moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
جوشکاری قوسی فلز پوشش‌دار که از آن با نام جوش برق نیز یاد می‌شود، نام یک فرایند جوشکاری دستی است که در آن از یک میله فلزی پوشش دار مصرف شونده به نام الکترود، برای عبور جریان الکتریکی استفاده می‌شود. این جریان الکتریکی باعث ایجاد قوس الکتریکی در فاصله بین انتهای الکترود و قطعه کار می‌گردد. قوس ایجاد شده گرمای زیادی تولید کرده و باعث ذوب شدن انتهای الکترود و قطعه کار می‌شود. فلز مذاب ایجاد شده از الکترود به داخل حوضچه مذاب روی قطعه کار ریخته و در آنجا با آن مخلوط می‌شود. ابر گازی ایجاد شده و روکش مذاب شده، ناحیه حوضچه مذاب و انتهای الکترود را پوشانده و آن را از آلودگی و اکسید شدن محافظت می‌کند. با عبور قوس الکتریکی از آن ناحیه، حوضچه مذاب مخلوط منجمد شده و تبدیل به یک واحد یکپارچه می‌شود. در همین حین، فلاکس مذاب نیز منجمد شده و باعث شکل‌گیری گِل جوش می‌شود.
از جوش برق، به دلیل مقرون به صرفه بودن آن، انعطاف‌پذیری، قابلیت جابجایی آسان، و قابلیت تطبیق در شرایط مختلف به‌طور گسترده‌ای در دنیا استفاده می‌شود. قیمت دستگاه و الکترودهای آن نسبتاً ارزان می‌باشد.
عبارت SMAW از واژه‌های Shielded Metal Arc Welding گرفته شده و به معنی جوشکاری با الکترود روپوش دار می‌باشد. نام دیگر این فرایند MMAW می‌باشد که از واژه‌های Manual Metal Arc Welding گرفته شده‌است. مرجع نام گذاری این فرایند جوشکاری انجمن جوشکاری آمریکا AWS می‌باشد.
دمای یک قوس الکتریکی به ولتاژ، طول قوس، و محیطی که از آن عبور می‌کند (گاز یا بخار) بستگی دارد. دمای این قوس می‌تواند از ۳۰۰۰ درجه تا ۲۰۰۰۰ درجه سلسیوس متغیر باشد، اما معمولاً اکثر قوس‌های الکتریکی در عمل دمایی در حدود ۶۱۰۰ درجه سلسیوس دارند. ولتاژ و طول قوس نسبت نزدیکی با یکدیگر دارند، چرا که با افزایش طول قوس، مقاومت جریان افزایش یافته و در نتیجه برای حفظ جریان الکترون‌ها از این فاصله هوایی به ولتاژ بیشتری نیاز است. هر چه فاصله کمتر باشد به ولتاژ کمتری برای حفظ قوس نیاز است.
در جوش برق از سه نوع جریان الکتریکی مختلف می‌توان استفاده کرد: جریان متناوب (AC)، جریان مستقیم الکترود منفی (DCEN)، جریان مستقیم الکترود مثبت (DCEP).
در از بعضی الکترودها فقط می‌توان از یک نوع جریان الکتریکی استفاده کرد. در بعضی دیگر امکان استفاده از دو یا سه نوع جریان نیز وجود دارد. استفاده از هر کدام از این جریان‌ها تأثیر به خصوصی بر روی جوشکاری می‌گذارد.
در جوشکاری با جریان مستقیم الکترود منفی، الکترود به قطب منفی دستگاه و قطعه کار به قطب مثبت دستگاه متصل می‌شود. الکترون‌ها از داخل الکترود عبور کرده، با جهش در طول قوس به قطعه کار می‌رسند. این اتفاق باعث می‌شود که تقریباً یک سوم حرارت قوس بر روی الکترود و دو سوم حرارت بر روی قطعه کار ایجاد گردد.
در جوشکاری با جریان مستقیم الکترود مثبت، الکترود به قطب مثبت دستگاه و قطعه کار به قطب منفی دستگاه متصل می‌شود. الکترون‌ها با جهش در طول قوس از قطعه کار به الکترود می‌رسند. این اتفاق باعث می‌شود که تقریباً دو سوم حرارت قوس بر روی الکترود و یک سوم حرارت بر روی قطعه کار ایجاد گردد.
در جوشکاری با جریان متناوب، جهت حرکت الکترون‌ها در هر ثانیه ۵۰ بار عوض می‌شود. سمت مثبت یک قوس الکتریکی، آند و سمت منفی آن کاتد نامیده می‌شود. این عوض شدن متناوب آند و کاتد باعث توزیع یکنواخت حرارت بین الکترود و قطعه کار می‌شود. گرمایش یکنواخت باعث ایجاد توازنی بین نفوذ جوش و نرخ پر کردن می‌شود.
برق تغذیه جوشکاری می‌تواند به اشکال زیر باشد:
در جوشکاری قوسی با الکترود پوشش‌دار، به برقی با ولتاژ قوسی با جریان الکتریکی ثابت نیاز داریم. ولتاژ خروجی دستگاه‌های جوشکاری الکترود دستی با افزایش جریان کاهش می‌یابد. این منبع تغذیه برای اینکه قوس ایجاد شود ولتاژ مدار باز (open circuit) نسبتاً بالایی ایجاد می‌کند. این ولتاژ مدار باز به سرعت قوس را پایدار می‌کند. پس از ایجاد قوس، ولتاژ به سرعت به سطح مدار بسته کاهش می‌یابد. پس از این شوک ابتدایی، توان دستگاه (بر حسب وات) فارغ از تغییر طول قوس نسبتاً ثابت باقی می‌ماند.
موشک ال جی ام-۱۱۸ پیسکیپر (حافظ صلح) (LGM-118 Peacekeeper) که با نام MX missile نیز شناخته می‌شود، یک موشک بالستیک قاره‌پیما می‌باشد که ساخت و توسعه آن از سال ۱۹۸۶ میلادی توسط ایالات متحده آمریکا آغاز شده‌است. پیسکیپر موشکی با قابلیت هدف‌گیری مستقل چندگانه است. این موشک می‌تواند تا تعداد ۱۰ عدد موشک واردشونده در جو را حمل نماید، که هرکدام با یک کلاهک موشکی ۳۰۰ کیلوتنی W۸۷/ام کا-۲۱ آر وی اس (MK-21 RVs) (نزدیک به ۲۰ برابر قدرت بمبی که در طول جنگ جهانی دوم روی هیروشیما انداخته شد) مجهز شده‌است.Malik, John (September 1985). "The Yields of the Hiroshima and Nagasaki Nuclear Explosions" Los Alamos National Laboratory. Retrieved 2007-09-05.
نزدیک به ۵۰ عدد از این موشک پس از یک دوره توسعه طولانی و پرزحمت ساخته شد و که دیگر غیرفعال شده‌اند.
بر اساس پیمان استارت ۲ (پیمان استارت: پیمان کاهش تسلیحات استراتژیک) که هیچ‌گاه با قدرت به اجرا در نیامد، موشک‌ها می‌بایست تا سال ۲۰۰۵ میلادی از زرادخانه هسته ای ایالات متحده آمریکا پاک سازی می‌شدند، موشک ال‌جی‌ام-۳۰ مینیتمن به عنوان تنها نوع موشک‌های بالستیک قاره‌پیمای زمین به زمین ایالات متحده بر اساس این پیمان از زرادخانه هسته ای آمریکا خارج شده‌است.
با وجود پایان یافتن و منتفی شدن پیمان استارت ۲، آخرین موشک ال‌جی‌ام-۱۱۸ پیسکیپر (نه کلاهک‌های موشکی آن) در تاریخ ۱۹ سپتامبر ۲۰۰۵ از خدمت خارج شد. برنامه کنونی تعویض ۵۰۰ عدد از کلاهک‌های موشکی W۸۷/ام کا-۲۱ از خدمت خارج شده پیسکیپرها به به مینیتمن ۳ می‌باشد.
از جمله دلایل گفته شده برای از خدمت خارج کردن موشک‌های بالستیک قاره‌پیمای پیسکیپر، عدم دستیابی به اهداف برنامه بوده‌است.
راه اندازی شرکت خصوصی اربیتال ساینسس کورپوریشن (Orbital Sciences Corporation) سیستم پرتاب موشک Minotaur IV (سیستم پرتاب موشک غیرنظامی چهار مرحله ای) را توسعه داد.
مینیتمن
ساخت و گسترش موشک بالستیک قاره‌پیمای مینیتمن در سال ۱۹۶۲ آغاز گردید و به‌طور مرتب ادامه یافت. محدوده دقت احتمال خطای دایره ای (CEP) آن ۰٫۶ تا ۰٫۸ مایل دریایی می‌باشد و قابلیت حمل یک کلاهک موشکی به وزن کمتر از ۱ مگاتون را دارد این بدان معنی است که موشک نمی‌تواند به اهداف سخت مانند سیلوهای موشکی حمله کند.
این ویژگی در مدل‌های اولیه برای حمله به اهداف راهبردی مانند شهرها و فرودگاه‌ها محدودیت ایجاد کرد و سیستم به عنوان یک سلاح واکنش سریع (Counterforce) توانایی کمی داشت یا حتی فاقد توانایی یک سلاح واکنش سریع بود.در چنین شرایطی این امکان وجود داشت که اتحاد جماهیر شوروی نختستین حمله خود را با تعداد محدودی کلاهک موشکی به ناوگان موشک‌های بالستیک قاره‌پیمای ایالات متحده انجام دهد و بدین ترتیب آمریکا را بدون هیچ موشکی که قادر به حمله به ناوگان موشکی باقی‌مانده آن‌ها باشد باقی می‌گذاشت. این برای آمریکا مشوقی بود تا جهشی سریع برای اطمینان یافتن از آسیب‌پذیر نبودن موشک‌هایش بر روی زمین پیدا کند. اما با این عنوان در درجه اول شهرها مورد هدف قرار می‌گرفتند، این نیازمند یک تمرین حمله نظامی در مقابل یک حمله غیرنظامی بود، چیزی که سیاستمداران به عنوان یک مشکل جدی در نظر گرفتند.
در آوریل ۱۹۶۴ ایالات متحده تعداد بیشتری موشک بالستیک قاره‌پیما (موشک بالستیک قاره‌پیما) نسبت به بمب افکن‌های راهبردی در اختیار داشت، که این نگرانی را افزایش می‌داد.
ادامه کار روی مینیتمن منجر به تولید مینیتمن ۲ در ۱۹۶۲ گردید، مینیتمن ۲ شامل دو پیشرفت کلیدی بود.
سیستم ناوبری اینرسیایی جدید ان اس-۱۷ (NS-17) احتمال خطای دایره ای را به ۰٫۳۴ مایل دریایی بهبود داد، و این کافی بود تا موشک بتواند اهداف سخت را مورد اصابت قرار دهد. به همان اندازه مهم، سیستم هدایت گنجایش هشت هدف از پیش انتخاب شده را فراهم ساخت. این موضوع به سیستم اجازه می‌داد تا نخستین حمله را تحمل کند و به سمت موشک‌های باقی‌مانده دشمن نشانه‌گیری کرده و شلیک کند. در برابر یک حمله محدود، همه موشک‌های اتحاد جماهیر شوروی در یک زمان شناسایی و هدف‌گیری می‌شد، این یک مزیت عمده راهبردی برای ایالات متحده بود. با این وجود مشکل حمله تمام عیار به ناوگان موشک‌های بالستیک قاره‌پیمای ایالات متحده که ممکن بود با پیشرفت اتحاد جماهیر شوروی صورت بگیرد حل شد. وجود نیروی موشک‌های بالستیک قاره‌پیما، بحرانی برای تسلیحات استراتژیک بود و نیروی هوایی آمریکا به‌طور فزاینده ای علاقه‌مند به راه‌های جدیدی برای ایمن نگه داشتن موشک‌هایش از چنین حمله ای شد.
فلش طلایینیروی هوایی ایالات متحده آمریکا در روزهای نخست توسعه نیروی موشک‌های بالستیک قاره‌پیمای خود به پایه مهندسی شرکت تی آر دبلیو (TRW) وابسته بود، در ۱۹۶۰ تعدادی از مهندسان شرکت تی آر دبلیو و دیگر مهندسان در برنامه موشک‌های بالستیک قاره‌پیما بر اساس فرم شرکت آئرو اسپیس کورپوریشن (Aerospace Corporation) درگیر شدند، آن‌ها در ابتدا بر روی پروژه مرکوری اسپسیس کرافت (Mercury spacecraft)، ایکس-۱۰ دایناسور (X-20 Dynasoar) و دیگر پروژه‌های موشک‌های بالستیک قاره‌پیما کار می‌کردند، در سال ۱۹۶۴ نیروی هوایی از آن‌ها خواست تا طیف گسترده‌ای از راه حل‌های موشک‌های بالستیک قاره‌پیمای مستحکم، تحت نام گلدن آرو (Golden Arrow) را مورد بررسی قرار دهند.
این پروژه تسلیحات موشکی جاده ای، ریلی، زیردریایی و هوایی را شامل می‌شد، یکی از این موشک‌های پیشنهاد شده یک سیستم موشک بالستیک هوا به زمین به نام گلدن آرو (فلش طلایی) بود. نام پیشنهاد شده برای یک هواپیمای عظیم (در آن روزها) با موتور توربوپراپ که قادر بود هشت موشک را به مدت دو روز حمل نماید، موشک‌هایی که از پشت رها شده، سپس با یک چتر فرود به حالت عمودی درآمده و شلیک می‌شوند، به عنوان بخشی از تحقیق، شرکت آئرو اسپیس همچنین ترکیبی از یک موشک و پرتاب‌کننده را ارائه کرد که به اندازه ای کوچک بود که می‌شد دو تای آن‌ها را در هواپیمای موجود سی-۱۴۱ استارلیفتر (C-141 Starlifter) حمل کرد که می‌توانست تقریباً در هر فرودگاهی بنشیند، مجهز شده و پرواز کند، و این موضوع در زمان بحران‌های شدید بایست در فرودگاه‌های همه‌جانبه آمریکا گسترش می‌یافت.
در پایان، آن‌ها همچنین موشک‌های متعارفی را در سیلوهای فوق سخت معرفی نمودند که در سمت جنوبی کوه‌ها در خاک قرار می‌گرفت، در نتیجه زمانی که موشک‌های دشمن از سمت شمال نزدیک می‌شدند در سمت شمال کوه‌ها منفجر می‌شدند و دیگر قادر به ضربه زدن به سیلوهای واقع در قسمت جنوبی نبودند، جای گذاری درست موج انفجار را در فاصله ۵٫۰۰۰ فوتی از سیلوها نگه می‌داشت.
مجله اقتصاد یکی از مجلات علمی پیشرو در اقتصاد است که از طرف انجمن سلطنتی اقتصادی انگلیس برای نخستین بار توسط ویلی بلکول و به زبان انگلیسی در سال ۱۸۹۱ منتشر شد.
مجله اقتصاد یکی از قدیمی‌ترین مجلات اقتصادی است. این مجله برای اولین بار در سال ۱۸۹۱ منتشر شد "با هدف ترویج پیشرفت دانش اقتصادی".
در سال‌های ۱۹۱۱-۱۹۴۶ جان مینارد کینز ویراستار مجله اقتصاد بود پس از او جان فلمینگ از دانشگاه آکسفورد به مدیریت مسئول مجله اقتصاد در سال‌های ۱۹۷۶-۱۹۸۰ برگزیده شد. در حال حاضر، مجله اقتصاد متشکل از گروهی شامل آنتونیو سیسکونه از دانشگاه پومپئو فابرا، لئوناردو فلی از مدرسه اقتصاد لندن، استیو ماچین (ویرایشگر ویژه) از کالج لندن، جرن استفن پیسچکه از مدرسهٔ اقتصاد لندن، و اندرو اسکات ویرایشگر (سردبیر) از مدرسه اقتصاد لندن،تدوین و منتشر می‌شود و تعداد دفعات چاپ آن به صورت سالانه ۸ مجله است.
http://www.res.org.uk/view/economichome.html
ترنسویل، تگزاس شهری در ایالت تگزاس از ایالات جنوبی ایالات متحده آمریکا است.
نورالدین ثابت ایمانی (زاده ۱۳۱۹ – درگذشته ۱۴ شهریور ۱۳۹۱) گوینده خبر در رادیو تلویزیون ملی ایران بود.
وی از سال ۱۳۳۸ خورشیدی، با تأسیس تلویزیون در ایران، فعالیت‌های خود را به عنوان گوینده اخبار و گزارشگر در آن مؤسسه آغاز کرد و یک سال بعد به استخدام رادیو ایران درآمد.
پس از آغاز به کار سازمان رادیو تلویزیون ملی ایران، در شبکه دوم تلویزیون ایران به کار پرداخت، و بسیاری از بهترین گزارش‌های خبری تاریخ رادیو تلویزیون در ایران به وسیله او تهیه شده و با صدای او پخش شده‌است.
او بعد از تأسیس شبکه دو در رادیو تلویزیون ملی ایران، در این شبکه به فعالیت پرداخت.
ثابت ایمانی، که همچنین از گویندگان «برنامه گل‌ها» در حوزه موسیقی بود، پس از انقلاب بهمن ۱۳۵۷، ایران را به مقصد آمریکا ترک کرد و در سال ۱۳۶۰ «رادیو ایران» را در لس‌آنجلس تأسیس نمود. او در بیش از سه دهه اقامت در آمریکا، در چندین شبکهٔ رادیویی و تلویزیونی فارسی زبان فعالیت خود را در بخش خبر و گویندگی ادامه داد.
نورالدین ثابت ایمانی، در سال‌های اخیر مدیریت و سرپرستی بخش خبر شبکه تلویزیونی پارس را بر عهده داشت تا اینکه دچار عارضه مغزی شد و با پیشرفت بیماری از ادامه کار بازماند.
وی نیز در سال‌های پس از انقلاب رادیوی ایران را بنیان نهاد که بعد به همراه ایرج گرگین رادیوی امید ایران را تأسیس کرد.
وی در ۱۴ شهریور سال ۱۳۹۱ و در سن ۷۱ سالگی بر اثر تومور مغزی درگذشت.
تئودور آیکه (۱۷ اکتبر ۱۸۹۲ – ۲۶ فوریه ۱۹۴۳) نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود که در اس‌اس خدمت کرد. او از سال ۱۹۳۴ بازرس کل اردوگاه‌ها و فرمانده یگان‌های حفاظتی اس‌اس بود. آیکه ساختاری متمرکز با قوانین یکپارچه و انضباط‌بخش برای اردوگاه‌ها به وجود آورد و یگان‌های حفاظت را به نیرویی سازمان‌یافته در قالب چند هنگ بدل ساخت. در جریان جنگ جهانی دوم لشکر "توتن‌کوپف" اس‌اس را با همین یگان‌های حفاظتی ایجاد و آن را در کارزارهای مختلفِ جبهه‌های غربی و شرقی فرماندهی کرد. آیکه در نهایت سال ۱۹۴۳ در جریان نبرد سوم خارکوف با ساقط شدن هواگرد حامل او، کشته شد.
تئودور آیکه روز ۱۷ اکتبر سال ۱۸۹۲ در هودینگن در آلزاس–لورن تحت سلطه امپراتوری آلمان زاده شد. تئودور عملکرد خوبی در مدرسه نداشت. سال ۱۹۱۹ ترک تحصیل کرد تا به نیروی زمینی امپراتوری آلمان بپیوندد. ابتدا در هنگ ۲۳ پیاده‌نظام ارتش بایرن در لانداو قرار گرفت و سپس سال ۱۹۱۳ به هنگ ۳ پیاده‌نظام و سال ۱۹۱۴ به هنگ ۲۲ پیاده‌نظام این ارتش منتقل شد.
در پی آغاز جنگ جهانی اول در نبردهای نواحی لورن، ایپر و فلاندر در جبهه غربی حضور یافت و نقش‌های مختلف دفتری و میدانی داشت. سال ۱۹۱۶ به هنگ ۲ توپخانه پیاده در لشکر دوم پیاده‌نظام پیوست و در نبرد وردن مشارکت کرد. از سال ۱۹۱۷ تا پایان جنگ در گروهان جایگزینی مسلسل سپاه ۲ بود. در طول جنگ نشان‌های عالی درجه ۲ و ۱ صلیب آهنین را دریافت کرد که برای یک درجه‌دار بسیار قابل توجه بود.
جنگ اثر بدی بر روحیه آیکه گذاشت و هنگام بازگشت فردی خشن و تلخ‌مزاج بود. نسبت به بی‌ثباتی‌ها و نابسامانی‌های حاصل از سقوط امپراتوری آلمان انزجار نشان می‌داد. او کمونیست‌ها، یهودیان و سایر «مجرمان نوامبر» را عامل خنجر زدن از پشت و باعث شکست آلمان می‌دید. میلی به خدمت در رایشسور، نیروهای مسلح جمهوری وایمار نداشت و ماه مه سال ۱۹۱۹ از آن کناره گرفت. ابتدا وارد دانشکده فنی ایلمناو در تورینگن شد اما مشکلات مالی اجازه ادامه تحصیل به او نداد. زمانی که آلمان دچار نرخ بالایی از بیکاری بود، آیکه ناچار به خدمت به عنوان خبرچین برای پلیس گردید. با این حال با نشان دادن مخالفت‌ها و تحرکات سیاسی علیه جمهوری، ماه ژوئیه سال ۱۹۲۰ اخراج شد. آیکه با سفر به شهرهای دیگر دست کم دو بار دیگر توانست به عنوان افسر پلیس به سر کار بازگردد اما باز هم اقدامات ضددولتی اجازه ادامه کار را به او نمی‌داد. در نهایت ماه ژانویه سال ۱۹۲۳ یک افسر امنیت در شرکت داروسازی ایی‌گه فاربن در لودویگسهافن شد و تا سال ۱۹۳۲ آن‌جا ماند.
آیکه در این مدت جنبشی با عقاید سیاسی مشترک با خود یافت. بدین شکل روز ۱ دسامبر سال ۱۹۲۸ با شماره عضویت ۹۰۱–۱۱۴ به حزب ناسیونال سوسیالیست و همزمان نیروی شبه‌نظامی آن اس‌آ پیوست. ماه اوت سال ۱۹۳۰ به نیروی سازمان‌یافته‌تر اس‌اس منتقل شد. اس‌اس کوچک‌تر بود و چشم‌انداز پیشرفت بهتری برای او داشت. هاینریش هیملر، رهبر اس‌اس، روز ۲۷ نوامبر همان سال درجه اونتراشتورم‌فورر (معادل ستوان دوم) را به آیکه اعطا و او را فرمانده دسته ۱۴۷ (یا ۱۴۸) اس‌اس در لودویگسهافن کرد. با چنان حمیتی برای اس‌اس فعالیت و نیرو جذب می‌نمود که تنها سه ماه بعد هیملر او را به درجه اشتورم‌بان‌فورر (معادل سرگرد) ترفیع داد و مسئولیت تشکیل گردان دوم هنگ ۱۰ اس‌اس را به او سپرد. آیکه این مسئولیت را تا تابستان سال ۱۹۳۱ به انجام رساند. به اندازه‌ای در این کار موفق ظاهر شد که هیملر درجه اشتاندارتن‌فورر (معادل سرهنگ) را به او اعطا کرد و خود آیکه را روز ۱۵ نوامبر سال ۱۹۳۱ به فرماندهی هنگ ۱۰ اس‌اس برگزید. بدین شکل با وجود این که نسبتاً دیر به حزب ملحق شد اما ترقی سریعی در آن داشت. تقریباً این زمان بود که ایی‌گه فاربن را رها کرد. البته گفته می‌شود به موجب چنین فعالیت‌های سیاسی که باعث بی‌توجهی او به این کار می‌شد و همچنین رکود اقتصادی حاکم بر آلمان، از این شرکت اخراج شده‌است. در این زمان درگیری میان آیکه و یوزف بورکل، گاولایتر پفالتس پدید آمد. بورکل در تلاش بود همه فعالیت یگان‌های اس‌اس و اس‌آ را تحت نظر خود بگیرد. مقاومت آیکه اجازه تحقق آن را نداد تا یک خصومت شخصی میان این دو ایجاد شود.
درگیر بودن آیکه در فعالیت‌های خشونت‌آمیز سیاسی سبب شد روز ۶ مارس سال ۱۹۳۲ به اتهام در اختیار داشتن غیرقانونی مواد منفجره و طرح‌ریزی برای بمب‌گذاری و ترور سیاسی در بایرن، دستگیر شود. دادگاهی در بایرن روز ۷ ژوئیه او را به دو سال زندان محکوم کرد. فرانتس گورتنر، وزیر دادگستری بایرن که با ناسیونال سوسیالیست‌ها هم‌دلی داشت و بعداً وزیر دادگستری هیتلر شد، در این مسئله دخالت و حکم آزادی مشروط تا «بهبود سلامتی» آیکه داد تا پس از آن دوره حبس خود را بگذراند. آیکه روز ۱۶ ژوئیه آزاد شد اما مستقیماً به لودویگسهافن بازگشت و دست از اقدامات خود نکشید. تحت تعقیب پلیس مجبور به اختفا در لانداو شد. به خواست هیملر مخفیانه به مونشن رفت و سپس بلافاصله برای دور ماندن از دست حاکمیت آلمان، راهی ایتالیا گردید. آیکه روز ۱۸ سپتامبر با چهره مبدل و گذرنامه جعلی از راه اتریش به ایتالیا گریخت. هیملر به جهت دلداری، او را به درجه اوبرفورر (معادل سرهنگ ارشد) ترفیع داد و فرماندهی اردوگاه پناهندگان اس‌آ و اس‌اس در مالچزینه در شمال ایتالیا را در اختیار او نهاد. آیکه روز ۲۶ اکتبر با هم‌قطاران خود با لباس اس‌اس در راهپیمایی بولتسانو برای بزرگداشت دهمین سالگرد ورود موسولینی به رم شرکت کرد که به شکل گسترده‌ای در رسانه‌های ایتالیایی پوشش یافت. این کار موجب برآشفتگی ناسیونال سوسیالیست‌های تیرول و ناراحتی هیملر شد.
آیکه تا هنگام به قدرت رسیدن آدولف هیتلر به عنوان صدراعظم در سال ۱۹۳۳، قادر به بازگشت به آلمان نشد. پس از آن گورتنر حکم تبرئه او را صادر کرد.
گفته می‌شود در مدتی که آیکه در تبعید بود، بورکل در تلاش بود با اخراج او از حزب جایگاهش در اس‌اس را تصاحب کند. وقتی خبر این اقدامات به آیکه رسید چند نامه‌های تهدیدآمیز علیه بورکل نوشت. آیکه در نهایت روز ۱۰ مارس سال ۱۹۳۳ به لودویگسهافن بازگشت. با وجود وعده‌ای که هیملر مبنی بر فراموش کردن اختلافات خود با بورکل داده بود، با تعدادی فرد مسلح دیگر، به دفتر حزب در لودویگسهافن حمله و بورکل را برای چند ساعت در اتاقک جاروها حبس کرد تا این که پلیس او را نجات داد. زیاده‌روی آیکه موجب گشت بورکل که «تحقیر» شده بود، انتقام سختی از او بگیرد. او سبب شد آیکه دستگیر و به عنوان یک «بیمار روانی خطرناک» در یک مرکز روان‌درمانی در وورتسبورگ نگهداری شود. هیلمر هم که از این کار آیکه خشمگین شده بود، روز ۳ آوریل نام او را از تمامی فهرست‌های اس‌اس حذف و حبس نامحدود او در این مرکز را تأیید کرد. آیکه با پشیمانی و وحشت نسبت به این عاقبت، چند هفته رفتار کاملاً طبیعی از خود نشان داد. او چند بار به هیملر نامه نوشت و در نهایت به کمک ورنر هایده، روان‌پزشک مرکز که بر سلامت روان و رفتار او صحه گذاشت، رهبر اس‌اس را راضی به آزادی خود کرد. هیملر درجه پیشین را به آیکه بازگرداند و ضمن اجتناب از فرستادن مجدد او به پفالتس، فرماندهی اردوگاه داخائو را به تازگی تأسیس شده بود، در اختیارش قرار داد. بدین شکل آیکه روز ۲۶ ژوئن سال ۱۹۳۳ مرکز روان‌درمانی را ترک کرد و مستقیماً به محل جایگاه جدید خود رفت.
آیکه هنگامی که به اردوگاه رسید آن را در وضعیت آشفته‌ای یافت. او به سرعت نیمی از ۱۲۰ تن از کارکنان اردوگاه را که از «بدرفتارترین‌ها» بودند، مرخص یا جایگزین کرد و قوانین رفتاری بر پایه اصل اطاعت بی‌چون و چرا و مطلق، برای آن‌ها مقرر نمود تا نظم و انضباط بر اردوگاه حاکم شود. کتاب قانونی که در این ارتباط نوشته شد جزئی‌ترین رفتارها از جمله نحوه راه رفتن و سخن گفتن نگهبانان و فاصله آن‌ها با زندانیان، را نیز پوشش می‌داد. کارکنان اردوگاه از یگان‌های محافظ جدا و بد رفتاری خودسرانه نگهبانان با زندانیان ممنوع شد. آیکه بی‌انضباطی از طرف کارکنان را با «بی‌رحمی» مجازات می‌کرد. بدین شکل شرایط سریعاً تغییر کرد. آیکه به شکل ویژه‌ای بر زندانیان یهودی که نسبت به آن‌ها تنفر زیادی داشت، سخت می‌گرفت. او مکرراً سخنرانی‌های ضدیهودی برای کارکنان خود ایراد می‌کرد و سعی داشت تنفر نسبت به آن‌ها را در سایر زندانیان نیز برانگیزد. هیملر از نحوه عملکرد آیکه بسیار راضی بود و او را به عنوان عاملی وفادار، روز ۳۰ ژانویه سال ۱۹۳۴ به درجه بریگاده‌فورر (معادل سرتیپ) ترفیع داد.
آیکه نقش پررنگی در برنامه‌ریزی و اجرای حوادث موسوم به «شب دشنه‌های بلند» داشت که به منظور سرکوب اس‌آ صورت گرفت. نیروهای او برخی جوخه‌های اعدام را تشکیل دادند. آیکه به دستور هیملر، روز ۱ ژوئیه سال ۱۹۳۴، به همراه آجودان خود اشتورم‌بان‌فورر میشائیل لیپرت و افسر رابط اس‌اس و نیروی زمینی گروپن‌فورر ارنست هاینریش اشماوزر، به سلول ارنست روم، رهبر اس‌آ رفت. در ابتدا پزشک زندان اجازه دسترسی آن‌ها به روم بدون مجوز مکتوب وزیر دادگستری را نمی‌داد. آیکه در تماس تلفنی با هانس فرانک، وزیر مربوطه با پرخاش به او گفت در این کار دخالت نکند چرا که او با دستور مستقیم پیشوا عمل می‌کند. بدین شکل این سه تن توانستند وارد سلول شوند. از آن‌جایی که ترجیح بر خودکشی او بود، آیکه بدون گفتن سخنی یک تپانجه با یک گلوله بر روی میز گذاشت و از سلول خارج شد. پس از گذشت ۱۰ دقیقه و اجتناب روم از خودکشی، آیکه خود با شلیک سه گلوله او را اعدام کرد. آیکه به جهت چنین خدماتی وفاداری خود را کاملاً به اثبات رساند تا روز ۵ ژوئیه به عنوان بازرس کل اردوگاه‌ها و فرمانده یگان‌های حفاظتی اس‌اس برگزیده شود. شش روز بعد به درجه گروپن‌فورر (معادل سرلشکر) ترفیع گرفت.
او قرارگاه خود را در فریدریشس‌اشتراسه در برلین برقرار کرد و ستادی بدین منطور تشکیل داد. کار ایجاد نظامی متمرکز برای اردوگاه‌ها را به انجام رساند. مدتی بعد قرارگاه خود را به اردوگاه زاکسن‌هاوزن در ارانینبورگ در شمال برلین منتقل نمود که تا انتها همان‌جا بود. تا سال ۱۹۳۷ چندین اردوگاه کوچک را بست و به جای آن چهار اردوگاه بزرگ در داخائو، زاکسن‌هاوزن، بوخن‌والت و لیشتنبورگ برقرار کرد. با تمهیدات آیکه تنها در بوخن‌والت امکان نگهداری ۱۰٬۰۰۰ زندانی به وجود آمد. پس از انضمام اتریش به آلمان در سال ۱۹۳۸، اردوگاه پنجم در ماوتهاوزن در نزدیکی لینتس ایجاد شد. آیکه مقرر کرد قوانین رفتاری که در داخائو وضع شده بود، در همه اردوگاه‌ها اجرا شود. تا این زمان آیکه در میان تمامی نیروهای اس‌اس به عنوان شخصیتی سرسخت شناخته می‌شد که تعصب زیادی به ناسیونال سوسیالیسم دارد و با تمام وجود خود را صرف این جنبش سیاسی کرده‌است.
به شکل همزمان با فعالیت‌ها خود در اردوگاه‌ها، آیکه در حال تبدیل کردن یگان‌های حفاظتی "توتن‌کوپف" اس‌اس به آرایش‌های سازمان‌یافته بود. با بهره‌گیری از روابط سیاسی، تا اوایل سال ۱۹۳۵ شش گردان موتوریزه از نیروهای خود را تشکیل و تا پایان سال ۱۹۳۸ آن‌ها را به صورت چهار هنگ گسترش داد. این هنگ‌ها نام چهار منطقه را بر خود داشتند و در هر یک از اردوگاه‌های بزرگ مستقر بودند. طبق حکم ماه مه سال ۱۹۳۹ حداقل نیروهای ثابت یگان‌های "توتن‌کوپف" آیکه چهارده هزار نفر مقرر شد. هیملر اجازه داشت این مقدار را در هنگام بسیج به ۲۵ هزار نفر افزایش دهد. در صورت وقوع جنگ این یگان‌ها به عنوان جایگزین در یگان‌های رزمی استفاده می‌شدند. به دستور هیتلر خدمت در یگان‌های حفاظتی "توتن‌کوپف" به مثابه خدمت نظامی در نیروی زمینی بود. بدین شکل ماه اوت نیروهای ذخیره‌ای برای آن فراخوانده شد و هنگام آغاز جنگ چند هنگ "توتن‌کوپف" دیگر نیز در حال تشکیل بود.
گردان‌های آیکه هر ماه یک هفته را مشغول حفاظت از اردوگاه بودند و سه هفته را صرف آموزش با ورزش جسمی سخت، رزمایش نظامی و تعالیم سیاسی، می‌کردند. کسانی که مناسب تلقی نمی‌شدند کنار گذاشته شده یا به یگان‌های معمول اس‌اس منتقل می‌شدند. او انضباط بی‌رحمانه‌ای را بر نیروهای خود که عموماً ۱۷ تا ۲۲ ساله بودند، اعمال می‌نمود اما در عین حال رفاقت و نزدیکی بیشتری نسبت به سایر نیروهای مسلح، در آن‌ها ایجاد می‌ساخت. آن‌ها هم، در ترکیبی از حس ترس و احترام، او را «پدر آیکه» می‌خواندند.
هنگام آغاز جنگ جهانی دوم، آیکه یگان‌های خود را در قالب سه هنگ اوبربایرن، براندنبورگ و تورینگن، با ۷٬۰۰۰ نفر نیرو بسیج کرد و در پی نیروی زمینی، وارد نبرد لهستان شد. جز آن‌ها، نیروهای پلیس امنیت اس‌دی نیز از جانب هیملر تخت امر آیکه، با عنوان رسمی «رهبر عالی اس اس و پلیس»، بودند و به‌شکل مستقل از نیروی زمینی، در نواحی پوزنان، ووچ و ورشو عمل می‌کردند. این نیروها با حرکت پشت سر ارتش هشتم نیروی زمینی، جز موارد معدود درگیری با نیروهای پراکنده لهستانی، غالباً در کنار یگان‌های آینزاتس‌گروپن، مشغول پاکسازی عناصر سیاسی و یهودی بودند. در این حین به توصیه هیملر و به دستور هیتلر لشکر پیاده‌نظام "توتن‌کوپف" اس‌اس به فرماندهی آیکه تشکیل شد. آیکه میانه ماه اکتبر سال ۱۹۳۹ به داخائو بازگشت و لشکر خود را با سه هنگ پیاده‌نظام موتوریزه، یک هنگ توپخانه و چندین گردان مجموعاً بیش از ۱۵٬۰۰۰ نفر نیرو به شکل یک لشکر موتوریزه سازمان داد. آیکه با مهارت خاصی تجهیزات لشکر را تأمین کرد. افراد تازه جذب‌شده یا انتقال‌یافته از نیروهای پلیس یا سایر یگان‌های اس‌اس به شکل مشابهی با شدت فراوان آموزش دیدند و تا هنگام تهاجم به کشورهای سفلی و فرانسه در ماه مه سال ۱۹۴۰ آماده بودند. با این وجود لشکر "توتن‌کوپف" از افسران ستادی آموزش‌دیده و مجرب بهره نمی‌برد و خود آیکه در فرماندهی میدانی و تاکتیکی آن توانایی خوبی نداشت. شجاعت متعصبانه و آمادگی جسمانی بالا در بین نیروهای لشکر نتایجی را برای آن در کارزار جبهه غربی از جمله در نبرد دانکرک حاصل کرد که البته به قیمت تلفات بیشتر بود؛ به وجهی که سپهبد اریش هوپنر، فرمانده سپاه، آیکه را «قصاب» نیروهایش خواند. به هر صورت آیکه در این معرکه به صورت عملی تجربیات و آموزه‌هایی برای نبردهای آتی کسب نمود. پس از تسلیم فرانسه، لشکر او برای محافظت از اراضی تصرف‌شده ابتدا به جنوب بوردو و سپس چند نقطه دیگر فرستاده شد.
این لشکر ماه ژوئن سال ۱۹۴۱ سوار بر قطار به پروس شرقی رفت. دو روز پس از آغاز عملیات بارباروسا، تهاجم به شوروی، نیروهای آیکه نیز روز ۲۴ ژوئن از خط مرزی گذشتند. این نیروها به عنوان بخشی از سپاه ۵۶ موتوریزه ورماخت تحت امر سپهبد اریش فون مانشتاین از گروه ارتش جنوب، عملکرد خوبی از خود نشان دادند و با گذر از سد مقاومت شدید دشمن در لیتوانی، در خط استالین رخنه کردند. در این زمان، هنگام بازگشت از سرکشی از خط مقدم، روز ۶ ژوئیه خودروی آیکه روی یک مین رفت و از ناحیه پای راست به شدت مجروح شد. پس از یک عمل جراحی اضطراری، به برلین منتقل گردید. بهبودی نسبی او سه ماه به طول انجامید. به خواست خود، با زخم‌هایی که هنوز التیام نیافته بودند، به جبهه شرقی بازگشت و روز ۲۱ سپتامبر سال ۱۹۴۱ فرماندهی لشکر "توتن‌کوپف" اس‌اس را مجدداً در دست گرفت. به عنوان بخشی از سپاه فون مانشتاین، لشکر او حملاتی در جنوب دریاچه ایلمن صورت داد و به تنهایی سه لشکر شوروی را منهدم کرد. به جهت نشان دادن شجاعت شخصی در میدان نبرد توصیه به اعطای نشان عالی صلیب شوالیه صلیب آهنین به آیکه شد که روز ۲۶ دسامبر سال ۱۹۴۱ آن را دریافت کرد. تا این زمان از کارزار در شرق لشکر او ۶٬۶۰۰ نفر را از داده بود درحالی‌که تنها ۲٬۵۰۰ تن نیری جایگزین دریافت کرده بود. این یگان به شدت به استراحت نیاز داشت اما همچنان در خط مقدم قرار داشت. لشکر تا پایان ماه نوامبر متحمل ۹٬۰۰۰ نفر تلفات شد.
در جریان ضدحمله زمستانه ارتش سرخ لشکر "توتن‌کوپف" در کنار پنج لشکر نیروی زمینی تحت فرماندهی کلی سپاه ۲ ورماخت از روز ۸ فوریه سال ۱۹۴۲ در ناحیه دمیانسک به محاصره دشمن افتاد. سپهبد والتر فون بروکدورف-آهلفلد، فرمانده سپاه ۲ ورماخت، نیروهای آیکه را در دیواره غربی منطقه تحت محاصره قرار داد تا از این موضع حساس در برابر اقدام دشمن برای رخنه جلوگیری کنند. آیکه و افرادش در شرایط دشوار زمستانی مقاومت مؤثری در برابر حملات متعدد دشمن نشان دادند و یکی از لشکرهای ارتش سرخ را تقریباً از بین بردند. روز ۲۰ آوریل سال ۱۹۴۲ برگ‌های بلوط به نشان صلیب شوالیه آیکه افزوده شد و او به درجه اوبرگروپن‌فورر (معادل سپهبد) نائل آمد. خود این لشکر هم تلفات سنگینی برداشت و با از دست دادن ۶٬۰۰۰ نفر، تا ماه آوریل از مجموع ۱۷٬۰۰۰ نفر اولیه آن در آغاز عملیات بارباروسا کمتر از ۱۰٬۰۰۰ نفر برای آن باقی ماند. این مقدار در هفته‌های آتی به ۶٬۷۰۰ تن تقلیل یافت. تدارکات‌رسانی از طریق هوایی صورت می‌گرفت. به هر صورت لشکر توانست حلقه محاصره را بشکند و ماه مه به نیروهای کمکی از بیرون متصل شود تا مسیری باریک بین نیروهای در محاصره با خارج برقرار گردد. لشکر "توتن‌کوپف" اس‌اس در این باریکه مستقر بود تا تنها راه تنفس سپاه ۲ را باز نگاه دارد. این لشکر توانست چندین حمله دیگر دشمن را نیز دفع کند اما در این میانه تنها ۳٬۰۰۰ تن از نیروهایش باقی ماندند. رایکه در این تمامی خود شخصاً تمامی مشکلات و سختی‌های افرادش را شریک می‌شد. لباس‌های گلی می‌پوشید، جیره اندک می‌خورد و در مقابل آتش دشمن بود. او از تلف شدن نیروهایش ابراز ناراحتی و فون بروکدورف را متهم به فدا کردن عمدی آن‌ها با قرار دادنشان در موقعیت‌های حساس می‌کرد. آیکه شکایت به نزد هیملر برد و از او خواست مابقی افرادش را از خط مقدم بیرون بکشد. او حتی در یک دیدار خصوصی با هیتلر در روز ۲۶ ژوئن در "ولفس‌شانتسه" به شکل صریحی شرایط را با او در میان گذاشت. پیشوا به او وعده داد تا ماه اوت لشکر در صورتی که شرایط در جنوب دریاچه ایلمن پایدار شود از خط مقدم خارج و برای بازسازی به توان اولیه به فرانسه منتقل شود. به هر صورت تحقق این وعده تا روز ۲۶ اوت به طول انجامید و تا آن زمان لشکر متحمل تلفات بیشتری شد. البته لشکر فقط از خط مقدم بیرون رفت اما به سبب حساس بودن شرایط همچنان در منطقه بود. صدای انتقاد آیکه نسبت به فرماندهی عالی وافن اس‌اس که نیروی کمکی کافی برای او نمی‌فرستاد، بلندتر شد. به هر صورت در این برهه از جنگ در حقیقت نیروی انسانی لازم به آن صورت نیز در اختیار هیملر نبود. اعتراضات آیکه به اندازه‌ای بالا گرفت که هیملر در نهایت او را که دچار فرسودگی رزمی جسمی و روحی شده بود، به برای دوره نقاهت به شکل نامحدود به مرخصی فرستاد. پس از او فرماندهی لشکر "توتن‌کوپف" اس‌اس موقتاً بر عهده بریگاده‌فورر ماکس زیمون، فرمانده یکی از هنگ‌های آن، قرار گرفت. لشکر درحالی‌که تنها کمتر از ۲٬۰۰۰ نفر از نیروهایش باقی مانده بود، ماه اکتبر از رزم‌گاه خارج شد.
لشکر "توتن‌کوپف" اس‌اس زمستان سال ۱۹۴۲/۱۹۴۳ به لشکر پانتسرگرنادیر کاملاً بازسازی شد. ماه نوامبر سال ۱۹۴۲ در اشغال فرانسه ویشی مشارکت داشت و سپس در ناحیه آنگولم در جنوب فرانسه مستقر بود. آیکه طبق همان روش پیشین، با شدت و بی‌امان نیروهای جدید را آموزش داد. تصمیم بر گسترش گردان زرهی آن به سطح هنگ گرفته شد تا "توتن‌کوپف" در عمل به یک لشکر زرهی بدل گردد. لشکر آیکه به جبهه شرقی بازگشت و ماه فوریه سال ۱۹۴۳ بخشی از سپاه ۲ زرهی اس‌اس اوبرگروپن‌فورر پاول هاوسر شد. این لشکر در ضد حمله فیلدمارشال فون مانشتاین در ناحیه خارکوف مشارکت داشت و عملکرد بارزی در عملیات متحرک زرهی نشان داشت.
بیش از آن که خارکوف باز پس گرفته شود، بعد از ظهر روز ۲۶ فوریه سال ۱۹۴۳ آیکه متوجه شد امکان برقراری ارتباط رادیویی با هنگ زرهی در خط مقدم وجود ندارد. آیکه با هواگرد شناسایی فیزلر اشتورش به آسمان برخاست تا از بالا شرایط در خط مقدم را بررسی کند. یک گروهان تانک اس‌اس در نزدیکی روستای میخائیلوفکا در ۱۲۰ کیلومتری جنوب خارکوف شناسایی شد اما بر آیکه و خلبان پوشیده بود که روستای آرْتِلنویه در فاصله کمتر از یک کیلومتری هنوز در دست دشمن است. همین که هواگرد تا ارتفاع حدود ۳۰۰ متری پایین آمد آتش تسلیحات دشمن از مواضع استتار شده به سمت آن گشوده شد. هواگرد کوچک بلافاصله منهدم و بین دو روستا سقوط کرد. نیروهای اس‌اس سعی کردند خود را به لاشه هواگرد برسانند اما دشمن این اجازه را به آن‌ها نداد. صبح روز بعد چند یگان از هنگ زرهی لشکر به فرماندهی هاوپت‌اشتورم‌فورر آرتسلینو مازاری مأمور به عقب راندن دشمن و بازیابی اجساد شدند. سر انجام نیروهای مازاری جسد آیکه، آجودان او و خلبان را بازیافتند. مرگ آیکه روز ۱ مارس رسماً اعلام و جسدش همان روز با تشریفات نظامی کامل در روستای مجاور اوتدوچنینا دفن شد. روزنامه آلمانی‌زبان "دی سایتون" که توسط آلمانی‌های در تبعید در لندن منتشر می‌شد، مرگ آیکه را بزرگ‌ترین ضربه به اس‌اس پس از ترور راینهارت هایدریش توصیف کرد. هنگ ۶ پانتسرگرنادیر لشکر "توتن‌کوپف" اس‌اس به افتخار او «تئودور آیکه» نام گرفت. در ادامه با برگشتن ورق جنگ علیه آلمان، به دستور هیملر بقایای جسد آیکه به گورستان هِگِوالت در ژیتومیر منتقل شد تا به دست دشمن نیفتد. به هر صورت هنگامی که تمامی اوکراین به تصرف شوروی درآمد و آلمانی‌ها عقب‌نشینی کردند جسد او همان‌جا باقی ماند. طبق عادت شوروی در از بین بردن و نبش قبر سربازان آلمانی، احتمالاً آرامگاه آیکه نیز چنین سرنوشتی داشته‌است و امروزه اثری از آن وجود ندارد.
تئودور یازدهمین فرزند خانواده و پدرش رئیس ایستگاه راه‌آهن بود. اواخر سال ۱۹۱۴ به مرخصی آمد و با برتا شْویبِل اهل ایلمناو ازدواج کرد. حاصل این ازدواج دو فرزند بود که یکی دختر به نام ایرما سال ۱۹۱۶ و دیگری پسر به هرمان سال ۱۹۲۰ به دنیا آمدند.
مایکوباکتریوم آسیاتیکوم ("Mycobacterium asiaticum")، مایکوباکتریوم کند رشد و فتوکروموژن است که اولین بار در سال ۱۹۶۵ از میمون‌ها جدا شد. باکتری به ندرت در انسان عفونت ریوی ایجاد می‌کند. باکتری، کلنی‌های زرد رنگ و دیسگونیک (Dysgonic) تولید می‌کندSKERMAN (V.B.D.), McGOWAN (V.) and SNEATH (P.H.A.) (editors): Approved Lists of Bacterial Names. Int. J. Syst. Bacteriol. , 1980, 30, 225-420. [WEISZFEILER (J.), KARASSEVA (G.V.) and KARCZAG (E.): A new Mycobacterium species: Mycobacterium asiaticum n. sp. Acta Microbiologica Academiae Scientiarum Hungaricae, 1971, 18, 247-252. PMID 5006093.
چارلز فرانک بولدن جونیور (زادهٔ ۱۹ اوت ۱۹۴۶) مدیر سابق ناسا، او بازنشسته ارتش تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا و به‌طور کلی فضانورد ناسا بوده‌است.
رادیو کی.ای.او.اس. آلبومی مفهومی،و دومین آلبوم انفرادی راجر واترز خواننده و نوازنده باس و عضو سابق گروه موسیقی پینک فلوید است که در سال 1987 منتشر شد.
رنجر ۶ یکی از کاوشگرهای فضایی ناسا است که به سوی کره ماه پرتاب شد.
توربوشفت گونه‌ای موتور توربین گازی است که جهت تولید نیرو برای استفاده در واحد تولید نیرو انواع ماشین‌آلات استفاده می‌شود. ساختار موتورهای توربوشفت بسیار شبیه به موتورهای توربوپراپ می‌باشد، اما سرعت چرخش ملخ موتور توربوشفت از سرعت چرخش ملخ موتور توربوپراپ بسیار کم‌تر است. در موتور توربوشفت، هدف تولید قدرت زیاد، اطمینان‌پذیری بالا، اندازه کوچک و وزن سبک است اما با سرعت چرخش کم. برخی کاربردهای موتور توربوشفت عبارتند از: بالگردها، قایق‌ها و کشتی‌ها، تانک‌ها، هواناو، و تجهیزات ثابت.
پایونیر ۱۲ یا ونوس ۱ یک کاوشگر فضایی ناسا است که ضمن آزمایش سطح سیارهٔ زهره، سطح آن را نقشه برداری کرد.
برنامهٔ فضایی مرکوری یکی از پروژه‌های فضایی ناسا بود که یکی از مهم‌ترین دستاوردهای آن، ارسال نخستین فضانورد آمریکایی (جان گلن) و نخستین فضانورد آمریکایی در مدار زمین (آلن شپارد) بود.
ایوب حسین‌نژادی (زاده ۱۱ فروردین ۱۳۳۲ آستارا - درگذشته ۲۱ شهریور ۱۳۸۳) سرتیپ دوم خلبان مک‌دانل داگلاس اف-۴ فانتوم ۲ نیروی هوایی ایران بود.
ایوب حسین‌نژادی در ۱۱ فروردین ماه سال ۱۳۳۲ در آستارا متولد شد. پس از اتمام دوره تحصیلی و قبولی در آزمون ورودی، به دانشکده خلبانی نیروی هوایی ارتش راه پیدا نمود. پس از گذراندن دوره مقدماتی پرواز و طی دوره تکمیلی به ایالات متحده فرستاده شد.
حسین‌نژادی در سال ۱۳۵۶ از دانشگاه علوم هوایی ایالات متحده آمریکا در رشته خلبانی (F-4) فارغ‌التحصیل شد و سپس به وطن بازگشت. وی دارای دوفرزند است.
ایوب حسین‌نژادی در جنگ ایران و عراق تمام توان خود را در راه پیشبرد اهداف نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران به کار بست. او در یکی از پروازهای عملیاتی بر اثر اصابت موشک و سقوط جنگنده در سال ۱۳۵۹ به اسارت درآمد و پس از ۱۰ سال اسارت در سال ۱۳۶۹ به ایران بازگشت.
ایوب حسین‌نژادی به عنوان خدمتگزار اسرا شناخته شده است. بسیاری از اسرا سلامت خویش را مدیون وی دانسته‌اند چون در دوران اسارت با کاشت حبوبات و سبزیجات به سلامت تغذیه آنان کمک می‌کرد.
ایوب حسین‌نژادی که پروازهای جنگی متعددی را در کارنامه درخشان خود ثبت کرده‌بود و علاقه خاصی به پرواز بر پهنه خلیج فارس داشت در تاریخ ۲۱ شهریورماه ۱۳۸۳ درگذشت.
جهت ارج نهادن به خدمات ایوب حسین‌نژادی، یکی از راه‌های مواصلاتی آستارا و همچنین شعبه فروشگاه‌های زنجیره‌ای رفاه در آستارا به یاد او نامگذاری شده است. همچنین پل هوایی اشرفی اصفهانی بر روی بزرگراه هاشمی رفسنجانی بنام ایشان نامگذری گردید.
چارلی پیت کنراد جونیور زندگی در (۲ ژوئن ۱۹۳۰ - ۸ ژوئیه ۱۹۹۹) فضانورد ناسا و سومین انسانی است که طی مأموریت آپولو ۱۲ بر کره ماه گام نهاد.
آلن لاورن بین (، زاده - درگذشته ) فضانورد ناسا و چهارمین انسانی بود که طی مأموریت آپولو ۱۲ بر ماه گام نهاد.
آلن بین، در سال ۱۹۷۳میلادی به عنوان فرمانده فضاپیما وارد نخستین ایستگاه فضایی آمریکا «اسکای‌لب» در مدار زمین شد.
او پس از بازنشستگی از ناسا در سال ۱۹۸۱ میلادی به نقاشی روی آورد. او در نقاشی‌هایش از سفرهای فضایی خود از جمله به ماه الهام می‌گرفت.
ادگار دین "اد" میچل (زاده ۱۷ سپتامبر ۱۹۳۰ – درگذشته ۴ فوریهٔ ۲۰۱۶) افسر نیروی دریایی و aviator، خلبان آزمایش، مهندس هوافضا و فضانورد آمریکایی ناسا بود
میچل در روز ۱۷ سپتامبر ۱۹۳۰ در هرفورد، تگزاس به دنیا آمد و در رشته سازمان صنعتی از دانشگاه کارنگی ملون فارغ‌التحصیل شد. وی ششمین انسانی بود که طی مأموریت آپولو ۱۴ بر کره ماه گام نهاد. وی خلبان آپولو ۱۴ بود و عضو تیم سه نفره‌ای بود که در سال ۱۹۷۱ به مأموریت فضایی اعزام شدند. میچل به همراه آلن شپارد، بیش از ۹ ساعت بروی سطح کره ماه راه رفتند و به اندازه‌گیری و نمونه برداری از سطح آن پرداخت.
وی پس از بازگشت از فضا گفت که در لحظاتی احساس خلسه کرده و مشرف به روح خود شده‌است و باعث گرایش میچل به موضوعات ماوراءالطبیعه در دوران بازنشستگی را پدیدآورد. میشل در سال‌های پایانی عمر، وقت خویش را صرف کاوش در فیزیک، ذهن آدمی و پدیده‌های ماوراءطبیعه چون موجودات فضایی کرده بود.
ادگار میچل، در روز ۴ فوریه ۲۰۱۶ در سن ۸۵ سالگی در در یک مرکز بهداشتی-اقامتی در لیک ورث، فلوریدا درگذشت.
دیوید راندولف اسکات زادهٔ (۶ ژوئن ۱۹۳۲) فضانورد ناسا و هفتمین انسانی است که طی مأموریت آپولو ۱۵ بر کره ماه گام نهاد.
جان واتس یانگ (زاده – مرگ ) فضانورد ناسا و نهمین انسانی است که طی مأموریت آپولو ۱۶ بر کره ماه گام نهاد. او همچنین در نخستین پرواز شاتل فضایی ناسا فرمانده پرواز و خلبان شاتل بود.
او در سان فرانسیسکو، کالیفرنیا متولد و در اورلندو، فلوریدا بزرگ شد. پس از پایان دوره کارشناسی در رشته مهندسی هوافضا در مؤسسه فناوری جورجیا در سال ۱۹۵۲ به نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا پیوست.
یانگ در سال ۱۹۶۲ میلادی به برنامه فضانوردی ناسا پیوست و در سال ۲۰۰۴ پس از ۴۲ سال خدمت بازنشسته شد. او با شش مأموریت فضایی یکی از پرتجربه‌ترین فضانوردان ناسا محسوب می‌شد. او در میانه دهه ۱۹۶۰ دو بار با فضاپیماهای پروژه جمنای و دوبار با فضاپیماهای برنامه فضایی آپولو به فضا و کره ماه رفت.
جرج پریدو رابرت هریس (۱۷۷۵–۱۸۱۰) از نخستین زیست‌شناسان فعال در تاسمانی، استرالیا، بود که از هنگام مهاجرتش به آن جزیره در ۱۸۰۳ تا درگذشتش در شهرک هوبارت در ۱۸۱۰ به کار پرداخت. او کاشف، هنرمند، و طبیعی‌دان نیز بود و بسیاری از گیاهان و کیسه‌داران بومی جزیره تاسمانی را توصیف کرد. از جمله این جانوران گرگ تاسمانی (اکنون منقرض) و شیطان تاسمانی هستند.
جلیل بزرگمهر (۱۳۸۶–۱۲۹۱) وکیل و نظامی ایرانی بود. او وکالت محمد مصدق را بر عهده داشت.
جلیل بزرگمهر به سال ۱۲۹۱ در آستارا متولد شد. پس از اتمام تحصیلات مقدماتی از "دانشکده افسری" با درجه ستوان دومی فارغ‌التحصیل شد. در دولت مصدق پس از خلع ید از انگلیسی‌ها به فرمانداری نظامی آبادان منصوب شد و پس از فراغت از تحصیل در دانشکدهٔ حقوق و علوم سیاسی دادیار دادگاه عالی انتظامی قضات و بعداً رئیس ادارهٔ غله و نان شد.
پس از کودتای ۲۸ مرداد با سپهبد نقدی تماس گرفته و برای همکاری اعلام آمادگی کرد و چون سپهبد نقدی حاضر به پذیرش وکالت نشد معرفی او سرهنگ بزرگمهر به عنوان وکیل تسخیری مصدق برگزیده شد.
در دادگاه تجدید نظر از سوی مصدق به وکالت برگزیده شد و به همین دلیل پس از آن اجباراً بازنشسته شد و سالها مسائل دادگاه مصدق را نگه داشت و بعدها هم کتاب «مصدق در محکمه نظامی» و آثار دیگر را منتشر کرد:
مصدق به پاس قدردانی از زحمات او نوشته:
شما وکیل تسخیری بودید تسخیر نشدید و از اجرای اوامرمافوق، سرباز زدید. سخنی برخلاف وجدان نگفتید و هرگونه مدارکی هم که مورد احتیاج این جانب بود از نظر انجام وظیفه، برایم تهیه نمودید که نمی‌دانم چگونه تشکر کنم؛ و این انجام وظیفه سبب شد که بعد از ختم محاکمه، شما را از کار خارج کنند و یک عمر صحت عمل و درستکاری شما را ندیده بگیرند. بعقیده این جانب، شما چیزی گم نکردید و چنانچه نام نیک خود را با ثروتی که بعضی از راه خیانت به مملکت بدست آورده‌اند مقایسه کنید، معلوم خواهد شد کدام گواراتر و وزین تر است…
وی در دوم مهرماه ۱۳۸۶ در تهران درگذشت.
کوئول شرقی ، که به عنوان «گربه بومی شرقی» نیز شناخته می‌شود، کیسه‌داری ستبردم‌سان با جثه متوسط بومی استرالیا و تاسمانی است. آن‌ها اکنون در سرزمین اصلی استرالیا منقرض‌شده به حساب می‌آیند، ولی در تاسمانی از جمله جانوران معمول با پراکندگی زیاد هستند. این جانور یکی از شش کوئول موجود است.
کوئول شرقی در کل به اندازه تقریبی یک گربه خانگی است. طول نرها به ۶۰ سانتی‌متر می‌رسد و وزنشان نزدیک ۱٫۳ کیلوگرم است. پوست ضخیم آن‌ها با خال‌هایی سفید پوشیده شده‌است. رنگ پوست از حنائی روشن تا نزدیک به سیاه متغیر است. روش تشخیص این جانوران از کوئول‌های ببری بدن باریکشان است با دمشان که خالی بر آن وجود ندارد.
کوئول شرقی جانوری تک‌زی است و در شب به تنهایی به شکار طعمه‌هایی چون حشرات و پستانداران کوچک می‌پردازد. آن‌ها همچنین گاه به خوردن مردارهایی که توسط شیطان تاسمانی شکار شده‌اند می‌پردازند.
فصل جفت‌گیری در اوایل زمستان آغاز می‌شود و ماده‌ها تا ۶ فرزند به دنیا می‌آورند. از این فرزندان، تنها نخستین بچه‌های که بتوانند خود را به سینه مادر برسانند زنده خواهند ماند. شیردهی تا ۱۰ هفته ادامه دارد و فرزندان در هنگامی که مادر به دنبال غذا است در لانه می‌مانند.
چارخو تاسمانی پرنده‌ای بی‌پرواز از تیره یلوگان و یکی از ۱۲ گونه پرنده بومی جزیره استرالیایی تاسمانی است. با آنکه بسیاری از پرندگان بی‌پرواز توسط انسان‌ها منقرض شده‌اند، چارخو تاسمانی نه تنها منقرض نشده‌است که از ورود کشاورزی نوین به تاسمانی توسط اروپاییان سود برده‌است.
چارخو تاسمانی پرنده‌ای چاق و بی‌پرواز است که طولی برابر ۴۳ تا ۵۱ سانتی‌متر دارد. بخش بالایی بدن این پرنده به رنگ قهوه‌ای زیتونی با الگوهای سفید بر پهلوها است. زیر بدن تاریک‌تر است با رنگی متمایل به خاکستری آبی‌رنگ. دم کوتاه این پرنده رنگی نزدیک به سیاه دارد و اغلب راست نگه داشته می‌شود. پاهای آن راست و قدرتمند هستند که به پنجه‌های قوی‌ای می‌رسند. رنگ چشم‌ها قرمز روشن است و رنگ نوک زرد متمایل به سبز.
پرندگان جوان‌تر ظاهری همانند بزرگترها دارند ولی رنگ بدن کم‌رنگ‌تر از رنگ بدن آن هاست و در زیر بدن نیز نقطه‌های سفیدرنگ مشخص‌تری دارند. نوک آن‌ها زرد متمایل به سبز و چشم‌ها، همانند بالغ‌ها، قرمز است. نرها اغلب نوک و پاهای بزرگتری دارند ولی اغلب نمی توان دو پرنده نر و ماده را از روی ظاهر از هم تشخیص داد.
پرویز همایون‌پور، (زاده شهریور ۱۳۱۸ - درگذشته شهریور ۱۳۹۱) پژوهشگر و مترجم ایرانی آثار میلان کوندِرا، نویسنده مشهور چکی-فرانسوی است.
پرویز همایون‌پور در شهریور ۱۳۱۸ در شهر شیراز به دنیا آمد. او دکترای علوم سیاسی را در سال ۱۹۶۷ از دانشگاه لوزان سوئیس دریافت کرد و پس از کار در مؤسسه برنامه‌ریزی آموزشی وزارت علوم ایران، سال‌ها به عنوان مشاور امور آموزشی در سازمان علمی، آموزشی و فرهنگی ملل متحد، یونسکو، فعالیت می‌کرد.
پرویز همایون‌پور پس از سال‌ها همکاری با وزارت علوم ایران و یونسکو به پروژه‌هایی تحقیقاتی پرداخت که در ارتباط با این پروژه سفرهایی نیز به سوئیس داشت.
وی کتاب‌های متعددی از جمله برخی از آثار مهم میلان کوندرا هم‌چون «بار هستی»، «هویت»، و «هنر رمان» را برای نخستین بار به فارسی ترجمه کرد. وی اخیراً کتابی هم با عنوان «دربارهٔ قالی‌بافی و عشایر» نوشت که در آستانه انتشار قرار دارد.
تألیف کتاب‌هایی چون «پیکار سوادآموزی»، «آموزش و پرورش در خدمت تحول بنیادی جامعه» و «جیران زن عشایر و چنته» از دیگر فعالیت‌های پرویز همایون‌پور است.
بیشتر کار پرویز همایون‌پور در یونسکو در آفریقا گذشت و پس از بازنشستگی، حدود ۱۵ سال پیش به ایران بازگشت و مشغول کارهای تحقیقاتی شد.
پرویز همایون‌پور سوم شهریورماه به هنگام شنا در دریاچه لمان در نزدیکی ژنو ناپدید شد و یک هفته بعد، دهم شهریورماه، پیکر بی‌جانش پیدا شد. خبر درگذشت پرویز همایون‌پور را برادر دوقلویش، هرمز همایون پور روز سه‌شنبه ۱۴ شهریورماه اعلام کرد.
برادر وی:
«بر اساس گزارش پلیس ژنو، برادرم چند روز پیش و به رسم معمولی که برای خود گذاشته بود، برای شنا به دریاچه لمان در این شهر می‌رود، ولی بر اثر سرمای آب دریاچه، سنکوپ می‌کند و می‌میرد.» وی در عین حال تأکید کرد که برادرش به رغم کهولت سن (دارا بودن ۷۳ سال)، از لحاظ جسمی نسبتاً توانمند بوده، اما به گفته پلیس، گویا سرمای این دریاچه در آن روز به حدی بالا بوده که بدن وی تحمل آن را نداشته‌است.
سعید قاسمی‌نژاد فعال دانشجویی، دبیرکل دانشجویان و دانش آموختگان لیبرال ایران و مدیر مرکز ایرانی مطالعات لیبرالیسم است. او همچنین عضو پیوسته پژوهشی و مشاور ارشد امور ایران در بنیاد دفاع از دموکراسی‌ها در واشینگتن دی سی آمریکاست.
وی لیسانس و فوق لیسانس خود را در مهندسی عمران و مهندسی ترابری از دانشگاه تهران اخذ کرد. سپس در رشته‌های توسعه پایدار در ساخت و ساز و شهری و علوم مالی در مقطع فوق لیسانس ادامه تحصیل داد. او تحصیلاتش در دوره دکترای علوم مالی را در باروک کالج نیویورک ادامه می‌دهد. سعید در زمینه مهندسی عمران به عنوان مهندس طراح و مدیر پروژه در پروژه‌های بزرگ راه و فرودگاه در ایران فعالیت کرد. در فرانسه همزمان با ادامه تحصیلش به عنوان محقق در زمینه مهندسی ژئوتکنیک مشغول به کار شد، وی سابقه همکاری با شرکتهای سرمایه‌گذاری و بیمه را نیز در کارنامه کاری خود دارد.
از قاسمی‌نژاد مقالاتی به زبان فارسی در روز آنلاین ادوار نیوز، بامداد خبر، چراغ آزادی منتشر گردیده‌است.روز آنلاین (نویسندگان روز آنلاین) همچنین وی به عنوان تحلیلگر دربارهٔ موضوعات مرتبط با سیاست و اقتصاد ایران با رسانه‌های دیداری و شنیداری مختلف ایرانی و خارجی از جمله تلویزیون صدای آمریکا، فرانس ۲۴، رادیو بین‌المللی فرانسه، رادیو فردا، تلویزیون بی‌بی‌سی فارسی، رادیو زمانه، رادیو دویچه وله … مصاحبه داشته‌است."(France 24)""(در برنامه افق صدای آمریکا)""(گفتگوی قاسمی نژاد در برنامه افق، صدای آمریکا)""(برنامه تفسیر خبر، صدای آمریکا)""(Conference: Focus Iran II, Netherland, On student movement in Iran)""(برنامه افق، صدای آمریکا)"دموکراسی‌خواهی در ایران سردرگم است (گفتگو با سعید قاسمی‌نژاد، سخنگوی دانشجویان و دانش‌آموختگان لیبرال با رادیو زمانه)kleinezeitung (Muslimbrüder führen Westen an der Nase)derstandard (Obama hat 2009 die Chance zum Umsturz nicht genutzt)رادیو فرانسه (Obama hat 2009 die گفتگو با سعید قاسمی نژاد دربارهٔ ادامهٔ محرومیت دانشجوها از تحصیل علی‌رغم تکذیب دولت)
قاسمی نژاد در تاریخ ۲۵ خرداد ۱۳۸۲ به مدت ۲۰ روز را در بند ۳۲۵ زندان اوین در سلول انفرادی از سوی حفاظت اطلاعات زندان بازداشت گردید. اتهامات وی اغتشاش و اخلال در نظم عمومی عنوان شده‌است.گویا نیوز (سعید قاسمی نژاد دانشجوی دانشگاه تهران بازداشت شد)
دادگاه انقلاب وی را در ۱۷ شهریورماه ۱۳۸۶به جرم اقدام علیه امنیت ملی از طریق تحریک به اغتشاش به دو سال حبس محکوم کرد.گزارشگران حقوق بشر (سعید قاسمی نژاد دانشجوی دانشگاه تهران به 2 سال حبس تعلیقی محکوم شد)
سر جوزف نورمن لاکیر (زاده ۱۷ مه ۱۸۳۶ تا ۱۶ اوت ۱۹۲۰) یک دانشمند و اخترشناس (FRS) اهل انگلستان بود. او و دانشمند فرانسوی ژول ژانسن هر دو به عنوان نخستین کسانی که توانستند هلیم را شناسایی کنند، دانسته می‌شوند. همچنین لاکیر به عنوان بنیانگذار و نخستین ویراستار نشریهٔ نیچر به یاد آورده می‌شود..
لاکیر در شهر راگبی وارویکشایر به دنیا آمد. او آموزش در مدرسه را مانند دیگران سپری کرد و پس از آن به فرانسه و سوئیس سفر کرد و سرانجام در ویمبلدون در جنوب لندن ساکن شد. او در آغاز یک اخترشناس غیرحرفه‌ای بود که علاقهٔ ویژه‌ای به خورشید داشت اما کم کم توانست سطح خود را بالا برد و مدیر رصدخانهٔ فیزیک خورشید کنزینگتون لندن شود.
در دههٔ ۱۸۶۰ لاکیر با دستگاه‌های طیف‌سنجی آشنا شد و علاقهٔ ویژه‌ای به کار با آن پیدا کرد. او دریافت که با کمک این ابزار پژوهشی می‌توان مواد سازندهٔ جرم‌های آسمانی را شناسایی کرد. لاکیر در خانهٔ تازه‌اش در وست همستد پژوهش‌هایش را با تلسکوپ اینچی اش که پیشتر در ویمبلدون هم داشت، از سرگرفت. لاکیر در رویداد خورشیدگرفتگی سال ۱۸۶۸ توانست هنگام طیف سنجی یک خط زرد طیفی را ثبت کند. این خط مربوط به طول موج ۵۸۸ نانومتر بود که اندکی از خط معروف به D که مربوط به سدیم بود کمتر بود. این خط زرد را نمی‌شد به هیچ یک از عنصرهای شناخته شده در آن روزگار نسبت داد برای همین لاکیر پیشنهاد داد که این خط می‌تواند مربوط به یک عنصر تازه باشد. او این عنصر نو را هلیم نامید برگرفته از واژهٔ یونانی "Helios" به معنی خورشید. در همان رویداد خورشیدگرفتگی بود که ژول ژانسن هم توانست خط زرد طیفی هلیم را ثبت کند و به وجود عنصر تازه پی ببرد. به همین دلیل شناسایی عنصر هلیم را به لاکیر و ژانسن، هر دو با هم نسبت می‌دهند. هلیم موجود در زمین نزدیک به ۱۰ سال بعد توسط ویلیام رمزی شناسایی شد. لاکیر در این دستاورد با رمزی همکاری کرده بود.
لاکیر در سال ۱۸۶۹ برای آسان تر کردن داد و ستد دانش و دستاوردها میان دانشمندان، یک نشریهٔ عمومی دانش با نام "نیچر" را پایه‌گذاری کرد و تا اندکی پیش از مرگش ویراستار این نشریه باقی‌ماند.
لاکیر برای مشاهدهٔ خورشیدگرفتگی‌های آینده در سال‌های ۱۸۷۰ (در سیسیلی)، ۱۸۷۱ (در هند) و ۱۸۹۸ (در هند) به آن سرزمین‌ها سفر کرد. وی پس از بازنشستگی در سال ۱۹۱۱ یک رصدخانه در نزدیکی خانه‌اش در سالکومب رجیس نزدیک سیدماوٍث بنا کرد. این رصدخانه به رصدخانهٔ تپه (Hill Observatory) مشهور شد. اما پس از مرگش نام آن به رصدخانهٔ نورمن لاکیر تغییر کرد. این رصدخانه چندی از آن دانشگاه اکستر شده بود اما اکنون از این دانشگاه گرفته شده‌است.
لاکیر در سال ۱۹۲۰ در خانه‌اش در سالکومب رجیس از دنیا رفت و در حیاط کلیسای سینت پیتر و سینت ماری به خاک سپرده شد.
بیلبو بگینز یکی از هابیت‌های ساکن شایر در اواخر دوران سوم بود. سفر ماجراجویانهٔ او همراه گندالف و دورف‌ها باعث شد مال و ثروتی فراوان، و همچنین حلقهٔ یگانه سائورون را بدست آورد. در تاریخ سرزمین میانه بیلبو اولین حامل حلقه بود که حلقه را داوطلبانه تسلیم کرد؛ او به درخواست گندالف، حلقه یگانه را به فرودو بگینز داد.
بیل‌بو داستان سفرهایش را ثبت کرد، و وارث وی فرودو آن‌ها را در کتاب سرخ سرحد غربی کامل نموده که این کتاب پایه و اساس هابیت و ارباب حلقه‌ها شد.
در ارباب حلقه‌ها (مجموعه فیلم) و هابیت (مجموعه فیلم) نقش بیلبو را ایان هولم ایفا کرد. در سه‌گانه هابیت که نیز نقش جوانی بیلبو را مارتین فریمن ایفا کرد.
https://web.archive.org/web/20120314022944/http://wiki.fantasy.ir/index.php?title=بیلبو_بگینز
http://wiki.valimar.ir/index.php/بیلبو_بگینز
http://www.imdb.com/character/ch0000153
شایر منطقه‌ای بود که هابیت‌ها در آن سکونت داشتند. این منطقه در شمال غربی سرزمین میانه، در قاره اریادور و فرمانروایی آرنور واقع بود. نام این منطقه در زبان وسترون سوزا یا سوزا-تی است.
وسعت شایر از فار داونز در غرب تا پل برندی‌واین در شرق ۴۰ لیگ (۱۹۳ کیلومتر یا ۱۲۰ مایل نومه‌نوری) و از زمین‌های بایر شمالی تا باتلاق‌های جنوب ۵۰ لیگ (۲۴۱ کیلومتر، ۱۵۰ مایل) می‌باشد. در کل، وسعت منطقه شایر بالغ بر ۱۸٬۰۰۰ مایل مربع (۴۷٬۰۰۰ کیلومتر مربع) است. اگر بخواهیم بهتر شایر را در نظر بگیریم می‌توان گفت که شکل ظاهری آن به صورت مستطیل بوده‌است.
رودخانه برندی‌واین (براندوین) شایر را از شرق محصور می‌کرد. (هابیت‌ها در باکلند هم زندگی می‌کردند، که در تکه باریکی بین رودخانه و پرچین قرار داشت، اما به‌طور رسمی به عنوان بخشی از شایر محسوب نمی‌شد تا اینکه پس از نبرد حلقه بدان پیوست.) شایر از شمال تا غرب مرز قابل ترسیمی ندارد، اما به جای آن از سمت جنوب و شرق توسط جاده‌های باستانی و نیز شاخصه‌های جغرافیایی مبهمی چون تپه‌های برج محصور شده‌است.
اندازه کوچک، اهمیت نسبتاً کم، و داشتن جمعیت هابیتهای شجاع و جسور باعث شده بود که کمتر فرمانروایی فکر غلبه و تصرف شایر را در سر بپروراند. نکته مهم‌تر این بود که شایر توسط تکاوران شمال دون‌اداین (و گندالف) که مراقب مرزهای آن بوده و مزاحمین را از آن دور می‌کردند، محافظت می‌شد. تنها غریبه‌هایی که وارد شایر شدند، دورف‌هایی بودند که از معادن خود در کوهستان آبی از طریق جاده بزرگ شرقی وارد شایر شده بودند. الف‌هایی هم که در مسیر خود به بندرگاه خاکستری در حال رفت‌وآمد بودند نیز برای هابیت‌ها موجوداتی غریبه و ناشناخته بودند.
شایر مصیبت‌ها و مشکلات زیادی را به خود دیده‌است که برای مثال می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: طاعون بزرگ در سال ۱۶۳۶ دوران سوم، نبرد دشت‌های سبز در سال ۲۷۴۷ دوران سوم، زمستان طولانی در سال ۲۷۵۸ دوران سوم، روزهای خشکسالی در سال ۲۷۶۰ دوران سوم و زمستان مهیب در سال ۲۹۱۱ دوران سوم. در سال ۲۳۴۰ دوران سوم اولدباک‌های منطقه ماریش به دلیل افزایش جمعیت از برندی‌واین گذشته و باکلند را تأسیس کردند.
در زمان نبرد حلقه اشباح حلقه ابتدا شایر را جستجو کردند و هنگامیکه تکاوران شمال به جنگ رفتند، شایر بدون دفاع ماند. این سرزمین توسط سارومان و لوثو سک‌ویل بگینز که انسان‌های شرور را رهبری می‌کرد، به اشغال در آمد. فرودو، سام، مری و پی‌پین این سرزمین را پس از پیروزی شان در نبرد بای‌واتر آزاد کرد.
اما آسیب‌های جدی ای که سارومان به واسطه صنعتی سازی به شایر وارد کرده بود با تلاش‌های بی‌وقفه هابیت‌ها خنثی شد. شایر با خاک لوتلورین که گالادریل به سام داده بود، از نو تجدید حیات شد. سال ۳۰۲۱ دوران سوم را به عنوان پربارترین و پرثمرترین سال در تاریخ شایر می‌دانند.
با بازگشت آراگورن به مسند پادشاهی آرنور و گاندور، شایر در سال ۱۷ دوران چهارم تبدیل به سرزمینی آزاد شد و در پادشاهی از نو متحد شده به امنیت کامل رسید. همچنین گفته شده‌است که آراگورن دستور داد که هیچ انسان بزرگ جثه‌ای وارد شایر نشود. در سال ۳۲ دوران چهارم پادشاه دستور این اجازه را صادر کرد که باکلند به‌طور رسمی بخشی از شایر شود و پس از آن نام خود را به مارچ شرقی تغییر داد و سرزمین شایر را تا سرحدات امین براید گسترانید. این سرزمین نیز مارچ غربی نام گرفت.
http://wiki.valimar.ir/index.php?title=شایر&oldid=8315
سیوداد بولیوار پایتخت ایالت بولیوار در جنوب شرق ونزوئلا است. این شهر در سال ۱۷۶۴ با نام «آنگوستورا» تأسیس شد و در سال ۱۸۴۶ به نام کنونی تغییرنام داد. جمعیت سیوداد بولیوار در سال ۲۰۱۰ بالغ بر ۳۵۰٬۶۹۱ نفر برآورد شده‌است.
نام اصلی شهر کوتاه‌شدهٔ نام واقعی آن «سانتو تومه د گوایانا د آنگوستورا دلاورینوکو» است. این شهر همچنین نام خود را از درخت آنگوستورا گرفته که در این منطقه رشد می‌کند. مرکز تاریخی سیوداد بولیوار که شامل ساختمان‌های تاریخی و مهم نظیر یک کلیسای جامع هم می‌شود، در اطراف پلازا بولیوار به خوبی حفظ شده‌است.
چارلز ماس "چارلی" دوک جونیوز زادهٔ (۳ اکتبر ۱۹۳۵) فضانورد ناسا و دهمین انسانی است که طی مأموریت آپولو ۱۶ بر کره ماه گام نهاد.