moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
الف) استاندارد: مؤسسه استاندارد معمولاً سازنده را ملزم به نوشتن اطلاعات لازم روی بدنه می‌نماید، به همین دلیل روی بدنه خاموش‌کننده‌ها، اطلاعاتی از قبیل نوع مواد اطفائی، ظرفیت، موارد استفاده و طرز کار با آن را بر روی برچسب نوشته یا به صورت نقاشی کشیده شده بر روی خاموش‌کننده نصب می‌کنند.
ب) حروف: شاید امکان خواندن نوشته‌های خارجی برای همه استفاده‌کنندگان وجود نداشته باشد، بنابراین از بعضی حروف که نماینده یک گروه از مواد قابل اشتعال می‌باشد استفاده و از خاموش‌کننده مذکور می‌توان برای اطفاء حریق آن‌ها استفاده کرد.
حرف A این حرف معمولاً روی بدنه خاموش‌کننده‌ای که برای حریق جامدات مانند چوب، کاغذ، پارچه و مقوا مناسب است نوشته می‌شود.
حروف A.B این حروف معمولاً روی بدنه خاموش‌کننده‌ای که برای حریق جامدات معمولی مانند موارد بالا و مایعاتی از قبیل نفت و بنزین و . . . مناسب است نوشته می‌شود.
حروف A .B.C این حروف معمولاً روی بدنه خاموش‌کننده‌ای که پودر آن مناسب برای سه گروه آتش‌سوزی جامدات و مایعات که ذکر شد به اضافه وسایل الکتریکی است استفاده می‌شود.
حروف B.C این حروف معمولاً روی بدنه خاموش‌کننده‌ای که برای آتش‌سوزی مایعات و وسایل الکتریکی مناسب است نوشته می‌شود.
ج) شناسایی از روی قطعات دستگاه ۱) خاموش‌کننده گاز CO۲ دارای بدنه‌ای یک تکه، بدون درز و نازلی قیفی شکل است. ۲) خاموش‌کننده محتوی آب دارای نازلی با قطر کم است. ۳) خاموش‌کننده محتوی کف مکانیکی دارای نازلی با سوراخ‌های هواکش است. ۴) خاموش‌کننده محتوی پودر دارای نازلی معمولی می‌باشند.
د) شناسایی نوع خاموش‌کننده از طریق رنگ بدنه سیلندر ۱) خاموش‌کننده محتوی آب به رنگ آبی۲) خاموش‌کننده محتوی پودر به رنگ قرمز۳) خاموش‌کننده محتوی گاز CO۲ به رنگ مشکی ۴) خاموش‌کننده محتوی هالوژنه به رنگ سبز ۵) خاموش‌کننده محتوی کف به رنگ زرد یا کرم رنگ
نوع خاموش‌کننده جامدات مایعات قابل اشتعال گازهای قابل اشتعال وسایل برقی فلزات قابل اشتعال آب ++ - - - - کف + + + - - - پودر شیمیایی + + + + + - پودر خشک - + + + - CO۲ - + + + + - مواد هالوژنه - + + + -
۱) حداکثر در ارتفاع۱/۵ متری از سطح زمین نصب گردد. چنانچه وزن خاموش‌کننده بیشتر از ۱۸ کیلوگرم باشد حداکثر در ارتفاع ۱ متری سطح زمین نصب گردد. ۲) در نزدیکی ورودی و خروجی‌ها قرار گیرد. ۳) مسیر جهت دسترسی، کوتاه و خالی از وسایل دست و پاگیر و مزاحم باشد. ۴) در مکانی نصب گردد که امکان صدمات فیزیکی به آن را به حداقل برساند. ۵) سیلندر در فضای باز و در مقابل تابش مستقیم نور خورشید یا برف و باران قرار نگیرد. ۶) باید دقت داشت که خاموش‌کننده در فاصله‌ای دورتر از مواد مخاطره آمیز نصب شود. ۷) وقتی که خاموش‌کننده بر روی دیوار نصب می‌شود باید از بستهای مخصوص استفاده شود. ۸) توزیع یکنواخت صورت پذیرد.
مهمترین نکته در مورد خاموش‌کننده‌های آتش‌نشانی این است که بدانید هر خاموش‌کننده برای اطفاء نوع خاصی از آتش‌سوزی‌ها مناسب است؛ بنابراین شما می‌بایست قبلاً بر اساس نوع ماده‌ای که ممکن است دچار آتش‌سوزی گردد نسبت به تهیه خاموش‌کننده مناسب اقدام نمایید.
حرف مبین هدف آتش‌نشانی بسته به نوع آن، در سیستم بین‌المللی (به جز آمریکا) به صورت زیر است:
در استاندارد رنگ کپسول‌ها باید به سه نکته اذعان کرد:
۱- خونسردی خود را در هر حال حفظ نمایید. ۲-در فضاهای روباز پشت به باد و در فضاهای بسته جلوی درب ورود یا خروج بایستید. ۳-ضامن (پین) دستگیره را از محل خود خارج نمایید. ۴- سر پاشنده شلنگ کپسول را در دست گرفته و به طرف آتش نشانه‌گیری نمایید. ۵- دستگیره کپسول را به آرامی فشار دهید ۶- ماده خاموش کننده را به شکل جارو کردن روی ماده مشتعل بریزید (توجه کنید که سر پاشنده شلنگ باید به سمت پایین باشد)
باید دانست که هر کپسولی کجا استفاده می‌شود؛ مثلاً کاربرد کپسول آب برای آتش‌سوزی برقی یا نفتی اشتباه است.
محمدعلی دشتی متخلص به «فایز» و مشهور به فایز دشتی، شاعر دوبیتی‌سرای جنوب ایران به سال ۱۲۵۰ قمری (۱۲۱۳ خورشیدی) در کردوان عُلیا روستایی در منطقه دشتی قدیم متولد گردید که امروزه یکی از روستاهای بخش کاکی در شهرستان دشتی استان بوشهر است. وی پس از هشتاد سال زندگی در سال ۱۳۳۰ قمری (۱۲۸۹ ش) در روستای گزدراز درگذشت و جسدش را پس از چند ماهامانت بنا به وصیت وی به نجف منتقل نموده و در آنجا دفن کردند.
در بعضی از تصنیفات قدیمی ترانه‌هایش از روی کم‌دقتی گاه او را فایز دشتستانی نامیده‌اند که "فایز دشتی" صحیح است و جایی برای مناقشه باقی نمی‌گذارد. چرا که فایز از اهالی دشتی بوده و نه دشتستان که نام ناحیه همجوار او است و از دشتی وسیع‌تر و شناخته‌شده‌تر بوده‌است.
بی گمان وی پس از باباطاهر همدانی، شاعر قرن پنجم، از بزرگ‌ترین و معروف‌ترین دوبیتی‌سرایان ایران است. پدرش مظفر، فرزند حاج درویش از روستای کردوان بود و نسل اندر نسل ریاست این روستا را عهده‌دار بودند. همچنین سلسله نسب فایز به «فارس بن شهبان» یکی از مشایخ آل برنجه، می‌رسد. فایز دشتی تحصیلات خود را در زادگاهش کردوان علیا و سپس بردخون که دارای حوزهٔ علمیه بوده‌است آغاز کرد و قرآن و چند کتاب دیگر را به وسیلهٔ معلمان و مکتب‌داران محلی آموخت. بعد از آن به روستای خود بازگشت و تحصیلات خود را پیش یکی از مشایخ محلی به نام «شیخ احمد عاشوری» در سطح بالاتری ادامه داد. وی در دربار محمد خان دشتی که خود نیز طبع شاعری داشت و مشغول به سرودن و ترویج علم بود و کتابت می‌کرد مشغول به شعر گفتن و ترویج علم شد. پس از کشته شدن محمد خان، فایز به گزدراز (روستایی نزدیک به خورموج) رفت.
فایز دشتی را در حقیقت می‌توان نماینده شعرهای فولکلوریک و ادبیات عوام و بومی محسوب کرد و او را با احساس‌ترین شاعر عوام و مردمی خواند و اگر گاهی در اشعار فایز، قافیه و وزن مختل است بر او ایرادی نیست، زیرا که محتوای دوبیتی‌های وی از بس پرمعنا و پراحساس است جز اهل فن، کمتر کسی متوجهٔ نقایص شعرهایش می‌شود. محمدعلی فایز شبان دشت‌های دشتی، بی‌گمان از چهره‌های درخشان ادب مردمی ایران است. هر چند او در زمرهٔ شاعران بی شناسنامه محسوب می‌شود، اما، گمنامی‌اش نه چندان است که بر احساس لطیف و ذوق سرشار شاعرانه‌اش سرپوش بگذارد و نام و اشعارش را در خاطره‌ها، به دست فراموشی بسپارد. شماره دوبیتی‌های فایز به درستی معلوم نیست، در برخی جزوه‌ها تعداد دوبیتی‌های این شاعر را به تفاوت بین ۱۳۴ ـ ۲۷۹ ـ ۲۸۲ ـ ۳۳۲ ذکر کرده‌اند.
وی از بزرگترین دوبیتی سرایان ایرانی می‌باشد. دوبیتی‌های وی سیاق فهلویات قدیم را دارد و پس از اشعار باباطاهر همدانی بخصوص در ادبیات و فرهنگ عامه شناخته شده‌است. البته تفاوت ماهوی اش با اشعار باباطاهر این است که به جای سوز راستین و عرفانی و معنوی اشعار باباطاهر اشعارش از سوز هجران تعلق مجازی و دربردارنده درد زمانه و بر مبنای درد روستایی می‌باشد و ارزش فولکلوریکی در فرهنگ عامه دارد. او تقریباً در همه دوبیتی‌هایش از تخلص بهره می‌گیرد و بیشتر از هر چیز عشق به پری و بیان سوز هجرانش را به نمایش می‌گذارد.
از دوبیتی‌های اوست:
دو عدد دوبیتی‌ زیر از فایز در تصنیف "خم زلف" در آلبوم یاد ایام اثر محمدرضا شجریان استفاده شده‌اند:
وی احیاگر دوبیتی سرایی جنوب بوده و بیشتر دوبیتی سرایان جنوب به پیروی از وی دوبیتی سروده‌اند؛ که از جمله آنها:
سلنا کوینتانیلا پرز ؛ (۱۶ آوریل ۱۹۷۱–۳۱ مارس ۱۹۹۵) خواننده پاپ، ترانه‌سرا، رقاص، مدل، طراح مدل، بازیگر و تهیه‌کننده آمریکایی-مکزیکی بود که به‌عنوان ملکهٔ موسیقی تهانو شناخته می‌شد.
مشارکت وی در موسیقی و مد که «ملکه موسیقی Tejano» نامیده می‌شود، وی را به یکی از مشهورترین سرگرمی‌های مکزیکی-آمریکایی در اواخر قرن ۲۰ تبدیل کرد. مجله بیلبورد او را به عنوان پرفروش‌ترین هنرمند لاتین دهه ۱۹۹۰ معرفی کرد، در حالی که همکاری پس از مرگ وی با لوازم آرایشی MAC به پرفروش‌ترین مجموعه مشاهیر در تاریخ لوازم آرایشی تبدیل شد. رسانه‌ها او را به دلیل انتخاب لباسش «Tejano Madonna» نامیدند. او همچنین در میان تأثیرگذارترین هنرمندان لاتین در همه زمان‌ها قرار دارد و به دلیل منجنیق کردن یک ژانر موسیقی به بازار اصلی جریان دارد.
وی کوچکترین فرزند خانواده کوئینتانیلا بود و در سال ۱۹۸۱ به عنوان عضوی از گروه Selena y Los Dinos که شامل خواهر و برادر بزرگترش A.B نیز بود، در صحنه موسیقی حضور یافت. Quintanilla و Suzette Quintanilla. وی ضبط را به صورت حرفه ای از سال ۱۹۸۱ آغاز کرد. در دهه ۱۹۸۰، او اغلب مورد انتقاد قرار گرفت و به دلیل اجرای موسیقی Tejano - ژانر موسیقی تحت سلطه مردان - از رزرو در اماکن مختلف تگزاس امتناع شد. با این حال، محبوبیت او بعد از برنده شدن جایزه موسیقی Tejano برای خواننده زن سال در سال ۱۹۸۷، که ۹ بار متوالی برنده شد، افزایش یافت. او در سال ۱۹۸۹ با EMI Latin قرارداد امضا کرد و در همان سال اولین آلبوم خود را منتشر کرد، در حالی که برادرش تهیه‌کننده و ترانه‌سرا اصلی موسیقی او شد.
سلنا در ۳۱ مارس ۱۹۹۵، ۱۶ روز قبل از تولد ۲۴ سالگی، توسط یولاندا سالدیوار، دوست او و مدیر سابق بوتیک‌های سلنا و غیره مورد اصابت گلوله قرار گرفت. هنگامی که سلدیور قصد فرار داشت و تهدید به خودکشی شد، توسط پلیس در گوشه ای قرار گرفت، اما متقاعد شد که خود را رها کند. وی به جرم قتل متهم شد و پس از ۳۰ سال به حبس ابد با احتمال آزادی مشروط محکوم شد. دو هفته بعد، فرماندار تگزاس (و رئیس‌جمهور آینده ایالات متحده) جورج دبلیو بوش روز تولد سلنا را به عنوان روز سلنا در تگزاس اعلام کرد. آلبوم کراس اوور پس از مرگ او، Dreaming of You (1995)، در بالای بیلبورد ۲۰۰ آغاز به کار کرد و سلنا را به اولین هنرمند لاتین تبدیل کرد. در سال ۱۹۹۷، کمپانی برادران وارنر فیلم سلنا را دربارهٔ زندگی و حرفه وی منتشر کرد که در آن جنیفر لوپز در نقش سلنا و لوپه اونتیوروس در نقش سالدیور بازی می‌کرد. سلنا حدود ۳۰ میلیون رکورد در سراسر جهان فروخته‌است، و این وی را به یکی از پرفروش‌ترین هنرمندان زن در موسیقی لاتین تبدیل کرده‌است.
سلنا کوچک‌ترین فرزند یک زن و شوهر آمریکایی-مکزیکی بود
وی در ۱۶ آوریل ۱۹۷۱ در لیک جکسون تگزاس زاده شد و در ۳۱ مارس ۱۹۹۵ درگذشت.
سلنا نخستین آلبوم خود را در سن ۱۲سالگی منتشر ساخت. وی در سال ۱۹۸۷ به‌عنوان بهترین خوانندهٔ زن، برندهٔ جایزهٔ موسیقی تهانو شد. او پس از چند سال، قرارداد ضبط خود را با گروه ای‌ام‌آی منعقد کرد. پس از آن، وی در سراسر جهان و به ویژه در کشورهای اسپانیایی‌زبان شهرت پیدا کرد.
سلنا در سن ۲۳ سالگی و پس از این که توسط طرفداران «یولاندا سالدیوار» به قتل رسید، در آمریکای شمالی مشهور شد. در ۱۲ آوریل ۱۹۹۵ و پس از گذشت ۲ هفته از مرگ او، به دستور جورج دبلیو بوش، فرماندار وقت تگزاس، زادروز سلنا را در آن ایالت به‌عنوان «روز سلنا» نام‌گذاری کرد.
وارنر بروز در سال ۱۹۹۷ فیلم سلنا را براساس زندگی شخصی او و با نقش‌آفرینی جنیفر لوپز تولید کرد. زندگی سلنا هم‌چنین مبنای موسیقی سلنا بوده‌است. در ژوئن ۲۰۰۶، جشن یادبود سلنا با نصب مجسمهٔ او در یکی از موزه‌های تگزاس همراه شد و امروزه در طول یک هفته، صدها نفر از طرفدارانش از آن بازدید می‌کنند.
در طول کودکی، سلنا به سازمانهایی مانند Toys for Tots کمک کرد. او در جامعه لاتین ایالات متحده فعال بود و از مدارس محلی بازدید می‌کرد تا با دانش آموزان در مورد اهمیت آموزش صحبت کند. وی در دبیرستان فولمور جونیور در آستین، به دویست دانش آموز دبیرستانی در مورد نگرش‌های مثبت و تعیین اهداف زندگی در زندگی بزرگسالان آنها آموزش داد. سلنا از کودکان خواست که در مدرسه بمانند، و الکل و مواد مخدر آنها را در هیچ‌کجای زندگی سوق نخواهد داد. اوقات فراغت خود را صرف کمک به جامعه خود می‌کرد. سلنا در جشن واشینگتن دی سی برای جشن تشکیل هیئت مدیره هیسپانیک کنگره شرکت کرد. به دنبال پس از طوفان اندرو، سلنا با اجرای یک کنسرت به نفع هوستون به قربانیان در فلوریدا کمک کرد.
زند زیرین یا اولنا یکی از دو استخوان طویلی است که در ساعد قرار دارد و مچ دست را به آرنج متصل می‌نماید و به بدن نزدیکتر است. در قسمت دیستال این استخوان (نزدیک به مچ) زائده‌ای به نام زائده نیزه‌ای (استیلوئید) وجود دارد. این استخوان در بالا با استخوان بازو (هومروس)، در کنار با زند زبرین (رادیوس) و در پایین با استخوان‌های مچ دست مفصل می‌شود.
زند زیرین موازی استخوان زند زِبَرین بوده و در قسمت داخلی ساعد و در طرف انگشت کوچک دست قرار گرفته‌است. طول آن از استخوان زند زبرین بیشتر است.
بالاترین قسمت زند زیرین در قسمت جلو کمی برجسته شده و زائده تاجی (کورونوئید) را می‌سازد. سطح خارج بالاترین قسمت استخوان اولنا مقعر بوده و به آن شیار زند زبرین می‌گویند. در داخل شیار زند زبرین سر استخوان زند زبرین قرار گرفته و مفصل زندزبرین‌زیرین (رادیواولنار) بالایی یا پروگزیمال را می‌سازد.
پایینترین قسمت استخوان زند زیرین کمی برجسته شده و به آن سر استخوان می‌گویند. در پایین ترین قسمت سر استخوان زند زیرین یک برجستگی به نام زائده نیزه‌ای زند زیرین قرار دارد.
این استخوان دو انتها و یک تنه دارد. انتهای فوقانی دو زائده دارد که یکی در قسمت خلفی است و زائده آرنجی نامیده می‌شود که بلندتر است. زائده کوتاه‌تر در قسمت قدامی است و زائده منقاری نامیده می‌شود.
یک سطح مفصلی مقعر بین این دو برآمدگی است که فرورفتگی قرقره ای یا حفره سینی‌شکل نامیده می‌شود. در سطح خارجی قسمت فوقانی یک سطح مفصلی کوچک مقعر به نام فرورفتگی زند زبرینی وجود دارد که محل مفصل شدن زند زبرین است. در انتهای تحتانی یک زائده نیزه‌ای داشته و توسط دیسکی با استخوان‌های مچ دست مفصل می‌گردد. تنه استخوان در سه چهارم فوقانی دارای سه کنار و سه سطح است و در قسمت تحتانی استوانه‌ای‌شکل می‌باشد.
انتهای بالایی استخوان زند زیرین به سمت پشت و بالا رفته و یک زائده قوسی شکل را می‌سازد که به آن سرآرنج (اوله‌کرانون) می‌گویند. سطح قدامی یا جلویی زائده سرآرنج به صورت مقعر بوده و پوشیده از غضروف مفصلی است. به این کوژی، شیار قرقره‌ای (ناچ تروکلئار) هم می‌گویند. به سطح پشتی سرآرنج زردپی ماهیچه سه‌سر بازویی می‌چسبد.
زَند زِبَرین یا رادیوس استخوانی است بلند در سمت خارجی ساعد که موازی زند زیرین (اولنا) بوده و مچ دست را به آرنج متصل می‌نماید.
زند زبرین به منظور ایجاد حرکت، حول محور استخوان زند زیرین، در مفاصل زندزبرین‌زیرین (رادیواولنار) نزدیک (پروگزیمال) و دور (دیستال) می‌چرخد.
این استخوان در بالا با کاپیتلوم استخوان بازو و در دیستال با استخوان‌های زند زیرین و استخوان‌های مچ دست (استخوان هلالی و ناوی) مفصل می‌شود. همان‌طور که زند زیرین در ساختن آرنج نقش مهم‌تری بازی می‌کند به همان‌ترتیب زند زبرین در تشکیل استخوان مچ دست نقش مهم‌تری دارد.
این استخوان دو انتهای پروگزیمال و دیستال و یک تنه دارد. انتهای فوقانی به سر موسوم است و سطح فوقانی آن یک فرورفتگی به نام جام زند زبرین دارد. جام زند زبرین با لقمه استخوان بازو مفصل می‌شود. سر استخوان استوانه‌ای شکل است. قسمت داخلی سر با دیگر استخوان ساعد مفصل می‌گردد. گردن قسمتی است که زیر سر قرار دارد. یک برجستگی به نام برجستگی زند زبرینی در طرف داخلی استخوان، زیر گردن قرار دارد.
انتهای تحتانی زند زبرین با دو سطح مفصلی که توسط ستیغی از هم جدا می‌شوند به استخوان‌های مچ دست ارتباط پیدا می‌کنند. انتهای تحتانی همچنین یک برآمدگی مشخص به نام زائده نیزه‌ای و یک سطح مفصلی به نام بریدگی زند زیرینی دارد. تنه استخوان زند زبرین تقریباً سه گوش بوده و دارای یک خمیدگی نیز هست.
زند زبرین در چهار ناحیه مفصل می‌شود:
شکستگی انتهای زند زبرین یکی از شایع‌ترین شکستگی‌های استخوان‌های بدن است.
آرتور راکهام (۱۸۶۷-۱۹۳۹) نقاش آبرنگ و تصویرگر کتاب انگلیسی بود که به دلیل نقاشی‌های خیالی و عجیب گروتسکیش (صور عجایب) برای کتاب‌های داستان‌های پریانی Fairy Tales شهره بود.
آرتور راکهام در ۱۹ سپتامبر ۱۸۶۷ در لندن زاده شد. در ۱۶ سالگی و به دلیل بیماری مجبور به ترک تحصیل شد و پس از آن به استرالیا سفر نمود. او پس از بازگشت به لندن و در ۱۸ سالگی به عنوان دفتردار مشغول به کار شد و در همان زمان در یک دورهٔ هنری شبانه در مدرسه هنر لمبث Lambeth School of Art. شرکت نمود. در ۱۸۹۲ راکام به عنوان تصویرگر در هفته نامهٔ "وست‌مینستر باجت" The Westminster Budget استخدام شد و یک سال بعد از آن شروع به کشیدن تصاویر برای کتاب‌ها نمود.
راکهام از جوهر سیاه و آبرنگ برای تصویرسازی‌های خود استفاده می‌کرد و تا پایان دههٔ ۱۸۹۰ دارای سبکی مخصوص به خود شده بود که کاملاً با فرایند جدید چاپ به صورت چهاررنگ، اختراع نوینی که هنر تصویرگری کتاب را متحول ساخته بود، همخوانی داشت. همچنین بیشتر کارهای او دارای فضایی فانتزی با جزئیاتی طبیعت‌گراییی و نسبتاً گوتیک‌وار و وهم‌آلود بود که از بهترین نمونه‌های آن می‌توان به تصویرسازی‌های او برای کتاب‌های "پیتر پن در کنزینگتون گاردنز" (۱۹۰۶)، "ماجراهای آلیس در سرزمین عجایب" (۱۹۰۷) و "داستان‌های پریان هانس کریستین اندرسون" (۱۹۳۲) اشاره نمود.
آرتور راکهام در سپتامبر ۱۹۳۹ بر اثر بیماری سرطان در سوری انگلستان درگذشت.
نسترن حَکَمی (زادهٔ ۱۳۳۰ در کرمانشاه) فرهنگ‌نویس، مترجم و محقق ایرانی است. او خواهر نسرین حکمی است.
نسترن حکمی متولد ۱۳۳۰ خورشیدی است. وی در کرمانشاه و در خانواده‌ای فرهنگی دیده به جهان گشود. به گفته خود او، خانه آنها از همان ابتدا آکنده از کتاب و مجله بود و پدرشان در تربیت خانواده نقش اساسی داشت. او پدرش را نخستین استاد خود می‌داند. وی به توصیه پدرش، در حین گذراندن دوران دبستان تا دبیرستان، به یادگیری زبان نیز اهتمام داشت. وی به سال ۱۳۵۴ خورشیدی کرمانشاه را به جهت شرکت در مدرسه عالی ترجمه در تهران، ترک کرد تا مدرک کارشناسی ترجمهٔ انگلیسی را اخذ کند. نسترن در این مؤسسه که بعد از انقلاب مصادره و به دانشکدهٔ ادبیات فارسی و زبان‌های خارجیِ دانشگاه علامه طباطبایی تغییر نام یافت، شروع به تحصیل کرد. او بیشتر استادان خود در این دوره را اساتیدی از ایرلند و انگلیس معرفی می‌کند. او از میان استادان فارسی‌زبان خود به دکتر منوچهر آریان پور کاشانی اشاره کرده‌است. وی پس از فارغ‌التحصیلی، به آموزش زبان در آموزشگاه‌ها و مدارس پرداخت و در سال ۱۳۵۹ به جهت اصلاحاتی در آموزش و پرورش، بیکار شد. او توانست در سال ۱۳۶۷ در دانشگاه بهشتی به عنوان استاد زبان پذیرش شود و به مدت هشت سال در گروه علوم پزشکی این دانشگاه زبان به تدریس پرداخت.
گفتنی است وی پس از پایان تحصیلات دانشگاهی برای تکمیل زبان انگلیسی راهی انگلستان شد. در دوران دانشجویی دبیر دبیرستان‌های تهران و پس از اتمام تحصیلات به مدت ۹ سال مدرس زبان انگلیسی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی بود و همزمان از سال ۵۹ با همکاری غلامحسین صدری افشار و نسرین حکمی به کار فرهنگ‌نویسی، مترجمی و ویراستاری مشغول است.
از تحصیلات او می‌توان به موارد ذیل اشاره کرد:
سمت‌های شغلی او عبارتند از:
آثار تألیفی او عبارتند از:
وی ترجمه مقاله‌هایی از Scientific American, Britannica, Soviet Literature Popular Science و چاپ مقاله‌هایی در مجله‌های هُدهُد - چیستا - دانش و مردم را در کارنامه خود دارد.
ویرایش‌های او عبارتند از:
وی در بیست‌ویکمین دورهٔ جایزهٔ ترویج علم؛ طی یک بیانیهٔ هیئت مدیره انجمن ترویج علم، مورد تقدیر قرار گرفت و حکمی به پاس فعالیت در عرصه دانش زبان‌شناسی و علوم اجتماعی را دریافت کرد که به جایزه ترویج علم شهره است. کتاب فرهنگ فارسی امروز او که به کوشش و تلاش غلامحسین صدری افشار و خواهرش نگارش یافته‌است، توانست در هفدهمین دوره از کتاب سال جمهوری اسلامی ایران، برنده جایزه کتاب سال بشود.آینه دوران: گزارش سی و شش دورهٔ جایزهٔ کتاب سال جمهوری اسلامی ایران، تهران: خانه کتاب، ۱۳۹۷
پَن لوکوپنی گربه سانان (FPLV) یک بیماری ویروسی خطرناک است که می‌تواند تمامی گونه‌های اهلی و وحشی گربه سانان را مبتلا کند. این ویروس باعث ایجاد عفونت‌های شدید شده و به شدت مُسری است. این بیماری بر دستگاه گوارش، دستگاه عصبی و سیستم ایمنی بدن حیوان مبتلا تأثیر می‌گذارد و یکی از اولین تأثیرات این بیماری کاهش تعداد گلبول‌های سفید در حیوان است.
این ویروس علاوه بر گربه سانان می تواتد برخی دیگر از گونه‌های نزدیک به گربه سانان مانند راسو و راکون‌ها را نیز آلوده کند.
اگر درمان یا واکسیناسیون انجام نگیرد، در صد در صد موارد باعث مرگ بچه گربهها می‌شود. برای جلوگیری، در ۲ ماهگی واکسیناسیون «تریکت» (واکسن سه‌گانه گربه) باید انجام شود.
عامل بیماری یک ویروس DNA تک رشته‌ای از خانواده پاروو ویریده (Parvoviridae) می‌باشد که گروهی کوچک ولی در عین حال مقاوم اند زیرا غشا ندارند. تنها راه مؤثر ترکیبات هیپوکلریدسدیم (وایتکس) و شعله دادن می‌باشند.
تقریباً ۹۰٪ گربه‌ها در یکسال اول زندگی به پن لکوپنی مبتلا می‌شوند که برخی روند حاد و کلینیکی و برخی تحت کلینیکی دارند. واکسیناسیون امروزه باعث محدود شدن بیماری شده‌است. حیوان بهبود یافته تا آخر زندگی ایمن می‌باشد. در بچه گربه‌های زیر ۶ ماه بیماری اغلب عوارض سیستمیک و عصبی و در بالغین عمدتاً انتریت و لکوپنی دارد.
در هر نقطه ای که ضدعفونی نشده احتمال حضور این ویروس وجود دارد. برخی از بچه گربه‌ها از طریق انتقال آنتی‌بادی‌ها از مادر خود طی دوران جنینی دارای ایمنی موقتی هستند و برخی دیگر پس از مواجهه با ویروس یا طی واکسیناسیون نسبت به این بیماری به مدت طولانی ایمن می‌شوند. گربهٔ بیمار مقادیر زیادی از ویروس را در کلیهٔ ترشحات بدنی از جمله بزاق، مخاط، استفراغ، ادرار و مدفوع منتشر می‌کند و حتی بعد از بهبود بالینی ممکن است تا ۶ هفته ناقل بیماری باشد و ویروس را انتقال دهد. ویروس ممکن است از طریق اشیا و وسایل حیوان، غذاها، مو، حشرات یا انسان به حیوان سالم انتقال یابد.
این ویروس مانند سایر پاروو ویروس‌ها بسیار مقاوم بوده و می‌تواند تا مدت زیادی بر روی اشیا باقی مانده و در شرایط محیطی مناسب تا بیش از یک سال زنده بماند. برای ایجاد بیماری، ویروس باید از طریق بینی یا دهان وارد بدن حیوان سالم شود. ابتلا یا عدم ابتلا حیوان به بیماری بستگی به تعداد ویروس وارد شده به بدن و وضعیت و توانایی مقابلهٔ دستگاه ایمنی حیوان دارد.
ویروس در ناحیه گره‌های لنفاوی اوروفارینژیال (Oropharyngial) تکثیر اولیه انجام می‌دهد و ویرمی رخ می‌دهد. متعاقب آن در بافت‌هایی که در آن‌ها تکثیر میتوز زیاد است مانند مغزاستخوان، کریپت‌های روده، بافت لنفاوی و … وارد شده و اثرات سایتوپاتیک دارد و سلول را از بین می‌برد و شاهد انتریت و ضعف سیستم ایمنی خواهیم بود.
در بچه گربه‌ها سیستمیک است چون اغلب سلول‌ها تقسیم میتوز دائمی دارند. پس از ورود عامل بیماری در بیماران مقاوم و دارای سیستم ایمنی قوی، بیماری به شکل تحت کلینیکی رخ می‌دهد.
عموماً گربه‌های زیر یک سال مبتلا به این بیماری می‌شوند اما گربه‌های بزرگ‌تر هم در خطر ابتلا هستند. شدت بروز بیماری و نوع علایم آن به برخی فاکتورها از جمله سن و نوع گونهٔ حیوان، تعداد ویروس وارد شده به بدن، وضعیت دستگاه ایمنی و واکسیناسیون حیوان و سایر عفونت‌ها و بیماری‌ها و میزان سلامتی حیوان بستگی دارد.
علائم بالینی معمولاً پس از ۴–۶روز پس از ابتلا آغاز شده و طی ۲–۱۴روز ظاهر می‌شوند. ویروس به بافت‌ها و سلول‌های با میزان تکثیر بالا حمله کرده و آن‌ها را آلوده و نابود می‌کند. از جمله این بافت‌ها می‌توان به مغز استخوان، بافت‌های لنفوئیدی، سلول‌های پوششی روده و در حیوانات بسیار جوان، بافت‌های مغزی و شبکیه اشاره کرد. ویروس در ابتدا به سلول‌های پوششی و سطحی دستگاه گوارش حمله می‌کند و در ادامه باعث نابودی کامل بافت و صدمات بیشتر و گسترده‌تر می‌شود.
در صورت بروز این بیماری در گربه‌های باردار احتمال سقط جنین یا ایجاد مشکلات فیزیکی و ساختاری در بدن جنین یا نوزادان وجود دارد.
بی اشتهایی حیوان
خستگی و بیحالی
اسهال آبکی و خونی (اسهال خونی در سگ‌های مبتلا شایع تر است)
استفراغ (در گربه‌ها شایع تر است)
تغییرات در غلظت الکترولیت‌ها و مجموع پروتئین‌ها در خون
لوکوپنی (کاهش تعداد گلبول‌های سفید)
لمفوپنی (کاهش تعداد لنفوسیت‌های خون)
نوتروپنی (کاهش تعداد نوتروفیل‌های خون)
ترومبوسیتوپنی (کاهش میزان پلاکت‌های خون)
سایر نشانه‌ها شامل این موارد هستند: تب، کاهش انعطاف پوست، درد شکم، افتادگی سر، عدم تعادل در بدن و پاها، التهاب ملتحمه چشم‌ها، آبریزش بینی
در موارد حاد و پیشرفته انعقاد درون رگی منتشر، هایپوترمی (سرمازدگی) و شوک سپتیک بروز می‌کند.
۱. لکوپنی شدید در حدود ۵۰ تا ۳۰۰۰ در هر میکرولیتر که در حالت طبیعی باید بیش از ۶۰۰۰ باشد.
۲. تست‌های ELISA و ImmunoChromatography
حیوانی که واکسینه شود ممکن است تا ۳ ماه ویروس را از طریق ادرار و مدفوع دفع کند.
گربه‌های مبتلا یا مشکوک به بیماری باید فوراً در محیطی مجزا قرنطینه شده و درمان سریع و تهاجمی و موارد ذیل آغاز شود:
استفاده از آنتی‌بیوتیک‌ها
تزریق مایعات و الکترولیت‌ها
استفاده از داروهای ضد تهوع (Antiemetic)
تزریق ویتامین ب
تزریق و انتقال خون یا پلاسما
استفاده از رژیم غذایی مناسب و غنی و مقوی و تا حد امکان تشویق و تحریک حیوان به خوردن غذا
هنگام انتشار و شیوع این بیماری می‌توان با تزریق آنتی‌بادی ویروس به بچه گربه‌ها و همچنین گربه‌های بالغ واکسینه نشده برای دو تا چهار هفته مقاومت ایجاد کرد.
در چندین مطالعه تأثیرات مثبت «اینترفرون اومگا» ی نوترکیب گربه در درمان سگ‌های مبتلا به ویروس پاروو اثبات شده‌است. همچنین تأثیر مثبت این ترکیبات در مهار ویروس پاروو در کشت سلول‌های گربه در شرایط آزمایشگاهی نیز به اثبات رسیده‌است.
برای این بیماری دو نوع واکسن تهیه شده‌است
۱٫ MLV: از نظر کلینیکی و بالینی استفاده می‌شوند.
۲٫ Killed: در گربه‌های زیر ۴ هفته و آبستن استفاده می‌شوند.
https://web.archive.org/web/20120610102851/http://www.asreelm.com/feline-panleukopenia/
جبّاریّت، دژسالاری یا طاغوت معرّف گونه‌ای از روش‌های حکومتی اقتدارگرا است.
جباریت برابر واژهٔ "تیرانی" در زبان‌های اروپایی است. در یونان باستان این کلمه به معنی دژخیم و دارای منصب فرمانروایی بود، تیرانوس کسی بود که در یک شهر قدرت شاهانه داشت. نویسندگان یونان گاه از تیرانوس خوب یاد کرده‌اند اما امروزه این اصطلاح معادل ستمگری فردی در حکومت است. این اصطلاح حکومت‌هایی را در بر می‌گیرد که با زور و بر پایه‌ی وحشت حکومت می‌کنند. تیرانی را در مورد حکومت انقلابی روبسپیر در فرانسه یا حکومت سنت‌گرای ایوان مخوف در روسیه یا اولیگارشی اسپارت در یونان یا حتی مردم‌سالاری در صورتی که به اقلیتی ستم کند به کار برده‌اند. حکومت استبدادی لزوماً نمی‌بایست جبّار نیز باشد. از نمونه‌های استبداد بدون جبّاریت می‌توان به حکومت مارکوس اورلیوس در امپراتوری روم اشاره کرد. ارسطو، دژسالاری را صورت فاسد فرمانروایی یک‌نفره می‌شمرد.
باید توجّه داشت که مفاهیم جبّاریّت، تمامیّت خواهی، خودکامگی، استبداد، حکومت مطلقه و یگّه سالاری، هم معنا نبوده و در علم سیاست دارای تعاریف جداگانه می‌باشند. اگرچه مترادفات هر یک از آنها و نیز نام فرمانروایانشان در ادبیّات و گفتارها به اشتباه اغلب به یک معنا به کار می‌روند.
نیکولو ماکیاولی، فیلسوف سیاسی ایتالیایی، در کتاب "گفتارهایی در باب ده کتاب نخست تیتوس لیویوس" تیرانی را یکی از سه شکل بد حکومت می‌داند:
خودکامگی گونه‌ای از شیوه‌های حکومتی تمامیت‌خواه و شکلی از حکومت است که در آن قدرت سیاسی در دست یک حاکم خودگمارده قرار دارد. در حکومت خودکامه دامنه اختیارات حاکم و طول دوره حکومت آن‌ها بسیار است و توزیع قدرت عادلانه نیست.
خودکامگی نوعی از یکه سالاری است که می‌تواند توسط یک گروه یا قشر اعمال شود.Encyclopædia Britannica, Inc. 1946.
طرف‌داران حکومت خودکامه معتقدند که این نوع حکومت امکان انباشت سرمایه، برنامه‌ریزی متمرکز و تصمیم‌گیری قاطع برای رفع موانع راه را برای توسعه فراهم می‌سازد. در حالی که مخالفان این نوع حکومت معتقدند که خودکامگی باعث احساس بی‌قدرتی سیاسی در بین مردم می‌شود و کارایی و خلاقیت آن‌ها را کاهش می‌دهد.
باید توجّه داشت که اگرچه مفاهیم خودکامگی، تمامیت‌خواهی، یکه‌سالاری، استبداد، حکومت مطلقه و جبّاریّت، مترادف‌های هر یک از آنها و نیز نام فرمانروایانشان در ادبیّات و محاوره‌ها اغلب به یک معنا به کار می‌روند، هم معنا نبوده و در علم سیاست دارای تعاریف جداگانه می‌باشند.
فن سانتریفوژ یا هواکش سانتریفوژ به فنی گفته می‌شود که جریان گاز در آن به‌وسیله نیروی گریز از مرکز جابجا شود.
فن‌های سانتریفوژ یا گریز از مرکز هوا را در جهت عمود بر محور گردش پروانه تخلیه می‌کنند. به عنوان یک قانون کلی این نوع فن در سیستم‌های کانال کشی شده با فشار بالا کاربرد دارد. هوای ورودی به موازات محور گردش پروانه وارد فن شده و با حرکت شعاعی به سمت پیرامون پروانه و نوک بالک‌ها حرکت می‌کند. همزمان با این حرکت، جریان هوا مقداری انرژی جنبشی دریافت می‌کند که افزایش فشار استاتیک را همزمان با آهسته شدن حرکت جریان هوا قبل از ورود به مسیر تخلیه را در پی دارد. فن‌های سانتریفوژ قابلیت عملکرد در مکان‌هایی که جریان هوا کثیف و دارای ناخالصی است یا دارای دمای بالا می‌باشند را دارند. اما مهمترین ویژگی این فنها توانایی آنها در غلبه بر افت فشار استاتیک بالا در سیستم‌های کانال کشی شده می‌باشد.
فن‌های سانتریفوژ از قسمت‌های زیر تشکیل یافته‌اند:
فن‌های سانتریفوژ با توجه به نوع پروانه به‌کار رفته درآنها به سه دسته تقسیم می‌شوند:
در این نوع پره‌ها رو به جلو و در جهت چرخش پروانه می‌باشد. تعداد پره‌های آن در مقایسه با پروانه‌های خم به عقب و شعاعی بیشتر می‌باشد. توان واقعی در این فن‌ها به‌علت ساختار پروانه آن، بیشتر از توان محاسبه شده برای فن‌ می‌باشد. فن‌های دارای این نوع پروانه بیشتر در صنایع تهویه مطبوع و تهویه در ساختمانها و برجهای اداری و مسکونی (که داری هوای تمیز است) به‌کار می‌رود.
بازدهی این فن‌ها نسبت به فن‌های با پروانه خم به جلو بیشتر و دارای صدای کمتری می‌باشد و در آن توان واقعی با توان محاسباتی تقریباً برابر می‌باشد. پره‌ها در این نوع رو به عقب بوده و در خلاف جهت چرخش پروانه می‌باشد.
این نوع فن‌ها نسبت به فن‌های ذکر شده در بالا، دارای کمترین بازده بوده اما کاربرد آنها بیشتر برای هوای کثیف و انتقال مواد می‌باشد.
ساموئل جوزف مایرز (زادهٔ ۱۹ فوریه ۱۹۳۶ - درگذشتهٔ ۱۷ ژوئیه ۲۰۰۶) ترانه‌سرا و موسیقی‌دان بلوز اهل آمریکا بود.
مایرز طی نزدیک به ۵ دهه فعالیت موسیقی‌اش در ضبط آلبوم‌های ده‌ها تَن از هنرمندان بلوز مشارکت داشت و در کنسرت‌های گروه‌های مهم این سبک به‌عنوان نوازندهٔ همراه، حضور داشت. او فعالیت موسیقی‌اش را به‌عنوان درامر المور جیمز آغاز کرد اما بیشتر شهرت‌اش را در جایگاه خواننده و نوازندهٔ سازدهنی دیاتونیک بلوز به دست‌آورد. مایرز به خاطر صدای اصیل‌اش همیشه از طرف هنرمندان دلتا بلوز درخواست‌هایی برای همکاری داشت. او برای مدت ۲ دهه به‌عنوان خواننده اَنسِن فاندربرگ و گروه‌اش را همراهی می‌کرد.
مایرز در سال ۲۰۰۶ و بر اثر سرطان نای درگذشت.
بلدرچین معمولی پرنده‌ای کوچکی از تیره قرقاولیان، راسته ماکیان‌سانان است. این گونه بومی آسیا، اروپا و آفریقا است و تنها گونهٔ بلدرچین بومی ایران است. بلدرچین‌های اهلی از این گونه نیستند و به گونه دیگری به نام بلدرچین ژاپنی تعلق دارند. شباهت ظاهری این دو گونه قابل توجه است اما صدای آنها متفاوت است.
بلدرچین‌ها جثهٔ کوچک و خپلی دارند و زندگی بر روی زمین را ترجیح می‌دهند. از دانه‌ها و نیز حشرات و دیگر جنبندگان کوچک تغذیه می‌کنند. بر روی زمین لانه می‌سازند و بر پروازهای کوتاه و سریع قادرند. در بهار بیشتر از سوسک علفزار، حشرات و مورچه تغذیه می‌کنند. این غذای پر پروتئین انرژی از دست رفته در طول مهاجرت طولانی را جبران و انرژی لازم برای تولیدمثل را تأمین می‌کند. در بقیه سال دانه‌ها قسمت اعظم خوراک او را تشکیل می‌دهد.
این پرنده خپل و کره‌ای شکل است و تا حدود ۱۶ تا ۱۸ سانتیمتر رشد می‌کند. یک نوار سفید در بالای چشم دارد. تفاوت بلدرچین نر و ماده در پرهای سینه‌شان است که برای نرها حنایی‌رنگ و ماده‌ها خرمائی سوخته (خاکستری با نقاط سیاه‌رنگ) می‌باشد. جنس ماده بالغ سنگین‌تر از جنس نر است. وزن نر ۸۵ تا ۱۱۰ گرم و وزن ماده ۹۰ تا ۱۲۰ گرم است. بلدرچین با توجه به این‌که پرنده‌ای مهاجر است برخلاف دیگر ماکیان‌سانان بال‌های بلندی دارد که طول آن‌ها به ۳۲ تا ۳۵ سانتیمتر می‌رسد.
فصل زاد و ولد بر حسب موقعیت و مکان متفاوت است. بلدرچین‌های نر زودتر مهاجرت بهاری را آغاز کرده و برای خود قلمرویی انتخاب می‌کنند و پرنده ماده یک نر را به همسری انتخاب می‌کند. آنها لانه‌ای را بین علف‌های صخیم می‌سازند. بلدرچین ماده بین ۶ تا ۱۸ تخم بر روی زمین می‌گذارد و ۱۶ تا ۲۰ روز بر روی تخم می‌خوابد. پرنده نر در خوابیدن روی تخم‌ها مشارکت نمی‌کند. تخم بلدرچین کوچک است و بین ۱۵ تا ۱۸ گرم وزن دارد، سفید رنگ با خال‌های سیاه، قهوه‌ای و حتی آبی می‌باشد. جوجه‌ها در سه هفتگی می‌توانند پرواز کنند و در دو ماهگی توانایی مهاجرت را دارند.
بلدرچین معمولی در تابستان در نقاط مختلف آسیا و اروپا از چین گرفته تا اروپای غربی حضور دارند و شمالی‌ترین مرز پراکنش آنها در جنوب اسکاندیناوی و ایسلند است. در تابستان به آفریقا و برخی نقاط جنوب آسیا مهاجرت می‌کنند. بلدرچین‌ها در سراسر ایران در بهار و تابستان دیده می‌شوند و معدودی از آنها زمستان‌ها در زمین‌های کم‌ارتفاع سراسر ایران باقی می‌مانند.
آنها در علفزارها و نقاط کوهپایه‌ای و مزارع کشاورزی و هر جایی که غذای کافی شامل حشرات و دانه‌های پرانرژی باشد، حضور دارند اما به دلیل استتار بسیار عالی مشاهده آنها دشوار است.
بلدرچین‌ها برخلاف اکثر پرندگان مهاجر برنامه مهاجرت دقیقی ندارند. ممکن است برخی از آنها مهاجرت نکنند یا مقصد سفرشان از سال گذشته متفاوت باشد.
جمعیت جهانی این پرنده بین ۳۵ تا ۳۰۰ میلیون برآورد می‌شود.Coturnix coturnix IUCN Red List, 2009
شکار بلدرچین با توجه به پراکندگی زیاد و فراوانی نسبی در غرب آسیا و اروپا و شمال آفریقا بسیار رایج بوده‌است و هنوز هم در مسیرهای مهاجرت خود در سواحل مدیترانه به صورت گسترده‌ای شکار می‌شود. آسانی شکار این پرنده که قادر به پروازهای طولانی نیست هم دلیل دیگری بر انتخاب این پرنده از سوی شکارچیان است.
این پرنده به روایت عهد عتیق (سِفْرِ خروج ۱۳:۱۶، سفر اَعداد ۳۱–۳۳:۱۱) بلدرچین یکی از مائده‌های آسمانی بود که یهوه برای اسرائیلیان سرگردان پس از مهاجرت از مصر فرو فرستاد. به این موضوع در قرآن (بقره: ۵۷، اَعراف: ۱۶۰ و طه: ۸۰) نیز اشاره شده‌است. این پدیده با توجه به مهاجرت بلدرچین‌ها از منطقه مدیترانه قابل تبیین است. این پرنده‌ها هر سال بهار در گله‌های پرشمار از مسیر صحرای سینا از آفریقا به اروپا و آسیا مهاجرت می‌کنند و در پائیز مسیر رفته را بازمی‌گردند. از آن‌جا که این پرندگان در ارتفاع بسیار کم پرواز کرده و خیلی زود خسته می‌شوند و بر زمین می‌نشینند، به راحتی شکار می‌شوند.
ملکه بریتانیا جین سیمور همسر هنری هشتم در سال ۱۵۳۷ وقتی ادوارد ششم پادشاه آینده را باردار بود ویار سیری‌ناپذیری برای خوردن بلدرچین پیدا کرده بود تا جایی که درباریان و دیپلمات‌ها موظف به تأمین مقادیر کافی بلدرچین برای علیاحضرت شده بودند.
دشتی یا منطقه دشتی سرزمینی تاریخی فرهنگی، قدیمی و وسیع در میانه استان بوشهر که عملاً شهرستانهای دشتی و دیر و چه بسا فراتر از آن را در بر می‌گیرد. دشتی منطقه‌ای فرهنگی زبانی که مهم‌ترین هویت آن گویش دشتی و هسته سرزمینی آن ناحیه مندستان (امروزه بخش کاکی و بخش بردخون) می‌باشد. در مرتبه بعد اشتراکات فرهنگی را شامل می‌شود.
سرزمین دشتی از زمان ساسانیان و در دوره اسلامی جزئی از ایالت فارس بوده از توابع ولایت یا کوره اردشیر بوده‌است. در دوره زندیه به این نام در منابع بچشم می‌خورد و در عهد قاجار ناحیه ای از گرمسیرات فارس به مرکزیت کاکی بوده و خود شامل ۵ بلوک یا ناحیه بوده‌است. از شرق به بلوک گله دار، از شمال به بلوک فراشبند و کازرون و خشت و از مغرب و جنوب به دشتستان و خلیج فارس منتهی می‌شده‌است. درازی آن از ناحیه بردستان تا تنگ ارم ناحیه بلوک ۳۶ فرسنگ و پهنای آن از سه گاه طسوج تا کلات ناحیه ماندستان ۱۸ فرسنگ می‌باشد. بلوکهای پنجگانه آن: بردستان (شرق کاکی قصبه آن بردستان و بندر دیر بوده‌است در جنوب بلوک سنا منتهی به خلیج فارس)، بلوک (منطقه کوهستانی در شمال بلوک طسوج منتهی به فراشبند، کازرون، خشت و دشتستان)، سنا (در شمال بلوک مندستان و جنوب بلوک طسوج)، طسوج (منطقه کوهستانی قصبه آن تنگ باغ بوده در جنوب ناحیه بلوک و شمال سنا منتهی به فراشبند) و مندستان (ناحیه مرکزی دشتی در غرب بلوک سنا منتهی به دشتستان و خلیج فارس)) بوده‌است.
ناحیهٔ ماندستان که به نوشتهٔ فسایی، شالوده و بنیان بلوک دشتی بوده، در دورهٔ قاجار، یکی از نواحی پنج‌گانهٔ آن بلوک به‌شمار می‌رفته‌است.https://www.cgie.org.ir/fa/article/245594/دشتی،-شهرستان
در جریان جنگ جهانی اول (۱۹۱۴–۱۹۱۸) اهالی دشتی سهم عمده‌ای در مبارزات علیه انگلیس داشتند. در دورة پهلوی دوم سواحل خلیج‌فارس را از جنوبِ ناحیة تنگستان تا نزدیک بندر کنگان، شامل دهستانهای لاور، کبکان، بردخون و دیّر، سواحل دشتی گفته می‌شد، علاوه بر خرما در این ناحیه کشت برنج نیز رواج داشت.https://rch.ac.ir/article/Details/9588
از قدیم محل مراوده آشوریان بابل سومر و اکد و رفت وآمد فینیقیان و تدمیریان بوده در دوره عیلامیان و هخامنشی و سلوکی و اشکانی و ساسانی از مناطق آباد بوده‌است؛ و آثاری از این دوره ساسانی بجا مانده‌است. نپارخوس فرمانده اسکندر از این منطقه عبور کرده‌است؛ و در دوره ساسانی بتانه بندر آباد دشتی بوده‌است. سال ۱۸ یا ۱۹ قمری همراه با جنوب ایران با فرماندهی عثمان بن ابی العاص بدست مسلمانان افتاد.
در حدود سال ۶۰۰ قمری فردی به نام فارس بن شهوان الضیغمی الشمری همراه قبیله اش از نجد عربستان و از طریق خور العدید در جنوب قطر به سیراف هجرت کرده و پس از مدتی و با اجازه اتابکان فارس توانست همراه قبیله اش به نواحی دشتی کوچ کند. نوادگان او توانستند مقام ضابطگی و فرمانروایی بلوکات دشتی به دست آورند و تا امروز غالب جمعیت منطقه دشتی را همین قبیله تشکیل می‌دهند. بعد از هجرت این قبیله قبایل دیگری نیز به این منطقه کوچ کردند که غالب آنها قبایل عرب تبار می‌باشند.
منطقه دشتی یا دشتی شامل: شهرستان‌های دشتی، دیر و قسمتی از جم در استان بوشهر بوده‌است؛ که از جمله مناطق با سابقه تاریخی، قومی و فرهنگی ایران زمین است. این منطقه یکی از بلوکات فارس بوده و دارای فرهنگ و گویشی ماندگار است که امروزه این منطقه فرهنگی شهرستان دشتی، و قسمت زیادی از شهرستان دیر را در بر می‌گیرد و تا حدودی در شهرستانهای تنگستان و کنگان و جم نیز شواهد فرهنگی و گویشی دارد. بسیاری از اهالی دشتی به کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس مثل کویت و قطر و شهرهایی چون بوشهر، گناوه و برازجان مهاجرت کرده‌اند و شواهد فرهنگی و گویشی آن در این‌جاها نمایان است. هسته فرهنگی و اقلیمی منطقه دشتی سرزمین مندستان است که سرزمین دو طرف رودخانه مند در دو شهرستان دیر و دشتی است.
رودخانه‌های دائمی مند، دشت پلنگ و رودخانه شیرین باغان نیز از رودهای دایمی در شهرستان دشتی هستند.
مهم‌ترین محصولات زارعی گندم آبی، گوجه فرنگی، جالیز، کنجد، پیاز، سیب زمینی، گندم دیم، سبزیجات، مرکبات، نخیلات (دیم و آبی) و کنار پیوندی می‌باشد.
منطقه دشتی همواره مرکز علم و ادب و فرهنگ بوده‌است. وجود مراکز و حوزه‌های متعدد علمیه، دارالعلم‌ها، مساجد و مکتب خانه‌ها از قدیم الایام در نقاط مختلف دشتی از خورموج تا بردخون، از درازی تا گنخک، از شنبه تا بردستان، از میانخره تا کاکی و… دلیلی بر این مدعاست. به سبب همین تاریخ بی بدیل و وجود ده‌ها عالم و شاعر و نویسنده و محقق و استاد و روحانی و مبارز و شهید این منطقه بوده که منطقه دشتی (و شهرستان دشتی) به عنوان «نگین فرهنگی جنوب» معرفی شده‌است.
مردم دشتی از قدیم به داشتن ادب و مهمان نوازی و سلحشوری و آزادگی شهره بوده و هستند. مردم این منطقه در امر آموزش و تحصیل و امور ادبی و فرهنگی و مذهبی همواره سرآمد و پیشتاز بوده‌اند، به گونه ای که اولین مورخ، شاعر (چه در زمینه کلاسیک و چه در زمینه شعر محلی)، روزنامه‌نگاری، ادبیات داستانی، تبلیغ دین و عرصه شهادت و ایثار و انقلاب در استان بوشهر از این دیار برخواسته اند.
عمده طوایف مردم دشتی شامل: عمرانی (در شهرستان دیر) - بحرانی (اصالتا از بحرین) - فقها (اصالتا از لارستان و ساکن میانه دشتی) - حاجیانی (از نسل فارس ابن شعبان می‌باشند که در زمان اتابک تکله از سلسله اتابکان فارس از شبه جزیره عربستان مهاجرت کرده و در مغدان ریگ (مهدو) ساکن شدند - خوانین دشتی از این نسلند) - شیخیانی (نیز از عربستان مهاجر شدند) - ساربانان - خواجه (مهاجر از بهبهان در یک سده پیش) - لرها (مهاجر از بهببهان و اندکند) - میرزاها (اندکند) - ملاها (مکتبداران موروثی) - روسا (نمایندگان خوانین) - سیدها (سادات اکثراً از نسل زید بن علی) - صالح احمدی (خوانین قدیم دشتی) - طوایف کوچکتر شامل: دباشی‌ها و دهدارها و کبگانیها و خنسیرها و محلی‌ها و قائدها و شیخیانی‌ها و شیخ‌ها و تنگسیرها و عمروها
حاجیانی و شیخانی‌ها دو طایفه بزرگ دشتی بودند که از عربستان به دشتی آمدند. شیخیانی‌ها در ناحیه ای در شمال رود مند اقامت گزیدند و حاجیانی‌ها در جنوب رود مند ساکن شدند.
گویش مردم منطقه دشتی گویش دشتی است.
گویش دشتی ریشه در زبان باستان ایران و زبان پهلوی ساسانی دارد. گویش دشتی از دقیق‌ترین و از نظر استقلال زبان‌های محلی از خالص‌ترین گویش‌های جنوب ایران است که اغلب کلمات اصیل فارسی در آن وجود دارد. شاخه‌های این گویش از حدود جغرافیایی دشتی گذشته، تا بنادر ثلاثه و توابع آن ادامه دارد و حتی در منطقه کوهستانی جم و ریز اغلب کلمات به صورت فصیح کتابی استعمال می‌شود.
یکی از نشانه‌های اصالت گویش دشتی (منطقه دشتی) این است که هنوز واژه و لغاتی از زبان پهلوی ساسانی در آن وجود دارد چنان‌که در بعضی از روستاه‌های دشتی که کمتر تحت تأثیر زبان عربی و سایر زبان‌های بیگانه قرار گرفته‌اند برخی از کلمات و واژه‌های زبان پهلوی محفوظ مانده‌است. به‌طور مثال لغت کٌهنه «Kohne» را کوهنه «Kwahne» تلفظ می‌کنند که در زبان پارسی باستان کوهنک «Kwahnak» بوده تنها تغییری که بر این لغت عارض شده تبدیل حرف «کاف» در آخر کلمه به «ها» غیر ملفوظ است یا لغت خوش از خوَش «Xwas» و خورد از خوَرد «Xward» تلفظ می‌کنند هم چنین واژگان «شتر» اشتر «Ostor» اِشتُو «Estow» «شتاب» و… همگی بازمانده زبان پهلوی جنوبی یعنی زبان رایج روزگار ساسانی است.سعیدی نیا، حبیب‌الله؛ تاریخ تحولات سیاسی اجتماعی دشتی در دوران قاجار و پهلوی (۱۳۸۳)، ص ۳۸۹–۳۹۰.
علم و فرهنگ در منطقه دشتی پیشینه‌ای طولانی دارد و بدین سبب باید به سخن رئیس‌جمهور سابق ایران سید محمد خاتمی اشاره کرد که دشتی (منطقه دشتی) را نگین فرهنگی جنوب نامیدند. علت این مسئله را می‌توان در وجود مشاهیر و بزرگانی دانست که این منطقه تاریخی در طول تاریخ خود که بسیاری آن را با پیش از اسلام مرتبط می‌دانند به جامعهٔ ایران ارائه داده‌است.
وجود مدارس کهن در این منطقه قدمتی نزدیک به یک و نیم قرن پیش دارد.
میرزا احمد دشتی نجفی، سید علینقی دشتی، شیخ عبدالنبی بحرانی، سید غلامحسین سجادی دشتی، اخوان دشتی، ملاحسن گنخکی، شیخ علی مجتهد دشتی، میرزا علی شریف دشتی، شیخ حسن امامی حجتی، شیخ محمد امامی حجتی، سید موسی ابطحی، سید مصطفی حسینی دشتی، سید محمدصادق نبوی، سید محمدحسن نبوی، شیخ عباس حاجیانی، شهید شیخ ابوتراب عاشوری، شیخ علی عاشوری، سید مصطفی بهزادی، شهید شیخ محمدحسن ابراهیمی، میرزا محمد جعفرخان خورموجی، علی دشتی، محمدخان دشتی، فایز دشتی، ملاحسن کبگانی، افراسیاب تورانی، حاج میرزا محمود حامدی، محمد جواد حامدی، عبدالرسول حامدی، شایان حامدی، صدیق دشتی، مرشد، باکی، احمدخان دشتی، شفیق شهریاری، سید عبدالله علوی، سید علی اکبر بهزادی، شیخ جبار عاشوری، علی مرادی، ایرج اسدی، سید محمدرضا هاشمی زاده، سید کوچک هاشمی زاده، سید محمد هاشمی فرد، محمدرضا صفدری
گنبد نمکی دشتی، محرابه مند، کلوت‌های مند، قلعه دختر، امامزاده میرارم و امام زاده سلطان پیر هاشم، بقعه زیارت ساحلی، قلعه محمد خان، عمارت شیرینه، حسینیه و مسجد جامع درازی، حسینیه میرزای خورموج مهم‌ترین آثار تاریخی و گردشگری در شهرستان دشتی از منطقه دشتی است.
در ادبیات و اشعار قدیم منطقه دشتی و مشخصه‌های آن بخوبی معرفی شده‌است.
فرازهایی از شعر محلی (کلاخا یاد مهدو) از علی مرادی از منطقه دشتی یاد شده‌است:
ادوارد دوبونو (Edward Charles Francis Publius de Bono)، نویسنده و متفکر اهل مالت بود. او در ٩ ژوئن ٢٠٢١ بر اثر کهولت سن درگذشت.
ادوارد دوبونو (Edward de Bono) در سال ۱۹۳۳ در مالت به دنیا آمد. او در زمان جنگ جهانی دوم در دانشگاه مالت در رشتهٔ پزشکی تحصیل کرد. سپس با کمک‌هزینه تحصیلی رودس، به دانشگاه آکسفورد رفت و با دریافت مدرک افتخاری در رشته‌های روانشناسی و علوم طبیعی و مدرک دکترای فلسفه از آن دانشگاه فارغ‌التحصیل شد. او همچنین دارای مدرک پی‌اچ‌دی از دانشگاه کمبریج و کارشناسی ارشد از دانشگاه مالت بود.Edward de Bono's Web دوبونو در نهم ژوئن ٢٠٢١ بر اثر کهولت سن درگذشت.
ادوارد دوبونو را به عنوان نویسنده و متفکر می‌شناسند. عمده فعالیت‌های او در زمینهٔ شیوه‌های فکر کردن و آموزش تفکر خلاق است. او توانایی "فکر کردن" را یک مهارت و در واقع مهم‌ترین مهارت انسانی می‌داند و معتقد است فکر کردن مهارتی آموختنی است و نباید آن را با هوش اشتباه گرفت.لگزیان
دوبونو در کتاب "من درست می‌گویم، تو غلط" از آغاز رنسانسی نوینی در تاریخ بشر سخن می‌گوید. او توضیح می‌دهد که رنسانس اول با کشف دوبارهٔ یونان باستان آغاز شد، دومین رنسانس به زعم او از عقاید متفکران یونان باستان نظیر افلاطون، ارسطو و سقراط عبور خواهد کرد و برای چیزهایی نظیر «تفکر ادراک محور و خلاق»، «کشف و شهود» و «آفرینش» اهمیت بیشتری قائل خواهد شد. او پایه‌گذار مفهومی به نام "تفکر جانبی" است که به نظر او سنگ بنای رنسانس دوم محسوب می‌شود.جولی
دوبونو کتاب‌های بسیاری در این زمینه نگاشته که تاکنون به زبان‌های متعددی ترجمه شده‌است. وی در همایش‌هایی در دانشگاه‌های آکسفورد، لندن، کمبریج و هاروارد به عنوان سخنران حضور داشته‌است.Penguin Books, Australia
نام بسیاری از مؤسسات، نهادها و شرکت‌های بزرگ در فهرست شرکت‌هایی که در حال حاضر از روش‌های دوبونو استفاده می‌کنند به چشم می‌خورد از جمله: مایکروسافت، نیویورک تایمز، زیمنس، مک دونالد، تفنگداران نیروی دریایی ایالات متحده و …The Australian
کتاب اصلی او "مکانیزم ذهن" نام دارد که در سال ۱۹۶۹ منتشر شد. او در این کتاب برای نشان دادن نحوه عملکرد مغز انسان از مثال‌ها و استعاره‌های فراوانی استفاده می‌کند و مغز انسان را نوعی سیستم اطلاعاتی می‌داند؛ که خود را سازماندهی می‌کند به این معنا که همان‌طور که قطرات باران پس از فروافتادن راه خود را به سمت جوی‌ها و چاله‌ها پیدا می‌کند، اطلاعاتی که به مغز وارد می‌شود نیز با سازماندهی مغز به مسیرهای آشنا هدایت می‌شود. در نتیجه با روش تفکر سنتی تنها قادریم به نتایجی برسیم که از پیش با اعتقادات و پیش‌فرض‌های ذهنی ما هماهنگی دارد. او این روش فکر کردن را مانعی بر سر راه کشف ایده‌های نو می‌داند و معتقد است مغز انسان توانایی بیشتری برای تعریف و درک تجربیات خود دارد. روشی که دوبونو پیشنهاد می‌کند، تفکر جانبی است.
تفکر افقی، یا تفکر جانبی (Lateral Thinking) عبارتی است که نخستین بار ادوارد دوبونو برای توصیف یک شیوهٔ فکر کردن به کار برد.بالاکریشنان
دوبونو مدعی‌ست که در روش تفکر جانبی هر مسئله با رویکردی خلاقانه و غیرمستقیم حل می‌شود. منطقی که در این روش به کار بسته می‌شود، در نگاه اول چندان بدیهی به نظر نمی‌آید و با روش سنتی فکر کردن گام به گام تفاوت دارد.تفکر جانبی
او اصطلاح تفکر جانبی را در برابر تفکری به کار می‌برد که طبق نظر او برگرفته از سنت‌های فکری یونانیان است. تفکری که او از آن با الفاظی نظیر «تفکر عمودی»، «طرز فکر کهنه»، «منطق خشک» و «همراه با پیش‌داوری» یاد می‌کند. او بسیاری از پیش‌فرض‌های این نوع تفکر را از قبیل باور داشتن به وجود ابژهٔ "حقیقت" جهان‌شمول و "مباحثه" به عنوان ابزاری برای کشف حقیقت و ساختار دوتایی (نظیر سیاه/سفید، درست/غلط و …) که اساس منطق به‌شمار می‌رود و امروزه در بسیاری از نهادها از خانواده گرفته تا کلاس درس و دادگاه مورد استفاده قرار می‌گیرد، زیر سئوال می‌برد.
تفکر جانبی، در واقع، ایجاد یک آشفتگی عمدی است. در این تکنیک، فرد برای پرهیز از رجوع خودکار مغز به تصورات از پیش موجود منطقی که تنها به تجزیه و تحلیل موضوع منجر می‌شود و راه را بر ایده‌های نو می‌بندد، به شکلی هدفمند در مسئله اختلال ایجاد می‌کند به این معنا که داوری‌هایش را موقتاً کنار می‌گذارد، پیش‌فرض‌ها را به چالش می‌کشد، و به انگیزش‌های آنی و تصادفی میدان می‌دهد تا با شکستن ساختار موجود، امکان از نو ساختن آن فراهم شود.
ادوارد دوبونو در کتاب «شش کلاه تفکر» روشی را برای فکر کردن گروهی پیشنهاد می‌دهد. هدف از این روش نظم بخشیدن به تفکر، یافتن راه‌های خلاقانه، طبقه‌بندی، اولویت‌بندی و تصمیم‌گیری صحیح است. در این روش یک نفر به عنوان مدیر جلسه کلاه آبی به سر می‌گذارد. دیگر اعضای گروه ابتدا با کلاه سفید حاضر می‌شوند و سپس در پایان هر محله کلاه خود را با رنگ دیگری عوض می‌کنند. رنگ کلاه‌ها مفهوم نمادین دارد.
دوبونو توضیح می‌دهد که به‌طور معمول هر یک از افراد حاضر در یک جلسه، یکی از این نقش‌ها را در بحث بر عهده دارد و با یکی از این رویکردها (کلاه‌ها) با موضوع مواجه می‌شود. در روش «شش کلاه تفکر» همه ناچار خواهند بود نقش‌های مختلفی را بر عهده بگیرند و به شیوه‌های مختلفی فکر کنند. بر اساس نظریه دوبونو با استفاده از روش «شش کلاه تفکر» جمع به نتایج بهتری دست می‌یابد.محمدی ومیرزاآقایی
او مخترع بازی L است که یک نوع بازی سادهٔ استراتژی است. این بازی دو نفره را می‌توان طوری بازی کرد که هرگز برنده یا بازنده‌ای نداشته باشد. پیشنهاد میشود کتاب درست اندیشدن را مطالعه کنیدبازی L
دوبونو تاکنون بیش از ۶۲ کتاب نوشته‌است که برخی از آن‌ها به زبان فارسی نیز ترجمه شده:
سید بهمنیار حسینی متخلص به مفتون و مشهور به مفتون بردخونی ("مفتون دشتی")، شاعر دوبیتی‌سرای معاصر ایرانی است.
مفتون بردخونی فرزند سید علی‌اکبر و متولد ۱۲۷۶ خورشیدی در بردخون از نواحی منطقه قدیمی دشتی که امروزه شهری از توابع شهرستان دیر در استان بوشهر می‌باشد.
وی در سن ۶۵ سالگی به سال ۱۳۴۱ خورشیدی درگذشت. پس از دوبیتی‌های فایز دشتی شاعر هم‌دیارش دوبیتی‌هایش در فرهنگ عامه جنوب بخصوص استان بوشهر جایگاه خاصی دارد.
دوبیتی‌های او از بیشتر دوبیتی‌سرایان جنوب به درک عامه نزدیکتر و در گفتار از سهولت بیشتری برخوردار است. دوبیتی زیر به جهت اشاره به زادگاه و وطنش بردخون و بیان درد جنوبی بیشتر بر سر زبان‌هاست:
سید بهمنیار (آغا بهمنیار) حسینی متخلّص به مفتون، فرزند سید علی‌اکبر، زاده ۱۳۱۵ هجری قمری (۱۲۷۶ خورشیدی) دوبیتی‌سرای معاصر و از سادات خطّه جنوب ایران (بردخون) می‌باشد.
نام پدر او علی‌اکبر و نام مادرش زبیده بود. آغا بهمیار از جوانی کسب کمال و معرفت کرد و استعداد فطری خود را بروز داد و به ساختن اشعار پرداخت. پس از چندی از بردخون به‌آبادی کورک (واقع در شش فرسنگی جنوب غربی بردخون) مهاجرت نمود و تا آخر عمر درآنجا زیست و در همان‌جا در گذشت؛ جسد او چند سالی در گورستان کورک به امانت گذاشته شد و سپس به کشور عراق منتقل و در وادی‌السلام آنجا به خاک سپرده شد.
مفتون هفت فرزند، سه پسر و چهار دختر داشت. پسر اول او علی‌اکبر، و دومی علی‌اصغر که هر دو در زمان حیات پدر درگذشتند. سومین پسر که در سال ۱۳۲۶ خورشیدی به دنیا آمد به یاد و احترام نخستین فرزند ازدست‌رفته (علی‌اکبر) نامش را علی‌اکبر گذاشتند که هم‌اکنون در بندر دیر زندگی می‌کند.
نام دختران مفتون به ترتیب تقّدم: نرگس، معصومه، خدیجه، مرضیه می‌باشند. از این چهار دختر، معصومه و خدیجه در قید حیاتند.
از سوانح تاثربرانگیز زندگی شاعر مرگ دو فرزندش در جوانی بود. علی‌اکبر در سال ۱۳۵۵ هجری قمری داغ در دل پدر نهاد و به همین مناسبت قطعه شعری در قالب رباعی سرود:
علی‌اصغر دومین فرزندی بود که درگذشت و به همین مناسبت پدر مرثیه ذیل را سرود:
مفتون شاعری دوبیتی‌سراست که بیشتر آوازه او مرهون همان دوبیتی است اما در غزل، قصیده، مثنوی و دیگر قالب‌های شعری نیز طبع آزمایی کرده‌است. شهرت شاعری مفتون در جنوب تا بدان‌جا است که دوش به دوش فایز دشتی حرکت می‌کند بدیهی است که فایز و مفتون به دلیل درد مشترک و دلسوختگی جنوب نشینی و احساسات داغ و آفتاب‌زده شاعرانه خود به زبانی نزدیک به هم دست یافته‌اند اما روانی و زلالی تشبیهات اشعار فایز دشتی سروگردنی از تصویرهای شعری مفتون بلندتر است. امروزه شروه‌خوانان جنوب بیشتر از شعرهای فایز و مفتون بهره می‌برند. در شعر او -بخصوص دوبیتی‌هایش- سادگی و روانی همراه با استعاره موج می‌زند.
به گفته منتقدان و شارحان، در اشعار مفتون تکرار فراوان لفظ‌ها و تعابیر، یعنی تکرار یک معنی در لفظ‌های گوناگون زیاد به چشم می‌خورد؛ مانند شکستن عهد و وفا، رسم وفاداری، جور و جفا؛ به هر رو در خصوص تأثیر و احیاناً تقلید مفتون از دیگر شعرای قبل از خود، گفتنی زیاد است ولی هر چه باشد، ترانه‌های گرم او با زبان شروه در زبان مردم خطه استان بوشهر فراوان نقل می‌شود.«پژوهش در آثار، افکار و اشعار مفتون بردخونی»، عبدالحسن احمدی ریشهری، چاپ ولی‌عصر بوشهر، صفحهٔ ۵۶
وی بیشتر در دوبیتی طبع آزمایی کرده‌است گر چه مثنوی لیلی و مجنون او بسیار زیبا می‌باشد ولی شهرتش بیشتر بخاطر دوبیتی‌هایش می‌باشد. وی غزل را نیکو می‌سرود و در این زمینه شدیداً تحت تأثیر سعدی و بیشتر حافظ بود که شاهد بر این مدعا دیوان ایشان معروف به هدیةالعشاق است. او علاوه بر این صاحب کشکولی بنام حسینی است که نسخه ناقصی از آن موجود می‌باشد در قسمتی از این کشکول نسبت خود را به شاه فرج‌الله ملقب به امیر دیوان می‌رساند.
مهمترین آثار مفتون، علاوه بر کتاب کشکول، مجموعه کوچک اشعار اوست بنام هدیةالعشاق که شامل دوبیتی، رباعی، غزل، مثنوی و تعدادی قصاید از وی به یادگار مانده که این آثار اوج اندیشه ادبی و قریحه شاعری او را نشان می‌دهد.«پژوهش در آثار، افکار و اشعار مفتون بردخونی»، عبدالحسین احمدی ریشهری، چاپ ولی عصر بوشهر، صفحهٔ ۱۷.
دوبیتی‌ها:
قسمتی از یک غزل:
خالوحسین بردخونی دشتی (خالوحسین فولادی) از مبارزان نبرد با دولت انگلیس و از همرزمان رئیس‌علی دلواری فرزند حاجی اسماعیل به سال ۱۲۸۵ قمری برابر با ۱۲۴۷ خورشیدی (۱۸۶۸ میلادی) در بردخون شهرستان دیر (استان بوشهر) متولد شد.
خالوحسین در اولین مبارزه خود، در دوره استبداد صغیر محمدعلی شاه سال ۱۳۲۷ ه‍.ق به همراهی با آزادی‌خواهان انقلاب مشروطه در بوشهر به رهبری سید مرتضی علم‌الهدی اهرمی شتافت. وی با نیروهای تحت امرش به یاری رئیسعلی و نیروهای تنگستانی شتافت و مشروطه در بوشهر برقرار شد.
پس از آن در جنگ جهانی اول به سال ۱۳۳۳. ق برابر با ۱۲۹۴. ش (۱۹۱۵ میلادی)، با پیروی از فتاوای مراجع بزرگی چون آیت‌الله میرزا محمدتقی شیرازی (میرزای دوم)،http://rch.ac.ir/article/Details/6251 آیت الله سیدعبدالله بلادی و آیت الله شیخ عبدالنبی بحرانیانتشار کتاب مبارزات خالوحسین دشتی به قلم عبدالکریم مشایخی پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی علیه هجوم نیروهای بریتانیا به سواحل ایران، در رأس قوای دشتی همرزم رئیسعلی دلواری بود و به یاری تنگستانی‌ها شتافت که پس از کشته‌شدن رئیسعلی به جنگ ادامه داد تا زخمی و اسیر شد و پس از حدود یکسال آزاد گردید.
خالوحسین در سال ۱۳۰۸ شمسی با خوانین منطقه در برابر سیاست دولت رضاشاه مبنی بر خلع سلاح جنوب ایران و ایلات و عشایر ایستادگی کرد و دست به نبرد مسلحانه با نیروهای ارتش دولت مرکزی زد؛ و از خود سازش نشان نداد. از این رو به اتهام توطئه دستگیر و ۱۸ ماه زندانی شد.
خالوحسین پس از بیماری، در هفتم شعبان ۱۳۶۵ قمری برابر با ۱۷ تیر ۱۳۲۵ ش. (۸ ژوئیه ۱۹۴۶ میلادی) درگذشت و در وادی السلام در نجف، به خاک سپرده شد.کتابچه: خالوحسین بردخونی، سید قاسم یاحسینی، بوشهر، اداره کل فرهنگ وارشاد اسلامی استان بوشهر، چاپ اول، ۱۳۷۲.
خالوحسین بردخونی به سال ۱۲۸۵ ه‍.ق (۱۲۴۷ ه‍.ش/ ۱۸۶۸ م)، در بردخون، که آن روز از نواحی دشتی قدیم بود متولد شد. پدرش حاجی اسماعیل فولادی و مادرش زینب دختر حاج محمد فخرایی است. او را «حسین» نامیدند و در بزرگسالی به «خالوحسین» شهرت یافت.
کودکی «خالوحسین» در همان قریه بردخون گذشت.
تحصیلاتش در حد خواندن و نوشتن بوده، از نوجوانی اسب سواری و تیراندازی را آموخت.
خالو پس از مرگ پدر کدخدای بردخون شد.
اصل خاندان خالو حسین متعلق به روستای «باغک» از توابع تنگستان است؛ بنابراین به یک معنی خاندان خالوحسین در اصل «تنگسیر» بوده‌اند. نیای این خاندان، که نامش «خالوحسین» بود، دراواخر زمان پادشاهی «فتحعلی شاه» از روستای باغک به بردخون مهاجرت کرد و ساکن بردخون شد وی مردی شجاع، مقاوم و دولتمند بود که تمول و ثروت قابل ملاحظه‌ای داشت.
خالوحسین از عهد کودکی رئیس‌علی بنا به نسبت خانوادگی (مادر بزرگ {پدری} خالو با مادر رئیسعلی از یک طایفه بودند) با او در تماس بود.
علاقه خالوحسین به رئیس علی به علت شجاعت و شهامتی که در او سراغ داشت فاصلهٔ سنی بین آن‌ها را از میان برداشته بود (خالو حسین چهارده سال از رئیسعلی بزرگتر بود) به همین دلیل عزت واحترام رئیس علی در چشم خالو بیش از حد متعارف بود.
در سال ۱۳۲۷ ه‍.ق برابر با ۸–۱۲۸۷. ش (۱۹۰۹. م) در دوره استبداد صغیر محمدعلی شاه، «سید مرتضی مجتهداهرمی» از طرف «سید عبدالحسین لاری» به بوشهر آمد وی با کمک عده‌ای از جمله رئیسعلی دلواری، زایر خضرخان اهرمی، میرزا حسین‌خان برازجانی، خالوحسین بردخونی، رئیس عبدالحسین دشتی و احمدخان انگالی موفق شدند که شهر را تصرف کنند.