آنجلا ساخته شده بود. از سه سگ مختلف برای به تصویر کشیدن روتوایلر توماس استفاده شد.
دنیس ادواردی هایراپتیان (؛ زادهٔ ) اسکیت‌باز سرعت ارمنی‌تبار اهل روسیه است که در بازی‌های المپیک زمستانی ۲۰۲۲ به رقابت پرداخت.
کریستین رولدان (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایالات متحده آمریکا است.
سوربا توماس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است.
حاجی رایت (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آمریکا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال نیویورک کاسموس، باشگاه فوتبال اس‌وی زاندهاوزن، باشگاه فوتبال فنلو، باشگاه فوتبال آنتالیااسپور، باشگاه فوتبال سوندریوسکه، و باشگاه فوتبال شالکه ۰۴ اشاره کرد.
سیمون انگاپاندوئتنبو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کامرون است.وی در پست دروازه‌بان در تیم مارسی بازی می کند.
انگاپاندوئتنبو که در کامرون به دنیا آمد، در سن جوانی به فرانسه نقل مکان کرد. او با کامرون در جام جهانی فوتبال زیر 17 سال 2019 شرکت کرد و در سایر تیم های جوانان برای کامرون حضور داشت. در نوامبر 2021، او به طور بحث برانگیزی به تیم زیر 19 سال فرانسه برای مسابقات مقدماتی قهرمانی زیر 19 سال اروپا در سال 2022 فراخوانده شد. در سپتامبر 2022، او به طور رسمی به تیم ملی بزرگسالان کامرون برای مجموعه ای از بازیهای دوستانه دعوت شد.
کریستوفر ووه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
ژروم انگوم امبکلی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کامرون است.
گائل اوندوا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کامرون است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال زسکا مسکو و باشگاه فوتبال آنژی مخاچ‌قلعه اشاره کرد.
نوح اکافور (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سوئیس است که برای باشگاه آث میلان بازی می‌کند.
فابین ریدر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سوئیس است.
آردون جشاری (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سوئیس است.
ما نوجوان هستیم فیلمی هندی محصول سال ۱۹۸۵ و به کارگردانی دو آناند است. در این فیلم بازیگرانی همچون دو آناند، ریچا شارما، تابو، انوپم کهیر و زارینا وهاب ایفای نقش کرده‌اند.
ایرپلی آراندبی/هیپ-هاپ ()، که قبلاً با نام ایرپلی داغ آراندبی/هیپ-هاپ () شناخته می‌شد، یک جدول موسیقی است که توسط مجلهٔ "بیلبورد" منتشر می‌شود و برترین ترانه‌های آراندبی و هیپ هاپ در ایالات متحده را بر اساس برداشت مخاطب از پانل ایستگاه‌های رادیویی تحت نظارت توسط سامانه‌های داده‌های پخش نیلسن، رتبه‌بندی می‌کند. این جدول در نشریهٔ خواهر "آراندآر"، که این جدول را تحت عنوان پخش ملی شهری فهرست می‌کرد نیز مورد استفاده قرار گرفته‌است. این جدول زیرمجموعهٔ آراندبی/هیپ-هاپ از جدول ۱۰۰ ایرپلی داغ نیست، بلکه از پانل جداگانه‌ای از ایستگاه‌های آراندبی در بازارهای معاصر بزرگسالان شهری و شهری استفاده می‌کند. تا پیش از انتشار شمارهٔ منتشر شدهٔ مجله در تاریخ ۲۰ اکتبر ۲۰۱۲ و زمانی که ترانه‌های داغ آراندبی/هیپ-هاپ برای دربرگردفتن فروش دیجیتال، پخش جاری و پخش رادیویی از همهٔ فرمت‌های رادیویی تغییر یافت، این جدول، جدول اصلی مؤلفه‌های ایرپلی در نمودار ترانه‌های داغ آراندبی/هیپ هاپ ایالات متحده بود. جدول ایرپلی داغ آراندبی/هیپ-هاپ شامل دو جدول ایرپلی مجزا است که هر دو بر اساس تکرارهای رادیویی هستند و نه بر اساس برداشت مخاطب: آراندبی/هیپ-هاپ جریان اصلی و ایرپلی آراندبی بزرگسالان که به ترتیب پخش رادیویی ترانه‌ها در ایستگاه‌های معاصر شهری و ایستگاه‌های بزرگسالان معاصر شهری را اندازه‌گیری می‌کند.
توجه: در دو فهرست فوق تنها ترانه‌هایی در نظر گرفته شده‌اند که از سال ۲۰۰۰ به بعد در جدول قرار گرفته‌اند.
گرمایش ناحیه‌ای (همچنین به عنوان شبکه‌های گرمایی یا دورگرمایش نیز شناخته می‌شود) سامانه‌ای برای توزیع‌سازی گرمای تولیدشده در یک مکان متمرکزشده ازطریق یک سامانه لوله‌های عایق‌شده برای نیازهای گرمایش مسکونی و تجاری مانند گرمایش فضا و گرمایش آب است. گرما اغلب از یک نیروگاه تولیدهم‌زمان سوخت‌های فسیلی یا زیست‌توده به دست می‌آید، اما از ایستگاه‌های دیگ‌بخار فقط-گرما، گرمایش زمین‌گرمایی، پمپ‌های حرارتی و گرمایش خورشیدی مرکزی و همچنین تلفات گرمایی کارخانه‌ها و تولید برق با انرژی هسته‌ای استفاده می‌شود. نیروگاه‌های گرمایش ناحیه‌ای می‌توانند بازدهی بالاتر و کنترل آلودگی بهتر را نسبت به دیگ‌بخارهای محلی ارائه دهند. براساس برخی تحقیقات، گرمایش ناحیه‌ای با گرما و برق ترکیبی (CHPDH) ارزان‌ترین روش کاهش انتشار کربن است و یکی از کمترین ردپای کربن را در بین تمام نیروگاه‌های فسیلی دارد.
شبکه‌های گرمایش ناحیه‌ای نسل-پنجم از احتراق درمحل استفاده نمی‌کنند و انتشار CO و NO درمحل صفر دارند. آنها از انتقال گرما با استفاده از الکتریسیته استفاده می‌کنند که ممکن است از انرژی‌های تجدیدپذیر یا از نیروگاه‌های دوردست با سوخت-فسیلی تولید شود. ترکیبی از CHP و پمپ‌های گرمایی متمرکز در سامانه چندانرژی استکهلم استفاده می‌شود. این امکان تولید گرما ازطریق الکتریسیته را درمواقعی‌که تولید برق متناوب فراوان وجود دارد، و تولید همزمان برق و گرمایش ناحیه‌ای زمانی که دسترسی به تولید برق متناوب کم‌است، می‌دهد.
گرمایش ناحیه‌ای در ۱۰۰ راه‌حل پروژه فروکش برای گرمایش جهانی رتبه ۲۷ را دارد.‌
نفوذ گرمایش ناحیه‌ای (DH) به بازار گرما بسته به کشور متفاوت است. نفوذ تحت تأثیر عوامل مختلفی ازجمله شرایط محیطی، دردسترس‌بودن منابع گرما، اقتصاد و چارچوب اقتصادی و قانونی است. هدف کمیسیون اروپا توسعه شیوه‌های پایدار از طریق اجرای فناوری گرمایش و سرمایش ناحیه‌ای است.
درسال ۲۰۰۰ درصدِ خانه‌های تامین‌شده توسط گرمایش ناحیه‌ای در برخی از کشورهای اروپایی به شرح زیر بود:
ایرپلی آلترنیتیو بزرگسالان ()، که با نام‌های دیگر تریپل ای () یا تریپل ای ایرپلی () نیز شناخته می‌شود و قبلاً ترانه‌های آلترنیتیو بزرگسالان () و تریپل ای سانگز () نام داشت، یک جدول موسیقی است که در حال حاضر توسط "بیلبورد" منتشر می‌شود و محبوب‌ترین ترانه‌ها در ایستگاه‌های رادیویی آلبوم‌های آلترنیتیو بزرگسالان را رتبه‌بندی می‌کند. این جدول، که دارای ۴۰ جایگاه است، بر اساس تکرارهای رادیویی هفتگی هر ترانه، که توسط سامانه‌های داده‌های پخش نیلسن اندازه‌گیری می‌شود، فرموله می‌شود. نخستین نسخه از این جدول برای نخستین بار در ۲۰ ژانویهٔ ۱۹۹۶ به‌عنوان یک جدول ویژه در نشریهٔ خواهر "بیلبورد" با نام "ایرپلی مانیتور" منتشر شد. در سال ۲۰۰۶، پس از خرید مجلهٔ تجاری رادیویی رقیب با نام "ردیو اند رکوردز" توسط وی‌ان‌یو مدیا، شرکت مادر "بیلبورد،" انتشار "ایرپلی مانیتور" متوقف شد."" متعاقباً جدول مبتنی بر نیلسنِ تریپل ای متعلق به "ایرپلی مانیتور" در این جدول ادغام شد.
"بیلبورد" انتشار جدول تریپل ای را از شمارهٔ مورخ ۵ ژوئیهٔ ۲۰۰۸ خود و از طریق وبگاه Billboard.biz خود کرد، که از همان داده‌های ایرپلی مورد استفادهٔ "ردیو اند رکوردز" استفاده می‌کرد. "ردیو اند رکوردز" در ژوئن ۲۰۰۹ تعطیل شد و "بیلبورد" به‌عنوان تنها ناشر این جدول باقی ماند. در فوریهٔ ۲۰۱۴، پانل گزارش این جدول از ۲۳ به ۳۲ ایستگاه افزایش یافت و گزارشگران غیرتجاری را نیز برای نخستین بار دربر گرفت.
"بیلبورد" در پی طراحی مجدد وبگاه خود، به‌طور رسمی تاریخچهٔ "نمودار ایرپلی مانیتور"/نیلسن را از سال ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۸ در جدول ترانه‌های آلترنیتیو بزرگسالان خود گنجاند. وبگاه "بیلبورد" و بایگانی جدول‌های رسمی آن اکنون تاریخ نخستین انتشار جدول ترانه‌های آلترنیتیو بزرگسالان را برابر با ۲۰ ژانویهٔ ۱۹۹۶ نشان می‌دهد و «دنیایی که می‌شناسم» اثر کالکتیو سول به‌عنوان نخستین تک‌آهنگ شماره یک آن معرفی شده‌است. "ردیو اند رکوردز" برای اولین بار جدول آلترنیتیو بزرگسالان خود را در شمارهٔ ۲۲ سپتامبر ۱۹۹۵ منتشر کرد. این جدول، یک جدول با ۳۰ جایگاه بود و «تا وقتی آن را از تو بشنوم» اثر جین بلاسومز نخستین ترانهٔ شماره یک آن بود. ترانهٔ شماره یک فعلی آن نیز «اسنپ» اثر رزا لین است.
کلارا بلادگود (نام خانوادگی ساتن استفنز؛ ۲۸ اوت ۱۸۶۸–۵ دسامبر ۱۹۰۷) یک بازیگر آمریکایی بود که به یک هنرپیشه موفق صحنه برادوی تبدیل شد. کلارا ساتن استفنز در لانگ برانچ، نیوجرسی، دختر ادوارد استفنز و آنی ماریا ساتون استفنز متولد شد.The Actors' Birthday Book by Johnson Briscoe 1907; pg. 189The Players Blue Book by A. D. Storms;- 1901, pg. 204 پدر او، وکیل برجسته نیویورک، پسر نویسنده آن اس. استفنز بود.Edward Stephens (obituary) New York Times October 2, 1913 pg. 11 مادر او یکی از سه خواهری بود که زمانی توسط جامعه عالی نیویورک «دختران زیبای ساتون» نامیده می‌شد.(no title) The New York Times December 6, 1907; pg. 2Who's Who in America; 1901, pg. 106The Actors' Birthday Book; by Johnson Briscoe 1907; pg. 189
نابغه واقعی فیلمی محصول سال ۱۹۸۵ و به کارگردانی مارتا کولیج است. در این فیلم بازیگرانی همچون وال کیلمر، گابریل جارت، مایکل میرینک، ویلیام آترتون، جون گریس، اد لاتر، پتی دی آبانویلی، سندی مارتین، دین دولین، یوجی اوکاموتو، دبورا فورمن و استیسی پرالتا ایفای نقش کرده‌اند.
سامان صیدی (زادهٔ ۷ مهر ۱۳۷۷) معروف به سامان یاسین، خوانندهٔ اهل ایران است. او به دلیل حضور در خیزش ۱۴۰۱ ایران، از سوی دادگاه انقلاب به محاربه متهم و برایش حکم اعدام صادر شده‌است. پس از اعدام محسن شکاری، نگرانی از اعدامِ او و همبندش محمد بروغنی افزایش یافته‌است.
سامان یاسین، هنرمند ترانه‌سُرا، آهنگ‌ساز و خوانندهٔ سبک رپ اهل کرمانشاه، ساکن تهران و ایران و پیرو دین یاری است.
یاسین، ترانه‌های بسیاری در اعتراض به وضعیت اجتماعی-سیاسی جامعه، از جمله در پشتیبانی از اعتراضات سراسری ۱۴۰۱ سروده یا خوانده‌است.
سامان یاسین در ۱۰ مهر ماه ۱۴۰۱ به‌دست نیروهای امنیتی در منزلش بازداشت شد و پس از چند روز به زندان اوین منتقل شد؛ ولی خانواده‌اش پس از انتقالش از زندان فشافویه به زندان اوین، هیچ خبری از وضعیت او ندارند.مسئولان زندان اوین در پی مراجعات مکرر خانواده‌اش به آنان گفتند که او ممنوع‌الملاقات است.
او در دورهٔ بازداشت، از حق داشتن وکیل و نیز دیدار با خانواده، محروم بوده‌است.
سامان یاسین مانند برخی بازداشت‌شدگان برای انجام اعتراف اجباری تحت شکنجه شدید جسمی و روانی قرار گرفته‌است.
وی در ۱۴۰۲/۰۴/۰۱ به دستور قاضی صلواتی به رغم ادامه محرومیتش از خدمات درمانی پس از مصدومیت بر اثر شکنجه بدون اطلاع به خانواده و وکیل وی به مرکز روان‌پزشکی امین آباد اعزام شد. شبکه حقوق بشر کردستان می‌گوید سامان یاسین، پس از چهار روز بستری بودن در بیمارستان روان‌پزشکی رازی (امین آباد) و کتک زدن و تزریق آمپولی نامعلوم به او برخلاف خواستش به زندان اوین بازگردانده شد. پس از آن در ۱۱ شهریور ماه به زندان قزل‌حصار منتقل شده
بنا به گزارش خبرگزاری قوه قضاییه جمهوری اسلامی، در روز ۷ آبان ۱۴۰۱، جلسه محاکمه یاسین به ریاست رئیس شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب اسلامی تهران یعنی ابوالقاسم صلواتی به همراه شماری از معترضان بازداشت شده به دلیل شرکت در اعتراضات برگزار شد. سامان یاسین در این دادگاه به اتهاماتی همچون پشتیبانی از تجمعات اعتراضی، خواندن سرودها و ترانه‌های حماسی و انقلابی، اجتماع و تبانی به قصد اقدام علیه امنیت کشور و محاربه متهم شد.
کارلوس کاسپر نماینده حزب سوسیال دموکرات آلمان، در پارلمان کفالت سیاسی وی را بر عهده گرفته و با این کار تلاش‌های خود را متوجه آزادی سامان از زندان می‌کند.
تندردل یا قلب‌تندر فیلمی محصول سال ۱۹۹۲ و به کارگردانی مایکل اپتد است. در این فیلم بازیگرانی همچون وال کیلمر، سام شپارد، گراهام گرین، فرد وارد، فرد تامپسون، موزس برینگز پلنتی و رکس لین ایفای نقش کرده‌اند.
قرآن آریامهری یا قرآن پهلوی قرآنی است که در سال ۱۳۴۴ خورشیدی به فرمان محمدرضا پهلوی پادشاه وقت ایران و به خط احمد نیریزی و به تصحیح استاد الهیات دانشگاه تهران عبدالرحیم نجات چاپ شده‌است.
در پی مشکلات سیاسی سال ۱۳۴۲ در ایران پادشاه وقت ایران محمد رضا پهلوی تصمیم به جلب اعتماد و حمایت اسلامگرایان گرفت و به دنبال آن قرار شد قرآنی نفیس به خط احمد نیریزی خطاط چیره‌دست دوره صفوی که در کتابخانه دربار موجود بود پس از تصحیح مطابق با مستندات روز اعمال شده و به شکل ویژه چاپ شود.
قرآن بدون ترجمه فارسی، با خط خوش احمد نیریزی از خوش نویسان دوران صفوی و با حاشیه سازی و طلاکاری در نهایت نفاست و چاپ عالی با اندازه رحلی و جلد سلفون عطف چرم است.
به دنبال چاپ قرآن و ارسال آن به مناطق مختلف ایران بعضی روحانیون بنای مخالفت با آن را گذاشته و حتی خرید آن را حرام دانستند و آن را قرآن بر سر نیزه توصیف نمودند.
تمرین زاپاد-۸۱ () به گفته منابع ناتو و ایالات متحده، بزرگ‌ترین مانور نظامی تاریخ بود که تاکنون توسط اتحاد جماهیر شوروی انجام شده‌است. این تمرین از ۴ سپتامبر ۱۹۸۱شروع شد و تقریباً هشت روز به طول انجامید و بین ۱۰۰۰۰۰ تا ۱۵۰۰۰۰ سرباز در آن شرکت داشتند. این یک عملیات مشترک شامل عناصری از تمام شاخه‌های خدمات شوروی بود و چندین سیستم جدید مانند موشک استراتژیک میان برد RSD-10 (که اغلب در غرب با نام SS-20 Saber شناخته می‌شود) و ناو هواپیمابر پروژه ۱۱۴۳ "کیف" را معرفی کرد.
این تمرین بیشتر از هر چیزی نمایش قدرت بود. این رزمایش جدای از نمایش قدرت برای کشورهای ناتو، نمایشی گسترده از توان نظامی در لهستان بود. پس از اصلاحات ناموفق، کمونیسم در جمهوری خلق لهستان در طول دهه هفتاد در وضعیت بحران و ناآرامی مدنی قرار گرفت. تمرین زاپاد شامل فرودهای آبی خاکی در لهستان در نزدیکی گدانسک بود و به لهستانی‌ها یادآوری کرد که اگر برای حفظ قدرت کمونیستی ضروری تشخیص داده شود، اتحاد جماهیر شوروی می‌تواند به نیروی نظامی متوسل شود.
این رزمایش توسط ایالات متحده به دلیل نقض قانون نهایی هلسینکی در مورد اطلاع‌رسانی تمرینات نظامی مورد انتقاد قرار گرفت.
چو (به چینی: 楚)؛ یک ایالت خراجگزار دودمان ژو در چین باستان بود. نخستین فرمانروای آن‌ها پادشاه وو چو در آغاز سده هشتم پیش از میلاد بود. چو در جنوب سرزمین تصلی ژو قرار داشت و در طول دوره بهار و پاییز دوام آورد. در پایان دوره ایالت‌های جنگ‌طلب، در سال ۲۲۳ پ. م طی جنگ‌های یکپارچگی چین توسط چین نابود شد.
چو که با نام‌های جینگ (荆) و جینگچو (荆楚) نیز شناخته می‌شود، بیشتر استان‌های امروزی هوبئی و هونان، همراه با بخش‌هایی از چونگ‌کینگ، گوئیژو، هنان، آنهوئی، جیانگشی، جیانگ‌سو، ججیانگ و شانگهای را شامل می‌شد. برای بیش از ۴۰۰ سال، دانیانگ در محل تلاقی رودخانه‌های دان و شی و در نزدیکی شهرستان شیچوان امروزی پایتخت چو بود، ولی بعدها پایتخت به یینگ منتقل شد. خاندان چو در ابتدا نام طایفه‌ای نای (嬭) را داشتند که بعدها می (芈) نوشته شد. آنها همچنین نام نسب یان (酓) را داشتند که بعداً شیونگ (熊) نوشته شد.
در اساطیر چینی، طبق افسانه‌هایی که در سوابق مورخ بزرگ نوشته سیما چیان آمده است، خاندان حاکم چو از نسل امپراتور زرد و نوه و جانشین او ژوانشو هستند. ووهویی (吳回) نوه ژوانشو توسط امپراتور کو مسئول آتش شد و لقب ژو رونگ را به او داد. پسر ووهویی، لوژونگ (陸終) شش پسر داشت که همگی با سزارین زاده شدند. جوان‌ترین آن‌ها، جیلیان، نام خانوادگی می را برگزید. نواده جیلیان، یوشیونگ، آموزگار پادشاه ون ژو (۱۰۹۹-۱۰۵۰ پ. م) بود. پس از اینکه ژو، دودمان شانگ را سرنگون کرد، پادشاه چنگ (۱۰۴۲-۱۰۲۱ پ. م) به پسر نوه یوشیونگ، شیونگ یی، سرزمینی برای حکمرانی در چو و لقب مووروثی 子 (به معنای نایب‌فرمانروا) اهدا نمود. سپس نخستین پایتخت چو در نانیانگ (شیچوان کنونی در هنان) تأسیس شد.
در سال ۹۷۷ پ. م، قایق پادشاه ژائو ژو در حین لشکرکشی علیه چو غرق شد و او در رودخانه هان غرق شد. پس از این مرگ، ژو دیگر گسترش خود را به سمت جنوب متوقف کرد و به قبایل جنوبی و چو اجازه داد تا خیلی زودتر از ایالت های شمال، خودمختاری خود را گسترش دهند. نایب‌فرمانروای چو شیونگ چو، ایالت ای را در ۸۶۳ پ. م سرنگون کرد و متعاقباً پایتخت آن ایژو را به یکی از پایتخت‌های خود تبدیل کرد. در سال ۷۰۳ یا ۷۰۶ پ. م، شیونگ تونگ فرمانروای چو شد.
در زمان سلطنت پادشاه ژوآنگ، چو به اوج قدرت خود رسید و فرمانروای آن یکی از پنج فرمانروای فرادست دوران به حساب می آمد. پس از تعدادی نبرد با ایالت‌های همسایه، بین سال‌های ۶۹۵ تا ۶۸۹ پ. م، پایتخت چو از دانیانگ به یینگ در جنوب شرقی منتقل شد. چو ابتدا قدرت خود را با ضمیمه کردن سایر ایالت‌ها در منطقه اصلی خود (هوبئی کنونی) تثبیت کرد، سپس به سمت شمال به سمت دشت شمال چین گسترش یافت. در تابستان ۶۴۸ پ. م، ایالت هوآنگ به ایالت چو ضمیمه شد.
تهدید چو منجر به اتحادهای شمالی متعدد تحت رهبری جین شد. این اتحادها چو را تحت کنترل نگه داشتند و پادشاهی چو برای اولین‌بار در ۶۳۲ پ. م، یک شکست بزرگ در چنگپو را تجربه کرد. در طول سده ششم پیش از میلاد، جین و چو نبردهای متعددی بر سر فرادستی در دشت مرکزی انجام دادند. در سال ۵۹۷ پ. م، جین در نبرد بی توسط چو شکست خورد و باعث ناتوانی موقت جین در مقابله با گسترش چو شد. چو به طور راهبردی از ایالت ژنگ به عنوان نماینده خود در منطقه دشت مرکزی استفاده کرد و از طریق ارعاب و تهدید، چو ژنگ را مجبور کرد با خود متحد شود. از سوی دیگر، جین مجبور بود با اتحاد مکرر با لو، ویی و سونگ، نفوذ چو را متعادل کند. تنش بین چو و جین تا سال ۵۷۹ پ. م، که آتش بس بین دو ایالت امضا شد از بین نرفت.
در آغاز سده ششم پیش از میلاد، جین، ایالت وو را در نزدیکی دلتای یانگ‌تسه تقویت کرد تا به عنوان یک وزنه تعادل در برابر چو عمل کند. وو، چی را شکست داد و سپس در سال ۵۰۶ پ. م به چو حمله کرد. پس از نبرد بوجو، پایتخت چو در یینگ را اشغال کرد و پادشاه ژائو را مجبور کرد که به متحدانش در یون و "سوی" بگریزد. پادشاه ژائو سرانجام به یانگ بازگشت، اما پس از حمله دیگری از وو در سال ۵۰۴ پ. م، پایتخت را به طور موقت به قلمرو ایالت سابق رو منتقل کرد. چو شروع به تقویت یوئه در ژجیانگ امروزی کرد تا به عنوان متحد علیه وو خدمت کند. یوئه در ابتدا توسط پادشاه فوچای وو مطیع شد تا اینکه پادشاه آن‌ها گوجیان را آزاد کرد. گوجیان انتقام اسارت سابق خود را با درهم شکستن و ضمیمه کردن کامل وو گرفت.
چو که از مشکلاتش با وو رها شد، در سال ۴۷۹ پ. م، چن را ضمیمه کرد و در سال ۴۴۷ پ. م، سای در شمال را تسخیر کرد. در پایان سده پنجم پیش از میلاد، دولت چو بسیار فاسد و ناکارآمد شده بود، به گونه‌ای که بخش زیادی از خزانه دولت عمدتاً برای پرداخت هزینه‌های همراهان سلطنتی استفاده می‌شد. بسیاری از مقامات وظیفه خاصی جز گرفتن پول نداشتند و ارتش چو در عین بزرگ بودن از کیفیت پایینی برخوردار بود.
در اواخر دهه ۳۹۰ پ. م، پادشاه دائو چو، وو چی را صدراعظم خود کرد. اصلاحات وو در سال ۳۸۹ پ. م، چو را تبدیل به یک ایالت کارآمد و قدرتمند کرد، زیرا او حقوق مقامات را کاهش داد و مقامات بی‌فایده را برکنار کرد. او همچنین قوانین ساختمانی را وضع کرد تا پایتخت یینگ را متمدنانه‌تر جلوه دهد. علیرغم عدم محبوبیت وو چی در میان طبقه حاکم چو، اصلاحات او پادشاه را تقویت کرد و دولت را تا اواخر سده چهارم پیش از میلاد بسیار قدرتمند کرد، در این زمان ژائو و چین در حال رشد بودند. ارتش قدرتمند چو بار دیگر موفق شد و ایالت های وی و یوئه را شکست داد. یوئه در سال ۳۳۴ یا ۳۳۳ پ. م، بین چو و چی تقسیم شد. با این حال، مقامات چو زمان را برای انتقام خود تلف نکردند و وو چی در مراسم خاکسپاری پادشاه دائو در سال ۳۸۱ پ. م ترور شد. پیش از خدمت وو در ایالت چو، وو در ایالت وی می‌زیست، در آنجا او قدرت نظامی سایر شش ایالت را در کتاب استاد وو تجزیه و تحلیل کرده بود. در مورد چو گفته است:مردم چو نرم و سست هستند. زمین‌های آنها بسیار گسترده است ولی دولت نمی‌تواند به طور مؤثر این وسعت را اداره کند. سربازان آن‌ها درمانده هستند و اگرچه تشکیلات آنها منظم است، اما منابع لازم برای حفظ مواضع خود، برای مدت طولانی ندارند. برای شکست دادن آن‌ها، باید سریع، غیرمنتظره حمله کنیم و قبل از اینکه آنها بتوانند ضدحمله بزنند، به سرعت عقب‌نشینی کنیم. این باعث ایجاد ناراحتی در سربازان درمانده آن‌ها می‌شود و روحیه جنگندگی آنها را کاهش می‌دهد. بنابراین، با پشتکار، می توان ارتش آن‌ها را شکست داد.
—وو چی، ووزی
در اواخر دوره ایالت‌های جنگ‌طلب، چو توسط چین در غرب بسیار تحت فشار قرار گرفت، به ویژه پس از اینکه چین اصلاحات قانونگرایانه شانگ یانگ را تصویب و حفظ کرد. در سال ۲۴۱ پ. م، پنج ایالت از هفت ایالت اصلی جنگ‌طلب (چو، ژائو، وی، یان و هان) اتحادی را برای مبارزه با قدرت در حال افزایش چین تشکیل دادند. پادشاه کائولیه چو به عنوان رهبر اتحاد و لرد چونشن به عنوان فرمانده نظامی برگزیده شد. به گفته مورخ یانگ کوآن، ژنرال ژائو، پانگ نوآن (庞煖) فرمانده واقعی نبرد بود. متحدین در گذرگاه راهبردی هانگو به چین حمله کردند اما شکست خوردند. پادشاه کائولیه، لرد چونشن را به خاطر این شکست نکوهید و اعتماد خود به او را از دست داد. پس از آن برای دور شدن از تهدید چین، چو پایتخت خود را به شوچون در شرق منتقل کرد.
با گسترش چین به سوی قلمرو چو، چو مجبور شد به سمت جنوب و شرق گسترش یابد و تأثیرات فرهنگی محلی را در طول مسیر جذب کند. پادشاه کائولیه لو را در سال ۲۲۳ پ. م فتح کرد. با این حال، در اواخر سده چهارم پیش از میلاد، موقعیت برجسته چو در نتیجه چندین تهاجم از ژائو و چین، رو به زوال رفت. چو در نهایت به طور کامل توسط چین از میان رفت.
دودمان چین، ایالت چو را به طور کامل ریشه کن کرد.
طبق اسناد ایالت‌های جنگ‌طلب، مناظره بین استراتژیست دیپلمات، ژانگ یی و ژنرال چین، سیما کو به دو نتیجه در مورد اتحاد چین منجر شد. ژانگ یی به نفع فتح هان و گرفتن فرمان آسمان ​​از پادشاه ناتوان ژو استدلال کرد. ولی سیما کو معتقد بود که مشکل اصلی، مشروعیت نیست، بلکه قدرت مخالفان چین است. او استدلال کرد که "فتح شو فتح چو است" و "به محض حذف چو، کشور یکپارچه خواهد شد".
اهمیت شو در حوضه سیچوآن، تولید عظیم کشاورزی آن و تسلط آن بر بخش بالایی رودخانه یانگ‌تسه بود که مستقیماً به قلب چو منتهی می‌شد. پادشاه هوی‌ون چین ترجیح داد از سیما کو حمایت کند. در سال ۳۱۶ پ. م، چین به شو و با، که نزدیک شو بود، حمله کرد و آن دو را فتح کرد و در دهه‌های بعد به سمت پایین رودخانه گسترش یافت. در سال ۲۷۸ پ. م، بای چی، ژنرال چین، سرانجام پایتخت چو در یینگ را فتح کرد. پس از سقوط یینگ، دولت چو به مناطق مختلف در شرق نقل مکان کرد تا اینکه در سال ۲۴۱ پ. م، در شوچون مستقر شد. پس از یک مبارزه عظیم دو ساله، بای چی نیروی اصلی ژائو متشکل از ۴۰۰۰۰۰ سرباز را به میدان کشاند؛ آن‌ها را محاصره کرد و در سال ۲۶۰ پ. م در چانگ‌پینگ آن‌ها را مجبور به تسلیم شدن کرد. ارتش چین اسیران خود را قتل‌عام کرد و آخرین مانع اصلی را برای تسلط چین بر ایالات چینی از بین برد.
تا سال ۲۲۵ پ. م، تنها چهار پادشاهی باقی مانده بود: چین، چو، یان و چی. چو به قدری بهبود یافته بود که مقاومت جدی کند. با وجود اندازه، منابع و نیروی انسانی، دولت فاسد چو مانع آن کار بود. در سال ۲۲۴ پ. م، یینگ ژنگ خواستار ملاقاتی با زیردستان خود شد تا در مورد برنامه‌هایش برای حمله به چو صحبت کنند. وانگ جیان گفت که نیروی حمله‌گر باید حداقل ۶۰۰۰۰۰ نیرو داشته باشد، در حالی که لی شین فکر می کرد که کمتر از ۲۰۰۰۰۰ مرد کافی است. یینگ ژنگ به لی شین و منگ وو دستور داد تا ارتش را علیه چو رهبری کنند.
ارتش چو به رهبری شیانگ یان به مدت سه روز و سه شب مخفیانه ارتش لی شین را تعقیب کرد و سپس حمله غافلگیرانه‌ای را آغاز و ارتش لی شین را نابود کرد. یینگ ژنگ پس از اطلاع از شکست لی، وانگ جیان را جایگزین لی کرد و وانگ را فرمانده ارتش ۶۰۰۰۰۰ نفری را که قبلاً درخواست کرده بود، قرار داد و منگ وو را به عنوان معاون زیر دست او قرار داد. وانگ جیان که نگران این بود که ممکن است مستبد چین از قدرتی که اکنون در اختیار دارد بترسد و دستور اعدام او را به بهان‌های صادر کند، دائماً برای اینکه در تماس باقی بماند و سوء ظن پادشاه را کاهش دهد، فرستادگانی را نزد پادشاه می‌فرستاد.
ارتش وانگ جیان از چن (陳؛ هواییانگ کنونی در هنان) عبور کرد و در پینگیو اردو زد. ارتش چو تحت رهبری شیانگ یان تمام توان خود را در برابر اردوگاه چین به کار بردند اما شکست خوردند. وانگ جیان به سربازان خود دستور داد تا از مواضع خود با قاطعیت دفاع کنند اما از پیشروی بیشتر در قلمرو چو خودداری کنند. شیانگ یان پس از ناکامی در فریب دادن ارتش شین به حمله، دستور عقب‌نشینی داد. وانگ جیان از این فرصت استفاده کرد و یک حمله سریع را آغاز کرد. نیروهای چین نیروهای چو را که در حال عقب‌نشینی بودند به سمت چینان (蕲南؛ شمال غربی چیچون در هوبئی امروزی ) تعقیب کردند و شیانگ یان یا در این عملیات کشته شد یا به دنبال شکست خودکشی کرد.
سال بعد، در سال ۲۲۳ پ. م، چین لشکرکشی دیگری به راه انداخت و پایتخت چو شوچون را تصرف کرد. پادشاه فوچو اسیر شد و ایالت او ضمیمه شد. سال بعد، وانگ جیان و منگ وو، ارتش چین را علیه وویو در اطراف دهانه یانگ‌تسه رهبری کردند و نوادگان خانواده سلطنتی یوئه را اسیر کردند. این مناطق فتح شده به فرمانداری کوآیجی امپراتوری چین تبدیل شدند.
در اوج خود، چو و چین با هم بیش از یک میلیون سرباز را بسیج می‌کردند ، که بیشتر از نبرد عظیم چانگپینگ بین چین و ژائو در ۳۵ سال قبل بود. نامه‌های شخصی کاوش شده دو سرباز معمولی چین، هی فو (黑夫) و جینگ (惊)، از یک لشکرکشی طولانی در هواییانگ به رهبری وانگ جیان خبر می‌دهد. هر دو سرباز نامه‌هایی نوشتند و خواستار تهیه لباس و پول از خانه شدند تا لشکرکشی طولانی را حفظ کنند.
همانطور که در برگه‌های بامبو کاوش شده یکی از مدیران چین در هوبئی ثبت شده است؛ جمعیت چو در مناطقی که توسط چین فتح شده بود، آشکارا قوانین و حکومت سختگیرانه چین را نادیده می‌گرفتند. چو در آرزوی سرنگونی یوغ دردناک حکومت چین و برقراری مجدد یک ایالت جداگانه بود. این نگرش در یک بیان چینی در مورد خصومت‌ پایان‌ناپذیر نشان داده شد: "اگرچه چو فقط سه طایفه دارد، چین مطمئناً توسط کسی جز چو نابود نمی شود" (楚雖三戶, 亡秦必楚).
پس از اینکه یینگ ژنگ خود را نخستین امپراتور (شی هوانگدی) نامید و مدت کوتاهی سلطنت کرد، مردم چو و خاندان حاکم سابق آن اولین شورش‌های خشونت‌آمیز را علیه دولت جدید چین سازماندهی کردند. آن‌ها به‌ویژه از بیگاری برای چین رنجیده بودند. اشعار عامیانه غم و اندوه خانواده‌های چو را که مردانشان در شمال سرد برای ساختن دیوار بزرگ چین کار می کردند، ثبت می‌کنند.
قیام دازه‌شیانگ در سال ۲۰۹ پ. م، به رهبری دهقانی از چو به نام چن شنگ، که خود را "پادشاه چو در حال ظهور" (ژانگچو) معرفی کرد، رخ داد. این قیام توسط ارتش چین سرکوب شد اما موج جدیدی از شورش‌های دیگر را الهام بخشید. یکی از رهبران، جینگ جو از چو، خود را پادشاه جدید چو معرفی کرد. جینگ جو توسط یکی دیگر از نیروهای شورشی تحت رهبری شیانگ لیانگ شکست خورد. شیانگ شیونگ شین، یکی از نوادگان خاندان سلطنتی سنتی چو را با نام سلطنتی پادشاه هوآی دوم بر تخت پادشاهی چو گماشت. در سال ۲۹۶ پ. م، پس از سقوط امپراتوری چین، شیانگ یو، برادرزاده شیانگ لیانگ، خود را "پادشاه فرادست چو باختری" نامید و پادشاه هوآی دوم را به "امپراتور یی" ارتقا داد. او پس از چندی یی را کشت. شیانگ یو سپس با لیو بانگ، یکی دیگر از شورشیان برجسته ضد چین، در یک مبارزه طولانی برای برتری بر سرزمین‌های امپراتوری چین سابق، درگیر شد که به نام ستیز چو و هان شناخته می‌شود. این درگیری با پیروزی لیو بانگ به پایان رسید: او دودمان هان را پایه‌گذاری کرد و بعدها با نام معبد گائوزو مفتخر شد، در حالی که شیانگ یو پس از شکست خودکشی کرد.
لیو بانگ بلافاصله مدیریت سنتی‌تر و کم‌تر مداخله‌جویانه‌تر از چین قبل از خود را به اجرا گذاشت، از طریق ازدواج‌ با شیونگ‌نو صلح کرد، به متحدانش زمین‌های اربابی بزرگ پاداش داد و به مردم اجازه داد پس از سده‌ها جنگ، بیاسایند. قلمروهای مرکزی چو که مرکز آن در پنگ‌چنگ بود با عنوان پادشاهی چو، ابتدا به سردار هان شین و سپس به برادر لیو بانگ لیو جیائو اعطا شد. در زمان امپراتور وو هان، فرهنگ عامیانه و زیبایی‌شناسی جنوب با سنت کنفوسیوس تحت حمایت هان و حکومت مرکزی تحت تأثیر چین آمیخته شد تا فرهنگ «چینی» متمایز ایجاد شود.
بر اساس یافته‌های باستان‌شناسی، فرهنگ چو در ابتدا کاملاً شبیه به سایر ایالت‌های ژو در حوضه رودخانه زرد بود. با این حال، پس از آن، چو عناصر بومی را که از سرزمین‌های بای‌یوئه که در جنوب و شرق تسخیر کرده بود، جذب کرد و فرهنگ ترکیبی را در مقایسه با دشت‌های شمالی به‌وجود آورد.
در دوره ژو باختری، تفاوت بین فرهنگ چو و ایالت‌های دشت مرکزی در شمال ناچیز بود. فقط در اواخر دوره بهار و پاییز فرهنگ چو شروع به واگرایی کرد و برخی از جنبه‌های قدیمی‌تر فرهنگ را حفظ می‌کند و پدیده‌های جدیدی را به‌وجود آورد. همچنین برخی از عناصر را از مناطق الحاق شده جذب کرد. فرهنگ چو از محلی به محل دیگر دارای گوناگونی درونی قابل‌توجهی بود. چو، مانند چین و یان، غالباً توسط مردم دشت مرکزی به عنوان مردمی بافرهنگ توصیف نمی‌شد. با این حال، این تصویر با توسعه پسین چو نسبت به دشت‌های مرکزی سرچشمه می‌گرفت، این کلیشه در گذشته توسط دانشمندان کنفوسیوس‌گرا در دودمان چین پرورش داده شد تا به طور غیرمستقیم از رژیم حاکم و بعدی یعنی دودمان هان به عنوان ابزاری برای مهار مخالفان ایدئولوژیک خود و اقدامات فرهنگی آن‌ها استفاده کنند. از آنجایی که بنیانگذار دودمان هان از این ایالت بود، فرهنگ چو بعدها، همراه با فرهنگ دودمان چین و سایر ایالت‌های پیشیم از دوره ایالت‌های جنگ‌طلب به پایه فرهنگ دودمان هان تبدیل شدند.
هدایای تدفین اولیه چو عمدتاً از ظروف برنزی به سبک ژو تشکیل شده بود. ظروف برنز ایالت چو نیز ویژگی های خاص خود را دارند. به عنوان مثال، جین (میز محراب) برنزی که از مقبره چو در شیچوان، استان هنان کشف شده است، شکل پیچیده ای دارد. مربوط به اواسط سده ششم پیش از میلاد، یکی از مصنوعات موم‌گمشده اولیه تایید شده بود که در چین کشف شد. تدفین‌های پسین چو، به‌ویژه در دوره ایالت‌های جنگ‌طلب، شامل اشیاء تدفین متمایز، مانند ظروف لاکی رنگارنگ، آهن و ابریشم بود که با کاهش ظروف برنزی همراه بود.
نگارگری‌های رایج در چو، شامل به تصویر کشیدن زنده حیات وحش، حیوانات عرفانی، و تصاویر طبیعی، مانند مار، اژدها، ققنوس، ببر و ابرهای آزاد و موجودات مار مانند بود. برخی باستان‌شناسان حدس می‌زنند که چو ممکن است با دودمان قبلی شانگ پیوندهای فرهنگی داشته باشد، زیرا بسیاری از نقوش مورد استفاده چو مانند خدایان با دم مار قبلا در مکان‌های شانگ ظاهر شده‌اند.
فرهنگ چو پسین به دلیل علاقه‌اش به شمن‌ها شناخته شده است. فرهنگ و دولت چو از تائوئیسم و ​​شمنیسم بومی همراه با برخی از لغات کنفوسیوسی در آیین ژو حمایت می‌کرد. مردم چو در اساطیر چینی به خدای آتش ژو رونگ گرویده بودند. به همین دلیل آتش‌پرستی و رنگ‌‌آمیزی قرمز توسط مردم چو انجام می شد.
هنر طبیعی و روان، آوازهای چو، سوابق تاریخی، اسناد بامبو کاوش شده مانند لغزش‌های گودیان، و دیگر آثار هنری تأثیر شدید تائوئیستی و بومی مردمی را در فرهنگ چو نشان می‌دهند. گرایش به یک سبک زندگی معنوی، اغلب لذت بخش و منحط، و اعتماد به وسعت قلمرو چو منجر به ناکارآمدی و در نهایت نابودی ایالت چو توسط دولت قانون‌گرای بی رحم چین شد. حتی با وجود اینکه قلمرو چین فاقد منابع طبیعی و آبراه‌های عظیم چو بود، دولت چین در زمان وزیر کارآمد شانگ یانگ، تولید خود را به حداکثر رساند و یک نظام شایسته‌سالاری را که صرفاً بر قدرت کشاورزی و نظامی متمرکز بود، ایجاد کرد.
شواهد باستان‌شناسی نشان می‌دهد که موسیقی چو متفاوت از ژو بود. موسیقی چو همچنین تمایل به استفاده از گروه‌های اجرایی مختلف و همچنین سازهای منحصربه‌فرد را نشان داد. در چو، سه بر زیتر ترجیح داده می‌شد، در حالی که هر دو ساز به یک اندازه در ایالت های شمالی ژو استفاده می‌شدند.
چو به طور مکرر با دیگر مردمان جنوب، به ویژه با، یوئه و بای‌یوئه، در تماس بود. تدفین‌ها و اشیای تدفین متعددی به سبک‌های با و یوئه در سراسر قلمرو چو کشف شده‌اند که هم‌زمان با تدفین‌ها و اشیای تدفینی سبک چو وجود داشتند. برخی از سوابق باستان‌شناسی چو در ماوانگدویی ظاهر می‌شوند. پس از دودمان هان، برخی از اندیشمندان کنفوسیوس‌گرا، به فرهنگ چو با انزجار می‌نگریستند و از موسیقی "فحشا" و آیین های شمنیستی مرتبط با فرهنگ چو انتقاد می‌کردند.
صنایع دستی چو شامل رنگ، مخصوصاً کارهای چوبی لاکی است. لاک های قرمز و مشکی رنگدانه بیشترین استفاده را داشتند. ابریشم بافی نیز به سطح بالایی از مهارت دست یافت و لباس های سبک وزن با طرح های روان ایجاد کرد. این نمونه‌ها (مانند ماوانگدویی) در مقبره‌های غرقابی که لاک در آن‌ها به مرور زمان کنده نمی‌شد و در مقبره‌هایی که با زغال سنگ یا خاک رس سفید مهر و موم شده بودند، نگهداری می‌شد.
چو از خط خوشنویسی به نام سبک «پرندگان و کرم‌ها» استفاده می‌کرد که توسط ایالت‌های وو و یوئه وام گرفته شد. این سبک طرحی دارد که شخصیت‌ها را با نقوش حیوانات، مارها، پرندگان و حشرات تزئین می‌کند. این نمایش دیگری از جهان طبیعی و سرزندگی آن است. چو شمشیرهای برنزی پهنی تولید می‌کرد که شبیه شمشیرهای وویوئه بود ولی به آن پیچیدگی نبودند.
چو یک سیستم حمل و نقل رودخانه‌ای از قایق‌ها ایجاد کرد که توسط واگن‌ها تقویت شده بود. این جزئیات در فهرست‌های برنزی با منبت طلا در رابطه با تجارت در امتداد سیستم‌های رودخانه‌ای که با پایتخت چو در یینگ مرتبط می‌شوند، آمده است.
اگرچه کتیبه‌های برنزی از ایالت باستانی چو تفاوت‌های زبانی کمی را با «سخنرانی زیبا» (yǎyán 雅言) در دوره ژو خاوری نشان می‌دهد، تنوع زبان چینی باستان که در چو صحبت می‌شود مدت‌هاست که منعکس‌کننده وام‌گیری‌های واژگانی است. تداخل نحوی از بسترهای غیرسینیتی، که احتمالاً چو در نتیجه مهاجرت به جنوب به منطقه‌ای که تیان جیژو معتقد بود منطقه کرا-دای یا (پارا) همونگ-مین در جنوب چین است، به دست آورده است. متون کاوش‌شده اخیر، که با کلمات گویش ثبت‌شده در فانگیان تأیید شده‌اند، تأثیرات زیرلایه‌ای را بیشتر نشان می‌دهند، اما فرضیه‌های رقابتی درباره وابستگی تبارشناسی آنها وجود دارد.
موآئو (莫敖) و لینگین (令尹) مقامات ارشد دولتی چو بودند. سیما فرمانده نظامی ارتش چو بود. لینگین، موآئو و سیما، سان گونگ (三公) چو بودند. در دوره بهار و پاییز، زویین(左尹) و یویین(右尹) به عنوان معاونان لینگین اضافه شدند. به همین ترتیب، زووسیما (左司馬) و یوسیما (右司馬)، به سیما (司馬) کمک کردند. موقعیت موآئو به تدریج کاهش یافت در حالی که لینگین و سیما عناوین قدرتمندتری در دربار چو شدند.
وزرایی که وظایفشان بر اساس عنوانشان متفاوت است، یین (尹) نامیده می شدند. به عنوان مثال: لینگ‌یین (نخست وزیر)، گونگ‌یین (وزیر کار) و ژن‌یین همه با پسوند "یین" بودند. شن‌یین (沈尹) وزیر وظایف مذهبی یا کاهن اعظم چو بود، مطالب متعدد در زو ژوان نقش آن‌ها را به عنوان پیشگو نشان می‌داد. سایر یین‌هایی که در تاریخ ثبت شده است عبارتند از: یویین، لیان‌یین، جیائویین، گونگجی‌یین، لین‌گین، هوانلی‌ژی‌یین (فرمانده نگهبانان کاخ) و یوئه‌یین (وزیر موسیقی). در شهرستان‌ها و فرماندهی‌ها ، گونگ (公)، همچنین به عنوان شیان‌یین (وزیر شهرستان) به عنوان مدیر ارشد شناخته می‌شد.
در بسیاری از موارد، مناصب در دیوانی چو به طور موروثی توسط اعضای یک شاخه دیگر از خاندان سلطنتی می چو بودند. موآئو، یکی از سه صدراعظم چو، منحصراً از قبیله چو (屈) انتخاب می‌شد. در طول اوایل دوره بهار و پاییز و قبل از شورش روآئو، لینگ‌یین موقعیتی بود که روآئوها، یعنی دو (鬭) و چنگ (成) در اختیار داشتند.
گفته می‌شود که اصالت اجداد چو مانند نایب‌فرمانروا شیونگ یی از کوهستان جینگ در هوبئی امروزی است. فرمانروایان چو به طور سیستماتیک ایالت‌هایی را که چو ضمیمه کرده بود را برای تحت نظر گرفتن بهترشان به کوهستان جینگ می‌کوچاندند. در شرق کوهستان جینگ، کوهستان تو (塗) و در قسمت شمال شرقی چو کوهستان دابی قرار دارند؛ این رودخانه هوآی و رودخانه یانگ‌تسه را جدا می‌کند. اولین پایتخت چو، دانیانگ (丹陽) در ژیجیانگ امروزی استان هوبئی قرار داشت. یینگ (郢)، یکی از پایتخت‌های بعدی چو، با نام امروزی خود جینگژو شناخته می شود. در مرز شمالی چو، کوه فانگ‌چنگ قرار داشت. از نظر راهبردی، فانگ‌چنگ یک سد دفاعی ایده آل در برابر ایالت‌های دشت مرکزی بود. به دلیل ارزش راهبردی آن، قلعه‌های متعددی در کوه فانگ‌چنگ ساخته شد.
یونمنگ زه در دشت جیانگهان یک دریاچه آب شیرین عظیم بود که از نظر تاریخی در قلمرو چو قرار داشت، رودخانه یانزی از آن عبور می کرد، یونمنگ شمالی منگ (夢) نام داشت، یونمنگ جنوبی به نام یون (雲) شناخته می‌شد. این دریاچه بخش‌هایی از ژیجیانگ، جیانلی، شیشوا، ماچنگ، هوانگانگ و آنلو امروزی را پوشش می‌دهد.
گذرگاه شائوکسی یک پاسگاه مهم در مرز کوهستانی غربی چو بود. این شهر در شهر وگوان امروزی در شهرستان دانفنگ، شاآنشی واقع شده بود. هر نیرویی که از غرب، عمدتاً از چین، به قلمرو چو حرکت می‌کرد، باید از شائوکسی عبور می‌کرد.
ماهی طعمه‌ای (یا ماهی طعمه) ماهی کوچکی است که توسط ماهیگیران به عنوان طعمه برای جذب ماهیان شکارگر بزرگتر، ماهی شکارشونده استفاده می‌شود. گونه‌های ماهی طعمه‌ای معمولاً آن‌هایی هستند که معمول هستند و به سرعت رشد می‌کنند و به همین دلیل صید آن‌ها آسان است و عرضه فراوانی دارند.
نمونه‌هایی از ماهی طعمه‌ای دریایی عبارتند از: ماهی موتوماهیان، ماهی تندابه، نیم‌منقارماهیان مانند بالیهو و اسکاد. برخی از ماهی‌های بزرگ‌تر مانند کودماهی، ماهی پرنده یا لیدی‌فیش ممکن است در برخی از دایره‌ها، بسته به اندازه ماهی بازی که دنبال می‌شود، طعمه‌ای در نظر گرفته شوند.
طعمه ماهیان آب شیرین شامل مینا از خانواده کپور (کپورماهیان)، خانواده مکنده (مکندگان)، مینو از زیرراسته برکه‌ماهی ( Cyprinodontoidei)، خانواده شاه‌ماهی‌های گودآبه (شگ‌ماهیان)، لنگرماهیان از راسته عقرب‌ماهی‌سانان و خانواده خورشیدماهیان و دهان‌کاغذی.
ترانه‌های داغ مسیحی () یک جدول موسیقی است که هر هفته توسط مجلهٔ "بیلبورد" در ایالات متحده منتشر می‌شود. این جدول، محبوبیت ترانه‌های مسیحی را با استفاده از روش‌های مشابهی که برای "بیلبورد" هات ۱۰۰، نمودار ترانه‌های شاخص مجله، یعنی با ترکیب داده‌های حاصل از فروش دانلودها، داده‌های پخش جاری، و پخش در تمام ایستگاه‌های رادیویی تحت نظارت، توسعه داده شده‌است، رتبه‌بندی می‌کند.
جدول ترانه‌های داغ مسیحی از زمان آغاز به کار خود در ژوئن ۲۰۰۳ تا نوامبر ۲۰۱۳، تنها بر اساس برداشت کلی مخاطبان از ترانه‌های پخش‌شده در ایستگاه‌های رادیویی موسیقی مسیحی معاصر، ترانه‌های برتر را رتبه‌بندی می‌کرده‌است. با انتشار جدول مورخ ۷ دسامبر ۲۰۱۳، این جدول برای جمع‌آوری رتبه‌بندی خود از همان روش استفاده‌شده برای ۱۰۰ ترانهٔ برتر پیروی می‌کند. جدول ایرپلی مسیحی نیز همزمان با این تغییر برای نظارت بر پخش ترانه‌ها در ایستگاه‌های رادیویی مسیحی ایجاد شد.
تار زمان انتشار جدول مورخ ۱۲ نوامبر ۲۰۲۲، تک‌آهنگ شماره یک کنونی این جدول «یک قایق بساز» اثر کلتون دیکسون بوده‌است.
غذای زنده، جانوران زنده‌ای هستند که به عنوان غذا برای دیگر جانوران گوشت‌خوار یا همه چیزخوار که در اسارت نگهداری می‌شوند استفاده می‌شود. به عبارت دیگر، طعمه‌های کوچک (مانند حشرات، ماهی‌های کوچک یا جوندگان) به شکارگران بزرگ‌تر که در باغ‌وحش یا به‌عنوان حیوان خانگی نگهداری می‌شوند، زنده تغذیه می‌کنند.
غذای زنده معمولاً به عنوان خوراک انواع حیوانات خانگی بیگانه و جانوران باغ وحش، از تمساح‌ها (تمساح‌ها و الیگاتورها) گرفته تا انواع مارها، لاک‌پشت‌ها، مارمولک‌ها و قورباغه‌ها استفاده می‌شود، اما شامل دیگر گونه‌های غیرخزنده و غیردوزیستان نیز می‌شود. به عنوان پرندگان و پستانداران (به عنوان مثال، بدبوهای خانگی، که پستانداران همه چیزخوار هستند، از نظر فنی می‌توانند با مقدار محدودی از غذای زنده تغذیه شوند، اگرچه این یک روش معمول شناخته‌شده نیست). غذای زنده رایج از حشرات (مانند جیرجیرک که به عنوان غذای ارزان‌قیمت برای خزندگانی مانند اژدهای ریش‌دار استفاده می‌شود و معمولاً در فروشگاه‌های حیوانات خانگی به همین دلیل موجود است؛ نمونه‌های دیگر سوسک، ملخ، کرم مومی و کرم آردآلود)، کرم‌ها (به عنوان مثال کرم خاکی) و سخت‌پوستان، برای پرندگان کوچک (مانند جوجه‌ها) و پستانداران (مانند موش و خرگوش) است.
در ماهیگیری، کرم‌های خاکی زنده اغلب به قلاب ماهیگیری متصل می‌شوند و به عنوان غذای زنده برای طعمه و شکار ماهی معرفی می‌شوند. از کرم‌ها به عنوان غذای ماهی برای آکواریومها و استخرهای ماهی نیز استفاده می‌شود.
جانورانی که معمولاً با غذای زنده تغذیه می‌شوند عبارتند از اژدهای ریشدار، گکوهای پلنگی و دیگر مارمولک‌ها، انواع مختلف مار، لاک‌پشت و ماهی‌های گوشت‌خوار. دیگر جانوران، مانند اسکنک‌ها (که گاهی به عنوان حیوانات خانگی نگهداری می‌شوند)، که همه چیزخوار هستند، نیز می‌توانند مقداری غذای زنده بخورند، اگرچه مشخص نیست که این امر در عمل چقدر رایج است.
کثرت‌گرایی حقوقی یا پلورالیسم حقوقی (به انگلیسی:Legal pluralism) وجود نظام‌های حقوقی متعدد در یک جامعه یا یک منطقه جغرافیایی است. نظام‌های حقوقی متکثر به‌ویژه در مناطق مستعمره‌ای سابق، جایی که قانون یک مقام استعماری سابق ممکن است در کنار نظام‌های حقوقی سنتی‌تر (حقوق عرفی) وجود داشته باشد، رایج است. در جوامع پسااستعماری، به رسمیت شناختن کثرت‌گرایی ممکن است به عنوان مانعی برای ملت سازی و توسعه تلقی شود. مردم‌شناسان کثرت‌گرایی حقوقی را در پرتو مبارزات تاریخی بر سر حاکمیت، تابعیت و مشروعیت می‌بینند.
هنگامی که نظام‌های مختلف حقوقی توسعه یافتند، ایده این بود که برخی از موضوعات (مانند معاملات تجاری) تحت پوشش قوانین استعماری قرار می‌گیرند و سایر موضوعات (خانواده و ازدواج) تحت پوشش قوانین سنتی. با گذشت زمان، این تمایزات متمایل به از بین رفتن شدن کردند و افراد تصمیم گرفتند که ادعاهای حقوقی خود را تحت نظامی دنبال و قرار دهند که فکر می‌کردند بهترین مزیت را برای آنها فراهم می‌کند.
کثرت‌گرایی حقوقی نیز ممکن است زمانی رخ دهد که قوانین مختلف بر گروه‌های مختلف در یک کشور حاکم باشد. به عنوان مثال، در هند و تانزانیا، دادگاه‌های اسلامی ویژه‌ای وجود دارد که با پیروی از اصول حقوق اسلامی، به نگرانی‌های جوامع مسلمان رسیدگی می‌کند اما دادگاه‌های سکولار به مسائل جوامع دیگر رسیدگی می‌کنند.
از آنجایی که نظام‌های حقوقی مدرن غربی نیز می‌توانند کثرت‌گرا باشند،See Griffiths, John (1986) "What is Legal Pluralism" in "Journal of Legal Pluralism" 24: 1-55. بحث در مورد کثرت‌گرایی حقوقی تنها در رابطه با نظام‌های حقوقی غیر غربی گمراه‌کننده است. کثرت گرایی حقوقی حتی ممکن است در محیط‌هایی یافت شود که در ابتدا ممکن است از نظر حقوقی یکسان به نظر برسند. به عنوان مثال، ایدئولوژی‌های دوگانه حقوقی در دادگاه‌های ایالات متحده وجود دارد، زیرا ایدئولوژی رسمی قانون همان‌طور که نوشته شده‌است در کنار ایدئولوژی غیررسمی قانون وجود دارد که از آن استفاده می‌شود. بحث در مورد تعدد درونی و بیرونی نظام‌های حقوقی را جامعه‌شناسی حقوق می‌گویند.
منابع حقوق اسلامی شامل قرآن، سنت و اجماع است، اما اکثر دولت-ملت‌های مدرن غربی اساس نظام حقوقی خود را از ابرقدرت‌های مسیحی قدیم (بریتانیا، فرانسه و غیره) ریشه گرفته‌اند. همچنین به همین دلیل است که قوانین اخلاقی موجود در انجیل در واقع به قوانینی تمام عیار و قاطع تبدیل شده‌اند. شبکه شرق‌گرای حامد کاظم‌زاده معتقد است که علیرغم یکسان‌شدگی بسیاری از تفاوت‌های کنونی انسان‌ها به دلیل تأثیر علم، فناوری و افزایش ارتباطات درونی در کثرت گرایی حقوقی، ما نمی‌توانیم در آینده ای منطقی و نزدیک به کاهش اساسی تفاوت‌ها در ارزش‌های اساسی انسان‌ها در نظام‌های فلسفی یا فرهنگی امیدوار باشیم.
کثرت‌گرایی حقوقی نیز تا حدی در جوامعی وجود دارد که نظام‌های حقوقی جمعیت بومی تا حدی به رسمیت شناخته شده‌است. برای مثال، در استرالیا، تصمیم یا قضاوت مابو () به عنوانی حقوقی و بومی و در نتیجه عناصر قانون سنتی بومیان استرالیا به رسمیت شناخته شد. عناصر حقوق کیفری سنتی بومیان استرالیا نیز به ویژه در صدور احکام نیز به رسمیت شناخته شده‌است. این پدیده در واقع دو نظام محکومیت موازی را راه اندازی کرده‌است. مثال دیگر فیلیپین است که در آن روش‌های مرسوم مردم بومی در کوردیلرا توسط دولت فیلیپین به رسمیت شناخته شده‌است و در کالینگا، بودونگ وسیله ای است که مردم برای حل و فصل اختلافاتشان از آن استفاده می‌کنند.
نگرانی‌هایی وجود دارد که نظام‌های حقوقی سنتی و نظام‌های حقوقی مسلمانان در ارتقای حقوق زنان کوتاهی می‌کنند. در نتیجه، اعضای کنوانسین رفع هرگونه تبعیض علیه زنان (CEDAW) خواستار یکسان‌سازی نظام‌های حقوقی در داخل کشورها شده‌اند.
در انسان‌شناسی حقوق و جامعه‌شناسی حقوق، به دنبال تحقیقاتی که اشاره می‌کرد که بسیاری از تعاملات اجتماعی توسط قواعد خارج از قانون تعیین می‌شود و چندین «نظام حقوقی» می‌توانند در یک کشور وجود داشته باشند، جان گریفیث استدلال محکمی برای مطالعه این نظام‌های اجتماعی و نحوه تعامل آنها با خود وجودیت حقوق که به کثرت‌گرایی حقوقی معروف شده، اشاره کرد.
این مفهوم از کثرت‌گرایی حقوقی که در آن حقوق به عنوان یکی از بسیاری از دستورهای قانونی تلقی می‌شود مورد انتقاد قرار گرفته‌است. رابرتز استدلال کرد که مفهوم قانون به‌طور ذاتی با مفهوم دولت مرتبط است، بنابراین دستورهای قانونی حکومتی نباید مشابه حقوق در نظر گرفته شوند. از سوی دیگر، تاماناها و گریفیث استدلال کرده‌اند که حقوق را فقط باید به‌عنوان شکل خاصی از نظم اجتماعی همراه با سایر قواعد و قوانین حاکم بر نظام‌های اجتماعی مورد مطالعه قرار داد، و مفهوم حقوق را به‌عنوان مفهومی که ارزش مطالعه دارد کنار گذاشت.
ایرپلی مسیحی () یک جدول موسیقی است که از ۲۱ ژوئن ۲۰۰۳ به‌صورت هفتگی توسط مجلهٔ "بیلبورد" در ایالات متحده منتشر می‌شود.
این جدول ۵۰ ترانه با بیشترین شنونده که در چندین ایستگاه رادیوی مسیحی در سرتاسر کشور پخش شده‌اند را مطابق با نظارت سامانه‌های داده‌های پخش نیلسن فهرست می‌کند و برای این رتبه‌بندی، به رتبه‌بندی نیلسن هر ایستگاه استناد می‌کند.
آگیم موراتی (; – ) بازیکن فوتبال اهل آلبانی بود.
گیرگی موزاکا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلبانی است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال دینامو تیرانا، باشگاه فوتبال پارتیزانی تیرانا، باشگاه فوتبال اسکندربو کورچه، باشگاه فوتبال ایراکلیس ۱۹۰۸، و باشگاه فوتبال تیرانا اشاره کرد.
فلوریان میرتای (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلبانی بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اتلتیکو آرتزو، باشگاه فوتبال سورنتو کالچو، باشگاه فوتبال ساسولو، باشگاه فوتبال هلاس ورونا، باشگاه فوتبال مودنا، باشگاه فوتبال پروجا، و باشگاه فوتبال چزنا اشاره کرد.
پرلات موستا (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل آلبانی است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال دینامو بخارست و باشگاه فوتبال پارتیزانی تیرانا اشاره کرد.
ادوین موراتی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلبانی بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال لیل، باشگاه فوتبال پاری سن-ژرمن، باشگاه فوتبال فورتونا دوسلدورف، و باشگاه فوتبال ایراکلیس ۱۹۰۸ اشاره کرد.
هنری اندرکا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلبانی است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال پارتیزانی تیرانا، باشگاه فوتبال کریفباس کریفیی ریه، باشگاه فوتبال تئوتا، باشگاه فوتبال ولازنیا اشکودر، و باشگاه فوتبال لاچی اشاره کرد.
نریتان نووی (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل آلبانی است.
پیرین نوگا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلبانی بود.
بلندی نالبانی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلبانی بود.
آنتونین ناچی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلبانی بود.
جیمز کنت جانسون (زاده ۳۰ مه ۱۹۱۶ - درگذشته ۲۲ اوت ۱۹۹۷) سرهنگ نیروی هوایی ایالات متحده بود. در جنگ کره او یک تک خال بود که با سرنگونی ده هواپیمای دشمن شناخته شد. او همچنین یک "کشتi" در جنگ جهانی دوم داشت، زمانی که او سرهنگ دوم بود. او جوایز متعددی از جمله صلیب خدمات ممتاز، ستاره نقره ای، لژیون شایستگی و صلیب پرواز ممتاز را دریافت کرد.
جانسون در ۳۰ می ۱۹۱۶ در فینیکس، آریزونا به دنیا آمد. در سال ۱۹۳۹ از دانشگاه آریزونا فارغ‌التحصیل شد. در ۲۸ دسامبر همان سال، او وارد برنامه کادت هوانوردی نیروی هوایی ارتش ایالات متحده شد و در پایگاه‌های کلی و راندولف آموزش دید. او در ۳۰ اوت ۱۹۴۰، به خدمت گرفته شد.
از سال ۱۹۴۰ تا اکتبر ۱۹۴۳، او فرمانده اسکادران تعقیب ۴۳ بود که در پایگاه آلبروک در منطقه کانال پاناما خدمت می‌کرد، جایی که او با P-40 وارهاوک خود به حفاظت از کانال پاناما کمک کرد. همچنین از نوامبر ۱۹۴۳ تا اکتبر ۱۹۴۴ معاون فرمانده گروه ۴۰۴ جنگنده بمب افکن بود. در مارس ۱۹۴۴، او با هواپیمای P-47 تاندربولت به همراه هواپیمای ۴۰۴ به جنوب انگلستان رفت تا برای پیاده‌سازی نرماندی آماده شود. از اکتبر ۱۹۴۴ تا پس از پایان جنگ، در ژوئن ۱۹۴۵، فرماندهی گروه ۴۸ جنگنده بمب افکن بلژیک را برعهده داشت. او ۹۲ مأموریت را با تاندربولت انجام داد که در طی آن یک کشتن به او نسبت داده شد: یک اف و 190.
پس از جنگ جهانی دوم، جانسون در پایگاه الینگتن در تگزاس خدمت کرد، جایی که او فرمانده پایگاه، خلبان مربی، افسر پروژه و فرمانده گروه آموزش ناوبری ۳۶۰۵ بود. از سپتامبر ۱۹۵۱ تا اکتبر ۱۹۵۲، او همچنین فرمانده گروه آموزش پرواز ۳۵۹۵ در پایگاه نیروی هوایی نلیس در نوادا بود.
در طول جنگ کره، جانسون فرماندهی بال رهگیر چهارم جنگنده را از نوامبر ۱۹۵۲ تا اوت ۱۹۵۳ برعهده داشت و در یک جنگنده F-86 سابر در حال پرواز بود. از همان هواپیما بود که نام مستعار خود را «شهردار سابر جت سیتی» دریافت کرد. در ۲۸ مارس ۱۹۵۳، با سرنگون کردن پنجمین میگ ۱۵، بیست و نهمین خلبان جنگ شد. او پس از ۸۶ مأموریت و هشت ماه نبرد، ده فروند هواپیمای دشمن را منهدم کرد، ۹ فروند دیگر را آسیب رساند و سه آسیب احتمالی داشت که او را به اولین فرمانده تکخال دوگانه تبدیل می‌کرد.
جیمز جانسون دارای چهار دختر (جی، مارگارت، پاتریشیا و جودیت) با همسر اولش مری الن و دو فرزند (شری و جیمز جونیور) از همسر دومش لورین بود. در سال ۱۹۷۹، جانسون دوباره با همسرش سیلویا ازدواج کرد و سناتور آریزونا، بری گلدواتر، ساقدوش او بود.
او در ۲۲ اوت ۱۹۹۷ درگذشت و در گورستان ملی آرلینگتون به خاک سپرده شد.
در ۱۲ نوامبر ۱۹۵۳، جانسون به ترتیب در ۳۰ ژوئن و ۱۷ می ۱۹۵۳ نشان صلیب خدمات برجسته و ستاره نقره ای را دریافت کرد. او همچنین دو جایزه لژیون افتخار و سه جایزه صلیب پرواز ممتاز را دریافت کرد.
اولتیون عثمانی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلبانی بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ولازنیا اشکودر، باشگاه فوتبال الباسانی، و باشگاه فوتبال تیرانا اشاره کرد.
بدری اوموری (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلبانی بود.
عدنان اوچلی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلبانی بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال پارتیزانی تیرانا، باشگاه فوتبال یونیون برلین، باشگاه فوتبال خرواتسکی دراگوولیاتس، و باشگاه فوتبال سوون سامسونگ اشاره کرد.
ایرپلی رقص/میکس شو ()، که قبلاً با نام ایرپلی داغ رقص () شناخته می‌شود، یک جدول موسیقی برای ایستگاه‌های رادیویی تحت نظارت موسیقی رقص الکترونیک است که هر هفته توسط مجلهٔ "بیلبورد" منتشر می‌شود.
این جدول در نتیجهٔ تأثیر کوچک اما تأثیرگذار موسیقی رقص الکترونیک بر رادیو در ایالات متحده و ایستگاه‌هایی که آن را برنامه‌ریزی می‌کنند، به‌وجود آمد. این جدول که نخستین بار تحت عنوان ایرپلی داغ رادیوی رقص در شماره ۲۵ اکتبر ۲۰۰۳ مجلهٔ "بیلبورد" شروع به کار کرد، در ابتدا ۲۵ ترانه با بیشترین پخش را در بین هشت ایستگاه رادیویی، که عمدتاً موسیقی رقص پخش می‌کردند، و توسط سامانه‌های داده‌های پخش نیلسن نظارت می‌شدند، رتبه‌بندی می‌کرد. در زمان انتشار این جدول برای نخستین بار، ترانهٔ «همانگونه که هستی» اثر میلکی به‌عنوان ترانهٔ شماره یک آن رتبه‌بندی شد، اما این ترانه پس از ده هفته تاریخچهٔ منتشرنشدهٔ جدول در این جایگاه قرار گرفته‌بود. ترانهٔ «مجنون عشق» اثر بیانسه به‌همراه جی‌زی هفت هفتهٔ اول جدول را که "بیلبورد" آن را به رسمیت شناخته‌است، در رتبهٔ اول سپری کرد.
با انتشار شمارهٔ مورخ ۱۹ نوامبر ۲۰۱۱، "بیلبورد" نام این جدول را به ایرپلی رقص/میکس شو تغییر داد تا تغییرات اعمال‌شده در روش این جدول را در نام آن منعکس کند. به‌جای رتبه‌بندی تعداد پخش‌های دریافتی ترانه‌ها در شش گزارش‌دهنده با فرمت رقص (چهار ایستگاه رادیویی زمینی، به‌علاوهٔ کانال بی‌پی‌ام سیریوس‌اکس‌ام و کانال دنس/الکترونیکا از میوزیک چویس)، پانل ایستگاه‌های تحت نظارت به‌گونه‌ای گسترش یافت که شامل پخش‌های میکس شوها در ۴۰ رادیوی جریان و ریتمیک در ساعت‌هایی شود که این ایستگاه‌ها برنامه‌های میکس شو را پخش می‌کنند.
در ۲۶ نوامبر ۲۰۱۴، ظرفیت این جدول ۲۵ آهنگه به ۴۰ جایگاه افزایش یافت (به‌اجرا درآمده از شمارهٔ ۶ دسامبر ۲۰۱۴) و به قطعه‌های رقص بیشتری اجازه داد تا در جدول گنجانده شوند و به‌طور همزمان از میزان پاپ‌گرایی این جدول کاسته شود.
در مقایسه با سایر جدول‌های موسیقی رقص، تعریف رادیوی تجاری آمریکا از موسیقی رقص احتمالاً حاشیه‌ای‌تر است؛ امری که در محتوای جدول منعکس می‌شود. پس از تغییراتی که در سال ۲۰۱۱ انجام شد، این جدول تا حدودی از هدف اولیهٔ خود یعنی رتبه‌بندی ترانه‌های رقص معمولی فاصله گرفت و به جای آن ترانه‌های پاپ و شهری ریمیکس‌شدهٔ بیشتری را به جای اشکال سنتی موسیقی رقص و/یا آثار موسیقایی هنرمندان موسیقی رقص اضافه کرد. با این حال، تا سال ۲۰۱۲، هجوم ترانه‌های موسیقی رقص الکترونیک به میکس شوها و افزودن دو خروجی رقص اضافی در میان آن‌هایی که تحت نظارت بودند، بار دیگر محتوای رقص موجود در این جدول را افزایش داد و در نتیجه تا حدودی تعداد ترانه‌های پاپ و آراندبی ریمیکس‌شده کاهش یافت. تا تاریخ ۲۹ اکتبر ۲۰۲۲، تک‌آهنگ شماره یک فعلی این جدول «من خوبم (آبی)» اثر دیوید گتا و بی‌بی رکسا بوده‌است.