moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
آراگون در میانهٔ دههٔ ۱۹۲۰ از پزشکی دست کشید و در ۱۹۳۰ به کنگرهٔ نویسندگان انقلابی مسکو رفت. در اتحاد جماهیر شوروی، سوررئالیسم محکوم شد و آراگون هم هیچ مخالفتی با این محکومیت نکرد. این رفتار او رنجش برتون را به دنبال داشت و موجب اختلاف آن دو شد.
این شاعر در اوایل دههٔ ۳۰ با الزا تریوله خواهر زن مایاکوفسکی، نویسندهٔ روس، ازدواج کرد و از این زمان به بعد، تقریباً تمام اشعار او دربارهٔ همسرش سروده شده‌است. آراگون در ۱۹۳۱ رسماً پیوند خود را با سوررئالیسم قطع کرد و به فعالیت‌های سیاسی و اجتماعی پرداخت.
لوئی آراگون علاوه بر روزنامه‌نگاری برای مجله‌ L'Humanité، به همراه پل نیزان، سردبیر مجله Commune (کمون) شد که توسط انجمن Écrivains et Artistes Révolutionnaires (انجمن نویسندگان و هنرمندان انقلابی) منتشر می‌شد. روشنفکران و هنرمندانی که در جبهه‌ای مشترک علیه فاشیسم کنار یکدیگر جمع شده بودند. آراگون در ژانویه 1937 به همراه آندره ژید، رومن رولان و پل ویلانت کوتوریر به عضویت کمیته کارگردانی مجله کمون درآمد. سپس این مجله نام "بررسی ادبی فرانسوی برای دفاع از فرهنگ" (revue littéraire française pour la défense de la Culture) را گرفت. با کناره گیری ژید در آگوست 1937، مرگ Vaillant-Couturier در پاییز 1937 و پیری رومن رولان، آراگون کارگردان مؤثر آن شد. در دسامبر 1938، او نویسنده جوان ژاک دکور را به عنوان سردبیر خواند. مجله کمون به شدت در بسیج روشنفکران فرانسوی به نفع جمهوری اسپانیا درگیر بود.
درون‌مایه اصلی آثار لویی آراگون را می‌توان عشق و میهن‌پرستی عنوان کرد. او در اشعارش بارها عشق خود به الزا و فرانسه را توامان بیان کرده‌است. همچنین اشاره به عناصر طبیعت در اشعار او به فراوانی دیده می‌شود.باقری، الهام؛ «بررسی تطبیقی جلوه‌های عشق در مجموعه اشعار السا اثر آراگون و آیدا در آینه اثر شاملو با تکیه بر عناصر اصلی طبیعت»، پایان‌نامه کارشناسی ارشد، دانشگاه شهید چمران اهواز، 1395.
وی در ۲۳ دسامبر ۱۹۸۲ در سن ۸۵ سالگی، درگذشت.
در ایران کتاب‌های: «نامه‌های تیرباران شده»، «هفته مقدس» و «یادگار شهیدان»، از جمله آثار این نویسنده، به فارسی ترجمه و منتشر شده‌اند.
همچنین برخی از سروده‌های آراگون به صورت پراکنده، در مجموعه‌هایی که به شعر فرانسه می‌پردازند یا در نشریات ادبی، ترجمه و منتشر شده‌اند.
پرتره اثری است از نقاش فراواقع‌گرا (سوررئال ِ) بلژیکی، رنه ماگریت (۱۸۹۸ - ۱۹۶۷ میلادی) که در سال ۱۹۳۵ میلادی در بروکسل خلق شد.
در این طبیعت بی‌جان یک بطری، لیوان، چاقو، چنگال و بشقابی با یک برش کالباس و یک چشم بر روی آن نمایش داده شده‌است. این اثر نمونه‌ای کلاسیک از تکنیکی است که ماگریت را از سوررئالیست‌های دیگر جدا می‌کرد. نقاشانی مانند دالی و مکس ارنست معمولاً نمایشی رویایی و تحریف شده از اشکالی واقعی در ترکیب با اجسامی انتزاعی را ثبت می‌کردند اما ماگریت، بیشتر تصویری رئال از اشیایی معمولی را به وسیله مفهوم یا رابطه‌شان با یکدیگر، فرا واقعی می‌آفرید. در اینجا وجود یک چشم در میانه بشقاب که مستقیماً به بیننده خیره شده‌است، کار را در چهارچوب تعریف شده سوررئال قرار می‌دهد.
این اثر هم‌اکنون در اختیار «موزه هنرهای مدرن» نیویورک است.
«پرتره» در موزه هنرهای مدرن نیویورک
پیر اُگوست رنوآر (۲۵ فوریه ۱۸۴۱ – ۳ دسامبر ۱۹۱۹) نقاش فرانسوی است.
او در لیموژ فرانسه به دنیا آمد و از جوانی نقاشی را آغاز کرد. او بعدها به پاریس آمد و در آنجا نقاش‌خانه‌ای دایر کرد و به ترسیم صورت اشخاص اشتغال ورزید. حیات هنری او نخست تحت تأثیر هنر چینی بود. او سپس به سبک نقاشانی همچون آلفرد سیسلی و کلود مونه که از بنیانگذاران مکتب امپرسیونیسم در نقاشی بودند پیوست. این نقاشان هم مانند دیگر امپرسیونیست‌ها در خلق آثار خود مناظر و سوژه‌های طبیعی و فضای آزاد را با توجه بر نور و رنگ طبیعی انتخاب نمودند. آثار رنوار به آثار تابستانی معروف است و از شفافیت و نور و سایه‌روشن‌های روزهای تابستان برخوردار است. برخی از آثار اگوست رنوآر عبارت بودند از: ضیافت در شب، که از بهترین آثار امپرسیونیسم به‌شمار می‌رود، و همچنین آسیای گالِت، تاب، و لوژ. رنوآر بیش از خود اشیا به انعکاسات نور در اشیاء توجه داشت. او همچنین نخستین هنرمندی بود که رنگ مشکی را از آثار خود حذف کرد.
رنوآر ابتدا به عنوان هنرمند تجاری و سپس چندین سال به عنوان نگهبان موزهٔ لوور پاریس کار کرد. در سال ۱۸۶۲ برای تحصیل نزد شارل گلیرCharles Gleyre رفت و در استودیو شخصی او با بازیل،Bazille کلود مونهMonet و سیسلیSisley آشنا شد و به عضویت گروه آن‌ها درآمد. در سال ۱۸۷۰ اولین طرح خود را کشید و از آن پس اغلب با کلود مونه کار کرد.
وی در دومین، سومین و هفتمین دور نمایشگاه امپرسیونیسم همراه کلود مونه و دیگر پیشگامان این مکتب نقاشی شرکت کرد و در طی سال‌های ۱۸۷۸ تا ۱۸۸۳ نمایشگاه‌هایی را به صورت انفرادی برپا کرد. در سال ۱۸۷۵، مشکلات مالی هنرمندان سبک امپرسیونیسم آن‌ها را وادار به حراج آثار خود کرد. در سال ۱۸۹۰ برای آخرین بار در یک نمایشگاه گروهی همراه دیگر امپرسیونیستها شرکت کرد و مدال لژیون را نصیب خود کرد. رنوآر با وجود ناراحتی‌های جسمانی که داشت تا آخر عمر به نقاشی کشیدن ادامه داد.
این نقاش بزرگ فرانسوی پس از ۷۸ سال زندگی که ۹ سال آخر آن به گوشه نشینی بر اثر بیماری رماتیسم سپری شد، در ۱۷ دسامبر ۱۹۱۹ در فرانسه درگذشت.
مسئله سه کارت یکی از مسائل معروف نظریه احتمالات است که صورت آن به شرح زیر است:
فرض کنید سه کارت در اختیار داریم:
سه کارت را داخل کلاهی می‌اندازیم و تصادفا یکی از آنها را انتخاب می‌کنیم. رویی از آن که بالاست سیاه رنگ است. احتمال اینکه روی دیگر نیز سیاه رنگ باشد چه قدر است؟
جواب درست این مسئله ۲/۳ ولی جواب شهودی آن ۱/۲ است.
در نگاه اول به نظر می‌رسد که اگر یک روی کارت سیاه باشد دو حالت برای طرف دیگر وجود دارد. یا کارت ما کارت سیاه است و طرف دیگر نیز سیاه رنگ است یا کارت ما سیاه و سفید است و طرف دیگر سفید است. اشکال اصلی این راه حل این است که در این مسئله نه تنها یک روی کارت سیاه است بلکه رویی از آن که بالاست سیاه رنگ است.
شهود به شما می‌گوید که شما کارتی را به صورت تصادفی انتخاب می‌کنید. ولی در واقع شما یک رو از یک کارت را به صورت تصادفی انتخاب کرده‌اید. این سه کارت ۶ رو دارند که ۳ تا از آنها سفید و ۳ تای دیگر سیاه است. از این ۳ روی سیاه دو رو دارای روی دیگر سیاه و دیگری دارای روی سفید است. بنابراین شانس اینکه روی دیگر نیز سیاه باشد ۲/۳ است.
روی کارت‌ها را با اعداد ۱ تا ۶ شماره گذاری می‌کنیم. کارت سیاه شماره‌های ۱ و۲. روی سیاه کارت سیاه و سفید روی سیاه آن ۳ و روی سفید آن ۴ و کارت سفید ۵ و ۶. احتمال اینکه هر کدام از این اعداد در انتخاب تصادفی ما ظاهر شوند برابر است. اگر روی ظاهر شده سیاه باشد احتمال اینکه هر کدام از اعداد ۱، ۲ یا ۳ ظاهر شده باشند برابر است. در دو حالت از این سه حالت روی دیگر کارت سیاه خواهد بود بنابراین احتمال برابر ۲/۳ است.
احتمال اینکه کارت انتخابی، کارت سیاه باشد ۱/۳ و احتمال اینکه روی کارت ظاهر شده سیاه باشد ۱/۲ است.
با توجه به اینکه می‌دانیم کارت انتخاب شده کارت سفید نیست؛ احتمال بالا بودن روی سیاه ۳/۴ و احتمال اینکه کارت انتخاب شده کارت سیاه باشد ۱/۲ است.
۲۷۱ (قمری)، دویست و هفتاد و یکمین سال در گاهشماری هجری قمری است.
۲۱امین روز از ماه شوال
مسجد بزرگ پاریس مسجدی در شهر پاریس است که بعد از جنگ جهانی اول جهت قدردانی از مسلمانان که علیه آلمان‌ها جنگیده بودند بنا نهاده شد.
مسجد همه روزه از ساعت 9 صبح تا 6 بعد از ظهر و تا نماز عشا باز است.
گانسو یکی از استان‌های کشور چین است.
این استان در شمال این کشور قرار گرفته و دارای مرز کوتاهی با کشور مغولستان نیز می‌باشد.
مرکز این استان شهر لانژو است.
جمعیت آن بالغ بر ۲۶ میلیون نفر است.
مساحت این استان برابر ۴۵۴٬۰۰۰ کیلومتر مربع است.
مردم هوئی (هویی، خویی یا خویی زو)، نام یک گروه قومی بزرگ در کشور چین است. هویی‌ها در شمال چین زندگی می‌کنند و بیشتر آن‌ها مسلمان هستند. این قوم در واقع بخشی از قوم هان قوم اصلی کشور چین هستند با این تفاوت که مسلمان هستند و تعداد آن‌ها در سال ۲۰۱۸ میلادی حدود ۱۵ میلیون نفر تخمین زده می‌شود.
قوم هوئی نقش مهمی در فرهنگ غنی چینی قدیم داشته‌اند و هم‌اکنون نیز هنرهای بسیاری در چین از این قوم سر منشأ گرفته‌اند. در میان این مردم صوفی گری رواج بسیاری دارد و تأثیرپذیری از فرهنگ ایرانی نیز در ادبیات، نمایش، قالی بافی و معماری این مردمان دیده می‌شود. در واقع اسلام در میان این مردم از طریق بازرگانان ایرانی مسلمان رواج یافته‌است.
مردم هوئی بزرگ‌ترین قوم مسلمان در چین هستند و اویغورها دومین گروه قومی مسلمان در چین هستند. خویی‌زو یا هوئی قوم مسلمان ایرانی‌تبار هستند که حدود ۵۰۰ سال پیش برای ترویج دین اسلام به چین رفتند، با قوم خَن (هان) ازدواج کردند و در آن جا ماندگار شدند. در این میان اقوام چینی، قوم «خویی‌زو» بسیار به بهداشت فردی و نوع خوراک خود اهمیت داده و به آموزه‌های اسلام پایبند هستند. این قوم اغلب در غرب چین و شمال غربی چین ساکن هستند.https://www.khabaronline.ir/news/1348872/خفاش-موش-سوسک-سگ-قورباغه-را-ژاپنی-ها-وارد-غذای-چینی-ها-کردند
Dru C. Gladney, "Ethnic Identity in China: The Making of a Muslim Minority Nationality (Case Studies in Cultural Anthropology)", 1997, .
گوئیژو یکی از استان‌های کشور چین است.
این استان در جنوب این کشور قرار گرفته است.
مرکز این استان شهر گوئیانگ است.
جمعیت آن بالغ بر ۳۹ میلیون نفر است.
مساحت این استان برابر ۱۷۶،۱۰۰ کیلومتر مربع است .
هاینان یا هائینان یکی از استان‌های کشور چین است.
این استان در جنوب این کشور قرار گرفته است و کوچکترین استان جمهوری خلق چین به شمار می‌آید.
مرکز این استان شهر هائیکو است.
جمعیت آن بالغ بر هشت میلیون نفر است.
هاینان خارج از سرزمین اصلی چین قرار گرفته و مشتمل بر چند جزیره است.
مساحت این استان برابر ۳۳،۹۲۰ کیلومتر مربع است .
هِه‌بِی (نیز هِبئی) با تلفظ دقیقتر «خه‌بِی» (به چینی: 河北省،‌ به پین‌یین: Héběi Shěng) یکی از استان‌های کشور چین است.
این استان در شرق این کشور قرار گرفته‌است و مرکز آن شهر شیجیاژُوانگ می‌باشد.
جمعیت آن طبق آخرین سرشماری در سال ۲۰۱۹ نزدیک به ۷۶ میلیون نفر است.
مساحت این استان برابر ۱۸۸٬۸۰۰ کیلومتر مربع است.
نام این استان‌، «هه‌بئی»، در زبان چینی به معنی «شمال رودخانه» می باشد. نام این استان اشاره به موقعیت آن در شمال رود زرد دارد. نام استان هنان، استان همسایهٔ جنوبی هبئی، به معنی «جنوب رودخانه» و اشاره به موقعیت آن استان در جنوب رود زرد دارد.
این استان دو کلان‌شهر پکن و تیانجین را از سه طرف محاصره کرده و حتی قسمتی از آن به صورت جزیره ای و جداگانه بین دو این دو شهر قرار گرفته‌است. بیشتر شهرهای مهم این استان از جمله شهرستان شیجیاژُوانگ (مرکز استان) در بخش جنوبی آن می‌باشد. ارتفاع متوسط از سطح دریا بین ۱۲۰۰تا ۱۵۰۰ متر بوده و اکثر مناطق آن دارای آب و هوای چهار فصل می‌باشد.
هِیلونگ‌جیانگ یا هیلونگ‌ژیانگ ، یکی از استان‌های جمهوری خلق چین است که در شمال شرقی این کشور قرار گرفته است و با کشور روسیه هم مرز است. مرکز استان آن شهر هاربین است.
جمعیت آن بالغ بر ۳۸ میلیون نفر است.
مساحت این استان برابر ۴۶۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع است .
استان هوبئی (به چینی:湖北省؛ به پین‌یین: Húběi Shěng، به شیائو جینگ:‌خُ‌بُوِ شْ، معادل لاتین قدیمی:‌ Hupeh) یک استان محصور در خشکی در جمهوری خلق چین است و بخشی از منطقه مرکزی چین است. نام این استان به معنای «شمال دریاچه» است که اشاره به موقعیت آن در شمال دریاچه دانگتینگ است.[7] مرکز استان، ووهان، به عنوان یک مرکز حمل و نقل بزرگ و قطب سیاسی، فرهنگی و اقتصادی مرکز چین عمل می کند.
نام هوبی رسماً به اختصار «هوبئی » (È)، نامی باستانی مرتبط با بخش شرقی این استان از زمان ایالت E از سلسله ژو غربی در سال می باشد. 1045–771 پ.م. نام محبوب هوبی "楚" (فقط) است (پیشنهاد شده توسط ایالت قدرتمند چو، که در زمان سلسله ژو شرقی 770 - 256 قبل از میلاد در این منطقه وجود داشت). هوبی از شمال با استان های هنان، از شرق به آن هوئی، از جنوب شرقی به جیانگشی، از جنوب با هونان، از غرب چونگ کینگ و از شمال غربی با شانشی همسایه است. سد معروف سه دره در فیلد Y i، در غرب استان واقع شده است.
منطقه هوبئی خانه فرهنگ های پیچیده نوسنگی بود. در دوره بهار و پاییز (770–476 قبل از میلاد)، قلمرو هوبئی امروزی بخشی از ایالت قدرتمند چو بود. چو اسماً یکی از ایالت های خراجی خاندان ژو بود و خود گسترش تمدن چینی بود که چند قرن پیش در شمال ظهور کرده بود. اما همچنین از نظر فرهنگی ترکیبی منحصر به فرد از فرهنگ شمالی و جنوبی بود، و ایالتی قدرتمند بود که بخش زیادی از رودخانه یانگ تسه میانی و پایینی را حفظ می کرد و قدرت آن به سمت شمال تا دشت چین شمالی گسترش می یافت.
در طول دوره کشورهای متخاصم (475-221 قبل از میلاد) چو به دشمن اصلی ایالت تازه‌کار شین در شمال غربی (در منطقه فعلی گوانژونگ، استان شانشی) تبدیل شد، که با توسعه‌طلبی بیرونی شروع به دفاع از خود کرد. با شروع جنگ‌های بین کین و چو، چو سرزمین‌های بیشتری را از دست داد: ابتدا تسلط خود بر حوضه سیچوان، سپس (در سال 278 قبل از میلاد) قلب خود را که مطابق با هوبی مدرن است. در سال 223 قبل از میلاد، کوین بقایای رژیم چو را که به سمت شرق گریخته بودند، به عنوان بخشی از جنگ های چین برای متحد کردن چین تعقیب کرد.
کین سلسله کین را در سال 221 قبل از میلاد تأسیس کرد، اولین سلسله های متحد در چین. سپس سلسله هان در سال 206 قبل از میلاد شین جانشین آن شد که استان (ژو) جینگژو را در هوبی و هونان امروزی تأسیس کرد. قین و هان نقش فعالی در استعمار کشاورزی هوبی ایفا کردند و سیستمی از دایک‌های رودخانه را برای محافظت از زمین‌های کشاورزی از سیل‌های تابستانی حفظ کردند. در اواخر قرن سوم سلسله هان شرقی، جینگژو توسط جنگ سالار منطقه ای لیو بیائو اداره می شد. پس از مرگ او، قلمرو لیو بیائو توسط جانشینانش به کائو کائو، یک جنگ سالار قدرتمند که تقریباً تمام شمال چین را تسخیر کرده بود، تسلیم شد. اما در نبرد صخره های سرخ، جنگ سالاران لیو بی و سان جون، سائو سائو را از جینگژو بیرون کردند. سپس لیو بی کنترل جین گوانگژو را به دست گرفت و Guan Yu را به عنوان مدیر برتر (در برتر مدرن، هوبئی) برای محافظت از استان جی ایننگ منصوب کرد. او در ادامه محور (حوضه سیچوان) را فتح کرد، اما جینگژو را به خورشید Q u فشار دهید از دست داد. برای چند دهه بعد، جینگژو تحت کنترل پادشاهی وو بود که توسط سان کوان و جانشینانش اداره می شد.
هجوم مردم عشایر شمالی به منطقه در آغاز قرن چهارم (قیام پنج بربر و فاجعه یونگجیا (شورش یونگ جیا)) تقریباً سه قرن تقسیم به شمال تحت حاکمیت عشایر (اما به طور فزاینده ای سینیزه شده) آغاز شد. هان بر جنوب حکومت می کرد. هوبی، در جنوب، برای تمام این دوره تحت فرمانروایی جنوب باقی ماند، تا زمانی که چین توسط سلسله سوئی در سال 589 متحد شد. در سال 617 سلسله تانگ جایگزین سوئی شد، و بعداً سلسله تانگ، آنچه را که اکنون هوبئی نامیده می شود تحت چندین مدار قرار داد. حوزه قضایی: مدار جیانگ نانسی در جنوب. پیست شاناندونگ (شانان دونگدائو) در غرب و پیست هوانان در شرق. پس از فروپاشی سلسله تانگ در اوایل قرن دهم، هوبی تحت کنترل چندین رژیم منطقه ای قرار گرفت: جینگ نان در مرکز، یانگ وو و جانشین آن تانگ جنوبی در شرق، پنج سلسله در شمال و شو تا شیژو (شنگ ژو). ، در انشی مدرن، انشی توجیا و استان خودمختار میائو).
سلسله سونگ در سال 982 منطقه را دوباره متحد کرد و بیشتر شهر هوبی را در مدارجین در هوبئی قرار داد که نسخه طولانی‌تر نام فعلی هوبئی است. مغول ها این منطقه را در سال 1279 فتح کردند و تحت حکومت آنها استان هوگوانگ ایجاد شد که هوبی، هونان و بخش هایی از گوانگدونگ و گوانگشی را در بر می گرفت. در زمان حکومت مغول ها، در سال 1331، هوبی در اثر شیوع مرگ سیاه ویران شد، انگلستان، بلژیک و ایتالیا تا ژوئن 1348 حمله کرد، که طبق منابع چینی طی سه قرن بعد گسترش یافت و جمعیت ها را در سراسر اوراسیا از بین برد.
سلسله مینگ مغول ها را در سال 1368 بیرون راند. نسخه آنها از استان هوگوانگ کوچکتر بود و تقریباً به طور کامل با استان های مدرن هوبی و هونان مطابقت داشت. در حالی که هوبی از نظر جغرافیایی از مراکز قدرت مینگ حذف شد. در سالهای آخر مینگ، هوبی امروزی چندین بار توسط ارتش شورشی ژانگ شیانژونگ و لی زیچنگ ویران شد. سلسله مانچو چینگ که در سال 1644 بیشتر منطقه را در اختیار داشت، به زودی هوگوانگ را به استان های مدرن هوبی و هونان تقسیم کرد. با این حال، سلسله چینگ به حفظ نایب السلطنه هوگوانگ ادامه داد، یکی از مشهورترین آنها ژانگ ژیدونگ بود، که اصلاحات نوسازی او هوبی (به ویژه ووهان) را به مرکز تجارت و صنعت پررونق تبدیل کرد. منطقه هوانگ است/Daye، در جنوب شرقی ووهان، به مرکز مهم معدن و متالورژی تبدیل شد. [نیازمند منبع]
در سال 1911 قیام ووچانگ در ووهان امروزی رخ داد و سلسله چینگ را سرنگون کرد و جمهوری چین را تأسیس کرد. در سال 1927 ووهان مقر حکومتی شد که توسط عناصر چپ‌گرای کومینتانگ به رهبری وانگ جینگ‌وی تأسیس شد. این دولت بعداً در دولت چیانگ کای شک در نانجینگ ادغام شد. در طول جنگ جهانی دوم بخش‌های شرقی هوبی توسط ژاپن فتح و اشغال شد در حالی که بخش‌های غربی تحت کنترل چین باقی ماند.
در طول انقلاب فرهنگی در دهه 1960، ووهان شاهد درگیری بین گروه های رقیب گارد سرخ بود. در ژوئیه 1967، درگیری های داخلی شهر را در حادثه ووهان ("حادثه 20 ژوئیه")، درگیری مسلحانه بین دو گروه متخاصم که در اوج انقلاب فرهنگی برای کنترل شهر می جنگیدند، درگیر شد.
با افزایش ترس از جنگ هسته ای در طول درگیری های مرزی چین و شوروی در اواخر دهه 1960، استان شیانینگ هوبی به عنوان محل پروژه 131، یک ستاد فرماندهی نظامی زیرزمینی انتخاب شد.
این استان - و به ویژه ووهان - به شدت از سیل رودخانه یانگ تسه در سال 1954 رنج برد. ساخت سد در مقیاس بزرگ دنبال شد، با سد جنرال الکتریک نفرین بر روی رودخانه یانگ تسه در نزدیکی فیلد در سال 1970 آغاز شد و در سال 1988 تکمیل شد. ساخت سد سه دره، بیشتر در بالادست، در سال 1993 آغاز شد. در سال‌های بعد، مقامات میلیون‌ها نفر را از غرب هوبی اسکان دادند تا راه را برای ساخت سد باز کنند. تعدادی سد کوچکتر نیز بر روی شاخه های یانگ تسه ساخته شده است.
نیروگاه هسته ای ξ آرامش در دافانژن، شهرستان تونگشان، ξ آرامش برای میزبانی حداقل چهار راکتور آب تحت فشار 1250 مگاواتی (MW) AP1000 برنامه ریزی شده است. کار بر روی سایت در سال 2010 آغاز شد. اولین راکتور برای شروع ساخت در سال 2011 و راه اندازی آنلاین در سال 2015 برنامه ریزی شده بود. با این حال، ساخت فاز اول هنوز از سال 2018 شروع نشده است.
معبد عبادت در کوه وودانگ
برج جرثقیل زرد
در 1 دسامبر 2019، اولین مورد COVID-19 در همه گیری کووید -19در شهر ووهان شناسایی شد. در ژانویه 2020، ویروس SARS-CoV-2 به طور رسمی شناسایی شد و دولت‌های محلی و فدرال را مجبور کرد تا مناطق قرنطینه گسترده را در سراسر استان هوبی، به‌ویژه ووهان پایتخت به‌عنوان کانون شیوع، اجرا کنند. 15 شهر به طور جزئی یا کامل مسدود شدند و 57 میلیون نفر به طور مستقیم تحت تأثیر قرار گرفتند. به دنبال شیوع شدید بیماری در کشورهای متعدد دیگر، از جمله در مناطق مختلف جهان، متعاقباً شیوع بیماری در مارس 2020 به عنوان یک بیماری همه گیر اعلام شد. با این حال، پس از گذشت بیش از هشت هفته، قرنطینه اکثر شهرهای استان برداشته شد.
دشت جیانگان بیشتر بخش مرکزی و جنوبی هوبی را اشغال می کند، در حالی که غرب و حومه آن کوهستانی تر است، با رشته هایی مانند کوه های وودانگ، کوه های جینگ، کوه های دابا، و کوه های وو (در شمال به جنوب ناهموار). سفارش). کوه‌های دابی در شمال شرقی دشت جیانگگان، در مرز هنان و آنهویی قرار دارند. کوه های Tongbai در شمال در مرز هنان قرار دارند. در جنوب شرقی، کوه های موفو مرز جیانگشی را تشکیل می دهند. بلندترین قله در هوبی، قله بسیار قوی استاست که در کوه های Daba در منطقه جنگلی بسیار خانه مزرعه است یافت می شود. ارتفاع آن 3105 متر است.
دره رودخانه لیانگ تای در شهرستان کوه زینگ. این یک منطقه کشاورزی مهم است زیرا کاشت برنج و سایر محصولات در اینجا امکان پذیرتر از دامنه کوه های اطراف است.
دو رودخانه اصلی هوبی رودخانه یانگ تسه و شاخه چپ آن، رودخانه هان هستند. آنها نام خود را به دشت جیانگگان قرض دادند - جیانگ نماینده یانگ تسه و هان نماینده رودخانه هان. رودخانه یانگ تسه از غرب از طریق سه دره وارد هوبئی می شود. نیمه شرقی سه دره (دره یقه ξو بخشی از تنگه وو) در غرب هوبی قرار دارد، در حالی که نیمه غربی در همسایگی چونگ کینگ قرار دارد. رودخانه هان از شمال غربی وارد استان می شود. پس از عبور از بیشتر استان، دو رودخانه بزرگ در مرکز ووهان، مرکز استان به هم می رسند.
از جمله شاخه های قابل توجه یانگ تسه در استان می توان به جریان شن نونگ (یک شاخه شمالی کوچک که به شدت تحت تاثیر پروژه سد سه دره قرار گرفته است) اشاره کرد. چینگ، آبراه اصلی جنوب غربی هوبی. هوانگ بو در نزدیکی فیلد Y i. و رودخانه فوشوی در جنوب شرقی.
هزاران دریاچه در چشم انداز دشت جیانگان هوبئی پراکنده اند و به هوبی نام "استان دریاچه ها" داده اند. بزرگترین این دریاچه ها دریاچه لیانگزی و دریاچه هنگ هستند. سدهای آبی متعدد تعدادی مخزن بزرگ ایجاد کرده اند که بزرگترین آنها مخزن دانجیانگکو در رودخانه هان در مرز بین هوبی و هنان است. [نیازمند منبع]
هوبی دارای آب و هوای نیمه گرمسیری مرطوب (Cfa یا Cwa بر اساس طبقه بندی آب و هوای کوپن)، با چهار فصل مجزا است. زمستان‌ها خنک تا سرد است، با میانگین دمای 1 تا 6 درجه سانتی‌گراد (34 تا 43 درجه فارنهایت) در ژانویه، در حالی که تابستان‌ها گرم و مرطوب است، با میانگین دمای 24 تا 30 درجه سانتی‌گراد (75 تا 86 درجه فارنهایت) در جولای. ; دمای تنبیهی 40 درجه سانتیگراد (104 درجه فارنهایت) یا بالاتر به طور گسترده با ووهان، مرکز استان مرتبط است. نواحی کوهستانی غرب هوبئی، به ویژه بسیار خانه مزرعه است، با تابستان‌های خنک‌تر، بازدیدکنندگان زیادی را از ووهان و دیگر شهرهای دشت‌نشین جذب می‌کنند.
علاوه بر پایتخت ووهان، شهرهای مهم دیگر جینگمن هستند. شیان، مرکز صنعت خودروسازی و دروازه کوه‌های وودانگ. فیلد Y i، پایگاه اصلی پروژه های عظیم برق آبی در جنوب غربی هوبی؛ و شاشی
هوبئی به هفده بخش در سطح استان (که دوازده شهر در سطح استان (شامل یک شهر زیر استانی) و یک استان خودمختار وجود دارد) و همچنین سه شهر در سطح شهرستان که مستقیماً اداره می شوند (همه در سطح استانی فرعی) تقسیم می شود. شهرها) و یک منطقه جنگلداری در سطح شهرستان به طور مستقیم اداره می شود. در پایان سال 2017، کل جمعیت 59.02 میلیون نفر است.
1954 طغیان رودخانه یانگ تسه1954 طغیان رودخانه یانگ تسه
<bdi>《深圳统计年鉴2014》</bdi>
هون‌آن (نیز هونان) , یکی از استان‌های کشور چین است. این استان همچنین به‌استان شیان هم شهرت دارد. این استان در جنوب شرقی این کشور قرار گرفته‌است و مرکز آن شهر چانگشا است. جمعیت آن بالغ بر شصت و هفت میلیون نفر است. مساحت این استان برابر ۲۱۱٫۸۰۰ کیلومتر مربع است. رودخانه یانگ تسه از ارتفاعات شمال این استان سرچشمه می‌گیرد.
جیانگ‌سو (نیز جیانگسو) ، یکی از استان‌های کشور چین است. این استان در شرق این کشور قرار گرفته‌است و مرکز آن شهر نانجینگ است. جمعیت آن بالغ بر ۷۵ میلیون نفر است. مساحت این استان برابر ۱۰۲٬۶۰۰ کیلومتر مربع است.
جیانگ‌شی (نیز جیانکشی یا جیانکسی) ، یکی از استان‌های کشور چین است. این استان در جنوب شرقی این کشور قرار گرفته‌است و مرکز آن شهر نانچانگ است. جمعیت آن بالغ بر ۴۳ میلیون نفر است. مساحت این استان برابر ۱۶۶٬۹۰۰ کیلومتر مربع است.
جی‌لین (نیز جیلین) ، یکی از استان‌های کشور چین است.این استان در شمال شرقی این کشور قرار گرفته است و مرکز آن شهر چانگچون است. استان جیلین با کشورهای کره شمالی و روسیه هم مرز است.
جمعیت آن بالغ بر ۲۷ میلیون نفر است.
مساحت این استان برابر ۱۸۷،۴۰۰ کیلومتر مربع است .
لیائونینگ یکی از استان‌های کشور چین است.
این استان در شمال شرقی این کشور قرار گرفته است و مرکز آن شهر شنیانگ است.
جمعیت آن بالغ بر ۴۲ میلیون نفر است.
استان لیائونینگ با کشور کره شمالی هم‌مرز است.
مساحت این استان برابر ۱۴۵٬۹۰۰ کیلومتر مربع است .
ورزش(فوتبال)
فوتبال این شهر نیز در سوپر لیگ فوتبال چین از اعتبار خوبی برخوردار است.
در جام باشگاه‌های آسیا ۹۰–۱۹۸۹ توانست تیم لیائونینگ (شهر شنیانگ(مرکز استان)) این استان ، به عنوان اولین تیم چینی قهرمان آسیا شود.
رقابت با تیم های ایرانی
در ۲۹ جولای ۱۹۹۱ در فینال جام باشگاه‌های آسیا ۹۱–۱۹۹۰ تیم لیائونینگ(شنیانگ) ، برابر تیم استقلال ایران صف آرایی کرد ؛ که علیرغم گلزنی ژو هوی این تیم با گل های رضا حسن زاده و صمد مرفاوی در نهایت ۲-۱ مغلوب این تیم ایرانی شد و با از دست دادن جام قهرمانی فوتبال آسیا ، آن را به استقلال ایران واگذار کرد.
همچنین در ۲۸ آوریل ۱۹۹۹ در نیمه نهایی جام باشگاه‌های آسیا ۹۹–۱۹۹۸ ، تیم دالیان واندا این شهر برابر تیم استقلال ایران قرار گرفت ؛ که علیرغم تلاش تیم شهر دالیان برای کامبک مسابقه ، در نهایت با گل طلایی علی موسوی ۴-۳ مغلوب این تیم تهرانی شد.
چینگ‌های یا کینگ‌های یکی از استان‌های کشور چین است. این استان در مرکز این کشور قرار گرفته‌است و مرکز آن شهر شی نینگ است. جمعیت آن بالغ بر پنج میلیون نفر است.
شِنسی یا شاآنشی ، (به پینیین: Shǎnxī) یا با نام تاریخی کنجانفوhttps://archive.org/stream/02076761.cn#page/n26/mode/2up یکی از استان‌های کشور چین است.
این استان در مرکز این کشور قرار گرفته‌است و مرکز آن شهر شیان است.
جمعیت آن بالغ بر ۳۷میلیون نفر است.
در ۲۳ ژانویهٔ ۱۵۵۶، زمین‌لرزه‌ای به بزرگی ۸٫۰ در مقیاس ریشتر این شهر را لرزاند که منجر به کشته شدن ۸۳۰٬۰۰۰ نفر از ساکنان آن شد. ازاین‌رو، از این زمین‌لرزه به‌عنوان مرگبارترین زمین‌لرزهٔ تاریخ بشریت یاد می‌شود.
مساحت این استان برابر ۲۰۵٬۸۰۰ کیلومتر مربع است.
نام استان «شِنشی» (陝西)، به معنی «غرب شان» و اشاره به موقعیت شهر شی‌آن در غرب «گردنهٔ شان» در شهر در سطح ولایت سانمنشیا دارد. در گذشته، این گردنه مهم‌ترین راه ارتباطی بین شهر مهم شی‌آن و سایر مناطق چین بوده‌است.
استان دیگری در همسایگی این استان، با نام شانشی (山西) وجود دارد. نام این استان به معنی «غرب کوه» و اشاره به موقعیت این استان در غرب رشته کوه تایهانگ دارد.
در زبان چینی معیار، نام هر دوتا استان، «شان‌شی» (shanxi) تلفظ می‌شود. تنها تفاوت در تلفظ نام آن‌ها، در نواخت ادای هجای «شان» می‌باشد. نام استان شانشی (山西) با نواخت سطح بالا (Shānxī)، و نام استان شِنسی (陝西) با نواخت افت-خیز پایین (Shǎnxī) ادا می‌شود؛ بنابراین، نویسه‌گردانی نام این دو استان به الفبای زبان‌هایی که نواخت‌بر نیستند، دشوار می‌باشد.
به همین خاطر، حداقل از میانهٔ قرن ۱۸ میلادی به بعد، در نویسه‌گردانی لاتین، نام استان شانشی به صورت «Shansi» (شانسی) و نام استان شِنسی به صورت «Shensi» نوشته شده‌است. نوشتار نام این استان به صورت «شنسی» در اطلاسهای ایرانی و عثمانی نیز مرسوم شد.
بعدتر در اواسط قرن بیست، در نوشتار پین‌یین، برای متمیز کردن نام این دو استان، نوشتن «Shaanxi» نیز رایج شد. این نوع نوشتار بازتاب دهندهٔ شیوهٔ لاتین‌نویسی زبان چینی ماندارین، پیش از استانداردسازی پین‌یین امروزی بود.
در الفبای لاتین، نوشتار «Shensi» برای نام این استان تا سال ۱۹۸۷ میلادی مرسوم بود. اما از آن سال به بعد، دولت چین تنها نوشتار «Shaanxi» را به رسمیت می‌شناسد.
در زبان اویغوری، استان شانشی (山西) نیز به شکل «شه‌نشی» و نام استان شِنشی (陝西) به صورت «شینشی» نوشته می‌شود.
شان‌دونگ (نیز شاندونگ) ، یکی از استان‌های کشور چین است. این استان در شرق این کشور قرار گرفته‌است و مرکز آن شهر جینان است.
جمعیت آن بالغ بر ۹۲ میلیون نفر است.
مساحت این استان برابر ۱۵۶٬۷۰۰ کیلومتر مربع است.
شانشی یا شانکسی ، یکی از استان‌های کشور چین است.
این استان در شرق این کشور قرار گرفته‌است و مرکز آن شهر تائی یوان است.
جمعیت آن بالغ بر ۳۳ میلیون نفر است.
مساحت این استان برابر ۱۵۶٬۸۰۰ کیلومتر مربع است.
بخش وسیعی از دیوار بزرگ چین در شمال این استان قرار گرفته‌است.
نام استان «شانشی» (山西) به معنی «غرب کوه» و اشاره به موقعیت این استان در غرب رشته کوه تایهانگ دارد.
استان دیگری در همسایگی این استان، با نام شِنشی (陝西) وجود دارد. نام این استان به معنی «غرب شان» و اشاره به موقعیت شهر شی‌آن در غرب «گردنهٔ شان» در شهر در سطح ولایت سانمنشیا دارد. در گذشته، این گردنه مهم‌ترین راه ارتباطی بین شهر مهم شی‌آن و سایر مناطق چین بوده است.
در زبان چینی معیار، نام هر دوتا استان، «شان‌شی» (shanxi) تلفظ می‌شود. تنها تفاوت در تلفظ نام آن‌ها، در نواخت ادای هجای «شان» می‌باشد. نام استان شانشی (山西) با نواخت سطح بالا (Shānxī)، و نام استان شِنشی (陝西) با نواخت افت-خیز پایین (Shǎnxī) ادا می‌شود. بنابراین، نویسه‌گردانی نام این دو استان به الفبای زبان‌هایی که نواخت‌بر نیستند، دشوار می‌باشد.
به همین خاطر، حداقل از میانهٔ قرن ۱۸ میلادی به بعد، در نویسه‌گردانی لاتین، نام استان شانشی به صورت «Shansi» (شانسی) و نام استان شِنشی به صورت «Shensi» نوشته شده است. نوشتار نام این استان به صورت «شنسی» در اطلاسهای ایرانی و عثمانی نیز مرسوم شد.
در الفبای لاتین،‌ نوشتار «Shensi» برای نام این استان تا سال ۱۹۸۷ میلادی مرسوم بود. اما از آن سال به بعد، دولت چین تنها نوشتار «Shaanxi» را به رسمیت می‌شناسد.
در زبان اویغوری، استان شانشی (山西) نیز به شکل «شەنشى» و نام استان شِنشی (陝西) به صورت «شېنشى» نوشته می‌شود.
یون‌نان (南云) یا قریانیhttps://archive.org/stream/02076761.cn#page/n26/mode/2up یکی از استان‌های کشور چین است. این استان در جنوب این کشور قرار گرفته‌است و مرکز آن شهر کون مینگ است. جمعیت این استان طبق آمار سال ۲۰۰۷ میلادی ۴۴٬۸۳۰٬۰۰۰ نفر می‌باشد که از این لحاظ دوازدهمین استان چین می‌باشد. مساحت این استان برابر ۳۹۴٫۱۰۰ کیلومتر مربع است. رودخانه یانگ تسه از ارتفاعات شمال این استان سرچشمه می‌گیرد. اقوام هان (نژاد اصلی مردم چین)، یی، بای، هانی، جوانگ، دای، میائو و هویی در این استان زندگی می‌کنند. بخش هایی از شمال این استان بخشی از تبت تاریخی است.
ژه‌جیانگ یا ژجیانگ ، پین‌یین: Zhejiang) یکی از استان‌های کشور چین است. گاه به اختصار ژه (浙) نامیده می‌شود. این استان در شرق این کشور قرار گرفته‌است و مرکز آن شهر هانگژو است.
جمعیت آن بالغ بر ۴۷ میلیون نفر است.
مساحت این استان برابر ۱۰۱٬۸۰۰ کیلومتر مربع است. ژجیانگ سرزمینی تپه‌ای است و تپه‌های سرسبز بیشتر مساحت این استان را پوشانده‌اند. این استان در مجاورت دریای شرقی چین قرار گرفته‌است.
هر سال کنگرهٔ ایالات متحدهٔ آمریکا بودجۀ فدرالی را به تصویب می‌رساند که در آن جزئیات خرج پول مالیات در سال آینده مشخص می‌شود. این چارت‌ها میزان پولی را که در هر سال از ۵۰ سال گذشته به سازمان ناسا تعلق یافته‌اند را برای تحقیقات فضایی و برنامه‌های تحقیقاتی سیاره‌ای و فضایی بدون سرنشین ناسا مشخص می‌کنند.
بودجه سالانه ناسا در مقیاس میلیون دلار آمریکا
پاسادینا یکی از شهرهای کوچک ایالت کالیفرنیا در کشور آمریکا است و در شمال خاوری کلان‌شهر لس آنجلس واقع شده‌است.
مؤسسه فناوری کالیفرنیا و آزمایشگاه پیشرانه جت (از زیرمجموعه‌های ناسا) در پاسادینا قرار دارند. این شهر هرسال میزبان برگزاری کارناوال سالانه گل رز است.
این شهر همچنین بخاطر کتاب "غول برفی پاسادینا" که توسط نویسنده معروف وحشت آر.ال. استاین به نگارش درامده، مشهور است.
پارادوکس یعنی : در جمله دو کلمه تضاد به هم باشد دو کلمه متضاد مثل : دور و نزدیک ، شروع و پایان ،
پارادوکس در منطق به «حکم» یا احکامی ظاهراً صحیح.
ویلیام کواین پارادوکس‌های منطقی را به چهار دسته تقسیم کرد:
پارادوکس‌های حقیقی به ما نتایجی را ارائه می‌دهند که هر چند در وهله اول مهمل، عجیب یا غیرمنتظره به نظر می‌رسند ولی در واقع صحیح هستند و هیچ خلل یا ناهماهنگی در فرضیات یا استدلالات آن‌ها وجود ندارد. از این دسته پارادوکس‌ها می‌توان به پارادوکس روز تولد، پارادوکس جنسیت و مسئله سه کارت اشاره کرد.
پارادوکس‌های مجازی پارادوکس‌هایی هستند که نه تنها مهمل به نظر می‌رسند بلکه در واقعیت نیز فرضیات یا استدلالات استفاده شده در آن‌ها ناصحیح است. پارادوکس اسب‌ها یا مسائلی که در انتها نتیجه‌ای مانند ۱ = ۲ می‌دهند از این دسته‌اند.
پارادوکس‌هایی که در هیچ‌کدام از دسته‌های فوق نباشند معمولاً تناقض هستند. این دسته از پارادوکس‌ها با استفاده از اصول پذیرفته شده منطق ما را به نتایجی می‌رسانند که با هم متناقض هستند. از این دسته پارادوکس‌ها می‌توان به پارادوکس اعدام غیرمنتظره اشاره کرد.
بعضی اوقات دسته چهارمی برای پارادوکس‌ها استفاده شده‌است:
پارادوکسی است که در آن می‌پذیریم که گزاره‌ای در یک لحظه هم صحیح و هم ناصحیح است. در فلسفه بعد از ارسطو چنین حکمی باطل تلقی می‌شود اما در منطق ناسازگار گاهی از آن استفاده می‌شود.
خود ناتوصیف، کلمه‌ای است که خودش را توصیف نمی‌کند.
پس کلمه «خود ناتوصیف» خود ناتوصیف است.
پارادوکسی که خودش را نتواند توصیف کند
صورت پارادوکس[ویرایش]
فرض می‌کنیم الف و ب دو فرد دوقلوی همسان اند که ساعت‌های یکسانی دارند. ب یک سفر فضایی را با سرعت بالا (نزدیک به سرعت نور) شروع می‌کند در حالی که الف در خانه می‌ماند. الف به‌طور دائم ساعت ب را مشاهده می‌کند و می‌بیند که ساعت ب به علت اتساع زمان کند کار می‌کند. بالاخره ب به خانه بر می‌گردد. از آن جا که ساعت ب در این سفر کند کار کرده‌است، الف نتیجه می‌گیرد که ب در پایان این سفر از او جوان‌تر است؛ ولی فرض کنید که بخواهیم این وضعیت را از دیدگاه ب مورد مطالعه قرار دهیم. از آن جا که اتساع زمان فقط به حرکت نسبی بستگی دارد، در طول این سفر ب می‌بیند که ساعت الف کند کار می‌کند، و وقتی که سفر به پایان می‌رسد، ب نتیجه می‌گیرد که الف از او جوان تر است. بدیهی است که هر دو دوقلو نباید درست گفته باشند. آیا یکی از این دوقلوها حقیقتاً جوان تر است؟
راه حل[ویرایش]
نظریهٔ نسبیت خاص فقط برای بررسی دستگاه‌های مرجع لخت (دارای سرعت ثابت) پایه‌ریزی شده‌است. اگر در این سؤال هر دو برادر بدون شتاب، از هم دور شوند، این امکان وجود ندارد که دوباره یک دیگر را ملاقات کنند (با یک دیگر در یک مکان قرار بگیرند). پس یکی از آن‌ها باید سرعتش را تغییر بدهد و شتاب داشته باشد. شتاب داشتن نسبی نیست، یعنی هر کس نمی‌تواند ادعا کند که ساکن است و دیگری شتاب دارد. این فرق اساسی میان سرعت و شتاب، باعث می‌شود که نسبی بودن همه‌چیز در این مثال از بین برود. بدین ترتیب امکان بررسی این سؤال در نسبیت خاص نیست؛ اما با توجه به تحلیل نسبیت عام، ساعت کسی که شتاب گرفته‌است عقب می‌ماند؛ یعنی بازهٔ زمانی کوتاه تری را احساس می‌کند و جوان تر می‌ماند.[۱][۲]
یک دانه شن را در نظر بگیرید. مطمئناً این یک دانه یک تپه شن محسوب نمی‌شود. حالا فرض کنیم تعدادی دانه شن داریم که هنوز آن‌قدر زیاد نشده‌اند که تپه شن به حساب بیایند. اگر به این تعداد فقط یک دانه اضافه کنیم مطمئناً ناگهان یک تپه نخواهیم داشت. آنچه هست هنوز هم تپه شن نیست. پس هیچ تعدادی شن یک تپه شن نیست.
همین استدلال را می‌شود با مویِ سر انجام داد و نتیجه گرفت که همهٔ انسان‌ها کچل اند!
این معضل به این دلیل پدید می‌آید که قواعدِ شفاف و دقیقِ منطقِ کلاسیک را به کلماتِ ذاتاً مبهمِ زبانِ طبیعی اعمال کرده‌ایم. حال یا باید بگوییم زبانِ انسان ایراد دارد و ابهام یک ضعف است، یا اصالت را به زبان داده و بگوییم زبان هرچه هست به همین صورت درست است، این منطقِ کلاسیک است که ایراد دارد. دراین‌صورت باید منطقی بسازیم که در آن گزاره‌ها بتوانند ابهام داشته باشند، یعنی گاهی نه صددرصد صادق و نه صددرصد کاذب باشند، بلکه ارزشی بینابین را اختیار کنند. به این نوع منطق منطقِ چندارزشی گفته می‌شود.
آقاخان نام لقبی موروثی است که به امام اسماعیلیان گفته می‌شود. نخستین‌بار فتح‌علی شاه قاجار، به حسن‌علی شاه که چهل و ششمین امام اسماعیلیه بود، لقب «آقاخان» را اعطا کرد و از آن زمان به بعد، امامان اسماعیلی با لقب احترام‌آمیز «آقاخان» خطاب می‌شوند.شیعیان اسماعیلی ایران؛ اقلیتی به دور از جنجال، "بی‌بی‌سی فارسی"
تاکنون چهار تن از امامان اسماعیلیه عنوان آقاخان داشته‌اند:
در دوران پادشاهی محمدرضا شاه پهلوی در اسناد و مجالس رسمی ایران به آقاخان با عنوان والاحضرت (که مخصوص خانواده سلطنتی بود) خطاب می‌شد.
آقا خان چهارم، که در ایران به «پرنس کریم آقاخان» معروف است، بنیان‌گذار شبکه توسعه آقاخان است که برای گسترش آموزش و بهبود وضع زندگی در برخی کشورهای جهان مانند کشورهای افریقای شرق، هندوستان، پاکستان و کشورهای آسیای مرکزی کار می‌کند. شبکه توسعه آقاخان زیرمجموعهٔ امامت اسماعیلی و متشکل از چندین نهاد همکار متشکل از مرکز جهانی کثرت‌گرایی، خدمات تعلیمی آقاخان، خدمات صحی آقاخان، ادارهٔ خدمات بشردوستانه فوکس، اداره آقاخان برای اسکان و … می‌باشد. جایزه معماری آقاخان و جایزه موسیقی آقاخان از جوایز معروف در زمینه معماری و موسیقی است
آقاخان چهارم
آروبا جزیره‌ای است در جنوب دریای کارائیب، در منطقهٔ آنتیل کوچک و جزئی از پادشاهی هلند به‌شمار می‌آید.
این جزیره که ۳۳ کیلومتر درازا دارد در شمال شبه‌جزیرهٔ پاراگوانای ایالت فالکون ونزوئلا واقع شده‌است.
بر خلاف بقیه منطقه کارائیب، آروبا آب‌وهوایی خشک و بیابانی و پوشیده از درختان کاکتوس دارد. این جزیره بیرون از کمربند توفان قرار دارد و جزیره‌ای گردشگری است.
مرکز آروبا، شهر اورنجستاد و زبان‌های رسمی آن هلندی و پاپیامنتو است.
عارف عارف‌کیا (زادهٔ ۱۹ مرداد ۱۳۱۹) خواننده موسیقی پاپ اهل ایران است.بیوگرافی عارف عارف‌کیا در وبگاه iranchamber عارف حدود ۹۰۰ ترانه خواندهعارف: ۲۰ دقیقه با خاک ایران فاصله دارم؛ برنامهٔ بلور بنفش با بهزاد - تاریخ بازدید ۱۳۹۲/۷/۱۲("وبگاه بی‌بی‌سی") که افزون بر فارسی به زبان‌ها و لهجه‌های مختلف اجرا شده‌اند.عارف: آنچه امروز به دست آورده‌ام حاصل ده سال تلاش مداوم است؛ بریدهٔ مجلات قدیمی ("صفحهٔ رسمی عارف در فیسبوک")
عارف از پدر و مادری با اصالت اردبیلی در تهران متولد شد. مادرش متولد و ساکن باکو بود و در دانشگاه مسکو رشتهٔ دندانپزشکی را گذرانده بود؛ مادربزرگش نیز اُپرا می‌خواند و علاقهٔ فراوانی به اشعار به آذری برگردانده شدهٔ نظامی و خاقانی داشت.مصاحبه در شوی ستاره با اشکان روزبهانی در شبکه تلویزیونی NITV - تاریخ نمایش ١٣٨٠("وبگاه یوتوب") با شروع جنگ جهانی دوم بسیاری از خانواده‌های ایرانی به جنوب ارس (ایران) کوچانده شدند. پس از این کوچ اجباری مادرش مجبور شد دانشگاه را نیمه کاره رها کند، او با پسر عموی خود ازدواج کرد و نتیجه این ازدواج عارف بود. پدرش رانندهٔ کامیون بود که در آن زمان از مشاغل سخت و مهم محسوب می‌شد.خیلی زود به دلیل اختلاف در طرز تفکر، پدر و مادرش از هم جدا شدند و عارف مجبور شد که دور از محبت مادرانه، در کنار نامادری زندگی نماید. قحطی و کمبود مواد غذایی (به دلیل وقوع جنگ جهانی دوم) و کم‌توجهی به بهداشت، باعث شیوع بیماری‌هایی در ایران شده بود که عارف نیز به دلیل همین امراض و همچنین کمبود توجه و مراقبت مادرانه، به مریضی سختی دچار شد. به همین خاطر مادرش توانست سرپرستی او را بگیرد.عارف خواهر و برادرهای دیگری به نام‌های محمدرضا، علیرضا و شهرزاد نیز دارد. مادر عارف دیگر ازدواج نکرد.
عارف ۳ ساله بود که زندگی تازه‌ای را در کنار خانوادهٔ مادرش (در خیابان نادری، کوچهٔ شیروانی؛ در چهارراه استانبول) آغاز کرد. زبان اول در این خانواده آذری بود، حتی پدر بزرگ و مادربزرگش زبان فارسی بلد نبودند.[مصاحبه عارف در تلویزیون nex1 - پخش شده در آذر ١٣٩٢] شرایط زندگی آن‌ها از نظر مالی چندان خوب نبود اما همه تلاش می‌کردند که کانون خانواده گرم باشد،تنها دلخوشی این خانواده گوش دادن به یک رادیوی لامپی با مارک بود که همیشه بر روی موج رادیو بادکوبه تنظیم شده بود.
این رادیو هر روز از ساعت ۶ صبح تا شب روشن بود که مشتری اصلی آن دایی‌اش بود. از این رادیو علاوه بر آهنگ‌های آذری و غربی، گاهی نیز اُپراهای معروف اروپایی پخش می‌شد. مشهورترین خوانندگان آذری که رادیو بادکوبه صدای آن‌ها را پخش می‌کرد عبارت بودند از: رشید بهبودوف، بُلبل، ، شوکت و فاطمه. این‌ها اساتیدی بودند که صدایشان تعلیم دیده بود و هیچ‌گاه «خارج» نمی‌خوانند. همین امر باعث شد تا عارف مخفیانه از این استادان تقلید کند و ناخودآگاه «درست خواندن» و «میزان خواندن» و «کوک خواندن» را فرا بگیرد.
عارف به دبستان و دبیرستان تمدن رفت که در همان کوچهٔ شیروانی قرار داشت. در ایام جوانی نیز به هنرستان صنعتی (واقع در انتهای خیابان قوام‌السلطنه؛ ۳۰ تیر کنونی) رفت و در رشتهٔ درودگری (چوب و نجاری) مشغول به تحصیل شد و دیپلمش را از آنجا گرفت. فاصلهٔ منزل تا مدرسه ۱۰–۱۵ دقیقه زمان می‌برد و او همیشه این مسیر را پیاده طی می‌کرد. مسیر همیشگی او منحصر به خودش بود: لاین دوم خیابان و برخلاف حرکت اتوموبیل‌ها! او با خود ترانه‌های آن زمان را زمزمه می‌کرد، و این تنها کلاس تمرین برای صدایش بود.
عارف علاقهٔ فراوانی به موج نوین موسیقی پیدا کرده بود و ترانه‌های اجرا شده از ویگن، محمد نوری و… را با جدّیت دنبال می‌نمود؛ به‌طوری‌که هر ترانه‌ای که از رادیو پخش می‌شد را در دفترچه‌ای به زیبایی یادداشت می‌کرد و سعی می‌کرد آن‌ها را بلافاصله اجرا نماید. از آنجایی که تصویرگر خوبی بود کنار هر ترانه تصویری از آن ترانه را می‌کشید. در این دفترچه بیش از ۵۰ ترانه وجود داشت که آن را به یکی از بهترین دوستان دوران جوانی‌اش هدیه کرد. بعد از حدود ۶۰ سال، در مهرماه ۱۳۹۲ خورشیدی خانمی اعلام کرد که یادگاری عارف هنوز نزد خانواده ایشان وجود دارد که از طریق داییِ پدرش به او رسیده‌است.
عارف در دوران تحصیلش درسخوان نبود و مسائل را فرمولی محاسبه نمی‌کرد، اما خیلی باهوش بود، به‌طوری‌که باعث تعجب معلم‌ها می‌شد.
عارف در دوران تحصیل در کارخانه لاستیک‌سازی به عنوان کارگر ساده مشغول به کار شد. از آنجایی که در هنرستان زبان آلمانی را فراگرفته بود، خیلی زود در کارخانه پیشرفت کرد. پس از فارغ‌التحصیلی و مشمول شدن، عارف از کارخانه استعفا داد و پیگیر معافیت خود گردید.
عارف پس از دریافت دیپلم، جهت کسب درآمد ۴ گزینهٔ متفاوت را در مسیر خود می‌دید:
عارف مجبور بود که ۳ روز در هفته را در قزوین به تدریس بپردازد، به دلیل اینکه اتومبیل شخصی نداشت ساعت ۵ صبح خانه را ترک می‌کرد و با هر وسیله‌ای خودش را به قزوین می‌رساند؛ چرا که می‌بایست ۸ صبح سر کلاس حاضر می‌شد. اختلاف سنی عارف و شاگردانش کم بود چون خودش هم تازه دیپلم گرفته بود و سال قبل شاگرد مدرسه بود. او سعی می‌کرد هم با شاگردانش دوست باشد و هم سختگیر، تا آن‌ها درس‌ها را به خوبی یاد بگیرند.
پس از ۲٫۵ سال، عارف در حین بازگشت از قزوین دچار حادثه می‌شود؛ یکی از دوستان عارف (به نام علی مرتضوی) به همراه عارف و ۲ نفر دیگر (خاکباز و توتونچی) قصد برگشت به تهران را داشتند که ناگهان اتوموبیل تریموف منحرف و چپ می‌کند. در این حادثه فقط عارف صدمه می‌بیند. او از ناحیهٔ پشت گوش و قفسهٔ سینه به شدت مصدوم می‌شود، به‌طوری‌که ۲۰ روز خانه‌نشین می‌شود و مادرش به تنهایی از او پرستاری می‌کند.
بعد از بهبودی نسبی، عارف به ادارهٔ فرهنگ قزوین و هنرستان محل کار مراجعه کرده و ماجرای تصادف و مصدومیت خود را برای مسئولان شرح می‌دهد، که البته مسئولان وقت ادعای عارف را قبول نکرده و با سردی با او برخورد می‌کنند. گویا آنان عکسی از عارف در مجله تهران مصور دیده بودند و غیبت غیرموجه او را به خوانندگی‌اش در تلویزیون مربوط می‌دانستند. به همین دلیل فعالیت و اشتغال عارف را به حالت تعلیق (منتظر خدمت) درمی‌آوردند. عارف مغموم و ناراحت به تهران بازمی‌گردد.
عارف قبل از دریافت دیپلم ازدواج کرد. او ۴ بار ازدواج کرده که حاصل آن‌ها ۴ دختر به نام‌های سهیلا، سابرینا، نازلی و نیکیتا است که در اروپا و آمریکا زندگی می‌کنند. او همچنین یک پسر (به نام سهیل) داشت که در سن ۴۱ سالگی به دلیل سرطان لوزالمعده در آلمان درگذشت.
عارف برای اولین بار در یک مهمانی ترانه‌ای آذری را به همراه سازهایی شامل تار و دف و کمانچه (به آذری تارگاوال) خواند. تا آن زمان حتی خانواده‌اش هم صدای آواز او را نشنیده بودند و از علاقه‌اش به این هنر آگاه نبودند.
همچنین زمانی که حدود ۶ سال سن داشت، ترانهٔ سوزناک «دنیا ز تو سیرم، بگذار که بمیرم» (از قاسم جبلی) را می‌خواند که اطرافیان و همسایگان را به تحسین وامی‌داشت و می‌گفتند:
هر سال در آموزشگاه‌ها جشن پایان سال تحصیلی برگزار می‌شد که در آن دانش‌آموزان برنامه‌های هنری را اجرا می‌کردند. عارف نیز هر سال بخش آواز برنامه را اجرا می‌کرد.
اولین کنسرت عارف در این سن برای سازمان موسوم به «سازمان حمایت از مادران و کودکان» با همراهی ویولن و ضرب انجام شد. در این سازمانِ نوپا کودکان می‌توانستند به اجرای برنامه‌های هنری بپردازند.
عارف در دوران نوجوانی مدتی را در گروه کر ملی مشغول تجربه‌اندوزی شد. این گروه از تعدادی پسر و دختر تشکیل شده بود که به سرپرستی ایرج گلسرخی به تمرین و اجرای آهنگ‌های فولکلور آن زمان می‌پرداختند. از آنجایی که این گروه زیرپوشش باشگاه جوانان دموکرات ایران بود، پس از مدتی به دلایل سیاسی منحل شد.
عارف در برنامه‌های جشن پایان سال تحصیلی هنرستان نیز با جدّیت شرکت می‌کند. همراهان او در سال اول عبارت بودند از: فرامرز پارسی(فلوت، ویولن)، سیروس شمشیری (جاز/درامز)، بهروز ندیمی(آکاردئون)، مهندس بنام(گیتار). این گروه سال دوم کامل‌تر شد و بسیار موفق‌تر و حرفه‌ای‌تر برنامه‌شان را اجرا می‌کنند، به‌طوری‌که عارف برای اجرای برنامه در جشن پایان سال کلیه آموزشگاه‌ها انتخاب می‌شود.
جشن پایان سال کلیه آموزشگاه‌ها در تالار فرهنگ برگزار شد که جمعیتی حدود ۱۰۰۰ نفر را در خود جای داده بود، مهمان ویژهٔ این مراسم از خانوادهٔ سلطنتی پهلوی (فاطمه پهلوی یا شمس پهلوی) بود. عارفِ جوان برای اجرای برنامه به روی سن می‌رود و با دیدن جمعیت تصمیم به برگشتن می‌گیرد! اما دیر شده بود. بالاخره او بر ترس خود غلبه کرده و به سمت میکروفون رفته و آوازش را اجرا می‌نماید، که مورد تحسین همگان قرار می‌گیرد.
در اواخر دهه ۳۰ خورشیدی، ایران دارای یک کانال تلویزیونی و دو کانال رادیویی بود. تلویزیون نوپا بود و در بین عموم مردم متداول نبود. عارف به راحتی می‌توانست به رادیو نیرو هوایی (به مدیریت سرهنگ آقاخانی) برود و مشهور شود، اما در آنجا سبک متفاوتی از آهنگ‌ها اجرا می‌شد (که بعدها به سبک «کوچه بازاری» مشهور گشت). هدف اصلی عارف حضور در رادیو ایران بود، چرا که بسیاری از استادان موسیقی ایران در آنجا حضور داشتند. بزرگ‌ترین سدّی که سر راه او بود امتحان ورودی و تأییدیه شورای موسیقی رادیو بود که عبور از آن برای همه میّسر نبود.
زمانی که عارف در هنرستان تدریس می‌کرد، ۴ روز هفته را بیکار بود. او تصمیم گرفت با یکی از دوستانش به نام جمشید زندی یک گروه آماتوری تشکیل دهند تا در تلویزیون (تلویزیون خصوصیِ ثابت پاسال) قطعات موسیقی را اجرا کنند. آن‌ها ۲ آهنگ اسپانیایی را انتخاب کردند که توسط جمشید زندی تنظیم شدند و عارف هم ترانه‌های آن‌ها را سُرود. این دو ترانه «مادر» و «جلوهٔ ماه» نام داشتند که در آن عارف خواننده بود و جمشید زندی هم نوازنده آکاردئون بود، به دلیل اینکه گروه ناقص بود آن‌ها مجبور بودند گیتاریست و درامر را کرایه کنند.
این ترانه‌ها چندین هفته از تلویزیون پخش شد ولی موفقیتی در پی نداشتند.
یکی از روزهایی که عارف و جمشید برای ضبط آهنگ‌های‌شان به ساختمان تلویزیون می‌رفتند با یکی از کارمندان تلویزیون روبرو شدند. این شخص اسد منصور نام داشت که سازندهٔ آگهی‌های تلویزیون (مدیریت تلویزیون آگهی) بود و همچنین در مجلهٔ تهران مصوّر کار می‌کرد.
عارف در مورد هم صحبتی‌اش با اسد منصور می‌گوید:
فردای آن روز بین عارف و اسد منصور قراردادی بسته شد که به موجب آن قرار شد که مدیریت برنامه‌های عارف توسط اسد منصور انجام شود (شامل خرید ترانه و آهنگ، اجرای برنامه تلویزیونی و …) و ۳۰٪ کل درآمد را به عنوان حق‌الزحمه‌اش بردارد.
اسد منصور در اولین قدم عارف را با بابک افشار آشنا کرد.
پس از مدتی نیز نارملا به گروه اضافه شد. هرچند حضور همخوان در قرارداد عارف با اسد منصور وجود نداشت، اما عارف قبول می‌کند. نارملا دختری ایرانی-آشوری بود که دارای صدای سوپرانو بود. نفر چهارم این گروه، «فیروز» نام داشت که ایرانی الاصل و ساکن یونان بود. با پیشنهاد فیروز نسخه‌ای از گروه (که در یونان موفق بود) در ایران با عارف و نارملا تشکیل می‌شود.
اولین حضور عارف و نارملا در تلویزیون در سال ۱۳۴۰ خورشیدی در برنامه‌ای به نام «رنگین کمان» بود. مجری این برنامهٔ تبلیغاتی علی تابش بود که در آن عارف و نارملا ترانه‌های دوصدایی را به صورت زنده اجرا می‌کردند. این برنامه هفته‌ای ۲–۳ بار پخش می‌شد که بسیار مورد توجه تماشاگران قرار گرفت.
محبوبیت ترانه‌های دوصدایی این زوج باعث شد تا آن‌ها به برنامهٔ تلویزیونی دیگری به نام «نقاب سیاه» دعوت شوند.
آهنگ‌هایی که عارف و نارملا اجرا می‌کردند اغلب یونانی بودند که توسط بابک افشار تنظیم می‌شد و بیشتر اشعارش را پرویز وکیلی می‌نوشت. بعدها از عارف و نارملا و بابک به عنوان سه تفنگدار هنری یاد شده‌است.
با مسافرت نارملا به آمریکا و جدا شدنش از گروه، بسیاری معتقد بودند که عارف موقعیتش را از دست خواهد داد، اما او برنامه‌های قابل توجهی را اجرا کرد و توانست در مدت کوتاهی با توفیق کامل روبرو گردد.ترانه‌سرای غم- سال ١٣٤٦ - بریده مجلات قدیمی("پیج رسمی عارف در فیس‌بوک ")
زمانی که عارف در ابتدای راه بود، پوران بسیار محبوب و مشهور بود. او به عارف اجازه داد که یک ترانهٔ دوصدایی را با هم در تلویزیون به صورت زنده اجرا کنند. نام این ترانه «دیده دیده»[دیسکوگرافی ترانه‌های هفت آسمون و دیده دیده]("در برخی از مصاحبه‌ها زمان اجرای این دو ترانه به اشتباه گفته شده‌اند. ترانه هفت آسمون در کمپانی رویال به شماره رکورد RT#496 پخش شده ولی ترانه دیده دیده RT#604 می‌باشد. ")
بود.
این ترانه به حدّی مورد توجه قرار گرفت که برای بار دوم در همان برنامه اجرا شد. علت اجرای مجدد بخاطر تماسی بود که از دربار گرفته شد بود.[مصاحبه عارف با الهام الهی در تلویزیون ITN - تاریخ پخش شهریور ١٣٨٠]
اواخر دههٔ ۳۰ خورشیدی رادیو ایران به عنوان تنها رسانهٔ دولتی ایران، جایگاه بهترین‌ها بود. هر ترانه‌ای که از آن رادیو پخش می‌شد از فیلتری به نام شورای موسیقی رادیو عبور می‌کرد، چرا که اعتقاد داشتند هر ترانه باید از نظر شعر و آهنگ و آواز بدون نقص باشد. از طرف دیگر، اعضای این شورا از موسیقیدانان سنتی بودند و نمی‌خواستند آهنگ‌هایی غیر از موسیقی سنتی و ملی از رادیو پخش شود، بنابراین خیلی به ندرت آهنگ‌های پاپ از رادیو پخش می‌شد.کلاغ‌هایی در راه خانه - مصاحبه با منوچهر سخایی - وبگاه رادیو فردا - تاریخ ۱۳۸۶/۰۵/۳۰
در دوره‌های مختلف مشیر همایون شهردار، حبیب‌الله بدیعی، روح‌الله خالقی، مختاری و بعدها انوشیروان روحانی عضو این شورا بودند.
هر خواننده‌ای می‌خواست صدایش از رادیو ایران پخش شود باید تست صدا می‌داد. ۹۹٪ شرکت‌کنندگان موفق نمی‌شدند تأییدیه شورا بگیرند. این ترس در عارف هم وجود داشت، اما همراهی پوران به او اعتماد به نفس داد. بانو پوران عارف را به شورا معرفی کرد و دورادور ناظر بر اجرای او شد. مرحله اول اجرای یک ترانه بود که دلبخواهی بود، عارف نیز ترانه «می‌خوام برم کوه» از ویگن را اجرا کرد. در مرحله دوم، داور شورا (مشیر همایون شهردار) در آستانهٔ ۸۰ سالگی پشت پیانو نشست و با دستان لرزانش از عارف تست زیر و بم نت‌ها را گرفت.
پس از این آزمون، صدای عارف مورد تأیید شورا قرار گرفت و داوران رأی به «کوک بودن» صدای او دادند. از آن پس عارف هم به مانند ویگن، محمد نوری، منوچهر سخایی و مهرپویا خوانندهٔ رسمی رادیو ایران در موسیقی پاپ شد و می‌بایست هر ماه یک ترانه اجباری برای ارکستر جاز رادیو و سه ترانه برای پخش زنده در رادیو اجرا می‌کرد.عارف از سلطان قلبها تا عزیز قصه - تاریخ نمایش ١٣٨٦("وبگاه رادیو فردا")
اولین ترانهٔ عارف که بر روی صفحهٔ گرامافون ضبط شد، ترانه‌ای دوصدایی همراه پوران بود که «هفت آسمون»
نام داشت.
این صفحه در سال ۱۳۴۱ خورشیدی منتشر گردید و باعث شد عارف به اوج شهرت و محبوبیت برسد.عارف خواننده برگزیده سال ١٣٥٠ - بریده مجلات قدیمی("پیج رسمی عارف در فیس‌بوک ")
او برای خواندن این ترانه یک چک به مبلغ ۱۰۰۰ تومان را از مدیریت کمپانی رویال به عنوان دستمزد دریافت کرد.
عارف هنگام ضبط این ترانه هنوز به شغل معلمی مشغول بود. با وقوع تصادف و اخراج آبرومندانه از هنرستان، عارف تلاشی برای بازگشت به این شغل نکرد، چرا که حقوق ماهیانهٔ او به همراه اضافه کار و همچنین تحمل مسیر طولانی و خطرناک حدود ۹۰۰ تومان بود. اما او توانسته بود برای اجرای یک ترانه در عرض نیم ساعت ۱۰۰۰ تومان دریافت نماید.مصاحبه عارف در برنامهٔ PMC Special با نیما - پخش شده در نوروز ١٣٩١("وبگاه یوتوب")
گروه گلدن رینگ (Golden Rings) اواسط دههٔ ۴۰ خورشیدی توسط جمشید زندی شکل گرفت که ترانه‌های شاد و جوان‌پسندی را اجرا می‌کردند. اغلب این ترانه‌ها توسط سعید دبیری سروده می‌شد و همچنین نوازندگان گروه واروژ شبانی و فریبرز فرهادی بودند. پس از موفقیت «فیلم سلطان قلب‌ها» و بیشتر شدن محبوبیت عارف، جمشید زندی پیشنهاد یک کنسرت مشترک را به وی داد. پس از این کنسرت، عارف در اواخر سال ۱۳۴۷ خورشیدی به این گروه نوظهور پیوست. اما پس از مدتی از گروه جدا شد، چرا که خود را برای خواندن ترانه‌هایی به این سبک(راک اند رول) پیر می‌دید.
تا قبل از انقلاب، گلدن رینگ در بین گروه‌های مشابهٔ خود دارای طولانی‌ترین حیات حرفه‌ای بوده‌است.
ترانه‌هایی که با صدای عارف از گلدن رینگ به بازار آمد عبارتند از:
قصهٔ غصه‌ها، مرد غمگین، آی دخترا، لالایی، پل‌های شکسته، یک بوسه می‌خوام چند، عروس خونه، شاید بیاید.
عارف در سال ۱۳۴۶ با همکاری ایرج گلسرخی سعی کرد تا برخی از آهنگ‌های اصیل ایرانی را همراه با ارکستر سمفونیک اجرا نماید.
ترانه‌هایی مانند شرح غم (چهره به چهره)، شرح پریشانی، همه هست آرزویم و بهار دلکش حاصل تنظیم ایرج گلسرخی بود که رُبع پرده آن‌ها حذف شده بودند.
در سال ۱۳۵۰، به دعوت امان منطقی، عارف برای فیلم غلام ژاندارم ترانه‌هایی اجرا کرد که از ملودی‌های قدیمی و اصیل ایرانی بودند. این دو ترانه، همه چیم یار و ای خدا بودند که خیلی زود بین مردم گل کرد، به‌طوری‌که هم ایرانی‌ها را مجذوب کرد و هم خارجی‌ها را.
این همکاری در فیلم جبار سرجوخه فراری نیز ادامه داشت و ترانهٔ سر کُتل پای کُتل خلق شد که بر روی آهنگ شیرازی "مستُم مستُم" نوشته شده بود.
در سال‌های اخیر در چند مراسم که به نفع کمیته ایرانیکا برگزار شد، این ترانه‌ها توسط عارف به صورت زنده اجرا گردید.
عارف مجدداً این ترانه‌ها را به همراه پیانو ضبط نموده و قصد دارد آن‌ها را در یک آلبوم منتشر نماید.
عارف در اوایل دههٔ ۵۰ خورشیدی اقدام به تأسیس دفتری به نام بهکده نمود و از دیگر خوانندگان دعوت کرد تا به‌طور متناوب به بیمارستان‌ها و آسایشگاه‌های روانی سرکشی کنند و برای بیماران به صورت رایگان برنامه اجرا کنند. آغاسی، سوسن و پوران از جمله کسانی بودند که دعوت عارف را پذیرفته بودند.
عارف هم مانند بسیاری دیگر تصور می‌کرد که این انقلاب مثبت خواهد بود و در ایران آزادی‌هایی مانند شش ماه حضور مصدق برقرار می‌شود. او در ایران ماند و حتی برای انقلابی‌ها ترانه‌هایی را نیز اجرا کرد.
او ترانه‌هایی مانند "برادر بیا" و "دستهایم را بتو می‌دهم (جوانه)" در این دوره کرد. آخرین برنامه‌ای که او در ایران اجرا کرد در یک جشن عروسی بود که از دید نیروهای کمیته «مجلس طاغوتی» می‌نمود. پس از پایان آن جشن، بین عارف و نیروهای انقلابی درگیری‌ای رخ داد.در تبعید - مصاحبه با عارف در تلویزیون من‌وتو - تاریخ پخش ۱۳٩٣/۰٧/١٨
پس از این درگیری، عارف تصمیم گرفت با پول ناچیزی که در اختیارش بود به آمریکا سفر کند تا به دوستان هنرمندش بپیوندد. او پس از ۷ ماه حضور، ایران را برای همیشه ترک کرد و به لندن رفت.
عارف در سال ۱۳۵۸ ایران را ترک کرد و به انگلیس رفت تا پس از توقف کوتاهی به آمریکا پرواز کند اما سفر به انگلیس مصادف شد با تسخیر سفارت آمریکا در تهران. با تسخیر سفارت آمریکا در تهران و وقوع گروگانگیری، پاسپورت ایرانیان باطل شد و عارف مجبور شد در لندن بماند. او در حالی که اندوختهٔ مالی چندانی نداشت به «نایت کلاب پارس» دعوت شد.
با روبه‌راه شدن اوضاع مالی، او در ساختمانی که جنتی عطایی در آن زندگی می‌کرد ساکن شد. عارف پس از مدتی کاباره‌ای را اجاره کرد که توسط سه ایرانی اداره می‌شد و برای افتتاحیه‌اش از جنتی عطایی، الهه، داریوش و فرامرز اصلانی دعوت به عمل آورد. چند روز قبل از افتتاحیه داریوش انصراف داد و هایده جایگزین وی گردید. این اولین اجتماع ۷۰۰ نفره ایرانیان در لندن پس از انقلاب بود. با مشکلاتی که بین ایرانی‌ها و عرب‌ها-که مشتریان قبلی آن کاباره بودند- پیش می‌آمد، عارف با همکاری جنتی عطایی سالن دیگری را مجهز نمود و نام آن را «کومه» نهاد.
بعد از مدتی، آشنایی با کاباره‌دار دیگری به نام «دارابی» و شراکت با وی، شروعی دیگر در موقعیتی بهتر را برای عارف در پی داشت.پس از آشنا شدن عارف با سفیر آمریکا در لندن، او توانست اجازهٔ ورود به آمریکا را کسب نماید. اقامت کوتاه او در لندن ۲٫۵ سال طول کشید.
او در اوایل دههٔ شصت خورشیدی (۱۹۸۰ میلادی) به لس‌آنجلس رفت و در اولین قدم توانست ترانهٔ «سرباز کوچولو» را اجرا نماید. همکاری او با شرکت‌های پارس ویدئو، شرکت ترانه، کلتکس رکوردز و آرفی رکوردز باعث انتشار بیش از ۱۰ آلبوم موسیقی شد.