moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در پیشگفتار پیرایش پیشین، خالقی مطلق نوشته بود که پیرایش دومی که انجام خواهد داد، دگرنوشت (نسخه‌بدل) نخواهد داشت، ولی به ویژه پس از پیدایش دستنویس بیروت در ۱۳۸۵ خورشیدی که یکی از دستنویس‌های اساس پیرایش دوم است، لازم شد که در پایان هر بخش، برگزیده‌ای از مهم‌ترین دگرنوشت‌ها ثبت شوند. همچنین وی در آن جا نوشته بود که پیرایش دوم، برای آسان‌خوانی و درک درست متن، با اعراب‌گذاری و نشانه‌گذاری کامل متن انجام خواهد شد که همین گونه هم شد. در پیرایش یکم، به علت ثبت دگرنوشت‌ها در پایین صفحات و در نتیجه کاررفت اعداد در متن بیت‌ها، دیگر جای کافی برای انجام نشانه‌گذاری کامل متن نبود.
در پیشگفتار پیرایش پیشین، خالقی مطلق همچنین نوشته بود که از چهار بخش یادداشت‌های پیرایش یکم، برگزیده‌ای در یک دفتر برای پیرایش دوم ترتیب داده خواهد شد، ولی سپس به این نتیجه رسید که نیاز خوانندگان پیرایش دوم به توضیحات لازم، بیش از این است. به ویژه این که هنگام تهیه پیرایش دوم، یادداشت‌های دیگری هم فراهم آمد. به همین خاطر خالقی مطلق از انجام این کار صرف نظر کرد اما به همت یاران و همکارانش، یک دفتر "واژه‌نامه شاهنامه" و یک دفتر "بیت‌یاب شاهنامه" برای پیرایش دوم تهیه و چاپ گردید.
پیرایش دوم، نتیجه نیم قرن پژوهش شبانه‌روزی و بی‌وقفه خالقی مطلق در کتاب "شاهنامه" است که در طی آن، بیش از صد مقاله و هزاران صفحه در همه زمینه‌های متن "شاهنامه" و دستنویس‌های آن و دیگر مسائل حماسه و اسطوره انتشار داده‌است. وی معتقد است کسانی باید این پیرایش را ارزیابی کنند که از شرایط صلاحیت و انصاف و بی‌طرفی برخوردار باشند. میان روش پیرایش دوم و پیرایش اول، هیچ تفاوتی نیست و هر دو به شیوه انتقادی، یعنی پیروی از نویسش (ضبط) دشوارتر انجام گرفته‌اند. با توجه به استفاده از ۲۱ دستنویس به ویژه دستنویسِ مهمِ بیروت در پیرایش دوم (در پیرایش یکم از ۱۶ دستنویس استفاده شده بود)، تجارب کسب شده در طول سال‌ها پژوهش و بهره‌گیری از نقدهای منصفانه‌ای که ناقدان بر پیرایش یکم نوشتند، خالقی مطلق حدس می‌زند که پیرایش دوم نسبت به پیرایش اول، کمتر از ده درصد تفاوت داشته باشد. البته همین قدر پیشرفت در بازسازی متن اصلی، جای شکرگزاری بسیاری دارد. وی اعتبار پیرایش دوم را با دستنویسی از "شاهنامه" متعلق به آغاز سده ششم هجری قمری، یعنی صد سالی پیش از کتابت دستنویس فلورانس و صد سالی پس از سرایش "شاهنامه"، برابر می‌داند. وی معتقد است که با پژوهش‌های انتقادی و جستجو در دیگر دستنویس‌هایی که اساس کار وی نبوده‌اند، می‌توان به برخی اصلاحات رسید اما چنین اصلاحاتی چندان زیاد نخواهد بود. به‌طور کلی، بدون پیدایش دستنویسی از "شاهنامه" که تاریخ کتابت آن از سده ششم هجری کهن‌تر باشد، نمی‌توان به تغییراتی بنیادین که پیرایش دیگری را ایجاب کند رسید و باید پیرایش دوم خالقی مطلق را تا آن زمان، پیرایش نهایی "شاهنامه" دانست.
کارکردِ خالقی مطلق علمی‌ترین و منقح‌ترین تصحیحِ "شاهنامه" است و پس از آن دیگر نباید کسی یا کسانِ دیگری به تصحیحِ مجددِ "شاهنامه" بپردازند بلکه روشِ درستِ علمی سپاسگزاری از زحماتِ خالقی مطلق، بررسیِ کامل و باریک‌بینانهٔ ویرایشِ جدیدِ ایشان و طرحِ مکتوبِ پیشنهادهایی دربارهٔ ضبط‌ها و قرائت‌های آن صرفاً بر اساسِ دلایل و قراینِ علمی و عاری از هرگونه غرض‌ورزی و رشک‌آلودگی است.
سخنان سجاد آیدنلو در شبِ شاهنامه - ۲۱ اسفند ۱۳۹۳ خورشیدی
عصر پنج شنبه، مورخ ۲۱ اسفند ۱۳۹۳ خورشیدی، مراسم رونمایی از دومین تصحیح "شاهنامه" به همت مجله بخارا، با همکاری بنیاد فرهنگی و اجتماعی ملت، بنیاد موقوفات دکتر محمود افشار، مرکز دایرةالمعارف بزرگ اسلامی، گنجینه پژوهشی ایرج افشار و انتشارات سخن برگزار گردید. این برنامه در قالبِ یک صد و نود و چهارمین شب از سلسله شب‌های بخارا با نام «شبِ شاهنامه» انجام می‌شد. جمع کثیری از استادان و خادمان فرهنگ ایران، همچون حسین محجوبی، صفدر تقی‌زاده، ایرج پارسی‌نژاد، ژاله آموزگار، قدرت‌الله مهتدی، پیروز سیار، منصوره تدینی، اسماعیل کهرم، هارون یشایایی، اصغر علمی (مدیر انتشارات سخن)، افسانه اسفندیاری (گیدفر)، روح‌انگیز شریفیان، سرمد قباد، مهرداد ملک‌زاده، سیما سلطانی و محمد قنواتی در این مراسم حاضر بودند.
در ابتدای مراسم، علی دهباشی به عنوان سردبیرِ مجله بخارا، بانی و متولی و مجری شب‌های بخارا، به حاضرین خیر مقدم گفت و سپس فیلم سخنرانی ایرج افشار در مراسم رونمایی از نخستین تصحیح "شاهنامه" خالقی مطلق در تیر ماه ۱۳۸۶، در سالن پخش شد. پس از آن دکتر علی‌اشرف صادقی به عنوان نخستین سخنران به پشت تریبون رفت و سپس فیلم سخنرانی دکتر ژاله آموزگار در شبِ جلال خالقی مطلق (یک صد و پنجاه و هفتمین شب بخارا - ۷ اردیبهشت ۱۳۹۳) در سالن پخش شد. پس از آن دکتر سجاد آیدنلو به عنوان دومین سخنران به پشت تریبون رفت و بعد از پایان سخنرانی ایشان، قسمتی از فیلم "مردم و شاهنامه" ساخته حسین ترابی که به نقالی "شاهنامه" اختصاص داشت، در سالن پخش شد. بعد از آن پیام استاد جلیل دوست‌خواه (مصحح اوستا) در سالن قرائت شد و سپس به ترتیب محمد افشین‌وفایی و شهرام ناظری برای ایراد سخنرانی به پشت تریبون رفتند. ناظری در پایان جلسه ابیاتی را از آلبوم صوتی جدیدش، "درفش کاویانی"، که داستان ضحاکِ "شاهنامه" است برای حاضران اجرا کرد. نهایتاً نوبت به دکتر جلال خالقی مطلق رسید تا به عنوان واپسین سخنران به جایگاه برود.
در پایان مراسم دکتر جلال خالقی مطلق، دکتر ژاله آموزگار، بهرام افشار (فرزند ایرج افشار)، علی‌اصغر علمی (مدیر انتشارات سخن)، شهرام ناظری، سجاد آیدنلو، عنایت‌الله مجیدی (رئیس کتابخانه دایرةالمعارف بزرگ اسلامی)، دکتر علی‌اشرف صادقی و دکتر محمد افشین‌وفایی از پیرایش دوم "شاهنامه" رونمایی کردند و یک دوره از کتاب به ترتیب به شهرام ناظری، دکتر ژاله آموزگار و عنایت‌الله مجیدی اهدا شد.
وقتی که ادبیات فارسی کارِ شبانه‌روزی شما باشد، متوجه تحول زبان و ادب فارسی و تغییراتی که در طول قرن‌ها به وجود آمده، می‌شوید. وقتی هم که به سراغ نسخه‌های دست‌نویس "شاهنامه" می‌روید و آن‌ها را با هم مقایسه می‌کنید، متوجه می‌شوید که چه عناصری کهن هست و چه عناصری نو هست. بعد از این، وقتی به سراغ چاپ‌های "شاهنامه" بروید، متوجه می‌شوید که چه قدر عناصر نو در آن‌ها زیاد است. به همین خاطر بود که من به تصحیح "شاهنامه" روی آوردم تا "شاهنامه" را بر اساس عناصر زبانی و ادبی تصحیح کنم؛ یعنی عناصر کهن زبانی و ادبی را به متن بیاورم.
مصاحبه جلال خالقی مطلق با عنایت فانی
شبکه بی‌بی‌سی، برنامه به عبارت دیگر، تیر ۱۳۹۶
خالقی مطلق، می‌گوید وظیفه‌اش این بوده که "شاهنامه" کاتبان را (تا جایی که ممکن است) به "شاهنامه" فردوسی برگرداند! یعنی می‌خواسته "شاهنامه‌"ای را تحویل دهد که به متن فردوسی، نزدیک باشد. البته او به این حقیقت هم اذعان دارد که هیچ‌گاه نمی‌توان عینِ "شاهنامه‌"ای را که از زیر دست فردوسی بیرون آمده، دوباره احیا کرد اما می‌توان تلاش کرد که متنی نزدیک به آنچه فردوسی سروده، بیرون بیاید.
خالقی مطلق می‌گوید که کاتبان در هر دوره‌ای بعد از فردوسی، "شاهنامه" او را به روز کرده‌اند و هرگاه که کتابتش کرده‌اند، واژه‌های نو را با واژه‌های کهن و واژه‌های عربی را با واژه‌های فارسی معاوضه کرده‌اند و همواره به جایش نوتر گذاشته‌اند که مردم راحت‌تر بفهمند. کاتبان همچنین برخی بیت‌ها را بازنویسی نکردند و برخی بیت‌ها را خودشان سرودند و در متن "شاهنامه" گذاشتند. وی معتقد است که هزاران بیت الحاقی در دست‌نویس‌های "شاهنامه" می‌توان یافت. دست‌نویس‌های کهن "شاهنامه"، حدود ۴۹ هزار بیت هستند اما دست‌نویس‌های جدیدتر، تا ۵۵ هزار بیت می‌رسند. بنابراین هزاران بیت و روایت الحاقی در طول این سال‌ها به "شاهنامه" افزوده شده که فردوسی نسروده و کاتبان سروده‌اند. البته اغلب، صاحبانِ نسخ ابیاتِ جعلی را در حاشیه دست‌نویس‌ها یادداشت می‌کردند و سپس کاتبان به متن اضافه می‌کردند. مقداری از ابیات جعلی را هم خود کاتبان سروده‌اند. خالقی مطلق می‌گوید که با مقایسه قطعات الحاقی با قطعات اصیل "شاهنامه"، می‌توان متوجه شد که گوینده متن دو نفر هست، یکی فردوسی و دیگری کسی ست که قرن‌ها بعد از فردوسی زیسته و در "شاهنامه" دست برده‌است. مقداری از روایات و ابیات الحاقی، به کلی سروده دیگران است و مقداری هم، سروده فردوسی بوده که دیگران دست‌کاری کرده‌اند و بعضی کلمات را نوتر کرده‌اند.
اساسِ روشِ کار خالقی مطلق، این بوده که تشخیص دهد چه عناصری کهن هست و چه عناصری نو است. وی می‌گوید که عناصر نو، دستبردهای کاتبان می‌باشند و بایستی عناصر کهن را جانشینِ عناصرِ نو کرد. به عبارت دیگر، بایستی متن "شاهنامه" را کهن‌تر کرد تا به زمان و زبان فردوسی نزدیک‌تر شود. بنابراین روش کار او، بر مبنای کهن‌تر بودن و دشوارتر بودن ضبط است؛ یعنی وقتی که عناصر زبانی در دست‌نویس‌های مختلف با هم مقایسه شوند، ضبطی که دشوارتر هست اصل قرار داده می‌شود. این در حالی است که در گذشته، اغلب مصححین متون کهن در ایران، کهن‌ترین نسخه را اصل قرار می‌دادند و آن را عیناً به متن منتقل می‌کردند و اختلافات سایر نسخ را به حاشیه می‌بردند. اما روش تصحیح خالقی مطلق این بوده که عناصر کهن‌تر و دشوارتر را، در هر نسخه‌ای که موجود بوده، در متن قرارداده و سایر عناصر را به حاشیه برده‌است.
خالقی مطلق، با صرف زمان زیاد توانست بیش از ۵۰ نسخه "شاهنامه" را بررسی کند که در بین آن‌ها، نسخه فلورانس بیشتر از بقیه مورد استناد وی در تصحیح "شاهنامه" بوده‌است. وی دربارهٔ علت این موضوع می‌گوید که نسخه فلورانس – که به تاریخ ۶۱۴ هجری قمری نوشته شده – کهن‌ترین دست‌نویس "شاهنامه" است که البته این ملاک قطعی نیست، بلکه مقایسه این نسخه با سایر نسخ "شاهنامه" نشان می‌دهد که عناصر کهن زبانی در دست‌نویس فلورانس بسیار بیشتر از بقیه دست‌نویس‌هاست. البته خالقی مطلق به این حقیقت هم معترف است که هیچ‌یک از دست‌نویس‌های "شاهنامه" نمی‌توانند اساس مطلق برای تصحیح قرار بگیرند زیرا در همه آن‌ها، از جمله در نسخه فلورانس، فساد رخ داده‌است. اما در مجموع، وی معتقد است که بهترین دست‌نویس "شاهنامه" همان نسخه فلورانس است که متأسفانه فقط نیمه اول "شاهنامه" را دارد و نیمه دوم آن، یا گم شده‌است یا اصلاً کاتبان آن را تحریر نکرده‌اند.
خالقی مطلق معتقد است که دربارهٔ نقش فردوسی در تثبیت زبان فارسی نباید غلو کرد اما با این حال، "شاهنامه" و فردوسی نقش زیادی در تثبیت زبان فارسی داشته‌اند. وی می‌گوید که پیش از فردوسی، چندین رویداد برای برقراری و گسترش زبان فارسی انجام گرفت، و کسانی برای حفظ زبان فارسی کوشش می‌کردند. به ویژه کارهایی که در زمان فرمانروایی صفاریان و سامانیان انجام شد. برای مثال، صد و پنجاه سال پیش از فردوسی، یعقوب لیث صفاری شاعران را مجاب کرد که برخلاف گذشته که به عربی شعر می‌سرودند، به فارسی شعر بسرایند. این اقدام یعقوب لیث نقش بسیار مهمی در تاریخ زبان فارسی دارد و به آن به عنوان زبان ادبی ایران، رسمیت بخشید. بعد از وی، امیر منصور سامانی علمای ماوراءالنهر را به خراسان آورد و آن‌ها "تفسیر طبری" را به فارسی ترجمه کردند که اقدام بسیار مهمی در رسمیت‌بخشی به زبان فارسی است. علاوه بر این‌ها، خاندان کاکویه در اصفهان بسیاری از متون پهلوی را به فارسی ترجمه کردند و به ابن سینا گفتند که دانشنامه‌ای به زبان فارسی بنویسد و وی "دانشنامه علائی" را نوشت. مثال دیگر، ابوالعباس اسفراینی است که دستور داد نامه‌ها را به زبان فارسی بنویسند. حتی خود سلطان محمود غزنوی از زبان عربی خوشش نمی‌آمد و به شعرا دستور داد که به فارسی برایش شعر بسرایند. خالقی مطلق می‌گوید که همه این افراد برای تثبیت زبان فارسی قدم‌های بزرگی برداشتند اما قدمی که فردوسی برداشته، در اوج هست و از همه قدم‌هایی که دیگران برداشته‌اند، بالاتر است. به عبارت دیگر، کوشش‌هایی که از پیش از فردوسی برای حفظ زبان فارسی شروع شده‌بود، با "شاهنامه" به اوج رسید. همزمان با فردوسی و پس از وی نیز کسانی بودند که به سهم خود کارهایی کردند اما تثبیت زبان فارسی به دست فردوسی همیشگی شد. وی همچنین معتقد است که نمی‌توان نقش مردم را در حفظ زبان فارسی که زبان مادری آن‌ها بود، فراموش کرد، اما فی‌المثل مردم مصر نتوانستند به تنهایی زبان خود را حفظ کنند. بنابراین هیچ حقیقتی پشت این سخن نیست که نقش مردم در حفظ زبان فارسی را بالاتر از همه رویدادهای مذکور دانست.
خالقی مطلق معتقد است از زمان فردوسی تا ظهور صفویه که ایران بین فرمانروایی‌های متعدد تقسیم شده‌بود، میهنِ اصلیِ ایرانیان، زبان فارسی بود تا اینکه در دوره صفویه، ایران دوباره وحدت باستانی خود را بازیافت و پس از صفویه نیز همچنان زبان فارسی، زبان رسمی ایرانیان باقی ماند.
«به‌طور خلاصه، محتوای "شاهنامه"، یک حماسه اسطوره‌ای، پهلوانی، عشقی، اندرزی و تاریخی است. در جزئیات مطالب، "شاهنامه" پر از آگاهی‌های گوناگون دربارهٔ زندگی معنوی و مادی، تشکیلات اداری و لشکری و درباری، آیین‌های خانوادگی و اجتماعی ایرانیان باستان است. ساختار "شاهنامه"، در مجموع یک حماسه تراژیک – دراماتیک است. "شاهنامه" از نظر شیوه بیان، دارای زبانی کهن و فاخر و لحنی غالباً اخطارکننده است. از نظر کارکرد، "شاهنامه" مهم‌ترین حلقه پیوند دو بخش تاریخ و فرهنگ ایران (پیش از اسلام و پس از اسلام) به یکدیگر و نیز، استوارترین ستون زبان و ادب فارسی و بزرگ‌ترین شاخص هویت و ملیت ایرانی است.»
پیام جلال خالقی مطلق به مناسبت برگزاری نخستین همایش بزرگداشت فردوسی توسط باشگاه شاهنامه‌پژوهان
فرهنگ‌سرای خاقانی - ۲۵ اردیبهشت ۱۳۹۱ خورشیدی
بر طبق پژوهش‌های جلال خالقی مطلق، فردوسی در حدود سال ۳۶۷ هجری قمری یا اندکی بعدتر شروع به سرایش "شاهنامه" کرد. البته پیش از فردوسی، شاعری به نام دقیقی شروع به سرایش "شاهنامه" کرده‌بود ولی پس از این که حدود هزار بیت را سرود، کشته شد و کار او ناتمام ماند. قتل دقیقی در حدود سال ۳۶۷ هجری قمری اتفاق افتاده‌است. مدتی بعد، فردوسی دنباله کار دقیقی را گرفت و ابیات سروده شده توسط دقیقی را عیناً در کتاب خود با حفظ نام دقیقی آورد. با این کار فردوسی مانع از این شد که نام و شعر دقیقی از تاریخ ادبیات فارسی پاک شود که نشان از خوش‌قلبی و امانت‌داری وی دارد. در تاریخ ۲۵ اسفند ۴۰۰ هجری قمری، فردوسی کار تألیف "شاهنامه" را به پایان رساند. پس فردوسی حدود ۳۳ سال قمری بر سر "شاهنامه" کار کرده‌است. البته فردوسی پس از سال ۴۰۰ هجری قمری تا زمان مرگ نیز حک و اصلاحاتی در متن خود انجام داده‌است.
«اگر بپرسند که از "شاهنامه" چه می‌توان آموخت، پاسخ من این است که بی اغراق از هر صفحه "شاهنامه" می‌توان نکته‌ای آموخت. از "شاهنامه" تاریخ و فرهنگ باستانی را آموخته‌اند، از "شاهنامه" آداب و رسوم و آیین‌های نیاکان ما را آموخته‌اند، از "شاهنامه" ادبیات باستانی ما را آموخته‌اند، از "شاهنامه" شاعری آموخته‌اند، از "شاهنامه" اخلاق نیکو آموخته‌اند، از "شاهنامه" کشورداری آموخته‌اند، از "شاهنامه" هویتِ تاریخی، فرهنگی و ملی ایرانیان را آموخته‌اند و از "شاهنامه" زبان فارسی را آموخته‌اند. امروز اهمیت زبان فارسی در کنار اهمیتِ هویتِ تاریخی، فرهنگی و ملی، مهم‌ترین آموزه این کتاب است و این دو آموزه از یکدیگر جدا نیستند.»
خالقی مطلق، می‌گوید فردوسی به هیچ عنوان طرفدار جنگ و خشونت نیست ولی جنگ و خشونت در داستان‌های کهن ایران رخ داده‌است و فردوسی نمی‌تواند جنگ را از داستان حذف کند.
خالقی مطلق معتقد است که تغییرات ایجادشده در "شاهنامه"، هم سهوی بوده و هم عمدی اما اغلب تغییرات عمدی بوده‌است. وی می‌گوید وقتی کاتبان فکر می‌کردند در جایی "شاهنامه" کم و کسر دارد یک چیزهایی می‌سرودند و به آن اضافه می‌کردند یا اگر بیتی را نمی‌فهمیدند یا خوششان نمی‌آمد حذف می‌کردند. اگر واژه‌ای کهنه بود حذف می‌کردند و واژه زمان خودشان را می‌گذاشتند. از جمله دستبردهای مهم کاتبان، واردکردن بیت‌های زن‌ستیزانه و دستکاری در مذهب تشیع فردوسی است.
خالقی مطلق معتقد است که واژه ایران در "شاهنامه"، به دو معنا به کار گرفته شده‌است: معنای اول آن، سرزمین ایران است و معنای دوم آن، مردم ایران یا ایرانیان. وی می‌گوید که شاید واژه ایران در هیچ کتابی به اندازه "شاهنامه" به کار نرفته باشد. در "شاهنامه"، بیش از هزار بار واژه ایران تکرار شده‌است.
خالقی مطلق می‌گوید که ایرانیان نام‌هایی مثل کاوس، سهراب و منوچهر را از "شاهنامه" گرفته‌اند؛ زیرا این نام‌ها پیش از "شاهنامه"، تلفظ دیگری داشته‌است؛ مثلاً نام فرامرز پیش از "شاهنامه"، به صورت «مَرزفَری» بوده‌است. صورتِ واژه فرامرز را فردوسی به وجود آورده‌است برای این که در وزن متقارب که وزن "شاهنامه" است، وارد شود. مثال دیگر، نام فرنگیس است که پیش از "شاهنامه"، به صورت «گیس‌فَری» بوده‌است اما بعد از ظهور فردوسی، این نام از بین رفت و با فرنگیس جایگزین شد؛ بنابراین منشأ بسیاری از نام‌های ایرانی که امروزه بر روی کودکان ایران گذاشته می‌شوند، به "شاهنامه" بازمی‌گردد.
خالقی مطلق معتقد است که اگر "شاهنامه" نمی‌بود، امروز ایرانیان به اسطوره‌ها و داستان‌های کهن خود دسترسی نداشتند، به جز آن مقدار که در اوستا و دیگر کتب آمده‌است. وی می‌گوید که در کتاب‌های تاریخیِ نوشته شده پیرامون اساطیر ایران، به اسطوره‌های ایرانی صورت تاریخی داده شده و آن‌ها ذات و سرشت اسطوره‌ای خود را از دست داده‌اند. اتفاقی که در "شاهنامه" نیفتاده است.
خالقی مطلق معتقد است که "شاهنامه"، پدرِ آثارِ ادبیِ فارسی است و در همه اشعاری که بعد از فردوسی سروده شده‌اند، می‌توان تأثیر "شاهنامه" را دید. وی می‌گوید که یک مسئله مهم در این قضیه، مسئله زمان است؛ زیرا "شاهنامه" در آغاز ادبیات فارسی قرار گرفته و آثاری که پیش از "شاهنامه" سروده شده، تا حد زیادی از بین رفته‌اند؛ بنابراین اگر تمام دیوان رودکی امروز موجود می‌بود، دیگر کسی نمی‌توانست مشخص کند که پدر شعر فارسی، فردوسی است یا رودکی. اما چون کهن‌ترین و بزرگ‌ترین (از نظر حجم) اثری که امروزه در دست است، "شاهنامه" است، این بر سرتاسر ادب فارسی اثر گذاشته‌است. به عبارت واضح‌تر، هر شاعر معروف زبان فارسی مثل مولوی، حافظ، سعدی، نظامی و خیام، "شاهنامه" را خوانده و از آن اثر پذیرفته‌است.
خالقی مطلق می‌گوید که بی اغراق، "شاهنامه" پراهمیت‌ترین اثر ایرانی ست زیرا در "شاهنامه" تمام تاریخ و گذشته ایران، تمام فرهنگ ایران و تمام آداب و رسوم ایرانیان، از کهن‌ترین زمان تا زمان فردوسی موجود هست. شاید هیچ اثری در ادبیات جهان، این چنین نقشی را در سرنوشت و فرهنگ یک ملت ایفا نکرده باشد. گذشته از این، در تاریخ اسلامی ایران هیچ اثر فارسی به اندازه "شاهنامه" کتابت نشده‌است.
خالقی مطلق می‌گوید هیچ‌یک از چاپ‌های "شاهنامه" تا چاپ مسکو و پس از آن که در ایران یا کشورهای دیگر از تمام "شاهنامه" یا بخش‌هایی از آن تهیه شده‌اند، پیرایش انتقادی نیستند - اگرچه چنین نامیده شده باشند - و اصولاً هیچ‌یک از پیرایشگران این چاپ‌ها با روش انتقادی پیرایش متن آشنا نبوده‌اند یا دست کم بدان باور نداشته‌اند و آن را با روش التقاطی - ذوقی یکسان پنداشته‌اند. بهترین روش این پیرایشگران، همان روش پیروی از اقدم یا اصحِ نسخ است که در سده نوزدهم در غرب رایج بود و دانشمندان ایرانی در آن زمان آن را از ایران‌شناسان غربی آموختند و در ایران کم‌کم جای روش ذوقی کاتبان گذشته را گرفت و نسبت به کار آنها، گامی مثبت در پیرایش متون بود. امروزه این روش منسوخ شده‌است.
خالقی مطلق پیرایش خود را علمی - تحقیقی - انتقادی می‌داند. نخست علمی، بدین مناسبت که پیش از آغاز کار پیرایش، شمار بزرگی از دستنویس‌های "شاهنامه" بررسی و معرفی شده‌اند، دگرنوشت‌ها در پیرایش اول، در زیر صفحات با صرف وقت بسیار به شیوه مثبت، یعنی هم قید ناهمخوانی‌ها و هم قید همخوانی‌ها، ثبت شده‌اند و در این کار به جای توضیحات عریض و طویل، از نشانه‌گذاری و کوتاه‌نویسی کمک گرفته شده‌است. دیگر رعایت ثبت حروف کم‌نقطه و بی‌نقطه در موارد ضروری و ثبت املاء دستنویس‌ها و کاربست هر شگرد دیگری که وضعیت دستنویس‌ها را دقیق‌تر و قابل فهم‌تر نشان دهد و کار را بر خواننده و منقّد آسان نماید. دوم انتقادی، بدین مناسبت که در این پیرایش اساس کار بر گزینش «نویسش (ضبط) دشوارتر» گذاشته شده‌است و نه پیروی تعبدی از «اقدم یا اصح نسخ». سوم تحقیقی، بدین مناسبت که همراه متنِ پیرایش، یادداشت‌های توضیحی در ۱۹۴۵۰ نکته ریز و درشت دربارهٔ مسائل مربوط به متنِ پیرایش آمده‌است و در موارد بسیاری در توجیه نویسشِ برگزیده و متن‌شناسی کتاب گفتگو شده‌است.
خالقی مطلق معتقد است که شاعرانِ پس از فردوسی را، می‌توان به دو گروه تقسیم کرد: گروه اول، حماسه‌سرایان هستند که شدیداً از زبان فردوسی، متأثر شده‌اند. حماسه‌سرایان، یکی از موضوعات حماسی را برمی‌گزیدند و به سبک فردوسی، در وزن متقارب و با به‌کارگیری گسترده اصطلاحات فردوسی، شعر سروده‌اند. حتی سراینده منظومه حماسیِ "علی‌نامه" که فردوسی را نکوهش می‌کند هم از نفوذ زبان و سبک "شاهنامه" برکنار نمانده‌است. گروه دوم، شاعرانی هستند که حماسه‌سرا نیستند اما آن‌ها هم تحت تأثیر شگرف فردوسی هستند؛ مثلاً قانعی طوسی، شاعری‌ست که "کلیله و دمنه" را به وزن متقارب سروده‌است. وی شدیداً تحت تأثیر "شاهنامه" بوده و گاه حتی مصرع‌های "شاهنامه" را در شعر خود تضمین کرده‌است. مثال دیگر، "بوستان" سعدی است. با این که "بوستان" یک اثر اخلاقی است اما سعدی متأثر از سبک "شاهنامه" است و از فردوسی در کتابش یاد می‌کند.
دیگر شاعران، به اندازه این دو گروه متأثر نشدند بلکه بیشتر از روایات حماسی و اساطیری فردوسی متأثر شدند و آن‌ها را به کار بردند؛ مثلاً مولوی بارها از رستم سخن می‌گوید یا حافظ در دیوانش اشاره به کیخسرو، سیاوش، افراسیاب و دیگر حماسه‌های "شاهنامه" دارد. خیام هم در رباعیات خود شدیداً متأثر از فردوسی است. در نتیجه تمام شاعران بعد از فردوسی، از وی تأثیر گرفته‌اند و در طیفی از تاثیرپذیری (از کم تا خیلی زیاد) می‌توان آن‌ها را جای داد.
فرض کنید که شما صاحب یک باغچه هستید که خیلی زیباست. شما با یک نگاه می‌توانید زیبایی این باغچه را درک کنید. درست مثل "رباعیات خیام". اما گاهی اوقات شما صاحب یک باغ هستید که دیگر با یک نگاه نمی‌توانید زیبایی آن را درک کنید. باید چند روزی در این باغ وقت صرف کنید تا زیبایی باغ را درک کنید. درست مثل "غزلیات حافظ"، "بوستان"، "گلستان" و "غزلیات سعدی"، "خسرو و شیرین"، "لیلی و مجنون" و "هفت پیکر". "شاهنامه"، جنگلی است که همیشه بر شما تسلط دارد و سال‌ها باید در این جنگل حرکت کنید و مطالعه کنید تا بر روی آن مسلط شوید. حتی سال‌های اول در این جنگل گم می‌شوید. این تفاوت بین آثار ادب فارسی با یکدیگر است؛ بنابراین یکی باغچه‌بان است، یکی باغبان‌است و یکی جنگلبان است و من بیشتر از ۵۰ سال است که جنگلبانی می‌کنم!
خالقی مطلق معتقد است که ایران پنج شاعر نابغه داشته‌است که عبارت اند از: فردوسی، نظامی، مولوی، سعدی و حافظ. وی می‌گوید که این شاعران متعلق به همه زمان‌ها و همه ملت‌ها هستند اما تفاوت "شاهنامه"، این است که پیش از بقیه این آثار سروده شده‌است.
خالقی مطلق معتقد است که هویت ایرانی با زبان فارسی یکسان است. به عبارت دیگر، اگر ایرانیان فارسی صحبت نمی‌کردند و بالفرض زبانشان عربی شده‌بود، به آن‌ها «عرب یا عرب ایرانی» گفته می‌شد، هم چنان‌که امروزه به مصریان «عرب مصری» گفته می‌شود. وی می‌گوید که ایرانیان، ملیت خود را مدیونِ زبان فارسی هستند و زبان فارسی را تا اندازه زیادی مدیونِ "شاهنامه" هستند.
جلال خالقی مطلق، یکی از نویسندگان "دانشنامه ایرانیکا" به‌شمار می‌آید و در این زمینه با احسان یارشاطر همکاری گسترده‌ای داشته‌است. "دانشنامه ایرانیکا"، بزرگ‌ترین و جامع‌ترین پروژه ایران‌شناسی در طول تاریخ است که ۶۵ مقاله (مدخل) آن را خالقی مطلق نوشته‌است. مقالات خالقی مطلق در "ایرانیکا" به زبان انگلیسی تألیف شده‌اند و طیف وسیعی از شاخه‌های ایران‌شناسی را در بر می‌گیرند. فرهاد اصلانی و معصومه پورتقی، مجموعه مقالات خالقی مطلق در "دانشنامه ایرانیکا" را به زبان فارسی ترجمه کرده‌اند و آن‌ها را در کتابی به نام "شاهنامه و فرهنگ ایران" منتشر ساخته‌اند.
خالقی مطلق به صورت تفننی شعر می‌سراید و یک کتاب ترانه از او با نام "آهوی کوهی در دشت" منتشر شده‌است. وی در برخی محافل پاره‌ای از اشعار خود را هم خوانده‌است. همچنین از وی فیلمنامه‌ای به نام "زال و رودابه" منتشر شده که اقتباسی از داستان زال و رودابه "شاهنامه" است.
«"شاهنامه" یک کتاب نیست بلکه یک کتابخانه است.»
«هر کشتی، نیاز به ساحل و لنگر دارد و گرنه، در اقیانوس مدتی سرگردان می‌راند تا به دست طوفانی نابود گردد. ملت‌ها نیز در اقیانوس حوادث مانند کشتی‌اند. دیر زمانیست که تنها ساحل هویت ملت ایران، زبان و ادب فارسی بوده و لنگر او، "شاهنامه" است.»
«"شاهنامه" چشمه درخت ملیت است و ریشه درخت ملیت ما از این چشمه آب می‌خورد، آبی شیرین و گوارا.»
مرکز دایرةالمعارف بزرگ اسلامی - ۱۹ تیر ۱۳۸۶ خورشیدی
ابوالفضل خطیبی، ایران‌شناس و شاهنامه‌پژوه، معتقد است که اگر شاهنامه‌شناسی به دو بخش تصحیح متن و پژوهش‌های شاهنامه‌شناختی تقسیم شود، هر دو شامل دو دوره خواهد بود؛ یکی از آغاز تا پیش از خالقی مطلق و دوم از زمان خالقی مطلق تا امروز. وی که افتخارِ همکاری با دکتر خالقی مطلق در تصحیح دفترِ هفتمِ نخستین پیرایشِ "شاهنامه" را داشت، به صراحت می‌گوید که در زمینه شاهنامه‌شناسی هر چه دارد از خالقی مطلق دارد. وی ظهور خالقی مطلق در عرصه پژوهش‌های شاهنامه‌شناختی و تصحیح متن را یک نقطه عطف چشمگیر می‌داند.
محمد گلبن، فهرست‌نگار و مولفِ کتابِ فردوسی‌نامه بهار، می‌گوید که تحقیقات خالقی مطلق دربارهٔ فردوسی، خواننده را هر روز شیفته‌تر به فردوسی و شاهنامه‌اش می‌کند.
دارک ترنکوئیلیتی یک گروه موسیقی ملودیک دت متال از شهر گوتن برگ واقع در کشور سوئد است که در سال ۱۹۸۹ میلادی شکل گرفت.این گروه یکی از بنیان‌گذاران سبک ملودیک دت متال است.
در ۱۹۸۹ مکیال استین و نیکلاس ساندین تصمیم گرفتند تا گروه خودشان را بسازند، آنها گروه را با نام اولیه سپتیک برویلر تشکیل دادند، گروهی که در ابتدا ترش متال فرض می‌شد.
آرچ انمی یک گروه ملودیک دث متال سوئدی است که از سال ۱۹۹۶ فعالیت خود را آغاز کرده‌است. آرچ انمی توسط مایکل اموت نوازندهٔ گیتار گروه کارکاس و یوهان لیوا بنا نهاده شد. گروه تا به امروز ۱۰ آلبوم استودیویی، ۳ آلبوم زنده و سه دی‌وی‌دی منتشر کرده‌است.
روبن نیکلاس‌ترین (زاده ۱۳ سپتامبر ۱۸۸۶ -مرگ ۵ سپتامبر۱۹۵۴)
بنیانگذار شرکت تهویه مطبوع و گرمایشی ترین در آمریکا بود. وی این شرکت را به کمک پدرش جیمز ترین تأسیس کرد.
روبن‌ترین در شهر لاکراس ایالت ویسکانسین به‌دنیا آمد. در سال ۱۹۰۶ از دبیرستان مرکزی لاکراس دانش‌آموخته شد و در سال ۱۹۱۰ لیسانس مهندسی خود را از دانشگاه ویسکانسین-مدیسن دریافت نمود. وی از سال ۱۹۱۶ تا سال ۱۹۵۱ مدیر عامل شرکت‌ترین بود و از سال ۱۹۵۱ تا زمان مرگش به عنوان رئیس هیئت‌مدیره در این شرکت مشغول به‌کار بود. نهایتاً او در سال ۱۹۵۴ در محل زادگاه خود فوت کرد.
ریچارد دوم (۱۳۶۷–۱۴۰۰) هشتمین پادشاه انگلستان و فرمانروای ایرلند از خاندان پلانتاژه (درانگلیسی پلانتاجینت) بود که از ۱۳۷۷ میلادی تا زمان برکنار شدنش از سلطنت در ۱۳۹۹ بر آن کشور فرمانروایی نمود.
ریچارد دوم در ششم ژانویه ۱۳۶۷ میلادی در بوردو زاده شد. او جوانترین فرزند ادوارد، شاهزاده سیاه و نوهٔ ادوارد سوم، پادشاه وقت انگلستان بود که در سن ۴ سالگی و به دنبال مرگ برادر بزرگش، به عنوان دومین وارث تاج و تخت معرفی شد و پس از مرگ ادوارد سوم در ۱۳۷۷، بر تخت پادشاهی انگلستان نشست. از آنجا که ریچارد هنوز خردسال بود، عمویش جان گونت، نخستین دوک لانکستر به عنوان نیابت سلطنت انتخاب شد و ادارهٔ امور سیاسی را بر عهده گرفت.
نخستین رویداد مهم دوران حکومت ریچارد دوم، شورش دهقانان بود که در ۱۳۸۱ اتفاق افتاد. ریچارد با وجود سن کمش به خوبی از عهدهٔ مقابله با این شورش برآمد و نقشی تعیین‌کننده در سرکوب آن داشت. با این حال او هنوز با پارلمان درگیر بود چون ریچارد تنها تعداد کمی از درباریان را در امور کشور دخالت داده بود و همین مسئله سبب شده بود تا در این مدت، بین او که می‌خواست مستقل عمل نماید و نجیب‌زادگانی که خواهان محدود کردن قدرت پادشاه بودند درگیری به‌وجود آید.
ریچارد در ۱۳۸۷ و پس از درگیری با عمویش جان گونت، کنترلش بر دولت را از دست داد و گروهی از نجیب‌زادگان که شورای پژوهش دادرسی را تشکیل داده بودند زمام امور را در دست گرفتند. همچنین پارلمانِ سال ۱۳۸۸ که به پارلمان بی‌رحم شهرت یافت، تمامی پشتیبانان اصلی پادشاه را خائن تشخیص داد و حکم اعدام آن‌ها صادر شد.
در ۱۳۸۹ و به دنبال برطرف شدن اختلافات پادشاه و پارلمان با یکدیگر، ریچارد بار دیگر قدرت را در دست گرفت و اعلام نمود که دیگر نیاز به قیم ندارد. او توانست پشتیبانان نیرومندی را پیرامون خود گرد آورد و سپس طی سال‌های ۱۳۹۷ تا ۱۳۹۸ شروع به گرفتن انتقام از نجیب‌زادگان شورای استیناف نمود. به فرمان ریچارد دوم، ارل آراندل اعدام شد، دوک گلاستر به قتل رسید و بسیاری از دیگر نجبا از جمله هنری بولینگبروک، پسر گانت (و بعدتر هنری چهارم) تبعید شدند و در نهایت تمام اموال و دارایی‌های خاندان لانکاستر پس از مرگ جان گانت در ۱۳۹۹ توقیف شد.
به دنبال کارهای ریچارد و پس از آنکه نجیب‌زادگان نتوانستند او را با ابزار قانونی مهار کنند، تصمیم به برکناری ریچارد دوم از پادشاهی گرفتند. در همین زمان هنری بولینگبروک نیز که به پاریس تبعید شده بود، با گردآوری لشکری کوچک وارد خاک انگلستان شد. ریچارد دوم همراه با بیشتر شوالیه‌ها و درباریانش به ایرلند رفته بود و هنری بدون دشواری در انگلستان پیشروی نمود و بسیاری از نجیب‌زادگان به او پیوستند. ریچارد در ۲۴ ژوئیه ۱۳۹۹ به انگلستان بازگشت و در نوزدهم اوت، با این شرط که اگر جانش در امان بماند به نفع هنری از پادشاهی کنار خواهد کشید تسلیم او شد.
ریچارد در ۱ سپتامبر ۱۳۹۹ در برج لندن زندانی شد. در ۲۹ سپتامبر ۱۳۹۹ چنین ادعا گردید که ریچارد دوم داوطلبانه تاج پادشاهی را به هنری واگذار نموده‌است و پارلمان در ۳۰ سپتامبر با استعفای ریچارد موافقت کرد. بدین ترتیب هنری در ۱۳ اکتبر همان سال با عنوان هنری چهارم تاج‌گذاری نمود و پادشاه انگلستان شد.
ریچارد دوم سپس به دژ پونتفرکت در یورکشایر برده و در آن‌جا زندانی شد. تاریخ و دلیل مرگ او به‌خوبی آشکار نیست اما گمان اینست که بر اثر گرسنگی در تاریخ ۱۴ فوریه ۱۴۰۰ یا در حدود آن درگذشته باشد.
رایانامه‌نگاری متقلبانه یا نامه‌نگاری الکترونیکی جاعلانه به نامه‌نگاری‌هایی گفته می‌شود که در آن فرستندهٔ رایانامه سعی می‌کند با تغییر قسمت نشانی فرستنده (sender address) یا سایر قسمت‌های نامهٔ ارسالی چنین وانمود کند که منشاء نامه از جایی غیر از جای اصلی آن می‌باشد. این تکنیک معمولاً در ارسال نامه‌های هرزنامه (spam) و همچنین فیشینگ (Fishing) برای پنهان کردن مبدأ ارسال رایانامه مورد استفاده قرار می‌گیرد.
با تغییر ویژگی‌های مشخصی از نامه مثل نشانی فرستنده، مسیر بازگشت و نشانی پاسخ‌دهی که در سرآیند (Header) پیام تنظیم می‌شوند، کاربران بدنیت می‌توانند رایانامه را از جانب شخص دیگری جلوه دهند. نتیجه اینکه اگرچه به نظر می‌رسد رایانامه از جانب شخص خاصی است که نام او در سرآیند نامه ذکر شده، اما در واقع از جانب شخص دیگری ارسال گردیده‌است.
گاهی از اوقات به ویژه وقتی هرزنامه نیاز به پاسخ از سوی کاربر داشته باشد، نشانی فرستنده واقعی در قسمت نشانی پاسخ‌دهی قرار داده می‌شود؛ که در این صورت اگر گیرندهٔ رایانامه بخواهد به آن پاسخ دهد، رایانامهٔ او به نشانی پاسخ‌دهی یعنی فرستندهٔ اصلی رایانامه ارسال می‌شود.
این نکته یکی از نکاتی است که در شناسایی این گونه رایانامه‌ها و نگارندگان آن‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد.
ویکی‌پدیای انگلیسی: E-mail_spoofing
سیثر یک گروه پُست گرانج/آلترناتیو متال است که در سال ۱۹۹۹ در پرتوریا آفریقای جنوبی تشکیل شده است .نام اولیه گروه Saron Gas بوده و با کمپانی ماسکیتر رکوردز آفریقای جنوبی همکاری داشته است. این گروه نام خود را در سال ۲۰۰۲ همزمان با انتشار آلبوم دومش ("Disclaimer") به سیثر تغییر داد. تا این تاریخ آلبوم‌های این گروه در سطح جهان ۵ میلیون نسخه فروش داشته است.
Saron Gas در ژوهانسبورگ آفریقای جنوبی تشکیل شد.این گروه اجراهای اولیه خود را در مهمانی‌ها، کلوپ‌های شبانه، دانشگاه ونوس و دانشگاه کیپ تاون انجام میداده‌است.
Saron Gas اولین آلبومش به نام «شکننده» (Fragile) را در سال ۲۰۰۰، توسط کمپانی ماسکیتر رکوردز در افریقای جنوبی منتشر کرد.به محض اینکه این گروه در جدول خوانندگان آفریقای جنوبی به موفقیت دست یافت، وایند اپ رکوردز به این گروه و آهنگ‌هایش علاقه‌مند شد.این گروه برای اجتناب از اشتباه گرفته شدن نامش با گاز کشنده سارین (fatal sarin gas)، که در جنگ جهانی دوم توسط نیروی‌های ارتش آلمان نازی بکار برده می‌شد، نام خود را به سیثر تغییر داد.
بعد از انتشار آلبوم Disclaimer، این گروه برای افزایش فروش آلبوم‌هایش و دست یافتن به شهرت بیشتر راهی یک تور طولانی مدت شد. بمحض تمام شدن تور، این گروه تصمیم گرفت به استودیو برگردد و نسخه دوم آلبوم Disclaimer را ضبط کند.
فرانسیسکو آنتونیو پانچو وارایو (۵ فوریه ۱۹۱۰ - ۳۰ اوت ۲۰۱۰) بازیکن فوتبال سابق تیم ملی فوتبال آرژانتین می‌باشد که سابقه نائب قهرمانی در جام جهانی فوتبال ۱۹۳۰ اروگوئه را در کارنامه خود دارد.
وی با بیش از ۱۰۰ سال سن تنهاترین فرد زنده جام جهانی ۱۹۳۰ می‌باشد که در فینال آن مسابقات به میدان رفته بود.تولد 100 سالگی تنها بازمانده جام جهانی
شهر ذمار در فاصلهٔ ۱۰۰ کیلومتری جنوی شهر صنعا پایتخت یمن واقع شده‌است و ارتفاعش از سطح دریا در حدود ۲۷۰۰ متر می‌باشد، ویکی از بزرگترین شهرهای استان ذمار است. عرش بلقیس در مسیر یک روزه راه این شهر واقع شده است.
وجه تسمیت این شهر به ذمار بن علی یهبر پادشاه سبا و ذی ریدان در سال‌های (۱۵-۳۵م)، حکمران بوده‌است نسبت داده‌أند.
بهشت گمشده عنوان شهری خیالی در بازی واقع در ساحل شرقی ایالات متحده آمریکا است.
میمون‌های ماداگاسکار جانورانی هستند که فقط در جزیره ماداگاسکار واقع در شرق آفریقا زندگی می‌کنند. این جانوران، در نگاه اول، به میمون‌های معمولی شبیه‌اند، زیرا چشم‌های آن‌ها در جلوی سر قرار دارد و با انگشتان دست و پا می‌توانند شاخهٔ درختان را بگیرند. اما با نگاهی دقیق تر تفاوت‌های زیادی میان این دو نوع جانور دیده می‌شود. چشم بیشتر میمون‌های ماداگاسکار درشت و گرد است و پوزهٔ آن‌ها بیشتر به پوزه سگ و گربه شبیه‌است تا به میمون‌های معمولی. میمون‌های ماداگاسکار خز نرم و لطیف و دمی بلند دارند.
بیشتر میمون‌های ماداگاسکار در خانواده‌ای زندگی می‌کنند که تا ده عضو دارد.در میان این جانوران، چنان که در برخی از میمون‌ها دیده می‌شود سلسله مراتب مشخصی وجود ندارد که در آن، یک جانور برتر از بقیه باشد، اما در بیشتر موارد، ماده‌ها بر نرها تسلط دارند.در مجموع، میمون‌های ماداگاسکار جانوران آرامی هستند و فقط با سر و صدا کردن و حرکت‌های بدن از قلمرو خود دفاع می‌کنند و در موارد نادر به دشمن حمله می‌برند.میمون ماداگاسکار دم حلقه‌ای، دمش را روی پای جلو که محتوی غده‌هایی با بوی تند است می‌کشاند و آنگاه، با تکان دادن دم، آن بو را در فضای اطراف پخش می‌کند.جنس ماده، در ابتدای فصل باران، یعنی در اواخر تابستان، یک بچه به دنیا می‌آورد. در ابتدا، نوزاد خود را به خز زیر شکم مادر می‌چسباند، اما چندی بعد، قوی تر می‌شود و می‌تواند بر پشت مادر سوار شود.بچه‌ها معمولاً بعد از دو سال بالغ می‌شوند.
میمون‌های ماداگاسکار برگ‌ها و میوه‌های مختلفی را می‌خورند. زمان اصلی غذا خوردن آن‌ها هم سپیده دم و هنگام غروب آفتاب است، اما ممکن است در طول روز هم فعال باشند. نوعی از این جانور شگفت آور،«آی آی» نام دارد.این جانور، روزها در لانهٔ بزرگی که روی درخت می‌سازد، می‌ماند و شبها، به میان شاخه‌ها می‌رود تا نوزاد سوسک‌ها و حشرات چوب خوار دیگر را شکار کند.آی آی، با دندان‌های نیش قوی تونل‌هایی که این حشرات ساخته‌اند، خراب می‌کند.سپس با انگشت دراز و باریک سطحی، مانند قلاب، طعمه را از مخفیگاه بیرون می‌کشد.
همهٔ گونه‌های میمون ماداگاسکار در خطر انقراض هستند. جنگل‌های محل زندگی آن‌ها را از بین برده و خود آن‌ها را به عنوان غذا شکار کرده‌اند. امروزه، زیستگاه‌های حفاظت شدهٔ ویژه‌ای برای میمون‌های ماداگاسکار در نظر گرفته شده‌است، اما برخی از گونه‌های میمون ماداگاسکار چنان کم یابند که نگهداری از آنان در باغ وحش و زاد و ولد در آنجا، تنها راه حفظ نسل این گونه محسوب می‌شود.
با آنکه میمون‌های ماداگاسکار فقط در ماداگاسکار و بعضی از جزایر اطراف زندگی می‌کنند، بعضی از خویشاوند ان نزدیک آن‌ها در آفریقا و مناطق گرم آسیا هم می‌توان یافت.
سرا در بازار همان نقش کاروانسرا را دارد. با این تفاوت که در سرا کالایی جز کالاهای کوچک و آن هم به عنوان نمونه وارد نمی‌شود. سراها هم در فضای بسیار بزرگ و در دو طبقه ساخته می‌شدند. در طبقهٔ بالا دفاتر تجارتخانه‌ها قرار داشت و در طبقهٔ پایین انبارها و کارگاه‌های تولیدی. در سراها و کاروان سراها خرده فروشی نمی‌کردند، بلکه معاملات کلی انجام می دادند
بتمن و رابین یک فیلم ابرقهرمانی آمریکایی بر پایه شخصیت‌های خیالی بتمن و رابین از شرکت دی‌سی کامیکس است. این چهارمین فیلم از مجموعه "فیلم‌های بتمن" به‌شمار می‌رود که در سال ۱۹۹۷ میلادی به نویسندگی آکیوا گلدزمن و کارگردانی جوئل شوماخر ساخته شد. در این فیلم جرج کلونی در نقش بروس وین / بتمن بازی کرد. همچنین بازیگرانی چون آرنولد شوارتزنگر، کریس اودانل، اوما تورمن و آلیسیا سیلورستون در این فیلم ایفای نقش کردند.
بتمن و رابین سعی دارند رابطه‌شان را حفظ کنند، زیرا باید آقای فریز که قصد دارد گاتهام را منجمد کند، را متوقف سازد و قسم می‌خورد که…
بتمن برای همیشه سومین فیلم از سری فیلم‌های بتمن به کارگردانی جوئل شوماخر محصول سال ۱۹۹۵ است. در این فیلم وال کیلمر در نقش بروس وین (بتمن) بازی کرد. همچنین در این فیلم بازیگرانی چون نیکول کیدمن، جیم کری و تامی لی جونز ایفای نقش کردند.
هاروی دنت (تامی لی جونز) که دادستان سابق بود حالا پس از سوخته شدن نیمی از صورتش فرد شروری شده وبا کمک ادوارد نیگما (جیم کری) قصد نابودی بتمن را دارد. بروس وین (بتمن) نیگما را اخراج کرد چون معتقد بود اختراع او یعنی ماشین کنترل ذهن وسیله خوبی نیست. بتمن که به علت نزدیک شدن سالگرد در گذشت پدر و مادرش دچار مشکل روحی شده به روان‌پزشکی به نام چیس میرادان (نیکول کیدمن) مراجعه می‌کند؛ و به کمک او می‌تواند مشکلاتش را حل کند. در این فیلم هم چنین کریس ادونل نقش رابین را بازی می‌کند.
اداره کل اردوگاه‌های کار و اصلاح یا مخفف گولاگ ()یک روز سولژنیتسین: کتابی که شوروی را تکان داد، بی‌بی‌سی فارسی نام نهادی بود که اردوگاه‌های کار اجباری در نواحی دور افتاده اتحاد جماهیر شوروی از قبیل مناطق سردسیر و یخبندان سیبری و استپ‌های قزاقستان، بیابان‌های ترکمنستان را در زمان حکومت ژوزف استالین اداره می‌کرد. محکومین سیاسی که حدود یک دهم شهروندان شوروی شامل محکومین عادی و سیاسیون در اردوگاه‌های کار اجباری به سر بردند، در زمان استالین سه چهارم افسران و همهٔ کمونیست‌های قدیمی و یاران لنین بجز خود استالین محاکمه و به جرم خیانت اعدام شدند یا با یک درجه تخفیف محکوم به کار اجباری در گولاگ شدند در ضمن تمام افراد خانواده محکومین به جرم خیانت زندانی می‌شدند، حتی کودکان و سالخوردگان را نیز شامل می‌شد. بسیاری از زندانیان از سرما، گرسنگی و خستگی جان باختند.
از سال ۱۹۲۹ میلادی تا ۱۹۵۳ حدود ۱۴ میلیون نفر از مردم روسیه محکوم به کار اجباری شدند که بعدها نیز حدود ۶ الی ۷ میلیون اضافه شد. ساکنین سالیانه این اردوگاه‌ها بین ۵۱۰٬۳۰۷ (سال ۱۹۳۴ میلادی) تا ۱٬۷۲۷٬۹۷۰ (سال ۱۹۵۳ میلادی) متغیر بوده‌است.
اکثر این افراد در اصل بی‌گناه بودند یا خطایی جزئی داشتند. در آن زمان هر مخالفتی با حزب سرخ حاکمه، حکم اعدام داشت. گاه توطئه خبرچینی علیه افراد یا اخبار غلط همسایه‌ها یا حتی غیبت غیر موجه از کار یا خطای جزئی آماری در شمارش اجناس یا گفتن یک جک ضد کمونیستی حکم اعزام به گولاگ را داشت.
در شب ۲۴ فوریه سال ۱۹۵۶ میلادی، درجلسه کنگره بیستم حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی، خروشچف در یک سخنرانی محرمانه در یک گزارش چهار ساعته جنایات استالین را آشکارا محکوم نمود و وجود گولاگ‌ها را مایه شرم و نهایت بی‌رحمی خواند. بعد از آن، آزادی و رجوع بازماندگان گولاگ‌ها به جامعه و موقعیت قبلی مهیا شد.خاطرات شفاهی ترکمنان از گولاگ-امان خان ساکن روستای قلاق بورته
اتحادیه حمایت از زندانیان سیاسی کره جنوبی در سال ۲۰۰۹ با استناد به شهادت زندانیان آزاد شده و نگهبانان، وجود گولاگ را در کره شمالی تأیید کرد. حداقل ۲۰۰ هزار زندانی سیاسی در این اردوگاه‌های کار اجباری وجود دارد.Defectors tell stories of torture and executionsزندانی به نام گولاگ
مجمع‌الجزایر گولاگ مجموعه تحقیقاتی هنری-تاریخی آلکساندر سولژنیتسین دربارهٔ اردوگاه‌های کار اجباری در ۱۹۱۸–۱۹۵۶ است.
چند کتاب به فارسی، از جمله کتاب "اجاق سرد همسایه" تألیف اتابک فتح‌الله‌زاده در مورد خاطرات زندانیان اردوگاه‌های شوروی منتشر شده‌است.
سیدمجید صالحی (زادهٔ ۲۶ شهریور ۱۳۵۴)، بازیگر، کارگردان، نویسنده، تهیه‌کننده، مدرس بازیگری و ترانه‌سرای ایرانی است. وی در چهل و یکمین جشنواره فیلم فجر برای نقش آفرینی در فیلم شماره ۱۰، برنده سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول مرد شد.
او از سنین نوجوانی در حوزه تئاتر و هنرهای نمایشی، فعالیت خود را آغاز کرد و از دانش آموختگان مکتب حمید سمندریان (مدرس و کارگردان صاحب نام تئاتر)، محسوب می‌شود. نخستین حضور جدی او در عرصه تئاتر در سال ۱۳۷۳ در نمایش «سیاه زنگی و هفت کچلون»، بوده‌است که این نمایش در جشنواره آیینی و سنتی آن سال، حضور داشت و از صالحی در مقام بازیگر، تقدیر شد. پس از آن، نمایش «آنتیگونه» (اثر معروف سوفوکل؛ تراژدی نویس مشهور یونانی) به کارگردانی حامد محمد طاهری در سال ۱۳۷۶ با حضور مجید صالحی در مقام بازیگر در تئاتر شهر، به صحنه رفت؛ اما نخستین حضور سینمایی این بازیگر در فیلم «یکی بود، یکی نبود» به کارگردانی ایرج طهماسب و نویسندگی حمید جبلی بود؛ اما اوج شکوفایی این بازیگر در دهه هفتاد با حضور در سریال «مجید دلبندم» به کارگردانی رضا عطاران، اتفاق افتاد و به شهرت رسید و در میان مردم، شناخته شد. صالحی مدرک کارشناسی در حوزه بازیگری را در سال ۸۱ از دانشگاه هنر و معماری اخذ کرد و مدرک کارشناسی ارشد در رشته کارگردانی را در سال ۱۳۹۶ دریافت کرده‌است. وی همچنان در حال ادامه تحصیل برای دریافت مدرک دکتری است.
زندگی هنری مجید صالحی در تهران خیابان امین الملک (امامزاده حسن) به دنیا آمد. او پس از گرفتن دیپلم متوسطه در رشته ریاضی و فیزیک در سن هجده سالگی به نمایش هنری علاقمند شد و با شرکت در مؤسسهٔ هنری «رسام هنر» و نزد استاد حمید سمندریان، آموزش حرفه‌ای را آغاز کرد.
مجید صالحی در ۲۵ آذر ۱۳۹۶ با فریدون جیرانی در «برنامه زنده سی و پنج» از تجربه‌های زیسته زندگی هنری خود و همچنین دربارهٔ فیلم‌ها و مجموعه‌های تلویزیونی که در آن‌ها به ایفای نقش پرداخته، گفتگو کرد.
وی فعالیت هنری خود را با بازی در نمایش دکترفاستوس در سال ۱۳۷۴ و تئاتر «آنتیگونه» آغاز کرد و سپس به تلویزیون رفت و در مجموعه‌های تلویزیونی مختلف و البته اغلب با مضمون کار کودک و طنز بازی، نویسندگی و کارگردانی کرد. خیلی زود با شخصیت «مجید دلبندم» مشهور شد و این روند با برنامه‌های دیگر ادامه پیدا کرد.
کناره‌گیری حمید از فیلم «یکی بود یکی نبود» باعث شد او جایگزین وی شود و این فیلم هم شد نخستین تلاش او برای ورود به عرصه سینما. وی علاوه بر بازی در برخی از مجموعه‌های تلویزیونی، نویسندگی و کارگردانی را نیز بر عهده داشته‌است. اغلب فیلم‌هایی که صالحی تاکنون در آن‌ها ایفای نقش کرده با فروش بالایی روبه رو شده‌اند فیلم‌هایی همچون بعد از ظهر سگی، مجردها، مجرد چهل ساله و … و این نشان می‌دهد که او بازیگری است قابل اعتماد و البته پرطرفدار، به قول خودش بازیگر خوش شانسی است. وی تهیه‌کنندگی چند فیلم کوتاه را نیز بر عهده داشته‌است.
صالحی در سال ۱۳۸۰ مدرک کارشناسی بازیگری و کارگردانی تئاتر خود را از دانشکده هنر و معماری تهران اخذ نمود و کارشناسی ارشد خود در همین رشته و دانشگاه را نیز در سال ۱۳۹۴ دریافت کرد. وی هم‌اکنون در مؤسسهٔ فرهنگی و هنری اندیشهٔ ماهان زیر نظر امیر دژاکام مشغول تدریس می‌باشد.
میخائیل میخائیلوویچ ایپولیتُف ایوانُف آهنگساز و آموزگار موسیقی روس در ۱۹ نوامبر ۱۸۵۹ در گاچیناGatchina به دنیا آمد و در ۲۸ ژانویه ۱۹۳۵ در مسکو در گذشت.
روستای لیما در شمال ایران می‌باشد که در اشکور، شهرستان رودسر استان گیلان واقع شده است. تلفظ محلی آن لمه (lama) می باشد.
این روستا در دهستان اشکور سفلی قرار داشته و براساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت آن 237نفر (81خانوار) بوده است.درگاه ملی آمار ایران
مردم این روستا به زبان گیلکی (شرق گیلان) صحبت می‌کنند.
در ارتفاع تقریبی 1500 متر از سطح دریا واقع شده است. دارای تاریخ و تمدن دیرینه می باشد بطوریکه قلعه لیما بازمانده دوران اولیه اسلامی است. روستا از اطراف به لیما چال، لیماگوابر، کاسکوه، سرخه تله و تکلش محدود می‌باشد راه ارتباطی لیما جاده آسفالته می‌باشد که در فاصله تقریبی 30 کیلومتری شهر رحیم آباد واقع شده است.
درامد مردم لیما از راه فروش محصولات کشاورزی و دامداری است. در گذشته محص.لات عمده کشاورزی گندم و جو بود ولی با در سالهای اخیر عمده محصولات کشاورزی شامل فندق، گل گاو زبان می‌باشد.دیگر محصولات کشاورزی ومیوه‌های لیما شامل گردو، سیب زمینی، لوبیا، سیب، به و انواع ترشیجات محلی به نام های آویش چالو یا میرزا بادمجان می‌باشد.
محاکمه رمانی ناتمام از فرانتس کافکا است که اولین بار در سال ۱۹۲۵ چاپ شد. این کتاب از مشهورترین آثار کافکا است و داستان مردی است که به دست حاکمی خارج از صحنه و غیرقابل دسترسی، و به جرمی که هرگز ماهیتش نه برای خواننده و نه برای خودش مشخص نمی‌شود، دستگیر و مجازات می‌شود.
مانند سایر آثار کافکا "محاکمه" هم کامل نشد؛ اگرچه، فصلی دارد که در آن داستان به سرانجامی می‌رسد. پس از مرگ کافکا، دوست و فعال ادبی‌اش ماکس برود نوشته‌ها را برای چاپ آماده کرد.
فیلم "محاکمه" یک بار در سال ۱۹۶۲ توسط اورسن ولز و یک بار هم بر اساس فیلمنامه هرولد پینتر که برگرفته از همین رمان بود، در سال ۱۹۹۳ ساخته شد.
"محاکمه" تاکنون پنج بار به فارسی برگردانده شده است:
محمد بزرگ‌نیا (۱۳۲۳ در مشهد)، کارگردان و تهیه‌کننده فیلم‌های سینمایی و اهل ایران است. آثار او بیگ پروداکشن است. وی پیش از آنکه شروع به ساختن فیلم‌های سینمایی بنماید، ۲۵ سال سابقه فعالیت در تلویزیون و مستندسازی را داشته‌است. وی با دستیاری کارگردان در فیلم پستچی وارد سینمای ایران شد. وی در سال ۱۳۷۲ توانست جایزه بهترین کارگردانی را از جشنواره فیلم فجر به دلیل کارگردانی فیلم جنگ نفت‌کش‌ها کسب کند.
پریسیلا بیولیو (پریسلی) (زادهٔ ۲۴ مه ۱۹۴۵ با نام اصلی پریسیلا آن واگنر) یک بازیگر و تاجر آمریکایی است. او همسر سابق الویس پرسلی خواننده آمریکایی و همچنین یکی از بنیانگذاران و رئیس سابق الویس پریسلی اینترپرایز است، شرکتی که گریس‌لند را به یکی از برترین جاذبه‌های گردشگری ایالات متحده تبدیل کرد. پریسلی در دوران بازیگری خود با لسلی نیلسن در سه فیلم سلاح عریان همبازی شد و نقش جنا وید را در سریال تلویزیونی دالاس (مجموعه تلویزیونی ۱۹۷۸) بازی کرد. لیزا ماری پریسلی تنها فرزند الویس و پریسیلا بود.
پریسیلا آن واگنر در ۲۴ مه ۱۹۴۵ در بیمارستان نیروی دریایی در بروکلین متولد شد. پدربزرگ مادری او، آلبرت هنری آیورسن (۱۸۹۹–۱۹۷۱)، در ایگرسوند، نروژ به دنیا آمد. او به ایالات متحده مهاجرت کرد و در آنجا با لورین دیویس (۱۹۰۳–۱۹۸۴) که تبار اسکاتلندی-ایرلندی و انگلیسی بود پس از هشت سال رابطه عاشقانه در لاس وگاس، نوادا ازدواج کردد. تنها دختر آنها آنا لیلیان آیورسن (۱۹۲۶–۲۰۲۱) بود که بعدها نامش یا نامش به آن تغییر یافت. او در ۱۹ سالگی پریسیلا را به دنیا آورد.
پدر بیولوژیکی پریسیلا خلبان نیروی دریایی ایالات متحده جیمز فردریک واگنر (۱۹۲۱–۱۹۴۵)، پسر کاترین (۱۹۰۱–۱۹۹۵) و هارولد واگنر (۱۸۹۷–۱۹۵۸) از شهر چری تری، پنسیلوانیا بود. در ۲۳ سالگی در ۱۰ اوت ۱۹۴۴ با مادر پریسیلا، آن، ازدواج کرد. آنها بیش از سه سال با هم قرار ملاقات داشتند. هنگامی که پریسیلا شش‌ماهه بود، واگنر در یک سانحه هوایی درگذشت.
فهرست برخی از فیلم‌هایی که پریسیلا پریسلی در آن‌ها به ایفای نقش پرداخته‌است:
نظریهٔ انتخاب عمومی (به انگلیسی: Public Choice) یکی از تئوریهای اقتصادی است که در آن فرض می‌شود سیاستمداران در هنگام تصمیم‌گیری، منافع فردی خود را مد نظر دارند. انتخاب عمومی، نظریه‌ها و روش‌های علم اقتصاد را در تحلیل رفتار سیاسی، حوزه‌ای که زمانی در انحصار جامعه‌شناس‌ها و دانشمندان علوم سیاسی بود، به کار می‌گیرد.
به‌طور کلی می‌توان بیان داشت که نظریهٔ انتخاب عمومی با تمرکز بر دولت، جهت تحلیل و درک پیامدهای حاصل از تعامل عناصر موجود در آن، موضعی روشنگرانه نسبت به این نهاد مهمِ تخصیص‌دهنده، اتخاذ کرده‌است. این نظریه با واردکردن ابزارهای علم اقتصاد در علوم سیاسی و تکیه بر برخی مشخصات نهادگرایانه بر بسیاری از مطالعات اقتصادی تأثیر بسزایی داشته‌است. آنچه از تمرکز مطالعات این حوزه راجع به ساختارهای سیاسی برمی‌آید لزوم رسیدگی به مشکلات و هزینه‌های مربوط، در کنار توجه به بهره‌گیری از نهاد دولت است.
مخالفان این تئوری ادعا می‌کنند سویهٔ کلان نظریه انتخاب عمومی، موجب به وجود آمدن نوعی حساسیت و انتقاد از سوی محققان فلسفه سیاسی در ناسازگاری با مبانی فلسفه سیاسی دموکراسی می‌گردد. آرتور اوکان به‌طور ضمنی اعلام می‌کند که مردم‌سالاری براساس نظریه انتخاب عمومی به مثابه «هر دلار- یک رای» است؛ در حالی‌که نظریه سیاسی مردم‌سالاری مبتنی بر اصل «هر نفر- یک رای» است، آن هم صرف‌نظر از دارایی، ثروت و قدرت سیاسی و اجتماعی افراد. از این‌رو، به باور مخالفان مخالفان باید در تعارض آرمان فیلسوفان سیاسی با شیوه تحلیل نظریه انتخاب عمومی تأمل نمود.
توضیح آنکه انتقاداتی از این دست تا حد زیادی ناشی از عدم تفکیک بین رویدادهای موجود و آرمان‌های مطلوب مکاتب است. اینکه نظام سیاسی باید براساس ایده‌آل‌هایی چون «هر نفر- یک رای» یا «پیروی از نظر اکثریت در عزل و نصب‌های سیاسی» اداره شود، صرفاً در مقام بیان آرمان‌های یک مکتب یا نظریه خاص سیاسی ا است. اینکه این دست اصول قابل پیاده‌سازی یا قابل مشاهده در جوامع هستند یا نه، بحثی متفاوت است. فیلسوفان سیاسی در هر جامعه و براساس مفروضات هر مکتب فکری در پی ارائه الگوی اداره جامعه هستند. اقتصاددانان گرچه هدف خود را در برخی مطالعات، ارائه توصیه‌های سیاستی در راستای بهبود شرایط و دستیابی به کارایی قرار داده‌اند، اما بخش عمده‌ای از تحقیقات را مصروف مطالعه آن چیزی که در واقعیت وجود دارد، می‌کنند. این مسائل بیانگر واقعیاتی است که فیلسوفان سیاسی باید مطالعات خود را با آن سازگار کنند، نه اینکه آن را نادیده بگیرند.
یان ژیژکا (۱۳۶۰–۱۴۲۴ میلادی) سپهسالار چک و نجیب‌زاده فقیری بود که پس از کشته‌شدن یان هوس فرمانده پیروان جنبش دینی مسیحی موسوم به هوسی‌ها شد.
یان ژیژکا سال ۱۳۶۰ در جنوب بوهم به دنیا آمد. وقتی که ده سال داشت یک چشم خود را از دست داد. از سال ۱۴۱۰ در خدمت شاه لهستان و پس از برگشتن به بوهم در خدمت شاه ولادیسلاو چهارم بود. در آن زمان به نمازخانه‌ای که کشیش یان هوس درآنجا وعظ می‌کرد می‌رفت و وعظ یان هوس را دوست داشت. یان ژیژکا پس از شهادت کشیش یان هوس در سال ۱۴۱۵ م. فرمانده بسیج دینی که هوسیت نام داشت، شد. یان ژیژکا مردم فقیر را جمع و به ارتشی بزرگ تبدیل کرد. در سال ۱۴۱۹ سربازان یان ژیژکا پراگ را ترک کردند و نزدیک شهر پلزن ارتش کاتولیک را شکست دادند. پس از شکست ارتش کاتولیک، آنها به شهر تابور رفتند.
شهر تابور (به فارسی لشگرگاه) مرکز ارتش بسیج بود. مردمان فقیر از سراسر کشور پادشاهی چک به شهر تابور می‌آمدند و تمام دارایی‌شان را به بسیج دینی می‌بخشیدند و سربازان مقدس می‌شدند. این اموال جمع شده عادلانه بین همه تقسیم می‌شد. سربازان بسیجی سلاح خود را وسایل زندگی روزمره‌شان می‌ساختند و به این دلیل استفاده از این اسلحه‌ها برای آنها که انسان‌هایی معمولی و بدون آموزش‌های ویژه رزمی بودند، مشکل نبود.
پس از شکست دادن ارتش کاتولیک نزدیک شهر پلسنر (Plzeň) یان ژیژکا به شهر تابور رفت. شاه واتسلاو چهارم ارتش جدیدی جمع و شروع به تعقیب سربازان بسیجی کرد. یان ژیژکا تنها ۴۰۰ فرد مسلح داشت که در میان آن‌ها زن‌ها، بچه‌ها و کشیش‌ها نیز بودند. این گروه بسیجی به وسیله ۲۰۰۰ نفر سرباز کاتولیک که سرتا پا مسلح بودند، تعقیب شد.
یان ژیژکا نزدیک یک لجنزار رسید و تصمیم گرفت که در همین‌جا ارتش کاتولیک را شکست بدهد. وی در نزدیکی این لجنزار دیواری از گاری‌ها ساخت. ارتش کاتولیک می‌خواست به این دیوار حمله کند ولی سوارکارهای آن زمانی که می‌خواستند به این دیوار نزدیک شوند در لجن گیر کردند و در آن فرورفتند. سربازان کاتولیک که زرههای سنگین داشتند نمی‌توانستند حرکت کنند. سربازان ارتش بسیج که زره‌های سنگین نداشتند، می‌توانستند در لجن حرکت کنند و سربازان کاتولیک را به وسیله نیزه‌های دسته چوبی کشتند. در این جنگ تقریباً ۲۰۰۰ سرباز کاتولیک کشته شد.
در سال ۱۴۲۳ پاپ آغاز جنگ صلیبی را اعلان کرد. پاپ از سراسر اروپا جنگجویان صلیبی را جمع کرد و می‌خواست پراگ را اشغال کند. رهبر ارتش صلیبی زیکموند لوکسنبرگ شد. یان ژیژکا با نیروهای بسیج‌شده شهر تابور را ترک کرد و به پراگ رفت. یان ژیژکا نزدیک پراگ بر فراز کوه ویتکوف، دژی ساخت تا جنگجویان صلیبی نتوانند پراگ را محاصره کنند. سربازان صلیبی به دلیل مقاومت جنگجویان بسیج‌شده نتوانستند پراگ را اشغال کنند.
ارتش صلیبی که به وسیله اسقف اعظم رهبری می‌شد می‌خواست جنگجویان بسیج را شکست بدهد.
سوارکارهای سرتا پا مسلح کاتولیک می‌خواستند دشمن خود را به وسیله حمله‌ای ناگهانی نابود کنند ولی هنگامی که آواز بسیجیان را شنیدند، ترسیدند و فرار کردند، به طوری که اسقف اعظم درهنگام فرار کلاه از سرش افتاد.
سال ۱۴۲۳ وقتی که قلعه رابی را فتح کرد دومین چشم خود را از دست داد. در سال ۱۴۲۳ پاپ جنگ صلیبی دوم را اعلان کرد. ارتش صلیبی دو گروه داشت نخستین گروه به شهر ژاتتس و گروه دوم که به وسیله شاه زیکموند لوکسنبرگ رهبری می‌شد به شهر کوتنا هورا حمله کردند. شاه زیکموند ارتش بسیج را محاصره کرد ولی پس از چند روز ارتش بسیج حصر ارتش صلیبی را شکست و شاه زیکموند مجبور شد بوهم را ترک کند. یان ژیژکا سال ۱۴۲۴ در شهر پریبیسلاو در گذشت. یان ژیژکا از هیچ دشمنی شکست نخورد.
پینونوآر نوعی انگور است که از آن شرابی قرمز به همین نام گرفته می‌شود.
بازگشت بتمن فیلمی ابرقهرمانی و عنوان دومین فیلم از سری "فیلم‌های بتمن" است که در سال ۱۹۹۲ به کارگردانی تیم برتون ساخته شده‌است که دنباله فیلم "بتمن" (۱۹۸۹) است. در این فیلم بازیگرانی مثل مایکل کیتون در نقش بروس وین/بتمن، میشل فایفر در نقش سلینا کایل/زن گربه‌ای، کریستوفر واکن در نقش ماکس شرک و دنی دویتو در نقش پنگوئن بازی کرده‌اند. در این فیلم بتمن با مردی عجیب و بدذات به نام پنگوئن، که نقشه دارد کنترل گاتهام سیتی را به دست بگیرد، مقابله می‌کند.
برتون در ابتدا قصد نداشت که فیلم دیگری از بتمن را کارگردانی کند. برادران وارنر، سام هام را برای نویسندگی استخدام کردند. برتون نیز با کارگردانی موافقت کرد. مایکل کیتون نقش بتمن را بار دیگر تکرار می‌کند، و در ابتدا قرار بود که آنت بنینگ بازیگر نقش زن گربه‌ای باشد اما به دلیل بارداری؛ میشل فایفر جایگزین او شد. پیش از فایفر نیز بازیگرانی چون مریل استریپ، نیکول کیدمن، سیگورنی ویور و جودی فاستر برای این نقش در نظر گرفته شده‌بودند. همچنین پیش از آنکه دنی دویتو برای نقش پنگوئن انتخاب شود، به داستین هافمن پیشنهاد داده‌شد، اما او رد کرد. از دیگرا بازیگرانی که برای این نقش در نظر گرفته شده‌بودند، می‌توان به مارلون براندو، جان کندی و جان گودمن اشاره کرد.
"بازگشت بتمن" در ۱۹ ژوئن ۱۹۹۲ اکران شد و بیش از ۲۶۶ میلیون دلار فروش جهانی کسب کرد و تبدیل به سومین فیلم پرفروش آمریکا در سال ۱۹۹۲ و ششمین فیلم پرفروش سال شد. فیلم همچنین مورد تحسین قرار گرفت و منتقدان سکانس‌های اکشن، جلوه‌های بصری، بازی بازیگران و موسیقی فیلم را ستودند، گرچه برخی از لحن تیره و خشونت آن انتقاد کردند. فیلم نامزد دو جایزه اسکار و دو جایزه بفتا شد. "بازگشت بتمن" در سال ۲۰۰۸، در رده ۴۰۱ از ۵۰۰ فیلم برتر امپایر قرار گرفت.
دنباله این فیلم با عنوان "بتمن برای همیشه" در سال ۱۹۹۵ اکران شد.
بروس وین (بتمن) باید با کت ومن (میشل فایفر) و اسوالد کاپلبوت که به پنگوین ملقب است مبارزه کند. پنگوین به خاطر شکل غیر متعارفش از سوی پدر و مادرش طرد شده و به آب انداخته شده‌است جریان آب او را به باغ وحش شهر می‌رساند و حالا او بعد از ۳۳ سال می‌خواهد هویت واقعی خودش را کشف کند و همان‌طور از مردم شهر گاتهام انتقام بگیرد.
تبادل یون و الکترون در بدن انسان منجر به ایجاد حوزه‌های الکترومغناطیس یا حوزه‌های پولاریته در بدن ما می‌گردد. هر گونه اختلال در این تبادلات یونی و الکترونی منجر به بروز اختلال در این حوزه‌ها و احیاناً بیماری‌هایی می‌گردد.
شاخه درمانی ای که از این زاویه به انسان، بیماری و درمان او نگاه می‌کند، انرژی درمانی یا پولاریته تراپی نام دارد. Set Cookies
بالابر مغناطیسی دستگاهی است که از طریق نیروی مغناطیسی آهنرباهای دائمی که در آن قرار دارد می‌تواند قطعات سنگین آهنی را به راحتی و با اطمینان جابجا کند.
بالابرهای مغناطیسی در انواع دستی و الکتریکی موجود هستند.