moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
قانون اساسی ژاپن، تهیه شده توسط ایالات متحده و در دوران پس از جنگ به تصویب رسید، چارچوبی قانونی برای پیشرفت برابری زنان در ژاپن فراهم می‌آورد. در سال ۱۹۴۶ به زنان حق رأی داده شد. این امر به آنها آزادی، برابری بیشتر با مردان و موقعیت بالاتر در جامعه ژاپن را می‌داد. سایر اصلاحات پس از جنگ، مؤسسات آموزش و پرورش را به روی زنان گشود و زنان را ملزم به دریافت حقوق برابر برای کار برابر کرد. در سال ۱۹۸۶، قانون فرصت اشتغال برابر به اجرا درآمد. از نظر قانونی، موانع اندکی برای مشارکت برابر زنان در زندگی جامعه باقی مانده‌است.
در طول قرن بیست و یکم، زنان ژاپنی نسبت به جمعیت زنان شاغل ایالات متحده در ابعاد بالاتری کار می‌کنند. سطح درآمد بین زن و مرد در ژاپن مساوی نیست. زن ژاپنی به‌طور میانگین ۴۰ درصد کمتر از یک مرد درآمد کسب می‌کند و یک دهم مقام‌های مدیریتی در اختیار زنان قرار گرفته‌است. زنان اغلب در مشاغل پاره وقت یا موقت یافت می‌شوند. ۷۷٪ از این مشاغل توسط زنان در سال ۲۰۱۲ تکمیل شد. در بین زنانی که کار می‌کنند، اتحادیه‌های زنان فقط از نظر اندازه و قدرت نسبی اندک هستند.
نقش سنتی زنان در ژاپن به عنوان «سه مورد تسلیم» تعریف شده‌است: زنان جوان به پدران خود تسلیم می‌شوند. زنان متأهل به همسرشان تسلیم می‌شوند و زنان سالخورده به فرزندان خود تسلیم می‌شوند. گونه‌های این چیدمان را می‌توان در ژاپن معاصر مشاهده کرد، جایی که زنان خانه‌دار وظیفه آشپزی، تمیز کردن، فرزندآوری و حمایت از همسران خود را برای کار بدون هیچ گونه نگرانی در مورد خانواده و همچنین تعادل در امور مالی خانواده دارند. با این حال، با افزایش تعداد خانواده‌های دارای درآمد دوگانه، زنان و مردان مشاغل خانگی را به اشتراک می‌گذارند، و تحقیقات نشان می‌دهد که این منجر به افزایش رضایتمندی نسبت به خانوارهایی است که کار را به روشهای سنتی تقسیم می‌کنند.
با پیشرفت جامعه، دختران بیشتر و بیشتر برای دریافت آموزش عالی به دانشکده‌ها می‌روند. امروزه بیش از نیمی از زنان ژاپنی فارغ التحصیلان دانشگاه یا دانشگاه هستند. نسبت محققان زن در ژاپن ۱۴٫۶٪ است.
در دوره مبارزات انتخاباتی دوران میجی، آموزش مدرن زنان با جدیت آغاز شد. اولین مدارس برای زنان در طول این زمان آغاز شد، هر چند موضوعات آموزش و پرورش بسیار جنسیتی بودند، زنان هنر کلاس سامورایی، مانند مراسم چای و گل‌آرایی را یادمی‌گرفتند. قانون آموزش ۱۸۷۱ تصریح کرد که دانش آموزان باید «بدون هیچ گونه تمایزی از کلاس و جنسیت» آموزش ببینند. با این وجود، پس از سال ۱۸۹۱ دانش آموزان پس از کلاس سوم جدا شدند، و بسیاری از دختران تحصیلات خود را در دوره متوسطه تمدید نکردند.
در اواخر دوره میجی، در هر بخش ژاپن یک مدرسه دخترانه وجود داشت که با ترکیبی از مدارس دولتی، مبلغین و خصوصی اداره می‌شد. تا سال ۱۹۱۰، تعداد بسیار کمی از دانشگاه‌ها زنان را پذیرفتند. فارغ‌التحصیلی اطمینان حاصل نمی‌شد، زیرا اغلب زنان برای ازدواج یا مطالعه «امور عملی» از مدرسه بیرون می‌کشیدند.
امید به زندگی زنان ژاپنی در ۸۷ سالگی طولانی‌ترین از هر جنسیتی در هر نقطه از جهان است.
سقط جنین در ژاپن تحت برخی محدودیت‌ها قانونی است. این تعداد در سال از سال ۱۹۷۵ تاکنون ۵۰۰۰۰۰ نفر کاهش یافته‌است. با این حال، از ۲۰۰۰۰۰ سقط جنین انجام شده در سال، ۱۰٪ زنان نوجوان هستند، که تعداد آنها از سال ۱۹۷۵ افزایش یافته‌است.
صنعت لوازم آرایشی ژاپن دومین کشور بزرگ جهان است که بالغ بر ۱۵ میلیارد دلار در سال درآمد دارد. بازار قدرتمند محصولات زیبایی به ارزشی که در زمینه انضباط و خودسازی در ژاپن قرار دارد، متصل شده‌است، جایی که بدن از طریق کاتا تسخیر می‌شود
در دوره هی‌آن، استانداردهای زیبایی زنانه از دندانهای تیره، مقداری چربی بدن و ابروهای رنگ شده در قسمت اصلی (که تراشیده شده بودند) پیروی می‌کردند.
شرکت‌های زیبایی از زمان میجی در ایجاد استانداردهای معاصر زیبایی در ژاپن نقش داشته‌اند. به عنوان مثال، شرکت آرایشی و بهداشتی ژاپنی، شیسیدو مجله ای به نام "Hannatsubaki" با توصیه‌های زیبایی برای خانم‌ها که بر سبک و مو و سبک معاصر تأکید می‌کنند ، منتشر کرد. " دختر مدرن " () قبل از جنگ ژاپن دنبال مدهای غربی بود که از طریق این نوع رسانه‌های ژاپنی فیلتر می‌شدند.
محصولات منعکس کننده چندین نگرانی رایج در بین زنان ژاپنی است. نظرسنجی‌های متعدد نشان می‌دهد که زنان نگران «چاقی، اندازه پستان، بی مویی و اندازه باسن» هستند. شکل ایده‌آل یک زن ژاپنی عموماً شکننده و ریز است. آرمان‌های زیبایی ژاپنی از ویژگی‌های کوچک و چهره‌های باریک طرفداری می‌کنند. چشمان بزرگ تحسین می‌شود، به خصوص وقتی که «پلک‌های مضاعف» دارند.[Keene, Donald. "The Japanese Idea of Beauty". The Wilson Quarterly 13.1 (1989): 128–135. Print.]
از ویژگی‌های ایده‌آل دیگر پوست کم رنگ است. پوست برنزه از لحاظ تاریخی با طبقه کارگر و پوست کمرنگ مرتبط با اشراف همراه بوده‌است. برای جلوگیری از آفتاب، بسیاری از زنان در ژاپن احتیاط می‌کنند و برخی از لوسیون‌ها برای سفیدتر شدن پوست فروخته می‌شوند.
گیشا در ژاپن به زنانی اطلاق می‌شد که برای رقص و آواز، سرگرمی، حاضرجوابی و پذیرایی تربیت می‌شدند و یک سرگرم‌کننده سنتی زن ژاپنی است که به عنوان یک مهماندار عمل می‌کند و مهارت‌های آن شامل اجرای هنرهای مختلف ژاپنی از جمله موسیقی کلاسیک، رقص، بازی‌ها، سرو چای و مکالمه، عمدتاً برای سرگرم کردن مشتریان مرد است.[Dalby, Liza. "Kimona and Geisha". "The Threepenny Review 51" (1992): 30–31. Print.] گیشا به عنوان سرگرمی‌های ماهر بسیار جدی آموزش داده می‌شود و نباید با روسپی‌ها اشتباه گرفته شود. برنامه تمرینی از سنین جوانی به‌طور معمول ۱۵ سال شروع می‌شود، و می‌تواند در هر جایی از شش ماه تا سه سال طول بکشد.
یک گیشا جوان در آموزش، زیر ۲۰ سال، یک مایکو (maiko) نامیده می‌شود. مایکو (به معنای واقعی کلمه "دختر رقصنده") مربی ارشد ژایشه خود یادمی‌گیرد و همه تعالیمشان را دنبال می‌کند. سپس در حدود ۲۰ تا ۲۲ سالگی، مایکو در مراسمی به نام اریکای (erikae) به یک گیشای تمام عیار[Warta, T. (n.d.). Geisha Makeup Designs and Origin.] ارتقا می‌یابد.
در ژاپن، قرص ضدبارداری در سال ۱۹۹۹، خیلی دیرتر از بیشتر کشورهای غربی، قانونی شد. استفاده از آن هنوز هم کم است، به طوری که بسیاری از زوج‌ها کاندوم را ترجیح می‌دهند. تمایلات جنسی در ژاپن به‌طور جداگانه از سرزمین اصلی آسیا شکل گرفته‌است، و ژاپن دیدگاه کنفوسیایی‌ها دربارهٔ ازدواج را که در آن عفاف بسیار مورد توجه است، اتخاذ نکرد. با این حال، تولد خارج از ازدواج در ژاپن نادر است.
رضایت در بی‌دی‌اس‌ام زمانی کاربرد دارد که یکی شرکت‌کنندگان اجازه اِعمال رفتاری خاص یا انواع روابط روی خود را به شریکش می‌دهد. این امر با مفهوم رضایت آگاهانه بسیار مشترک است و همزمان یک مسئله شخصی، اخلاقی و اجتماعی محسوب میشود. این موضوع در بی‌دی‌اس‌ام توجهات زیادی را به خود جلب می‌کند و در نتیجه آن مدلهای رضایتمندی مانند ایمن، عاقلانه و اجماع و خطر آگاهانه توافقی ایجاد گشته‌است. ناظران خارج از جامعه بی‌دی‌اس‌ام نیز در مورد مسئله رضایت در بی‌دی‌اس‌ام اظهار نظراتی کرده‌اند و گاه به رضایت قانونی اشاره می‌کنند که یک موضوع جداگانه و تا حد زیادی نامرتبط است. با این حال وجود رضایت صریح در بی‌دی‌اس‌ام غالباً می‌تواند پیامدهایی برای بی‌دی‌اس‌ام و قانون داشته باشد و پیگرد قضایی مسائل بسته به کشوری که شرکت کنندگان در آن فعالیت می‌کنند می‌تواند متغیر باشد.
در بی‌دی‌اس‌ام، بازی مرزی اصطلاحیست برای توصیف فعالیت‌هایی که اصل «سالم، عاقلانه و مورد رضایت» را به چالش میکشند. اگر کسی از خطرات و عواقب این کار آگاه باشد و باز هم بخواهد آن را انجام دهد آنگاه اقدام فرد خطر آگاهانه توافقی در نظر گرفته می‌شود.
بازی مرزی ممکن است عواقب و آسیب‌های احتمالی کوتاه مدت یا طولانی مدتی در پی داشته باشد یا حتی منجر به مرگ شود، نمونه آن شامل فعالیت‌هایی مانند اختناق شهوانی، بازی آتش، بازی چاقو، بازی ترس، بازی دما، شمع بازی و تفنگ بازی را شامل شود.
سلطه‌گرِ مرد به فعالیتهایی در بی‌دی‌اس‌ام اشاره دارد که شریک سلطه‌گر در آن مرد است.
سلطه‌پذیر مذکر یا مِل ساب وضعیتی در بی‌دی‌اس‌ام و سایر فعالیتهای جنسی است که در آن شریک مطیع مرد است.
سلطه‌پذیر مؤنث فعالیت یا روابطی را توصیف می‌کند که در آن جنسیت زن گرایش به سلطه‌پذیری برابر شریک جنسی خود را دارد. ارائه می‌تواند داوطلبانه و برپایه رضایت باشد، مانند آنچه در روابط بی‌دی‌اس‌ام شکل می‌گیرد. شریک غالب معمولاً یک مرد است، اما می‌تواند یک زن دیگر نیز باشد یا ممکن است چندین شریک غالب به‌طور همزمان وجود داشته باشند. زن مطیع ممکن است لذت جنسی یا رضایت عاطفی را در از دست دادن کنترل و اختیاراتش در درجات مختلف، به یک شریک غالب مورد اعتماد، تجربه کند.
یک مطالعه در سال ۱۹۸۵ نشان می‌دهد که حدود ۳۰٪ از شرکت کنندگان در فعالیتهای بی دی اس ام زن هستند. یک مطالعه دیگر در سال ۱۹۹۵ نشان داد که ۸۹٪ از زنان دگرجنسگرا که در بی دی اس ام فعال هستند در عمل بانداج نقش سلطه‌پذیر-گیرنده را برعهده می‌گیرند، همچنین ترجیح می‌دهند تا نقششان را برای یک مرد غالب انجام دهند، علاوه بر این ۷۱٪ از مردان دگرجنسگرا نقش سلطه‌گر را ترجیح می‌دهند. س
سلطه‌پذیری و سلطه‌گری بر زنان یک موضوع بسیار رایج در ادبیات سنتی است.
اغلب، واقعیتِ جایگاه زن در ازدواج و آسیب‌پذیری و وابستگی اجتماعی وی منعکس می‌شود."Comparative Literature: Theory, Method, Application", by Steven Tötösy de Zepetnek. p.181.
به عنوان مثال، فیلم پنجاه طیف خاکستری در رابطه با سلطه‌پذیری یک دختر باکره در رابطه‌اش با یک مرد ثروتمند می‌باشد.
آتش‌سوزی مسجد اسکاندیدو یک حمله آتش‌افروزی بود که در روز یکشنبه، ۴ فروردین ۱۳۹۸ مصادف با ۲۴ مارس ۲۰۱۹ علیه مسجد دارالارقام که مرکز اسلامی شهر اسکاندیدو، کالیفرنیا، است، انجام شد.
پلیس دیوارنگاری‌هایی در معابر مسجد پیدا کرد که به تیراندازی مسجدهای کرایست‌چرچ در نیوزلند اشاره داشت و این موضوع باعث شد آنها این آتش‌سوزی را یک حمله تروریستی قلمداد کنند. پس از گذشت یک ماه از این حادثه هنوز هیچ مظنونی شناسایی نشده بود که در روز شنبه، ۷ اردیبهشت ۱۳۹۸ مصادف با ۲۷ آوریل ۲۰۱۹، فردی به نام جان تی. ارنست در فاصله ۲۴ کیلومتری از همین مسجد، وارد یک معبد یهودی (کنیسه) واقع در شهر پووی، کالیفرنیا شده و آنجا را به گلوله می‌بندد که در این درگیری یک نفر کشته و سه نفر دیگر مجروح می‌گردند. جان تی. ارنست ۱۹ ساله در حین فرار در فاصله ۳ کیلومتری از این معبد دستگیر می‌شود. پس از بازجویی معلوم می‌شود که آتش‌سوزی مسجد نیز کار او بوده‌است. همچنین جان تی. ارنست مطالبی در اینترنت ارسال کرده بود که در آنها ادعا می‌کرد آتش‌سوزی مسجد کار او بوده‌است.
هیچ‌کس در آتش‌سوزی مسجد زخمی نشد و قبل از وقوع خسارت جدی، آن را مهار کردند.
مسجد دارالارقام در روز یکشنبه ۴ فروردین ۱۳۹۸ مصادف با ۲۴ مارس ۲۰۱۹، ساعت ۳:۱۵ بامداد به آتش کشیده شد. این مسجد در پلاک ۳۱۸ خیابان ششم غربی اسکاندیدوی کالیفرنیا، واقع در ۴۸ کیلومتری شمال سن دیگو واقع شده‌است. مکان این مسجد قبلاً کلیسا بوده و بعدها به مسجد تبدیل شده‌است. قبل از اینکه خسارت شدیدی به مسجد وارد شود، آتش خاموش شده‌است و کسی آسیب ندیده‌است. در آن شب هفت نفر از مسلمانان برای ادای عبادات شبانه در داخل مسجد حضور داشتند. درست دقایقی قبل از نماز صبح با شروع آتش یکی از آنها بیدار می‌شود و به بقیه خبر می‌دهد. بوی دود فضای مسجد را پر کرده بود. هنگامی که افراد متوجه آتش شدند، سعی کردند قبل از رسیدن آتش نشانان جلوی آن را بگیرند. سرانجام، آنها موفق شدند آتش را قبل از ایجاد خسارت جدی خاموش کنند. علاوه بر این شخصی نیز در خارج از ساختمان متوجه آتش‌سوزی شده و به آتش‌نشانی زنگ زده بود.
دوربین مدار بسته مسجد تصویر یک نفر که قفل در پارکینگ مسجد را شکسته و وارد مسجد شده را ضبط کرده بود.
در همان شب کریس لیک، افسر پلیس اسکاندیدو، به رسانه‌ها گفت که هنوز هیچ مظنونی پیدا نشده‌است و به نظر می‌رسد که آتش‌سوزی توسط یک عامل شیمیایی آغاز شده‌است. پلیس گفته که آنها نقاشی‌هایی روی دیوارهای مسجد پیدا کردند که به حادثه تیراندازی مسجدهای کرایست‌چرچ در نیوزلند اشاره می‌کنند.
کارشناسان آتش‌نشانی در "واحد بمب / آتش‌افروزی شهرستان سن دیگو"، "FBI" و "اداره پلیس سن دیگو" این حادثه را به عنوان آتش‌سوزی عمدی و یک جنایت بر اساس نفرت تخمین زده‌اند.
مأمورین پلیس هرگز شرح دقیقی از نقاشی‌های روی دیوار مسجد گزارش نکردند، اگرچه بعداً مشخص شد که آن نقاشی‌ها حاوی پیامی بوده‌اند: «برای برنتون تارانت» (که مردی ۲۸ ساله زاده استرالیا است که متهم به تیراندازی مسجدهای کرایست‌چرچ است). این آتش‌افروزی یکی از سلسله اقدامات خرابکاری و تهدیدهایی است که پس از حمله به دو مسجد در کرایست‌چرچ، نیوزیلند، که در ۱۵ مارس رخ داد و در آن ۵۰ نفر کشته شدند، اتفاق افتاده‌است.
یوسف میلر، سخنگوی جامعه اسلامی در اسکاندیدو، به مسلمانانی که در این منطقه زندگی می‌کنند گفت: احتیاط کنید.
داستین کراون، مدیر اجرایی دفتر سن دیگو در شورای روابط آمریکایی-اسلامی (CAIR)، این حمله را محکوم کرد و از پلیس خواست تا امنیت بیشتری در اطراف مساجد فراهم کند و حفاظت از نهادهای اسلامی در سراسر کالیفرنیا اولویت داشته باشد. همچنین، شورای CAIR جلسات آنلاینی را با صدها مسجد برگزار کرد و از آنها خواست تا سیستمهای امنیتی خود را افزایش دهند.
یک صفحه وب با هدف جذب کمکهای مالی جهت بازسازی مسجد، در یک سایت پر بازدید تأسیس شد. در خلال این اقدام، بیش از ۲۵۰ حامی حدود ۵٬۰۰۰ دلار اهدا کردند که نسبت به مبلغ مورد نیاز نهایی که ۲۰٬۰۰۰ دلار است، مبلغ مناسبی است.
این واقعه تنها یکی از سلسله اقدامات و تهدیدهای خشونت‌آمیز علیه مساجد در ماه مارس ۲۰۱۹ است. به عنوان مثال، مردی در ۱۹ مارس ۲۰۱۹ (۲۸ اسفند ۱۳۹۷)، در فینیکس آریزونا، پس از آنکه در مسجدی اقدامات تهدیدآمیزی را انجام داده بود، دستگیر شد. همچنین مسجدی دیگر در شهرستان هاوارد، مریلند یک تهدید آنلاین ناشناس دریافت کرده‌است. پنج مسجد دیگر نیز در اواسط ماه مارس در بیرمنگام، یکی از بزرگترین شهرهای انگلستان، که دارای جامعه ای بزرگ از مسلمان است، مورد حمله قرار گرفته‌اند.
زن ملبس، مرد برهنه یک سبک وابسته به شهوت‌نگاری است که بر اساس تعامل واقعی یا تصور شده یک یا چند مرد برهنه با یک یا چند زن دارای لباس صورت می‌گیرد. گاهی این عمل جزوی از خیالی پردازی جنسی زنان یا مردان است که یک عورت‌نمایی یا سناریوی پرستش بدنی را به تصویر می‌کشد.
ذبیح‌الله خبیری از تهرانبازیکن سابق فوتبال ایران بود.
وی عضو اولین تیم ملی فوتبال ایران در سال ۱۹۴۱ در مقابل تیم ملی فوتبال افغانستان بوده‌است.
وی پس از مصطفی مکری، به مدت ۱۵ ماه از مرداد ۱۳۳۹ تا آبان ۱۳۴۰ رئیس فدراسیون فوتبال بود.
حسن ناظری از اصفهانبازیکن سابق فوتبال ایران است. وی به همراه دو بازیکن اصفهانی دیگر از اعضای اصفهانی اولین تیم ملی فوتبال ایران در سال ۱۹۴۱ در مقابل تیم ملی فوتبال افغانستان بوده است. پس از پایان بازی‌ها وی متوجه حمله متفقین به ایران شده است.
تحقیر به معنای خدشه‌دار کردن غرور است و می‌تواند موجب رنجش و خجالت شود، یا ممکن است ایجادگر حالتی از فروتنی یا فرومایگی و تسلیم شدن باشد. این احساس در فردی حس می‌شود که پایگاه اجتماعی‌اش، یا با زور، یا به میل خود کاهش یافته‌است.Burton, Neel. "The Psychology of Humiliation." "Psychology Today". 27 August 2014. 10 October 2016. این حس را می‌توان از طریق ارعاب، بدرفتاری جسمی/روانی یا فریب‌کاری یا با شرمسار کردن فرد با فاش کردن جنبه‌ای از زندگی خصوصی‌اش، به‌وجود آورد. عمل تحقیر باید شخص دیگری را درگیر کند، هرچند که لزوماً به‌طور مستقیم یا با میل و خواست قبلی نباشد.
فردی که از تحقیر شدید رنج می‌برد ممکن است اختلال افسردگی عمده حتی حالت‌های خودکشی یا اضطراب شدید مانند اختلال استرس پس از سانحه را تجربه کند. از دست دادن موقعیت، مانند از دست دادن شغل یا برچسب دروغ‌گویی یا بی‌انصافی یا بی‌اعتبار بودن خوردن، می‌تواند باعث ناتوانی افراد در رفتار طبیعی در جوامع خود شود. افراد تحقیرشده را می‌توان برای انتقام‌جویی شدید تحریک کرد و برخی از افراد ممکن است احساس بی‌ارزشی، ناامیدی و درماندگی کنند. در صورت عدم تحقق عدالت، افکار خودکشی ایجاد می‌شود. همچنین می‌تواند به بینش جدید، فعالیت و ایجاد خویشاوندی جدید با گروه‌های حاشیه‌ای منجر شود.
Journal of the American Academy of Psychiatry and the Law
حسین قاسمی از تهرانبازیکن سابق فوتبال ایران است.
کریم کشاورز از اصفهانبازیکن سابق فوتبال ایران است.
احمد میلانیان از مشهدبازیکن سابق فوتبال ایران است.
حسن سهی‌فر از اصفهانبازیکن سابق فوتبال ایران است.
غلام‌حیدر بهادرزاده از مشهدبازیکن سابق فوتبال ایران است.
سن رضایت یا سن قانونی رابطه جنسی سنی است که در آن شخص به لحاظ قانونی مجاز است تا به اختیار خود رابطه جنسی داشته باشد. در نتیجه این قانون، یک فرد بالغ که با شخص زیر سن قانونی رابطه جنسی برقرار کرده، نمی‌تواند ادعا کند که فعالیت جنسی اش مبتنی بر رضایت فرد بوده و ممکن است چنین فعالیت جنسی‌ای سوءاستفاده جنسی از کودکان یا تجاوز قانونی قلمداد شود. فرد زیر حداقل سن قربانی محسوب می‌شود و شریک جنسی بزرگتر هم به عنوان مجرم تلقی می‌گردد، مگر اینکه هر دو زیر سن قانونی باشند. هدف از تعیین سن رضایت، محافظت از یک فرد زیر سن قانونی است.
اصطلاح "سن رضایت" به ندرت در اساسنامه قانونی آورده می‌شود.
دوازده سال پس از انتشار کتاب "خاستگاه‌های توتالیتاریسم" (۱۹۵۱)، با نگاهی به آنچه که آرنت انقلاب‌های شکست خورده می‌نامد، وی با نگرشی مثبت، توجه خود را به پیش‌بینی جنبش‌های بی خشونت که دولت‌های دموکراتیک در سراسر جهان را به قدرت بازگرداند، تبدیل کرد. پیش‌بینی‌های وی کاملاً درست بود، این انقلابها عمدتاً اما ناخودآگاه بر اساس اصولی که وی ارائه کرده بود، رخ دادند.
کلیسای متدیست کتیز یک کلیسای متدیسم است که در شهر کاردیف و محله کتیز واقع شده‌است.
سرویس اصلی یکشنبه‌ها ساعت ۱۱ صبح است. خدمات توسط کاهن الکسیس ماهونی و سایر کشیش‌های متدیست یا واعظان محلی انجام می‌شود. عبادت در سبکی متفاوت از سنتی تا مدرن است.
تاریخچه ساخت این کلیسا به سال ۱۸۶۲ میلادی بازمی‌گردد. بنای این کلیسا در سه طبقه ساخته شده‌است.
تاکتیک‌ها و سازمان‌های نظامی مغول امپراتوری مغول را قادر ساخت تقریباً تمام قاره آسیا، خاورمیانه و بخش‌هایی از شرق اروپا را تسخیر کند. این سیستم در ابتدا با گسترش سبک زندگی عشایری مغولان به وجود آمد. سایر عناصر توسط چنگیز خان، ژنرال‌ها و جانشینان او اختراع شده‌اند. مغولان فن آوری‌های مفیدی را برای حمله به استحکامات از فرهنگ‌های دیگر اقتباس کردند. کارشناسان فنی خارجی در ساختار فرماندهی ادغام شدند. در بسیاری موارد، مغول‌ها توانستند با ارتش‌های مخالفی که به طرز قابل توجهی بزرگتر بودند بجنگند و آنها را شکست دادند.
انتقال نیروها بین واحدها به صورت ممنوع بود. رهبران در هر سطح دارای مجوز قابل توجهی برای اجرای دستورهای خود به روشی بودند که به نظر آنها بهترین بود. این ساختار فرماندهی بسیار انعطاف‌پذیر بود و به ارتش مغول اجازه می‌داد تا به صورت گسترده حمله کند، به گروه‌های کوچکتر تقسیم شود تا دشمن را محاصره کنند یا آنها را به کمین سوق می‌دهند یا آنها را به گروه‌های کوچک تقریباً ۱۰ نفره تقسیم کنند تا بتوانند یک ارتش فراری و شکست خورده را از بین ببرند. آنان هرچند که به عنوان یک واحد می‌جنگیدند اما سربازان جداگانه مسئولیت تجهیزات، اسلحه‌ها و حداکثر پنج سوار را بر عهده داشتند. خانواده‌ها و گله‌ها، آنها را در سفرهای خارجی همراهی می‌کردند.
بالاتر از همه یگان‌ها، یک نیروی نخبه به نام کشیک (مغول) وجود داشت. آنها به عنوان نگهبان امپراتوری مغول و همچنین یک زمین تعلیم برای افسران جوان بالقوه عمل می‌کردند. سبتای، یک ژنرال مقتدر مغول، فعالیت خود را از کشیک (مغول) آغاز کرد.
هر سرباز مغول به‌طور معمول از ۳ یا ۴ اسب نگهداری می‌کرد. تغییر اسب‌ها معمولاً به آنها اجازه می‌داد تا روزها بدون توقف یا فرسودن حیوانات، با سرعت بالا سفر کنند. وقتی یک اسب خسته می‌شد، سوار پیاده می‌شد و به سوار اسب دیگری می‌شد. اگرچه اسب استفاده شده هنوز باید به سفر ادامه می‌داد، اما بدون سنگینی سوارکار این کار را انجام می‌داد. توانایی آنها برای زندگی در خارج از سرزمین خودشان و در شرایط سخت و استفاده از حیوانات (مخصوصاً شیر مادیان) باعث شد ارتش آنها به مراتب کمتر از ارتش‌های دیگر وابسته به سیستم سنتی کشاورزی باشد. در بعضی موارد، مانند حمله به مجارستان در اوایل سال ۱۲۴۱، آنها تا ۱۰۰ مایل (۱۶۰ کیلومتر) در روز حرکت می‌کردند که همچنین سرعتی را سایر ارتش‌های زمان هرگز ندیده بودند.
تحرک سربازان منفرد امکان اعزام آنها را در مأموریت‌های جستجوی موفقیت‌آمیز، جمع‌آوری اطلاعات در مورد مسیرها و جستجوی زمینی متناسب با تاکتیک‌های جنگی مغولان فراهم می‌ساخت.
در حمله مغول به روس کیف آنها از رودخانه‌های یخ زده به عنوان بزرگراه استفاده می‌کردند و فصل زمستان که معمولاً برای هر فعالیت عمده به دلیل سرما انجام نمی‌شود، به زمان ترجیح مغول‌ها برای حمله تبدیل شد.
ارتشهای مغول بارها و بارها سوارکاری، تیراندازی با کمان و تاکتیک‌های واحد، صف آرایی و تغییر موقعیت را تمرین می‌کردند. این آموزش‌ها سخت، اما نه بیش از حد سخت یا غیر منطقی، انجام می‌شد.
مغولان از گرفتاری‌های نظم و انضباط بیش از حد سفت و سخت مدیریت میکرو جلوگیری کردند، این نوع مدیریت در طول تاریخ مانع نیروهای مسلح شده بود. با این حال، همه اعضا باید بی قید و شرط وفادار به یکدیگر و به مافوق خود و به ویژه به خان بودند. اگر یک سرباز در جنگ از خطر فرار کند، او و ۹ رفقایش از همان بخش با هم به مجازات اعدام محکوم می‌شدند.
مغول‌ها به همان اندازه‌ای که از خودشان محافظت می‌کردند،از اسب‌های خود مراقبت می‌کردند و آنها را با زره می‌پوشاندند. زره اسب به پنج قسمت تقسیم شده بود و این زره برای محافظت از هر قسمت از اسب از جمله پیشانی که دارای یک صفحه ساخته شده خاص بود که به هر طرف گردن بسته شده بود، طراحی شده بود.
اسب مغولی نسبتاً کوچک، اما بسیار سرسخت، خودکفا و پراستقامت هستند. این اسب‌ها می‌توانند در آب و هوایی که منجر به کشته شدن نژادهای دیگر می‌شود، زنده بمانند و مغول‌ها را قادر ساختند حملات زمستانی موفقیت‌آمیز به روسیه انجام دهند. اسب‌های مغول به‌طور معمول نیازی به تهیه روزانه غلات ندارند. توانایی آنها برای به دنبال علوفه و ترکه گشتن با نیروی خود - و برای زنده ماندن با چنین علوفه‌هایی - ارتش مغول را از نیاز به تأمین علوفه رهایی بخشید. اسب‌های مغول استقامت عالی دارد. در ۳۰ کیلومتر مسابقه‌های سنتی بین اسب‌های مغول و نژادهایی مانند عرب یا تروبرد، مشخص شده‌است که دومی سریع تر هستند، اما اسب‌های مغول بهتر قادر به دویدن هستند. طبیعت خستگی ناپذیر اسب مغول به این معنی بود که می‌توانست مدت بیشتری در جنگ تازه‌نفس بمانند و به ارتش‌های چنگیزخان، مزیت استقامت بخشید.
اسب مغول که به عنوان ماشین جنگی در نظر گرفته می‌شود وسیله نقلیه همه‌کاره ای که نیاز به گاز یا نگهداری کمی دارد و بسیار خوب امکان پیمودن مسافت را فراهم می‌کند. یک جنگجو به گله خود تکیه می‌کرد تا غذاهای اصلی شیر و گوشت را برای او فراهم کند. پوست حیوان، تسمه، کفش و زره پوش؛ مدفوع خشک شده به عنوان سوخت برای آتش خود استفاده می‌شد. مو برای طناب، نشان‌های نبرد، آلات موسیقی و تزئینات کلاه خودها؛ شیر نیز برای اطمینان از پیروزی در مراسم‌های شمن باوری استفاده می‌شد؛ و شکار جهت سرگرمی که اغلب به عنوان آموزش نظامی نیز بکار می‌آمد. اگر جنگجو در جنگ می‌مرد، گاه اسب وی نیز با او قربانی می‌شد تا در آخرت سوارش شود.
نقطه ضعف اسب‌های مغول عدم سرعت آنها بود. آنها در شرایط مساوی با اسب‌های بزرگتر از مناطق دیگر، و در مسابقات مسافت‌های کوتاه بازنده می‌شدند. با این حال، از آنجا که بیشتر از ارتش‌های دیگر زره‌های سنگین تر حمل می‌کردند، مغول‌ها هنوز هم می‌توانستند از اکثر سوارکاران دشمن در نبرد پیشی بگیرند. علاوه بر این، اسب‌های مغول بسیار بادوام و محکم بودند و به مغول‌ها اجازه می‌دادند به سرعت در مسافت‌های بزرگ حرکت کنند، غالباً دشمنانی را غافلگیر کننده که انتظار داشتند آنها روزها یا حتی چند هفته بعد برسند.
همه اسبها به رکاب مجهز بودند. این مزیت فنی باعث می‌شد تا کمانداران مغول بتوانند بدن بالایی خود را بچرخانند و از همه جهت از جمله به عقب شلیک کنند.
هر سرباز دو تا چهار اسب داشت - بنابراین وقتی یک اسب خسته می‌شد می‌توانست به یکی دیگر سوار شود. این امر آنها را به یکی از سریعترین ارتش‌های جهان تبدیل کرد، اما همچنین ارتش مغول را در برابر کمبود علوفه آسیب‌پذیر کرد. لشکرکشی در مناطق خشک مانند آسیای میانه یا مناطق جنگلی جنوب چین به همین دلیل دشوار و حتی در زمینهای استپی که برای چرا ایده‌آل بودند، یک سپاه مغول مجبور می‌شد برای اطمینان از چرای کافی برای گله‌های بزرگ اسب خود همواره در حرکت باشد.
ارتشهای مغول سبک سفر می‌کردند تا حد زیادی قادر بودند در خارج از سرزمینشان زندگی کنند. تجهیزات آنها شامل قلاب ماهی و سایر ابزارهایی بود که باعث می‌شد هر یک از جنگجوها غیر وابسته به هر منبع تأمین ثابت باشد.
مغولان برای انتقال سریع پیام‌های کتبی، سیستمی از ایستگاه‌های انتقال اسب به نام calledrtöö درست کرده بودند، مشابه راه شاهی در ایران باستان که انتقال سریع پیامهای نوشتاری از این راه انجام می‌شد.
لباس اصلی مرد مبارز مغول شامل یک کت سنگین بود که توسط کمربند چرمی در کمر بسته شده بود. شمشیر، خنجر و احتمالاً تبر خود را از کمربند آویزان می‌کردند.
کمانداران سوارکار بخش عمده ای از ارتشهای امپراتوری مغول بودند.
مغول‌ها می‌توانستند یک پیکان را بیش از ۲۰۰ متر (۶۶۰ فوت) شلیک کنند. پرتاب تیرهای هدفمند در فاصله ۱۵۰ یا ۱۷۵ متر (۴۹۲ یا ۵۷۴ فوت) امکان‌پذیر بود.
شمشیرهای مغول شمشیر هلالی شکل بود که از آن برای حملات مخفی استفاده می‌کردند اما به دلیل شکل و ساختار آن می‌توانستند از آن برای برش و رانش نیز استفاده کند. استفاده از این شمشیر بر روی اسب آسان‌تر بود. رزمندگان می‌توانستند شمشیر را با گرفتن یک دست یا دو دست استفاده کنند. تیغه آن معمولاً به طول (۰٫۷۶ متر) و طول کلی شمشیر با دسته تقریباً ۱ متر بود.
اولین حمله هماهنگ شده مغول به دودمان کین (۱۲۳۴–۱۱۱۵) در سال ۱۲۱۱ اتفاق افتاد و فتح کامل آن تا سال ۱۲۳۴ محقق نشد. در سال ۱۲۳۲ مغولان محاصره کایفنگ توسط مغول را انجام دادند و اسلحه باروت را به همراه سایر روشهای معمول تر محاصره مانند ساخت حصارها، برجهای نگهبانی، سنگرها، پاسدار خانه‌ها مستقر کردند؛ و اسیر چینی‌ها را مجبور به حمل و نقل لوازم و پر کردن خندق‌ها کردند.
ماشین جنگی مغول به سمت جنوب حرکت کرد و در سال ۱۲۳۷ در حمله به شهرستان شوو (امروزی]، آن‌هوئی از بمب‌های باروت [هوو پائو] برای سوزاندن برجهای دفاعی استفاده کردند. این بمب‌ها ظاهراً کاملاً بزرگ بودند. چند صد نفر یک بمب را شلیک می‌کردند و اگر بمب به برج برخورد می‌کرد بلافاصله می‌توانست آن را خرد کند.
باروت ممکن است در طول تهاجم مغول‌ها به اروپا مورد استفاده قرار گرفته باشد. استفاده از «منجنیق آتش»، «پائو» و «تیراندازهای نفتی» در برخی منابع ذکر شده‌است. با این حال، طبق گفته تیموتی می، هیچ مدرک مشخصی مبنی بر اینکه مغول‌ها از اسلحه باروت به‌طور منظم در خارج از چین استفاده می‌کردند وجود ندارد.
اندکی پس از حمله مغول به ژاپن (۱۲۷۴–۱۲۸۱)، ژاپنی‌ها یک نقاشی از این جنگ ترسیم کردند که بمبی را نشان می‌داد. این بمب به زبان ژاپنی «تتسوهائو» خوانده می‌شود.
به‌طور سنتی، قدمت ظهور اولین توپ دستی، اواخر قرن سیزدهم میلادی، درست پس از تسخیر سلسله سونگ توسط مغول در نظر گرفته می‌شود.
فناوری یکی از جنبه‌های مهم جنگ مغولستان بود. به عنوان مثال، ابزارهای محاصره بخش مهمی از جنگ چنگیز خان به ویژه در حمله به شهرهای مستحکم بودند. ابزارهای محاصره از هم مجزا بودند و توسط اسب‌ها حمل می‌شدند تا در محل نبرد بازسازی شوند، این روش در ارتش‌های اروپایی نیز معمول بود.
یک تاکتیک متداول استفاده از آنچه بود که حَشَر «خاراش» خوانده می‌شد. در طی محاصره، مغول‌ها اسیرانی را که در جنگ‌های قبلی اسیر شده بودند را در محاصره‌ها و نبردها به صف جلو جا می‌داند. غالباً پیکان‌های دشمن به این "سپرهای انسانی " برخورد می‌کرد، بنابراین رزمندگان مغول ایمن‌تر بودند.
تاکتیک‌های میدان جنگ مغول ترکیبی از آموزش‌های استادانه با ارتباطات عالی و نظم و انضباط در هرج و مرج جنگ بود. آنها تقریباً در هر فرصتی تمرین می‌کردند، بنابراین وقتی جنگی رخ می‌داد، می‌توانستند بر همین اساس واکنش نشان دهند. مغول‌ها همچنین از افسران درجه دار خود به خوبی محافظت می‌کردند.
مغولها قبل از هرگونه تهاجم، با احتیاط از دشمنان خود تجسس و جاسوسی می‌کردند. قبل از حمله به اروپا، باتو و سبتای تقریباً ده سال جاسوسان را به قلب اروپا فرستادند و نقشه‌هایی از جاده‌های قدیمی روم، ایجاد مسیرهای تجاری و تعیین سطح توانایی هر قلمروی پادشاهی در مقابل تهاجم را بررسی کردند. آنها حدس‌های حساب شده‌ای راجع به تمایل هر یک از قلمروهای پادشاهی برای کمک به دیگران و توانایی آنها در مقاومت به تنهایی یا با هم را داشتند. همچنین، هنگام حمله به یک منطقه، مغول‌ها تمام آنچه لازم بود را برای تسخیر کامل شهر یا شهرها انجام می‌دادند. برخی از تاکتیک‌ها منحرف کردن مسیر رودخانه‌ها از شهر یا روستا بود.
مغول‌ها از جنگ روانی بسیار با موفقیت در بسیاری از جنگ‌های خود، به خصوص از روش گسترش رعب و وحشت در شهرها و روستاها استفاده می‌کردند. آنها اغلب فرصتی برای دشمن برای تسلیم و ادای احترام و باج، به جای غارت و نابودی ارائه می‌کردند. آنها می‌دانستند که جمعیت یکجانشین در هنگام فرار از خطر به مانند جمعیت عشایری آزاد نیستند و تخریب شهرها آنان بدترین رویدادی بود که یک جمعیت یکجانشین می‌توانست تجربه کند. وقتی شهرها پیشنهاد مغول را می‌پذیرفتند، آنها، در امان بودند اما برای حمایت از فتح حمله مغول نیروی انسانی، تجهیزات، و دیگر خدمات مورد نیاز بود.
اما اگر از پذیرفتن پیشنهاد مغول امتناع می‌شد، مغول‌ها به شهر یا روستا حمله می‌کردند و آن را ویران می‌کردند، اما به تعدادی از غیرنظامیان اجازه می‌دادند که فرار کنند و قتل و ویرانی آنان را به دیگران گزارش کنند. این گزارش‌ها ابزاری اساسی برای تحریک ترس در دیگران بودند. با این حال، هر دو طرف درگیر غالباً با انگیزه متفاوت در مبالغه حوادث بد شهرت داشتند. به همین دلیل، در مورد داده‌های خاص (مانند آمار تلفات) که در منابع معاصر شرح داده شده‌است باید با دقت ارزیابی صورت گیرد.
راه دیگری که مغولان از فریب استفاده می‌کردند، گره زدن شاخه‌های درخت یا برگ‌ها پشت اسب‌های‌شان بود. آنها شاخ و برگ‌ها را پشت اسب به منظور ایجاد طوفان‌های گرد و غبار در پشت تپه‌ها می‌کشیدند تا در مقابل دشمن به عنوان حمله ارتشی بسیار بزرگتر ظاهر شوند و بدین ترتیب دشمن را وادار به تسلیم کنند. از آنجا که هر سرباز مغول بیش از یک اسب داشت، به زندانیان و غیرنظامیان اجازه می‌دادند قبل از درگیری بر اسب‌ها سوار شوند و بدین شکل در بزرگی نیروی انسانی خود اغراق کنند.
همان‌طور که آنها سرزمین‌های مردم جدید را فتح می‌کردند، به میل خود یا به نحوی دیگر، مردان سرزمین‌های فتح شده در ارتش مغول ادغام می‌شدند؛ بنابراین، هنگامی که آنها به مناطق دیگر پیشروی می‌کردند، تعداد سربازان آنها افزایش می‌یافت. مثال بارز این سقوط بغداد (۱۲۵۸) بود که در طی آن بسیاری از افراد با قوم‌های گوناگون تحت سلطنت مغول می‌جنگیدند. با وجود این ادغام، مغول‌ها هرگز نتوانستند وفاداری طولانی مدت از مردمان مستقر در ممالک تسخیر کرده خود بدست آورند.
در تمام شرایط جنگ، سربازان بسته به شرایط مورد نیاز، به واحدهای مجزا از ۱۰، ۱۰۰، ۱۰۰۰ یا ۱۰۰۰۰ نفری تقسیم می‌شوند. اگر تعداد سربازان تقسیم شده از نیروی اصلی، قابل توجه بود، به عنوان مثال ۱۰٬۰۰۰ نفر یا بیشتر، این واحد به یک فرمانده مهم یا نفر دوم فرماندهی تحویل داده می‌شد، در حالی که رهبر اصلی در خط مقدم بود.
نکته اصلی در مانورهای محاصره شهرها قطع فرار از هر دو طرف بود. اگر اوضاع در یکی از جبهه‌ها یا پهلوها بدتر می‌شد، رهبر از فراز تپه یک قسمت از ارتش را برای پشتیبانی از بخش دیگر هدایت می‌کرد.
مغولها معمولاً برای اجرای عقب‌نشینی مصنوعی، که شاید دشوارترین تاکتیک میدان جنگ باشد، تمرین می‌کردند.
خشیگ در زبان مغولی به نگهبان خانواده سلطنتی در امپراتوری مغول، به ویژه برای حاکمان مانند چنگیز خان و همسرش بورته گفته می‌شود. هدف اصلی آن‌ها این بود که به عنوان محافظ شخصی برای امپراتوران و اشراف مهم دیگر خدمت کنند. آن‌ها به دو گروه تقسیم می‌شدند. نگهبان روز «خشیگ» و نگهبان شب «خشتول» نام داشت. آن‌ها از ارتش منظم مغول متمایز بودند و به جای این‌که به جنگ بروند، وظیفهٔ نگهبانی را انجام می‌دادند. فرمانده والای آن‌ها «چربی» نامیده می‌شد.
سفر به ایختلان سومین کتاب از کارلوس کاستاندا هست، که به عنوان اثری غیر داستانی توسط سیمون و شوسترSimon & Schuster در سال ۱۹۷۲ منتشر شده.
عنوان کتاب بیانگر حقیقتی غول آسا مربوط به ناوال دون خنارو فلورسDon Genaro (Genaro Flores) از دوستان و همکاران دون خوان ماتوسdon Juan Matus می‌باشد. ایختلان"Ixtlan" شهرِ محل زندگی دون خنارو (گنارو) می‌باشد؛ و دون خنارو پس از کشمکش با همزاد (موج انرژی) و قصدِ جدیدِ ناشی از این رویارویی، که او را مجبور به ادراک دنیایی دیگر یا زاویه ای دیگر از ایختلان کرده، و هر دو حالت با ایختلان متفاوت است؛ اگر خنارو، موفق به؛ بدست آوردن همان انسجام و موضع قبلی پیوندگاهِ پیش از کشتی گرفتن با همزاد بشود دوباره ایختلان را خواهد دید؛ و البته انجام این کار نشانه عدم آگاهی می باشد.
خنارو بعد از کشتی گرفتنِ با همزاد، در مسیر بازگشت به خانه،(ایختلان) فقط با مسافرانی موهوم برخورد می‌کند.صفحه 310 کتاب
یک مردِ دانش (ساحر) ، موجودی تغییر یافته یا انسانی نزدیکتر به وضعیت واقعی وجود خود به لحاظ آگاهی هست و به همین دلیل هرگز نمی‌تواند دوباره به سبک زندگی قدیمی اش برگردد، در مورد خنارو دیگر "خانه اش" را که همان "Ixtlan" هست پیدا نخواهد کرد.
متوقف کردن دنیا کاملاً مبین آن حالاتی از آگاهی است که طی آن واقعیت زندگی روزمره تعدیل می شود ، به این دلیل که جریان تعبیرات دائمی ما ، توسط شرایطی بیگانه با آن جریان دائمی ، ناگهان قطع می شود . به عقیده دون خوان شرط اولیه ” متوقف کردن دنیا “ این بود که شخص خود را مجاب کند . یعنی فرد باید توصیف جدید را کاملاً بیاموزد و آن را با توصیف قبلی مقابله کند تا موفق شود در اطمینان متعصبانه اش نسبت به واقعیت شکافی ایجاد کند . اطمینان متعصبانه ای که همه ما به ارزش دریافت های خود داریم ، اطمینانی که به واقعیت دنیا از نظر خودمان داریم و معتقدیم که هرگز نباید مورد شک قرار گیرد.صفحه 8 کتاب
بیست اصل، سر فصلهای کتاب را تشکیل می دهد :
تأییدات دنیای اطراف ما
تاریخچه شخصی خود را از بین بردن
اهمیت خود را از دست دادن
مرگ مشاور خوبی است
مسئولیت کامل اعمال خود را پذیرفتن
شکارچی شدن
دست نیافتنی بودن
شکستن عادات زندگی
آخرین نبرد روی زمین
خود را در دسترس اقتدار قرار دادن
منش جنگجو
جدال اقتدار
آخرین مقاومت جنگجو
راه پیمایی اقتدار
بی عملی
حلقه اقتدار
یک حریف ارزنده
حلقه اقتدار جادوگر
متوقف کردن دنیا
سفر به ایختلان
Castaneda, Carlos. Journey to Ixtlan. New York: Simon & Schuster, 1972
کاستاندا، کارلس سفر به دیگرسو، ترجمه دل‌آرا قهرمان، تهران :میترا، ۱۳۷۱ شابک ۹۶۴-۵۹۹۸-۰۲-۶ - ی ع
مینگان () یک واحد اجتماعی- نظامی شامل ۱۰۰۰ خانوار بود که توسط چنگیز خان ایجاد شده بود. این گروه را می‌توان یک هنگ ۱۰۰۰ نفرهٔ مغول دانست. این تقسیم‌بندی بخشی از روش باستانی سازماندهی است که توسط عشایر آسیای مرکزی بر اساس سیستم ده‌دهی ایجاد شده بود. تومن (واحد) که شامل ۱۰٬۰۰۰ خانوار و سرباز بود، بزرگترین گروه بود و به ده مینگان تقسیم می‌شد. یک مینگان از ۱۰ «جاگون» یا ۱۰۰ «اربان» ساخته شده بود. در یک گزارش نقل شده که به محض اینکه کسی یک نگهبان می‌شد، پسر فرمانده مینگان وظیفه داشت که یک برادر کوچکتر و ۱۰ مرد دیگر را برای خدمت کردن با وی به همراه آورد.
تومن () بخشی از سیستم اعشاری بود که مورد استفاده اقوام ترک مردمان ترک و مردمان مغول برای سازماندهی زندگی قبایل و ارتش‌های خود قرار گرفت. تومن یک واحد اجتماعی و نظامی است که شامل ۱۰٬۰۰۰ خانوار و سرباز است.
قاتل و وحشی فیلمی ایرانی در ژانر وحشت و جنایی-معماییبه کارگردانی حمید نعمت‌الله و با فیلمنامه‌ای از معصومه بیات و حمید نعمت‌الله، محصول سال ۱۳۹۸ است. این فیلم توسط وزارت ارشاد توقیف شده بود.
زیبا، در حال آماده شدن برای عروسی دختر خود است که به‌طور اتفاقی اسیر یک باند گانگستری مخوف می‌شود. او سعی می‌کند از این بند خود را رها کند. اما وقت زیادی ندارد. چون دخترش نیز بی‌خبر از همه‌چیز عازم همان‌جا است و این اتفاقی است که نباید بیفتد. زیبا برای نجات خود و دخترش می‌جنگد.
فیلم در میانهٔ راه ساخت به علت مشکل بودجه برای مدتی متوقف شد و همچنین به دلیل اختلافات مالکیتی مجوز حضور در جشنواره فجر ۹۸ را نگرفت. سرانجام در پاییز سال ۱۳۹۹ با پایان مراحل صدا و ساخت موسیقی آمادهٔ نمایش شد.
با وجود دریافت نقدهایی مثبت از آنها که فیلم را در اکران‌های خصوصی دیده بودند پروانه نمایش فیلم از طرف وزارت ارشاد برای اکران در جشنواره فجر ۹۹ را دریافت نکرد. موضوعی که انتقادات زیادی را از طرف مردم و اهالی هنر به دنبال داشت.
در ۶ اسفند ۱۴۰۱ پس از چهار سال توقیف و سه بار ممانعت از حضور در جشنواره فیلم فجر پروانه نمایش فیلم "قاتل و وحشی" فقط برای اکران در خارج از کشور صادر شد. در بیانیه سازمان سینمایی آمده است: اگر چه مضمون فیلم دارای فضایی ملتهب و خشن بوده و مخاطب خاصی را جلب خواهد کرد اما وحشت و‌ خشونت حاکم بر فیلم، علت عدم نمایش این اثر نبوده و تنها تصاویر بازیگر زن با موی تراشیده این امکان را از اثر سلب کرده است‌. با وجود اینکه در گذشته چنین اتفاقی در برخی آثار رخ داده اما به دلیل حساسیت‌های مختلف، تاکنون از نمایش این فیلم جلوگیری شده بود. با این وجود شورای پروانه نمایش سینمایی صرفا با اکران بین‌الملل "قاتل و وحشی" موافقت کرد و  از این پس تهیه‌کننده اثر مجاز به نمایش این فیلم در خارج از کشور خواهد بود.
آرامگاه تیمورشاه یا مقبره تیمورشاه، بنایی است تاریخی در شهر کابل افغانستان که به دلیل دفن تیمورشاه درانی به این نام شهره شده است.
تیمورشاه در ۱۱۵۱خورشیدی در مشهد به دنیا آمد. پس از فوت احمدشاه درانی در سال ۱۱۶۷ به ولیعهدی انتخاب شد. در همین سال به سبب حمله احمدشاه به خراسان و دور بودن احمدشاه از افغانستان، تیمور نایب السلطنه مقرر گردید. تیمورشاه در سال ۱۱۶۸ از لاهور به هرات بازگشت و از آن پس تا زمان فوت احمدشاه، حاکم هرات بود. پس از فوت احمدشاه، وزیر او، شاه ولی خان، شاهزاده سلیمان را به پادشاهی بالای تخت نشاند شاه ولی خان که خسر شاهزاده سلیمان می‌شد خلاف اصول و نصیحت احمد شاه بابا عمل نمود در این زمان امرا و سران اقوام به واسطه تسلط شاه ولی خان بر امور، از شاهزاده سلیمان روی گردانده و به هرات نزد تیمور رفتند. تیمور نیز با سپاهیان فراوان به قندهار رفت و قندهار را تصرف کرد و به دستور او شاه ولی خان و پسرانش را کشتند. بدین ترتیب، تیمور در ۱۱۸۶ به پادشاهی رسید.
تیمورشاه در ۱۲۰۷ در پیشاور درگذشت و جسد او را در کابل دفن نمودند. به قول بعضی مرگ وی بر اثر خوردن زهر بوده‌است. واین نخستین مرگ سیاسی در زمان حکومت درّانی در افغانستان بوده‌است.
پس از آنکه تیمورشاه در محل کنونی مقبره دفن شد،
قبر تیمورشاه در جنوب دریای کابل ودر غرب لیسه عایشه درانی قرار دارد. بعد از دفن او پسرش زمان‌شاه درانی، مقبره بزرگی بر قبر پدرش بنا کرد. از زمان دقیق آغاز این پروژه و میزان صرف وقت و هزینه و طراح آن اطلاعاتی در دست نیست، اما آنچه مسلم است بنای این ساختمان در سال‌هایی بین ۱۷۹۳ تا ۱۸۰۱ میلادی ساخته شده‌است. برخی بر این باورند که زمان‌شاه برای اینکار از معماران قندهاری استفاده نموده‌است. در تشریح این بنا آورده‌اند که گنبدی بزرگ است و دو را دور آن اتاقک‌های کوچک ساخته شده است. مصالح استفاده شده در این بنا، خشت پخته و چونه بوده‌است. احتمالاً این بنا، اقتباسی از قبر ممتاز بیگم یا تاج محل هندوستان بوده است. بر این بنا در سال ۱۳۶۵ شمسی، مرمت‌کاری صورت گرفت.در سال ۱۳۸۱، به دستور حامد کرزی رئیس جمهور افغانستان، برای حل برخی معضلات پیش آمده برای این بنا، اقداماتی صورت گرفت و در نهایت این بنا به عنوان یک بنای گردشگری، از سوی کرزی افتتاح شد. این مرمت‌کاری توسط وزارت فرهنگ و اطلاعات افغانستان و با همکاری بنیاد آقاخان صورت گرفته است.
حامد کرزی در مراسم افتتاح این پروژه طی سخنرانی خود اعلام کرد که تیمورشاه، بنیان‌گذار کابل منحیث، پایتخت امروزی افغانستان است و تا زمانی‌که حیات داشت امپراتوری خویش را حفظ کرده و یکی از شخصیت‌های بزرگ تاریخی کشور افغانستان محسوب می‌شود. وی همچنین از خدمات کریم آقاخان در زمینه باسازی این بنا تشکر و قدردانی نمود.
این بنا تنها یادگار باقیمانده از دوران حکومت ابدالی‌ها در افغانستان می‌باشد.
در این مقبره علاوه بر تیمورشاه، شاه شجاع الملک درانی فرزند تیمورشاه، به سال ۱۲۵۸ میلادی دفن شده است.
نشانگان خودآبجوسازی () یک وضعیت پزشکی نادر است که طی آن، مقادیر مستی‌زای الکل اتانول، توسط فرایند تخمیر درون‌زاد در دستگاه گوارش ساخته می‌شود. علت این حالت، وجود نوعی مخمر به نام «ساکارومایسس سرویزیه» در دستگاه گوارش است. پژوهش‌های اخیر نشان داده که باکتری «کلبسیلا نومونیا» هم قادر است کربوهیدرات‌ها را در درون روده به الکل تبدیل کند و بروز بیماری کبد چرب غیر الکلی در فرد را تسریع نماید.
این حالت ممکن است در مبتلایان به «سندرم روده کوتاه» متعاقب برداشت قسمتی از روده رخ دهد که طی آن کربوهیدرات جذب‌نشده، تخمیر می‌گردد.
ادعای تخمیر درون‌زادِ اینچنینی، چندبار برای دفاع در برابر اتهامات رانندگی در حین مستی استفاده شده‌است. اما از آنجایی که قضات دادگاه، چنین دفاعیاتی را نپذیرفته و احکام زندان برای این رانندگان صادر کرده‌اند، پزشکان توصیه می‌کنند که افراد مبتلا به این وضعیت، در راندن وسایل نقلیه بسیار محتاط و دست‌به‌عصا باشند؛ چرا که در برخی حوزه‌های قضایی، این رانندگان را به‌دلیل بالا بودن میزان الکل خونشان دستگیر می‌کنند، حتی اگر راننده هنگام دستگیری حالت مستی نداشته و در شرایط عادی باشد.
یک مورد از این وضعیت به‌مدت ۲۰ سال بدون تشخیص باقی مانده بود. این وضعیت را به عنوان یکی از دلایل احتمالی سندروم مرگ ناگهانی نوزاد مورد بررسی قرار دادند، که البته وجود ارتباط میان این دو را رد کردند.
نوع خاصی از این وضعیت نیز در کسانی که اختلالات کبدی دارند رخ می‌دهد که در آنها کبد نمی‌تواند الکل را به‌درستی تجزیه و دفع کند. در این افراد، حتی اگر مقدار الکل تولیدی در روده‌ها بسیار ناچیز باشد، باز هم «سندرم خودآبجوسازی» رخ می‌دهد و حالت مستی در فرد دیده می‌شود.
این وضعیت می‌تواند تأثیر عمیقی بر زندگی روزمره فرد داشته باشد. علاوه بر عواقب ناشی از آروغ زدن‌های شدید، گیجی، خشکی دهان، حالت خماری، عدم داشتن موقعیت‌آگاهی، سندرم روده تحریک‌پذیر و سندرم خستگی مزمن؛ مشکلات دیگری نظیر اختلال افسردگی عمده، اضطراب و بازدهی شغلی پائین نیز ممکن است رخ دهند. بروز مستی‌های بی‌اختیاری، مشکلاتی را برای فرد ایجاد می‌کند و از آنجایی که اطلاعات کافی دربارهٔ این بیماری در دست نیست، مدت‌ها طول می‌کشد که مبتلایان به آن به‌دنبال درمان بروند.
وجود الکل در بدن این افراد را می‌توان با الکل‌سنجی تنفسی یا آزمایش خون کشف کرد، منتها این کار می‌بایست در ساعات متفاوت از شبانه روز انجام شود تا بتوان تغییرات نرمال سطح خونی الکل را در این افراد اثبات کرد.
اسلاوک هوراک (؛ زادهٔ ) یک کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس اهل جمهوری چک است.
او در فیلم مشهور "کلیا"، دستیار کارگردان بود.
آلیتسه نلیس (؛ زادهٔ ) یک کارگردان فیلم و فیلم‌نامه‌نویس اهل جمهوری چک است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است می‌توان به "شهر خورشید" اشاره نمود.
شهر خورشید () یک فیلم در ژانر کمدی-درام به کارگردانی مارتین شولیک است که در سال ۲۰۰۵ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به پترا اشپالکووا، آنا شیشکووا، لوتسیه ژاچکووا، و آلیتسه نلیس اشاره کرد.
این فیلم نمایندهٔ کشور اسلواکی در هفتاد و هشتمین دوره جوایز اسکار بود و قبلاً دو شیر چک برای بهترین تدوین و بهترین موسیقی برده بود.
ولادیمیر گدار (؛ زادهٔ ) یک آهنگ‌ساز و موسیقی‌دان اهل اسلواکی است.
میروسلاو تسیکان (؛ – ) یک فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان فیلم اهل جمهوری چک بود.
او با هنرمندانی همچون هوگو هاس، یان وریخ و ولاستا بوریان همکاری فراوانی داشت.
لودویک راژا (؛ – ) یک کارگردان فیلم، و فیلم‌نامه‌نویس اهل جمهوری چک بود.
او در سال ۱۹۸۲ میلادی، فیلم «"نفر آخر به جهنم می‌رود"» را کارگردانی کرد.
یان کرژیژنتسکی (؛ – ) کارگردان، عکاس، هنرپیشه، فیلم‌بردار، معمار، و کارگردان فیلم اهل جمهوری چک بود.
وی با کمک یوزف شواب-مالوسترانسکی سه فیلم کوتاه کمدی و چندین فیلم مستند ساخت.
آفتاب، علف، تن‌کامگی () یک فیلم کمدی به کارگردانی زدنیک تروشکا است که در سال ۱۹۹۱ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به هلنا روژیچکووا، ییرژی لابوس، مارتین دیدار، اولدریخ کایزر، و ییژینا ییراسکووا اشاره کرد.
زدنیک تروشکا (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم، و فیلم‌نامه‌نویس اهل جمهوری چک است.
او چندین فیلم مَتل‌گونه ساخته‌است و موضوع آنها معمولاً مرد جوانی است که در پی یافتن عشق به نقاط دوردست می‌رود و با موانع و دشمنان فاسد چیره می‌شود.Peter Harnes, "The Czech and Slovak Fairy-Tale Film," "Fairy-Tale Films Beyond Disney: International Perspectives", Routledge, 2016, p. 147.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است می‌توان به "شاهدخت یاسننکا و کفاش پرنده" و "آفتاب، علف، تن‌کامگی" اشاره نمود.
شاهدخت یاسننکا و کفاش پرنده () یک فیلم در ژانر کودکان است که در سال ۱۹۸۷ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به هلنا روژیچکووا، میخائلا کوکلووا و آنتونیه هگرلیکووا اشاره کرد.
ایوتا بلاناروویچووا (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل اسلواکی است. وی از سال ۱۹۸۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "بفرمایید شام"، "شاهدخت یاسننکا و کفاش پرنده"، "آماده مرگ!" و "خیابان" اشاره کرد.
ویکتوریا سواروفسکی (؛ زادهٔ در اینسبروک) خواننده پاپ اهل اتریش است. وی دختر الکساندرا و پاول سواروفسکی است و یک خواهر کوچکتر به نام پائولینا دارد. در حالی که مادرش به عنوان روزنامه‌نگار کار می‌کند، پدرش در یک شرکت خانوادگی کار می‌کند. سال ۲۰۰۹ او به عنوان خواننده با آهنگ "Get Gone" در برنامه تلویزیونی ماریو بارت ظاهر شد. در ۱۷ سالگی، او یک قرارداد ضبط با سونی موزیک امضا کرد. درپاییز ۲۰۱۰ با "یک در یک میلیون" تک آهنگ اول او منتشر شد.
صابون نابلسی نوعی صابون است. این صابون گونه‌ای صابون کاستیایی است که در نابلس در کرانهٔ باختری فلسطین تولید می‌شود.
محتویات اصلی آن روغن زیتون خالص (محصول اصلی کشاورزی منطقه)، آب، و ترکیبی از آلکالاین سدیم است. این ترکیب با مخلوط کردن خاکستر پودرشدهٔ گیاهی شورپسند به نام باریلا (قلوی)، که در کرانهٔ رود اردن می‌روید، با آهک (شید) تولید می‌شود. محصول نهایی عاج‌رنگ است و بویی ندارد (در تولید این صابون از عطر نیز هرگز استفاده نمی‌شود). صابون در قالب‌های چوبی به شکل مکعب درمی‌آید و پیش از ترک کارگاه، محصولاتی که قرار است در محل فروخته شوند با دست در کاغذی بسته‌بندی می‌شوند. محصولات صادراتی به شکل انبوه انبار می‌شوند و برای جلوگیری از آسیب بسته‌بندی نمی‌شوند.
این صابون را به شکل سنتی زنان خانواده برای استفادهٔ خانگی می‌ساختند. از قرن دهم میلادی کارگاه‌های کوچک تولید صابون در شهر نابلس تأسیس شد و از قرن چهاردهم میلادی به بعد صنعت صابون‌سازی به صنعتی مهم برای نابلس تبدیل شد. قرن نوزدهم با گسترش شدید صنعت صابون‌سازی نابلس همراه بود. در سال ۱۹۰۷ میلادی ۳۰ کارگاه صابون‌سازی نابلس نزدیک ۵۰۰۰ تن صابون (نیمی از صابون فلسطین) را تولید می‌کردند.
همچنین صادرات صابون نابلس به سراسر خاورمیانه و حتی اروپا صورت می‌گرفت و گفته می‌شود ملکه الیزابت یکم انگلستان به این صابون علاقه داشت.
این صنعت در میانهٔ قرن بیستم و پس از زمین‌لرزه ۱۹۲۷ فلسطین و بعدها اشغال نظامی اسرائیل دچار زوال شد. در سال ۲۰۰۸ میلادی تنها دو کارگاه صابون سازی در نابلس مانده بود. فروش صابون نابلس غالباً محدود به فلسطین و کشورهای عرب (به‌ویژه اردن، کویت، و شهرهای عرب‌نشین اسرائیل از جمله ناصره) است و مقدار اندکی نیز از طریق تجارت منصفانه به اروپا فروخته می‌شود. به گفتهٔ هماهنگ‌کنندهٔ سازمان ملل در امور انسان‌دوستانه، ایستگاه‌های بازرسی اسرائیل در مرزهای کرانهٔ باختری رود اردن حمل و نقل مواد خام و رفت‌وآمد کارگران به کارگاه‌ها را مختل کرده‌است. مدیر کارگاه صابون‌سازی نابلسی خانوادهٔ طوقان دربارهٔ مشکلات تولید و صادرات صابون نابلس در سال ۲۰۰۸ می‌گوید:
گورکن فیلمی ایرانی به نویسندگی و کارگردانی کاظم ملایی و تهیه‌کنندگی سینا سعیدیان است که در آن ویشکا آسایش، حسن معجونی، مهراوه شریفی نیا، رضا بهبودی، مهدی حسینی نیا، بهنوش بختیاری، سیاوش چراغی‌پور و گوهر خیراندیش به ایفای نقش پرداخته اند.ایسنا: ملایی از فیلم جدیدش "گورکن" گفت مهر: نخستین تصویر از «گورکن» منتشر شد
"گورکن" برای نخستین بار در ۲۷ ژوئیه ۲۰۲۰ در بیست و سومین جشنواره بین‌المللی فیلم شانگهای چین به نمایش درآمد و در آن‌جا نامزد دریافت جایزه بهترین فیلم در بخش استعدادهای جدید آسیایی شد.مهر: اولین نمایش «گورکن» در جشنواره فیلم شانگهای ایرنا: «گورکن» امروز در جشنواره شانگهای به نمایش درمی‌آید این فیلم در ۲۵ اکتبر ۲۰۲۰، در اولین نمایش آمریکای شمالی خود، در بخش مسابقه بیست و هفتمین جشنواره فیلم آستین آمریکا (جشنواره فیلمنامه‌نویسان) به نمایش درآمد و کاظم ملایی نویسندهٔ فیلم، موفق به دریافت جایزه بهترین فیلم داستانی از این رویداد معتبر فیلمنامه نویسان شد. مهر: «گورکن» بهترین فیلم جشنواره آستین آمریکا شد
در سال ۱۴۰۰ به دلیل همه‌گیری ویروس کرونا و وضعیت قرمز اکثر شهرهای کشور و تعطیلی چند باره سینماها، فیلم سینمایی گورکن در تاریخ ۱۴ مرداد ۱۴۰۰ در پلتفرم‌های فیلیمو، نماوا و تلویکا به صورت آنلاین به اکران عمومی درآمد.مهر: اکران آنلاین «گورکن» از ۱۴ مرداد آغاز می‌شود خبرگزاری خبرآنلاین: «گورکن» با ویشکا آسایش، اکران آنلاین می‌شوداین فیلم در تاریخ ۱۴ مهرماه وارد شبکه نمایش خانگی (VOD) شد و با استقبال علاقمندان سینما قرار گرفت. گورکن در خلال سالهای ۲۰۲۰ و ۲۰۲۱ در بیش از ۵۰ جشنواره جهانی به نمایش درآمد و ۲۳ جایزه مختلف را کسب نمود.
این فیلم داستان زنی است به نام سوده شریف زادگان با بازی ویشکا آسایش که درست قبل از ازدواج مجددش دچار یک چالش سخت در زندگی شخصی‌اش می‌شود. پسر ۱۱ ساله اش به نام ماتیار که مبتلا به آلبینیسم است، ربوده شده و آدم ربایان برای آزادسازی او درخواست ۱۰ عدد بیت کوین می کنند.
فیلم سینمایی گورکن علاوه بر نمایش در جشنواره‌های شانگهای چین و آستین آمریکا، در بیش از ۵۰ جشنواره جهانی از جمله همیلتون کاناداخبرآنلاین: «گورکن» به کانادا می‌رود، جوگجا نتپک اندونزیمهر: «گورکن» به جشنواره «جوگجا-نتپک» اندونزی می‌رود، سالرنو ایتالیاصبا: «گورکن» در جشنواره «سالرنوی ایتالیا» به نمایش در می‌آید، باهاماجمهوری اسلامی (ایرنا): نمایش «گورکن» در هفدهمین جشنواره فیلم باهاما، صوفیا منار بلغارستانایسنا: "گورکن" ایرانی در بلغارستان، فارگوی آمریکاصبا: «گورگن» در دو جشنواره آمریکایی جایزه گرفت، سالنتوی ایتالیاجمهوری اسلامی (ایرنا): حضور «گورکن» در هجدهمین جشنواره فیلم سالنتوی ایتالیا، مریلند آمریکاایسنا: رقابت «گورکن» در جشنواره فیلم مریلند، پنج دریاچه آلمانمهر: نمایش «گورکن» در «پنج دریاچه» آلمان، ریورساید آمریکامهر: «گورکن» نامزد بهترین فیلم جشنواره ریورساید شد، آوانکای پرتغال، کیکستر انگلستانجمهوری اسلامی (ایرنا): نمایش فیلم گورکن در چیچستر انگلستان، وارنای بلغارستان، اسپلیت کرواسیایسنا: راهیابی ۲ فیلم ایرانی به جشنواره اسپلیت کرواسی، زیرزمینی آریزونا، فیلم‌های آسیایی لس‌آنجلسایرنا: ادامه نمایش جهانی گورکن در آمریکا و کانادا، کالیای اسپانیاصبا: «گورکن» دو جایزه از جشنواره اسپانیایی گرفت، جیپور هندوستانجمهوری اسلامی (ایرنا): رقابت «گورکن» ایرانی در سیزدهمین جشنواره جیپور، داکای بنگلادش هنرآنلاین: حضور "گورکن" در جشنواره فیلم داکا، بوفالوی آمریکا، آسیایی بارسلوناروزنامه بانی فیلم: نمایش جهانی «گورکن» در ایتالیا و اسپانیا ادامه دارد، ترنی ایتالیا جمهوری اسلامی (ایرنا): جایزه بهترین کارگردانی جشنواره ترنی به «گورکن» رسید و ... به نمایش درآمده و ۲۳ جایزه‌ی مختلف را کسب نموده است.
! scope="col"| نام جشنواره
! scope="col"| کشور
! scope="col"| تاریخ
! scope="col"| بخش جشنواره
! scope="col"| نتیجه
! scope="col" class="unsortable"| منابع
! scope="row" |بیست و سومین جشنواره بین‌المللی فیلم شانگهای
برای عشقم جان می‌دهم یک سریال تلویزیونی عاشقانه و هیجانی، ساخت هند می‌باشد. این سریال از روز ۲۰ سپتامبر ۲۰۱۷ تا روز ۲۸ ژوئن ۲۰۱۹ از شبکهٔ کالرز تی وی پخش گردید.این سریال در ایران از سال ۲۰۲۱_۲۰۱۹ با دوبله فارسی از شبکه‌های جم پخش شد.. هم اكنون بخش ميشه ٢٠٢٣
https://www.youtube.com/c/ASBAX
http://www.afaqs.com/news/story/51460_COLORS-launches-two-new-youthful-love-stories-each-with-a-different-take-on-love
نقش زنان در ویتنام در طول تاریخ ویتنام در معرض تغییرات بسیاری بوده‌است. آنها نقش‌های مختلفی از جمله بخشی از رزمندگان، پرستاران، مادران و همسران را در جامعه برعهده گرفته‌اند. پیشرفت‌های بسیاری در زمینه حقوق زنان، از جمله افزایش نمایندگی زنان در دولت و همچنین ایجاد اتحادیه زنان ویتنام در سال ۱۹۳۰ در ویتنام روی داده‌است.
در طول قرن ۱۹، ویتنام تحت سلطه حاکمیت فرانسه بود. در این دوره برخی از زنان به‌طور موقت با مردان اروپایی ازدواج کردند.0H. A. van Foreest and A. de Booy, eds. , De Vierde Schipvaart derNederlanders naar Oost-IndiÃ" onder Jacob Wilkens en Jacob van Neck (1599-1604) (The Hague: Linschoten Vereeniging, 1980), 223; and Hamilton, A New Account, 2:115.
در اوایل قرن بیستم، احساسات ناسیونالیستی در ویتنام افزایش یافت که سرانجام منجر به پایان حکومت فرانسه در سال ۱۹۵۴ شد و ویتنام را به موازات هفدهم به دو تقسیم کرد."Vietnam History, People, Economy, Geography, Government." N.p. , n.d. Web. 30 Apr. 2014.
نقش زنان در جنگ و خارج از خانه همچنان در طول قرن بیستم به ویژه در طول جنگ هندوچین افزایش یافته‌است. در طول و پس از جنگ ویتنام، حزب کمونیست حاکم ویتنام تلاش کرد تا حقوق زنان، برابری و نمایندگی در دولت را افزایش دهد که شامل ایجاد سهمیه شغلی در دهه ۱۹۶۰ بود که نیازمند این بود که زنان درصد خاصی از مشاغل را در بخش‌های مختلف به خود اختصاص دهند.Jayne Werner, "Women, Socialism, and the Economy of Wartime North Vietnam," Studies in Comparative Communism, vol. 16 (1981), pp. 165-90.
حقوق زنان در ویتنام معاصر همچنان رو به افزایش است، و زنان به‌طور فزاینده ای مقام‌های رهبری را در دست داشته‌اند. ویتنام یکی از بالاترین میزان مشارکت زنان کارگر در جهان را دارد و رتبه دوم زنان در مدیریت ارشد را در بین کشورهای آسیایی کسب کرده‌است. .
در حال حاضر، دانگ تی نجوک تینه اولین زنی است که به عنوان رئیس‌جمهور ویتنام، پس از مرگ تران دای کوانگ این مقام را کسب کرده‌است. علاوه بر این، نگوین تی کیم نگان در مارس ۲۰۱۶ به عنوان رئیس مجلس شورای ملی ویتنام انتخاب شد و اولین باری بوده‌است که یک زن تاکنون این سمت را به عهده داشته‌است. با این وجود، امروزه هنوز هم در ویتنام تأثیر نقش‌های جنسیتی و تأثیر فرهنگی وجود دارد، که هم در داخل خانه و هم در خارج، در حوزه اقتصادی و اجتماعی همچنان ادامه دارد.
در سال ۱۱۱ قبل از میلاد، ارتشهای چین قلمرو ی نام ویت را اشغال کردند و سعی داشتند آن را در امپراتوری هان ادغام کنند. در این زمان، کنفوسیوسین ایدئولوژی رسمی چین بود، در درجه اول زبان چینی صحبت می‌شد، و اشغال چینی‌ها تأثیر زیادی بر ادبیات و خلاقیت‌های هنری داشتند. با این وجود، مقاومت در برابر قانون چین وجود داشت. به گفته پیتر سی فان، "سه نفر اول که شورشیان علیه چین را رهبری می‌کردند، زنان بودند که ویتنام باستان یک جامعه زن سالار بوده‌استPhan, Peter C. , "Vietnamese-American Catholics" (New York or Mahwah, New Jersey: Paulist Press, 2005 ()), p.  12 and see pp.  13 & 32 (author prof. Catholic social thought, Georgetown Univ.) (the "three persons" apparently being the sisters Trung Trac and Trung Nhi in A.D. 40, per p.  12, & Trieu Au in A.D. 248, per p.  13). و سیستم خانوادگی باستان ویتنامی به احتمال زیاد حاکمیت زنان بر قبیله‌ها مرسوم بوده‌است.Phan, Peter C. , "Vietnamese-American Catholics", "op. cit.", p.  32. تا زمانی که سیستم مردسالاری توسط چینی‌ها معرفی شده‌است اگرچه این سیستم مردسالاری نیز نتوانست زنان ویتنامی را از موقعیت نسبتاً بالای خود در خانواده و جامعه جدا کند، خصوصاً در بین کشاورزان و طبقات پایین، که با توجه به قوانین نسبت به زنان چینی حقوق و امتیازات بیشتری داشته‌اند.Phan, Peter C. , "Vietnamese-American Catholics", "op. cit.", p.  33.