moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فرهنگی ورزشی دبی اشاره کرد.
من () اولین آلبوم تک‌آهنگ از جیسو خواننده اهل کره جنوبی عضو گروه بلک‌پینک است و توسط وای‌جی و اینترسکوپ در ۳۱ مارس ۲۰۲۳ منتشر شد. تک‌آهنگ آغازین این آلبوم تک‌آهنگ «گل» بود.
به دنبال انتشار آثار انفرادی هم‌گروهی‌های جیسو در بلک‌پینک، جنی در سال ۲۰۱۸، رزی در سال ۲۰۲۱ و لیسا در سال ۲۰۲۱، توجه‌ها به سمت جیسو به عنوان آخرین عضوی که برای اولین بار به عنوان خواننده انفرادی فعالیتش را آغاز می‌کند، جلب شد. جیسو در طی یک مصاحبه با "رولینگ استون"، خاطر نشان کرد که هنوز در مورد حرفهٔ موسیقی خارج از فعالیت‌های گروهی و همچنین مسیری که در حال حاضر در آن قرار دارد، مطمئن نیست. در ۲ ژانویه ۲۰۲۳، وای‌جی انترتینمنت تأیید کرد که جیسو در حال انجام ضبط موسیقی برای آلبوم تک‌آهنگ خود است و عکسبرداری‌های مربوط به جلد آلبوم به پایان رسیده‌است. در ۲۱ فوریه، وای‌جی انترتینمنت اعلام کرد که فیلم‌برداری موزیک ویدئوی جیسو در یک مکان فوق سری در خارج از کشور در حال انجام است و بیشترین بودجه‌ای را دارد که تاکنون وای‌جی برای موزیک ویدئوهای بلک‌پینک هزینه کرده‌است.
در ۵ مارس، تیزرهایی در حساب‌های رسمی بلک‌پینک در رسانه‌های اجتماعی منتشر شد و تأیید شد که این آلبوم در ۳۱ مارس ۲۰۲۳ منتشر خواهد شد. در همان روز، این آلبوم تک‌آهنگ جهت پیش‌فروش برای دو ورژن استاندارد در کنار یک ورژن کیت و ورژن‌های پرپل وینیل در دسترس قرار گرفت. جیسو برای «افزایش ارزش این کالکشن» به صورت مستقیم در طراحی آن نقش داشت. در ۸ مارس، گزارش شد که نام این آلبوم تک‌آهنگ "من" است و یک تیزر پوستر منتشر شد که با گل تزئین شده و شامل کلوزآپ جیسو در پس‌زمینه‌ای سبز رنگ است. تیزر پوستر بعدی در ۱۲ مارس منتشر شد که پس‌زمینه آن سیاه است و جیسو لباس توری سفید رنگی بر تن دارد. در ۱۵ مارس، جیسو از اولین ویژوال تیزر رونمایی کرد. در ۱۹ مارس، اعلام شد که نام تک‌آهنگ آغازین این آلبوم «گل» است.
"من" در مدت دو روز از ۵۱۰٬۰۰۰ پیش فروش و در مدت یک هفته از ۸۴۰٬۰۰۰ پیش فروش گذشت. تنها در مدت دو هفته، این آلبوم تک‌آهنگ به ۹۵۰٬۰۰۰ پیش فروش رسید و آن را به پرفروش‌ترین اثر انفرادی یک آرتیست زن کی-پاپ تاکنون تبدیل کرد. تا ۳۰ مارس، این آلبوم تک‌آهنگ از مرز ۱٫۳۱ میلیون پیش فروش گذشت.
«گل» (; ) نخستین تک‌آهنگ انفرادی از جیسو خواننده اهل کره جنوبی عضو گروه بلک‌پینک است. این تک‌آهنگ در ۳۱ مارس ۲۰۲۳ توسط وای‌جی انترتینمنت به عنوان تک‌آهنگ آغازین اولین آلبوم تک‌آهنگ "من" منتشر شد. این ترانه توسط وینس، تدی، کوش و وی‌وی‌ان نوشته شده‌است و آهنگسازی آن را کوش، وی‌وی‌ان و ۲۴ انجام داده‌اند.
پس از آغاز فعالیت انفرادی دیگر اعضای گروه بلک‌پینک، جنی، رزی و لیسا، توجه‌ها به سمت جیسو به عنوان آخرین عضوی که برای اولین بار به عنوان خواننده انفرادی فعالیتش را آغاز می‌کند، جلب شد. در ۲ ژانویه ۲۰۲۳، وای‌جی انترتینمنت تأیید کرد که جیسو در حال انجام ضبط موسیقی برای آلبوم تک‌آهنگ خود است و عکسبرداری‌های مربوط به جلد آلبوم به پایان رسیده‌است. در ۲۱ فوریه، وای‌جی انترتینمنت اعلام کرد که فیلم‌برداری موزیک ویدئوی جیسو در یک مکان فوق سری در خارج از کشور در حال انجام است و بیشترین بودجه‌ای را دارد که تاکنون وای‌جی برای موزیک ویدئوهای بلک‌پینک هزینه کرده‌است. در ۵ مارس، تیزرهایی در حساب‌های رسمی بلک‌پینک در رسانه‌های اجتماعی منتشر شد و تأیید شد که این آلبوم در ۳۱ مارس ۲۰۲۳ منتشر خواهد شد.در ۱۹ مارس، اعلام شد که تک‌آهنگ آغازین این آلبوم «گل» خواهد بود و یک تیزر پوستر با هانگول این نام در شکل یک گل منتشر شد.
روز اتحاد بسارابیا با رومانی ( ) یک تعطیلات عمومی در رومانی می باشد که در تاریخ ۲۷ مارس به مناسبت اتحاد بسارابیا با رومانی در روز ۲۷ مارس ۱۹۱۸ سرور برپا می گردد. بسارابیا یک محدوده تاریخی رومانیایی می باشد که قسمتی از شاهزاده مولداوی بود که با والاچیا متفق گردید تا رومانی مدرن را ایجاد نماید. این محدوده در سال ۱۸۱۲ از جانب امپراتوری روسیه الحاق گردید، ولی در روز ۲۷ مارس ۱۹۱۸ آزاد گردید و با رومانی متحد شد.
بسارابیا محدوده ای میان رودخانه های پروت و دنیستر می باشد که امپراتوری روسیه در سال ۱۸۱۲ آن را از شاهزاده مولداوی الحاق نمود این کار منجر به طریقه روسی سازی و استعمار استان گردید که به سماجت جمعیت رومانیایی ناحیه را کم کرد. در سال ۱۸۵۹، مولداوی با والاچیا متحد گردید و ایالت مدرن رومانی را ایجاد کرد. شروع انقلاب ۱۹۱۷ روسیه به بسارابیا این مجاوز را دریافت کرد که خود را مستقل اعلام نماید و در حالی که جنگ جهانی اول در جریان بود ، جمهوری دموکراتیک مولداوی را ایجاد کرد. در روز ۲۷ مارس ۱۹۱۸، این ایالت با رومانی متفق شد ، که دلیل این تاریخ بزرگداشت بود. رومانی بعد از تصرف این ناحیه از جانب اتحاد جماهیر شوروی (اتحاد جماهیر شوروی) در سال ۱۹۴۰، کنترل بسارابیا و همچنین بوکووینا شمالی را از دست داد و رومانی برای زمان اندکی در سال ۱۹۴۱ آنان را بازگرفت اما بار دیگر در سال ۱۹۴۴ آنان را از دست داد .
در زمان حکومت شوروی، بیسارابیا به قسمت های گوناگونی تقسیم شد. قسمت های شمالی و جنوبی ، و همچنین مجموع بوکووینا شمالی، به اتحاد جماهیر شوروی اوکراین داده شد، در حالی که اس اس آر مولداوی در قسمت های باقی‌مانده از ناحیه پایه گذاری شد. در همان وقت، بعضی از ناحیه ها در آن سوی دنیستر، که هم اکنون ترانس نیستریا را ایجاد می کنند، به اتحاد جماهیر شوروی مولداوی پیوسته شدند. اتحاد جماهیر شوروی مولداوی در سال ۱۹۹۱ به عنوان جمهوری مولداوی مستقل شد که بعداً بعد از جنگ ترانس نیستریا کنترل ترانسنیستریا را از دست داد. از زمان استقلال مولداوی، یک نهضت اتحاد برای اتحاد این کشور با رومانی موجود بوده.
روز اتحاد بسارابیا با رومانی در تاریخ ۱۳ اکتبر ۲۰۱۵ از جانب سنای رومانی با ۷۹ رای موافق به اتفاق رای ها پذیرفته شد. ۲ سال بعد، در تاریخ ۱۴ مارس ۲۰۱۷ از جانب اتاق نمایندگان رومانی با ۲۶۰ رأی موافق، ۱ رأی مخالف و ۶ رأی ممتنع پذیرفته شد. شخصی که این پروژه را شروع نمود، یوگن توماک ، معاون وقت حزب جنبش مردمی (پی ام پی)، استدلال نمود که "فراموش کردن تاریخ همان خیانت است". این تعطیلات بعد از آن که رئیس جمهور کلاوس یوهانیس آن را در تاریخ ۲۷ مارس ۲۰۱۷ گزارش داد، در رومانی رسمی شد
در سال ۲۰۲۰، جنبش سیاسی اتحادیه ، یک حزب سیاسی مولداوی، توصیه نمود در مولداوی تعطیلاتی مشابه روز اتحاد بسارابیا با رومانی ایجاد شود، اما این ایده رد شد. با این شرایط موجود، برخی از پیروان مولداوی اتحاد با رومانی آن را جشن می گیرند. به عنوان مثال، در سال ۲۰۱۸، هزاران نفر در کیشیناو ، پایتخت مولداوی، تظاهرات کردند تا صدمین سالگرد اتحادیه ۱۹۱۸ را جشن بگیرند و خواستار اتحاد جدید با رومانی شوند. ۱ سال قبل از آن، نهاد فرهنگی رومانیایی (آی اس آر) مراسم و نمایش های گوناگونی را در این روز در مولداوی ترتیب داده بود.
ایمن الحسونی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مراکش است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال المپیک خریبکه و باشگاه فوتبال الوداد کازابلانکا اشاره کرد.
رشید حسنی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مراکش است.
رضی جعدی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مراکش است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال الفتح، باشگاه فوتبال استاندارد لیژ، باشگاه فوتبال رویال آنتورپ، باشگاه فوتبال دینامو بخارست، و باشگاه فوتبال مشلان اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال بلژیک و مراکش بازی کرده‌است.
محمد جبران (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مراکش بود.
مراد جبران () بازیکن فوتبال اهل مراکش بود.
حامد جنینه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مراکش بود.
المهدی قرناس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مراکش است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال الفتح، باشگاه فوتبال ارتش سلطنتی مراکش، و باشگاه فوتبال السوند اف. کی اشاره کرد.
مصطفی خلیفه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مراکش بود.
سیل‌های دسامبر ۲۰۲۲ فیلیپین () مجموعه ای از سیل‌های جاری شده‌است که استان‌های میسامی غربی و میسامی شرقی و قسمتی از جزایر ویسایا در فیلیپین را به شدّت تحت تأثیر قرار داد. سیل‌های جاری شده ناشی از بارش شدید بارانی است که در بخش‌های مرکزی و جنوب کشور باریده بود.
اقتصاد مشروطیت یا اقتصاد قانون اساسیکدخدایی، عباسعلی، & آقایی طوق، مسلم. (1390). بررسی مبانی و ابزارهای «اقتصاد قانون اساسی» و کاربرد آن در مهندسی قانون اساسی. "دوفصلنامهٔ علمی حقوق تطبیقی", "0"(21), 63-82. (به انگلیسی:Constitutional economics) یک برنامه تحقیقاتی در اقتصاد و مشروطیت‌گرایی است که به عنوان تبیین انتخاب «مجموعه‌های جایگزین از قواعد حقوقی-نهادی-مشروطی-قانونی که انتخاب‌ها و فعالیت‌های کارگزاران اقتصادی و سیاسی را محدود می‌کند» توصیف شده‌است. اقتصاد قانون اساسی فراتر از تعریف «تحلیل اقتصادی قانون اساسی مشروطه» است و از توضیح انتخاب‌های عوامل اقتصادی و سیاسی در چارچوب آن قواعد، که موضوعی در اقتصاد جریان اصلی می‌باشد، متمایز است.Ludwig Van den Hauwe, 2005. "Constitutional Economics II," "The Elgar Companion to Law and Economics", pp. 223–24. در عوض، اقتصاد قانون اساسی تأثیرات تصمیمات اقتصادی سیاسی را در نظر می‌گیرد و در مقابل محدود کردن تحلیل خود به روابط اقتصادی به عنوان تابعی از پویایی توزیع کالاها و خدمات قابل فروش قرار می‌گیرد.
اقتصاد قانون اساسی با کار جیمز مک‌گیل بیوکنن بنیان‌گذاری شد. او استدلال می‌کرد که «اقتصاددان سیاسی که به دنبال ارائه توصیه‌های هنجاری است، ضرورتاً باید بر فرایند یا ساختاری تمرکز کند که در آن تصمیم‌های سیاسی مشاهده می‌شود. قوانین اساسی، یا ساختارها یا قوانین موجود، موضوع بررسی انتقادی هستند.»James M. Buchanan, 1986. "The Constitution of Economic Policy," Nobel Prize lecture.
اقتصاد قانون اساسی به عنوان یک رویکرد عملی برای به‌کارگیری ابزارهای اقتصاد در مسائل قانون اساسی شناخته شده‌است. به عنوان مثال، یکی از دغدغه‌های اصلی هر ملتی، تخصیص مناسب منابع اقتصادی و مالی ملی در دسترس است. راه حل حقوقی این مشکل در حوزه اقتصاد قانون اساسی نهفته‌است.Christian Kirchnez, "The Principles of Subsidiary in the Treaty on European Union: A Critique from a Perspective of Constitutional Economics", 6 TUL. J.INT’L. & COMP. L. 291, 293 (1998) نمونه دیگر بررسی «سازگاری تصمیمات مؤثر اقتصادی با چارچوب قانون اساسی موجود و محدودیت‌ها یا شرایط مساعد ایجاد شده توسط آن چارچوب» است.Peter Barenboim, 2001. "Constitutional Economics and the Bank of Russia," "Fordham Journal of Corporate and Financial Law", 7(1), p. 160.
جونکو فوروتا (古田 順子، فوروتا جونکو) دانش‌آموز دبیرستانی ژاپنی بود که ربوده شد، مورد تجاوز جنسی، شکنجه و سپس قتل قرار گرفت. با توجه به کشف جسد او در یک بشکه ۵۵ لیتری استوانه‌ای بزرگ که از بتن پر شده بود، پرونده او «قتل دختر دبیرستانی در یک بشکه بتنی» نامیده شد (女子高生コンクリート尸殺人事件). این آزار عمدتاً توسط چهار نوجوان مرد (هیروشی میانو، جو اوگورا، شینجی میناتو و یاسوشی واتانابه) در یک دوره ۴۰ روزه از ۲۵ نوامبر ۱۹۸۸ تا ۴ ژانویه ۱۹۸۹ انجام شد. این بزه به عنوان بدترین جنایت بزهکاری نوجوانان در ژاپن بعد از اشغال توصیف شده‌است. احکام جنایتکاران از بازداشت نوجوانان تا ۲۰ سال زندان در کانون اصلاح و تربیت متغیر بود.
فوروتا در میساتو، استان سایتاما به دنیا آمد. او با پدر و مادر، برادر بزرگتر و برادر کوچکترش زندگی می‌کرد. او در نوجوانی به دبیرستان یاشیو می‌نامی رفت و از اکتبر ۱۹۸۸ به‌طور نیمه وقت در یک کارخانه قالب‌سازی پلاستیک در ساعات بعد از مدرسه کار کرد. او این کار را برای پس‌انداز کردن پول برای سفر فارغ‌التحصیلی که برنامه‌ریزی کرده بود انجام داد. فوروتا همچنین شغلی را در یک خرده فروشی لوازم الکترونیکی پذیرفت، جایی که قصد داشت پس از فارغ‌التحصیلی در آنجا کار کند.
در دبیرستان، فوروتا مورد علاقه همکلاسی‌هایش بود، با نمرات بالا و غیبت‌های بسیار نادر. او دختری محبوب و زیبارو بود و آرزو داشت خواننده و یک آیدل ژاپنی شود. شبی که او ربوده شد، وی مشتاقانه منتظر بود تا به خانه برود تا آخرین قسمت برنامه تلویزیونی "تنبو" را تماشا کند.
مرتکبین چهار پسر نوجوان بودند: هیروشی میانو ۱۸ ساله، جو اوگورا ۱۷ ساله، شینجی میناتو ۱۶ ساله و یاسوشی واتانابه ۱۷ ساله که در اسناد دادگاه به ترتیب با عناوین «الف»، «ب»، «ج» و «د» نام برده می‌شدند. آنها در زمان جنایت از طبقه دوم خانه میناتو به عنوان پاتوق استفاده می‌کردند و به عنوان یاکوزا قبلاً به جنایاتی از جمله کیف قاپی، زورگیری و تجاوز جنسی دست زده بودند.
میانو، رهبر جنایت، از دوران دبستان سابقه رفتارهای مشکل ساز مانند دزدی از مغازه و آسیب رساندن به اموال مدرسه داشته‌است. او در آوریل ۱۹۸۶، در یک دبیرستان خصوصی در توکیو ثبت نام، اما سال بعد آن را رها کرد. پس از این، او به ارتکاب چندین جنایت ادامه داد که به مرور زمان تشدید شد. در زمان جنایت، او با دوست دخترش، خواهر بزرگتر یاسوشی واتانابه، زندگی می‌کرد و به عنوان یک کارگر کاشی کار می‌کرد تا برای ازدواج با او پول پس‌انداز کند. میانو که از دستمزد پایین این شغل ناراضی بود، با یک گانگستر درگیر شد و مکرراً مرتکب جنایات جنسی شد. این رفتار بزهکارانه در نتیجه باعث شد که دوست دخترش علاقه خود را به او از دست بدهد و به رابطه با او پایان دهد. میانو درمدرسه از فوروتا درخواست
رابطه کرد اما فوروتا قبول نکرد و باعث خشم میانو شد
در ۲۵ نوامبر ۱۹۸۸، میانو و میناتو به قصد دزدی و تجاوز به زنان محلی در اطراف میساتو تردد می‌کردند. در ساعت ۸:۳۰ بعد از ظهر، آنها فوروتا را در حال دوچرخه سواری به سمت خانه پس از اتمام یک شیفت در محل کارش مشاهده کردند. به دستور میانو، میناتو، فوروتا را از روی دوچرخه اش هل داد و از صحنه گریخت. میانو به بهانه اینکه شاهد حمله تصادفی است، به فوروتا نزدیک شد و به او پیشنهاد کرد که با خیال راحت به خانه اش برود.
پس از جلب اعتماد فوروتا، او در انبار به او تجاوز کرد و دوباره در هتلی در همان نزدیکی، او را تهدید به کشتن کرد. از هتل، میانو با میناتو و دیگر دوستانش، جو اوگورا و یاسوشی واتانابه تماس گرفت و دربارهٔ تجاوز به آنها گفت. گزارش شده‌است که اوگورا از میانو خواسته‌است که او را در اسارت نگه دارد تا به افراد زیادی اجازه تجاوز جنسی به او بدهد. این گروه سابقه تجاوز گروهی داشتند و اخیراً دختر دیگری را ربوده و مورد تجاوز جنسی قرار داده بودند که پس از آن آزاد شدند.
حوالی ساعت ۳:۰۰ صبح، میانو، فوروتا را به پارکی نزدیک برد، جایی که میناتو، اوگورا و واتانابه منتظر بودند. آنها آدرس خانه او را از دفترچه ای در کوله پشتی اش یادگرفته بودند و به او گفته بودند که می‌دانند کجا زندگی می‌کند و اگر قصد فرار داشته باشد، یاکوزا خانواده او را خواهند کشت. چهار پسر، او را به خانه ای در منطقه ایاسه آداچی-کو، توکیو بردند و به او تجاوز گروهی کردند. خانه ای که متعلق به پدر و مادر میناتو بود، خیلی زود به پاتوق همیشگی آنها تبدیل شد.
در ۲۷ نوامبر، والدین فوروتا در مورد ناپدید شدن او با پلیس تماس گرفتند. برای جلوگیری از تحقیقات بیشتر، ربایندگان او را مجبور کردند که سه بار با مادرش تماس بگیرد تا او را متقاعد کنند که فرار کرده‌است، اما در امان است و با برخی از دوستانش می‌ماند. آنها همچنین فوروتا را مجبور کردند که تحقیقات پلیس را متوقف کند. هنگامی که والدین میناتو حضور داشتند، فوروتا مجبور شد به عنوان دوست دختر او عمل کند. وقتی مشخص شد که والدین میناتو آنها را به پلیس گزارش نمی‌دهند، آنها این تظاهر را کنار گذاشتند. والدین میناتو بعداً ادعا کردند که مداخله نکردند زیرا می‌ترسیدند و می‌دانستند که پسرشان به‌طور فزاینده‌ای نسبت به آنها رفتار خشونت‌آمیز می‌کند.
در شب ۲۸ نوامبر، میانو دو پسر دیگر، تتسو ناکومارا و کویچی ایهارا، E و F را به ترتیب به خانه میناتو دعوت کرد. آنها با یک تی شرت آستین بلند و یک دامن که میانو چند روز قبل از یک لباس فروشی دزدیده بود به اتاق طبقه بالا رفتند، جایی که جونکو نشسته بود. آنها داروی سرفه می‌نوشیدند، وانمود می‌کردند که دارو است. فوروتا سعی کرد فرار کند و از ترس جیغ می‌زد. میانو پاهایش را گرفت و ایهارا بالشی روی صورتش گذاشت. پدر و مادر از خواب بیدار شدند و رفتند تا صدای جیغی که میناتو به آنها گفت که چیزی نیست را بررسی کنند. سپس گروه به تجاوز گروهی به وی پرداختند. در این مدت او در بهت بود و بدون پلک زدن به سقف خیره شده بود.
این گروه فوروتا را به مدت ۴۰ روز در اقامتگاه میناتو اسیر نگه داشتند و در آنجا بارها او را مورد ضرب و شتم، تجاوز و شکنجه قرار دادند. آنها همچنین مردان و پسران نوجوان دیگر را به خانه دعوت کردند و آنها را تشویق کردند که به نوبت به او تجاوز کنند.
بر اساس اظهارات این گروه، این چهار نفر موهای ناحیه تناسلی او را تراشیدند، او را مجبور کردند در حالی که برهنه بود با موسیقی برقصد و در مقابل آنها خودارضایی کند و او را نیمه شب با لباس کمی در بالکن رها کردند. آنها اشیایی از جمله یک کبریت روشن، یک میله فلزی و یک بطری را وارد واژن و مقعد او کردند و به زور به او مقدار زیادی الکل، شیر و آب دادند. او همچنین مجبور شد چندین سیگار را به‌طور همزمان بکشد و تینر رنگ استنشاق کند. میانو بارها و بارها پاها و دست‌های فوروتا را با آتش فندک سوزاند. در پایان دسامبر، فوروتا پس از تغذیه با مقدار کمی غذا و در نهایت فقط شیر، به شدت دچار سوءتغذیه شد. او به دلیل جراحات شدید و سوختگی‌های عفونی قادر به رفتن به توالت طبقه پایین نبود و در حالت ضعف شدید در کف اتاق میناتو محبوس شد.
ظاهر فوروتا به شدت از شکنجه‌های وحشیانه حملات تغییر کرده بود. صورتش آنقدر متورم شده بود که به سختی می‌شد چهره‌اش را تشخیص داد. بدن او نیز به شدت فلج شده بود و بوی گندیدگی می‌داد که باعث شد چهار پسر علاقه جنسی به او را از دست بدهند. در نتیجه، پسران یک زن ۱۹ ساله را ربودند و به تجاوز گروهی پرداختند که مانند فوروتا از محل کار به خانه می‌رفت.
در ۴ ژانویه ۱۹۸۹، میانو پس از باخت در یک بازی ماژونگ در برابر شخص دیگری در شب قبل، تصمیم گرفت برای فروکش خشم خود، با ریختن مایع فندکی روی بدن و آتش زدن فوروتا اقدام کند. گویا فوروتا تلاش‌هایی برای خاموش کردن آتش انجام داد، اما به تدریج واکنشی نشان نداد. آنها به مشت زدن او ادامه دادند، شمعی روشن کردند و موم داغ روی صورتش چکاندند، دو شمع کوتاه روی پلک‌هایش گذاشتند و او را مجبور کردند که ادرار خودش را بنوشد. پس از لگد زدن، او روی یک دستگاه استریو افتاد و به شدت دچار تشنج شد. از آنجایی که او خونریزی شدید داشت و چرک از سوختگی‌های عفونی اش بیرون می‌آمد، چهار پسر دست‌های خود را در کیسه‌های پلاستیکی پوشانده بودند. آنها به ضرب و شتم او ادامه دادند و چندین بار یک توپ ورزشی آهنی روی شکمش انداختند. بر اساس گزارش‌ها، این حمله دو ساعت به طول انجامید. فوروتا در نهایت تسلیم جراحاتش شد و درگذشت.
کمتر از ۲۴ ساعت پس از مرگ او، برادر میناتو به او زنگ زد که به نظر می‌رسد فوروتا مرده‌است. گروه از ترس مجازات قتل، جسد او را در پتو پیچیدند و او را داخل کیف مسافرتی جاسازی کردند. سپس جسد او را در یک بشکه بزرگ گذاشتند و آن را با بتن مرطوب پر کردند. حوالی ساعت ۸:۰۰ بعد از ظهر، آنها آن را بار کردند و در نهایت بشکه را در یک کامیون سیمان در کوتو، توکیو دور ریختند."Rapist, Murderer Given 20-Year Sentence", "The Daily Yomiuri", 13 July 1991. در طول اسارت، فوروتا چندین بار به اسیرکنندگانش اشاره کرده بود که از اینکه نتوانسته قسمت پایانی "تونبو" را تماشا کند ناراحت است. میانو نوار ویدئویی اپیزود را پیدا کرد و در کیف مسافرتی گذاشت. همان‌طور که بعداً توضیح داد، به این دلیل نبود که به فوروتا ترحم کرد، بلکه به این دلیل بود که نمی‌خواست او به عنوان یک روح برگردد و او را تعقیب کند.
در ۲۳ ژانویه ۱۹۸۹، میانو و اوگورا به دلیل تجاوز گروهی به دختر ۱۹ ساله ای که در دسامبر ربوده شده بودند، دستگیر شدند. در ۲۹ مارس، دو افسر پلیس برای بازجویی از آنها آمدند، زیرا لباس زیر زنانه در محل اختفای آنها پیدا شده بود. در طول بازجویی، میانو معتقد بود که یکی از افسران از مقصر بودن او در قتل فوروتا آگاه بوده‌است. میانو با فکر اینکه جو اوگورا به جنایات علیه فوروتا اعتراف کرده‌است، به پلیس گفت جسد فوروتا را کجا پیدا کند. پلیس در ابتدا از این اعتراف متحیر شد، زیرا آنها به قتل یک زن دیگر و پسر هفت ساله اش اشاره داشتند که ۹ روز قبل از ربوده شدن فوروتا رخ داده بود، پرونده ای که هنوز حل نشده باقی مانده‌است.
پلیس روز بعد بشکه جسد فوروتا را پیدا کرد. او از طریق اثر انگشت شناسایی شد. در ۱ آوریل ۱۹۸۹، اوگورا به دلیل تجاوز جنسی جداگانه دستگیر شد و متعاقباً دستگیری واتانابه، میناتو و برادر میناتو را به دنبال داشت. چندین همدست دیگر که در آزار و تجاوز به فوروتا شرکت داشتند، به‌طور رسمی شناسایی شدند، از جمله تتسو ناکامورا و کویچی ایهارا، که پس از یافتن دی‌ان‌ای آنها روی و داخل بدن قربانی به تجاوز متهم شدند.
هویت متهمان به دلیل اینکه همگی در زمان ارتکاب جنایت نوجوان بودند، توسط دادگاه مخفی شد. روزنامه نگاران مجله "شوکان بونشون" هویت آنها را کشف و آنها را منتشر کردند به این دلیل که با توجه به شدت جنایت، متهم مستحق حفظ حق ناشناس ماندن آنها نیست. هر چهار متهم به جای قتل، به «ارتکاب جراحت بدنی منجر به مرگ» اعتراف کردند. در ژوئیه ۱۹۹۰، دادگاه بدوی هیروشی میانو، رهبر جنایت را به ۱۷ سال زندان محکوم کرد."Rapist, Murderer Given 20-Year Sentence", "The Daily Yomiuri", 13 July 1991. او به حکم خود اعتراض کرد، اما قاضی دادگاه عالی توکیو، ریوجی یاناسه، او را به سه سال زندان دیگر محکوم کرد. حبس ۲۰ ساله دومین محکومیت طولانی مدت در ژاپن قبل از حبس ابد است. او در زمان قتل فوروتا ۱۸ سال داشت. پس از آزادی، میناتو نزد مادرش نقل مکان کرد. با این حال، در سال ۲۰۱۸، میناتو پس از ضرب و شتم یک مرد ۳۲ ساله با میله فلزی و بریدن گلوی او با چاقو، دوباره به اتهام اقدام به قتل دستگیر شد.
یاسوشی واتانابه که در ابتدا به سه تا چهار سال زندان محکوم شده بود، حکم ارتقاء یافته‌ای از پنج تا هفت سال دریافت کرد."Rapist, Murderer Given 20-Year Sentence", "The Daily Yomiuri", 13 July 1991. او در زمان قتل ۱۷ سال داشت. جو اوگورا برای نقشی که در این جنایت داشت، هشت سال را در یک زندان نوجوانان گذراند تا اینکه در اوت ۱۹۹۹ آزاد شد. گفته می‌شود که او به نقش خود در ربودن، تجاوز و شکنجه فوروتا افتخار کرده‌است.
در ژوئیه ۲۰۰۴، اوگورا به دلیل ربودن و شکنجه مردی به نام تاکاتوشی ایسونو، آشنایی که او فکر می‌کرد با دوست دخترش در ارتباط بوده، دستگیر شد. اوگورا، ایسونو را تعقیب کرد، او را مورد ضرب و شتم قرار داد سپس او را داخل کامیونش انداخت. اوگورا ایسونو را از آداچی-کو، توکیو به بار مادرش در میساتو، سایتاما برد، در طی آن مدت، اوگورا بارها این مرد را تهدید به کشتن کرد و به او گفت که قبلاً آدم کشته‌است و می‌داند چگونه از پس آن بربیاید. او به اتهام تعرض به ایسونو به هفت سال زندان محکوم شد و از آن زمان آزاد شده‌است. مادر اوگورا گویا قبر فوروتا را خراب کرد و گفت که دختر مرده زندگی پسرش را ویران کرده‌است.
میانو که در سال ۲۰۰۴ از آزادی مشروط او خودداری شد در سال ۲۰۰۹ از زندان آزاد شد. در ژانویه ۲۰۱۳، میانو دوباره به دلیل کلاهبرداری دستگیر شد. به دلیل شواهد ناکافی، او در اواخر همان ماه بدون اتهام آزاد شد. نوبوهارو میناتو (اکنون شینجی میناتو)، که در ابتدا به چهار تا شش سال حبس محکوم شد، پس از تجدید نظر توسط قاضی ریوجی یاناسه مجدداً به پنج تا نه سال محکوم شد."Rapist, Murderer Given 20-Year Sentence", "The Daily Yomiuri", 13 July 1991. او در زمان قتل ۱۶ سال داشت. والدین و برادر میناتو هیچ اتهامی نداشتند.
والدین فوروتا از احکامی که قاتلان دخترشان دریافت کردند، ناامید شدند اگرچه برنده دعوی مدنی علیه والدین میناتو شدند که جنایات در خانه آنها انجام شد. بنا بر گزارش‌ها، مادر میانکو پس از فروش خانه طبق دستور دادگاه مدنی، ۵۰ میلیون ین (۴۲۵۰۰۰ دلار آمریکا) غرامت به والدین جونکو فوروتا پرداخت کرد.
مراسم تشییع جنازه جونکو فوروتا در ۲ آوریل ۱۹۸۹ برگزار شد. یکی از دوستانش در یادبودش گفت:
خوش اومدی جون چان هیچوقت فکر نمی‌کردم دوباره اینجوری ببینمت حتماً خیلی زجر کشیدی… خیلی زجر کشیدی… خوشحالی که همه ما برای تو جشنواره ای در مدرسه برگزار کردیم. ما هرگز تو را فراموش نخواهیم کرد. شنیدم مدیر مدرسه به شما گواهی فارغ‌التحصیلی داده‌است؛ بنابراین ما با هم فارغ‌التحصیل شدیم - همه ما. جون چان، دیگر نه دردی وجود دارد، نه رنجی. لطفاً آرام بخوابی…
کارفرمای آینده فوروتا یونیفرمی را به والدینش ارائه کرد که قرار بود او بپوشد. یونیفورم را در تابوت او گذاشتند. هنگام فارغ‌التحصیلی، مدیر مدرسه فوروتا دیپلم دبیرستان را به او داد که به والدینش داده شد. مکان نزدیکی که جسد فوروتا در آن کشف شد از آن زمان توسعه یافته‌است و اکنون به پارک واکاسو تبدیل شده‌است.
در آن زمان مردم ژاپن نگران اپیدمی جنایات خشونت‌آمیز تحت تأثیر ایالات متحده بودند که آن را «بیماری آمریکایی» می‌نامیدند.
حداقل سه کتاب در مورد جنایت نوشته شده‌است.渥美饒兒『十七歳、悪の履歴書-女子高生コンクリート詰め殺人事件』作品社、2003年。.門野晴子『女子高生コンクリート詰め殺人事件―彼女のくやしさがわかりますか?』おんな通信社編、社会評論社、1990年。佐瀬稔『うちの子が、なぜ!―女子高生コンクリート詰め殺人事件』草思社、1990年。 .
فیبی کینگزلی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل غنا است که در پست دفاع راست بازی می‌کند. فیبی در کیپ کوست متولد شد و کار خود را در آکادمی رایت تو دریم آغاز کرد و در ژانویه ۲۰۱۶ با باشگاه فوتبال اودینزه قرارداد بست.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال غنا و زیر ۲۳ سال غنا بازی کرده‌است.
شرکت قابلیت اطمینان الکتریکی آمریکای شمالی (NERC) یک شرکت غیرانتفاعی است که در آتلانتا، جورجیا مستقر است و در ۲۸ مارس ۲۰۰۶ به عنوان جانشین شورای قابلیت اطمینان الکتریکی آمریکای شمالی (همچنین به عنوان NERC شناخته می‌شود) تشکیل شد. NERC اصلی در ۱ ژوئن ۱۹۶۸ توسط صنعت تأسیسات برق به منظور ارتقای قابلیت اطمینان و کفایت انتقال قدرت ای در سیستم‌های برق آمریکای شمالی شکل گرفت. مأموریت NERC بیان می‌کند که «اطمینان از قابلیت اطمینان سیستم برق آمریکای شمالی» است.
NERC بر شش نهاد قابلیت اطمینان منطقه ای نظارت دارد و همه سیستم‌های برق به هم پیوسته کانادا و ایالات متحده و همچنین بخشی از ایالت باخا کالیفرنیا در مکزیک را در بر می‌گیرد.
مسئولیت‌های اصلی NERC شامل همکاری با همه ذینفعان برای توسعه استانداردهایی برای بهره‌برداری از سیستم قدرت، نظارت و اجرای انطباق با آن استانداردها، ارزیابی کفایت منابع، و ارائه منابع آموزشی و آموزشی به عنوان بخشی از یک برنامه اعتباربخشی است تا اطمینان حاصل شود که اپراتورهای سیستم قدرت واجد شرایط و مهارت خواهند بود. NERC همچنین علل اختلالات قابل توجه سیستم قدرت را بررسی و تجزیه و تحلیل می‌کند تا به جلوگیری از رویدادهای آینده کمک کند.
استانداردهای NERC برای تولید منابع مستلزم آن است که ظرفیت تولید کافی فراهم شود تا مشتریان کمتر از هر ده سال یک بار قطع شوند.Loehr, George C. (August 16, 2021). این استانداردها فقط برای برخی از نهادهای منطقه ای اجباری است.
در ابتدا به عنوان یک سازمان داوطلبانه در سال ۱۹۶۸ توسط صنعت برق تشکیل شد و با نام شورای ملی قابلیت اطمینان برق، در سال ۱۹۸۱ به دلیل مشارکت کانادا و گستره وسیع‌تر ردپای NERC، نام آن به جای «National» به «آمریکای شمالی» تغییر یافت. . این نام در سال ۲۰۰۷ از "Council" به "Corporation" تغییر یافت.
در سال ۲۰۰۰، NERC مرکز به اشتراک گذاری و تجزیه و تحلیل اطلاعات بخش برق را تأسیس کرد که به صنعت پاسخ‌ها و هشدارهای به موقع در مورد تهدیدات سایبری و امنیت فیزیکی را ارائه می‌دهد که پتانسیل تأثیرگذاری بر سیستم برق عمده را دارند. ES-ISAC که در سال ۲۰۱۵ نام خود را به مرکز تجزیه و تحلیل و به اشتراک گذاری اطلاعات برق تغییر داد، اطلاعات به موقع را از طریق پورتال وب امن خود با صنعت به اشتراک می‌گذارد.
در آگوست ۲۰۰۳، آمریکای شمالی بدترین خاموشی خود را تا به امروز تجربه کرد، یعنی ۵۰ سالگیمیلیون نفر در شمال شرقی و غرب میانه ایالات متحده و انتاریو، کانادا، قدرت خود را از دست دادند. برای بررسی علل خاموشی و ارائه توصیه‌هایی برای جلوگیری از خاموشی‌های آینده، یک کارگروه قطع برق سیستم برق ایالات متحده-کانادا تشکیل شد.
قانون سیاست انرژی ۲۰۰۵ (ایالات متحده) خواستار ایجاد یک سازمان قابلیت اطمینان الکتریکی (ERO) برای توسعه و اجرای انطباق با استانداردهای قابلیت اطمینان اجباری در ایالات متحده شد. این سازمان غیردولتی، «سازمان خود تنظیمی» با به رسمیت شناختن ماهیت به هم پیوسته و بین‌المللی شبکه برق حجیم ایجاد شد.
در آوریل ۲۰۰۶، NERC برای تعیین ERO توسط FERC در ژوئیه ۲۰۰۶ اعطا شد. NERC همچنین اولین مجموعه استانداردهای قابلیت اطمینان اجباری را در FERC ثبت کرد، و همچنین اطلاعات مشابهی را با مقامات استانی کانادا در آلبرتا، بریتیش کلمبیا، مانیتوبا، نیوبرانزویک، نوا اسکوشیا، انتاریو، کبک، ساسکاچوان و هیئت مدیره انرژی ملی کانادا ارسال کرد.
NERC همچنین مرکز به اشتراک گذاری و تجزیه و تحلیل اطلاعات برق (E-ISAC) را اداره می‌کند. E-ISAC خدمات امنیتی را به صاحبان و اپراتورهای سیستم‌های قدرت عمده در سراسر آمریکای شمالی ارائه می‌دهد. خدمات E-ISAC شامل اطلاعات ویژه تهدید امنیت فیزیکی و سایبری، دانش امنیت سایبری مناسب و همکاری امنیت فیزیکی است. E-ISAC، که NERC به درخواست وزارت انرژی ایالات متحده تأسیس کرد، با تیم آگاهی سیستم قدرت انبوه NERC در آتلانتا برای نظارت بر تهدیدهای سایبری و امنیت فیزیکی در زمان واقعی شبکه همکاری نزدیک دارد.
E-ISAC، از طریق قابلیت‌هایی از جمله برنامه به اشتراک‌گذاری اطلاعات ریسک امنیت سایبری (CRISP)، با صاحبان دارایی‌های حیاتی و اپراتورها برای تجزیه و تحلیل داده‌های امنیت فیزیکی و سایبری بلادرنگ برای الگوهای حوادث با پتانسیل تأثیرگذاری بر سیستم برق انبوه کار می‌کند. NERC دارای یک «دیوار آتش» است که E-ISAC و NERC را از انطباق و فعالیت‌های اجرایی جدا می‌کند. این جداسازی به جداسازی فیزیکی E-ISAC از بقیه NERC گسترش می‌یابد.
به عنوان بخشی از پیامدهای خاموشی شمال شرقی در سال ۲۰۰۳، قانون سیاست انرژی در سال ۲۰۰۵ به کمیسیون تنظیم مقررات انرژی فدرال (FERC) اجازه داد تا یک سازمان ملی قابلیت اطمینان برق (ERO) را تعیین کند. در ۲۰ جولای ۲۰۰۶، FERC دستوری صادر کرد که NERC را به عنوان ERO برای ایالات متحده تأیید می‌کرد.
در سپتامبر ۲۰۱۸، کمیسیون تنظیم مقررات انرژی فدرال (FERC) و NERC تحقیقات مشترکی را در مورد یک «رویداد بار زمستانی» در اوایل ژانویه آغاز کردند که بر شبکه‌های برق در غرب میانه تأکید داشت. در ۱۷ ژانویه، اپراتورهای شبکه مرکزی میدوست و جنوب ایالات متحده درخواست تجدید نظر اضطراری برای صرفه جویی در مصرف برق را صادر کردند. این به دلیل تقاضای بالای برق ناشی از هوای سرد بود.
کوماربی، خدایی هوری که اساطیر بسیاری در پیرامون او شکل گرفته است. مشهورترین آنان «چرخه کوماربی» است که روایتگر چالش او با تشوب بر سر پادشاهی خدایان است. اساطیر پیرامون او معمولا با روایت‌هایی چون چرخه بعل در اوگاریت مقایسه می‌شود. کوماربی همچنین در اقتباسی از آترا-هاسیس آمده که در آن جایگزین انلیل شده است.
در خط میخی هجایی استاندارد، اسم خاص این خداtheonym به شکل "dKu-mar-bi" نوشته می‌شد. صورتی دیگر از این نام، Kumurwe، در منابعی از نوزی گواهی شده است. در متن‌های به دست آمده در اوگاریت که به خط میخی الفباییِ محلی نوشته شده‌اند به صورت‌های "kmrb" () یا "kmrw" ()، برگردان شده است که به ترتیب Kumarbi یا Kumarwi تلفظ می‌شوند.
به عقیده آلفونسو آرچی، در برخی از متن‌های هوری، نام کوماربی با سومروگرامSumerogram dNISABA نوشته شده است. از آن برای اشاره به داگان نیز استفاده شده است. به گفته آرچی، این هر دو قرارداد کتابت منشا یکسانی داشته‌اند.
در متن‌های هوری از کوماربی به عنوان «پدر خدایان» یاد شده است. ولکرت هاسVolkert Haas این مساله را به عنوان نشانه‌ای تعبیر کرده است که او را خدایی خالق می‌دانستند. جایگاه او در پانتئون خدایان هوری بالا بود و لقب او "ewri" («ارباب») بازتاب دهنده آن است. در اسطوره‌ها، او به عنوان یک پادشاه خدایان پیر و معزول تصویر می‌شد که پسرش تشوب جایگزین او شده است؛ اگرچه چنین فرض می‌شود که روایت ساختگی و سبب‌شناسانه برای توضیح ساختار پانتئون خدایان هوری بود و نه بازتاب بی‌اهمیت شدن در مقابل خدایی دیگر. با این وجود، گفته شده است که رابطه بین آنها ممکن است در ابتدا به عنوان راهی برای هماهنگ کردن دو پانتئون محلی و در اصل متمایز ایجاد شده باشد.
فرض بر این گرفته شده است که پدر کوماربی آلالوAlalu بوده است. بیان صریحی که این ارتباط را تایید می‌کند در متن KUB 33.120 (I 19: "dKumarbiš dAlaluwaš NUMUN-ŠU") آمده است. معمولا به «کوماربی، از اولاد آلالو» ترجمه شده است. شواهد دیگری که این دیدگاه را تایید می‌کند، بخش‌هایی از معاهدات است که خدایان را به عنوان شاهدان الهی خود برمی‌شمارند، در چنین مواردی معمولا خدایان به ترتیب فهرست شده‌اند. هر دوی آنها به عنوان مثال در معاهده بین پادشاه هیتی موواتالی دومMuwatalli II و آلاکساندوAlaksandu از ویلوسا ظاهر شده‌اند. اسطوره‌ای که رابطه آنها را برقرار می‌کند، "آهنگ کوماربی"، ظاهرا شامل دو «سلسله» خدایان است که برای پادشاهی با هم رقابت می‌کنند. با این حال، این فرض توسط همه پذیرفته نشده است. تفسیری دیگر این است که آلالو پدر آنو در نظر گرفته شود که بین آلالو و کوماربی به عنوان پادشاه خدایان سلطنت کرد و او را پدر بزرگ کوماربی دانست. با این حال، کریستین زگولChristian Zgoll که از این نظریه حمایت می‌کند، می‌پذیرد که اثبات آن دشوار است. با این وجود، او مفهوم دو سلسله جداگانه را زیر سوال می‌برد و استدلال می‌کند که هیچ نمونه دیگری اسطوره الهیاتی که شامل دو خانواده از خدایان باشد، شناخته شده نیست. با همه اینها، به گفته ویلفرد جی. لمبرتWilfred G. Lambert جانشینی ارباب و خدمتکار به جای اعضای یک خانواده کاملا ناشناخته نیست، و علاوه بر شرح سرنگونی آنو توسط کوماربی، نمونه‌ای دیگر از آن ممکن است بخشی از "تئوگونی دونو" Theogony of Dunnu باشد که بر شخصیتی بی‌نام متمرکز است که به نظر عنوان خدمتکار ("ṣiḫru") را با خود دارد و نه عنوان فرزندِ ("māru") خدایی را که خلع می‌کند.
کوماربی ارتباط نزدیکی با داگون، خدای اصلی پانتئون داخلی سوریه در عصر برنز داشت. این ارتباط به حداقل سده هجدهم پیشا دوران مشترک برمی‌گردد. این نظریه مطرح شده است که شخصیت کوماربی تا حدی تحت تاثیر او بوده است، یا حتی او در ابتدا به عنوان همتای هوری این خدا رشد کرده است. در آشورشناسی تطبیق این دو خدا برای اولین بار توسط امانوئل لاروشEmmanuel Laroche انجام شده است. برابر کردن صریح داگون با کوماربی در فهرست خدایان وجود ندارد اما شواهد دیگری به نفع تطبیق این دو در دسترس است. از جمله این شواهد، جایگاه مشابه آنها در پانتون‌های مربوطه در نقش «پدران خدایان» است و به ویژه خدای آب و هوا، و ارتباط مشترک آنها با شلاشShalash و انلیل. علاوه بر این، تل بیعه،Tuttul مرکز آیینی داگون، در "آهنگ هدامو" به عنوان شهری مرتبط با کوماربی ذکر شده است. همچنین گاهی فرض می‌شود که کوماربی را می‌توان آشکارا به عنوان «داگان هوری‌ها» نام برد.
کوماربی یکی از خدایان «پان هوری» بود. به این ترتیب، او در تمام مناطقی که هوری‌ها در آن زندگی می‌کردند، از جنوب شرقی آناتولی در غرب تا کوه‌های زاگرس در شرق، پرستش می‌شد. با این وجود، گفته شده است که اهمیت او در حوزه کالت نسبتا ناچیز بوده است و اشاره به او در متن‌های دینی نسبتا نادر است.
کوماربی یکی از خدایان هوری بود که در امپراتوری هیتی‌ها نیز مورد پرستش قرار گرفتند. بسیاری از متن‌های آیینی که با ذکر نام او در هاتوسا به دست آمده‌اند، پیشینه هوری دارند و احتمالا از کیزوواتنا سرچشمه گرفته‌اند.
کوماربی ظاهرا در تایتی،Taite شهری در میتانی که توسط امپراتوری آشور (در دوران سلطنت ادد-نیراری یکم) فتح شد، اهمیت خود را در کنار دو خدای اصالتا هوری، ناباربیNabarbi و سامنوها،Samnuha تا دوره امپراتوری آشوری نو حفظ کرد. هر سه آنها در متن Tākultu گواهی شده‌اند.
کوماربی در اساطیر هوری نقشی محوری داشته است. اساطیر پیرامون او اکثرا در هاتوسا به دست آمده‌اند و اغلب آنان ترجمه‌های هیتی از این اسطوره هستند. اما همانگونه که گری بکمن اشاره کرده است مضمون‌های آن، مانند درگیری بر سر پادشاهی در آسمان، بیشتر بازتاب الهیات هوری و نه هیتی است. به گفته آلفونسو آرچی،Alfonso Archi این اساطیر در ابتدای قرن چهاردهم پیشا دوران مشترک و در دوره نفوذ فزاینده فرهنگ هوری بر هیتی، انتقال یافتند.
«چرخه کوماربی» دسته‌بندی علمی تعدادی از اساطیر با مرکزیت این خدای نام‌بخش است. این اسطوره، به عنوان «بی‌تردید شناخته‌شده‌ترین اثر ادبی کشف شده در آرشیوهای هیتی» توصیف شده است. متن‌ها با نشان سومری SÌR («آواز») نامیده شده‌اند، همان نشانی که برای قطعه‌های ادبی هیتی درباره قهرمانی‌های گیلگمش به کار رفته است.
درون‌مایه اصلی اسطوره‌هایی که با عنوان «چرخه کوماربی» گروه‌بندی شده‌اند، تلاش‌های کوماربی برای خلع کردن تشوب است. متن‌های جداگانه اغلب او را به عنوان حیله‌گر ("ḫattant-")، توصیف می‌کنند و او را در حال طراحی نقشه‌های جدید برای شکست خدای آب و هوا نشان می‌دهند.
پنج اسطوره‌ای که معمولا بخشی از این چرخه در نظر گرفته می‌شوند عبارتند از: "آهنگ کوماربی" (CTH 344)، "آهنگ لاما" (CTH 343)، "آهنگ نقره" (CTH 364)، "آهنگ هدامو"Ḫedammu (CTH 348) و "آهنگ اولیکومی" (CTH 345). ترتیب آنها که در بخش‌های زیر استفاده می‌شود، متداول‌ترین ترتیب پذیرفته شده را منعکس می‌کند. با این حال، تعداد کلی متن‌هایی ممکن است در اصل این چرخه را تشکیل داده باشند، مشخص نیست.
به شکلی همگانی بر این مساله توافق شده که "آهنگ کوماربی" سرآغاز چرخه کوماربی است. شناخته‌شده‌ترین نسخه متن، لوح KUB 33.120 است که به خوبی حفظ نشده و تنها در حدود ۱۲۵ تا ۱۵۰ سطر از ۳۵۰ سطر اصلی باقی مانده است.
"آهنگ لاما" که با عنوان "آهنگ کال"KAL نیز شناخته می‌شود بر خدایی متمرکز است که با سومروگرام LAMMA نشان داده شده است.
طبقه‌بندی "آهنگ نقره" به عنوان بخشی از چرخه توسط همه پذیرفته نشده است. متن صریحا به پادشاهی در میان خدایان یا شکست شخصیت نام‌بخش، نقره، اشاره نمی‌کند و این فرض که از نظر ساختاری شبیه به سایر اسطوره‌های متعلق به "چرخه کوماربی" است، در همان حال که پذیرفتنی اما بر پایه حدس است.
در "آهنگ هدامو"،Song of Ḫedammu کوماربی حریف جدیدی، یک هیولای دریایی حریص، را به وجود می‌آورد، با این قصد که تشوب را شکست دهد.
"آهنگ اولیکومی"Song of Ullikummi بر تلاش کوماربی برای از بین بردن تشوب با کمک اولیکومی (غول سنگی که نامش به معنای «کومهKumme را ویران کن!» (کومه شهر تشوب است.)) متمرکز است.
معمولا اسطوره تکه‌تکه‌ای که در لوح KBo 22.87 باق مانده است را بخشی از چرخه کوماربی در نظر می‌گیرند.
در یکی از نسخه‌های هیتی "آترا-هاسیس" (KUB 8.63 + KBo 53.5) (که احتمالا از هوری اقتباس شده است) کوماربی در نقشی که به انلیل در نسخه اصلی اکدی داده شده، ظاهر شده است. مردی به نام همشا به پسرش، قهرمان داستان، از اقداماتی که این خدا در پی انجامشان است، خبر می‌دهد اما جزئیات این اقدامات باقی نمانده‌اند. همچنین، کوماربی در متنِ لووی-هوریِ آیینی و شفابخش ذکر شده که بر قهرمان طوفان متمرکز است، این متن در گذشته گاهی به عنوان بخشی از اسطوره گیلگمش طبقه‌بندی شده است. از آن دو لوح به دست آمده است (KUB 8.62 and Bo 5700).
مقایسه‌هایی بین چرخه کوماربی و چرخه بعل اوگاریتی انجام شده است که آن نیز به به مبارزه برای پادشاهی در میان خدایان می‌پردازد.
سازمان مددکاری زنان (WAO) یک سازمان غیردولتی مالزیایی است که برای حقوق زنان و به‌طور خاص برای خشونت علیه زنان مبارزه می‌کند. این سازمان در سال ۱۹۸۲ تأسیس شد و همچنان نقش پیشرو در جنبش حقوق زنان مالزی را ایفا می‌کند و در زمینه‌های وکالت، آموزش عمومی و همچنین اصلاحات قانون و سیاست فعالیت دارد.
سازمان مددکاری زنان یک سازمان مردم‌نهاد است که به زنان بی‌خانمان و فقیر گروه اقدام مشترک مالزی (JAG) کمک می‌کند و در این گروه در لابی قانون خشونت خانگی در سال ۱۹۹۴ در مالزی مشارکت داشته‌است.
در سال ۱۹۷۹ تان سیو سین به دلیل کمک به کشور با جایزه تون رزاق تجلیل شد. او جایزه نقدی خود به مبلغ ۳۰۰۰۰ رینگیت را برای ایجاد پناهگاهی برای زنان کتک خورده و فرزندانشان اهدا کرد. یک کمیته حرفه‌ای به ریاست خانم سری ای ان چونگ اولین جلسه خود را در نوامبر ۱۹۸۱ برگزار کرد. نه ماه طول کشید تا مقدمات ایجاد شود و یک گروه اصلی از داوطلبان تشکیل گردد. این داوطلبان پیشگام به عنوان یک گروه برای تدوین اصول عملیاتی خودیاری و خودتوانمندسازی برای زنان کتک خورده که برای کمک به سازمان مددکاری زنان مراجعه کردند، فعالیت کردند.
در ژوئن ۱۹۸۲، سازمان مددکاری زنان اجازه ثبت موقت به عنوان یک انجمن را دریافت کرد و یک خانه یک طبقه به عنوان پناهگاه و محل اداری سازمان مددکاری زنان اجاره شد. "مالایی میل" اولین مقاله را در مورد پناهگاه برنامه‌ریزی شده منتشر کرد و به زودی در سپتامبر ۱۹۸۲ سازمان مددکاری زنان اولین پناهجو خود را در پناهگاه پذیرفت.
آیوی جوزیا بیش از ۱۵ سال مدیر اجرایی سازمان مددکاری زنان بود و در فوریه ۲۰۱۵ سومیترا ویسواناتان، وکیل و کارمند کمک‌های بشردوستانه که در ۱۶ سال گذشته برای کمیساریای عالی سازمان ملل متحد برای پناهندگان (UNHCR) کار می‌کرد، جانشین وی شد.
اعتقاد سازمان مددکاری زنان این است که هیچ‌کسی مستحق ضرب و شتم نیست و همه مردم حق تعیین سرنوشت دارند و باید بر شرایطی که زندگی آنها را شکل می‌دهد کنترل داشته باشند.
هدف سازمان مددکاری زنان «ایجاد و ترویج احترام، حمایت و تحقق حقوق برابر زنان و تلاش در جهت رفع تبعیض علیه زنان، به ویژه در حذف خشونت علیه زنان» است.
سازمان مددکاری زنان از سه مرکز مختلف تشکیل شده‌است که همگی وظایف خاصی را انجام می‌دهند.
پناهگاه اولین مرکز سازمان مددکاری زنان بود و خانه ای است که زنان کتک خورده و فرزندانشان می‌توانند در آن سرپناهی پیدا کنند. در سال‌های گذشته همچنین به پناهگاهی برای کارگران مهاجر آزار دیده، زنان قاچاق شده، پناهجویان و مادران مجرد تبدیل شده‌است. در این مرکز مددکاران اجتماعی حرفه ای وجود دارند که به آن زنان کمک می‌کنند و همچنین جلسات مشاوره حضوری برای کسانی که به دنبال مشاوره هستند اما ممکن است نخواهند به پناهگاه نقل مکان کنند، برگزار می‌کنند. همچنین مشاوره تلفنی حرفه ای برای زنانی که با خشونت خانگی، تجاوز جنسی، سوء استفاده جنسی روبرو هستند و همچنین برای کسانی که در مورد ازدواج و طلاق سؤال دارند وجود دارد. میانگین تعداد تماس‌های تلفنی در سال توسط مددکاران اجتماعی ۱۵۰۰ تماس است.
در مارس ۲۰۱۴، سازمان مددکاری زنان اولین خط کمکی زنده پیامکی، TINA را برای حمایت از بازماندگان خشونت خانگی و زنان در بحران راه اندازی کرد. TINA به عنوان بخشی از کمپین ملی سازمان مددکاری زنان، هشتگ#No ExcuseForAbuse به مناسبت روز جهانی زن در ۸ مارس ۲۰۱۴ راه اندازی شد
به عنوان اولین در نوع خود، این مرکز در سال ۱۹۹۰ تأسیس شد و از آن زمان خانه ای برای فرزندان ساکنان سابق پناهگاه ایجاد کرد. این زنان تصمیم گرفته‌اند مستقل زندگی و کار کنند، اما هنوز توانایی مراقبت از فرزندان خود را ندارند. در داخل این مرکز کودکان خانه، آموزش و سیستم حمایتی دریافت می‌کنند که نیازهای جسمی، ذهنی و عاطفی آنها را برآورده می‌کند.
این دفتر عمدتاً مسئولیت اداری، تحقیقاتی و حمایتی را بر عهده دارد و به عنوان چهره عمومی سازمان عمل می‌کند.
سازمان مددکاری زنان برای تحت تأثیر قرار دادن تغییرات در سیاست‌ها و قوانین در مالزی برای حمایت از حقوق زنان لابی می‌کند.
در مارس ۲۰۰۶، سازمان مددکاری زنان با همکاری شورای ملی سازمان‌های زنان، یک کنفرانس مطبوعاتی ترتیب داد تا به‌طور رسمی گزارش کنوانسیون رفع هرگونه تبعیض علیه زنان را که توسط ائتلافی از سازمان‌های غیردولتی تهیه شده بود، راه اندازی کند.
سازمان مددکاری زنان یکی از اعضای کومانگو COMANGO، ائتلاف سازمان‌های غیردولتی مالزی است، که برای تعامل با بازنگری دوره ای جهانی، فرآیندی برای بازنگری حقوق بشر یک کشور که توسط شورای حقوق بشر سازمان ملل در سال ۲۰۰۶ تأسیس شد، تلاش می‌کند. سازمان مددکاری زنان همچنین در نگارش گزارش کومانگو برای چرخه دوم بررسی دوره ای جهانی در سال ۲۰۱۳ شرکت داشت
سازمان مددکاری زنان با چندین کمپین آگاهی عمومی قابل توجه برای برجسته کردن موضوع خشونت خانگی مشارکت داشته‌است.
سازمان مددکاری زنان کمپین ملی آموزش عمومی هشتگ #No ExcuseForAbuse را در ۸ مارس ۲۰۱۴ راه اندازی کرد تا موضوع خشونت خانگی را برجسته کند. سازمان مددکاری زنان می‌خواست ایده‌هایی را به چالش بکشد که زنانی که از خشونت خانگی رنج می‌برند ممکن است بدون اینکه متوجه شوند مورد سوء استفاده قرار گیرند. هدف این کمپین هدف قرار دادن مراحل اولیه آزار خانگی و دستیابی به زنانی بود که در روابط بالقوه آزاردهنده بودند.
این کمپین شامل راه‌اندازی یک نمایشگاه هنری بود که بلوزهای گلدوزی شده را به نمایش می‌گذاشت که افکار بازماندگان قربانی را نشان می‌داد. در هر بلوز کلماتی مانند "اشکال ندارد، عذرخواهی کرد." او گفت که دیگر این کار را نخواهد کرد."این بلوزها هنری در مکان‌های مختلفی در دره کلانگ، ساحل شرقی و ساراواک شرقی به نمایش گذاشته شد.
بخش دیگری از این کمپین زنان را تشویق کرد تا عکس‌های خود را با پوشیدن تی شرت‌های #NoExcuseForAbuse در رسانه‌های اجتماعی آپلود کنند. چهره‌های برجسته‌ای که در آن شرکت کردند شامل سیاستمدارانی مانند حاجه نانسی شکری، وزیر بخش نخست‌وزیری بود.
مرحله سوم این کمپین بر راه اندازی خط کمک پیامکی، TINA متمرکز بود. TINA برای نشان دادن یک دوست مجازی، «فکر می‌کنم من به کمک نیاز دارم» برای قربانیان است که می‌توانند به او مراجعه کنند.
به مناسبت روز ولنتاین، ۲۰۱۴، سازمان مددکاری زنان به عنوان بخشی از یک کمپین آگاهی بخشی گل رز توزیع کرد تا به مردم یادآوری کند که عشق باید بدون قید و شرط باشد. این کمپین بر افزایش آگاهی در مورد چرخه سوء استفاده متمرکز بود، به ویژه بر رفتار سوء استفاده‌کنندگانی که در پی حوادث سوءاستفاده کرده عذرخواهی می‌کنند، قول می‌دهند و هدایایی می‌دهند.
در فوریه ۲۰۱۳، سازمان مددکاری زنان با بادی شاپ برای حمایت از ۱ میلیارد افزایش، یک کمپین جهانی سازماندهی شده توسط وی دی که خواستار پایان دادن به خشونت علیه زنان و ترویج برابری جنسیتی برای زنان در سراسر جهان است، همکاری کرد.
نبرد لووف یا دفاع از لووفStanisław Nicieja, Legenda Lwowskich Orląt, [w:] Lwów wśród nas. () یک درگیری شش‌ماهه بود که از نوامبر ۱۹۱۸ تا مه ۱۹۱۹ در گالیسیا رخ داد. این درگیری پس از انحلال اتریش-مجارستان میان نیروهای محلی جمهوری خلق اوکراین غربی و نیروهای مقاومت لهستان ساکن شهر رخ داد که در نهایت با آمدن ارتش لهستان نتیجه به نفع لهستانی‌ها رقم خورد. این درگیری نقطه آغاز جنگ لهستان و اوکراین بود که نهایتاً با پیروزی لهستان پایان یافت.
این شهر را لهستانی‌ها لووف، اوکراینی‌ها لویو و اتریشی‌ها لمبرگ می‌خواندند. لووف بزرگ‌ترین شهر ناحیه گالیسیای شرقی بود که براساس سرشماری سال ۱۹۱۴ اتریشی‌ها ۵۱٪ جمعیت آن پیرو کلیسای کاتولیک، ۲۸٪ یهودی و ۱۹٪ پیرو کلیسای کاتولیک یونانی اوکراین بودند. از نظر زبانی هم با ۸۶٪ زبان لهستانی و ۱۱٪ با زبان اوکراینی صحبت می‌نمودند.New International Encyclopedia, Volume 13. 1915. "Lemberg'.' pg. 760Timothy Snyder. (2003). "The Reconstruction of Nations." New Haven: Yale University Press. pg. 134 در ناحیه گالیسیای شرقی ۶۱٪ مردم اوکراینی و ۲۷٪ لهستانی بودندTimothy Snyder. (2003). "The Reconstruction of Nations." New Haven: Yale University Press. pg. 123 که اوکراینی‌ها بیشتر در نواحی روستایی و لهستانی‌ها در شهرها زندگی می‌کردند.Norman Davies, "God's playground: a history of Poland in two volumes", Oxford University Press, 2005, p. 379 این شهر که پس از تقسیم لهستان به اتریش رسیده بودEncyclopædia Britannica, Partitions of Poland یکی از مراکز فرهنگی و فکری لهستانی‌ها به حساب می‌آمد.Paul R. Magocsi, "Encyclopedia of Canada's peoples", University of Toronto Press, 1999 p. 1057,
به دلیل مداخله ارشیدوک ویلهلم اتریش که هویت اوکراینی را پذیرفته و خود را یک ملی‌گرای اوکراینی می‌دانست دو هنگ از نیروهای ارتش اتریش-مجارستان که بیشترشان اوکراینی بودند به شهر آورده شدندTimothy Snyder (2008). Red Prince: the Secret Lives of a Habsburg Archduke. New York: Basic Books, pg. 117 و واحدهای متشکل از لهستانی‌ها به جبهه‌های دیگر برده شدند تا از درگیری میان طرفین ممانعت به عمل آید. افزون بر این واحد تفنگداران سیچ اوکراینی که در بوکوفینا مستقر بود هم قرار بود به لووف آورده شود. رادا ملی اوکراینی‌ها (مجلسی متشکل از نمایندگان اوکراینی در مجلسین امپراتوری اتریش-مجارستان و شورای گالیسیا و بوکوفینا) در نظر داشت که تأسیس جمهوری خلق اوکراین غربی را در ۳ نوامبر ۱۹۱۸ اعلام نماید اما با رسیدن خبر نزدیکی هیئت لهستانی این تاریخ را به ۱ نوامبر تغییر داد.Encyclopedia of Ukraine, vol. 5, 1993 entry written by Andrzej Chojnowski
بین ساعت ۳:۳۰ تا ۴:۰۰ صبح روز ۱ نوامبر ۱۹۱۸ سربازان اوکراینی ضمن تصرف تمامی اماکن نظامی و عمومی لووف پرچم اوکراین را در سرتاسر شهر برافراشته و ایجاد دولت اوکراین را اعلام نمودند. فرماندار اتریشی شهر بازداشت شد و قدرت به معاون او رسید که اقتدار عالی رادا ملی اوکراین را به رسمیت می‌شناخت. فرمانده نظامی اتریشی شهر نیز از زیردستان خود خواست تا قدرت رادا را به رسمیت بشناسند. سرهنگ دمیترو ویتوفسکی فرمانده کل نیروهای اوکراینی در لوو شد که شامل ۶۰ افسر و ۱۲۰۰ سرباز بودند. لووف به عنوان پایتخت جمهوری خلق اوکراین غربی اعلام شد که بر گالیسیای شرقی، کوه‌های کارپات تا روستای کومانگچا و جمهوری کومنسزا، روسینیای کارپاتی و شمال بوکوفینا ادعا داشت. با این حال عمده نواحی مورد ادعا و از جمله خود شهر لووف از نظر بسیاری از اهالی جزوی از خاک لهستان محسوب می‌شدند. از جمعیت ساکن شهر اوکراینی‌ها به گرمی از اعلام جمهوری اوکراینی استقبال می‌کردند و جمعیت قابل توجه یهودیان شهر هم بی‌طرف بودند اما جمعیت لهستانی ساکن شهر از اینکه ناگهان جزوی از یک کشور اوکراینی شده بودند متعجب شدند.Orest Subtelny, "", pp. 367-368, University of Toronto Press, 2000,
نیروهای لهستانی که در ابتدا متشکل از یک گروه دویست نفره از سازمان نظامی لهستان بودند با ۶۴ اسلحه قدیمی مقاومت را در یک مدرسه در حومه غربی شهر سازمان دادند. طی روزهای بعد صدها لهستانی که عمدتاً متشکل از جوانان عضو انجمن پیشاهنگی و راهنمایی لهستان بودند به مقاومت کنندگان پیوستند و توانستند قسمت‌هایی از نواحی غربی شهر را بازپس بگیرند اما مرکز شهر همچنان در تصرف اوکراینی‌ها بود.
اوکراینی‌ها علی‌رغم برتری تسلیحاتی با محیط شهر ناآشنا بودند و آمادگی جنگ شهری را نداشتند. همچنین واحد تفنگداران سیچ اوکراینی که از بوکوفینا در حال نزدیکی به شهر بود به دلیل مقاومت لهستانی‌ها متوقف شده بود. آشنایی لهستانی‌ها با محیط شهر در روزهای ابتدایی نقش بسیار حیاتی را ایفا کرد. در ادامه درگیری‌ها تعداد نیروهای لهستانی به ۶۰۰۰ تن رسید که از این میان ۱۴۰۰ نفر از دانش‌آموزان و جوانان شهر بودند که به واسطه شجاعت و دلاوریشان در نبرد به عقاب‌های جوان لووف مشهور شدند.Alexander Victor Prusin. (2005). "Nationalizing a Borderland: War, ethnicity and Anti-Jewish violence in east Galicia, 1914-1920." Tuscaloosa: The University of Alabama Press, pg. 80 همچنین تعدادی جنایتکار خرده‌پا در میان لهستانی‌ها حضور داشتند که به سرعت به دلیل شجاعتشان معروف شدند. در روز ۳ نوامبر بالاخره تعدادی از واحدهای تفنگداران سیچ توانستند وارد شهر شده و فرماندهی نیروهای اوکراینی به سرهنگ هنات استوانیف سپرده شد. در همین روز لهستانی‌ها به ایستگاه مرکزی قطار شهر حمله‌ور شده و توانستند ضمن تصرف آن دو قطار مهمات و تسلیحات اوکراینی‌ها را تصاحب نمایند که برتری تسلیحاتی اوکراینی‌ها را کاهش می‌داد. در ۵ نوامبر اوکراینی‌ها از قسمت غربی شهر عقب‌نشینی کردند اما حملات متعدد لهستانی‌ها برای تصرف مرکز شهر هم ناموفق بود و خط تماس نیروهای طرفین تثبیت شد.
در ۱۱ نوامبر ۱۹۱۸ کشور لهستان استقلال خود را اعلام کرد و روز بعد اولین واحدهای ارتش لهستان تحت فرمان ژنرال واتسواو استاچویچ وارد پرزمیسی در ۷۰ کیلومتری لووف شدند. اوکراینی‌ها که این حرکت را تلاشی از جانب لهستانی‌ها برای شکستن محاصره شهر می‌دیدند یک حمله تمام عیار بر علیه بخش غربی شهر را آغاز نمودند که علی‌رغم درگیری‌های گسترده از ۱۳ تا ۱۵ نوامبر با مقاومت لهستانی‌ها حمله اوکراینی‌ها ناموفق ماند و در ۱۸ نوامبر آتش‌بس امضا شد.
با ورود نخستین واحدهای لهستانی شامل ۱۴۰ افسر، ۱۲۲۸ سرباز و ۸ قبضه توپ تحت فرمان سرهنگ میخال توکاژفسکی-کاراژویش به شهر در ۲۱ نوامبر اوکراینی‌ها از گورستان لیچاکیو که نقطه مهمی محسوب می‌شد عقب رانده شدند و روز بعد به صورت کامل شهر را ترک کردند در حالی که همچنان از سه طرف لووف را در محاصره داشتند.
پس از اشغال شهر توسط لهستانی‌ها گروهی از سربازان و جنایتکاران اقدام به غارت شهر نمودند که در نتیجه این آشوب دو روزه نزدیک به ۳۴۰ نفر از شهروندان کشته شدند که ۲/۳ ایشان اوکراینی و باقی یهودی بودند.Norman Davies. "Ethnic Diversity in Twentieth Century Poland." In: Herbert Arthur Strauss. Hostages of Modernization: Studies on Modern Antisemitism, 1870-1933/39. Walter de Gruyter, 1993. اتهام یهودیان همکاری با اوکراینی‌ها بود و تخمین زده می‌شود که ۱۵۰ یهودی کشته و ۵۰۰ مغازه یهودی غارت شدند.Hagen, p.9 پس از برقراری نظم در شهر، مقامات لهستانی تعدادی از افرادی را که در این آشوب‌ها دست داشتند را تنبیه نمودند.
نبرد بر سر شهرهای مورد مناقشه و از جمله شهر لووف تا مه ۱۹۱۹ ادامه یافت. پس از عقب‌نشینی اوکراینی‌ها در نوامبر آن‌ها شهر را از سه جهت محاصره کردند و تنها راه ارتباطی لهستانی‌ها با شهر از طریق راه‌آهن پزمیشل بود. نظر به اهمیت این خط راه‌آهن درگیری‌های بسیاری بر سر آن انجام گرفت و حتی در مقاطعی از قطار زرهی استفاده شد.
اوکراینی‌ها در نوامبر ۱۹۱۸ و فوریه ۱۹۱۹ حملاتی را برای تصرف شهر آغاز نمودند که بی‌نتیجه بود. در ۲۴ فوریه ۱۹۱۹ با فشار متفقین آتش‌بس موقتی میان طرفین برقرار شد.
درگیری میان طرفین دوباره در مارس ۱۹۱۹ آغاز شد تا آنکه تهاجم سراسری لهستانی‌ها در گالیسیای شرقی در مه ۱۹۱۹ اوکراینی‌ها را مجبور به عقب‌نشینی کرد و نبرد ۶ ماهه برای شهر لووف پایان یافت.
مورخان لهستانی از این نبرد به عنوان آخرین نبرد متمدنانه یاد می‌کنند زیرا ضعف قوای طرفین و نبود سلاح‌های سنگین باعث شد تلفات غیرنظامی بسیار کم باشد و آسیب‌های اندکی به بافت شهر وارد شود. ساختمان‌های مهم مانند بیمارستان‌ها، پمپ‌های آب و نیروگاه‌ها به عنوان مناطق غیرنظامی معرفی شدند و آتش‌بس‌های موقت به صورت روزانه میان طرفین برقرار می‌شد. موقعیت‌های زیادی وجود داشت که دو طرف در زمان آتش‌بس با همدیگر فوتبال بازی می‌کردند یا مهمانی می‌گرفتند. یک افسر لهستانی در خاطرات خویش ذکر می‌نماید که در یکی از آتش‌بس‌ها افسری اوکراینی آنقدر در میان لهستانی‌ها مست کرد که خواب رفت و پس از پایان آتش‌بس بیدار شد، طرفین به سرعت آتش‌بس دیگری را اعلام نمودند تا افسر اوکراینی به نزد واحد خودش بازگردد.
تلفات لهستانی‌ها در نبرد لووف ۴۳۹ تن بود که از این میان ۱۲۰ نفر دانش‌آموز و ۷۶ نفر دانشجو دانشگاه لووف بودند. بیشتر این افراد در گورستان مدافعان لووف دفن شدند.
زمین‌لرزه ۲۰۲۳ بدخشان در ۲۱ مارس ۲۰۲۳ با درجه ۶٫۵ و عمق حدود ۱۸۷ کیلومتر ولایت بدخشان در افغانستان را لرزاند. مرکز زلزله ۴۰ کیلومتری جنوب شرقی شهر جرم بوده‌است. این زلزله در افغانستان، پاکستان، هند، تاجیکستان خساراتی به بار آورد و در مجموع ۲۱ کشته و ۳۸۳ مجروح بر جای نهاد.
در افغانستان دست کم ۱۰ نفر کشته و ۸۰ نفر زخمی شدند و بیش از ۶۵۵ خانه آسیب دیده‌است.
فهرست سفرای روسیه بر اساس کشور
لرزهای پس از زایمان () یک پاسخ فیزیولوژیک که ظرف ۲ ساعت پس از زایمان به شکل لرزهای غیرقابل کنترل رخ می‌دهد. این لرزها در بسیاری از زنان پس از انجام زایمان دیده می‌شود و می‌تواند ناخوشایند باشد. لرزها مدت کوتاهی دوام می‌آورند و تصور می‌شود که نتیجه یک پاسخ سیستم عصبی باشند. همچنین ممکن است به دلیل جابجایی مایعات و فشار و زورزدن‌های حین زایمان باشند. این لرزها یک پاسخ طبیعی در نظر گرفته می‌شود و هیچ تبی همراه آن وجود ندارد. تب نشان دهنده عفونت است. دادن اطمینان خاطر به مادر، تنها چیزی است که لازم است و باید مادر را گرم نگه داشت. لرزهای پس از زایمان به عنوان یک اتفاق نسبتاً معمول و عادی در نظر گرفته می‌شود و تصور بر آن است که احتمالاً به دمای محیط هم ربط دارد.