moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
او در سیاست ایرلند طی دهه ۱۹۹۰ میلادی فعال بود و بین ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۹ میلادی حزب همبستگی مسیحی را رهبری کرد. او اکنون دارای دیدگاه‌های لیبرترینیسم و و دیدگاه دیگری است که خود آن را دیدگاه آنارشیسم فلسفی می‌نامد. علایق فلسفی او شامل فلسفه سیاسی، فلسفه حقوق و فلسفه دین است. او گهگاهی در برنامه‌های رادیویی و تلویزیونی در ایرلند و انگلستان پدیدار می‌گشت و در مباحثی حول موضوعات اجتماعی و سیاسی بحث می‌نمود. اخیراً برخی از از گفت و گوهای او را می‌توان به صورت آنلاین یافت. او خود را در مسائل دینی کاتولیک، در مسائل اجتماعی محافظه‌کار و در مسائل سیاسی لیبرترین توصیف می‌کند. کتاب او با عنوان «Murray Rothbard» (جلد ۱۵م در سری کتاب‌های «متفکران محافظه‌کار و لیبرترین عمده») توسط «کانتینیوم» در ۲۰۱۰ میلادی منتشر شد و در اوت ۲۰۱۳ میلادی به صورت چاپی (جلد کاغذی) در دسترس قرار گرفت. «آنارشی لیبرترین: در مقابل حکومت» توسط «کانتینیوم» در ژوئیه ۲۰۱۲ میلادی در بریتانیا [سپتامبر ۲۰۱۲ در USA] منتشر شد. تاریخ جامعه تفکر سیاسی غرب از منظر آزادی با عنوان «پیشرفت آزادی؟» توسط انتشاراتی «آکادمیک ایمپرینت» در سپتامبر ۲۰۱۷ میلادی منتشر گردید. «زپ: آزادی بیان و تحمل در روشنای اصل تجمع صفر»، توسط «سوسیتاس» در اکتبر ۲۰۱۹ میلادی منتشر گردید. «بعد از MeToo#: فمینیسم، پدرسالاری، نرینگی سمی و لذتهای فرهنگی گوناگون» نیز توسط سوسیتاس در مارس ۲۰۲۰ میلادی منتشر شد. «آژندا ساز پنهان: تقلای تراجنسیتیان در مقابل واقعیت» نیز توسط انتشاراتی اخیر در مارس ۲۰۲۱ میلادی منتشر شد."Meddling in other men's affairs: the Case for Anarchy," "Economic Affairs" 27 (2007)4: pp. 46–51. "Where Does Law Come From?" "Philosophical Inquiry", 32 (2010)3-4: pp. 85–92."Legal Polycentrism," "Journal of Libertarian Studies", 22 (2010)1: pp. 22–34."Constitutions of No Authority: Spoonerian Reflections," "Independent Review", 14 (2010)3: pp. 325–340.Casey, Gerard (2010). John Meadowcroft, ed. "Murray Rothbard: Major Conservative and Libertarian Thinkers". 15. London: The Continuum International Publishing Group, Inc.https://www.amazon.co.uk/ZAP-Tolerance-Aggression-Principle-Societas/dp/1788360176/https://www.amazon.com/ZAP-Tolerance-Aggression-Principle-Imprint Academic/dp/1788360176/https://www.bookdepository.com/After-MeToo-Gerard-Casey/9781788360272?ref=grid-view&qid=1583068965794&sr=1-6after #metoo casey imprinthttps://www.imprint.co.uk/product/metoo/
نوک‌بزرگ شامگاهی یک پرنده گنجشک‌سان در خانوادۀ سهرگان (Fringillidae) است که در آمریکای شمالی یافت می‌شود..
زیستگاه زادآوری آن جنگل‌های مخروطی و مختلط در سراسر کانادا و مناطق کوهستانی غرب ایالات متحده و مکزیک است. این یک گونۀ سرگردان و بسیار نادر به جزایر بریتانیا است که تاکنون تنها دو رکورد داشته است. آشیانه روی یک شاخه افقی یا در یک شاخه درخت ساخته می‌شود.
وقتی که نجات جهان را تمام کردی فیلم کمدی-درام آمریکایی ساخت سال ۲۰۲۲ است که بر پایه درام صوتی جسی آیزنبرگ در سال ۲۰۲۰ و با همین نام ساخته شده‌است. این فیلم نخستین تجربه آیزنبرگ در مقام کارگردان است و تهیه‌کنندگان آن اما استون و دیو مک‌کری هستند. جولیان مور و فین ولفهارد در نقش مادر و پسر بازی می‌کنند.
این فیلم برای نخستین بار در جشنواره فیلم ساندنس در ۲۰ ژانویه ۲۰۲۲ به نمایش درآمد.
زیگی، دانشجوی دبیرستانی، ترانه‌های محلی را برای کانون هوادارن ستودنی برگزار می‌کند. این کار او شبیه کاری است که مادرش با ساختن پناهگایی برای قربانیان تجاوز خانگی انجام می‌دهد.
در تارنمای گردآوری دیدگاه راتن تومیتوز، ۷۲٪ از ۵۸ بازخورد به فیلم مثبت هستند، و فیلم میانگین امتیاز ۶٫۴/۱۰ را دارد. در بازخورد همگانی این تارنما گفته شده: «فهمیدن شخصیت‌ها شاید سخت باشد اما هنگامی که فیلم را تمام کردید به یک درک شناختی اجتماعی-سیاسی می‌رسید». تارنمای متاکریتیک، که از میانگین وزنی استفاده می‌کند، بر پایهٔ ۱۶ بازخورد و دیدگاه، امتیاز ۶۵ از ۱۰۰ را به فیلم داد که نشان‌دهندهٔ «بازخوردهای روی هم رفته پسند» است.
نوک‌بزرگ‌های شامگاهی یک سرده از خانواده سهرگان (Fringillidae) است.
این سرده در سال ۱۸۵۰ توسط طبیعت‌شناس فرانسوی چارلز لوسین بناپارت با نوک‌بزرگ شامگاهی به عنوان گونه نماد معرفی شد. این نام ترکیبی از واژه یونانی باستان "hesperos" به معنای «شامگاه» و "phōnē" به معنای «صدا» یا «گریه» است.
مراسم قطع دست در اسپوکن یک کمدی سیاه نوشته‌‌ٔ مارتین مک‌دونا، نمایشنامه‌نویس انگلیسی است. این نمایش‌نامه در سال ۲۰۱۰ منتشر شد و در همین سال در تئاتر جرالد شونفلد در برادوی به اجرا درآمد. این اولین نمایشنامه مک‌دونا است که در شهر خیالی تارلینگتون، اوهایو، اتفاق می‌افتد.
مردی مرموز به نام کارمایکل، ۲۷ سال است که به دنبال دست چپ گم‌شده خود می‌گردد. یک زوج، توبی و مریلین، ادعا می کنند که دست بریده شدهٔ او را در اختیار دارند و به دنبال دریافت پاداشی هستند که کارمایکل برای بازگشت آن ارائه می‌دهد. یک کارمند عجیب و غریب هتل، مروین، در وسط معامله قرار می گیرد و حضور او باعث می‌شود این معامله شکل نگیرد.
پیش‌تولید "مراسم قطع دست در اسپوکن" در برادوی در تئاتر شونفلد در تاریخ ۱۵ فوریه ۲۰۱۰ انجام شد و به طور رسمی در ۴ مارس ۲۰۱۰ افتتاح شد و در ۶ ژوئن ۲۰۱۰ پس از ۱۰۸ اجرا بسته شد. " "A Behanding in Spokane" ibdb.com, accessed 8 May 2016
این نمایش به کارگردانی جان کرولی و با بازی کریستوفر واکن در نقش کارمایکل، سم راکول در نقش مروین، آنتونی مکی در نقش توبی و زوئی کازان نقش مرلین اجرا شد. "'A Behanding in Spokane' Broadway" Playbill (vault), accessed 5 April 2016. Finkle, David. "Review" theatermania.com, 2 March 2010 " "A Behanding in Spokane" ibdb.com, accessed 8 May 2016 این اولین نمایشنامه ای است که مک دونا در ایالات متحده به نمایش گذاشته است. Jones, Kenneth. "'A Behanding in Spokane', With Walken, Kazan, Mackie and Rockwell, Begins on Broadway" Playbill, 15 February 2010
این نمایشنامه با ترجمه بهرنگ رجبی توسط نشر بیدگل منتشر شده است.
نسخه فارسی Epub نمایشنامه در کتاب‌خوان طاقچه
نوک‌بزرگ‌های فیروزه‌ای یکی از سرده‌های سهره‌های نوک‌بزرگ از خانواده کاردینالان است. این سرده شامل گونه‌های زیر است.
بریمانت () شرکت ساعت‌سازی بریتانیایی است، که در سال ۲۰۰۲ تأسیس شد.
بیرول () شرکت نوشت‌افزار بریتانیایی است، که در سال ۱۸۵۶ تأسیس شد.
ابیلیتی آفیس () شرکت نرم‌افزار بریتانیایی است، که در سال ۱۹۹۶ تأسیس شد.
کمبریج آدیو () شرکت الکترونیک بریتانیایی است، که در سال ۱۹۶۸ تأسیس شد.
برگهاوس () شرکت خرده‌فروشی پوشاک بریتانیایی است، که در سال ۱۹۶۶ تأسیس شد.
گرین کینگ () شرکت نوشیدنی بریتانیایی است، که در سال ۱۷۹۹ تأسیس شد.
گیلبرت راگبی () شرکت تجهیزات ورزشی بریتانیایی است، که در سال ۱۸۲۳ توسط ویلیام گیلبرت تأسیس شد.
بلنی دلقک اکسلراد یا بلنی دندان‌شانه‌ای اکسلراد، یک گونه از است ماهی پرتوباله در خانواده بلنی‌های دندان‌شانه‌ای است. در آب‌های کم عمق در صخره‌های مرجانی در غرب اقیانوس آرام مرکزی یافت می‌شود. اولین بار توسط ویکتور گروشکا اسپرینگر در سال ۱۹۸۸ توصیف شد و به افتخار هربرت ریچارد اکسلرود، آبزی‌شناس آمریکایی نامگذاری شد.
بلنی دلقک اکسلراد گونه ای کوچک است که حداکثر طول آن به می‌رسد. باله پشتی دارای ۱۲ خار و ۱۲ تا ۱۴ پرتو نرم است. بین دو قسمت باله عمیقاً بریدگی دارد. باله مقعدی دارای ۲ خار و ۱۴ تا ۱۶ پرتو نرم است. رنگ این ماهی متغیر است اما معمولاً دارای نوارهای نارنجی پهنی است که در امتداد بدن کشیده شده و نوارهای مشکی عرضی در نیمه پشتی بدن است. گاهی اوقات دارای نوارهای طولی سیاه است. چشم‌ها برجسته هستند و خط سیاهی از آنها عبور می‌کند. این ماهی را می‌توان از سایر گونه‌های مشابه با لکه سیاه مورب و مستطیلی در بالای باله سینه ای و چهار نقطه از پنج نقطه سیاه گرد درست در زیر باله پشتی خاردار متمایز کرد.
بلنی دلقک اکسلراد بومی غرب اقیانوس آرام مرکزی است. محدوده آن شامل جزایر آدمیرالتی، پاپوآ گینه نو و جزایر سلیمان است. در صخره‌های مرجانی روی ستیغ‌های صخره‌های بیرونی و شیب‌هایی در عمق تا زندگی می‌کند. هم بالغ آن و هم نوجوانان به مناطق جزر و مدی با مرجان‌های زنده محدود می‌شوند.
عادات پرورشی و تاریخچه اولیه زندگی بلنی دلقک اکسلراد کمی مورد مطالعه قرار گرفته‌است. ماده‌ها تخم‌زا هستند و مرحله لاروی پلانکتون وجود دارد، اما کوچک‌ترین بچه‌های قابل شناسایی بیش از طول دارند و شبیه بالغ‌های کوچک‌جثه هستند.
ویلیام گیلبرت (; – ) اهالی کسب‌وکار، کارآفرین و مخترع اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود، که در سال ۱۸۲۳ شرکت گیلبرت راگبی را تأسیس کرد.
کُنیانگ چهیش (Kunyang Chhish) یا کنیانگ کیش دومین کوه مرتفع در هیسپار موزتاغ، زیرشاخه ای در کوه‌های قره‌قروم در پاکستان است. بلندی آن است و در رتبه ۲۱ جهان و ۸ در پاکستان قرار دارد.
کنیانگ چهیش در امتداد جناح شمالی یخچال هیسپار، یکی از یخچال‌های اصلی قره‌قروم قرار دارد. سرچشمه یخچال یزغیل است که به دره دره شِمشال ختم می‌شود. این کوه از شمال شرقی محل تلاقی یخچال هیسپار و یخچال کنیانگ بالا می‌رود، در حالی که دستاغل سر (بلندترین قله هیسپار موزتاغ) بر یخچال کنیانگ در انتهای شمالی آن تسلط دارد.
کنیانگ چهیش بیست و یکمین کوه مستقل در جهان است. همچنین به دلیل برخاستن از زمین‌های محلی قابل توجه است: برای مثال، تقریباً بالاتر از کمپ اصلی جنوبی خود در یخچال کنیانگ، و ارتفاع آن بالای دره هونزا در حدود قرار گرفته‌است. این یک قله شیب دار، نوک تیز و پیچیده‌است. به راحتی با دستاغل سر کمی بالاتر در شمال رقابت می‌کند که نمای گردتری دارد.
بدون احتساب دو قله پوماری چهیش تا ENE، توده کونیانگ چهیش دارای پنج قله است:
اولین تلاش برای صعود از کنیانگ چهیش در سال ۱۹۶۲ انجام شد، اما پس از سقوط بهمن در ۱۸ ژوئیه، دو کوهنورد، سرگرد جیمز میلز و کاپیتان MRF جونز، کشته شدند. اجساد آنها هرگز پیدا نشد.
تلاش بعدی در سال ۱۹۶۵ توسط یک گروه ژاپنی عمدتاً متشکل از اعضای دانشگاه توکیو انجام شد. آنها خط الراس جنوبی کنیانگ چهیش را انتخاب کردند، اما کوهنورد دیگر تاکئو ناکامورا پس از سقوط یک خط الراس باریک در ارتفاع درگذشت.
اولین صعود موفق توسط یک تیم لهستانی به رهبری آندری زاوادا در سال ۱۹۷۱ انجام شد. آنها یک مسیر طولانی را از یخچال طبیعی پوماری چیش به سمت خط الراس جنوبی قله طی کردند. با این حال، یکی از اعضای آنها، یان فرانچوک، در یک اتفاق مربوط به شکاف کوه کشته شد.
دومین و تنها صعود ثبت شده دیگر، از شمال غربی اسپور به سمت خط الراس شمالی صعود کرد. دو کوهنورد انگلیسی به نام‌های مارک لو و کیث میلن این مسیر را در ۱۱ ژوئیه ۱۹۸۸ به پایان رساندند. این مسیر برای اولین بار در سال ۱۹۸۰ انجام شد و مجدداً در سال‌های ۱۹۸۱، ۱۹۸۲ و ۱۹۸۷ صورت گرفت.
شاخص هیمالیا سه تلاش اخیر برای این قله را در سال‌های ۲۰۰۰ و ۲۰۰۳ فهرست می‌کند.
پس از چهار تلاش ناموفق، از سال ۲۰۰۳، قله شرق برای اولین بار در ژوئیه ۲۰۱۳ توسط یک تیم اتریشی/سوئیسی بر فراز دیوار جنوبی صعود کرد.
دایالوگ () شرکت تجهیزات برق بریتانیایی است، که در سال ۱۹۸۵ تأسیس شد.
دنس نیشن () شرکت انتشارات موسیقی بریتانیایی است، که در سال ۲۰۰۷ تأسیس شد.
دولوکس () شرکت صنایع شیمیایی بریتانیایی است، که در سال ۱۹۳۱ تأسیس شد.
زیاگان ایالات متحده () شامل تمام حیواناتی که در سرزمین اصلی ایالات متحده و دریاها و جزیره‌های اطراف آن، جزایر هاوایی، آلاسکا در شمالگان و چندین خطه جزیره‌ای در اقیانوس آرام و کارائیب زندگی می‌کنند، می‌شود. ایالات متحده بسیاری گونه‌های بومزاد دارد که هیچ جای دیگر در زمین یافت نمی‌شوند. همراه با بیشتر قاره آمریکای شمالی، ایالات متحده در قلمروهای زیاگانی نوشمالگانی، نوگرمسیری و اقیانوسیه‌ای قرار دارد و بخش زیادی از گیاگان و زیاگان آن با بقیه ابرقاره آمریکا مشترک است.
داکس () شرکت پوشاک بریتانیایی است، که در سال ۱۸۹۴ تأسیس شد.
بتیس اند تیلورز () شرکت کافی‌شاپ‌های زنجیره‌ای بریتانیایی است، که در سال ۱۹۱۹ تأسیس شد.
بازهم نمرات پایین ( ، با عنوان اصلی دوباره نمره D) تابلویی از فیودور پاولوویچ رشتنیکوف است که در سال ۱۹۵۲ به‌وجود آمده‌است.
در نقاشی پسری را می‌بینیم که با نمرهٔ مردودِ D به خانه بازگشته است. پسر با کت چروکیده و دکمه‌های باز شده، شبیه یک بازنده به نظر می‌رسد. اسکیت‌های قدیمی که از داخل کیفش بیرون زده‌است، موهای بلوند ژولیده و گوش‌های قرمز و گلگونش که ناشی از اسکیت در هوای سرد است، اصلاً با چهرهٔ ناامید مصنوعی‌اش همخوانی ندارند. آهی می‌کشد و وانمود می‌کند که بخاطر مردود شدنش غمگین است. سگی که با خوشحالی از پسر استقبال می‌کند، خیلی به او علاقه دارد و انگار از پسر درخواست می‌کند: «بیا و با من بازی کن.»
مادر که سمت راست نشسته‌است، با دیدن چهرهٔ غمگین اما برافروخته از سرمای او، متوجه می‌شود که پسرش بیش از حد در خیابان بازی می‌کند و واقعاً نگران نمرات پایینش نیست. چهرهٔ مادر و حالت دست‌هایش نشان دهندهٔ درماندگی اوست که نمی‌داند چگونه بر روی پسر تنبلش تأثیر خوبی بگذارد. در کنار مادر، برادر کوچکتر سوار بر دوچرخه است که به برادر بزرگتر می‌خندد و خوب می‌داند چه خبر است.
خواهر بزرگتر که سر میز شام مشغول انجام تکالیفش است، می‌ایستد و به برادر شلخته‌اش نگاه می‌کند. حالت او، چرخش سرش و روسری قرمز روشن که معرف یک «پیشگام» کمونیست (سازمان توده‌ای جوانان شوروی برای کودکان و نوجوانان ۹ تا ۱۵ سال) است، همه گواهی می‌دهند که خواهر رفتار این بازنده را تأیید نمی‌کند. پنجرهٔ پشت سر او یک الگوی نورپردازی دوگانه ایجاد می‌کند و نماد آیندهٔ درخشان او است. واکنش شکنجه‌آمیز خانواده در تضاد کامل با شادی صمیمانهٔ حیوان است، که نشان دهندهٔ اغراق کردن در اهمیت نمرهٔ مدرسه است.
دومیستوس () شرکت لوازم بهداشتی بریتانیایی است، که در سال ۱۹۲۹ تأسیس شد.
الکساندر مکوئین () شرکت پوشاک بریتانیایی است، که در سال ۱۹۹۲ توسط الکساندر مک‌کوئین تأسیس شد.
دانلوپ اسپورت () شرکت لوازم ورزشی بریتانیایی است، که در سال ۱۹۱۰ تأسیس شد.
دمیانسک () و مرکز اداری ناحیه دمیانسکی در استان نووگورود، روسیه، واقع در امتداد رود یاون. تقسیمات کشوری روسیه، آن را به عنوان Demyanskoye Urban Settlement، تنها سکونتگاه شهری در منطقه گنجانده است. جمعیت: ۵٫۳۶۵ (سرشماری ۲۰۱۰)؛ [۴] ۵٫۸۲۵ (سرشماری ۲۰۰۲)؛ [۹] ۵٫۹۹۹ (سرشماری ۱۹۸۹).
محاصره دمیانسک () نامی بود که در طول جبهه شرقی جنگ جهانی دوم به محل احاطه شدن نیروهای آلمانی در اطراف دمیانسک در جنوب لنینگراد توسط ارتش سرخ داده شد. این محاصره عمدتاً از ۸ فوریه تا ۲۱ آوریل ۱۹۴۲ وجود داشت.
زنان در ترکمنستان نیمی از جمعیت حدود ۵۰٫۸٪ جمعیت این کشور را تشکل می‌دهند. زنان در ترکمنستان عموماً حقوق کمتری نسب به مردان دارند، و به دلیل سانسور دولتی مطالعه حقوق زنان دشوار است. طبق ماده ۱۸ قانون اساسی ترکمنستان زنان و مردان داری حقوق برابر می‌باشند، زنان در این کشور مجاز به تشکیل تشکل‌های مستقل برای خود نیستن و باید تشکل‌های آنها زیر نظر اتحادیه زنان ترکمنستان ثبت شوند. زنان ۱۶ درصد پارلمان این کشور را تشکیل می‌دهند.
NGC 4676 یا کهکشان‌های موش ()، دو کهکشان مارپیچی در صورت فلکی گیسو هستند. این دو کهکشان در فاصلهٔ حدود ۲۹۰ میلیون سال نوری از خورشید نام آن‌ها به دنباله‌های بلندی اشاره دارد که در اثر جزر و مد ایجاد می‌شوند. تفاوت نسبی بین کشش‌های گرانشی در بخش‌های دور و نزدیک هر کهکشان، در اینجا به عنوان جزر و مد کهکشانی شناخته می‌شود. این احتمال وجود دارد که هر دو کهکشان، که اعضای خوشه گیسو هستند، برخوردی را تجربه کرده باشند، و تا زمانی که در هم ادغام شوند، به برخورد ادامه خواهند داد.
رنگ‌های ین کهکشان عجیب و درهم است. در «NGC 4676A» یک هسته با برخی نشانه‌های تیره توسط بقایای سفید مایل به آبی از بازوهای مارپیچی احاطه شده‌است. دم غیرمعمول است، شروع به آبی شدن می‌کند و به رنگ زردتر ختم می‌شود، در حالی که همیشه ابتدای هر بازو تقریباً در هر کهکشان مارپیچی زرد شروع می‌شود و به رنگ آبی ختم می‌شود، دو قوس؛ بقایای بازوهای زیر نیز مایل به آبی است.
کهکشانها در سال ۲۰۰۲ توسط تلسکوپ فضایی هابل عکسبرداری شدند. در پس‌زمینهٔ "کهکشان‌های موش"، دست کم ۳۳۰۰ کهکشان در فاصله‌هایی تا ۱۳ میلیارد سال نوری وجود دارد.
هورنبای () شرکت ماکت‌سازی بریتانیایی است، که در سال ۱۹۰۱ توسط فرانک هورنبای تأسیس شد.
اچ‌پی ساس () برند صنایع غذایی بریتانیایی است، که در سال ۱۸۹۵ تأسیس شد و هم‌هم‌اکنون متعلق به شرکت کرفت هاینز می‌باشد.
دتول () شرکت لوازم بهداشتی بریتانیایی است، که در سال ۱۹۳۲ تأسیس شد.
برمینگام اسمال آرمز () شرکت صنایع جنگ‌افزاری بریتانیایی بود، که در سال ۱۸۶۱ تأسیس شد و در سال ۱۹۷۳ منحل گردید.
بریفداگ () شرکت نوشیدنی بریتانیایی است، که در سال ۲۰۰۷ تأسیس شد.
دورکس () شرکت لوازم بهداشتی بریتانیایی است، که در سال ۱۹۱۵ تأسیس شد.
نبرد وورونژ () نبردی در جبهه شرقی (جنگ جهانی دوم) بود، در داخل و اطراف شهر مهم استراتژیک وورونژ در دن (رود)، در ۴۵۰ کیلومتری (۲۸۰ مایل) جنوب. مسکو، از ۲۸ ژوئن تا ۲۴ ژوئیه ۱۹۴۲، به عنوان حرکت آغازین حمله تابستانی آلمان مورد آبی در سال ۱۹۴۲.
لشکرکشی دریای بالتیک () توسط نیروهای محور و نیروهای دریایی متفقین در دریای بالتیک، مناطق ساحلی آن و خلیج فنلاند در طول جنگ جهانی دوم انجام شد. پس از نبردهای اولیه بین نیروهای لهستانی و آلمانی، جنگجویان اصلی آلمان و فنلاند بودند که با مخالفت اتحاد جماهیر شوروی روبرو شدند. نیروی دریایی و ناوگان تجاری سوئد نقش مهمی ایفا کردند و نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا عملیات کاترین را برای کنترل دریای بالتیک و نقطه انسداد آن در دریای شمال برنامه‌ریزی کرد.
نبرد قفقاز () نامی است که به مجموعه ای از عملیات‌های نیروهای محور و شوروی در منطقه قفقاز در جبهه شرقی (جنگ جهانی دوم) از جنگ جهانی دوم داده شده‌است. در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۲، نیروهای آلمانی روستوف-نا-دونو، در روسیه را تصرف کردند. از این رو منطقه قفقاز در جنوب اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی و میادین نفتی فراتر از مایکوپ گروزنی و در نهایت باکو، به روی آلمانی‌ها گشوده شد. دو روز قبل، آدولف هیتلر دستوری برای راه اندازی چنین عملیاتی در منطقه قفقاز صادر کرد که نام آن را عملیات ادلوایس گذاشت. نیروهای آلمانی در آن زمستان سخت آن سال مجبور شدند در حالی که عملیات زحل کوچک تهدید به قطع ارتباط شان با دیگر گردان های آنها می‌کرد را رها کرده و از منطقه عقب‌نشینی کنند.
ماله اِمیده (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل آلمان است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "و فردا تمام جهان" و "شریته" اشاره کرد.
مارک هارلوف (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل آلمان است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "شریته" و "نسل جنگ" اشاره نمود.
پیتر کریمر (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل آلمان است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "شریته" اشاره نمود.
لوکاس پریزور (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل آلمان است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "جوان و زیبا"، "او"، "دیپلماسی"، "شریته"، "زویی من" و "عکاس جنگ" اشاره کرد.
کریستوف باخ (؛ زادهٔ ۱۹۷۵ میلادی) بازیگر اهل آلمان است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "هشدار برای کبرا ۱۱"، "کارلوس" و "شریته" اشاره کرد.
ماتیاس برنر (؛ زادهٔ ) بازیگر، نویسنده و کارگردان فیلم اهل آلمان است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "زندگی دیگران" و "شریته" اشاره کرد.
ماتیاس کوبرلین (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل آلمان است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "آمین."، "ذهن سفید"، "شریته" و "خطوط افق" اشاره کرد.
توماس لویبل () بازیگر اهل آلمان است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "شریته" و "تونی اردمان" اشاره نمود.
ماکسیمیلیان مایر-برت‌اشنایدر () بازیگر اهل آلمان است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "شریته" و "هشدار برای کبرا ۱۱" اشاره نمود.
برنهارت تسوندک (؛ ؛ زادهٔ ۲۹ ژوئیه ۱۸۹۱ – ) پزشک آلمانی‌الاصل اهل اسرائیل بود. وی نخستین آزمایش قابل اعتماد تشخیص بارداری را در سال ۱۹۲۸ ابداع کرد.
وی از پزشکان بیمارستان شاریته و استاد دانشگاه هومبولت برلین و همچنین یکی از پیشگامان علم اندوکرینولوژی بود.
او از سال ۱۹۳۴ میلادی به اسرائیل مهاجرت کرده و استاد رشتهٔ بیماری‌های زنان و زایمان در دانشگاه عبری اورشلیم و همچنین رئیس بخش زنان و زایمان مرکز درمانی هداسا شد.
هِناس فیلمی ایرانی به کارگردانی حسین دارابی، نویسندگی احسان ثقفی و مهدیه عین‌اللهی و تهیه‌کنندگی محمدرضا شفاه است که در سال ۱۴۰۱ به نمایش درآمد."هِناس" اولین بار در ۱۶ بهمن ۱۴۰۰ در چهلمین دوره جشنواره فیلم فجر نمایش داده شد.
فیلم هِناس در ژانر بیوگرافی ساخته شده و روایت تلاش‌های عاشقانه زنی است برای بیرون کشیدن زندگی‌اش از تشویش و تلاطم. داستان این فیلم حول محور داریوش رضایی نژاد دانشمند هسته‌ای ایران است که توسط اسرائیل ترور شد.
جغد بیابانی یا جغد گندمگون بیابانی ، که قبلاً به عنوان جغد هیوم شناخته می‌شد، گونه‌ای از جغدها است. این گونه با جغد جنگلی و جغد طلایی دارای پراکنش، ارتباط نزدیکتری دارد.
این گونه بخشی از خانواده جغدان راستین (Strigidae) است که معمولاً به عنوان جغدهای حقیقی شناخته می‌شوند و بیشتر گونه‌های جغد را در خود جای داده‌است. خانواده دیگر جغدان انبار (Tytonidae) است.
جغد بیابانی، در اسرائیل، شمال شرقی مصر، اردن و شبه جزیره عربستان زادآوری می‌کند. زیستگاه آن بیابانی، نیمه بیابانی، دره‌های صخره‌ای و نخلستان است. در شکاف‌ها و سوراخ‌های صخره‌ها لانه می‌سازد. رژیم غذایی آن شامل ول‌ها، موش‌ها و حشرات بزرگ است.
این یک جغد بی‌گوش با اندازه متوسط است که از جغد جنگلی به طول ۲۹ تا ۳۳ سانتیمتر کوچک‌تر است. عمدتاً شب‌زی و کم‌تحرک است. بدن تنومند و سر گرد آن یک جغد جنگلی کوچک را به یاد می‌آورد، اما رنگ پریده‌تر و با رگه‌های کمتر است، به‌ویژه در زیرتنه و چشم‌های زرد دارد.
ندای جغد بیابانی یک "" که از نظر ریتم شبیه به یاکریم اوراسیایی است. ندای ماده‌ها عمیق‌تر و کمتر از ندای نرها متمایز است.
بیرو فیلمی ایرانی به کارگردانی و نویسندگی مرتضی‌علی عباس میرزایی و تهیه‌کنندگی مجید برزگر محصول سال ۱۴۰۰ است. این فیلم بر اساس زندگی علیرضا بیرانوند، بازیکن فوتبال، ساخته شده و اولین بار در ۱۱ بهمن ۱۴۰۰ در چهلمین دوره جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمد.
این فیلم روایتی از زندگی علیرضا بیرانوند دروازه‌بان تیم ملی فوتبال ایران از دوران کودکی تا ورود به فوتبال حرفه‌ای و عضویت در تیم ملی فوتبال ایران و از ورود به عرصه فوتبال تا رسیدن به دروازه‌بانی تیم ملی است.
حسین بیرانوند نقش علیرضا بیرانوند
بازیگران خانواده بیرانوند
صحرا اسدالهی نقش مادر بیرانوند
محمدعلی محمدی نقش پدر بیرانوند
ستایش تارانی نقش اکرم دختر عمو و همسر بیرانوند
سهیل قنادان نقش عموی بیرانوند و پدر اکرم
سارا والیانی نقش زن عمو بیرانوند و مادر اکرم
بازیگر مهمان
علیرضا بیرانوند
ابوذر فرهادی
مبین بهاروند
سعید داخ
سیاوش چراغی‌پور
مجید پتکی
مهران نائل
محمد عسگری
امین میری
مرتضی تقی زاده
وحید نفر
حامد نساج
علیرضا جلیلی
سیدامیر علی حسینی
شب طلایی فیلمی ایرانی به کارگردانی و نویسندگی یوسف حاتمی‌کیا و تهیه‌کنندگی ابراهیم حاتمی‌کیا محصول سال ۱۴۰۰ است. در این فیلم گروه بازیگران متشکل از حسن معجونی، یکتا ناصر، مریم سعادت، مسعود کرامتی، بهناز جعفری، سوگل خلیق، سینا رازانی، علی باقری، امیر محمدی، بابک بهشاد، ناصر هاشمی، بهادر مالکی، زهرا بهروز منش، شکوفه هاشمیان، علی پاشا، نساء افرنگه، پانته‌آ کی‌قبادی، فرسیما دمیرچی، سارینا یوسفی و علیرضا ساره درودی حضور دارند.
"شب طلایی" اولین بار در ۱۷ بهمن ۱۴۰۰ در چهلمین دوره جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمد.
در خانهٔ مادربزرگ، همه خانواده دور هم جمع شده‌اند تا جشن تولدی برای مادربزرگ بگیرند. همه چیز خوب پیش می‌رود تا اینکه داماد خانواده که به دلیل سفر در این مهمانی حضور نداشته سرزده می‌رسد و شمش طلایش را می‌خواهد که چندین وقت قبل به امانت در خانه مادربزرگ گذاشته بوده‌است. با یک گشتن ساده متوجه نبود شمش طلا می‌شوند. این ماجرا آغازگر تنشی بزرگ در بین اعضای خانواده است. تمام افرادی که حضور دارند انگیزه‌هایی برای برداشتن شمش طلا دارند و به مرور بحران پیچیده‌تر می‌شود.
موقعیت مهدی فیلمی ایرانی محصول سال ۱۴۰۰ به نویسندگی و کارگردانی هادی حجازی‌فر و تهیه‌کنندگی حبیب‌الله والی‌نژاد است. بازیگران این فیلم هادی حجازی‌فر، ژیلا شاهی، وحید حجازی‌فر، معصومه ربانی‌نیا، وحید آقاپور و روح‌الله زمانی هستند. فیلمنامه این فیلم بر اساس بخش‌هایی از زندگی مهدی باکری، توسط هادی حجازی‌فر و ابراهیم امینی نوشته شده‌است.
"موقعیت مهدی" نخستین‌بار در ۱۸ بهمن ۱۴۰۰ در چهلمین جشنوارهٔ فیلم فجر و در بخش سودای سیمرغ به نمایش درآمد. این فیلم در این مراسم از ۱۴ نامزدی برندهٔ پنج جایزه از جمله سیمرغ بلورین بهترین فیلم شد.
داستان در ۶ پرده روایت می‌شود؛ داستان درباره زندگی مهدی باکری و رابطه وی با همسرش، شرکت در جنگ ایران و عراق همراه برادرش حمید باکری، فرماندهی سپاه عاشورا در جنگ و به شهادت رسیدن وی است.
پیمان جبلی در یادداشتی به نقل از سید علی خامنه‌ای نظر او را دربارهٔ این فیلم به این شرح منتشر کرد:
مسعود فراستی "موقعیت مهدی" را «افتخار سینمای ایران و بهترین فیلم سینمای ایران حداقل در ۱۰–۱۵ سال اخیر» نامید و گفت که این فیلم «از لحاظ فیلم‌های قابل دفاع یک سر و گردن بالاتر از جشنواره‌های دیگر می‌ایستد.»
نسخهٔ تلویزیونی "موقعیت مهدی" در قالب مجموعه‌ای ۷ قسمتی با عنوان ل ۳۱ عاشورا از شبکه یک سیما پخش شد. به گفته هادی حجازی‌فر، کارگردان فیلم، در سریال قصه‌هایی روایت شده که در فیلم نیامده است. تدوین و جلوه‌های ویژه رایانه‌ای در مقایسه با نسخه سینمایی تغییراتی داشته و قطعات موسیقی تازه‌ای نیز ساخته شده‌است.
اشعر عزیز (Ashar Aziz) (زادهٔ ۱۹۵۹)، مهندس برق، مدیر بازرگانی و نوع‌دوست پاکستانی - آمریکایی است. او مؤسس شرکت فایرآی است؛ این شرکت در زمینهٔ امنیت سایبری فعال بوده و مقر آن در سیلیکون ولی است.
عزیز که پیش‌تر یک میلیاردر بود، در سال ۲۰۱۵ ثروت خالص آن بالغ بر حدود ۲۳۳ میلیون دلار بود.
عزیز در سال ۱۹۵۹ در کراچی چشم به جهان گشود و در اسلام‌آباد، پاکستان بزرگ شد. او پس از پذیرش در دانشکدهٔ مهندسی مؤسسهٔ فناوری ماساچوست (MIT) برای تکمیل تحصیلاتش به ایالات متحده رفت. عزیز پیش از ورود به MIT، در اواسط دههٔ ۱۹۷۰ دوسال علوم پایه را در دانشگاه فنی خاورمیانه (METU) در ترکیه به پایان رساند. در سال ۱۹۸۱، او با درجهٔ کارشناسی مهندسی برق از MIT فارغ‌التحصیل شد و سپس کارشناسی ارشد علوم کامپیوتر را از دانشگاه کالیفرنیا، برکلی دریافت کرد و در آنجا موفق به اخذ بورسیهٔ دکترا شد.
عزیز که در حوزهٔ شبکه، امنیت شبکه و طراحی سیستم تخصص داشت، به‌مدت دوسال به‌عنوان مهندس در شرکت سان مایکروسیستمز فعالیت کرد. او همچنین در سمت کارمند ارشد فناوری برنامهٔ N1 در شرکت سان مشغول به کار شد. در سال ۱۹۹۹، عزیز اولین شرکت استارت‌آپ خود را به‌نام شرکت تراسپرینگ پایه‌گذاری نمود که بر اتوماسیون و مجازی‌سازی مرکز اطلاعات متمرکز بود. در سال ۲۰۰۲ به‌دنبال سقوط بازار سهام، شرکت سان میکروسیستمز این استارت‌آپ را خرید.
تقریباً در همان دوره، عزیز شروع به مطالعهٔ ریسک‌های ایجادشده از سیستم‌های بدافزار بسیار پنهان و خودنشردهنده و نیز تهدیدهای این بدافزارها برای زیرساخت‌های امنیت سایبری آینده کرد. او نخستین‌بار این مشکل را در بایگانی وزارت دفاع ایالات متحده کشف کرده بود. در سال ۲۰۰۴، پس از آن‌که بازنشسته شد، می‌تواند راه‌حل‌های برای این چالش‌های نوظهور در امنیت سایبری ارائه کند، شرکت فایرآی را پایه‌گذاری کرد. عزیز فعالیت خود را با حدود ۴۰۰۰ دلار پس‌انداز شخصی و ۸۰ تا ۱۰۰ ساعت کار هفتگی در منزل آغاز کرد. در روزهای نخست فعالیت، بیشتر اعضای تیم فنی او همان مهندسان و متخصصان فناوری بودند، که از استارت‌آپ‌های قبلی می‌شناخت. این شرکت که در میلپیتاس، کالیفرنیا مستقر بود، امروزه محصولات نرم‌افزاری و ضدبدافزار مبتنی بر ابر (ذخیره و برنامه‌ریزی‌شده روی شبکه‌های به‌هم‌متصل اینترنتی) ارائه می-کند؛ لذا به اعلام گروه مهندسی برق و علوم کامپیوتر MIT، «هستهٔ پلت‌فرم فایرآی، یک ماشین اجرای مجازی است که با هوش تهدید دینامیک تکمیل می‌شود تا حمله‌های سایبری را بلافاصله و در مراحل مختلف چرخهٔ عمر یک حمله شناسایی و مسدود کند». در سال ۲۰۱۲، عزیز در توصیف فایرآی بیان کرد که هدف این شرکت، تقویت «زیرساخت امنیتی و کلیدی فراگیر در سراسر زیرساخت‌های مالی، دولتی و کارت‌های اعتباری به‌منظور محافظت در برابر سه تهدید مهم است: جرم، جاسوسی و جنگ». عزیز از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۲ به‌عنوان مدیر اجرایی ارشد فایرآی فعالیت کرد و با حفظ سمت، مدیر ارشد راهبردی، مدیر ارشد فناوری و نایب‌رئیس هیئت‌مدیرهٔ این شرکت بود.
در دسامبر ۲۰۱۲، عزیز از مدیرعاملی استعفا داد و دیوید دیوالت، مدیرعامل پیشین مکافی به این سمت منصوب شد. دیوالت با این هدف گماشته شد که شرکت را برای عرضهٔ اولیهٔ عمومی در بورس (IPO) آماده کند. سال بعد، فایرآی ۵۰ میلیون دلار دیگر در سرمایه‌گذاری مخاطره‌آمیز به دست آورد و کل دارایی خود را به ۸۵ میلیون دلار رساند. در سپتامبر ۲۰۱۳، ارزش دارایی فایرآی به بیش از یک میلیارد دلار رسید؛ لذا به اعلام فوربز، عزیز ۱۱ میلیون سهم در شرکت داشت و ثروت خالص شخصی او به بیش از یک میلیارد دلار رسیده بود. با وجود این، بیزنس اینسایدر توضیح داد که افزایش ثروت خالص عزیز موقتی و به‌دلیل نوسان‌های بالای قیمت سهام بوده و به‌محض کاهش قیمت‌ها، ارزش سهام او به زیر یک میلیارد دلار کاهش می‌یابد. به گزارش وال استریت ژورنال، فایرآی دومین شرکت پربازده در ایالات متحده بود که در سال ۲۰۱۳ سهام آن در بورس عرضه شد. در سال ۲۰۱۴، عزیز در فهرست افراد ثروت‌مند مجلهٔ فوربز قرار گرفت.
در حال حاضر، عزیز به‌عنوان مبدع سیستم محافظت بدافزار فایرآی بیش از ۸۰ گواهی ثبت اختراع را در رابطه با فناوری‌های مختلف امنیت سایبری، از جمله در زمینه‌های امنیت شبکه، رمزنگاری و مجازی‌سازی مرکز اطلاعات در اختیار دارد. او به‌عنوان مغز متفکر فنی و پیشگام فناوری هستهٔ فایرآی جایگاه ویژه‌ای دارد. در اوت ۲۰۱۶، اعلام شد که عزیز از فایرآی استعفا داده تا وقت بیشتری با خانواده سپری کند و بر پروژه‌های توزیع انرژی خورشیدی در کشورهای در حال توسعه متمرکز شود. یکی از شرکای فایرآی این خبر را برای آیندهٔ فایرآی و کارکنانش پریشان‌کننده توصیف کرد و پیش‌بینی کرد خروج او بر آتشِ بحث‌وجدل پیرامون فروش احتمالی شرکت می‌دمد. بااین‌حال، منبعی در فایرآی با رد این گمانه‌زنی، بیان کرد که شرکت تحت مدیریت مدیرعامل جدید خود فعالیت می‌کند و همچنین با استفاده از فناوری اجرای مجازی چندبرداری (MVX) به ارائهٔ راه‌حل ادامه می‌دهد. این منبع همچنین تشریح کرد که عزیز معتقد است شرکت را به افرادی باصلاحیت بسپارد و هنوز هم از سهام‌داران فایرآی‌است.
عزیز، مدیرعامل و بنیان‌گذار شرکت اسکای الکتریک است. هدف این شرکت، ارائهٔ راه‌حل‌های انرژی خورشیدی پایدار و مقرون‌به‌صرفه است. در فوریه ۲۰۱۷، او انرژی خورشیدی را راه‌حلی برای بحران برق پاکستان مطرح و فعالیت شرکت خود را در این کشور آغاز کرد.
او یکی از اعضای هیئت‌رئیسهٔ مؤسسهٔ نامال است که عمران‌خان آن را بنیان نهاد. در ژانویه ۲۰۲۰، او مرکز فناوری کشاورزی نثار عزیز را در نامال دایر کرد. این مرکز که به‌نام مادرش نام‌گذاری شده بود به توسعهٔ پایدار اقتصاد کشاورزی از طریق فناوری با استفاده از ترویج روش‌های کشاورزی کم‌هزینه و ارائهٔ آموزش کشاورزی به کشاورزان پاکستانی کمک نمود.
اصغر بت، پدر عزیز، روزنامه‌نگار، نویسنده و نمایشنامه‌نویس بود و به‌عنوان معاون سردبیر روزنامهٔ پاکستانی «ملت» فعالیت می‌کرد. پدر او در ۱۳ نوامبر ۲۰۱۲ در ۹۱ سالگی در زادگاهش لاهور در پنجاب دیده از جهان فروبست. نثار، مادر عزیز، رمان‌نویس و ادیب برجستهٔ زبان اردو بود که به طایفهٔ پشتون از مردان تعلق داشت. او در ۷ فوریه ۲۰۲۰ در ۹۳ سالگی درگذشت. سرتاج عزیز، اقتصاددان و سیاست‌مدار، عمهٔ اوست. مجید نظامی، سردبیر ارشد «ملت» برادر همسر پدرش و دایی-اش بود. اشعر یک برادر به‌نام احمر عزیز بت دارد که پزشک است.
عزیز، برندهٔ جایزهٔ سال کارآفرین ارنست و یانگ است. در سال ۲۰۱۸، او جایزهٔ ملی سیتارا ای ایمتیاز را از دولت پاکستان به دلیل نقش برجسته‌اش در صنعت فناوری اطلاعات دریافت کرد.
ضد فیلمی ایرانی به کارگردانی امیرعباس ربیعی و نویسندگی حسین تراب‌نژاد و تهیه‌کنندگی محمدرضا شفیعی محصول سال ۱۴۰۰ است. این فیلم در چهلمین دوره جشنواره فیلم فجر حضور داشتانتشار فهرست فیلم‌های سودای سیمرغ جشنواره فجر/از «خائن‌کشی» کیمیایی تا «مرد بازنده» مهدویان خبرآنلاین و نامزد و برنده چندین جایزه از جمله بهترین طراحی صحنه و بهترین نقش مکمل مرد شد.
ضد یک درام سیاسی است که در بستر التهابات کشور در تابستان سال ۱۳۶۰ می‌گذرد. قصه این فیلم دربارهٔ یک عشق در دل حوادث سیاسی است که پس از سال‌ها دوباره شعله‌ور می‌شود.
دوریس النور بافت (Doris Eleanor Buffett) (زادهٔ ۱۲ فوریه ۱۹۲۸ – درگذشته ۴ اوت ۲۰۲۰)، نوع‌دوست آمریکایی، معروف به نوع‌دوست توزیع‌کننده و بنیان‌گذار بنیادهای «"یادگیری با اهداء"» (The Learning By Giving)، «"بانوی آفتاب"» (The Sunshine Lady) و «"نامه‌ها"» (The Letters) بود. دوریس بنیاد نامه‌ها را با مشارکت برادر میلیاردر جوان‌ترش، وارن بافت، تأسیس کرد. او دختر لیلا (استال) و هوارد هومن بافت، کارگزار سهام و سیاستمدار آمریکایی بود. دوریس بافت قصد داشت تا پیش از مرگش، تمام سرمایهٔ خود را وقف کند.
دوریس، نوهٔ ارنست بافت، مالک مغازهٔ خواربارفروشی در اوماها، نبراسکا بود. در سال ۱۹۳۱، پدرش هوارد هومن بافت شرکت بافت- فالک و شرکا (شرکت سرمایه‌گذاری مستقر در اوماها) را تأسیس کرد. او بزرگ‌ترین خواهر وارن بافت و مدیرعامل شرکت برکشایر هاتاوی و سومین ثروت‌مند جهان بود. دوریس در کانزاس پرورش یافت و در دوران رکود بزرگ اقتصادی جهان رنج و سختی را تجربه نمود. او به‌عنوان همسری جوان، پیش از آن‌که ارث خود را دریافت کند تا بتواند کارهای نوع‌دوستانه انجام دهد، زندگی ساده و صرفه‌جویانه‌ای داشت. دوریس چهار بار ازدواج کرد و دو دوره با سرطان مبارزه نمود.
با انتشار کتاب «همه‌چیز را بخشیدن: داستان زندگی دوریس بافت» در سال ۲۰۱۰ به قلم مایکل زیتز، دوریس بافت کانون توجه جامعه شد. این کتاب دربارهٔ پیشینه و زندگی دوریس در جایگاه انسانی نوع‌دوست است. او این کتاب را به اصرار برادرش وارن بافت و بونو، خوانندهٔ اصلی گروه U2 منتشر کرد. بافت ۱۰۰ میلیون دلار از پولش را عمدتاً به افراد نیازمند اهدا کرد و برای آن‌که بتواند بهتر به آن‌ها کمک کند، در اغلب مواقع خودش با نیازمندان تماس می‌گرفت و نامه‌نگاری می‌کرد.
او از طریق مؤسسهٔ «"بانوی آفتاب"» به هزاران کودک برای تحصیل یا شرکت در اردو کمک کرد و حامی زنان جوان در افغانستان بود و از برنامه‌های آموزشی زندان و دیگر فعالیت‌های نوع‌دوستانه پشتیبانی می‌کرد. هدف دوریس این بود که تمام دارایی خود را ببخشد، هرچند علی‌رغم سخاوت‌مندی‌اش و بحران اقتصادی ۲۰۰۸–۲۰۰۷، میزان قابل توجه‌ای از دارایی‌های او باقی ماند.
دوریس با مشارکت برادرش، وارن بافت، بنیاد «"نامه‌ها"» را تأسیس کرد. هدف از تأسیس این بنیاد کمک به افرادِ گرفتار در بحران‌های بود که خود هیچ تقصیری در آن نداشتند. دوریس به این اصل نوع‌دوستی باور داشت که باید خیرخواه دیگران باشد نه این‌که فقط به آن‌ها صدقه دهد. وارن بافت به‌شماری از پروژه‌های اولیهٔ بنیاد کمک مالی کرد، اما بعدها دوریس از سهامش در شرکت برکشایر هاتاوی برای تأمین بودجه استفاده می‌کرد. دوریس برخلاف برادرش که کمک‌های مالی کلان می‌کرد، باور داشت که بهتر است به افرادی که مشکلات مالی دارند، کمک‌های کوچک و مستقیم شود، از این‌رو به نوع‌دوست «توزیع‌کننده» معروف بود. وارن بافت در مصاحبه‌ای با روزنامهٔ وال استریت بیان داشت که «دوریس نسبت به من روحیهٔ بشردوستانه‌تری دارد. او با قربانیان هم‌ذات‌پنداری می‌کند. من نه به‌صورت رودررو، بلکه به‌طورکلی کمک مالیِ صِرف می‌کنم، اما دوریس واقعاً می‌خواهد به داستان زندگی آن‌ها گوش دهد».
دوریس بافت همچنین بنیاد «"یادگیری با اهداء"» را تأسیس کرد که پژوهش‌های بشردوستانهٔ تجربی را در دانشکده‌ها و دانشگاه‌های سراسر ایالات متحده ترویج می‌کند. در پایان سمستر به دانشجویان پول درخوری داده می‌شود تا به سازمان‌های خیریه در جامعهٔ خود کمک کنند. دوریس گفته بود، هدفش آن است تا حس اشتیاق و انگیزه برای کمک به دیگران، حس نیاز برای انجام کاری، حس فعال بودن و تلاش برای عدالت اجتماعی را در دانشجویان به وجود آورد. دوریس معتقد بود این برنامه نه‌تنها پس از مرگ او ادامه خواهد داشت، بلکه با ایجاد اثری فزون‌گر، الهام‌بخش نسل‌های آینده نیز خواهد بود.
دوریس خانه‌اش را در فردریکسبورگ، ویرجینیا ساخت. در سال ۲۰۱۶، او برای نزدیک‌تر بودن به خانواده و همچنین درمان بیماری آلزایمر به بوستون نقل‌مکان کرد.
در دسامبر ۲۰۱۸، دوریس کتاب دومش را با نام «نامه‌های به دوریس: تلاش یک زن برای کمک به کسانی که جایی برای رفتن ندارند»، منتشر نمود.
دوریس بافت در ۴ اوت ۲۰۲۰ در ۹۲ سالگی در خانهٔ خود در راکپورت، مِین
نمور فیلمی به کارگردانی داوود بیدل، نویسندگی نوشین معراجی و تهیه‌کنندگی یاسر جعفری محصول سال ۱۴۰۰ می‌باشد. این فیلم در چهلمین دوره جشنواره فیلم فجر نمایش داده شد.انتشار فهرست فیلم‌های سودای سیمرغ جشنواره فجر/از «خائن‌کشی» کیمیایی تا «مرد بازنده» مهدویان خبرآنلاین
داوود برادر بزرگتر خانواده است که به اصرار دانیال همراه همسر خود سمیرا و دخترش آرام راهی شمال می‌شود تا پس از پانزده سال با خواهرش دلارام آشتی کند. پس از رسیدن به شمال دلارام آنها را نمی‌پذیرد و داوود تصمیم به بازگشت می‌گیرد اما دانیال مانع می‌شود و مسئلهٔ مهمی را با او در میان می‌گذارد و …
آهن () در شیمی به عنصر آهن در حالت اکسیداسیون +۳ آن اشاره دارد. در ترکیبات یونی (نمک‌ها)، چنین اتمی ممکن است به عنوان یک کاتیون جداگانه (یون مثبت) که با Fe3+ نشان داده می شود، وجود داشته باشد.
صفت فریک یا پیشوند ferri- اغلب برای مشخص کردن چنین ترکیباتی استفاده می‌شود - مانند "کلرید آهن" برای کلرید آهن (III)، FeCl3. صفت "آهنی" به جای نمک‌های آهن (II) حاوی کاتیون Fe2+ استفاده می‌شود. واژه فریک از کلمه لاتین فروم به معنای آهن گرفته شده است.
مراکز فلزی آهن (III) نیز در مجتمع‌های هماهنگی، مانند آنیون فری اگزالات، [Fe(C2O4)3]3-، که در آن سه یون اگزالات دوتایی مرکز فلز را احاطه کرده‌اند، رخ می‌دهند. یا در ترکیبات آلی فلزی، مانند کاتیون فروسنیوم [Fe(C2H5)2]+، که در آن دو آنیون سیکلوپنتادینیل به مرکز FeIII متصل هستند.
آهن تقریباً همیشه در حالت‌های اکسیداسیون ۰ (مانند فلز)، ۲+ یا ۳+ مواجه می‌شود. آهن (III) معمولاً پایدارترین شکل در هوا است، همانطور که با فراگیر شدن زنگ، یک ماده نامحلول حاوی آهن (III) نشان داده شده است.
نگهبان شب فیلمی ایرانی به کارگردانی و تهیه‌کنندگی رضا میرکریمی و نویسندگی رضا میرکریمی و محمد داوودی با بازی محسن کیایی و تورج الوند محصول سال ۱۴۰۰ است. این فیلم در چهلمین دوره جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمد و موفق به کسب سیمرغ بلورین بهترین کارگردانی شد و نماینده سینمای ایران در آکادمی اسکار در سال ۲۰۲۴ شده است
کارگری روستایی به نام رسول (با بازی تورج الوند) برای امرار معاش چاره‌ای جز کنار خیابان ایستادن و یافتن کار روزمزدی در خیابان‌های شهر ندارد...
ادوارد دبلیو. کارتر (Edward W. Carter) (زادهٔ ۲۹ ژوئن ۱۹۱۱ ـ درگذشت آوریل ۱۹۹۶)، تاجر، مجموعه‌دار آثار هنری و نوع‌دوست آمریکایی بود. وی به‌عنوان رئیس فروشگاه‌های برادوی و همچنین مدیر هیئت‌مدیرهٔ دانشگاه کالیفرنیا فعالیت می‌کرد. او مالک باغ ژاپنی هانا کارتر بود.
کارتر در ۲۹ ژوئن سال ۱۹۱۱ در کومبرلند ایالت مریلند چشم به جهان گشود. در نه سالگی، پدرش را از دست داد و کمی پس از آن، به همراه مادرش، رز پرایس کارتر و خواهرش، روت، به لس‌آنجلس در ایالت کالیفرنیا مهاجرت کرد. کارتر در دبیرستان هالیوود درس خواند در طول تحصیل در مدرسه کالج کار هم می‌کرد. وی دانش‌آموختهٔ دانشگاه کالیفرنیا، لس‌آنجلس است و مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشتهٔ مدیریت بازرگانی از مدرسهٔ کسب‌وکار هاروارد دریافت کرد. او پیشنهاد تدریس در دانشگاه هاروارد را نپذیرفت تا بتواند بر کسب‌وکار خود متمرکز شود.Nancy Rivera Brooks, Edward Carter of Broadway Stores Dies of Cancer, "Los Angeles Times", April 26, 1996Agis Sapulkas, Edward W. Carter, 84, Retailer And a Pioneer of Shopping Malls, "The New York Times", April 27, 1996Harvard Business SchoolEdward W. Carter, 84, Retailing Executive , "Sun-Sentinel", April 26, 1996
در سال ۱۹۴۵، مدیر اجرایی فروشگاه‌های برادوی بود که بعدها با ۱۵۰ فروشگاه و میزان فروشی در حدود ۷٫۵ میلیارد دلار در سال وقف شد. پس از جنگ جهانی دوم، او فروشگاه‌های جدیدی را در کنار بزرگ‌راه‌های آمریکا افتتاح کرد. در سال ۱۹۴۶، مرکز کرنشاو متعلق به وی در حومهٔ شهر لس‌آنجلس، از اولین مراکز خرید در ایالات متحده آمریکا بود. کارتر بخشی از سهام خود را به شرکت برادارن هیل واگذار نموده و در سال ۱۹۵۰ این دو شرکت باهم ادغام شدند. فروشگاه‌های آن‌ها شامل امپریوم، نیمان مارکوس، والدن‌بوکس و برگدورف گودمن بود. او به‌عنوان عضوی از هیئت‌مدیرهٔ اتاق بازرگانی منطقهٔ لس‌آنجلس، انجمن خرده‌فروشان کالیفرنیا، شعبهٔ لس‌آنجلس بانک فدرال رزرو سان‌فرانسیسکو، شرکت هواپیمایی نورثروپ و بانک کالیفرنیا فعالیت می‌کرد.
کارتر یکی از مؤسسان موزهٔ هنر لس‌آنجلس و مرکز موسیقی این شهر بود. او مجموعه‌دار سرشناس بین‌المللی نقاشی‌های عصر طلایی هلند است، پنجاه تابلوی نقاشی را به موزهٔ هنر لس‌آنجلس اهدا نمود. کارتر همچنین باغ ژاپنی هانا کارتر را به دانشگاهی که خود در آن تحصیل کرده بود، یعنی دانشگاه کالیفرنیا، لس‌آنجلس بخشید. وی از فیلارمونیک لس‌آنجلس و اپرای سان‌فرانسیسکو حمایت مالی می‌کرد.The Art of Generosity, "Los Angeles Times", October 4, 2003
وی میان سال‌های ۱۹۵۲ تا ۱۹۸۸ عضو هیئت‌مدیرهٔ دانشگاه کالیفرنیا و کالج اکسیدنتال بود.
کارتر در شهرک بل ایر واقع در لس‌آنجلس سکونت داشت. او دوبار ازدواج کرد. همسر اولش، کریستین دیلی کارتر، زمانی که کارتر در قید حیات بود، دارفانی را وداع گفت. آن‌ها پسری به‌نام ویلیام کارتر و دختری به‌نام آن کارتر هونکه داشتند. بعدها او با هانا کارتر که عضو تیم اسکی ایالات متحده آمریکا در المپیک تابستانی ۱۹۳۶ بود، ازدواج کرد.
در آوریل سال ۱۹۹۶، کارتر در شهرک بل ایر بر اثر ابتلا به سرطان لوزالمعده از دنیا رفت. مراسم یادبود او در کلیسای اسقفی سنت آلبان در وست وود، لس‌آنجلس برگزار شد.
استیل کارنتین یا استیل-ال-کارنیتین یا ALCAR، به اختصار ALC، به شکل استیل شده ال-کارنیتین است. این ترکیب به‌طور طبیعی توسط بدن انسان تولید می‌شود و به عنوان یک مکمل غذایی نیز در دسترس است. استیل کارنیتین در خون توسط استرازهای پلاسما به کارنیتین، که بدن برای انتقال اسیدهای چرب به داخل میتوکندری آن را تجزیه می‌کند، استفاده می‌شود.
کارنیتین یک ماده مغذی است که در صورت نیاز توسط بدن ساخته می‌شود و به عنوان بستری برای واکنش‌های مهم عمل می‌کند که گروه آسیل را می‌پذیرد یا از دست می‌دهد. استیل کارنیتین فراوان‌ترین مشتق طبیعی است که در واکنش زیر تشکیل می‌شود:
استیل-کوآنزیم A + کارنیتین ⇌ کوآنزیم A + استیل کارنیتین
در واکنش بالا، گروه استیل اتم هیدروژن را در گروه هیدروکسیل مرکزی کارنیتین جابجا می‌کند. کوآنزیم A (CoA) نقش کلیدی در چرخه کربس در میتوکندری ایفا می‌کند، که برای تولید ATP ضروری است و به بسیاری از واکنش‌ها در سلول‌های جانوران انرژی می‌دهد. استیل-CoA بستر اولیه برای چرخه کربس است که باید پس از استیل زدایی، با یک گروه استیل ترکیب شود تا چرخه کربس به کار خود ادامه دهد.
به نظر می‌رسد که انواع سلول‌ها، ناقل‌هایی برای واردات کارنیتین و صادرات آسیل کارنیتین دارند که مکانیسمی برای از بین بردن بخش‌های زنجیره بلندتر باشد. با این حال بسیاری سلول‌ها نیز می‌توانند ALC را به صورت کامل وارد کنند.
در داخل سلول‌ها، کارنیتین نقش کلیدی در وارد کردن استیل کوآنزیم A به میتوکندری ایفا می‌کند. گروه آسیل از استیل کوآنزیم A به کارنیتین منتقل و آسیل-کارنیتین قبل از انتقال به یک مولکول CoA از طریق هر دو غشای میتوکندری وارد و سپس به استیل-CoA، بتا اکسید می‌شود. مجموعه جداگانه‌ای از آنزیمها و ناقل‌های ایجاد شده توسط کمپلکس پیرووات دهیدروژناز که بیش از حد استفاده در چرخه کربس هستند، نیز با حذف استیل-CoA از داخل میتوکندری نقش مهمی را در این فرایند ایفا می‌کند. کارنیتین بخش استیل را می‌پذیرد و به ALC تبدیل می‌شود سپس به خارج از میتوکندری و به داخل سیتوزول انتقال می‌یابد. اما CoA، آزاد در داخل میتوکندری باقی می‌ماند و آماده پذیرش واردات جدید زنجیره‌های اسید چرب می‌شود. ALC موجود در سیتوزول می‌تواند مجموعه‌ای از گروه‌های استیل را برای CoA، در صورتی که سلول به آن نیاز داشته باشد، تشکیل دهد.
استیل کوآنزیم A اضافی باعث می‌شود که کربوهیدرات‌های بیشتری برای ذخیره انرژی به صورت اسیدهای چرب ذخیره شوند. این عمل با مکانیسم‌های مختلف در داخل و خارج میتوکندری همراه است. انتقال ALC استیل-CoA را در داخل میتوکندری کاهش و در خارج آن افزایش پیدا می‌دهد.
یک بررسی در سال ۲۰۱۶ نشان داد، مکمل‌های کارنیتین و ALC هشدارهایی دربارهٔ خطر تشنج در افراد مبتلا به صرع دارند، اما این خطر فقط بر اساس آزمایش‌های حیوانی تشخیص داده شده‌است.
نوروپاتی محیطی: متاآنالیزهایی در سال ۲۰۱۵ و ۲۰۱۷ نشان دادند که ALC درد ناشی از نوروپاتی محیطی را با عوارض جانبی کمی کاهش می‌دهد. بررسی سال ۲۰۱۷ تأثیرات بهبود دهنده ALC در پارامترهای الکترومیوگرافی را نیز مشخص نمود؛ هر چند آزمایش‌های تصادفی و کنترل‌شده بیشتری برای تأیید نتایج این آزمایش‌ها مورد نیاز است. در بررسی به روز شده کاکرین در سال ۲۰۱۹ از چهار مطالعه با ۹۰۷ شرکت کننده در یک بازه ۶ تا ۱۲ ماه مصرف ALC، برای کاهش درد، نتایج مشخصی برای درمان نوروپاتی به دست نیامده است.
هانس کروگر (; – ) گشتاپو در زمان اشغال لهستان (۱۹۳۹–۱۹۴۵) توسط آلمان بود.
فنی بیکر آمس (Fanny Baker Ames) (زادهٔ ۱۴ ژوئن ۱۸۴۰- درگذشت ۲۱ اوت ۱۹۳۱)، نوع‌دوست آمریکایی و فعال حقوق زنان بود.
جولیا فرانسیس بیکر در ۱۴ ژوئن ۱۸۴۰ در کاناندی گوا در ایالت نیویورک چشم به جهان گشود. والدین او، اینکریز بیکر و جولیا کنفیلد بودند.
در سال ۱۸۵۷، آمس به‌مدت یک ترم در کالج اَنتیاک تحصیل کرد.
او تا سال ۱۸۶۱ در مدرسه‌ای در سینسیناتی تدریس کرد و در همان دوره، پرستار داوطلب در جنگ داخلی آمریکا شد. در ۲۵ ژوئن ۱۸۶۳، اِیمزبا کشیش چارلز گوردون اِیمز، فعال جنبش توحیدگرایی ازدواج نمود. در سال ۱۸۶۹، آن‌ها انجمن حق رأی زن آمریکایی را تأسیس کردند و تحت‌تأثیر همین انجمن بود که اولین حق رأی کالیفرنیا، محل اقامت‌شان در آن زمان، را پایه‌گذاری کردند. بااین حال، وقتی سیاست‌های این انجمن با انجمن ملی حق رأی زن هم‌سو شد، از حمایت آن دست کشیدند، چون میان انجمن ملی حق رأی زن و انجمن حق رأی زن آمریکایی رقابت بود.
در سال ۱۸۷۲، خانوادهٔ اِیمز به فیلادلفیا نقل‌مکان کردند و تا سال ۱۸۷۷ و بعدها از سال ۱۸۸۰ تا ۱۸۸۸همان‌جا اقامت داشتند. در پیِ بحران اقتصادی ۱۸۷۳، جولیا انجمن امداد جرمن‌تاون را بنیان نهاد؛ سازمانی که با انجام فعالیت‌های خیریه بحران‌های مالی را مدیریت می‌کرد. با وجود نقل‌مکان خانواده اِیمز به بوستون، جولیا و همسرش زمان زیادی را در فیلادلفیا سپری می‌کردند و بیشتر فعالیت‌های نوع‌دوستانه و اجتماعی خود را در این شهر ادامه دادند.James, Edward T. (1971). "Notable American Women, 1607–1950: A Biographical Dictionary", Volume 1. Publisher: The Belknap Press of Harvard University Press.
وانگهی، جولیا به تأسیس «انجمن قرن جدید» کمک کرد و مدیر آن بود. این انجمن یکی از اولین انجمن‌های زنان و از تأثیرگذارترین انجمن‌های فرهنگی و سیاسی برای فمنیست‌ها و اصلاح‌طلبان در اواخر قرن نوزدهم بود. طی سال‌های ۱۸۸۷ و ۱۸۸۸، آمس مدیر انجمن قرن جدید بود.Gordon, Ann D. (2009). [The Selected Papers of Elizabeth Cady Stanton & Susan B. Anthony]. Publisher: Rutgers University Press.
در سال ۱۸۷۸، ایمز انجمن فیلادلفیا را برای سازمان‌دهی امور خیریه بنیان نهاد.
در سال ۱۸۸۰، اِیمزانجمن کمک و ادارهٔ اطلاعات کودکان را بنیان نهاد؛ سازمانی که به‌منظور لغو حضور کودکان در نوان‌خانه‌ها و استقرار آن‌ها در خانه‌ها، به‌خصوص کودکانی که در حاشیهٔ شهرها بودند، فعالیت می‌کرد. اِیمز بر این باور بود که این فرایند به کاهش میزان فقر و نرخ بزهکاری نوجوانان کمک می‌کند. در سال ۱۸۹۱، ایمز یک سخنرانی با عنوان «مراقبت از کودکان نیازمند» درانجمن ملی زنان در واشینگتن دی‌سی ارائه نمود. او در آنجا خواهان توجه به سهم زنان در توسعهٔ سیستمی شد که به مراقبت و سرپرستی از کودکان یتیم بپردازد و زنان را تشویق کرد تا به فعالیت خود برای لغو حضور کودکان در نوان‌خانه‌ها ادامه بدهند. او در این سخنرانی گفت:Avery, Rachel Foster (1891). [Transactions of the National Council of Women of the United States]. Publisher: J.B. Lippincott Company.
هرچند ایمز بیشتر وقت‌های را که در این سازمان فعالیت داشت، در فلادلفیا زندگی نمی‌کرد، اما به دلیل مسافرت‌های مکررش به این شهر، می‌توانست مشارکت کند.
در سال ۱۸۷۷، چارلز اِیمز، ویراستار نشریهٔ کریسچِن رجیستر شد و خانوادهٔ اِیمز به بوستون نقل‌مکان کردند. تا سال ۱۸۸۰ همان‌جا اقامت داشتند و از سال ۱۸۸۸ دوباره به‌طور دایم ساکن همین شهر شدند.
در سال ۱۸۸۰، آمس انجمن امداد زنان کلیسای توحیدگرایی را بنیان نهاد و به‌عنوان معاون این سازمان فعالیت خود را آغاز کرد. اِیمز حامی نیتوتالیسم (نهضت مخالفت با مصرف الکل) بود و به تعلیم اصول میانه‌روی در مصرف الکل در کلیساها و مدارس اعتقاد داشت.Sunderland, J.T. (1891). The Unitarian; A Monthly Magazine of Liberal Christianity, Vol. VI]. Publisher:Geo. H. Ellis.
در سال ۱۸۸۸ که چارلز جی. اِیمز مسئول کلیسای دیسایپِلز شد، خانوادهٔ اِیمز به‌طور دایم به بوستون نقل‌مکان کردند.
در ۹ می ۱۸۹۱، راسل، فرماندار ماساچوست، فنی بیکر اِیمز و مارس الن هالی را به‌عنوان بازرس پلیس ماساچوست گماشت. آن‌ها اولین پلیس زن در ماساچوست و ایالات متحده بودند. نقش او نظارت بر شرایط زنان و کودکان در کارخانه‌ها بود. جولیا به‌عنوان بازرس غالباً بر اصول اخلاقی زنان متمرکز بود و روی‌کردهای بسیار محافظه‌کارانه‌ای داشت. یکی از بارزترین فعالیت‌های حمایت‌گرانهٔ وی، جداسازی فضای شغلی زنان و مردان بود، چون معتقد بود «هرگونه ترکیب جنسیتی می‌تواند به بی‌اخلاقی و فساد منجر شود» و می‌خواست زنان را از تماس بی‌شرمانه با مردان محافظت کند. او با شور و هیجان زیادی در مورد این موضوع سخن می‌گفت و به مالکان کارخانه‌ها التماس می‌کرد، خودشان را به‌عنوان پدر زنان شاغل در کارخانه‌ها تصور کنند. هرچند، کارگران قشر ضعیف جامعه نسبت به عمل‌کرد وی انتقادهای داشتند. آن‌ها مدعی بودند که آمس بی‌نهایت محافظه‌کار و پایبند اصول خویش است، درحالی‌که او به‌خاطر تلاش برای محافظت از زنان سفیدپوست شاغل در کارخانه‌ها ستایش می‌شد، اما مردم از این بابت که او نسبت به حقوق زنان قبایل بومی و مهاجران شاغل در کارخانه‌ها، اصلاً نگرانی و دغدغه‌ای نداشت، برآشفته و عصبانی بودند. او تا سال ۱۸۹۷ در این سمت مشغول به فعالیت بود.Potter, John. “‘Suppose It Were Your Daughter’: Gender, Class and Work as Perceived by Women Factory Inspectors in Progressive Era Massachusetts. ” "Labor History" 43, no. 4 (2002): 533–46. https://doi.org/10.1080/00236560220127202. (538)Barga, M. 2012. "Social Welfare History Project." Family Service of Philadelphia: 1879-2000. http://socialwelfare.library.vcu.edu/social-work/family-service-of-philadelphia/Potter, John. “‘Suppose It Were Your Daughter’: Gender, Class and Work as Perceived by Women Factory Inspectors in Progressive Era Massachusetts. ” "Labor History" 43, no. 4 (2002): 533–46. https://doi.org/10.1080/00236560220127202. (540)
در سال ۱۸۹۹، او به‌عنوان یکی از اعضای اصلی هیئت امنای کالج سیمونز برگزیده شد. تا دههٔ ۱۹۸۰ او عضو برجستهٔ پیمان ضد امپریالیستی آمریکا بود.
در سال ۱۸۹۵، اِیمز عضو کمیتهٔ اصلاح طلاق انجمن ملی زنان بود و در برابر پیمان اصلاح طلاق ملی ایستاد و اصلاحیهٔ موفقیت‌آمیز برای مجاز دانستن زنان جهت حضور در هیئت پیمان اصلاح طلاق ملی ارائه داد.Robbins, Louise Barnum (1898). [History and Minutes of the National Council of Women]. Publisher: E.B. Stillings & Co.
او و همسرش، در کنار عدهٔ بی‌شمار دیگری، طی سال‌های ۱۹۰۰ تا ۱۹۱۰ در جلسه‌های دادخواهی و استماع در بهره‌مندی از حق رأی مدنی برای زنان مشمول پرداخت مالیات در خانهٔ ایالت ماساچوست حضور می‌یافتند. اِیمز یکی از بنیان‌گذاران انجمن حق رأی برابر بوستون برای حکم‌رانی خوب در سال ۱۹۰۱ و همین‌طور رئیس کمیته اجرایی بود. اِیمز مدیریت جلسهٔ انجمن حق رأی برابر بوستون در ۲۳ مارس ۱۹۰۷ را برعهده داشت. در این جلسه نمایندگانی از همهٔ انجمن‌های زنان در ماساچوست حضور داشتند.Harper, Ida Husted (1922). [The History of Women Suffrage: 1900-1920]. Publisher: J.J. Little & Ives Company.
در۲۱ اوت ۱۹۳۱، آمس در برنستبل، ماساچوست، در اثر بیماری قلبی و نفریت درگذشت. دو دخترش، ادیث تئودورا اِیمز و آلیس ویوین اِیمز وینتر راه مادرشان را ادامه دادند. آلیس بعدها نویسنده و رئیس فدراسیون عمومی انجمن‌های زنان شد. اِیمز در قبرستان لِیکوود، مینیاپلیس، مینه‌سوتا به خاک سپرده شد.
جولیا اِلما بروستر بریک (Julia Elma Brewster Brick) (زادهٔ ۶ اوت ۱۸۱۹ – درگذشت ۳ فوریه ۱۹۰۲)، نوع‌دوست آمریکایی بود. در سال ۱۸۹۵، وی برای ساخت مدرسهٔ کشاورزی، صنعتی و عادی جوزف کیسبی بریک در کارولینای شمالی، پول و زمین اهدا کرد. این مدرسه از سال ۱۸۹۵ تا ۱۹۳۳ مختص دانشجویان سیاه‌پوست بود.
بروستر در بلنهایم ایالت نیویورک چشم به جهان گشود. پدرش، هوراس بروستر و مادرش، لیدیا براون بروستر (بعدها بامپ)، هر دو کشاورز بودند. او از نوادگان ویلیام بروستر، یکی از مسافران کشتی می‌فلاور بود.
بریک وارث تمامی املاک و مستغلات همسر کارخانه‌دارش شد که در سال ۱۸۶۷ دارفانی را وداع گفته بود. البته خواهر و برادر همسرش در دادگاهی که سال‌ها به طول انجامید به وصیت‌نامه اعتراض کردند. او سرمایهٔ خود را با خردمندی و در امور خیریه مدیریت کرد، به‌طوری‌که به بیمارستان شهر بروکلین، داروخانهٔ عمومی رژیم غذایی بروکلین، انجمن کمک به کودکان، خانهٔ سالمندان رنگین‌پوستان، پناهگاه خانوادهٔ مارینرز، خانهٔ بروکلین برای بیماران سل و کلیسای جامع خیابان کلینتون کمک مالی کرد. همچنین وی در انجمن درختکاری و فوارهٔ بروکلین عضویت داشت.
در سال ۱۸۹۵، بریک بیش از هزار هکتار زمین و مبلغ قابل‌توجهی به انجمن مبلغان آمریکایی برای ساخت مدرسهٔ بریک کمک کرد. مدرسهٔ کشاورزی، صنعتی و عادی جوزف کیسبی بریک در نزدیکی انفیلد ایالت کارولینای شمالی، مدرسهٔ آموزش فنی‌حرفه‌ای برای دانشجویان سیاه‌پوست بود و میان سال‌های ۱۸۶۵ تا ۱۹۵۱، توماس سیول اینبوردن، اولین مدیر آن بود. بریک هر سال به‌همراه خواهرزاده‌اش، لیدیا بندیکت و منشی انجمن مبلغان آمریکایی، ای.اف. بیرد، از مدرسه بازدید می‌کردند. در سال ۱۹۲۶، مدرسه به کالج مقدماتی بریک تغییر کرد و سرانجام در سال ۱۹۳۳ تعطیل شد. یک نشان تاریخی ایالتی از مدرسهٔ بریک در شهرستان ادگکومب موجود است. در حال حاضر، مرکز فرانکلینتون، یک سازمان غیرانتفاعی اجتماعی، در دو ساختمان این مدرسه در بریکس مستقر است.
در سال ۱۸۴۴، جولیا بروستر با مهندس جوزف کیزبی بریک (زادهٔ ۱۸۱۲، درگذشتهٔ ۱۸۶۷) ازدواج کرد. او مؤسس شرکت سفال و لوازم آتش‌بازی بریک در بروکلین بود. آن‌ها صاحب سه پسر شدند که هر سه در دههٔ ۱۸۵۰ زمانی که نوزاد بودند، از دنیا رفتند. جولیا ای.بی. بریک در سال ۱۹۰۲ در ۸۲ سالگی در خانهٔ خود چشم از جهان فروبست. او را در جوار همسر و فرزندانش در قبرستان گرینوود به خاک سپردند.
بریک در حدود یک میلیون دلار به خیریه‌ها اهدا کرد، همچنین بخش بزرگی از املاک خود را به مدرسهٔ بریک و انجمن مبلغان آمریکایی بخشید. اعضای خانواده‌اش به این وصیت‌نامه نیز اعتراض کردند. مجموعه‌ای از تجهیزات مدرسه‌ای، کلکسیون مدرسهٔ ویلا کوفیلد بریک، میان سال‌های ۱۸۹۵ تا ۱۹۹۰ در بخش مجموعهٔ تاریخی جنوب در دانشگاه کارولینای شمالی نگهداری می‌شود.
شورش دراما () قیام مردم شهر دراما در شمال یونان و روستاهای اطراف آن در ۲۸ تا ۲۹ سپتامبر ۱۹۴۱ علیه رژیم اشغالگر بلغارستان بود. شورش فاقد سازمان یا منابع نظامی بود. ارتش بلغارستان به سرعت آن را با اقدامات تلافی‌جویانه گسترده سرکوب کرد. این شورش از راهنمایی حزب کمونیست یونان برخوردار بود.
جبهه آزادیبخش ملی () ای‌آ‌ام (EAM) جنبش اصلی مقاومت یونان در دوران تصرف یونان توسط نیروهای محور بود.