moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
با این حال، یک جنبه فرهنگی برای ضدآمریکایی در میان گروه‌های مذهبی و محافظه کار در خاورمیانه وجود دارد که ممکن است ریشه در سید قطب داشته باشد. قطب، روشنفکر برجسته مصری جزو اخوان المسلمین بود، در سالهای ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۰ در گریلی، کلرادو "تحصیل کرد و کتابی تحت عنوان "آمریکا من دیده‌ام" (۱۹۵۱) را بر اساس تجربیات خود نوشت. او در آن همه چیز را در آمریکا از آزادی فردی و سلیقه موسیقی گرفته تا مراسم کلیسایی و موهای کوتاه کلیسا محکوم کرد.David Von Drehle, A Lesson In Hate "Smithsonian Magazine" قطب نوشت: «آنها با آهنگ گرامافون می‌رقصیدند، و زمین مملو از ضربه زدن با پاهای فریبنده، دست‌های دور کمر، لب‌ها روی لب‌ها و سینه‌ها روی سینه‌ها فشرده شده بود. فضا سرشار از آرزو بود.»Siegel, Robert Sayyid Qutb's America, NPR, "All Things Considered", 6 May 2003. Retrieved 29 April 2007. وی در کتابش تصویری از تاریخ آمریکا ارائه داد و از اینکه زنان از منظر جنسی آزاد شده بودند ناراحت بود: "دختر آمریکایی به خوبی با ظرفیت اغوا کننده بدن خود آشنایی دارد. او می‌داند که در او صورت، و در چشمان رسا و لب‌های تشنه نهفته‌است. او می‌داند که اغواگری در سینه‌های گرد، باسن پر و در رانهای خوش فرم و پاهای براق نهفته‌است و او همه اینها را نشان می‌دهد و پنهان نمی‌کند. وی همچنین از موسیقی جاز، که موسیقی مورد علاقه آمریکایی‌ها نامیده می‌شد، ناراحت بود زیرا برای برآوردن عشق سیاه پوستان و برانگیختن خواسته‌های جنسی آنها ایجاد شده بود."Amrika allati Ra'aytu" (The America that I Have Seen) quoted on Calvert (2000) نوشته‌های قطب بر نسل‌های شبه نظامی و رادیکال در خاورمیانه تأثیر گذاشت که از آمریکا به عنوان یک وسوسه گر فرهنگی یاد می‌کردند که تمایل به آداب و رسوم و اخلاق سنتی، به ویژه در روابط جنسی نداشتند.
ایده قطب اسامه بن لادن را تحت تأثیر قرارداد.Abdel Bari Atman (2007) "The Secret History of Al-Qa'ida". London: Abacus: 34-5, 65–7 بن لادن دو فتاوا در سال ۱۹۹۶ و سپس در سال ۱۹۹۸ صادر کرد که مسلمانان باید نیروهای نظامی و غیرنظامیان ایالات متحده را بکشند تا زمانی که دولت ایالات متحده نیروهای نظامی خود را از کشورهای اسلامی خارج کرده و حمایت خود را از اسرائیل قطع کند.
پس از فتوای سال ۱۹۹۶ با عنوان «اعلان جنگ علیه آمریکایی‌های اشغال کننده دو مکان مقدس اسلامی»، بن لادن توسط دفتر تحقیقات فدرال آمریکا (FBI) بر اساس قانون جنگ داخلی آمریکا که تحریک خشونت و تلاش برای سرنگونی دولت آمریکا را ممنوع می‌کند، مورد پیگیرد جنایی قرار گرفت.Lawrence Wright (2007) "The Looming Tower: Al Qaeda's Road to 9/11". London, Penguin: 4–5Text of the 1996 fatwa , translation by PBS وی همچنین در دادگاه فدرال ایالات متحده به اتهام دست داشتن در انفجارهای سفارت آمریکا در دارالسلام، تانزانیا و نایروبی، کنیا در سال ۱۹۹۸ متهم شده‌است و در لیست ده نفر فراری تحت تعقیب FBI قرار داشت. بن لادن در ۱۴ ژانویه ۲۰۰۹ قول داد که به نبرد خود ادامه داده و به نمایندگی از جهان اسلام جبهه‌های جدیدی را علیه آمریکا باز کند.
در سال ۲۰۰۲ و در اواسط سال ۲۰۰۴، نظرسنجی زاگبی از رتبه‌های مطلوب/نامطلوب ایالات متحده در عربستان سعودی، مصر، اردن، لبنان، مراکش و امارات متحده عربی نظرسنجی کرد. در نظرسنجی زاگبی در سال ۲۰۰۲، ۷۶ درصد از مصری‌ها نسبت به ایالات متحده نگرش منفی داشتند، در حالی که در سال ۲۰۰۴ این میزان ۹۸ درصد بود. در مراکش، ۶۱ درصد در سال ۲۰۰۲ به این کشور نامطلوب نگاه کردند، اما در دو سال، این تعداد به ۸۸ درصد رسید. در عربستان سعودی، چنین پاسخ‌هایی از ۸۷ درصد در سال ۲۰۰۲ به ۹۴ درصد در سال ۲۰۰۴ افزایش یافته‌است. نگرشها در لبنان تقریباً بدون تغییر بود، اما در امارات متحده عربی اندکی بهبود یافت، از ۸۷ که در سال ۲۰۰۲ گفتند که ایالات متحده را دوست ندارند به ۷۳ در سال ۲۰۰۴ کاهش یافت. با این حال، اکثر این کشورها عمدتاً به سیاست‌های خارجی آمریکا اعتراض داشتند و آن را ناعادلانه می‌دانستند.
در ایران، نخستین بار، روح‌الله خمینی بود که واژه «شیطان بزرگ» را برای آمریکا بکار برد.'Great Satan' warned of a burning hell | World news | guardian.co.uk سردادن شعارهای «مرگ بر آمریکا» تا به امروز در تمام مراسم عقیدتی-مذهبی (همانند نمازهای جماعت و غیره) ادامه دارد.
در ۴ آبانماه ۱۳۸۴، محمود احمدی‌نژاد در همایشی تحت عنوان «جهان بدون آمریکا و صهیونیسم» اعلام کرد:: SharifNews.ir:: رئیس‌جمهور: جهان بدون آمریکا و صهیونیسم را تجربه خواهیم کرد
۹ ماه بعد در اوت ۲۰۰۶، کمیته دائمی منتخب مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا در گزارشی به کنگره آمریکا، با استناد به همین گفتار، ایران و احمدی‌نژاد را یک تهدید علیه امنیت ملی آمریکا دانست.
در یک نظرسنجی که توسط کمیسیون امنیت ملی مجلس شوارای اسلامی در سال ۲۰۰۴ م. انجام شد، نشان می‌داد که ۷۴ درصد ایرانیان خواهان برقراری رابطه با آمریکا هستند و ۴۶ درصد از آنان فکر می‌کردند که سیاست‌های آمریکا در قبال ایران تا حدودی درست است، این در حالی است که در آن زمان رسانه‌های ایران به صورت مداوم به سخنان محور شرارت جرج بوش، رئیس‌جمهور آمریکا اشاره می‌کردند. در پی انتشار این نظرسنجی، عباس عبدی و علی قاضیان که از تدارک دهندگان این نظرسنجی در مؤسسه پژوهشی آینده بودند به ترتیب به ۸ و ۹ سال زندان به جرم «انتشار تحقیق غیر علمی» محکوم شدند.
ضدآمریکایی در اردن بسیار شدید احساس می‌شود و از سال ۲۰۰۳ در حال افزایش بوده‌است. علیرغم این واقعیت که اردن یکی از نزدیکترین متحدان آمریکا در خاورمیانه است و دولت اردن طرفدار آمریکا و غرب‌گرا است، اما آمریکایی ستیزی اردنی‌ها یکی از بالاترین در جهان است. ضدآمریکایی پس از حمله ۲۰۰۳ به عراق، هنگامی که ائتلاف تحت رهبری ایالات متحده برای برکناری صدام حسین از قدرت به عراق حمله کرد، به شدت افزایش یافت. بر اساس نظرسنجی‌های متعدد نظرسنجی پیو نگرش‌ها که از سال ۲۰۰۳ انجام شده‌است، ۹۹ درصد از مردم اردن به دولت آمریکا و ۸۲ درصد از مردم اردن به مردم آمریکا نگاه منفی داشته‌اند. اگرچه داده‌های سال ۲۰۱۷ نشان می‌دهد که نگرش منفی نسبت به مردم آمریکا و دولت آمریکا به ترتیب به ۸۲ و ۶۱ درصد کاهش یافته‌است، اما میزان ضدآمریکایی در اردن هنوز جزو بالاترین‌ها در سطح جهان است.
در ژوئیه ۲۰۱۳، روحانی فلسطینی عصمت الحموری، یکی از رهبران حزب آزادی مستقر در بیت‌المقدس، خواستار نابودی آمریکا، فرانسه، بریتانیا و روم و نابودی دشمنان «ملت اسلام» شد. او هشدار داد: «ما به شما هشدار می‌دهیم، ای آمریکا: دستان خود را از روی مسلمانان بردارید. شما سوریه را ویران کرده‌اید، و قبل از آن، در افغانستان و عراق و اکنون در مصر. فکر می‌کنید ما کی هستیم، ما ملت اسلام هستیم - ملتی غول پیکر و قدرتمند که از شرق به غرب امتداد دارد. به زودی، ما به شما یک درس سیاسی و نظامی می‌دهیم، ان شاء الله. الله اکبر. سبحان الله». الحموری همچنین به باراک اوباما رئیس‌جمهور آمریکا هشدار داد که قیام قریب‌الوقوع یک امپراتوری مسلمان متحد وجود دارد که قوانین دینی را برای همه افراد آن القا خواهد کرد.
ضدآمریکاییسم در فلسطین از مخالفت با حمایت طولانی مدت آمریکا از اسرائیل سرچشمه می‌گیرد.http://www.israelnationalnews.com/News/News.aspx/148584%7C Israel National News, retrieved 27/2/16
در عربستان سعودی، احساسات ضد آمریکایی «شدید» و در «بالاترین سطح» توصیف شد.
بر اساس نظرسنجی انجام شده توسط سرویس اطلاعاتی سعودی از "سعودی‌های تحصیل کرده بین ۲۵ تا ۴۱ ساله" که مدت کوتاهی پس از حملات ۱۱ سپتامبر انجام شد، به این نتیجه رسیدند که ۹۵ درصد "افراد مورد بررسی از موضوع بن لادن حمایت می‌کنند. (بنابر گزارش‌ها، حمایت از بن لادن تا سال ۲۰۰۶ کاهش یافت و در آن زمان، پس از حمله گروه‌های وابسته به القاعده در داخل عربستان، مردم عربستان به طور قابل توجهی طرفدار آمریکا شدند) در شورای سیاست گذاری دفاعی آمریکا برنامه مخفی با عنوان "خروج عربستان از عربستان " برای پادشاهی عربستان مطرح شد.
در سال ۲۰۰۹، در جریان سفر باراک اوباما، رئیس‌جمهور آمریکا به ترکیه، معترضان ضدآمریکایی تابلوهایی در دست داشتند که روی آنها نوشته شده بود: "اوباما، رئیس جمهور جدید امپریالیسم آمریکا که دشمن مردم جهان است، دستان شما نیز خونین است. معترضان همچنین عباراتی مانند «یانکی به خانه برو» و «اوباما به خانه برو» را فریاد زدند. نظرسنجی مرکز پیو در سال ۲۰۱۷ نشان داد که ۶۷ درصد از پاسخ دهندگان ترک نظرات نامطلوبی دربارهٔ آمریکایی‌ها داشتند و ۸۲ درصد از گسترش ایده‌ها و آداب و رسوم آمریکایی در کشور خود مخالف بودند. هر دو نظرسنجی از همه کشورهایی که مورد بررسی قرار گرفتند بالاترین بود.
همه کشورهای آمریکای شمالی و جنوبی (از جمله کانادا، ایالات متحده آمریکا و کشورهای آمریکای لاتین) به عنوان " قاره آمریکا " نامیده می‌شوند. در ایالات متحده و اکثر کشورهای خارج از آمریکای لاتین، اصطلاحات "آمریکا" و "آمریکایی" معمولاً به ترتیب فقط به ایالات متحده آمریکا و شهروندان آن اطلاق می‌شود. در دهه ۱۸۹۰، خوزه مارتی، نویسنده کوبایی در مقاله ای با عنوان "آمریکای ماً به این کار اعتراض می‌کند.
ضدآمریکاییسم در آمریکای لاتین ریشه‌های عمیقی دارد و یکی از عناصر کلیدی مفهوم هویت آمریکای لاتین، «به‌طور خاص ضد توسعه طلبی آمریکا و کاتولیک و ضد پروتستانتیسم» است.Mauricio Tenorio-Trillo, "Latin America: The Allure and Power of an Idea". Chicago: University of Chicago Press 2017, p. 35. در دیدار سال ۱۸۲۸ بین ویلیام هنری هریسون، وزیر وقت آمریکا و سیمون بولیوار، رئیس‌جمهور ونزوئلا را سرزنش کرد و گفت: "... قویترین دولتها، دولتی است که آزادترین است "، و از بولیوار خواست توسعه دموکراسی را تشویق کند. بولیوار در پاسخ نوشت: «ایالات متحده کاری کرده‌است که به نام آزادی آمریکا را به عذاب وادار کند»، عبارتی که در آمریکای لاتین به شهرت رسید.
جنگ اسپانیا و آمریکا از سال ۱۸۹۸، که بخاطر استقلال کوبا از اسپانیا بود، آمریکا را به یک قدرت جهانی تبدیل کرد و کوبا یک وابستگی مجازی از ایالات متحده از طریق اصلاحیه پلات به قانون اساسی کوبا اضافه کرد. این اقدام ایالات متحده مطابق با ایدئولوژی چوب بزرگ بود که توسط تئودور روزولت در نتیجه دکترین مونرو مورد حمایت قرار گرفت و منجر به مداخلات متعدد در آمریکای مرکزی و کارائیب شد، همچنین باعث نفرت از ایالات متحده در سایر مناطق قاره آمریکا شد.Volker Skierka (2004) "Fidel Castro A Biography". Cambridge: Polity Press: 4 یک علت بسیار مهم از ضدآمریکایی آمریکای لاتین، ناشی از جنگ ۱۸۹۸، مقاله روزنامه‌نگار اروگوئه ای خوزه انریکه رودو "آریل" (۱۹۰۰) بود که در آن ارزش‌های معنوی آمریکای جنوبی با فرهنگ توده وحشیانه در تضاد است. مقاله کالیبان آمریکایی در دهه ۱۹۱۰ و ۱۹۲۰ در سراسر اسپانیای زبان‌های آمریکا تأثیر بسزایی داشت و باعث مقاومت در برابر امپریالیسم فرهنگی آمریکا شد.Edwin Williamson (1992) "The Penguin History of Latin America": 305 نگرشهای نژادپرستانه پروتستانهای آنگلوساکسون سفید شمالی در قبال جمعیت آمریکای لاتین نیز باعث نارضایتی شد.Thomas Skidmore and Peter Smith (1997) "Modern Latin America". Oxford University Press: 364–65
اصلاحات دانشجویی که در دانشگاه کوردوبا در آرژانتین در سال ۱۹۱۸ آغاز شد، ایده ضد امپریالیسم را در سراسر آمریکای لاتین تقویت کرد و نقشی اساسی در راه اندازی مفهومی داشت که طی چندین نسل توسعه می‌یافت. در سال ۱۹۲۰، انجمن دانشگاه آرژانتین یک مانیفست با عنوان ""محکومیت امپریالیسم"" صادر کرد.The University Reform (1918–1930). Caracas (Venezuela): Biblioteca Ayacucho, 1978, p.  29
از دهه ۱۹۴۰، روابط ایالات متحده با آرژانتین متشنج بود، زیرا ایالات متحده از ترس رژیم ژنرال پرون از آلمان نازی نزدیک بود. در سال ۱۹۵۴، حمایت آمریکا از کودتای ۱۹۵۴ گواتمالا علیه خاکوبو آربنز، رئیس‌جمهور منتخب دموکراتیک، ضدآمریکاییسم را در منطقه تقویت کرد.Peter Winn (2006)" Americas: The Changing Face of Latin America and the Caribbean". University of California Press: 472, 478, 482George Pendle (1976) "A History of Latin America". London: Penguin: 180-86Why the world loves to Hate America by Moisés Naim – Financial Times, 7 December 2001. این کودتای مورد حمایت سازمان سیا باعث شد خوان خوزه آروالو، رئیس‌جمهور سابق آن کشور، افسانه ای بنام "کوسه و ساردین" (۱۹۶۱) بنویسد که در آن یک کوسه درنده (نماینده ایالات متحده) از ساردین آمریکای لاتین استفاده می‌کند.
فیدل کاسترو، رهبر انقلابی فقید کوبا، در طول دوران حرفه ای خود تلاش کرد تا از طریق نظامی و تبلیغاتی، کینه‌های طولانی مدت آمریکای لاتین علیه ایالات متحده را هماهنگ کند.George Anne Geyer (1991) "Guerilla Prince: The Untold Story of Fidel Castro". Little Brown and CompanyVolker Skierka (2004) "Fidel Castro A Biography". Cambridge: Polity Press وی در این هدف با حمله ناموفق خلیج خوک‌ها به کوبا در سال ۱۹۶۱، که توسط دولت آمریکا علیه رژیم او برنامه‌ریزی و اجرا شد، به این هدف کمک کرد. این فاجعه به اعتبار آمریکا در قاره آمریکا لطمه زد و منتقدان آن را در سراسر جهان تقویت کرد. به گفته روبین، بیانیه دوم کاسترو در هاوانا، در فوریه ۱۹۶۲، «به منزله اعلان جنگ به ایالات متحده و تأیید نظریه جدید ضدآمریکاییسم بود». کاسترو آمریکا را «کرکس تغذیه کننده از بشریت» نامید. تحریم ایالات متحده علیه کوبا خشم مردم را حفظ کرد و همکار کاسترو، چه گوارا، انقلابی مشهور، در طول جنگ ویتنام «در ایجاد ویتنام دوم یا سوم» در منطقه آمریکای لاتین در برابر طرح‌های آنچه امید داشت، ابراز امیدواری کرد. او معتقد بود امپریالیسم ایالات متحده است.Edwin Williamson (1992) "The Penguin History of Latin America": 325
بسیاری از مداخلات بعدی ایالات متحده علیه کشورهای منطقه، از جمله دموکراسی‌ها، و حمایت از دیکتاتوری‌های نظامی، ضدآمریکاییسم آمریکای لاتین را تقویت کرد. اینها شامل کودتای برزیل ۱۹۶۴، حمله به جمهوری دومینیکن در ۱۹۶۵، دخالت ایالات متحده در عملیات کندور، کودتای آرژانتین در شیلی و ۱۹۷۶ در ۱۹۷۳ و جنگ داخلی سالوادورا، حمایت از کنتراس، آموزش نظامیان آینده، که بعداً به عنوان جنایتکار جنگی شناخته می‌شوند در مدرسه آمریکا و امتناع از استرداد یک تروریست محکوم، حمایت ایالات متحده از دیکتاتورهایی مانند آگوستو پینوشه شیلیایی، نیکاراگوئه آناستاسیو سوموزا، هائیتی دووالیر، امیلیو گاراستازو مدیسی برزیلی، آلفردو استروسنر پاراگوئیایی و مانوئل نوریگا پانامایی قبل از 1989.Peter Winn (2006)" Americas: The Changing Face of Latin America and the Caribbean". University of California Press: 472, 478, 482George Pendle (1976) "A History of Latin America". London: Penguin: 180-86Why the world loves to Hate America by Moisés Naim – Financial Times, 7 December 2001.
بسیاری از آمریکای لاتین تصور می‌کردند که اصلاحات نئولیبرالیسم در ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ شکست خورده‌است و مخالفت خود را با اجماع واشینگتن تشدید کردند.BBC News. "How the US 'lost' Latin America". Online. Retrieved 10 January 2007. این امر منجر به احیای حمایت از پان آمریکانیسم، حمایت از جنبش‌های مردمی در منطقه، ملی شدن صنایع اصلی و متمرکز شدن دولت شد.Foreign Affairs. "Latin America's Left Turn". Online . Retrieved 10 January 2007. تشدید تحریم اقتصادی کوبا از سوی آمریکا در سالهای ۱۹۹۶ و ۲۰۰۴ نیز موجب نارضایتی رهبران آمریکای لاتین شد و آنها را بر آن داشت تا از گروه ریو و نشستهای ایبریو-آمریکایی مستقر در مادرید به عنوان مکانهای ملاقات به جای سازمان کشورهای آمریکایی تحت سلطه ایالات متحده استفاده کنند.Peter Winn (2006) "Americas: The Changing Face of Latin America and the Caribbean". University of California Press: 645 این روند از طریق ایجاد مجموعه ای از نهادهای سیاسی منطقه ای مانند اتحادیه کشورهای آمریکای جنوبی و جامعه کشورهای آمریکای لاتین و کارائیب و مخالفت شدید با تحقق منطقه تجارت آزاد قاره آمریکا تحت حمایت واشینگتن در چهارمین اجلاس سران قاره آمریکا در سال ۲۰۰۵ شد.
نظرسنجی‌های شورای شیکاگو در امور جهانی نشان داد که در سال ۲۰۰۶ افکار عمومی آرژانتین نسبت به نقش آمریکا در جهان کاملاً منفی بود. در سال ۲۰۰۷، ۲۶ درصد از آرژانتینی‌ها دیدگاه مطلوبی نسبت به مردم آمریکا داشتند و ۵۷ درصد از آنها دیدگاه نامطلوبی داشتند. افکار عمومی آرژانتین در مورد ایالات متحده و سیاست‌های ایالات متحده در دوران دولت اوباما بهبود یافت و به‌طور مساوی (۴۲ تا ۴۱ درصد) بین کسانی که این موارد را مطلوب یا نامطلوب می‌بینند تقسیم شد. این نسبت تا سال ۲۰۱۳ ثابت ماند و ۳۸ درصد آرژانتینی‌ها از دیدگاه مطلوب و ۴۰ درصد از دیدگاه نامطلوب برخوردار بودند.
علاوه بر این، تمدید امتیاز برای پایگاه نظامی آمریکا در مانتا، اکوادور با انتقاد، تمسخر و حتی تردید قابل توجهی از طرفداران چنین توسعه ای مواجه شد.Lawrence Reichard, US Military Base in Ecuador Shrouded in Corruption , PeaceWork magazine , Issue 391, December 2008 – January 2009. جنگ نزدیک ناشی از بحران دیپلماتیک آند ۲۰۰۸ توسط یک افسر عالی‌رتبه اکوادور به عنوان تحت حمایت آمریکا بیان شد. این افسر گفت «بخش بزرگی از افسران ارشد» این اعتقاد را دارند که ایالات متحده شریک این حمله بوده‌است (که توسط ارتش کلمبیا در اردوگاه نیروهای مسلح انقلابی کلمبیا در اکوادور، نزدیک مرز کلمبیا راه اندازی شد).Kintto Lucas, ECUADOR: Manta Air Base Tied to Colombian Raid on FARC Camp , Inter Press Service. ارتش اکوادور تلافی کرد و اعلام کرد که اجاره ۱۰ ساله این پایگاه، که در نوامبر ۲۰۰۹ به پایان رسید، تمدید نمی‌شود و انتظار می‌رود که حضور نیروهای آمریکایی از سه ماه قبل از تاریخ انقضا کاهش یابد.After the Lease on the Ecuadorian Military Base at Manta Expires, Where Will the U.S. Turn Next? , Council of Hemispheric Affairs.
در انقلاب ۱۸۳۶ تگزاس، استان مکزیک تگزاس از مکزیک جدا شد و نه سال بعد، با تشویق دکترین مونرو و سرنوشت آشکار، ایالات متحده جمهوری تگزاس را به درخواست آن، اما در برابر مخالفت شدید مکزیک به خود ضمیمه کرد. مکزیک از به رسمیت شناختن استقلال تگزاس خودداری کرد - و گسترش خود را در غرب آمریکای شمالی آغاز کرد. مکزیک ضدآمریکایی در نتیجه جنگ ۱۸۴۶–۱۸۴۸ مکزیک و آمریکا بیشتر ملتهب شد و بیش از نیمی از قلمرو خود را به ایالات متحده از دست داد.
فرانسیسکو بیلبائو، نویسنده شیلیایی، "در آمریکا در خطر" (۱۸۵۶) پیش‌بینی کرد که از دست دادن تگزاس و شمال مکزیک در برابر «چنگال عقاب» فقط یک طعم پیش از تلاش آمریکا برای تسلط بر جهان بود. بیلبائو که از نمایندگان اولیه مفهوم آمریکای لاتین بود، برزیل و پاراگوئه را از آن خارج کرد و همچنین مکزیک، زیرا «مکزیک فاقد شعور جمهوری‌خواه واقعی بود، دقیقاً به دلیل روابط پیچیده آن با ایالات متحده».Tenorio-Trillo, "Latin America", p. 6. مداخلات ایالات متحده باعث شد تا پورفیریو دیاز، حاکم بعدی مکزیک، ناله کند: «مکزیک فقیر، تا این اندازه از خدا دور، و بسیار نزدیک به ایالات متحده». موزه ملی مداخلات مکزیک، که در سال ۱۹۸۱ افتتاح شد، گواهی بر شکایت مکزیک از ایالات متحده است.
در مکزیک در دوران رژیم لیبرال پورفیریو دیاز (۱۸۷۶–۱۹۱۱)، سیاست‌ها به نفع سرمایه‌گذاری خارجی، به ویژه آمریکایی‌ها بود، که به دنبال سود در کشاورزی، دامداری، معدن، صنعت و زیرساخت‌هایی مانند راه‌آهن بودند. تسلط آنها بر کشاورزی و به دست آوردن زمین‌های وسیع به هزینه دارندگان کوچک مکزیکی و جوامع بومی، عامل بسیج دهقانان در انقلاب مکزیک (۲۰-۲۰-۱۹۱۰) بود. برنامه حزب لیبرال مکزیک (۱۹۰۶)، صراحتاً خواستار سیاست‌هایی علیه مالکیت خارجی در مکزیک، با شعار «مکزیک برای مکزیکی‌ها» بود. اصلاحات ارضی در مکزیک در دوره پس از انقلاب تأثیر عمده ای بر این دارایی‌های ایالات متحده داشت، جایی که بسیاری از آنها مصادره شدند.Dwyer, John J. "The Agrarian Dispute: The Expropriation of American-Owned Rural Land in Postrevolutionary Mexico". Durham: Duke University Press 2008Hart, John Mason. "Empire and Revolution: The Americans in Mexico since the Civil War". Berkeley: University of California Press 2002.
از زمان شروع دولت جورج دبلیو بوش در سال ۲۰۰۱، روابط بین ونزوئلا و ایالات متحده به‌طور قابل توجهی رو به وخامت گذاشت، زیرا هوگو چاوز رئیس‌جمهور ونزوئلا به شدت از سیاست خارجی ایالات متحده انتقاد کرد. چاوز به خاطر لفاظی‌های ضدآمریکایی اش مشهور بوده‌است. چاوز در سخنرانی خود در مجمع عمومی سازمان ملل متحد گفت که بوش «دموکراسی کاذب نخبگان» و «دموکراسی بمب‌ها» را ترویج می‌کند.Chavez tells UN Bush is 'devil', BBC News, 10 September 2006. چاوز با حمله آمریکا به عراق در سال ۲۰۰۳ را محکوم کرد. چاوز همچنین مداخله نظامی تحت رهبری ناتو در لیبی را محکوم کرد و آن را تلاشی از سوی غرب و آمریکا برای کنترل نفت در لیبی خواند.
در سال ۲۰۱۵، دولت اوباما فرمان اجرایی را امضا کرد که تحریم‌های هدفمندی را علیه هفت مقام ونزوئلایی اعمال کرد که کاخ سفید آنها را نقض حقوق بشر، آزار و اذیت مخالفان سیاسی و فساد عمومی می‌داند و گفت که این کشور "یک تهدید غیرمعمول و فوق العاده است". امنیت ملی و سیاست خارجی ایالات متحده. " نیکلاس مادورو به تحریم‌ها به دو شکل پاسخ داد. وی در مارس ۲۰۱۵ نامه ای سرگشاده در یک صفحه کامل در "نیویورک تایمز نوشت" و اظهار داشت که مردم ونزوئلا "دوستان مردم آمریکاً هستند و اقدام پرزیدنت اوباما در اعمال تحریم‌های هدفمند علیه ناقضان حقوق بشر را "یکجانبه و تهاجمی" خواند. نمونه‌هایی از اتهامات نقض حقوق بشر از سوی ایالات متحده به دولت مادورو شامل قتل یک فعال سیاسی قبل از انتخابات پارلمانی در ونزوئلا بود.
مادورو تهدید کرد از آمریکا بخاطر فرمان اجرایی دولت اوباما که ونزوئلا را تهدیدی برای امنیت آمریکا می‌داند شکایت خواهد کرد. وی همچنین قصد داشت با ارسال ۱۰ میلیون امضا، فرمان ایالات متحده مبنی بر اعلام وضعیت ونزوئلا به عنوان «تهدید فوق‌العاده برای امنیت ملی ایالات متحده» را محکوم کند. و به کلیه مدارس کشور دستور داد "روز ضد امپریالیستی" علیه ایالات متحده با فعالیتهای روز از جمله "جمع آوری امضای دانش آموزان، و کارکنان آموزشی، اداری، نگهداری و آشپزی" برگزار کنند. " مادورو در ادامه به کارکنان ایالت دستور داد تا در اعتراض امضای خود را اعمال کنند، در حالی که برخی از کارگران گزارش دادند که اخراج کارگران دولتی به دلیل رد امضای فرمان اجرایی در اعتراض به «فرمان اوباما» رخ داده‌است. همچنین گزارش‌هایی مبنی بر امضای اعضای نیروهای مسلح ونزوئلا و خانواده‌های آنها علیه فرمان ایالات متحده منتشر شد.
ضدآمریکاییسم در کانادا ریشه‌های تاریخی منحصر به فردی دارد. هنگامی که کنگره قاره ای در ۱۷۷۴ فراخوانده شد، دعوتنامه ای به کبک و نو اسکوشیا ارسال شد. با این حال کانادایی‌ها علاقه چندانی برای پیوستن به کنگره نشان ندادند و سال بعد ارتش قاره به کانادا حمله کرد، اما در نبرد کبک شکست خورد. اگرچه مقالات کنفدراسیون آمریکا بعداً کانادا را به عنوان ایالت ایالات متحده از پیش تأیید کردند، اما افکار عمومی مخالف آنها شده بود. سپس ۴۰٬۰۰۰ پناهنده وفادار از ایالات متحده وارد شدند، از جمله ۲٬۰۰۰ وفادار سیاه، که بسیاری از آنها برای تاج در برابر انقلابیون آمریکایی جنگیده بودند. از نظر آنها، جمهوری که از خود به جا گذاشتند خشونت بار و آنارشیک بود.Nossal, Kim Richard, "Anti-Americanism in Canada", "Anti-Americanism: comparative perspectives" (2007), ed. Brendon O'Connor, pp. 62–66 با امپریالیست‌های کانادایی که بارها و بارها در برابر جمهوری‌خواهی و دموکراسی به سبک آمریکایی هشدار داده‌اند، چیزی بیشتر از حکومت اوباش نیست. تعدادی از تخلفات که در ارتش ۱۸۰۰ در ارتش کانادا در بالاترین کانادا رخ داد منجر به «تعصب عمیق علیه ایالات متحده» شد که پس از درگیری در مستعمره ظاهر شد.
در اوایل قرن بیستم، کتابهای درسی کانادا ایالات متحده را به شیوه ای منفی نشان دادند. ایالات متحده امپراتوری بریتانیا را رها کرده بود، و در نتیجه، آمریکا ظاهراً بی نظم، حریص و خودخواهانه فردگرا بود. در دهه ۱۹۳۰، نگرانی کمتری نسبت به ایالات متحده وجود داشت و توجه بیشتری به جامعه مسالمت آمیز کانادا شد، و تلاش‌های آن به نیابت از تمدن در جنگ جهانی اول. همکاری نزدیک در جنگ جهانی دوم منجر به تصویری بسیار مطلوب تر شد. در دوران ۱۹۴۵–۱۹۶۵، مرز دوستانه و صلح آمیز تأکید شد. کتابهای درسی بر نقش ایالات متحده به عنوان یک قدرت بین‌المللی و قهرمان آزادی با کانادا به عنوان شریک اثرگذار آن تأکید کردند.Amy Von Heyking, "Talking about Americans: The image of the United States in English-Canadian schools, 1900–1965." "History of Education Quarterly" 46.3 (2006): 382-408.
در سالهای ۱۹۴۵ تا ۱۹۶۵، اجماع گسترده‌ای در کانادا در مورد سیاستهای خارجی و دفاعی وجود داشت. ووتول، دراموند و انگلیسی می‌گویند:
این پشتیبانی از نظر جغرافیایی و نژادی به‌طور قابل ملاحظه ای یکسان بود، هم از ساحل به ساحل و هم از زبان فرانسه و انگلیسی. احزاب سیاسی توافق کردند که ناتو چیز خوبی است و کمونیسم چیز بدی است، ارتباط نزدیک با اروپا مطلوب است و مشترک المنافع تجسم گذشته‌ای باشکوه است.
اما اجماع دوام نیاورد. تا سال ۱۹۵۷ بحران سوئز کانادا را از انگلیس و فرانسه بیگانه کرده بود. سیاستمداران به رهبری آمریکا بی‌اعتماد بودند، تجار سرمایه‌گذاری‌های مالی آمریکا را زیر سؤال بردند. و روشنفکران ارزش‌های تلویزیون آمریکایی و پیشنهادها هالیوود را که همه کانادایی‌ها تماشا می‌کردند به سخره گرفتند. وی افزود: حمایت عمومی از سیاست خارجی کانادا بدون هیچ مشکلی از بین رفت. سیاست خارجی، از جمله موضوعات برنده لیبرال‌ها، به سرعت به یک موضوع بازنده تبدیل شد. "Bothwell et al. , p. 131 به غیر از چپ‌های افراطی، که اتحاد جماهیر شوروی را تحسین می‌کردند، ضد آمریکایی برای اولین بار توسط چند مورخ برجسته پذیرفته شد. با گرمتر شدن جنگ سرد پس از ۱۹۴۷، هارولد اینیس به طور فزاینده ای با ایالات متحده دشمنی کرد. او بارها هشدار داد که کانادا در حال تبدیل شدن به مستعمره ای از همسایه جنوبی بسیار قوی تر خود است. وی هشدار داد: "ما واقعاً برای زندگی خود مبارزه می‌کنیم." ما تنها می‌توانیم با انجام اقدامات مداوم در نقاط استراتژیک علیه امپریالیسم آمریکا با همه ظاهر جذاب زنده بمانیم. " ضدآمریکایی او بر برخی از محققان جوان از جمله دونالد کرایتون تأثیر گذاشت.
احساسات ضد آمریکایی در برنامه‌های تلویزیونی کانادا در یک کابل دیپلماتیک آمریکایی فاش شده از سال ۲۰۰۸ برجسته شد. در حالی که در کابل اشاره شده‌است که احساسات ضد آمریکایی در برنامه‌های کانادایی «بحران دیپلماتیک عمومی» نیست، اما «به عنوان نشانه ای از کلیشه‌های منفی موذی منفی رایج که ما به‌طور فزاینده ای در کانادا با آن روبرو هستیم» قابل توجه است.
دوران ریاست جمهوری دونالد ترامپ با احیای نگرش‌های ضد آمریکایی در بین مردم کانادا در ارتباط بود. در سال ۲۰۱۷، مرکز نظرسنجی پیو دریافت که ۳۰ درصد از کانادایی‌ها به آمریکایی‌ها منفی می‌نگرند و ۵۸ درصد از کانادایی‌ها با گسترش ایده‌ها و آداب و رسوم آمریکایی مخالف هستند.
در سال ۲۰۱۸، جنگ تجاری و اظهارات التهابی ترامپ با واکنش شدید کانادا روبرو شد. یک نظرسنجی سالانه مرکز تحقیقاتی پیو نارضایتی تاریخی کانادا از ایالات متحده را نشان داد، به طوری که ۵۶ درصد از کانادایی‌های مورد بررسی نظرات منفی نسبت به ایالات متحده و ۳۹ درصد نظرات مثبت داشتند. بازتاب گسترده رسانه ای دربارهٔ تحریم‌های سازمان یافته علیه کالاهای آمریکایی و گردشگری وجود داشت. نظرسنجی سپتامبر ۲۰۱۸ آباکوس دیتا نشان داد که کانادایی‌ها از دونالد ترامپ بیشتر از هر رهبر سیاسی مهم کانادایی خوشش نمی‌آید و تنها ۹ درصد موافق و ۸۰ درصد مخالف ملی هستند.
سرنگونی پرواز ۷۵۲ خطوط هوایی بین‌المللی اوکراین توسط ایران در ژانویه ۲۰۲۰، که منجر به کشته شدن ۵۷ کانادایی شد، در کانادا به عنوان خسارت جانبی غیر ضروری در میان وخامت روابط ایران و آمریکا تلقی شد، دیدگاهی که توسط نخست‌وزیر جاستین ترودو بازتاب داشت. نظرسنجی اکوس نشان داد که ۲۹ درصد از کانادایی‌ها ایالات متحده را به‌طور کامل مسئول حمله به وسیله تحریک می‌دانند، و ۴۸ درصد گفتند که آنها با ایران تقصیر دارند و تنها ۱۹ درصد تنها ایران را مقصر می‌دانند.
در نتیجه بیماری همه گیر COVID-19، کانادا در ۲۱ مارس همان سال مرز خود را با ایالات متحده بست و عبور از مرز به مسافرت‌های اساسی محدود شد. با این حال، مسافران آمریکایی در صورت ادعای رانندگی به سمت ایالت آلاسکا آمریکا ممکن است از مرز عبور کنند. تا ماه ژوئن، چندین گزارش مبنی بر استفاده آمریکایی‌ها از این موضوع به عنوان بهانه ای دروغین برای ورود به کانادا و اقامت برای تعطیلات منتشر شد. این امر منجر به مواردی از حملات کلامی و فیزیکی به رانندگان با پلاک ایالات متحده شد. حملات فیزیکی معمولاً شامل صدمه به اتومبیل‌هایی با این پلاک‌ها بود، که گاهی یک تهدید کننده بر جای می‌گذاشت. برخی از این حملات در شهرهای تفریحی مانند دریاچه‌های مسکوکا، انتاریو رخ داده‌است. شهردار آن، فیل هاردینگ، پیشنهاد کرد این حوادث ناشی از ترس «کانادایی‌ها از ابتلا به COVID-19 از جانب آمریکایی‌ها در نتیجه وضعیت در ایالات متحده است». در اوت ۲۰۲۰، یک نظرسنجی نشان داد که ۸۰ درصد از کانادایی‌ها می‌خواهند این مرز برای بقیه سال بسته بماند. نظرسنجی جداگانه ای که توسط لگر و انجمن مطالعات کانادایی انجام شد نشان داد که تنها ۳۴٪ از پاسخ دهندگان به آمریکایی‌ها اعتماد نشان می‌دهند، در حالی که این رقم برای افراد معکوس ۷۲٫۵٪ است. علاوه بر این، ۶۶ درصد از کانادایی‌ها نگران گسترش موارد از ایالات متحده هستند در حالی که ۱۹ درصد از آمریکایی‌ها نگران شیوع موارد کانادایی در جنوب هستند.
ضدآمریکاییسم، به عنوان یک تاکتیک سیاسی، بعضاً توسط محافظه کاران برای حمله به گرایش حزب لیبرال به آمریکایی‌ها، مانند انتخابات ۱۹۱۱ مورد استفاده قرار گرفت. جان ال مکدونالد، نخست‌وزیر کانادا، سیاستمداران آمریکایی را حریص و استثمارگر می‌دانست. او در سال ۱۸۹۱ در انتخابات قاطعانه مخالف تجارت آزاد با ایالات متحده، را «حجاب خیانت» می‌دانست.J.L. Granatstein. "Yankee Go Home: Canadians and Anti-Americanism" (1997) pp. 121–45
از این رو، ضدآمریکایی به عنوان پایه ای در سیاست حزبی کانادا باقی ماند، زیرا در دهه ۱۹۵۰ توسط رهبرانی مانند نخست‌وزیر جان جی دیفن باکر به کار گرفته شد.Damien-Claude Bélanger, "Prejudice and Pride: Canadian Intellectuals Confront the United States, 1891–1945" (University of Toronto Press, 2011), pp. 16, 180
روشنفکران کانادایی که در مورد آمریکا در نیمه اول قرن بیستم نوشتند، ایالات متحده را به عنوان مرکز جهانی مدرنیته معرفی کردند و از آن ابراز تاسف کردند. امپریالیست‌ها توضیح دادند که کانادایی‌ها با نپذیرفتن سنت، پرستش «پیشرفت» و فناوری و فرهنگ توده ای خود، از تسخیر آمریکا فرار کرده‌اند. آنها توضیح دادند که کانادا به دلیل تعهد خود به دولت منظم و هماهنگی اجتماعی بسیار بهتر است. چند مدافع سرسخت ملت در جنوب وجود داشتند، به ویژه روشنفکران لیبرال و سوسیالیست مانند اف آر اسکات و ژان چارلز هاروی (۱۸۹۱–۱۹۶۷).
برندون اوکانر و مارتین گریفیتس در کتاب خود "ضدآمریکایی" می‌گویند که در نگاه اول تصور می‌کنند که به نظر می‌رسد کانادایی‌ها به اندازه دیگران ویژگی‌هایی را که ضدآمریکایی هستند، بپذیرند. اوکانر و گریفیتس شامل اقداماتی مانند انتقاد از آمریکایی‌ها به عنوان یک ملت، یا ایالات متحده به عنوان کشوری به عنوان ضدآمریکایی هستند که اغلب شیطان‌پرست، تحقیر شده و به کلیشه‌ها متوسل می‌شوند. آنها همچنین نوشته‌اند که ضدآمریکایی که در کانادا یافت شد دارای ویژگی‌های منحصر به فردی بود: در هیچ‌کجای دیگر به این مدت طولانی اینقدر قوی نشده و به اندازه کانادا در فرهنگ سیاسی مرکزی نبوده‌است. کیم ریچارد نوسال، مورخ، معتقد است که یک شکل ضعیف ضدامریکاییسم در فرهنگ سیاسی کانادا نفوذ می‌کند، اگرچه "اساساً به عنوان وسیله ای برای تمایز کانادایی‌ها از آمریکایی‌ها طراحی شده‌است". اگرچه جک گراناتشتاین پیشنهاد کرده‌است که ضدآمریکایی در کانادا مرده‌است، جان هرد تامپسون و استفان جی رندال در کتاب خود "کانادا و ایالات متحده" (۲۰۰۲) اظهار می‌کنند که شواهد حکایت کننده ای مبنی بر شکوفایی آن وجود دارد و به تغذیه احساس هویت کانادایی خود ادامه می‌دهد.
مارگارت اتوود نویسنده برجسته کانادایی است. در رمان سرگذشت ندیمه (۱۹۸۶) همه تحولات وحشتناک در ایالات متحده در نزدیکی بوستون اتفاق می‌افتد، در حالی که کانادا تنها امید فرار است. این نشان دهنده وضعیت او در "پیشتاز ضدآمریکاییسم کانادایی در دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰" است. منتقدان، گیلاد (ایالات متحده) را یک رژیم سرکوبگر و خدمتکار بدرفتاری را کانادا می‌دانند. در جریان بحث در سال ۱۹۸۷ بر سر توافق تجاری آزاد بین کانادا و ایالات متحده، اتوود مخالف این قرارداد بود و مقاله ای در مخالفت با این توافق‌نامه نوشت.
نخست‌وزیر لیبرال کانادا، ژان کریتین، مخالف جنگ عراق بود و اجازه نداد که کانادا در آن شرکت کند. نظرسنجی سال ۲۰۰۳ نشان داد که 71 of از مردم کانادا این تصمیم را تأیید کردند، در حالی که ۲۷ با آن موافق نبودند. استفان هارپر، نخست‌وزیر محافظه کار، در ابتدا در زمان انتخاب عراق در سال ۲۰۰۶ از جنگ عراق حمایت کرد، اما در سال ۲۰۰۸، نظر خود را تغییر داد و اظهار داشت که این جنگ «یک اشتباه» است.
"به نوشته روزنامه آریزونا دیلی سان"، جورج دبلیو بوش، رئیس‌جمهور ایالات متحده، توسط اکثریت مردم کانادا «اصلاً دوست نداشتند». نظرسنجی سال ۲۰۰۴ نشان داد که بیش از دو سوم کانادایی‌ها در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۰۴ جان کری دموکرات را بر بوش ترجیح دادند و کمترین میزان رای بوش در کانادا در استان کبک بود، جایی که فقط ۱۱ درصد مردم از او حمایت کردند. افکار عمومی کانادایی دربارهٔ باراک اوباما مثبت تر بود. نظرسنجی سال ۲۰۱۲ نشان داد که ۶۵ درصد از کانادایی‌ها "در صورت امکان" در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۲ به اوباما رای می‌دهند، در حالی که تنها ۹ درصد از کانادایی‌ها به میت رامنی، رقیب جمهوری‌خواه او رای می‌دهند. در همان مطالعه مشخص شد که ۶۱ درصد از کانادایی‌ها احساس کردند که دولت اوباما برای آمریکا "خوب" بوده‌است، در حالی که تنها ۱۲ درصد احساس کردند که "بد" بوده‌است. این مطالعه همچنین نشان داد که اکثریت اعضای هر سه حزب سیاسی اصلی کانادا از اوباما حمایت می‌کنند و اوباما در سال ۲۰۱۲ نسبت به سال ۲۰۰۸ در کانادا دارای رتبه کمی بالاتر بوده‌است. جان ایبیتسون از "روزنامه گلوب اند میل" در سال ۲۰۱۲ اظهار داشت که کانادایی‌ها به‌طور کلی از روسای جمهور دموکرات در برابر نامزدهای جمهوری‌خواه حمایت می‌کردند و با اشاره به این که ریچارد نیکسون در کانادا "هرگز مورد پسند" قرار نگرفت و کانادایی‌ها عموماً دوستی برایان مولرونی، نخست‌وزیر، با پرزیدنت رونالد ریگان را تأیید نکردند.
در جریان همه‌گیری کووید -۱۹ در سال ۲۰۲۰، دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده به‌طور مختصر از صادرات ماسک‌های N-95 به کانادا جلوگیری کرد. این امر اظهارات متقابل بسیاری از سیاستمداران استانی را برانگیخت. داگ فورد، نخست‌وزیر انتاریو، آن را به اجازه دادن به یکی از اعضای خانواده در گرسنگی در حالی که دیگری جشن می‌دهد تشبیه کرد. جیسون کنی، نخست‌وزیر آلبرتا، ممنوعیت صادرات ماسک را با بی میلی ایالات متحده برای پیوستن به مبارزه با فاشیسم در جنگ جهانی دوم مقایسه کرد.
ائتلاف کمپین ضد پایگاه‌های استرالیا (AABCC) بر اساس لابی گری و اعتراضاتی شکل گرفت که در طول سالها از دهه ۱۹۶۰ که اکثریت پایگاه‌های ایالات متحده در استرالیا ایجاد شد. این شعبه توسط شعبه PND نیو ساوت ولز (مردم برای خلع سلاح هسته ای) تأسیس شد. در سال ۱۹۷۴، چند صد نفر برای اعتراض و اشغال پایگاه از شمال استرالیا به شمال غربی کیپ رفتند. ظاهراً ضد آمریکایی در بین معلمان مدارس در استرالیا وجود دارد که توسط سیاستمداران محافظه کار مانند خزانه دار پیتر کاستلو، که تاریخ تدریس در مدارس استرالیا را مورد انتقاد قرار داد، محکوم شد.
بر اساس مقاله منتشر شده توسط "مجله ماهانه"، استرالیایی‌ها داستان‌های جورج دبلیو بوش را بر سر لیوان‌های آبجو زمزمه کردند و از نومحافظه کاری در کافی شاپ‌ها ناامید شدند و از فعالیت‌های به اصطلاح زشت آمریکایی ابراز تاسف کردند. با توجه به همان مقاله، روپرت مرداک، یک آمریکایی بود که از دو دهه قبل کارت شهروندی استرالیایی خود را کنار گذاشته بود، در طول سفر نوامبر ۲۰۰۶ تا استرالیا گفت که «او در مورد احساسات، رقت بار ضد آمریکایی نگران بود» در نظرسنجی مجله آمریکایی ریدرز دایجست با ۱۰۰۰ استرالیایی، ۱۵ درصد از مردم استرالیا خود را «ضد آمریکایی» توصیف کردند. ۶۷ درصد دیگر نظرات بی طرفانه ای نسبت به آمریکا داشتند و ۱۷ درصد آنها «طرفدار آمریکا» بودند. در این نظرسنجی، ۷۱ درصد از استرالیایی‌ها گفتند که دوست ندارند در ایالات متحده زندگی کنند.Knott, Matthew. "Aussies join world cheering for Obama ", "The Australian Online". Retrieved 25 October 2008"The Global Presidential Poll: Australia ", "Reader's Digest Online", Retrieved on 3 December 2008. در نظرسنجی دیگری که در سال ۲۰۱۲ توسط لیوینگ سوشال انجام شد، ۳۰ درصد از پاسخ دهندگان استرالیایی نظر منفی نسبت به گردشگران آمریکایی داشتند. در نظرسنجی مرکز پیو در سال ۲۰۱۶ نیز ۶۹ درصد از پاسخ دهندگان استرالیایی آمریکایی‌ها را با استکبار و ۶۸ درصد آنها را با خشونت مرتبط دانستند، درصدی که کمی بیشتر از اکثر کشورهای مورد بررسی بود.
اروپامحوری یا اروپاکانونی به این مفهوم است که اروپا و اروپایی‌تباران به‌طور ماهوی از سایر ملل و قوم‌ها متمایز و برترند.Diane Fraser. "Professional Studies for Midwifery Practice". 2000 ص۴۷ منشأ این تمایز؛ تاریخ، ویژگی‌های فرهنگی، نهادهای ویژهٔ سیاسی، اقتصادی و اجتماعی این کشورهاست که منحصربه‌فردند. سمیر امین، نظریه‌پرداز مصری-فرانسوی، مفهوم اروپامحوری را برای نخستین بار در دهه ۱۹۷۰ بیان کرد.
برخی این مفهوم را حاکی از وجود برخی گرایش‌های نژادپرستانه در میان اروپایی‌تباران، و برخی دیگر نیز آن را ناشی از برتری‌جویی و امپراتورمآبی قدرت‌های غربی در طی دوران استعمار انگاشته‌اند."[Eurocentrism] is a form of racism, therefore, in which certain people and their cultures are perceived to be superior to others, which will always be inferior." Carol Tator, Frances
Henry, Winston Mattis. "Challenging Racism in the Arts: Case Studies of Controversy and Conflict". انتشارات دانشگاه تورنتو. ۱۹۹۸ ص۲۹"This explanation is Eurocentrism, which is said to be an expression of racism." Dinesh D'Souza. "The End of Racism: Principles for a Multiracial Society"
ethnicity and race, racism accompanies Eurocentrism." "Family Nursing as Relational Inquiry: Developing Health-promoting Practice." Gweneth Hartrick Doane, Colleen Varcoe. 2004 p.143"Eurocentrism is linked with racism or
imperialism and with rendering others invisible or demonizing them." The Color of Words.
Philip Herbst. 1997 page81
ابراهیم متقی استاد علوم سیاسی و روابط بین‌الملل دانشگاه تهران گفتمان اروپامداری را تلاشی در جهت مرکز قرار دادن جهان غرب در الگوی عام نظام جهانی دانسته و معتقد است ارزیابی انتقادی دربارهٔ مفاهیمی همانند خاور دور، خاور نزدیک و خاورمیانه را باید به‌عنوان یکی از نشانه‌های نقد اروپامداری در نظام جهانی دانست.
لقب‌های قاجاری در دورهٔ قاجار، جدا از القابِ شغلی، اعطای لقب‌های توصیفی و امتیازی هم معمول شد و زیاده‌روی در دادنِ القاب در روزگارِ ناصرالدین‌شاه کار را به جایی رساند که به‌ناچار، آوردنِ القاب را در مکتوبات (نامه‌های) اداری و رسمی ممنوع ساختند.
پس از سقوطِ قاجاریه و روی کار آمدنِ پهلوی، القابِ رسمی و احترامی، با مصوّبِهٔ ۱۵ اردیبهشتِ ۱۳۰۴ ه‍. ش، (مصوبهٔ مربوط به القاب و مناصبِ مخصوصِ نظام و القابِ کشوری) ملغیٰ شد. برابرِ این قانون، مناصبِ مخصوصِ نظام (سپه‌سالاری، سپهداری، سرداری، سپهبدی، امیریِ مطلق و مُضاعف، امیرنویانی، امیرتومانی، امیرپنجی (میرپنجی) و سایرِ القابی که در آن مضاف یا مضافٌ‌الیهِ سپاه، لشکر، جنگ، سالار و نظام بود)، ملغیٰ و اعطای این القاب منسوخ و استفاده از آن‌ها ممنوع شد. نیز این قانون مقرّر داشت که همهٔ القابِ کشوری هم پس از سه ماه ملغیٰ خواهند بود.
در همین سال‌ها بود که اختیار کردنِ نام خانوادگی نیز الزامی شد، و در نتیجه بسیاری از کسانی که لقب داشتند، جزء اصلی یا مضافِ آن را، عیناً یا با افزودنِ پسوندی مانند یای نسبت، برای نام خانوادگی خود برگزیدند؛ مانندِ علاء، قوام و قوامی (به‌جایِ علاءالسّلطنه، قوام‌السّلطنه، قوام‌المُلک).
کریم شیره‌ای انتقادهای بسیار تندی از شاه و درباریان می‌کرد؛ ازجمله، لقب‌های درباریان را به‌شدت و با کلمات زشت مسخره می‌کرد."دانشنامهٔ جهان اسلام"
واژه‌هایی که در ترکیب ساخت القاب قاجاری با بیش از یک پسوند (ـ سلطنه، ـ دوله، ...) استفاده شده‌اند عبارتند از:
آصف،
اختر،
ادیب،
ارفع،
اعتضاد،
اعتماد،
اعلم،
اقبال،
اکرم،
امین،
بدیع،
بهادر،
جلال،
حسام،
حشمت،
حکیم،
ذُکاء،
رکن،
ساعد،
سالار،
سدید،
سراج،
سعد،
سیف،
شجاع،
شمس،
شهاب،
صارم،
صدر،
صمصام،
صنیع،
صولت،
ضیاء،
ضیغم،
ظهیر،
عاصم،
عضد،
علاء،
عماد،
عین،
فخر،
قوام،
قویم،
کمال،
لسان،
لقمان،
مجد،
مجلل،
مُحاسب،
محتشم،
مخبر،
مستشار،
مستوفی،
مُشار،
مشیر،
مصباح،
مصدق،
مصور،
معاون،
معتمَد،
معین،
مکرّم،
منصور،
مؤتمن،
مورخ،
مهندس،
ناصر،
نجم،
ندیم،
نصرت،
نصیر،
نظام،
وکیل،
یمین.
در جدول زیر معانی بخش‌هایی از القاب قاجاری که در جلوی پیشوندهایی مانند ـ سلطنه (ـ السّلطنه)، ـ دوله (ـ الدّوله)، و غیره آمده درج شده‌است:
"فصل‌نامهٔ فرهنگستانِ زبان و ادبِ فارسی"، تابستانِ ۱۳۷۴، سالِ اول، شمارهٔ دوم (شمارهٔ مسلسل: ۲)، تابستانِ ۱۳۷۴
[www.persianacademy.ir/UserFiles/image/naame02.pdf]
اسماعیل کوهسرخی ترشیزی (۱۲۴۰–۱۳۱۳ ه‍. ق) در روستای تولا از توابع شهرستان کوهسرخ ترشیز زاده شد. وی از روحانیون عصر خود و از شاگردان میرزای شیرازی در سامرا بود. وی در مشهد کرسی تدریس داشت و در مسجد گوهرشاد اقامهٔ نماز جماعت می‌نمود، همچنین ریاست حوزه علیمه مشهد در آن وقت منحصر و متوجه به او بوده‌است.
وی در ربیع‌الاول سال ۱۳۱۳ قمری درگذشت و در دارالسیاده دفن گردید.
آبراههٔ وَخش (به فارسی تاجیکی: Канали магистралии Вахш، تلفظ: "کانالی ماگیسترالی وخش" به معنای کانال شاه‌راهی وَخش) کانال آب بزرگی در جنوب غربی کشور تاجیکستان است.
این کانال که در ولایت ختلان واقع شده بخش از سامانهٔ آبیاری دشت وخش است و آب آن از رودخانه وخش تأمین می‌شود.
درازای این کانال ۲۸٫۷ کیلومتر، میانگین پهنای آن ۳۶ متر و ژرفای آن ۴٫۵ متر است.
این کانال پنبه‌زارهای ناحیه‌های کورگان‌تپه، وخش، کلخوزآباد و قوم‌سنگیر را آبیاری می‌کند.
این کانال در ۱۳ سپتامبر ۱۹۳۳ (۲۲ شهریور ۱۳۱۲) افتتاح شد. مهندسان و کارشناسان زیادی از شهرهای مسکو، لنینگراد، تاشکند و دیگر شهرها در ساخت آن شرکت کردند.
خیبری یکی از روستاهای شهرستان گناباد در استان خراسان رضوی است.
این روستا در شمال شهر گناباد واقع شده و با آن ۵ کیلومتر فاصله دارد. از جنوب به روستای دلویی متصل است ولی با وجود وصل بودن این دو روستا، اهالی آن دو لهجه متفاوت دارند. قنات‌های سه روستای دلویی و خیبری و مند یک مادرچاه مشترک دارند.
میوه‌جات خیبری به داشتن کیفیتی بالا مشهورند.
نام این روستا در کتاب «تاریخ حافظ آبرو» (۸۲۳ قمری) ذکر شده‌است.
عکس هوایی
پیش از طلوع فیلمی به کارگردانی ریچارد لینکلیتر و محصول سال ۱۹۹۵ آمریکا می‌باشد. این فیلم اثری درام با داستانی به قلم ریچارد لینکلیتر و کیم کریزان می‌باشد. قسمت‌های دوم و سوم این فیلم به ترتیب در سالهای ۲۰۰۴ و ۲۰۱۳ به نام‌های "پیش از غروب" و "پیش از نیمه شب" ساخته شدند.
داستان از قطاری که به سمت پاریس حرکت می‌کند آغاز می‌شود و دختری به نام سلین در کنار یک خانواده آلمانی نشسته‌است (سلین پس از ملاقات با مادربزرگش از مجارستان به سمت پاریس برای بازگشتن به دانشگاه در راه است). که به سروصدای خانواده آلمانی از آن ردیف جدا شده و به چند ردیف عقب‌تر در ردیف کنار پسری به نام جسی (جیمز) که برای تفریح به اروپا آمده و قرار است روز بعد از وین به آمریکا محل زندگی خود پرواز کند، آغاز می‌شود. در این میان این دو شروع به گفتگو می‌کنند که سر آغاز یک رابطه می‌شود. جسی به سلین پیشنهاد می‌دهد برای صحبت بیشتر با یکدیگر در میان راه در وین پیاده شوند.
بیشتر فیلم به صحبت این دو در خیابان‌های وین می‌انجامد تا اینکه زمان جدایی سلین و جسی فرا می‌رسد…
داستان این فیلم زمانی به فکر ریچارد لینکلیتر افتاد که در فیلادلفیا خودش همانند فیلم با دختری به نام امی ساعت‌ها به صحبت با یکدیگر پرداخته بودند.
ایثن گرین هاک (؛ زادهٔ ۶ نوامبر ۱۹۷۰) بازیگر و فیلم‌ساز آمریکایی است. او چند جایزه برنده شده و نامزد دریافت چهار جایزهٔ اسکار و یک جایزهٔ تونی بوده‌است. او سه فیلم بلند، سه نمایش‌نامهٔ آف برادوی و یک مستند را کارگردانی کرده‌است و همچنین سه رمان و یک رمان گرافیکی نوشته‌است.
هاک فعالیت خود در سینما را با فیلم علمی تخیلی "کاوشگران" (۱۹۸۵) آغاز کرد و بعدها برای بازی در درام "انجمن شاعران مرده" (۱۹۸۹) به شهرت رسید. او برای بازی در "نیش واقعی" (۱۹۹۴) مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. هاک در سه‌گانهٔ "پیش" متشکل از "پیش از طلوع" (۱۹۹۵), "پیش از غروب" (۲۰۰۴) و "پیش از نیمه‌شب" (۲۰۱۳) ایفای نقش کرد و برای نوشتن فیلم‌نامهٔ دو فیلم دوم نامزد دریافت جایزهٔ اسکار شد. همچنین برای بازی در نقش مکمل "روز تعلیم" (۲۰۰۱) و "پسرانگی" (۲۰۱۴) نامزد دریافت جایزهٔ اسکار شد.
هاک فعالیت در زمینهٔ کارگردانی را با "دیوارهای چلسی" (۲۰۰۱) آغاز کرد. او در سال ۲۰۱۸ برای بازی در درام "نخستین اصلاح‌شده" و کارگردانی درام "بلیز" مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. او در سال ۲۰۲۱ برای بازی در مینی‌سریال تاریخی "پرنده ارباب خوب" نامزد دریافت جایزهٔ گلدن گلوب شد، و در سال ۲۰۲۲ در مجموعهٔ تلویزیونی "شوالیه ماه" از دنیای سینمایی مارول ایفای نقش کرد.
ایثن هاوک در آستین در تگزاس متولد شد او فرزند لزلی کارون و جیمز استیون هاک، ایثن نزد پدربزرگش هاوارد لموئل گرین زندگی کرد. ایثن بازیکن تیم بیس بال لگیزلیچر تگزاس بود. زمانی که ایثن به دنیا آمد پدر و مادرش وارد دانشگاه تگزاس شدند و درست زمانی که خود ایثن وارد این دانشگاه شد پدر و مادرش از یکدیگر جدا شدند. سپس او با مادرش از آتلانتا به نیویورک رفت؛ و پس از مدتی به وستویندسور نیوجرسی نقل مکان کرد در سال ۱۹۸۸ او به مدرسه بازیگری مک کارتر رفت.
ایثن در سن ۱۴ سالگی اولین فیلمش با نام کاوشگران را بازی کرد. سپس به مدرسه بازیگری بریتیش تئاتر در انگلستان رفت.
ایثن در سال ۱۹۸۹ در فیلم انجمن شاعران مرده بازی کرد. پس از این فیلم هاک در فیلم‌های دیگری مانند: غار شیر، پدر، پیش از طلوع، پیش از غروب و روز تعلیم بازی کرد که برای بازی در فیلم روز تعلیم نامزد جایزه اسکار نیز شد. (فیلم‌های نامبرده شده خلاصه‌ای از فیلم‌های ایثن هاک می‌باشد).بانک اطلاعاتی فیلم هاک فیلمی به نام دیوارهای چلسی را کارگردانی کرد.
ایثن هاوک در سال ۱۹۹۸ با اوما تورمن، بازیگر فیلم‌هایی همچون پالپ فیکشن و بیل را بکش ازدواج کرد. حاصل این ازدواج یک دختر به نام مایا ری تورمن هاوک (متولد ۸ ژوئیه ۱۹۹۸) و یک پسر به نام لوون روآن تورمن هاوک (متولد ۱۵ ژانویه ۲۰۰۲) است. هاوک در ژوئیه سال ۲۰۰۴ از اوما تورمن جدا شد.مجله پیپل او در شهر منهتن زندگی می‌کند و حامی دموکرات‌ها نیز می‌باشد.
آتشدان یک پیکر آسمانی جنوبی است.
درخشانترین ستاره آن بتا آتشدان است و گاما آتشدان یک ستاره دوتایی است میو آتشدان چهار سیاره در کنار خود دارد آلفا آتشدان نام خاصی در زبان چینی به نام چو دارد.
مرد اشتباهی محصول سال ۱۹۵۶ میلادی، فیلمی دکودراما و نوآر به کارگردانی آلفرد هیچکاک با بازی هنری فوندا است. این فیلم یکی از معدود فیلم‌های هیچکاک است که بر اساس یک داستان واقعی ساخته شده‌است و طرح آن وقایع زندگی واقعی را از نزدیک دنبال می‌کند.
فیلم ساختاری مستند دارد و فارغ از سایر مشخصات ویژهٔ سایر فیلم‌های هیچکاک است. هیچکاک در این فیلم به روایت‌کردن یک داستان واقعی در مکان‌های واقعی و با اشخاص واقعی (بجز شخصیت‌های اصلی فیلم نظیر بالسترو و زنش) می‌پردازد.
این فیلم یک سکانس مثال زدنی از سینمای دینی دارد که مورد توجه بسیاری از منتقدان سینما است.
دوبلهٔ فارسی این فیلم از سیمای جمهوری اسلامی ایران پخش شده‌است.
«بالستررو» (فاندا)، معروف به «مانی»، نوازندهٔ یکی از کلوب‌های شبانه، به دلیل شباهت زیادش با یک خلافکار، به‌اشتباه دستگیر می‌شود….
کانِ بادام شهری است در استان سغد کشور تاجیکستان.
جمعیت این شهر در سال ۲۰۰۰ میلادی ۴۵ هزار نفر بوده‌است که از نظر جمعیت در ولایت سغد پس از شهر خجند قرار دارد.
در سمت شمال‌غربی شهر کان بادام دریاچه سد قیروق‌قوم (Кайроккум) قرار گرفته و در جنوب‌شرقی آن شهر اسفره واقع شده‌است.
از مرکز منطقهٔ کانِ بادام، کانال بزرگی به نام کانال فرغانه گذر می‌کند که نیازهای آب منطقه را تأمین می‌کند.
شهر کانِ بادام را در قدیم کَند می‌نامیدند.
قدیمی‌ترین سندی که نام کند در آن ضبط شده، نامه‌ای است که در سال ۷۱۲-۷۱۳ به هنگام لشکرکشی عرب‌ها، قتیبه بن مسلم به دیوشتیج پادشاه سغد نوشته‌است.
نام کند در کتاب اشکال‌العالم کتاب جغرافیایی معروفی نوشتهٔ ابوالقاسم بن احمد جیهانی، از روزگار سامانی نیز آمده‌است. نویسندهٔ این کتاب در توصیف خجند آورده‌است: «در اعمال آن (یعنی خجند) هیچ شهر دیگر نیست مگر کَند.»
شهر کانِ بادام از دیرباز به داشتن بادام خوب معروف بوده‌است. حکیم سوزنی سمرقندی (مرگ: ۱۱۷۹) و شیخ بابا طبیبی، شاعر کان بادامی سدهٔ ۱۲ آشکارا به بادام این شهر اشاره کرده‌اند.
یاقوت حموی، جغرافیدان عرب در کتاب خود معجم‌البلدان دربارهٔ کند نوشته: «کند به سبب فراوانی بادام به نام کان بادام معروف است، بادام این‌جا بسیار خوش‌طعم بوده پوستش به سایش دست کنده می‌شود.»
از متون تاریخی چنین برمی‌آید که رایج شدن نام کانِ بادام برای کند ظاهراً در سده‌های ۱۷ و ۱۸ صورت گرفته‌است.
یکی از شاخه‌های جادهٔ ابریشم به مدت ۳٬۷۰۰ سال از این شهر می‌گذشت. این راه از خجند و استروشن به سمرقند و بخارا و مرو می‌رفت.
کان بادام در سال ۷۱۲ هنوز به عنوان یک شهر بزرگ تجارتی مشهور بوده‌است.
بهترین خطاطان خان خجند از کان بادام بوده‌اند.
از بزرگان ادبی این شهر در سده‌های گذشته می‌توان افراد زیر را نام برد:
مولانا کوشککی، شرف‌الدین پنج‌دهی، ملا شاکر کان بادامی، ایشان غریب کان بادامی و غربت معصوم.
شهر کان بادام دارای یک تئاتر شهر است.بی بی سی فارسی
عبدالقادر منیازف اندیشمند و پژوهشگر فارسی‌زبان تاجیکستان در این شهر به‌دنیا آمده است.جام‌جم آن‌لاین
Википедиа contributors, "Конибодом," Википедиа, (accessed май 16, 2008).
ادگار مورَن فیلسوف و جامعه‌شناس فرانسوی است.
وی در ۸ ژوئیه ۱۹۲۱ در پاریس با نام اصلی «ادگار ناهوم» زاده شد. او رگه‌های یهودی–اسپانیایی ("Sephardi") دارد و به خاطر تنوع کارهایش شهرت دارد، چندان که علاقه‌مندی‌های مختلفی در کارهایش دیده می‌شود و به مرزهای مرسوم در نظام‌های دانشگاهی بی‌اعتنا است.
او در سال ۱۳۸۲ به دعوت دکتر امیر نیک‌پی به ایران سفر کرد و همراه داریوش شایگان در دانشگاه شهید بهشتی سخنرانی کرد.
کارهای معرفت‌شناختی او انقلابی‌اند، زیرا کوشیده تا مثلث ارتباطِ ایدئولوژی – سیاست – علم را از طریق آنچه «پیچیدگی» می‌نامد، بازاندیشی کند. منظور از «پیچیده» معنی مخالف ساده نیست، بل‌که مقصود یک «روش» است که به «راز و رمز» جهان با دانستن این که «امر ساده همواره فقط چیزی است که توسط شخصی ساده شده»، اعتنا می‌کند. رد این تلاش عظیم را در شاه‌کار شش جلدی‌اش به نام «روش» ("La Méthode") می‌توان گرفت. این اثر نه تنها یک طرح علمی که یک پیام پیچیده از دل قرن بیستم است.
نفرین یلاندی نام هشتمین آلبوم استودیویی بلاندی است. این آلبوم در اکتبر ۲۰۰۳ در بریتانیا به رتبهٔ ۳۶ رسید، اما نقدهای مساعدی دریافت کرد.
بلاندی از شرکت ورشکستهٔ بیاند رکوردز جدا شدند و با سونی میوزیک قرارداد بستند. "نفرین بلاندی" عنوان کاری "Phasm 8" را داشت، که نام توری نیز بود که بلاندی پیش از پخش آلبوم در حال اجرا بود و مجدداً به وسیلهٔ کریگ لیان تهیه‌شد، کسی که آلبوم موفق هیچ خروجی را نیز تهیه کرده بود. پس از گذشت چهار سال که آلبوم در حال ساخته شده بود، تنها نوارهای پیش‌نمایشی آلبوم در چمدانی در فرودگاه بریتانیا گم شد که در نتیجه می‌بایست آلبوم مجدد صبط و تجدید نظر می‌شد. این آلبوم سبک‌های از راک الهام‌گرفته را که بیشتر مربوط به آثار اولیهٔ بلاندی است در خود به هم پیوند می‌دهد.
اِسکِنه یکی از پیکرهای آسمانی جنوبی است.
مهمترین ستاره‌اش ستاره آلفا اسکنه است که هم نزدیکترین ستاره به زمین در این صورت فلکی و هم پرنورترین ستارهٔ این صورت فلکی است و این صورت فلکی هیچ جرم عمقی آسمان روشن‌تر از قدر ۱۱.۵ و بزرگتر از ۳ ثانیه قوسی ندارد
https://www.constellation-guide.com/constellation-list/caelum-constellation/
ماسه‌های نفتی یا ماسه‌های قیردار نوعی منبع نفت غیرمتعارف است. ماسه‌های قیری یا به صورت ماسه‌های آزاد هستند یا به صورت سنگ‌های سفت‌شده‌ای از مخلوط ماسه، گِل رس، آب و قیر (نفت بسیار سنگین و با گرانروی بسیار بالاتر از نفت معمولی) یافت می‌شود. بزرگترین منابع ماسه‌های نفتی جهان در کانادا (استان آلبرتا) و ونزوئلا، و به میزان کمتری در روسیه و قزاقستان قرار گرفته‌است و ذخایر این کشورها تقریباً با ذخایر نفت معمولی کل جهان برابری می‌کند.
البته تنها کشور کانادا صنعت قابل توجهی برای استخراج ماسه‌های قیری دارد و بقیه منابع ماسه‌های قیری برداشت نمی‌شوند.
فَرهَنگ‌های لُغَت در واقع کتاب‌هایی هستند که معانی واژگان گوناگون در آنها یافت می‌شود.
از سدهٔ هشت آغاز به نوشتن فرهنگهای پارسی آغاز شد. برجسته‌ترین آنها:
اومبرتو اکو (زاده ۵ ژانویه ۱۹۳۲-درگذشته ۱۹ فوریه ۲۰۱۶) نشانه‌شناس، فیلسوف، متخصص قرون وسطی، منتقد ادبی و رمان‌نویس ایتالیایی بود.
اکو پس از گرفتن مدرک دکترا از دانشگاه تورینو، در دانشگاه‌های میلان، فلورانس، بولونیا و کولژ دو فرانس تدریس کرد.
اگرچه اومبرتو اکو بیشتر به رمان‌نویسی معروف است ولی در وهلهٔ اول یک نشانه‌شناس و فلسفه‌دان است و در برابر بیش از ۴۰ کتاب علمی و صدها مقاله، تنها هفت رمان نوشته‌است. وی یکی از مهم‌ترین و پرکارترین اندیشمندان و روشنفکران قرن بیستم و اوایل قرن بیست‌ویکم و از مهم‌ترین زبان‌شناسان و نشانه‌شناسان ساختارگرا بود.
اکو از طرفداران گفتگوی میان شرق و غرب و از هواداران افزایش ارتباطات و فهم متقابل در محیط بین‌المللی بود و علاقهٔ زیادی به زبان بین‌المللی اسپرانتو داشت.
اکو مدتی رئیس دانشکدهٔ انسان‌شناسی دانشگاه بولونیا بود. او همچنین متن‌های آکادمیک فراوانی درزمینهٔ فلسفه، نشانه‌شناسی و نقد ادبی و کتاب‌هایی برای کودکان نوشت. سیارک ۱۳۰۶۹ به نام اوست. اکو در سال ۲۰۰۵ همراه با راجر آنگل موفق به کسب جایزهٔ دست‌آورد ادبی مجله شد.
اومبرتو در شهر آلساندریا در استان پیدمونت به دنیا آمد. پدرش "جولیو" که در خانواده‌ای با ۱۳ فرزند بزرگ شده‌بود، قبل از آن‌که به جبههٔ جنگ جهانی دوم برود، حسابدار بود. در طول جنگ، اُمبرتو و مادرش جیووانا در دهکدهٔ کوچکی در کوه‌های پیدمونت زندگی می‌کردند.Don Bosco in Umberto Eco’s latest book N7: News publication for the salesian community p.۴ June 2004
اکو پس از جنگ برای مطالعهٔ فلسفهٔ قرون وسطی و ادبیات وارد دانشگاه بولونیا شد. در سال ۱۹۵۴ مدرک لیسانس خود را با پایان‌نامه‌ای که در مورد توماس آکویناس با عنوان "مسایل زیبایی‌شناسی در اندیشهٔ توماس قدیس" نوشته‌بود، دریافت کرد. در همان سال اعتقاد به خدا را کنار گذاشت و از کلیسای کاتولیک خارج شد.
او در سال ۱۹۵۶ با بسط دادن تز دکترای خود اولین کتابش را با نام "«مسائل اخلاقی سنت توماس»"(Il problema estetico di San Tommaso) منتشر کرد.
در سال ۱۹۵۹ کتاب "تکامل زیبایی‌شناسی سده‌های میانه" را منتشر کرد. کتابی که در حکم تکامل رسالهٔ پیشین اوست. کتاب سوم او در این مورد، حدود سی سال بعد در سال ۱۹۸۷ با عنوان «هنر و زیبایی در زیبایی‌شناسی سده‌های میانه» است.
در سال ۱۹۶۱ وی در دانشگاه‌های تورینو، میلان و فلورانس و بولونیا فلسفه و نشانه‌شناسی تدریس کرد.
"اثر گشوده" کتابی که با موضوع هنر مدرن در سال ۱۹۶۲ منتشر شد شهرت وی را آغاز نمود.
اکو در سپتامبر ۱۹۶۲ با "رِناته رامگه"، یک معلم هنر آلمانی، ازدواج کرد و از او یک پسر و یک دختر دارد. او در آپارتمانی در میلان و یک خانهٔ ویلایی در ریمینی سکونت داشت؛ در اولی کتابخانه‌ای با ۳۰ هزار جلد کتاب و در دومی کتابخانه‌ای ۲۰ هزار جلدی وجود دارد. اومبرتو اکو بیش از ۳۰ دکترای افتخاری از دانشگاه‌های مختلف دنیا دریافت کرد.
اومبرتو اکو در ۱۹ فوریه ۲۰۱۶ به علت سرطان لوزالمعده در منزلش در میلان درگذشت.
از میان پیشروان نشانه‌شناسی جدید و ساختارگرایی ادبی، اکو و ژولیا کریستوا رمان‌نویس نیز هستند. معروف‌ترین اثر اکو رمان "نام گل سرخ" است که در سال ۱۹۸۰ آن را به چاپ رساند و در سراسر دنیا بیش از ۱۰ میلیون نسخه فروش داشته‌است. او در مورد موفقیت حیرت‌انگیز این کتاب می‌گوید: