moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
اما روابط خونین صرب‌ها و آلبانیایی‌تبارها در گذشته نشان می‌داد که هم‌زیستی مشترک آنان در یک کشور واحد به آسانی امکان‌پذیر نخواهد بود و لازم است در وضعیت حقوقی کوزوو تغییری ایجاد شود. بر این اساس، از فوریهٔ ۲۰۰۶ مذاکرات بین‌المللی برای تعیین وضعیت نهایی کوزوو به سرپرستی مارتی آهتیساری (رئیس‌جمهور سابق فنلاند و نمایندهٔ ویژهٔ دبیرکل سازمان ملل متحد) آغاز شد. این مذاکرات عمدتاً مبتنی بر ایجاد حکومتی غیرمتمرکز در کوزوو و لزوم رعایت حقوق اقلیت‌های ساکن کوزوو به ویژه صرب‌ها بود. آهتیساری در ۲ فوریه ۲۰۰۷ گزارش خود را منتشر کرد. گزارش وی دربردارندهٔ اعطای امتیازهایی به اقلیت صرب بود. همچنین در گزارش اگرچه از عنوان استقلال استفاده نشد، اما آثار آن به صورت ضمنی از متن گزارش قابل استنباط بود؛ چنان‌که به کوزوو حق درخواست عضویت در سازمان‌های بین‌المللی، ایجاد نیروی امنیتی و تصویب نشان‌های ملی را اعطا می‌کرد. با توجه به آنکه آلبانیایی‌تبارها همچنان خواهان استقلال بوده و صرب‌ها بر حفظ و تدوام حاکمیت خود بر کوزوو تأکید می‌کردند لذا مذاکرات تعیین وضعیت به بن‌بست رسید و آهتیساری اعلام کرد که گزارش خود را به همراه پیشنهادهایش به شورای امنیت تسلیم خواهد کرد.
در اوایل ماه مه ۲۰۰۷، اعضای اروپایی شورای امنیت (غیر از روسیه)، آلمان و ایالات متحده، متن پیش‌نویس قطعنامه‌ای را به شورای امنیت تسلیم کردند که جایگزین قطعنامهٔ ۱۲۴۴ می‌شد و پیشنهادهای آهتیساری را تأیید می‌کرد و به وظایف «هیئت مأموریت ملل متحد برای ادارهٔ کوزوو» پس از طی یک دورهٔ انتقالی ۱۲۰روزه خاتمه می‌داد؛ اما از آنجا که این گزارش با مخالفت بلگراد روبه‌رو شد، رئیس‌جمهور روسیه اعلام کرد که از صدور هرگونه قطعنامه در شورای امنیت که مورد موافقت هر دو طرف بحران، یعنی صربستان و کوزوو، نباشد جلوگیری و آن را وتو می‌کند. بر این اساس، هرچند دیگر دولت‌های دائم عضو شورای امنیت، چهار بار قطعنامه را جهت رفع نگرانی روسیه و درج ملاحظات این کشور اصلاح کردند، اما روسیه همچنان به تصویب آن رضایت نداد.
در نهایت پس از هشت سال بلاتکلیفی و دو سال گفتگوی بی‌نتیجه، مجلس کوزوو در ۱۷ فوریه ۲۰۰۸ اعلامیهٔ استقلال کوزوو را به تصویب رساند. صدور این بیانیه با اعلام مخالفت بلگراد و مسکو مواجه شد اما دولت‌های دیگر به‌ویژه کشورهای غربی اقدام به شناسایی کوزوو کردند چنان‌که تا تاریخ ۲۰ آوریل ۲۰۱۰، تعداد دولت‌های شناسایی‌کننده کوزوو به ۶۶ کشور رسید.
پس از صدور این اعلامیه، صربستان برای کسب تأیید و حمایت بین‌المللی برای موضع خود مبنی بر اینکه اعلامیهٔ استقلال کوزوو غیرقانونی است، تصمیم گرفت به دیوان بین‌المللی دادگستری رجوع کند. در سپتامبر ۲۰۱۲، نظارت بین‌المللی بر کوزوو پایان یافت و کوزوو مسئول حکمرانی بر سرزمین خود شد.
در ۲۶ مارس ۲۰۰۸، دولت صربستان از قصد خود برای نظرخواهی از دیوان بین‌المللی دادگستری درخصوص اعلامیهٔ استقلال کوزوو خبر داد. صربستان قصد داشت از دیوان بخواهد که اعلام شود آیا این اعلامیه، مصداق نقض حقوق بین‌الملل است یا خیر. در جلسهٔ مجمع عمومی سازمان ملل که در سپتامبر ۲۰۰۸ در نیویورک برگزار شد، صربستان کوشید حمایت بین‌المللی را به نفع موضع خود جلب کند. در ۱۵ اوت ۲۰۰۸، ووک یرمیچ (وزیر امور خارجهٔ صربستان) رسماً از سازمان ملل تقاضا کرد که نظر دیوان بین‌المللی دادگستری را در این خصوص خواستار شود.
در پیش‌نویس مصوبهٔ مجمع عمومی ملل متحد در این خصوص، با استناد به مادهٔ ۹۶ منشور ملل متحد و مادهٔ ۶۵ اساسنامهٔ دیوان بین‌المللی دادگستری، از دیوان خواسته شده بود که نظر مشورتی خود دربارهٔ این سؤال را صادر کند: «آیا اعلامیهٔ یکجانبهٔ استقلال از سوی نهادهای موقت دولت خودگردان کوزوو، با حقوق بین‌الملل مطابقت دارد؟»
در ۳۰ سپتامبر ۲۰۰۸، در یک رای‌گیری آزمایشی، ابتکار عمل صربستان مورد حمایت ۱۲۰ کشور عضو سازمان ملل قرار گرفت. در رای‌گیری واقعی در ۸ اکتبر ۲۰۰۸، این مصوبه با ۷۷ رای مثبت، ۶ رای منفی و ۷۴ رای ممتنع، در قالب قطعنامهٔ ۶۳/۳ به تصویب رسید.
۷۷ کشوری که به این مصوبه رای مثبت دادند عبارت بودند از: الجزایر، آنگولا، آنتیگوا و باربودا، آرژانتین، آذربایجان، بلاروس، بولیوی، بوتسوانا، برزیل، برونئی، کامبوج، شیلی، چین، کاستاریکا، کوبا، قبرس، جمهوری دموکراتیک کنگو، جیبوتی، دومینیکا، جمهوری دومینیکن، تیمور شرقی، مصر، السالوادور، گینهٔ استوایی، اریتره، فیجی، یونان، گواتمالا، گینه، گویان، هندوراس، ایسلند، هند، اندونزی، ایران، جامائیکا، قزاقستان، کنیا، قرقیزستان، لسوتو، لیختن‌اشتاین، ماداگاسکار، موریس، مکزیک، مونته‌نگرو، میانمار، نامیبیا، نیکاراگوئه، نیجر، نیجریه، کرهٔ شمالی، نروژ، پاناما، پاپوآ گینهٔ نو، پاراگوئه، فیلیپین، جمهوری کنگو، رومانی، روسیه، سنت‌وینسنت و گرنادین‌ها، صربستان، سنگاپور، اسلواکی، جزایر سلیمان، آفریقای جنوبی، اسپانیا، سریلانکا، سودان، سورینام، سوازیلند، سوریه، تانزانیا، اروگوئه، ازبکستان، ویتنام، زامبیا و زیمبابوه.
۶ کشوری که با این مصوبه مخالفت کردند عبارت بودند از آلبانی، ایالات فدرال میکرونزی، جزایر مارشال، نائورو، پالائو و ایالات متحدهٔ آمریکا.
۷۴ کشوری که از رای ممتنع دادند عبارت بودند از افغانستان، آندورا، ارمنستان، استرالیا، اتریش، باهاما، بحرین، بنگلادش، باربادوس، بلژیک، بلیز، بنین، بوتان، بلغارستان، بورکینافاسو، کامرون، کانادا، کلمبیا، کرواسی، جمهوری چک. دانمارک، استونی، فنلاند، فرانسه، گرجستان، آلمان، غنا، گرانادا، هائیتی، مجارستان، ایرلند، اسرائیل، ایتالیا، ژاپن، اردن، لتونی، لبنان، لیتوانی، لوکزامبورگ، مقدونیه، مالزی، مالت، مولداوی، موناکو، مغولستان، مراکش، نپال، هلند، نیوزیلند، عمان، پاکستان، پرو، لهستان، پرتغال، قطر، سنت‌لوسیا، ساموآ، سن‌مارینو، عربستان سعودی، سنگال، سیرالئون، اسلوونی، کرهٔ جنوبی، سوئد، سوئیس، تایلند، توگو، ترینیداد و توباگو، اوگاندا، اوکراین، امارات متحدهٔ عربی، بریتانیا، وانواتو و یمن.
کشورهای زیر در رای‌گیری غایب بودند: بوسنی و هرزگوین، بوروندی، کیپ‌ورد، چاد، ساحل عاج، اکوادور، اتیوپی، گابن، گامبیا، عراق، کیریباتی، کویت، لائوس، لیبی، مالاوی، مالدیو، مالی، موریتانی، موزامبیک، رواندا، سنت کیتس و نویس، سیشل، تونگا، تونس، ترکیه، ترکمنستان، تووالو و ونزوئلا.
کشورهای زیر به دلیل عدم پرداخت حق عضویت سازمان ملل، اجازهٔ رای دادن نداشتند: جمهوری آفریقای مرکزی، کومور، گینهٔ بیسائو، لیبریا، سائوتومه و پرنسیپ، سومالی و تاجیکستان.
در ۹ اکتبر ۲۰۰۸، دبیرخانهٔ سازمان ملل متحد به دیوان بین‌المللی دادگستری اطلاع داد که آماده‌سازی پروندهٔ اسناد مربوط به این سؤال حقوقی را آغاز کرده‌است.
علاوه بر نکات مقدماتی، این پرونده حاوی نسخه‌ای از قطعنامهٔ ۱۲۴۴ شورای امنیت سازمان ملل متحد (مورخ ۱۹۹۹)، مذاکرات شورای امنیت، گزارش‌های رسمی از فعالیت‌های نمایندگی سازمان ملل در کوزوو (UNMIK)، گزارش‌هایی دربارهٔ نیروی امنیتی KFOR تحت رهبری ناتو، مقررات و قراردادهای بین‌المللی منعقده توسط نمایندگی سازمان ملل در کوزوو، گزارش‌هایی دربارهٔ فعالیت‌های نهادهای موقت دولت خودگردان کوزوو و وضعیت سیاسی کوزوو بود. در این پرونده اسناد دیگری از جمله اسناد حقوق بین‌الملل عمومی اعم از جهانی و منطقه‌ای مانند منشور ملل متحد، سند نهایی کنفرانس خلع سلاح هلسینکی و توافقنامه‌های مختلف در مورد حقوق مدنی و بشری، و همچنین اسناد حقوقی دیگر مرتبط با منطقهٔ بالکان (از جمله آرای کمیسیون بادینتر) گنجانده شده بود.
در ۲۱ آوریل ۲۰۰۹، دیوان بین‌المللی دادگستری اعلام کرد که ۳۵ کشور عضو سازمان ملل، ظرف مهلت تعیین‌شده از سوی دیوان (۱۷ آوریل ۲۰۰۹) در مورد مسئله مشروعیت اعلامیهٔ یکجانبهٔ استقلال کوزوو، اظهارات کتبی خود را تسلیم کرده‌اند. کوزوو هم نظرات خود را کتباً به دیوان ارائه داد. کشورهای زیر اظهارات کتبی خود را به دیوان ارائه کردند (به ترتیب دریافت): جمهوری چک، فرانسه، قبرس، جمهوری خلق چین، سوئیس، رومانی، آلبانی، اتریش، مصر، آلمان، اسلواکی، روسیه، فنلاند، لهستان، لوکزامبورگ، لیبی، بریتانیا، ایالات متحده آمریکا، صربستان، اسپانیا، ایران، استونی، نروژ، هلند، اسلوونی، لتونی، ژاپن، برزیل، ایرلند، دانمارک، آرژانتین، آذربایجان، مالدیو، سیرالئون، و بولیوی.. این اولین بار بود که چین به‌طور رسمی در مورد پرونده‌ای در دیوان بین‌المللی دادگستری نظر می‌داد. دولت‌ها و سازمان‌هایی که اظهارات کتبی خود را ارائه کرده بودند اجازه داشتند که نظرات کتبی خود درخصوص اظهارات کشورهای دیگر را تا ۱۷ ژوئیه ۲۰۰۹ تسلیم کنند. ونزوئلا به مهلت تعیین‌شده نرسید اما اجازه پیدا کرد اظهارات کتبی خود را تسلیم دیوان کند. مفصل‌ترین اظهارات کتبی از سوی صربستان، و پس از آن از سوی ایالات متحده، بریتانیا، آلمان، قبرس، آلبانی، آرژانتین، فرانسه، اسپانیا و روسیه ارائه شد. لیبی یکی از کوتاه‌ترین بیانیه‌ها را ارائه کرد. قبرس فهرستی از مناطق اروپا را ارائه کرد که می‌توان انتظار داشت از همین روش پیروی کرده و دست به اقدامات تجزیه‌طلبانهٔ مشابه بزنند. روسیه و اسلوونی در این خصوص استدلال کردند که آیا مورد کوزوو منحصربه‌فرد است یا خیر.
دیوان بین‌المللی دادگستری همچنین از بان کی مون، دبیرکل وقت سازمان ملل، دعوت کرد که نظرات خود را ارائه کند. بیانیهٔ او شامل سه بخش است که در بخش اول آن، روند ارجاع امر به دیوان مرور می‌شود. در بخش دوم، به نحوهٔ تشکیل مأموریت سازمان ملل متحد در کوزوو اشاره و به «دو تاریخ مرتبط» اشاره می‌شود: مارس ۱۹۹۸ به‌عنوان آغاز مداخلهٔ سازمان ملل در کوزوو، و فوریهٔ ۲۰۰۸ که به عنوان «تاریخ پایان» یعنی تاریخ صدور استقلال کوزوو، نام برده می‌شود. بان کی مون در بخش سوم بیانیهٔ خود، دربارهٔ مفاد حقوق بین‌الملل که مربوط به این پرونده هستند سخن می‌گوید و البته به نفع یا علیه استقلال کوزوو موضع‌گیری نمی‌کند.
۱۴ کشور که اظهارات کتبی خود را به دیوان ارائه کرده بودند، دربارهٔ اظهارات کتبی کشورهای دیگر هم کتبا نظر دادند. این کشورها عبارتند از (به ترتیب دریافت): فرانسه، نروژ، قبرس، صربستان، آرژانتین، آلمان، هلند، آلبانی، اسلوونی، سوئیس، بولیوی، بریتانیا، ایالات متحده آمریکا، و اسپانیا. نویسندگان اعلامیهٔ یکجانبهٔ استقلال کوزوو هم ملاحظات کتبی خود را که شامل نظر آنها دربارهٔ اظهارات کشورهای دیگر بود به دیوان تسلیم کردند.
جلسات عمومی دیوان در ۱ دسامبر ۲۰۰۹ آغاز شد. در طول این جلسات، بیانیه‌ها و نظرات به‌طور شفاهی از سوی برخی کشورهای عضو سازمان ملل (چه اظهارات یا نظرات کتبی خود را قبلاً تقدیم کرده بودند و چه نکرده بودند) و نمایندگانی از کوزوو (تحت عنوان «نویسندگان اعلامیهٔ یکجانبهٔ استقلال») ارائه شد. در یکم دسامبر ۲۰۰۹، به صربستان و کوزوو سه ساعت فرصت داده شد تا موضع خود را تشریح کنند. ۲۷ کشور دیگر، به ترتیب حروف الفبای فرانسوی، هریک ۴۵ دقیقه فرصت یافتند که مواضع خود را در دیوان مطرح کنند. جلسات دیوان تا ۱۱ دسامبر ۲۰۰۹ طول کشید.
استدلال‌های حقوقی علیه اعلامیهٔ یکجانبهٔ استقلال کوزوو که از سوی کشورهای مختلف مطرح شد، بیشتر متمرکز بر یکپارچگی سرزمینی جمهوری فدرال یوگسلاوی در اسناد بین‌المللی از جمله در منشور ملل متحد و قطعنامهٔ ۱۲۴۴ شورای امنیت بود. این استدلال‌ها عموماً علیه یا نافی حق اخلاقی آلبانیایی‌های کوزوو برای تعیین سرنوشت نبود، بلکه بر قانونی‌بودن یا نبودن اقدام یکجانبهٔ نهادهای موقت دولت خودگردان کوزوو تمرکز داشت و ادعا می‌شد که این نهادهای موقت، قدرت و اختیارات لازم برای اعلام استقلال را نداشته‌اند.
استدلال‌های طرح‌شده در حمایت از اعلامیهٔ یکجانبهٔ استقلال کوزوو، پنج جنبهٔ اصلی را پوشش می‌دهد. اول، این فرض در حقوق بین‌الملل که از حقوق مدنی و بشری تمامی انسان‌ها از جمله حقوق اقلیت‌ها باید حفاظت شود و هدف این بود که نشان داده شود حقوق مردم کوزوو از سوی دولت حاکم صربستان به رهبری اسلوبودان میلوشویچ نقض شده‌است. دوم، اشاره به تأکید ضمائم اسناد بین‌المللی مانند قطعنامهٔ ۱۲۴۴ بر یک روند سیاسی برای تعیین وضعیت نهایی سرزمین کوزوو بود و موافقان معتقد بودند که این روند با تشکیل مجلس کوزوو به‌صورت موفقیت‌آمیز طی شده‌است. سوم اینکه ارجاع‌ها به یکپارچگی سرزمینی صربستان تنها در مقدمه و بخش غیرحکمی قطعنامه آمده و نه در بخش حکمی و ماهوی و الزام‌آور آن؛ لذا این سند بین‌المللی درخصوص شکلی که وضعیت نهایی کوزوو به خود می‌گیرد ساکت است. چهارم، اصل تمامیت ارضی تنها در روابط میان کشورها جاری است و ارتباطی به اعلامیهٔ استقلال گروه‌های قومی و نژادی در داخل کشورها ندارد. پنجم اینکه حق تعیین سرنوشت، که دیوان بین‌المللی دادگستری در پروندهٔ تیمور شرقی آن را به‌عنوان یکی از قواعد آمره در حقوق بین‌الملل (jus cogens) شناسایی کرد، حقی متعلق به تمامی مردمان جهان است و نه فقط مردمانی که در فضای استعماری زندگی می‌کنند.
یک استدلال مهم دیگر، لزوم حفظ انسجام و ثبات رویه بود: در آخرین قانون اساسی مشروع یوگسلاوی، کوزوو دارای همان حق تعیین سرنوشتی بود که مبنای استقلال پنج کشور از جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی قرار گرفت یعنی کرواسی، اسلوونی، مونته‌نگرو، مقدونیه و بوسنی و هرزگوین. در اصلاحات قانون اساسی که طی سال‌های ۱۹۶۳ تا ۱۹۷۴ انجام شد، یوگسلاوی دو منطقهٔ خودمختار کوزوو و وویوودینا را عملاً به وضعیت حقوقی سایر جماهیر یوگسلاوی ارتقا داد چنان‌که این دو منطقه، دارای دولت و مجلس و قوهٔ قضائیهٔ متعلق به خود بودند و در تمامی نهادهای فدرال یوگسلاوی مشارکت برابر داشتند و حتی در پارلمان فدرال یوگسلاوی قدرت وتو داشتند. با وجود این، دولت میلوشویچ در دههٔ ۱۹۸۰، نهادهای حکومتی کوزوو را منحل کرد و یکجانبه قانون اساسی را تغییر داد تا این دو منطقه را از خودمختاری محروم کند. این استدلال در جلسات رسیدگی دیوان از سوی کرواسی مطرح شد.
دیوان پس از ملاحظهٔ اوضاع و احوال و بررسی تمامی شرایط، مدارک و مستندات، در ۲۲ ژوئیه ۲۰۱۰ نظر مشورتی خود را صادر و اعلام کرد که اعلامیهٔ استقلال کوزوو ناقض حقوق بین‌الملل عمومی، قطعنامهٔ ۱۲۴۴ شورای امنیت یا "چارچوب اساسی" (The Constitutional Framework) نیست و این اعلامیه هیچ قاعدهٔ لازم‌اجرای حقوق بین‌الملل را نقض نکرده‌است؛ بنابراین دیوان به اتفاق آرا صلاحیت ارائه نظر مشورتی را احراز و با ۱۰ رای در برابر ۴ رای اعلام کرد که اعلامیهٔ استقلال کوزوو ناقض حقوق بین‌الملل عمومی نیست.
این نظر، واکنش‌های بسیاری در سراسر جهان برانگیخت. اغلب کشورهایی که پیش از صدور نظر دیوان، کوزوو را به رسمیت شناخته بودند از این نظر استقبال کردند و البته آن را «منحصربه‌فرد» خوانده و گفتند که باعث ایجاد رویهٔ حقوقی بین‌المللی نخواهد بود. از سوی دیگر، کشورهایی که کوزوو را به رسمیت نشناخته بودند اعلام کردند که کماکان حاضر به شناسایی کوزوو نیستند زیرا این کار باعث ایجاد سابقه و رویه‌ای برای تأیید تجزیه‌طلبی در نقاط دیگر جهان خواهد شد.
قاضی کروما که از قضات مخالف نظر مشورتی بود، در نظریهٔ مخالف خود گفت که نمی‌تواند با نظر دیوان همراهی کند که اعلامیهٔ استقلال، حقوق بین‌الملل را نقض نکرده‌است زیرا پذیرش گروه‌های قومی، زبانی یا مذهبی و اجازهٔ اعلام استقلال به آنها و جداشدن از دولتی که خود بخشی از آن هستند، بدون رضایت دولت کنونی و خارج از زمینهٔ استعمارزدایی، رویهٔ خطرناکی را به وجود می‌آورد که نتیجهٔ آن این خواهد بود که همهٔ گروه‌های قومی و زبانی آزاد خواهند بود تا با صدور یک اعلامیه، اعلان استقلال کنند. از نظر او، دیوان در هر مورد باید نیت دولت‌ها و در این مورد خاص نیت شورای امنیت سازمان ملل متحد را در نظر می‌گرفت. به نظر قاضی کروما اعلامیهٔ استقلال به دو دلیل ناقض قطعنامهٔ ۱۲۴۴ است؛ اول آنکه قطعنامه برای برقراری یک مصالحه تنظیم شده بود تا نظر موافق همهٔ گروه‌های مربوطه دربارهٔ وضعیت نهایی کوزوو رعایت شود اما تنظیم‌کنندگان اعلامیه این امر را نادیده گرفتند، و دوم آن که مفاد اعلامیهٔ استقلال، اساس قطعنامه را که در جستجوی یک راه‌حل سیاسی بر اساس احترام به تمامیت ارضی جمهوری صربستان و خودمختاری کوزوو است، نقض می‌کند. قاضی کروما معتقد بود که این اعلامیه مطابق با قواعد حقوق بین‌الملل عمومی نیست و اصل احترام به حاکمیت و تمامیت ارضی دولت‌ها را نقض کرده‌است.
انجمن صنفی عکاسان مطبوعاتی ایران (به انگلیسی: Iranian Photojournalists Association به اختصار IPJA)، یک نهاد صنفی است که در سال ۱۳۷۸ در وزارت کار و امور اجتماعی با حضور جمعی از عکاسان مطرح شامل عبدالحسین پرتوی، بهمن جلالی، نادر داودی مهاجر، محسن راستانی، لاله شرکت،‌ سیف‌اله صمدیان، محمد فرنود و کاوه گلستان به عنوان اعضای هیئت‌موسس به ثبت رسید.
انحمن صنفی عکاسان مطبوعاتی ایران از سال ۱۳۹۶ جایزه مستقل و غیردولتی با عنوان «نشان عکس سال مطبوعاتی ایران» را در بخش‌های مختلف به عکاسان برگزیده اعطا می‌کند.
انجمن صنفی عکاسان مطبوعاتی ایران روز شنبه ۹ بهمن ۱۴۰۰ با انتشار بیانیه‌ای نسبت به ممانعت از ورود عکاسان زن به ورزشگاه آزادی تهران در جریان بازی میان تیم‌های ملی فوتبال ایران و عراق اعتراض کرد.
در این بیانیه، رفتار مسئولان برگزاری این رویداد را که مانع عکاسان زن رسانه‌ها برای پوشش این دیدار شدند «غیراخلاقی و غیرحرفه‌ای» نامیده و تأکید شده که «پیگیری این اتفاق را از فدراسیون فوتبال وظیفه خود می‌داند».
در نخستین روز چهلمین جشنواره فیلم‌ فجر در شرایطی برگزار شد که بسیار از حاضران نگران گردش ویروس کرونا در سالن بودند. این نشست در ادامه با اعتراض و ترک سالن از سوی عکاسان خبری همراه شد. در پی این اتفاق انجمن صنفی عکاسان مطبوعاتی با انتشار نامه‌ای اعتراض‌آمیز خطاب به دبیر جشنواره فجر اعلام کرد که مسئولیت سلامتی عکاسان را بر عهده برگزارکنندگان جشنواره می‌داند.
پس از بازداشت گسترده عکاسان خبری در جریان اعتراضات ۱۴۰۱ ایران، انجمن صنفی عکاسان مطبوعاتی با انتشار اطلاعیه‌های متعدد درباره آخرین وضعیت عکاسان بازداشتی اطلاع‌رسانی کرد.
نخستین واکنش انجمن صنفی عکاسان مطبوعاتی به بازداشت یلدا معیری بود. در ادامه انجمن صنفی عکاسان مطبوعاتی به بازداشت آریا جعفری، احمد حلبی‌ساز، عادل کریمی، حسین اسماعیلی واکنش نشان داد.
انجمن در روزهای پایانی آذرماه بیانیه‌ای با عنوان «عکاسی مطبوعاتی جرم نیست!» منتشر کرد. در بخشی از این بیانیه آمده بود:امروز ۴ دهه پس از انقلاب در ایران، در کمال تاسف با مشکلاتی دست‌و‌پنجه نرم می‌کنیم که اغلب آن را افرادی رقم زده‌‌اند که اتفاقا از اهمیت حرفه عکاسی مطبوعاتی اطلاع دارند اما هنوز بر ما روشن نیست که چرا و به چه دلیل از شفافیت و ثبت تاریخ گریزانند.
در جریان اتفاقات اخیر نیز برخی از همکاران ما توسط نهادهای مختلف بازداشت شدند. برخی از آنها در روزهای گذشته با قید وثیقه آزاد شده و در انتظار صدور حکم نهایی هستند و برخی از آنها همچنان در بندند. انجمن صنفی عکاسان مطبوعاتی ایران با پیگیری از خانواده‌ها، وکلا و در برخی موارد در گفت‌‌وگو با خود عکاسان بازداشت شده از صدور احکامی همچون حبس تعزیری، ممنوع الکاری، ممنوع الخروجی و حتی حکم تحقیرآمیز شلاق مطلع شده است که اگرچه امکان بازنگری در آن وجود دارد اما حتی تصور صدور چنین احکامی برای کسانی که تنها وظیفه خود را به عنوان عکاس مطبوعاتی انجام داده اند، قابل قبول نیست. احکام سنگین صادرشده، ضربه نهایی بر پیکر نحیف عکاسی مطبوعاتی ایران است و انجمن صنفی عکاسان مطبوعاتی به شدت آن را محکوم می‌کند.
ما عکاس مطبوعاتی هستیم و بار دیگر این گزاره صریح سالیانِ اخیر را با صدای بلند فریاد می‌زنیم که «عکاسی مطبوعاتی جرم نیست» و اگر کسی ذره‌ای در این مساله شک دارد، یک بار دیگر باید تاریخ تصویری ایران را با خود مرور کند.
ماشین مجازی موازی (؛ به اختصار پی‌وی‌ام ) یک ابزار نرم‌افزاری برای شبکه‌های موازی کامپیوترها است. این ابزار چنین طراحی شده‌است که به شبکه ای از ماشین‌های یونیکس و/یا ویندوز ناهمگن اجازه استفاده به عنوان یک پردازنده موازی توزیع شده را بدهد؛ بنابراین مشکلات محاسباتی بزرگ را می‌توان با استفاده از توان و حافظه کل بسیاری از رایانه‌ها به‌طور مقرون به صرفه‌تر حل کرد. این نرم‌افزار به شکل قابل جابجایی (portable) طراحی شده‌است. کد منبع آن به صورت رایگان از طریق netlib در دسترس است.
پی‌وی‌ام کاربران را قادر می‌سازد تا از سخت‌افزار رایانه موجود خود برای حل مشکلات بزرگی را با هزینه اضافی کمتر بهره ببرند. پی‌وی‌ام به عنوان یک ابزار آموزشی برای آموزش برنامه‌نویسی موازی استفاده شده‌است اما برای حل مسائل مهم عملی نیز استفاده شده‌است."Parallel Virtual Machine (PVM) Homepage". این ابزار توسط دانشگاه تنسی، آزمایشگاه ملی اوک ریج و دانشگاه اموری توسعه یافته‌است. اولین نسخه در ORNL در سال ۱۹۸۹ نوشته شد و پس از بازنویسی توسط دانشگاه تنسی، نسخه ۲ در مارس ۱۹۹۱ منتشر شد. نسخه ۳ در مارس ۱۹۹۳ منتشر شد و از تحمل خطا و قابلیت حمل بهتر پشتیبانی می‌کرد.
پی‌وی‌ام گامی بلند به سمت روندهای مدرن در پردازش توزیع شده و محاسبات شبکه ای بود، اما از اواسط دهه ۱۹۹۰، تا حد زیادی با استاندارد MPI بسیار موفق تر برای ارسال پیام در ماشین‌های موازی جایگزین شد. PVM یک نرم‌افزار رایگان است که تحت هر دو مجوز BSD و مجوز عمومی عمومی گنو منتشر شده‌است.
بی‌تی‌اس گروه پسرانهٔ هفت نفرهٔ اهل کره جنوبی شکل گرفته زیر نظر بیگ هیت انترتینمنت و متشکل از سه رپر (آراِم، شوگا و جی-هوپ) و چهار وکالیست (جین، جیمین، وی و جونگ‌کوک) است. نخستین آلبوم تک‌آهنگ گروه، "خیلی خفن برای مدرسه" (۲۰۱۳) و به دنبال آن انتشار آلبوم چندآهنگهٔ (ئی‌پی) "اوه! تو هم دیرت شده؟" (۲۰۱۳) هرچند که موفقیت تجاری کمی داشتند اما این گروه در طی اواخر سال ۲۰۱۳ و اوایل سال ۲۰۱۴ برندهٔ چندین جایزهٔ آرتیست تازه‌کار شد. این گروه دومین ئی‌پی خود را با نام "ماجرای عشقی مدرسه" (۲۰۱۴) و نخستین آلبوم استودیویی، "تاریک و وحشی" (۲۰۱۴)، را درسال بعد منتشر کرد، که جوایز کمتری را دریافت کردند. تک‌اهنگ لید "ماجرای عشقی مدرسه" به نام «پسری با عشق»، نامزد جایزهٔ بهترین اجرای رقص (مرد) در جوایز موسیقی آسیایی ام‌نت ۲۰۱۴ و "تاریک و وحشی" برندهٔ جایزهٔ دیسک بونسانگ در جوایز گلدن دیسک ۲۰۱۵ شد. سومین ئی‌پی بی‌تی‌اس، "زیباترین لحظه در زندگی، قسمت ۱" (۲۰۱۵) برندهٔ جایزهٔ دیسک بونسانگ درجوایز گلدن دیسک ۲۰۱۶ شد و تک‌آهنگ لید آن، «به تو نیاز دارم»، جایزهٔ بهترین رقص خوانندهٔ مرد را در جوایز موسیقی ملون ۲۰۱۵ دریافت کرد. ئی‌پی بعدی گروه، "زیباترین لحظه در زندگی، قسمت ۲" (۲۰۱۵) نامزد جایزهٔ آلبوم سال در جوایز موسیقی جدول گائون ۲۰۱۶ برای سه ماههٔ چهارم شد. نخستین آلبوم گردآوری‌شدهٔ کره‌ای بی‌تی‌اس، "" (۲۰۱۶)، نخستین جایزهٔ دسانگ را برای بی‌تی‌اس در جوایز موسیقی ملون ۲۰۱۶ به ارمغان آورد و همچنین گروه برندهٔ جایزهٔ آرتیست سال در جوایز موسیقی آسیایی ام‌نت ۲۰۱۶ شد. دومین تک‌آهنگ لید این آلبوم، «آتش»، نامزد دریافت جایزهٔ بهترین رقص – گروه پسرانه در جوایز موسیقی ملون سال ۲۰۱۶ شد.
دومین آلبوم استودیویی گروه، "بال‌ها" (۲۰۱۶)، برندهٔ آلبوم سال در بیست و ششمین جوایز موسیقی سئول و برندهٔ آلبوم سال – سه ماههٔ چهارم در جوایز موسیقی جدول گائون ۲۰۱۷ شد. تک‌آهنگ لید این آلبوم، «خون عرق و اشک»، نامزد دریافت جایزهٔ آهنگ سال در جوایز موسیقی آسیایی ام‌نت ۲۰۱۶ شد. «روز بهاری»، یک تک‌آهنگ از آلبوم ری‌پکیج "بال‌ها" به نام "هیچوقت تنها نیستی" (۲۰۱۷)، باعث شد که گروه برای نخستین بار برندهٔ جایزهٔ مهم و بزرگ آهنگ سال در نهمین جوایز موسیقی ملون شود. پنجمین ئی‌پی بی‌تی‌اس، "" (۲۰۱۷)، و تک‌آهنگ «دی‌ان‌ای» برای گروه جایزهٔ موسیقی‌دان سال را در پانزدهمین جوایز موسیقی کره‌ای به ارمغان آورد و این ئی‌پی برندهٔ دیسک بونسانگ در سی و دومین جوایز گلدن دیسک و آلبوم سال – سه ماههٔ سوم در جوایز موسیقی جدول گائون ۲۰۱۸ شد. سومین آلبوم استودیویی بی‌تی‌اس، "" (۲۰۱۸)، برندهٔ هر دو جایزهٔ آلبوم سال در مراسم‌های جوایز موسیقی ملون ۲۰۱۸ و جوایز موسیقی آسیایی ۲۰۱۸ شد. تک‌آهنگ لید این آلبوم، «عشق دروغین»، برنده هر دو جایزهٔ آهنگ سال و بهترین آهنگ پاپ در شانزدهمین جوایز موسیقی کره‌ای شد. دومین آلبوم گردآوری شدهٔ گروه، "" (۲۰۱۸)، برای بی‌تی‌اس جایزهٔ آرتیست سال در جوایز موسیقی آسیایی ۲۰۱۸ و دیسک دسانگ در سی و سومین جوایز گلدن دیسک را به ارمغان آورد. در مراسم اهدای جوایز موسیقی ملون سال ۲۰۱۹، بی‌تی‌اس به اولین گروهی تبدیل شد که همهٔ جایزه‌های دسانگ در یک مراسم اهدای جوایز پایان سال به خاطر ششمین آلبوم چندآهنگهٔ خود به نام "" و تک‌آهنگ لید آن «پسری با عشق» (۲۰۱۹)، به دست می‌آورد. این گروه همچنین برندهٔ چهار جایزهٔ دسانگ در جوایز موسیقی آسیایی ام‌نت سال ۲۰۱۹ شد و این گروه را به هنرمند با بیشترین برندهٔ جایزهٔ دسانگ در تاریخ مراسم اهدای جوایز موسیقی آسیایی ام‌نت و همچنین هنرمند با بیشترین تعداد برندهٔ دسانگ در کل تبدیل کرد. در سال بعد، بی‌تی‌اس این رکورد را تمدید کرد، زمانی که آنها دوباره برندهٔ همهٔ جایزه‌های دسانگ در هر دو مراسم اهدای جوایز موسیقی ملون ۲۰۲۰ و مراسم اهدای جوایز موسیقی آسیایی ام‌نت ۲۰۲۰ شدند. در دسامبر ۲۰۲۱، آن‌ها در مجموع برندهٔ ۶۳ جایزهٔ دسانگ بودند و تنها هنرمند —و همچنین به عنوان بیشترین دریافت کنندهٔ جایزه— در تاریخ کره جنوبی به حساب می‌آیند.
بی‌تی‌اس ۲۳ رکورد جهانی گینس را در کارنامه دارد، از جمله برای بیشترین بازدید در توئیتر و بیشترین ویدیو/موزیک ویدیوی بازدید شده در ۲۴ ساعت در یوتیوب، که دومی را به‌طور متوالی هر سال از سال ۲۰۱۸ بدست می‌آورند و اخیراً برای آهنگ «کره» این عنوان را بدست آورده‌اند. بعد از تصاحب ۱۳ رکورد جهانی تنها در سال ۲۰۲۱، گروه وارد مجموعهٔ رکورد تالار مشاهیر ۲۰۲۲ شد. آنها از سال ۲۰۱۷ به‌طور متوالی جایزهٔ تاپ سوشال آرتیست "بیلبورد" را بدست آورده‌اند و تنها گروه کی-پاپ هستند که جایزهٔ Top Duo/Group در جوایز موسیقی بیلبورد را بدست می‌آورند. آنها همچنین تنها گروه کی-پاپ هستند که برندهٔ Favorite Duo or Group – Pop/Rock و Favorite Social Artist در جوایز موسیقی آمریکا می‌شوند این گروه جایزه کم طرفدار ترین گروه و در سال ۲۰۲۱، اولین اکت آسیایی در تاریخ این مراسم بودند که برندهٔ جایزهٔ بهترین آرتیست سال شدند. آنها اولین اکت پاپ کره‌ای هستند که موفق به دریافت جایزهٔ گرمی و همچنین اولین هنرمند کره‌ای هستند که موفق به دریافت نامزدی جایزهٔ بریت می‌شوند. بی‌تی‌اس همچنین در فهرست "تایم ۱۰۰" در سال ۲۰۱۹ قرار گرفته‌است و آنها جوانترین افرادی هستند که نشان لیاقت فرهنگی کره جنوبی را دریافت کرده‌اند. آنها توسط رئیس‌جمهور کره جنوبی، مون جه-این، در ژوئیه ۲۰۲۱ به عنوان نمایندهٔ ویژهٔ ریاست‌جمهوری برای دیپلماسی عمومی منصوب شدند. در سال ۲۰۲۲، این گروه ۱۰ جایزه در سی و ششمین مراسم اهدای جوایز گلد دیسک ژاپن، از جمله جایزهٔ آرتیست سال (آسیا) برای چهارمین سال متوالی را به دست آورد و به آرتیست خارجی با بیشترین برنده در تاریخ این مراسم —در کل ۳۰ بار— تبدیل شدند. آنها تنها آرتیست خارجی هستند که به این بردهای متوالی در این دسته‌بندی دست پیدا کرده‌اند و ۱۰ جایزه در یک مراسم را برنده شده‌اند.
مرحله گروهی لیگ قهرمانان اروپا ۲۲–۲۰۲۱ در ۱۴ سپتامبر ۲۰۲۱ آغاز شد و در ۹ دسامبر ۲۰۲۱ به پایان رسید. در مجموع ۳۲ تیم در مرحله گروهی حضور یافتند و برای این که یکی از ۱۶ تیم حاضر در مرحله حذفی لیگ قهرمانان اروپا ۲۲–۲۰۲۱ باشند با یکدیگر رقابت کردند.
شریف تیراسپول اولین حضور خود را در مرحله گروهی تجربه کرد. آنها اولین تیم از کشور مولداوی بودند که در مرحله گروهی لیگ قهرمانان اروپا حضور یافتند.
مراسم قرعه‌کشی مرحله گروهی در ۲۶ اوت ۲۰۲۱، ساعت ، در استانبول، ترکیه برگزار شد. ۳۲ تیم در ۸ گروه چهار تیمی قرار گرفتند. برای قرعه کشی، تیم‌ها بر اساس اصول زیر در چهار گلدان، هر یک از هشت تیم، قرار گرفتند:
تیم‌هایی از یک کشور و به دلایل سیاسی تیم‌های اوکراین و روسیه نتوانستند در یک گروه قرار بگیرند. قبل از قرعه‌کشی، یوفا زوج‌هایی از تیم‌های یک انجمن (یک جفت برای انجمن‌ها با دو یا سه تیم، دو زوج برای انجمن‌ها با چهار یا پنج تیم) بر اساس تماشاگران تلویزیون تشکیل داد، که در آن یک تیم در گروه‌های A–D قرار گرفت و یک تیم دیگر به گروه E–H کشیده شد تا دو تیم در روزهای مختلف بازی کنند. جفت‌های زیر توسط یوفا پس از تأیید تیم‌های مرحله گروهی اعلام شد:
در هر روز مسابقه، یک ست چهار گروهی مسابقات خود را در روز سه شنبه انجام می‌دادند، در حالی که ست چهار گروهی دیگر مسابقات خود را در روز چهارشنبه انجام می‌دادند و دو ست گروهی به‌طور متناوب بین هر روز مسابقه بازی می‌کردند. مسابقات پس از قرعه‌کشی با استفاده از قرعه‌کشی کامپیوتری که برای عموم نمایش داده نشده بود، تصمیم‌گیری شد. هر تیم نمی‌تواند بیش از دو بازی خانگی یا دو بازی خارج از خانه پشت سر هم انجام دهد و یک بازی خانگی و یک بازی خارج از خانه را در روزهای اول و آخر بازی انجام می‌دهد (مقررات ماده ۱۶٫۰۲). این ترتیب با فصول قبل متفاوت بود که همان دو تیم در روزهای اول و آخر بازی در خانه به میدان می‌رفتند.
در زیر تیم‌های شرکت‌کننده (با ضریب یوفا ۲۰۲۱)، براساس گلدان خود گروه‌بندی شده‌اند. این تیم‌ها عبارتند از:
در هر گروه، تیم‌ها به صورت رفت و برگشت در خانه و خارج از خانه به مصاف یکدیگر رفتند. دو تیم برتر هر گروه به مرحله یک‌هشتم نهایی صعود کردند. تیم‌های سوم به مرحله حذفی لیگ اروپا رفتند و تیم‌های چهارم از رقابت‌های اروپایی فصل حذف شدند.
برنامه مسابقات در ۲۷ اوت ۲۰۲۱ و یک روز پس از قرعه‌کشی اعلام شد. مسابقات در تاریخ‌های ۱۴–۱۵ سپتامبر، ۲۸–۲۹ سپتامبر، ۱۹–۲۰ اکتبر، ۲–۳ نوامبر، ۲۳–۲۴ نوامبر، و ۷–۸ دسامبر ۲۰۲۱ انجام شدند. زمان شروع مسابقات ساعت ۱۸:۴۵ (دو بازی نخست روز) و ۲۱:۰۰ (۶ بازی باقیمانده) CET/CEST بود.
پروسی براتیا ثمن () جایزهٔ ملی هند متعلق به اشخاص هندی در سراسر جهان برای هرگونه فعالیت سازنده و مفید غیرنظامی و در سطح بین‌المللی است؛ که به منظور نشان دادن افتخار به شکل ویژه و استثنایی به هندی‌های خارج از هند و افراد با ریشه هندی اعطا می‌گردد.
آزادوار چنگی یا آزاد از موسیقی‌دانان به نام ایران در دوران پادشاهی شاهنشاه خسرو پرویز ساسانی و هم‌عصر دیگر موسیقی‌دانانی چون باربد و نکیسا بود که در نواختن چنگ شهرت داشت. در کتاب «تاریخ موسیقی ایران» وی از زنان معروف موسیقی‌دان عهد بهرام گور یاد شده‌است. شهرت آزادوار تا به حدی است که هنرمندان و نگارگران ایرانی پس از اسلام نیز یاد او را در آثار هنری خود جاودان کردند، مانند قدح لعابدار رنگین با نگارهٔ بهرام گور و آزاده، از آثار سده هفتم هجری، و نظیر آن با نقاشی و زرّین از سده ششم هجری.
در اشعار فارسی نیز نام آزادوار ذکر شده‌است:
فینال لیگ قهرمانان اروپا ۲۰۲۲ بازی نهایی لیگ قهرمانان اروپا ۲۲–۲۰۲۱، شصت و هفتمین فصل از مسابقات برتر فوتبال باشگاهی اروپا بود که توسط یوفا برگزار شد. این بازی بین تیم انگلیسی لیورپول و تیم اسپانیایی رئال مادرید در ورزشگاه استاد دو فرانس سن-دنی فرانسه در تاریخ ۲۸ مه ۲۰۲۲ (۸ خرداد ۱۴۰۱)، ساعت ۰۰:۰۶ به وقت تهران برگزار شد. این بازی پس از سال‌های ۱۹۸۱ و ۲۰۱۸ سومین باری بود که این دو تیم رو در روی هم قرار گرفتند؛ همچنین برای اولین بار در تاریخ لیگ قهرمانان اروپا و جام باشگاه‌های اروپا بود که دو تیم در سه فینال مختلف رو در روی هم قرار گرفتند.
این بازی اولین فینال لیگ قهرمانان اروپا از سال ۲۰۱۹ بود که با ظرفیت حداکثری ورزشگاه برگزار شد. فینال‌های قبل به دلیل دنیاگیری کووید-۱۹ بدون تماشاگر بود یا تعداد تماشاگران محدود شده بود.
این بازی ابتدا قرار بود در ورزشگاه آلیانتس آرنا در مونیخ آلمان برگزار شود. با این حال، به دلیل به تعویق افتادن و جابجایی فینال ۲۰۲۰، میزبان نهایی یک سال به عقب منتقل شد و سن پترزبورگ میزبان فینال ۲۰۲۲ شد. در فوریه ۲۰۲۲، یوفا تأیید کرد که به دلیل بحران ۲۰۲۱–۲۰۲۲ روسیه-اوکراین فینال را به جای دیگری منتقل خواهد کرد. پس از حمله ۲۰۲۲ روسیه به اوکراین، در ۲۴ فوریه، یوفا یک جلسه فوق‌العاده کمیته اجرایی را فراخواند؛ جایی که انتظار می‌رفت محل برگزاری این مسابقه رسماً از روسیه خارج شود. روز بعد، یوفا تأیید کرد که فینال به ورزشگاه استاد دو فرانس در سن-دنی، واقع در شمال پاریس منتقل خواهد شد. این سومین باری است که فینال لیگ قهرمانان اروپا در این ورزشگاه برگزار می‌شود. این ورزشگاه قبلاً میزبان فینال‌های ۲۰۰۰ و ۲۰۰۶ بوده‌است.
رئال مادرید موفق شد با تک گل وینیسیوس جونیور در دقیقه ۵۹ بازی را با نتیجه ۱ بر ۰ برنده شود و چهاردهمین عنوان قهرمانی جام باشگاه‌های اروپا/لیگ قهرمانان اروپا را به‌دست آورد. برنده این بازی در سوپر جام اروپا ۲۰۲۲ با قهرمان لیگ اروپا ۲۲–۲۰۲۱، آینتراخت فرانکفورت بازی خواهد کرد.
این مسابقه در اصل قرار بود در ورزشگاه آلیانتس آرنا واقع در شهر مونیخ آلمان برگزار شود. با این حال، زمانی که دنیاگیری کووید-۱۹ در اروپا یوفا را مجبور کرد تا فینال ۲۰۲۰ را از ورزشگاه المپیک آتاترک در استانبول به ورزشگاه استادیو دا لوز در لیسبون منتقل کند، آلیانتس آرنا میزبان فینال ۲۰۲۳ شد و میزبانی فینال ۲۰۲۲ بر عهده میزبان فینال ۲۰۲۱، ورزشگاه کرستوفسکی در سن پترزبورگ افتاد.
پس از حمله ۲۰۲۲ روسیه به اوکراین در فوریه ۲۰۲۲، یوفا جلسه اضطراری کمیته اجرایی خود را در ۲۵ فوریه ترتیب داد، که در آن تصمیم گرفتند فینال را به ورزشگاه استاد دو فرانس در سن-دنی منتقل کنند. شهرهای دیگری که به عنوان میزبان جایگزین پیشنهاد شدند آمستردام، بارسلونا، مونیخ و رم بودند. فرانسه از سال ۲۰۰۶ میزبان فینال لیگ قهرمانان اروپا نبوده‌است.
یک فرایند مناقصه آزاد در تاریخ ۲۸ سپتامبر ۲۰۱۸ توسط یوفا برای انتخاب مکان‌های برگزاری فینال‌های لیگ قهرمانان اروپا، لیگ اروپا و لیگ قهرمانان اروپای زنان در سال ۲۰۲۱ آغاز شد. فدراسیون‌ها تا ۲۶ اکتبر ۲۰۱۸ فرصت داشتند تا علاقه خود را اعلام کنند و پرونده‌های پیشنهادی باید تا ۱۵ فوریه ۲۰۱۹ ارسال می‌شد.
یوفا در ۱ نوامبر ۲۰۱۸ اعلام کرد که دو فدراسیون برای میزبانی فینال لیگ قهرمانان اروپا در سال ۲۰۲۱ ابراز علاقه کرده‌اند، و در ۲۲ فوریه ۲۰۱۹ هر دو فدراسیون پرونده‌های خود را در مهلت مقرر ارسال کردند.
ورزشگاه کرستوفسکی توسط کمیته اجرایی یوفا در جلسه آنها در لیوبلیانا، اسلوونی در ۲۴ سپتامبر ۲۰۱۹، انتخاب شد، جایی که میزبان فینال‌های لیگ قهرمانان اروپا در سال‌های ۲۰۲۱ و ۲۰۲۳ نیز تعیین شد.
در ۱۷ ژوئن ۲۰۲۰، کمیته اجرایی یوفا اعلام کرد که به دلیل به تعویق افتادن و جابجایی فینال ۲۰۲۰ ناشی از دنیاگیری کووید-۱۹ در اروپا، سن پترزبورگ میزبان فینال سال ۲۰۲۲ خواهد بود.
لیورپول در دهمین فینال جام ملت‌های اروپا/لیگ قهرمانان اروپا بازی کرد. آنها قبلاً در ۶ فینال (در سال‌های ۱۹۷۷، ۱۹۷۸، ۱۹۸۱، ۱۹۸۴، ۲۰۰۵ و ۲۰۱۹) برنده شده بودند و سه فینال (در سال‌های ۱۹۸۵، ۲۰۰۷ و ۲۰۱۸) را باخته بودند. این بازی چهارمین فینال لیگ قهرمانان اروپا برای سرمربی یورگن کلوپ بود، پس از باخت با بروسیا دورتموند در سال ۲۰۱۳ و فینال‌های لیورپول در سال‌های ۲۰۱۸ و ۲۰۱۹. لیورپول علاوه بر شش قهرمانی در جام ملت‌های اروپا/لیگ قهرمانان اروپا، در سال ۱۹۶۶ در فینال جام برندگان جام اروپا نیز بازی کرد و در برابر بروسیا دورتموند شکست خورد. علاوه بر این، لیورپول در چهار فینال جام یوفا/لیگ اروپا، در سال‌های ۱۹۷۳، ۱۹۷۶ و ۲۰۰۱ قهرمان شد و در سال ۲۰۱۶ نیز با شکست زمین بازی را ترک کرد. سرمربی آنها یورگن کلوپ به دنبال تبدیل شدن به چهارمین آلمانی متوالی بود که مربی یک باشگاه قهرمان لیگ قهرمانان اروپا بود.
رئال مادرید در هفدهمین فینال جام ملت‌های اروپا/لیگ قهرمانان اروپا بازی کرد. آنها قبلاً در ۱۳ فینال (در سالهای ۱۹۵۶، ۱۹۵۷، ۱۹۵۸، ۱۹۵۹، ۱۹۶۰، ۱۹۶۶، ۱۹۹۸، ۲۰۰۰، ۲۰۰۲، ۲۰۱۴، ۲۰۱۶، ۲۰۱۷ و ۲۰۱۸) برنده شدند و سه فینال (۱۹۶۲، ۱۹۶۴ و ۱۹۸۱) را باخته بودند. سرمربی آنها کارلو آنچلوتی به عنوان سرمربی به رکورد پنجمین فینال لیگ قهرمانان اروپا رسید. او در زمانی که سرمربی میلان بود در سال‌های ۲۰۰۳ و ۲۰۰۷ پیروز شد و در سال ۲۰۰۵ شکست خورد و همچنین در فینال ۲۰۱۴ با رئال مادرید پیروز شد و به دنبال تبدیل شدن به اولین سرمربی تاریخ بود که برنده چهار عنوان قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا می‌شود. رئال مادرید همچنین در دو فینال جام برندگان جام اروپا (با شکست در سال‌های ۱۹۷۱ و ۱۹۸۳) و دو فینال جام یوفا (پیروزی در سال‌های ۱۹۸۵ و ۱۹۸۶) بازی کرده بود.
پس از فینال سال ۱۹۸۱ که در پارک دو پرنس پاریس برگزار شد و در آن لیورپول با نتیجه ۱–۰ پیروز شد و فینال ۲۰۱۸ که در مجموعه ورزشی ملی المپیک در کیف برگزار شد و در آن رئال مادرید با نتیجه ۳–۱ به پیروزی رسید؛ این سومین بار بود که این دو تیم در فینال به مصاف یکدیگر می‌روند. این سومین فینال کارلو آنچلوتی به عنوان سرمربی مقابل لیورپول پس از فینال‌های ۲۰۰۵ و ۲۰۰۷ است. او همچنین در فینال ۱۹۸۴ به عنوان بازیکن رم در مقابل لیورپول حاضر بود و تیمش در آن بازی شکست خورد. این ششمین باری بود که یک تیم اسپانیایی در فینال رقابت‌ها با یک تیم انگلیسی دیدار می‌کند، پس از فینال‌های ۱۹۸۱، ۲۰۰۶ (پیروزی بارسلونا مقابل آرسنال)، فینال‌های ۲۰۰۹ و ۲۰۱۱ (هر دو پیروزی بارسلونا مقابل منچستر یونایتد) و فینال ۲۰۱۸.
علاوه بر فینال‌های سال‌های ۱۹۸۱ و ۲۰۱۸، این دو باشگاه ۶ بار با یکدیگر دیدار کردند. لیورپول هر دو بازی را در مرحله یک‌هشتم نهایی لیگ قهرمانان اروپا ۰۹–۲۰۰۸ برد (۱–۰ خارج از خانه و ۴–۰ در خانه). این دو باشگاه در مرحله گروهی لیگ قهرمانان اروپا فصل ۱۵–۲۰۱۴ در یک گروه قرار گرفتند و رئال مادرید ۳–۰ خارج از خانه و ۱–۰ در خانه پیروز شد. در مرحله یک‌چهارم نهایی ۲۱–۲۰۲۰، تیم اسپانیایی با نتیجه ۳–۱ در خانه پیروز شد و در آنفیلد صفر صفر مساوی کرد تا صعود به نیمه‌نهایی را تضمین کند.
از لوگوی فینال لیگ قهرمانان اروپا ۲۰۲۲ در مراسم قرعه‌کشی مرحله گروهی در ۲۶ اوت ۲۰۲۱ در استانبول رونمایی شد.
سفیران فینال، یان راش و رائول، مهاجمان سابق لیورپول و رئال مادرید بودند. در اصل، آندری آرشاوین، مهاجم سابق روسیه و زنیت سن پترزبورگ قرار بود سفیر این بازی شود. اما پس از انتقال فینال به پاریس سفیر فینال تغییر کرد.
کامیلا کبیو خواننده آمریکایی قبل از شروع مسابقه برای مراسم افتتاحیه اجرا کرد. او آهنگ‌های «سینوریتا»، «زندگی خوب»، «هاوانا»، «بام بام» و «هنوز نرو» را اجرا کرد.
قبل از شروع بازی، بسیاری از هواداران لیورپول به دلیل مشکلات متعدد نتوانستند وارد ورزشگاه شوند. برخی از دروازه‌ها در حالی بسته شدند که هواداران همچنان منتظر ورود بودند و همچنین گزارش‌هایی مبنی بر استفاده از گاز اشک‌آور و افشانه فلفل در خارج از ورزشگاه وجود داشت. نماینده بریتانیا، یان بیرن، ورودی را به عنوان «یکی از بدترین تجربیات» در زندگی خود توصیف کرد و دلیل آن را «امنیت و سازمان‌دهی وحشتناکی که زندگی تماشاگران را در معرض خطر قرار می‌دهد» عنوان کرد. تا ساعت ۲۱:۰۰ به وقت محلی (۲۳:۳۰ به وقت تهران)، زمانی که ابتدا برنامه‌ریزی شده بود، هزاران صندلی در جایگاه لیورپول خالی ماندند. به دلایل امنیتی، شروع مسابقه ابتدا با ۱۵ دقیقه تأخیر به ساعت ۲۱:۱۵ (۲۳:۴۵ به وقت تهران) رسید. سپس با ۱۵ دقیقه تأخیر دیگر به ۲۱:۳۰ (۰۰:۰۰ به وقت تهران) موکول شد و ۶ دقیقه دیگر نیز تأخیر خورد تا در نهایت در ساعت ۲۱:۳۶ (۰۰:۰۶ به وقت تهران) برگزار شود.
در داخل ورزشگاه، گوینده سیستم صوتی عمومی و پیامی که در جامبوترون نمایش داده شد، تأخیر را به «دیر رسیدن هواداران» نسبت داد. این موضوع توسط برخی از روزنامه نگاران حاضر در مسابقه مورد مناقشه قرار گرفت و در عوض مسائل خارج از ورزشگاه را به سازمان دهندگان نسبت دادند. پلیس فرانسه در بیانیه‌ای گفت: «مردم تلاش کردند تا به ورزشگاه نفوذ کنند» و پلیس «مداخله کرد تا مردم را به عقب برگرداند و راه را باز کند». بیانیه‌ای پس از مسابقه، هوادارانی با «بلیت‌های جعلی» که قادر به ورود از طریق چرخ‌گردان نبودند، مقصر دانست. وزیر امور خارجه فرانسه، جرالد دنین، ادعا کرد که «هزاران نفر از طرفداران بریتانیایی» بدون بلیت یا با بلیت جعلی آنها را مجبور کرده‌اند تا به ورزشگاه راهشان بدهند. با این حال، بیانیه‌ای از افسران پلیس مرسی‌ساید اعلام کرد «رفتار طرفداران در تورنیل‌ها نمونه‌ای از شرایط تکان دهنده بود». لیورپول خواستار تحقیقات رسمی در مورد دلایل این مسئله شد. مدافع لیورپول، اندرو رابرتسون سازمان برگزاری بازی را با عنوان «شمشیر» توصیف کرد و افزود که به یکی از دوستانش که با بلیت اهدایی از طرف او قصد داشت وارد ورزشگاه شود اجازه ورود ندادند.
رئال مادرید با پیروزی خود، یک رکورد ۱۴ عنوان را در جام باشگاه‌های اروپا/لیگ قهرمانان اروپا به دست آورد. این باشگاه عنوان‌های بیشتری نسبت به مجموع دو تیم موفق بعدی کسب کرده‌است - آ.ث. میلان با ۷ قهرمانی و لیورپول با ۶ قهرمانی. این بازی پنجمین فینال رئال مادرید در ۹ فصل اخیر لیگ قهرمانان (از فصل ۱۴–۲۰۱۳) و همچنین هشتمین فینال آنها در دوران لیگ قهرمانان اروپا است. آنها در هیچ‌کدام از فینال‌های دوران لیگ قهرمانان اروپا که در آن حاضر بودند تن به شکست ندادند و آخرین باخت آنها در فینال به سال ۱۹۸۱ بر می‌گردد. رئال مادرید همچنین برای چهارمین بار در طول تاریخش موفق به دَبِل شد. با این پیروزی، تیم‌های اسپانیایی در مجموع ۱۷ بار موفق به شکست دادن رقبای غیر اسپانیایی در فینال جام باشگاه‌های اروپا/لیگ قهرمانان اروپا شدند. دروازه‌بان رئال تیبو کورتوا به‌عنوان بازیکن زمین شناخته شد. او با دفع ۹ توپ در مسابقه فینال رکورد بیشترین دفع توپ در بازی فینال از فصل ۰۴–۲۰۰۳، درست از زمانی که اوپتا اسپورتس تصمیم گرفت تا آمار و رکوردهایش را بایگانی کند را به دست آورد. وی همچنین با دفع ۵۹ توپ در این فصل از لیگ قهرمانان رکورد بیشترین دفع توپ یک دروازه‌بان در یک فصل از لیگ قهرمانان اروپا از زمانی که اوپتا اسپورتس تصمیم به حفظ آمار و رکوردهای گرفت را به دست آورد.
کارلو آنچلوتی اولین سرمربی تاریخ بود که چهار عنوان قهرمانی لیگ قهرمانان را به دست آورد. او قبلاً در سال‌های ۲۰۰۳ و ۲۰۰۷ با آ.ث. میلان و در سال ۲۰۱۴ با رئال مادرید قهرمان شده بود. از سوی دیگر، یورگن کلوپ در کنار مارچلو لیپی رکورد بیشترین باخت در فینال لیگ قهرمانان اروپا را به دست آورد. او قبلاً در فینال ۲۰۱۳ با بروسیا دورتموند و در ۲۰۱۸ با لیورپول بازنده از زمین بازی خارج شد.
کریم بنزما، دنی کارواخال، کاسمیرو، ایسکو، تونی کروس، مارسلو، لوکا مودریچ، گرت بیل و ناچو همه برای پنجمین بار قهرمان اروپا شدند. آنها به کریستیانو رونالدو، بازیکن سابق رئال مادرید پیوسته‌اند؛ به عنوان تنها بازیکنانی که توانسته‌اند ۵ بار در لیگ قهرمانان اروپا قهرمان شوند.
لگولند زنجیره پارک های موضوعی در سرتاسر دنیاست که با محوریت اسباب بازی لگو طراحی و ساخته شده اند. این پارک‌ها به طور کامل متعلق به خود گروه لگو نیستند و تحت مالکیت و اداره شرکت بریتانیایی مرلین انترتینمنتس (که مالک مشترک شرکت کرکبی همراه گروه لگو است) هستند.
استراحتگاه لگولند بیلوند در بیلوند دانمارک در سال ۱۹۶۸ افتتاح شد و پس از آن استراحتگاه لگولند ویندزور در ویندزور انگلستان در سال ۱۹۹۶ افتتاح شد. پارک های بیشتری در آلمان، ژاپن، مالزی، امارات متحده عربی (دبی) و ایالات متحده (کالیفرنیا ، فلوریدا و نیویورک) افتتاح شد. پارک‌هایی در کره جنوبی، شانگهای، سیچوان و پارک آبی لگولند در گاردالند در حال حاضر در حال ساخت هستند.
نام رینگ یا نام در حلقه یکی از انواع نام‌های هنری است که توسط ورزشکاران ورزش‌هایی مانند کشتی کج، هنرهای رزمی ترکیبی و بوکس که نام آن‌ها غیر جذاب، کسل‌کننده، دارای تلفظ یا املای دشوار، ناتوانی در سرگرم کردن و سایر دلایل استفاده می‌شود. از زمان ظهور اینترنت، کشف نام واقعی آن‌ها نسبتاً آسان شد.
Ti Shqipëri, më jep nder, më jep emrin Shqipëtar (تو آلبانی، مایه افتخار منی، به من نام «آلبانی» را می‌دهی)، یکی از شعارهای ملی آلبانی است. این عبارت در شعر «O malet e Shqipërisë»، نوشتهٔ نعیم فراشری، از شاعران ملی به کار رفته است.
ویلیامز اف‌دبلیو۴۴ یک خودروی مسابقه‌ای فرمول یک است که توسط ویلیامز برای شرکت در مسابقات قهرمانی جهانی فرمول یک ۲۰۲۲ ساخته شده‌است. رانندگی این خودرو بر عهده نیکلاس لطیفی و الکساندر آلبون خواهد بود که به ترتیب در سال سوم و اولین سال حضور در این تیم خواهند بود. این شاسی اولین خودروی ویلیامز بر اساس مقررات فنی ۲۰۲۲ و تحت مالکیت رئیس تیم، جوست کاپیتو است.
ولنتاین بلکتر (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود.
هنری بورل (; – ) فرد نظامی اهل استرالیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان امپراتوری بریتانیا و نشان حمام شده‌است.
آنتونی بلکبرن (؛ زادهٔ ) فرد نظامی اهل بریتانیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان سلطنتی ویکتوریایی و نشان حمام شده‌است.
نیل کمپل (; – ) پرسنل نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون شوالیه (عنوان) شده‌است.
الکساندر داگلاس کمبل (؛ ۲۰ ژوئن ۱۸۹۹ – ۳ آوریل ۱۹۸۰) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است.
ادوارد کادوگان (; – ) نظامی و سیاستمدار اهل بریتانیا بود.
باسیل بروک (؛ ۶ آوریل ۱۸۹۵ – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است.
جان رز بردفورد (; – ) نظامی و پزشک اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون همکار انجمن سلطنتی شده‌است.
موریس دو بونسن (; – ) نظامی، دیپلمات و سیاستمدار اهل بریتانیا بود.
هارولد برسفورد باتلر (; – ) نظامی و سیاست‌مدار اهل بریتانیا بود.
جان برنارد بورک (; – ) شجره‌شناس و سیاست‌مدار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون شوالیه (عنوان) شده‌است.
لوئیس برنان (; – ) مهندس و مخترع اهل بریتانیا بود.
توماس گور براون (; – ) نظامی و سیاستمدار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود.
ویلیام توماس کالمن (; – ) جانورشناس و زیست‌شناس دریایی اهل اسکاتلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون همکار انجمن سلطنتی شده‌است.
ویلیام برایدون (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
الکساندر آبکرومبی (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان سنت جورج شده‌است.
آلفرد بیلیوتی (; – ) انسان‌شناس، دیپلمات، سیاست‌مدار و باستان‌شناس اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود.
کولویل بارکلی (; – ) سیاست‌مدار و دیپلمات اهل بریتانیا بود.
چارلز آلفرد بالانس (؛ ۳۰ اوت ۱۸۵۶ – ۹ فوریه ۱۹۳۶) دانشمند و سیاست‌مدار اهل بریتانیا بود.
برایان ادموند بیکر (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی و صلیب نیروی هوایی شده‌است.
درک فورتروز آلن (; – ) باستان‌شناس اهل بریتانیا بود.
رابرت جیمز بلکهام (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور و صلیب نظامی ۱۹۱۴-۱۹۱۸ (فرانسه) شده‌است.
دونالد بنت (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام، نشان امپراتوری بریتانیا و نشان الکساندر نوسکی شده‌است.
ریچارد آچرلی (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نیروی هوایی شده‌است.
جان چارلز آرداغ (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
ادوارد پونسونبی، هشتمین ارل بسبورو (; – ) تاریخ‌نگار و سیاستمدار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود.
چارلز آلفرد بارتلت (; – ) افسر اهل بریتانیا بود.
جان بالدوین (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان امپراتوری بریتانیا، نشان حمام، نشان شیر سفید، و نشان هوایی شده‌است.
چارلز جان آستن (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
جیمز همیلتون، دومین دوک ابرکورن (; – ) نظامی و سیاستمدار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان بند جوراب شده‌است.
جیمز ادوارد الکساندر (; – ) جغرافی‌دان، پرسنل نظامی، طبیعت‌شناس، گردشگر و نویسنده اهل اسکاتلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون شوالیه (عنوان) شده‌است.
گاستون-هنری بیلوت (; – ) فرد نظامی اهل فرانسه بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (صلیب بزرگ) و صلیب نظامی ۱۹۱۴-۱۹۱۸ (فرانسه) شده‌است.
شاهزاده آرتور کانات (; – ) نظامی و سیاستمدار اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان بند جوراب شده‌است.
ویلیام جورج آرمسترانگ (؛ ۲۶ نوامبر ۱۸۱۰ – ) مهندس، مخترع، کارآفرین، مهندس عمران، وکیل و سیاستمدار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون همکار انجمن سلطنتی، مدال آلبرت و شوالیه (عنوان) شده‌است.
پرگرین برتی، سومین دوک آنکاستر و کستین (; – ) پرسنل نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود.
ویلیام امهرست (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود.
آرچیبالد کمبل، اولین دوک آرگیل (؛ ۲۵ ژوئیه ۱۶۵۸ – ۱۷۰۳) سیاست‌مدار اهل پادشاهی اسکاتلند بود.
دنیس برنارد (؛ ۱۸۸۲ - ۱۹۵۶) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
هنری ویلیام بارنارد (؛ ۱۷۹۹ – ۵ ژوئیه ۱۸۵۷) فرد نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود.
توماس گراهام بالفور (; – ) پرستار، نظامی و کارشناس آمار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون همکار انجمن سلطنتی شده‌است.
جان دارسی اندرسون (; "england & wales, civil registration death index, 1916–2007" – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان امپراتوری بریتانیا و نشان حمام شده‌است.
جان چارلز بکویث (; – ) مبلغ مذهبی و پرسنل نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود.
چارلز باتلر، ارل اول آران (؛ ۴ سپتامبر ۱۶۷۱ – ۱۷ دسامبر ۱۷۵۸) فرمانده نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود.
جورج انسون (؛ ۱۷۶۹ – ۴ نوامبر ۱۸۴۹) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
بی‌تی‌اس، گروه پسرانهٔ اهل کره جنوبی، نه آلبوم استودیویی (که یکی از آنها تحت نام دیگری ری‌پکیج شد)، شش آلبوم گردآوری‌شده و شش آلبوم چندآهنگه منتشر کرده‌است.
اینون‌سنس () شرکت الکترونیک آمریکایی است، که در سال ۲۰۰۳ توسط شرکت تی‌دی‌کی تأسیس شد.
دایراس () شرکت الکترونیک آمریکایی است، که در سال ۱۹۷۸ تأسیس شد.
اووسنت () شرکت الکترونیک آمریکایی است، که در سال ۲۰۰۰ تأسیس شد.
انیباتس () شرکت الکترونیک آمریکایی است، که در سال ۲۰۰۱ تأسیس شد.
آلدک () شرکت الکترونیک آمریکایی است، که در سال ۱۹۸۴ تأسیس شد.
فیلم‌های ضدجنگ ممکن است درگیری‌های مسلحانه را به معنای کلی مورد انتقاد قرار دهند تا نشان دهند که جنگ بیهوده و ضرری برای همه طرف‌های درگیر است، در حالی که سایر فیلم‌ها بر اعمالی در یک جنگ خاص تمرکز می‌کنند، مانند استفاده از گازهای سمی یا کشتار نسل‌کشی غیرنظامیان.
همچنین فیلم‌های ضدجنگی وجود دارند که از کمدی و کمدی سیاه برای هجو جنگ‌ها و درگیری‌هایی استفاده می‌کنند که لزوماً در میدان جنگ اتفاق نمی‌افتند. علاوه بر این، هدف فیلم‌های ضد جنگ غیرداستانی مستندسازی واقعیت‌های جنگ یا رویدادهای تاریخی است.
در زیرفهرستی از فیلم های ضد جنگ آورده شده است.
سولت یک کامپایلر فرانت‌اند متن‌باز و رایگان است که توسط ریچ هریس (Rich Harris) ایجاد شده و توسط اعضای اصلی تیم سولت توسعه می‌یابد.
برنامه‌های سولت تنها شامل اسکریپت‌نویسی بر پایه فریمورک نمی‌شوند؛ بلکه در ساختن یک برنامه سولت، کدهای لازم برای تبدیل کردن به دام در هر کامپوننت تولید می‌شود که ممکن است اندازه فایل‌های انتقال‌یافته را کاهش دهد و کارایی بهتری برای راه‌اندازی برای کاربر و زمان اجرا داشته باشد. سولت کامپایلر خود را برای تبدیل کد برنامه به جاوااسکریپت سمت کاربر در زمان ساخت دارد.
سولت با زبان برنامه‌نویسی تایپ‌اسکریپت نوشته شده‌است. بر خلاف چارچوب‌های سنتی نظیر ری‌اکت و ویو جی‌اس که بخش عمده‌ای از کار خود را سمت "مرورگر" انجام می‌دهند، سولت کار را در "مرحله کامپایل" انجام می‌دهد که در هنگام ساخت یک برنامه اتفاق می‌افتد.
کد منبع سولت تحت پروانه ام‌آی‌تی و در گیت‌هاب میزبانی می‌شود.
Ractivejs ایده قبل‌تر سولت بود که ریچ هریس (Rich Harris) آن را ایجاد کرده‌بود.
نسخه ۱ سولت با جاوا اسکریپت نوشته شده‌بود که در ۲۹ نوامبر ۲۰۱۶ منتشر شد.
نسخه ۲ سولت در ۱۹ آوریل ۲۰۱۹ منتشر شد.
نسخه ۳ سولت این بار با تایپ‌اسکریپت نوشته شده‌است و در ۲۱ آوریل ۲۰۱۹ منتشر شد.
چارچوب وب سولت‌کیت در اکتبر ۲۰۲۰ معرفی شد و در مارس ۲۰۱ وارد نسخهٔ بتا شد.
برنامه‌ها و کامپوننت‌های سولت در فایل‌هایی با فرمت تعریف می‌شوند. این فایل‌ها همان اچ‌تی‌ام‌ال هستند با این تفاوت که با سینتکس قالب‌بندی شبیه به جی‌اس‌ایکس گسترش یافته‌اند.
سولت از برچسب از پیش تعریف شدهٔ جاوااسکریپت برای علامت گذاری عبارات واکنشی استفاده می‌کند. متغیرهای سطح بالا به حالت کامپوننت تبدیل می‌شوند و متغیرهای ایکسپورت شده (export) به پروپرتی (property)هایی تبدیل می‌شوند که کامپوننت دریافت می‌کند.
<p>{count} * 2 = {doubled}</p>
<button on:click={() => count = count + 1}>Count</button>
سازندگان سولت سولت‌کیت را به عنوان روش رسمی برای ساخت پروژه‌ها با سولت ایجاد کرده‌اند.
ساپر (sapper) نسخه قبلی‌تر سولت‌کیت یک چارچوب به سبک نکست‌جی‌اس است که به‌طور چشمگیری میزان کد ارسال شده به مرورگر را کاهش می‌دهد.
ویو جی‌اس ای‌پی‌آی‌ها و کامپوننت‌های تک‌صفحه‌ای خود را از Ractivejs نسخه قبلی سولت الگوبرداری کرده‌است.
سولت به‌طور گسترده توسط توسعه‌دهندگان تحسین شده‌است؛ با کسب رتبهٔ برتر در چندین نظرسنجی توسعه‌دهندگان در مقیاس بزرگ توسط وب‌سایت استک اورفلو، به عنوان محبوب‌ترین چارچوب وب در سال ۲۰۲۱ و فریمورک فرانت‌اند جاوااسکریپت با بیشترین تعداد توسعه‌دهنگان راضی انتخاب شد.
سولت توسط تعدادی از شرکت‌های وب معروف از جمله نیویورک تایمز، اپل، اسپاتیفای، اسکویر، راکوتن، بلومبرگ، رویترز، آیکیا، فیس‌بوک و بریو مورد استفاده قرار گرفته‌است.
یک زندگی عاریتی فیلمی تایوانی و نخستین کارگردانی وو نین-جن محصول سال ۱۹۹۴ است. این فیلم تغییر رژیم و تغییر فرهنگی در تایوان را به تصویر می‌کشد.
مدت زمان این فیلم ۱۶۷ دقیقه است. نقدهای کن آیزنر در "ورایتی" و استیون هولدن در "نیویورک تایمز" اشاره داشتند که فیلم خودزندگینامه‌ای است و به‌طور گسترده‌ای از دید کارگردان وو نین-جن به عنوان یک کودک روایت می‌شود. آیزنر فیلم را برای توجه بیش از اندازه به روابط پدر و پسر که دیدگاه شخصیت‌های دیگر را کاوش‌نشده باقی گذاشت، از فیلم انتقاد کرد. چن کوان-هسینگ زبان‌ها و گویش‌های استفاده‌شده در این فیلم را بررسی کرد و تفاوت‌های میان آنها را به تغییرات فرهنگی‌ای که در آن به تصویر کشیده شده بود، مرتبط ساخت؛ زیرا حکومت ژاپن برداشته شد و کوئومینتانگ اداره تایوان را به دست گرفته بود. مارتین اسکورسیزی فیلم "یک زندگی عاریتی" را سومین فیلم برتر دهه عنوان کرد.
بی‌تی‌اس، گروه پسرانهٔ اهل کره جنوبی، ۳۸ تک‌آهنگ به عنوان آرتیست اصلی — که سه تا از آنها ساندترک هستند، ۸ تک‌آهنگ به عنوان کار مشترک، ۲ تک‌آهنگ تبلیغاتی و بیش از ۱۰۰ تک‌آهنگ دیگر منتشر کرده‌است.
«فضانورد در اقیانوس» () ترانه‌ای از ماسکت ولف، رپر استرالیایی است. این ترانه نخستین بار در ژوئن ۲۰۱۹، و سپس در ۶ ژانویهٔ ۲۰۲۱ مجدداً توسط الکترا رکوردز منتشر شد. پس از انتشار مجدد، این ترانه در جدول‌های رتبه‌بندی به موفقیت‌هایی دست یافت و در جدول ای‌آرآی‌ای استرالیا رتبهٔ چهارم و در "بیلبورد" هات ۱۰۰ ایالات متحده رتبهٔ ششم را کسب کرد.
این ترانه در سپتامبر ۲۰۲۱ به‌واسطهٔ دستاوردهای خود به فهرست یک میلیارد پخش جاری آپرا افزوده شد. این ترانه در جوایز موسیقی ای‌آرآی‌ای ۲۰۲۱ برای جایزه‌های بهترین آهنگ سال، بهترین انتشار هیپ هاپ و هنرمند موفق نامزد شد. ماسکت ولف برای مشارکت در این ترانه نامزد جایزهٔ بهترین هنرمند، و دانیل کرنرا نیز نامزد جایزهٔ بهترین ویدئو شد.
گاس گیلمور (؛ زادهٔ ) فرد نظامی اهل استرالیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان ستاره برنزی شده‌است.
فردریک گالاگر گالگان (; – ) فرد نظامی اهل استرالیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون شوالیه (عنوان) شده‌است.
جان کیتلی فورسیث (; – ) فرد نظامی و سیاست‌مدار اهل استرالیا بود.
دونالد بومونت دانستن (; – ) نظامی و سیاست‌مدار اهل استرالیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان استرالیا، نشان امپراتوری بریتانیا و نشان حمام شده‌است.
پیتر جیمز دان (؛ زادهٔ ) نظامی و سیاست‌مدار اهل استرالیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان استرالیا شده‌است.
توماس هنری دادز (; – ) فرد نظامی اهل آفریقای جنوبی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان سلطنتی ویکتوریایی شده‌است.
والتر آدامز کاکسن (؛ ۲۲ ژوئن ۱۸۷۰ – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
جیمز هارولد کانن (; – ) فرد نظامی اهل استرالیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
اَنگس جان کمبل () فرد نظامی اهل استرالیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان استرالیا و نشان ملی لیاقت شده‌است.
دیوید متسون باتلر (; – ) فرد نظامی اهل استرالیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ستاره نقره‌ای شده‌است.
رجینالد اسپنسر براون (; – ) فرد نظامی اهل استرالیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
مروین بروگان (; – ) فرد نظامی اهل استرالیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان امپراتوری بریتانیا و نشان حمام شده‌است.