moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
بیشتر رواندا حداقل ۹۰۰ متر بالاتر از سطح دریا قرار دارد. دشت‌های مرکزی به‌طور متوسط ۱۹۳۲ متر ارتفاع دارند. جنوب شرقی رواندا زمینی بیابان‌مانند دارد. کیگالی، پایتخت و بزرگترین شهر کشور، در فلات مرکزی رواندا واقع شده‌است. میانگین دمای آن ۱۹۰ درجه سانتی‌گراد با ۴۰ اینچ بارندگی سالانه است.
خاک‌های رواندا حاوی بسیاری از ترکیبات فلزی موجود در خاک‌های لاتریت هستند، اما عموماً سبک‌تر و حاصلخیزترند و کمتر از خاک‌های لاتریت واقعی برای کشاورزان مشکل‌ساز هستند. در برخی از مناطق، به ویژه در شمال غربی، خاک منشأ آتشفشانی دارد و کاملاً حاصلخیز است. حدود ۳۰ درصد از زمین‌های رواندا برای کشاورزی و ۳۰ درصد دیگر برای چرا مناسب است.
به‌رغم اینکه رواندا تنها دو درجه زیر خط استوا قرار دارد، مرتفع بودن آن آب و هوای معتدلی را برای اکثر نقاط کشور فراهم می‌کند. میانگین دمای ۲۴ ساعته در کیگالی ۷۳ درجه فارنهایت است. ارتفاعات بالاتر از ۱۴۷۰۰ فوت حتی ممکن است یخبندان و برف را تجربه کنند. دو فصل بارانی معمولاً از فوریه تا مه و از سپتامبر تا دسامبر رخ می‌دهد، اما این امر همیشگی نیست. بارش‌ها گاه سیل‌آسا هستند، هرچند کوتاه، و گاهی اوقات با باد شدید و رعد و برق همراه‌اند.
میانگین بارندگی سالانه ۳۱ اینچ است و به‌طور کلی در کوه‌های غربی و شمال غربی شدیدتر از ساوانای شرقی است. فصل طولانی تابستانِ خشک از ماه مه تا سپتامبر، تپه‌های اطراف کیگالی را به رنگ اخرایی مایل به قرمز تبدیل می‌کند، گرد و غبار ریز همه جا را فرا می‌گیرد و علف‌ها خشک می‌شوند.
دکل یا برج مهارشده یک سازه باریک عمودی مرتفع است که تأمین پایداری آن توسط اعضای مهار (کابل‌های کششی مورب متصل به زمین) صورت می‌گیرد. دکل به تنهایی فقط توانایی تحمل وزن خود را به صورت نیروهای فشاری دارد، اما برای پایداری جانبی نیاز به تکیه گاه جانبی دارد. برای تأمین پایداری جانبی آن توسط اعضای مهار، لازم است که کابلهای مهاری صاف و مستقیم بمانند تا در برابر نیروهای جانبی مانند بارهای ناشی از باد مقاومت کنند. کابلهای مهاری معمولاً در زوایای مساوی نسبت به پایه سازه قرار می‌گیرند.
دکل‌های مهارشده برای مخابرات، قایقرانی و هواشناسی استفاده می‌شوند. بلندترین دکل مهارشده در حال حاضر با ۲٬۰۶۳ فوت (۶۲۹ متر) ارتفاع، دکل کی‌وی‌ال‌وای-تی‌وی (KVLY-TV) در نزدیکی بلانچارد، ,واقع در داکوتای شمالی ایالات متحده آمریکا می‌باشد.
دو نوع دکل مهارشده وجود دارد. نوع اول، برج نیمه مهارشده است و سازه ای است که از یک دکل مهارشده در بالای یک برج پایدار مستقل تشکیل شده‌است. مهارها ممکن است به بالای سازه پایدار مستقل یا روی زمین متصل شوند. یک برج معروف از این نوع برج گربراندی است. نوع دیگر دکل مهارشده، "برج با مهار اضافی" است که خود آن یک برج پایدار مستقل است که یا به‌طور موقت برای افزایش پایداری، به عنوان مثال در حین ساخت و ساز، یا برای انتقال نیروهای برشی جهتی خاص، فقط در یک جهت متصل شده‌است. نمونه ای از این نوع، یک تیر برق در انتهای یک خط انتقال برق است که در آن خط به پایان می‌رسد یا در جهت دیگری امتداد می‌یابد. تیر برق فقط به مهار در یک جهت نیاز دارد تا بارهای جانبی نامتعادل کننده خط انتقال نیرو را در جهت دیگر تحمل کنند.
دکل‌های مهارشده اغلب برای دکل‌های رادیویی و برج‌ها استفاده می‌شوند. دکل همچنین می‌تواند به عنوان تکیه گاه آنتن‌های رادیویی (برای VHF، UHF و سایر باندهای مایکروویو) که در بالای آن نصب شده‌اند، به کار رود، یا کل سازه دکل می‌تواند به عنوان آنتن دکل مخابراتی (برای VLF، LF، MF) عمل کند. در مورد دوم، دکل باید از زمین عایق شود. دکل‌های مهارشده رادیویی معمولاً به اندازه‌ای بلند هستند که برای جلوگیری از کمانش آن‌ها، به چندین مجموعه از خطوط ۲ تا ۴ تایی مهارکه در ارتفاع‌های مختلف روی دکل متصل می‌شوند، نیاز است. یک مورد استثنا برج بلاو ناکس (به انگلیسی: Blaw-Knox tower) بود که به‌طور گسترده در دهه ۱۹۳۰ مورد استفاده قرار گرفت، و شکل خاص آن که به صورت الماس پهن (لوزی شکل) بود، به آن مقاومت برشی می‌داد که فقط به یک مجموعه از مهار نیاز داشت.
گاهی اوقات از دکل‌های مهارشده برای برج‌های اندازه‌گیری، به منظور جمع‌آوری اندازه‌گیری‌های اطلاعات هواشناسی در ارتفاعات معینی از سطح زمین نیز استفاده می‌شود.
دکل‌های مهارشده گاهی اوقات به عنوان دکل (برج‌های انتقال) مورد استفاده قرار می‌گیرند، اگرچه استفاده از آنها در مناطق کشاورزی مشکل ساز است زیرا شالوده تکیه گاه مهارها مانعی برای شخم زدن می با شند.
دکل‌های بادبانی که بادبان‌های قایق‌های بادبانی را نگه می‌دارند، نیزمعمولاً دکل‌های مهارشده هستند.
برج با مهار اضافه همان دکل مهارشده و با مهاری اضافی است که یک سازه برج مستقل پایدار است.
مهار اضافی می‌تواند به‌طور موقت یا دائم باشد. مهار اضافی موقت زمانی استفاده می‌شود که کار بر روی قسمت‌های استاتیک مربوط به برج انجام می‌شود. مهار اضافی دائمی زمانی استفاده می‌شود که سازه باید نیروهای قوی را در یک جهت خاص تحمل کند - به عنوان مثال، برخی از انواع دکل‌های برق که در آن هادی‌ها جهت خود را تغییر می‌دهند یا خاتمه می‌یابند.
برج‌هایی که آنتن‌های سیم پیچ افقی را حمل می‌کنند، گاهی اوقات با مهار اضافی تقویت می‌شوند. گاهی اوقات برج‌ها در مناطق بادخیز، به منظور مقاومت در برابر تغییرشکلهای زیاد، با مهار اضافی تقویت می‌شوند.
مزیت اصلی مهار اضافی این است که ارزان‌تر از ساخت یک برج بدون نیاز به مهار و کاملاً مستقل است که می‌تواند همان نیرو را تحمل کند. علاوه بر این، امکان ارتقاء بسیار آسان سازه‌های موجود را فراهم می‌کند. عیب مهار اضافی این است که به فضای زمینی بسیار بیشتری نیاز دارد و شالوده مهارهامانع انجام کار کشاورزی در این زمین‌ها می‌شوند. همچنین این خطر وجود دارد که بچه‌ها در برخورد با شالوده مهارها آسیب ببینند، بنابراین محدوده شالوده مهارها باید حصار کشی شوند.https://web.archive.org/web/20070202092446/http://www.awea.org/faq/sagrillo/ms_visibility.html
برج "نیمه مهارشده" سازه ای به صورت برج است که از یک زیرزمین با سازه پایدار مستقل، که در بیشتر موارد بتنی یا فولادی مشبک است، همراه با یک دکل مهار شده در بالا تشکیل شده‌است. موقعیت بست مهارها ی دکل مهارشده می‌تواند در بالای برج یا روی زمین باشد.
برج‌های نیمه مهارشده معمولاً زمانی که به یک برج بسیار بلند برای انتقال امواج FM و تلویزیونی نیاز است، و نیز در عین حال آنتن‌هایی را برای خدمات رادیویی جهت دار در ارتفاع بسیار پایین‌تر حمل می‌کنند، استفاده می‌شوند. در چنین مواردی، آنتن‌های خدمات رادیویی جهت دار در بالای قسمت مستقل برج نصب می‌شوند، در حالی که بالای دکل مهارشده، برای نصب آنتن‌های FM و تلویزیون مورد استفاده قرار می‌گیرد. همچنین می‌توان از آن‌ها برای ارتقاء برج‌های پایدار کوچک (مانند برج‌های آبی) با دکل آنتن بلند برای پخش FM و تلویزیون استفاده کرد. با این حال استفاده از آنها نادر است، و آنها عمدتاً در برخی از کشورهای اروپایی وجود دارند.
برج‌های نیمه مهارشده رابر اساس موقعیت قرارگیری بست مهارها، می‌توان به دو نوع تقسیم کرد.
دکل‌های مهارشده روی آسمان‌خراش‌ها یا برج‌های عریض‌تر، اغلب بر روی سقف سازه خودایستای زیرین مهار می‌شوند. در چنین مواردی، تفاوت ساختمانی عمده ای بین این دکل مهارشده با دکل مهارشده در روی زمین وجود ندارد و ساخت برج خودایستای زیرین تفاوت چندانی با ساخت برجی با همان ارتفاع برج، ولی بدون دکل در روی آن، را ندارد. دکل مهارشده این گونه سازه‌ها معمولاً ارتفاع کمتری نسبت به برج زیرین دارد.
برج‌های نیمه‌مهارشده ای که در آنها حداقل یکی از بست مهارها روی زمین است، نادرتر هستند. قرارگیری شالوده‌ها در یک محدوده هندسی وسیع‌تر، امکان ایجاد یک دکل بسیار بلندتر از برج خودایستای زیرین را فراهم می‌کند، و ادغام برج و دکل باید در تمام جنبه‌های ساخت و ساز در نظر گرفته شود.
پرونده‌های افغان (Afghan Files)، مجموعهٔ از اسناد نیروهای دفاعی استرالیا در مورد عملیات نیروهای ویژه استرالیا در افغانستان است. این اسناد توسط دیوید مک‌براید در اختیار بنگاه خبررسانی استرالیا (ABC) درز کرد و هفت داستان، بر مبنای آن منتشر شد. این اسناد دربرگیرنده موضوعات مختلفی بود، اما چیزی که توجهات را جلب نمود، جزئیات مرتبط به چندین مورد کشتار غیرقانونی مردان و کودکان غیر مسلح را شرح می‌داد. پلیس فدرال استرالیا در واکنش به افشای این اطلاعات در ژوئن ۲۰۱۹ به دفاتر بنگاه خبر رسانی استرالیا یورش برد و تمامی مواد مربوط به این موضوع را ضبط کرد.
این اسناد نگرانی‌های را پیرامون «فرهنگ سازمانی» شامل «فرهنگ یک جنگ‌جو» و یک نگرانی به‌خصوص را نسبت به «بی‌حسی» و «تنزیل ارزش‌ها» در میان سربازان نخبه نیروهای ویژه هوایی که در افغانستان خدمت می‌کردند، مطرح نمود. افزون بر آن، این اسناد به شکاف عمیق میان دو قطعه نخبه که اکثریت نیروهای ویژه از آن‌ها متشکل است، اشاره دارد.
این اسناد شامل حداقل ۱۰ مورد کشتار غیرقانونی مردان و اطفال غیر مسلح بود. دو رویداد که هر دو در سپتامبر ۲۰۱۳ اتفاق افتاده بود، در حال حاضر تحت تحقیق سر مفتش نیروهای دفاعی استرالیا قرار دارد. در یکی از این رویدادها شخصی به‌نام بسم الله آزادی و پسر وی صادق الله در جریان یورش از جانب نیروهای استرالیا در ولایت ارزگان به قتل رسیدند، ادعا می‌شود، که بسم الله تفنگچهٔ را به سمت نیروهای SAS نشانه گرفته بود. اما برخلاف گزارش‌های سربازان استرالیایی، پلیس روز بعدی بسم الله و صدیق‌الله را در تخت‌خواب کنار هم‌یافت و ظاهراً نشان‌دهنده این بود، که آن‌ها هنگام خواب کشته شده‌اند. این اسناد هم‌چنین شامل این گزارش بود، که یک سرباز همراه با یک زندانی تنها بود و پس از این‌که ظاهراً زندانی تلاش نموده تا سلاح سرباز را بگیرد تا به وی شلیک کند. پس از این رویدادها در جریان ۲۰۱۳ میلادی، نیروهای استرالیایی متهم به کشتن یک سوار موترسیکل افغان و مجروح نمودن خانمی که در عقب وی سوار بود، شدند. این رویدادها باعث آشفتگی شدید مقامات افغان شد و تهدید نمودند، که اگر کشتن مردمان ملکی غیر مسلح متوقف نشود، آن‌ها کار با استرالیا را متوقف خواهند کرد.
این پرونده‌ها در واکنش به ADF و در مورد پس‌زمینه رویدادی که طی آن یک سرباز SAS دست یک شورشی افغان را قطع می‌کند معلومات فراهم نمود. قبل از این که این رویداد رخ دهد، نیروهای ویژه در جست‌جوی یک هدف مهم دولت استرالیا با نام مستعار «هدف شمشیر» بودند، یک فرمانده ارشد شورشی که مسئول حملات متعدد بود. هلیکوپترها و بیش از ۱۲۰ سرباز در این جست‌جو حضور داشتند. چهار شورشی در جریان یک پرواز در ولایت زابل به قتل رسید. یک سرجوخه SAS اجساد را تلاشی نموده و پس از آن با نیشتر یک دست از هر کدام از شورشی‌ها را قطع کرد. سربازان مکلف بودند، تا در صورت امکان، اثر انگشت و اسکن چشم هر عضو گروه طالبان که کشته می‌شد را گردآوری کنند. این در حالی‌است که قطع‌کردن عضو بدن فرد مرده قوانین جنگی را نقض می‌کند. سروان اندرو هاستی از این رویداد ناراحت شد و آن را به مقام ارشد خود گزارش داد. اعضای ارتش، جلسه آموزشی که فقط ۹ روز قبل برگزار شده بود و در آن صریحاً اجازه قطع‌کردن دست داده شده بود، را متهم نمودند.
پلیس فدرال استرالیا به تاریخ ۵ ژوئن ۲۰۱۹ به مقر شبکه ABC در شهر سیدنی یورش برد و برای ۸ ساعت آنجا را تلاشی نمود، که طبق گزارش علت آن پرونده‌های افغانستان بوده‌است. سایر ادارات، احتمالاً سازمان اطلاعاتی استرالیا و اداره سیگنال‌های استرالیا نیز در آنجا حضور داشتند. در جریان این یورش، وکلای مدافع شبکه ABC مجبور گردیدند تا مجوز را تفسیر نموده و با AFP همکاری کنند تا اطمینان حاصل گردد، که معلومات محرم که در حیطه مجوز قرار نمی‌گیرند، نشر نشوند. این یورش بلافاصله با نقد گسترده مردم مواجه شد و یک درخواست مبنی بر دسترسی آزاد به اطلاعات از این رویداد نشان داد که AFP عمداً خبرنگاران را مورد هدف قرار می‌دادند و حتی محاکمه خبرنگاران دخیل در موضوع نیز در دستور کار بود. شبکه ABC پس از یورش علیه AFP دادخواهی نموده و ادعا نمود که مجوز بسیار کلی بود و از این‌رو قابل اجراء نبود.
این قضیه در فوریه ۲۰۲۰ از جانب محکمه فدرال آسترالیا مختومه اعلام شد و AFP فرایند دسترسی به پرونده‌های مصادره شده را شروع کرد، در این زمان شبکه ABC به سرعت اقدام نمود، تا حکم قضایی به‌دست بیاورد.
در ژوئن ۲۰۲۰، AFP خلاصه شواهد را به رئیس محاکم عامه سترالیا (CDPP) که دادستان عامه فدرال نیز است فرستاده و توصیه نمود تا دان آکس به دلیل دزدی از بخش پرونده‌های افغانستان مجازات شود. چون این یک قضیه بسیار مهم و در سطح بالا بود، دادستان نیز نیاز به تأییدی نهایی از جانب دادستان کل آن وقت، کرستین پورتر، داشت. CDDP در اکتبر ۲۰۲۰ اعلام کرد که، علی‌رغم باور داشتن بر این‌که آن‌ها می‌توانند آکس را به چندین جرم متهم نمایند، اما آن‌ها وی را محاکمه نخواهند کرد.
یورش به دفاتر ABC و همچنین یک یورش دیگر AFP به خانه یک خبرنگار شبکه نیوز کورپ به‌نام آنیکا اسمیتورست در همان ماه، به موضوع بررسی در کمیته محیط زیست و ارتباطات سنای استرالیا در مورد آزادی رسانه‌ها مبدل شد. گزارش نهایی این کمیته در ماه می ۲۰۲۱ به نشر رسید که حاوی ۱۷ توصیه بود، از جمله پیشنهاد اصلاح آن قوانینی که این پتانسیل را دارند، تا خبرنگاری عامه را جرم قلمداد نمایند و هم‌چنین پیشنهادهایی مبنی بر بهبود محافظت دولت فدرال از افشاگران.
کلمنت فرانسوا تئودور دوبوآ (؛ ۲۴ اوت ۱۸۳۷ – ۱۱ ژوئن ۱۹۲۴) آهنگساز، استاد دانشگاه و آموزگار موسیقی اهل فرانسه بود.
دوبوآ پس از تحصیل در کنسرواتوار پاریس، برندهٔ جایزه بزرگ رم در سال ۱۸۶۱م شد. او سپس به‌عنوان ارگ‌نواز و رهبر گروه کر در چندین کلیسای معروفِ پاریس مشغول به فعالیت شد و هم‌زمان در مقام استادی، به تدریس در کنسرواتوار پاریس پرداخت. وی در این کنسرواتوار از سال ۱۸۷۱ تا ۱۸۹۱ هارمونی، و از سال ۱۸۹۱ تا ۱۸۹۶، آهنگسازی آموزش می‌داد و تا زمانی که جانشین آمبرواز توما به‌عنوان مدیر کنسرواتوار شد، به تدریس پرداخت. او بعد از تصدی مدیریت، برنامه درسی کاملاً محافظه‌کارانهٔ قبلی خود را ادامه داد و پس از اینکه رسوایی در مورد تلاش دانشکده برای تقلب در مسابقهٔ «جایزه بزرگ رم» برای جلوگیری از پیروزی موریس راول آهنگساز مدرنیست به‌وجود آمد، مجبور به بازنشستگی زودهنگام شد.
دوبوآ در آهنگسازی فردی توانا و خوش‌ذوق شناخته می‌شد اما آثارش چندان اصیل و الهام‌بخش نبود. وی امیدوار بود که به‌عنوان آهنگساز اپرا سرشناس شود ولی بیشتر به‌خاطر ساخته‌های کلیسایی‌اش شناخته شد. کتاب‌های او در زمینهٔ تئوری موسیقی تأثیرگذار بودند و سال‌ها مورد استفاده قرار گرفتند.
دوبوآ در مارن، روستایی در نزدیکی رنس به دنیا آمد.Pasler, Jann. "Dubois, (François Clément) Théodore", "Grove Music Online", Oxford University Press. Retrieved 24 May 2021 خانوادهٔ او به حرفهٔ موسیقی آشنایی نداشتند، پدرش سبدساز بود و پدربزرگش معلم مدرسه بود. مادر وی سلین دوبوآ (با نام خانوادگی شاربونیه)، شغل و حرفه‌ای نداشت و بیشتر وقت خود را صرف تربیت تئودور جوان می‌کرد. تئودور پیانو را نزد لوئی فانارت رهبر گروه کر کلیسای جامع رنس آموخت. دوبوآ در سال ۱۸۵۴ به واسطهٔ تماس‌های اساتید موسیقی، در کنسرواتوار پاریس به سرپرستی دانیل اوبر پذیرفته شد. وی در این کنسرواتوار پیانو را نزد آنتوان فرانسوا مارمونتل، ارگ با فرانسوا بنوا، هارمونی با فرانسوا بازن و کنترپوان و آهنگسازی را نزد آمبرواز توما آموخت. دوبوآ در حالی که دانشجو بود، در کلیساهای لزنولید (از ۱۸۵۵) و سنت کلوتیلد (از ۱۸۵۸) مشغول به کار شد. او که پی‌درپی جوایز اولِ مسابقات برای هارمونی، فوگ‌نویسی و ارگ به‌دست می‌آورد، سرانجام در سال ۱۸۶۱، جایزهٔ اول موسیقی فرانسه (جایزه بزرگ رم) را به‌دست آورد.Gandrey-Rety, Jean. "Théodore Dubois", "Les Spectacles", 8 August 1924, pp. 4–5
دریافت جایزهٔ بزرگ رم، به دوبوآ این امکان را داد تا در «آکادمی فرانسه» در شهر رم واقع در مجموعهٔ ویلا مدیچی، با اخذ یارانه به تحصیل ادامه دهد. او از سال ۱۸۶۱ در آنجا اقامت گزید و با بسیاری از دانشجویان مانند ژول ماسنه آشنا شد. وی در هنگام تحصیل از بناهای ناریخی رم و حومهٔ آن بازدید کرد و در اجراهای موسیقی کلیسای سیستین مشارکت داشت. وی همچنین به شهرهای ناپل، پمپئی، ونیز، ورونا، منتووا، میلان و فلورانس سفر کرد. او برداشت‌های خود از این دیدارها و سفرها را با ساخت یک اورتور در سبک کلاسیک با شیوهٔ اپرا بوفا و اپرا سریا ارایه داد که در نهایت به خلق یک مس بزرگ (مراسم عشاء ربانی) انجامید. او در طول اقامت خود در رم با نوازندگان برجسته‌ای از جمله فرانتس لیست ملاقات کرد و لیست که قطعۀ «عشای ربانی» را شنیده بود، تئودور جوان را تشویق کرد.
دوبوآ در سال ۱۸۶۶، به پاریس بازگشت و به‌عنوان کاپل‌مایستر در «کلیسای سنت کلوتیلد» منصوب شد، جایی که گروه کر تحت سرپرستی وی قطعهٔ «هفت کلام آخرِ مسیح» را در روز «جمعهٔ خوب» (۱۸۶۷) اجرا کردند و سپس در «کنسرت‌های مردمی» و بسیاری از کلیساهای دیگر تکرار شد.
در سال ۱۸۷۱، هنگامی که کامی سن-سانس «انجمن ملی موسیقی رومن بوسین» را تأسیس کرد، دوبوآ به همراه آنری دوپارک، گابریل فوره و سزار فرانک از اعضای مؤسس آن بودند. در همان سال وی به‌عنوان سرپرست «گروه کر» کلیسای لمدلن منصوب شد. او در طول جنگ فرانسه و پروس (۷۱–۱۸۷۰) به گارد ملی پیوست، هیوگ ایمبرت (زندگی‌نامه‌نویس دوبوآ) می‌گوید: «او و سن-سانس در لباس نظامی اغلب در کلیسای لمدلن با هم ملاقات می‌کردند، یکی برای رهبری گروه کر و دیگری برای نواختن ارگ». سرانجام هر دو مرد از آخرین روزهای خونین کمون پاریس (۱۸۷۱) گریختند، سن-سانس به انگلستان بازگشت و دوبوآ به خانوادۀ خود در شهر روسنی پیوست.
دوبوآ در سال ۱۸۷۱، به‌عنوان استاد هارمونی، به عضویت هیئت علمی کنسرواتوار پاریس درآمد و جانشین آنتوان الوارت شد. او این پست را به مدت ۲۰ سال حفظ کرد؛ شاگردان وی در کلاس‌های آهنگسازی و هارمونی افرادی چون پل دوکا، جورجه انسکو، آلبریک مگنارد، فلوران اشمیت و بسیاری دیگر بودند. در ماه اوت ۱۸۷۲، دوبوآ با نوازندهٔ پیانو ژان دوویناژ (۱۹۲۲–۱۸۴۳) ازدواج کرد (پدر وی رهبر ارکستر شرکت «اپرا-کامیک» در پاریس بود). ازدواج تئودور و ژان، مادام‌العمر و سعادت‌مندانه بود و آنها دو فرزند داشتند.
دوبوآ این جاه‌طلبی را داشت که آهنگساز اپرا شود، او با آنکه موفق شد در سال ۱۸۷۳، اپرای "گسل امیر" با لیبرتو ژول باربییر و میشل کاره را در تالار قدیمی «تئاتر کلونی» در پاریس اجرا کند، اما نتوانست جای پایی در شرکت‌های بزرگ اپرای پاریس برای خود پیدا کند."Spectacles du 10 Mai 18", "Courrier des hotels", 10 May 1873 دوبوآ در سال ۱۸۷۸ موفق شد برای اثری به نام "بهشت گمشده" جایزهٔ «مؤسسهٔ رقابتی موسیقی» که توسط شهر پاریس برگزار می‌شد، به‌طور مشترک با بنجامین گدار کسب کند، "بهشت گمشده" ابتدا با هزینۀ عمومی در نوامبر ۱۸۷۸، و دو بار دیگر در تئاتر دو شاتله، اجرا شد.
در سال ۱۸۷۷، سن-سانس به‌عنوان نوازندهٔ ارگ کلیسای لمدلن بازنشسته شد و دوبوآ جایگزین او شد و فوره نیز به‌عنوان کاپل‌مایستر جانشین دوبوآ شد. در ماه فوریهٔ سال ۱۸۷۹، دوبوآ اپرایی کمدی و تک پرده‌ای با نام "نان قهوه‌ای" را در یکی از خانه‌های بزرگ پاریس به صحنه برد. «سالنامه تئاتر و موسیقی» این اثر را ساده و دارای «شوخ‌طبعی و مهارت» یافت و گرچه خیلی اصیل ندانست اما با این وجود «بسیار ظریف و با ملودهای عالی» توصیف کرد. در ماه ژوئیهٔ ۱۸۸۰، دوبوآ به‌اتفاق فوره برای شرکت در اجرای اپراهای "تنهوزر" و "استاد خواننده از نورنبرگ" اثر ریشارد واگنر به مونیخ سفر کردند. هرچند دوبوآ مانند فوره تحت‌تأثیر موسیقی واگنر قرار گرفته بود، اما اجازه نداد که مانند بسیاری از آهنگسازان فرانسوی دیگر، موسیقی واگنر بر ساخته‌هایش تأثیر بگذارد، اگرچه در بازگشت به پاریس، مطالعه‌ای فشرده در مورد آثار واگنر انجام داد.
دوبوآ هرگز نتوانست اپرایی در سالن برتر اپرای پاریس اجرا کند اما در سال ۱۸۸۳، موفق شد در این سالن باله‌ای در سه پرده به‌نام "فراندول" با هدایت روسیتا ماوری اجرا کند. «سالنامه تئاتر و موسیقی» دربارهٔ این باله نوشت: یک «موسیقی برجسته با شکلی مالیخولیایی که مانند خورشید جنوب، فقط اندکی گرما و رنگ دارد» و اضافه می‌کند «این اثر اگرچه اصالت و الهام‌بخشیِ برجسته‌ای نداشت ولی به خوبی نوشته شده بود و در کل، حرکات باله مناسب بود». این قطعه مورد استقبال قرار گرفت و بارها در سالن‌های اپرا اجرا شد. دوبوآ در همان سال نشان افتخار لژیون دونور را دریافت کرد.
در سال ۱۸۸۴، دوبوآ با یک اپرای چهار پرده‌ای به‌نام "آبن-هامت" موفقیت زیادی به‌دست‌ آورد. این اپرا در سالن «تئاتر ایتالیایی» واقع در «میدان دو شاتل» پاریس افتتاح شد و با اشتیاق مورد استقبال قرار گرفت، اما پس از چهار اجرا متوقف شد، زیرا بحران مالی باعث شد که تئاتر تعطیل شود و دوبوآ با مسئولیتِ پرداخت دستمزدهای معوقهٔ خوانندگان، تنها ماند.
در ژانویه ۱۸۹۱، لئو دلیب درگذشت و دوبوآ به‌جای او به‌عنوان استاد آهنگسازی در کنسرواتوار پاریس منصوب شد. همچنین پس از مرگ شارل گونو در سال ۱۸۹۴، دوبوآ به عضویت فرهنگستان هنرهای زیبای فرانسه انتخاب و جانشین وی شد که به گفتهٔ جان پاسلر (زندگی‌نامه‌نویسِ دوبوآ)، بدین‌وسیله «شفافیت و آرمان‌گرایی موسیقی او» به رسمیت شناخته شد.
دوبوآ همیشه نسبت به موریس راول زمانی که دانشجوی کنسرواتوار بود، دشمنی داشت؛ زیرا آثار راول با سیاست‌های ضد مدرنیستی دانشکده مطابقت نداشت. با کلود دبوسی نیز با همین رفتار برخورد می‌شد، به‌طوری که وقتی در سال ۱۹۰۲، اپرای پلئاس و ملیزاند در حال اجرا بود، دوبوآ بی‌درنگ حضورِ دانشجویان در این نمایش را منع کرد.
در ژوئن ۱۹۰۵، پس از یک رسوایی عمومی ناشی از تلاش آشکار دانشکده برای جلوگیری از برنده‌شدنِ راول برای جایزه بزرگ رم، دوبوآ مجبور شد به بازنشستگی زودهنگام خود بپردازد؛ در نتیجه گابریل فوره از طرف دولت فرانسه با دستوری برای مدرن‌کردنِ کنسرواتوار، جانشین دوبوآ شد.
نظرات شخصی دوبوآ نسبت به سیاست‌های کلی کنسرواتوار که او ریاست آن را برعهده داشت، کمتر ارتجاعی بود، به‌عنوان مثال در سال ۱۹۱۴، هنگامی که اپرای پارسیفال اثر ریشارد واگنر با تأخیر در پاریس نمایش داده شد، دوبوآ به همکارش گفته بود که «هیچ موسیقی زیباتر از این نوشته نشده‌است». همچنین وی به‌طور خصوصی مجذوب موسیقی کلود دبوسی با «هارمونی‌های لطیف و ظرافت‌های ارزشمند آن» بود.Hüe, Georges, "quoted" in "Théodore Dubois", "Le Ménestrel", 20 June 1924, p. 284
دوبوآ پس از بازنشستگی از کنسرواتوار تا سالهای پایانی زندگی‌اش، به‌عنوان چهره‌ای آشنا و پرقدرت در محافل موسیقی پاریس باقی ماند. او رئیس «انجمن فارغ‌التحصیلان کنسرواتوار» بود و ریاست مراسم سالانهٔ جوایز آن را نیز بر عهده داشت.Gandrey-Rety, Jean. "Mort de Théodore Dubois", "Comœdia", 12 June 1924, p. 1 مرگ همسرش در سال ۱۹۲۳، ضربه‌ای بود که او از آن بهبود نیافت و پس از یک بیماری کوتاه‌مدت، در تاریخ ۱۱ ژوئن ۱۹۲۴ (۸۶ سالگی) در خانه‌اش (پاریس) درگذشت.
کارنامهٔ دوبوآ در آهنگسازی با وجود اینکه آثار مذهبی زیادی نوشت، اما امیدوار بود که در اپرا کار موفقی داشته باشد. شیفتگی او به موضوعات خاور نزدیک منجر به ساخت اولین اثر صحنه‌ای او به‌نام "گسل امیر" و سپس اولین اپرای چهار پرده‌ای، "آبن-هامت" شد؛ دوبوآ پیام‌های بسیار خوبی پس از نمایش اپرایش از استقبال عموم دریافت کرد اما جایی در کارنامه معمولی خود به‌دست نیاورد."The Drama in Paris", "The Era", 27 December 1884, p. 14 اپرای بزرگ دیگر او "خاویر"، نام دارد که به‌عنوان یک «چکامهٔ دراماتیک» توصیف می‌شود؛ داستان در روستایی دور می‌گذرد و پیرامون مادری بیوه می‌چرخد که برای کشتن دخترش «خاویر»، با کمک پدرِ نامزدش نقشه می‌کشد؛ خاویر با کمک یک کشیش از حمله جان سالم به در می‌برد و اپرا با یک پایان خوش و معمولی به پایان می‌رسد."Xavière", "The Era", 30 November 1895, p. 10
آثار دوبوآ همچنین شامل باله، اوراتوریو و سه سمفونی است. شناخته‌شده‌ترین اثر او اوراتوریوی «هفت کلام آخرِ مسیح» (۱۸۶۷) است که هر از گاهی اجرا می‌شود. توکاتا در سل ماژور (۱۸۸۹) هنوز در رپرتوار ارگانیست‌ها باقی مانده‌است. بقیه آثار بزرگ او تقریباً به‌طور کامل ناپدید و از دسترس خارج شده‌است. او با تألیف کتاب‌های "هارمونی" و "کنترپوان و فوگ"، تأثیر ماندگاری در تدریس داشته‌است که امروزه نیز گاهی اوقات از آن استفاده می‌شود.
استان خودمختار قره‌باغ کوهستانی یک استان خودمختار در درون جمهوری سوسیالیستی آذربایجان شوروی بود که بیشتر ساکنان آن را ارامنه تشکیل می‌دادند.
مالکیت بر این منطقه در طول دوران کوتاه مدت استقلال آذربایجان و ارمنستان در سال‌های ۱۹۱۸ و ۱۹۲۰ مورد اختلاف دو کشور قرار گرفت. پس از تصرف ارمنستان و آذربایجان توسط شوروی، کاف بیرو (دفتر قفقاز) تصمیم گرفت قره باغ را با مجموعه ای از خودمختاری‌ها در داخل جمهوری سوسیالیستی شوروی آذربایجان قرار دهد. بنابر تصمیم کاف بیرو شهر شوشی به عنوان مرکز اداری این استان خودمختار انتخاب شد.Document about creation of Nagorno-Karabakh Autonomous Oblast (in Russian)
در ۷ ژوئیه ۱۹۲۳، استان خودمختار قره‌باغ کوهستانی ایجاد شد و پایتخت به استپاناکرت (که قبلاً خان‌کَندی نام داشت) منتقل شد. در زمان تشکیل، مساحت این استان ۴۱۶۱ کیلومتر مربع (۱۶۰۷ مایل مربع) بود. سرشماری سال ۱۹۲۶، جمعیت این منطقه را ۱۲۵۲۰۰ نفر اعلام کرده‌است که ۸۹٫۲ درصد این جمعیت را ارامنه را تشکیل می‌داده‌اند. با این حال، تا سال ۱۹۸۹، درصد جمعیت ارمنی این استان خود مختار به ۷۶٫۹ درصد کاهش یافت. دلایل کاهش جمعیت ارامنه در این استان عبارت بودند از سیاست مقامات آذربایجان شوروی برای اسکان آذربایجانی‌ها در این منطقه و مهاجرت ارامنه قره باغ به خارج، و همچنین زاد و ولد بیشتر آذربایجانی‌ها نسبت به ارمنی‌ها.
اگرچه مسئله حاکمیت بر قره‌باغ کوهستانی تا اواسط دهه ۱۹۸۰ به موضوعی جدی تبدیل نشده بود اما روشنفکران ارمنی و رهبران ارمنستان شوروی و همچنین مقامات ارمنی قره باغ چندین بار از مسکو درخواست کردند تا حاکمیت این منطقه به ارمنستان شوروی منتقل شود. در سال ۱۹۴۵، گریگور هاروتیونیان، رهبر ارمنستان شوروی، از استالین درخواست کرد که این منطقه به ارمنستان شوروی ضمیمه شود که استالین این درخواست را رد کرد. در سال ۱۹۶۵، سیزده تن از مقامات حزب ارمنی قره باغ در نامه ای به رهبری اتحاد جماهیر شوروی در مورد نوع نگرش مقامات آذربایجان شوروی نسبت به استان خودمختار قره باغ کوهستانی شکایت کردند. بسیاری از مقامات ارمنی قره باغ که خواهان پیوستن به ارمنستان بودند از کار برکنار یا به ارمنستان منتقل شدند. با ظهور حیدر علی‌اف به عنوان رهبری جمهوری سوسیالیستی آذربایجان شوروی در سال ۱۹۶۹ باکو تلاش‌های فزاینده ای را برای تشدید کنترل خود بر این منطقه خودمختار به کار برد. در سال ۱۹۷۴–۱۹۷۳ علی‌اف، گورگن ملکومیان دبیر استان خود مختار قره باغ کوهستانی را که در نظر وی یک ملی‌گرای ارمنی بود برکنار کرد و بوریس کوورکوف را به عنوان دبیر استان قره باغ کوهستانی منصوب کرد. کورکوف برخلاف گورگن ملکومیان دبیر قبلی قره باغ کوهستانی که متولد قره باغ بود در ارمنستان متولد شده بود و روابط دوستانه ای با آذربایجان داشت.
در سال ۱۹۷۷، سرو خانزادیان، نویسنده برجسته ارمنی، نامه‌ای سرگشاده به لئونید برژنف نوشت و خواستار الحاق قره‌باغ به ارمنستان شوروی شد.
این استان به پنج شهرستان (رایون) یا بخش اداری تقسیم شده بود:
درگیری میان ارمنی‌های این استان و دولت سوسیالیستی آذربایجان در سال ۱۹۸۷ آغاز شد. سطح این درگیری در اواخر سال ۱۹۹۱ افزایش یافت و منجر به آغاز جنگ اول قره‌باغ شد. در ۲۶ نوامبر ۱۹۹۱، پارلمان جمهوری سوسیالیستی آذربایجان، خودمختاری استان قره‌باغ را لغو کرد. همچنین تقسیمات اداری استان قره باغ منحل شد، و این سرزمین در بین مناطق خوجاوند، ترتر، گورانبوی، شوشی و کلبجر تقسیم شد.Svante Cornell, "Turkey and the Conflict in Nagorno Karabakh: A Delicate Balance ", in "Middle Eastern Studies Journal" Vol 34, No. 1 (London: Frank Cass Publications, January 1998), pp. 51–72 در پاسخ، اکثریت جمعیت ارمنی استان قره باغ اعلام استقلال کردند و جمهوری آرتساخ را تأسیس کردند که این عمل آنها توسط ارمنستان مورد حمایت قرار گرفت. امروزه، بیشتر سرزمین‌های استان سابق قره باغ تحت کنترل جمهوری خود خوانده آرتساخ است. آذربایجان در جریان جنگ دوم قره باغ (۲۰۲۰) کنترل بخش جنوبی استان سابق خودمختار قره‌باغ را دوباره به دست آورد.
از سال ۲۰۲۱، تنها کنترل بخش مرکزی و شمالی استان سابق خود مختار قره‌باغ در دست جمهوری خود خوانده آرتساخ قرار دارد. با این وجود جمهوری آرتساخ توسط هیچ کشوری به رسمیت شناخته نشده‌است و در سطح بین‌الملل استان سابق خود مختار قره‌باغ به عنوان بخشی از سرزمین آذربایجان در نظر گرفته می‌شود. آذربایجان در ۲۶ نوامبر ۱۹۹۱ با لغو قانون خودمختاری استان قره‌باغ، این استان را به عنوان بخشی از خاک این کشور اعلام کرد. از آن زمان تقسیمات اداری این سرزمین در بین مناطق خوجاوند، شوشی، خوجالی، بخش شرقی کلبجر، بخش غربی ترتر تقسیم شد.
تعداد جمعیت و ترکیب قومی قره‌باغ کوهستانی بر اساس سرشماری شوروی در سال‌های ۱۹۲۶–۱۹۸۹
سوگواران خموش آلبوم موسیقی سنتی ایرانی با آهنگسازی پژمان طاهری و صدای علیرضا قربانی است. این آلبوم در دستگاه همایون اجرا شده و دارای ۹ قطعه و اشعاری از شهریار، محمدرضا شفیعی کدکنی، ملک الشعری بهار و فریدون مشیری، هوشنگ ابتهاج می‌باشد.
گروه ایرانی قطعات این اثر را در سال‌های ۱۳۸۴ و ۱۳۸۵ در قالب یک تور، در چندین کشور اروپایی از جمله فرانسه، اتریش و سوییس و در محل‌های مهمی از جمله سازمان ملل و سازمان انرژی اتمی و نیز در زمستان سال ۸۵ در تالار وحدت به اجرا درآوردند. این آلبوم به‌طور زنده از یکی از این کنسرت‌ها ضبط شده‌است.
این آلبوم همچنین جزو پرفروش‌ترین آثار موسیقی کلاسیک در سال ۸۶ قرار گرفت.
لازم است ذکر شود قطعهٔ آواز کرک با شعری از مهدی اخوان ثالث از آلبوم حذف شد و اجازه انتشار پیدا نکرد.
اسناد افغانستان (Afghanistan Papers)، مجموعه‌ای از مصاحبه‌های مرتبط به جنگ ایالات متحده در افغانستان است، که توسط سر مفتش ویژه برای بازسازی افغانستان (SIGAR) تهیه گردیده و توسط "واشینگتن پُست" در ۲۰۱۹ میلادی پس از درخواست قانون آزادی اطلاعات چاپ شده‌است. این اسناد نشان‌داد که مقامات بلند مرتبه به‌طور معمول بر این عقیده بودند که جنگ افغانستان غیرقابل پیروزی است و این نظر را از مردم عام پنهان می‌کردند. به دلیل مشکل بودن ایجاد معیارهای هدفمند برای پیمایش موفقیت، معلومات در طول جنگ مورد دست‌کاری قرار می‌گرفت. خبرنگار شبکه NPR، لولو گارشیا-ناوارو پس از مقایسه این اسناد با اسناد پنتاگون «تلاش‌های واضح و پیوسته حکومت ایالات متحده مبنی بر گمراه سازی عمدی مردم عامه» را برملا ساخت.
نخستین مقاله‌ای که بر مبنای این اسناد نوشته شده بود، تحت عنوان «جنگ با حقیقت» توسط گزارش‌گر واشینگتن پُست به‌نام کریگ وایتلاک در ۹ دسامبر ۲۰۱۹ منتشر شد. مدت کوتاهی پس از آن، مقالات متعددی در ادامه مقاله کریگ منتشر شد.
یکی از مقامات در مصاحبه‌ای که از طریق برنامه درس‌های آموخته شده این آژانس برگزار شده بود، پیش‌بینی نمود که حدود ۴۰ درصد کمک‌های ایالات متحده به افغانستان از سال ۲۰۰۱ بدین‌سو در نهایت به جیب مقامات فاسد، جنگ‌سالاران، مجرمین و شورشی‌ها رفته‌است. رایان کراکر، سفیر پیشین ایالات متحده در افغانستان و عراق طی مصاحبهٔ با تحقیق کننده‌گان در ۲۰۱۶ میلادی گفت که، «شما نمی‌توانید به همین سادگی این مقدار هنگفت پول را در یک دولت و جامعه شکننده واریز کنید و سپس بکوشید تا فساد را بیشتر دامن نزنید».
به دلیل ماهیت محتوای اسناد افغانستان، مقامات مختلف دولتی تنها در عرض چند روزی پس از انتشار نخستین مقاله وایتلاک واکنش نشان دادند. نمونهٔ از نظریه‌های سیاست‌مداران در زیر بیان شده‌است:
سناتور رند پال: «من فکر می‌کنم مردان و زنان جوان ما که به جنگ می‌فرستیم، بهترین و روشن‌ترین افراد ما هستند، مستحق بهتر از این‌ها هستند. آن‌ها حق دارند به‌طور شفاف در مورد مأموریت بدانند. من چندین سال است که می‌گویم نمی‌توانم در هیچ جایی جنرالی را پیدا کنم، که به من بگوید، مأموریت واقعی ما در افغانستان که به دنبال رسیدن به آن هستیم، چه چیزی است؟».
سناتور کرستن جیلیبرند: «ما همه امروز در گزارش چشمگیر واشینگتن پُست خواندیم که می‌گفت مقامات اداری، به احتمال بالقوه مقامات نظامی، مردم آمریکا را در رابطه جنگ افغانستان به گمراهی کشیده‌اند. من کتباً درخواست استماع دارم، تا به این نگرانی‌های عمیق در مورد افشاسازی‌های جنگ افغانستان پرداخته شود».
نماینده مجلس تولسی گبرد بیان داشت، که وی قانونی را برای بررسی کنگره در مورد «دروغ‌گویی و هدردادن مالیات، مالیه دهندگان» و زندگی‌های نظامیان ایالات متحده، معرفی خواهد کرد. وی مجتمع نظامی صنعتی، قراردادی‌ها و شرکت‌های مشورتی را متهم به نفع‌بردن از «یک کلاه‌برداری نمود که پس از حملات یازده سپتامبر تنها در افغانستان بیش از یک تریلیون دلار به مالیه دهندگان آمریکایی ضرر رسانده‌اند». گبرد مجدداً روی درخواست خود مبنی بر بازگرداندن نیروهای آمریکایی از افغانستان به خانه تأکید کرد.
معاون پیشین رئیس‌جمهور، جو بایدن، خود را از سیاست باراک اوباما در مورد جنگ افغانستان دور نموده و بیان داشت که: «من کسی هستم که از همان اول استدلال نمودم، که فرستادن موجی از نیروها به افغانستان یک اشتباه بسیار بزرگ است».
کیم یونگ-چول (؛ ؛ زادهٔ ۲۵ فوریه ۱۹۵۳) بازیگر اهل کره جنوبی است. یکی از اولین کارهای او، "لبخند سفید" (۱۹۸۱) بود. کارهای شاخص او شامل "امپراتور وانگ گون" (۲۰۰۰–۲۰۰۲)، "یک زندگی زیبا" (۲۰۰۵) و "آیریس" (۲۰۰۹) است. از آثار دیگری که در آنها ایفای نقش کرده‌است می‌توان به "عشق شاهزاده خانم" (۲۰۱۱)، "مرد بی‌گناه" (۲۰۱۲)، "" (۲۰۱۳)، "جانگ یونگ شیل" (۲۰۱۶)، "ذهن‌های جنایتکار" (۲۰۱۷)، "کشور من" (۲۰۱۹) و "پادشاه اشک لی بانگ وون" (۲۰۲۱) اشاره کرد.
ویلما نونیز دی اسکورسیا (Vilma Núñez de Escorcia) (با نام تولد: ویلما نونیز رویز) (Vilma Núñez Ruiz) (متولد ۲۵ نوامبر ۱۹۳۸)، حقوق‌دان و فعال حقوق بشری اهل نیکاراگوئه است. او از یک مادر مجرد به دنیا آمد و از اوان زندگی نگرانی خود را در عرصه عدالت اجتماعی اظهار کرد. او هنگامی‌که در دانشگاه ملی خودمختار نیکاراگوئه در لئون در رشته حقوق تحصیل می‌کرد با کارلوس تونرمن و سرجیو رامرز، مقامات ارشد دولت آینده ملاقات کرد و یکی از بازماندگان قتل‌عام دانشجویان ۲۳ ژوئیه سال ۱۹۵۹ از سوی گارد ملی سوموزا به حساب می‌آمد. او در سال ۱۹۷۵ به جبهه ملی آزادی‌بخش ساندینستا پیوست. اما در سال ۱۹۷۹ از سوی رژیم سوموزا زندانی و مورد شکنجه قرار گرفت، سپس در ۱۹ ژوئیه سال ۱۹۷۹ قبل از کامیابی شورش جبهه ملی آزادی‌بخش ساندینستا آزاد شد. هنگامی‌که این جبهه بر اریکه قدرت تکیه زد، او به عنوان معاون رئیس دیوان عالی دادگستری و سپس به عنوان رئیس کمیسیون ملی ترویج و حمایت حقوق بشر ایفای وظیفه کرد.
وقتی‌که جبهه ملی آزادی‌بخش ملی اندینستا از قدرت عزل شد، نونیز سازمان غیردولتی مرکز حقوق بشر نیکاراگوئه (CENIDH) را تأسیس کرد و در سال ۱۹۹۶ او نتوانست دانیال اورتِگا را به عنوان نامزد حزب برای کسب ریاست جمهوری به چالش بکشد، ولی در سال ۱۹۹۸ از عضویت حزب کنار رفت تا از زولمریکا اورتِگا موریلو، دختر اندر اورتِگا که او را به سوءاستفاده جنسی در دوران کودکیش متهم کرد، نمایندگی کند. نونیز بعد از آن در ۲۰۰۸ مورد آزار و اذیت قرار گرفت، ازین‌رو دادگاه حقوق بشر بین آمریکایی تدابیری را صادر کرد، تا او را حفاظت نماید. پس از راه اندازی تظاهرات ضد دولتی در ماه آوریل ۲۰۱۸، سازمان غیردولتی، مرکز حقوق بشر نیکاراگوئه از جمله معدود سازمان‌های غیرانتفاعی بود، که مبنای حقوقیش لغو شده بود. دفتر او از سوی پولیس مورد حمله قرار گرفت، ولی نونیز اصرار داشت تا فعالیت‌های حقوق بشری خود را ادامه دهد. با وضع قانون رسیدگی به نمایندگان خارجی که در آن تصریح شده بود، تمامی گروه‌های که از خارج حمایت مالی می‌شوند، باید به عنوان نمایندگان خارجی ثبت و راجستر شوند؛ همین بود که چالش جدید سر راه او در سال ۲۰۲۰ قرار گرفت و در دادگاه با مشکلات قانونی دست و گریبان شد.
ویلما نونیز در ۲۵ نوامبر سال ۱۹۳۸ از والدین غیرمنکوحه به دنیا آمد و باعث شد که او با سلسلهٔ از محرومیت‌ها در زندگی خود در جامعه محافظه‌کار نیکاراگوئه مواجه شود. او و مادرش، توماسا رویز در مدرسه، کلیسا و باشگاه‌ها اجتماعی در اکواپا، چنتالس روی خوش نمی‌دیدند شاید به دلیل نفوذ منطقهٔ خانم پدرش بوده باشد. پدر او، همبرتو نونیز سویا (که رابطه خونی با مادرش ندارد) رهبر حزب محافظه‌کار، منتقد رژیم سوموزا بود، که اغلباً در دوران طفولیت ویلما نونیز زندانی می‌شد، هرچند او در زمان فرمان‌روایی انستازیو سوموزا گارسیا به عنوان معاون در پارلمان ایفای وظیفه کرد. سهم‌گیری پدرش در میدان سیاست، برای ویلما تأثیرگذار بود، که نخستین اقدامات مقاومت او علیه دیکتاتوری لیبرال سوموزا به شکل حمایت محافظه‌کاران ظاهر شد. درحالی‌که او نهایتاً به این نتیجه رسید، که میان ایدیولوژی‌های آن‌ها تفاوت اندکی وجود دارد و روی بی‌عدالتی اجتماعی به‌صورت کافی تمرکز نکردند.
نونیز سویا در سال ۱۹۴۷ درگذشت و برای ویلما نونیز و دو خواهر و برادر او، لئون و اندیانا، از خود ارثی برجای گذاشت. ولی این مسئله دوباره مادرشان را زیر دست ساخت، زیرا پول او مستقیماً به مادرش وصیت نشده بود، بلکه در عوض پرداخت او به صلاحیت وی بود. این تجربه‌های اوایل زندگی او را واداشت تا بعداً فعال حقوق بشر شود و هم‌چنان علاقه پیداکرد تا در دانشکده حقوق تحصیل کند، هرچند مادرش می‌خواست او در رشته معماری تحصیل نماید.
اما او تا سن ۸ سالگی به مدرسه نرفت و در نهایت به منگوانا رفت، در آن‌جا در جست‌جوی مدرسه متوسطه خوب شد که بتواند او را بپذیرد. سرانجام او در مدرسه Colegio Madre del Divino Pastor ثبت نام کرد و در سن ۱۹ سالگی وارد دانشگاه ملی خودمختار نیکاراگوئه در لیون شد، در آن‌جا در رشته حقوق به تحصیل پرداخت. او در این دانشگاه هم‌راه با کارلوس تونرمن که در آن ایام استاد جوان بود، درس خواند. کارلوس متعاقباً عضو گروه ۱۲ شد که حامیان جبهه ملی آزادی‌بخش ساندینستا را رهبری می‌کرد. او در نهایت وزیر آموزش در دوران حکومت جبهه ملی آزادی‌بخش ساندینستا شد.
نونیز پس از این‌که از دانشگاه فارغ شد، به عنوان وکیل در دادگستری، اساساً به عنوان وکیل مدافع بخش جنایی به کار آغاز کرد. رونده‌های پیچیده را برای دفاع از زندانیان سیاسی که از سوی حکومت سوموزا زندانی شده بودند، روی دست گرفت. در میان کسانی‌که پرونده‌های شان روی دست بود، خرده دهقان‌پیشه‌ها (دهقانان) نیز بودند، که برای مصادره زمین بازگردانیده شده به آن‌ها می‌جنگیدند. ولی بعداً دانستند که او در واقع ساندینستایی بود که زمین را تصرف کرده بود.
نونیز در سال ۱۹۷۵ شامل جبهه ملی آزادی‌بخش ساندینستا شد، در ۳۰ آوریل سال ۱۹۷۹ از سوی حکومت سوموزا زندانی گردید. سپس در ۱۱ ژوئیه چند روز قبل از فروپاشی رژیم (۱۹ ژوئیه) از زندان آزاد شد. او در جریان حبس ۵ ماهه‌اش، مورد شکنجه قرار گرفت و حتی شوک برقی بر او داده شد، ولی هیچ معلوماتی مرتبط به فعالیت و عملیات شبکه جبهه ملی آزادی‌بخش ساندینستا، مثلاً؛ عملیات تسخیر مؤفقانه شهر لیون را توسط فرمانده دورا ماریا تیلز اقرار نکرد.
در ۲۰ ژوئیه یک روز بعد از سیطره جبهه ملی آزادی‌بخش ساندینستا از نونیز دعوت شد، تا او به عنوان معاون رئیس دادگاه عالی خدمت نماید. در همان دوره، نونیز هم‌چنان معاون کمیسیون صلح نیکاراگوئه بود، که مسؤلیت ایجاد هم‌بستگی بین‌المللی علیه تحریم ایالات متحده آمریکا را به‌عهده داشت. او با گروه‌های کار کرد، که برای نیکاراگوئه امکانات و تجهیزات ارسال می‌کردند و سفرهای کاری به این کشور داشتند، تا به آن کمک کنند. او در این نقش به‌صورت گسترده به ایالات متحده آمریکا سفر کرد و مشخصاً دربارهٔ سیستم حقوقی نیکاراگوئه صحبت نمود. او هم‌چنان با رید برودی، دادستان سابق نیویورک، در راستای جمع‌آوری معلومات دربارهٔ حملات کنتراها بالای غیر نظامیان کار کرد که در سال ۱۹۸۵ به عنوان وحشت کانترا در نیکاراگوئه: گزارش مأموریت حقیقت‌یاب، سپتامبر ۱۹۸۴ الی ژانویه ۱۹۸۵ منتشر شد.Peace, Roger. "A Call to Conscience: The Anti-Contra War Campaign". University of Massachusetts Press, 2012. Via Project MUSE.
جبهه ملی آزادی‌بخش ساندینستا پس از تصرف قدرت، در سال ۱۹۸۸ نونیز را رئیس اداره تازه تأسیس «کمیسیون ملی ترویج و حمایت حقوق بشر» مقرر کرد، که او در این مقام تا سال ۱۹۹۰ خدمت کرد. او تقرر خویش در این وظیفه را به مثابه جزا محسوب کرد، زیرا او قبلاً معاون ارشد دادگاه بود که حتی در آستانه احراز پُست ریاست بود. اما از آن‌جای که او را به منصب ریاست کمیسون حقوق بشر منتقل کردند از پیشرفت وظیفوی او جلوگیری شد.
نونیز به عنوان عضوی جبهه ملی آزادی‌بخش ساندینستا برابری جنسیتی را نسبت به عملی، بیشتر تئوری و نظری مشاهده کرد. درحالی‌که، اسناد رسمی در این باره مشارکت سیاسی مساوی را تصریح نموده‌است. با این‌حال، او گفت: «تطبیق این مسئله متفاوت بود».Disney, Jennifer Leigh. "Women's Activism and Feminist Agency in Mozambique and Nicaragua." Temple University Press, 2008. Via Project MUSE. او پیشرفت محدود زنان را در عرصه جنسیت، به تلاش‌های فردی مبارزان زن و انجمن زنان نیکاراگوئه لویزا امندا اسپینوزا نسبت داد.
نونیز بنابر فعالیت‌های حقوق بشری‌اش مدال لژیون را در سال ۲۰۱۱ از سوی سفارت فرانسه دریافت کرد. در همین سال، هم‌چنان جایزه استیک لارسون را از بهر «مبارزه طولانی‌اش در راستای حقوق زنان و علیه قانون ناعادلانه ضد سقط جنین نیکاراگوئه» به‌دست‌آورد؛ جایزهٔ در کنار خود ۲۰۰ هزار کرون سویدن (معادل حدود ۳۰ هزار دالر آمریکایی) را به همراه داشت. به همین‌ترتیب، نونیز در سال ۲۰۱۹ برنده جایزه بین‌المللی صلح برمن در بخش «سفیر صلح در زندگی عامه» شد.
نونیز در ماه دسامبر ۱۹۶۳ با اتو اسکورسیا پاستران که دندانپزشک بود، با او در دانشگاه ملی خودمختار نیکاراگوئه آشنا شد، ازداوج کرد. هر دوی آن‌ها برنده جایزه بهترین دانشجوی دانشگاه بودند. سپس او به نام «ویلما نونیز دی اسکورسیا» مسمی شد. این زوج دو فرزند (به نام‌های اتو و یوجینیا)، چهار نوه و یک نبیره دارند.
اصحاب اخدود داستانی است که در قرآن در سوره بروج آمده است. این داستان درباره کسانی است که به خاطر باورشان به اسلام توسط مشرکان در گودالی انداخته و سوزانده شدند.
در رایانش ، یک دستورالعمل کنترل حافظه نهان اشاره ای است که در جریان دستورالعمل یک پردازنده تعبیه شده است که برای بهبود و توسعه عملکرد سخت افزار حافظه پنهان ، با استفاده از دانش قبلی از الگوی دسترسی به حافظه درنظر گرفته شده توسط برنامه نویس یا کامپایلر ، در نظر گرفته شده است. این دستور العمل ها میتوانند آلودگی حافظه پنهانرا کاهش دهند، نیاز به پهنای باند را کاهش دهند و یا با ارائه کنترل بهتر بر مجموعه کاری ، تاخیرها را دور بزنند. اکثر دستورالعمل های حافظه نهان بر معنا و تفسیر برنامه ها تاثیری ندارند اما برخی از آنها ممکن از تاثیراتی داشته باشند.
برخی از این دستورالعمل ها، با انواع مختلف، توسط چندین معماری مجموعه دستورالعمل پردازنده، مانند ARM ، MIPS ، PowerPC و x86 پشتیبانی می‌شوند.
همچنین به عنوان "بلوک حافظه پنهان داده" تاثیر، درخواست برای بارگیری و دریافت خط حافظه نهان مرتبط با یک آدرس تعیین شده می باشد. این کار توسط دستورالعمل codice_1 در مجموعه دستور ها x86 انجام می شود. برخی دستورالعمل ها، سطوح بالاتر سلسله مراتب کش را دور می زنند، که برای مثال در زمینه "جریان" برای داده هایی که حداقل یک بار عبور کرده اند ، بجای نگه داری آنها در مجموعه کار مفیدی است. واکشی اولیه باید به میزان کافی سریع تر در زمان انجام شود تا تأخیر دسترسی به حافظه را کاهش دهد، برای مثال یک حلقه که به صورت خطی از حافظه عبور می کند. تابع ذاتی مجموعه کامپایلر گنو codice_2 می تواند در زبان های برنامه نویسی C یا C++ برای فراخوانی استفاده شود.
یک نوع پیش واکشی برای دستورالعمل حافظه نهان.
این اشاره برای تهیه خطوط حافظه نهان قبل از دوباره نویسی مطالب به صورت کامل استفاده می شود. در این مثال، پردازنده مرکزی نیازی به بارگیری چیزی از حافظه اصلی ندارد. اثر معنایی معادل یک مدیریت رشته در C تراز شده از یک بلوک به اندازه خط کش تا صفر است، اما این عملیات به طور موثر رایگان است.
از این اشاره برای حذف خطوط حافظه نهان استفاده می شود، بدون اینکه محتویات آنها به حافظه اصلی سپرده شود. برای جلوگیری از نتایج نادرست در استفاده از این دستورالعمل باید مراقبت کافی وجود داشته باشد. بر خلاف سایر نکات حافظه پنهان، معنای برنامه به طور قابل توجهی تغییر کرده است. این اشاره به همراه codice_3 برای مدیریت داده های موقت استفاده می شود. این باعث صرفه جویی در پهنای باند حافظه اصلی و آلودگی حافظه پنهان می شود.
این اشاره درخواست تخلیه بلافاصله و فوری یک خط حافظه نهان را دارد و راه را برای تخصیص های آینده باز می کند. از این دستورالعمل زمانی استفاده می شود که مشخص شود داده ها دیگر بخشی از مجموعه کاری نمی باشند.
برخی از پردازنده‌ها از انواع دستورالعمل‌های load-store پشتیبانی می‌کنند که به اشاره گر های حافظه پنهان نیز اشاره دارد. یک مثال codice_4 در مجموعه دستورالعمل PowerPC است که نشان می دهد داده ها فقط یک بار استفاده می شوند، به عنوان مثال، خط حافظه نهان مورد نظر ممکن است به سر صف حافظه تخلیه افزوده شود، حال با این کار در صورت نیاز مستقیم آنرا میتواند به راحتی استفاده کند.
اخیرا، دستورالعمل‌های کنترل حافظه پنهان کمتر محبوب شده‌اند، زیرا معماری ها و طراحی های پیشرفته‌تر پردازنده‌های برنامه‌های کاربردی از اینتل و ARM ، ترانزیستورهای بیشتری را به کدهای شتاب‌دهنده نوشته شده به زبان‌های سنتی اختصاص می‌دهند، به عنوان مثال، اجرای پیش واکشی خودکار، با سخت‌افزاری برای تشخیص الگو های دسترسی در پرواز به صورت خطی. با این حال، این تکنیک‌ها ممکن است برای پردازنده‌های توان‌محور، که دارای توان مبادله متفاوتی از توان مقاومتی و تاخیر هستند، معتبر باقی بمانند، و ممکن است ترجیح دهند منطقه بیشتری را به واحدهای اجرایی اختصاص دهند.
پردازنده‌های برداری (برای مثال واحد پردازش گرافیکی مدرن (پردازنده مرکزی) و Xeon Phi ) از موازی‌سازی بسیار بزرگی برای دسترسی به توان عملیاتی بالا در حین کار بر روی تأخیر حافظه (کاهش نیاز به واکشی اولیه) استفاده می‌کنند. در بسیاری از عملیات ها خواندن به صورت موازی برای فراخوانی های بعدی در یک هسته محاسباتی صادر می شوند. محاسبات ممکن است در انتظار داده های بعدی به حالت تعلیق درآیند و متوقف شوند، در این حین واحدهای اجرا شونده به کار بر روی داده های درخواست داده شده گذشته که از قبل بارگذاری شده بود میپردازند. این کار طبیعتا برای برنامه نویسان آسان تر است اگر که در ارتباط با مدل های برنامه نویسی مناسب از ( هسته های محاسباتی ) استفاده کنند، اما اعمال کردن این مدل ها برای برنامه نویسان در حالت کلی در زبان های برنامه نویسی کار دشواری است.
نقطه ضعف در این است که در بسیاری از کپی‌های حالت‌های موقتی ممکن است در حافظه محلی یک عنصر پردازشی نگهداری شوند که در انتظار داده‌ها برای اجرا هستند.
سیگنال ژنراتور یا مولد سیگنال یک دسته ای از دستگاه‌های الکترونیکی است که سیگنال‌های الکترونیکی را با مجموعه ای ویژگی‌های دامنه، فرکانس و شکل موج تولید می‌کند. این سیگنال‌های تولید شده به عنوان محرکی برای اندازه‌گیری‌های الکترونیکی استفاده می‌شوند که معمولاً در طراحی، آزمایش، عیب‌یابی و تعمیر دستگاه‌های الکترونیکی یا الکتروآکوستیک استفاده می‌شوند، اگرچه اغلب کاربردهای هنرمندانه نیز دارند.
انواع مختلفی از مولدهای سیگنال با اهداف و کاربردهای متفاوت و در سطوح مختلف هزینه وجود دارد. این انواع عبارتند از فانکشن ژنراتور، مولدهای سیگنال ژنراتور آراِف و مایکروویو، مولدهای گام، مولدهای شکل‌موج دلخواه، مولدهای الگوی دیجیتالی و مولدهای فرکانس. به‌طور کلی هیچ دستگاهی برای همه کاربردهای ممکن مناسب نیست.
در ژوئن ۱۹۲۸، رادیو جنرال ۴۰۳، اولین مولد سیگنال تجاری بود که تا به حال به بازار عرضه شد. از محدوده فرکانس ۵۰۰ هرتز تا ۱٫۵ مگاهرتز پشتیبانی می‌کند. همچنین در آوریل ۱۹۲۹ اولین استاندارد فرکانس تجاری توسط رادیو جنرال با فرکانس ۵۰ کیلوهرتز به بازار عرضه شد.
فانکشن ژنراتور دستگاهی است که شکل‌موج‌های تکراری ساده ای تولید می‌کند. چنین وسایلی حاوی یک نوسان‌ساز الکترونیکی هستند، مداری که قادر به ایجاد یک شکل‌موج تکراری است. (دستگاه‌های مدرن ممکن است از پردازش سیگنال دیجیتال برای سنتز شکل موج و به دنبال آن یک مبدل دیجیتال به آنالوگ یا DAC برای تولید خروجی آنالوگ استفاده کنند). رایج‌ترین شکل‌موج، موج سینوسی است، اما نوسان‌سازهای شکل‌موج دندانه اره‌ای، پله‌ای (پالسی)، مربعی و مثلثی معمولاً مانند مولدهای شکل‌موج دلخواه (AWG) در دسترس هستند. اگر نوسان‌ساز بالاتر از محدودهٔ فرکانس صوتی (بیش از ۲۰ کیلوهرتز) کار کند، ژنراتور اغلب شامل نوعی تابع مدولاسیون مانند مدولاسیون دامنه (AM)، مدولاسیون فرکانس (FM) یا مدولاسیون فاز (PM) و همچنین یک نوسان‌ساز دوم می‌شود که شکل‌موج مدولاسیون فرکانس صوتی را ارائه می‌دهد.
یک مولد شکل‌موج دلخواه (AWG یا ARB) یک مولد سیگنال پیچیده‌است که شکل موج‌های دلخواه را در محدوده‌های منتشر شده از گسترهٔ فرکانسی، دقت و سطح خروجی تولید می‌کند. برخلاف یک فانکشن ژنراتور که مجموعه کوچکی از شکل‌موج‌های خاص را تولید می‌کند، یک AWG به کاربر اجازه می‌دهد شکل‌موج منبع را به روش‌های مختلف مشخص کند. یک AWG معمولاً گرانتر از یک فانکشن ژنراتور است و اغلب پهنای‌باند کمتری دارد. AWG در طراحی و برنامه‌های آزمایشی رده-بالا استفاده می‌شود.
مولدهای سیگنال آراف (فرکانس رادیویی) و مایکروویو برای آزمایش قطعات، گیرنده‌ها و سامانه‌های آزمایشی در طیف گسترده‌ای از کاربردها از جمله مخابرات سلولی، وای‌مکس، جیی‌پی‌اس وای-فای، پخش صوتی و تصویری، ارتباطات ماهواره‌ای، رادار و جنگ الکترونیک استفاده می‌شوند. مولدهای سیگنال RF و مایکروویو معمولاً دارای ویژگی‌ها و قابلیت‌های مشابهی هستند، اما بر اساس محدوده فرکانس متمایز می‌شوند. مولدهای سیگنال RF معمولاً از چند کیلوهرتز تا ۶ گیگاهرتز متغیر هستند، در حالی که ژنراتورهای سیگنال مایکروویو محدوده فرکانس بسیار گسترده‌تری، از کمتر از ۱ مگاهرتز تا حداقل ۲۰ گیگاهرتز را پوشش می‌دهند. برخی از مدل‌ها با خروجی کواکسیال مستقیم به ۷۰ گیگاهرتز، و تا صدها گیگاهرتز وقتی که با ماژول‌های منبع موجبر خارجی استفاده می‌شود، هم می‌رسند. مولدهای سیگنال RF و مایکروویو را می‌توان بیشتر به عنوان مولد سیگنال آنالوگ یا برداری طبقه‌بندی کرد.
ژنراتورهای سیگنال آنالوگ مبتنی بر یک نوسان‌ساز موج سینوسی قبل از شروع الکترونیک دیجیتال رایج بودند و هنوز هم استفاده می‌شوند. تمایز واضحی در هدف و طراحی مولدهای سیگنال فرکانس-رادیویی و فرکانس-صوتی وجود داشت.
مولدهای سیگنال RF سیگنال‌های فرکانس رادیویی موج پیوسته با دامنه و فرکانس تعریف شده، قابل تنظیم، تولید می‌کنند. بسیاری از مدل‌ها انواع مختلفی از مدولاسیون آنالوگ را به عنوان تجهیزات استاندارد یا به عنوان یک قابلیت اختیاری برای واحد پایه ارائه می‌دهند. این می‌تواند شامل AM، FM، ΦM (مدولاسیون فاز) و مدولاسیون پالس باشد. یک ویژگی مشترک این است که یک تضعیف‌کننده قدرت خروجی سیگنال را تغییر می‌دهد. بسته به سازنده و مدل، توان خروجی می‌تواند از ۱۳۵- تا ۳۰+ دسی بل متغیر باشد. طیف وسیعی از توان خروجی مطلوب است، زیرا کاربردهای مختلف به مقادیر متفاوتی از توان سیگنال نیاز دارند. به عنوان مثال، اگر یک سیگنال باید از طریق یک کابل بسیار طولانی به آنتن منتقل شود، ممکن است به سیگنال خروجی بالا برای غلبه بر تلفات از طریق کابل نیاز باشد و همچنان توان کافی در آنتن داشته باشد. اما هنگام تست حساسیت گیرنده، سطح سیگنال پایین مورد نیاز است تا ببینیم گیرنده در شرایط سیگنال به نویز کم چگونه رفتار می‌کند.
مولدهای سیگنال فرکانس صوتی سیگنال‌هایی را در محدوده فرکانس صوتی و بالاتر تولید می‌کنند. نمونه اولیه نوسان‌ساز صوتی HP200A بود، اولین محصولی که توسط شرکت هیولت پاکارد در سال ۱۹۳۹ فروخته شد. کاربردها شامل بررسی پاسخ فرکانسی تجهیزات صوتی، و کاربردهای بسیاری در آزمایشگاه الکترونیکی است.
با ظهور سیستم‌های ارتباطی دیجیتال، دیگر امکان آزمایش کافی این سیستم‌ها با ژنراتورهای سیگنال آنالوگ سنتی وجود ندارد. این منجر به توسعه مولد سیگنال برداری شده‌است که به عنوان یک مولد سیگنال دیجیتال نیز شناخته می‌شود. این ژنراتورهای سیگنال قادر به تولید سیگنال‌های رادیویی مدوله‌شده دیجیتالی هستند که ممکن است از هر یک از تعداد زیادی فرمت مدولاسیون دیجیتال مانند QAM، QPSK، FSK، BPSK، و OFDM استفاده کنند.
یک مولد سیگنال منطقی یا مولد الگوی داده یا مولد الگوی دیجیتال سیگنال‌های منطقی را تولید می‌کند - که ۱ها و ۰های منطقی به شکل سطوح ولتاژ معمولی است. استانداردهای معمول ولتاژ عبارتند از: LVTTL ،ال‌وی‌سیماس. این با «مولد پالس/الگو» متفاوت است، که به مولدهای سیگنالی اشاره دارد که قادر به تولید پالس‌های منطقی با ویژگی‌های آنالوگ متفاوت (مانند زمان خیز/افت پالس، طول سطح بالا، . .).
مولد گام نوعی از مولد سیگنال است که برای استفاده در کاربردهای صوتی و آکوستیک بهینه شده‌است.
مولد سیگنال ویدیویی دستگاهی است که که شکل‌موج‌های ویدئویی و/یا تلویزیونی از پیش تعیین شده و سایر سیگنال‌های مورد استفاده برای تحریک خطاها یا کمک به اندازه‌گیری‌های پارامتریک سیستم‌های تلویزیونی و ویدئویی استفاده می‌کند، را خروجی می‌دهد.
دیدارهای فوتبال فرانسه و آلمان ، یکی از بزرگترین و داغ ترین رقابت های فوتبال اروپا، محسوب می شود.
ریشه فرانسه آلمان رقابت می تواند تماس مورخ از تنش های قدیمی بین فرانسه و امپراتوری آلمان پس از دستگیری پاریس توسط ارتش پروس در سال ۱۸۷۰ باشد. پس از پایان جنگ، دشمنی بین فرانسه و آلمان افزایش یافت و منجر به مسابقه تسلیحاتی نظامی در پایان جنگ جهانی اول برپا کرد. در آغاز جنگ، یک لحظه صلح آمیز، آتش بس کریسمس ، جایی که یک مسابقه فوتبال مسالمت آمیز بین سربازان فرانسوی، انگلیسی و آلمانی رخ داد. The Daily Telegraph این اولین بازی غیررسمی فرانسه و آلمان محسوب می شد.
پس از جنگ جهانی اول، فرانسه و آلمان نخستین رویارویی خود را در سال ۱۹۳۱ انجام دادند، زمانی که فرانسه جمهوری وایمار را شکست داد. با این حال، اختلافات با حمله آلمان به فرانسه افزایش یافت، بنابراین اختلاف بین فرانسه و آلمان تا پایان جنگ جهانی دوم ادامه داشت . پس از جنگ جهانی دوم، رقابت فرانسه و آلمان از رقابت سیاسی و نظامی محو شد، اما رقابت فوتبال بین دو کشور همچنان هواداران زیادی را از هر دو کشور به خود جلب کرد. بزرگترین و به یاد ماندنی ترین خاطره بازی دو کشور مربوط به دیدار آلمان غربی و فرانسه در جام جهانی ۱۹۸۲بود که هر دو تیم هر کدام سه گل به ثمر رساندند. میشل پلاتینی این مسابقه را "زیباترین بازی" خود معرفی کرد.
نکته: *آلمان در بازی نیمه نهایی جام جهانی ۱۹۸۲ فرانسه را در ضربات پنالتی شکست داد.
در علوم نظری رایانه، مسئله کلمات جداکننده، مسئله یافتن کوچک‌ترین ماشین متناهی قطعی است که در دو رشته داده شده رفتار متفاوتی دارد، به این معنی که یکی از دو رشته را می‌پذیرد و رشته دیگر را رد می‌کند. یافتن تعداد حالات این ماشین، یک مسئله باز است و در بدترین حالت، تابعی از طول رشته‌های ورودی است.
دو رشته ۰۰۱۰ و ۱۰۰۰ می‌توانند توسط یک ماشین سه حالته از یکدیگر متمایز شوند که در آن انتقال از حالت شروع به دو حالت مختلف می‌رود، که هر دو پایانی هستند به این معنا که انتقال‌های بعدی از این دو حالت همیشه به همان حالت اولیه بازمی‌گردد. حالت این ماشین اولین نماد رشته ورودی را ثبت می‌کند. اگر یکی از دو حالت پایانی قبول و دیگری رد باشد، ماشین تنها یکی از رشته‌های ۰۰۱۰ و ۱۰۰۰ را می‌پذیرد. با این حال، این دو رشته را نمی‌توان با هیچ ماشینی با کمتر از سه حالت متمایز کرد..
برای اثبات کرانه‌های این مسئله، بدون از دست دادن کلیت، فرض می‌شود که ورودی‌ها، رشته‌هایی روی یک الفبای دو حرفی هستند؛ زیرا، اگر دو رشته در یک الفبای بزرگ‌تر با هم متفاوت باشند، یک هم‌ریختی رشته‌ای وجود دارد که آنها را به رشته‌هایی باینری با طول یکسان، نگاشت می‌کند که در این نگاشت، هر دو رشته همچنان با هم متفاوت هستند. هر ماشینی که این دو رشته باینری را متمایز می‌کند، می‌تواند به ماشینی تبدیل شود که رشته‌های اصلی را بدون هیچ افزایشی در تعداد حالت‌ها متمایز کند..
همچنین ممکن است فرض شود که طول دو رشته برابر است. برای رشته‌هایی با طول نامساوی، همیشه یک عدد اول وجود دارد که مقدار آن تابع لگاریتمیکی از طول کوچک‌تر است، به طوری که دو طول، دو هم‌نهشتی متفاوت هستند. در این مورد می‌توان از ماشینی که طول مدول ورودی را شمارش می‌کند برای تشخیص دو رشته از یکدیگر استفاده کرد؛ بنابراین، رشته‌هایی با طول‌های نابرابر همیشه می‌توانند توسط ماشینی با حالت‌های کم از یکدیگر متمایز شوند..
مسئله محدود کردن اندازه ماشینی که دو رشته داده شده را از هم متمایز می‌کند، برای اولین بار توسط فرموله شد، که نشان دادند اندازه ماشین همیشه زیرخطی است.. بعدها، بهترین کران بالایی شناخته شده، ، در اندازه ماشینی که ممکن است مورد نیاز باشد را اثبات کرد.. این مقدار توسط به بهبود یافت.
جفت ورودی‌هایی وجود دارند که هر دو رشته‌های باینری به طول هستند و هر ماشینی که ورودی‌ها را متمایز می‌کند باید اندازه باشد. بستن شکاف بین این کران پایین و کران بالایی رابسون همچنان یک مسئله باز است.. جفری شالیت جایزه ۱۰۰ پوندی بریتانیا را برای هر بهبودی در حد بالایی رابسون در نظر گرفته‌است..