moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
طوطی زرین‌پر یک گونه طوطی نوگرمسیری از خانواده طوطیان راستین است که متعلق به سرده تک‌نماد "Leptosittaca" است. این گونه تا حدودی شبیه "دم‌قیفی‌ها" در جنگل‌های کوهستانی معتدل نمناک، به ویژه با "کاج بودا"، در دامنه شرقی آند در کلمبیا، اکوادور و پرو یافت می‌شود. به‌طور کلی دارای جمعیت محلی و نامعمول است. نابودی زیستگاه آن را تهدید می‌کند.BirdLife International (2020). ""Leptosittaca branickii"". "IUCN Red List of Threatened Species". 2020: e.T22685755A175279701. doi:. Retrieved 15 November 2021. پاکسازی جنگل‌های مرتفع به دلایل کشاورزی، تأثیر زیادی بر از نابودی زیستگاه این گونه طوطی دارد. وجود چنین زیستگاه‌هایی باعث کاهش جمعیت طوطی زرین پر در آمریکای جنوبی خواهد شد.Jacobs, M and Walker, J. "Density estimates of birds inhabiting fragments of cloud forest in southern Ecuador". 1999 این تنها گونه طوطی شناخته شده‌ای است که می‌تواند اشعه ماوراء بنفش را تشخیص دهد.
این طوطی به رنگ سبز با پهلوهای زرد است. در زیر حلقه چشمی سفیدش، یک نوار چشمی نازک زرد و بلند دارد.
آلویس کاداموستو (Alvise Cadamosto) یا آلوید دا کا دا موستو (Alvide da Ca' da Mosto) (که در پرتغالی با نام "لوییس کادامستو" نیز شناخته می‌شود، زاده حدود ۱۴۳۲ و درگذشت در۱۸ ژوئیه ۱۴۸۸)، کاوشگر ونیزی و تاجر برده بود که توسط شاهزاده پرتغالی، هنری دریانورد استخدام شد و دو سفر شناخته شده به غرب آفریقا را در سال‌های ۱۴۵۵ و ۱۴۵۶ انجام داد، او در این سفرها کاپیتان جنوایی، آنتونیوتو اوسودیماره را همراهی کرد. کشف جزایر کیپ ورد و نقاطی در امتداد ساحل گینه، از رودخانه گامبیا تا رودخانه گبا (در گینه بیسائو) که بزرگ‌ترین دستاورد در اکتشافات هنریکن از سال ۱۴۴۶ به‌شمار می‌رود به کاداموستو و همراهانش نسبت داده می‌شود. گزارش‌های کاداموستو از سفرهایش شامل مشاهده‌های دقیق وی از جوامع غرب آفریقا برای مورخان ارزشمند بوده‌است.
آلویس در کاخی واقع در کانال بزرگ در ونیز، با نام کا دا ماستو متولد شده‌است که نام او برگرفته از آن است. پدر او جیووانی دا موستو یک کارمند دولتی و بازرگان ونیزی و مادرش، الیزابت کوئرینی از یک خانواده پیشرو پاتریسیون در ونیز بود. آلویس بزرگ‌ترین پسر در میان سه پسر خانواده بود و برادران کوچک‌تر وی پیترو و آنتونیو نام داشتند.
آلویس به طرز قابل توجهی در سنین جوانی، به عنوان یک تاجر ماجراجو، با گالی‌های (نوعی کشتی که توسط پارو رانده می‌شود) ونیزی در دریای مدیترانه کشتی‌رانی کرد. از سال ۱۴۴۲ تا ۱۴۴۸، آلویس به عنوان یک عامل تجاری برای پسر عموی خود آندریا بارباریگو، سفرهای مختلفی را در گالی‌های ونیزی به ساحل باربری و کرت انجام داد. در سال ۱۴۵۱، او به عنوان افسر تفنگ‌دار سپاه مردان تفنگ پولادی نیروی دریایی در یک گالی در اسکندریه منصوب شد. سال بعد، او در همان پست در یک گالی ونیزی به فلاندر خدمت کرد. وی پس از بازگشت، خانواده‌اش را رسوا و محروم یافت. پدرش در یک رسوایی رشوه‌خواری به دام افتاده بود، از ونیز تبعید شده و به دوک‌نشین مودنا پناه برده بود. بستگان کوئرینی او، از این فرصت استفاده کردند و اموال خانواده‌اش را تصرف کردند. این شکست چشم‌انداز آینده حرفهٔ کاداموستو در ونیز را مخدوش کرد و باعث تشویق روح ماجراجویی او شد. او امید داشت که بتواند اعتبار و ثروت از دست رفته خانوادگی‌اش را با دستاوردهای بزرگ خود بازگرداند.Verrier (1994: p.7)Verrier (1994: p.7). Long-range Venetian galleys typically carried a marine corps of 20–30 crossbowmen, commanded by one or two noblemen. Cadamosto qualified for that position, passing a special examination, that same year.Verrier, 1994: p.8
آلویس و برادرش آنتونیو در اوت سال ۱۴۵۴ و در سن ۲۲ سالگی سوار یک کشتی تجاری ونیزی شدند که کاپیتان آن مارکو ذن و مقصد آن فلاندر بود. به ظاهر، کشتی در این سفر، دچار آب و هوای بد در نزدیکی کیپ سنت وینسنت پرتغال شد. درحالی که آن‌ها منتظر بهبود شرایط آب و هوا بودند، شاهزاده پرتغالی، هنری دریانورد که صندلی خود را در نزدیکی ساگرس (ساگرس نزدیک به انتهای غربی طولانی‌ترین مسیر خط مستقیم تخمینی جهان از روی خشکی است) قرار داده بود چند نفر از عوامل تجاری خود را به رهبری منشی خود، آنتائو گونسالوس و کنسول محلی ونیزی، پاتریزیو دی کونتی به محل اعزام کرد تا تاجران سرگردان ونیزی را به بستن قراردادهای تجاری برای شکر و سایر کالاها از جزیره شاهزاده یعنی مادیرا ترغیب کند. با اطلاع بازدیدکنندگان از اکتشافات اخیر هنری در آفریقا، کاداموستو «با نشان‌دادن اشتیاق به بازدید از این مناطق تازه کشف شده» بلافاصله از شاهزاده هنری در اقامتگاهش در راپوسریا درخواست کرد تا از طرف او یک سفر اکتشافی جدید را انجام دهد که مورد موافقت هنری قرار گرفت.See Russell (2000: p.292) for the identities of the Henry's emissaries.Cadamosto, in Kerr, p.204
به نظر نمی‌رسد که سابقه اکتشافات پرتغال قبل از آلویس کاداموستو فراتر از دلتای سینه سالوم رفته باشد.See the review of expeditions by Teixeira da Mota (1946). به نظر می‌رسد پیش از کاداموستو، تنها سفر اکتشافی آلوارو فرناندز در سال ۱۴۴۶ بوده که ممکن است تا کیپ روکسو رسیده باشد، اما این موضوع مورد پیگیری جدی قرار نگرفت. سفر اکتشافی ۱۴۴۷ به رهبری استوائو آفونسو از ابتدای مصب رودخانه گامبیا فراتر نرفت و پس از آن سفرهای اکتشافی به سمت کیپ ورت تا حد زیادی توسط شاهزاده هنری به حالت تعلیق درآمد. به نظر می‌رسد که مانع اصلی در برابر پرتغالی‌ها برای این موضوع، جنگ‌طلبی نیومی‌باتو (نیومینکا) و نیومی‌بانتا (ماندینکا از نیومی [بارا]) بوده‌است که هر دو توسط یک پادشاه به نام نیومیمانسا رهبری می‌شدند.Teixeira da Mota (1946) کاداموستو در اولین سفر اکتشافی خود در سال ۱۴۵۵ با مخالفت روبرو شد. اما در سفر دوم خود در سال ۱۴۵۶، مخالفت‌ها با سفر وی به دلایلی رفع شد، او موفق شد اولین اروپایی (به همراه آنتونیوتو اوسودیماره و همراهان ناشناس او) شود که به رودخانه گامبیا رسیده‌است. مشخص نیست که چه چیزی باعث این تغییر نگرش یک نییومیمانسا جدید در یک سال گذشته شده‌است. تغییر در سیاست سنگامبیا؟ دیوگو گومز غیرقابل اعتماد بعداً به خود می‌بالید که میان سال‌های ۱۴۵۶ و ۱۴۵۸ به گامبیا سفرکرده و به تنهایی با نیومیمانسا برای صلح مذاکره کرده‌است، هرچند این موضوع به نظر اغراق‌آمیز می‌رسد.Diogo Gomes, p.282; Russell, 2000 p.331. However, Cortesão (1931: p.37) suggests it was Diogo Gomes is truthful, that Cadamosto never undertook his second trip at all, but pinched the account – including the dealings with Battimansa, Niumimansa etc. – wholesale from Gomes and others. Curiously, Damião de Góis (1567:p.22) credits them with discovering the Cape Verde islands, but makes no mention of their second entry into the Gambia or sojourn there, claiming instead they sailed straight from the islands to Casamance, and went on as far only to Cape Roxo, before turning back.
هنگامی که آن‌ها رودخانه گامبیا را مشاهده کردند، کاداموستو و اوسودیمار دستاوردهای بزرگ بعدی برای گسترش اکتشافات هنریکن در آفریقا از جزایر کیپ ورد گرفته تا رودخانه کازامانس، کیپ روکسو، رودخانه کاچئو و در نهایت رودخانه گبا و جزایر بیساگوسرا رهبری می‌کردند. امتداد ساحلی که آن‌ها در سال ۱۴۵۶ کشف کردند، بزرگ‌ترین اکتشاف در میان اکتشافات پرتغالی‌ها از سال ۱۴۴۶ بود. تقریباً همان وسعت از ساحل، دوباره توسط دیوگو گومز در حدود سال ۱۴۵۸ کشف شد (با استناد به گزارش کاداموستو، به احتمال در اوایل سال ۱۴۵۶، احتمالاً توسط هانری به عنوان دنباله‌ای برای آن ساحل معرفی و شناسانده شد). رکورد دورترین نقطه کشف شده توسط کاداموستو تنها توسط پدرو دی سینترا در ۱۴۶۱ تا ۱۴۶۲ شکسته شد.
برای مورخان، ارزشمند بودن اکتشافات پرتغالی‌ها تحت هدایت هنری دریانورد که در گزارش‌های آلویس کاداموستو یعنی ناویگازیونی موجود است، ثابت شده‌است. از نظر علمی گزارش‌های کاداموستو، وقایع‌نگاری گومز آنس دو زورارا و خاطرات دیوگو گومز، تمام مواردی هستند که از سوابق مکتوب معاصر اکتشافات هنریکن باقی‌مانده‌اند.Although it is often assumed that Prince Henry must have privately kept records of the expeditions he sent out, no such records have ever been found. It is believed that whatever remained of Henry's private papers (if not already long lost), was destroyed in the 1755 Lisbon earthquake. Cadamosto, Zurara, Gomes and a few scraps in the royal archives (collected in the "Monumenta Henricina" in the 1960s) are all that remain of the documentary record of the Henrican discoveries.
گزارش‌های کاداموستو برای مورخان آفریقایی نیز ارزشمند است و اولین گزارش‌های مکتوب مفصل از منطقه سنگامبیا از این گزارش‌ها برگرفته شده‌اند، گزارش‌هایی فراتر از حواشی مکتوب که یک قرن قبل توسط مورخ عرب ابن بطوطه به آن اشاره شد. کاداموستو خلاصه‌ای از دانش معاصر اروپا در مورد غرب آفریقا را در گزارش‌هایش ارائه داده‌است.Cadamosto (in Kerr, p.215; Ital: p.108; Port: p.21)
کاداموستو اولین فرد شناخته شده‌ای است که به رودخانه سنگال با نام امروزی قابل تشخیص آن (ریو دی سنگا) به جای «نیل غربی» اشاره می‌کند.
به گفته کاداموستو، امپراتوری وولوف (گیلوفی) از شرق توسط فولا تکور/توکولر (توچوسور) و از جنوب به ایالت‌های ماندینکا در رودخانه گامبیا (گامبرا) محدود می‌شد.Cadamosto (Kerr, p.221; Ital: p.110; Port: p.28) کاداموستو در گزارش‌هایش با جزئیات کامل در مورد سیاست، جامعه و فرهنگ ایالت‌های وولوف ذکر کرده‌است. او شرح دقیق و با جزئیات از شاهدان عینی روستای کایر را که در سال ۱۴۵۵ در آن اقامت داشت و همچنین شرحی از دربار دامل، مردم، آداب و رسوم، اقتصاد، جانوران و گیاهان محلی و غیره آن‌ها را در گزارش‌های خود ارائه داده‌است.Cadamosto (Kerr, p.225-37 ; Ital: p.111-14; Port: p.27-48) جزئیات نگارش شده توسط وی، کنجکاوی محض کاداموستو را نشان می‌دهد. او آداب و رسوم دربار، خانه‌ها، استفاده از پوسته‌های جلدی به عنوان ارز، غذا و نوشیدنی، عملکرد بازارهای محلی، دامداری و زراعت، تولید شراب نخل، سلاح‌ها، رقص و موسیقی، واکنش به کشف‌های جدید اروپایی‌ها (لباس‌ها، کشتی‌ها، توپ، کوله‌پشتی) را در گزارش‌های خود شرح داده‌است. در تمام این موارد، روایت کاداموستو نشان‌دهنده درجه‌ای از کنجکاوی صادقانه و فقدان تعصب است که شاید برای اروپاییان آن دوران شگفت‌انگیز باشد.Cadamosto, (Kerr, p.251; Ital: p.118r; Port: p.65)
گزارش‌های آلویس کاداموستو برای اولین بار به زبان ایتالیایی در سال ۱۵۰۷، در مجموعه معروف Paesi novamente retrovati، توسط فرانکازانو مونتالبودو ویرایش و در ویچنزا منتشر شد. به سرعت نسخه‌های ترجمه شده آن به لاتین (۱۵۰۸)، آلمانی (۱۵۰۸) و فرانسوی (۱۵۱۵) ارائه یافت.Review of Cadamosto's editions is found in Schefer (1895)
مدت‌ها ادعا می‌شد که کاداموستو نویسنده پورتولانو دل ماری، کتاب راهنمای دریانوردی با اشاره به مسیرهای قایق‌رانی برای سواحل دریای مدیترانه که در کتابخانه سنت مارک در ونیز و با مهر انتشارات برناردو ریزو در سال ۱۴۹۰ یافت شد.Mosto, 1883
این مقاله، فهرستی از فصل‌های باشگاه فوتبال والنسیا در فوتبال اسپانیا و اروپا، از سال ۱۹۱۹ تا آخرین فصل تکمیل شده آنهاست و دستاوردهای باشگاه در رقابت‌های بزرگ و بهترین گلزنان هر فصل را نشان می‌دهد.
این باشگاه شش قهرمانی در لیگ، هشت جام حذفی اسپانیا، یک سوپرجام اسپانیا، یک قهرمانی در کوپا اوا دیورته، سه جام یوفا، یک جام برندگان جام اروپا، دو سوپرجام اروپا و یک جام اینترتوتو را کسب کرده، اما هرگز قهرمان لیگ قهرمانان اروپا نشده است، اگرچه سابقه دو نایب قهرمانی آن را در کارنامه‌اش دارد.
نبرد کی‌یف ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
رومانیستان، روماستان یا رومانستان نام یک کشور پیشنهادی برای مردم کولی است.
در اوایل دهه ۱۹۵۰، رهبران رم برای ایجاد دولت خود از سازمان ملل متحد درخواست کردند، اما درخواست آنها رد شد. ایجاد چنین دولتی همچنین توسط رهبران حزب رومی در مقدونیه شمالی معروف به حزب برای رهایی کامل رومی‌ها در اوایل دهه ۱۹۹۰ در شوتو اوریزاری پیشنهاد شد.
جزیره (به انگلیسی: The Isle) فیلمی محصول سال ۲۰۰۰ کره جنوبی به نویسندگی و کارگردانی کیم کی دوک است. این پنجمین فیلم او و نخستین فیلمی است که به دلیل سبک شناخته شده‌اش در سطح جهانی مورد تحسین قرار گرفته‌است.
دربارهٔ زنی است که عاشق یک مرد فراری از دست قانون شده‌است؛ زن در یک تفرجگاه ماهیگیری کار می‌کند، مکانی ظاهراً ایده‌آل که در عمل و از نظر روابط انسانی با تلخی‌های فراوانی همراه است اما آمدن مرد ماجرا را به مسیری دیگر می‌برد.
آنتوان دو لا موت، سیور دو کادیلاک (به فرانسوی: Antoine de la Mothe, sieur de Cadillac) (متولد ۵ مارس ۱۶۵۸ - درگذشت ۱۶ اکتبر ۱۷۳۰)، با نام هنگام تولد آنتوان لاومه (Antoine Laumet)، کاوشگر و ماجراجوی فرانسوی در فرانسه جدید بود که از شرق کانادا تا لوئیزیانا در خلیج مکزیک امتداد داشت. او در سال ۱۶۸۳ در آکادیا به عنوان یک کاوشگر، شکارچی و تاجر الکل و خز شروع به کار کرد و به موقعیت‌های مختلف سیاسی، در این مستعمره دست یافت. او در سال ۱۶۹۴ فرمانده دژِ دو بود در سنت ایگانس در میشیگان آمریکا بود. در سال ۱۷۰۱، او فورت پونتچارترین دو دترویت (که بعدها دیترویت نامیده شد) را بنیان‌گزاری کرد؛ او فرمان‌دهی دژ را تا سال ۱۷۱۰ بر عهده داشت. در میان سال‌های ۱۷۱۰ و ۱۷۱۶، او به سِمت فرمانداری لوئیزیانا منصوب شد، ولی تا ۱۷۱۳ وارد ایالت لوئیزیانا نشد.Brasseaux, 2000
دانش او دربارهٔ سواحل نیوانگلند و دریاچه‌های بزرگ از چشمان فرونتناک، فرماندار فرانسه جدید و پونچارتین، منشی اداری نیروی دریایی دور نماند. این موضوع باعث شد تا لطف‌های متعددی مانند دریافت نشان سنت لویی از لویی چهاردهم پادشاه فرانسه، شامل حال او شود. پس از مدتی، یسوعیان در کانادا، او را به انحراف کشاندن هندی‌ها با تجارت الکل متهم کردند، او در سال ۱۷۰۴ برای چند ماه در کبک زندانی شد و در راه بازگشت به فرانسه نیز در سال ۱۷۱۷ در باستیل زندانی گشت.
به محض ورود وی به آمریکا، لا موته عنوان خود را که برگرفته از یکی از شهرهای کادیلاک، یعنی ژیروند در جنوب غربی فرانسه بود، دریافت کرد. در قرن بیستم، شهر دیترویت به قطب تولید خودرو در جهان تبدیل شد. ویلیام اچ. مورفی و هنری ام. لیلاند در سال ۱۹۰۲ کارخانه ماشین‌سازی کادیلاک را به همراه هم تأسیس کردند و با استفاده از نام او برای شرکت‌شان و همچنین ساخت ادوات زرهی، توسط او برای لوگوی شرکت، به او ادای احترام کردند. از نام کادیلاک در مکان‌ها و شرکت‌های مختلفی در آمریکا استفاده شده که بخش اعظم آن، کوه‌های کادیلاک در مارین و شهر کادیلاک در میشیگان است.
از او تا دهه ۱۹۵۰ به‌طور گسترده به عنوان یک قهرمان یاد می‌شد، اما بعد از ظهور دانش لیبرال، نویسندگان جدیدتر او را مورد انتقاد قرار دادند. یکی از این نویسندگان به نام دبلیو. جی. اکلز، ادعا کرد که «او قطعاً یکی از قهرمانان بزرگ اولیه نبوده و احتمالاً سزاوار این است که در میان بدترین افراد رذیله که تا به حال به فرانسه جدید پا گذاشته‌اند، قرار گیرد».Eccles, 1959Yves F. Zoltvany. "Laumet, dit de Lamothe Cadillac, Antoine," "Dictionary of Canadian Biography Online," vol 2
کادیلاک در ۵ مارس ۱۶۵۸ در آنتونی لاومه در شهر کوچک سنت نیکولاس دی لا گراوه، در ایالت گاسکونی (که امروزه با نام تارن ات گارونی در اوکیتانی) شناخته می‌شود، متولد شد. پدر او ژان لاومه در روستای کامونت سور گارونه زاده شد. او وکیل مجلس در تولوز بود. در سال ۱۶۵۲ ژان، توسط کاردینال مازارین، به عنوان افسر نظامی برای قضاوت در سنت نیکولاس دی لا گراوه منصوب شد. مادر آنتوان، ژان پچاگوت، دختر یک تاجر و زمین‌دار بود. مکاتبات بزرگسالانه لا موته نشان می‌دهد که دوران جوانی او شامل پژوهش و مطالعه در یک مؤسسه یسوعی که در آن الهیات، حقوق، کشاورزی، گیاه‌شناسی و جانورشناسی تدریس می‌شد، بود.Brasseaux, 2000)
او در سابقه خدمتی که در سال ۱۶۷۵ تکمیل کرد، گفت که در سن ۱۷ سالگی در هنگ دامپییر واقع در شارلوا، بلژیک امروزی به عنوان دانشجوی دانشکده افسری در ارتش ثبت‌نام و خدمت کرده‌است. دو سال پس از آن در نامه‌های شخصی‌اش گزارش کرده‌است که به عنوان افسر، در هنگ کلرامبو در تیونویل خدمت می‌کرده و در ۱۶۸۲ به هنگ آلبرت در تیونویل پیوسته‌است.
آنتونی لاومه در سن ۲۵ سالگی، از فرانسه به نیم‌کره غربی نقل‌مکان کرد. پدرش در دعوای حقوقی علیه یک وکیل در کاستلساراسین شکست خورد که باعث بروز مشکلات مالی برای وی شد. علاوه بر این، او پس از مرگ کاردینال مازارین، حمایت مالی خود را از دست داد و از برخورد با پروتستان‌ها رنج می‌برد. گمان می‌رود که لاومه سفرهای دریایی خود را به صورت مخفیانه انجام داده باشد، زیرا مورخان نام او را در فهرست مسافران کشتی‌هایی که از یک بندر فرانسوی حرکت کرده‌اند، پیدا نکردند.
در سال ۱۶۸۳، آنتوان لاومه به بندر رویال در پایتخت آکادیا رسید. در طول چهار سال بعد از آن، او سفر اکتشافی خود را به کشورهای جدید ادامه و از همه جهت گسترش داد، او توانست نیوانگلند و نیو هلند (اکادیا) را نیز در جنوب کارولینا کشف نماید. او حرکت به سمت جنوب و کارولینا که اکنون کارولینای شمالی و کارولینای جنوبی نام گرفته‌اند و همچنین به یادگیری برخی از زبان‌ها و عادات بومیان آمریکا ادامه داد. وی به احتمال با دنیس گیون، تاجر کبکی وارد یک رابطه تجاری شد. او در ۲۵ ژوئن ۱۶۸۷ با دختر گیون، به نام ماری ترز که ۱۷ سال داشت در کبک ازدواج کرد.Karen Elizabeth Bush, "First Lady of Detroit: The Story of Marie-Therese Guyon, MME Cadillac" (Wayne State University Press, 2001)
سند ازدواج اولین مدرکی است که هویت جدید وی را ثبت کرده‌است. او به عنوان «Antoine de Lamothe, écuyer sieur de Cadillac» معرفی شد و با نام «دی لومه لونای» سند ازدواج را امضا کرد. مانند بسیاری از مهاجرین، او از نقل‌مکان به نیم‌کرهٔ غربی به منظور ساخت یک هویت جدید برای خودش استفاده کرد و توانست پیشینه‌اش در فرانسه را از همگان پنهان کند. او بعدها نوشت: (این هویت جدید «ne sort pas de son sac» «من این هویت را از ناکجاآباد خلق نکردم» نام دارد). آنتوان لومه به احتمال سیلوستر دی اسپارابس دی لوسان دی گوت، بارون لاموث باردیگوئز، ارباب کادیلاک، لونای و لو موتت؛ مشاور پارلمان تولوز را به خاطر می‌آورده‌است. او آن‌ها را به دو دلیل می‌شناسد: لاموث باردیگوئز، کادیلاک، لونای و لوموتت؛ در روستاها و محله‌های نزدیک به زادگاهش، سنت نیکولاس دی لا گراوه سکونت داشتند و پدر آنتوان، ژان لاومه در مجلس تولوز، وکیل بود.
لومت نام، هویت و اصالت جدیدی را برای خود ساخت تا خودش را از شناسایی احتمالی توسط مردمی که او را در فرانسه می‌شناختند، پیشگیری کند.
خانواده کادیلاک در سال ۱۷۱۷ به فرانسه بازگشتند و در لاروشل مستقر شدند. کادیلاک به همراه پسرش جوزف به پاریس رفت. آن‌ها بلافاصله پس از رسیدن به خاک فرانسه دستگیر و به مدت ۵ ماه در زندان باستیل زندانی شدند. آن دو در ۱۷۱۸ از زندان آزاد شدند و کادیلاک نشان سنت لوئیس را به پاس ۳۰ سال خدمت وفادارانه خود دریافت کرد. او در خانه پدری ساکن شد و در آنجا به مدیریت امور اموال والدینش پرداخت.
آنتونی دی لامه کادیلاک در ۱۶ اکتبر ۱۷۳۰ در کاستل ساراسین (Occitanie)، «در یک‌نیمه‌شب» در سن ۷۲ سالگی فوت کرد. او را در طاق کلیسای پدران کارملیت به خاک سپردند.
برخی از دیدگاه‌های اصلی آنتونی دی لاومه کادیلاک پس از ترک فرانسه جدید شکل گرفتند. به عنوان مثال، ژان باپتیست لو موین دو بینویل، شهر نیواورلئان را در نزدیکی دهانه رودخانه می‌سی‌سی‌پی در سال ۱۷۱۸ تأسیس کرد که به بندر و شهر بزرگی در فرانسه جدید تبدیل شد.
این تنگه بعدها به یک تنگه استراتژیک تبدیل شد. دژ پونتچارترین دو دیترویت، از موقعیت ایده‌آلی در میان دریاچه‌های بزرگ و حوضه‌های رودخانه برخوردار بود. در ساحل مقابل نیز، قلعه دیترویت و وین به همراه قلعه آمبرهستبورگ و مالدن قرار دارند.
برند ماشین‌سازی کادیلاک به یاد او نام‌گذاری شد و سران آن در دیترویت، جاییکه کادیلاک کشف نمود مستقر هستند.
یک تمبر سه سنتی در ۲۴ ژوئیه ۱۹۵۱ به یاد آنتونی دی لا موته کادیلاک و به مناسبت دویست و پنجاهمین سالگرد رسیدن او به دیترویت در سال ۱۷۰۱ چاپ شد. طرح پس‌زمینه تمبر، افق دیترویت را در سال ۱۹۵۱ نشان می‌دهد و جلوی تمبر نیز صحنه ورود کادیلاک به دیترویت در سال ۱۷۰۱ را تداعی می‌کند.Lovell, Jeffrie H. ,"Landing of Cadillac Issue", Arago: people, postage & the post, National Postal Museum. Viewed March 22, 2014.
در ۲۰ آوریل ۲۰۱۶، یک دبیرستان دولتی فرانسوی در ویندزور ایالت انتاریو، به افتخار کادیلاک تغییر نام داد.Conseil scolaire Viamonde, (in French)
خط سبز متروی مونترال به افتخار کادیلاک نام‌گذاری شده‌است.
موزه چمی یک موزه تاریخی در کوابی باریو در جویویا، پورتوریکو است که در سال ۱۹۸۹ افتتاح شد. ساختمان موزه کپی یک چمی است و مصنوعات تائینو را به نمایش می‌گذارد.
ساختمان موزه به شکل چمی، یک خدای تائینو طراحی و ساخته شده‌است و در بزرگراه پورتوریکو ۱۴۴ در کوابی، جویویا قرار دارد. افتتاح موزه در سال ۱۹۸۹ بود.
چمی‌ها خدایان تاینو بودند.
کلارینت پایپ گاز یک سبک موسیقی است که در آن نوازنده کلارینت از آن برای تولید افکت‌هایی مانند صدای حیوانات، خنده و همچنین بوق، غرغر، جیرجیر و و غیره استفاده می‌کند. جالب است بدانید که این ساز برای طنز طراحی شده‌است و در بسیاری از آثار کمدی موزیکال دهه ۱۹۱۰ تا ۱۹۳۰ استفاده می‌شد. اعضای این سبک موسیقی شامل فس ویلیامز، بوید سنتر و تد لوئیس بودند اما احتمالاً بهترین شخص در این سبک جورج مک کلنون است.
لذت آشرام یا آناند آشرام فیلمی هندی محصول سال ۱۹۷۷ و به کارگردانی شاکتی سامانتا است. در این فیلم بازیگرانی همچون آشوک کومار، اوتام کومار، شارمیلا تاگور، راکیش روشن، موشومی چاترجی و اوتپال دوت ایفای نقش کرده‌اند.
آرتور هنری نیومان (Arthur Henry Neumann) (زادهٔ ۱۲ ژوئن ۱۸۵۰ – درگذشتهٔ ۲۹ مه ۱۹۰۷)، کاوشگر، شکارچی، سرباز، دهقان و سفرنامه نویس اهل انگلستان بود که برای بهره‌کشی خود از استوای شرقی آفریقا شهرت داشت. او در ۱۸۹۸ میلادی، «"شکار فیل در استوای شرقی آفریقا"» را منتشر کرد.A H Neumann, Elephant Hunting In East Equatorial Africa, London, Rowland Ward, 1897
نیومان در هاکلیف، بدفوردشر، دهکده‌ای که چهار مایل در شرق لیتون بوزارد واقع شده‌است، متولد شد و جوانترین فرزند از هفت فرزند رورند جان استوبس نیومان و همسرش (نام تولد) آنی ماری فورمبی بود. پدر وی کشیش یک کلیسای محلی بود و آنگونه که نیومان جوان و بازنشسته به‌خاطر می‌آورد «این شغل، تلاشی بود که من برای رهایی از نظاره خانه‌ها در یک بخش منزوی شده مجتمع و خیال‌بافی برای خودم در یک منطقه بدون سکنه انجام دادم.» هرچند معلوم است که برادر نیومان، فوربی در کالج وادهام در دانشگاه آکسفورد درس خوانده بود، اما در مورد آموزش آرتور اطلاعاتی در دست نیست و به احتمال زیاد او در خانه توسط استادان خصوصی آموزش داده شده باشد.Monty Brown, Hunter Away, The Life and Times of Arthur Henry Neumann, Private Pressing, London, 1993
در ۱۸۶۹ میلادی، پدر وی که از یک خانواده ثروتمند بازرگانان نمک در لیورپول بود، از زندگی در بدفورتشر بازنشسته شده و عازم ایتالیا شد، کشوری که در پنج سال آینده میزبان جمعیت قابل ملاحظه ثروتمندان بریتانیایی دور از وطن بود. این انگیزه را پسر وی آرتور داد تا آنها عازم آفریقای جنوبی شده و یک زندگی پر از مسافرت را آغاز نمایند. نیومان بعدها در اواخر زندگی خود اظهار داشت که زندگی برای وی در واقع در ۱۸۶۸ شروع شده بود: از نظر وی، آنچه قبل از آن سال گذشته بود، به مشکل می‌شد زندگی حساب کرد. هنگام رسیدن به دوربان در کرانه ناتال، نیومان شهری را یافت که به سختی پنجاه سال عمر داشت و ظاهر شهر اصلاً شبیه یک شهر مرزی نبود. او در یک مزرعه قهوه در نزدیکی پورت ناتال شروع به کار کرد، اما پس از مدت کوتاهی سوسک سوراخ‌کننده رشد درختان را متأثر نموده و ۹۰ درصد این صنعت نوبال را از بین برد. چند ماه کار در آنجا برای نیومان کافی بود و او همراه برادرش چارلز بیشتر به سمت شمال به حوضه کم‌ارتفاع تر رود اوموتی پیش رفتند. در آنجا، آنها زمین‌های دولتی را یافتند که برای کشت تنباکو و پنبه مساعد بود. با این حال، آرتور نتوانست در اینجا ساکن شود و در ۱۸۷۱ میلادی به سوی ناحیه زرخیز جدیداً کشف شده در شرق ترانسوال حرکت کرد. جمهوری نوپای بوئر در این دوره قرن نوزدهم میلادی به ورشکستگی نزدیک شده بود، از هر طرف با بدهی و دشمنی از ساکنین زولو محاصره شده و در نتیجه حمله به معادن طلا ترغیب شد. ظاهراً این دوره برای نیومان جوان مثمر ثابت نشد و او در ۱۸۷۲ میلادی دوباره به ناتال بازگشت.
او متعاقباً در ناتال ملکی را خریداری کرد، اما این کار نیز تأثیر اندکی بر ناتوانی نیومان در ساکن شدن داشت و از نظر دوست وی، هنرمند و شکارچی جان گویل ملیاس، «پس از زندگی نامرتب برای چند مدتی، او در سوازیلند ساکن شد و یک پایگاه تجاری در آنجا تأسیس کرد و واگن‌های کالاهای تجارتی خود را، خود او تا ناتال و از آنجا به سوازیلند رانندگی می‌کرد».J G Millais. , Wanderings and Memories, London, Longmans, Green, 1919 این نوع زندگی او را قادر ساخت تا رانندگی واگن و مهارت‌های زنده ماندن در میان بته‌زارها را فرا گرفته و با یادگیری چندین زبان بومی مردم آفریقای جنوبی را به‌خوبی درک کند.
نیومان در ۱۸۷۷ میلادی زندگی خود به عنوان یک بازرگان و فروشنده را کنار گذشت تا اشتیاق‌اش به شکار را دنبال کند. او عازم زمین‌های بزرگ بازی سوازیلند و مرغزارهای کم‌ارتفاع ترانسوال شرقی شد، ظاهراً به مقصد داشتن یک زندگی خلوت و نشانه رفتن و شلیک کردن تفنگ خود به حیات وحش. ضررهای شکار بیش از حد در منطقه قبلاً نمایان شده بود و نیومان به تدریج دور تر از این منطقه به‌سوی هدف غایی خود به شرق آفریقا حرکت کرد.
در حالیکه نیومان به جستجوی خود برای بازی بزرگ ادامه می‌داد، وضعیت مشوش سیاسی میان زولوها و بریتانیا و متحدان سوازی آنها شروع به باز شدن کرد و قیام خشونت‌بار در سرزمین زولوها در حال رقم خوردن بود. نیومان که به‌طور روان به زبان بومی صحبت می‌کرد، با رهبران سوازی دوست بود و دانش قابل تأملی در مورد اراضی داشت، در موقعیت خوبی قرار داشت تا به نمایندگی از گروه اکتشافی نظامی عمل نموده و از اینرو پیشنهاد حکومت برای درجه نظامی سروان و فرماندهی یک گروه اعزامی از سربازان پیشاهنگ در مناطق همجواری سوازی را پذیرفت.
در جریان این دوره پردردسر، نیومان با نورمان ماگنوس مک‌لیود از قبیله مک‌لیود آشنا شده و با وی دوست شد که یکی از دوستی‌های کلیدی زندگی وی بود. مک‌لیود اشرافی که سرباز پیشین در هایلندرز ۷۴ام بود، سِمت‌های اداری متنوعی در اداره مستعمره داشت و به عنوان ورزشکار پرشور بازی بزرگ، همانند نیومان سرزمین داخلی آفریقای جنوبی را اکتشاف نموده بود. مک‌لیود و نیومان یک دوستی مستحکم و منعطف شکل دادند و زمانی که وضعیت در اواخر ۱۸۷۸ به نقطه حساس رسید، آنها به یک وعده ملاقات با شاه سوازی سفر نموده تا حمایت وی را بر علیه شاه زولو، کتیوایو برانگیزند.
در ژانویه ۱۸۷۹، جنگ انگلیس و زولوها آغاز شد. شکست نیروهای بریتانیایی در اساندهلوانا موجب عقب‌نشینی نیروهای بریتانیای شد، اما آنها پس از مدت کوتاهی دوباره نیروی بیشتری اعزام نموده و بر زولوها غلبه کردند. در جریان این جنگ کوتاه مدت، نیومان از خود شجاعت نشان داده و در تأمین منافع انگلستان در ترانسوال و ایجاد اتحاد با شاهی سوازیلند همکاری نمود.
نیومان چند دهه بعدی را به‌طور متناوب مشغول مزرعه‌داری، تجارت و البته برگزار سفرهای شکار بود. او به‌طور گسترده در اطراف رودهای لیمپوپو و سابی مشغول شکار بود و همزمان مزرعه خود را به کرایه داده و قطعه زمینی را در مرز سوازیلند و ترانسوال از خانواده شاهی سوازی برای پرورش دام به اجاره گرفت. در ۱۸۸۵ میلادی، او وارد منازعه‌ای با حکومت ترانسوال شد، چون آنها می‌گفتند که بر خلاف ادعای نیومان، قطعه زمین مرزی متعلق به حکومت ترانسوال است نه سوازیلند. نیومان خود را به این امید غرق کرده بود که مقامات ترانسوال در شهر پریتوریا ممکن است او را فراموش کنند، اما اینگونه نشد.
تا ۱۸۹۰ میلادی، نیومان از داد و بیدادهای حقوقی در رابطه با مالکیت مزرعه‌های خود خسته شده بود و برای حمایت مالی از یک سفر اکتشافی شکار فیل در شرق آفریقا به پول نیاز داشت. در ماه مه ۱۸۹۰، او به عنوان مسئول کلی کارکنان آفریقا در کمپانی شرق آفریقای امپراتوری بریتانیا گماشته شده بود. نیومان از مقر مأموریت خود در مومباسا، خود را به عنوان طلیعه‌دار دخالت بریتانیا در شرق آفریقا تحت رهبری فردریک لوگارد معرفی کرد و رابطه او به سرعت با لوگارد به سرکشی انجامید. در چهار ماه نخست مأموریت نیومان در این کمپانی، گروه جاده‌ساز نیومان که متشکل از پنجاه مرد بود راه خود را از بوته‌زارها به سرزمین پسکرانه باز نموده و با پیشروی خود برای‌شان دوست و دشمن می‌ساختند. هرچند با تکمیل جاده این ثابت شد که از نظر تجاری هیچ منفعتی در پی نداشت، اما این جاده در واقع دسترسی نیومان به میدان‌های شکار در سرزمین درون آفریقای شرقی را سهل‌تر نمود.G Sacker, Arthur Neumann- White Hunter, The Journal of the Orders and Medals Research Society, Vol 19, No.3
رقص شادی فیلمی هندی محصول سال ۲۰۰۹ و به کارگردانی گاندی کریشنا است. در این فیلم بازیگرانی همچون سیدهارت ونوگوپال، تمنا باتیا، راکمینی ویجیاکومار و ریشی ایفای نقش کرده‌اند.
دوپ لوله به هر نوعی اندود کننده برای لوله و اتصالات رزوه ای است که به عنوان روان‌کننده، آب‌بند یا درزگیر برای جلوگیری از نشت در محل اتصالات رزوه ای و محکم کردن اتصال استفاده می‌گردد. همچنین به آن «آب بند لوله» یا «درزگیر رزوه لوله» نیز گفته می‌شود. اگرچه به دلیل مخروطی بودن رزوه‌های لوله‌های معمولی، هنگام مونتاژ اتصال به خوبی صورت می‌گیرد، اما معمولاً واریانس‌های ماشینکاری قطعات، منجر می‌شود تماس ۱۰۰ درصدی بین اجزای جفت برقرار نشود و ایجاد نشتی گردد. استفاده از دوپ لوله قبل از مونتاژ لوله و اتصالات رزوه ای، فضاهای خالی بین رزوه‌ها را پر می‌کند و در نتیجه اتصالات مفصل‌ها را محکم می‌کند. دوپ لوله همچنین به عنوان روان‌کننده عمل می‌کند و باعث می‌شود اتصال و مونتاژ قطعات به راحتی صورت گیرد. همچنین جداسازی قطعات در آینده نیز راحتتر خواهد بود.
در برگه اطلاعات محصول داپ لوله پرماتکس ۵۱دی ترکیبات حاوی خاک رس کائولن، روغن نباتی، کلوفون، اتانول و غیره است. مواد تشکیل دهنده به گونه ای طراحی شده‌اند که:
فرمولاسیون‌های مختلفی مانند پنوماتیک، هیدرولیک، سوزاننده و غیره برای دوپ لوله وجود دارد که نوع مناسب آن بر اساس کاربرد و فشار مورد انتظار استفاده می‌شود. انتخاب نادرست نوع دوپ لوله ممکن است با وجود بهترین شیوه‌های مونتاژ منجر به نشتی شود.
متأسفانه در دهه ۱۹۵۰، برای لوله‌های آشامیدنی از دوپ حاوی اکسید سرب سمی مخلوط با لاک اسپار استفاده می‌شد. لیتارژ که شکلی از اکسید سرباست همراه با گلیسیرین، در برخی کاربردها مورد استفاده قرار می‌گرفت.Pipe Fitter 3&2 Navy Training Courses NAVPERS 10592-A, Bureau of Naval Personnel, U.S. Govt. Printing Office, 1953; page 277. دوپ لوله توصیه شده برای لوله کشی سوخت نیز، لیتارژ بود.M. S. Howard, Erecting an Oil Engine, Power Plant Engineering, Vol. XXVI, No. 18 (Sept. 15, 1922); pages 902-904.
در حفاری نفت اغلب از دوپ لوله ای استفاده می‌شد که شامل گرافیت پودری، سرب و روی و گاهی اوقات مس معلق در گریس بود. در گذشته از نیکل، تالک، سیلیس، کربنات کلسیم و خاک رس نیز در دوپ لوله حفاری نفت استفاده می‌کردند. بیست و پنج درصد از حجم دوپ را فلزات سنگین تشکیل می‌دهند. برای بهبود کاربرد دوپ در سطوح مرطوب یا سرد، از سیلیکون استفاده می‌شود.Darrell P. Salisbury and Robert L. Sloan, Process for Cleaning Pipe Dope and Other Solids from Well Systems, , granted Oct. 14, 1997.John D. Watts and Beverly W. Ramos, Wedgethread Pipe Connection, , granted Jan. 27, 2004; see claim 24.
دوپ لوله مبتنی بر نفت برای استفاده در لوله و اتصالات پلاستیکی PVC , CPVC یا ABS رزوه‌دار در نظر گرفته نشده‌است؛ زیرا باعث خراب شدن پلاستیک می‌شود. انتظار می‌رود تولیدکنندگان ایالات متحده از ترکیباتی برای دوپ استفاده کنند که مطابق با استاندارد ASTM F2331 باشد. این استاندارد شامل روش تست استاندارد برای تعیین سازگاری شیمیایی دوپ با مواد لوله و اتصالات ترموپلاستیک رزوه ای یا نوار آب‌بندی رزوه‌های PVC, CPVC و ABS است.
حریم خصوصی یا حریم شخصی فیلمی هندی محصول سال ۱۹۷۵ و به کارگردانی موکتها سرینیواسان است. در این فیلم بازیگرانی همچون کمال حسن، یونی ماری، ماجور ساندراجان، ساویتری، مانوراما و سوکوماری ایفای نقش کرده‌اند.
مرد انگلیسی فیلمی هندی محصول سال ۲۰۱۵ و به کارگردانی سمیرجیت سینگ است. در این فیلم بازیگرانی همچون امریندیر گیل، آدیتی شارما، سارگون محتا، آمی ویرک و بینو دیلون ایفای نقش کرده‌اند.
در چشم شما فیلمی هندی محصول سال ۱۹۹۷ و به کارگردانی آشیم سامانتا است. در این فیلم بازیگرانی همچون شاراد کاپور، سومان رانگاناتان، روهیت روی، آشوک کومار، راکهی گلزار و ساتین کاپو ایفای نقش کرده‌اند.
کره برگر همبرگری است که روی آن کره یا مستقیماً روی پتی یا روی نان روی آن قرار گرفته‌است. احتمالاً در ویسکانسین اختراع شده‌اند، اما همچنان در سراسر غرب میانه ایالات متحده محبوب هستند و کالای اصلی رستوران فست فود کالورز مستقر در ویسکانسین هستند. امروزه بسیاری از رستوران‌ها در ویسکانسین و اطراف آن کره برگر سرو می‌کنند.
در سال ۱۸۸۵، چارلی ناگرین همبرگر سرخ شده در کره را در نمایشگاه سیمور سرو کرد و در این فرایند کره برگر را اختراع کرد. کره برگر توسط Solly's Grille و Krolls' در سال ۱۹۳۶ رایج شد هر دو رستوران در حین پختن پتی، یک پد کره روی آن قرار دادند. کالورز، که در سال ۱۹۸۴ تأسیس شد، بر خلاف خود پتی، روی نان را با کره می‌پوشاند. در سال ۲۰۰۹، Steak 'n Shake «استیک برگر کره ای ویسکانسین» خود را معرفی کرد که شامل کره ویسکانسین و پنیر آمریکایی بود. در سال ۲۰۱۵، جک این د باکس «کلاسیک باتری جک» را معرفی کرد، یک همبرگر کره با کره گیاهی سیر که روی پتی ذوب شده بود. در سال ۲۰۲۱، استاتر برادرز. بازارها " Butter Burger " خود را معرفی کردند، یک همبرگر کره برگر با کره واقعی که در داخل آن تزریق شده بود.
سازمان جوانان حزب کارگر نروژ (نروژی: Arbeidernes Ungdomsfylking)، با حروف اختصاری: (AUF)، یک سازمان سیاسی جوانان نروژی است. این سازمان در سال ۱۹۲۷ میلادی، تأسیس شده‌است.سازمان جوانان حزب کارگر نروژ (AUF)، یک تشکیلات مستقل سیاسی است؛ اما در واقع به مثابهٔ شاخهٔ جوانان حزب کارگر نروژ، عمل می‌کند. طبق گزارش خود این سازمان، در سال ۲۰۱۸م، شمار اعضای سازمان جوانان حزب کارگر نروژ (AUF)، بالغ بر ۱۴ هزار نفر بوده‌است. با این حساب این سازمان، بزرگترین تشکیلات سیاسی جوانان در نروژ است.سازمان جوانان حزب کارگر نروژ (AUF)، یکی از مهمترین کانال‌های جذب نیرو، برای حزب کارگر نروژ است. همهٔ نخست وزیران حزب کارگر نروژ بعد از جنگ جهانی دوم، سابقهٔ عضویت در سازمان جوانان حزب کارگر نروژ (AUF)، داشته‌اند. همچنین همهٔ رهبران حزب کارگر نروژ، از سال ۱۹۱۸م، تا پیش از تصدی رهبری حزب، توسط یوناس گار استوره، در سال ۲۰۱۴م، از میان اعضای سازمان جوانان حزب کارگر نروژ (AUF)، انتخاب شده‌اند.در عمل سازمان جوانان حزب کارگر نروژ (AUF)، به صورت یکی از عوامل و یک محرک گرایش بیشتر حزب کارگر نروژ به سیاست چپ، بوده و عمل کرده‌است. این گرایش بیشتر در دههٔ اخیر در سیاست‌های دوستانهٔ پذیرش مهاجران و توجه بیشتر به حفظ محیط زیست و محدود سازی فعالیت نفتی، بازتاب یافته و قابل ردیابی است. همچنین سازمان جوانان حزب کارگر نروژ (AUF)، در مخالفت با عضویت نروژ در اتحادیه اروپا تلاش کرده؛ و بر ارزش‌هایی نظیر جذب همه افراد در بافت اجتماعی، برابری نژادی و جنسی تأکید می‌کند.
سازمان جوانان حزب کارگر نروژ (AUF)، عضو اتحادیه بین‌المللی جوانان سوسیالیست و جوانان سوسیالیست اروپایی است و به علاوه در تشکیلات اخیر نقش ناظر دارد.
طبق رسم، سازمان جوانان حزب کارگر نروژ (AUF)، هر ساله
یک اردوی تابستانی برای اعضای تشکیلات، در جزیره ایتایا برگزار می‌کند. در ۲۲ ژوئیه سال ۲۰۱۱م، این اردوگاه، هدف بدترین تهاجم تروریستی در تاریخ معاصر نروژ، قرار گرفت و یک راستگرای افراطی ۶۹ نفر، که اکثر آنها نوجوان بودند را قتل‌عام کرد.https://snl.no/AUF
سوپ تورتیلا () یک سوپ سنتی مکزیکی است که از قطعات تورتیلای ذرت سرخ شده، غوطه ور در آبگوشتی از گوجه فرنگی، سیر، پیاز، و "chile de árbol" و epazote تهیه شده است.
این غذا با تکه‌های چیلی پازیلا، چیچارون، آووکادو، مکعب‌های پنیر تازه و خامه ترش سرو می‌شود. اگرچه منشأ دقیق سوپ تورتیلا مشخص نیست، اما مشخص است که از منطقه مکزیکو سیتی در مکزیک می‌آید.
سوپ سنتی تورتیلا با آب مرغ ترکیب شده با گوجه فرنگی تفت داده شده، پیاز، سیر، چیلی و تورتیلا تهیه می‌شود که به صورت نوار بریده شده و سرخ می‌شود. انواع مختلفی از آن وجود دارد، به عنوان مثال آبگوشت با پایه گوجه فرنگی غلیظ شده و تورتیلاهای آسیاب شده یا سوپ لوبیا غنی شده با نوارهای ترد تورتیلاهای سرخ شده تهیه می‌شود.
ایستگاه مترو بوستان گفتگو، واقع در خط ۷ متروی تهران است که در بزرگراه شهید چمران (اتوبان پارک وی) کوی گیشا قرار دارد.
در ۲۵ اسفند ۱۴۰۰، با حضور علیرضا زاکانی (شهردار تهران)، این ایستگاه افتتاح شده و هجدهمین ایستگاه افتتاح شده در خط ۷، و صد و چهل و چهارمین ایستگاه افتتاح شده در بین ایستگاه‌های مترو تهران است.
جهت ساخت این ایستگاه در بخش ساختمانی، ۱۸۰ میلیارد تومان و در بخش تجهیز، ۱۲۰ میلیارد تومان هزینه شده‌است.
عمق این ایستگاه، ۳۷ متر و بیش از ۱۰ هزار متر زیر بنای آن است. جهت احداث آن ۱۳۳ هزار متر مکعب، خاک برداری و ۱۱ هزار متر مربع سنگ کاری داشته‌است.
شهروندان مناطق ۲ و ۶، به ویژه اهالی گیشا، خیابان امیرآباد شمالی، کوی دانشگاه تهران، ادارات و مراکز تجاری اطراف این ایستگاه، امکان دسترسی آسان‌تری نسبت به گذشته جهت استفاده از مترو دارند.
قرار است در آینده این ایستگاه، ایستگاه تقاطعی خط ۷ و خط ۸ متروی تهران شود.
از ویژگی‌های این ایستگاه، مجهز به سامانه‌های تهویه تونلی و تهویه مطبوع ایستگاهی، سامانه‌های اطفاء حریق، مخابرات و نظارت تصویری است، همچنین، در پله برقی، آسانسور و فن‌های هواساز، از تجهیزات ایرانی استفاده شده‌است.
برندان از کلونفرت (Brendan of Clonfert)Flood, William Henry Grattan, and Hartig, Otto (1907). "". In "Catholic Encyclopedia". 2. New York: Robert Appleton Company.Chisholm, Hugh, ed. (1911). ". "Encyclopædia Britannica". 4. (11th ed.) Cambridge University Press. p. 495. (حدود ۴۸۴ تا حدود ۵۷۷ پس از میلاد)، یکی از اولین قدیسان رهبانی ایرلندی و یکی از دوازده حواری ایرلند است.Flood, William Henry Grattan (1907). "". In "Catholic Encyclopedia". 1. New York: Robert Appleton Company. او در درجه اول به دلیل کوشش افسانه‌ای خود در «جزیره بلیسد (مبارک)» که به «جزیره سنت برندان» نیز معروف است، شناخته می‌شود. هدایتگر سانستی براندانی آباتیس (سفر راهب بزرگ، سنت برندان) را می‌توان به عنوان یک جستجو برای جهان معنوی دیگر توصیف کرد. به عبارت دیگر، روایت هدایت ایرلندی است.
روز جشن سنت برندان در ۱۶ مه توسط کاتولیک‌ها، انگلیکن‌ها و مسیحیان ارتدکس، جشن گرفته می‌شود. Ὁ Ὅσιος Βρενδανὸς ὁ Ἀναχωρητής. ΜΕΓΑΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ.
برندان در سال ۴۸۴ پس از میلاد در ترالی، شهرستان کری در استان مونستر در جنوب غربی ایرلند، متولد شد. او در میان آلترایگ، یک قبیله ایرلندی که در ابتدا در اطراف خلیج کوچک ترالی متمرکز بود، از والدینی به نام‌های فین لوگ و کارا به دنیا آمد. برای پنج سال او هم تحصیل کرد و هم به مادر رضاعی‌اش، ایت کیلیدی (راهبه ایرلندی)، معروف به «بریجد آو مانستر» سپرده شد. وقتی شش سالش بود، برای ادامه تحصیل به مدرسه صومعه جارلات در توأم فرستاده شد. برندان را یکی از «دوازده حواری ایرلند» می‌دانند، یکی از آن‌هایی که گفته می‌شود توسط معلم بزرگ، فینیان کلونارد، آموزش دیده‌است.
برندان اساساً به‌خاطر سفر افسانه‌ای خود به جزیره بلیسد (مبارک) که به جزیره سنت برندان آباتیس معروف است (سفر سنت برندان ابوت) در قرن نهم، مشهور است. نسخه‌های زیادی وجود دارد که نشان می‌دهد، چگونه او با شانزده راهب برای جستجوی باغ عدن، به اقیانوس‌اطلس رفت (اگرچه نسخه‌های دیگر چهارده راهب و سه کافر را ثبت کرده‌اند که در آخرین لحظه به آن‌ها پیوستند). گفته می‌شود یکی از این همراهان، مالو بوده‌است.Grattan-Flood, William. "St. Machutus." The Catholic Encyclopedia Vol. 9. New York: Robert Appleton Company, 1910. 10 May 2018 تاریخ این سفر به سال‌های ۵۱۲ تا ۵۳۰ پس از میلاد، قبل از سفر او به جزیره بریتانیای بزرگ، برمی‌گردد. فرض می‌شود برندان در سفر خود جزیره سنت برندان را دیده باشد که جزیره‌ای پر برکت و پوشیده از گیاهان است. او همچنین با یک هیولای دریایی روبرو شد، ماجرایی که با کولومسیل، هم دوره‌اش، در میان گذاشت. متداول‌ترین ماجراجویی توصیف شده او، فرود آمدن او در جزیره‌ای است که معلوم شد یک هیولای دریایی غول پیکر به نام «جاسکونیوس» است.
برندان، به ولز و جزیره مقدس آیونا در سواحل غربی اسکاتلند سفر کرد. در مسیر بازگشت به ایرلند، صومعه‌ای را در آناگدان تأسیس کرد و باقی‌مانده عمر خود را در آنجا گذراند. او همچنین صومعه‌ای را در آناگدان برای خواهرش، بریگا، تأسیس کرد. برندان پس از برقرار کردن اسقفی آردفرت، به توموند رفت و در سال ۵۵۰ میلادی، یک صومعه را در اینیس دادروم (جزیره کنونی کونی)، در محله کنونی کیلادیسرت، شهرستان کلر، بنیان نهاد. او سپس به ولز سفر کرد و زیر نظر گیلداس در لانکارفان و پس از آندر ایونا، تحصیل کرد؛ زیرا گفته می‌شود که او آثاری از غیرت رسولی خود را در کیل براندون (نزدیک اوبان) و کیل برنان ساوند به جا گذاشته‌است. او در سال ۵۷۷ پس از میلاد در آناگدان، زمانی که خواهرش، بریگا را می‌دید، درگذشت. برندان از ترس اینکه پس از مرگش ممکن است مریدانش بقایای او را به عنوان تبرک و یادگار ببرند، قبلاً ترتیبی داده بود که جسد او را مخفیانه به صومعه‌ای که در کلونفرت تأسیس کرده بود، از طرق پنهان کردن در قسمت بار گاری، ببرند. او در کلیسای جامع کلونفرت به خاک سپرده شد.
بونگاری (Bungaree) یا (Boongaree) (حدود ۱۷۷۵–۲۴ نوامبر ۱۸۳۰ میلادی)، استرالیایی بومی از مردم گورینگای در خلیج بروکن در شمال سیدنی و به عنوان یک کاوشگر، سرگرم‌کننده و رهبر اجتماع بومیان شناخته شده بود.Barani (2013). Significant Aboriginal People in Sydney . Sydney City Council او همچنین از این جهت مورد توجه است که اولین فرد متولد استرالیا بود که در خاطرات متیو فلیندرز، به عنوان یک استرالیایی مدبر ثبت شد و اولین فرد متولد استرالیا بود که قاره را دور زد.
زمانی که بونگاری در دهه ۱۷۹۰ به شهرک در حال رشد سیدنی نقل مکان کرد، بونگاری خود را به عنوان یک شخصیت شناخته شده تثبیت کرد، به عنوان فردی که می‌توانست میان مردم خود و تازه‌واردها، رفت‌وآمد کند. او در سفری به جزیره نورفولک در سال ۱۷۹۸ به خدمه HMS "ریلاینس" پیوست و طی آن متیو فلیندرز را تحت تأثیر قرار داد. در سال ۱۷۹۸، او فلیندرز (و برادرش، ساموئل وارد فلیندرز، یک ناوآموز از رلیانس) را در یک بررسی ساحلی به عنوان مترجم، راهنما و مذاکره کننده با گروه‌های بومی محلی در نورفولک همراهی کرد. با عدم وجود زبان مشترک، مردم بومی خیلی جدی به دنبال بونگاری بودند تا به جای فلیندرز با او صحبت کنند. مهارت‌های میانجی‌گری او توسط اروپایی‌هایی که کشتی را با آنها شریک بود، بسیار مورد تقدیر قرارگرفت. در سال ۱۷۹۹، برای رسیدن به توافق با مردم محلی در یک موقعیت خاص، بونگاری به آنها یک تیر و یک کمان به عنوان هدیه داد و به آنها نشان داد که چگونه از آن استفاده کنند. برونون داگلاس از آن به عنوان یک «کنش متقابل فرهنگی، دلالت بر یک رابطه متقابل و نه سلسله مراتبی دارد و مفهوم واقعی «میان فرهنگی» را به عنوان تماس میان «فرهنگ‌های متضاد و همگن» به چالش می‌کشد» یاد می‌کند و می‌افزاید «مردم خلیج مورتون احتمالاً بونگاری را به عنوان رهبر گروه اعزامی و مردان سفیدپوست را به عنوان پیروان او شناختند».
او توسط فلیندرز در دور زدن استرالیا میان سال‌های ۱۸۰۱ و ۱۸۰۳ در کشتی "اینوستیگیتور" استخدام شد. فلیندرز، نقشه‌بردار اولین نقشه کامل استرالیا بود که شکاف‌های اکتشافات نقشه‌برداری قبلی را پر می‌کرد و برجسته‌ترین مدافع نام‌گذاری این قاره به نام «استرالیا» بود. فلیندرز خاطرنشان کرد که بونگاری «یک همکار شایسته و شجاع» است که در موارد متعددی گروه اعزامی را نجات داد. بونگاری تنها بومی استرالیایی در کشتی بود و نقش دیپلماتیک حیاتی را در مسیر و در اطراف ساحل ایفا کرد و در جاهایی بر موانع زبانی غیرقابل چشم‌پوشی، غلبه کرد. به گفته مورخ کیت وینسنت، بونگاری این نقش را به‌عنوان واسطه انتخاب می‌کرد و اغلب می‌توانست با درآوردن لباس‌هایش و صحبت با مردم بومی‌هایی را که می‌خواستند به ملوان‌ها حمله کنند را آرام کند، با وجود اینکه در قلمرویی ناشناخته بود. فلیندرز بعداً در خاطرات خود از بونگاری به عنوان شخصی با «خلق خوب و رفتار باز و مردانه» و حتی مهربانی او با گربه کشتی به نام تریم، نوشت.Matthew Flinders, "A Voyage to Terra Australis," 1814.
در سال ۱۸۱۵، فرماندار لاچلان مکواری به بونگاری لقب «رئیس قبیله خلیج بروکن» را داد و ۱۵ جریب (۶۱۰۰۰ متر مربع) زمین در جورج هد و همچنین یک زره سینه که روی آن نوشته شده بود «بونگاری - رئیس قبیله خلیج بروکن – ۱۸۱۵» به او هدیه داد. بونگاری همچنین با لقب‌های «پادشاه بندر جکسون» و «پادشاه سیاهان» با همسر اصلی خود کورا گوزبری که به عنوان ملکه از او یاد می‌شد، شناخته شده‌است.
در سال ۱۸۱۷ بونگاری سفرهای اکتشافی را با کاپیتان فیلیپ پارکر کینگ به شمال غربی استرالیا در مرمید همراهی خود را ادامه داد. از جمله او توصیه‌هایی در مورد اینکه کدام گیاهان برای خوردن بی‌خطر هستند را برای گروه داشته‌است.
کاپیتان فادی بلینگشاسن به بازدید بونگاری از کشتی اکتشافی روسی وستک در ۱۸۲۰ اشاره کرده‌است.
بونگاری بقیه عمر خود را با استقبال تشریفاتی از بازدیدکنندگان استرالیا، آموزش مردم در مورد فرهنگ بومی (به ویژه پرتاب بومرنگ) و درخواست ادای احترام به ویژه از کشتی‌هایی که از سیدنی بازدید می‌کردند، گذراند. او همچنین در جامعه خود تأثیرگذار بود و در مراسم‌ها شرکت می‌کرد، تجارت ماهی می‌کرد و به حفظ صلح کمک می‌کرد.
در سال ۱۸۲۸، او و قبیله‌اش به حوزه فرمانداری نقل مکان کردند و جیره‌هایی به آنها داده شد که از بونگاری در آن زمان به عنوان «در آخرین مراحل ناتوانی انسانی» توصیف شده‌است. او در ۲۴ نوامبر ۱۸۳۰ در جزیره گاردن درگذشت و در خلیج رز به خاک سپرده شد. در روزنامه‌های سیدنی گزت و استرالیا آگهی‌های فوت او منتشر شد.Smith, pp. 144–145.
تا پایان عمر او در مستعمره سیدنی به تصویری آشنا تبدیل شده بود و لباس‌های متعدد نظامی و دریایی که به او داده شده بود را به تن می‌کرد. لباس‌های متمایز و انگشت‌نمای او در جامعه استعماری همچنین استعداد او برای طنز و تقلید به‌ویژه برداشت‌هایش از فرمانداران گذشته و حال، او را با هجده پرتره و نیم‌دوجین ظاهر اتفاقی در مناظر وسیع‌تر به موضوعی محبوب برای نقاشان پرتره تبدیل کرد. او یکی از اولین پرتره‌های تمام قد رنگ روغن بود که در مستعمره نقاشی شد و اولین پرتره‌ای بود که به صورت سنگ نگاره منتشر شد.McCarthy, F.D. [1966] (2006). "Bungaree ( – 1830)" , "Australian Dictionary of Biography". Australian National University. ISSN 1833-7538.Pollon, pp. 225–226.
با این حال نقش مهم بونگاری در اکتشاف استرالیا به نظر می‌رسد، تقریباً فراموش شده‌است. مجسمه‌هایی برای فلیندرز و گربه تریم وجود دارد، اما تا ژانویه ۲۰۱۹، حتی یک مجسمه برای بونگاری که دستاوردهای او را به رسمیت بشناسد، وجود ندارد.
مارشال کندیدو ماریانو دا سیلوا روندون (Cândido Mariano da Silva Rondon) (زادهٔ ۵ می ۱۸۶۵ – درگذشتهٔ ۱۹ ژانویه ۱۹۵۸)، افسر نظامی اهل برزیل بود که بیشتر به‌خاطر کمیته تلگراف خود و اکتشاف ماتو گروسو و حوضه غربی آمازون و همچنین به‌خاطر حمایت همیشگی‌اش از مردمان بومی برزیل معروف بود. او نخستین رئیس سرویس محافظت از هندی‌ها یا SPI (بعدتر به FUNAI تغییر کرد) در برزیل بود و از ایجاد پارک بومی زینگو حمایت نمود. ایالت روندونیای برزیل به افتخار وی نام‌گذاری شده‌است.
کندیدو ماریانو دا سیلوا در ۵ می ۱۸۶۵ در دهکده کوچک میموسو، واقع در ایالت ماتو گروسو، زاده شد. پدر وی کندیدو ماریانو دا سیلوا سینیور دارای اصالت پرتغالی، اسپانیایی و گوانائی (یکی از اقوام بومی برزیل) بوده و قبل از به‌دنیا آمدن روندون، در ۱۸۶۴ میلادی بر اثر بیماری آبله درگذشته بود. مادر وی کلاودینا فریتاس اوانگلیستا از تبار اقوام بومی، تِرِنا و بورورو، بود. او نیز دو سال پس از به‌دنیا آوردن روندون، وفات کرد. پس از آن، وی توسط پدربزرگ یا مادربزرگش تا زمانی که در قید حیات بودند بزرگ شده و پس از درگذشت آنها، او توسط عمویش مانوئل رودریگس دا سیلوا روندون بزرگ شد و نام خانوادگی وی را به عنوان نام خانوادگی خود برگزید.Thomé, Nilson; Thomé Pollyana. "Cyriacolândia - território da família Rondon no Pantanal. Campo Grande: Edição do Autor, 2015, p. 13s"Lucien Bodard, Green Hell (New York, 1971) p. 10Donald F. O'Reilly, "Rondon: Biography of a Brazilian Republican Army Commander," New York University, 1969
پس از اتمام مدرسه در عمر ۱۶ سالگی، او برای دو سال در مدرسه ابتدایی تدریس نموده و بعد از آن به ارتش برزیل پیوست. او در ۱۸۸۱ میلادی به هنگ سوم در توپخانه اسب، وارد شد. او در مدرسه عالی جنگ، علاوه بر سایر آموزش‌ها، به آموزش ریاضی و فیزیک و علوم طبیعی پرداخت. هنگام پیوستن به ارتش، او در مدرسه افسران پذیرفته شده و در ۱۸۸۸ میلادی با دریافت درجه نظامی ستوان دوم از آنجا فارغ‌التحصیل شد. او همچنین در کودتای جمهوری‌خواهان که به سرنگونی پدروی دوم، آخرین امپراتور برزیل منتج شد، شرکت نموده بود.
حکومت جمهوری‌خواه برزیل در رابطه با مناطق غربی برزیل که بسیار دور از مراکز بزرگ و در مناطق مرزی واقع شده بودند، نگران بود. در ۱۸۹۰ میلادی، او به عنوان مهندس ارتش در کمیسیون تلگراف توظیف گردیده و در راستای ساختن نخستین خط تلگراف در سراسر ایالت ماتو گروسو همکاری کرد. خط تلگراف در نهایت در ۱۸۹۵ میلادی تکمیل گردید و پس از آن، روندون ساخت جاده‌ای را آغاز کرد که ریو دو ژانیرو (پایتخت جمهوری) را به کویابا، مرکز ایالت ماتو گروسو، وصل می‌کرد. قبل از اینکه این جاده ساخته شود، تنها راه ارتباط میان این دو شهر از طریق حمل و نقل دریایی بود. در جریان همین مدت، او با همسرش فرانسیسکا (چیکوینها) زاویر ازدواج کرد. آنها باهم ۷ فرزند داشتند. از ۱۹۰۰ تا ۱۹۰۶ میلادی، روندون مسئول تأسیس خط تلگراف از برزیل تا بولیوی و پرو بود. در جریان همین مدت، او راه خود را به سرزمین‌های بیشتر هموار نموده و با مردمان جنگ‌طلب بورورو در غرب برزیل در تماس بود. او همچنین موفق شد مردم بورورو را به آرامش دعوت کرده و با کمک آنها خط تلگراف را تأسیس نماید. روندون در طول حیات خود توانست بیش از ۴٬۰۰۰ مایل خط تلگراف را در سراسر جنگل‌های برزیل نصب نماید.
مارشال روندون بنا بر فرمان شماره ۵۱٬۹۶۰ مورخ ۲۶ آوریل ۱۹۶۳، مفتخر به دریافت عنوان «سرور فوج ارتباطات ارتش برزیل» شد.
پس از سفر اکتشافی علمی روزولت-روندون در ۱۹۱۴ میلادی، روندون تا ۱۹۱۹ میلادی به نقشه‌برداری از ایالت ماتو گروسو پرداخت. در این زمان، او رودهای بیشتری را کشف نموده و با چندین قوم بومی دیگر ارتباط برقرار نمود. در ۱۹۱۹ میلادی، او رئیس فوج مهندسان ارتش برزیل و همچنین رئیس کمیسیون تلگراف برزیل شد.
در ۱۹۲۴ و ۱۹۲۵ میلادی، او رهبری نیروهای ارتش برای سرکوب شورشی در ایالت سائو پائولو را برعهده داشت. از ۱۹۲۷ تا ۱۹۳۰ میلادی، روندون به عنوان مسئول نقشه‌برداری از تمامی مرزهای برزیل با همسایگان این کشور، گماشته شد. در ۱۹۳۰ میلادی، کار نقشه‌برداری وی به دلیل انقلاب ۱۹۳۰ مختل گردیده و او از سمت خود به عنوان رئیس سرویس محافظت از هندی‌ها (SPI) کنار رفت. از ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۸ میلادی، او رهبری یک مأموریت دیپلماتیک را برعهده داشت تا در رابطه با منازعه‌ای که میان کلمبیا و پیرو بالای شهر لتیسیا بمیان بروز نموده بود را میانجی‌گری نماید. در ۱۹۳۹ میلادی، او ریاست SPI را از سرگرفته و خدمات خود را به قلمروهای جدید برزیل گسترش داد. در دهه ۱۹۵۰ میلادی، او از پیکار برادران ویلاس بائوس (Villas Boas brothers) حمایت نمود، کاری که به‌شدت مخالفت حکومت و مزرعه‌داران ماتو گروسو را در پی داشت، اما در نهایت در ۱۹۶۱ میلادی منتج به تأسیس نخستین پارک ملی برزیل برای مردمان بومی در امتداد رود شینگو شد.From the first expedition to the creation of the Park, pib.socioambiental.org
کنگره ملی برزیل در ۵ می ۱۹۵۵، هنگام زادروز ۹۰ سالگی وی، لقب مارشال ارتش برزیل را به وی اعطاء کرد. در ۱۹۵۷ میلادی، او از سوی باشگاه کاوشگران نیویورک برای جایزه صلح نوبل نامزد شد. او در ۱۹۵۸ میلادی به عمر ۹۲ سالگی در ریو دو ژانیرو درگذشت.
کندیدو روندون یک عملیات نظامی در سطح بزرگ را برای گسترش خطوط تلگراف در آمازون برزیلی رهبری کرد، گروهی که به‌نام «کمیسیون روندون» نیز یاد می‌شدند. در این زمان، روندون پیرو راسخ عقاید مثبت‌گرایانه بود و باور داشت که مقصد وی متحد کردن تمامی مردم برزیل از طریق کارش در کمیسیون بود. او یک عقیده سرسخت داشت که پیشرفت باید در زودترین زمان ممکن صورت گرفته و برای رسیدن به این هدف، مردمان بومی باید در زودترین فرصت ممکن در جامعه پذیرفته شوند. روندون نگرانی خود را در رابطه با نحوه شامل سازی این گروه‌های بومی در اجتماع مدرن ابراز داشته و این را مأموریت خود تعیین کرد تا آنها را به‌سوی زندگی «متمدن‌تر» از طریق آنچه او روش صلح‌آمیز می‌خواند، «راهنمایی» نماید.
با این همه، برخی منتقدان باورمند هستند که این دغدغه روندون در رابطه با گروه‌های بومی و اتحاد آنها، حقه‌آمیز بود. این منتقدان فرض را براین می‌گذارند که این مأموریت اساساً یک عملیات نظامی بوده و هدف آن تمرکز دولت بر تصرف و تعریف مرزها برای مقاصد دفاعی همراه با فرصت‌های جدید برای مستعمره‌سازی و نفوذ اقتصادی بود. آنها معتقدند که این فرضیه، نظریه‌ای را که می‌گوید روندون قهرمان اتحاد و دلجویی از اقوام بومی بود که قبلاً با آنها تماس برقرار نشده بود یا مستقل بودند، را تضعیف می‌نماید.
کمیسیون روندون از نظر هدفش که همانا باز کردن آمازون به توسعه اقتصادی بود، یک کمیسیون موفق بود. زیستگاه‌های جدید زیادی در امتداد خطوط تلگراف شکل گرفت. ساکنین می‌خواستند این زمین را برای اهداف مزرعه‌داری و مالداری استفاده نمایند، اما یکی از اثر منفی جانبی آن بیجا شدن قبایل بومی مانند قبیله بورورو بود.
دُن دیوگو رودریگز (Dom Diogo Rodrigues) یا دُن دیوگو رویز (Dom Diogo Roiz) (زادهٔ حدود ۱۴۹۰ تا ۱۴۹۶ میلادی در لاگوس، پرتغال- درگذشتهٔ ۲۱ آوریل ۱۵۷۷ در کولوا، گوا)، کاوشگر اهل پرتغال در اقیانوس هند بود که به عنوان سکاندار عادیAuguste Toussaint, "History of the Indian Ocean" (Chicago: University Press, 1966), pp.  109 تحت فرماندهی دُن پدرو ماسکارینهاس به اکتشاف آب‌های اطراف گوا پرداخت. آنها از دماغه امید نیک وارد دریا شده و از طریق مسیر تازه کشف شده که به گوا منتهی می‌شد، به آب‌های سفر کردند که اطلاعاتی اندکی در مورد آنها در دسترس بود. جزیره رودریگز در میان ۴ و ۹ فوریه ۱۵۲۸ میلادی به افتخار وی نام‌گذاری شد، چون او این جزیره را در تنها سفرش از گوا به لیسبون از مسیر کوچی (این منطقه را در ۱۵ ژانویه ۱۵۲۸ ترک کرد) کشف نموده بود و پس از رسیدن به لیسبون شاه ژوآئو سوم پرتغال او را به درجه نظامی شوالیه (cavaleiro) ترفیع داد. او دوباره به گوا برگشت و در میانه قرن شانزدهم میلادی، نقطه عطفی در تاریخ امپراتوری پرتغال در شبه‌قاره هند از خود برجای گذاشت.