moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
مراسم خاک سپاری این نویسنده برجسته امروز دوشنبه در کلیسا سن ژرمان دو پاری برگزار می‌شود. فرانسوا اولاند رییس جمهور فرانسه با ابراز تسلیت به خانواده او گفت : او نویسنده‌ای بود که ادبیات مردمی را در قرن بیستم شکل داد.
ساباتیه تعداد زیادی رمان، مجموعه مقاله و کتاب کلمات قصار و شعر دارد. «رمان اولیویه» که درباره بزرگ شدن در خیابان‌های بخش فقیرنشین پاریس در دهه ۳۰ قرن بیستم است، از مهمترین کتاب‌های اوست که با الهام از زندگی خودش شکل گرفته‌است. یک عنوان از این مجموعه سه جلدی با عنوان «رویارویی امن» در قالب یک مجموعه تلویزیونی در تلویزیون فرانسه به نمایش درآمد. او کتاب‌های دیگری هم دارد که با الهام از زندگی خودش نوشته که «اولیویه ۱۹۴۰» از جمله آن هاست. آخرین کتاب او با عنوان «شیپورهای جنگاوران» در سال ۲۰۰۷ منتشر شد.
در روز ۲۸ ژوئن ۲۰۱۲ در بیمارستان آمبروز بولونی در سن ۸۸ سالگی درگذشت.
عثمان سمبن (۱ ژانویه ۱۹۲۳ — ۹ ژوئن ۲۰۰۷) نویسنده، بازیگر، نمایش‌نامه نویس و کارگردان سنگالی‌تبار فرانسوی بود.
عثمان سمبن - متولد ۱۹۲۳ در "زینگوئینکور" سنگال - نام آورترین فیلمساز قاره آفریقا، و زبان کویای سینماگران و هنرمندان این قاره است. او در جنگ جهانی دوم به عنوان سرباز در ارتش فرانسه جنگید و پس از آن مدتی در فرانسه اقامت داشت و به کارهایی در بارانداز بندر مارسی می پرداخت و در عین حال نویسندگی می‌کرد. چند رمان و مجموعه داستان او تاکنون به چاپ رسیده و در زمره نویسندگان بزرگ آفریقا نیز به‌شمار می‌رود سمبن، زیاد به سفر می‌رود و از جمله مدتی در اوائل دهه ۶۰ در شوروی کارهای تحقیقاتی می‌کرد. او از ماهیگیری و بنایی و حمالی به نویسندگی و سپس به سینماگری روی آورد. عثمان سمبن از معدود فیلمسازان آفریقایی است که فیلم‌هایش در آمریکا و اروپا به نمایش در می آید و با استقبال روبرو می‌شود. او اولین فیلمش را در سال ساخت. ضمناً باید گفت که عثمان سمبن در سال ۱۹۸۲ کارگردانی یک محصول مشترک سنگال و آلمان فدرال را به عهده گرفت
پترو دومیتریو نویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود.
آلفونس بودار رمان‌نویس و فیلم‌نامه‌نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود.
فیلیپ ژاکوته شاعر و مترجم قرن بیستم میلادی فرانسوی‌زبان اهل سوئیس بود.
ژاکوته در ۲۴ فوریه ۲۰۲۱ در سن ۹۵ سالگی در گرینیا، فرانسه درگذشت.Le poète Philippe Jaccottet est décédé
روژه نیمیه رمان‌نویس، روزنامه‌نگار و منتقد ادبی قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود.
ژان دُورمِسون (، زاده ۱۶ ژوئن ۱۹۲۵ در پاریس و درگذشته ۵ دسامبر ۲۰۱۷ در نویی-سور-سن واقع در حومه غربی پاریس)، رمان‌نویس، فیلسوف و روزنامه‌نگار قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود.
دورمسون، در سال ۱۹۷۳ میلادی به عنوان جوان‌ترین عضو آکادمی فرانسه که متشکل از نخبگان ادبی این کشور است، انتخاب شد. وی یکی از این نویسندگان محبوب فرانسه بود و از امانوئل ماکرون، رئیس‌جمهور فعلی فرانسه عنوان «روشنفکری» را دریافت کرده بود.
ژان دورمسون رابطه نزدیکی با فرانسوا میتران رئیس‌جمهور سابق سوسیالیست فرانسه داشت. او در ۸۷ سالگی برای نخستین بار بر پرده سینما ظاهر شد و نقش فرانسوا میتران، رئیس‌جمهور سوسیالیست سابق و دوستش را در فیلمی کمدی بازی کرد. دورمسون یکی از چهره‌های محبوب تلویزیونی و اغلب مهمان برنامه‌های مختلف بود.
ژان دورمسون در شانزدهم ژوئن ۱۹۲۵ میلادی در پاریس به دنیا آمد. پدر او مارکویییس دُورمِسون بود که بعنوان سفیر فرانسه در برزیل کار کرد. ژان کودکی‌اش را به همراه پدر دیپلماتش در کشورهای آلمان، رومانی و برزیل سپری کرد. او مدرک کارشناسی خود را در رشته ادبیات و تاریخ از دانشگاه معتبر «اکول نرمال سوپریور» گرفت. وی تعدادی پست‌های سیاسی نیز بدست آورد و یکی از روزنامه نگاران ارشد فرانسه بود. او از سال ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۷ مدیر روزنامه «فیگارو» بود و طی ۴دهه بعدی بعنوان مفسر سیاسی خدمت کرد.
او اولین کتابش را در ۱۹۵۶ تحریر کرد و کارنامه ادبی دورمسون با انتشار چهارمین کتاب وی به نام «شکوه امپراتوری» در سال ۱۹۷۱ میلادی پربارتر شد. کتابی که در همان سال برنده گراند پریکس از آکادمی فرانسه شد.
وی در سال ۲۰۱۳ کتابی تحت عنوان «شبیه آواز امید» را نوشت و مردم دنیا را به تأمل دربارهٔ دنیا و تغییر سرنوشت انسان فراخواند.
رمان‌های او سال‌ها در خارج از فرانسه ترجمه نشد، به همین نیز دلیل دورمسون برای خوانندگان کشورهای مختلف نویسنده نام آشنایی نیست اما در سال ۲۰۱۵ همه آثار او توسط خانه انتشاراتی شناخته‌شده «پلاید» ترجمه شد. ظاهراً هنوز هیچ‌کدام از آثار دورمسون تاکنون به زبان فارسی ترجمه نشده‌است.
دورمسون سرانجام و پس از جدال طولانی با سرطان مثانه بر اثر حمله قلبی درگذشت.
دورمسون از مرگ نمی‌هراسید و یکبار نوشت: «هیچ چیز مهم نیست همه کسانی که ما دوست داریم می‌میرند و من هم خواهم مرد. زندگی زیباست.»
میشل بوتور شاعر، رمان‌نویس و مقاله‌نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود.
رمان "دگرگونی" (La Modification) او نمونه‌ای از رمان نو است که در سال 1957 جایزه رنودو را برای او به ارمغان آورد. مهستی بحرینی این رمان را اول بار در سال ۱۳۸۵ به فارسی برگردانده است.
ادریس شرایبی نویسنده قرن بیستم میلادی اهل مراکش بود.
ژان سناک شاعر قرن بیستم میلادی فرانسوی‌تبار اهل الجزایر بود.
رنه فاله رمان‌نویس و فیلم‌نامه‌نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود.
ژاک دوپن شاعر و مقاله‌نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود.
احمدو کوروما نویسنده قرن بیستم میلادی اهل ساحل عاج بود.
یک سال پس از مرگ او جایزه ای به یاد او با عنوان «جایزۀ احمدو کوروما» (Prix Ahmadou-Kourouma) در سوئیس وضع گردید که هر ساله به بهترین اثر ادبی که دربارۀ آفریقای سیاه نوشته شده است، اعطا میگردد.
فرانسوا نوریسیه نویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود.
ادوار گلیسان نویسنده، شاعر و مقاله‌نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود.
پیر شوندورفر رمان‌نویس، کارگردان و مقاله‌نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود.
پیر شوندورفر در ۵ مه ۱۹۲۸ در «شامایر» به دنیا آمد. پیش از آنکه به سینما روی بیاورد مدتی به عنوان ملوان کار کرده بود. سپس به هندوچین رفته و در آنجا به شغل عکاسی مشغول می‌شود. او در زمان جنگ جهانی دوم به اسارت در می‌آید. بعد از آزادی به عنوان عکاس و گزارشگر مجله پاری ماچ و چند نشریه دیگر کارش را دنبال می‌کند بالاخره به سینما روی می‌آورد و در سال ۱۹۵۷ نخستین فیلم خود را در افغانستان می‌سازد. او علاوه بر کارگردانی در زمینه نویسندگی نیز فعالیت می‌نماید که داستان بخش سیصد و هفدهم (که در ۱۹۶۵ توسط خودش به فیلم برگردانده شئ) معروفترین آنها است.
پیر همزمان با کار در سینما در تلویزیون نیز فعالیت می‌کرد.
آندره شوارتس-بارت نویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود.
شیخ حمیدو کان نویسنده قرن بیستم میلادی اهل سنگال است.
اوبر آکن نویسنده قرن بیستم میلادی فرانسوی زبان اهل کانادا است.
ماریاما با (زاده ۱۷ آوریل ۱۹۲۹ - درگذشته ۱۷ اوت ۱۹۸۱) نویسنده قرن بیستم میلادی اهل سنگال بود.
نیکولا بوویه (زاده: ۶ مارس ۱۹۲۹- مرگ: ۱۷ فوریه ۱۹۹۸) نویسنده، جهانگرد، عکاس سرشناس سوئیسی در سال ۱۹۵۳ سوار بر یک فیات توپولینو و با یک ماشین تحریر ژنو را به قصد هند ترک کرد. وی از سن ۱۷ سالگی به سفرهای تفریحی پرداخت. این سفرها سرآغازی برای سیاحت‌های بعدی او شد.Book review of 'The Way of the World' by Nicolas Bouvier January 2010.
بوویه در سال ۱۹۲۹ شهر گرندلنسی در نزدیکی ژنو به دنیا آمد.. تاریخ دسترسی خرداد ۱۳۹۱ او آخرین فرزند از سه فرزند خانواده‌اش بود و در خانواده‌ای با مذهب پروتستان، سخت‌گیر و در عین حال، روشنفکر و دارای ذهنی باز پرورش یافت؛ هرچند که در این محیط زوایای عاطفی هر فرد به شدت تحت کنترل بود. او کودکی خود را در خانه‌ای سپری کرد که به گفتهٔ خود او، «ارزش یک چاقوی برش کاغذ، دو برابر بیش از ارزش چاقوی نان بود». او در توصیف پدرش گفته‌بود: «یکی از مهربان‌ترین موجودات که تا به حال دیده‌ام» و مادرش را اینگونه توصیف می‌کرد: «معمولی‌ترین آشپز در غرب سوئز». او نسبت به آشپزی بی‌تفاوت، جسور در مسافرت و مشتاق به مطالعه بود. در سنین شش تا هفت سالگی، کتاب‌های ژول ورن، جک لندن، رابرت لویی استیونسن، کروود و فنیمور کوپر را خواند. او کودکی خود را اینگونه توصیف کرد: «در هشت سالگی، در حالی که با نوک انگشتانم زبری نان تست را لمس می‌کردم، تصور می‌کردم که بلندی‌های یوکان را پشت سر می‌گذارم. هنوز هم منتظر دنیا هستم تا بزرگ شود و متوجه این عظمت شود»سعید شکیبا، فرسودگی دنیا،رادیو زمانه، هفت هنر، تاریخ انتشار: ۱۵ شهریور ۱۳۸۶
از سال۱۹۴۶، هنگامی که بوویه جوان فقط هفده سال داشت، مسافرت‌های مختلف خود را به بورگوین، توسکانی، پروونس، فلاندرز، صحرای بزرگ آفریقا، لاپلند و آناتولی آغاز کرد. این مسافرت‌ها شروع راه تبدیل شدن او به یک جهانگرد بود.
نیکلاس بوویه، پس از اتمام تحصیلات دبیرستان، در رشتهٔ حقوق دانشگاه ژنو ثبت نام کرد، اما علاقهٔ او نسبت به تاریخ قرون وسطی و زبان سانسکریت باعث شد تا از ادامه تحصیل در رشته حقوق صرف نظر کرده و در این رشته‌ها ادامه تحصیل داده و حتی نسبت به اخذ مدرک دکترا در این رشته‌ها اقدام کند، هرچند که این امر هرگز تحقق نیافت. او مطالعه‌ای تطبیقی مونان لنست و مال فلاندرز را به عنوان موضوع تز دکترای خود انتخاب کرده بود.
مسافرت‌های پی در پی او به اقصی نقاط دنیا، او را تشویق کرد تا تجربیات و ماجراجویی‌های خود را منتشر نماید. از بین آثار منتشر شدهٔ او کتاب‌های «راه و رسم دنیا» و «نیش عقرب» به شهرت فراوانی دست یافتند. مشخصهٔ اصلی کتاب‌های او بازگویی دقیق آنچه که مشاهده و احساس کرده‌است می‌باشد.
سفر او از ژنو تا ژاپن از بسیاری جهات تحت تأثیر موج هیپی‌های دهه شصت و هفتاد قرار داشت. سفری آرام، کند و تو در تو در یک ماشین کوچک، با خصوصیاتی منحصربه‌فرد بود.Henri Lagouleme, The World’s Best Travel Book , Global Dispatches. Expert Commentary and Analysis, Published: September 15 2011, Accessed: May 27 2012
در اواخر دهه ۱۹۵۰، سازمان بهداشت جهانی از وی خواست تا در سفرهای خویش به دور دنیا، عکس‌هایی در زمینه چشم و بیماری‌های چشمی جمع‌آوری و تهیه کند. بدین طریق بود که بوویه از راه عکاسی و برپایی نمایشگاه‌هایش نیز در زمینه عکاسی به شهرت رسید. پیر استاروبینسکی در نمایشگاه لهٔ‌کرپس، میریر دود مونده (بدن آینه‌ای از جهان) در مورد آثار بوویه می‌گوید: «تصویر به مانند موسیقی، زبانی جهانی و بدون نیاز به مترجم است».
مسافرت‌های پی در پی بووبه به معنای این نبود که از اقامت خود در سوئیس ناراضی است. برخلاف آرامش ظاهری حکم‌فرما بر زندگی اجتماعی بوویه، وی درگیر فعالیت‌های مختلف بود. او پس از ترک انجمن نویسندگان سوئیس که آن را بسیار محافظه‌کارانه و محتاط یافته‌بود به همراه فیشچ و دورانمت گروه اونکن را تشکیل دادند. بویه در سال ۱۹۸۲، برندهٔ جایزهٔ بزرگ ادبی منتقدین شد. همچنین در سال ۱۹۸۶، جایزه بزرگ مسابقه «نامه‌هایی به بل» یا نامه‌هایی به دختر زیبا را از آن خود کرد. جایزه رامورز نیز در سال ۱۹۹۵ به جهت فعالیت‌های هنری و ادبی به وی تعلق گرفت.
وی سرانجام در ۱۷ فوریه ۱۹۹۸، در اثر بیماری سرطان و به گفته همسرش «در آرامش کامل» چشم از جهان فروبست.
نیکولا سفر خود را با ملحق شدن به دوست نقاش‌اش «تیری ورنه» در بلگراد آغاز کرد، تا از آنجا به اتفاق هم، در خلال ماه‌های طولانی و پیش از جدایی پای در مسیر بگذارند. سفر نیکولا چهار سال به طول انجامید و به ژاپن ختم شد. تنها وسیلهٔ تجملی این سفر اتومبیلی بود که هر کجا می‌خواستند آن‌ها را می‌برد و سفر چنان کند پیش می‌رفت که این کندی خود به نوعی هنر بدل شده بود.
سفر راه خیبر بوویه و ورنه در سال ۱۹۵۳ از بلگراد برای دیدن کابل که آن را آخر دنیا می‌پنداشتند، آغاز شد. نیکولا به قدری مشتاق این سفر بود که منتظر اعلام نتایج امتحانات پایان دوره خود نشد. ماه‌ها بعد، هنگامی که در بمبئی بود نامه فارغ‌التحصیلی در رشتهٔ حقوق و ادبیات را دریافت کرد. نیکلا و تیری در این سفر تا دسامبر ۱۹۵۴ به طول انجامید از کشورهای ایران، ترکیه، و پاکستان دیدن کردند. ورنه، مدتی پس از آغاز سفر، دوست خود را رها کرد و به سوئیس بازگشت، از آن پس بوویه به تنهایی به سفر پرداخت.
دیدار و همکاری مجدد ورنه و نیکولا، چند سال بعد در طی برپایی نمایشگاه آثار سفر مشترکشان شکل گرفت. در سال ۲۰۰۹، آثار نمایش داده شده در این نمایشگاه در کتاب راه جهان به چاپ رسید. نیکولا، واژه‌ها را برای بیان خود به کار می‌برد و پاهایش نیز در این راه به درستی از او تبعیت می‌کردند. او معتقد بود که «سفر احتیاج به دلیل ندارد بلکه خود دلیل کافی‌است. هر مسافر ابتدا فکر می‌کند که سفر را خواهد ساخت، اما به زودی متوجه می‌شود که این سفر است که او را می‌سازد».
نیکولا خاطرات سفر دو نفره‌شان از یوگسلاوی تا افغانستان را در کتابی با نام «راه و رسم دنیا» به چاپ رساند. او در این کتاب به شرح آشنایی‌های خود با مردم این مناطق و روحیات آن‌ها پرداخته‌است. قسمتی از این کتاب مربوط به اقامت وی در محله ارامنه تبریز و آشنایی با کردها و بعد در تهران و آشنایی با طرفداران دکتر مصدق و صادق هدایت در سال‌های ۱۳۳۰ شمسی است. وی اقامت خود در ایران را بسیار جذاب و نوستالژیک وصف می‌کند.The use of the World by Nicolas Bouvier, Boomer Cafe , Last accessed: May 27 2012
بوویه در سال ۱۹۵۵ برای رسیدن به سرزمین سیلان، از افغانستان، پاکستان و هند عبور کرد. در این سفر او به شدت بیمار شد بطوری که توانایی راه رفتن را نیز از دست داد و از شدت تب زمین‌گیر شد. او پس از هفت ماه موفق شد بهبودی نسبی کسب کرده و جزیره را ترک کند. او سی سال بعد خاطرات سفر به سیلان را در کتابی با نام «ماهی عقرب» به چاپ رساند.
ژاپن جزیره دیگری بود که بوویه بعد از سیلان به آن سفر کرد. ژاپن در قلب تغییرات، جایی که بوویه چند سال بعد دوباره به آنجا سفر کرد. بوویه خاطرات سفر به ژاپن را به همراه تجربیات سایر جهانگردی‌های خود از دید یک شهروند غربی در ژاپن با نام «رویدادهای ژاپن» به چاپ رساند که با استقبال گسترده مواجه شد.
بوویه داستان سفر خود به ایرلند را در مجلهٔ جزایر آران به چاپ رساند. در این داستان او به شرح وقایع گذشته و نجات جان خویش از حصبه پرداخت. همچنین جزایر ایرلند را دارای هوایی مفرح، روح‌انگیز، سالم و سبک‌کننده توصیف کرد که امیال زمینی و حیوانی را در انسان بیدار می‌کند و انسان را به بازی ناشناخته‌ای دعوت می‌کند. هوای ایرلند شامپاین، کوکائین، کافئین را گرد هم آورده. جذابیت‌هایی که درج نکردن آن‌ها در بروشورهای گردشگری از اشتباهات دفاتر مسافرتی است.
مشکلات مالی ناشی از سفر، این دو جهانگرد را مجبور کرد تا به سرعت از استانبول به سمت مرزهای ایران حرکت کنند. اولین شهری که بوویه و ورنه در ایران به آن وارد شدند، تبریز بود. در طول مدت اقامتشان در تبریز به آموزش زبان فرانسوی و دیدار با مقامات محلی پرداختند. نیکولا دربارهٔ تبریز گفته‌است که: "شهری است که از همه امکانات برخوردار است. مکانی بسیار مناسب برای دو مسافر که در آن بمانند و منتظر آب شدن برف‌های زمستانی باشند." هرچند این اقامت بر اساس برنامه قبلی نبود و با روحیات ماجراجویانه نیکولا منطبق بود، باعث ناراحتی و بیقراری ورنه شده بود.
او ایران را در کتاب راه و رسم دنیا چنین توصیف کرده‌است: "ایران! این سرزمین اشرافی قدیمی، با تجربه‌ها و فراموشی‌های زیاد. ایران درمانده از درمان‌های معمول و نیازمند به توجهات خاص. هدیه دادن به کودکان سرزمینی که پنج هزار سال بیش از بابانوئل قدمت دارد کار آسانی نیست.
فراسوا شنگ نویسنده، شاعر، مقاله‌نویس، مترجم، محقق و خطاط قرن بیستم میلادی چینی اهل فرانسه است.
برتران پوارو-دلپش رمان‌نویس، روزنامه‌نگار، مقاله‌نویس و محقق مشهور فرانسوی و عضو آکادمی فرانسه
برتران پوارو-دلپش عضو آکادمی فرانسه مدت بیش از ۵۰ سال در روزنامه لوموند کار می‌کرد.
او در این روزنامه معتبر مسوولیت نوشتن مقاله‌های قضایی ، تئاتر و سپس ادبی را به عهده داشت.
پوارو-دلپش ، یک مدافع سرسخت زبان فرانسه در سال ۱۹۸۶ به عضویت مادام العمر آکادمی فرانسه انتخاب شده بود.
در پی عوارض یک بیماری روز سه شنبه ۱۴ نوامبر ۲۰۰۶ در سن ۷۷ سالگی در پاریس درگذشت.
از آثار مشهور برتران پوارو-دلپش که موفق به کسب جوایز ادبی معتبر شده‌اند می‌توان به کتاب‌های زیر اشاره کرد :
آخرین کتاب وی «نمایش سایه‌ها» (۱۹۹۸) نام داشت و دربارهٔ خاطرات خصوصی پرشور و هیجان خودش در حال ۱۹۹۷ است
کاتب یاسین نویسنده قرن بیستم میلادی اهل الجزایر بود. وی نویسنده ای بود که به خاطر رمان ها و نمایشنامه هایش که به زبان‌های عربی الجزایری و فرانسوی نوشته شده بود مشهور بود.
کاتب یاسین در ۶ اوت ۱۹۲۹ در کنستانتین، متولد شد. کاتب جوان ، در سال ۱۹۳۷ به مدرسه قرآن صدرات رفت، سپس در سال ۱۹۳۸ به مدرسه فرانسوی در لافایت (بوگا) در کابیلی کوچک، جایی که خانواده نقل مکان کرده بودند، رفت. در سال ۱۹۴۱ در کالج استعماری (مدرسه متوسطه) ستیف به عنوان دانشجوی مقیم ، ثبت نام کرد. وی در سال سوم کالج بود که تظاهرات ۸ مه ۱۹۴۵ رخ داد.
او در این تظاهرات شرکت کرد که با قتل عام بین شش تا هشت (به گفته ملی گرایان چهل و پنج) هزار الجزایری توسط ارتش و پلیس فرانسه در کشتار ستیف و گوئلما به پایان رسید. سه روز بعد او را بازداشت و به مدت دو ماه زندانی کردند.
از آن زمان به بعد او به یک حزب برای آرمان ملی گرایانه تبدیل شد. وقتی که او از دبیرستان اخراج شد، پدرش باتوجه به زوال سلامت روانی مادرش، وقتی یاسین را افسرده و غرق در نوشته های لوترامون و بودلر دید ، او را به دبیرستان در بون (آنابا) فرستاد.
کاتب یاسین اولین مجموعه شعر خود را در سال ۱۹۴۶ منتشر کرد. او "سیاسی" شده بود و زیر نظر "حزب خلق الجزایر"، "حزب بزرگ ملی گرای توده ها" به سخنرانی پرداخت. در ماه مه ۱۹۴۷ به حزب کمونیست الجزایر پیوست. او بین سالهای ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۱ روزنامهنگار روزنامه «الجر جمهوری» بود.
پس از مرگ پدرش در سال ۱۹۵۰، یاسین به عنوان یک درازکش (کارگر لنگرگاه) در الجزایر مشغول به کار شد. او به پاریس بازگشت و تا سال ۱۹۵۹ در آنجا ماند. در این دوره در پاریس با ملک حداد کار کرد، با محمد ایسیاخم رابطه برقرار کرد و در سال ۱۹۵۴ به طور گسترده با برتولد برشت صحبت کرد. در سال ۱۹۵۴، مجله اسپریت نمایشنامه یاسین "Le cadavre encerclé" را منتشر کرد که توسط ژان ماری سررو روی صحنه رفت اما در فرانسه ممنوع شد.
بین سالهای ۱۹۷۲ و ۱۹۷۵ کاتب با اجرای نمایشهای «محمد پرندس تا والیس» و «لا گِر دو میل انس» به فرانسه و جمهوری دموکراتیک آلمان سفر کرد. دولت الجزایر در سیدی بل آبس کم و بیش او را به کارگردانی تئاتر منطقه ای شهر به عنوان نوعی تبعید محکوم کرد. یاسین که از حضور در تلویزیون منع شده بود، نمایشنامه های خود را در مدارس یا مشاغل به روی صحنه برد. او اغلب به دلیل تأکیدش بر سنت بربر و زبان «تامازیت» و همچنین به دلیل مواضع لیبرال خود در مورد مسائل برابری جنسیتی مانند موضعش در برابر زنان مجبور به پوشیدن روسری مورد انتقاد قرار گرفت.
دومینیک زاردی نویسنده و بازیگر اهل فرانسه بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "برای پنهان کردن یک پلیس"، "زن و بازیچه او" و "وقتی حرف می‌زنی دهنت رو ببند!" اشاره نمود.
فرانسواز ماله-ژوریس رمان‌نویس و نویسنده قرن بیستم میلادی اهل بلژیک بود.
ژان برتون نویسنده و شاعر قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود.
فیلیپ بوایه نویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
ژیل پرو (۹ مارس ۱۹۳۱ – ۳ اوت ۲۰۲۳) رمان‌نویس و روزنامه‌نگار اهل فرانسه بود.
از فیلم‌هایی که وی در شکل‌گیری آنها نقش داشته است، می‌توان به "ارکستر سرخ" اشاره کرد.
سباستین ژاپریسو رمان‌نویس،فیلم‌نامه‌نویس،کارگردان و مترجم قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود.
جک تیولوا نویسنده و رمان‌نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود.
فردریک تریستان نویسنده و شاعر قرن بیستم میلادی اهل فرانسه و زاده 1931 در شهر سدان، آردن است. او در 1983 موفق به کسب جایزه گنکور شده است.
در زیست‌شناسی و به‌ویژه در ژنتیک، جهش‌یافته به جانداری نو با ویژگی یا ویژگی‌های ژنتیکی نو می‌گویند که در پی یک جهش ژنی پدید می‌آید. هنگامی که جهش در یکی از جفت‌بازهای توالی ژنتیکی یک جاندار رخ می‌دهد، پدید آمدن ویژگی یا ویژگی‌های تازه‌ای را درپی خواهد داشت که در گونهٔ خود رو (وحشی) یافت نمی‌شده‌است.
ژوزف ژوفو نویسنده و رمان‌نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
مونگو بتی نویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود.
کلود پوژاد-رنو نویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
ژاک گودبو رمان‌نویس،شاعر،دراماتورژ و نویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
زغلول مورسی نویسنده و شاعر قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
آلن آمسلک روانکاو، فیلسوف و نویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
رنه-ویکتور پیل (زادهٔ ۱۹۳۴ – درگذشتهٔ ۷ فوریهٔ ۲۰۲۱) نویسنده و رمان‌نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود.
کانو جیگورو بنیان گذار هنر رزمی جودو اهل ژاپن بود که در سال ۱۸۸۲ میلادی با الهام گرفتن از جوجوتسو، جودو را ابداع کرد.
وی که ۲۲ سال سن داشت، تصمیم گرفت مکتب جدیدی بسازد که بتواند در سازندگی نسل جوان جامعه نقش به‌سزایی داشته باشد. پس در بین فهرست حرکات و تکنیک‌های جوجوتسو فنون کاربردی را انتخاب کرد و بقیه را که به نظر خطرناک یا غیرعملی تر می‌آمدند از فهرست کاری هنرجویان رزمی حذف کرد. با گذشت زمان جودو به صورت سبکی مستقل درآمد و روز به روز بر پیروزی های ورزشی و اجتماعی آن افزوده شد.
مهمترین مفاهیم ریشه ای در جودو از نگاه استاد کانو، «بهره گیری از نیروی مخالف»، «به کارگیری صحیح نیرو» و «همیاری و شکوفایی معنوی» است.
کانو نخستین فرد آسیایی بود که به عضویت کمیته بین‌المللی المپیک درآمد.
کانو جیگورو در سال ۱۹۳۸ هنگام بازگشت از سفر کاری خود به مصر، هیکاوا مارو، در اثر ابتلا به سینه‌پهلو درگذشت.توکل شعار، حمیدرضا، ورزش‌های رزمی و بنیان گذاران بزرگ آن، تهران، انتشارات مهر، ۱۳۹۴، صص ۴۵ و ۴۳.
لیونل ری شاعر و مقاله‌نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
آگوتا کریستف (; ، زادهٔ چیکواند - درگذشتهٔ نوشاتل) نویسنده، شاعر، رمان‌نویس و دراماتورژ مجاری ساکن سوئیس که داستان‌هایش را به زبان فرانسوی می‌نوشت.
آگوتا کریستف در ۳۰ اکتبر ۱۹۳۵ در چیکواند، مجارستان به دنیا آمد. در پی انقلاب ۱۹۵۶ مجارستان در سن بیست و یک سالگی با شوهر و فرزند چهارماهه‌اش از کشور گریخت و در نوشاتل سوئیس ساکن شد. بعد از پنج سال تنهایی، افسردگی و کار سخت در یک کارخانه محل کارش را ترک کرد، از همسرش جدا شد و به مطالعه زبان فرانسه پرداخت؛ زبانی که تا پایان عمر از آن برای خلق آثارش بهره برد.
وی در ابتدای فعالیت حرفه‌ای خود، به نوشتن شعر و نمایش‌نامه روی آورد و کم‌کم به سمت داستان‌نویسی گرایش پیدا کرد و با سه‌گانه‌ای که در پنج سال منتشر کرد به اوج شهرت رسید. موضوع اصلی داستان‌های او جنگ، ویرانی، عشق، تنهایی و تلاش انسان‌ها برای جلب توجه دیگران است؛ مواردی که به نظر می‌رسد وی در زندگی شخصی‌اش با آن‌ها دست و پنجه نرم کرده‌است.
بسیاری از نمایش‌نامه‌هایش روی صحنه رفت یا در رادیو اجرا شد و پس از آن به نوشتن رمان و داستان کوتاه روی آورد و آثاری به زبان فرانسه نوشت. او قبل از مهاجرت شعر هم می‌سرود.
در ۱۹۸۶ رمان "دفتر بزرگ" او با موفقیت زیادی روبه رو شد و جایزه ادبی کتاب اروپا را به ارمغان آورد. این رمان، جلد اول از یک تریلوژی است که با رمان‌های "مدرک" و "دروغ سوم" ادامه یافته و به بیش از ۳۰ زبان دنیا ترجمه شد. رمان "دفتر بزرگ" به مانند فضای اروپای مرکزی را در زمان جنگ جهانی دوم روایت می‌کند. برای رمان موفق "سومین دروغ" نیز را در ۱۹۹۲ دریافت کرد. وی سال ۲۰۰۱ موفق شد جایزه گوتفرید کلر کشور سوئیس را از آن خود کند. سال ۲۰۰۸ جایزه ادبی اتریش برای ادبیات اروپا به مجموعه آثار او تعلق گرفت.
آگوتا کریستف در سال ۲۰۰۴ زندگی‌نامه‌ای از خود منتشر کرد که در تمامی صفحات آن عشق به نویسندگی که در سراسر عمر رهایش نکرده، مشخص است. آخرین مجموعه‌ای که این نویسنده پیش از مرگش نوشته، مجموعه داستان‌های کوتاهی است که در سال ۲۰۰۵ با عنوان «فرقی نمی‌کند» منتشر شد.
آگوتا کریستف، در سن ۷۵ سالگی درگذشت.
کلود استبان شاعر قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
سیمون له نویسنده، مقاله‌نویس و منتقد ادبی قرن بیستم میلادی اهل بلژیک است.
دانیل زیمرمان نویسنده، استاد دانشگاه و ویراستار قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود.
فرانکتین شاعر، دراماتورژ، نقاش، موسیقی‌دان و خواننده قرن بیستم میلادی اهل هائیتی است.
ماری روانه نژادشناس،نویسنده و خواننده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
فیلیپ سولرس (؛ زادهٔ ۲۸ نوامبر ۱۹۳۶ با نام فیلیپ ژوایو - درگذشته ۵ مه ۲۰۲۳) نویسنده و منتقد اهل فرانسه بود. اگرچه سولرس بیشتر به عنوان رمان‌نویس شناخته می‌شود، اما نوشته‌های انتقادی و تحلیلی او بیشتر مورد توجه قرار می‌گرفتند.
سولرس در طول زندگی خود بیش از هشتاد رمان و جستار و هزاران صفحه نقد ادبی و هنری منتشر کرد. او در بیشتر آثارش، لذت بردن از زندگی و هنر را برجسته می‌کرد و در مقابل از اندوه و سیاهی گریزان بود.
فیلیپ سولرس نخستین موفقیت ادبی خود در بیست سالگی تجربه کرد و در سال ۱٩۶۱ برنده جایزۀ ادبی مدیسی شد. او در سال ۱٩۶٠ همراه با ژان-ادرن الیه، مجله ادبی آوانگارد با نام را بنیان گذاشت که تا سال ۱٩٨۲ ادامه داشت. او سپس مجله را تاسیس کرد. سولرس همواره در پاریس، ونیز یا نیویورک در محافل خواص‌پسند اروپایی و آمریکایی به سر می‌برد و سال‌ها عضو کمیته گزینش و مدیر یکی از مجموعه‌های انتشارات گالیمار بود. رمان‌های سولرس در فرانسه بیشتر مورد پسند خواص است و هیچیک از آثار او موفقیت جهانی به دست نیاوردند. سولرس در سال ۱٩۶۷ با ژولیا کریستوا، فیلسوف و روانکاو مشهور، ازدواج کرد و تا زمان مرگ با او بود.
ژاک بلفروا نویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
ژان-ادرن الیه نویسنده،روزنامه‌نگار،منتقد ادبی و مجری تلویزیون قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود.
دومینیک ژامه روزنامه‌نگار و نویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
مارک آلن شاعر و نویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
ژانی بواسار رمان‌نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
ماریز کنده نویسنده قرن بیست و بیست و یک میلادی اهل فرانسه است.
کنراد دتره نویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
ونوس خوری-غاتا نویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
ژان متلو شاعر،رمان‌نویس،دراماتورژ و مقاله‌نویس قرن بیستم میلادی اهل هائیتی است.
پیر بیلون نویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
آندره برونن شاعر قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود.
سیمون شوارتس-بارت نویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
ژان-لوئی مونو نویسنده و منتقد هنری قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
ماری-کلر بله (١٩٣٩ _ ٣٠ نوامبر ٢٠٢١) نویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود.
ژان-پیر دستوئلی شاعر،نویسنده و منتقد ادبی قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
پیر مرتن نویسنده و منتقد ادبی قرن بیستم میلادی اهل بلژیک است.
آنی ارنو (زاده ۱ سپتامبر ۱۹۴۰) نویسنده و استاد دانشگاه اهل فرانسه است. آثار ادبی او که بیشتر خودزندگی‌نامه است، پیوندهای نزدیکی با جامعه‌شناسی دارد. ارنو برنده جایزه نوبل ادبیات در سال ۲۰۲۲ شد «به خاطر شجاعت و توجه موشکافانه که با آن ریشه‌ها، بیگانگی‌ها و خویشتن‌داری‌های جمعی را آشکار می‌کند»."The Nobel Prize in Literature 2022". "The Nobel Prize" (Press release). 6 October 2022. Archived from the original on 6 October 2022. Retrieved 7 October 2022.
وی در نرماندی در خانواده‌ای که والدینش دارای مغازه خرده‌فروشی بودند، بزرگ شد و در دانشگاه‌های روئن و بوردو تحصیل کرد. نخستین اثر ادبی او در سال ۱۹۷۴ منتشر شد و بیش از ۲۰ کتاب از او چاپ و به زبان‌های مختلف به‌ویژه انگلیسی و آلمانی منتشر شده‌است. او همچنین استاد ادبیات در دانشگاه هست.
آثار ادبی او که اغلب خودزندگی‌نامه هستند رابطه تنگاتنگی با جامعه‌شناسی دارند.
شماری از رمان‌های «آنی ارنو» از جمله «آن دختر دیگر»، «"جایگاه"»، «شرم»، «"سال‌ها"» و «یک زن» در ایران ترجمه و منتشر شده‌اند و به گفتهٔ کارشناسان در شمار پرفروش‌ترین آثار ادبی اخیر ایران هستند.حمایت برنده نوبل ادبیات از زنان ایران: پوشش اجباری حکومتی «محدودیت مطلق» است (voanews.com) آنی ارنو در کتاب "مکان واقعی" ("Le vrai lieu") که در سال ۲۰۱۴ توسط انتشارات گالیمار منتشر شد، در قالب یک مصاحبه دربارهٔ روند نگارش آثار قبلی خود صحبت کرده‌است. به اعتقاد بسیاری از منتقدان، کتاب "مکان واقعی" را می‌توان رمزگشای آثار ادبی آنی ارنو دانست.
ارنو بارها حمایت خود را از جنبش BDS، یک کمپین به رهبری فلسطین برای انزوا، عدم سرمایه‌گذاری و تحریم اسرائیل نشان داده‌است."New Nobel laureate Annie Ernaux's repeatedly supported BDS". "The Jerusalem Post". 6 October 2022. Archived from the original on 7 October 2022. Retrieved 8 October 2022. در سال ۲۰۱۸، او نامه ای را در کنار حدود ۸۰ هنرمند دیگر امضا کرد که با برگزاری جلسه مشترک فرهنگی اسرائیل– فرانسه مخالفت می‌کردند.
آنی ارنو در سال ۲۰۲۱، نامهٔ دیگری را امضا کرد که اسرائیل را یک دولت نژادپرست نامید و ادعا کرد که «وانمودی این موضوع به شکل جنگ بین دو طرف برابر نادرست و گمراه کننده است. اسرائیل قدرت استعمار است. فلسطین استعمار شده‌است.»
در پی اعلام جایزهٔ نوبل، ارنو همبستگی خود را با قیام مردم ایران علیه دولت خود نشان داد. اعتراضاتی که پس از مرگ یک زن جوان در بازداشت گشت ارشاد (پلیس اخلاق) در ابتدا علیه قانون حجاب اجباری در ایران آغاز شد اما به زودی تمرکز گسترده‌تری بر آزادی گرفت. ارنو در مصاحبه‌ای گفت: «من کاملاً از جنبش زنان ایران در برابر چنین محدودیت‌های مطلق حمایت می‌کنم.»
پیر کومبسکو نویسنده و روزنامه‌نگار قرن بیستم میلادی اهل فرانسه و زادهٔ شهر لیموژ (۱۹۴۰) است. او در ۱۹۸۶ برنده جایزه مدیسی و در سال ۱۹۹۱ برندهٔ جایزه گنکور شده است.
نبیل فارس نویسنده و شاعر قرن بیستم میلادی اهل الجزایر است.
امیل اولیویه نویسنده قرن بیستم میلادی اهل هائیتی بود.
یامبو اوئولوگم نویسنده قرن بیستم میلادی اهل مالی است.
موریس توئیلیر نویسنده، استاد دانشگاه، شاعر، دیپلمات و روزنامه‌نگار قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
ژرار گگان نویسنده، ویراستار، مترجم و مورخ ادبیات قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
ژان-لوک بنوزیگلیو نویسنده قرن بیستم میلادی اهل سوئیس است.
ژان-پل دمور نویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
محمد خیرالدین ، زادهٔ ۱۹۴۱ در شهر تافراوت، نویسنده قرن بیستم میلادی اهل مراکش بود. او روز ۱۸ نوامبر ۱۹۹۵ که مصادف با سالروز استقلال مراکش است، در رباط (مراکش) درگذشت. "اکادیر" (۱۹۶۷) عنوان یکی از آثار مهم او بود.
چلیپا یکی از پرکاربردترین قالبها و شیوه‌های نگارش در خوشنویسی به‌ویژه در ایران است. خط چلیپا شکلی است از دو خط متقاطع که به زوایای قائم تقاطع کرده باشند. به نوشته امیرخانی چلیپا مورب نوشتنِ دو بیت یا چهار مصراع از شعری، با مضمون و پیامِ واحد، در یک صفحه مستطیل است. بدین ترتیب که باید چهار سطر شعر را، که امکان دارد از نظر هندسه حروف و کلمات، ناموزون و ناهمگون باشند، در مجموعه‌ای تناسب بخشند، ضمن آنکه در مجموع و در هر چهارسطر، نسبتهای مشترک چون زنجیره‌ای پیوستگی داشته باشند و در آن اصول زیبایی رعایت شود.
از کلمه چلیپا در خوشنویسی دو معنا استنباط می‌شود:
۱) نمونه آثاری که در آن کرسیِ کلمات «مورب» است و سطرها به صورتِ متقاطع با کرسیِ آشنا و اولیه خوشنویسی (کرسی افقی) قرار گرفته‌اند، که نمونه آن در آثارِ تاریخی خوشنویسی، بیشتر در آثارِ قبل از قرن نهم و در اَقلام ستّه (خطوط شش‌گانه) و خط تعلیق، مشهود است.
۲) کرسیهایِ مورب چهارگانه‌ای که با نسبتی خاص (بر مبنای خطوط مفروضِ عمودی و افقی) قرار می‌گیرند و ظهور آنها در تاریخ خوشنویسی با وضوح بیشتر، پس از ابداع و رواجِ خط نستعلیق و سپس شکسته، یعنی پس از قرن نهم، دیده می‌شود. با توجه به رواج چلیپا در معنای دوم، آنچه گذشتگان به نام چلیپا می‌شناختند، به مورب‌نویسی شهره شد.
با آنکه چلیپانویسی حتی در اولین آثار به خط نستعلیق ، به قلم خواجه میرعلی تبریزی با شکلی امروزی دیده می‌شود و با اینکه همه بزرگانِ نستعلیق، به چلیپانویسی اقبال بسیار داشته‌اند، لیکن هیچ‌کدام چلیپا را تعریف نکرده‌اند. گواهِ این مدعا نپرداختن به این موضوع در سه رساله نامدارِ صراط‌السطورِ سلطان‌علی مشهدی، مدادالخطوطِ میرعلی هروی، و آداب‌المشقِ باباشاه اصفهانی یا میرعماد قزوینی است. این اقبال به چلیپانویسی و نپرداختن به مسائلِ نظریِ آن، شاید از آن‌رو بوده است که خوشنویسانِ گذشته، ملاک و معیارِ زیبانویسی عبارات را در قالب «سطرنویسی» می‌جسته و می‌پنداشته‌اند هرکس سطرنویسی را درست آموخته باشد، از عهده چلیپا نیز برخواهد آمد. اما چون در سیر تاریخیِ خوشنویسی، چلیپانویسی با شعر فارسی نسبتِ استواری برقرار ساخته، یکی از شیوه‌هایِ نوشتاریِ پرکاربرد خوشنویسی، به ویژه خط نستعلیق و خط شکسته شده است.
خوشنویسان قرنِ حاضر در ایران، براساس مشاهدات خود از نمونه‌های تاریخیِ چلیپا و تجربیات خویش تقسیم‌بندیهای گوناگونی از چلیپا کرده‌اند که مورد توافق همه نیست.
این تقسیم‌بندیها بر دو نوع‌اند: ۱) انواع چلیپا براساس ساختارِ کرسی سطرها، که عبارت‌اند از: چلیپای ساده؛ چلیپای مُرَدَّف، که تفاوت آن با چلیپای ساده این است که همه سطرها از یک جهت آغاز می‌شوند؛ چلیپاهای مرکّب، که از ترکیب چلیپاهای ساده یا مردّف پدید می‌آیند و صورتهای متنوعی به دست می‌دهند، مانندِ چلیپای گیسو و چلیپای گردان).
۲) انواع چلیپا برپایه ترکیب حروف و عبارات در سطرها، که عبارت‌اند از:
الف) چلیپای ساده (موافق)، که در هر سطر یک کشیده (مَدّ) قرار می‌گیرد و تمامی چهار کشش از انواع کشیده‌های اصلی (مدّاتِ حقیقی) محسوب می‌شوند، مانند باء کشیده، و سین. بهترین حالت قرار گرفتنِ کشیده‌ها در چلیپا، روبه‌روی هم بودن آنهاست یا اینکه مَدِّ سطرِ دوم، به نسبت سطر اول، اندکی به سمت راست متمایل شود.
ب) چلیپای غیرهمگون (ناموافق). در این نوع، برخلاف نوع اول، کشیده در مصراع دوم در سمت چپ و نزدیک به انتهای سطر واقع است:
ج) چلیپاهای همساز (دارای ردیف شعری)، که انتهای مصراعهای ۱ و ۲ و ۴ آنها به یک شکل است:
د) چلیپاهایی با چند کرسی در هر سطر:
در چلیپاهایی که طول هر سطر آن (به لحاظ تعداد کلمات در سطر) متعادل و متوسط باشد، میانگینِ فاصله بین سطور ده تا دوازده نقطه، از نقطه معیار خواهد بود (نقطه معیار هر قلم عبارت است از نقطه کاملی با طول و عرض مساوی، که با زبانه هر قلم بر کاغذ ایجاد می‌شود). در چلیپاهایی که طول سطرهای آن بلند است، فاصله مذکور تا پانزده نقطه نیز به زیباییِ اثر نقصانی وارد نمی‌آورد.
فرهنگ معین؛ غلامحسین امیرخانی، «حسن وضع و حسن تشکیل»، فصلنامه چلیپا، ش ۲ (زمستان ۱۳۷۰)؛ برگزیده‌ای از گنجینه خط و کتابت (میرعماد): مجموعه فرهنگی سعدآباد، تهران: سازمان میراث فرهنگی کشور، ۱۳۷۶ش؛ مهدی بیانی، احوال و آثار خوش‌نویسان، تهران ۱۳۶۳ش؛ حبیب‌اللّه فضائلی، اطلس خط، اصفهان ۱۳۵۰ش؛ حمیدرضا قلیچ‌خانی، فرهنگ واژگان و اصطلاحات خوشنویسی و هنرهای وابسته، تهران ۱۳۷۳ش.
آن-ماری سیمون نویسنده قرن بیستم میلادی اهل سوئیس است.
ژان مارسل نویسنده و استاد دانشگاه قرن بیستم میلادی اهل کانادا است.
کریستیان گایی زادهٔ ۱۴ ژانویه ۱۹۴۳ در پاریس، نویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است. از میان آثار متعدد او، دو رمان "ابر قرمز" (۲۰۰۰) و "شبی در کلوب جاز" (۲۰۰۱) برندهٔ جوایز ادبی شده و رمان "پیشامد" (۱۹۹۶) توسط آلن رنه با عنوان علف‌های وحشی به روی پرده سینما رفته‌است.
او بیش از پانزده کتاب دارد، که مهمترین آنها عبارتند از:
لزلی کاپلان نویسنده وشاعر قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
میشل لوارت رمان‌نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
ژاک-آرنو پنان نویسنده و روزنامه‌نگار قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
جولیو-انریکو پیزانی نویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
ژان سیمونو نویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
واسیلیس الکساکیس نویسنده قرن بیستم میلادی اهل یونان و فرانسه است.
برنار لنتریک نویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود.
دانیل دو روله رمان‌نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
پل اِمون رمان‌نویس، نمایش‌نامه‌نویس و مقاله‌نویس قرن بیستم میلادی اهل بلژیک است.
توما دره‌تار شاعر، نویسنده، منتقد ادبی و مترجم قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
پیر میشون نویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
ژرار آدام پزشک و نویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
آلیون بادارا کولیبالی شاعر و رمان‌نویس قرن بیستم میلادی اهل سنگال است.
تونی دوور نویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود.
پاتریک مودیانو (زاده ۳۰ ژوئیه ۱۹۴۵) نویسنده و فیلم‌نامه‌نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه و برنده جایزه نوبل ادبیات در سال ۲۰۱۴ است. مودیانو یکی از چهره‌های مهم ادبی فرانسه محسوب می‌شود.
مودیانو از مادری بلژیکی و پدری یهودی اهل ایتالیا در سال ۱۹۴۵ به دنیا آمده‌است وی از چهره‌های نوجوی ادبیات مدرن فرانسه شناخته می‌شود که آثارش هم تحسین منتقدان ادبی را برانگیخته و هم خوانندگان فراوان دارد. مودیانو از نویسندگان پرکار به‌شمار می‌رود و برخی از کارهای او به فیلم نیز برگشته است. جایزه بزرگ آکادمی فرانسه برای ادبیات در سال ۱۹۷۲ نصیب وی شد. در سال ۱۹۷۸ جایزه معتبر فرانسوی گنکور را برای رمان خیابان بوتیک‌های تاریک دریافت کرد. در سال‌های اخیر رمان‌های «میدان اتوال»، «در کافه جوانی گمشده» و «افق» از این نویسنده منتشر شده‌است. پاتریک مودیانو در ایران نیز کمابیش شناخته شده‌است و چندین عنوان از آثار او به فارسی ترجمه شده‌است. در سال ۲۰۱۰ برنده جایزه دل دوکای انستیتوی فرانسه را برای یک عمر تلاش حرفه‌ای خود شد. همچنین مودیانو در سال ۲۰۱۲ نیز موفق به کسب جایزه دولتی اتریش برای ادبیات اروپا شد. مودیانو در روز پنج شنبه ۹ اکتبر ۲۰۱۴ راس ساعت ۱۳ به وقت محلی از سوی آکادمی نوبل به عنوان برنده جایزه نوبل ادبیات
اعلام شد.
"خ‍ی‍اب‍ان ب‍وت‍ی‍ک‌ه‍ای ت‍اری‍ک" اولین رمانی بود که در سال 1380 از مودیانو به فارسی ترجمه شد"روند تاریخی نخستین مواجهه ی ایرانیان با نویسندگان بزرگ فرانسوی زبان از رهگذار ترجمه ی آثار ادبی فارسی"، ایوان، فصلنامه فرهنگی هنری ایران و فرانسه، شماره 2، 2018، . نام مودیانو در دههٔ هشتاد شمسی در ایران مطرح شد و بلافاصله بعد از اینکه او در سال 2014 موفق به دریافت جایزه نوبل شد، تب ترجمه آثار او شدت گرفت و مترجمان جوان به ترجمه آثار او هجوم آوردند؛ برخی از رمان‌های او نظیر "خاطرات خفته" چند بار، بی‌آنکه ضرورتی داشته باشد، توسط مترجمان مختلف به فارسی برگردانده شده اند.
عناوین منتشرشده از آثار پاتریک مودیانو به زبان فرانسوی و به ترتیب انتشار به شرح زیر است. در مقابل آن نیز مشخصات عناوینی که به فارسی ترجمه شده‌است، براساس پایگاه کتابشناسی کتابخانه ملی ایران آمده‌است.
مکس ژنو نویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
میشل-ژرژ میکبرت ویراستار و نویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است. او در ۱۹ مارس ۲۰۱۳ در سن ۶۳ سالگی درگذشت.
کتی رمی نویسنده و شاعر قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
میشل ریو نویسنده و رمان‌نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
وی بزرگ شده ماداگاسکار بوده و در دانشگاه نشانه‌شناسی خوانده‌است. اولین رمان ریو در سال ۱۹۷۲ منتشر شد و او بیش از خود فرانسه در ورای مرزهای این کشور محبوب و شناخته شده‌است.
شانتال توما نویسنده و استاد دانشگاه قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
ژان آلامبر نویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
فلورانس دو بودوس رمان‌نویس، مقاله‌نویس و مورخ قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
رنو کامو نویسنده، خاطره‌نویس و مقاله‌نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است. او پایه‌گذار مفهوم «جایگزینی بزرگ» به عنوان یک ایدئولوژی نژادپرستانه است.
این نویسنده که گرایش راست افراطی را تبلیغ می‌کند، خواستار بیرون کردن افراد از فرانسه بر اساس منشأ قومی (پناهجویان و مهاجران به ویژه عرب‌ها و کسانی که از کشورهای حوزه مغرب/شمال آفریقا می‌آیند) و مذهب (مسلمانان) شده‌است.
تئوری «جایگزینی بزرگ» به ظاهراً بر فاکتورهای جمعیت شناختی استناد می‌کند و مدعی است که خانواده‌های مهاجر و مسلمان با فرزند آوری زیاد در حال تغییر ترکیب جمعیتی کشورهای اروپایی و به‌ویژه فرانسه هستند. با این حال از نگاه تحلیلگرانی که راست افراطی را مطالعه می‌کنند تئوری «جایگزینی بزرگ» یک تئوری نژادپرستانه است که سلاح ایدئولوژی به دست راستگرایان افراطی سفیدپوست داده‌است.
اگر آندرس بریویک تروریست نروژی که وی نیز بر اساس گرایش فاشیستی دست به کشتار نوجوانان حزب کارگر زد به «آلن فینکلکروت» فیلسوف فرانسوی ارجاع می‌داد، «برنتون ترنت» به «رنو کامو» ارجاع می‌دهد. همین موضوع باعث شده‌است که بسیاری این نویسندگان را مورد خطاب قرار دهند که نظرشان دربارهٔ الهام بخش بودن نوشته‌هایشان برای تروریست‌های سفیدپوست چیست؟
رضا ضیاء ابراهیمی استاد کینزکالج لندن که کتاب «پیدایش ناسیونالیسم ایرانی» را نوشته‌است توئیتی خطاب به «رنو کامو» نظریه‌پرداز اصلی «جایگزینی بزرگ» منتشر کرده و از او پرسید که با توجه به اینکه به نظر می‌رسد مهاجم از حامیان نظریه شما بوده، نظرش دربارهٔ کشتار نیوزیلند چیست؟
«رنو کامو» در پاسخ به ضیا ابراهیمی چنین نوشت: «مشکل من با دوستانمان این است که آنها کمی کَر هستند: از سوالت متشکرم. من این عمل را مجرمانه، احمقانه و تاسف بار می‌دانم. همان‌طور که همیشه برای همه حملات و تمام خشونت‌ها گفته‌ام. موضع من هرگز تغییر نکرده‌است.»
ژان-ایو کولت نویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
آندره-ژوزف دوبوا نویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
آنژل کوسته رمان‌نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
نیکول مالینکونی نویسنده قرن بیستم میلادی اهل بلژیک است.
برنار-روژه ماتیو نویسنده و روزنامه‌نگار قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
پاتریک رامبو رمان‌نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
مونیک توماستی نویسنده و نقاش قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
والری آفاناسیف رمان‌نویس و نوازنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
اتین باریلیه نویسنده، فیلسوف و مترجم قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
ژوئل برت نویسنده و شاعر قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
ژرژ-اولیویه شاتورینو رمان‌نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
رنه فرنی نویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
گی گوفت شاعر و نویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
ژاک ژوئه نویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
ریشار خیتزین نویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
سونی لابو تانسی نویسنده قرن بیستم میلادی اهل کنگو بود.
روبر لالوند نویسنده، شاعر و نمایش‌نامه‌نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
میشل لبر نویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
ژان مایه موسیقی‌دان و نویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
دانیل ماکسیمن رمان‌نویس، شاعر و مقاله‌نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
هلن دو مونفران رمان‌نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است. "دوستان هلوییز" (۱۹۹۴) عنوان رمان مهم او است.
تیرنو موننمبو نویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
پاتریک پواور داروور روزنامه‌نگارونویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
وی با ورونیک ازدواج کرد که با او سه دختر و یک پسر دارد. آنها طلاق گرفته اند. پسر آنها آرناود در مورد طلاق والدینش در مجله گالا ، در سال 2010 صحبت كرد. یك دختر ، سولن ، در سال 1995 ، در سن 19 سالگی ، در یك ایستگاه مترو پاریس خودكشی كرد. گرفتاری او نمادی از مشکلات شد بی اشتهایی و پرخوری عصبی، Poivre تبدیل شد به یک مبارز و نویسنده در مورد این مسئله در دسامبر 2004 ، برنادت شیراک ، همسر رئیس جمهور سابق ژاک شیراک ، که دخترش نیز از این اختلال رنج می برد ، یک مرکز درمانی در پاریس برای نوجوانان افتتاح کرد و آن را "میسون د سلن" نامگذاری کرد.
پویور با ارائه خبرنامه معمولی خود در عصر روز بعد از مرگ سولن ، باعث جنجال شد.
برای چندین سال در دهه 1990 شایعات زیادی شنید که پویور با کلر چزال ، همتای آخر هفته وی به عنوان مجری اخبار TF1 8 pm ارتباط برقرار کرده است. این زوج تا تأیید ماجرا تا اوت 2005 ، هنگامی كه پووور در " اعترافات " كتاب مصاحبه با روزنامه نگار "سرگ رافی"، امتناع كرد كه وی پدر پسر 10 ساله چزال ، فرانسوا بود. پویور گفت: "ما در زمان [فرانسوا] قرار داده بودیم که این داستان فاش شود."
او کتابهای زیادی منتشر کرده است که دو کتاب آن به دخترش سولن اختصاص دارد.
پاتریک روژیه نویسنده و روزنامه‌نگار قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
اولیویه رولن نویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
برنار پیو (زاده ۵ مه ۱۹۳۵ در لیون) روزنامه‌نگار، مجری برنامه‌های فرهنگی در تلویزیون فرانسه و همچنین عضو فرهنگستان گنکور است.
او در خانواده خواربارفروش متولد شد. در دوران جنگ جهانی دوم پدرش شارل پیو در آلمان دستگیر شد و مادرش به خانه پدری برگشت و برنار در آنجا رفتن به مدرسه را آغاز کرد. در سال ۱۹۴۵ پدرش از زندان آزاد شد و با خانواده‌اش در شهر لیون اقامت کرد. سپس در رشته حقوق در لیون تحصیل کرد و بعد از آن در سال ۱۹۵۵ در پاریس در مرکز آموزشی روزنامه نگاران ثبت نام کرد. از سال ۱۹۵۸ تا ۱۹۷۴در مجله ادبی فیگارو فعالیت داشت و سپس رئیس بخش ادبی آن شد. در سال ۱۹۷۴ فعالیتش در فیگارو را متوقف کرد. در سال ۱۹۷۰ میزبان برنامه طنزآمیز رادیویی فعالیت کرد که بیشتر به مسائل سیاسی می‌پرداخت. در سال ۱۹۷۴ در کانال تلویزیونی فرانسه ۲ (France ۲) برنامه‌ای به نام «آپستروف» را شروع کرد که تا سال ۱۹۹۰ ادامه داشت.
آکادمی گنکور
الیزابت وناربورگ رمان‌نویس و داستان کوتاهنویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
برنار-ماری کُلتِس نمایشنامه‌نویس برجسته و داستان‌پرداز قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود.
در سال ۱۹۷۰، نخستین نمایشنامه‌اش را بر اساس «کودکی من» اثر ماکسیم گورکی نوشت و آن را برای اوبر ژینیو(مدیر مدرسهٔ ملی تئاتر استراسبورگ) فرستاد و درخواست کرد که وارد مدرسهٔ او شود. سال بعد، گروه تئاتر «بارانداز» را با دوستانش در استراسبورگ تشکیل داد و نمایشنامه‌اش را به روی صحنه برد. خودش در این اجرا، نقش الکسی را بازی کرد. با اجرای این نمایش، اوبر ژینیو پذیرفت که کلتس وارد مدرسه‌اش شود. او با دریافت بورس تحصیلی، در کلاس‌های مدرسهٔ استراسبورگ شرکت کرد و سال بعد، مدرسه را رها کرد.
تا سال ۱۹۷۵ که کلتس برای همیشه به پاریس رفت، تنها رمان خود را نوشت؛ «فرار بر اسب تا دوردست های شهر» (۱۹۷۴)، رمانی که به نظر خودش ضعیف بود و تا سال ۱۹۸۴ کسی حاضر به چاپش نشد و فقط دوستانش آن را خواندند. چند نمایشنامه هم نوشت که باز در حلقهٔ دوستان خوانده شدند و کلتس حتی بعدها هم مایل به چاپشان نبود.
این نمایشنامه‌ها عبارتند از «پیاده‌روی»(۱۹۷۱) که آن را پس از دومین قرائتش از تورات بر اساس غزلِ غزلهای سلیمان نوشت، «دادرسی مستانه» (۱۹۷۱) بر اساس «جنایت و مکافات» اثر داستایفسکی، «میراث» (۱۹۷۲)-نخستین نمایشنامه غیر اقتباسی او که از رادیوی فرهنگی فرانسه با شرکت ماریا کازارس پخش شد-، «داستان های مرده» (۱۹۷۳)، «نغمه های خفته» (۱۹۷۴) و «روز کشتارها در داستان هملت» (۱۹۷۴). این نمایشنامه‌ها که غالبا خود او و دوستانش آنها را به روی صحنه می‌بردند و اجرای رادیویی بعضی از آنها هم در همان دوران از رادیو پخش می‌شد، بعدها به علت استقبالی که از کارهای معتبر کلتس به عمل آمد، بعد از مرگش چاپ شدند.
نخستین نمایشنامهٔ معتبر برنار ماری کلتس، تک‌گویی «شب درست پیش از جنگلها» است که در سال ۱۹۷۷ نوشته شد. نمایشنامهٔ بعدی او «سالینجر» (۱۹۷۷) نام داشت که کلتس آن را به سفارش دوست کارگردانش، برونو بونگلن، بر اساس داستانهای سالینجر نوشت. خود کلتس از این نمایشنامه راضی نبود و مثل آثار اولش، پس از مرگ او به چاپ رسید.
بین سالهای ۱۹۷۸ و ۱۹۷۹ به چند کشور آفریقایی-نیجریه، مالی و ساحل عاج- سفر کرد و همین سفرها الهام‌بخش یکی از بهترین نمایشنامه‌هایش بودند؛ «جدال سیاه و سگها» (۱۹۷۹)، نمایشنامه‌ای با ۲۰ صحنهٔ کوتاه دربارهٔ نژادپرستی و تبعاتش. پس از نوشتن «جدال سیاه و سگها»، مرکز ملی ادبیات فرانسه به کلتس بورس داد و او بیش از پیش، وقتش را صرف مطالعه کرد. آثار پروست، کنراد، ملویل، بارگاس یوسا، دیگر نویسندگان آمریکای لاتین و آثار فیلسوفان معاصر خود، ژیل دلوز و میشل فوکو را می‌خواند، در حالی که همچنان به مطالعهٔ مداوم شکسپیر و فاکنر ادامه می‌داد.
بین سالهای ۱۹۸۱ و ۱۹۸۲ دو بار دیگر به نیویورک سفر کرد و نمایشنامهٔ بعدی او، «بارانداز غرب» (۱۹۸۳)، حاصل این سفرهاست. در این دوران، نمایشنامه‌های او در معتبرترین تئاترهای فرانسه اجرا می‌شدند و کمدی فرانسز (بنیاد مهم و تاریخی تئاتر فرانسه) نوشتن نمایشنامه‌ای را به او سفارش داده بود. از طرفی، ترجمهٔ انگلیسی «جدال سیاه و سگها» در نیویورک به روی صحنه رفت.
در سال ۱۹۸۳ اتفاق مهم دیگری در زندگی کلتس روی داد؛ پاتریس شرو که قبلا اجراهای متفاوت و موفقی از آثار ماریوو، ساد، و بعدها ژنه، شکسپیر و چخوف را به روی صحنه برده بود، تئاتر آماندیه را در شهر نانتر راه اندازی کرد و این تئاتر با اجرای «جدال سیاه و سگها» افتتاح شد. دیدار این نمایشنامه‌نویس و کارگردان اتفاق هنری مهمی بود که به دوستی آنها انجامید. شرو نمایشنامه را با دکورهای عظیم و با استفاده از چند بازیگر معروف سینما و تلویزیون به روی صحنه برد و موفقیت این اجرا باعث شد که کلتس دیگر بتواند از درآمد کار خود زندگی کند.
در سال ۱۹۸۴ به سنگال سفر کرد و «جدال سیاه و سگها» در چند شهر آلمان به روی صحنه رفت. سال بعد، «بارانداز غرب» ابتدا در آمستردام و بعد در تئاتر آماندیه، به کارگردانی پاتریس شرو و بازی ماریا کازارس، به روی صحنه رفت. در سال ۱۹۸۵، کلتس با رو در رو قرار دادن دو شخصیتِ موادفروش و مشتری، نمایشنامهٔ «در خلوت پنبه‌زارها» را نوشت که در یک صحنه واحد، در مکانی پرت و به هنگام غروب اتفاق می‌افتد.در فاصلهٔ دو اثر مهم «بارانداز غرب» و «در خلوت پنبه‌زارها»، کلتس کارهای دیگری نوشت؛ فیلمنامهٔ «نیکل استاف» (۱۹۸۴) که هنوز هم چاپ نشده است، رمان نیمه تمام «پیش درآمد» (۱۹۸۶) و نمایشنامهٔ کوتاهی با عنوان «تاباتابا» برای جشنوارهٔ آوینیون.
پاتریس شرو «در خلوت پنبه زارها» را با بازی لوران ماله در نقش مشتری و ایزاک دو بانکه در نقش موادفروش به روی صحنه برد. در دو اجرای بعدی، خودش نقش موادفروش را بازی کرد و همین امر باعث بروز اختلاف بین نویسنده و کارگردان شد، چون کلتس عقیده داشت که این نقش را برای یک سیاهپوست نوشته است و هیچ کدام از نمایشنامه‌های او بدون سیاه نیستند. پس از ترجمهٔ «حکایت زمستانی» شکسپیر به فرانسه، کلتس نمایشنامهٔ «بازگشت به برهوت» را در سال ۱۹۸۸ نوشت؛ آمیخته‌ای از تراژدی و کمدی و یک شخصیت خیالی، که پاتریس شرو آن را با استفاده از چند بازیگر مشهور سینما و تلویزیون با موفقیت به روی صحنه برد. «بازگشت به برهوت» نیز مثل «بارانداز غرب» خانواده‌ای را نشان می‌دهد که پول آن را متلاشی می‌کند.
کلتس نمایشنامهٔ «روبرتو زوکو» (۱۹۸۸) را در حالی که سخت بیمار بود، با الهام از یک حادثهٔ واقعی نوشت. نخستین اجرای «روبرتو زوکو» به کارگردانی پیتر اشتاین در سال ۱۹۹۰ در آلمان به روی صحنه رفت. از اجرای فرانسوی اثر به کارگردانی برونو بونگلن در سال ۱۹۹۱، در شهر شامبری، جلوگیری شد، چون نمایشنامه را اثری در ستایش جنایت تشخیص دادند. برنار ماری کلتس در ۵ آوریل ۱۹۸۹، در بازگشت از سفر مکزیک، گواتمالا و لیسبون در یکی از بیمارستان های پاریس بستری شد و ۱۰ روز بعد، در سن ۴۱ سالگی درگذشت.
آثار برنار-ماری کلتس را می‌توان چنین فهرست کرد:
•    تلخی‌ها(۱۹۷۰)
•    پیاده‌روی(۱۹۷۰)
•    دادرسیِ مستانه(۱۹۷۱)
•    میراث(۱۹۷۲)
•    داستان‌های مرده. یک رؤیای گمشده(۱۹۷۳)
•    نغمه‌های خفته(۱۹۷۴)
•    روزِ مرگ در داستان هملت(۱۹۷۴)
•    سالینجر(۱۹۷۷)
•    شبِ درست پیش از جنگل‌ها(۱۹۷۷)
•    نبردِ سیاه و سگها(۱۹۷۹)
•    بارانداز غربی(۱۹۸۵)
•    در خلوت مزارع پنبه(۱۹۸۵)
•    تاباتابا(۱۹۸۶)
•    بازگشت به برهوت(۱۹۸۸)
•    روبرتو زوکو(۱۹۸۸)
•    حکایت زمستان، ویلیام شکسپیر(۱۹۸۸)
•    فرار با اسب تا دوردست‌های شهر(۱۹۷۶)
•    پیش‌درآمد(ناتمام)(۱۹۸۶)
فیلمنامه:
•    نیکِل استاف (۱۹۸۴)
از آثار کلتس به ترتیب چهار نمایشنامه به فارسی ترجمه شده‌اند:
ژان-پیر پوچیونی نویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
در زیست‌شناسی گونهٔ وحشی که آن را می‌توان گونهٔ خود رو یا گونهٔ طبیعی هم نامید، به فنوتیپی از ارگانیسم‌ها می‌گویند که در یک گونهٔ زیستی به طور وحشی و خود رو در طبیعت پدیدار می‌شوند.
در برابر گونهٔ خود رو، گونه‌های جهش‌یافته قرار دارند؛ گونه‌های جهش یافته ارگانیسمهایی نو با ویژگی‌های ژنتیکی تازه هستند که در پی جهش ژنی پدید می‌آیند.
پس از یک پرواز یک ساعته و پیمودن بیش از ۸۰ کیلومتر بین شهرها، بادکنک در ۱۹ کیلومتری شمال شرق فرودگاه بین‌المللی دنور فرود آمد. مسئولین فرودگاه دنور را بلافاصله بستند و چندین هلیکوپتر گارد ملی و پلیس محلی را به دنبال آن فرستاند. بعد از آنکه بادکنک فرود آمد و پسر درون آن یافت نشد، مسئولین یک جستجوی گسترده را در تمام منطقه آغاز کردند . این ترس در حال افزایش بود که شاید پسر از بادکنک به بیرون افتاده باشد. گزارش شده بود که چیزی از بادکنک جدا شده و به زمین سقوط کرده است. پس از مدتی در بعدازظهر آن روز گزارش شد که پسر در تمام مدت زیر شیروانی خانه مخفی شده بوده است.
این شک ایجاد شده بود که این زوج از ابتدا و از روی عمد دروغ گفته‌اند. به خصوص پس از مصاحبه‌ خانواده با لری کینگ هنگامی که فالکن در پاسخ به این پرسش که چرا مخفی شده بود به پدرش گفت:"شما گفتید..آم.. ما این کارو برای نمایش کردیم". ریچارد هین بعداً مجرم شناخته شد و به ۹۰ روز حبس و پرداخت ۳۶۰۰۰ دلار جریمه محکوم شد. مایومی نیز به ۲۰ روز زندان آخر هفته محکوم شد.
پاسکال کینیار نویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه و زادهٔ ۱۹۴۸ است. در سال ۱۹۹۱ او برای رمان «سایه‌های سرگردان» موفق به کسب جایزه گنکور شده است. از پاسکال کینیار، رمانهای تراسی در رم (1390)، همهٔ صبح های دنیا (1390) و مادلن در زیباترین صبح جهان (1394) به فارسی ترجمه شده است.
گی شارماسون نویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود.
دیدیه دننکس رمان‌نویس و فیلم‌نامه‌نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
فیلیپ دیژان (؛ ؛ زاده ) یک رمان‌نویس ارمنی-فرانسوی است که از ۱۹۸۱ میلادی تا کنون مشغول فعالیت می‌باشد. وی بخاطر نگارش رمان «Oh...» برنده جایزه انترالیه سال ۲۰۱۲ شده است.
وی در ۳ ژوئن ۱۹۴۹ در پاریس به دنیا آمد . وی برنده جوایزی همچون جایزه انترالیه شد.
میشل فراچی-پوری نویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
پاسکال گارنیه رمان‌نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
ژان-کلو اوک رمان‌نویس، منتقد هنری و مورخ ادبیات قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
کریستین اوستر نویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
ژان رولن نویسنده و روزنامه‌نگار قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
محمد محمدی (زاده ۱۳۱۶ در دلفان) حاکم شرع سابق و از جمله حاکمان شرع انقلاب بوده که بدون داشتن سواد حقوقی به صورت حدس و گمان رای بسیاری صادر می کرد و نماینده اصولگرای تندرو و خشونت طلب حوزه انتخابیه دلفان و سلسله در دوره‌های دوم، چهارم، ششم و هشتم مجلس شورای اسلامی ایران بوده‌است.
محمد محمدی در خرم‌آباد در حوزهٔ علمیهٔ روح‌الله کمالوند تحصیل را آغاز و و پس از ان در سال ۱۳۴۰ برای ادامه تحصیل به حوزه علمیه قم رفت و در کلاس افرادی چون سید محمدرضا گلپایگانی، حسین نوری همدانی، محمد فاضل لنکرانی، ناصر مکارم شیرازی و کاظم تبریزی به درجهٔ اجتهاد رسید که به گفتهٔ وب‌گاه خودش، مورد تأیید حسین نوری همدانی قرار دارد البته ایشان در جریان انتخابات خبرگان رهبری پس از مطرح شدن امتحان اجتهاد از انتخابات کناره گیری کرد، مردم دلیل این انصراف را عدم توانایی علمی و فقهی مشارالیه می دانند.
او در سال ۱۳۶۲ نامزد نمایندگی مجلس شورای اسلامی در حوزه دلفان و سلسله شد که موفق به کسب کرسی در دورهٔ دوم مجلس شورای اسلامی گشت. وی در دوره‌های چهارم، ششم و هشتم نیز نمایندهٔ حوزهٔ دلفان و سلسله در مجلس بوده‌است.
او در دوره ششم مجلس یکی از اشخاص فعال در درگیری‌های فیزیکی بین گروه اقلیت مجلس (معروف به جناح راست یا اصولگرا) با اکثریت (معروف به چپ یا اصلاح‌طلب) بود که به دلیل مخالفت با تغییر قانون مطبوعات و خواندن بیانیهٔ نهضت آزادی در گزارش کمیسیون اصل ۹۰ رخ داده بود. محمدی در این واقعه «از عناصر اصلی بروز تشنج در مجلس بود» و اقدام به پاره کردن گزارش کمیسیون اصل ۹۰ نمود.
سیزیا زیکه نویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود.
آنی دگروت نویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
سواستیکا یا صلیب شکسته یا گردونه خورشید(گاهی به شکلِ 卐 و گاهی به شکلِ 卍) یک صلیب با شاخه‌های ۹۰ درجه به سمت راست یا چپ است که معمولاً با جهت افقی یا گوشه‌هایی با زاویه ۴۵ درجه است. در شکل هندی نقطه‌هایی در هر ربع آن قرار می‌دهند.
واژه «صلیب» در عبارت «صلیب شکسته» اشاره به صلیب مسیحی ندارد که در صورت شکسته‌شدن شکل متفاوتی به‌دست می‌آید، منظور، صلیب ساده و اولیه (+ و x) است.
سواستیکا از واژهٔ سانسکریتِ "Suvastika" مشتق شده و به معنای «هستی نیک» است. صلیب شکسته نشان بسیاری از چیزها، از جمله خورشید در آئین مهرپرستی و خوش‌اقبالی، سمساره و برهما در آیین هندو است.
در فرهنگ هندواروپایی، این نشان بر روی اشیا یا مردم ایجاد می‌شد تا برای آنان شانس بیاورد. این نشان، هزاران سال متداول بوده‌است. امروزه این نشان معمولاً در آثار هنری هندی و معماری کنونی و باستانی هندو و نیز در خرابه‌های شهر تاریخی تروآ دیده می‌شود. در روزگار باستان، صلیب شکسته در بین یونانی‌ها، هیتی‌ها، سومری‌ها، سلت‌ها و ایرانی‌ها استفاده می‌شد.