moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
آثار سارا در موزه‌ها و فضاهای عمومی سراسر جهان از جمله مؤسسه هنرهای معاصر، سیتی‌هال لندن، سالن رویال فستیوال، گالری بتلم، دوسالانه عکس برایتون، موزهٔ عکاسی معاصر (شیکاگو)، موزه هنر لو (میامی) اسپیس پیر کاردین، (پاریس)، دوسالانه مانیفستا (پالرمو)، موزه باردینی (فلورانس) ، بنیاد ناتان کامینگز (نیویورک) و مرکز استانی هنر و دیزنو (هاوانا). این هنرمند در یک چیدمان هنری توسط ینکا شینوباره با عنوان موزه بریتانیا که در تیت مدرن به نمایش گذاشته شد، شناخته شد. در این نمایشگاه یادداشت‌هایی از مهاجران نسل اول یا دوم که به بریتانیا آمده‌اند به نمایش درآمد که سهم قابل توجهی در فرهنگ و تاریخ بریتانیا داشته‌اند. نام آنها با طلا بر روی جلد کتاب‌های صحافی شده با پارچه چاپ مومی آفریقایی چاپ شده‌اند که امضای این هنرمند پای آن است.
شمساوری به‌طور منظم در دانشگاه نیویورک ابوظبی و در سراسر جهان در زمینه‌های آموزشی و حرفه ای از جمله در UAL , UCA، John Cabot، دانشگاه سیراکیوس و شرکت‌های جهانی از جمله آژانس تبلیغاتی جی والتر تامپسون سخنرانی می‌کند. او کارگاه‌ها و سخنرانی‌های هنرمندان را در موسساتی از جمله تیت بریتانیا، کینگز پلیس، مجتمع ساوت بانک (جشنواره زنان جهان) و موسسه سلطنتی بریتانیای کبیر برگزار کرده‌است.
شمساوری همچنین نوازنده ای است که هم به صورت انفرادی و هم به عنوان بخشی از گروه‌های کر و گروه‌های کر اجرا می‌کند. او یکی از اعضای برجسته و مدیر هنری گروه کر شهروندان جهان است.
ورزشگاه طرابلس () یک ورزشگاه چندمنظوره در شهر طرابلس، لیبی است.
این ورزشگاه که در سال ۱۹۷۰ ساخته شده دارای ۶۵٬۰۰۰ نفر ظرفیت است و ورزشگاه خانگی تیم ملی فوتبال لیبی می‌باشد.
احمد سعد عثمان (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لیبی بود.
علی البسکی (؛ ۱۹۴۱ – ۲۴ آوریل ۲۰۱۹) بازیکن فوتبال اهل لیبی بود.
آقای ایکس در بمبئی فیلمی هندی محصول سال ۱۹۶۴ و به کارگردانی شانتیلال سونی است. در این فیلم بازیگرانی همچون کیشور کومار، کوم کوم و مادان پوری ایفای نقش کرده‌اند.
بگذار زندگی کنم و فیلمی هندی محصول سال ۱۹۶۳ و به کارگردانی مونی باتاچارجی است. در این فیلم بازیگرانی همچون سونیل دات، وحیده رحمان، نیروپا روی، دورگا کوته، ممتاز و رشید خان ایفای نقش کرده‌اند.
دردویل: تولد دوباره مجموعه تلویزیونی ابرقهرمانی آمریکایی است که توسط مت کورمن و کریس آورد برای سرویس استریم دیزنی پلاس، بر اساس شخصیت دردویل از مارول کامیکس در حال ساخت است. این سریال قرار است بخشی از دنیای سینمایی مارول باشد که توسط مارول استودیوز تولید می‌شود و تداوم فیلم‌های این فرنچایز را به اشتراک می‌گذارد، و همچنین دومین سریال با محوریت این شخصیت پس از "دردویل" (۲۰۱۵–۲۰۱۸) توسط تلویزیون مارول خواهد بود. کورمن و آورد به عنوان سرنویسندگان اصلی این مجموعه با مایکل کوئستا به عنوان یکی از کارگردانان آن خدمت می‌کنند. این سریال همچنین توسط تلویزیون بیستم تولید می‌شود.
چارلی کاکس در نقش مت مرداک / دردویل از مجموعه تلویزیونی نتفلیکس مارول و تولیدات پیشین مارول استودیوز، با همراهی وینسنت دن آفریو، جان برنثال، و ساندریان هالت در این سریال نقش‌آفرینی می‌کند. توسعه سریال در مارس ۲۰۲۲ آغاز شد و استخدام کورمن و آورد در ماه مهٔ همان سال اعلام شد. عنوان و تعداد قسمت‌های سریال در ماه ژوئیه افشا شد. فیلم‌برداری از اوایل مارس ۲۰۲۳ در نیویورک آغاز شد و قرار است تا اواسط نوامبر ادامه یابد. کوئستا با شروع فیلمبرداری به سریال پیوست.
"دردویل: تولد دوباره" قرار است در اوایل سال ۲۰۲۴ به‌وسیلهٔ دیزنی پلاس پخش شود و نخستین فصل آن شامل ۱۸ قسمت خواهد بود. این سریال بخشی از MCU است. فصل دوم نیز برنامه‌ریزی شده‌است.
علاوه بر این، مایکل گاندولفینی، مارگاریتا لیویوا، نیکی میشل جیمز، مایکل گستن، و آرتی فروشان در نقش‌های نامشخصی انتخاب شده‌اند.
مایکل کوئستا قسمت اول سریال را کارگردانی خواهد کرد. انتظار می‌رود که کارگردان‌های دیگر روی بلوک‌هایی از قسمت‌ها کار کنند.
"دردویل: تولد دوباره" در اوایل سال ۲۰۲۴ از طریق دیزنی پلاس پخش خواهد شد و شامل ۱۸ قسمت است. این بخشی از خواهد بود.
با من دوست میشی و فیلمی هندی محصول سال ۲۰۱۱ و به کارگردانی نوپور آستانه است. در این فیلم بازیگرانی همچون ساغیب سالم، صبا آزاد، نیشانت داهیا، تارا دی سوزا، هراش ناگار، پاوان مالهوترا و میتا واشیشت ایفای نقش کرده‌اند.
هانس اولریش ویمر (; (زاده ۳۱ ژوئیه ۱۹۶۱ در فرانکفورت آم ماین) یک مورخ آلمانی دوره باستان است. زمینه‌های اصلی تحقیقاتی او هلنیسم و اواخر باستان است.
هانس اولریش ویمر از سال ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۸ در رشته‌های لاتین، یونانی و علوم تربیتی و از سال ۱۹۸۴ تا ۱۹۹۰ تاریخ را در دانشگاه ماربورگ خواند. در سال ۱۹۸۸ در اولین آزمون دولتی در رشته‌های لاتین، یونانی و علوم تربیتی و در سال ۱۹۹۰ در آزمون پیشرفته تاریخ قبول شد. از سال ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۳ او در مقطع دکترای خود با بودجه بنیاد ملی آکادمیک آلمان کار کرد. در سال ۱۹۹۲/۱۹۹۳ او یک سال را در کالج کوئینز آکسفورد گذراند. دکتری در فوریه ۱۹۹۴ انجام شد، موضوع پایان‌نامه لبیانیوس و ژولیان بود. بررسی رابطه بلاغت و سیاست در قرن چهارم میلادی.
میدونستی که زیر بلوار اقیانوس تونلی هست () نهمین آلبوم استودیویی خواننده-ترانه‌سرای آمریکایی لانا دل ری است که در ۲۴ مارس ۲۰۲۳ توسط اینترسکوپ و پالیدور رکوردز منتشر شد. در تهیهٔ این آلبوم، دل ری با تهیه‌کنندگان گوناگونی شامل مایک هرموسا، جک آنتونوف، درو اریکسون، زک داوز و بنجی همکاری کرد و خوانندگانی مانند جان باتیست، بلیچرز، و سیمل در تعدادی از قطعات حضور دارند.
"میدونستی که زیر بلوار اقیانوس تونلی هست" نقدهای عموماً مثبتی از منتقدان موسیقی گرفت و برخی سبک ترانه‌سرایی بالغانهٔ دل ری را ستودند. سه تک‌آهنگ قبل از انتشار آلبوم منتشر شد: قطعهٔ هم‌نامِ آلبوم به‌عنوان تک‌آهنگ آغازین در ۷ دسامبر ۲۰۲۲، در حالی که «A&W» به‌عنوان دومین تک‌آهنگ آلبوم در ۱۴ فوریه ۲۰۲۳ منتشر شد. «خانوادهٔ گرنت» نیز یک ماه بعد در ۱۴ مارس ۲۰۲۳ منتشر شد.
این آلبوم که در ابتدا برای انتشار در ۱۰ مارس ۲۰۲۳ برنامه‌ریزی شده بود، به دلایل نامشخصی تا ۲۴ مارس به تعویق افتاد. فهرست قطعات این آلبوم در ۱۳ ژانویه ۲۰۲۳ اعلام شد.این آلبوم در ۲۴ مارس ۲۰۲۳ در سراسر جهان در قالب‌های مختلفی از جمله صفحه وینیل و نوار کاست منتشر شد.
"میدونستی که زیر بلوار اقیانوس تونلی هست" به‌عنوان آلبوم آمریکانا-پاپ، سایکدلیک و آلترناتیو پاپ توصیف شده‌است، و شامل تأثیراتی از گاسپل، فولک، ترپ، راک، سول و تریپ هاپ است. این آلبوم در تضاد با رویکرد سنتی دل ری از «جهان‌سازی» است که در آثار دیگر او، مانند "نورمن فاکینگ راک‌ول!" (۲۰۱۹) مشاهده می‌شود"." دل ری خلق موسیقی را «کاملاً بی دردسر» خواند و گفت که او می‌خواهد موسیقی «عنصری معنوی» داشته باشد. این آلبوم که توسط دل ری به همراه جک آنتونوف، مایک هرموسا، درو اریکسون، زک داوز و بنجی تهیه شده‌است. خوانندگان مهمان شامل جان باتیست، سیمل، ریوپی، فادر جان میستی، بلیچرز (به رهبری آنتونوف) و تامی جنسیس است.
این آلبوم مجموعه‌ای ۱۶ قطعه‌ای است که از ۱۴ ترانه و دو قطعهٔ گفتاری تشکیل شده‌است. قطعهٔ سیزدهم یعنی «مارگارت»، از نامزد آنتونوف، مارگارت کوالی، الهام گرفته شده‌است و گروه آنتونوف، بلیچرز در آن حضور دارد. دل ری «کینتسوگی» و «نوک انگشتان» را «فوق‌العاده بلند و لغت‌دار» توصیف کرد که حاوی «خصوصی‌ترین افکار» او بود. این آلبوم با «Taco Truck x VB»، نسخه‌ای از تک‌آهنگ ۲۰۱۸ او «ونیز بچ» از "نورمن فاکینگ راک‌ول!" (۲۰۱۹) به پایان می‌رسد. نسخه ای از «ونیز بچ» که در این قطعه به نمایش گذاشته شده‌است «نسخه کثیف، سنگین، اصلی و شنیده‌نشدهٔ 'ونیز بچ'» است.
طرح روی جلد آلبوم توسط همکار دیرینهٔ دل ری، نیل کروگ، عکاسی شد و از بین ۶۵ تصویر مختلف انتخاب شد، از جمله یکی که در آن خواننده برهنه ظاهر شد. دل ری در مورد تصمیم خود مبنی بر استفاده نکردن از تصویر برهنه، گفت که «می‌خواست چیزی را در مورد خودم فاش کند که من واقعاً فکر می‌کردم زیباست»، اما بعداً فکر کرد که آیا برهنه نشان دادن یک بیان هنری است یا برآورده شدن نیاز به دیده شدن. او در نهایت در خصوص تصویر گفت «فعلاً اجازه می‌دهم ترانه‌ها صحبت کنند.»
برای تبلیغ آلبوم، دل ری چندین حضور در رسانه‌ها داشت. این آلبوم در ۷ دسامبر ۲۰۲۲ اعلام شد و برای پیش‌سفارش در دسترس قرار گرفت. دل ری شمارهٔ مارس ۲۰۲۳ مجلهٔ "اینترویو" را پوشش داد، که در آن بیلی آیلیش با او مصاحبه کرد. او با کریستین رابینسون برای یک فیلم "بیلبورد" در مورد دل ری که برنده جایزه افتتاحیه ویژنری در زنان در موسیقی "بیلبورد" ۲۰۲۳ شد، مصاحبه کرد.
سه تک آهنگ از آلبوم منتشر شده‌است. قطعهٔ هم‌نامِ آلبوم با پیش‌سفارش آلبوم بدون اعلام قبلی به‌عنوان تک‌آهنگ آغازین در ۷ دسامبر ۲۰۲۲ منتشر شد. این ترانه در رتبه ۲۳ جدول ترانه‌های داغ راک و آلترناتیو "بیلبورد" ایالات متحده قرار گرفت و نقدهای مثبتی از منتقدان دریافت کرد. «A&W» به‌عنوان دومین تک‌آهنگ آلبوم در ۱۴ فوریه ۲۰۲۳ منتشر شد. این آهنگ در جدول آهنگ‌های داغ "بیلبورد" و آهنگ‌های آلترناتیو "بیلبورد" به رتبه ۱۰ رسید، و در رتبه ۵ در نمودار فوران‌کنندهٔ زیر هات ۱۰۰ رسید. «A&W» برای کار تجربی و اشعار خود تحسین منتقدان را به همراه داشت. «د گرانتز» در ۱۴ مارس ۲۰۲۳ به‌عنوان سومین تک‌آهنگ از این آلبوم منتشر شد. «د گرانتز» در برنامه فیوچر ساندز رادیو بی‌بی‌سی ۱ "با برنامه کلارا آمفو" پخش شد و متعاقباً در پلتفرم‌های استریم منتشر شد. این آهنگ در جدول تک‌آهنگ‌های داغ نیوزیلند در رتبه ۳۵ قرار گرفت.
"میدونستی که زیر بلوار اقیانوس تونلی هست" به‌طور کلی نقدهای مثبتی از طرف منتقدان موسیقی دریافت کرد. این آلبوم در وبگاه متاکریتیک بر اساس نظر ۲۵ منتقد، امتیاز ۸۰ از ۱۰۰ را کسب کرد که نشان‌دهندهٔ «نقدهای عموماً مطلوب» است.
ورزشگاه دو لامیتیه () یا ورزشگاه دوستی یک ورزشگاه چندمنظوره در شهر کوتونو، بنین است.
این ورزشگاه که برای مسابقات فوتبال و دو و میدانی مورد استفاده قرار میگیردBenin's work cut out for 2005 BBC Sport, 29 March 2002 دارای ۲۰٬۰۰۰ نفر ظرفیت است و ورزشگاه خانگی تیم ملی فوتبال بنین می‌باشد.
ورزشگاه ۴ اوت () یک ورزشگاه چندمنظوره در شهر واگادوگو، بورکینافاسو است.
این ورزشگاه که در سال ۱۹۸۴ تأسیس شده دارای ۲۹٬۸۰۰ نفر ظرفیت است و ورزشگاه خانگی تیم ملی فوتبال بورکینافاسو می‌باشد.
مبینا حیدری (زاده ۸ مهر ۱۳۸۰ در کرج) کاراته‌کای ایرانی است. او مدال نقره ۶۸ کیلوگرم بانوان در بازی‌های همبستگی کشورهای اسلامی ۲۰۲۱ که در قونیه ترکیه برگزار شد را کسب نمود.
وی همچنین موفق شد مدال برنز ۵۹ کیلوگرم دختران در بازی‌های المپیک تابستانی جوانان که در بوئنوس آیرس، آرژانتین برگزار شدو مدال نقره ۶۸ کیلوگرم دختران در مسابقات قهرمانی کاراته آسیا که به سال ۲۰۲۱ در آلماتی قزاقستان برگزار شد را کسب نماید.
مامره یا ممره () به یک مکان مذهبی باستانی اشاره دارد که در ابتدا بر روی یک درخت مقدس متمرکز شده بود که «از زمان‌های بسیار قدیم» در الخلیل در کنعان رشد می‌کرد. [۷] از داستان کتاب مقدس ابراهیم و سه بازدیدکننده شناخته شده‌است [پیدایش ۱۸:۱-۸]. درختی که زیر آن چادر زده بود به بلوط یا تربینت ممره معروف است. محققان امروزی سه مکان را در نزدیکی الخلیل شناسایی کرده‌اند که در دوره‌های مختلف تاریخی، متوالی به نام ممره شناخته می‌شوند: خربت نیمره (مکانی کمی کاوش‌شده در دوره ایرانی و هلنیستی)، رامات الخلیل (معروف‌ترین مکان) و خربت اس- سیبته. آخرین مورد حاوی یک درخت بلوط کهنسال بود که طبق سنت نسبتاً جدید به نام بلوط مامره شناخته می‌شد که در سال ۲۰۱۹ فرو ریخت و در محوطه یک صومعه ارتدکس روسی قرار دارد.
ورزشگاه ملی کیپ ورد () یک ورزشگاه چندمنتظوره در شهر پرایا، کیپ ورد است.
این ورزشگاه که در سال ۲۰۱۴ تاسیس شده دارای ۱۵٬۰۰۰ نفر ظرفیت است و ورزشگاه خانگی تیم ملی فوتبال کیپ ورد محسوب میشود.
پرودنتیوس (; – ) شاعر، سیاستمدار، نویسنده، و حقوقدان اهل روم باستان بود.
الدون راموس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کیپ ورد است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی ماریتیمو، باشگاه فوتبال اسپورتینگ، باشگاه فوتبال ریو آوه، باشگاه ورزشی ماریتیمو بی، و باشگاه فوتبال کوردوبا اشاره کرد.
بابانکو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کیپ ورد است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی اشتوریل پرایا، باشگاه ورزشی اولیاننسه، باشگاه ورزشی پرایا، و باشگاه فوتبال اروکا اشاره کرد.
استوپیرا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کیپ ورد است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال فیرنسی، باشگاه فوتبال مول فهروار، باشگاه فوتبال دپورتیوو لا کرونیا، باشگاه ورزشی پرایا، و باشگاه فوتبال سانتا کلارا اشاره کرد.
فرگوس مک روکFergus mac Róich یکی از شخصیت‌های محوری داستان چرخه اولستر در اساطیر ایرلندی می‌باشد. نام او به معنای مرد و مردانگی است و در اساطیر ایرلند, او پهلوانی بزرگ بوده است. فرگوس در ابتدا در دربار کونچوبار مک نسا, شاه منطقه اولستر ایرلند, خدمت می‌کرد اما پس از ماجرای دیردره و خیانت کونچوبار دربار اولستر را ترک کرد و به نزد ملکه مدب و پادشاه ایلیل, فرمانروایان ایالت کوناکت ایرلند و دشمنان قدیمی کونچوبار رفت. اگرچه که مدب متأهل بود, رابطه عاشقانه با فرگوس داشت و در نهایت فرگوس به دستور ایلیل به قتل رسید. فرگوس به اشتهای جنسی بسیار مشهور بود و گفته می‌شود که هفت زن لازم بود تا او را ارضا کند. همچنین فرگوس به عنوان یک پهلوان, قدرت جسمانی زیادی داشت. او در یک وعده هفت گوزن, هفت گاو, هفت خوک و هفت خمره شراب را می‌خورد و شمشیری به قامت رنگین کمان داشت.
بوبیستا (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال است.
در اقتصاد ترابری، روش ترابری یا روش حمل‌ونقل (به انگلیسی:Mode of transport) اصطلاحی است که برای تمایز بین راه‌های مختلف ترابری افراد یا کالاها استفاده می‌شود. روش‌های مختلف ترابری عبارتند از ترابری هوایی، آبی و زمینی که شامل ترابری ریلی، جاده ای و ترابری خارج از جاده می‌شود. حالت‌های دیگری از ترابری همانند ترابری خطوط لوله، ترابری کابلی، ترابری فضایی، ترابری با نیروی انسانی و ترابری با نیروی حیوانات نیز گاهی به عنوان روش خاص خود در نظر گرفته می‌شوند، اما هرگز در دسته‌های قبلی قرار نمی‌گیرند. به‌طور کلی ترابری برای جابجایی افراد، حیوانات و سایر کالاها از مکانی به مکان دیگر استفاده می‌شود. از سوی دیگر، وسایل ترابری به امکانات ترابری و حمل‌ونقلی گفته می‌شود که برای حمل افراد یا محموله بر اساس حالت انتخابی (حیوان، وسیله نقلیه، ماشین، هواپیما، کشتی، کامیون، قطار و غیره) استفاده می‌شود. هر روش ترابری دارای یک راه حل بنیادی فنآورانه متفاوتی است و برخی از روش‌های حمل و نقل نیاز به یک محیط جداگانه و ویژه دارند. هر حالت ترابری دارای زیرساخت، وسیله نقلیه، عاملان ترابری و عملیات تجاری خاص خود است.Jenkins S. (2009). Hypermobility is now the opium of the people, an obsession that wrecks communities and planet. The Guardian. 22 Dec. 2009.Cooper "et al.", 1998: 281Cooper "et al.", 1998: 279Cooper "et al.", 1998: 278Stopford, 1997: 4–6Cooper "et al.", 1998: 280
لاتران () نام مشترک چندین ساختمان در رم است. این املاک زمانی متعلق به خانواده لاترانوس از امپراتوری روم بود. لاترانی‌ها اموال خود را توسط کنستانتین یکم از دست دادند که آنها را در سال ۳۱۱ به کلیسای کاتولیک داد.
برگه ۶۷۰ یا برگه ۶۷۰تی یک هواپیمای مسافربری دوموتوره با بدنه تماماً فلزی با هجده صندلی و ساخت کشور فرانسه بود. این هواپیما دارای ارابه فرود جمع شونده بود و در سال ۱۹۳۵ پرواز کرد. فقط یک فروند از این هواپیما ساخته شد.
کیمون امانویلوویچ آرگیروپولو (; - ۲۷ اکتبر ۱۹۱۸م.) سفیر روسیه در ایران بود که از ۱۸۹۷م. تا ۱۹۰۲م. در این پست بود. او در مذاکرات دریافت وام مظفرالدین شاه از دولت روسیه در سال ۱۹۰۰م. نقش داشت. او در ادامه به عنوان مشاور ارشد وزارت امور خارجه تحت نظارت کنت لامسدورف خدمت کرد.
زنان در موریتانی با مسائلی چون ختنه زنان،Female Genital Mutilation in Mauritania Federal Ministry of Economic Cooperation and Development, Germany (September 2011) ازدواج کودکان، و چندهمسری درگیرند.
تا ژوئیه ۲۰۱۶، جمعیت موریتانی ۳٬۶۷۷٬۲۹۳ نفر برآورد شده‌است. میانگین سنی زنان موریتانی ۲۱٫۴ سال است. امید به زندگی در بدو تولد ۶۵٫۴ سال است.The World Factbook تقریباً تمام جمعیت این کشور مسلمان هستند و جمعیت شهرنشین آن ۵۳٫۷ درصد است.
آموزش و پرورش در موریتانی به شدت تحت تأثیر سیستم آموزشی فرانسه بود. تحصیلات دختران هنوز کمتر از پسران ارزش گذاری می‌شود و نرخ باسوادی زنان (سن ۱۵ سال و بالاتر) کمتر از مردان است. در سال ۲۰۱۵، نرخ باسوادی زنان ۴۱٫۶ درصد و نرخ باسوادی مردان ۶۲٫۶ درصد بود.
در سال ۲۰۱۷، نزدیک به ۳۷ درصد از دختران در موریتانی قبل از ۱۸ سالگی ازدواج کرده‌اند و ۱۴ درصد از دختران قبل از ۱۵ سالگی ازدواج می‌کنند.
چند همسری در موریتانی قانونی است. مرد می‌تواند با چهار زن ازدواج کند، اما ابتدا باید رضایت همسر/زنان خود را جلب کند. چندهمسری در میان جمعیت موریتانی‌های آفریقایی-موریتانی و موریانی بربر رایج است و در میان جمعیت موری عرب کمتر دیده می‌شود. یک سازمان در سال ۲۰۰۷ گزارش داد که ۱۰٫۷٪ از زنان ۱۵ تا ۴۹ ساله در خانواده‌ای چندهمسری هستند.
ختنه زنان در موریتانی رایج است."FGC Prevalence Rates Diagram", African Women's Health Center, Brigham and Women's Hospital, Harvard Medical School, accessed 7 September 2011. ۷۱ درصد از کل زنان ۱۵ تا ۴۹ ساله در سال ۲۰۰۱ تحت ختنه جنسی قرار گرفته بودند. یک مطالعه خوشه ای جمعیت شناختی در سال ۲۰۰۷ هیچ تغییری در میزان شیوع ختنه زنان در موریتانی پیدا نکرد.Berhane Ras-Work, LEGISLATION TO ADDRESS THE ISSUE OF FEMALE GENITAL MUTILATION (FGM), United Nations (May 21, 2009)Female Genital Mutilation in Mauritania Federal Ministry of Economic Cooperation and Development, Germany (September 2011) ختنه زنان نوع دوم شایع‌ترین است. حدود ۵۷ درصد از زنان موریتانی معتقدند که ختنه جنسی یک الزام مذهبی است.Female Genital Mutilation/Cutting UNICEF, (ژوئیه ۲۰۱۳)
مردم موریتانی تقریباً همگی مسلمان هستند. میزان شیوع ختنه زنان بر حسب گروه‌های قومی متفاوت است که عبارت است از:Female Genital Mutilation in Mauritania Federal Ministry of Economic Cooperation and Development, Germany (September 2011)
موریتانی با منشورهای بین‌المللی مانند CEDAW و همچنین پروتکل ماپوتو آفریقا موافقت کرده‌است. فرمان شماره ۲۰۰۵–۰۱۵ در مورد حمایت از کودکان، ختنه زنان را محدود می‌کند.http://www.africanchildforum.org/clr/Legislation%20Per%20Country/Mauritania/mauritania_childjustice_2005_fr.pdf
عمل لبلوح در موریتانی، صحرای غربی و جنوب مراکش بسیار رایج است.Popenoe, Rebecca. 2004. Feeding Desire: Fatness, Beauty, and Sexuality among a Saharan People. New York: Routledge. .LaFRANIERE, SHARON. In Mauritania, Seeking to End an Overfed Ideal, "The New York Times", published on July 4, 2007. Accessed on June 30, 2011. آمار موجود حاکی از آن است که دختران موریتانیایی که تحت فرایند لبلوح قرار می‌گیرند، چهار برابر بیشتر از یک مرد بالغ بدنساز که به‌طور متوسط روزانه ۴٬۰۰۰ کالری مصرف می‌کند، کالری دریافت می‌کنند. در ماه‌هایی که فرایند لبلوح انجام می‌شود، کودک یا دختر جوانی که چاق می‌شود به‌طور متوسط روزانه ۱۴٬۰۰۰ تا ۱۶٬۰۰۰ کالری مصرف می‌کند، در حالی که رژیم غذایی توصیه شده برای یک دختر ۱۲ سالهٔ سالم تنها ۱٬۵۰۰ کالری است.
زنان مسن‌تری که «چاق‌کننده‌ها» نامیده می‌شوند، دختران جوان را مجبور می‌کنند تا مقادیر زیادی غذا و مایعات مصرف کنند،Smith, Alex Duval. Girls being force-fed for marriage as junta revives fattening farms, "The Observer", March 1, 2009. در صورت نخوردن و ننوشیدن، آنها را کتک می‌زنند. یکی از راه‌های ایجاد درد این است که یک اندام را بین دو چوب فشار دهید. یک کودک شش ساله معمولاً ممکن است مجبور شود شیر شتر و هر روز دو کیلو ارزن کوبیده مخلوط با دو فنجان کره بخورند. اگرچه این عمل توهین آمیز است، اما مادران ادعا می‌کنند هیچ راه دیگری برای تضمین آینده خوبی برای فرزندانشان وجود ندارد.Young Mauritanians reject forced fattening, "Al Arabiya", February 24, 2009.
این رویه به قرن یازدهم بازمی‌گردد و گزارش شده‌است که پس از اشغال موریتانی توسط نظامیان در سال ۲۰۰۸، بازگشت قابل توجهی به موریتانی داشته‌است.Smith, Alex Duval. Girls being force-fed for marriage as junta revives fattening farms, "The Observer", March 1, 2009. "لبلوح" به خصوص در مناطق روستایی رایج است و ریشه در سنت طوارقEncyclopedie Berbere: Gavage دارد، برای افزایش شانس ازدواج در جامعه ای که حجم بالای بدن نشانه ثروت بود، استفاده می‌شود.
زنانی که از نسل بردگان هستند در موریتانی سختی قابل توجهی را تجربه می‌کنند. در سال ۱۹۰۵، پایان برده‌داری در موریتانی توسط دولت استعماری فرانسه اعلام شد، اما وسعت موریتانی عمدتاً موفقیت‌های بسیار کمی را به این قانون داد. در سال ۱۹۸۱، موریتانی آخرین کشور در جهان بود که با فرمان ریاست جمهوری برده داری را لغو کرد. با این حال، هیچ قانون کیفری برای اجرای این ممنوعیت تصویب نشد. در سال ۲۰۰۷، و تحت فشار بین‌المللی، دولت قانونی را تصویب کرد که بر اساس آن برده داران می‌توانند تحت پیگرد قانونی قرار گیرند.
زنان در لیبی () به نقش و جایگاه زنان در کشور لیبی می‌پردازد.
نقش و جایگاه زنان پس از تغییر حاکمیت در لیبی به موضوع بحث‌ها و اقدامات قانونی زیادی تبدیل شده بود، همان‌طور که در بسیاری از کشورهای جهان عرب چنین شده‌است. برخی از ناظران پیشنهاد کردند که رژیم تلاش‌هایی برای رهایی زنان انجام داده‌است، زیرا زنان را به عنوان یک منبع اساسی کار در اقتصادی که به‌طور مزمن برای کارگران گرسنه است می‌نگرد. آنها همچنین فرض کردند که دولت علاقه‌مند به گسترش پایگاه سیاسی خود است، به این امید که با حمایت از حقوق زنان مورد لطف قرار گیرد. از زمان استقلال، رهبران لیبی متعهد به بهبود وضعیت زنان بوده‌اند.Helen Chapin Metz, "Libya". Kessinger Publishing, 2004. , . p. 111-115 مرکزیت انقلاب ۱۹۶۹، توانمندسازی زنان و حذف جایگاه فرودست بود."Libya", Peter Malcolm, Elizabeth Losleben. Marshall Cavendish, 2004. , . p. 73, 76, 78
در دهه ۱۹۷۰، آزادی زنان تا حد زیادی به سن آنان بستگی داشت. زنان شهری زیر سی و پنج سال، حجاب سنتی را کنار گذاشته و احتمالاً لباس‌های سبک غربی می‌پوشند. سنین بین سی و پنج تا چهل و پنج سال به‌طور فزاینده ای آماده بودند تا چنین تغییری را در نظر بگیرند، اما زنان بالای چهل و پنج سال به نظر می‌رسید که تمایلی به کنار گذاشتن حجاب و پوشش مرسوم خود ندارند. یک دهه بعد، حجاب در میان زنان شهری غیر معمول بود.Helen Chapin Metz, "Libya". Kessinger Publishing, 2004. , . p. 111-115
در این دوران، زنان نیز به‌طور فزاینده‌ای دیده می‌شدند که بدون شوهر یا همراهان مرد محرم در حال رانندگی، خرید یا مسافرت بودند.
پس از انقلاب ۱۷ فوریه در لیبی، زنان در لیبی از حضور بسیار بیشتری در زندگی عمومی و حکومت برخوردار بودند. در اولین انتخابات آزاد پس از سرنگونی حکومت لیبی تحت حمایت ناتو که طی آن معمر قذافی کشته شد، سی و سه زن برای حضور در کنگره ملی لیبی انتخاب شدند.
از سال ۱۹۶۴، زنان لیبیایی حق رای و مشارکت در امور سیاسی داشتند.
از آن زمان، دولت زنان را به شرکت در انتخابات و نهادهای سیاسی ملی تشویق کرده‌است، اما در سال ۱۹۸۷ تنها یک زن به عنوان دستیار وزیر اطلاعات و فرهنگ تا کابینه ملی پیش رفت.Helen Chapin Metz, "Libya". Kessinger Publishing, 2004. , . p. 111-115 از سال ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۴ فاطمه عبدالحافظ مختار وزیر آموزش و پرورش بود. سلما احمد راشد، از سال ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۴، به عنوان دستیار دبیر زنان و سپس دبیر دبیرخانه عمومی کنگره عمومی خلق برای امور زنان از سال ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۵، و در نهایت در سال ۱۹۹۶ سفیر جامعه ملل عرب شد.
از سال ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۸، توریا رمضان ابوتبریکه، نورا هان رمضان ابوسفریان از ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۰، شلما چابون عبدالجبار و امل نوری عبدالله الصفار از سال ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۸ به عنوان دبیر دبیرخانه عمومی کنگره عمومی امور زنان خدمت کردند.
از ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۹ زنانی که به عنوان دبیر دبیرخانه عمومی کنگره عمومی خلق برای امور اجتماعی فعالیت می‌کنند، شلما شابون عبدالجبار و عبدالعلیم الشلووی هستند، در حالی که از سال ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۰ فوزیه بشیر الشلبابی به عنوان دبیر اطلاعات، فرهنگ حضور داشته‌است.
هدی فتحی بن عامر در سال ۲۰۰۹ به عنوان دبیر امور کمیته‌های مردمی خدمت کرد و همچنین به عنوان رئیس پارلمان انتقالی عرب حضور داشت."Fifth meeting of women Speakers of Parliament", The World of Parliaments. Quarterly Review. September 2009. Accessed June 9, 2011 سلما شعبان عبدالجبار به عنوان منشی امور زنان در سال ۲۰۰۹ فعالیت خود را آغاز کرد"Great Arab Socialist People's Republic of Libya", Guide 2 WomenLeaders. Accessed June 9, 2011 در مارس ۲۰۲۱، نجلا المنگوش به عنوان وزیر امور خارجه منصوب شد.
زنان توانستند انجمن‌های خود را تشکیل دهند. اولین تشکل زنان در سال ۱۹۵۵ در بنغازی بود. در سال ۱۹۷۰، چندین سازمان فمینیستی در اتحادیه عمومی زنان ادغام شدند که در سال ۱۹۷۷ به فدراسیون زنان جماهیریا تبدیل شد. یکی از رئیس‌های اولیه اتحادیه عمومی زنان، نویسنده و مجری برنامه، خدیجه جهامی بود. بر اساس بند ۵ اعلامیه قانون اساسی ۱۱ دسامبر ۱۹۶۹، زنان قبلاً طبق قانون با مردان موقعیت برابری داشتند. پس از آن، جنبش زنان در زمینه‌هایی مانند آموزش بزرگسالان و بهداشت فعال بوده‌است.Helen Chapin Metz, "Libya". Kessinger Publishing, 2004. , . p. 111-115
زنان همچنین در زمینه اشتغال در خارج از خانه به دستاوردهای بزرگی دست یافته بودند، که نتیجه دسترسی بهتر به آموزش و پذیرش افزایش شغل زنان است. دولت نیروی محرک اصلی این پدیده نبود. به عنوان مثال، برنامه توسعه ۱۹۷۶–۱۹۸۰ خواستار استخدام تعداد بیشتری از زنان در حوزه‌هایی بود که برای کار زنان مناسب است، اما شناسایی افراد در مورد اینکه چه شغلی برای زنان مناسب است همچنان توسط سنت محدود شده بود.
بر اساس سرشماری سال ۱۹۷۳، نرخ مشارکت برای زنان، درصد کل زنانی که در فعالیت اقتصادی فعالیت می‌کنند حدود ۳ درصد در مقایسه با ۳۷ درصد برای مردان بود که به‌طور قابل توجهی کمتر از سایر کشورهای غربی و در اکثر کشورهای عربی خاورمیانه بود.Helen Chapin Metz, "Libya". Kessinger Publishing, 2004. , . p. 111-115
در زمان پادشاه ادریس و در طول دهه آخر حکومت او، تعداد زنانی که در آموزش ابتدایی ثبت نام کرده بودند تنها بین ۱۱ تا ۱۹ درصد بود. بر اساس ماده ۱۴ اعلامیه قانون اساسی لیبی در سال ۱۹۶۹، آموزش به عنوان یک حق شناخته شد و تا سال ۱۹۹۰ این رقم به ۴۸ درصد رسید. ثبت نام در آموزش عالی در سال ۱۹۶۶ به ۸ درصد رسید، اما در سال ۱۹۹۶ این رقم به ۴۳ درصد رسید که برابر با مردان بود."The Libyan economy: economic diversification and international repositioning", Waniss A. Otman, Erling Karlberg. Springer, 2007. , . p. 127
تا سال ۲۰۰۱، ۱۶ درصد از زنان دارای مدرک دانشگاهی یا بالاتر، و ۴۸ درصد دارای گواهینامه دبیرستان بودند که در آن منعی برای انتخاب رشته تحصیلی وجود نداشت."Women's rights in the Middle East and North Africa: citizenship and justice", Sameena Nazir, Leigh Tomppert. Rowman & Littlefield, 2005. , . p. 173, 174
«خبرِ فوری» (انگلیسی: Breaking News) آهنگی است که توسط مایکل جکسون هنرمند آمریکایی ضبط شده‌است. گفته می‌شود که این آهنگ توسط جکسون، ادی کاسیو و جیمز پورت نوشته و توسط تدی رایلی، کاسیو و جکسون تهیه شده‌است و در آلبوم پس از مرگ او، "مایکل" گنجانده شده‌است.
گفته می‌شود «خبرِ فوری» توسط جکسون، ادی کاسیو و جیمز پورت نوشته شده و تدی رایلی، کاسیو و جکسون تهیه‌کنندگان آن هستند. این آهنگ توسط سونی میوزیک انترتیمنت برای پیش از اعلام آلبوم "مایکل" منتشر شد."New Michael Jackson Song "Breaking News"". "Michael Jackson Official Website". Archived from the original on 2010-11-10. Retrieved 2010-11-05.
"زنان در لتونی" () به همه زنانی گفته می‌شود که در جامعه کشور لتونی زندگی می‌کنند. موقعیت اجتماعی و حقوقی زنان در جامعه لتونی تحت تأثیر تاریخ، موقعیت ژئوپلیتیکی و فرهنگ آن قرار گرفته‌است. لتونی، اگرچه کشور کوچکی با جمعیت کمتر از ۲ میلیون نفر است، اما یک کشور چند قومیتی است،The population is: Latvian 62.2%, Russian 25.2%, Belarusian 3.2%, Ukrainian 2.2%, Polish 2.1%, Lithuanian 1.2%, other 1.5%, unspecified 2.3% (2018 est. و بنابراین تجربیات زنان لتونی ممکن است بین گروه‌های مختلف متفاوت باشد.
وضعیت زنان در لتونی در طول تاریخ دستخوش تغییرات بسیاری شده‌است، به ویژه به این دلیل که سرزمین‌های آن کانون مکرر درگیری و تسخیر بین حداقل چهار قدرت بزرگ بود که عبارتند از:
در قرن بیستم، لتونی بخشی از اتحاد جماهیر شوروی بود، سپس در دهه ۱۹۹۰ دچار یک دوره آشفتگی اجتماعی و اقتصادی شد و پس از آن در سال ۲۰۰۴ به اتحادیه اروپا پیوست.
قبل از قرن نوزدهم، زنان از فرآیندهای سیاسی کنار گذاشته شده بودند، از حقوق مالکیت برخوردار نبودند و از آنها انتظار می‌رفت که امور خانه را اداره کنند.
پس از اعلام استقلال لتونی در سال ۱۹۱۸، به زنان لتونی حق رای داده شد دهه‌های گذشته این کشور شاهد تغییر تدریجی موقعیت و نقش زنان بوده‌است. لتونی استقلال خود را از اتحاد جماهیر شوروی بازیافت و به سازمان‌های بین‌دولتی مانند اتحادیه اروپا پیوست که برابری هر دو جنس را ترویج می‌کنند. لتونی اولین کشوری در میان کشورهای بلوک شرق سابق بود که دارای یک رئیس دولت زن، یعنی وایرا ویجه فرایبرگا بود. لتونی همچنین یک نخست‌وزیر زن به نام لایمدوتا استراویوما داشت.
شاخص برابری جنسیتی اروپا نشان می‌دهد که لتونی همچنان پایین‌تر از میانگین اتحادیه اروپا در زمینه مسائل برابری جنسیتی قرار دارد و از میان ۲۸ کشور عضو در رتبه هجدهم قرار دارد. اگرچه زنان بیش از نیمی از جمعیت کنونی لتونی را تشکیل می‌دهند، ولی همچنان در سیاست کمتر حضور دارند، دستمزد کمتری را در مقایسه با همتایان مرد خود تجربه می‌کنند و از آنان انتظار می‌رود که نقش جنسیتی سنتی را ایفا کنند.
بر این اساس، پیشرفت اخیر، تلاش زنان برای یافتن تعادل بین کار و زندگی بوده‌است. مفهوم برابری جنسیتی در لتونی نسبتاً جدید است. در دهه گذشته، همزمان با جنبش‌های فمینیسم در سراسر جهان، لتونی شاهد ظهور تدریجی جنبش زنان خود بوده‌است.
تحقیقات قوم‌نگاری و مطالعات قوانین رایج منطقه، از جمله لاتگالیان و کورونیان، به این نتیجه می‌رسد که از قرن هفتم تا سیزدهم، زنان در لتونی هیچ حق مالکیت یا حق رأی نداشتند. به ازای حقوق ارث، تنها پسران قادر به تصاحب مالکیت زمین بودند. این امر جایگاه اجتماعی و نقش زنان را در جامعه دیکته می‌کرد. فقط اموال منقول مانند مهریه به صورت پول، اثاثیه و لباس به دختران قابل وصیت بود.Švābe, A. 1921. سرپرست زنان معمولاً پدر، برادر یا شوهر، به جای زن، مسئولیت‌ها و حقوق عمومی مربوط به این اموال را بر عهده می‌گرفت.
در سه گورستان پیش از مسیحیت در سالاسپیلس، موارد باستان‌شناسی موقعیت اجتماعی برتر مردان را در جامعه نشان می‌دهد. در هر سه این گورستان، مردها بیشتر از زنان سوزانده شده بودند. سوزاندن جسد کاری خسته کننده و کار فشرده بود؛ بنابراین، پیشنهاد شده‌است که زنان با موقعیت اجتماعی بالا سوزانده می‌شدند، در حالی که سوزاندن مردان نسبتاً بالاتر را می‌توان توسط مردانی که در درگیری‌های مختلف و جنگ داخلی لیوونی شرکت می‌کنند توضیح داد. علاوه بر این، زنان اغلب در گورستان‌ها دفن نمی‌شدند، زیرا در جریان یورش‌های مکرر به اسارت گرفته می‌شدند.
نبش قبرها نشان می‌دهد که زنان، تا قرن نوزدهم در لتونی، در مقایسه با مردان طول عمر بسیار کوتاه تری داشتند. این را می‌توان با مسائل ناشی از تولید مثل پی در پی و تغذیه ناکافی توضیح داد که همتایان مرد آنها تجربه نکردند، زیرا موقعیت اجتماعی آنها به عنوان سرباز اولویت منابع غذایی و پزشکی را برای آنها به ارمغان می‌آورد. زایمان خطرات و عوارض بسیاری به همراه داشت، زیرا کمک‌های پزشکی محدود بوده و زنان مسن به عنوان ماما عمل می‌کردند و در صورت دسترسی حمام بهداشتی‌ترین مکان برای زایمان بود.Derums, V. 1988.
پریشانی مداوم ناشی از بارداری، زایمان و شیردهی و در نهایت، همه این عوامل باعث کاهش سیستم ایمنی و ناتوانی در مبارزه با عفونت‌ها می‌شود. از قرن نوزدهم، بهبود در استانداردهای زندگی، آموزش و مراقبت‌های بهداشتی به‌طور قابل توجهی باعث افزایش امید به زندگی زنان شد. مدرسه ویژه دختران که به زبان روسی یا آلمانی تدریس می‌کردند در قرن نوزدهم تأسیس شد. اما دستیابی به تحصیلات از با پیشینه دهقانی هنوز دشوار بود.
لباس سنتی و محلی مردم نقشی نمادین و مهمی در جامعه لتونی داشته و دارد، حفظ میراث فرهنگی ملی، باعث ایجاد حس هویت واحد در بین لتونی‌ها شده‌است. تنوع در لباس‌های محلی موقعیت اجتماعی را نشان می‌دهد و همچنین تنوع مناطق لتونی و سنت‌های آن را با تنوع در رنگ و طرح نشان می‌دهد. زنان پیراهن‌های کتان و دامن‌های بلند و همچنین "شرورهای" پشمی (شال) و کت‌هایی با طول‌های مختلف می‌پوشیدند. در طول دوره قرن هفتم تا سیزدهم، که به دوره لباس باستانی معروف است، جواهرات برنزی در بین زنان بسیار محبوب بود که از مسیرهای تجاری شمال و شرق اروپا و همچنین خاورمیانه به دست آمده‌است. بیشتر لباس‌هایی که زنان می‌پوشیدند از منابع محلی تهیه و تولید می‌شدند. لباس‌ها با استفاده از پارچه‌های کتانی و پشمی ساخته می‌شدند.
در اواخر قرن نوزدهم، اولین داده‌های انسان‌شناختی نظام‌یافته در مورد چهل زن لتونی در سنین ۱۷ تا ۶۰ سال توسط اتو وبر (الهیات‌شناس) جمع‌آوری شد. او با انجام تحقیقات خود در منطقه "کورزمه" (کورلند)، بیان کرد که زنان لتونی دارای پوست روشن و موهای قهوه ای روشن یا روشن هستند که صاف یا کمی موج دار هستند، موهای قهوه ای تیره تقریباً نادر است. رنگ چشم زنان لتونی آبی، خاکستری یا ترکیبی از هر دو است و چشمان قهوه ای به ندرت دیده می‌شود. صورت بیضی شکل با بینی صاف و دهان با اندازه متوسط، با دندان‌های صاف است. قد زنان لتونیایی متوسط تا قد بلند، با اندامی متناسب است. طبق مشاهدات وبر، زنان لتونی معمولاً اضافه وزن ندارند. این مطالعه توسط روایت‌های مختلفی از مسافرانی که از طریق لتونی می‌گذرند، از جمله در اثر «روسیه زیبا» در سال ۱۸۷۸ پشتیبانی شده‌است.
پس از استقلال لتونی در سال ۱۹۱۸، زنان لتونی از نظر سیاسی با مردان برابر شدند و می‌توانستند در انتخابات مجلس قانون اساسی شرکت کنند. از سال ۱۹۱۷ به بعد، زنان نیز می‌توانستند به عنوان دانشجوی تمام وقت در دانشگاه‌ها پذیرفته شوند. مطالعاتی که بیشتر انتخاب می‌شد در علوم و پزشکی بود. این در تضاد با حقوق زنان لتونیایی تحت حاکمیت امپراتوری روسیه است. انگیزه اصلی زنان برای انتخاب شدن در مجلس، تصویب قانونی بود که بر اساس قانون مدنی و کار، حقوق مساوی اعطا می‌کرد. در اولین مجلس مشروطه، از ۱۵۰ نماینده منتخب، ۵ نفر زن بودند. با این حال، این تعداد در انتخابات ۱۹۲۲ اولین "سایما" کاهش یافت و تنها در سال ۱۹۳۱ بود که اولین نماینده زن، برتا پیپینا، به مجلس راه یافت"." برتا پیپینا در دوران حضورش در پارلمان از حقوق زنان حمایت می‌کرد.
مانند سایر کشورهای کمونیستی سابق، دوره گذار تحت سلطه بی‌ثباتی اجتماعی-اقتصادی و سختی شدید بود. با احیای استقلال لتونی، زنان بار دیگر مطابق با نقش‌های جنسیتی معمولی دیده شدند. زنان در روند بیداری ملی لتونی فعال بودند اما اکنون شاهد قهقرایی در جایگاه و حقوق زنان بودند. در طول جنبش استقلال، چندین زن برجسته مانند سارمیت جلرت، ساندرا کالنیته و روتا مارجاشا نقش‌های بارزی در حمایت از استقلال بر عهده گرفتند. زنان علیه استقلال از اتحاد جماهیر شوروی نیز به شهرت رسیدند، مانند تاتیانا ژدانوکا که یکی از رهبران جبهه بین‌المللی کارگران لتونی شد. با این حال، در دوران نهضت استقلال، مسائل زنان دغدغه اصلی نبود.
به گفته ایرینا نوویکووا، زنان در عرصه سیاسی قدرت نداشتند، و بنابراین، سختی‌های بیشتری را نسبت به مردان تجربه کردند، برای تأمین حقوق کافی تلاش کردند و در زندگی عمومی و خصوصی سختی‌های زیادی را تجربه کردند. قاچاق زنان و فحشا در نتیجه افت استانداردهای زندگی به یک موضوع اصلی تبدیل شد. فقدان مقررات و قوانین منجر به گسترش صنعت سکس لتونی شد. قاچاق انسان در لتونی نیز معمولاً شامل زنانی است که به اروپای غربی قاچاق می‌شوند.
خشونت علیه زنان همچنان یک مشکل جدی در لتونی است، این کشور دارای نرخ بسیار بالایی از قتل زنان است.
زنان در قزاقستان () در جامعه تحت تأثیر عوامل مختلفی از جمله سنت‌ها و آداب و رسوم محلی، دهه‌ها حکومت شوروی، تغییرات سریع اجتماعی و اقتصادی و بی‌ثباتی پس از استقلال، و ارزش‌های نوظهور غربی هستند.
قزاقستان پس از بیش از ۷۰ سال عضویت در اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱ استقلال خود را به دست آورد. پس از استقلال، اقتصاد قزاقستان که در یک دوره گذار قرار داشت، به ویژه در دهه ۱۹۹۰، کاهش شدید و بی‌ثباتی را تجربه کرد. تا سال ۱۹۹۵ تولید ناخالص داخلی واقعی به ۶۱٫۴ درصد از سطح سال ۱۹۹۰ خود کاهش یافت که منجر به فرار مغزها نیز شد.http://www.europarl.europa.eu/RegData/etudes/briefing_note/join/2013/522303/EXPO-INTA_SP(2013)522303_EN.pdf
این وضعیت رکود اقتصادی، همراه با دیدگاه‌های سنت گرای در حال ظهور در مورد نقش زنان در جامعه، تأثیر منفی بر زنان گذاشته‌است. با این وجود، دهه ۱۹۹۰ برای زنان نیز نکات مثبتی مانند پیوستن به کنوانسیون رفع همه اشکال تبعیض علیه زنان در سال ۱۹۹۸ داشت.
قزاقستان پس از استقلال خود، سیستم آموزشی کاملاً توسعه یافته را به ارث برد، اما در دوره گذار، اندکی پس از سقوط اتحاد جماهیر شوروی، بخش آموزش متحمل خسارات جدی شد، به‌طور مداوم با کمبود بودجه روبه رو شد و مدارس به ویژه در روستاها تعطیل شدند. با این حال، امروزه نرخ باسوادی زنان در قزاقستان با ۹۹٫۸ درصد، مشابه مردان یکی از بالاترین‌ها در جهان است.
مفهوم سیاست جمعیتی دولتی جمهوری قزاقستان در سال ۲۰۰۰ تصویب شد که مشکلات جمعیتی را با مسائل امنیت ملی در اولویت قرار داد. این شرایط اجازه داد تا به مسائل افزایش جمعیت و حقوق زنان مطابق با مدل سیاسی بلندمدت «استراتژی ۲۰۵۰ قزاقستان» رسیدگی شود.
نرخ مرگ و میر مادران در قزاقستان براساس تخمین‌های سال ۲۰۱۵ حدود ۱۲ مرگ از ۱۰۰۰۰۰ زایمان و تولد نوزاد است. نرخ باروری کل ۲٫۳۱ فرزند متولد برای هر زن در سال ۲۰۱۵ بوده‌است که کمی بالاتر از نرخ جایگزینی و مرگ و میر است. میزان پیشگیری از بارداری در سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۱ حدود ۵۱ درصد بوده‌است.
ازدواج اجباری و عروس ربایی از مشکلاتی است که زنان و دختران در قزاقستان با آن مواجه هستند، اگرچه گستردگی دقیق آنها مشخص نیست. در قزاقستان، عروس ربایی ("alyp qashu") به ترتیب به ربودن بدون توافق یا توافقی تقسیم می‌شود.Cynthia Werner, "The Rise of Nonconsensual Bride Kidnapping in Post-Soviet Kazakhstan", "in" "The Transformation of Central Asia: States and Societies from Soviet Rule to Independence" (Cornell University Press, 2004: Pauline Jones Luong, ed.), p. 70. انگیزه برخی آدم ربایان این است که از پرداخت شیربها خودداری کنند.Werner, pp. 71–72.
زنان و دختران خارجی در قزاقستان قربانی قاچاق جنسی شده‌اند. آنها در فاحشه خانه‌ها، هتل‌ها، خانه‌ها و مکان‌های دیگر در سراسر کشور مورد تجاوز قرار می‌گیرند و از نظر جسمی و روانی آسیب می‌بینند.
دولت برنامه استراتژی ۲۰۰۶–۲۰۱۶ خود برای برابری جنسیتی در قزاقستان را به سازمان ملل ارائه داد. در سال ۲۰۰۹ قزاقستان قانونی در مورد پیشگیری از خشونت خانگی را معرفی کرد. این قانون تدابیر جامعی را برای جلوگیری از هر گونه خشونت علیه زنان ارائه می‌کند. روز جهانی زن تعطیلی رسمی و دولتی در قزاقستان است. به گزارش بنیاد و مؤسسه تحقیقاتی فردریش ابرت، ۸۴٫۸ درصد از جوانان فکر می‌کنند زنان در قزاقستان از حقوق کافی برخوردار هستند.
در گزارشی که در سال ۲۰۱۶ توسط سازمان غیرانتفاعی «"کودکان را محافظت کن"» ("Save the Children") انجام شد، قزاقستان در رده ۳۰ از ۱۴۴ کشور در برابری جنسیتی قرار گرفت. این رتبه‌بندی قزاقستان را بالاتر از کشورهایی مانند ایالات متحده و ژاپن قرار می‌دهد. قزاقستان در فهرست ۲۰۱۷ برابری جنسیتی مجمع جهانی اقتصاد از بین ۱۴۴ کشور در رتبه ۵۱ قرار گرفت.
زنان به‌طور فزاینده ای در مناصب بلندپایه سیاسی و دولتی قرار دارند. در دسامبر ۲۰۰۹ قزاقستان قانونی در مورد تضمین‌های دولتی حقوق برابر و فرصت‌های برابر برای مردان و زنان را تصویب کرد که دسترسی برابر زنان و مردان به خدمات دولتی را تصریح می‌کند. ۲۸ زن از ۱۵۴ کرسی در پارلمان قزاقستان حضور دارند و زنان ۲۵٫۲ درصد از مجلس سفلی پارلمان را تشکیل می‌دهند. تا مارس ۲۰۱۷، سهم زنان در مجلس سفلی ۲۷ درصد بود که ۱۰ درصد بیشتر از ده سال قبل بوده‌است.
دانیا اسپایوا () به عنوان اولین نامزد زن ریاست جمهوری قزاقستان در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۹ شرکت کرد. اسپایوا به عنوان نماینده مجلس ماژیلیس از حزب دموکراتیک آک ژول نامزد شد و یکی از هفت نامزد بود.
زنان ۲۲ درصد از نمایندگان مجلس محلی و ۴۷ درصد از مقامات بخش قضایی را تشکیل می‌دهند. قبل از انتخابات مجلس ۲۰۲۱، زنان ۲۲ درصد از پارلمان قزاقستان را تشکیل می‌دادند. در پایان سال ۲۰۲۰، قزاقستان سهمیه ۳۰ درصدی را برای افزایش نمایندگی زنان و جوانان در میان نامزدهای پارلمان و نمایندگان در همه سطوح معرفی کرد. انتظار می‌رود این ابتکار نمایندگی زنان در دولت را افزایش دهد و حمایت از حقوق زنان را ارتقا دهد.
اجرای قانون و مشاغل نظامی برای زنان رشته‌های غیر سنتی محسوب می‌شود. تخمین زده می‌شود که بین ۶ تا ۱۲ درصد افسران پلیس در قزاقستان زن هستند. در سال ۱۹۹۹ یک واحد اختصاصی خشونت خانگی در قزاقستان تأسیس شد، اما به دلیل آموزش و منابع محدود، این برنامه انتظار و تقاضای محلی را برآورده نکرد. اخیراً، دانشگاه ایالتی فلوریدا با وزارت کشور قزاقستان و اداره پلیس شهر آلماتی برای ارائه آموزش با کیفیت بالا در مورد خشونت خانگی همکاری می‌کند.
این برنامه که توسط وزارت امور خارجه ایالات متحده حمایت مالی می‌شود، کارشناسان مستقر در ایالات متحده در زمینه واکنش به خشونت خانگی، محققان مسائل جنسیتی و کارشناسان سازمان‌های غیردولتی محلی در قزاقستان را گرد هم آورده‌است تا آموزش پلیس در مورد خشونت خانگی را بهبود بخشند.
حدود ۸۰۰۰ تا ۸۵۰۰ زن در ارتش قزاقستان خدمت می‌کنند. از این تعداد ۷۵۰ زن افسر هستند. وزارت دفاع برای ارتقای زنان در ارتش از طریق برنامه‌های آموزشی و فرصت‌های پیشرفت شغلی تلاش کرده‌است. تنها ۲٫۱ درصد از پست‌های رهبری در وزارت دفاع در اختیار زنان است. وزارت دفاع همچنین میزبان "باتیر آرولار" است که مسابقه سراسری برای مردان و زنان خدماتی است که مهارت‌های رزمی، آمادگی و توانایی فیزیکی کلی آنها را به نمایش می‌گذارد. "باتیر آرولار" به بهترین زنان جوایزی اهدا می‌کند.
در قزاقستان ۲۸ درصد از شرکت‌های تولیدی دارای مالکیت زن هستند. ۱٫۴۴ میلیون زن در قزاقستان به تجارت مشغول هستند. اکنون ۴۴ درصد از مشاغل کوچک و متوسط کشور توسط زنان اداره می‌شود. اولین سازمان غیردولتی زنان قزاقستان انجمن زنان بازرگان قزاقستان اجلاس‌های منظمی را در تجارت و حقوق زنان برگزار می‌کند. چهارمین اجلاس زنان اوراسیا در نوامبر ۲۰۱۵ در آستانه برگزار شد در طول چهارمین اجلاس سران زنان اوراسیا، EBRD برنامه زنان در تجارت را راه اندازی کرد. بر اساس این برنامه، EBRD وام‌های چند میلیونی را به شرکت‌های کوچک و متوسط تحت رهبری زنان اختصاص می‌دهد و به آنها در دسترسی به مشاوره‌های مالی و تجاری کمک می‌کند.
در سال ۲۰۱۶ قزاقستان اولین روز کارآفرینی زنان (WED) را در ۱۹ نوامبر برگزار کرد. روز کارآفرینی زنان طرح جهانی حمایت از کارآفرینی زنان است که در سال ۲۰۱۴ در مقر سازمان ملل در شهر نیویورک راه اندازی شد. بانک توسعه آسیایی برنامه ای را در قزاقستان اجرا می‌کند که از مشاغل کوچک و متوسط حمایت می‌کند. یک سوم وام‌های ارائه شده توسط بانک به زنان اختصاص یافت و ۷۵۰ پروژه به ارزش ۱۵۵ میلیون دلار آمریکا تأمین مالی شد.
از سال ۲۰۲۰، زنان ۵ درصد از مدیریت شرکت‌های دولتی قزاقستان را تشکیل می‌دهند. در ۲۲ اکتبر ۲۰۲۰، قاسم جومارت توقایف رئیس‌جمهور قزاقستان، دولت را موظف کرد که به تدریج این نسبت را از ۵ به ۳۰ درصد افزایش دهد.
فمینیسم در ایالات متحده به مجموعه ای از جنبش‌ها و ایدئولوژی‌ها اطلاق می‌شود که هدف آنها تعریف، ایجاد و دفاع از وضعیت برابر حقوق سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی برای زنان در ایالات متحده است.
فمینیسم یا ایدئولوژی حمایت از حقوق زنان تأثیر گسترده‌ای بر سیاست در آمریکا داشته‌است. فمینیسم در ایالات متحده اغلب از نظر زمانی به فمینیسم موج اول، موج دوم، موج سوم و موج چهارم تقسیم می‌شود. از سال ۲۰۲۳، ایالات متحده در رتبه ۱۷ برابری جنسیتی در جهان قرار دارد.
اولین موج فمینیسم در ایالات متحده با کنوانسیون سنکا فالز، اولین کنوانسیون حقوق زنان، که در کلیسای وسلیان در سنکا فالز، نیویورک، در ۱۹ و ۲۰ ژوئیه ۱۸۴۸ برگزار شد، آغاز شد کنوانسیون سنکا فالز از تجربیات الیزابت کدی استانتون و لوکرتیا موت در کنوانسیون جهانی ضد برده داری در لندن در سال ۱۸۴۰ الهام گرفته شده‌است. برگزار کنندگان کنفرانس از حضور موت و سایر نمایندگان زن از آمریکا به دلیل جنسیت خودداری کرند. استانتون و مات، از تشکیل کنوانسیونی برای رسیدگی به وضعیت و درمان زنان صحبت کردند.
تخمین زده می‌شود که سیصد نفر از جمله لوکرتیا موت و فردریک داگلاس سرشناس در این کنگره شرکت کردند. در پایان، ۶۸ زن و ۳۲ مرد اعلامیه را امضا کردند که توسط الیزابت کدی استانتون و توماس ام کلینتاک نوشته شده بود.
اعلامیه به سبک و قالب اعلامیه استقلال نوشته شده‌است. به عنوان مثال، اعلامیه احساسات بیان کرد: «ما این حقایق را بدیهی می‌دانیم، که همه مردان و زنان برابر آفریده شده‌اند و توسط خالق آنها دارای حقوق مسلم خاصی هستند.» در ادامه بیانیه آمده‌است: «تاریخ بشر، تاریخ صدمات و مالکیت مکرر مرد نسبت به زن است».
این بیانیه در ادامه به شکایت‌های زنان در رابطه با قوانین منع مالکیت زنان متأهل بر دستمزد، پول و دارایی اشاره کرد. زنان موظف بودند این موارد را به شوهران خود بسپارند. عدم دسترسی زنان به آموزش و مشاغل حرفه ای و وضعیت پایینی که در اکثر کلیساها به زنان اعطا می‌شد نیز مورد توجه قرار گرفت. علاوه بر این، اعلامیه اعلام کرد که زنان باید حق رای داشته باشند.
برخی از شرکت کنندگان در کنوانسیون سنکا فالز، "کنوانسیون حقوق زنان روچستر" را دو هفته بعد در ۲ اوت در روچستر، نیویورک سازماندهی کردند. پس از آن سایر کنوانسیون‌های ایالتی و محلی در اوهایو، پنسیلوانیا و نیویورک برگزار شدند. اولین کنوانسیون ملی حقوق زنان در ووستر، ماساچوست برگزار شد. کنوانسیون‌های حقوق زنان از سال ۱۸۵۰ تا آغاز جنگ داخلی به‌طور منظم برگزار شدند.
جنبش حق رای زنان آمریکایی با کنوانسیون سنکا فالز در سال ۱۸۴۸ آغاز شد. بسیاری از فعالان از نظر سیاسی در جریان جنبش مخالفت با بردگی از این جنبش آگاهی یافتند. جنبش پس از جنگ داخلی سازماندهی مجدد شد و مبارزان باتجربه ای را به دست آورد که بسیاری از آنها برای ممنوعیت در اتحادیه زنان مسیحی میانه‌روکار کرده بودند. در پایان قرن نوزدهم، تنها چند ایالت غربی به زنان حق رای کامل اعطا کرده بودند،Rebecca J. Mead, "How the Vote Was Won: Woman Suffrage in the Western United States, 1868–1914" (2006) اگرچه زنان پیروزی‌های حقوقی مهمی را در زمینه‌هایی مانند مالکیت و حضانت کودکان به دست آورده بودند.Glenda Riley, "Inventing the American Woman: An Inclusive History" (2001)
در سال ۱۸۶۶، الیزابت کدی استانتون و سوزان بی. آنتونی انجمن حقوق برابر آمریکا را تشکیل دادند که سازمانی با هدف حق رای برای همه بود. در سال ۱۸۶۸ اصلاحیه چهاردهم تصویب شد، این اولین اصلاحیه ای بود که جمعیت رای‌دهنده را به عنوان «مرد» مشخص می‌کرد. در سال ۱۸۶۹ جنبش حقوق زنان در نتیجه اختلاف نظر در مورد اصلاحیه چهاردهم و تصویب اصلاحیه پانزدهم به دو جناح تقسیم شد و این دو جناح تا سال ۱۸۹۰ دوباره متحد نشدند
الیزابت کدی استانتون و سوزان بی. آنتونی انجمن ملی حق رای زنان (NWSA) مستقر در نیویورک را تشکیل دادند. لوسی استون، هنری بلک ول و جولیا وارد هاو، محافظه‌کارانه‌تر انجمن حق رأی زنان آمریکایی (AWSA) را سازماندهی کردند که مرکز آن در بوستون بود. در سال ۱۸۷۰، متمم پانزدهم، مردان سیاه‌پوست را از حق رای برخوردار کرد. انجمن ملی حق رای زنان از کار برای تصویب آن امتناع کرد. این انجمن استدلال کرد که به نفع اصلاحیه شانزدهم که حق رای همگانی را فراهم می‌کند، «لغو» شود. فردریک داگلاس با استنتون و آنتونی بر سر این موضع‌گیری از انجمن جدا شد.
در سال ۱۸۶۹ وایومینگ اولین قلمرو یا ایالت در آمریکا بود که به زنان حق رأی داد.Wyoming grants women the vote — History.com This Day in History — 12/10/1869 در سال ۱۸۷۰ لوئیزا آن سوین اولین زن در ایالات متحده بود که در انتخابات سراسری رای داد. او رای خود را در ۶ سپتامبر ۱۸۷۰ در لارامی، وایومینگ به صندوق انداخت. از سال ۱۸۷۰ تا ۱۸۷۵ چندین زن، از جمله ویرجینیا لوئیزا مینور، ویکتوریا وودهول، و میرا برادول، تلاش کردند از اصلاحیه چهاردهم در دادگاه‌ها برای کسب رای یا حق وکالت استفاده کنند که همه ناموفق بودند.
مارگارت هیگینز سانگر، یکی از اولین فعالان آمریکایی کنترل بارداری بود. او همچنین یک مربی جنسی، نویسنده و پرستار بود. او اصطلاح «کنترل تولد» را رایج کرد، اولین کلینیک کنترل تولد را در ایالات متحده در سال ۱۹۱۶ افتتاح کرد و سازمان‌هایی را تأسیس کرد که به فدراسیون فرزندپروری تنظیم‌شده آمریکا تبدیل شدند.
جنگ جهانی دوم منجر به افزایش تعداد زنان در نیروی کار شد و زنان را به سمت مشاغل نان آور در حوزه‌های سنتی مردانه سوق داد. از سال ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۵، تعداد زنان در نیروی کار از ۲۸ درصد به ۳۷ درصد رسید. کمبود مرد در خانه باعث شد که بسیاری از زنان مشاغل صنعتی را انتخاب کنند. تا سال ۱۹۴۳، ۱/۳ کارگران کارخانه بوئینگ سیاتل زن بودند. به گفته مورخ جین مارسلوس، زنان تغییری را تجربه کردند که پیش از این هرگز دیده نشده بود، زیرا آنها به عنوان افراد شایسته و باهوش مورد تحسین قرار می‌گرفتند. این در آثاری مانند «ما می‌توانیم آن را انجام دهیم» اثر Rosie the Riveter نشان داده شده‌است.
موج دوم فمینیسم در ایالات متحده از اوایل دهه ۱۹۶۰ آغاز شد. در طول بیشتر دهه ۶۰ و پایان یافتن در ۱۹۷۰، موج دوم فمینیسم از شعار ""the personal is political"" پیروی می‌کرد. در سال ۱۹۶۳، بتی فریدان، تحت تأثیر "«جنس دوم»"، کتاب پرفروش "«رازوری زنانه»" را نوشت که در آن به صراحت به تصویر رسانه‌ای رایج از زنان اعتراض کرد و گفت که قرار دادن زنان در خانه، امکانات آنها را محدود می‌کند و استعداد و پتانسیل آنان را به هدر می‌دهد.Epstein, Cynthia Fuchs. 1988. "Deceptive Distinctions: Sex, Gender, and the Social Order". New Haven: Yale University Press این کتاب به‌طور گسترده‌ای با شروع موج دوم فمینیسم در ایالات متحده شناخته می‌شود.
موج سوم فمینیسم در ایالات متحده از اوایل دهه ۱۹۹۰ شروع شد. در سال ۱۹۹۱، آنیتا هیل، کلارنس توماس، مردی که برای دادگاه عالی ایالات متحده نامزد شده بود را به آزار جنسی متهم کرد. توماس این اتهامات را رد کرد و پس از بحث‌های گسترده، سنای ایالات متحده با ۵۲ رای موافق در برابر ۴۸ به نفع توماس رای داد. در سال ۱۹۹۲، در پاسخ به پرونده آزار جنسی آنیتا هیل ، ربکا واکر، فمینیست آمریکایی، مقاله ای را در مجله میس منتشر کرد و اصطلاح «موج سوم» را ابداع کرد.
موج چهارم فمینیسم از حدود سال ۲۰۱۲ آغاز شد و با استفاده از رسانه‌های اجتماعی مرتبط است. به گفته پرودنس چمبرلین، محقق فمینیست، تمرکز موج چهارم عدالت برای زنان و مخالفت با آزار و اذیت جنسی و خشونت علیه زنان است.Chamberlain, Prudence (2017). "The Feminist Fourth Wave: Affective Temporality", pg. 115. Palgrave Macmillan.
فمینیسم در بریتانیا به دنبال ایجاد برابری سیاسی، اجتماعی و اقتصادی برای زنان است. تاریخچه فمینیسم در بریتانیا به همان آغاز خود فمینیسم برمی گردد، زیرا بسیاری از اولین نویسندگان و فعالان فمینیست مانند مری ولستون‌کرافت، باربارا بودیچون و لیدیا بکربریتانیایی بودند.
رابرت اوون، در حالی که خواستار «سازماندهی مجدد اجتماعی» بود، پایه‌های اصلاح‌طلبی جدید را ایجاد می‌کرد. یکی از آن جنبش‌هایی که از چنین روحیه جدیدی بهره برد، جنبش فمینیستی بود. کلیشه بانوی مهربان ویکتوریایی غیرقابل قبول و حتی غیرقابل تحمل شد. اولین جنبش سازمان‌یافته برای حق رای زنان بریتانیا، حلقه لانگهام در دهه ۱۸۵۰ بود که توسط باربارا بودیچون ("با نام خانوادگی" لی اسمیت) و بسی رینر پارکز رهبری می‌شد. آنها همچنین برای بهبود حقوق زنان در قانون، اشتغال، تحصیل و ازدواج مبارزه کردند.
زنان و بیوه‌های صاحب دارایی اجازه داشتند در برخی از انتخابات محلی رای دهند، اما در سال ۱۸۳۵ این حق پایان یافت. جنبش چارتیست از ۱۸۳۸ تا ۱۸۵۷ یک تقاضای گسترده برای حق رای بود، اما نتیجه آن فقط به مردان بالای ۲۱ سال حق رای داد. در سال ۱۸۵۱، انجمن سیاسی زنان شفیلد تأسیس شد و طوماری ناموفق را برای در خواست حق رای زنان به مجلس اعیان ارائه کرد. این احتمالاً الهام بخش هریت تیلور میل، فمینیست بریتانیایی برای نوشتن کتاب "«حق رأی برای زنان»" (۱۸۵۱) شد.Harriet Taylor Mill (1807 - 1858) در ۷ ژوئن ۱۸۶۶ طوماری با امضای ۱۴۹۹ زن که خواستار حق رای زنان بودند به پارلمان ارائه شد، اما آن نیز موفق نشد.
زنان طبقه متوسط وقتی پیشنهاد ورود به مشاغل مناسبی مانند پرستاری، معلمی، حقوق و پزشکی را مطرح کردند، با چالش‌های بزرگی روبرو شدند و هر چه خواسته‌های آنها بیشتر باشد، چالش بزرگ‌تر می‌شود. پزشکان از پذیرش زنان در حرفه پزشکی جلوگیری کردند. فرصت‌های کمی برای زنان وکیل وجود داشت.
فرصت‌های تجاری متعلق به خانواده‌های اندکی بود تا زمانی که مناصب اداری در قرن بیستم افتتاح شد. فلورانس نایتینگل ضرورت پرستاری و جنگ حرفه ای را نشان داد و یک سیستم آموزشی راه اندازی کرد که زنان را در آن زمینه در نیمه دوم قرن نوزدهم آموزش می‌داد. در اواخر دهه ۱۸۶۰ تعدادی از مدارس، زنان را برای مشاغلی به عنوان فرماندار یا معلم آماده می‌کردند. سرشماری در سال ۱۸۵۱ گزارش داد که ۷۰۰۰۰ زن در انگلستان و ولز معلم بودند، در مقایسه با ۱۷۰۰۰۰ نفر که سه چهارم کل معلمان را در سال ۱۹۰۱ تشکیل می‌دادند. اتحادیه ملی معلمان زن (NUWT) در اوایل قرن بیستم در داخل اتحادیه ملی معلمان (NUT) که توسط مردان کنترل می‌شود، ایجاد شد. این اتحادیه خواستار دستمزد برابر با معلمان مرد شد و در نهایت از اتحادیه مردان مستقل شد. آکسفورد و کمبریج نقش زنان را به حداقل رساندند و به کالج‌های کوچک کاملاً زنانه اجازه فعالیت دادند. با این حال، دانشگاه‌های جدید و دیگر شهرهای بزرگ به روی زنان باز بودند.
پزشکی بزرگ‌ترین چالش برای زنان بود. یکی از مسیرهای ورود به رشته پزشکی، رفتن به ایالات متحده بود. در آنجا مدارس مناسبی برای زنان در اوایل سال ۱۸۵۰ وجود داشت. بریتانیا یکی از آخرین کشورهایی بود که پزشکان زن را آموزش داد. به همین دلیل ۸۰ تا ۹۰ درصد از زنان بریتانیایی برای دریافت مدرک پزشکی به آمریکا مهاجرت می‌کردند. دانشگاه ادینبورگ در سال ۱۸۶۹ چند زن را پذیرفت. اولین مدرسه جداگانه برای پزشکان زن در لندن در سال ۱۸۷۴ برای تعداد انگشت شماری از دانش آموزان افتتاح شد و آموزش مختلط تا جنگ جهانی به طول انجامید.
قبل از سال ۱۸۳۹، پس از طلاق، زنان ثروتمند حضانت فرزندان خود را از دست دادند و حضانت فرزندان در خانواده با پدر، به عنوان سرپرست خانواده بود. کارولین نورتون یکی از این زنان بود. تراژدی شخصی او که در آن از دسترسی به سه پسرش پس از طلاق محروم شد، او را به یک زندگی مبارزاتی شدید کشاند که با موفقیت به تصویب مصوبه حضانت اطفال ۱۸۳۹ منجر شد و پیش زمینه‌ای را برای ترتیبات حضانت کودکان معرفی کرد.
این قانون برای اولین بار به زنان حقی برای حضانت فرزندانشان داد. این قانون همچنین یک فرض را برای حضانت مادر برای کودکان زیر هفت سال تعیین کرد و مسئولیت حمایت مالی از پدر را حفظ کرد. در سال ۱۸۷۳ به دلیل فشار بیشتر زنان، مجلس بریتانیا فرض حضانت مادر را تا رسیدن فرزند به شانزده سالگی تمدید کرد. این قانون به دلیل امپراتوری بریتانیا در مجموع مستعمرات بریتانیا گسترش یافت.