moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
«من داستان‌هایم را به فارسی می‌نویسم، می‌توانستم به زبان‌های دیگر بنویسم، ولی زبان فارسی مرا به فرهنگ آن سرزمین وصل می‌کند. بند نافی که از آن فرهنگ به من غذا می‌رساند زبان فارسی است. زبان فارسی در تاریخ ایران نقش بسیار عمده‌ای بازی کرده و ما را از بسیاری خطرات نجات داده‌است. به عنوان نویسنده من وظیفهٔ خود می‌دانم که تا آخرین روزی که نفس می‌کشم داستان‌هایم را به زبان فارسی بنویسم. کار تحقیقی به زبان‌های دیگر زیاد کرده‌ام و می‌کنم؛ ولی داستان‌های من چون از بطن فرهنگی که با آن بزرگ شده‌ام برمی‌خیزد، فقط در قالب کلمات فارسی می‌گنجد.»مصاحبه با هفته نامهٔ کیهان لندن به مناسبت انتشار در سفر ۲۰ اردیبهشت ۱۳۷۵ / ۹ مه ۱۹۹۶
و در مصاحبهٔ دیگری با فرشته مولوی گفته‌است:
«من راهم را انتخاب کردم چون انتخاب داشتم. نویسنده، آن که واقعاً نویسنده است، ناگزیر از نوشتن است – این اصل است و بقیه سبک و سنگین کردن‌های الگوهای شخصی. من بس عاشق زبان مادریم هستم مشتاقم همیشه سرافراز و پربار و پر خواستار ببینمش و البته آرزو دارم ایرانیان نسل‌های آینده آن‌ها که در چارگوشه جهان به دنیا می‌آیند از زبان نیاکان دور نیفتند – به این زبان بگویند و بنویسند؛ ولی ابداً هرگز به هیچ عنوان راه منتخبم را نه مطلق تصور می‌کنم نه متصف به صفت عالی – یعنی نه تنها راه می دانمش نه درست‌ترین راه. هر نویسنده‌ای ناگزیر راهش را می جورد و می‌یابد – با متر و معیار علائق و اولویت‌های خودش – و از نظر من همهٔ انتخاب‌ها مقبول است. منتها میل قلبی من این است که فارسی زبانان در اعتلای زبان فارسی بکوشند.»
رمان‌های "در حضر" و "در سفر" به ترتیب انقلاب اسلامی و زندگانی تبعیدیانی که در تلاش مبارزه با نظام برآمده از انقلاب هستند، تصویر می‌نماید. این دو رمان که چند بار در خارج از ایران چاپ شده‌است در ردهٔ پرخواننده‌ترین آثار ادبیات تبعید محسوب می‌گردد.
مهشید امیرشاهی در بارهٔ ارتباط این دو کتاب می‌گوید:
«اختلافاتی که از نظر سبک نگارش و زمان روایت داستان وجود دارد این دو اثر را از حالت جلد اول و دوم یک اثر واحد خارج می‌کند. به علاوه در در حضر قهرمان یا ضد قهرمان رمان نفس حادثهٔ انقلاب است و نقش آدم‌ها نقشی گذراست، در حالیکه درسفر فقط بر شخصیت‌سازی استوار است و سیمانی که این شخصیت‌ها را در کنار هم نگاه می‌دارد فضای تبعید است؛ ولی به هر حال راوی در سفر همان راوی در حضر است، همان زن نویسنده‌ای است که انقلاب را از نزدیک دیده و حالا دور از وطن زندگی می‌کند. اگر در درحضر خشم راوی است که احساس غالب بر محتوای کتاب است در درسفر طنزش جانشین آن خشم شده.»مصاحبه با هفته نامهٔ نیمروز، در زمان انتشار رمان درسفر، ۲۶ آبان ۱۳۷۴
طنز یکی از وجوه ثابت و مهم آثار مهشید امیرشاهی است و انواع سایه روشن آن در تمامی آثار او به چشم می‌خورد. وی از این بابت در بین نویسندگان زن ایرانی موقعیتی شاخص دارد، طنز گفتاری، طنز موقعیت، طنز کلمه‌ای، همه را به کار می‌گیرد، در هر زمینه، از روابط خانوادگی گرفته تا امور سیاسی. داستان‌های سوری را که به‌طور کامل به انگلیسی ترجمه شده، می‌توان مجموعهٔ کاملی از داستان‌های طنزآمیز دانست که روایت دنیای نوجوانی است از دید دخترکی برخاسته از خانواده‌ای مرفه که تصویر خویشان و همشاگردیان و معاشران و ماجراهایی را که بر آنان می‌گذرد، برای خواننده بازگو می‌نماید. مهشید امیرشاهی مقالات طنزی نیز با تقلید سبک علی‌اکبر دهخدا در چرند و پرند نگاشته که آن‌ها را با نام دخت دخو امضا کرده‌است. این تنها مورد استفادهٔ وی از نام مستعار است.
خودش در این باره در مصاحبه‌ای می‌گوید:
«گرایش و کشش نسبت به طنز همان‌طور که عرض کردم از نوجوانی در من بوده‌است و پیش از دسترس پیدا کردن به آثار غربیان. اما آشنایی با نوشته‌های طنزآمیز دیگران بی شک مشوقم بوده‌است که طنز خودم را بپرورانم. طنز در هر زبانی که برایم قابل فهم باشد به نشاطم می‌آورد. برای طنز قوم انگلوساکسون به خصوص تحسین فوق‌العاده دارم. جیمز تربر آنقدر برایم عزیز است که نه فقط بعضی از کارهایش را ترجمه کرده‌ام، ادایش را هم درآورده‌ام: مجموعه داستانی دارم ملهم از افسانه‌های بسیار قدیمی که نطفهٔ بیشترشان را (چون تربر و لافونتن) از ایزوپ یونانی به وام گرفته‌ام و به همه رنگ و روغن این دوره از ایران را زده‌ام و به قرینهٔ اثر تربر اسمش را گذاشته‌ام: افسانه‌های ایرانی عصر ما.»
و در مصاحبه‌ای با کیهان لندن گفته‌است:
«من شخصاً بدون طنز نمی‌توانم زندگی کنم و اعتقادم همیشه این بوده که حتی در بزرگترین تراژدی‌های دنیا و غم انگیزترین آن‌ها هم می‌توان رگه‌هایی از طنز دید. به ضرب طنز من توانستم بسیاری از ماجراهای تلخ و آزار دهنده‌ای را که دوباره زنده کردنشان برای خودم سخت بود، به روی کاغذ بیاورم. تلخی این نوع ماجراها را راستی فقط به یمن شیرینی شوخی می‌توان قورت داد. اعتقاد دیگرم این است که خط تقسیم میان تراژدی و کمدی خط بسیار نازکی است و نویسندهٔ چیره‌دست کسی است که بتواند از این خط به آسانی عبور کند.»هفته نامهٔ کیهان لندن ۲۰ اردیبهشت ۱۳۷۵ / ۹ مه ۱۹۹۶
محمود خوشنام در مقاله‌ای که با عنوان از آب حیات تا زهر هلاهل در بارهٔ مهشید امیرشاهی نوشته‌است می‌گوید: «طنز در لابلای حرف‌های او جاری می‌شود. طنزی به‌غایت به جا، ظریف و تأثیر گذار.»
بتول عزیزپور در بارهٔ سبک طنز مهشید امیرشاهی می‌گوید: «عنصر برجسته در همهٔ نوشته‌های مهشید امیرشاهی توصیفهای طنزآمیز است: طنز هوشمندانهٔ سقراط و ولتر، طنز تلخ… سخن مهشید امیرشاهی به طنز آراسته‌است. طنز او را می‌توان به طنز علی‌اکبر دهخدا نزدیک… و تیزبینی طنز او را با سپهر فاخر سعدی هم سِرشت دانست.»باران، شمارهٔ ۱۰، ۱۳۸۴، نوامبر ۲۰۰۵
فرشته مولوی در مقاله‌ای با عنوان «دخت خلف دخو» می‌نویسد: «من مهشید امیرشاهی را داستان‌گویی مادرزاد می‌دانم… زبان و طنز وی را بی‌گمان قلهٔ شایستگی‌های ادبی کارهای او و سازندهٔ سبک ویژه اش. درستی و پیراستگی و روانی و شیوایی نثر و زبان او، در این زمانه که سرسری‌نویسی و پرنویسی و یاوه نویسی سکهٔ روزست، چنان خوش می‌درخشد که به خواننده حظی دوچندان می‌بخشد… و در بسیاری از داستان‌هایش طنزی گاه نرم و نازک و گاه خودنما حضور دارد؛ چنان‌که می‌شود گفت طنز یکی از شگردهای خوش‌دست شدهٔ نویسنده است. طنز این داستان‌ها نه فقط در بیان راوی و حرف و کلام و گفتگوی شخصیت‌ها که بیشتر در یافتن و پرداختن و نمایاندن شخصیت‌های کژ و کوژ و نیز یافتن و برساختن موقعیت‌های مضحکه است. برای نویسنده‌ای چون او که شناگر آب آشنای دریای زبان فارسی‌است و گوش رشک برانگیزی دارد، طنز در کلام از راه به‌کارگیری درست و به‌جای طعنه و متلک و نیش و کنایه و دیگر ترفندهای زبانی چون بذله گویی و مضمون کوک کنی کاری سخت نیست. اما آفریدن شخصیت‌ها و موقعیت‌های طنزآمیز کاری کارستان است که هم ذوق می‌خواهد هم تمرین. خوش طنزی مهشید امیرشاهی چنان است که می‌توانم با خیال راحت ادعا کنم که آن را از دو استاد طنز قزوین، عبید و دهخدا، به ارث برده‌است.»نشریهٔ شهروند، کانادا، فروردین ۱۳۸۷
نقدنویسی یکی دیگر از جنبه‌های ثابت فعالیت ادبی مهشید امیرشاهی است. وی در نگارش نقد بسیار صریح است و در این زمینه پروای شهرت یا منزلت رسمی نویسنده‌ای را که اثرش موضوع نقد قرار گرفته، ندارد. معیارهای اصلی او در سنجیدن هر اثر در درجهٔ اول تسلط بر زبان است که وی مادهٔ اولیهٔ کار ادبی می‌شمرد. این سختگیری در مورد دیالوگ‌ها که بعد اجتماعی زبان را در اثر منعکس می‌سازد، وجهی تجربی و جامعه شناسانه می‌گیرد. پرداختن به انسجام ساختار اثر، چه داستانی و چه غیرداستانی، یکی دیگر از ابعاد نقدهای وی است. او کاربرد کلیشه‌های ادبی و دادن شعارهای سیاسی را نقطهٔ مقابل آفرینش ادبی و راهی آسان و پیش‌ساخته برای نویسندگی و کسب شهرت می‌شمارد که باید با آن مقابله کرد. مهشید امیرشاهی جدیت در نقدنویسی را از عوامل اساسی پیشرفت ادبیات می‌شمرد و در مصاحبه‌ای با جواد مجابی (پس از انتشار سار بی بی خانم) گفته‌است:
«نداشتن منتقد خوب یکی از علل عمدهٔ ناشکوفایی است. علاوه بر اشکالاتی که در اینجا برای داستان‌نویسی وجود دارد… نبودن داوری‌های صحیح نیز مشکلی دیگر است. هنرمند با دلهره و تردید اثری به وجود می‌آورد، این اثر نقد نمی‌شود و اگر تصادفاً بشود از روی غرض و مرضی است. پس داوری در آخر کار با خود نویسنده است. اگر کتاب نویسنده فروش رفت و سر و صدایی کرد مغرور می‌شود و اگر با پاسخی شایسته روبرو نشد به کار ادامه نمی‌دهد و این هر دو به ضرر نویسنده تمام می‌شود. شک نیست که ناقد نکته دانی که راه جلو پای نویسنده بگذارد نداریم و همین مشکل اصلی در جا زدن نویسندگان ماست.»روزنامهٔ اطلاعات ۱۱ آذر ۱۳۴۷
برخی از داستان‌های کوتاه مهشید امیرشاهی به زبان‌های مختلف ترجمه شده‌است. از این جمله است:
داستان «سار بی‌بی خانم» از مجموعه‌ای به همین نام توسط فرهاد شیبانی و با بازیگری خانم فرخ‌نیا (در نقش بی‌بی خانم) به فیلم درآمده‌است. در سال ۲۰۱۱ مستندی به نام «تجربهٔ نوشتن» دربارهٔ زندگانی ادبی و آثار مهشید امیرشاهی در بی‌بی‌سی فارسی پخش شد.
نشریه مکث چاپ سوئد شماره ۱۰ تابستان ۱۳۷۲ (۱۹۹۳)، و نشریه تلاش چاپ آلمان شماره ۱۶ آبان - آذر ۱۳۸۲، نوامبر ۲۰۰۳ شمارهٔ ویژهٔ خود را به آثار و زندگی امیرشاهی اختصاص دادند. همچنین جلسات بزرگداشتی در انجمن دو سالانهٔ ایرانشناسی در لندن در سواس (۲۰۰۶) و در دانشگاه سوربن (فوریه ۲۰۱۳) برپا شده‌است.
به امواج الکترومغناطیسی که طول موج آن‌ها کمتر از امواج رادیویی و بیشتر از امواج فروسرخ است، ریزموجریز موج واژهٔ مصوب فرهنگستان زبان و ادب فارسی به جای microwave در انگلیسی و در حوزهٔ فیزیک است. گفته می‌شود. طول موج امواج مایکروویو، بین ۱ میلی‌متر تا ۳۰ سانتیمتر است. که طول موج ۱ میلی‌متر با بسامد ۳۰۰ گیگاهرتز متناظر است و طول موج ۳۰ سانتی‌متر با بسامد ۱ گیگاهرتز متناظر است. البته بر روی مرزهای این تعریف، اتفاق نظر نیست و برخی آن را از ۰٫۳ میلی‌متر در نظر می‌گیرند. این تعریف هم UHF و هم EHF (امواج میلی‌متری) را در بر می‌گیرد و منابع مختلف مرزهای متفاوتی را به کار می‌برند. در همه حالات ریزموج حداقل کل باند SHF (سه تا سی گیگاهرتز) را در بر می‌گیرد. در مهندسی امواج رادیویی، اغلب به محدوده بین ۱ و ۱۰۰ گیگاهرتز محدود می‌شود.
پیشوند «مایکرو» در مایکروویو به یک طول موج در محدوده میکرومتر اشاره نمی‌کند بلکه دلالت بر این دارد که ریزموج‌ها در مقایسه با امواج استفاده شده در انتشار رادیویی نوعی، کوچک هستند به طوری که طول موج‌های کوتاه تری دارند.
امواج میلیمتری دسته ای از امواج ماکروویو هستند که فرکانس آنها بین ۳۰ تا ۳۰۰ گیگاهرتز است، در حالی که امواج مورد استفاده برای موبایل‌ها و اجاق مایکروفر فرکانسی کمتر از ۶ گیگاهرتز دارند. این امواج را میلی‌متری می‌نامند چراکه طول موج آنها بین ۱ تا ۱۰ میلی‌متر متغیر است و این در حالیست که امواج رادیویی امروزی که برای انتقال داده‌ها استفاده می‌شوند، ده‌ها سانتیمتر طول موج دارند. نحوه انتشار: یکی از ویژگی‌های خاص در زمینه امواج میلی‌متری انتشار جهت‌دار آن است در واقع، امواج جهت‌دار در همه جهت پخش نمی‌شوند و توسط باران و شاخ و برگ درختان جذب می‌شوند اما بُرد آنها در مه و باران بسیار بیشتر از امواج نور مرئی و مادون قرمز می‌باشد. کاربرد امواج میلیمتری در سلاح مایکروویو و همچنین از امواج میلیمتری برای تصویر برداری و اسکن کل بدن در فرودگاه‌ها استفاده می‌شود. این امواج با اشعه ایکس که در دستگاه‌های رادیولوژی استفاده می‌شود تفاوت دارند و غیره یونیزه هستند.
سلاح مایکروویو که در ایالات متحده آمریکا در دسته سلاح‌های غیر کُشنده طبقه‌بندی می‌شوند و همچنین سیستم‌های بازدارنده فعال active denial نیز نامیده می‌شوندhttps://en.wikipedia.org/wiki/Active_Denial_Systemو در دسته سلاح‌های غیر مرگبار یا غیر کشنده طبقه‌بندی می‌شوند. سیستم‌های سلاح‌های غیر مرگبار به‌طور خاص از انرژی مایکروویو هدایت شده، استفاده می‌کنند. منبع انرژی الکترومغناطیسی، موج الکترومغناطیسی ای را تولید می‌کند که ممکن است فرکانسی بین ۷۵ تا ۱۱۰ گیگاهرتز داشته باشد. منبع انرژی الکترومغناطیسی ممکن است انرژی مایکروویو، انرژی تراهرتز یا انرژی الکتریکی دیگر تولید کند. سلاح دو منظوره مایکروویو - سلاح دو منظوره هدایت انرژی مستقیم الکترومغناطیسی و تصویر برداری به شماره ثبت اختراع US8049173 جزو سیستم‌های سلاح‌های غیر مرگبار است.https://patents.google.com/patent/US8049173
دوربین‌های مایکروویو، سنسورهای مایکروویو دارند که امواج الکترومغناطیسی با فرکانس ۲۴ گیگاهرتز توسط آنتن‌های داخل این سنسورها در محیط منتشر شده و بازخورد آن توسط آنتن‌های گیرنده به پردازنده مرکزی ارسال می‌گردند. در صورتی که هیچ حرکتی در محیط نباشد فرکانس ارسالی و دریافتی برابر خواهد بود ولی چنانچه حرکتی صورت پذیرد فرکانس دریافتی تغییر کرده و پردازنده فرمان لازم را به رله خروجی ارسال می‌نماید. زاویه پوشش و حساسیت این سنسورها قابل تنظیم است. سنسورهای مایکروویو حساس‌تر از سنسورهای مادون قرمز هستند و بر اساس اثر دوپلر کار می‌کنند. دوربین مایکروویو در واقع یک دستگاه گیرنده و فرستنده شبیه گیرنده فرستنده امواج رادیویی یا رادار است با این تفاوت که امواجی با فرکانس بیش از یک گیگا هرتز تولید می‌کند. این نوع دوربین بیشتر در اختیار سرویس‌های اطلاعاتی، پلیس و نیروهای نظامی و برای تجسس و نظارت به‌کار می‌رود.
اجاق‌های مایکروویو لوازم آشپزخانه ای هستند که برای تهیه یا گرم کردن غذا با انتشار امواج مایکروویو استفاده می‌شوند. امواج توسط دستگاهی به نام مگنترون (Magnetron) تولید می‌شوند. مگنترون یک میدان الکترومغناطیسی با فرکانس مایکروویو حدود ۲٫۴۵ گیگاهرتز تولید می‌کند. برای اینکه چیزی در یک اجاق مایکروویو گرم شود باید درون ماده آب وجود داشته باشد. دلیل این امر این است که مولکول‌های دوقطبی آب درون مواد غذایی با سرعت زیاد ارتعاش می‌کنند و این جنبش مولکولی باعث ایجاد گرما می‌شود.http://naturalsociety.com/microwaves/
منابع مایکروویو پرقدرت برای تولید ریزموج‌ها از لامپ‌های خلأ استفاده می‌کنند. این تجهیزات براساس قوانین لامپ‌های خلأ فرکانس‌پایین با استفاده از حرکت الکترون‌ها در خلأ تحت تأثیر میدان الکتریکی یا میدان مغناطیسی عمل می‌کنند و شامل مگنترون (Magnetron)، کلایسترون (Klystron)، لامپ موجِ رَوَنده (Travelling Wave Tube, TWT) و ژیروترون (Gyrotron) هستند.
اولین بار در سال ۱۹۶۱ دانشمند عصب‌شناس آمریکایی آلن فری در مورد اثرات امواج مایکروویو در مجله فیزیولوژی کاربردی مقاله ای منتشر کرد. او دریافت که افراد در معرض تابش مایکروویو صداهایی شبیه وزوز، کلیک و بازر در گوش خود احساس می‌کنند. علائم بیشتر شامل سوزش و خشکی چشم احساس گرما احساس سوزن سوزن شدن سرگیجه، درد شکم و در برخی مواقع، تهوع و در دراز مدت آب مروارید می‌باشد.https://en.wikipedia.org/wiki/Microwave_auditory_effect امواج کوتاه الکتریکی قوی در یک فرکانس معین، سبب حرکت یون‌های کلسیم از سلولهای عصبی و رسوب در کلیه‌ها و استخوانها می‌شود. کلسیم نقش کلیدی در تحریک سلولهای عصبی دارد.https://www.globalresearch.ca/electromagnetic-and-informational-weapons-the-remote-manipulation-of-the-human-brain-2/5458103
در سال ۱۹۷۵ مقاله ای از دونگ جاستسن، عصب‌شناس، دربارهٔ اثرات تابش بر روی ادراکات انسانی، به آزمایش جوزف شارپ و مارک گروو در مؤسسه تحقیقات ارتش والتر رید اشاره می‌کند که در آن شارپ و گروو قادر به تشخیص ۹ مورد از ۱۰ کلمه را که توسط «میکروفون مدولاسیون صدا» ارسال شد بودند. از آنجایی‌که قرارگرفتن در سطح تابش در حد 10mW/cm² خطرناک است، منتقدان، مشاهده کرده‌اند که در چنین شرایطی آسیب مغزی ناشی از اثرات حرارتی اشعه مایکروویو با قدرت بالا رخ می‌دهد. علائم اولیه تابش مستقیم مایکروویو شامل احساس گرما و داغی و احساس سوزن سوزن شدن و پشه گزیدگی، درد شکم و احساس حالت تهوع و اثرات دیگر شامل عصبی بودن، کج‌خلقی، حالت شوک برق گرفتگی، دیدن جرقه در چشم، فشار بر روی ستون فقرات، حساس بودن به صدا، افسردگی، کم شدن حافظه، بی‌خوابی، بی‌حسی، تعریق، درد عمومی بدن یا استخوانها، مخصوصاً درد کمر همچون درد سیاتیک و درد گردن همچون آرتروز، از دست دادن تمرکز، تعریق در خواب، تپش قلب، تنگی نفس، فشار و درد شدید در پیشانی و سینوس‌ها، فشار و درد شدید در ناحیه مخچه، درد زخم اثنی‌عشر بدون داشتن زخم، جوش‌ها و تاول‌های ریز در اثر سوختگی پوست، پف کردن سر و صورت یا تمامی بدن، خنده و گریه‌های بی‌دلیل، پیچ خوردن ناخن‌ها، پوسیدگی دندانها، ریزش مو، بوی بد بدن، ایجاد ناراحتی‌های پوستی، سقط جنین، دگردیسی نوزادان، پوکی استخوان و آرتروز، ناراحتی‌های کلیوی و کبد، ناراحتی مجاری ادرار، سرطان، گواتر، انواع بیماری‌های روانی و در نهایت خودکشی. بیشتر علائم به‌وجود آمده در بدن افراد تحت تابش مایکروویو به علت آزاد شدن یون‌های کلسیم و تضعیف سیستم ایمنی بدن است که با تجویز آلوئه ورا تا حدی درمان می‌شوند.
میگ یا میکویان شرکت هوافضا و صنایع دفاعی روسی است، که دفتر اصلی آن در شهر مسکو قرار دارد. شرکت میگ در سال ۱۹۳۹ توسط آرتیوم میکویان و میخائیل گورویچ بنیان نهاده شد و پیش‌تر به عنوان "دفتر طراحی شماره ۱۵۵"، "دفتر طراحی میکویان و گورویچ"، و "دفتر طراحی میکویان" نیز شناخته می‌شده‌است. نام میگ از ترکیب نام‌های خانوادگی میکویان و گورویچ ساخته شده‌است.
هواپیماهای میگ به‌طور وسیعی در نیروهای دفاعی شوروی، کشورهای بلوک شرق سابق و متحدان آنها استفاده شده‌است. امروزه نیز هواپیماهای میگ بخش عمده‌ای از ساختار نیروهای دفاعی را در کشورهای گوناگون تشکیل می‌دهد. در حال حاضر شرکت یونایتد ایرکرفت کورپوریشن مالک کلیه سهام شرکت میگ است.
شرکت هوانوردی "میکویان و گورویچ" در سال ۱۹۳۹ در مسکو توسط مهندس ارمنی‌تبار آرتیوم میکویان و مهندس روسی میخاییل گورویچ بنیان نهاده شد. نام میگ از ترکیب بخش اول نام خانوادگی میکویان و گورویچ ساخته شده‌است و به عنوان نام بیشتر هواپیماهای جنگنده ساخت این شرکت بکار می‌رود. در سال ۱۹۷۰ و پس از مرگ گورویچ، نام شرکت به «میکویان» تغییر یافت، گرچه شرکت به استفاده از نام مخفف «میگ» برای هواپیماهای خود ادامه داد.
شرکت میگ از طراحی، تولید و آزمایش گرفته تا بازاریابی، تعمیرات و ارائه خدمات پس از فروش، بر تمامی مراحل و چرخهٔ ساخت و سرویس هواپیما نظارت دارد. این شرکت دارای سه کارخانه ساخت هواپیما در مسکو، لوخوبیتزه و کالیازین، مرکز آزمایش هواپیما در ژوکوفسکی، و کارخانه ساخت موتور هواپیما در سن پترزبورگ است.
هواپیماهای نظامی ساخت شرکت میگ با نام مخفف میگ و یک شماره فرد نامگذاری می‌شوند (مثل میگ-۲۳ یا میگ-۲۹). مدل‌هایی که دارای شماره زوج هستند (مانند میگ-۸ یا میگ-۱۱۰) هواپیمای آزمایشی یا غیرنظامی محسوب می‌گردند.
هواپیماهای تولید شده توسط میگ را می‌توان بر اساس نام به سه دسته تقسیم کرد.
میگ۴۱ (۲۰۳۵)
اِما شارلوت دوئر واتسون (؛ زادهٔ ۱۵ آوریل ۱۹۹۰) بازیگر انگلیسی است. او برای نقش‌آفرینی‌هایش در بلاکباسترها و فیلم‌های مستقل و نیز کنشگری در زمینهٔ حقوق زنان شناخته شده‌است. نام واتسون از سوی "فوربز" و "ونتی فر" در میان رتبه‌بندی پردرآمدترین بازیگران زن جهان قرار گرفته‌است. مجلهٔ "تایم" در سال ۲۰۱۵ از او به عنوان یکی از ۱۰۰ فرد دارای بیشترین تأثیر در جهان یاد کرد.
واتسون در مدرسهٔ دراگون شرکت کرد و بازیگری را در شعبهٔ آکسفورد هنرهای تئاتر استیج‌کوچ آموزش دید. او در کودکی پس از اولین بازی حرفه‌ای خود در نقش هرماینی گرنجر در مجموعه فیلم‌های "هری پاتر" به شهرت رسید. واتسون همچنین در اقتباس تلویزیونی رمان "کفش‌های باله" در سال ۲۰۰۷ بازی کرد و صداپیشهٔ "افسانه دسپرو" (۲۰۰۸) بود. پس از فیلم نهایی "هری پاتر" در سال ۲۰۱۱، او در "هفته‌ای که با مریلین گذراندم" (۲۰۱۱) نقش مکمل را بازی کرد و سپس با بازی در نقش دانش‌آموزی مورد توجه در "مزایای گوشه‌گیر بودن" (۲۰۱۲) مورد تحسین قرار گرفت. او برای به تصویر کشیدن الکسیس هاینز در "حلقه بلینگ" (۲۰۱۳) و دختر پذیرفته‌شدهٔ نوح در حماسی انجیلی "نوح" (۲۰۱۴) تحسین بیشتری را به خود جلب کرد. در همان سال، واتسون از سوی آکادمی هنرهای فیلم و تلویزیون بریتانیا مورد تقدیر قرار گرفت و برندهٔ جایزهٔ هنرمند سال بریتانیا شد. در سال ۲۰۱۷، او نقش بل را در فانتزی رمانتیک موزیکال "دیو و دلبر" ایفا کرد که در میان پرفروش‌ترین فیلم‌های تاریخ قرار گرفته‌است. در سال ۲۰۱۹، او نقش مگ مارچ را در درام "زنان کوچک" ایفا کرد.
واتسون از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۴ زمان خود را میان کار بر روی فیلم و ادامه تحصیل تقسیم کرد و در مهٔ ۲۰۱۴ با مدرک کارشناسی ادبیات انگلیسی از دانشگاه براون فارغ‌التحصیل شد. در همان سال، او به عنوان سفیر حسن نیت سازمان ملل منصوب شد و به راه‌اندازی کمپین سازمان ملل متحد "هرفورشی"، که از برابری جنسیتی حمایت می‌کند، کمک کرد. در سال ۲۰۱۸، او به راه‌اندازی دیگر بس است بریتانیا به عنوان یکی از اعضای مؤسس کمک کرد. واتسون در سال ۲۰۱۹ با مشورت از رهبران در زمینهٔ سیاست خارجی به عنوان یکی از گروه مشورتی هفت برای حقوق زنان منصوب شد. حرفهٔ مدلینگ او شامل کمپین‌هایی برای بربری، لانکوم و پرادا بوده‌است. در سال ۲۰۲۰، او به عنوان مدافع مد سازگار با محیط زیست به هیئت مدیرهٔ کرینگ پیوست.
اِما شارلوت دوئر واتسون، در تاریخ ۱۵ آوریل ۱۹۹۰ در پاریس، فرانسه به دنیا آمد. مادر او ژاکلین لوسبی و پدرش کریس واتسون بودند که هر دوی آن‌ها شغل وکالت داشتند و اهل کشور انگلستان بودند.
یکی از مادربزرگان اما اهل فرانسه بود. اِما تا ۵ سالگی در فرانسه بزرگ شد و قبل از آن که به همراه مادر و برادر کوچک‌ترش، الکس به آکسفوردشر، انگلستان نقل مکان کند، پدر و مادرش از هم جدا شده بودند.
واتسون از ۶ سالگی به بازیگری علاقه پیدا کرد و برای چند سال در شعبه "تئاتر هنر استیج‌کوچ" شهر آکسفورد آموزش دید و به صورت پاره وقت در تئاتر مدرسه‌ای که در آن درس می‌خواند به بازیگری، رقص و خوانندگی پرداخت.
واتسون تا سن ۱۰ سالگی، تنها در نقش اول نمایش‌های مدرسه‌اش مانند "آرتور: سال‌های جوانی و شاهزادهٔ خوشحال" بازی کرده بود اما هیچ‌گاه به صورت حرفه‌ای بازی‌ای انجام نداده بود. فعالیت‌های دیگر او در مدرسه مسابقه دیسی پرت پوئتری کمپتیشن بود که در سن ۷ سالگی توانست نفر اول در گروه سنی خودش شود.
واتسون در ۹ سالگی برای بازی در نقش هرماینی گرنجر انتخاب شد. او پیش از این نمایش‌های مدرسه‌ای را اجرا می‌کرد. از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۱ او در کنار دنیل ردکلیف و روپرت گرینت در ۸ فیلم هری پاتر بازی کرده‌است. واتسون با بازی در مجموعهٔ هری پاتر توانسته‌است چندین جایزه و و بیش از ۱۰ میلیون پوند درآمد داشته باشد.
در سال ۲۰۰۷، واتسون در دو کار غیر هری پاتری نیز ایفای نقش کرد که یکی از آن‌ها فیلم "کفش‌های باله" که اقتباس تلویزیونی از یک رمان و دیگری فیلم پویانمایی با نام "افسانهٔ دسپرو" است. "کفش‌های باله" در ۲۶ دسامبر ۲۰۰۷ با ۵٫۲ میلیون مخاطب پخش شد، و داستان دسپرو بر اساس رمانی با همین نام به قلم کیت دیکامیلو در تاریخ ۲۰۰۸ با فروش جهانی ۷۰ میلیونی خود روبرو شد.
در سال ۱۹۹۹ واتسون نقش هرماینی گرنجر در فیلم "هری پاتر و سنگ جادو" را بازی کرد پس از این، در فیلم‌های "هری پاتر و تالار اسرار"، "هری پاتر و زندانی آزکابان"، "هری پاتر و جام آتش" و "هری پاتر و محفل ققنوس" نیز شرکت داشت. طرفداران "هری پاتر" نظرات متفاوتی دربارهٔ بازی واتسون به عنوان هرماینی گرنجر دارند. عده‌ای اعتقاد دارند که او برای این نقش بسیار مناسب است و عده‌ای دیگر معتقدند که واتسون توانایی نمایش سستی‌ها و عیب‌های گرنجر را ندارد. شکایت عده دیگر از زیبایی او است؛ زیرا شخصیت گرنجر با توجه به نوشته‌های جی کی رولینگ کاملاً ساده است.
در سال ۲۰۰۷ اِما برای اولین بار بازی در فیلمی غیر از هری پاتر را تجربه کرد و در فیلم تلویزیونی "کفش‌های باله" نقش پائولین فوسیل را بازی کرد؛ و در یک سال بعد در انیمیشن "افسانهٔ دسپرو" حضور یافت و نقش شاهزاده پی را دوبله کرد. همچنین پس از آن، در فیلم "هفته‌ای که با مریلین گذراندم" در نقش لوس» مشغول به کار شد. وی در فیلم "مزایای سر به زیر بودن" نیز بازی کرده‌است. در فیلم "حلقه بلینگ" (۲۰۱۳)، واتسون در نقش نیکی ظاهر شد. این فیلم بر اساس حوادث واقعی گروه سارق حلقهٔ بلینگ ساخته شده‌است. در این فیلم اِما یک نسخه ساختگی از شخصیت الکسیس نیرسا را که یک شخصیت تلویزیونی و یکی از هفت نوجوانی است که در سرقت‌ها دست داشته‌اند، بازی کرده‌است. در حالی که نقدهای این فیلم، حالتی ضد و نقیض داشته‌اند، ولی به تصویر کشیدن شخصیت نیکی توسط اما واتسون، کمتر مورد توجه آن‌ها بوده‌است. در همین حال، پرده سینماها در سال ۲۰۱۳ شاهد نقش‌آفرینی اما واتسون در قالب یک نقش مکمل در یک کمدی آخرالزمانی نیز بود. این فیلم، "این پایان است" نام دارد که در آن، بازیگرانی مانند سث روگن، جیمز فرانکو، اما واتسون و خیلی‌های دیگر یک نقش اغراق‌آمیز از خود را بازی کرده‌اند."This Is the End—and It's Hilarious"، یو اِس ای تودی، ۱۱ ژوئن ۲۰۱۳. وی در مورد حضور در این فیلم گفته‌است که نمی‌توانسته فرصت اولین کمدی‌اش را در کنار برخی از بهترین کمدین‌های سینما از دست بدهد.Inside Look: This Is the End with Seth Rogen and Emma Watson، کانال رسمی Movieline در یوتوب، ۱۸ نوامبر ۲۰۱۴.
در ژوئن ۲۰۱۲، مشخص شد که اما واتسون برای بازی در نقش ایلا در فیلم "نوح" به کارگردانی دارن آرونوفسکی انتخاب شده‌است. فیلم‌برداری این اثر از چند ماه بعد از انتخاب او آغاز شد و در مارس ۲۰۱۴ به اکران رسید."Emma Watson Gets Biblical With Darren Aronofsky's 'Noah'" , indiewire.com در ۷ ژوئن ۲۰۱۲.
یکی از فیلم‌های اما واتسون، "بازگشت" (به انگلیسی: رگرسیون) است که آلخاندرو آمنابار نویسندگی و کارگردانی آن بر عهده داشته‌است. زمان اکران آن برای سال ۲۰۱۵ در نظر گرفته شده بود. در این فیلم، اِما در نقش مقابل اتان هاوک قرار گرفت.Emma Watson Is Not Naked But Very Afraid In The First ‘Regression’ Trailer، وب‌سایت شبکه MTV در ۲۲ مارس ۲۰۱۵. "کلونیا" فیلم دیگر واتسون است که اکران آن هم در سال ۲۰۱۵ بود. واتسون همچنین در نقش بل در فیلم "دیو و دلبر" (۲۰۱۷) نیز نقش‌آفرینی کرده‌است. واتسون برای بازی در این فیلم پیشنهاد بازی در نقش میا در فیلم "لا لا لند" (۲۰۱۶) را رد کرد و این نقش به اما استون رسید."Disney's Beauty and the Beast Casting Dan Stevens as the Beast".، هالیوود ریپورتر، ۵ مارس ۲۰۱۵. او در سال ۲۰۱۷ همراه تام هنکس در فیلم "دایره" ایفای نقش کرده‌است.
در سال ۲۰۰۵ میلادی، اِما کار مدلینگ خود را با گرفتن یک عکس برای [مجله تین ویگ] شروع کرد. او جوان‌ترین ستاره‌ای بود که بر روی جلد این مجله قرار می‌گرفت."Emma Watson: Is there Life After Hermione?"، روزنامه ایندیپندنت ژانویه ۲۰۰۸. سه سال بعد، خبرگزاری بریتیش پرس گزارش داد که قرار بوده‌است اما واتسون جایگزین کیرا نایتلی به عنوان چهره کانال فشن هاوس شود؛ ولی این موضوع توسط هر دو طرف رد شد."Chanel: 'No contract' for Harry Potter's Emma Watson" ، روزنامه دیلی تلگراف بریتانیا، ۱۸ آوریل ۲۰۰۹. در ژوئن سال ۲۰۰۹، بعد از چند ماه که از شایعات می‌گذشت، اما واتسون تأیید کرد که برای مد پاییز و زمستانه بوربری با این شرکت همکاری خواهد کرد. اِما در شش حالت مختلف، مبلغی حدود ۸ میلیون پوند دریافت کرد."Harry Potter star Emma Watson charms Burberry"، آرشیو شده از لاندن ایونینگ استاندارد ۱۲ ژوئن ۲۰۰۹. وی همچنین در مد بهاره و تابستانه بربری در ۲۰۱۰ در کنار برادرش، الکس واتسون و جورج کریگ (موزیسین) و نیز مت گیلمور و مکس هورد (مدل) ظاهر شد."Emma Watson is Burberry's spring/summer 2010 poster girl" ، روزنامه دیلی تلگراف بریتانیا، ۱۷ آوریل ۲۰۱۰. در فوریه ۲۰۱۱، اما واتسون موفق به کسب عنوان استایل آیکون از بریتیش اله توسط دیم ویویان وستوود شد."Elle style icon? I have no idea who you are, Emma Watson" ، لاندن ایونینگ استاندارد ۲۹ نوامبر ۲۰۱۱. در همین حال، کار وی در زمینه فشن و مد با انتخاب او به عنوان چهره لنکوم در مارس ۲۰۱۱ ادامه یافت."Emma Watson Named New Face of Lancome"، هافینگتون پست، ۲ سپتامبر ۲۰۱۱.
«اما واتسون» بازیگر فیلم‌های «هری پاتر» برای ترویج کتاب‌خوانی در ایستگاه‌های مترو و اماکن عمومی کتاب قایم کرد. این پروژه همزمان با روز جهانی زن (چهارشنبه ۸ مارس) در ۲۶ کشور اجرا شد.
به گزارش «بی.بی. سی»: «اما واتسون» که یک باشگاه کتاب‌خوانی به نام «خود مشترک ما» دارد، از سال ۲۰۱۲ پروژه «کتاب‌ها در زیرزمین» را راه‌اندازی کرد. او در وسایل نقلیه عمومی مخصوصاً ایستگاه‌های مترو، کتاب‌هایی را قایم می‌کند تا افرادی که آن‌ها را پیدا می‌کنند به رایگان آن‌ها را بخوانند.
این پروژه در ۲۶ کشور دنبال شده و حالا دیگر برنامه‌ای بین‌المللی است.https://www.isna.ir/news/95121912635/پروژه-قایم-کردن-کتاب-اما-واتسون-جهانی-شد
«واتسون» مردم را در سراسر جهان تشویق کرد تا کتاب را در مکانی عمومی قایم کنند تا افراد دیگر هم بتوانند به رایگان آن را بخوانند. این بازیگر پروژه «کتاب‌های در زیرزمین» را با عنوان «سیستم قرض دادن کتاب در کتابخانه عمومی» توصیف کرده و امیدوار است این کار به ترویج بیشتر کتاب‌خوانی و علاقه‌مند کردن مردم به مطالعه کمک کند.
روز پس از فراخوان «اما واتسون» افرادی از سنگاپور، ژاپن، هند، دبی، آمریکا، نیوزیلند، مجارستان و … عکس‌هایی را از کتاب‌هایی که در مکان‌های عمومی جا گذاشته‌اند، منتشر کردند.https://www.borna.news/بخش-فرهنگ-هنر-6/532464-پروژه-قایم-کردن-کتاب-اما-واتسون-جهانی-شد
بر اساس گفته خودش، وی در دوران مدرسه درس‌های تاریخ و هنر را بیشتر و ریاضی کمتر گرایش داشت. پس از مدرسه، واتسون یک سال برای فیلمبرداری هری پاتر و یادگاران مرگ که در فوریه ۲۰۰۹ آغاز می‌شد وقفه ای در تحصیل خود ایجاد کرد و گفته بود قصد ادامه تحصیلش را دارد و بعدها تأیید نمود که دانشگاه براون در پرویدنس رولد آیلند را انتخاب کرده‌است.
در مارس ۲۰۱۱ پس از ۱۸ ماه در دانشگاه، واتسون اعلام کرد که دوره درسی را برای " "به تعویق می‌اندازد.
اگرچه وی در کالج ورکستر آکسفورد طی سال تحصیلی ۲۰۱۱–۱۲ به عنوان "دانشجو مهمان" شرکت داشته بود.
در ۲۵ مه سال ۲۰۱۴ وی در رشته "ادبیات انگلیسی" با مدرک کارشناسی از دانشگاه براون فارغ‌التحصیل شد.
واتسون فعالیت‌های بسیاری در راستای ارتقای تحصیل دختران انجام داده‌است. در ژوئیه سال ۲۰۱۴ به عنوان سفیر حسن نیت زنان سازمان ملل انتخاب گردید؛ و در کمپین he for she فعالیت‌های بسیار زیادی انجام داده‌است.
در سال ۲۰۱۸ مبلغ ۱ میلیون پوند درجریان جنبش دیگر بس است برای جلوگیری از آزار و اذیت جنسی پرداخته‌است.
بونِ خیر نام محوطه‌ای است در کوخرد از توابع بخش کوخرد شهرستان بستک و در غرب استان هرمزگان در جنوب ایران.
بون خِیر محوطه‌ای تاریخی و بسیار قدیمی است در وسط دهستان کوخرد فعلی واقع شده‌است.محمد، صدیق «تارخ فارس» صفحه‌های (۵۰ ـ ۵۱ ـ ۵۲ ـ ۵۳)، چاپ سال ۱۹۹۳ میلادی.
وجه تسمیه این محوطه به «بون خیر» از این قرار است که در دوران بسیار دور کوخِردی‌ها خانه‌ای در نزدیکی برکه شیخ عبدالرحمن بزرگ ساختند برای مسافران و رهگذرانی که از جایی به جای دیگر می‌رفتند و از راه کوخرد عبور می‌نمودند و گاه وقتی وادار بودند برای مدتی در روستای کوخرد توقف کنند سر پناهی باشد. نام این خانه «خانه خیر» گذاشتند. دیری نگذشت که این خانه نزد رهگذران و مسافران غریبه معروف گردید و هرکس از کوخرد عبور می‌کرد شبی در آن خانه خستگی راه را از تن بدر می‌کرد و روز بعد به مسیر خود ادامه می‌داد. رهگذران در هنگام زمستان و سرما در داخل خانه می‌خوابیدند و در تابستان به پشت بام خانه می‌رفتند و در هوای آزاد تابستانه در پشت بام خانه خیر می‌خوابیدند، از اینجا بود که خانه خیر «بون خیر» نیز نامیده شد، یعنی «بام خانه خیر»، زیرا در گویش کوخردی به بام خانه «بُون خانَه» گفته می‌شود و از آنجائیکه این خانه برای خیر ساخته شده بود و خانه خیر نامگذاری کرده بودند از آن به بعد به «بون خیر» مشهور گردید.محمدیان، کوخردی، محمد، “ «به یاد کوخرد» “، ج۲. چاپ اول، دبی: سال انتشار ۲۰۰۳ میلادی.
بعد از مدتی محوطهٔ «بون خیر» به یک بازار عمومی تبدیل می‌یابد، و بازرگانان کالاهای خود برای فروش به «بون خیر» می‌آوردند و مردم کوخرد و روستاهای اطراف کوخرد از دور و نزدیک به بون خیر آمده لوازم مورد نیازشان از «بازار بون خیر» کوخرد خریداری می‌کردند و به روستاهای خودشان برمی‌گشتند.
در آن دوران کامیونهای بزرگ از طرف لار و جهرم و حتی شیراز به بون خیر آمده خواربار و مواد خوراکی و به ویژه میوه‌جات زمستانی مانند انار و سیب و پرتقال و زردآلو و غیره می‌آوردند و در بازار بون خیر می‌فروختند.محمدیان، کوخردی، محمد، (شهرستان بستک و بخش کوخرد)، ج۱. چاپ دوم، دبی: سال انتشار ۲۰۰۵ میلادی.
در فصل زمستان و سرما و موسم ماهی گیری از آب‌های خلیج فارس، کاروانهای بازرگانی از کرانه خلیج فارس به بازار بون خیر می‌آمدند. این کاروانها که از ده‌ها نفر شتر تشکیل می‌یافت، همراه با کاروانسالاران مجرب و زیرک از فراز کوه‌های بون، کوه زیر و راه «گوچی» به کوخرد می‌آمدند و از ساحل دریا ماهی تازه و ماهی خشک و ماهی ساردین (هشینه) و موتوت می‌آوردند و در بازار بون خیر می‌فروختند، کاروانسالاران چندین روز در خانه خیر می‌ماندند و در محوطهٔ بون خیر جنب وجوش و هیاهوی خاصی برپا می‌شد و مردم منطقه در حال خرید و بازدید از کاروانهای از دور رسیده بودند.
بون خیر در دوران قدیم برای بزرگسالان کوخرد مانند یک مجلس عمومی بود که در آن جمع می‌شدند.
بزرگسالان و پیرمردها و ریش‌سفیدان کوخرد در دو وقت بامداد و شامگاه در «بون خبر» جمع می‌شدند، در این گردهمایی‌ها همچون یک کنفرانس عمومی یا کمیسیونهای مجالس اداری از پیش تعیین ساعت و وقت در نظر گرفته می‌شد. در این اجتماعات مسائل اجتماعی دینی و شرعی مطرح می‌شد، و گاهی نیز وقتی برای بازگویی نام گذشتگان و نیکوکاران و داستان‌های شیرین و حکایات زمان صرف می‌شده‌است. «بون خیر» تا سی سال پیش مکانی پررونق و آباد بوده‌است؛ ولی با گذشت روزگار و درگذشت کهنسالان وریش سفیدان و پیر مردان پیشین، «بون خیر» نیز کم‌کم رونق خود را از دست می‌دهد تا اینکه در بیست سال گذشته به‌طور کلی آن همه هیاهو وجنب جوش و رفت آمد کاروانها از محوطهٔ تاریخی «بون خیر» ناپدید می‌شوند. اکنون فقط خرابه‌های «خانه خیر» برجای مانده‌است که حکایت از دوران پرشکوه آن زمان بیاد ماندنی دارد.الکوخردی، محمد، بن یوسف، "(کُوخِرد حَاضِرَة اِسلامِیةَ عَلی ضِفافِ نَهر مِهران Kookherd, an Islamic District on the bank of Mehran River)" الطبعة الثالثة، دبی: سنة ۱۹۹۷ للمیلاد.
میکویان-گورویچ میگ-۱ یکی از جنگنده‌های شوروی در طی جنگ جهانی دوم بود که توسط دفتر طراحی میگ ساخته شده بود. اگر چه کنترل آن بسیار سخت می‌نمود، اما از آن برای پایه‌ریزی میگ-۳ استفاده گردید، هواپیمایی که ثابت کرد توانایی ایفای نقش به‌عنوان هواپیمای رهگیر بلند پرواز را دارد و همین امر سبب کسب شهرت و وجهه جهانی برای تولید طراحانش شد.
میگ-۱ در پاسخ به نیاز جبهه‌ها و درخواست نیروی هوایی شوروی در ماه ژانویه ۱۹۳۹به جنگنده‌ای با موتور خطی ساخته شد. درابتدا هواپیما طراحی شده توسط تیم ساخت پولیکارپف، I-۲۰۰نام نهاده شد و کار خود را در ژوئن ۱۹۳۹، تحت نظارت و کنترل نیکولای پولیکارپف و دستیارش تتیویکین آغاز نمود. پولیکارپف شخصاً به استفاده از موتورهای رادیال علاقه داشت، به همین دلیل در آن زمان طرح را بر اساس نقشه I-۱۸۰ ساخته شده توسط خودش پیش برد، اما زمانی که موتور خطی پرقدرت میکولین AM-۳۷ ساخته شد او تصمیم به استفاده از موتور جدید در جنگنده در حال ساخت گرفت.
تصمیم درستی که وی در این زمان گرفت موجب ساخت کوچک‌ترین هواپیمای ممکن در آن زمان شد، به موجب آن توانست از وزن و پسای آن بکاهد، که در واقع فلسفه اصلی ساخت هواپیماهای کوچک بود. همانطوری‌که پیش‌بینی می‌شد، هواپیما قادر بود تا به سرعت ۶۷۰ کیلومتر بر ساعت برسد. در اوت ۱۹۳۹ کم کم از محبوبیت پولیکارپف نزد استالین کاسته شد. در نتیجه، وقتی پولیکارپف در نوامبر ۱۹۳۹ برای بازدید از کارخانه صنایع هوایی آلمان از شوروی خارج شد، مسئولین وقت تصمیم به پراکنده کردن تیم ساخت وی گرفتند و نهاد جدیدی را بنام بخش ساخت آزمایشی یا OKO تأسیس کردند، که توسط میکویان و گورویچ رهبری می‌شد با این وجود آن‌ها تا ژوئن ۱۹۴۰ به کار بر روی پروژه پولیکارپف ادامه دادند. تحقیقات آتی موجب طراحی I-۲۰۰ شد که البته نتوانست شهرتی را که سازندگانش در سال‌ها بعد بدست آوردند برای خود کسب کند.
در نهایت، تحقیقات منجر به ساخت هواپیمایی کاملاً متعارف گردید که اگرچه نیروی محرک در نظر گرفته شده برای آن بموقع حاضر نشد اما طبق برنامه در ۵ آوریل ۱۹۴۰ هواپیما به پرواز در آمد. در واقع، هواپیما توسط نیروی محرکه AM-۳۵ که کمی ضعیفتر بود به پرواز در آمد با این حال شوروی توانست رکورد سرعت را بشکند. با این وجود هرگز به سرعتی که در ابتدای کار برای آن در نظر گرفتند نرسید. در ۳۱ می۱۹۴۰، موتور I-۲۰۰ به سرعت در خط تولید قرار گرفت. بر خلاف دیگر طرح‌های رقیب مانند I-۲۶(یاک-۱) و I-۳۰۱(LaGG-۳)، I-۲۰۰ آزمایش‌های مورد نظر را در ماه اوت با موفقیت پشت سر نهاد. با پایان سال، این مدل به اسکادران‌ها جهت آزمایش تحویل داده شد. در اینجا بود که معلوم شد Wing Loading (وزن غیر خالص هواپیما تقسیم بر سطح زیر آن) بالا در هواپیمای کوچک تولید مشکلات آزار دهنده در هدایت و کنترل هواپیما می‌کند، مشکلاتی که شامل واماندگی و چرخش و کاهش پایداری در مسیر حرکت می‌شدند.
میکویان و گورویچ به محض اطلاع از این مشکلات در صدد رفع این نقایص بر آمدند و تغییرات بسیاری را در طرح اعمال کردند. آن‌ها همچنین با افزودن به حجم باک برد هواپیما را افزایش دادند. هواپیمای بهینه شده در ۲۹ اکتبر ۱۹۴۰ به پرواز در آمد. از ۹ دسامبر ۱۹۴۰، بر طبق سیستم نامگذاری جدید، ۱۰۰ فروند اول از I-۲۰۰ را میگ-۱ نام نهادند، بعد از اولین تجربه میکویان و گورویچ در ساخت هواپیما هواپیمای پیشرفته بعدی آنها، میگ-۳ نام نهاده شد.
نیکولای نیکولائوچ پولیکارپف طراح هواپیماهای روسی و معروف به «پادشاه جنگنده‌ها» بود.
وی دو ۸ ژوئیه ۱۸۹۲ متولد شد و در ۳۰ ژوئیه ۱۹۴۴ درگذشت.
در اکتبر ۱۹۲۹ پولیکارپف دستگیر و به مرگ محکوم شد. بعد از دو سال انتظار مرگ به تیم طراحی ویژه یا OGPU (CKB-۳۹ OGPU) که در زندان بوتیرکا واقع بود منتقل شد و محکومیتش به ده سال کار اجباری تقلیل یافت. خوشبختانه، بعد از یک نمایش موفقیت‌آمیز محکومیت وی به آزادی مشروط بدل گردید و در ژوئیه ۱۹۳۱ بهمراه گروهی از محکومین مشمول فرمان بخشش عمومی گردید.
پولیکارپف طراح مجموعه جنگنده‌های I-۱۵ و جنگنده I-۱۶ Ishak معروف به «Little Donkey» است.
پولیکارپف شایسته دریافت جوایز بیشماری، از جمله جایزه دولتی استالین به سال‌های ۱۹۴۱ و ۱۹۴۳ گردید.
قله پولیکارپف در پامیر به افتخار وی نامگذاری شده‌است.
چندین فرایند تعیین‌کننده طیف نور باعث ایجاد تشعشع الکترومغناطیس می‌شوند.
طیف نوری که از یک جسم ساطع می‌شود شامل رنگ‌ها یا نوارهای رنگی جدا از هم می‌باشد. این از طبیعت تولید نور برمی‌خیزد و نشانه آن است که انرژی نورانی ساطع شده از آن جسم دارای مقداری مشخص می‌باشد.
انرژی تمام سیستم‌ها کوانتایی می‌باشد که این انرژی می‌تواند در بسته‌های جدا از هم جذب یا آزاد شود. انرژی سیستم پس از آنکه انرژی جذب آن سیستم شود افزایش می‌یابد و در مرحله بعدی آن انرژی آزاد می‌شود. مدتی که این انرژی آزاد می‌شود راندوم یا اتفاقی بوده که نشر خودبخودی نامیده می‌شود.
انرژی را می‌توان توسط جریان الکتریکی، نور از منبع خارجی، واکنش شیمیایی یا گونه‌های دیگر به سیستم وارد نمود. بهر حال مشخص شده‌است که یک موج وارده که دارای انرژی معینی است می‌تواند آزاد شدن موجها را از سیستم برانگیخته تحریک کند و باعث آزاد نمودن دو موج شود. به این حالت نشر برانگیخته می‌گویند. این موجها خواص مهمی دارند.
نخستین بار در بهار سال ۱۳۳۱ خورشیدی گروهی از سرشناس‌ترین کوهنوردان ایران از اعضای باشگاه "نیرو راستی" اقدام به کشف و بازدید غار کتله خور کردند. یکی از اعضای زنجانی گروه نامبرده به نام سید اسدالله جمالی اقدام به ثبت رسمی غار کرد. از آن پس غار کتله خور به عنوان پدیده شگرف طبیعی مورد توجه علاقه‌مندان غارنوردی قرار گرفته‌است.
ساختمان در زیر کوه کتله خور قرار گرفته و از پایین دست دهانه آن رود شور که از شعبات فرعی قزل‌اوزن است جاری است. غار در منطقه مستطیل شکلی به ابعاد ۲۰۰۰×۱۵۰۰ متر به‌وجود آمده‌است. در محل یادشده عملکرد هوازدگی مکانیکی و نیروهای درونی به کمک یکدیگر تعدادی ترک یا گسل متقاطع را در محدوده داخلی این فضا به وجود آورده و به دلیل فراهم شدن سایر شرایط، فرایند غارزایی شروع شده‌است. دهانه غار در ارتفاع ۱۷۰۰ متری از سطح دریا قرار دارد و اختلاف ارتفاع آن با ارتفاع چشمه‌ای که آبهای فرورو حاصل از ریزش جوی غار را خارج می‌کند و به رود شور می‌ریزد، ۵۰ متر است.
ورودی غار یک دهلیز ۴۰۰۰ متری بوده با سقفی کوتاه و فاقد غار سنگ و چند دهلیز فرعی، پس از دهلیز فرعی یک دالان وسیع ۹۵۰ متری با سربالایی‌هایی به ارتفاع ۲ متر و گودال‌های خشک قرار دارد که با دو شاخه ۵۰ متری ادامه پیدا می‌کند و پس از عبور از یک سربالایی به تالار وسیعی پوشیده از چکنده و چکیده و ستون می‌رسد. در داخل تالار کوچک بلورین، که به تالار ستون‌ها چسبیده چاهی به عمق ۸ متر قرار دارد که احتمالاً محل خروج آب‌های فرورو سازنده غار است.
در حال حاضر این غار به سه بخش فرهنگی، تفریحی و ورزشی تقسیم شده‌است. بخش ورزشی آن که تنها مورد استفاده غارنوردان و صخره‌نوردان قرار می‌گیرد، حدود ۴ کیلومتر است که البته هنوز انتهای آن کشف نشده‌است. بخش تفریحی غار نیز که جهت بازدید عموم مورد استفاده قرار می‌گیرد حدود ۲ کیلومتر مسیر مستقیم است که گفته می‌شود این مسیر تنها ۳/۱ کل غار است. بخش فرهنگی غار نیز در بخش جنوبی آن قرار دارد. قسمت اصلی آن دالانی است طبیعی که جهت برگزاری مراسم‌های مختلف مورد استفاده قرار می‌گیرد. البته این دالان هیچگونه راه خروجی به بیرون نداشته و راه خروجی آن به صورت مصنوعی کنده شده اما خود دالان تماماً طبیعی بوده‌است.
غار کتله‌خور ازلحاظ کیفیت بلورها و قندیل‌ها، زیبایی و تعدد طبقات اولین غار آهکی جهان شناخته شده‌است که توسط سرمایه‌گذاری بخش خصوصی و هزینه شخصی به نام مهندس عالی که مهندس عمران فرمانداری زنجان بود در طول پنج سال آماده بهره‌برداری گشت. از بهره‌برداری اولیه این غار چیزی حدود ۱۵ سال می‌گذرد که البته هنوز هم کاوش و فعالیت برای آماده‌سازی سایر قسمت‌های غار برای بازدید ادامه دارد.
غار کتله‌خور غاری است آهکی که در برخی نقاط آن گِل رُس و خاک‌های حاوی اکسید آهن قابل مشاهده است. این غار ازنظر سنی تقریباً هم‌سن غار علیصدر همدان است؛ البته این دو غار از دو جهت با هم تفاوت دارند؛ یکی اینکه غار علیصدر همدان غاری است کاملاً آبی، حال آنکه غار کتله‌خور زنجان غاری است تقریباً خشکی. دوم اینکه آهک‌های غار کتله‌خور نسبت به آهک‌های غار علیصدر بسیار خالص‌تر هستند که این خود عاملی است جهت زیباتر شدن غار، چراکه خالص بودن آهک‌ها موجب شفافیت آن‌ها و در نتیجه عبور نور از قندیل‌ها می‌شود.
یک نکته جالب توجه در رابطه با غار کتله‌خور این است که شواهد و بررسی‌های انجام شده مؤید این موضوع است که این غار در نهایت به غار علیصدر در همدان متصل می‌شود.
همچنین یکی دیگر از عجایب و زیبایی‌های این غار تعدد طبقات آن است که اینگونه غارها در جهان بسیار کم‌نظیر هستند. گمان می‌رود که این غار دارای ۷ طبقه باشد که البته تاکنون تنها ۳ طبقه آن کشف شده‌است.
حدود ۷۰۰ متر اولیه غار قطری حدود ۷۰ سانتیمتر داشته‌است به‌طوری که رهنوردان اولیه غار این مسیر ۷۰۰ متری را سینه‌خیز طی کرده و مسیر خود را با علامت گذاری مشخص کرده‌اند.
۱۰۰ متر ابتدای غار محل زندگی انسان‌های نخستین بوده‌است که این موضوع را اسکلت ۸۰ انسانی که در این محل پیدا شده‌است تأیید می‌کند. گفتنی است که این اسکلت‌ها همچنان در این محل نگهداری می‌شوند.
این غار دارای بخش‌های دیگری است که به ترتیب می‌توان میدان شیر خوابیده، میدان بیستون، میدان چهل‌ستون، سه‌راهی کوهی، میدان پنج‌شیر، تالار عروس، تونل قندیلی، اتاق عقد، پای فیل، شتر باجهاز، عروس و داماد، میدان شمع، دو جادوگر، نخل سوخته، میدان مریم مقدس و... را نام برد. تمامی این بخش‌ها حاصل تجمع‌های مختلف آهکی است که هرکدام براساس شباهتی که به یکی از اشیاء اطراف ما داشته‌اند به این اسامی خوانده می‌شوند. از ویژگی‌های منحصربه‌فرد این غار می‌توان وجود ستون‌های آهکی عظیم را نام برد که حاصل به هم پیوستن استالاکتیت‌ها و استالاگمیت‌های آهکی هستند که باعث شده‌اند که این غار خود نگهدارنده خود باشد یعنی اینکه این ستون‌های عظیم نقش نگهدارنده‌هایی را بازی می‌کنند که مانع از فروریختن سقف غار می‌شود.
این غار در مراحل اولیه تشکیل خود غاری آبی بوده‌است که دراثر انحلال آبی گاهی اوقات توده‌های عظیمی از سنگ‌ها از توده اصلی جدا شده‌اند. تشکیل طبقات متعدد این غار باعث شده‌است که آب به طبقات زیرین نفوذ کرده و عملاً غار تبدیل به غاری خشکی گردد. از دیگر ویژگی‌های بارز این غار می‌توان وجود قندیل‌های زیبا و شفاف آهکی و استالاکتیت‌های گُل‌کلمی را نام برد. وجود چشمه‌های آب بسیار زلال در اطراف این غار و حفره‌های متعدد طبیعی هم از ویژگی‌های منحصربه‌فرد این غار است. علاوه بر تمامی این مسائل در غار کتله‌خور همان طور که پیشتر آمد می‌توان تجمع‌های متفاوتی مشاهده کرد که یکی از این تجمع‌های زیبا و جالب‌توجه استالاگمیت‌هایی است که بسیار شبیه عروس و داماد هستند و به همین اسم نامگذاری شده‌اند. این غار در طول ۱۲۰ میلیون سالی که از عمرش می‌گذرد دستخوش تغییر و تحولات بسیاری شده‌است که برخی طبیعی و برخی هم مصنوعی بوده‌است. از تغییرات طبیعی این غار می‌توان شکستگی‌های حاصل از زمین‌لرزه‌ها، گسل‌خوردگی‌ها، لغزش‌ها و ریزش‌ها را نام برد.
برنامه بازدید از غار مزبور در خردادماه سال ۱۳۳۱ به‌اجراء درآمد و شرح زیبایی‌های خدادادی این غار در مجلات معتبر و پرتیراژ آن زمان مانند: ترقی، تربیت‌بدنی و پیشاهنگی- جوانان دموکرات و همچنین نشریات محلی زنجان چاپ شد. مرحومین موسوی کارمند بخشداری قیدار و محمد رضا روحانی، اطلاعاتی را دربارهٔ وجود این غار در اختیار سید اسدالله جمالی قرار دادند و او مطالعات لازم را در شناسایی آن انجام داد و بعد از حصول یقین و اطمینان از وجود غار از دوستان کوهنوردی که در باشگاه بلندآوازهٔ (نیرو و راستی) تهران داشت و خود نیز عضو آن باشگاه بود دعوت به‌عمل آورد که برای شرکت در برنامهٔ کشف غار کتله‌خور به زنجان عزیمت نمایند.
در آن زمان وسایط نقلیه در زنجان بسیار کم بود و راه‌های مواصلاتی و ماشین‌رو بین روستاها هم کمتر وجود داشت، کوهنوردان و غارشناسان تهرانی که به‌وسیله قطار و با تجهیزات نسبتاً کافی و کوهنوردی به زنجان آمده بودند، با استفاده از یک دستگاه ماشین باری متعلق به محمود ذوالفقاری از طریق سلطانیه به‌روستای کرسف عزیمت نموده و در آنجا پذیرایی محمدحسن امیرافشار قرار گرفتند و به درخواست وی فرمانده ژاندارمری (نیروی انتظامی) وقت که در کرسف بود موافقت کرد که کوهنوردان مسیر کرسف- گرماب را با استفاده از یک دستگاه ماشین (جمز) که مخصوص عملیات صحرایی ژاندارمری بود طی کنند.
کوه‌نوردان در روستای گرماب پس از گفتگوی کوتاهی با روستائیان گرماب و شنیدن اظهارات آن‌ها و آگاهی از عقاید خرافی که دربارهٔ این غار در میان روستائیان وجود داشت به همراه سید حسن طباطبایی پیش‌نماز گرماب و همچنین به‌همراهی پهلوان گرماب که مردی قوی‌هیکل و نیرومند بود به‌سوی غار حرکت کردند.
خبر و جریان کشف غار بزرگ به‌تفضیل در مجلهٔ پرتیراژ ترقی و مجلهٔ تربیت بدنی به‌چاپ رسید و در چند نشریهٔ دیگر هم منتشر شد و نظر علاقه‌مندان ورزش به این خبر جالب و اعجاب انگیز متوجه گردید.
علی رمضانی، ابراهیم فرح‌بخش، ناصر فلاح، فتح‌الله زندی، حسن فرهمند، علی حسین‌اف و عیسی امیدوار جهان‌گرد معروف ایرانی، کوه‌نوردان اعزامی از تهران بودند و در زنجان حسن پرستار و سید حسین موسوی و سید اسدالله جمالی به‌جمع کوه‌نوردان تهرانی پیوستند.
تنظیم برنامه بازدید غار کلا به‌ عهدهٔ سید اسدالله جمالی بود و کوه‌نوردان پس از انجام موفقیت‌آمیز برنامه کشف و بازدید غار، عکس و خاطرات خود را که درون یک جعبه پولادی نهاده بود در آخرین قسمت مسیر مورد بازدید غار قرار دادند که این جعبه پس از گذشت زمانی در حدود ۳۵ سال توسط گروه علمی دانشگاه همدان به‌خارج از غار آورده شد.
گفتنی آن که طبق رسم سنت جاری در کوه‌نوردی و غارشناسی آثار – علائم و یادبودهای اکیپ‌های قبلی باید دست نخورده و بدون جابجایی در محل اصلی و اولیه باقی بمانند و انتقال جعبه یادبود کوه‌نوردان باشگاه نیرو و راستی برخلاف رسم و نوعی سنت شکنی بوده‌است.
در سال‌های بعد تیم‌های متعدد کوه‌نوردی از سراسر کشور به‌منظور بازدید از غار کتله‌خور عزیمت کردند و دانشجویان دانشگاه‌های زنجان و همدان و استادان آن‌ها جزو بازدید کنندگان بودند و به‌قراری که قبلاً اشاره شد تیم فیلم‌برداری تلویزیون مرکز زنجان در سال‌های ۱۳۶۷ و ۱۳۶۸ برای فیلم‌برداری از قسمت‌های زیبا و دیدنی غار کتله‌خور عزیمت کرده‌اند، جمالی و سه نفر از دوستان کوه‌نورد او فرخ رحم‌دل، سید علی شکرآبی و علی طاهری که از کوه‌نوردان صاحب نام ایران بودند در برنامه تهیهٔ فیلم نهایت همکاری را ابراز داشتند.
فیلم تهیه شده، در برنامهٔ دیدنی‌ها و برنامه محلی زنجان در سه قسمت از برنامهٔ تلویزیون سراسری به‌نمایش درآمد.
در اواخر آبان ماه سال ۱۳۷۰ غار کتله‌خور مورد بازدید یک گروه از کوه‌نوردان تیم کوه‌نوردی نیروی انتظامی ایران- ناحیه تهران بزرگ قرار گرفت، این گروه بنا به مندرجات مجلهٔ کیهان ورزشی شمارهٔ ۱۹۱۹ در مدت ۱۸ ساعت در درون غار کتله‌خور کاوش داشتند و موفق به‌نفوذ در زوایای صعب‌العبور طول شعبهٔ اصلی غار را (۲۱۵۰) متر و طول شعب فرعی این غار را چندین کیلومتر اعلام داشتند.
وب سایت رسمی غار کتله خور
کلوتار یکم، خلوتار، کلودریک یا کلوتِر (۴۹۷-۵۶۱ (میلادی)) شاه فرانک‌ها و یکی از چهار پسر کلوویس یکم بود. گاهی در تاریخ به او لقب پیر هم داده‌اند.
او در شهر سوآسون (استان ان کنونی) در فرانسه کنونی زاده شد و پس از مرگ پدرش در سال ۵۱۱ وی پادشاه بخشی از سرزمین پدر گشت و زادگاهش را پایتخت خویش نمود. وی مرد جاه طلبی بود و می‌خواست مرزهایش را گسترش دهد. وی در ۵۲۴ توطئه‌ای ریخت و فرزندان برادرش کلودومر را کشتار کرد و شهرهای پواتیه و تور را تاراج کرد. او به بورگوندی لشکر کشید و پس از ویران نمودن آن پادشاهی به شهرهایی دست یافت.
هنگامی که گت‌های خاوری پرووانس را به فرانکها واسپردند، او بر شهرهای اورانژ، کارپنترا و گپ دست یافت. در ۵۳۱ وی همراه برادرش تویدریک یکم به جنگ با تورنژی‌ها پرداخت و در ۵۴۲ به همراه برادر دیگرش شیلدبرت یکم با ویزیگوت‌ها در اسپانیا به جنگ پرداخت. در ۵۵۵ که برادرزاده‌اش تئودبالد مرد وی سرزمینهای او را به کشورش افزود و پس از مرگ شیلدبرت در سال ۵۵۸ وی یگانه پادشاه فرانکها گردید.
او همچنین بر بخش بزرگی از آلمان فرمان می‌راند. وی با ساکسون‌ها به جنگ پرداخت و توانست از آنها سالانه پانصد گاو باج بگیرد.
وی در سالهای پایانی پادشاهیش از چنددستگی پیروانش رنج می‌برد. پسرش کرام بر او شورید و به بریتانی پناه برد. کلوتار بر او دست یافت و او و همسر و فرزندانش را در کلبه‌ای روستایی خفه نمود و کلبه را به آتش کشید ولی چندی پس از این از کار خود پشیمان شد و به افسردگی دچار گشت. او به دیر سنت مارتن رفت و برای آمرزش خویش به نیایش پرداخت و اندکی پس از آن درگذشت.
گردنه سیمپلون (به ایتالیایی: Sempione، به انگلیسی: Simplon) یک گذرگاه کوهستانی در ارتفاع ۲٬۰۰۸ متری در منطقه آلپ لپونتین است که سوئیس و ایتالیا را به هم می‌پیوندد.
این گردنه، بریگ در واله را به دومودوسولا در پیه‌مونته پیوند می‌دهد.
در سال ۱۹۰ میلادی یکی از راه‌های در دست ساخت رومیان از این گردنه گذشت.
Wikipedia contributors, «Simplon Pass,» Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Simplon_Pass&oldid=198486277
هانری کُربَن (زادهٔ – درگذشتهٔ ) فیلسوف، ایران‌شناس و اسلام‌شناس فرانسوی بوده‌است. او بخشی از عمر خود را در ایران و خاورمیانه سپری کرد.
هانری کُربَن، نخستین برگردان آثار مارتین هایدگر به زبان فرانسه و همچنین معرفی‌کنندهٔ فلسفهٔ اشراق سهروردی و حکمت متعالیهٔ ملاصدرا به اروپاییان بوده‌است. وی صاحب مکتبی در تاریخ فلسفهٔ اسلامی است و معتقد است فلسفه اسلامی معادل فلسفه عربی نیست و با مرگ ابن رشد پایان نیافته‌است. بلکه سنتی زنده و پویا است که در شرق جهان اسلام، به‌ویژه حوزه فرهنگی ایران، تداوم یافته و با بهره‌گیری از احادیث امامان شیعه و امتزاج با فلسفهٔ ایران باستان و عرفان نظری به اوج رسیده‌است. هانری کُربَن همچنین از پایه‌گذاران فلسفه تطبیقی است که به نقادی فلسفهٔ مدرن غرب بر پایه سنت فلسفهٔ اسلامی می‌پردازد.
کُربَن گرچه هنگام تولد پروتستان بود، با سنت کاتولیک پرورش یافت. او در ۱۹۲۸ از طریق مدیر بخش مطالعات اسلامیِ دانشگاه سوربن با نوشته‌های سهروردی آشنا شد. سال‌ها بعد کُربَن اظهار داشت که آشنایی او با سهروردی، تکلیف سرنوشت معنوی او را برای عبور از این جهان مشخص کرد.
هانری کُربَن در ۱۴ آوریل ۱۹۰۳ در پاریس به دنیا آمد. پدرش هانری آرتور کُربَن، یک مدیر تجاری، و مادرش اوژن فورنیه کُربَن بودند. آموزش‌های مذهبی کاتولیک را در کودکی آموخت و در مدرسه علوم مسیحی به نهضت پروتستان علاقه‌مند شد. وی در سال ۱۹۲۲ از مدرسه دیر سنت ماور پاریس دیپلم گرفت و برای تحصیلات دانشگاهی از ۱۹۲۳ به «مدرسه عملی پژوهش‌های عالی» دانشگاه سوربن رفت و در سال ۱۹۲۵ کارشناسی فلسفه و در ۱۹۲۸ با رساله‌ای دربارهٔ آرای رواقی و آگوستینی در اندیشه لویی د لئون، شاعر سده ۱۶ اسپانیایی فارغ‌التحصیل شد و بابت آن از دانشگاه سالامانکا جایزه دریافت کرد. وی همچنین از سال ۱۹۲۶ و ۱۹۲۷ تحصیل در مدرسه زبان‌های شرقی را آغاز کرد و با زبان‌های عربی، سانسکریت آشنا شد و در سال ۱۹۲۹ در زبان‌های عربی، فارسی و ترکی مدرک گرفت و به همکاری با کتابخانه ملی فرانسه پرداخت. در سال ۱۹۳۳ کُربَن با استلا لینهارت دختر کشیش و انسان‌شناس فرانسوی، موریس لینهارت ازدواج کرد.
کُربَن در ۱۹۳۰ به مطالعه آثار مارتین هایدگر پرداخت و طی سفرهایی در دهه ۱۹۳۰ به آلمان و سوئد رفت. وی در این سال‌ها از محضر فلاسفه و الهی‌دانان بزرگی همچون رودولف اوتو، کارل لویت، الکساندر کوژو، برنارد گروئتوسیان، آندره مالرو، ارنست کاسیرر، کارل یاسپرس، کارل بارت و ژرژ دومزیل بهره برد.
کُربَن در دانشگاه سوربن نزد اتین ژیلسون، فیلسوف نوماسی، فلسفه قرون وسطی را آموخت و شیوه خواندن و تفسیر متون کهن را فراگرفت و بعدها از همان اسلوب برای خوانش آثار فلسفی فارسی و عربی بهره جست. او در دانشگاه سوربن با آثار فلسفی ابن سینا به زبان لاتین که در مکتب تولدو در سده دوازده میلادی برگردان شده بود، آشنا شد و اندیشه فرشته‌شناسی، عقول ده‌گانه و نفوس فلکی در فلسفه سینوی را فراگرفت. همچنین نزد امیل بریه آرای فلوطین، فلسفه نوافلاطونی و رابطه آن با فلسفه هندی و اوپانیشاد را آموخت.
کُربَن در مدرسه زبان‌های شرقی از لویی ماسینیون، دربارهٔ عرفان و شهاب الدین سهروردی آموخت. آشنایی با سهروردی سبب شد وی مطالعه آیین‌ها و اندیشه‌های هندی را رها کند و به آثار معرفتی فارسی و عربی بپردازد. کُربَن توسط ماسینیون با تشیع و تصوف آشنا شد. اما به زعم کُربَن، ماسینیون از متون تشیع بی‌اطلاع بود. ماسینیون بیشتر مجذوب حسین منصور حلاج اما کُربَن به ابن عربی و سهروردی گرایش داشت. ماسینون با دیدن اشتیاق هانری کُربَن به فلسفه و عرفان، کتاب حکمت‌الاشراق، مهم‌ترین نوشته فلسفی سهروردی، را به وی هدیه داد. کُربَن دربارهٔ گرایش زیاد خود به سهروردی می‌گوید: «من هم که از پیروان جوان افلاطون بودم ناگزیر نمی‌توانستم از تأثیر آتشی که در دم «امام افلاطونیان پارس» ساری بود، در امان بمانم.»
هانری کُربَن در آلمان از فلسفه پدیدارشناسی ادموند هوسرل و هرمنوتیک فلسفی مارتین هایدگر متأثر شد و بعداً در روش‌شناسی خود در مطالعه فلسفه اسلامی و عرفان نظری از آن بهره جست. خود وی از آن به مانند «کلید هرمنوتیک» برای گشودن قفل فلسفه اسلامی یاد می‌کند. کُربَن با استفاده از درس‌های ژوزف و ژان باروزی دربارهٔ الهیات مارتین لوتر به موضوع «پدیدار کتاب مقدس» و رویکرد هرمنوتیک به آن علاقه‌مند شد. بعداً این رویکرد در «تاریخ فلسفه اسلامی» وی جایگاهی محوری یافت.
هانری کُربَن در میان سال‌های ۱۹۳۵ و ۱۹۳۶ در مؤسسه فرانسوی برلین مستقر بود و از هایدگر بهره می‌جست. او کتاب "متافیزیک چیست" و نیز بخشی از کتاب "هستی و زمان" وی را برگردان کرد. کُربَن نخستین کسی است که آثار هایدگر را به زبان فرانسوی برگردان کرد. ژان برن تأکید می‌کند که پیش از کُربَن، تنها نقل قول‌هایی پراکنده از هایدگر در فرانسه وجود داشتند و نام نویسندهٔ "هستی و زمان" هنوز به گوش جامعه فلسفیِ فرانسوی‌زبان نرسیده بود.ژان برن، فیلسوف جویای شرق، در کتاب دربارهٔ هانری کربن، تهران، مؤسسه حکمت و فلسفه ایران، ۱۳۸۲: ۶۶ ژان-پل سارتر از طریق برگردان‌های کُربَن با هایدگر آشنا شد و تأثیرات هایدگر بر سنت فلسفی معاصر فرانسه نیز از طریق کُربَن رخ داد. سیمون دو بووار در کتاب "ضرورت زمان" دربارهٔ اهمیت این آشنایی می‌نویسد: «سارتر نخستین‌بار، از طریق برگردانٔ کُربَن با هایدگر آشنا شد و نیاز به توضیح نیست که این آشنایی، در سرنوشت فکری سارتر چه تأثیری داشته‌است.»