moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در مارس ۱۹۹۷، AGI توانست به‌عنوان بخشی از پیشنهاد۱۳۰ میلیون دالری اوراق بهادار AGI به تاریخ ۲۰۰۷، Camping World, Inc. و Ehlert Publishing را به قیمت حدوداً ۱۲۳ میلیون دلار و ۲۲٫۳ میلیون دلار به ترتیب تصاحب کند. AGI در حال حاضر به‌عنوان Camping World/GoodSam شناخته می‌شود و بزرگ‌ترین شبکهٔ معاملاتی ماشین‌های کاروان و خرده‌فروشی کمپینگ در ایالات متحده است. برنامهٔ تلویزیونیِ «سود» یا «The Profit» از شبکهٔ NBC مارکوس لمونیس، مدیرعامل اجرایی Camping World/Goodsam را به‌عنوان ستاره‌اش به تصویر می‌کشد. در تاریخ ۷ اکتبر ۲۰۱۶، Camping World/GoodSam اولین عرضهٔ عمومی خود را به‌عنوان Camping World Holdings, Inc. تکمیل کرد؛ این شرکت در بورس نیویورک تحت عنوان CWH حضور دارد.Just About Everything in the World You Would Ever Want to Know About Affinity Group’s Acquisition of Camping World (RV News Online, 1997)Affinity Group to Acquire a Retailer and a Publisher (New York Times, March 4, 1997)
در سال ۲۰۱۳، مارک آدامز، پسر استیفن آدامز، شرکت Adams Publishing Group (APG) را بنیان نهاد. استیفن آدامز، به‌عنوان رئیس هیئت‌مدیره APG فعالیت می‌کند. APG شرکتی با مسئولیت محدود است که روزنامه‌های در بیش از ۲۰ ایالت دارد. در حال حاضر ادارهٔ مرکزی این شرکت در گرین‌ویل در تنسی است.
آدامز بودجهٔ نامزدهای حزب جمهوری‌خواه را تأمین کرده‌است. مطابق با گزارش‌ها، او بیش از یک میلیون دلار تبلیغات بیلبورد (از طریق شرکت خودش، تبلیغات محیطی آدامزِ) برای حمایت از رقابت انتخاباتیِ جورج دبلیو. بوش در سال ۲۰۰۰ هزینه کرده بود.SIGNS ERECTED BY VENTURA BUSINESSMAN PUSH BUSH Los Angeles Times, November 6, 2000
آدامز از سال ۲۰۱۷ در هیئت‌مدیرهٔ مهمان مدرسه‌ای موسیقی ییل فعالیت کرده‌است. شرکت Adams Family Foundation که آدامز و همسرش، دنیس، تأسیس کردند، به مؤسسات آموزشی زیادی از جمله دانشگاه ییل، دانشگاه استنفورد، دانشکده وستمونت، آکادمی هنرهای زیبای لیم و مدرسهٔ بلیک مبالغی را اهدا کرده‌است. آدامز هدیه‌ای ۱۰۰ میلیون دالری به مدرسهٔ موسیقی ییل پیشکش کرد. این مبلغ بزرگ‌ترین رقم اهدایی در تاریخ ۱۰۸ سالهٔ این نهاد آموزشی است. وی برای ساخت مرکز هنرهای موسیقی آدامز در دانشگاه ییل نیز هزینه کرد و آن را در ۱۶ فوریه ۲۰۱۷ طی یک مراسم به میزبانی پیتر سالووی، رئیس ییل هدیه داد.Stanford GSB , May 2000Yale School of Music gets $100 million (Yale Bulletin, October 25-November 1, 1999)
در سال ۲۰۰۶ آدامز برای دریافت جایزهٔ ارباکل (Arbuckle Awards) از سوی مدرسه عالی کسب‌وکار دانشگاه استنفورد برگزیده شد. در سال ۲۰۰۹، آدامز مدال ییل را دریافت کرد که باارزش‌ترین جایزهٔ اهدایی از سوی انجمن فارغ‌التحصیلان ییل است.Stephen Adams Honored with 2006 Arbuckle Award Stanford Graduate School of Business, February 2006Adams Honored with 2006 Arbuckle Award Stanford Business Magazine May 2006
در حال حاضر آدامز با چهارمین همسر خود، دنیس آرهی زندگی می‌کند. او از ازدواج اولش با ویرجینیا سوزان ریدوِی چهار پسر دارد: استیفن کارکوس، مارک چارلز، کنت ریدوی و اسکات لِرند آدامز. ریدوِی نوهٔ جان ریدوی، یکی از مؤسسان IDS (که به‌عنوان Ameriprise Financial شناخته می‌شود) بود. Ameriprise Financial یکی از شرکت‌های پرچون ۲۰۰ با ارزشِ بازار ۲۱ میلیارد دالری است. خانوادهٔ ریدوِی در سال ۱۹۸۴ سهم خود در IDS را به مبلغ ۶۰۰ میلیون دلار به American Express فروختند. متعاقباً، IDS/American Express به American Express Financial Advisors تغییر نام یافت و در سال ۲۰۰۵ توسط American Express به شرکت سهامی عام تبدیل وAmerprise Financial نامیده شد. مهم‌ترین ادارهٔ مرکزی این شرکت، IDS Center، مرتفع‌ترین ساختمان در مینیاپولیسِ مینه‌سوتا است که فیلیپ جانسون آن را طراحی و در سال ۱۹۷۴ تکمیل کرد، هرچند اکنون دیگر دفتر مرکزی Ameriprise نیست. آدامز در راکسبری، کنتیکت؛ هلدزبرگ، کالیفرنیا، بیگ تیمبر، موناتا و سنت امیلیون (بوردو) فرانسه زندگی می‌کند.
وردل یک بازی کلمات مبتنی بر وب است که توسط جاش واردل، برنامه‌نویسی که قبلاً آزمایش‌های اجتماعی و را برای ردیت ایجاد کرده‌بود، توسعه یافته‌است. شکل بازی به‌گونه‌ایی است که بازیکنان تلاش می‌کنند تا یک کلمه پنج حرفی را در شش تلاش حدس بزنند. نتیجه، در قالب کاشی‌های رنگی، برای هر حدس نشان داده می‌شود، به شکلی که به بازیکنان اطلاع می‌دهد که کدام حروف در موقعیت صحیح و کدام در موقعیت‌های دیگر کلمه پاسخ قرار دارند. سیستم بازی مشابه بازی‌هایی مانند "فکر بکر هستند"، اگرچه وردل دقیقاً مشخص می‌کند که کدام حروف در هر حدس صحیح است. برای هر روز یک پاسخ خاص وجود دارد که برای همه یکسان است
منطقه یک شهرداری شیراز در سال ۱۳۵۹ تأسیس گردیده و تاکنون ۱۵ شهردار داشته است. مساحت کنونی منطقه ۴٬۲۳۵ هکتار می باشد که این مساحت جمعیت ۱۵۹٬۵۱۳ نفر (۴۹٬۶۵۴ خانوار) (آمار سال ۱۳۹۵) را در خود جای داده است.‏نواحی
ناحیه یک منطقه یک از نواحی مرکزی شهر شیراز می باشد که با مساحتی بالغ بر ۱۳۸۳ کیلومتر مربع از لحاظ جغرافیایی از شمال به کنار گذر رودخانه خشک، از غرب به خیابان همت شمالی، از شرق به خیابان ملاصدرا و از جنوب به خیابان های پاسداران و استقلال منتهی می گردد. ناحیه یک دارای چند محله از جمله مهدی آباد تلخداش، قصردشت، قدوسی، گودگری و … می باشد که در سطح محدوده ناحیه یک ۷۷۵۶۴ نفر از شهروندان در آن ساکن می باشند. از مراکز مهم ناحیه می توان به باغ عفیف آباد، باغات محدوده مهدی آباد، وجود اماکن و کاربری های تجاری پادگان های هوایرد و زرهی، پارک بعثت و … نام برد.
قبل از سال 1300
پايه هاي اوليه گسترش كالبدي منطقه يك از زمان اتابكان فارس آغاز گرديد. هرچند در اين زمان تغيير و تحول در ساختار كالبدي شهر بين دروازه ها صورت گرفته و به غير از ايجاد چند عنصر در محدوده فعلي منطقه، توسعه كالبدي و به تبع آن افزايش عملكردهاي شهري براساس مركزيت بازار در همان محدوده شهر قديم باقي مانده، اما به جهت شرايط مساعد اقليمي تمايل به گسترش در جهت شمال و شمال غرب را در اين دوران مي توان مشاهده كرد.
در اين دوران روستاهايي در حاشيه شهر و در محدوده فعلي منطقه يك شكل گرفتند كه هسته هاي اوليه جمعيتي را درمنطقه پايه گذاري نمودند. اين روستاها عبارتند از:
كوشك نصرا… ميرزا، رحمت آباد، ابيوردي، ده كُره، تلخداش، قصردشت و …
دوران پهلوي اول (1320تا1300)
توسعه كالبدي به معناي توسعه فضاي واقعي در منطقه از زمان پهلوي اول آغاز گرديد. در اين زمان ساختار سنتي توسعه شهر جاي خود را به گسترش شهرنشيني و نوسازي شهرها داد كه نتيجه تحولات اجتماعي و اقتصادي بوده است. اين روند همراه با رشد كند 2 درصدي جمعيت، به توسعه عملكردهاي شهري و توسعه كالبدي منجر گرديد.
دراين دوران عناصر شهري كه تا اين زمان روي محور بازار متمركز بودند، بر محور زند تمركز يافتند و با گسترش بافتهاي مسكوني جديد به سمت شمال غرب و توسعه معابر شهري جهت سهولت تردد اتومبيل ها و احداث ميدان ها، وسعت شهر از سمت منطقه یک افزايش پيدا نمود و نظام شبكه بندي به واسطه خيابان ها و كوچه هاي وسيع و منظم و خانه هاي داراي فضاهاي كافي از بخشهاي ديگر كاملاً متمايز شد. در فرايند اين تحولات اقشار جديد مرفه جامعه از بافت قديم شهر مهاجرت نموده و در اطراف خيابان زند تا ميدان ستاد ساكن گرديدند.
دراين زمان بافت مياني منطقه شروع به رشد نمود، ولي به لحاظ اقتصادي همچنان بازار نقش تعيين كننده را در اقتصاد شهر دارا بوده است. توسعه كمي و تغيير ساختار كالبدي در اين مقطع به كندي صورت گرفته و به جز حدود 10 درصد از مساحت منطقه بقيه اراضي به اراضي باير، باغها، اراضي كشاورزي و روستاها اختصاص داشته است.
دوران پهلوي دوم (1357 تا 1320)
در اين دوران تغييرات زيادي در ساختار كالبدي رخ داد و چارچوب استخوانبندي اصلي منطقه يك در اين مقطع شكل گرفت. توسعه هاي جديد مسكوني منطقه كه همچنان جايگاه اقشار مرفه بود، در اطراف باغ ارم، خيابان قصردشت و باغ عفيف آباد تشديد شد و بافتهاي مياني منطقه جايگاه اقشار متوسط گرديد. با رواج وسايل نقليه جديد ضرورت تغييرات كالبدي ديگر مثل توسعه معابر، آسفالت خيابانها، ايجاد پاركينگ و … در منطقه مطرح گرديد و در فرايند اين تغييرات، فضاهاي شهري جديد با عملكردهاي مختلف ايجاد شد. در اطراف خيابان قصردشت كه تنها مسير تردد برون شهري به سمت سپيدان و ياسوج بود، توسعه هاي مسكوني صورت گرفت و بعضي از روستاهاي حاشيه اي از جمله قصردشت، ابيوردي، رحمت آباد و كوشك نصرا… ميرزا به محله هاي شهري پيوستند و به تدريج روند مسكوني شدن باغهاي قصردشت آغاز گرديد.
در فرآيند اين تحولات و با افزايش نرخ رشد جمعيت زمينه ايجاد بافتهاي ناهمگون شهري در منطقه به وجود آمد و عناصر كم و بيش ناسازگار در كنار هم قرار گرفتند. توسعه كمي منطقه در اين دوران شدت بيشتري يافت و نيمي از مساحت فعلي منطقه را در برگرفت.
دوران بعد از انقلاب اسلامي (1357 تا اکنون)
در ادامه روند توسعه به سمت شمال غرب، منطقه يك شهرداري در اين مقطع كاملاً شكل گرفت، مرز منطقه به صورت فعلي از سال 1375 به بعد تثبيت گرديد و يكي از اصلي ترين مناطق 8 گانه شهرداري شيراز به وجود آمد. نرخ رشد جمع يت شهر در اين دوران (55 45) از 7/4 درصد به 1/7 درصد (65 55) رسيد و اين افزايش جمعيت برروي توسعه كالبدي منطقه و شهر اثر چشمگيري برجاي گذاشت.
توسعه هاي مسكوني و همراه با آن افزايش عملكردهاي غير مسكوني، توسعه كالبدي منطقه را فراتر از محدوده باغهاي قصردشت كشاند و مرز منطقه تا حد جنوب شرقي خيابان معالي آباد گسترش يافت. در اين زمان معضل هجوم ساخت و سازهاي مسكوني به باغهاي قصردشت ادامه يافت و تمامي روستاهاي موجود منطقه در بافت شهري ادغام شدند و محله هاي ناهمگون با بافت نوساز پيرامون خود را تشكيل دادند.
عوامل و عناصر موثر در تحولات کالبدي منطقه
عناصر مهم منطقه قبل از 1300
عوامل و عناصر موثر در تحولات كالبدي در اين دوران
با بررسي عناصر مهم ايجاد شده در منطقه در اين دوران (كه خارج از محدوده شهر قديم صورت گرفته)، مي توان گفت كه، اقليم و شرايط مساعد آب و هوا نقش بسزايي درتعيين سمت و سوي توسعه داشته است. باغ هاي زيادي در اين محدوده برپا گرديدند كه از اين رهگذر همراه با احداث قناتها گذرهاي جديد نيز احداث شدند و مراكز سكونتي روستايي پيرامون خود را شكل دادند.
هرچند توسعه كالبدي در اين مقطع پا را فراتر از محدوده بافت قديم شهر نگذاشت، ولي زمينه هاي لازم را جهت توسعه هاي بعدي درمنطقه فراهم كرد.
عناصر مهم منطقه در دوران پهلوي اول
عناصر مهم منطقه در دوران پهلوي دوم
عناصر مهم منطقه در دوران بعد از انقلاب
زکری «زک» ال. بونر (Zachary "Zach" L. Bonner) (متولد ۱۷ نوامبر ۱۹۹۷)، نوع‌دوست آمریکایی و بنیان‌گذار مؤسسهٔ خیریهٔ غیرانتفاعی «واگن قرمز کوچک» است. در سال ۲۰۰۶، بونر جایزهٔ خدمات وابسته به نهاد ریاست‌جمهوری را دریافت کرد.
زک در هفت‌سالگی برای کمک به ۱٫۳ میلیون کودک بی‌خانمان این بنیاد را در ایالات متحده تأسیس کرد. بونر دربارهٔ این کودکان می‌گوید: «این بچه‌ها خانه ندارند. آن‌ها شب‌ها سرپناهی امن برای خوابیدن ندارند. این کودکان در خیابان روزگار می‌گذرانند، البته نه به دلیل سرخوشی، بلکه از سرِ ناچاری است».
در سال ۲۰۰۷، بونر پروژهٔ سه مرحله‌ای خود را به‌نام «خانهٔ من تا کاخ سفید» آغاز کرد. هدف این پروژه جمع‌آوری پول و افزایش آگاهی جمعی نسبت به وضعیت کودکان بی‌خانمان بود. در سال ۲۰۰۷، او ۲۸۰ مایل از تمپا تا تالاهاسی، فلوریدا را زیر پا گذاشت. در سال ۲۰۰۸، ۲۵۰ مایل از تالاهاسی تا آتلانتا، جورجیا را پیاده پیمود. در مرحلهٔ پایانی سفر، ۶۶۸ مایل از جورجیا تا واشینگتن DC را پیاده‌روی نمود. پس از پایان پروژهٔ «خانهٔ من تا کاخ سفید»، بونر پروژهٔ دیگری به‌نام «راهپیمایی در سراسر آمریکا» را برنامه‌ریزی کرد. از ۲۳ مارس تا ۱۴ سپتامبر ۲۰۱۰، او ۲۴۴۸ مایل از تمپا تا لس‌آنجلس را پیاده طی کرد. یک مستند داستانی دربارهٔ کارهای نوع‌دوستانهٔ بونر به‌نام «"واگن قرمز کوچک"» با بازی چندلر کانتربری در سال ۲۰۱۰ فیلمبرداری و در سال ۲۰۱۲ منشر شد.
بونر از شش‌سالگی کارهای داوطلبانهٔ متفاوتی را انجام داده‌است. در سال ۲۰۰۴، زمانی که طوفان چارلی به بخشی از محله صدمه زد، او ۲۷ تانکر آب را با واگن قرمز کوچک خود جابه‌جا کرد. بونر بنیاد «واگن قرمز کوچک» را تأسیس کرد تا بتواند به‌طور کارآمدتر به کودکان کمک کند. بونر با همکاری سازمان «StandUp For Kids» ۴۰۰ کوله‌پشتی (معروف به کوله‌پشتی زک) که پر از تنقلات، اسباب‌بازی و لوازم بهداشتی بود، برای کودکان بی‌خانمان جمع‌آوری کرد. تا به امروز او بیش از ۱۰۰۰۰ عدد از این کوله‌پشتی‌ها را میان این کودکان توزیع کرده‌است.
بونر برای کودکان بی‌خانمان ساکن بیکر، لوئیزیانا جشن کریسمس برگزار کرد و به قربانیان طوفان کاترینا هدایای کریسمس داد. او به‌خاطر کاهش اثرات مخرب خانه‌به‌دوشی، برای کودکان ساکن در پناهگاه‌ها، جشن‌های را در برخی از رستوران‌ها و فروشگاه‌های معروف آمریکا از جمله بیلد-ای-بیر ورکشاپ، چاک ای چیز و سیکس فلگز برپا کرد.
در آوریل ۲۰۰۷، او رویداد «۲۴ ساعت» را برگزار نمود که در آن به‌مدت ۲۴ ساعت، شرایط بی‌خانمانی تجربه می‌شد. در آن بازهٔ زمانی، دانش‌آموزان دبیرستان به‌مدت ۲۴ ساعت در جبعبه‌های مجزای خود اقامت گزیدند. در هفتمین سال برگزاری این رویداد در سال ۲۰۱۵، جوانان ۱۲ تا ۲۱ ساله هر کدام ۲۴ دلار پرداخت کردند تا به‌مدت یک ساعت شبیه بی‌خانمان‌ها در جبعبه‌های مقوایی سپری کنند.
در ژانویه ۲۰۱۰، بونر شرکت ملی برای اتمام بی‌خانمانی کودکان راه‌اندازی کرد. او به‌عنوان سخنران اصلی در همایش سالانهٔ جوانان «مرکز نوع‌دوستی کودکان» در ویرجینیای شمالی، جوانان پویا را تشویق نمود تا از صدا و نفوذشان برای ایجاد تغییرات بهره ببرند. پیام «شما مهم هستید! بگذارید صدایتان شنیده شود» به سرودی معروف در آن جنبش تبدیل شد.
پروژهٔ «خانهٔ من تا کاخ سفید» در سه مرحله و با طی مساحت ۱۲۲۵ مایل برای افزایش سطح آگاهی و کمک‌های مالی به کودکان بی‌خانمان انجام شد. اولین مرحله ۲۸۰ مایل پیاده‌روی از تمپا تا تالاهاسی، فلوریدا و جمع‌آوری ۲۵۰۰۰ دلار بود که در سال ۲۰۰۷ و از تاریخ ۳ تا ۲۶ نوامبر روی داد. مرحلهٔ دوم در پاییز ۲۰۰۸ اتفاق افتاد که بیش از ۲۵۰ مایل پیاده‌روی از تالاهاسی تا آتلانتا، جورجیا بود.
در ۱۱ مه ۲۰۰۹، سومین مرحلهٔ این سفر آغاز شد. ۶۶۸ مایل در ۵۹ روز پیاده‌روی از جورجیا تا واشینگتن دی‌سی در ۱۰ ژوئیه به پایان رسید. در آخرین مسیر پیاده‌روی، ۵۰۰ نفر، از جمله ۳۰۰ کودک بی‌خانمان، همراه بونر در «نشنال مال» قدم زدند. بونر با سناتور سکسبی چمبلیس و چندین سناتور دیگر در کاخ کنگره دیدار نمود. او در پناهگاه اضطراری ساشا بروس خوابید.
در سال ۲۰۱۰، بونر تمپا را به‌سمت لس‌آنجلس پیاده‌روی کرد. او این سفر را «راهپیمایی در سراسر آمریکا» نامید و در ۲۳ مارس ۲۰۱۰، پیاده‌روی ۲۴۷۸ مایلی خود را آغاز کرد. بونر به‌طور میانگین هر روز ۱۷ الی ۲۲ مایل را پیاده می‌پیمود و هنگام پیاده‌روی به افراد نیازمند نیز کارت‌های هدیه می‌داد. چندین شبکه تلویزیونی و رادیویی، سفر بونر در سراسر آمریکا را با استفاده از جی.پی. اس «دنبال‌کنندهٔ زک» برای بینندگان پوشش دادند. در اوایل اوت، لی کوان از اخبار شبانهٔ ان.بی. سی در برنامهٔ خود به‌نام «تغییر وضعیت» شرح‌حالی از بونر ارائه کرد و او را «نوع‌دوست کوچک» نامید. در آن برنامه، بونر بیان نمود که «وقتی روز بدی را می‌گذرانید، باید بدانید که یک نفر دیگر، روز بدتری نسبت به شما می‌گذراند».
بونر در نظرداشت که این راهپیمایی را تا سپتامبر، پس از ۱۷۸ روز پیاده‌روی به پایان برساند. در ۱۴ سپتامبر ۲۰۱۰، بونر تقریباً ۲۵۰۰ مایل را تا سانتامونیکا، کالیفرنیا پیاده طی کرده بود. در ۱۲ سالگی، او جوان‌ترین فردی بود که از ساحل شرقی تا ساحل غربی ایالات متحده را پیاده پیموده بود.
در ۲۶ مارس ۲۰۱۳، بونر به‌مدت هفت روز در یک جبعبه پلکسی گلاس به‌اندازهٔ ۵۱۲ فوت مکعب (۱۴٫۵ متر مکعب) و در محوطه‌ای نزدیک به مرکز خرید وستفیلد برندون سپری کرد. او با استفاده از یک تخته سه لایه به‌جای کف جعبه، تکه‌های مقوا و کیسه‌خواب، قصد داشت تا محل سکونت یک بی‌خانمان را شبیه‌سازی کند.
بونر این تلاش برای جمع‌آوری کمک‌های مالی را «زک در یک جعبه» نامید و مردم را ترغیب کرد تا مواد غذایی فاسدنشدنی اهدا کنند. او می‌خواست تمام دیوارهای جبعبه‌اش را با مواد غذایی اهداشده بپوشاند. پس از هفت روز کمک مالی از سوی کودکان و بزرگ‌سالان و همچنین اهدای ۱۰۰۰ دلار از سوی فروشگاه سوئیت بی، بونر بیش از ۶۰۰۰ قوطی کنسرو را به سازمان متروپولیتن و بنیاد فرانسیس اهدا کرد.
از ظهر ۷ نوامبر ۲۰۱۴ تا ظهر ۸ نوامبر ۲۰۱۴، در محل سازمان متروپولیتن در تامپا، بونر امیدوار بود تا رکورد جهانی گینس برای جمع‌آوری بیشترین مواد غذایی کنسروشده در طی ۲۴ ساعت را ثبت کند. او با همکاری سازمان‌های متروپولیتن و «Feeding America Tampa Bay» رویدادی به‌نام «بزرگ‌ترین برنامهٔ اهدایی غذا در جهان: غذا برای یک میلیون نفر» را با هدف جمع‌آوری یک میلیون پوند (واحد وزن برابر با ۰٫۴۵۴ کیلوگرم) غذا در ۲۴ ساعت برپا کرد. به علاوه شرکت‌های غذایی معروفی همچون والمارت، وین-دیکسی، پرفورمنس فود گروه و پابلیکس نیز قول همکاری در این رویداد را دادند.
رکورددار قبلی این رویداد، مدرسه‌ای در کارولینای شمالی بود که در سال ۲۰۱۱، ۵۵۹٫۸۸۵ پوند غذا جمع‌آوری کرد. بونر توانست ۵۶۶٫۶۰۰ پوند غذا جمع کند. غذاهای جمع‌آوری‌شده را به ۱۰ ناحیه فرستادند: هیلزبورو، پاینلاس، پاسکو، پولک، هرناندو، سیتروس، سامتر، هایلندز، هاردی و ماناتی.
در سال ۲۰۰۶، زک جایزهٔ خدمات وابسته به نهاد ریاست‌جمهوری را از جورج دبلیو بوش دریافت کرد. در همان سال، او به‌خاطر خدمات داوطلبانه‌اش، مفتخر به دریافت جایزهٔ Points of Light از سوی جب بوش، فرماندار فلوریدا شد. بونر با جورج دبلیو بوش و بیل کلینتون ملاقات کرده‌است. او در برنامهٔ «صبح‌به‌خیر آمریکا» شرکت کرد. در سال ۲۰۱۱، مجلهٔ ریدرز دایجست به او لقب «قهرمان وطن» را داد.
در سال ۲۰۰۷، شرکت اسباب‌بازی «بیلد-ای-بیر ورکشاپ» بونر را یکی از ۱۲ «قهرمان بغل‌کردنی» نامید. در ۱۹ مارس ۲۰۰۸، او جایزهٔ الکساندرا اسکات (از سری جوایز ولوو برای زندگی) که به میزبانی شرکت ولوو در خیابان ۴۲ منهتن برگزار شد، دریافت کرد. در سال ۲۰۰۹، خوانندگان و سردبیران وب‌سایت «Beliefnet»، بونر را الهام‌بخش‌ترین فرد سال انتخاب کردند. بونر با کسب ۲۲ درصد آرا توانست از «خلبان قهرمان» چسلی سولنبرگر و دانشجویانی را که در ایران به تقلب در انتخابات اعتراض کرده بودند، پیشی بگیرد.
التون جان (خوانندهٔ انگلیسی) پس از آن‌که بونر ۱۲۰۰ مایل را از تامپا، فلوریدا تا واشینگتن دی‌سی پیاده پیمود، ۲۵۰۰۰ دلار به جنبش او اهدا کرد.
مایکل گیلن، مدیرعامل سازمان غیرانتفاعی پروژهٔ نوع‌دوستی، تصمیم گرفت، فیلمی به ارزش ۵ میلیون دلار دربارهٔ پیاده‌روی زک بونر و بنیاد «واگن قرمز کوچک» بسازد. داستان بونر از میان ۶۰۰۰ نامزد انتخاب شد. پس از کاهش تعداد نامزدها به ۱۲ نفر، داستان بونر به اتفاق آرا برگزیده شد. گیلن با ستایش از نوع‌دوستی بونر بیان کرد که «او صادق، متواضع، سخاوت‌مند و الگوی خوبی برای کشور ماست. با تماشای زک، آیندهٔ کشورمان را می‌بینم و فکر می‌کنم به دست انسان‌های توان‌مندی سپرده خواهد شد».
پاتریک شین دانکن، نویسنده، دیوید آنسپا، کارگردان، مایکل گیلن از پروژهٔ نوع‌دوستی، باربارا کلی، استیو گولین و دیوید کانتر از شرکت «Anonymous Content» تهیه‌کننده‌های این فیلم هستند. بنیاد جان تمپلتون بودجهٔ این فیلم را تأمین کرد. فیلم «واگن قرمز کوچک» در ماه مه ۲۰۱۰ فیلمبرداری شد.
زک ال. بونر در ۱۷ نوامبر ۱۹۹۷، در سیرسی، آرکانزاس متولد شد. او پدرش را در حادثهٔ تصادف از دست داده‌است و هم‌اکنون با مادرش لوری و خواهرش کلی در والریکو، تامپا، فلوریدا زندگی می‌کند. مادر بونر مشاور املاک و سرمایه‌گذار است. خواهرش حدود ۱۰ سال از او بزرگ‌تر است.
بونر با توجه به فعالیت‌های خارج از مدرسه‌اش، بیشتر کلاس‌هایش را با برنامهٔ آموزش مجازی K12 فلوریدا و به‌صورت آنلاین شرکت کرد. او در وقت آزاد خود در سال ۲۰۰۷، بیسبال و تنیس بازی می‌کرد و با دوستانش به دوچرخه‌سواری می‌رفت. زمانی که سه‌ساله بود، به برنامهٔ نوجوانان تکواندو پیوست و پس از سال‌ها توانست کمربند سیاه بگیرد.
او در نوامبر ۲۰۰۷ در مصاحبه‌ای با روزنامهٔ The Independent Florida Alligator بیان نمود که آرزو دارد به دانشگاه هاروارد برود و با حضور در دانشکدهٔ حقوق ییل بتواند دادستان شود. در ژانویه ۲۰۱۳ در مصاحبه‌ای با Canada.com، تصدیق کرد هنوز می‌خواهد وکیل شود و خاطرنشان کرد مطمئن نیست که می‌خواهد دادستان شود یا در رشتهٔ حقوق خانواده تخصص بگیرد. در همان ماه، او در مصاحبه‌ای با روزنامهٔ «کریستین پست» گفت که می‌خواهد در رشتهٔ حقوق تحصیل کند تا با اهداف بنیاد «واگن قرمز کوچک» هم‌سو باشد و به نیازمندان بیشتری کمک کند.
در فوریه ۲۰۱۷، «تامپا بی تایمز» در مقاله‌ای به این موضوع اشاره کرد که بونر در دوران دبیرستان در دانشکده دولتی هیلزبورو شرکت کرده‌است و در حال حاضر در کمپانی اپل فعالیت می‌کند. پس از دبیرستان، او در دانشگاه فلوریدا در رشتهٔ علوم کامپیوتر و مهندسی نرم‌افزار تحصیل کرد.
منطقه ۸ شهرداری شیراز منطقه تاریخی فرهنگی شیراز نامیده می‌شود و مهم‌ترین و با ارزش‌ترین منطقه شهر شیراز است.
در واقع این منطقه شیراز قدیم می‌باشد که طی فرایندهای رشد و توسعه شهری و افزایش جمعیت به‌عنوان زیرمجموعه‌ای از کل شهرداری آمده که دارای ویژگی‌های خاص خود می‌باشد. وسعت منطقه ۳۵۰ هکتار و درصد جمعیت ساکن در منطقه در روز ۵۰۰ هزار تن و در شب ۱۵۰ هزار تن می‌باشد.‏
مرزهای این منطقه از شمال دروازه سعدی، خیابان تختی، دروازه اصفهان و خیابان فردوسی از جنوب به دروازه کازرون و بلوار سیبویه از شرق به بلوار زینبیه و از غرب به خیابان سعدی، توحید و قاآنی شمالی محدود می‌گردد.
وسعتی این منطقه ۳۵۰ هکتار است. درصد جمعیت ساکن در منطقه در روز ۵۰۰ هزار نفر و در شب ۱۵۰ هزار نفر است.
۱۹ خیابان مهم در سطح منطقه شامل: خیابان‌های شهناز، فردوسی، تیموری، هجرت، سعدی، ۲۲ بهمن، ناصر خسرو، بلوار زند، لطفعلی خان زند، طالقانی، توحید (داریوش)، پیروزی، قآنی شمالی، حسینی، احمدی، سیبویه، زینبیه، آستانه، حضرتی (حرم مطهر) و …
محله‌های این منطقه شامل:
با وجود بیش از ۴۰۰ اثر بار ارزش، ۸ دروازه و ۱۲ مرکز و چندین محور فرهنگی می‌تواند تبلوری از شیوه زندگی، روابط اجتماعی، آداب و رسوم، باورها، تاریخ و هنر و به‌طور کلی بیانگر هویت تاریخی و فرهنگی هر دوره باشد. حفظ و نگهداری و مرمت این آثار و مجموعه‌ها علاوه بر این که زندگی دوباره‌ای به این آثار می‌دهد، از نظر اقتصادی و اجتماعی نیز هویت تاریخی فرهنگی شهر شیراز را زنده می‌کند.
منطقه ۱۰ شهرداری شیراز با توجه به اضافه شدن دو شهرک گویم و دوکوهک به این شهر، تشکیل شده‌است.‏
براساس تقسیمات جدید، شهرک‌های آرین، گلستان، بهشتی، بزین، گلدشت حافظ و محدوده غربی کمربندی شمال باختری شیراز، جزو منطقه ۱۰ شهرداری قرار گرفته‌است. ساختمان اصلی این منطقه نیز در گلدشت حافظ واقع شده‌است. ساختمان ناحیه یک منطقه ۱۰ در شهرک گویم می‌باشد.
جمعیت این محدوده در سال ۱۳۷۸ حدود ۲۵۰/۳۸ نفر بوده‌ است که درافق طرح بالغ بر۹۰۰/۱۹۴ نفر در این محدوده ساکن خواهند بود. آخرین میزان میانگین حدودی جمعیت موجود منطقه بشرح ذیل است با ۴۰٪واگذاری مناطق ۴و۵ شهرداری شیراز در حال حاضر ۱۷۱۶۲۸ نفر تخمین زده شود.سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی استان فارس واحد آمار
منطقه ۱۱ شهرداری شیراز در جهت شمال شرق شیراز واقع شده‌است. مساحت این منطقه ۱۱۶۰ هکتار به جمعیت تقریبی ۱۱۵۰۰۰ بوده که از شمال به بلوار رسول اعظم و سرداران، از جنوب به بلوار مدرس، از شرق به بلوار فرصت شیرازی و از غرب به بلوار فضیلت می‌باشد.‏
این منطقه جدید بر اساس مصوبه شورای شهر و تأیید وزارت کشور با الحاق بخشی از منطقه سه و منطقه هفت شهرداری شیراز و به منظور رفاه و ارائه خدمات بهتر به شهروندان راه اندازی شده‌است.‏
حدود جغرافیایی این منطقه، از سمت جنوب بلوار فضیلت تا بلوار فرصت شیرازی، از سمت غرب بلوار مدرس تا تونل سعدی، از سمت شرق بلوار فرصت شیرازی تا ابتدای بلوار رسول اعظم و از سمت شمال تا ارتفاعات ریاستی را شامل می‌شود.
منطقه ۷ شهرداری شیراز در هشتم بهمن ۱۳۷۹ تأسیس گردیده‌است با مساحتی حدود ۳۰۰۰ هکتار در حدود ۲۱٪ از کل مساحت شهر شیراز را شامل می‌شود. این منطقه با ۱۶۲٬۰۰۰ تن جمعیت حدود ۱۴٪ از کل جمعیت شیراز را در خود جای داده‌است و تراکم جمعیتی آن ۵۴ تن در هکتار مربع می‌باشد.‏
این منطقه به عنوان منطقه پایلوت اجرای طرح شهر دوستدار کودک انتخاب شده‌است.
این منطقه که یکی از مناطق شرقی شیراز حساب می‌شود از شمال و شمال غرب به محله پودنک ،بزرگراه سرداران و پل غدیر راه دارد. جنوب این منطقه را وزیر آباد و کفترک تشکیل داده‌است و همچنین از غرب به فرودگاه شیراز و از شرق به بلوار رسول اعظم امتداد دارد. حدود تقریبی ۱۶۲٬۰۰۰ تن (۱۴٪ از جمعیت کل شیراز) تراکم جمعیتی نیز ۵۴ تن در هکتار مربع می‌باشد.
با توجه به نقشه طرح تفصیلی شهر شیراز حدود ۳۰۰۰ هکتار مربع شامل ۱۵۰۰ هکتار مربع مساحت محدوده خدماتی به انضمام ۴۰۰ هکتار مربع محدوده الحاقی شامل روستاهای وزیرآباد، قلعه نو، ترکان، شرغان، کفترک، خرچول، اقبال آباد، احمدآباد صغاد و دستخضر و ۶۰۰ هکتار مربع مساحت محدوده استحفاظی ساخته شده از قبل است.
اراضی الحاقی به منطقه هفت شامل ۷ روستای وزیرآباد- قلعه نو- مهرگان – کوشکک – نصرآباد – ترکان و دستخضرکه جمعاً به وسعت ۸۰۰ هکتار می‌باشد. در پی تصویب قانون تعاریف محدوده و حریم شهر مصوب سال ۱۳۸۴ بعضی روستاها از شهر جدا و در سال ۹۰ مجدداً به شهر شیراز ملحق شدند. در این وضعیت تفکیک زمینهای کشاورزی توسط افراد و واگذاری آن برای امر مسکن تحت نظر دهیاری‌ها به شدت رواج گرفت و سیل مهاجرین و افراد با بنیه مالی ضعیف به این مناطق سرازیر شده به نحوی که توسعه ناهمکون این قبیل ساخت و سازها از ارائه خدمات دهیاری پیشی گرفت و مستحدثات بدون بررسی طرح‌های بالادستی و بدون زیرساختهای لازم شهری مطالعات گسترش یافت.
شهر دوستدار کودک عنوان طرحیست که ازسال ۱۹۸۰ به بعد درراستای تخصیص حق شهروندی به کودکان و رسیدگی به خواسته‌ها ونیازهای اجتماعی و شهری آنان مورد توجه قرار گرفت. این منطقه به عنوان منطقه پایلوت اجرای طرح شهر دوستدار کودک انتخاب شده‌است.‏
منطقه ۶ شهرداری شیراز از سال ۱۳۷۲ در حد انتهای شمال غربی شهر شیراز راه اندازی شده‌است مساحت محدوده این منطقه ۲۵۰۰ هکتار و محدوده خدماتی ۱۱۴۸ هکتار می‌باشد که از سمت شمال شهرک جوادیه و پردیس و کوه‌های مشرف منصورآباد و چمران، از سمت جنوب اراضی جبل الدراک تا میدان رودکی و از سمت شرق خیابان همت شمالی و جنوبی و میدان قصرالدشت می‌باشد.‏
از مهم‌ترین محله‌های این منطقه می‌توان به بلوار شهید چمران، قصردشت، معالی آباد، فرهنگ‌شهر، نیایش و… اشاره کرد. تعداد ساکنین این منطقه ۱۲۴٬۰۰۰ تن است.
یکی از اراضی بلا استفاده در بلوار فرهنگ شهر که طراحی آن اجرا شد و بوستان فرهنگ نامگذاری شد و باغ فرهنگ نیز در نبش خیابان شهید کسایی بهسازی و به نام بوستان کتاب نامگذاری شد. بوستان سه کنج نیز در یک فضای بلااستفاده شهری احداث شده‌است. در این بوستان از مصالح با کیفیت با طراحی ویژه، کاشی‌های زیبا و لعاب خورده، روشنایی مناسب، طراحی فضای سبز زیبا بهره برده شده است. پروژه بهسازی بوستان کتاب شیراز واقع در بلوار شهید رجایی با هزینه ۷ میلیارد ریال در زمینی به مساحت ۱۵۰۰ متر مربع، پارک چهار هکتاری کوکب شیرازی با هزینه ۲۵ میلیارد ریال دارای سه کیلومتر مسیر پیاده روی در میدان احسان، بولوار پرستار، خیابان شهید بانشی پشت بیمارستان بعثت، پارک سه کنج با هزینه اجرای ۲۰ میلیارد ریال در زمینی به مساحت چهار هزار مترمربع در بولوار شهید کسایی روبروی خیابان پزشکان دارای طراحی ویژه کفسازی، محوطه سازی و بدنه سازی، آبنما به طول ۹۰ متر، فضای سبز، زمین بازی کودکان، پارک فرهنگ با هزینه اجراى ۸ میلیارد ریال از جمله پروژه‌های شهرداری منطقه ۶ شیراز بود که افتتاح شدند، همچنین کلنگ باغ کتاب به عنوان یک مجموعه چند منظوره فرهنگی با محوریت کتاب در بولوار شهید کسایی تقاطع خلبانان به زمین زده شد.‏
منطقه ۵ شهرداری شیراز با وسعت فعلی ۱۷۳۶ هکتار در جنوب شرقی شهر شیراز واقع می‌باشد که از شمال به بلوار ارتش و خیابان شهید حراف و از جنوب به کمربندی و شهرک کوشک میدان، از غرب به بلوار عدالت و از شرق به بلوار ابوذر و دالرحمه شیراز محدود می‌باشد.‏
جمعیت منطقه بر اساس سرشماری سال ۸۵، ۱۶۳٬۰۴۲ تن برآورد گردیده که شامل ۳۸٬۲۳۲ خانوار در این منطقه می‌شود. (با احتساب جمعیت اراضی جنوب کمربندی که از ابتدای سال ۸۷ به منطقه ۹ الحاق گردید)
تراکم جمعیت این منطقه ۶۴ تن در هکتار می‌باشد.
منطقه پنج از محلات کوشک میدان، ده پیاله، عادل آباد، قلعه قبله، و … تشکیل شده‌است و در سال‌های گذشته توسعه زیادی به صورت بافت‌های مسکونی داشته‌است. رحمت که یکی از بزرگراه‌های اصلی شهر محسوب می‌شود از این منطقه می‌گذرد.
منطقه ۴ شهرداری شیراز یکی از مناطق ۱۱ گانه شهر شیراز است که در جنوب غربی این شهر واقع شده‌است و از سال ۱۳۶۹ به عنوان یک منطقه مستقل شهرداری در شیراز ایجاد شده و پیش از آن جزء منطقه ۱ بوده‌است و در حال حاضر به دو منطقه ۴ و ۹ تفکیک شده‌است. این منطقه با مناطق ۱ در شمال و ۵ در شرق هم‌سایه است.‏
این منطقه از شمال به پارک قوری و زرهی، از جنوب به باهنر جنوبی و کمربندی شیراز، از غرب و جنوب غربی به امیر کبیر، جاده بوشهر و بلوار ایمان جنوبی ودر نهایت از شرق به عادل آباد و چهارراه زندان امتداد دارد همچنین مرکز این منطقه بزرگراه رحمت حساب می‌شود.
هر چند بخش کوچکی از این منطقه از سابقه سکونت برخوردار است، اما بخش‌های وسیعی از مرکز و جنوب غربی آن هنوز در حال شکل‌گیری و ساخت و ساز سریع است. این منطقه با توجه به وسعت و جمعیت موجود در اسکان جمعیت افزوده شده به شهر شیراز بسیار بالا بوده‌است. جمعیت منطقه بالغ بر۲۶۸٬۸۶۰ تن می‌باشد.
منطقه ۳ شهرداری شیراز در جهت شمال شهر شیراز واقع شده‌است. وسعت شهرداری منطقه ۳ مساحت ۱۷۴۴ هکتار که ۱۴٪ مساحت کل شهر شیراز است. شمال این منطقه از دروازه قرآن و محله سعدیه و جنوب آن از میدان ولیعصر و خیابان تختی (شهناز)، غرب آن از دروازه اصفهان، حافظیه و شرق آن از بزرگراه سرداران تشکیل شده‌است.‏
منطقه ۲ شهرداری شیراز یکی از مناطق یازده‌گانه شهرداری شیراز می‌باشد که در جنوب و غرب بافت تاریخی قرار گرفته‌است. این منظقه از شمال به بافت تاریخی و مناطق ۳ و ۸ و ۱، از غرب به منظقه یک، از شرق به پایگاه هوایی شیراز و از جنوب به منظقه ۵ شهرداری محدود می‌شود. مساحت آن بالغ بر ۱۶۸۰ هکتار می‌باشد و به صورت خطی از شمال غربی به جنوب شرقی حول بافت قدیم شیراز از ناحیه غرب و جنوب کشیدگی دارد.‏
محدوده منظقه ۲ در حال حاضر شامل دو بخش کاملاً متمایز است: یکی محدوده پیرامون بافت تاریخی که دارای سابقه توسعه بیشتر و قدمت بیشتر بوده و بافت میانی شهر شیراز را شامل می‌شود و دیگری بخش شرقی و جنوب شرقی آن که محصول دهه اخیر است. در صورتی که محدوده پیرامون منظقه تاریخی – فرهنگی شیراز را مرحله اولیه توسعه شهری تلقی کنیم. سایر بخش ای منظقه دو حاصل عمل نیروهای توسعه شهری در سه دهه گذشته و به ویژه دو دهه اخیر بوده‌است.
شمال این منطقه یکی از بافت‌های تاریخی شهر شیراز است که از زندیه و جنوب آن را می‌توان به پل فسا، کمربندی شیراز، بلوار مدرس و فرودگاه شیراز اشاره کرد؛ همچنین این منطقه از غرب به میدان کوزه‌گری و بزرگراه رحمت و از شرق به بلوار مدرس و میدان ولیعصر امتداد یافته‌است.
منطقه ۹ شهرداری شیراز که یکی از مناطق کنار کمربندی شهر حساب می‌شود که جاده‌هایی مانند:کمربندی، جاده بوشهر قرار داده و شهرک‌هایی عبارتند از:شهرک والفجر، احمدآباد، شهرک فرزانگان، شهرک زیتون، شهرک بهاران، میانرود، کتس بس و… را در خود جای داده و همچنین این منطقه از جنوب شهر شیراز تشکیل شده‌است.‏
مزدا سی‌ایکس-۵۰ یک کراس‌اوور کامپکت است که توسط شرکت مزدا تولید و برای بازار آمریکای شمالی عرضه خواهد شد. این خودرو بر اساس پلت‌فرم عرضی نسل چهارم مزدا ۳ و مزدا سی‌ایکس-۳۰ ساخته شده‌است و در کنار مدل کوچکتر سی‌ایکس-۵ به فروش خواهد رسید.
مزدا سی‌ایکس-۵۰ به‌طور رسمی در ۱۵ نوامبر ۲۰۲۱ معرفی شد. این خودرو یک مدل آف‌رودی نیز خواهد داشت. تولید این خودرو در خط تولید مزدا تویوتا در ایالات متحده آمریکا واقع در هانتسویل، آلاباما و در کنار تویوتا کرولا کراس در ۲۶ ژانویه ۲۰۲۲ آغاز شد که نشان دهنده تولید دوبارهٔ مزدا در ایالات متحده پس از ۱۰ سال است. آخرین مزدای تولیدی در ایالات متحده مزدا ۶ سدان بود که تولید آن در سال ۲۰۱۲ متوقف شد.
مزدا سی‌ایکس-۵۰ دارای موتور ۲٫۵ لیتری "Skyactiv-G PY-VPS" چهارسیلندر خطی است که در گونهٔ تنفس طبیعی دارای قدرت و گشتاور و در گونهٔ توربوشارژر دارای قدرت و گشتاور است. فناوری چهارچرخ محرک i-Activ مزدا و انتخاب رانندگی هوشمند به‌طور پیش‌فرض در مزدا سی‌ایکس-۵۰ وجود دارند. علاوه بر این، سی‌ایکس-۵۰ در نهایت با امکانات هیبریدی که از تویوتا تهیه می‌شود، عرضه خواهد شد.
مزدا سی‌ایکس-۵۰ در بازار ایالات متحده با تیپ‌های پایه، سلکت، پریفرید، پریفرید پلاس، پریمیوم و پریمیوم پلاس عرضه می‌شود. نسخهٔ توربوشارژر آن نیز در تیپ‌های پایه، پریمیوم و پریمیوم پلاس عرضه می‌شود. علاوه بر این، مزدا همچنین برای نسخهٔ توربو یک تیپ ویژه به نام «مریدین ادیشن» را عرضه می‌کند که برای علاقه‌مندان به بیراهه‌نوردی است و از رینگ‌های ۱۸ اینچی منحصر به فرد، تزئینات جانبی، طرح گرافیکی ویژه بر وری کاپوت جلو و سایر لوازم جانبی برای بیراهه‌نوردی بهره می‌برد.
لو بو (()درگذشته ۷ فوریه ۱۹۹) با نام محترم فنگ‌ژیان یک سیاستمدار و جنگ سالار ارتش چین بود که در اواخر سلسله هان شرقی در چین زندگی می‌کرد. او که در اصل تابع یک جنگ سالار کوچک، دینگ‌یوان بود، به دینگ یوان خیانت کرد و به قتل رساند و به دونگ ژو، فرمانده جنگی که دولت مرکزی هان را در اوایل دهه ۱۹۰ کنترل می‌کرد، متواری شد. در سال ۱۹۲، او به دونگ ژو روی آورد و پس از تحریک وانگ یون و شیسون روئی او را کشت، اما بعداً توسط پیروان دونگ ژو شکست خورد و رانده شد.
از سال ۱۹۲ تا اواسط سال ۱۹۵، لو بو در مرکز و شمال چین سرگردان بود و متوالی به دنبال سرپناهی برای جنگ سالارانی مانند یوان شو، یوان شائو و ژانگ یانگ بود. در سال ۱۹۴، او توانست کنترل استان یان را از جنگ سالار سائو سائو با کمک فراریان طرف سائو به دست بگیرد، اما سائو در عرض دو سال قلمروهای خود را پس گرفت. در سال ۱۹۶، لو بو علیه لیو بی، که به او پیشنهاد پناهندگی در استان ژو را داده بود، روی آورد و کنترل استان را از میزبان خود گرفت. اگرچه او قبلاً با یوان شو موافقت کرده بود، اما پس از اینکه یوان خود را امپراتور اعلام کرد - خیانت به امپراتور شیان هان - روابط خود را با او قطع کرد و به سائو و دیگران در حمله به مدعی پیوست. با این حال، در سال ۱۹۸، او دوباره با یوان شو طرف شد و مورد حمله نیروهای ترکیبی سائو و لیو قرار گرفت که نتیجه آن شکست او در نبرد شیاپی در سال ۱۹۹ بود. او سرانجام به دستور سائو سائو دستگیر و اعدام شد.
اگرچه لو بو در منابع تاریخی و داستانی به‌عنوان یک جنگجوی فوق‌العاده قدرتمند توصیف می‌شود، اما او همچنین به خاطر رفتار خلقی‌اش بدنام بود. او به‌طور نامنظم بیعت خود را تغییر داد و آزادانه به متحدان خود خیانت کرد. او همیشه به دیگران مشکوک بود و نمی‌توانست زیردستان خود را کنترل کند. همه این عوامل در نهایت منجر به سقوط او شد. در رمان تاریخی قرن چهاردهم، رمانس سه پادشاهی، جزئیات زندگی او دراماتیزه می‌شود و برخی عناصر ساختگی - از جمله عاشقانه او با دوشیزه خیالی دیائوچان - اضافه می‌شود تا او را به عنوان یک جنگجو تقریباً بی چون و چرا نشان دهد که همچنین یک بی‌رحم بود و فاقد اخلاق.
دو بیوگرافی رسمی از لو بو وجود دارد. اولین مورد در سوابق سه پادشاهی (Sanguozhi) است که توسط چن شو در قرن سوم نوشته شده‌است.
در قرن پنجم، پی سونگجی با گنجاندن اطلاعاتی از منابع دیگر در اثر اصلی چن شو و افزودن تفسیر شخصی او، سانگوژی را حاشیه نویسی کرد. برخی از متن‌های جایگزین مورد استفاده در حاشیه‌نویسی زندگی‌نامه لو بو عبارتند از: Yingxiong Ji (تواریخ قهرمانان و قهرمانان)، نوشته وانگ کان. Xiandi Chunqiu (تواریخ امپراتور شیان)، توسط یوان وی. وی شی چونکیو (تواریخ خانواده حاکم وی)، نوشته سان شنگ. سائو من ژوان (بیوگرافی کاسو من)، توسط نویسنده ای ناشناس.
شرح حال دوم لو بو در کتاب هان متأخر (هوهانشو) است که توسط فن یه در قرن پنجم گردآوری شده‌است.
هیچ توصیفی از ظاهر فیزیکی لو بو در اسناد تاریخی وجود ندارد. ذکر شد که او در تیراندازی با کمان و اسب سواری تخصص داشت و از قدرت بدنی بالایی برخوردار بود. او به دلیل مهارت رزمی خود به "ژنرال پرواز" (飛將) لقب گرفت. او همچنین صاحب اسب قدرتمندی به نام "خرگوش سرخ" بود. ضرب‌المثلی در آن زمان برای توصیف لو بو و خرگوش سرخ: "در میان مردان، لو بو؛ در میان اسب‌ها، چی تو (خرگوش سرخ)".
لو بو در رمان تاریخی قرن چهاردهم رمان عاشقانه سه پادشاهی به شرح زیر است:
قیافه ای بلند و باوقار، یاتاقانی باشکوه و الهام بخش، دارای یک خارجی فنگتیان، موهای عقب کشیده و پوشیده شده با روسری طلایی، پوشیدن ردای رزمی با نقش و نگار گلدار، محصور در زره بدن مزین به تصاویر نی، کمربند گرانبهایی که به تصویر شیر مزین شده‌است،
لو بو از شهرستان جیویان (九原縣) فرماندهی وویوان (五原郡) بود که در نزدیکی بائوتو امروزی، مغولستان داخلی قرار دارد. او به خاطر شجاعت رزمی اش در استان بینگ شهرت داشت. هنگامی که دینگ یوان، بازرس (刺史) استان بینگ، توسط دولت مرکزی هان به عنوان فرمانده سواره نظام (騎都尉) منصوب شد و به فرماندهی هنی دستور داده شد، لو بو را به عنوان سردفتر (主簿) استخدام کرد و تحت درمان قرار گرفت. او را مهربانانه.
پس از مرگ امپراتور لینگ در سال ۱۸۹، دینگ یوان نیروهای خود را به پایتخت لوئوانگ هدایت کرد تا به ژنرال هی جین در از بین بردن جناح خواجه کمک کند. در نهایت ه جین توسط خواجه‌ها ترور شد، پس از آن، دونگ ژوو، فرمانده جنگ، نیروهای خود را به لوئویانگ هدایت کرد و پایتخت را اشغال کرد. دونگ ژو می‌خواست دینگ یوان را بکشد و کنترل نیروهای دینگ را در دست بگیرد، بنابراین لو بو را وادار کرد که به دینگ خیانت کند و به طرف او فرار کند. لو بو دینگ یوان را کشت، سرش را برید و به دونگ ژو که تا آن زمان کنترل دولت مرکزی هان را به دست گرفته بود، ارائه کرد. دونگ ژو لو بو را به عنوان فرمانده سواره نظام (騎都尉) منصوب کرد و به او ایمان و اعتماد زیادی داشت. او همچنین لو بو را به عنوان فرزندخوانده پذیرفت. لو بو بعداً از سمت فرمانده سواره نظام به ژنرال خانواده (中郎將) ارتقا یافت. او همچنین به عنوان مارکیز یک روستای بزرگ (都亭侯) انتخاب شد.
در سال ۱۹۰، ائتلافی از جنگ سالاران به رهبری یوان شائو در پاسخ به ظلم دونگ ژو و انحصار دولت مرکزی، ائتلاف تنبیهی را علیه دونگ ژو به راه انداختند. دونگ ژو اوایل همان سال جانشین امپراتور لینگ، امپراتور شائو را برکنار کرده بود و امپراتور شیان را جایگزین او کرد، که در واقع یک حاکم دست نشانده تحت کنترل او بود. لو بو از دونگ ژوو دفاع کرد و در نبردها علیه ائتلاف جنگید. در یک نبرد در یانگرن (陽人؛ که تصور می‌شود در نزدیکی ون‌کوان، روژو، هنان امروزی باشد)، دونگ ژو به لو بو و هو ژن دستور داد تا به سون جیان (یکی از اعضای ائتلاف) حمله کنند، اما لو بو و هو ژن می‌توانند با یکدیگر کنار نمی‌آیند و در نتیجه در ارتش آنها بی نظمی ایجاد می‌شود. سون جیان از فرصت استفاده کرد و به آنها حمله کرد و آنها را مجبور به عقب‌نشینی کرد. دونگ ژو شخصاً ارتشی را رهبری کرد تا با پیشتاز ائتلاف به رهبری سون جیان در منطقه ای که مقبره امپراتوران هان قرار داشت درگیر شود، اما شکست خورد و مجبور به عقب‌نشینی شد. سپس سون جیان از دروازه ژوان یانگ لوئویانگ (宣陽城門) گذشت، جایی که به لو بو حمله کرد و او را به عقب راند. در غرب. او نیروهای خود را برای غارت لوئویانگ فرستاد و ساکنان آن را مجبور کرد به چانگان نیز نقل مکان کنند و سپس لویانگ را در آتش نابود کرد. ائتلاف دونگ ژو را به چانگان تعقیب نکرد و در نهایت در سال بعد به تنهایی منحل شد.
از آنجایی که دونگ ژو معمولاً در مقابل افراد دیگر رفتار گستاخانه ای داشت، از ترور می‌ترسید، از این رو اغلب لو بو را به عنوان محافظ در کنار خود نگه می‌داشت. دونگ ژو نیز بدخلقی داشت و به راحتی آشفته می‌شد. در طول طغیان‌هایش، او جی‌های کوتاهی را به سمت لو بو پرتاب کرد، اما لو بو سریع واکنش نشان داد و از سلاح‌ها طفره رفت. بعد از آن عصبانیت دونگ ژوئو فروکش کرد. لو بو بسیار ناراضی بود و از پدر رضاعی خود کینه داشت. در همان زمان، لو بو وظیفه حفاظت از محل زندگی مرکزی دونگ ژوو را بر عهده داشت و او با یکی از خدمتکاران دونگ رابطه پنهانی برقرار کرد. او می‌ترسید که دونگ ژوو متوجه این موضوع شود و از این بابت بسیار ناراحت بود.
پیش از این، لو بو مورد استقبال گرم وانگ یون، وزیر توده‌ها (司徒) قرار گرفته بود، بنابراین او به دیدن وانگ رفت و از اینکه دونگ ژوو نزدیک بود او را بکشد شکایت کرد. در آن زمان، وانگ یون و یکی دیگر از مقامات، شیسون روئی (士孫瑞)، در حال نقشه کشیدن برای خلاص شدن از شر دونگ ژو بودند، بنابراین آنها در مورد نقشه خود به لو بو گفتند و از او کمک خواستند. لو بو گفت: اما ما پدر و پسر هستیم! وانگ یون پاسخ داد، "نام خانوادگی شما لو است، بنابراین شما با او رابطه خونی ندارید. او در هنگام مرگ شما اصلا نگران شما نبود، پس پیوند پدر و پسر کجا بود؟" لو بو موافقت کرد که به آنها بپیوندد و بعداً شخصاً دونگ ژوئو را کشت. پس از مرگ دونگ ژو، وانگ یون و لو بو مسئولیت دولت مرکزی را بر عهده گرفتند. لو بو به عنوان ژنرال قدرت قوی (奮威將軍) منصوب شد و افتخاراتی معادل افتخارات سه وزیر دوک - سه مقام عالی‌رتبه در دولت هان - دریافت کرد. امپراتور شیان نیز او را به عنوان مرزبان ون (溫侯) معرفی کرد.
پس از مرگ دونگ ژو، پیروان او در استان لیانگ، به رهبری لی جو، گوئو سی و دیگران، ارتشی را برای حمله به چانگان تشکیل دادند، زمانی که وانگ یون از عفو آنها برای فعالیت‌های گذشته‌شان در زمان دونگ ژو امتناع کرد. سی افراد خود را به سمت دروازه شمالی شهر هدایت کرد، جایی که لو بو را ملاقات کرد، که به او گفت: «بیایید سربازان خود را به نبرد نفرستیم. در عوض، بیایید با هم مبارزه کنیم.» لو بو سپس گوا سی را در یک دوئل درگیر کرد و او را مجروح کرد. مردان گوا سی مافوق خود را نجات دادند. هر دو طرف نیروهای خود را عقب کشیدند. Lü Bu نتوانست در برابر دشمن مقاومت کند، بنابراین در نهایت چانگان را رها کرد و فرار کرد. شکست او و پرواز متعاقب آن ۶۰ روز پس از مرگ دونگ ژوو اتفاق افتاد.
پی سونگجی اظهار داشت که ادعای «۶۰ روز» در متن اصلی Sanguozhi اشتباه است. بر اساس منابع دیگر، لو بو دونگ ژوو را در بیست و سومین روز از ماه چهارم در سومین سال از دوران چوپینگ (۱۹۰–۱۹۳) در سلطنت امپراتور شیان کشت و او در روز اول ششم از چانگان گریخت. ماه هیچ تاریخ درون یابی در این بین وجود نداشت، بنابراین لو بو نمی‌توانست ۶۰ روز را پس از مرگ دونگ ژو در چانگان سپری کند.
پس از خروج از چانگان، لو بو با همراهی چند صد سوار و با سر دونگ ژو که به زین او بسته شده بود، از گذرگاه وو عبور کرد و برای پیوستن به یوان شو در فرماندهی نانیانگ رفت. Sanguozhi و Houhanshu گزارش‌های متفاوتی از نحوه رفتار یوان شو با لو بو ارائه می‌دهند. اولی ادعا کرد که لو بو انتظار داشت که به گرمی مورد استقبال قرار گیرد زیرا احساس می‌کرد که به یوان شو کمک کرده تا با کشتن دونگ ژو انتقام بگیرد. با این حال، یوان شو از لو بو به دلیل دودلی اش متنفر بود، بنابراین از پذیرش او امتناع کرد. دومی اظهار داشت که یوان شو با لو بو سخاوتمندانه رفتار کرد، اما لو رفتار متکبرانه ای داشت زیرا احساس می‌کرد که او سزاوار رفتار بهتری است زیرا یوان را انجام داده‌است. لطف با کشتن دونگ ژو. لو بو همچنین به افرادش اجازه داد تا منطقه را غارت کنند. یوان شو نگران شد که لو بو تهدیدی برای او باشد، و لو نیز پس از شنیدن اینکه یوان به او مشکوک است احساس ناراحتی کرد، بنابراین او را ترک کرد.
پس از ترک یوان شو، لو بو سپس به شمال چین رفت تا به یوان شائو، خویشاوند یوان شو بپیوندد. او به یوان شائو در حمله به ژانگ یان در چانگشان کمک کرد. ژانگ یان هزاران سرباز و سواره نظام زبده داشت. لو بو زیردستانش چنگ لیان (成廉) و وی یوئه (魏越) و ده‌ها سوار را رهبری کرد تا به اردوگاه ژانگ یان یورش ببرند، چندین دشمن را کشتند و سپس با آنها مبارزه کردند. آنها این کار را هر روز سه تا چهار بار به مدت بیش از ده روز به‌طور مداوم انجام دادند و در نهایت نیروهای ژانگ یان را شکست دادند.
لو بو در مقابل یوان شائو متکبرانه رفتار کرد زیرا دریافت که با کشتن دونگ ژو به یوان‌ها لطف کرده‌است. او پیروان یوان را تحقیر کرد و با آنها با تحقیر رفتار کرد. او یک بار از یوان شائو سرباز بیشتری درخواست کرد اما رد شد و پس از آن او افراد خود را برای غارت مناطق یوان فرستاد. یوان شائو به شدت ناراضی بود و احساس می‌کرد که لو بو تهدیدی برای او به‌شمار می‌رود. لو بو احساس کرد که یوان شائو به او مشکوک است بنابراین می‌خواست شمال چین را ترک کند و به لویانگ بازگردد. یوان شائو تظاهر به موافقت کرد و به لو بو توصیه کرد که انتصاب سرهنگ-مدیر نگهبانان (司隷校尉) را در حالی که مخفیانه برای کشتن او نقشه می‌کشید به عهده بگیرد.
در روز خروج لو بو، یوان شائو ۳۰ سرباز زرهی را برای اسکورت او فرستاد و شخصاً او را بدرقه کرد. در طول سفر، لو بو توقف کرد و در داخل چادرش استراحت کرد. در آن شب، سربازان یوان شائو به داخل چادر رفتند و فردی را که داخل چادر بود، که خود را با پتو پوشانده بود، کشتند و پس از آن گزارش دادند که لو بو مرده‌است. روز بعد، یوان شائو خبری دریافت کرد که لو بو هنوز زنده است، بنابراین بلافاصله دروازه‌های شهر خود را بسته بود. در واقع، لو بو شب قبل بدون اینکه سربازان یوان شائو بدانند مخفیانه چادر خود را ترک کرده بود و به یکی از افرادش دستور داده بود که به عنوان طعمه در داخل خانه بماند.
لو بو به فرماندهی هنی گریخت تا پس از فرار به ژانگ یانگ بپیوندد. یوان شائو افراد خود را برای تعقیب لو بو فرستاد اما آنها از لو ترسیدند و جرات نزدیک شدن به او را نداشتند. وقتی لو بو این موضوع را شنید، به ژانگ یانگ گفت: «من از همان استانی هستم که تو هستم. اگر مرا بکشی، ضعیف تر می‌شوی. اگر مرا به خدمت بگیری، می‌توانی افتخارات و عناوین مشابه لی جوئه را کسب کنی. و گوا سی.» ژانگ یانگ وانمود کرد که با کمک لی جوئه و گو سی در کشتن لو بو موافقت می‌کند، اما در عوض مخفیانه به لو پناه داد. وقتی لی جو و گو سی فهمیدند که ژانگ یانگ لو بو را پذیرفته‌است، نگران شدند، بنابراین فرمانی امپراتوری به نام امپراتور شیان به هنی فرستادند و لو بو را به عنوان مدیر (太守) فرماندهی یینگ‌چوان منصوب کردند.
شرح ارتباط لو بو با ژانگ یانگ در سانگوژی با آنچه در هوهانشو ثبت شده بود تفاوت داشت. اولی اشاره کرد که لو بو پس از طرد شدن توسط یوان شائو به یوان شائو پیوست و پس از اینکه یوان شائو قاتلینی را برای کشتن او فرستاد زیر نظر ژانگ یانگ پناه گرفت. اما در هوهانشو گفته شد که لو بو پس از ترک یوان شو برای پیوستن به ژانگ یانگ رفت و او موفق شد ژانگ را متقاعد کند که اصرارهای لی جوئه و گوا سی برای کشتن او را نادیده بگیرد و در عوض به او پناه دهد. او بعداً ژانگ یانگ را ترک کرد و برای پیوستن به یوان شائو رفت، اما پس از زنده ماندن از سوء قصد دوباره به ژانگ بازگشت. لو بو در راه خود به هنی از کنار چنلیو (陳留؛ اطراف کایفنگ امروزی، هنان) گذشت، جایی که مدیر آن، ژانگ میائو، او را به گرمی پذیرفت. ژانگ میائو وقتی لو بو را از چنلیو بیرون کرد با او عهد دوستی بست.
یوان شائو وقتی شنید که ژانگ میائو - که با او اختلاف داشت - دوست لو بو شده‌است عصبانی شد. در آن زمان، یوان شائو هنوز متحد سائو سائو بود، بنابراین ژانگ میائو می‌ترسید که سائو نیروها را با یوان ترکیب کند تا به او حمله کند. علاوه بر این، حوزه قضایی ژانگ میائو، چنلیو، در استان یان بود که تحت کنترل سائو سائو بود.
در سال ۱۹۴، زمانی که سائو سائو استان یان را ترک کرد تا به استان خو حمله کند، برادر کوچکتر ژانگ میائو، ژانگ چائو (張超)، همراه با زیردستان سائو چن گونگ، زو سی (許汜) و وانگ کای (王楷) شورش را آغاز کردند. چن گونگ ژانگ میائو را متقاعد کرد تا در استقبال از لو بو در استان یان به آنها بپیوندد. با کمک فراریان، لو بو کنترل پویانگ را به دست گرفت و خود را فرماندار (牧) استان یان اعلام کرد. فرماندهی‌ها و شهرستان‌های مختلف در استان یان به فراخوان لو بو پاسخ دادند و به طرف او فرار کردند، به جز شهرستان‌های Juancheng, Dong'e و Fan که هنوز تحت کنترل سائو سائو باقی مانده بودند.
با دریافت خبر شورش و نفوذ لو بو، سائو سائو عملیات استان شو را متوقف کرد و نیروهای خود را به استان یان هدایت کرد. ارتش لو بو و سائو سائو در پویانگ با هم درگیر شدند، جایی که سائو نتوانست بر لو غلبه کند، بنابراین هر دو طرف برای بیش از ۱۰۰ روز در بن‌بست قرار گرفتند. در آن زمان، استان یان گرفتار ملخ و خشکسالی بود، بنابراین مردم از قحطی رنج می‌بردند و بسیاری برای زنده ماندن به آدم‌خواری متوسل شده بودند. لو بو پایگاه خود را از پویانگ به سمت شرق به شانیانگ منتقل کرد. ظرف دو سال، سائو سائو موفق شد تمام مناطق خود را در استان یان پس بگیرد و بعداً لو بو را در نبردی در شهرستان جویه شکست داد. لو بو از شرق به استان خو گریخت و تحت لیو بی‌پناه گرفت.
لو بو در اولین ملاقات با لیو بی بسیار محترمانه رفتار کرد و گفت: «من و تو هر دو اهل مرزهای شمالی هستیم. وقتی دیدم ائتلاف گواندونگ علیه دونگ ژو قیام می‌کند، از قبل می‌خواستم به آنها کمک کنم تا او را از بین ببرند. پس از کشتن دونگ ژو و ترک چانگان، هیچ یک از اعضای سابق ائتلاف حاضر به پذیرش من نشدند. آنها حتی سعی کردند من را بکشند.» سپس لیو بی را به اردوگاه خود آورد و از لیو خواست که روی تخت همسرش بنشیند و به همسرش دستور داد که به لیو احترام بگذارد. سپس برای لیو بی جشنی ترتیب داد و لیو را «برادر کوچکتر» خود خواند. لیو بی می‌دانست که لو بو غیرقابل پیش‌بینی و غیرقابل اعتماد است، اما سکوت کرد و وانمود کرد که با لو بو دوست است.
زمانی که لیو بی بر استان شو حکومت می‌کرد، در مرکز استان شیاپی مستقر بود و با یوان شو در نواحی اطراف رودخانه هوآی مرزهایی را ترسیم کرد. وقتی یوان شو فهمید که لو بو در استان شو است، می‌خواست لو بو را تحریک کند تا به او در برخورد با لیو بی کمک کند، بنابراین به لو بو نوشت: «در گذشته، دونگ ژوو قدرت دولتی را در انحصار خود درآورد، به خانواده امپراتوری آسیب رساند و خانواده ام را به قتل رساندم. من در کمپین علیه دونگ ژو شرکت کردم اما موفق به کشتن او نشدم. زمانی که جین یوانشیو (金元休) برای تصدی مسئولیت به استان یان می‌رفت، سائو سائو شکست داد و تقریباً او را تا مرز نابودی پیش برد. بعداً، شما به سائو سائو در استان یان حمله کردید و به من کمک کردید که شهرت خود را دوباره به دست بیاورم. دومین لطفی بود که به من کردی. در طول عمرم هیچوقت خبری از وجود لیو بی نشنیده بودم اما او با من جنگی را آغاز کرد. تو با روحیه قدرتمندت قادر به شکست لیو بی هستی و این سومین بار خواهد بود. به من لطف کن با این سه لطفی که به من کردی حاضرم امور زندگی را بسپارم و مرگ بر تو اگر چه من لایق نباشم. شما مدت زیادی است که در حال نبرد هستید و کمبود مواد غذایی دارید. بدینوسیله ۲۰۰۰۰۰ هو (斛) غله برای شما می‌فرستم و درهای خود را به روی شما باز می‌کنم. اگر آنها ناکافی باشند، من به ارائه یک جریان ثابت از منابع ادامه خواهم داد. اگر به سلاح و تجهیزات نظامی نیاز دارید، فقط بپرسید.» لو بو خوشحال شد و موافقت کرد که به یوان شو در حمله به شیاپی کمک کند. در مقایسه با آنچه در Sanguozhi ثبت شده‌است.
لو بو نیروهای خود را به حدود ۴۰ لی در غرب شیاپی هدایت کرد. زو دان (許耽) که اهل دانیانگ (丹楊) بود و به عنوان ژنرال خانواده (中郎將) زیر نظر لیو بی خدمت می‌کرد، ژانگ کوانگ (章誑) را شبانه برای ملاقات با لو بو فرستاد. ژانگ کوانگ به لو بو گفت: «ژانگ ید با سائو ائو دعوا کرد و او را کشت. شهر اکنون در حالت هرج و مرج است. ۱۰۰۰ سرباز از دانیانگ در دروازه سفید غربی مستقر هستند. وقتی خبر ورود شما را شنیدند، به دنبال شما پریدند. شادی که انگار احیا شده‌اند. سربازان دانیانگ وقتی به آنجا رسیدی دروازه غربی را به روی تو باز خواهند کرد.» لو بو در آن شب نیروهای خود را بسیج کرد و در سپیده دم به شیاپی رسید، جایی که سربازان دانیانگ دروازه غربی را به روی او گشودند. لو بو روی سکوی دید بالای دروازه نشست و به سربازانش دستور داد در شهر آتش بزنند. آنها ژانگ فی و مردانش را در نبرد شکست دادند و خانواده لیو بی، خانواده‌های زیردستان لیو و تدارکات لیو را اسیر کردند.
پس از دریافت خبر نفوذ لو بو، لیو بی بلافاصله به سمت فرماندهی شیاپی بازگشت، اما بیشتر نیروهایش در طول راه پراکنده شدند. لیو بی با افراد باقیمانده خود به سمت شرق حرکت کرد تا فرماندهی گوانگلینگ را در جایی که نیروهای یوان شو او را شکست دادند، بگیرد. لیو بی سپس به شهرستان هایکسی عقب‌نشینی کرد (海西縣؛ جنوب شرقی شهرستان گوانان امروزی، جیانگ سو). این در حدود اوایل سال ۱۹۶ اتفاق افتاد. لو بو از اینکه هنوز منابع یوان شو به او نرسیده بود ناراضی بود، بنابراین او افرادش را به استقبال لیو بی هدایت کرد. او لیو بی را به عنوان بازرس (刺史) استان یو منصوب کرد و به او دستور داد تا در شیائوپی پادگان کند، در حالی که او خود را فرماندار استان خو اعلام کرد و در ژیاپی باقی ماند.
در ژوئیه یا اوت ۱۹۶، زیردست لو بو، هائو منگ، علیه او شورش کرد و به دفتر او در شیاپی حمله کرد. ژنرال لو بو گائو شون شورش را با کمک سائو زینگ - زیردست هائو منگ که از خیانت به لو بو امتناع کرد - سرکوب کرد و هائو منگ را کشت. و ژنرال یوان شو جی لینگ از برگزاری. او یک جی را در دروازه اردوگاه نصب کرد و پیشنهاد کرد: "آقایان، تماشا کنید که من یک تیر به سمت پایین تیغه خمیده روی جی شلیک می‌کنم. اگر من آن را در یک شلیک زدم، همه شما باید نیروهای خود را خارج کنید. و اگر من این کار را نکنم، شما می‌توانید اینجا بمانید و برای نبرد آماده شوید.» سپس کمان خود را بلند کرد و یک تیر به سمت جی شلیک کرد و دقیقاً به قسمت پایینی تیغه منحنی برخورد کرد. همه حاضران در صحنه شوکه شده بودند. گفتند: ژنرال، تو قدرت بهشت را داری! روز بعد، آنها گروه دیگری را به راه انداختند و سپس نیروهای خود را خارج کردند.
در اوایل سال ۱۹۷، یوان شو خود را امپراتور در شوچون، مرکز اداری قلمروهایش، اعلام کرد و سلسله ژونگ (仲) را تأسیس کرد. این یک عمل خیانت به امپراتور سلطنتی شیان از سلسله هان تلقی شد، بنابراین یوان شو به زودی خود را هدف حملات سائو سائو و دیگر جنگ سالاران که از دربار امپراتوری هان برای از بین بردن مدعی دریافت کرده بودند، یافت.
در اوایل، یوان شو می‌خواست با لو بو اتحاد برقرار کند، بنابراین پیشنهاد ازدواج بین پسرش و دختر لو بو را داد. لو بو در ابتدا موافقت کرد. یوان شو پس از اعلام خود به عنوان امپراتور، زیردست خود هان یین (韓胤) را برای ملاقات با لو بو فرستاد و دختر لو بو را برای ازدواج به قلمرو خود همراهی کرد. با این حال، لو بو پس از اینکه چن گوی او را متقاعد کرد که این کار را انجام دهد، و پس از اینکه به یاد آورد که یوان شو چگونه او را رد کرد، زمانی که برای اولین بار به دنبال سرپناهی بود، نظر خود را تغییر داد. او سپس افراد خود را فرستاد تا کاروان هان یین را که در راه بازگشت به شوچون بودند تعقیب کنند و دخترش را پس بگیرند. او همچنین هان یین را اسیر کرد و به عنوان زندانی به شو فرستاد، جایی که هان یین در آنجا اعدام شد.