moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
تجاوز جنسی می‌تواند مشکلاتی را در طول بارداری و بعد از آن ایجاد کند و پیامدهای منفی بالقوه ای برای قربانی و کودک ناشی از آن داشته باشد. درمان پزشکی پس از تجاوز شامل آزمایش، پیشگیری و مدیریت بارداری است. زنی که پس از تجاوز باردار می‌شود ممکن است با تصمیمی در مورد سقط جنین، بزرگ کردن کودک یا برنامه‌ریزی برای فرزندخواندگی روبرو شود. در برخی از کشورهایی که سقط جنین پس از تجاوز و زنای با محارم غیرقانونی است، بیش از ۹۰ درصد از بارداری‌ها در دختران ۱۵ ساله و کمتر به دلیل تجاوز جنسی توسط اعضای خانواده است.
این باور نادرست که بارداری تقریباً هرگز نمی‌تواند ناشی از تجاوز جنسی باشد قرن‌ها رایج بود. در اروپا، از قرون وسطی تا قرن هجدهم، مرد می‌توانست از بارداری زن به عنوان یک دفاع قانونی برای عدم تجاوز به زن استفاده کند. تصور می‌شد که حاملگی یک زن به این معنی است که او از رابطه جنسی لذت برده و بنابراین، به آن رضایت داده‌است. در دهه‌های اخیر، برخی از سازمان‌ها و سیاستمداران ضد سقط جنین (مانند تاد آکین) که با سقط جنین قانونی در موارد تجاوز مخالف هستند، ادعا می‌کنند که حاملگی به ندرت از تجاوز ناشی می‌شود، و بنابراین ارتباط عملی چنین استثناهایی با قانون سقط جنین محدود است. یا وجود ندارد.Brian Clowes, "The Facts of Life: An Authoritative Guide to Life & Family Issues", Chapter 3: Exceptions for Abortion: The Frequency of Rape-Caused Pregnancies (Human Life International, 1997). .Garance Franke-Ruta, Analysis — A Canard That Will Not Die: 'Legitimate Rape' Doesn't Cause Pregnancy , "National Journal" (21 August 2012).
تخمین تعداد حاملگی‌های ناشی از تجاوز جنسی بسیار متفاوت است.Kim Geiger, Statistics on rape and pregnancy are complicated, "Los Angeles Times", 23 August 2012. Retrieved 24 May 2014.Sue Owen, Surveys show wide disagreement on number of rape-related pregnancies per year, Politifact, "Austin American Statesman", 15 August 2013. Retrieved 24 May 2014. تخمین‌های اخیر نشان می‌دهد که تجاوز جنسی بین ۲۵۰۰۰ تا ۳۲۰۰۰ بار در سال در ایالات متحده اتفاق می‌افتد در یک مطالعه سه ساله در سال ۱۹۹۶ روی ۴۰۰۰ زن آمریکایی، ملیسا هولمز پزشک و پژوهشگر، از داده‌های مطالعه خود تخمین زد که آمیزش جنسی اجباری باعث بیش از ۳۲۰۰۰ بارداری در ایالات متحده شده‌است. (abstract also available at NIH pubmed site Retrieved 24 May 2014.)
فلیسیا اچ. استوارت و جیمز تروسل اقتصاددان تخمین زدند که ۳۳۳۰۰۰ تجاوز گزارش شده در ایالات متحده در سال ۱۹۹۸ باعث حدود ۲۵۰۰۰ بارداری شد و تا ۲۲۰۰۰ مورد از این حاملگی‌ها را می‌توان با پیشگیری اضطراری از بارداری پزشکی حل کرد. تحلیل‌های دیگر نشان دهنده نرخ بسیار پایین‌تر است. شبکه ملی تجاوز مستقر در واشینگتن دی سی، به رقم بسیار پایین‌تری که با استفاده از برآوردهای نظرسنجی ملی قربانیان جنایت وزارت دادگستری در سال ۲۰۰۵ محاسبه شد، رسید. این شبکه میانگین سالانه ۶۴۰۸۰ مورد تجاوز جنسی را که در سال‌های ۲۰۰۴ و ۲۰۰۵ انجام شده بود را در نظر گرفت و نرخ حاملگی ۵ درصد را برای رسیدن به تخمین ۳۲۰۴ بارداری در سال از تجاوز اعمال کرد.Sue Owen, Surveys show wide disagreement on number of rape-related pregnancies per year, Politifact, "Austin American Statesman", 15 August 2013. Retrieved 24 May 2014.
یک مطالعه در سال ۱۹۹۶ بر روی ۴۴ مورد حاملگی مرتبط با تجاوز تخمین زد که در ایالات متحده، نرخ حاملگی به ازای هر تجاوز در میان قربانیان سن باروری (۱۲ تا ۴۵ سال) ۵ درصد است. (abstract also available at NIH pubmed site Retrieved 24 May 2014.) یک مطالعه در سال ۱۹۸۷ همچنین نشان داد که میزان بارداری ناشی از تجاوز جنسی در بین دانشجویان ۱۸ تا ۲۴ ساله در ایالات متحده، ۵ درصد است. یک مطالعه در سال ۲۰۰۵ میزان بارداری مرتبط با تجاوز جنسی را در حدود ۳ تا ۵ درصد نشان داد.
مطالعه ای بر روی نوجوانان اتیوپیایی، کشوری در شرق قارهٔ آفریقا که گزارش داده بودند مورد تجاوز جنسی قرار گرفته بودند نشان داد که ۱۷ درصد از آن‌ها باردار شدند و مراکز بحران تجاوز جنسی در مکزیک میزان حاملگی ناشی از تجاوز را ۱۵ تا ۱۸ درصد گزارش کردند. تخمین‌های میزان بارداری مرتبط با تجاوز ممکن است نادرست باشد، زیرا جرم گزارش نشده‌است، و در نتیجه برخی از بارداری‌های ناشی از تجاوز ثبت نمی‌شوند، یا به دلیل فشارهای اجتماعی برخی از تجاوزها گزارش نمی‌شوند.
برخی از تحلیل گران پیشنهاد کرده‌اند که میزان لقاح ممکن است به دلیل تجاوز جنسی بیشتر از لقاح باشد. روان‌شناس رابرت ال. اسمیت بیان می‌کند که برخی از مطالعات نرخ غیرمعمول بالای بارداری پس از تجاوز را گزارش کرده‌اند. او به مقاله ای از "CA Fox" و "Beatrice Fox" استناد می‌کند که گزارش می‌دهد "آلن استرلینگ پارکز" زیست‌شناس در مکاتبات شخصی حدس زده‌است که «میزان لقاح بالایی در تجاوز وجود دارد، و ترشح هورمون‌ها به دلیل ترس یا عصبانیت می‌تواند تخمک گذاری رفلکس ایجاد کند». اسمیت همچنین از ولفگانگ یوکل استناد می‌کند که «تجاوز جنسی ممکن است باعث تخمک گذاری در انسان شود».
پژوهشگر ادبی جاناتان گاتشال و اقتصاددان تیفانی گاتشال در مقاله ای در سال ۲۰۰۳ "در مجله Human Nature" استدلال کردند که مطالعات قبلی در مورد آمار تجاوز جنسی به‌طور مستقیم با میزان بارداری از مقاربت توافقی قابل مقایسه نیست، زیرا این مقایسه‌ها عمدتاً برای عواملی مانند استفاده از روش‌های پیشگیری از بارداری اصلاح نشده بود. با تعدیل این عوامل، آنها تخمین زدند که تجاوز تقریباً دو برابر بیشتر از رابطه جنسی توافقی و محافظت نشده (۴–۲٪) منجر به بارداری می‌شود (7.98%).
در مقابل، روانشناسان تارا شاوان و گوردون گالوپ جونیور دریافتند که زنان در مرحله تخمک گذاری چرخه قاعدگی خود رفتارهای پرخطر را کاهش می‌دهند، که از نظر تئوری می‌تواند احتمال تجاوز جنسی را در دوره‌های باروری کاهش دهد. دانیل فسلر، انسان‌شناس، این یافته‌ها را رد کرد و گفت: «تجزیه و تحلیل میزان حاملگی نشان می‌دهد که احتمال حاملگی پس از تجاوز جنسی با احتمال بارداری رابطه جنسی توافقی تفاوتی ندارد».
تجاوز جنسی قرن‌ها به عنوان سلاح جنگ روانی برای ایجاد وحشت، تحقیر و تضعیف روحیه دشمن مورد استفاده قرار گرفته‌است. تجاوز همچنین به عنوان یک عمل به جهت پاکسازی قومی برای تولید نوزادانی که در قومیت مجرمان مشترک باشند، استفاده شد. بارداری اجباری در مناطقی از جمله بنگلادش، دارفور و بوسنی مشاهده شده‌است.
به‌طور گسترده‌تر، حاملگی معمولاً ناشی از تجاوز جنسی در زمان جنگ است که بدون قصد باردار کردن دشمن انجام شده‌است، همان‌طور که در درگیری‌ها در تیمور شرقی، لیبریا، کوزوو و رواندا مشاهده شده‌است. گیتا سهگال از سازمانی غیردولتی عفو بین‌الملل بیان کرد که تجاوز به جای اینکه عمدتاً دربارهٔ «غنایم جنگ» یا ارضای جنسی باشد، اغلب در درگیری‌های قومی به عنوان راهی برای مهاجمان برای تداوم کنترل اجتماعی و ترسیم مجدد مرزهای قومی استفاده می‌شود.
کودکان ممکن است از زنان و دخترانی که مجبور به «ازدواج» با آدم ربایان و اشغالگران هستند زاده شوند. چنین موردی در اشغال تیمور شرقی توسط اندونزی و در درگیری ارتش مقاومت خدا در اوگاندا اتفاق افتاد.
تجاوز جنسی در طول جنگ بر اساس قطعنامه ۱۸۲۰ شورای امنیت سازمان ملل متحد به عنوان جنایت جنگی و جنایت علیه بشریت شناخته شده‌است. «بارداری اجباری» به‌طور خاص به عنوان یک جنایت جنگی و جنایت علیه بشریت در اساسنامه رم، که «اولین دادگاه کیفری بین‌المللی که تا کنون به‌طور رسمی حاملگی اجباری» را جرم انگاری می‌کند، برشمرده شده‌است.2012 law-review paper.
کودکانی که در نتیجه تجاوز جنسی در زمان جنگ به دنیا می‌آیند، ممکن است دشمن شناخته شوند و در جوامع خود مورد انگ و طرد قرار گیرند. آنها ممکن است از حقوق اولیه محروم شوند یا حتی قبل از رسیدن به بزرگسالی کشته شوند. کودکان به ویژه در معرض خطر چنین آزار و اذیتی قرار می‌گیرند که به وضوح قابل شناسایی باشند که نیمی از قومیت خود را با نیروهای اشغالگر به اشتراک می‌گذارند. کودکان نیمه عرب زنان دارفوری که توسط سربازان جنجوید به عنوان بخشی از جنگ در دارفور که نسل‌کشی و مناقشه مداوم در جنوب غربی سودان بود مورد تجاوز قرار گرفتند. کودکان حاصل از تجاوز جنگی به دلیل بی‌توجهی توسط مادران آسیب دیده که قادر به ارائه مراقبت کافی نیستند، در معرض خطر هستند.
در سال ۱۹۳۷ ارتش ژاپن نانجینگ را که در آن زمان پایتخت چین بود، تصرف کرد. در این اشغال هفت هفته ای به نام قتل‌عام نانجینگ، حدود ۸۰۰۰۰ زن توسط سربازان ژاپنی مورد تجاوز قرار گرفتند. زنان و دختران چینی در هر سنی مورد تجاوز جنسی، مثله کردن، شکنجه، بردگی جنسی قرار گرفته یا کشته شدند. تعداد نامعلومی از آنها باردار ماندند. بسیاری از زنان باردار نانجینگ در سال ۱۹۳۸ خود را کشتند، و برخی دیگر در هنگام تولد نوزادان خود اقدام به قتل نوزاد کردند. در طول قرن بیستم هیچ سابقه ای مبنی بر اینکه هیچ زن چینی اذعان کند فرزندش در نتیجه تجاوز جنسی به نانجینگ به دنیا آمده‌است وجود نداشت.
در طول جنگ ۱۹۹۲–۱۹۹۵ بوسنی، حاملگی ناشی از تجاوز جنسی برای انجام نسل‌کشی مورد استفاده قرار گرفت. گزارش‌هایی مبنی بر ایجاد عمدی «اردوگاه‌های تجاوز جنسی» وجود داشت که برای باردار کردن زنان اسیر مسلمان و کروات در نظر گرفته شده بود. گزارش شده‌است که زنان تا زمانی که حاملگی آنها فراتر از مرحله ای که سقط جنین در آن بی خطر بود می‌رسید در زندان نگه داشته می‌شدند. در چارچوب یک جامعه پدرتباری، که در آن کودکان قومیت پدر خود را به ارث می‌برند، چنین اردوگاه‌های برای ایجاد نسل جدیدی از کودکان صرب در نظر گرفته شد. گروه زنان "Tresnjevka" ادعا کرد که بیش از ۳۵۰۰۰ زن و کودک در چنین اردوگاه‌هایی نگهداری می‌شدند که توسط صرب‌ها اداره می‌شد. برآوردها از ۲۰۰۰۰ تا ۵۰۰۰۰ قربانیان متغیر است.
پروتکل‌های فوری پس از تجاوز، از متخصصان پزشکی می‌خواهد که احتمال باردار شدن قربانی را در ارزیابی آسیب فیزیکی وارده به زن ارزیابی کنند که شامل به دست آوردن سابقه استفاده از داروهای ضد بارداری است، زیرا استفاده زن از قرص‌های ضدبارداری یا سایر داروهای ضد بارداری قبل از تجاوز، شانس باردار شدن او را تحت تأثیر قرار می‌دهد.
پروتکل‌های درمانی همچنین از پزشکان می‌خواهد که دسترسی به پیشگیری اضطراری از بارداری و مشاوره در مورد سقط جنین را در کشورهایی که قانونی است را فراهم کنند. قرص‌های استروژن با دوز بالا به‌عنوان یک درمان تجربی پس از تجاوز جنسی در دهه ۱۹۶۰ مورد آزمایش قرار گرفتند و در سال ۱۹۷۲ پزشک کانادایی آلبرت یوزپه و همکارانش مطالعات سازمان یافته‌ای را در مورد استفاده از اتینیل استرادیول و نورژسترل برای ارائه پیشگیری از بارداری اضطراری پس از حمله آغاز کردند. این درمان‌ها میزان بارداری پس از تجاوز را تا ۸۴ درصد کاهش داد. این روش امروزه رژیم یوزپه نامیده می‌شود. قبل از درمان با اقدامات پیشگیری از بارداری، به قربانی تجاوز یک آزمایش بارداری HCG داده می‌شود تا مشخص شود که آیا قبل از تجاوز باردار بوده‌است یا خیر.
انواع تجاوز جنسی را می‌توان به روش‌های مختلفی با اشاره به موقعیتی که در آن رخ می‌دهد، با توجه به هویت یا ویژگی‌های قربانی، و با توجه به هویت یا ویژگی‌های متجاوزگر دسته‌بندی کرد.
انواعی که در زیر توضیح داده شده متقابلاً منحصر به فرد نیستند. تجاوز جنسی می‌تواند همزمان در چندین دسته قرار گیرد.
نوعی تجاوز به آشنا و سوءاستفاده از دوستی است. این دو عبارت اغلب به جای یکدیگر استفاده می‌شود، اما تجاوز در قرار عاشقانه به‌طور خاص به یک تجاوز جنسی اشاره می‌کند که در آن نوعی از رابطه عاشقانه یا به‌طور بالقوه جنسی بین دو طرف وجود داشته‌است. تجاوز به آشنا شامل تجاوزهایی که در آن قربانی و متجاوز در یک رابطه غیرعاشقانه یا غیرجنسی بوده‌اند، نیز می‌باشد؛ به عنوان مثال به عنوان همکار یا همسایه.
این نوع از تجاوز جنسی زمانی رخ می‌دهد که گروهی از افراد در تجاوز علیه یک نفر شرکت داشته باشند. برخی مطالعات نشان داد که تجاوزات جنسی گروهی خشونت آمیزتر بوده و مقاومت بیشتری از جانب قربانی نسبت به تجاوزات جنسی دیگر دارد و قربانیان تجاوزات جنسی گروهی نسبت به افرادی که در تجاوزات انفرادی دخالت دارند بیشتر به دنبال خدمات بحران و پلیس، فکر خودکشی و درمان هستند.
تجاوز به همسر یا تجاوز جنسی زناشویی آمیزش جنسی بدون رضایت می‌باشد. معیار اصلی تشخیص و متمایز کردن تجاوز جنسی از آمیزش جنسی عدم رضایت می‌باشد. بسیاری از کشورها تجاوز زناشویی را از اواخر قرن بیستم به بعد به عنوان جرم کیفری (عمل غیرقانونی) تصویب کردند. پیش از دهه ۱۹۷۰ تعداد بسیار کمی از سیستم‌های قانونی برای تجاوز درون ازدواج اجازه پیگرد قانونی دادستانی را می‌دادند. تجاوز به همسر نوعی خشونت خانگی و آزار جنسی تلقی می‌شود. تحقیقات نشان می‌دهد که در مقایسه با دیگر انواع تجاوز تفاوت معنی‌داری در اختلالات پس از آن مانند اختلالات خلقی، اختلال وسواسی-جبری، اختلال اضطراب اجتماعی و ناکارآمدی جنسی وجود ندارد. از نظر تاریخی، تحقیقات نشان داده‌است که اغلب زنان معتقد نیستند که اعمال جنسی بدون رضایت در یک ازدواج تجاوز جنسی محسوب می‌شود. از سال ۱۹۹۴ تا ۲۰۱۰، در ایالات متحده، کاهش کلی خشونت شریک جنسی به میزان ۶۳ درصد در قربانیان زن و کاهش ۶۴ درصد در قربانیان مرد مشاهده شد.Catalano, S. M. (2012). "Intimate partner violence, 1993-2010". Washington, DC: US Department of Justice, Office of Justice Programs, Bureau of Justice Statistics. Retrieved from: https://www.bjs.gov/content/pub/pdf/ipv9310.pdf
سوء استفاده جنسی از کودکان گونه‌ای کودک‌آزاری است که شخصی بزرگسال یا نوجوانی بزرگ‌تر از یک کودک برای تحریک جنسی استفاده می‌کند.
تجاوز قانونی گونه‌ای از تجاوز جنسی است که سن یکی از افراد کمتر از آن است که رضایت قانونی برای روابط جنسی داشته باشد. این جرم اغلب بر این واقعیت استوار است که افراد زیر سن معینی توانایی رضایت دادن را ندارند. سنی که افراد در آن صلاحیت برای دادن رضایت در نظر گرفته می‌شوند، سن رضایت نامیده می‌شود و در کشورها و مناطق مختلف متفاوت است. در ایالات متحده این سن بین ۱۶ تا ۱۸ است. فعالیت جنسی که قانون سن رضایت را نقض می‌کند، اما نه خشونت‌آمیز است و نه اجبار فیزیکی، گاهی اوقات به عنوان " تجاوز قانونی " توصیف می‌شود، که از نظر قانونی در ایالات متحده به رسمیت شناخته شده‌است. با این حال، اکثر ایالت‌ها به افراد کمتر از سن رضایت اجازه می‌دهند تا در صورت کم بودن اختلاف سنی، در فعالیت جنسی شرکت کنند. به این موارد معافیت‌های نزدیک به سن یا معافیت رومئو و ژولیت گفته می‌شود و حتی در کشورهایی که هیچ معافیت قانونی رسمی وجود ندارد، پیگرد قانونی به ندرت انجام می‌شود.
نوعی از تجاوز جنسی یا سایر اشکال خشونت جنسی است که توسط نیروهای نظامی در جریان درگیری مسلحانه، جنگ یا اشغال نظامی اغلب به عنوان غنایم جنگ انجام می‌شود. همچنین وضعیتی را نشان می‌دهد که در آن دختران و زنان توسط یک حکومت اشغالگر مجبور به فحشا یا بردگی جنسی می‌شوند. در طول جنگ، تجاوز جنسی اغلب به عنوان ابزاری برای جنگ روانی به منظور تحقیر دشمن و تضعیف روحیه آنها مورد استفاده قرار می‌گیرد. تجاوز جنسی در جنگ اغلب سیستماتیک و کامل است و رهبران نظامی ممکن است در واقع سربازان خود را به تجاوز به غیرنظامیان تشویق کنند. به همین ترتیب، تجاوز جنسی سیستماتیک اغلب به عنوان نوعی پاکسازی قومی به کار می‌رود. تجاوز جنگی از سال ۱۹۴۹ به عنوان جنایت جنگی در نظر گرفته شده‌است. ماده ۲۷ کنوانسیون چهارم ژنو به صراحت تجاوز جنسی در زمان جنگ و تن‌فروشی اجباری را ممنوع کرده‌است. این ممنوعیت‌ها توسط پروتکل‌های الحاقی ۱۹۷۷ به کنوانسیون‌های ۱۹۴۹ ژنو تکمیل شد.Askin, Kelly Dawn (1997). "War Crimes Against Women: Prosecution in International War Crimes Tribunals." Martinus Nijhoff Publishers. p. 17 ..
میزان تجاوز جنسی در زندان بین ۳ تا ۱۲ درصد از زندانیان در ایالات متحده گزارش شده‌است.No Escape: Male Rape in U.S. Prisons - IV. Predators and Victims hrw.org این پدیده در سایر نقاط جهان غرب بسیار کمتر دیده می‌شود. که تا حدی به دلیل تفاوت در ساختار سیستم زندان در ایالات متحده در مقایسه با سیستم‌های زندان در کانادا، استرالیا و اروپا است. این افراد بخشی از یک گروه پرخطر برای تجاوز جنسی هستند.
تجاوز زنجیره ای تجاوزی است که توسط یک فرد در مدت زمان نسبتاً طولانی بر روی تعدادی از قربانیان انجام شده‌است. اغلب اوقات متجاوز برای قربانی ناشناخته است و از یک الگوی خاص و قابل پیش‌بینی از هدف قرار دادن و حمله به قربانیان پیروی می‌کند.
باجه عوارض (به انگلیسی: The Tollbooth) فیلمی محصول سال ۲۰۰۴ به کارگردانی دبرا کرشنر و با بازی مارلا سوکولف است.
درباره یک هنرمند جوان است که در تلاش برای جعل هویت خود در شهر نیویورک است، در حالی که والدین یهودی او از بالای بروکلین از او مراقبت می کنند.
سندرم فیتز-هیو-کورتیس () یا پری‌هپاتیت (التهاب دور کبد) یکی از عوارض نادر بیماری التهابی لگن (PID) در زنان است که سبب التهاب کپسول کبد می‌شود که به نوبهٔ خود منجر به ایجاد چسبندگی در اطراف کبد می‌گردد. نام این بیماری برگرفته از نامِ خانوادگیِ دو پزشک، «توماس فیتز هیو، جونیور» (متخصص کبد آمریکایی و استاد دانشگاه پنسیلوانیا)، و آرتور هیل کرتیس (متخصص بیماریهای زنان و استاد این رشته در دانشکدهٔ پزشکی فاینبرگ در دانشگاه نورث‌وسترن) است که اولین بار به ترتیب در سال‌های ۱۹۳۴ و ۱۹۳۰ این عارضه را گزارش و توصیف کردند.
علائم و نشانه‌های اصلی این بیماری شامل شروع حاد درد شکمی در ربع فوقانی راست (RUQ) است که با تنفس، سرفه یا خنده تشدید می‌شود و ممکن است به شانه راست بزند. هنگام معاینه، معمولاً در لمسِ شکم در سمت راست و بالای آن درد وجود دارد و اگر پزشک دنده‌های تحتانی محافظت‌کننده از کبد را دَق کند (بر روی آن با انگشت ضربه بزند) بیمار دچار درد آن ناحیه می‌شود. با کمال تعجب اغلب درد لگنی، ترشحات واژن یا حتی حساسیت حرکتی دهانه رحم وجود ندارد یا فقط اندکی وجود دارد که ممکن است منجر به اشتباه در تشخیص شود. این ممکن است به دلیل عبور باکتری‌های عفونی از ساختارهای لگنی در مسیرشان به سمت کپسول کبد باشد.
سندرم فیتز-هیو-کورتیس تقریباً منحصراً در زنان رخ می‌دهد. معمولاً علت آن کلامیدیا تراکوماتیس (کلامیدیا) یا نایسریا گونوره‌آ (سوزاک) است، اگرچه باکتری‌های دیگری مانند باکتریوئیدها، گاردنرلا، اشریشیا کُلی و استرپتوکوک نیز در برخی موارد باعث ایجاد این سندرم می‌شوند. این پاتوژن‌های باکتریایی باعث نازک شدن مخاط دهانه رحم می‌شوند و آنها را قادر به عبور از رحم و لوله‌های فالوپ می‌کنند که موجب عفونت و التهاب می‌شوند. گاهی نیز این التهاب می‌تواند باعث ایجاد بافت اِسکار بر روی کپسول گلیسون (کپسول پوشاننده کبد) شود، لایه نازکی از بافت همبند اطراف کبد را فرا گرفته‌است.
سونوگرافی شکم معمولاً طبیعی است و چیزی نشان نمی‌دهد. آزمایش‌های عملکرد کبد هم معمولاً نرمال یا بدون تغییر خواهند بود چرا که عفونت باقت خودِ کبد (پارانشیم کبد) را درگیر نمی‌کند. اگر سنجش دی-دایمر انجام شود - که اغلب هم در صورت وجود درد پلورتیک بالاتنه انجام می‌شود -این ماده معمولاً به‌طور قابل توجهی افزایش می‌یابد، اما سایر آزمایش‌های برای آمبولی ریه طبیعی خواهد بود. سی‌تی‌اسکن شکم با ماده حاجب ممکن است افزایش جزئی تراکم تصویری کپسول کبد را نشان دهد، اما اگر به گوشزد نشود که به دنبال آن بگردند، ممکن است آن را نادیده بگیرند و متوجه‌اش نشوند. برای تشخیص باید آزمایش سوزاک و کلامیدیا انجام شود. برای تشخیص این میکروب‌ها باید یک سواب اِندوسرویکال یا نمونه‌گیری از بخش تحتانی واژن گرفته شود. آزمایش آنتی‌بادی به ندرت مورد نیاز است، اما در صورتی که سایر آزمایش‌ها چیزی را نشان ندهند و هنوز شک زیادی دربارهٔ وجود این عارضه وجود داشته باشد، ممکن است انجامش ضرورت یابد. لاپاروسکوپی نیز به ندرت مورد نیاز است، اما ممکن است زمانی انجام شود که تشخیص نامشخص باشد و ممکن است چسبندگی‌های صفاق جداری به کبد را که شبیه به «سیم گیتار» هستند، نشان دهد.
درمان شامل تجویز یک دوره آنتی‌بیوتیک برای پوشش میکروب‌های مربوط است که به‌طور معمول سفتریاکسون به همراه آزیترومایسین تجویز می‌شود. عفونت زمینه‌ای ممکن است با استفاده از رژیم‌های مختلف متشکل از تتراسایکلین، داکسی‌سایکلین، اِفلوکساسین، مترونیدازول و سایر آنتی‌بیوتیک‌ها درمان شود. برای تسکین درد ممکن است از مسکن‌هایی مانند استامینوفن و کدئین استفاده شود. برای درد مقاوم به درمان، ممکن است انجام لاپاراسکوپی برای حل کردن چسبندگی‌ها لازم شود.
عمر الخجه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لیبی است.
ولید علی عصمان (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لیبی بود.
سالم ابراهیم الروانی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لیبی بود.
مرعی الرملی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لیبی بود.
موزه شکنجه () یک موزه در شهر سان مارینو، کشور سان مارینو است.
موزه در سال ۱۹۶۶ تأسیس شد.
موزه بیش از ۱۰۰ ابزار مخصوص شکنجه را که برای شکنجه و مجازات افراد مظنون به جنایت، جادوگری یا دسیسه، مورد استفاده قرار می‌گرفت را به نمایش گذاشته‌است. بسیار از ابزارهای به نمایش گذاشته شده، همان ابزارهای اصلی هستند که در قرن شانزدهم تا هفدهم مورد استفاده قرار می‌گرفت و برخی از آنها ابزار بازسازی شده طبق ابزارهای اصلی هستند.
عرفه ناکوع (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لیبی است.
المعتصم الصبو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لیبی است.
عمران سالم (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لیبی است.
انیس سالتو (؛ زادهٔ ۱ آوریل ۱۹۹۲) بازیکن فوتبال اهل لیبی است.
هشام شعبان (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لیبی بود.
علی الشریف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لیبی است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی المینا اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال لیبی، و لیبی، بازی کرده‌است.
ناجی شوشان (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لیبی بود.
عبدالناصر صلیل (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لیبی بود.
حمد سنوسی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لیبی است.
محمد صوله (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لیبی است.
ولید السباعی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لیبی است.
طارق التائب (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لیبی است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال الشباب عربستان سعودی، باشگاه ورزشی النصر کویت، باشگاه فوتبال بیرامار، باشگاه فوتبال صفاقسی، باشگاه فوتبال مصر المقاصه، باشگاه فوتبال الهلال، باشگاه السویق، باشگاه ورزشی المعیذر، و باشگاه فوتبال غازی عینتاب‌اسپور اشاره کرد.
اسماعیل التاجوری شرادی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لیبی است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال نیویورک سیتی، باشگاه فوتبال آستریا وین، و باشگاه فوتبال رایندورف آلتاخ اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال لیبی و لیبی بازی کرده‌است.
نادر الترهونی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لیبی بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی الوکره، باشگاه ورزشی کاظمه کویت، باشگاه ورزشی السیلیه، باشگاه فوتبال الشعب امارات، و باشگاه ورزشی اسماعیلی اشاره کرد.
رضا التاورغی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لیبی بود.
احمد التربی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لیبی است.
سند الورفلی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لیبی است.
محمد زعبیه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لیبی است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال الاتحاد، باشگاه ورزشی العربی کویت، باشگاه فوتبال پارتیزان، باشگاه فوتبال مولودیه وهران، و باشگاه فوتبال القبائل اشاره کرد.
اکرم زوی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لیبی است.
باشگاه فوتبال الاهلی طرابلس () یک باشگاه فوتبال در شهر طرابلس، لیبی است.
این باشگاه که در سال ۱۹۵۰ تاسیس شدهباشگاه فوتبال الاهلی طرابلس در soccerway.com سابقه ۱۲ قهرمانی در لیگ برتر فوتبال لیبی و ۶ قهرمانی در جام حذفی فوتبال لیبی را در کارنامه دارد.
باشگاه فوتبال الهلال بنغازی () یک باشگاه فوتبال در شهر بنغازی، لیبی است.
این باشگاه که در سال ۱۹۵۲ تاسیس شده سابقه ۲ نایب قهرمانی در لیگ برتر فوتبال لیبی و یک قهرمانی در جام حذفی فوتبال لیبی را در کارنامه دارد.
پارسوندس پادشاه کادوسی بود که به گفته کتزیاس، یک ماد ایرانی‌الاصل بود.Ctesias; Stronk, Jan P. (2010). "Ctesias' Persian History: Introduction, text, and translation". Wellem Verlag. p. 271. ISBN <bdi>978-3-941820-01-2</bdi>.
نام پارسوندس احتمالاً از شهر مهم پارسیندو گرفته شده است که در میان کوه‌های نامری، در جاده هگمتانه قرار داشت. بر اساس نسخه دیگری، پارسوندس گویش نام پارسوندس است.Sayce, A. H. (2005-09-01). "The Hibbert Lectures, 1887: Lectures on the Origin and Growth of Religion". Cosimo, Inc. p. 157. ISBN <bdi>978-1-59605-234-5</bdi>.Herbert, Algernon (1828). "Nimrod: A Discourse on Certain Passages of History and Fable". R. Priestley. p. 359.
مادها توسط آرتائوس، که جانشین پادشاه آشور سارداناپالوس بود، اداره می‌شدند. در میان مادها شخصی به نام پارسوندس وجود داشت که به شجاعت و قدرت مشهور بود. باهوش و ظاهراً خوش چهره بود. او به حیوانات وحشی عشق می‌ورزید، و آنها را در نبرد تن‌به‌تن و با ارابه یا اسب گرفتار می‌کرد. آرتائوس با کادوس جنگید و دوست و مشاور وفادارش، شخصی به نام پارسوندس، نزد کادوسی‌ها آمد و او را فرمانده عالی خود قرار دادند. او آرتئوس را شکست داد، ماد را ویران کرد و پادشاه کادوسی‌ها شد. پارسوندس در پایان دوران خود قرار بزرگی گذاشت، که هیچ جانشینی از او نباید با مادها صلح کند؛ و دشمنی ادامه یافت، کادوسی‌ها از هیچ پادشاهی اطاعت نکردند، تا این‌که کوروش امپراتوری را از مادها به پارسیان منتقل کرد.Syme, Sir Ronald (August 1991). "Roman Papers: Volume VI". Clarendon Press. p. 319. ISBN <bdi>978-0-19-814494-6</bdi>."The Journal of Hellenic Studies". Council of the Society. 1988. p. 148.
ارنست هرتسفلد معتقد بود که نام پارسوندس از نظر ریشه‌شناسی با نام افراسیاب (اوستایی: Fraŋrasyan) یکسان است. به گفته فرانسوا لنورمان، پارسوندس یکی از نام‌های نینوس یا هرکول است که او را با خورشید یکی می‌داند.Dulęba, Władysław (1995). The Cyrus Legend in the Šāhnāme. Enigma Press. pp. 63, 80. ISBN 978-83-86110-19-3.Ctesias (1888). "The fragments of the Persika of Ktesias" (in Greek). Macmillan. p. 99.
ویکرز ولینگتون یک بمب‌افکن متوسط دو موتوره بریتانیایی بود که اوسط دهه ۱۹۳۰ طراحی و در جریان جنگ جهانی دوم توسط نیروی هوایی بریتانیا به‌کار گرفته شد.
نخستین پیش‌نمونه (کِی ۴۰۴۹) با دو موتور ۸۵۰ اسب بخاری بریستول پگاسوس ۱۰، روز ۱۵ ژوئن سال ۱۹۳۶ به پرواز درآمد. همان سال سفارش تولید صادر شد. در مدل اصلاح‌شده ام‌کی. ۱ ظرفیت حمل بمب دو برابر و نیروی محرکه با موتور ۱٬۰۰۰ اسب بخاری پگاسوس ۱۸ جایگزین شد. این مدل ماه اکتبر سال ۱۹۳۸ وارد خدمت شد.
با آغاز جنگ جهانی دوم، هواگردهای ولینگتون روز ۴ سپتامبر سال ۱۹۳۹ نخستین حمله هوایی بریتانیایی‌ها علیه آلمان را در ویلهلمس‌هافن اجرا کردند. از ماه دسامبر سال ۱۹۳۹ عملیات این هواگرد به صورت شبانه صورت می‌گرفت و گونه اصلی بمباران‌های شبانه نیروی هوایی بریتانیا بودند تا این که بمب‌افکن‌های سنگین وارد صحنه شدند. ولینگتون همچنین نخستین هواگردی بود که از بمب ۴٬۰۰۰ پندی (۱٬۸۱۵ کیلوگرم) بلاک‌باستر استفاده کردند. تعدادی از هواگردهای اصلاح‌شده ام‌کی ۱ تا اوایل سال ۱۹۴۰ عملیات‌های مین‌ریزی و پاک‌سازی مین دریایی داشتند.
باشگاه فوتبال الاتحاد طرابلس () یک باشگاه فوتبال در شهر طرابلس، لیبی است.
این باشگاه که در سال ۱۹۴۴ تاسیس شده سابقه ۱۸ قهرمانی در لیگ برتر فوتبال لیبی و ۷ قهرمانی در جام حذفی فوتبال لیبی را در کارنامه دارد.
آدولف مارکوویچ پتروفسکی (; زاده: ۱۸۸۷م. در ورشو، سرزمین ویستولا، امپراتوری روسیه - در گذشت: ۱۷ سپتامبر ۱۹۳۷م. در اتحاد جماهیر شوروی)Справочник по истории Коммунистической партии и Советского Союза 1898 - 1991 یک سیاستمدار شوروی بود.
از ۱۰ دسامبر ۱۹۲۴م. تا ۳۱ ژانویه ۱۹۳۰م. پتروفسکی نماینده تام‌الاختیار اتحاد جماهیر شوروی در استونی بود. از ۳۱ ژانویه ۱۹۳۰م. تا ۲۱ دسامبر ۱۹۳۰م. او نماینده تام‌الاختیار اتحاد جماهیر شوروی در لیتوانی بود. و از ۲۱ دسامبر ۱۹۳۰م. تا ۱ آوریل ۱۹۳۳م. به عنوان نماینده تام‌الاختیار اتحاد جماهیر شوروی در ایران خدمت کرد.<bdi lang="ru">Петровский Адольф Маркович</bdi> (in Russian). Справочник по истории Коммунистической партии и Советского Союза 1898 - 1991. Retrieved 2009-03-12.
از ۱ آوریل ۱۹۳۳م. تا ۱۰ نوامبر ۱۹۳۵م. در اتریش به عنوان نماینده تام‌الاختیار اتحاد جماهیر شوروی خدمت کرد و همزمان به عنوان نماینده تام‌الاختیار اتحاد جماهیر شوروی در مجارستان به رسمیت شناخته شد مأمور بود.<bdi lang="ru">Петровский Адольф Маркович</bdi> (in Russian). Справочник по истории Коммунистической партии и Советского Союза 1898 - 1991. Retrieved 2009-03-12.
پتروفسکی در جریان پاکسازی بزرگ جوزف استالین در سال ۱۹۳۷م.<bdi lang="ru">Петровский Адольф Маркович</bdi> (in Russian). Справочник по истории Коммунистической партии и Советского Союза 1898 - 1991. Retrieved 2009-03-12.
مسجد شاهی چوک‌بازار () که با نام مسجد چوک نیز شناخته می‌شود، مسجدی است که در منطقه بازار چوک در شهر قدیمی داکا، بنگلادش واقع شده‌است.MA Bari, Chawk Mosque (Dhaka), Banglapedia: The National Encyclopedia of Bangladesh, Asiatic Society of Bangladesh, Dhaka, "Retrieved: 2012-09-18" این مسجد در سال ۱۶۶۴ توسط صوبه‌دار شایسته‌خان ساخته شد.Husain, A. B. (2007). Architecture – A History Through Ages. Dhaka: Asiatic Society of Bangladesh (page 287). این مسجد به این دلیل به مسجد شاهی معروف است که توسط صوبه‌دار شایسته‌خان تأسیس شده‌است. مسجد بر فراز یک سکوی مرتفع ساخته شده‌است. مسجد سه گنبدی بالای سکو که اکنون به ساختاری چند طبقه تبدیل شده است، در اصل کپی مسجد سه گنبدی دیگر شایسته‌خان در محوطه بیمارستان میتفورد در نزدیکی رودخانه بوریگانگا بود. چند اتاق مربع شکل برای امام و طلاب مدرسه ساخته شده‌است. امروزه طراحی اولیه ساختمان بسیاری از شکل اولیه خود را از طریق بازسازی‌ها و توسعه‌های متعدد از دست داده‌است. این مسجد به دلیل داشتن مناره رنگین کمانی مشهور است.
گردشگاه اطراف نمازخانه سه گنبدی، از آنجایی که ساختار جداگانه‌ای برای مطالعه وجود نداشت، احتمالاً برای کلاس‌های فضای باز استفاده می‌شد و اتاق طاقدار با قفسه‌های کتاب روی دیوارهای آنها در زیر سکو احتمالاً برای تأمین مسکن مسکونی طراحی شده بود. برای کسانی که قبلا اینجا تدریس می‌کردند و درس می‌خواندند. در این زمینه می‌توان "مسجد چوک را" به عنوان اولین نمونه شناخته شده مسجد مدرسه مسکونی در نظر گرفت.
در این بنا روشی مبتکرانه برای قرار دادن دو بنا - مدرسه و مسجد در یک ساختمان واحد که نه تنها باعث صرفه جویی در فضا شده است، بلکه مقدار قابل توجهی نیز در هزینه ها صرفه‌جویی کرده است.Husain, A. B. (2007). Architecture – A History Through Ages. Dhaka: Asiatic Society of Bangladesh (page 287).
قدمت این بنا، بر اساس کتیبه‌ای به زبان فارسی که بر سر درگاهی نصب شده، به سال ۱۶۶۴ می‌رسد.
کتیبه این پروژه را به صوبه‌دار شایسته‌خان نسبت می‌دهد. تاکنون شناخته شده است که این اولین مسجد تاریخی در تاریخ معماری مسلمانان در بنگال است که بر روی یک سکوی طاقدار بلند ساخته شده است. طراحی معماری آن شاید مانند مسجد خیرکی یا مسجد کلان دهلی، تحت تأثیر "معماری تغلق" بوده است. تحت تأثیر این ساختار مساجد دیگری در داکا و مرشدآباد ساخته شد.
زنان در سوئیس زنانی هستند که در سوئیس زندگی می‌کنند و اهل سوئیس هستند. نقش حقوقی و اجتماعی زنان سوئیسی از اواسط قرن بیستم به بعد به‌طور قابل توجهی تکامل یافته‌است.
سنت در سوئیس حکم می‌کرد که جایگاه زنان سوئیسی در خانه است و وظیفه خانه‌داری و مراقبت از کودکان را بر عهده دارند. سنت سوئیسی در جامعه‌ای با ریشه‌های قوی مردسالارانه، زنان را نیز تحت اقتدار پدران و شوهرانشان قرار می‌دهد. زمانی که زنان سوئیس در ۷ فوریه ۱۹۷۱ حق رای خود را در فدرال به دست آوردند، چنین پایبندی به پدرسالاری تغییر کرد و بهبود یافت.The right to vote, swissworld.org با این حال، برخی از زنان سوئیسی با وجود به دست آوردن وضعیت حقوق برابر با مردان، هنوز نتوانستند تحصیلات فراتر از سطح متوسطه را کسب کنند، بنابراین درآمد کمتری نسبت به مردان دارند و موقعیت‌های شغلی پایین‌تری را اشغال می‌کنند.Switzerland, everyculture.com به گزارش swissinfo.ch در سال ۲۰۱۱، دبیرخانه دولتی امور اقتصادی سوئیس (سِکو) شرکت‌های تجاری را تشویق می‌کرد تا «زنان بیشتری را در پست‌های سطح بالا منصوب کنند». بر اساس همین گزارش، کسانی که قبلاً در شرکت‌های تجاری کار می‌کردند، اشاره می‌کنند که «زنان به‌طور متوسط ۲۰ درصد کمتر از مردان درآمد دارند» در سوئیس و از هر ۱۰ زن، ۶ نفر به صورت پاره وقت کار می‌کنند.Wilton, Isabelle. Women still climbing to the top in business, swissinfo.ch, March 7, 2011
از زنان برجسته سوئیسی در زمینه‌های اقتصاد و حقوق می‌توان به امیلی کمپین اسپیری (۱۸۵۳–۱۹۰۱)، اولین زنی که با مدرک حقوق فارغ‌التحصیل شد و به عنوان مدرس دانشگاهی در این کشور پذیرفته شد، و ایزابل ولتون، رئیس آی‌بی‌ام سوئیس و یکی از معدود زنانی در این کشور که در یک شرکت تجاری دارای موقعیت سطح بالا هستند اشاره کرد.Communication Styles in Switzerland , worldbusinessculture.com Quote: (...) ""Women are making ever-deeper inroads into what was once a predominantly male-dominated world of Swiss business life. Although it is not too common to see women at the very top end of the management strata, the 'glass ceiling' is being slowly dismantled. "" (...)Business culture in Switzerland, Expatica Quote: (...) ""These recent increases demonstrate a growing awareness of the importance of gender diversity at the management level. However, the lack of childcare provision by Swiss companies is attributed as a reason that more women work part-time in Switzerland."" (...)
زنان در سال ۱۹۷۱ حق رای در انتخابات سراسری را به دست آوردند. زنان بین سال‌های ۱۹۵۹ (کانتون‌های سوئیس، وو و نوشاتل در آن سال) و ۱۹۹۱ (کانتون اپنزل اینرهودن) حق رای در سطح کانتون محلی را به دست آوردند.
زندگی خانوادگی به‌طور سنتی مردسالارانه بوده و از الگوی نان آور مرد و زن خانه‌دار پیروی می‌کند. در اروپا، سوئیس یکی از آخرین کشورهایی بود که برابری جنسیتی را در ازدواج برقرار کرد. حقوق زنان متأهل تا سال ۱۹۸۸ به شدت محدود شد، زمانی که اصلاحات قانونی ارائه برابری جنسیتی در ازدواج، لغو اختیارات قانونی شوهر به اجرا درآمد (این اصلاحات در سال ۱۹۸۵ توسط رای‌دهندگان در یک رفراندوم تأیید شد، که با ۵۴٫۷٪ از رای‌دهندگان رای موافق دادند."Women's movements of the world: an international directory and reference guide, edited by Sally Shreir", p. 254 زنا در سال ۱۹۸۹ جرم زدایی شد؛ در سال ۱۹۹۲، این قانون برای پایان دادن به تبعیض علیه زنان متأهل در مورد تابعیت ملی تغییر یافت. تجاوز به همسر در سال ۱۹۹۲ جرم انگاری شد و در سال ۲۰۰۴ در سوئیس به یک جرم دولتی تبدیل شد. قوانین طلاق نیز در سال‌های ۲۰۰۰ و ۲۰۰۵ اصلاح شد. در سال ۲۰۱۳، اصلاحات بیشتری در قانون مدنی به دنبال داشت و مقررات تبعیض‌آمیز باقی‌مانده در مورد انتخاب نام خانوادگی و قانون شهروندی کانتونی توسط همسران حذف شد.
تا اواخر قرن بیستم، اکثر کانتون‌ها مقرراتی داشتند که زندگی مشترک زوجین را ممنوع می‌کرد. آخرین کانتونی که به چنین ممنوعیتی پایان داد کانتون وله در سال ۱۹۹۵ بود. تا سال ۲۰۱۵، ۲۲٫۵ درصد از تولدها مربوط به زنان مجرد بوده‌است.
شهاب اللیلی (؛ زادهٔ ) مربی فوتبال اهل تونس است.Footballdatabase
باشگاه فوتبال النصر بنغازی () یک باشگاه فوتبال در شهر بنغازی، لیبی است.
این باشگاه که در سال ۱۹۵۴ تاسیس شده سابقه ۲ قهرمانی در لیگ برتر فوتبال لیبی و ۳ قهرمانی در جام حذفی فوتبال لیبی را در کارنامه دارد.
ویکرز وارویک یک هواپیمای چند منظوره دو موتوره بریتانیایی بود که در طول جنگ جهانی دوم توسعه یافت. مطابق با قرارداد نامگذاری که توسط سایر بمب افکن‌های سنگین نیروی هوایی سلطنتی در آن دوران دنبال می‌شد، نام آن از یک شهر یا شهرک بریتانیایی، در این مورد وارویک، گرفته شد. وارویک بزرگ‌ترین هواپیمای دو موتوره بریتانیایی بود که در طول جنگ جهانی دوم مورد استفاده قرار گرفت.Barfield 1972, p. 146.
ایر اینترنشنال یک مجله هوانوردی بریتانیایی است که موضوعات فعلی هوافضای نظامی و غیرنظامی را پوشش می‌دهد. این نشریه از سال ۱۹۷۱ منتشر می‌شود و در حال حاضر توسط انتشارات کی منتشر می‌شود.
باشگاه فوتبال الاهلی بنغازی () یک باشگاه فوتبال در شهر بنغازی، لیبی است.
این باشگاه که در سال ۱۹۴۷ تأسیس شده سابقه ۴ قهرمانی در لیگ برتر فوتبال لیبی و ۳ قهرمانی در جام حذفی فوتبال لیبی را در کارنامه دارد.
لسعد دریدی (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل تونس است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال الملعب تونس، باشگاه فوتبال صفاقسی، و باشگاه فوتبال بنزرتی اشاره کرد.
شورت استرلینگ یک بمب‌افکن سنگین چهار موتوره بریتانیایی در جنگ جهانی دوم بود. این هواگرد نخستین بمب‌افکن چهار موتوره‌ای به حساب می‌آمد که وارد خدمت در نیروی هوایی بریتانیا می‌شد.
مسلمانان بهاری یا بیهاری از جمله پیروان اسلام هستند که از نظر زبانی، فرهنگی و تبارشناسی به عنوان بهاری شناخته می‌شوند. آن‌ها از نظر جغرافیای بومی در منطقه‌ای هستند که ایالت بهار هند را شامل می‌شود. اگرچه تجزیه هند بریتانیا در سال ۱۹۴۷، باعث شد جوامع بسیار زیادی از مسلمانان بهاری که در نقاط مختلفی از شبه قاره هند زندگی می‌کردند به طور دسته جمعی از بهار به پاکستان شرقی،‌ مهاجرت کند.
مسلمانان بهاری اقلیت قابل توجهی از جامعه‌ی متنوع مهاجران پاکستان را تشکیل می‌دهند. آنها عمدتاً پس از جنگ استقلال بنگلادش در سال ۱۹۷۱ که منجر به جدایی پاکستان شرقی از اتحادیه پاکستان به عنوان کشور مستقل بنگلادش شد، مهاجرت به این کشور را آغاز کردند.
از سال ۱۹۷۱ میلادی، مسلمانان بهاری ساکن بنگلادش به طور گسترده به عنوان پاکستانی‌های سرگردان در بنگلادش شناخته می‌شوند که در انتظار بازگشت به پاکستان هستند؛ و به دلیل همکاری با نیروهای پاکستانی غربی در انجام عملیات نسل‌کشی بنگلادش علیه بنگالی‌ها و هندوها در سال ۱۹۷۱ با آزار و اذیت‌های فراوان در این کشور مواجه شده‌اند.
اکثریت مسلمانان بهاری به مذهب سنی اسلام پایبند هستند و پذیرش این دین توسط بهاری‌ها به قرن چهاردهم بازمی‌گردد. زمانی که بازرگانان افغان و مبلغان صوفی یک قرن قبل از فتح امپراتوری مغول به شبه هند رفتند.
اقلیت قابل توجهی از بهاری‌ها نیز وجود دارند که به مذهب شیعه پایبند و متعهد هستند که عمدتاً در پتنه و گوپالپور در ناحیه سیوان ساکن هستند و ریشه مذهبی خود را به مهاجران مسلمان شیعه از اقوام ایرانی دور از لکهنو در همسایگی اوتار پرادش می‌رسانند که در طول قرن ۱۹ به این منطقه آمده اند.
ورود گسترده مسلمانان به بهار در قرن چهاردهم آغاز شد؛ زمانی که بازرگانان افغان و مقدسین صوفی -جنگجو در دشت های بهار جنوبی مستقر شدند و روند استعمار کشاورزی را پیش بردند و در عین حال اسلام را در بین مردم محلی گسترش دادند. مسلمانان در این دوره تنها مهاجران جدید به بهار نبودند. کتیبه های موجود در بهار شریف حکایت از یک جنگجوی صوفی به نام مالک ابراهیم بایو دارد که به بهار آمد و قبیله کول غیر هندو را که مسلمانان محلی را سرکوب می کردند شکست داد. او بسیاری از سران کول را فتح کرد.
برخی از پادشاهان و روسای قرون وسطی مسلمان بهاری بودند. فرماندهی خاراگپور راج در ناحیه مونگر امروزی در اصل توسط راجپوت‌های هندو کنترل می‌شد. در سال ۱۶۱۵ پس از یک شورش نافرجام توسط راجا سانگرام سینگ، پسرش تورال مال تغییر دین داد و نام خود را به رز افزون تغییر داد.
فوجدارهای پورنیا (همچنین به نواب‌های پورنیا معروفند) تحت رهبری سیف خان برای خود قلمروی خودمختار ایجاد کردند و در اوایل دهه ۱۷۰۰ در بخش‌هایی از شرق بیهار حکومت کردند. آنها درگیر جنگی طولانی با پادشاهی همسایه نپال بودند.
بسیاری از مسلمانان بهاری پس از استقلال در سال ۱۹۴۷ به پاکستان و بنگلادش (پاکستان شرقی در آن زمان) مهاجرت کردند.
جامعه مسلمان بهاری به طور سنتی توسط کاست و وابستگی‌های قبیله‌ای غیر وارنا تقسیم شده است. مسلمانان از این تمایزات به عنوان بیرادری یاد می کنند و به اندازه تمایز هندوهای برهمنی سفت و سخت نیستند، اما ازدواج‌های مختلط نادر است. نئولوژیزم گروه‌های سیاسی-اجتماعی "اشرف" کاست های تاریخی حاکم بر طبقات بالا هستند و شامل گروه‌هایی مانند راهیان، سید، شیخ، ملک و میرزا می‌شوند. پاتان‌های بیهار عمدتاً از نوادگان مهاجران پشتون هستند و برخی از نوادگان بومیهار و راجپوت از طبقه عالی محلی که با این گروه قومی مذهبی ازدواج کرده‌اند، آمده‌اند. میرزاها مدعی تبارشان از مغول هستند و عمدتاً در نواحی اطراف دربنگا و مظفرپور یافت می‌شوند. از جمله بزرگترین گروه‌های سیاسی-اجتماعی تحت نوئولوژی گروه‌های به اصطلاح اجلف، انصاری‌ها هستند که ۲۰ درصد از جمعیت مسلمانان بیهار را تشکیل می‌دهند. شغل سنتی آن‌ها بافندگی است.
ویکرز تایپ ۵۶ ویکتوریا یک هواپیمای باری و ترابری دوباله بریتانیایی بود که توسط نیروی هوایی سلطنتی استفاده می‌شد. ویکتوریا برای اولین بار در سال ۱۹۲۲ پرواز کرد و توسط ویکرز لیمیتد تولید شد.
احمد عزیزی (زادهٔ ۱۳۲۲ قزوین) سیاستمدار و مترجم ایرانی است. عزیزی از فعالان جنبش دانشجویی ایران بوده و مسئولیت‌های متعددی در صدا و سیما، مجلس شورای اسلامی و وزارت امور خارجه داشته‌است.
احمد عزیزی در دوران تحصیل خود، از اعضای انجمن اسلامی دانشجویان آمریکا و کانادا بود و در سال منتهی به انقلاب ۱۳۵۷، رئیس شورای مرکزی انجمن شد. او به عنوان نمایندهٔ انجمن، عازم پاریس به منظور شرکت در کنگرهٔ سالانهٔ اتحادیه انجمن‌های اسلامی در اروپا شد و با سید روح‌الله خمینی ملاقات کرد.
مسئولیت احمد عزیزی در کمیتهٔ آزادسازی گروگان‌های آمریکایی (ر.ک. عهدنامه ۱۹۸۱ الجزایر) مورد توجه رسانه‌های بین‌المللی قرار داشت. عزیزی در دورهٔ سرپرستی نخست‌وزیر رجایی بر وزارت امور خارجه، به عنوان معاون امور اقتصادی و بین‌المللی وزیر منصوب شد. با آغاز دوران وزارت میرحسین موسوی، قائم‌مقام او در وزارت‌خانه شد. عزیزی این منصب را تا سال ۱۳۶۳ و هنگام شرکت در دومین دوره انتخابات مجلس شورای اسلامی در اختیار داشت. در دوره‌های دوم و سوم مجلس شورای اسلامی به نمایندگی از مردم قزوین انتخاب شد که ریاست کمیسیون امور خارجه، از جملهٔ سمت‌های او در دوران نمایندگی بود. پس از دوران نمایندگی، در مسئولیت‌هایی چون دبیر کمیتهٔ سیاست خارجی دبیرخانه شورای عالی امنیت ملی، سفیر ایران در آلمان و نیز دستیار ارشد وزیر امور خارجه فعالیت کرد. عزیزی در سال ۱۳۸۳ به عنوان سفیر ایران در کانادا منصوب شد اما به دلیل نقش داشتن در کمیتهٔ آزادسازی سال ۱۹۸۱، دولت کانادا با صدور روادید وی مخالفت کرد. او در شهریور ۱۳۸۴ از وزارت امور خارجه بازنشسته شد.
احمد عزیزی یکی از امضاکنندگان نامهٔ حمایت جمعی از نمایندگان ادوار مجلس از سید محمد خاتمی در جریان انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۳۷۶ بود.
سولفید سزیم، یک نمک معدنی با فرمول شیمیایی Cs2S است. که یک قلیای قوی محلول در آب است. این ماده هنگام تماس با هوا، سولفید هیدروژن با بویی همانند بوی تخم مرغ فاسد انتشار می دهد.
مانند سولفید سدیم، سولفید سزیم بدون حضور آب می‌تواند به دست آید؛ این فرآیند ناشی از واکنش سزیم و گوگرد در محلول THF می باشد. برای انجام این واکنش، نیاز به آمونیاک یا نفتالین است.
با حل کردن سولفید هیدروژن در محلول هیدروکسید سزیم، بی سولفید سزیم تولید می شود، سپس سولفید سزیم نیز تولید می شود.Wilhelm Blitz, Ernst Wilke-Dörfurt: "Über Sulfide des Rubidiums und Cäsiums" in "Zeitschr. f. anorg. "R. Abegg, F. Auerbach: 'Handbuch der anorganischen Chemie'.
بارداری اجباری یا حاملگی اجباری () عملی است برای مجبور کردن زن یا دختر به باردار شدن بر خلاف میل و رضایت شخصی او، بیشتر به‌دنبال ازدواج اجباری، با هدفِ پرورش بردگان یا به عنوان بخشی از برنامه نسل‌کشی.https://www.amnesty.org/en/wp-content/uploads/2021/05/IOR5327112020ENGLISH.pdf حاملگی اجباری نوعی از «اجبار در باروری» است."Forced pregnancy" means the unlawful confinement of a woman forcibly made pregnant, with the
intent of affecting the ethnic composition of any population or carrying out other grave violations
of international law. This definition shall not in any way be interpreted as affecting national laws
relating to pregnancy; Rome Statute of the International Criminal Court" 17 July 1998
زندانیان زن که در بند واحد ۷۳۱ نیروی زمینی امپراتوری ژاپن بودند، به منظور استفاده در آزمایش‌های پزشکی مجبور به بارداری شدند.
واحد ۷۳۱ یک واحدِ محرمانهٔ تحقیقات و توسعهٔ سلاح‌های میکروبی و شیمیایی در نیروی زمینی امپراتوری ژاپن بود که آزمایش‌های اجباری مرگباری بر روی افراد زنده در جنگ دوم چین و ژاپن (۱۹۴۵–۱۹۳۷) و در دورانِ جنگ جهانی دوم انجام داد. به‌عنوان مثال، زنان اسیر و زندانی در یکی از کمپ‌های این واحد را برای مقاصد تحقیقاتی به اجبار حامله می‌کردند. به‌ویژه برایشان مهم بود که احتمالِ انتقال مستقیم از مادر به جنین، در دوران بارداری بررسی شود؛ مخصوصاً دربارهٔ بیماری سیفلیس که تصور می‌شد بر باروری تأثیر داشته باشد. برای محققان واحد ۷۳۱ بسیار جالب بود که بدانند سیفلیس بر اعضای جنسی زنان چه تأثیری دارد و آیا جنین زنده می‌ماند یا خیر. با آنکه تعداد زیادی از نوزادان در اسارت به دنیا آمدند، هیچ مدرکی دالِ بر زنده بیرون آمدن زندانیان این مرکز، حتی کودکان، وجود ندارد. گمان می‌رود که زنان و کودکانِ زندانی را کشتند و حاملگی‌ها را [با سقط] پایان دادند.
شیوه‌های عروس‌ربایی و ازدواج اجباری معمولاً (به استثنای «دزدیدن نمادین عروس» که در واقع فرارهای توافقی هستند) شامل تجاوز به «عروس» به قصد مجبور کردن او برای حاملگی است تا او را در موقعیتی قرار دهد که وی را به متجاوز و خانواده‌اش وابسته کند و به دلیل نگرش‌های فرهنگی نسبت به تجاوز، دیگر نتواند به نزد خانواده‌اش بازگردد. در قرقیزستان، سالانه هزاران دختر و زن جوان ربوده می‌شوند تا مجبور به ازدواج شوند. اگرچه این عمل در سال ۲۰۱۳ غیرقانونی شد، اما عروس‌ربایی همچنان وجود دارد و عواقب مخربی برای جامعه به جای گذاشته‌است. معمولاً از آن عمل به عنوان یک سنت یاد می‌شود که به عنوان یک امر برای انجام در هنگامی است که مرد به سن ازدواج می‌رسد.
تجاوز جنسی، بردگی جنسی و اقدامات مرتبط با آن از جمله حاملگی اجباری و فاحشگی اجباری، اکنون تحت کنوانسیون ژنو، جنایت علیه بشریت و جنایت جنگی تلقی می‌شود؛ به‌ویژه از سال ۱۹۴۹، ماده ۲۷ کنوانسیون چهارم ژنو، و بعداً نیز پروتکل‌های ۱۹۷۷ الحاقی به کنوانسیون ۱۹۴۹ ژنو، تجاوز جنسی در زمان جنگ و فحشای اجباری را آشکارا و به صراحت ممنوع می‌کند. یادداشت توضیحی اساسنامه رم که صلاحیت و حد و حدود دیوان کیفری بین‌المللی را تعریف می‌کند، تجاوز جنسی، برده‌داری جنسی، فاحشگی اجباری و بارداری اجباری را به عنوان جنایت علیه بشریت به رسمیت می‌شناسد.As quoted by Guy Horton in "Dying Alive – A Legal Assessment of Human Rights Violations in Burma" April 2005, co-Funded by The Netherlands Ministry for Development Co-Operation. See section "12.52 Crimes against humanity", Page 201. He references RSICC/C, Vol. 1 p. 360
مطابق دادگاه بین‌المللی کیفری برای رواندا، تجاوز به عنف، زمانی که به‌طور سیستماتیک یا در مقیاس دسته جمعی برای نابود کردن مردم استفاده شود، ممکن است نسل‌کشی تلقی گردد. بعدها دادگاه بین‌المللی کیفری یوگسلاوی سابق نیز تجاوز جنسی را به عنوان جنایت علیه بشریت طبقه‌بندی کرد. در سال ۲۰۰۸، قطعنامه ۱۸۲۰ شورای امنیت سازمان ملل متحد، چنین اقداماتی را به عنوان «جنایت جنگی، جنایت علیه بشریت یا … نسل‌کشی» شناسایی کرد. علیرغم این اقدامات، تجاوز جنسی، خواه سیستماتیک یا غیر آن، همچنان در مناطق درگیری به‌طور گسترده وجود دارد.
آزار و اذیت مسیحیان در امپراتوری روم آزار و اذیت دینی ضد مسیحی بود که به‌طور پراکنده و معمولاً محلی، در سراسر امپراتوری روم، از قرن اول پس از میلاد آغاز و در قرن چهارم به پایان رسید. از دلایل این آزارها این بود که یک امپراتوری چندخداپرستی و دارای سنت‌های مذهبی باستانی روم و هلنیستی، با فرقه مسیحیت، در تضاد ایدئولوژیک قرار گرفت. اعمال پیگنیسم مانند قربانی کردن برای امپراتوران یا خدایان دیگر برای مسیحیان منفور بود زیرا در اعتقادات آنها بت‌پرستی ممنوع بود. دولت و دیگر اعضای جامعه مدنی مسیحیان را به دلیل خیانت، جنایات شایعه شده مختلف، تجمع غیرقانونی و معرفی یک فرقه بیگانه که از خارج به روم وارد شده مجازات می‌کردند.
اولین، آزار و اذیت مسیحیان در امپراتوری روم در زمان امپراتور نرون () در روم رخ داد. آزار و اذیت عمومی تری در زمان سلطنت مارکوس آئورلیوس () روی داد. پس از یک آرامش، آزار و اذیت تحت فرمان امپراتورها دقیانوس () و تربونیانوس گالوس (، آزار و اذیت دقیانوس رخ داد که به ویژه گسترده بود. آزار و اذیت امپراتور والرین () با اسارت او توسط شاپور یکم در نبرد ادسا در طول جنگ‌های ایران و روم شاهنشاهی ساسانی متوقف شد. جانشین او گالینوس () آزارها را متوقف کرد.
«آگوستوس» دیوکلتیان () آزار و اذیت دیوکلتیانی، آزار و شکنجه عمومی نهایی مسیحیان را آغاز کرد، تا در بخش‌هایی از امپراتوری اجرا شود. سرانجام اگوستوس گالریوس () فرمان سردیکا را صادر کرد و اگوستوس ماکسیمینوس دایا () رقیب کنستانتین بزرگ نیز درگذشت. پس از آنکه کنستانتین بزرگ () رقیب خود ماکسنتیوس () را در نبرد پل میلویو در اکتبر ۳۱۲ شکست داد، او و امپراتور همکارش لیسینیوس فرمان میلان (۳۱۳) را صادر کردند که آزادی مذهبی را بر همه ادیان، از جمله مسیحیت، اجازه می‌داد.
به صورت پراکنده و معمولاً محلی، در سراسرامپراتوری روم، از قرن اول پس از میلاد و پایان یافتن به قرن چهارم رخ داد. در اصل یک امپراتوری چندخداپرستی در سنت‌های دین در روم باستان و دین هلنیستی، با گسترش مسیحیت از طریق تاریخ‌نگاری مسیحیت امپراتوری روم، با فرقه امپراتوری روم وارد تضاد ایدئولوژیک شد. اعمال مشرکان مانند قربانی کردن برای امپراتوران خدایی یا خدایان دیگر برای مسیحیان نفرت‌انگیز بود زیرا اعتقادات آنها بت‌پرستی را ممنوع می‌کرد. دولت و دیگر اعضای جامعه مدنی مسیحیان را به دلیل خیانت، جنایات شایعه شده مختلف، اجتماعات غیرقانونی و معرفی یک فرقه بیگانه که منجر به ارتداد رومی شد، مجازات می‌کردند.
امپراتوری روم وسعت خود را با زور به دست آورد اما برای کنترل چنین امپراتوری وسیعی، نیاز به جلب همکاری مردم تابع خود داشت و این کار را به روش‌های گوناگون انجام داد. روم به جای مجازات کشورهای تسخیر شده، اغلب با آنها به عنوان متحد رفتار می‌کرد و آنها را تشویق می‌کرد تا در شکوه و ثروتمند ساختن امپراتوری شرکت کنند. دین در روم باستان شامل بسیاری از خدایان اصلی و فرعی بود که در فوق آنها خدای آسمان، ژوپیتر قرار داشت. در باور رومیان، نوعی قرارداد بین مردم و خدایانشان وجود داشت به این معنی که در ازای انجام مراسم مذهبی، خدایان، آنچه مورد نیاز زندگی رومیان بود، سعادت، سلامتی و موفقیت نظامی را تضمین می‌کردند. مانند رومیان، تقریباً همه مردمان تسخیر شده نیز چندخداپرست بودند. آنها خدایان خود را می‌پرستیدند و فکر می‌کردند این خدایان از آنها محافظت می‌کنند. از آنجایی که آنها معتقد بودند که مردمان دیگر نیز خدایان خود را دارند، شرکت در جشنواره‌های بزرگداشت خدایان رومی را نسبتاً آسان می‌یافتند و موضوع صرفاً احترام به رومیان بود. با گذشت زمان، خدایان مردمان دیگر در میان رومیان محبوبیت زیادی پیدا کردند. رومی‌ها در واقع خدایان یونان را با خدایان خود یکی می‌دانستند. برای مثال، ژوپیتر و زئوس به عنوان یک خدا در نظر گرفته می‌شدند. آنها معتقد بودند که این خدایان در تأسیس تمدن روم نقش داشته‌اند و اینکه آنها به شکل‌گیری رویدادهای زندگی مردم به صورت روزانه کمک می‌کنند. هر شرایط مساعد یا نامطلوب در زندگی را رومیان به خلق و خوی خدایان معین نسبت می‌دادند، بنابراین مردم نیز برای شکرگزاری یا تلاش برای آرام کردن خلق و خوی خدایان، به آنها هدایایی اهدا می‌کردند. برخلاف بسیاری از سنت‌های مذهبی یا مذهبی توحیدی، خدایان رومی توجه کمی به اخلاق مردم روم داشتند. در عوض، دغدغه اصلی آنها ادای احترام به خدایان از طریق مناسک بسیار خاص بود.‏
فال‌بینان رومی خواست خدایان را می‌خواندند و بر علامت‌گذاری مرزها به‌عنوان بازتابی از نظم جهانی نظارت می‌کردند، بنابراین توسعه‌طلبی را به‌عنوان یک امر الهی تأیید می‌کردند. از آنجایی که رومیان سلطه خود را در سراسر جهان غرب گسترش دادند، سیاست آنها به‌طور کلی جذب خدایان و آیین‌های مردمان دیگر بود نه تلاش برای ریشه کن کردن آنها، زیرا آنها معتقد بودند که حفظ سنت، موجب ثبات اجتماعی می‌شود.‏ تقریباً برای هزار سال رومیان در حال گسترش قلمروی خود بودند. مشروعیت در روم باستان پیروزی در نبرد بود زیرا این ثابت می‌کرد که خدایان با رومیان هستند و خدایان حق بودند.
در روم باستان هیچ باور ثابت یا اجباری در مورد زندگی پس از مرگ وجود نداشت. فایده ای که از ستایش خدایان رومی می‌شد مربوط به زمان حیات و در زندگی کنونی بود. رومیان در پرستش خود از خدایان خواستار یک نبرد موفق، یک ازدواج موفق یا یک تولد موفق بودند و هیچ مفهومی از رستگاری وجود نداشت. بسیاری از رومیان بر این باور بودند که جاودانگی ناشی از حضور یک فرد در قلب و ذهن کسانی است که آنها را ترک کرده‌اند. این عقیده وجود داشت که پس از مرگ همه چه قدیس یا گناهکار به یک مکان در «جهان زیرین» که توسط هادس اداره می‌شود در آن سوی رودخانه استوکس می‌روند.‏
در اوج امپراتوری، پرستش خدایان بین‌المللی متعددی در روم رواج پیدا کرد. ایزیس از مصر، اپونا از سلت، و خدایان یگانه‌گرایی خورشید مانند میترا و سول اینویکتوس، که تا شمال بریتانیای روم پرستش می‌شدند. رومی‌هایی که به‌طور فزاینده ای اجدادی از جاهای دیگر امپراتوری داشتند، جذب دین‌های اسرارآمیز یونانی-رومی وارداتی می‌شدند. این دین‌ها آغازگر باور به رستگاری در زندگی پس از مرگ بودند. آیین ایزیس، الهه مصری، در آغاز قرن اول امپراتوری را فرا گرفت. آیین میترا، خدای خورشید ایرانی، برای سربازان محبوبیت خاصی پیدا کرد (و برای امپراتوری مفید بود زیرا شجاعت را آرمانی می‌کرد). رومی‌ها به‌طور کلی این فرقه‌ها را تحمل می‌کردند، اما استثناهایی هم وجود داشت. جمعیتی که دیونیسوس، خدای یونانی مرتبط با شراب و مستی را جشن می‌گرفتند، چنان غیرقابل کنترل و یاغی شدند که روم برای مدتی این فرقه را سرکوب کرد. اما در عرض چند سال، روم تسلیم شد و اجازه داد تا زمانی که بیش از پنج نفر در هر زمان عبادت نکنند. هنگامی که کاهنی از آیین ایزیس یک زن بیگناه رومی را اغوا کرد، امپراتور روم تیبریوس (۴۲ پیش از میلاد – ۳۷ پس از میلاد) دستور داد معبد ویران شود و کاهنان آن را اعدام کنند. اما امپراتور بعدی یک بار دیگر این فرقه را مجاز کرد. ادیانی که روم با آنها بیشترین مشکل را داشت، یکتاپرستی بود - یهودیت و مسیحیت. از آنجا که این ادیان معتقد بودند که فقط یک خدا وجود دارد، آنها پرستش خدایان دیگر را ممنوع کردند. اعضای آنها از ارائه پیشکش به خدایان رومی یا شرکت در جشن‌های مذهبی رومی خودداری می‌کردند که روم آن را نشان دادن وفاداری می‌دانست.
رومیان سپس با عقاید مسیحیت آشنا شدند که همه مردم در نظر خدا برابر هستند و زندگی پس از مرگ در بهشت شگفت‌انگیز است و باید منتظرش بود، بنابراین طبیعتاً اولین نوکیشان مسیحیت برده‌ها و زنان، محروم‌ترین اعضای جامعه بودند – آنها احساس می‌کردند که در این دین مهم و هم پایه با ارباب یا شوهر خود هستند.‏
اما روم به یهودیان بدگمان می‌نگریست و آنها را در موارد متعدد مورد آزار و اذیت قرار می‌داد. یکی از جدی‌ترین درگیری‌ها بین روم و یهودیان در استان رومی یهودیه در سال ۶۶ پس از میلاد زمانی که نرون امپراتور بود آغاز شد. فرماندار رومی تصمیم گرفت مقدار زیادی پول از خزانه معبد بزرگ اورشلیم را مصادره کند. او مدعی شد که مالیات‌هایی که امپراتور دارد را جمع‌آوری می‌کند. یهودیان شورش کردند و به سربازان رومی در سایر نقاط استان روم حمله کردند. نرون سه لژیونر را برای سرکوب شورش فرستاد. تا تابستان سال ۶۸، روم کنترل خود را بر بیشتر استان یهودیه بازگرداند. دو سال بعد ۷۰ میلادی، رومیان اورشلیم را پس گرفتند و معبد دوم اورشلیم، مرکز دین یهود را ویران کردند. جنگ برای چند سال دیگر ادامه یافت تا اینکه قلعه زیلوت‌ها در ماسادا سقوط کرد.