moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
این حکم در صفحه اول یک نسخه از روزنامه گوایاکیل با عنوان ال یونیورسو چاپ شده‌است. این کار حرفه ای هیدالگو را ستود. ال تلگرافو همچنین از تصمیم شورای ایالتی حمایت کرد، اگرچه سایر سردبیران ال یونیورسو مخالفت خود را با حق رای زنان نشان دادند. در کیتو، سرمقاله ال دیا به نفع این حکم بود، در حالی که ال کومرسیو مخالف آن بود. اکثر روزنامه‌هایی که مخالف رأی زنان بودند، ادعا کردند که زنان «آماده نبودند» رای بدهند، یا نباید درگیر سیاست باشند وگرنه «کارهای خانه بدون آنها نمی‌تواند انجام شود.» همچنین پیام‌های طنز زیادی دربارهٔ خانه‌دار شدن مردان به دلیل غیبت همسرانشان منتشر شد.
بحث عمومی که به دلیل پرونده ماتیلد هیدالگو به وجود آمد به مجمع سال ۱۹۲۸ کشیده شد، که عمدتاً لیبرال بود و حق رای زنان را تضمین می‌کرد. ماده ۱۳ قانون اساسی که در سال بعد منتشر شد، مقرر می‌دارد که هر شهروند اکوادوری مرد یا زن، بالای ۲۱ سال که دارای سواد می‌تواند رای بدهد.
در ماه‌های بعد، احزاب سیاسی کمپین‌هایی را برای ترویج ثبت نام زنان در فهرست رای دهندگان آغاز کردند. حزب محافظه‌کار توانست اکثریت زنان را به خود جلب کند و در بیانیه‌ای مدعی شد که: «اینکه رای زنان مضر است دور از واقعیت است، بلکه رأی زنان به اخلاقی کردن انتخابات کمک می‌کند». حزب لیبرال استراتژی خود را بر این اساس استوار کرد که به خاطر بیاورد که مجمعی که به این زنان حق رای داده بود اکثریت لیبرال بود.
در جریان نگارش قانون اساسی اکوادور در سال ۱۹۳۷، لوئیس فیلیپه بورخا، وکیل اکوادوری، پیشنهاد کرد که به رسمیت شناختن حق رای زنان حذف شود و مدعی شد که باید در قانون انتخابات تعریف شود و شهروندی تنها با حق رای تعریف نمی‌شود. . خوزه ماریا ولاسکو ایبارا با این استدلال و سایر تلاش‌ها برای کاهش ثبت نام انتخابات در قانون اساسی مخالفت کرد. بورجا استدلال می‌کرد که اجازه دادن به زنان برای رای دادن مانند اجازه دادن به یک کشیش برای رای دادن است.
موضع بورخا در محافل لیبرال گوایاکیل به شدت رد شد، اگرچه در کیتو مورد حمایت قرار گرفت و بسیاری از نویسندگان و متفکران فقدان خودمختاری زنان را دلیلی برای منع آنها از رای دادن عنوان کردند. برخی از زنان به ویژه لیبرال‌ها نیز تمایل خود را برای محدود کردن حق رای زنان ابراز کردند. به عنوان مثال، در طول یک بحث عمومی، فمینیست روزا بورجا د یکازا، استدلال کرد که حق رای چندان مهم نیست و حق رای زنان، بدون هیچ دانش مدنی، تنها به عنوان ابزاری کور در زمینه ملی عمل می‌کند.
قانون انتخابات سرانجام محدودیت‌های حق رای زنان را لغو کرد و مقامات اعلام کردند که زنان می‌توانند آزادانه به رای دادن ادامه دهند.
سباستین فلیتاس (; – ) بازیکن فوتبال اهل پاراگوئه بود که در پست مهاجم بازی می‌کرد.
آندرس فلورکین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه است که در پست هافبک دفاعی بازی می‌کرد.
رقص صلح یا رقص‌های صلح جهانی یک ممارسه معنوی هستند که با آواز خواندن و رقصیدن و خواندن عبارات مقدس ادیان جهان استفاده همراه هستند. هدف آنها افزایش آگاهی و ترویج صلح بین ادیان مختلف است.Segner, "Dance for Peace at the UUCC", eNews Park Forest, 9 September 2008. DUP منشأ صوفیِ آمریکای شمالی دارد. آنها سرودهای بسیاری از ادیان جهانی را با رقص، چرخیدن و انواع حرکات ترکیب می‌کنند.
پنج تا ۵۰۰ رقصنده در یک دایره، اغلب دور رهبر رقص و نوازندگان با سازهای آکوستیک‌شان در مرکز، ایستاده‌اند. همه رقص‌ها مشارکتی و گروهی هستند و تماشای رقص توصیه نمی‌شود زیرا هدف شادی‌ست نه اجرای دقیق و فنی حرکات رقص. رقص‌ها توسط یک رهبر رقص که اغلب درام، گیتار، فلوت یا سازهای زهی دیگر می‌نوازد تسهیل می‌شود. برای ترانه آهنگ‌ها از شعرهای الهام‌بخش، نقل‌قول‌ها و سرودهایی را به عاریت می‌گیرند و در حین رقص می‌خوانند. اشعار اغلب عبارات مقدسی هستند که در ملودی‌های سنتی، معاصر یا گهگاهی بداهه ساخته می‌شوند. برای اشعار از زبان‌های زیادی از جمله عربی، آرامی، انگلیسی، هاوایی، عبری، فارسی و سانسکریت استفاده می‌شود. رقصنده‌ها از شیوه‌های مذهبی، سرودها و زبان‌های مختلف استفاده می‌کنند تا نشان دهند که چگونه شادی و لذت در بطن هر دین وجود دارد و یکسان است. رهبران رقص بر این باورند که می‌توان صلح را از طریق تجربه همان لذت یکسان، از طریق گام‌های مختلف رقص، سرودها و زبان‌های مختلف، ترویج داد.Stoehr, "How to reclaim the historic role of art in expressing spirituality," Charleston City Paper, August 13, 2008.
تأکید رقص صلح بر مشارکت در رقص بدون توجه به توانایی‌های فردیست زیرا رقص‌های صلح تقریباً هرگز در برابر مخاطبی اجرا نمی‌شوند. رقصندگان در تمام سطوح، از جمله کودکان، می‌توانند همراهی کنند و با هم برقصند. هر رقص در هر گردهمایی از نو به آن‌ها آموزش داده می‌شود. رقص و رقصیدن بدین شیوه به عنوان فرصتی برای توسعه آگاهی معنوی، هماهنگی دست و چشم و بدن رقصنده‌ها در هماهنگی با دیگران است. بسیاری از رقص‌ها با حرکات، گام‌ها و حرکاتی طراحی شده‌اند که رقصندگان را تشویق می‌کند تا معانی عمیق‌تر عرفانی رقص را کشف کنند.
رقص‌های صلح جهانی اولین بار توسط ساموئل ال. لوئیس (صوفی احمد مراد چیستی) شکل گرفت.Douglas-Klotz, Neil. (1990). "We Circle Around, We Circle Around: A Short History of the Dances" in Lewis, Samuel L. et al. , "Spiritual Dance and Walk: An Introduction". Seattle, WA: PeaceWorks. pp. 17-24.Jablonski, Moineddin. (1990). "The Early Days of the Dances" in Lewis, Samuel L. et al. , "Spiritual Dance and Walk: An Introduction". Seattle: PeaceWorks. pp 25-31. اولین رقص در ۱۶ مارس ۱۹۶۸ در سانفرانسیسکو، کالیفرنیا برگزار شد."Timeline of the Dances" https://www.dancesofuniversalpeace.org/aboutdancetimeline.shtm - accessed 9 February, 2023 رقص‌های اصلی به شدت تحت تأثیر روابط معنوی ساموئل لوئیس با روت سنت دنیس، پیشگام رقص مدرنDouglas-Klotz, Neil. (1990). "Ruth St Denis: Sacred Dance Explorations in America" in Cappadona, Diane and Doug Adams: Dance as Religious Studies. New York: Crossroad. 109-117.Miller. Kamae A. , ed. (1997). "Wisdom Comes Dancing: Selected Writings of Ruth St. Denis on Dance, Spirituality and the Body". Seattle: PeaceWorks. و حضرت عنایت خان استاد صوفی بودند. تأثیرات رقص‌های صوفیانه مانند سما در رقص صلح آشکار است، اگرچه ساموئل لوئیس نیز استاد فرقه رینزای ذن بود و از آموزه‌های سنت‌های مذهبی و معنوی مختلفی استفاده می‌کرد.
رقص‌ها در ابتدا در کمپ‌ها و جلسات با حال و هوای عصر نو و متفاوتی اجرا می‌شدند، اما به تدریج در عبادتگاه‌های متنوع و مکان‌های سکولارتر مانند مدارس، کالج‌ها، زندان‌ها، آسایشگاه‌ها، خانه‌های مسکونی برای افراد دارای نیازهای ویژه و پزشکی مکمل ارائه شده‌است. به دلیل فعالیت شبکه بین‌المللی رقص‌های صلح جهانی که در سال ۱۹۸۲ توسط نیل داگلاس کلوتز و تسنیم فرناندز که در آن زمان معلمان روحانیت صوفی جهانی بودند، رقص‌ها به یک جنبش جهانی تبدیل شدند.Meyer. Wali Ali. (2001). "A Sunrise in the West: Hazrat Inayat Khan's Legacy in California" in Khan, Zia Inayat, ed. , "A Pearl in Wine: Essays on the Life, Music and Sufism of Hazrat Inayat Khan." New Lebanon, NY: Omega. pp. 430-431. این شبکه در ۲۸ کشور عضو دارد.Dances of Universal Peace International
حق رای زنان در استرالیا () از دستاوردهای اولیه دموکراسی استرالیا بود. به دنبال استقرار تدریجی حق رای مردان در مستعمرات استرالیا از دهه ۱۸۴۰ تا ۱۸۹۰، یک فشار سازمان یافته برای حق رای زنان از دهه ۱۸۸۰ شتاب گرفت و از دهه ۱۸۹۰، چند دهه قبل از اروپا و آمریکای شمالی، منجر به تصویب قانون شد. زنان استرالیای جنوبی در سال ۱۸۹۴ به حق رای دست یافتند و در سال ۱۸۹۵ پس از اولین "اصلاحیه قانون اساسی در سال ۱۸۹۴" به حق رای دست یافتند. این حتی قبل از حق رای مردان در تاسمانی بود.
استرالیای غربی از سال ۱۸۹۹ با برخی محدودیت‌های نژادی به زنان حق رأی اعطا کرد. در سال ۱۹۰۲، پارلمان استرالیا که به تازگی تأسیس شده بود "، قانون فرانشیز مشترک المنافع در سال ۱۹۰۲" را تصویب کرد، که قانون یکسانی را تعیین کرد که زنان را قادر می‌ساخت در انتخابات فدرال رای دهند و در پارلمان فدرال شرکت کنند. اگرچه تا سال ۱۹۶۲ بر اساس قوانین ایالتی، بومیان می‌توانستند از حق رای مستثنی شوند. تا سال ۱۹۰۸، ایالت‌های باقی‌مانده استرالیا برای حق رای زنان برای انتخابات ایالتی قانونی وضع کردند. گریس بنی در سال ۱۹۱۹ به عنوان اولین مشاور، ادیت کوان اولین نماینده پارلمان ایالتی در سال ۱۹۲۱، دوروتی تانگنی اولین سناتور و انید لیون به عنوان اولین عضو مجلس نمایندگان در سال ۱۹۴۳ انتخاب شدند.
نوادگان زن شورشیان بونتی که در جزایر پیتکرن زندگی می‌کردند از سال ۱۸۳۸ می‌توانستند رای دهند و این حق با اسکان مجدد آنها به جزیره نورفولک (اکنون یک قلمرو خارجی استرالیا) در سال ۱۸۵۶ منتقل شد
جنبشی برای حق رای زنان در قرن نوزدهم شکل گرفت. تجربه و سازمان‌های درگیر در جنبش حق رأی در سراسر مستعمرات متفاوت بود.
زنان دارای مالکیت مستعمره استرالیای جنوبی در سال ۱۸۶۱ در انتخابات محلی (اما نه انتخابات پارلمانی) رای دادند. پارلمان استرالیای جنوبی در سال ۱۸۹۴ حق رای و نامزدی در پارلمان را تأیید کرد و این قانون در سال ۱۸۹۵ موافقت سلطنتی را دریافت کرد این قانون در قلمرو شمالی، که در آن زمان بخشی از استرالیای جنوبی بود، به‌طور یکسان اعمال می‌شد. در حالی که این قانون در حال بحث بود، مخالفان این لایحه را اصلاح کردند تا پس از تصویب، زنان اجازه انتخاب در پارلمان را داشته باشند. در عوض، قانون‌گذاران به هر حال "لایحه قانون اساسی (حق رای زنان)" را تصویب کردند، بنابراین استرالیای جنوبی به‌طور کاملاً تصادفی، زمانی که به زنان حق رأی داد به آن‌ها این حق را داد که مناصب قانونگذاری را داشته باشند.
این امر به این دلیل بود که بخش ۴۱ قانون اساسی استرالیا می‌گوید: «هیچ فرد بزرگسالی که در انتخابات مجلس نمایندگان یک ایالت دارای حق رای باشد یا حق رای به دست آورد، تا زمانی که این حق ادامه دارد، توسط هیچ قانونی از کشورهای مشترک المنافع از رای دادن در انتخابات هر یک از مجلسین کشورهای مشترک المنافع از آن منع نمی‌شود.»
در سال ۱۸۹۷، کاترین هلن اسپنس اولین کاندیدای سیاسی زن برای مناصب سیاسی شد. در انتخابات استرالیای جنوبی به عنوان نماینده کنوانسیون فدرال در مورد فدراسیون استرالیا، که در آدلاید برگزار شد، نامزد شد. با این حال اولین زن تا سال ۱۹۵۹ به عضویت شورای یا مجمع استرالیای جنوبی انتخاب نشد اولین نامزدهای زن برای مجمع استرالیای جنوبی در انتخابات عمومی سال ۱۹۱۸ در آدلاید و استورت شرکت کردند.History of South Australian Elections, House of Assembly, volume 1 (accessible online)
استرالیای غربی در سال ۱۸۹۹ به زنان حق رای اعطا کرد.
در ویکتوریا، یکی از اولین زنان شناخته شده‌ای که رای داد زن تاجر متولد لندن، فانی فینچ بود، اولین گروه از زنان در کتاب «حق ایستادن، حق رأی» هلن هریس گنجانده شده‌است. "قانون انتخابات" ۱۸۶۳ به همه مالیات دهندگان که در فهرست‌های شهرداری‌های محلی فهرست شده بودند، حق رای داد. برخی از زنان پرداخت کننده مالیات در ویکتوریا توانستند در انتخابات مستعمره ۱۸۶۴ رای دهند. با این حال، قانونگذار تماماً مرد این را به عنوان یک اشتباه قانونی تلقی کرد و به سرعت قانون را در سال ۱۸۶۵، به موقع برای انتخابات ۱۸۶۶، اصلاح کرد تا رأی را فقط برای مالیات دهندگان مرد اعمال کند. هنریتا داگدیل که از سال ۱۸۶۸ به‌طور علنی از حق رای زنان حمایت می‌کرد و آنی لو در سال ۱۸۸۴ انجمن حق رای زنان ویکتوریا را تشکیل دادند، اولین انجمن حق رای زنان استرالیا بودند. انجمن‌ها خواستار رأی زنان بر اساس مردان شد. از سال ۱۸۸۹ قبل از اینکه زنان ویکتوریا در سال ۱۹۰۸ رای را به دست آورند، ۱۹ لایحه اعضای خصوصی مورد نیاز بود و توانستند برای اولین بار در انتخابات ایالتی ۱۹۱۱، آخرین ایالتی که این کار را انجام داد، رای را اعمال کنند. پس از اینکه زنان در ایالت حق رای آوردند انجمن ویکتوریا در سال ۱۹۰۸ منحل شد.
در سال ۱۸۸۹، رز اسکات و مری ویندیر به تأسیس انجمن ادبی زنان در سیدنی کمک کردند، که در سال ۱۸۹۱ به اتحادیه حق رأی زنان در نیو ساوت ولز تبدیل شد. زنان اتحادیه زنان مسیحی اعتدال در نیو ساوت ولز نیز در فعالیت‌های حق رای فعال بودند. آنها اتحادیه فرانچایز را در سال ۱۸۹۰ تأسیس کردند. الیزا پوتی قبل از انحلال انجمن به عنوان رئیس خدمت می‌کرد. او بعداً به انجمن حق رأی زنان پیوست.
در کوئینزلند، انجمن حق رای برابر زنان در سال ۱۸۹۴ تشکیل شد که در سال ۱۸۹۴ دو درخواست برای حق رای زنان جمع‌آوری کرد.Oldfield, Audrey, "Woman Suffrage in Australia: A Gift or a Struggle?" Cambridge University Press, 1992, pp. 116, 119, 121. طومار اول ۷۷۸۱ امضا از سوی زنان و طومار دوم ۳۵۷۵ امضا توسط مردان دریافت شد. طومارها خواستار یک رای و فقط یک رای بودند، زیرا در آن زمان مردان حق چند رای داشتند.
دانشگاه توهوکو گاکوین در سال ۱۸۸۶ (میجی ۱۹) به عنوان مدرسه علمیه سندای توسط اوشیکاوا ماسایوشی (۱۸۵۰–۱۹۲۸)، یکی از اولین پروتستان‌های ژاپن تأسیس شد. اوشیکاوا، یک سامورایی سابق در ماتسویاما، اولین رئیس این دانشگاه شد. در سال ۱۸۹۱ برای اولین بار دوره ای برای دانش آموزان غیر مسیحی اضافه شد.
آموزش عالی تایمز، دانشگاه توهوکو گاکوین را در رده ۱۵۰+ در رتبه‌بندی ۲۰۰ دانشگاه برتر ژاپن قرار می‌دهد.
نورخون یولداشخجایوا (به ازبکی: Nurxon Yoʻldoshxoʻjayeva که اغلب به عنوان نورخون یولداشوا در انگلیسی خوانده می‌شود) یکی از اولین زنان ازبکی بود که بدون حجاب پارانجا روی صحنه رقصید. او در سال ۱۹۱۳ در مرغیلان از توابع استان فرغانه به دنیا آمد و در سال ۱۹۲۹ در قتل ناموسی کشته شد. نورخون یکی از اولین رقصندگان زن ازبکی بود که بدون حجاب سنتی اسلامی برنامه اجرا کرد. او در سال ۱۹۲۹ توسط برادرش به قتل رسید در حالیکه او فقط ۱۶ سال داشت.
در زمان اتحاد جماهیر شوروی، مجسمه ای به یاد او وجود داشت، اما پس از استقلال ازبکستان آن را پایین آورده‌اند. نام او فقط در سینمای فرغانه به یادگار مانده‌است. به همین دلیل است که اکنون عمدتاً در همین منطقه او را به یاد می‌آورند. برخلاف او هنوز نام تامارا خانوم در سراسر روسیه و دیگر کشورهای جدا شده پرآوازه است.
نورخون در جوانی از خانه فرار کرد تا به یک گروه رقص روسی بپیوندد. همکاران او در آنجا تامارا خانوم و گوهر رحیموا بودند.
مدت کوتاهی پس از پیوستن به گروه، در ۸ مارس ۱۹۲۸، او و تامارا خانم روی صحنه رفتند و در ملاء عام ماسک‌های صورت خود را برداشتند. هنگامی که گروه رقص در حال بازدید از زادگاهش مرغیلان بود، نورخون تصمیم گرفت به دیدار خانواده‌اش برود. عمه او را به خانه آورد و به او گفت که برادرش به دنبال اوست. سپس برادرش او را با ضربات چاقو به قتل رساند و بلافاصله پس از حضور پلیس در محل به جرم خود اعتراف کرد. او به اصرار پدرشان مینگ بوشی، و ملا کمال گیاسوف، که او را وادار به قتل خواهرش کرده بودند به قرآن سوگند یاد و اعتراف کرد که قتل از پیش طراحی شده بود. روز پس از مرگ او، مراسم تشییع جنازه بزرگی در میدان عمومی برگزار شد. هزاران نفر در مراسم یادبود شرکت کردند و زنان ماسک‌های صورت خود را جلوی تابوت او انداختند. پدر و برادرش سرانجام به دلیل نقش داشتن در قتل محاکمه و اعدام شدند و مینگ بوشی و ملا تبعید شدند.
برخلاف نورخون، تامارا آرتیومونا پطروسیان شهره به تامارا خانوم هم رقص و هم ولایتی او سرنوشت بسیار متفاوتی داشت. تامارا خانوم در خانواده‌ای ارمنی در شهر مرغیلان ازبکستان در دره فرغانه آسیای مرکزی، که در آن زمان بخشی از امپراتوری روسیه بود، به دنیا آمد. خانوم از کودکی به رقص و آواز خواندن و رقصیدن با آوازهای محلی ازبکی علاقه نشان داد. در سال ۱۹۱۹ به گروه تئاتر سیار جبهه ترکستان به رهبری حمزه نیازی پیوست. او یک رقصنده ارمنی بود که به دلیل اینکه یکی از اولین زنان در ازبکستان بود که بدون پارانجا روی صحنه رقصید، شهرت داشت. او همکار نورخون یولداشوا، رقصنده نگون‌بخت ازبکی بود که در قتل ناموسی به دلیل برداشتن نقاب به قتل رسید.
پس از مرگ نورخون، از سوی مقامات شوروی به عنوان الگو و شهید شجاع شوروی، مشابه تورسونوی سیدازیمووا (هنرپیشه ازبکی که در سال ۱۹۲۸ در سن ۱۷ سالگی به دلیل حاضر شدن بدون حجاب بر روی صحنه تئاتر توسط شوهرش به قتل رسید) مورد تقدیر قرار گرفت. مجسمه نورخون در مقابل خانه فرهنگ در مرغیلان توسط مجسمه‌ساز والنتین کالبانسف در سال ۱۹۶۷ ساخته و نصب شد.
مجسمه نورخون، اندکی پس از فروپاشی جمهوری سوسیالیستی شوروی ازبکستان در سال ۱۹۹۱، پایین آمد. در شهر فرغانه سینمایی وجود دارد که هنوز هم نام اوست، این سینما سینما «نورخون» نام دارد. نورخون قهرمان یک نمایش موزیکال شوروی توسط کمیل یاشین بود که در اواسط قرن بیستم محبوبیت داشت.
حقوق زنان در فیلیپین () در مقایسه با بسیاری از کشورها نسبتاً توسعه یافته‌است. در طول سدهای گذشته، تحولات قابل توجهی رخ داده‌است که منجر به تأیید و حمایت بیشتر از این حقوق شده‌است. پیشرفت به سوی برابری جنسیتی از طریق جنبش‌های زنان، افزایش تعداد نمایندگان سیاسی زن، افزایش تعداد زنان تحصیل‌کرده، ویژگی‌های بیشتر در مورد مسائل مربوط به زنان که بر اساس قوانین وضع شده‌است، و اعمال متمرکز آن قوانین حاصل شد. در سال‌های اخیر، دولت فیلیپین به حقوق زنان تحت طرح‌های قانونی متعددی از جمله تبعیض در محل کار، خشونت خانگی، آزار و اذیت جنسی و قاچاق انسان پرداخته‌است.Iwanaga, Kazuki.Women's Political Participation and Representation in Asia: Obstacles and Challenges. Copenhagen: Nordic Institute of Asian Studies. p. 243.
فیلیپین یکی از کمترین میزان نابرابری جنسیتی را در جهان دارد. در شاخص جهانی شکاف جنسیتی در سال ۲۰۱۷، فیلیپین در بین ۱۴۵ کشور در رتبه دهم برابری جنسیتی قرار گرفت.World Economic Forum, Gender Gap Index 2017. Retrieved March 28, 2019. فیلیپین بالاتر از هر کشور آسیا-اقیانوسیه به جز نیوزیلند قرار دارد.Mercurio, Richmond S. (19 November 2015).Highest in Asia Pacific: Philippines climbs to 7th in gender equality index, PhilStar Global Business (Mandaluyong). این نقش‌ها بین موقعیت سنتی مادر، مراقبت از فرزندان و خانواده تا موقعیت‌هایی در عرصه سیاسی متغیر است.
علیرغم پیشرفت‌ها و دستاوردهای بزرگی که فیلیپین تاکنون در زمینه حقوق زنان به دست آورده‌است، این کشور همچنان به توسعه بیشتر نیاز دارد. بین زنانی که از نظر سیاسی، تحصیلی و مالی سرآمد بوده‌اند، در مقایسه با زنانی که مورد آزار خانگی قرار می‌گیرند، از نظر مالی ناپایدار هستند و از طریق فحشا و کار مهاجرتی مورد استثمار قرار می‌گیرند، اختلاف وجود دارد.Anonuevo, Carlos Antonio Q. (September 2000), Overview of the Gender Situation in the Philippines.
جنبش حق رای زنان در فیلیپین یکی از اولین رویدادهای مهمی بود که در آن زنان از نظر سیاسی دور هم جمع شدند. همچنین یکی از اولین جنبش‌های حقوق زنان بود و تلاش کرد تا حق رای و نامزدی زنان را به دست آورد. بسیاری از مردان فیلیپینی با این ایده مخالف بودند و به این دیدگاه سنتی که وظیفه زنان آشپزی، نظافت و تربیت فرزند در خانه است، پایبند بودند. مردان با این دیدگاه در درجه اول نگران این بودند که اگر زنان رسماً از نقش مرسوم خود خارج شوند، پویایی خانوادگی بی‌ثبات می‌شود.
با این حال، همه مردان فیلیپینی مخالف این جنبش نبودند. نماینده کنگره فایلمون سوتو از سبو اولین لایحه حق رای زنان را در مجمع فیلیپین در سال ۱۹۰۷ ارائه کرد.Davis, Leonard (1989).Revolutionary Struggle in the Philippines. United States of America: Palgrave MacMillan. p. 127. از آنجا به بعد، لوایح مختلف حق رأی توسط تعدادی از مردان برجسته جامعه حمایت می‌شد، از جمله می‌توان به ملسیو سورینو از نگروس باختری در سال ۱۹۱۲، ماریانو کوئنکو از سبو در سال ۱۹۱۶، و مونتاژکاران مختلف از بولاکان، لاگونا و توماس لونا در سال ۱۹۱۸ اشاره کرد.Davis, Leonard (1989). Revolutionary Struggle in the Philippines. United States of America: Palgrave MacMillan. p. 127.
هیچ‌یک از این لوایح موفق نشدند. تا سال ۱۹۳۶ که شرایط برای حق رای زنان تغییر کرد. انجمن شهروندی زنان در سال ۱۹۲۸ توسط باشگاه زنان مانیل به رهبری ماریا ونتورا تأسیس شد که هدف اصلی آن در ابتدا حمایت از آرمان حق رای زنان بود.
رئیس‌جمهور مانوئل ال. کوئزون در یک سخنرانی در کاخ مالاکانانگ در مانیل در ۳۰ سپتامبر ۱۹۳۶، حمایت خود را نسبت به جنبش حق رأی اعلام کردSpeech of President Quezon on Woman Suffrage. Official Gazette, September 30, 1936. رئیس‌جمهور کیزون، با امضای لایحه همه‌پرسی حق رأی زنان، اعلام کرد که «... قرار نیست به عنوان برده با آنها رفتار شود، حق رأی دادن به زنان فیلیپینی ضروری و حتی ضروری است» و برای زنان، این امر ضروری است.Speech of President Quezon on Woman Suffrage. Official Gazette, September 30, 1936. بر اساس قانون اساسی فیلیپین در سال ۱۹۳۴، ماده ۵ مقرر می‌داشت که زنان باید حق رأی را به دست آورند، مشروط بر اینکه ۳۰۰۰۰۰ زن در رأی‌گیری آن را را تأیید کنند.Guillermo, Artemio R. (2012). Historical Dictionary of the Philippines. Lanham: Scarecrow Press. p. 416.
جامعه در فیلیپین برای آموزش به ویژه برای فرزندانشان بسیار ارزش قائل است. به نظر می‌رسد که آموزش وسیله ای است که به وسیله آن می‌توان از فقر شخصی و خانوادگی جلوگیری کرد - که امکان زندگی موفق تر را فراهم می‌کند. بر اساس سرشماری جمعیت و مسکن فیلیپین در سال ۲۰۱۳، نرخ باسوادی این کشور ۹۶٫۵ درصد ثبت شده‌است.Philippine Statistics Authority: School Attendance is Higher Among Females than Males (27 December 2013). همچنین مشخص شد که نرخ باسوادی برای زنان ۹۷ درصد و مردان ۹۶٫۱۰ درصد بوده‌است.Philippine Statistics Authority: School Attendance is Higher Among Females than Males (27 December 2013).
شکاف سابق بین سواد آموزی مرد و زن و فارغ التحصیلان دوره عالی دیگر وجود ندارد. دسترسی و دستیابی به تحصیلات نقش مهمی در رفاه عمومی و استاندارد زندگی نه تنها برای همه زنان، بلکه همه مردم در سرتاسر فیلیپین داشته‌است. نرخ مشارکت آموزش عالی در فیلیپین در میان بالاترین نرخ‌ها در جهان است.Statement by Hon. Patricia B. Licuanan Commission on Higher Education Republic of the Philippines p. 4. در زمینه‌هایی مانند مهندسی، فناوری، دین، حقوق، تجارت و کشاورزی، فارغ التحصیلان عمدتاً مرد هستند. امید است بتوان با تغییر در برنامه درسی مدارس، کلاس‌های آموزشی مبتنی بر حذف کلیشه‌های جنسیتی و افزایش آگاهی عمومی نسبت به مسائل جنسی، به این امر پرداخت.Statement by Hon. Patricia B. Licuanan Commission on Higher Education Republic of the Philippines p. 4.
زنان فیلیپینی به‌طور فزاینده ای درگیر سیاست در سطح محلی و ملی شده‌اند. پژوهشگران بر این باروند که ظهور رهبران زن را می‌توان تا حد زیادی به پیوند خانوادگی و حمایت کلیسای کاتولیک از زنان نسبت داد.Silvestre, Jaylyn. The Rise of Women Leaders in the Philippines. The Berkeley McNair Research Journal. p. 165. زنان آمده‌اند تا پست‌های گسترده‌ای مانند اعضای سنا، اعضای کنگره، سناتورها، فرمانداران، شهرداران و قضات را داشته باشند. بزرگ‌ترین نمونه از مشارکت زنان فیلیپینی در سیاست، مناسبت‌های ریاست جمهوری زنان است. چندین زن در گذشته کاندیدای ریاست جمهوری شده‌اند، اما از سال ۱۹۸۶ تنها دو رئیس‌جمهور زن بوده‌اند.
فولکس‌واگن ترانسپورتر، بر اساس پلتفرم T گروه فولکس‌واگن، که اکنون در نسل هفتم خود قرار دارد، به مجموعه ای از ون‌هایی گفته می‌شود که بیش از ۷۰ سال است تولید شده و در سراسر جهان به بازار عرضه شده‌اند.
سری تی (T) اکنون به عنوان پلتفرم رسمی خودروسازی گروه فولکس واگن در نظر گرفته می‌شود. و نسل‌های آن به ترتیب تی۱، تی۲، تی۳، تی۴، تی۵، تی۶ و تی۷ نام‌گذاری می‌شوند. پیش از تعیین "پلت فرم T"، سه نسل اول تیپ ۲ نامگذاری شدند که نشان دهنده موقعیت نسبی آنها نسبت به تیپ ۱ یا بیتل است. به عنوان بخشی از "پلتفرم تی"، سه نسل اول به صورت ماسبق به نام‌های تی۱، تی۲ و تی۳ خوانده می‌شوند.
ترنسپورتر با بیش از ۱۲ میلیون دستگاه فروخته شده در سراسر جهان، پرفروش‌ترین ون در تاریخ است و شامل طیف وسیعی از اتوموبیل‌ها از جمله ون، مینی‌ون، مینی‌بوس، وانت و ون کمپر است. رقبای آن شامل فورد ترانزیت، تویوتا هایاس و مرسدس بنز ویتو هستند.
فولکس واگن تیپ ۲ (تی۱) که در ابتدا از فولکس واگن تیپ ۱ (فولکس واگن بیتل) گرفته شد، اولین نسل از خانواده ترنسپوتر فولکس واگن بود.
پلت فرم تی۲ فولکس واگن"Im Fokus: Volkswagen – Kernkompetenz: Sparen" (PDF). "CSM Worldwide" (in German). Automobil-Produktion.de. March 2006. Archived from the original (PDF) on 18 July 2011. Retrieved 17 December 2009.
فولکس واگن (تیپ ۲) که با نام‌های تی۲۵ نیز شناخته می‌شود، در سال ۱۹۷۹ معرفی شد. تی۳ ترنسپورتر یکی از آخرین پلت‌فرم‌های فولکس‌واگن با بدنه کاملاً جدید بود که هنوز از طراحی موتور عقب استفاده می‌کرد.
در مقایسه با مدل قبلی خود (مدل تی۲)، تی۳ محکم‌تر و سنگین‌تر بود، با بدنه‌ای کمی بزرگ‌تر، مربعی‌تر و جعبه‌ای شکل‌تر، که فضای داخلی قابل استفاده‌تری را نسبت به سمت جلو، سقف و لبه‌های گرد مدل‌های اصلی ارائه می‌کرد.
در حالی که تولید تی۳ در اروپا در اتریش تا سال ۱۹۹۲ به پایان رسید، تی۳ تا سال ۲۰۰۲ آفریقای جنوبی تولید می‌شد.
اولین طراحی رسمی «پلت‌فرم تی»، فولکس واگن ترانسپورتر (تی۴)"Europe's slight rise & anticipated decline – Auto by the Numbers – car sales, production in Western Europe – Illustration – Statistical Data Included". "Automotive Design & Production, April 2002 by Mark Fulthorpe / Gardner Publications, Inc. / Gale Group". CBS Interactive Business UK. 2002. Retrieved 17 December 2009. به‌طور چشمگیری خط وانت فولکس واگن را با استفاده از موتور جلو، دیفرانسیل جلو و خنک‌کننده آبی، به روز کرد. تی۴ در آمریکای شمالی با نام فولکس واگن یورو-ون به بازار عرضه شد.
فولکس‌واگن ترنسپورتر (تی۵)"Europe's slight rise & anticipated decline – Auto by the Numbers – car sales, production in Western Europe – Illustration – Statistical Data Included". "Automotive Design & Production, April 2002 by Mark Fulthorpe / Gardner Publications, Inc. / Gale Group". CBS Interactive Business UK. 2002. Retrieved 17 December 2009."Im Fokus: Volkswagen – Kernkompetenz: Sparen" (PDF). "CSM Worldwide" (in German). Automobil-Produktion.de. March 2006. Archived from the original (PDF) on 18 July 2011. Retrieved 17 December 2009.
سری ترنسپورتر تی۵ در اواخر سال ۲۰۰۹ فیس‌لیفت شد. گزینه‌های پیشرانه به روز شده شامل اولین استفاده جهانی از گیربکس دوکلاچه در یک وسیله نقلیه تجاری سبک بود.
در سال ۲۰۱۶، فولکس واگن ترنسپورتر تی۶ را عرضه کرد که بر اساس تی۵ ساخته شده‌است.
در ژوئن ۲۰۲۱، فولکس‌واگن از یک ون مسافربری جدید به عنوان مولتی‌ون تی۷ رونمایی کرد.
تی۷ از پلت‌فرم اختصاصی ون تی۶ به پلت فرم MQB مبتنی بر خودرو منتقل شد.
فنون ماهیگیریhttps://www.adinehbook.com/gp/product/9648242577https://shekare.ir/teaching-fishing-techniques-and-tools/ یا روش‌های ماهیگیریhttps://mahikhan.co/انواع-روش-های-ماهیگیری/ روش‌هایی برای صید ماهی هستند. این اصطلاح همچنین ممکن است به روش‌هایی برای صید دیگر جانوران آبزی مانند نرم‌تنان (صدفان، ماهی مرکب، هشت‌پا) و بی‌مهرگان دریایی خوراکی گفته شود.
فنون ماهیگیری شامل جمع‌آوری دستی، نیزه ماهیگیری، توری کردن، ماهیگیری و به دام انداختن است. ماهیگیران تفریحی، تجاری و صنایع دستی از تکنیک‌های متفاوتی استفاده می‌کنند و گاهی نیز از تکنیک‌های مشابهی استفاده می‌کنند. ماهیگیران تفریحی برای تفریح یا ورزش ماهی می‌گیرند، در حالی که ماهیگیران تجاری برای سود. ماهیگیران صنعتگر از روش‌های سنتی و با تکنولوژی پایین برای بقا در کشورهای در حال توسعه و به عنوان میراث فرهنگی در کشورهای دیگر استفاده می‌کنند. بیشتر ماهیگیران تفریحی از شیوه‌های ماهیگیری و ماهیگیران تجاری از روش‌های تورگذاری استفاده می‌کنند.
حقوق زنان در برزیل () در برزیل به شدت تحت تأثیر سنت‌های مردسالارانه فرهنگ ایبری قرار گرفته‌است که زنان را در روابط خانوادگی و اجتماعی تابع مردان می‌داند.Metcalf, Alida C. Women and Means: Women and Family Property in Colonial Brazil, Journal of Social History. شبه جزیره ایبری، که از اسپانیا، پرتغال و آندورا تشکیل شده‌است، به‌طور سنتی مرز فرهنگی و نظامی بین مسیحیت و اسلام بوده‌است و سنت قوی برای تسخیر نظامی و تسلط مردان ایجاد کرده‌است. سنت‌های پدرسالاری به آسانی از شبه جزیره ایبری به آمریکای لاتین از طریق سیستم انکومیاندا که وابستگی اقتصادی را در میان زنان و مردم بومی برزیل تقویت می‌کرد، منتقل شد. به عنوان بزرگ‌ترین ملت کاتولیک رومی در جهان، مذهب نیز تأثیر قابل توجهی بر حقوق زنان در برزیل داشته‌است.
برزیل دارای سازمان‌یافته‌ترین و مؤثرترین جنبش زنان در آمریکای لاتین است و دستاوردهای قابل‌توجهی در قرن گذشته برای ترویج و حمایت از حقوق قانونی و سیاسی زنان حاصل شده‌است.Fiedler, A. M. , & Blanco, R. I. (2006). علیرغم دستاوردهایی که در قرن گذشته در زمینه حقوق زنان به دست آمده‌است، زنان در برزیل هنوز با نابرابری جنسیتی قابل توجهی روبرو هستند که در مناطق روستایی شمال شرقی برزیل بارزتر است.Caipora (Organization). در سال ۲۰۱۰، سازمان ملل متحد برزیل را بر اساس شاخص نابرابری جنسیتی در میان ۱۶۹ کشور در رتبه ۷۳ قرار داد که آسیب‌های زنان را در زمینه‌های حقوق باروری، توانمندسازی و مشارکت نیروی کار می‌سنجد.
جنبش‌های زنان در برزیل به‌طور سنتی توسط زنان طبقه متوسط رو به بالا رهبری و حمایت می‌شدند، و به‌جای انقلابی بودن ماهیت اصلاح‌طلبی دارند، هرچند استثناهای واضحی به ویژه در مورد جنبش‌های اصلاحات ارضی وجود دارد.Schmink, Marianne. اگرچه در دهه ۱۹۳۰ در برزیل حق رای به زنان اعطا شد، اما تا دهه ۱۹۷۰ و به بعد بود که جنبش گسترده‌تر و قدرتمندتر زنان در برزیل شکل گرفت. برزیل در سال ۱۹۷۹، در سال انتشار آن، کنوانسیون رفع هرگونه تبعیض علیه زنان را امضا و تصویب کرد، کنوانسیون سازمان ملل متحد هدف آن حذف همه اشکال تبعیض علیه زنان است. زنان در برزیل از حقوق و وظایف قانونی مشابه مردان برخوردار هستند که به وضوح در ماده پنجم قانون اساسی برزیل در سال ۱۹۸۸ بیان شده‌است.
مجمع جهانی اقتصاد مطالعه‌ای منتشر کرد که نشان می‌دهد برزیل عملاً تفاوت‌های جنسیتی در آموزش و درمان را ریشه کن کرده‌است، اما زنان از نظر حقوق و نفوذ سیاسی عقب مانده‌اند. بر اساس آمار وزارت کار و رفاه، زنان ۳۰ درصد کمتر از مردان دستمزد می‌گرفتند. در سال ۲۰۰۵، گزارشگر ویژه سازمان ملل، به سطح بسیار پایینی از نمایندگی زنان در سیستم قضایی اشاره کرد، جایی که زنان «تنها ۵ درصد از پست‌های بالای قوه قضائیه و دادستانی را به خود اختصاص داده‌اند».Report on Human Rights Practices 2006: Brazil. بسیاری از زنان به عنوان شهردار انتخاب شده‌اند و زنان بسیاری نیز قاضی فدرال بوده‌اند. اولین زن در سال ۱۹۷۹ در مجلس سنا مشغول به کار شد. زنان برای اولین بار در انتخابات ریاست جمهوری برزیل ۱۹۸۹ نامزد ریاست جمهوری شدند. تا سال ۲۰۰۹، ۹ درصد از کرسی‌های پارلمان ملی در اختیار زنان بود.
زنان در برزیل در سال ۱۹۳۲ حق رای داشتند اگرچه یک جنبش فمینیستی از اواسط قرن نوزدهم در برزیل وجود داشت و زنان برای گنجاندن حق رای در قانون اساسی ۱۸۹۱ درخواست دادند، حرکت به سمت حق رای تنها تحت رهبری زیست‌شناس و وکیل، برتا لوتز، آغاز شد. پس از انتشار مقاله ای در روزنامه معتبر برزیلی "Revista da Semana" که از زنان می‌خواست شایستگی خود را از طریق دستاوردهای خود به مردان ثابت کنند و برای مطالبه حق رای سازماندهی کنند، سازمان‌های مختلف زنان ظاهر شدند.
لوتز در سال ۱۹۲۲ سازمان خود را به همراه حق رای آمریکایی کری چپمن کت تأسیس کرد، فدراسیون برزیل برای پیشرفت زنان به سازمان پیشرو حق رأی برزیل تبدیل شد و به اتحاد بین‌المللی حق رأی زنان وابسته بود. سافرجتهای برزیلی زنان باسواد و حرفه‌ای بودند که تنها درصد کمی از جمعیت زنان برزیل را تشکیل می‌دادند. از این رو، مبارزات انتخاباتی به هیچ وجه یک جنبش توده ای نبود و طبیعتاً معتدل بود. ویژگی محافظه کارانه جنبش حق رأی مقاومت کمی از سوی دولت برانگیخت و حق رأی توسط گتولیو وارگاس در سال ۱۹۳۲ اعلام شد و بعداً در قانون اساسی ۱۹۳۴ تأیید شد.
دو سال پس از اعلام حق رای زنان در قانون اساسی پنجم برزیل، دو زن به کنگره، ده زن به عنوان شهردار و مجلس انتخاب شدند، و سی زن نیز به عنوان عضو شورا در برزیل انتخاب شدند. اگرچه مشاغل دولتی در گذشته برای زنان در دسترس بود، اما زنان تا پس از کسب حق رای در مناصب انتخاباتی نبودند و تعداد زنان در دولت در طول قرن بیستم رو به افزایش بود.
کشاورزی صادراتی و نیروی کار عمدتاً زنانه در آمریکای لاتین در سه دهه اخیر به‌طور قابل توجهی گسترش یافته‌است. تحقیقات نشان داده‌است که چگونه مزارع در شمال شرقی برزیل به‌طور هدفمند تقسیم کار جنسیتی ایجاد می‌کنند و چگونه زنان اغلب دستمزد و شرایط بدتری را نسبت به مردان تجربه می‌کنند. بر اساس گزارش بانک جهانی، ۴۲ درصد از افراد شاغل در بخش غیرکشاورزی زنان بودند
در برزیل میزان باسوادی زنان مشابه مردان است. نرخ باسوادی (تعریف شده به عنوان افراد بالای ۱۵ سال یا بیشتر با توانایی خواندن و نوشتن) در سال ۲۰۱۰ حدود ۹۰٫۷٪ برای زنان و ۹۰٫۱٪ برای مردان برآورد شد. زنان در حال حاضر بیش از اکثریت را در بسیاری از دوره‌های دانشگاهی تشکیل می‌دهند. در حوزه‌های بهداشت و علوم انسانی به ترتیب ۶۶٪ و ۷۱٪ کل دانشجویان را تشکیل می‌دهند. به‌طور کلی، ۵۳ درصد از کل دانشجویان در دانشگاه‌ها زن هستند.
پیشرفت در آموزش زنان از چند دهه پیش آغاز شد. از دهه ۱۹۳۰، زنان به‌طور متوسط در مقایسه با مردان، تعداد سال‌های تحصیلی بالاتری در مدرسه داشته‌اند. از دهه ۱۹۷۰، آنها در سطوح بالاتر از مردان پیشی گرفتند. تا اواخر قرن نوزدهم، آموزش برای دختران بر مهارت‌های خانگی متمرکز بود.Lind, pg. 87. در سال ۱۸۷۹، مؤسسات آموزش عالی برزیل، زنان سفیدپوست طبقه بالا، عمدتاً شهری، را پذیرفتند- در حالی که بقیه جمعیت زنان بی سواد باقی ماندند. در حال حاضر نرخ باسوادی بین مردان و زنان نسبتاً متناسب با جمعیت است و سطح تحصیلات زنان در حال حاضر بیشتر از مردان است.
در سال ۱۹۷۰، تقریباً ۱۹۰۰۰ زن متخصص در برزیل وجود داشت که شامل مهندسان، معماران، دندانپزشکان، اقتصاددانان، استادان، وکلا و پزشکان می‌شد. تا سال ۱۹۸۰ حدود ۹۵۸۰۰ زن در این رشته‌ها مشغول به کار بودند.Winter. در هر دو سطح کارشناسی و کارشناسی ارشد، کلاس‌های روان‌شناسی، ادبیات و هنر تقریباً به‌طور کامل از زنان تشکیل شده‌است، برخلاف دوره‌های کشاورزی و دفاع ملی که تعداد بسیار کمی از زنان در آن ثبت نام می‌کنند.Neft, Naomi; Levine, Ann D. (1997).
مردان سفید نمی‌توانند بپرند (به انگلیسی: White Men Can't Jump) یک فیلم کمدی ورزشی آمریکایی آماده اکران به کارگردانی چارلز کید دوم و نویسندگی کنیا باریس و داگ هال است. این بازسازی فیلمی به همین نام محصول ۱۹۹۲ محسوب می‌شود. سینکوا والز و جک هارلو در نقش‌های اصلی آن بازی می‌کنند.
قرار است این فیلم در ۱۹ مه ۲۰۲۳ از طریق هولو منتشر شود.
فیلمبرداری در ۱۱ می ۲۰۲۲ در لس آنجلس با تامی مدوکس-آپشاو به عنوان فیلمبردار آغاز شد. و در ژوئیه ۲۰۲۲ به پایان رسید. این فیلم موسیقی متنی از (تایری سینک سیمونز) خواهد داشت. سرانجام در ۱۱ ژانویه ۲۰۲۳، فیلم در مرحله پس‌تولید قرار گرفت.
مواد شیمیایی خاصhttps://www.jooyashimi.ir/product/مواد-شیمیایی-کمیاب/ (همچنین مواد شیمیایی ویژه یا مواد شیمیایی اثرگذار نامیده می‌شود) محصولات شیمیایی خاصی هستند که طیف گسترده‌ای از اثرات را ارائه می‌دهند که بسیاری از بخش‌های صنعت دیگر بر آن تکیه دارند. برخی از دسته‌های مواد شیمیایی تخصصی عبارتند از: چسب‌ها، مواد شیمیایی کشاورزی، مواد پاک‌کننده، رنگ‌ها، افزودنی‌های آرایشی و بهداشتی، مواد شیمیایی ساختمانی، الاستومرها، طعم‌دهنده‌ها، افزودنی‌های غذایی، عطرها، گازهای صنعتی، روان‌سازها، رنگ‌ها، پلیمرها، سورفکتانت‌ها و منسوجات کمکی. دیگر بخش‌های صنعتی مانند خودروسازی، هوافضا، مواد غذایی، آرایشی و بهداشتی، کشاورزی، تولید و نساجی به شدت به چنین محصولاتی وابسته هستند.
طعم‌دهنده ، یک افزودنی غذایی است که برای بهبود طعم یا بوی غذا استفاده می‌شود. این تأثیر ادراکی غذا را که عمدتاً توسط گیرنده‌های شیمیایی سیستم چشایی و بویایی تعیین می‌شود، تغییر می‌دهد.Small DM, Green BG. A Proposed Model of a Flavor Modality. In: Murray MM, Wallace MT, editors. The Neural Bases of Multisensory Processes. Boca Raton (FL): CRC Press/Taylor & Francis; 2012. Chapter 36. Available from: https://www.ncbi.nlm.nih.gov/books/NBK92876/ در کنار مواد افزودنی، اجزای دیگری مانند قندها نیز طعم غذا را تعیین می‌کنند.
کاتینکا گولدبرگ (نروژی: Cathinka Guldberg) زادهٔ ۳ ژانویهٔ ۱۸۴۰ و مرگ به تاریخ ۲۲ اکتبر۱۹۱۹م، در سن ۷۹ سالگی، یک پرستار نروژی بود.وی اولین شماس زن در نروژ بود و هم او بود که آموزش پرستاری را در نروژ پایه گذاشت. در سال ۱۹۱۵م، بار دیگر او اولین زنی بود که نشان سنت اولاف به وی تقدیم شد.https://snl.no/Cathinka_Guldberg
کاتینکا گولدبرگ سال ۱۸۴۰ در کریستیانیا که از سال ۱۹۲۵م، اسلو که همان پایتخت نروژ است، نامیده می‌شود، در خانواده ای مرفه، مذهبی و تحصیل کرده به دنیا آمد. پدرش که تحصیل کرده رشتهٔ الهیات بود، هم کتاب فروشی داشت و هم سردبیر و ناشر بود. اصل مادرش که زنی با تقوا بود به یک خانوادهٔ ثروتمند تاجر از اهالی فردریکستاد برمی‌گشت.
کاتینکا سالهای نخست زندگیش را در زادگاهش گذراند. وقتی ۸ سال داشت، پدرش لباس روحانیان مسیحی به تن کرد و در مقام کشیش در
نانستاد مشغول کار شد. به این ترتیب همه خانواده به آن شهرک منتقل شدند و پس از مدتی از آنجا نیز به اولنساکر نقل مکان کردند. وقتی کاتینکا تنها ۱۵ سال داشت، مادرش را از دست داد و به عنوان دختر ارشد خانواده، بخش بزرگی از مسئولیت امور خانه بر دوش او افتاد.
همزمان با مسئولیت در خانه، کاتینکا در فعالیت اجتماعی کلیسای محل نیز سهم داشت. او همراه با گروه‌های نیکوکار و امدادگر مسیحی در یاری رساندن به فقیران و بیماران، هم کار کرد و هم آموزش دید. کاتینکا از همان کودکی اعتقاد مذهبی داشت و با کلیسا در ارتباط منظم بود. پس از مرگ مادرش، پدر او بار دیگر ازدواج کرده بود. اما دومین همسر هم پس از مدتی درگذشته بود و پدرش را تنها گذاشته بود. پدرش مدتها با خانوادهٔ زن اولش، به عنوان مردی بیوه، زندگی کرد تا سرانجام وقتی بچه‌ها بزرگ شده بودند و کاتینکا ۲۴ سال داشت، برای سومین بار ازدواج کرد و از بچه‌هایش جدا شد.https://snl.no/Cathinka_Guldberg
کاتینکا گولدبرگ که از قبل همراه با مراقبت داوطلبانه از بیماران تجربه کسب کرده بود، در سال ۱۸۶۶م، به آلمان سفر کرد تا بر دانش حرفه ای خود بیافزاید. او از قبل آگهی‌های مدرسه مذهبی را دیده بود و تصمیم گرفته بود، مقیم دیر شده و شماسی بیاموزد. محل مدرسه یا صومعهٔ آموزشی در دوسلدورف بود. جایی که فلورانس نایتینگل در آن درس خوانده و آموزش دیده بود. در اواخر دوره تحصیل، از کاتینکا دعوت شد تا مدیریت راه اندازی یک مجتمع مسیحی شامل از جمله صومعه و درمانگاه را در کریستیانیا بر عهده گیرد.
کاتینکا از این دعوت استقبال کرد و بعد از اتمام دوره آموزشی، به عنوان یک شماس یا همان خواهر روحانی به نروژ بازگشت تا مدیرت مؤسسه مذهبی - بهداشتی را بر عهده گیرد.https://snl.no/Cathinka_Guldberg
کاتینکا گولدبرگ به همراه اولین شاگرد و دستیارش در تاریخ ۲۰ نوامبر ۱۸۶۸م، در یک ملک متعلق به شهرداری امروز اسلو مستقر شد. مقدمات کار به خوبی پیش رفت و همراه با گسترش فعالیت، پس از دو سال فعالیت مؤسسه به محل دیگری در شهر منتقل شد. با رشد بیشتر مؤسسه، محل جدید هم به زودی گنجایش کافی نداشت و بنابراین بار دیگر مجتمع مذهبی، شامل خوابگاه، نمازخانه، آموزشگاه و درمانگاه، کمی پیش از کریسمس سال ۱۸۸۷م، به محل بزرگتری در شهر منتقل شد. این محل جدید، ملکی به وسعت بیش از ۱۱ هکتار بود که یکی از تجار ثروتمند محل به قصد نیکوکاری به مؤسسه هدیه داده بود. تحت مدیریت کاتینکا گولدبرگ مؤسسه به سرعت رشد کرد و تعداد خواهران به ۵۵۰ نفر رسید. در این مجتمع علاوه بر خوابگاه، آموزشگاه، درمانگاه و آسایشگاه سالمندان، کلیسا و یتیم خانه نیز ساخته شد.
الگوی کاتینکا گولدبرگ در ایجاد این مجتمع تا حد زیادی مطابق صومعه محل تحصیل و اقامتش در آلمان بود. اما کاتینکا قوانین را بسیار ساده کرد. دختران راهبه که به صومعه پیوسته بودند، روابطی مانند یک خانواده بزرگ داشتند. کاتینکا گولدبرگ خود سرپرست خانه بود و خواهران او را مادر روحانی می‌نامیدند.
تحت مدیریت کاتینکا نوآموزان پیش از تعهد به لباس یک راهبه، ابتدا یک دوره آزمایشی را می‌گذراندند. در این دوره دختران در لباس راهبه یک زندگی همراه با ریاضت را می‌گذراندند. برقراری رابطه جنسی برای خواهران ممنوع بود. به آنها ماهیانه مختصری پرداخت می‌شد و آنها را به انجام خدمات لازم می‌گماردند. با این حال تحت مدیریت مادر کاتینکا، دختران آزاد بودند درصورت پشیمانی به زندگی عادی برگردند. برای مثال، مانند مواقعی که ازدواج پیش می‌آمد. در عمل دخترانی که در مؤسسه می‌ماندند و به کار و تحصیل ادامه می‌دانند، طبق معیارهای جامعه مردسالاری آن زمان شانسی استثنایی برای کسب مهارت حرفه ای و آغاز یک زندگی مستقل را داشتند.
مادر روحانی، کاتینکا گولدبرگ، نه تنها در شکل‌گیری شخصیت دختران بسیار مؤثربود، بلکه در فرهنگ و سنتهای زمان خویش نیز اثری ماندگار باقی گذاشت. فعالیت سازمان یافته و سازنده دختران در اجتماع، که تحت پوشش مسیحیت حمایت می‌شد، آغاز فصل جدیدی در روابط اجتماعی دختران در نروژ را ممکن ساخت.
فعالیت اجتماعی کلیسا در قرن ۱۹ میلادی تجدید سازمان یافت؛ و کاتینکا گولدبرگ از جمله پیشگامان این تجدید سازمان بود. معرفی خدمات سازمان یافته زنان به اجتماع و افزایش سهم زنان در امور اجتماعی از جمله اهداف و نیز محصولات این تجدید سازمان بود.https://snl.no/Cathinka_Guldberg
انتخاب پرستاری به منظور معرفی خدمات سازمان یافته زنان مسیحی به اجتماع اتفاقی نبود. در آن زمان از پیش، زنان زیادی در بیمارستانها به خصوص در امور نظافت و خدمتکاری کار می‌کردند. اما حدود وظایف و حقوق آنها معلوم نبود و گاه مراقبت از بیماران هم به صورت پراکنده به آنها محول می‌شد. در بین پزشکان نروژ تمایل به سر و سامان دادن به این وضعیت قوت گرفت و مورد استقبال زنان خدمتکار نیز واقع شد.
عملا در آن زمان، تنها محل آموزش پرستاری به دختران در سطح حرفه ای، صومعه بود. به زودی قراردادهایی بین صومعه و بیمارستانها بسته شد. دختران راهبه به صورت سازمان یافته برای کار و کار آموزی به بیمارستانها و گاه به خانه بیماران فرستاده شدند؛ و مسئولیت حرفه ای و حقوق آنها تعیین شد. به این ترتیب کاتینکا گولدبرگ در مقام مادر روحانی و مدیر صومعه، نقشی محوری در آموزش پرستاران حرفه ای و تأمین خدمات پرستاری در سراسر نروژ یافت.
در سال ۱۹۶۶م، تندیسی به یادبود کاتینکا گولدبرگ به ابتکار دانشکده‌های پزشکی و پرستاری و بیمارستانهای سراسر نروژ ساخته و مستقر شد تا این نقش محوری به یاد نسل‌های آینده باقی بماند.https://snl.no/Cathinka_Guldberg
اگر چه کاتینکا گولدبرگ همچنان به پیروی از الگوهای زمان خود، زن را تابع مرد می‌دانست، اما خود او رهبری مستقل و توانا بود و در صورت نیاز از رویارویی با پزشکان مرد پروایی نداشت. در ۱۸ سال نخست فعالیت مؤسسه، کاتینکا یگانه مدیر تشکیلات بود. از سال ۱۸۸۶م، برای اولین بار مدیریت مؤسسه به دو بخش تقسیم شد و مسئولیت به صورت جداگانه به دو مدیر محول شد.
مسئولیت کاتینکا به عنوان مدیر مؤسسه بسیار گسترده بود. چرا که او نه تنها مسئول مدرسه و آموزش دختران بود، بلکه همچنان نقش مادر روحانی را نیز بر عهده داشت. پس به این ترتیب معلمان حرفه ای، امر آموزش را
عهده‌دار شدند و از بار وظایف کاتینکا کاسته شد.
در سال ۱۹۱۳م، وقتی زنان نروژ برای اولین بار از حق رای برخوردار شدند، کاتینکا گولدبرگ از ۴۵ سال پیش، مدیریت یکی از مهم‌ترین بنیادهای کشور نروژ را بر عهده داشت. در روز تولد ۷۵ سالگی خود در سال ۱۹۱۵م، برای اولین بار نشان سنت اولاف به یک زن که او بود اهدا شد.https://snl.no/Cathinka_Guldberg
کاتینکا گولدبرگ تا آخرین روزهای زندگی خود در خدمت صومعه بود و وقتی در سال ۱۹۱۹م، از این جهان رفت ۷۹ سال داشت. پیکر وی در آرامگاهی در اسلو به خاک سپرده شده‌است.https://snl.no/Cathinka_Guldberg
گذار به دموکراسی در شیلی ()، در روز ۱۱ مارس ۱۹۹۰، بعد از یک دوره گذار با خاتمه دادن به رژیم نظامی به رهبری آگوستو پینوشه، حکومت شیلی به حکومتی بر اساس دموکراسی تغییر یافت. این انتقال ۱۵ سال به درازا کشید. برخلاف بیشتر موارد گذار به دموکراسی در کشورها که توسط نخبگان یا فردی از آحاد مردم رهبری می‌شود، این فرایند گذار دموکراتیک به عنوان یک گذار بینابین، انتقالی که هم رژیم و هم جامعه مدنی در آن سهیم هستند، شناخته می‌شود. در طول دوره گذار، همان‌طور که رژیم با خشونت سرکوب را افزایش می‌داد، به طور همزمان از لیبرالیزاسیون حمایت می‌کرد- به تدریج نهادهای دموکراتیک را تقویت کرد و کم‌کم، حاکمیت نظامی بر کشور را کاهش داد.
سه عامل در شکل‌گیری دموکراسی دخیل بود: اقتصاد، نقش نیروی نظامی و سیاست داخلی. رشد سریع اقتصادی (مرتبط به یک محیط تورمی پایین)، زوال حکومت استبدادی، و تصمیم احزاب سیاسی برای متحد شدن با یکدیگر به صورت یک ائتلاف موقت جامع ایدولوژیکی جهت هدف اصلی که تلاشی برای شکست پینوشه و حکمرانی نظامیان او بود. در حال حاضر، شیلی از لحاظ شاخص دموکراسی حائز رتبه ۲۹ می‌باشد.
کلیسای جامع سنت ماری یک کلیسای جامع کاتولیک واقع در آماریلو، تگزاس، ایالات متحده است. این کلیسا از سال ۲۰۱۱ مقر اسقف‌نشین آماریلو بوده‌است.
بوسه مرگ () (به ایتالیایی: "Il Bacio della Morte") یک عکس سیاه و سفید است که توسط فردی ناشناس، در روز ۱۲ مهٔ ۱۹۵۷ گرفته شد. این عکس لحظه‌ای را به تصویر کشیده‌است که لیندا کریستین هنگام برگزاری مسابقه اتومبیلرانی میلی میلیا ۱۹۵۷ در شمال ایتالیا، آلفونسو د پورتاگو را در یک توقف کوتاه، می‌بوسد. لحظاتی بعد، هنگامی که پورتاگو با سرعت ۱۵۰ مایل بر ساعت در گویدیزولو، کاوریانا در حال رانندگی بود، به علت ترکیدن یکی از لاستیک‌ها کشته شد. در طول چندین سال، این عکس به یکی از مشهورترین عکس‌های بوسه و نمادی از جرأت و اشتیاق تبدیل شد.Kevin Eason, "No seatbelts, 170mph: days of death and dynamism" in "The Times", April 30, 2015
این عکس حاوی تصویر لیندا کریستین (در حالی که یک لباس و روسری خال خالی بر تن دارد)، بازیگری است که برای یک بوسه کوتاه با آلفونسو د پورتاگو، راننده فرمول یک از خود اشتیاق نشان می‌دهد، در عین حال که راننده، لباس مخصوص این مسابقات در دههٔ ۱۹۵۰، کلاه ایمنی سفید، عینک ایمنی و ژاکت چرمی را پوشیده‌است. گروهی از تماشاگران با مسرت به آنها خیره شده‌اند، در حالی که روزنامه نگاران با دوربین‌های خود این اتفاق را ثبت می‌کنند. این عکس در ایتالیا مشهور شد و با توجه به مرگ پورتاگو مدتی کوتاه بعد از ثبت این عکس، عنوان معروف "Il Bacio della Morte" (بوسه مرگ) را برای آن انتخاب کردند.Preston Lerner, "Speed Read Ferrari: The History, Technology and Design Behind Italy's Legendary Automaker", Motorbooks (May, 2018), p. 137Charlotte Hays, "The Fortune Hunters: Dazzling Women and the Men they Married", St Martin's Publishing Group (Aug., 2007), p. 21 این تصویر طی روزهای بعد از مسابقه، در روزنامه‌ها منتشر شد.
این عکس جزوی از بایگانی بتمن بوده و در شرکت ملی ذخیره‌سازی زیرزمینی آیرون ماونتین ذخیره شده‌است که این تأسیسات در معدن سنگ آهک سابق در غرب پنسیلوانیا، در عمق ۲۲۰ فوتی (۶۷ متری) زیر زمین واقع گردیده‌است.
بخش چاه حسن یکی از بخش های شهرستان جازموریان در استان کرمان ایران است.اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران، تهران: ۱۳۸۳ خ.
دهستان چاه حسن، یکی از دهستان‌های بخش چاه حسن شهرستان جازموریان در استان کرمان ایران است. مرکز این دهستان، روستای چاه حسن احمدی است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان چاه حسن برابر با ۱۱٬۳۳۰ نفر بوده‌است.
دهستان بوئینگ، یکی از دهستان‌های بخش مرکزی شهرستان جازموریان در استان کرمان ایران است. مرکز این دهستان، روستای بوئینگ است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان بوئینگ برابر با ۶٬۷۶۵ نفر بوده‌است.
بخش مرکزی شهرستان جازموریان یکی از بخش های شهرستان جازموریان در استان کرمان ایران است.اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران، تهران: ۱۳۸۳ خ.
بوسه مرگ () یا تپانچه رژلبی، تپانچه ای بود که در طی جنگ سرد توسط کاگ‌ب استفاده می‌شد. این اسلحه یک تپانچه تک تیر ۴٫۵ میلیمتری است که درون یک جای رژلب مخفی شده بود. from Gizmag retrieved August 22, 2009World's first spy museum opens in America BBC News Online, 18 July 2002. Accessed 2009-08-24.
یک نمونه از آن که در یک محل ایست بازرسی آمریکایی در برلین غربی کشف شد، اکنون در موزه بین‌المللی جاسوسی در واشینگتن، دی.سی. ایالات متحده آمریکا نگهداری می‌شود."Lipstick pistol" from CNN retrieved May 23, 2008
محمدآباد کتکی، روستایی در دهستان چاه حسن بخش چاه حسن شهرستان جازموریان در استان کرمان ایران است. این روستا، مرکز بخش چاه حسن است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱٬۵۴۸ نفر (۳۶۳ خانوار) بوده‌است.
لهستانی‌ها در شوروی اشاره به دیاسپورای لهستانی دارد که پیش از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در شوروی ساکن بودند. بعضی از این افراد هنوز در کشورهای پساشوروی به خصوص لیتوانی، بلاروس و اوکراین که به صورت تاریخی جزوی از مشترک‌المنافع لهستان–لیتوانی بودند سکونت دارند. همچنین اقلیت‌هایی از لهستانی‌ها در قزاقستان و جمهوری آذربایجان حضور دارند.
پس از تجزیه لهستان در قرن ۱۹ میلادی جمعیت لهستانی‌ها در سه کشور امپراتوری روسیه، اتریش-مجارستان و پادشاهی پروس پراکنده گشتند. با وقوع انقلاب روسیه در سال ۱۹۱۷ و آغاز جنگ داخلی روسیه بسیاری از لهستانی‌ها همکاری با نیروهای بلشویکی را خیانت به منافع ملی لهستان می‌دانستند.J. M. Kupczak "Stosunek władz bolszewickich do polskiej ludności na Ukrainie (1921–1939), Wrocławskie Studia Wschodnie 1 (1997) Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, 1997 page 47–62" IPN Bulletin 11(34) 2003. انقلاب روسیه بر روی آثار فیلسوف و نویسنده لهستانی استانیسواف ایگناتسی ویتکیویچ که در آن هنگام در سن پترزبورگ زندگی می‌کرد تأثیر بسیاری گذاشت و او در آثارش مضامین وحشتناک جنگ داخلی روسیه که خود شاهد آن بود را منعکس نمود. در میان لهستانی‌های قربانی انقلاب روسیه پدر آهنگساز معروف لهستانی ویتولد لوتوسوافسکی به نام ماریان لوتوسوافسکی و برادرش به نام جوزف قرار داشتند که به جرم ضدانقلاب بودن در سال ۱۹۱۸ در مسکو به قتل رسیدند.Mirosław R. Derewońko (February 9, 2009), Witold Lutosławski bał się wspomnień... (Witold Lutosławski was afraid of memories...)
در سوی دیگر نیز لهستانی‌تبارهای بسیاری در میان انقلابیون کمونیست وجود داشتند که از جمله آن‌ها می‌توان به این افراد اشاره نمود: کنستانتین روکوسوفسکی، ویاچسلاو منچسکی، یولیان مارخلسکی، استانیسواو کوشور، کارول سوویرسفسکی و فلیکس ژرژینسکی مؤسس چکا (نخستین پلیس مخفی شوروی). در درون ارتش سرخ واحدهایی از لهستانی‌ها وجود داشت و سازمانی به نام کمیته موقت انقلابی لهستان وجود داشت که هیچگاه نتوانست بر خاک لهستان کنترل داشته باشد.
با فروپاشی امپراتوری روسیه طی جنگ جهانی اول بار دیگر کشور لهستان تأسیس شد و پس از یک دوره درگیری با شوروی نهایتاً با صلح ریگا در سال ۱۹۲۱ مرزهای دو کشور نهایی شد اما همچنان جمعیت زیادی از لهستانی‌ها در شوروی باقی ماندند. در سال ۱۹۲۶ براساس آمارهای شوروی ۷۸۲٬۳۳۴ لهستانی در درون مرزهای شوروی زندگی می‌کردند که بیشترین تعداد آن‌ها در غرب اوکراین امروزی متمرکز بودند. جمعیت واقعی لهستانی‌ها اما به نظر بیشتر از این تعداد بود و تخمین‌های کلیسای کاتولیک از وجود یک میلیون لهستانی در شوروی خبر می‌داد.
سیاست شوروی در ابتدا مبتنی بر استفاده از زبان‌های محلی به عنوان ابزاری جهت از بین بردن هویت ملی به نفع «آموزش کمونیستی توده‌ها» بود. در مورد جمعیت لهستانی‌ها هم هدف شوروی‌سازی آن‌ها بود. با این حال خود شوروی‌ها نیز متوجه بودند از آنجایی که به صورت عمده لهستانی‌ها با ایدئولوژی کمونیستی مخالف هستند و آن را دشمن هویت لهستانی خود و مذهب کاتولیک می‌دیدند این کار بسیار دشوار است. پیگیری سیاست تبعیض مذهبی، غارت و ترور از جانب شوروی نیز باعث تقویت مقاومت در میان لهستانی‌ها می‌شد. در نتیجه مقامات شوروی شروع به زندانی کردن و حذف تمامی کسانی نمودند که آن‌ها را مانعی در برابر راه خویش می‌دیدند.
دو منطقه خودمختار لهستانی در بلاروس و اوکراین توسط شوروی‌ها ایجاد شد. یکی را به یاد فلیکس ژرژینسکی منطقه ژرژینسکیزنا و دیگری را به یاد یولیان مارخلسکی منطقه مارخلسکیزنا نام‌گذاری نمودند. پس از شکست سیاست شوروی‌سازی اقلیت لهستانی مقامات شوروی تصمیم گرفتند تا برای دور کردن خشم ملی‌گرایی اوکراینی از دولت شوروی، لهستانی‌ها را به عنوان دشمن ملت معرفی کنند. پس از سال ۱۹۲۸ میلادی سیاست‌های شوروی به ریشه‌کن کردن هویت ملی لهستانی‌ها تبدیل شد. مراکز ویژه‌ای تأسیس شد که در آن نفرت از دولت لهستان به جوانان آموزش داده می‌شد و هرگونه تماس با اقوام ساکن در لهستان خطرناک بود و می‌توانست منجر به زندان شود. روزنامه‌هایی که به زبان لهستانی چاپ می‌شد عملاً به تبلیغ احساسات ضد لهستانی اختصاص داشت. در پی حمله به اقلیت لهستانی در بازه ۱۸ فوریه تا ۱۹ مارس ۱۹۳۰ میلادی بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ نفر لهستانی توسط مقامات شوروی اخراج شدند.
با آغاز اشتراکی‌سازی در اتحاد جماهیر شوروی در زمان ژوزف استالین دو منطقه خودمختار لهستانی از میان رفتند و بسیاری از جمعیت آن طی سال‌های ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۸ به قزاقستان تبعید شدند. بسیاری از این تبعیدیان دچار قحطی و گرسنگی شدند زیرا آن‌ها را به نواحی خالی از جمعیت که آمادگی پذیرش مهاجران را نداشتند و فاقد امکانات و زیرساخت‌های اولیه بودند می‌فرستادند. کمیساریای خلق در امور داخلی به شدت این جمعیت را زیر نظر داشت و هرگونه نارضایتی را با خشونت تمام سرکوب می‌نمود. تخمین زده می‌شود ۲۱٬۰۰۰ لهستانی طی هولودومور جان خود را از دست دادند.
در سال ۱۹۳۶ لهستانی‌های ساکن در اوکراین و بلاروس که نزدیک به مرز کشور لهستان سکونت داشتند به صورت اجباری جابه‌جا شدند که اولین مهاجرت اجباری در اتحاد جماهیر شوروی محسوب می‌شود. طی پاکسازی بزرگ در سال‌های ۱۹۳۸–۱۹۳۷ ده‌ها هزار لهستانی قربانی شدند (بنگرید به عملیات لهستانی ان‌کاوه‌د). حزب کمونیست لهستان هم یکی از قربانیان این پاکسازی بزرگ بود و در سال ۱۹۳۸ منحل شد. همچنین روحانیون کلیسای کاتولیک لهستانی که مخالف بی‌دین‌سازی اجباری بودند هم طی این دوران دچار تلفات بسیاری شدند.
لهستانی‌های مانند ایگور نیوارلی و تادئوش بوروفسکی در این دوران از شوروی به لهستان گریختند.
پس از تهاجم شوروی به لهستان در سال ۱۹۳۹ میلادی قسمت‌های زیادی از نواحی شرقی لهستان توسط شوروی اشغال شد (در لهستانی به آن کرسی می‌گفتند). جمعیت لهستانی این نواحی به بیش از ۱۳ میلیون نفر می‌رسید که تعداد زیادی از آن‌ها قربانی انتقال اجباری به قزاقستان، سیبری و دیگر نواحی دورافتاده شوروی شدند.
در مورد تعداد لهستانی‌هایی که توسط شوروی به اسارت گرفته شدند آمارهای گوناگونی وجود دارد که از سیصد هزار نفر تا دو میلیون نفر را شامل می‌شود. در سال ۲۰۰۴ رئیس آرشیو سرویس امنیت فدرال روسیه آماری از لهستانی‌هایی تبعید شده در دوران اشغال شوروی را اعلام نمود که براساس آن در سال ۱۹۴۰ میلادی ۲۹۷٬۲۸۰ و در سال ۱۹۴۱ هم ۴۰٬۰۰۰ لهستانی تبعید شدند. این آمار شامل اسرا، گروه‌های کوچک تبعیدی، افرادی که هنگام عبور از مرز دستگیر شدند، لهستانی‌هایی که داوطلبانه به شوروی مهاجرت کردند و لهستانی‌هایی برای خدمت اجباری به ارتش سرخ سپرده شدند نمی‌شود.
طی سال‌های ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۱ شوروی در دو مورد به صورت مستقیم اقدام به کشتار دسته‌جمعی لهستانی‌ها کرد:
در اوت ۱۹۴۱ و با آغاز تهاجم آلمان علیه شوروی روابط شوروی و لهستان بار دیگر دچار تغییر شد. براساس نامه بریا به استالین که در ۱۵ ژانویه ۱۹۴۳ نگارش شده‌است به ۳۸۹٬۰۴۱ شهروند لهستانی که در شوروی اسیر بودند اجازه داده شد تا به ارتش در تبعید لهستان بپیوندند.Michael Hope, "Polish Deportees in the Soviet Union", Veritas Foundation, London, 2000, از این تعداد ۱۱۹٬۸۵۵ تحت عنوان ارتش آندرس از طریق ایران به متفقین پیوستند. ۳۶٬۱۵۰ نفر هم به ارتش لهستانی که زیر نظر ارتش سرخ تشکیل شده بود پیوسته و در جبهه شرقی حضور داشتند.Stephen Wheatcroft, "The Scale and Nature of German and Soviet Repression and Mass Killings, 1930–1945", "Europe-Asia Studies", Vol.48, No.8, 1996, p. 1345
پس از پایان جنگ جهانی دوم لهستانی‌های ساکن نواحی شرقی از این منطقه اخراج شدند اما نهایتاً ۱٫۳ میلیون نفر لهستانی در خاک شوروی باقی ماندند.