جمهوری وایمار خیلی زود از سمت جناح‌های [[چپ (گرایش سیاسی)|چپ]] و [[راست (گرایش سیاسی)|راست]] مورد حمله قرار گرفت. چپ رادیکال، سوسیال دموکراتهای حاکم را متهم کرد که با جلوگیری از انقلاب کمونیستی به آرمانهای [[جنبش کارگری]] خیانت کرده و به‌دنبال تغییر انقلاب بودند. فعالان جناح راست نیز با هرگونه سیستم دموکراتیک مخالفت کرده و نظامی مستبد مانند امپراتوری آلمان که در سال ۱۸۷۱ تشکیل شده بود را ترجیح می‌دادند. همچنین بسیاری از راست گرایان نیز سوسیالیست‌ها و یهودیان را مقصر شکست آلمان در جنگ جهانی اول می‌دانستند. در پنج سال بعد از ان، دولت مرکزی با حمایت رایشسوهر شورش‌های گاه و بیگاه را در نقاط مختلف آلمان به‌شدت سرکوب کرد. چپ‌ها ادعا کردند که سوسیال دموکرات‌ها به آرمان‌های انقلاب خیانت کرده‌اند، در همین حال ارتش و "فرایکورپس با" بودجه دولت دست به اقدامات خشونت‌امیز فراوانی علیه کارگران اعتصابی زدند. اولین چالش برای جمهوری وایمار هنگامی رخ داد که گروهی از کمونیست‌ها و آنارشیست‌ها حکومت [[بایرن]] را در [[مونیخ]] به دست گرفتند و تشکیل [[جمهوری شورایی بایرن]] را اعلام کردند. این شورش توسط "[[فرای‌کور]]"، که عمدتاً متشکل از کهنه‌سربازان جنگ جهانی اول بود به‌شدت سرکوب شد و جمهوری شورایی بایرن یک ماه بعد سرنگون شد. "فرایکورپس" گروهی شبه‌نظامی بود که خارج از کنترل دولت عمل می‌کرد، اما اعضای آنها با ارتش آلمان رایشسوهر در تماس نزدیک بودند. در ۱۳ مارس ۱۹۲۰ در جریان کودتای کاپ، دوازده هزار "سرباز فرای‌کور" برلین را اشغال کردند و ولفگانگ کاپ، روزنامه‌نگار راستگرا را به عنوان صدارت منصوب کردند. اعضای دولت به [[اشتوتگارت]] گریختند و خواستار [[اعتصاب سراسری]] علیه کودتاگران شد. با اعتصاب کارمندان و کارکنان دولتی، دولت کاپ پس از تنها چهار روز در ۱۷ مارس ۱۹۲۰ سقوط کرد. کمی بعد یک شورش کارگر در [[منطقه رور]] آغاز شد. پنجاه هزار کارگر تشکیل [[ارتش سرخ]] را اعلام کردند و با الهام از اعتصاب عمومی در جریان کودتا کنترل منطقه رور را به‌دست گرفتند. ارتش آلمان و شبه‌نظامیان فرای‌کورپس وارد عمل شدند و خیزش کارگران را فرونشاندند. شورشیان در حال برنامه‌ریزی برای گسترش برنامه‌های [[ملی‌سازی]] صنایع بزرگ بودند و از دولت مرکزی حمایت می‌کردند، اما رهبران حزب حاکم سوسیال دموکرات به هیچ وجه مایل به همکاری و حمایت از [[حزب سوسیال دموکرات مستقل آلمان|حزب سوسیال دموکرات مستقل]] نبودند که خواهان استقرار یک نظام سوسیالیستی بود. سرکوب قیام طرفداران حزب سوسیال دموکرات توسط نیروهای فرای‌کورپس که در واقع به دستور حزب حاکم سوسیال دموکرات انجام شد، چیزی جز یک درگیری درون حزبی نبود و به تضعیف حزب انجامید. شورش‌های مشابه دیگری در مارس ۱۹۲۱ در [[زاکسن]] و [[هامبورگ]] نیز سرکوب شدند. یکی دیگر از نشانه‌های وجود فضای به‌شدت دو قطبی در سیاست داخلی آلمان هنگامی بود که اعضای جمهوری تازه تأسیس آلمان به دست نیروهای راست‌افراطی ترور شدند. در اوت ۱۹۲۱، [[ماتیاس ارتسبرگر]] وزیر دارایی و در ژوئن ۱۹۲۲ [[والتر راتناو]] وزیر امور خارجه جمهوری وایمار توسط اعضای "کنسول سازمان" که یک گروه راست‌افراطی بود به قتل رسیدند. ارتسبرگر به دلیل امضای توافقنامه آتش‌بس در سال ۱۹۱۸ و راتناو به عنوان وزیر امور خارجه مسئولیت قبول مسئله جبران خسارت و پرداخت غرامت، از آن زمان مورد حمله راست‌گرایان واقع شده بودند. راتناو همچنین با امضای [[عهدنامه راپالو|معاهده راپالو]] در سال ۱۹۲۲ با [[جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه شوروی|جمهوری فدراتیو سوسیالیست روسیه شوروی]] به دنبال شکستن انزوای آلمان پس از جنگ جهانی اول بود. با این حال، او همچنین به عنوان یهودی، مورد نفرت راست‌گرایان افراطی بود. در ان زمان برگزاری تشییع جنازه‌هایی شکوهمند با شرکت هزاران نفر در کنار تصویب قانون حمایت از جمهوری، با هدف متوقف کردن جریان رو به رشد راست‌گرایی در آلمان انجام شد. با این وجود جنایت‌های راست‌گرایان ادامه پیدا کرد و مجازات‌های خفیف در بسیار از موارد، یک عامل مؤثر در عدم بازدارندگی راست‌گرایان افراطی با وجود تلاش‌های فراوان دولت بود. [[پرونده:Bundesarchiv_Bild_146-1972-062-01,_Berlin,_bettelnder_Kriegsinvalide.jpg|بندانگشتی| یک جانباز معلول در برلین، ۱۹۲۳]]