moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
پس از مرگ چهارمین شوهرش در سال 1978، او بنیاد منصوب به آن برنت تندی و چارلز دی. تندی را بنا نهاد. این بنیاد به سازمان‌های غیرانتفاعی در منطقهٔ فورت ورث کمک‌های مالی می‌کرد."TANDY FOUNDATION," "Handbook of Texas Online" (http://www.tshaonline.org/handbook/online/articles/vrtnr), accessed November 11, 2014. Uploaded on June 15, 2010. Published by the Texas State Historical Association.
آن برنت در سال ۱۹۷۵، جایزهٔ Golden Deeds را از انجمن Exchange Club فورت ورث دریافت کرد.
آن برنت برای اولین‌بار در سال ۱۹۲۲ با گای واگنر، وارث مزرعهٔ واگنر، پیوند زناشویی بست و در سال ۱۹۲۸ طلاق گرفت. آن‌ها در مزرعهٔ واگنر زندگی می‌کردند و زمانی که به فورت ورث می‌رفتند، در خانهٔ مادر برنت، الیو، واقع در خیابان کرست‌لاین ۴۹۱۰ اقامت می‌گزیدند. واگنر شوهری وفادار نبود؛ یک روز برنت، سوار بر ماشین، تمام دروازه‌های مزرعه را شکست و سپس ماشین را در ایستگاه قطار رها کرد. در سال ۱۹۳۲، او با جیمز گودوین هال ازدواج کرد. آن‌ها در کلیسای پروتستان واقع در خیابان پنجم شهر نیویورک عهد زناشویی بستند. دختر آن‌ها، آن برنت، زادهٔ نوامبر ۱۹۳۸ بود. آن‌ها ساکن خانه‌ای در شهر وستورهیلز بودند که جان اف. استوب آن را طراحی کرده بود. این ملک در اوایل دههٔ ۱۹۵۰ بازسازی شد؛ ویلیام هاینز و ملانی کاهان یک استخر، غرفه سرگرمی مدرن و اتاق بازی را طراحی و به ملک اضافه کردند. مجلهٔ خانه و باغ در شمارهٔ اوت ۱۹۵۶، مقاله‌ای دربارهٔ این ملک منتشر کرد.
پس از طلاق، آن برنت در سال ۱۹۴۲ با رابرت فریری ویندفور ازدواج کرد که رابرت در سال ۱۹۶۴ درگذشت. مادرش، الیو لیک برنت، در سال ۱۹۶۶ چشم از جهان فروبست.
در سال ۱۹۴۴، او حلقهٔ الماس وارگاس را به مبلغ ۴۲۰۰۰۰ دلار از هری وینستون خرید. این حلقهٔ تراش زمرد و ۴۸ قیراطی به‌حدی سنگین بود که وقتی آن را در انگشتش می‌کرد، نمی‌توانست دستش را بلند کند. در سال ۱۹۵۸، وینستون دوباره این حلقه را خرید.
در سال ۱۹۴۹، آن‌ها از فرانک لوید رایت خواستند تا خانه‌ای جدید به‌نام «کرونفیلد» را در محلی در وستورهیلز طراحی کند. این خانهٔ مدرن یک طبقه با ساختاری دایره‌شکل و سازه‌های گنبدی با سقفی طلایی در اتاق نشیمن بود. عدم تمایل رایت به تعبیهٔ تهویهٔ مطبوع، یکی از دلایلی بود که این طرح‌ها هیچ‌وقت اجرا نشدند.
در سال ۱۹۶۹، آن برنت با چارلز تندی، مؤسس شرکت تندی ازدواج کرد.
در اوایل دههٔ شصت، برنت از معمار چینی - آمریکایی، آی.ام. پی، خواست تا خانه‌ای جدید در محل وستورهیلز در فورت ورث، جاییکه پروژهٔ کرونفیلد رها شده بود، طراحی کند. ساختمان بتنی و مرمری ۱۹۰۰۰ فوت مربعی و چشم‌گیر آی.ام. پی - که طراحی آن دو سال و ساختش سه سال طول کشید - در سال ۱۹۶۹ تکمیل شد. این خانه استاندارد جدیدی را در طراحی مسکونی در منطقهٔ دالاس، فورت ورث شکل داد و به جاذبه‌ای توریستی تبدیل شد. برای آن‌که سنگ‌دانه‌های کوارتز و فلدسپات صورتی در معرض دید قرار بگیرند، دیوارهای بتنی خانه را چکش‌کاری کرده بودند. بامی تک‌شیب با نورگیری اُریب که بر فراز ساختمان پذیرایی با کف مرمر قرار گرفته بود، به خانه هویتی خاص می‌داد. مجلهٔ خانه و باغ در شمارهٔ نوامبر ۱۹۷۰، مقاله‌ای دربارهٔ این ملک منتشر کرد. این اولین خانه‌ای بود که آی.ام. پی طراحی کرده بود. آن برنت در سال ۱۹۷۸ بیوه شد.Betsy Simnacher, Hidden Gardens tour in Fort Worth highlights rare water features, an oilman's estate and more, "The Dallas Morning News", March 15, 2013
آن برنت در اول ژانویه ۱۹۸۰ بر اثر سرطان در خانهٔ خود در فورت ورث دارفانی را وداع گفت. او در قبرستان Greenwood Memorial Park در فورت ورث به خاک سپرده شد. دخترش وارث دارایی‌های او بود. برنت پیش از مرگش، در حال مذاکره با معمار مشهور مکزیکی، لوئیس باراگان، برای طراحی خانه‌ای به سبک رنچ بود. او پس از مرگش، در سال ۱۹۹۰ به انجمن اسب‌های نژاد کوارتر و در سال ۲۰۰۲ به موزه و تالار مشاهیر ملی دختر گاوچران راه یافت. در سال ۱۹۹۴ نیز افتخار راهیابی به تالار Great Westerners در موزهٔ ملی کابوی و میراث وسترن نصیب آن برنت شده بود.
آرتور وینینگ دیویس (Arthur Vining Davis) (زادهٔ ۳۰ می ۱۸۶۷ – درگذشت ۱۷ نوامبر ۱۹۶۲)، صنعت‌کار و انسان دوست اهل ایالات متحده و برای سال‌های متعددی رئیس هیئت مدیره، رئیس اجرائی و بزرگ‌ترین سهمدار شرکت تولید آلومینیوم آلکوا بود.
آرتور وینینگ دیویس در شارن، ماساچوست زاده شد و فرزند پیریلی بی. دیویس، یک کشیش کلیسای جماعتی و ماری فرانسیس بود. پس از فراغت از مدرسه ابتدائی در هاید پارک، ماساچوست و مدرسه لاتین روگزبوری در بوستون، دیویس وارد کالج آمهرست شده و در ۱۸۸۸ میلادی از کالج فارغ‌التحصیل گردید. بنابر رابطه دوستانه پدر وی با یکی از اعضای کلیسای محلی، آلفرد ئی. هانت بنیان‌گذار شرکت تنزیل پیتسبرگ که آلومینیوم تولید می‌کرد، دیویس شغلی در این شرکت به‌دست‌آورد. هرچند، به ویژگی‌های مطلوب آلومینیوم به عنوان یک فلز صنعتی از دهه‌ها بدان‌سو پی‌برده شده بود، اما تولید آن گران‌قیمت بود؛ شرکت هانت امیدوار بود که با سرمایه‌گذاری روی تجربیات چارلز مارتین هال، بتواند این فلز را با هزینه پایین تولید کند.
کار پژوهشی مستلزم استخدام یک خدمتکار بود – پوشیدن لباس محافظتی و دوازده ساعت کار در روز – چون فرایند تولید یک فرایند بادوام بود. دیویس و هال در جریان مرحله تجربی به همکاران نزدیک مبدل شدند و در روز شکرگزاری ۱۸۸۸ میلادی، آن‌ها نخستین آلومینیوم تجاری را ریختند.
دیویس به زودی در ۱۸۹۲ میلادی مدیر کل و رئیس اجرائی این شرکت شد. او پس از این‌که نام این شرکت در ۱۹۰۷ میلادی به شرکت آلومینیوم آمریکا (آلکوا) تغییر داده شد، به عنوان مدیر کل به کار خود ادامه داد؛ او در ۱۹۱۰ میلادی رئیس اجرائی و در ۱۹۲۸ میلادی رئیس هیئت مدیره شرکت شد، سمتی که او تا ۱۹۵۸ در آن خدمت نمود. هرچند آلومینیوم در این زمان به‌طور گسترده شناخته شده بود، اما به هیچ وجه به یک واژه خانوار مبدل نشده بود. مسئولیت اصلی دیویس تولید و فروش محصولات با کیفیت آلومینیومی بود: خط تولیدی ظروف آشپزی فرسایش-ناپذیر (Wear-Ever) آلکوا توسط دانشجویان کالج که هر بهار استخدام می‌شدند به فروش می‌رسید؛ زمانی که تولیدکنندگان سیم-مسی تولید آن را به عنوان هادی برق رد کردند، آلکوا سیم‌های آلومینیومی هادی برق تولید کرد؛ و نعل اسب، دوچرخه، پوشش برای بوتل‌ها، کانتین‌ها و کشتی‌های ساخته شده از آلومینیوم و انجن هواپیمای برادران رایت، شواهدی بودند، مبنی بر استفاده متنوع از این فلز بود.
اما رویدادهای برجسته در این سال‌ها همچنین شامل مواجهه با دولت روی مسائل ضد انحصارگرایی بود. در ۱۹۱۲ میلادی، وزارت دادگستری ایالات متحده شرکت آلکوا را در رابطه با سه مورد نقض قوانین ضد انحصار مجرم شمرد؛ در خلال چند هفته، این شرکت یک فرمان رضایت را امضاء کرد. در ۱۹۲۲ میلادی، شرکت تحت تحقیق کمیسیون فدرال تجارت قرار گرفت، اما پرونده در ۱۹۳۰ میلادی مختومه اعلام شد. در ۱۹۳۷ میلادی، وزارت دادگستری یک پرونده ضد انحصار وسیع را بر علیه آلکوا باز کرد. این پرونده به‌خاطر مدتی که دوام داشت و عملکرد خارق‌العاده دیویس در جایگاه شهود، برای همگان مشهود است. دیویس ستاره شهود بود، برای شش هفته شهادت داد و شهادت تحریری رسمی وی بیش از ۲٬۰۰۰ ورق را دربر می‌گرفت. هنگام مختومه اعلام کردن دادخواست وزارت دادگستری، قاضی دادگاه دیویس را تحسین نموده و او همچنین توسط همکاران خود در آلکوا برای این‌که شخصاً پرونده شرکت را برنده شده بود، مورد تمجید قرار گرفت.
دیویس با دریافت گواهی‌نامه شایستگی ریاست جمهوری برای فراهم نمودن مقدار کافی آلومینیوم به دولت در جریان جنگ جهانی دوم، آلکوا را به یک غول صنعتی مبدل کرد. او خود نیز به عنوان بزرگ‌ترین سهامدار این شرکت، ثروت هنگفتی اندوخت و این امر باعث شد تا او همواره با واشینگتن در مقابله‌های شخصی قرار داشته باشد. هنگام بازنشسته شدن وی از آلکوا در ۱۹۵۷ میلادی، او به عنوان سومین فرد ثروت‌مند دنیا محسوب می‌گردید.
چون دیویس از حریم خصوصی خود بسیار حراست می‌کرد، به‌جز از موفقیت‌های شخصی وی، رسانه‌ها به سایر ابعاد زندگی تجاری و خصوصی وی دسترسی و اطلاعات نداشتند. او معمولاً با مصاحبه‌ها میانه خوب نداشت. او به یک گزارش‌گر گفت، «من تمام زندگی‌ام مجبور بودم بسیار زحمت بکشم». «من مجبور بودم برای کسب یک درآمد خوب، شانزده ساعت در روز کار کنم. آیا تو شانزده ساعت در روز کار می‌کنی؟» مجله تایمز از دیویس به عنوان یک «غول بازرگانی بسیار تندخو… که با خودکامگی و کوبیدن مشت بر میز بر [آلکوا] حکم می‌راند» نام برد، نظری که در آن زمان به‌طور گسترده در رسانه‌ها، نامرسوم نبود.
دیویس در ۲۳ اکتبر ۱۸۹۴ با فلورینس ایزابیل هولمس اهل ایندیانا در شهرستان الگینی، پنسیلوانیا ازدواج کرد. او در ۳ می ۱۹۰۹ در پیتسبرگ، پنسیلوانیا درگذشت. در مارس ۱۹۱۲ او با الیزابت هاوکنس ویمان ازدواج نمود، اما او نیز در ۱۹۳۳ میلادی درگذشت. دیویس هیچ فرزندی نداشت. قبل از بازنشسته شدن از آلکوا، او با سرمایه‌گذاری اساساً در باهاما و فلوریدا، حرفه ثانوی خود را آغاز کرد. سرمایه‌گذاری‌های وی مشتمل بود بر خریداری سهام گسترده املاک و مستغلات در منطقه میامی (که به اندازه هشت بر یک حصه شهرستان دید تخمین زده می‌شود؛ همچنین به ارویدا کورپ/Arvida Corpمراجعه کنید) و جزیره کاج‌ها (ایسلا د لا خوبنتود) در کوبا (گفته می‌شود قبل از این‌که حکومت فیدل کاسترو به قدرت برسد و دارایی‌های او را استملاک/ملی‌سازی نماید، او مالک ربع کل این جزیره بود) و همچنین مالکیت یا کنترل حدود سی شرکت، از فارم‌های لبنیات گرفته تا هتل‌های تفریحی، در فلوریدا. در ۱۹۵۹ میلادی، دیویس «نصف جزیره سدی لانگبوت، یک قسمت اعظم جزیره سدی لیدو و تمام جزیره‌های سدی برد، اوتر و کوون» که تمامی آن‌ها در ساحل غربی فلوریدا قرار داشتند را خریداری نمود. خریداری سریع و اندازه این سرمایه‌گذاری‌ها منتج به شهرت قابل توجه او و در عین حال مجادله‌های بیشتری با دولت شد، این بار با کمیسیون بورس و اوراق بهادار آمریکا.Ediger, Theadore A. , "Everybody's Pining for Isle of Pines", "St. Petersburg Times", June 21, 1959.Paschal, Guy (ed.) (1959, May 28) Letter from the editor. The Key Look-out. 4th year (1). pg. 7. Retrieved from https://ufdc.ufl.edu/UF00048570/00001/7x on 8/11/21
دیویس در میامی درگذشت و ثروتی به ارزش ۴۰۰ میلیون دلار به‌جا گذاشت. تنها یک قسمت کوچک این ثروت به افراد تعلق گرفت. بیشتر آن به یک تراست (سازمان خیریه) که وی در ۱۹۵۲ میلادی تأسیس کرده بود و شهرک آروایدا (برگرفته شده از آرتور وینینگ دیویس)، شهرکی که او به مدل شهر کبک شمالی در ۱۹۲۷ میلادی برای خانواده‌های کارگر ساخته بود، تعلق گرفت. بنیادهای آرتور وینینگ دیویس به مؤسسات آموزشی، مذهبی، فرهنگی و علمی حمایت مالی فراهم نموده و از اهداکنندگان منظم در شبکه پی‌بی‌اس هستند.
شش فیلمی محصول سال ۲۰۰۵ و به کارگردانی هاری است. در این فیلم بازیگرانی همچون سوریا، تریشا، وادیولو، اشیش ویدیارتی، تامبی رامایاش، کالاباوان مانی و چامس ایفای نقش کرده‌اند.
چستر دیل (Chester Dale) (زادهٔ ۳ می ۱۸۸۳ – درگذشت ۱۶ دسامبر ۱۹۶۲)، بانکدار آمریکایی و حامی هنر بود. دیل با کار کردن در بورس نیویورک ثروت هنگفتی اندوخت و توانست نقاشی‌های فرانسوی قرن نوزدهم و بیستم را گردآوری کند. هرچند او تصمیم داشت تا یک موزه شخصی بسازد، اما او بخشی از کلکسیون خود را در ۱۹۴۱ میلادی به نگارخانه ملی هنر در واشینگتن DC اهدا کرد. بقیه کلکسیون او نیز پس از مرگش به گالری ملی به ارث گذاشته شد., page 373; and National Gallery of Art (Washington, D.C.), pages 40-41.
دیل در ۱۸۸۳ میلادی متولد شده و حرفه مالی خود را در پانزده سالگی، به عنوان پادو در بورس نیویورک، آغاز کرد.
با گذشت زمان، او دارایی‌های را به‌دست‌آورد که شامل اوراق قرضه از شرکت‌های خدمات شهری، خط آهن و شهرداری در ایالات متحده و کانادا می‌شد. زمانی که نگارخانه ملی هنر باز می‌شد، دیل ۲۲ تصویر آمریکایی به این نگارخانه به عاریت داد و در عرض چند ماه دو اتاق از نقاشی‌های امپرسیونیسم فرانسوی، ایجاد شد. بنابر درخواست نقاش جرج بلوز، دیل در ۱۹۲۲ میلادی پذیرفت تا برای یک نقاشی رنگ روغنی روی پارچه مخصوص آماده شود، این نقاشی دیل را نشان می‌داد که یک چوگان گلف بازی در دست داشت. هم دیل و هم بلوز در ایام جوانی خود ورزشکاران نیمه-حرفه‌ای بودند.
در ۱۹۶۲ میلادی، امانت‌های درازمدت هنرمندان برجسته که از اواسط قرن نوزدهم تا اواسط قرن بیستم در پاریس روی آن‌ها کار کرده بودند، با وصیت نامه دیل به نگارخانه داده شد. کارهای که دیل به نگارخانه به ارث گذاشت شامل کارهای از هنرمندان ژان-بتیست-کامی کورو، کلود مونه، پل سزان، سالوادور دالی، آمادئو مودیلیانی، آنری ماتیس و پابلو پیکاسو بود."Portrait of Louis Guillaume" (1882)
او در سن ۲۷ سالگی با ماود موری ازدواج کرد، نقاش و منتقد هنری که او را با ایده گردآوری هنر مدرن آشنا ساخت.
پس از مرگ دیل، نگارخانه ملی ۸۸ نقاشی را از محل اقامت شخصی وی که آپارتمانی در هتل پلازا در نیویورک بود، دریافت کرد. این نقاشی‌ها به ۱۵۲ آثار هنری دیگر که او قبلاً به نگارخانه ملی به عاریت داده بود، اضافه شد. ۶ نگارخانه جدید در طبقه اصلی ساخته شد تا این آثار هنری جدید در آن‌ها گنجانده شود. این ارثیه شامل ۲۴۰ نقاشی، ۷ تندیس، ۲۲ آثار گرافیک، بیش از ۱۲۰۰ کاتالوگ فروشات و بیش از ۱۵۰۰ کتاب بود. افزون بر آن، سه فلوشیپ با یک هدیه ۵۰۰٬۰۰۰ دلار نیز به عنوان بخشی از ارثیه، ارایه گردید.
لیگ برتر فوتسال ایران ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره کند:
این یک دوره رؤیایی بود فیلمی محصول سال ۲۰۰۵ و به کارگردانی بالو ماهندرا است. در این فیلم بازیگرانی همچون دنوش، پریامانی و کاروناس ایفای نقش کرده‌اند.
طلوع و غروب خورشید تورا-سان یک فیلم کمدی به کارگردانی یوجی یامادا است که در سال ۱۹۷۶ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به کیوشی آتسومی و کیواکو تایچی اشاره کرد. "طلوع و غروب خورشید توراسان" هفدهمین فیلم از مجموعه محبوب اوتوکو وا تسورای یو یا "تورا-سان" است.
تورا سان در طول سفر خود با «ایکنوشی»، پیرمرد مستی که به نظر او فقیر و بی خانمان است، ملاقات می‌کند. تورا سان پیرمرد را به خانه عمویش تورایا می‌برد. پیرمرد هنگامی که از خواب بیدار می‌شود، ایکنوشی شروع به دستور دادن به خانواده توراسان می‌کند و به شیوه ای اقتدارگرایانه رفتار می‌کند. تورا سان دوباره در جاده با «بوتان»، گیشا ملاقات می‌کند که پس‌انداز زندگی خود را به خاطر یک مشتری کلاه‌بردار که پول از او قرض گرفته از دست داده‌است. او و همسایه خانواده اش مصمم هستند که به او کمک کنند. بعداً مشخص شد که «ایکنوشی» یک نقاش هنرمند مشهور است و نقاشی ای که در طی چند دقیقه برای تورا سان کشیده‌است به قیمت ۷۰۰۰۰ ین خریدار دارد.
طلوع و غروب تورا سان سومین برنده برتر باکس آفیس ژاپن در سال ۱۹۷۶ بود.مجله فیلم آکادمیک ژاپنی کینما جونپو] آن را دومین فیلم برتر ژاپنی سال معرفی کرد. برای بازی در فیلم کیواکو تایچی بهترین بازیگر نقش مکمل زن در هر دو عنوان مراسم جایزه فیلم هوچی و جوایز کینما جونپو شد. استوارت گالبریث چهارم «طلوع و غروب خورشید تورا-سان» را به عنوان یکی از بهترین‌های مجموعه «اوتوکو و تسورای یو» قضاوت می‌کند که از اجرای ستاره‌های مهمان کیواکو تایچی و جوکیچی اونو جدا می‌شود. سایت آلمانی زبان molodezhnaja به طلوع و غروب تورا سان سه و نیم ستاره از پنج ستاره می‌دهد.
لیگ برتر فوتبال ساحلی ایران ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره کند:
لیگ برتر بسکتبال ایران ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره کند:
کلارنس الکساندر آوانت (Clarence Alexander Avant) (متولد ۲۵ فوریه ۱۹۳۱)، مسئول استودیوی ضبط موسیقی، کارآفرین و فیلمساز آمریکایی است، که او را به «پدرخواندهٔ سیاه» نیز می‌شناسند.
مجلهٔ "بیل‌بورد" به مناسبت تولد ۷۵ سالگی آوانت، در شمارهٔ فوریه ۲۰۰۶ خود از او تجلیل کرد.
کلارنس الکساندر آوانت در گرینزبورو در کارولینای شمالی چشم به جهان گشود. او بزرگ‌ترین فرزند در میان هشت خواهر و برادر بود. کلارنس تا کلاس نهم، در مدرسه‌ای تک کلاسه در گرینزبورو درس خواند. او سال‌های اول و دوم متوسطه را در دبیرستان دودلی در گرینزبورو سپری کرد و سپس در سال ۱۹۴۷، در ایام نوجوانی به نیوجرسی رفت. آوانت در نیوجرسی ابتدا انباردار مکیز بود و بعد در یک بانک اطلاعات حقوقی مشغول به فعالیت شد. او در دههٔ ۱۹۵۰ مدیر تدی پیز لانژ در نیوآرک، نیوجرسی بود که مالکیت آن در اختیار تدی پاول تبلیغات‌چی بود."Music Industry Hero Gets Back To His Roots", "Greensboro News and Record", May 21, 2006.
ژوزف جی. «جو» گلیسر (زادهٔ ۱۷ دسامبر ۱۸۹۶- درگذشته ۶ ژوئن ۱۹۶۹) مدیر موسیقی لوئیس آرمسترانگ از سال ۱۹۳۵ تا زمان مرگش در سال ۱۹۶۹ و مالک اصلی "سانست گاردنز" در سمت جنوبی شیکاگو، مربی آوانت بود. در ۲۶ نوامبر ۱۹۴۳، گلیسر شرکت رزرو یک‌پارچه (consolidated booking) و شرکت "اسوشیتد بوکینگ" را پایه‌گذاری کرد.Obituary, "The New York Times", May 17, 1969, p. 33; "Joseph G. Glaser Is Dead at 72; Booking Agent For Many Stars", "The New York Times", June 8, 1969, p. 92"Satchmo Remembers the Big Magaffa", "Los Angeles Times", June 22, 1969, p. G44.
آوانت بعدها مدیریت برنامه‌های لیتل ویلی جان، خوانندهٔ R&B، سارا وان، کیم وستون، لوئیز بونفا، وینتون کلی، فردی هابارد، کورتیس فولر، پت توماس، تام ویلسون، پیشگام راک اند رول که آوانت در سازمان ویلسون با او همکار بود، کرید تیلور، تولیدکنندهٔ جاز، جیمی اسمیت، موسیقی‌دان جاز، لالو شیفرین، پیانیست و آهنگ‌ساز آرژانتینی را برعهده گرفت. در ۷ نوامبر ۱۹۶۲، آوانت شرکت آوانت گارد را در نیویورک بنیان نهاد. در همان ماه، اسمیت مشتری شرکت آسوشیتد بوکینگ شد و در شروع فعالیت، دفاتری در خیابان هفتم ۸۵۰ داشت. شیفرین و اسمیت برای ساخت The Cat باهم همکاری کردند که ورو ریکوردز آن را در ۲۷ آوریل ۱۹۶۴ منتشر کرد. در سپتامبر ۱۹۶۴، آوانت دفتری در ساحل غربی افتتاح کرد تا پروژه‌های روزافزون موسیقی متن تصاویر متحرک را که به مشتریانش پیشنهاد می‌شد، آماده کند. آوانت در مدت حضورش در نیویورک به‌عنوان مشاور، عضو هیئت‌مدیره و مدیر اجرایی انجمن گویندگان رادیو (NARA) که بعدها به انجمن ملی گویندگان رادیو و تلویزیون (NATRA) تغییر نام داد و نیز به‌عنوان مشاور در Playtape که یک سیستم کارتریج نواری دو مسیره بود که فرانک سانتون آن را طراحی کرده و نخستین‌بار ام‌جی‌ام ریکوردز آن را عرضه کرده بود، فعالیت کرد. در ۲۷ سپتامبر ۱۹۶۶، آوانت شرکت تولیدی ساسکس را در نیویورک پایه‌گذاری کرد که شرکت مستقل تولید ریکورد با جانی ناش، تری برایانت، بیلی وودز، هنرمندان The four hi’s و داور و هیئت داوران بود."Billboard," April 6, 1963, p. 47.Geracimos, A. (1968, September 29). A Record Producer Is A Psychoanalyst With Rhythm: A Psychoanalyst With Rhythm. "New York Times", p. SM32."Bids fly high for Jimmy Smith," "Billboard", December 15, 1962, p. 5."Avant on Coast," "Billboard", September 19, 1964, p. 4."LP Clearance Wheels Turn," "Billboard", June 11, 1966, p. 1. , "Avant Launches Sussex," "Billboard", November 12, 1966, p. 3. , "PlayTape Girds for Mass Merchandising," "Billboard", July 1, 1967, p. WS-2."Avant Launches Sussex," "Billboard, November 12, 1966, p. 3.
شرکت ونچر در ۲ اکتبر ۱۹۶۷ در کالیفرنیا تأسیس شد. آوانت توانست اولین سرمایه‌گذاری مشترک میان یک هنرمند آفریقایی ـ آمریکایی و یک شرکت عظیم ضبط صدا را با موفقیت ترتیب دهد. ویلیام میکی استیونسون رئیس دپارتمان ای‌اندآر، تولیدکنندهٔ ریکورد و ترانه‌سرای موتون، ریاست شرکت ونچر ریکوردز را که به‌عنوان مجرایی برای آثار نو ام‌جی‌ام ریکوردز پایه‌گذاری شد، برعهده داشت. این برند که آبراهام سامر وکیل اهل لس‌آنجلس آن را به استیونسون واگذار کرد، شعبی در بلوار ویلشایر در بورلی‌هیلز داشت.California Secretary of State, Corporation Number: C0533792, Corporate Records, Department of Corporations, Status Report/Statement of Information, Status: Forfeited, Jurisdiction: Delaware."MGM, Mickey Stevenson Announce Venture Label", "Record World", October 7, 1967, p. 3.
در پاییز ۱۹۶۷، آوانت برای فعالیت در شرکت ونچر ریکوردز از منهتن به بورلی‌هیلز رفت و این همکاری را تا سال ۱۹۶۹ ادامه داد. در این سال، ام‌جی‌ام ریکوردز به این برند و سرمایه‌گذاری مشترک پایان داد. در این مدت، آل بل، تولیدکنندهٔ ریکورد، ترانه‌سرا و مدیر اجرایی، برای فروش استاس ریکوردز به گلف پلاس وسترن، از آوانت تقاضای کمک کرد. او آوانت را در انجمن ملی گویندگان رادیو و تلویزیون (NATRA) دیده بود. این معامله در ۲۹ مه ۱۹۶۸ به ارزش ¾ میلیون دلار نهایی شد و آوانت ۱۰ درصد از سهام را دریافت نمود.Bowman, Rob, "Soulsville USA: The Story of Stax Records", Music Sales Group (2003), pp. 142–43;
در اوت ۱۹۶۹، آوانت به‌همراه آل بل دستیار تهیه‌کنندهٔ The Reckoning (یک افسانهٔ سورئال جنوبی)، ساختهٔ داگلاس ترنر قدم به صحنه گذاشت که با همکاری شرکت نگرو اینسمبل در سالن نمایش سنت مارکز در نیویورک به نمایش درآمد. این برنامه خارج از فصل تئاترهای خیابان برادوی، با شرکت جینت دوبویس آغاز شد که بعدها به جانت دووبیس بندهٔ خدا یا یادش به‌خیر معروف شد.Kerr, Walter. "For People Who Want To Be Cured of the Theater at Once," "The New York Times", August 31, 1969, p. D1
پس از ورشکستگی ونچر ریکوردز، آوانت در لس‌آنجلس ماند و در ۱۸ دسامبر ۱۹۶۹، ساسکس ریکوردز را تأسیس کرد. این شرکت در ژوئن ۱۹۷۵با توقیف و مزایدهٔ دارایی‌هایش از سوی IRS به دلیل بدهی مالیات فدرال به مبلغ ۴۸۰۰۰ دلار از عرصهٔ کسب‌وکار کنار رفت.
باقی‌ماندهٔ اثاثیه، تجهیزات اداری و نوارهای مادر (که سی‌بی‌اس ریکوردز به ارزش ۵۰۵۰۰ دلار خریده بود) در ژوئیه ۱۹۷۵ در دفاتر ساسکس (به نشانی بلوار سانست غربی ۶۲۵۵، هالیوود) به مزایده گذاشته شد. آوانت بیل ویترز، خواننده، ترانه‌سرا و تولیدکنندهٔ موسیقی، دنیس کافی، گیتاریست و گروه سافت راک گالری را به ساسکس ریکوردز آورد که از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۴ توزیع شد.
مستند «در جست‌وجوی ساقی» به معرفی ساسکس ریکوردز پرداخت. مصاحبه‌شوندگان در این مستند گفتند که از فروش سیکستو رودریگز، ریکوردز به ساسکس ریکوردز حق امتیاز پرداخت کرده‌اند. در این مستند تلویحاً نشان داده می‌شود که سیکستو رودریگز از این حق امتیاز سرقت می‌کرده‌است.
آوانت، زیر چتر شرکت پخش آوانت گارد که در ۶ اوت ۱۹۷۱ پایه‌گذاری شد، اولین ایستگاه رادیویی موج کوتاه در کلان‌شهر لس‌آنجلس را که مالکیتی آفریقایی ـ آمریکایی داشت در ۳ مارس ۱۹۷۳ از شرکت پخش ترنس آمریکا خرید و پروانهٔ KTYM-FM را در اینگلوود کالیفرنیا به ارزش ۳۲۱۰۰۰ دلار، شامل تجهیزات سخت‌افزاری در بلوار غربی ۶۸۰۳ در اینگلوود و هزینه‌های دریافت پروانه خریداری کرد و آن را KAGB-FM نامید.
آوانت با ارائهٔ سفتهٔ ۱۹۹۹۰۰ دلاری و ضمانت‌نامه‌های خرید سهام از شرکت ملی شهری بوستون ماساچوست (یک شرکت سرمایه‌گذاری مخاطره‌آمیز که در ژوئیه ۱۹۷۱ پایه‌گذاری شد)، با دو بانک‌دار سرمایه‌گذاری مشارکت کرد.
دل شیلدز از انجمن ملی گویندگان رادیو و تلویزیون (NARTA) به‌عنوان قائم‌مقام اجرایی فعالیت کرد.
مدیریت با وجود این‌که هرگز سودی کسب نکرد، از پذیرش مشاوره‌ها یا توصیه‌ها دربارهٔ نحوهٔ ادارهٔ مقر امتناع ورزید. سرانجام، در ۲۰ نوامبر ۱۹۷۵، ای‌وی‌جی توسط Urban National ورشکسته شد و در این زمان از توانایی پرداخت سفته‌ها و ضمانت‌نامه‌ها به ارزش ۴۰۰۰۰۰ دلار نکول کرد. آوانت حدود ۶۱۱۱۶۸٫۶۷ دلار در ورشکستگی، ۷۱۵۰۰ دلار از پیش‌پرداخت‌های شرکت موسیقی اینتریور میان اوت ۱۹۷۳ و سپتامبر ۱۹۷۴ و ۱۳۸۸۷ دلار از وام‌های ساسکس ریکوردز از دست داد. بیل کاسبی سرمایه‌گذاری اضافه در شرکت پخش آوانت گارد بود که تقریباً ۲۰۰۰۰۰ دلار از طریق شرکتش به‌نام اس‌ای‌اچ سرمایه‌گذاری کرد.
پارامونت پیکچرز در سال ۱۹۷۳ «Save the Chikdren» را منتشر کرد که آوانت در آن به‌عنوان مدیر اجرایی فعالیت داشت. این محصول که در اکسپوی Operation PUSH Black در شیکاگو تصویربرداری شد، اجراهای هنرمندان برجستهٔ سیاه‌پوست را با نمایش بریده‌های فیلم‌هایی از سیاهان، به‌خصوص کودکان، در شرایط مختلف از جمله در پناهگاه‌های مناطق جنگ‌زده و درگیر سوءتغذیه به تصویر می‌کشید.Weiler, A.H. , "Stars Save The Children," "The New York Times", September 19, 1973, p. 40
انجمن ملی علوم و هنر ضبط صدا در ۱۰ فوریه ۲۰۰۸ جایزهٔ امنا را به او اعطا کرد.
در ۷ اکتبر ۲۰۱۶، آوانت به‌خاطر نقش برجسته‌اش در صنعت ضبط صدا، یک ستاره در پیاده‌روی مشاهیر هالیوود دریافت کرد که در شمارهٔ ۶۳۶۳ بلوار هالیوود در کنار ستارهٔ جیمی جم و تری لوئیس است.
در فوریه ۲۰۱۸، آوانت جایزهٔ مریت را به‌عنوان یک چهرهٔ گرمی (جوایزی که هرساله به بهترین خوانندگان و آهنگ‌سازان و سازندگان صفحه و نوار صوتی و غیره داده می‌شود) در کلیو دیویس پری گرمی گالا در لس‌آنجلس دریافت کرد.
تالار مشاهیر راک اند رول در ۱۲ مه ۲۰۲۱ اعلام کرد که آوانت جایزهٔ احمد ارتگون را دریافت کرده و طی تشریفاتی رسمی به درجهٔ ۲۰۲۱ برگزیده خواهد شد. بیل ویترز، برگزیدهٔ قبلی و نیز کاملاً هریس، معاون رئیس‌جمهور ایالات متحده و همچنین باراک اوباما، رئیس‌جمهور پیشین، در یک بستهٔ ویدئویی دربارهٔ نقش برجستهٔ آوانت صحبت کردند.
آوانت در سال ۱۹۶۷ با جاکلین «جکی» آلبرتا گری (متولد ۶ مارس ۱۹۴۰، در جامائیکا، کوئینز، نیویورک) ازدواج کرد. این زوج دو فرزند داشتند. دختر آن‌ها نیکول آوانت (متولد ۶ مارس ۱۹۶۸) سفیر پیشین ایالات متحده در باهاماس و همسر تد ساراندوس (مدیر اجرایی در نت فلیکس) است. پسر آن‌ها، الکساندر دو بویس آوانت، در ۳ اوت ۱۹۷۱ به دنیا آمد.
در سال ۱۹۷۵، جکی آوانت به‌عنوان رئیس همسایگان واتز که گروه پشتیبان مرکز نگهداری کودکان جامعهٔ مرکزی جنوبی بود، رئیس تیم پذیرایی رقص و شام و حراج انتفاعی NOW و در سال ۱۹۷۴ در جایگاه رئیس اعضای NOW فعالیت کرد. او همچنین عضو هیئت‌مدیرهٔ مرکز دانشجویان بین‌المللی UCLA بود. جکی در اول دسامبر ۲۰۲۱ در ۸۱ سالگی در جریان حمله به محل اقامت این زوج در بورلی‌هیلز کالیفرنیا به ضرب گلوله کشته شد.(1975, August 11). Mrs. Avant New President of Child Care Support Group. "Los Angeles Times", p. E7.Gindick, Tia (February 18, 1980), "Beverly Hills Hostess For African Dignitaries: Jackie Avant, Entrepreneur's Wife Is Involved and Active," "Los Angeles Times", p. OC_C1.
لیگ برتر هندبال ایران ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره کند:
لیگ برتر والیبال ایران ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره کند:
اگر آنجا نبودی فیلمی محصول سال ۱۹۸۳ و به کارگردانی لک تاندون است. در این فیلم بازیگرانی همچون راجش خانا، ریکا، راج بابار، مادان پوری، آسرانی، کالاباوان مانی و چامس ایفای نقش کرده‌اند.
کلمبا بوش (Columba Bush) (نام هنگام تولد: گارنیکا گالو) (Garnica Gallo) (زادهٔ ۱۷ اوت ۱۹۵۳)، نوع‌دوست مکزیکی-آمریکایی است. او به‌عنوان همسر جب بوش، فرماندار سابق فلوریدا، از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۷، بانوی اول فلوریدا بود.
کلمبا گارنیکا گالو در منطقهٔ آرپروس، در شهر لئون، ایالت گواناخواتو، مکزیک متولد شد. پدرش خوزه ماریا گارنیکا رودریگز (زادهٔ ۱۹۲۵- درگذشت ۲۰۱۳)، پیشخدمت و کارگری مهاجر، اهل آرپروس، گواناخواتو و مادرش جوزفینا گالو اسکیول (زادهٔ ۱۹۲۰)، اهل شهر لئون بودند که در فوریه ۱۹۴۹ ازدواج کردند. پدر کلمبا در سال ۱۹۵۶، زمانی که او سه سال داشت، به ایالات متحده مهاجرت کرد. در سال ۱۹۶۳، والدینش طلاق گرفتند. کلمبا و مادرش پس از عزیمت پدرش، در شهر لئون ماندند.
گارنیکا به مدرسه‌ای کاتولیک و خصوصی به‌نام Instituto Antonia Mayllen، در مرکز تاریخی شهر لئون می‌رفت.
گارنیکا در سال ۱۹۷۰، زمانی که ۱۶ ساله بود، جب بوش ۱۷ ساله را در شهر لئون ملاقات کرد. بوش به تدریس زبان انگلیسی مشغول بود و به‌عنوان بخشی از تکالیفش در آکادمی Andover به‌نام انسان و جامعه، به ساخت مدرسه‌ای در نزدیکی روستای ایباریلا کمک می‌کرد.
در ۲۳ فوریه ۱۹۷۴، گارنیکا و بوش در شهر آستین، ایالت تگزاس و در کلیسای واقع در مرکز دانشجویان کاتولیک در محوطهٔ دانشگاه تگزاس ازدواج کردند. در آن زمان، گارنیکا به زبان انگلیسی صحبت نمی‌کرد و بخشی از مراسم عروسی به زبان اسپانیایی برگزار شد.
در سال ۱۹۸۸، گارنیکا در کمپینی تبلیغاتی به زبان اسپانیایی برای کارزار انتخاباتی پدرشوهرش، جورج اچ. دبلیو. بوش، حضور داشت. او همچنین در کنوانسیون ملی جمهوری‌خواهان در شهر نیواورلئان برای کارزار انتخاباتی بوش، به زبان اسپانیایی سخنرانی کرد. بااین‌حال، گارنیکا تمایل چندانی به حضور در فعالیت‌های سیاسی نداشت."Father-in-Law", Bush campaign ad
بوش به‌عنوان بانوی اول فلوریدا، از ائتلاف فلوریدا علیه خشونت خانگی، سازمان مرکز اعتیاد و سوءمصرف مواد و بنیاد هنر برای زندگی، گروهی که به هنرمندان جوان بورسیهٔ تحصیلی اعطا می‌کند، حمایت نمود.
کلمبا بوش در برنامه‌های رشد و ترویج هنر حضوری فعال داشته‌است. در سال ۱۹۹۹، او با برنامهٔ اتحاد فلوریدا برای آموزش هنر با هدف خلق هنر برای زندگی همکاری کرد؛ برنامه‌ای که مختص افزایش اهمیت هنر در سیستم آموزشی بود.
به‌عنوان بانوی اول، او نمایشگاه‌های هنری مختلفی را با محوریت نقاشی‌های سالوادور دالی، دیگو ریورا، فریدا کالو و هنرمندان فلوریدایی برپا کرده‌است.
بوش در برنامه‌هایی که به جوانان دربارهٔ خطرهای سوءمصرف مواد هشدار می‌دهد، شرکت کرده و در برنامه‌های درمان و پیش‌گیری ازجمله مؤسسهٔ ملی سوءمصرف الکل و الکلیسم (NIAAA) فعالیت کرده‌است. او مدیر اجرایی در بنیاد NIAAA، نهضت محافظت از کودکان در مقابل الکل و عضو هیئت‌مدیرهٔ مرکز اعتیاد و سوءمصرف مواد در دانشگاه کلمبیا بوده‌است.
او به‌عنوان بانوی اول از پناهگاه‌ها بازدید می‌کرد، گزارش‌های مربوط به اعتیاد در نوجوانان را می‌خواند، نمایشگاه‌های مختلف برگزار و با خیریه‌ها همکاری می‌کرد.
در سال ۲۰۰۳، بوش به‌عنوان بانوی اول فلوریدا، به‌همراه گروهی از نمایندگان به رم سفر کرد تا در مراسم بیست‌وپنجمین سالگرد ژان پل دوم به‌عنوان پاپ در کلیسای سنت پیتر شرکت کند.
بوش با بهره‌مندی از موقعیت و جایگاه خود، توانست در مسائلی نظیر خشونت خانگی، سوءمصرف مواد و موضوعات هنری نقش بارزی ایفا کند. او همچنین با سازمان‌های حامی درمان و پیش‌گیری از سوءمصرف مواد، همکاری می‌کرد.
بوش در طول کارزار انتخاباتی ریاست‌جمهوری (۲۰۱۶) همسرش، از پناهگاه‌های زنان در ایالت‌های آیووا و نیوهمپشایر بازدید نمود.
کلمبا به فردی ساکت و محتاط معروف است و پیش از ازدواج با جب بوش، خواهان زندگی آرامی بود.
بوش و شوهرش در کورال گیبلز، ایالت فلوریدا زندگی می‌کنند. در کتاب Mamá: Latina Daughters Celebrate Their Mothers نوشتهٔ ماریا پرز-براون، اشاره‌ای کوتاه به رابطهٔ کلمبا با مادرش شده‌است. خواهرش، لوسیلا دل کارمن اشمیتز (زادهٔ اکتبر ۱۹۵۱) و مادرش در نزدیکی او در منطقهٔ میامی زندگی می‌کنند.
کلمبا و بوش صاحب سه فرزند هستند: جورج پرسکات بوش (زادهٔ ۲۴ آوریل ۱۹۷۶، در تگزاس)، نوئل لوسیلا بوش (زادهٔ ۲۶ ژوئیه ۱۹۷۷، در تگزاس) و جان الیس «جب» بوش جونیور (زادهٔ ۱۳ دسامبر ۱۹۸۳، در میامی).
پسر بزرگ آن‌ها، جورج، به مدرسهٔ پیش‌دانشگاهی گالیور رفت، در دانشگاه رایس تحصیل کرد و از دانشکدهٔ حقوق دانشگاه تگزاس، مدرک دکترای تخصصی حقوق گرفت. او وکیل، افسر ذخیرهٔ نیروی دریایی ایالات متحده، سرمایه‌گذار املاک و مستغلات و سیاست‌مدار است و به‌عنوان مأمور عالی‌رتبهٔ دولت در ادارهٔ ثبت املاک تگزاس خدمت می‌کند.Associated Press. George P. Bush starts small, shuns idea his name, Hispanic heritage can save GOP in Texas, "The Washington Post", July 20, 2013.1:03 PM ۲/۵/۲۰۲۲
کلمبا بوش همچنین چهار نوه دارد: دو نوه از جورج و دو نوه از جب جونیور.
کلمبا بوش دو برادر بزرگ‌تر و یک خواهر به‌نام لوسیلا دل کارمن گارنیکا گالو (زادهٔ ۱۹۵۱) دارد. یکی از برادرهایش، فرانسیسکو خوزه گارنیکا (زادهٔ دسامبر ۱۹۴۹) در حال حاضر در پورتو وایارتای مکزیک زندگی می‌کند.
او وابسته به کلیسای کاتولیک روم و عضو اتحادیهٔ Regnum Christi است. در سال ۲۰۰۷، او به‌همراه همسرش جب، در گردهمایی Regnum Christi Family در آتلانتا شرکت کرد.
کانستنس بامگارنر گی (Constance Bumgarner Gee)، پژوهشگر و شرح حال نویس آمریکایی و حامی استفاده از ماری‌جوآنا برای مصارف پزشکی است. او بنیان‌گذار و سرپرست برنامهٔ سیاست‌گذاری و مدیریت هنری در دانشگاه ایالتی اوهایو و بعدها استادیار دانشگاه براون و دانشیار دانشگاه وندربیلت بود. او نویسندهٔ کتاب Higher Education: Marijuana at the Mansion است که در سال ۲۰۱۲ منتشر شد. این کتاب، شرح خاطرات او به‌عنوان «بانوی اول» چندین دانشگاه پژوهشی آمریکا است، ازجمله دانشگاه وندربیلت که او مدعی است، اعضای هیئت امنای آن احتمالاً فاسد بوده‌اند.
کانستنس بامگارنر در شهر رالی، ایالت کارولینای شمالی چشم به جهان گشود. او از دانشگاه کارولینای شرقی در شهر گرینویل، ایالت کارولینای شمالی، با مدرک کارشناسی هنر در رشتهٔ هنرهای زیبا فارغ‌التحصیل شد. سپس مدرک کارشناسی ارشد خود در هنرهای زیبا را از مؤسسهٔ پرت در نیویورک دریافت کرد و در سال ۱۹۹۳، موفق به اخذ دکترای سیاست آموزش هنر از دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا شد.Constance Gee Joins Peabody Faculty , "Peabody Reflector", Summer 2000National Art Education Association: Constance Bumgarner GeeAbby White, Constance Gee recalls her time spent as Vanderbilt’s first lady of controversy , "Nashville City Paper", October 7, 2012
از سال ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۷، بامگارنر بنیان‌گذار و سرپرست برنامهٔ سیاست‌گذاری و مدیریت هنری در دانشگاه ایالتی اوهایو در شهر کلمبوس، ایالت اوهایو و از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۰، استادیار رشتهٔ سیاست عمومی در دانشگاه براون در شهر پراویدنس، ایالت رودآیلند بود. او بعدها به‌عنوان دانشیار سیاست عمومی و آموزش در دانشکدهٔ مدیریت در دانشگاه وندربیلت در شهر نشویل، ایالت تنسی مشغول به فعالیت شد. بامگارنر در سال ۲۰۱۰ استعفا داد.
از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۱۰، بامگارنر سردبیر ارشد مجلهٔ آکادمیک Arts Education Policy Review بود. او همچنین مقاله‌هایی دربارهٔ سیاست آموزش هنر در مجله‌های علمی منتشر کرد. بنا بر اظهار استاد دانشگاه، جودیت اسمیت کوروسیک، یکی از دستاوردهای علمی بامگارنر این است که «نپرسید چرا مردم درکی از هنر ندارند، بلکه پرسش این است که مردم از هنر چه می‌دانند».Judith Smith Koroscik, "The Intellectualization of American Arts Education Policy", in "Arts Education Policy Review", Vol. 98, Iss. 4, 1997
در سال ۲۰۱۲، بامگارنر گی کتابی با نام Higher Education: Marijuana at the Mansion منتشر کرد. کتاب حاوی خاطراتش به‌عنوان همسر رئیس دانشگاه، گوردون گی، در دانشگاه‌های ایالتی اوهایو، براون و همچنین دانشگاه وندربیلت است. بامگارنر مدعی است که اعضای هیئت امنای دانشگاه وندربیلت احتمالاً به‌خاطر عدم رعایت قانون ساربنز-آکسلی و تضاد منافع شخصی با افشای اطلاعات او دربارهٔ مصرف ماری‌جوآنا به مجلهٔ وال استریت، به تلافی علیه‌اش برآمده‌اند. بامگارنر گی همچنین بیان می‌کند که دانشگاه وندربیلت به دلایل «یهودستیزی» شروع به جذب دانشجویان یهودی کرده‌است.Serena Golden, Her Side of the Story, "Inside Higher Ed", October 18, 2012
بامگارنر عضو هیئت‌مدیرهٔ موزهٔ Frist Center for the Visual Arts، سازمان هنریThrough the Flower و شرکت تئاتر Actor's Bridge بود که همگی در شهر نشویل مستقر بودند. او همچنین عضو هیئت مشاوران مرکز کنترل هنر، سرمایه‌گذاری و سیاست عمومی در دانشگاه وندربیلت بود.
بامگارنر حامی استفاده از ماری‌جوآنا برای مصارف پزشکی است. در سال ۲۰۱۲، او دلایل خود برای قانونی‌کردن ماری‌جوآنا در مصارف پزشکی را به روزنامهٔ The Tennessean و همچنین شبکهٔ تلویزیونی WKRN-TV بیان کرد. در آوریل ۲۰۱۲، بامگارنر به طرفداری از قانون دسترسی به ماری‌جوآنا برای مصارف پزشکی در کمیتهٔ بهداشت مجلس نمایندگان تنسی شهادت داد. نمایندهٔ ایالتی، جین ریچاردسون و سناتورهای ایالتی، بورلی ماررو و گلن کاسادا، این لایحه را طرح کردند، اما در مجلس سنای تنسی رد شد.Medical marijuana bill stalls in state Senate , "WKRN-TV", April 04, 2012Constance Gee speaks about medical marijuana , "The Tennessean"Steven Hale, Buzz Kill: Safe Access to Medical Cannabis Act Dies , "Nashville Scene", April 4, 2012
در سال ۱۹۹۴، بامگارنر با گوردون گی پیوند زناشویی بست. در سال ۲۰۰۶، مقاله‌ای در مجلهٔ وال استریت منتشر شد و از این قضیه پرده برداشت که بامگارنر برای درمان بیماری منییر (نوعی اختلال در گوش) خود، در ساختمان رئیس دانشکده‌ی، دانشگاه وندربیلت، واقع در خیابان دیر پارک ۲۱۱، شهر بل مید، ایالت تنسی، ماری‌جوآنا کشیده‌است. به همین دلیل، این زوج در سال ۲۰۰۷ از هم جدا شدند. بامگارنر در حال حاضر ساکن وستپورت، ماساچوست است.Joann S. Lublin, Daniel Golden, Vanderbilt Reins In Lavish Spending By Star Chancellor, "The Wall Street Journal", September 26, 2006E. Thomas Wood, Walker Duncan, Vanderbilt Chancellor Gee and wife agree on divorce, "Nashville Post", February 28, 2007
در سال ۲۰۰۴، بامگارنر با نیمه افراشته‌کردن پرچم در ساختمان دانشکده به‌خاطر انتخاب مجدد جورج دبلیو. بوش به‌عنوان رئیس‌جمهور آمریکا، آماج انتقادها قرار گرفت.
آبی بیزانسی رنگی از آبی آسمانی روشن یا لازولی تا آبی مصری تیره است.
این رنگ بر روی نقاشی‌های دیواری بیزانسی ایاصوفیه، نِرزی (آبی نِرزی)، در مقدونیه یافت می‌شود.
زفره (همچنین زافر نوشته می‌شود)، یک ماده پیش‌علمی یا کیمیاگری، با رنگدانه آبی تیره‌ای است که از برشته کردن سنگ کبالت به دست می‌آید و از نوع ناخالص اکسید کبالتClayArt یا آرسنات کبالت ناخالص ساخته می‌شود. در دوران ویکتوریا از زافر برای تهیه شیشه کبالت و رنگ‌آمیزی شیشه به رنگ آبی استفاده می‌شد."Mackenzie's Five Thousand Receipts in All the Useful and Domestic Arts ", 1845, "Pottery: Black glazing p 369.
نخستین استفاده ثبت‌شده از "zaffer" به عنوان یک نام رنگ در انگلیسی در دهه ۱۵۵۰ بود (سال دقیق نامشخص).Maerz and Paul "A Dictionary of Color" New York:1930 McGraw-Hill Page 207; Color Sample of Zaffer: Page 109 Plate 43 Color Sample D11
سایروس هرمان کوتزسکمار کرتیس (Cyrus Hermann Kotzschmar Curtis) (زاده ۱۸ ژوئن ۱۸۵۰ – درگذشت ۷ ژوئن ۱۹۳۳)، ناشر مجلات و روزنامه‌ها، از جمله "لیدیز هوم ژورنال" و "ستوردی ایونینگ پست"، اهل ایالات متحده بود.Ingham, John N. Biographical Dictionary of American Business Leaders: A-G. Greenwood Publishing Group, 1983, pp. 230–234.
کرتیس که در پورتلند، مین متولد شده بود، مجبور شد تا یک سال پس از شروع دبیرستان، مدرسه را ترک نموده و آغاز به کار کند، چون خانواده وی در ۱۸۶۶ میلادی خانه خود را در آتش‌سوزی بزرگ پورتلند از دست داده بودند. قبل از اینکه وی نخستین نشریه خود، هفته نامه‌ای به‌نام "پیپلز لجر"، را در ۱۸۷۲ میلادی در بوستون آغاز نماید، به انواع مختلف شغل‌های تبلیغاتی و روزنامه‌ای در پورتلند و بوستون مشغول بود. در ۱۸۷۶ میلادی، او به فیلادلفیا که در آن زمان مرکز بزرگ چاپخانه بود، نقل مکان نمود تا هزینه‌های چاپ خود را کاهش دهد.Hatch, Louis Clinton. "Maine: A History", volume 4. Published by The American Historical Society, 1919.
همسر اول کرتیس، لویزا کناپ بود. در ۱۸۸۳ میلادی، کناپ یک جزوه تک-صفحه‌ای در "تریبیون اند فارمر"، مجله‌ای که توسط کرتیس بنشر می‌رسید، نوشت. سال بعد، این جزوه به یک نشریه مستقل گسترش یافته و لویزا دبیر آن شد. نام اصلی این نشریه "لیدیز هوم ژورنال اند پراکتیکل هوس کیپر" بود، اما کناپ در ۱۸۸۶ میلادی سه واژه آخری آن را حذف کرد. لیدیز هوم ژورنال در نوع خود به مجله پیشتاز مبدل شده و تیراژ چاپ آن در ده سال به یک میلیون اشتراک رسید. این مجله، نخستین مجله آمریکایی بود که به این موفقیت رسیده بود.
لویزا کناپ تا ۱۸۸۹ میلادی به عنوان دبیر این مجله به کار خود ادامه داده و بعداً ادوارد ویلیام باک جانشین او شد. باک چندین سال بعد با ماری لویزا کرتیس ازدواج نمود و داماد خانواده کرتیس شد. باک در ۱۹۱۹ میلادی از این مجله بازنشسته شد، اما تغییراتی که او آورده بود، جریان این مجله را به‌طور گسترده افزایش داد. باک روش‌های تجاری ذیل را معرفی کرد: نرخ‌های پایین اشتراک، بکارگیری تبلیغات برای کاهش هزینه‌ها و اتکا به محتویات فرهنگ عام‌پسند. این ساختار مدیریت تقریباً یک دهه بعد و پس از این‌که این نوع مدیریت به یک روش معیاری در مجله‌های مرتبط با زنان آمریکایی مبدل شده بود، توسط سایر مجله‌های مردان مانند مک‌کلور و مونسیز نیز اعمال گردید. دانشمندان استدلال می‌کنند که مجله‌های زنان، مانند لیدیز هوم ژورنال، پیشگامان این استراتژی‌ها در «انقلاب مجله» بودند.magazine revolution
کرتیس شرکت انتشارات کرتیس را در ۱۸۹۱ میلادی بنیان‌گذاری کرد؛ شرکتی که در نهایت مجله‌های لیدیز هوم ژورنال، ستوردی ایونینگ، هالیدی و سایر مجلات را به نشر می‌رساند. شرکتی دیگری که توسط کرتیس پایه‌گذاری شد، روزنامه‌های کرتیس-مارتین بود که زمانی چندین روزنامه از جمله فیلادلفیا پابلیک لیجر، فیلادلفیا اینکوایرر و نیویورک ایونینگ پُست را کنترل می‌کرد. اشتباهات مدیریتی در روزنامه‌ها منتهی به بازده مالی ضعیف شده و در نهایت منتج به فروش آن‌ها شد.
هنگامی که کرتیس در قید حیات بود، تجارت‌های وی، به استثنای روزنامه‌ها، معمولاً فوق‌العاده موفق بودند. لیدیز هوم ژورنال برای دهه‌ها پر جریان‌ترین مجله زنان در ایالات متحده بود و ستوردی ایونینگ پُست، به عنوان یک هفته‌نامه از بلندترین جریان در سراسر دنیا لذت می‌برد. در ۱۹۲۹ میلادی، پست و ژورنال، باهم چهل درصد کل تبلیغات مجله‌ای ایالات متحده را در دست داشتند. یکی از منابع کرتیس را با داشتن ۴۳٫۲ میلیارد دلار ثروت با در نظر داشت تورم (به دلار ۲۰۰۸)، به عنوان ۵۱ مین فرد ثروتمند تاریخ فهرست می‌کند که طبق این منبع او ثروت‌مند در از جی.پی. مورگان می‌شود.Gladwell, Malcolm. Outliers. Little, Brown, New York, 2008.
کریس خانه لیندون که یک معماری به سبک احیای رنسانس بود را در وینکوت، پنسیلوانیا ساخت که منظره آن توسط فردریک لا اولمستد طراحی شده بود. دو کشتی تفریحی کرتیس که در سال ۱۹۰۷ و ۱۹۲۰ ساخته شده بود، لیندونیا نام‌گذاری شده بودند.
کرتیس بیش از یک دریانورد گهگاهی بوده و در مصاحبهٔ ۱۹۲۲ با نیویورک تایمز اظهار داشت که «دریانوردی برای من یک سرگرمی نیست. یک نیاز است. من نصف زمان خود را در کشتی می‌گذرانم»، وی همچنین اضافه نمود که بیشتر جلسات وی با کارکنان و اعضای هیئت مدیره وی در اتاق نهارخوری لیندونیای دومی انجام می‌شود. کرتیس سه کشتی تفریحی (یات) بزرگ داشت که توسط شرکت چارلز ال. سیبوری کو. ساخته شده بود: ماشیگون ۱۱۵ فوتی در ۱۹۰۴ میلاید؛ لیندونیای ۱۶۳ فوتی در ۱۹۰۷ میلادی؛ و لیندونیای ۲۲۸ فوتی در ۱۹۲۰ میلادی. کرتیس یکی از بنیان‌گذاران و عضو باشگاه کامدین یات در کامدین، مین بوده و از ۱۹۰۹ تا ۱۹۳۳ میلادی ریاست این باشگاه را بر عهده داشت و بعدها تسهیلات این باشگاه را به شهر هدیه داد.
در تابستان ۱۹۳۲ میلادی، کرتیس زمانی که در کشتی خود لیندونیای دومی بود، دچار ایست قلبی شد. در خلال مدتی که او در بیمارستان جفرسون در فیلادلفیا در حال بازیابی بود، خانم دوم وی کیت استانوود کتر پیلسبوری کرتیس ناگهان درگذشت. بعد از آن کرتیس تا زمان مرگش در ۷ ژوئن ۱۹۳۳ وضع سلامتی شکننده داشت و کمتر از دو هفته قبل از زادروز هشتاد و سه سالگی خود درگذشت، او در قبرستان ویست لاوریل هیل در بالا کاینوید، پنسیلوانیا به خاک سپرده شد.Visit Philadelphia
چندی پس از مرگ وی، بیشتر ساختمان‌های کرتیس تخریب گردیده و دختر وی در محل آن درختستان کرتیس را بنیان‌گذاری نمود. پس از این‌که شرکت انتشارات کرتیس در ۱۹۸۲ میلادی به ایندیاناپلیس در ایندیانا منتقل گردید، اداره مرکزی این شرکت در چهارراه استقلال در مرکز شهر فیلادلفیا به مرکز کرتیس مبدل شده و مکانی برای مرکز کنفرانس، دفاتر، یک باشگاه سلامتی، مغازه‌های خرده‌فروشی و رستوران‌ها مبدل شد.
سایروس کرتیس از جمله نخستین ۱۰ فردی بود که به تالار شهرت تبلیغات مربوط به فدراسیون تبلیغات آمریکا (۱۹۹۹ میلادی) فراخوانده شد.Anonymous. "Ad Hall of Fame Opens with 10 Industry Giants" Advertising Age; 06/14/99, Vol. 70 Issue 25, p77.
سایروس کرتیس هنوز هم در فهرست ثروت‌مندترین افراد تاریخ آمریکا در رده بیستم قرار دارد. او در انسان‌دوستی نسبت به بیمارستان‌ها، موزه‌ها، دانشگاه‌ها و مدارس شهره بود. او ۲ میلیون دلار به مؤسسه فرانکلین اهدا کرد، به عنوان مثال؛ ۱٫۲۵ میلیون دلار به مؤسسه فناوری درکسل برای ساختن تالار کرتیس؛ و ۱ میلیون دلار به دانشگاه پنسیلوانیا. وی همچنین یک ارگ بادی که توسط شرکت آستین اورگان شرکت تولید شده و در نمایشگاه یک صد و پنجاهمین سالگرد استقلال آمریکا در ۱۹۲۶ میلادی در فیلادلفیا به نمایش گذاشته شده بود را خریداری و به دانشگاه پنسیلوانیا اهدا کرد. این ارگ پس از اتمام تالار شنوندگان ارواین به آن اضافه شده و تا امروزه به‌نام ارگ کرتیس یاد گردیده و یکی از بزرگ‌ترین ارگ‌های بادی در جهان است (گفته می‌شود که بزرگترین ارگ بادی در ساختمان جان وانامیکر که تنها بیست بلاک در شرق تالار شنودگاه ارواین واقع شده‌است، قرار دارد). کرتیس ارگ‌های بادی فراوانی به مؤسسات مختلف در فیلادلفیا اهدا نموده بود و تمامی این ارگ‌ها در روز مراسم خاکسپاری وی به افتخار او نواخته شدند.List of World's Largest Pipe Organs
برای گرامی داشت از خاطره استاد موسیقی دوران کودکی خود، هرمان کوتزسکمار، کسی که نام او را پذیرفته بود، کرتیس ارگ گرامی‌داشت کوتزسکمار را در ۱۹۱۲ میلادی به تالار شنودگاه شهری پورتلند در مین اهدا کرد. او از بازسازی ۱۹۲۷ – ۱۹۲۹ میلادی مانتپیلیر در شهر تامستون، مین که خانه مجلل ۱۷۹۵ جنرال انقلابی جنگ هنری ناکس بود، حمایت مالی نمود.Kotzschmar Organ
کرتیس حامی و برگزارکننده اصلی ارکستر فیلادلفیا بود، ارکستری که در ۱۹۰۰ میلادی بنیان‌گذاری شده بود. در سال‌های اولیه، او دیون این ارکستر را بدون ذکر نام خود پرداخت. دختر کرتیس، ماری لویزا کرتیس باک، مؤسسه موسیقی کرتیس را در ۱۹۲۴ میلادی بنیان‌گذاری نموده و آن را به پدر خود تقدیم کرد.
بهترین دوست من آن فرانک () یک فیلم درام هلندی محصول ۲۰۲۱ به کارگردانی بن سومبوگارت است. این فیلم داستان دوستی هانلی گوسلار و آنه فرانک را روایت می‌کند و داستان از دیدگاه گوسلار روایت می‌شود. این فیلم بر اساس خاطرات آنه فرانک: بازتاب یک دوست دوران کودکی نوشته نویسنده آمریکایی آلیسون لزلی گلد ساخته شده‌است. این اولین فیلم سینمایی هلندی دربارهٔ زندگی آنه فرانک است. آیکو بیمستربور در نقش آن فرانک و ژوزفین آرندسن نقش هانلی گوسلار را بازی می‌کنند.
روابط افغانستان و ویتنام () به روابط دیپلماتیک میان افغانستان و ویتنام اشاره دارد.
هم‌اکنون روابطی میان دو کشور آسیایی افغانستان و ویتنام وجود ندارد، اما پیش‌تر آن‌ها روابط داشتند. در ۱۶ سپتامبر ۱۹۷۴، بین جمهوری افغانستان به رهبری محمد داوود خان و ویتنام در طول جنگ ویتنام روابط دیپلماتیک تشکیل داده شد.
سفارت ویتنام در کابل در سال ۱۹۷۸ در زمان حکومت افغانستان پس از انقلاب ثور افتتاح شد. هر دو جمهوری ویتنام و افغانستان کشورهای کمونیستی و متحدان اتحاد جماهیر شوروی بودند.
در مناظره سازمان ملل متحد در ژانویه ۱۹۸۰، ویتنام یکی از چهار کشوری بود که از دخالت شوروی در افغانستان پشتیبانی کرد.
دو کشور در سال ۱۹۸۷، یک موافقت‌نامه معافیت روادید دیپلماتیک امضا کردند."Vietnam–Afghanistan Relations: Ambassador Pham Calls on Ambassador Haidari - Embassy of the Islamic Republic of Afghanistan | Colombo - Sri Lanka". "colombo.mfa.af". Retrieved 10 September 2021.
پس از سال ۱۹۹۲ و فروپاشی دولت سوسیالیست در افغانستان، ویتنام سفارت خود در کابل را تعطیل کرد. سفارت افغانستان در ویتنام نیز در ژوئن ۱۹۹۳ تعطیل شد. امور سفارت کابل، به سفارت ویتنام در پاکستان تغییر یافت و همچنین امور سفارت افغانستان در ویتنام، به سفارت افغان در چین تغییر یافت.
ویتنام دولت افغانستان حامد کرزی را در دسامبر ۲۰۰۱ به رسمیت شناخت و پس از آن کمک‌های بشردوستانه را در قالب کالا ارائه کرد.
در سال ۲۰۲۰، اشرف حیدری سفیر افغانستان در سریلانکا با همتای ویتنامی خود فام نگوک ملاقات کرد. حیدری اظهار داشت:"Vietnam–Afghanistan Relations: Ambassador Pham Calls on Ambassador Haidari - Embassy of the Islamic Republic of Afghanistan | Colombo - Sri Lanka". "colombo.mfa.af". Retrieved 10 September 2021.
هانلی گوسلار (؛ – ) پرستار اهل آلمان بود.
هانا الیزابت گوسلار در برلین، آلمان، در ۱۲ نوامبر ۱۹۲۸، بزرگ‌ترین فرزند هانس گوسلار و روث جودیت کلی به دنیا آمد. پدرش تا سال ۱۹۳۳ معاون وزیر امور داخلی آلمان بود و مادرش معلم بود. هر دو والدین او یهودیان متعصب بودند. مادرش با به دنیا آوردن فرزند سومش درگذشت. بچه مرده به دنیا آمد در سال ۱۹۳۳، پس از انتخاب آدولف هیتلر و حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان به رایشستاگ و انتصاب هیتلر به عنوان صدراعظم، هانس گوسلار مجبور شد از شغل دولتی خود استعفا دهد. پس از یک تلاش نافرجام برای نقل مکان به انگلستان، جایی که هانس گوسلار نتوانست کاری پیدا کند که به او اجازه دهد در شبات در خانه بماند، گوسلارها به آمستردام، هلند نقل مکان کردند. هانا به مدرسه ششم عمومی روش مونته‌سوری در آمستردام رفت و در آنجا آنه فرانک بهترین دوست او شد. آن و هانا همچنین بهترین و صمیمی‌ترین دوستان سوزان «سان» لدرمن بودند که در همان منطقه زندگی می‌کرد اما در مدرسه ای متفاوت درس می‌خواند و بعداً با ایلزه واگنر و ژاکلین ون مارسن.
در ژوئن ۱۹۴۳، هانا، پدرش، پدربزرگ و مادربزرگ مادری اش، همراه با خواهر کوچکتر هانا، گابریل ("گابی")، دستگیر و به اردوگاه انتقالی وستربورک و سپس به اردوگاه کار اجباری برگن-بلزن در فوریه ۱۹۴۴ فرستاده شدند. هانا در بخش ممتاز اردوگاه بود، زیرا خانواده‌اش گذرنامه‌های فلسطینی به همراه داشتند. زمانی بین ژانویه و فوریه ۱۹۴۵، هانا برای مدت کوتاهی با آنه فرانک، که یک زندانی کمتر ممتاز بود که در آن سوی اردوگاه زندانی بود، ملاقات کرد. هانا بسته‌ای را با مقداری نان و جوراب در آن روی حصار سیم خاردار پر از یونجه که دو قسمت را تقسیم می‌کرد، پرتاب کرد.
هانا و گابی ۱۴ ماه در برگن بلسن زنده ماندند. پدر و مادربزرگ و مادربزرگ مادری او قبل از آزادی بر اثر بیماری درگذشتند. او به همراه سایر بازماندگان قطار گمشده نجات یافت. هانا و گابی تنها اعضای خانواده خود بودند که از جنگ جان سالم به در بردند و در سال ۱۹۴۷ به اورشلیم مهاجرت کردند.
جنگ دوم دیادوخوی یک درگیری بین ائتلاف پلی‌پرخون (به عنوان نایب السلطنه)، المپیاس و ائومنس و ائتلاف کاساندر، آنتیگون یکم، بطلمیوس یکم و لوسیماخوس پس از مرگ پدر کاساندر، آنتیپاتر (نایب السلطنه پیشین) بود.Wars of Alexander's Successors (Diadochi)
مرگ غیرمنتظره اسکندر مقدونی امپراتوری وسیع و تازه ایجاد شده او را بدون جانشین مشخصی رها کرد. این فقدان یک ترتیب مشخص برای جانشینی در نهایت منجر به جنگ بین ژنرال‌های ارشد او، معروف به دیادوخوی‌ها شد. در طی یک سری از اتحادهای ناپایدار، آنها اقدام به جدا کردن پادشاهی‌ها و امپراتوری‌های مستقل از فتوحات اسکندر کردند.
پس از اولین درگیری، آنتی‌پاتر در عمل فرمانروای سرزمین‌های اروپایی اسکندر شد، در حالی که آنتیگون موقعیت مشابه‌ای را در آسیا به دست آورد، موقعیتی که آنتیگون باید از طریق لشکرکشی سخت و نبردهای متعدد به دست می‌آورد. در سال ۳۱۹ پیش از میلاد، هنگامی که آنتی‌پاتر درگذشت، او بر خلاف پسرش کاساندر، قلمرو خود را به دست فرمانده سپاهش، پلی‌پرخون، واگذار کرد. با این حال، کاساندر از حمایت آنتیگون و بطلمیوس یکم برخوردار بود، در حالی که پلی‌پرخون توسط ائومنس که فرماندهی ارتش کوچکی در کاپادوکیه را بر عهده داشت، حمایت می‌شد.
در آغاز سال ۳۱۸ پیش از میلاد، آریدایوس، فرماندار فریگیه هلسپونت، سعی کرد شهر سیزیک را تصرف کند. آنتیگون، به عنوان استراتیگوس آسیا، این را به عنوان چالشی برای قدرت خود در نظر گرفت و ارتش خود را از مناطق زمستانی فراخواند. او ارتشی را علیه آریدایوس فرستاد، در حالی که خود با لشکر اصلی به لیدیه علیه فرماندار آن کلیتوس لشکرکشی می‌کرد تا او را از لیدیه بیرون کرد.
کلیتوس به مقدونیه گریخت و به پلی‌پرخون، نایب السلطنه جدید امپراتوری پیوست و تصمیم گرفت ارتش خود را به سمت جنوب حرکت دهد تا شهرهای یونانی را مجبور کند که در مقابل کاساندر و آنتیگون قرار گیرند. کاساندر که با نیروها و ناوگانی توسط آنتیگون تقویت شده بود، به سمت آتن رفت و تلاش‌های پلی‌پرخون برای تصرف شهر را ناکام گذاشت. پلی‌پرخون از آتن به سمت مگالوپولیس حرکت کرد که با کاساندر روبرو شده و شهر را محاصره کرد. در نهایت محاصره شکست خورد و او مجبور به عقب‌نشینی شد و بیشتر شهرهای یونان را از دست داد. سرانجام پلی‌پرخون با نوزاد اسکندر تا اپیروس عقب‌نشینی کرد. در آنجا او با المپیاس مادر اسکندر متحد شد و دوباره به مقدونیه حمله کرد. پادشاه فیلیپ سوم، برادر ناتنی اسکندر، که به درخواست همسرش اوریدیک به طرف کاساندر پناهنده شده و مجبور به فرار شد، اما در آمفیپولیس دستگیر شد و اعدام شد و همسرش هم به اجبار دست به خودکشی زد. کاساندر یک بار دیگر مقدونیه را تصرف کرد. المپیاس به قتل رسید و کاساندر کنترل نوزاد و مادرش را به دست آورد. سرانجام کاساندر به قدرت مطلق بخش اروپایی امپراتوری تبدیل شد و بر مقدونیه و بخش‌های بزرگی از یونان حکومت کرد.
در همین حال، ائومنس که لشکری اندک در کاپادوکیه گرد آورده بود، وارد ائتلاف پلی‌پرخون و المپیاس شد. او ارتش خود را به خزانه سلطنتی در کیندای کیلیکیه برد و از بودجه آن برای استخدام مزدوران استفاده کرد. او همچنین وفاداری ۶۰۰۰ نفر از کهنه سربازان اسکندر، آگیراسپیدها (سپرهای نقره ای) و هیپاسپیست‌ها را که در کیلیکیه مستقر بودند، بدست آورد. در بهار ۳۱۷ پیش از میلاد، او ارتش خود را به فنیقه رساند و نیروی دریایی را نیز پلی‌پرخون تشکیل داد. آنتیگون بقیه سال ۳۱۸ را صرف تحکیم موقعیت خود و جمع‌آوری ناوگان کرده بود. او اکنون از این ناوگان (تحت فرماندهی نیکانور که از آتن بازگشته بود) علیه علیه ناوگان پلی‌پرخون در هلسپونت استفاده کرد. در یک نبرد دو روزه در نزدیکی بیزانس، نیکانور و آنتیگون ناوگان پلی‌پرخون را نابود کردند. سپس، پس از حل و فصل امور خود در غرب آناتولی ، آنتیگون در راس لشکری بزرگ علیه ائومنس لشکرکشی کرد. ائومنس با عجله از فنیقیه خارج شد و ارتش خود را به سمت شرق پیش برد تا در استان‌های شرقی نیرو جمع کند. او در این امر موفق بود. بیشتر ساتراپ‌های شرقی (هنگامی که او به شوش رسید) بیش از دو برابر ارتش او به او پیوستند. آنها در سراسر بین‌النهرین، بابل، شوش و ماد به جنگ و مقابله باهم رفتند تا اینکه در دشتی در کشور پارتاکن در جنوب ماد با یکدیگر روبرو شدند. در آنجا آنها نبرد بزرگی (نبرد پارتاکن) کردند که بدون نتیجه پایان یافت. سال بعد (۳۱۵) آنها نبرد بزرگ اما بی‌نتیجه دیگری (نبرد گابین) را انجام دادند که طی آن برخی از سربازان آنتیگون اردوگاه دشمن را غارت کردند. آنتیگون با استفاده از این غارت به عنوان یک ابزار چانه زنی، به آگیراسپیدها رشوه داد تا این‌که آن‌ها ائومنس را دستگیر و تحویل دادند. آنتیگون ائومنس و چند افسرش را اعدام کرد. با مرگ ائومنس، جنگ در بخش شرقی امپراتوری پایان یافت.
آنتیگون و کاساندر در جنگ پیروز شده بودند. آنتیگون اکنون آسیای صغیر و استان‌های شرقی، کاساندر، مقدونیه و بخش‌های وسیعی از یونان، لوسیماخوس تراکیه و بطلمیوس، مصر، سوریه، سیرنه و قبرس را کنترل می‌کرد. دشمنان آنها یا مرده بودند یا به‌طور جدی قدرت و نفوذ خود را از دست دادند.
جنگ، توازن قوا را به حدی تغییر داده بود که آنتیگون می‌توانست تهدیدی برای هر یک یا همه دیادوخوی‌های دیگر باشد. این باعث شد که کاساندر، بطلمیوس (به همراه سلوکوس) و لوسیماخوس علیه او در جنگ سوم دیادوخوی متحد شوند. مناطقی که اکنون تحت کنترل آنتیگون قرار داشتند، بعدها اساس امپراتوری سلوکی را تشکیل دادند.
ورم لنفاوی کارآموزان، یک نشانه بالینی واضح است که با ورم لنفاوی وخیم در هر دو مُچ پا و ساق پا تشخیص داده می‌شود، و معمولاً پس از ایستادن‌های طولانی مدت (ایستادن بدون حرکت) ایجاد می‌گردد؛ مانند ایستادن طولانی و بی‌حرکت سربازان یا حتی در میان کارگران کارآموز که مجبور به ایستادن‌های طولانی هستند نیز دیده می‌شود.
ورم لنفاوی کارآموزان، در بزرگسالان جوان سالمی که تحت آموزش استخدام نظامی یا افراد کارآموزی که در معرض ایستادن طولانی مدت قرار می‌گیرند، ظاهر می‌شود این وضعیت معمولاً در چند روز اول شروع تمرین یا کار سخت ایجاد می‌شود.
بیماران با شروع وخیم و حاد تورم، درد، اریتم، حساسیت شدید، گرمی و دامنه حرکتی محدود در هر دو مچ پا مواجه می‌شوند. البته در صورت بی‌توجهی ممکن است تمام پا درگیر و متورم شود، اما قسمت‌های انتهایی پا و انگشتان پا معمولاً در امان هستند. بیماران همچنین ممکن است تب شدید، ادم حفره ای و افت فشار خون را نیز تجربه کنند. نشانه‌های بالینی معمولاً شبیه سلولیت است، اما درگیری دو طرفه (در هر دو پا) یک ویژگی متمایزکننده است.
افزایش قابل توجه نشانگرهای التهابی، مانند گلبول‌های سفید، سرعت رسوب گلبول های قرمز و پروتئین واکنشی سی در بیماران ورم لنفاوی کارآموزان دیده می‌شود. روش‌های تصویربرداری، مانند ام‌آرآی، ورم وسیع بافت نرم، به‌ویژه در اطراف برآمدگی‌های قوزک داخلی و جانبی را نشان می‌دهد.