moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
ملون در پیتسبرگ در ۲۴ مارس ۱۸۵۵ متولد شد. نام او در سرشماری ۱۸۶۰ تحت عنوان «ویلیام اِی ملون» ثبت شده است. پدر او توماس ملون، یک بانکدار، قاضی و فردی اسکاتلندی- ایرلندی بود که از کانتی تیرون، ایرلند به ایالات متحده مهاجرت کرده بود؛ مادر او سارا جین نیگلی ملون بود. او دارای سه برادر بزرگ‌تر از خود، توماس اِی، جیمز آر و ساموئل، و یک برادر کوچک‌تر به نام ریچارد بی ملون بود. او در دانشگاه غربی پنسیلوانیا (دانشگاه پیتسبرگ فعلی) تحصیل می‌کرد و پیش از فارغ التحصیل آنجا را ترک کرد.
ملون خیلی زود توانایی خود در مالی را بروز داد. پدرش در ۱۸۷۲ او را به تجارت الوار و زغال سنگ واداشت؛ کسب و کاری را که او خیلی زود به رونق رساند. سپس در ۱۸۸۰ به بانک پدرش، تی. ملون و پسران پیوست و دو سال بعد مالکیت بانک به او منتقل شد. در ۱۸۸۹، ملون به تشکیل اتحادیهٔ شرکت امنا و اتحادیهٔ بانک‌های پس‌انداز در پیتسبرگ یاری رساند. او همچنین در صنایع متنوعی از قبیل نفت، فولاد، کشتی‌سازی، و ساخت و ساز نیز فعالیت می‌کرد.
پیِر ساموئل دو پون دو نُمور (؛ زاده – درگذشته ) یک اقتصاددان اهل فرانسه بود.
کرنلیوس وندربیلت ؛ (زادهٔ ۲۷ مهٔ ۱۷۹۴ - درگذشتهٔ ۴ ژانویهٔ ۱۸۷۷) یک نیکوکار ثروتمند اهل ایالات متحدهٔ آمریکا بود که ثروت خود را از ساخت راه‌آهن و حمل و نقل بدست آورده بود. او هم‌چنین بزرگ خاندان خانوادهٔ وندربیلت و یکی از ثروتمندترین افراد آمریکایی در تاریخ بود. وی بنیان‌گذار دانشگاه وندربیلت است که به افتخار وی نام‌گذاری شده‌است.
کرنلیوس وندربیلت سازنده ترمینال گراند سنترال نیویورک است. سه خیابان مهم در سه منطقه منهتن، استِیتِن آیلند و بروکلین در نیویورک به نام "وندربیلت" نام‌گذاری شده‌اند.
پدربزرگ (پدر پدرِ) کرنلیوس وندربیلت، ژان آئرتسون یا آئرتسزون، یک کشاورز هلندی از روستای د بیلت در استان اوترخت هلند بود، که برای استخدام خدمتکاری در سال ۱۶۵۰ م به نیویورک مهاجرت کرد. داچ ون در در نهایت به نام روستای آئرتسون اضافه شد و باعث تغییر نام به «ون در بیلت» شد، که در نهایت این نام نیز به‌صورت وندربیلت فشرده شد.
شوانگ‌زانگ یا هیوان‌تسانگ (؛ زاده ۱ ژانویه ۰۶۰۲ درگذشته ۱ ژانویه ۰۶۶۴) جهانگرد، مترجم و بهکشوی بودایی اهل چین بوده‌است. او شارح ارتباطات میان بوداییسم چینی و بوداییسم هندی بوده‌است.
خوان سباستین الکانو (؛ زاده ۱۰ مارس ۱۴۷۶ درگذشته ) یک ملوان اهل اسپانیا بود.
دیوید تامپسون (؛ زاده – درگذشته ) یک نقشه‌نگاری اهل کانادا بود.
دانز اسکوتوس (؛ زاده ۱۰ مارس ۱۲۶۶ درگذشته ۸ نوامبر )(/ˈskoʊtəs/ SKOH-təs؛ لاتین کلیسایی: [duns ˈskotus]؛ «دانز اسکاتلندی»)، یک کاتولیک، کشیش و فرانسیسکن، استاد دانشگاه، فیلسوف و متکلم اسکاتلندی بود. او به همراه توماس آکویناس، بوناونتور و ویلیام اوکهام یکی از چهار فیلسوف-الهی‌دان مسیحی مهم اروپای غربی در قرون وسطی است.
اسکاتوس تأثیر قابل توجهی بر افکار کاتولیک و سکولار داشته است. آموزه‌ای که او بیشتر به آن‌ها شهرت دارد «وحدت وجود» است، اینکه هستی انتزاعی‌ترین مفهومی است که ما داریم و قابل اعمال بر هر چیزی که وجود دارد. تمایز رسمی، راهی برای تمایز بین جنبه های مختلف یک چیز؛ و ایده ناهنجاری، خاصیتی که باید در هر چیز فردی وجود داشته باشد که آن را به یک فرد تبدیل می کند. اسکاتوس همچنین استدلال پیچیده ای برای وجود خدا مطرح کرد و برای تصویرسازی معصومانه مریم استدلال کرد.
وی به "دکتر موشکاف" شهرت داشت.
اطلاعات کمی از دانز اسکاتوس جدا از کارهای او وجود دارد. اعتقاد بر این است که تاریخ تولد او بین ۲۳دسامبر ۱۲۶۵تا ۱۷مارس ۱۲۶۶بوده است. او در خانواده ای برجسته به دنیا آمد. محل مشهور تولد او، روبروی لژ پاویلیون، در نزدیکی لژ شمالی قلعه دانز در اسکاتلند، در حال حاضر با یک قایق مشخص شده است که در سال ۱۹۶۶توسط برادران فرانسیسکن بریتانیا به مناسبت هفتصدمین سالگرد او ساخته شد. دانز اسکاتوس در دامفریز، جایی که عموی او، الیاس دانز، سرپرستی آن را بر عهده داشت، غسل تعمید شد.
سن دانز اسکاتوس بر اساس اولین تاریخ معین زندگی او است، یعنی زمان انتصاب او به کشیشی در سنت اندرو، نورث همپتون، انگلستان، در ۱۷مارس ۱۲۹۱. حداقل سن قانونی برای دریافت دستورات مقدس 25 سال است و به طور کلی فرض می شود که او به محض این که به سن قانونی رسید، به این مقام منصوب شد. این که معاصرانش او را یوهانس دونس می‌خواندند، پس از رسم قرون وسطی که مردم را با نام مسیحی‌شان و پس از آن محل زادگاهشان می‌خواندند، نشان می‌دهد که او از Duns، در Berwickshire، اسکاتلند آمده است.
طبق سنت، Duns Scotus در یک فرانسیسکن studium generale (یک دانشگاه قرون وسطایی)، خانه ای در پشت کلیسای سنت ابه، آکسفورد، در یک منطقه مثلثی شکل محصور در خیابان پنی فارتینگ و از سنت آلدیت تا قلعه، بیلی و قدیمی تحصیل کرد. دیوار، [15] جایی که Friars Minor زمانی که دانشگاه پاریس در 1229-1230 پراکنده شد، نقل مکان کرده بودند. در آن زمان حدود 270 نفر در آنجا زندگی می کردند که حدود 80 نفر از آنها رهبان بودند.
به نظر می‌رسد که دانز اسکاتوس تا سال ۱۳۰۰در آکسفورد بوده است، زیرا او در فهرست گروهی از رهبانان قرار گرفته است که مافوق استانی استان کلیسایی انگلیس (که شامل اسکاتلند نیز می‌شود) از اسقف لینکلن برای شنیدن اعترافات درخواست کرده است.[17] ] او در یک مناقشه زیر نظر نایب السلطنه، فیلیپ از بریدلینگتون در سال 1300-01 شرکت کرد.[18] او در اواخر سال 1302 در دانشگاه معتبر پاریس شروع به سخنرانی درباره احکام پیتر لومبارد کرد. اما بعداً در آن سال تحصیلی، به دلیل جانبداری از پاپ بونیفاس هشتم در دشمنی با فیلیپ چهارم پادشاه فرانسه، از دانشگاه پاریس اخراج شد. در مورد مالیات بر اموال کلیسا
Duns Scotus قبل از پایان سال 1304 به پاریس بازگشته بود و احتمالاً در ماه مه بازگشته بود. او به سخنرانی در آنجا ادامه داد تا اینکه به دلایلی که هنوز مرموز است، احتمالاً در اکتبر 1307 به استودیوم فرانسیسکن در کلن اعزام شد. به گفته نویسنده قرن پانزدهم، ویلیام ووریلونگ، خروج او ناگهانی و غیرمنتظره بود. او در حال استراحت یا صحبت با دانش آموزان در Prato clicorum یا Pre-aux-Clercs - منطقه ای باز از Rive Gauche که توسط محققان برای تفریح ​​استفاده می شود - بود که دستورات وزیر کل فرانسیسکن رسید. اسکاتوس فوراً با برداشتن چند وسیله شخصی یا هیچ چیز شخصی رفت.[19]
دانز اسکاتوس در نوامبر 1308 به طور غیر منتظره در کلن درگذشت. تاریخ مرگ او به طور سنتی 8 نوامبر است. او در کلیسای Friars Minor آنجا به خاک سپرده شده است. تابوت او شامل شعر لاتین است:
پیش‌نواره‌دندان (نام علمی: "Prozostrodon brasiliensis") نام یک گونه از راسته ددکمانان است.
مورگان‌دندان‌سانان (نام علمی: "Morganucodonta") نام یک راسته از رده پستانداران است.
سعید آذربایجانی (زاده ۱۷ ژانویه ۱۹۷۵ تهران)، کشتی‌گیر ایرانی-کانادایی سبک آزاد که برای کشور کانادا در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۸ در وزن ۶۰ کیلوگرم شرکت کرد و در یک‌هشتم نهایی این وزن مارتین بربریان (Martin Berberyan) از کشور ارمنستان را شکست داد و در یک‌چهارم نهایی در مقابل مراد محمدی از ایران نتیجه کشتی را واگذار کرد.
200px|چپ|یک رایانه خانگی
رایانه‌ خانگی دسته‌ای از ریزرایانه‌ها است که از سال ۱۹۷۷ وارد بازار شده و در ۱۹۸۰ استفاده از آن‌ها رایج شد.
رایانه‌های خانگی با هدف مقرون به صرفه و قابل دسترسی بودن و همین طور برای استفاده یک کاربر غیر فنی به بازار عرضه شدند. کمودور ۶۴ یک مثال از این دسته رایانه‌هاست.
سوتورو (به ، به ) یک نیروی شبهه‌نظامی مسیحی در استان حسکه سوریه است. سوتورو جناح امنیتی حزب اتحاد سریانی است. یگان‌های سوتورو ابتدا در شهر قحطانیه و کمی پس از آن در مالکیه و قامیشلی تشکیل شدند. در حالیکه شاخه‌های مالکیه و قحطانیه به‌طور کامل تحت نفوذ حزب اتحاد سریانی است و همکاری تنگاتنگی با گروه‌های کرد دارد ،شاخه قامیشلی آن کاملاً از حزب اتحاد سریانی منفک شده و متحد نزدیک رژیم سوریه است.
سوبورو در سال ۲۰۱۴ برای حمایت از مسیحیان سوریه اقدام به تأسیس آکادمی نظامی آغا پطرس در شهر قامیشلی کرد.
شونزی (؛ زاده ۳۱۳ پیش از میلاد درگذشته - ۲۳۸ پیش از میلاد) یک فیلسوف اهل جمهوری خلق چین بود.
جفریِ مانموث (؛ زاده ۱۰۹۵ درگذشته ۱۱۵۵) یک روحانی اهل بریتانیا بود. از او کتابی با عنوان تاریخچه پادشاهان بریتانیا در دست است. این کتاب داستان شبه‌تاریخی در رابطه با تاریخ بریتانیا است که در سال ۱۱۳۶ نوشته شده‌است.
روحانی اهل مونماوت، ولز، و یکی از چهره‌های اصلی در توسعه تاریخ‌نگاری بریتانیا و رواج داستان‌های شاه آرتور بود. او بیشتر به خاطر وقایع نگاری «تاریخچه پادشاهان بریتانیا» ( یا "") شناخته شده‌است. که در زمان خود بسیار محبوب بود و از لاتین اصلی خود به زبان‌های دیگر ترجمه می‌شد. تا قرن شانزدهم اعتبار تاریخی به آن داده شد، اما اکنون از نظر تاریخی غیرقابل اعتماد در نظر گرفته می‌شود.
فرنان برودل (؛ زاده درگذشته ) مورخ فرانسوی و از چهره‌های سرشناس مکتب آنال در قرن ۲۰ میلادی و پس از جنگ جهانی دوم بود. تحقیقات و پژوهش‌های وی شامل: جهان مدیترانه‌ای، تمدن و سرمایه‌داری و هویت فرانسه بوده است. برودل از مخالفان سرسخت تاریخ به مثابه واقعه‌نگاری بود و بر آن تاکید داشت که نکات ظریف جغرافیایی و اقتصادی در جوامع، یعنی نیروهای زیرزمینی و ناپیدایی را که در دراز مدت به تحولات تاریخی دامن می زنند بیابد. حوزه مطالعات وی بیش از هر کجا، عصر کلاسیک بود.
برودل در سال ۱۹۴۶ ریاست "گاهنامه مکتب آنال" را برعهده گرفت. در سال ۱۹۴۹ به استادی کلژ دو فرانس رسید و از سال ۱۹۴۶ شروع به تاسیس بخش ششم – اقتصادی و اجتماعی- مدرسه عملی مطالعات عالی کرد که خود مدیریتش را در فاصله ۱۹۵۶ تا ۱۹۷۲ بر عهده داشت. در طول این سال‌ها، برودل کتاب پر اهمیت خود درباره تاریخ سرمایه داری یعنی "تمدن و سرمایه‌داری" (۳ جلد، ۱۹۷۹) را تالیف کرد و در آن بر پیدایش تدریجی یک «اقتصاد – جهان» تاکید کرد که رفته رفته در چندین نقطه و مرکز توسعه، رشد کرد: جنوا، ونیز، بورگس، آمستردام و سپس لندن. فرنان برودل در سال ۱۹۸۴ ، یک سال پیش از مرگ، به عضویت فرهنگستان فرانسه برگزیده شد.
دیوید مک‌کولو ()؛ (زادهٔ – درگذشتهٔ ) یک مورخ، و پدیدآور اهل ایالات متحده آمریکا بود. او با نگارش کتابهای زندگینامه ترومن و جان آدامز دو بار برنده جایزه پولیتزر شده‌است.
مک‌کولو یک دوره نویسندگی در دانشگاه وسلین تدریس کرد و یک محقق مدعو در دانشگاه کرنل و کالج دارتموث بود.
مک‌کولو پس از یک دوره ناتوانی در سلامتی، در ۷ اوت ۲۰۲۲ در خانه خود در هینگهام، ماساچوست در سن ۸۹ سالگی درگذشت.
ای. جی.پی. تیلور با نام کامل آلن جان پرسیوال تیلور (؛ زاده ۲۵ مارس ۱۹۰۶ درگذشته ) یک مورخ اهل بریتانیا بود.
ای.جی.پی. تیلر یا آلن جان پرسیوال تیلر در ۲۵ سپتامبر ۱۹۰۶ در برک دیل، در لانکشایر، چشم به جهان گشود و در روز جمعه ۷ سپتامبر ۱۹۹۰ درگذشت.
او نویسنده سیاسی و استاد تاریخ در دانشگاه‌های منچستر و آکسفورد و از جمله معتبرترین تاریخ نگاران قرن میلادی بود. در خانواده‌ای مرفه با ریشه‌ای مستقل از کلیسا به دنیا آمد، در تمام عمر رادیکال ماند و از پیشتازان جناح چپ حزب سوسیالیست بود. تیلر پیوندی دراز مدت با منچستر، منچسترگاردین، ساندی اکسپرس و آبزرور داشت. تیلور از ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۸ استاد تاریخ دانشگاه منچستر بود. او در سال ۱۹۳۸ به کالج مگدالن-آکسفورد راه یافت و مدت ۲۵ سال به عنوان مدرس در آنجا ماندگار شد. با اینکه تیلور بیش از سی جلد کتاب نوشت، شهرتش به عنوان مورخ بیشتر به لحاظ «ریشه‌های جنگ جهانی دوم» و «عظمت و انحطاط اروپا» است.
شورای نظامی سریانی ( , ) یک سازمان نظامی آشوری/سریانی در سوریه می‌باشد. تأسیس این سازمان در ۸ ژانویه ۲۰۱۳ اعلام شد. بنا به گفتهٔ خود این سازمان اهدافی که برای آن شروع به کار کرده حفاظت از مردم سریانی و حقوق ملی آنان در سوریه می‌باشد. این سازمان در نظر دارد که با همکاری دیگر مردم سوریه رژیم حاضر سوریه -بشار اسد- را تغییر دهد. این سازمان بیشتر در مناطقی می‌جنگد که جمعیت زیادی از سریانی‌ها در آنجا زندگی می‌کنند ؛همچون استان‌های حلب ،دمشق ،حسکه ،لاذقیه و حمص.
زبان سوربی بالایی یک شاخه از زبان‌های سوربی که خود شاخه‌ای از زبان‌های اسلاوی است.
زبان سوربی پایینی یک شاخه از زبان‌های سوربی که خود شاخه‌ای از زبان‌های اسلاوی است.
سرگی سولویوف (؛ زاده ۱۷ مه ۱۸۲۰ درگذشته ۱۶ اکتبر ۱۸۷۹) یک تاریخ‌نگار اهل روسیه بود.
باربارا وِرتهایم تاکمن (زادهٔ ۳۰ ژانویهٔ ۱۹۱۲ - درگذشتهٔ ۶ فوریهٔ ۱۹۸۹) گزارشگر و تاریخ‌نگار آمریکایی و برندهٔ جایزهٔ پولیتزر است.
باربارا تاکمن در ۳۰ ژانویهٔ ۱۹۱۲ در نیویورک به دنیا آمد. تحصیلاتِ خود را در کالجِ رِدکلیف (وابسته به دانشگاه هاروارد) در ۱۹۳۳ به پایان رساند، و سال بعد را در زادگاهِ خویش و در توکیو برای «انجمن روابط اقیانوس آرام»Institute of Pacific Relations کار کرد. پدرش، موریس وِرتهایم، بانکدارِ آمریکایی، چند سالی امتیازِ مجلهٔ نِیشِنThe Nation را داشت و در آنجا کاری به دخترِ خود واگذاشت. در سال ۱۹۳۷ با سِمتِ خبرنگارِ خارجیِ این مجله به اسپانیا رفت و مراحلِ اولیهٔ جنگِ داخلیِ اسپانیا را به چشم دید و گزارش کرد. در مادرید، مدتی همراهِ نیروهای جمهوری‌خواه به محاصرهٔ قوای دشمن درآمد؛ و بعد در لندن برای مجلهٔ تبلیغاتیِ جمهوری‌خواهان مقاله نوشت و به آرمانِ آنان یاری رساند. در طول جنگ جهانی دوم، روزنامه‌نگار باقی ماند.
در سال ۱۹۳۹ با لِستر آر. تاکمن، که پزشکِ داخلی و استاد دانشگاهِ مَنهَتَن بود، ازدواج کرد. ثمرهٔ این ازدواج ۳ دختر بود.برگرفته از ویکی‌پدیایِ انگلیسی
تاکمن در طولِ زندگی‌اش یازده کتاب نوشت، همه در زمینهٔ تاریخ. کتابِ اول وی دربارهٔ مناسباتِ بریتانیا و اسپانیا از سال ۱۷۰۰ به این‌طرف بود. نخستین کار جدیِ او در عالمِ نویسندگی کتابِ "کتاب مقدس و شمشیر" بود که روایتی است از جغرافیایِ بغرنجِ سیاسیِ فلسطین و اقداماتِ نابه‌سامانِ گذشته در چاره‌جویی برای مشکلاتِ منطقه. با نوشتنِ "توپ‌های ماهِ اوت" که وصفِ مهیجی است از پیش‌درآمدِ سیاسیِ درگیری در آغازِ عملیاتِ نظامیِ جنگ جهانی اول، جایزهٔ پولیتزرِ ۱۹۶۳ را ازآنِ خود نمود. "استیلوِل و تجربهٔ آمریکا در چین" جایزهٔ پولیتزر را در سال ۱۹۷۲ و برای بارِ دوم نصیب نویسنده کرد.
باربارا تاکمن هرچه پا به سنّ گذاشت به گذشته بیشتر روی آورد. کتابِ "آیینهٔ دوردست: قرنِ فجیعِ چهاردهم" (۱۹۷۸) تصویرِ تأثرانگیز و ویرانگری‌های جنگ و ستیز و بیماریِ طاعون (مرگِ سیاه) در جامعهٔ قرونِ وسطایِ اروپاست.
باربارا تاکمن در فوریهٔ ۱۹۸۹ در هفتادوهفت سالگی و بر اثر سکتهٔ مغزیبرگرفته از ویکی‌پدیایِ آلمانی درگذشت.از "تاریخِ بی‌خردی"، ترجمهٔ حسن کامشاد، تهران: نشرِ کارنامه، ویراستِ سوم، چاپِ سوم، نوروزِ ۱۳۹۱، یاداشتِ مترجم دربارهٔ نویسنده، صص ۱۵ و ۱۶
شور و شوقِ شگفتِ تاکمن به سرگذشت‌ها و ماجراهایِ تاریخ به‌نوعی جاذبهٔ رمان به کارهای او می‌داد. با این که از تاریخ نویسانِ نامیِ کشورِ خود بود و سال‌ها ریاستِ «انجمنِ مورخانِ آمریکا» و نیز «فرهنگستانِ هنر و ادبیاتِ آمریکا» را به عهده داشت، برخلافِ غالبِ مورخانِ «دانشگاهی»، در کارهای خود نیازی نمی‌دید که جز پژوهش‌هایش را عرضه دارد. این گزینه از سخنرانیِ ۱۹۷۸ او در لندن نمودارِ اصولِ رهنمونِ نویسنده است: «هدفِ مورخ حفظِ توجهِ خواننده است، یا باید باشد… من می‌خواهم خواننده‌ام صفحه را که برمی‌گردانَد، به آخر برساند. این مقصود موقعی حاصل می‌شود که روایت روان پیش برود، و فرسوده در بندِ تحقیق و زیرِ بارِ تفصیل به گِل ننشیند.»هماننخستین کتابی که از او به فارسی درآمد "سیرِ نابخردی" به ترجمهٔ حسن کامشاد بود."برج فرازان"، ترجمهٔ عزت‌الله فولادوند، چاپ اول ۱۳۸۰، تهران: انتشارات سخن، مقدمهٔ مترجم، ص۴۴
فردریک جکسون ترنر (؛ زاده درگذشته ) مورخ و تاریخ نگار آمریکایی اوایل قرن بیستم بود که تا سال 1910 در دانشگاه ویسکانسین-مدیسن و پس از آن در دانشگاه هاروارد مشغول به کار بود. او دانشجویان دکترای زیادی را تربیت کرد که بعدها جایگاه برجسته ای را در زمینه ی تاریخ تصاحب کردند.
او روشهای پژوهشی بین رشته ای و کمّی را، اغلب با تمرکز بر منطقه غرب میانی ایالات متحده آمریکا بسط داد. بیشتر به خاطر مقاله اش با عنوان "مفهوم سرحد در تاریخ آمریکا" شناخته میشود که "نظریه ی سرحدّات" وی را شکل داد. او مدعی شد که جابجایی سرحدّات و مرز ها از دوره کولونی ها تا 1890، دموکراسی و شخصیت آمریکا را شکل داد. او همچنین برای تئوری مرزبندی جغرافیایی اش شناخته می شود.
جرج آرمیتیج میلر (؛ زاده درگذشته ) یک دانشمند در زمینه روان‌شناسی و علوم شناختی اهل ایالات متحده آمریکا بود.
هانس آیزنک (; ؛ زاده – درگذشته ) یک دانشمند در زمینه روان‌شناسی اهل بریتانیا بود. البته وی در آلمان به دنیا آمد.
لئون فستینگر (؛ زاده ۸ مه ۱۹۱۹ - درگذشته ۱۱ فوریه ۱۹۸۹) یک دانشمند در زمینه روان‌شناسی اهل ایالات متحده آمریکا بود.
دونالد اولدینگ هب (؛ زاده درگذشته ) یک روان‌شناس و عصب‌پژوه اهل کانادا بود.
کلارک ال. هال (؛ زاده درگذشته ) یک دانشمند در زمینه روان‌شناسی اهل ایالات متحده آمریکا بود. هال اکثر ایام زندگی اش فلج بود. فلج او بر اثر بیماری فلج اطفال که در کودکی به آن مبتلا شده بود بود دامن گیرش شد. در سال ۱۹۴۸ دچار حمله قلبی شد و چهار سال بعد درگذشت. او در آخرین کتابش (یک نظام رفتار) اظهار تاسف کرده که سومین کتابی که قصد نوشتنش را داشته هرگز نوشته نخواهد شد.
هال برای کوشش‌های خود در سال ۱۹۴۵ از جامعه روانشناسی آزمایشی نشان وارن را دریافت کرد.
از اولین علایق هال سنجش استعدادها بود و بعدها در سال ۱۹۲۸ کتابی با عنوان سنجش استعداد نشر داد. دومین علایق هال مطالعه هیپنوتیزم بود. او پس از مطالعهٔ فراوان درباره فرایند هیپنوتیسم کتابی با عنوان هیپنوتیسم و تلقین پذیری نوشت. سومین علاقه هال که منجر به شهرتش هم شد مطالعه فرایند یادگیری بود. نخستین کتاب عمده هال دربارهٔ یادگیری با عنوان اصول رفتار مطالعه یادگیری را از بنیاد تغییر داد.
کورت لوین (
؛ زاده ۹ سپتامبر ۱۸۹۰ درگذشته) روان‌شناس اهل آلمان بود.
جان برادوس واتسون (متولد ۹ ژانویه ۱۸۷۸، درگذشته ۲۵ سپتامبر ۱۹۵۸ میلادی) یک روانشناس آمریکایی بود. بسیاری او را بنیانگذار بینش رفتارگرایی، در روانشناسی مدرن می‌دانند.
در بینش رفتارگرایی، تأکید واتسون بر اهمیت رفتار قابل مشاهده بود. وی تفسیر حالات ذهنی و روحی افراد را فاقد دقت علمی قلمداد می‌کرد. در مبحث مقایسه تأثیرات وراثت و محیط؛ وی بیش از پیش بر اهمیت اثرات محیطی اصرار می‌ورزید. در این ارتباط شاید معروفترین نقل قولی که به او نسبت داده شده؛ این است: «۱۰ کودک سالم، بدون توجه به شغل والدینشان به من تحویل بدهید و من آنها را به هرگونه ای بخواهید؛ دکتر، وکیل یا دزد و گدا تحویل می‌دهم».
مورد دیگری که واتسون را متمایز می‌کند؛ انجام یکسری مطالعات بحث‌برانگیز روی آزمایش آلبرت کوچولو بود. این سری آزمایشهایی که واتسون به کمک دستیار خود در سال ۱۹۲۰ میلادی، روی یک پسربچه بعمل آورد؛ از منظر اخلاق شدیداً مورد انتقاد قرار گرفته‌است.
هدف این مطالعات، اثبات این بود که حالات هراس در رفتار انسان، ریشه در واکنشهای شرطی دارد.
نکاتی از زندگی شخصی او:
در مورد پدر «جان برادوس واتسون» گفته شده که او شخصی بنام «پیکنز» و معتاد به الکل بوده‌است. زمانی که «جان» تنها ۱۳ سال داشته؛ پدرش خانواده آنها را ترک می‌کند. مادر «واتسن» که زنی مذهبی بوده؛ تربیت «جان» را همراه با سختگیری مذهبی ادامه می‌دهد. جان حین تحصیل ازدواج کرده و صاحب دو فرزند می‌شود. به دنبال روابطی که «واتسون» با یک زن در محل کارش داشته؛ همسرش تقاضای طلاق می‌کند. ماجرای طلاق به روزنامه محلی کشیده شده؛ و این امر باعث می‌شود که او در سال ۱۹۲۰میلادی، مقام خود را درهیئت علمی «دانشگاه جان هاپکینز» از دست بدهد. «جان برادوس واتسون» با زن دیگری ازدواج می‌کند. هر دو پسر او بعدها اقدام به خودکشی کرده‌اند. پسر بزرگ او «ویلیام» در سال ۱۹۵۴ میلادی در اثر خودکشی جان خود را از دست داد.
John B. Watson - Wikipedia
Little Albert experiment - Wikipedia
بنیامین اسپاک (؛ زاده درگذشته ) یک دانشمند در زمینه پزشکی کودکان و روانکاوی اهل ایالات متحده آمریکا بود.
اسپاک اولین پزشک متخصص کودکان بود که از طریق مطالعه روانکاوی ، تلاش کرد نیازهای کودک و پویایی خانواده را درک کند. عقاید او در مورد مراقبت از کودکان باعث شد تا چندین نسل از والدین، انعطاف و محبت بیشتری نسبت به فرزندان خود داشته و با آنها به صورت یک شخصیت فردی رفتار کنند. البته نظرات او به دلیل تکیه زیاد بر روایات و کمبود اسناد علمی مورد انتقاد نیز بوده است.
سرشناسی بنیامین اسپاک بیشتر به دلیل فعالیت سیاسی او در جنبشهای چپ نو؛ و مخالفت او با جنگ ویتنام بود که در سال ۱۹۷۲ با شرکت او بعنوان نامزد حزب مردم ) در انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده آمریکا به اوج رسید. او همچنین چندین کتاب پزشکی ، بزبان ساده منتشر کرده است. بعضی از کتابهای او به چند زبان، از جمله به فارسی ترجمه شده و شهرت جهانی یافته است. در زمان نامزدی او در انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده آمریکا ، کتابهایش با این ادعا که باعث راحت طلبی جوانان میشوند مورد انتقاد قرار گرفت. اما اسپاک این انتقادات را رد کرد.
بنیامین اسپاک در دوره دانشجویی خود در دانشگاه ییل بعنوان یکی از اعضای تیم قایقرانی آمریکا، در مسابقات پاریس، در سال ۱۹۲۴ به مدال طلا دست یافته و در زمینه ورزشی نیز از قبل دارای شهرت بود.Benjamin Spock - Wikipedia
بنیامین مک لین اسپاک در ۲ مه ۱۹۰۳ میلادی در نیوهیون، کنتیکت متولد شد.
پدر او فارغ التحصیل دانشگاه ییل بود . او سالها در مقام مشاور عمومی راه آهن نیوهیون مشغول کار بود. نام خانوادگی او "اسپاک" ریشه هلندی دارد. بنیامین نیز مانند پدرش در دانشگاه ییل تحصیل کرد. در آغاز، رشته های تحصیلی او در دانشگاه ییل ، ادبیات و تاریخ بودند. با اندام باریک و قد بلند ۱۹۳ سانتیمتری خود، او عضو تیم قایقرانی دانشگاه نیز بود. در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۲۴ در پاریس او بعنوان عضو تیم ملی آمریکا در رشته قایقرانی هشت نفره با پارو موفق به کسب مدال طلای تیمی شد. بنیامین مک لین اسپاک، قبل از انتقال به کالج پزشکان و جراحان دانشگاه کلمبیا ، دو سال در دانشکده پزشکی ییل تحصیل کرد. سرانجام بعنوان پزشک در سال ۱۹۲۹ از دانشگاه کلمبیا فارغ التحصیل شد. در آن زمان او با زنی بنام Jane Cheney ازدواج کرده بود.
سیمور مارتین لیپست (؛ زاده درگذشته ) یک جامعه‌شناس اهل ایالات متحده آمریکا بود.
آلفی اوان آلن (؛ زاده ) هنرپیشه اهل بریتانیا است که بیشتر برای بازی در نقش تئون گریجوی در مجموعه تلویزیونی "بازی تاج و تخت" شناخته شده‌است. او همچنین در فیلم "چگونه یک دختر درست کنیم" نیز بازی کرده‌است.
الن در همراسمیث لندن به دنیا آمد. او پسر تهیه‌کننده فیلم، الیسون اوون و کیث الن بازیگر است. خواهر بزرگتر او، لیلی الن خواننده است که آهنگی به نام «الفی» دربارهٔ برادرش خوانده‌است.Fisher, Alice (5 September 2010). "Alfie Allen: 'I prefer playing baddies'". The Guardian. Retrieved 5 August 2011. او به مدرسه ویندلشام هاوس در ساسکس، نزدیک رامزی به مدرسه امبلی پارک، در پورتسماوث به دانشگاه سنت جان و در همپستد به دانشگاه هنرهای زیبا رفت. هم چنین او سومین عموزاده خواننده بریتانیایی، سم اسمیث، است."Nick Grimshaw and BBC Sound of winner Sam Smith joke about Lily Allen's 'big mouth'". New Musical Express. 10 January 2014. Retrieved 17 May 2014.
اولین حضور حرفه‌ای الن در یک کمدی به نام تو اینجایی در سال ۱۹۹۸ بود که توسط مت لوکاس و دیوید ویلیامز نوشته شده بود. همان سال، الن و خواهرش در فیلم الیزابت ظاهر شدند که توسط مادرشان تهیه شده بود.
کار ابتدایی او شامل نقش‌های کوچکی در "" به کارگردانی عمویش کوین الن، فیلم کفاره و درام تاریخی تلفات ۱۹۰۷ در نقش نوبی کلارک بود.Fox, Killian (9 September 2009). "Rising star: Alfie Allen, actor". The Observer. Retrieved 24 April 2012.
در آوریل ۲۰۰۹، او همراه با جیمی وینستون در موزیک ویدیوی "دیوانگی" برای داست دویل" بازی کرد.Matchell, Ben (22 April 2012). "Game of Thrones – Alfie Allen: "I want people to know who I am"". Radio Times. Retrieved 24 April 2012. هم چنین نقشی در فیلم سقوط آزاد داشت."With a leading role in the new series of Game of Thrones, Alfie Allen speaks about stepping out the shadow of his famous family". Northampton Chronicle. 4 April 2012. Retrieved 24 April 2012.
در سال ۲۰۱۱ و با حضور در نقش تیان گریجوی در سریال بازی تاج و تخت، الن توجه بین‌المللی را جلب کرد. در سال ۲۰۱۲، او در فیلم بریتانیایی "توقیف" بازی کرد.Cooper, Sarah (1 February 2012). "Daisy Lowe, Alfie Allen to star in London thriller Confine". Screen Daily. Retrieved 24 April 2012. و در سال ۲۰۱۴ نیز در فیلم جان ویک در نقش لوسف تراسوو بازی کرد.
آمریتا آکاریا (؛ زاده ۳۱ ژوئیه ۱۹۸۷) یک هنرپیشه اهل نروژ-نپال است.
بن کرمپتون (؛ زاده 1974) یک بازیگر اهل انگلستان است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است می‌توان به ۱۰۲ سگ خالدار و مجموعه‌های بازی تاج‌وتخت و استرایک اشاره نمود.
انقلاب کرامت ()، که همچنین به عنوان انقلاب میدان و انقلاب ۲۰۱۴ اوکراین شناخته می‌شود،Ukraine profile - Timeline, BBC News در فوریه ۲۰۱۴ در اوکراین رخ دادEverything you need to know about the Ukraine crisis, Vox (3 September 2014)Ukraine's 2014 revolution to Trump's push for a Ukrainian probe of Biden: A timeline, ABC News (1 October 2019)The February revolution, The Economist (27 February 2014)Ukraine: Everything you need to know about how we got here, CNN (3 February 2017) و پایان‌بخش اعتراضات یورومیدان بود. این انقلاب با درگیری‌های مرگبار بین معترضان و نیروهای امنیتی در کی‌یف پایتخت اوکراین و در ادامه با برکناری رئیس‌جمهور ویکتور یانوکوویچ و بازگشت قانون اساسی ۲۰۰۴ به اوج خود رسید. همچنین منجر به آغاز جنگ روسیه و اوکراین شد.
در نوامبر ۲۰۱۳، موجی از اعتراضات در مقیاس بزرگ (معروف به یورومیدان) در واکنش به تصمیم ناگهانی رئیس‌جمهور یانوکوویچ مبنی بر عدم امضای توافقنامه همکاری و تجارت آزاد با اتحادیه اروپا، در عوض روابط نزدیک‌تر با روسیه و اتحادیه اقتصادی اوراسیا به راه افتاد. در فوریه ۲۰۱۴ پارلمان اوکراین با اکثریت قاطع آرا به امضای توافقنامه با اتحادیه اروپا رای داده بود. روسیه بر اوکراین فشار آورد تا این توافق به امضا نرسد. این اعتراضات ماه‌ها ادامه یافت و معترضان به مرور خواستار استعفای یانوکوویچ و دولت آزارف شدند.Kiev protesters gather, EU and Putin joust, Reuters (12 December 2013) معترضان با آنچه به عنوان فساد گسترده دولتی و سوء استفاده از قدرت، نفوذ الیگارش‌ها، خشونت پلیس، و نقض حقوق بشر در اوکراین می‌دیدند، به مخالفت برخاستند.Yanukovych Offers Opposition Leaders Key Posts, Radio Free Europe/Radio Liberty (25 January 2014) قوانین سرکوبگرانه ضد معترضان باعث برانگیختن خشم بیشتری شد. معترضان در طول «قیام میدان» در میدان استقلال واقع در مرکز کی‌یف یک اردوگاه اعتراضی بزرگ و سنگربندی شده ایجاد کردند.
در ژانویه و فوریه ۲۰۱۴، درگیری بین معترضان و پلیس ضد شورش ویژه برکوت منجر به کشته شدن ۱۰۸ معترض و ۱۳ افسر پلیس و مجروح شدن بسیاری دیگر شد. شدیدترین درگیری‌ها بین معترضان پلیس در خیابان هروشفسکی در ۱۹ تا ۲۲ ژانویه رخ داد و نخستین تلفات اعتراضات از این منطقه مخابره شد. به دنبال آن معترضان ساختمان‌های دولتی را در سراسر کشور اشغال کردند در نهایت دولت آزارف استعفا داد. مرگبارترین درگیری‌ها در ۱۸ و ۲۰ فوریه رخ داد که شدیدترین خشونت‌ها از زمان استقلال اوکراین از شوروی توصیف شد. هزاران معترض با رهبری کنشگران و با سپر و کلاه ایمنی به سمت پارلمان پیشروی کردند که توسط تک تیراندازان پلیس مورد هدف قرار گرفتند. در ۲۱ فوریه، توافقنامه‌ای بین رئیس‌جمهور یانوکوویچ و رهبران اپوزیسیون پارلمانی امضا شد که در آن به تشکیل دولت وحدت ملی موقت، اصلاح قانون اساسی و انتخابات زودهنگام اشاره شده بود. روز بعد، پلیس از مرکز کی‌یف که بیشتر آن تحت کنترل معترضان قرار داشت، عقب‌نشینی کرد. یانوکوویچ همان شب از کی‌یف فرار کرد. در ۲۲ فوریه، رادا (پارلمان اوکراین) با ۳۲۸ رای موافق در برابر ۰ رای مخالف (از مجموع ۴۵۰ نماینده رادا) به برکناری یانوکوویچ از سمت ریاست جمهوری رای داد. (۷۲٫۸٪ از اعضای پارلمان).
یانوکوویچ گفت که این رای‌گیری غیرقانونی و احتمالاً تحت اجبار گرفته شده‌است و از فدراسیون روسیه درخواست کمک کرد. اعتراضات گسترده‌ای از جانب طرفداران روسیه علیه انقلاب، در مناطق شرقی و جنوبی اوکراین سازماندهی شد. روسیه کریمه را اشغال و سپس به خاک خود الحاق کرد در همین حال جدایی‌طلبان مسلح طرافدار روسیه ساختمان‌های دولتی در دونتسک و لوهانسک را اشغال و اعلام استقلال کردند. این اتفاقات منجر به آغاز جنگ دونباس شد.
دولت موقت به رهبری آرسنی یاتسنیوک توافقنامه همکاری با اتحادیه اروپا را امضاء کرد و برکوت را منحل کرد. پترو پوروشنکو پس از پیروزی در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۴ (۵۴٫۷ درصد از آرا در دور اول) رئیس‌جمهور شد. دولت جدید اصلاحات سال ۲۰۰۴ در قانون اساسی اوکراین را که در سال ۲۰۱۰ با عنوان تضاد با قانون اساسی لغو شده بود، احیا کرد و به پاکسازی گسترده ادارات دولتی از کارمندانی که طرفدار حکومت قبلی بودند، پرداخت. همچنین یک برنامه کمونیسم زدایی (decommunization) گسترده در سراسر کشور آغاز شد.
دولت‌های مختلفی که در دهه ۲۰۰۰ در اوکراین بر سر کار بودند به دنبال روابط نزدیک تر با اتحادیه اروپا (EU) بودند. دولت ویکتور یانوکوویچ از سال ۲۰۱۲ در حال مذاکره برای امضای توافقنامه همکاری با اتحادیه اروپا بود. چنین توافق تجاری جامعی با اتحادیه اروپا می‌توانست بر توافقات تجاری اوکراین با روسیه که در آن زمان بزرگ‌ترین شریک تجاری اوکراین بود تأثیر بگذارد. یانوکوویچ معتقد بود که می‌تواند به این مشکلات رسیدگی کند و گفت که قصد امضای توافقنامه را دارد، اما هر بار آن را به تعویق می‌انداخت. این اقدام به عنوان تلاش برای عقب‌نشینی از امضای این توافقنامه تعبیر شد و به موجی از اعتراضات منجر شد که به جنبش «یورومیدان» معروف شد.
اعتراضات ابتدا در نوامبر ۲۰۱۳ و پس از آن آغاز شد که ویکتور یانوکوویچ، در جریان نشست شراکت شرقی در ویلنیوس از امضای توافقنامه همکاری سیاسی و تجارت آزاد با اتحادیه اروپا امتناع کرد و در عوض آن روابط نزدیک تر با روسیه را انتخاب کرد. نخست‌وزیر میکولا آزارف، ۲۰ میلیارد یورو (۲۷ میلیارد دلار) وام و کمک درخواست کرده بود. اتحادیه اروپا حاضر بود ۶۱۰ میلیون یورو (۸۳۸ میلیون دلار) وام ارائه دهد، اما از آن‌سو روسیه حاضر بود ۱۵ میلیارد دلار وام و همچنین گاز ارزان‌تر به اوکراین ارائه دهد. علاوه بر این، اتحادیه اروپا خواستار تغییرات عمده در مقررات و قوانین اوکراین شد، اما روسیه این درخواست را نکرد. روسیه همچنین فشار اقتصادی بر اوکراین اعمال کرد و یک کارزار تبلیغاتی علیه امضای توافقنامه با اتحادیه اروپا به راه انداخت.Russia's shifting role in Ukraine crisis, aljazeera, 2 March 2014
یانوکوویچ به‌طور گسترده‌ای در غرب اوکراین منفور بود، اما در شرق و جنوب، جایی که مردم بیشتر به زبان روسی (زبان مادری یانوکوویچ نیز روسی بود) صحبت می‌کردند از حمایت‌های بیشتری برخوردار بود. این تظاهرات ابتدا مسالمت آمیز بود، اما در ژانویه ۲۰۱۴ و پس از تصویب قوانینی برای سرکوب اعتراضات توسط پارلمان که تحت سلطه طرفداران یانوکوویچ بود به خشونت کشیده شد. اتحادیه اروپا و ایالات متحده از یانوکوویچ خواستند تا برای خاتمه اعتراضات به صورت مسالمت آمیز مذاکره کند و گفتند در صورتی که مقامات دولتی مسئول خشونت شناخته شوند، تحریم‌هایی را علیه آنها اعمال خواهند کرد.
پیش از انقلاب فوریه، یک توافق عفو با معترضان امضا شد که طبق آن معترضینی که ساختمان‌های اشغال شده را ترک کنند از تعقیب قضایی در امان خواهند بود. معترضان تمام ساختمان‌های دولتی اشغال شده را تخلیه کردند. کنشگران مدنی از خیابان هروشفسکی که در آن با پلیس درگیر بودند خارج شدند. کنترل تالار شهر کی‌یف در ۱۶ فوریه به دولت بازگردانده شد. قرار بود تمام کسانی که قبلاً به دلیل شرکت در اعتراضات زندانی شده بودند، پس از ۱۷ فوریه آزاد شوند.
در ۱۴ فوریه، یانوکوویچ گفت: «می‌خواهم بگویم که من تحریک شده‌ام و من را تشویق می‌کنند که از روش‌ها و راه‌های مختلف برای حل و فصل اوضاع استفاده کنم، اما می‌خواهم بگویم نمی‌خواهم در جنگ باشم. نمی‌خواهم هیچ تصمیمی با استفاده از چنین روش‌های رادیکالی گرفته شود.» وی از همه سیاستمداران خواست که از رادیکالیسم خودداری کنند و درک کنند که «خطی وجود دارد که نباید از آن عبور کرد و این خط قانون است.»
اعتراضات در شب ۲۱ نوامبر ۲۰۱۳ در میدان نزاله‌ژنوستی (میدان استقلال) شهر کی‌یف آغاز شد و تا اواسط فوریه ۲۰۱۴ ادامه داشت. این اعتراضات به دلیل تصمیم دولت اوکراین برای تعلیق امضای توافقنامه همکاری با اتحادیه اروپا (EU) آغاز شد.
دوره آرامش نسبی تظاهرات ضد دولتی در کی‌یف در ۱۸ فوریه ۲۰۱۴ با درگیری ناگهانی معترضان و پلیس پایان یافت. دست‌کم ۸۲ نفر از جمله ۱۳ پلیس طی چند روز آینده کشته شدند. بیش از ۱۱۰۰ نیز نفر مجروح شدند.
در ۱۸ فوریه، حدود ۲۰۰۰۰ معترض یورومیدان در حمایت از احیای تغییرات قانون اساسی ۲۰۰۴ اوکراین که مدت کوتاهی پس از انتخاب یانوکوویچ به عنوان رئیس‌جمهور در سال ۲۰۱۰ توسط دادگاه قانون اساسی اوکراین لغو شده بود، به سمت ورخونا رادا (پارلمان اوکراین) راهپیمایی کردند. پلیس راه آنها را مسدود کرد. درگیری به خشونت کشیده شد. بی‌بی‌سی به نقل از خبرنگاران گزارش داد که هر یک از طرفین دیگری را مقصر شروع درگیری می‌دانستند. پلیس ابتدا با گلوله‌های لاستیکی و سپس با گلوله‌های جنگی (از جمله سلاح‌های خودکار و تفنگ‌های تک تیرانداز) به معترضان شلیک کرد، و سپس در تلاش برای عقب راندن هزاران معترض از گاز اشک‌آور و بمب‌های صوتی استفاده کرد. معترضان با سلاح‌های ابتدایی (مانند سنگ و چماق‌های بزرگ)، سلاح‌های گرم و مواد منفجره دست‌ساز (کوکتل مولوتف) با پلیس مقابله کردند و به مقر حزب مناطق حمله کردند. پلیس به کمپ اصلی معترضان واقع در میدان نزاله‌ژنوستی حمله کرد و بخش‌هایی از میدان نزاله‌ژنوستی را تصرف کرد. ساختمان اتحادیه‌های کارگری که به عنوان مقر معترضان یورومیدان عمل می‌کرد، به آتش کشیده شد. مفسران سیاسی اظهار داشتند که اوکراین در آستانه یک جنگ داخلی است. برخی از مناطق، از جمله استان لویو، از نظر سیاسی خود را مستقل از دولت مرکزی اعلام کردند.
از ۱۸ فوریه، معترضان یورومیدان شروع به تصرف ساختمان‌های دولتی منطقه ای (RSA) در چندین استان (منطقه) کردند.
در ۱۹ فوریه، مقامات در کی‌یف پست‌های بازرسی پلیس ایجاد کردند و محدودیت‌هایی بر حمل و نقل عمومی وضع کردند و مدارس را تعطیل کردند که رسانه‌ها از این وضعیت به منزله اعلام وضعیت اضطراری یاد کردند.
در ۲۰ فوریه، وزیر امور داخلی ویتالی زاخارچنکو اعلام کرد که فرمانی را امضا کرده‌است که اجازه استفاده از گلوله جنگی علیه معترضان را می‌دهد. Zakharchenko officially allowed firearms to the security forces, TSN(20 February 2014) مرکز کی‌یف شاهد بدترین خشونت‌ها بود، در عرض ۴۸ ساعت حداقل ۷۷ نفر کشته شدند.Ukraine protests timeline, BBC, 23 February 2014 در پاسخ، رئیس پارلمان اوکراین، ولودیمیر ریباک، روز بعد اعلام کرد که فرمان پارلمانی را امضا کرده‌است که توسل به زور را محکوم کرده و از همه نهادها (وزارت امور داخلی، کابینه وزیران و غیره) خواسته‌است تا فوراً تمام اقدامات نظامی علیه معترضان را متوقف کنند. پارلمان همچنین زاخارچنکو را از مقامش تعلیق کرد.
رئیس‌جمهور یانوکوویچ توافق‌نامه‌ای با رهبران مخالف دولت امضا کرد. یانوکوویچ وعده تغییر در قانون اساسی برای بازگرداندن برخی اختیارات به پارلمان را داد و قول برگزاری انتخابات زودهنگام تا دسامبر را نیز داد.
با وجود توافق، هزاران معترض در مرکز کی‌یف باقی ماندند و توانستند کنترل کامل منطقه دولتی شهر کی‌یف را به دست بگیرند از جمله آنها می‌توان به تصرف ساختمان پارلمان، دفتر ریاست جمهوری، کابینه و وزارت کشور اشاره نمود.[tyzhden.ua] در ۲۱ فوریه، لایحه ای برای برکناری یانوکوویچ به پارلمان ارائه شد. در همان روز یانوکوویچ به خارکوف رفت.Ukraine Leader Was Defeated Even Before He Was Ousted, "The New York Times" (3 January 2015)
در ۲۲ فوریه، گزارش شد که معترضان کنترل کی‌یف را در دست گرفته و یانوکوویچ به شرق اوکراین گریخته‌است. پارلمان با ۳۲۸ رای موافق به برکناری یانوکوویچ از مقام ریاست جمهوری رای مثبت داد و از برنامه‌ریزی برای برگزاری انتخابات ریاست جمهوری در ۲۵ می خبر داد.
در ۲۳ فوریه، رئیس پارلمان اوکراین، اولکساندر تورچینوف (تورچینوف پس از استعفای ریباک در ۲۲ فوریه به ریاست پارلمان رسیده بود) با رای پارلمان به عنوان رئیس‌جمهور موقت منصوب شد. در ۲۴ فوریه حکم بازداشت یانوکوویچ توسط دولت جدید صادر شد. طی چند روز آینده، سیاستمداران و فعالان ناسیونالیست روسی اعتراضاتی را در کریمه سازماندهی کردند و از روسیه خواستند به دفاع از این منطقه در برابر پیشروی «فاشیست‌های» اوکراینی کمک کند.Crimea: Next flashpoint in Ukraine's crisis?, BBC News (24 February 2014)
در ساعت ۱۶:۰۰ این روز فعالیت متروی کی‌یف به دلیل تهدید تروریستی متوقف شد.
شب قبل از درگیری، جنبش رایت سکتور (بخش راست) از همه اعضای خود خواست تا خودشان را برای «حمله صلح» در ۱۸ فوریه آماده کنند. همچنین اتحادیه مردمی میدان از همه شهروندان نگران خواست تا در «حمله صلح» که اتحادیه‌های دانشجویی نیز به آن خواهند پیوست، شرکت کنند. اتحادیه میدان اعلام کرد ساعت ۸:۳۰ صبح روز ۱۸ فوریه معترضان به سمت مجلس راهپیمایی خواهند کرد.
صبح آن روز، حدود ۲۰۰۰۰ معترض به سمت ساختمان پارلمان راهپیمایی کردند، این نهاد قرار بود خواسته‌های مخالفان را برای قانون اساسی و دولت جدید بررسی کند. حوالی ساعت ۰۹:۴۵، معترضان از سد چند کامیون حمل و نقل پرسنل پلیس در نزدیکی ساختمان باشگاه مرکزی افسران عبور کردند و صفوف پلیس را درهم شکستند و آنها را به کناری زدند. درگیری‌ها پس از آن آغاز شد که حدود ۲۲ معترض یک خودروی پلیس را که مسیر آنها را به سمت پارلمان مسدود کرده بود، حرکت دادند. در ساعت ۱۰:۰۰، لسیا اوروبتس (نماینده حزب مهین)، یکی از اعضای پارلمان، گزارش داد که پلیس مسلح به تفنگ‌های ساچمه‌ای فورت-۵۰۰ تی شروع به حمله با بمب صوتی و شوکر در خیابان شوکوویچنا و خیابان لیپسکا کرده‌است.
هنگامی که معترضان در ساعت ۱۰:۰۸ به ساختمان مجلس نزدیک شدند با مقاومت دیگری از جانب افسران پلیس مواجه شدند. گزارش‌ها حاکی از افزایش تعداد معترضان به ۵۰۰۰۰ نفر بود. بر اساس گزارش‌ها در ساعت ۱۰:۱۸، هنگامی که مردم شروع به تخریب سنگفرش خیابان کردند، صدای انفجار و دود در خیابان اینسته توتسکا مشاهده شد. معترضان شروع به پرتاب بلوک‌های سنگ‌فرش کنار خیابان به سمت پلیس کردند، در حالی که افسران با سپر از خود دفاع می‌کردند سعی کردند با استفاده از بمب صوتی جمعیت را تحت کنترل خود درآورند. معترضانی که در نزدیکی ستون‌های استادیوم دینامو والری لوبانوفسکی سنگر گرفته بودند شروع به آتش زدن لاستیک‌ها کردند. حدود ساعت ۱۰:۳۰، پارلمان قرار بود در مورد بازگرداندن قانون اساسی ۲۰۰۴ رای‌گیری کند. با این حال، این اتفاق نیفتاد زیرا رئیس پارلمان این لایحه را ثبت نکرده بود.
در ساعت ۱۰:۳۳، درگیری خیابانی بین معترضان و پلیس به خیابان شوکوویچنا کشیده شد. معترضان در پارک مارینسکی شروع به تکان دادن اسکناس‌های ۲۰۰ گریونایی در مقابل برخی از نیروهای پلیس کردند - بدین معنا که آنها مزدور هستند. یک کنشگر به نام اولکساندر آرونتس گزارش داد که تک تیراندازها غیرنظامیان را هدف قرار می‌دهند. تا ساعت ۱۱:۰۰ تعداد زیادی از معترضان زخمی شدند. معترضان اقدام به پرتاب کوکتل مولوتف کردند، در خیابان شوکوویچنا، تعدادی از کامیون‌های جمع‌آوری زباله که خیابان را مسدود کرده بودند به آتش کشیده شد.
در ساعت ۱۱:۲۳، نیروهای ویژه پلیس موسوم به برکوت سعی کردند به جمعیت حمله کنند، اما تلاش آنها ناکام ماند و در عوض معترضان به آنها حمله کردند. دو دقیقه بعد، خبرهایی مبنی بر اینکه معترضان در حال شکستن درب‌های دفتر مرکزی حزب مناطق در خیابان لیپسکا هستند مخابره شد. در ساعت ۱۱:۳۰ معترضان - از جمله روزنامه‌نگار تتیانا چورنوول - ساختمان را غارت کردند و سپس آن را به آتش کشیدند. در نتیجه این حمله دو نفر از جمله یک برنامه‌نویس که در دفتر مرکزی حزب مناطق کار می‌کرد، جان باختند. در ساعت ۱۲:۱۲، رایسا بوگاتیرووا، وزیر بهداشت، هنگام خروج از پارک مارینسکی، مورد حمله معترضان قرار گرفت، اما از این حمله جان سالم به در برد. در ساعت ۱۲:۳۰، پلیس کنترل دفتر حزب مناطق را به دست گرفت.
تا ساعت ۱۳:۰۰ هزاران افسر پلیس، منطقه دولتی را محاصره کرده و شروع به تعقیب معترضان کردند. یکی از معترضان که از ناحیه سر زخمی شده بود در مصاحبه با روزنامه کی‌یف پست مدعی شد مأموران پلیس هر کسی را که در سر راهشان قرار داشته مورد ضرب و شتم قرار داده‌اند.
حوالی ساعت ۱۳:۳۰، چهار افسر در خیابان اینسته توتسکا که در یک ساختمان چند طبقه مستقر شده بودند معترضان را با بمب صوتی هدف قرار دادند و به سمت آنها تیراندازی کردند، معترضان نیز به ساختمان حمله کردند و بخشی از آن را به آتش کشیدند. معترضان به زور به پشت بام ساختمان رفتند و پلیس را مجبور به عقب‌نشینی کردند. در خیابان اینسته توتسکا خشونت بارترین درگیری‌های این روز به وقوع پیوست. سربازان برکوت و نیروهای داخلی یک حمله تمام عیار را آغاز کردند و مستقیماً به سمت جمعیت شلیک کردند. گزارش‌هایی مبنی بر استفاده پلیس از ماشین‌های آب‌پاش برای درهم شکستن جمعیت وجود داشت.
در اواسط بعدازظهر، افسران پلیس با استفاده از گاز اشک آور، ۱۰۰۰۰ معترض را از پارک مارینسکی بیرون راندند جایی که معترضان در اوایل روز مشغول ساخت سنگر در آن بودند. معترضان مخالف دولت اقدام به پرتاب بمب صوتی به سمت معترضان طرفدار دولت و تیتوشکی (اراذل و اوباش اجیر شده توسط دولت) کردند و پارک را پر از دود کردند. سایر کنشگران مخالف دولت تلاش کردند تا نیروهای حامی و مخالف دولت را از هم جدا نگه دارند.
چندین رسانه خبری عکس‌هایی را منتشر کردند که نشان می‌داد پلیس مسلح به تفنگ‌های تهاجمی آکا-۷۴ است. هنادی موسکال معاون سابق وزیر امور داخلی گمانه‌زنی کرد که آنها باید واحدهای گروه آلفا باشند. ولادیمیر کراشفسکی، یکی از رهبران برکوت، گفت که افسران پلیس مسلح سیاه پوش با بازوبندهای زرد، بخشی از یک واحد برکوت بودند که برای کمک به تخلیه نیروهای داخلی آمده بودند.
معترضان دوباره ساختمان تالار شهر را اشغال کردند. به گفته روزنامه دولتی روسیه ایزوستیا، کنشگران مخالف دولت که مسلح به چماق و میله‌های آهنی بودند یک مهندس کامپیوتر به نام والری کُنستانتینوویچ زاخاروف را در یورش به دفتر حزب مناطق تا حد مرگ مورد ضرب و شتم قرار دادند.
در ساعت ۱۵:۴۵ صدها افسر پلیس ضد شورش به سمت پارلمان پیشروی کردند و به معترضان حمله کردند. یک افسر ماسک گاز روزنامه‌نگار کی‌یف پست را در خیابان اینسته توتسکا گرفت و در مورد پیشروی پلیس گفت: «من آن را دوست دارم! ما آن را دوست داریم!»
در ساعت ۱۶:۰۰، الکساندر یاکیمنکو، سرپرست سرویس امنیت اوکراین و زاخارچنکو سرپرست وزارت کشور، به معترضان هشدار دادند که در عرض دو ساعت خیابان‌ها را ترک کنند و گفتند: «اگر تا ساعت ۱۸:۰۰ بی‌قانونی متوقف نشود، ما مجبور خواهیم شد از همه ابزارهای قانونی برای ایجاد نظم استفاده کنیم.» در اطراف کاخ اکتبر، که از میدان استقلال قابل مشاهده است، پلیس ضد شورش از روی پلی که در امتداد خیابان اینسته توتسکا قرار داشت به سمت معترضینی که در زیر پل بودند آجر پرتاب کرد.
در طول روز ۱۸ فوریه ۲۰۱۴، معترضان لاستیک‌ها را آتش زدند و اقدام به پرتاب کوکتل مولوتف، میله‌های فولادی و سایر پرتابه‌ها به سمت صفوف پلیس ویژه موسوم به برکوت کردند. در ساعت ۱۷:۰۴، واحدهای مسلح برکوت موانع موجود در نزدیکی استادیوم دینامیو والری لوبانوفسکی که در خیابان میخائیل هروشفسکی قرار دارد را برداشتند و به صورت غافلگیرانه وارد این منطقه شد. معترضان یورومیدان در حال تماشای یک پهپاد بودند که از جهت مخالف در حال پرواز بود در حالی که پشتشان به پلیس بود. تعداد زیادی از افسران پلیس برکوت شروع به پرتاب بمب صوتی و هدف قرار دادن معترضان با تپانچه و تفنگ‌های ساچمه‌ای کردند که باعث زخمی شدن بسیاری از معترضان از جمله مارک استابروک عکاس آمریکایی شد. معترضان یورومیدان و غیرنظامیان عقب‌نشینی دسته جمعی به سمت سنگرهای [موانع] ایجاد شده در خیابان خرشاتیک را آغاز کردند. تعداد زیادی از معترضان زخمی و چندین تن کشته شدند.
در ساعت ۲۰:۰۰، منابع طرفدار روسیه گزارش دادند که ۵۰ مهاجم ناشناس یا احتمالاً افراد طرفدار روسیه در تلاش برای نفوذ به سفارت کانادا هستند. در همان روز، یکی از سخنگویان سازمان امور جهانی کانادا اذعان کرد که معترضان «پناه» گرفته‌اند و «رفتار مسالمت آمیزی داشته و هیچ آسیب و صدمه‌ای به کارکنان وارد نکرده‌اند.» در سال ۲۰۱۵، فاش شد که سفارت پس از مشاهده یک معترض کانادایی که توسط برکوت تعقیب می‌شد، عمداً درهای سفارت را باز کرده‌است. با ورود این معترض ناشناس که دارای پاسپورت کانادا بود، سایر معترضان نیز وارد سفارت شدند و لابی اصلی را اشغال کردند آنها از سفارت به عنوان پناهگاهی امن در برابر واحدهای برکوت استفاده کردند. در جریان حوادث ۱۸ فوریه سفارت برای مداوای مجروحان مورد استفاده قرار گرفت. معترضان یورومیدان بعداً با گذاشتن گل به‌طور داوطلبانه سفارت را ترک کردند. برخی متحدان اروپایی کانادا بعداً تأکید کردند که با توجه به اشغال طولانی مدت و عدم مقاومت افسران خدمات خارجی سفارت، کانادا نقشی عمده و عمدی در فعال ماندن و گسترش اعتراضات یورومیدان ایفا کرده‌است. منابع رسانه ای استدلال می‌کنند که استیون هارپر، نخست‌وزیر کانادا، هرگز به ابعاد واقعی این نقض امنیتی اذعان نکرده‌است.
وزارت کشور به زنان و کودکان برای ترک میدان استقلال تا ساعت ۸ شب مهلت داد. پلیس در ساعت ۲۰:۰۰ با یک دستگاه ماشین آب پاش و نفربر زرهی به سمت هزاران معترض در میدان نزاله‌ژنوستی (میدان استقلال) پیشروی کرد. چادرهای معترضان در میدان اصلی در حال سوختن بودند. پلیس اقدامات خود را به عنوان بخشی از یک کارزار ضد تروریستی علیه «افرادی که آشکارا خود را مسلح کرده بودند» توجیه کرد.Ukraine: ‘Protesters to be punished’ as police come under attack , Euronews (19 February 2014) آرسنی یاتسنیوک، رهبر مخالفان، از پلیس خواست تا ۲۰۰ متری خیابان اینسته توتسکا عقب‌نشینی کند و از هر دو طرف خواست تا صبح آتش‌بس برقرار کنند. معترضان در میدان لاستیک‌ها و سایر آوارهای در حال سوختن را روی هم چیدند تا دیواری از آتش بین خود و نیروهای امنیتی ایجاد کنند.
پخش شبکه تلویزیونی ۵ کانال در سراسر کشور متوقف شد اما پخش از طریق ماهواره (با یک وقفه کوتاه) و پخش زنده در یوتیوب در دسترس بود. چند ساعت بعد این کانال پخش برنامه‌های خود را از سر گرفت.
حدود ساعت ۲۲ گزارش شد که پلیس از سد معترضان در ضلع شرقی میدان عبور کرده‌است. افسران سپس سعی کردند ساختمان اشغال شده اتحادیه‌های کارگری را پس بگیرند اما موفق نشدند.
هانا هرمان، مشاور رئیس‌جمهور گفت که مذاکرات بین دولت و مخالفان تنها زمانی اتفاق می‌افتد که صلح برقرار شود و معترضان عقب‌نشینی کنند او افزود «تداوم درگیری‌های مسلحانه جنایت بزرگی علیه مردم و دولت اوکراین است.» ویکتور پشونکا، دادستان کل اوکراین گفت: «سازمان دهندگان اعتراضات سراسری پاسخگو خواهند بود. ما خواستار شدیدترین مجازات‌ها برای کسانی هستیم که مردم را تشویق کردند تا در اقدامات امروز شرکت کنند و همچنین برای کسانی که آنها را سازماندهی و کنترل می‌کردند.»
ساعت ۰۱:۳۵ صبح روز بعد، چراغ خیابان‌های اطراف میدان خاموش شد. کنشگران معتقد بودند که این اقدام نشانه آغاز یک حمله همه‌جانبه است.
ویتالی کلیچکو، رهبر اپوزیسیون، پس از دیدار با رئیس‌جمهور یانوکوویچ، به شبکه تلویزیونی هرومادسکی گفت که مذاکرات موفقیت‌آمیز نبوده‌است. کلیچکو گفت که رهبران اپوزیسیون بیش از یک ساعت به ادعاهای یانوکوویچ که آنها [اپوزیسیون] را مقصر کشته شدن ۲۰ نفر در حوادث ۱۸ فوریه می‌دانست گوش داده‌اند. رئیس‌جمهور همچنین از اپوزیسیون خواست که معترضان را وادار به ترک میدان نزاله‌ژنوستی کنند. گزارش شده‌است که او رهبران اپوزیسیون را به تعقیب کیفری تهدید کرده‌است.
یانوکوویچ در پیامی تلویزیونی خطاب به رهبران اپوزیسیون گفت: «خود را از عناصر رادیکالی که به دنبال خونریزی و درگیری با سازمان‌های مجری قانون هستند، جدا کنند» و گفت که اگر این کار را نکنند، با آنها «به نحوه دیگری صحبت خواهد کرد». او در ادامه افزود «رهبران اپوزیسیون رکن اساسی دموکراسی را نادیده گرفته‌اند. آنها زمانی که مردم را به مسلح شدن دعوت کردند از خط [قرمز] عبور کردند».
در ۲۰ فوریه، سه حزب مخالف دولت (حزب میهن، حزب دموکراتیک اوکراین برای اصلاحات و سووبودا) در بیانیه‌ای گفتند: «ما هرگز مردم را به مسلح شدن دعوت نکرده‌ایم و نخواهیم کرد. این موضع اصولی ماست. مرگ هر فرد برای هر یک از ما یک تراژدی شخصی است». بعداً در همان روز این احزاب اعلام کردند: «مذاکره با رژیمی که سیاست‌های آن منجر به کشته شدن بسیاری از مردم شد، امری بسیار ناخوشایند است، اما ما باید هر کار ممکن و حتی غیرممکن را برای جلوگیری از خونریزی بیشتر انجام دهیم.» آنها توقف اعتراضات را «زیان‌بخش و غیر واقعی» دانستند و اظهار داشتند: «این ما نبودیم که میدان را گرد هم آوردیم و وظیفه ما نیست که آن را پراکنده کنیم! مردم بسته به زمان و نحوه برآورده شدن خواسته‌هایشان تصمیم می‌گیرند که چه کاری انجام دهند.»
متروی کی‌یف بسته شد و جاده‌های اصلی توسط پلیس مسدود شد. همچنین فروشگاه‌ها و مراکز خرید بزرگ در خیابان خرشاتیک بسته شدند، اما به گفته خبرنگار یورونیوز، «زندگی در خارج از موانع [سنگرها] مانند همیشه در جریان است.»
در اوایل صبح، نیروهای تیتوشکی به دو معترض شلیک کردند و یک نفر را کشتند. تا این لحظه، تعداد کشته شدگان از هر دو طرف به ۲۶ نفر از جمله ۱۰ پلیس افزایش یافت.
سرویس امنیتی اوکراین (SBU) عملیات «ضد تروریستی» را آغاز کرد، در حالی که سرویس‌های اطلاعاتی، تحقیقات دربارهٔ سیاستمداران ناشناس را در مورد آنچه که به عنوان تلاش غیرقانونی برای به دست گرفتن قدرت توصیف می‌شد، آغاز کردند. اس بی یو بیانیه‌ای در وب سایت خود دربارهٔ این عملیات منتشر کرد اما پس از مدتی آن را حذف کرد. در این بیانیه بر مشارکت اس بی یو، وزارت کشور، وزارت دفاع، سرویس گارد مرزی دولتی، دولت‌های مرکزی و محلی در این تصمیم و اجرای آن اشاره شده بود. به گفته تاراس برزوتس، تحلیلگر سیاسی، این فرمان به این معنی است که اس بی یو می‌تواند معترضان را بازرسی کند، اموال آنها را مصادره کند، و آنها را به میل خود و «بدون حکم دادگاه یا سایر تضمین‌های قانونی» بازداشت کند.
در اوایل صبح، اولنا لوکاش اعلام کرد که اپوزیسیون از امضاء بیانیه‌ای در عدم تأیید اقدامات رادیکال خودداری کرده‌اند. رئیس‌جمهور یانوکوویچ از مخالفان خواست از اشغال ساختمان‌ها و به دست گرفتن اسلحه دست بردارند. با این حال، مخالفان خواسته‌های یانوکوویچ را رد کردند. پاولو لبدیف، سرپرست وزارت دفاع، تأیید کرد که تعدادی از نیروهای هوابرد را از دنیپروپتروفسک به کی‌یف فرستاده‌است.Lebedev confirmed sending airborne troops from Dnepropetrovsk to Kyiv. The Ukrainian Week. 19 February 2014 تلگراف‌های رمزگذاری شده‌ای کشف شد که در آن یوری ایلین، رئیس تازه منصوب شده ستاد کل نیروهای مسلح اوکراین، دستور مستقیم استقرار واحدهای نظامی جهت سرکوب معترضان را داده بود.Last Chief of Staff of Yanukovych ordered separate army units to suppress Maidan. The Ukrainian Week. 19 February 2014
همچنین در ۱۹ فوریه، یک هواپیمای آنتونوف-۲۶ نظامی یک پرواز مخفیانه از کی‌یف به روسیه انجام داد تا یک محموله بزرگ از سلاح‌ها و مهمات ضد شورش را به اوکراین منتقل کند؛ خبر این پرواز در سال ۲۰۱۵ افشا شد.
خبرنگار یورونیوز در میدان استقلال گزارش داد که معترضان «از تمام نقاط اوکراین» وارد این منطقه شده‌اند. تا ساعت ۱۴:۵۰ حدود ۵۰۰۰ معترض در میدان استقلال حضور داشتند. جنبش رایت سکتور اداره پست مرکزی کی‌یف و کمیته دولتی تلویزیون و رادیو را اشغال کرد، آنها از اداره پست به عنوان مقر جدید استفاده کردند.
رئیس‌جمهور یانوکوویچ، رئیس ستاد کل نیروهای مسلح اوکراین، ولودیمیر زامانا را برکنار کرد و ایلین را که قبلاً فرمانده نیروی دریایی اوکراین بود، جایگزین وی کرد. وزارت دفاع اعلام کرد که در حال استقرار مجدد واحدها در سراسر کشور برای محافظت از تأسیسات نظامی است. الکساندر یاکیمنکو، رئیس اس بی یو، گفت که پایگاه‌های نظامی و انبارهای تسلیحات در چندین منطقه مورد حمله قرار گرفته‌اند.
بانک سرمایه‌گذاری اروپا فعالیت‌های خود را در اوکراین متوقف کرد و گفت: «در حال حاضر، وضعیت به قدری ظالمانه است که از نظر سیاسی سیگنال اشتباهی است، اما در قبال افرادی که ما از آنها خواسته‌ایم این کار را انجام دهند و در زمینه تجارت در اوکراین فعال باشند، غیرمسئولانه است.»
در پی دیدار رهبران دولت و اپوزیسیون در اواخر شب، هر دو طرف آتش‌بس اعلام کردند و با آغاز مذاکرات موافقت کردند. رئیس‌جمهور یانوکوویچ در بیانیه ای اعلام کرد که با "شروع مذاکرات با هدف پایان دادن به خونریزی و تثبیت وضعیت در کشور به نفع صلح اجتماعی" موافقت کرده‌است." به گفته یاتسنیوک، سیاستمدار مخالف دولت، آتش بس شامل تعهد یانوکوویچ مبنی بر عدم حمله پلیس در آن شب به معترضان بوده‌است. جنبش رایت سکتور با آتش بس موافقت نکرد. خبرنگار یورونیوز در میدان استقلال گزارش داد که تعداد معترضان افزایش یافته‌است، و گفت: «به‌طور کلی، تنها چیزی که از مردم شنیده‌ام این است که هر چه بیشتر مورد حمله قرار می‌گیرند و هر چه بدتر مورد ضرب و شتم قرار می‌گیرند، مصمم‌تر می‌شوند که بازگردند و مبارزه را از سر بگیرند.»
در ساعت ۰۰:۳۵، اینترفاکس گزارش داد که یانوکوویچ ۲۰ فوریه را برای یادبود کشته شدگان درگیری‌های چند روز قبل عزای عمومی اعلام کرده‌است.
حوالی ساعت ۰۳:۵۰، کنشگران مدعی شدند که در طول درگیری‌ها یک تکه نشان بازو را (درجه و نشان روی لباس سربازان) از لباس یک سرباز وزارت امور داخلی روسیه (MVD) کنده‌اند و این نشان بازو را به عنوان مدرک ادعایی دخالت روسیه نشان دادند. با وجود توافق آتش‌بس، معترضان از شنیده شدن صدای شلیک گلوله در میدان استقلال خبر دادند. حوالی ساعت ۰۴:۲۰، پنج اتوبوس حامل معترضان از ایوانو-فرانکیفسک وارد میدان استقلال شدند.
هر یک از طرفین، دیگری را مقصر شعله‌ور شدن درگیری‌های مرگبار می‌دانست. یاکیمنکو در مصاحبه با شبکه روسی وستی، دولت فعلی [دولت موقت] اوکراین را مقصر حوادث ۲۰ فوریه دانست و مدعی شد که مخالفان مسئول به‌کارگیری تک تیراندازها بوده‌اند. او در ادامه ایالات متحده را به سازماندهی و تأمین مالی انقلاب کرامت متهم کرد. سفارت آمریکا در اوکراین این اظهارات را مضحک خواند. دفتر ریاست جمهوری اوکراین در بیانیه ای مدعی شد که تظاهرکنندگان به حالت تهاجمی رفته‌اند: «آنها در گروه‌های سازمان یافته کار می‌کنند. از سلاح گرم از جمله تفنگ‌های تک تیرانداز استفاده می‌کنند. آنها برای کشتن تیراندازی می‌کنند.» معترضان پلیس را متهم کردند که با پرتاب کوکتل مولوتف و بمب‌های دست‌ساز به سمت آنها باعث شروع درگیری شده‌است. کلیچکو، سیاستمدار مخالف دولت، بیانیه ای صادر کرد و گفت: اراذل و اوباش مسلح در خیابان‌ها رها شده‌اند تا به مردم حمله کنند و این توهم را ایجاد کنند که بین شهروندان درگیری وجود دارد."
در ساعت ۰۹:۲۵، پس از تلاش نیروهای امنیتی برای آتش زدن هنرستان کی‌یف،Day of Mourning. Online. Ukrayinska Pravda. 20 February 2014 که معترضان از آن به عنوان بیمارستان صحرایی برای مداوای مجروحان استفاده می‌کردند، معترضان واحد برکوت را وادار به عقب‌نشینی به سمت کاخ اکتبر کردند.Protesters pushed away Berkut to the October Palace. Ukrayinska Pravda. 20 February 2014 معترضان با سپر و کوکتل مولوتف به سمت پلیس حرکت کردند و آنها را مجبور به عقب‌نشینی کردند و بدین ترتیب دوباره کنترل میدان استقلال را به دست گرفتند و در این بین ۶۷ نفر از نیروی پلیس را دستگیر کردند. این نیروها در حوالی ساعت ۱۰:۴۹، و در حالی که مشغول استراحت در مرکز همایش بین‌المللی خانه اوکراینی‌ها بودند اسیر شدند تعدادی دیگر نیز در جریان درگیری در نزدیکی کاخ اکتبر دستگیر شدند. بسیاری از نیروهای دستگیر شده بین ۱۸ و ۱۹ سال سن داشتند، آموزش ندیده بودند و فقط با باتوم مسلح شده بودند. معترضانی که مجروح شده بودند توسط پزشکان مورد مداوا قرار گرفتند. بیشتر نیروهای دستگیر شده پلیس اهل مناطقی مانند کریمه، دنیپروپتروفسک و کریفیی ریه و لوهانسک بودند. حدود ۱۰۰ نفر از سربازان نیروهای داخلی که در جریان درگیری‌ها اسیر شده بودند (عمدتاً سربازان وظیفه ۱۹ تا ۲۰ ساله) در مقر شرکت انرژی اوکراین و مکانی در نزدیکی کاخ اکتبر زندانی شدند.