moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
عمر فروشگاهی محصول یا عمر انباریواژه‌های مصوّب فرهنگستان تا پایان دفتر یازدهم فرهنگ واژه‌های مصوّب () به مدت‌زمانی گفته می‌شود که در آن مدت یک کالا برای استفاده، مصرف یا فروش مناسب باقی بماند. به عبارت دیگر، این عنوان ممکن است به پایان زمان مناسب برای نگهداری کالا در آبدارخانه (نامناسب برای مصرف)، یا پایان زمان مناسب برای نگهداری کالا در قفسه‌های فروشگاه‌ها (نامناسب برای فروش، اما همچنان مناسب برای مصرف) اشاره داشته‌باشد. این عنوان برای لوازم آرایشی، مواد غذایی، نوشیدنی‌ها، تجهیزات پزشکی، مواد پزشکی، مواد منفجره، داروهای شیمیایی، مواد شیمیایی، تایرها، باتری‌ها و بسیاری از اقلام تجزیه‌پذیر دیگر کاربرد دارد. در برخی مناطق، درج "بهترین زمان مصرف" پیشنهادی یا "تاریخ تازگی" بر روی بسته‌بندی مواد غذایی تجزیه‌پذیر الزامی است. مفهوم واژهٔ تاریخ انقضا با عمر انباری مرتبط است، اما در بعضی حوزه‌های قضایی، از نظر قانونی متمایز است.
ماکس جوزف ( زاده ۱۶ ژانویه ۱۹۸۲) کارگردان فیلم، تهیه کننده، فیلمبردار و تدوینگر آمریکایی است.
شهرستان واسلویی (؛ ) شهرستانی واقع در کشور رومانی است.
شهرستان واسلویی ۴۵۵٬۰۴۹ نفر جمعیت دارد.
اقتصاد نئو-کینزی () یک مکتب اندیشهٔ اقتصاد کلان است که در دورهٔ پس از جنگ جهانی دوم از مکتوبات جان مینارد کینز توسعه داده شد. گروهی از اقتصاددانان (از جمله جان هیکس، فرانکو مودیلیانی، و پل ساموئلسون) تلاش کردند مکتوبات کینز را تفسیر و دارای ساختار کنند و آن را با مدل‌های اقتصاد نئوکلاسیک ترکیب کنند. کار آنان که به عنوان سنتز نئو-کلاسیک شناخته می‌شود، مدل‌هایی را ایجاد کرد که ایده‌های اصلی اقتصاد نئو-کینزی را شکل داد. این ایده‌ها در دورهٔ پس از جنگ بر اقتصاد جریان اصلی سیطره داشتند و جریان اصلی اندیشهٔ اقتصادی را در دهه‌های ۱۹۵۰، ۶۰ و ۷۰ شکل دادند.
در دههٔ ۱۹۷۰ رشته تحولاتی به وقوع پیوست که نظریهٔ نئو-کینزی را متزلزل کرد. بروز رکود تورمی، و کار پول گرایانی چون میلتون فریدمن، بر نظریات نئو-کینزی شک افکند. نتیجه، رشته ایده‌های نوینی برای آوردن ابزارهایی به تحلیل کینزی بود که بتوانند وقایع اقتصادی دههٔ ۱۹۷۰ را توضیح بدهند. موج بزرگ بعدیِ تفکر کینزی با تلاش به دادن پایه‌ای اقتصاد خردی به منطق اقتصاد کلان کینزی بود. کینزی‌های نو به ایجاد یک سنتز نئوکلاسیک نو کمک کردند که در حال حاضر شکل دهندهٔ جریان اصلی نظریهٔ اقتصاد کلان است.Woodford, Michael. Convergence in Macroeconomics:
Elements of the New Synthesis. January 2008. http://www.columbia.edu/~mw2230/Convergence_AEJ.pdf.Mankiw, N. Greg. "The Macroeconomist as Scientist and Engineer." May 2006. p. 14-15. http://www.economics.harvard.edu/faculty/mankiw/files/Macroeconomist_as_Scientist.pdf .Goodfriend, Marvin and King, Robert G. "The New Neoclassical Synthesis and The Role of Monetary Policy." Federal Reserve Bank of Richmond. Working papers. June 1997, No. 98-5. http://www.richmondfed.org/publications/research/working_papers/1998/pdf/wp98-5.pdf در پی ظهور مکتب کینزی نو، به نئو-کینزی‌ها گاهی کینزی‌های قدیمی گفته می‌شود.
سوپدو ایزدی از آسمان و از شرق مناطق مرزی در دین مصر باستان بود.
به عنوان یک ایزد آسمان، سوپدو همراه با ساح، تجسم صورت فلکی شکارچی، و الهه سوپدت، به نمایندگی از ستاره شباهنگ متصل شده بود.
وظیفه سوپدو به عنوان یک خدا از شرق، حفاظت از پایگاه‌های مصر در امتداد مرزهای شرقی و کمک به فرعون برای کنترل ساکنان خارجی آن مناطق می‌باشد. او را به عنوان پروردگار شرق نیز می‌شناسند، و بزرگترین مرکز فرقه او در شرقی‌ترین نومه مصر بوده‌است.
نام او در هیروگلیف از یک مثلث و یک بلدرچین تشکیل شده‌است و ترجمه تحت‌اللفظی از نام او به معنی آنهایی که تیز هستند می‌باشد.
سوپدو بر روی نوشته‌های دینی اغلب به صورت یک شاهین با تاج دو پر بر روی سر خود به تصویر کشیده شده‌است. در هنگام محافظت از مرزها، او را به عنوان یک جنگجو خاور نزدیک همراه با یک کمربند و تبر یا نیزه نشان داده‌اند.
دستهٔ جداافتاده‌ها یا دستهٔ غریبه‌ها (به فرانسوی: Bande à part؛ به انگلیسی: Band of Outsiders) فیلمی فرانسوی به کارگردانی ژان-لوک گدار و محصول سال ۱۹۶۴ است.
عنوان فیلم برگرفته از عبارت «faire bande à part» به معنی «انجام کاری جدا از چهارچوب گروه» است و برداشتی از رمان "ثروت احمق‌ها"، نوشتهٔ دولورس هیچنز است.
"دستهٔ جداافتاده‌ها"، متعلّق به موج نوی فرانسه است و گدار از آن با عنوان «دیدار "آلیس در سرزمین عجایب" با فرانتس کافکا» یاد کرده‌است.
اقتصاد کینزی نو () یک مکتب معاصر اقتصاد کلان است که برای اقتصاد کینزی بنیان‌های اقتصاد کلانی فراهم می‌کند. این نظریه تا حدی به عنوان پاسخی به نقدهای اقتصاد کلان کینزی از سوی باورمندان به اقتصاد کلان کلاسیک نو توسعه پیدا کرد.
دو فرض اصلی رویکرد کینزی نو به اقتصاد کلان را تعریف می‌کنند. همچون رویکرد کلاسیک نو، تحلیل اقتصاد کلان کینزی نو، معمولاً فرض می‌کند که خانوارها و شرکت‌ها دارای انتظارات بخردانه هستند؛ ولی این دو مکتب در این مسئله متفاوتند که تحلیل کینزی نو معمولاً شکست‌های بازار گوناگونی را فرض می‌کند. به طور خاص، کینزی‌های نو فرض می‌کنند که imperfect competitionThe role of imperfect competition in new Keynesian economics, Chapter 4 of Surfing Economics by Huw Dixon در قیمت‌ها و دستمزدها وجود دارد تا بشود توضیح داد چرا قیمت‌ها و دستمزدها می‌توانند «چسبناک» شوند، به این معنا که نمی‌توانند به طور آنی با تغییر شرایط اقتصادی سازگار شوند. چسبناکی دستمزد و قیمت، و دیگر شکست‌های بازار در مدل‌های کینزی نو، تأیید می‌کنند که اقتصاد ممکن است به منظور رسیدن به اشتغال کامل شکست بخورد؛ بنابراین کینزی‌های نو استدلال می‌کنند که پایدارسازی اقتصاد کلان توسط دولت (با استفاده از سیاست مالی) یا توسط بانک مرکزی (با استفاده از سیاست پولی) می‌تواند منجر به نتیجه اقتصاد کلانی پارتو کاراتری از یک سیاست لسه فر شود.
اقتصاد کینزی نو
اقتصاد کلان کلاسیک نو () که گاهی به آن تنها اقتصاد کلاسیک نو گفته می‌شود، مکتب فکری در اقتصاد کلان است که تحلیل خود را تماماً بر چارچوبی اقتصاد نئوکلاسیک بنا می‌کند. به طور خاص، این مکتب بر اهمیت بنیان‌های بسیار دقیق مبتنی بر اقتصاد خرد، خصوصاً انتظارات عقلایی تأکید می‌کند.
اقتصاد کلان کلاسیک نو تلاش می‌کند برای تحلیل اقتصاد کلان بنیان‌های خرد نئوکلاسیکی فراهم آورد. این در تضاد با مکتب رقیب آن یعنی کینزی نو است که از خردبنیان‌هایی نظیر چسبناکی قیمت و رقابت ناکامل به منظور ساختن مدل‌های اقتصاد کلان مشابه مدل‌های قدیمی‌تر کینزی استفاده می‌کند.Chapter 1. Snowdon, Brian and Vane, Howard R. , (2005). "Modern Macroeconomics: Its Origin, Development and Current State". Edward Elgar Publishing,
جاثلیق مقدس نِرسِس چهارم شنورهالی (؛ ۱۱۰۲ – ۱۳ اوت ۱۱۷۳) یک اسقف، شاعر، تاریخ‌نگار و آهنگ‌ساز اهل ارمنستان در سده ۱۲ میلادی بود. وی اسقف جاثلیق ارمنیان کیلیکیه از سال ۱۱۶۶ تا پایان عمرش در سال ۱۱۷۲ بود.
نرسس شنورهالی حدود سال ۱۱۰۲ میلادی در یک خانوادهٔ ناخاراری ارمنی متولد شد (برخی منابع تاریخ تولد وی را ۱۱۰۷ ذکر می‌کنند) وی نوادهٔ گریگور ماگیستروس بود
وی که در اکثر سبک‌های ادبی عصر خود آثاری خلق کرده‌است از چهره‌های برجستهٔ ادبیات ارمنی است و قرن‌ها شاعران و نویسندگان کلیسای ارمنی از او پیروی کرده‌اند. شنورهالی از جمله شاعرانی بود که در زمینهٔ وزن شعر ارمنی نیز نوآوری‌هایی کرد و آن را تکامل بخشید.
از نامدارترین شاعران لیریک سرای ادبیات قرون وسطی ارمنی است. از این شاعر بزرگ که در عین حال روحانی عالی مقامی هم بود، گنجینهٔ ادبی ارزشمندی به ارث مانده‌است. آثار شنورهالی به دو بخش مذهبی و غیرمذهبی تقسیم می‌شود. اشعار مذهبی که به «شاراکان» ها معروف هستند در عصر حاضر نیز در کلیسای حواری ارمنی خوانده می‌شوند. در اشعار غیرمذهبی وی چهره‌های تاریخی-حماسی ارمنی، زندگی روزمرهٔ مردم و طبیعت تصویر کشیده شده‌است.
شنورهالی شعرهای پندآمیز، ضرب‌المثل‌ها و آثار منثور بسیاری نیز خلق کرده‌است که مضامین آن‌ها را روابط اجتماعی و آرزوها و آمال انسانی تشکیل می‌دهند.
«ترانه خفتگان» یکی از برجسته‌ترین آثار نرسس شنورهالی می‌باشد
جاثلیق نرسس شنورهالی در ۱۳ اوت ۱۱۷۳ (برخی منابع تاریخ وفات وی را سال ۱۱۷۲ میلادی ذکر می‌کنند) وفات یافت.
جان ساتون (؛ – ) یک هنرپیشه اهل بریتانیا بود.
جک مور (؛ – ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به مردی از آلامو، قتل شبه عمد، شوک، کلبه عمو تام اشاره کرد.
جان لیتل (؛ – ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۲۹ تا ۱۹۶۷ میلادی فعالیت می‌کرد.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به شهر داج، جزبل، ورجینیا سیتی، زندگی امیل زولا، پسران کتی الدر، سان آنتونیو، نوت راکنی آمریکایی، خواهر کنی، گاو نشسته اشاره کرد.
جان توییست (؛ – ) فیلم‌نامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود.
مسابقه کالسکه‌رانی نوعی از ورزش اسب‌دوانی است که در آن اسب‌ها به کالسکه‌های دوچرخه بسته می‌شوند و این اسب‌ها تنها اجازه دارند به صورت یورتمه راه بروند.
اسب‌هایی که برای این نوع مسابقات استفاده می‌شوند معمولاً به گونه‌ای ترکیب نژادی داده شده‌اند که برای این منظور بهتر عمل کنند و در تربیتشان نیز همین هدف مد نظر بوده‌است.
جانسون (؛ – india) یک موسیقی‌دان اهل هند بود. وی بین سال‌های ۱۹۷۸ تا ۲۰۱۱ میلادی فعالیت می‌کرد.
نمایندگی تناسبی انواعی از نظام‌های انتخاباتی در کشورهای چندحزبی است که بر طبق آن هر حزب به نسبت تعداد آرایی که کسب می‌کند در پارلمان صاحب کرسی می‌شود.واژه‌های مصوّب فرهنگستان تا پایان دفتر یازدهم فرهنگ واژه‌های مصوّب
در نظام‌های تناسبی، برخلاف نظام‌های اکثریتی که به موجب آن واجدین نصف به علاوه یک، همه کرسی‌ها را به خود اختصاص می‌دهند، هر حزب یا گروهی به تناسب آرای خود می‌تواند صاحب کرسی نمایندگی باشد. به این ترتیب نظام تناسبی، بر ارائه فهرست از طرف احزاب مبتنی است و انتخابات تنها در یک مرحله انجام می‌شود. در چنین نظامی، حوزه‌های انتخاباتی باید به اندازه کافی وسیع و پرجمعیت باشد تا در هر حوزه لااقل ۴ تا ۵ نفر برای انتخاب شدن لازم باشد.شیروی، علیرضا: نظام تناسبی؛ نظام مختلط . روزنامه جام جم. ۲۵ شهریور ۱۳۸۵. شماره خبر: ۱۰۰۰۰۴۱۳۴۷۱۶.
با توجه به مشکلات نظام‌های اکثریتی، بسیاری از کشورها به انتخابات به شیوه‌های تناسبی روی آوردند. در این نظام‌ها برخلاف نظام‌های اکثریتی، هر حزب یا جناحی می‌تواند در عین مغلوب شدن در صحنه انتخابات، صاحب کرسی نمایندگی شود. در این نظام‌ها باید کرسی‌ها را بین نامزدها تقسیم کرد. تقسیم کرسی‌ها میان احزاب، گاه به شیوه‌های بسیار پیچیده‌ای صورت می‌پذیرد. تقسیم کرسی‌ها در دو سطح مختلف انجام می‌شود. از یک سو باید تعداد کرسی‌های هر فهرست را تعیین کرد و از سوی دیگر به تقسیم کرسی‌های هر فهرست پرداخت.
نمایندگی تناسبی در میان دموکراسی‌های غربی به روش غالب مبدل شده‌است. ۲۱ کشور از ۲۸ کشور اروپای غربی از این روش استفاده می‌کنند. برخی از آن‌ها به ترتیب حروف الفبا عبارتند از: آلمان، اتریش، اسپانیا، ایرلند، بلژیک، پرتغال، دانمارک، سوئد، سوئیس، فنلاند، قبرس، لوکزامبورگ، مالت، نروژ، هلند و یونان
نمایندگی تناسبی ابتدا در اروپای قرن ۱۹ به منظور برطرف نمودن معایب نظام‌های اکثریتی رشد و نمو یافت. بریتانیا از روش اکثریت نسبی استفاده می‌کرد ولی اغلب کشورهای اروپایی دیگر از اکثریت ساده. تلاش‌هایی برای اصلاح آن روش‌ها صورت گرفت اما سرانجام مشخص شد که چه روش‌های مبتنی بر اکثریت نسبی و چه اکثریت ساده باعث می‌شوند کرسی‌ها به طرز ناعادلانه‌ای بین احزاب تسهیم شود. اواخر قرن نوزدهم همزمان بود با دادن حق رأی به اقشار مختلف مردم (مثلاً کارگران و زنان). کم‌کم در این کشورها احزاب عمومی متشکل از توده‌های مردمی شکل گرفت و این احزاب به سهم‌خواهی برخاستند.
اولین جرقه‌ها برای گذار به نمایندگی تناسبی در بلژیک و سوئیس زده شد. جمعیت این دو کشور متشکل از گروه‌های مختلف قومی و مذهبی است و شهروندان خواستار روشی بودند که متضمن تسهیم عادلانهٔ کرسی‌های پارلمان باشد. آنان نیک دریافته بودند که روش‌های اکثریتی از عهدهٔ این وظیفهٔ خطیر برنخواهند آمد. بلژیک در سال ۱۸۹۹ با اتخاذ نمایندگی تناسبی اولین چراغ را روشن کرد. فنلاند در ۱۹۰۶ و سوئد در ۱۹۰۷ به این روند پیوستند. از این پس گذار به نمایندگی تناسبی سرعت و جدیت گرفت به نحوی که تا سال ۱۹۲۰ اکثر کشورهای اروپای قاره‌ای این روش را برگزیده بودند.
در سرتاسر قرن بیستم روند گذار از نظام‌های اکثریتی به تناسبی ادامه یافت. در دههٔ ۱۹۹۰ تقریباً دو سوم دموکراسی‌های نوظهور اروپای شرقی و جمهوری‌های متشکله پس از فروپاشی شوروی به نمایندگی تناسبی یا نیمه‌تناسبی روی آوردند. از میان کشورهای انگلیسی‌زبان نیز اخیراً نیوزیلند، اسکاتلند، و ولز به این جرگه پیوسته‌اند.
روش‌های مبتنی بر نمایندگی تناسبی (فهرستی، ترکیبی، و رأی انتقال‌پذیر) در ویژگی‌های زیر مشترک‌اند:
مهمترین اصل در تکوین نمایندگی تناسبی اصل رعایت عدالت در تسهیم کرسی‌ها بین احزاب بوده‌است و تعجبی ندارد که نمایندگی تناسبی از این حیث عملکرد بسیار موفق‌تری نسبت به همتایانش دارد، حتی اگر این عدالت در حد تمام و کمال نباشد. اگر حزبی ۴۰ درصد آرا را به دست آورد تقریباً ۴۰ درصد کرسی‌ها را هم تصاحب می‌کند. این میزان در روش‌های اکثریتی می‌تواند بین ۲۰ تا ۶۰ درصد متغیر باشد. در انتخابات شورای شهر نیویورک در سال ۱۹۳۷ از روش نمایندگی تناسبی استفاده شد. دموکرات‌ها ۴۷ درصد آرا را بردند و ۵۰ درصد کرسی‌ها را تصاحب کردند که نتیجه‌ای تقریباً عادلانه بود. ولی در انتخابات ۱۹۴۹ شورای شهر نیویورک از روش اکثریتی در حوزه‌های تک‌نماینده استفاده شد و با آنکه دموکرات‌ها تنها ۵۲٫۶ درصد آرا را برده بودند، ۹۶ درصد کرسی‌ها (۲۴ از ۲۵) را تصاحب کردند.
نمایندگی تناسبی احتمالاً به‌طور عادلانه‌تری به اقلیت‌های قومی و نژادی شانس برگزیدن نمایندگان دلخواهشان را می‌دهد. این مشکلی ظاهراً لاینحل در حوزه‌های انتخابیهٔ تک‌نماینده است؛ مثلاً در آمریکا سفیدپوستان در بیشتر حوزه‌های تک‌نماینده در اکثریت‌اند و بسیار نامحتمل می‌نماید که اقلیت‌ها برندهٔ آن تک‌کرسی شوند. مزیت استفاده از حوزه‌های چند نماینده‌ای در نمایندگی تناسبی این است که همهٔ گروه‌های قومی–نژادی (اعم از سفیدان و سیاهان) سهم عادلانه‌ای از نمایندگی می‌برند؛ مثلاً حوزه‌ای با ۵ نماینده را در نظر بگیرید که سیاهان ۲۲ درصد جمعیت آن حوزه را تشکیل می‌دهند. اگر همهٔ آن‌ها از یک نامزد سیاه‌پوست حمایت کنند، آن نامزد یک کرسی از ۵ کرسی موجود را تصاحب خواهد کرد. به‌کارگیری این شیوه مخصوصاً زمانی مفید است که اقلیت‌های قومی در یک ناحیهٔ جغرافیایی متمرکز نباشند و در عوض در کل کشور پراکنده شده باشند.
همچنین نمایندگی تناسبی احتمالاً به‌طور عادلانه‌تری به زنان شانس راهیابی به پارلمان را می‌دهد؛ مثلاً در آمریکا که از روش اکثریت ساده در حوزه‌های تک‌نماینده استفاده می‌شود سهم زنان از کرسی‌های مجلس سفلی بسیار پایین‌تر از کشورهای اسکاندیناوی است که از نظام نمایندگی تناسبی با فهرست حزبی استفاده می‌کنند. گذشته از نگاه و فرهنگ سنتی‌تری که در آمریکا نسبت به نقش زنان در عرصهٔ سیاست و اجتماع وجود دارد، پژوهشگران متفق‌القول‌اند که نظام انتخاباتی اکثریتی نیز به این امر دامن زده و از عوامل کلیدی این معضل به‌شمار می‌رود. نقش نظام‌های انتخاباتی در سهم زنان از کرسی‌ها در کشورهایی چون آلمان و نیوزیلند که از روش مختلط استفاده می‌کنند بارز است. در آن کشورها نیمی از اعضای مجلس به روش اکثریتی از حوزه‌های انتخابیهٔ تک‌نماینده وارد پارلمان می‌شوند و نیم دیگر به روش نمایندگی تناسبی با فهرست‌های حزبی. در انتخابات ۱۹۹۴ بوندستاگ آلمان سهم زنان از کرسی‌های اکثریتی تنها ۱۳٪ (تقریباً برابر آمریکا) ولی از کرسی‌های تناسبی ۳۹٪ بود. در انتخابات ۱۹۹۹ نیوزیلند این ارقام به ترتیب ۲۴٪ و ۴۰٪ بودند.
پژوهشگران دلیل این افزایش سهم را افزایش میزان نامزد شدن زنان و بالتبع بالا رفتن شانس انتخاب شدنشان می‌دانند. احزاب به جای معرفی یک نامزد به ازای هر حوزهٔ تک‌نماینده، در حوزه‌های چند نماینده‌ای یک نامزدنامه (فهرست حزبی) منتشر می‌کنند که متشکل از چند نماینده است؛ مثلاً هر حزب برای یک حوزهٔ ۵ نماینده‌ای یک فهرست ۵ نفره را منتشر می‌کند. اگر حزب ۲ زن را وارد فهرست کرده باشد و موفق به کسب به ۳ کرسی شود، به احتمال زیاد یک زن به پارلمان راه خواهد یافت. اما اگر فهرستٔ حزبی فقط متشکل از مردان باشد، رأی‌دهندگان به‌سادگی متوجه این امر شده، حزب را به داشتن نگاه جنسیتی متهم می‌کنند و حزب آرای فمنیست‌ها را از دست خواهد داد؛ بنابراین احزاب خودبخود متحمل نوعی فشار درونی برای گنجاندن زنان در فهرست‌هایشان خواهند شد. از دیگر دلایل افزایش سهم زنان از کرسی‌ها در کشورهایی با نظام تناسبی این است که ممکن است احزاب بنا بر آیین‌نامهٔ درونی‌شان حداقل سهمیه‌ای را به زنان اختصاص می‌دهند؛ مثلاً چند حزب در سوئد، خودخواسته خود را ملزم کرده‌اند که حداقل ۴۰٪ اشخاص فهرست زنان باشند.
چون حد نصاب در نمایندگی‌های تناسبی پایین است، رأی‌های کمتری هرز می‌روند. احزاب برندهٔ ۳۰ درصد آرا در روش‌های اکثریتی هیچ سهمی نمی‌برند حال آنکه در نمایندگی تناسبی صاحب ۳۰ درصد کرسی‌ها خواهند شد. در نمایندگی تناسبی رأی‌دهندگان بیشتری در پارلمان نماینده خواهند داشت. در انتخابات ۱۹۹۴ مجلس نمایندگان آمریکا که به شیوهٔ اکثریتی در حوزه‌های تک‌نماینده برگزار شد فقط ۵۹ درصد رأی‌دهندگان در انتخاب اعضای مجلس نقش مؤثر ایفا کردند. این میزان در انتخابات مجلس آلمان در همان سال که به شیوهٔ نمایندگی تناسبی برگزار شد به ۸۰ درصد، و در انتخابات ۱۹۹۹ نیوزیلند به ۹۳ درصد رسید. طرفداران نمایندگی تناسبی استدلال می‌کنند که مردم نه تنها حق رأی، که حق نماینده داشتن هم دارند. آنان می‌گویند اگر قرار باشد آرای رأی‌دهندگان مؤثر واقع نشود و هدر رود، داشتن حق رأی عملاً بی‌فایده است.
چون احزاب کوچکتر برای راه یافتن به پارلمان در نمایندگی تناسبی نسبت به سایر روش‌ها از شانس بسیار بیشتری برخودارند، رأی‌دهندگان ترغیب می‌شوند صادقانه رأی دهند نه تاکتیکی. در روش‌های اکثریتی رأی دادن به احزاب کوچک حتی در اولین اولویت عملاً سودی در پی ندارد چون احتمالاً رأی رأی‌دهنده هرز می‌رود یا شاید حتی به انتخاب نامطلوب‌ترین نامزد هم کمک کند. با افزایش شانس ورود احزاب کوچک به پارلمان، رأی‌دهندگان می‌توانند صادقانه به نامزد محبوبشان رأی دهند و مجبور به «انتخاب بین بد و بدتر» نباشند.
نامزدان رأی‌شکن مشکلی رایج در انتخابات اکثریتی در حوزه‌های تک‌نماینده هستند. اینان یا مستقل‌اند یا از اعضای احزاب کوچک و باعث پراکنده شدن آرای یک حزب بزرگ و برنده شدن حزب رقیب خواهند شد به گونه‌ای که اگر نامزد رأی‌شکن وجود نمی‌داشت حزب رقیب نمی‌توانست برندهٔ انتخابات باشد. در انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۰۰ آمریکا برخی از دموکرات‌ها نامزدی رالف نیدر را علت اصلی شکست ال گور از جرج بوش دانستند. در نمایندگی تناسبی آرای احزاب کوچکتر اغلب به نفع خود همان احزاب تمام خواهد شد و ناخواسته به انتخاب دیگر احزاب بزرگ یاری نخواهند رساند.
نمایندگی تناسبی به دلیل حد نصاب‌های پایین، به احزاب کوچکتر امکان حیات و نقش‌آفرینی می‌دهد. حال آنکه در نظام‌های اکثریتی احزاب کوچک‌تر عملاً هیچ شانسی برای ورود به پارلمان ندارند. امکان ادامهٔ حیات برای احزاب کوچک‌تر، خود بروز نظام چندحزبی را ممکن می‌کند. منتقدان می‌گویند نمایندگی تناسبی الزاماً به نظام چندحزبی منجر می‌شود ولی طرفداران این الزام را رد کرده و صرفاً روی امکان تأکید می‌کنند. به عقیدهٔ طرفداران، نمایندگی تناسبی هیچ نظامی اعم از تک‌حزبی، دوحزبی، یا چندحزبی را ایجاد نمی‌کند بلکه صرفاً خواست جامعه را منعکس می‌کند. اینان می‌گویند اگر جامعه خود دوقطبی باشد، به‌کارگیری نمایندگی تناسبی منجر به نظام دوحزبی می‌شود و اگر جامعه تنوع‌طلب‌تر باشد، نظام چندحزبی تشکیل می‌شود. در انتخابات ۱۹۸۸ اسرائیل ۱۵ حزب به پارلمان راه یافتند. در هلند نیز چندین بار بیش از ۱۲ حزب موفق به کسب کرسی در پارلمان شده‌اند. هر دوی این کشورها حد نصاب بسیار پایینی (در حد یک درصد) داشته‌اند. در آلمان که از حد نصاب معتدل‌تر ۴ تا ۵ درصد استفاده می‌شود معمولاً ۴ یا ۵ حزب به پارلمان راه می‌یابند.
همین که حیات احزاب کوچک ممکن شد، تنوع و گسترهٔ انتخاب رأی‌دهندگان نیز افزایش می‌یابد چون خود را ملزم به رأی‌دادن به یکی از احزاب بزرگ نمی‌دانند.
یکی از مشکلات نظام اکثریتی در حوزه‌های تک‌نماینده ایجاد «کرسی‌های امن» است. ممکن است در برخی از حوزه‌ها یکی از احزاب آنقدر محبوب باشد که دیگر احزاب عملاً شانسی برای پیروزی نداشته باشند و رقابتی شکل نگیرد. طرفداران نمایندگی تناسبی معتقدند در این نظام همهٔ کرسی‌ها رقابتی هستند چون حتی احزاب اقلیت هم حائز شانس تصاحب حداقل یک کرسی هستند. در انتخابات ۱۹۹۸ کنگرهٔ آمریکا ۴۱٪ کرسی‌ها عملاً بدون رقابت واقعی تصاحب شد چون یکی از دو حزب بزرگ (که خود نیک می‌دانست در آن حوزه در اقلیت قرار دارد) حتی به خود زحمت معرفی نامزد را نداد. از آن طرف منتقدان نمایندگی تناسبی مدعی‌اند گرچه در این نظام احزاب زیادی حائز کرسی خواهند شد ولی «کرسی‌های امن» هم همچنان وجود دارند. اگر یک حزب بزرگ در حوزه‌ای ۱۰ نفره، چندین بار پشت سر هم ۳ تا ۴ کرسی را ببرد، می‌توان اینچنین برداشت کرد که حداقل خیالش از تصاحب دو کرسی اول راحت است؛ بدین معنی که ناممکن است آن دو کرسی را در انتخابات آتی از دست بدهد؛ لذا دو نفر اول فهرست حزب، عملاً درگیر رقابت‌های انتخاباتی نمی‌شوند مگر رقابت‌های دورن‌حزبی.
حوزه‌ها در نمایندگی تناسبی، برعکس نظام‌های اکثریتی، باید بزرگ و پهناور باشند لذا از اهمیت مرزهای جغرافیایی کاسته می‌شود و انگیزهٔ کژحوزه‌بندی از بین می‌رود. کژحوزه‌بندی آن است که نمایندگان کنونی پیش از آغاز دور جدید انتخابات، با سوءاستفاده از قدرت و اختیارات خویش، خطوط مرزی حوزه‌های نمایندگی را به سود حزب خود تغییر دهند؛ مثلاً وقتی مجلس دست دموکرات‌ها باشد ممکن است مرزهای یک حوزه را به‌گونه‌ای دستکاری کنند که جمهوری‌خواهان در اقلیت ۳۰ درصدی (اقلیت دندان‌گیر) قرار گیرند و ۳۰٪ آرای آنان هرز رود. ولی در نمایندگی تناسبی چون اقلیت‌ها هم صاحب سهم خواهند شد، جمهوری‌خواهان به اندازهٔ همان ۳۰٪ صاحب کرسی خواهند شد و محروم کردن اقلیت‌ها از تصاحب کرسی عملاً ناممکن خواهد بود.
با وجود این، منتقدان معتقدند نمایندگی تناسبی کژحوزه‌بندی را به‌کلی از بین نمی‌برد. آنان انتخابات ایرلند را شاهد می‌گیرند که حوزه‌های کوچکی با ۳ یا ۴ نفر را هم در بر می‌گیرد. در این حوزه‌های کوچک ۳ نفره حد نصاب ۲۵٪ است یعنی احزاب برای بردن یک کرسی باید حداقل ۲۵٪ آرا را تصاحب کنند؛ بنابراین نمایندگان کنونی می‌توانند مرزهای جغرافیایی حوزه‌ها را بگونه‌ای باز ترسیم کنند که حزب رقیب در یک اقلیت ۲۰ درصدی گیر کند و از تصاحب کرسی محروم شود. به همین دلیل است که دانشمندان علوم سیاسی به طراحان نظام نمایندگی تناسبی توصیه می‌کنند که اندازهٔ حوزه‌ها را با حداقل ۵ یا ۶ نماینده تعریف کنند تا امکان کژحوزه‌بندی عملاً از میان رود.
طرفداران نمایندگی تناسبی معتقدند در نظام‌های تناسبی، نامزدان در کارزارهای تبلیغاتی با رأی‌دهندگان صادقانه‌تر و با خلوص بیشتری رفتار می‌کنند. در حوزه‌های تک‌نماینده نامزدان باید نظر مساعد خیل رأی‌دهندگان را جلب کنند وگرنه شکست می‌خورند. اگر آنان دربارهٔ موضوعات مناقشه‌برانگیزی چون همجنس‌گرایی یا سقط جنین اعلام موضع کنند، احتمال دارد برخی از رأی‌دهندگان از آن‌ها روی‌گردان شوند بنابراین به‌جای بحث بر روی مسائل مهم، سعی می‌کنند صرفاً تصویر جذابی از خود را ترسیم کنند. ولی در نظام‌های تناسبی نامزدان لازم نیست برای تصاحب کرسی حمایت خیل عظیمی از رأی‌دهندگان را جلب کنند بنابراین صادق بودن با رأی‌دهندگان ممکن است کمتر ایجاد مشکل کند. آنان می‌توانند برنامه‌ها و عقاید خود را صادقانه، حتی به قیمت از دست دادن حمایت تعداد زیادی از رأی‌دهندگان مطرح کنند ولی همچنان شانس بالایی برای تصاحب کرسی داشته باشند.
نظام‌های دو حزبی این امکان را برای نامزدان فراهم می‌کنند که نسبت به سیاست‌هایشان موضعی مبهم بگیرند. آنان فقط کافی است آنقدر صراحت به خرج دهند که خود را از نامزد رقیب متمایز کنند نه بیشتر؛ مثلاً نامزد دموکرات دربارهٔ محیط زیست کافی است صرفاً بگوید که از نامزد جمهوری‌خواه بیشتر حامی محیط زیست است. اما در نظام‌های چندحزبی هر نامزد باید به‌طور کاملاً شفافی اعلام موضع کند تا نسبت به سایر نامزدان در هر دو سوی طیف (راست و چپ) متمایز گردد؛ بنابراین نامزد دموکرات باید دقیقاً توضیح دهد که چگونه خود را از یک سو با نامزد جمهوری‌خواه و از سوی دیگر با نامزد سبزها مقایسه می‌کند. این امر باعث می‌شود که نامزدان به‌جای کلی‌گویی وارد مصداق‌ها شوند. دقیقاً توضیح دهند که آیا از کاهش تولید گازهای گلخانه‌ای حمایت می‌کنند؟ دقیقاً کدام گازها؟ تا چه اندازه؟ و با چه جدول زمانی‌ای؟
حضور چندین حزب احتمالاً باعث کاهش کارزارهای تخریبی خواهد شد. در نظام‌های دوحزبی هر نامزد با تخریب شدید رقیب می‌تواند شانس پیروزی خودش را به‌طور چشمگیری افزایش دهد؛ مثلاً اگر نامزد جمهوری‌خواه با هجمه‌ای شدید در جهت تخریب وجههٔ نامزد دموکرات بکوشد، یا طرفداران او را به سوی خود می‌کشد یا آنان را از شرکت در انتخابات دلسرد می‌کند که در هر دو حالت قضیه به نفع او تمام خواهد شد. اما اگر حزب سومی در کار باشد، تخریب رقیب احتمالاً مؤثر واقع نخواهد شد چون حتی اگر نامزد جمهوری‌خواه بتواند طرفداران نامزد دموکرات را از او دلسرد کند، هیچ تضمینی وجود ندارد که آنان به اردوی او ملحق شوند، آنان می‌توانند از نامزد حزب سوم حمایت کنند؛ بنابراین انگیزهٔ کارزارهای تخریبی کاهش می‌یابد.
طرفداران نمایندگی تناسبی معتقدند در این نظام موکلان برای برقراری ارتباط با وکلا و طرح مشکلات و خواسته‌هایشان بیشتر احساس راحتی می‌کنند. به گفتهٔ آنان در حوزه‌های تک‌نماینده بخش قابل توجهی از موکلان مایل نیستند خواسته‌هایشان را نزد تنها وکیلی که به حزب رقیب تعلق دارد مطرح کنند چون احساس می‌کنند آن نماینده نسبت به نگرانی‌های ایشان بی‌توجه است. اما در حوزه‌های چند نماینده موکلان به چندین وکیل از احزاب مختلف دسترسی دارند و به احتمال بیشتری می‌توانند یک گوش شنوای دلسوز بیابند.
نظام‌های تناسبی عموم مردم را راضی نگه می‌دارند. در نظرسنجی‌ای که در سال‌های ۱۹۹۵ و ۱۹۹۶ در ۱۸ کشور انجام گرفت از شرکت‌کنندگان پرسیده شد که چقدر از «عملکرد دموکراسی کشورشان راضی‌اند؟» هدف مقایسهٔ نظام‌های اکثریتی با نظام‌های مبتنی بر اجماع بود. نمایندگی تناسبی، نظام چندحزبی، کابینهٔ ائتلافی، نظام دومجلسی از ویژگی‌های نظام‌های مبتنی بر اجماع در نظر گرفته شده بودند. نتایج از این قرار بود که شهروندان نظام‌های اجماعی نسبت به نظام‌های اکثریتی از عملکرد دموکراسی کشورشان بسیار راضی‌تر بودند که البته جای تعجب ندارد چون در نظام‌های تناسبی انواع و اقسام دیدگاه‌ها در پارلمان صاحب نمایندگی می‌شوند و ترکیب و تنوع اعضای پارلمان شباهت بیشتری به آنِ جامعه دارد.
میزان مشارکت مردم در انتخابات در نظام‌های تناسبی بالاتر از نظام‌های اکثریتی است. بجز نظام انتخاباتی عوامل دیگری هم در میزان مشارکت دخیل‌اند مثل روش ثبت‌نام و برگزاری انتخابات در آخر هفته. با این وجود، دانشمندان علوم سیاسی تخمین زده‌اند اگر در آمریکا از روش تناسبی استفاده شود میزان مشارکت ۱۲–۹٪ افزایش می‌یابد. در نظام‌های تناسبی دست رأی‌دهندگان برای انتخاب بازتر است چون تنوع نامزدان کار آن‌ها را برای انتخاب نامزد مورد علاقه آسان‌تر می‌کند. در ثانی آرای بی‌اثر به نفع آرای مؤثر به شدت کاهش می‌یابند و رأی‌دهندگان دلسرد نخواهند شد. در نهایت اینکه همهٔ حزب‌ها از شانس قابل توجهی برای تصاحب کرسی برخوردارند و بین اینکه حزب ۲۰٪ آرا را به دست آورد یا ۴۰٪ را تفاوتی مهم وجود دارد. آرای بیشتر به معنی کرسی‌های بیشتر است لذا رأی‌دهندگان انگیزه و محرک بیشتری برای رأی دادن دارند و احزاب هم در همهٔ حوزه‌ها طرفدارانشان را به حضور حداکثری فرا می‌خوانند. بالعکس در نظام‌های اکثریتی ۲۰٪ با ۴۰٪ فرقی ندارد و احزاب هم فقط در حوزه‌هایی که عملاً شانس پیروزی دارند به فعالیت می‌پردازند.
یکی از انتقادهای جدی به نظام‌های اکثریتی آن است که ممکن است حزبی حائز اکثریت کرسی‌های پارلمان شود حال آنکه حائز اکثریت آرا نشده باشد. این اکثریت جعلی اصلاً نادر نیست و بالعکس مکرراً رخ می‌دهد. در بریتانیا حزب محافظه‌کار بیش از ۲۰ سال اکثریت کرسی‌های پارلمان را در دست داشت ولی هیچ وقت نتوانسته بود بیشتر از ۴۵٪ آرا را برنده شود. طرفداران نمایندگی تناسبی این اکثریت جعلی را در تضاد با روح اصل دموکراتیک حاکمیت اکثریت می‌دانند: حزبی حاکمیت را در دست دارد که مورد مخالفت اکثریت رأی‌دهندگان است. به عقیدهٔ ایشان احتمال اینکه نظام‌های تناسبی، اکثریت جعلی بسازند به شدت کاهش می‌یابد. در این نظام‌ها اکثریت حاکم معمولاً ائتلافی از احزاب است که حقیقتاً اکثریت رأی‌دهندگان را پشت خود دارند. بنا بر مطالعهٔ انجام‌گرفته در نظام‌های تناسبی فقط در ۹٪ موارد اکثریت جعلی شکل گرفته‌است ولی این رقم برای نظام‌های اکثریتی به بزرگی ۴۳٫۷٪ است.
نظام‌های اکثریتی باعث نوسان گستردهٔ سیاست‌های کلی حکومت خواهند چرا که دولت متناوباً بین احزاب چپ و راست دست‌به‌دست می‌شود و حزب حاکم به محض رسیدن به قدرت، سیاست‌های حزب رقیب را متوقف کرده و برنامه‌های خود را پیش می‌برد. در دههٔ ۱۹۷۰ دولت بریتانیا متناوباً بین حزب کارگر و محافظه‌کار دست‌به‌دست شد که این امر انتقاد صاحب‌نظران و دانشمندان را برانگیخت چون به‌جای پیروی از سیاست‌های ثابت و یکنواخت و به سود کل کشور، هر حزب به محض رسیدن به قدرت، سیاست‌های حزب قبلی را ۱۸۰ درجه به نفع خود تغییر می‌داد. تشکیل دولت ائتلافی بین چند حزب در نظام‌های تناسبی، احتمال میانه‌روی سیاسی را افزایش می‌دهد. معمولاً بدنهٔ اصلی ائتلاف را حزب میانه‌روی تشکیل می‌دهد که اندکی به سمت چپ یا راست متمایل است و برنامه‌های معتدل‌تری را دنبال می‌کند. تشکیل دولت جدید در پی برگزاری انتخابات موجب تغییر ۱۸۰ درجه‌ای سیاست‌های حکومت نخواهد شد و بنحوی متضمن ثبات است. در بریتانیا اگر احزاب کارگر و محافظه‌کار برای تشکیل دولت مجبور به ائتلاف با حزب میانه‌رو لیبرال دموکرات می‌شدند، سیاست‌های معتدل‌تری را پیش می‌گرفتند.
رایج‌ترین انتقاد از نمایندگی تناسبی، افزایش ناپایداری دولت به موازات افزایش احزاب است. هرچه تعداد احزاب راه‌یافته به پارلمان بیشتر شود، احتمال تصاحب اکثریت کرسی‌های پارلمان توسط تنها یک حزب کاهش یافته و برای تشکیل اکثریت، ائتلاف احزاب بزرگ و کوچک تنها چارهٔ باقی‌مانده‌است. منتقدان بر این باورند که این ائتلاف‌ها ممکن است شکننده باشند و سر بگومگوهای کوچک سیاسی از هم بپاشند. آنان ایتالیا را شاهدی بر این ادعایشان می‌گیرند که دهه‌ها گرفتار متلاشی شدن و تشکیل مجدد ائتلاف‌ها بود. طرفداران نمایندگی تناسبی در وهلهٔ اول اصل این انتقاد را پذیرفته ولی ناپایداری ائتلاف‌ها را بسیار اغراق‌شده می‌دانند. آنان می‌گویند ائتلاف‌ها تقریباً پایدار بوده‌اند و منتقدان نتوانسته‌اند شواهدی گسترده و سامانمند از ناپایداری ائتلاف‌ها ارائه دهند. به گفتهٔ آنان در میان خیل کشورهای اروپایی که دهه‌هاست از نمایندگی تناسبی استفاده می‌کنند ناپایداری ائتلاف‌ها مشکلی فراگیر نبوده و مخالفان تنها مشکل ایتالیا را پیراهن عثمان کرده‌اند. به عقیدهٔ آنان گرچه در نظام تناسبی تعداد احزاب حاضر در پارلمان بیشتر می‌شود، در عمل احزاب مایلند در قالب دو ائتلاف فراگیر چپ و راست به فعالیت بپردازند و عملاً مشابه نظام دوحزبی عمل کنند. به علاوه به محض تشکیل ائتلاف، انگیزهٔ احزاب برای حفظ آن به‌طور چشمگیری افزایش می‌یابد. این ائتلاف‌ها اکثراً برای چندین سال و گاه دهه‌ها پایدار مانده‌اند. حتی آنان پژوهشی را گواه گرفته‌اند که نشان می‌دهد دولت‌های برخاسته از نمایندگی تناسبی به همان اندازه، یا حتی بیشتر از، دولت‌های منبعث از نظام‌های اکثریتی پایدار مانده‌اند.
به گفتهٔ منتقدان وجود چندین حزب و احتمال تشکیل ائتلاف ناپایدار تصویب لوایح را در پارلمان سخت‌تر می‌کند و به بن‌بست سیاسی منجر می‌شود اما طرفداران به نبود مدرکی دال بر این ادعا در کشورهای اروپایی اشاره کرده و حتی سرعت و کارایی تصویب لوایح در پارلمان‌های اروپایی را از مال آمریکا بیشتر و بهتر دانسته‌اند. طرفداران نمایندگی تناسبی می‌گویند حتی در نظام‌های دوحزبی چون نظام آمریکا نیز معمول است که بخشی از اعضای یک حزب برای تصویب یک لایحهٔ خاص به حزب متبوع خویش پشت کرده، به حزب رقیب بپیوندد؛ مثلاً بارها مشاهده شده‌است که در جریان بررسی یک لایحهٔ معین، دموکرات‌های محافظه‌کار به نفع جمهوری‌خواهان رأی داده یا برعکس، جمهوری‌خواهان میانه‌رو به اردوی دموکرات‌ها پیوسته باشند.
ممکن است ائتلاف احزاب در سیستم نمایندگی تناسبی آنقدر پایدار باشد که سلب قدرت از یک حزب دشوار شود. از مزایای نظام‌های دوحزبی و اکثریت‌های تک‌حزبی آن است که اگر مردم از حزب حاکم ناراضی شدند، به‌راحتی می‌توانند به حزب رقیب رأی دهند تا قدرت از دست حزب حاکم گرفته شود. در نظام‌های تناسبی، ممکن است یک حزب وجهه‌اش را نزد مردم از دست بدهد اما همچنان به عنوان جزئی از ائتلاف در قدرت بماند. به عنوان مثال اگر آرای مردمی یک حزب در یک انتخابات از ۴۸ درصد به ۳۸ درصد در انتخابات بعدی افت کند، آن حزب همچنان می‌تواند در ائتلاف با حزبی که ۲۰ درصد آرا را به دست آورده، در قدرت بماند. گاه از آلمان به عنوان یک نظام زیادی پایدار یاد می‌کنند. حزب دموکرات مسیحی آلمان در ائتلاف با حزب کوچک‌تر دموکرات آزاد تقریباً دو دهه، از ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۸، در قدرت بود. منتقدان می‌گویند یکی از اهداف برگزاری انتخابات دموکراتیک آن است که مردم ناراضی بتوانند دولت ناکارآمد را از قدرت خلع کنند، ولی نمایندگی تناسبی این کار را دشوار می‌کند. موافقان استدلال می‌کنند که سلب قدرت از حزب حاکم در نظام‌های اکثریتی لزوماً ساده نیست. نفس مشکل «اکثریت ساختگی» در نظام‌های اکثریتی بدین معنی است که حتی وقتی مردم علیه حزب حاکم رأی می‌دهند، آن حزب همچنان می‌تواند در رأس قدرت بماند. حزب حاکم در بریتانیا در ۸ مورد از ۱۴ انتخابات سراسری برگزارشده بین سال‌های ۱۹۵۰ تا ۲۰۰۰، حتی وقتی اکثریت مردم علیه آن رأی داده‌اند، قدرت را حفظ کرده‌است.
در نظام‌های چندحزبی، یک حزب کوچک قادر است ائتلاف حاکم را تعیین کند؛ مثلاً اگر دو حزب بزرگ ۴۲ و ۳۸ درصد کرسی‌ها را صاحب شوند و حزبی کوچک ۲۰ درصد باقی‌ماندهٔ کرسی‌ها را، حزب کوچک مختار است با هر یک از احزاب بزرگ ائتلاف کند و دولت را تشکیل بدهد. در این صورت، در واقع حزب کوچک است که سرنوشت انتخابات را رقم خواهد زد، نه مردم. مشکل وقتی حاد می‌شود که حزب کوچک به‌جای حزب اول با حزب دوم ائتلاف کند. کنار گذاشته شدن حزب اول از قدرت، خودسرانه و غیردموکراتیک است. حامیان نمایندگان تناسبی می‌گویند که اگر احزاب را تحت فشار گذاشت تا شرکای ائتلافی‌شان را پیشاپیش اعلام کنند، از شدت این مشکل کاسته خواهد شد. افزون بر این، تنها در ۱۲ درصد موارد، حزب کوچکْ حزب دوم را به‌جای حزب اول به عنوان شریک ائتلافی انتخاب کرده‌است.
این نگرانی مطرح است که قدرت حزب کوچک در ائتلاف حاکم با سهمش از کرسی‌ها نامتوازن باشد. حزب کوچک قادر است با چانه زدن امتیازاتی را از شریک ائتلافی بزرگ‌ترش بگیرد که احتمالاً مورد تأیید اغلب رأی‌دهندگان نبوده‌است؛ مثلاً در اسرائیل گاه احزاب کوچک و شدیداً مذهبی توانسته‌اند با تهدید خروج از ائتلاف، برخی از طرح‌ها و سیاست‌هایشان را پیش ببرند. حامیان نمایندگی تناسبی داشتن حدی از قدرت و تأثیرگذاری را حق احزاب کوچک و جزو ذات تسهیم قدرت می‌دانند و معتقدند مواردی که حزب کوچک در نقش «دُمی که سگ را می‌جنباند» ظاهر شده، در اروپا نادر بوده‌است.
حوزه‌های انتخابیه در نظام‌های تناسبی باید به اندازهٔ کافی پهناور باشند. پهناوری حوزه‌ها ممکن است موجب افزایش هزینهٔ کارزارهای انتخاباتی شود، چون نامزدان مجبورند برای جلب آرا در منطقهٔ وسیع‌تری (مثلاً چندین شهر) فعالیت کنند. اما حامیان نمایندگی تناسبی بر این باورند چون در نظام‌های تناسبی معمولاً کسب ۱۰ تا ۲۰ درصد آرا برای انتخاب شدن کافی است، می‌توان قشر هدف و طرفداران احتمالی را شناسایی کرد و با برگزاری کارزاری هدفمند و حساب‌شده، هزینه‌ها را پایین نگه داشت.
حوزه‌های چند نمایندهٔ بزرگ در نظام‌های تناسبی ممکن است باعث فقدان تنوع جغرافیایی در نمایندگان پارلمان شود؛ مثلاً در هلند و اسرائیل، کل کشور یک حوزهٔ انتخابیهٔ بزرگ است و نمایندگان از روی فهرست‌های ملی انتخاب می‌شوند. در این صورت ممکن است برخی از مناطق جغرافیایی نماینده‌ای نداشته باشند تا از منافع محلی آن‌ها دفاع کند. حامیان نمایندگی تناسبی این مشکل را منحصر به دو کشور کوچک هلند و اسرائیل می‌دانند. در سایر کشورها فهرست احزاب در سطح محلی منتشر می‌شود تا از حضور همهٔ مناطق جغرافیایی در پارلمان اطمینان حاصل شود.
بزرگی حوزه‌ها ممکن است مانع شکل‌گیری رابطهٔ نزدیک بین نماینده و موکل شود. دوری فواصل و مشکلات حمل‌ونقل نیز مزید بر علت است. اما حامیان نمایندگی تناسبی استدلال می‌کنند که وجود نمایندگان از احزاب گوناگون در یک حوزه، به افراد بیشتری این امکان را می‌دهد تا مشکلاتشان را با نماینده‌ای که گوش شنوا دارد و آن‌ها را درک می‌کند در میان بگذارند.
چون نظام‌های تناسبی به احزاب کوچک امکان انتخاب شدن و فرستادن نماینده به پارلمان را می‌دهند، قاعدتاً کار احزاب افراطی را نیز برای ورود به پارلمان راحت‌تر می‌کنند. این احزاب با ورود به پارلمان می‌توانند جای پایشان را محکم‌تر کنند، ایدئولوژی‌شان را تبلیغ کنند، و هواداران بیشتری جذب کنند. منتقدان نمایندگی تناسبی معمولاً رشد حزب نازی در جمهوری وایمار را شاهدی بر این ادعایشان می‌گیرند ولی حامیان نمایندگی تناسبی، رشد سریع حزب نازی را معلول عوامل متعدد و پیچیده‌ای می‌دانند که حتی در نبود نظام تناسبی نیز لاجرم رخ می‌داد. آنان این مشکل را اغراق‌شده می‌دانند و به نبود شواهد کافی برای رشد افراطی‌گری در دهه‌های اخیر در اروپا اشاره می‌کنند. آن‌ها وجود حد نصاب معمولاً ۵ درصدی برای ورود احزاب به پارلمان را برای مقابله با افراطی‌گری کافی می‌دانند. حتی ممکن است حضور کم‌تعداد افراطی‌ها در پارلمان، امری مطلوب در نظر گرفته شود، زیرا جلو سرخوردگی و توسل آنان به خشونت یا سایر روش‌های نامطلوب برای رسیدن به اهداف را می‌گیرد.
ازدواج همجنس‌گرایان در ویرجینیا از ۶ اکتبر ۲۰۱۴ پس از تصمیم دیوان عالی ایالات متحده آمریکا مبنی بر عدم رسیدگی به فرجام‌خواهی حکم دادگاه استیناف حوزه چهارم، قانونی شده است.
رأی‌دهندگان ویرجینیایی در سال ۲۰۰۶ با شرکت در یک همه‌پرسی به اصلاحیه‌ای رأی دادند که ازدواج زوج‌های همجنس را در ایالت ممنوع می‌کرد.Barnes, Robert. "Race on Same-Sex Marriage Cases Runs through Virginia (Posted 2014- 02-04 04:09:46) ; Lawyers Are Hopeful Commonwealth Cases Will Emerge as Favored Vehicles for a Decision by the Supreme Court." The Washington Post. 2014. HighBeam Research. (August 26, 2015). http://www.highbeam.com/doc/1P2-35662864.html در ژانویه ۲۰۱۴ فرماندار و دادستان کل ایالت حمایتشان را از قانونی شدن ازدواج همجنس‌گرایان اعلام کردند. در فوریه ۲۰۱۴ یک قاضی ناحیه‌ای در جریان پرونده "بوستیک در برابر شیفر" حکم به بر ضد قانون اساسی بودن ممنوعیت ازدواج همجنس‌گرایان در ایالت داد. دادگاه استیناف حوزه چهارم در ماه ژوئیه پس از بررسی پرونده به لغو ممنوعیت ازدواج زوج‌های همجنس در ایالت رأی داد. در آن زمان دیوان عالی آمریکا حکم دادگاه استیناف را جهت رسیدگی به فرجام‌خواهی‌ها به حالت تعلیق درآورد وانگهی در ۶ اکتبر ۲۰۱۴ از بررسی فرجام‌خواهی ممانعت ورزید؛ بنابراین حکم پیشین دادگاه استیناف حوزه چهارم به اجرا درآمد.
کاس‌چَنگ () وسیلهٔ بلند کردن و جابه‌جایی بار است متشکل از دو نیم‌کاسهٔ بزرگ که از آن برای بارگیری و تخلیهٔ بارهای فله‌ای استفاده می‌شود.واژه‌های مصوّب فرهنگستان تا پایان دفتر یازدهم فرهنگ واژه‌های مصوّب از کاس‌چنگ‌ها برای بارگیری، تخلیه بار، لایروبی، و در مکان‌های اوراق کردن قطعات فلزی استفاده می‌شود.
برخی انواع کاس‌چنگ عبارتند از:
روش‌های گوناگونی برای باز و بسته شدن کاس‌چنگ‌ها وجود دارد ازجمله:
هنر بازآفرینی برخی از جلوه‌های صوتی، مثل صدای قدم زدن و دویدن و شکستن و هماهنگ‌کردن آنها با تصاویر فیلم را صداسازی () می‌گویند.واژه‌های مصوّب فرهنگستان تا پایان دفتر یازدهم فرهنگ واژه‌های مصوّب
از دهه ۱۹۳۰ تا کنون، کار هنرمندان صداساز بخش مهمی از حاشیه صوتی تمام فیلم‌ها را تشکیل داده‌است. در کل کار صداسازان، یکی از مراحل پس از تولید و استودیویی برای ایجاد جلوه‌های صوتی برای فیلم، آثار تلویزیونی و تولیدات رادیویی است.
آنها با استفاده از انواع کفش و وسایلی چون سپر و گلگیر خودرو، بشقاب، لیوان، صندلی و هر وسیله‌ای که بتوان در خرده‌ریزها و در کنار خیابان پیدا کرد، تمام صداهای موجود در یک محصول را ایجاد کرده و گاهی برای افزایش حس دراماتیک، این اصوات را تقویت کرده و چاشنی‌هایی به آن می‌افزایند.
ایجاد صداهایی مانند موتور ماشین، انفجار و اصوات مکانیکی و فنی دیگر که در استودیو امکان‌پذیر نیست-مانند منفجر شدن و فروریختن یک ساختمان یا راندن اتوموبیل- و همچنین صدای پرندگان، صداهای لیزری، پارس سگ و طوفان کار صداسازان نیست. این موارد در حیطه کار متخصص جلوه‌های ویژه صوتی است.
ارنستو سمپر (؛ زادهٔ ) یک دیپلمات اهل کلمبیا است.
آدام شِر (زادهٔ ۶ سپتامبر ۱۹۷۹) کشتی‌گیر حرفه‌ای و است که با دبلیودبلیوئی قرارداد داشت و با نام «بِراون اِسترُومَن» فعالیت می‌کرد او به‌‌طور مستقل در برند راو و اسمکداون حضور داشت.وی هم اکنون در سال 2023 در برند اسمکداون فعالیت میکند وی تا ب حال برنده کمر بند های یونیورسال و اینترکانتینتال شده ، براون استرومن یکی از بهترین و پرطرفدارترین سوپراستار WWE است. همچنین قویترین کشتی گیر WWE به حساب می آید او با قدرت فوق العاده زیادی که دارد قادر است ماشین ها را واژگون کند ، همچنین با توجه به قد، هیکل، قدرت باورنکردنی و هیبت زیادی که براون استرومن دارد لقب هیولا به او داده شده است و اکثر کشتی گیران از او حساب می برند به طوری که برخی کشتی گیران هم با شنیدن تم ورود او رینگ را ترک میکنند.فینیشر اصلی او رانینگ پاوراسلم است که جزء فینیشر های دردناک و خطرناک به حساب می آید. در سال 2015 وقتی که براون استرومن عضو گروه وایت فمیلی بود در یک مسابقه که به هم تیمی هایش کمک کرد رومن رینز و دین امبروز را در عرض دو دقیقه نابود کرد.در سال 2017 قبل از مسابقه با براک لزنر دوبار با هم درگیر شدن که هر دوبار در کمتر از یک دقیقه براک لزنر را ناک اوت کرد.سال 2017 در یک بتل رویال 13 کشتی گیر به استرومن حمله کردند ولی نتوانستند او را حذف کنند بعد با کمک چند نفر دیگر که مجموعأ 17 نفر بودن موفق شدن این هیولا را حذف کنند در تاریخ کشتی کج هیچ کدام از غول ها از جمله آندرتیکر، بیگ شو، اوماس و... برای حذف کردن آنها احتیاج به 17 نفر نبوده و استرومن رکورددار است. در رویال رامبل 50 نفره عربستان سال 2018 استرومن 13 نفر را حذف کرد و قهرمان شد همچنین رکورددار بیشترین حذف کننده را دارد. براون استرومن در سال 2022 بعد از یک سال که WWE را ترک کرده بود دوباره بازگشت ولی به علت کاهش وزن ناگهانی اش به شدت از قدرتش کاسته شده و اصلا با زمان قبل از لاغری قابل مقایسه نیست.او همیشه به طرفدارانش و به خصوص کودکان احترام زیادی می گذارد. از درگیری‌های معروف او درگیری با رومن رینز و براک لزنر ،بیگ شو ،اوماس ،کین، گانتر ، بابی لشلی ، درو مکینتایر ،گلدبرگ، جان سینا میتوان اشاره کرد .
استرومن با کمپانی دبلیودبلیوئی در سال ۲۰۱۳ قرارداد بست و در ۱۹ دسامبر ۲۰۱۴ در nxt حضور یافت و بعد از آن چند وقتی را در گروه Rosebuds سپری‌کرد.ref>https://www.sportskeeda.com/wwe/wwe-news-braun-strowman-compares-nxt-with-the-main-roster قرار داد با کمپانی
در ۲۴ اوت ۲۰۱۵ استرومن توسط بری وایت به عنوان عضو جدید گروه وایت فامیلی معرفی شد و در همان بدو ورود به «دین امبروز» و «رومن رینز» حمله کرد، در ۳۱ اوت اولین مسابقه تک به تک خورد را با «امبروز» داشت و با رد صلاحیت پیروز شداولین حضور: https://www.sportskeeda.com/wwe/the-evolution-of-braun-strowman.در شب قهرمانان ۲۰۱۵ مسابقه ای ۳ به ۳ بین «وایت فمیلی» و «دین امبروز» و «کریس جریکو» و «رینز» برگزار شد، در حین مسابقه هنگامی که «رینز» میخواست «اسپیر بزند» تگ کرد و همین علت باخت آن‌ها به «وایت فامیلی» شدنایت اف چمپیونز 2015: https://bleacherreport.com/articles/2569434-wwe-night-of-champions-2015-results-winners-grades-reaction-and-highlights. همچنین در تی ال سی ۲۰۱۵ با «وایت فامیلی» موفق به شکست The ECW Originals شدندتی ال سی 2015:https://bleacherreport.com/articles/2598563-wwe-tlc-2015-results-winners-grades-reaction-and-highlights. در «رویال رامبل ۲۰۱۶» «استرومن» ۵ نفر حذف کرد و خودش هم توسط «لزنر» حذف شد و بعد از آن به کمک بقیه اعضای «وایت فامیلی» «لزنر» را حذف کردرویال رامبل 2016: https://bleacherreport.com/articles/2610702-wwe-royal-rumble-2016-results-winners-grades-reaction-and-highlights. «استرومن» و بقیه اعضا حملاتی به «رایبک» و «بیگ شو کین» داشتند و همین باعث مسابقه‌ای در «فستلین ۲۰۱۶» شد که این مسابقه را شکست خوردندفستلین 2016: https://bleacherreport.com/articles/2618487-wwe-fastlane-2016-results-winners-grades-reaction-and-highlights و اما در شب بعدی «راو» جبران کردند. و همچنین «استرومن» در «بتلگرند ۲۰۱۵» مسابقه‌ای تگ تیمی علیه «نیودی» داشتبتلگرند 2016:https://bleacherreport.com/articles/2653828-wwe-battleground-2016-results-winners-grades-reaction-and-highlights. همچنین «استرومن» و دیگر اعضای «وایت فامیلی» سعی بر حمله به «راک» و «جان سینا» در «رسلمانیا ۳۲» داشتند.رسلمانیای 32: https://bleacherreport.com/articles/2629898-wwe-wrestlemania-32-results-winners-grades-reaction-and-highlights
در سال ۲۰۱۶ «روئن» و «وایت» به «اسمکدون» منتقل شدند و «استرومن» هم به «راو» منتقل شد. در شب بعد «راو» «استرومن جیمز الورث» را شکست داد و «کریر» سینگل خود را آغاز کرد. در ۵ سپتامبر «سین کارا» به «استرومن» بی‌احترامی‌کرده و او را چلنج کرد و در دو مسابقه یکی به صورت Countout و دیگری با «پین فال» (سین کارا) شکست خورد.پیروزی علیه سین کارا: https://bleacherreport.com/articles/2661898-wwe-raw-results-winners-grades-reaction-and-highlights-from-september-5#slide10 در ۱۷ اکتبر «استرومن» با «سمی زین» رو به رو شد و به راحتی پیروز شد. در هفته بعد این دو دوباره با هم مسابقه دادند اما قبل از اینکه مسابقه شروع شود به یکدیگر حمله کرده و نتیجه مسابقه معلوم نشد. در ۳۱ اکتبر «استرومن» با حذف «سمی زین» در مسابقه «بتل رویال» به یکی از اعضای مسابقه ۵ به ۵ تگ تیمی حذفی در «فست لین ۲۰۱۶» تبدیل شد.پیروزی علیه سین کارا: https://bleacherreport.com/articles/2661898-wwe-raw-results-winners-grades-reaction-and-highlights-from-september-5#slide10درگیری با زین: https://www.youtube.com/watch?v=vlPrHG8TFFg https://www.wwe.com/shows/raw/2016-09-05 «استرومن» «دین امبروز» را در «فست لین ۲۰۱۶» حذف کرد و وقتی که میخواست به داخل رینگ برود «جیمز الورث» پای او را از زیر رینگ گرفت و «استرومن» حذف شد. «استرومن» پس از حذف شدن «جیمز الورث» بر روی میزی پرت کرد. در ۱۳ دسامبر «میک فولی» مسابقه‌ای «بین زین» و «استرومن» در «رد بلاک ۲۰۱۶» ترتیب داد. مسابقه‌ای ده دقیقه‌ای که اگر «سمی زین» پیروزنمی‌شد برند بود و همین اتفاق هم افتاد و پیروز شد.ردبلاک 2016: https://bleacherreport.com/articles/2623997-wwe-roadblock-2016-results-winners-grades-reaction-and-highlights درگیری این دو در «لست من استدینگ» به تاریخ ۲ ژانویه ۲۰۱۷ که پیروز «استرومن» بود پایان یافت. در «رویال رامبل ۲۰۱۷» «استرومن» در مسابقه «کوین اونز» و «رومن رینز» دخالت کرد و با حمله خود به «رومن» باعث پیروزی او نیز شد. در همان شب «استرومن» در «رویال رامبل» به عنوان نفر هفتم وارد شد و «موجو رالی»، «بیگ کس»، «مارک هنری»، «کالیسترو»، «بیگ شو»، «جیمز الورث»، «تای دلینجر» را حذف کرد و بعد هم «دین امبروز» و «کوریبن» و «زین» سه نفری به او حمله کرده و با همکاری هم او را حذف کردند.رویال رامبل 2017: https://bleacherreport.com/articles/2689905-wwe-royal-rumble-2017-results-winners-grades-reaction-and-highlights در ۳۰ ژانویه «استرومن» «کوین اونز» را برای «کمبرندش» چلنج کرد و «رومن رینز» در حین مسابقه به او حمله کرد و «استرومن» به DQ پیروز شد اما برای کمبرند حتماً باید یا حریف پین شود یا تسلیم شود و کمربند همچنان دست «اوونز» ماند.مسابقه با اونز:https://www.youtube.com/watch?v=2RfkK2hGaLM در «فست لین ۲۰۱۷» «استرومن» از «رومن» شکست خورد.فستلین 2017: https://bleacherreport.com/articles/2696295-wwe-fastlane-2017-results-winners-grades-reaction-and-highlights همچنین «استرومن» «رومن» را در «پی بک ۲۰۱۷» شکست داد.پی بک 2017: https://bleacherreport.com/articles/2706860-wwe-payback-2017-results-winners-grades-reaction-and-highlights
همانطور که می‌دانیم «براک لزنر» در بین همهٔ کشتی گیرها یک سرو گردن از بقیه بالاتر است و تعداد مسابقه‌هایی که شکست خورده انگشت شمار است. علیه «تریپل اچ» در «رسلمانیا ۲۹» «ادی گررو» و «جان سینا» در «اکستریم رولز ۲۰۱۲» «بیگ شو-گلدبرگ»، «آندرتیکر وست رالینز» در «سامراسلم ۲۰۱۹».6نفراتی که براک لزنر را شکست دادند:https://www.sportskeeda.com/wwe/5-wwe-superstars-who-have-defeated-brock-lesnar-clean-in-singles-matches اما از آن طرف هم هیولایی دیگر مشغول به نابودی کشتی‌گیران کرده بود و آن کسی نبود به جز «براون استرومن». کسی که حتی «رومن رینزی» که «اندرتیکر» را شکست داده بود به زانو درآورد. کسی که «بیگ شو» را چنان در رینگ کوبید که رینگ نابود شد. «براون استرومن» جزو چلنجرها و خواستارهای «کمربند یونیورسال» بود. در «سامر اسلم ۲۰۱۷» مسابقه‌ای بین «لزنر» و «ساموا جو» و «روم»ن و «استرومن» برگزار شد و «استرومن» پس از بدو اغاز مسابقه شروع به حملات سهمگین به «لزنر» کرد و او را بر روی میز پاور اسلم کرد و سپس میز دیگر را روی او انداخت و «لزنر» با برانکار راهی بیرون شد و همه ما بر این باور بودیم که قهرمانی لزنر پایان یافته و «دیوی» (لقب براک لزنر) دیگر جای او را خواهد‌گرفت اما ناگهان «لزنر» به مسابقه بازگشت و در مسابقه نتیجه باورنکردنی داشت. «براک لزنر» پیروز شد.سامر اسلم 2017: https://bleacherreport.com/articles/2728530-wwe-summerslam-2017-results-winners-grades-reaction-and-highlights در هفته‌های بعد «استرومن» بازهم به دنبال «لزنر» بود و خواستار مسابقه‌ای دیگر و چند‌باری هم این صحبت‌ها تبدیل به درگیری شدید شد و همهٔ کشتی‌گیران آمدند تا این دورا جدا کنند. در یکی از شوها «براون» به «لزنر» حمله کرد و «براک» هم او را سوپلکس کرد و همه منتظر بودند که حداقل به مدت ۵ ثانیه «استرومن» روی زمین بخوابد اما درجا پس از سوپلکس شدن بلند شد به «لزنر» حمله کرد و گفت: «من از براک نمی‌ترسم، براک از من می‌ترسد.»درگیری با لزنر:https://www.forbes.com/sites/blakeoestriecher/2018/06/19/wwe-raw-must-officially-pass-the-torch-from-brock-lesnar-to-braun-strowman/ http://www.skysports.com/wwe/news/14203/11408830/wwe-raw-braun-strowman-to-call-out-brock-lesnar-after-money-in-the-bank-victory سپس این درگیری این دو به نو مرسی ۲۰۱۷ رانده شد و دوباره پس از شروع شدن مسابقه «استرومن» حملاتی سهمگین به «لزنر» کرد و این بار بود که باز هم ما بر این باور بود که «استرومن» پیروز شود اما «لزنر» پس از دقایقی خود را جمع و جور کرد و چند سوپلکس به «براون» زد و «براون» هم گیج شد و بعد هم با یک F5 «لزنر» پیروز شد. اما این پایان کار نبود.نو مرسی 2017: https://bleacherreport.com/articles/2734919-wwe-no-mercy-2017-results-winners-grades-reaction-and-highlights
جوزه پراکاش (؛ – ) یک هنرپیشه اهل هند بود. وی بین سال‌های ۱۹۵۳ تا ۲۰۱۱ میلادی فعالیت می‌کرد.
دنیل کانمن (؛ زادهٔ )، روان‌شناس آمریکایی-اسرائیلی است که برای کار بر روی روان‌شناسی قضاوت و تصمیم‌گیری و نیز اقتصاد رفتاری که به خاطر آن جایزه نوبل اقتصاد ۲۰۰۲ (به همراه ورنون اسمیت) را برد، مشهور است. یافته‌های تجربی او فرض رایج عقلانیت انسان در نظریهٔ اقتصاد مدرن را به چالش می‌کشد.
کانمن به همراه آموس تْوِرسکی و دیگران، پایه‌ای شناختی برای خطاهای رایج انسانی که از اکتشاف و سوگیری ناشی می‌شوند ارائه داد و نظریه چشم‌انداز را توسعه داد. او در سال ۲۰۰۲ به خاطر کار بر نظریهٔ چشم‌انداز برندهٔ جایزه نوبل اقتصاد شد.
کانمن استاد بازنشستهٔ روانشناسی و امور عمومی در مدرسه وودرو ویلسن دانشگاه پرینستون است. او با آن ترایسمن (عضو انجمن سلطنتی ) ازدواج کرده‌است.بیوگرافی دکتر دانیل کانمن "(وبگاه دانشگاه پرینستون)"
کانمن باوجود اینکه در شهر تل‌آویو متولد شده بود اما بیشتر دوران کودکی خود را در پاریس گذراند. وی در سال ۱۹۴۶ میلادی نهایتاً از فرانسه به اسرائیل بازگشت. وی مدرک لیسانس و فوق لیسانس خود را در رشته روانشناسی و علوم ریاضی از دانشگاه عبری در اورشلیم دریافت نمود. پس ازآن به نیروهای دفاعی اسرائیل پیوست تا دوران نظام وظیفه را طی کند. وی در دوران خدمت نظام وظیفه در بخش روانپزشکی در ارتش اسرائیل به خدمت پرداخت. در سال ۱۹۵۸ به ایالات متحده آمریکا رفت و مدرک دکترای خود را در سال ۱۹۶۱ در رشته روانشناسی از دانشگاه کالیفرنیا، برکلی کسب نمود.
موضوع «ناسازگاری و خطاهای تصمیم‌گیری» توسط افراد متخصص و خبره از جمله موضوعات محوری است که کانمن در تحقیقات خود به آن پرداخته‌است. تحقیقات کانمن و آموس تورسکی موجب شد تا تحولی اساسی در حوزه اقتصاد ایجاد شود چرا که همواره در عمل دیده می‌شود، رفتار عاملان اقتصادی با آنچه که تئوری رفتار عقلانی پیش‌بینی می‌کرد، منطبق نیست. آنها از طریق آزمایش‌های تجربی نشان دادند که چه اشتباه‌ها، تناقض‌ها و جهت‌گیری‌هایی همواره در تصمیم‌گیری های انسانی وجود دارد. برپایه تحقیقات بعمل آمده توسط وی، تصمیم‌گیری انسان‌ها در معرض خطا است و چقدر باید مراقب جهت‌گیری‌ها بود. امروزه کاربرد تحقیقات کانمن موجب تحولی شگرف در حوزه اقتصاد شده و کمک به فهم این موضوع کرده که چگونه عاملان اقتصادی در مورد زمان، پول و منابع خود تصمیم‌گیری می‌کنند.
رئومتری و بر گرفته از زبان یونانی (رئو به معنای جریان است)، به طور کلی به روش‌های آزمایشگاهی اندازه‌گیری خواص رئولوژیکی مواد اطلاق می‌شود که هدف از آن بررسی کمی و کیفی روابط میان تنش‌ها و تغییر شکل‌های ناشی از آن است.
انتخاب تکنیک‌های مناسب آزمایشگاهی به نوع خاصیتی که مطلوب اندازه‌گیری است، بستگی دارد. از جمله مهم‌ترین خاصیت‌های مد نظر برای اندازه‌گیری، ویسکوزیته سیال در زمان اعمال تنش برشی یکنواخت و پایدار، خواص خطی مربوط به ویسکوالاستیسیته (پارامترهای ویسکوزیته مختلط و به خصوص مدول کشسانی) و خواص مربوط به افزایش طول است.
برای تمامی سیالات و به خصوص سیالات غیرنیوتنی، خواص اندازه‌گیری شده تابعیتی از شرایط جریان (از جمله نرخ برش و فرکانس) دارد. هرچند این تابعیت برای سیالات نیوتنی ضعیف و قابل چشم‌پوشی است.
رئومتری در اصل روشی خاص و انحصاری برای بررسی سیالات هوشمندی مانند سیالات رئومغناطیسی و رئوالکتریکی است که برای به دست آوردن خواص مطلوب این سیالات به کار گرفته می‌شود.
رایجو به زبان ژاپنی: 雷獣 به زبان فارسی: هیولای رعد آسا که موجودی افسانه‌ای از اساطیر ژاپن می‌باشد؛ که بدنش از رعد و برق تشکیل و گاهی ممکن است چهره گربه، روباه، راسو یا گرگ داشته باشد. شکل سفید و آبی گرگ (یا حتی گرگی که در رعد و برق پیچیده شده باشد) هم می‌تواند جزو رایجوها به حساب آید؛ و گاهی هم ممکن است مانند گوی آذرخش قابلیت پرواز داشته باشند. (در واقع، گاهی اوقات پدیده رعد و برق را به وجود موجود اشاره دارد). و صدایشان مانند غرش آسمان است.مشارکت کنندگان ویکی‌پدیای انگلیسی
اساطیر ژاپن
https://en.wikipedia.org/wiki/Raijū
جوزف پونی (؛ – ) یک بازیگر، کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس، و تهیه‌کننده اهل ایالات متحده آمریکا بود."Joseph Pevney, 96; prolific film, TV director worked on original 'Star Trek' series", "Los Angeles Times", May 29, 2008
پونی سه بار ازدواج کرد. همسر اول او بازیگر میتزی گرین بود که از او صاحب چهار فرزند شد. در ۱۸ می ۲۰۰۸، پیونی در سن ۹۶ سالگی در خانه ای در پام دزرت، کالیفرنیا درگذشت.
لینا پیترمان (به آلمانی: Lena Petermann، زادهٔ ۵ فوریهٔ ۱۹۹۴) مهاجم فوتبال اهل کشور آلمان است. وی هم‌کنون برای تیم فرایبورگ بازی می‌کند. او همچنین یکی از بازیکنان تیم ملی فوتبال زنان آلمان است.