moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
موریس دوران کودکی خود را در عمارت بنیوفسکی در وربوه گذراند و از سال ۱۷۵۹ تا ۱۷۶۰ در کالج پیاریست سنت جورج (سوتی یور امروزی) در حومهٔ پرسبورگ (براتیسلاوا) تحصیل کرد. هنگامی که والدینش در سال ۱۷۶۰ از دنیا رفتند، خانه و املاک‌شان مورد دعوای قضایی دو دستهٔ فرزندان شد.Beňová, Jana: K Móricovi Beňovskému sa hlásia tri národy. SME, 24 August 2006 str. 33L.L.K[ropf]: Mauritius Augustus Benyowszky. In: Notes and Queries, Series 8, Vol.6. London (1895)
بنیوفسکی در سال ۱۷۶۵، ملک مادرش را در هروسو (هروسوف امروزی) در نزدیکی وربوه که قانوناً به یکی از برادرخوانده‌هایش به ارث رسیده بود، اشغال کرد. این کار وی باعث شد که خانوادهٔ مادری‌اش شکایتی علیه او ترتیب دهند و او برای محاکمه در نیترا (نیترای امروزی) فراخوانده شود. پیش از اعلام نتیجهٔ محاکمه، او به لهستان نزد عموی خود، یان تیبور بنیوفسکی د بنیو که یک نجیب‌زادهٔ لهستانی بود، فرار نمود. این کار او نقض حکم قانونی ممنوعیت خروج از کشور بود.
بنیوفسکی در ژوئیه ۱۷۶۸ در زپسزمبات (اسپیسکاسوبوتای امروزی) در حومهٔ پوپراد (پوپراد امروزی) به جرم اقدام جهت سازماندهی جنگجویان غیرنظامی کنفدراسیون بار، در منزل یک قصاب آلمانی به نام هونش دستگیر شد. وی مدت کوتاهی پس از دستگیری به‌طور موقت در نزدیکی قلعهٔ ستارا لوبونیا زندانی شد. تقریباً در همین دوره با دختر آن قصاب، آنا زوسانا هونش (زادهٔ ۱۷۵۰ – درگذشتهٔ ۱۸۲۶) ازدواج کرد. نتیجهٔ این ازدواج فرزندی به نام ساموئل بود که در ۹ دسامبر ۱۷۶۸ (متولد پوپراد، درگذشتهٔ ۲۲ سپتامبر ۱۷۷۲) چشم به جهان گشود.https://www.familysearch.org/ark:/61903/2:2:3X8C-86C
مدتی بعد سه فرزند دیگر از این ازدواج حاصل شدند: چارلز موریس لوئیس آگوستوس (زادهٔ قبل از ۱۷۷۴-؟ در ماداگاسکار– درگذشتهٔ ۱۱ ژوئیه ۱۷۷۴)، روزا (زادهٔ قبل از یک ژانویه ۱۷۷۹ در بشکو، مجارستان–درگذشتهٔ ۲۶ اکتبر در ویزکا، مجارستان ۱۸۱۶) و سوفیا (زادهٔ پس از ۱۷۷۹).
این بخش از زندگی بنیوفسکی تنها توسط خود او در زندگی‌نامه‌اش ثبت شده‌است. هیچ مدرکی از چگونگی زندگی او در بازهٔ زمانی میان ژوئیه ۱۷۶۸ تا سپتامبر ۱۷۷۰ وجود ندارد.L.L.K[ropf]: Mauritius Augustus Benyowszky. In: Notes and Queries, Series 8, Vol.6. London (1895)
او در ژوئیهٔ ۱۷۶۸ با هدف پیوستن به نیروهای میهن‌پرست مشترک‌المنافع لهستان و لیتوانی به لهستان سفر کرد. این نیروها جبههٔ مقاومت در کنفدراسیون بار (کنفدراسیون بارسکا) را سازمان‌دهی کرده و حرکت شورشی علیه پادشاه لهستان، استانیسواو آگوست پونیاتوفسکی که به تازگی توسط روس‌ها روی کار آمده بود را ترتیب دادند. او در آوریل ۱۷۶۹ در نزدیکی ترنوپیل در اوکراین توسط نیروهای روسی دستگیر و در شهری به نام پولونه زندانی شد. پس از آن در ژوئیه به کیف و در نهایت در سپتامبر به کازان منتقل شد. تلاش برای فرار از کازان او را در نوامبر به سنت پترزبورگ کشاند، جاییکه او دوباره دستگیر شده و به عنوان زندانی به شرق دور در سیبری فرستاده شد. او در سپتامبر سال ۱۷۷۰ به همراه چند تبعیدی و زندانی دیگر-مهمترین آنها آگوست وینبلاد سوئدی و افسران ارتش روسیه به نام‌های واسیلی پانوف، آسف باتورین و ایپولیت استپانوف که همگی آنان نقش مهمی در زندگی بنیوفسکی در دو سال آینده‌اش داشتند، به بولشرتسک، پایتخت اداری آن دورهٔ کامچاتکا، فرستاده شدند.Maurice Benyovszky: Memoirs and Travels, Vol.1 (ed. Wm Nicholson) (1790) Maurice Benyovszky: Memoirs and Travels, Vol.1 (ed. Wm Nicholson) (1790) C.D and J.P. Ebeling: Neuere Geschichte der See- und Land-Reisen, Vol.IV. Begebenheiten und Reisen des Grafen Moritz August von Benjowsky […] wie auch einem Auszug aus Hippolitus Stefanows russisch geschriebenem Tagebuche. (1791) Maurice Benyovszky: Memoirs and Travels, Vol.1 (ed. Wm Nicholson) (1790) C.D and J.P. Ebeling: Neuere Geschichte der See- und Land-Reisen, Vol.IV. Begebenheiten und Reisen des Grafen Moritz August von Benjowsky […] wie auch einem Auszug aus Hippolitus Stefanows russisch geschriebenem Tagebuche. (1791)
بنیوفسکی پس از ترک ماداگاسکار در آوریل ۱۷۷۷ به فرانسه بازگشت. او موفق به کسب یک مدال (نشان سنت لوئیس) و مقادیر قابل توجهی پول به عنوان بازپرداخت، لابی با وزرا برای پول بیشتر و منابعی برای یک برنامهٔ پیشرفت متفاوت برای ماداگاسکار، شد.Prosper Cultru: Un Empereur de Madagascar au 18ième Siècle: Benyowszky. Paris (1906)
در سپتامبر ۱۷۸۳، بنیوفسکی همچنین سندی به امضای امپراتور یوزف دوم اتریش به دست آورد که حمایت اتریش را به بنیوفسکی برای استثمار و دولت ماداگاسکار می‌داد.Prosper Cultru: Un Empereur de Madagascar au 18ième Siècle: Benyowszky. Paris (1906)
در آوریل ۱۷۸۴، بنیوفسکی و تعدادی از شرکای تجاری به آمریکا رفته و در آنجا قراردادی با دو تاجر بالتیموری به نام زولیکوفر و میسونیر بست.Prosper Cultru: Un Empereur de Madagascar au 18ième Siècle: Benyowszky. Paris (1906)
در ژانویهٔ ۱۷۸۶، گزارش شد که بنیوفسکی زنده است و در آنگونستی (نزدیک اموهیترالانانای دنیای امروز) مشغول به کار است. بنیوفسکی در ۲۳ یا ۲۴ مه سال ۱۷۸۶ توسط این نیروها محاصره و کشته و در محل اردوگاهش به خاک سپرده شد.Alexis Rochon: Voyage to Madagascar and the East Indies (trans. J.Trapp) (1793) Prosper Cultru: Un Empereur de Madagascar au 18ième Siècle: Benyowszky. Paris (1906)
گازتا وارشاسکا، روزنامهٔ ورشو در نسخهٔ ۱ دسامبر ۱۷۸۷ خود، گزارش داد که دفعات متعددی گفته شده بود که کشته شده، در آن زمان در وین بود و قبل از آن نیز در استانبول حضور داشت. به هر حال، به سبب آنکه هیچ گزارش دیگری مبنی بر زنده بودن بنیوفسکی وجود نداشت، این گزارش احتمال زیاد یک شایعهٔ اشتباه یا سوءتفاهم بوده‌است.Gazeta Warszawska, nr 96, 1787, p.8
بسیاری از فعالیت‌هایی که بنیوفسکی ادعا کرده در لهستان، کامچاتکا، ژاپن، فورموسا و ماداگاسکار انجام داده، در بهترین حالت می‌توان گفت قابل بحث است. ولی در هر صورت هیچ اثر به جا مانده‌ای در تاریخ جنگ، اکتشاف یا استعمار وجود ندارد.Vilmos Voigt: Maurice Benyovszky and his “Madagascar Protocolle” (1772–1776). In: Hungarian Studies, Vol.21, Part 1, (2007) میراث او عمدتاً در خودزندگی‌نامهٔ او (خاطرات و سفرهای موریس آگوستوس کنت دو بنیوفسکی) بیان شده که در سال ۱۷۹۰ و در دو نسخه توسط دوستان ماژلان به انتشار رسیده‌است.
او همچنان در مجارستان، اسلواکی و لهستان به عنوان یک قهرمان ملی بسیار مشهور است. یک سازمان دوستی مجارستانی–ماداگاسکاری پیوند میان بنیوفسکی و ماداگاسکار را ترویج می‌دهد. همچنین کنفرانس و ملاقات‌هایی ترتیب داده و وب‌سایت را ایجاد کرده‌اند که به تجلیل از زندگی بنیوفسکی اختصاص دارد.http://www.benyovszky.hu
پیوتر ایلیچ روستوف () شخصیتی در رمان جنگ و صلح اثر لئو تولستوی است‌، که در سال ۱۸۶۹ منتشر شد.
سنگر فیلمی محصول سال ۱۹۹۹ و به کارگردانی ویلیام بوید است. در این فیلم بازیگرانی همچون پل نیکولاس، دنیل کریگ، جولیان رایند-تات، دانی دایر، جیمز دارسی، ایدرین لوکیس، کیلین مورفی و بن ویشاو ایفای نقش کرده‌اند.
ناتانیل هیل پریور (Nathaniel Hale Pryor) (زادهٔ ۱۷۷۲ – درگذشتهٔ ۱۸۳۱) در سفر اکتشافی لوئیس و کلارک به عنوان گروهبان خدمت کرد.
ناتانیل پریور در شهرستان آمرست، ویرجینیا متولد شد و پسر دایی یکی دیگر از اعضای سفر اکتشافی، چارلز فلوید بود. در نامه‌ای که به نمایندگی از پریور از سوی ساموئل هیوستون به رئیس‌جمهوری اندرو جکسون نوشته شده بود، یادداشت شده‌است که پریور پسر دایی جان فلوید، فرماندار ویرجینیا بود. ناتانیل، پسر جان پریور و همسرش نانسی فلوید بود. خانواده‌های پریور و فلوید، زمانی که او ۱۱ سال داشت به کنتاکی نقل مکان نمودند. تا ۱۷۹۱ میلادی هر دو والدین وی درگذشته بودند و ناتانیل و برادرش رابرت در اسناد محکمه شهرستان جفرسون به صفت یتیم درج شده و به عنوان شاگرد نزد اوبیدیا نیومان گذاشته شدند. شایان ذکر است که ناتانیل، رابرت و سایر پسردایی‌های فلوید آنها، نواده‌های (سه نسل) نیکتی بودند، نیکتی به عنوان دختر پوهاتان و خواهر پوکاهونتاس شناخته شده‌است.The Encyclopedia Americana; a library of universal knowledge, (Vol. 22, PHO-PUL) https://archive.org/details/encyclopediaamer22unse_0/page/724/mode/1up
ناتانیل در ۱۷ می ۱۷۹۸ با مارگاریت پاتون ازدواج کرد، هرچند گفته می‌شود که همسر وی در سن جوانی فوت کرد، اما آنها تا اکتبر ۱۸۰۳ متأهل بودند، چون ناتانیل تنها عضو سفر اکتشافی لوئیس و کلارک بود که به عنوان فرد متأهل ثبت شده بود. پریور در ۱۸۲۱ میلادی با زن هندی از قوم اوسیج که نام وی معلوم نیست، ازدواج نموده و آنها باهم چندین فرزند داشتند. به علاوه، در سوابق ازدواج ۱۸۴۸ میشن سان گابریل، کالیفرنیا، مردی به‌نام ناتانیل پریور (همچنین معروف به، میگوئیل پریور) متولد حدود ۱۸۰۶ میلادی در کنتاکی و فرزند ناتانیل پریور اهل لوییویل و ماری داویس، ثبت شده‌است. اطلاعات بیشتری در مورد این رابطه ناتانیل یافت نشده‌است و اینکه آیا پریور با داویس نیز ازدواج کرده بود یا خیر، معلوم نیست. این اطلاعات حاکی از آن است که احتمالاً ناتانیل پس از سفر غربی به کنتاکی برگشته و صاحب پسری شده‌است.
او در ۲۰ اکتبر ۱۸۰۳ در کلارکسوایل، ایندیانا به این سفر اکتشافی ملحق شد؛ او یکی از «نُه مرد جوان از کنتاکی» بود که این دسته پیوست. قانونی وجود داشت که مردان متأهل نباید در این سفر استخدام شوند، اما پریور را از این قانون مستثنی نمودند و این امر نشان‌دهنده توانایی‌های وی و احترام بالایی بود که برای او قائل بودند. پریور در ۱۸۰۴ میلادی درجه نظامی گروهبان را کسب کرده و نخستین جوخه متشکل از شش سرباز را رهبری کرد. ویلیام کلارک بعدها نوشت، «کاپیتان پریور در سفر اکتشافی به اقیانوس آرام در سال‌های ۱۸۰۳، ۴، ۵ و ۶ با درجه نظامی گروهبان یکم، با من خدمت کرد». لوئیس و کلارک، پریور را «مردی دارای شخصیت و توانایی» توصیف نمودند. در ژوئن ۱۸۰۴، او ریاست دادگاه نظامی دو سرباز، جان کولینز و هیو هال که متهم به دزدی ویسکی و نوشیدن در جریان مأموریت شده بودند، را بر عهده داشت؛ این دو مرد مجرم شناخته شده و به شلاق محکوم شدند. پسر دایی ناتانیل، چارلز فلوید در ۲۰ اوت ۱۸۰۴ درگذشت، او تنها عضو دسته اکتشافی بود که در جریان این سفر اکتشافی وفات کرد.
در ۱۸۰۷ میلادی، او به عنوان مسئول سفری گماشته شد تا رئیس قبیله ماندان، شیهیک را به قبیله وی بازگرداند، اما او پس از اینکه از جانب مردمان آریکارا مورد حمله قرار گرفت، مجبور به بازگشت شد.
پریور در ۱۸۱۰ میلادی از ارتش استعفا داد، مجوز تاجر هندی را به‌دست آورده و یک پایگاه تجارت خز و کوره ذوب-سرب در امتداد قسمت علیای رود می‌سی‌سی‌پی در دهانه رودخانه گالینا تأسیس کرد. بنا بر درخواست ویلیام کلارک که در آن زمان نماینده هندی در قلمرو مِیزوری بود، پریور در ۱۸۱۱ میلادی به‌طور محرمانه استخدام گردید تا در مورد رئیس قبیله هندی شاونی به‌نام تیکومسیح و برادر وی به‌نام پرافیت، اطلاعات محرمانه نظامی گردآوری نماید. اطلاعاتی که او فراهم نمود، احتمالاً منتج به نبرد تیپکانو در ۷ نوامبر ۱۸۱۱ شد. در ۱ ژانویه ۱۸۱۲، گروهی از هندی‌های وینیبگو که در نبرد تیپکانو دستگیر شده بودند و می‌خواستند انتقام بگیرند، به تأسیسات پریور و یکی دیگر از بازرگانان خز به‌نام جورج هانت، حمله کردند. پریور تنها با کمک زن هندی از قبیله ساک، توانست فرار نماید. تأسیسات او کاملاً تخریب شده و به خاک یکسان شده بود. ناتانیل از می‌سی‌سی‌پی که منجمد شده بود به مِیزوری عبور کرد، زمستان را در دهکدهٔ مربوط به دهقانان فرانسوی سپری کرد و در بهار ۱۸۱۲ به سنت لوئیس بازگشت. این رویداد باعث شد تا به‌طور اشتباه خبر مرگ وی در ۱۸۱۲ میلادی در روزنامه‌ها نشر شود: «ژنرال ویلیام کلارک اهل سنت لوئیس به برادر خود در لوییویل نوشته و او را مطلع نموده‌است که گروهی از هندی‌های پوانت که در نزدیکی رود ایلینوی ساکن هستند و به گروه پرافیت تعلق دارند، پایگاه‌های تجارتی آقای جورج هانت و ناتانیل پریور را مورد حمله قرار دادند که در نتیجه پریور و دو تن از افراد هانت کشته شده و هانت موفق به فرار شده‌است».
بنا بر دلایل قابل درک، پریور در جریان جنگ ۱۸۱۲ مجدداً به ارتش پیوست و با همکاری کلارک به درجه نظامی ستوان گماشته شده و در نبرد نیواورلئان در ۱۸۱۵ میلادی شرکت کرد. در اواخر همان سال، هنگ وی منحل شده و پریور دوباره به تجارت با هندی‌ها آغاز کرد، اما این بار تأسیسات خود را در رود آرکانزاس ساخت. در ۱۸۲۵–۱۸۲۸ میلادی، کلارک فهرست اعضای پیشین سفر اکتشافی را فهرست نموده و پریور را در فورت اسمیت ثبت کرد.
در ۱۸۱۹ میلادی، به پریور اجازه داده شد تا با ملت اوسیج تجارت نماید. پس از جنگ، او دوباره به تجارت خز آغاز نموده و در ۱۸۲۰ میلادی یک پایگاه تجارت در منطقه امروزی رود گراند در نزدیکی پریور کریک، اکلاهما تأسیس کرد. بار دیگر گزارش‌های نادرست از مرگ وی در فوریه ۱۸۲۲ در روزنامه‌ها ظاهر شده و بیان گردید که او توسط گروهی از مردمان چروکی به قتل رسیده‌است. او با زنی از قبیله اوسیج ازدواج کرد و آنها باهم چندین فرزند داشتند.Morris, Larry E. The Fate of the Corps: What Became of the Lewis and Clark Explorers After the Expedition. Yale University Press, 2005. p. 197 او در همراهی با ساموئل هیوستون در ۱۸۲۹ و ۱۸۳۰ میلادی با رئیس قبیله اوسیج به‌نام کلیرمونت و ماتیو اربوکل ملاقات نمودند تا از جنگ میان قبایل اوسیج و دلاور جلوگیری نمایند. هیوستون در راستای توصیه پریور به رئیس‌جمهوری اندرو جکسون برای گمارش وی در یک سمت حکومتی به عنوان نماینده دولت در میان هندی‌ها، نقش اساسی ایفا کرد. او از ۱۸۳۰ میلادی تا زمان مرگش در ۱۸۳۱ میلادی، به عنوان نماینده حکومت در میان قبیله اوسیج ایفای وظیفه نموده و از این قبیله در جریان مذاکرات با نیروهای نظامی در قلعه‌های اسمیت و گیبسون نمایندگی کرد.
آنگونه که ثبت شده بود، ناتانیل بخشی از یک سفر اکتشافی بازرگانان خز بود، سفری که طبق اطلاعات فعلی به‌نام سفر اکتشافی پاتی یاد می‌گردد که در ۱۸۲۷ میلادی سانتا فی، قلمروی مکزیک را ترک کرد. پس از رسیدن به پایگاه سانتا کاتارینا در آلتا کالیفرنیا که در آن زمان بخشی از مکزیک بود، این بازرگانان خز در ۲۲ مارس ۱۸۲۸ به ظن اینکه جاسوسان اسپانیایی هستند توسط فرماندار مکزیکی، خوزی دی ماریا ایچیاندیا دستگیر گردیده و به سن دیگو آورده شدند. این گروه تا فوریه ۱۸۲۹ در اسارت باقی ماندند. براساس برخی گزارش‌ها این ناتانیل پریور همان مردی است که با لوئیس و کلارک سفر کرد، اما برخی دیگر از گزارش‌ها می‌گویند این ناتانیل فرزند وی است، کسی که در ۱۸۳۸ میلادی در پایگاه سان گابریل زندگی می‌کرد. با در نظر داشت تجربه شگرف ناتان هیل پریور در تجارت خز، تجربه و مهارت وی در زنده ماندن در مناطق مرزی و بلدیت به زبان‌های هندی و این واقعیت که او به‌طور مکرر از سوی ارتش ایالات متحده به عنوان جاسوس و گردآورنده اطلاعات محرم نظامی استفاده می‌گردید، این روایت که او بخشی از سفر اکتشافی پاتی باشد بسیار محتمل است. در جریان همین دوره بود که ایالات متحده تلاش‌های را برای خریداری تگزاس انجام داد و سیلی از مردم، ایالات متحده را به مقصد قلمروهای جدیداً تشکیل شده مکزیکی در نیومکزیکو و آلتا کالیفرنیا، ترک کردند. این احتمال بسیار قوی است که پریور به عنوان جاسوس ایالات متحده فرستاده شده باشد، نه اسپانیا تا در رابطه با این مناطق برای ارتش ایالات متحده اطلاعات گردآوری نماید. او که در فوریه ۱۸۲۹ آزاد شده بود، به آسانی می‌توانست به پریور کریک، اکلاهما بازگشته و به ساموئل هیوستون در مذاکراتش همکاری نماید.The Encyclopedia Americana; a library of universal knowledge, (Vol. 22, PHO-PUL) https://archive.org/details/encyclopediaamer22unse_0/page/724/mode/1up
روی لبه فیلمی محصول سال ۲۰۰۱ و به کارگردانی جان کارنی است. در این فیلم بازیگرانی همچون کیلین مورفی، تریشا وسی، جاناتان جکسون و استیون ری ایفای نقش کرده‌اند.
نیکولاس میکلوهو-مک‌لی (Nicholas Miklouho-Maclay) (روسی: Никола́й Никола́евич Миклу́хо-Макла́й)English variations of his name include: "Nicolai Nicolaevich de Miklouho-Maclay" 1, 2, "Baron de Miklouho-Maklai" which he used in letter writing, and others. In scientific literature, especially where he discovered sponge species, his surname is cited as "Miklucho-Maclay". (زادهٔ ۱۷ [سبک قدیمی، ۵] ژوئیه ۱۸۴۶ – درگذشتهٔ ۱۴ [سبک قدیمی، ۲] آوریل ۱۸۸۸) کاوشگر، قوم‌شناس، انسان‌شناس و زیست‌شناس اهل روسیه بود و به عنوان یکی از نخستین دانشمندانی مشهور شد که در میان مردمان بومی گینه نو، مردمی که هیچگاه یک اروپایی را ندیده بودند، ساکن شده و به مطالعه آنها پرداخت.A Noble Cause: the Life and Work of Nikolai Miklouho-Maclay (1846-1888) Sydney University Museums-The University of SydneyWebster, E. M. (1984). "The Moon Man: A Biography of Nikolai Miklouho-Maclay". University of California Press, Berkeley. 421 pages.
میکلوهو-مک‌لی یک قسمت اعظم عمر خود را در سفر و راه‌اندازی پژوهش‌های علمی در خاورمیانه، استرالیا، گینه نو، ملانزی و پلی‌نزی سپری کرد. او استرالیا را به عنوان کشور اصلی خود پذیرفته و شهر سیدنی به زادگاه خانوادگی وی مبدل شد.Wongar, B. , Commentary and Translator's Note in Miklouho-Maclay, N. N. "The New Guinea Diaries 1871-1183", translated by B. Wonger, Dingo Books, Victoria, Australia Shnukal, A. (1998), 'N. N. Miklouho-Maclay in Torres Strait', "Australian Aboriginal Studies", Vol. 1998, 1998
او به یکی از شخصیت‌های اصلی علوم قرن نوزدهم در استرالیا مبدل شده و در مسائل قابل‌توجه تاریخ استرالیا و گینه نو دخیل شد. میکلوهو-مک‌لی که در روزنامه‌های استرالیایی مقاله می‌نوشت، مخالفت خود را با کار اجباری و تجارت برده در استرالیا («blackbirding»)، کالدونیای جدید و اقیانوس آرام اظهار داشته و در همان حال با گسترش مستعمره بریتانیا و آلمان در مناطق گینه نو مخالفت کرد. طی مدتی که در استرالیا حضور داشت، او نخستین پایگاه پژوهش زیست‌شناختی را در نیم‌کره جنوبی تأسیس کرد، به عنوان عضو جامعه لنین در نیو ساوت ولز انتخاب شد، در تأسیس انجمن زیست‌شناختی استرالیا نقش اساسی داشت، در باشگاه نخبه استرالیا باقی ماند، با شخصیت سیاسی و دانشمند آماتور پیشتاز سِر ویلیام مک‌لی صمیمی شده و با مارگاریت-ایما رابرتسن که دختر استاندار نیو ساوت ولز بود، ازدواج کرد. هر سه نوه وی، به بهبود زندگی عمومی در استرالیا کمک اساسی کرده‌اند.Peter Lawrence, review of the "Moon Man" by Webster, E. in the "Journal of Polynesian Studies", Volume 95, No. 4, 1986 p 537-542
امروزه از میکلوهو-مک‌لی که یکی از نخستین طرفداران چارلز داروین بود، همچنین به عنوان دانشمندی یادآوری می‌گردد که با استناد بر پژوهش مقایسه‌ای خود از کالبد انسان، یکی از نخستین انسان‌شناس‌های بود که این نظریه رایج که، نژادهای مختلف بشر متعلق به گونه‌های مختلف بود، را رد کرد.
میکلوهو-مک‌لی در یک اردوگاه موقتی کارگران در شهرستان بوروویچی (آویزد)، فرمانداری نووگورود (حالا، شهرستان اکلوسکی در استان نووگورود) در روسیه زاده شد و فرزند یک مهندس عمران بود که روی ساخت راه‌آهن مسکو-سن پترزبورگ کار می‌کرد. پدر اوکراینی وی، نیکولای الییچ مایکلوخا در ۱۸۱۸ میلادی در استارودوب در فرمانداری چرنیگوف به‌دنیا آمده و از نوادگان استیپان مایکلوخا بود، استیپان مایکلوخا یک قزاق زاپوریژیایی بود که کاترین دوم لقب نجیب‌زادگی را برای شجاعت نظامی‌اش در جریان جنگ روسیه و ترکیه (۱۷۸۷ – ۱۷۹۲ میلادی) که شامل تصرف قلعه اوچاکیف نیز می‌شد، برای وی اعطاء نمود. در واقع، نسب قزاقی او بسیار گسترده بوده و همچنین شامل رئیس قبیله زاپوریژیایی، اوخریم مایکلوخا نیز می‌شد، کسی که بعدها به الگوی نخستین شخصیت اصلی تاراس بولبا در اثری از نیکلای گوگل به همین نام مبدل شد. پدر بزرگ و مادربزرگ پدری وی دوستان گوگول بودند. میکلوهو-مک‌لی در مورد تبار خود، چنین نوشت:Thomassen, E. S. (1882), "A Biographical Sketch of Nicholas de Miklouho Maclay the Explorer", Brisbane. Document held in the State Library of New South Wales"Dubno Castle". Dir. Olha Krainyk. Perf. Mykola Tomenko. TVi: Seven Wonders of Ukraine, 2011. Film.
اجداد من در اصل از اوکراین و از تبار قزاق‌های زاپوریژیایی از رود دنیپر بودند. پس از ضمیمه شدن اوکراین به روسیه، استیفان که یکی از اجداد خانواده بود، تحت فرماندهی ژنرال رومینزوف به عنوان استونیک (افسر عالی‌رتبه قزاق) خدمت کرد و برای اینکه در حمله به قلعه ترکی اوچاکیف خود را ثابت کرده بود، کاترین دوم به وی درجه اشرافی بخشید…
پدر نیکولاس، مایکولا مایکلوخا از نیژین لیسیوم (نیژین) فارغ‌التحصیل شد، تمام راه تا سن پترزبورگ را با پای پیاده پیمود و در آنجا در مؤسسه مهندسی راه‌آهن پذیرفته شد. او در ۱۸۴۰ میلادی از این مؤسسه فارغ شده و به عنوان مهندس به وی مأموریت سپرده شد تا در راه‌آهن مسکو-سن پترزبورگ کار کند. پس از انتصاب وی به عنوان نخستین رئیس ایستگاه راه‌آهن موسکوفسکی در سن پترزبورگ، مایکلوخا خانواده‌اش را به این شهر منتقل نمود. او در دسامبر ۱۸۵۷ بر اثر بیماری سل درگذشت و هنگام مرگ وی، همسر و پنج فرزند وی در قید حیات بودند. قبل از مرگ، مایکلوخا برای فرستادن ۱۵۰ روبل به تاراس شوچنکو، از شغلش اخراج شده بود.
مادر نیکولاس که اکاتترینا سِمِنوفنا (نام تولد، بیکر) نام داشت، دارای اصالت آلمانی و لهستانی بود (سه برادر وی در قیام ژانویه ۱۸۶۳ شرکت نموده بودند). پس از ۱۸۷۳ میلادی، خانواده میکلوهو-مک‌لی یک خانه بزرگ در حومه شهر که با زمین احاطه شده بود را در مالین که ۱۰۰ کیلومتر (۶۲ مایل) در شمال‌غرب کی‌یف در منطقه پولیشه واقع شده بود، را خریداری نموده و در آن زندگی نمودند.
یکی از برادران نیکولاس به‌نام سرجی در شهر میلین قاضی شد و در نهایت در آنجا درگذشت. یکی دیگر از برادران وی که میخائیل نام داشت، زمین‌شناس شد. برادر سومی وی، ولادیمیر، یکی از کاپیتان‌های کشتی دفاع ساحلی آدمیرال اوشاکوف بود که در نبرد تسوشیما شرکت نمود و در جریان آن جنگ هلاک شد. هر دو برادر وی، میخائیل و ولادیمیر، عضو سازمان انقلابی روسیه موسوم به نارودنایا ولیا بودند.
نیکولاس در ۲۱ ژوئیه ۱۸۴۶ توسط کشیش ایوان اسمیرنوف در کلیسای شیگرینسکایای نیکولاس شگفت‌انگیز، غسل تعمید داده شد. پدربزرگ وی نیکولاس ریدیجیَر یک زمین‌دار از شهرستان بوروویچی بود، کهنه‌سربازی که در حمله ۱۸۱۲ فرانسه به روسیه و در جنگ بورودینو نیز شرکت کرده بود.
نیکولاس در ۱۸۵۸ میلادی در کلاس سوم یک مدرسه لوتران آلمانی در کلیسای سنت آنا در سن پترزبورگ پذیرفته شد. در جریان مدتی که او، همراه با برادرش سرجی، در جیمنیزیوم دوم سن پترزبورگ درس می‌خواند (۱۸۵۹ – ۱۸۶۳ میلادی)، به دلیل شرکت در تظاهرات دانشجویان دستگیر گردیده و برای چند روز در قلعه پیتر و پل زندانی شد. دانشجویان جوان توسط نویسنده روسی آلکسی تولستوی که دوست پدر نیکولاس بود، نجات داده شد. در ۱۸۶۳ میلادی، نیکولاس بدون اینکه جیمنیزیوم را به پایان برساند، به عنوان شنونده در دانشگاه سن پیترزبورگ پذیرفته شد، اما پس از تنها دو ماه، او در فوریه ۱۸۶۴ به‌خاطر «نقض قوانین» از دانشگاه اخراج شده و از دریافت تحصیلات عالی در امپراتوری روسیه ممنوع شد. او در مارس همان سال، با استفاده از یک گذرنامه جعلی، به خارج از کشور رفت تا تحصیلات عالی خود را در دانشگاه‌های آلمانی به اتمام برساند، جاییکه فرصت خوبی برای مطالعه و کار با دانشمندان پیشتاز اروپایی برای وی فراهم می‌کرد. او رشته علوم انسانی را در دانشگاه هایدلبرگ، رشته پزشکی را در دانشگاه لایپزیگ و رشته جانورشناسی را در دانشگاه ینا فرا گرفت، جاییکه او تحت تأثیر دانشمند بزرگ آلمانی ارنست هکل قرار گرفت و این دانشمند تأثیر اساسی روی آینده وی داشت.
مدارک درخشان دانشجویی میکلوهو-مک‌لی توجه هکل را جلب کرد و هکل او را در سفر اکتشافی زمینی به جزایر قناری در ۱۸۶۶ میلادی به عنوان دستیار خود انتخاب کرد. در جریان این سفر، میکلوهو-مک‌لی به کوسه ماهی و اسفنج دریایی علاقه‌مند شد و گونه‌های جدیدی از اسفنج دریایی را کشف نمود، او نام این گونه جدید را به افتخار گوانچه، نخستین ساکنین بربر جزایر قناری بود، گوانچه بلانکا گذاشت. او همچنین با زیست‌شناس آنتون دوهرن دوست و با وی در مسینا، ایتالیا ماند و روی ایده تأسیس پایگاه‌های پژوهشی کار کرد.
سیدکاظم مسعودی از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره‌ بیستم بعنوان نماینده حوزه انتخابی فردوس و طبس و بیست و دوم و بیست و سوم از حوزه انتخابیه شیروان در مجلس شورای ملی حضور داشت.
حسن‌آقا ملک‌التجار معروف به حاج حسن‌آقا ملک‌التجار سیاستمدار اهل ایران در دوره پنجم به عنوان نماینده مشهد و دوره ششم به عنوان نماینده بجنورد مجلس شورای ملی حضور داشت.
نیکلاس توماس باودین (Nicolas Thomas Baudin) (۱۷ فوریه ۱۷۵۴ – ۱۶ سپتامبر ۱۸۰۳)، کاوشگر، نقشه‌بردار، طبیعت‌گرا و آب‌نگار فرانسوی بود.
نیکلاس باودین در ۱۷ فوریه ۱۷۵۴ در «سن مارتین دی رِ» در «ایل دی رِ» به دنیا آمد. وی در سن ۱۵ سالگی به عنوان کارآموز (دریانورد) به نیروی دریایی بازرگانی پیوست. نیکلاس «قد متوسط و موهای قهوه‌ای» داشت. وی در سن ۲۰ سالگی در "فلامند" به کمپانی هند شرقی فرانسه پیوست. او از "اِلتویل" در هند بازگشت و به لوریان رفت.
قرار بود نیکلاس در ابتدای سال ۱۷۷۸ به عنوان ستوان دوم از مقصد نانت بر روی کشتی لایون حرکت کند. این کشتی به درخواست آمریکایی‌ها توسط برادرش، ژان پلتیر دودویر، تجهیز و مسلح شده بود و به دین تغییر نام پیدا کرد. در ابتدا وزیر نیروی دریایی مخالف بود، اما سرانجام نظر خود را تغییر داد و اجازه خروج را صادر نمود. این تغییر در پی امضای معاهده میان فرانسه و ایالات متحده در ۶ فوریه رخ داد. از آنجاییکه تحمل جو میان خدمه فرانسوی و آمریکایی کشتی لایون سخت شده شد، باودین توسط لاموت پیکت به دوک د شوزول منتقل شد. این کشتی به‌دست ژان پلتیر دودویر تجهیز شده بود. دوک د شوزول رسماً به سمت سنت دومینگ می‌رفت، اما در واقع مقصد آن نوا اسکوشیا بود. با این حال کشتی در لیورپول واقع در نوا اسکوشیا غرق شد.
در پی این حادثه باودین مجروح شد، در ۲۴ آوریل ۱۷۷۸ به اسارت بریتانیا درآمد و در هالیفاکسِ کانادا بازداشت شد. او پس از یک ماه همراه با ۱۰ زندانی دیگر فرار کرد و در میان جوامع دوستانه آکادیا پنهان شد. وی کاپیتان کشتی باری آمفیتریت بود؛ کشتی‌ای که توسط انگلیسی‌ها غرق شد و به عمق ۶۰ لیگی دریا فرورفت. باودین از این حادثه با کمک یک قایق پارویی نجات یافت و راهی دماغه کاد و سپس بوستون شد. به عنوان کاپیتان کشتی روانچ که ۴۰۰ تُن وزن داشت و توسط جینج و پسران بوردو، با ۳۰ مرد و ۱۲ توپ تجهیز شده بود، وی توسط انگلیسی‌ها خارج از کاپ-هائیتین، به سمت بوستون بازپس گرفته شد. سپس باودین را به عنوان زندانی به جامائیکا بردند و بعدتر به درخواست کنت دآرگو، قومندان سن‌دومینگ، او را مبادله کردند. او با ناو ماینرو، تحت فرماندهی کاپیتان دو گریموارد که بعداً بر اساس توافق در روشفورت گیوتین شد، به فرانسه بازگشت.
باودین در ۲ مارس ۱۷۸۰ در فرانسه به عنوان کاپیتان نیروی دریایی در دریای لا روشل منصوب شد و قرار بود روی کشتی‌های تجاری حرکت کند. او در سن ۲۷ سالگی به عنوان کاپیتان آپولون، یک ناوچه غیرنظامی ۱۱۰۰ تُنی و ۴۲ توپی که توسط ژان پلتیر دودویر تجهیز شده بود، منصوب شد. او قرار بود بخشی از کاروانی را تشکیل دهد که قرار شد لژیون لوکزامبورگ را برای دفاع مستعمره کیپ هلند در دماغه امید نیک تقویت کند. با این حال، هنگام توقف در برست، کنت هکتور تصمیم گرفت مردی با تجربه به نام فلیکس دو سنت هیلر را به این شغل منصوب کند. برادر باودین پس از بازگشت به نانت متوجه ناراحتی بومارشه، صاحب کشتی، شد و لذا فرماندهی کشتی ۶۰۰ تُنی اِیمبل ایجنی را به باودین سپرد تا به سن‌دومینگ و سپس به ایالات متحده برود. او به بوردو بازگشت و در ۱۲ دسامبر ۱۷۸۲ ژیروند را ترک کرد. باودین بخشی از کاروان متشکل از پنج کشتی تجاری بود که توسط یک کشتی انگلیسی به نام مِدیتور مورد حمله قرار گرفتند. پس از یک نبرد سخت، باودین فرار کرد اما دو کشتی دیگر متعلق به بومارشه، به اسارت درآمدند.
در ۲۳ مارس ۱۷۸۳ قایق با رسیدن به سن‌دومینگ در پورتو پلاتا غرق شد، اما محموله نجات یافت. او مسیر را با دشواری طی کرد و بار دیگر در ۲۳ آوریل با قایق پرینس رویال که در محل خریده بود به نانت رفت. باودین در ۳۰ اوت قایق را که در این بین یونیون دس فرز نام گرفته بود، به روبرت پیتو، یک کشتی‌ساز اهل جزیره دو فرانس که به تازگی از زندان انگلیسی آزاد شده بود، فروخت و به عنوان یک تاجر در بوردو فعالیت کرد.
سامسونگ گلکسی آ۰۳ () یک تلفن هوشمند مبتنی بر اندروید است که توسط سامسونگ الکترونیکس تولید شده‌است. این تلفن دارای دوربین دوگانه با دوربین اصلی ۴۸ مگاپیکسلی، صفحه نمایش ۶٫۵ اینچی Infinity-V با وضوح HD+ و باتری غیرقابل تعویض لیتیوم یونی با ظرفیت ۵۰۰۰ میلی‌آمپر ساعت است. این گوشی از اندروید ۱۱ بهره می‌برد.
پدرو پائز ایی جارامیلو، S.J. (Pedro Páez y Jaramillo) (زادهٔ ۱۵۶۴ – درگذشتهٔ ۲۲ مه ۱۶۲۲)، مبلغ مذهبی یسوعی اهل اسپانیا در اتیوپی بود. بیشتر متخصصین اتیوپی، پائز را موثرترین مبلغ مذهبی کاتولیک در اتیوپی می‌دانند. باور براین است که او نخست اروپایی بوده که در ۲۱ آوریل ۱۶۱۸، از سرچشمه نیل آبی دیدار نموده و آنرا توصیف نموده‌است.
کتاب دو-جلدی پائز تحت عنوان تاریخ اتیوپی (História da Ethiópia) از جانب دانشمندان تاریخ اتیوپی به عنوان یکی از باارزش‌ترین و صحیح‌ترین کارها در مورد امپراتوری اتیوپی و تاریخ آن (آنگونه که توسط منابع محلی بیان شده‌اند)، الی زمان خود وی، دانسته می‌شود. به‌ویژه اینکه، علی‌رغم سنت دیرینه حفظ اسناد در کلیسای ارتدکس توحیدی اتیوپی و گردآوری منظم رویدادنامه‌های امپراتوری، بیشتر کارهای نویسندگان محلی طی سال‌ها جنگ متناوب مفقود شده‌اند یا اینکه دانشمندان معاصر از موجودیت آنها اطلاعی ندارند.
پائز در ۱۵۶۴ میلادی در دهکده اولمیدا دی لا سیبولا (حالا، اولمیدا دی لاس فیونتیس) در نزدیکی مادرید که تا اوت همان سال یکی از آبادی‌های شهر الکالا د انارس بود، زاده شد. او شانزده سال قبل از اتحاد پادشاهی‌های اسپانیا و پرتغال (۱۵۸۰ – ۱۶۴۰ میلادی) متولد شد؛ این اتحاد می‌توانست محدوده فعالیت تبلیغ مذهبی پائز را تعیین کند. هنگام جوانی، او در یک کالج یسوعی در بیلمونتی، کوئنکا آموزش دید. برای مدت‌های طولانی تصور بر این بود که او پس از کالج یسوعی وارد دانشگاه کویمبرا شده‌است، اما مطالعات تازه نشان داده‌است که او تحصیلات عالی خود را در دانشگاه آلکالا به اتمام رساند. تقریباً در همین زمان، او وارد انجمن عیسی شد و بعدتر به درجه کشیش رسید.
با حفظ پیمان مذهبی خود به عنوان یک یسوعی، پائز برای خدمت در هند شرقی خود را پیشکش کرد و در ۱۵۸۸ میلادی به گوا (در آن زمان بخشی از هند پرتغال بود) فرستاده شد و در آنجا او در کالج سنت پل که توسط یسوعی‌های آن شهر اداره می‌گردید، مشغول خدمت شد. سال بعدی، شاه فلیپه دوم اسپانیا مستقیماً به برخی یسوعی‌ها دستور داد تا به اتیوپی رفته و با اعضای پایگاه تبلیغ مذهبی یسوعی که هنوز زنده بودند، ارتباط برقرار نمایند و همچنین تلاش نمایند تا در صورت امکان میان کلیسای ارتدکس توحیدی اتیوپی و کلیسای کاتولیک اتحاد برقرار کنند. با فرماندهی انتونیو دی مونتسیرات، هر دو نفر سفر به‌سوی اتوپی را آغاز کردند. با این حال، پس از رسیدن به یمن، آنها از سوی یک افسر بومی اتیوپی که به وی وظیفه سپرده شده بود تا آنها را در این مأموریت همراهی نماید، فریب داده شدند. آنها که از یک رئیس قبیله به رئیس قبیله دیگر تسلیم داده شدند، برای نزدیک به هفت سال از ۱۵۹۰ تا ۱۵۹۶ میلادی اسیر بودند و در این مدت او از زمان خود استفاده نموده و زبان عربی را فرا گرفت. در جریان این مدت او مجبور شد از بیابان‌های حضرموت و ربع‌الخالی سفر نمود و قهوه را در مخا امتحان کرد، احتمالاً نخستین اروپایی که این‌گونه شرایط را تجربه کرده بود. این دو نفر در نهایت پس از پرداخت سربهای آنها توسط یسوعی‌های گوا آزاد و به این شهر بازگشتند و مدتی را در آنجا برای بازیابی از گنه‌آزمون خود سپری نمودند. مونتسیرات متأسفانه هرگز سلامت خود را بازنیافت و در ۱۶۰۰ میلادی درگذشت.
پس از بازیابی سلامت خود، پائز دوباره عازم مأموریت شد. او در نهایت در ۱۶۰۳ میلادی به مصوع رسیده و از آنجا به دباروا رفت، در آن شهر در ۱۱ ماه مه با نماینده پرتغال در اتیوپی، جان گبریل ملاقات نموده و چهار روز بعد به‌سوی فریمانو، پایگاه یسوعی‌ها در اتیوپی، حرکت کرد. پل هینز، برعکس خلف خود آندری دی اویدو، او را یک فرد «نجیب، دانا، دلسوز به احساسات دیگران» توصیف کرد. هنگامی که او به نزد امپراتور جوان (شاهنشاه (negusä nägäst)) زا دنجیل فراخوانده شد، دانش او از زبان‌های امهری و گعز و همچنین دانش او در مورد رسوم اتیوپیایی به حدی علیا حضرت را تحت تأثیر قرار داد که زا دنجیل تصمیم گرفت تا از کلیسای قبطی به کلیسای رومان تغییر مذهب دهد – هرچند، پائز او را هشدار داد تا تغییر مذهب خود را شتاب زده اعلام نکند. با این حال، زمانی که زا دنجیل تغییرات در مراسم سبت را اعلام کرد، پائز به فریمانو بازگشت و منتظر ماند تا جنگ داخلی که در نتیجه آن آغاز شده و در نهایت با مرگ امپراتور به پایان رسید، خاتمه یابد.
این هشداری که پائز داده بود، زمانی که سوسینیوس یکم در ۱۶۰۷ میلادی بر تخت نشست، به نفع پائیز تمام شد. سوسینیوس او را به دربار خود دعوت نموده و آنها باهم دوست شدند. سوسینیوس قطعه زمینی را در شبه‌جزیره گورگورا در شمال دریاچه تانا به پائز هدیه داد و پائز در آنجا یک مرکز جدید برای یاران یسوعی خود ساخته و کار خود را با یک کلیسای سنگی که در ۱۶ ژانویه ۱۶۲۱ وقف شده بود، آغاز کرد.
پائز مدت کوتاهی قبل از مرگ خود در ۱۶۲۲ میلادی، سوسینیوس را نیز در نهایت به مذهب کاتولیک گرویده ساخت. برخی کلیساهای کاتولیک که او طراحی نمود هنوز هم پابرجا بوده و مهم‌تر از همه کلیساهای طراحی شده در منطقه بهیر دار و گوندار، روی معماری اتیوپی برای بقیه قرن هفدهم میلادی تأثیر گذاشت. متأسفانه، مساعی پائز آنگونه که انتظار می‌رفت در دراز-مدت به موفقیت چندانی دست نیافت، چون سایر یسوعی‌های که پس از وی به این منطقه فرستاده شدند رویکردی سختگیرانه تبشیر را در پیش گرفتند و این کار در نهایت منتج به تبعید آنها در ۱۶۳۳ میلادی از این قلمرو شد.
کتاب پائز در مورد اتیوپی، تاریخ اتیوپی (História da Ethiópia) که در ۱۶۲۰ میلادی تکمیل نموده بود، هنگامی که او در قید حیات بود منتشر نگردید، با این حال مانوئل دی المیدا به‌طور گسترده‌ای از کتاب وی به عنوان مرجع استفاده نموده و کتاب خود Historia de Etiopía a Alta ou Abassia چندین دهه بعد نوشت. تقریباً سه قرن بعد، کتاب تاریخ پائز به عنوان جلد دوم و سوم اثر کامیلو بیکاری Rerum Aethiopicarum Scriptores occidentales Inedtii (روم، ۱۹۰۵–۱۷ میلادی) به چاپ رسید. کار وی طی یک نسخه جدید توسط سانسیئو، فیو و تیکزیرا تحت عنوان Pêro Pais: História da Etiópia در ۱۹۴۵ میلادی در پورتو به چاپ رسید. در اسپانیا، کار مکمل وی در نهایت با عنوان Historia de Etiopía در ۲۰۱۴ میلادی چاپ شد.
علاوه بر ترجمه کتاب اصول رومان کاتولیک به زبان گعز، باور براین است که پائز همچنین نویسنده رساله De Abyssinorum erroribus بود. کتاب تاریخ اتیوپی (História da Ethiópia) توسط کریستوفر جی. ترایب به زبان انگلیسی ترجمه شده و در ۲۰۱۱ میلادی توسط انجمن هکلوت به چاپ رسید.
آریانا برکشلی (زادهٔ ۱۳۳۲) موسیقی‌دان و نوازندهٔ پیانو اهل ایران است. او نخستین زن ایرانی است که موسیقی‌درمانی آموخت و برای نخستین بار کنسرتی برای گروهی از کودکان و معلولان بهزیستی به همین شیوه برگزار کرد.
وی یکی از دختران مهدی برکشلی، فیزیکدان و موسیقی‌دان سرشناس ایرانی است که تحصیلات آکادمیک خود را در موسیقی و نوازندگی پیانو در فرانسه و آمریکا به انجام رسانده و سال‌هاست که علاوه بر اجرای آثار آهنگ‌سازان کلاسیک غربی و معاصر ایرانی بر روی آثار یوهان سباستین باخ، تحقیق و اجرا دارد. او در حال حاضر ساکن نیویورک است و به تدریس موسیقی در سطح آکادمیک مشغول است.
آریانا برکشلی سال ۱۳۳۲ در تهران متولد شد. او نخستین آموزش‌های موسیقی را نزد پدرش مهدی برکشلی آموخت. پس از آن به هنرستان عالی موسیقی راه یافت و نزد گیتی امیرخسروی به تحصیل موسیقی پرداخت. او در ۱۵ سالگی برای ادامهٔ تحصیل به فرانسه رفت و در کنسرواتوار پاریس نزد ایوان لوریو، همسر الویه مسیان و در کنسرواتوار آمی‌ین و اکول نرمال پاریس نزد ژرمن موینر، به مدت ۱۰ سال به تحصیلات خود ادامه داد و مدرک فوق لیسانس نوازندگی پیانو را دریافت کرد. او در این زمان، جایزهٔ لالینوفسکی را در کنکور موسیقی شهر آمی‌ین، برای بهترین اجرای قطعات پروکفیف به‌دست‌آورد.
آریانا برکشلی پس از بازگشت به ایران، در دانشگاه هنر (فارابی) با سِمتِ استادیاری به تدریس مشغول شد. او پس از مدتی به منظور مطالعهٔ آموزش نوین موسیقی و شیوه‌های جدید نوازندگی به آمریکا مهاجرت کرد و در دانشگاه ایالتی نیویورک به تکمیل نوازندگی پیانو و تحقیق و تحصیل موسیقی‌درمانی پرداخت و همزمان در کلاس‌های ویژهٔ پیانیست سرشناس بی‌المللی ولادیمیر فلتسمن پذیرفته شد. وی نخستین زن ایرانی است که موسیقی‌درمانی آموخت و برای نخستین بار کنسرتی برای گروهی از کودکان و معلولان بهزیستی به همین شیوه برگزار کرد. او دو خواهر به نام‌های پری و ماندانا و دو برادر دارد.
آریانا برکشلی در بازگشت به ایران کنسرت‌هایی با ارکستر مجلسی انگلستان در تئاتر شهر تهران برگزار کرد. وی در سال ۱۳۶۴ به آمریکا مهاجرت کرد و تا کنون ضمن اجرای برنامه‌های متعددی در داخل کشور، همچون کنسرت‌هایی درسال ۱۳۷۹ به مناسبت دویست و پنجاهمین سالگرد درگذشت باخ، برنامه‌های بسیاری نیز در مراکز فرهنگی اروپا و آمریکا اجرا کرده‌است که از آن جمله می‌توان به برنامه او در دانشگاه آکسفورد در همایش بررسی آثار صادق هدایت اشاره کرد. برکشلی بر خلاف بسیاری از نوازندگان پیانو که در رشته موسیقی کلاسیک فعالند، به آثار پیانوی آهنگسازان معاصر ایران نیز توجه نشان داده و تا کنون آثاری از علیرضا مشایخی، امین‌الله حسین، فوزیه مجد و گلنوش خالقی را در برنامه‌هایش گنجانده‌است. وی در صدد است در آینده نزدیک آلبومی ویژه آثار آهنگسازان ایرانی را به ضبط برساند. او در اجرای چند رسیتال به عنوان پیانیست، با لوریس چکناواریان همکاری کرده‌است. او در سال ۲۰۰۸، رئیس بخش هنری کنفرانس بین‌المللی ایران‌شناسی بود.
او نخستین پیانیست ایرانی است که از سوی مرکز بین‌المللی مریدین (Meridian international) هم‌چنین گالری ملی هنرهای آمریکا برای اجرا دعوت شده و کنسرتی با عنوان «از باخ تا آهنگ‌سازان معاصر ایرانی» اجرا کرده‌است.
به مناسبت روز جهانی زن به همت بنیاد فرهنگی روشن کنفرانسی با عنوان زن ایرانی در هر دو سوی دوربین برگزار شد. در این برنامه «آریانا برکشلی» به اجرای قطعاتی از موسیقی کلاسیک پرداخت و این اجرا را به «سیمین دانشور» نویسنده آثاری چون جزیره سرگردانی، سووشون و پرنده‌های مهاجر تقدیم کرد. این برنامه مورد استقبال ایرانیان و غیر ایرانیان علاقه‌مند به فرهنگ ایران قرار گرفت.
او در سال ۱۳۸۳، در دانشگاه ایالتی کالیفرنیا برای صلح و برای یادبود کاوه گلستان کنسرتی اجرا کرد.
انتخابات پارلمانی کلمبیا () در ۱۰ مارس ۲۰۰۲ برای انتخاب سنا و مجلس نمایندگان برگزار شد. حزب لیبرال کلمبیا که بزرگترین حزب باقی مانده‌است، اکثریت خود را در هر دو مجلس از دست داد و ۵۶ کرسی از ۱۶۶ کرسی مجلس و ۲۹ کرسی از ۱۰۲ کرسی مجلس سنا را به دست آورد.
سامسونگ گلکسی آ۱۳ () یک تلفن هوشمند اندرویدی است که توسط سامسونگ الکترونیکس ساخته شده‌است. این گوشی دارای دوربین عقب ۳ گانه با دوربین اصلی ۵۰ مگاپیکسلی، صفحه نمایش ۶٫۵ اینچی (۱۷۰ میلی‌متری) Infinity-V با وضوح HD+ و باتری غیرقابل تعویض لیتیوم پلیمری با ظرفیت ۵۰۰۰ میلی‌آمپر ساعت است. این گوشی با اندروید ۱۱ و رابط‌کاربری وان یوآی کور ۳٫۱ عرضه می‌شود و در زمان عرضه، ارزان‌ترین گوشی هوشمند سامسونگ بود که از ۵جی پشتیبانی می‌کرد.
ورج، گلکسی آ۱۳ ۵جی را یک گوشی اقتصادی با مشخصات خوب توصیف کرد و گفت که این دستگاه عمر باتری و عملکرد خوبی دارد، اما نمایشگر و دوربین آن ضعیف است.
خشونت علیه زنان در هند به خشونت فیزیکی یا جنسی اطلاق می‌شود که معمولاً توسط یک مرد علیه یک زن انجام می‌شود. اشکال رایج خشونت علیه زنان در هند شامل اعمالی مانند آزار خانگی، تجاوز جنسی و قتل است. برای اینکه خشونت علیه زنان تلقی شود، این عمل باید صرفاً به دلیل زن بودن قربانی انجام شود. به‌طور معمول، این اعمال توسط مردان در نتیجه نابرابری‌های جنسیتی طولانی مدت موجود در کشور انجام می‌شود. این در واقع بیشتر از آن چیزی است که در نگاه اول به نظر می‌رسد، زیرا بسیاری از اشکال خشونت علیه زنان، جرم تلقی نمی‌شوند، یا ممکن است به دلیل برخی ارزش‌ها و باورهای فرهنگی هند گزارش نشده یا بدون سند باقی بمانند. این دلایل همگی به رتبه‌بندی شاخص نابرابری جنسیتی هند ۰٫۵۲۴ در سال ۲۰۱۷ کمک می‌کنند و آن را در ۲۰ درصد پایین‌ترین کشورهای رتبه‌بندی شده برای آن سال قرار می‌دهند.
بر اساس گزارش اداره ملی سوابق جنایت هند، موارد گزارش شده جنایت علیه زنان در طول سال ۲۰۱۲ ۶٫۴ درصد افزایش یافته‌است و هر سه دقیقه یک جنایت علیه یک زن انجام می‌شود."India tackles domestic violence". BBC News. 2006-10-27. Retrieved 3 March 2014. طبق گزارش اداره ملی سوابق جرم، در سال ۲۰۱۱، بیش از ۲۲۸۶۵۰ مورد گزارش جنایت علیه زنان گزارش شده‌است، در حالی که در سال ۲۰۱۵، بیش از ۳۰۰۰۰۰ مورد گزارش شده‌است که افزایش ۴۴ درصدی را نشان می‌دهد. از زنانی که در هند زندگی می‌کنند، ۷٫۵٪ در بنگال غربی زندگی می‌کنند که ۱۲٫۷٪ از کل جرایم گزارش شده علیه زنان در آنجا اتفاق می‌افتد. آندرا پرادش ۷٫۳ درصد از جمعیت زنان هند را در خود جای داده‌است و ۱۱٫۵ درصد از مجموع جنایات گزارش شده علیه زنان را به خود اختصاص داده‌است. ۶۵ درصد از مردان هندی معتقدند که زنان باید خشونت را تحمل کنند تا خانواده را حفظ کنند، و زنان گاهی اوقات مستحق ضرب و شتم هستند. در ژانویه ۲۰۱۱، پرسشنامه بین‌المللی مردان و برابری جنسیتی (IMAGES) گزارش داد که ۲۴ درصد از مردان هندی در مقطعی از زندگی خود مرتکب خشونت جنسی شده‌اند. به دست آوردن آمار دقیق در مورد میزان وقوع موارد بسیار دشوار است، زیرا تعداد زیادی از موارد گزارش نشده‌است. این تا حد زیادی به دلیل تهدید به تمسخر یا شرم از جانب خبرنگار بالقوه، و همچنین فشار بسیار زیاد برای آسیب نرساندن به شرافت خانواده است. به دلایل مشابه، افسران مجری قانون انگیزه بیشتری برای پذیرش پیشنهادات رشوه از خانواده متهم یا شاید از ترس عواقب شدیدتری مانند قتل‌های ناموسی دارند.
پلیس تلانگانا برای مبارزه با خشونت و سایر سوء استفاده‌ها علیه زنان، تیم‌های واکنش سریع را برای تمرکز بر ایمنی زنان ایجاد کرده‌است.
مرگ مهریه قتل یا خودکشی زن متأهل بر اثر اختلاف بر سر مهریه اوست. در برخی موارد، زن و شوهر از طریق آزار و اذیت و شکنجه مستمر که گاهی منجر به خودکشی زوجه یا مبادله هدایا، پول یا اموال در ازدواج دختر خانواده می‌شود، اقدام به اخاذی مهریه بیشتر می‌کنند.
اکثر این خودکشی‌ها از طریق حلق آویز کردن، مسمومیت یا خودسوزی انجام می‌شود. هنگامی که مردن مهریه با آتش زدن زن انجام شود به آن عروس سوزی می‌گویند. قتل عروس سوزان اغلب طوری تنظیم می‌شود که به نظر یک خودکشی یا تصادف باشد، گاهی اوقات با آتش زدن زن به گونه ای که به نظر می‌رسد هنگام پختن در اجاق نفت سفید آتش گرفته‌است. جهیزیه در هند غیرقانونی است، اما دادن هدایای گران‌قیمت به داماد و اقوامش در عروسی‌هایی که توسط خانواده عروس برگزار می‌شود، همچنان رایج است.
در اوتار پرادش، ۲۲۴۴ مورد گزارش شده‌است که ۲۷٫۳ درصد از مرگ و میر مهریه در سراسر کشور را تشکیل می‌دهد. در بیهار، ۱۲۷۵ مورد گزارش شده‌است که ۱۵٫۵ درصد موارد را در سراسر کشور تشکیل می‌دهد.
حوادث فوت مهریه از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۲ حدود ۴٫۵ درصد کاهش داشته‌است.
در سال ۲۰۱۸، سالانه ۵۰۰۰ فوت مهریه ثبت شد.
قتل ناموسی به قتل یکی از اعضای خانواده گفته می‌شود که باعث آبروریزی و ننگ خانواده می‌شود. نمونه‌هایی از دلایل قتل‌های ناموسی عبارتند از: امتناع از ازدواج، ارتکاب زنا، انتخاب شریکی که خانواده او را قبول ندارد و قربانی تجاوز جنسی.
شوراهای کاست روستایی یا پانچایات خاپ در مناطق خاصی از هند به‌طور منظم برای افرادی که از دستورات خود در مورد کاست یا گوترا پیروی نمی‌کنند، احکام اعدام صادر می‌کنند. گروه داوطلب معروف به کماندوهای عشق از دهلی، خط کمکی را برای نجات زوج‌هایی که به خاطر ازدواج در خارج از خطوط کاست از خشونت می‌ترسند، راه‌اندازی می‌کند.
برجسته‌ترین مناطقی که قتل‌های ناموسی در هند رخ می‌دهد، مناطق شمالی هستند. قتل‌های ناموسی به ویژه در هاریانا، بیهار، اوتار پرادش، راجستان، جارکند، هیماچال پرادش و مادیا پرادش دیده می‌شود. قتل‌های ناموسی به‌طور قابل توجهی در برخی از ایالت‌های هند افزایش یافته‌است که منجر به این شد که دادگاه عالی هند در ژوئن ۲۰۱۰ اخطاریه‌هایی را برای دولت مرکزی هند و شش ایالت صادر کرد تا اقدامات پیشگیرانه علیه قتل‌های ناموسی انجام دهند.
قتل‌های ناموسی می‌تواند بسیار خشن باشد. به عنوان مثال، در ژوئن ۲۰۱۲، پدری سر دختر ۲۰ ساله‌اش را با شمشیر از تن جدا کرد. قتل‌های ناموسی نیز می‌تواند آشکارا توسط روستاییان محلی و روستاییان همسایه مورد حمایت قرار گیرد. این اتفاق در سپتامبر ۲۰۱۳ رخ داد، زمانی که یک زوج جوان که پس از یک رابطه عاشقانه با یکدیگر ازدواج کرده بودند، به طرز فجیعی به قتل رسیدند.
قتل زنان متهم به جادوگری هنوز در هند اتفاق می‌افتد. زنان فقیر، بیوه‌ها و زنان طبقات پایین‌تر در معرض خطر چنین قتل‌هایی هستند.
نوزادکشی دختر به قتل انتخابی یک نوزاد دختر یا از بین بردن جنین دختر از طریق سقط جنین انتخابی گفته می‌شود. در هند، انگیزه ای برای داشتن یک پسر وجود دارد، زیرا آنها در دوران پیری به خانواده امنیت می‌دهند و می‌توانند برای پدر و مادر و اجداد متوفی تشریفات انجام دهند. در مقابل، دختران بار اجتماعی و اقتصادی محسوب می‌شوند. مصداق آن مهریه است. ترس از ناتوانی در پرداخت مهریه قابل قبول و طرد شدن از نظر اجتماعی می‌تواند منجر به نوزادکشی دختر در خانواده‌های فقیرتر شود.
فناوری پزشکی مدرن اجازه داده‌است که جنسیت کودک در حالی که کودک هنوز جنین است تعیین شود. هنگامی که این روش‌های مدرن تشخیصی قبل از تولد جنسیت جنین را مشخص می‌کند، خانواده‌ها می‌توانند تصمیم بگیرند که آیا مایل به پایان خودخواسته بارداری بر اساس جنسیت هستند یا خیر. یک مطالعه نشان داد که ۷۹۹۷ از ۸۰۰۰ سقط جنین دختر بوده‌است.
قانون تکنیک‌های تشخیصی پیش از بارداری و پیش از تولد در سال ۱۹۹۴ (قانون PCPNDT 1994) در سال ۲۰۰۳ به منظور هدف قرار دادن متخصصان پزشکی اصلاح شد. این قانون به دلیل عدم اجرا ثابت شده‌است. در مجموع از سال ۱۹۸۰ تا ۲۰۱۰ تعداد سقط جنین‌های انتخابی جنسی ۴٫۲ تا ۱۲٫۱ میلیون نفر بوده‌است. تعداد سقط جنین‌های جنسی در دهه ۱۹۹۰ نسبت به دهه ۲۰۰۰ افزایش بیشتری داشت. خانواده‌های فقیرتر مسئول نسبت بیشتری از سقط جنین نسبت به خانواده‌های ثروتمندتر هستند. به‌طور قابل توجهی سقط جنین در مناطق روستایی در مقایسه با مناطق شهری زمانی که اولین فرزند دختر است رخ می‌دهد.
هند به عنوان یکی از خطرناک‌ترین کشورهای جهان برای خشونت جنسی علیه زنان شناخته می‌شود. تجاوز جنسی یکی از رایج‌ترین جنایات در هند است. بر اساس گزارش اداره ملی ثبت جرم، هر ۲۰ دقیقه یک زن در هند مورد تجاوز جنسی قرار می‌گیرد. حوادث تجاوز جنسی گزارش شده از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۲ ۳ درصد افزایش یافته‌است. حوادث تجاوز جنسی گزارش شده ۴۶٫۸ درصد از ۲۶۸ مورد در سال ۲۰۱۱ به ۳۹۲ مورد در سال ۲۰۱۲ افزایش یافته‌است. علیرغم شیوع آن، تجاوز جنسی ۱۰٫۹ درصد از موارد گزارش شده خشونت علیه زنان در سال ۲۰۱۶ را تشکیل می‌دهد.
اگرچه گزارش‌های تجاوز جنسی بیشتر می‌شود، اما بسیاری از آنها گزارش نمی‌شوند یا پرونده‌های شکایت به دلیل به خطر افتادن ناموس خانوادگی پس گرفته می‌شوند.
افزایش توجه در رسانه‌ها و آگاهی در میان هندی‌ها و جهان خارج، هم توجه را به موضوع تجاوز جنسی در هند جلب می‌کند و هم به توانمندسازی زنان برای گزارش جنایت کمک می‌کند. پس از آنکه اخبار بین‌المللی تجاوز گروهی به یک دانش‌آموز ۲۳ ساله را در یک اتوبوس در حال حرکت در دهلی گزارش کرد افزایش قابل توجهی در تجاوزهای گزارش شده داشت. تعداد تجاوزهای گزارش شده از ۱۴۳ مورد گزارش شده در ژانویه تا مارس ۲۰۱۲ به ۳۵۹ مورد در طول سه ماه پس از تجاوز تقریباً دو برابر شده‌است. پس از پرونده تجاوز جنسی در دهلی، رسانه‌های هندی متعهد شدند که تک تک موارد تجاوز را گزارش کنند.
نورا رحال (۸ اکتبر ۱۹۷۳نورا رحال: لهذا السّبب انفصلت عن زوجی.. وهذا عمری الحقیقی!، مجلة سیدتی ) یک خواننده سوری است که در دمشق از پدری لبنانی و مادری سوری به دنیا آمد. او ادبیات فرانسه خواند، با یک میلیونر یونانی ازدواج کرد و از او صاحب دو فرزند به نام‌های الکس (متولد ۲۰۰۲) و فیلیپ (متولد ۲۰۰۴) شد. نورا بازیگری در چند سریال را نیز در کارنامه کاری خود دارد.
رحمت‌اله جباری (زاده ۱۳۲۲ در گرگان) نویسنده و مترجم ایرانی است. وی مترجم آثار کارل پوپر است.
وی تحصیلات مقدماتی متوسطه را در زادگاه خود به پایان رسانید و آنگاه در دانشگاه تهران در رشته زبان و ادبیات فارسی نزد استادانی بزرگ چون بدیع‌الزمان فروزانفر، مدرس رضوی، صادق کیا، محمد معین، ناتل خانلری، عبدالحمید بدیع‌الزمانی کردستانی، ذبیح‌الله صفا، جلال‌الدین همایی، رعدی آذرخشی، لطفعلی صورتگر، حسین خطیبی، بهرام فره‌وشی، صادق گوهرین، جعفر شهیدی و ... دوره‌های کارشناسی و تحصیلات تکمیلی گذرانید و در زمینه‌های فلسفه و عرفان و علوم پایه نزد فرهیختگان علم و معرفت آموخت. سال‌ها با شرکت در کنگره تحقیقات ایرانی دانش اندوخت و در دانشگاه‌های منابع طبیعی و علوم پزشکی گرگان و مراکز آموزش عالی وزارت آموزش و پرورش به تدریس و تحقیق روی آورد و در بنیانگذاری دانشگاه آزاد اسلامی گرگان شرکت کرد و به عضویت هیئت علمی درآمد. حاصل بیش از پنجاه سال تتبع و تحقیق و تدریس و ایراد سخنرانی‌های علمی و ارائه مقالات، تربیت هزاران فرهیخته و دانش‌آموخته است. انتشار کتاب دستور زبان فارسی، فارسی عمومی و بازنویسی ۵ منظومه عاشقانه به نثر فارسی و همچنین ترجمه برخی از آثار کارل پوپر از کارهای اخیر اوست.فصلنامه پیام استرآباد. دوره جدید. شماره ۸. تابستان ۱۳۹۸. صفحات ۲۵ تا ۳۲
• "حدس‌ها و ابطال‌ها". کارل پوپر. ترجمه رحمت‌اله جباری. شرکت سهامی انتشار
• "فقر مکتب تاریخ گرایی". کارل پوپر. ترجمه رحمت‌اله جباری. شرکت سهامی انتشار
• "جامعه باز و دشمنان آن". کارل پوپر. ترجمه رحمت‌اله جباری. شرکت سهامی انتشار
• "جست‌وجوی بی‌پایان". کارل پوپر. ترجمه رحمت‌اله جباری. شرکت سهامی انتشار
• "جهان باز". کارل پوپر. ترجمه رحمت‌اله جباری. شرکت سهامی انتشار
• "منطق اکتشاف علمی". کارل پوپر. ترجمه احمد آرام و رحمت‌اله جباری. شرکت سهامی انتشار
• واقع‌گرایی و هدف علم. کارل پوپر. ترجمه رحمت‌اله جباری. شرکت سهامی انتشار
• غزلیات سعدی (به همراه اعراب‌گذاری، خوانش صحیح و معنی واژگان دشوار). به کوشش رحمت‌اله جباری و امیر راسخی‌نژاد. شرکت سهامی انتشار
• بوستان سعدی (به همراه اعراب‌گذاری، خوانش درست، معنی واژگان دشوار و کشف‌الابیات). به کوشش رحمت‌اله جباری و امیر راسخی‌نژاد. شرکت سهامی انتشار
• داستان ویس و رامین. برگردان به نثر از منظومه فخرالدین اسعد گرگانی. به کوشش و تلخیص رحمت‌اله جباری. نشر حریر
• داستان خسرو و شیرین. برگردان به نثر از شاهنامه فردوسی و منظومه نظامی گنجوی. به کوشش و تلخیص رحمت‌اله جباری. نشر حریر
• داستان همای و همایون. برگردان به نثر از منظومه خواجوی کرمانی. به کوشش و تلخیص رحمت‌اله جباری. نشر حریر
• داستان وامق و عذرا. برگردان به نثر از منظومه میرزا محمدصادق نامی. به کوشش و تلخیص رحمت‌اله جباری. نشر حریر
• داستان جمشید و خورشید. برگردان به نثر از منظومه سلمان ساوجی. به کوشش و تلخیص رحمت‌اله جباری. نشر حریر
مارتین ترانمَل (نروژی: Martin Tranmæl) زادهٔ ۲۷ ژوئن ۱۸۷۹ در تروندلاگ و درگذشته به تاریخ اول ژوئیه ۱۹۶۷ در سن ۸۸ سالی در اسلو، یک سیاستمدار حزب کارگر نروژ و یک خبرنگار نروژی بود.مارتین ترانمَل رهبر جنبش انقلابی، در اتحادیه سراسری صنفی نروژ بود. در بهار سال ۱۹۱۸م، در نشست سراسری حزب کارگر نروژ، جنبش انقلابی به اکثریت دست یافت و حزب کارگر نروژ به یک حزب انقلابی با هدف استقرار یک جامعهٔ سوسیالیستی در نروژ تبدیل شد. بسیاری مارتین ترانمَل را رهبر واقعی حزب کارگر نروژ در سالهای بین دو جنگ جهانی می‌دانند.
پدر مارتین ترانمَل، یک کشاورز بود. مارتین خود در یک مزرعه با ابعاد متوسط در مقیاس نروژ، بزرگ شد. او نیز مانند بسیاری از نوجوانان آن عصر در نروژ از ادامه تحصیلات فوق ابتدایی محروم بود. اما به مطالعه علاقه داشت و با استفاده از آنچه در کتابخانهٔ روستا در دست بود به آموزش خود، به خصوص در مورد موضوع‌های تاریخی و ادبیات هنری پرداخت. علاقه وی به ادبیات هنری تا پایان عمر با وی باقی بود؛ طوری که وی در میان سالی خود، یکی از علاقمندان جدی تماشای نمایشنامه بود. بسیاری از جوانان با استعداد خود آموخته، در آن روزگار نروژ، برای آینده خود شغل آموزگاری را در نظر داشتند. اما وقتی پدر مارتین، از مزرعهٔ خانوادگی آنها رانده شد، مارتین در نوجوانی مجبور به کار شد. وی اول به عنوان نقاش ساختمان و سپس کارگر ساختمان در تروندهایم مشغول به کار گردید و به این ترتیب خیلی زود با محیط کارگری آشنایی پیدا کرد.
پیشینهٔ خانوادگی مارتین دارای یک بعد سیاسی نیز بود. مارتین به یک خانواده روستایی تعلق داشت و در محیط کودکی و نوجوانی وی، گرایش به جنبش دهقانی و شرکت در گفتگوی‌های سیاسی در مورد مشکلات وابستگی به سوئد در سالهای ۱۸۹۰م، یک سنت خانوادگی بود. شاید همین سابقه خانوادگی، باعث شد که مارتین در اولین فرصت جذب فعالیت اجتماعی و سیاسی شود. وی ابتدا به جنبش پرهیز از مشروبات الکلی و بعد به جنبش کارگری پیوست.
بعد از دور افتادن از مزرعه خانوادگی و روستا، مارتین ترانمَل، نیز مانند بسیاری از جوانان دیگر رانده شده از محیط روستایی، از گرایش کودکی به سنت‌های ونستره، دور گشت؛ و به حزب کارگر نروژ ملحق شد. وی از جمله اعضای فعالی بود که در سازماندهی تشکیلات حزبی مشارکت داشت و هم به ابتکار وی یک نشریه جدید حزبی در تروندهایم، تحت عنوان: زمان نو (Ny Tid) تأسیس شد.
مارتین ترانمَل، همزمان جذب حزب سوسیالیست ایالات متحده آمریکا به رهبری یوجین دبز، و محافل پیرامون این حزب شده بود. و به این ترتیب اولین دورهٔ آموزشی مارکسیستی را در همین محافل و هسته‌های کتاب خوانی، طی کرد. در همین زمان بود که مارتین، با ارسال گزارش از مطالعات و تجربه خود از نهضت کارگری آمریکا، برای نشریات حزب کارگر نروژ، به کار خبرنگاری آغاز کرد. وی به خصوص به شدت عمل کارفرمایان و پشتیبانی نهادهای دولتی از کارفرمایان توجه داشت و از چنین مواردی گزارش تهیه یا ترجمه می‌کرد. شاید همین تجارب باعث شد که وی بعدها موفقیت جنبش کارگری را تنها با استفاده از ابزار سیاسی ممکن بداند. بعد از بازگشت به نروژ، در اواخر سال ۱۹۰۵م، مارتین ترانمَل، به عنوان خبرنگار، شغل ثابتی در یک نشریهٔ وابسته به حزب کارگر نروژ در تروندهایم به دست آورد. در این فرصت وی از عقاید خود در مورد لزوم تجدید سازمان در حزب کارگر نروژ نوشت و همزمان به گروه مخالف داخلی حزب پیوست. در سال ۱۹۰۳م، به ابتکار وی شعبهٔ حزب کارگر نروژ در تروندلاگ جنوبی تشکیل شد و در سال ۱۹۰۶م، وی برای اولین بار به عنوان رهبر تشکیلات حزب، در تروندلاگ، در نشست سراسری حزب کارگر نروژ، شرکت کرد.