moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
این سیستم‌ها که (به فرم امروزیشان) توسط لارس لکسل سوئدی در سال ۱۹۶۷ ابداع گردیدندLeksell Gamma Knife Surgery Technology for Brain Tumors, Lesions and Disorders at Florida Hospital به ۲۰۱ چشمهٔ ۳۰ کوری برای عملیات پرتوزایی مجهزند. پیشتر از آن نیز هارولد جانز کانادایی نیز از چشمه‌های کوبالت-۶۰ برای مداوای بیماران استفاده کرده بود.Johns, H.E., Bates L.M., Epp E.R., et al. 1,000-curie cobalt 60 units for radiation therapy. Nature. 168(4285):1035-6, 1951.
از سازندگان اصلی این سیستم‌ها میتوان شرکت سوئدی الکتا را نام برد.
گاما نایف حداکثر می‌تواند غدد 5.3 سانتی متر را درمان کند.
جراحی با امواج رادیویی
لا لومینآرآ دی سآن رآنییِری (ایتالیایی: "La Luminara di San Ranieri" به معنای: "شمع حضرت رانیری") جشنواره‌ای است مذهبی که هرساله در شامگاه ۱۶ ژوئن، در شهر پیزا، ایتالیا، با نام «پدر مقدس شهر؛ سان رانیری» آغاز می‌شود.
ناقوس جدایی چهاردهمین و آخرین آلبوم استودیویی گروه موسیقی پراگرسیو راک پینک فلوید است که در ۲۸ مارس سال ۱۹۹۴ میلادی در بریتانیا و ۴ آوریل در ایالات متحده آمریکا عرضه شد.
ناقوس جدایی دومین آلبومی از پینک فلوید بود که راجر واترز در آن حضور نداشت. این آلبوم در چند استودیو ضبط شد، شامل بریتانیا راو استودیوز و استودیوی خانه‌قایقی دیوید گیلمور با نام آستوریا. آهنگ‌های آلبوم عمدتاً توسط دیوید گیلمور و ریچارد رایت نوشته شده‌است.
این آلبوم به رتبهٔ یک در بریتانیا رسید و در جدول‌های موسیقی یو.اس. بیلبورد ۲۰۰ در آوریل ۱۹۹۴ مستقیماً به رتبهٔ یک رسید و ۴ هفته را در صدر گذراند. این در حالی بود که آلبوم پیشین پینک فلوید "لغزش آنی در عقل" به رتبهٔ حداکثر ۳ رسیده بود. "ناقوس جدایی" به گواهی‌نامهٔ طلا، پلاتین، و دو بار پلاتین در ایالات متحده در ژوئن ۱۹۹۴ و سه بار پلاتین در ژانویهٔ ۱۹۹۹ میلادی رسید.
عرضهٔ این آلبوم همراه با یک تور بسیار موفق بود که در آلبوم تکانه که در سال بعد عرضه شد مستندسازی گردید. در این آلبوم ریچارد رایت برای اولین بار بعد از آلبوم نیمه تاریک ماه به عنوان خواننده حضور دارد و در آهنگ زیر و رو شدن خوانندهٔ اصلی است. همسر جدید گیلمور پالی سمسون نیز در سراییدن اشعار این آلبوم نقش داشت.
نام این آلبوم به ناقوس جدایی در پارلمان بریتانیا اشاره دارد که با نواخته شدن آن نمایندگان در دسته‌های جدا و مخالف می‌ایستند و به لایحه‌ای رای موافق یا مخالف می‌دهند.
رصدخانه پارانال یک مجموعه رصدخانه در کشور شیلی در آمریکای جنوبی و متعلق به اتحادیه اروپا است که در بیابان آتاکاما قرار دارد. در حال حاضر این رصدخانه پیشرفته‌ترین رصدخانهٔ طول موج مرئی در جهان است.
این رصدخانه در ارتفاع ۲۶۳۵ متری از سطح دریا قرار دارد.
از تلسکوپ‌های بزرگ این مرکز می‌توان چهار تلسکوپ وی ال تی را نام برد که همگی متعلق به سازمان رصدخانه جنوبی اروپا هستند. تعدادی تلسکوپ جدید مانند تلسکوپ‌های طرح SPECULOOS و NGTS نیز به تازگی در این سایت رصدی راه‌اندازی شده‌است.
آرایش تلسکوپ‌های خیلی بزرگ (VLT) ناوگانی از امکانات برای منجمان در آغاز هزاره سوم به‌شمار می‌روند. پیشرفته‌ترین تجهیزات نوری جهان، مرکب از چهار واحد تلسکوپ با آینه‌های اصلی به قطر ۸٫۲ متر و چهار تلسکوپ متحرک کمکی به قطر ۱٫۸ متر که می‌توانند با هم در گروه‌هایی دوتایی یا سه تایی کار کنند و به صورت یک تداخل سنج غول‌پیکر عمل کنند. تلسکوپ بسیار بزرگ تداخل سنج ESO، به اخترشناسان اجازه می‌دهد تا جزئیاتی مطابق با جزئیات یک تلسکوپ بسیار بزرگ را مشاهده کنند. در حال حاضر ۲۳ ابزار جانبی مختلف مانند طیف‌نگار، نورسنج، تداخل‌سنج و … به این تلسکوپ‌ها متصل است.
همچنین واحد تلسکوپ‌های ۸٫۲ متری می‌توانند به صورت مجزا بکار گرفته شوند. با یک تلسکوپ این چنینی، می‌توان تصاویر اجرام آسمانی کم نور با قدر ۳۰ را در یک ساعت نوردهی بدست آورد. این برابر است با مشاهده شی که ۴ بیلیون بار کم‌نور تر از چیزی ست که بتوان بدون کمک با چشم دید.
تلسکوپ‌های بزرگ Antu, Kueyen, Melipal و Yepun نامیده می‌شوند.
جزئیات بیشتر در زمینه اطلاعات در مورد VLT در «کتاب سفید VLT» گرد آوری شده که به آدرس(https://web.archive.org/web/20081007153835/http://www.eso.org/public/astronomy/teles-instr/whitebook/) در دسترس است. کتاب سفید اطلاعات کاملی از دوارن برنامه‌ریزی و مرحله ساخت VLT ارائه می‌دهد و آخرین اطلاعات را تا زمان اولین دریافت نور توسط VLT در می۱۹۹۸ را در خود ثبت کرده‌است.
تلسکوپ‌ها و تجهیزات:
دستور کار تجهیزات VLT نقشه‌های بلند پروازانه و غیرقابل تصوری برای یک رصدخانه است که شامل تصویرگر میدان بزرگ چند-کاناله، دوربین‌های تصحیح شده سازگار با نور و طیف نگارهای با وضوح بسیار بالا و طیف نگارهای چند-شیئی و پوشش دهندهٔ ناحیه عریض طیفی، از عمق اشعه فرابنفش (۳۰۰ نانومتر) به میانه اشعه فروسرخ (۲۴ میکرو متر) برای طول موج‌ها است.
واحد تلسکوپ‌های ۸٫۲ متری در مکان فشرده‌ای هستند، کنترل‌کننده‌های گرمایی در ساختمان قرار داشته و همزمان با تلسکوپ‌ها می‌چرخند. این طراحی کمترین ناسازگاری با عوامل شرایط رصدی همچون هوای متلاطم در محفظه تلسکوپ ندارد، که می‌توانست به سبب تغییرات درجه حرارت و جریان باد طور دیگری باشد.
اولین واحد تلسکوپ‌ها با نام "Antu" در ۱ آوریل ۱۹۹۹ وارد جریان عملیات علمی شد. امروزه تمام چهار واحد تلسکوپ و چهار تلسکوپ کمکی فعال هستند.
یکی از تجهیزات جدید در رصدخانهٔ پارانال طیف‌نگار اسپرسو است. این طیف‌نگار ستاره‌ای به صورت خاص جهت اندازه‌گیری سرعت شعاعی ستارگان با دقت بالا جهت آشکارسازی سیارات فراخورشیدی توسط کارگروهی از کشورهای پرتغال اسپانیا سوییس و ایتالیا ساخته و راه‌اندازی شده‌است. از این طیف‌نگار در مطالعهٔ ساختار ستارگان و همچنین اندازه‌گیری ثابت کیهانشناسی نیز استفاده می‌شود. این طیف‌نگار نسل جدید طیف‌نگارهای مخصوص آشکارسازی فراخورشیدی مانند هارپس (HARPS) است. در حال حاضر اسپرسو دقیق‌ترین طیف نگار مخصوص اندازه‌گیری سرعت شعاعی ستارگان در جهان است.
تلسکوپ‌ها ی رصد خانه VLT می‌توانند به تنهایی و مستقیماً در گروه‌های دوتایی یا سه تایی با هم کار کنند، به عنوان تداخل سنج VLT (VLTI)، طوری عمل می‌کند که یک تلسکوپ غول پیکر و بزرگتر عمل می‌کند و می‌تواند جزئیات را تا بالای ۲۵ بار بهتر از هر تلسکوپ پالایش و رصد کند.
در تداخل سنج VLT، شعاع نور با استفاده از یک سیستم پیچیده از آینه‌ها در تونل‌های زیر زمینی ترکیب می‌شود. این ازدحام مسیرهای نور باید در تعادلی کمتر از یک هزارم میلی‌متر نگه داشته شوند. VLTI می‌توانند تصاویر را با یک کیفیت زاویه‌ای از میلی قوس ثانویه بازسازی کنند، که وسایل آن در اصل می‌توانند دو چراغ جلو ماشینی را در ماه تمایز دهند.
اگر چه چهار واحد تلسکوپ ۸٫۲ متری می‌توانند در VLTI ترکیب شده و بیشتر از یک بار این تلسکوپ‌های بزرگ برای دیگر منظورها استفاده شوند. آن‌ها فقط در دسترس رصدگرهای تداخل سنج برای تعداد محدودی از شبهای سال هستند.
چنان‌که VLTI از هر شب بهره‌برداری می‌کند، چهار تلسکوپ کمکی اختصاصی(ATs) ۱٫۸ متری در دسترس هستند. ATsها بر روی شیارهایی سوار شده‌اند تا بتوانند به دقت بین موقعیت‌های تعین شده حرکت کنند. به واسطه این موقعیت‌ها، اشعه‌های نوری خودشان را در VLTI ترکیب می‌کنند.
ATs تلسکوپ‌های خیلی غیرعادی هستند. در گنبد محافظتی بسیار فشرده‌شان، تجهیزات الکترونیکی خود، سیستم تهویه، هیدرولیک و سیستم‌های خنک‌کننده را حمل می‌کنند. هر AT یک انتقال دهنده دارد که تلسکوپ را بلند کرده و آن را از یک موقعیت به موقعیت دیگر حرکت می‌دهد. تقریباً مشابه یک حلزون که با خانه‌ای که پیرامونش قرار دارد حرکت می‌کند.
رصدخانه لاسیا یک مرکز نجوم در کشور شیلی در آمریکای جنوبی است. سایت رصدی لاسیلا محل ساخت اولین رصدخانه توسط سازمان رصدخانه جنوبی اروپا (ESO) بود. چندین تلسکوپ اپتیکی با آینه‌هایی به قطر مختلف در این محل نصب و راه اندازی شده اند که بزرگترین آنها یک تلسکوپ ۳٫۶ متری است.
تکنولوژی جدید تلسکوپ ۳٫۵ متری(NTT) برای اولین بار از آینه هایی که به وسیله یک کامپیوتر کنترل می‌شد (اپتیک فعال) استفاده کرد. این تکنولوژی امروزه توسعه داده شده است و از سوی ESO در رصدخانه های بزرگتری مانند VLT بکار برده می‌شود.
امروزه معروف ترین تلسکوپ سایت رصدی لاسیلا یک تلسکوپ ۳٫۶ متری است که بعد از سال ۱۹۷۷ به کار گرفته شد.
این تلسکوپ میزبان HARPS است. HARPS به اختصار (High Accuracy Radial Velocity Planet Searcher) یعنی جستجو گر دقت بالای سرعت شعاعی سیارات، یک طیف نگار با دقت بالا است که به جستجوی سیارات فراخورشیدی اختصاص داده شده است. تعداد زیادی سیاره ی فراخورشیدی توسط این طیف نگار تایید و جرم آنها از روش سرعت شعاعی اندازع گیری شده است.
تلسکوپ ۲٫۲ متری MPG/ESO که در سال ۱۹۸۴ افتتاح شد، با کمک موسسه ی ماکس پلانک به ESO ساخته شده است. دوربین تصویر گر میدان عریض (WFI) که میدانی با منظر بزرگ‌تر از یک ماه کامل دارد، قادر است تصاویر مستقیم و طیفی از ناحیه‌های بزرگی از آسمان بگیرد.
لاسیلا همچنین میزبان تلسکوپ‌های ملی، همچنین تلسکوپ ۱٫۲ متری سوئیس و تلسکوپ ۱٫۵ متری دانمارکی نیز هست. ۱۸ تلسکوپ در این مرکز قرار دارند که اکثر آنها متعلق به سازمان رصدخانه جنوبی اروپا هستند. تعدادی از تلسکوپ های قدیمی این مرکز از جمله تلسکوپ رادیویی آن امروزه مورد استفاده قرار نمی گیرد.
زنان نشریه‌ای اجتماعی است که یک بار در ماه به صاحب امتیازی و مدیرمسئولی شهلا شرکت منتشر می‌شد. امتیاز این ماهنامه در بهمن ماه ۱۳۸۶ لغو شد. در اوایل خرداد ۱۳۹۳، نشریه "زنان امروز" به مدیرمسئولی شهلا شرکت منتشر شد که برخی آن را به مثابه بازگشت ماهنامه "زنان" دانستند.
این ماهنامه از معدود مجلات اختصاصی زنان در ایران است و به مدت ۱۶ سال، از بهمن سال ۱۳۷۰ تا دی ۱۳۸۶ با ۱۵۲ شماره در ایران منتشر شده‌است.
به گفته بی‌بی‌سی، در نیمه اول دهه ۱۳۷۰، مجله "زنان" در کنار نشریاتی چون "کیان"، "آدینه"، "پیام امروز"، "ایران فردا"، "دنیای سخن" و "جامعه سالم" از نشریه‌های جریان روشنفکری ایران به‌شمار می‌رفت و در شرایطی که فمینیسم به غلط در ایران بار منفی داشت و در بعضی از آیین‌نامه‌های دولتی نیز رواج آن نهی شده بود، مسئولان ماهنامه "زنان" این مجله را «تنها ماهنامه فمینیستی ایران» می‌خواندند.
نخستین بار خبرگزاری فارس در ۹ بهمن ۱۳۸۶ از قول مقامی آگاه گزارش داد که امتیاز ماهنامه "زنان" لغو شده‌است. در حالی‌که به گفته شهلا شرکت، مدیر مسئول و صاحب امتیاز آن، تا آن زمان هیچ نامه رسمی که حکایت از لغو مجوز ماهنامه زنان داشته باشد برای وی ارسال نشده‌است.
خبرگزاری فارس از قول یک مقام آگاه نوشت «این ماهنامه به دلیل اخلال در حقوق عمومی و تضعیف نهادهای نظامی و انقلابی از جمله بسیج، مستند به اصل ۲۴ قانون اساسی و صدر ماده ۶ قانون مطبوعات و مصوبه نشست ۲۹۸ شورای عالی امنیت ملی به تاریخ ۱۳۷۶/۸/۲۸ و تبصره ۲ از ماده ۵ قانون مطبوعات مبنی بر لازم‌الاجرا بودن این مصوبات به دلیل بی‌توجهی به تذکرات کتبی و شفاهی که پیش از این مکرراً به مدیر مسئول نشریه در باب رعایت قانون مطبوعات و سایر مقررات و دستورالعمل‌های مربوطه داده شده‌است، بنا به رأی اعضای هیئت، لغو مجوز شده‌است.» بی‌بی‌سی از قول فریده غیرت، وکیل شرکت نوشت: در یک سال گذشته که وکالت مدیرمسئول ماهنامه زنان را برعهده داشته، هیچ‌گونه شکایتی از شخصیت‌های حقیقی یا حقوقی دریافت نکرده‌است.
روزنامه "نیویورک تایمز" سرمقاله روز جمعه ۷ فوریه ۲۰۰۸ خود را به توقیف مجله "زنان" اختصاص داد و نوشت: «پرزیدنت محمود احمدی‌نژاد و متحدان تندرو وی، مدام ایالات متحده و دیگر دشمنان خارجی را سرزنش می‌کنند، اما آنچه که آنها به راستی از آن وحشت دارند، شهروندان خودشان است. راه حل بزدلانه آنها دور کردن رقبا از رای مردم و ساکت کردن هر کس که می‌تواند صدایی از مردم ایران باشد – مانند "زنان"، مجله برجسته‌ای برای زن‌های ایرانی و شهلا شرکت، مدیر مسئول پرشهامت این مجله».
این مقاله فهرستی از کشورهای مختلف جهان و میزان برق مصرفی آن کشورها است. چین، بیشترین برق را در جهان مصرف می‌کند که رتبه اول را در این فهرست، از آن خود کرده‌است.
دُرّه میرحیدر استاد و پژوهشگر برجستهٔ رشته جغرافیای سیاسی در دانشگاه تهران، عضو وابسته فرهنگستان علوم ایران، عضو مؤسس انجمن جغرافیدانان ایران و از چهره‌های ماندگار در رشتهٔ جغرافیا است. او نویسنده چندین کتاب و ده‌ها مقاله در رشته جغرافیای سیاسی، و دریافت‌کننده جایزه‌های «کتاب سال» (۱۳۷۰) و «کتاب برگزیده دانشگاهی«(۱۳۸۰) است. وی همچنین در زمینه ترجمه کتاب‌های علمی به فارسی فعال است و در سال ۱۳۷۰ تقدیرنامه بهترین مترجم زن را از دانشگاه الزهرا دریافت کرد. وی نگارنده مقدمه و مشاور ایرانی کتاب "IRAN" چاپ مؤسسه نشنال جیاگرفیک است.
دره میرحیدر دارای مدارک کارشناسی از دانشگاه تهران و کارشناسی ارشد از دانشگاه ایالتی اوهایو (آمریکا) است، و دکترا خود را از دانشگاه ایندیانا (آمریکا) در رشته جغرافیای سیاسی دریافت کرد و به عنوان نخستین متخصص این رشته در سال ۱۳۴۲ در دانشگاه تهران مشغول به تدریس و پژوهش گردید.
دره میرحیدر در سال ۱۳۱۳ در کرمانشاه چشم به جهان گشود. تحصیلات ابتدایی را در این شهر به پایان برد و پس از دوره متوسطه به دانشسرای مقدماتی کرمانشاه راه یافت، ولی پس از گذراندن دوره مربوطه از کار معلمی صرف نظر کرد. پس از مهاجرت خانوادگی، دیپلم ادبی را در سال ۱۳۲۹ در تهران اخذ کرده و در رشته تاریخ و جغرافیای دانشگاه تهران پذیرفته شد.
در سال ۱۳۳۲ تحصیلاتش را با درجه ممتاز به پایان رساند و پس از دریافت مدرک کارشناسی، در سال ۱۳۳۵ مطابق مصوبه قانونی، به همراه تعداد دیگری از نفرات ممتاز سایر رشته‌ها و به عنوان بورسیه برای ادامه تحصیل به کشور آمریکا رفت.
در بدو ورود به آمریکا، ابتدا شهادت‌نامهٔ زبان انگلیسی را از مؤسسه زبان دانشگاه میشیگان واقع در شهر ان آربور دریافت کرد. سپس در دانشگاه ایالتی اوهایو در شهر کلمبوس که در زمینه تدریس جغرافیای خاورمیانه اشتهار داشت، در رشته جغرافیا به تحصیل پرداخت و در سال ۱۹۶۰ مدرک کارشناسی ارشد خود را دریافت کرد. دره میرحیدر پایان‌نامه‌اش را با عنوان «مسائل راههای ارتباطی در ایران» زیر نظر پروفسور رندال تکمیل کرد؛ استادی که به منطقه خاورمیانه و ایران هم سفر کرده‌است.
دره میرحیدر تحصیل در مقطع دکترا را در دانشگاه ایندیانا در شهر بلومینگتون پی‌گرفت، دانشگاهی که به خاطر حضور استادانی همچون پروفسور کیمبل و پروفسور پاندز از دانشگاه‌های شناخته‌شده در زمینه آموزش و پژوهش جغرافیا به‌شمار می‌آمد. تخصص اصلی او جغرافیای سیاسی و تخصص فرعی و منطقه‌ای او با توجه به ایرانی بودنش، در زمینه «منطقه خلیج فارس و خاورمیانه» بود.
عنوان پایان‌نامه دکترای دره میرحید «عوامل جغرافیایی مؤثر بر بقای سیاسی ایران» بود که در سال ۱۹۶۲ با درجه عالی از آن دفاع کرد. با همین پیش‌زمینه و تخصص، پس از بازگشت به ایران برای نخستین بار جغرافیای سیاسی را به شکل سیستماتیک و مدرن به دانشجویان ایرانی آموزش داد و از این جهت ترویج رشته جغرافیای سیاسی مدرن در ایران مدیون دره میرحیدر است.
دره میرحیدر با تألیف کتاب "اصول و مبانی جغرافیای سیاسی" در سال ۱۳۴۷، نخستین کتاب دانشگاهی و علمی را به زبان فارسی در این رشته ارائه نمود. انتشار این کتاب، گامی بلند ‌در اعتلای علمی جغرافیای سیاسی ایران و نقطه عطفی در روند تفکرات جغرافیای سیاسی در ‌ایران به‌شمار می‌آید. از دیگر تألیفات وی می‌توان "مبانی جغرافیای سیاسی" در سال ۱۳۷۱، "جغرافیای سیاسی برای دانش آموزان دبیرستان سال سوم نظام جدید" در سال ۱۳۷۱ و "مفاهیم بنیادی در جغرافیای سیاسی" در سال ۱۳۸۶ را نام برد.
وی همچنین نگارنده مقدمه و مشاور ایرانی کتاب "IRAN" از مجموعه کتابهای "Countries of the World" است که در سال ۲۰۰۸ از سوی مؤسسه نشنال جیاگرفیک منتشر شد.
میرحیدر در سال ۱۳۷۰ بهترین مترجم زن در دانشگاه الزهرا شناخته شد. وی همچنین جایزه بهترین کتاب سال را در سال ۱۳۷۰ و جایزه کتاب برگزیده دانشگاهی را در سال ۱۳۸۰ دریافت نمود. در سال ۱۳۸۴ از وی به عنوان چهره ماندگار جغرافیا به انتخاب جامعه جغرافیدانان ایران تقدیر به عمل آمد. دره میرحیدر ۵۲ عنوان مقاله به زبان فارسی و ۸ عنوان مقاله به زبان انگلیسی به چاپ رسانده‌است. وی همچنین ۳۷ عنوان سخنرانی در دانشگاه‌ها و مجامع علمی و بین‌المللی در کارنامه خود دارد.
وی عضو وابسته فرهنگستان علوم جمهوری اسلامی ایران و عضو مؤسس انجمن جغرافیدانان ایران است. ترجمه کتاب‌های جهان سوم و کشورهای پیشرفته، گرایش‌های تازه در جغرافیای سیاسی، جغرافیای سیاسی خاورمیانه و شمال آفریقا و "درآمدی نو بر جغرافیای سیاسی" نیز از کارهای او است.
دکتر دره میرحیدر سالها با درجه استادی در دانشگاه تهران مشغول به تدریس بود و اکنون بازنشسته شده است.
سه‌لَتیبرابر فارسی از فرهنگ‌ها و گونه‌ای کار هنری است که از سه تخته و یا لوح به هم لولا شده، تشکیل شده و لوح میانی از دو لوح دیگر بزرگ‌تر است. بر روی لت‌های سه‌لتی معمولاً طرح‌های مذهبی مسیحی نقش یا تراشیده می‌شود.Wikipedia contributors, "Triptych," Wikipedia, The Free Encyclopedia, (accessed January 29, 2008).
این اراف‌سی که در آوریل سال ۱۹۶۹ ارائه شد شیوه نوشتن مستندات گروه کاری شبکه را بیان نمود. در این اراف‌سی مشخص شده است که مستندات گروه کاری شبکه می‌تواند شامل هر چیزی مانند یک سؤال بدون جواب مشخص یا پیشنهاد یا فکری دربارهٔ شبکه باشد؛ و حداقل طول هر یادداشت را برابر با یک جمله در نظر گرفته است. هدف از این اراف‌سی تعیین ویژگی‌هایی برای یادداشت‌ها بوده است تا آنها را از حالت خشک خارج سازد و این تصور را که هر آنچه در آنها نوشته شده است درست است از ذهن‌ها خارج سازد تا بتوان زیمنه‌ای برای بحث و بهبود عملکرد شبکه‌ها فراهم آورد.
متن اراف‌سی ۰۰۰۳
این مسئله یک معمای هوشی است که طبق شواهد موجود اصالتی چینی دارد. این مسئله نمونه‌ای از مسائل ارضای محدودیت در هوش مصنوعی است.
هدف این مسئله به این صورت است:
پدر، مادر، دو خواهر و دو برادر به همراه یک دزد و یک پلیس در یک طرف رودخانه قرار دارند. این افراد می‌خواهند به سمت دیگر رودخانه بروند.
فقط یک قایق موجود می‌باشد و حداکثر ظرفیت آن دو نفر می‌باشد. از بین افراد پدر، مادر و پلیس نحوه راندن آن را بلد هستند.
برای سوار شدن به قایق هم شرایط خاصی وجود دارد که به شرح زیر است:
دزد نباید بدون حضور پلیس کنار اعضای خانواده تنها باشد.
پسرها نباید بدون حضور پدر کنار مادر باشند.
دخترها نباید بدون حضور مادر کنار پدر باشند.
با این مفروضات باید همه افراد را به سمت دیگر رودخانه ببریم.
این مسئله از مسائل ردشدن از رودخانه می‌باشد.
این مسئله فقط یک راه حل دارد.
تلسکوپ بسیار بزرگ یا تلسکوپ‌های وی ال تی چهار تا از بزرگ‌ترین تلسکوپ‌های نوری جهان هستند که در رصدخانه پارانال در شیلی به صورت آرایه‌ای قرار گرفته‌اند.
این چهار تلسکوپ مشابه در سال‌های ۱۹۹۸–۲۰۰۱ آغاز به کار کردند، و هر یک از آیینه‌های مقعری با قطر ۸ متر و ۲۰ سانتیمتر تشکیل شده‌اند.
مالکیت این تلسکوپ‌ها با سازمان رصدخانه جنوبی اروپا (ESO) است.
آهنگری شکل‌دادن به فلز با استفاده از نیروهای فشاری محلی است. این ضربات معمولاً توسط یک چکش آهنگری یا قالب اعمال می‌شود.
آهنگری یکی از کهن‌ترین روش‌های فرم دهی فلزات می‌باشد که در دوران گذشته فلز مورد نظرشان را تا حد لازم گداخته و سرخ می‌کردند و بعد با یک انبر آن را بر روی سندان نگه می‌داشتند و چکش کاری می‌کردند تا شکل مورد نظر را پیدا کند و گاهی فلز گداخته را با چکش کاری در داخل یک قالب شکل می‌دادند و فلز گداخته شکل قالب را به خود می‌گرفت.
آهنگری اغلب طبق درجه حرارت طبقه‌بندی می‌شود که عبارتند از:
برای دو نوع دوم، فلز به‌طور معمول در کوره آهنگری داغ می‌شود.
قطعات آهنگری می‌توانند وزن کمتر از یک کیلوگرم تا صدها تن داشته باشند. محصولات سنتی ساخته شده از این فرایند عبارت بودند از وسایل آشپزخانه، سخت‌افزار، ابزار دستی، سلاح‌های لبه دار، سنج و جواهرات. از زمان انقلاب صنعتی، قطعات آهنگری شده در مکانیسم‌ها و ماشین آلات به‌طور گسترده‌ای مورد استفاده قرار می‌گیرند هر جا که یک جزء نیاز به استحکام بالا داشته باشد. چنین آهنگری‌ها معمولاً نیاز به پرداخت بیشتر (مانند ماشین‌کاری) برای رسیدن به یک قطعه نهایی دارد. امروزه آهنگری یکی از صنایع عمده جهان است.
آهنگری می‌تواند قطعه ای را تولید کند که قوی تر از بخش ریخته‌گری و ماشین‌کاری است. همان‌طور که فلز در طی فرایند آهنگری شکل می‌گیرد، بافت دانه داخلی آن تغییر شکل می‌دهد تا شکل کلی قطعه را به‌دست آورد. در نتیجه، تغییر شکل بافت در سراسر قطعه پیوسته‌است، و باعث ایجاد یک قطعه با ویژگی‌های بهبود یافته‌است. علاوه بر این، آهنگری می‌تواند در مقایسه با ریخته‌گری یا ساخت هزینه‌های پایین‌تر را هدف قرار دهد. با توجه به تمام هزینه‌هایی که در چرخه عمر محصول از زمان تهیه تا زمان تدارک برای بازسازی و در نظر گرفتن هزینه‌های ضایعات، خرابی و مسائل مربوط به کیفیت بیشتر، مزایای طولانی مدت آهنگری می‌تواند صرفه جویی در هزینه‌های کوتاه مدت که ممکن است ریخته‌گری یا ساخت ارائه دهند را جبران کند.
بعضی از فلزات ممکن است سرد آهنگری شده باشند، اما آهن و فولاد تقریباً همیشه داغ آهنگری می‌شوند. آهنگری داغ از کار- سختی جلوگیری می‌کند که از طریق آهنگری سرد ایجاد می‌شود که باعث می‌شود مشکل انجام عملیات ثانویه ماشین‌کاری بر روی قطعه افزایش یابد. همچنین، در حالی که کار- سختی در بعضی شرایط ممکن است مطلوب باشد، روش‌های دیگر سخت شدن قطعه، مانند عملیات حرارتی، عموماً ارزان‌تر و کنترل شده تر هستند. آلیاژهای متمایل در برابر سخت شدن، مانند اکثر آلومینیوم و تیتانیوم، می‌توانند با آهنگری حرارت بالا ساخته شوند، و سپس سخت‌کاری شوند.
تولید توسط آهنگری شامل هزینه‌های قابل توجه سرمایه برای ماشین آلات، ابزار، امکانات و پرسنل است. در مورد آهنگری داغ، یک کوره با درجه حرارت بالا (گاهی اوقات به عنوان کوره آهنگری نامیده می‌شود) برای گرم کردن شمش یا بیلت مورد نیاز است. با توجه به اندازهٔ چکش‌ها و پرس‌های آهنگری و قطعاتی که می‌توانند تولید کنند، و همچنین خطرات ذاتی کار با فلز داغ، یک ساختمان ویژه برای اداره عملیات لازم است. در مورد عملیات آهنگری سقوطی، تدارکات باید برای جذب شوک و ارتعاش تولید شده توسط چکش انجام شود. اکثر عملیات‌های آهنگری استفاده از قالب‌های شکل‌دهی فلز، که باید دقیقاً به همانند شکل قطعه کار به صورت ماشین‌کاری و با دقت عملیات حرارتی شده باشند، و همچنین مقاومت در برابر نیروهای عظیم درگیر را داشته باشند.
در روش آهنگری، قطعهٔ اولیه که لقمه نامیده می‌شود در میان دو نیمهٔ قالب قرار می‌گیرد و نیرویی زیاد به صورت آرام و گاهی ضربه ای به آن وارد می‌شود. به این ترتیب قطعهٔ گداخته در محیط قالب، شکل و فرم داخل قالب را به خود می‌گیرد و فلز اضافی به حفرهٔ فلاش وارد می‌شود که بعداً از قطعه جدا می‌شود و دور ریز قطعهٔ آهنگری شده محسوب می‌گردد.
پروسهٔ آهنگری معمولاً به صورت گرم انجام می‌گیرد و هر فلزی میزان حرارت مشخصی برای آهنگری شدن دارد. در روش آهنگری قطعهٔ گداخته شده در کوره که به حرارت مشخص رسیده باشد را در قالب می‌گذارند که بر اثر فشار، فرم قالب را به خود بگیرد. قطعات آهنگری شده نسبت به روش‌های دیگر تولیدی از استحکام و خواص مکانیکی عالی تری برخوردار می‌باشند. اکثر فلزات، قابلیت آهنگری شدن را دارا هستند. فلزاتی مانند فولادهای آلیاژی و فولادهای کربنی و آلومینیوم و آلیاژهای آن، برنج، مس و آلیاژهای آن‌ها و… برای آهنگری مناسب می‌باشند. برای فلزهایی مانند تیتانیوم به دلیل ضعیف بودن در انتقال حرارت، قالب و قطعه باید هم دما باشند که این خود یک روش آهنگری جدید به حساب می‌آید زیرا مهندسین ناچار هستند قالب و خط تولید مخصوص این نوع از آهنگری طراحی کنند.
تمام فرایندهای زیر را می‌توان در دماهای مختلف انجام داد. با این حال، آن‌ها به‌طور کلی طبقه‌بندی شده‌است که آیا دمای فلز بالاتر یا کمتر از دمای تبلور مجدد است؟
مزیت اصلی آهنگری داغ این است که می‌توان تغییر شکل را سریع تر انجام داد، و به عنوان فلزی که تغییر شکل یافته اثر کار سختی از طریق فرایند تبلور مجدد از بین می‌رود اما در این روش کیفیت سطحی و دقت ابعادی کمتر از دیگر روش‌ها می‌باشد. آهنگری سرد به‌طور معمول باعث کار سختی قطعه می‌شود و در زمان‌هایی که کیفیت سطحی و دقت ابعادی قطعه مورد نظر دارای اهمیت بالایی است از این روش آهنگری استفاده می‌کنند.
قالب‌های آهنگری برای فرم دهی و شکل‌دهی فلزات در تولید انبوه استفاده می‌شود که گاهی با حرارت دهی قطعات کار و گاهی بدون حرارت دهی صورت می‌گیرد. قالب‌های فورج به سه دسته تقسیم می‌شوند:
در روش آهنگری با قالب بستهٔ گرم، قطعهٔ کار (لقمه) بین دو نیمه قالب قرار می‌گیرد و بر اثر نیروی فشاری یا ضربه ای پرس‌های هیدرولیکی یا مکانیکی یا چکش‌های سقوطی، فرم قالب را به خود می‌گیرد. برای ساخت این قالب‌های آهنگری ، از فولادهای گرم کار که دارای چقرمگی و استحکام تسلیم بالایی باشند استفاده می‌کنند. گاهی بر اساس شکل و نوع قطعه برای رسیدن به فرم نهایی از چندین قالب و چند مرحله آهنگری کاری استفاده می‌شود، زیرا با یک عمل پرس کاری، تولید قطعه کامل میسر نخواهد بود و قطعهٔ کار به مرور و طی چند مرحله باید شکل نهایی را کسب نماید.
در روش آهنگری با قالب‌های باز، قالب‌ها دارای فرم و شکل ساده ای می‌باشند و گاهی قالب‌ها صرفاً دو سطح تخت و مسطح می‌باشند که در عملیات آهنگری ، قطعهٔ کار بین دو سطح قالب چرخانده می‌شود تا نیروی فشاری پرس، آن را به شکل لازم در بیاورد. در این روش، قطعات بزرگ که بیش از ۱۵۰ تن وزن دارند قابل تغییر شکل می‌باشند. از روش آهنگری غلتکی نیز استفاده شایان می‌شود. در این روش، یک سوراخ در یک ورق نازک و مدور فلزی می‌شود و بعد از نورد کردن یا حتی فشردن و ضربه زدن، یک حلقه با ارتفاع کم‌تر و قطر بیش تر به دست می‌آید و این شیوه، ترکیبی از دو روش نورد و فورج است و با این پروسه، رینگ‌هایی بین ۰٫۵ گرم تا ۱۸۰ تن تولید می‌شود.
در روش آهنگری با قالب بسته مانند ریخته‌گری تحت فشار عمل می‌شود با این تفاوت که دما پایین‌تر است و دو فک قالب بر روی قطعه اولیه فشرده می‌شوند و قطعه پایانی به‌دست می‌آید و دیگر نیاز به فرایند تکمیلی مانند ماشین کاری ندارد.
طراحی قالب‌های آهنگری به دانش زیادی دربارهٔ خواص استحکام، چکش خواری، حساسیت به نرخ تغییر شکل و دما، اصطکاک و شکل قطعه نیاز دارد. اعوجاج قالب تحت بارهای بالا خصوصاً در تولید قطعات با تلرانس کم قابل ملاحظه می‌باشد. مهم‌ترین قانون در طراحی قالب این است که قطعه در هنگام عملیات آهنگری در جهتی که دارای کمترین مقاومت است جریان می‌یابد.
بنابراین قطعه (شکل میانی) بایستی به گونه ای شکل داده شود تا تمامی حفره‌های قالب پر شود. در شکل‌دهی اولیه قطعه، ماده نباید به آسانی به سمت زایده حرکت کند.
الگوی جریان دانه‌ها باید مطلوب باشد و لغزش‌های شدید بین قطعه و قالب باید به حداقل برسد تا فرسایش کاهش یابد. انتخاب اشکال نیازمند تجربه زیادی بوده و شامل محاسبات سطوح مقطع در هر موقعیتی از آهنگری می‌باشد. از آنجایی که مانده در این فرایند تحت تغییر شکل‌های مختلفی در مناطق مختلف حفره‌های قالب می‌باشد، خواص مکانیکی بستگی به موقعیت آهنگری دارد.
در اغلب قطعات آهنگری شده، خط جدایش درست در مکان بزرگترین سطح مقطع قطعه قرار دارد. در قطعات متقارن خط جدایش معمولاً خط مستقیمی در مرکز قطعه می‌باشد اما در قطعات پیچیده این خط در یک صفحه قرار ندارد. این قالب‌ها به گونه ای طراحی می‌شوند تا هنگام کار قفل شده و از حرکت‌های عرضی قالب جلوگیری شود. در این حالت تعادل نیروها و هم محوری قطعات قالب حفظ می‌گردد. بعد از آنکه قالب پر شد به مواد اضافی. اجازه داده می‌شود که به داخل سیم‌راهه راه پیدا کند. این موضوع باعث می‌شود که این مواد اضافی باعث بالا بردن فشار قالب نشوند. معمولاً ضخامت زایده برابر ۳٪ بیشترین ضخامت قطعه آهنگری کاری می‌باشد. طول تکه مسطح معمولاً دو تا پنج برابر ضخامت زایده می‌باشد. در طی سال‌ها چند طراحی مختلف برای سیمراه ارائه شده‌است. در اغلب قالب‌های آهنگری به زاویه شیب مناسب برای بیرون آمدن قطعه از قالب نیاز می‌باشد. در اغلب قالب‌های آهنگری به زاویه شیب مناسب برای بیرون آمدن قطعه از قالب نیاز می‌باشد قطعه در هنگام خنک شدن هم از نظر طولی و هم از نظر شعاعی منقبض می‌شود بنابراین زوایای شیب داخلی بزرگتر از زوایای شیب خارجی ساخته می‌شوند. زوایای داخلی در حدود ۷ تا ۱۰ درجه و زوایای خارجی در حدود ۳ تا ۱۰ درجه می‌باشند. انتخاب صحیح اندازه شعاع‌ها و گوشه‌ها به منظور اطمینان خاطر از جریان آرام فلز به داخل حفره‌ها و افزایش عمر قالب بسیار مهم است.
معمولاً شعاع‌های کوچک غیر مطلوب می‌باشد، چرا که جریان فلز را با سختی مواجه کرده، فرسایش قالب را بالا می‌برد. (به دلیل ایجاد تمرکز تنش و حرارت) قوس‌های کوچک همچنین سبب ایجاد ترک‌های ناشی از خستگی می‌شود. در بنابراین مقدار این قوس‌ها تا آنجایی که طراحی قطعه آهنگری کاری اجازه می‌دهد باید بزرگ باشد.
در فرایند آهنگری، به‌ویژه برای قطعات پیچیده می‌توان از قالب‌های چند تکه به جای قالب‌های یک تکه استفاده نمود. این موضوع باعث کاهش هزینه‌های ساخت قالب‌های مشابه می‌شود این تکه‌ها (مغزها) را می‌توان از مواد پر استحکام تر و سخت‌تر ساخت و در صورت فرسایش و شکست این تکه‌ها می‌توان آن‌ها را به راحتی تعویض نمود.
روان‌کارها به شدت بر میزان اصطکاک و سایش تأثیر می‌گذارند؛ بنابراین در مقدار نیروها و جریان فلز به داخل حفره‌ها مؤثرند. همچنین به عنوان حائل حرارتی بین قطعه داغ و قالب نسبتاً خنک عمل کرده، باعث پایین آمدن نرخ خنک شوندگی قطعه و بهبود جریان فلز می‌گردد. نقش مهم دیگر روان‌کار عمل کردن به عنوان عامل جدایش و جلوگیری‌کننده از چسبیدن قطعه به قالب می‌باشد.
در فرایند آهنگری از روانکارهای مختلفی می‌توان استفاده نمود در آهنگری داغ از گرافیت، دی سولفید مولیبدن و پودر شیشه استفاده می‌شود. در آهنگری داغ معمولاً قالب مستقیماً به روان‌کار آغشته می‌شود، در آهنگری سرد قطعه به روان‌کار آغشته می‌شود. روش کاربرد و یکنواخت نمودن ضخامت روان‌کار روی بلانک در کیفیت محصول مهم است.
فرایند آهنگری سقوطی فرایندی است که در آن چکش بالا می‌رود و سپس بر روی قطعه کار سقوط می‌کند تا به شکل قالب تغییر شکل دهد. دو نوع آهنگری سقوطی وجود دارد: آهنگری قالب باز و آهنگری قالب بسته. همان‌طور که از نام آن‌ها مشخص است، تفاوت در شکل قالب است، در حات اول به‌طور کامل قطعه کار محصور است، در حالی که دومی باز انجام می‌شود.
در آهنگری قالب باز، یک چکش به قطعه کار که بر روی یک سندان ثابت قرار دارد ضربه میزند و آن را تغییر شکل می‌دهد. آهنگری پرتابی قالب باز نام خود را از این حقیقت که قالب (سطوح در تماس با قطعه کار) کل قطعه کار را پوشش نمی‌دهد، بلکه به آن اجازه می‌دهد تا در سطوح آزاد در جایی که با قالب تماس ندارد جریان یابد گرفته‌است؛ بنابراین اپراتور به چرخاندن و موقعیت دهی قطعه کار برای دستیابی شکل مورد نظر نیاز دارد. قالب‌ها معمولاً شکل تخت دارند، اما بعضی از آن‌ها دارای یک سطح با شکلی خاص برای عملیات مخصوص هستند. برای مثال، یک قالب ممکن است سطح گرد، مقعر یا محدب داشته باشد یا ابزاری برای تشکیل سوراخ یا یک ابزار برش باشد. آهنگری قالب باز را می‌توان برای اشکال شامل دیسک‌ها، هاب‌ها، بلوک‌ها، شفت‌ها (از جمله شفت‌های پل‌های یا فلنج)، سیلندر، قسمت پهن، گرد، صفحه‌ای، و برخی از اشکال سفارشی به کار گرفت. آهنگری قالب باز را می‌توان مخصوص کارهایی از قبیل آهنگری هنری و کار سفارشی دانست. در بعضی موارد، آهنگری قالب باز ممکن است برای شمش‌های خشن به کار رود تا آن‌ها را برای عملیات بعدی آماده سازد. آهنگری قالب باز ممکن است به منظور تغییر جهت دانه‌بندی برای افزایش استحکام به کار رود.
«دندانه دار کردن» تغییر شکل پیوسته تیر در امتداد طول آن با استفاده از یک آهنگری پرتابی قالب باز است. معمولاً برای رساندن ضخامت یک قطعه خام به ضخامت مناسب استفاده می‌شود. هنگامی که ضخامت مناسب به دست می‌آید، عرض مناسب از طریق «لبه زنی» به‌دست می‌آید. «لبه زنی» فرایند متمرکز کردن ماده با استفاده از یک قالب باز مقعر است. این فرایند «لبه زنی» نامیده می‌شود، زیرا معمولاً در انتهای قطعه کار انجام می‌شود. Fullering یک فرایند مشابه است که بخش‌هایی از قطعه را با استفاده از یک قالب محدب نازک می‌کند. این فرایندها قطعات را برای فرایندهای آهنگری بیشتر آماده می‌کند.
آهنگری قالب چاپی «آهنگری قالب بسته» نیز نامیده می‌شود. در آهنگری قالب چاپی فلز در یک قالب مشابه قالب ریخته‌گری قرار می‌گیرد که به یک سندان متصل است. معمولاً قالب چکش نیز شکل می‌گیرد. سپس چکش بر روی قطعه کار رها می‌شود، باعث می‌شود که فلز جریان یابد و حفره‌ها را پر کند. چکش معمولاً در مقیاس میلی ثانیه در تماس با قطعه کار قرار دارد. بسته به اندازه و پیچیدگی قطعه، چکش ممکن است چندین مرتبه در یک بازهٔ سریع رها شود. فلز اضافی از حفره‌های قالب فشرده شده بیرون رانده می‌شود، باعث شکل‌گیری آنچه که به عنوان «فلش» خوانده می‌شود، می‌شود. فلش با سرعت بیشتری نسبت به بقیه مواد خنک می‌شود این فلز مستحکم تر از فلز در قالب است، بنابراین به جلوگیری از تشکیل فلش بیشتر کمک می‌کند. این همچنین باعث می‌شود که فلز به‌طور کامل حفره را پر کند. پس از آهنگری، فلش زدوده می‌شود.
در آهنگری قالب بسته تجاری، قطعه کار معمولاً از طریق یک سری حفره‌ها در یک قالب جابجا می‌شود تا از شمش به شکل نهایی برسد. اولین چاپ برای توزیع فلز به شکل خشن مطابق با نیاز حفره‌های بعدی استفاده می‌شود. این چاپ، چاپ "لبه زنی"، "خم شدن" نامیده می‌شود. این حفره‌ها، حفره‌های "سد کننده" نامیده می‌شود، که در آن قطعه به یک شکل تبدیل می‌شود که بیشتر به محصول نهایی شبیه است. این مراحل به‌طور معمول قطعه کار را با خم شدن زیاد و فیله‌های بزرگ تحویل می‌دهد. شکل نهایی در یک حفره نهایی "نهایی" یا "پایانی" آهنگری می‌شود. اگر تنها یک بخش کوتاهی از قطعات آهنگری شده وجود داشته باشد، ممکن است برای این که می‌خواهیم فاقد حفره نهایی نهایی باشد، مقرون به صرفه تر باشد و به جای آن، ویژگی‌های نهایی را بسازیم. در سال‌های اخیر با پیشرفت اتوماسیون که شامل گرمایش القایی، تغذیه مکانیکی، موقعیت دهی و دستکاری، و عملیات حرارتی مستقیم قطعات بعد از آهنگری است، آهنگری قالب بسته بهبود یافته‌است. یکی از متغیرهای آهنگری قالب بسته"آهنگری بدون فلش" نامیده می‌شود. در این نوع آهنگری، حفره‌های قالب به‌طور کامل بسته می‌شوند، که قطعه کار را از تشکیل فلش باز می‌دارد. مزیت اصلی این فرایند این است که فلزی کمتر برای فلش هدر می‌رود. فلش می‌تواند ۲۰ تا ۴۵ درصد مواد اولیه را تشکیل دهد. معایب این فرایند شامل هزینه اضافی به علت طراحی پیچیده‌تر و نیاز به روانکاری بهتر و قرار دادن قطعه کار بهتر است. تغییرات دیگری نیز در شکل‌گیری قطعه وجود دارد آهنگری قالب بسته را یکپارچه می‌سازد. یک روش شامل ریخته‌گری قالب پیش ساخته از فلز مایع است. ریخته‌گری در حالی که هنوز گرم است بعد از انجماد حذف می‌شود. سپس در یک قالب تک حفره تکمیل می‌شود. فلاش بریده می‌شود، سپس قطعه با کوئنچ سخت می‌شود. یک متغیر دیگر از فرایند مشابهی که در بالا ذکر شد، پیروی می‌کند. به جز این که پیش فرم با اسپری رسوبات قطرات فلزی به کلکتورهای شکل گرفته تولید می‌شود. آهنگری قالب بسته شدن به علت ایجاد قالب و کار طراحی مورد نیاز برای ایجاد حفره‌های کاری قالب دارای هزینه اولیه بالایی است. هرچند، هزینه‌های تکراری کم برای هر قطعه دارد، به این ترتیب، آهنگری با حجم تولید بیشتر مقرون به صرفه می‌شود. این یکی از مهم‌ترین دلایلی است که آهنگری قالب بسته اغلب در صنعت خودرو و ابزار مورد استفاده قرار می‌گیرد. یکی دیگر از دلایلی که آهنگری در این بخش‌های صنعتی رایج است، این است که آهنگری‌ها به‌طور کلی در حدود ۲۰ درصد نسبت استحکام به وزن بالاتری نسبت به قطعات ریخته‌گری یا ماشین‌کاری شده از همان مواد دارند.
قالب‌های آهنگری معمولاً از فولاد آلیاژ بالا یا فولاد ابزار ساخته شده‌است. قالب‌ها باید مقاوم در برابر ضربه، مقاوم در برابر سایش داشته باشند، همچنین مقاومت در دمای بالا و توانایی مقاومت در برابر چرخه‌های گرم و سرد شدن سریع را دارا باشند. به منظور تولید بهتر و ارزان‌تر، استانداردهای زیر حفظ می‌شوند:
تحمل ابعاد قطعات فولادی تولید شده با استفاده از روش آهنگری قالب بسته در جدول زیر نشان داده شده‌است. ابعاد درون صفحه جداکننده تحت تأثیر بسته شدن قالب‌ها قرار دارند و به همین دلیل وابسته به سایش و ضخامت فلش نهایی می‌باشند. ابعادی که به‌طور کامل در یک بخش قالب تک یا نیمه می‌توانند در سطح قابل توجهی از دقت نگهداری شوند.
برای کاهش اصطکاک و سایش، یک روان‌کننده استفاده می‌شود. همچنین به عنوان یک مانع حرارتی برای محدود کردن انتقال حرارت از قطعه کار به قالب استفاده می‌شود. در نهایت، روان‌کننده به عنوان یک بخش جداکننده عمل می‌کند تا از چسبیدن مواد به قالب جلوگیری کند.
آهنگری پرسی با اعمال فشار آهسته مداوم یا نیروی آهسته کار می‌کند، که از ضربه تقریباً لحظه ای آهنگری سقوط چکشی متفاوت است. مقدار زمانی که قالب‌ها در تماس با قطعه کار در ثانیه (در مقایسه با میلی ثانیه‌های آهنگری سقوط چکشی) اندازه‌گیری می‌شود. عملیات آهنگری پرسی می‌تواند به صورت سرد یا گرم انجام شود.
مزیت اصلی آهنگری پرسی، در مقایسه با آهنگری سقوط چکشی، توانایی آن در شکل‌دادن به قطعات نهایی است. آهنگری سقوط چکشی معمولاً فقط سطوح قطعه کار را در تماس با چکش و سمبه تغییر شکل می‌دهد؛ داخل قطعه کار نسبتاً بی تغییر باقی خواهد ماند. یکی دیگر از مزایای این فرایند آگاهی نسبت به میزان نرخ کرنش بخش جدید می‌باشد. با کنترل میزان فشرده سازی عملیات آهنگری پرسی، می‌توان کرنش داخلی را کنترل کرد.
چندین عیب در این فرایند وجود دارد، که بیشتر مربوط به قطعه کار است که در طی مدت زمان طولانی در تماس با قالب است. عملیات به دلیل مقدار و طول مراحل، فرایند زمان بری است. قطعه کار سریعتر سرد می‌شود زیرا قالب‌ها در تماس با قطعه کار می‌کنند؛ انتقال حرارت به‌طور قابل توجهی بیشتر از محیط اطراف است. همان‌طور که قطعه کار سرد می‌شود قوی تر می‌شود و انعطاف‌پذیری کمتر می‌شود، که اگر تغییر شکل ادامه یابد، ترک خوردگی ایجاد می‌کند؛ بنابراین، قالب‌های گرما معمولاً برای کاهش تلفات حرارت، بهبود جریان سطح، و تولید جزئیات دقیق تر و تحمل بیشتر استفاده می‌شود. قطعه کار نیز ممکن است نیاز به گرم شدن داشته باشد.
هنگامی که در نرخ تولید بالا انجام می‌شود، آهنگری پرسی اقتصادی تر از آهنگری با چکش است. این عملیات همچنین باعث ایجاد دقت ابعادی بالاتری می‌شود. در آهنگری با چکش بسیاری از کارها توسط ماشین آلات جذب می‌شود؛ درحالی‌که که در آهنگری پرسی، درصد بیشتری از کار بر روی قطعه کار انجام می‌شود. یکی دیگر از مزیا این است که عملیات را می‌توان برای ایجاد هر قطعه در هر اندازه ای انجام داد زیرا هیچ محدودیتی برای اندازه دستگاه آهنگری پرسی وجود ندارد. تکنیک‌های جدید آهنگری پرسی قادر شده‌اند که درجه بالاتری از یکپارچگی مکانیکی و جهت‌گیری را ایجاد کنند. با محدود کردن اکسیداسیون به لایه‌های بیرونی قطعه، سطح کاهش یافته میکروترک‌ها در قسمت پایان به وجود می‌آید.
آهنگری پرسی می‌تواند برای انجام تمام انواع آهنگری‌ها مورد استفاده قرار گیرد، از جمله آهنگری قالب بسته و قالب باز. آهنگری قالب بسته با پرس معمولاً نیاز به زاویه قالب کمتر از آهنگری سقوطی و دقت ابعاد بهتر دارد. همچنین آهنگری پرسی اغلب در یک بسته شدن قالب‌ها ممکن است، که به آسانی امکان اتوماسیون را فراهم می‌کند.
تکنولوژی آهنگری پرسی همچنان تکامل پیدا می‌کند، با پرس‌های قوی تر، دقت ابعادی‌های بیشتر، انعطاف‌پذیری و تغییر شکل فریم کمتر که قطعات با دقت ابعادی بیشتری را تولید می‌کنند. این کنترل همچنین تمامی جنبه‌های شرایط در حال اجرا پرس، نظارت بر سیستم‌ها و سنسورهای حرارتی را در سیستم درایو اصلی پرس نظارت می‌کند. تمام اطلاعات در صفحه لمسی HMI موجود است.
آهنگری میله فرایندی است که در آن نوار گرد یا تخت ضخامت آن کاهش می‌یابد و طول آن افزایش می‌یابد. آهنگری میله با استفاده از دو غلتک استوانه ای یا نیمه استوانه ای انجام می‌شود که هر یک شامل یک یا چند شیار شکل می‌باشد. یک نوار گرم به غلتک‌ها وارد می‌شود و هنگامی که در نقطه ای قرار می‌گیرد، رول‌ها چرخانده می‌شوند و نوار به صورت پیشرونده شکل می‌گیرد همان‌طور که از طریق دستگاه رول می‌شود. قطعه سپس به مجموعه بعدی از شیارها منتقل می‌شود یا چرخانده می‌شود و به شیارهای مشابه دوباره وارد می‌شود. این تا زمانی که شکل مورد نظر و اندازه مورد نظر به دست می‌آید ادامه یابد. مزیت این فرایند این است که هیچ فلاشی وجود ندارد و ساختار دانه مطلوب را در قطعه تولید می‌کند.
نمونه‌هایی از محصولات تولید شده با استفاده از این روش عبارتند از محورها، اهرم‌های مخروطی.
در آهنگری سرد به نیروهای فوق‌العاده بزرگی برای شکل‌دادن قطعه نیاز است و ماده خام باید به اندازه کافی قابلیت چکش خواری داشته باشد. اما قطعه تولید شده با این روش دارای سطح پایانی و دقت ابعادی خوبی است. در آهنگری داغ به نیروی کمتری نیاز است ولی قطعات تولیدی با این روش دارای سطح پایانی و دقت ابعادی چندان خوبی نیستند. معمولاً قطعات تولیدی توسط آهنگری به عملیات اضافی (پایانی) جهت تبدیل شدن به قطعه مناسب کار و حصول دقت مطلوب نیاز دارند.
با استفاده از روش آهنگری دقیق می‌توان این عملیات را به حداقل رساند. قطعه‌هایی که با استفاده از آهنگری تولید می‌شود را نیز می‌توان با سایر روش‌ها نظیر ریخته‌گری، متالورژی پودر و ماشین کاری تولید نمود و همان‌طور که انتظار می‌رود هر کدام از این روش‌ها دارای مزایا و محدودیت‌های مربوط به خود از نظر استحکام، چقرمگی، دقت ابعادی سطح پایانی و نقص‌های ساختاری هستند.
سکه‌زنی اساساً یک فرایند آهنگری قالب بسته برای شکل‌دادن سکه‌ها، مدال‌ها و جواهرات می‌باشد. برای رسیدن به ابعاد دقیق به فشارهایی تا پنج یا شش برابر استحکام ماده نیاز است. در این فرایند از مواد روان‌کار نمی‌توان استفاده نمود زیرا باعث پر شدن حفره‌های قالب شده و در این فشارهای اعمالی رفتار غیرقابل تراکم داشته و از شکل‌دهی دقیق قطعه جلوگیری می‌کند. از فرایند سکه زنی با آهنگری برای ایجاد دقت ابعادی روی سایر قطعات نیز استفاده می‌شود.
این فرایند، اندازه کردن نامیده می‌شود. فرایند اندازه کردن به همراه فشارهای بالا و تغییر شکل قطعه می‌باشد. حک کردن حروف و اعداد روی قطعات را می‌توان با فرایندی شبیه به سکه زنی با سرعت انجام داد.
مناره خسروگرد در ۱۰ کیلومتری غرب شهر سبزوار روستای خسروجرد قرار دارد.
این میل به سال ۵۰۵ هجری قمری به دستور تاج الدوله ابوالقاسم بن سعید مصادف با حکومت سلجوقیان احداث شده است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۷۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
ارتفاع آن به ۳۸ متر می‌رسد و در بالای آن دو رشته کتیبه کوفی و تزئینات لوزی شکل دیده می‌شود. تاریخ کتیبه به سال ۵۰۵ هجری قمری است. قدمت این مناره به حدود ۹۰۰ سال قبل بازمی‌گردد، یکی از قدیمی‌ترین و مرتفع‌ترین مناره‌های تاریخی ایران درعهد خود بوده‌است. بر اساس کاوش‌های باستان‌شناسی، مناره خسروگرد میل تک و منفردی است که به منظور راهیابی کاروانیان بر سر راه جاده موسوم به ابریشم احداث شده و همچون فانوس دریایی در کویر نقش راهنمای کاروانیان را برعهده داشته‌است.
مسجد پامنار در شهر سبزوار قرار دارد و قدیمی‌ترین مسجد این شهر و خراسان بزرگ است. ساختمان این مسجد از خشت و آجر ساخته شده و دارای سیزده پایه است.زنده دل، حسن، کتاب استان خراسان، نشر ایرانگردان، ۱۳۷۷ این مسجد در سال ۲۶۶ ه.ق. در زمان خلیفه عباسی « المعتمد بالله» و در زمان پادشاهی محمد بن طاهر آخرین پادشاه« سلسله طاهریان» و به همت پیرزنی مومنه و نیکوکار ساخته شده استاحمدی، محمد ابراهیم، سیمای سبزوار سرزمین سربداران، انتشارات نبوغ، ۱۳۷۵ و بعدها چندین بار تعمیر شده‌است، در دورهٔ محمد رضا پهلوی سردر این مسجد با هزینهٔ یکی از اهالی شهر و بدست سید محمد اشراقی، از معماران شهر، کاشی‌کاری شد. همچنین قدمت مناره آن به قرن سوم هجری قمری بازمی‌گردد.زنده دل، حسن، پیشین
شهرت این بنا به پامنار به سبب وجود مناره‌ای مجاور ایوان با ارتفاع بیش از ۲۰ متر است که مانند منار جنبان اصفهان می جنبد.] احمدی، محمد ابراهیم، پیشین ساقه این مناره آراسته به تزئینات و کتیبه‌ای معقلی است که در بخش پایین آن به صورت برجسته دیده می‌شود. بنا به نوشته متون این مسجد در سال ۳۱۷ ه‍.ق به همت امیر ابوالفضل زیاری تجدید بنا و در سال ۴۲۰ ه‍.ق نیز توسط خواجه امیرک دبیر برای آن مناره‌ای ساخته شد. براساس مرمت‌ها و بازسازی‌ها در قرون مختلف قدمت این بنا از قرون اولیه اسلامی تا صفویه و معاصر تخمین زده می‌شود.
بنای امروزی مسجد با وسعت تقریبی ۳۵۰ متر مربع مشتمل بر شبستان ستوندار و صحن ضلع جنوبی است که بخش الحاقی به این مسجد محسوب می‌گردد.
این مسجد به سبب قدمت، سرگذشت های شنیدنی داشته که به ذکر یک مورد آن اشاره می کنیم:
پادشاه بلغار(با کشور بلغارستان نباید اشتباه شود) شبی در عالم خواب رویایی می بیند، که به او گفته شده بود، باید که برای مسجد پامنار سبزوار و خسروگرد، مال و پولی را نفقه کنی تا در عمارت آن دو مسجد صرف گردد. پادشاه نیز بعد از بیدار شدن از خواب، علاوه بر مال فراوانی که جهت تعمیر مسجد فرستاده بود، هدایای ارزشمندی به نزد پادشاه خراسان فرستاد و سرانجام با آن مال اهدایی، این مسجد هم که خراب شده بود مجدداً ساخته شد.بیهقی، علی بن زید، تاریخ بیهق، انتشارات بهمنیار، ۱۳۷۰
همچنین به سبب زلزله چندین مرتبه این مسجد و مناره آن تخریب شده بود که به همت افراد نیکوکار ترمیم، تعمیر و تجدید بنا شده بود.گروهی از نویسندگان، مجله مشکات، بنیاد پژوهش های آستان قدس رضوی،۱۳۶۷
درهی، از طایفه‌های سیستانی استان سیستان و بلوچستان می‌باشد.
در زمان امیرعبدالرحمن خان (افغانستان) فردی به نام «غلامی» در ناحیه دره از توابع لاش و جوین می زیسته است. بعد از حادثه‌ای که منجر به مرگ غلامی شد مردم طایفه اش به علت ناامنی به ایران کوچ کرده و در سیستان ساکن می‌شوند.
ابتدا آنان در منطقه چلنگ وارد شده و پس از مدتی به برج میرگل واقع در بخش میان کنگی کوچ کرده و در همانجا مستقر می‌شوند و بعد از آن به درهی مشهور شده اند.
راز، از طایفه‌های سیستانی استان سیستان و بلوچستان می‌باشد.
این طایفه، نخست در منطقه دشتک سیستان سکونت داشته اند. حرفه اصلی آنان بلم‌رانی در حاشیه دریاچه هامون و ماهیگیری بوده است.
با توجه به کاهش آب منطقه و افزایش و توسعه زمین‌های کشاورزی، آنان به کار کشاورزی روی می‌آورند. مردم این طایفه اکنون در منطقه زهک، قلعه نو و دشتک زابل زندگی می‌کنند. و تعدادی نیز از آنان در شهرهای گنبد کاووس، گرگان، سرخس و همچنین افغانستان ساکن هستند.
آخال دارای معانی و کاربردهای زیر است.
روستای اسو، روستایی است در دهستان القورات از توابع بخش مرکزی شهرستان بیرجند، واقع در استان خراسان جنوبی که بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۵۳۸ نفر (در ۱۸۴ خانوار) بوده‌است.
روستای بیدِسک، روستایی است در دهستان القورات از توابع بخش مرکزی شهرستان بیرجند، واقع در استان خراسان جنوبی که بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۷۱ نفر (در ۲۹ خانوار) بوده‌است.
روستای دستگرد روستایی است در دهستان القورات از توابع بخش مرکزی شهرستان بیرجند، واقع در استان خراسان جنوبی که بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۱۶۵ نفر (در ۴۹ خانوار) بوده است.
دل‌آباد روستایی است در دهستان القورات از توابع بخش مرکزی شهرستان بیرجند، واقع در استان خراسان جنوبی که بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۲۵۴ نفر (در ۱۰۰ خانوار) بوده‌است.
بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ مرکز آمار ایران، جمعیت آن بالغ بر ۲۸۳ نفر بوده‌است.
مهرشهر یا همان دُهل کوه ، محله ای است از شهرستان بیرجند، واقع در استان خراسان جنوبی که بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ مرکز آمار ایران، جمعیت آن بالغ بر ۶۹۶ نفر بوده‌است.
ساقی نام روستایی است در دهستان القورات از توابع بخش مرکزی شهرستان بیرجند، واقع در استان خراسان جنوبی که بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۲۲۶ نفر (در ۱۰۱ خانوار) بوده‌است.
روستای ساقی در گذشته دارای تعدادی زیادی چشمه و قنات بوده که امروزه اغلب آنها خشک شده و موجب مهاجرت مردم گردیده است. مقبره‌ای منتصب به سید تاج الدین (ع) از نوادگان منسوب به امام رضا (ع) در فاصله ۲ کیلومتری بزرگراه بیرجند ـ قاین بر فراز تپه‌ای مشرف بر روستا واقع شده است .
فِلارگ، روستایی است در دهستان القورات از توابع بخش مرکزی شهرستان بیرجند، واقع در استان خراسان جنوبی که بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۱۲۴ نفر (در ۵۲ خانوار) بوده‌است.
نقنج، روستایی است در دهستان القورات از توابع بخش مرکزی شهرستان بیرجند، واقع در استان خراسان جنوبی که بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۲۹۶ نفر (در ۱۲۳ خانوار) بوده‌است.
روستای مزداب، روستایی است در دهستان القورات از توابع بخش مرکزی شهرستان بیرجند، واقع در استان خراسان جنوبی که بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۳۵۶ نفر (در ۱۴۴ خانوار) بوده‌است.
ارتفاع مزداب از سطح دریا ۱۹۰۰ متر است که در مقایسه با شهر بیرجند در حدود ۴۰۰ متر در ارتفاع بالاتری قرار دارد.
در گذشته، محصولات کشاورزی متنوعی در روستا تولید می شده است ولی امروزه محصولات کشاوزی فقط محدود به زرشک شده است و سایر محصولات مانند آلو، به، سیب، گلابی و ... به میزان بسیار کم عمدتا در نقاط کوهستانی مشرف به کوه کفتاران در بخش جنوب شرقی روستا و عناب، انگور و پسته به طور پراکنده در سایر مناطق زراعی روستا تولید می شود. تغییرات محسوس دما از بخش جنوب شرقی (به سمت آسو) تا شمال غربی (به سمت مهمویی) که بیش از 10 کیلومتر است پتانسیل بالایی برای تولید محصولات کشاورزی متنوع ایجاد کرده است. مواد معدنی موجود در آب قنات ها در بخش جنوب شرق که آب بسیار شیرین است تا قنات های شمال غرب که آب بسیار شوری دارد نیز از عوامل ایجاد پتانسیلی بسیار بالا برای محصولات متنوع کشاورزی است. بیش از 10 قنات در طول ده کیلومتر پراکنده شده اند و هر کدام بخشی از زمین های کشاورزی را تامین می کند.
علاوه بر کشاورزی که شغل اصلی مردم این روستا بوده، دامداری و قالی بافی در گذشته مورد توجه ویژه اهالی بوده است. همچنین در گذشته، برخی زنان روستا به کاربافی که از صنایع سنتی نساجی است اشتغال داشته اند. در این صنعت از دارهای ساده ای که با چوب و نی ساخته می شده، پارچه های خاصی تولید می شود.
کارگاه ها و سردخانه هایی مجهز به دستگاه های مورد نیاز برای پالایش اولیه، نگهداری، بسته بندی و توزیع زرشک به سایر نقاط کشور توسط جوانان روستا راه اندازی شده است.
در سال 1393، 54 بانوی روستای مزداب در کارگاه قالی‌بافی، فرش به صحن حضرت فاطمه زهرا(س) در نجف اشرف تقدیم کردند .
شرکت تعاونی روستایی یاقوت سرخ زنان مزداب نیز در 31 شهریور 98 ثبت شده است .
مزداب از کتابخانه، سالن ورزش، شرکت تعاونی روستایی و گاز طبیعی برخوردار است.
امیرآباد پائین نام روستایی است در دهستان باقران از توابع بخش مرکزی شهرستان بیرجند، واقع در استان خراسان جنوبی که بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۲۹۲۷ نفر (در ۷۷۳ خانوار) و طبق سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت آن ۷۱۷۷ نفر (در ۱۸۴۷ خانوار) بوده‌است.
بُجد نام روستایی است در دهستان باقران از توابع بخش مرکزی شهرستان بیرجند، واقع در استان خراسان جنوبی که بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ مرکز آمار ایران، جمعیت آن بالغ بر ۷۶۲ نفر بوده‌است.
بجد در ۸ کیلومتری جنوب شرقی شهر بیرجند، در حاشیه جاده اصلی بیرجند - زاهدان قرار گرفته‌است. بیشتر اهالی این روستا با کشاورزی و دامداری روزگار می‌گذرانند.
بجد خاستگاه مشاهیر و بزرگان زیادی از جمله نظام الدین عبدالعلی بیرجندی بوده که چهره شاخصی در علم ریاضیات و نجوم به‌شمار می‌رود. از سایر بزرگان نیز میتوان به مولانا باقی (منجم و ستاره شناس)، ملا احمد قهستانی (فقیه و دانشمند)، ملا احمدعلی حنفی بجد (فقیه و دانشمند) و یاسین قاسمی بجد (نویسنده و شاعر) نام برد.
روستای بِهَلگِرد، روستایی است در دهستان باقران از توابع بخش مرکزی شهرستان بیرجند، واقع در استان خراسان جنوبی که بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ مرکز آمار ایران، جمعیت آن بالغ بر ۲۰۳ نفر بوده‌است.
روستای ده‌نو، روستایی است در دهستان باقران از توابع بخش مرکزی شهرستان بیرجند، واقع در استان خراسان جنوبی که بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ مرکز آمار ایران، جمعیت آن بالغ بر ۴۴۲ نفر بوده‌است.
روستای چاج، روستایی است در دهستان باقران از توابع بخش مرکزی شهرستان بیرجند، واقع در استان خراسان جنوبی که بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ مرکز آمار ایران، جمعیت آن بالغ بر ۳۵۷ نفر بوده‌است.
محصولات کشاورزی این روستا بیشتر زرشک،اناب،زعفران و بادام می باشد.
چهکند، روستایی است در دهستان باقران از توابع بخش مرکزی شهرستان بیرجند، واقع در استان خراسان جنوبی که بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ مرکز آمار ایران، جمعیت آن بالغ بر ۸۹۸ نفر بوده‌است.درخت های غالب درروستای چهکند عناب می باشد اب روستا ازطریق قنات و سد چهکندکه مردم محلی به آن بند ژرف می گویند تامین می شود فاصله این روستا تا شهر بیرجند چیزی در حدود۷کیلومتر میباشد
دهیاری روستای چهکند
حاجی‌آباد منطقه مسکونی است در دهستان باقران از توابع بخش مرکزی شهرستان بیرجند، واقع در استان خراسان جنوبی که بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵ مرکز آمار ایران، که بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ خالی از سکنه اعلام شده‌است.
اوجان روستایی است در دهستان شاخن از توابع بخش مرکزی شهرستان بیرجند، واقع در استان خراسان جنوبی که بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۹۴۲ نفر (در ۲۲۰ خانوار) و طبق سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت آن ۸۳۴ نفر (در ۲۳۸ خانوار) بوده‌است.
خزان نام روستایی است در دهستان شاخن از توابع بخش مرکزی شهرستان بیرجند، واقع در استان خراسان جنوبی که بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۴۵۷ نفر (در ۱۱۴ خانوار) و طبق سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت آن ۲۷۳ نفر (در ۹۸ خانوار) بوده‌است.
شاخن نام روستایی است که مرکز دهستان شاخن ، در شهرستان بیرجند، واقع در استان خراسان جنوبی بوده که بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱٬۴۶۸ نفر (در ۳۹۷ خانوار) و طبق سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت آن ۱٬۳۴۲ نفر (در ۴۲۲ خانوار) بوده‌است.
با وجود آنکه برای رفتن به روستای شاخن دو مسیر اصلی و دو مسیر فرعی خاکی و دو مسیر خر رو وجود دارد، ولی روستای شاخن در ته خط و به نوعی در بن بست قرار گرفته است. اولین مسیر اصلی آن، جاده تمام آسفالته شاخن است که خود از دو سر شاخه است. از سر شاخه سمت شهر بیرجند و آرین شهر ، جاده تمام آسفالته برکوک به اوجان و میریک و شاخن است.طول این مسیر ۱۰۵ کیلومتر است. همچنین از سر شاخه سمت شهر قاین و کلاته بالا، از مسیر جاده خشک به برکوک و شاخن که کلا به طول ۶۹ کیلومتر است. و مسیر اصلی دوم از شهرستان زیرکوه، جاده آسفالته روستای افین به‌سمت عباس آباد زردان و نخرود و جاده شنی سایت شرق می باشد.طول این مسیر از افین تا شاخن ۳۴ کیلومتر است که ۱۲ کیلومتر آن خاکی ولی شن ریزی میباشد. و مسیرهای دیگر جاده خاکی و زیرسازی شده گازار به ورقنه و همچنین جاده خاکی واشان به شاخن است‌. و دو مسیر مال رو (گوسفندرو) شیرخند به شاخن و نوقند به شاخن وجود دارد.
روستای شاخن مرکز دهستان شاخن است .دهستان شاخن از زمان های قدیم شناخته شده بوده و در کتب زیادی از آن به عنوان یکی از بلوک منطقه قهستان یاد شده است که این بلوک روستاهای زیادی از بخش درمیان،‌ درخش و حتی روستاهایی از بخش زیرکوه را شامل می شده است. در حال حاضر با توجه به افزایش جمعیت روستاها و تغییرات وسیع تقسیمات کشوری این دهستان به دو دهستان جدید به نام های دهستان شاخنات به مرکزیت روستای گازار و دهستان شاخن به مرکزیت روستای شاخن می باشد.
روستای شاخن با داشتن ۴۵۰ خانوار ( حدود ۲۵۰۰ نفر)، پرجمعیت ترین روستای دهستان شاخن می باشد.
دمای این روستا در تابستان ها با بیشینه دمای 37 درجه سانتیگراد و در زمستان ها با کمینه دمای 15- درجه سانتیگراد می باشد
رود شاخن که از سالیان سال علاوه بر تأمین آب کشاورزی کشاورزان این روستا مزارع روستاهای پایین دست را نیز آبیاری کرده و به رود خشک متصل می شده است، بر اثر خشکسالی های اخیر به شوره زاری تبدیل شده که علف های هرز آن نیز در حال خشک شدن است.
شغل اکثر مردم روستای شاخن کشاورزی و دامداری است و بیشتر محصولات کشاورزی آن درختان میوه، زرشک، بادام و زعفران است.
قلعه کوه شاخن
سنگ‌نگاره لاخ دل دل
مسجد شاخن
نگارنده : soren
روستای علی‌آباد داوراباد ، روستایی است در دهستان باقران از توابع بخش مرکزی شهرستان بیرجند، واقع در استان خراسان جنوبی که بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ مرکز آمار ایران، جمعیت آن بالغ بر ۱۹۹ نفر بوده‌است.
روستای علی‌آباد لوله ، روستایی است در دهستان باقران از توابع بخش مرکزی شهرستان بیرجند، واقع در استان خراسان جنوبی که بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ مرکز آمار ایران، جمعیت آن بالغ بر ۳۸۹ نفر بوده‌است.
خُنگ شریف روستایی است در دهستان القورات از توابع بخش مرکزی شهرستان بیرجند، واقع در استان خراسان جنوبی که بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۳۵۳ نفر (در ۱۲۸ خانوار) بوده‌است.