moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
گروه های تشکیل دهندۀ سازمان سوسیالیستی راه آزادی عموماً بی‌پروایی‌گری چپ را به عنوان خطای اصلی جنبش کمونیست جدید ایالات متحده معرفی کردند. برخی از گروه‌هایی که تحت پرچم سازمان سوسیالیستی راه آزادی ادغام شدند، امیدوار بودند که بقایای جنبش را در یک سازمان واحد تثبیت کنند و از سکتاریسم که وجه مشخصۀ دهه قبل بود فراتر روند. سازمان سوسیالیستی راه آزادی در سال ۱۹۸۵ از ادغام «اتحادیۀ همبستگی پرولتاریا» و «ستاد کارگران انقلابی» تأسیس شد. سپس در سال ۱۹۸۶ «سازمان وحدت انقلابی» نیز در آن ادغام شد. بعداً گروه‌های دیگری از جمله «کالکتیو امیلکار کابرال-پل رابسون» در سال ۱۹۸۸ و «شبکه سازمان‌دهی سوسیالیست» در سال ۱۹۹۴ جذب این سازمان شدند.
سازمان سوسیالیستی راه آزادی کارل مارکس، فریدریش انگلس، ولادیمیر لنین، ژوزف استالین و مائو تسه تونگ را نظریه‌پردازان اصلی مارکسیسم-لنینیسم می‌داند. همچنین کوبا، کره شمالی، ویتنام، لائوس و چین را به عنوان کشورهای سوسیالیستی به رسمیت می‌شناسد. همچنین روابط نزدیکی با حزب کارگران بلژیک (WPB) دارد و سالانه در سمینار بین‌المللی کمونیستی این حزب شرکت می‌کند. در سال ۲۰۰۶ س.س.ر.آ به عنوان یکی از دو گروه مستقر در ایالات متحده به همراه حزب جهانی کارگران در این سمینار شرکت کرد. این حزب صراحتاً از حزب کمونیست فیلیپین و جبهه خلق برای آزادی فلسطین (PFLP) حمایت می‌کند. همبستگی مستمر آن با جنبش‌های آزادی‌بخش ملی در کلمبیا، فیلیپین و فلسطین به‌ویژه از زمان انشعاب در سال ۱۹۹۹ یکی از ویژگی‌های تعیین‌کنندۀ این سازمان است.
یکی از بارزترین ویژگی‌های س.س.ر.آ در چپ سوسیالیست ایالات متحده، رویکرد آن به مسئلۀ ملی است. س.س.رآ با اقتباس از خط حزب کمونیست ایالات متحده آمریکا از ۱۹۲۸ تا ۱۹۵۸، آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار در جنوب کمربند سیاه را ملتی ستمدیده می‌داند. علاوه بر این، چیکانوها در جنوب غربی و هاوایی را به عنوان ملت‌هایی تحت ستم در داخل مرزهای ایالات متحده می‌بیند. س.س.ر.آ از استقلال پورتوریکو و همچنین جزایر ویرجین، ساموآی آمریکا، پالائو، گوآم، جزایر مارشال و جزایر ماریانای شمالی حمایت می‌کند.
سازمان سوسیالیستی راه آزادی با مداخلۀ ایالات متحده در جنگ روسیه و اوکراین مخالف است.
اعضای س.س.ر.آ و سازمان‌های سلف آن در دهۀ ۱۹۸۰ برای ایجاد ائتلاف رنگین‌کمان کار کردند و از جسی جکسون برای ریاست جمهوری در سال‌های ۱۹۸۴ و ۱۹۸۸ حمایت کردند. آن‌ها همچنین روی کمپین‌هایی برای پیروزی هارولد واشنگتن در شهرداری شیکاگو در سال‌های ۱۹۸۳ و ۱۹۸۷ کار کردند. در دهۀ ۱۹۸۰، س.س.ر.آ همچنین نقش مهمی در جنبش دانشجویی ایالات متحده ایفا کرد و شبکۀ دانشجویی مترقی (PSN) را رهبری کرد که یک سازمان ملی، چندموضوعی و کنشگر ترقی‌خواه دانشجویی بود.
از دهۀ ۱۹۸۰ تا اواسط دهۀ ۱۹۹۰، س.س.ر.آ مجلۀ «فوروارد موشن» (Forward Motion) را منتشر می‌کرد که قبلاً توسط اتحادیۀ همبستگی پرولتاریا منتشر می‌شد.
در سال ۱۹۹۴ شبکه سازماندهی سوسیالیستی (SON) در سازمان سوسیالیستی راه آزادی (س.س.ر.آ) ادغام شد. این شبکه پس از انحلال اتحادیۀ مبارزۀ انقلابی در اواخر دهۀ ۱۹۸۰ شکل گرفته بود و شامل کسانی بود که در اتحادیه بودند و هنوز خود را مارکسیست می‌دانستند (اکثریت رهبری اتحادیه در زمان انحلال آن مارکسیسم را رد کرده‌بودند).
ادغام س.س.ر.آ و ش.س.س از نظر فنی نشان‌دهندۀ ایجاد یک سازمان جدید بود، زیرا در آن زمان نه به عنوان ادغام ش.س.س در س.س.ر.آ، بلکه به‌عنوان ادغام دو سازمان مساوی در چیزی جدید تلقی می‌شد. سازمان ادغام شده به طور خلاصه «راه آزادی/شبکۀ سازماندهی سوسیالیستی» نامیده می‌شد که نام هر دو سازمان را نیز در بر می‌گرفت، و این احتمال هم وجود داشت که نامی کاملاً جدید به خود بگیرد. این نام جدید هرگز به ثمر ننشست، بنابراین نام آن به «سازمان سوسیالیست راه آزادی» برگردانده‌شد. با این وجود کنگرۀ ۱۹۹۴ س.س.ر.آ، که در آن ادغام س.س.ر.آ/ش.س.س رسمیت یافت، اولین کنگرۀ س.س.ر.آ/ش.س.س نامیده شد.
س.س.ر.آ پس از ادغام برای مدت کوتاهی نشریۀ ش.س.س با نام «مووینگ فوروارد» (Moving Forward) را منتشر کرد. در طول دهۀ ۱۹۹۰ به طور پراکنده به انتشار فوروارد موشن (Forward Motion) ادامه داد. در سال ۱۹۹۸، منطقۀ شیکاگو، مینه‌سوتا/مدیسون و ویسکانسین س.س.ر.آ شروع به انتشار یک روزنامۀ منطقه‌ای در ناحیۀ غرب میانه به نام فایت بک نیوز (Fight Back! News) کردند.
س.س.ر.آ در جنبش ضدجنگی که در سال ۱۹۹۰ در مخالفت با جنگ خلیج فارس پدیدار شد، به ایفای نقش پرداخت. همچنین در این دوره به ایجاد جنبش حقوق باروری/حقوق سقط جنین و از جمله تظاهرات عظیم ۱۹۸۹ در واشینگتن، دی.سی. کمک کرد.
در واکنش به سقوط دولت های اروپای شرقی، اعتراضات میدان تیان‌آن‌من در سال ۱۹۸۹، و سقوط اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱، دو موضع متمایز در داخل س.س.ر.آ در مورد چگونگی ارزیابی کشورهای سوسیالیستی شروع به ظهور کردند. یک دیدگاه وقایع ۱۹۸۹-۱۹۹۱ را نشان‌دهندۀ یک بحران عمیق در مارکسیسم می‌دانست که به چیزی که آن‌ها «بنیاد مجدد چپ» می‌نامیدند نیاز داشت. دیگری همچنان تجربۀ کشورهای سوسیالیستی را اساساً مثبت ارزیابی می‌کرد و شکست‌های آن‌ها را بیشتر نتیجه رویزیونیسم می‌دانست تا بحران مارکسیسم. این جناح همچنان خود را با مارکسیسم-لنینیسم تعریف می‌کرد.
در کنگرۀ ۱۹۹۱ سازمان، سندی با عنوان «"درباره بحران سوسیالیسم"» که موضع رسمی س.س.ر.آ را ارائه می‌کرد، به تصویب رسید که دربارۀ سوسیالیسم واقعاً موجود دیدگاهی بدبینانه بیان می‌کرد.
در این زمینه، میک کلی، یکی از اعضای برجستۀ س.س.ر.آ، در سال ۱۹۸۹ «"تداوم انقلاب، ضیافت شام نیست"» را نوشت، که استدلال می‌کرد که شکست تظاهرات میدان تیان‌آن‌من شکست مهمی برای ضدانقلاب و احیای سرمایه‌داری در کشورهای سوسیالیستی است و از سرنگونی سوسیالیسم در چین جلوگیری کرده‌است.
شکاف ایدئولوژیک داخلی در طول دهه 1990 به رشد خود ادامه داد.
در سال ۱۹۹۹، س.س.ر.آ به دو گروه تقسیم شد که هر کدام این نام را حفظ کرد و به مدت چند سال خود را تنها «س.س.ر.آ»ی مشروع در نظر می‌گرفت.
اساس انشعاب این دو گروه پیشنهادی بود که توسط بخشی از اعضای س.س.ر.آ ارائه شده بود، که استدلال می‌کرد این سازمان باید استراتژی «تاسیس مجدد چپ» را اتخاذ کند. طرفداران تأسیس مجدد چپ، مارکسیسم را پس از انحلال اتحاد جماهیر شوروی و سرنگونی سوسیالیسم در اروپای شرقی و سایر مناطق در بحران عمیقی می دیدند. واضح‌ترین بیان از استراتژی آن‌هادر سندی به نام «تزهایی در مورد تأسیس مجدد چپ» نمود یافت، که نظرات آن‌ها را در مورد "بحران سوسیالیسم" ترسیم می‌کرد و خواستار ایجاد یک "حزب محرومان" مبتنی بر "اتحاد با نیروهای دیگر جنبش های اجتماعی مترقی جهان در مبارزه" بود. طرح پیشنهادی آن‌ها ایجاد یک "قطب چپ" در جریان اصلی سازمان های سیاسی لیبرال، جناح چپ و مترقی را به جای پیگیری ایجاد یک حزب کمونیستی جدید در ایالات متحده، در اولویت قرار داد. این سند نشان‌دهندۀ یک بدبینی کلی نسبت به کشورهای سوسیالیستی باقی‌مانده و چشم‌انداز انقلاب سوسیالیستی در ایالات متحده بود و در عوض به دنبال تشکیلات چپ سوسیال دمکراتیک با الهام گرفتن از مثلاً حزب کارگر برزیل است.
در نشست دسامبر ۱۹۹۸ کمیتۀ اجرایی ملی (NEC) سازمان سوسیالیستی راه آزادی، سه طرفدار تأسیس مجدد چپ، استراتژی خود را به عنوان یک پیشنهاد به این کمیته ارائه کردند. این طرح پیشنهادی، که "طولانی‌ترین مورد واحده در نشست دسامبر کمیتۀ اجرایی ملی" بود، خواستار یک "بحث در سطح سازمانی در مورد ایجاد حزب" در راستای خطوط راهبرد تأسیس مجدد چپ شد که در سند اولیه مشخص شده‌بود.
کمیتۀ اجرایی ملی به اتفاق آرا درخواست طرفداران تأسیس مجدد چپ برای یک بحث چهارماهه در سطح سازمان را رد کرد. کمیتۀ اجرایی ملی در پاسخی کتبی که در ژانویۀ ۱۹۹۹ به صورت داخلی برای اعضای س.س.ر.آ منتشر شد، به نگرانی‌هایی اشاره کرد که چنین بحثی از کار سازمان‌دهی توده‌ای جاری کم می‌کند. با این حال، فراتر از این تأثیرات عملی فوری، کمیتۀ اجرایی ملی این پیشنهادهای مشخص را به عنوان برهم‌زنندۀ مؤثر تصمیمات استراتژیک و تاکتیکی در نظر گرفت که در دومین کنگرۀ س.س.ر.آ در سال ۱۹۹۷ اتخاذ شده‌بود. س.س.ر.آ به عنوان یک سازمان سانترالیست دموکراتیک، طبق این بیانیه، "به کاربرد مشترک خطوطی که به طور جمعی در مورد آنها تصمیم گیری و ارزیابی شده باشد و تنظیم دسته جمعی آن خطوط بر اساس اجرای آنها در عمل نیاز دارد."
پاسخ کتبی کمیتۀ اجرایی ملی لحنی سنجیده داشت، اما نشان‌دهندۀ شکست جدی موضع تأسیس مجدد چپ بود. موضع اکثریت عموماً از مارکسیسم–لنینیسم حمایت می‌‌کرد و می‌خواست حتی در شرایط نامساعد به ساختن یک حزب کمونیست انقلابی ادامه دهد. گروه مارکسیست-لنینیست، تأسیس مجدد چپ را بیان ایدئولوژیک «بخش جناح راست سازمان ما» می‌دانست که «موضع سوسیال‌دموکراسی و ضدکمونیسم را اتخاذ کرده‌بود و اصرار داشت که س.س.ر.آ این استراتژی را دنبال کند».
زمانی در سال ۱۹۹۹، جناح «تأسیس مجدد چپ» دوباره جمع شد و به اعضای همدل و متزلزل کمیتۀ‌اجرایی ملی پیوست و خواستار تشکیل جلسه‌ای در سطح سازمان شد تا به هر حال پیشنهاد آن‌ها را تصویب کند. این جلسه مطابق با ساختار سانترالیستی دموکراتیک س.س.ر.آ که در آن کنگره بالاترین مرجع تصمیم‌گیری و مؤظف به تصویب تغییرات در خط و استراتژی است، به عنوان یک کنگره نامیده نشد. در این جلسه، حول این مسئله "کمیتۀ اجرایی ملی تقریباً به طور مساوی تقسیم شد" و اعضای مارکسیست-لنینیست کمیته این حرکت را به عنوان "راهی به سوی انحلال و فروپاشی" محکوم کردند. در خلال نشست بین گروه مارکسیست-لنینیست و گروه تأسیس مجدد چپ که به طور رسمی از یکدیگر جدا شده‌بودند، انشعاب رخ داد.
مارکسیست-لنینیست ها معتقد بودند که پروژۀ تأسیس مجدد چپ "برخلاف خط، استراتژی و برنامه‌هایی است که ما در کنگرۀ گذشته خود که بالاترین ارگان تصمیم گیری سازمان ما است، اتخاذ کرده‌ایم" و "مخالف مارکسیسم و سانترالیسم دموکراتیک" نیز هست. بر اساس بیانیۀ س.س.ر.آ که پس از انشعاب منتشر شد، مارکسیست-لنینیست‌ها جلسه را به عنوان نتیجۀ نامشروع «بخش دیگری از رهبری ما» جمع‌بندی کردند «که از مبارزه برای تصمیمات اتخاذ شده در کنگرۀ گذشته خودداری می کند و در عوض س.س.را را ملتزم می‌کند که از این استراتژی تأسیس مجدد چپ پشتیبانی کند. این خطر واقعی وجود داشت که راه آزادی دیگر راه آزادی نباشد.»
اگرچه هر جناح ادعای نام «سازمان سوسیالیستی راه آزادی» را داشت و چندین سال از به رسمیت شناختن دیگری خودداری می کرد، گروه تأسیس مجدد چپ در سال ۲۰۰۶ رسماً نام خود را به "FRSO/OSCL" تغییر داد و کوته‌نوشت انگلیسی و اسپانیایی نام سازمان را با هم ترکیب کرد و پس از آن نیز این نام را به راه رهایی‌بخش (Liberation Road) تغییر داد.
س.س.ر.آ به حمایت صریح از مارکسیسم-لنینیسم ادامه می‌دهد، بر اساس سانترالیسم دموکراتیک عمل می‌کند و نسبت به جنبش کمونیستی جهانی دارای یک خط سیاسی ضدرویزیونیستی است. س.س.ر.آ به طور فعال روابط دوستانه‌اش با بسیاری از احزاب و سازمان‌های مارکسیست-لنینیست در سراسر جهان را حفظ کرده و در سمینار سالانۀ بین‌المللی کمونیست شرکت کرد.
س.س.ر.آ کنگره‌های سازمانی پس از انشعاب را در سال‌های ۲۰۰۱، ۲۰۰۴، ۲۰۰۷، ۲۰۱۰، ۲۰۱۴، ۲۰۱۸ و در سال ۲۰۲۲ برگزار کرده‌است.
کنگرۀ سوم س.س.ر.آ در سال ۲۰۰۱، دو سال پس از انشعاب برگزار شد. نمایندگان نسخۀ جدیدی از «بیانیۀ وحدت» اصلی را پذیرفتند که به صراحت مارکسیسم-لنینیسم را به عنوان ایدئولوژی سیاسی سازمان معرفی می‌کرد. تکرارهای قبلی «بیانیۀ وحدت» س.س.ر.آ به دلیل تقسیمات ایدئولوژیک درون سازمان در آن زمان، نامی از مارکسیسم-لنینیسم ذکر نکرده بود.
در کنگرۀ چهارم در سال ۲۰۰۴، س.س.ر.آ بیانیۀ وحدت جدیدی را ارائه داد که خط خود را در مورد مسئلۀ ملی در ایالات متحده ترسیم می کند. در بیانیه‌ای که پس از کنگره منتشر شد، سازمان این بیانیه را بر خلاف ایدئولوژی‌های سوسیال‌دمکراتیک که توسط گروه تأسیس مجدد چپ پذیرفته شده‌است، "گامی نهایی در قرار دادن سازمان ما بر یک مارکسیست-لنینیستی" خواند.
در سال ۲۰۰۷، س.س.ر.آ پنجمین کنگرۀ خود را برگزار کرد که شاهد تصویب اولین بخش از برنامۀ سازمانی س.س.ر.آ بود. این سند، «طبقه در ایالات متحده و استراتژی ما برای انقلاب»، طبقات مختلف در ایالات متحده و استراتژی کلی س.س.ر.آ برای انقلاب را تشریح می‌کند. س.س.ر.آ بر خلاف اکثر احزاب و سازمان‌های کمونیستی، به‌صورت تاریخی برنامۀ سیاسی نداشته‌است. این سند پس از کنگره با این هدف منتشر شد تا پس از تکمیل آن در برنامۀ نهایی س.س.ر.آ ادغام شود.
کنگرۀ پنجم همچنین سندی با عنوان "جنبش علیه جنگ در عراق: دورۀ جدید و وظایف ما" را تصویب و منتشر کرد، که رویکرد س.س.ر.آ به جنبش ضد جنگ تحت حکومت جرج دابلیو. بوش و اشغال عراق توسط ایالات متحده را پوشش می‌دهد.
در دهۀ ۲۰۲۰، س.س.ر.آ رشد قابل توجهی را تجربه کرد که تا حد زیادی از هجوم کارگران جوان و فعالان دانشجویی نیرو می‌گرفت. در طول یک دهه، سازمان یک حضور سازمان‌دهندۀ توده‌ای پایدار را در جنبش کارگری و جنبش آزادی سیاهان پرورش داد و حضور خود را در جنبش دانشجویی به ویژه دانشجویان برای یک جامعه دموکراتیک توسعه داد. س.س.ر.آ از نظر جغرافیایی فراتر از سنگر دیرینۀ خود در منطقۀ غرب میانۀ آمریکا گسترش یافت و حوزه‌های جدیدی را در منطقۀ جنوب و جنوب غربی ایجاد کرد.
همۀ این رشدها علیرغم یک سری حملات توسط اف.بی.آی به س.س.ر.آ و دیگر فعالان برجستۀ ضدجنگ در آغاز این دهه انجام شد. س.س.ر.آ از دهۀ ۲۰۱۰ با تأسیس کمیتۀ توقف سرکوب اف‌.بی.آی خود را به عنوان نیرویی پیشرو برای قربانیان سرکوب دولتی نشان داد و در کمپین آزادی فعال فلسطینی رسمیه عوده پس از دستگیری وی در سال ۲۰۱۴ نقش اصلی را ایفا کرد.
در ۲۴ سپتامبر ۲۰۱۰، بیش از ۷۰ مامور اف‌.بی.آی در مینیاپولیس، شیکاگو، و گراندراپیدز میشیگان به طور همزمان با برگه‌های احضاریه به منازل فعالان برجستۀ همبستگی بین المللی و ضدجنگ یورش بردند. ماموران کامپیوترها، کتاب‌ها، مطالب نوشتاری، تلفن‌های همراه، عکس‌های خانوادگی، لباس و سایر اقلامی را که به نظرشان سیاسی بود را ضبط کردند. مأموران اف.بی.آی همچنین با فعالان در میلواکی، دورهام، کارولینای شمالی و سن‌خوزۀ کالیفرنیا ملاقات کردند و سعی کردند آن‌ها را بازجویی کنند. احکام تفتیش و احضاریه‌ها نشان می‌دهد که اف.بی.آی به دنبال شواهد مرتبط با "حمایت مادی از تروریسم" است.
در روند یورش به خانۀ یکی از فعالان، مأموران اف.بی.آی به طور تصادفی پرونده‌ای از اسناد محرمانۀ اف.بی.آی را به جای گذاشتند که نشان می‌داد هدف این حملات افرادی بوده که در س.س.ر.آ عضویت داشته و یا مظنون به عضویت در آن باشند. این اسناد مجموعه‌ای از سؤالات را نشان می‌داد که مأموران از فعالان در مورد مشارکت آن‌ها در س.س.ر.آ و کار آن‌ها برای همبستگی بین‌المللی در ارتباط با کلمبیا و فلسطین پرسیده بودند.
در ۱۲ ژانویۀ ۲۰۱۱، اعضای کمیتۀ تازه‌تشکیل‌شده برای توقف سرکوب اف.بی.آی کنفرانسی مطبوعاتی در مینه‌سوتا برگزار کردند و افشا کردند که اف.بی.آی قبل از حملات به منظور جمع‌آوری اطلاعات یک مخبر را به داخل س.س.ر.آ مؤمور کرده‌است.
در ۲۶ فوریه ۲۰۱۴، یک قاضی فدرال مهر و موم اسناد گسترده‌ای را که اف.بی.آی در طول نظارت تقریباً سه سالۀ خود از س.س.ر.آ جمع‌آوری کرده‌بود، باز کرد. این اسناد آشکار کرد که اف.بی.آی در جریان و پس از اعتراضات سال ۲۰۰۸ در کنوانسیون ملی جمهوریخواه در سنت پل، یک خبرچین را در اطراف و نهایتاً به داخل س.س.ر.آ نفوذ داده‌است. این خبرچین، کارن سالیوان، تلاش کرد تا پرونده‌ای بسازد که س.س.ر.آ با فعالیت ضدجنگ و همبستگی بین‌المللی خود به طور مادی از نیروهای مسلح انقلابی کلمبیا (فارک) و جبهۀ خلق برای آزادی فلسطین حمایت می کند.
تا به امروز، هیچ اتهامی علیه اعضای س.س.ر.آ یا متهمان غیرمتعهد به س.س.ر.آ مطرح نشده‌است.
س.س.ر.آ در دهۀ ۲۰۱۰ سه کنگرۀ سازمانی در سال‌های ۲۰۱۰، ۲۰۱۴ و ۲۰۱۸ برگزار کرد.
کنگرۀ ششم، در اواسط سال ۲۰۱۰، قبل از حملات اف.بی.آی در آن سال برگزار شد. این کنگره بیانیه‌ای از سازمان، یک گزارش سیاسی اصلی و هفت قطعنامه در زمینه‌های مختلف مبارزه، از جمله جنبش حقوق مهاجران، تهیه کرد. بیانیه‌ای که پس از کنگره منتشر شد، بر رشد بی‌سابقۀ عضویت و پیشرفت آن در جنبش کارگری ایالات متحده، جنبش دانشجویی و جنبش‌های ملیت‌های تحت ستم تأکید کرد.
در سال ۲۰۱۴، س.س.ر.آ هفتمین کنگرۀ خود را برگزار کرد که آن را "به خودی خود یک پیروزی" نامید. در بیانیه‌ای پس از آن، س.س.ر.آ خاطرنشان کرد که کنگرۀ هفتم «چهار سال پس از حملات اف‌.بی‌.آی و احضاریه‌های هیئت منصفۀ عالی برگزار شد که فعالان از جمله اعضای س.س.ر.آ را به حمایت مادی از تروریسم متهم کرده‌بودند. برای مقاومت در برابر این حملۀ دولت ایالات متحده به یک ستون فقرات نیاز بود. ما با چیزی بیشتر از کمکی کوچک از جانب دوستانمان قادر به دفع بدترین حملات بودیم." در این کنگره، نمایندگان سه گزارش را تأیید کردند که خط س.س.ر.آ را در مورد وضعیت سیاسی داخلی ایالات متحده، وضعیت بین‌المللی و اقتصاد مشخص می‌کرد. همین بیانیه کنگره را به عنوان "یک موفقیت بزرگ، از نظر تعریف شرایط فعلی، ظرفیت رو به رشد ما برای رهبری و تأثیرگذاری بر جنبش‌های مردمی، تعمیق درک ما از مارکسیسم-لنینیسم، و عضوگیری و ساختن س.س.ر.آ" جمع‌بندی می‌کند.
کنگرۀ هشتم، در ماه مه ۲۰۱۸، سه قطعنامه را دربارۀ اوضاع داخلی سیاسی، بین‌المللی و اقتصادی تصویب کرد که "زمینه‌ای را برای شناخت شرایط اساسی، نیروهای در حال حرکت در جامعه و همچنین نقاط قوت و ضعف جنبش‌ها برای تغییر اجتماعی و انقلاب فراهم می‌کند". شانزده ماه پس از ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ، س.س.ر.آ این دوره را «بسیار پویا و سیال» ارزیابی کرد که با «حملات بزرگ و مبارزۀ گسترده و کلان‌مقیاس» مشخص شده‌است... به عنوان کمونیست، ما باید کمپین‌هایی را رهبری کنیم که تلاش می‌کنند تا هر چیز به دست آمدنی را به دست بیاورند. بخت از آن هرکسی‌ست که شجاع و جسور باشد."
در آوریل ۲۰۱۹، گروه تأسیس مجدد چپ اعلام کرد که نام خود را به "راه رهایی" (به انگلیسی: Liberation Road) تغییر می‌دهد. راه رهایی در بیانیه‌ای که در وب‌سایت خود منتشر کرد، توضیح داد که تغییر نام خود را اقدامی «عمل‌گرایانه – با انگیزۀ نیاز به تمایز خود از گروه انشعابی که با نام قدیمی ما به فعالیت خود ادامه می‌دهند» عنوان کرد که به «س.س.ر.آ»ی امروزی اشاره دارد. این گروه همچنین تعهد ایدئولوژیک خود را به "تأسیس مجدد چپ" تکرار کرد.
س.س.ر.آ در اعتراضات برای عدالت نژادی ۲۰۲۰-۲۰۲۲ در ایالات متحده که پس از قتل جورج فلوید به وقوع پیوست نقش فعالی داشت. س.س.ر.آ همچین محکومیت درک شووین را جشن گرفت.
س.س.ر.آ «"فایت‌بک نیوز"» ("Fight Back! News") را به صورت چاپی و آنلاین منتشر می‌کند که شامل بخش اسپانیایی‌زبان با نام «"لوچا ای رسیسته"» ("Lucha y Resiste") است.
س.س.ر.آ همچنین جزوه‌ها و اسناد نظری مختلفی را منتشر کرده‌است که به تشریح رویکرد سازمان‌دهی و خط سیاسی خود می‌پردازد که در وب‌سایت آن موجود است. به عنوان مثال، در سال ۲۰۰۹ جزوۀ «"جنبش حقوق مهاجران و مبارزه برای برابری کامل"» را منتشر کرد، که تحلیلی طبقاتی از جنبش حقوق مهاجران را در رابطه با جنبش ملی چیکانو در آزتلان نشان می‌دهد.
س.س.ر.آ در سال ۲۰۱۹ «"مبارزۀ طبقاتی در صحن کارخانه: استراتژی برای نسل جدید سوسیالیست ها در ایالات متحده"» را منتشر کرد که اصول اصلی سازماندهی کارگری مانند اتحادیۀ مبارزۀ طبقاتی و اقلیت مبارز را ترسیم می‌کند. این جزوه از ایده‌های ویلیام زد. فاستر و دیگر رهبران کارگری اولیه حزب کمونیست ایالات متحدۀ آمریکا نشأت می‌گیرد و استدلال می‌کند که جنبش رو به رشد سوسیالیست‌ها باید ریشه در طبقۀ کارگر، به‌ویژه در اعضای عادی جنبش اتحادیه‌ها داشته باشد.
در سال ۲۰۲۱، س.س.ر.آ اولین کتاب خود را با عنوان «"دیدگاه‌های مارکسیستی-لنینیستی در مورد آزادی سیاهان و سوسیالیسم"» اثر فرانک چپمن منتشر کرد. این کتاب به رابطۀ تاریخی بین مبارزه برای آزادی سیاهان و مبارزه برای سوسیالیسم در ایالات متحده می‌پردازد.
لیدیا فیلد امت (به انگلیسی: Lydia Field Emmet) (زاده ۲۳ ژانویه ۱۸۶۶ – درگذشته ۱۶ اوت ۱۹۵۲) یک هنرمند آمریکایی بود که بیشتر به‌خاطر کارهایش به‌عنوان یک پرتره‌ساز شناخته می‌شود. او از جمله نزد هنرمندان برجسته‌ای مانند ویلیام مریت چیس، هری سیدونز موبری، کنیون کاکس و تونی رابرت فلوری آموزش دید.Swinth, Kirsten. "Painting Professionals: Women Artists & the Development of Modern American Art, 1870-1930," Chapel Hill, NC: Univ. of North Carolina Press, 2001 امت در طول دوران حرفه‌ای‌اش نمایشگاه‌های گسترده‌ای را دایر کرده بود، و اکنون می‌توان نقاشی‌های او را در کاخ سفید و بسیاری از گالری‌های هنری معتبر، از جمله موزه هنر متروپولیتن، یافت.Tufts, Eleanor. "American Women Artists, 1830-1930," Washington, DC: National Museum of Women in the Arts (U.S.), International Exhibitions Foundation, 1987
لیدیا امت در ۲۳ ژانویه ۱۸۶۶ در نیو روشل، نیویورک، هفتمین فرزند از هشت فرزند بازرگان ویلیام جنکینز امت و تصویرگر جولیا کولت پیرسون متولد شد.Tufts, Eleanor. "American Women Artists, 1830-1930," Washington, DC: National Museum of Women in the Arts (U.S.), International Exhibitions Foundation, 1987
امت درسهای اولیه هنری خود را در کودکی از خواهر بزرگترش روزینا آموخت.Josiah Gilbert Holland, Richard Watson Gilder. "The Century Illustrated Monthly Magazine, Volume 46," p. 799 New York: Scribner's & Co. , May 1893 امت و روزینا در سال‌های ۱۸۸۴–۱۸۸۵ به آکادمی جولیان در پاریس، فرانسه رفتند.Swinth, Kirsten. "Painting Professionals: Women Artists & the Development of Modern American Art, 1870-1930," p. 45 Chapel Hill, NC: Univ. of North Carolina Press, 2001 خانواده امت پس از جنگ داخلی دچار مشکلات اقتصادی شدیدی شده بودند.Oldenziel, Ruth. "Making Technology Masculine: Men, Women, and Modern Machines in America," p. 101 Amsterdam: Amsterdam Univ. Press, 1999Swinth, Kirsten. "Painting Professionals: Women Artists & the Development of Modern American Art, 1870-1930," p. 225 Chapel Hill, NC: Univ. of North Carolina Press, 2001 با این حال، آنها از آکادمی جولیان ناامید شدند و روزینا اظهار داشت که استانداردهای پذیرش ""آنقدر پایین است که خیلی الهام بخش نیست." "اگر آنها (مربیان) با وجدان انتقاد می‌کردند، برخی از نقاشی‌های زشت را سوراخ می‌کردند و آنها را از کشیدن قالب‌ها شروع می‌کردند."Swinth, Kirsten. "Painting Professionals: Women Artists & the Development of Modern American Art, 1870-1930," p. 49 Chapel Hill, NC: Univ. of North Carolina Press, 2001 آنها حداقل نسبت به یکی از مربیان خود، تونی رابرت فلوری، که لیدیا او را ""بسیار تیزتر، جدی تر و مصمم‌تر و همچنین بسیار الهام بخش می‌دانست"، عقیده داشتند."Swinth, Kirsten. "Painting Professionals: Women Artists & the Development of Modern American Art, 1870-1930," p. 226 Chapel Hill, NC: Univ. of North Carolina Press, 2001
یکی از اولین دستاوردهای هنری امت در سال ۱۸۸۳، در سن شانزده سالگی، زمانی که او مأمور شد کتاب کودکان هنریتا کریستین رایت را به تصویر بکشد"، مردمی کوچک به رنگ سبز، به دست آمد".Alden, Henry Mills. "Harper's New Monthly Magazine (1883)," p. 159
همش برای تو (انگلیسی: All for You) هفتمین آلبوم استودیویی جنت جکسون، خوانندۀ آمریکایی است که در ۲۴ آوریل ۲۰۰۱ توسط ویرجین رکوردز منتشر شد.
ورشکستگی بانکی مارس ۲۰۲۳ () به ورشکستگی بانکی دو بانک بزرگ آمریکا یعنی بانک سیلیکون ولی، سیگنچر بنک و چند بانک دیگر در ایالات متحده آمریکا گفته می‌شود. نخستین بانک، یعنی بانک سیلورگیت، که در حوزه رمزارز فعالیت داشت، در ۸ مارس اعلام ورشکستگی کرد. دو روز بعد با وقوع بحران بانکداری بانک سیلیکون ولی دچار ورشکستگی شد. سپس سیگنچر بنک که مکرراً با شرکت‌های رمز ارز کار کرده بود در روز ۱۲ مارس توسط نهاد تنظیم گر ورشکسته اعلام شد. این ورشکستگی پس از ورشکستگی بانکی سال ۲۰۰۸ دومین ورشکستگی بانکی بزرگ در تاریخ آمریکا محسوب می‌شود.
در ۱۶ مارس، جریان‌های بین بانکی بزرگی از وجوه برای تقویت ترازنامه بانک‌ها رخ می‌داد و بسیاری از تحلیلگران از یک بحران عمومی بانکی در ایالات متحده گزارش می‌دادند. بسیاری از بانک‌ها ذخایر خود را در اوراق بهادار خزانه داری ایالات متحده سرمایه‌گذاری کرده بودند که نرخ‌های بهره پایینی را پرداخت می‌کردند. همان‌طور که فدرال رزرو شروع به افزایش نرخ‌ها در سال ۲۰۲۲ کرد، قیمت اوراق قرضه کاهش یافت و ارزش بازار ذخایر سرمایه بانک را کاهش داد، که باعث شد برخی بانک‌ها اوراق قرضه را با زیان‌های شدید بفروشند زیرا بازده اوراق قرضه جدید بسیار بالاتر بود. یازده تا از بزرگ‌ترین بانک‌های ایالات متحده تا ۳۰ میلیارد دلار برای حمایت از بانک منطقه‌ای فرست ریپابلیک مستقر در سانفرانسیسکو ارائه کردند، و تسهیلات نقدینگی پنجره تخفیف فدرال رزرو تا ۱۶ مارس تقریباً ۱۵۰ میلیارد دلار وام از بانک‌های مختلف دریافت کرده بود.
اولین بانکی که ورشکست شد، بانک سیلورگیت متمرکز بر ارزهای دیجیتال، اعلام کرد که در ۸ مارس به دلیل زیان‌های متحمل شده در سبد وام خود منحل می‌شود. دو روز بعد، پس از اعلام تلاش برای افزایش سرمایه، یک بانک در بانک سیلیکون ولی رخ داد، که باعث سقوط آن شد و توسط رگولاتورها در آن روز ضبط شد. سیگنچر بنک، بانکی که اغلب با شرکت‌های ارزهای دیجیتال تجارت می‌کرد، دو روز بعد در ۱۲ مارس توسط رگولاتورها بسته شد، و رگولاتورها ریسک‌های سیستمی را ذکر کردند. فروپاشی بانک سیلیکون ولی و بانک سیگنچر به ترتیب دومین و سومین ورشکستگی بزرگ بانک‌ها در تاریخ ایالات متحده بودند که تنها از فروپاشی واشینگتن متقابل در سال ۲۰۰۸ در طول بحران مالی جهانی کمتر بود.
در واکنش به ورشکستگی‌های بانکی، شورای حکام فدرال رزرو، شرکت بیمه سپرده فدرال، و وزارت خزانه داری ایالات متحده در بیانیه ای مشترک اعلام کردند که اقدامات فوق‌العاده ای برای اطمینان از اینکه تمام سپرده‌ها در بانک سیلیکون ولی و بانک امضا انجام می‌شود، اتخاذ خواهد شد. فدرال رزرو به‌طور جداگانه ایجاد برنامه تأمین مالی مدت بانکی (BTFP) را اعلام کرد، برنامه ای که به بانک‌ها، انجمن‌های پس‌انداز، اتحادیه‌های اعتباری و سایر سپرده گذاران واجد شرایط وام تا یک سال ارائه می‌دهد. موسساتی که خزانه داری ایالات متحده، بدهی آژانس و اوراق بهادار با پشتوانه وام مسکن و سایر دارایی‌های واجد شرایط را به عنوان وثیقه تعهد می‌کنند.
بانک سیلورگیت یک بانک مستقر در کالیفرنیا است که فعالیت خود را در سال ۱۹۸۸ به عنوان یک انجمن پس‌انداز و وام آغاز کرد. در دهه ۲۰۱۰، این بانک شروع به ارائه خدمات بانکی به بازیکنان در بازار ارزهای دیجیتال کرد. این بانک در تابستان ۲۰۱۴ به دنبال تأییدیه نظارتی برای تجارت با شرکت‌های ارزهای دیجیتال بود. این بانک دارایی‌های موجود در ترازنامه خود را به میزان قابل توجهی گسترش داد - دارایی‌های خود را در سال مالی ۲۰۱۷ دو برابر کرد و به ۱٫۹ میلیارد دلار رساند - با خدمات رسانی به صرافی‌های ارزهای دیجیتال و سایر شرکت‌هایی که در تجارت ارزهای رمزپایه دخیل بودند و نمی‌توانستند از بانک‌های بزرگتر و محافظه کارتر تأمین مالی کنند. علیرغم رشد سریع، این شرکت ردپای فیزیکی کوچکی را حفظ کرد. در سال ۲۰۱۸، بانک تنها سه شعبه داشت که همگی در کالیفرنیای جنوبی قرار داشتند. در سه‌ماهه چهارم سال ۲۰۲۲، ۹۰ درصد از سپرده‌های بانک به ارزهای رمزنگاری شده مرتبط شده بود و بیش از ۱ میلیارد دلار سپرده به سام بنکمن-فرید وابسته بود.
این بانک علاوه بر ارائه خدمات بانکداری سنتی به مشتریان ارزهای دیجیتال خود، به عنوان یک مرکز تسویه حساب برای مشتریان بانکی خود فعالیت می‌کرد. خود را در کسب و کار حل و فصل و تسویه معاملات در زمان واقعی از طریق شبکه صرافی سیلورگیت اختصاصی خود درگیر کرد. این شبکه به مشتری اجازه می‌داد تا بدون نیاز به انتقال سیمی بین بانکی، پرداخت‌هایی را به دلار آمریکا از حساب‌های خود در سیلورگیت به حساب‌های مشتری دیگر بانک ارسال کند. با توجه به سرعت نسبی تسویه تراکنش که در شبکه سیلورگیت به دست آمد، تعداد زیادی از شرکت‌های ارزهای دیجیتال حساب‌هایی را با بانک راه‌اندازی کردند تا از زمان‌های تسویه سریع تراکنش‌های سیلورگیت استفاده کنند.
بانک سیلیکون ولی (SVB) یک بانک تجاری است که در سال ۱۹۸۳ تأسیس شد و دفتر مرکزی آن در سانتا کلارا، کالیفرنیا قرار دارد. تا زمان فروپاشی، بانک سیلیکون ولی شانزدهمین بانک بزرگ در ایالات متحده بود و به شدت به سمت ارائه خدمات به شرکت‌ها و افراد صنعت فناوری گرایش داشت. تقریباً نیمی از شرکت‌های فناوری و مراقبت‌های بهداشتی با پشتوانه سرمایه خطرپذیر توسط بانک سیلیکون ولی تأمین مالی شدند. شرکت‌هایی مانند Airbnb, Cisco, Fitbit, Pinterest، و Block, Inc. مشتریان این بانک بوده‌اند. بانک سیلیکون ولی علاوه بر تأمین مالی شرکت‌های دارای پشتوانه ریسک، به‌عنوان منبع بانکداری خصوصی، خطوط اعتباری شخصی و وام‌های رهنی به کارآفرینان فناوری شناخته شده بود. طبق گزارش شرکت بیمه سپرده فدرال (FDIC)، این شرکت در پایان سال ۲۰۲۲ دارایی ۲۰۹ میلیارد دلاری داشت.
سیگنچر بنک یک بانک مستقر در شهر نیویورک بود که در سال ۲۰۰۱ تأسیس شد. این بانک به عنوان یک شرکت تابعه از بانک هاپوالیم شروع به کار کرد که مشتریانی را با دارایی حدود ۲۵۰۰۰۰ دلار پذیرفت و به مشاغل کوچک مستقر در شهر نیویورک و در منطقه شهری اطراف وام داد. این بانک از سال ۲۰۰۷ در بازار مسکن اجاره ای مسکونی چندخانواری در منطقه کلانشهر نیویورک تأمین مالی می‌کرد، اگرچه در طول دهه ۲۰۱۰ شروع به کاهش قرار گرفتن در معرض بازار کرد. تا سال ۲۰۱۹، کمی بیش از چهار دهم ارزش وام‌های بانک به صاحبان خانه‌های چند خانواری در منطقه کلان‌شهر نیویورک داده شد که شامل ۱۵٫۸ میلیارد دلار از وام‌های خالص بانک در آن زمان ۳۸٫۹ میلیارد دلار بود.
از ابتدای سال ۲۰۱۸، سیگنچر بنک شروع به جلب نظر مشتریان در صنعت ارزهای دیجیتال کرد، و استخدام‌هایی را که در این منطقه با تجربه بودند، با هدف دور شدن از وابستگی به وام املاک و مستغلات تضمین کرد. مقدار سپرده‌های نگهداری شده در بانک به‌طور قابل توجهی افزایش یافت، با افزایش سپرده‌ها از حدود ۳۶٫۳ میلیارد دلار در پایان سال مالی ۲۰۱۸ به ۱۰۴ میلیارد دلار تا اوت ۲۰۲۲. در آن ماه، بیش از یک چهارم سپرده‌های بانک متعلق به شرکت‌های ارزهای دیجیتال بود. مشتریان بخش کریپتوکارنسی آن شامل اپراتورهای بزرگ مبادلات ارزهای دیجیتال، مانند شبکه سلسیوس و بایننس بودند. تا اوایل سال ۲۰۲۳، سیگنچر بنک به دومین ارائه‌دهنده خدمات بانکی در صنعت ارزهای دیجیتال تبدیل شده بود – پس از بانک سیلورگیت، دومین ارائه‌دهنده خدمات بانکی.
علاوه بر ارائه خدمات بانکداری سنتی به مشتریان ارزهای دیجیتال، سیگنچر بنک یک شبکه پرداخت اختصاصی را برای استفاده در بین مشتریان ارزهای دیجیتال خود افتتاح کرد. شبکه پرداخت، Signet، در سال ۲۰۱۹ برای مشتریان تأیید شده افتتاح شد و امکان تسویه ناخالص در زمان واقعی نقل و انتقالات وجوه از طریق بلاک چین را بدون شخص ثالث یا کارمزد تراکنش فراهم کرد. در پایان سال ۲۰۲۰، سیگنچر بنک دارای ۷۴۰ مشتری با استفاده از Signet بود. این شبکه در سالهای بعد به گسترش خود ادامه داد. هر دو کوین بیس و استیبل کوین دلاری TrueUSD به ترتیب در سال‌های ۲۰۲۲ و ۲۰۲۱ با Signet ادغام شدند.
چرخند بسیار شدید استوایی فردی () یک چرخند استوایی در اقیانوس هند در فصل چرحند ۲۰۲۲-۲۰۲۳ بود که به طور استثنایی طول عمر زیادی داشت، بسیار قوی و کشنده بود که طی پنج هفته در فوریه و مارس ۲۰۲۳ رخ داد. این چرخند در میان چرخندهای ثبت شده بیشترین طول عمر را داشته است. این چرخند کشورهای جزایر سوندای کوچک، جزایر ماسکارین، ماداگاسکار، موزامبیک، زیمبابوه، مالاوی، آفریقای جنوبی، اسواتینیو زامبیا را درنوردید و منجر به مرگ ۴۳۵ شد.
گزارش برانت گزارشی است که توسط کمیسیون مستقلی به ریاست ویلی برانت در سال ۱۹۸۰ نوشته شده است. یک کمیسیون مستقل در سال ۱۹۷۷ با هدف بررسی مسائل توسعه بین المللی با حضور صدراعظم سابق آلمان که توسط رابرت مک‌نامارا، رئیس وقت بانک جهانی، به عنوان رئیس معرفی شده بود، تأسیس شد. نتیجه این گزارش درک جدیدی نسبت به تفاوت های شدید در توسعه اقتصادی شمال جهانی و جنوب جهانی را ارائه داد.
گزارش برانت در درجه اول پیشنهاد می کند که شکاف بزرگی در استاندارد زندگی در امتداد تقسیم شمال-جنوب وجود دارد و بنابراین باید انتقال گسترده منابع از کشورهای توسعه یافته به کشورهای در حال توسعه صورت گیرد. کشورهای شمال به دلیل تجارت موفق کالاهای تولیدی، بسیار ثروتمند هستند، در حالی که کشورهای جنوب به دلیل تجارت کالاهای واسطه ای و درآمد صادراتی پایین، از فقر رنج می برند. کمیسیون برانت نوع جدیدی از امنیت جهانی را در نظر گرفت. استدلال های خود را بر اساس دیدگاهی کثرت گرایانه بنا کرد به طوری که خطرات اجتماعی، اقتصادی و سیاسی را با خطرات نظامی کلاسیک ترکیب می کند. بیست سال بعد، در سال ۲۰۰۱، گزارش برانت توسط جیمز کویلیگان، که مدیر اطلاعات کمیسیون برانت بین سال‌های ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۷ بود، به‌روزرسانی شد. گزارش به‌روز شده او «معادله برانت» نام گرفت.
خط برانت یک تصویر بصری از تقسیم اقتصادی شمال-جنوب است، که توسط ویلی برانت در دهه ۱۹۸۰، بر اساس تولید ناخالص داخلی سرانه پیشنهاد شد. این خط جهان را در عرض جغرافیایی ۳۰ درجه شمالی احاطه کرده است و از آمریکای شمالی و مرکزی، شمال آفریقا، خاورمیانه و بیشتر شرق آسیا می گذرد، اما به سمت جنوب پایین آمده و ژاپن، استرالیا و نیوزلند را بالای خط نگه می دارد.
Wikipedia contributors, "Brandt Report" Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/wiki/Brandt_Report (accessed March 17, 2023).
دامیتا جو (انگلیسی: Damita Jo) هشتمین آلبوم استودیویی جنت جکسون، خوانندۀ آمریکایی است که در ۳۰ مارس ۲۰۰۴ توسط ویرجین رکوردز منتشر شد.
کنستنس جورجینا مارکِیِویچ (لهستانی: Markiewicz [marˈkʲɛvitʂ]؛ née Gore-Booth؛ ۴ فوریه ۱۸۶۸–۱۵ ژوئیه ۱۹۲۷)، شهره به نام‌های کنتس مارکیویچ و مادام مارکیویچ، یک سیاستمدار و انقلابی ایرلندی بود. او اولین زنی بود که به عضویت مجلس بریتانیا برگزیده شد و همچنین اولین وزیر زن در اروپا بود هنگامی که برای وزارت امور کارگران ایرلند از سوی اولین دوره دایل ایرین انجام وظیفه کرد. وی از سال ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۲ و از ۱۹۲۳ تا ۱۹۲۷ از حوزه انتخابیه دوبلین جنوبی در مجمع‌عمومی ایرلند (مجلس سفلا و مجلس قانونگذاری) خدمت کرد. او از سال ۱۹۱۸ تا ۱۹۲۲ عضو مجلس عوام بریتانیا بود.
او یکی از اعضای مؤسس ارتش شهروند ایرلندی بود، که در قیام عید پاک سال ۱۹۱۶ شرکت کرد، زمانی که جمهوری خواهان ایرلندی تلاش کردند به حکومت بریتانیا پایان دهند و جمهوری ایرلندی را تأسیس کنند. به دلیل این فعالیت‌های سیاسی و نظامی او ابتدا به اعدام محکوم شد اما به دلیل جنسیت با یک درجه تخفیف به حبس ابد محکوم شد. در ۲۸ دسامبر ۱۹۱۸، او اولین زنی بود که به مجلس عوام بریتانیا انتخاب شد، اگرچه در آن زمان در زندان هالووی بود و در سیاست حزبی کرسی خود را گرفت. در عوض، او و سایر نمایندگان مجلس شین فین را تشکیل دادند. او همچنین یکی از اولین زنان در جهان بود که از سال ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۲ به عنوان وزیر کابینه خدمت کرد.
مارکیویچ در طی جنگ داخلی ایرلند مخالف پیمان انگلیس و ایرلند بود. او تا یک سال قبل از مرگ عضو شین فین بود.
کنستانس جورجینا گور بوث در سال ۱۸۶۸ در دروازه باکینگهام لندن به دنیا آمد، وی دختر بزرگ زمیندار بزرگ و کاوشگر قطب شمال سر هنری ویلیام گور بوث بود که دارای ملکی به مساحت ۱۰۰ کیلومتر مربع (۳۹ مایل مربع) بود. در طول قحطی ۱۸۷۹–۱۸۸۰، سر هنری به مستاجرین در املاک خود در خانه لیسادیل در شمال شهرستان اسلایگو در شمال غربی ایرلند غذای رایگان ارائه کرد. این کار نمونه سر هنری الهام بخش جورجینا و خواهر کوچکترش، ایوا گور بوث، شد تا عمیقاً به کارگران و فقرا اهمیت دهند. این خواهران از دوستان دوران کودکی شاعر سرشناس ایرلندی ویلیام باتلر ییتس بودند که به خانه خانوادگی آنها رفت و آمد می‌کرد و تحت تأثیر ایده‌های هنری و سیاسی او بودند.
گور بوث ابتدا قصد داشت نقاش شود. در سال ۱۸۹۲، او برای تحصیل به مدرسه هنرهای زیبای اسلید در لندن رفت، در این زمان بود که گور بوث برای اولین بار از نظر سیاسی فعال شد و به اتحادیه ملی انجمن‌های حق رأی زنان پیوست. او بعداً به پاریس نقل مکان و در آکادمی جولیان ثبت نام کرد و در آنجا با همسر آینده‌اش، کازیمیر مارکیویچ، هنرمندی از یک خانواده ثروتمند لهستانی (اوکراین فعلی) آشنا شد.
آنها در سال ۱۹۰۳ به دوبلین نقل مکان کردند و کنستنس به عنوان یک نقاش منظره شهرت یافت. در سال ۱۹۰۵، همراه با هنرمندان سارا پورسر، ناتانیل هون، والتر آزبورن و جان باتلر ییتس، نقش مهمی در تأسیس باشگاه هنرهای متحد داشت، تلاشی برای گرد هم آوردن همه کسانی که دارای تمایلات هنری و ادبی در دوبلین بودند. این گروه شامل چهره‌های برجسته لیگ گیلیک بود که توسط اولین رئیس‌جمهور ایرلند، داگلاس هاید، تأسیس شد. اگرچه این اتحادیه به‌طور رسمی فقط به حفظ زبان و فرهنگ ایرلندی توجه داشت، اما بسیاری از میهن پرستان و رهبران سیاسی آینده را گرد هم آورد.
مارکیویچ در ۱۵ ژوئیه ۱۹۲۷ در سن ۵۹ سالگی به دلیل عوارض ناشی از دو عمل آپاندیسیت درگذشت. پیش از این او آخرین دارایی‌های خود را بخشیده بود و در عذاب عمومی «در میان فقرایی که آرزو داشت باشد» از دنیا رفت. یکی از پزشکانی که از او مراقبت می‌کرد، همکار انقلابی او، کاتلین لین بود. کازیمیر و استانیسلاس مارکیویچ، ایمون دی والرا و هانا شیهی اسکفینگتون نیز بر بالین او حضور داشتند. او در روتوندا دفن شد، جایی که او در بسیاری از جلسات سیاسی سخنرانی کرده بود. هزاران دوبلینی که او را دوست داشتند در خیابان اوکانل و میدان پارنل صف کشیدند تا شاهد عبور جسد وی بوده و به «مادام» ادای احترام کنند. چهار ساعت طول کشید تا تشییع جنازه آغاز شود، از روتوندا تا دروازه‌های گورستان گلاسنوین. ایمون دی والرا سخنرانی تشییع جنازه را انجام داد که مایکل کولینز آن را «تنها سخنی که شایسته‌است بالای قبر یک زن انقلابی بیان شود» نامید.
دانشگاه نورث همپتون، یک دانشگاه دولتی مستقر در نورث‌همپتون در انگلستان است. این دانشگاه در سال ۱۹۹۹ با ادغام تعدادی کالج آموزشی تشکیل شد و در سال ۲۰۰۵ به عنوان دانشگاه نورث همپتون، کاملا وضعیت دانشگاهی به خود گرفت.
کالج فنی نورث همپتون در سال ۱۹۲۴ در خیابان سنت جورج - که اکنون محل پردیس خیابان است - افتتاح شد. هشت سال بعد، یک ساختمان جدید برای کالج به‌طور رسمی توسط جرج ششم و دوشس یورک افتتاح شد. مدرسه هنر بعداً در سال ۱۹۳۷ افتتاح شد
جان هاردویگ (به انگلیسی: John Hardwig) فیلسوف، و رئیس گروه فلسفه در دانشگاه تنسی بود. او در زمینه اخلاق زیستی، مسائل پایان زندگی و مفهوم وابستگی معرفتی و نقش متخصصان در آن، مقالات زیادی منتشر کرده‌است. او بیشتر به خاطر مقاله‌ای در سال ۱۹۹۷ شناخته می‌شود که در آن پیشنهاد می‌کرد که افراد موظفند در شرایطی بمیرند که کسانی که آن‌ها را دوست دارند، با ادامه مراقبت از آن‌ها زندگی‌شان به‌طور جدی به خطر می‌افتد.
در بسیاری از نوشته‌هایش، او خواستار یادگیری «هنر مردن» است، که او آن را در زمانی که مرگ خیلی دیر به سراغ انسان می‌آید، به جای آرزوی زود آمدن مرگ، ضروری توصیف می‌کند. این پدیده اغلب به عنوان «مرحله چهارم» انتقال اپیدمیولوژیک شناخته می‌شود. او مکرراً استدلال می‌کرد که مواردی وجود دارند که در آن‌ها حق مردن وجود دارد، به‌ویژه هنگامی که طولانی شدن عمر بار بزرگی را بر دوش اطرافیان تحمیل می‌کند. استدلال‌های او در میان فیلسوفان معاصر بسیار تأثیرگذار بوده‌است.
آبی‌ترین چشم () نخستین رمان از تونی موریسون است که در سال ۱۹۷۰ منتشر شد. وقایع داستان در لورین، اوهایو (زادگاه نویسنده) اتفاق می‌افتد و ماجرای یک دختر جوان آمریکایی-آفریقایی‌تبار به نام پکولا است که در دوران پس از رکود بزرگ رشد کرده‌است. داستان در سال ۱۹۴۱ اتفاق می‌افتد و حول محور این موضوع می‌چرخد که چگونه این دختر را به دلیل پوست تیره‌ای که دارد زشت می‌شمارند. در نتیجه، عقدهٔ حقارتی در او پدید می‌آید.
این رمان از دیدگاه کلودیا مک‌تیر، دختر والدین رضاعی پکولا در مراحل مختلف زندگی روایت می‌شود ضمن اینکه، یک شیوه روایت سوم‌شخص دانای کل نیز وجود دارد که دربرگیرندهٔ روایت‌های درونی در قالب اول‌شخص است. موضوعات بحث‌انگیز کتاب در زمینهٔ مواردی همچون نژادپرستی، زنا با محارم و سوءاستفاده جنسی از کودکان منجر به تلاش‌های متعدد برای ممنوعیت این رمان در مدارس و کتابخانه‌های ایالات متحده گردید. که در مجموع، از ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۹ سی‌ و چهارمین کتاب ممنوعه، از ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۹ پانزدهمین کتاب ممنوعه و در نهایت از ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۹ به عنوان دهمین کتاب ممنوعه در فهرست مجموعه کتاب‌های ممنوعه ایالات متحده قرار گرفت.
این رمان در اولین انتشار خود کمترین توجه منتقدان را به خود جلب کرد. با همهٔ این احوال، در بسیاری از فهرست‌های مطالعهٔ دانشگاهی و به ویژه بخش مطالعات سیاه‌پوستان قرار گرفت که کمک به شناخت بیشتر آن نمود. اولین نشانهٔ موفقیت عمدهٔ این اثر مرتبط با یک نقد مثبت در "نیویورک تایمز" به سال ۱۹۷۰ بود. اثر موریسون همچنین به دلیل فاصله گرفتن از وضعیت جاری رمان‌های معمول در آن دوره و تمرکز بر مخاطبان گسترده‌تر و توجه بر خرده فرهنگ سیاه‌پوستان در دهه ۱۹۴۰ — برخلاف فرهنگ نظامی غالب آن دوره — مورد بررسی مثبت قرار گرفت. روبی دی منتقد آفریقایی-آمریکایی نوشته؛ تونی موریسون به واقع، داستانی ننوشته بلکه مجموعه‌ای از برداشت‌های دقیق و دردناک را توصیف کرده‌است.Staggers, Leroy, "The critical reception of Toni Morrison: 1970 to 1988" (1989). ETD Collection for AUC Robert W. Woodruff Library. Paper 1944. فارغ از بحث‌های پیرامون موضوع آبی‌ترین چشم، موریسون در نهایت برای کمک‌ها و دیدگاه متفاوت به ادبیات آفریقایی-آمریکایی، درست ۲۰ سال پس از نخستین انتشار این کتاب و در سال ۱۹۹۳ موفق به دریافت جایزه نوبل ادبیات شد.
سارا آینهوا کانسپسیون سالامو (زاده ۲۰ ژانویه ۱۹۹۲) یک بازیگر اهل اسپانیا است که به خاطر بازی‌هایش در مجموعه‌های تلویزیونی مانند "آرایان" (۲۰۰۱–۲۰۱۳)، "بی اند بی" (۲۰۱۵) و "بریگادا کاستا دل سول" (۲۰۱۹) شناخته می‌شود.
سارا سالامو در ۲۰ ژانویه ۱۹۹۲ در سانتا کروز، جزایر قناری به دنیا آمد. پس از شرکت او در یک فیلم کوتاه به نویسندگی پدرش در سن ۱۱ سالگی، او به هنرهای نمایشی علاقه پیدا کرد. او در سن ۱۸ سالگی به مادرید نقل مکان کرد تا حرفه ای به عنوان بازیگر را دنبال کند. در سال ۲۰۱۲، او اولین بازی تلویزیونی خود را با یک نقش کوچک در سریال تلویزیونی toledo، انجام داد، و به‌طور موقت به مالاگا نقل مکان کرد تا در سریال منطقه ای آندلس مورد سبز بازی کند.
در سال ۲۰۱۳، سالامو اولین فیلم بلند خود را با فیلم Tres 60 انجام داد، یک فیلم برای نوجوان‌ها که در آن او هنرجوی هنرهای زیبا را اجرا کرد. او در نقش‌های مکمل در سریال‌هایی مانند: کسی ک می‌گیرد، ایدا، از دهان به دهان، عقاب سرخ ظاهر شد. اولین نقش مهم او در تلویزیون ملی، اجرای او در نقش کایتانا در درام B&B در محل کار بود که از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۵ در Telecinco پخش شد. در سال ۲۰۱۷، او با فوتبالیست ایسکو آلارکون، وارد رابطه شد.
او در سال ۲۰۱۸ در فیلم‌های ضرر و همه می‌دانند ظاهر شد و در نقش «بوهیتا» در سریال جنایی Brigade Costa del Sol در سال ۲۰۱۹ بازی کرد که در کاستا دل سول اتفاق می‌افتد.
فیلم همه می‌دانند که می‌توان گفت مشهورترین فیلمی است که سارا سالامو در ان بازی کرده به کارگردانی اصغر فرهادی ساخته شده و فیلمی در ژانر تریلر روان شناختی می‌باشد. این فیلم که هشتمین فیلم بلند اصغر فرهادی است به زبان اسپانیایی ساخته شده‌است و بازیگرانی همچون خاویر باردم، پنه‌لوپه کروز و ریکاردو دارین در آن ایفای نقش می‌کنند. همه می‌دانند نخستین بار در جشنواره فیلم کن سال ۲۰۱۸ میلادی اکران شد و به عنوان فیلم افتتاحیه نیز به نمایش درآمد. همه می‌دانند دومین فیلم اسپانیایی زبانی بود که در تاریخ جشنواره بین‌المللی فیلم کن به عنوان فیلم افتتاحیه انتخاب شد. سارا سالامو در فیلم همه می‌دانند در نقش روسیو، دختر فرناندو (با بازی ادوآرد فرناندس) و ماریانا (با بازی الویرا مینگس) ظاهر شد.
سارا در سال ۲۰۱۷ با ایسکو وارد رابطه شد. سارا و ایسکو دارای دو فرزند به نام‌های تئو و پیرو هستند.
کولو () رقص چرخشی اسلاوهای جنوبی است که در فهرست میراث فرهنگی ناملموس یونسکو درج شده‌است و تحت همین نام در بوسنی و هرزگوین، کرواسی و صربستان برپا می‌شود.
گینا کروگ (نروژی: Gina Krog) زادهٔ ۲۰ ژوئن ۱۸۴۷ و مرگ به تاریخ ۱۴ آوریل ۱۹۱۶م، در سن ۶۸ سالگی، یک سیاستمدار نروژی پیشرو در مبارزهٔ کسب حق رای برای زنان نروژ بود.گینا کروگ خیلی زود بی آنکه خود دارای تحصیلات بیش از متوسطه باشد، در مدارس دخترانه شروع به تدریس کرد. وی یکی از بانیان اصلی انجمن زنان نروژ و مؤسس انجمن حق رای برای زنان بود. همچنین گینا کروگ یکی از اولین زنانی بود که در نروژ به کوهنوردی پرداخت و از یوتونهایمن بالا رفت. امری در زمان خود مورد توجه بسیاری قرار گرفت. پس از مرگ، وی اولین زنی بود که پیکرش به خرج دولت به خاک سپرده شد.https://snl.no/Gina_Kroghttp://runeberg.org/hvemerhvem/1912/0159.html
یورگینه آنا سوردروپ که بعدها با نام گینا کروگ شهرت یافت در سال ۱۸۴۷م، در جزیره کوچکی از
مجمع‌الجزایر لوفوتن واقع در شمال غرب نروژ به دنیا آمد. پدرش که یک کشیش مسیحی بود چند ماه پیش از تولد گینا کروگ از دنیا رفته بود. پس از درگذشت پدر، مادر گینا به رسم آن دوران به خانواده شوهر مرحومش که در کارموی ساکن بودند پیوست. بعد از چند سالی زندگی در کنار اقوام پدری، وقتی گینا کروگ ۸ ساله بود، همراه مادرش به کریستینیا که امروز پایتخت نروژ است رفته و در آنجا ساکن شد. در اینجا بود که او در یک مدرسه دخترانه که بعدها معروف شد شروع به تحصیل کرد. گینا کروگ، دختری اهل مطالعه بود و خیلی زود اما بی آنکه خود دارای مدارج رسمی باشد، به کار تدریس خصوصی پرداخت.وقتی سیسیله تورسن در سال ۱۸۸۲م، به عنوان اولین دختر نروژی در امتحانات پایانی دوره دبیرستان شرکت کرد، نقش گینا کروگ، به مثابه معلم و مشوق وی برجسته شد. یکی از دوستان وی در یک مصاحبه نادر که در سال ۱۹۱۲م، انجام شد گفته‌است: سیسیله تورسن بعدها با برادر گینا کروگ که یک حقوقدان بود ازدواج کرد. همین برادر که بعدها به عضویت دیوان عالی نروژ درآمد در دورانی که گینا کروگ تدریس را رها کرده و یکسره درگیر امور سیاسی بود، با حمایت مالی از وی پشتیبانی کرد.https://nbl.snl.no/Gina_Krog
آشنایی گینا کروگ با جنبش دفاع از حقوق زنان در بریتانیا صورت گرفت.
گینا ۳۳ ساله بود که در سال ۱۸۸۰م، برای اولین بار در زندگی به خارج از نروژ سفر کرد. در این سفر ضمن اقامت دریک کالج دانشجویی او با اعضای تماس گرفت. در حدود همین روزها بود که گینا کروگ دست به قلم برد و شروع به ویرایش مطلب در نشریات روز کرد. گینا در انتخاب عنوان بسیار ماهر بود و با عبارتهایی مانند توجه خوانندگان را به مقاله خود جلب می‌کرد.گینا کروگ بیشتر به جناح تندروی مدافعان حقوق زنان تمایل داشت و خواستار برابری کامل حقوق زن و مرد در همه عرصه‌ها بود و این منش با طرز فکر آنهایی که بهبودی وضعیت اقتصادی زنان را در اولویت قرار می‌دادند و بر حقوق سیاسی تمرکز کمتری داشتند، همخوانی کامل نداشت. مورخ نامدار نروژی، گینا کروگ را چنین توصیف کرده‌است:. باید به یاد داشت که در همین دوران گینا کروگ از معدود زنانی بود که در نروژ اوقات فراغت خود را به کوهنوردی می‌پرداخت. بالا رفتنش از یوتونهایمن به وی لقب داده بود. هر چند که وی با شب‌نشینی و پیوستن به جمع دوستان در یک رستوران خوب نیز مخالفتی نداشت.https://nbl.snl.no/Gina_Krog
پیرامون تأسیس انجمن زنان نروژ در ۲۸ ژوئن سال ۱۸۸۴م، حرف و حدیث بسیاری بر سر زبانها بود. از جمله اینکه هیچ زنی اعتماد به نفس کافی برای تصدی پست ریاست را نداشت!. این واقعیت که نهایتا مردی مانند هاگبارت برنر به عنوان رهبر و رئیس انجمن برگزیده شد، بر این طرز تفکر و تلقی دامن زد. در مقدمه انتخابات انجمن، گینا کروگ پیشتاز بود، اما به زودی هاگبارت برنر با ارائه پیشنهاد بی‌طرفی انجمن در مبارزه زنان برای کسب حق رای، نظر مساعد اعضاء را به خود جلب کرد و به عنوان رئیس انجمن انتخاب شد. اما اختلاف گینا کروگ و رئیس مرد انجمن به این جلسه ختم نشد. گینا کروگ هر جا فرصتی می‌کرد، در سخنرانی یا مقالاتی که می‌نوشت، حق رای برای زنان را سرلوحه مطالبات زنان معرفی می‌کرد و این با سیاست رسمی انجمن همخوانی نداشت. سرانجام پس از یکسال کشمکش، هاگبارت برنر از ریاست انجمن استعفاء داد. اما گینا کروگ با وجود اینکه از حمایت بخش قابل توجهی از اعضای انجمن برخوردار بود، جانشین وی نشد، بلکه در عوض همان سال در راس ۱۰ زن، انجمن دیگری به نام (KSF) را احداث کرد. انجمنی که تنها زنان حق عضویت در آن را داشتند. به این ترتیب موضوع حق رای برای زنان وارد دستور کار محافل سیاسی شد و بعدها در سال ۱۹۱۳م، وقتی لایحه حق رای برای زنان در مجلس ملی نروژ به تصویب رسید، هاگبارت برنر آن را به طعنه نامید.https://nbl.snl.no/Gina_Krog
تندروی و آشتی ناپذیری گینا کروگ زمینه را یرای انشعاب دیگری در صفوف مدافعان حقوق زنان فراهم کرد. در ۱۲ فوریه ۱۹۸۹م، (LKSF) اعلام وجود کرد. انجمنی که در واقع در مخالفت با دیدگاه گینا کروگ مبنی بر برابری مطلق زن و مرد شکل گرفت. این انجمن جدید طیف گستردتری را پوشش می‌داد و به زودی نه تنها در نروژ بلکه در خارج نروژ مورد حمایت سازمانهای بین‌المللی دفاع از حقوق زنان قرار گرفت. در عمل نمایندگی زنان در مذاکرات مجلس ملی نروژ را به خود اختصاص داد و گینا کروگ پس از ۱۲ سال از سمت خود در استعفاء داد. همه می‌دانستند که گینا کروگ نمی‌تواند با سیاستی که او چانه زنی‌های فرصت طلبانه می‌نامید، کنار بیاید. در سال ۱۹۰۴م، بار دیگر به ابتکار گینا کروگ شورای ملی زنان نروژ پا به عرصه وجود نهاد و به عضویت شورای بین‌المللی زنان درآمد. گینا کروگ تا پایان عمر رهبری شورای ملی زنان نروژ را بر عهده داشت. این شورا دارای اهداف تعریف شده نبود بلکه انجمن‌های مختلفی با اهداف گوناگون، از زنان خانه‌دار گرفته تا انجمن‌های مذهبی و بهداشتی زنان را پوشش می‌داد. تحت رهبری گینا کروگ، شورا به یک مرکز مطالعات حقوقی تبدیل شد.https://nbl.snl.no/Gina_Krog
همزمان با پیشرفت مذاکرات مربوط به حق رای زنان در مجلس ملی نروژ در سال ۱۹۰۷م، از دولت نروژ خواسته شد تا یک نماینده رسمی برای کنگره بعدی اتحادیه بین‌المللی حق رأی زنان در سال ۱۹۰۸م، به آمستردام اعزام کند. دولت نروژ این مأموریت را به گینا کروگ واگذار کرد و او را به عنوان نماینده رسمی نروژ به هلند فرستاد.
بار دیگر در سال ۱۹۱۳م، گینا کروگ یکی از دو نماینده رسمی نروژ در
بوداپست بود. جایی که نمایندگان نروژ به عنوان اولین کشوری که در آن حق رای همگنی به تصویب رسیده بود با احساسات گرمی روبرو شدند.سرانجام گینا کروگ در سال ۱۹۱۶م، به دنبال ابتلا به بیماری آنفلوانزا در سن ۶۸ سالگی درگذشت. در مراسم تشییع جنازه وی بسیاری از سران دولت و مجلس و شخصیتهای فرهنگی و سیاسی نروژ حضور داشتند.https://nbl.snl.no/Gina_Kroghttp://runeberg.org/hvemerhvem/1912/0159.html
ماری-پائول آشیل آگوست لفلم (به ، زادهٔ ۱۸ مارس ۱۸۸۱ – درگذشت ۳۱ ژوئیهٔ ۱۹۸۴) آهنگساز و منتقد موسیقی اهل فرانسه بود. وی پدربزرگ مارلن ژوبر و الزا لونگینی و پدر پدربزرگ اوا گرین و ژوزفین ژوبر بود.Le Flem's family genealogy Article published in Ouest-France, 24 January 2007: "Fifteen days after her husband, Lennart Green, Jeanne Green-Le Flem [...] died Friday aged 95 [...]. The ceremony took place in the privacy of the family [...] her daughter, actress Marika Green, her granddaughters Joy and Eva Green [...] and her daughter in law Marlene Jobert. Madame Green-Le Flem, daughter of [French] composer Paul Le Flem, was buried in the family vault in the cemetery of Vieux-Marché [near the city of Lannion, Brittanny, France].
آرمانی مور (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است.
شاموند ویلیامز (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به آتلانتا هاوکس، نیو اورلینز پلیکانز، باشگاه بسکتبال والنسیا، اورلندو مجیک، باشگاه بسکتبال مالاگا، باشگاه بسکتبال بارسلونا، سیاتل سوپرسانیکس، بوستون سلتیکس، باشگاه بسکتبال مورسیا، لس آنجلس لیکرز، و دنور ناگتس اشاره کرد.
خشونت علیه زنان در کامبوج () از موضوعات مسئله جدی است. کامبوج سابقه خشونت علیه زنان به ویژه به دلیل درگیری‌های گذشته در این کشور را داشته‌است. در طول رژیم پل پوت، زنان در معرض رفتار خشونت آمیز مختلف مانند ازدواج‌های اجباری و تجاوز جنسی توسط مقامات خمرهای سرخ در کامبوج و اردوگاه‌های پناهندگان در تایلند قرار می‌گرفتند. در حال حاضر، هنوز هم تعدادی از اشکال مختلف استثمار و تبعیض علیه زنان در کامبوج مانند تجاوز جنسی، خشونت خانگی، و قاچاق انسان وجود دارد، زیرا این کشور در حال بهبودی از تاریخ درگیری است.
سنت زیردست بودن و حقارت زنان نسبت به مردان در این کشور وجود دارد که موضوع خشونت خانگی را در کامبوج به موضوعی پیچیده تبدیل می‌کند. آیین رفتار سنتی "چباب سری" (قانون زنان) به زنان در کامبوج آموخته بود که مطیع مردان باشند. تا سال ۲۰۰۷، مدارس کامبوج، چباب را به دختران جوان در رابطه با آنچه که از آنها به عنوان یک زن انتظار می‌رفت، آموزش می‌دادند. مشخص شده‌است که خشونت خانگی در کامبوج پس از کنترل پل پوت، دامنه و شدت آن افزایش یافته‌است.
در سال ۲۰۰۸، نظرسنجی ملی نشان داد که بیش از یک چهارم زنان در کامبوج از خشونت خانگی رنج می‌برند. دیدگاه سنتی که زنان مطیع و فرودست هستند، موضوع خشونت خانگی را در کامبوج به موضوعی پیچیده تبدیل می‌کند. ضرب‌المثلی رایج در کامبوج وجود دارد که وضعیت نابرابری بین زن و مرد را بیان می‌کند: «مردان طلا هستند و زنان پارچه». آیین رفتار سنتی "چباب سری" (قانون زنان) تا حدودی به زنان در کامبوج می‌آموزد که مطیع مردان باشند. چباب در مورد رها کردن دختران بدون نظارت یا دادن استقلال و آزادی بیش از حد به آنها هشدار می‌دهد. در مطالعه ای در سال ۲۰۱۴ نشان داده شد که نگرش کلی زنان به ماندن در خانه برای مراقبت از فرزندان و همسرشان ۷۸ درصد است. یکی از دلایل ماندن زن در یک رابطه خشونت آمیز خانگی، اتکای اقتصادی به مرد است.
به‌طور کلی مردان مسئول کسب درآمد غالب در خانواده هستند، این امر برای مردان در مناطق روستایی بسیار رایج است. ۶۶٪ از شرکت کنندگان در نظرسنجی ۲۰۱۴ معتقد بودند که همسران باید در هنگام وقوع خشونت خانگی سکوت کنند تا خانواده را در کنار هم نگه دارند.
تجاوز جنسی رایج‌ترین و جدی‌ترین جنایت در کامبوج است. در گزارش سازمان ملل که در سال ۲۰۱۳ منتشر شد، نشان داد که از هر ۵ مرد در کامبوج، ۱ نفر در سنین ۱۸ تا ۴۹ سال اعتراف کرده‌است که به یک زن تجاوز کرده‌است. ۱۵٫۸ درصد از کسانی که اعتراف کردند که مرتکب تجاوز جنسی شده‌اند، در سن کمتر از ۱۵ سال این کار را انجام داده‌اند. «باوک» ("Bauk") اصطلاحی است که در کامبوج برای تجاوز گروهی استفاده می‌شود. تعداد مردانی که در کامبوج به تجاوز گروهی اعتراف کرده‌اند در مقایسه با هند دوبرابر بوده‌اند. باوک به عنوان یک فعالیت در میان مردان کامبوجی به عنوان وسیله ای برای پیوند مردانه توصیف شده‌است. مردان جوان در این مورد با یکدیگر بحث می‌کنند و تجربیات خود را به اشتراک می‌گذارند. متعاقباً، باوک به شکل اجتماعی پذیرفته شده‌ای از تفریح در میان مردان جوان طبقه متوسط کامبوج تبدیل شد.
کامبوج کنوانسیون رفع هرگونه تبعیض علیه زنان (CEDAW) را در سال ۱۹۹۲ تصویب کرد سازمان‌های غیردولتی (NGO) در حال حاضر نقش فعالی در اجرای CEDAW در کامبوج ایفا می‌کنند. انواع مختلفی از کارهایی که سازمان‌های غیردولتی درگیر آن بوده‌اند شامل اصلاحات در سیاست‌ها و قوانین، خدمات بهداشتی، حساسیت جنسیتی، آموزش غیررسمی و برنامه‌های آگاهی از حقوق است. در سال ۱۹۹۵ سازمانی برای حمایت از دفتر کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد در کامبوج تأسیس شد.
در حال حاضر ۷۹ سازمان مردم نهاد در این باره وجود دارد. مأموریت اصلی آنها ایجاد گزارش‌های مستقل در مورد پیشرفت اجرای CEDAW است. همچنین کمیته کامبوج برای زنان (CAMBOW) در سال ۲۰۰۰ تأسیس شد که هدف آنها همکاری در کنار سازمان غیردولتی CEDAW بود. CAMBOW به ویژه بر خشونت علیه زنان در کامبوج متمرکز است و از آموزش، تحقیق و اسناد برای ترویج و حمایت از حقوق زنان استفاده می‌کند.
فیلومنی به معنی سرگرمی جمع‌آوری اقلام مختلف مربوط به کبریت مانند جعبه‌های کبریت، برچسب‌های جعبه کبریت، کتاب‌های کبریت، جلد کبریت و... است.
آویز فرش () ساختاری برای آویزان کردن فرش‌ها برای تمیز کردن با کمک قالی‌کوب است. این ابزار در آلمان، لهستان، لیتوانی، جمهوری چک، فنلاند، رومانی، روسیه و سایر کشورها شناخته شده است."Carpet Racks in Finland", by Riitta Oittinen
ماریا آمالیا «میا» گرین (به ، ۱۴ آوریل ۱۸۷۰ – ۲۴ ژوئن ۱۹۴۹) یک عکاس سوئدی بود که پارکی یادگاری در هاپاراندا دارد. او تاریخ را در آن منطقه، به ویژه در زمان جنگ جهانی اول، مستند کرد. او همچنین در انجمن محلی حق رأی و ایجاد خانه‌های سالمندان مشارکت داشت. وی مادربزرگ ماریکا گرین و مادر مادربزرگ اوا گرین بود.
رخت‌پهن‌کن () ابزاری برای خشک کردن و آویزان کردن لباس‌های خیس است که معمولاً از چوب، فلز یا پلاستیک ساخته شده است. این ابزار یک وسیله ارزان با فناوری پایین برخلاف خشک‌کن لباس است که برای کار کردن به برق نیاز دارد.