moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
شهوق در بسیاری از این تلاش‌ها حضوری پررنگ داشت. وی در جلسات تأسیس انجمن مجسمه‌سازان ایران، به همراه مجسمه‌سازانی نظیر حمید شانس، علی مددی، علی قهاری، زین‌العابدین بنایی،... نقش مؤثری ایفا کرد؛ هرچند این تلاش در آن زمان ناکام ماند. همچنین چنگیز شهوق از جمله افراد فعال در جریان برگزاری اولین نمایشگاه مجسمه‌سازی پس از انقلاب، در موزه هنرهای معاصر ایران بود.
نتایج بسیاری از فعالیت‌های انجام‌شده، هیچ وقت او را راضی نمی‌کرد. تنها تلاشی که شاید در این زمینه رضایت قلبی او را به همراه داشت، نصب مجسمه‌های پارک ملت بود، هرچند پس از گذشت سال‌ها، آبستره خود را، که در آن تعصب ویژه‌ای داشت، کنار گذاشت. اما این را پرداخت هزینه‌ای می‌دانست که باید در راه احیای مجسمه‌سازی می‌پرداخت. این پروژه با پیشنهاد کامران کاتوزیان به شهرداری منطقه ۳ تهران آغاز شد و چنگیز شهوق، علی مددی، حمید شانس، هوشنگ قراقوزلو و عباس مشهدی‌زاده، مجسمه‌سازانی بودند که در این پروژه شرکت داشتند. به باور بسیاری از هنرمندان، استقبال مردم از این حرکت جمعی، گام مؤثری در جهت تثبیت وضعیت مجسمه‌سازی در ایران محسوب می‌شود.
دلمشغولی دیگر شهوق، تدریس و انتقال تجربیاتش به هنرمندان جوان بود. او همیشه از کم‌کاری و کم‌تحرکی دانشجویان خود گله می‌کرد و معتقد بود: اگر تنها یک نفر از بین شاگردانش تحت تأثیر وی، به هنرمندی قابل تبدیل شود، همة رسالت خود را به عنوان یک استاد، به انجام رسانده‌است. شهوق در زمینة تدریس به شدت مخالف انتقال شخصیت کاری استاد به شاگرد بود و به همین دلیل کلاس‌های نقاشی‌دیواری‌اش را به دیگر کلاس‌ها ترجیح می‌داد؛ چون در کلاس‌های نقاشی دیواری، می‌توانست تجربیات خود را درباره نقش مواد مختلف در خلق آثار هنری منتقل کند.
منوچهر کلانتری در نقد آثار چنگیز شهوق پس از انقلاب (به مناسبت نمایشگاه «تازه‌ترین دستاوردهای چنگیز شهوق» در «نگارخانه سعدآباد)در یادداشتی کوتاه نوشته‌است: «در آبستراکسیون هندسی (به تعبیر نقاشان دهه‌های ۳۰ و ۴۰ تاریخ فرنگی)، نقاشی محض، کانون‌بندی‌های پنهان، حرکت سنجیده موتیف از کانون به اطراف یا گشتن حول محور کانون، از بالا نگریستن به سوژه یا دیدن سوژه در طیف تیره خیال، جهت‌گیری طرح‌ها به سوی عمق هسته یا گریز از هسته، از مشخصه‌های بارز اثر هستند و از رنگ برای پوشاندن یا آرایش سوژه استفاده می‌شود، به نوعی که بیان مستقیم و جلوه واقعیت‌های مأنوس از اثر گرفته شود. آبستراکسیون آزاد در تغییر زیرساخت‌ها و نمودهای نقاشی، نقشی مهم داشته‌است. در این سبک، آزاد بودن از جهات دید و رهایی از قید طرح‌های بسته و هارمونی رنگ و ایماژپردازی، اساس کار است و رنگ به عنوان عنصری مهم در فرم نهایی در خدمت حساسیت‌های غریزی نقاش قرار می‌گیرد. حال با توجه به وصفی کوتاه از آموزه‌های آبستره به تابلوهای شهوق نگاهی گذرا می‌اندازیم: نقاش کوشیده از بیان مستقیم و از صورت‌های بازسازی‌شده در ذهن، از فرم‌های مأنوس تابیده در شعور آگاه و ایماژهای رؤیایی، بپرهیزد و به آبستراکسیون هندسی یا نقاشی محض بپیوندد. اما آثار او از حساسیت‌های عاطفی و از جلوه‌های کم‌وبیش عینی و آرایش‌های عمدی برخوردار است، به گونه‌ای که پیگیری زوایای دید و اندازه‌گیری ذهنی از انگیزش‌های موضوعی و فصلی و بررسی حدود کوشش برای موتیف‌سازی یا شخصیت دادن به تم اصلی امکان‌پذیر است. البته، بازیابی عواطف نقاش و جهت سیروسلوک وی در وادی طرح‌های سنجیده و هارمونی رنگ در نگاره‌هایی که انگ محض بر هر یک نهاده‌اند، از ارزش کارش نمی‌کاهد؛ چون از خصایص سبک آبستره هندسی، نسبت‌یابی و توازن طرح‌ و رنگ و تعادل بخشیدن به موتیف‌هاست، که با خصایص نگاره‌های سه‌بُعدی قرابت دارد؛ بنابراین، پرهیز از حالت‌پردازی و فضاسازی برای ایده مکتوم دشوار است و طرح‌های بسته در هر فرم، به مدد رنگ به تصویر نوعی ایماژ می‌انجامند؛ بنابراین، شهوق، مانند نامداران مکتب آبستره، از تأثیر دیده‌پردازی‌های متعدد سبک بی‌بهره نمانده‌است».
شهوق بیش از این‌که مثل هنرمندان سقاخانه و قهوه‌خانه دغدغه هویت‌جویی داشته باشد، در پی تجددطلبی و رسیدن به معنای مطلق و مجرد مدرن بود؛ از این‌رو همیشه به دنبال راه‌ها و رسانه‌های تازه برای بیان هنر می‌گشت. شهروز نظری در توضیح دربارهٔ هنر شهوق به پرهیزش از بومی گرایی اشاره می‌کند و در مقدمه‌ای به مناسبت بزرگداشت شهوق در چهارمین دوسالانهٔ مجسمه‌سازی می‌نویسد:
سیروس مالک دربارهٔ آثار چنگیز شهوق می‌نویسد: «شهوق را بدون شک باید یکی از هنرمندان بنام و برجسته هنر معاصر ایران دانست، که در قوه کاری، و قدرت بیانگری هنرش، فضای خاصی برای خود به وجود آورده‌است، و نمی‌توان باور نمود که شاید‍! صدمات استفاده از پالی‌آستر در سینه و شش‌های وی باعث رفتن او از میان ما شد».
نصرت‌الله مسلمیان درباره شهوق می‌گوید: «ما امروز متوجه می‌شویم که شهوق از جمله اولین هنرمندان نوگرایی بود که سعی داشت مدرنیسم را مطرح کند، در حالیکه در فضای سنتی آن زمان ارائه آثار مدرن نیاز به خطر کردن داشت و هنرمند باید نسبت به اثر مدرنی که خلق می‌کرد ایمان داشت و از آن دفاع می‌کرد. شهوق در زمان خود تلاش کرد تا راهی جدید برای نسل بعد از خود ایجاد کند، در حالیکه بسیاری از روشنفکران آن دوران با شهوق بی مهری کردند، از این رو شهوق همواره هنرمندی درون گرا بود. شهوق دانشکده را بعد از مدت کوتاهی رها کرد البته شهوق گفته بود که:من نمی‌توانستم آن جا نفس بکشم و محیط آکادمیک دور از انتظارم بود.»
مرکز ژرژ پمپیدو، اهدایی پری رادپی، پاریس
موزه هنرهای معاصر، تهران
آنتون لاماثارس در سال ۱۹۵۴ در ایالت گالیسیا چشم به جهان گشود. وی مانند خوسه ماریا سیثیلیا، میکل بارچلو یا ویکتور میرا یکی از نقاش‌های اسپانیایی متعلق به نسل ۸۰ می‌باشد. این نقاش در آثارش، نقش بسته بر روی چوب و کارتن، از طریق بازی با رنگ و دیگر مواد طرز بیانی ویژه می‌آفریند. سبک وی که در آغاز بیشتر در غالب هنر تجربی می‌گنجد با گذشت زمان به اینفورمالیسم و هنر آبستره نزدیک می‌گردد، و در نهایت به نوعی مینیمالیسم تبدیل شده که حاصل آن گفتگویی بین روح و خاطرات، احساسات و معنویت و تخیل و شعر است. آثار وی که از انعکاس بین‌المللی گسترده‌ای برخوردار بوده، در شهرهای گوناگون در سرار دنیا به نمایش گذاشته شدهاند و جزو مجموعه‌های موزه‌هایی چون موزه ملی رئینا سوفیا، موزه هنرهای معاصر گالیسیا یا موزه هنرهای معاصر مادرید می‌باشند. همچنین بخشی از این آثار به مجموعه‌های شخصی و موسسات خصوصی تعلق دارند.
گالیسیا (۱۹۷۷ −۱۹۵۴)
لاماثارس در روز ۲ ژانویه سال ۱۹۵۴ در ماثیرا، شهر کوچکی واقع در ایالات گالیسیا متولد می‌شود، محیط روستایی که سال‌های کودکی خویش را در آن می‌گذراند تأثیر عمیقی بر روی قوه تخیل و خلاقیت وی گذاشته‌است. وی بخش عمده‌ای از تحصیلات خود را بین سال‌های ۱۹۶۳ و ۱۹۶۹ درمدرسه شبانه‌روزی مذهبی متعلق به فرقه فرانسیسکان به انجام می‌رساند. یاماثارس در این سال‌ها با علاقه فراوان به مطالعه ادبیات به خصوص آثار کلاسیک ادبیات لاتین و یونانی می‌پردازد. وی در اواخر دهه شصت شروع به سرودن شعر می‌کند و با نویسنده‌ای به نام آلوارو کونکیرو و همچنین با هنرمندانی چون لاشیرو و مانوئل پسکیرا آشنا می‌گردد و اولین تأثیرها در زمینه هنرهای تجسمی را از آن‌ها می‌پذیرد. در نهایت خلاقیت وی در چهارچوب نقاشی جایگاه خود را پیدا کرده و خودآموزی به مهم‌ترین مرجع وی تبدیل می‌گردد. سفر وی در سال ۱۹۷۲ به چندین کشور اروپایی برای آشنایی با آثار هنرمندانی چون ون گوک، پل کلی، رامبراند، جوان میرو، تاپیس، میارس، جیاکموتی، بیکن یا آثار مربوط به هنر اقیانوسیه و قرون وسطی نقش مهمی داشته‌است.
لاماثارس در بازگشت در بارسلون ساکن می‌شود و به عنوان کارگر ساختمانی شروع به کار می‌کند، در همین مدت وی آثار موجود در مراکز هنری این شهر و به خصوص مجموعه موزه مارس و موزه ملی هنر کاتالونیا را از نزدیک مورد بررسی قرار می‌دهد. سپس به مادرید می‌رود و مجدداً با استاد خود، لاشیرو، ملاقات می‌کند و با کارلوس ارثا شاعر مقیم این شهر آشنا می‌گردد، دوستی وی با ارثا از اهمیت خاصی برخوردار است چرا که گفتگو میان نقاشی و شعر یکی از عناصر ثابت کارهای وی می‌باشد.
در سال ۱۹۷۳ یعنی هنگامی که تنها ۱۹ سال سن داشت نقاشی‌های خود را در چندین نمایشگاه جمعی و فردی به نمایش می‌گذارد. در روز ۲۷ سپتامبر این سال است که خبر آخرین تیرباران‌های رژیم دیکتاتوری فرانکو وی را غافلگیرمی‌کند، پس از محاکمات بورگس یکی از دوستانش به نام اومبرتو بائنا که جزو محکومین می‌باشد اعدام می‌گردد. به دنبال این اتفاق لاماثارس دچار افسردگی شدید شده و در یک بیمارستان روانی بستری می‌گردد، در همین دوران کتاب شعر خود تحت عنوان Adibal را می‌نویسد.
مادرید − نیویورک (۱۹۸۹−۱۹۷۸)
لاماثارس در سال ۱۹۷۸ در مادرید مستقر می‌گردد و با افرادی چون آلفونسو فرایله دوستی نزدیکی برقرار می‌کند. وی همچنین با اشخاص دیگری چون خوانا موردو، یکی از گالرسیت‌های این شهر، سانتیاگو آمن، شاعر ساکن پایتخت و آلبرتو پرترا، پزشک متخصص اعصاب آشنا می‌گردد. پرترا که با عده کثیری از هنرمندان گوناگون آشنایی دارد، در تعطیلات آخر هفته این روشنفکران را در مزرعه‌ای واقع در خارج از شهر مادرید گرد هم می‌آورد. لاماثارس نمایشگاهی در سال ۱۹۷۹ در این مکان برگزار می‌کند.
جدیت لاماثارس در دهه هشتاد باعث می‌شود تا آثار این هنرمند جوان قبل از پایان دهه سوم زندگیش جایگاه خود را در اسپانیا و خارج از این کشور پیدا کنند. در تابلوهایش از اشکال معوج و رنگ‌های تند که مشخصه سبک اکسپرسیونیسم می‌باشند بهره می‌جوید، اما هویت ویژه خود را همواره حفظ می‌کند. آثارش را در گالری خوانا موردو در مادرید، گاری الیزابت فرنک در بلژیک و گالری گاسپار در بارسلون به نمایش می‌گذارد. وی به زودی در نیویورک اقامت می‌گزیند و موفق به دریافت بورس فول برایت به مدت دو سال می‌گردد، در این سال‌ها آثارش به بلوغ بیشتری رسیده و در گالری برونو فاچتی به نمایش گذاشته می‌شوند. مرتب بین شهرهای سالامانکا و نیویورک سفر می‌کند و در سال ۱۹۸۸ به منظور دیدار از معبد دیدیما به آسیای صغیر و استانبول سفر می‌کند و معماری کلیساهای دوران بیزانس تحسین وی را برمی‌انگیزد. لازم است ذکر شود که کتاب هیپریون اثر هولدرین رهنمون وی در این سفر می‌باشد. آثار الهام گرفته از این سفر که از کنار هم گذاشتن چوب‌های مختلف شکل گرفتنده‌اند در گالری میگل مارکس به نمایش درآمدند. لاماثارس در سال ۱۹۹۰ آثار دو وجهی خود را خلق می‌کند. این آثار به این لحاظ دو وجهی نامیده می‌شوند که از دو طرف قابل دیدن هستند.
پاریس− ماردید (۲۰۰۳− ۱۹۹۰)
لاماثارس بین سال‌های ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۱ با بورس سیته د آرت به پاریس می‌رود. در بازگشت در سال ۱۹۹۱ کارگاه بزرگ خود درشهر مادرید را می‌گشاید و بر روی یک سری از آثارش به نام‌های Gracias vagabundas و Desazón de vagabundos کار می‌کند. به دعوت موزه هنرهای معاصرگالیسیا در سال ۱۹۹۶ مدتی به این ایالت می‌رود و مجموعه Gracias do lugar را می‌آفریند. بین ماه‌های جون و نوامبر ۱۹۹۷ در سانتا بایا د ماتالوبوس اثر Bés de Santa Baia را نقاشی می‌کند. در سال ۱۹۹۸ بر روی مجموعه Titania e Brao در مادرید کار می‌کند و سپس به Pol en Adelán می‌پردازد. لا ماثارس در زمینه‌های دیگری چون هنر گرافیک نیز فعالیت داشته‌است. به عنوان مثال کتاب El canto de la cabeza اثرگوستاو مارتین را صفحه آرایی نموده‌است، همچنین لیتوگرافی‌های کتاب Itinerarium اثر اژریا از جمله کارهای وی می‌باشند. لوموند دیپلوماتیک این اثر را به عنوان کتاب سال در فرانسه قلمداد می‌کند. در سال ۲۰۰۱ نمایشگاه بزرگی در ایستگاه دریایی شهر کورونیا تحت عنوان Un saco de pan duro برگزار می‌کند.
آثار وی وی برای طرح هنراسپانیا درکشورهای خارجی از سوی وزارت امور خارجه این کشور در کنار آثار دیگر هنرمندان اسپانیایی چون سائورا، چیرینو، ارناندز پیخوان، میارس، سررانو، اتیثا یا تاپیس انتخاب می‌شوند. لاماثارس به فلورانس و آسیس سفر می‌کند تا با برخی از آثار هنر دوره رنسانس و زندگی سن فرانسیسکو از نزدیک آشنا شود، شخصیتی که مجموعه جدید خود تحت عنوان
Follente Bemilرا به وی اختصاص می‌دهد.
برلین از سال ۲۰۰۴
وی در سال ۲۰۰۴ محل اقامت خود را به برلین منتقل می‌کند، شهری که در حال حاضر نیز در آنجا زندگی می‌کند. پس از مرگ پدرش کار بر روی مجموعه نقاشی با عنوان E fai frío no lume را آغاز می‌کند؛ و به دنبال آن نمایشگاه‌های بزرگی در اسلوونی و همچنین مجارستان، در موزه کیسلی بوداپست
برگزار می‌کند. سپس به مجموعه Domus Omnia می‌پردازد و دو کتاب شعر ارثا به نام هایDeseo sin trámite و
Un sentimiento ingrávido recorre el ambiente را با نقاشی‌های چاپی تزئین می‌کند. در سال ۲۰۰۸ مجموعه Horizonte sin dueñoرا در گالری ملی اردن به نمایش می‌گذارد و انستیتو سروانتز در شهر دمشق کتابی از آثار وی به چاپ می‌رساند. به همین مناسبت طاهر ریاد مجموعه شعری به نام ترانه‌های لاماثارس به وی تقدیم می‌کند. در سال ۲۰۰۹ نمایشگاهی در شهر نیویوک برگزار می‌نماید و به دلیل انعکاس بین‌المللی آثارش جایزه لاشیرو را دریافت می‌کند. در سال ۲۰۱۰ آثار خویش را در کلیسای دانشگاه سانتاگو د کمپوستلا و توی به نمایش می‌گذارد. در فستیوال سینمایی بین‌المللی توی که به پلی داک مشهور است Horizonte sin dueño را اکران می‌نماید، فیلمی تهیه شده توسط نایرا
و خاویر سانز که گذری است بر نقاشی، شعر و طبیعت از دید آنتون لاماثارس.
جام جهانی فوتبال زنان یک رقابت بین‌المللی در فوتبال زنان است که با حضور تیم‌های ملی زنان بزرگسال اعضای فدراسیون بین‌المللی فوتبال (فیفا) برگزار می‌شود. این مسابقات نخست در سال ۱۹۹۱ آغاز شد و پس از آن هر چهار سال یک‌بار برگزار شده‌است. جام جهانی تاکنون ۹ بار برگزار شده‌است و ۵ کشور به عنوان قهرمانی دست یافته اند: ایالات متحده آمریکا ۴ بار، آلمان ۲ بار و نروژ و ژاپن و اسپانیا هرکدام ۱ بار.
آخرین جام جهانی با میزبانی استرالیا و نیوزلند (۲۰۲۳) برگزار شد و تیم اسپانیا با شکست انگلیس برای اولین بار به قهرمانی رسید.
مرحلهٔ نهایی جام جهانی تا سال ۲۰۱۱ شامل شرکت ۱۶ تیم از همه کنفدراسیون‌ها بود که از سال ۲۰۱۵ شمار تیم‌ها به ۲۴ افزایش یافت.Women's World Cup to Expand for 2015 - World Soccer Digest
جام جهانی فوتبال زنان ۲۰۰۷ چهارمین دورهٔ جام جهانی فوتبال زنان است که در کشور چین برگزار شد.
این دوره دومین بار بود که جام جهانی زنان در چین میزبانی شد.
در این بازیها آلمان، برزیل، و آمریکا بترتیب اول، دوم، و سوم شدند.
جام جهانی فوتبال زنان ۲۰۰۳ چهارمین دورهٔ جام جهانی فوتبال زنان است که در کشور آمریکا برگزار شد.
این دوره دومین بار بود که جام جهانی زنان در آمریکا میزبانی شد.
در این بازیها آلمان، سوئد، و آمریکا بترتیب اول، دوم، و سوم شدند.
جام جهانی فوتبال زنان ۱۹۹۹ سومین دورهٔ جام جهانی فوتبال زنان است که در کشور آمریکا برگزار شد.
این دوره اولین بار بود که جام جهانی زنان در آمریکا میزبانی شد.
در این بازیها تیم ملی فوتبال زنان آمریکا، چین، و برزیل به ترتیب اول، دوم، و سوم شدند.
جام جهانی فوتبال زنان ۱۹۹۵ دومین دورهٔ جام جهانی فوتبال زنان است که در کشور سوئد برگزار شد.
این دوره اولین بار بود که جام جهانی زنان در این کشور میزبانی شد.
در این بازیها نروژ، آلمان، و تیم ملی فوتبال زنان آمریکا به ترتیب اول، دوم، و سوم شدند.
جام جهانی فوتبال زنان ۱۹۹۱ اولین دورهٔ جام جهانی فوتبال زنان است که در کشور چین برگزار شد.
در این بازیها تیم ملی فوتبال زنان آمریکا، نروژ، و سوئد بترتیب اول، دوم، و سوم شدند.CNN/SI - Women's World Cup - Women's World Cup History - Thursday February 11, 1999 06:04 PM
جام جهانی فوتبال زنان ۲۰۱۱ ششمین دورهٔ جام جهانی فوتبال زنان است که در کشور آلمان برگزار شد.
در این دوره کشور آلمان برای اولین بار میزبان جام جهانی زنان بود.Germany to Host 2011 Women's World Cup | Sports | Deutsche Welle | ۳۰٫۱۰٫۲۰۰۷
تیم ملی فوتبال زنان ژاپن در بازی نهایی تیم ملی فوتبال زنان آمریکا را در ضربات پنالتی ۳-۲ شکست داد.
با توجه به وضعیت و رده بندی گروه‌ها در زیر:
براکت حذفی از این قرار گردید:
او مدافع تیم ملی فوتبال مردان ایالات متحده آمریکا است و هم‌اکنون در باشگاه فوتبال هانوفر ۹۶ در بوندسلیگا در آلمان بازی می‌کند.
راکاتسا روستاییست در شهرستان بورشود-آبااوی-زمپلن در کشور مجارستان. جمعیت این روستا در ۲۰۰۹، ۷۶۳ نفر بوده‌است.lakosság KSH
دامارکِس لامانت بیزلی زاده ۲۴ مه ۱۹۸۲ در ایندیانا، بازیکن فوتبال آمریکایی است.
او هافبک تیم ملی فوتبال آمریکا است و سابقه بازی در باشگاه فوتبال گلاسکو رنجرز را دارد.
بِنی فِیلهابر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال آمریکایی برزیلی-تبار است که هم‌اکنون در باشگاه فوتبال لس آنجلس اف‌سی بازی می‌کند
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به هامبورگ، دربی کانتی، آرهوس، نیوانگلند رولوشن، اسپورتینگ کانزاس‌سیتی، لس آنجلس اف‌سی و کلرادو رپیدز دارد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال آمریکا بازی کرده‌است.
ادسون بادل زاده ۶ نوامبر ۱۹۸۱ در ایالت نیویورک، فوتبالیست آمریکایی است.
او مهاجم تیم ملی فوتبال آمریکا است و هم‌اکنون در لس آنجلس گالکسی در ام‌ال اس بازی می‌کند.
'آنری رنه آلبر گی دو موپاسان' (زادهٔ ۵ اوت ۱۸۵۰ – درگذشتهٔ ۶ ژوئیهٔ ۱۸۹۳) نویسنده فرانسوی بود.
در سال ۱۸۵۰ در شاتو میرومنیل در تورویل-سور-ارک به‌دنیا آمد. او در کنار استاندال، انوره دو بالزاک، گوستاو فلوبر و امیل زولا یکی از بزرگ‌ترین داستان‌نویسان قرن نوزدهم فرانسه به‌شمار می‌آید. او در طول زندگی نسبتاً کوتاه ۴۳ ساله‌اش حدود ۳۰۰ داستان کوتاه، ۶ رمان و نیز ۳ سفرنامه، یک مجموعه شعر و مجلدی از چند نمایشنامه نوشت؛ ولی نقطه اوج کارهای موپاسان داستان‌های کوتاه اوست که برخی از آنها نظیر تپلی (داستان کوتاه) از شاهکارهای ادبیات داستانی جهان شمرده می‌شوند. موپاسان استاد نوعی از داستان کوتاه است که به قول سامرست موآم «می‌توانید آن را پشت میز شام یا در اتاق استراحت کشتی نقل کنید و توجه شنوندگان خود را جلب نمایید.»"دربارهٔ رمان و داستان کوتاه"، نوشته ویلیام سامرست موآم، ترجمه: کاوه دهگان، انتشارات و آموزش انقلاب اسلامی، ۱۳۷۲
او تحت تأثیر ویکتور هوگو نخست اشعاری عاشقانه سرود. بعدها با لوئی بویه و گوستاو فلوبر آشنا شد و همراه آنها به بررسی آثار بالزاک پرداخت و پس از آن به شکل جدی به نویسندگی روی آورد.
در سال ۱۸۹۲ پس از اقدام به خودکشی او را به بیمارستان روان‌پزشکی بردند و در سال ۱۸۹۳ در همان‌جا دیده از جهان برگرفت.
ویکتور بوریسویچ شکلوفسکی (زاده ۲۴ ژانویه ۱۸۹۳ سن پترزبورگ - درگذشته ۶ دسامبر ۱۹۸۴ مسکو) نویسنده، منتقد روس و یکی از چهره‌های شاخص مکتب فرمالیسم روسی است.فرمالیسم یا شکل‌گرایی یکی از مکاتب حوزه نقد ادبی است؛ که در خلال جنگ جهانی اول و در فاصلهی سال‌های ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۷ میلادی در روسیه شکل گرفت "شکلوفسکی" می‌خواست به این پرسش پاسخ دهد که چه چیز باعث شاعرانه بودن شعر می‌شود. نظریه مهم "شکلوفسکی"، نظریه آشنایی‌زدایی است. "ویکتور شکلوفسکی"، رومن یاکوبسن و رنه ولک از مشهورترین و تأثیرگذارترین کسانی بودند که با آثار خود مکتب شکل‌گرایی را رونق بخشیدند. ویکتور شکلوفسکی در سال ۱۹۱۷ مقاله‌ای تحت عنوان هنر یعنی صنعت یا «هنر یعنی تکنیک» منتشر کرد که برخی آن را بیانیه فرمالیسم خوانده‌اند. وی در این مقاله می‌گوید که کار اصلی هنر ایجاد تغییر شکل در واقعیت است (آشنایی زدایی)
تقسیم می‌تواند اشاره به یکی از موارد زیر باشد:
شاهدخت هیا بنت حسین دختر ملک حسین پادشاه سابق اردن و خواهر ناتنی عبدالله دوم، پادشاه کنونی اردن است. عضو فدراسیون جهانی سوارکاریhttps://www.fei.org/athlete/10000454/BINT-AL-HUSSEIN-Princess-Haya و همسر سابق محمد بن راشد آل مکتوم امیر دبی است. او در سال ۱۳۹۸ به آلمان گریخته و در نهایت نیز در لندن ساکن شد.
شاهدخت هیا سابقه شرکت در المپیک سال ۲۰۰۰ سیدنی در رشته پرش با اسب را داشته‌است. او از سال ۲۰۰۷ سفیر صلح سازمان ملل در موضوع گرسنگی و اهداف توسعه هزاره است.
بنا بر اسناد دادگاه عالی بریتانیا، شیخ محمد بن راشد آل مکتوم، حاکم دبی پس از اطلاع پیدا کردن از وجود ارتباط جنسی بین شاهدخت هیا با محافظ شخصی بریتانیایی‌اش، او را بدون اطلاع طلاق داد و به گونه‌ای عمل کرد که به ارعاب و ترساندن شاهدخت هیا منجر شد.دادگاه عالی بریتانیا: حاکم دوبی دخترانش را ربوده و زنش را تهدید کرده است، "بی‌بی‌سی فارسی"Dubai ruler organised kidnapping of his children, UK court rules, "The Guardian"
استان ذی‌قار از استان‌های کشور عراق است.
این استان پیش از این منتفک نام داشت و در زمان جمهوری عراق نام آن به استان ناصریه تغییر یافت.
نام کنونی آن برگرفته از نام جنگ ذوقار است که در روزگار پیش از اسلام میان سپاه خسرو پرویز و قبایل بکر بن وائل در این محل درگرفت.
دولت بعث عراق به خاطر گرایش‌های ملی‌گرایانه عرب، در سال ۱۹۶۹ این نام را برای این استان برگزید.
استان ذی‌قار محل تمدن باستانی سومر است و ویرانه‌های شهرهای باستانی هم‌چون اور، اریدو، لاگاش و نگیرسو در آن جای گرفته‌اند.
این استان در جنوب عراق واقع شده و مرکز آن شهر ناصریه است.
جمعیت این استان در حدود یک میلیون و ۸۰۰ هزار نفر است که بیشتر آن‌ها شیعه هستند. گروه‌هایی از صابئیها نیز در این استان سکونت دارند.
ویکی‌پدیاهای عربی، انگلیسی و آلمانی.
اسکناس یکصدهزار ریالی یا ۱۰٬۰۰۰ تومانی یکی از اسکناس‌های رایج در ایران است. این اسکناس از روز چهارشنبه ۲ تیر ۱۳۸۹ در بانک‌های ایران توزیع شد. اسکناس ده هزار تومانی دهمین برگ اسکناسی است که به مجموعه اسکناس‌های رایج در کشور ایران اضافه شده‌است.
رنگ اسکناس: سبز زیتونیابعاد اسکناس: ۷۹ در ۱۶۶ میلی‌مترکاغذ: پنبه‌ای
ده هزار تومانی از کاغذ پنبه‌ای با رنگ سبز زیتونی در ابعاد ۷۹ در ۱۶۶ میلی‌متر است که برای نخستین بار در ایران دو رشته نخ امنیتی در آن به کار رفته‌است و در مقابل عواملی چون آب، مواد شوینده، پارگی، تای مضاعف و کشش از مقاومت کافی برخوردار است که درصورت استفاده صحیح عمر واقعی آن بین ۷ تا ۸ سال برآورد شده‌است.
روی ده‌هزار تومانی مانند سایر اسکناس‌های رایج کنونی تصویر آیت‌الله خمینی نقش بسته‌است و در سمت راست آن از تصویر معرق کاری مسجد جامع یزد که از نقوش اسلیمی است استفاده شده‌است.
پشت این اسکناس، تصویری از آرامگاه سعدی و بیت مشهور
از بوستان سعدی است که به خط نستعلیق به همراه ترجمه انگلیسی آن به‌صورت "In creation of one essence and soul/ Human beings are members of a whole"، چاپ شده‌است. در پشت آرامگاه سعدی نیز محرابی است که طرح آن از معرق کاری در ورودی گنبد سرخ مراغه گرفته شده‌است. در طراحی این اسکناس همچنین از شمسه گچ بری امامزاده عبدالله شوشتر که معروف به گره چینی است و شمسه‌های دیگری از صحن حرم امام رضا بهره گرفته شده‌است. در قسمت بالای پشت اسکناس و در قسمت سمت چپ در بخش‌های عرضی و در لبه پایین آن از نقوش فرش‌های اصیل ایرانی استفاده شده‌است. بخش‌هایی از این اسکناس شامل پرتره خمینی، حاشیه و نوشته‌ها واقع بر روی اسکناس و آرامگاه سعدی، حاشیه و نوشته‌ها در پشت اسکناس دارای چاپ برجسته می‌باشند که برجستگی این سطوح در مقایسه با چاپ‌های دیگر به سادگی به وسیله انگشتان دست قابل لمس است.
این اسکناس دارای سه سطح امنیتی است که در سطح اول قابل تشخیص توسط عام مردم از طریق نخ‌های امنیتی و واترمارک است. در سطوح دیگر موارد امنیتی این اسکناس قابل تشخیص توسط متصدیان بانکی و کارشناسان با استفاده از ابزاری نظیر دستگاه لامپ یو وی و در مرحله سوم نیز تنها کارشناسان بانک مرکزی توانایی تشخیص سطوح امنیتی آن را دارند. درج تصویر سه بعدی آیت‌الله خمینی به صورت واترمارک در این اسکناس و همچنین عدد ۱۰۰ هزار ریال به صورت لاتین در زیر پرتره تصویر ایشان از دیگر موارد امنیتی است. در این اسکناس دو نوع نخ امنیتی استفاده شده که یک رشته آن نخ پنجره‌ای و از نوع هولوگرام و طول ۲٫۵ میلی‌متر و آرم بانک مرکزی در وسط آن است. نخ امنیتی دیگر به‌طور پنهان و از جنس پولیستر با عرض یک میلی‌متر در میان کاغذ و با نوشته بانک مرکزی بر روی آن تحت تابش اشعه ماورای بنفش با سه رنگ سبز، آبی و قرمز قابل مشاهده‌است. وجود الیاف فلورسنتی نامرئی در خمیره کاغذ که تحت تابش اشعه ماورای بنفش در چهار رنگ سبز، زرد، آبی و قرمز قابل مشاهده‌است از دیگر مشخصه‌های امنیتی این اسکناس می‌باشد.
هنگام انتشار اسکناس، اظهاراتی مبنی بر اشتباه بودن شعر سعدی بر پشت اسکناس، طرح شد. در پاسخ، مدیرکل سازمان تولید اسکناس و مسکوک، اعلام کرد بانک مرکزی پیش از انتشار اسکناس، نظر فرهنگستان زبان و ادب فارسی را دربارهٔ این شعر پرسیده و آن‌ها به بانک مرکزی گفته‌اند: "درج کلمه «یکدیگرند» نسبت به کلمه «پیکرند» ارجح‌تر و صحیح‌تر است." مؤسس مرکز سعدی‌شناسی نیز دربارهٔ اصالت بیت مشهور «بنی‌آدم اعضای یکدیگرند / که در آفرینش ز یک گوهرند» که پشت اسکناس‌های ۱۰ هزار تومانی درج شده گفت: "این بیت مشهورتر است هر چند به همان اندازه از اصالت دورتر است." غلامحسین یوسفی در توضیحات گلستان (ص ۲۶۴) در تأیید و تأکید درستی این مطلب چنین می‌نویسد: "«اعضای یکدیگرند»: چنین است در همه نسخه‌ها". مجتبی مینوی در پاسخ اظهارنظری مبنی بر ترجیح ضبط «اعضای یک پیکرند» (رک: یغما ۱۰/۵۲۴) چنین نوشته‌است: «صحیح این شعر سعدی همین‌طور است (اعضای یکدیگرند) … مضمون از عبارات معروف عصر سعدی بوده و او جمله‌ای را که زبانزد بوده‌است به قلم درآورده است.» حبیب یغمایی در تأیید نظر مذکور گفته‌است: «در بیست سال قبل که با مرحوم فروغی کلیات سعدی را برای تجدید چاپ آماده می‌کردیم نسخه‌های بسیار معتبر و قدیم که تاریخ کتابت آن‌ها از ۷۱۷ و ۷۲۴ به بعد بود در اختیار داشتیم. در همه این نسخه‌ها… قطعه معروف «بنی‌آدم اعضای یکدیگرند» به همین عبارت نوشته شده و تاکنون هیچ نسخه‌ای از قدیم و جدید، خطی و چاپی به نظر اهل ادب نرسیده که به عبارتی جز این باشد :بنابراین جهات بر اهل ادب و طبع فرض است که این قطعه معروف را همچنان که سعدی فرموده و از عصر او تاکنون در همه نسخه‌ها نقل و کتابت شده بدانند و بخوانند: بنی آدم اعضای یکدیگرند / که در آفرینش ز یک گوهرند (یغما ۱۱/۴۵–۴۶)».
اعضای یکدیگرند درست است. زیرا اگر به معنای آیه
کلوب به معانی گوناگون به‌کار می‌رود:
گالواچ روستاییست در شهرستان بورشود-آبااوی-زمپلن در کشور مجارستان. جمعیت این روستا در ۲۰۰۸، ۹۵ نفر اما در ۲۰۰۹، ۹۱ نفر بوده‌است.گالواچ در اداره آمار مرکزی مجارستان (مجاری). ۱ ژانویه ۲۰۰۹
گادنا روستاییست در شهرستان بورشود-آبااوی-زمپلن در کشور مجارستان. جمعیت این روستا در ۲۰۰۹، ۲۶۰ نفر بوده‌است.گادنا در اداره آمار مرکزی مجارستان (مجاری). ۱ ژانویه ۲۰۰۹
ارکا روستاییست در شهرستان بورشود-آپائوی-زِمپلِن در کشور مجارستان. جمعیت این روستا در ۲۰۰۹، ۸۱ نفر بوده‌است.آرکا در اداره آمار مرکزی مجارستان (مجاری). ۱ ژانویه ۲۰۰۹
آرلو روستاییست در استان بورشود-آبااوی-زمپلن در کشور مجارستان. جمعیت این روستا در ۲۰۰۹، ۳٬۷۸۵ نفر بوده‌است.2009. évi Helységnévtár, KSH
آسالو روستاییست در شهرستان بورشود-آبااوی-زمپلن در کشور مجارستان. جمعیت این روستا در ۲۰۰۹، ۱٬۹۶۰ نفر بوده‌است.آسالو در اداره آمار مرکزی مجارستان (مجاری). ۱ ژانویه ۲۰۰۹
چِرِپ‌فالو روستاییست در شهرستان بورشود-آبااوی-زمپلن در کشور مجارستان. جمعیت این روستا در ۲۰۰۹، ۱،۰۴۹ نفر بوده‌است.چرپفالو در اداره آمار مرکزی مجارستان (مجاری). ۱ ژانویه ۲۰۰۹
پادشاهان اشکانیان از زمان پیروزی بر سلوکیان یونانی در ۱۴۰ پیش از میلاد (اگرچه آنها یک قرن پیش از این، بر قلمرویی کوچکتر، شامل منطقه پارت، حکومت می‌کردند) تا شکست و کشته شدن آخرین پادشاه اشکانی، اردوان پنجم، در نبرد هرمزدگان در سال ۲۲۴ میلادی بر ایران حکومت کردند. پادشاهان اشکانی در زمان اوج قدرت خود بر کشوری فرمان می‌راندند که از مرز های شرقی ترکیه تا افغانستان امروزی و غرب پاکستان گسترده بود.
ترتیب تقریبی فرمانروایان اشکانی از منابع ادبی و کهن باقی مانده، به ویژه تاریخ‌ها و گزارش‌های نوشته شده توسط مورخان رومی، نسبتاً به خوبی ثبت شده است، اما عدم قطعیت های بسیاری در جزئیات حکومت آنان وجود دارد. درک مدرن از گاهشماری و سال های حکومت و ترتیب فرمانروایان اشکانی بیشتر بر اساس منابع نوشتاری باقیمانده است. اما اطلاعاتی هم می توان از سکه های اشکانی به دست آورد، مانند تاریخ و نام پادشاهان. که این تاریخ ها و نام ها باید با آنچه در منابع نوشتاری آورده شده است مطابقت داده شود. البته یکی از بزرگترین مشکلات تجزیه و تحلیل سکه های اشکانی این است که سکه ها، به ویژه آن هایی که مربوط به قرون قبل میشوند، اغلب هیچ نشانه ای از اینکه پادشاه تصویر شده کیست را نشان نمی دهد. به‌دلیل آنکه بسیاری از سکه ها تاریخ دقیقی بر روی خود ندارند و تمام فرمانروایان نیز طبق رسم سلطنتی، خود را با عنوان ارشک نامیدند. ارشک برای اشکانیان یک لقب سلطنتی، مانند سزار برای رومیان، بود که به احترام بنیانگذار سلسله اشکانی، ارشک اول توسط تمام شاهان بعدی برگزیده شد. رسم معمول پادشاهان اشکانی، که به هنگام تخت نشستن ارشک را به عنوان نام سلطنتی خود انتخاب میکردند، ایجاد گاهشماری و ترتیب صحیح و دقیق از فرمانروایان را پیچیده می‌کند.
یکی از منابع مهم در زمینه مطالعات سکه های اشکانی، کتاب «مقدمه ای بر سکه های پارتی» اثر دیوید سلوود است که (از طریق نسخه‌های بعدی آن) مبنای مهم و اصلی برای تعیین ترتیب پادشاهان اشکانی به شمار میرود. به دلیل مشکلات ذکر شده در مورد سکه ها که اطلاعات نسبتا کمی ارائه می دهد، نتیجه گیری اسلوود در مورد شجره نامه، و در مواردی ترتیب شاهان، در برخی موارد فقط بر اساس شمایل نگاری های روی سکه ها گرفته شده است. بنابراین، اگرچه هنوز کتاب سلوود پرکاربردترین و مهم ترین منبع برای تعیین سکه های اشکانی باقی مانده است، با این حال تفاسیر اسلوود بدون چالش نمانده است و دیدگاه های دیگری نیز، نه تنها در مورد تاریخ و شجره نامه، بلکه در مورد وجود یا عدم وجود برخی از پادشاهان وجود دارد. در میان تفاسیر دیگر، کار قابل توجهی توسط محقق غلامرضا ف. عصار انجام شده است که تفاسیر متفاوتی از سکه‌ها را پیشنهاد کرده است که در نتیجه گاه‌شماری متناوب و «تجدیدنظر شده» حاکمان اشکانی به دست آمده است. بسیاری از مورخان، مانند آورتوم (۲۰۲۰)، به جای تفسیر سلوود، از تفسیر عصار استفاده کرده اند، برخی از نام‌گذاری‌های پادشاهان ممکن است باعث ایجاد سردرگمی شود، زیرا بسته به گاه‌شماری مورد استفاده، نام‌های خاصی برای پادشاهان مختلف استفاده می‌شود. به عنوان مثال، پادشاهی که توسط عصار به عنوان مهرداد چهارم شناخته می شود، توسط سلوود به عنوان مهرداد سوم شناخته می شود، نامی که عصار برای پادشاهی کاملاً متفاوت به کار می برد. بسیاری از مورخان نیز همچنان در مورد گاهشماری عصار تردید دارند و ترتیب سلوود از پادشاهان و تاریخ ها را ترجیح می دهند. برخی از نویسندگان، به عنوان مثال البروک (۲۰۲۱)، در گزارش های خود از گاهشماری اشکانی، از گاه شماری ایی استفاده کردند تا هر دو فهرست سلوود و عصار را به عنوان دیدگاه هایی به یک اندازه محتمل نشان دهند.
این لیست شامل اسامی و تاریخ سلطنت شاهان اشکانی بر اساس دو پیشنهاد عصار و سلوود، طبق ارائه الربروک است. تاریخ های پیشنهاد شده توسط تورج دریایی (۲۰۱۲) و ادوارد دابروآ نیز گنجانده شده است.
تمام تاریخ ها تقریبی است.
لیتکا روستاییست در شهرستان بورشود-آبااوی-زمپلن در کشور مجارستان. جمعیت این روستا در ۲۰۰۹، ۵۶ نفر بوده‌است.لیتکا در اداره آمار مرکزی مجارستان (مجاری). ۱ ژانویه ۲۰۰۹
بخور عبادت کن عشق بورز فیلمی از رایان مورفی محصول سال ۲۰۱۰ میلادی است. جولیا رابرتس و خاویر باردم از بازیگران این فیلم هستند. برد پیت و جولیا رابرتس از تهیه‌کنندگان فیلم بوده‌اند.
ساخت فیلم از اوت ۲۰۰۹ آغاز شد و فیلم در نیویورک (آمریکا) ناپل (ایتالیا) بالی (اندونزی) و قسمتی هم در هندوستان فیلمبرداری شده‌است.
الیزابت گیلبرگ زنی است که بعد از شکستی در بارداری و طلاق از همسرش، به این فکر می‌افتد که برای درک ارزش زندگی دست به مسافرتی دور دنیا بزند. او چهار ماه در ایتالیا می‌ماند و غذا می‌خورد (بخور) چهار ماه در هند عبادت می‌کند (عبادت کن) و حالا که دو ارزش زندگی را یافته می‌خواهد تناسبی بین عبادت و خوردن پیدا کند که به‌طور شگفت‌انگیزی به ارزش عشق می‌رسد (عشق بورز)...
کِنِزلو روستاییست در شهرستان بورشود-آبااوی-زمپلن در کشور مجارستان. جمعیت این روستا در ۲۰۰۹، ۱،۲۶۱ نفر بوده‌است.کنزلو در اداره آمار مرکزی مجارستان (مجاری). ۱ ژانویه ۲۰۰۹
پِرِچِه روستاییست در شهرستان بورشود-آبااوی-زمپلن در کشور مجارستان. جمعیت این روستا در ۲۰۰۹، ۳۳ نفر بوده‌است.2009. évi Helységnévtár, KSH
رِپاش‌هوتا روستاییست در شهرستان بورشود-آبااوی-زمپلن در کشور مجارستان. جمعیت این روستا در ۲۰۰۹، ۴۶۷ نفر بوده‌است.رپاشهوتا در اداره آمار مرکزی مجارستان (مجاری). ۱ ژانویه ۲۰۰۹
اسید یک ویروس رایانه‌ای است که فایل‌های با پسوند کام (com) و اگزه (exe) را آلوده می‌سازد. هنگامی که این ویروس اجرا شود تمام فایل‌های اگزه موجود در آن پوشه را آلوده می‌سازد و در نوبت بعد با اجرای این فایل‌های اگزه، فایل‌های کام موجود در آن پوشه نیز به آلودگی دچار می‌شوند. این ویروس رشته‌های زیر را به فایل‌های آلوده شده اضافه می‌کند:
وب‌گاه شرکت مک‌آفی
جولیا ایلین گیلارد (زادهٔ ۲۹ سپتامبر ۱۹۶۱ در ولز، بریتانیا) سیاست‌مدار استرالیایی است.
او که در دو دانشگاه آدلاید و ملبورن تحصیل کرده در سال ۱۹۸۶ از دانشگاه ملبورن فارغ‌التحصیل شده‌است.Julia Gillard وبگاه دانشگاه ملبورن
جولیا گیلارد از سال ۲۰۰۶ با تیم متیسون، شریک زندگی‌اش، زندگی می‌کند ولی هنوز ازدواج نکرده‌است. وی خود را شخصی غیر مذهبی معرفی کرده‌است. گیلارد از این نظر که به صراحت در مورد زندگی شخصی خود صحبت می‌کند در ردیف سیاست‌مداران نوظهوری محسوب می‌شود که سنت‌های خانوادگی استرالیا را به چالش کشیده‌اند.انتخابات استرالیا: کدام نحوه زندگی را می‌پسندید بی‌بی‌سی فارسی، ۱۸ اوت ۲۰۱۰
او در سال ۲۰۱۰ به عنوان بیست و هفتمین نخست‌وزیر استرالیا انتخاب و اولین نخست‌وزیر زن تاریخ این کشور شد.Gillard first female Prime Minister
تیساریان روستاییست در استان بورشود-آبااوی-زمپلن در کشور مجارستان. جمعیت این روستا در ۲۰۰۹، ۱،۴۳۳ نفر بوده‌است.تیساریان در اداره آمار مرکزی مجارستان (مجاری). ۱ ژانویه ۲۰۰۹
اشمیت تریگر (به انگلیسی: "Schmitt trigger") یک مدار مقایسه کننده است که در آن از فیدبک مثبت استفاده شده است.
در وضعیت غیر معکوس، هنگامی که ورودی بیشتر از یک مقدار مشخص، که به عنوان آستانه انتخاب شده است، شود، خروجی High یا یک می‌شود و هنگامی که ورودی کمتر از مقدار مشخص شده ی دیگر که به عنوان آستانه انتخاب شده، شود، خروجی low یا صفر می شود. هنگامی که ورودی بین این دو مقدار باشد خروجی حالت خود را حفظ می کند.
از اشمیت تریگر در ورودی آی سی ها برای تبدیل موج سینوسی به مربعی یا اصلاح صفر و یک‌های خراب شده به علت نویز و اعوجاج
استفاده می شود.
به منحنی عملکرد اشمیت تریگر به ازای ورودی‌های مختلف، منحنی هیسترزیس می گویند.
در تصویر بالا اشمیت تریگر ترانزیستوری دیده می شود.
در زیر تصویر اشمیت تریگر با اپ امپ (تقویت کننده عملیاتی) دیده می شود.
کاچ روستاییست در شهرستان بورشود-آبااوی-زمپلن در کشور مجارستان. جمعیت این روستا در ۲۰۰۹، ۵۴۱ نفر بوده‌است.کاچ در اداره آمار مرکزی مجارستان (مجاری). ۱ ژانویه ۲۰۰۹
جنون سرعت: تعقیب شدید یا جنون سرعت: تعقیب داغ یا به اختصار NFS:Hot Pursuit، یک بازی ویدئویی در سبک مسابقه‌ای است، که توسط کرایتریون گیمز ساخته شده و در ۱۶ نوامبر، ۲۰۱۰ به‌وسیلهٔ شرکت الکترونیک آرتس برای پلی‌استیشن ۳، مایکروسافت ویندوز، اکس‌باکس ۳۶۰، وی، اندروید، آی‌اواس و وب او اس منتشر شده‌است. مونرو، رئیس بخش بازرگانی شرکت الکترونیک آرتس در مصاحبه‌ای اختصاصی با سرویس خبری اِج اذعان داشت استودیو بازی‌سازی در خلق این عنوان از چندین بازی تیراندازی اول شخص از جمله "جوخه‌بی‌انضباط" و مجموعه بازی‌های "ندای وظیفه"، از شرکت اکتیویژن، الهام گرفته‌است.
تعقیب شدید بر می‌گردد به ریشه بازی‌های جنون سرعت که تمرکز آن بر روی ماشین‌های سوپر اسپورت و تعقیب و گریز سرعتی پلیسی است. این بازی به پلیرها اجازه می‌دهد که هم در نقش مسابقه دهنده و هم راننده پلیس ظاهر شوند و برای هر دو حالت امکانات کاملی را در خود دارد.
رابطه بین مسابقه دهنده و پلیس با عنوان "سگ خرگوش را تعقیب می‌کند" خلاصه می‌شود. همان گونه که پلیس‌ها قدرتمندتر می‌شوند مسابقه دهنده‌ها نیز سریعتر می‌شوند. هر قسمت دارای بلوک‌های جاده‌ای و پارازیت راداری است. بر اساس گفته کرایتریون بخش تک‌نفره بازی چیزی بین ۱۲ تا ۱۵ ساعت طول می‌کشد البته بدون تکرار مراحل.
بازی در شهر ساختگی سیکرست اتفاق می‌افتد و از محیطی جهان باز برخوردار است. تعقیب شدید سیستم جدید اجتماعی به نام "Autolog" ارائه می‌دهد که با فیس‌بوک بازی شناخته می‌شود.
ایرانچ روستاییست در شهرستان بورشود-آبااوی-زمپلن در کشور مجارستان. جمعیت این روستا در ۲۰۰۹، ۱،۲۷۸ نفر بوده‌است.ایرانچ در اداره آمار مرکزی مجارستان (مجاری). ۱ ژانویه ۲۰۰۹
کارکمیان ساکالد در اداره آمار مرکزی مجارستان (مجاری). ۱ ژانویه ۲۰۰۹
Szakáld Önkormányzatának honlapja
کادانومو ("مرد بزرگ" در زبان عفاری) یک اسم مستعار برای نامیدن سنگوارهٔ به‌دست‌آمده از یک جنوبی‌کپی عفاری مذکر با قدمت ۳.۵۸ میلیون ساله در اتیوپی است. فسیل از همان گونهٔ زیستیِ فسیل معروف به لوسی است. کادانومو ۴۰۰هزار سال قدیم‌تر از لوسی است یعنی ۳٫۶ میلیون سال قدمت می‌دارد. قد کادانومو ۱۵۲ تا ۱۶۷ سانتی‌متر بوده‌است که بسی بلندتر از قد لوسی، ۱۰۶ سانتی‌متر، است. تفاوت اندازه ممکن است خاسته از دودیسی جنسی باشد.
تا پیش از کشف بازمانده‌های کادانومو، از گونهٔ جنوبی‌کپی عفاری، تنها یک اسکلتِ ناقص که شامل بخش‌هایی از دست و پا باشد به دست آمده بود. وان همانا سنگوارهٔ لوسی بود. به سبب کوچکیِ زیادِ جثّهٔ لوسی، مشکلاتی در دانستن بسیاری از جزئیات مربوط به این گونهٔ زیستی وجود می‌داشت. با یافته شدن سنگوارهٔ کادامو سرنخ‌های مهمی دربارهٔ نسبت اندام‌ها، شکل قفسهٔ سینه و شیوهٔ خرامیدنِ عفاری به دست آمد. سرتخ‌های تازه در جهت تثبیت بیشتر چند مطلب است. یک اینکه دوپایی در جنوبی‌کپی عفاری بسیار تکامل یافته بود. دیگر آنکه شکل سینهٔ این گونه با آنِ کپی‌های کنونی افریقا تفاوت بسیاری می‌دارد.Yohannes Haile-Selassie et al.
اسماعیل مهرتاش (۱۲۸۳، تهران – ۱۳۵۹) موسیقی‌دان، ایرانی بود.
اسماعیل مهرتاش در سال ۱۲۸۳ در تهران به دنیا آمد. او تحصیلات خود را در مدرسه دارالفنون به پایان رساند و سپس به موسیقی روی آورد و فراگیری تار را نزد درویش‌خان آغاز کرد. او سپس نزد داوود شیرازی و سپس علینقی وزیری به آموزش موسیقی پرداخت.
مهرتاش، کلاس‌هایی برای آموزش تار، فن بیان و هنرپیشگی بنیان گذاشت. او همچنین حدود چهارصد و پنجاه آهنگ برای مناسبت‌های گوناگون ساخت. وی در زمینه نمایشنامه نیز فعالیت داشت و نمایشنامه‌هایی تا پیش از ایجاد جامعه باربد در منازل اجرا می‌کرد، از جمله «بچه سه قلو»، «ابهت الممالک» و «انوشیروان عادل».
از شاگردان اسماعیل مهرتاش در موسیقی، می‌توان عبدالوهاب شهیدی، حسن اعتمادی، فریدون اسماعیلی، مرضیه، ملوک ضرابی ،جمال وفایی، رامش، محمد منتشری، شاپور رحیمی، داوود فیاضی و محمدرضا شجریان را نام برد. همچنین هنرپیشگانی چون محمدعلی کشاورز، عزت‌الله انتظامی، علی نصیریان و رسول نجفیان نزد او آموزش دیده‌اند.
مهرتاش در سال ۱۳۰۵، جامعهٔ باربد را تأسیس کرد که در آنجا تار می‌نواخت و تصنیف می‌ساخت و آواز و ردیف موسیقی را آموزش می‌داد.
کلیسای سنت پریاپوس (به فرانسوی: Église S. Priape)، کلیسای پاگانیسمJ. Gordon Melton (1996, 5th ed.). "Encyclopedia of American Religions" (Detroit, Mich.: Gale) p. 952. خاص نوعی مذهب در آمریکای شمالی است که در سال ۱۹۸۰ میلادی تأسیس گردید. این کلیسا یکی از مراکزی است که در آن آلت تناسلی مرد مورد پرستش قرار می‌گیرد.
کلیسای سنت پریاپوس نخستین بار در شهر مونترال، واقع در ایالت کبک، در کانادا و توسط دی.اف.کاسیدی تأسیس شد و طرفداران و پیروانی عمدتاً در میان مردان همجنسگرا، در کانادا و ایالات متحده پیدا کرد. تعلیمات و اعتقادات این کلیسا، که به نام یکی از خدایان یونان، پریاپوس نامیده شده‌است، می‌آموزد که الت تناسلی مرد منبع و سرچشمهٔ زندگی، زیبایی، لذت و تمتّع است. پرستش الت تناسلی مرد در این مذهب، می‌تواند توسط انواع اعمال جنسی انجام بپذیرد. ازجملهٔ این اعمال، انجام استمناء به روش گروهی و دست جمعی است. در این مذهب مایع منی نیز دارای قداست و احترام است و استفادهٔ درمانی از آن نوعی عبادت محسوب می‌شود.
کلیسای سن پریاپوس، دارای ۹ مرکز کلیسایی در کانادا و ۸ مرکز(۸ کلیسا) در ایالات متحده می‌باشد. بزرگترین کلیسای این مذهب به لحاظ عضوگیری و تعداد اعضا، کلیسایی است که در سانفرانسیسکو واقع در کالیفرنیا قرار دارد و مقر اصلی آن نیز در مونترال واقع است.
محسن پرویز (متولد ۱۳۴۲ در تهران) پزشک و داستان نویس اهل ایران است. او بین سال‌های ۱۳۸۵ تا ۱۳۸۹ معاون امور فرهنگی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی بود.
پرویز سال ۱۳۴۲ در تهران به دنیا آمد. او سال ۱۳۶۰ در رشته ریاضی فیزیک دیپلم گرفت و به سربازی رفت. پرویز دوران سربازی را در سپاه پاسداران و مناطق جنگی غرب گذراند.خبرگزاری فارس
او بعد از خدمت وارد دانشکده پزشکی دانشگاه شهید بهشتی تهران شد و سال ۱۳۷۱ دکترای طب عمومی گرفت. پس از آن در سال ۱۳۷۷ دوره تخصصی فیزیولوژی را در دانشگاه علوم پزشکی تهران گذراند. پرویز از سال ۱۳۷۴ هم‌زمان با تحصیلات تکمیلی و تخصصی خود به تدریس در دانشگاه پرداخت و در عین حال از فعالیت‌های فرهنگی و مطبوعاتی نیز غافل نماند. او از طریق نوشتن داستانها، گزارش، مقاله و نقد ادبیات داستانی با بعضی از نشریات کشور همکاری داشته‌است. بعضی از آثار او عبارتند از: داستان‌های بلند معلم خودمانی و بوی گل، بوی او و مجموعه داستان‌های "عبدالله"، "دیگر از پرستوها خبری نیست"، "آن روز در کنار تو"، "ستاره‌ای در زمین"، "گنجشک و غربیل" و "ستاره".
او از سال ۱۳۸۵ با حکم محمدحسین صفارهرندی، وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی به سمت معاون امور فرهنگی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی منصوب شد.
از اولین فعالیت‌های پرویز در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی لغو یارانه کاغذ بود. او هدف از انجام این کار را اعطای یارانه به کتاب‌ها، به عوض ناشران، دانست.
پرویز در چهار دوره رئیس نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران بود و در دوران تصدی او، پس از دستور رئیس‌جمهور مبنی بر تغییر مکان نمایشگاه، نمایشگاه کتاب تهران به مصلای امام خمینی منتقل شد.روزنامه دنیای اقتصاد از جمله کارهای بنیادین وی در امور کتاب و کتابخوانی، در این مدت، برقراری جوایزی چون جلال آل احمد، گام اول، کتاب فصل احیا و تقویت دو جشنواره پروین اعتصامی و شعر فجر، برگزاری نخستین همایش شاعران ایران و جهان، تأسیس خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا)، به عنوان تنها خبرگزاری تخصصی کتاب در ایران و جهان و بنیاد ادبیات داستانی و... بوده‌است.خبرگزاری کتاب ایران در دوره مسئولیت او سه نفر مدیریت اداره کتاب را به عهده داشتند که پرویز دو نفر از آن‌ها را به وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی معرفی کرد: محمدعلی رمضانی و محمد اللهیاری فومنی. پیش از این دو نفر، مجید حمیدزاده عهده‌دار ریاست اداره کتاب بود که مدیریت او انتقادهای زیادی را برانگیخته‌بود.خبرگزاری آفتاب
پس از پایان دولت نهم و تغییر وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، زمزمه‌هایی در مورد تغییر معاون فرهنگی شنیده می‌شد، اما این شایعات با تکذیب مداوم وزیر جدید همراه بود.خبرآن‌لاین
تا آنکه سر انجام، در دوم تیر ۱۳۸۹ با حکم سید محمد حسینی، وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، بهمن دری اخوی جایگزین پرویز شد. انتخاب دری اخوی، که پیش از آن در ستاد مبارزه با قاچاق کالا و ارز فعالیت می‌کرد و سابقه مؤثر فرهنگی چندانی نداشت، انتقادهایی را برانگیخت.
او در دهه‌های هشتاد و نود و از آغاز ۱۴۰۰ در دورۀ وزارت محمدحسین صفار هرندی و علی جنتی و محمدمهدی اسماعیلی از اعضای هیئت نظارت و سانسور پیش از چاپ کتب کودک و نوجوان بوده است.
پرویز به مدت کوتاهی پس از پایان مسئولیتش در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به ریاست هیئت مؤسس انجمن قلم ایران انتخاب شد.خبرگزاری فارس
او همچنین به سمت معاونت فرهنگی دانشگاه علوم پزشکی تهران منصوب شد.پرشین لود
فالوفیلیا (گرفته شده از کلمهٔ یونانی: φαλλόςis به معنای آلت تناسلی مرد، و φιλíα، به معنای جاذبه و اشتیاق و تمایل شدید)، عبارتست از جاذبه و اشتیاق و تمایل شدید جنسی نسبت به آلت مردانهٔ بزرگ است. این حالت، به صورت تحریک شدید جنسی در ارتباط با آلت تناسلی مردانه‌ای که ابعاد و اندازهٔ فوق العاده و سفتی و استقامت بسیار دارد، توصیف شده‌است.
دیوار خسرو، شکارگاه خسرو پرویز یا تپۀ مرادحاصل از آثار باستانی ایران در شمال شهر کرمانشاه و پایین‌تر از طاق بستان قرار دارد. قبلاً چنین پنداشته می‌شد که این مکان شکارگاهی مربوط به دوران پادشاهی خسرو پرویز، و تنها شکارگاه بازمانده از دوران ساسانیان باشدانجمن مهرازی ایران بازدید در ۱۲ ژوئیه ۲۰۱۰، اما کاوش‌های سال ۱۳۸۸ نشان داد که این مکان صرفاً یک شکارگاه معمولی نبوده، بلکه در دوران اشکانیان محل احداث شهری بزرگ بوده‌است که احتمالاً بعدها در دوران ساسانیان از محدودهٔ محصور آن به عنوان شکارگاه استفاده شده‌است.خبرگزاری کُردپرس، "اهمیت شکارگاه خسروپرویز بیش از حد تصور است/ به هیچ وجه با عبور منوریل از شکارگاه موافق نیستم "، نوشته‌شده در ۱۷ اسفند ۱۳۹۴؛ بازدید در ۱۷ اسفند ۱۳۹۴.
از این مکان با عنوان دیوار خسرو یاد شده‌است. همچنین در برخی منابع متأخر عنوان دیوار شکارگاه خسروپرویز بدان داده شده‌است. تا قبل از انجام عملیات کاوش باستانشناختی که به آشکار شدن خشت‌های دیوار و مشخص شدن تاریخ این نقطه انجامید، تپه‌ای در این مکان قرار داشت که در میان مردم کرمانشاه با نام تپۀ مرادحاصل شناخته شده‌بود.برومند سرخابی، ۱۳۸۸، ص ۱۴۷-۱۴۶.
تاکنون دو فصل کاوش در شکارگاه خسرو پرویز انجام شده‌است. فصل نخست کاوش با تقاضای سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری ایران در اردیبهشت و خرداد ۱۳۸۸ توسط تیمی ۱۲ نفره به سرپرستی مهدی رهبر صورت گرفت.
در این فصل از کاوش‌ها، نقشهٔ محوطه، ابعاد خشت‌ها و ساختار داخلی و کاربری آن مشخص شده و بخشی از دیواره از زیر خاک بیرون آورده‌شد. همچنین تلاش شد تا ابعاد واقعی و وضعیت واقعی آن مرمت و بازسازی شود.جام جم آنلاین، "شکارگاه خسرو پرویز جان گرفت"، نوشته‌شده در ۲۷ اردیبهشت ۱۳۸۸؛ بازدید در ۱۷ اسفند ۱۳۹۴. با این حال بارش باران در آبان ۱۳۸۸ سبب شد تا بخش‌هایی از مرمت‌های انجام‌شده فرو بریزد.خبرگزاری مهر، "بخشی از دیوار «شکارگاه خسرو» در تاق‌بستان تخریب شد"، نوشته‌شده در ۱۷ اسفند ۱۳۹۴؛ بازدید در ۱۱ آبان ۱۳۸۸.
فصل دوم کاوش به خاطر مسئله عبور قطار شهری کرمانشاه از محدودهٔ شکارگاه با دستور استانداری کرمانشاه در خرداد ۱۳۸۸ صورت گرفت. در فصل دوم کاوش مشخص شد که برخلاف تصور قبلی این مکان صرفاً یک شکارگاه معمولی نبوده، بلکه محل احداث شهری بزرگ در دوران اشکانیان بوده‌است. دیوارهای بلند محافظ این شهر به قطر ۱۴/۶۰ متر و نیز خندق‌هایی در اطراف آن کشف شد. مشخص شد که بعدها در دوران ساسانیان از این محدودهٔ محصور به عنوان شکارگاه استفاده شده‌است. همچنین چرخشت‌هایی در این کاوش کشف شد که از آن به عنوان کارگاه‌های شراب‌سازی در دوران تاریخی استفاده می‌شده‌است.خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا): "باید ۲ فصل کاوش جدید در شکارگاه خسروپرویز انجام شود"، نوشته‌شده در ۲ اردیبهشت ۱۳۹۹؛ بازدید در ۱۹ آبان ۱۴۰۰.خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا): "اهمیت شکارگاه خسروپرویز بیش از حد تصور است به هیچ وجه با عبور منوریل از شکارگاه موافق نیستم"، نوشته‌شده در ۱۷ اسفند ۱۳۹۴؛ بازدید در ۱۹ آبان ۱۴۰۰.
در گذشته بلوار طاق‌بستان که ساخت آن از دههٔ ۱۳۳۰ آغاز شد و در سال‌های ۱۳۴۸ تا ۱۳۵۲ به اتمام رسید، با گذر از درون شکارگاه آن را به دو نیم تقسیم و در آن شکاف ایجاد کرد و بخش عظیمی از تپهٔ باستانی را نابود کرد.خراسان‌نیوز، "اختلاف بر سر احداث پل روگذر بلوار طاق‌بستان"، نوشتۀ شهرام کبیرکوهی، نوشته‌شده در ۳۰ تیر ۱۳۸۴؛ بازدید در ۱۷ اسفند ۱۳۹۴.
ساخت پل صیاد شیرازی به عنوان بخشی از مسیر بزرگراه صیاد شیرازی، بخشی از محوطهٔ شکارگاه را نابود کرد. این پل با کمترین فاصله از محوطهٔ باستانی، بر روی عرصهٔ تاریخی و در حریم منظری درجه یک شکارگاه ساخته‌شد و در سال ۱۳۸۴ به بهره‌برداری رسید. در جریان ساخت این پل سازمان میراث فرهنگی به دادگستری شکایت کرد، اما دادگاه نهایتاً احداث آن را خلاف قانون ندانست و دستور به ادامهٔ عملیات اجرایی صادر کرد. ساخت پل صیاد شیرازی علاوه بر آسیب به حریم منظری و فضای تاریخی شکارگاه، ثبت جهانی مجموعهٔ طاق‌بستان در فهرست آثار یونسکو را نیز با تهدید مواجه کرد.
ساخت حوزهٔ علمیهٔ امام خمینی در حریم شکارگاه خسروپرویز از سال ۱۳۷۷ آغاز شد.صدا و سیمای مرکز کرمانشاه، "بازدید سیدعلی خمینی ازحوزه علمیه امام(ره) کرمانشاه"؛ بازدید در ۱۷ اسفند ۱۳۹۴. محمدحسین زرندی نمایندهٔ وقت ولی فقیه در استان کرمانشاه و امام جمعهٔ کرمانشاه ۱۷ هکتار زمین در این محوطه خریداری کرده‌بود و از سال ۱۳۷۷ اقدام به ساخت یک حوزهٔ بزرگ علمیه در آن نمود.روزنامۀ شرق، "در حوزه چه گذشت؟"، نوشتۀ سامان بوک، نوشته‌شده در ۲۱ مهر ۱۳۹۴؛ بازدید در ۱۷ اسفند ۱۳۹۴. حوزهٔ علمیهٔ امام خمینی در سال ۱۳۸۳ به بهره‌برداری رسید و بخش عظیمی از محوطهٔ باستانی شکارگاه خسروپرویز را از بین برد.سایت خبری آفتاب کرمانشاه، "نامۀ دفتر تولیت مجتمع دینی، فرهنگی امام خمینی کرمانشاه"، نوشته‌شده در ۳۰ شهریور ۱۳۹۴؛ بازدید در ۱۷ اسفند ۱۳۹۴.
در طرح قطار شهری کرمانشاه نیز که عملیات ساخت آن از سال ۱۳۹۰ آغاز شده‌است، قرار است ستون‌های قطار از درون محوطه و کنار تپه عبور کند. مهدی رهبر باستان‌شناس و کاوشگر نسبت به عواقب و خطرات این مسئله هشدار داده و با آن مخالفت کرده‌است.
در آبان ۱۴۰۱ مدیرکل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان کرمانشاه اعلام کرد که این نهاد تاکنون تصمیمی برای عبور قطار شهری از محوطۀ شکارگاه به صورت سطحی یا زیرسطحی نگرفته است و این مسئله همچنان حل‌نشده باقی مانده‌است.خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا): "برنامۀ ۳ ساله برای ثبت جهانی تاق‌بستان/اجرای منوریل در محدودۀ شکارگاه خسرو بررسی می‌شود"، نوشته‌شده در ۷ آبان ۱۴۰۱؛ بازدید در ۷ آبان ۱۴۰۱.
در آبان ۱۴۰۱ مدیرکل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان کرمانشاه اعلام کرد که در برنامۀ توسعۀ طاق‌بستان به منظور آماده‌سازی برای ثبت جهانی قرار است شکارگاه خسروپرویز نیز به صورت محوطه‌ای برای بازی‌هایی مانند تیراندازی و سوارکاری دربیاید و بخشی از آن نیز به سایت‌موزه تبدیل شود. وی گفت با توجه به اینکه بخش قابل توجهی از زمین‌های شکارگاه در مالکیت مردم قرار دارد، اما به دلیل ثبت ملی بودن منطقه امکان اجرای ساخت و ساز را در آن ندارد، بنابراین میراث فرهنگی در این طرح از طریق تهاتر این زمین‌ها را در اختیار می‌گیرد که به ادعای او این مسئله به نفع مالکین این زمین‌ها نیز هست.
نشر نخستین روزنامهٔ افغانستان در سال ۱۸۷۵ میلادی یا ۱۲۵۴ هجری خورشیدی در دورهٔ سلطنت امیر شیر علی خان آغاز گردیده‌است؛ که درین کشور روزنامه‌نگاری از شمس‌النهار آغاز و تا امروز ادامه دارد. بر اساس نوشتهٔ رسول رهین، در افغانستان در چند دوره روزنامه‌نویسی محدودیت‌هایی داشته‌است. تقریباً در دورهٔ سلطنت تمامی پادشاهان روزنامه‌نگاری متعلق به دولت و توصیف دولت و شاه بوده‌است.
شمس النهار دارای ۱۶ صفحه و در ماه دو یا سه مرتبه منتشر می‌گردید و مقالات آن عمدتاً توسط یکی از رجال فرهنگی آن روزگار افغانستان به نام عبدالقادر پیشاوری نگاشته می‌شد. این فرد منشی امیر شیرعلی خان نیز بود. امیر شیر علی خان تا حدود امکان از این روزنامه حمایت می‌نمود. این اخبار تا مدتی در حکومت پسر امیر شیرعلی خان، محمد یعقوب خان نیز ادامه یافت؛ ولی بعداً دولت انگلیس از پخش این اخبار جلوگیری نمود. زیرا در آن زمان سیاست خارجی افغانستان تحت ادارهٔ انگلیس‌ها بود. این نشریه در زمان حکومت امیر عبدالرحمان خان دوباره چاپ گردید.
این نشریه در ۹ میزان ۱۲۸۰ تا ۳۰ دلو ۱۲۹۷ هجری خورشیدی در زمان حبیب‌الله خان پسر عبدالرحمان خان دو بار به نشر رسید. در مرحلهٔ اول این روزنامه در سال ۱۲۸۴ خورشیدی صرف یکبار به نشر رسید؛ و مسئولیت نشر این روزنامه را عبدالرئوف قندهاری بر عهده داشت. مرحلهٔ دوم نشر سراج الاخبار پس از شش سال به‌تاریخ ۱۲ مهر ۱۲۹۰ خورشیدی می‌باشد که مسئولیت آن را محمود طرزی بر عهده داشت. درین زمان سراج الاخبار در هر ۱۵ روز یک بار منتشر می‌گردید که نقش مهمی در شکل‌گیری اجتماع سیاسی مردمان آن دوره را داشت. درین دوره جهان به سمت دموکراسی پیش می‌رفت. و در گوش‌های ملت آوازه مشروطه خواهی پخش گردیده بود. این روزنامه در تغییرات فکری مردم خیلی اثر داشت. از اینکه این نشریه مردم را علیه انگلیس‌ها را ترغیب و تشویق می‌نمودافغانستان در پنج قرن اخیر، میر محمد صدیق فرهنگ، جلد دوم، انتشارات محمد وفایی، قم ایران، ۱۳۷۴، صفحهٔ ۴۶۳ در نتیجه امیر برای ۱۲ سال معارف را بروی مردم بست. بستن نشر بار دوم این روزنامه طوریست که گروه به عزم کشتن امیر با تفنگچه بر وی حمله نمودند امیر حبیب اله جان به سلامت برده مسئولیت این حمله را بدوش اهل مدارس و نویسندگان انداخت. در بار دوم امیر حبیب اله خان پس از ۸ سال فعالیت این روزنامه را ممنوع قرار داد.حزب سری ملی، جلد دوم، میر غلام محمد غبار، انتشارات؟، صفحه؟
پس از کوشش بسیار روشنفکران مبارز توانستند سلطنت امیر حبیب‌الله را از پای درآورند. شاه امان‌الله که عضو گروه مشروطه‌خواهان بود، حاکمیت دولت افغانستان را بدوش گرفت. پس از این جریدهٔ سراج اخبار به طرز جدید به انتشارات خود آغاز نمود. بعد از سراج‌الاخبار نشریات جدیدی نیز به وجود آمد که از جملهٔ آن‌ها می‌توان به ارشاد النسوان، نخستین مجلهٔ زنان افغانستان در دوران معاصر اشاره کرد. نشریهٔ ارشاد النسوان در دفاع و بلند بردن سطح فکری زنان به نشر می‌رسید. این روزنامه تحت نظر ملکه ثریا همسر امان‌الله خان منتشر می‌شد. مسئولیت این روزنامه را اسما رسمیه، همسر محمود طرزی و سردبیری آن را روح‌افزا، دختر محمد زمان خان خازن الملک بر عهده داشتند. بتاریخ ۵/۵/۱۹۲۷ یکمین شمارهٔ جریدهٔ انیس در شهر کابل به نشر خود آغاز نمود که تا امروز پس از چند بار سانسور به نشر خود ادامه داده‌است. از دیگر نشریات دوران امان‌الله خان می‌توان به سراج‌الاطفال، نخستین نشریهٔ کودکان افغانستان که به‌طور ضمیمه در کنار سراج‌الاخبار منتشر می‌شد. افزون بر این می‌توان به ده‌ها نشریه دیگر اشاره کرد.
غیر از نشریات فوق که در کابل منتشر می‌شدند نشریاتی دیگری بودند که در ولایت‌ها منتشر می‌شد. از جملهٔ آن‌ها می‌توان از اتفاق اسلام نام برد. این روزنامه با مدیریت صلاح‌الدین سلجوقی در هرات منتشر می‌شد. نشریات دیگری مانند اتحاد مشرقی با مسئولیت برهان‌الدین کشککی در ننگرهار به نشر می‌رسید. روزنامهٔ طلوع افغان در قندهار با مسئولیت عبدالعزیز خان و پوهاند عبدالحی حبیبی منتشر می‌گردید.
پس از سقوط حکومت شاه امان‌الله خان ۲۴ جدی ۱۳۰۷ هجری خورشیدی تا دههٔ ۱۳۴۰ یعنی ۳۳ سال مطبوعات ۱۰۰ درصد در کنترل و سانسور دولت قرار داشت. پس از آنکه ظاهر شاه خود مستقلانه زمام حکومت را به‌دست گرفت. پس از سال۱۳۴۳ ه‍.ش در کشور مطبوعات را آزاد اعلان نمود. در کشور احزاب سیاسی به انتشار جراید و روزنامه‌ها آغاز نمودند؛ که می‌توان از جریدهٔ پرچم از جناح پرچم، شعلهٔ جاوید از نشریات سازمان جوانان مترقی افغانستان، خلق از جناح خلق، کاروان، مردم، پیام وجدان، اتحاد ملی روزنامهٔ وحدت، پیام امروز، افغان ملت، مساوات، صدای عوام، صبا، کمک، کاروان، خیبر، گهیز، پروانه، هدف، جبههٔ ملی، پکتیکا، سپیده دم، افغان ولس، اتحاد ملی، روزگار، ندای حق، ملت، افکار نو، پیکار، انیس، هیواد، شوخک، کابل تایمز، روزنامهٔ بیدار در مزار شریف و پیام حق در هرات به نشر می‌رسید. اکثریت این جراید در زمانی‌که هاشم میوندوال رهبر حزب مساوات در افغانستان صدراعظم بود به نشر آغاز نمودند.
درین دوره روزنامه‌ای بنام "جمهوریت" از طرف دولت به‌چاپ می‌رسید. بقیه در تحت سانسور دولت قرار داشت. در مزار شریف روزنامهٔ بیدار و در هرات پیام حق به نشر می‌رسید.
درین دوره مطبوعات تحت سانسور قرار داشت. در دورهٔ کارمل از ۲۷ دسامبر ۱۹۷۹ تا ۲۴ نوامبر ۱۹۸۶ روزنامهٔ دولتی بنام حقیقت انقلاب ثور و حقیقت سرباز و روزنامه کار وجود داشت.
در اخیر حکومت محمد نجیب‌الله مطبوعات از کنترل و سانسور برآمد. در کشور پارلمان تشکیل گردید احزاب آزاد شد و یک تعداد احزاب آغاز به نشر روزنامه نمودند. روزنامه‌های وطن، کار، سرباز، انیس، پیام، پیام صلح و غیره در مدت کوتاه به نشر خود ادامه دادند.
در دورهٔ مجاهدین کار روزنامه‌نگاری به‌طی پیش می‌رفت، زیرا جنگ‌های تنظیمی اثرات ناگوار در هر عرصه وارد نموده بود. در همین عصر مطبعهٔ دولتی طعمهٔ آتش قرار گرفت. زمانی‌که تنظیم‌ها در پاکستان بودند هر کدام آن نشریه داشتند. نام آن روزنامه‌ها عبارت بودند از روزنامهٔ شهادت، مجاهد، جبههٔ ملی و غیره بود. پس از اینکه آن‌ها داخل کابل شد با مشکلات زیاد گاه‌گاهی روزنامه‌های ذیل به‌چاپ می‌رسید: هفته‌نامهٔ کابل، روزنامهٔ صبح امید، فریاد عصر، هنداره، شهر، ارشاد النسوان، امهات المومنین و بالاحصار ….
اکثریت طالبان به جز از کتاب‌های اسلامی و شرعی همهٔ کتاب‌ها و انتشارات را غیرمجاز می‌دانستند و بنام کتاب‌های شیطانی یا کافری می‌نامیدند؛ ولی با حاکمیت طالبان در افغانستان روزنامه‌نگاری و نشر جراید نیز کاملاً در اختیار حکومت قرار گرفت و جرایدی مانند شریعت، حزب مؤمن، الخلافة الاسلامیة در افغانستان صرفاً منعکس‌کنندهٔ اخبار جنگ، فرمان‌های رهبران طالبان اعلامیه‌های دولتی و دیگر دیدگاه‌های گروه طالبان بودند. در این دوره هیچ جریدهٔ آزادی وجود نداشت.