البته عبدالسلام احمد حسن البکر، فرزند وی با ذکر حقایقی در مورد پدرش می گوید که "در مورد استعفا در سال ۱۹۷۴ با برادرم هیثم همراه مادرم برای معالجه به سفر رفتیم و هیثم در آنجا به من گفت. پدرم در اوایل دهه هفتاد، پس از پایان تعطیلاتش در بغداد و پیوستن به تحصیل در لندن، به او گفت که در سال آینده انقلاب خبر استعفا را خواهد شنید، پس نگران نباش. سپس هیثم اضافه کرد که ابو عدی (رئیس جمهور صدام حسین) در روزهای اول انقلاب به پدرش گفته بود که اگر چنین تصمیمی بگیرد، قبل از او استعفا می دهد و کجی را برطرف می کند. اولین سخنرانی خود به توده ها، به عنوان رئیس جمهور جمهوری، هنگامی که گفت: "من ... پرچمی در میان پرچم ها خواهم بود ... و غیره. او اشاره کرد که به رهبر پدر گفته است که اگر تصمیم به استعفا بگیرد، استعفا خواهد داد. قبل از او استعفا دهد. حقیقت این است که آنچه برادرم هیثم به من گفت برای من تعجب آور نبود، بلکه تمایل پدرم برای استعفا برای همه ما تعجب آور نبود. او از سال اول ریاست جمهوری اش در مورد قصد خود برای رفتن صحبت می کرد. شغل) به قول خودش هیثم در توضیح خواسته آن پدر گفت: پدر احساس می کند... یکی از دلایل شکست انقلاب 14 رمضان 1963 به دلیل نزدیکی عبدالسلام عارف به بنابراین، او گفت: "من می خواهم دوباره قدرت را به حزب بعث سوسیالیست عرب بازگردانم و اعتماد دارم." وقتی پدرم بالاخره تصمیم گرفت استعفای خود را ارائه کند، بیش از یک ماه پیش در ملاقات با نزدیکانش شروع به گفتن این موضوع کرد و این را به من هم گفت و گفت: «هر وقت قصد دارم استعفا بدهم، یک چیزی می ترسم توضیح داده شود و شایعاتی از جمله ملی شدن، واقعه ناظم کزار و جنگ اکتبر به وجود بیاید.» و غیره، اما الان الحمدلله اشکالی ندارد. در واقع او هنگام استعفا مراقب بود که برخی از نزدیکان خود را شرمنده نکند، بنابراین ابراهیم محمد اسماعیل دبیر پایتخت را به بازنشستگی معرفی کرد و یحیی یاسین رئیس دفتر را به سمت ریاست منتقل کرد. او حتی راننده شخصی قدیمی خود (کاظم زیاره) را به بازنشستگی معرفی کرد، در حالی که طارق حمد العبدالله باقی ماند. بر اساس تمایل رئیس جمهور صدام و برای تسهیل تماس پدر با ریاست جمهوری در صورت نیاز. در مورد مرگ پدرم تنها در خانه زندگی می کرد و خواهرزاده برادرم محمد با او بود و من در خانه ای جدا از خانه او زندگی می کردم که با در کوچکی جدا می شد، هر چند خانه ای که در آن زندگی می کردم مانند خانه پدری، چون ساختار بیرونی و درونی دو خانه یکی بود، اما در داخل، دو خانه از هم جدا بودند، باب و خواهر بزرگم بیوه مظهرالمطلق با من زندگی می کردند. در حالی که برادرم هیثم او را ملاقات می کرد و گاهی یکی دو شب پیش او می ماند. کمی بیش از یک ماه قبل از مرگش، یکی از چشمانش دچار آب مروارید شد، به همین دلیل با عدنان خیرالله تماس گرفت تا سفرش را به خارج از عراق تسهیل کند و از من خواست تا در مورد مراحل سفر با او هماهنگ کنم. پس از بهبودی کامل از آب مروارید، به زیارت حاج خیرالله طلفاح در منزلش رفت و با همراه داشتن مجموعه ای از کتاب هایش بازگشت. پدرم یک کمیته پزشکی متشکل از زبده ترین پزشکان عراقی در تخصص های مختلف پزشکی داشت که شخصاً آنها را انتخاب می کرد و ریاست این کمیته را وزیر بهداشت دکتر ریاض ابراهیم بر عهده داشت و این کمیته هر هفته به طور منظم از ایشان بازدید و معاینه می کرد. . رئیس بیمارستان ابن سینا دکتر سمیر الشیخلی هر هفته به طور منظم به وی مراجعه می کرد تا قند او را چک می کرد و سوزنی به او تزریق می کرد که نمی دانم چیست، برخی جمله آخر را تفسیر کرده اند. به صورت مبهم، چون با جزئیات تمام داروهایی که قفسه نزدیک او را پر می کنند آشنا نیستم، اما شکی نیست که یکی از درمان هایی است که ... توصیه شده توسط پزشکان. روز درگذشت دکتر الشیخلی به ملاقات او رفت و همان سوزن معمولی را به او تزریق کرد و برادر همسرم شوهر یکی از خواهرانم به نام طه عبدالله سلطان افسر بازنشسته نزدیک او نشسته بود. درجه سرهنگ ستاد در حین ملاقات دکتر الشیخلی و پس از تزریق آمپول، او احساس سرگیجه کرد و همین امر باعث شد که دکتر سمیر الشیخلی گیج شود و به رئیس جمهور البکر بگوید: «سلام آقای دکتر». سردرگمی یا ترس از جان رئیس جمهور امری طبیعی است و این در مورد هر پزشکی است که از بدتر شدن وضعیت سلامتی بیمار تعجب می کند، حتی اگر او را نمی شناسد، پس چگونه می توانست باشد در حالی که رئیس جمهور بود که به طور مرتب معالجه می کرد. او به صورت هفتگی، و اگر دکتر یک «توطئه‌گر» بود، انتظار می‌رفت برعکس باشد، به این معنی که با توجه به آگاهی قبلی‌اش از اتفاقی که می‌افتد، سردرگم نشود. برادر شوهرم طه عبدالله سلطان قبل از مرگش به من گفت که رؤیایی در خواب دیده که نشان می دهد پدرش به زودی خواهد مرد و همینطور هم شد. با وقوع سکته ای که جان او را گرفت، صدام حسین رئیس جمهور به خانه آمد و وزیر بهداشت (صادق علوش) و اعضای کمیته پزشکی که در اصل توسط پدر انتخاب شده بود و او را به صورت هفتگی معاینه می کردند، نیز حضور داشتند. خیرالله هم کمی بعد از فوتش آمد و فکر می کنم در پاسخ به ملاقات پدر خود به خود آمد چون شنیدم که با تعجب فریاد می زد: چه خبر است؟ بعد از دیدن تعداد زیاد ماشین های بیرون و آمبولانس سیاه رنگ متعلق به بیمارستان ابن سینا. برخی ادعا می کنند که من گفتم آمپولی که به پدر زده شده مرموز بوده است. با افزودن کلمه ( مرموز ) ابعاد اغراق آمیزی به آن می دهد ، حقیقت این است که من دقیقاً نمی دانم این تزریق چیست ، همانطور که ده ها بسته دارویی که او روزانه مصرف می کند را نمی دانم. داروها و همه آنها توسط کمیته پزشکی فوق توصیه شده است. یک بار دیگر تکرار می کنم که تزریق هفتگی بود و طی ملاقات با پزشک متخصص دیابت به ایشان تزریق شد، دکتر ناشناس نیست، دکتر سمیر آل شیخلی است و به عنوان مدیر ابن سینا فعالیت می کرد. بیمارستان و درمانگاه خصوصی او در خیابان السعدون بغداد بود و بعد از فوت پدرش هم همین کار را ادامه داد و چیزی تغییر نکرده است. پس از درگذشت وی، کمیته تخصصی پزشکی متشکل از: وزیر بهداشت، دکتر صادق حمید علوش، دکتر احسان البحرانی دکتر محمد علی خلیل، دکتر ابراهیم الهیالی، دکتر علا علوان وزیر بهداشت فعلی. کمیته مذکور معاینه همه جانبه را به نحو مقتضی انجام و با توجه به یافته های خود گواهی فوت صادر و علت فوت را سکته قلبی اعلام کرد. جسد او به بیمارستان منتقل نشد و گواهی فوت در خانه نوشته شده بود. اگر در مورد مرگ او تردید وجود داشت و فرض کنیم کمیته در آن زمان از صحبت کردن می ترسید، اعضای آن یا بخشی از آنها می توانستند بعد از اشغال عراق بیانیه یا تذکر بدهند، پس چرا این اتفاق نیفتاد؟! برای پاسخ به یک سوال متداول که چرا جسد وی به بیمارستان منتقل نشد؟ من می گویم: تا زمانی که مشکوک نباشد، نیازی به این عمل معمولی نیست، مادربزرگم در دهه شصت در خانه فوت کرد و به بیمارستان منتقل نشد و مادرم نیز در اواسط دهه هفتاد فوت کرد و بسیاری از کسانی را که می شناسم به بیمارستان نمی بردند، مخصوصاً اگر از بیماری هایی که منجر به مرگ می شود اطلاع داشته باشم و پزشک معروفی داشته باشند، او در مورد قضیه شهادت داده است و وضعیت پدر مطابق این دو وصف بود، او دیابتی بود و از حملات قلبی و مغزی مکرر رنج می برد."