moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
هرودوت در تاریخ خود دربارهٔ افسانه زایش کوروش بزرگ نوشته‌است که او را به گاوبانی سپردند، همسر او که «سپکو» (spako) نام داشت. او کوروش را شیر داد و بزرگ کرد چون کوروش به نزد پدر و مادر خود بازگشت، همواره نام «سپکو» را بر زبان می‌راند و مهربانی‌های او را به یاد می‌آورد چون پدر و مادر همیشه نام «سپکو» به معنی «سگ» را از زبان پسر می‌شنیدند، به مردم می‌گفتند که به خواست ایزدان، کوروش در بیابان از سگی شیر خورد و پرورش یافت. نظر به همین داستان است که برخی از نویسندگان و محققین گمان کرده‌اند که او در کودکی از سگی شیر خورده‌است.
در همهٔ داستان‌ها و افسانه‌هایی که دربارهٔ سگ بیان شده، این حیوان مجموعه‌ای از نمادهای پیچیده، اما شفابخش، وفادار و راهنمایی است که شکار و مرگ را به نمایش می‌گذارند و با لیس زدن قدرت پاکیزه‌سازی خود را آشکار می‌سازد، گویی نگهبان مرز میان خودآگاهی و ناخودآگاهی است. او نه تنها در گذشتگان را به دنیای فروردین راهنمایی می‌کند بلکه از عالم ماورا خبر داشته، میانجی دنیا و آخرت است و پیوندی اساطیری با ماورا دارد.
در دین زرتشتی سگ با انسان هم رتبه است و احکام و ویژگی‌هایی که به آن نسبت داده شده با ویژگی‌های انسان‌ها برابری می‌کند، گویی این حیوان آمیزه‌ای از جانوران و مردمان است و حتی گفته‌اند سه یک او از انسانهاست و از این جهت «سگ» خوانده شده‌است. ایرانیان باستان معتقد بودند که «سگ با کمک خروس ارواح پلید و جادوگران را هنگام شب از زمین دور می‌کند و سروش را یاری می‌نماید. دشمن اهریمن است و چون واق می‌کند درد و رنج و آزار و نافرمانی را از بین می‌برد.
در آیین مهر سگ یار وفادار میتراست که با او به شکار می‌رود. در نقش‌های برجسته‌ای بزرگ بازیافته در ناحیهٔ استربورکن و هورن‌هایم و روکینکن در آلمان سگ‌های شکاری در پیرامون میترا دیده می‌شوند.
مشی و مشیانه(آدم و حوا)هنگامی که حیات انسانی یافتند، آتش روشن کردند و گوسفندی را که اورمزد به آنها داده بود، ذبح نموده، قطعه‌هایی از آن را درون آتش انداختند که در نظر ایشان عنصری بسیار مقدس بود و قطعه‌ای را به سوی آسمان افکندند، سگی که همراه آنان بود دوید و گوشت را ربود و خورد. مطابق این روایت احتمال دارد یکی از دلایل تقدس سگ در نزد زرتشتیان، همین یعنی تغذیه از گوشت مقدس باشد. در روایت دیگر مشی و مشیانه قطعه‌ای گوشت در آتش می‌افکندند و قطعه‌ای را به عنوان سهم ایزدان به سوی آسمان می‌اندازند و قطعهٔ سوم را به سگ خود می‌دهند. می‌توان فرض کرد که آتش و ایزدان و سگ، هر سه از دیرباز مقدس به‌شمار می‌آمدند که مشی و مشیانه هر یک از سه قطعهٔ گوشت را به یکی از آنها می‌دهند.
سیمرغ نام پرنده‌ای اسطوره‌ای در ایران باستان است، این موجود غول پیکر، بالدار و مؤنث و معمولاً به داشتن یک بدن پوشیده از پولک همراه با سر سگ، پنجهٔ شیر و بال طاووس توصیف می‌شود.
در روایات داراب هرمزدیار از سگ مقدسی به نام زرین‌گوش سخن به میان آمده‌است که پاسبان کالبد کیومرث است و به تنهایی از آن کالبد نگهداری می‌کند چنان‌که هفت امشاسپند نتوانستند از آن محافظت کنند اما زرین‌گوش از عهدهٔ این کار برآمده، در زمرهٔ محافظان پل چینوت قرار می‌گیرد. به اعتقاد زرتشتیان سگ از جمله موجوداتی است که از نطفهٔ کیومرث به وجود آمده‌اند و به دلیل وجود نطفهٔ وی در این حیوان گوشت آن خوردنی نیست.
در بندهشن آمده‌است: «از آفریدگان مادی، سگ، نگهبان و از میان برندهٔ دروج و درد است و با چشم همهٔ ناپاکی‌ها را از میان می‌برد».
ارداویراف در سفر روحانی خود به دوزخ رسیده، مشاهده می‌کند که «دیوان مانند سگ روان مردی را می‌درند و گوشت او را به سگان می‌دهند، می‌پرسد:که این تن چه گناه کرد که این گونه مجازات می‌شود؟ سروش پاک و ایزد آذر به او پاسخ می‌دهند که این روان آن مردم بدکار است که در گیتی سگ شبانان را، از خورش بازداشت یا زد و کشت
فرگرد سیزدهم وندیداد با ۵۶ بند دربارهٔ کیفر و مجازات قتل انواع سگ‌ها و ایذاء و آزار آنهاست. در بخش نخست از این فرگرد بیان می‌شود که از میان آفریده‌های اهورامزدا سگ بسیار محترم است چون از سپیدهٔ کاذب تا فجر صادق با اهریمن مقابله می‌کند و پاسبان آفرینش نیک است.
یمه خدای مرگ دو سگ داشته که همواره او را همراهی می‌کردند. وظیفهٔ اصلی آن‌ها ترسانیدن اهریمنان و مراقبت از ارواح بوده‌است. می‌گویند ارواح درگذشتگان از "یمه" (جمشید) خواستند که سگ‌ها را برای راهنمایی و نگهبانی آن‌ها به سرزمین مردگان بفرستد.
در اسطورهای ایرانی و دین زرتشتی سگ پشوپانه محافظ پل چینوت و نگهبان گذرگاه میان دنیا و آخرت است. وظیفهٔ آن حیوان، این است که ارواح پاک را از آسیب اهریمن می‌رهاند و به ارواح پلید اجازه نمی‌دهد که از این پل عبور نمایند.
همچنین آمده‌است که هر کس در دنیا از سگ نگهداری کند و به آن غذا داده، حیوان را نیازارد، اگر چه دوزخی باشد زرین گوش همان سگی که در آغاز نگهبان کالبد کیومرث بود و سپس نگهبان چینوت پل می‌شود، آوایی سهمگین سر می‌دهد چنان‌که دیوان از عذاب کردن آن روان دست بر می‌دازند؛ اما اگر کسی در دنیا سگ را آزار دهد، زرین گوش اجازه عبور از پل چینوت را به او نمی‌دهد.
از دیدگاه زرتشتیان زمانی که جان از بدن خارج می‌شود اگر کسی در کنار پای جسم بسته باشد چون نسوش (دیوی که بر اجساد آدمی دست می‌یابد و آن را پلید می‌سازد) بر وی هجوم برد و چنانچه سگ آن جسد را ببیند، نسوش رانده می‌شود. به احتمال زیاد رسم سگ‌دید که عبارت بود از آوردن سگی بر بالین محتضر یا مرده و نشان دادن جسد به سگ و مالیدن پوزه به آن جسد، از همین عقیده سرچشمه گرفته‌است. «سگ که دزد و گرگ و دشمن مادی را می‌راند قادر به راندن «دروج» و نسوش پلیدی که از سوی باختر، جایگاه دیوان، بر جسد مرده حمله می‌کند، هم هست. سود و خاصیت طبیعی و طبی رسم «سگدید کردن» این است که حیوان مذکور در شناخت مرگ توانا و در مرگ ناگهانی و بی‌هوشی قادر به تشخیص مردگان از زندگان است. تا چندی پیش با نهادن قطعه نانی بر سینهٔ جسد و بردن سگ برای برداشتن آن رسم «سگدید کردن» به ذهن‌ها القا می‌شد.»
دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی شیراز، یکی از قدیمی‌ترین و معتبرترین دانشکده‌های پزشکی ایران است که در شیراز قرار گرفته و یکی از دانشکده‌های دانشگاه علوم پزشکی شیراز محسوب می‌شود.
قبل از سال ۱۳۲۴ خورشیدی آموزش منسجم و منظم پزشکی در فارس وجود نداشت و در بیشتر شهرهای فارس و حتی شیراز طبیب‌هایی مجاز بودند که طب قدیم را از پدران و استادان خود یادگرفته و به درمان بیماران می‌پرداختند. در همین زمان بیمارستان کوچکی به نام بهبودستان در سال ۱۳۰۴ خورشیدی وجود داشت که به پیشنهاد دکتر کریم هدایت و محمدحسن نمازی پدر حاج محمد نمازی بنیان‌گذار بیمارستان نمازی ساخته شده بود.
در آذر ماه سال ۱۳۲۵ هجری شمسی آموزشگاه عالی پزشکی شیراز در ساختمان حاشیه خیابان زند افتتاح گردید. دانشجویان پس از ۴ سال تحصیل در این آموزشگاه به عنوان بهدار فارغ‌التحصیل شده، کار پیشگیری از بیماری‌ها و درمان بیماران را بر عهده داشتند. بروز استعداد و شایستگی دانشجویان، دکتر ذبیح‌الله قربان رئیس آموزشگاه و همکاران جوان وی را بر آن داشت تا حتی قبل از تصویب قانون تأسیس دانشکده پزشکی در شهرستان‌ها در مجلس شورای ملی، به فکر تبدیل این آموزشگاه به دانشکده پزشکی بیفتند؛ بنابراین ابتدا ساختمان اولیه دانشکده بنا گذاشته و تجهیزات لازم خریداری گردید. سپس در پی تصویب قانون تأسیس دانشکده‌های پزشکی شهرستان‌ها در سوم خرداد ۱۳۲۸ در مجلس، با تلاش و پیگیری مسئولین وقت و مردم فرهنگ دوست فارس در تاریخ ۲۷ آذرماه ۱۳۲۸ دانشکده پزشکی شیراز با حضور رجال و دانشمندان فارس و شیراز افتتاح گردید.
ساختمان اولیه دانشکده که قسمت غربی ساختمان شماره یک فعلی می‌باشد در سه طبقه به مساحت حدود ۴۰۰۰ متر مربع در سال ۱۳۲۷ با اعتباری حدود ۶/۵۰۰/۰۰۰ ریال ساخته شد. سپس در سال‌های ۱۳۲۹ تا ۱۳۳۰ قسمت شرقی ساختمان مذکور با اعتبار ۶/۰۰۰/۰۰۰ ریال به ساختمان اصلی ضمیمه گردید و مساحت ساختمان دانشکده به حدود ۷۵۰۰ متر مربع افزایش یافت. در سال ۱۳۲۹ حدود ۱۰۰ نفر (یک نفر دختر و بقیه پسر) دانشجو در سال اول و دوم در این دانشکده مشغول به تحصیل بودند که ۵۴ نفر آنها شیرازی، ۲۳ نفر از سایر شهرستان‌های استان و ۲۳ نفر بقیه از استان‌های اصفهان، یزد، کرمان و آذربایجان بودند. در سال ۱۳۴۹ تعداد دانشجویان ۳۱۰ نفر، که از این تعداد ۴۱ نفر دختر بود.
در بدو تأسیس دانشکده دارای ۷ گروه علوم پایه شامل: انگل‌شناسی، باکتری‌شناسی، تشریح، شیمی، فارماکولوژی و فیزیولوژی، فیزیک و سه گروه بالینی شامل: بیماری‌های خارجی، بیماریهای داخلی و چشم-گوش و حلق و بینی بود. آزمایشگاه‌های موجود نیز عبارت بودند از: تالار کالبد شکافی و آزمایشگاه‌های شیمی، باکتریولوژی، بافت‌شناسی فیزیولوژی، بیولوژی حیوانی و گیاه‌شناسی.
کتابخانه دانشکده ابتدا در ضلع شرقی ساختمان دانشکده و دارای ۱۴۰۰ جلد کتاب به زبان‌های فارسی، انگلیسی و فرانسه بود. در این زمان در کتابخانه حدود ۲۶ عنوان مجله علمی در زمینه‌های جراحی، داخلی، اطفال، بهداشت، فیزیک، زنان و زایمان و همچنین مجله Lancet وجود داشت. در سال۱۳۵۰ کتابخانه دانشکده دارای یازده هزار جلد کتاب و هفتصد مجله علمی به زبان‌های فارسی، انگلیسی، فرانسه و غیره بود. با تأسیس دانشگاه شیراز در سال ۱۳۳۶ دانشکده پزشکی یکی از دانشکده‌های اصلی این دانشگاه گردید.
اولین بیمارستانی که به دانشکده واگذار شد بیمارستان سعدی (شهید فقیهی فعلی) بود. بنای این بیمارستان از سال ۱۳۱۹ به وسیله اداره شهرداری شروع و در سال ۱۳۲۲ به پایان رسید. در همین سال این بیمارستان با بخش‌های جراحی، داخلی، مامایی و بیماریهای زنان، چشم و بیماری‌های قلبی و کلیوی تأسیس گردید. علاوه بر آن این بیمارستان دارای درمانگاه داخلی، جراحی، زنان، چشم، دندان پزشکی و اطفال و یک آزمایشگاه تشخیص طبی و یک بخش رادیولوژی (بنیانگذار:دکترعبدالغفارتفضل)بود. این بیمارستان ابتدا زیر نظر وزارت بهداری و سپس در سال ۱۳۲۵ به آموزشگاه عالی پزشکی و پس از آن در تاریخ ۱۳۳۰/۱/۱۹ به دانشکده پزشکی تحویل گردید. کادر آموزشی، دستیاران و اینترن‌های دانشکده پزشکی به نوبت در این بیمارستان انجام وظیفه می‌نمودند.هدایتی س ج. تاریخ پزشکی معاصر ایران. تهران. ۱۳۸۱. ص ۲۰۳
وضعیت فضای فیزیکی دانشکده پزشکی
آمار تعداد اعضای هیئت علمی:
استاد: ۴۷ نفر
دانشیار: ۴۰ نفر
استادیار: ۵۰ نفر
مربی: ۵ نفر
استاد: ۸۴ نفر
دانشیار: ۹۸ نفر
استادیار: ۱۸۲ نفر
مربی: ۰ نفر
آمار تعداد دانشجویان پزشکی:
مقطع علوم پایه: ۵۸۸ نفر
مقطع فیزیوپاتولوژی: ۳۷۰ نفر
مقطع استیودنتی: ۲۹۹ نفر
مقطع اکسترنی: ۲۲۸ نفر
مقطع اینترنی: ۳۸۵ نفر
مقطع تخصص: ۸۰۵ نفر
مقطع فوق تخصص: ۸۷ نفر
مقطع فلوشیپ: ۸۹ نفر
بخش‌های آموزشی دانشجویان پزشکی در بیمارستان‌های آموزشی :
پس از اپیدمی کووید 19 جلسات آموزشی این دانشکده به صورت مجازی برگزار گردید. فایل های آموزش مجازی از علوم پایه تا بالین به صورت ادغام یافته توسط دانشجویان در کانال های تلگرامی مانند نوای یار گردآوری شد.
وبگاه دانشکده
رسم سگدید عبارت بود از آوردن سگی بر بالین محتضر یا مرده و نشان دادن جسد به سگ و مالیدن پوزه به آن جسد. این رسم در ایران باستان رواج داشته‌است. زرتشتیان اعتقاد داشتند که زمانی که جان از بدن خارج می‌شود، نسوش (دیوی که بر اجساد آدمی دست می‌یابد و آن را پلید می‌سازد) بر وی هجوم برد و هنگامیکه سگ آن جسد را ببیند، نسوش رانده می‌شود.
اساس این عقیده بر این بود که سگ که دزد و گرگ و دشمن مادی را می‌راند، قادر به راندن دروج و نسوش پلیدی که از سوی باختر، جایگاه دیوان بر جسد مرده حمله می‌کند، هم هست. سود و خاصیت طبیعی و طبی رسم سگدید کردن این است که حیوان مذکور در شناخت مرگ توانا و در مرگ مفاجا و بی‌هوشی قادر به تشخیص مردگان از زندگان است. تا چندی پیش با نهادن قطعه نانی بر سینهٔ جسد و بردن سگ برای برداشتن آن رسم سگدید کردن به ذهن‌ها القا می‌شد.
نویسندهٔ کتاب عجایب‌المخلوقات ضمن تمثیل سگ اصحاب کهف در وفاداری نوشته‌است: «... بدان که سگ جانوری است مهربان، از آدمی نشکیبد، به تن ضعیف و به دل دلیر تا از شیر بنگریزد و با وی بستیزد، یک لقمه بخورد و صد سال وفاداری کند، از بهر این گویند سگی بهتر از صد سفله… سگ نه سبعی تمام است و نه بهیمهٔ بهیم. نه جنی است نه انسی و مطایای جن است…مجوس مرده را به سگ نماید تا وی را ببوید، بداند کی مرده‌است، اگر زنده بود، بازگردد؛ اگر مرده بود در وی زند.»
در فرگرد ۸، بندهای ۱۶ و ۱۷ وندیداد، این سگ باید چهارچشم، یا سگ سفید زردگوش باشد.
در متون کهن پهلوی سگ ده قسم بوده‌است که برخی از آن‌ها امروزه از نژاد سگ نیستند مانند راسو، روباه، گربه آبی، خارپشت و گربه زباد(-زباد غالیه) اقسام دیگر عبارت‌اند از:سگ گله، سگ خانه، سگ شکاری، سگ آبی، توله سگ. از این حیوانات یاد شده، سگ گله، سگ خانه، سگ آبی و خارپشت از اهمیت و قداست ویژه‌ای برخوردارند و می‌توانند دیو جسد را بگریزانند.
در بین این انواع ده‌گانه سگ‌هایی که نسوش و دیو جسد را می‌رانند عبارت‌اند از:سگ گله، سگ خانه، سگ شکاری، سگ روباه‌گونه، توله‌ای که بیش از ۴ ماه داشته باشد.
سگدید از ارکان اصلی آداب تشییع جسد به‌شمار می‌آمد و زرتشتیان همهٔ اموات را سگدید می‌کردند. کسی را که از روی داد یا بیداد کشته می‌شد یا به وسیلهٔ جانور درنده‌ای دریده می‌گشت یا به هر دلیل دیگر در می‌گذشت، سگدیده کرده جسد او را به دادگاه یا دخمه می‌بردند. اگر جان در بدن او باقی بود و مرگ وی حتمی به نظر می‌رسید، سگی را در کنار جسد می‌بستند تا وقتی که جان از بدن او خارج گردد، آن گاه مراسم کفن و دفن را به جای می‌آورند.
اگر شخصی در آب می‌مرد و بدن او مرطوب بود تا خشک شدن جسد صبر می‌کردند آن گاه سگدید می‌نمودند، اگر دست و پا و دیگر اعضای بدن انسانی مثله می‌شد و حتی اگر دور از هم می‌افتاد و به عنوان مثال عضوی را در بیابان می‌یافتند یکایک اعضا را از دید سگ می‌گذراندند تا سگدید شود.
بر طبق آیین زرتشتی پارچه‌ای که به خون یا چربی جسد آلوده می‌شد و حیوانات از جمله میمون و خرس اگر در آبادی می‌مردند باید سگدید می‌شدند. هر جسدی به وسیلهٔ دو مردی حمل می‌شد که توانایی آن‌ها از جهت جسمانی یکسان بود، اما اگر زن آبستنی درمی‌گذشت ضروری بود که دو سگ را برای سگدید حاضر کنند و چهار مرد نیرومند هم‌زور، هم، جسد را حمل نمایند. به اعتقاد زرتشتیان اگر جسد سگ ندیده را هزار تن هم برمی‌داشتند همگی آلوده می‌شدند. اگر زن آبستن هنگام زادن از دنیا می‌رفت، بچهٔ زهدان او هم سگدید می‌شد. لازم بود که سگ بدن جسد را لمس کند. در حین انجام دادن عمل مزبور، صورت جسد بایست کاملاً باز و بدون هیچ پوششی می‌بود.
برخی از محققان عقیده دارند، سگ در پاره کردن جسد نیز سهیم بود، یعنی پس از اینکه جسد را به دخمه می‌بردند به وسیلهٔ سگ دریده می‌شد. در گزیده‌های زادسپرم به این مطلب اشاره شده و دلیل متلاشی شدن جسد به وسیلهٔ حیوانات نیز ذکر گردیده‌است:
«زرتشت از اهورامزدا می‌پرسد:آن که بگذشت و بمرد و سگ و پرنده تن او را از هم متلاشی کرد و گرگ و کرکس ببرد، چگونه دوباره به هم رسند؟
... اهورامزدا گفت:این آفریدگان را آن‌گاه که نبودند، توانستم آفریدن و اکنون که بودند اما متلاشی شدند، دوباره ساختن آسان‌تر است زیرا مرا پنج انباردار است. پذیرندهٔ تن درگذشتگان:یکی زمین که نگهدارندهٔ گوشت و استخوان و پی مردم است، یکی آب که نگهدار خون است، یکی گیاه که نگهدار موی تن و سر است، یکی روشنی که پذیرندهٔ آتش است و یکی باد که جان آفریدگان را در هنگام فرشگرد باز دهد.
با توجه به آنچه گفته شد دلایل احتمالی اجرای «سگدید» را می‌توان به‌طور خلاصه بدین‌گونه برشمرد که:
احتمال دارد که این باورداشت مردم گیلان که هنگام دچار شدن انسان به بیماری و تب، باید نخی به اندازهٔ طول قد بیمار بر سوراخ لانهٔ سگ بگذارند. اگر سگ نخ را پاره کند تب بیمار به جان سگ می‌افتد و او بهبود می‌یابد، از آیین «سگدید» سرچشمه گرفته باشد.
آنا پاستور گارسیا (زادهٔ ۹ دسامبر ۱۹۷۷ در مادرید اسپانیا) یک روزنامه‌نگار و مجری اخبار اسپانیایی است.
آنا دارای مدرک روزنامه‌نگاری از دانشگاه سن پابلو است و برای رادیو ملی اسپانیا و افه کار می‌کند.
او در روز ۲۴ اسفند ۱۳۸۹ در تهران با محمود احمدی‌نژاد مصاحبه‌ای انجام داد. افتادن غیرعمدی روسری روی شانه‌اش انعکاس وسیعی در وبگاه‌ها، خصوصاً توئیتر داشت.
آنا پاستور دارای مدرک روزنامه‌نگاری از دانشگاه سن پابلو می‌باشد و حرفه روزنامه‌نگاری را از مطبوعات نوشتاری به مجری‌گری در تلویزیون و رادیو توسعه داد. او در رادیو و تلویزیون عمومی اسپانیا، کادنا، افه و کادنا سر نیز کار کرده‌است.
آلکاتراز یک سریال تلویزیونی ساخته شده توسط آمریکا می‌باشد که به زودی در شبکه فاکس پخش خواهد شد. از جمله بازیگران این سریال می‌توان به سارا جونز و البته جورج گارسیا اشاره کرد که چندی پیش در نقش هوگو، (هارلی ریس) در سریال تلویزیونی گمشده (لاست) ایفای نقش کرد. نمایشنامه قسمت اول این سریال توسط الیزابت سارنف، استیون للین و برایان واین براندت نوشته شده‌است. این سریال به صورت رسمی در تاریخ دهم می۲۰۱۱ توسط شبکه فاکس برای پخش رزرو شد، همچنین همین شبکه در دوم دسامبر ۲۰۱۱ اعلام کرد که این سریال به عنوان یک سریال جایگزین در نیم فصل از شانزدهم ژانویه ۲۰۱۲ پخشش آغاز خواهد شد. قرار است این سریال دوشنبه شب به صورت یک قسمت دو ساعته از ساعت ۲۰ به روی آنتن برود. البته این برنامه‌ریزی در تاریخ بیست سوم ژانویه ۲۰۱۲ که پخش سریال به اسلات ساعت ۹ شب، شبکه فاکس منتقل خواهد شد محدود شود. جزئیات دیگری که می‌توان در رابطه با این سریال بازگو کرد محل فیلم برداری آن است، که شهر سان فرانسیسکو در کالیفرنیا می‌باشد.
زمانی که کارآگاه ربکا مدسن (سارا جونز) از پلیس سانفرانسیسکو مأمور می‌شود که به تحقیق دربارهٔ قتلی وحشیانه‌ای بپردازد اثر انگشتی او را به یکی از زندانیان قدیمی زندان الکاتراز (سیلوین) ربط می‌دهد در صورتی که او دو دهه پیش مرده‌است. بدین ترتیب مدسن با آشنایی با سرگرد هوزر (یکی از نگهبان آلکاتراز در سال ۱۹۶۰ میلادی که هنوز زنده است) وارد ماجرایی تازه می‌شود. زندانیان یکی پس از دیگری مجدداً باز می‌گردند و خواسته یا ناخواسته دست به جنایاتی درست شبیه قبل از دستگیری خود می‌زنند. یکی از این زندانیان پدربزرگ خود کاراگاه مدسن است که کلید حل همه معماهای مربوط به این ماجراست.
این سریال توسط شرکت تولیدات بونانزا با همکاری کمپانی کهنه کار بد روبات تولید شده‌است. همچنین نکته جالب توجه دیگر این سریال این است که یکی از تهیه کنندگان آن جی. جی. آبرامز تهیه‌کننده چندین و چند سریال پرببیننده دیگر است که به همراه برایان بروک و همچنین نمایشنامه نویسان این سریال بر عهده دارند.
سریال همزمان با پخش در ایالات متحده آمریکا در چند کشور دیگر از جمله استرالیا، کانادا، ایتالیا و بریتانیا نیز پخش شد.
فرانکین جوی "فرن" درشر زاده بازیگر زن تلویزیونی در آمریکا است. او را بیشتر به دلیل کاراکتر فرن فاین در مجموعه تلویزیونی نانی (پرستار بچه) می شناسند.
فرن درشر در سال۱۹۵۷ میلادی، در یکی از شهرهای حومه نیویورک متولد شد. خانواده فرن اصالتاً از یهودیان اشکنازی جنوب شرق اروپا هستند.
اوج شهرت فرن درشر با بازی در مجموعه تلویزیونی نانی در سال۱۹۹۳ میلادی، بود. بعد از چند سال فعالیت کمرنگ در سینما در چند سال اخیر به بازی در تلویزیون ادامه می‌دهد. در ایران او را به دلیل بازی در مجموعه تلویزیونی زندگی با فرن می شناسند.
از جمله فیلم‌هایی که او در آن بازی کرده می‌توان به جک، برداشتن قطعات و مرد کادیلاک اشاره کرد.
در سپتامبر ۲۰۰۸ فرن درشر از سوی گلی عامری به عنوان فرستاده سیاسی امریکا در کشورهای مختلف در زمینه سلامتی زنان به فعالیت پرداخت. او در سال ۲۰۰۸ از هیلاری کلینتون در جریان رقابت‌های درون حزبی حزب دموکرات ایالات متحده آمریکا حمایت کرد اما در نهایت علیه او تصمیم گرفت.
جنبش‌های ضد جهانی‌سازی یا ضد جهانی‌سازی ، گونه‌ای انتقاد به جهانی ساختن ساختارهای سرمایه‌داری (کاپیتالیستی ) است.به طورکلی معترضان باور دارند که نهادها و موافقت نامه‌های مالی جهانی، بنیادهای تصمیم‌گیری محلی را سست می‌گردانند. کوپریشن‌های دارای مجوزهایی هستند که شهروندان انسانی قادر به انجام آن نیستند، مانند:
کوپریشن‌ها می‌توانند پس از این که زیان کلی به منابع اصلی و تنوع زیستی یک ملت وارد آوردند از آن جا کوچ کنند.
هواداران این انتقاد دارای یک سری از اندیشه‌های وابسته به هم هستند ولی آنچه در مجموع می‌توان آن را در میان همگان مشترک دانست این است که هواداران این جنبش‌ها، رو در رو شرکت‌های چند ملیتی بزرگ ایستاده‌اند.
آناستازیا خواننده و ترانه‌سرای آمریکایی است.
آناستازیا همچنین ممکن است به موارد زیر اشاره نماید:
رنه گروسه (زاده ۵ سپتامبر ۱۸۸۵ – درگذشته ۱۲ سپتامبر ۱۹۵۲) تاریخ‌نگار فرانسوی، متصدی هر دو موزه گیمه و سرنوسچی در پاریس و از اعضای فرهنگستان فرانسه بود. وی دو اثر مهم شامل "تاریخچه جنگ‌های صلیبی" (۱۹۳۴–۱۹۳۶) و "امپراتوری استپ‌ها، تاریخ آسیای مرکزی" (۱۹۳۹)، که هر دو جزو منابع معتبر به حساب می‌آیند در مورد تمدن‌های آسیایی و شرقی نوشت. همچنین آثاری از وی تحت عنوانهای امپراتوری صحرانوردان و چهره آسیا به فارسی انتشار یافته‌اند.
تاکنون آثار زیر از رنه گروسه به زبان فارسی ترجمه و به چاپ رسیده است.
شاهزاده آناستازیا با نام کامل علیاحضرت آناستازیا نیکولائِوْنا رومانُوا ، (۱۷ ژوئیه ۱۹۱۸ – ۱۸ ژوئن ۱۹۰۱) کوچکترین دختر نیکلای دوم، آخرین تزار روسیه بود. آناستازیا سه خواهر بزرگ به نام‌های الگا، تاتیانا و ماریا و برادر کوچکتری به نام الکسی داشت.
با وقوع انقلاب بلشویک‌ها و سقوط امپراتوری روسیه، آناستازیا نیز به همراه خانواده‌اش به دژ جنگی یکاترینبورگ که در دست نیروهای بلشویک بود، فرستاده شدند. پس از تیرباران خانواده نیکلای در بامداد ۱۷ ژوئیه ۱۹۱۸ در زیرزمین آن دژ،
شایعه‌هایی مبنی بر زنده ماندن این دختر بر سر زبان‌ها افتاد و این گمانه زنی‌ها تا پایان دوران کمونیسم ادامه داشت.
زمانی که آناستازیا به جهان پا گذشت، والدین این خانواده از این که چهارمین فرزند آن‌ها نیز دختر بود ناراحت بودند. گفته شده که نیکلای دوم برای آماده کردن خودش برای دیدن این دختر تازه به دنیا آمده، دست به یک راه‌پیمایی طولانی زد. یکی از معنای آناستازیا پاره کردن زنجیر یا فرار از زندان می‌باشد.
آناستازیا و خواهر بزرگتر پیش از خودش، ماریا به نام جفت کوچک شناخته می‌شدند. این دو خواهر مدت‌های طولانی را با هم به سر می‌بردند.
برخلاف روحیه خوب آناستازیا وی ضعف جسمانی داشته و از بیماری بونیون، بیرون‌زدگی مفصل انگشت شست پا در هر دو پا رنج می‌برده‌است. همچنین او دچار ضعف عضله پشت پا نیز بود که بر تحرک او تاثیر به سزایی می گذاشت.
Wikipedia contributors, "Grand Duchess Anastasia Nikolaevna of Russia," Wikipedia, The Free Encyclopedia, (accessed January 4, 2012).
ماشین (موتور) الکتریکی یک نام کلی برای دستگاهی است که انرژی مکانیکی را به انرژی الکتریکی یا برعکس تبدیل می‌کند یا سطح ولتاژ جریان متناوب را به سطح دیگری از ولتاژ تغییر می‌دهد.
ژنراتورها انرژی مکانیکی را به انرژی الکتریکی تبدیل می‌کنند. موتورها الکتریکی، انرژی الکتریکی را به انرژی مکانیکی تبدیل می‌کنند. ترانسفورماتورها سطح ولتاژ جریان متناوب را تغییر می‌دهند.
ژنراتور الکتریکی دستگاهی است که انرژی مکانیکی را به انرژی الکتریکی تبدیل می‌کند. یک ژنراتور الکترون‌ها را به حرکت درون یک مدار الکتریکی بیرونی سوق می‌دهد. روش کار آن تا حدی شبیه به پمپ آب است، از این نظر که جریان آب را ایجاد می‌کند اما خود آب در پمپ ایجاد نمی‌شود. منبع انرژی مکانیکی (محرک اصلی) ممکن است یک موتور بخار بالا و پایین رونده یا یک توربین باشد، یا آبی که از میان یک توربین یا چرخ آبی می‌گذرد، یا یک موتور درون‌سوز، یا یک توربین بادی، یک هندل دستی، یا هوای فشرده یا هر منبع دیگری از انرژی مکانیکی.
هر ژنراتور شامل دو بخش اصلی است که هر کدام دارای دو اصطلاح هستند - یکی اصطلاح مکانیکی و دیگری الکتریکی- از نظر مکانیکی، "روتور" قسمت چرخان ماشین الکتریکی است و "استاتور" قسمت ساکن. در اصطلاح الکتریکی "آرمیچر" قسمتی از ماشین است که نیرو در آن تولید می‌شود. "میدان" قسمتی از ماشین خواهد بود که میدان مغناطیسی در آن به وجود می‌آید. آرمیچر ممکن است در روتور یا استاتور باشد. میدان مغناطیسی ممکن است توسط آهن‌ربای الکتریکی یا آهن‌ربای دائمی ایجاد شود که بر روی روتور یا استاتور سوار شده‌اند. ژنراتورها را به دو دستهٔ اصلی تقسیم می‌کنند: ژنراتورهای ای‌سی و ژنراتورهای دی‌سی.
یک موتور الکتریکی انرژی الکتریکی را به انرژی مکانیکی تبدیل می‌کند. بیشتر موتورهای الکتریکی از راه تقابل میدان‌های مغناطیسی و هادی‌های حامل جریان برای تولید نیروی گرداننده استفاده می‌کنند. موتورها و ژنراتورها شباهت‌های زیادی دارند و بسیاری از گونه‌های موتورهای الکتریکی را می‌توان به عنوان ژنراتور هم به کار برد، یا برعکس.
موتورهای الکتریکی نیز به دو دستهٔ اصلی جریان متناوب و جریان مستقیم تقسیم می‌شوند.
ترانسفورماتور یک دستگاه ایستا است که جریان متناوب را در فرکانسی ثابت، از یک سطح ولتاژ به سطح ولتاژی دیگر (بیشتر یا کمتر یا گاهی همسطح) تبدیل می‌کند. ترانسفورماتور انرژی الکتریکی را با استفاده از کوپل مغناطیسی از یک مدار به مداری دیگر انتقال می‌دهد. یک جریان متغیر الکتریکی در "سیم‌پیچ اولیه" یک شار مغناطیسی متغیر نسبت به زمان را در "هستهٔ" ترانسفورماتور ایجاد می‌کند که موجب ایجاد میدان مغناطیسی در "سیم‌پیچ ثانویه" خواهد شد. این میدان مغناطیسی متغیر یک نیروی محرک الکتریکی یا ولتاژ را در سیم‌پیچ ثانویه القا خواهد کرد. به این پدیده القای متقابل گفته می‌شود.
ارتش آزادی‌بخش جنوب (اسپانیایی: Ejercito liberador del Sur)، ارتشی بود که به دست امیلیانو زاپاتا پس از این که فرانسیسکو مادرو دعوت به قیام مسلحانه و آغاز انقلاب مکزیک در سال ۱۹۱۰ میلادی را اعلام کرد تشکیل شده بود. زاپاتا اغلب خود این ارتش را در نبرد همراهی و رهبری می‌کرد.
بعد از سرنگونی پورفیریو دیاس این ارتش که در آغاز با مادرو همکاری می‌کرد بر ضد او قیام کرد، چون مادرو نتوانسته بود خواسته‌های قیام جنوب که بیشتر پیرامون مالکیت زمین بود برآورده کنند. جنگ این ارتش تا زمان ونوستیانو کارآنسا ادامه داشت و با ترور ساپاتا در سال ۱۹۱۹ میلادی به دست ارتش کارآنسا، کم‌کم از هم پاشید.
سربازان ارتش آزادی‌بخش‌جنوب معروف به «ساپاتیستاس» (اسپانیایی: Zapatistas) بیشتر از دهقانان فقیری که دوست داشتند بیشتر وقت خود را به کار کردن بر روی زمین‌های کشاورزی بپردازند تا از این راه بتوانند درآمدی داشته باشند تشکیل شده بود. به همین دلیل این سربازان بعد از چندین ماه خدمت به خانه‌های خود بازمی‌گشتند تا ماه‌های باقی‌مانده سال را به کشاورزی بپردازند.
ارتش آزادی‌بخش جنوب در طول خدمات خود از ۴٬۰۰۰ تا ۲۷٬۰۰۰ نفر داشت، ساختار این ارتش بسیار سست و سیستم رتبه در آن محدود بود.
پیروزی یا عذاب هفتمین آلبوم استودیویی گروه سمفونیک پاور متال ایتالیایی راپسودی آو فایر است که در ۲۵ سپتامبر ۲۰۰۶ توسط مجیک سیرکل میوزیک منتشر شد. این اولین آلبوم گروه پس از تغییر نامشان از راپسودی به راپسودی آو فایر است و دومین فصل از حماسهٔ «راز تاریک» را روایت می‌کند.
آلبوم «پیروزی یا عذاب» شامل ۱۱ ترک است که ترک شمارهٔ ۱ خود از ۲ بخش و ترک شمارهٔ ۱۰ از ۵ بخش تشکیل می‌شود. ترانه‌نویسی تمامی این ترک‌ها را لوکا توریلی انجام داده است به‌جز ترک شمارهٔ ۶ که فابیو لیونه آن را نوشته است. همچنین لوکا توریلی و آلکس استاروپولی کار آهنگسازی تمامی ترک‌ها به جز ترک ۶ را انجام داده‌اند. فهرست ترانه‌های این آلبوم به شرح زیر است:
در نسخه‌های دیجی‌پکی از این آلبوم که در تیراژ محدود منتشر گردید دو ترک "Defenders of Gaia" با مدت زمان ۴:۳۴ و "A New Saga Begins (Radio Edit of "The Mystic Prophecy of the Demonknight")" با مدت زمان ۴:۱۸ که نسخهٔ ویرایش‌شده‌ای از ترک اصلی برای پخش در رادیو بود افزوده شده بود. نسخهٔ مخصوص ژاپن ۱۴ ترک داشت که علاوه بر آلبوم اصلی و این دو ترک اضافه، اجرایی از ترانهٔ "Son Of Pain" به زبان ایتالیایی را نیز شامل می‌شد. نسخهٔ ایتالیایی آلبوم نیز مانند نسخهٔ ژاپنی آن بود اما در نسخهٔ فرانسوی آلبوم، اجرایی فرانسوی‌زبان از "Son Of Pain" گنجانده شده بود. نادیا بلیر ترانه‌سرای این آهنگ به‌زبان فرانسه بود.
ورزشگاه آزتکا یک ورزشگاه در سانتا اورسولا، مکزیکو سیتی، مکزیک است.
این ورزشگاه خانه رسمی تیم ملی فوتبال مکزیک است. ورزشگاه محل برگزاری فوتبال بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۶۸ بود.1968 Summer Olympics official report. Volume 2. Part 1. pp. 78-9.
در فینال جام جهانی ۱۹۷۰ برزیل ۴ بر ۱ ایتالیا را در این ورزشگاه شکست داد. آرژانتین نیز در فینال جام جهانی ۱۹۸۶ در همین استادیوم ۳ بر ۲ بر آلمان غلبه کرد. این استادیوم همچنین میزبان بازی قرن بین آلمان غربی و ایتالیا در نیمه‌نهایی جام جهانی ۱۹۷۰ بود که در وقت اضافه با نتیجهٔ ۴ بر ۳ به نفع ایتالیا به پایان رسید. دو گل به یادماندنی مارادونا در بازی آرژانتین و انگلستان در یک‌چهارم نهایی جام جهانی ۱۹۸۶ که به «گل قرن» و «دست خدا» مشهور شدند نیز در این ورزشگاه به ثمر رسیدند.
ورزشگاه آزتکا با ظرفیت ۱۰۵٬۰۶۴، بزرگترین ورزشگاه در آمریکای لاتین و پنجمین ورزشگاه بزرگ در جهان است.
ورزشگاه در تاریخ ۲۶ مه ۱۹۶۶ با ۱۰۷۴۹۴ تماشاگر افتتاح شد. سیستم روشنایی مدرن آن در تاریخ ۵ ژوئن سال ۱۹۶۶ اضافه شد.
علاوه بر بازی‌های فوتبال برای اجرای کنسرت‌ها نیز به کار گرفته شده‌است در سال ۱۹۹۳ مایکل جکسون در این ورزشگاه کنسرت داد است.
ورزشگاه آزتکا میزبان انواع مسابقات ورزشی بین‌المللی بوده‌است، از جمله:
نام آزتکا برای ادای احترام به آزتک‌ها از میراث فرهنگی شهر مکزیک گرفته شده‌است.
تیم ملی فوتبال چکسلواکی از ۱۹۲۲ تا ۱۹۹۳ بود. پس از انحلال چکسلواکی در پایان سال ۱۹۹۲ به تیم ملی جمهوری چک و تیم ملی اسلواکی تقسیم شد. تیم چکسلواکی که توسط انجمن فوتبال چکسلواکی کنترل می‌شد قهرمان مسابقات قهرمانی اروپا در سال ۱۹۷۶ بود.
سُلنا (به سوئدی: Solna kommun، تلفظ سوئدی: سُلنا) یکی از شهرهای سوئد در شهرستان استکهلم است که در شمال مرکز شهر استکهلم پایتخت واقع شده است. سولنا با جمعیت ۲۸۳۱۷ یکی از کوچکترین شهرهای سوئد می‌باشد.
لی کرزنر (زاده ۲۷ اکتبر ۱۹۰۸- درگذشته ۱۹ ژوئن ۱۹۸۴) یکی از نقاشان با نفوذ جنبش اکسپرسیونیم انتزاعی در نیمهٔ دوم قرن ۲۰ بود. کراسنر اکنون به‌عنوان یک شخصیت انتقالی کلیدی در انتزاع دیده می‌شود که هنر اوایل قرن بیستم را با ایده‌های جدید آمریکای پس از جنگ مرتبط کرد و آثار او در حراج قیمت‌های بالایی را به دست می‌آورند. او همچنین یکی از معدود هنرمندان زنی است که نمایشی گذشته نگر در موزه هنر مدرن داشته‌است.
کرزنر در ابتدا با نام لنا کرزنر در ۲۷ اکتبر ۱۹۰۸ در بروکلین، نیویورک از یک خانوادهٔ مهاجر یهودی اهل بیسارابیا زاده شد.
کراسنر از سنین پایین می‌دانست که می‌خواهد هنر را به عنوان یک حرفه دنبال کند. فعالیت او به عنوان یک هنرمند از نوجوانی آغاز شد. او به‌طور خاص به دنبال ثبت نام در دبیرستان دخترانه واشینگتن ایروینگ که ارائه دهنده رشته هنری بودند، می‌بود. پس از فارغ‌التحصیلی، با بورسیه تحصیلی در مدرسه هنر زنان کوپر یونیون رفت. در آنجا، او کار دوره مورد نیاز برای گواهی تدریس در هنر را تکمیل کرد. کراسنر در سال ۱۹۲۸ تحصیلات هنری بیشتری را در آکادمی ملی طراحی دنبال کرد و دوره آموزشی خود را در سال ۱۹۳۲ در آنجا به پایان رساند. زمانی که کراسنر در دبیرستان تحصیل کرد، تقریباً بر اساس نمره خود در هنر فارغ‌التحصیل نشد. برای، و فقط ۶۵ برای گذراندن کلاس به او داده شد.
لی تحصیلات خود را در کوپر یونین و آکادمی ملی طراحی به پایان رساند و از سال ۱۹۳۵ تا ۱۹۴۳ در «وی پی ای فدرال آرت پراجکت» کار کرد. او از سال ۱۹۳۷ به شاگردی هانس هافمن (هنرمندی که اصول و قواعد کوبیسم را آموخته بود) درآمد. نفوذ و قدرت هافمن به کرزنر کمک کرد تا کارهای او مستقیماً به سمت نئو-کوبیست انتزاعی گرایش پیدا کند. هافمن در مورد آثار کرزنر توضیح می‌داد که: «این کار به اندازه‌ای خوب است که شما متوجه نمی‌شوید به وسیلهٔ یک زن نقاشی شده.»
در سال ۱۹۴۰ لی کرزنر همراه با یک گروه از هنرمندان آمریکایی که نقاشان انتزاعی بودند، شروع به نمایش آثارش کرد.
در ۲۵ اکتبر ۱۹۴۵ او با یکی دیگر از هنرمندان این جنبش، یعنی جکسون پولاک ازدواج کرد.
لی کرزنر به عنوان یک اکسپرسیونیست انتزاعی با خلق آثار انتزاعی، ژست و رسا در نقاشی، کلاژهای حرفه ای، طراحی با زغال و نقاشی روی موزائیک به عنوان هنرمند شناخته شده‌است. در طی سالها فعالیت خود، از آثار خلق شده قبلی خود، در آثار کلاژ خود استفاده نمود. او نقاشی‌های قبلی خود را می‌برید و با چسباندن آنها کنار یکدیگر آثار کلاژ خلق می‌کرد. ماهیت انتقادی او باعث گردید تا بسیاری از آثار خود را بازبینی کند یا حتی آنها را از بین ببرد! در نتیجه تعداد آثار کمتری از او باقی مانده‌است. کاتالوگ "رزونه" که در سال ۱۹۹۵ توسط آمبراز منتشر شد، ۵۹۹ قطعه از آثار لی کرزنر را فهرست کرده‌است.
در مورد سبک هنری او، منتقدان و محققان نظر متفاوتی بایکدیگر دارند. سبک کراسنر بیشتر بین ساختار کلاسیک و اکشن باروک، فرم‌های باز و اشکال لبه سخت، رنگ روشن و پالت تک رنگ متفاوت است. در دوران زندگی حرفه ای اش، هیچگاه خود را محدود به یک سبک خاص و قابل تشخیص نکرد و تغییر حالت، موضوع، ترکیب مواد و بافت در آثار را پذیرفت.
نقاشی‌های لی کرزنر بر اساس سالهای زندگی و علایق او به سبک‌های مختلف در گروه‌های زیر دسته‌بندی می‌شوند:
کراسنر و پولاک هر دو تأثیر زیادی بر سبک هنری و حرفه یکدیگر گذاشتند. از آنجایی که کراسنر از هانس هافمن و پولاک از توماس هارت بنتون آموزش دیده بود، هر کدام رویکردهای متفاوتی را برای کار خود در پیش گرفتند. کراسنر از هافمن اهمیت انتزاع از طبیعت و تأکید بر ماهیت مسطح بوم را آموخت، در حالی که آموزش پولاک اهمیت طراحی پیچیده از طراحی خودکار را برجسته کرد. دانش گسترده کراسنر از هنر مدرن به پولاک کمک کرد تا با آنچه هنر معاصر باید باشد، آشنا شود؛ بنابراین او توانست آثاری بسازد که بیشتر سازماندهی شده و جهان وطنی بودند. علاوه بر این، کراسنر مسئول معرفی پولاک به بسیاری از هنرمندان، مجموعه داران و منتقدانی بود که از هنر انتزاعی مانند ویلم دی کونینگ، پگی گوگنهایم و کلمنت گرینبرگ قدردانی می‌کردند. پولاک به کراسنر کمک کرد تا در هنگام ساخت آثارش کمتر خود را محدود کند. او به او الهام داد که نقاشی از مدل‌های انسان و طبیعت بی‌جان را متوقف کند تا احساسات درونی‌اش را رها کند و از طریق کارش خودانگیخته‌تر و ژست‌تر شود.Rose, 1981. pg. 6.
لی کرزنر در سال ۱۹۸۴ در ۷۵ سالگی درگذشت. او از بیماری آرتریت (التهاب مفاصل) رنج می‌برد.
کرزنر معمولاً به جدا کردن و بریدن بخش‌هایی از طراحی‌ها و نقاشی‌هایش به منظور کلاژ کردن می‌پرداخت. و باقی‌ماندهٔ آثار را دست نخورده رها می‌کرد یا اینکه در آن‌ها تجدید نظر می‌کرد. و در نتیجه اثر نهایی باقی‌ماندهٔ کرزنر نسبتاً ابعاد کوچکی داشت.
کاتالوگ آثار او در سال ۱۹۹۵ توسط آبرامز انتشار یافت، تنها ۵۹۹ قطعه از کارهایش لیست شده‌است.
کرزنر در گیر و دار یک مبارزهٔ بزرگ بر سر پذیرش هویتش توسط عموم بود. هویت هم از منظر «زن بودن» و هم از منظر اینکه همسر پالک بود؛ بنابراین او معمولاً کارهایش را با حروف اول نام و نام خانوادگی اش امضا می‌کرد تا از اسمش جنسیت زدایی کند به‌طوری‌که هویتش قابل تشخیص نباشد.
در طول دورانی که کرزنر و پالک به عنوان دو هنرمند جایگاه قابل تقدیری نداشتند به یکدیگر اطمینان خاطر می‌دادند و یکدیگر را حمایت می‌کردند. درست مانند پیکاسو در طول دورهٔ کوتاه فعل و انفعالاتش به همراه ژرژ براک. بده بستان هر روزهٔ لی کرزنر و جکسن پالک برای هر دو هنرمند برانگیزاننده و پر هیجان بود. آن دو می‌جنگیدند به منظور حق قانونی خودشان، آمادگی برای کار کردن و بیان فردیشان. آن‌ها مخالف محافظه کاری و همرنگ شدن با جماعت و فرهنگ سرکوب گری بودند که پذیرای ارزش‌های فردیشان نبود. فرهنگی که به بهانهٔ پیچیدگی‌های مدرنیسم در مقیاس کلی بود.
شش ماه پس از مرگش موزهٔ هنر مدرن نیویورک
یک نمایشگاه از مرور آثار لی کرزنر برپا کرد. نیویورک تایمز در بارهٔ این نمایشگاه نوشت که: این آثار به خوبی نمایش دهندهٔ جایگاه کرزنر در مدرسه نیویورک به عنوان یک هنرمند مهم، مستقل در نسل پیشگام اکسپرسیونیسم انتزاعی است. آثار تکان دهنده وی از رتبهٔ بالایی در نیمهٔ دوم قرن بیستم برخوردار است. در سال ۲۰۰۸ لی کرزنر یکی از چهار هنرمند زنی بود که مرور کلی آثارش توسط موزه هنر مدرن نیویورک به نمایش درآمد. سه هنرمند دیگر لوئیس بورژوا (نمایش کلیه آثار در ۱۹۸۲)، هلن فرانکن تالر (نمایش کلیه آثار ۱۹۸۹)، و الیزابت مورای (نمایش کلیه آثار در ۲۰۰۴) بودند.
آثار طراحی و نقاشی کاغذی کرزنر در سال ۱۹۸۵ به «آرشیو هنر آمریکا» اهدا شد. که کلیهٔ این آثار در سال ۲۰۰۹ بر روی شبکهٔ مجازی انتشار یافت.
پس از مرگ وی خانه کرزنر در ایست همپتن تبدیل به «استودیو و خانه پالک_کرزنر» شد. این مکان برای بازدید عموم آزاد است.
«بنیاد پالک_کرزنر» یک قسمت مجزا می‌باشد که از سال ۱۹۸۵ برقرار شد. این مؤسسه در راستای اهداف و خواسته‌های لی کرزنر از جمله همیاری و پشتیبانی با هنرمندان جوان و با استعدادی بود که نیاز مالی دارند.
آلِ فَریغون، سلسلهٔ کوچکی از فرمانروایان آریایی بودند که از حدود ۲۷۹ق/۸۹۲م تا ۴۰۱ق/۱۰۱۰م بر ناحیه جوزجان و پیرامون آن حکمرانی کردند. این فرمانروایان در بیش‌تر دوران حکومت خود تحت حمایت سامانیان بودند و سرانجام به دست سلطان محمود غزنوی منقرض شدند.
واژهٔ فریغون آن سان که از اسناد تاریخی بر می‌آید، در حوزهٔ جغرافیایی شمال افغانستان کنونی تا خوارزم و ماوراءالنهر رواج داشته‌است. نویسندهٔ حدودالعالم که اثر خود را در ۳۷۲ق/۹۸۲م نوشته و آن را به "ابوالحارث محمدبن احمد" مشهورترین فرمانروای این سلسله تقدیم داشته، می‌گوید که پادشاهان کنونی گوزگانان از اولاد فریدون (پادشاه افسانه‌ای ایران باستان) اند.
تشابه نام فریغون با فریدون و گفتار نویسندهٔ حدودالعالم مایهٔ آن شده که برخی از خاورشناسان گفته‌اند اگر پیوندی میان فریغونیان و خوارزمیان در کار باشد، می‌توان سلسلهٔ نسب آنها را به فریدون پیشدادی یا سیاووش کیانی رساند (مینورسکی. ۱۷۴).
باسورث پادشاهان افریغی را که در خوارزم حکومت می‌کرده‌اند، با فریغونیان گوزکان مرتبط می‌داند (ایرانیکا، ذیل آل فریغون). اینکه در پاره‌ای از متون نام افریغیان خوارزم به صورت آل فریغون کاث درآمده، می‌تواند تأییدی بر نظریهٔ مذکور باشد (نک‍: آل عراق). شواهد دیگری در دست است که افراد برجستهٔ دیگری نیز به نام فریغون یا ابن فریغون مشهور بوده‌اند.
به گمان مینورسکی، نویسندهٔ حدودالعالم همان کسی است که اثر دائرةالمعارف مانندِ "جوامع العلوم" را در نیمهٔ نخست سدهٔ ۴ق/۱۰م به زبان عربی نگاشته‌است. نام این مرد، "ابن فریغون" یا "شعبابن فریغون" بوده‌است. او به گفتهٔ مینورسکی نوهٔ یکی از فرمانروایان فریغونی بوده یا با آنان نسبتی داشته (خدیو جم، ۱۵۲). گرچه از مطالب یاد شده نمی‌توان به نتیجهٔ مشخّصی رسید، لیکن می‌توان این نکته را دریافت که با پذیرش آیین تازه به حکومت خود ادامه می‌داده‌اند. فرمانروایان گوزگان و خوارزم از این میان بوده‌اند که ظاهراً پیوند خانوادگی نیز با هم داشته‌اند. از کسان دیگری که به این نام شهرت داشته‌اند، باید از "افریغون بن محمد جوالیقی نسفی" (زنده در ۴۳۸ق/۱۰۴۶م) نام برد که از او در کتاب منتخب القند فی تاریخ سمرقند اثر محمدبن عبدالجلیل سمرقندی یاد شده‌است (قزوینی. ۶/۱۱۱).
انتساب دسته‌ای از فرمانروایان قدیم خوارزم (افریغیان کاث) به فریغون و نامیده شدن آنان به «آل فریغون کاث» این گمان را برای برخی مورخان قدیم و پژوهشگران معاصر پدیدآورده که فریغونیان گوزگان همان فرمانروایان آل مأمونند که پس از خوارزمشاهیان قدیم (آل عراق) حکومت خوارزم را در دست گرفته‌اند.
حمدالله مستوفی هنگام سخن گفتن از پادشاهیِ نوح بن نصر سامانی از "مأمون فریغون" یعنی کسی که "ابوعبدالله خوارزمشاه" را کشت و سراسر خوارزم را به تصرف خود درآورد، یاد کرده‌است (ص ۳۸۶). بی‌گمان منظور وی از این شخص ابوالعباس مأمون بن محمد از تبار آل مأمون خوارزم بوده‌است.
همچنین "قاضی احمد غفاری" نویسندهٔ جهان‌آرا به‌طور کلی آل مأمون و فریغونیان را یکی پنداشته‌است. این اشتباه در پاره‌ای از کتب مرجع و مورد استفادهٔ متأخر نیز راه یافته‌است.
از آغاز پادشاهی این سلسله اطلاع درستی در دست نیست. طبری هنگام نقل رویدادهای سال ۹۰ق/۷۰۹م از گوزگانی، شاهِ گوزگان، نام برده و همکاری او را با طَرخان نیز که در برابر قُتَیبه بن مسلم، فرمانده سپاهیان عرب، یاد کرده‌است (۸/۱۲۰۶). در ذکر رویدادهای ۱۱۹ق/۷۳۷م نیز نامی از گوزگان در ارتباط با همین وقایع برده‌است (۱۰/۴۲۰۱). ابن خردادبه به حاکم گوزگان لقب «گوزگان خدا» داده‌است. احتمال دارد که این فرد از نیاکان سلسلهٔ فریغونیان باشد. نخستین نویسنده‌ای که فصل جداگانه‌ای از کتاب خود را به این خاندان اختصاص داده، ابونصر عُتْبی است. وی تنها نام ۲ تن از فرمانروایان این سلسله را آورده و گفته‌است که در سراسر روزگار فرمانروایی سامانیان، ولایت گوزگان در دست فریغونیان بوده‌است (صص ۲۹۴، ۲۹۵).
در بیش‌تر کتابهای جغرافیایی که در جهان اسلام نوشته شده، نامی از آن برده شده یا بخش جداگانه‌ای بدان اختصاص یافته‌است. ابن واضح یعقوبی که اثر خود را در حدود ۲۷۹ق/۸۹۲م نوشته، مرکز گوزگان را شهر «اَنبار» دانسته و گفته‌است که والیان در آنجا هستند. او جایگاه پادشاهان جوزجان را شهرهای کندرم و قرزمان (گرزوان کنونی) دانسته‌است (ص ۶۳).
مؤلف حدودالعالم حدود آن را چنین بیان می‌کند: از مشرق به بلخ و تُخارستان تا حدود بامیان، از جنوب به آخر حدود غور و مرز بُست، از مغرب به غَرْجِسْتان و قصبهٔ بشین تا حدود مرو و از شمال تا حدود جیحون (ص ۹۵). وی از نواحی و شهرهای زیر نیز در این ولایت نام برده‌است: ربوشاران، درمشان، تمران، تمازان، ساروان، مانشان، طالقان، جهودان، باریاب (پاریاب)، نریان، کرزوان، کندرم، ابنیر (صص ۹۵–۹۷). طبق نوشتهٔ این کتاب، شهر جهودان (یهودیه) پایتخت فرمانروایان آل فریغون بوده‌است (ص ۹۷)؛ لیکن ابن حوقل که اثر خود را پیش از حدود العالم نوشته، شهر «اَنبار» را بزرگ‌ترین شهر این ناحیه دانسته و گفته‌است که آل فریغون زمستان‌ها در این شهر اقامت می‌کنند (ص ۱۷۷).
مقدسی همانند نویسندهٔ حدودالعالم یهودیه را مرکز ولایت گوزگان دانسته، ولی شهرهای آنجا را کم جمعیت یا باجمعیت اندک توصیف کرده‌است (ص ۴۳۳). وی بجز یهودیه، از شهرهای انبار، برزوزؤ فاریاب، کلان و شورقان نام برده‌است. مقدسی در جای دیگر کتاب خود ضمن توصیف راه‌های آنجا، راه یهودیه (پایتخت آل فریغون) تا رباط افریغون را دارای ۴ مرحله دانسته‌است (ص ۵۰۸). رباط یاد شده ظاهراً از بناهای یکی از فرمانروایان نخستینِ این خاندان بوده‌است.
از آغاز فرمانروایی این سلسله و زمان تأسیس آن اطلاع قطعی در دست نیست. عتبی تنها از فرمانروایان پایانیِ این خاندان نام برده و اندکی از احوال آنها را به دست داده‌است. لیکن با بهره‌وری از دیگر مآخذ به‌ویژه نوشته‌های نرشخی، گردیزی و بیهقی و نیز پژوهشهای خاورشناسان به‌ویژه مینورسکی و باسورث می‌توان نسب‌نامهٔ زیر را برای آنها پیشنهاد کرد.
۱. "احمدبن فریغون" (حک‍ ح ۲۷۹ق/۸۹۲م)، نخستین فرمانروایی است که نام او در منابع یاد شده‌است. نرشخی که اثر خود را در همین روزگار نوشته، پاره‌ای از رویدادهای روزگار فرمانروایی وی را در ارتباط با قدرت یافتن سلسلهٔ سامانیان یاد کرده‌است. طبق نوشتهٔ او، هنگامی که ماوراءالنهر به تصرف امیراسماعیل سامانی درآمد و حکومت او از جانب ابوالعباس احمد معتضد خلیفهٔ عباسی تنفیذ شد، عمرولیث نامه‌هایی به ابوداوود فرمانروای بلخ، احمدبن فریغون فرمانروای گوزگان و امیر اسماعیل سامانی فرمانروای ماوراءالنهر نوشت و همگی را به فرمانبری خواند. احمدبن فریغون و ابوداوود فرمان وی را گردن نهادند، لیکن امیر اسماعیل سامانی زیر بار او نرفت و آمادهٔ کارزار شد (صص ۱۱۹، ۱۲۰). در نبردی که روی داد، عمرولیث شکست خورد و از همین زمان گوزگان همراه با برخی از ناحیه‌های شمالی خراسان به زیر نفوذ سامانیان درآمد.
احمدبن فریغون ظاهراً دارای ثروت هنگفتی بوده‌است، چنان‌که نوشته‌اند در شب نوروز در طویلهٔ اسبان او هزار کرهٔ زاغ چشم زاده شده‌است. (عنصرالمعالی، ۹۰۰). از پایان زندگانی این فرمانروا اطلاعی در دست نیست.
۲. "ابوالحارث محمدبن احمدبن فریغون" (حک‍ در نیمهٔ سدهٔ ۴ق/۱۰م). در ترتیب و نام افرادی که پس از احمدبن فریغون به فرمانروایی گوزگان نشسته‌اند، تردیدهایی است. برحسب اطلاعاتی که از حدودالعالم بر می‌آید و گردیزی نیز به گونهٔ ضمنی آن را تأیید کرده (ص ۳۶)، پس از احمد، فرزند او ابوالحارث محمدبن احمدبن فریغون به قدرت رسیده‌است. لیکن عتبی نامی از این مرد نبرده‌است. مینورسکی با اندکی مسامحه، به استناد نظر بارتولد و مارکوارت، وی را با البوالحارث احمدبن محمد (فرمانروای بعدی) یکی انگاشته تلویحاً اشتباه را از سوی عتبی دانسته‌است (حدودالعالم، ۷؛ مینورسکی، ۱۷۶). ابونصر عتبی در جای دیگرِ کتاب خود از ابوالحارث فریغونی نام برده، لیکن مشخصات بیش‌تری از او به دست نداده‌است (صص ۱۰۴–۱۰۶). برخی از پژوهشگران ایرانی و نیز باسورث، همراه با تردید در گفته‌های عتبی، این دو را دو حکمران مستقل از هم دانسته‌اند.
۳. "ابوالحارث احمدبن محمد". عتبی در فصلی از کتاب خود که آن را به فریغونیان اختصاص داده، تنها از این مرد نام برده و او را برجسته‌ترین فرمانروای این خاندان به‌شمار آورده‌است (ص ۲۹۴). به استناد نوشته‌های عتبی که مورخان بعدی همچون ابن اثیر و رشیدالدین فضل‌الله همدانی آن را عیناً بازگو کرده‌اند، ابوالحارث احمدبن محمد به هنگام سلطنت نوح بن منصور سامانی در گوزگان حکومت داشت و دوران فرمانروایی او مقارن با قدرت‌گیری غزنویان گردید. وی بدین لحاظ برای تثبیت موقعیت خود ضمن اینکه از سامانیان فرمان می‌برد، با سبکتکین غزنوی و فرزند او محمود ــ که هنوز در زیر فرمان امیران سامانی بودند ــ نیز نزدیک شد و در اثر همین ارتباطها دختر خود را به فرزند سبکتکین داد و یکی از دختران او را به ازدواج فرزندش ابونصر درآورد (صص ۲۹۴، ۲۹۵).
در ۳۸۳ق/۹۹۳م فایق، فرمانده شورشی لشکر سامانیان، به سوی بلخ و ترمذ گریخت و درصدد برآمد که لشکری فراهم آورد و بر ضد نوح بن منصور قیام کند. نوح به ابوالحارث فریغونی مأموریت داد که به جنگ فایق برود، لیکن لشکریان وی از فایق شکست خوردند و فایق بعد از اینپ یروزی به بلخ رفت (عتبی، ۹۳؛ ابن اثیر، ۹/۹۹). سرانجام فایق با ابوعلی سیمجوری ـ شورشیِ دیگر ـ پیمان اتحاد بست. این‌بار نوح ابن منصور شخصاً از بخارا بیرون آمد و لشکری انبوه گرد آورد و امیران محلی خراسان همچون ابوالحارث فریغونی به او پیوستند. در جنگی که روز سه‌شنبه نیمهٔ رمضان ۳۸۴ق/۲۳ اکتبر ۹۹۴م روی داد، سرداران مذکور شکست خوردند و گریختند (عتبی، ۱۰۴، ۱۰۵؛ گردیزی، ۳۷۲، ۳۷۳؛ بیهقی، ۲۰۰؛ خواندمیر، ۲/۳۶۷). درگذشت او را احتمالاً می‌توان میان ۳۸۵–۳۹۰ق/۹۹۵–۱۰۰۰م دانست.
۴. "ابونصر احمد یا محمد" (د ۴۰۱ق/۱۰۱۰م). پس از درگذشت ابوالحارث احمدبن محمد، فرزندش ابونصر بر جای پدر نشست (عتبی، ۲۹۵). تاریخ جلوس او مشخص نیست. ابن اثیر در ذکر رویدادهای ۳۸۹ق/۹۹۹م دربارهٔ سلطان محمود غزنوی و آل فریغون مطالبی بیان داشته، لیکن نام فرمانروایان را معلوم نکرده‌است و از این‌رو نمی‌توان فردی را که در آن سال فرمان می‌رانده به درستی باز شناخت. حدس باسورث مبنی بر اینکه احتمالاً پیش از ابونصر یکی دیگر از افراد این خاندان به نام فریغون بن محمد از سوی سلطان محمود در ۳۹۴ق/۱۰۰۴م در گوزگان فرمانروایی داشته، با گفته‌های عتبی نمی‌خواند، چه وی صریحاً جانشینی ابونصر را به جای پدرش ابوالحارث احمد گزارش کرده‌است. ابونصر در دوران حکومت خود مورد اعتماد سلطان محمود بود. در جنگی که میان محمود و ایلک خان رخ داد، سلطان غزنوی قلب لشکر را به ابونصربن احمد و امیر نصر برادرش سپرد. این جنگ با شکست ایلک خان پایان پذیرفت (همو، ۲۸۶–۲۸۷). ابونصر در ۴۰۱ق/۱۰۱۰م درگذشت (همو، ۲۹۵؛ ابن اثیر، ۹/۲۲۵). از سرنوشت افراد این خاندان پس از درگذشت ابونصر، خبر دقیقی در دست نیست. با مرگ وی باید دوران فرمانروایی این دودمان را پایان یافته دانست.
بیهقی در ضمن شرح رویدادهای ۴۰۱ق/۱۰۱۰م از فریغونی دیگر به نام حسن یاد می‌کند که همنشین فرزندان سلطان محمود یعنی محمد و مسعود بوده‌است (ص ۱۱۲). ظاهراً این فرد باید فرزند ابونصر باشد. اگر او پس از پدر ادعای جانشینی وی را داشته، نبایست به جایی رسیده باشد.
از دیگر افراد وابسته به این خاندان باید از "فریغون بن محمد" نام برد. به نوشتهٔ عتبی (ص ۱۹۷) سلطان محمود غزنوی او را در ۳۹۴ق/۱۰۰۴م، به جنگ آخرین بازماندهٔ سامانیان، اسماعیل بن نوح، فرستاد. این مرد را، برخلاف پندار پاره‌ای از پژوهشگران، نمی‌توان در جدول فرمانروایان فریغونی جای داد. سلطان محمود پس از درگذشت ابونصر فریغونی، فرزند خود ابواحمد محمدبن یمین‌الدوله را ـ که داماد ابونصر نیز بود ـ به جای او به فرمانروایی گوزگان برگماشت (همو، ۳۶۸–۳۶۹). باری، تاریخ واقعی برافتادن فریغونیان همان ۴۰۱ق/۱۰۱۰م است. محمدبن محمود نیز تا پایان عمر پدر در گوزگان فرمان راند.
فرمانروایان فریغونی توجه بسیاری به گسترش دانش و فرهنگ می‌کردند و دانشمندان را می‌نواختند. نخستین کتاب جغرافیا به زبان پارسی، حدودالعالم من المشرق الی المغرب، به تشویق یکی از افراد این سلسله، ابوالحارث محمد، و هم به نام او نوشته شد. نام مؤلف این کتاب معلوم نیست، اما مینورسکی در تعلیقاتی که بر ترجمهٔ همین کتاب نوشته نام او را، به احتمال، ابن فریغون و از افراد همین خاندان دانسته‌است. این کتاب در ۳۷۲ق/۹۸۲م نوشته شده و یکی از نخستین آثار بر جای ماندهٔ زبان پارسی است. تألیف این کتاب در دورانی که زبان پارسی رونق چندانی نداشته، نشانه‌ای از میهن‌دوستی امیران فریغونی است.
از دانشمندان دیگری که با آل فریغون پیوند داشته‌اند، می‌توان ابوالفضل احمدبن حسین بدیع‌الزمان همدانی را نام برد که مدتی را در دربار آنان گذراند و نامه‌هایی به برخی از فرمانروایان فریغونی نوشت (عتبی، ۲۹۵؛ ثعالبی، ۴/۲۷۵). همچنین ابوالفتح بُستی چکامه‌هایی در ستایش این امیران سروده‌است (عتبی، ۲۹۷). ابن اثیر نیز از توجه این خاندان به دانشمندان و بزرگان یاد کرده‌است (۹/۲۲۶).
چنان‌که یاد شد مینورسکی، شعیابن فریغون، مؤلف کتاب جوامع العلوم را که دائرةالمعارف مختصری به زبان عربی است نیز از وابستگان به این خاندان دانسته‌است. لیکن پژوهشهای تازه این نظر را رد می‌کند. بر پایهٔ این پژوهشها، جوامع العلوم برای امیر ابوعلی احمد بن محمدبن مظفر از امرای آل محتاج تألیف شده‌است (ایرانیکا، ذیل آل فریغون).
وابستگان این خاندان به پیروی از امیران خود، حامی دانشمندان بودند. اصطخری از جعفربن سهل بن مرزبان دبیر و نویسندهٔ ابوالحارث بن فریغون که از خاندان آل مرزبان شیراز بوده، نام برده‌است (ص ۱۲۹). ابن حوقل نیز صفحه‌ای از کتاب خود را به او اختصاص داده و از دانایی و کرامت و بزرگواریهای او توصیف شایسته‌ای کرده‌است. وی می‌گوید که جعفربن سهل، افزون بر اینکه نیازمندان را می‌نواخت، با نامه نوشتن و دلجویی از دیگران نیز جمعی را خشنود نگه می‌داشت. او با ساختن رباطها و وقف کردن املاکی بر آن، از رهگذران پذیرایی می‌کرد (صص ۲۵۶، ۲۵۷). این جعفربن سهل در زمانی که ابن حوقل کتاب خود را می‌نوشته (ح ۳۳۱ق/۹۴۲م) زنده و بر سر کار بوده و احتمالاً وی را نواخته‌است.
محمد یحیی کیوان قزوینی (۱۲۶۴ش -۱۳۰۴ش) متولد قزوین معروف به «واعظ قزوینی» و «شیخ یحیی واعظ» روحانی و روزنامه نویس سوسیالیست بود که در آستانه خلع سلطنت قاجاریه در تهران ترور شد.
پدرش «شیخ اسماعیل واعظ» از وعاظ و صوفیان قزوین بود.
وی صاحب، مدیر و سردبیر روزنامه نصیحت و از دوستان ملک‌الشعرای بهار بود. محمد کیوان قزوینی در ۷ آبان سال ۱۳۰۴ در حالی که روزنامه اش توقیف شده و در تهران بسر میبرد ترور شد.
برخی گفته اند «ملک الشعرای بهار» از طرف مخالفین محکوم به مرگ شده بود و «محمد کیوان قزوینی» بخاطر شباهت چهره به جای وی کشته شد.
روایت دیگری نیز وجود دارد که وی به‌خاطر این که برادرش عباسعلی کیوان قزوینی از افراد با نفوذ و نزدیک به سلسله قاجار بوده‌است ترور شده‌است.
برخی معتقدند قتل واعظ به دلیل مقالات تند او علیه نظامیان و سردار سپه بوده و این قتل کاملاً عامدانه و آگاهانه یکروز قبل از اعطای سلطنت به رضاخان در راستای اهداف سردار سپه و طرفدارانش بوده‌است.
نقل قول از کتاب مرتضی کیوان:
"واعظ قزوینی یکی از نخستین ترقی خواهان سوسیالیست و شهرستانی ایران بوده‌است. این شخص که در سال‌های آخر جنگ جهانی اول و بلا فاصله بعد از انقلاب کبیر اکتبر مرام سوسیالیسم را انتخاب کرده بود، روزنامه نصیحت را در اختیار مارکسیست‌های آن دوره گذاشت.
گفته می‌شوداو از اهالی سرشناس قزوین بود که کلامش کاری بوده ... درست در بحبوحه خلع احمد شاه قاجار و به قدرت رسیدن رضا میرپنج، روزنامه نصیحت را توقیف می‌کنند و شیخ یحیی برای آزاد کردن آن به تهران به سراغ دوستانش در مجلس شورای ملی می‌رود و هنگامی که غروب هفتم آبانماه ۱۳۰۴ وارد میدان بهارستان می‌شود به ضرب گلوله از پا در می‌آید."
رود کاسای رودی جاری در مرکز و جنوب غربی آفریقاست که از شرق فلات بیه در آنگولا سرچشمه گرفته و پس از پیمودن ۴۰۲ کیلومتر به سمت شرق، با تغییر مسیر به سمت شمال و پیمودن ۴۳۸ کیلومتر دیگر، مرز بین آنگولا و کنگو را تشکیل می‌دهد.
Kasai. Answers.com. The American Heritage® Dictionary of the English Language, Fourth Edition, Houghton Mifflin Company, 2004. http://www.answers.com/topic/kasai, accessed January 04, 2012.
"Kasai River." Encyclopædia Britannica. Encyclopædia Britannica Online. Encyclopædia Britannica Inc., 2012. Web. 04 Jan. 2012. <http://www.britannica.com/EBchecked/topic/312823/Kasai-River>. چندین آبشار و تندآب در طول مسیر رود کاسای وجود دارند و این رود با گذر از آنها عریض‌تر و عمیق‌تر شده و کشتی‌رانی در آن ممکن می‌شود. کاسای سپس در بخش‌های پایین‌دستش وارد جنگل‌های بارانی استوایی می‌گردد. این رود سپس پیش از تلاقیش با رود کوانگو تشکیل برکهٔ ویسمان را می‌دهد و پس از آن رود فیمی که از دریاچه مای-ندومبه سرچشمه گرفته‌است به کاسای می‌پیوندد. از این نقطه به‌بعد کاسای با نام رود کوا شناخته می‌شود و در نهایت با گذر از جنوب غربی کنگو، به رود کنگو می‌ریزد.
این رود که با درازای ۲٬۱۵۳ کیلومتری خود، طولانی‌ترین رود در حوضهٔ آبخیز رود کنگو به‌شمار می‌رود یکی از مهمترین رودهای جنوبی تأمین‌کنندهٔ آب این رودخانه است، به‌نحوی که حجم آبی در حدود یک پنجم جریان اصلی در کواماوث، در ۲۰۰ کیلومتر بالاتر از برکهٔ مالبو در کنگو از رود کاسای وارد رود کنگو می‌شود.
وضع بشر یکی از کتاب‌های نظری هانا آرنت، فیلسوف آلمانی است که در سال ۱۹۵۸ منتشر شد. هانا آرنت در این کتاب روایتی متفکرانه و تفکربرانگیز دربارهٔ وضع بشر ارائه می‌دهد که نسبت نظر و عمل دغدغه دیرینه‌اش بوده‌است. وی ضمن شرح مفاهیم زحمت، کار و عمل و جایگاه آن‌ها در وضع بشر، با نگاهی تاریخی سیر آن‌ها را تا روزگار ما پی می‌گیرد و نشان می‌دهد که از دوران یونان باستان تا امروز رویکرد ما به زندگیِ وقف عمل چه فراز و فرودها و تغییراتی به خود دیده‌است.
این کتاب یکی از مهم‌ترین و برجسته‌ترین آثار هانا آرنت است. منتقدان به اتفاق این کتاب را یکی از تأثیرگذارترین نوشته‌های او می‌دانند. دربارهٔ اهمیت این کتاب در مجله نیویورکر چنین نوشته شده‌است: « ترکیب توده عظیم عقلانی و عقل سلیم باعث شده است نگرش خانم آرنت به تاریخ و سیاست هم جذاب باشد و هم صریح.»http://shabestan.ir/detail/News/474304
پرسش دربارهٔ ماهیت سیاست و حیات سیاسی بر مبنای روش پدیدارشناسی و «نو بودن امر سیاسی» در قرن بیستم، از جمله مسائلی است که هانا آرنت در مورد آن تحقیق کرده‌است.
موشکافی هانا آرنت در این باب که چگونه بشر به ارزش‌های اخلاقی پیشین خود که روز و روزگاری اساس پندار و کردارش بوده، پشت می‌کند و پیرو ارزش‌هایی کاملاً متناقض می‌شود، قابل تأمل است.
هانا آرنت کتاب وضع بشر با بررسی انسانیت مدرن و انسان از منظر اعمالی که توانایی انجامش را دارد، مسائلی همچون از بین رفتن عامل انسانی و آزادی سیاسی را مورد واکاوی قرار می‌دهد. آرنت در این کتاب این پارادوکس را مطرح می‌کند که هر چه قدرت انسان در جستجوی فنی و انسان‌گرایانه زیاد شود کمتر می‌تواند پیامدهای اعمالش را کنترل کند.
این کتاب با ترجمهٔ مسعود علیا از سوی نشر ققنوس منتشر شده‌است.
کنراد فیلیپ کتاک (، متولد ۶ اکتبر ۱۹۴۲ در آتلانتا، جورجیا) انسان‌شناس اهل ایالات متحده آمریکا است. وی دکترای خود را از دانشگاه کلمبیا دریافت کرد. کتاک تحقیقات گسترده‌ای پیرامون جوامع انسانی ساکن در برزیل و ماداگاسکار انجام داد و نتایج آن را یه صورت کتاب منتشر کرد. وی عضو آکادمی ملی علوم آمریکا از سال ۲۰۰۸ میلادی است. وی معتقد است داستان‌هایی مانند پیشتازان فضا روزی به مثابه داستان‌های اسطوره‌ای رومی و یونانی انگاشته شود.
دانیل بیتس انسان‌شناس آمریکایی، استاد ممتاز کالج هانتر و سردبیر مجله بوم‌شناسی انسان است.
فهرست میراث جهانی در آسیای شرقی شامل ۷۱ میراث جهانی در ۵ کشور چین، مغولستان، کره شمالی، کره جنوبی و ژاپن می‌شود.
در این منطقه از آسیا چین با ۴۱ میراث ثبت شده در یونسکو بیشتر میراث جهانی را دارد.
دیوار بزرگ چین، کوه تای، زوکودیان ٬لشکر سفالین، شهر ممنوعه، قصر موکدن و غار موگای نخستین مکان‌هایی بودند که در ۱۹۸۷ در این منطقه در فهرست میراث جهانی ثبت شدند.
میراث‌ها با شش معیار برای میراث فرهنگی و چهار معیار برای میراث طبیعی مشخص می‌شوند.
در آسیای شرقی از ۷۱ میراث ثبت شده تا سال ۲۰۱۱ ۵۳ میراث فرهنگی، ۱۴ میراث طبیعی و ۴ میراث ترکیبی بوده‌است..
تا کنون هیچ یک از میراث ثبت شده در این منطقه در فهرست میراث در خطر قرار نگرفته‌اند.