moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
ناظر ویرایش موسیقی فیلم، جولیان اسلتر بود که در زمان ورود به پروژه، نسخه‌ای از فیلم‌نامه را به همراه یک پرونده پی‌دی‌اف حاوی موسیقی‌های منتخب و یک آمیختن صدای اولیه دریافت کرد. اسلتر همکاری نزدیکی با ویرایش‌گر موسیقی فیلم، بردلی فارمر داشت. این دو هر قطعه موسیقی را به یک نقشه تمپوی منحصر به فرد تبدیل می‌کردند تا بتوان قطعه‌ها را در هر زمان هماهنگ کرد. این فرایند نیازمند مقیاس زیروبمی تکرارشونده بود تا موسیقی‌ها ناهماهنگ و غیرمعمول نشوند. یکی از وظایف اولیه آنان ساختن صدای وزوز گوش بیبی بود. اسلتر و فارمر موسیقی‌های متعددی از لطیف تا قوی و شدید را آزمایش کردند. بر همین اساس، آنان توانستند تکرار یک آمیختن صدا را برای مطابقت با نوع موسیقی تنظیم کنند. شدت وزوز گوش بیبی در آمیختن صدا بستگی به حال او داشت. برای مثال، هر قدر او مضطرب‌تر می‌بود، صدای زنگ باید بلندتر می‌شد. مدیریت تغییرات تمپو با استفاده از جلوه‌های صدا مشکل‌ساز شد. اسلتر در این باره گفت: «بردلی نحوه کار موسیقایی را به من نشان داد [...] که چگونه شلیک اسلحه با یک طبل بزرگ به گونه‌ای نه چندان واضح شبیه‌سازی می‌شود. برای هر لایه موسیقایی، لایه غیرموسیقایی دیگری هست و به این ترتیب شما فقط گاهی آن [لایه] را درک می‌کنید.» پیچیده‌ترین چالش گروه صوت، صحنه دویدن بیبی با قهوه بود. این صحنه که در ۲۵ برداشت گرفته شد، شامل جلوه‌های موسیقی لطیف موتورها، دیالوگ‌هایی با تغییرات ظریف و حساس و موارد دیگری بود. چالش دیگر، یکی از صحنه‌های پایانی "بیبی راننده" بود که بیبی در آن با برخورد گلوله به گوشش ناشنوا می‌شود. این صحنه نیازمند مجموعه بسامدهای جدید، صداهای متغیر و صداهای دیگری بود تا زاویه دید به‌هم‌ریخته بیبی را پررنگ‌تر کند.
گروه صوتی هشت روز وقت صرف ضبط جلوه‌های صوتی خودروها در پیست کرد. واتسون وو، ضبط‌کننده جلوه‌های صوتی، برای ضبط متحرک (صداهای شنیده شده از زاویه راننده و مسافر)، حدود شش میکروفون روی هر خودرو نصب کرد: یکی روی بخشی از موتور، یکی روی رادیوی داشبورد، دو تا در نزدیکی اگزوزها و دوتا در محفظه موتور. جیمز پیترسون، متصدی صداهای بلند، برای ضبط جانبی، هر خودرو را با یک میکروفون دراز دنبال کرده و هم‌زمان از تجهیزات استریوی XY برای ضبط سروصدای خودروهای عبوری استفاده می‌کرد. اعضای گروه آمیختن اولیه صوت را در توکنهام استودیوز واقع در لندن انجام دادند، اما آمیختن نهایی صدا در مجموعه گلدکرست فیلمز انجام شد.
رایت و پرایس ایده‌هایشان را در مرحله پیش‌تولید به اشتراک گذاشتند و ده موسیقی را به عنوان الگوی جهت‌گیری موسیقایی پروژه انتخاب کردند. تعداد تمام آهنگ‌های ثبت شده توسط فیلم‌سازان در رایت موزیک، ۳۶ عدد بود که خیلی از آن‌ها قبل از فیلم‌برداری در فیلم‌نامه گنجانده شده بودند. رایت نمی‌توانست برای چند آهنگ هیپ هاپ و الکترونیک خاص که در فیلم‌نامه هم نوشته شده بودند مجوز استفاده را دریافت کند، چرا که آن‌ها شامل نمونه‌برداریهای غیر واضح بودند. در آن زمان، او وضعیت ثبت نمونه‌ها را دنبال کرد و به جای استفاده مستقیم، در موسیقی متن از آن‌ها استفاده کرد. دنجر ماوس و کید کوالا تنها آهنگ‌های اصلی آلبوم، «مرا دنبال کن» و «آیا آهسته بود؟» که با همکاری ران د جولز و بیگ بوی تهیه شده بودند را به ثبت قانونی رساندند. کید کوالا «آیا آهسته بود؟» را با استفاده از تجهیزات آنالوگ ساخت، که شامل نمونه‌هایی از دیالوگ‌ها اسپیسی هم هست. یکی از زیرشاخه‌های کلمبیا رکوردز موسیقی متن "بیبی راننده" را در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۷ روی صفحه گرامافون و لوح فشرده عرضه کرد. آلبومی متشکل از محتوای عرضه‌نشده هم در ۱۳ آوریل ۲۰۱۸ معرفی شد.
کار فیلمبرداری فیلم از تاریخ ۱۷ فوریه ۲۰۱۶ آغاز شد و در تاریخ ۱۳ مه به پایان رسید. بیبی راننده تماماً در شهر آتلانتا واقع در ایالت جورجیا فیلمبرداری شد. پل مکلیس وظیفه تدوین فیلم را بر عهده داشت. استیون پرایس که پیش‌تر در فیلم "ته دنیا" با رایت همکاری کرده بودEdgar Wright and The Rock present: The Simon And Garfunkel Song Title Cinematic Universe و برای ساخت موسیقی متن فیلم "جاذبه" جایزه اسکار را برنده شده بود هم آهنگسازی فیلمFrom ‘Shaun of the Dead’ to ‘Baby Driver,’ Edgar Wright shatters Hollywood’s formulas - The Washington Post را بر عهده گرفت.Queen, Blur, The Beach Boys & more join 'Baby Driver' soundtrack - NME
رایت تغییرات خلق‌وخوی بیبی را به عنوان عامل محرک مضمون فیلم می‌داند. از نظر دیوید سیمز از "آتلانتیک"، گوشه‌گیری بیبی در ابتدای فیلم، ناشی از وابستگی او به موسیقی است که از آن برای فرار از آشوب دنیای اطراف و وزوز گوش خود استفاده می‌کند. تنها به دلیل وظیفه او برای محافظت از دبورا، جوزف و اعضای گروهش در برابر یک تهدید قریب‌الوقوع است که بیبی در نهایت مجبور می‌شود تا با واقعیت روبه‌رو شده و چشم‌پوشی از هرج‌ومرج اطرافش را کنار بگذارد. "بیبی راننده" مخصوصاً در اعتقاد قهرمانانه به سرنوشت و داشتن شرارت محکم و بدون انعطاف، شامل برخی عناصر فیلم‌های گانگستری است.
در مورد شخصیت‌شناسی فیلم‌های رایت، "بیبی درایور" شدیداً تحت تأثیر نمادهای رنگی قرار می‌گیرد. رنگ‌ها به صورت نمادین به کار رفته تا پرسونای هسته شخصیت‌ها را بازسازی کند. برای مثال، بیبی لباس‌هایی با رنگ یک‌نواخت و خسته‌کننده می‌پوشد که نشان دهنده دید سیاه‌وسفید او نسبت به جهان است. حساسیت سکوت او، در مقابل رنگ‌های روشن و پرجنب‌وجوشی قرار می‌گیرد که دیگر همتایانش را نمادین می‌کنند: قرمز نماد باتس، بنفش و صورتی نماد دارلینگ و آبی نماد بادی است. با جلو رفتن فیلم، فشار جرایم سازمان‌یافته به سطح بسیار بالا رسیده و کمد لباس بیبی دستخوش تغییروتحول می‌شود. در این زمان، او با پیراهن‌های خون‌آلود سفید مایل به خاکستری کم‌رنگ دیده می‌شود. کورتنی هافمن، طراح لباس فیلم، از خاکستری کم‌رنگ در کمد لباس بیبی استفاده کرد تا تلاش وی برای رهایی از دنیای جرم‌وجنایت را به تصویر بکشد. جاستین چنگ از "لس آنجلس تایمز" گفت که "بیبی راننده" اکتشافی از هویت و سبک شخصی است و نشان می‌دهد که اصطلاحات گفتاری چگونه وضعیت یک نفر را در جامعه بیان می‌کنند.
موضوع بحث اصلی دیگری که در نقدها مطرح شد، رفتار نژادی "بیبی راننده" بود. در قطعه‌ای از "نقد کتاب‌های لس آنجلس"، دیوید هالینگشید و جین هو ادعا کردند که جنبه‌های مشخصی از "بیبی راننده"، مثل انتخاب بازیگران و وابستگی فیلم به یک داستان «معصوم بودن نژاد سفید»، باعث شده تا یک زیرمتن با موضوع «آگاهی نژادی» و تفسیری دربارهٔ اصول اخلاقی استیلای فرهنگی به وجود آید.
اکران اولیه و جهانی فیلم در فرش قرمز "بیبی راننده" در ۱۱ مارس ۲۰۱۷ در جشنواره جنوب از جنوب غربی واقع در آستین، تگزاس برگزار شد. ترایستار پیکچرز هزینه‌های کمپین تبلیغاتی را تقبل کرد. استراتژی تبلیغاتی آن‌ها شامل فعالیت گسترده در شبکه‌های اجتماعی، یک تور عمومی جهانی و ساخت چندین پوستر رنگارنگ و با سبک قدیمی از شخصیت‌ها بود. برنامه‌ریزی ابتدایی ترایستار و سونی برای عرضه "بیبی راننده"، عرضه آن در ماه اوت در آمریکای شمالی و بریتانیا بود، اما در یک حرکت غیرمعمول، استودیوها "بیبی راننده" را شش‌هفته زودتر و در ۲۸ ژوئن عرضه کردند، چرا که واکنش‌های دریافت شده در جشنواره فیلم از اشتیاق مخاطبان خبر می‌دادند. این تصمیم غیرعادی بود، چرا که اواخر تابستان معمولاً زمانی رقابتی نیست و تعداد زیادی از فیلم‌های با بودجه کم در این بازه عرضه می‌شوند.
"بیبی راننده" در ۱۲ سپتامبر ۲۰۱۷ توسط سونی پیکچرز اینترتیمنت عرضه شد و نسخه‌های دیسک بلو-ری، دی‌وی‌دی و 4K اولترا اچ‌دی در ۱۰ اکتبر همان سال منتشر شدند. نسخه عرضه فیزیکی دارای دو ساعت محتوای اضافه شامل پشت‌صحنه، تمرین‌های تولید، گالری استوری‌برد، تفسیر صوتی و نماهنگ «بلو سانگ» بود. در اولین هفته فروش فیلم در ایالات متحده، "بیبی راننده" با ۲۲۶٬۶۵۷ نسخه فروخته شده و کسب درآمد ۵٫۶ میلیون دلار، در رتبه دوم پرفروش‌ترین فیلم‌های دی‌وی‌دی و بلو-ری قرار داشت. آخرین آمارها نشان از فروش ۵۹۵٬۱۱۱ نسخه‌ای "بیبی راننده" دارند که مجموعاً معادل درآمدی ۱۸٫۹ میلیون دلاری است.
شبکه کابلی شوتایم حق پخش انحصاری "بیبی راننده" را در ایالات متحده دارد. مشترکان شوتایم می‌توانند این فیلم را از راه خدمات پخش برخط ببینند.
"بیبی راننده" به‌طور کلی یک موفقیت اقتصادی تلقی می‌شود. با وجود افت عملکرد فیلم در چین، فروش آن در بازار آمریکای شمالی و اروپا تا پایان اکران سینمایی‌اش بسیار خوب بود. "بیبی راننده" ۱۰۷٫۸ میلیون دلار در ایالات متحده و کانادا فروخت و در دیگر نقاط جهان هم فروش ۱۱۹٫۱ میلیون دلاری داشت که مجموعاً فروش ۲۲۶٫۹ میلیون دلاری جهانی را رقم می‌زنند. با این آمار فروش، "بیبی راننده" تبدیل به چهل‌ودومین فیلم پرسود۲۰۱۷ و پرسودترین فیلم رایت تا به آن زمان شد. بخش حقوق رسانه‌ای ترایستار با دریافت ۵۱٫۵ میلیون دلار، مبلغ سرمایه‌گذاری شده خود را پس گرفت. این مبلغ خرج هزینه‌هایی مانند بازاریابی شده بود. چرخیدن دهان‌به‌دهان آوازه "بیبی راننده" و کاهش علاقه به مجموعه‌های بزرگ و پرخرج، از حیاتی‌ترین عوامل موفقیت فیلم در باکس آفیس شناخته می‌شوند.
نظرسنجی‌ها در ایالات متحده نشان‌دهنده پتانسیل بالای تجاری در تمام سنین بودند. نظرسنجی‌های سینماسکور که در شب افتتاحیه و در مقیاس +A تا F انجام شدند نشان از دریافت نمره −A داشتند. بیشتر مخاطبان جوان بودند. ۵۲٪ از آنان زیر ۲۵ سال و ۵۷٪ مرد بودند. دلایل اصلی مشاهده فیلم از نظر تماشاگران، صحنه‌های اکشن (۴۴٪)، بازیگران (۲۶٪) و کارگردانی رایت (۱۶٪) بود. پیش‌فروش ساعتی بلیت‌های فیلم، فروش "" را هم تحت‌الشعاع قرار داد. با وجود در نظر گرفتن بازخورد مثبت رسانه‌ها و حمایت شفاهی مردمی از "بیبی راننده"، پیش‌بینی‌ها در خصوص پایداری طولانی‌مدت موفقیت تجاری این فیلم اقتصادی در بازاری شدیداً رقابتی متناقض بودند. در اولین روز عرضه گسترده، این فیلم موفق شد ۵٫۷ میلیون دلار بفروشد که شامل ۲٫۱ میلیون دلار از پیش‌نمایش سه‌شنبه شب، و ۳٫۳ میلیون دلار در پنج‌شنبه همان هفته بود. با کنار زدن "من نفرت‌انگیز ۳"، "بیبی راننده" موفق شد تا در آمار باکس آفیس آخر هفته رتبه دوم را با ۳۰ میلیون دلار فروش در ۳٬۲۲۶ سینما به دست آورد. این عملکرد فراتر از انتظارات سونی برای آخر هفته بود و بهترین افتتاحیه در ایالات متحده بین تمام فیلم‌های رایت تا آن زمان بود. در دومین هفته اکران در ایالات متحده، آمار فروش باکس آفیس با ۳۶٫۷٪ سقوط به ۱۳ میلیون دلار رسید و "بیبی راننده" ۸٫۸ میلیون دلار دیگر در آخر همان هفته کسب کرد. در ۱۴ اوت، این فیلم در داخل ایالات متحده ۱۰۰ میلیون دلار فروخته بود. ترایستار اکران سینمایی فیلم را تا ۲۵ اوت تمدید کرد و از این راه توانست ۱٫۲ میلیون دلار از ۱٬۰۷۴ سینما کسب کند که رشدی ۳۴٪ نسبت به هفته قبل از آن محسوب می‌شد. اکران سینمایی "بیبی راننده" در آمریکای شمالی در ۱۹ اکتبر ۲۰۱۷ پایان یافت.
از ۲۸ ژوئن تا ۲ ژوئیه ۲۰۱۷، "بیبی راننده" در ۱۶ بازار جهانی عرضه شد. در آخر هفته، این فیلم با کسب رتبه دوم پس از "من نفرت‌انگیز ۳" قرار گرفت. بیشترین فروش "بیبی راننده" در بریتانیا رخ داد و این فیلم در ۶۸۰ سینمای بریتانیا، ۳٫۶ میلیون یورو (۴٫۶ میلیون دلار) کسب کرد. در دومین هفته، فیلم ۱٫۸ میلیون دلار، و در سومین هفته فروش در بریتانیا ۲۶٪ افت در باکس آفیس را تجربه کرد. با توجه به آخرین آمار، "بیبی راننده" ۱۶٫۶ میلیون دلار در بریتانیا فروش داشته‌است. در مورد دیگر افتتاحیه‌ها، فیلم در استرالیا ۳٫۷ میلیون، در مکزیک و فرانسه ۱٫۷ میلیون، در آلمان و برزیل ۱٫۲ میلیون، در اسپانیا ۸۴۳٬۰۰۰ و در مالزی، ۶۲۰٬۰۰۰ دلار فروخت. در افتتاحیه فیلم در کره جنوبی در میانه سپتامبر، "بیبی راننده" ۳٫۱۲ میلیون دلار کسب کرد. فروش جهانی فیلم در ۳ سپتامبر از ۱۰۲٫۲ میلیون دلار فراتر رفته بود.
خبرگزاری‌های آمریکایی "بیبی راننده" را از برترین فیلم‌های ۲۰۱۷ می‌دانند. راتن تومیتوز گزارش کرد ۹۴٪ منتقدان نسبت به فیلم نظر مثبتی داشته‌اند که این عدد از روی ۲۵۲ نقد به‌دست آمده که در مجوعه امتیاز ۸٫۱/۱۰ را نصیب فیلم می‌کند.Baby Driver (2017) - Rotten Tomatoes در سایت متاکریتیک نیز "بیبی راننده" با احتساب ۵۲ نقد، امتیاز ۸۶/۱۰۰ را دارد که به معنای تحسین جهانی است.Baby Driver Reviews - Metacritic این فیلم یکی از گزینه‌های اصلی هیئت ملی بازبینی فیلم برای فهرست ۱۰ فیلم برتر بود. عملکرد بازیگران و مخصوصاً الگورت و جیمز به‌طور گسترده مورد تحسین خبرگزاری‌ها قرار گرفت و کارشان «ستاره‌سازی» و «درخشنده» نامیده شد. منتقدان در خصوص شخصیت‌پردازی فیلم، دو نوع نظر متفاوت داشتند: بعضی از آن‌ها در نقدهایشان تصویر به‌نمایش‌درآمده از شخصیت‌هایی که بازیگران در نقش آن‌ها بازی کرده بودند، و مخصوصاً زنان، را مورد انتقاد قرار دادند. اریک کوهن از ایندی‌وایر دبورا را شخصیتی در دست توسعه دانست، در حالی‌که تری وایت، منتقد مجله "امپایر"، حس می‌کرد که به دلیل پراکندگی جزئیات پیش‌زمینه دبورا، او فاقد عمق بوده و اغلب وابستگی کمی به خودش دارد. ریچارد برودی از "نیویورکر" دیالوگ‌های "بیبی راننده" را «تقریباً کاربردی» و خالی از لطافت دانست و گفت که همین موجب شده تا شخصیت‌ها علی‌رغم تلاش‌های تمام‌وکمال بازیگران متنوع، بسیار متغیر باشند. دیگر منتقدان از جمله دیوید ادلستین از مجله "نیویورک" و تلما آدامز از "نیویورک آبزرور"، شخصیت‌پردازی را یکی از نقاط قوت فیلم دانستند.
منتقدان بیبی راننده را اثری استادانه دانستند. نقدهای فیلم از «نوعی بیانیه است که اعلام می‌کند برای درک پتانسیل و لذت فراموش‌شده ژانر اکشن چه چیزی مورد نیاز است» تا «یکی از کامل‌ترین فیلم‌های اصیل در سال‌های اخیر» را دربرمی‌گرفتند و دستاورد فنی فیلم در صحنه‌های اکشن، ویرایش صوت، هنر سینما و موسیقی متن را تحسین می‌کردند. "تایم" به دقت سینمایی فیلم اشاره کرد و ادلستین صحنه آغازین فیلم را «شاهکاری شگفت‌آور» دانست.
فیلم‌نامه "بیبی راننده" به خاطر دیالوگ‌ها و پیشرفت داستان، مخصوصاً در صحنه‌های پایانی، مورد انتقاد قرار گرفت. آدام نایمن، منتقد مجله "سینیاست"، فیلم‌نامه رایت را بزرگترین نقص فیلم دانست. او بی‌تجربگی رایت در نوشتن تک‌نفره فیلم‌نامه را دلیل اشتباهات آن می‌دانست. آدام گراهام از "دیترویت نیوز" تجربه دیداری فیلم را ضعیف دانست و گفت که "بیبی راننده" از یک استقبال بازیگوش تبدیل به نوعی درام می‌شود «که از جاپای خود نامطمئن است.» "درپ" هم پایان‌بندی ضعیف فیلم را «تکان‌دهنده و غیرعادی» توصیف کرد و گفت که «کمتر اتفاق می‌افتد که فیلم‌سازان با چنان قدرتی آغاز کنند و بعد پایانی ضعیف داشته باشند.» آنتونی لین از "نیویورکر" معتقد بود که فیلم خودش را خیلی جدی می‌گیرد و همانند دیگر فیلم‌های اکشن کمدی رایت (مثل "پلیس خفن") از نبود خویشتن‌آگاهی رنج می‌برد.
در ۵ ژوئیه ۲۰۱۷ و بعد از موفقیت‌های بسیار زیادی که فیلم در گیشه و در نزد مردم و منتقدان کسب کرد کمپانی سونی اعلام کرد در حال مذاکره با ادگار رایت است تا او قسمت دوم فیلم را نیز بسازد. چند ماه بعد و در تاریخ ۵ دسامبر ۲۰۱۷، ادگار رایت اعلام کرد کمپانی سونی نسبت به ساخت قسمت دوم اصرار دارد و برای همین، او قصد دارد تا نگارش فیلم‌نامه قسمت دوم فیلم را آغاز کند.
کورس یک رقابت ورزشی مبتنی بر سرعت است که برای رسیدن به معیاری مشخص از جمله زمان یا نقطهٔ تعیین‌شده انجام می‌شود. مسابقه‌دهندگان تلاش می‌کنند که خواستهٔ معلومی را در کمترین زمان ممکن انجام دهند. معمولاً این کار شامل طی کردن مسافتی است؛ ولی ممکن است شیوه‌های دیگر سرعتی برای رسیدن به هدفی مشخص را نیز دربر گیرد.
کورس می‌تواند به صورت پیوسته از ابتدا تا انتها برگزار شود یا از بخش‌های مختلفی تشکیل شده‌باشد که دور یا مرحله نامیده می‌شوند. مرحله، بخشی کوتاه از یک مسابقهٔ بزرگتر یا تایم تریل است. دور نیز معمولاً در یک مسیر و در زمان‌های مختلف برگزار می‌شود.
نخستین مدرک از کورس‌ها در سفال‌های یونان باستان مشاهده شده‌است که در آن، مردانی برای دستیابی به مقام اول، رقابت می‌کنند. یک مسابقهٔ گردونه در ایلیاد هومر توصیف شده‌است.
دویدن در یک مسافت مشخص، ساده‌ترین شکل برگزاری مسابقه است؛ ولی مسابقه را می‌توان با استفاده از وسایل نقلیه از جمله قایق، خودرو، دوچرخه و هواگرد و نیز حیواناتی از جمله سگ و اسب انجام داد. مسابقه می‌تواند با سایر روش‌های حمل‌ونقل مانند اسکی، اسکیت و صندلی چرخدار انجام شود یا شیوه‌های دیگری از جابجایی مانند شناکردن یا راه رفتن را شامل شود. در مسابقات امدادی، اعضای یک تیم در بخش‌های مختلف مسابقه با یکدیگر جابجا می‌شوند یا صورت مشخصی از مسابقه را شکل می‌دهند.
در مسابقات نقشه‌خوانی وظیفهٔ دیگری برای استفاده از نقشه و قطب‌نما برای جهت‌یابی از یک نقطه به نقطهٔ دیگر در زمینی با عوارض مختلف و معمولاً ناآشنا افزوده می‌شود.
پایان سرعتی تاکتیکی مسابقه‌ای است که در بسیاری از شکل‌های مسابقه به کار می‌رود و در آن، مسابقه‌دهنده در مراحل پایانی مسابقه شتاب می‌گیرد تا به بیشینهٔ سرعت خود برسد. این تاکتیک معمولاً در مسابقات دو و دوچرخه‌سواری مسافت بلند مورد استفاده قرار می‌گیرد که در آن‌ها معمولاً شماری از شرکت کنندگان در بخش زیادی از رقابت، با سرعت کمتری مسابقه می‌دهند. این فعالیت هوازی آهسته‌تر به آنان امکان می‌دهد که بتوانند فعالیت بی‌هوازی مورد نیاز برای سرعت‌گیری پایانی را انجام دهند.Ronald J Maughan, & Michael Gleeson (20 May 2010). "Energy Supply". "The Biochemical Basis of Sports Performance" (pg. 129). Oxford University Press. در این تاکتیک، مسابقه‌دهنده با قرارگیری در خلأ پشت رکابزنان جلویی تا پیش از بخش پایانی رقابت، انرژی بیشتری نسبت به حریف خود ذخیره می‌کند تا بتواند زودتر به خط پایان برسد. این روش در مقابل تاکتیک حفظ سرعت بهینهٔ یکنواخت در طول مسابقه برای بیشینه کردن بازده انرژی است.Stevenson, Roy. Developing a fast finish for your road races. Multi Briefs. Retrieved on 2014-04-17.
در دو و میدانی، مسابقات مسافت ۱۵۰۰ متر به بالا معمولاً دارای پایان سرعتی هستند. در دوی صحرانوردی و جاده‌ای و حتی ماراتن نیز ممکن است پایان سرعتی دیده شود. معمولاً دویدن آخرین بخش از ورزش‌های چندرشته‌ای مانند سه‌گانه است که سرعت‌گیری پایانی در آن‌ها مانند رویدادهای دو است.Stevenson, Roy (2013-07-13). Developing a fast finish . "Triathlon & Multisport Magazine". Retrieved on 2014-04-17.
در دوچرخه‌سواری، پایان سرعتی بخش مهمی از مسابقه است و در دو بخش دوچرخه‌سواری جاده و پیست مورد استفاده قرار می‌گیرد. رکابزنان سرعتی، به‌ویژه در پیست، معمولاً بسیار تاکتیکی هستند. مسابقات طولانی پیست مانند اسکرچ دارای پایان سرعتی هستند؛ زیرا داشتن سرعت ثابت در گروه اصلی به رقیبان امکان می‌دهد که انرژی خود را حفظ کنند.Scratch Race. رکابزنان جاده نیز از این تاکتیک بهره می‌برند. تاکتیک‌های سرعتی بخش بزرگی از رده‌بندی امتیازی را در رویدادهای جاده شکل می‌دهند. در این رویدادها متخصصان رکابزنی سرعتی نخستین کسانی هستند که به نقاط میانی می‌رسند و امتیازات و جوایز بیشتری به دست می‌آورند.Gitz, Jarred (2014-04-05). The Points Classification . Jareds Cycling. Retrieved on 2014-04-17.
باران آفتابی پدیده‌ای هواشناسانه است که در آن وقتی که خورشید هنوز می‌تابد باران می‌بارد. این پدیده معمولاً نتیجهٔ وزیدن بادهای مرتبط با باران در فواصل دورتر است که قطرات باران در هوا را به جایی می‌برد که ابری در آن نیست. به این دلیل گاهی این پدیده وقتی رخ می‌دهد که یک ابر بارانی می‌گذرد و زاویه خورشید طوری است که ابرها جلوی نور سفید را نمی‌گیرند.
گارد جمهوری () از نیروهای ارتش عراق از ۱۹۶۹ تا ۲۰۰۳، بیشتر در دوره ریاست جمهوری صدام حسین بود. بعدها تبدیل به سپاه گارد جمهوری و سپس فرماندهی نیروهای گارد جمهوری و تبدیل به دو سپاه شد. گارد جمهوری پس از تهاجم به عراق در سال ۲۰۰۳ از سوی ائتلاف بین‌المللی به رهبری ایالات متحده آمریکا منحل شد.
گارد جمهوری متشکل از سربازان نخبه ارتش عراق بود که مستقیماً تحت فرمان صدام حسین، برخلاف شبه نظامیان فدائیان صدام و نیروهای عادی نیروی زمینی عراق بودند. اعضای گارد عموماً ولی نه همگی سنی مردم عرب بودند تا شیعه، کردهای سنی.
تایرا نو سوکه‌موری (; –
) یک سامورایی اهل ژاپن و پسر تایرا نو شیگه‌موری و برادر کوچکتر تایرا نو کوره‌موری بود.
سوکه‌موری پس از شکست خاندان تایرا در نبرد دان نو اورا به همراه برادر کوچکترش هاراکیری کرد. بنا بر روایت‌ها همسر وی که در این زمان باردار بود پس از مرگ سوکه‌موری، پسری بنام تایرا نو چیکازانه/ اودا چیکازانه را به دنیا آورده است. در شجره‌نامه‌ای که برای اودا نوبوناگا ساخته شده‌است ادعا می‌شود که نوبوناگا از نسل تایرا نو چیکازانه است.
فلورانس نوانزوراهو نکیرو نواپا (به انگلیسی: Florence Nwanzuruahu Nkiru Nwapa؛ ۱۳ ژانویه ۱۹۳۱ – ۱۶ اکتبر ۱۹۹۳) که به نام فلورا نواپا (به انگلیسی: Flora Nwapa) شناخته شده‌است یک نویسنده اهل نیجریه بود که به عنوان مادر ادبیات مدرن آفریقایی از او یاد می‌شود. او پیشرو نسلی از زنان نویسنده آفریقایی بود؛ و با انتشار اولین رمان خود افورو (به انگلیسی: Efuru) توسط انتشارات کتاب‌های آموزشی هینمان در سال ۱۹۶۶ به عنوان اولین زن آفریقایی رمان‌نویس که آثارش به زبان انگلیسی در بریتانیا منتشر شد و در سطح بین‌المللی به رسمیت رسیدMargaret Busby, "Flora Nwapa", " Daughters of Africa: An International Anthology of Words and Writings by Women of African Descent " (1992), Vintage: 1993, p. 399. مورد قدردانی است. در حالی که او هرگز خود را یک فمینیست نمی‌دانست بیشتر برای بازآفرینی زندگی و سنت از دید یک زن اگبو شناخته شده است.Susan Leisure, "Nwapa, Flora", Postcolonial Studies @ Emory, Emory University, Fall 1996.
نواپا همچنین برای کار دولتی در بازسازی پس از جنگ بیافرا شناخته شده است. به‌طور خاص او برای یتیمان و پناهندگانی که در طول جنگ آواره شدند کار کرد. او بیشتر به عنوان یک ناشر ادبیات آفریقایی و ارتقاء نقش زنان در جامعه خدمت کرد.Literary Encyclopedia فلورا نواپا با تأسیس نشریه تاتا در دهه ۱۹۷۰ یکی از اولین زنان آفریقایی ناشر است.
فلورا نواپا موضوع یک فیلم مستند تحت عنوان «"خانه نواپا"» است که" "توسط اونیکا نوولو ساخته شده و برای اولین بار در ماه اوت سال ۲۰۱۶ به نمایش درآمد.Wealth Ominabo Dickson, Interview with Onyeka Nwelue, "Premium Times", 18 August 2016.Cheta Igbokwe, "Onyeka Nwelue’s ‘House of Nwapa’ Documentary Film Premiers in Zimbabwe" , "State Reporters", 28 August 2016.Abubakar Adam Ibrahim, "‘Why I made a documentary on Flora Nwapa’" , "Daily Trust", 2 October 2016.Ikhide R. Ikheloa, "Flora Nwapa and the house that Onyeka Nwelue built for her", Ikhide blog, 27 November 2016.
در ۱۳ ژانویه سال ۲۰۱۷ گوگل دودل با تغییر نشان خود در نیجریه ۸۶مین سالگرد تولد فلورا نواپا را بزرگداشت."Flora Nwapa’s 86th Birthday", Google Doodles Archive, 13 January 2017."Google Celebrates Flora Nwapa with a 'This Day in History' Doodle" , Brittle Paper, 13 January 2017.Tonye Bakare, "Google honours late Nigerian novelist Flora Nwapa", "The Guardian" (Nigeria), 13 January 2017."Google celebrates Flora Nwanzuruahu Nwapa with a doodle", "Vanguard", 14 January 2017.
تایرا نو تاداموری ;( – ) یک سامورایی اهل ژاپن بود. وی پدر تایرا نو کیوموری و فرماندار ولایت هاریما، ولایت ایسه، ولایت بیزن و ولایت تاجیما بود.
معاهده بین‌المللی محو همه اشکال تبعیض نژادی از معاهده‌های سازمان ملل است. این معاهده اعضای خود را به محو نژادپرستی و ترویج تفاهم بین همهٔ نژادها متعهد می‌کند.ICERD, Article 2.1 این معاهده به‌طور مجادله برانگیزی طرفین خود را به غیرقانونی کردن نفرت‌پراکنی و جرم شناختن عضویت در سازمان‌های نژادپرست ملزم می‌کند.ICERD, Article 4.
این معاهده ۸۸ امضاکننده و ۱۷۷ طرف دارد.
مرکز فضایی ساتیش داوان ، (اس‌دی‌اس‌سی SDSC)، یا (سریهاریکوتای بُرد بلند Sriharikota High Altitude Range) (اس‌اچ‌آآر SHAR) یک مرکز پرتاب موشک است که توسط سازمان پژوهش‌های فضایی هند (ایسرو ISRO) اداره می‌شود. این پایگاه در سری‌هاری‌کوتا، در ایالت آندرا پرادش واقع شده‌است. در سال ۲۰۰۲ نام "مرکز سریهاریکوتای بُرد بلند" به پاس خدمات برجستهٔ مدیر پیشین (ایسرو ISRO) به ساتیش داوان تغییر داده‌شد.
مدیر کنونی این مرکز (اس‌دی‌اس‌سی SDSC)، «پی. کِی. کریشنان P.K.krishnan» است. او این پست را پیش از بازنشستگی «ام. وای. اس پراساد M.Y.S. Prasad» در تاریخ ۱ ژوئن ۲۰۱۵ پس از بازنشستگی از خدمت از پراساد تحویل گرفت.
هل‌آباد روستایی از توابع شهرستان اردبیل است. Helabad can be found at GEOnet Names Server, at this link, by opening the Advanced Search box, entering "-3066305" in the "Unique Feature Id" form, and clicking on "Search Database".لغت‌نامه دهخدا در سرشماری ۱۳۸۵ جمعیت این روستا ۱۳۷ نفر (۳۲ خانوار) بود. این روستا در مسیر جاده اردبیل به خلخال واقع شده است.
در مورد نام این روستا توضیحی در ادبیات موضوعی یافت نشده است.
مردم ابن روستا به زبان آذری ( ترکی ) تکلم می کنند. نژاد مردم، بیشتر از نژاد آذری است. البته در بین مردم افرادی با چشمان آبی و موی بور هم به ندرت قابل مشاهده است.
در بین برخی دیگر نیز چشمان آسیایی ( بادامی ) نیز مشاهده می شود که نشان دهنده وجود ژنتیک آسیای دور است.
نام خانوادگی های متداول در این روستا شامل :
عیوضی
فاطمی و
است. اما در اغلب نام های خانوادگی پسوند " هل آبادی" یا " هل آباد " مشاهده می شود.
هل آباد، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان نطنز در استان اصفهان ایران است. این روستا در شمال شرقی شهر نطنز و در جوار روستای جزن قرار دارد. این روستا در حال حاضر خالی از سکنه است و در اصل یکی از مزارع تابعه روستای جزن بوده است.
شیرمرغ دارای مناطق دیدنی مانند چیرک و بندستان میباشد.
شیرمرغ روستایی در دهستان قائن بخش مرکزی شهرستان قائنات استان خراسان جنوبی ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۶۱۵ نفر (در ۱۷۵ خانوار) بوده است.
کارِشْک روستایی در دهستان نیمبلوک بخش نیمبلوک شهرستان قائنات استان خراسان جنوبی ایران است. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۰ جمعیت این روستا ۱۶۸ نفر (در ۷۰ خانوار) بوده‌است.
لغت‌نامه دهخدا: کارشک . [ رِ ] (اِخ ) دهی از دهستان نیم بلوک بخش قاین شهرستان بیرجند 59هزارگزی باختر قاین، دامنه، معتدل، سکنه 559 تن، قنات دارد. (فرهنگ جغرافیایی ایران ج 9).
کارشک از روستاهای سرسبز و زيبا و زوّار پذير بخش نيمبلوک شهرستان قاينات است که در 65 کيلومتري شمال غربي قاين و در منتهی الیه شهرستان قاینات  واقع شده‌است، به‌طوری‌که به صورت خطی با هریک از شهرستان‌های گناباد، فردوس و سرایان حدود شش کیلومتر فاصله دارد.
کارشک از شمال به روستاهاي ثقوري و بيناباج، از جنوب به روستاي بسکاباد، از شرق به شهر خضري و دشت بياض و از غرب به کوه هاي سياه کوه محدود مي شود.
طول جغرافیایی آن 58درجه و 42دقیقه شمالی و عرض جغرافیایی آن 34درجه و 2 دقیقه شرقی بوده و 1808متر از سطح دریا ارتفاع دارد.
روستاي کارشک از نظر موقعيت مکاني در دامنه کوه قرار گرفته و سه طرف شمال، غرب و جنوب  آن را کوه هاي متعددي از جمله رشته کوه هاي سياه کوه، کلات، کفتارکوه، اسفيان و کوه لشکرگاه احاطه کرده‌است که مناظري بسيار زيبا و چشم نوازي را به اين روستا داده است و به همين لحاظ آب و هواي آن کوهستاني است و زمستان هاي بسيار سرد و تابستان هاي معتدل دارد. زمين هاي کشاورزي روستا در قسمت شرق و غرب روستا قرارگرفته‌اند واهالی در دهها مزرعه دراطراف روستا به کشاورزی  ودامداری مشغول می‌باشند.
کارشک از معدود روستاهایی است که به دلیل وجود بارگاه امامزاده عبدالله (ع) می‌توان سابقه ایجاد آن را حداقل به بیش از 1200سال قبل دانست و علاوه براین­که به همین دلیل محل تردد زوّار بوده‌است، در مسیر اصلی رفت و آمد بخش‌هایی از شهرستان کنونی سرایان و قاین به کاخک و گناباد نیز قرار داشته‌است.
از مهم ترين و تاسف بارترين حوادث منطقه، زلزله بعدازظهر نهم شهريور1347است که به جنوب خراسان خسارت جانی و مالی زیادی زد. کارشک و روستاهای منطقه پس از زلزله نوسازی شده وبافت قدیمی روستا به بافت نوساز منظم تبدیل گردیده است .در این بافت دیگر از کوچه‌ها ی باریک و خاطره انگیز روستایی خبری نیست و همه کوچه ها، خیابان‌ها و معابر منظم است، روستاها از امکانات آب بهداشتی، برق، مخابرات، مدارس نوساز و سایر امکانات به تدریج برخوردار شده‌اند اما کشاورزی و دامداری در اثر خشکسالی‌های سالیان اخیر کم رنگ شده‌است.
جنگ گِنپِی (۱۱۸۵–۱۱۸۰) جنگی داخلی بین خاندان تایرا و خاندان میناموتو در اواخر دورهٔ هی‌آن (که از ۷۹۴ تا ۱۱۸۵ میلادی تداوم داشت) در ژاپن بود. این جنگ نقطهٔ اوج یک درگیری چنددهه‌ای بین این دو خاندان با هدف تسلط بر دربار امپراتوری و حکمرانی بر ژاپن بود که نهایتاً به سقوط خاندان تایرا و استقرار شوگون‌سالاری کاماکورا در سال ۱۱۹۲ انجامید.
خاندان تایرا و خاندان میناموتو، نام‌های خانوادگی اعطا شده توسط امپراتور ژاپن به بخشی از اعضای خاندان سلطنتی بودند که به منظور کاستن از هزینه‌های خاندان سلطنتی، از آن جدا شده و به طبقهٔ اشراف تنزل مقام یافته بودند. هر دو خاندان بعد از جدا شدن از دربار برای تأمین مخارج خود به مشاغل نظامی روی آوردند و به مرور زمان رهبران این دو خاندان به رهبران پرقدرت گروه‌های سامورایی تبدیل شدند. یک دهه پیش از جنگ گنپی، طی شورش هیجی، خاندان میناموتو به رهبری میناموتو نو یوشیتومو هنگام تلاش برای بازگرفتن کنترل دربار از خاندان تایرا شکست خورده و پسر وی میناموتو نو یوریتومو به تبعید فرستاده شده بود. پس از پیروزی خاندان تایرا در شورش هیجی، تایرا نو کیوموری (رهبر نظامی از خاندان تایرا)، صدراعظم ژاپن شد. وی اولین سامورایی بود که توانسته بود به چنین موقعیتی دست پیدا کند. در نهایت کیوموری کنترل دولت مرکزی را در دست گرفت و نخستین دولت سامورایی (رژیم خاندان تایرا) را تشکیل داد و امپراتور ژاپن را به شکل یک امپراتور دست‌نشانده درآورد.
در سال ۱۱۸۰، پس از آنکه کیوموری نوه دختریِ دوسالهٔ خود و نوهٔ امپراتور گو شیراکاوا، به نام امپراتور آنتوکو (۱۱۷۸–۱۱۸۵ م)، را بر تخت امپراتوری نشاند، شاهزاده موچی‌هیتو (۱۱۵۱–۱۱۸۰ م) پسرِ امپراتور گو شیراکاوا، احساس کرد از حقِ خود نسبت به سلطنت محروم شده و با شورش شاهزاده موچی‌هیتو جنگ شش‌ساله گنپی آغاز شد. فراخوان شاهزاده موچی‌هیتو به شورش منجر به آرایش نظامی خاندان میناموتو به رهبری میناموتو نو یوریتومو و همچنین پسرعموی وی میناموتو نو یوشیناکا علیه خاندان تایرا شد. در همان سال میناموتو نو یوریتومو از محل تبعیدش به شبه‌جزیره میئورا رفت که اهالی‌اش از زمان‌های قدیم پیوند عمیقی با خاندان میناموتو داشتند. بر اساس داستان هِی‌کِه بالغ بر ۵۰ هزار نفر سپاهی در طی مدت تنها ۴۰ روز به وی ملحق شدند. آنان سپس به شهر کاماکورا وارد شدند و این شهر را پایگاه خود قرار دادند. در سال ۱۱۸۳ یوشیناکا توانست پایتخت آن زمان کیوتو را تصرف کند. خاندان تایرا که سقوط پایتخت را نزدیک می‌دیدند، امپراتور آنتوکو (نوه کیوموری) و سه نشانه امپراتوری یا سه گنجینه مقدس ژاپن را همراه خود کردند و از پایتخت به سمت غرب ژاپن که طرفداران خاندان تایرا در آن بسیار بودند گریختند. از آنجایی که سربازان یوشیناکا رفتار خشونت‌آمیزی با مردم داشتند، امپراتور گو شیراکاوا به هدف براندازی وی از میناموتو نو یوریتومو درخواست کمک کرد. یوشیناکا از قصد وی آگاه شد و با زندانی کردن امپراتور گو شیراکاوا در معبد، علیه امپراتوری کودتا کرد. یوریتومو که در آن زمان در کاماکورا بود با شنیدن اخبار پایتخت، برادر کوچکترش میناموتو نو یوشی‌تسونه را فرماندهٔ سپاه قرار داد و سپاهی را از کاماکورا برای برانداختن پسرعمویش یوشیناکا به سمت پایتخت روانه کرد. یوشیناکا پس از شکست از این سپاه از پایتخت فرار کرد و در نبرد آوازو کشته شد. امپراتور گو شیراکاوا در اواخر دسامبر سال ۱۱۸۴ فرمانی مبنی بر براندازی کامل خاندان تایرا به یوریتومو صادر کرد. یوریتومو این فرمان را پذیرفت و به برادر کوچکترش یوشی‌تسونه دستور لشکرکشی و تعقیب خاندان تایرا را داد که با پیروزی قاطع خاندان میناموتو در نبرد دریایی دان نو اورا پایان یافت. در پایان این نبرد بسیاری از بزرگان خاندان تایرا با پرت کردن خود در دریا خودکشی کردند.
با فروپاشی خاندان تایرا و استقرار شوگون‌سالاری کاماکورا تحت رهبری میناموتو نو یوریتومو در سال ۱۱۹۲ میلادی برای نخستین بار منصب شوگون به وجود آمد. حکومت خاندان تایرا در مقایسه با جانشین آن، شوگون‌سالاری کاماکورا، هنوز هم بسیار محافظه‌کار بود و به جای گسترش یا تقویت توان نظامی، زنان خاندان خود را به ازدواج امپراتور درمی‌آورد و از این طریق امپراتور را کنترل می‌کرد. حکومت نظامیان بر ژاپن تا ۷۰۰ سال بعد، تا پایان دوره ادو، ادامه پیدا کرد.
حوادث طوفانی قرن یازدهم و دوازدهم میلادی و شخصیت‌های گوناگون تاریخی این دوران منبع بسیار گرانبهایی برای نقالان و نمایشنامه‌نویسان ژاپن بوده‌است. داستان هِی‌کِه و داستان ظهور و سقوط خاندان‌های میناموتو و تایرا دو منبع بزرگ داستان‌های عاشقانه و تاریخی ژاپن هستند که هر دو در قرن دوازدهم میلادی نوشته شده‌اند. تخمین زده می‌شود که حدود یک‌چهارم نمایشنامه‌های عروسکی کابوکی و بونراکو از حوادث نبرد بین خاندان‌های میناموتو و تایرا سرچشمه گرفته‌است.
نام «گنپی» ترکیبی است از نام دو خاندان اصلی که در این جنگ درگیر بودند؛ خاندان میناموتو (که در کانجی نامش 源 نوشته و «گِن» خوانده می‌شود) و خاندان تایرا (که نامش 平 نوشته و «هِی» و همچنین «پِی» نیز خوانده می‌شود). این درگیری در ژاپن با عنوان شورش جیشو-جواِی نیز خوانده می‌شود. این نام از خواندن پی‌درپی نام دو دورهٔ ژاپنی جیشو و جواِی که رویداد در آن زمان رخ داده، گرفته شده‌است. تاریخدانان بیشتر از نام «شورش جیشو-جواِی» برای این درگیری‌ها استفاده می‌کنند زیرا عوامل درگیری را پیچیده‌تر و گسترده‌تر از آن می‌دانند که تنها به نام دو خاندان محدود شود.
از اوایل قرن هشتم میلادی در ژاپن قانون خدمت سربازی وضع شد. به سربازان وظیفهٔ آموزش نظامی داده می‌شد و سپس کنترل امنیت مناطق برعهدهٔ این سربازان قرار می‌گرفت. از قرن دهم میلادی خاندان‌های کشاورزی که در مناطق مختلف ژاپن از نظر مالی قدرت داشتند، برای حفظ امنیت قلمروی خویش گروهی از سربازان ماهر به تیراندازی با کمان و اسب‌سواری را تشکیل دادند. این سربازان که در خدمت ارباب خود بودند، سامورایی خوانده می‌شدند. هر دو خاندان تایرا و خاندان میناموتو بعد از جدا شدن از دربار برای تأمین مخارج خود به مشاغل نظامی روی آوردند و رهبر گروه‌های سامورایی شدند. منطقهٔ نفوذ خاندان تایرا بیشتر در غرب ژاپن و خاندان میناموتو در شرق بود. در اواخر قرن دهم دو شورش توسط تایرا نو ماساکادو و فوجیوارا نو سومیتومو علیه فرمانداران دولت مرکزی انجام شد. هر دو شورش سرکوب شد اما پس از آن قدرت سامورایی‌ها مورد توجه دربار ژاپن و اشراف قرار گرفت.
در اوایل دورهٔ هی‌آن (که از ۷۹۴ تا ۱۱۸۵ میلادی تداوم داشت) امپراتور ژاپن به عنوان فرماندار قدرت را در دست داشت. در اواسط این دوره خاندان فوجیوارا در ژاپن قدرت گرفتند. افراد این خاندان هنگامی که امپراتور کودک بود، به عنوان سشو (نایب‌السلطنه) و هنگامی که امپراتور بالغ می‌شد به عنوان کانپاکو (مشاور ارشد) سیاست را اداره می‌کردند و بدین ترتیب قدرت اصلی سیاسی را از امپراتور می‌ربودند. نحوه نفوذ خاندان فوجیوارا بر امپراتور بدین شکل بود که ترتیب ازدواج دختری از این خاندان با امپراتور داده می‌شد و فرزند حاصل این ازدواج، امپراتور بعدی بود. پدربزرگ مادریِ این فرزند، در مقام سشو یا کانپاکو قرار می‌گرفت و امور کشور عملاً در اختیار وی بود. خاندان فوجیوارا به مرور زمان توانسته بود به واسطهٔ معافیت از مالیات به ثروت عظیمی دست پیدا کند و به صورت رقیب قدرتمندی در برابر خاندان امپراتوری درآید. در دورهٔ هی‌آن همسر امپراتور انحصاراً از خاندان فوجیوارا انتخاب می‌شد. هفتادمین امپراتور ژاپن، امپراتور گو-ریزی (۱۰۲۳–۱۰۶۸ م) فرزندی از خود برجا نگذاشت و برادر وی، امپراتور گو-سانجو (۱۰۳۲–۱۰۷۳ م)، که همسرش شاهدخت تیشی نام داشت و از دودمان امپراتوری ژاپن بود، جانشین وی شد. فرزند آنان امپراتور شیراکاوا (۱۰۵۲–۱۱۲۹ م) نام داشت و پس از ۱۷۶ سال، اولین امپراتوری بود که پدربزرگش سشو (نایب‌السلطنه) و از خاندان فوجیوارا نبود. امپراتور شیراکاوا برای کاستن از نفوذ خاندان فوجیوارا دست به تغییرات سیاسی زد و شکل خاصی از حکومت را طرح‌ریزی کرد که حکومت پس از کناره‌گیری یا اینسی نامیده می‌شود.
در این نظام دوگانهٔ حکومتی، امپراتور موقعی که خاندان سلطنتی صلاح می‌دانست از سلطنت کناره‌گیری می‌کرد و به دور از نفوذ خاندان فوجیوارا، قدرت را در منصب «امپراتوری اینسی ارشد» در اختیار می‌گرفت. طبق این نظام، امپراتورهای بازنشسته که مافوق امپراتوران وقت بودند در معابد زندگی می‌کردند و همچنان به کار خود ادامه می‌دادند تا از نفوذ خاندان فوجیوارا و طبقه جنگجوی سامورایی در امور کشور جلوگیری کنند. همزمان، کسی که عنوان رسمی امپراتور را داشت و جانشین انتخابی امپراتور سابق بود، تمام نقش‌های تشریفاتی و وظایف رسمی سلطنت را برعهده داشت. در نظام اینسی، پدرِ امپراتور جُوکُو خوانده می‌شد و پدربزرگ وی که یک روحانی بودایی می‌شد، دایجوهو خوانده می‌شد و قدرت اصلی سلطنتی در دست پدر و پدربزرگ یک امپراتور بود. عنوان جُوکُو و عنوان مرتبطِ دایجوهو (امپراتورهای روحانی بودایی)، قبل و بعد از دوره هی‌آن هم وجود داشتند، اما استفاده از این عنوان در اشاره به یک نظام حکومتی معمولاً اشاره به روشی دارد که توسط امپراتور شیراکاوا در سال ۱۰۸۶ ایجاد و پس از آن توسط جانشینان وی در اواخر دورهٔ هی‌آن تا هنگام ظهور شوگونسالاری کاماکورا در سال ۱۱۹۲ اعمال شد.
از آنجاییکه تعداد فرزندان و نوادگان امپراتور کانمو (دوران سلطنت ۷۸۱–۷۷۳ میلادی) پنجاهمین امپراتور ژاپن، بسیار زیاد بود، و خرج و مخارج دربار بسیار سنگین شده بود، امپراتور با هدف کاستن از هزینه‌های خاندان سلطنتی، با اهدای نام خانوادگی «تایرا» به سومین پسرش کازوراواراشینو (۷۸۶–۸۵۳ م)، وی را از خاندان سلطنتی جدا کرد. بدین ترتیب خاندان تایرا به‌وجود آمد و پسر وی سرخاندان یکی از چهار شاخه خاندان تایرا بنام «کانموتایرا» شد. پس از امپراتور کانمو (سلطنت ۷۸۱–۸۰۶ م)، امپراتور نینمیو (سلطنت ۸۳۳–۸۵۰ م)، امپراتور مونتوکو (سلطنت ۸۵۰–۸۵۸ م) و امپراتور کوکو (سلطنت ۸۸۴–۸۸۷ م) نیز نام خانوادگی تایرا را به نوه‌های خویش اهدا کردند و سه شاخهٔ دیگر این خاندان را به‌وجود آوردند.
تایرا نو کیوموری (۱۱۱۸–۱۱۸۱ م) در اواخر دورهٔ هی‌آن به عنوان معروف‌ترین و پرقدرت‌ترین عضو خاندان تایرا شناخته می‌شد. نام مادر تایرا نو کیوموری در منابع همزمان وی ذکر نشده‌است و تنها ذکر شده که وی یکی از خدمهٔ دربار بوده‌است. اما در "داستان ظهور و سقوط خاندان‌های میناموتو و تایرا" که پس از مرگ وی و در قرن دوازدهم نوشته شده، آمده‌است که مادرش گیئون نو نیوگو نام داشته و معشوقهٔ مورد علاقهٔ امپراتور شیراکاوا بوده‌است. همچنین ذکر شده که مادر کیوموری پس از باردار شدن از امپراتور شیراکاوا به همسری تایرا نو تاداموری (۱۰۹۶–۱۱۵۳ م) درآمده است. سند دیگر نیز وجود دارد که در آن خواهر کوچکترِ معشوقهٔ امپراتور شیراکاوا که او نیز از خدمه دربار بوده، به عنوان مادر ذکر شده‌است. این سند شجره‌نامه‌ای است که در دوره میجی در قرن نوزدهم، از معبدی قدیمی در استان شیگا کشف شده و سال ۱۲۳۵ میلادی را به عنوان تاریخ نگارش در خود دارد. امپراتور شیراکاوا پس از مرگ همسر بسیار محبوبش، فوجیوارا نو کنشی از سن ۳۲ سالگی تا آخر عمر خود به مدت ۴۵ سال همسر رسمی دیگری نداشت و با بسیاری از زنان دربار در ارتباط بود. به همین علت از همان دوران شایعه‌ای بین مردم مبنی بر اینکه تایرا نو کیوموری و نوهٔ پسر وی، امپراتور سوتوکو در اصل فرزندان نامشروع امپراتور شیراکاوا هستند رواج داشت. همچنین این شایعه از زمان حیات وی وجود داشت که حمایت‌های معشوقهٔ امپراتور شیراکاوا موجب پیشرفت زودهنگام و غیرعادی وی شده‌است.
تایرا نو کیوموری در دههٔ ۱۱۶۰ به سرعت قدرت را به دست گرفت و دربار امپراتوری ژاپن را تحت سلطه قرار داد. او از موضع خود برای نصب اعضای خانواده‌اش در موقعیت‌های عالی دربار و ازدواج آنان در خاندان امپراتور استفاده کرد. اقدامات وی به طرق مختلف و چندین بار مورد مخالفت امپراتور گو شیراکاوا و خاندان فوجیوارا قرار گرفت.
خاندان میناموتو یا گِنجی، یکی از نام‌های خانوادگی بود که امپراتور ژاپن به اعضای خانوادهٔ سلطنتی اعطا می‌کرد. اعضای این خاندان کسانی بودند که از خاندان سلطنتی جدا شده و به طبقهٔ اشراف شینسکی کوکا (تنزل مقام) می‌یافتند. اولین امپراتور که نام خانوادگی میناموتو را اعطا کرد، امپراتور ساگا (۸۴۲–۷۸۶) پنجاه و دومین امپراتور ژاپن بود. میناموتو نو ماکوتو (۸۱۰–۸۶۸) هفتمین پسرِ امپراتور ساگا، نخستین فردی بود که نام خانوادگی میناموتو به وی داده شد. نام افتخاری میناموتو پس از آن به تعداد دیگری از درباری‌ها در زمان‌های مختلف و توسط تعدادی از امپراتورهای دیگر نیز داده شد. خاندان میناموتو پس از گذشت زمان ۲۱ شاخه پیدا کرد. برای نمونه خاندان میناموتویی که از زمان امپراتور ساگا منشأ گرفته، شاخه ساگا گنجی، و خاندان میناموتویی که از امپراتور سیوا (دوران سلطنت ۸۵۸–۸۷۶ میلادی) پنجاه و ششمین امپراتور ژاپن منشأ گرفته، شاخهٔ سیوا گنجی نام دارد. در اواخر دورهٔ هی‌آن یک شاخه از آن خاندان با نام خاندان کاواچی گنجی به عنوان مهمترین شاخهٔ خاندان میناموتو شناخته می‌شود. بنیانگذار شوگون‌سالاری کاماکورا، میناموتو نو یوری‌تومو عضو این شاخه از خاندان میناموتو بود.
سه نفر از خاندان میناموتو که در جنگ گنپی فرماندهی لشکر را به عهده داشتند، عبارتند از:
امپراتور سوتوکو (امپراتوری از: ۱۱۱۹ – ۱۱۶۴ م) نخستین فرزند امپراتور توبا ( ۱۱۰۳ – ۱۱۵۶ م) از همسر وی تاماکو بود. بر طبق کوجیدان (حکایت‌های جمع‌آوری شده در دورهٔ کاماکورا) امپراتور توبا، سوتوکو را ثمرهٔ رابطهٔ نامشروع همسر خود با پدربزرگش، امپراتور شیراکاوا (۱۰۵۲–۱۱۲۹ م)، می‌دانست و در همان کتاب آمده‌است که وی را «اوجیگو» (به معنای عموبچه) صدا می‌زده‌است. به همین علت علاقه‌ای به وی نداشت و پس از به دنیا آمدن پسر دیگرش امپراتور کونوئه (۱۱۳۹–۱۱۵۵ م) که از همسر دیگر مورد علاقه‌اش بود، از امپراتوری سوتوکو خواست که خود را بازنشسته کند تا پسر دیگرش به جای وی بر تخت سلطنت بنشیند. سوتوکو به شرط اینکه بعد از امپراتور کونوئه سلطنت به پسر وی واگذار شود، به خواستهٔ پدرش عمل کرد.
در سال ۱۱۵۵ امپراتور کونوئه (هفتاد و ششمین امپراتور) در سن ۱۷ سالگی درگذشت اما امپراتور توبا، به قولی که داده بود عمل نکرد و قصد داشت که پسر دیگرش امپراتور گو شیراکاوا (۱۱۲۷–۱۱۹۲ م) را به منصب امپراتوری برساند. پسر ارشدش، امپراتور سوتوکو، که در این زمان در حال حکومت پس از کناره‌گیری (اینسی) بود، به‌شدت با این تصمیم پدر مخالف بود و خواستار بر تخت نشستن پسرش بود. پس از بروز این اختلاف، هر دو سعی کردند که با استفاده از قدرت نظامی خاندان میناموتو یا خاندان تایرا در این کشمکش بر حریف خود غلبه کنند. در پی این اختلافات، تایرا نو کیوموری (۱۱۱۸–۱۱۸۱ م) و میناموتو یوشیتومو (۱۱۲۳ – ۱۱۶۰ م) طرف امپراتور توبا را گرفتند و توانستند در پی شورش هوگن در سال ۱۱۵۶ میلادی، امپراتور گو شیراکاوا را به سلطنت برسانند.
در طی شورش هوگن، نقش میناموتو یوشیتومو در پیروزی امپراتور گو شیراکاوا بیش از خاندان تایرا بود، اما پاداشی که در پایان به وی داده شد کمتر از پاداش تایرا نو کیوموری بود. همچنین موضوع دیگری که مورد خشم خاندان میناموتو شد این بود که پس از این شورش تایرا نو کیوموری توانسته بود با شینزی (۱۱۰۶ – ۱۱۶۰ م) مشاور مورد اعتماد امپراتور دوست و متحد شود و مدارج ترقی را به سرعت طی کند.
اواخر سال ۱۱۵۹ هنگامی‌که کیوموری خارج از کیوتو بود میناموتو یوشیتومو طی شورش هیجی به شینزی، حامی وی، در محل اقامتش در کیوتو حمله کرد. شینزی توانست فرار کند اما چند روز بعد، قبل از دستگیری توسط تعقیب‌کنندگانش، خودکشی کرد. یوشیتومو همچنین امپراتور گو شیراکاوا را حبس کرد و توانست در طی این کودتا بر دربار و پایتخت تسلط پیدا کند. کیوموری پس از آگاهی از این شورش به‌سرعت به کیوتو بازگشت و با سپاهی که همراه داشت توانست خاندان میناموتو را شکست دهد. پسر ارشد میناموتو یوشیتومو، میناموتو نو یوشی‌هیرا (۱۱۴۱–۱۱۶۰ م)، گردن زده شد. یوشیتومو پس از شکست به همراه پسر دوم و سومش به سمت شمال ژاپن حرکت کرد اما هنگام فرار، یوشیتومو و پسر دومش کشته شدند. پسر سومش، میناموتو نو یوریتومو (۱۱۴۷–۱۱۹۹ م)، نیز دستگیر و به پایتخت فرستاده شد اما با وساطت و اصرار نامادری کیوموری بخشیده و به ولایت ایزو تبعید شد. یکی از همسران میناموتو یوشیتومو به نام توکیوا گوزِن از زیباترین زنان عصر و مادر سه پسر یوریتومو بود. او هنگامی که شنید خاندان تایرا به دنبال رد سه پسر یوریتومو و کشتن آنها هستند با پای خود به خانه کیوموری رفت و از وی درخواست عفو کرد. کیوموری که تحت تأثیر زیبایی وی قرار گرفته بود، تقاضایش را قبول کرد. سپس دو پسر بزرگتر وی را به معبد سپرد و بر طبق آنچه در داستان هِی که و داستان ظهور و سقوط خاندان‌های میناموتو و تایرا آمده وی را به مدت چند سال به عنوان همسر غیراصلی به ازدواج خود درآورد. کوچکترین پسر توکیوا، میناموتو نو یوشی‌تسونه (۱۱۵۹–۱۱۸۹ م) نیز که ابتدا در کنار مادر زندگی می‌کرد در خردسالی به معبد سپرده شد.
بعد از شورش هیجی در سال ۱۱۵۹، اعضای خاندان تایرا از نظر موقعیت کاری و اجتماعی پیشرفت چشمگیری در کیوتو پیدا کردند. نفوذ خاندان میناموتو در دربار امپراتوری از بین رفت و خاندان تایرا تکیه‌گاه منحصربه‌فرد نظامی دربار و امپراتور گو شیراکاوا شد. پس از آن خاندان تایرا دختران خاندان خود را به ازدواج خاندان امپراتور و خاندان‌های اشرافی درآورد و از این طریق توانست به این خاندان‌ها نزدیک شود. تایرا نو کیوموری، خواهرزن خود، تایرا نو شیگه‌کو را به ازدواج امپراتور گو شیراکاوا درآورد و پس از تولد فرزند آنان، امپراتور تاکاکورا (۱۱۶۱–۱۱۸۱ م)، دختر خود تایرا نو توکوکو را نیز به ازدواج امپراتور تاکاکورا درآورد. پس از این دو وصلت با دربار، خاندان تایرا بیش از پیش قدرت گرفت.
در سال ۱۱۶۷ کیوموری به بلندپایه‌ترین رتبه در دولت ژاپن یعنی دایجو دایجین (صدراعظمی) رسید. تا این زمان این مقام در انحصار اشراف و خاندان فوجیوارا بود و کیوموری نخستین سامورایی‌ای بود که توانست به چنین پایه‌ای برسد. کیوموری همچنین به گسترش تجارت با سلسله سونگ در چین نیز توجه داشت و از این طریق توانست سود هنگفتی به دست بیاورد. او قسمت غربی بندر کوبه را توسعه داد و آنجا را به‌صورت پایگاه بازرگانی دریای داخلی ستو درآورد. همچنین برای تأمین امنیت راه‌های دریایی معبد ایتسوکوشیما را بازسازی و مرمت کرد. بدین ترتیب اعضای خاندان تایرا توانستند مانند خاندان‌های اشرافی زندگی کنند.
در سال ۱۱۶۹ میلادی امپراتور گو شیراکاوا که جوکو (امپراتور بازنشسته) بود به دایجوهو (امپراتور روحانی بودایی) تبدیل شد.
همگام با قدرت‌گیری خاندان تایرا خشونت‌ورزی این خاندان نیز شدت گرفت. در سال ۱۱۷۰ همراهان نوه تایرا نو کیوموری، تایرا نو سوکه‌موری (۱۱۵۸ – ۱۱۸۵ م)، درحالی‌که وی سوار بر تخت روان در حال عبور در جاده بود، به همراهان سشو (مشاور ارشد امپراتور) فوجیوارا نو موتوفوسا، برخورد کردند. از آنجا که محافظان مشاور امپراتور برای عرض احترام از اسب پیاده نشدند، مورد خشونت و آزار خاندان تایرا قرار گرفتند. با افزون شدن چنین حوادثی میل به براندازی خاندان تایرا به‌تدریج در خاندان امپراتوری بروز کرد.
در سال ۱۱۷۷ فوجیوارا نو ناریچیکا، فوجیوارا نو ناریتسونه، تایرا نو یاسویوری، سایکوی راهب و شونکان راهب، در منطقه ششیگاتانی در کیوتو در منزل شونکان جلسه‌ای تشکیل دادند و نقشه براندازی رژیم خاندان تایرا را طرح‌ریزی کردند.
خبر این توطئه به کیوموری رسید و تمامی این افراد دستگیر شدند. سایکوی راهب گردن زده شد و فوجیوارا نو ناریتسونه، تایرا نو یاسویوری، و شونکان راهب به جزیره کیکایجیما در کیوشو تبعید شدند. پشت این توطئه امپراتور گو شیراکاوا قرار داشت؛ امپراتور ابتدا موجب قدرت گرفتن کیوموری شد اما هنگامی که نفوذ و قدرت خاندان تایرا بیش از اندازه شد، سیاستی مبنی بر حذف وی در پیش گرفت.
در سال ۱۱۷۹ پسر ارشد کیوموری تایرا نو شیگه‌موری درگذشت. امپراتور گو شیراکاوا اراضی متعلق به وی را مصادره کرد. کیوموری که از این اقدام خشمگین بود، امپراتور گو شیراکاوا را در قلعه توباتونو محبوس کرد و کنترل کشور به دست خاندان تایرا افتاد. کیوموری فرمانداری ولایت‌ها و مقام‌های مهم دیگر را به اعضای خاندان تایرا سپرد، در نتیجه خاندان تایرا کنترل بیش از ۳۰ ولایت از ۶۸ ولایت سراسر کشور را در دست گرفتند. بیان جملهٔ تاریخی «کسی که از خاندان تایرا نباشد آدم نیست» توسط تایرا نو توکی‌تادا برادر زن کیوموری نشانگر انحصار قدرت خاندان تایرا در همین زمان است. در این تغییر سیاسی تایرا نو کیوموری توسط یک کودتا بر کیوتو پایتخت ژاپن مسلط شد و امپراتور گو شیراکاوا را از حکومت پس از کناره‌گیری (اینسی) برکنار کرد. وی همچنین جهت مقابله با نفوذ روحانیون بودایی که به پشتیبانی امپراتور گو شیراکاوا برخاسته بودند، ۱۵ معبد را در نارا مصادره کرد. پس از آن کیوموری نایب‌السلطنه را که بر طبق رسم آن زمان از خاندان فوجیوارا انتخاب می‌شد، برکنار کرد و به جای وی داماد خود کونوئه موتومیچی را به این سمت گماشت. وی همچنین نوهٔ خود امپراتور آنتوکو را جانشین پدرش امپراتور تاکاکورا کرد و پس از آن به امپراتور تاکاکورا، حکومت پس از کناره‌گیری را واگذار کرد. این تغییرات سیاسی مخالفت شدید اشراف و در رأس آنان خاندان فوجیوارا و همچنین روحانیان بودایی را برانگیخت. روحانیان بودایی رهبری مخالفت با خاندان تایرا را در دست گرفتند و این خاندان را دشمن بودا خواندند. گسترش این مخالفت‌های چندجانبه در نهایت به انزوای خاندان تایرا منجر شد.
امپراتور تاکاکورا (۱۱۶۱–۱۱۸۱)، هشتادمین امپراتور ژاپن بود. مادر وی تایرا نو شیگه‌کو خواهر زنِ تایرا نو کیوموری و همسر وی نیز دختر کیوموری، به‌نام تایرا نو توکوکو بود. او اندکی پس از تولد پسرش تحت فشار قرار گرفت تا از سلطنت کناره‌گیری کند و پس از کناره‌گیری‌اش در سال ۱۱۸۰، کیوموری نوهٔ دوسالهٔ خود، امپراتور آنتوکو (۱۱۷۸–۱۱۸۵ م)، را بر تخت امپراتوری نشاند. در نتیجهٔ این کار، شاهزاده موچی‌هیتو (۱۱۵۱–۱۱۸۰ م)، پسر امپراتور گو شیراکاوا، احساس کرد که از جایگاه قانونی و حق خود نسبت به سلطنت محروم شده‌است. او قصد داشت با کمک میناموتو نو یوریماسا (۱۱۰۶ – ۱۱۸۰ م) به مبارزه‌ای مسلحانه علیه خاندان تایرا دست بزند. در بهار سال ۱۱۸۰، یوریماسا به سایر رهبران میناموتو و معبدها، (معبد انریاکو، معبد اونجو و دیگر معابد) پیغام فرستاد و به نام شاهزاده موچی‌هیتو برای مجازات تایرا نو کیوموری درخواست کمک کرد. میناموتو نو یوریماسا فراخوان براندازی خاندان تایرا را به میناموتو نو یوکی‌ایه اطلاع داد و از وی خواست این موضوع را به تمام اعضای خاندان میناموتو در سراسر کشور اطلاع دهد.
تایرا نو کیوموری قبل از شروع حمله از این جریان مطلع شد. از آنجایی که در کیوتو معابد بسیاری وجود داشتند که در اثر فراخوان شاهزاده موچی‌هیتو ممکن بود به وی بپیوندند، در ژوئن ۱۱۸۰، کیوموری پایتخت را از کیوتو به فوکوهارا-کیو (کوبه امروزی) انتقال داد. همچنین دو امپراتور بازنشسته، یعنی امپراتور گو شیراکاوا و امپراتور تاکاکورا، و امپراتور کودک، یعنی امپراتور آنتوکو را نیز همراه خود به فوکوهارا-کیو برد.
کیوموری به دنبال زندانی‌کردن شاهزاده موچی‌هیتو بود و سربازان خود را برای تعقیب و دستگیری او فرستاد. شاهزاده تا معبد اونجو در پای کوه هیئی عقب‌نشینی کرد، اما متوجه شد که سوهی‌های معبد اونجو نمی‌توانند امنیت وی را تأمین کنند؛ بنابراین یک بار دیگر همراه با نیروی کوچکی از خاندان میناموتو، از میان رود یودو رد شد و به سالن ققنوس معبد بیودو-این وارد شد. نیروهای خاندان تایرا به آنان رسیدند و نبرد اوجی درگرفت. محل نبرد پل رودخانه بود و در نهایت جنگجویان خاندان میناموتو مجدداً به سالن ققنوس معبد بازگشتند. در این مکان بود که میناموتو نو یوریماسا پس از شکست در ۲۰ ژوئن ۱۱۸۰ هاراکیری کرد. شاهزاده موچی‌هیتو فرار کرد اما در راه دستگیر و خیلی زود کشته شد. واکنش تایرا نو کیوموری موجب عمیق‌تر شدن نفرت خاندان میناموتو از خاندان تایرا شد. مخالفان خاندان تایرا که به علت وصلت خاندان تایرا با خاندان سلطنتی از مبارزه و برخورد با این خاندان بانفوذ خودداری می‌کردند، پس از مرگ شاهزاده موچی‌هیتو که از خاندان سلطنتی بود، بهانه‌ای برای آغاز مقابله و جنگ پیدا کردند.
میناموتو نو یوریتومو پسر ارشد میناموتو نو یوشیتومو پس از کشته شدن پدرش در پایان شورش هیجی به ایزو تبعید شد و همچنان ۲۰ سال بود که در تبعید به‌سر می‌برد. یوریتومو در این جزیره با هوجو ماساکو دختر هوجو توکی‌ماسا، از صاحب‌منصبان محلی، ازدواج کرده بود. به نوشته آزوما کاگامی در روز نهم ماه آوریل ۱۱۸۰ میلادی، عموی وی میناموتو نو یوکی‌ایه به ایزو رفت و خبر فراخوان شاهزاده موچی‌هیتو را به اطلاع وی رساند.
در روز ۱۷ اوت همان سال یوریتومو در اولین قدم در راه برانداختن خاندان تایرا شبانه همراه سپاهی کوچک به یاماکی کانه‌تاکا، از صاحب‌منصبان وابسته به خاندان تایرا در محل سکونتش در ایزو، حمله کرد و وی را کشت. سپس به قصد پیوستن به خاندان میئورا که از ملازمان پدرش بودند، به سمت شبه‌جزیره میئورا (استان کاناگاوا امروزی) حرکت کرد.
یوریتومو در روز ۲۳ اوت به کوه ایشی‌باشی رسید. بر اساس کتاب آزوما کاگامی در آنجا وی با سپاهی ۳۰۰۰ نفری از خاندان تایرا مواجه شد و در میان باران شدید بسیاری از افراد سپاه ۳۰۰ نفری‌اش کشته شدند و باقیماندهٔ آن‌ها به طرف کوه‌های هاکونه فرار کردند و در داخل کوه پنهان شدند. چند روز بعد آن‌ها با قایقی کوچک از راه دریا به شبه‌جزیره میئورا رسیدند که اهالی‌اش از زمان‌های قدیم پیوند عمیقی با خاندان میناموتو داشتند. یوریتومو فراخوان شاهزاده موچی‌هیتو را برای آنان خواند و از آنان تقاضا کرد به شورش بپیوندند. سامورایی‌های در خدمت کازوسا هیروتسونه و چیبا تسونه‌تانه پس از شنیدن سخنان یوریتومو به وی ملحق شدند. بر اساس داستان هِی‌کِه طی مدت تنها ۴۰ روز سپاهیانی که به وی ملحق شدند بالغ بر ۵۰ هزار نفر بودند. آنان به شهر کاماکورا وارد شدند. سامورایی‌های دیگر نیز که یوریتومو را به عنوان وارث بر حق رهبر قبلی خاندان میناموتو و رهبر جدید خاندان میناموتو می‌دانستند به‌تدریج در شهر کاماکورا جمع شده و به سپاه یوریتومو ملحق شدند.
کاماکورا شهری بود که اجداد یوریتومو معبد اختصاصی خاندان میناموتو به‌نام تسوروگائوکا هاچیمانگو را در آن ساخته بودند. این شهر از یک سو با کوه‌ها احاطه شده بود و از طرف دیگر به دریا راه داشت بنابراین از نظر دفاعی مانند دژی طبیعی بود. به همین دلایل یوریتومو، کاماکورا را پایگاه خود قرار داد.
بعد از ورود یوریتومو به کاماکورا، در پاییز سال ۱۱۸۰، به او خبر رسید که سپاه خاندان تایرا برای مقابله با وی تا رود فوجی در دامنهٔ کوه فوجی پیش آمده‌است. تایرا نو کیوموری، نوهٔ خود تایرا نو کوره‌موری (۱۱۶۰–۱۱۸۴ م) را فرمانده این سپاه قرار داده بود. یوریتومو همراه با سپاه خود از کاماکورا خارج شد. در داستان هِی‌که تعداد سپاهیان یوریتومو در این نبرد ۲۰۰ هزار نفر ذکر شده‌ که بسیار مبالغه‌آمیز است. در طی مسیر تاکدا نوبویوشی از خاندان تاکدا (شعبه‌ای از خاندان میناموتو) به وی ملحق شد. سپاه خاندان میناموتو که در نزدیکی اردوگاه خاندان تایرا مستقر بود، در تاریکی شب شروع به حرکت برای جاگیری در محل مناسب برای حمله کرد. در اثر این حرکت دستهٔ بسیار بزرگی از پرندگان آبی که بر روی رودخانه در حال شنا بودند با سروصدای زیاد شروع به پرواز کردند. بلند شدن ناگهانی صدای پرندگان موجب شد سپاه خاندان تایرا به اشتباه فکر کند که حمله شروع شده‌است و هراس آنان به هرج‌ومرجی بزرگ و در نهایت به فرار آنها منجر شد. این ماجرا در سانکای کی نیز نقل شده و احتمال صحت آن قوی است. یوریتومو بدون اینکه حتی جنگی کرده باشد به پیروزی بزرگی در نبرد فوجیگاوا دست پیدا کرد و از این پس عزم کرد پایتخت را تصرف کند اما مشاورانش به وی پیشنهاد کردند نخست خاندان‌های مناطق اطراف کاماکورا را تابع خود کرده و پس از پیدا کردن آمادگی بیشتر به پایتخت حمله کند. بر اساس داستان هِی‌که، یوریتومو برای اولین بار با برادر کوچکترش میناموتو نو یوشی‌تسونه در محل وقوع این جنگ در دامنهٔ کوه فوجی دیدار و گفتگو کرد. اما ورود یوشی‌تسونه در جنگ‌ها و پشتیبانی وی از برادر بزرگترش پس از این جنگ بود.
اواخر سال ۱۱۸۰ به دنبال پیروزی خاندان تایرا در شورش شاهزاده موچی‌هیتو، این خاندان در پی انتقام‌گیری از معابدی برآمد که در نارا همراه شاهزاده موچی‌هیتو دست به شورش زده بودند. رزمندگان خاندان تایرا قبل از رفتن به نارا معبد اونجو را سوزاندند؛ سپس در نارا معبد کوفوکو-جی و تودای‌جی را مورد حمله قرار دادند. مجسمه بزرگ بودا در معبد تودای‌جی در اثر این حمله سوخت. مدت کوتاهی پس از این حمله در فوریه سال ۱۱۸۱ کیوموری دچار تب شدیدی شد و درگذشت.