moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
جارمار آنتویون جولین (زاده ۱۱ دسامبر ۱۹۷۹) یک بازیکن سابق فوتبال آمریکایی است. او در ایالت سن خوزه فوتبال کالجی بازی کرده و یک فصل را در NFL برای تیم برگزیدگان کانزاس سیتی در سال ۲۰۰۲ بازی کرد.
جولین در سان خوزه، کالیفرنیا متولد و بزرگ شد، از دبیرستان اووک گراو فارغ‌التحصیل شد. به عنوان یک سالخورده، جولین در سال ۱۹۹۷ از افتخارات USA Today All-USA برخوردار بود ژولین در سال ۱۹۹۸ در دانشگاه ایالتی سن خوزه ثبت نام کرد و در تیم فوتبال اسپارتانس ایالت سن خوزه در سال ۱۹۹۹ به عنوان یک بازیکن در پست کرنر و با ایمنی قوی، با ۲۱ تکل کامل و چهار پاس دفاع، شروع به بازی کرد. در جرم، وی یک هشت هشت یاردی را بدست آورد و ۱۲ کیکف را برای ۱۵۸ یارد برگشت. در سال ۲۰۰۰، جولین به عنوان جبهه عقب به جرم روی آورد و با عجله ۵۶۱ یارد و هشت تاچ دون را پشت سر گذاشت. وی همچنین دارای ۸۷ حیاط دریافت کننده و ۸ بارگیری در کنار ۵۰۱ حیاط بازگشت به عقب بود. جولین در سال ۲۰۰۱ یک فصل شکست را پشت سر گذاشت و با عجله برای ۸۲۰ یارد و ۱۲ تاچ داون و دریافت ۱۰۸ یارد، افتخارات تیم دوم تمام کنفرانس ورزشی را کسب کرد.
جولین سال آخر صلاحیت فوتبالی خود را برای اعلام حضور در پیش نویس NFL 2002 کنار گذاشت. با این حال، وی انتخاب نشد و وی در تاریخ ۲۹ آوریل ۲۰۰۲ با کانزاس سیتی روفرز جولین پس از از دست دادن پیش فصل و اوایل فصل عادی به دلیل آسیب دیدگی از ناحیه مچ پا، مدتی را در تیم تمرین گذراند تا اینکه در دسامبر به لیست فعال صعود کرد و در دو بازی پایانی فصل نیز در تیم‌های ویژه بازی کرد. جولین پس از پیش فصل ۲۰۰۳ آزاد شد. جولین تلاش کرد با فوتبال Oakland Raiders در فوتبال بازگردد و در فوریه ۲۰۰۵ به NFL اروپا اختصاص یافت و یک ماه بعد قطع شد.
فوجیوارا نو فوساساکی ؛ ۶۸۱ – ۷۳۷) سیاستمدار اهل ژاپن بود.
"داستان پست-مدرنیسم" آخرین کتاب مورخ و نظریه‌پرداز انگلیسی چارلز جنکس است که در سال ۲۰۱۱ منتشر شده. این کتاب بیشتر به تاریخ پست-مدرنیسم و به خصوص هنر و معماری پست-مدرن طی پنج دهه گذشته می‌پردازد. اهمیت این کتاب بدین جهت است که از زبان یکی از شاخصترین مورخین پست مدرن نگاشته شده‌است.Haddad, Elie, 2009, Charles Jencks and the
historiography of Post-Modernism, The Journal of Architecture Volume 14 Number 4چارلز جنکس در این کتاب عنوان می‌کند که از زمان ورود به هزاره جدید، جنبش پست-مدرنیسم، دچار تولد دوباره شده و این تولد دوباره لازم به مطالعه است.این بیوگرافی جامع از زندگی و تولد پست-مدرنیسم که آخرین نوشتار انتقادی جنکس در این موضوع محسوب می‌شود. خواننده را در نوعی عدم قطعیت رها می‌کند که آیا مرگ آن شخصیت محوری جنبش پست-مدرنیسم فرارسیده است یا خیر. او در اینجا بررسی انتقادی در این مورد ارائه می‌دهد که نمودهای معاصر پست-مدرنیسم در معماری چه چیزهایی می‌توانند باشند.
علاوه بر اینها، کتاب در نوع خود پر از تصویرها و تصویرسازی‌های دست اول است و بخش عمده تصاویر کتاب حاصل عکاسی‌های خود چارلز جنکز در پروژه‌های مختلف است.
چارلز جنکز این کتاب را در پنج بخش تدوین کرده‌است:
و در مقدمه این پنج بخش مقدمه ای تحت عنوان ""تجدید حیات پست-مدرنیسم؟"" را آورده و در در بخش‌هایی از این مقدمه می‌نویسد:
جنکز در این کتاب با گذار از شاخه‌های مختلف پست-مدرنیسم طی چند دهه گذشته تلاش دارد کاری کند که تعریف دیگران از پست-مدرنیسم گسترده‌تر شود طوریکه حتی با تعریف او آثار معمار ستاره‌هایی که اغلب تحت عنوان تکثرگرایی تعریف می‌شوند را او تحت عنوان پست-مدرنیسم قرار می‌دهد.
این کتاب را احسان حنیف به فارسی برگردانده و نشر کتاب فکرنو آن را منتشر کرده‌است.
گربه‌های انفجاری یک بازی کارتی است که توسط و متیو اینمن از سایت کمیک‌های و شِین اسمال طراحی شده‌است. این بازی اولین بار در کیک‌استارتر برای جذب ۱۰ هزاردلار جذب سرمایهٔ جمعی ارائه شد و توانست در مدت ۸ دقیقه از این عدد عبور کند. یک هفته پس از آغاز فرایند جذب سرمایه، ۱۰۳ هزار نفر از این پروژه حمایت کردند و رکورد بیشترین حمایت در کیک‌استارتر شکسته شد. در پایان فرایند جذب سرمایه در ۳۰ بهمن‌ماه ۱۳۹۳ این بازی موفق به جذب ۸٬۷۸۲٬۵۷۱ دلار سرمایه از ۲۱۹٬۳۸۲ نفر شد. در پایان مهلت کمپین جذب سرمایهٔ بازی گربه‌های انفجاری، این پروژه در رده چهارم بیشترین میزان جذب سرمایه در کیک‌استارتر قرار گرفت. گربه‌های انفجاری به عنوان «یک بازی استراتژیک دربارهٔ گربه‌های و خرابکاری‌ها» توصیف شده‌است.
تمامی کارت‌ها به جز کارت‌های خنثی‌کننده و گربه منفجره در مخزن کارت‌ها قرار می‌گیرند. مخزن کارت‌ها بُر زده می‌شود و هر بازیکن ۷ کارت از مخزن برمی‌دارد و یک کارت خنثی‌کننده نیز به دست خود اضافه می‌کند. سپس کارت‌های گربه منفجره به مخزن اضافه می‌شوند، تعداد کارت‌های گربه منفجره باید یکی کمتر از تعداد بازیکنان باشد. همچنین کارت‌های خنثی‌کننده باقیمانده نیز به مخزن کارت‌ها اضافه می‌شوند و مخزن کارت‌ها دوباره بُر زده می‌شود. مخزن کارت‌ها به پشت روی میز بازی قرار می‌گیرد. نوبت بازی به صورت ساعت‌گرد تعیین می‌شود و بازی آغاز می‌شود.
بازیکنان می‌توانند در نوبت خود هر تعدادی که می‌خواهند (حتی صفر کارت) از کارت‌های دستِ خود، بازی کنند. سپس برای اتمام نوبت بازی از مخزن کارت‌های روی میز، کارت بردارند.
بازیکنان نباید کارت‌هایی که در دستِ خود دارند را به بقیه نشان دهند. کارت‌هایی که بازی می‌شوند به در دستهٔ دیگری به عنوان کارت‌های سوخته و در کنار مخزن کارت‌ها قرار می‌گیرند.
گربه‌های انفجاری موفق به جذب بیشترین تعداد حامی برای جذب سرمایه در کیک‌استارتر شده‌است. در اولین روز از کمپین جذب سرمایهٔ گربه‌های انفجاری حدود ۳۵ هزار نفر از این پروژه حمایت کردند و مبلغ ۱٬۳۳۳٬۵۸۶ دلار جمع‌آوری شد. در روز چهارم کمپین بیش از ۹۱ هزارنفر از این پروژه حمایت کردند و میزان سرمایهٔ جذب شده از ۳٫۵ میلیون دلار نیز بیشتر شد. سازندگان بازی گربه‌های انفجاری در ابتدا فقط به دنبال جذب ۱۰ هزار دلار بودند، با این حال در پایان کمپین جذب سرمایه، ۸٫۷ میلیون دلار توسط ۲۱۹٬۳۸۲ حامی روی این پروژه سرمایه‌گذاری انجام شد.
شاهزاده کوساکابه ؛ 662 – مه 10, ) شاعر اهل ژاپن بود.
سالواتوره تسیو ، یک شخصیت خیالی در "رمان "پدرخوانده"" ماریو پوزو در سال ۱۹۶۹ است، و همچنین دو فیلم بر اساس آن: "پدرخوانده" (۱۹۷۲) و "" (۱۹۷۴). نام مشخص او برای این فیلم‌ها ایجاد شده‌است. در رمان از او فقط "تسیو" نام برده شده‌است. در فیلم "پدرخوانده"، نقش تسویو توسط ایب ویگودا به‌تصویر کشیده شد. در ""، جان آپرآ تسیو جوان را به تصویر کشید، در حالی که ویگودا نقش او را در یک گذشته‌نمایی، که در اواخر سال ۱۹۴۱ اتفاق افتاد، در پایان فیلم بازی کرد.
تسیو با پیتر کلمنزا و ویتو کورلئونه دوست می‌شود و فعالیت‌های جنایی خود را در سطح پایین در شهر نیویورک در ایتالیای کوچک در منهتن آغاز می‌کند. تسیو، که به خوبی در سراسر منطقه متصل است، باشگاه سفارت در بروکلین را در اختیار دارد، پایگاه عملیاتی او برای سربازان مافیا. بیشتر محققان فدرال تسیو را باهوش‌تر و بی‌رحم‌تر از خانواده کورلئونه می‌"دانند". با این حال، طبق این کتاب، او در طول دهه صلح بین خانواده‌های مافیایی نیویورک به‌طور قابل توجهی تبادل نظر کرد. یکی از نقاط قوت خانواده کورلئونه این است که، با توجه به نفوذ تسیو بر بروکلین، برخی از دشمنان نمی‌دانند که تسیو در امپراتوری کورلئونه کار می‌کند.
هنگامی که ویتو توسط گانگسترهای ویرجیل سولوزو مورد اصابت گلوله قرار گرفت و زخمی شد، و باعث ایجاد جنگ بین این پنج خانواده شد، تسیو به عنوان دست راست پسر بزرگ ویتو، سانی، که خانواده را اداره می‌کند در حالی که ویتو ناتوان است، خدمت می‌کند. در رمان، تسیو به عنوان باهوش‌ترین فرد بسیار بیشتر از جوان‌ترین پسر ویتو و جانشین احتمالی مایکل به‌تصویر کشیده شده‌است، حتی نسبت به کلمنزا و تام هاگن. با این حال، او هرگز به‌طور کامل به مایکل اعتماد نمی‌کند، و مایکل ناامید می‌شود وقتی مایکل مانع تلافی جویی در برابر رقیب دون امیلیو بارزینی می‌شود، خانواده بارزینی در دادگاه خود در بروکلین جمع می‌شوند. در پایان، تسیو با کمک به بارزینی و فیلیپ تاتاگلیا، به مایکل خیانت می‌کند. اجلاس سران در برج سلطنت تسیو در بروکلین برگزار می‌شود، جایی که احتمالاً مایکل در آنجا امن خواهد بود. در عوض، تسیو قرار بود با مرگ مایکل، خانواده کورلئونه را رهبری ببرد.
در رمان، تسیو کمی پس از مرگ ویتو به کارگزاری اجلاس کمک می‌کند. در این فیلم، تسیو در مراسم خاکسپاری ویتو در مورد برپایی اجلاس صلح به مایکل نزدیک می‌شود. مایکل قبلاً با هشدار پدرش این نقشه را پیش‌بینی کرده بود: هرکسی که در مورد نشست صلح به مایکل نزدیک شود، خائن خانواده بود. خیانت تسیو هاگن را غافلگیر می‌کند، که فکر می‌کرد کلمنزا کسی است که به مایکل خیانت می‌کند. مایکل به او گفت، «این حرکت هوشمندانه است؛ تسیو همیشه باهوش‌تر بوده.»
چند روز بعد، تسیو آماده است تا مایکل و هاگن را برای ملاقات به بروکلین همراهی کند، وقتی ویلی سیچی به تسیو خبر می‌دهد که مایکل جداگانه می‌رود. تسیو ناامید می‌شود. هاگن می‌گوید که او هم نمی‌تواند برود و چندین ضارب تسیو را محاصره می‌کنند. تسیو سریع با درک وضعیت خود، با خونسردی به هاگن می‌گوید که به مایکل بگوید خیانت او شخصی نبوده، بلکه صرفاً تجاری بوده‌است. تسیو از هاگن می‌خواهد که او را از قلاب بیرون بیاورد، اما هاگن نپذیرفت. تسیو با پذیرفتن سرنوشت خود، در حالی که او را برای کشته شدن بردند، آرام می‌رود.
در پدرخوانده (بازی ویدئویی)، تسیو اصلی‌ترین پیمانکار نیمه نخست داستان بازی است. بعد از اینکه او با تام هاگن و سیچی روبرو شد، تسیو توسط قهرمان بازی، آلدو تراپانی، به محلی که قصد داشت به مایکل خیانت کند، همراهی می‌شود. او فرار می‌کند، اما توسط تراپانی شکار می‌شود و مورد اصابت گلوله قرار می‌گیرد. در بازی، برخلاف فیلم، مرگ تسیو قبل از اعدام‌های تعمید اتفاق می‌افتد.
پروتون تیارا یک اتومبیل مالزیایی است که بر اساس سیتروئن ای‌اکس ساخته شده‌است این خودرو از سال ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۰ توسط خودروسازی پروتون ساخته شده‌است.
پیدایش تیارا نتیجه توافق در اواسط دهه ۱۹۹۰، بین پروتون و گروه پی‌اس‌ای، بود. بنابرین این خودرو از پلتفرم و موتورهای تولیدی پی‌اس‌ای استفاده می‌کرد.
شکل ظاهری تیارا با سیتروئن ای‌ایکس یکسان است. تنها تفاوت‌های ظاهری این دو خودرو شامل سپرهای مختلف و خوشه‌های چراغ عقب بود. این خودرو به یک موتور ۱٫۱ لیتری ۶۰ اسب بخاری و جعبه دنده ۵ سرعته دستی مجهز بود.
کُو نو مورویاسو ; – ) سامورایی، و بوشی اهل ژاپن بود. وی برادر کو نو مورونائو و یکی از سرداران برجسته شوگون‌سالاری آشیکاگا، آشیکاگا تاکائوجی در دوره نانبوکوچو بود.
آهو ترک‌پنچه بازیگر زن اهل ترکیه است.
محاصره سینوپ (انگلیسی: Siege of Sinope) در سال ۱۲۱۴ روی داد و منجر به محاصره و تصرف موفقیت‌آمیز سینوپ توسط ترکان سلجوقی به فرماندهی سلطان کیکاوس اول (ق. ۱۲۱۱–۱۲۲۰) شد. سینوپ در ساحل دریای سیاه در ترکیه مدرن، یک شهر بندری مهم در دوره‌ای بود که امپراتوری ترابوزان آن را در اختیار داشت. امپراتوری ترابوزان یکی از دولت‌های جانشین بیزانس بود که پس از جنگ صلیبی چهارم تشکیل شد. این محاصره توسط ابن بی‌بی، مورخ دوره سلجوقی، با جزئیاتی شرح داده شده است. آلکسیوس اول، امپراتور ترابوزان (در حدود ۱۲۰۴–۱۲۲۲) ارتش را برای شکستن محاصره رهبری کرد، اما او در نبرد شکست خورد و اسیر شد، و شهر سینوپ در یکم نوامبر تسلیم شد.
بازی زبان () یک مفهوم فلسفی است که توسط لودویگ ویتگنشتاین توسعه یافته‌است. ویتگنشتاین استدلال می‌کرد که یک کلمه یا حتی یک جمله فقط در نتیجه "قاعده" "بازی" معنی می‌یابد. به عنوان مثال معنی جمله «آب!» با توجه به متن می‌تواند یک سفارش، پاسخ به یک سؤال یا شکل دیگری از ارتباط باشد.
لودویگ ویتگنشتاین در کار خود با "تحقیقات فلسفی" (۱۹۵۳) مرتباً به مفهوم بازی‌های زبانی اشاره کرده‌است. او این ایده را که زبان به گونه‌ای جداگانه و مطابق با واقعیت است رد می‌کند و معتقد است که مفاهیم برای معنا یافتن نیاز به وضوح ندارند.Jago 2007, p. 55 ویتگنشتاین از اصطلاح «بازی زبانی» برای تعیین اشکال ساده‌تر زبان به نسبت کل یک زبان استفاده کرد. این مفهوم با هدف «برجسته ساختن این واقعیت که صحبت کردن به زبان بخشی از یک فعالیت یا نوعی زندگی است» (PI 23) که به زبان معنا می‌بخشد، در نظر گرفته شد.
ویتگنشتاین این بحث از بازی‌ها را به مفهوم اصلی بازی زبانی تبدیل می‌کند. ویتگنشتاین این اصطلاح را با استفاده از مثالهای ساده معرفی می‌کند،See §7. اما قصد دارد این اصطلاح را برای بسیاری از روشهای استفاده از زبان به کار برد.§23 مولفه اصلی بازی‌های زبانی این است که آنها از زبان استفاده می‌کنند و از زبان به روش‌های مختلفی استفاده می‌شود. به عنوان مثال، در یک بازی زبان، یک کلمه ممکن است به معنای مخفف (یا ارجاع به) یک شی باشد، اما در دیگری این کلمه ممکن است برای دستور دادن، یا پرسیدن سالها و غیره استفاده شود. مثال معروف معنای کلمه «بازی» است. ما در مورد انواع بازی‌ها صحبت می‌کنیم: بازی‌های رومیزی، بازی‌های شرط‌بندی، ورزش، "بازی‌های جنگی". اینها همه کاربردهای مختلف کلمه "بازی" است. ویتگنشتاین همچنین مثال «آب!» را بیان می‌کند، که می‌تواند به عنوان تعجب، دستور، درخواست یا پاسخ به یک سؤال مورد استفاده قرار گیرد. معنی کلمه بستگی به بازی زبانی ای دارد که برای آن استفاده شده‌است. مورد دیگری که ویتگنشتاین به آن اشاره می‌کند این است که کلمه "آب" جدای از کاربرد آن در داخل یک بازی بازی معنی ندارد. ممکن است کسی این کلمه را به عنوان سفارش استفاده کند تا شخص دیگری یک لیوان آب برای شما بیاورد. اما همچنین می‌توان از آن به عنوان هشدار به شخصی استفاده کرد در مورد اینکه آب سمی است. حتی ممکن است یکی از اعضای یک انجمن مخفی از این کلمه به عنوان کد استفاده کند.
ویتگنشتاین کاربرد مفهوم بازی‌های زبانی خود را به معنای کلمه محدود نمی‌کند. او همچنین آن را دربارهٔ معنای جمله به کار می‌برد. به عنوان مثال، جمله «موسی وجود نداشت» (§۷۹) می‌تواند معنای مختلفی داشته باشد. ویتگنشتاین استدلال می‌کند که این جمله به‌طور مستقل و بدون در نظر گرفتن جای استفاده آن، چیزی را منتقل نمی‌کند. این «بی‌معنی» است که مهم نبودن برای یک هدف خاص «بی‌معنی» است. فقط در صورتی اهمیت پیدا می‌کند که آن را در برخی زمینه‌های استفاده اصلاح کنیم؛ بنابراین، چیزی نمی‌تواند بیان کند زیرا جمله به عنوان مثال هنوز کاربرد خاصی را تعیین نمی‌کند. این جمله فقط وقتی معنی می‌یابد که برای گفتن چیزی استفاده شود. به عنوان مثال، می‌توان از آن استفاده کرد به گونه ای که گفته می‌شود هیچ شخص یا شخصیتی تاریخی با مجموعه توصیفاتی که به نام «موسی» نسبت داده می‌شود، متناسب نیست. اما همچنین می‌تواند به این معنی باشد که رهبر بنی اسرائیل را موسی نمی‌نامیدند. یا اینکه کسی نبوده باشد که تمام آنچه در کتاب مقدس دربارهٔ موسی و غیره آمده‌است را به دست آورده باشد؛ بنابراین معنی این جمله به زمینه استفاده از آن بستگی دارد.
بیلی آیلیش: جهان کمی تار است () یک فیلم مستند آمریکایی در سال ۲۰۲۱ به کارگردانی آر. جی. کاتلر و حول حرفهٔ خواننده-ترانه‌پرداز آمریکایی بیلی آیلیش است. این فیلم پشت صحنهٔ روند ایجاد نخستین آلبوم استودیویی آیلیش "وقتی همه می‌خوابیم، کجا می‌ریم؟" با ارجاع به عنوان آلبوم از متن قطعه «ایلومیلو» از آلبوم را نشان می‌دهد.
این فیلم در ۲۶ فوریه ۲۰۲۱ در سینماهای منتخب از طریق نئون و از طریق اپل تی‌وی پلاس اکران شد.
ضبط این فیلم از سال ۲۰۱۸ آغاز شد و در اوایل سال ۲۰۲۰ به پایان رسید. در دسامبر ۲۰۱۹ "هالیوود ریپورتر" نوشت که این فیلم با بودجه ای بین ۱ تا ۲ میلیون دلار ساخته شده‌است. این مجله همچنین ادعا کرد که این فیلم قبل از خرید توسط اپل تی‌وی پلاس، ۲۵ میلیون دلار ارزش داشت، اما بعداً این ادعا توسط تیم آیلیش رد شد.
نوروپیل یا نوروپایل هر کدام از نواحی دستگاه عصبی است که عمدتاً از آکسون‌های غیر-میلینی، دندریت‌ها و زوائد سلول‌های گلیالی تشکیل شده و ناحیه چگالی سیناپسی تشکیل می دهد که تعداد اجسام سلولی نسبتاً کمی دارد. ناحیه ای که نوروپیل‌ها در آنجا حضور بیشتری دارند، مغز است که گرچه کاملاً از نوروپیل تشکیل نشده، اما دارای نواحی با بیشترین چگالی (از نظر چگالی سیناپسی) نوروپیل در بدن است. به عنوان مثال، نو-قِشر و پیاز بویایی، هردو شامل نوروپیل اند.
ماده سفید، که عمدتاً از آکسون‌های میلینی شده تشکیل شده است (و لذا رنگ سفیدی دارد) و سلول‌های گلیالی، عمدتاً به عنوان بخشی از نوروپیل درنظر گرفته نمی‌شوند.
ریشه لغت نوروپیل از یونانی: "neuro"، به معنای "رباط، پی؛ عصب" و "pilos" به معنای "حس کرد" می باشد.Freeman, Walter J. "How Brains Make up their Minds ", 2000, p. 47 ریشه پیدایش تاریخی این لغت را می توان تا اواخر قرن ۱۹م ردگیری کرد.
پیسه (، ، ، ) واحد پولی در چندین کشور است. این کلمه همچنین اصطلاحی عمومی برای پول و ثروت است. در هند، نپال، و پاکستان، در حال حاضر "پیسه" برابر با یک صدم روپیه است. در بنگلادش، هر "poysha" برابر یک صدم از تاکا بنگلادش است. در عمان، هر "بیسة" برابر یک هزارم ریال عمان است.
سکه‌های اغلب "Gadhaiya Paise" (قرن نهم و دهم میلادی) نامیده می‌شدند. تا دههٔ ۱۹۵۰ در هند و پاکستان (و قبل از ۱۹۴۷ در هند بریتانیا)، paisa معادل ۳ پای، از یک آنا، یا روپیه بود. پس از انتقال از ارز غیر اعشاری به واحد پول دهدهی، paisa برابر با روپیه بود و برای چند سال به عنوان " naya paisa " شناخته می‌شد (" paisa جدید ") تا آن را از paisa قدیمی که روپیه بود متمایز کند.
در هندی، بنگالی، فارسی افغانی، اردو، نپالی و سایر زبانها، کلمه paisa اغلب به معنی پول یا پول نقد است. مسیرهای تجاری قرون وسطایی که دریای عرب را بین هند، مناطق عربی و آفریقای شرقی طی می‌کرد، استفاده از اصطلاحات شبه قاره هند و ارز عربی را در این مناطق گسترش می‌دهد. کلمه "pesa" به عنوان اشاره به پول در زبان‌های آفریقای شرقی مانند سواحیلی از آن دوره است. نمونه ای از این کاربرد خدمات انتقال پول مبتنی بر تلفن همراه کنیا M-Pesa (که مخفف "تلفن همراه pesa" یا "پول تلفن همراه" است).
در مدل تئوری، دیاگرام () یا نگارهٔ یک ساختار، مفهومی ساده و در عین حال قوی برای اثبات ویژگی‌های مفید یک تئوری است. برای مثال، ویژگی ادغام () و نیز ویژگی تعبیه متصل ().
فرض کنید L یک زبان مرتبه اول باشد و "T" یک تئوری روی L باشد. به ازای یک مدل M از "Τ"، می‌توان L را به یک زبان جدید توسعه داد:
با افزودن یک نماد ثابت جدید "c" به ازای هر عنصر "a" در "A"، که "A" دامنه مدل M است. حال می‌توان M را به مدل زیر توسعه داد:
M"" := (M,"a")""
دیاگرام M، مجموعه تمام جملات اتمی L"" و نقیض آن‌ها است، که در M"" برقرار هستند (قابل اثباتند).
نشان شاهنشاهی دودمان پهلوی یکی از نشان‌های دولتی ایران در دوره پهلوی می‌باشد. این نشان در زمان پادشاهی رضاشاه طراحی گردید و بیشتر به عنوان نشان نظامی بر روی پرچم‌های نظامی و دریایی ایران کاربرد داشت. نقش این نشان همچنین بر روی برخی از سکه‌های این دوره نیز دیده می‌شود.http://www.crwflags.com: Iranian Empire (Pahlavi dynasty, 1925-1964).http://www.crwflags.com: Iranian Empire (Pahlavi Dynasty, 1964-1979).
این نشان بر پایه نشان مشابه‌ای که در دوره قاجار استفاده می‌شد طراحی گردید و تفاوت اساسی آن با نشان پیشین وجود تاج پهلوی در این نشان به جای تاج کیانی و داشتن خورشیدی ساده به جای خورشید زنانه قاجاری بود.http://www.crwflags.com: Iranian Empire (Qajar dynasty, 1905-1925).Encyclopædia Iranica: FLAGS i. Of Persia.
پس از انقلاب اسلامی سال ۱۳۵۷ خورشیدی نسخه بدون تاج این نشان برای مدت کوتاهی در دوره دولت موقت به عنوان پرچم نیروی دریایی مورد استفاده قرار می‌گرفت.http://www.crwflags.com: Iran: Transition period (1979-1980).
«زندگی در مریخ؟» () ترانه‌ای از خواننده-ترانه‌سرای انگلستانی دیوید بویی است که ابتدا در آلبوم "رضایتمندانه" (۱۹۷۱) منتشر شد. در ۱۹۶۸ به بویی سفارش شد که متن انگلیسی ترانه‌ای فرانسوی‌زبان از کلود فرانسوا را بنویسد. پس از اینکه متن او پذیرفته نشد، پل آنکا آن را در ترانهٔ «به روش خودم» بازنویسی کرد که در ۱۹۶۹ توسط فرانک سیناترا خوانده شد به شهرت رسید. بویی از موفقیت «به روش خودم» آزرده‌خاطر بود و از این ترانه به‌عنوان الگو استفاده کرد و «زندگی در مریخ؟» را به عنوان نقیضه‌ای از ضبط سیناترا نوشت. مانند دیگر ترانه‌های بویی در آن زمان، این ترانه عمدتاً روی پیانو نوشته شد. «زندگی در مریخ؟» در آخرین روز جلسات آلبوم "رضایتمندانه" ضبط شد. تهیه‌کنندگی این ترانه بر عهدهٔ بویی و کن اسکات بوده‌است.
از لحاظ موسیقایی، «زندگی در مریخ؟» یک «بالاد فزاینده و سینمایی» توصیف شده‌است. ژانر آن در درجه اول گلم راک است که در خود عناصری از سبک کاباره و آرت راک دارد. این ترانه ساختار پیچیده‌ای دارد و در سرتاسر آن حاوی تغییرات آکورد متفاوتی است. سازهای موسیقی هم سو در کنار یکدیگر با آواز بویی اجرا می‌شود و در طول زمان اجرا به تدریج در حال رشد است. متن این ترانه دختری را توصیف می‌کند که برای فرار از واقعیت به سینما می‌رود و در آن از تصاویر فراواقعی متعددی به کار برده می‌شود. این ترانه از لحاظ موضوغ خوش‌بینی و اثرات هالیوود را بازتاب می‌کند. علی‌رغم عنوان آن، این ترانه هیچ ارتباطی با خود مریخ ندارد؛ در عوض به یک جنون و هیجان رسانه‌ای آن زمان بین ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی اشاره می‌کند.
آرسی‌ای رکوردز در اوج شهرت بویی به عنوان زیگی استارداست «زندگی در مریخ؟» را در ۲۲ ژوئن ۱۹۷۳ به عنوان تک‌آهنگ منتشر کرد. این ترانه به رتبهٔ سوم جدول تک‌آهنگ‌های بریتانیا رسید و سیزده هفته در جدول ماند. این تک‌آهنگ همراه با ویدیوی تبلیغاتی که توسط عکاس میک راک گرفته شده بود، تبلیغ شد که در آن بویی آرایش‌شده با کت و شلوار فیروزه‌ای این ترانه را در پس‌زمینه‌ای سفید اجرا می‌کرد. بویی این ترانه را در طول فعالیت حرفه‌ای خود به‌طور مکرر در کنسرت‌ها اجرا می‌کرد و اجرای آن در چندین آلبوم زنده قرار داده شده‌است.
«زندگی در مریخ؟» از سوی زندگی‌نامه‌نویسان و منتقدان به عنوان یکی از بهترین ترانه‌های بویی به‌شمار می‌رود و بسیاری آن را یک شاهکار توصیف کرده‌اند. همچنین از عملکرد آواز و رشد بویی به عنوان یک ترانه‌سرا ستایش شده‌است. چند نشریه نیز آن را یکی از بهترین ترانه‌های تمام ادوار می‌دانند. در سال ۲۰۱۵، نیل مک‌کورمیک ، منتقد روزنامهٔ "دیلی تلگراف"، نام این ترانه را در رتبهٔ اول فهرست «۱۰۰ ترانه برتر همه زمان‌ها» قرار داد. در سال ۲۰۱۶، "پیچفورک" آن را بهترین ترانه دههٔ ۱۹۷۰ نامید. این ترانه نام مجموعهٔ تلویزیونی بریتانیایی "زندگی در مریخ" شد و در فیلم‌ها و برنامه‌های تلویزیونی دیگر نیز به نمایش درآمد. خوانندگانی از جمله باربارا استرایسند، ترنت رزنر از ناین اینچ نیلز و آتیکوس راس این ترانه را بازخوانی کرده‌اند. این ترانه پس از مرگ بویی در سال ۲۰۱۶ در جدول‌های فروش جهانی قرار گرفت و به ترانه‌ای برای ادای احترام به این هنرمند تبدیل شد. ادای احترام نیکلاس فریستون و لرد توجه گسترده‌ای را به خود جلب کرد. بازخوانی لرد به صورت گسترده‌ای یکی از بهترین اجراهای ادای احترام به این هنرمند شناخته شد. بویی نیز پیش‌تر لرد را «آینده موسیقی» یاد کرده بود. نسخه بازخوانی‌شده این ترانه توسط یانگ‌بلاد در لحظه فرود آمدن مریخ‌نورد استقامت ناسا بر سطح مریخ پخش شد.
برایان رینولدز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایالات متحده آمریکا است که برای باشگاه فوتبال وسترلو در لیگ برتر فوتبال بلژیک بازی می‌کند.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به اف‌سی دالاس ، کورتریک ، وسترلو و رم اشاره کرد.
منور سولومون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسرائیل است که برای باشگاه تاتنهام بازی می‌کند.
کورگی‌های سلطنتی سگ‌های ولش کورگی پمبروک متعلق به ملکه الیزابت دوم و والدینش، پادشاه جورج ششم و ملکه الیزابت ملکه مادر بودند. الیزابت دوم که از زمان خردسالی به کورگی‌ها علاقه‌مند بود، از ۱۹۵۲ که ملکه قلمروهای مشترک‌المنافع شد بیش از ۳۰ کورگی داشته‌است.
الیزابت دوم در هر زمان بین سالهای ۱۹۳۳–۲۰۱۸ حداقل یک کورگی داشت.
پاپ فرانسیس از ۱۵ تا ۱۹ ژانویه ۲۰۱۵ یک بازدید کشیشی و دولتی از فیلیپین انجام داد. وی پس از پل ششم در سال ۱۹۷۰ و ژان پل دوم در سال ۱۹۹۵، سومین بازدید پاپانه از فیلیپین و اولین دیدار پاپانه از این کشور در قرن ۲۱ را انجام داد. علاوه بر مانیل، فرانسیس برای دلگرم کردن قربانیان طوفان هایان (یولاندا) از تاکلوبان و پالو، لایت دیدن کرد. فیلیپینی‌ها به فرانسیس لقب ("پدربزرگ فرانسیس") برای تحبیب او دادند، که مورد تمجید او قرار گرفت. حدود ۶–۷ میلیون نفر در آخرین مراسم عشای ربانی فرانسیس در لونتا شرکت کردند، که از جمعیت حاضر در مراسم روز جهانی جوانان ۱۹۹۵ در همین محل فراتر رفت و آن را به بزرگترین جمعیت حاضر در حضور پاپ در تاریخ بدل کرد. موضوع سفر فرانسیس در سال ۲۰۱۵ «رحمت و شفقت» () بود.
در تاریخ دیپلماتیک، مسئله شرق () مسئله‌ای سیاسی و اقتصادی در رابطه با امپراتوری عثمانی از قرن ۱۸ تا ابتدای قرن ۲۰ همزمان با اوج‌گیری رقابت میان قدرت‌های بزرگ و رشد اندیشه‌های ناسیونالیستی است. قدرت امپراتوری عثمانی از میانه قرن ۱۸ رو به زوال رفت تا امپراتوری را «مرد بیمار اروپا» را توصیف کنند. مسئله شرق شامل عناصر بی‌شماری است که به یکدیگر مرتبط هستند: شکست‌های نظامی پی‌درپی عثمانی، ورشکستگی اقتصادی و زوال ساختاری، شکست اصلاحات جدید، ظهور ناسیونالیسم قومی و مذهبی و ….
با وجود حوادث سیاسی اروپا پس از صلح فرانکفورت و کنگره برلین و دعوی ــ هرچند ظاهری ــ دولت‌ها دربارهٔ تلاش برای صلح در اروپا، در سال ۱۸۷۵ بحران دیگری در شرق پدید آمد که این قدرت را در مرحله تازهٔ از «مسئله شرق» در مقابل یکدیگر قرار می‌داد. با تلاش و خیزش اقوام و ملت‌های تابع امپراتوری عثمانی (به‌خصوص خیزش علیه ترکان در هرزگوین و مقدونیه و مناطق بلغارنشین)، بار دیگر دعوی و رقابت‌های میان روسیه و اتریش بر سر بالکان آغاز گشت که نشان از آن می‌داد که علاقه این دو قدرت به منطقه بالکان کاسته نشده‌است. هرچند فرانسه و بریتانیا نسبت به این حوادث به‌نحوی بی‌توجه بودند تا آن که پس از سرنگون‌شدن عبدالعزیز یکم، سلطان عثمانی، و به قدرت رسیدن مراد پنجم و در ادامه عبدالحمید دوم و لغو بهره به وام‌های کلان کشور فرانسه و بریتانیا، واکنش این دو کشور نیز برانگیخته شد تا مسئله شرق بیش از پیش مطرح شود. در این مسئله هریک از قدرت سیاست خاص به خود را نسبت به عثمانی در پیش بگیرند: روسیه، تجزیه عثمانی برای بازشدن مسیرش به سمت بالکان؛ آلمان، نقش میانجی برای نپاشیدن اتحاد سه امپراتور؛ اتریش-مجارستان، مقابله با اهداف و برنامه روسیه در بالکان؛ و فرانسه و بریتانیا، نیز با توجه با اهداف خود (انتقام از آلمان و مقابله با اهداف روسیه در بالکان)، از دخالت مستقیم در بحران شرق و عثمانی امتناع می‌کردند و خصوصاً بریتانیا خواستار حل بحران بالکان از طریق مذاکره شد.
بعد از شکست صربستان از عثمانی، با وجود تلاش آلمان برای ایفای نقش میانجی و همچنین توافق میان روسیه و اتریش بر سر بالکان، روسیه یک ماه پس از صلح میان امپراتوری عثمانی با صربستان، به این مرد بیمار اروپا در سال ۱۸۷۷ اعلان جنگ کرد تا بحران تازه‌ای را به وجود آید.
در این جنگ، کشورهای بالکان همچون صربستان، رومانی، مونته‌نگرو و بلغارها (معروف به ائتلاف ارتدوکس) به سرعت وارد جنگ شدند. با پیروزی روسیه در نبرد صوفیه و تسخیر این شهر و حرکت نیروهای ائتلاف ارتدوکس به سمت قسطنطنیه، امپراتوری عثمانی خواستار توقف جنگ و صلح شد که منتهی به پیمان سن‌استفانو در سال ۱۸۷۷ شد که می‌توان مهمترین مفاد آن را چنین برشمرد: به رسمیت شناختن استقلال رومانی، صربستان و مونته‌نگرو و بلغارستان توسط عثمانی؛ واگذاری مناطقی همچون دیبروجا در جنوب دلتای دانوب و چند شهر در قفقاز را به روسیه. با این حال مفاد این قرارداد سبب نگرانی بیش از پیش برخی کشورهای بالکان (صربستان و یونان از قدرت‌گیری بلغارستان بیم داشتند) و قدرت‌های اروپایی به‌خصوص اتریش-مجارستان و بریتانیا شد که نگران تسلط کامل روسیه بر بالکان بودند. در اینجا بود که آلمان با عنوان «دلال آشکار» کنگره برلین را در ژوئن ۱۸۷۸ برگزار کرد که در آن ۷ قدرت اروپایی ــ روسیه، عثمانی، اتریش-مجارستان، فرانسه بریتانیا، ایتالیا و آلمان ــ حضور داشتند.
کنگره سال ۱۸۷۷ برلین ــ که سومین بخش از مسئله شرق بود ــ تلاشی بود برای تعیین سرنوشت امپراتوری عثمانی. طبق این کنگره توافق شد که استقلال مناطقی همچون رومانی، مونته‌نگرو و صربستان به رسمیت شناخته شود، اما حدود و ثغور بلغارستان کوچک‌تر از آن چیزی شد که روسیه در پیمان سن‌استفانو ترسیم کرده بود و همچنین مقرر شد بلغارستان به عنوان شاهزاده‌نشین خودمختار تابع امپراتوری عثمانی شناخته شود تا مانع تسلط کامل روسیه بر بالکان شود. همچین قبرس به بریتانیا واگذار شد و دست اتریش-مجارستان و فرانسه برای اشغال بوسنی و بخش‌هایی از تونس باز گذاشته شد و مابقی مناطق همچون مقدونیه نیز به عثمانی برگردانده شد و تنها ایتالیا و آلمان از این پیمان دست‌خالی بازگشتند.
نکته‌ای که این کنگره و پیمان حاصل از آن بر همگان آشکار کرد این بود که آرمان‌های ناسیونالیستی ملت‌های بالکان قربانی خواسته و اهداف قدرت بزرگ شده‌است و بار دیگر آتشفشان بالکان با شدت بیشتری فوران خواهد کرد. همچنین تلاش اروپاییان برای تجزیه عثمانی و سرخوردگی بیش از پیش این امپراتوری سبب شد تا این کشور توافقات خود را با کشورهای بزرگ اروپا همچون بریتانیا و فرانسه و همچنین قانون اساسی غربی امپراتوری زیر پا بگذارد و با کمک آلمان دست به سازماندهی نظامی خود بزند. روسیه نیز که در جریان این کنگره شکست خورده بود، علاوه بر اتریش-مجارستان، از آلمان نیز به دلیل حمایت از پیمان برلین گله‌مند بود و «اتحاد سه امپراتور» بیش از پیش در معرض فروپاشی قرار داشت و سبب شد تا روسیه بیش از پیش به سمت فرانسه رود. آلمان نیز با توجه به مسئله بالکان و خیزش ملت‌ها که علاوه بر عثمانی دامن متحد اصلی‌اش، اتریش-مجارستان، را درگیر کرده بود، ناگریز به حمایت از اتریش می‌پرداخت که منجر به منزوی کردن بیش از پیش روسیه در پیمان سه امپراتور می‌شد تا آن که روسیه از این پیمان کناره‌گیری کرد تا بدین ترتیب سیستم دوم بیسمارک شکست بخورد. بریتانیا پس از این پیمان قدرت دریایی خود را در شرق مدیترانه حفظ کرد و فرانسه توانست از انزوای خود در اروپا خارج شود و درهای تازه‌ای را به سوی دیپلماسی و سیاست استعمارگری خود باز کند.
با توجه به خروجی پیمان برلین مشخص است که از این زمان کانون اصلی آشوب مسئله شرق بلغارستان است. با وجود تلاش‌های روسیه از طریق نفوذ غیرمستقیم در شاهزاده‌نشین بلغارستان، این سیاست روسیه با شکست روبه‌رو شد؛ با انتخاب الکساندر باتنبرگی ــ که در آلمان تحصل کرده بود ــ گرایش بلغارستان به آلمان رشد و ظهور کرد که خود منجر به ناسیونالیست ضدروسی شد. این اتفاق سبب تغییر مهمی در نگرش سیاسی نسبت به بالکان در غرب اروپا شد چراکه کشورهایی همچون بریتانیا که بیش از این برای مقابله با اهداف روسیه در بالکان، از عثمانی حمایت می‌کردند، ولی با یافتن سدی قدرتمند در مقابل روس‌ها همچون بلغارها، سیاست خود را به حمایت از ناسیونالیسم بالکان تغییر دادند. اهمیت این تغییر سیاست را می‌توان در ماجرای روملیای شرقی مشاهده کرد که سبب قدرت‌یافتن بیش از پیش بلغارستان و عقب‌نشینی روسیه در مقابل با این شاهزاده‌نشین شد که دست روسیه را بیش از پیش از بالکان دور می‌کرد؛ بنابراین روسیه سیاست خود را به سیبری، خاور دور و چین معطوف کرد و از خواسته و سیاست خود در خاور نزدیک و بالکان عقب‌نشینی کرد. هرچند اختلافات میان ملت‌های بالکان، به‌خصوص بلغارستان و صربستان عمق پیدا کرد.
این وضعیت در بالکان علاوه رضایت بریتانیا و اتریش-مجارستان، سبب رضایت آلمان شده بود و توانست به کمک این مسئله «معاهده ضمانت متقابل» را با روسیه منعقد کند که تلاشی بود از جانب آلمان برای مقابله با فرانسه. در عوض آلمان متضمن حمایت از منافع روسیه در بالکان شد اما ائتلاف دفاعی آلمان با اتریش، نشانگر وعده‌های تو خالی آلمان به روسیه بود که امپراتوری روسیه به نزدیکی با فرانسه ــ که در این در ساخت راه‌آهن سیبری به روسیه کمک مالی می‌کرد ــ ترغیب می‌کرد. با این حال با به قدرت رسیدن ویلهلم دوم در آلمان، ضمن سیاست جدیدش در ماورای‌بحار و رقابت‌های استعماری، سیاست خارجی بیسمارک در رابطه با روسیه علناً کنار گذاشت و در سال ۱۸۹۰ وی خواهان ائتلافی با همراهی اتریش و بریتانیا علیه روسیه شد؛ و روسیه نیز در سال ۱۸۹۳ به‌طور رسمی با فرانسه ائتلاف کرد.
علاوه بر مسئله بلغارستان، دو جریان دیگر نیز از دل مسئله شرق به وجود آمد که با سیاست‌هاای امپراتوری عثمانی مرتبط بود: ارمنی‌ها و یونانیان. پس از پیمان برلین، عثمانی تعهد داد که رفتار بهتری را نسبت ارمنی‌ها در پیش بگیرد. ارمنی‌ها با در نظر گرفتن حمایت دولت‌های غربی تلاش خود را برای استقلال آغاز کردند. عبدالحمید که در این زمان از حمایت آلمان برخوردار بود، سیاست مهاجرت اجباری، نسل‌کشی و پاکسازی قومی را برای ارمنی‌های مسیحی در پیش گرفت. با وجود مخالفت‌های بریتانیا و فرانسه، آلمان و اتریش-مجارستان دست سلطان عثمانی را برای پیشبرد اهداف سرکوب‌گرایانه خود ادامه دادند که این رویگردانی عثمانی از کشورهای بریتانیا و فرانسه دال بر اتکای امپراتور عثمانی به حمایت آلمان بود که اوج آن را در توافق ساخت راه‌آهن بغداد ـ برلین مشاهده کرد.
یونان که قدیمیترین جنش ناسیونالیستی علیه عثمانی بود، پس از پیمان برلین، از نتایج ناراضی بود چراکه خواهان مناطقی همچون تسالی و ایپروس بود که این اتفاق مسیر نشده بود اما طی قراردادی توانست کنترل این مناطق را به دست بگیرد. بحران از آن زمانی آغاز گردید که شورشی در جزیره کرت رخ داده بود و پادشاه یونان سپاهی را برای آرام کردن شورش به این جزیره فرستاد. این اتفاق سبب بروز درگیرهای مرزی میان یونان و عثمانی شد که در نهایت سلطان عثمانی اعلام جنگ نمود. ارتش عثمانی توانست از ناآماده بودن سپاه یونان استفاده کند و آن کشور را در چندین نبرد شکست دهد؛ و در نهایت معاهده صلح قسطنطنیه امضا شد؛ یونان مجبور به پرداخت غرامت و اعطای مناطقی در تسالی به عثمانی شد. با این حال هر دو کشور نتوانستند کرت به دست آوردند و این منطقه تحت فشار دولت‌های اروپایی به جزیره‌ای خودمختار مبدل شد.
تمامی این اتفاقات و بحران‌ها در اواخر قرن ۱۹ و ابتدای ۲۰ نشان از آن بود که مرد بیمار اروپا محکوم به فروپاشی است، چراکه امپراتوری عثمانی حوزه قدرت خود را در بالکان و شمال آفریقا از دست داده و سیاست داخلی و خارجی این امپراتور منجر به حمایت دولت‌های اروپایی از جنبش‌های ناسیونالیستی در درون قلمرو باقی مانده این امپراتوری شده بود. این شرایط منجر به انقلاب ترکان جوان در سال ۱۹۰۸ شد که عبدالحمید دوم را سرنگون کرد.
این انقلاب که شبیه به جنبش‌های انقلابی سال‌های ۱۹۰۴–۱۹۰۵ روسیه بود، در میان ترک‌های جوان شکل گرفت که از حامیان پرشور ملی‌گرایی و غربی‌شدن عثمانی بودند که سلطان عثمانی مانع از اجرای آن بود. این جنبش توانست با کمک سپاهیان ناراضی سلطان عثمانی را به سلطان مشروطه تبدیل کند. اما تلاش‌های سلطان عثمانی برای اجرای ضدانقلابی منجر به عزل وی شد و برادرش محمد پنجم وی جانشین وی شد. با وجود شعارها و سیاست‌های ترکان جوان در ابتدا انقلاب، آنها همچون سلف قبلی خود سیاست سرکوب‌گرایانه را نسبت به اقوام مختلف در پیش گرفتند.
در این شرایط و پیامد نخست این حادثه این بود که امپراتوری اتریش-مجارستان، بوسنی را که براساس پیمان برلین صرفاً اداره می‌کرد، به خاک خود ضمیمه کرد. این اتفاق منجر شد که صربستان با توجه به دعوی خود بر بوسنی، دشمنی خشن‌تری را در مقابل با اتریش-مجارستان به خود بگیرد. بلغارستان نیز با توجه به شرایط داخلی عثمانی، بخشی از قلمروی خود را از امپراتوری عثمانی بازپس‌گرفت و خود را به عنوان پادشاهی مستقل اعلام کرد. با وجود نقض آشکار پیمان برلین کشورهای اروپایی اقدامی در مقابله با این جریانها در پیش نگرفتند؛ و تنها خروجی این اتفاقات نزدیکی مجدد روسیه با بلغارستان بود.
پیامد دوم انقلاب ترکان جوان، اشغال لیبی به‌دست ایتالیا در سال ۱۹۱۱ میلادی بود که در این ایتالیا در کنار فرانسه مدعی مناطقی از شمال آفریقا بود. فرانسه نیز دست ایتالیا را برای این عمل باز گذاشت اما با مقاومت ترک‌ها در لیبی، پیشروی ایتالیا در این منطقه به کندی پیش می‌رفت و حتی احتمال شکست ایتالیا نیز می‌رفت تا آن که ترک‌ها به دلیل شرایط بالکان تن به واگذاری تریپولی به ایتالیا شدند و بدین بخشی دیگر از امپراتوری عثمانی از آن جدا شد.
سومین پیامد انقلاب ترکان جوان ــ مهم‌تر از دو پیامد مزبور ــ شروع جنگ دیگری در بالکان بر سر موضوع مقدونیه بود که در جریان کنگره برلین حل توافقی مشخص بر سر آن حاصل نشده بود. با به قدرت رسیدن ترکان جوان، تلاش آنها برای پیاده‌کردن سیستم ناسیونالیستی‌تر (حقوق عرفی، زبان ملی و خدمت اجباری سربازی) از سلطان معزول سبب شد تا ناگریز اختلافات اقوام و ملت‌های مختلف برای استقلال آغاز شود. مخالفت ترکان با این ماجرا سبب شد تا آغاز جنگ جدیدی در بالکان اجتناب‌ناپذیر باشد. با اعلان جنگ مونته‌نگرو و در ادامه بلغارستان، یونان و صربستان به امپراتوری عثمانی، اتحادیه بالکان به سرعت تمامی نیروهای عثمانی در بالکان در هم شکست و آنها را عقب راند. این پیروزی که پیروزی جنبش‌های ناسیونالیستی بالکان بود، از نظر اتریش-مجارستان یک فاجعه بود چرا که امپراتوری آنها را نیز تحت شعاع قرار می‌داد با این حال در موقعیتی نبود که مانع از آن شود. با این حال این اتفاق خود منجر به چرخش موضع سیاسی در بالکان شد که اتریش-مجارستان حامی آلبانی برای مقابله با نفوذ صربستان شد. روسیه نیز سیاست سخت در مقابل بلغارستان در پیش گرفت تا مانع از تسخیر قسطنطنیه توسط این کشور شود. با این حال شکست بلغارستان از آدیانوپل و تلاش بریتانیا برای صلح (نگران استفاده روسیه از شرایط به نفع خود برای تسلط قسطنطنیه و بالکان بود) منجر به معاهده لندن شد که نتایج جنگ را تثبیت کرد (نتوانست خنثی کند) اما استقلال آلبانی را به رسمیت شناخت.
با این حال اتحادیه بالکان پس از مدت کوتاهی درهم شکست چراکه اختلافات میان بلغارستان و صربستان بر سر مقدونیه و همچنین اختلافات یونان با بلغارستان بر سر مناطق اژه سبب شد تا جنگ میان بلغارستان در سک سمت و یوتان صربستان در سمتی دیگر آغاز شود. این شرایط فرصتی را به عثمانی و حتی رومانی داد تا بتواند برخی مناطق خود را از بلغارستان بازپس بگیرند و بلغار که قدرت کافی برای مقابله در برابر این شرایط را نداشتند، تن به صلح دادند و پیمان بخارست را امضا کرد که به موجب مناطق را به صربستان، یونان و حتی عثمانی (طی معاهده قسطنطنیه) استرداد کرد. معاهداتی که معاهده لندن را که تحت نظر قدرت‌های اروپا امضا شده بود، نادیده می‌گرفت. آنچه منجر به نگرانی قدرت‌های اروپایی و ناتوانی آنها برای پاسخ کرده بود، ترس‌شان از یکدیگر بود چرا که متوجه این امر شده بودند که در این صورت جنگ فراتر از دو جبهه آلمان - اتریش در مقابل فرانسه - روسیه خواهد بود.
می‌توان گفت که جنگ بالکان و شرایط پس از آن منجر به مبهم‌تر شدن صحنه سیاست بین‌المللی شد چرا که همگان مطمئن بودند که نتایج جنگ دوام نخواهد یافت: جنگ صربستان با اتریش بر سر بوسنی اجتناب‌ناپذیر به نظر می‌رسید؛ بلغارستان درصدد انتقام از همسایگان خود با همیاری و همکاری عثمانی و اتریش بود؛ روسیه که با زوال بیش از پیش عثمانی علاقه‌اش به مسئله بالکان دوباره شکل گرفته بود، درصدد اتحاد با رومانی و صربستان در مقابل با بلغارستان برآمده بود.
معاهده ضمانت متقابل ()، معاهده‌ای است که میان امپراتوری آلمان و امپراتوری روسیه پس از رویدادهای کنگره برلین به امضا طرفین رسید. وضعیت بالکان پس از کنگره برلین، علاوه رضایت بریتانیا و اتریش-مجارستان، سبب رضایت آلمان شده بود و توانست به کمک این مسئله «معاهده ضمانت متقابل» را با روسیه منعقد کند که تلاشی بود از جانب آلمان برای مقابله با فرانسه. در عوض آلمان متضمن حمایت از منافع روسیه در بالکان شد اما ائتلاف دفاعی آلمان با اتریش، نشانگر وعده‌های توخالی آلمان به روسیه بود که امپراتوری روسیه به نزدیکی با فرانسه ــ که در این در ساخت راه‌آهن سیبری به روسیه کمک مالی می‌کرد ــ ترغیب می‌کرد. با این حال با به قدرت رسیدن ویلهلم دوم در آلمان، ضمن سیاست جدیدش در ماورای‌بحار و رقابت‌های استعماری، سیاست خارجی بیسمارک در رابطه با روسیه علناً کنار گذاشت و در سال ۱۸۹۰ وی خواهان ائتلافی با همراهی اتریش و بریتانیا علیه روسیه شد؛ و روسیه نیز در سال ۱۸۹۳ به‌طور رسمی با فرانسه ائتلاف کرد.
سیلویا کارترایت (؛ زادهٔ ) سیاست‌مدار اهل نیوزیلند است. وی از ۴ آوریل ۲۰۰۱ تا ۴ اوت ۲۰۰۶ فرماندار کل نیوزیلند بود.
رنسانس تکنالجیز ال‌ال‌سی، که به عنوان رنتک (RenTech یا RenTec) هم شناخته می‌شود، صندوق پوشش ریسک آمریکایی مستقر در ایست ستاوکت ، نیویورک، در لانگ آیلند، و متخصص در مبادله سیستماتیک با استفاده از مدل‌های کمی مشتق شده از تجزیه و تحلیل‌های ریاضی و آماری است. این شرکت به عنوان یکی از «رمزآلودترین و موفق‌ترین» صندوق‌های پوشش ریسک در جهان شناخته می‌شود. صندوق مدَلیِن آنها به خاطر داشتن بهترین سابقه در تاریخ سرمایه‌گذاری مشهور است. رنسانس در سال ۱۹۸۲ توسط جیمز سایمنز ، ریاضی‌دان شناخته شده و رمزگشای سابق جنگ سرد تأسیس شد.
معاهده لندن ()، پیمانی که در سال ۱۹۱۳ در شهر لندن امضا شد که در رابطه با مسائل و دعوی‌های ناشی از جنگ نخست بالکان است. یکی از پیامدهای انقلاب ترکان جوان ــ مهم‌تر از دو پیامد مزبور ــ شروع جنگ دیگری در بالکان بر سر موضوع مقدونیه بود که در جریان کنگره برلین حل توافقی مشخص بر سر آن حاصل نشده بود. با به قدرت رسیدن ترکان جوان، تلاش آنها برای پیاده‌کردن سیستم ناسیونالیستی‌تر (حقوق عرفی، زبان ملی و خدمت اجباری سربازی) از سلطان معزول سبب شد تا ناگریز اختلافات اقوام و ملت‌های مختلف برای استقلال آغاز شود. مخالفت ترکان با این ماجرا سبب شد تا آغاز جنگ جدیدی در بالکان اجتناب‌ناپذیر باشد. با اعلان جنگ مونته‌نگرو و در ادامه بلغارستان، یونان و صربستان به امپراتوری عثمانی، اتحادیه بالکان به سرعت تمامی نیروهای عثمانی در بالکان در هم شکست و آنها را عقب راند. این پیروزی که پیروزی جنبش‌های ناسیونالیستی بالکان بود، از نظر اتریش-مجارستان یک فاجعه بود چرا که امپراتوری آنها را نیز تحت شعاع قرار می‌داد با این حال در موقعیتی نبود که مانع از آن شود. با این حال این اتفاق خود منجر به چرخش موضع سیاسی در بالکان شد که اتریش-مجارستان حامی آلبانی برای مقابله با نفوذ صربستان شد. روسیه نیز سیاست سخت در مقابل بلغارستان در پیش گرفت تا مانع از تسخیر قسطنطنیه توسط این کشور شود. با این حال شکست بلغارستان از آدیانوپل و تلاش بریتانیا برای صلح (نگران استفاده روسیه از شرایط به نفع خود برای تسلط قسطنطنیه و بالکان بود) منجر به معاهده لندن شد که نتایج جنگ را تثبیت کرد (نتوانست خنثی کند) اما استقلال آلبانی را به رسمیت شناخت.
با این حال اتحادیه بالکان پس از مدت کوتاهی درهم شکست چراکه اختلافات میان بلغارستان و صربستان بر سر مقدونیه و همچنین اختلافات یونان با بلغارستان بر سر مناطق اژه سبب شد تا جنگ میان بلغارستان در یک سمت و یوتان صربستان در سمتی دیگر آغاز شود. این شرایط فرصتی را به عثمانی و حتی رومانی داد تا بتواند برخی مناطق خود را از بلغارستان بازپس بگیرند و بلغار که قدرت کافی برای مقابله در برابر این شرایط را نداشتند، تن به صلح دادند و پیمان بخارست را امضا کرد که به موجب مناطق را به صربستان، یونان و حتی عثمانی (طی معاهده قسطنطنیه) استرداد کرد. معاهداتی که معاهده لندن را که تحت نظر قدرت‌های اروپا امضا شده بود، نادیده می‌گرفت. آنچه منجر به نگرانی قدرت‌های اروپایی و ناتوانی آنها برای پاسخ کرده بود، ترس‌شان از یکدیگر بود چرا که متوجه این امر شده بودند که در این صورت جنگ فراتر از دو جبهه آلمان - اتریش در مقابل فرانسه - روسیه خواهد بود.
پژوهش در بابِ قرآن و سرآغازهای آن، با داشتن ارتباطی تنگاتنگ با سرآغازهای اسلام، سابقه‌ای طولانی دارد. در سنتِ اسلامی، دانش‌هایی مانندِ، نسخ، اسبابِ نزول و تفسیرِ قرآن و تاریخ قرآن برای فهم منطق و شیوه شکل‌گیری قرآن پدیدار شدند و در طول قرن‌ها متفکران مسلمان بر روی فهمِ متنِ قرآن، دورهٔ انتقال، کتابت و تاریخِ آن بحث‌های جدی کرده‌اند. در غرب، نخستین پژوهش‌های جدی با رویکرد تاریخی-انتقادی و علمی در نیمه نخست قرنِ نوزدهم و در تداوم مطالعه تاریخی و انتقادیِ کتابِ مقدس آغاز شد. یکی از نخستین پژوهشگران، آبراهام گایگر بود که پژوهشی مبتنی بر فقه‌الغه در مورد قرآن را آغاز کرد. سپس در اوایل سال ۱۸۶۰، یکی از اولین و جدی‌ترین آثار مرجع تحت عنوان «"تاریخ قرآن"» توسط تئودور نلدکه به نگارش درآمد که سرآغاز اسلام را از زاویه ای فلسفی، تاریخی و انتقادی بررسی کرده‌است؛ این اثر سریعاً به یک اثر کلاسیک در زمینه قرآن‌پژوهی تبدیل شد.
قرآن‌پژوهی در دهه ۱۹۷۰، با پرسش از اعتبار منابع تاریخیِ مسلمانان و همچنین ورودِ روشمندِ منابع غیر اسلامی، جهش و تغییراتِ تعیین‌کننده‌ای کرد؛ امری که موجب به چند برابرشدن پژوهش‌ها، بحث‌های جدی میان متخصصان و پدیدار شدن نظریاتِ گاهی انقلابی شد. پژوهش‌ها شتاب زیادی را در آخرین دهه قرنِ بیستم و ابتدای قرنِ بیست و یکم تجربه کردند. در همین دوران، دومین تغییر اساسی در قرآن‌پژوهی، با تأکید بر زمینه و زمانهٔ محمد شکل گرفت. در چند سال اخیر، تعداد پژوهش‌ها بیشتر و بیشتر نیز شده‌است.
امروزه، قرآن‌پژوهی با توجه به پژوهشگران و نهادهای تحقیقاتی متفاوت در نقاط مختلف دنیا، پیشرفت‌های زیادی کرده‌است و مانند گذشته، نه صرفاً بر روی یافته‌ها و تاملات شخصی، بلکه در شبکه‌هایی علمی صورت می‌پذیرند؛ امری که موجب شکل‌گیری پژوهش‌های گروهی و بین‌المللی زیادی شده‌اند. همچنین اکنون چندین دانش به صورت مشترک در این پژوهش‌ها استفاده می‌شوند، مانند فقه‌الغه، روش تاریخی، مردم‌شناسی، باستان‌شناسی، کتیبه‌شناسی، نسخه‌شناسی، خط‌شناسی، تاریخ ادیان و …
در میان مسلمانان، نخستین تلاش‌ها برای فهم قرآن، برآمده از برخی مشکلات و مسائل درونی متن، همچون نظم، گفته‌های متناقض درونی و دلیلِ چینش سوره‌ها بود؛ مسائلی که پاسخ‌های متعدد و متفاوتی از سوی مسلمانان داشتند. به همین صورت، یکی از نخستین تلاش‌ها برای تاریخ‌انگاری سوره‌های قرآن، ناشی از نیازِ حقوقیِ دولت اسلامی برای استفاده از متن قرآن بوده‌است. مشکل ابتدایی، برخی گفته‌های متضاد در محتوای قرآن بود که منجر به ایجاد مشکلات زیادی می‌شده‌است. به عنوان مثال، یک مورد حکم شراب است که در آیهٔ نود سوره مائده از ممنوعیت شراب صحبت می‌شود، اما در سوره بقره آیه ۲۰۹ و نسا آیهٔ ۴۳، مصرف شراب مجاز است (با اکراه). وجود این تضادها، نیاز به ایجاد و فهم یک نظمِ تاریخی در متن قرآن را نشان داد. تلاش‌ها برای فهم تاریخیِ متنِ قرآن در درجه نخست منجر به شکل‌گیری دانشی به نام «نسخ» شد؛ اینکه تصور شود در یک نظمِ زمانی، یک بخش می‌تواند متاخر باشد و بخشِ مشابه قبلی را منسوخ کند. کتاب‌های تحت عنوان «ناسخ و منسوخ» به برخی افراد منسوب شد، از جمله به قتاده بن دعامه (درگذشت ۱۱۸ق)، زهری (درگذشت ۱۲۴ق)، عطاء بن ابی رباح (درگذشت ۲۲۳ق) و قاسم بن سلام هروی (درگذشت ۲۲۳ق) که تا امروز یک مرجع است. مسئله «ناسخ و منسوخ»، در مرحله‌ای دیگر، برای قابل فهم کردنِ مجموعه متون موجود، با قرار متن قرآن حولِ زندگی محمد منجر به شکل‌گیری سنتی دیگر به نام «اسبابِ نزول» شد که بر این عقیده بنا شده‌است که قرآن یک نویسنده بیشتر ندارد و حاصل تجارب محمد در یک دوره مشخص در مکه و مدینه است. نخستین اثر تحت عنوانِ «اسباب نزول»، توسط ابوالحسن علی واحدی (درگذشت ۴۶۸ ق) به نگارش درآمد. اما ایدهٔ فهمِ متنِ قرآن بر اساس روایتِ «اسباب نزول»، نخستین بار در رساله‌ای منسوب به مقاتل بن سلیمان (درگذشته ۱۵۰ ق) پیدا می‌شود. این رویکردِ تفسیرِ قرآن مبتنی بر اسبابِ نزول، در تفسیر ابن کثیر (درگذشته ۷۷۴ ق) نقش مهم‌تری می‌گیرد. در حال حاضر، مفسرانِ سنتیِ مسلمان، خوانش و فهمِ متن قرآن بر اساس همین سنتی که چند قرن پس از درگذشت محمد شکل‌گرفته، یعنی سنتِ متاخرِ «نسخ» و «اسبابِ نزول» صورت می‌گیرد، اگرچه تفسیرها و پاسخ‌ها گاهی بسیار متفاوت از یکدیگر باشند. دانشی دینی به نام تاریخ قرآن نیز، حول همین مباحث و برای دفاع از آنچه که به نظرِ خودشان حقانیتِ قرآن است، توسط مؤمنان شکل‌گرفته‌است.
علاقه به اسلام و قرآن در جهان غیر مسلمان قدمت زیادی دارد که همراه با تلاش برای فهم، ترجمه یا تکذیب بوده‌است. در حوالی سال ۱۱۴۱، پیتر مقدس دستور ترجمه قرآن را به لاتین صادر کرد.Michel Cuypers et Geneviève Gobillot, "Le Coran", éd. Le Cavalier bleu, 2007, این ترجمه، انجام شده توسط ردبرتوس رِتِنِنسیس، هرمان دالماسی، پیتر اهل تولِد و پیتر اهل پوئَتیه، همزمان با ردّیه‌ای علیه اسلام از سوی پیتر مقدس است. بسیاری از نویسندگان قرون وسطی، از جمله توماس آکوئیناس و دیونیسیوس کارتوسی، از این ترجمه در مطالعات دینی خود استفاده کردند. به واسطه ظهور صنعتِ چاپ، این ترجمه در سال ۱۵۴۳ توسط زبان شناسِ پروتستان، تئودور بیبلیاندر، منتشر شد. در سال ۱۶۴۷، اولین ترجمه فرانسوی تحت عنوان قرآنِ محمد «"L'Alcoran de Mahomet"» توسط آندره دو ریه منتشر شد. در سال ۱۶۸۸ نخستین قرآن به زبان انگلیسی از ترجمه آندره دو ریه منتشر شد.Afnan Fatani, " Translation and the Qur'an ", in Oliver Leaman, "", Routeledge, 2006,
فراتر از این تلاش‌ها برای ترجمه قرآن و برخورد با آن، کنت دو پلِئو از نخستین کسانی بود که بین سال‌های ۱۷۲۹ و ۱۷۳۳ به تاریخ متن قرآن علاقه نشان داد. او نسخه‌هایی از دست‌نویس‌های خطی قدیمیِ قرآن را برای اتین فورمونت فرستاد. بر اساس این نسخه‌ها جی آدلر که آموزش دیده در پژهش‌های کتاب مقدس بود، توانست مطالعه‌ای در بابِ نوشتار و تفاوت‌های این متن انجام دهد.. به نظر می‌رسد، با تمام محدودیت‌ها، این اثر «اولین تلاش برای استفاده از نسخه‌های خطی قدیمی قرآن برای مطالعه قرآن است.»Fr. Déroche, "l'Etude des manuscrits coraniques en Occident", "Le Coran des Historiens," Paris, 2019, p. 655 et suiv. در آغاز قرن نوزدهم، علاقه به نسخه‌های خطی افزایش یافت و فرهنگستان کتیبه‌شناسی و زبان‌های باستانی فرانسه در سال ۱۹۵۷ رقابتی در زمینه پژوهشِ قرآن و نسخه‌های خطی آن ترتیب داد که سه نفر به نام‌های میشل عماری، اشپرنگر و نلدکه توانستند عناوین برتر را کسب کنند.
رویکرد علمی و تاریخی-انتقادی، نخست در آلمان و در میان شرق‌شناسان شکل گرفت. آغاز این رویکرد با دو اثر «"مقدمه ای تاریخی-انتقادی» قرآن" گوستاو وایل (۱۸۴۴) و «"تاریخ قرآن"» تئودور نلدکه (۱۸۶۰) مشخص شده‌است. نلدکه هنگام انتشار مطالعه خود به قدیمی‌ترین نسخه‌های خطی دسترسی نداشت. وی علاقه‌ای به مطالعه نسخ خطی نداشت و اولین تحقیق خود را اساساً بر اساس سنتِ مسلمانان انجام داد.Fr. Déroche, "l'Etude des manuscrits coraniques en Occident", "Le Coran des Historiens," Paris, 2019, p. 655 et suiv. همچنین پژوهشی با آثاری از فردریش شوالی (۱۹۰۹–۱۹۳۸)، گوتهلف بزگسترسر و اوتو پرتزل ادامه پیدا کرد. در این زمیه، اولین پژوهش‌های فرانسوی توسط رژی بلشر (۱۹۰۰–۱۹۷۳) انجام گرفت.Déroche Fr. , "Études occidentales sur le Coran", dans "Dictionnaire du Coran", Paris, 2007, p. 286 et suiv.
اولین گامی که اسلام‌شناسی اولیه برداشت، قرار دادن قرآن و اسلام در متن ادیان ابراهیمی قدیمی‌تر بود. در قرن نوزدهم، آبراهام گایگر اولین کسی است که نشان می‌دهد قرآن با ادیان توحیدی قبلی ارتباط داشته‌است. در همان زمان، وایل با مطالعه ارتباط بین قرآن، یهودیت و مسیحیت، نشان می‌دهد که ارتباط قرآن با منابع قدیمی اسلام، بیشتر از اینکه یک گسست با آنها باشد، در یک تدوام است.Amir-Moezzi M. , Dye G. , "Le Coran des historiens", t.1 2019. "introduction".
گام بعدی نگاه انتقادی به روایت‌های سنتیِ مسلمانان در مورد تاریخ قرآن بود. این کار با پژوهش‌های ایگناز گلدزیهر در قرن نوزدهم آغاز، و در اوایل قرن بیستم توسط هنری لمنس و یوزف شاخت ادامه پیدا کرد. در این بررسی‌ها که هم در متون مقدسِ اواخرِ دورانِ باستان بود و هم در بررسی انتقادی از منابع مسلمان، این پژوهشگران هرگز در این مسئله شک نکردند که قرآن بازتابِ صحیح از تعالیمِ محمد است.Amir-Moezzi M. , Dye G. , "Le Coran des historiens", t.1 2019. "introduction". نلدکه مهمترین نماینده این جریان برای پژوهش خود، نیاز داشت برخی از منابع اسلامی را قبول کند. این پژوهش‌ها با انتساب قرآن یا قسمت‌هایی از آن به محمد، توسط افرادی همچون دیوید سموئل مارگلیوث، لئون کائتانی و ریچارد بل دنبال شد.
جریان دیگری که مینگانا یکی از اولین نمایندگان آن است، تلاشی بر مطالعه منابع متنی، مسلمان و غیرمسلمان داشت. با بررسی‌های آلفونس مینگانا، متخصص زبان عربی و سریانی، دربارهٔ انتقال متن قرآن گامی مهم در این حوزه برداشته شد. او دربارهٔ نقش اساسی خلیفه اموی عبدالملک بن‌مروان (حکومت ۶۵–۸۶) و حکمران او حجاج بن‌یوسف در مقابلهٔ نهایی متن قرآن، بیش از همه، بر غیرقابل اعتماد بودن منابع اسلامیِ مربوط به جمع‌آوری قرآن تأکید کرد و به این نتیجه رسید که نسخه رسمی قرآن تا پایان قرن هفتم میلادی وجود نداشته‌است؛ یعنی «مصحف عثمان» باید در دورهٔ عبدالملک به صورت نهایی گردآوری و تدوین شده باشد. پس از مینگانا برخی تاریخ‌های جدیدتری نیز برای جمع‌آوری قرآن ذکر کردند، اما در دهه هفتاد میلادی، پاتریشیا کرون و مایکل کوک بر اساس پژوهش‌هایشان، فرضیه‌های جدیدتر را رد کردند و در تاریخ‌گذاری نسخهٔ نهایی و رسمی قرآن به نظریه مینگانا بازگشتند.Amir-Moezzi M. , Dye G. , "Le Coran des historiens", t.1 2019. "introduction". امروزه، این مسئله مورد تأیید بسیاری از پژوهشگران است.
پژوهش‌های انجام شده در دهه هفتاد میلادی توسط پاتریشیا کرون، مایکل کوک، جان وانسبرگ و گونتر لولینگ، تبدیل به نقطه عطفی در پژوهش‌های قرآن و صدر اسلام شدند.Déroche Fr. , "Études occidentales sur le Coran", dans "Dictionnaire du Coran", Paris, 2007, p. 286 et suiv. این پژوهش‌ها نکات مهمی را در مورد تاریخ قرآن نشان دادند؛ از جمله این نکات می‌توان به عدم موثق بودن منابع اسلامی در مورد صدر اسلام و قرآن است؛ منابعی که باید با نگاهی انتقادی آنها را بررسی کرد، زیرا به شکل متاخر توسط عالمان مسلمان نوشته‌شده‌اند، پر از تناقض، روایات دور از واقعیت و افسانه‌وار هستند. از دیگر نکات این پژوهش‌ها، نیاز به مطالعه منابع غیر اسلامیِ نوشته‌شده در صدر اسلام برای فهم متنِ قرآن، و تأیید گفته‌های مینگانا در بابِ نقش عبدالملک در استقرار اسلام و قرآن اشاره کرد.
پژوهش‌های دهه هفتاد میلادی باعث تسریع در مطالعات قرآن از دهه ۱۹۹۰ می‌شود. تا ابتدای قرن بیست و یکم، پژوهشگران بر اهمیت تأثیر یهودیت بر قرآن متمرکز بودند، اما از سال ۲۰۰۰ به بعد، برخی پژوهشگران متوجه شدند که حضور مسیحیتِ زبانِ سریانی بسیار مهم‌تر است. امروزه مشخص است که برخی از اساسی‌ترین مفاهیمِ قرآن، از جمله کلمه قرآن (از qoryana به معنی کتابِ دعا) سوره، آیه، صلاة، زکات و … از ادبیاتِ مسیحتِ سریانی وارد عربی شده‌اند. کلماتی مانند حج و عمره نیز از ادبیاتِ دینی یهودیت وارد شده‌اند. همچنین با اکتشافات و پژوهش‌های مختلف، امروز برای پژوهشگران مشخص است که برخلاف آنچه که به شکل متاخر نوشته‌های مسلمانان ابراز داشتند، در سرزمین اعراب قبل از اسلام ملقب به «دوران جاهلیت»، نه هرج و مرج و بت پرستی بود، و نه اسلام آغاز یکتاپرستی عربی بود؛ در مقابل، در این سرزمین، ادیان مختلف یکتاپرست، از یهودیت و مسیحیِ سریانی وجود داشته‌اند. به گفته کریستیان روبَن، باستان‌شناس، کتیبه‌شناس و متخصص تاریخ اعراب قبل از اسلام، از قرن چهارمِ بعد از میلادِ مسیح، هیچ نشانهٔ باستانی از حضور سنت‌های بت‌پرستی در این سرزمین یافت نمی‌شود؛ در مقابل سنگ‌نبشته‌های یهودی و مسیحی فراوان است، به‌ویژه در جنوب سرزمین عربستان و در دوران‌هایی از ابرهة بن صباح و حمیر که حضور این ادیان در سطح بالای مفهومی قابل مشاهده است. پژوهشگری مانند گونتر لولینگ، با بررسی برخی از سروده‌های مسیحیِ سریانی، این فرضیه را مطرح کرد که بخشی از متن قرآن برآمده از سروده‌های مسیحیتِ سریانی هستند. پس از وی، برخی پژوهش‌های زبانی از پژوهش‌گرانی همچون کریستف لوکزنبرگ، تأثیر زیادِ مسیحتِ زبانِ سریانی بر روی نوشتار قرآن را نشان دادند. لوکزنبرگ در بررسی زبانی-تاریخی خودش این مسئله را مطرح می‌کند که بخش نخستین قرآن، یعنی مکی، برآمده از سروده‌های مسیحی است. به عنوان مثال، چندین پژوهش زبانی و قرآنی - که امیرمعزّی آنها را «بسیار مستند» می‌داند - بر این نظر هستند که سوره قدر برآمده با تغییرات جزئی از سرودهٔ "شبِ قدر/ولادت مسیحِ" افرایم سوری است.
در سال‌های نخستینِ قرنِ بیست و یکم، آلفرد لویی پرِمَر، متخصص فرانسوی تاریخ اسلام و عرب، در پژوهش‌های خود این مسئله را مطرح می‌کند که در قرن هفتم میلادی، اگر ترجمه‌های عربی از کل کتاب‌های مقدس نبوده، اما گزیدهٔ نقل قول‌های کتب مقدس و نوشته‌های آخرالزمانی یهودی یا مسیحی در سرزمین عربستان وجود داشته و حضور ادیان یهودی و مسیحی واضح است. از نظر او، با توجه به داده‌هایی که وجود دارد، محمد مانند بسیاری دیگر در آن زمان و مکان، کم و بیش به یک فرقه از گروه‌های یهودی-مسیحی تعلّق داشته‌است. گیوم دی نیز، محمد و پیام او را یک یگانه‌پرستی یهودی-مسیحی می‌داند.