فریتیگرن موفق شد تا پیروزی قاطعانه‌ای را در برابر لوپیکینوس در نبرد مارکیانوپل و در سال ۳۷۶ رقم بزند. گوت ها در طول سال ۳۷۷ موفق شدند تا کنترل بسیاری از استان‌های نزدیکِ استان ثروتمند تراکیه را به دست بگیرند. والنس که متوجه وخامت اوضاع شده بود، اسپهبدهای خود یعنی ریکومر و فریگریدوس را برای مهار گوت ها به شرق کوه‌های هایموس می‌فرستد. در نبرد بیدها، ترکیب نیرو های نیمۀ غربی و شرقی امپراتوری به سختی توانست در برابر شمار بسیاری از گوت‌ها ایستادگی کند، که باعث شد تا گوت‌ها برای بازسازی و بهبودی دوباره به یک دژ واگن عقب‌نشینی کنند. والنس در این لحظه ساترنینوس را برای پشتیبانی از ترایانوس به صحنه نبرد گسیل می‌کند. ساترنینوس و ترایانوس به امید اینکه آنها را در زمستان ۳۷۷/۸ به گرسنگی مفرط دچار کنند، تعدادی استحکامات برای مهار اردوگاه گوت‌ها ساختند تا آنها را به یک نبرد میدانی باز وادار کند. فریتیگرن از ترک واگن خود سر باز زد، و اتفاقا موفق شد تا برای درخواست کمک از سواره نظام‌های آلانی و هونی اقدام کند. ساترنینوس نتوانست محاصره خود را بیشتر طول دهد، و ناچار شد و تا عقب‌نشینی کند. با عقب نشینی آنها، گوت‌ها یکبار دیگر به آزادی حرکت رسیدند و حومه‌شهر را غارت کردند. گوت ها در تابستان سال۳۷۷ موفق شدند تا دوباره به منطقه‌ی هلسپونت و دریای سیاه دسترسی پیدا کنند. آنها دیبالتوم و آگوستا تراژانا را غارت کردند و فریگیدروس را ناچار ساختند تا به ایلیریا عقب‌نشینی کند. گوت‌ها اکنون خود کنستانتینوپل را تهدید می‌کردند، و این والنس را ناچار ساخت تا نیروهای قابل توجهی را از جبهه‌ی پارس بیرون کرده و در نتیجه امتیازات فراوانی را به ساسانیان اعطا کند. بنا بر سقراط بیزانسی، شهروندان پایتخت والنس را به نقض امنیت آنها متهم کرده و او را مصر ساختند تا در برابر یورش‌گران بایستد. در ۱۲ ژوئن، والنس نیرو‌های خود را به مِلانتیاس حرکت داده، و سپس سباستیانوس را به همراه سپاهی پیشرفته برای رویارویی با تیره‌های مختلف گوت‌ها گسیل می‌کند. سباستیانوس پیروز‌مندانه شماری از قبایل غارت‌گران را در هم کوبید و فریتیگرن را ناچار ساخت تا نیرو های خود را در کابایل استوار کند. گراتیان در شمال و در لشکر‌کشی‌های خود علیه آلامان‌ها (نبرد آرژانتوواریا) اسیر شد و نتوانست از والنس - که انتظار داشت گراتیان در ژوئن یا جولای با گوت‌ها درگیر شود - پشتیبانی کند. وقتی والنس نوداد یافت که گوت‌ها در حال حرکت به سوی آدریانوپل هستند، رخت بر بست و حرکت کرد تا با آنها دیدار کند. دور و بر ۷ آگوست، ریکومر با پیامی مضمون بر اینکه گراتیان در حال نزدیک شدن است از اردوگاه غرب بازگشت. بنابر آمیانوس، ویکتور به والنس هشدار داد تا منتظر گراتیان بماند، درحالیکه سباستیانوس او را به یک حمله آنی وا داشت. فریتیگرن در شبانگاه ۸ آگوست فرستندگانی را با دو پیام فرستاد. نامه نخست مضمون بر پیشنهاد صلح و یک اتحاد نظامی را در برابر تبادل ارض در تراکیه بود، و دومی به طور خصوصی خطاب به والنس بود، که به او اطمینان داد که او واقعا آرزوی صلح داشت، اما از والنس خواست تا مجهز و بسیج بماند، تا او، یعنی فریتیگرن، بتواند مردمش را برای حفظ صلح متقاعد کند. والنس این درخواست را رد کرده و در همان روز برای درگیر شدن با گوت‌ها حرکت کرد. فریتیگرن توانست تا با این مذاکرات صلح، اندکی مهلت برای خود کسب کند تا سواره‌نظامیان همپیامنش گرتونگی برسد. در نبرد پیش‌رو آدریانوپل، گوت‌ها پیروزی قاطعی در برابر ارتش روم به دست آوردند. ارتش روم قلع و قمع شد و خسارات فراوانی بر جای گذاشت. والنس در پسایند این نبرد (پس از به پایان رسیدن این نبرد) کشته شد. فریتیگرن خود شهر آدریانوپل را محاصره کرد، اما پیروز نشد، چرا که مردم این شهر در برابر غارت‌گران با تمام قوا ایستادگی کردند.