moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
دلقک و فیلمی هندی محصول سال ۲۰۱۹ و به کارگردانی پرادیپ رانگاتان است. در این فیلم بازیگرانی همچون جایام راوی، کجال آگاروال و کی. اس. راویکومار ایفای نقش کرده‌اند.
میدان جنگ (به تلوگو "Ranarangam") فیلمی هندی محصول سال ۲۰۱۹ در ژانر اکشن جنایی است که نویسنده و کارگردانش سودیر وارما است. نقشهای اصلی آن را شارواناند، کجال آگاروال و کالیانی پریادارشان بازی کرده‌اند. فیلم روایتی غیرخطی دارد و ماجرای ظهور یک گانگستر به‌نام دیوا را دنبال می‌کند.
"میدان جنگ" در ۱۵ اوت ۲۰۱۹ با بازخوردهای متفاوت منتقدان و تماشاگران منتشر شد. با وجود شروعی قوی، فیلم به یک شکست تجاری در گیشه تبدیل شد.
در اسپانیا، پیمانکاری به‌نام سانجی، از یک عضو پارلمان از ویساکاپاتنام می‌خواهد که گانگستری به‌نام دیوا را متقاعد کند تا یک منطقهٔ فقیرنشین را تخلیه کند. قرار است در آن منطقه فرودگاهی بین‌المللی ساخته شود، که ارزش زمینهای مجاور (متعلق به سانجی) را زیاد می‌کند. اما دیوا این درخواست را نمی‌پذیرد.
۱۹۹۰: در ویساکاپاتنام، دیوا و دوستانش از دلالی بلیت فیلم پول درمی‌آورند. همزمان دیوا شیفتهٔ گیتا(کالیانی پریادارشان) می‌شود. با اجرای قانون ممنوعیت الکل در سال ۱۹۹۷، دیوا تصمیم می‌گیرد با قاچاق مشروبات الکلی از اودیسا به شهر و فروش آن تاجر مشروب شود. در این فرایند، دیوا و گروهش با یک باند بزرگ مشروبات الکلی و وزیر سیماچالام درگیر می‌شوند.
دیوا و باندش در حال قاچاق کامیون مشروبات الکلی دستگیر و ۶ ماه زندانی می‌شوند. پس از آزادی از زندان به یک محموله متعلق به سیماچالام دستبرد می‌زنند. تغییر آرامی در قدرت رخ می‌دهد، زیرا دیوا به مقاماتی که از سیماچالام رشوه می‌گرفتند، پول بیشتری می‌دهد. برای تلافی، سیماچالام دوستان دیوا را به قتل می‌رساند و یک انفجار ترتیب می‌دهد که همسرش گیتا را می‌کشد، اما نوزاد تازه‌اش ساهاسرا زنده می‌ماند. حالا دیوای انتقام‌جو دست به کشتار می‌زند، همراهان سیماچالام را می‌کشد و امپراتوری او را نابود می‌کند. ولی سیماچالام پنهان می‌شود.
اکنون: دیوا و دخترش ساهاسرا، در اسپانیا با گیتا(کجال آگاروال) که پزشک است، آشنا می‌شوند. دیوا در حین گردش در مرکز خرید با ساهاسرا و گیتا، غافلگیر می‌شود. سانجی به‌کمک رقبای دیوا در اسپانیا و سیماچالام برای ترور دیوا تلاش می‌کند. سیماچالام، گیتا و ساهاسرا را در غیاب دوا می‌رباید. دیوا برای ملاقات با سیماچالام به ویساکاپاتنام پرواز می‌کند.
پس از این کشمکش، دیوا فاش می‌کند که ۱۰ روز پس از مخفی شدن سیماچالام، او را پیدا کرده و کشته‌است و می‌داند که مردی که خودش را سیماچالام جامی‌زند، دوستش، سوری است. سوری اقرار می‌کند که عطش قدرت و حسادت او که دوا از همه آنها بالاتر رفت، علیرغم اینکه تجارتشان برابر بود، منجر به خیانت او شد. مردان سوری به جای دیوا به سوری شلیک می‌کنند و معلوم می‌شود که برای دیوا کار می‌کنند. دیوا، سوری، سانجی و وزیر کشور را می‌کشد و دوباره به اسپانیا برمی‌گردد.
سیتا فیلمی هندی محصول سال ۲۰۱۹ و به کارگردانی تیجا است. در این فیلم بازیگرانی همچون کجال آگاروال، بلاماکوندا سریناواس، سنو سود و کوتا سرینیواسا راو ایفای نقش کرده‌اند.
جک سی. جول (درگذشته ۱۹۲۰) یک فوتبالیست آماتور انگلیسی و از اعضای مؤسس باشگاه فوتبال هاتسپر بود که بعداً به تاتنهام هاتسپر تغییر نام داد و یکی از تأثیرگذارترین افراد در توسعه باشگاه در طول دهه‌های ۱۸۸۰ و ۱۸۹۰ بود.
طبق آنچه در وب‌سایت باشگاه تاتنهام است، جول «به عنوان یکی از بهترین بازیکنان باشگاه در اواخر دوران ویکتوریا در نظر گرفته می‌شود». او معمولاً در پست دفاع کناری برای تیم بازی می‌کرد. همچنین آمده‌است که در روزهای اولیه حضورش در باشگاه، و به ویژه در طول سال ۱۸۸۲، او هنوز در آن زمان در مدرسه شبانه‌روزی درس می‌خواند، بنابراین همیشه برای بازی‌ها در دسترس نبود.
با وجود غیبت‌های اولیه جک، دوران حرفه‌ای او در باشگاه، یکی از اولین‌ها بود. او اولین بازی خود را در برابر براونلو روورز در ۶ اکتبر ۱۸۸۳ انجام داد و اسپرز با نتیجه‌ ۹–۰ پیروز شد. این اولین بازی باشگاه بود که در یک روزنامه محلی به نام تاتنهام و ادمونتون ویکلی هرالد گزارش شد. جک در اولین بازی باشگاه در جام اتحادیه لندن به تاریخ ۱۷ اکتبر ۱۸۸۵ بازی کرد و در پیروزی ۵–۲ تیم سهیم شد. حریف تاتنهام در این بازی سنت البانز بود که در آن زمان یک تیم شناخته شده در لندن بود. جول همچنین در اولین بازی لیگ تاتنهام در سال ۱۸۹۲ و اولین بازی تیم در جام حذفی آماتور در سال ۱۸۹۳ حضور داشت. در سال ۱۸۹۴ او در تیمی بود که در دور اول مقدماتی جام حذفی به مصاف تیم وست هرتس رفت که اکنون به نام واتفورد شناخته می‌شود. اسپرز آن بازی را با نتیجه ۳–۲ برد و با غلبه بر ولورتون و کلپشن اورینت که امروزه با نام لیتون اورینت شناخته می‌شود، به دور چهارم صعود کرد. در دور چهارم مقدماتی، لوتون در بازی تکراری کنارشان زد. در در ۲۷ سال ۱۸۹۴، جک گل دوم تیمش را در تساوی ۲–۲ خارج از خانه مقابل چشام به ثمر رساند که آخرین گل او برای اسپرز بود.
در سال ۱۸۹۵، جول به عنوان رئیس باشگاه انتخاب شد اما همچنان تا سال ۱۸۹۷ به بازی در تیم ادامه داد و ۱۵۹ بازی و ۲۴ گل برای تاتنهام ثبت کرد. پس از بازنشستگی به عنوان کاپیتان باشگاه در سال ۱۸۹۶، او به عنوان عضو افتخاری مادام‌العمر باشگاه انتخاب شد که تا زمان مرگش در سال ۱۹۲۰ ادامه داشت.
حقوق شمار چشمگیری از زرتشتیان ایران توسط نظام جمهوری اسلامی ایران نقض شده‌است که برخی از آن موارد از سوی شماری از رسانه‌های خبری و سازمان‌های پشتیبان حقوق بشر، گزارش شده‌است و در این نوشتار، بخش‌هایی از آن گزارش‌ها آمده‌است.
کیش زرتشتی (همانند بهائیت) موروثی نیست و فرزندان زرتشتیان اگر پس از ۱۵ سالگی، دین زرتشتی را برگزینند، با برگزاری جشن سدره‌پوشی زرتشتی می‌شوند. بسیاری از زرتشتیان در طی چند قرن و در پی فشارها و محدودیت‌هایی اجتماعی و اقتصادی… حکومت‌های اسلامی، دینشان را کنار گذاشته و مسلمان می‌شوند.
بر اثر سده‌ها جزیه گرفتن حکومت‌های اسلامی، وضعیت زندگی زرتشتیان چنان وخیم شد که پارسیان هند (ایرانیان زرتشتی‌ای که پس از حمله اعراب به ایران به هندوستان مهاجرت کرده بودند) به همکیشان خود در ایران کمک کرده و برای آن‌ها مدرسه و بیمارستان ساختند.
به گفته ریچارد فولتس، زرتشتیان ایران همواره مورد آزار مسلمانان قرار داشته‌اند به گونه‌ای که آن‌ها را ناچار کرده‌بودند تا لباس جداگانه‌ای بپوشند تا بتوان آن‌ها را از دیگران تشخیص داد. به زرتشتیان، مانند اقلیت‌های دیگر و بر خلاف مسلمانان (به ویژه عرب) اجازه سوار شدن بر اسب داده نمی‌شد؛ زیرا اسب‌سواری نشانه ثروت و اشرافیت بود و بلکه فقط می‌توانستند بر خر، سوار شوند.
صفویان در دوره خود، زرتشتیان را (مانند ایرانیان نامسلمان دیگر) مجبور به مسلمان شدن می‌کردند که پس از حمله افغان‌ها به ایران این روند شدت گرفت.
زرتشتیان در دوره پهلوی از حقوق انسانی و احترام برخوردار بودند.
یکی از مهم‌ترین دستاوردهای حکومت پهلوی، جلوگیری از نقض حقوق غیرمسلمانان در ایران بود.
خمینی، دین زرتشت را «فرقه‌ای کهنه» نامیده و پیروانش «آتش‌پرست مرتجع» و «گبر» خواند که چنین سخنانی باعث افزایش آزارها بر ضد زرتشتیان و نیز مصادره دارایی‌هایشان شد. مواردی ثبت شده‌است که زنان زرتشتی به صورت اجباری به عقد مردان مسلمان درآمدند و مجبور شدند تا علناً خود را مسلمان اعلام کنند. مهم‌تر از این، قوانینی وجود دارند که میان زرتشتیان و مسلمانان در زندگی روزمره فرق قائل می‌شوند که یادآور وضعیت زرتشتیان در دوران حکومت‌های اسلامی گذشته ایران است. مطابق قوانین موجود، اگر یک زرتشتی مسلمان شود، تمام ارث و میراث خانواده به او تعلق می‌گیرد. در صورتی که یک زرتشتی به صورت غیرعمد باعث مرگ یک مسلمان شود، با حکم اعدام مواجه می‌شود، اما اگر یک مسلمان با یک زرتشتی چنین کند، خطر مشابهی برای او وجود ندارد.
پس از گذشت ده‌ها سال از عمر حکومت جمهوری اسلامی، زرتشتیان هنوز هم بیم دارند که مانند گذشته، دارایی‌هایشان با قول‌نامه‌های ساختگی چپاول شود.
از سوی جمهوری اسلامی، زرتشتیان به انتقاد به اسلام، برپایی جشنواره‌های (پنهانی) رقص، برگزاری اردوهای مختلط دانشجویی، نشست‌های ایران‌پرستانه، سوءاستفاده از حس میهن‌پرستی مسلمانان ایران، ترویج گفتارهای زرتشت و نیز نشان فروهر، متهم شده‌اند.
شماری از کنشگران زرتشتی از راه ترور کشته شدند؛ همچنان که برخی دیگر نیز در زندان اعدام گشتند که نام‌های برخی از آن‌ها چنین است:
زرتشتیان از دید اسلام نجس هستند.
فتوای برخی از مراجع تقلید دربارهٔ پاک یا نجس بودن زرتشتیان:
به گفته موبد زرتشتی، کوروش نیکنام، جمعیت شهروندان زرتشتی در سال ۱۳۵۷ بیش از ۶۰ هزار نفر بوده که بعدها به ۲۰ هزار نفر کاهش یافته‌است. چند چیز، از جمله، بیکاری، محرومیت شغلی، محدودیت آزادی، تبعیض‌های قانونی، نقش مهمی بر رشد منفی جمعیت اقلیت‌ها دارد.
در دورهٔ جمهوری اسلامی، شمار چشمگیری از زرتشتیان ایران، از جمله، نوکیشان زرتشتی-که برخی، آمار مسلمانان زرتشتی‌شده را تا ۳ میلیون برآورده کرده‌اند-مجبور به مهاجرت به خارج از کشور شده‌اند.
نبرد دریای زرد (; ) یک نبرد دریایی بزرگ در جنگ روسیه و ژاپن بود که در ۱۰ تا ۱۹ اوت رخ داد. این نبرد در نیروی دریایی روسیه به عنوان نبرد ۱۰ اوت نیز شناخته می‌شود.Semenov (1907) pp. 49 & 62 این نبرد تلاش ناوگان روسی در پورت آرتور را برای شکستن و تشکیل با اسکادران ولادی وستوک ناکام گذاشت و آنها را مجبور به بازگشت به بندر کرد. چهار روز بعد، نبرد اولسان به‌طور مشابه به پرواز گروه ولادیوستوک پایان داد و هر دو ناوگان را مجبور به لنگر انداختن کرد.
خط شمال شرقی متروی سنگاپور () یکی از خط‌های متروی سنگاپور است که در سال ۲۰۰۳ تأسیس شده و دارای ۱۶ ایستگاه و ۲۰ کیلومتر طول است.
خط شرق غرب متروی سنگاپور () یکی از خط‌های متروی سنگاپور است که در سال ۱۹۸۷ تأسیس شده و دارای ۳۵ ایستگاه و ۵۷٫۲ کیلومتر طول است.
یاماگاتا شینکانسن () یک خط قطار تندرو در استان فوکوشیما و استان یاماگاتا، ژاپن است. این خط که در سال ۱۹۹۲ تأسیس شده دارای ۱۱ ایستگاه و ۱۴۸٫۶ کیلومتر طول است.
ادموند پندلتون (Edmund Pendleton) (زادهٔ ۹ سپتامبر ۱۷۲۱- درگذشتهٔ ۲۳ اکتبر ۱۸۰۳)، از طبقهٔ زارعین ویرجینیا، سیاستمدار، وکیل، قاضی و یکی از پدران بنیان‌گذار ایالات متحده آمریکا بود. او پیش از جنگ انقلاب آمریکا و در طول آن، در مجلس ویرجینیا خدمت کرد و تا منصب رئیس مجلس نمایندگان ترقی نمود. پندلتون در کنار جورج واشینگتن و پاتریک هنری در نخستین کنگرهٔ قاره‌ای به عنوان نمایندهٔ ویرجینیا شرکت کرد و اتحادیهٔ قاره‌ای را امضاء نمود. او همچنین مجمع‌هایی را رهبری کرد که در آنها ویرجینیا اعلام استقلال (۱۷۷۶) کرده و قانون اساسی ایالات متحده آمریکا (۱۷۸۸) را پذیرفت.
برعکس رقیب سیاسی هم‌عصرش هنری، او فردی میانه‌رو و در آغاز به صلح و آشتی امیدوارتر از شورش و طغیان بود. پندلتون به همراه توماس جفرسون و جورج وایت، پس از جدایی از بریتانیا کد قانونی ویرجینیا را تغییر دادند. او در نظر معاصران ممکن است بیشتر به عنوان قاضی برجسته باشد؛ به ویژه در نقش‌های استینافی که بیست و پنج سال آخر عمرش را به آن اختصاص داد. یکی از این نقش‌ها رهبری آنچه بود که امروزه با نام دادگاه عالی ویرجینیا شناخته می‌شود.
با شنیدن خبر فوت او کنگره موافقت کرد به مدت سی روز نشان سوگواری را بر لباس‌هایشان نصب کنند و بیان کردند: «افسوس که ستارهٔ دیگری از آسمان پرشکوه پرهیزگاری و استعداد افول کرد که مردم ایالات متحده آمریکا را در مبارزه برای استقلال رهبری می‌نمود»."Journal of the House of Representatives of the United States", Gales and Seaton, printers, 1826, p. 427
پندلتون در کارولین کانتی، ویرجینیا به عنوان فرزند مری بیشاپ تیلور که شوهر جوانش (پدر شش فرزند دیگر او) هنری پندلتون چهار ماه قبل فوت کرده بود، متولد شد.Mays, Edmund Pendleton (Harvard University Press, 1952) vol. 1, p. 6 پدربزرگ مادری او، جیمز تیلور یک زمین‌دار بزرگ در نزدیکی شهرستان راپاناک، ویرجینیا بود و به مری تا دو سال بعد که با ادوارد واتکینز ازدواج کرد، در پرورش فرزندانش کمک نمود. هنگامی که ادموند چهارده ساله شد، نزد بنجامین رابینسون، منشی دادگاه کارولین کانتی به کارآموزی پرداخت. در همان‌جا بود که او با مسائل سیاسی آشنا شد و شروع به خواندن کتاب‌های قانون و آموختن روش‌های قانونی کرد.Mays, vol 1, pp. 11–17. او در سال ۱۷۳۷ کارمند محل نگهداری ظروف مقدس کلیسای سنت مری در کارولین شد. این نخستین درگیری او با مسائل عملی مرتبط با کلیسا بود که در طول تمام زندگی او ادامه یافت.
پندلتون در آوریل ۱۷۴۱ گواهی‌نامه‌ای برای کار عملی در حوزهٔ حقوق دریافت کرد. موفقیت او در دادگاه‌های شهرهای اطراف شامل دادستانی کل شهرستان اسکس، ویرجینیا به او این اجازه را داد که در اکتبر ۱۷۴۵ عضو هیئت وکلای دادگاه عمومی شود.Mays, vol. 1, pp. 24–39. هنگامی که وکلا پیش از دو دادگاه، مجاز به فعالیت نبودند، پندلتون دادگاه عمومی را انتخاب کرده و فعالیت عملی در دادگاه پایینترش را به اتمام رساند- که او را مجاز به پذیرش انتصاب به عنوان قاضی صلح دادگاه کارولین کانتی در سال ۱۷۵۱ کرد.Mays, Vol. 1, pp. 39–40. او همچنین بسیاری از وکلای جوان شامل فرزندان خواهر و برادرهایش جان پن (که بعدها یکی از امضاءکنندگان اعلامیهٔ استقلال ایالات متحده آمریکا شد) و جان تیلور کارولین (که عضو مجلس سنای ایالات متحده آمریکا شد) را آموزش داد.
پندلتون از سال ۱۷۵۲ تا ۱۷۷۶ نمایندهٔ کارولین کانتی در مجمع نمایندگان مستعمره‌نشینان ویرجینیا بود. در مه ۱۷۶۶ استاد او، سخنران قهار جان رابینسون چشم از جهان فروبست و پندلتون به عنوان یکی از اجراکنندگان کار منصوب شد و بدین ترتیب در بقیهٔ دوران حرفهٔ رسمی‌اش درگیر رسوایی املاک جان رابینسون شد.
پندلتون در سال ۱۷۷۳ در کمیته مکاتبات ویرجینیا و در سال ۱۷۷۴ نماینده کنگره قاره‌ای از ویرجینیا بود. او که میانه‌رویی در میان انقلابیون بود، در قطعنامه‌ای در دومین کنگره قاره‌ای گفت: «زمینه و اساس اختلاف ناخوشایند کنونی میان وزارتخانه و پارلمان بریتانیا و آمریکا حقی است که قبلی‌ها ادعا می‌کنند که بر رعایای بعدی بدون رضایت آنها مالیات می‌دهند و نه تمایلی از جانب ما برای ایجاد استقلال وجود دارد که ما کاملاً آن را رد می‌کنیم و می‌خواهیم بر اساس محکم‌ترین و معقول‌ترین مبنای، به یک ارتباط قانونی بازگردانیم».Edmund Pendleton, Colonial Williamsburg, 2011
پندلتون از ۱۶ اوت ۱۷۷۵ تا ۵ ژوئیه ۱۷۷۶ به عنوان رئیس کمیتهٔ امنیت ویرجینیا خدمت کرد (به‌طور مؤثری به عنوان فرماندهٔ مستعمرات خدمت کرد). او همچنین به عنوان رئیس مجمع ویرجینیا به خدمت‌گزاری پرداخت که به نمایندگان ویرجینیا اجازه داد پیشنهاد دهند جدایی از بریتانیا آغاز شده و اعلامیهٔ استقلال ایالات متحدهٔ آمریکا خلق شود. این مجمع اعلامیهٔ حقوق ویرجینیا را که پیش‌نویس آن توسط جورج میسون، فردی که مانند یک سرمشق برای اعلامیهٔ استقلال آمریکا تلاش می‌کرد، تهیه شده بود، مورد مناظره قرار داد. پندلتون پیشنهاد داد در بخش حقوق همگانی در اعلامیهٔ حقوق ویرجینیا مبنی بر محرومیت از داشتن برده، تغییر ایجاد شود تا از حمایت برده‌داران نیز بتوان بهره جست.We Hold These Truths . . . And Other Words That Made America , Paul Aron, Colonial Willamsburg and Rowman and Littlefield Publishers, 2008
پندلتون دو بار ازدواج کرد. او در ۲۱ ژانویه ۱۷۴۱ با بتی روی ازدواج کرد اما او در ۱۶ نوامبر ۱۷۴۲ هنگام تولد فرزندشان چشم از جهان فروبست و نوزاد پسرشان نیز کمی بعد درگذشت.Mays, vol. 1, pp. 21–22 پندلتون در ۲۰ ژوئن ۱۷۴۳ با سارا پولارد، دختر جوزف پولارد و پریسیلا هومز ازدواج کرد. ادموند و سارا هیچ فرزندی نداشتند اما او در مکاتبات فراوان با هم‌عصرانش همواره به موفق و شاد بودن ازدواج‌شان اشاره کرده‌است.
از آن جاییکه پندلتون هیچ فرزندی نداشت، خواهرزاده‌ها، برادرزاده‌ها و فرزندان آنان وارث او شدند. پندلتون در وصیت‌نامه‌اش هیج برده‌ای را آزاد نکرد. بر خلاف جورج واشینگتن که او نیز بدون فرزند چشم از جهان فروبسته و وایت که در زمان زندگی‌اش تمام برده‌های خود را آزاد نمود. فرزند برادرش جان پندلتون نیز ادموند پندلتون (زادهٔ ۱۷۴۳- درگذشتهٔ ۱۸۲۷) نام داشت و «جونیور» را به نام خود اضافه کرد تا از قاضی‌ای که وارث بخش عمدهٔ دارایی‌اش شده بود متمایز شود. برادر بزرگترش جیمز پندلتون که نوزده سال از او بزرگتر بود، در سال ۱۷۶۲ چشم از جهان فروبست و املاک زیادی را در شهرستان کالپیر، ویرجینیا بر جای گذاشت که ادموند برای بیوه و چهار فرزند او اداره می‌کرد.
بسیاری از خویشاوندان مانند خواهرزاده‌ها و برادرزاده‌ها پس از فوت پندلتون نام او را بر فرزندان‌شان نهادند. مثل ادموند پندلتون (زادهٔ ۱۷۷۶- درگذشتهٔ ۱۸۲۰ فرزند ادموند جونیور)، ادموند پندلتون (زادهٔ ۱۷۹۰- درگذشتهٔ ۱۸۲۳ فرزند فیلیپ پسر ناتانیل پندلتون)، ادموند پندلتون (زادهٔ ۱۷۸۶- درگذشتهٔ ۱۸۳۸ فرزند هنری پندلتون)، ارتشبد ادموند پندلتون گینز (زادهٔ ۱۷۷۷- درگذشتهٔ ۱۸۴۹). برادرزاده‌اش ناتانیل پندلتون جونیور خود را در انقلاب آمریکا به عنوان دستیار ارتشبد ناتانیل گرین شناساند و بعدها وکیل و قاضی منطقه‌ای ایالات متحدهٔ آمریکا در جورجیا شد. فرزند او ادموند هنری پندلتون (زادهٔ ۱۷۸۸- درگذشتهٔ ۱۸۶۲) نیز به نوبهٔ خود قاضی و نمایندهٔ نیویورک در کنگره شد. یک فرزند دیگر، ادموند مونرو پندلتون (زادهٔ ۱۸۱۵- درگذشتهٔ ۱۸۸۴) به عنوان توسعه‌دهندهٔ محصولات کودی شناخته شده و به سمت استادی دانشگاه کشاورزی و باغبانی دانشگاه جورجیا منصوب شد.
فیلیپ کلینتون پندلتون (زادهٔ ۱۷۷۹- درگذشتهٔ ۱۸۶۳) نیز به عنوان قاضی منطقه‌ای ایالات متحده آمریکا و فیلیپ پی باربر (زادهٔ ۱۷۸۳- درگذشتهٔ ۱۸۴۱)، پس از خدمت به عنوان رئیس مجلس نمایندگان ایالات متحدهٔ آمریکا در مقام قاضی دستیار دیوان عالی ایالات متحدهٔ آمریکا خدمت کرد (برادر او جیمز باربر هجدهمین فرماندار ویرجینیا و بعدها سناتور ایالات متحده آمریکا و وزیر جنگ شد). ادموند هنری پندلتون (زادهٔ ۱۸۴۳- درگذشتهٔ ۱۹۱۰) در چهارمین توپخانهٔ نیویورک به عنوان افسر ستاد مشترک در جنگ داخلی آمریکا خدمت کرد. کشیش و سرتیپ ویلیام پندلتون (زادهٔ ۱۸۰۹- درگذشتهٔ ۱۸۸۳) یگان‌های توپخانهٔ راکبریج و توپخانهٔ ارتش ایالات مؤتلفه را در طول آن جنگ رهبری کرد و پسرش ساندی پندلتون (زادهٔ ۱۸۴۰- درگذشتهٔ ۱۸۶۴) پیش از آن که در مبارزات والی در سال ۱۸۶۴ کشته شود، یک افسر برجستهٔ ستاد بود.
پندلتون در سال ۱۸۰۳ چشم از جهان فروبست و پس از آن که در ریچموند جان باخت، در منزلش، ادموندزبری در کارولین کانتی به خاک سپرده شد. به دلیل ویرانی ساختمان‌های ملکش در طول زمان، پیکر او در حدود سال ۱۹۰۷ به کلیسای بخش بروتون، در جاییکه اکنون ویلیامزبورگ استعماری نام دارد، منتقل شد.Bruton Paris Episcopal Church
حمله ۲۰۲۲ ابوظبی یک حمله علیه سه تانکر حامل نفت در منطقه المصفح و محوطه ساخت‌وسازهای جدید در فرودگاه بین‌المللی ابوظبی، امارات متحده عربی بود که توسط جنبش حوثی‌ها با استفاده از هواپیماهای بدون سرنشین، موشک‌های بالستیک و موشک‌های کروز انجام شد.
این عملیات توسط حوثی‌ها «عملیات طوفان یمن» () نامیده شد.
از سال ۲۰۱۴، یمن درگیر جنگ داخلی است. شورشیان توسط شورای عالی سیاسی رهبری می‌شوند که عمدتاً توسط جنبش اسلامگرای شیعه موسوم به حوثی‌ها تشکیل و رهبری می‌شود. این نیروها مخالف دولت عبدربه منصور هادی هستند. یک ائتلاف به رهبری عربستان سعودی، شامل امارات متحده عربی، در سال ۲۰۱۵ برای حمایت و کمک به نیروهای دولتی هادی مداخله کرد. عربستان سعودی و حامیانش، جمهوری اسلامی ایران را به حمایت و استفاده از حوثی‌ها برای جنگ نیابتی در یمن متهم کرده‌اند که ایران آن را رد کرده‌است. امارات نقش مهمی در جنگ ایفا می‌کند و به شبه نظامیان طرفدار دولت از جمله نیروهای العمالقه () که مجموعه‌های شبه نظامی در یمن هستند که از سال ۲۰۱۷ میلادی تحت فرماندهی ائتلاف سعودی سازماندهی شده و در جنگ یمن مشارکت دارند، کمک می‌کند. در طول درگیری‌ها در یمن، که بزرگترین بحران انسانی جهان محسوب می‌شود، حوثی‌ها حملات متعددی را در خارج از یمن، عمدتاً علیه عربستان سعودی، انجام داده‌اند. تعداد بسیار کمی از حملات آنها در خارج از عربستان سعودی و یمن انجام شده‌است. در حالی که حوثی‌ها به‌طور مداوم ادعا می‌کردند که حملات متعددی را در سراسر امارات قبل از ۲۰۲۲ سازماندهی کرده‌اند، این ادعاها توسط مقامات اماراتی رد شد.
در سال ۲۰۱۹، نیروهای حوثی اعلام کردند که به تأسیسات نفتی عربستان سعودی حمله کرده‌اند. در سال ۲۰۲۰، ایالات متحده در تلافی آنچه که آن را تهدیدی برای منطقه می‌دانست، سرلشکر ایرانی قاسم سلیمانی را در عملیات عملیات آذرخش کبود (۲۰۲۰) ترور کرد که باعث بی‌ثباتی بیشتر در خاورمیانه شد.
در سال ۲۰۲۱، جو بایدن، حوثی‌ها را از فهرست سازمان‌های تروریستی ایالات متحده خارج کرد. بایدن دلیل اینکار را قادر ساختن غیرنظامیان یمنی به دریافت کمک‌های بشر دوستانه توصیف کرد.
در ساعت ۱۰ صبح روز دوشنبه ۱۷ ژانویه ۲۰۲۲ (۲۷ دی)، چندین هواپیمای بدون سرنشین به‌طور همزمان به سه تانکر حامل نفت در یک پالایشگاه نفت برای ادنوک (شرکت ملی نفت ابوظبی) در منطقه المصفح و محوطه ساخت‌وسازهای جدید در فرودگاه بین‌المللی ابوظبی حمله کردند. یک سخنگوی ارتش حوثی گفت: این گروه در این حمله از «تعداد زیادی» پهپاد و پنج موشک بالستیک استفاده کرده‌است. امارات نیز اعلام کرد در این حمله چندین موشک و پهپاد رهگیری شد.
پلیس امارات تأیید کرده که انفجار تانکرهای سوخت در پایتخت امارات متحده عربی، سه نفر کشته (دو هندی و یک پاکستانی) و شش مجروح که هویت آنها نامعلوم می‌باشد، برجا گذاشته‌است درحالیکه آتش‌سوزی فرودگاه بدون تلفات بود.
براکت یکی از عناصر معماری و عضوی از سازه‌ها است که ممکن است از چوب، سنگ یا فلز ساخته شده باشد و بر روی دیوار نصب می‌شود تا وزنی را پشتیبانی یا تحمل کند.
براکت‌ها می‌توانند به عنوان تکیه‌گاه یک مجسمه، بالکن، تاق قوسی، گلشنه، تاقچه و… استفاده شوند. همچنین به عنوان یک عنصر تزئینی یا برای تحمل وزن به کار روند. دو وجه براکت یک زاویهٔ راست را تشکیل می‌دهند که یکی از آن‌ها به دیوار می‌چسبد و دیگری زیر سطح طرح‌ریزی‌شده جای می‌گیرد.
ایستگاه فوکوشیما () یک ایستگاه راه‌آهن در فوکوشیما، ژاپن است. این ایستگاه که در سال ۱۸۸۷ تاسیس شده به خطوط مهمی همچون توهوکو شینکانسن، یاماگاتا شینکانسن و خط اصلی توهوکو متصل است.
الیاس بودینوت (Elias Boudinot) (زادهٔ ۲ مه ۱۷۴۰ – درگذشتهٔ ۲۴ اکتبر ۱۸۲۱)، وکیل دادگستری و دولت‌مرد اهل الیزابت، نیوجرسی بود، وی عضو کنگره قاره‌ای (که به‌طور صحیح تر به‌نام کنگره کنفدراسیون از آن یاد می‌شود) بود و از ۱۷۸۲ تا ۱۷۸۳ میلادی به عنوان رئیس این کنگره خدمت کرد. متعاقب جنگ انقلاب آمریکا، او از نیوجرسی در کنگره ایالات متحده آمریکا نمایندگی کرد. وی از سوی رئیس‌جمهور جورج واشینگتن به عنوان رئیس ضرابخانه ایالات متحده گماشته شده و از ۱۷۹۵ تا ۱۸۰۵ میلادی در این سمت خدمت کرد.
اِلایاس بودینوت در ۲ مه ۱۷۴۰ در شهر فیلادلفیا در استان پنسیلوانیا زاده شد. پدر ویِ الیاس بودینوت سوم، بازرگان و سیمگر بود؛ او همسایه و دوست بنجامین فرانکلین بود. مادر وی ماری کاترین ویلیامز در هند غربی بریتانیا به‌دنیا آمده بود؛ پدرش از ولز بود. پدربزرگ پدریِ الیاس به‌نام Elie (بعضی مواقع الیاس نیز خوانده می‌شد) بودینوت، فرزند ژان بودینوت و ماری سوری اهل مارانز، اونیس، فرانسه بود. آنها از خانواده اوگنو (پروتستان فرانسوی) بودند که در حدود ۱۶۸۷ میلادی به‌خاطر خودداری از پیگرد مذهبی شاه لوئی چهارم به نیویورک فرار کردند.
ماری کاترین ویلیامز و اِلایاس بودینوتِ پدر در ۸ اوت ۱۷۲۹ باهم ازدواج کردند. طی بیست سال بعدی، آنها باهم نُه فرزند داشتند. نخستین پسر آنها به‌نام جان در هند غربی بریتانیایی- آنتیگوآ به‌دنیا آمد. از میان دیگران، تنها اِلایاس کوچک و آنیس، ماریس و الیشا تا بزرگسالی زنده ماندند. آنیس به یکی از مشهورترین شاعران زن در سیزده مستعمره مبدل شده و کارهای وی در روزنامه‌ها و مجله‌های پیشتاز به نشر می‌رسید. الیشا بودینوت رئیس دیوان عالی نیوجرسی شد.
اِلایاس پس از دریافت آموزش خصوصی درخانه، به پرینستون در نیوجرسی فرستاده شد تا به عنوان کار آموز، نزد ریچارد استاکتون به آموزش حقوق بپردازد. استاکتون یک وکیل مدافع بود و با خواهر بزرگ اِلایاس، آنیس بودینوت ازدواج کرده بود. ریچارد استاکتون بعدتر یکی از امضاءکنندگان اعلامیه استقلال بود.
بودینوت در ۱۷۶۰ میلادی وارد حوزه دادگاهی شده و حرفه خود به عنوان وکیل دادگستری را در الیزابت، نیوجرسی آغاز کرد. او در جوار جادهٔ که از الیزابت‌تاون شروع و تا وودبریج، نیوجرسی منتهی می‌شد، مالک یک قطعه زمین بود.
پس از مسکن گزین شدن، بودینوت در ۲۱ آوریل ۱۷۶۲ با هانا استاکتون (۱۷۳۶ – ۱۸۰۸ میلادی)، کوچکترین خواهر ریچارد، ازدواج کرد. آنها دو فرزند داشتند، ماریا بودینوت که به عمر دو سالگی درگذشت و سوزان ورگریئو بودینوت.
سوزان با ویلیام برادفورد ازدواج کرد، کسی که تحت اداره جورج واشینگتن، قاضی کل پنسیلوانیا و دادستان کل ایالات متحده شد. پس از مرگ شوهر خود در ۱۷۹۵ میلادی، سوزان بودینوت برادفورد دوباره برای زندگی به خانه والدینش بازگشت. این بیوه جوان، مقالات پدر خود را ویرایش می‌کرد. این آثار که حالا توسط دانشگاه پرینستون نگهداری می‌شود، اطلاعات مهمی در مورد رویدادهای عصر انقلاب فراهم می‌کند.
در ۱۸۰۵ میلاد، اِلایاس، هانا و سوزان به خانه جدید خود در برلینگتون، نیوجرسی نقل مکان کردند. هانا چند سال پس از انتقال به خانه جدیدشان درگذشت و اِلایاس بقیه عمر خود را در آنجا سپری کرد.
بودینوت در اواخر زندگی خود، روی املاک و زمین سرمایه‌گذاری می‌کرد. او زمین‌های زیادی در اوهایو داشت و از جمله بیشتر مناطق بخش گرین در ملک وی بود، جاییکه حالا بته‌زارهای غربی سینسیناتی واقع شده‌است و یک جاده نیز به نام خانوادگی وی در آنجا وجود دارد. وی هنگام مرگ خود وصیت نمود تا ۱۳٬۰۰۰ آکر (۵۳ کیلومتر مربع) زمین به شهر فیلادلفیا به‌خاطر ساخت پارک‌ها و سایر نیازمندهای شهر از ملک وی داده شود. وی در محوطه کلیسای سنت مری، برلینگتون، نیوجرسی به خاک سپرده شد.Elias Boudinot, Biographical Directory of the United States Congress. Accessed August 21, 2007.
بودینوت یک وکیل مشهور شد و حرفه‌اش به شکوفایی رسید. با نزدیک شدن انقلاب آمریکا، او در جناح ویگ‌ها قرار گرفت و در ۱۷۷۵ میلادی در مجلس استانی نیوجرسی انتخاب گردید. در مراحل اولیه جنگ انقلاب آمریکا، او به‌طور فعالانه در تشویق مردم به پذیرفته شدن در خدمت سربازی سهم داشت؛ وی همچنین چندین بار به فرماندهان محلی پول عاریت داد تا تجهیزات نظامی خریداری نمایند. بودینوت از فعالیت‌های جاسوسان شورشی حمایت کرد. پس از اشغال شهر نیویورک توسط بریتانیا، جاسوسان به استتن آیلند و لانگ آیلند در نیویورک فرستاده شدند تا تحرکات پادگان و تیپ‌های مشخص بریتانیایی را رصد نموده و از آن گزارش دهند.
در ۵ مه ۱۷۷۷، ژنرال جورج واشینگتن خواست تا بودینوت را به عنوان مسئول عمومی زندانیان بگمارد. کنگره و هیئت جنگ به این انتصاب موافقت نمودند. بودینوت برای انجام این مأموریت، به عنوان سرهنگ در ارتش قاره‌ای گماشته شد. او تا ژوئیه ۱۷۷۸ خدمت کرد تا اینکه سایر مسئولیت‌ها او را ناگزیر به استعفا نمود. مسئول عمومی زندانیان مسئولیت مراقبت از اسیران دشمن و همچنین مبادله زندانیان دشمن با اسیران جنگی آمریکایی در نزد بریتانیایی‌ها، را بر عهده داشت.
در نوامبر ۱۷۷۷، مجلس قانون‌گذاری نیوجرسی بودینوت را به عنوان یکی از نمایندگان خود در کنگره قاره‌ای دوم انتخاب نمودند. وظایف وی به عنوان مسئول عمومی زندانیان به وی اجازه نمی‌داد تا در جلسه‌های مجلس شرکت نماید، از اینرو او در ماه مه ۱۷۷۸ از شغل خود به عنوان مسئول عمومی زندانیان کنار رفت. تا اوایل ژوئیه جایگزین وی انتخاب شده و او توانست در ۷ ژوئیه ۱۷۷۸ برای نخستین بار در جلسه کنگره شرکت نماید. وی به عنوان نماینده کنگره نیز، همواره نگرانی‌های خود را در رابطه با وضعیت رفاهی اسیران جنگی ابراز می‌داشت. دوره اول وی در همان سال به پایان رسید.
در ۱۷۸۱ میلادی، بودینوت دوباره به کنگره بازگشت و این دوره تا ۱۷۸۳ میلادی خدمت کرد. در نوامبر ۱۷۸۲، وی برای یک دوره تک-ساله به عنوان رئیس کنگره قاره‌ای انتخاب شد. سمت ریاست کنگره بیشتر یک سمت تشریفاتی و بدون صلاحیت واقعی بود، اما داشتن این سمت در واقع مستلزم حفظ یک روابط خوب و امضاء اسناد رسمی بود. در ۱۵ آوریل ۱۷۸۳، او مواد ابتدائی صلح را امضاء کرد. زمانی که حکومت جدید ایالات متحده (US) در ۱۷۸۹ میلادی شکل گرفت، بودینوت از نیوجرسی به عنوان نماینده در مجلس نمایندگان ایالات متحده انتخاب شد. وی در دوره‌های دوم و سوم کنگره نیز انتخاب گردید و معمولاً از اداره وقت حمایت می‌کرد. وی از پیوستن به گروه‌های بزرگتر هم‌عقیده که احزاب سیاسی رسمی را شکل می‌داد، خودداری کرد.
در ۱۷۹۴ میلادی، او خدمت در کنگره برای یک دوره دیگر را نه پذیرفت و در اوایل ۱۷۹۵ میلادی کنگره را ترک کرد. در اکتبر ۱۷۹۵، رئیس‌جمهوری جورج واشینگتن وی را به عنوان رئیس ضرابخانه ایالات متحده گماشت، سمتی که وی در جریان اداره‌های بعدی و تا زمان بازنشستگی خود در ۱۸۰۵ میلادی در آن باقی ماند.
علاوه بر خدمت در سمت‌های سیاسی، اِلایاس در طول حیات خود از آرمان‌های مختلف مدنی، دینی و آموزشی حمایت کرد. بودینوت برای تقریباً نیم قرن از ۱۷۷۲ تا ۱۸۲۱ میلادی به عنوان عضو هیئت امنای کالج نیوجرسی (بعداً، دانشگاه پرینستون) خدمت کرد. زمانی که در جریان دوره ریاست وی، کنگره قاره‌ای مجبور کرده شد تا در ۱۷۸۳ میلادی فیلادلفیا را ترک کند، او جلسات را پرینستون انتقال داده و جلسه را در سالن ناسو کالج برگزار کرد.
در ۲۴ سپتامبر ۱۷۸۹، مجلس نمایندگان رأی موافق داد تا نخستین تعدیل قانون اساسی جدید جهت تصویب به ایالت‌ها معرفی گردد. روز بعدی، عضو کنگره بودینوت پیشنهاد نمود که مجلس نمایندگان و مجلس سنا به‌طور مشترک از رئیس‌جمهوری واشینگتن بخواهند تا یک روز را به عنوان روز شکرگزاری «در مقابل احسان‌های بی‌شماری که خدای متعال ارزانی نموده‌است» اعلام نماید. بودینوت اظهار داشت که وی نمی‌توانست اجازه دهد تا این جلسه پایان یابد، بدون اینکه فرصتی به تمامی شهروندان ایالات متحده داده شود تا با یک صدای واحد شکرگزاری صادقانه خود را به خدای متعال در مقابل نعمات فراوانی که به آنها ارزانی داشته‌است، تقدیم نمایند."The Annals of the Congress, The Debates and Proceedings in the Congress of the United States, Compiled From Authentic Materials," compiled by Joseph Gales, Senior (Washington, DC: Gales and Seaton, 1834), 1:949–950
بودینوت در ۱۸۱۴ میلادی به عنوان عضو انجمن عتیقه‌شناسان آمریکا انتخاب گردید.
بودینوت که یک پرسبیترین راسخ بود، از مبلغان مسیحی و کارهای تبلیغی حمایت کرد. او اثر عصر مکاشفه را در مقابل اثر توماس پین به‌نام عصر خرد، نوشت. او یکی از بنیان‌گذاران انجمن انجیل آمریکا بود و پس از ۱۸۱۶ میلادی به عنوان رئیس آن خدمت کرد.
وی در راستای حقوق شهروندان سیاه‌پوست و هندی‌های بومی استدلال نموده و از مکاتب شبانه‌روزی برای آموزش دانشجویان هندی در کنکت حمایت مالی نمود. یکی از این نوجوانان چروکی که گالجینا اواتی نام داشت و به‌نام بوک واتی نیز شناخته می‌شد، با بودینوت در برلینگتون می‌ماند و از آنجا به مدرسه می‌رفت. این دو نفر به حدی یکدیگر را تحت تأثیر قرار دادند که گالجینا از دولت‌مرد اجازه خواست تا نام وی را به عنوان نام خود اقتباس نماید. این مرد که به اِلایاس بودینوت معروف بود بعدها ویراستار چروکی فینیکس شد که نخستین روزنامه در سطح ملی که به زبان انگلیسی و چروکی به چاپ می‌رسید.
Elias Boudinot, "Age of Revelation"—A Refutation of Thomas Paine's deistic "Age of Reason"
دانشگاه ویسکانسین-لا کراس (همچنین به عنوان UW-La Crosse, UWL، یا در منطقه به عنوان La Crosse شناخته می‌شود) یک دانشگاه دولتی در لا کراس، ویسکانسین است. این دانشگاه که در سال ۱۹۰۹ تأسیس شد، بخشی از سیستم دانشگاه ویسکانسین است و مدارک لیسانس، کارشناسی ارشد و دکترا را ارائه می‌دهد. این دانشگاه با ۹۶۰۰ دانشجوی کارشناسی و ۱۰۰۰ دانشجوی فوق لیسانس از چهار مدرسه و کالج تشکیل شده‌است که ۱۰۲ برنامه کارشناسی، ۳۱ برنامه تحصیلات تکمیلی و ۲ برنامه دکترا را ارائه می‌دهد. دانشگاه ویسکانسین-لا کراس بیش از ۸۵۰۰۰ فارغ‌التحصیل در ۵۰ ایالت ایالات متحده و ۵۷ کشور دارد. در سال ۲۰۲۱، "یواس نیوز اند ورلد ریپورت" دانشگاه ویسکانسین-لا کراس را به عنوان برترین دانشگاه جامع در سیستم UW برای دومین دهه متوالی و هفتمین دانشگاه دولتی منطقه ای در غرب میانه رتبه‌بندی کرد.
موزه شهر هلسینکی (فنلاندی: "Helsingin kaupunginmuseo"، سوئدی: "Helsingfors stadsmuseum") یک موزه عکس و میراث فرهنگی است که در خیابان الکسانترینکاتو واقع در محله کرونون‌هاکا و در کنار میدان سنا در شهر هلسینکی پایتخت فنلاند قرار دارد.
موزه شهر هلسینکی پس از بازسازی در ۱۳ مه ۲۰۱۶ بازگشایی و در سال ۲۰۱۷ به عنوان موزه سال انتخاب شد.
ایده تأسیس موزه شهر هلسینکی مربوط به دهه اول قرن بیستم است. حفظ تاریخ هلسینکی به عنوان پایتخت فنلاند و ثبت و حفاظت از میراث معنوی، مادی و معماری این شهر از مهمترین ماموریت‌های تعریف شده برای این موزه است که در سال ۱۹۱۲ تدوین شده‌است. موزه شهر هلسینکی در تاریخ ۱۵ دسامبر ۱۹۱۲ رسماً افتتاح گردید.
این موزه همچنین به عنوان موزه مرکزی اوسیما با مأموریت ترویج و هدایت فعالیت‌های موزه‌های منطقه عمل می‌کند.
مجموع عکس‌های این موزه بیش از یک میلیون قطعه است. از سینّه براندر، عکاس فنلاندی در حدود ۴۵۰۰۰۰ قطعه عکس مربوط به دو دهه اول شهر هلسینکی موجود است. او از سال ۱۹۰۶ تا ۱۹۲۰ توسط انجمن شهر این مأموریت را داشت تا با عکاسی و ثبت تغییرات شهری میراث فرهنگی هلسینکی را ثبت کند.
مهرانیان آستارا یک دودمان ایرانی‌تبار بود که سده‌های طولانی، حکومت موروثی در شمال گیلان داشت. حداقل از سدهٔ هفتم هجری/ سیزدهم میلادی به بعد، حکومت اسپهبدان گیلان به دست مهرانیان آستارا اداره شده است. مهرانیان آستارا در سدهٔ دوازدهم هجری/ هجدهم میلادی همزمان با فروپاشی ایران صفوی، دچار اضمحلال شدند.
مهرانیان آستارا همانند مهرانیانِ آلبانیای قفقاز، خود را منتسب به خاندان مهران می‌دانستند. خاندان مهران یکی از هفت خاندان ممتاز ایران باستان است. علی عبدلی از این تشابه و نزدیکی نتیجه گرفته که مهرانیان آستارا، بازماندگان مهرانیان ارّان هستند. آنان پس از این که آلبانیای قفقاز را از دست دادند، به سراغ مملکت اسپهبد آمده و حکومت آن را به دست گرفتند.
تاریخ ظهور و بروز مهرانیان آستارا نامشخص است. نخستین حاکم شناخته‌شده از این سلسله، اسپهبد اسبارمحمد مهرانی است که در سدهٔ هفتم هجری/ سیزدهم میلادی حاکم آستارا بود. حداقل از این تاریخ به بعد، حکومت اسپهبدان به دست مهرانیان آستارا اداره شده است. احتمالاً پس از اسبارمحمد، اسپهبد احمد مهرانی (درگذشتهٔ ۷۱۱ ق. / ۱۳۱۲ م.) به حکومت رسیده‌است. لقب عمومی حاکمان این سرزمین، اسپهبد بوده که به گفتهٔ گای لسترنج، این عنوان از نام خاندان اسپهبد اخذ شده‌است. مهرانیان پیش از مسلمان شدن، بر آیین مهرپرستی بودند. مرکز اصلی حکومت آنان در آستارا بود و وسعت قلمروی آن‌ها در بیش‌ترین حد خود از سرزمین تالش فراتر رفته و شامل دشت مغان نیز می‌شد.
حضور شیخ صفی و فرزندانش در منطقهٔ تالش، زمینه را برای حمایت تالشان از صفویان فراهم کرده بود. ضدیت و تنفر تالشان از شروان‌شاهان، دلیل دیگر گرایش سریع آن‌ها به صفویان بود. مهرانیان آستارا که حاکمان موروثی منطقه بودند، حمایت گسترده‌ای از قیام اسماعیل انجام دادند. به جز سلطان محمد مهرانی حاکم وقت آستارا، مرادخان مهرانی نیز به همراه فرزندانش مهران‌خان و قبادخان از جمله سران نظامی تالش بود که به اسماعیل پیوست. مرادخان، از یک سو با حاکمان قراقویونلو دارای رابطهٔ خویشاوندی بود و از سوی دیگر همسر او با یکی از همسران شیخ حیدر صفوی، دخترخاله بودند. این همسر شیخ حیدر، اصالتاً تالش و از خاندان مهرانی بود.
نافرمانی امیر قبادخان مهرانی حاکم آستارا باعث شد که شاه تهماسب یکم در سال ۹۴۶ ق. حکومت آستارا را به امیر بایندرخان مهرانی اعطا شد. حاصل شورش امیره قباد، صعود خانوادهٔ بایندرخان به اریکهٔ قدرت بود. آن‌ها توانستند قلمروی تالش را از شمال تا دشت مغان، و از جنوب تا جلگهٔ گیلان امتداد دهند و نفرات سپاه آستارا را به ۳٬۰۰۰ تا ۴٬۰۰۰ نفر افزایش دهند. خانوادهٔ بایندرخان در طول سال‌های طولانی حکومت بر تالش، سیستم قدرتمندی را برای گسترش نفوذ خود در دربار ایجاد کردند. به همین منظور، یکی از امرای تالش به نام حمزه سلطان تالش، با ثروت و سپاهیانی که در اختیار داشت، در قزوین — که آن زمان پایتخت ایران بود — مستقر شده بود. بایندرخان از قدرت و اقتدار قابل توجهی برخوردار بود به‌طوری که یکی از مغضوبان شاه به نام احمد سلطان فومنی را به مدت هشت سال در روستای پوته‌سر جای داد بدون آن که ترسی به دل راه دهد. حکومت آستارا و تالش حداقل به مدت یک سده، در نسل فرزندان بایندرخان قرار داشت.
مهرانیان در عصر افشاریه تضعیف شده و سرانجام خان‌های لنکران، حکومت تالش را از دستشان خارج کردند. امروزه، خانواده‌های بسیاری در نقاط مختلف تالش، ادعای انتساب به مهرانیان را دارند.
چَندل گُل‌قلمی (Rhizophora stylosa) درختی از خانواده چندلیان است. بخش دوم نام علمی آن "از لاتین به معنای «قلمی‌شکل» است که به شکل گل‌های آن اشاره دارد."
"چندل گل‌قلمی" تا بلندای ۱۵ متر می‌روید و قطر تنه آن به ۲۵ سانتی‌متر می‌رسد. پوست آن قهوه‌ای تیره تا سیاه است. میوه‌های آن بیضی شکل تا گلابی شکل هستند و درازای آن‌ها به ۴ سانتی‌متر می‌رسد.
"چندل گل‌قلمی" به‌طور طبیعی در ژاپن، چین، تایوان، کامبوج، ویتنام، مالزی، استرالیا (نیو ساوت ولز و کوئینزلند) و بسیاری از مناطق اقیانوس آرام رشد می‌کند. زیستگاه آن سواحل شنی و پادگانه‌های مرجانی در سواحل دریا است.
ایستگاه شینجو () یک ایستگاه راه‌آهن در شینجو، ژاپن است. این ایستگاه که در سال ۱۹۰۳ تأسیس شده به خطوط مهمی همچون یاماگاتا شینکانسن متصل است.
جام حذفی فوتبال انگلستان ۷۲–۱۸۷۱ اولین دوره از رقابت جام اتحادیه فوتبال انگلستان؛ قدیمی‌ترین رقابت فوتبال در جهان بود که در عصر جدید به عنوان جام حذفی شناخته می‌شود. پانزده باشگاه از میان پنجاه باشگاه عضو اتحادیه فوتبال انگلستان در اولین دوره از این رقابت‌ها شرکت کردند، اما سه باشگاه بدون برگزاری بازی کنار کشیدند. فینال به تاریخ ۱۶ مارس ۱۸۷۲ در ورزشگاه اوال کنینگتون برگزار شد و واندررز با تک‌گل مورتون بتس، رویال انجینیرز را شکست داد و نامش به عنوان اولین قهرمان جام حذفی فوتبال انگلستان ثبت شد.
اتحادیه فوتبال انگلستان، به عنوان بدنه حاکم بر این ورزش در سال ۱۸۶۳ شکل گرفت، اما در هشت سال آغازین تأسیس آن، باشگاه‌های عضو در این اتحادیه، تنها در قالب بازی‌های دوستانه به مصاف هم می‌رفتند که هیچ جام یا جایزه‌ای نداشت. در سال ۱۸۷۱، چارلز الکوک به عنوان دفتردار اتحادیه فوتبال، ایده یک رقابت تک‌حذفی را با حضور تمامی باشگاههای عضو اتحادیه فوتبال مطرح کرد که یک جام هم به قهرمان آن اهدا می‌شد. این ایده الکاک از روزهای حضورش در دبیرستان هارو الهام گرفته شده بود، زمانی که گروه‌های این دبیرستان، هر سال برای کسب عنوان «گروه برتر» با هم رقابت می‌کردند..
در قوانین این جام مقرر شده بود که هر تیم باید شامل یازده بازیکن و زمان هر مسابقه ۹۰ دقیقه باشد (آن زمان، قوانین فوتبال این موارد را به شکل دقیق مشخص نکرده بود). مسئولان، هیچ پیش‌بینی‌ای برای وقت اضافه نداشتند. هنگامی که یک مسابقه بعد از ۹۰ دقیقه به تساوی کشیده می‌شد، یا یک بازی مجدد برگزار می‌کردند یا هر دو تیم اجازه داشتند به دور بعد بروند و انتخاب بین یکی از این دو گزینه به صلاحدید کمیته سازماندهی مسابقات واگذار شده‌بود. مسابقات توسط دو داور قضاوت می‌شد که هر کدام را یک تیم معرفی می‌کرد: به دنبال اختلافات داوران هر تیم بر سر قوانین در دورهای قبلی مسابقات، یک داور بی‌طرف برای دورهای بعدی اضافه شد.
در این زمان بود که تغییرات در قوانین فوتبال بلافاصله اعمال شد. بنابراین قوانین سال ۱۸۷۱ برای بیشتر مسابقات مورد استفاده قرار گرفت، اما برای دو مسابقه آخر (بازی فینال و نیمه نهایی بین رویال انجینیرز و کریستال پالاس)، قوانین سال ۱۸۷۲ استفاده شد که ضربه کرنر و ضربه آزاد را برای خطای هند معرفی کرده‌بود.
دور اول: ۱۴ تیم (همراه با همپستد هیتنز که کناره‌گیری کرد) مقابل یکدیگر بازی و هفت تیم پیروز به دور بعد صعود کردند. هیچین، کریستال پالاس، کوئینز پارک و دانینگتون اسکول همگی به دلیل تساوی یا عدم برگزاری بازی‌هایشان به دور بعد رسیدند.
دور دوم: ۱۰ تیم باقی‌مانده به مصاف هم رفتند و ۵ تیم پیروز به دور بعد رسیدند.
دور سوم: ۴ تیم به مصاف هم رفتند، کوئینز پارک بدون انجام حتی یک مسابقه به نیمه نهایی صعود کرد.
نیمه نهایی: با تساوی بین کریستال پالاس و رویال انجینیرز در دور سوم، هر دو به دور بعد رسیدند. هر چهار تیم بازی تکرار را انجام دادند و تیم‌های پیروز صعود کردند.
فینال: دو تیم باقی‌مانده در کنینگتون اووال رو در روی هم قرار گرفتند. تیم پیروز جام قهرمانی را کسب کرد.
پنجاه باشگاه واجد شرایط شرکت در این مسابقات بودند، اما تنها دوازده باشگاه چالش رقابت در این جام را پذیرفتند: بارنز، سیویل سرویس، کلپهم روورز، کریستال پالاس، همپستد هیتنز، هارو چکرز، مدرسه هارو، لوزان، رویال انجینیرز، آپتون پارک، واندررز و وینزر هوم پارک. با این حال، قبل از برگزاری دور اول، مدرسه هارو، لوزان و وینزر هوم پارک همگی کناره‌گیری کردند و تعداد شرکت‌کنندگان به ۹ تیم کاهش یافت، اما شش باشگاه دیگر، از جمله باشگاه برتر اسکاتلند، کویینز پارک وارد مسابقات شدند.
اکثر شرکت‌کنندگان اصلی، اکنون منحل شده‌اند. کوئینز پارک تا سال ۱۸۸۷ در جام حذفی شرکت کرد، تا آنکه اتحادیه فوتبال اسکاتلند باشگاه‌های عضو خود را از ورود به رقابت‌های کشور انگلیس منع کرد. این تیم همچنان در دسته‌های پایین لیگ فوتبال حرفه‌ای اسکاتلند فعال است. مارلو و میدنهد (که اکنون میدنهد یونایتد نام دارد) هنوز فعال هستند و هر کدام تنها یک فصل را در تاریخ این مسابقات از دست داده‌اند. سیویل سرویس هنوز وجود دارد و در مسابقات ائتلاف فوتبال آماتور رقابت می‌کند. تیم کریستال پالاس در فاصله سال‌های ۱۸۷۱ تا ۱۸۷۲ فعال بود و تصور می‌شد که یک باشگاه آماتور سابق منحل شده باشد، اما مورخان پیوندهایی میان این تیم آماتور با باشگاه حرفه‌ای کریستال پالاس امروزی پیدا کرده‌اند، اگرچه هنوز به شکل رسمی تأیید نشده‌است. تیم هیچین در دهه ۱۸۷۰ بازسازی شد و در سال ۱۹۲۸، هیتچین تاون کنونی را شکل داد.
باشگاه اسکاتلندی کویینز پارک از دیگر تیم‌های شرکت‌کننده بود که به دلیل عدم توافق با حریفان برای تعیین محل برگزاری بازی یا کناره‌گیری حریفان از رقابت‌ها و یا خوردن به قرعه استراحت، بدون انجام حتی یک بازی به نیمه نهایی رسید. با این حال، پس از تساوی با واندررز در نیمه نهایی، نتوانستند برای برگزاری بازی مجدد به لندن برگردند و به اجبار کناره‌گیری کردند و حریفشان را به فینال فرستادند.
اگرچه در دور اول هفت مسابقه برنامه‌ریزی شده بود، اما تنها چهار مسابقه برگزار شد. واندررز و رویال انجینرز هر دو با انصراف حریفانشان از رقابت‌ها، برنده بازی اعلام شدند و از آنجایی که کوئینز پارک و دانینگتون اسکول نتوانستند در مورد تاریخ برگزاری بازی به توافق برسند، هر دو بدون بازی به دور دوم صعود کردند. با توجه به آنکه تعداد شرکت‌کنندگان فرد بود، همپستد هیتنز قرعه استراحت را برای دور دوم دریافت کرد. بارنز هم سیویل سرویس را شکست داد که تنها هشت بازیکن داشت. اولین گل این مسابقات که اولین گل تاریخ جام حذفی است توسط جارویس کنریک از کلپهم روورز به ثمر رسید.
کویینز پارک و دانینگتون اسکول، از آنجا که برای تعیین محل برگزاری بازی به توافق نرسیدند، هر به دور دوم راه پیدا کردند.
هیچین و کریستال پالاس، هر دو بدون انجام بازی تکراری به دور بعد رسیدند.
در دور دوم کوئینز پارک و دانینگتون اسکول بار دیگر به هم رسیدند. این بار اما دانینگتون به طور کلی از مسابقات کناره گرفت و اینگونه کوئینز پارک بدون انجام حتی یک بازی به مرحله یک چهارم نهایی صعود کرد. در کنینگتون اووال، رویال انجینیرز به راحتی هیچین را که فقط توانست هشت بازیکن به میدان بفرستد، شکست داد. مسابقه بین بارنز و همپستد هیتنز پس از وقفه به دلیل تاریک شدن هوا با تساوی به پایان رسید. کمیته مسابقات دستور تکرار این بازی را صادر کرد، (اولین بازی تکراری در تاریخ جام حذفی) و هیچین با وجود اینکه هر دو بازی را در خانه حریف انجام داد و تنها ده بازیکن داشت، پیروز این بازی شد.
با توجه به اینکه تعداد تیم‌های باقی مانده در مسابقات فرد شد، کوئینز پارک قرعه استراحت دریافت کرد و بدین ترتیب بدون انجام حتی یک بازی به نیمه نهایی رسید. دیدار واندررز و کریستال پالاس با تساوی به پایان رسید و هر دو تیم به نیمه نهایی راه پیدا کردند. رویال انجینرز با شکست دادن همپستد هیتنز، ترکیب تیم‌های نیمه نهایی را تکمیل کرد. هیتنز دیگر هیچگاه وارد رقابت‌های حذفی نشد.
واندررز و کریستال پالاس بدون انجام بازی تکراری به نیمه نهایی رسیدند.
از این مرحله از رقابت‌ها به بعد، تمامی مسابقات در کنینگتون اووال لندن برگزار شد. هر دو نیمه نهایی با تساوی بدون گل به پایان رسید و کار به بازی‌های تکراری کشید. با این حال، کوئینز پارک نتوانست برای بازی دوم سفر طولانی از گلاسکو را انجام دهد و به این ترتیب از رقابت کناره گرفت و واندررز را فینالیست کرد. واندررز سی دقیقه وقت اضافه برای تعیین تکلیف این مسابقه پیشنهاد کرد، اما کوئینز پارک این پیشنهاد را نپذیرفت. رویال انجینیرز با غلبه بر کریستال پالاس در بازی تکراری، دومین تیم فینال شد.
فینال در کنینگتون اووال بین واندررز و رویال انجینیرز برگزار شد. انجینیرز، پیشروان تاکتیک پاسکاری بودند که در آن زمان به عنوان «بازی ترکیبی» شناخته می‌شد و در زمانی که اکثر تیم‌ها تنها بر توان دریبل‌زنی بازیکنان تکیه می‌کردند، این تاکتیک بسیار نوآورانه تلقی می‌شد. اگرچه، این واندررز بود که بر بازی مسلط شد و با گل مورتون بتس، ۱–۰ پیروز شد. به دلیلی که نامشخص مانده، بتس در فینال با نام مستعار «ای.اچ. چکرز» بازی کرد که از عضویت او در باشگاه هارو چکرز گرفته شده بود.
میرزامحسن مجتهد متولد 21 ذي الحجه سال 1288 تهران و از واعاظان تهرانی بود، که در دوره نخست بعنوان نماینده تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت.وي داماد آيت الله بهبهاني بود كه توسط كميته مجازات (احسان الله خان دوستدار و حسين خان لله) در تاريخ 17 شعبان 1335 قمري و در بازار حلبي سازها در ملا عام و در روز روشن بين مسجد شاه و مسجد جمعه ترور شد.
پرنده‌گیر بزرگ یا دیوپنجه بزرگ، (Pisonia grandis') گونه‌ای از درختان گلدار از خانواده گل‌کاغذیان است.
این درخت دارای برگ‌های پهن و نازک و پوست صاف است و دارای دسته‌هایی از گل‌های خوشبو سبز است که به دانه‌های خاردار چسبنده تبدیل می‌شوند.
پراکندگی آن زمانی اتفاق می‌افتد که دانه‌ها به پر پرندگان بچسبند. تولید مثل رویشی آن نیز اغلب زمانی میسر می‌شود که شاخه‌های افتاده جوانه بزنند یا پاجوش آن به درختان جدید تبدیل شوند.
درختان پرنده‌گیر ("پیسونیا)" در سراسر جزیرک‌های مرجانی اقیانوس‌های هند و آرام پراکنده‌اند. این گونه غالباً بر پوشش گیاهی بالغ مرجانی غالب است و در رشته‌های متراکم و ضخیم تا تا رشد می‌کند. بلند. چوب "پرنده‌گیرها" نسبتاً سست و نرم است و پس از افتادن درختان به سرعت پوسیده می‌شود.
جنگل‌های "پرنده‌گیرها" محل لانه‌سازی معمولی برای پرندگان دریایی است. یکی از بهترین جنگل‌های "پرنده‌گیرها" را می‌توان در جزیره مرجانی پالمیرا یافت.
جزیره سنت پیر، گروه فارکوهر، زمانی توسط جنگل پرنده‌گیر بزرگ پوشیده شده بود. این جنگل پس از استخراج کود مرغی بین سال‌های ۱۹۰۶ و ۱۹۷۲ ناپدید شد. پوشش گیاهی طبیعی به منظور خراش دادن کودهای مرغی از بین رفت و چشم‌انداز جزیره بایر شد. (1961): Notes on some of the Seychelles Islands, Indian Ocean. "Atoll Research Bulletin" 83: 1-10. PDF fulltext
برگ‌های پرنده‌گیر بزرگ به‌طور سنتی در برخی کشورها به عنوان سبزی برگی استفاده می‌شود.Capricornia Cuisine: Bush Tucker in Central Queensland آن‌ها بخشی از غذاهای سنتی مالدیو در غذاهایی مانند "ماس هونی" بودند.
میرزاحسن حصیرباف از بازاریان تهرانی بود، که در دوره نخست بعنوان نماینده تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت.
برادر و خواهر () فیلم درام فرانسوی به کارگردانی ارنو دپلشن است که در سال ۲۰۲۲ به نمایش درآمد. بازیگران آن ماریون کوتیار، ملویل پوپو، گلشیفته فراهانی و کوسمینا استراتان هستند. این فیلم برای رقابت در دریافت نخل طلای جشنواره فیلم کن ۲۰۲۲ انتخاب شده بود.
هوکوریکو شینکانسن () یک خط قطار تندرو در ژاپن است. این خط که ۱۹۹۷ تأسیس شدهHokuriku Shinkansen Line opens for service, linking Tokyo and Kanazawa Japan Times دارای ۱۳ ایستگاه و ۳۴۵٫۵ کیلومتر طول است.
سیدمصطفی تیرفروش از بازاریان تهرانی بود، که در دوره نخست بعنوان نماینده تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت.
محمدتقی تاجردهبنده از بازاریان تهرانی بود، که در دوره نخست بعنوان نماینده تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت.
استان کویت ( ) نوزدهمین استان عراق بود که پس از تهاجم عراق به کویت در سال ۱۹۹۰ تأسیس شد. پیش از آن به مدت کوتاهی یک دولت دست نشانده به نام جمهوری کویت توسط عراق روی کار آمده بود. استان کویت شامل اکثر سرزمین های اشغالی کویت بود، به استثنای مناطق شمالی که به منطقه «صدامیات المتلع» تبدیل شد. علی حسن المجید از نزدیکان صدام حسین استاندار این استان شد.
اینترپدیا نامی است که به یکی از اولین دانشنامه‌های اینترنتی موجود داده شد تا هر کسی با نوشتن مقالات در آن شرکت کند و سپس به شاخص مرکزی تمام صفحات اینترپدیا ارسال کند. اوتا دانشنامه کاربران می‌توانند مقالات و اطلاعات جدید را اضافه کرده و در زیر دسته‌بندی کنند رتبه‌بندی با این وجود اینترپدیا هرگز مرحله تجربی را ترک نکرده‌است.
اینترپدیا ابتکار ریک گیتس بود که پستی با عنوان «دانشنامه اینترنتی» مورخ ۲۵ اکتبر ۱۹۹۳ در PACS-L's LISTSERV (تالار سیستم‌های کامپیوتری با دسترسی عمومی) منتشر کرد.PACS-L Listserv message "The Internet Encyclopedia", Oct 25, 1993 این نامه شامل تأملات زیر بود:
شده‌اند وجود دارد برخی از اختلافات در مورد اینکه تمام صفحات در یک تصویر در دسترس ساخته شده‌است زبان نشانه گذاری ابرمتن، متن ساده، یا اینکه می‌توان همه فرمولاسیون‌ها را مجاز دانست (مثال: همان‌طور که در گوفر). نکته دیگر در این بحث این بود که منابع اینترنتی خارجی که به‌طور خاص برای اینترپدیا نوشته نشده‌اند می‌توانند با گنجاندن در شاخص بخشی از این موضوع شوند.
فرایند مستقل برای ارزیابی مقالات بین پدیا بر اساس معیارهای انتخابی خود مفهوم شد.Interpedia FAQ 15-MAR-94, section 4.2: "What are Seals of Approval (SOAP)?"
این پروژه به‌طور فعال برای بیش از نیم سال مورد بحث قرار گرفت اما در نهایت مراحل برنامه‌ریزی را طی نکرد و بعداً به دلیل رشد بی‌سابقه متوقف شد اینترنت.Joseph Reagle: Wikipedia's heritage: vision, pragmatics, and happenstance — section 3.2, "Interpedia"
آکیتا شینکانسن () یک خط قطار تندرو در استان ایواته و استان آکیتا، ژاپن است. این خط که در سال ۱۹۹۷ تأسیس شده دارای ۱۱ ایستگاه و ۱۲۷٫۳ کیلومتر طول است.
جایزه آلدو روویرا ("به ") جایزه‌ای است که توسط باشگاه فوتبال بارسلونا به بهترین بازیکن فصل خود اعطا می‌شود و توسط هیئت داوران متشکل از هیئت مدیره و مدیران و روسای ورزش در رسانه‌های کاتالونیایی تصمیم‌گیری می‌شود. این جایزه در سال ۲۰۱۰ به یاد پسر مدیر سابق باشگاه بارسلونا، جوزپ لوئیس روویرا، که یک سال قبل در یک تصادف اتومبیل/ترافیکی جان باخت، ایجاد شد.
لیونل مسی نخستین جایزه و در واقع افتتاحیه این جایزه را در فصل ۱۰–۲۰۰۹ را به دست آورد و همچنین در مجموع شش بار موفق به کسب این جایزه شد.
هوکایدو شینکانسن () یک خط قطار تندرو دراستان آئوموری و هوکایدو، ژاپن است. این خط که در سال ۲۰۱۶ تأسیس شده دارای ۴ ایستگاه و ۱۴۸٫۹ کیلومتر طول است.
فرانسیس ماریون (Francis Marion) (زادهٔ حدود ۱۷۳۲ – درگذشتهٔ ۲۷ فوریه ۱۷۹۵)، که به عنوان روباه مرداب شناخته می‌شد، یک افسر نظامی بود که در جنگ انقلابی آمریکا (۱۷۷۵–۱۷۸۳) خدمت می‌کرد. او در ارتش قاره‌ای و فرستادگان شبه‌نظامی کارولینای جنوبی فعالیت می‌کرد و پس از بیرون راندن ارتش قاره‌ای از ایالت، در نبرد کامدن و اشغال کارولینای جنوبی و چارلستون در ۱۷۸۰ و ۱۷۸۱ نیز دشمن سرسخت بریتانیا بود. ماریون هرگز ارتش بزرگی را فرماندهی و نبرد بزرگی را رهبری نکرد. او از روش‌های نامنظم جنگی استفاده می‌کرد و یکی از پدران جنگ‌های چریکی و جنگ‌های غافلگیرانهٔ مدرن به‌شمار می‌آید او از تبار تکاوران ارتش ایالات متحده و هنگ ۷۵ تکاور محسوب می‌شود.
پدر ماریون، گابریل یک اوگنو (پروتستان‌هایی که به سنت پروتستانیسم اصلاح‌شده یا کالوینیستی پایبندند) بود که قبل از ۱۷۰۰ از فرانسه به سرزمین‌های استعماری مهاجرت کرد."Southern and Western Monthly Magazine and Review", Volume 1, 1845, page 210. فرانسیس ماریون حدود ۱۷۳۲ در مزرعهٔ خانواده‌اش در شهرستان برکلی، کارولینای جنوبی، به دنیا آمد. در حدود ۱۵ سالگی، او در یک کشتی به مقصد هند غربی استخدام شد که در اولین سفرش، کشتی غرق شد. خدمه موفق شدند با یک قایق نجات، فرار کنند. اما قبل از رسیدن به خشکی مجبور شدند یک هفته را در دریا بگذرانند. ماریون در سال‌های بعد، مزرعهٔ خانواده را مدیریت نمود.
ماریون به مزرعه خود، پاند بلوف (که در حال حاضر در زیر دریاچه ماریون قرار دارد) بازگشت و متوجه شد که در طول جنگ، سوخته‌است. بر اساس یک منبع، بردگان او برای جنگیدن برای بریتانیایی‌ها فرار کرده و بعدها چارلستون را ترک کرده بودند. او پول قرض کرد تا برای مزرعه خود برده بخرد.Risjord p. 93 زندگی‌نامه ماریون توسط جان اولر در ۲۰۱۶ داستان متفاوتی را روایت می‌کند: حدود نیمی از بردگان ماریون یا توسط بریتانیایی‌ها برده شده بودند یا زمانی که پاند بلوف در اوایل جنگ مصادره شد، آنجا را ترک نمودند. حداقل یکی از آن‌ها به خطوط بریتانیا در نبرد گریخت و در نوا اسکوشیا مستقر شد. ده تن از برده‌های کارگر او به ظاهر داوطلبانه به جزیره بل، مزرعه پینویل که برای برادر فقید ماریون، گابریل بود، نقل مکان کرده بودند. همچنین در وصیت‌نامهٔ قبل از جنگ ماریون، بردگانی بودند که به دلیل رفتار مطلوب و گرایش به جزیره بل، جدا شده بودند؛ سرپرست جون و همسرش کلویی، دخترشان فیبی (خواهر بادی، خدمتکار ماریون) و دخترش پگی. این بردگان همراه با ۱۰ کارگر مزرعه، با او به پاند بلوف بازگشتند.
ماریون، پس از جنگ در ۵۴ سالگی با دختر عموی ۴۹ سالهٔ خود، مری استر ویدو ازدواج کرد.
ماریون برای چند دوره در سنای ایالت کارولینای جنوبی خدمت کرد. در ۱۷۸۴، برای قدردانی از خدمات او، او به سمت فرماندهٔ فورت جانسون، کارولینای جنوبی، یک موقعیت جیره‌بگیر مجازی، با حقوق ۵۰۰ دلار در سال، منصوب شد. او در ۱۷۹۵ در سن ۶۳ سالگی در ملک خود درگذشت، او را در گورستان بل آیسل پلنتیشن در شهرستان برکلی، کارولینای جنوبی به خاک سپردند.TripAdvisor
ذهنیت عموم مردم تا حد زیادی ماریون را توسط اولین زندگی‌نامه دربارهٔ او، زندگی ژنرال فرانسیس ماریون نوشتهٔ ام ال ویمز (که با نام پارسون ویمز، ۱۷۵۶–۱۸۲۵ نیز شناخته می‌شود)M. L. Weems: The Life of General Francis Marion Online text at Project Gutenberg که بر اساس خاطرات پیتر هوری افسر کارولینای جنوبی شکل گرفته‌است، می‌شناسند. نیویورک تایمز، ویمز را به عنوان یکی از «اولین افسانه‌ای نویسان قدیس» ادبیات آمریکا توصیف کرده‌است؛ «کسی که روباه مرداب، فرانسیس ماریون، را به قدیس آمریکایی ارتقا داد.» ویمز به دلیل ساختن حکایت جعلی «درخت گیلاس» دربارهٔ جورج واشینگتن، شناخته شده‌است. امی کرافورد در مجله اسمیتسونیان در ۲۰۰۷ دربارهٔ توصیفات ویمز از ماریون نوشت؛ «زندگی ماریون چاشنی مشابهی را دریافت کرد».
در رمان نوشته شدهٔ جان پندلتون کندی در ۱۸۳۵ به نام نعل اسب رابینسون که یک رمان عاشقانهٔ تاریخی در پس‌زمینهٔ مبارزات جنوب در انقلاب آمریکا است، ماریون ظاهر می‌شود و با شخصیت‌های داستان، تعامل می‌کند. در این کتاب، او به عنوان فردی قاطع، مبتکر و شجاع، تصویر شده‌است.
هانس کانرید، نقش ماریون را در قسمتی از سریال تلویزیونی سواره نظام آمریکا به نام «روباه مرداب» که در ۲۵ اکتبر ۱۹۵۵ پخش شد، به تصویر کشید.
گروه تولید والت دیزنی، یک مینی سریال هشت قسمتی دربارهٔ ماریون به نام «روباه مرداب» را ساخت که از ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۱ روی آنتن رفت. لزلی نیلسن در نقش ماریون بازی کرد و یکی از خوانندگان آهنگ این سریال بود. این سریال مری ویدو (که در سریال هیچ رابطه خانوادگی با ماریون ندارد) را به تصویر می‌کشد که مخفیانه برای ماریون در مورد تحرکات بریتانیایی‌ها خبرچینی می‌کند و برادرزاده ماریون، گابریل ماریون توسط وفاداران به تاج و تخت کشته می‌شود و باعث می‌شود، ماریون به دنبال انتقام از مسئول این عمل باشد.