moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
تپه سه تپان می‌رمیرو در شهرستان سرپل ذهاب، بخش مرکزی، دهستان دشت ذهاب، ۲/۵ کیلومتری شمال غرب روستای می‌رمیرو واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۲۸۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه احمد شهبازی در شهرستان سرپل ذهاب، بخش مرکزی، دهستان دشت ذهاب، ۵۰۰ متری جنوب شرق روستای تایشه‌ای واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۲۸۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه دوملان ۱ در شهرستان سرپل ذهاب، بخش مرکزی، دهستان حومه سرپل، ۱ کیلومتری شمال روستای سرابله واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۲۸۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
قلعه سرزل در شهرستان سرپل ذهاب، بخش مرکزی، دهستان پشت تنگ، ۴۰۰ متری جنوب روستای سرزل واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۲۸۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه تپانی در شهرستان سرپل ذهاب، بخش مرکزی، دهستان دشت ذهاب، ۳۰۰ متری غرب روستای تپانی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۲۹۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه جلالوند سفلی در شهرستان سرپل ذهاب، بخش مرکزی، دهستان بشیوه پاتاق، شرق روستای جلالوند سفلی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۴۴۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه چیا منصور در شهرستان سرپل ذهاب، بخش مرکزی، دهستان قلعه شاهین، ۱/۴ کیلومتری غرب روستای امامیه سفلی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۴۴۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه دوازده امام در شهرستان سرپل ذهاب، بخش مرکزی، دهستان قلعه شاهین، ۴۰۰ متری جنوب روستای دوازده امام واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۴۴۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه پل شیرخان در شهرستان سرپل ذهاب، بخش مرکزی، دهستان قلعه شاهین، جنوب شرق روستای امامیه علیا واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۴۴۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه کلاوه در شهرستان سرپل ذهاب، بخش مرکزی، دهستان قلعه شاهین، روستای کلاوه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۴۵۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
بقایای بنای سراب گلودر در شهرستان سرپل ذهاب، بخش مرکزی، دهستان بشیوه پاتاق، ۵۰۰ متری جنوب روستای برزه لک واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۴۵۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
محوطه مله دزگه در شهرستان سرپل ذهاب، بخش مرکزی، دهستان ذهاب، ۱ کیلومتری غرب روستای مله دزگه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۴۵۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
گور سوراخ گرگک ۳ در شهرستان کوهرنگ، بخش مرکزی، دهستان شوراب تنگزی، ۵/۹۵ کیلومتری شرق چلگرد به خط مستقیم، بالای یال جنوبی کوه سوراخ گرگک واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۳۰۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
گورستان سوراخ گرگک ۴ در شهرستان کوهرنگ، دهستان شوراب تنگزی، ۵/۹۵ کیلومتری شرق چلگرد به خط مستقیم، بالای یال جنوبی کوه سوراخ گرگک واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۳۰۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
گورستان سوراخ گرگک ۶ در شهرستان کوهرنگ، بخش مرکزی، دهستان شوراب تنگزی، ۵/۹۵ کیلومتری شرق چلگرد به خط مستقیم، بالای یال جنوبی کوه سوراخ گرگک واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۳۰۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مکتب‌خانه حاجی فاطمه خانم مربوط به دوره افشار است و در شهرستان اردکان، بخش عقدا، دهستان هفتادر، روستای هفتادر، محله سفلی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۶۰۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
خانه شیرین مربوط به دوره ایلخانی است و در شهرستان اردکان، بخش عقدا، دهستان هفتادر، روستای هفتادر، محله سفلی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۵۸۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
خانه قاضی جلال الدینی مربوط به دوره ایلخانی است و در شهرستان اردکان، بخش عقدا، دهستان هفتادر، روستای هفتادر، محله سفلی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۵۹۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
خانه حاجی ابراهیم مربوط به دوره ایلخانی است و در شهرستان اردکان، بخش عقدا، دهستان هفتادر، روستای هفتادر، محله حاج آقا واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۶۰۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
خانه اسماعیل رفیعی مربوط به دوره ایلخانی است و در شهرستان اردکان، بخش عقدا، شهر عقدا، محله شمس واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۵۹۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
باغ فرهنگ مربوط به دوره پهلوی است و در شهرستان تفت، بخش مرکزی، دهستان شیرکوه، روستای طزرجان، خیابان فرهنگ، حسینیه بزرگ طزرجان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۵۹۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
خانه حسن خان اردلان مربوط به دوره زند است و در شهرستان تویسرکان، روستای اشتران، خانه حسن طیبی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۵۹۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. خاندان اردلان تویسرکان ازنسل خان احمدخان اردلان حاکم کردستان می‌باشند.
خانه فیض (عصمت السلطنه) مربوط به دوره قاجار است و در تهران، خیابان امیر کبیر، کوچه شهید جاویدی، کوچه محدث واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۵۹۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
خانه فیض، متعلق به آیت‌الله سید محمد باقر فیض بود. او در سال 1332، درست روزی که محمد رضا پهلوی از ایران فرار کرده روانه بغداد شده بود، از نجف به همراه خانواده‌اش وارد تهران شد. او این خانه را به سال 1343شمسی خریداری کرد و در سال 1349شمسی نیز در همین خانه به دیدار حق شتافت.
جلسات هفتگی او در شب‌های شنبه، محلی برای بیان احکام و ذکر مصیبت امامان شیعه بویژه حضرت امام حسین(ع) بود و افراد زیادی در آن شرکت می کردند. از آن‌جمله: آیت‌الله درّودی، آیت‌الله شیخ بهاءالدین صدوقی، ادیب سمیعی، انجدانی، عماد شیرازی، مبرهن. حاج محمد مرشدی و حاج مهدی آصفی، و در دوره‌ای کوتاه نیز محسن طاهری در آن جلسات، مداحی و ذکر مصیبت می کردند.
این خانه در چند دوره مرمت و بازسازی شد و هر بار علاوه بر استحکام بخشی به بخش تاریخی آن، در سایر قسمت‌ها نیز بناهایی اضافه می‌شد.
وجود یک تالار با نقش و نگارها و نقاشی‌هایی از گل و بته و نقوش اسلیمی، در تمام دیوارها از کف تا سقف و حتی طاقچه‌های بالای دیوار و سقف اتاق، این سرسرا را از خانه‌های مشابه خود در منطقه سرچشمه و بافت قدیمی منطقه، متمایز می‌کرد.
درست در زیر همین تالار و با همان ابعاد، سردابه‌ای بود که ورودی آن از حیاط پشت تالار با بیش از ده پله آجری هر یک به ارتفاع 30 تا 35 سانتی‌متر قرار داشت. پشت چهار پنجره قدی این تالار که به حیاط پشتی و بزرگ خانه باز می‌شده، درگاهی تعبیه شده بود و در زیر این درگاهی‌ها، پنجره‌های سفالین مشکب نیم دایره قرار داشت که نور و هوار را به داخل سردابه هدایت می‌کرد.
از کف تا ارتفاع یک متری دور تا دور داخل سردابه با کاشی‌هایی منقش به گل و مرغ با رنگ قالب فیروزه‌ای و آبی پوشیده شده بود و طاقچه‌های متعددی نیز در اطراف آن وجود داشت. بویژه این طاقچه‌ها در زیر پنجره‌های مشبک، پلکانی بود و محلی برای نگهداری مواد غذایی در هوای خنک بود.
علاوه بر پنجره‌های مشبک، در انتهای این سردابه، دریچه‌ای وجود داشت که به کانالی در زیر ساختمان مرتبط می‌شد و از آنجا به سمت بالا راه می‌یافت و در انتها به بادگیری در پشت بام می‌رسید. وجود همین هواکش طبیعی، باعث می‌شد که این سردابه در تابستان محل استراحت خانواده در ساعات گرم روز شود به طوری که پس از چند ساعت توقف در آن، به هنگام خروج از سردابه، در بدن احساس کرختی می‌شد.
دو حیاط در دو سوی تالار، یکی پوشیده از شمشاد و چند درخت عرعر، انار، کاج و گوجه سبز و انگوری که از دیوار ساختمان مجاور در این حیاط سرک می‌کشید، و دیگری بزرگتر با باغچه‌هایی در چهار سوی حیاط و درختان عرعر، خرمالو، سیب، انگور، کاج، و انواع سبزیجات خوراکی، فضای خانه را دل‌انگیز می‌کرد. دو حوض نیز در هر دو حیاط متناسب با ابعاد حیاط وجود داشت که در هر دو تعدادی ماهی قرمز و سیاه در طول سال وجود داشت.
وجود این فضا در محدوده‌ای دور از خیابان، خانه را از گزند آسیب‌های ناشی از لرزه‌های حرکت اتومبیل‌ها و سروصدا دور نگه‌می‌داشت. از این‌رو توجه بخش‌های هنری سینما و تلویزیون را به خود جلب کرد و بارها از فضای تالار برای تهیه فیلم استفاده شد.از جمله علی حاتمی بخشی از فیلم دلشدگان را در سال ۱۳۷۰ در این خانه فیلم‌برداری کرد.
خانه قدوسی مربوط به دوره قاجار است و در اصفهان، خیابان طالقانی، بین خیابان اردیبهشت و خلجها، پلاک ۶۴۶ واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۵۸۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
خانه احمد تقا مربوط به دوره قاجار است و در اصفهان، خیابان خاقانی، کوچه لت استرا واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۵۸۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این اثر در دو قسمت ساخته شده؛ که یک قسمت برای خدمه عمارت وقسمتی به عنوان شاه‌نشین می‌باشد. سقف‌های آن به صورت تیر چوبی می‌باشد.
خانه کرزان مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان تویسرکان، بخش مرکزی، دهستان کرزان رود، روستای کرزان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۵۹۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
خانه حاج مصطفی توکلی مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان فلاورجان، بخش پیربکران، دهستان گرکن شمالی، روستای دارگان، بافت قدیم روستا واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۵۸۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مجموعه خانه‌های حسینعلی رحیمیان و فرزندی مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان مبارکه، بخش مرکزی، شهر طالخونچه، خیابان شهید مطهری، کوچه یلمه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۵۸۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
خانه بنی اردلان مربوط به دوره قاجار - دوره پهلوی است و در بهار، چهارباغ شهید بهشتی، خیابان دکتر چمران، خانه بنی اردلان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۵۹۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
خانه بخشیان مربوط به دوره قاجار - دوره پهلوی است و در شهرستان اصفهان، بخش مرکزی، شهر اصفهان، خیابان ابن سینا، کوچه شهشهان، کوچه امام جمعه، پلاک ۲۳ واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۵۹۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
خانه حسن امیری مربوط به اواخر دوره قاجار است و در مبارکه، محله اسماعیل ترخان، خیابان شیخ صدوق، کوچه خرم، کوچه معتمد، پلاک ۱۱ واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۵۸۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
خانه تاریخی سهامی مربوط به اواخر دوره قاجار - اوایل دوره پهلوی است و در شهرستان کاشان، بخش مرکزی، شهر کاشان، فین بزرگ، محله حاج نایب، کوی جول آباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۵۸۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
خانه ترکیان مربوط به اواخر دوره قاجار - اوایل دوره پهلوی است و در شهرستان کاشان، بخش مرکزی، شهر کاشان، فین بزرگ، جنب حسینیه حیدری واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۵۸۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
خانه تاریخی مدبر مربوط به اواخر دوره قاجار - اوایل دوره پهلوی است و در شهرستان کاشان، بخش مرکزی، شهر کاشان، فین بزرگ، محله حیدری واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۵۸۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
عمارتهای نصفه راه مربوط به اواسط دوره قاجار است و در شهرستان کاشان، کیلومتری ۱۵ جاده قمصر، کاشان، ۲ کیلومتری سمت چپ جاده واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۵۸۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
خانه حاج ابوالقاسم ابوئی مربوط به متاخر دوران‌های تاریخی پس از اسلام - اوایل دوره قاجار است و در مهریز، محله استهریج واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۵۹۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
تکواژ چندوجهی یا تکواژ مرکب یا چمدان‌واژه در صرف، نوعی تکواژ است که هم‌زمان به بیش از یک مفهوم دلالت می‌کند؛ مانند شناسه در زبان فارسی که هم‌زمان به شخص و شمار دلالت می‌کند و نمی‌توان مشخص ساخت که کدام بخش تکواژ به شخص یا شمار مربوط می‌شود.شقاقی، ویدا (۱۳۸۶)، "مبانی صرف"، تهران: انتشارات سمت.
در زبان‌شناسیِ بسیاری از زبان‌ها، «تکواژهای چندوجهی» آمیزه‌سازی‌هایی (ساختن یک واژه از طریق ترکیب بخش‌هایی از دیگر واژه‌ها) هستندGarner's Modern American Usage, p. 644 که قسمت‌هایی از یک یا چند واژه یا آوا در هم آمیخته شده و واژهٔ نویی را ساخته‌اند. برای مثال، واژهٔ «مُتِل» (motel) از راهِ آمیزه‌سازیِ دو واژهٔ «موتور» (motor) و «هتل» (hotel) پدید آمده‌است.
تعریفی دیگر: در زبان‌شناسی، تکواژ چندوجهی تکواژی‌ست که بیش از یک واژه را نمایندگی می‌کند.
فاطمه صادقی پژوهشگر علوم سیاسی و مطالعات زنان و جنسیت است. صادقی عضو تحریریه فصلنامه گفتگو است. او مدافع جنبش فمینیستی در ایران و منتقد حجاب اجباری بوده و در سال ۱۳۸۷ مقاله‌ای در نقد حجاب اجباری منتشر کرد.او یکی از فرزندان صادق خلخالی است.
صادقی از سال ۱۳۸۲ تا ۱۳۸۷ در دانشکده حقوق دانشگاه آزاد اسلامی کرج تدریس می‌کرد، اما در سال ۱۳۸۷ به دلیل نوشتن مقاله‌ای در انتقاد از حجاب اجباری اخراج شد و به عنوان پژوهشگر مستقل و مترجم به فعالیت خود ادامه داد. او مدتی نیز در مؤسسه رخداد تازه تدریس می‌کرد. او در سال‌های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۰ به عنوان پژوهشگر در مؤسسهٔ بین‌المللی مطالعات اسلام در عصر مدرن (ISIM) و دانشکده علوم سیاسی در دانشگاه آمستردام هلند مشغول به فعالیت بود.
وی در مصاحبه ای پدر خود را یک پدر معمولی دانست که به مقتضای وضعیت عمل کرده‌است و به همین دلیل از طرف برخی منتقدین همدست خلخالی خوانده شد. او به ماهنامه اندیشه پویا گفت:
تصویر بیرونی از پدر من یک تصویر خیلی خشن است. من به عنوان دختر اصلاً چنین تصویری را در خانه از پدرم ندارم… پدرم به هیچ وجه آدم مهربانی نبود. به شدت سختگیر بود اما من از پدرم کتک نخوردم. در خانواده تنبیه بدنی اصلاً نداشتیم. ولی من همیشه وقتی می‌خواستم کارنامه‌ام را به بابا نشان دهم شب تا صبح خوابم نمی‌برد. هیچ اهل مماشات نبود. من همیشه باید سختکوش می‌بودم و کار می‌کردم و لیاقتم را نشان می‌دادم. وقتی هم لیاقتم را نشان می‌دادم می‌گفت وظیفه‌ات بوده…
عرصه ایدئولوژیک سال ۵۷ از پدرم تصویری ساخته بود که برای من ناآشنا بود. فضای آن زمان، فضایی کاملاً ایدئولوژیک بود. من اصلاً نمی‌خواهم بگویم که پدرم آدم مهربانی بود. اصلاً از این خبرها نبود اما آن فضای ایدئولوژیک قاطعیت انقلابی می‌طلبید؛ و کسی که در جای آقای خلخالی می‌نشست گویی باید به آن قاطعیت انقلابی پاسخ می‌داد. او خودش را انقلابی تعریف می‌کرد و معتقد بود که برای انقلاب باید یکسری بدنامی‌ها را بپذیرد. وقتی به او می‌گفتیم که تو چه‌کاره هستی و چرا دیگران نه؟ همیشه می‌گفت ما انقلاب کردیم و باید پای آن بایستیم. این حرفش همیشه توی گوش من است. می‌خواهم بگویم شخصیت او به آن وضعیت گره خورده بود. اصلاً قصد دفاع ندارم. به نظر خودم دارم توصیف می‌کنم. طبیعتاً در آن وضعیت همه می‌خواستند چهره‌ای انقلابی از خود نشان دهند که دشمن بترسد. من اینطور می‌بینم. ببین! پدرم توی خانه هم یک جورهایی انقلابی بود؛ یعنی ما حق نداشتیم دو دست لباس اضافه داشته باشیم. تا آخر زندگی همین بود. بارها اتفاق افتاد که کفش‌های اضافه ما را برداشت و داد به نیازمند. خیلی وقت‌ها عصبانی می‌شدم که شما چه حقی دارید که اموال من را می‌بخشید. این اواخر گاهی اعتراض می‌کردم که همه جا را فساد اقتصادی گرفته آن وقت شما نگران همین یک جفت کفش من هستی؟ ما حق نداشتیم چیز زیادی بخواهیم. حق نداشتیم مدرسه خوب برویم. این ویژگی پدرم برای من هم دوست‌داشتنی است. یکی از چیزهایی که واقعاً من را آزار می‌دهد این است که اگر چیز خوبی قرار بود از اخلاق انقلابی بماند همین ساده‌زیستی بود که نماند. می‌توانم حدس بزنم که پدرم این اواخر نسبت به گذشته بازخوانی‌هایی داشت. نسبت به بازرگان همیشه احترام می‌گذاشت اما دربارهٔ بازخوانی انتقادی گذشته تمایلی به حرف زدن نداشت. معلوم بود که زاویه پیدا کرده اما پشیمان هم نبود.
وی به تلطیف پدرش محکوم شد و برخی به او اعتراض کردند.
منیره برادران، از زندانیان سیاسی پیشین، در واکنش به این اظهارات و خطاب به فاطمه صادقی نوشت: «شما مسئول جنایت‌های پدرتان نیستید ولی در مقابل حرفی که می‌زنید، مسئول هستید. توجیه و رفع مسئولیت از پدرتان، یعنی همدستی با او».
وی در مصاحبه با روزنامه اعتماد که در دوم آبان ۱۴۰۱ به چاپ رسید گفت:
نقد و مرور کتاب
زنبق دره یا درهٔ زنبق، نام رمانی از نویسنده و نمایشنامه نویس مشهور فرانسوی، انوره دو بالزاک است که درون مایهٔ اصلی آن عشق و مسائل اجتماعی است.این کتاب، بخشی از سری رمان‌های مشهور به کمدی انسانی (The Human Comedy) اثر دو بالزاک است.
علی بلوکباشی (زادهٔ ۱۳۱۴ خورشیدی) نویسنده و پژوهشگر در حوزه مردم‌شناسی اهل ایران است. وی دارای مدرک دکترای مردم‌شناسی از دانشگاه آکسفورد انگلستان است.علی بلوکباشی، دائرة المعارف بزرگ اسلامی. از وی به عنوان پدر مردم‌شناسی آکادمیک ایران یاد می‌شود.نمی‌دانم کِی آرام خواهیم گرفت ، روزنامه شرق.
علی بلوکباشی زاده سال ۱۳۱۴ در کوچه تهرانچی شهر تهران است. سه ماه پیش از تولدش در اثر تشخیص نادرست نوع بیماری و درمان غلط پدر خود را از دست داد.
تحصیلات آغازین خود را در دبستان دقیقی در خیابان شاهپور تهران گذراند ولی به زودی به پژوهش علاقه‌مند شد. در این مورد خود ایشان در مصاحبه ای اینچنین می‌گویند:
در سالهای ابتدایی دوران دبستان جزوه بینوایان که هفته به هفته چاپ می‌شد را با پول توجیبی که هر هفته می‌گرفتم، می‌خریدم و بااشتیاق تمام می‌خواندم و هر هفته منتظر می‌ماندم تا جزوه بعدی بیاید تا ادامه داستان را بخوانم. پشت هر کدام از این جزوات جلدی بود که خواننده‌ها نظرشان را بنویسند و برای ناشر بفرستند و من در یکی از این جزوات احساس خودم را از داستان نوشتم و برای [مؤسسه] انتشاراتی معرفت فرستادم و آنها این نوشته مرا چاپ کردند و چاپ این نوشته از من، آن هم در سنین ده-دوازده سالگی باعث شد که دلبسته نوشتن شوم … تا اینکه نوبت دبیرستان شد و من دیپلم طبیعی آن زمان را گرفتم؛ ولی عاشق ادبیات بودم و علی رغم اینکه می‌توانستم در دانشگاه رشته پزشکی را دنبال کنم، رفتم به آموزشگاه شبانه و دیپلم ادبی گرفتم.علی بلوکباشی ، زندگینامه نویسنده و محقق.
در دوران آموزشگاه شبانه، معلم ادبیات آموزشگاه شبانه خزاعلی شادروان دکتر محجوب با دیدن داستان کوتاه بلوکباشی جوان با نام گربه سفیده که محتوایش زندگی فرهنگی یک خانواده سنتی است استعداد پژوهش را در وی کشف می‌کند و این دستان را در مجله پیام نوین چاپ می‌نماید.
پس از پایان دبیرستان، وی وارد دانشکده ادبیات دانشگاه تهران می‌شود و در سال ۱۳۴۱ موفق به دریافت لیسانس در رشته ادبیات می‌شود. پس از آن مدرک فوق لیسانس خود را در رشتهٔ «زبان‌شناسی همگانی و زبان‌های باستانی» از دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران کسب نمود.
در دوران دانشگاه شروع به تحقیق در اقوام ایرانی را می‌نماید و به مدت چند سال مشغول سفر در بین اقوام ایرانی و مطالعه و پژوهش آنها می‌شود. همین مسئله او را بیش از پیش ترغیب می‌نماید که برای ادامه تحصیل در خارج از کشور اقدام نماید.
وی در سال ۱۳۴۹ به انگلستان سفر کرد و در دانشگاه آکسفورد در دوره دکتری به تحصیل مردم‌شناسی پرداخت. در همین مدت دوره‌های Diploma و B. Litt. و D. Phil را در رشته «انسان‌شناسی اجتماعی» نیز گذراند.
بلوکباشی پس از بازگشت به ایران تاکنون، بی وقفه در زمینه تدریس، تألیف و پژوهش مشغول بوده‌است. پژوهش در زمینه مسائل مربوط به «مردم‌نگاری و فرهنگ عامه» ایران و مطالعه و بررسی ساختهای اجتماعی، اقتصادی، هنری و فرهنگی و نظامهای ایمانی و عقیدتی در جامعه‌های شهری و ایلی ـ عشایری از عمده‌ترین فعالیتهای ایشان در چند دهه گذشته بوده‌است.
در زمینه تدریس نیز ایشان در دانشکده هنرهای دراماتیک، دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران، دانشگاه الزهراء و دانشگاه آزاد اسلامی در رشته‌های «مردم‌شناسی عمومی»، «روان‌شناسی اجتماعی»، «فرهنگ عامه»، «ادبیات عامه» و «نمایش در ایران» از جمله فعالیت‌های ایشان است.
ایشان سردبیری فصلنامه «مردم‌شناسی و فرهنگ عامه ایران» را به عهده داشته‌اند.
حاصل پنج دهه تلاش، تألیف و ترجمه در حوزه‌های مختلف مانند ایران‌شناسی، قوم‌نگاری، انسان‌شناسی و مردم‌شناسی و فرهنگ عامه از ایشان کتاب‌ها، مقالات و پایان‌نامه‌های بسیاری است که همگی ارزشمند و قابل توجه هستند.پرونده ی «علی بلوکباشی»، وبگاه اشوود.
تألیفکتاب‌شناسی «علی بلوکباشی»، کتابخانه ملی ایران.
بیش از ۲۰۰ مقاله در دائرهٔ المعارف بزرگ اسلامی، دانشنامه جهان اسلام، دانشنامه ایرانیکا، فرهنگنامه کودکان و نوجوانان، مجلات علمی پژوهشی و … به چاپ رسیده‌است. از جمله مهمترین آنها می‌توان به این مقالات اشاره کرد:زندگینامه علی بلوکباشی، مجله الکترونیکی ویستا.
شهلا حائری استاد رشته انسان شناسی فرهنگی در دانشگاه بوستون آمریکا است. او همچنین مدیر برنامه مطالعات زنان در این دانشگاه است. حائری مطالعات گسترده‌ای دربارهٔ دین، حقوق و پویایی‌های هویت جنسی در جهان انجام داده است. وی پژوهشهای انسان‌شناختی خود را در ایران، هند و پاکستان به انجام رسانده و در سال ۱۹۸۵ – ۱۹۸۶ در مرکز مطالعات خاورمیانه دانشگاه هاروارد، در سال ۱۹۸۶-۱۹۸۷ در مرکز پمبروک برای تدریس و تحقیق دربارهٔ زنان، در سال ۱۹۸۷-۱۹۸۸ در شورای پژوهش علوم اجتماعی و در سال ۱۹۹۶ در کالج سنت آنتونی در دانشگاه آکسفورد به پژوهش پرداخته است..راسخون حائری در سمینارهای مختلفی در داخل و خارج از کشور سخنرانی کرده‌است.عصر ایران
مارک اوژه (زاده ۱۹۳۵) انسان‌شناس فرانسوی و نویسنده کتاب‌های نامکان‌ها و انسان‌شناسی است.نو اندیشان
"مارک اوژه" در سال ۱۹۳۳ در شهر پواتیه متولد شد. تحصیلات اولیه دانشگاهی خود را در رشته ادبیات کلاسیک به پایان رساند و در رشته علوم انسانی و ادبیات موفق به کسب مدرک دکتری شد. او سالیان متمادی سمت مدیر پژوهشی را در (EHESS) پاریس بر عهده داشته و به مدت ده سال بین سال‌های ۱۹۸۵ و ۱۹۹۵، پس از "فردینان" "برودل"، "ژاک لوژوف" و "فرانسوا فوره" رئیس این مدرسه بوده‌است.
مارک اوژه در سال ۱۹۹۲ به همراه "ژرار آلتاب"، "ژان بازن" و "امانوئل تره" مرکز انسان‌شناسی جهان‌های معاصر را در مدرسه عالی مطالعات علوم انسانی پایه‌گذاری کرد.
بهرام حیدری نویسندهٔ بختیاری ایرانی است. او از نویسندگان نوگرای دهه‌های ۱۳۵۰ و ۱۳۶۰ است و به همراه نویسندگان دیگری از جمله عدنان غریفی، ناصر تقوایی، احمد محمود، احمد آقایی، منصور خاکسار، پرویز مسجدی، حسین رحمت، علی گلزاده، مسعود میناوی، ناصر مؤذن، محمد ایوبی، پرویز زاهدی و نسیم خاکسار از شکل‌دهندگان داستان‌نویسی جنوب است.
بهرام حیدری یکی از نویسندگان ادبیات روستایی–اقلیمی ایران است. کتاب «لالی» وی به همراه کتاب «نان و گل» نسیم خاکسار به عنوان بهترین مجموعه داستان‌های سال ۱۳۵۸ شناخته شد. وی بسیاری از سال‌های عمر خود را به عنوان سرباز سپاهی دانش و معلم در روستاهای جنوب سپری کرد و بعد از انقلاب فرهنگی و اخراج از آموزش و پرورش به خارج از کشور مهاجرت کرد.
بهرام حیدری، به‌طور رسمی با کتاب «به‌خدا که می‌کُشم هرکس که کُشتم» که در سال ۱۳۵۶ چاپ شد، پابه عرصهٔ ادبی ایران گذاشت. در سال ۱۳۵۸ کتاب «زنده‌پاها و مرده‌پاها» و در همان سال مجموعه داستان‌های کوتاه «لالی» را به چاپ سپرد. هر چند او پیش‌ترها، نزدیک به بیست سال، در نشریات ادبی آن زمان بسیاری از داستان‌هایش را چاپ کرده بود، اما هرگز بسیاری از آن‌ها در کتابی نیامد و به روایت بسیاری از نزدیکانش، او کتاب‌های دیگری به نام «شناسنامه‌های باطل‌شده» و «شامِ کفتار و چاشتِ پلنگ» داشت که در حملهٔ ساواک به خانه‌اش از بین رفتند.احمدی داریوش. "دربارهٔ بهرام حیدری"، هفته‌نامهٔ تولید، صفحه دهکده.
منوچهر شفیانی اولین نویسنده‌ای بود که از روستاهای جنوب، مخصوصاً مسجد سلیمان و لالی نوشت و در مجله خوشه و دیگر مجلات تهران چاپ کرد. خیلی زود منوچهر مقلدان بسیاری پیدا کرد که دو تن از مقلدان او نام‌آور شدند؛ حفیظ‌الله ممبینی و "بهرام حیدری". حیدری خیلی زود نثرش را پیراست و کارش از تقلید گذشت و به خلق رسید. کتاب‌های لالی، به‌خدا که می‌کشم هرکس که کشتم و زنده‌پاها و مرده‌پاها گواه این مدعاست. مخصوصاً مجموعه داستان «لالی» که یکی از درخشان‌ترین مجموعه‌داستان‌های اقلیمی ماست.داستان‌نویسان جنوب، محمد ایوبی، شورای گسترش زبان فارسی
آثار حیدری، حکایت روزمرگی و اضمحلال مردمی‌ست که گویی در ظلمانی‌ترین قسمت دنیا زندگی می‌کنند. دنیای "لالی"، در حقیقت آن یوکناپاتافای زادهٔ ذهن فاکنر نیست، دنیایی است زنده که هر لحظه به زوال و فراموشی می‌گراید. لالی، محصول فقر و درماندگی مردمی است که به مرگ و جنون می‌رسند. آدم‌هایی که آرزوها و خواسته‌هایشان آنچنان کوچک و پیش پا افتاده‌است که هیچ حسی را برنمی‌انگیزند. اما وقتی خود را در به دست آوردن کوچکترین حق طبیعی زندگی ناتوان و محروم می‌بینند، لب به کفر می‌گشایند.
کُفر واژه‌ای است که در داستان‌های حیدری جایگاه ویژه‌ای دارد. او همیشه شخصیت‌هایش را به سمت کفرگویی سوق می‌دهد. «اما اگر فاکنر زوال جنوب را از منظری دینی می‌نگرد و بر نقض پیمان انسان با خدا دریغ می‌ورزد که جنوبیان را به لعن و نفرین ابدی دچار می‌کند، حیدری از منظری کاملاً دین‌ناخواهانه به شرح زوال عشایر خود می‌پردازد و فقر و تیره‌روزی آن‌ها را نشانه‌ای از بیهودگی اعتقاد به جهان برین در نظر می‌گیرد و ساده‌دلانه کفرگویی عشایر و روستاییان را در مقابل مصائب و سختی‌های زندگی، نشانه نوعی درک پیش‌علمی می‌داند که ممکن است آن‌ها را به سطحی از آگاهی برساند تا بر اثر آن علیه وضع موجود خود بشورند.»
در داستان‌های او کفر و بیزاری جستن از خدا، نشانهٔ نارضایتی و روزمرگی آن‌ها و در عین حال، تسکینی است برای دردهای التیام نایافته‌شان. در حقیقت کفرگویی آن‌ها، آنی و لحظه‌ای است. اگر در یک لحظه کفر می‌گویند در لحظهٔ دیگر از همان خدا و امامزاده استمداد می‌جویند. اگر جوانترها کفر می‌گویند، پیرمردها استغفرالله را بر زبان می‌آورند و آن‌هایی که از خدا استمداد می‌جویند، استمدادشان ملتمسانه نیست. استمداد آن‌ها قهرآمیز و از روی ناچاری است.
حیدری و شفیانی از نویسندگان ادبیات داستانی رئالیسم کارگری در ایران هستند. مجموعه داستان لالی بیشتر ویژگی‌های یک رئال سوسیالیستی را داراست و عناصر آن را در خود به همراه دارد. علاقه و ارادت حیدری به ادبیات روس در این مجموعه داستان موج می‌زند و بدون دلیل نبوده که داستان "کباب" این مجموعه به روسی ترجمه شده‌است.
حیدری با نقد دوران خود سعی بر آن دارد که به دیگران هشدار دهد که: مواظب این شبه‌مدرنیسم فریبنده باشید. داستان‌های حیدری و "قرعهٔ آخر" منوچهر شفیانی در زمرهٔ اولین‌های ادبیات پست‌مدرن ایران‌اند. این داستان‌ها، نهادها و نمادهای دو موقعیت را به صورت پررنگ در خود دارند و با نقد از هر دو موقعیت می‌خواهند به مخاطب گوشزد کنند که: این موقعیت را به آرامی و در بستر فراهم آمده پذیرا باشید.یوسفی، رامین. نقد مجموعه داستان لالی اثر بهرام حیدری، ۴ دی ۱۳۸۸
منوچهر آتشی در همان سال‌ها در نقد کتاب اول وی نوشت: حیدری، از قرار، محکم چسبیده به محیط خاص بختیاری و آداب و عادات و رویدادهای زندگی مردم آن؛ و مهم‌تر این‌که تاکنون، هرچه از او خوانده‌ایم، موضع زمانی مشخص و مشترکی دارند. این آگاهی ما را بر آن می‌دارد از خود بپرسیم آیا نویسنده، نظر به پژوهشی هم دارد یا نه؟ و اگر دارد، چرا تنها دوره‌ای خاص را مطمح نظر قرار داده‌است؟ آیا می‌خواهد قصه‌های او، روشنگر آن دورهٔ معین باشند؟ و دیگر این‌که، اگر تنها می‌کوشد از این کارمایه، حداکثر بهره را برگیرد، متوجه این خطر هست که فرهنگ بختیاری - با همهٔ غنایش - ظرفیت کارهای زیادی ندارد و ممکن است داستان‌ها، صورتی مشابه و تکراری پیدا کنند؟
به‌خدا که می‌کُشم هرکس که کُشتم مجموعه داستانی است از بهرام حیدری. این مجموعه شامل سه داستان «به‌خدا که می‌کُشم هرکس که کُشتم»، «چِل پلکان» و «کباب» است. داستان‌ها روایت و بازآفرینی تاریخ گذشتهٔ خان‌های بختیاری، روستائیان و به‌خصوص رعیت‌های آن‌ها، و بازآفرینی اعتبار، عظمت و اضمحلال و فروپاشیدگی قوم بختیاری است.
بازگویی داستان «به‌خدا که می‌کشم…» از زبان شخصی به نام کدخدا علی‌عسکر است، که در انتهای داستان برای آقای مرادی، معلم سپاهی دانش روایت می‌کند، از بیت‌هایی محلی و عامیانه نضج می‌گیرد:
داستان شرحی است هملت‌گونه از سردرگمی الله‌قلی در فاصلهٔ بدگمانی تا اطمینان و بالآخره ندامت. تردیدی که در انتقام از قاتل خالو (دایی) اش پیدا می‌کند و سرانجام، مرگ خودش را نیز از پی می‌آورد.
سال‌ها قبل، آدم‌های محمود خان و آتَن‌بُر، دایی الله‌قلی، در ییلاق با هم زد و خورد می‌کنند و محمود خان تیر می‌خورد و کشته می‌شود. در آن زمان الله‌قلی کودکی خردسال بود بعد از مدت‌ها، هنگامی که آب‌ها از آسیاب می‌افتد و صلح و صفا برقرار می‌شود یک روز داود خان، برادر محمود خان، آتَن‌بُر و زنش را به مهمانی دعوت می‌کند. در آن مهمانی، آتَن‌بُر به دست افراد داود خان کشته می‌شود. بعدها داود خان با زنِ تَن‌بُر ازدواج می‌کند و الله‌قلی را بزرگ می‌کند. بعد از سال‌ها، الله‌قلی که حالا برای خودش جوان ورزیده و کار آزموده‌ای شده، هنگام بازگشت از شکار، از کنار روستایی می‌گذرد. او از زبان شخصی به نام آیوسف که در حال بریدن سر یک گاو است داستانی را می‌شنود که به زندگی او و دایی‌اش ارتباط پیدا می‌کند.احمدی، داریوش. "دربارهٔ بهرام حیدری"، هفته‌نامهٔ تولید، صفحه دهکده این‌جاست که درمی‌یابد که دایی‌اش، برخلاف شایعات، از کوه نیفتاده، بلکه داود خان - کسی که الله‌قلی را بزرگ کرده و در حق او بیش از یک پدر مهربان بوده - به انتقام خون برادرش، سر او را بریده است. در آن‌جا الله‌قلی به راز قتل دایی خود پی برده و به کلی دگرگون می‌شود.
روز انتقام، هنگامی که الله‌قلی و داود خان با هم به شکار می‌روند، در میان کوه‌ها، الله‌قلی در حالتی میان شک و تردید و سوءظن، در حالی که احساس پشیمانی به خاطر کار انجام‌نشده تمام وجودش را دربرگرفته، از پشت به داود خان شلیک می‌کند. داود خان، قوی‌هیکل و پرزور در حالت نامتعادل، او را با قمه می‌زند و هردو جان می‌سپارند.
داستان "چِل پلکان"، داستان جنگی است ناخواسته که بین نصرالله خان، باج‌بگیری وابسته به شیخ خزعل، و اسدالله خان، خانی مورد احترام مردم، به وجود می‌آید. جدالی است بین عظمت و اقتدار یک ایل که زیر بار ننگ و زور نمی‌روند و در نهایت مرگ را گردن می‌گذارند.
داستان "چل پلکان" داستانی است روشنگر فاجعه‌های سوگ آفرین زندگی مردم بختیاری. مردمی که خشکسالی و مرگ و میر دام‌ها، چیزی برایشان باقی نگذاشته، اما در همان زمان، نمایندگان شیخ خزعل برای گرفتن سهیمه می‌آیند… در این‌جا گرچه هر دو سوی دعوا، خان‌ها هستند، اما تفاوت مسئله در محل و موقع این دو خان است: نصیر خان می‌خواهد از اسدالله خان به خاطر یک بیگانه قلدر - خزعل - مالیات بگیرد. همین امر، موقعیت اسدالله خان بختیاری را محکم‌تر می‌کند، و بختیاری‌ها، عاشقانه دورش را می‌گیرند و یاریش می‌کنند. نصیرخان که با ملایمت قادر نیست سهمیه بگیرد، به فریب متوسل می‌شود و دو برادر اسدالله خان را به دام می‌اندازد و آن‌ها را گروگان نگه می‌دارد، تا وقتی که اسدالله خان سهمیه را بپردازد. اما اسدالله خان، هم دلاورتر و هم غیرتی‌تر و هم دوراندیش‌تر است و نمی‌خواهد میدان را برای آزمندی‌های بعدی او باز بگذارد، این است که فاجعه درمی‌گیرد، و جنگ می‌شود. جنگی که نصیرخان و برادرش در آن نابود می‌شوند و اسداله خان و یک برادرش نیز.
قصه سوم (کباب) طنزگونه‌ای است از یک ماجرای سادهٔ روستا (دزدی یک بره) و تصویری از دادگاه عشایری (خان و بازپرسی داوری حضوری او، بدجنسی دزد بره و دروغگویی زیرکانه‌اش و بالآخره بخشش گرفتن از خان).
باشگاه فوتبال ساوت‌همپتون یک باشگاه فوتبال در چمپیونشیپ است که در شهر ساوت‌همپتون از توابع انگلستان قرار دارد. استادیوم خانگی این تیم، سنت مریز است.
این باشگاه رقابتی قدیمی با باشگاه بورنموث دارد که دیدار بین این دو تیم به عنوان دربی ساحل جنوبی شناخته می‌شود.
ساوت‌همپتون در سال ۲۰۰۵میلادی پس از ۲۷ سال حضور مستمر در بالاترین سطح فوتبال جزیره بالاخره به چمپیونشیپ سقوط کرد و سرانجام در سال ۲۰۱۲ موفق به صعود به لیگ برتر شد.
باشگاه یکبار در سال ۱۹۷۶ موفق به کسب اف ای کاپ شد. بهترین مقام باشگاه در لیگ انگلیس نیز برمیگردد به فصل ۸۴–۱۹۸۳ که در پایان موفق شد بعد از لیورپول در جایگاه دوم بایستد.
ساوتهمپتون رقابت دیرینه ای باشگاه فوتبال پورتسموث دارد که دیدار این دو تیم معروف به دربی ساحل جنوبی میباشد در سال های اخیر این دو تیم کمتر مقابل هم قرار گرفته اند زیرا در سطوح متفاوتی از فوتبال انگلستان قرار گرفته اند.
ساوتهمپتون در اصل توسط اعضای انجمن مردان جوان کلیسای سنت مری انگلستان در ۲۱ نوامبر ۱۸۸۵ شکل گرفت.
در ابتدا به عنوان باشگاه فوتبال انجمن مردان جوان سنت مری شناخته می‌شدند و آنطور که معمولاً در مطبوعات محلی از آنها یاد می‌شود، بازیکنان بیشتر بازی‌های اولیه خود را در زمین‌های عمومی ساوتهمپتون انجام می‌دادند که بازی‌هایشان اغلب توسط عابران پیاده که اصرار داشتند از حق خود برای پرسه‌زدن استفاده کنند، قطع می‌شد. بازی‌های مهم‌تر، مانند بازی‌های جام، یا در زمین کریکت کانتی در جاده نورث‌لندز یا زمین کریکت آنتلوپ در خیابان سنت‌مری برگزار می‌شد.
اولین مسابقهٔ باشگاه در ۲۱ نوامبر ۱۸۸۵ در زمینی در جاده نورث‌لندز برگزار شد. سنت مری ۵–۱ مقابل فریمانتل پیروز شد؛ با سه گل از چارلز بروملی و دو گل از آرتور فرای. رالف رافل، دروازه‌بان ساوتهمپتون بود که نزدیک به ده سال در باشگاه باقی ماند.
برای فصل ۸۸–۱۸۸۷، نامشان، باشگاه فوتبال سنت مری شد و در سال ۱۸۹۴، پس از پیوستن به لیگ جنوبی، نام ساوتهمپتون سنت ماری را برگزیدند. پس از کسب قهرمانی در لیگ جنوبی در فصل ۹۷–۱۸۹۶، باشگاه به یک شرکت محدود تبدیل شد و نامش به باشگاه فوتبال ساوتهمپتون تغییر یافت.
ورزشگاه سنت مریز که ۳۲٬۶۸۹ نفر گنجایش دارد از سال ۲۰۰۱ به عنوان ورزشگاه خانگی ساوت‌همپتون، میزبان بازی‌های خانگی این تیم است.
پیش از سنت مریز، ورزشگاه دل به مدت ۱۰۳ سال (از ۱۸۹۸ تا ۲۰۰۱) ورزشگاه خانگی ساوت‌همپتون بوده‌است.
لیگ دسته اول
لیگ دسته دوم / چمپیونشیپ
لیگ دسته سوم
لیگ یک فوتبال انگلستان
لئون ویزلتیر (زاده: ۱۴ ژوئن ۱۹۵۲، بروکلین) نویسنده، منتقد و فیلسوف آماتور آمریکایی است. وی از ۱۹۸۳ سردبیری بخش ادبی هفته نامه نیو ریپابلیک را بر عهده دارد. وی فارغ‌التحصیل دانشگاه هاروارد است.
لالی مجموعه داستانی است به‌هم‌پیوسته از بهرام حیدری که در سال ۱۳۵۸ توسط انتشارات امیرکبیر منتشر و به عنوان بهترین مجموعه داستان سال انتخاب شد.احمدی، داریوش. "دربارهٔ بهرام حیدری"، هفته‌نامهٔ تولید، صفحه دهکده این اثر مشهورترین اثر وی است.
اولین داستان کتاب لالی، «ناهار فردا کباب است»، برشی است از یک روز زندگی طبیعی و مشقت‌بار خانواده‌ای در سال‌های ۵۵ که به وسیله مستمری ناچیز بیمه امرار معاش می‌کنند و فشار مالی و فقر آن‌چنان بر آن‌ها وارد می‌شود که خوردن گوشت، آن هم ماه تا ماه برایشان رؤیایی می‌شود دور و دست‌نیافتنی که در خواب‌هایشان به صورت کابوس تحقق می‌یابد.
در داستان «حسین سلیمانی»، حیدری سرگذشت دردناک و رقت‌بار دوران کودکی دانش‌آموزی را از زبان خوش به تصویر می‌کشد، هرچند داستان زندگی حسین، شاید برای خیلی‌ها غیرواقعی و ناملموس جلوه کند، اما حیدری از آن یک تمثیل می‌سازد. یک تمثیل کلی از زندگی تمام ملت، که به درون دره پرتاب می‌شوند. طرح داستان، ب سیار ساده‌است و حیدری با شیوهٔ فلش‌بک، داستان را به جلو می‌راند. هرچند داستان، در قسمت‌های پایانی، شعارگونه می‌شود، اما به دل می‌نشیند.
راوی کتاب لالی، در بیشتر داستان‌هایی که در زمینهٔ شغلی‌اش، معلمی و کلاس درس نوشته‌است، به رابطهٔ بین معلم و شاگرد اهمیت زیادی می‌دهد. در داستان «غیرمنتظره» از برپا کردن بچه‌ها ناراحت می‌شود؛ و در همین داستان است که خودش، به صورت عینی‌تر، در سیمای آقای مرادی تجلی می‌کند. غیرمنتظره، کشمکش درونی مرادی است با خلقیات عنان‌گسسته‌اش. در برابر فقر عریان که قرار می‌گیرد، تحملش را از دست می‌دهد و خود را محکوم‌شده می‌بیند و احساس می‌کند که دارد به این بچه‌ها ظلم می‌کند. غیرمنتظره، بی‌آن‌که طرح مشخص و جانداری داشته باشد، خوب نوشته شده و در حقیقت، دست‌آویزی است برای گفتن حرف‌های خصوصی‌تر راوی.
«در ظهور آهوها» و «آقای منصوری» در صریح‌ترین نگاه، بازگوکننده فقر فرهنگی و فساد اخلاقی در نظام منحط آموزشی و زد و بندهای پشت‌پرده‌است.
داستان «مشغولیات»، فرار از گرمای کشنده و هذیان‌آور لالی است. وقت‌کشی آدم‌هایی است که با قطع روزانهٔ برق، راهی به جز سرگرم کردن خود پیدا نمی‌کنند. آن‌ها به خاطر این‌که فشار گرما و بی‌برقی را تحمل کنند، تصمیم می‌گیرند به کرم که شخصیت تییپیک داستان «ناهار فردا کباب است» است، سه کیلو زولبیا به صورت مجانی بدهند، به شرط آن‌که کرم همهٔ آن‌ها را توی گرمای پنجاه درجه بخورد. شرط را قبول می‌کند اما اواسط کار از خوردن بازمی‌ماند و حالش به هم می‌خورد. با آمدن مجدد برق، شادی به چهرهٔ کسانی که بساط شرط‌بندی را چیده‌اند، بازمی‌گردد و به‌طور ضمنی از گناه کرم که شرط را باخته‌است، می‌گذرند. در این میان، آقای نعمتی که تنها کارمند بانک است و بعد از ظهرها، کارهای اضافی بانک را انجام می‌دهد، همسو با آن‌ها به این ابتذال و بیهودگی تن می‌دهد.
در داستان بلند و طولانی «رادیون»، محکومیت بی‌حد و حصر آدم‌هایی را می‌بینیم که از تمام مواهب و حقوق طبیعی خویش دور مانده‌اند. با این حال، آن‌ها، با آن‌که می‌دانند که زندگی‌شان به زندگی نمی‌برد، به همان زندگی که به قول خودشان «زنده‌ذلیلی» است می‌چسبند و رهایش نمی‌کنند. آدم‌هایی که فکر و اندیشهٔ نو، برایشان خوب و تعجب‌برانگیز است. این‌که چرا آن‌ها از این‌همه نعمت‌های خداداده که یکی از آن‌ها رادیو است محرومند، خود بر ایشان سؤال‌برانگیز است. با آن‌که اندیشهٔ نو که در قالب رادیو برای آن‌ها خودنمایی می‌کند، برایشان تعجب‌آور است و آن‌ها را به شرم وامی‌دارد، اما خودشان را به‌طور پنهان در پناه و آغوش این اندیشه می‌اندازند. با این حال وقتی که در کنار همدیگر هستند، ظاهراً خودشان را از آن دور می‌گیرند و به روی خود نمی‌آورند.
همهٔ شخصیت‌های داستان رادیون، و کلاً تیپ‌های حیدری، طبیعت‌گرای محض‌اند و برای تمام اجزاء طبیعت، حتی برای رادیو، که ساختهٔ دست انسان است، احترام قائلند. آن‌ها برای گوساله، مرغ، ماه و سنگ‌ها و کپرهای‌شان، شخصیت قائل می‌شوند. همهٔ آدم‌های داستان رادیون، نمی‌توانند شبی را دور از آبادی خودشان «نُه‌دره» بگذرانند. آن‌ها حاضر نیستند شبی را در لالی، جایی که به قول خودشان مرکز چاچول‌بازها و اوباش و گوجه‌خورهای بی‌غیرت است به سر برند و از آن جهت وقتی که خود را حقیرشده و کوچک می‌شمارند وقتی که زیر نگاه چاچول‌بازها خرد و خراب می‌شوند، از آن‌جا می‌گریزند و به سرزمین و کوه و آبادی خود پناه می‌برند تا در آن‌جا، زیر نور ماه به حال و روز خود بیندیشند.
رادیون، به روایتی جعبهٔ جادوی تازه‌ای است که آن‌ها بدانند که دنیا، فقط لالی نیست. رادیون در عین حال بیانگر احساسات عاطفی و پرشور کسی است که تمام حرف‌ها و صحبت‌های شبانهٔ طبیعت تاریک و سهمناک نُه‌دره را تجربه کرده‌است.
«تحمل‌ناپذیر» و «گل‌محمد» بر مبنای دیالوگ‌های بسیار قوی و زنده نوشته شده‌است. اصولاً سنگ بنای جهان داستانی حیدری، بیشتر دیالوگ و تک‌گفتارهای درونی interior monologue است. در قصه «تحمل‌ناپذیر»، گل‌محمد، پیرمردی که آقای مرادی، معلم مدرسه به او عشق می‌ورزد، جالب‌ترین و در عین حال، با وقارترین شخصیت کتاب لالی، تنها گوساله‌اش را که از پرتگاهی به پایین سقوط می‌کند، از دست می‌دهد. او پیرمردی دل‌شکسته‌است که نه فرزندی دارد و نه مال و منالی. بیشتر دل‌شکسته و مغموم روزگار و اعتبار از دست رفتهٔ خویش است. هرگز کفر نمی‌گوید و تنها کسی است که احساسات خالص روحانی دارد. وقتی گوساله‌اش در معرض خطر قرار می‌گیرد، دست به دامان امامزاده‌ای می‌شود که در کنار پرتگاه قرار دارد. اما در نهایت، امامزاده کاری انجام نمی‌دهد و گوساله با شدت به پایین سقوط می‌کند و گل‌محمد که هرگز لبش به کفر باز نشده‌است، کفر می‌گوید.
کتاب لالی، حکایت روزمرگی و اضمحلال مردمی‌ست که گویی در ظلمانی‌ترین قسمت دنیا زندگی می‌کنند. دنیای لالی، در حقیقت آن یوکناپاتافای زادهٔ ذهن فاکنر نیست، دنیایی است زنده که هر لحظه به زوال و فراموشی می‌گراید. لالی، محصول فقر و درماندگی مردمی است که به مرگ و جنون می‌رسند. آدم‌هایی که آرزوها و خواسته‌هایشان آن‌چنان کوچک و پیش‌پاافتاده‌است که هیچ حسی را برنمی‌انگیزند. اما وقتی خود را در به دست آوردن کوچکترین حق طبیعی زندگی ناتوان و محروم می‌بینند، لب به کفر می‌گشایند.
درون‌مایهٔ داستان‌ها جامعهٔ سادهٔ لالی و به تعبیری، جامعهٔ بختیاری‌هاست، با اعتقاداتی که سخت بدان پایبندند و حیدری در تشریح این اعتقادات و فضای روستایی حاکم بر داستانش و با بررسی جامعه‌شناختی، به کالبد شکافی و تشریح آناتومی مشکلات و معضلات آنان اعم از اقتصادی، آموزشی، طبقاتی و… پرداخته.
رئالیسم اجتماعی لالی گاه سر از رئالیسم سوسیالیستی درمی‌آورد. جامعهٔ صنعتی‌ای که خود مدعی‌ست تا در ساختارهای دولتی و صنعتی شرکت جوید و با اعمال نظارت بر این سیستم، حاصل دسترنج خود را بی‌واسطه به دست آورد و محصول این تلاش را نثار فرزندان خود نماید.یوسفی، رامین. نقد مجموعه داستان لالی اثر بهرام حیدری، ۴ دی ۱۳۸۸
دریای بوهای (به چینی: "渤海"، پین یین: "Bó Hǎi"، وید جایلز: "Po-hai") که با نام خلیج بوهای نیز شناخته می‌شود، درونی‌ترین خلیج دریای زرد در کرانه‌های شمال و شمال‌شرقی چین است که بین شبه‌جزیره‌های لیائودونگ و شاندونگ محصور شده‌است. این دریا که تا اوایل سدهٔ بیستم خلیج چیهلی یا خلیج پچیهلی نامیده می‌شد تقریباً ۷۸٬۰۰۰ کیلومترمربع مساحت داشته و نزدیکی آن به پکن، پایتخت چین سبب شده تا دریای بوهای به یکی از شلوغ‌ترین راه‌های دریایی جهان بدل شود.
سه خلیج کوچک به نام‌های لایجو در جنوب، لیائودونگ در شمال و بوهای در غرب دریای بوهای قرار دارند و تنگه بوهای در شرقی‌ترین بخش این دریا، بین جنوبی‌ترین بخش شبه‌جزیرهٔ لیائودونگ و شمالی‌ترین قسمت شبه‌جزیرهٔ شاندونگ واقع شده‌است. از جمله رودهایی که به دریای بوهای می‌ریزند می‌توان به رود زرد، رود خای، رود لیائو و رود لوآن اشاره نمود.
در فوریهٔ ۲۰۱۱، مقامات چینی از تصمیمشان مبنی بر ساخت تونلی جاده‌رو و قطاررو در عرض خلیج بوهای برای اتصال شبه‌جزیره‌های لیائودونگ و شاندونگ به‌یکدیگر خبر دادند. این تونل پس از ساخته‌شدن ۱۰۶ کیلومتر طول خواهد داشت.
پاتریک کلاسون (زاده:۳۰ مارس ۱۹۵۱) اقتصاد دان آمریکایی و پژوهشگر امور خاورمیانه‌است. وی هم‌اکنون مدیر پژوهش در انستیتو سیاست خاورمیانه واشینگتن است.
وی در سپتامبر ۲۰۱۲ پیشنهاد داد که از راهکار «بحران آفرینی» (برای ایران) جهت وادار نمودن ایران به ورود به جنگ استفاده شود. بحرانی از همان دست که به گفتهٔ کلاسون، ژاپن را وادار به حمله به پرل هاربر نمود که به بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی توسط آمریکا انجامید.
آثار کمک کرده است
مقالات و مقالات
زبان روتول از زبان‌های قفقازی رایج در روسیه و جمهوری آذربایجان است و از شاخه زبان های لزگی تبار بشمار میرود.این زبان در نواحی یادشده نزدیک به سی هزار تن گویشور دارد.این زبان در جمهوری آذربایجان بسرعت به نفع زبان ترکی آذربایجانی در حال پسروی است و تنها ۱۱۰ نفر گویشور روتول در سال ۲۰۰۲ در این کشور باقی‌مانده بود.این زبان هیچگاه زبان نگارش نبوده و استفاده از الفبای سیریلیک برای نوشتن این زبان از سال ۱۹۹۰ آغاز شده‌است. یونسکو زبان روتول را از زبان‌های درخطر نابودی معرفی کرده‌است.
تورگش (به ترکی باستان: Türügeš) (به پین‌یین: tūqíshī) یک حکومت از اتحاد قبیلهٔ ترک از خاقانات غربی ترک بود که توسط باقاتارکان در قرن هفتم وهشتم پایه‌گذاری شد.Bilge kagan’s Memorial Complex, TÜRIK BITIK
ورزشگاه کلیولند براونز با ظرفیت ۷۳٬۲۰۰ نفر در شهر کلیولند ایالت اوهایو واقع شده‌است. ابعاد این ورزشگاه ۶۳ در ۱۰۴ متر است. در تاریخ ۱۹۹۹ تأسیس شد و دارای زمین چمن می‌باشد.
دریای بوهول یا دریای میندانائو، بخشی از آب‌های غربی اقیانوس آرام شمالی است که گستره‌ای در حدود ۲۷۰ کیلومتر را از غرب تا شرق پوشش می‌دهد. این دریا بین جزایر فیلیپینی میندانائو در جنوب و شرق، لیته، بوهول و سبو در شمال و نگروس در غرب آن محصور شده‌است. دریای بوهول از طریق تنگه‌های بوهول و تانون و کانال کانیاگو در شمال به دریای ویسایان، از از طریق تنگه سوریگائو در شرق به دریای فیلیپین و در غرب به دریای سولو راه دارد. همچنین این دریا از نظر ذخایر ماهی بسیار غنی است.
ورزشگاه سانفورد با ظرفیت ۹۲٬۷۴۶ نفر، در شهر آتن ایالت جورجیا واقع شده‌است. این ورزشگاه در تاریخ ۱۹۲۹ تأسیس شد و دارای زمین چمن می‌باشد.
ورزشگاه الکس اسپانوس با ظرفیت ۱۱٬۰۷۵ نفر در شهر سان‌لوییس اوبیسپو ایالت کالیفرنیا واقع شده‌استو دارای زمین چمن می‌باشد.
ورزشگاه آلوها با ظرفیت ۵۰٬۰۰۰ نفر در شهر هالاوا ایالت هاوایی واقع شده‌است. این ورزشگاه در تاریخ ۱۹۷۵ تأسیس شد و دارای زمین چمن مصنوعی می‌باشد.
ورزشگاه اروهد با ظرفیت ۷۹٬۴۵۱ نفر در شهر کانزاس‌سیتی ایالت میسوری واقع شده‌است. ابعاد این ورزشگاه ۶۳ در ۱۰۱ متر است. در تاریخ ۱۹۷۲ تأسیس شد و دارای زمین چمن می‌باشد.
ورزشگاه ای‌تی‌اندتی پارک با ظرفیت ۴۱٬۵۰۳ نفر در شهر سان‌فرانسیسکو ایالت کالیفرنیا واقع شده‌است. این ورزشگاه در تاریخ ۲۰۰۰ تأسیس شد و دارای زمین چمن می‌باشد.
ورزشگاه بانک آو آمریکا با ظرفیت ۷۳٬۲۹۸ نفر در شهر شارلوت ایالت کارولینای شمالی واقع شده‌است. این ورزشگاه در تاریخ ۱۹۹۶ تأسیس شد و دارای زمین چمن می‌باشد.
ورزشاه باک شاو با ظرفیت ۱۰٬۳۰۰ نفر در شهر سانتا کلارا ایالت کالیفرنیا واقع شده‌است. ابعاد این ورزشگاه ۶۵ در ۱۰۵ متر است. در تاریخ ۱۹۶۲ تأسیس شد و دارای زمین چمن می‌باشد.
ورزشگاه کیجون فیلد با ظرفیت ۳۱٬۰۰۰ نفر در شهر لافایته ایالت لوئیزیانا واقع شده‌است. این ورزشگاه در تاریخ ۱۹۷۱ تأسیس شد و دارای زمین چمن می‌باشد.
ورزشگاه چارلی جانسون با ظرفیت ۱۱٬۰۰۰ نفر در شهر کلمبیا ایالت کارولینای جنوبی واقع شده‌است و دارای زمین چمن می‌باشد.
ورزشگاه چیس فیلد با ظرفیت ۴۹٬۰۳۳ نفر در شهر فینیکس ایالت آریزونا واقع شده‌است. این ورزشگاه در تاریخ ۱۹۹۸ تأسیس شد و دارای زمین چمن می‌باشد.
ورزشگاه سیتروس با ظرفیت ۱۰٬۰۰۰ نفر در شهر گلندورا ایالت کالیفرنیا واقع شده‌استو دارای زمین چمن می‌باشد.
ورزشگاه کلمبوس کرو با ظرفیت ۲۰٬۴۵۵ نفر در شهر کلمبوس ایالت اوهایو واقع شده‌است. ابعاد این ورزشگاه ۶۵ در ۱۰۵ متر است. در تاریخ ۱۹۹۹ تأسیس شد و دارای زمین چمن می‌باشد.
این ورزشگاه خانه تیم کلمبوس کرو است.
ورزشگاه دیکس اسپورتینگ گودز پارک با ظرفیت ۱۹٬۶۸۰ نفر در شهر کامرس سیتی ایالت کلورادو واقع شده‌است. ابعاد این ورزشگاه ۷۳ در ۱۱۰ متر است. در تاریخ ۲۰۰۷ تأسیس شد و دارای زمین چمن می‌باشد.
این ورزشگاه ورزشگاه خانه تیم کلرادو رپیدز است.
ورزشگاه دیلون با ظرفیت ۲۰٬۰۰۰ نفر در شهر هارتفورد ایالت کانتیکت واقع شده‌استو دارای زمین چمن می‌باشد.
ورزشگاه ادوارز با ظرفیت ۲۲٬۰۰۰ نفر در شهر برکلی ایالت کالیفرنیا واقع شده‌است. این ورزشگاه در تاریخ ۱۹۳۲ تأسیس شد و دارای زمین چمن می‌باشد.
ورزشگاه فدکس‌فیلد با ظرفیت ۹۱٬۷۰۴ نفر در شهر لندور ایالت مریلند واقع شده‌است. این ورزشگاه در تاریخ ۱۹۹۷ تأسیس شد و دارای زمین چمن می‌باشد.
ورزشگاه فینلی با ظرفیت ۲۰٬۶۶۸ نفر در شهر چاتانوگا ایالت تنسی واقع شده‌است. این ورزشگاه در تاریخ ۱۹۹۷ تأسیس شد
این ورزشگاه متعلق به دانشگاه تنسی در چتانوگا است.
ورزشگاه ارتباطات گراند با ظرفیت ۱۸٬۰۰۰ نفر در شهر میدلند ایالت تکزاس واقع شده‌است. این ورزشگاه در تاریخ ۲۰۰۲ تأسیس شد و دارای زمین چمن مصنوعی می‌باشد.
ورزشگاه هاردر با ظرفیت ۱۷٬۰۰۰ نفر در شهر سنتا باربارا ایالت کالیفرنیا واقع شده‌استو دارای زمین چمن می‌باشد.
این ورزشگاه متعلق به دانشگاه کالیفرنیا، سانتا باربارا است.
ورزشگاه هاروارد با ظرفیت ۳۰٬۳۲۳ نفر در شهر بوستون ایالت ماساچوست واقع شده‌است. این ورزشگاه در تاریخ ۱۹۰۳ تأسیس شد و دارای زمین چمن مصنوعی می‌باشد.
ورزشگاه هوبرت هامفری مترودوم ورزشگاهی مسقف با ظرفیت ۶۴٬۰۰۰ نفر در شهر مینیاپولیس ایالت مینه‌سوتا واقع شده‌بود. این ورزشگاه در تاریخ ۱۹۸۲ تأسیس شد و دارای زمین چمن مصنوعی بود. سقف این مجموعه به صورت خود ایستا به وسیلهٔ فشار هوای داخل مجموعه بود. این ورزشگاه نهمین ورزشگاه قدیمی فوتبال در ایالات متحده بود که یک روز پس از برگزاری بازی مینه‌سوتا وایکینگز در روز ۲۹ دسامبر ۲۰۱۳ تخریب آن شروع شد. هرچند روند اصلی انهدام آن در ۲۸ ژانویه ۲۰۱۴ آغاز گشت.
تیم مینه‌سوتا وایکینگز در این ورزشگاه توپ میزد.
در حال حاضر ورزشگاه یو اس بانک در محل مترودم در حال احداث می‌باشد که طبق برنامه در ۱۶ ژوئیه ۲۰۱۶ افتتاح خواهد شد.
ورزشگاه ایندپندنس با ظرفیت ۵۰٬۸۳۲ نفر در شهر شریوپورت ایالت لوئیزیانا واقع شده‌است. این ورزشگاه در تاریخ ۱۹۲۵ تأسیس شد و دارای زمین چمن می‌باشد.
ورزشگاه اینوسکو فیلد ات مایل های با ظرفیت ۷۶٬۱۲۵ نفر در شهر دنور ایالت کلرادو واقع شده‌است. ابعاد این ورزشگاه ۷۴ در ۱۱۶ متر است. در تاریخ ۲۰۰۱ تأسیس شد و دارای زمین چمن می‌باشد.
ورزشگاه فوتبال مایکل کارول با ظرفیت ۱۲٬۱۰۰ نفر در شهر ایندیاناپولیس ایالت ایندیانا واقع شده‌استو دارای زمین چمن می‌باشد.
ورزشگاه برنی کرام با ظرفیت ۱۵٬۰۰۰ نفر در شهر آلن‌تاون ایالت پنسیلوانیا واقع شده‌است و دارای زمین چمن می‌باشد.
از زمانی که استادیوم دبیرستان Allentown افتتاح شد، به طور متناوب از آن به عنوان ورزشگاه ناحیه مدرسه آلنتون و به طور خلاصه استادیوم ASD یاد می شد. در سال 1982 ، به افتخار J. Birney Crum [2] ، مربی فوتبال ، بسکتبال و بیس بال بال در دبیرستان Allentown [3] (دبیرستان ویلیام آلن کنونی) که به سالن ورزشی پنسیلوانیا معرفی شد ، تغییر نام داد. شهرت در سال 1974.
ورزشگاه لیجن فیلد با ظرفیت ۷۱٬۵۹۴ نفر در شهر برمینگهم ایالت آلاباما واقع شده‌است. این ورزشگاه در تاریخ ۱۹۲۶ تأسیس شد و دارای زمین چمن مصنوعی می‌باشد.
ورزشگاه لینکولن فایننشال فیلد با ظرفیت ۶۸٬۵۳۲ نفر در شهر فیلادلفیا ایالت پنسیلوانیا واقع شده‌است. این ورزشگاه در تاریخ ۲۰۰۳ تأسیس شد و دارای زمین چمن می‌باشد.
ورزشگاه لاکهارت با ظرفیت ۲۰٬۴۵۰ نفر در شهر فورت لادردیل ایالت فلوریدا واقع شده‌است. ابعاد این ورزشگاه ۷۵ در ۱۱۶ متر است. در تاریخ ۱۹۵۹ تأسیس شد و دارای زمین چمن می‌باشد.
ورزشگاه مموریال کالسیوم لس آنجلس با ظرفیّت ۹۳٬۶۰۷ نفر در شهر لس آنجلس ایالت کالیفرنیا واقع شده‌است. این ورزشگاه در تاریخ ۱۹۲۳ تأسیس شد و دارای زمین چمن می‌باشد.
ورزشگاه نیسان سابقاً ورزشگاه ال‌پی فیلد با ظرفیت ۶۹٬۱۴۳ نفر در شهر نشویل ایالت تنسی واقع شده‌است. این ورزشگاه در تاریخ ۱۹۹۹ تأسیس شد و دارای زمین چمن می‌باشد.
ورزشگاه مک‌کی با ظرفیت ۲۹٬۹۹۳ نفر در شهر رینو ایالت نوادا واقع شده‌است. این ورزشگاه در تاریخ ۱۹۶۶ تأسیس شد و دارای زمین چمن مصنوعی می‌باشد.
ورزشگاه مموریال (ایالتی کانزاس) با ظرفیت ۲۰٬۰۰۰ نفر در شهر مانهاتان ایالت کانزاس واقع شده‌است و دارای زمین چمن مصنوعی می‌باشد.
این ورزشگاه متعلق به دانشگاه ایالتی کانزاس است.
ورزشگاه مموریال (سیاتل) با ظرفیت ۱۷٬۰۰۰ نفر در شهر سیاتل، واشینگتن ایالت ایالت واشینگتن واقع شده‌است. این ورزشگاه در تاریخ ۱۹۴۸ تأسیس شد
ورزشگاه مایک آ. مایرز با ظرفیت ۲۰٬۰۰۰ نفر در شهر آستین ایالت تکزاس واقع شده‌استو دارای زمین چمن می‌باشد.
این ورزشگاه متعلق به دانشگاه تگزاس در آستین است.
ورزشگاه ملی مرکز ورزش‌ها با ظرفیت ۱۲٬۰۰۰ نفر در شهر بلاین ایالت مینه‌سوتا واقع شده‌است و دارای زمین چمن می‌باشد.
ورزشگاه یادبود تفنگ‌داران دریایی با ظرفیت ۳۴٬۰۰۰ نفر در شهر آناپولیس ایالت مریلند واقع شده‌است. این ورزشگاه در تاریخ ۱۹۵۹ تأسیس شد و دارای زمین چمن مصنوعی می‌باشد.
ورزشگاه نیکرسون فیلد با ظرفیت ۱۰٬۴۱۲ نفر در شهر بوستون ایالت ماساچوست واقع شده‌است. این ورزشگاه در تاریخ ۱۹۱۵ تاسیس شد و دارای زمین چمن مصنوعی می‌باشد.
این ورزشگاه متعلق بهدانشگاه بوستون است.
ورزشگاه ملی شهر اوکلند با ظرفیت ۶۳۰۲۶ نفر در شهر اوکلند ایالت کالیفرنیا واقع شده‌است. این ورزشگاه در تاریخ ۱۹۶۶ تأسیس شد و دارای زمین چمن می‌باشد.
ورزشگاه اوهایو با ظرفیت ۱۰۲۰۰۰ نفر در شهر کلمبوس ایالت اوهایو واقع شده‌است و دارای زمین چمن می‌باشد.
این ورزشگاه متعلق به دانشگاه ایالتی اوهایو است.
ورزشگاه اولیور داونسون با ظرفیت ۲۲٬۰۰۰ نفر در شهر اورنجبرگ، کارولینای جنوبی ایالت کارولینای جنوبی واقع شده‌است. این ورزشگاه در تاریخ ۱۹۵۵ تأسیس شد و دارای زمین چمن مصنوعی می‌باشد.
این ورزشگاه متعلق به دانشگاه ایالتی کارولینای جنوبی است.
ورزشگاه پاپا جانز کاردینال با ظرفیت ۵۶٬۰۰۰ نفر در شهر لویی ویل ایالت کنتاکی واقع شده‌است. این ورزشگاه در تاریخ ۱۹۹۸ تأسیس شد و دارای زمین چمن مصنوعی می‌باشد.
این ورزشگاه متعلق به دانشگاه لویی ویل است.
ورزشگاه پنینگتون فیلد با ظرفیت ۱۲٬۰۰۰ نفر در شهر بدفورد ایالت تکزاس واقع شده‌است.
ورزشگاه پتکو پارک با ظرفیت ۴۲٬۴۴۵ نفر در شهر سن دیگو ایالت کالیفرنیا واقع شده‌است. این ورزشگاه در تاریخ ۲۰۰۴ تأسیس شد و دارای زمین چمن می‌باشد.
ورزشگاه پروویدنس پارک (سابقاً جلد-ون فیلد) با ظرفیت ۱۹٬۵۶۶ نفر در شهر پورتلند ایالت اورگن واقع شده‌است. این ورزشگاه در تاریخ ۱۹۲۶ تأسیس شد و دارای زمین چمن مصنوعی می‌باشد.
ورزشگاه تویوتا یا سابقاً ورزشگاه پیزا هات پارک با ظرفیت ۲۱٬۱۹۳ نفر در شهر فریسکو ایالت تکزاس واقع شده‌است. ابعاد این ورزشگاه ۶۸ در ۱۰۷ متر است. در تاریخ ۲۰۰۵ تأسیس شد و دارای زمین چمن می‌باشد.
این ورزشگاه ورزشگاه خانه تیم اف سی دالاس است.
مجموعه ورزشی پلاستر با ظرفیت ۱۶٬۶۰۰ نفر در شهر اسپرینگ‌فیلد ایالت میسوری واقع شده‌استو دارای زمین چمن مصنوعی می‌باشد.
ورزشگاه پی‌پی‌ال پارک با ظرفیت ۱۸٬۵۰۰ نفر در شهر چستر ایالت پنسیلوانیا واقع شده‌است. ابعاد این ورزشگاه ۶۸ در ۱۱۰ متر است. در تاریخ ۲۰۱۰ تأسیس شد و دارای زمین چمن می‌باشد.
این ورزشگاه ورزشگاه خانه تیم فیلادلفیا یونیون است.
ورزشگاه دانشگاه پرینستون با ظرفیت ۲۷٬۷۷۳ نفر در شهر پرینستون ایالت نیوجرسی واقع شده‌است. این ورزشگاه در تاریخ ۱۹۹۸ تأسیس شد و دارای زمین چمن مصنوعی می‌باشد.
Wikipedia contributors, "Princeton University Stadium," Wikipedia, The Free Encyclopedia,http://en.wikipedia.org/wiki/Princeton_University_Stadium (accessed dec 17, 2012).
ورزشگاه کوالکام با ظرفیت ۷۱٬۲۴۹ نفر در شهر سن دیگو ایالت کالیفرنیا واقع شده‌است. این ورزشگاه در تاریخ ۱۹۶۷ تأسیس شد و دارای زمین چمن می‌باشد.
ورزشگاه سنچوری لینک فیلد یا سابقاً ورزشگاه کوست‌فیلد با ظرفیت ۶۹،۰۰۰ نفر در شهر سیاتل، واشینگتن ایالت ایالت واشینگتن واقع شده‌است. ابعاد این ورزشگاه ۶۸ در ۱۰۴ متر است. در تاریخ ۲۰۰۲ تأسیس شد و دارای زمین چمن مصنوعی می‌باشد.
معمار این بنا الربی بکت است.
ورزشگاه ریموند جیمز نام یک ورزشگاه چندمنظوره در آمریکا است.
این ورزشگاه با ظرفیت ۶۶٬۲۳۱ نفر در شهر تمپا ایالت فلوریدا واقع شده‌است. ابعاد این ورزشگاه ۶۶ در ۱۰۵ متر است. در تاریخ ۱۹۹۸ تأسیس شد و دارای زمین چمن می‌باشد.
ورزشگاه رنتچلر فیلد با ظرفیت ۴۰٬۰۰۰ نفر در شهر هارتفورد شرق ایالت کانتیکت واقع شده‌است. این ورزشگاه در تاریخ ۲۰۰۳ تاسیس شد و دارای زمین چمن می‌باشد.
معمار بنا شرکت الربی بکت است.
ورزشگاه رودز با ظرفیت ۱۱٬۲۵۰ نفر در شهر الون ایالت کارولینای شمالی واقع شده‌استو دارای زمین چمن می‌باشد.
ورزشگاه رایس-اکلیز با ظرفیت ۴۵٬۰۱۷ نفر در شهر سالت‌لیک‌سیتی ایالت یوتا واقع شده‌است. ابعاد این ورزشگاه ۶۴ در ۱۱۰ متر است. در تاریخ ۱۹۲۷ تأسیس شد و دارای زمین چمن مصنوعی می‌باشد.
این ورزشگاه متعلق به دانشگاه یوتا است.
ورزشگاه آمریکا فرست فیلد با ظرفیت ۲۰٬۰۰۸ نفر در شهر سندی ایالت یوتا واقع شده‌است. ابعاد این ورزشگاه ۸۲ در ۱۱۹ متر است. در تاریخ ۲۰۰۸ تأسیس شد و دارای زمین چمن می‌باشد.
این ورزشگاه خانه تیم رئال سالت لیک است.
ورزشگاه بی‌بی‌وی‌ای کامپس با ظرفیت ۳۲٬۰۰۰ نفر در شهر هیوستون ایالت تگزاس واقع شده‌است. ابعاد این ورزشگاه ۶۴ در ۱۰۵ متر است. در تاریخ ۲۰۱۲ تأسیس شد و دارای زمین چمن می‌باشد.
این ورزشگاه خانه تیم دینامو هیوستون و هیوستون دش است.
ورزشگاه راتگرز با ظرفیت ۵۲٬۴۵۴ نفر در شهر پیسکاتاوای ایالت نیوجرسی واقع شده‌است. این ورزشگاه در تاریخ ۱۹۹۴ تأسیس شد و دارای زمین چمن مصنوعی می‌باشد.
این ورزشگاه متعلق به دانشگاه راتگرز است.
ورزشگاه راچستر راینوس سابقاً ساهلنس با ظرفیت ۱۳٬۷۶۸ نفر در شهر روچستر ایالت نیویورک واقع شده‌است و دارای زمین چمن مصنوعی می‌باشد.
ورزشگاه اسپارتان با ظرفیت ۳۰٬۴۵۶ نفر در شهر سان‌خوزه٬ ایالت کالیفرنیا واقع شده‌است. ابعاد این ورزشگاه ۶۴ در ۱۰۱ متر است. در تاریخ ۱۹۳۳ تأسیس شد و دارای زمین چمن مصنوعی می‌باشد.
این ورزشگاه متعلق به دانشگاه ایالتی سن خوزه است.
ورزشگاه یادبود آموس آلونزو استگ با ظرفیت ۲۸٬۰۰۰ نفر در شهر استاکتون ایالت کالیفرنیا واقع شده‌است. این ورزشگاه در تاریخ ۱۹۵۰ تأسیس شد و دارای زمین چمن می‌باشد.
ورزشگاه استمباو با ظرفیت ۲۰٬۶۳۰ نفر در شهر یانگزتاون ایالت اوهایو واقع شده‌است.