moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
دیوید هاروی (زادۀ ۳۱ اکتبر ۱۹۳۵، گیلینگام، کِنت، انگلستان)، استاد ممتاز جغرافیا و انسان‌شناسی در دانشگاه شهریِ نیویورک است. هاروی یکی از مهم‌ترین نظریه‌پردازان در عرصهٔ مسائل اجتماعی جهان است، او درجهٔ دکترای خود را در رشتهٔ جغرافیا در سال ۱۹۶۱ از دانشگاه کمبریج دریافت کرده‌است. به دلیل تأثیر و نفوذ چشمگیرش، در میان ۲۰ نویسندهٔ مرجع در عرصهٔ علوم انسانی قرار گرفته‌است.Gill, J. (2009) Giddens trumps Marx but French thinkers triumph, Times Higher Education, 26 March 2009 علاوه بر آن، او یکی از مرجع‌ترین جغرافی‌دانان آکادمیک در سطح جهان است.Andrew R. Bodman, "Weavers of influence: the structure of contemporary geographic research", Transactions of the Institute of British Geographers N.S. , v. 16 no. 1 (1991). On line version rev. 9 October, 1990. هاروی کتاب‌ها و مقالات بسیاری نوشته‌است که در گسترش رشتهٔ جغرافیای نوین بسیار حائز اهمیت هستند. آثار او سهم عمده‌ای در گسترش مباحث اجتماعی و سیاسی داشته‌است. وی در سال ۲۰۰۷ به‌عنوان هجدهمین نویسندهٔ پر ارجاع در حوزه کتب علوم انسانی و اجتماعی معرفی شد. مبنای این رتبه تعداد ارجاعات علمی به کتاب‌های او در پایگاه داده توماس رویترز (ISI) بود. پیش‌تر در پژوهش انجمن سلطنتی جغرافیا که هدف آن یافتن جغرافیدان با بیشترین ارجاع در کشورهای انگلیسی‌زبان بود در فاصله سال‌های ۱۹۸۸–۱۹۸۴ بود، هاروی رتبه نخست را کسب کرده بود. هاروی اخیراً به دلیل بازگشتش به مقولهٔ طبقهٔ اجتماعی و رویکردهای مارکسیستی (به عنوان یکی از مهم‌ترین ابزارهای روش‌شناختی در نقد سرمایه‌داری جهانی، به‌ویژه شکلِ نولیبرالی‌اش)، شهرت دوچندان یافته‌است. او یکی از مفسرانِ پیشتاز اندیشهٔ حق به شهر (The Right to the City) است.
او با رفتن از دانشگاه بریستول به دانشگاه جانز هاپکینز در بالتیمور ایالات متحده آمریکا، خود را در مرکز تازه در حال ظهور از جغرافیای رادیکال و مارکسیستی قرار داد. در آن زمان بی‌عدالتی، نژادپرستی و استثمار در بالتیمور قابل مشاهده بودند، و فعالیت‌های اطراف این مسائل در اوایل دهه ۱۹۷۰ در ساحل شرقی آمریکا، شاید بیشتر از بریتانیا، ملموس بود. مجله "آنتیپاد" در دانشگاه کلارک شکل گرفت؛ که هاروی یکی از اولین نویسندگان آن بود. انجمن بوستون متشکل از جلسات جغرافیدانان آمریکا در سال ۱۹۷۱ نقطه عطفی بود، که با تلاش هاروی ودیگران رویکرد سنتی هم رده‌های آن‌ها را مختل کرد. در سال ۱۹۷۲، در مقاله معروف در زمینه ایجاد محله گتو نشین، او برای ایجاد «نظریه انقلابی»، تئوری «اعتبار از طریق عمل انقلابی» استدلال آورد.
"عدالت اجتماعی و شهر" (۱۹۷۳) بیانگر این موضع هاروی است که جغرافیا نمی‌تواند به عنوان راهکاری در مواجه با فقر شهری و مشکلات مرتبط با آن باقی بماند. به‌طور گسترده‌ای به این موضوع استناد شده‌است (بیش از ۱۰۰۰ بار در سال ۲۰۰۵، در یک انتظام جاییکه ۵۰ استناد اندک هستند)، و این یک سهم قابل توجهی را برای نظریه مارکسی فراهم می‌سازد با این استدلال که سرمایه‌داری به منظور اطمینان از تکثیر خود فضا را نابود می‌کند. ماتریالیسم دیالکتیک کارهای بعدی هاوری، به ویژه محدودیت‌های تئوری پیچیده برای سرمایه را(۱۹۸۲)هدایت می‌کند. افزون برآن LTC، تجزیه و تحلیل جغرافیایی رادیکال سرمایه‌داری، و چندین کتاب در مورد فرایندهای شهری و زندگی شهری آن را دنبال می‌کنند. وضعیت پست مدرنیته (۱۹۸۹)، در حالی که استاد در آکسفورد بود نوشته شده‌است که کتاب پرفروشی بود (لندن مستقل آن را به عنوان یکی از پنجاه کاری بیشترین اهمیت را در میان آثار غیر داستانی چاپ شده از سال ۱۹۴۵ دارد نامگذاری شد). که این نقد ماتریالیستی از ایده‌ها و استدلال‌های پست مدرن است، این در واقع نشان دهنده ظهور تناقضات در درون نظام سرمایه‌داری به خودی خود می‌باشد. عدالت، طبیعت و جغرافیای تفاوت (۱۹۹۶) بر عدالت اجتماعی و زیست‌محیطی تمرکز می‌کند (هر چند چشم‌انداز دیالکتیکی آن خشم برخی از سبزها را به خود جذب کرده‌است). فضاهای امید (۲۰۰۰) موضوعی آرمانی است و ممکن است مخالفتی با نحوه تفکر سوداگرانه دربارهٔ چگونگی نگاه به جهان بینی جایگزین نداشته باشد.
واکنش‌های انتقادی به آثار هاروی هم‌چنان ادامه دارد. در همان سال‌های نخست، اندک علاقهٔ موجود بین هاروی و طرفداران «علم جغرافیای کمی و بدون جنبهٔ سیاسی» که نمایندهٔ برجستهٔ آن برایان بری (Brian Berry) از دانشگاه تگزاس در دالاس بود، از میان رفت. تعهد مداوم هاروی به مارکس، منجر به تجدیدنظر منتقدان در مورد او و در برخی موارد بی‌اعتبار دانستن آثارش از سوی محققان دیگر شده‌است. یکی از تازه‌ترین ارزیابی‌های انتقادی در مورد او (کاستری و گریگوری، ۲۰۰۶)، به تفضیل به این موضوع پرداخته‌است. علی‌رغم این اوضاع، سخنرانی‌های آنلاین هاروی پیرامون نظام سرمایه، محبوبیت فراوانی یافته‌است، به‌طوری‌که بین ژوئن ۲۰۰۸ و مارس ۲۰۱۰ بالغ بر ۰۰۰/۷۰۰ صفحه از دیدگاه‌های مخاطبان به دستش رسیده‌است.
کتاب‌های هاروی به‌طور گسترده‌ای به زبان‌های دیگر ترجمه شده‌است، علی‌الخصوص به زبان‌های کره‌ای، اسپانیایی، ژاپنی، و ایتالیایی. همچنین برخی از آثار او به زبان‌های عربی، ترکی، نروژی، پرتغالی، روسی، آلمانی، یونانی، چینی، لهستانی، سوئدی و رومانیایی ترجمه شده‌است. او موفق به دریافت درجهٔ دکترای افتخاری از "روسکیلد" (دانمارک)، "بوینس آیرس" (آرژانتین)، "آپسالا" (سوئد)، "دانشگاه ایالت اوهایو" (ایالات متحد آمریکا)، "دانشگاه لاند" (سوئد) و "دانشگاه کنت" (بریتانیا) شده‌است. از دیگر جوایزی که هاروی دریافت کرده‌است می‌توان به این موارد اشاره کرد: "نشان طلای اندرس رتزیوس (Anders Retzius Gold Medal) از انجمن انسان‌شناسی و جغرافیای سوئد، "نشان پترون (Patron’s Mental) از انجمن پادشاهی جغرافیا، و "جایزه بین‌المللی Vautrin Lud در رشتهٔ جغرافیاً از فرانسه. وی در سال ۱۹۹۸ به عضویت "آکادمی بریتانیاً درآمد، و در سال ۲۰۰۷ برای عضویت در "آکادمی هنرها و علوم آمریکاً انتخاب شد.David Harvey (2010). "The enigma of capital: and the crises of capitalism". Profile Books. .
جاذبه و دافعه علی نام کتابی است از مرتضی مطهری، فیلسوف و نویسنده ایرانی، مشتمل بر ۴ سخن‌رانی وی در روزهای ۱۸ تا ۲۱ ماه رمضان ۱۳۸۸ قمری که در حسینیه ارشاد ایراد شده‌است. این کتاب از سه بخش اصلی تشکیل شده‌است. بخش اول یا مقدمه به کلیاتی دربارهٔ جذب و دفع انسان‌ها می‌پردازد. بخش دوم و سوم هم به تشریح جاذبه و دافعه علی بن ابی‌طالب اختصاص دارد.
فتح‌الله امید نجف‌آبادی تنظیم و تدوین کتاب جاذبه و دافعه علی را از روی سخنرانی‌های مرتضی مطهری پیاده کرد و برای آن پا ورقی زد.
مسابقات واترپلو در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ در لندن از ۲۹ ژوئیه تا ۱۲ اوت برگزار شد.
مسابقات شنای موزون در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ از ۵ اوت تا ۱۰ اوت در لندن برگزار شد.
قرارداد آینده یا قرارداد آتی، در دانش مالی و اقتصاد، نوعی ابزار مشتقه است، که قابلیت خرید و فروش (مبادله) در بازارهای مالی را دارا می‌باشد. در این قرارداد بر پایه عقد صلح، یک طرف (فروشنده) توافق می‌کند که در سر رسید معین، مقدار مشخصی از کالا را در عوض قیمتی که اکنون تعیین می‌کنند، به طرف دیگر معامله آتی (خریدار) تحویل دهد.
قراردادهای آتی برای نخستین بار بر پایهٔ محصولات کشاورزی و بعدها بر پایهٔ منابع و مخازن طبیعی زیرزمینی مانند نفت خام و گاز طبیعی معامله می‌شدند. قراردادهای آتی بطور رسمی در سال ۱۹۷۲ وارد بازارهای مالی بین‌المللی شدند. در سالهای اخیر قراداد بر پایه‌های دیگر مانند ارز، نرخ بهره و یا شاخص‌های بازار سهام، بسیار متداول شده‌اند و امروزه نقش مهمی در کنترل ریسک‌های موجود در بازارهای مالی و اقتصادی ایفا می‌کنند.
مسابقات تنیس روی میز در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ از ۲۸ ژوئیه تا ۸ اوت در لندن برگزار شد.
همهٔ مسابقات تنیس روی میز به صورت مراحل حذفی برگزار شده‌ است.
رقابت‌های روئینگ در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ از ۲۸ ژوئیه تا ۴ اوت در لندن برگزار شد.
مسابقات شنا در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ از ۲۸ ژوئن تا ۴ اوت در لندن برگزار شد.
ملت انگلستان، ملت و قومیت بومی انگلستان هستند که به زبان انگلیسی صحبت می‌کنند. هویت انگلیسی، ریشه در اوایل قرون وسطی دارد؛ زمانیکه در انگلیسی قدیم به نام انگلیکن شناخته می‌شدند. انگلستان یکی از کشورهای بریتانیا است و مردمان انگلیسی انگستان، شهروندان بریتانیا هستند. این نام ریشه در انگلز دارد، مردمانی ژرمنیک که به بریتانیای کبیر پس از قرن پنجم میلادی مهاجرت کردند.
از لحاظ تاریخی جمعیت انگلستان تشکیل شده از گروه‌های ژنتیکی شبیه به هم می‌باشد؛ اولینشان بریتون ها، قبایل ژرمن سکنا گزیده در منطقه شامل انگلزها، ساکسون‌ها و جوت‌ها که مجموعاً آنگلوساکسون نامیده می‌شوند. آنها کشوری را بنیان گذاشتند که امروزه انگستان نامیده می‌شود. همچنین گروه‌های دنز، نورمن‌ها و دیگران. در پی قانون اتحاد ۱۷۰۷ که انگلستان بخشی ازپادشاهی بریتانیای کبیر شد رسوم و هویت انگلیسی‌ها به رسوم و هویت بریتانیایی بسیار نزدیک شد و در پی این نزدیکی و اتحاد این کشور توانست برای سال های طولانی به یکی از ابرقدرت‌ها جهان تبدیل شود.
امروزه برخی انگلیسی‌ها فرزندان اخیر اجداد نزدیکی از بخشهای دیگر بریتانیا هستند؛ درحالی‌که بعضی دیگر فرزندان مهاجران کشورهای دیگر اروپایی یا کشورهای مشترک‌المنافع هستند.
مردمان انگستان منشأ زبان انگلیسی، سیستم پارلمانی، سیستم کامن لا (common law system)، و بسیاری ورزشهای اصلی هستند. اینها به علاوه خصوصیات فرهنگی دیگر انگلیسی امروزه جهانی شده و بخشی از آن ناشی از امپراتوری بریتانیای سابق است.
جنگ داخلی رواندا، یک جنگ داخلی در رواندا بود که یک طرف آن، نیروهای مسلح رواندا به‌عنوان نماینده‌ی حکومت وقت رواندا، و طرف دیگر آن شورشی‌های جبهه‌ی وطن‌پرستان رواندا بود. این جنگ از ۱ اکتبر ۱۹۹۰ تا ۱۸ ژوئیه ۱۹۹۴ در جریان بود‌. این جنگ از درگیری‌های طولانی‌مدت بین گروه‌های هوتو و توتسی که بخش‌هایی از جمعیت رواندا را تشکیل می‌دادند برخاست. پیش‌تر، یک انقلاب در رواندا، باعث سرنگونی پادشاهی توتسی‌ها و برآمدن حکومت جمهوری جدید به رهبری هوتوها شده بود که چیزی حدود ۳۳۶هزار نفر توتسی را مجبور به فرار و پناهجو شدن در کشورهای همسایه کرد‌. یک گروه از این پناهجویان در اوگاندا، جبهه‌ی وطن‌پرستان رواندا را ایجاد کردند که در دهه‌ی ۱۹۸۰ و تحت رهبری فرد رویگیما و پل کاگامه، تبدیل به یک ارتش آماده‌ی جنگ شد.
جنگ در روز ۱ اکتبر ۱۹۹۰ و در حالی آغاز شد که نیروهای جبهه‌ی وطن‌پرستان از سمت شمال شرق رواندا تا ۶۰ کیلومتر پیشروی کرده بودند. در روز دوم جنگ وقتی در یکی از عملیات‌ها فرد رویگیما کشته شد، نیروهای جبهه‌ی وطن‌پرستان نیز مجبور به عقب‌نشینی شدند‌. ارتش رواندا که توسط نیروهای کمکی فرانسه پشتیبانی می‌شد، در یک ماه اول دست بالا را در جنگ داشت و جبهه‌ی وطن‌پرستان تا انتهای اکتبر دچار شکست‌های گسترده‌ای شده بود‌. هم‌چنین کاگامه نیز که در این دوران در آمریکا به سر می‌برد، به منطقه‌ی جنگ بازگشت تا دستورهای جنگی را از نزدیک صادر کند و شخصا کارها را به‌دست بگیرد. او پس از ورود به مناطق جنگی، دستور عقب‌نشینی داد و ارتش خود را به هدف آمادگی برای حملات بعدی به کوه‌های ویرونگا برد. بعدها، جبهه‌ی وطن‌پرستان برای حملات بعدی روش جنگ چریکی را برگزید. این جنگ بدون آنکه هیچ‌یک از طرف‌ها دست بالا را داشته باشد، تا میانه‌ی سال ۱۹۹۲ ادامه داشت‌. هم‌چنین، یک سلسله تظاهرات در داخل رواندا، رئیس‌جمهور وقت جووینال هابیاریمانا را مجبور کرد تا با جبهه‌ی وطن‌پرستان و گروه‌های محلی مخالف حکومت مرکزی، مذاکرات صلح را آغاز کند. در دوران مذاکرات صلح، گروه‌های هوتو به کشتار می‌پرداختند و عده‌ای افراط‌گرایان نیز در داخل رواندا به مخالفت با مذاکرات می‌پرداختند. هم‌چنین نیروهای جبهه‌ی وطن‌پرستان چندین حمله‌ی دیگر را نیز در اوایل سال ۱۹۹۳ انجام دادند. علی‌رغم همه‌ی این رخدادها، مذاکرات موفقیت‌آمیز بود و یک پیمان صلح در اوت سال ۱۹۹۳ بین جبهه‌ی وطن‌پرستان رواندا و حکومت مرکزی رواندا بسته شد.
پس از بسته‌شدن پیمان صلح، مفاد آن پیمان تدریجا به‌طور عملی پیاده‌سازی شدند. نیروهای جبهه‌ی وطن‌پرستان به پایگاه‌هایی در کیگالی منتقل شدند و سازمان ملل‌ متحد نیروهایی برای کمک به تسریع پروژه‌ی صلح به رواندا اعزام کرد. در این میان، جنبش‌های هوتو (که مخالف صلح بودند) در حال قدرت گرفتن و برنامه‌ریزی طرح‌هایی برای "نابودی" توتسی‌ها بودند. آن‌ها اجرای یکی از این طرح‌ها را پس از ترور هابیاریمانا (رئیس‌جمهور وقت) در ۶ آپریل ۱۹۹۴ آغاز کردند. طی اجرای این برنامه‌ها توسط هوتوهای تندرو در یک بازه‌ی حدودا صد روزه، چیزی حدود ۵۰۰هزار تا ۱ میلیون نفر از توتسی‌ها و هوتوهای میانه‌رو در نسل‌کشی رواندا کشته شدند. در واکنش به این اقدام، جبهه‌ی وطن‌پرستان به سرعت جنگ را از سر گرفت. آن‌ها به سرعت بر اوضاع مسلط شدند، شهرها را محاصره کردند و راه‌های تامین سلاح را بر نیروهای حکومتی در شهرها بستند. در اواسط ماه ژوئن، آن‌ها پایتخت رواندا، کیگالی را محاصره کردند و در ۴ ژوئیه وارد پایتخت شدند. بعد از فتح پایگاه‌های نظامی شهر توسط جبهه‌ی وطن‌پرستان، جنگ به اتمام رسید و نیروهای جبهه‌ی وطن‌پرستان، مقامات حکومتی و عوامل نسل‌کشی را تبعید کرده و به زئیر فرستادند.
جبهه‌ی وطن‌پرستان رواندا که حالا پیروز جنگ به حساب می‌آمد، کنترل حکومت را به‌دست گرفت و پل کاگامه را به‌عنوان رئیس جدید حکومت معرفی کرد. کاگامه پس از آن از سال ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۰ در سمت نخست‌وزیری فعالیت کرد. در این دوره، حکومت جدید (جبهه‌ی وطن‌پرستان رواندا) برنامه‌هایی را مبنی بر ترمیم زیرساخت‌ها و اقتصاد صدمه‌دیده‌ی کشور، دادگاهی کردن عوامل نسل‌کشی، و تبلیغ اتحاد بین‌ هوتوها و توتسی‌ها آغاز کرد. در سال ۱۹۹۶، حکومت رواندا عملیات‌هایی نظامی را در کمپ‌های پناهجویان زئیر آغاز کرد که در آن زمان محل اقامت رهبران معزول و تبعیدشده‌ی حکومت قبلی و هم‌چنین محل اقامت میلیون‌ها هوتوی پناهجو بود. این حملات باعث آغاز جنگ نخست کنگو شد که حاصل آن، سقوط موبوتو سسه سوکو، دیکتاتور اهل کنگو بود. از آن زمان تا امروز، کاگامه و جبهه‌ی وطن‌پرستان رواندا، هم‌چنان نیروی سیاسی غالب در رواندا هستند.
هیستینگز ۱۰۶۶ نام دومین آلبوم استودیویی گروه سمفونیک پاور متال ایتالیایی "دای مجستی" است که در سال ۲۰۰۲ توسط اسکارلت رکوردز منتشر شد. هیستینگز ۱۰۶۶ آلبومی مفهومی است که به نبرد تاریخی هیستینگز در سال ۱۰۶۶ بین آنگلوساکسون‌ها و نورمان‌ها می‌پردازد.
آلبوم هیستینگز ۱۰۶۶ دارای ۱۴ قطعه است و در نسخهٔ مخصوص ژاپن ترک پانزدهمی نیز با نام "In God We Trust " که بازاجرایی از ترانه‌ای به همین نام از گروه استرایپر بود به عنوان ترک اضافه وجود داشت. فهرست آهنگ‌های این آلبوم به شرح زیر است:
گروه دای مجستی به هنگام ضبط این آلبوم شامل اعضای زیر بود:
لاکهید ایکس-۷ (ملقب به «دودکش پرنده») یک پروژه تحقیقاتی بدون سرنشین برای بررسی موتورهای رم‌جت و سامانه‌های هدایت موشک بود. ایکس-۷ در آن زمان با ثبت سرعت ۴/۳ ماخ (۴۶۴۰ کیلومتر بر ساعت) رکورد دار سرعت برای وسیله‌های پرنده با تنفس هوا بود.
«دروغ گفتنت را دوست دارم (قسمت دوم)» ترانه‌ای اجراشده توسط خواننده باربادوسی ریانا است که در پنجمین آلبوم استودیویی وی به نام "بلند" (۲۰۱۰) قرار دارد. در این ترانه امینم، رپر آمریکایی نیز حضور دارد که ترانه را همراه اسکایلر گری و آلکس دا کید نوشته است. این ترانه به صورت دنبالهٔ ترانهٔ «دروغ گفتنت را دوست دارم» اجرا شده و به شکل پاسخ به این ترانه است. ترانه نظرات مثبتی از منتقدان موسیقی دریافت کرد و در ۲۱ نوامبر ۲۰۱۰ در جوایز موسیقی آمریکا ۲۰۱۰ درکنار «نام من چیست؟» و «تنها دختر (در دنیا)» اجرا شد.
شعر این آهنگ را الکساندر گرنت، هالی هافرمن و مارشال مترز نوشته‌اند. این ترانه در سال ۲۰۱۰ در استودیو «وست‌لیک» کالیفرنیا و استودیو «افیگای» میشیگان توسط آلکس دا کید ضبط شده‌است. موفقیت این قطعه در حدی بود که در کنار ترانه‌هایی چون «محو»، «مردان بارانی» و «اس و ام» در برخی جدول‌های مطرح موسیقی قرار گرفت.
«دروغ گفتنت را دوست دارم» ترانه شماره ۱۵ آلبوم ریکاوری امینم بود که پس از انتشار در تاریخ ۸ ژوئن ۲۰۱۰ با موفقیت فوق‌العاده‌ای روبرو شده و به مدت ۷ هفته متوالی در جدول موسیقی ایالات متحده آمریکا در رتبه ۱ قرار داشت. این ترانه نامزد دریافت ۵ جایزه گرمی شده و همچنین نماهنگ این ترانه با ۶٫۶ میلیون بازدیدکننده در روز نخست یک رکورد تاریخی در وبگاه یوتیوب به جا گذاشت. این ترانه موفق به دریافت جایزه بهترین ترانه رپ از مراسم جایزه موسیقی بیلبورد شد.
پس از انتشار و موفقیت تجاری ترانه «دروغ گفتنت را دوست دارم» در سال ۲۰۱۰ و برنده شدن جوایزی همچون جوایز برگزیده نوجوانان، جایزه برگزیده مردم و جایزه موسیقی بیلبورد و همچنین کسب رتبه تک رقمی در تمامی جدول‌های هفتگی موسیقی جهان، امینم تصمیم به ساخت نسخه جایگزین گرفت اما با این تفاوت که ریانا در این ترانه نقش خواننده اصلی را بر عهده داشت و بر خلاف ترانه پیشین این ترانه از دیدگاه یک زن بیان می‌شد. ریانا در مصاحبه‌ای با ام‌تی‌وی گفت که با ساختن قسمت دوم «دروغ گفتنت را دوست دارم» مخالف بود زیرا احساس می‌کرد نباید «ترانه اصلی آسیب ببیند». هردو ترانه «دروغ گفتنت را دوست دارم» و «دروغ گفتنت را دوست دارم (قسمت دوم)» در واقع در هنگام ضبط نسخه دمو در پاییز ۲۰۰۹ نوشته و ضبط شده‌اند. اسکایلر گری، نویسنده دمو ترانه در مصاحبه‌ای با وبگاه پاپ‌ایتر پیرامون چگونگی قرار گرفتن این آهنگ در آلبوم "بلند" گفت:
دمو این آهنگ در تاریخ ۱۷ ژانویه ۲۰۱۲ با حضور گری در جلسات «مراسم خاکسپاری اسکایلر گری» پخش شد.
این ترانه به صورت دنبالهٔ ترانه «دروغ گفتنت را دوست دارم» نوشته شده‌است. عشق جنون‌آمیزی که در نسخه اولیه در قالب آلترناتیو رپ از زبان امینم روایت می‌شد این بار با ریتمی ملو و آرام در قالب ریتم و بلوز از زبان ریانا گفته می‌شود. بر خلاف ترانه اول که با لحنی عصبی و خشن بیان می‌شد در این نسخه شیوه بیان خواننده آرام و زجرآلود است به گونه‌ای که احساس پشیمانی و شکست را به شنونده القا کند.
ترانه «دروغ گفتنت را دوست دارم (قسمت دوم)» توسط الکساندر گرانت، هالی هافرمن و مارشال مترز نوشته شده و تهیه‌کننده آن آلکس دا کید بوده‌است. ضربآهنگ ترانه «دروغ گفتنت را دوست دارم (قسمت دوم)» میان تندا است، که شامل ژانرهای موسیقی ریتم و بلوز و هیپ هاپ می‌شود. ریتم این ترانه ۴/۴ با سرعت متوسط ۸۹ ضربه (بیت) در دقیقه است و در کلید سُل مینور نوشته شده‌است. همچنین محدودهٔ آوازی ریانا در این ترانه بین نت پایین F تا نت بالای D است.
عملکرد این ترانه به گونه‌ای بود که توانست در در کنار ترانه‌هایی چون «محو»، «مرد بارانی» و «اس و ام» در برخی جدول‌های مطرح موسیقی قرار بگیرد. در تاریخ ۲۱ نوامبر ۲۰۱۰ این ترانه برای اولین‌بار در مراسم جایزه موسیقی آمریکا ۲۰۱۰ به صورت ترکیب‌شده با ترانه‌های «نام من چیست؟» و «تنها دختر (در دنیا)» به اجرا درآمد. عملکرد نسخه‌های آگوستیک این ترانه پس از گذر در میان آهنگ‌های دیگری همچون «نام من چیست؟» و «تنها دختر (در دنیا)» مورد توجه قرار گرفت. نظر استیو جونز از یواس‌ای تودی در بازبینی ترکیب این ترانه این بوده‌است که «امینم دروغ گفتنت را دوست دارم (قسمت دوم) را همچون نقشی بر سنگی قیمتی حک کرد اما در واقع به چیز اضافه‌ای نسبت به آن چیزی که در قسمت اول ترانه در آلبوم ریکاوری گفته بود اشاره نکرد.» جیمز اسکینر از بی‌بی‌سی آنلاین این ترانه را بهتر از نسخه اولیه توصیف کرده و احساس واقع‌گرایانه خوانندگان در ترانه را عامل اصلی موفقیتش خواند.
هیچ‌یک از دو نسخه اصلی و پیانو «دروغ گفتنت را دوست دارم (قسمت دوم)» برای فروش جداگانه در فروشگاه‌های آی‌تیونز در دسترس نیست و متقاضی باید آلبوم "بلند" را خریداری کند. با این‌حال، این آهنگ به‌طور جداگانه و به عنوان بخشی از نسخه کامل آلبوم قابل خریداری است.
«دروغ گفتنت را دوست دارم (قسمت دوم)» در پایان دسامبر ۲۰۱۰ با رتبهٔ ۱۹ وارد جدول ۱۰۰ آهنگ داغ کانادا شد و به مدت ۹ هفته در آن فهرست باقی‌ماند. عملکرد این ترانه به گونه‌ای بود که توانست در رتبه ۱۶۰ جدول تک‌آهنگ‌های بریتانیا و در کنار ترانه‌هایی چون «محو»، «مرد بارانی» و «اس و ام» قرار بگیرد. این ترانه در هفته بیست و پجم سال ۲۰۱۱، موفق شد به رتبه ۲۴ جدول انجمن صنفی گرامافون پرتغال برسد و ۴۸ هفته در این جایگاه باقی بماند. در کره جنوبی، این ترانه با قرار گرفتن در مکان ۴ جدول بین‌المللی کره جنوبی به بالاترین رتبه خود رسید.
دیلاتور جهت گشاد کردن دریچه‌ها و مجاری بدن کاربرد داشته و موجب ورود آسان تر سایر ابزارهای جراحی به داخل مجاری و حفرات بدن انسان خواهد شد. دیلاتور گاهی به منظور رفع انسداد و همین طور جلوگیری از ایجاد آمبولی مورد استفاده قرار می‌گیرد. دیلاتورها به ترتیب و از قطرهای کم تا قطرهای زیاد مورد استفاده قرار می‌گیرند.
سیف الدین خان مکری (۱۲۴۲ بوکان – ۱۲۷۰ تبریز) فرزند عزیزخان مکری از شخصیت‌های سیاسی در دورهٔ ناصرالدین شاه قاجار بود. او حکمرانی ولایت ساوجبلاغ مکری را مدتی به عهده داشت. سیف‌الدین‌خان دومین سردار بوکان و پاشاخان مکری از خویشاوندان او به‌شمار می‌رفت.
سیف‌الدین در سال ۱۲۴۲ متولد شد و در سال ۱۲۴۹ که تنها ۷ سن داشت، از سوی ناصرالدین شاه به عنوان حاکم ساوجبلاغ مکری منصوب شد. مادر او، رضیه‌خانم تیلکوئی که از عشایر منطقهٔ اردلان بود.
سیف‌الدین، توجه و اهمیّت زیادی به بوکان می‌داد و از این رو، کارهای عمرانی مهمی مانند ساخت بازار، مسجد، حوضخانه از او به‌جا مانده‌است. در سال ۱۲۷۰ در سن ۲۹ سالگی در تبریز درگذشت و در نزدیکی قبر عزیزخان مکری دفن شد.
ژاک دو مورگان در کتاب جغرافیای غرب ایران (صفحهٔ ۲۰ و ۲۱) دربارهٔ سیف الدین خان مُکری چنین نوشته‌است:
سیف الدین خان سردار پسر حاکم سابق آذربایجان به‌همین نام، از اعقاب والی‌های مکری و از همین رو دارای قدرت و حمکرانی غیرقابل انکاری بر طوایف و عشایر مختلف بود. بدبختانه کمی بعد از عزیمت ما از مکریان، اجل این مرد توانا و دانا را در بیست و نه سالگی در ربود و ایران را از وجود یک هوشمند و برگزیده محروم ساخت.
در بازگشت به مکریان من و خام مرگان و همه کاروان را در قصر سردار آباد که دوست من سیف الدین خان با کمال لطف آن را در اختیار ما نهاده بود گذاشتم و خود به منظور سروصورت دادن بعضی مسائل مربوط به ماموریتم با چاربار به تبریز رفتم.
در کتاب خاطرات و سفرنامه مرگان نسخهٔ ۱۸۹۰ به جزئیات بیشتری در مورد سیف الدین خان پرداخته‌است که از این قرار است:
پیش از این گفته‌ام تمامی کُردها عشایر بودند تا کم‌کم با الگوبرداری از ایرانی‌ها و مسیحیان آذربایجان دست به ساخت روستاهایی زدند. بسیار دشوار است برآورد اینکه چه زمانی این دگرگونی آغاز شده یا حتی پیش از گسترش شهریت توسط امیرخان سردار.
سیف الدین والی مکری و حاکم آذربایجان در سرزمین‌های موروثی‌اش در آنجا سردارآباد را بنا نهاد و اهمیّت بوکان را افزایش داد و کُردها را تشویق به ایجاد دهات در زمین‌هایشان کرد. در این شرایط تعجب‌آور نیست یافتن موارد مشترک در میان دهات کُرد و آذربایجان.
این خانه‌ها و بناهای خشتی پوشیده از تراس، راه‌های باریک و پر پیچ‌وخم که امکان عبور را فراهم می‌کنند و انبوه خاک رس در کنار درب خانه‌ها انباشته شده‌است.
در تمام روز هوا وحشتناک است، باران و تگرگ است و باد شدید و سرد. پنج فرسخ (۳۳ کیلومتر) را پیمودیم تا به دِه کوچیک رسیدیم. مالک کوچیک دو ارمنی توریس هستند که در آنجا سکنی دارند. آن‌ها بسیار دوست داشتنی هستند و از ما به بهترین روش ممکن استقبال کردند اما در کشور به عنوان راهزنان خطرناکی شناخته شده‌اند. آن‌ها به شکل کُردها لباس می‌پوشند تا بتوانند کارهایشان را آسانتر انجام دهند.
در آنجا خبر مرگ ژنرال سیف الدین خان، حاکم کردستانِ مکری به ما رسید. او بیست و نه ساله بود و شاه او را بتازگی به سمت مارشال منصوب کرده بود. سیف الدین خان مدت زمانی را دور از پدرش گذراند. وی تنها هفت سال داشت زمانی که مارشال، حاکم آذربایجان درگذشت. مادرش از جوانی وی استفاده کرد و در جهت منافع خود ثروت عظیمی را که در کنترل داشت از بین برد.
او از طرف گماشتگان قبلی سردار (عزیزخان) مورد حمایت قرار گرفت و زمانی که سیف الدین به سن بلوغ عقلی رسید از صد و هشت دِه و قلمرو وسیعی که پدرش در تصاحب داشت تنها دِه بوکان بجا مانده بود، همانجایی که در جریانِ شورش مکری، در برابر شورشیان استقامت کرد.
سیف الدین خان استعداد خارق‌العاده‌ای داشت و به‌صورت تحسین‌برانگیزی زبان‌های شرقی مانند ترکی، فارسی، عربی، کردی و فرانسوی و کمی انگلیسی و آلمانی را از برداشت. او خود به تنهایی آموخته بود و قدرت جذب باورنکردنی‌اش وی را بزودی برتر از تمام ایرانیانی قرار داد که در اروپا دانش‌آموخته بودند.
به‌جز این سیف الدین خان در مشکلات یک مدیر خوب و شجاع بود. در چندین مورد صلح را در کردستان مکری برقرار کرد. مرگ وی خسارت بزرگی بود برای حکومت ایران (یادداشت ۲۰ نوامبر ۱۸۹۰). بعدها دانستم که سیف الدین خان توسط همسرش که دختر یک آقای کردستانِ مکری بود مسموم شد.
سیف الدین خان مکری در سال ۱۳۰۸ هجری قمری برابر با ۱۲۷۰ خورشیدی درگذشت و او را در تبریز نزدیک مقبره عزیزخان دفن کردند.
از فعالیت‌ها و اقدامات سیف الدین خان می‌توان این موارد را نام برد:
علی صداقتی خیاط ملقب به «عمو خیاط» متولد ۱۳۲۵ در مشهد، نویسنده، فعال حقوق کودک و جامعه شناس ایرانی است. او سال‌های زیادی را صرف سوادآموزی به کودکان کار و خیابان و بازمانده از تحصیل نموده و مبتکر یک شیوه آموزشی جدید (به نام هنر خواندن و نوشتن) برای سوادآموزی به کودکان و بزرگسالان بازمانده از تحصیل است.
وی دوران تحصیلات مقدماتی خود را در مشهد گذراند، و در رشته‌های جامعه‌شناسی و اقتصاد سیاسی در پاریس ادامه تحصیل داد.
در سال ۱۳۵۵ ازدواج کرده و سال ۱۳۵۶ به ایران بازگشت.
در سال ۱۳۷۱ علی صداقتی خیاط در کسوت نویسنده رمان نخستین خود را به نام «گورگاه» به چاپ رساند و در سال ۱۳۷۴ «حکیم ایاز» را منتشر کرد. (که این رمان پس از کسب مجوز رسمی در سال ۱۳۷۸ با نام «مه‌سوار» از سوی انتشارات آگاه منتشر شد)
در سال ۱۳۷۶ در کمتر از شش ماه سه زلزله مخرب بجنورد، اردبیل و قاین را لرزاند، صداقتی خیاط در روزهای نخست زلزله خود را به سرعین، حاجی آباد و اسفدان رساند. در سال ۱۳۸۱ پس از امداد رسانی و کمک به زلزله زدگان آوج قزوین درساختن یک باب راهنمایی شبانه روزی برای دختران که تا آن زمان از ادامه تحصیل محروم بودند، در روستای حصار همکاری کرد. پس از بازگشت از منطقه در قامت یک جامعه‌شناس به بررسی پیامدهای روانی_اجتماعی زلزله پرداخت و سلسله مقالاتی را با عنوان «مقدمه‌ای بر جامعه‌شناسی زلزله» به رشته تحریر در آورد که یکی از آن‌ها در تابستان ۱۳۸۱ و در فصلنامه «رفاه اجتماعی» به چاپ رسید.پایگاه مجلات تخصصی نور
در سال ۱۳۸۰ با کودکان کار و خیابان آشنا شد و پس از بررسی رفتارها و شرایط زندگی آنان طرح «اتاق امن ذهن» را مطرح کرد، اتاق امنی که وی معتقد بود این کودکان از آن بی‌بهره‌اند. بنابراین تصمیم گرفت به آنان برای دستیابی به یک «اتاق امن ذهن» کمک کند. (علی صداقتی خیاط در فیلم مستند "اتاق امن" - ساخته ارسلان امیری و آیدا پناهنده در سال ۱۳۸۹- که راجع به کودکان کار و فعالیت‌های وی ساخته شده، در رابطه با طرح اتاق خلوت و امن ذهنی توضیحات کاملی را ارائه می‌دهد)
او درروزهای جمعه در دروازه غار با همکاری انجمن حمایت از حقوق کودکان کلاس‌های خلاقیت برگزار کرد. در همین کلاس‌ها بود که کودکان و داوطلبان وی را "عمو خیاط" نامیدند.
در سال ۱۳۸۱ کلاس‌های خلاقیت را در خانه کودک شوش و ناصر خسرو نیز تشکیل داد. همچنین در سال ۱۳۸۲ در خانه کودک پامنار؛ کانون فرهنگی_حمایتی کودکان کار و در سال ۱۳۸۳ در جمعیت دفاع از کودکان کار و خیابان، کلاس‌های خلاقیت را برپا نمود.
در سال ۱۳۸۴ نخستین بخش از نوشته‌های کودکان کار و خیابان - که در همان کلاس‌های خلاقیت و توسط خود کودکان به رشته تحریر درآمده بود- را تدوین و تحت عنوان «برج غار» توسط نشر قصه منتشر کرد. همچنین در همین سال کلاس‌های خلاقیت خود را در بنیاد امید مهر تشکیل داد.
در سال ۱۳۸۵ دومین بخش از نوشته‌های کودکان کار و خیابان را تحت عنوان «غار تار» و در سال ۱۳۸۶ سومین بخش از همین نوشته‌ها را با نام «ترس غار» توسط انتشارات ناهید منتشر کرد. همچنین بخش اول از رمان خاکستر را در سومین گاه‌نامه کانون نویسندگان ایران منتشر نمود.
در سال ۱۳۸۷ چهارمین بخش از نوشته‌های کودکان کار و خیابان را با عنوان «زیرگذر» توسط انتشارات ناهید به چاپ رساند.
در سال ۱۳۸۸ چند تن از شرکت کنندگان ۱۴ تا ۲۲ ساله در کلاس‌های خلاقیت وی اعلام کردند حاضر به نوشتن داستان نیستند و می‌خواهند داستان‌هایشان را به صورت شفاهی بیان کنند.
این گروه از شرکت کنندگان کسانی بودند که در مقطع اول تا چهارم دبستان ترک تحصیل کرده و برای کمک به مخارج خانواده مشغول کار شده بودند.
بنابراین عمو خیاط به بررسی علل کُند بودن روند سواد آموزی در زبان فارسی و عوامل تشدید کنندهٔ بی‌سوادی پرداخت و در پاسگاه نعمت آباد کلاس‌های سوادآموزی را برای این دسته از کودکان و نوجوانان دایر نمود. او با بررسی، تحقیق و نیز تجربیاتی که در این زمینه کسب کرده بود، روش نوین هنر خواندن و نوشتن در سی جلسه (۱۵ روزه) را طراحی نمود و آن را در سال ۱۳۹۰ منتشر کرد.
وی این شیوه را در جمعیت دفاع از کودکان کار و خیابان، شهرک امید، کانون اصلاح و تربیت، خاک سفید، صباشهر، مولوی، امامزاده حسن، هفت جوب شهریار و... اجرا کرد و بی‌سوادان بسیاری را از موهبت خواندن و نوشتن برخوردار نمود. همچنین با پیگیری و تشویق عمو خیاط بسیاری از این کودکان و نوجوانان به کمک داوطلبان دیگر، دورهٔ راهنمایی و تعدادی نیز دوران دبیرستان را در کمتر از دو سال به پایان رساندند.
در سال ۱۳۹۰ در سالن اجتماعات شهرک امید سمینار هنر خواندن و نوشتن برگزار شد که در این جلسه عمو خیاط و شیوه او معرفی شد و همچنین از کودکان کار و خیابان و کارگران بیسوادی که توانسته بودند در مدت ۱۶ ماه نه تنها باسواد شده بلکه بخشی از آن‌ها با کمک یاوران این برنامه و NGOهای جمعیت دفاع از کودکان کار، بنیاد همدلان کودک، انجمن حامی سوم راهنمایی را امتحان داده و کارنامه قبولی دریافت کرده بودند، تجلیل به عمل آمد.سمینار هنر خواندن و نوشتن
بهمن میرزا ملقب به بهاءالدوله (۲۳ شوال ۱۲۲۶ برابر با نوامبر ۱۸۱۱−؟) پسر سی و هفتم فتحعلی‌شاه و برادر تنی سیف‌الله میرزا بود. در تولد او آمده است :" گنجور خزانه شوکت و جلال، مقالید ابواب دولت و اقبال، نواب بهمن میرزا در شب یکشنبه، بیست و سیم شهر شوال المکرم سنه هزار و دویست و بیست و شش، از خزانه غیب، لولوء وجودش رونق ده بحر هستی آمد".گلشن محمود، نوشته محمود میرزا قاجار، در "گنجینه بهارستان" ، به کوشش سید سعید میر محمد صادق، کتابخانه موزه و مرکز اسناد مجلس شورای اسلامی، تهران، 1384، ص. 234
مادر بهمن میرزا گلبدن خانم خازن‌الدوله از زنان محبوب و خزانه‌دار حرم فتحعلی‌شاه بود.
بهمن میرزا در زمان سلطنت پدرش حاکم استرآباد بود و این خطه را با نیابت مهدی‌قلی‌خان قاجار دولو اداره می‌کرد. روزنامه خاطرات بهمن میرزا بهاءالدوله،به کوشش بهمن بیانی و مجید عبد امین،انتشارات دکتر محمود افشار، تهران، 1399 خورشیدی در سال ۱۲۵۲ هجری قمری (۱۸۳۶ میلادی) بر اثر شکایات مردم کاشان از حکومت عباسقلی معتمدالدوله جوانشیر به حکومت آن شهر برگزیده شد. اما محمدشاه در همان سال او را برکنار و مصطفی‌خان سمنانی را حاکم کاشان کرد. از آن پس بهمن میرزا در رکاب شاه بود تا در سال ۱۲۵۴ به جای خانلر میرزا حاکم یزد شد. او در این مقام کوشید آقاخان را که در کرمان شورش کرده بود، سرکوب کند. آقاخان به مهریز گریخت و در کالمند با سپاه بهاءالدوله که توسط مصطفی‌خان سمنانی فرماندهی می‌شد رودرو شد و شکستش داد. در نتیجه بهمن میرزا به یزد فرار کرد و آقاخان به کرمان بازگشت.
بهمن میرزا به جمع‌آوری کتب علاقه‌مند بود. او همچنین خاطراتی نوشته است که حاوی نکاتی از تاریخ قاجار است.
بهمن میرزا صاحب چهار پسر و دو دختر بود. نوادگان او نام خانوادگی جهانسوزی بر خود نهادند.صدر التواریخ، محمدحسن خان اعتماد السلطنه، به کوشش محمد مشیری، ص. 132، انتشارات روزبهان، تهران، 1357 خورشیدی یکی از دختران او حاجیه همایون سلطان (هما) خانم به ازدواج قهرمان میرزا پسر عباس میرزا درآمد و صاحب پسری شد، کیومرث میرزا عمیدالدوله که احترام‌الدوله دختر محمدشاه را به زنی گرفت. حاجیه هماخانم پس از فوت قهرمان میرزا، با فیروز میرزا فرمانفرما پسر دیگر عباس میرزا ازدواج کرد و صاحب فرزندانی شد، از جمله عبدالحسین میرزا فرمانفرما.
ساسان میرزا، یکی از پسران بهمن میرزا، لقب بهاءالدوله داشت و به لَلِگی معین‌الدین میرزا ولیعهد ناصرالدین‌شاه که مادرش خجسته خانم تاج‌الدوله دختر سیف‌الله برادر بهمن میرزا بود، منصوب شده بود.
آهو جهانسوز شاهی (سارا شاهی) مُدل و بازیگر ایرانی ساکن آمریکا از نوادگان بهمن میرزا می باشد.
بهمن میرزا ممکن است به یکی از این اشخاص اشاره داشته باشد:
پارسینه (به انگلیسی: Parsine) عنوان یک وب‌سایت خبری به زبان فارسی است که از سال ۱۳۸۶ در پوشش اخبار سیاسی، اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی، و بین‌المللی فعالیت می‌کند. مؤسس بهمن هدایتی بلاگر ایرانی و خبرنگار سابق خبرگزاری مهر و چهره شاخص توییتر است. و مدیرمسئول آن فریماه شیخ الاسلامی کندلوس خبرنگار و مدیر مسئول سابق روزنامه راه مردم این وبگاه است.
پارسینه از آغاز فعالیت خود تا کنون، دو بار مشمول حکم فیلترینگ شده‌است. پارسینه در دی ماه ۱۳۹۰ از نسخهٔ جدید خود رونمایی کرد. این سایت به‌طور تصریحی از چهره‌ها یا جریان‌های سیاسی حمایتی اعلام نداشته‌است. جمعی از خبرنگاران و بلاگرهای آزاد‌نویس در برهه‌های زمانی متفاوت با این پایگاه همکاری کرده‌اند.از جمله روزنامه نگارانی که با پارسینه در سالهای اخیر همکاری داشته اند می توان به محمد دلاوری، علی علیزاده https://www.parsine.com/fa/news/681554، مجید بهره مندhttps://www.parsine.com/fa/news/779282</ref >و مجتبی حسینی اشاره کرد.
سایت پارسینه به‌طور خاص به دلیل انتشار گزارش‌های تاریخی در میان کاربران فارسی‌زبان شناخته می‌شود. پرونده‌های تاریخی در پارسینه با عنوان «بازخوانی تاریخ» منتشر می‌شوند.بازخوانی تاریخ
در تاریخ 5 اردیبهشت 1402 وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی رتبه‌بندی بهترین پایگاه‌های خبری را منتشر کرد که به ترتیب شفقنا رتبه اول، پارسینه رتبه دوم را کسب کردند. پارسینه در سال 1401 نیز رتبه هشتم را کسب بود.
حمیدرضا اسکندری روزنامه نگار، اقتصاددان و مالک مجموعه هُلدینگ رسانه ای پارسینه است که در سطح وب و فضای مجازی نزدیک به 10 میلیون کاربر ایرانی را از سراسر جهان در پوشش خبری خود جای داده است. از رسانه‌های مشهور وی می‌توان به کانال خبرفوری، پارسینه، صبا ایران، صبح تهران، اطلس خبر، اقتصاد ایران آنلاین، پارسی خبر و … نام برد.
بعد از فیلترینگ تلگرام، اسکندری برای پوشش کاربران در فضای مجازی، سطح وب و دنیای رسانه از ۹ اپلیکیشن و پلت فرم برای جایگزینی شبکه اجتماعی تلگرام رونمایی کرد که به نام‌های «خبر پارسی»، «۱۰۰۱زنگ موبایل»، «اخبار شورای پنجم»، «دکتر دیابت»، «کیبورد زیبانویس»، «۱۰۰۱ پس‌زمینه»، «۱۰۰۱ بیو»، «۱۰۰۱ پروفایل»، «چتر»، «۱۰۰۱ کپشن»، «۱۰۰۱ دیالوگ» و «۱۰۰۱ تبریک» منتشر شدند. وی از برجسته‌ترین افراد رسانه ای ایران به‌شمار می‌رود.
در یادداشتی که سردبیر این سایت در روز رونمایی از نسخهٔ جدید منتشر کرد آمده‌است: «سعی تحریریهٔ پارسینه بر آن بوده‌است که در عرصهٔ خبر، به گزارش عینی وقایع و پرهیز از دخالت دادن ذهنیات پایبند باشد و در زمینهٔ تحلیل نیز چندجانبه‌گرایی و دقت را رعایت کند. در مقابل، پارسینه از مخاطبان خود و نیز ناظران دولتی انتظار دارد که نقل اخبار را (که عمدتاً از خبرگزاری‌ها و سایت‌های خبری-تحلیلی دیگر انجام می‌پذیرد) به معنی تأیید یا ردّ محتوا و سوژهٔ خبر، اعم از اشخاص یا رویدادهای سیاسی، قلمداد نکنند.»پارسینه؛ چهار سال فعالیت
پارسینه مدعی است که به دلیل عدم وابستگی به جریان خاص سیاسی، از سوی رسانه‌ها و چهره‌های مختلف مورد انتقاد واقع می‌شود. روزنامهٔ کیهان در فروردین‌ماه ۱۳۸۹، سایت پارسینه را «اصلاح‌طلب» و «حامی میرحسین موسوی» لقب داد. روزنامهٔ اعتماد نیز در آبان‌ماه ۱۳۸۸ این سایت را به فرزند محمود احمدی‌نژاد منتسب کرد.تحلیل روزنامه اعتماد از ماجرای سخنرانی جنجالی محسن هاشمی رفسنجانی «حمید رسایی» نمایندهٔ اصولگرای مجلس شورای اسلامی ایران، پارسینه را یک نوبت «مدافع علی لاریجانی» و در نوبتی دیگر، «حامی فتنه» خطاب کرده‌است.
همچنین پارسینه به عنوان یک سایت خبری و تحلیلی در انتقال اخبار خاص اجتماعی و سیاسی همواره در سطح نام آورترین سایتهای خبری فارسی زبان بوده است. به‌طور مثال در سال 1389 وب سایت پارسینه در پی افشای تصویر ستاره داوود بر فراز یکی از ساختمانهای فرودگاه مهرآباد تهران مشهور شد و توانست با این خبر صدها هزار کاربر را به سمت خود جلب و در زمره برترین سایتهای خبری ایرانی درآید.
تاریخ ونکوور (انگلیسی: History of Vancouver)؛ ونکوور شهری در بریتیش کلمبیای کانادا است که با قرار گرفتن در نزدیکی دهانه رود فریزر و بر آبراه تنگه جورجیا، آبراه هاو، خلیج بورارد و انشعابات آن، برای هزاران سال مکانی برای ملاقات، تجارت و مسکن بوده‌است.
حضور مردم در جایی که به آن لاور مینلند بریتیش کلمبیا می‌گویند به ۸۰۰۰ تا ۱۰۰۰۰ سال هنگامی که یخچال عصر یخ‌بندان شروع به آب شدن کردند، می‌رسد. در منطقه‌ای که در میان محلی‌ها به سُله تِمِخو (S'ólh Téméxw) معروف است، شواهد باستان‌شناسی از اردوی فصلی (منطقه گلنروز کانری) نزدیک به دهانه رود فریزر که از آن زمان باقی‌مانده، یافت شده‌است.Carlson, Keith Thor (ed.) (2001). A Stó:lō-Coast Salish Historical Atlas. Vancouver, BC: Douglas & McIntyre. pp. 12–16. .
اولین کاشفان اروپایی منطقه کاپیتان اسپانیایی خوزه ماریا ناروائز در ۱۷۹۱ و کاپیتان ناو بریتانیایی جورج ونکوور در ۱۷۹۲ بوده‌اند. اروپایان تا یک قرن بعد در سال ۱۸۶۲ در این منطقه مستقر نشدند. شهر با اتمام خط سراسر قاره‌ای راه‌آهن پاسیفیک کانادین (CPR) که خدمات ریلی خود را در اواخر دهه ۱۸۸۰ شروع کرد، به سرعت رشد کرد. حضور مهاجران چینی در منطقه به دنبال اتمام CPR به شدت افزایش یافت. موج بعدی مهاجرت در ابتدا از اروپای غربی و سپس با ایجاد خطوط هوایی جهانی از آسیا و دیگر نواحی جهان بود.
بومیان ساحل شمال غرب اقیانوس آرام ساکنان اصلی آن چیزی هستند که به ونکوور معروف است. شهر در قلمرو سنتی سه قبیله سالیش ساحلی به نام‌های اسخوخومیش (اسکوامیش)، تسلیل ووتوت و ماسکویم (از ماسکی علفی خوردنی که در دریا رشد می‌کند) بود. در سواحل جنوبی ونکوور در راستای رود فریزر قبیله ماسکویم با اجتماع اصلی خود زندگی می‌کرد. در منطقه فالس کریک و خلیج بورارد، اسخوخومیش‌ها تا این زمان هم در دهکده‌های بیشماری در شمال ونکوور زندگی می‌کنند، که قلمرو آن‌ها از آبراه هاو و از بالا از شهر ویستلر جدا است. پایین‌تر از خلیج بورارد، اجتماع اصلی تسلیل ووتوت است. تسلیل ووتوت و ماسکوییم به صورت تاریخی به لهجه‌ای از زبان هالکوملم صحبت می‌کنند. در حالی که زبان اسخوخومیش متفاوت است ولی با آن ارتباطی دارد. زبان آن‌ها بسیار به همسایگان شیشالهی آن‌ها در سِشِلت نزدیک است. به صورت تاریخی، منطقه‌ای که ونکوور در آن قرار دارد، مکانی برای تجمع غذا و مواد بوده‌است.
روستای ماسکوییم در دهانه رود فریزر به ۳۰۰۰ سال پیش بازمی‌گردد. زیست‌بوم ونکوور با پوشش گیاهی فراوان و تنوع حیوانی منطقه را از نظر غذایی و مواد غنی کرده و این قبایل را برای ۱۰۰۰۰ سال تقویت کرده‌است. در زمان حضور اولیه اروپاییان، اسخوخومیش روستاهایی در مناطقی در ونکوور امروزی ماننداستنلی پارک، کیتسیلبانو، منطقه فالس کریک و خلیج بورارد داشت. گفته می‌شود که در زمان ورود جورج ونکوور در ۱۷۹۲ قبیله تسلیل ووتوت نیز در خلیج بورارد زندگی می‌کردند. بزرگترین روستاها در خملچستن (گاهی "هومولچسان" ترجمه می‌شود)، نزدیک دهانه رود کاپپیلانو و تقریباً زیر جایی که هم‌اکنون پای شمالی پل لایونز گیت (دروازه شیران) قرار دارد و در موسکیم قرار داشت. خمایخی روستایی در استنلی پارک (در منطقه کمان لامبرمن) بود. با تأسیس میسیون کاتولیکی در روستای اسلهاوان نزدیک رود موسکیتو اجتماع بزرگ دیگری از اسخوخومیش در آنجا به وجود آمد. در امتداد فالس کریک در پای جنوبی پل بورارد، در روستای دیگری به نام سناکو هم‌زمان اجتماع بزرگی زندگی می‌کرد و که هنگام استعمار خانه آگوست جک خانساهلانو رئیس قبیله اسخوخومیش در آنجا بود.
بومیان ساحل شمال غربی به سطح بسیار بالایی از پیچیدگی فرهنگی در زمینه جمع‌آوری غذا رسیده بودند. بنابر نوشته‌های بروس مک‌دونالد در "ونکوور تاریخچه بصری": «سیستم اقتصادی آنها تشویق کننده کار سخت، تجمع ثروت و پایگاه و توزیع دوباره آن بود». روستاهای زمستانی در ونکوور از خانه‌های چوبی با الوارهای سدر قرمز ساخته می‌شدند. اجتماعات عمومی به نام پتلاچ در ماه‌های تابستان و زمستان که قدرت ارواح فعال می‌شد، برگزار می‌شد. این مراسم بخشی مهم از حیات اجتماعی و معنوی قبیله بود.
کاپیتان اسپانیایی خوزه ماریا ناروائز اولین اروپایی بود که تنگه جورجیا را در ۱۷۷۱ کشف کرد. او در پوینت‌گری به خشکی نشست و وارد خلیج بورارد شد. سال بعد ناخدای نیروی دریایی بریتانیا جورج ونکوور (۱۷۵۷–۱۷۹۸) هیئت اسپانیایی دیونیزیو آلکالا-گالیانو و کایتانو والدس فلورس را در پوینت‌گری ملاقات کرد و با هم به اکتشاف بیشتر تنگه جورجیا پرداختند. ونکوور همچنین آبراه پوجت را حاضر در سیاتل کنونی کشف کرد. ونکوور با رسیدن به شهر کنونی ونکوور همراه با پیتر پوژت قبل از اسپانیایی‌ها در قایق‌های کوچک به نقشه‌برداری پرداخت. آن‌ها در ابتدا در پوینت‌گری به خشکی رسیدند که پوژت به صورت غیررسمی آن را دماغه صبحانه دم ظهر نامید. نام انتخابی پوژت در سال ۱۷۸۱ به بخش جنوب غربی پوینت گری اطلاق شد. http://apps.gov.bc.ca/pub/bcgnws/names/17001.html[اسامی جغرافیایی بریتیش کلمبیا|http://apps.gov.bc.ca/pub/bcgnws/names/17001.html]
سایمون فریزر اولین اروپایی بود که از طریق خشکی در ۱۸۰۸، از طریق رودی به نام خودش، به منطقه رسید. با وجود تأثیر یورش جویندگان طلا فریزر در سال‌های ۱۸۵۸–۵۹، استقرار در خلیج بورارد و خلیج انگلیسی تا قبل از دهه ۱۸۶۰ وجود نداشت که بخش بزرگی از آن به علت کمبود علاقه به منطقه بوده‌است، زیرا دسترسی به ورودی بریتیش کلمبیا از شهر نیو وستمینستر و رود فریزر بوده که روسای قبیله اسخومومیش در آنجا قدرت داشتند. در ۱۹۵۹، روبرت برنابی و موبرلی در منطقه‌ای که اکنون در ونکوور کول هاربر (بندر زغال‌سنگ) نام دارد، در جستجوی زغال‌سنگ به تفحص پرداختند. آن‌ها عموماً با بومیان کنار می‌آمدند. روبرت برنابی نوشته‌است که «وقت [اضافه] ما با کشف هر آنچه که در درون و بیرون این خلیج بود سپری می‌شد، که پیشگویی می‌کنم که در آینده یکی از بزرگترین میعادگاه‌ها و مراکز تجارت در این گوشه دنیا خواهد شد.» (نامه‌ای به خانواده‌اش در ۳۱ اوت ۱۸۵۹ که اصل آن در موزه روستای برنابی است)McLeod, Ann Burnaby (2002). Land of Promise - Robert Burnaby's Letter from Colonial British Columbia 1858 - 1863. City of Burnaby. p. 111. . اولین اسکان غیر بومیان در محدوده شهر ونکوور در مزرعه مک‌کلیری در ۱۸۶۲ بود که اکنون به ساوتلند معروف است.
چوب‌بری صنعت ابتدایی امتداد خلیج بورارد که اکنون بندر دریایی ونکوور است، بود. اولین کارخانه چوب‌بری فعالیت خود را در ۱۸۶۳ در مودی‌ویل شروع کرد، یک محله طرح‌ریزی‌شده که به وسیله کارآفرین چوبری آمریکایی سوئل سو مودی ساخته شده بود و در ۱۹۱۵ به یک شهر توسعه یافت و ونکوور شمالی نام‌گذاری شد. نام مودی‌ویل هم‌چنان برای محدوده لانزدیل سفلی استفاده می‌شود البته بیشتر عنوانی بازاری است تا اینکه استفاده عمومی داشته یاشد (مودی‌ویل درست چند بلوک با شرق فاصله دارد). اولین صادرات الوار در ۱۸۶۵ انجام شد که به استرالیا فرستاده شد. در ۱۸۶۷، اولین کارخانه چوب‌بری در ساحل جنوبی خلیج بورارد، کارخانه استمپ، تولید الوار را در خیابان دانلوی در ونکوور کنونی شروع کرد.McDonald, R. A. (1996). Making Vancouver: Class, status and social boundaries, 1863-1913. Vancouver, BC, Canada: UBC Press, p 7. قرار بود که مکان کارخانه در اصل در بروکتون پوینت (اسنتلی پارک کنونی) باشد که به علت نزدیکی جریان‌ها و مکان‌ها کم‌عمق ساخت اسکله در آنجا غیر عملی تشخیص داده شد. بزرگترین درختان جهان در امتداد سواحل جنوبی فالس کریک و خلیج انگلیسی رشد می‌کرد و (در میان محصولات مختلف) می‌توان به دکل ناوگان کشتی‌های بادبانی و شناورهای بزرگ ناوگان دریایی پادشاهی اشاره کرد. یکی از فروش‌های مشهور درختان قطع‌شده در هم‌سایگی جریچو (غرب کیتسیلانو)، سفارشی ویژه از امپراتوری چین بود که شامل ده‌ها تیرک عالی برای ساخت دروازه صلح بهشتی در شهر ممنوعه بود. کارگران و چوب‌بران از نقاط مختلفی – اغلب اسکاندیناوی و بومیان نوتکاسی- بودند که برای کمک به صنعت محلی صید نهنگ نیز به خلیج می‌آمدند. در ابتدا اسخوخومیش‌ها در کارخانه‌ها کار نمی‌کردند.
در ۱۸۶۷، جان (جک) دیتون، ناخدای سابق کشتی رودخانه‌ای، سالن کوچکی (۲۴ در ۱۲ فوت) در ساحل در یک مایلی غرب کارخانه چوب‌بری، جایی که محدوده کارخانه و سیاست‌های خشک آن به پایان می‌رسید، ساخته بود. سالن او مشهور بود و راهی به خوبی پوشیده‌شده بین کارخانه و ساخته شده بود که همان خیابان الکساندر در ونکوور امروزی است. لقب دیتون، گاسی جک، به دلیل شناخته شدن او به زیاد حرف زدن یا وراج بودن (gassy) بوده‌است. افرادی شروع به زندگی در نزدیکی سالن کرده و محله به سرعت به شهر گاسی معروف شد که آن نیز به گاس‌تاون خلاصه شد. در ۱۸۷۰، دولت مستعمراتی بریتیش کلمبیا به رشد مستعمره توجه کرد و ممیزی را برای ایجاد منطقه اداری شهری به نام گرانویل، به افتخار وزیر مستعمراتی بریتانیا، لرد گرانویل ارسال کرد که با این حال محله هنوز به نام گاس‌تاون مشهور بود (که این نام هم‌اکنون نیز برای این قسمت از شهر به کار می‌رود).
منطقه شهری جدید در یک بندر طبیعی واقع شده بود و به همین دلیل راه‌آهن کانادین پاسیفیک آن را به عنوان پایانه انتخاب کرد. راه‌آهن درون قاره‌ای به وسیله دولت کانادا و مدیریت نخست‌وزیر، سر جان ا. مک‌دونالد اجرا می‌شد و شرط ورود بریتیش کلمبیا به کنفدراسیون در ۱۸۷۱ بود. رئیس CPR، ویلیام ون‌هورن بر این اعتقاد بود که گرانویل به دلیل ارتباط داشتن با نام گاوس‌تاون نام مناسبی برای پایانه جدید نیست و موکداً پیشنهاد می‌کرد که «ونکوور» نام بهتری است زیرا مردم در تورنتو و مونترال می‌دانند که جزایر ونکوور کجاست، اما چیزی در مورد گرانویل نمی‌دانند. با این نام جدید، شهر در ۶ آوریل ۱۸۸۶ تأسیس شد. سه ماه بعد در ۱۳ ژوئن، آتشی بزرگ، قسمت عمده شهر را در انتداد سواحل باتلاقی خلیج بورارد در ۲۵ دقیقه نابود کرد. آتش‌سوزی بزرگ ونکوور که شهر را نابود کرد، به تدریج سودمند دیده شد زیرا شهر با سیستم‌های آبرسانی، برق و تراموا مجدداً ساخته شد.
همه چیز به سرعت پس از آتش‌سوزی بازیابی شد، اگرچه جشن‌های روز ممالک مشترک‌المنافع برای راه انداختن افتتاحیه CPR به سال بعد موکول شد. اولین قطار منظم درون قاره‌ای از مونترآل در ژوئیه ۱۸۸۶ به ایستگاهی موقتی در پورت مودی رسید و در مه ۱۸۸۷ به ونکوور خدمات داد. آن سال جمعیت ونکوور ۵۰۰۰ بود که در ۱۸۹۲ به ۱۵۰۰۰ نفر رسید و در ۱۹۰۰، ۱۰۰۰۰۰ نفر جمعیت داشت.
بندر ونکوور با توجه به موقعیت کلیدی آن در جاده تمام سرخ که شبکه جهانی امپراتوری بریتانیا را پوشش می‌داد، ترکیب کشتی بخاری و راه‌آهن CPR که زمان کشتی‌رانی بین شرق و لندن را به شدت می‌کاست و شهر جدیدی که تبدیل به گره‌ای برای قسمت عمده سرمایه‌گذاری چشمگیر بین بریتانیا و آلمان شده بود، از نظر جهانی با اهمیت شد.Morley, A. (1974). Vancouver: From Milltown to Metropolis. Vancouver: Mitchell Press.Strangers Entertained, British Columbia government centennial publication, 1971 بعد از اتمام کانال پاناما، اگرچه در اصل با به وجود آمدن راه ترجیحی جدیدی از آسیا به اروپا به ترافیک دریایی ونکوور ضربه زده شدMorley, A. (1974). Vancouver: From Milltown to Metropolisو همچنین نرخ بار کشتی در دهه ۱۹۲۰ کاهش یافت، اما با ارسال گندم کانادا به اروپا از طریق ونکوور علاوه بر خط کشتی‌رانی به شرق، شهر همچنان زنده ماند.Stevens, Leah (January 1936). "Rise of the Port of Vancouver, British Columbia". Economic Geography (Clark University) 12 (1): 61–70.
با افتتاح کانال پاناما در ۱۹۱۴، بندر ونکوور به علت موقعیت آن به عنوان مسیر جانشین به اروپا، توانست با بندرهای بین‌المللی مهم تجارت جهانی رقابت کند. در دهه ۱۹۲۰، دولت ایالتی با موفقیت برای در اختیار داشتن نرخ‌های بار کشتی و ممتاز شناخته‌شدن آن‌ها در مقابل کالاهای انتقالی از کوهستان به وسیله راه‌آهن مبارزه کرد و این دادخواست را به وکیل جوان گری مک‌گیر سپرد که به هموارکننده کوه‌های راکیEric Nicol, Vancouver. Toronto: Doubleday, 1970. مشهور شد. متعاقباً گندم کانادا به جای اینکه از بندرهای شرقی بار شود از ونکوور ارسال می‌شد. دولت فدرال کمیسیون بندر ونکوور را در ۱۹۱۳ برای نظارت بر توسعه بندر ایجاد کرد. با اتمام آن در ۱۹۲۳، بالانتین پیر پیشرفته‌ترین بندر در امپراتوری بریتانیا بود. CPR، صادرکنندگان الوار و دیگر شرکت‌ها بر اساس اسکله بعد از جنگ جهانی اول با یکدیگر متحد شدند و فدراسیون کشتی‌رانی بریتیش کلمبیا را به عنوان اتحادیه کارفرمایان برای مدیریت روابط صنعتی در اسکله را تأسیس کردند. فدراسیون با سر و صدای زیادی در مقابل متحد شدن و شکستن اعتصاب‌ها و اتحادیه‌های مختلف مبارزه کرد تا اینکه باربران اسکله پس از جنگ جهانی دوم اتحادیه ILWU را تأسیس کردند. در دهه ۱۹۳۰، ترافیک تجاری بندر بزرگترین بخش اقتصادی ونکوور شد.
اگرچه اقتصاد ایالتی منبع محور رشد ونکوور را میسر ساخت، اما با این وجود در مقابل بوالهوسی کارگران سازمان یافته ایمن نبود. دو اعتصاب عمومی در سال‌های پس از جنگ جهانی اول به وسیله گروه‌های کارگری ایجاد شد که اعتصاب اول عمومی کانادا به مرگ عضو اتحادیه صنفی، جینجر گودوین، منجر شد. بحران‌های عمده اقتصادی در اواخر دهه ۱۸۹۰، ۱۹۱۹، ۱۹۲۳ و ۱۹۲۹ به شدت به شهر ضربه زد که مورد آخر علاوه بر ایجاد مشکلات به درگیری‌های اجتماعی نیز منجر شد. به‌طور خاص جمعیت جدید و رو به رشد آسیایی مورد تبعیض و همچنین قیام‌های دوره‌ای در اعتراض به ورود آن‌ها بود.
مشخص‌ترین مورد در این زمینه شورش ۱۹۰۷ بود که توسط گروه اخراج آسیایی‌ها تشکیل یافته بود گروهی که کارگران متشکل تحت تأثیر همکاران خود در سانفرانسیسکو تشکیل داده بودند.
اما تبعیض نسبت به اشاره به چنین وقایعی کمتر آشکار بود. می‌توان گفت که بعضی از سیساسمداران و ناشران ایدئولوژی‌های جدلی را از طریق کتاب‌های پرمخاطبی مانند "نوشتن بر دیوار" اثر ه. گلین-وارد در ۱۹۲۱ و "تصرف شرقی بریتیش کلمبیا" اثر تام مکین در ۱۹۲۹ گسترش می‌دادند. روزنامه نگارانی مانند ل.د. تیلور از ونکوور ورلد و ویکتور اودلم از استار سرمقاله‌های تحلیلی بسیاری در رابطه «تهدید شرقی» مانند "خطر: هفته‌نامه ضد آسیایی" منتشر کردند.
این تبعیض مردم بریتیش کلمبیا برای ایمن کردن مرزهای استان بر سیاستمداران برای تصویب قوانین مهاجرتی مانند مالیات سر و قانون اخراج چینیان اثر گذاشت. آنچه که به "آب‌وهوای ترس و هیستری" در دهه ۱۹۲۰ معروف است، در مورد جنت اسمیت که در آن یک چینی متهم به کشتن همکار زن جوان سفید خود شد، به اوج رسید. شواهد این جنایت احتمالاً بیشتر بر اساس شایعات بود تا حقایق.
جمعیت رو به رشد هندیان و در اصل مذهب سیک، نیز نیازمند مبارزه به وسیله قوانین مهاجرتی بود که در ۱۹۰۸ شروع شد، علی‌رغم این حقیقت که آن‌ها تحت‌الحمایه امپراتوری بریتانیا بودند. این امر در واقعه کوماگاتا مارو در ۱۹۱۴ به اوج رسید که در آن به اکثریت ۳۷۶ مهاجر در کوماگاتا مارو که عمدتاً پنجابی بودند اجازه ورود داده نشد، به این علت که ورود آن‌ها بر اساس قانون مهاجرت نیازمند به این بود که با اجازه عبوری پیوسته از کشور خود وارد شوند.
گروهی از ساکنان هندی الاصل در حمایت مسافران تظاهرات کردند. بعد از شکست در دادگاه قوانین مهاجرت، کشتی در خلیج بورارد باقی‌ماند و مذاکرات در این رابطه ادامه یافت. با طولانی شدن مذاکرات، افسر ارشد مهاجرت ونکوور تلاش کرد که به همراه پلیس ونکوور و دیگر مقامات به زور وارد کشتی شود که آن طور که روزنامه ونکوور سان از آن به عنوان مراسم عزاداری هندویان ذکر کرده، حمله آن‌ها دفع شد. متعاقباً دولت فدرال یک کشتی جنگی فرستاد و پس از امتیازات ایجادشده به وسیله وزیر کشاورزی دولت فدرال که پلیسی از پنتینگتون بود، کشتی راهی شد و پس از بازگشت به هند ۲۰ مسافر در حادثه‌ای پس از اینکه از رفتن به پنجاب سرباز زدند توسط پلیس کشته شدند.
ونکوور بندر خانگی ملاهت، قایق پنج دکلی ۲۴۶ فوتی که به ملکه ردیف عرق نیشکر معروف بود، با توجه به قانون منع مشروبات الکلی در ایالات متحده به تجارت فعال لیکور به کشور همسایه معروف بود. ل.د. تیلور، که طولانی‌ترین خدمت شهرداری را داشته‌است، پیش از شکست آخرین شکست خود به‌گری مک گیر در ۱۹۳۴ سیاست شهر باز را دنبال می‌کرد. در اصل، سیاست این بود که جرائمی مانند روسپی‌گری، قمار و قاچاق مشروب باید مدیریت شود، به گونه‌ای که پلیس بتواند به سوی جرایم عمده هدایت شود. نتیجه این عمل، علاوه بر این فرضیات که تیلور با جرایم زیرزمینی ساخت و پاخت داشت، نگهداری ناحیه نور قرمز در محله‌های نژادی مختلف مانند محله چینی‌ها، محله ژاپنی‌ها و کوچه هوگان بود که غیر سفیدپوستان را به فساد و جنایت مشهور کرده بود. تیلور در ۱۹۳۴ بزرگترین شکست انتخاباتی که شهر به خود دیده را تجربه کرد که بیشتر به همین علت بود. مک گیر قانونی را تصویب کرد که به موجب آن پس از سال‌ها تبعیت از شهر باز تیلور نسبت به فساد سختگیری شود. متأسفانه سیاست‌گذاری اجتماعات غیر سفیدپوست کلید اصلی اجرای این برنامه بود. حتی ایست اند (استارتکونای امروزی) که ساکنان انگلیسی، ایرلندی و اسکاتلندی آن به محله‌های جدید ثروتمندتر (و سفیدتر) وست اند و شوگنسی منتقل شده بودند، به وسیله WWI تخلیه شد. ایست اند، ناحیه‌ای مسکونی که حول کارخانه هستینگ رشد کرده بود، به امواج موفق مهاجران جدید سپرده شد و به فقر و فساد پیوست.
اولین مصوبه شورای شهر در اولین جلسه در ۱۸۸۶ درخواست از ارتش برای تحویل زمینی ۱۰۰۰ جریبی برای استفاده به عنوان پارک است. تاریخ‌دانان گفته‌اند که به نظر می‌رسد که این امر کاری عجیب برای شهری تازه متولدشده باشد، چون در آن زمان فضای سبز زیاد بود. با وجود اینکه وست اند به عنوان محله‌ای باکلاس به وسیله زمین خواران متصل به CPR انتخاب شد، آن‌ها نمی‌خواستند که محلات پراکنده در این منطقه به دیگر محلات کارگری و صنعتی رشد کنند. این مصوبه همچنین خبر از شروع فرایندی می‌داد که ساکنان باقی‌مانده از نژادهای مختلف در دهه ۲۰ برای ساخت پارک پیشین به عنوان ساکنان غیرمجاز بیرون رانده شوند. گفته شده‌است که شاید استنلی پارک جدید در طول زمان از هر اثری از اشغال نژادی پاک شد. با این حال، در همان زمان مسئولان پارک شروع به پر کردن آن با مصنوعات بومی‌کردند.
در سال‌های جنگ داخلی، محلاتی کارگری محروم مانند مونت پلیزنت، حومه جنوب ونکوور و گراندویو-وودلند رشد کردند که البته محلات فقیر و بسیار محروم استثنا بودند. حتی وست لند نیز ارزان‌تر شد. توسعه‌دهندگان CPR دوباره به یکباره محلات سفید و ثروتمند را که به وست لند کشیده می‌شدند را جدا کردند. پوینت‌گری به همین خاطر در ۱۹۰۸ به هم پیوسته شد و بلندی‌های شونگسی منحصراً برای ثروتمندترین و برجسته‌ترین شهروندان ساخته شد که دستکم به خرج کردن ۶۰۰۰ دلار برای ساخت خانه‌های جدید نیاز داشت.
این الگوهای جدید تبعیض اقتصادی آشکارا در ۱۹۲۹ که پوینت‌گری و جنوب ونکوور با ونکوور تلفیق شد، حفظ شد. پوینت‌گری شامل محله‌های کنونی آربوتوس بریج، دانبار ساوتلند، کریسدیل و مارپل، اوکریج، شونگسی و ساوت کامبی و جنوب ونکوور شامل محلات کنونی سدر کوتیج، کالینگوود، کیلارنی، ریلی پارک- لیتل مانتین، سانست و ویکتوریا- فریزرویو بود. ویلیام هارولد مالکین اولین شهردار شهر جدید بود که در انتخابات شهرداری ۱۹۲۸ لوییس دنیسون تیلور قهرمان ادغام را شکست داد.
بریتیش کلمبیا شاید سخت‌ترین دوران را در کسادی بزرگ در میان استان‌های کانادا داشت. اگرچه ونکوور برای دفع ورشکستگی مدیریت شد اما شهرهای دیگر در لاور مینلد مانند ونکوور شمالی و برنابی آنچنان خوش شانس نبودند. همچنین ونکوور مقصد نهایی هزاران مرد جوان بیکار بود که برای کار وارد کانادا شده بودند. شهر پایان خط بود و سالیان سال به مکه بیکاران مشهور بود بر این اساس که تنها شهری در کانادا است که قبل از اینکه از سرما بمیری، از گرسنگی خواهی مرد. جنگل‌های دوره‌گردان در روزهای اولیه کسادی بزرگ به زودی شروع به پیشرفت کرد. در آنجایی بودند مردان شهرهای کلبه‌ای موقتی از هر آنچه که می‌توانستند پیدا کنند (یا بدزدند) می‌ساختند. بزرگترین این شهرها به دلیل این که غیر بهداشتی شناخته شد، بسته شد. ونکوور همچنین سکوی پرتابی برای اعتصابات کمونیستی بیکاران بود که متناوباً در شهر برگزار شد و در این میان می‌توان به اعتصاب کمپ رهایی و سفر به اوتاوا در ۱۹۳۵ اشاره کرد. آشوبگران کمونیست و حمایت‌کنندگان آن‌ها اعتصاب‌های بزرگی را در صنعت‌های دیگر نیز برگزار کردند که از بزرگترین آن‌ها می‌توان به اعتصاب اسکله در ۱۹۳۵ و ترتیب دادن بخش بزرگی از گردان مککنزی-پاپینو برای مبارزه با فاشیسم در جنگ داخلی اسپانیا به عنوان سهم غیررسمی کانادا در بریگادهای بین‌المللی اشاره کرد.