moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
تابندگی نشان می‌دهد که چه مقدار از توان ساطع، بازتاب، ارسال یا دریافت شده توسط یک سطح توسط یک سیستم نوری که از زاویه دید مشخصی به آن سطح نگاه می‌کند، دریافت می‌شود. در این مورد، زاویه ثابت مورد نظر، زاویه ثابتی است که به ورودی مردمک سیستم نوری فرومی‌رود. از آنجایی که چشم یک سیستم نوری است، درخشندگی نشانگر خوبی از میزان روشنایی یک جسم است. به همین دلیل، تابندگی و درخشندگی هر دو را گاه «درخشش» می‌نامند. اکنون این استفاده منع شده‌است (برای بحث به مقاله درخشش مراجعه کنید). استفاده غیر استاندارد از «درخشش» برای «تابش» در برخی زمینه‌ها، به ویژه فیزیک لیزر، همچنان ادامه دارد.
ایردراپ یکی از شبکه‌های بی‌سیم موردی ( اختصاصی در سیستم‌عامل‌های iOS و macOS متعلق به شرکت اپل است. این سرویس که در نسخه‌های iOS7 و Mac OS X Lion (Mac OS X 10.7)معرفی شده است می‌تواند فایل‌ها را بین رایانه‌های مکینتاش و دستگاه‌های آی‌اواس از فاصله نزدیک و به صورت بی‌سیم با استفاده از آدرس‌های IPv6 مرتبط کند.
اجرا روی آی‌اواس ۷ یا جدیدتر:
فعال روی Mac OS X Lion (10.7) یا جدیدتر:
برای انتقال فایل‌ها بین Mac و iPhone، iPad یا iPod touch، حداقل شرایط زیر باید رعایت شود: همه دستگاه‌های iOS دارای AirDrop با آی‌اواس ۸ یا جدیدتر پشتیبانی شوند:
OS X Yosemite (10.10) یا جدیدتر:
بلوتوث و وای‌فای باید برای هر دو دستگاه مک و آی‌اواس روشن باشد. (هر دو دستگاه نیازی به اتصال به یک شبکه Wi-Fi ندارند. )
اردوگاه اسیران جنگی () مخفف (POW camp) محلی برای محبوس کردن جنگنده‌های دشمن است که توسط یک قدرت متخاصم در زمان جنگ دستگیر شده‌اند. تفاوت‌های قابل توجهی بین اردوگاه‌های اسرای جنگی، اردوگاه‌های توقیف و زندان‌های نظامی وجود دارد.
کارل-ایوار هاگن (به انگلیسی: Carl I. Hagen) زاده ۶ مه ۱۹۴۴ در اسلو، یک سیاستمدار نروژی و رهبر سابق حزب فرمسکریت پارتی است.وی از سال ۱۹۷۴ در چند دوره نماینده منتخب اسلو در مجلس ملی نروژ بوده‌است. کارل آی. هاگن، از ۱۰ اکتبر ۲۰۰۵ تا ۳۰ سپتامبر ۲۰۰۹ سمت نایب رئیس مجلس ملی نروژ را برعهده داشته‌است.
کارل آی. هاگن، در رشته اقتصاد تحصیل کرده و دارای تجربه کاری است. وی سابقاً از سال ۱۹۷۰ تا سال ۱۹۷۴، پیش از اشتغال تمام وقت به امورسیاسی، مدیر یک شرکت سهامی خاص بوده‌است. هاگن در سال ۱۹۷۳ از طرف حزب فرمسکریت پارتی که سابقاً آندرس لانگه، نام داشت، نامزد انتخابات شده و بعد از درگذشت آندرس لانگه، در سال ۱۹۷۴ به عنوان نماینده وارد مجلس ملی نروژ شد. هاگن بین سالهای ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۷ نماینده یک شاخه انشعابی از حزب آندرس لانگه، با نام حزب رفرمhttps://snl.no/Reformpartiet در مجلس ملی نروژ بود. حزب رفرم بیش از یک سال عمر نکرد و در سال ۱۹۷۷ حزب آندرس لانگه، رسماً به فرمسکریت پارتی تغییر نام داد.
هاگن بار دیگر در چند دوره متوالی، بین سالهای ۱۹۸۱ تا ۲۰۰۹ میلادی به عنوان نماینده حزب فرمسکریت پارتی از حوزه انتخاباتی اسلو در مجلس ملی نروژ حضور داشت؛ واز سال ۱۹۸۱ تا ۲۰۰۵ رهبر پارلمانی این حزب در مجلس ملی نروژ بود. وی همچنین بعداً بین سالهای ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۱ به عنوان عضو علی‌البدل و بین سالهای ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۰ به عنوان عضو اصلی در مجلس ملی نروژ، به نمایندگی از مردم اوپلاند، حضور مجدد پیدا کرد. هاگن، بین سالهای ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۹ علاوه بر حضور در مجلس، نایب رئیس مجلس ملی نروژ بوده‌است.
کارل آی. هاگن، بین سالهای ۱۹۷۹ تا ۲۰۱۹ در چندین دوره، عضو شورای شهر اسلو بوده‌است.
وی در سال ۱۹۷۳ دبیر و عضو هیئت مدیره حزب آندرس لانگه و بین سالهای ۱۹۷۸ تا ۲۰۰۶ رهبر حزب فرمسکریت پارتی بوده‌است.https://snl.no/Carl_I._Hagen
کارل آی. هاگن، در ۶ مه سال ۱۹۴۴ در اسلو به دنیا آمد و بعد از خواهری که ۲ سال از او بزرگتر بود، فرزند دوم یک خانواده ۴ نفری شد. پدرش یکی از مدیران سازمان تعیین و کنترل قیمت کالاها بود و مادرش کتابداری بود که در یک شرکت حقوقی کار می‌کرد. خواهر وی بعدها به مقام استادی رشته تاریخ در دانشگاه اسلو رسید.Moen 2006, s. 15–20 در ضمن بعدها هاگن صاحب یک خواهر کوچکتر از خود نیز شد.پدر بزرگ‌های کارل ایوار هاگن، از طرف پدری کارل و از طرف مادری ایوار نام داشتند و والدین او نیز بر همین اساس نام کارل ایوار را برای وی برگزیدند.کارل ایوار، از همان دوران دبیرستان که در بخش غربی اسلو گذشت، در سال ۱۹۵۹تعطیلات خود را برای کار تابستانی و چیدن توت فرنگی به انگلستان سفر کرد. در تعطیلات سال بعد با حمایت و وساطت پدرش روی عرشه یک کشتی مشغول کار شد. در تابستان سال ۱۹۶۱ به عنوان کمک مکانیک کشتی توانست تعطیلات خود را به نیویورک و فیلادلفیا سفر کند.Moen 2006, s. 22–26
هر چند به گفته خود کارل آی. هاگن، خانواده او تا تا پیش از رسیدن پدرش به مقام ریاست به حزب کارگر نروژ تمایل داشتند اما کارل ایوار خود در نوجوانی بی آنکه فعالیت سیاسی خاصی داشته باشد، عضو سازمان جوانان حزب دست راستی هویره بود.
بعد از پایان دوره دبیرستان، کارل ایوار، مدتی را در یک شرکت آسفالت سازی در ترومسو مشغول کار بود. تا آنکه در سال ۱۹۶۴ برای گذراندن اولین دوره خدمت وظیفه به رینگریک در استان بوسکرود سفر کرد و در بخش فنی آموزش دید. در حین خدمت سربازی وی مدتی نماینده انجمن معتمد سربازان وظیفه در بخش خود بود. وظیفه این انجمن ایجاد ارتباط سازنده بین کادر وظیفه و حرفه ای ارتش بود و از این نظر کارل آی. هاگن، دوران خوب و آسوده‌ای را حین خدمت تجربه کرده‌است.Ekeberg & Snoen 2001, s. 26–27منبع اصلی و بازدید شده:https://nbl.snl.no/Carl_I_Hagen
الکساندرو بارلادیانو (Alexandru Bârlădeanu) (یا برلادیانو؛ زادهٔ ۲۵ ژانویه ۱۹۱۱ – درگذشت ۱۳ نوامبر ۱۹۹۷)، اقتصاددان مارکسی و دولتمرد اهل رومانی بود، او که در جریان رژیم کمونیستی یک فرد برجسته محسوب می‌شد، در ۱۹۶۸ میلادی به حاشیه کشانده شد. او در اواخر زندگی خود و پس از فروپاشی رژیم کمونیستی، به عنوان رئیس سنای رومانی خدمت کرد.
او که در یک خانواده معلمین مدرسه در شهر کومرات ولایت بیسارابیا در امپراطوری روسیه زاده شد، مدرسه ابتدایی را در ۱۹۲۱ میلادی در کاوسنی به اتمام رساند، از ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۶ میلادی در تگهینا آموزش دیده و دوره دبیرستان را از ۱۹۲۶ تا ۱۹۲۸ میلادی در یاش تکمیل کرد. او نخستین شغل خود را در ۱۹۲۸ میلادی به عنوان کارمند گروه بازرسان مدرسه تگهینا به‌دست‌آورد. برای هشت سال بعدی، او به عنوان معلم خصوصی و استاد جایگزین در مدرسه خصوصی و مدرسه استاد-شاگردی در یاش کار می‌کرد. از ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۱ میلادی، او به‌طور مقطعی به دانشگاه پلی‌تکنیک بخارست می‌رفت، اما نتوانست فارغ‌التحصیل شود. از ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۷ میلادی، او در رشته اقتصاد سیاسی در دانشکده حقوق دانشگاه یاش آموزش دید، مدرک دکترای خود را در ۱۹۴۰ میلادی کسب نموده و قبل از آن برای سه سال به عنوان دستیار استاد دانشگاه تحت نظر جورجی زین کار می‌کرد. معمولاً تصور می‌شود که وی در ۱۹۴۳ میلادی به حزب کمونیست رومانی (PCR) که ممنوع بود پیوسته‌است، اما منابع این تاریخ را ۱۹۳۵ میلادی می‌گویند. در هر حالت، محیط دانشجویی در یاش او را در ۱۹۳۳ میلادی به حلقه کمونیستی کشانده بود. در میان سال‌های ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۶ میلادی او ریاست سازمان دانشجویان تحت نام «مراکز متحد» که متأثر از نظریات کمونیستی بود را بر عهده داشت، در روزنامه چپ‌گرای مانفیست کار کرد و یکی از اعضای فعال لیگ ضد-فاشیستی، کمیته ضد-فاشیستی لگهینا و Amicii URSS بود. در ۱۹۳۶ میلادی، او همچنین عضو رهبری شعبه یاشِ جبهه دموکراتیک دانشجویان بود. Lavinia Betea, "Alexandru Bârlădeanu: Spion, speculant, retrograd, degradat cinic şi moral", "Jurnalul Naţional", 18 June 2010; accessed April 3, 2012 Dan Drăghia, Biography at the 1990 Mineriad section of the Institute for the Investigation of Communist Crimes and the Memory of the Romanian Exile site; accessed April 3, 2012
در ماه ژوئن ۱۹۴۰ میلادی، هنگامی‌که شوروی بیساریبا را اشغال نمود، او در آنجا در تعطیلات بسر می‌برد؛ وی تصمیم گرفت تا در آنجا بماند و شهروند جماهیر شوروی شود. در سپتامبر ۱۹۴۰، او در مؤسسه پژوهش علمی در کیشیناو شروع به کار کرد، اما پس از این‌که در ژوئن ۱۹۴۱ رومانی دوباره این ولایت را تصرف نمود، او مجبور شد از آنجا فرار نماید. او در منطقه قراغندی ساکن شد، تقریباً دو سال به عنوان معلم، مدیر مدرسه، معدن‌کار و فعال حزب در کلخوز باقی ماند تا این‌که در ۱۹۴۳ میلادی برای ادامه تحصیلات به مسکو فرستاده شد. او که در جریان جنگ جهانی دوم به عنوان یک عضو حلقه کمونیستی فراری رومانیایی در اتحاد جماهیر شوروی بسر می‌برد، از ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۵ میلادی در بخش زبان-رومانیایی رادیو مسکو؛ از ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۶ میلادی برای تاس (TASS) و گرایول لیبر (Graiul liber) که روزنامه زندانیان رومانیایی در اتحاد شوروی بود؛ و از ۱۹۴۴ تا ۱۹۴۶ میلادی به عنوان معلم در بخش رومانی مدرسه ضد فاشیستی زندانیان کار نموده و در ۱۹۴۵ میلادی ریاست آن را بر عهده داشت. به عنوان عضو حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی، او ریاست مدرسه ضد فاشیستی را به عنوان یک کارمند حزب و به هدف ارشاد زندانیان رومانیایی متقبل شد. او با دریافت بورسیه تحصیلی از مؤسسه کیشیناو، از ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۶ میلادی در رشته اقتصاد سیاسی در دانشگاه اقتصاد پلخانف روسیه آموزش دید. او در جریان سال آخر آموزش خود، در این دانشگاه به تدریس نیز می‌پرداخت، اما به دلیل ترک کشور نتوانست فارغ‌التحصیل شود. او در ژوئن ۱۹۴۶ میلادی بنا بر درخواست حزب کمونیست رومانی (PCR) به رومانی آورده شده و به‌طور رسمی با توصیه لیونتی رواتو و میهایل رولر به این حزب پیوست. از ژوئن تا نوامبر ۱۹۴۶، او به عنوان استاد و نایب‌رئیس بخش اقتصادی کمیته مرکزی کار کرد و به علت سمتی که از آن آغاز کرده بود و پس‌زمینه تحصیلی‌اش، سال‌های شکوفایی او آغاز شد.
بازگشت او به رومانی همزمان بود با آغاز تصدی او در سمت‌های تأثیرگذار در وزارت‌خانه‌های اقتصادی. در ۱۹۴۶ میلادی، او به عنوان متخصص اقتصادی در کمیته دولتی انتخاب گردیده و در مذاکرات معاهدات صلح پاریس شرکت نمود. او در دسامبر ۱۹۴۶ منشی کل وزارت اقتصاد ملی شد تا اوت سال بعدی در این سمت خدمت کرده و سپس در همان سمت به وزارت تجارت و صنعت منتقل گردید و تا مارس ۱۹۴۸ در این سمت باقی ماند. از این‌رو، او بخشی از گروهی بود که ریفورم پولی ۱۹۴۷ را اجراء نمود. پس از روی‌کار آمدن رژیم کمونیستی، او همراه با جورجی گاستون مارین، یکی از سازندگان اقتصاد برنامه‌ریزی‌شده بود که بر اقتصاد کشور اجراء گردید، او در جریان سال ۱۹۴۸ به‌طور موفقیت‌آمیز به عنوان معین وزارت صنعت و تجارت خدمت می‌کرد. سمت‌های بلندی که او در بخش تجارت خارجی و برنامه‌ریزی کار کرد، شامل موارد زیر است: وزیر تجارت خارجی (۱۹۴۸ – ۱۹۵۴ میلادی)، نایب‌رئیس (۱۹۵۴ میلادی) و رئیس (۱۹۵۵ – ۱۹۵۶ میلادی) کمیته دولتی برنامه‌ریزی، معاون نخست‌وزیر در امور مسائل اقتصادی (۱۹۵۵ – ۱۹۶۵ و ۱۹۶۷ – ۱۹۶۹ میلادی) و معاون اول نخست-وزیر (۱۹۶۵ – ۱۹۶۷ میلادی). به عنوان نماینده رومانی در کمکان (شورای تعاون اقتصادی جماهیر شوروی) در میان سال‌های ۱۹۵۵ – ۱۹۶۶ میلادی، او برنامه‌های شوروی برای ایجاد یک منطقه اقتصادی فراملی را خنثی نمود که منتج به دشمنی نیکیتا خروشچف با او شد. در جریان همین دوره، او همچنین نمایندهٔ رومانی در کمیسیون اقتصادی ملل متحد برای اروپا (UNECE)، بود. همزمان، او شروع به بازکردن اقتصاد به سوی غرب نموده و در ۱۹۵۹ میلادی تفاهم‌نامه‌های اقتصادی و تجاری با فرانسه، انگلستان، سوئیس، هلند و بلژیک امضاء نموده و بعدتر روابط تجاری را با آلمان غرب و ایتالیات بهبود بخشید. در ۱۹۶۴ میلادی، او در راستای به ثمر نشاندن یک اعلامیه سیاست خارجی بی‌طرفانهِ فعال در درون بلوک کمونیستی کمک کرد که طبق آن رومانی دیگر مطیع اتحاد جماهیر شوروی نبود، اما در همان حال به دورنمای نظامی چین تحت رهبری مائو زِدنونگ نیز تمکین نمی‌کرد. Florin Mihai, "Ceauşescu, invidios pe succesul lui Dej" , "Adevărul", 27 March 2012; accessed April 3, 2012Vladimir Tismăneanu, "Despre communism", p.180. Editura Humanitas, Bucharest, 2011,
او علی‌رغم این‌که آثار علمی مهمی ننوشته بود، اما در ۱۹۵۵ میلادی در کنار سایر اعضای بلند رتبه حزب ایون گئورگی مارر و لوتار راداسیانو، به عنوان عضو آکادمی رومانی انتخاب گردیده و از ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۴ میلادی به عنوان معاون آن خدمت کرد. وی همچنین عضو افتخاری آکادمی علوم مولداوی بود. با آغاز سال ۱۹۴۹ میلادی، او برای چندین سال در آکادمی مطالعات اقتصادی بخارست تدریس نموده و بعدتر ریاست دانشکده اقتصاد سیاسی آن را بر عهده گرفت. او برای نخستین بار در انتخابات ۱۹۴۶ میلادی برنده شده و وارد مجلس نمایندگان رومانی شد؛ بعداً او از ۱۹۴۸ تا ۱۹۷۵ میلادی در مجلس نمایندگان دوره کمونیستی رومانی به عنوان نماینده حضور داشته و به ترتیب از حوزه‌های پراهووا، یاش و کنستانتسا نمایندگی کرد. بارلادیانو برای حدود پانزده سال در سطح رهبری حزب بود، از ۱۹۵۵ تا ۱۹۶۹ میلادی عضو کمیته مرکزی و یکی از آرمان‌گراهای حزب بود. او که از ۱۹۶۲ – ۱۹۶۵ میلادی عضو متناوب کمیته اجرائی حزب کمونیست (پولیت بورو) بود، برای مدت کوتاهی (مارس-ژوئیه ۱۹۶۵) عضو کامل این کمیته شده و متعاقباً در کنگره نهم حزب در ژوئیه ۱۹۶۵ تحت رهبری جانشین جدید گورگی گئورگیو-دژ، نیکلای چائوشسکو، به کمیته سیاسی اجرائی (CPEx) و کمیته اجرائی دائمی ملحق شد. او از ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۲ میلادی رئیس فدراسیون فوتبال رومانی بود. در این زمان، او تیم ملی فوتبال رومانی را از رقابت در مرحله مقدماتی جام جهانی فوتبال ۱۹۶۲ خارج کرد، به این دلیل که تیم در هر صورت برنده نخواهد شد و از این‌رو نیازی نیست تا در پروپاگندای کاپیتالیستی شرکت کند.Bogdan Cristian Iacob, "Avatars of the Romanian Academy and the Historical Front: 1948 versus 1955", in Vladimir Tismăneanu (ed.), "Stalinism Revisited: The Establishment of Communist Regimes in East-Central Europe", p.273. Central European University Press, 2010, Matei Udrea, "Criza naţionalei are un singur precedent: cum a ajuns România să fie desfiinţată", "ProSport", April 4, 2011; accessed July 9, 2016
بارلادیانو از ۱۹۶۷ میلادی به بعد به‌عنوان رئیس شورای ملی پژوهش علمی خدمت می‌کرد، در این زمان او با النا چائوشسکو وارد منازعه شده و در دسامبر ۱۹۶۸ از تمامی سمت‌های سیاسی خود استعفا داد، هرچند او تا اوت سال آینده به عنوان عضو کمیته مرکزی و کمیته سیاسی اجرائی (CPEx) باقی ماند. این بازنشستگی اجباری شاهد انتصاب‌های مقامات بلند اما ملال‌آور حزب کمونیستی بود تا به‌جای وی از پژوهش علمی و فن‌آورانه سرپرستی نمایند، کاری که صعود النا بر فراز قدرت سیاسی را مستحکم‌تر نمود. با به حاشیه راندن متخصصین اقتصادی مثل او، همسر دیکتاتور تا اواخر دهه ۱۹۷۰ میلادی از هر مقام نظامی یا غیرنظامی در کشور قدرت بیشتری داشت؛ بارلادیانو در مورد او نوشت که «کینه‌جویی پر از انزجار، ابلهی، بدخلقی، بی‌حسی و وقاحت» از جمله خصیصه‌های منفی «بسیار آشکار» وی بود. در سال‌های پسین خود، او و پل نیکوریسکو-میزیل در راستای ایجاد یک شعار «دسته وطن‌پرست» در درون حزب کار کردند و در این زمان یک تغییر بنیادی میان اوایل استالین‌گرایی و توسعه‌های پسا ۱۹۶۰ به وقوع پیوست؛ بارلادیانو به‌ویژه برای ترسیم یک تصویر خوش طینت از گئورگیو-دژ در مقایسه با چائوشسکو، کار کرد. در جریان دو دهه پس از این‌که او از جایگاه‌اش افتاده بود، او دوبار با مقامات دچار دردسر شد: بار اول در دهه ۱۹۷۰ میلادی از جهت چاپ کردن مقاله‌ای در روزنامه کانتمپرانول (Contemporanul) بدون تأیید و بار دیگر برای گفتگو با گوئرگی آپوستول در مورد این‌که چگونه چائوشسکو ممکن است از رهبری برداشته شود. او هم‌چین هنگام به فروش رساندن اجناس گران‌قیمت که او در زمان فرایند ملی‌سازی به‌دست آورده بود، با مشکلاتی مواجه شد. در مارس ۱۹۸۹، او یکی از امضاءکنندگان نامهِ شش بود، نامه‌ای که طی آن هراس خود از رویکرد چائوشسکو بر مدیریت اقتصاد را اظهار داشت؛ رژیم با گذاشتن او در حبس خانگی پاسخ داده و همزمان او را به اتهام جاسوسی و احتکار از حزب اخراج نمود.Vladimir Tismăneanu, "The Tragicomedy of Romanian Communism", in Ferenc Féhér and Andrew Arato (eds.), "Crisis and Reform in Eastern Europe", p.153. Transaction Publishers, 1991, Tom Gallagher, "Modern Romania: The End of Communism, the Failure of Democratic Reform, and the Theft of a Nation", p.60-61. NYU Press, 2005. Vladimir Tismăneanu, "Stalinism for All Seasons: A Political History of Romanian Communism", p.275. University of California Press, 2003, Alina Mungiu-Pippidi, "The Romanian Postcommunist Parties", in András Bozóki and John T. Ishiyama (eds.), "The Communist Successor Parties of Central and Eastern Europe", p.190. M. E. Sharpe, Inc. , 2002,
پس از فروپاشی رژیم در پایان همان سال، سمت‌ها و افتخارات مهمی حکومتی به بارلادیانو به عنوان دولت‌مرد بزرگ جبهه رستگاری ملی (FSN) و بخشی از گروه این جبهه که در فروپاشی چائوشسکو نقش داشتند، اعطاء گردید. یکی از سمت‌های که او بر عهده داشت ریاست مجلس سنا از ژوئن ۱۹۹۰ تا اکتبر ۱۹۹۲ بود و پس از آن در ماه می از حوزه انتخابیه بخارست به عنوان نماینده انتخاب گردید. هنگامی که او ریاست مجلس ثنا را بر عهده داشت، با این‌که در آن زمان یک جو بسیار گسترده ضد-یهودی حاکم بود، اما او در ژانویه ۱۹۹۱ میلادی در محفل بزرگداشت از قتل‌عام بخارست صحبت نموده و چند ماه بعدتر پیامی را در پنجاهمین سال‌گرد قتل‌عام یاش ارایه نمود. سال ۱۹۹۱ همچنین شاهد اختلافاتی میان او و نخست‌وزیر پیتر رومان و متحد پیتر، ادریان سیویرین در رابطه با سرعت آزادسازی قیمت‌ها و خصوصی‌سازی اقتصادی بود و بارلادیانو که در خط مقدم جناح محتاط تر جبهه رستگاری ملی (FSN) بود، از قدم‌های آهسته‌تر طرفداری می‌کرد که موفقیتی در پی‌نداشت. به علاوه، او از ۱۹۹۰ – ۱۹۹۱ میلادی یکی از رؤسای کمیته‌ای بود که مسئولیت نوشتن قانون اساسی را بر عهده داشت و او همچنین برای مدتی رئیس افتخاری روزنامه جبهه رستگاری ملی، ازی (Azi) بود. در ۱۹۹۱ میلادی، او جبهه مقاومت ملی را ترک کرد (یا از آن اخراج شد) و در ۱۹۹۳ میلادی از تمامی فعالیت‌های سیاسی به یک‌بارگی دست کشید. در ۱۹۹۵ میلادی او که از کورنیلیو کوپسو ستایش می‌کرد، در ملاعام اظهار داشت که هرچند هر دو مرد متعلق به یک نسل بودند، اما این کویسو بود که راه درست را انتخاب کرد. او در ۱۹۹۷ میلادی در بخارست درگذشت.Peter Siani-Davies, "The Romanian Revolution of December 1989", p.116. Cornell University Press, Ithaca, 2005, Profile at the Romanian Chamber of Deputies site; accessed April 3, 2012Radu Ioanid, "Romania", in David S. Wyman and Charles H. Rosenzveig, "The World Reacts to the Holocaust", p.247-48. The Johns Hopkins University Press, Baltimore, 1996, Lavinia Betea, "Război între Senat şi Guvern: Bârlădeanu versus Petre Roman", "Jurnalul Naţional", 9 February 2011; accessed April 3, 2012 Biografiile nomenklaturii , at the Institute for the Investigation of Communist Crimes and the Memory of the Romanian Exile site; accessed April 3, 2012
همسر نخست او اهل روسیه بود. وی پس از همسر اولی خود، با بازیگر مارسیلا روسو و بعداً با میهایلا که یک پژوهش‌گر در مؤسسه زبان‌شناسی آکادمی بود، ازدواج نمود. او یک پسر و یک دختر داشت، پسر وی قبل از ۱۹۸۹ به فرانسه مهاجرت کرد. جوایز بارلادیانو مشتمل بود بر: نشان پادشاهی – فرمانده (۱۹۴۷ میلادی) و نشان ستاره جمهوری خلق رومانی – درجه دوم (۱۹۵۹ میلادی). Lavinia Betea, "Cei din urmă ajunşi primii", "Jurnalul Naţional", 22 January 2007; accessed April 4, 2012Dobre "et al.", p. 93
آشوک میترا (Ashok Mitra) (10 آوریل ۱۹۲۸ – ۱ می ۲۰۱۸)، اقتصاددان و سیاستمدار مارکسیستی هندی بود. او مشاور ارشد اقتصادی دولت هند بود که بعدها وزیر مالیه بنگال غربی و عضو راجیا سابها شد.
او پس از پایان تحصیلاتش از دانشگاه داکا، پس از تقسیم هند در سال ۱۹۴۷ میلادی به هند آمد. هرچند او در کلاس‌های اقتصاد در دانشگاه کلکته حاضر شد، نتوانست آنجا پذیرش بگیرد. او به دانشگاه هندوی بنارس رفته و کارشناسی ارشدش را در اقتصاد کسب کرد. پس از آن، او به مؤسسه مطالعات اجتماعی هلند رفت. او تحت هدایت استاد یان تینبرگن دانشگاه ایراسموس روتردام در سال ۱۹۵۳ میلادی دکترایش را در اقتصاد به‌دست‌آورد.
میترا قبل از اینکه برای تکمیل پایان‌نامه دکترایش به هلند برود، به عنوان استاد اقتصاد در دانشگاه لکهنو برای دو سال تدریس کرد. او در سال ۱۹۶۱ میلادی قبل از اینکه به هند بیاید، در کمیسیون اقتصادی سازمان ملل متحد برای آسیا و خاور دور در بانکوک، تایلند تدریس کرد. میترا به مؤسسه توسعه اقتصادی در واشینگتن DC به عنوان دانشکده اقتصاد در جریان اوایل دهه ۱۹۶۰، ملحق شد. او همچنین در دهه ۱۹۶۰ در بانک جهانی کار کرد. میترا در اوایل دهه ۱۹۹۰ رئیس مرکز مطالعات علوم اجتماعی، کلکته شد.
میترا پس از بازگشت به هند، استادی در اقتصاد را در مؤسسه مدیریت کلکته هند که جدیداً تأسیس شده بود، پذیرفت. او مشاور ارشد اقتصادی و بعداً رئیس کمیسیون قیمت‌های زراعتی در دولت هند شد. او از سال ۱۹۷۷–۸۷ میلادی وزیر مالیه بنگال غربی بود. در اواسط دهه ۱۹۹۰ او عضو راجیا سابها شده و رئیس کمیته دائمی پارلمان در صنعت و تجارت بود.
میترا «یادداشت‌های کلکته – Calcutta Diary» را در "هفته‌نامه اقتصادی و سیاسی" و «شرایط تجارت و روابط طبقاتی» نوشت. او به‌صورت منظم مقالاتی را به روزنامه ملی مستقر در کلکته، دیلی تلگراف می‌نوشت. همچنین داستان‌های کوتاه به زبان بنگالی نوشته‌است. او در سال ۱۹۹۶ میلادی برای مقاله‌اش تحت عنوان Tal Betal جایزه ساهیتیا آکادمی را دریافت کرد. انتشارات او عبارت از: مسائل چین در توسعه و باروهای، داستان پراتلرز: خاطرات یک مارکسیست متضاد (که همچنین به زبان بنگالی به نام Apila Chapala منتشر شد).
میترا مجله‌ای را تحت عنوان Arek Rakam اساس‌گذاری کرد.
او با گوری که در سن ۷۹ سالگی در ماه می ۲۰۰۸ درگذشت، ازدواج کرد. میترا در ۱ می ۲۰۱۸ در سن ۹۰ سالگی از دنیا رفت. از آشوک میترا تنها یک خواهر، سریلاتا گوش (معروف به میترا)، باقی‌مانده‌است.
کریس هیپکینز (به ؛ زادهٔ ) سیاستمدار عضو حزب کارگر نیوزیلند و عضو کابینه دولت کارگر به‌عنوان وزیر آموزش، وزیر برای مقابله با کووید-۱۹، وزیر خدمات عمومی و همچنین رئیس مجلس بوده است.
در ۲۱ ژانویه ۲۰۲۳، هیپکینز تنها نامزد جاسیندا آردرن به‌عنوان رهبر حزب کارگر نیوزیلند انتخاب شد. او در ۲۲ ژانویه ۲۰۲۳ به عوان رهبر حزب اعلام شد و انتظار می‌رود در ۲۵ ژانویه ۲۰۲۳ توسط فرماندار کل به‌عنوان چهل و یکمین نخست‌وزیر منصوب شود. انتظار می‌رود که او رهبری حزب کارگر را در انتخابات عمومی سال ۲۰۲۳ بر عهده بگیرد.
هیپکینز در سال ۱۹۷۸ در دره هات متولد شد. مادر او رزماری هیپکینز، محقق ارشد شورای تحقیقات آموزشی نیوزیلند است. او در مدرسه ابتدایی واترلو تحصیل کرد. او در سال ۱۹۹۶ به حزب کارگر پیوست.
پس از فارغ‌التحصیلی، هیپکینز در چندین شغل از جمله کار به‌عنوان مشاور برای فدراسیون آموزش صنعت، و به‌عنوان مدیر آموزشی مشغول به کار بوده‌است. هیپکینز همچنین در پارلمان به‌عنوان مشاور تروور مالارد و هلن کلارک کار می‌کرده‌است.
هیپکینز در جریان انتخابات عمومی نیوزیلند در سال ۲۰۲۰ برای دومین مرتبه به‌عنوان نماینده حوزه ریمتاکا (Remutaka) انتخاب شد. او مارک کرافسکی نامزد حزب ملی را با اختلاف ۲۰۴۹۷ رای شکست داد. در اوایل نوامبر ۲۰۲۰، همزمان به‌عنوان وزیر آموزش مشغول به خدمت شد. او همچنین به‌عنوان وزیر مقابله با کووید-۱۹ و وزیر خدمات عمومی نیز منصوب شد.
در ۳۱ ژانویه ۲۰۲۲، هیپکینز به‌عنوان وزیر واکنش به کووید-۱۹ بیانیه‌ای صادر کرد مبنی بر اینکه دولت به شارلوت بلیس، روزنامه‌نگار گیر افتاده نیوزیلندی، مکانی را تحت معیارهای تخصیص اضطراری برای سفر به نیوزیلند برای ۱۴ روز پیشنهاد داده‌است. با این حال، او همچنین ادعا کرد که پلیس نشان داده‌است که نامبرده تا اواخر فوریه قصد سفر به نیوزلند ندارد. او همچنین تأیید کرد که دو مرتبه برای کمک‌های کنسولی نیوزیلند پیشنهاد کمک به او ارائه کرده بود. بلیس روزنامه‌نگار الجزیره بود که پس از باردار شدن، قطر را به‌دلیل قانون دولت‌های خلیج فارس که حاملگی زن‌های مجرد را جرم می‌دانند، ترک کرده بود. بلیس به افغانستان سفر کرده بود، جایی که او و شریک زندگی‌اش ویزای اقامت در آنجا را داشتند و طالبان به آنها اجازه داد در آنجا زندگی کنند. با توجه به سیاست‌های مرزی سختگیرانه نیوزیلند، او امکان سفر به نیوزلند را نداشت.
زِین (متولد ۱۹۶۶/۱۹۶۷) نام مستعار کریستینا لافرن رابرتز (به انگلیسی: Kristina Laferne Roberts)، نویسنده رمان‌های داستانی وابسته به ادبیات اروتیک است. او بیشتر برای رمان معتاد، شناخته شده‌است.
"برای فیلم اقتباس شده، معتاد را ببینید."
کریستینا لافرن رابرتز در واشینگتن دی. سی همراه با برادرش دیوتیس و دو خواهرش چارمین رابرتز و کارلیتا رابرتز بزرگ شد. پدرش جِی. دیوتیس رابرتز، یک الهی‌دان و نویسنده بانفوذ و مادرش الیزابت کالدول رابرتز معلم مدرسه ابتدایی بود. رابرتز به مدت یک سال در کالج اسپلمن در آتلانتا تحصیل کرد، سپس برای تحصیل در رشته مهندسی شیمی به دانشگاه هاوارد رفت. در سال ۱۹۹۷، زین شروع به نوشتن داستان‌های وابسته به ادبیات اروتیک برای گذراندن زمان پس از رفتن فرزندانش به رختخواب می‌کرد. او در کارولینای شمالی زندگی و به عنوان نماینده فروش کار می‌کرد. داستان‌های او در اینترنت طرفدارانی پیدا کرد و قبل از اینکه با سایمون و شوستر معامله کند، خود کتاب «تواریخ جنسی» را منتشر کرد. پایه و اساس برنامه سینماکس، داستان‌های جنسی زِین بود.
پروژه بعدی «پرش خاموش زِین»، اولین بار در ۲۹ مارس ۲۰۱۳در سینماکس به نمایش درآمد. زین ناشر سه شرکت است؛ که در آن سالانه ۳۶ تا ۶۰ کتاب از نویسندگان دیگر منتشر می‌شود.
اولین فیلم بلند بر اساس یکی از آثار او، معتاد، توسط لاینزگیت فیلمز در ۱۰ اکتبر ۲۰۱۴ اکران شد. در سال ۲۰۱۴، پیتر فرانچات، بازرس مریلند، او را به عنوان یکی از برترین تقلب‌های مالیاتی مریلند معرفی کرد که بیش از ۳۴۰ هزار دلار به ایالت متحده بدهکار بود. در ۱۱ ژوئن ۲۰۱۴، زِین در دادگاه ورشکستگی ایالات متحده در مریلند، ادعا کرد که بیش از ۳٫۴ میلیون دلار بدهی دارد.
آثار او در کتاب جامعه‌شناس «شین لی» به نام «انقلاب اروتیک زنان سیاه‌پوست، جنسیت و فرهنگ عمومی» ذکر شده‌است. در آن «شین لی» کار زِین را به عنوان نمونه‌ای از اروتیک شهری که کمک می‌کند، فضاهای امنی برای شخصیت‌های زن سیاه‌پوست ایجاد کند؛ تا شهوت را کشف و آزمایش‌های جنسی را آغاز کنند، مورد بحث قرار می‌گیرد.
انتشارات زِین عبارتند از:
رئیس پارلمان ()در پارلمان نیوزلند، رئیس مجلس وزیر کابینه دولت است که توسط نخست وزیر نیوزیلند به عنوان مسئول مدیریت تجارت دولتی در مجلس نمایندگان منصوب می شود. رئیس مجلس همچنین به طور رسمی عضو کمیسیون خدمات مجلس است.
اولین رئیس مجلس در سال ۱۹۷۸ منصوب شد، اگرچه یک دفتر مشابه در استرالیا از سال ۱۹۵۱ و دیگری در بریتانیا برای چندین قرن وجود داشت. مسئولیت های رهبر مجلس قبلاً توسط نخست وزیر انجام می شد.
رهبر مجلس سه وظیفه اصلی را انجام می دهد:
روند فعالیت مجلس و کمیته ها مربوط را تعیین می کند
تعیین ترتیب کار دولت در مجلس بر عهده او است
مسئولیت اصلی برنامه قانونگذاری دولت را بر عهده دارد.
آکسل کیسیلوف (Axel Kicillof) (متولد ۲۵ سپتامبر ۱۹۷۱)، اقتصاددان و سیاستمدار پرونیست آرژانتینی و از سال ۲۰۱۹ تا کنون فرماندار بونس آیرس بوده است.
کیسیلوف یک چرخش ایدئولوژیک، از تدریس اقتصاد مارکسیستی تا دکترین پرون، را تکمیل کرده به حزب عدالت‌گرا ملحق شد و اکنون معاون این حزب است. این فرماندار به عنوان ترکیبی از دانش علمی و کاریزمای فوق‌العاده شناخته می‌شود.https://www.clarin.com/politica/kicillof-completo-giro-ideologico-febrero-afilio-pj-vicepresidente-partido_0_jXv9Wu1mT.html
کیسیلوف همچنین از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۵ به عنوان وزیر اقتصاد آرژانتین تحت اداره رئیس‌جمهور کریستینا فرناندس دی کیرشنر ایفای وظیفه کرد. کیسیلوف از سوی زندگی‌نامه نویسش به عنوان «استاد اقتصاد، کسی که کریستینا کیرشنر را شیفته خود ساخت» توصیف شده، در دولتی‌سازی دوباره شرکت انرژی YPF نقش بارزی داشت. به توصیه او بود که رئیس‌جمهور فرناندز دی کرشنر تصمیم گرفت به خواسته‌های دارندگان اوراق قرضه باقی مانده برای بازپرداخت بدهی آن‌ها در سال ۲۰۱۴ پاسخ ندهد. این تصمیم در کنار دیگران از سوی سازمان ملل متحد، سازمان کشورهای آمریکایی، G-77 (133 کشور)، شورای روابط خارجی، اتحادیه بانکداران آمریکا و دارندگان اوراق قرضه که پرداخت‌هایشان با حکم ۲۰۱۴ متوقف شده بود، مورد حمایت قرار گرفت.
کیسیلوف از ایام محصلی، زمانی که عضو گروه جوانان La Campora حامی کیرشنر و رئیس گروه محصلین رادیکال TNT بود، شدیداً معتقد به اقتصاد کینزی و ستاینده پرشور کیرشنر بود. او به مدت زمان طولانی استاد علوم اقتصادی در دانشگاه بوئنوس آیرس و منتقد صریح سیاست‌های نئولیبرال اخلاف کیرشنر بود، او به‌خاطر مدل موی غیرمتعارف و لباس پوشیدنش معروف است که نشان‌دهنده دیدگاه‌های ضد نظام اوست.
کیسیلوف دومین فرزند سه فرزندی بود که از روان‌پزشک نورا بارنستاین و روان‌کاو دانیل کیسیلوف، هر دو یهودی غیرمتعهد اشکنازی، متولد شد. کیسیلوف در منطقه ریکولیتا بزرگ شد. پدرش زمانی که کیسیلوف ۲۲ ساله بود خودکشی کرد.
کیسیلوف، از سال ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۹، به دانشگاه Colegio Nacional de Buenos Aires رفت. از سال ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۵ او در دانشکده علوم اقتصادی در دانشگاه بوئنوس آیرس (UBA) تحصیل کرد. کیسیلوف از magma cum laude فارغ‌التحصیل شده، لیسانس‌اش را در اقتصاد به‌دست‌آورد و بر سکتور عمومی متمرکز بود. او در کلاس ۱۲۲ نفری‌اش درجه اعلی داشت. از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۵ میلادی، او تحصیلات لیسانس خود را در UBA ادامه داده دکترایش را در اقتصاد به‌دست‌آورد. پایان‌نامه دکترایش که بعدها به عنوان یک کتاب اقبال چاپ یافت، تحت عنوان Genesis y estructura de la Teoria General de Lord Keynes (کتاب مقدس جنزس و ساختار نظریهٔ کلی لارد کینز) بود.
در دانشگاه او از رهبران برجسته دانشجویان بود. او رئیس سازمان محصلین Tontos pero No Tanto (TNT)، اسپانیایی به معنای "احمقان، اما نه آنقدرها احمق") و همچنین عضو گروه جوانان La Campora حامی کیرشنر بود که حالا ریاست آن را مکسیمو کیرشنر به عهده دارد. او به عنوان رهبر محصلین «از سوی محصلان مثل یک راک استار تحسین می‌شد» از سال ۱۹۸۹ تا ۲۰۰۱ میلادی او از منتقدین صریح نئولیبرالیسم در آرژانتین بود.
کیسیلوف از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۱۰ میلادی در دانشگاه بوئنوس آیرس (UBA) و دانشکده علوم اقتصادی استاد الحاقی بود.
زمانی که کیسیلوف استاد بود، به‌خاطر نوشته‌های ضد کیرشنر، مارکسیستی او در وبسایت CENDA (مرکز توسعه آرژانتین، اتاق فکری که توسط او رهبری می‌شد) مورد توجه قرار داشت. برخی از این نوشته‌ها بعداً از این سایت کشیده شدند.
کیسیلوف در سال ۲۰۰۳ میلادی اولین رهبر کارهای عملی و بعدها، معاون استاد منظم اقتصاد II در رشته جامعه‌شناسی شد. او همچنین در Escuela Superior de Comercio Carlos Pellegrini, Universidad Nacional de Quilmes و Universidad Nacional de General Sarmiento اقتصاد تدریس کرد.
در سطح کارشناسی ارشد، کیسیلوف در برنامه‌های کارشناسی ارشد و دکترای علوم اجتماعی در مؤسسه توسعه اقتصادی و اجتماعی در Universidad Nacional de General Sarmiento (UNGS-IDES) استاد اقتصاد بود. او در مؤسسه علوم اجتماعی آمریکایی لاتین (FLASCO)، استاد تاریخ اندیشه اقتصادی در برنامه کارشناسی ارشد برای سیاست عمومی برای توسعه با مشمولیت اجتماعی بود. در ابتدا، کیسیلوف در برنامه‌های کارشناسی ارشد و دکترا برای اقتصاد سیاسی با اقتصاد آرژانتین، با تخصص در دو مضمون، تاریخ اندیشه اقتصادی و اقتصاد مایکرو و اقتصاد ماکرو، مفاهیم بنیادی اقتصاد سیاسی، اقتصاد تدریس می‌کرد. کیسیلوف همچنین درسی را تحت عنوان «تفکیک سرمایه در حوزه سلامت» در دانشکده اقتصاد در دانشگاه بوئنوس آیرس تدریس می‌کرد.
کیسیلوف از نوامبر ۲۰۱۰، در CONICET معاون محقق بود. او در مرکز مطالعات برنامه‌ریزی توسعه (CEPLAD) در مؤسسه تحقیقات اقتصادی (دانشگاه بوئنوس آیرس) به عنوان معاون گماشته شده و از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۰ میلادی ایفای وظیفه کرد.
کیسیلوف میان سال‌های ۱۹۹۰ و ۱۹۹۵ میلادی در ظرفیت‌های مختلف مشورتی برای کمیسیون ملی حمل و نقل وسایط موتوری (CONTA)، سیستم دولفین Tintorerias Ecologicas، موزه Eduardo Sivori (طرفدار)، Transportes Vidal S.A. , SARTOR S.A. , CALED S.A. , Molinari S.A. , Clinica Chirurgia Plastica, Centro Medico Bacigaluppi، مرکز تعلیمی تحقیقات و تداوی جنسی (CETIS)، مرکز یورولوژی و سلامت مردان (CEUSA) و دیگران کار کرد. او به‌صورت نیم وقت مدیر سیستم‌های مالی و اطلاعاتی در مرکز تشخیص و تداوی حساسیت‌ها در سال‌های ۱۹۹۰–۹۵ میلادی بود. او به عنوان معاون محقق (۱۹۹۳) و از سال ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۵ میلادی به عنوان اقتصاددان جوان در مرکز میان آمریکایی برای مطالعات اقتصاد ماکرو و در همان زمان به عنوان مشاور کمیسیون ملی توسعه و توسعه پاتاگونیا در سال ۱۹۹۴ میلادی بود.
در سال‌های ۱۹۹۵–۹۶ میلادی او به عنوان مشاور معاونت هماهنگی اداری تکنیکی در وزارت توسعه اجتماعی کار کرد. در سال ۱۹۹۷ میلادی او مشاور تکنیکی وزیر دبیرکل قوه مجریه در ارتباط با تدوین برنامه اجتماعی دولت برای سال‌های ۱۹۹۸–۲۰۰۰ بود. در سال‌های ۱۹۹۷–۱۹۹۸ او مشاور شرکت مشورتی M-Unit شد. در سال ۱۹۹۸ او مدیر پروژه برای AperNet شد. در سال ۲۰۰۹–۲۰۱۰ او به عنوان مدیر مالی شرکت Aerolineas Argentinas در ارتباط با ترکیب برنامه تجاری آن باری سال‌های ۲۰۱۱–۲۰۱۴ بود. به گفته ال‌پاییس، او یکی از چندین عضو قبلی TNT بود که به تیم مدیریتی خطوط هوایی جدیداً ملی‌شده ملحق شد.
کیسیلوف در سال ۲۰۱۱ به عنوان معاون مدیر کل شرکت Aerolineas Argentinas گماشته شد. در همان سال او در هیئت مدیره Siderar، یک شرکت آهن آلات، از طرف دولت آرژانتین در عوض تأیید دولتی پرداخت ۱٫۵ میلیون دلاری این شرکت در اقساط، منصوب شد.
با آغاز دور دوم کریستینا فرناندز دی کیرشنر به عنوان رئیس‌جمهور آرژانتین، آکسل کیسیلوف به عنوان وزیر سیاست اقتصادی و برنامه‌ریزی توسعه‌ای مقرر شد که چارت سازمانی مقامات وزارت اقتصاد و دارایی عمومی کشور را که ریاست آن را هرنان لورنزینو به عهده داشت، تشکل داد.
پس از آن، کیسیلوف در ۱۸ نوامبر ۲۰۱۳ به‌صورت رسمی وزیر اقتصاد شد.
کیسیلوف در ملی‌سازی دوباره YPF نقش بارزی داشت.
در دسامبر ۲۰۱۱ رئیس‌جمهور کریستینا فرناندز دی کیرشنر، کیسیلوف را به سمت وزارت (یا معینیت) سیاست اقتصادی و برنامه‌ریزی توسعه مقرر کرد. او برای پذیرفتن این سمت از کارهای دانشگاهی مرخصی گرفت. در این سمت، کیسیلوف ملی‌سازی بحث‌برانگیز YPF، شرکت روغنیات آرژانتین که بعدها توسط شرکت انرژی اسپانیایی ریپزول مدیریت می‌شد، را در سال ۲۰۱۲ نظارت می‌کرد. این شرکت بزرگترین شرکت استحصال در تاریخ آرژانتین بود. او این اقدامش را به عنوان بخشی از معکوس کردن سیاست‌های اقتصادی آرژانتین دهه ۱۹۹۰، زمانی که پیزو به دلار متصل شده و دارایی‌های دولتی به فروش رسانیده شده بودند، توجیه کرد. در ارتباط با نظارت او از تصرف YPF، کیسیلوف از ماه ژوئن ۲۰۱۲ به عنوان مدیر YPF SA کار کرد. قدرت او در YPF برابر با مدیر مالی بود. او به نام «ایدیولوگ صلب مالکیت YPF» یاد می‌شود.
کیسیلوف در آوریل ۲۰۱۲، به کنگره آرژانتین گفت که این کشور در مقابل YPF، به گونه‌ای که ریپزول درخواست کرده بود، ۱۰ میلیارد دلار نمی‌پردازد. نهایتاً در نوامبر ۲۰۱۳ یک موافقه با ریپزول به دست آمد که در آن شرکت ریپزول به ازای ۵۱ درصد سهام YPF مبلغ ۵ میلیارد دلار در ۱۰ سال دریافت خواهد کرد.
در ۱۸ نوامبر ۲۰۱۳، رئیس‌جمهور کریستینا فرناندز دی کیرشنر، کیسیلوف را به سمت وزارت اقتصاد منصوب کرد. در ماه ژوئیه ۲۰۱۴ روزنامه Newsweek گزارش داد که کیسیلوف «از بسته کامل رئیس‌جمهور آرژانتین کریستینا کیرشنر لذت می‌برد». به گفته زندگی‌نامه‌نویسش، کیسیلوف، به سهم خود، «معتقد است که کریستینا کیرشنر خیلی بهتر از کیرشنر است». او همچنین دوست نزدیک پسر کریستینا، ماکسیمو، است.
مختصر زندگی کیسیلوف در نیویورک تایمز در ۲۶ ژانویه ۲۰۱۴، با عنوان «وزیر با نفوذ در پشت تغییر اقتصادی آرژانتین» منتشر شده بود. به گزارش تایمز، کیسیلوف رهبری «تغییر در سیاست‌های دولت» را برعهده داشت، زیرا آرژانتین به دنبال «دسترسی مجدد به بازارهای مالی جهانی، پس از عدم پرداخت بدهی خارجی این کشور در سال ۲۰۰۲» بود. این نمایه کیسیلوف را به عنوان «عزیز… یک دانشمند با لباس سبک راکابیلی و بیزاری از دریشی‌های تجاری» توصیف کرد و گفت که او «به عنوان چهره تغییرات سیاستی ظاهر می‌شود که باعث ایجاد لرزش در بازارهای مالی در سراسر جهان در حال توسعه خواهد شد». و همچنین «تأثیر بیشتر بر مجموعه‌ای از حوزه‌ها، از صنعت نفت آرژانتین گرفته تا تلاش‌های دولت برای کند کردن فرار سرمایه و بهبود روابط با طلب‌کاران بین‌المللی». تایمز با اشاره به این‌که در نوشته‌های کیسیلوف «از مفاهیم مارکسیستی برای تفسیر کار اقتصاددان بریتانیایی جان مینارد کینز استفاده می‌شود»، نشان داد که کیسیلوف به دنبال اعمال کنترل بیشتر دولت بر اقتصاد آرژانتین در زمانی بود که رشد به‌طور چشم‌گیری کاهش می‌یابد و تورم در حال افزایش است.
زمانی که آرژانتین در ژانویه ۲۰۱۴ ارزش پیزو را کاهش داد، کیسیلوف تقصیر را بر گمانه‌زنی بازار مبادله ارز توسط خوان خوزه آرانگورن، رئیس شِل انداخت. در همین سال، زمانی که پیزو در پایین‌ترین ارزش خود نسبت به دلار قرار گرفت، او «صندوق‌های کرگس – vulture funds» ایالات متحده را مقصر دانست.
در ماه اوت ۲۰۱۴ ال پائیس گزارش داد که کیسیلوف اخیراً بر رئیس بانک مرکزی، خوان کارلوس فابریگا، در دو مناظره شامل این که آیا باید به طلب‌کاران پول معوقه پرداخت شوند یا خیر، غالب شد.
کیسیلوف در سال ۲۰۱۴ میلادی به مجلس سنا گفت «یک اتفاق‌نظر جهانی وجود دارد که در آرژانتین هیچ عدم پرداخت بدیهی ندارد» و «هیچ دلیل اقتصادی یا مالی وجود دارد که چرا دلار معادل ۱۵ پیزو باشد». با این وجود، ادارات بین‌المللی رتبه‌بندی مانند Standard and Poor’s نشانه‌های وضعیت عدم پرداخت بدیهی آرژانتین را منتشر کردند.https://www.bloomberg.com/news/articles/2014-07-30/argentina-defaults-according-to-s-p-as-debt-meetings-continue
مبارز قربان‌لی (؛ زادهٔ ) سیاست‌مدار اهل جمهوری آذربایجان است.
گربر () شرکت ابزارسازی آمریکایی است، که در سال ۱۹۳۹ تأسیس شد.
میناردس () شرکت خرده‌فروشی آمریکایی است، که در سال ۱۹۶۰ تأسیس شد.
باهکو () شرکت ابزارسازی سوئدی است، که در سال ۱۸۸۶ تأسیس شد.
دامینو فودز () شرکت صنایع غذایی آمریکایی است، که در سال ۱۸۰۷ تأسیس شد.
میلر الکتریک () شرکت الکترونیک آمریکایی است، که در سال ۱۹۲۹ تأسیس شد.
گیلرمو چاس (بوئنوس آیرس، ۲۷ ژوئیه ۱۹۹۰) وکیل، مشاور، استاد دانشگاه و سیاستمدار آرژانتینی است که رئیس فدراسیون دانشجویان دانشگاه کاتولیک آرژانتین بود و در حال حاضر به عنوان رئیس ستاد کاتولیک آرژانتین فعالیت می‌کند. او در دانشگاه کاتولیک پونتیفیکال در رشته حقوق تحصیل کرد و در ۲۹ ژوئن ۲۰۱۴ با نمره ممتاز فارغ‌التحصیل شد.
جونسرد () شرکت ابزارسازی سوئدی است‌، که در سال ۱۸۳۲ تأسیس شد.
آی‌فیکسیت () شرکت ابزارسازی آمریکایی است، که در سال ۲۰۰۳ تأسیس شد.
ایماک () شرکت ابزارسازی ایتالیایی است، که در سال ۱۹۹۲ تأسیس شد.
کمیته آزادی‌های مدنی، عدالت و امور داخلی پارلمان اروپا () کمیته‌ای است در پارلمان اروپا که حمایت از آزادی‌های مدنی و حقوق بشر را برعهده دارد. این حقوق در منشور حقوق بنیادین اتحادیه اروپا ذکر شده‌است.
رئیس فعلی آن، که در ۱۰ ژوئیه ۲۰۱۹ انتخاب شد، خوان فرناندو لوپز آگیلار، عضو گروه سیاسی اتحاد مترقی سوسیالیست‌ها و دموکرات‌ها است.
به‌طور خاص، کمیته به مسائل حفاظت از حریم خصوصی اطلاعاتی می‌پردازد. پناهندگی، مهاجرت و «مدیریت یکپارچه مرزهای مشترک»؛ و رویکرد اتحادیه اروپا به حقوق کیفری را نیز در بر می‌گیرد از جمله همکاری پلیس و قضایی و تروریسم، همه در عین حصول اطمینان از رعایت اصول تابعیت و اصل تناسب در حقوق. که شامل مواد مخدر و اعتیاد به مواد مخدر و آژانس حقوق بنیادین اتحادیه اروپا، یوروپل، یورو جاست، کالج پلیس اروپا (آژانس اتحادیه اروپا برای آموزش اجرای قانون)، دفتر دادستان عمومی اروپا و سایر آژانس‌های مشابه نیز می‌شود.
با این حال، حوزه کاری آن شامل تبعیض مبتنی بر جنسیت، که توسط کمیته حقوق زنان و برابری جنسیتی نظارت می‌شود، و تبعیض شغلی، که توسط کمیته اشتغال و امور اجتماعی نظارت می‌شود، نمی‌شود.
ادو فویگت، رهبر سابق حزب راست افراطی دموکرات ملی آلمان (NPD) که آدولف هیتلر را ستایش کرده‌است، در ژوئیه ۲۰۱۴ به عنوان یک عضو غیر وابسته به کمیته پیوست، که باعث خشم مارتین شولس، رئیس پارلمان اروپا شد. کنگره یهودیان اروپا، و شبکه اروپایی علیه نژادپرستی، از جمله. یان فیلیپ آلبرشت، یکی از اعضای اتحاد ۹۰/سبزها و نایب رئیس کمیته، در مورد توانایی ویگت برای اثرگذاری قابل توجه بر روند قانونگذاری ابراز تردید کرد، اما او پذیرفت که «حضور او می‌تواند مردم را به زیر سؤال بردن پارلمان اروپا سوق دهد».
مک‌کالوچ () شرکت ابزارسازی آمریکایی است، که در سال ۱۹۴۳ تأسیس شد.
اسکیل پاور تولز () شرکت ابزارسازی آمریکایی است، که در سال ۱۹۲۶ تأسیس شد.
بنجامین باسی (؛ ۱۷۵۷ – ۱۸۴۲)، کشاورز، باغبان، میهن‌پرست و بازرگانی موفق در بوستون، ایالت ماساچوست آمریکا بود که نقشی مهم در ایجاد مؤسسهٔ پژوهشی "آرنولد آربورتوم" داشت. دربارهٔ او می‌گویند، که «مردی با توانایی‌های تجاری فوق‌العاده‌ای» بود.
باسی در سال ۱۷۵۷ در مزرعه‌ای در شهرک کانتون، ایالت ماساچوست، پیش از جداسازی از شهرک استوتون، چشم به جهان گشود. او فقط تحصیلات مقدماتی را گذراند. باسی پس از خدمت در جنگ استقلال آمریکا، به ددهام، ایالت ماساچوست نقل‌مکان کرد و در سال ۱۷۸۰ با جودیت گی، اهل ددهام، ازدواج کرد.
باسی مالک زمینی در منطقهٔ کنونی فارست هیلز در جاماییکا پلین بود. در سال ۱۸۰۰، او زمین دیگری را از دوست میهن‌پرستش، الیئزر ولد، به ارث برد. باسی سپس با خریدن حق مالکیت و ادغام مزارع مختلف که در اوایل قرن هفدهم بنا شده بودند، املاک خود را میان سال‌های ۱۸۰۶ و ۱۸۳۷ توسعه داد. ملک او با نام وودلند هیل شناخته می‌شد. باسی شرح‌حالی از خود نیز نگاشته‌است. او در سال ۱۸۴۲ درگذشت.
مجسمهٔ نیم‌تنهٔ او را که در موزهٔ هنر هاروارد قرار دارد، شوبال ویل کلونجر در سال ۱۸۳۰ ساخته‌است.
در سال ۱۷۷۸، باسی مغازهٔ طلا و نقره‌سازی در ددهام، ایالت ماساچوست راه انداخت و در آنجا مهمیز، قاشق و اشیای فلزی دیگری می‌ساخت. او این حرفه را از یک سرباز مزدور آموخته بود. زمانی که کسب‌وکارش در خیابان شرقی رونق گرفت، طولی نکشید که کالاهای عمومی را نیز به فهرست اجناس مغازه‌اش افزود. میان سال‌های ۱۷۷۸ و ۱۷۹۰، باسی سرمایه‌ای به ارزش ۲۵۰۰۰ دلار (تقریباً معادل ۷۰۰۰۰۰ دلار در سال ۲۰۲۰) اندوخت. در سال ۱۷۹۰، او با پس‌انداز خود به بوستون رفت و در آنجا شرکت بازرگانی و حمل‌ونقل را به‌مدت ۱۶ سال و در پنج مکان مختلف اداره کرد. باسی در خانه‌ای شهری در بخش مرکزی بوستون زندگی می‌کرد. او به‌عنوان بازرگان، تقریباً هرگز به‌صورت اعتباری فعالیت نکرد و ترجیح می‌داد که فقط نقد تجارت کند.
در سال ۱۸۰۶، باسی در ۴۹ سالگی، به‌عنوان یکی از ثروت‌مندترین مردان در نیوانگلند بازنشسته شد و به پرورش گوسفند نژاد مرینو در مزرعهٔ ۳۰۰ هکتاری در راکسبری روی آورد. باسی در ملک خود که با نمای کاغذ دیواری از پاریس و مبلمان فرانسوی تزیین شده بود، به کشاورزی علمی پرداخت.
او در ۶۲ سالگی دوباره به ددهام بازگشت و در آنجا شرکت تولید پنبهٔ نورفولک را در خیابان ماوریک در امتداد نهر مادِر بروک خرید. جنگِ سال ۱۸۱۲، این شرکت را به ورطهٔ ویرانی کشانده بود و باسی آن را در سال ۱۸۱۹ با بهایی ارزان مالک شد. او با پشم گوسفندان مرزعه‌اش، محصولی با کیفیت بالا تولید می‌کرد که فروش خوبی داشت.
باسی سپس کارخانهٔ ورشکستهٔ ریسندگی پشم که فقط سه سال قدمت داشت، از شرکت ددهام ورستد خرید. او در آنجا ریسندگی و بافندگی را باهم ترکیب کرد و یکی از اولین کارخانه‌های نساجی نظام‌یافتهٔ نیوانگلند را بنا نهاد. باسی بهترین تجهیزات را وارد کرد و دست به بازسازی بسیاری از ساختمان‌های قدیمی زد. او یکی از اولین کسانی بود که دستگاه‌های بافندگیِ فعال با نیروی آب را راه‌اندازی کرد. این دستگاه‌ها با ریسیدن و بافت پشم خام، آن را به پارچه تبدیل می‌کردند. گفته می‌شد که کارخانه‌ها، سالن‌های رنگرزی، اقامتگاه‌ها و دیگر ساختمان‌های مرتبط با شرکت باسی «دهکده‌ای کوچک را تشکیل می‌دادند».
باسی همچنین زمین‌های زیادی در ایالت مین خرید و به کسب‌وکارهای دیگری ازجمله ادارهٔ بانک خصوصی نیز مشغول بود.
در سال ۱۸۰۷، باسی نامزد کرسی سنای ماساچوست شد، اما شکست خورد. هرچند در سال‌های ۱۸۰۸ و ۱۸۰۹، در انتخابات مجلس نمایندگان ماساچوست به‌عنوان هوادار حزب فدرال شرکت کرد و پیروز شد.
به گفتهٔ کشیش کلیسای کانتون، باسی قرار بود، «به کالج هاروارد مبلغی که اکنون باید بالغ بر یک میلیون دلار باشد بدهد، زیرا نمی‌توانست آن را با خود ببرد و به کلیسای خیابان هالیس هم مجموعه‌ای از ده فرمان را بدهد، چون نمی‌توانست آن‌ها را نزد خود نگه دارد». اگرچه او کارخانه‌های خود در امتداد نهر مادر بروک را به‌عنوان «باارزش‌ترین و مولدترین دارایی‌هایش» می‌دانست، اما مبلغ چندان هنگفتی به شهر ددهام نداد.
او زمین و بخشی از دارایی خود را برای «آموزش کشاورزی، باغبانی و سایر امور مربوطه» به دانشگاه هاروارد بخشید. هاروارد از این زمین برای راه‌اندازی مؤسسهٔ باسی بهره برد که مختص آزمایش‌های مرتبط با کشت و زرع بود. در سال ۱۸۷۱، اولین ساختمان مؤسسهٔ باسی تکمیل شد و به‌عنوان دفتر مرکزیِ دانشکدهٔ کشاورزی در مقطع کارشناسی به بهره‌برداری رسید. نیمی از درآمد حاصل از املاک و دارایی‌های باسی وقف کرسی‌های استادی و بورسیه‌های تحصیلی در دانشکدهٔ الهیات هاروارد و دانشکدهٔ حقوق هاروارد و باقی آن صرف کمک به مؤسسه می‌شد.
شانزده سال پس از مرگ باسی، جیمز آرنولد، تاجر صید نهنگ در نیو بدفورد، ایالت ماساچوست، بخشی از دارایی‌اش را برای «پیشرفت کشاورزی یا باغبانی» تخصیص داد. در سال ۱۸۷۲، زمانی که متولیان وصیت‌نامهٔ جیمز آرنولد، املاک او را به دانشگاه هاروارد بخشیدند، هدیهٔ آرنولد با ۱۲۰ هکتار (۰٫۵ کیلومتر مربع) از املاک پیشین باسی ادغام شد و درختستان آرنولد شکل گرفت.
درختستان باسی هیل و باسی بروک (سومیل بروک سابق) و خیابان باسی همچنین مزین به نام باسی است. خیابان باسی در ددهام، ایالت ماساچوست، جاییکه کارخانه‌هایش قرار داشتند، نیز به افتخار او نام‌گذاری شده‌است. شوبال ویل کلونجر در سال ۱۸۳۰، مجسمهٔ نیم‌تنهٔ گچی باسی را ساخت که در موزه و انجمن تاریخی ددهام نگهداری می‌شود. یک کاپی مرمرین از این مجسمه و همچنین پرتره‌ای که گیلبرت استوارت در سال ۱۸۰۹ کشید، در مجموعه موزهٔ هنر هاروارد قرار دارند. پرتره‌های آبرنگ از باسی و همسرش که هنری اینمن در سال ۱۸۳۰ کشیده‌است، در موزهٔ هنرهای زیبای بوستون قرار دارند. ظروف نقره‌ایِ محصول باسی، در کلکسیون‌های مختلف موجود هستند.
هاربور فرایت () شرکت ابزارسازی آمریکایی است، که در سال ۱۹۷۷ تأسیس شد.
مونتگمری وارد () شرکت خرده‌فروشی آمریکایی است، که در سال ۱۸۷۲ تأسیس شد.
پی‌بی سوئیس تولز () شرکت ابزارسازی سوئیسی است، که در سال ۱۸۷۸ تأسیس شد.
آپریفوسبوویر (MK-3682) یک داروی ضد ویروس است که برای درمان هپاتیت C ساخته شده است. این ماده یک آنالوگ نوکلئوتیدی است که به عنوان یک مهارکننده RNA پلیمراز NS5B عمل می کند. در حال حاضر در مرحله سوم کارآزماییِ بالینیِ انسانی قرار دارد.
ارواین اینداستریال تولز () شرکت ابزارسازی آمریکایی است، که در سال ۱۸۸۵ تأسیس شد.
استنلی هند تولز () شرکت ابزارسازی آمریکایی است، که در سال ۱۸۵۷ تأسیس شد.
فلکس-الکتروورکزوگ () شرکت ابزارسازی آلمانی است، که در سال ۱۹۲۲ تأسیس شد.
ریجید () شرکت ابزارسازی آمریکایی است، که در سال ۱۹۲۳ تأسیس شد.
کرفتسمن () شرکت ابزارسازی آمریکایی است، که در سال ۱۹۲۷ تأسیس شد.
هوملایت () شرکت ابزارسازی آمریکایی است، که در سال ۱۹۲۱ تأسیس شد.
پارک تول () شرکت ابزارسازی آمریکایی است، که در سال ۱۹۶۳ تأسیس شد.
استاندارد اینترنت در مهندسی شبکه کامپیوتری به مشخصات هنجاری یک فناوری که برای اینترنت مناسب است اشاره دارد. استانداردهای اینترنت امکان عملکرد متقابل سخت افزار و نرم افزار از منابع مختلف را فراهم می کند که به اینترنت اجازه کارایی می دهد. آنها زبان ارتباطات جهانی هستند.
در مهندسی شبکه های کامپیوتری ، استاندارد اینترنت یک مشخصه هنجاری از یک فناوری یا متدولوژی قابل اجرا در اینترنت است. استانداردهای اینترنت توسط کارگروه مهندسی اینترنت (IETF) ایجاد و منتشر می شود.
مشارکت‌های مهندسی در IETF به‌عنوان یک پیش‌نویس اینترنتی شروع می‌شود، ممکن است به یک درخواست برای نظرات ارتقا یابد و در نهایت به استاندارد اینترنت تبدیل شود.
استاندارد اینترنت با بلوغ فنی و مفید بودن مشخص می شود. IETF همچنین یک استاندارد پیشنهادی را به عنوان یک مشخصات کمتر بالغ اما با ثبات و به خوبی بررسی شده تعریف می کند. یک پیش‌نویس استاندارد طبقه بندی سومی است که در سال 2011 متوقف شد. یک پیش نویس استاندارد یک مرحله واسطه ای بود که بعد از یک استاندارد پیشنهادی اما قبل از استاندارد اینترنت اتفاق افتاد.
همانطور که در [rfc:2026 RFC 2026 آمده] است:به طور کلی، استاندارد اینترنت مشخصه ای است که پایدار و به خوبی درک شده، از نظر فنی صلاحیت داشته باشد، دارای پیاده سازی های متعدد، مستقل و قابل تعامل با تجربه عملیاتی قابل توجه باشد، از حمایت عمومی قابل توجهی برخوردار باشد و به طور قابل تشخیصی در برخی یا همه بخش های اینترنت مفید باشد.
یک استاندارد اینترنت توسط یک درخواست برای نظرات (RFC) یا مجموعه ای از RFC ها مستند می شود. مشخصاتی که قرار است به یک استاندارد یا بخشی از یک استاندارد تبدیل شود، به عنوان یک پیش نویس اینترنتی شروع می شود و بعداً، معمولاً پس از چندین بازنگری، توسط ویرایشگر RFC به عنوان یک RFC پذیرفته و منتشر می شود و به عنوان "استاندارد پیشنهادی" برچسب گذاری می شود. سپس، زمانی که بلوغ به سطح قابل قبولی رسید، یک RFC به عنوان "استاندارد اینترنت" با یک شماره توالی اضافی افزایش می‌یابد. در مجموع، این مراحل به عنوان "مسیر استاندارد" شناخته می شوند و در RFC 2026 و RFC 6410 تعریف شده اند. برچسب "تاریخی" برای اسناد منسوخ Standards Track یا RFC های از کار افتاده که قبل از ایجاد Standards Track منتشر شده اند اعمال می شود.
فقط IETF که توسط گروه هدایت مهندسی اینترنت (IESG) نمایندگی می‌شود، می‌تواند استانداردهای RFC را تأیید کند. فهرست قطعی استانداردهای اینترنت در استانداردهای رسمی پروتکل اینترنت نگهداری می شود. پیش از این، STD 1 برای حفظ یک عکس فوری از لیست استفاده می شد. RFC 7100 Retirement of the "Internet Official Protocol Standards" Summary Document
استاندارد اینترنت مجموعه قوانینی است که دستگاه ها هنگام اتصال به شبکه باید از آن پیروی کنند. از آنجایی که این فناوری تکامل یافته است، قوانین تعامل بین رایانه‌ها باید با آن تکامل می یافت. اینها پروتکل هایی هستند که امروزه مورد استفاده قرار می گیرند. بیشتر اینها مدتها قبل از عصر اینترنت توسعه یافتند و به دهه ۱۹۷۰ کمی پس از خلق رایانه های شخصی، باز می گردند.
تاریخ رسمی برای زمانی که اولین اینترنت راه‌اندازی شد ژانویه ۱۹۸۳ است و پروتکل کنترل انتقال/پروتکل اینترنت (TCP/IP) وارد عمل شد. ARPANET (شبکه آژانس پروژه های تحقیقاتی پیشرفته) و شبکه داده دفاعی شبکه هایی بودند که پروتکل ها را پیاده سازی کردند. این پروتکل‌ها بخش حیاتی از چگونگی کارکرد اینترنت در نظر گرفته می‌شوند؛ زیرا قوانینی را تعریف می‌کنند که توسط آن اتصالات بین سرورها کار می‌کنند. آنها هنوز هم امروزه با پیاده سازی روش های مختلف ارسال داده ها از طریق شبکه های جهانی استفاده می شوند.
امنیت پروتکل اینترنت مجموعه ای از پروتکل ها است که یکپارچگی رمزگذاری را در ارتباط بین چندین دستگاه تضمین می کند. هدف این پروتکل حفاظت از شبکه های عمومی است. با توجه به IETF Datatracker گروهی که برای ایجاد آن اختصاص داده شده بود، در ۲۵ نوامبر ۱۹۹۲ پیشنهاد شده بود. نیم سال بعد این گروه ایجاد و اندکی بعد در اواسط سال ۱۹۹۳ اولین پیش نویس منتشر شد.
پروتکل انتقال ابرمتن یکی از رایج ترین پروتکل های امروزی در زمینه شبکه جهانی وب است. HTTP یک پروتکل ساده برای کنترل نحوه مبادله اسناد از طریق شبکه ها است که به زبان علامت گذاری HyperText (HTML) نوشته شده اند. این پروتکل که توسط تیم توسعه دهندگان به رهبری تیم برنرز لی ایجاد شد، ستون فقرات وب است که به کل سیستم فرامتنی امکان وجود عملی را می دهد. برنرز لی مسئول پیشنهاد ایجاد آن که در سال ۱۹۸۹ انجام داد، است. ۶ آگوست ۱۹۹۱، تاریخی است که او اولین نسخه کامل HTTP را در یک انجمن عمومی منتشر کرد. این تاریخ متعاقباً توسط برخی به عنوان تولد رسمی وب جهانی در نظر گرفته می شود. HPPS از زمان ایجاد خود به طور مداوم در حال تکامل بوده است و با گذشت زمان و پیشرفت فناوری شبکه پیچیده تر شده است. به طور پیش فرض HTTP رمزگذاری نشده است، بنابراین در عمل از HTTPS استفاده می شود که مخفف HTTP Secure است.
TLS/SSL
TLS مخفف عبارت Transport Layer Security استانداردی است که دو نقطه پایانی مختلف را قادر می‌سازد تا به صورت محکم و خصوصی به یکدیگر متصل شوند. TLS به عنوان جایگزینی برای SSL آمد. لایه های سوکت امن برای اولین بار قبل از ایجاد HTTPS معرفی و توسط Netscape ایجاد شد. در واقع HTTPS در ابتدا بر اساس SSL بود. واضح بود که یک روش رایج برای رمزگذاری داده ها مورد نیاز است، بنابراین IETF TLS 1.0 را در RFC 2246 در ژانویه 1999 مشخص کرد و از آن زمان ارتقا یافته است. آخرین نسخه TLS، نسخه ۱.۳ از RFC 8446 در آگوست ۲۰۱۸ است.
مدل OSI
مدل اتصال سیستم های باز توسعه خود را در سال 1977 آغاز کرد. و توسط سازمان بین المللی استاندارد ایجاد شده است. در سال 1979 به طور رسمی منتشر و به عنوان یک استاندارد برای استفاده پذیرفته شد. سپس چندین بار و نسخه نهایی آپدیت شد. چند سال طول کشید تا پروتکل به شکل نهایی ارائه شود. ISO 7498 در سال 1984 منتشر شد. در نهایت در سال 1995 مدل OSI مجدداً تجدید نظر شد تا نیازهای فوری توسعه قیام در زمینه شبکه های کامپیوتری را برآورده کند.
هدف از پروتکل دیتاگرام کاربر یافتن راهی برای برقراری ارتباط بین دو کامپیوتر با بیشترین سرعت و کارآمدی ممکن بود. اساسا UDP توسط دیوید پی رید در سال 1980 تصور و محقق . اساساً روش کار استفاده از فشرده سازی برای ارسال اطلاعات است. داده ها در یک دیتاگرام فشرده می شوند و نقطه به نقطه ارسال می شوند. ثابت شد که این یک راه امن برای انتقال اطلاعات است و علیرغم اشکال از دست دادن کیفیت داده ها، UDP هنوز در حال استفاده است.
استاندارد شدن یک فرآیند دو مرحله ای در فرآیند استانداردهای اینترنت است: "استاندارد پیشنهادی و استاندارد" "اینترنت" . این "سطوح بلوغ" نامیده می شود و به این فرآیند "مسیر استاندارد" می گویند.
اگر RFC بخشی از یک پیشنهاد است که در مسیر استاندارد قرار دارد، در مرحله اول، استاندارد پیشنهاد می شود و متعاقباً سازمان ها تصمیم می گیرند که آیا این استاندارد پیشنهادی را اجرا کنند یا خیر. پس از برآورده شدن معیارهای RFC 6410 (دو پیاده سازی جداگانه، استفاده گسترده، بدون اشتباه و غیره)، RFC می تواند به استاندارد اینترنت ارتقا یابد.
فرآیند استانداردهای اینترنت در چندین سند "بهترین روش فعلی"، به ویژه BCP 9 ( تعریف شده است. RFC 2026 و RFC 6410 ). قبلاً سه سطح بلوغ استاندارد وجود داشت: "استاندارد پیشنهادی" ، "پیش نویس استاندارد" و "استاندارد اینترنت" . RFC 6410 این را به دو سطح سررسید کاهش داد.
RFC 2026 در ابتدا استانداردهای پیشنهادی را به عنوان مشخصات نابالغ توصیف کرد، اما این موضع توسط RFC 7127 لغو شد.
مشخصات "استاندارد پیشنهادی" پایدار است، انتخاب های طراحی شناخته شده را حل کرده است، بازبینی قابل توجهی از جامعه دریافت کرده است، و به نظر می رسد از علاقه کافی جامعه برخوردار است تا با ارزش تلقی شود. معمولاً برای تعیین مشخصات به عنوان یک استاندارد پیشنهادی، نه اجرا و نه تجربه عملیاتی لازم نیست.
استانداردهای پیشنهادی از چنان کیفیتی برخوردار هستند که پیاده سازی ها را می توان در اینترنت مستقر کرد. با این حال، مانند تمام مشخصات فنی، استانداردهای پیشنهادی ممکن است در صورت یافتن مشکلات یا شناسایی راه‌حل‌های بهتر، زمانی که تجربیات مربوط به پیاده‌سازی چنین فناوری‌هایی در مقیاس جمع‌آوری می‌شود، بازنگری شوند.
بسیاری از استانداردهای پیشنهادی در واقع در اینترنت مستقر شده اند و به طور گسترده به عنوان پروتکل های پایدار استفاده می شوند. رویه واقعی این بوده است که پیشرفت کامل از طریق توالی سطوح استانداردها معمولاً بسیار نادر است و اکثر پروتکل های محبوب IETF در استاندارد پیشنهادی باقی می مانند.
در اکتبر 2011، RFC 6410 سطح سررسید دوم و سوم را در یک استاندارد پیش نویس ادغام کرد. "استانداردهای پیش نویس" قدیمی موجود، این طبقه بندی را حفظ می کنند. IESG می تواند پس از دو سال (اکتبر 2013) یک "پیش نویس استاندارد" قدیمی را به عنوان استاندارد "پیشنهادی" مجدداً طبقه بندی کند.