moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
سخت کاری شعله‌ای معمولاً برای سخت کردن تنها بخشی از یک شی از طریق حرارت دادن سریع با یک شعله بسیار داغ در یک ناحیه مشخص و سپس کوئنچ فولاد استفاده می‌شود. این عمل بخش حرارت دیده را به مارتنزیت بسیار سخت تبدیل می‌کند و مابقی آن را بدون تغییر باقی می‌گذارد. معمولاً تورچ گاز اکسیژن برای تأمین این دمای بالا مورد استفاده قرار می‌گیرد. سخت کاری شعله‌ای یک روش سخت کاری سطحی بسیار معروف است که معمولاً برای تهیه یک سطح بسیار مقاوم به سایش به کار می‌رود. یک کاربرد متداول آن برای سخت کاری سطح چرخ دنده‌ها است که دندانه‌ها را بسیار مقاوم به فرسایش می‌کند. چرخ دنده معمولاً اول برای رسیدن به یک سختی مشخص کوئنچ و بازپخت می‌شود که بیشتر چرخ دنده را نرم می‌کند و سپس دندانه‌ها سریع گرم شده و بلافاصله کوئنچ می‌شود تا فقط سطح آن سخت شود. پس از آن، ممکن است مجدداً بازپخت شود یا نشود سختی موضعی نهایی حاصل شود.
این فرایند معمولاً برای ساخت چاقو استفاده می‌شود و در طی آن تنها لبه تیغه‌ای که قبل از آن کوئنچ و بازپخت شده حرارت داده می‌شود. وقتی لبه به دمای رنگی (color temperature) مناسب می‌رسد کوئنچ شده و تنها لبه را سخت می‌کند و مابقی تیغه در سختی پایین‌تری باقی می‌ماند. سپس چاقو مجدداً بازپخت می‌شود که سختی موضعی نهایی را به وجود می‌آورد. اما برخلاف تیغه که به‌طور یکنواخت حرارت داده شده و به صورت موضعی کوئنچ شده، سخت کاری شعله‌ای یک منطقه متأثر از حرارت به وجود می‌آورد. برخلاف نیوی، مرز بین فلز گرم و سرد که با این ناحیه متأثر از حرارت تشکیل می‌شود، منجر به سرد شدن بسیار سریع در هنگام کوئنچ می‌گردد. این امر همراه با با تنش‌های شکل گرفته، ناحیه‌ای بسیار ترد بین فلز سخت و نرم به وجود می‌آورد که معمولاً این روش را برای شمشیرها یا ابزارهایی که در معرض تنش‌های برشی و فشاری هستند غیرقابل استفاده می‌کند.
سخت کاری القایی یک روش سخت کاری سطحی است که از کویل‌های القایی برای تأمین وسیله‌ای بسیار سریع برای حرارت دادن به فلز استفاده می‌کند. با حرارت دهی القایی، فولاد می‌تواند بسیار سریع گرم شده و به سطح تفتیده برسد پیش از آن که حرارت بتواند عمق زیادی از فلز را تحت تأثیر قرار دهد. سپس این سطح کوئنچ شده و سخت می‌گردد و معمولاً بدون بازپخت بعدی مورد استفاده قرار می‌گیرد. این عمل سطح را در برابر سایش بسیار مقاوم می‌کند، اما بلافاصله در زیر سطح فلز نرم تری به وجود می‌آورد و قسمت اعظم شیء را بدون تغییر باقی می‌گذارد. یکی از کاربردهای متداول سخت کاری القایی برای سخت کاری سطوح یاتاقان‌ها یا تکیه گاه‌های اصلی میل لنگ اتوموبیل یا میله‌های سیلندرهای هیدرولیک می‌باشد.
بازپخت موضعی (که با نام‌های بازپخت مدرج، بازپخت انتخابی یا بازپخت موضعی نیز خوانده می‌شود) معکوس سخت کاری موضعی است که نهایتاً نتایج مشابهی ایجاد می‌کند. بازپخت موضعی ابتدا با فولادی که به صورت یکنواخت کوئنچ و سخت شده آغاز می‌شود و سپس این فولاد در نواحی مشخص حرارت داده می‌شود تا سختی را کاهش دهد. این فرایند غالباً برای ابزارهای برش، نرم کردن پشت، شافت یا بدنه و همزمان بازپخت لبه تا یک سختی بسیار بالا استفاده می‌شود. این فرایند در اروپا قدیم برای ابزارسازی بسیار متداول بود اما به سرعت برای چاقو و شمشیر نیز به کار گرفته شد.
کاربرد متداول بازپخت موضعی برای عملیات حرارتی ابزارهای برش مثل تبرها و قلم‌ها بود که در آن‌ها لبه بسیار سخت مورد نظر بود اما مقداری چکش خواری و ارتجاع در مابقی ابزار مورد نیاز بود. قلمی با لبه بسیار سخت می‌تواند باعث مواد سخت تری را ببرد، اما اگر تمام قلم سختی بالایی داشته باشد ممکن است تحت ضربات چکش بشکند. بازپخت موضعی عمدتاً برای تهیه یک لبه بسیار سخت و در عین حال نرم کردن قسمت‌هایی از ابزار که در معرض ضربه و بار ناگهانی است مورد استفاده قرار می‌گیرد.
قبل از آن که یک ابزار به روش موضعی مورد بازپخت قرار گیرد، ابتدا تا حد تفتیدگی گرم شده و سپس کوئنچ می‌شود تا کل ابزار سخت شود. این امر باعث می‌شود ابزار برای استفاده‌های معمولی بسیار سخت گردد؛ بنابراین ابزار بازپخت می‌شود تا سختی آن تا حد مناسب تری کاهش یابد. اما برخلاف بازپخت معمولی، کل ابزار حرارت نمی‌بیند. به جای آن، حرارت تنها به قسمتی از ابزار اعمال می‌شود که این امکان را می‌دهد که حرارت به سمت لبه برنده سردتر هدایت شود. فولاد کوئنچ شده ابتدا ماسه کوبی یا صیقلکاری می‌شود تا هر گونه لایه اکسیدی باقی‌مانده آن حذف شده و فلز بدون روکش زیرین معلوم شود. سپس مناطق مشخصی از فولاد مثل لبه چکشی در یک قلم یا دسته یک تبر حرارت می‌بیند. سپس آهنگر به دقت با مشاهده رنگ بازپختی فولاد، دما را می‌سنجد. با حرارت یافتن فولاد این رنگ‌ها تشکیل می‌شوند که از زرد تا قهوه‌ای، ارغوانی و آبی و رنگ‌هایی بین آن‌ها تغییر می‌کنند و نشان دهنده دمای فولاد هستند. با اعمال حرارت، این رنگ‌ها در نزدیکی منبع حرارت تشکیل شده و سپس به آرامی در طول ابزار شروع به حرکت می‌کنند و حرارت را دنبال می‌کنند تا به لبه برسند.
قبل از این رنگ زرد یا رنگ «حصیری روشن» به لبه برسد، آهنگر حرارت را قطع می‌کند. پس از آن به مدت کوتاهی حرارت به انتقال خود ادامه می‌دهد و رنگ‌ها را به سمت لبه انتقال می‌دهد. وقتی رنگ حصیری روشن به لبه رسید، معمولاً آهنگر فولاد را در آب غوطه ور می‌کند تا فرایند را متوقف کند. این عمل عموماً یک لبه بسیار سخت ایجاد می‌کند که در حدود ۵۸–۶۰ HRC در مقیاس راکول سختی دارد، اما لبه مقابل آن را بسیار نرم‌تر باقی می‌ماند. سختی دقیق لبه نرم به عوامل زیادی بستگی دارد، اما عامل عمده سرعت حرارت یافتن فولاد یا مقدار فاصله‌ای است که رنگ‌ها در آن گسترده شده‌اند. رنگ حصیری روشن فولاد بسیار سخت و ترد است اما آبی روشن فولاد نرم‌تر و ارتجاعی است. بعد از رنگ آبی، وقتی فولاد خاکستری می‌شود احتمال زیادی دارد که بسیار چکش خوار گردد که معمولاً در کمورد یک قلم مطلوب نیست. اگر فولاد زیادی نرم شود ممکن است تحت نیرو یک چکش تغییر شکل پلاستیک دهد و انحنا پیدا کند یا قارچی شکل شود.
برخلاف سخت کاری موضعی مرز مشخصی بین فلز سخت‌تر و نرم‌تر وجود ندارد، اما تغییر از سخت به نرم بسیار تدریجی است که تشکیل یک طیف پیوسته از یا یک شیب از سختی می‌دهد. به هر ترتیب، دماهای بالاتر حرارت دهی باعث می‌شود رنگ‌ها کمتر گسترش یابند و شیب تندتری را به وجود می‌آورد، در حالی که دماهای پایین‌تر می‌تواند با استفاده از بخش کمتری از کل طیف، این تغییر را شیب دار تر کند. رنگ‌های بازپختی تنها نشان دهنده بخشی از کل طیف هستند، چرا که فلز در دمای بالاتر از 343 درجه سلسیوس خاکستری رنگ شده و قضاوت در مورد دما سخت می‌شود، اما سختی همچنان با افزایش دما کاهش پیدا می‌کند.
حرارت دهی تنها در یک بخش مثل لبه تخت یک سنبه مرکزی باعث می‌شود طیف کاملاً در زیر طول ابزار گسترش یابد. از آن جا که طیف پیوسته در طول کل ابزار همواره مطلوب نیست، روش‌های متمرکز سازی این تغییرات توصیه شده‌اند. ابزاری مثل یک قلم می‌تواند به سرعت حرارت داده شود تا بازپخت آن کاملاً در طول کل شافت تا رنگ ارغوانی یا آبی انجام شود، اما بقیه حرارت به سرعت تا فاصله کوتاهی از لبه جریان می‌یابد. روش دیگر نگه داشتن لبه در آب است که آن را سرد نگه می‌دارد تا بقیه ابزار بازپخت گردد. وقتی رنگ مناسبی به دست می‌آید، لبه از آب خارج شده و امکان بازپخت با بقیه حرارت را پیدا می‌کند و وقتی لبه رنگ مناسب خود را به دست می‌آورد، تمام ابزار در آب غوطه ور می‌گردد. به هر ترتیب، این گونه حرارت دادن در مناطق مشخص با چنین دمای پایینی ممکن است برای اشیای بزرگتری مثل یک تبر یا یک پتک دشوار باشد، چرا که فولاد ممکن است قبل از این که بتواند حرارت را به لبه برساند، حرارت زیادی را از دست بدهد. گاهی فولاد به صورت کامل تا دمایی کمتر از دمای مورد نظر و نزدیک آن حرارت می‌بیند و سپس به صورت موضعی بازپخت می‌گردد. در این حالت کنترل تغییر دما راحت‌تر است. روش دیگر فروکردن قسمتی از فولاد در یک عایق مثل ماسه یا آهک است که از اتلاف زیاد حرارت در حین بازپخت جلوگیری می‌کند.
نهایتاً این که این روش برای شمشیر و چاقو مورد استفاده قرار می‌گیرد تا تأثیرات مکانیکی مشابه سخت کاری موضعی به وجود آورد، اما تفاوت‌های مهمی هم وجود دارد. یک تیغه بازپخت شده به روش موضعی، ابتدا کل تیغه به صورت کامل کوئنچ و سخت می‌شود و سپس در مناطق مشخص حرارت می‌بیند که در این حالت حرارت به سمت لبه جریان می‌یابد. در تیغه‌های تک لبه‌ای، ممکن است ممکن است برای حرارت از آتش یا تورچ استفاده شود. تیغه تنها در امتداد پشت تیغه و زبانه آن حرارت می‌بیند که امکان جریان یافتن حرارت به سمت لبه وجود دارد. اما در تیغه‌های دولبه‌ای منبع حرارت همواره نیاز به حرکت دادن دقیقی دارد، چرا که حرارت باید کاملاً در طول مرکز تیغه اعمال شود تا به سمت هر دو لبه جریان پیدا کند. غالباً یک میله تفتیده سرخ شده یا زرد شده برای تأمین حرارت استفاده می‌شود و در امتداد مرکز تیغه قرار می‌گیرد.
برای ممانعت از اتلاف بیش از حد حرارت در تیغه، ممکن از پیش گرم، عایق کاری جزئی یا قرار گرفتن بین دو میله تفتیده به صورت ساندویچی استفاده شود. وقتی رنگ مناسب در لبه به دست آمد، تیغه در آب غوطه ور می‌شود تا فرایند خاتمه یابد.
بازپخت موضعی ممکن است با تغییر شکل تیغه خیلی مشکل شود. موقع بازپخت یک شمشیر دولبه با تیزی در امتداد طول آن، نوک تیغه ممکن است قبل از ساقه آن به دمای مناسب برسد. آهنگر ممکن است بتواند دما را از طریق روش‌هایی مثل ریختن آب در امتداد بخش‌های مشخصی از لبه یا سرد کردن آن با یخ کنترل کند که در اثر آن دمای مناسب در تمامی لبه به صورت همزمان حاصل می‌شود. بدین ترتیب، گرچه زمان کمتری نسبت به سخت کاری موضعی با خاک رس مصرف می‌شود، اما وقتی فرایند آغاز می‌شود، آهنگر باید به دقت مراقب هدایت حرارت باشد. مجال کمی برای اشتباه وجود دارد و خطا در شکل‌دهی منطقه سخت شده به راحتی قابل تصحیح نیست. اگر چاقو یا شمشیر انحنا یا یک شکل غیرمعمول یا نوکی بسیار تیز داشته باشد، کار مشکل‌تر نیز خواهد شد. شمشیرهای بازپخت شده بدین روش، مخصوصاً شمشیرهای دولبه عموماً باید پهن‌تر باشند، مثل قداره، تا فضای بیشتری برای شیب لازم داشته باشند. به هر ترتیب، بازپخت موضعی شکل تیغه را تغییر نمی‌دهد.
وقتی یک شمشیر، چاقو یا ابزار به صورت کامل کوئنچ می‌شود، کل شیء تبدیل به مارتنزیت می‌شود که بسیار سخت است و هیچ گونه پرلیت نرمی تشکیل نمی‌شود. بازپخت سختی فولاد را با تغییر تدریجی مارتنزیت به ریزساختاری از کاربیدهای مختلف مثل سمنتیت و فریت نرم‌تر (آهن) کاهش می‌دهد و ریزساختاری را شکل می‌دهد به نام «مارتنزیت بازپخت شده». موقع بازپخت فولاد پرکربن به روش آهنگری، رنگ یک علامت کلی است از سختی نهایی، گرچه مقداری سعی و خطا نیز همیشه لازم است تا رنگ درست با نوع فولاد مطابقت پیدا کند و سختی دقیق به دست آید، چرا که مقدار کربن، سرعت حرارت دهی و حتی نوع منبع حرارتی نتیجه را تحت تأثیر قرار می‌دهد. بدون تشکیل پرلیت، فولاد به صورت افزایش پله‌ای بازپخت می‌شود تا سختی مناسب در هر ناحیه به دست آید و از این که هیچ منطقه‌ای زیادی نرم نیست اطمینان حاصل شود. برای مثال در مورد قداره از آن جا که تیغه نوعاً پهن‌تر، نازک‌تر و سنگین تر است، تیغه در حین مبارزه مستعد انحنا یافتن است. اگر مرکز تیغه بیش از حد نرم باشد، این انحنا ممکن است دائمی باشد، اما اگر شمشیر تا یک سختی ارتجاعی بازپخت گردد، احتمال بیشتری دارد که به حالت اولیه خود بازگردد.
شمشیر بازپخت شده بدین روش معمولاً نمی‌تواند لبه‌ای به سختی شمشیر سخت کاری شده به روش موضعی مثل کاتانا داشته باشد، زیرا فلز نرم تری بلافاصله زیر لبه برای پشتیبانی از فلز سخت‌تر وجود ندارد. این امر لبه را مستعد به تراشه شدن در قطعات بزرگتر می‌کند. اما در مبارزه با شمشیرهای نوع تیشه‌ای مثل قداره‌ها، چنین لبه سختی همواره مطلوب نیست، چرا که دفاع و سد کردن با لبه، نرم‌تر انجام می‌شود. در
مورد این شمشیرها عموماً مطلوب است که لبه مقاوم تری به ضربه داشته باشیم، حتی به قیمت امکان نگه داشتن آن لبه. این لبه لازم است تا رنگ حصیری تیره یا بیشتر بازپخت شود تا این امر محقق گردد و مرکز تا رنگ آبی یا ارغوانی بازپخت شود. این امر تفاوت بسیار کمی بین لبه و مرکز ایجاد می‌کند و مزایای این روش نسبت به بازپخت کل شمشیر (بازپخت کامل) ممکن است خیلی قابل توجه نباشد. اما یک شمشیر بازپخت شده به این روش، می‌تواند چندین بار مجدداً تیز شود و گرچه سختی در هر بار تیز شدن مجدد کاهش می‌یابد، اما کاهش سختی معمولاً تا وقتی که مقدار زیادی از فولاد زدوده نشده، قابل توجه نیست.
در نظریه احتمالات و آمار روابط تنگاتنگی میان توزیع های احتمال وجود دارد. این روابط را میتوان در چهار گروه دسته بندی کرد: روابط یک توزیع با خودش، روابط یک توزیع با سایر توزیع ها، روابط تقریبی (حدی) میان توزیع ها، روابط بیزی (مرکب).
منظور از روابط یک توزیع با خودش این است که تابعی از متغیرهای تصادفی مستقل با توزیع یکسان، دارای توزیعی یکسان (هم خانواده) با آنها باشد ولی با پارامتر(های) متفاوت. این روابط را میتوان در شش گروه جای داد:
در این گروه از توزیع های احتمال مجموع متغیرهای تصادفی مستقل با توزیع یکسان توزیعی مشابه با آنها ولی با پارامترهای دیگر دارد. توزیع جدید پیچشی از توزیع اولیه است.
تعدادی از توزیع های یک متغیره که در این گروه قرار دارند عبارتند از: توزیع نرمال،توزیع پواسون،توزیع دوجمله ای،توزیع گاما،توزیع دوجمله‌ای منفی،توزیع کی‌دو،توزیع کوشی،توزیع فوق نمایی.
در این گروه از توزیع های احتمال حاصلضرب متغیرهای تصادفی مستقل با توزیع یکسان توزیعی مشابه با آنها ولی با پارامترهای دیگر دارد.
تعدادی از توزیع های یک متغیره که در این گروه قرار دارند عبارتند از: توزیع برنولی،توزیع لاگ نرمال.
در این گروه از توزیع های احتمال ، هر مضرب ثابت مثبت از میان اعداد حقیقی ضرب در یک متغیر تصادفی دارای توزیعی مشابه با آن متغیر تصادفی است ولی با پارامتر(های) مختلف.
تعدادی از توزیع های یک متغیره که در این گروه قرار دارند عبارتند از:توزیع نرمال،توزیع گاما،توزیع کوشی،توزیع نمایی،توزیع ارلنگ،توزیع وایبل،توزیع لاجستیک،توزیع خطا،توزیع توانی،توزیع رایلی.
در این گروه از توزیع های احتمال ، معکوس یک متغیر تصادفی توزیعی مشابه با آن متغیر دارد ولی با پارامتر(ها)ی متفاوت.
تعدادی از توزیع های یک متغیره که در این گروه قرار دارند عبارتند از:توزیع کوشی،توزیع F،توزیع لاگ لاجستیک.
در این گروه از توزیع های احتمال، کمینهء متغیرهای تصادفی مستقل با توزیع یکسان توزیعی مشابه با آنها ولی با پارامترهای دیگر دارد.
تعدادی از توزیع های یک متغیره که در این گروه قرار دارند عبارتند از:توزیع برنولی،توزیع هندسی،توزیع نمایی،توزیع مقادیر نهایی،توزیع پارتو،توزیع وایبل،توزیع رایلی.
در این گروه از توزیع های احتمال، بیشینهء متغیرهای تصادفی مستقل با توزیع یکسان توزیعی مشابه با آنها ولی با پارامترهای دیگر دارد.
تعدادی از توزیع های یک متغیره که در این گروه قرار دارند عبارتند از:توزیع برنولی،توزیع توانی.
منظور از روابط یک توزیع با سایر توزیع ها این است که ، ترکیبی از متغیر های تصادفی مستقل و همتوزیع، دارای توزیعی دیگر باشد ویا یک توزیع در حالت خاصی از مقادیر پارامترها، با توزیع دیگری یکسان باشد.
منظور از روابط حدی یا تقریبی این است که ترکیبی از متغیرهای تصادفی مستقل و همتوزیع یا حالت خاصی از پارامترگذاری با نزدیک شدن پارامترشان به مقداری نهایی، به صورت تقریبی به توزیع دیگری نزدیک شوند.
بازی‌های آسیایی ۱۹۵۱ ، که به‌طور رسمی به عنوان اولین دوره بازی‌های آسیایی شناخته می‌شود، یک رویداد چند ورزشی بود که از ۴ تا ۱۱ مارس ۱۹۵۱ در دهلی نو، هند برگزار گردید. در مجموع ۴۸۹ ورزشکار به نمایندگی از ۱۱ کمیته ملی المپیک آسیا (NOC) در ۵۷ رویداد از ۸ رشته ورزشی شرکت کردند. این بازی‌ها به عنوان جانشین برای بازی‌های خاور دور و همچنین به نوعی احیا کننده بازی‌های آسیایی غربی بود. آسیاد ۱۹۵۱ در ابتدا قرار بود در سال ۱۹۵۰ برگزار شود، اما به دلیل تأخیر در آماده‌سازی تا سال ۱۹۵۱ به تعویق افتاد. در ۱۳ فوریه سال ۱۹۴۹، فدراسیون بازی‌های آسیایی به‌طور رسمی در دهلی تأسیس شد، که در آن دهلی به اتفاق آرا به عنوان اولین شهر میزبان بازی‌های آسیایی اعلام شد.
این بازی‌ها توسط یک کمیته اجرایی بزرگ سازماندهی و برگزار شد. (به بخش زیر مراجعه کنید).
تقریباً تمام کشورهای مستقل آسیا در آن زمان به جز اتحاد جماهیر شوروی و ویتنام، به دلیل ساختار سیاسی این کشورها به بازی‌ها دعوت شده بودند.
ورزشگاه ملی دیان چاند محل برگزاری همه مراسم‌های این رویداد بود. نشان رسمی آسیاد اول، با یک خورشید درخشان به رنگ قرمز با ۱۶ پرتو و یک دایره سفید در وسط خورشید و همچنین یازده حلقه متصل به هم، که هر کدام نماینده یکی از ۱۱ کشور شرکت‌کننده بود، با یک پس زمینه به رنگ سفید، که نمادی از صلح را نشان می‌داد، طراحی و ساخته شده بود.
ورزشکاران ژاپنی با کسب ۲۴ طلا و ۶۰ مدال در مجموع بیشترین مدال‌های طلا و مجموع را کسب کردند. در حالی که کشور میزبان، هند با ۱۵ مدال طلا و ۵۱ مدال مجموع، که بیشترشان برنز بود (۲۰ عدد)، در رده دوم جدول مدال‌ها به کار خود پایان داد. بازی‌های بعدی آسیایی که توسط هند برگزار شد، حدود ۳۱ سال بعد و بازی‌های آسیایی ۱۹۸۲ بود.
بازی‌های آسیایی ۱۹۵۱ به عنوان جانشین یک رویداد چند ورزشی در مقیاس کوچک‌تری موسوم به بازی‌های خاور دور شناخته می‌شود که بین یک دوره بیست و پنج ساله از ۱۹۱۳ تا ۱۹۳۸ در شهرهای مختلف ژاپن، فیلیپین و چین برگزار شد. اولین دوره بازی‌های خاور دور پس از تلاش‌های فدراسیون ورزشکاران آماتور فیلیپین (PAAF) در سال ۱۹۱۳ در مانیل، فیلیپین برگزار شد. این بازی‌ها برای ۹ دوره بعدی با موفقیت سازماندهی و برگزار شد، اما در سپتامبر ۱۹۳۷، ژاپن پس از حادثه پل مارکو پولو به چین حمله کرد و جنگ دوم چین و ژاپن (که بعدها جزئی از جنگ جهانی دوم شد) را آغاز کرد، و به همین سبب بازی‌های سال ۱۹۳۸ که قرار بود در اوساکا برگزار شود، لغو شد و بازی‌های خاور دور پس از آن دیگر برگزار نشد.
در سال‌های آغازین دهه ۱۹۳۰، تلاش شد تا یک رویداد چند ورزشی برگزار شود که کشورهای غرب آسیا نیز در آن حضور داشته باشند و این امر باعث تشکیل «بازی‌های قهرمانی شرق» شد، که بعد از آن و پیش از آغاز نخستین دوره، نام آن را به «بازی‌های آسیایی غربی» تغییر دادند. گستره کشورهای این بازی‌ها شامل تمام کشورهای موجود در شرق سوئز و غرب سنگاپور بود. اولین دوره بازی‌های آسیایی غربی در سال ۱۹۳۴ و در سالن آمفی تئاتر ایروین در دهلی نو برگزار شد که در آن چهار کشور افغانستان، انگلیس هند، فلسطین و سیلان حضور داشتند. در آن زمان تصمیم گرفته شد که این بازی‌ها هر چهار سال یکبار و در میان دو المپیک تابستانی برگزار شود. قرار بود بازی‌های آسیایی غربی سال ۱۹۳۸ در تل آویو، فلسطین برگزار شود. با این حال، این بازی‌ها به دلیل وقوع جنگ جهانی دوم لغو شد و تا سال ۱۹۵۱ تلاشی برای احیا و برگزاری این بازی‌ها صورت نگرفت و بازی‌های آسیایی غربی، رها شد.
در ۱۲ و ۱۳ فوریه ۱۹۴۹، جلسه‌ای در خانه پاتیا، در دهلی، بین نمایندگان ۹ کمیته ملی المپیک آسیا برگزار شد. این نشست در جلسه دیگری در ۸ اوت سال ۱۹۴۸ در حاشیه برگزاری دومین المپیک لندن، برگزار شد. این نشست با فراخوان نماینده کمیته ملی المپیک هند، دوت سوندی گورو، برگزار شد و ریاست آن را یاداویندرا سینگ، رئیس انجمن المپیک هند بر عهده داشت. در این نشست، فدراسیون بازی‌های آسیایی (AGF) رسمیت یافت و پیش نویس قانون اساسی این نهاد توسط اعضا پذیرفته شد. یاداویندرا سینگ و دوت سنودی گورو به ترتیب به عنوان اولین رئیس و دبیر فدراسیون انتخاب شدند. پنج عضو منشور تشکیل فدراسیون عبارت بودند از افغانستان، برمه، هند، پاکستان و فیلیپین. در این نشست، تصمیم گرفته شد مسابقات قهرمانی بازی‌های آسیایی را به صورت هر چهار سال یکبار برگزار کنند. زمان آغاز بازی‌ها فوریه سال ۱۹۵۰ و دهلی به عنوان میزبان اعلام شد. همچنین یاداویندرا سینگ رئیس کمیته برگزاری بازی‌ها شد و دعوت رسمی خود را برای حضور در بازی‌های آسیایی ۱۹۵۰، به کشورهای دیگر آسیا ارسال کرد.
مسئولیت برگزاری اولین دوره بازی‌های آسیایی به کمیته ویژه‌ای داده شد. این کمیته شامل آنتونی د ملو، ماهاراجا پاتیلا، یاداویندرا سینگ رئیس انجمن المپیک هند، گورو دوت سوندی دبیر انجمن المپیک هند؛ و مقاماتی همچون اس. بوت و نریمان سوگار بود که نقش کلیدی را بازی می‌کردند و کارهای زیادی در مورد ورزشگاه و دیگر امور مربوط به بازی‌ها انجام دادند.
اعضای اصلی اجرایی عبارت بودند از:
با الگو برداری از اردوگاه ریچموند پارک لندن، که در آن ورزشکاران بازی‌های المپیک تابستانی سال ۱۹۴۸ اقامت داشتند، اردوگاه ورزشکاران در دهلی ساخته شد و کاروان کشورها در آن اسکان یافتند.
محل برگزاری بازی‌های آسیایی ۱۹۵۱، سالن آمفی تئاتر ایروین، یک مجموعه ورزشی چند منظوره بود، همان محلی که میزبانی بازی‌های آسیایی غربی در سال ۱۹۳۴ را عهده‌دار بود. پیش از مراسم افتتاحیه بازی‌ها، این ورزشگاه با عنوان «ورزشگاه ملی» دوباره به کار گرفته شد و برای بهتر برگزار شدن رویدادهای مختلف بازی‌ها بازسازی شد. تمام رویدادها به استثنای شنا و واترپلو فقط در محل ورزشگاه اصلی برگزار شد، مسابقات شنا و واترپلو در استخر مجاور در همسایگی این مجموعه ورزشی برگزار شد.
این ورزشگاه توسط آنتونی اس. دملو طراحی شده و برای ساخت کامل، که در ۱۳ فوریه ۱۹۳۳ به پایان رسید، ۵۰۰۰۰ روپیه مورد نیاز بود. این ورزشگاه به نام لرد ایروین، سیزدهمین معاون وزیر هند و وزیر وقت جنگ کشور، نامگذاری شد.
این بازی‌ها شامل شش رشته ورزشی بود: دو و میدانی، ورزش‌های آبی شامل شیرجه، شنا و واترپلو، بسکتبال، دوچرخه سواری شامل دوچرخه سواری در جاده و دوچرخه سواری پیست، فوتبال و وزنه‌برداری. مسابقات این رشته‌ها در ۵۷ رویداد برگزار شد. بسیاری از کشورهای عضو فدراسیون بازی‌های آسیایی درخواست حضور بوکس را به عنوان ورزشی مدال آور، مطرح کردند، اما دلایل مختلفی باعث عدم حضور رشته ورزشی بوکس در لیست نهایی این بازی‌ها شد. در این بازی‌ها به جز دو و میدانی، زنان در هیچ رویداد دیگری شرکت نکردند.
در این بازی‌ها، رقابت برای کسب عنوان "آقای سال آسیا ۱۹۵۱" نیز، به عنوان یک رویداد غیر مدالی، برگزار شد. ورزشکاران بر اساس شاخص‌هایی مانند ساختمان و فیزیک بدنی، ظاهر و شخصیت آن‌ها مورد قضاوت قرار گرفتند. پاریمال روی هندوستانی بالاتر از محمود نامجو از ایران که در دسته سبک‌وزن (۵۶ کیلوگرم) وزنه‌برداری مدال طلا کسب کرده بود، در این رقابت برنده شد.
رشته شیرجه، در دو رویداد پرش از سکوی ۳ متر و سکوی ۱۰ متر برگزار شد. هند و ایران تنها کشورهایی بودند که به مدال رسیدند. شیرجه‌روی هند، کی.پی. ثاکار در هر دو رویداد طلا گرفت و در کل هند ۴ مدال کسب کرد. ایران هم یک نقره و یک برنز به دست آورد.
در شنا ۵ کشور شناگران خود را برای شرکت در ۸ رویداد، که شامل ۵ رقابت شنای آزاد (۱۰۰ متر، ۴۰۰ متر، ۸۰۰ متر، ۱۵۰۰ متر و ۱۰۰×۴ متر تیمی) و رقابت کرال سینه (۱۰۰ متر)، کرال پشت (۲۰۰ متر) و شنای مختلط تیمی (۱۰۰×۳) بود، فرستادند. پس از این بازی‌ها رقابت‌های شنای آزاد ۸۰۰ متر و شنای مختلط تیمی (۱۰۰×۳) از فهرست رویدادهای شنای بازی‌های آسیایی حذف شدند. سنگاپور نیمی از مدال‌های طلا و ۲ نقره را به‌دست‌آورد، در حالی که فیلیپین نیمی از کل مدال‌های این رویدادها از جمله ۳ طلا را به‌دست‌آورد، هند در مجموع ۶ مدال، از جمله یک طلای ساچین ناگ در ۱۰۰ متر آزاد، که اولین طلای هند در بازی‌های آسیایی بود به‌دست‌آورد. دو کشور بدون کسب هیچ مدالی رقابت‌ها را به پایان بردند.
در واترپلو فقط دو تیم - هند و سنگاپور - حضور داشتند. در تک مسابقه برگزار شده برای تعیین برنده، هند با نتیجه ۶ بر ۴، سنگاپور را شکست داد و قهرمان شد.
دو و میدانی، تنها ورزشی بود که در آن، همه یازده کشور شرکت‌کننده، ورزشکاران خود را اعزام کردند. این رشته شامل ۲۴ رویداد دارای مدال برای آقایان و ۹ رویداد برای زنان بود. زنان ژاپنی در تمام ۹ رویداد، طلای مسابقات را برنده شدند و همچنین ۵ نقره را هم به‌دست آوردند و هند و سنگاپور هر کدام دو نقره به‌دست آوردند. در مسابقات آقایان، ژاپن دوباره با کسب ۱۱ طلا بیشترین تعداد طلا را به‌دست‌آورد، اما در این‌جا ورزشکاران هندی با کسب ۱۰ مدال، تنها یک مدال کمتر نسبت به ژاپن به‌دست آوردند. توکیو یوشینو، ورزشکار زن ژاپنی، در سه رشته پرتاب وزنه، پرتاب دیسک و پرتاب نیزه، سه نشان طلا به‌دست‌آورد. لاوی پینتو از هند تنها مردی بود که به بیش از یک مدال طلا دست یافت، او در مسابقات دو ۱۰۰ متر و ۲۰۰ متر سرعت مردان در صدر قرار گرفت. علی باغبان‌باشی دونده ایرانی هم توانست در این رقابت‌ها در دوی ۵۰۰۰ متر استقامت نشان طلا و در نیمه استقامت ۳۰۰۰ متر بامانع نشان نقره رقابت‌ها را به گردن بیاویزد.
در بسکتبال، پنج تیم آسیایی - برمه، هند، ایران، ژاپن و فیلیپین - رقابت کردند. مسابقات به صورت دوره‌ای برگزار شد و بر اساس جدول امتیازات نهایی، سه جایگاه برتر سکو انتخاب شدند. تیم فیلیپین بدون از دست دادن مسابقه‌ای در صدر جدول امتیازها قرار گرفت و مدال طلا گرفت، تیم ژاپن پس از فیلیپین دوم شد و مدال نقره به‌دست‌آورد، تیم ایران با دو پیروزی در رده سوم قرار گرفت و یک برنز کسب کرد. کشور میزبان هند، با یک پیروزی که مقابل برمه به‌دست آمد، چهارم شد، برمه بدون پیروزی، در رده پنجم به کار خود پایان داد.
در دوچرخه سواری، چهار کشور - برمه، هند، ایران و ژاپن - دوچرخه سواران خود را اعزام کردند. رقابت‌ها در دو رشته - مسابقه جاده و مسابقه پیست - برگزار شد. دوچرخه سواری پیست شامل مسابقات ۱۰۰۰ متر اسپرینت سرعت، ۱۰۰۰ متر تایم تریل و ۴۰۰۰ متر تعقیبی تیمی بود. در دوچرخه سواری جاده، رقابت‌ها در ۱۸۰ کیلومتر انفرادی جاده برگزار شد. این رویداد به‌طور کامل تحت سلطه ژاپن قرار گرفت، که در مجموع ۸ مدال از ۱۱ مدال توزیع شده را کسب کرد، از جمله چهار طلا. دوچرخه سواران هندی هم ۳ مدال دیگر را به‌دست آوردند. برمه و ایران هم بدون کسب نشان رقابت‌ها را ترک کردند.
در فوتبال، شش تیم آسیایی - افغانستان، برمه، هند، اندونزی، ایران و ژاپن - شرکت کردند. مدال طلا توسط تیم هند به‌دست آمد که در دیدار نهایی تیم ایران را ۱ بر ۰ شکست داد. ژاپن با نتیجه دو بر صفر افغانستان را برد و موفق شد مدال برنز را به‌دست‌آورد. در مرحله نیمه‌نهایی، دو بازی بین دو تیم ایران و ژاپن برگزار شد تا یکی از تیم‌های فینالیست مشخص شود، زیرا اولین بازی که در تاریخ ۷ مارس برگزار شد، بدون گل ماند، حتی بازی در وقت اضافه نیز انجام شد ولی بازهم گلی زده نشد. در روز بعد مسابقه نیمه‌نهایی دوباره بین دو تیم برگزار شد که در آن ایران با نتیجه ۳ بر ۲ ژاپن را شکست داد.
در مسابقات وزنه‌برداری، هفت کشور در هفت رویداد شرکت داشتند - وزن‌های وزنه‌برداری شامل وزن خیلی کم (۵۶ کیلوگرم)، وزن کم وزن (۶۰ کیلوگرم)، وزن سبک (۶۷٫۵ کیلوگرم)، وزن متوسط (۷۵ کیلوگرم)، سنگین‌وزن سبک (۸۲٫۵ کیلوگرم)، سنگین‌وزن متوسط (۹۰ کیلوگرم) و فوق سنگین‌وزن (۹۰+ کیلوگرم). وزنه برداران ایران در همه رویدادها حاکم بودند و در مجموع ۱۰ مدال، از جمله تمام ۷ مدال طلای توزیع شده را کسب کردند. سنگاپور موفق به کسب دو نشان نقره شد، در حالی که هند و فیلیپین یک نقره و یک برنز کسب کردند.
!width=200|مارس ۱۹۵۱
!width=35|۴یک
!width=35|۵دو
!width=35|۶سه
!width=35|۷چهار
!width=35|۸پنج
!width=35|۹آدینه
!width=35|۱۰شنبه
!width=35|۱۱یک
!width=50|نشان‌های طلا
!مجموع نشان‌های طلا!! !! ۳ !! ۶ !! ۵ !! ۶ !! ۴ !! ۱۷ !! ۱۶ !! ۵۷
!مارس ۱۹۵۱
!۴یک
!۵دو
!۶سه
!۷چهار
!۸پنج
!۹آدینه
!۱۰شنبه
!۱۱یک
!نشان‌های طلا
در ۴ مارس ۱۹۵۱، اولین دوره بازی‌های آسیایی به‌طور رسمی افتتاح شد. لیست مهمانان شامل: راجندرا پراساد اولین رئیس‌جمهور هند، جواهر لعل نهرو نخست‌وزیر هند، اعضای کابینه دولت هند، هیئت‌های دیپلماتیک و نمایندگان کمیته‌های ملی المپیک کشورهای آسیایی شرکت‌کننده بودند. ورزشگاه ملی هند مملو از ۴۰٬۰۰۰ تماشاگر بود. حدود ۳۱ تیر هوایی به احترام میهمانان و شرکت کنندگان اولین دوره بازی‌های آسیایی از منطقه پورانا کوئیلا، در مجاورت ورزشگاه ملی شلیک شد. پس از سخنان یاداویندرا سینگ، رئیس فدراسیون بازی‌های آسیایی، رئیس‌جمهور راجندرا پراساد به‌طور رسمی این بازی‌ها را افتتاح کرد.
جواهر لعل نهرو، نخست‌وزیر هند نیز سخنرانی خود را ارائه می‌داد که برگزارکنندگان بازی‌ها شعار رسمی بازی‌ها را نمایش دادند - «بازی را در روح بازی، بازی کنید». پانزده نوازنده ترومپت از ارتش هند به همراه نشان پرچم‌های یازده کشور شرکت‌کننده که در سرشان قرار داشت، برنامه خود را ارائه دادند. به ترتیب حروف الفبای انگلیسی، ورزشکاران کشورهای شرکت‌کننده آسیایی در بازی‌های سال ۱۹۵۱ طبق سنت المپیک، با رژه وارد ورزشگاه شدند. هند به عنوان کشور میزبان، آخرین تیمی بود که وارد ورزشگاه شد. مشعل بازی‌ها در ورزشگاه توسط ورزشکار هند در المپیک ۱۹۲۴ دالیپ سینگ و با استفاده از مشعلی که با تابش نور خورشید در قلعه سرخ شعله‌ور شده بود، روشن شد. سپس بالدف سینگ، عضو تیم ملی دو و میدانی هند، به نمایندگی از همه ورزشکاران شرکت‌کننده در این بازی‌ها، سوگندنامه ورزشکاران شرکت‌کننده را قرائت کرد.
در نخستین دوره بازی‌های آسیایی ۱۱ کمیته ملی المپیک آسیایی در مسابقات شرکت کردند. کمیته برگزار کننده بازی‌ها دعوت نامه رسمی را تقریباً به همه کشورهای آسیا ارسال کرد. چین با وجود دعوت شدن، پیش از تاریخ بسته شدن فهرست کشورهای شرکت کننده، پاسخی نداد و در مسابقات حضور نیافت. پاکستان به دلیل درگیری کشمیر با هند از شرکت در این رویداد خودداری کرد. کره‌جنوبی در جلسه نمایندگان کمیته‌های ملی المپیک کشورهای آسیایی که در تاریخ ۸ اوت ۱۹۴۸ در المپیک لندن برگزار شد، شرکت کرد و توافق شد که ورزشکاران را برای شرکت در این مسابقات بفرستد اما به دلیل جنگ کره، نتوانست ورزشکاری را اعزام کند. اتحاد جماهیر شوروی و ویتنام هم به دلیل سیستم‌های سیاسی خود دعوت نشده بودند. ژاپن نه به المپیک تابستانی سال ۱۹۴۸ دعوت شده بود و نه برای شرکت در نشست تشکیل فدراسیون بازی‌های آسیایی که در فوریه ۱۹۴۹ در دهلی برگزار شد، اما اجازه یافت تا در این بازی‌ها شرکت نماید، ژاپن یک تیم قدرتمند ۷۲ نفره اعزام کرد، که دومین کشور بزرگ بعد از میزبان بود، این کشور در همه رشته‌ها به جز ورزش‌های آبی شرکت کرد. برمه و هند ورزشکاران خود را در تمام رشته‌ها شرکت دادند. ایران در همه رویدادها شرکت کرد، اما هیچ ورزشکار زنی را به بازی‌ها اعزام نکرد.
در زیر فهرست کمیته‌های ملی المپیک شرکت‌کننده را مشاهده می‌کنید. تعداد ورزشکاران رقابت‌کننده هر کشور در داخل پرانتزها مشخص شده‌است:
ورزشکارانی از ۸ کشور شرکت کننده حداقل یک مدال کسب کردند، از این هشت کشور، پنج کشور حداقل یک نشان طلا کسب کردند. ورزشکاران ژاپن بیشترین مدال‌های طلا (۲۴) و بیشترین مدال‌های مجموع (۶۰) را کسب کردند. کشور میزبان هند با ۱۵ طلا و ۵۱ مدال در کل و بیشترین برنز کسب شده میان همه تیم‌ها (۲۰) در رده دوم قرار گرفت. تا سال ۲۰۱۰، این بهترین رتبه‌ای بود که هند در جدول مدال‌ها در تمام ادوار بازی‌های آسیایی موفق شده بود کسب کند. ایران با ۸ نشان طلا و ۱۶ مدال در کل، به مقام سوم رسید. سه کشور افغانستان، نپال و تایلند نتوانستند مدالی کسب کنند. نئو چوی کوک، شناگر سنگاپوری افتخار کسب اولین مدال طلای تاریخ بازی‌های آسیایی را به‌دست‌آورد. وی در مجموع چهار طلا، همه‌شان در مسابقات شنای سبک آزاد (۴۰۰ متر، ۸۰۰ متر، ۱۵۰۰ متر و ۱۰۰×۴ متر تیمی) به‌دست‌آورد و تبدیل به مدال‌آورترین ورزشکار در این بازی‌ها شد.
رتبه‌بندی در این جدول با قوانین کمیته بین‌المللی المپیک (IOC) که برای جداول مدال منتشر شده مطابقت دارد. به‌طور از پیش تعیین شده، تیم‌ها در جدول، بر اساس تعداد مدال‌های طلایی که ورزشکاران این کشورها برنده شده‌اند (در این جدول، هر کشور با نام کمیته ملی المپیک (NOC) نشان داده می‌شود) رتبه‌بندی می‌شوند. در ادامه تعداد مدال‌های نقره مورد توجه قرار می‌گیرد و سپس تعداد مدال‌های برنز. اگر کشورها هنوز از نظر کسب نشان‌ها، برابر باشند، در یک رتبه قرار می‌گیرند. این کشورها با الفبای کد کمیته ملی المپیک کشورها در IOC فهرست می‌شوند.
در مجموع ۱۶۹ مدال (۵۷ طلا، ۵۷ نقره و ۵۵ برنز) اهدا شد. تعداد کل مدال‌های برنز کمتر از تعداد کل مدال‌های طلا یا نقره بود، زیرا مدال‌های برنز در دو رویداد واترپلو و تعقیبی تیمی دوچرخه‌سواری پیست را تیمی به‌دست نیاورد.
آزیتا قهرمان(متولد ۱۳۴۱)، شاعر، نویسنده و مترجم ایرانی، ساکن سوئد است.
آزیتا قهرمان، متولد چهاردهم فروردین ۱۳۴۱ در مشهد، ساکن شهراستکهلم در کشور سوئد است. اشعار او به زبان‌های فرانسوی؛ هلندی، انگلیسی؛ سوئدی؛ دانمارکی؛ مقدونی؛ آلمانی؛ آلبانیایی؛ عربی و ترکی ترجمه شده‌است. او چهار دوره عضو هیئت داوران جایزه شعر زنان ایران، خورشید؛ بوده‌است.
فرهنگ اصطلاحات مالی و سرمایه‌گذاری نام کتابی است از غلامرضا نظربلند، حسین عبده تبریزی و عبدالله کوثری که برای لغات تخصصی علم مالی معادل‌های فارسی ارائه می‌کند. در سال ۱۳۹۰، چاپ اول این کتاب در ۳۰۰۰ نسخه توسط انتشارات فرهنگ معاصر منتشر شده‌است. این کتاب با شمارهٔ شابک ۹۷۸-۶۰۰-۱۰۵۰-۳۳-۶ نزد بانک اطلاعاتی سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران به ثبت رسیده‌است.بانک اطلاعاتی سازمان اسناد و کتابخانهٔ ملی ایران
کلیهٔ اطلاعات مربوط به این کتاب در وب‌گاه مستقل اینوستوپدیا در دسترس می‌باشد.
توبرکولین
رده درمانی: ماده آنتی ژن تست پوستی تشخیصی
توبرکولین برای تشخیص سل و ارزیابی کفایت ایمنی در سرطان یا سوء تغذیه به کار می‌رود.
آنتی ژن مایکوباکتریوم توبرکولوزیس و مایکو باکتریوم بویس است که برای تست تزریق داخل درم (ID) یک واحد توبوکولین (TU) در افراد شدیداً حساس یا 5 واحد توبرکولین (5TU) در افراد کمتر حساس در سطح فلکسور ساعد و در صورت واکنش منفی ، تکرار تست انجام می‌گیرد.
تست توبرکولین با تزریق ۱/۰ میلی لیتر از PPD به قسمت داخلی ساعد صورت می‌گیرد. این تزریق باید با سرنگ مخصوص توبرکولین که سطح اریب آن رو به بالا قرار می‌گیرد، انجام شود. تزریق به صورت اینترادرمال انجام می‌شود. اگر عمل تزریق به درستی انجام شود در این صورت یک ناحیه‌ی برآمده به قطر ۶ تا ۱۰ میلیمتر در پوست به وجود می‌آید.
واکنش پوستی ۲۴ تا ۴۸ ساعت بعد از تزریق خوانده می‌شود. برای افرادی که تا ۷۲ ساعت بعد جهت بررسی مراجعه ننمایند باید یک قرار ملاقات جدید جهت انجام تست مجدد گذاشته شود. واکنش‌پوستی بر اساس میزان اندوراسیون ناحیه بر حسب میلیمتر بررسی‌شود.
خواننده‌ی تست نباید قرمزی را اندازه‌گیری نماید بلکه باید قطر ناحیه‌ی برآمده در محور عرض ساعد اندازه‌گیری شود.
تفسیر تست وابسته به دو عامل است:
۱) اندازه‌گیری ایندوراسیون برحسب میلیمتر.
۲) خطر آلودگی با سل و پیشرفت به سوی بیماری در صورت آلوده شدن.
● طبقه بندی واکنش تست پوست:
الف) ایندوراسیون ۵ یا بیشتر در موارد زیر مثبت تلقی می‌شود:
آلودگی به:
▪ HIV تماس اخیر با بیماری سلی
▪ تغییرات فیبروتیک در عکس‌سینه که مبین سل قبلی است
▪ بیماران با عضو پیوندی
▪ بیمارانی که به دلایل دیگری ایمونوسوپرس می‌باشند (دریافت بیشتر از ۱۵ میلیگرم پردنیزولون در روز در طول یک ماه یا بیشتر و دریافت (TNF-a antagonists).
ب) اندوراسیون ده میلیمتر یا بیشتر درموارد زیر مثبت تلقی می‌شود:
▪ مهاجرتهای اخیر از کشورهای با شیوع بالا
▪ در مصرف کنندگان داروهای تزریقی
▪ پرسنل آزمایشگاههای میکروبیولوژی
▪ کودکان با سن کمتر از ۴ سال
▪ کودکان و شیرخوارانی که در تماس با اشخاص پرخطر می‌باشند.
ج) اندوراسیون ۱۵ میلیمتر و بیشتر درهر کسی مثبت است حتی اگر ریسک فاکتورهای شناخته شده‌یی برای سل نداشته باشد.
● واکنش‌های منفی کاذب:
تعدادی از اشخاص ممکن است با وجود اینکه با میکوباکتریوم آلوده شده باشند به تست توبرکولین پوستی واکنش نشان ندهند. علت این امرممکن است شامل موارد زیر باشد هر چند محدود به آنها نیست:
▪ آنرژی پوستی
▪ عفونت‌اخیر سلی (تماس درعرض ۸ تا ۱۰هفته‌ی‌اخیر)
▪ عفونت‌خیلی‌قدیمی، واکسیناسیون اخیر با واکسن‌های ویروسی زنده (سرخک وآبله مرغان)
▪ بیماری سل پیشرفته، بعضی از بیماری‌های ویروسی (سرخک وآبله)
▪ روش نادرست انجام تست پوستی
▪ تفسیر نادرست واکنش
● واکنش مثبت کاذب:
بعضی از افراد حتی بدون اینکه با مایکوباکتریوم آلوده شده باشند به تست پوستی واکنش نشان می‌دهند. دلیل این واکنشهای مثبت کاذب ممکن است موارد زیر باشد:
▪ آلودگی با میکوباکتریوم غیر توبرکولوزیس
▪ واکسیناسیون BCG قبلی
▪ اجرای نامناسب تست
▪ تفسیر نامناسب تست
اکثر مردم می‌توانند با تست پوستی توبرکولین آزمایش شوند. این تست تنها در کسانی که سابقه‌ی نکروز، شوک انافیلاکتیک، تاول‌زدن پوست یا اولسراسیون در تست قبلی داشته‌اند، انجام نمی‌شود. در سایر افراد مانند شیرخواران، بچه‌ها، زنان باردار، افراد آلوده به HIV یا کسانی که با BCG واکسینه شده‌اند کنترا اندیکه نمی‌باشد.
اگر شخصی در عرض ۴۸ تا ۷۲ ساعت جهت خواندن تست مراجعه نکند انجام تست دوم مقدور می‌باشد. کنترا اندیکاسیونی جهت تکرار تست وجود ندارد مگر اینکه تست قبلی با واکنشهای شدیدی همراه بوده باشد.
▪واکسیناسیون با واکسنهای ویروسی زنده احتمال تداخل با واکنشهای تست را دارد. در کسانی‌که بتازگی واکسن زده اندو درصدد انجام تست می‌باشند تست باید تحت شرایط زیر صورت گیرد:
▪ تست ۴ تا ۶ هفته پس از واکسیناسیون انجام شود.
▪ حداقل یک ماه پس ازواکسیناسیون آبله.
واکنش شدید به توبرکولین PPD نادر است و ناشی از حساسیت بیش از حد به توبرکولین می‌باشد ، احتمال آنافیلاکسی وجود دارد.
مایکوباکتریوم
دَم‌سنجیبرابرنهاده فرهنگستان زبان فارسی. یا اسپیرومتری روشی رایج برای اندازه‌گیری و ثبت ظرفیت تنفسی شش‌ها است.
از دم‌سنجی برای اندازه‌گیری برخی از حجم‌ها و ظرفیت‌های ریوی در بیماران ریوی مانند آسم، بیماری‌های ریوی انسدادی مزمن (COPD) و بیماریهای تحدیدی ریوی جهت تشخیص و ارزیابی شدت بیماری استفاده می‌شود. اسپیرومتری همچنین به صورت دوره‌ای جهت بررسی عملکرد ریه افراد دچار بیماری مزمن و کارگران در معرض بیماریهای ریوی (پنوموکونیوز) انجام می‌شود.
در اسپیرومتری میزان هوایی که شما می‌توانید دم و بازدم کنید اندازه‌گیری می‌شود. همچنین سرعت عمل دم را مورد اندازه‌گیری قرار می‌دهد. مقادیر نشان دهنده بوسیله اسپیرومتری اگر پایین‌تر از حد متوسط باشد نشان دهنده این امر است که ریه‌های شما عملکرد خوبی ندارند
روش‌های دم‌سنجی به دو دسته کلی تقسیم می‌شوند:
11 -FEV1 (Forced Expiratory Volume in First Second): مقدار هوایی است که طی اولین ثانیه بازدم اجباری و پر فشار که پس از TLC شروع می‌شود از ریه‌ها خارج می‌گردد.
۱۲ - درصد FEV1/FVC: عبارت است از کسری از ظرفیت حیاتی که می‌توان آن را در ثانیه اول در طی بازدم از ریه خارج کرد یا نسبت FEV1 به ظرفیت حیاتی اجباری.
13- MVV (Maximum Ventilatory Volume): به حداکثر تنفس ارادی به صورت سریع و عمیق در یک زمان مشخص (مثلاً دوازده ثانیه) گفته می‌شود. گاه به این متغیر حداکثر ظرفیت تنفسی (MBC) گفته می‌شود.
باید توجه کرد که حجم‌ها و ظرفیت‌های ریوی برای همه افراد یکسان نمی‌باشد و بسته به سن، جنس، نژاد، قد و وزن متفاوت خواهد بود که به آن Predicted (مقادیر پیش‌بینی شده) گفته می‌شود.
14- FEF 25%-75% (لیتر بر ثانیه) : عبارت است از (سرعت) جریان بازدمی اجباری بین(در طی خروج) 25 تا 75 درصد(50% وسطی) ظرفیت حیاتی اجباری(FVC)
بیماریهای انسدادی ریوی مانند آسم موجب کاهش حداکثر شدت جریان بازدمی می‌شوند. بیماریهای تحدیدی ریوی مانند فیبروز مزمن ریه موجب کاهش ظرفیتهای ریوی می‌شود.
در بیماری‌های انسدادی ریوی FEV1، نسبت FEV1/FVC و FEF25%-75% کاهش می‌یابد ولی در بیماری‌های تحدیدی ریوی FEV1 و FVC هر دو کاهش پیدا کرده در نتیجه نسبت FEV1/FVC ثابت باقی می‌ماند.
خطای جذر میانگین مربعات یا انحراف جذر میانگین مربعات یا خطای جذر میانگین مربع‌ها یا تفاوت میان مقدار پیش‌بینی شده توسط مدل یا برآوردگر آماری و مقدار واقعی می‌باشد. RMSD یک ابزار خوبی است برای مقایسه خطاهای پیش‌بینی توسط یک مجموعه داده‌است و برای مقایسه چند مجموعه داده کاربرد ندارد.
همچنین این تفاوت‌های مجزا را مانده ها می‌نامند و خطای جذر میانگین مربعات برای جمع‌آوری آنها در یک عدد کاربر دارد.
در خطای جذر میانگین مربعات یک برآوردگر آماری formula_1 با توجه به پارامتر پیش‌بینی‌شدهٔ formula_2 به عنوان مجذور مربع ریشهٔ خطای میانگین مربعات تعریف می‌شود:
برای برآوردگر بی‌طرف RMSD مربعات ریشهٔ واریانس است و به عنوان خطای استاندارد شناخته می‌شود.
در بعضی از مباحث RMSD برای مقایسه بین دو چیز قابل تغییر به کار می‌رود که هیچکدام به عنوان استاندارد شناخته نمی‌شوند. به عنوان مثال:
برای اندازه‌گیری فاصلهٔ دو جسم دراز که به صورت بردار اتفاقی توصیف می‌شوند:
معادله به شرح زیر است:
نرمال‌سازی انحراف جذر میانگین مربعات (normalized root-mean-square deviation) یا خطا (NRMSD یا NRMSE) توسط بازهٔ مقادیر مشاهده شده به شرح زیر است
زمانی که مقدار کمینه نشان‌دهندهٔ واریانس رسوبی کمتری باشد معمولاً مقدار به صورت درصدی بیان می‌گردد.
ضریب تغییرات انحراف جذر میانگین مربعات یا به عنوان RMSD نرمال شده به کار می‌رود:
این شبیه ضریب تغییرات است با این تفاوت که RMSD به جای انحراف معیار استفاده شده‌است.
شب پرستاره یک نرم‌افزار آسمان‌نمای تجاری است که برای اواس‌ده، مایکروسافت ویندوز، و همچنین آی‌فون قابل استفاده است. شب پرستاره همواره به‌شدّت بر ارائهٔ تصاویری جذّاب و واقع‌گرایانه از آسمان تأکید داشته‌است. در نسخه‌های جدیدتر این نرم‌افزار جامعهٔ نجوم آماتوری را نیز هدف قرار داده‌است.
در زیر فهرستی از برخی امکانات مهمّ این نرم‌افزار آمده‌است:
آفریقاددان کلادی از پستانداران هستند که به تازگی در بالاراسته‌ای جدا طبقه‌بندی شده‌اند. این جانوران اغلب ساکن آفریقا و آمریکا هستند و شامل موش کورهای طلایی، حشره‌خورهای جهنده، تنرک‌ها، خوک‌های خاکی، فیل‌ها، و گاوان دریایی می‌شوند.
تانامیگرن
کپسول تانا میگرن به عنوان پیشگیری کننده حملات میگرنی به کار می‌رود.
گیاه موجود در این فراورده‌احتمالاً از طریق مهار آزادسازی گرانولهای حاوی سروتونین از پلاکتها وگلبولهای سفید خون اثر پیشگیری ازمیگرن را ظاهر می‌سازد. همچنین درآزمایشات Invitro عصاره این گیاه موجب مهار آزادسازی پروستاگلاندینها (بامکانیسمی متفاوت از مکانیزم مهارسیکلواکسیژناز) می‌گردد.
با مصرف این فراورده‌احتمال بروز خشکی و زخم دهان،ناراحتی‌های گوارشی (درد شکمی، سوءهاضمه، تهوع و...) و درماتیت تماسی وجود دارد.
تروپیکامید
رده درمانی: آنتی کولینرژیک گشادکننده مردمک چشم، سیکلوپلژیک
تروپیکامید شامل یک مرکز استریو است و شامل دو انانتیومر است. این یک ترکیب 1: 1 (" R ") و (" S ") است - فرم:Rote Liste Service GmbH (Hrsg.): "Rote Liste 2017 – Arzneimittelverzeichnis für Deutschland (einschließlich EU-Zulassungen und bestimmter Medizinprodukte)". Rote Liste Service GmbH, Frankfurt/Main, 2017, Aufl. 57, , S. 224.
تروپیکامید برای معاینه ته چشم، سیکلوپلژی و اندازه‌گیری میزان انکسار چشم به کار می‌رود.
تروپیکامید پاسخ عضله اسفنکتر عنبیه و گشادی جسم مژگانی را مهار می‌کند و باعث فلج تطابق می‌شود. این دارو آلکالوئید بلادونا است.
سیستمیک: تاکیکاردی، تیرگی شعور، هالوسیناسیون، تغییرات هیجانی در بچه‌ها، تب، گرگرفتگی، خشکی پوست، خشکی دهان، ناراحتی شکم ( بچه‌ها: اتساع مثانه نامنظم‌شدن ضربان قلب، وقفه تنفسی).
سیکلوپلژی
تروپیسترون
رده درمانی: آنتاگونیست سروتونین
تروپیسترون برای درمان تهوع به خصوص بعد از شیمی درمانی به کار می‌رود و نیز در اسکیزوفرنی.
تروپیسترون آنتاگونیست گیرنده سروتونین (5-HT3) است و اثرات ضدتهوع آن احتمالاً از مهار این گیرنده در محیط و مرکز ناشی می‌شود. البته این دارو مهارکننده رسپتور α7-nicotinic نیز است.
سردرد، یبوست و گیجی
اندانسترون
محاسبه عدم قطعیت به روشی گفته می‌شود که برای یافتن عدم قطعیت در متغییرها کاربرد دارد و بیشتر برای مسائلی که نیاز به تصمیم‌گیری دارند به کاربرده می‌شود به عبارت دیگر محاسبه عدم قطعیت در عددی کردن عدم قطعیت موجود در مسائل کمک می‌کند.
ترتینوئین
رده درمانی: از مشتقات ویتامین A
اشکال دارویی: پماد، ژل و لوسیون
ترتینوئین برای درمان آکنه خفیف غیر التهابی به کار می‌رود. این دارو در درمان اختلالات کراتین سازی پوست مانند پسوریازیس نیز به کار می‌رود.
ترتینوئین با تغییر بیان ژنی چسبندگی اپی تلیوم فولیکولار را کم کرده و تشکیل میکروکومدون را کاهش می‌دهد. ترتینوئین، دانه‌های ریز سر سفید یا سر سیاه (کومدونها) را از بین می‌برد. همچنین مانع به وجود آمدن کمدون‌ها می‌شود.
حساسیت، قرمزی، خشکی، پوسته ریزی و گاهی خارش
جان کمبل متولد ۱۹۳۸ میلادی و یک مهندس بریتانیایی است. کمپبل دارای ۲ درجه کارشناسی ارشد از دانشگاه کمبریج و دانشگاه شفیلد، و همچنین دو مدرک دکترا از دانشگاه بیرمنگام است. او عضو آکادمی سلطنتی مهندسی انگلستان ، مؤسسه مواد و مؤسسه مهندسی فلزات ریخته‌گری و دارای کرسی استادی در رشته تکنولوژی ریخته‌گری در دانشگاه بیرمنگام می‌باشد. او به عنوان نفر اول صنعت ریخته‌گری در جهان شناخته می‌شود و تاکنون توانسته‌است حدود ۱۵۰ مقاله، ۲۰ اختراع ثبت شده و ۳ کتاب در زمینهٔ ریخته‌گری به جامعه علمی عرضه کند. او همچنین سابقهٔ عضویت و مشاوره در حدود ۳۰ شرکت تحقیقاتی و تولیدی را دارد.
مؤسسه TMS سالانه کنگرهای تحت عنوان سمپوزیوم جان کمبل در آمریکا برگزار می‌کند.
وی در سال ۲۰۰۴ از دانشگاه بیرمنگام بازنشسته شد و اکنون عمده فعالیت‌های وی در انگلستان در زمینه توسعه فرایندهای ریخته‌گری قطعات سوپر آلیاژ پایه نیکل در تناژ بالا با کمترین قیمت است. او همچنین در ایالات متحده آمریکا در حال طراحی پروسه شکل‌ریزی قطعات آلومینیمی با استفاده از فرایندهای جدید و با کیفیت و استحکام بالا و قیمت‌های رقابتی است.
اولین کتاب وی با عنوان Castings در سال ۲۰۰۳ با ویرایش جدید توسط مؤسسه الزویر منتشر شده‌است. کتاب Castings Practice کمبل در سال ۲۰۰۴ منتشر شد و مورد استقبال صنعتگران و دانشگاهیان قرار گرفت. کتاب دیگری از وی با عنوان Complete Castings Handbook در سال ۲۰۱۱ منتشر شده‌است.
بازی‌های آسیایی جوانان ۲۰۱۳ دومین دوره بازی‌های آسیایی جوانان است که از ۱۶ تا ۲۴ اوت ۲۰۱۳ در نانجینگ جمهوری خلق چین برگزار خواهدشد.
دانشگاه چینهوابخش فارسی رادیو بین‌المللی چین (چینی: 清华大学, "qīnghuá dàxué"), دانشگاهی در پکن، چین است. این دانشگاه یکی از نه دانشگاه اتحادیه سی ۹ است.
چینهوا در بسیاری از رتبه‌بندی‌های ملی و بین‌المللی اغلب یکی از دو دانشگاه برتر سرزمین اصلی چین رتبه‌بندی می‌شود.
رتبه‌بندی دانشگاه‌های جهان QS در سال ۲۰۲۰ دانشگاه چینهوا را در رده ۱۶ دنیا و اول چین قرار داده‌است. همچنین تایمز نیز این دانشگاه را در رده ۲۳ دانشگاه‌های دنیا رتبه‌بندی کرده‌است.
پروفسور رابین ویلیامز (Robin Williams) استاد رشته علوم، تکنولوژی و نوآوری در دانشگاه ادینبرو (ادیبرورگ) در اسکاتلند می‌باشد. وی هم‌اکنون رییس انستیتوی پژوهشی علوم، تکنولوژی و نوآوری است. پژوهش‌های وی در زمینه Social Shaping of Technology و ارتباطات "تکنولوژی" و "جامعه" و مسائل مربوط به طراحی و پیاده‌سازی فناوریهای گوناگون می‌باشد.
وی در سال 1980 از دانشگاه آستون فارغ التحصیل شد و به مدت 6 سال به عنوان محقق در بخش سیاستگذاری تکنولوژی مشغول به کار شد. در سال 1986 به مرکز تحقیقات علوم اجتماعی دانشگاه ادینبرو پیوست و در سال 1997 مدیر این مرکز تحقیقاتی شد. وی در سال 2001 انستیتوی پژوهشی علوم، تکنولوژی و نوآوری را پایه‌گذاری کردhttp://www.issti.ed.ac.uk/about و مسبب ایجاد ارتباط بین مراکز تحقیقاتی بریتانیا، اروپا و آسیا گردید.
در رمزنگاری، روش وافق کلید تصدیق شده بر پایه رمزعبور (password-authenticated key agreement) یک روش تعاملی برای دو یا تعداد بیشتری بخش، جهت انتشار کلیدهای پنهانی بر پایه یک یا تعداد بیشتری دانش بخش (party's knowledge) از رمز عبور گذرواژه است.
یک ویژگی مهم این است که یک استراق سمع کننده یا یک شخص در میانه (middle) نمی‌تواند اطلاعات کافی جهت حدس زدن brute force رمز عبور بدون تعاملات بیشتر با بخش‌ها برای هر حدس به دست آورد. این بدین معناست که امنیت قوی می‌تواند با استفاده از رمز عبورهای ضعیف به دست آید.
Password-authenticated key agreement به طور کلی متدهای زیر را دربرمی گیرد:
در بیشتر مدل‌های امنیتی دقیق برپایه تنها رمز عبور(password-only)، هیچ نیازی برای کاربر متد، جهت به یاد آوردن هرگونه رمز یا داده عمومی علاوه بر رمز عبور وجود ندارد.
در تبدیل کلید تصدیق شده بر پایه رمز عبورPassword authenticated key exchange(PAKE) دو یا تعداد بیشتری بخش (party) بر پایه تنها دانش خود از یک رمز عبور، یک کلید رمزنگاری را با استفاده از یک تبادلی از پیام‌ها انتشار می‌دهند به طوریکه یک بخش تصدیق نشده (بخشی که کانال ازتباطی را کنترل می‌کند اما رمز عبور را ندارد) نمی‌تواند در متد شرکت کند و تا حد ممکن به حدس زدن رمز عبور brute force تحمیل می‌شود. دو فرم از PAKE، متدهای تقویت شده (augmented) و متوازن (Balanced) هستند.
متد متوازن شده به بخش‌ها اجازه می‌دهد که از رمز عبور مشابهی جهت مذاکرده و تصدیق یک کلید مشترک استفاده کنند. مثال‌هایی از این متد شامل:
Augmented PAKE یک نوع قابل اعمال به سناریوهای client/server ای است که در آن سرور، داده معادل با رمز عبور را ذخیره نمی‌کند. این به این معناست که یک مهاجم که داده سرور را می دزد نمی‌تواند به عنوان client خود را جا بزند مگر اینکه اول یک جستجوی brute force را برای رمز عبور انجام دهد. مثال‌هایی از این متد شامل موارد زیر است:
(بازیابی کلید تصدیق شده بر پایه رمز عبور) Password-authenticated key retrieval یک فرایند است که در آن یک کلاینت یک کلید ایستا (static key) را در یک مذاکرده بر پایه رمز عبور با یک سرور که داده مربوط به رمز عبور را می‌داند به دست می‌آورد، مثل روش‌های فورد (Ford) و کالیسکی (Kaliski). در بیشتر تنظیمات دقیق، یک بخش تنها از یک رمز عبور در ترکیب با دو یا تعداد بیشتری سرور(N) جهت بازیابی یک کلید ایستا استفاده می‌کند به طوریکه رمز عبور (و کلید) محافظت می‌شود حتی اگر تمام N-۱ سرور کاملاً توافقی باشند (compromised).
اولین متدهای توافق کلید تصدیق شده بر پایه رمز عبور، متدهای تبدیل کلید رمزشده Encrypted Key Exchange (EKE) بودند که توسط Steven M. Bellovin و Michael Merritt در سال ۱۹۹۲ معرفی شدند. اگر چه چندین نمونه از اولین متدها عیب داشتند، باقی‌ماندن(surviving) و فرم‌های افزوده شده EKE به طور موثری یک رمز عبور مشترک را در یک کلید مشترک توسعه می‌دهد که می‌تواند سپس برای تصدیق پیام و / یا پنهان سازی مورد استفاده قرار گیرد. اولین پروتکل‌های PAKE که امنیت آن‌ها اثبات شده‌است بوسیله M.Bellare، D. Pointcheval و P. Rogaway (Eurocrypt 2000) و V.Boyko. P. MacKenzie و S.Patel (Eurocrypt 2000) به کار گرفته شدند. این پروتکل‌ها که امنیت آن‌ها اثبات شده‌است همچنین مدل اوراکل تصادفی random oracle model (یا حتی انواع قوی تر) نیز نامیده می‌شوند، و اولین پروتکل‌هایی هستند که امنیت آن‌ها تحت فرضیات استاندارد O.Goldreich و Y.Lindell(Crypto 2001) و J.Katz، R. Ostrovsky و M.Yung(Eurocrypt 2001) به اثبات رسیده‌است.
اولین متدهای بازیابی کلید تصدیق شده بر پایه رمز عبور بوسیله فورد (Ford) و کالیسکی (Kaliski) در سال ۲۰۰۰ معرفی شدند.
یک تعداد قابل توجهی از پروتکل‌های PAKE پیشنهادی و امن، که بوسیله M.Bellare، D. Pointcheval و P. Rogaway به کار گرفته شده‌اند ، تنوع و اثبات‌های امنیت آن‌ها در این کلاس در حال رشد از متدهای توافق کلید تصدیق شده بر پایه رمز عبور پیشنهاد شده‌است.استانداردهای رایج برای این متدها شامل :
IETF RFC 2945, RFC 5054, RFC 5931, RFC 5998, RFC 6617, RFC 6628 و RFC 6631, IEEE Std 1363.۲-۲۰۰۸، ITU-T X.۱۰۳۵ و ISO-IEC ۱۱۷۷۰-۴:۲۰۰۶.
۳۰۰ مجموعه کتاب‌های کمیک است که در سال ۱۹۹۸ توسط فرانک میلر با الهام از یک حادثه تاریخی نوشته شده‌است. کمیک بازگویی داستانی از نبرد ترموپیل و حوادث منتهی به آن از دیدگاه لئونیداس از اسپارت است. ۳۰۰ از فیلمی که در سال ۱۹۶۲ به نام ۳۰۰ اسپارتی که میلر زمان جوانی آن را دیده بود الهام گرفته شده است.Frank Miller, "300" #3 (July 1998),"slings & arrows" letters page, Dark Horse Comicsاز این کار در سال ۲۰۰۷ فیلم "۳۰۰" اقتباس شده است.
سامانه طبیعت یکی از آثار بزرگ گیاه‌شناس، جانورشناس، و پزشک سوئدی، کارل لینه، است. نخستین چاپ این کتاب در ۱۷۳۵ بیرون داده شد. عنوان کامل چاپ دهم این کتاب که مهم‌ترین چاپ آن نیز به‌شمار می‌رود، «Systema naturæ per regna tria naturæ، secundum classes، ordines، genera، species، cum characteribus، differentiis، synonymis، locis» بود که به زبان پارسی به صورت «سامانه طبیعت در سه فرمانرو، بر پایه رده، راسته، سرده، و گونه‌ها به همراه ویژگی‌ها، تفاوت‌ها، مترادف‌ها، و مکان‌ها» بازگردانی می‌شود.
نسخه چاپ دهم این کتاب به عنوان نقطه آغاز دایره واژگان زیست‌شناسی شناخته می‌شود. در سال‌های ۱۷۶۸–۱۷۶۶، لینه نسخه ۱۲ام را که اصلاحات بیشتری داشت به چاپ رساند. این نسخه واپسین نسخه‌ای بود که توسط خود او ویرایش شد.
این مقاله در مورد مفهوم انتزاعی سیستم های جعبه سیاه است.(و نه جعبه ی سیاه هواپیما)
جعبه سیاه یا جعبه غیرشفاف (به انگلیسی Black Box) به ابزار، سامانه یا جسمی گفته می‌شود که فقط به صورت تابع تبدیل و ورودی و خروجی‌هایش قابل مشاهده‌است و هیچ گونه اطلاعی از عملکرد و درون آن در اختیار کاربر نیست و عملکرد آن غیرشفاف است. این واژه در علم مهندسی و علوم دیگر ممکن است به هرچیزی نسبت داده شود مثلاً :ترانزیستور، الگوریتم ، ذهن انسان، یک موسسه یا دولت.
برای تجزیه و تحلیل چیزی که به عنوان یک سیستم باز(open system) مدل سازی شده است ، با "رویکرد جعبه سیاه" معمولی ، فقط رفتار محرک / پاسخ برای استنباط کادر (ناشناخته) حساب خواهد شد. نمایش معمول این سیستم جعبه سیاه یک نمودار جریان داده است که در مرکز این جعبه قرار دارد.
نقطه مقابل آن جعبه سفید یا جعبه شیشه‌ای یا جعبه روشن است که عملکرد درونی آن برای کاربر قابل پیگیری و مشخص می‌باشد.
به نظر می رسد معنای مدرن اصطلاح "جعبه سیاه" در حدود سال 1945 وارد زبان انگلیسی شده است. در تئوری مدار الکترونیکی فرآیند سنتز شبکه از توابع انتقال ، که منجر به آن شد که مدارهای الکترونیکی به عنوان "جعبه های سیاه" در نظر گرفته شوند که با پاسخ آنها به سیگنال های اعمال شده بر روی پورت های آنها شناخته می شود ، می توان  ویلهلم کاوئر که ایده های خود را در سال 1941 در تکامل یافته ترین نسخه ی آن منتشر کرد ، دنبال کرد. اگرچه كوئر خود این اصطلاح را به كار نبرد ، افراد دیگری كه از او پیروی می كردند این روش را حت عنوان "آنالیز جعبه سیاه"  بیان کردند.
ویتولد بلویچ مفهوم جعبه های سیاه را حتی به سال های زودتر نسبت می دهد ، استفاده صریح از شبکه های دو پورت (two-port) را به عنوان جعبه های سیاه به Franz Breisig در سال 1921 نسبت می دهد و اظهار می دارد که اجزای 2-terminal  قبل از آن به طور ضمنی به عنوان جعبه های سیاه رفتار می کردند و استفاده می شدند.
در cybernetics، یک توصیف کامل رفتاری توسط راس اشبی در سال 1956 انجام شد. جعبه سیاه در سال 1961 توسط نوربرت وینر به عنوان یک سیستم ناشناخته توصیف شد که با استفاده از تکنیک های شناسایی سیستم مشخص می شد. او اولین قدم در خود سازماندهی این بود که قادر به کپی کردن رفتار خروجی یک جعبه سیاه است. بسیاری دیگر از مهندسین ، دانشمندان و معرفت شناسان ، مانند ماریو بانگ در دهه 1960 از تئوری جعبه سیاه استفاده کرده و آن را کامل کردند.
اساسنامه و ساختار جعبه(box) ، درمورد رویکرد مورد نظر کاملاً بی ربط است ، که کاملاً بیرونی یا پدیدارشناختی است. به عبارت دیگر ، فقط رفتار سیستم حساب خواهد شد.
(ماریو بانژ ( Mario Bunge))
درک جعبه سیاه براساس "قاعده ی توضیحی" - فرضیه رابطه علّی بین ورودی و خروجی- است. این اصل بیان می کند که ورودی و خروجی متمایز اند، که این سیستم دارای ورودی ها و خروجی های قابل مشاهده (و قابل اعتماد) است و سیستم برای ناظر سیاه و پوشیده است (غیر قابل باز بودن).
ناظر به مرور زمان مشاهدات را انجام می دهد. تمام مشاهدات مربوط به ورودی ها و خروجی های یک جعبه سیاه را می توان در یک جدول نوشت که در آن ، در هر یک از مقطع های زمانی ، حالت های قسمت های مختلف جعبه ، ورودی و خروجی ثبت می شود. بنابراین ، با استفاده از مثالی از Ashby ، بررسی جعبه ای که از یک بشقاب پرنده سقوط کرده است ممکن است منجر به این پروتکل شود:
بنابراین ، هر سیستم ، اساساً ، توسط مجموعه ای از یک پروتکل طولانی ، که به موقع ترسیم شده است ، بررسی شده و توالی حالت های ورودی و خروجی را نشان می دهد. از این نتیجه ،این استنباط اساسی حاصل می شود که تمام دانش بدست آمده از جعبه سیاه (از ورودی و خروجی داده شده) از این دست است که می توان با رمزگذاری مجدد پروتکل (جدول مشاهده) بدست آورد؛ و نه چیز بیشتری.
اگر ناظر نیز ورودی را کنترل کند ، تحقیق به آزمایش (تصویرگری) تبدیل می شود و فرضیه های مربوط به علت و معلول را می توان به طور مستقیم آزمایش کرد.
هنگامی که آزمایش کننده نیز اقدام به کنترل جعبه می کند ، بازخورد فعال در رابطه ی جعبه / ناظر وجود دارد ، نسخه ارتقا یافته ی تئوری کنترل ، معماری فید رو به جلو(feed forward architecture) نامیده می شود.
فرایند مدل سازی ساخت یک مدل ریاضی پیش بینی کننده با استفاده از داده های تاریخی موجود (جدول مشاهده) است.
یک مدل جعبه سیاه توسعه یافته یک مدل معتبر(اعتبارسنج) است که در هنگام روش های مختلف تست جعبه ی سیاه، تنها بر اساس عناصر قابل مشاهده اطمینان حاصل می کند .