moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
سومین سال حضور شهباز در مسابقات دسته اول قهرمانی ایران (جام تخت جمشید) با تسلط و اقتدار بر جدول مسابقات همراه شد آنها از همان روزهای نخست مدعی جدی عنوان قهرمانی شدند و خیلی زود نیز بر صدر جدول نشستند. حضور یک مربی توانای هلندی (فرانس بالکوم) و جوانانی که آرام آرام جایگزین ستاره‌های پا به سن گذارده می‌شوند دلیل برتری سپید پوشان شهباز بود و در این میان، بی تردید ابراهیم قاسمپور جایگاهی ممتاز داشت…
وی از هفته هفتم تا پایان نیم فصل لیگ برتر ۹۱–۹۰ سرمربی داماش رشت بود، در دوران سرمربی‌گری تیم داماش گیلان در نیم فصل پس از کسب رتبه هفتمی در لیگ برتر ۹۱–۹۰ و حذف تیم داماش گیلان از گردونه رقابتهای جام حذفی با شکست مقابل تیم شاهین بوشهر به علت مشکلات مالی و نامطلوب بودن نتیجهٔ استخاره از همراهی با تیم استعفا داد.
قاسمپور در ۱۵ام بهمن ماه ۱۳۹۰ به عنوان سرمربی تیم شاهین بوشهر انتخاب شد. او پس یک هفته تمرین و هدایت شاهین در بازی با تیم شهرداری تبریز از روی سکوهای ورزشگاه به دلایل نامشخص از همکاری با تیم انصراف داد.
در ۲۵ بهمن ماه ۱۳۹۰ قاسمپور سرمربی مس کرمان شد.
در روز ۲۶ دی ماه ۱۳۹۱ از تیم مس کرمان به طرز عجیبی برکنار و لوکا بوناچیچ سرمربی سابق مس کرمان-سپاهان اصفهان-فولاد خوزستان جانشین او شد.
شبکه محلی مجازی یک دامنه پخش مجزا در سوئیچ است.
هر سوئیچ به صورت پیشفرض یک دامنه پخش است اما برای جلوگیری از توفان پخش بسته های اطلاعاتی یا کاهش پخش بسته های اطلاعاتی در لایه 2، می توان با ایجاد شبکه های محلی مجازی، یک سوئیچ را به دو یا چند دامنه پخش مجزا تفکیک نمود.
دو رایانه ای که به یک سوئیچ متصل هستند چنانچه هر یک در یک شبکه محلی مجازی متفاوت باشند قادر به برقراری ارتباط در لایه 2 نخواهد بود.
سایت آموزشی شبکه
دامنه پخش در یک شبکه کامپیوتری، یک محدوده منطقی است که همه رایانه ها می توانند در آن با یکدیگر در ارتباط بوده و پیام های پخش همگانی را از یکدیگر دریافت نمایند.
بسته های اطلاعاتی در یک شبکه کامپیوتری به سه صورت پخش می شوند:
1- پخش به یک مقصد مشخص
2- پخش به چند مقصد
3- پخش همگانی
از جمله تفاوت های هاب با سوئیچ در آن است که سوئیچ می‌تواند از هر سه روش پخش استفاده کند اما هاب تنها قادر به پخش همگانی است.
و البته می توان با استفاده از شبکه محلی مجازی سوئیچ را به چند دامنه پخش تقسیم کرد اما این کار برای هاب امکان پذیر نیست.
ICND سایت آموزشی
شاه‌سرخس، دهان شور، سرخ سلطنتی سرده‌ای از تیره شاه‌سرخسیان با پنج تا ده گونه که اساساً مختص نواحی معتدل هستند؛ گیاهان این سرده دارای برگ‌شاخه‌هایfrond کاملاً دوریختی یا نیمه‌دوریختی با فتوسنتز سبز سترون هستند و برگچه‌های غیرفتوسنتزی بارور با هاگدان‌های بزرگ و برهنه دارند.
این فهرست تمام شهرها و شهرک‌های ایالت کالیفرنیا در ایالات متحده آمریکا است.
داده‌های جمعیت بر اساس نتایج حاصل از سرشماری ۲۰۱۰ ایالات متحده آمریکا است.US Census Data
سیستم رمزنگاریِ کوله پشتی ِ مرکل-هلمن یکی از اولین رمزنگاری‌های کلید عمومی است که توسط رالف مرکل و مارتین هلمن در سال 1987 ارائه شد .Merkle, Ralph and Martin Hellman, "Hiding information and signatures in trapdoor knapsacks," "Information Theory, IEEE Transactions on", vol.24, no.5, pp. 525-530, Sep 1978
URL: http://ieeexplore.ieee.org/search/freesrchabstract.jsp?tp=&arnumber=1055927 با وجود اینکه ایده‌های این الگوریتم ساده‌تر و بسیار هوشمندانه تر از الگوریتم آر اس ای است، این سیستم رمزنگاری شکسته شده‌است.Shamir, Adi, "A polynomial-time algorithm for breaking the basic Merkle - Hellman cryptosystem," "Information Theory, IEEE Transactions on", vol.30, no.5, pp. 699-704, Sep 1984
URL: http://ieeexplore.ieee.org/search/freesrchabstract.jsp?tp=&arnumber=4568386
روش مرکل-هلمن، یک روش رمزنگاری نامتقارن است. به این معنی که برای ارتباط، به دو کلید نیاز داریم: یک کلید عمومی و یک کلید خصوصی. همچنین بر خلاف الگوریتم RSA، یک طرفه است. یعنی از کلید عمومی فقط برای رمزنگاری و از کلید خصوصی فقط برای رمز گشایی استفاده می‌شود.بنابراین توسط امضای دیجیتال تصدیق نمی‌شود.
سیستم مرکل-هلمن بر پایه ی مسئله جمع زیرمجموعه ها ( نوع خاصی از مسئله کوله‌پشتی ) بناشده است. مسئله جمع زیر مجموعه ها از این قرار است: مجموعه‌ای از اعداد به نام formula_1 و عددی به نام formula_2 داده شده‌اند. زیر مجموعه‌ای از formula_1 را بیابید که جمع اعضایش برابر با formula_2 شود. در حالت کلی، این مسئله NP کامل است. اما اگر مجموعه ی اعداد (یا همان کوله پشتی) سوپر افزایشی باشد، مسئله در زمان چندجمله ای با استفاده از الگوریتم حریصانه قابل حل می‌شود. منظور از سوپر افزایشی این است که: هر عضو در مجموعه، از جمع اعضای قبل از آن اکیداً بزرگتر باشد.
در سیستم مرکل-هلمن، کلیدها همان کوله پشتی‌ها هستند. کلید عمومی یک کوله پشتی 'سخت' و کلید خصوصی یک کوله پشتی 'آسان'، یا سوپرافزایشی، است. اما برای کلید خصوصی، از تغییر هوشمندانه‌ای استفاده می کنیم: با استفاده از یک ضریب formula_5 و یک پیمانه formula_6. به این ترتیب که هر عدد دلخواه formula_7 را به عدد: formula_8 تبدیل می کنیم. این تبدیل یک کوله پشتی ساده از نوع سوپرافزایشی را به یک کوله پشتی سخت تبدیل می‌کند. بار دیگر از اعداد formula_5 و formula_6 برای تبدیل جمع زیرمجموعه ی مسئله ی سخت به جمع زیر مجموعه ی مسئله ی ساده، که در زمان چندجمله‌ای حل می‌شود، استفاده می‌شود.
برای رمز کردن یک پیغام، زیر مجموعه‌ای از کوله پشتی سخت انتخاب می‌شود. به این ترتیب که متن را که در قالب تعدادی 0 و 1 نمایش داده می‌شود با مسئله ی کوله پشتی ای با طول مشابه مقایسه می کنیم. اگر در جایگاه formula_11 ام متن، 1 دیدیم، شی شماره formula_11 را انتخاب می کنیم و در غیر این صورت انتخاب نمی‌شود. اعضای زیرمجموعه ی انتخاب شده با هم جمع کرده، و جمع نهایی همان پیام رمز شده‌است.
رمز گشایی پیغام به این صورت انجام می‌گیرد: ضریب و پیمانه‌ای که برای تبدیلِ کوله پشتی ساده به سخت، استفاده شدند، می‌توانند برای تبدیل پیام رمز شده به جمع اعضای مورد نظرِ کوله پشتی سوپرافزایشی نیز مورد استفاده قرار گیرند. سپس با استفاده از یک الگوریتم حریصانه ی ساده، مسئله ی کوله پشتی آسان با مرتبه ی زمانی O(n) حل می‌شود و پیغام رمزگشایی می‌شود.
برای رمز نگاری پیام‌های n- بیتی، یک رشته ی سوپرافزایشی مانند
را انتخاب کنید که از formula_14 عدد طبیعیِ ناصفر تشکیل شده‌است. سپس دو عدد صحیح تصادفیِ formula_6 و formula_5 را طوری انتخاب کنید که :
formula_17 و بزرگترین مقسوم علیه مشترک formula_18 و formula_6 برابر با 1 باشد. (یعنی دو عدد نسبت به هم اول باشند.)
formula_6 به گونه‌ای انتخاب شده که پیام رمز شده به‌طور یکتا تعیین شود. اگر formula_6 کوچکتر از این مقدار باشد، ممکن است بیش از یک پیام به یک رمز تبدیل شوند. formula_5 هم باید نسبت به q اول باشد، در غیر این صورت به پیمانه ی formula_6 وارون نخواهد داشت. وجود وارون formula_18 برای رمزگشایی ضروری است.
حال رشته ی β را محاسبه کنید :
formula_26 . کلید عمومی
و کلید خصوصی
برای رمزکردن یک پیام n-بیتیِ:
بیتِ
امِ پیام است و
، مقدارِ:
را محاسبه کنید. پیام رمز شده همان formula_34 است.
برای رمزگشاییِ پیامِ رمز شده ی formula_34، دریافت‌کننده ی پیام باید بیت‌های formula_36 را پیدا کند، طوری که:
این مسئله در صورتی که formula_38‌ها مقادیری تصادفی باشند، بسیار دشوار است. زیرا دریافت‌کننده ی پیام باید مسئله‌ای از نوع جمع زیرمجموعه‌ها را حل کند، که در حالت کلی NP-سخت است. اما formula_38‌ها طوری انتخاب شده اند که اگر کلیدِ خصوصی formula_40 معلوم باشد، پیام به سادگی رمز گشایی شود.
برای رمزگشایی، باید عدد صحیح formula_41 را طوری بیابیم که وارون پیمانه‌ای ِ formula_5 به پیمانه ی formula_6 باشد. یعنی formula_41 در نامساوی:
صدق می‌کند یا به عبارتی، عدد صحیح formula_46 وجود دارد طوری که:
از آنجایی که formula_5 طوری انتخاب شده بود که formula_49، با استفاده از الگوریتم اقلیدسی توسعه یافته می‌توان formula_41 و formula_46 را محاسبه نمود. سپس دریافت‌کننده ی پیام، محاسبات زیر را انجام می دهد:
از آنجایی که formula_54 و formula_26 داریم:
مجموع تمام مقادیر formula_58 کوچکتر از formula_6 است. بنابراین formula_60 هم در بازه ی formula_61 قرار دارد. بنابراین دریافت‌کننده ی پیام، باید مسئله ی جمع زیر مجموعه‌ها ی زیر را حل کند:
مسئله ساده است زیرا formula_63 یک دنباله ی سوپرافزایشی است. بزرگترین عضو formula_63 را در نظر بگیرید؛ فرض کنیم formula_65 باشد. اگر formula_66 باشد، formula_67 و در غیر اینصورت formula_68 است. سپس formula_69 را از formula_70 کم کنید و این مراحل را تکرار کنید تا formula_71 به‌طور کامل بدست آید.
در ابتدا، یک دنباله ی سوپر افزایشی می سازیم و آن را formula_63 نام‌گذاری می کنیم:
این پایه ی کلید خصوصی است. از این دنباله، جمع اعضا را محاسبه کنید:
سپس عدد formula_6 را طوری انتخاب کنید که بزرگتر از مجموع باشد:
همچنین عدد formula_5 را طوری انتخاب کنید که در محدوده ی formula_78 بوده و نسبت به q اول باشد:
کلید خصوصی از formula_6 ، formula_63 و formula_5 تشکیل شده‌است.
برای محاسبه ی کلید عمومی، دنباله ی formula_27 را با ضرب کردن هر عضوِ formula_63 در formula_5 و باقی‌مانده گرفتن نسبت به formula_6 بدست می آوریم:
دنباله ی formula_27، کلید عمومی را می سازد.
برای مثال فرض کنید آلیس می‌خواهد رشته ی formula_7 را رمز کند. ابتدا باید formula_7 را به صورت دودویی نمایش داده، به رشته‌ای از 0 و 1 تبدیل کند. (با استفاده از ASCII یا UTF-8 )
او بیت formula_11 ام را در عضو شماره formula_11 از دنباله ی formula_27 ضرب کرده، آن‌ها را با هم جمع می‌کند:
و در نهایت عدد بدست آمده، یعنی 1129 را به دریافت‌کننده ی پیام می فرستد.
باب برای رمزگشایی پیام، عدد 1129 را در formula_113 ضرب می‌کند. (برای اطلاعات بیشار وارون پیمانه ای را ببینید.)
حال باب بزرگترین عضو formula_63 را که کمتر یا مساوی 372 باشد، انتخاب می‌کند. آن را از 372 کم می‌کند (باقی‌مانده را formula_116 بنامید) و به‌طور مشابه ادامه می‌دهد. یعنی بزرگترین عضور از formula_63 را که کوچکتر یا مساوی formula_116 باشد انتخاب می‌کند و این فرایند را تا زمانی که به باقی‌مانده ی 0 برسد ادامه می دهد:
اعضایی که از کلید خصوصی انتخاب کردیم، متناظر با بیت‌های یکِ پیامِ
بودند. وقتی از حالت دودویی به رشته‌ای از حروف تبدیل می‌شود، مشاهده می‌شود پیام دریافتی به درستی رمزگشایی شده و همان پیام فرستاده شده‌است.
باشگاه ورزشی العربی (به عربی: النادی العربی الریاضی) یک باشگاه ورزشی در شهر دوحه و در کشور قطر می‌باشد که تیم فوتبال آن در لیگ ستارگان فوتبال قطر بازی می‌کند.ویکی‌پدیای انگلیسی
این باشگاه در سال ۱۹۵۲ میلادی با نام «التحریر» تأسیس شده‌است.
این تیم ۷ بار به مقام قهرمانی در لیگ ستارگان قطر رسیده‌است.
العربی ۸ مقام قهرمانی در جام امیر قطر، ۶ مقام قهرمانی در جام شیخ جاسم قطر و ۱ قهرمانی در جام ولیعهد قطر را در کارنامهٔ خود دارد.
این باشگاه در سال ۱۹۹۵ با شکست مقابل تای‌فارمرز بانک تایلند قهرمانی در مسابقات جام باشگاه‌های آسیا رسید.
کانون هواداران العربی در ۲۱ اکتبر ۲۰۱۵ تاسیس شد ، این کانون برای حمایت از تیم در همه ورزش ها و جمع آوری هواداران ایجاد شده است تا به فکر روش های ابتکاری برای حمایت و تشویق تیم ها در طول فصل باشند
در همان روزی که کانون هواداران تاسیس شد ، مدیریت باشگاه العربی تصمیم گرفت پیراهن شماره یک را برای همیشه بایگانی و آن را به هواداران خود هدیه کند ، هواداران به طور رسمی بازیکن شماره یک در باشگاه العربی شدند ، جایی که کاپیتان مسعود زارعی از شماره یک خود چشم پوشی کرد و آن را به هواداران هدیه کرد.
باشگاه العربی بیشترین هوادار را در میان تیم های قطری دارد.
مارکو وراتی
کاپیتول ایالت اکلاهما (Oklahoma State Capitol) بنایی است که شاخه مقننه و عدلیه دولت ایالت اکلاهما در آن قرار دارد.
بنای کنونی در سال ۱۹۱۹ با معماری Layton and Smith ساخته گردید و در اوکلاهوما سیتی قرار دارد.
این بنا خانه دیوان عالی و نیز مجلس نمایندگان و سنای ایالت است.
سهروردیه یکی از طریقت‌های تصوف است، که سلسله پیرانش به عارف سده ششم ابوالنجیب سهروردی می‌رسد. پس‌از ابوالنجیب رهبری طریقت به برادرزاده ش شهاب‌الدین عمر سهروردی، صاحب عوارف المعارف رسید. شیخ رکن‌الدین ابوالفتح سهروردی را نیز در میان بزرگان این سلسله برمی‌شمارند.
در مکتب تصوف سهروردیه عرفان با تَشَرُّع و زُهد درهم آمیخته و تصوف عبارت از زهد و عبادت و رعایت فرایض دینی و تکیه بر دعا و ذکر است. در بین سالکان طریقت سهروردیه، خواندن رساله قشیریه، احیاء علوم الدین و آثار ابن عربی معمول بوده‌است.
ابوالمجد محمد بن مسعود تبریزی هم در سفینه تبریز از استاد و مرشد ش، جلال‌الدین عبدالحمید عتیقی، نام برده، که از مشایخ عرفان در تبریز بوده‌است. ابن فوطی نیاکان جلال‌الدین عتیفی را از سلسله سهروردیه دانسته‌است، که سند خرقه شان به ابوالنجیب سهروردی می‌رسد. ابن فوطی از استاد و مرشد ش، کمال‌الدین احمد بن عبدالعزیز مراغی، قاضی سراو، نقل می‌کند: «امام کمال‌الدین عتیق بن عبداللطیف از دست رکن‌الدین ابوالغنائم محمد سجاسی خرقه پوشید و او از دست مزیدالدهر قطب‌الدین ابهری و او از دست شیخ‌الاسلام ابوالنجیب سهروردی»
بویی شهرستانی در ایالت تگزاس است. در سرشماری سال ۲۰۰۰، جمعیت این شهرستان ۸۹،۳۰۶ نفر اعلام شد. مرکز بویی شهر بوستون است. شهرستان بویی در سال ۱۸۴۰ تأسیس شد.
طبق اداره آمار آمریکا، این شهرستان مساحتی در حدود ۲،۳۹۱ کیلومتر مربع دارد.
ساختمان پایتخت ایالت لوئیزیانا (Louisiana State Capitol) بنایی است که شاخه مقننه دولت لوئیزیانا در آن قرار دارد.
معمار بنا Dreyfous and Seiferth Weiss بودهMSHDA - Michigan State Capitol و در سال ۱۹۲۹ به سبک آرت دکو ساخته گردید و در باتون روژ قرار دارد.
سال‌هاست که داروهای شیمیایی توسط کارخانه‌های داروسازی ابداع و تولید می‌شوند. قیمت داروهای اصلی پس از ورود اولیه به بازار معمولاً گران
می‌باشد ولی با تمام شدن مدت حق تولید انحصاری آن‌ها سایر کارخانه‌ها می‌توانند از روی روش تولید اصلی کپی‌برداری دقیق نموده و داروی کاملاً مشابه را پس از تأیید مقامات بهداشتی به بازار عرضه کنند. پس از عرضه داروهای بیولوژیک به بازار در سالهای اخیر، قیمت بسیار بالای آن‌ها باعث شده است که زمینه تولید داروهای بیوژنریک بیش از بیش فراهم شود.
بیوسیمیلارها دارای موافقان و مخالفانی است که در سالهای گذشته در سطح بین‌المللی با یکدیگر به مباحثه می‌پردازند. عمده‌ترین مخالفان تولید این داروها کارخانه‌های تولیدکننده داروهای اولیه یا اصلی هستند که به نظر می‌رسد علت اصلی مخالفت آن‌ها جنبه اقتصادی آن است. موافقان دلیل می‌آورند که با وجود پیچیده بودن این مولکول‌ها در صورتی‌که روش‌های اصلی تولید، کاملاً مشابه داروی اصلی باشد و آزمون‌های کنترل کیفی کاملاً مشابه داروی اصلی انجام شده و مورد تأیید قرار گیرد، همانند داروهای شیمیایی این داروها نیز کاملاً مؤثر و ایمن هستند.
در اروپا سازمان‌های رگولاتوری رویه‌ای را برای تأیید این داروها تعریف کرده‌اند و تا بحال چند داروی بیوسیمیلار به تأیید آن‌ها رسیده و در حال مصرف می‌باشد. در آمریکا سازمان دارو و غذا سخت‌گیری بیشتری داشته و تعداد کمتری دارو را تا بحال تأیید نموده‌اند. در سراسر دنیا تعداد این داروها روز بروز در حال افزایش است. عدم وجود شکایت از کیفیت و اثر بخشی این داروها تا بحال دلیلی است که موافقان برای محکم تر شدن نظر خود از آن استفاده می‌کنند.
پروژهٔ کتاب آبی (Project Blue Book) (۱۹۶۹–۱۹۵۲)، یکی از مجموعه پژوهش‌های سیستماتیک روی اشیاء ناشناس پرنده بود، که توسط نیروی هوایی ایالات متحدهٔ آمریکا انجام شد. این پروژه که از سال ۱۹۵۲ میلادی آغاز شد، دومین سری از مطالعات این‌چنینی بود. پروژه‌های نشانه (Project Sign) و کینه (Project Grudge) دو پروژهٔ پیشین از این دست بودند. در دسامبر ۱۹۶۹، دستور پایان کار پروژه کتاب آبی داده‌شد و تمامی فعالیت‌های این پروژه تا ژانویهٔ ۱۹۷۰ متوقف شد.
پروژهٔ کتاب آبی دو هدف و ماموریت داشت: ۱- یافتن پاسخ برای این پرسش که آیا اشیاء ناشناس پرنده (یوفوها) تهدیدی برای امنیت ملی هستند؟ و ۲- تحلیل علمی تمامی داده‌های مربوط به یوفوها.
دکتر جی الن هاینک، اخترفیزیکدان و یوفوشناس آمریکایی، از محققان و اعضای کلیدی این پروژه و دو پروژه قبلی بود.
در طی فعالیت‌های این پروژه، ۱۲۶۱۸ گزارش از رویت یوفوها جمع‌آوری و تجزیه و تحلیل شدند. مانند نتایج تحقیقات انجام شده توسط کمیتهٔ کاندن (Condon)، که در گزارش کاندن ارائه شد، پروژه کتاب آبی نیز به این نتیجه رسید که هیچ چیز غیرعادی در مورد یوفوها وجود ندارد. نیروی هوایی ایالات متحده پس از تعطیلی پروژه خلاصه‌ای از تحقیقات خود ارائه داد.
خلاصهٔ تحقیقات نیروی هوایی چنین بود:
پروژه کتاب آبی تا پایان فعالیتش، ۱۲۶۱۸ گزارش رویت یوفو را جمع‌آوری کرد و به این نتیجه رسید که اکثر آن‌ها شناسایی نادرست پدیده‌های طبیعی (ابرها، ستاره‌ها و...) یا هواپیماهای پیشرفته و سری بودند. به گفته اداره ملی شناسایی، تعدادی از این گزارش‌ها را می‌توان با پرواز هواپیماهای شناسایی سری یو-۲ و ای-۱۲ توضیح داد. تنها درصد کمی از گزارش‌های مربوط به رویت یوفوها حتی پس از تجزیه و تحلیل دقیق به عنوان "غیرقابل توضیح" طبقه‌بندی شدند.
گزارش‌های مربوط به رویت یوفوها، بایگانی شده و تحت قانون آزادی اطلاعات در دسترس عموم است، اما نام و سایر اطلاعات شخصی همه شاهدان تغییر کرده‌است.
مطالعات عمومی نیروی هوایی ایالات متحده درباره یوفوها، برای اولین بار تحت پروژه نشانه (Project Sign) در اواخر سال ۱۹۴۷ و بعد از گزارش‌های متعدد منتشر شده مربوط به رویت یوفوها آغاز شد. پروژه نشانه به‌طور خاص به درخواست ژنرال ناتان توئینینگ، رئیس فرماندهی نیروی هوایی در پایگاه نیروی هوایی رایت-پترسون در اوهایو آغاز شد. پایگاه رایت-پترسون مرکز پروژه نشانه و تمام تحقیقات رسمی بعدی نیروی هوایی شد.
تلاش‌های این پروژه، رسماً در یافتن دلایل علمی برای رویت‌ها بی‌نتیجه ماند. با این حال، طبق گفته کاپیتان نیروی هوایی ایالات متحده، ادوارد جی روپلت (اولین مدیر پروژه کتاب آبی)، برآوردهای اولیه پروژه نشانه که در اواخر تابستان ۱۹۴۸ نوشته شد، به این نتیجه رسید که یوفوها وسایل مصنوعی هستند که نه توسط روس‌ها و نه توسط ایالات متحده ساخته نشده‌اند، بلکه احتمالاً منشاء فرازمینی دارند. این برآورد اطلاعاتی به پنتاگون ارسال شد، اما متعاقباً به دستور ژنرال هویت وندنبرگ، رئیس ستاد نیروی هوایی ارتش آمریکا، با استناد به فقدان مدرک فیزیکی، نابود شد. وندنبرگ متعاقباً پروژه نشانه را در سال ۱۹۴۸ تعطیل کرد.
پروژه نشانه، در فوریه سال ۱۹۴۹ توسط پروژه کینه (Project Grudge) جایگزین شد. روپلت از دوران پروژه کینه، به عنوان «عصر تاریک» تحقیقات اولیه نیروی هوایی درباره یوفوها یاد کرد. پروژه کینه به این نتیجه رسید که همه گزارش‌های مربوط به رویت یوفوها پدیده‌های طبیعی یا سایر تفسیرهای نادرست هستند، اگرچه اظهار داشت که ۲۳ درصد از گزارش‌ها "غیر قابل توضیح" اند.
یکی از دانشمندانی که در هر سه پروژه نشانه، کینه و کتاب آبی مشارکت کرد، دکتر جی الن هاینک، اخترفیزیکدان و یوفوشناس آمریکایی بود.
مجموعه تلویزیونی پروژه کتاب آبی (۲۰۱۹–) از روی وقایع و اتفاقات مربوط به این پروژه ساخته شده‌است.
العربی می‌تواند به موارد زیر اشاره داشته باشد:
نقد نو نهضتی نقّادانه در ادبیات است که از نظریه‌های ادبی متعدّد و مختلفِ ناقدان انگلیسی و آمریکایی از دههٔ ۱۹۲۰ پا گرفت و تا سال ۱۹۶۰ در آمریکا و انگلستان نفوذ فراوان و حضور مسلط داشت.
ریشه‌های این رویکرد را باید در آرای "متیو آرنولد" در قرن نوزدهم در آمریکا جستجو کرد. "تی اس الیوت"، "آی.ای. ریچاردز"، "ویلیام امپسون" و "فرانک ریموند لی‌ویس" از ناقدان انگلیسی و "کلینت بروکس"، "ویلیام کرتز ویمسَت"، "آلن تیت"، "ریچارد پالمر بلَک‌مر"، "رابرت پن وارن" و "جان کرو رَنسام" از منتقدان آمریکایی، از دیگر کسانی بودند که در تکمیل این نظریه نقش داشتند.
روش نقد نو، عینیتمند و روشمند است زیرا در این نوع نقد منتقد باید به بافت شعر رسوخ کرده و با خوانش دقیق و جزءبه‌جزء اثر به معنا برسد. مشخصهٔ بارز این دیدگاه توجه به خود متن و واژگانی است که بر صفحهٔ کاغذ نقش بسته‌است. منتقدان نقد نو معتقدند که هنگام بررسی یک شعر باید آن را موجودی مستقل فرض کرد و به قول "تی اس الیوت": «نقد صادقانه و ارزیابی دقیق باید معطوف به شعر باشد و نه معطوف به شاعر». بی‌توجهی منتقدان پیرو نقد نو به تأثیرات شعر، به این معنی نیست که آن‌ها منکر ویژگی خاص زبان شعری بودند؛ همان‌طور که "بروکس" گفته‌است زبان شاعر زبانی‌ست که در آن نقش معانی ضمنی به اندازهٔ معانی صریح اهمیت دارد.
به اعتقاد منتقدان نو، شعر باید کاملاً تجربه شود تا بتواند تأثیرگذار باشد. آن‌طور که آن‌ها می‌گویند «شعر نباید معنی بدهد، باید [حضور داشته] باشد» و معنای این حرف آن است که پیامی که می‌توانیم از یک شعر استخراج کنیم به‌احتمال نمی‌تواند حق مطلب را در پیچیدگی آن ادا کند. به جز کلیت متناقض‌نماها، تقابل‌ها و کنایه‌هایی که بین این تقابل‌ها و تناقض‌ها سازگاری برقرار می‌کنند، هر چیز دیگری می‌تواند تقلیل‌گرایانه و مخرب باشد. این عادت خلاصه‌کردن شعر و دیگر آثار ادبی در یک یا دو عبارت، از دید منتقدان پیرو نقد نو گناهی نابخشودنی و ظلمی در حق شعر و در حق تجربهٔ خود ما از شعر محسوب می‌شود.
منتقدان نقد نو، در برخورد با رویکردهای تقلیل‌گرایانه بسیار سخت‌گیر بودند؛ "ویمسَت" و "بیردزلی" در مقالات معروف خود «خطای در نیت» و «خطای عاطفی» مخالفت خود را به‌شدت با این‌گونه تقلیل‌گرایی‌ها بیان داشتند. به باور آن‌ها «خطای در نیت» با مؤلف سروکار داشته و به این معناست که نیت نویسنده از هر اثر ادبی را با آنچه روی صفحهٔ کاغذ نقش بسته اشتباه بگیریم. به باور منتقدان نقد نو، در نقد آنچه راهنمای ماست خود متن است نه آنچه که شاید قصد نویسنده از نوشتن بوده‌است؛ زیرا هنگامی که متن عرضه شده و در اختیار عموم قرار می‌گیرد مؤلف دیگر بر متن سلطه نداشته و متن به چیزی مستقل تبدیل می‌شود و دیگر بستگی به ما دارد که چگونه با آن برخورد کنیم. به اعتقاد این منتقدان، «خطای عاطفی» نیز به خواننده مربوط است؛ یعنی خواننده مستعد است که چنین خطایی را مرتکب شده و واکنش عاطفی خود را با آنچه شعر به‌واقع بیان می‌کند اشتباه بگیرد.
به بیان ساده‌تر، نقدِ نو؛ معتقد به اصالت متن است و به اندیشه‌ای که به ذهن نویسنده رسیده‌است نمی‌اندیشد؛ زیرا رسیدن به نیت نویسنده به عنوان معیاری برای نقد ادبی نه دست‌یافتنی‌ست و نه مطلوب. از نظر منتقدان این نهضت، نویسنده و خواننده دارای اولویت ثانویه‌اند. منتقد نقد نو، در پی معنای متن نیست، بلکه می‌خواهد بداند متن چگونه خود را بیان می‌کند. «این مکتب دنبال آن است که ببیند چگونه بخش‌های مختلف متن با یکدیگر مرتبط می‌شوند، متن چگونه نظم و هماهنگی پیدا می‌کند؛ طنز، متناقض‌نما، تنش، ایهام و ابهام را چگونه در خود جای می‌دهد و حل می‌کند و اساساً به بیان خود «شعربودگی» یا جوهر خود شعر می‌پردازد.»
از مباحثی که در نقد نو مطرح شده‌است، می‌توان به بحث وحدت نظام‌مند اشاره کرد. از نظر ناقدان نقد نو، تجربهٔ شعر به عنوان یک کل واحد، امکان‌پذیر است اما سخن گفتن دربارهٔ آن مشکل است. در این تجربه، خواننده شعر را «معنایی کلی» می‌انگارد که آمیزهٔ همزمان چندین معنا و چندین رسالت زبانی است؛ از یک سو هر جزء تعیین‌کنندهٔ کلیت یک معناست و از سوی دیگر، کلیت معنا نیز معنای دقیق هر جزء را تعیین می‌کند. به نظر "بروکس"، شخص معنای شعر را نه با خواندن شعر به مثابهٔ شعر، بلکه با «خواندن شعر… به مثابهٔ یک کل درک می‌کند»»
کلیدواژهٔ دیگر در این نوع نقد «تجربه» است. از دیدگاه پیروان این نقد، شعر باید تجربه شود تا اثرگذار باشد. اما این تأکید بر اثرگذاری تجربه، نباید بر استقلال متن خدشه‌ای وارد کند و آن را تهدید کند؛ زیرا ممکن است تجربهٔ متفاوت شاعران و خوانندگان تأثیر متن را کم و زیاد کرده و به تبع، ارزش‌های متن از سوی فرستندگان (شاعران) و گیرندگان (خوانندگان) افزایش و کاهش یابد که این اتفاق مغایر با سخن منتقدان نقد نو است که بر استقلال متن تکیه دارند و ادبیات ارزشمند را به زمان، مکان و اشخاص محدود نمی‌دانند. «به نظر می‌رسد که "الیوت" متوجه این تهدید گردیده و در برابر آن واکنش نشان داده‌است. او در مقاله‌ای به نام «سنت و قریحهٔ شخصی» (۱۹۱۹) این نظر را گوشزد می‌کند: از سویی می‌خواهد اصول جاودانه کلاسیک را زنده نگه دارد و از سوی دیگر نمی‌تواند «تجربه» را که «نقد نو» بدان تکیه می‌کند نفی نماید؛ بنابراین از جوهر «تجربهٔ انسانی» یاد می‌کند و آن را گسترش داده و به جای شخصی‌کردن رمانتیستی آن، آن را تعمیم می‌دهد. احساسات و هیجانات شخصی شاعر باید زدوده شوند و شایسته‌است که شاعر مانند یک دانشمند با دید علمی، عینی و دقت فراوان و بدون باورها و عواطف شخصی به جهان بنگرد و به جای تفرد رمانتیک و گزارش تجربهٔ شخصی، پیرو سنت‌های ادبی باشد. او نباید ردی از شخصیت خود به جا بگذارد بلکه تنها میانجی است تا بتواند سنت و تجربهٔ انسانی را انتقال دهد.» "الیوت" این فرایند نامشخص شدن احساسات فردی را همبستهٔ عینی می‌نامد و معتقد است تنها راه بیان احساسات است: «رشته‌ای از عینیات، یک موقعیت، زنجیره‌ای از رخدادها که می‌تواند دستور کار «احساس ویژه» ای باشد و خواننده تنها همان احساس را دریافت نماید.» حذف احساسات شخصی، گرایش پیروان نقد نو را به فرم نشان می‌دهد (فرمی که با محتوا و درونمایه و معنا درهم‌تنیدگی دارد). بدین معنا که ادبیات از نگاه آنان ارجاعی است؛ یعنی ادبیات به چیزی بیرون از خود رجوع می‌کند.»
نقد نو از آغاز و به‌خصوص از دههٔ ۱۹۶۰ به این سو، همواره مورد حملهٔ منتقدان بوده‌است، در حقیقت آنچه باعث این انتقادهاست، علاوه‌بر ندانم‌کاری‌های واقعی یا ظاهری منتقدان نو، به سبب پافشاری ناقدان نو بر اشاره به ادبیات به مثابهٔ شعر بود؛ این پافشاری این انتقاد را برانگیخت که نظریه‌ها و روش‌های این دیدگاه، بیشتر بر شعر متمرکز است و سپس بر نمایش و شاید اصلاً به نثر داستانی مربوط نباشد. نقد ناقدان هرمنوتیکی نیز از این امر شکایت دارند که نقد نو در حفظ تمایلات ضداثبات‌گرایانهٔ خود ناتوان است و به ورطهٔ چشم‌اندازی «بیش‌ازپیش فنی» سقوط می‌کند. نقد نو در دستان واپسین گزارندگانِ خود و در جستجوی عینیت، به چیزی بیش‌ازحد ملال‌آور و سطحی بدل شد، و باعث شد نادانسته غیر از امکانات تعالی‌بخش شعر، امکانات دیگری نیز از قوه به فعل درآید.
"پل دومان" مشکلات نقد نو را در این مورد ناشی از این نکته می‌داند که این رویکرد هیچ اهمیت و موضوعیتی برای نیت قائل نیست. وقتی آگاهی انسان (کانون توجه بررسی هرمنوتیکی) که ساختاری نیتمند دارد، همراه با موضوع شک منطقی نقد نو که همانا نیتِ ممکنِ شاعر (وضعیت ذهنی او) است، به دور افکنده شود، شعر به صورت ابژه‌ای طبیعی که موضوعِ مطالعهٔ علم است و در تقابل با این آگاهی درمی‌آید.
اگر به نظریه‌های این رویکرد توجه و در آن بازنگری کنیم، متوجه می‌شویم که نقد نو، نه خیر مطلق است و نه شر مطلق. توجه نقد نو به خوانش دقیق صرفاً کوششی جهت تقلید از توجه علم به واقعیات نبود، بلکه تلاشی بود برای مقابله با پذیرش حکم اثبات‌گرایی علمی از سوی محافل دانشگاهی. نقد نو تلاش کرد تا به شعر امکان دهد تا آن چیزی باشد که هست و می‌توان گفت که نقد نو، به رغم عناصر اثبات‌گرایانه و تجربی آن، در عصیان علیه اثبات‌گرایی و تجربه‌گرایی سهیم بود و توانست عامل مهمی در پیدایش نظریات پس از خود باشد.
واکنش دیگر به نقد نو از جانب استیون گرینبلت و کاترین گالاگر و لویی مونتروز و چند تن دیگر از ادیبان آمریکایی بود که نوتاریخی گری یا سخن شناسیِ فرهنگ بُنیاد را حاصل داد.
استانیسلاو پتروف (؛ ۹ سپتامبر ۱۹۳۹–۱۹ مه ۲۰۱۷) نام درجه‌دار روسی بازنشسته‌ای است که در ۲۶ سپتامبر ۱۹۸۳ با تسلط بر اعصاب خود از «پاتک» اتمی اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی در برابر ایالات متحده آمریکا جلوگیری کرد. این پاتک می‌توانست با حجم بسیار کلان محاسبه و پیش‌بینی شده «برنامه ضد حمله موشکی» روس‌ها، به نابودی نسل بشر بینجامد.مردی که... دنیا را نجات داد
در تاریخ ۲۶ سپتامبر ۱۹۸۳ او افسر ارشد در مقر کنترل سیستم‌های رادار ماهواره ای و فرماندهی فاز یکم تأسیسات موشکی روسیه در ۵۰ کیلومتری مسکو واقع در سرپوخوف بود. او به یکباره متوجه می‌شود که رایانه‌ها گزارش حمله یک موشک اتمی آمریکایی را روی صفحه آورده‌اند. استانیسلاو پتروف با تعجب فکر می‌کند، این امر ممکن نیست که آمریکا فقط با یک موشک به روسیه حمله کند. پس از چند دقیقه پرش موشک دوم، سوم، چهارم و پنجم گزارش می‌شود. افسر (ارتش) کارکشته باز هم با تسلط به اعصاب خود باور نمی‌کند که حمله‌ای در کار باشد و «دکمه قرمز» را نمی‌فشارد که در حقیقت عامل یک سلسله عملیات زنجیره‌ای ضد حمله در کاخ کرملین می‌شد. او گوشی را برداشت و به ستاد ارتش شوروی زنگ زد و به جای این که شلیک موشک‌ها از سمت آمریکا را بگوید گفت که سیستم‌های رایانه‌ای اشکال پیدا کرده‌اند.
پتروف می‌گوید: در آن لحظات با یک چشم میهن خود را می‌دیدم که با خاک یکسان شده و با چشم دیگر دنیایی را که دیگر جانداری در آن زندگی نمی‌کند. پتروف همچنین گفت که «۲۳ دقیقه» نفس گیر را سپری کرده و پس از آن به تشخیص خود مطمئن شده‌است که حمله اتمی در کار نبود.
چندی بعد کشف شد که نرم‌افزار ماهواره‌های روسی اشتباه بزرگی می‌کنند و بازتاب یا شکست نور خورشید را پس از برخورد با ابر‌های سفید، برابر الگوی نور دریافتی پس از برخاستن موشک‌های مجهز به کلاهک اتمی تعبیر کرده و اشتباهاً آن را حمله موشکی گزارش می‌کنند. عامل این پیش‌آمد، ماهواره‌های روسی، از رده «کاسموس ۱۳۸۲» شناخته شدند که پایگاه موشکی نیروی هوایی آمریکا، به نام «Malmstrom Air Force Base»، واقع در مونتانا را رصد کرده بودند.
در رابطه با سرنوشت استانیسلاو پتروف گفته‌های متفاوت هست. برخی می‌گویند که او نه تشویق و نه تنبیه شد و برخی دیگر حکایت از این دارند که او سخت تنبیه شد چون طبق دستورهای نظامی عمل نکرده بود. او پس از یک سال بازنشست شد ولی پس از چندی به عنوان خدمه غیرنظامی به پایگاه خود بازگشت. او سال‌ها بعد به بهانه «دلایل دیگری» بخاطر شجاعتش مورد تشویق قرارگرفت. عمل انسان دوستانه استانیسلاو پتروف تا سال ۱۹۹۸ مخفی نگهداشته شد. سازمان «Association of World Citizens» واقع در سانفرانسیسکو در سال ۲۰۰۴ نشان «World Citizen Award» را به همراه ۱۰۰۰ دلار در مسکو به پتروف اهداء کرد. در سال ۲۰۰۶ این مراسم در مقر سازمان ملل متحد در نیویورک تکرار شد.
پتروف در ماه مه ۲۰۱۷ میلادی در خانه‌اش در مسکو درگذشت اما خبر آن چندماه بعد در سپتامبر ۲۰۱۷ منعکس شد.
علی مریم‌کاشانی معمار معروف ایرانی سدهٔ ۱۳ هجری (۱۹ میلادی) می‌باشد که بناهای معروفی را در شهر کاشان طراحی نموده‌است.
استاد علی متولد ۱۲۳۶ می‌باشد. پدر علی مریم کاشانی که استاد محمد شیخ الاسلامی نام داشت و مادرش زنی هنرمند به نام آزاده دخت ابراهیمی از یک خاندان بزرگ و به نام شهر و فردی معمار زاده بوده‌است.
استاد علی که در زمان ساخت مسجد آقابزرگ (۱۲۶۰–۱۲۵۰ ه‍.ق) حدود ۱۰ تا ۱۵ ساله بوده‌است، به خدمت و شاگردی معمار آن یعنی استاد "«حاج شعبانعلی معمار پشت مشهدی کاشانی»" درمی‌آید.
خانه محل زندگی وی که همان خانه پدری بود، در گذر محمد صالح‌بیک قرار دارد. از وی فرزندی به نام "«استاد عباس»" به جا ماند که او نیز معمار بود.
شعر زیر بر سر در حجره‌ای در کاروانسرای امین‌الدوله در رثای وی می‌باشد:
این ورزشگاه در تاریخ ۵ ژانویه سال ۱۹۷۹ افتتاح شده است و گنجایش ۲۸٬۰۰۰ تماشاگر را دارد.
والتر یت‌نیکاف (زادهٔ ۱۱ اوت ۱۹۳۳ در بروکلین، نیویورک)؛ تهیه‌کننده موسیقی و رئیس سابق شرکت نشر آثار موسیقی به نام کلمبیا رکوردز بود. او در مدت ریاستش در شرکت کلمبیا رکوردز بر حرفه و موفقیت بسیاری از هنرمندان همانند مایکل جکسون، بروس اسپرینگستین و باربارا استرایسند تأثیر گذاشته بود.
روستای باوله (به کُردی: باوەلە) یکی از روستاهای شهرستان سنقر وکلیایی می‌باشد و مرکز بخش باوله که در ۱۵ کیلومتری این شهرستان واقع شده‌است.
باوله به معنای
برآوله ، ((بر به معنی کنار))، آو : آب و له : پسوند مکان، مکانی که در کنار آب (رود خانه) قرار گرفته‌است
بلاو: در زبان کردی به معنی جای پهن و گسترده در کنار آب هم معنی می‌دهد که ریشه اش همه (برآو) میباشد برآوله : بر اثر کثرت و تخفیف به صورت ((باوله)) در امده است.
در سنقر نامه آمده است : (( دیگر از سلاطین که به خاک سنقر و کلیایی آمده است، محمد شاه قاجار است که از همدان به آذربایجان رفته و سه شب در قریه (( باوله )) که از جمله فعله کری ( پیله کری) است برای تفرج و تفریح اقامت نموده و سرا پرده کنار گاورود زده‌اند طایفه این روستا به زبان کردی خود تظلم و شکایاتی که داشتند به عرض وی رساندند.
هم اکنون باوله دهستان شده و روستاهای اطراف تابع ان می‌باشد. نقل قول‌های زیادی در مورد نام این روستا هست که هیچ‌کدام چندان معتبر نیست ((با ولایت)) ((باب علی)) ((باولع)) جمعی هم می گویند. مهم‌ترین بخش شهر کلشتر بوده‌است که یک نفر به انم ولی که نزد مردم حرمتی داشته‌است آن را ارداه می کرده(بابا ولی)
مردم این روستا به زبان کردی کلیایی سخن می گویند.
در کتاب کرمانشاهان و تاریخ باستان جلد اول آمده مردمان این روستا از طایفه شه ملک تیره فعله کری ایل کلیایی میباشند.
کتاب سنقر در گندم زار کلیایی
ایجاد بخش باوله به مرکزیت روستای باوله
باشگاه فوتبال اولسان هیوندای یک باشگاه فوتبال در شهر اولسان در کره جنوبی است که در کی لیگ بازی می‌کند. این باشگاه در تاریخ ۶ دسامبر ۱۹۸۳ تأسیس شده‌است.
اولسان هیوندای سابقهٔ قهرمانی در کی‌لیگ (۲ قهرمانی)، جام حذفی کره (۱ قهرمانی) و سوپرجام کره (۱ قهرمانی ) را دارد. این تیم در جام برندگان جام آسیا ۹۷–۱۹۹۶ به مقام سوم و در لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۱۲ و لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۲۰ به مقام قهرمانی دست یافت. این تیم همچنین در لیگ قهرمانان‌اسیا ۲۰۲۱ در مرحله نیمه نهایی حضور داشت. همچنین سابقه یک قهرمانی در جام قهرمانان شرق آسیا را دارد.
"(کاپیتان دوم)"
"(کاپیتان سوم)"
سرورجپاروف
یادداشت ۱: تیم رزرو
کاشیوا ریسول یک باشگاه فوتبال در شهر کاشیوا، چیبا در کشور ژاپن می‌باشد که در جی لیگ بازی می‌کند.ویکی‌پدیای انگلیسی
این باشگاه در سال ۱۹۴۰ تأسیس شده‌است و سابقهٔ قهرمانی در جی‌لیگ را دارد. کاشیوا ریسول همچنین یک بار به مقام قهرمانی در جام جی‌لیگ رسیده‌است.
کاشیوا ریسول در لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۱۲ اولین حضور خود را در مسابقات لیگ قهرمانان آسیا تجربه کرد.
مقامات مهم‌ترین اثر بدیع‌الزمان همدانی که به عربی نوشته شده‌است که اول بار به همراه شرح آن، در سال ۱۸۸۹ میلادی در بیروت به طبع رسید. تعداد آن‌ها ۵۱ مقامه است. ثعالبی شمار مقامات را ۴۰ نوشته‌است ولی باید دانست که منشأ این قول از بدیع‌الزمان می‌باشد زیرا وی در رساله‌ای که آن را در انتقاد از قصیدهٔ ابوبکر خوارزمی نوشته، تعداد مقامات را ۴۰ ذکر کرده‌است ولی همان‌طور که کارل بروکلمان عقیده دارد منظور بدیع‌الزمان در این رساله تعیین عدد واقعی مقامات نمی‌باشد بلکه وی فقط جنبهٔ مفاخره و برتری را در نظر داشته‌است. از مقامات بدیع‌الزمان نسخ خطی متعدد در کتابخانه‌های مختلف دنیا مانند فرانسه، آلمان، ترکیه باقی مانده‌است و آن چندین بار در نقاط مختلف جهان به چاپ رسیده‌است، از جمله در سال ۱۸۸۹ در بیروت با شرح شیخ محمد عبده و یکبار هم در ایران بسال ۱۲۹۵ قمری با چاپ سنگی به چاپ رسیده‌است.
اثر ارزنده‌ای که مقام بدیع‌الزمان را در ادب عربی ممتاز می‌کند و او را مبتکر واقعی مقامه‌نویسی نشان می‌دهد، مقامات اوست. بدیع‌الزمان اغلب این مقامات را در نیشابور انشاء نمود و گفته‌اند که آن‌ها را برای شاگردان خویش در پایان درس قرائت می‌کرده است. موضوع مقامات تنها شامل کدیه و دریوزگی نمی‌باشد بلکه قهرمان مقامات یعنی ابوالفتح اسکندری در لباس مختلفی ظاهر می‌شود و از مسائل گوناگونی چون ادیبی توانا سخن می‌گوید و با بیان شیوا و ساحر خود هر لحظه در جلب دینار و درهم حلیلهٔ دیگری بکار می‌بندد. وی در شهرهای مختلف به سیاحت می‌پردازند و شاید این امر موجب است که بدیع‌الزمان نام شهرهای مختلف بخصوص شهرهای ایران را بر مقامات خود بگذارد. بدیع‌الزمان در مقامات داستان و قصه را هدف اساسی قرار نمی‌دهد بلکه او داستان را بهانه قرار داده‌است تا بدین وسیله عبارات مسجوع را همراه با تشبیه و کنایه و استعاره و ضرب‌المثل بدنبال یکدیگر تحریر کند از همین جاست که برای خود موضوع معینی در نظر نگرفته و اطراف موضوعات مختلف سخن گفته‌است.
مقامات نه تنها در کدیه نوشته شده بلکه عاری از جنبهٔ تعلیمی نیز نمی‌باشد اما اسلوب مقامات عبارت از آوردن سجع‌ها و عباراتی است که خواننده را بخود جلب کند و او را در استعمال لغات غریب و اشعار و صنایع لفظی و معنوی به شگفت اندازد. سجع‌های او لطیف است و در آنها تکلفی دیده نمی‌شود گویی وی صیاد ماهری است که کلمات متناسب را شکار می‌کند و هریک را در موضع مناسب خود می‌نشاند. پس برای بدیع‌الزمان تعبیری در مقامات دشوار بنظر نمی‌رسد و کلمات از نظر وی مخفی نمی‌شوند بلکه الفاظ از هر طرف به نزد وی روی می‌کنند تا او مطابق میل خود آنها را انتخاب نماید و هرگونه که می‌خواهد بکار برد.
از همین‌جا بر وسعت ذوق لغوی بدیع الزمان در مقامات می‌توان پی برد و بر اقتدار زاید الوصف وی در ادب عربی حکم کرد. در مقامات بدیع الزمان روح فکاهی نیز مشاهده می‌شود و همین امر موجب می‌گردد که مقامات در دل مردم مقبول واقع شود و به جملات مسجع و کلمات غریب خواننده را ملول نسازد. مقامات بدیع الزمان از بهترین آثار ادبی عربی بشمار می‌رود.
رسائل بدیع‌الزمان، اثر بدیع‌الزمان همدانی و شامل ۲۳۳ رساله است. رسائل بدیع‌الزمان چندین بار به چاپ رسیده، از جمله در بیروت در سال ۱۹۲۱ میلادی و در سال ۱۲۹۸ قمری در استانبول چاپ شده‌است. این رسائل در جلد دوم از تاریخ ادبیات عربی، تألیف کارل بروکلمان نیز موجود است.
بدیع‌الزمان در این رسائل از موضوعات مختلفی مانند مدح و استعطاف و زهد و اعتذار و ملامت و عتاب و سب و شتم و غیره سخن می‌گوید و در اغلب آنها به استعاره و کنایه و تلمیح و اشاره و محسنات لفظی و معنوی متوسل می‌شود و در استعمال سجع های متوالی و جناسهای متعدد مبالغه می‌کند. از امتیازات بدیع‌الزمان در رسائل آنست که وی اشعار شعرا را در عبارات خود می‌گنجاند و علاوه برآنکه پاره‌ای از اشعار شاعران را مانند متنبی و غیره تضمین می‌نماید. در برخی از عبارات با چنان مهارتی شعر شاعر را جای می‌دهد که گوئی شعر مذکور جزء لاینفک نثر و از پرداخته‌های خود بدیع‌الزمان است.
بدیع‌الزمان در رسائل خود علاقهٔ و افری به استعمال ضرب‌المثل‌های عربی و اصطلاح‌های مذهبی نشان می‌دهد و غالب نامه‌های وی از ضرب‌المثل‌های عربی و اصطلاحات دینی از قبیل عدل- العمرین غیره مشحون است و تضمین اشعار و آیات و ضرب‌المثل‌ها و استعمال غرائب لغات خود بهترین دلیل بر قدرت حافظه بدیع‌الزمان است، بنابراین اگرچه دانشمندانی چون ثعالبی و دیگران در قدرت حافظهٔ بدیع‌الزمان مبالغه‌هائی کرده‌اند که پذیرفتن آنها برای عقل سلیم خالی از اشکال نمی‌باشد ولی تردید نیست که بدیع الزمان در قدرت حافظه اعجوبهٔ دوران خود بوده‌است.
رسائل بدیع الزمان اگرچه تماما با مهارت و براعت زاید الوصفی نوشته شده‌است ولی سیمای حقیقی بدیع‌الزمان در رسائلی که پیرامون سب و شقم و انتقاد سخن می‌گوید بهتر و واضع‌تر جلوه می‌کند، به عبارت دیگر بدیع‌الزمان در هجائیات خود بیش از اخوانیات موفق می‌شود. زبان هجو در این رساله به اندازه‌ای قویست که می‌توان آن را عالیترین نمونهٔ هجا تا زمان حاضر دانست.
حکومت وحشت () دورانی از انقلاب فرانسه می‌باشد که در پی تشکیل جمهوری اول فرانسه در آن قتل‌عامها و اعدامهای در ملأ عام به خاطر غیرت انقلابی، احساسات روحانی‌ستیز و اتهامات خیانت به توسط کمیته امنیت عمومی انجام شدند.
تاریخ‌دانان دربارهٔ سرآغاز «وحشت» اختلاف نظر دارند. برخی اعتقاد دارند. برخی آغاز آن را تنها در ۱۷۹۳ یا در ۵ سپتامبر، جون یا مارچ می‌دانند زمانی که دادگاه انقلابی بوجود آمد. دیگران به زمان کشتار سپتامبر در سال ۱۷۹۲، یا حتی جولای ۱۷۸۹ زمانی که اولین کشتار انقلابی رخ داد را سرآغاز دوران جکومت وحشت می‌دانند.
نزدیک به ۴۰ هزار زندانی در نهایت به اعدام محکوم شدند که نزدیک به نیمی از آن‌ها بدون جلسه دادرسی اعدام شدند یا در انتظار مرگ مردند.Doyle 1989, p. 258
پس از انقلاب فرانسه در ۱۷۸۹ و برقراری رژیم جدید، جدال برای کسب قدرت بین گروه‌های رقیب ادامه یافت. بطوریکه در نخستین روزهای انقلاب، احزاب و گروه‌های سیاسی متعددی با یکدیگر مبارزه می‌کردند که مهم‌ترین آن‌ها عبارت بودند از:
تاریخ دانان آغاز دوره ترور را ۵ سپتامبر ۱۷۹۳ می‌دانند. ژاکوبن‌های تندرو و انقلابی، به رهبری ماکسیمیلیان روبسپیر، قدرت را به دست گرفتند. این دوره ۱۰ ماه به درازا انجامید. ژاکوبن‌ها، ژیروندن‌ها را از مجلس کنوانسیون بیرون کردند و دو کمیته «نجات ملی» و «امنیت عمومی» را برگزیدند. این دو بزودی به قدرت مخوفی بدل شد و مجلس را بازیچه دست خود کرد تا از آن راه، قوانین ظالمانه را تصویب کند. مجمع ملی ۱۷۹۳ قانون مهمی به نام «قانون مظنونات» را به تصویب رساند که طبق آن هر کس مورد سوء ظن قرار می‌گرفت تحت تعقیب واقع می‌شد. در دوره ترور، ۲۲ تن از ژیروندن‌های انقلابی در دادگاه‌های انقلاب محاکمه و اعدام شدند و بسیاری از مردان انقلابی دیگر نیز، یکی پس از دیگری به تیغ گیوتین سپرده شدند که از جمله آن‌ها ژرژ دانتون، رهبر انقلابی و قهرمان دفاع از حقوق طبقات فقیر را باید نام برد.
یکی دیگر از محکومین، لاووازیه، شیمیدان پرآوازه بود که برای انجام آزمایش‌های علمی خود تقاضای مهلت نمود ولی یکی از قضات پاسخ داد: «جمهوری انقلابی فرانسه دیگر شیمی‌دان نیاز ندارد». قربانیان کمیته نجات ملی را در حدود ۴۰ هزار نفر برآورد کرده‌اند و روبسپیر از مشهورترین مردان انقلاب و رهبر ژاکوبن‌ها، مظهر و هدایت کنندهٔ این ترورها شده بود. یکی از سیاستمداران که به‌طور معجزه‌آسا از تیغه گیوتین روبسپیر جان به در برده بود پیشنهاد کرد روی سنگ قبر او (روبسپیر) این جمله را حک کنند: «ای عابر! بر مرگ من گریه نکن، زیرا اگر من زنده بودم تو مرده بودی».
دیوان شعر بدیع‌الزمان یکی از آثار بدیع‌الزمان همدانی است. این دیوان مشتمل بر اشعار عربی و ملمعات است که برای نخستین بار در قاهره به سال ۱۳۲۱ هجری (۱۹۰۳ میلادی) به چاپ رسید. اشعار بدیع‌الزمان در قدرت و کمال به آثار مقامات و رسائل بدیع‌الزمان وی نمی‌رسد. با این همه اشعارش نیز خالی از لطف و دقایق ادبی نمی‌باشد. دیوان بدیع‌الزمان از معمیات و احاجی مشحون است و نیز شامل اشعاری است که در آنها بدیع‌الزمان کلمات فارسی را با عربی مخلوط کرده‌است. بدیع‌الزمان در اشعارش نیز از بکار بردن سجع و مبالغه در تشبیه و استعاره خودداری نمی‌کند و تقریباً همان شیوه‌ای را دنبال می‌کند که در رسائل و مقامات پیروی می‌نماید.
در علم رایانه، Dādān (به صورت مفرد، جمع، یا به عنوان یک اسم جرم) هر دنباله‌ای از یک یا چند نماد است. Datum یک نماد واحد از داده‌ها است. داده‌ها برای تبدیل شدن به اطلاعات نیاز به تفسیر دارند. داده‌های دیجیتال، داده‌هایی است که با استفاده از سیستم عدد باینری یک‌ها (۱) و صفرها (۰) به جای نمایش آنالوگ نمایش داده می‌شوند. در سیستم‌های کامپیوتری مدرن (پس از سال 1960)، تمام داده‌ها دیجیتال هستند.
Dādānhā در سه حالت وجود دارند: داده در حالت استراحت، داده در حال انتقال و داده در حال استفاده. داده‌های درون یک کامپیوتر، در بیشتر موارد، بصورت داده‌های موازی حرکت می‌کند. داده‌هایی که به یا از یک کامپیوتر در حال حرکت هستند، در بیشتر موارد به صورت داده سریال حرکت می‌کنند. داده‌های منبع شده از یک دستگاه آنالوگ، مانند سنسور دما، ممکن است با استفاده از مبدل آنالوگ به دیجیتال، به دیجیتال تبدیل شود. داده‌هایی که نشان دهنده مقادیر، کاراکترها یا نمادهایی هستند که عملیات بر روی آنها توسط رایانه انجام می‌شود، در رسانه‌های مغناطیسی، نوری، الکترونیکی یا مکانیکی ذخیره و ضبط می‌شوند و به شکل سیگنال‌های الکتریکی یا نوری دیجیتال ارسال می‌شوند. داده‌ها از طریق دستگاه‌های جانبی وارد و خارج از رایانه می‌شوند.
اصولاً، رایانه‌ها دستورالعمل‌هایی که به آن‌ها داده شده دنبال می‌کنند. مجموعه‌ای از دستورالعمل‌ها برای اجرای یک وظیفه (یا وظایف) معلوم «برنامه» نامیده می‌شود.داده‌ها به عنوان ورودی برنامه در رایانه شناخته می‌شوند که از طریق دستگاه‌های جانبی مانند صفحه کلید، اسکنر، موس، دوربین و … به رایانه منتقل می‌شوند.
برای مثال، زمانی که شما از طریق دستگاه اسکنر یک عکس را اسکن می‌کنید، تصویر اسکن شده توسط پویشگر به صورت باینری به رایانه انتقال می‌یابد در اینجا تصویر اسکن شده به عنوان داده شناخته می‌شود. در آن طرف، «برنامه» اسکنر داخل رایانه اطلاعات باینری را دریافت کرده و پس از پردازش به صورت عکس به شما نمایش می‌دهد
مرز میان برنامه و داده می‌تواندمبهم شود. برای مثال یک مفسر، یک برنامه است. داده ورودی به یک مفسر نیز با اینکه خودش یک برنامه است، اما برنامه‌ای که در زبان بومی ماشین بیان شود، نیست. در بسیاری از موارد، برنامه تفسیر شده یک پرونده متنی خواندنی توسط انسان خواهد بودکه با یک ویرایشگر متنی دستکاری می‌شود، که معمولاً با متون پلین همراه است. به شکل مشابه، متابرنامه‌نویسی حاوی برنامه‌هایی است که دیگر برنامه‌ها را به شکل داده دستکاری می‌کند. همچنین، برای برنامه‌هایی همچون کامپایلرها، لینکرها، دیباگرها، به روزرسان‌های برنامه وغیره، ممکن است دیگر برنامه هابه عنوان داده عمل کنند. ویژه‌ترین مورد، کدهای خوداصلاح است که خودشان را تغییر می‌دهند.
مافیا ممکن است اشاره به یکی از موارد زیر باشد:
نجیب ابن رزاق (زادهٔ ۲۳ ژوئیهٔ ۱۹۵۳) ششمین نخست‌وزیر مالزی است. او از سال ۲۰۰۹، با پیشی گرفتن از عبدالله احمد بداوی، نخست‌وزیر پیشین مالزی، به سمت نخست‌وزیری دست یافت ولی با بازگشت دوباره مهاتیر محمد نخست‌وزیر سابق مالزی به عرصه سیاست در سال ۲۰۱۸ از او شکست خورد. رزاق از ۷ ژانویهٔ ۲۰۰۴ تا ۳ آوریل ۲۰۰۹، سمت معاونت نخست‌وزیری مالزی را برعهده داشت.
در ۲۸ ژوئیه ۲۰۲۰ دادگاه عالی مالزی نجیب رزاق را در هفت مورد اتهام شامل جرم سوءاستفاده از قدرت، سه فقره جرم خیانت در امانت و سه فقره پولشویی، در هر هفت اتهام مجرم تشخیص داد، و در اولین جلسه دادگاه وی را مقصر اعلام کرد. رزاق محکوم به ۱۲ سال زندان و پرداخت جریمه نقدی شد.
در اوایل ماه ژوئیهٔ ۲۰۱۶ نشریهٔ آمریکایی "وال استریت ژورنال" گزارش داد که پول سپرده در حساب‌های رزاق از محل بودجهٔ توسعهٔ دولت تأمین شده‌است. به نقل از خبرگزاری رویترز، وزارت دادگستری آمریکا ماه گذشتهٔ میلادی با تنظیم شکایت‌های مدنی اعلام کرد که بیش از ۳٫۵ میلیارد دلار از صندوق دولتی توسعهٔ مالزی برهاد۱ (1MDB) اختلاس شده‌است؛ ازآنجایی‌که این صندوق توسط نجیب رزاق، نخست‌وزیر مالزی، تأسیس شده‌است، منتقدان دولت مالزی را به دست داشتن در این فساد مالی متهم کرده و از نجیب رزاق خواسته‌اند تا استعفا دهد، زیرا پاسخ‌های او را قانع‌کننده ندانسته‌اند. نجیب رزاق این اتهامات را رد کرده و گفته که این مبالغ را برای کارهای شخصی خودش خرج نکرده‌است.http://donya-e-eqtesad.com/SiteKhan/972974http://www.isna.ir/news/95050108290/تدارک-دموکراسی-خواهان-مالزی-برای-تظاهرات-علیه-دولت-نجیب-رزاق
سیگار ممکن است اشاره به یکی از موارد زیر باشد:
کاروی دوم یا کاروی کوتاه (زادهٔ ۱۳۴۵- مرگ ۲۴ فوریهٔ ۱۳۸۶) پادشاه ناپل، پادشاه اسمی اورشلیم (از ۱۳۸۲میلادی) و از از ۱۳۸۵ پادشاه مجارستان بود. در ۱۳۸۳ فرمانروایی بر شاهزاده‌نشین اخائیه از آن او شد.
او پسر لوئیجی دی دوراتزو کنت گراوینا بود و نیایش شارل دوم پادشاه ناپل. او از یازده‌سالگی به دربار لایوش یکم در مجارستان فرستاده شد. او توانست توجه شاه و مردمان مجارستان، کرواسی و دالماسی را به خویش جلب کند و در ۱۳۷۱ نیز دوک این دو ناحیهٔ اخیر شود. در ۱۳۷۹ نیز که جنگ میان جمهوری ونیز و مجارستان رخ‌داد، سفیر مجارستان برای بستن پیمان میان دو طرف بود.
با مرگ لایوش او که بزرگ‌ترین عضو نرینهٔ دودمان کاپتی آنژو بود تاج و تخت مجارستان را خواستار شد. بدین منظور در ۱۳۸۵ ماریای یکم دختر لایوش را از تخت کنار زد و چون پشتیبانی اشراف مجارستان را داشت بی مانع به قدرت رسید؛ ولی در این میان الیزابت بوسنیایی مادر ماریا و بیوهٔ لایوش نقشه‌ای را برای ترور کاروی کشید. در جریان این ترور کاروی در ۷ فوریهٔ ۱۳۸۶ زخمی شد و چند روز پس از آن به همان زخم درگذشت و در بلگراد به خاک سپرده شد.
Wikipedia contributors, "Charles III of Naples," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Charles_III_of_Naples&oldid=452963845 (accessed December 3, 2011).
نهنگان شکار یا نهنگیان تیره‌ای از نهنگان بی‌دندان است که دو سرده از نهنگ‌ها را در بر می‌گیرد. این تیره با نام «شکارنهنگان» نیز خوانده می‌شود چرا که بیشتر نهنگان شکار را در خود جای داده، با این حال نهنگ قطبی نیز عضوی از این تیره است.
نهنگیان جانوران بزرگی هستند با طولی میان ۱۵ تا ۱۷ متر در بالغ‌ها. مشخصه‌های اصلی آن‌ها فک بالایی باریک و کمان‌شکلشان است که ظاهری بسیار همانند کمان به دهانشان می‌دهد. درون دهان به جای دندان صفحه شانه‌ای وجود دارد که با بهره‌گیری از آن آب دریا را تصفیه کرده و پس از پاک کردن صفحه‌های شانه‌ای با زبانشان، جانداران ریز به دام افتاده همچون سخت‌پوستان کوچک، به ویژه پاروپایان، و کریل را می‌بلعند. روش غذا خوردن آن‌ها بر خلاف روش تغذیه نهنگان بزرگ‌باله و نهنگ خاکستری است.
سر نهنگیان نسبت به بدنشان بسیار بزرگ است و در مورد نهنگ قطبی نسبت طول سر به کل بدن به ۴۰٪ می‌رسد. این نهنگ‌ها باله‌های کناری کوتاه اما پهنی دارند و فاقد باله پشتی می‌باشند. سه نهنگ عضو نهنگان شکار از لحاظ جغرافیایی از هم گسسته اند. نهنگ قطبی دارای جثه به نسبت بزرگتر و بدنی به رنگ تاریک یکنواخت‌تر است. این نهنگ همچنین پینه‌های کم‌رنگ روی سر نهنگان شکار را ندارد.
کَرنا یکی از کهن‌ترین سازهای بادی ایران است که در خانواده سازهای بادی قمیش دار دسته‌بندی می‌شود. بر اساس نوشته‌های تاریخی و اشیاء مکشوفه از امپراطوری هخامنشی، پیشینه ۲۵۰۰ ساله اش، قطعی به نظر می‌رسد. هرودوت مورخ یونانی عهد باستان می‌نویسد: «در زمان کورش بزرگ، سپاهیان با صدای شیپور حاضر باش، رهسپار میدان جنگ می‌شدندهم اینک در مجموعه نغمات کرنای بختیاری، آهنگی به نام سواربازی وجود دارد که در گذشته نه چندان دور به هنگام نبردهای درون قومی و برون قومی بختیاری‌ها نیز نواخته می‌شده‌است. این موضوع می‌تواند نشانی از پیشینه کرنا در مصارف جنگی باشد..» به دلایلی که خواهد آمد، شیپور مورد نظر هرودوت، همان ساز کرناست. استرابون دیگر مورخ یونانی، نشانی دقیق تری به ما می‌دهدکتاب امپراطوری هخامنشی. وی با اشاره به دوره‌های آموزشی شاهزادگان و امیر زادگان هخامنشی می‌نویسد: «هر روز پیش از دمیدن آفتاب، جوانان با صدای کرنا به تمرین‌های نظامی فرا خوانده می‌شدند. مربیان، پسران را به دسته‌های ۵۰ نفری تقسیم می‌کردند و ریاست هر دسته را به یکی از پسران شاه یا یکی از امیر زادگان می‌سپردند.» بر این اساس معلوم می‌شود کرنا در گذشته یک ساز حکومتی بوده و برای اعلان‌ها، جشن‌ها و جنگ‌ها به کار می‌رفته‌است. اما سندی از این بهتر، یک شیپوره مفرغی است که در سال ۱۳۳۶ خورشیدی (۱۹۵۷ میلادی) از قبر داریوش سوم پیدا شد. طول این نمونه منحصر به فرد ۱۲۰، قطر دهانه خروجی اش ۵۰ و قطر دهانه ورودی اش ۵ سانتی‌متر است و هم اینک در موزه تخت جمشید استان فارس نگهداری می‌شود. شیپوره یاد شده به کرنای هخامنشی نیز شهرت دارد. با توجه به این که معمولاً در مقبره پادشاهان عهد باستان، اشیاء گرانقیمت و حاوی افتخار دفن می‌شده‌است، چنین به نظر می‌رسد کرنا در ساختار حکومتی هخامنشیان، چیزی بیش از یک ابزار موسیقایی بوده و احتمالاً نمادی از قدرت امپراطوری محسوب می‌شده‌است.
با توجه به مستندات تاریخی، چنین می‌نماید منطقه فارس واقع در جنوب ایران، یگانه خاستگاه اصلی این ساز باشد. به همین دلیل در بیشتر نوشته‌های تاریخی همواره از آن به عنوان کرنای فارس یاد می‌شود. نگاهی به ساختمان کرنای هخامنشی، نشان می‌دهد که این ساز جد کرنای امروزی است. دهانه ورودی کرنای هخامنشی ۵ سانتی‌متر قطر دارد و پر واضح است که هیچ نوازنده‌ای نمی‌تواند آن را در دهان خود قرار دهد. در واقع چیزی که از عهد باستان بر جای مانده، تنها بخشی از بدنه کرناست و دو بخش دیگرش که غیر فلزی بوده‌اند، به مرور زمان پوسیده‌اند.
واژه «کرنا» از دو بخش تشکیل شده، «کَر» یا «کار» به معنای جنگ و «نا» یا «نای» به معنای نی یا شیبور. و در کل کرنا یعنی نای جنگی یا شیبور جنگی.
کرنا از سه بخش اصلی تشکیل می‌شو د و جزو معدود سازهای دوجنسی جهان به‌شمار می‌آید. چنان که می‌دانید غالب سازهای بادی، به دو دسته بادی چوبی و بادی برنجی تقسیم‌بندی می‌شوند. ولی کرنا در هیچ یک از این دو دسته جای نمی‌گیرد. زیرا یک بخش کاملاً چوبی با طولی حدود ۳۵ تا ۵۰ سانتی‌متر به نام دسته دارد که رویش هشت سوراخ و در پشت نیز یک سوراخ تعبیه می‌شود. بخش دوم یک شیپوره برنجی به طول ۴۵ تا ۶۰ سانتی‌متر است. بخش سوم اش «میل کرنا» خوانده می‌شود و آن از یک لوله نازک برنجی یا چوبی تشکیل می‌شود که در انتهایش یک قمیش از جنس نی دارد و نوازنده با دمیدن در این قمیش، هسته اصلی صدا را تولید می‌کند. اما این صدا تا به کیفیت مورد نظر برسد، راه درازی در پیش دارد. ابتدا در بخش چوبی توسط انگشتان نوازنده با نت‌های مختلف می‌چرخد تا یک ملودی جذاب شکل بگیرد. صدای تولید شده در بدنه چوبی، شدت لازم را ندارد و در عین حال خیلی شفاف نیست. بخش فلزی یا شیپوره به عنوان تمام‌کننده صدای کرنا، هم به نوای ساز حجم می‌دهد و هم شفافیت آن را بالا می‌برد. به‌طوری‌که از مسافت‌های دور هم می‌توان صدای کرنا را شنید.
کرناهای امروزی بین ۷۵ تا ۱۱۰ سانتی‌متر طول دارند. ولی کرنای هخامنشی با توجه به طول ۱۲۰ سانتی متری بخش فلزی اش، چنین به نظر می‌رسد که حدود ۱۷۰ سانتی‌متر طول داشته‌است. گستره صدادهی این ساز معمولاً یک هنگام است. ولی نوازندگان چیره دست می‌توانند محدوده بیشتری را بنوازند که غالباً شامل نت‌های اصلی مانند شاهد، چهارم و پنجم است.
امروزه با گذشت هزاران سال از عهد باستان، این ساز در سرزمین‌های دیگر مشاهده نمی‌شود و تنها در همسایگی نزدیک منطقه فارس، بین اقوام لرهای بختیاری، قشقایی و لرهای کهکیلویه و بویراحمد و لر ممسنی و خوزستان رواج دارد. وجود دو نمونه کرنا در شمال ایران معروف به کرنای لاهیجان و دیگری کرنای مورد استفاده در حرم امام هشتم شیعیان معروف به کرنای رضوی، خدشه‌ای به این جغرافیای انحصاری کرنای فارس وارد نمی‌کند. زیرا اساساً ساختمان دو نمونه کرنای یاد شده، با کرنای فارس تفاوت بنیادین دارد و شیوه نواختن شان هم به‌طور کل متفاوت است. دیگر این که دو کرنای شمال و شرق ایران قادر به نواختن ملودی نیستند و تنها دو صدای متفاوت تولید می‌کنند که در گذشته بیشتر برای ایجاد یک حجم صوتی به منظور اعلان یا اخطار مورد استفاده قرار می‌گرفته‌اند.
کرنا به دلیل خصوصیات منحصر به فردش معمولاً با سازهای مجلسی جفت و جور نیست و در کاربردهای امروزی همانند گذشته، غالباً با دهل یا نقاره همراهی می‌شود. در نتیجه گروه نوازی با آن چندان معمول نیست و پیشینه‌ای هم ندارد. اما در چند سال اخیر تلاش‌هایی برای ارائه گروه نوازی با حضور کرنا صورت گرفته‌است که از نخستین نمونه‌ها می‌توان به کرنانوازی خسرو سلطانی در اثر «نوبانگ کهن» با همراهی حسین علیزاده اشاره کرد. سلطانی در این اثر با دو ساز کرنا و سرنا که هر دو هویتی بومی دارند، به اجرای موسیقی دستگاهی پرداخته و همچنین در اثر دیگری به نام «ماهور کبیر» با همراهی یکی از ارکستر سمفونیک‌های اتریش، کرنا نواخته‌است. کرنا همانند دیگر سازهای جهان،سازی با قابلیت‌های عمومی است و در عین حال مجموعه از توانایی‌های انحصاری هم دارد. بنابراین ایجاد ترکیبات صوتی جدید و متفاوت از آن، امری کاملاً طبیعی می‌تواند باشد.
بفرمود تا بر درش کرنای، دمیدند با سنج و هندی درایشاهنامه فردوسی، پادشاهی کسری انوشیروان، وفات یافت قیصر روم و رزم کسری
بیارای پیلان بزنگ و درای، جهان پر کن از نالهٔ کرنایشاهنامه فردوسی، داستان کاموس کشانی
چو بشنید خاقان بزد کرنای، تو گفتی که کوه اندر آمد ز جای
بقلب اندرون توس نوذر بپای، به پیش سپه کوس با کرنای
سوی میمنه توس نوذر بپای، دل کوه پر نالهی کرنای/چوگودرز کشواد بر میسره، شده کوهآهن همه یکسره/سپهدار کاووس در قلبگاه، زهرسورده بر کشیده سپاه/بپیش سپاه اندرون پیلتن، که در جنگ هرگز ندیدی شکن
ناله کرنای و روئین خم، در جگر کرده زهره‌ها را گمهفت پیکر نظامی، لشکر کشیدن بهرام به ایران
به غلغل درآمد جرس با درای، بجوشید خون از دم کرنایشرفنامه نظامی، جنگ چهارم اسکندر با روسیان
کوس حاج است که دیو از فزعش گردد کر، زو چو کرنای سلیمان دم عنقا شنونددیوان اشعار خاقانی، قصیده شماره ۸۲
ماریا نامی‌است زنانه-دخترانه از ریشهٔ عبری "میریَم". بعضی معتقدند که ماریا به معنای «بانوی دریا» است. برابر این نام در عربی مریم، مریم مقدس (به عبری: מרים) در قرآن و عهد جدید، نام مادر عیسی مسیح است. مسیحیان و مسلمانان معتقد به نزول وحی بر مریم هستند.[آیه ۴۵ سوره آل عمران]، در یونانی: "ماریام" و "ماریا"، در لاتین، ایتالیایی، پرتغالی، آلمانی، هلندی، لهستانی و… به صورت "ماریا"،Marja, MARIA در فرانسوی، آلمانی، چک و … به صورت "ماری"MARIE و در انگلیسی "مری"MARY درآمده‌است.