moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
تور ویکتوری یا تور پیروزی (انگلیسی: Victory Tour) یک تور کنسرت در آمریکا و کانادا توسط گروه پاپ آمریکایی جکسون‌ها، از ژوئیه تا دسامبر ۱۹۸۴ بود. این تنها تور با هر شش برادر جکسون بود، حتی اگر جکی مجروح شد. این گروه، ۵۵ کنسرت را برای حدود ۲ میلیون نفر اجرا کردند. در ۲۲ مکان اجرا شده که ۱۹ مکان، در استادیوم‌های بزرگ اجرا شد. بسیاری از مردم به دیدن مایکل آمدند؛ و آلبوم "تریلر" که در آن زمان بر دنیای موسیقی تسلط داشت. بسیاری آن را به‌عنوان تور "تریلر" او می‌دانند، چون با اکثر آهنگ‌های موجود در لیست مجموعه از آلبوم‌های تریلر و "غیرمعمول" همراه بود.
فردیناند سوم ( ; 1199/1201۳۰مه ۱۲۵۲، به نام سنت ("ال سانتو")، پادشاه کاستیا از سال ۱۲۱۷ و پادشاه لئون از ۱۲۳۰ و همچنین پادشاه گالیسیا از سال ۱۲۳۱ بود. او پسر آلفونسو نهم لئون و برنگاریای کاستیل بود. از طریق ازدواج دوم خود او کنت اومال ()نیز بود. فردیناند سوم یکی از موفق‌ترین پادشاهان کاستیا بود که نه تنها اتحاد دائمی تاج‌های کاستیا و لئون را تضمین کرد، بلکه طراح گسترده‌ترین لشکرکشی برای گسترش قلمرو به سمت سرزمین‌های جنوب بود که در دره گوادالکیویر بوده و تا آن زمان حکومت اسلامی در پی کاهش حضور آل موحدیان در شبه‌جزیره ایبریا در آشفتگی بود.
با تلاش‌های نظامی و دیپلماتیک، فردیناند با ضمیمه کردن دره رودخانه گوادالکیبیر در جنوب شبه‌جزیره ایبریا، سلطه‌های کاستیل را تا حد زیادی گسترش داد و مرزهای ایالت کاستیل را برای دو قرن آینده سازمان‌دهی کرد. قلمروهای جدید شامل شهرهای مهمی مانند بائزا، اوبدا، جائن، کوردوبا یا سویل بودند که موضوع «Repartimiento» بودند، با منشور کلی جدید و در سال‌های بعد دوباره با سکنه و آباد شدند.
فردیناند در سال ۱۶۷۱ توسط پاپ کلمنت دهم دهم به عنوان مقدس شناخته شد. مکان‌هایی مانند شهرهای سان فرناندو، پامپانگا و سن فرناندو، لایونیون و کلیسای سن فرناندو د دیلائو در پاکو مانیل در فیلیپین؛ و در ایالات متحده، در کالیفرنیا، شهر سن فرناندو، دره سن فرناندو، و در تگزاس، کلیسای جامع سن فرناندو در سن آنتونیو همه به افتخار او نامگذاری شدند.
تاریخ دقیق تولد فردیناند نامشخص است. پیشنهاد شده‌است که در سال 1199 یا 1198 باشد، اگرچه محققان جدیدتر معمولاً تاریخ تولد فردیناند را در تابستان ۱۲۰۱ می‌دانند ، فردیناند در صومعه ای در والپارایسو (Valparaíso) به دنیا آمد در محلی که اکنون استان زامورا نامیده می‌شود).
فردیناند به عنوان پسر آلفونسو نهم از لئون () و همسر دومش برنگاریا از کاستیل() از هر دو طرف آلفونسوی هفتم لئون و کاستیل دارای‌تبار بود. پدربزرگ پدری او فردیناند دومِ لئون و پدربزرگ مادری سانچو سومِ کاستیا پسران آلفونسو هفتم بودند که پادشاهی او بین آنها تقسیم شد. فردیناند اجداد سلطنتی دیگری از مادربزرگ پدری‌اش اورراکا از پرتغال و مادربزرگ مادری‌اش الینورِ انگلیس دختر هنری دوم انگلستان و الینور از آکیتن داشت.
فردیناند سوم به عنوان یک پادشاه مناقشه برانگیز کاستیل شروع کرده بود. تا زمان مرگش، او پادشاهی گسترده‌ای را به پسر و وارثش، آلفونسو X تحویل داد. مرزهای ایالت جدید کاستیلیا که توسط فردیناند سوم ایجاد شد تا اواخر قرن پانزدهم تقریباً بدون تغییر باقی ماند. زندگی‌نامه‌نویس او، خواهرش با نام «ماریا دل کارمن فرناندز د کاسترو کابزا»، اظهار می‌دارد که فردیناند در بستر مرگ به پسرش گفت: «تو از دارایی‌هایی نظیر زمین و رعایای خوب، بیشتر از هر پادشاه دیگری در جهان مسیحیت، ثروتمند خواهی بود».
مرگ فردیناند به ورمی نسبت داده می‌شود که در زمستان ۱۲۵۱ به آن مبتلا شد. مرگ او در ۳۰ مه ۱۲۵۲ اتفاق افتاد و توسط پسرش آلفونسو دهم در کلیسای جامع سویا به خاک سپرده شد. مراسم خاکسپاری در ۱ ژوئن ۱۲۵۲ و توسط رموندو، اسقف سگویا، در کلیسای جامع برگزار شد.
در سال ۱۲۱۹، فردیناند با الیزابتِ شوابن( ۱۲۰۳–۱۲۳۵) (با نامگذاری مجدد بئاتریس) ازدواج کرد. او چهارمین دختر فیلیپ، دوک شوابن، و ایرنه آنجلینا بود. فرزندان آنها عبارت بودند از:
پس از فوت همسرش، قبل از اوت ۱۲۳۷ با جوآن، کنتس پونتیو ازدواج کرد. آنها چهار پسر و یک دختر داشتند:
دره زمانتور دره زمان، یک طبیعت‌گردی خنک و تابستانی / ایسنا یا تنگه تاریون مکانی با جاذبه‌های گردشگری است که در روستای پلور بخش لاریجان، آمل، استان مازندران در مسیر جاده هراز قرار دارد.دره زمان ، رقیب سرسخت تنگه واشیتنگه زمان پلوردره زمان کجاست؟دره زمان پلوردره زمان پلور مازندران
افسانه‌های زیادی دربارهٔ این تنگه گفته می‌شود. افسانه‌هایی در مورد فرار محلی‌ها به این تنگه برای جلوگیری از حمله دشمنان و مخفی کردن گنج‌هایشان در همین منطقه و همچنین تلاشی که نسل‌های بعدی برای یافتن این گنج‌ها کردند، گفته می‌شود.
تنها مسیر دسترسی به دره زمان از طریق جاده هراز خواهد بود.چرا باید دره زمان را ببینیم؟
چشمه دیو آسیاب مکانی با جاذبه‌های گردشگری است که در بخش لاریجان، آمل، استان مازندران در مسیر دشت لار قرار دارد.دریاچه چشمه دیو آسیاب کجاست؟عکس/ طبیعت «دشت لار»چشمه ای دایره‌ای شکل در دل دماوند
با توجه به این که آب این چشمه از نوع بی کربنات گوگردی است، بنابراین وقتی نزدیک آن می‌شوید بوی گوگردی که از آن ساطع می‌شود را متوجه خواهید شد، آبی ترش مزه که بین ۵ تا ۱۰ درجه سانتیگراد دمای آن است. با توجه به تغییرات آب و هوا در فصول مختلف رنگ آب از آبی روشن تا خاکستری متغیر است که به میزان آلودگی آب بستگی دارد. در واقع یکی از دلایل سفید بودن آب رود سفیدآب، گوگردی بودن آب این چشمه است، چرا که در نهایت آب چشمه دیو آسیاب به سفید رود می‌ریزد. املاح معدنی موجود در این آب برای درمان برخی از بیماریها مناسب است و خاصیت درمانی دارد.
ویلیام آگوستوس بولز (زاده ۱۷۶۳-درگذشته ۱۸۰۵)، همچنین به عنوان استاجوکاً نیز مشهور است، او یک سرباز مریلندی، آشوب گری بود.
به گفته برخی از منابع تاریخ تولد بولز را ۱۷۶۴ نام بردند.Bowles, William Augustus, General بولز در شهرستان فردریک، مریلند متولد شد، وبعدها در سنین ۱۳ سالگی با درجه افسر جوان، به گردان وفادار مریلند اضافه شد، زمانی که فرمان تشکیل قسمتی از پادگان با گردان از پنساکولا صادر شد. به حین ورود، بولز از مأموریت خود کناره‌گیری می‌کند و استحکامات را ترک می‌کند، مکانی که از طرف مهاجمان موسکوگی دستگیر گردید و به یکی از سکونتگاه‌های آنان برگردانده شد.
هنگامی که بولز با قبیله کریک مشغول زندگی است، یک نیروی اعزامی اسپانیایی فراهم شد که آن نیروها بعد از تشکیل شدن قلعه‌های همجوار درامتداد ساحل خلیج بریتانیا را تصرف نمودند.
بعدها بولز کریک‌ها را مجاب می‌کند که از پادگان بریتانیایی مستقر در پنساکولا در مقابل نیروهای مهاجم اسپانیایی پشتیبانی نمایند، ولی هنگامی که محله پودر در قلعه مورد اصابت آتش توپخانه یک کشتی جنگی اسپانیایی واقع گردید، بعد از آن پادگان تسلیم شد. و بعدها بازماندگان پادگان به عنوان اسیر جنگی زندانی شدند، ولی بولز به همراه کریک‌ها در بیابان‌ها پا به فرار گذاشتند. این رویداد در تاریخ ۹ می ۱۷۸۱ رخ داد، زمانی که بولز در سنین ۱۶ یا ۱۷ سالگی بود.
پس از این جنگ، بولز به ارتش بریتانیا برگردانده می‌شود و بعد از آن به باهاما می‌رود. و بولز پس از طی کردن چند ماه در آن محل، فرماندار باهاما، لرد دانمور، بولز را با مأموریتی برای تشکیل دادن یک خانه تجاری در بین ماسکوگی‌ها می‌فرستد. و بعد از گذشت زمانی سرانجام بولز یک پست تجاری در راستای رودخانه چاتاهوچی تشکیل می‌دهد. و بعدها بولز با دو همسر، یکی از قبایل چروکی و آن دیگری هم دختر رئیس هیچیتی ماسکوگی، ویلیام پریمن، ازدواج می‌کند و او از این اتحادیه به عنوان مبنای تقاضای خود برای اعمال نفوذ سیاسی در بین ماسکوگی استفاده می‌کند. بعد از آن بولز خود را «مدیر کل کشور ماسکوگی» می‌کند". به گفته تاریخ دان جیمز لیچ رایت، ازدواج بین نژادی در بین سمینول‌ها و ماسکوگی‌ها مرسوم بوده و هیچگونه مشکلی نداشته. ولی تاریخ دان کوین مولوی به شدت با این تقاضای رایت مخالف می‌کرد.
دشت آزو دشتی است که در بخش لاریجان، آمل، استان مازندران در ارتفاعات روستای نوا قرار دارد.تصاویر| طبیعت دشت آزو دشت آزو با حدود ۳۵ هکتار وسعت در ارتفاع ۲۶۰۰ متری از سطح دریا قرار دارد. مسیر دسترسی دو کیلومتری از روستای نوا تا دشت آزو پاکوب و خاکی است و از کنار رودخانه می‌گذرد. دشت آزو یکی از بهترین مقاصد برای رصد ستارگان می‌باشد.بهترین چشم‌انداز قله دماوند کجاست؟ / برنا۷ مورد از زیباترین دشت گل‌های ایران در فصل بهاردشت «آزو» در دامنه البرزآزو؛ عروس دشت‌های البرز + تصاویر / باشگاه خبرنگاران جوان
استفان گونزالس (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل آرژانتین است که در پست مهاجم بازی می‌کرد. او با سه باشگاه مختلف قهرمان لیگ برتر فوتبال آرژانتین شد.
ماریو گونزالس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. او برای باشگاه بلژیکی اود-هورلی لوون به صورت قرضی از براگا بازی می‌کند.
میگل گونزالس (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل اسپانیا بود.
آبشار قو یا آبشار سفیدآب در بخش لاریجان آمل، استان مازندران قرار دارد. این آبشار در نزدیکی دریاچه سد لار و در انتهای دره سفیدآب دیده می‌شود. این دره محل قشلاق دامداران و عشایر نیز می‌باشد. آبشار قو یکی از جذاب‌ترین مناظر طبیعی دشت لار است.آشنایی با آبشار قو آمل و دیدنی‌های اطراف آنآبشار قو در محل قشلاق دامداران و عشایرانگشت و گذار در مازندران و زیبایی آبشار قو + فیلمآبشار قو (سفیدآب) - لارزیباترین چشم‌انداز دشت لار در پای آبشار سفیدآب (قو)
پیمان دادخواهی پس از اعتراضات ۱۴۰۱ با امضای ۸۲ فعال سیاسی و مدنی منتشر شد. این افراد بر تعهد خود به اصول حقوق بشری تأکید کرده و با روشن کردن دیدگاه‌های خود از تلاش برای تدوین «مبنایی برای همبستگی» خبر دادند. این متن و پیمان به عنوان یک منشور و میثاق پیشنهادی برای چشم‌انداز گروه‌های سیاسی و مدنی از آینده ایران منتشر شد. هدف این پیمان سرنگونی نظام جمهوری اسلامی به شکل خشونت پرهیز است و علاوه بر اعلام پایبندی به میثاق‌های جهانی حقوق بشر، در این متن بر پنج مورد مشخص دیگر هم تأکید شده‌است.
برخی از اهداف اعلام شده در پیمان دادخواهی:
باقر ابراهیم‌زاده، حامد اسماعیلیون، حمید اشتری، مهدی اصلانی، زیبا اعظمی، شهناز اکملی، اصغر ایزدی، منیره برادران، شهره بدیعی، لادن برومند، شعله پاکروان، مهسا پیریایی، زهره تنکابنی، سیروس جاویدی، اقدس جاویدی، فتان جوکار، گلرخ جهانگیری، صدیقه حاج محسن، علی حجت، امجد حسین پناهی، اکرم خاتم، نسیم خاکسار، آتنا دائمی، سعید دهقان، آناهیتا رحمانی، تقی رحمانی، ریبین رحمانی، میهن روستا، زری ریاحی، سیمین سامی کرمانی، نسرین ستوده، شکوفه سخی، سایه سعیدی سیرجانی، عبدالفتاح سلطانی، فرزانه سلطانی، مونا سیلاوی، آتش شاه‌کرمی، شهلا شفیق، شیراحمد شیرانی نارویی، سیما صاحبی، عباس صادقی، کیوان صمیمی، عصمت طالبی، شیرین عبادی، مریم عجم، رضا علامه‌زاده، ملائکه علم هولی، رضا علیجانی، همایون علیزاده، مسعود فتحی، پرستو فروهر، پروین فهیمی، مهین فهیمی، مرسده قائدی، عطیه قریشی، مهرانگیز کار، کاظم کردوانی، کاوه کرمانشاهی، رئوف کعبی، باربد گلشیری، عفت ماهباز، مهناز متین، شهرزاد مجاب، محبوبه مجتهد، مرسده محسنی، نرگس محمدی، پرویز مختاری، شهناز مرتب، ایرج مصداقی، محمود معمارنژاد، رضا معینی، رضوان مقدم، شورا مکارمی، ناصر مهاجر، شاهین نصیری، اکرم نقابی، حمید نوذری، محمدرضا نیکفر، وحید وحدت‌حق، عصمت وطن‌پرست، سعدیه وکیلی، شکوفه یداللهی
کولی‌های ایران یکی از جوامع و گروه‌های قومی ساکن در کشور ایران هستند. مردم کولی در مناطق مختلف ایران پراکنده هستند. این مردم تأثیر و تأثر فرهنگی و هنری بارزی در ایران داشته‌اند. آن‌ها در مقاطعی خاص از تاریخ ایران در حفظ، احیاء و اشاعهٔ تعدادی از هنرهای ملی و بومی نقش مهمی ایفا نموده‌اند. ایفای چنین نقشی که از موقعیت حرفه‌ای آنان ناشی می‌شده در تداوم برخی هنرها از جمله موسیقی، رقص و نمایش تأثیر قابل به جای گذاشته و در پاسداری از آن سهم بسزایی داشته‌است.
روزگاری کولی‌ها لولی ، لوری از هند وارد شدند و بعدها در عراق و آذربایجان و کردستان و لرستان نیز ساکن شدند. سرجان ملکم در حاشیه تاریخ ایران می‌نویسد که دائماً در آذربایجان با «اوبه» های کوچکی از کولی‌ها برخورد داشته و عادات این قوم مثل کولی‌های آواره انگلستان بوده‌است. مردم ایران به آن‌ها «قاراچی» می‌گفتندعماد توحیدی، پرسهٔ کولی‌ها در سرزمین ایران. مقام موسیقایی. شماره ۱۳ که در زبان ترکی به معنی «آدمهای سیاه‌باز یا سیاه‌کار» بود، که احتمالاً برگرفته از مراسم آن‌ها یا شغل آهنگری فصلی آنان بوده‌است.
در ایران به کولی‌ها، لولی هم گفته می‌شود که ریشۀ این واژه نامعلوم است. اولین اشاره به این نام، مربوط به دورهٔ ساسانیان است؛ در این دوره طبق اسناد بهرام گور دستور داد تا هزاران موسیقی‌دان را از هندوستان به ایران بیاورند. نام این نوازندگان هم به صورت کولی، کاولی هم به صورت لولی آمده‌است و ریشهٔ تاریخی‌شان به دوران هخامنشیان بازمی‌گردد که در آن بسیاری از موسیقی‌دانان این تمدن در منطقهٔ هندوستان ساکن بودند.
این مردم در ایران به نام‌های «کولی»، «غربتی» و «قِرِشمال» به معنی کولی‌های غیرقابل شمارش شناخته می‌شدند و امروزه با گذشت ۱۱۰۰ سال از کوچ آنها از شمال هند، در ایران قومی ایرانی شناخته می‌شوند.
همچنین با توجه به اینکه پیشه آهنگری حرفه بسیاری از کولیان ایران است در برخی بخش‌های ایران به ایشان چلنگر هم گفته می‌شود.
در عراق «غربت» و «کولی» و در هندوستان به آن‌ها «کاولی» می‌گویند و در ایران با حذف «الف»، کولی نامیده می‌شوند؛ ولی بعضی نقاط ایران همان کاولی می‌گویند. لغت «قرشمال» که در خراسان رایج است به معنی «غیرشمار» یا «بی‌شمار» یا «در شمار غریبه‌ها» به کار می‌رود. «قراچی» به معنی سیاه‌چادر به خاطر سیاهی پوست کولی‌ها و در واقع همان سیاه ترکیست.عماد توحیدی، پرسهٔ کولی‌ها در سرزمین ایران. مقام موسیقایی. شماره ۱۳ در عربی به آن‌ها «غجر» می‌گویند که تصیف کلمه «کوچر» است.
طبق دانشنامه ایرانیکا ، واقعیت این است که تقریباً در همه جای ایران گروه‌هایی با ویژگی‌های مشابه کولی‌ها وجود دارد، اما آنها را با نام‌های متفاوتی می‌خوانند که گاهی به منشأ جغرافیایی یا قومی، گاهی موقعیت اجتماعی و گاهی به حرفه آنها اشاره می‌کند: لوری ("بلوچستان، مرکز، با اهالی لرستان اشتباه نشود") ، لوطی (کرمان، لرستان، نباید با اوباش شهری قرن نوزدهم اشتباه شود، رجوع کنید به Migeod، 1959)، لولی (چند مکان).
از آنچه که منابع قدیمی بازگو می‌کنند چنین برمی آید که بهرام گور برای شاد داشت مردم و اینکه آنان از رامشگران بی‌بهره نباشند چندین هزار تن رامشگر را از هند به ایران آورده‌است. تعداد این کولی‌ها را فردوسی دوازده هزار نفر، ثعالبی چهار هزار نفر و نظامی شش هزار نفر ذکر کرده‌است.
حمزهٔ اصفهانی این ماجرا را چنین بازگو می‌نماید: «بهرام گور فرمان داد که مردمان نیمی از روز را کار کنند و نیم دیگر را به آسایش و خوردن و خوش‌گذرانی بپردازند و بی‌خُنیاگران و کولیان شراب ننوشند. بدین سان خُنیاگران گران ارجدار شدند و مُزد هر دستی از آنان به صد درهم رسید. بهرام، روزی گروهی از مردم را دید که خوش‌گذرانی نمی‌کردند. گفت: مگر من شما را از پرهیزِ خوشدلی و پایکوبی بازنداشتم؟ آن مردم در پیش او به خاک افتاده و گفتند: رامشگران خواستیم به زیاده از سد درهم، ولی نیافتیم. فرمان داد تا دوات و خامه (قلم) و صحیفه آوردند و به پادشاه هند نامه نوشت و از وی رامشگران و خُنیاگران خواست. وی دوازده هزار تن فرستاد. بهرام آنان را به شهرها و پیرامون کشور خود بپراکند، و شمار آنان به تناسل بیشتر شد.
حمدالله مستوفی این داستان را این‌گونه می‌گوید: «در زمان بهرام کار مطربان بالا گرفت، چنان‌که مطربی روزی به صد درم قانع نمی‌شد. بهرام گور از هندوستان دو هزار لوطی جهت مطربی بیاورد و نسل ایشان هنوز در ایران مطربی کنند.»
فردوسی در اینباره می‌گوید که بهرام هر کدام از ایشان را گندم و گاو و الاغ داد تا کشاورزی کنند و تودهٔ مردم را رایگان رامشگری کنند؛ ولی آنان که اهل کار برزیگری نبودند، گندم و گاو را خوردند و تنها خر برایشان ماند و بهرام چون چنین دید، گفت که بار و بنه بر خر نهید و رود و بربط برگیرید و دوره‌گردی کنید و خوش باشید و تودهٔ مردم را نیز خوشدل نمایید. این تیره در شاهنامه و چند بن مایهٔ دیگر لولی یا کوچی نامیده شده‌اند و نیای مردمی به‌شمار می‌آیند که امروزه در ایران و سراسر جهان پراکنده‌اند.
در منابع دیگری آمده‌است که کولی‌ها در عهد ولید بن عبدالملک، خلیفه اموی به ایران و بین‌النهرین آمدند. این کولی‌ها از حوالی رود سند سفلی، به طرف فرات یا دجله آمدند و به محض این که مستقر شدند، به دزدی و راهزنی و قتل پرداختند و راه بصره و بغداد را بستند و قیمت خواربار، بالا رفت و مردم در فشار قرار گرفتند. خلفا ناچار بودند پیوسته سربازانی را برای سرکوبی آن‌ها بفرستند. سرداران مأمون از این مردم شکست خوردند و معتصم، سرلشکری عرب به نام عجیف را که مورد اعتمادش بود مأمور سرکوبی کولی‌ها کرد و بالاخره در سال ۲۲۰ ه‍.ق توانست راه‌های ارتباطی آن‌ها را ببندد و آن‌ها را وادار به تسلیم کند. مردم بغداد که از این پیروزی بسیار شاد شده بودند، با دیدن کولی‌ها که وادارشان کرده بودند با لباس‌های مخصوص خود در قایق‌هایی بنشینند و ساز بزنند و آواز بخوانند، شاهد انتقال آن‌ها به خانقین و سپس به مرزهای سوریه بودند. کولی‌ها هر جا رفتند گاومیش‌هایشان را هم بردند و می‌توان گفت که تکثیر گاومیش در خاور نزدیک و اروپا به دست کولی‌ها بوده‌است.
در منابع تاریخی مربوط به دوره افشار نیز اطلاعاتی در اینباره وجود دارد. تاریخ نادرشاهی از هنرمندانی سخن به میان می‌آورد که همراه با غنایم نادرشاه از هند آورده شدند. کتاب یادشده در اینباره می‌نویسد: «نادرشاه صد تن از خواجه‌سرایان، صد و سی نویسنده، هزار و دویست آهنگر، سیصد بنا، صد سنگتراش و دویست و بیست درودگر به قندهار فرستاد و نقشه شهر جهان‌آباد را برداشتند و برای سرگرمی سپاهیان چندین دسته از خنیاگران و نوازندگان و بازیگران را نیز از هند به ایران آوردند.»
نیز در عالم آرای نادری آمده‌است: «این هنرمندان که به میل خود در ایران می‌زیسته‌اند، ضمناً وظیفه‌دار آموزش و فنون خویش به عملهٔ طَرَب ایران بوده‌اند»
همچنین در کتاب جهانگشای نادری آمده‌است: «جمعی از اربابان طَرب هندی که در سِلک مطربان سرکار انتظام داشته‌اند، چون جمعی را قانون سازندگی و فنون نوازندگی به طریق هند آموخته و در رقص و رامشگری ماهر ساخته بودند، لذا ایشان را نیز مرخص ساخته و فرستادند.»
تعدادی از سفرنامه‌های مربوط به دوران معاصر نیز اطلاعات چندی را دربارهٔ کولی‌ها در اختیار می‌نهند. رابینو درسفرنامه خود که به سال ۱۸۳۹ میلادی نگاشته شد، راجع به اقوام ساکن در شمال ایران از برخی خانوارهای گودر، بنکشی، کراچی یا کولی‌ها یاد می‌کند که هندی الاصل هستند. همچنین
جی پی تیت انگلیسی در یادداشت‌های سفر به ایران که به سال ۱۸۷۴ میلادی نگاشت از خانوارهای کولی در ایران یاد کرده و آراء نه چندان مستدلی را در مورد اصل و نسب و حرفه آنان ارائه می‌نماید.
ریشه اصلی زبان کولی‌ها سنسکریت و برخی زبان‌های بومی هند همچون گویش بنگالی و گجراتی است که به مرور با زبان فارسی و گویش‌ها و لهجه‌های محلی ایران آمیخته شد. آنان هنوز هم در محاوره‌های درون قومی خود از همین زبان استفاده می‌کنند.نمایش و موسیقی در ایران، تحقیق و تألیف جهانگیر نصری اشرفی، تهران: انتشارات اَروَن، ۱۳۸۳ زبان برخی از آن‌ها غربتی نامیده می‌شود.
کولی‌ها که در شهرکرد با نام غربتی شناخته می‌شوند به‌طور متمرکز در زانیان با جمعیتی حدود ۶هزار نفر زندگی می‌کنند. در شهرکیان نیز در محله «شطیازی» جمعیتی در حدود ۱هزار نفر زندگی می‌کنند. وردنجان نیز یکی دیگر از سکونتگاه‌های آنها به‌شمار می‌رود.
مردم کولی قزوین که به آن‌ها «زرگری» گفته می‌شود، در روستای زرگر زندگی می‌کنند.
زرگر یا رومانو، یکی از روستاهای استان قزوین است که در بخش بشاریات شهرستان آبیک واقع شده‌است و ساکنان آن، به زبان کولی یا رومانی صحبت می‌کنند. اهالی این روستا، اصالتاً کولی هستند.
در لرستان کولی‌ها را با نام گورونی و کاولی می‌شناسند اما معمولاً گورونی کاربرد بیشتری دارد.Edwards, j. , (2009), Language and Identity, Cambridge University, New York.Amanolahi, S. Norbeck, E. , (1975), The Luti, an Outcaste Group of Iran. Rice University Studies 61(2): 1-12.Duranti, a. , (2004), Linguistic anthropology, Cambridge University, New York.
کولی‌های لرستان در گروه گورنی‌ها شناخته می‌شوند، در کنار ایلات و عشایر لرستان استقرار داشته و ضمن نواختن موسیقی در داوِت [dawet] (عروسی) و چَمَر[čæmær] (مجلس ختم) و با ساخت انواع وسایل کشاورزی از جمله غربال، داس، انواع آشیر (وسیله باد دادن خرمن جهت جدا کردن دانه از کاه) و نیز سلاح‌های گرم دست‌ساز با عشایر وارد مبادله اقتصادی نیز می‌شدند. علاوه بر آن به کشاورزی بسیار محدودی در زمین‌های نامرغوب پر شیب که حق مالکیتی نسبت به آن نداشته نیز مشغول بوده اند؛ که در جریان اصلاحات ارضی، زمین‌های یاد شده ملی و مرتع اعلام شده و از کشاورزی در آن‌ها جلوگیری شد. گورنی‌ها سابقه حضور خود در لرستان را به حدود هفتاد سال پیش برمی‌گردانند. آن‌ها از کرمانشاه به این منطقه نقل مکان کرده اند، انتقال درابتدا به صورت دوره‌گردی بوده‌است که پس از آن در کنار برخی از طوایف ساکن شده و به کار خراطی و ساخت ابزار آلات کشاورزی مشغول شده‌اند. همکاری در امور زراعی با طوایف دیگر که این کارها معمولاً در مقابل دستمزد که اغلب به صورت کالا پرداخت می‌شد از دیگر فعالیت‌های کولی‌ها بوده‌است
امروزه در شهر خرم‌آباد کولی‌ها درمحله‌های حاشیه‌ای شهر زندگی می‌کنند. آن‌ها در این محله‌ها در راسته‌هایی مشخص و در کنار یکدیگر ساکن می‌باشند. محله کورش و محله باجگیران که هر دو از نظر موقعیت شهری در حاشیه و از نظر ارزش مادی زمین در سطح پایینی هستند، دو منطقه اصلی سکونت کولی‌ها است. در این محله‌ها معمولاً کولی‌ها در نامناسب‌ترین نقاط محله مانند دره کورش در حاشیه جویباری فصلی یا قسمت پرشیب محله باجگیران که به خاطر خاک سفیدش به گِلسفید مشهور است قرار دارند. این مکان‌ها فاقد راه دسترسی مناسب و امکانات شهری هستند و این ویژگی‌ها سبب بروز مسائل اجتماعی مانند اعتیاد، فقر، روسپی‌گری و … در میان ساکنان این مناطق شده‌است.
کولی‌ها علاوه بر خاستگاه قومی متفاوت دارای زبان خاص خود می‌باشند. آن‌ها به زبان خود نام رمزی را نسبت می‌دهند. منظور از این نام ناشناختگی آن برای افراد خارج از گروه و رمزبودگی این زبان برای افراد خودی جهت انتقال مفاهیم و پیام‌های خاص گفته شده‌است. امان الهی بهاروند و نوربک (۱۹۷۵) با مقایسه چندین واژه از زبان کولی و زبان لری و زبان فارسی به این نتیجه می‌رسند که ارتباط نزدیکی میان این زبان‌ها وجود ندارد. آن‌ها در ادامه با مقایسه این واژه‌ها و چند واژه از زبان کولی‌های ایران به نزدیکی بین این زبان و زبان هندی می‌رسند.امانالهی بهاروند. س. 1384. موسیقی در فرهنگ لرستان. تهران. نشر افکار
گورونی‌ها زبان خاص خود را رمزی می‌نامند و آن را برای ارتباط با افراد خودی به کار می‌گیرند. آن‌ها علاوه بر زبان خاص خود با زبان لری نیز آشنایی دارند. در واقع داد و ستد، رجوع کولی‌ها به دیگران برای دریافت کمک (به صورت نقدی و غیر نقدی) با استفاده از زبان لری امکان‌پذیر است. از آن گذشته زبان لری در حوزه‌های خاصی به عنوان زبان معیار مطرح می‌باشند و کولی‌ها به عنوان اقلیتی وابسته چاره‌ای جز فراگرفتن و تکلم به زبان‌های معیار لرستان از جمله لری، بختیاری، سیلاخوری، بالاگریوه‌ای و… در مناطق مختلف نداشته‌اند.
در زبان کولی‌ها نیز تمایز میان خود و دیگری (میان کولی‌ها و افراد غیر کولی) در قالب زبان دیده می‌شود. کولی‌ها برای انسان واژه مانس [manes] را به کار می‌برند و به افراد خودی مانس خوکیم [manesexokim] به معنی شخصی از خودمان و برای افراد غیر کولی همان واژه مانس [manes] به صورت عام و در پاره‌ای از موارد واژه سور [sor] را به کار می‌برند، آن‌ها واژه سور [sor] را درباره لرها نیز به کار می‌برند. به خدمت گرفتن واژگان متفاوت از سوی کولی‌ها و مردم عادی برای نامیدن خود و دیگری نشان تلاش زبان برای نمایش ذهنیت‌ها در مورد چگونگی رابطه بین خود و دیگری است.بیتس. د. پلاگ. ف. انسان‌شناسی فرهنگی.1375. ترجمه محسن ثلاثی. تهران. انتشارات علمی
تا اواسط دوره قاجار، در سنندج و کرمانشاه، طوایفی به نام "سوزمانی" زندگی می‌کردند که برخی از آن‌ها کوچ و در روستاهای خانقین و حاج‌قره سکونت کردند. ادعای شده که این طایفه‌ها عمدتاً به رقص و کامروایی می‌پرداخته‌اند.
در منطقه‌ای که به نام عراق عجم نامیده می‌شد، در همدان، ساوه و آشتیان گروهی از کولی‌ها به نام «غربت» سکونت داشتند. این کولی‌ها چادرنشین بودند و خود را «ایل فیوج» می‌نامیدند. آن‌ها برای گرفتن شناسنامه، ناچار شدند به کشاورزی بپردازند و در یک جا ساکن شوند. البته پنج ماه از سال را به این شکل می‌گذراندند و هفت ماه را دوره می‌گشتند. غربت‌ها دختر به اهل غیر قبیله نمی‌دادند، ولی از آن‌ها دختر می‌گرفتند.
ژنرال سایکس در مورد کولی‌های ایران و آذربایجان نوشته‌است: «در تابستان ۱۹۰۰ برای تحقیق دربارهٔ کولی‌های جنوب شرقی ایران و تکمیل اطلاعات سینگلر به آنجا رفتم. تعیین نژاد و محل کولی‌های ایران بسیار دشوار است، چون در هر ناحیه‌ای نامی دارند، ولی کلاً آن‌ها را «فیوج» می‌نامند که ظاهراً کلمه‌ای عربی است. کولی‌های ایران با کولی‌های انگلستان تفاوت زیادی دارند و کارشان تهیه چرخ چوبی نخ‌ریسی و چوب وافور و فروش آنهاست. گاهی هم اسب و شتر و الاغ معامله می‌کنند و کلاً اخلاق پسندیده‌ای ندارند. مردهای آن‌ها با سایر مردان ایران فرقی ندارند، ولی طرز لباس پوشیدن زن‌ها به کلی با زنان دیگر فرق می‌کند و به همین دلیل به آن‌ها غربتی می‌گویند. فعلاً در ایران بیست هزار خانوار یا صد هزار کولی و در آذربایجان پنج هزار خانوار زندگی می‌کنند.»
در آذربایجان کولی‌ها را «قره‌چی» و «قراچی» یا «قاراچی» می‌نامیدند و در شهرها و روستاها پراکنده بودند. آن‌ها برخلاف عادت همیشگی‌شان از آوارگی دست برداشته و ساکن شده بودند، به‌طوری‌که در تبریز کوچه‌ای به نام «قره‌چیلر کوچه‌سی» (کوچه قره‌چی‌ها) وجود داشت که ساکنان آن، همه کولی بودند. این محل خوش‌نام نبود و اشخاص محترم به آن حدود نزدیک نمی‌شدند. «قره‌چی» ها غالباً به رقاصی و مطربی و کف‌بینی و بخت‌گشایی و غربیل‌سازی و سبدبافی مشغول بودند. مطرب‌های تبریز غالباً به این محله تعلق داشتند و در جشن‌ها و عروسی‌ها، زن‌ها یا پسران جوان کولی با لباس مردانه، به رقص و آواز و اجرای نمایش می‌پرداختند.
زن‌ها برای گدایی و کف‌بینی، دسته‌دسته به محله‌های دیگر شهر می‌رفتند و ضمن دزدیدن اشیای کوچک و فریب دادن زن‌های ساده‌لوح، کودکان آن‌ها را نیز می‌دزدیدند، به همین دلیل در میان مردم تبریز در مورد دزدی «قره‌چی» ها داستان‌های زیادی بر سر زبان‌ها بود و مادرها برای ترساندن کودکان خردسال به جای «لولو» و چیزهای ترسناک دیگر، بچه‌ها را از «قره‌چی» می‌ترساندند.
قره‌چی‌ها به ترکی حرف می‌زدند، اما در میان خود گویش عجیب و مخصوصی داشتند. این گویش شباهت عجیبی با سانسکریت و زبان‌های هند و پاکستان داشت. سر ویلیام اوزلی که در سال‌های ۱۸۱۰ و ۱۸۱۲، هنگامی که عباس میرزا ولیعهد در تبریز بود، در راه سفر خود به هند و ایران، سری هم به آذربایجان زد، بسیاری از لغاتی را که «قره‌چی» ها استفاده می‌کردند، ثبت کرد. او دربارهٔ «قره‌چی» ها می‌نویسد:
کولی‌ها در خراسان با نام غرشمال (قرشمال)، غربتی، غربت، جت، کاسب‌کار، فیوج، هندی یا دوربی نامیده می‌شوند و در مناطق مختلف خراسان پراکنده هستند. در سبزوار کوچه‌ای به نام کوچهٔ غروشمارها، در بجنورد محله‌ای به نام بربرقله غربتی‌ها، در نیشابور کوچهٔ غربت‌ها، در تربت حیدریه محله‌ای به نام تپه غربت‌ها محل تجمع و اقامت آن‌ها است. در منطقۀ تربت جام به آنها جت و کاسب‌کار هم گفته می‌شود و محلی به نام کوچه جت‌ها و یا کوچه کاسب‌ها هم وجود دارد. بیشتر مشاغل فنی و آهنگری سفالگری، چوب‌بری والیته موسیقی مهارت دارند. هستۀ اصلی موسیقی تربت جام را جت‌ها یا کولی‌ها تشکیل می‌دهند.
خون گرگ () مجموعه تلویزیونی بریتانیایی با ژانر درام فانتزی نوجوانان است. این سریال که مخاطبان جوان را هدف گرفته، توسط دبی مون ساخته شده و محصول مشترک شبکه سی‌بی‌بی‌سی و زد د اف/زد د اف ایی است.
این مجموعه تلویزیونی روایتگر زندگی گونه‌هایی به نام خون‌گرگ‌ها (wolfbloods) است. موجوداتی که حواسشان تقویت شده و با وجود اینکه شبیه انسان هستند، اما می‌توانند به میل خود به گرگ تبدیل شوند. آنها اما می‌توانند تغییر شکل‌شان در طول روز را نیز کنترل کنند. آنها از گرگینه‌ها متمایزند، اما درست مانند گرگینه‌ها، تغییر شکل‌شان در طول ماهِ کامل، خارج از کنترل آنهاست. این مجموعه تلویزیونی بر روی زندگی روزمره این موجودات و چالش‌هایی که برای پنهان کردن راز خود با آن روبرو هستند تمرکز دارد. هر فصل از این مجموعه، شخصیت‌ها و مفاهیم جدیدی دارد.
این مجموعه تلویزیونی در سال ۲۰۱۳ برنده جایزه انجمن سلطنتی تلویزیون برای بخش درام کودکان شده است. همچنین در همان سال برنده جایزه در بخش «بهترین برنامه کودکان (داستانی)» شد. این مجموعه تلویزیونی در سال ۲۰۱۵ برنده جایزه فیلمنامه‌نویسان بریتانیایی در بخش «بهترین تلویزیون کودکان بریتانیا» شد.
پرهای پروازی ("Pennae volatus")Julian J. Baumel. Handbook of Avian Anatomy: Nomina Anatomica Avium. 1993 شاه‌پرها (پرهای قلمی)، بلند، سفت، شکل نامتقارن، اما دارای تقارن جفتی روی بال یا دم پرنده هستند. آنهایی که روی بال‌ها هستند شاهپرهای بال (remiges, مفرد آن remex) نامیده می‌شوند، در حالی که در دم، شاهپرهای دم (rectrices، مفرد آن rectrix) نامیده می‌شوند. وظیفه اصلی پرهای پروازی کمک به تولید نیروی رانش و بالابرنده است و در نتیجه امکان پرواز را فراهم می‌کند. پرهای پروازی برخی از پرندگان کارکردهای بیشتری را انجام می‌دهند که معمولاً با نمایش‌های سرزمینی، مراسم جفت‌یابی یا روش‌های تغذیه مرتبط است. در برخی از گونه‌ها، این پرها به ستون‌های بلند خودنمایی تبدیل شده‌اند که در نمایش‌های معاشقه دیداری استفاده می‌شوند، در حالی که در برخی دیگر در طول پروازهای نمایشی صدا ایجاد می‌کنند. دندانه‌های ریز در لبه جلویی شاهپرهای بال به جغدها کمک می‌کند تا بی‌صدا پرواز کنند (و در نتیجه با موفقیت بیشتری شکار می‌کنند)، در حالی که دندانه‌های بسیار سفت دارکوب‌ها در شاهپرهای دم به آنها کمک می‌کند تا در برابر تنه‌های درختان، در حالی که بر درختان چکش می‌زنند، مقاوم شوند. حتی پرندگان بدون پرواز هم هنوز پرهای پروازی خود را حفظ می‌کنند، هرچند گاهی به شکل‌های اساسی تغییر یافته‌اند.
شاهپرهای بال بر اساس جایگاه آنها در امتداد بال به شاهپرهای اولیه و شاهپرهای ثانویه تقسیم می‌شوند. به‌طور معمول ۱۱ شاهپراولی‌ها (شاهپرهای اولیه) به دست متصل هستند (۶ مورد به مچ و پنج مورد به انگشتان) اما بیرونی‌ترین شاهپراولی به نام remicle اغلب ابتدایی است یا وجود ندارد. برخی از پرندگان، به ویژه فلامینگوها، کشیم‌ها و لک‌لک‌ها، هفت شاهپراولی متصل به متاکارپوس و در مجموع ۱۲ شاهپر بال دارند. شاهپردومی‌ها (شاهپرهای ثانویه) به استخوان ساعد متصل می‌شوند. شاهپر ثانویه پنجم (که از مفصل مچ به سوی داخل شماره‌گذاری می‌شود) در گذشته در برخی گونه‌ها وجود ندارد، اما دیدگاه مدرن این دیاستاتاکسی این است که بین شاهپر ثانویه چهارم و پنجم فاصله وجود دارد. شاهپرسومیها که روی قسمت مجاور براکیوم رشد می‌کنند، شاهپر واقعی در نظر گرفته نمی‌شوند.Bruce Campbell, Elizabeth Lack. "A Dictionary of Birds." T & AD Poyser Ltd. 1985Olin Sewall Pettingill Jr. "Ornithology in Laboratory and Field." 5th Edition. Academic Press, 1985Brian K. Wheeler. "Birds of Prey of the West: A Field Guide." Princeton University Press, 2018Lukas Jenni, Raffael Winkler. "The Biology of Moult in Birds." Bloomsbury Publishing Plc, 2020John J. Videler. "Avian Flight." Oxford University Press 2005"Oxford Dictionary of English", 3rd Edition. Oxford University Press 2010
پرریزی پرهای پرواز می‌تواند مشکلات جدی را برای پرندگان ایجاد کند، زیرا می‌تواند توانایی پرواز آنها را آشفته سازد. گونه‌های مختلف راهبردهای متفاوتی را برای مقابله با این موضوع ایجاد کرده‌اند، از پرریزی همه پرهای پرواز خود به یکباره (و در نتیجه بی‌پرواز شدن برای مدتی به نسبت کوتاه) تا گسترش پرریزی در یک دوره چندساله.
شاهپرهای بال Remiges (از لاتین "Oarsman") در عقب بال قرار دارد. رباط‌ها "قلم پر" بلند را محکم به استخوان‌های بال می‌چسبانند و یک نوار پهن و قوی از بافت زردپی به نام "postpatagium" برای نگه داشتن و حمایت شاهپرهای بال در جای خود کمک می‌کند. شاهپرهای بال مربوط روی پرندگان منفرد بین دو بال متقارن هستند و تا اندازه زیادی از نظر اندازه و شکل با هم هماهنگی دارند (به جز در جهش یا آسیب)، البته نه لزوماً در الگو. بستگی به موقعیتی که در امتداد بال دارند، نام‌های مختلفی به آنها داده می‌شود.
شاهپرهای دم Rectrices (مفرد rectrix) از کلمه لاتین «سکاندار» به پرنده کمک می‌کند تا در هنگام پرواز ترمز و هدایت کند. این پرها در یک ردیف افقی در حاشیه عقبی دم آناتومیک قرار دارند. تنها جفت مرکزی (از طریق رباط‌ها) به استخوان‌های دم وصل می‌شوند. شاهپرهای دمی باقی‌مانده در دمچه، ساختارهای پیچیده چربی و ماهیچه‌ای که آن استخوان‌ها را دربر گرفته‌اند، تعبیه شده‌اند. شاهپرهای دمی همیشه جفت هستند، اکثریت قریب به اتفاق گونه‌ها دارای شش جفت شاهپر دمی هستند. آنها درکشیم‌های و برخی بی‌تیغه‌های وجود ندارند و در پنگوئن‌ها به شدت کاهش یافته‌اند. بسیاری از گونه‌های باقرقره بیش از ۱۲ شاهپر دمی دارند. در برخی از گونه‌ها (از جمله سیاه‌خروس یالدار، سیاه‌خروس فندقی و پاشلک معمولی)، تعداد آنها در افراد مختلف متفاوت است. کبوترهای اهلی در نتیجه تغییرهایی که طی سده‌ها پرورش گزینشی ایجاد شده‌است، تعداد بسیار متغیری دارند.
برای اینکه بحث دربارهٔ موضوع‌هایی مانند فرآیندهای پرریزی یا ساختار بدن آسان‌تر شود، پرنده‌شناسان برای هر پر پروازی یک عدد تعیین می‌کنند. طبق قرارداد، اعداد اختصاص داده‌شده به شاهپراولی‌ها همیشه با حرف P "(P1، P2، P3 و …)"، اعداد شاهپردومی‌ها (ثانویه) با حرف S، اعداد شاهپرسومی‌ها با T و اعداد شاهپرهای دمی با R شروع می‌شوند.
بسیاری از مراجع، شاهپراولیها را به صورت برعکس شماره‌گذاری می‌کنند، از درونی‌ترین شاهپراولی (نزدیک‌ترین به شاهپردومی‌ها) آغاز می‌شوند و به سوی بیرون حرکت می‌کنند. دیگران آنها را به صورت افزایشی، از دیستال‌ترین بخش شاهپراولیها به سوی درون، شماره‌گذاری می‌کنند. هر روش مزایایی دارد. شماره‌گذاری کاهشی از توالی طبیعی پرریزی شاهپراولیها بیشتر پرندگان پیروی می‌کند. درصورتی‌که در گونه‌ای دهمین شاهپراولی، مانند برخی از گنجشک‌سانان غایب باشد، نبود آن بر شماره‌گذاری شاهپراولیهای باقی‌مانده تأثیری ندارد. از سوی دیگر، شماره‌گذاری افزایشی، یکنواختی را در شماره‌گذاری شاهپراولی‌های ناگنجشک‌سان امکان‌پذیر می‌سازد، زیرا آنها تقریباً بدون در نظر گرفتن تعداد کلی، چهار عدد اولیه به دست (مأنوس) متصل هستند. این روش به‌ویژه برای نشان دادن فرمول بالی سودمند است، زیرا بیرونی‌ترین شاهپراولی آن چیزی است که اندازه‌گیری‌ها با آن آغاز می‌شود.
شاهپردومی‌های همیشه به صورت افزایشی شماره‌گذاری می‌شوند، از بیرونی‌ترین شاهپردومی (نزدیک‌ترین پر به شاهپراولیها) آغاز می‌شوند و به سوی داخل کار می‌کنند. شاهپرسومی‌های نیز به صورت افزایشی شماره‌گذاری می‌شوند، اما در این باره، اعداد متوالی از اعداد داده شده تا آخرین شاهپردومی ادامه می‌یابند (مثلاً . . . S5، S6، T7، T8، … و غیره).
شاهپرهای دمی همیشه از مرکزی‌ترین جفت به سوی بیرون در هر دو جهت شماره گذاری می‌شوند.
فرمول بالی شکل انتهایی بال پرنده را به روشی ریاضی توصیف می‌کند. می‌توان از آن برای کمک به تمایز بین گونه‌هایی با پرهای مشابه استفاده کرد و بنابراین به ویژه برای کسانی که به پرندگان حلقه‌گذاری می‌کنند، سودمند است.
هرم‌سنگ یادبود نمسیس () به قهرمانی که عملیات نمسیس را در سال ۱۹۱۹ برنامه‌ریزی و اجرا نمودند تقدیم شده‌است. این سازه در روز ۲۵ آوریل ۲۰۲۳ در پارک دایره‌ای، ایروان رونمایی شد.
اسامی سوقومون تهلیریان، آرام یرگانیان، آرشاویر شیراکیان، , ، میساک تورلاکیان، , هاکوپ ملکومیان، یرواند فوندوکیان, آرمن گارو، گریگور مرجانوف, آوتیک ایساهاکیان، , آرا سارگسیان، هراچ پاپازیان, شاهان ناتالی بر روی این بنا حکاکی شده‌است.
باجاج پولسار ان‌اس ۲۰۰ موتورسیکلت تک‌سیلندر هندی محصول شرکت باجاج آتو و حاصل همکاری اش با شرکت KTM می‌باشد. این موتورسیکلت از سری پولسار باجاج است که از سال ۲۰۱۲ تا کنون تولید می‌شود. عبارت "NS" در واقع مخفف کلمهٔ "Naked Sport" است که بیان‌گر کلاس این موتورسیکلت می‌باشد. این مدل موتورسیکلت به علت همکاری بلند مدت شرکت باجاج و کاوازاکی در برخی کشور ها با نام "کاوازاکی Rouser" شناخته شده است.
در واقع پولسار ان اس ۲۰۰ (Pulsar NS200) یکی از محصولات محبوب شرکت بایجاج ایندیا در دسته موتورسیکلت‌های شهری و ورزشی است. این موتورسیکلت با طراحی دینامیک و توانایی‌های بالا در کلاس خود، به عنوان یک انتخاب محبوب برای رانندگان جوان و علاقه‌مند به موتورسیکلت‌های ورزشی شناخته می‌شود.
ان‌اس۲۰۰ یک موتورسیکلت به سبک خیابانی هجومی است و به دلیل ظاهر گرگ مانندش شناخته شده و مورد استقبال جوانان قرار گرفته‌است. دارای موتور تک‌سیلندر، چهارزمانه، دارای سیستم جرقه زنی سه شمع و سیستم خنک‌کننده مایع (رادیاتور آب) است. دارای یک اگزوز زیر بدنه و دو کمک‌فنر تلسکوپی و یک کمک فنر گازی در عقب می‌باشد. سری پولسار ان‌س بعد ها در حجم موتورهای ۱۶۰ و ۱۲۵ سی‌سی نیز به تولید رسید و به ایران نیز وارد شد. مدل ۱۵۰سی‌سی ان‌اس مدتی توسط ایران تولید شد اما به دلیل ضعف عملکرد تولید آن متوقف شد.
النا آنژلیکا دولورس هولمبرگ لانوس (زاده ۲۴ مه ۱۹۳۱ - ناپدید شده: ۲۰ دسامبر ۱۹۷۸)، معروف به النا هولمبرگ، یک دیپلمات آرژانتینی بود که در سال ۱۹۷۸ ربوده و ترور شد. او به دلیل اینکه اولین زنی بود که از مؤسسه خدمات خارجی فارغ‌التحصیل شد، ممتاز گردید. هولمبرگ یکی از مقامات مهم دیکتاتوری نظامی بود که در سال ۱۹۷۶ قدرت را به دست گرفت، و به‌طور کلی اعتقاد بر این است که توسط رژیمی که به آن تعلق داشت، بازداشت-ناپدید و سپس کشته شد.
النا هولمبرگ از یک خانواده سنتی و خواهر سرهنگ بازنشسته انریکه هولمبرگ و دختر عموی ژنرال الخاندرو لانوس (رئیس‌جمهور بالفعل سابق جمهوری آرژانتین) بود. او به عنوان یک کارمند حرفه‌ای در سفارت آرژانتین در فرانسه کار می‌کرد.
به دلیل اصطکاک با کارکنان "مرکز اطلاعات خلبان" (گروهی از افسران اطلاعاتی نیروی دریایی آرژانتین که مقر آنها در پاریس بود، و در آنجا پوما پرن ، آلفردو آستیز و آدولفو دوندا  نیز مامور به کار بودند)، هولمبرگ برای گزارش به مافوق خود به بوئنوس آیرس  احضار شد.  در آنجا او توسط در ۲۰ دسامبر ۱۹۷۸ ربوده شد، این زمانی بود که او وزارت امور خارجه را ترک کرد تا با گروهی از روزنامه‌نگاران فرانسوی ملاقات کند.
افرادی که بعداً از دانشکده مکانیک افسران نیروی دریایی (ESMA) آزاد شدند اعلام کردند که در آن زمان برخی از افسران بازداشتگاه به مشارکت آنها در ناپدید شدن النا هولمبرگ اشاره کردند.
رشد پرها در لایه اپیدرمی پوست در پرندگان رخ می‌دهد. این یک فرایند پیچیده‌است که شامل مراحل زیادی است. هنگامی که پرها به‌طور کامل رشد کردند، شش نوع مختلف پر وجود دارد: شاهپر، پر پروازی، کرک‌پر، رشته‌پر، نیم‌پر و پرهای مویی. پرها در اصل برای پرواز در نظر گرفته نشده بودند. دلیل دقیق تکامل پرها هنوز ناشناخته است. تصور می‌شود که پرندگان از نوادگان دایناسورها هستند و فناوری جدید با استفاده از ملانوزوم‌های موجود در فسیل دایناسورها نشان داده‌است که دایناسورهایی که نمی‌توانستند پرواز کنند، پر داشتند.
علف‌انبانی سندرسون ، گیاه‌مثانه سندرسون، گونه‌ای از گیاهان گل‌دار از خانواده گیاه‌مثانه است. در ابتدا توسط گیاه‌شناس بریتانیایی دانیل الیور در سال ۱۸۶۵ توصیف و منتشر شد، این گیاه همیشه‌سبز گوشت‌خوار است که بومی شمال کوازولو-ناتال و ترانسکی در آفریقای‌جنوبی است.
تا ۵۰ سانتی‌متر بلند و پهن است، به‌صورت سنگ‌رست روی سطوح صخره‌ای مرطوب و اغلب عمودی در ارتفاعات از ۲۱۰ متر تا ۱۲۰۰ متر رشد می‌کند.Taylor, Peter. (1989). "The genus Utricularia – a taxonomic monograph". Kew Bulletin Additional Series XIV: London. گوشت‌خواری در زیر سطح رخ می‌دهد، به‌طوری که مثانه‌های کوچک روی ساقه‌های زیرزمینی ریزجانداران را که در خاک اشباع‌شده ساکن هستند جذب می‌کنند. قسمت‌های قابل‌رویت گیاه گوشت‌خوار نیستند. در بالای زمین، تعدادی گل سفید با نشانه‌های آبی کم‌رنگ، خارهای خمیده به جلو و لوب‌های دوتایی که شبیه گوش خرگوش است وجود دارد.
علف‌انبانی سندرسون در شرایطی رشد می‌کند که تکثیر آن در خانه نسبتاً آسان است و بنابراین به یک گیاه آپارتمانی محبوب تبدیل شده‌است که می‌تواند دمای تا ۱ درجه سانتی‌گراد را تحمل کند، اما یخ‌زدگی را تحمل نمی‌کند. باید همیشه مرطوب نگه داشته شود و برای گل‌دهی مداوم نیاز به نور متوسط دارد. قادر به انجام خود گرده‌افشانی نیست، بنابراین یک نمونه نر و یک ماده برای تولیدمثل جنسی مورد نیاز است، اما تولیدمثل غیرجنسی با تکه‌تکه شدن بسیار سریع‌تر و آسان‌تر است. این گیاه جایزه شایستگی باغ انجمن سلطنتی باغبانی را به‌دست آورده‌است.
علف‌انبانی سندرسون در توافقنامه ملی آفات نیوزیلند فهرست شده‌است زیرا یک گونه مهاجم است.
پردار شدن تأخیری در جوجه‌ها ، یک تاخیر تعیین‌شده ژنتیکی در هفته‌های اول رشد پر است که به‌طور معمول در بین جوجه‌های بسیاری از نژادهای مرغ رخ می‌دهد و پس از تکمیل پرهای مرغ دیگر خود را نشان نمی‌دهد.
تفاوت بین رشد سریع پرهای طبیعی و پردار شدن تأخیری را می‌توان در جوجه‌های یک‌روزه تشخیص داد، اما همیشه در جوجه‌های ۱۰–۱۲ روزه رخ می‌دهد.
رشد پرها در هفته‌های اول زندگی از نظر ژنتیکی توسط چند ژن اتوزومال و یک ژن مرتبط با جنسیت کنترل می‌شود.Hutt, F.B. Genética Avícola. Salvat Editores,S.A. 1ra.ed. España (1958)
تعیین جنسیت جوجه روشی برای تشخیص جنسیت جوجه‌ها است که معمولاً توسط یک فرد آموزش‌دیده به نام جنسیت‌شناس جوجه (sexer) یا جنسیت‌شناس مرغ انجام می‌شود. تعیین جنسیت مرغ بیشتر توسط تولیدکنندگان جوجه تجاری بزرگ انجام می‌شود تا جوجه‌های ماده یا "pullet" (که برای تخمگذاری برای فروش تجاری تعیین شده‌اند) از نرها یا "Cockerel" (که بیشتر آنها در عرض چند روز پس از جوجه‌ریزی کشته می‌شوند، به دلیل بی‌ربط بودن به تولید تخم‌مرغ) انجام می‌شود). سپس ماده‌ها و تعداد محدودی از نرها که برای تولید گوشت نگهداری می‌شوند، در برنامه‌های مختلف تغذیه مناسب برای نقش‌های تجاری‌شان قرار می‌گیرند.
بخش‌های مختلف در صنعت ماکیان به دلایل مختلف تعیین جنسیت می‌کنند. در مزارع تولید تخم، نرها ناخواسته هستند. برای تولید گوشت، لاین‌های نر و ماده جداگانه برای پرورش نگهداری می‌شوند تا پرندگان دورگه‌ای که برای سفره فروخته می‌شوند تولید شوند، و جوجه‌هایی از جنس نامناسب در هر دو لاین ناخواسته هستند. جوجه‌های دارای جنس ناخواسته تقریباً بلافاصله کشته می‌شوند تا هزینه‌های پرورش‌دهنده کاهش یابد.Hatchery Horrors: The Egg Industry's tiniest victims. "Mercy for Animals."New Investigation Reveals Horrific Cruelty at 'Humane' Chicken Hatchery . "Mercy for Animals." Retrieved 17 October 2013.
تعیین جنسیت فرایند تعیین جنسیت یک جانور است. از طریق تعیین جنسیت، زیست‌شناسان و کارگران کشاورزی جنسیت دام و دیگر جانورانی را که با آنها کار می‌کنند تعیین می‌کنند. تجارت تخصصی جنسیت جوجه از اهمیت ویژه‌ای در صنعت ماکیان برخوردار است.
تعیین جنسیت پستانداران را اغلب می‌توان با استفاده از ویژگی‌های دوریختی جنسی تعیین کرد.Kunz, Thomas H. , Chris Wemmer, and Virginia Hayssen. "Sex, age, and reproductive condition of mammals." Measuring and monitoring biological diversity: standard methods for mammals (DE Wilson, FR Cole, JD Nichols, R. Rudran, and MS Foster, eds.). Smithsonian Institution Press, Washington, DC (1996): 279-290. تعیین جنسیت فیزیکی کمکی در مهره‌داران دارای پارگین (مانند پرندگان، خزندگان یا دوزیستان) زمانی که هیچ دودیسی جنسی خارجی وجود ندارد، مرتبط است. در دام‌پزشکی از فیبروسکوپی با بیهوشی عمومی در پرندگانی مانند طوطی استفاده می‌شود.
تعیین جنسیت مولکولی مجموعه‌ای از تکنیک‌هایی است که از دی‌ان‌ای برای تعیین جنسیت در گونه‌های وحشی یا اهلی (مطالعات جمعیت، کشاورزی، ژنتیک) یا انسان (باستان‌شناسی، پزشکی قانونی) استفاده می‌کند. نشانگرهایی که معمولاً مورد استفاده قرار می‌گیرند، عبارتند از: amelogenin, SRY و ZFX / ZFY. تکنیک‌های مختلفی با استفاده از دودیسی اندازه محصول واکنش زنجیره‌ای پلیمراز ساده، حضور/غیاب، دوشکلی محدود یا حتی توالی‌یابی توسعه داده شده‌اند.
تعیین جنسیت جوجه
پرجنیه () طبق مطالب ودا، خدای باران، تندر، آذرخش و بارورکنندهٔ زمین است. پرجنیه لقب دیگر ایندرا، خدای ودایی آسمان و بهشت است.
پنداشته می‌شود که پرجنیه، پستان گاو و آذرخش، نوک پستان گاو-باران است، بنابراین باران نمایانگر شیر او است.
علف‌انبانی زیرسرده دودریچه ، یک زیرسرده از جنس علف‌انبانی است. در اصل توسط ویلهلم سولپیز کورز در سال ۱۸۷۴ توصیف شد. در تک‌نگاشت پیتر تیلور در سال ۱۹۸۹ در مورد این جنس، او زیرسرده را به مترادف تحت بخش "الیگوسیستا" () کاهش داد، تصمیمی که بعداً در پرتو مطالعات تبارزایی مولکولی تغییر کرد و زیرجنس بازسازی شد.Taylor, Peter. (1989). "The genus Utricularia - a taxonomic monograph". Kew Bulletin Additional Series XIV: London.Müller, K.F., Borsch, T., Legendre, L., Porembski, S., and Barthlott, W. (2006). Recent progress in understanding the evolution of carnivorous Lentibulariaceae (Lamiales). "Plant Biology", 8: 748-757.
کدهای حلقه‌گذاری که با عنوان کدهای پرندگان (Bird codes) یا کدهای آلفا نیز شناخته می‌شوند، مخفف‌های چهارحرفی برای نام پرندگان هستند که توسط حلقه‌گذاران پرندگان، پرنده‌شناسان، و پرنده‌نگران در آمریکای شمالی و مرکزی استفاده می‌شوند. کدها با حروف بزرگ نوشته شده‌اند و مانند MODO برای قمری مویه‌گر هستند.
دو سیستم بسیار مشابه از این کدها در حال حاضر در حال استفاده هستند، یکی توسط آزمایشگاه حلقه‌گذاری پرندگان (BBL) در برنامه حلقه‌گذاری پرندگان آمریکای شمالی، و دیگری توسط مؤسسه جمعیت‌های پرندگان (IBP) نگهداری می‌شود. کدهای به‌کاررفته توسط این دو سیستم برای بیشتر پرندگان یکسان است، اما نه برای همه.
بابک حمیدیان بازیگر ایرانی است. او جوایز مختلفی از جمله یک سیمرغ بلورین، یک جایزه حافظ، یک جایزه جشن سینمای ایران و دو جایزه انجمن منتقدان و نویسندگان سینمای ایران را دریافت کرده است.
الفبای عربی سواحلی الفبای مشتق گرفته از خط عربی می‌باشد که به طور سنتی برای نوشتن زبان سواحلی استفاده می‌شد و می‌شود. امروزه زبان سواحلی از مهمترین زبانهای آفریقاست و تنها زبان بومی آفریقاست که پایاپای زبان‌های خارجی استعماری چون عربی، انگلیسی، و فرانسه، به عنوان زبان میانجی بین‌المللی نقش ایفا می‌کند. امروزه الفبای رسمی و معمول زبان سواحلی الفبای لاتین می‌باشد. اما به طور سنتی، از الفبای عربی برای نوشتن متون و اشعار استفاده می‌شده. امروزه استفاده از الفبای عربی بسیار کاهش یافته اما این سنت همچنان وجود دارد.Mutiua, Chapane. “Swahili Ajami: An Introduction.” Hypotheses, October 7, 2020. https://ajami.hypotheses.org/1089 (Archive.
به الفبای عربی سواحلی «خط عجمی» نیز گفته می‌شود. «خط عجمی» به اصطلاح به الفباها و دستورالخطهای مشتق از عربی گفته می‌شود که در آفریقا برای نوشتن زبانهای آفریقایی، یا به عبارتی دیگر «زبانهای عجمی» به کار برده می‌شد. الفباهای عربی زبانهایی چون هوسه، فولانی، و غیره. از نقاط مشترک این خطوط، اتکاء‌ اجباری به حرکت‌گذاری بر روی تمامی حروف، حتی به طور مثال برای صداهای [u] و [i] در آخر واژه می‌باشد.
در شرق آفریقا، منطقه‌ای که زبان سواحلی در آن تکلم می‌شود، این الفبا از الفبای اصلی عربی در قرن ۱۹ام میلادی مشتق شد. شناخته شده‌ترین و پرکاربردترین استاندارد رسم‌الخط به الفبای عربی سواحلی در اواخر قرن ۲۰ام توسط «معلم شیخ یحیی علی عمر»، شاعر، فرهنگی، و زبان‌شناس سواحلی‌زبان اهل مومباسا تنظیم شد.Omar, Y. A., & Frankl, P. J. L. (1997). An Historical Review of the Arabic Rendering of Swahili Together with Proposals for the Development of a Swahili Writing System in Arabic Script (Based on the Swahili of Mombasa). Journal of the Royal Asiatic Society, 7(01), 55–71. doi:https://doi.org/10.1017/S1356186300008312
در طول دههٔ ۲۰۱۰ میلادی، کوشش در جهت تنظیم حروف در یونی‌کد، ضبط دیجیتالی اشعار و متون قدیمی سواحلی، تنظیم دقیق‌تر رسم الخط الفبای عربی سواحلی ادامه داشت. Donnelly, K. (2015). Writing and transliterating Swahili in Arabic script with Andika. http://www.fluxus-editions.fr/grafematik2020-files/donnelly-document.pdf (Archive)https://corcencc.org/kevin-donnelly/
مدارک تاریخی نشان می‌دهد که خط و متون عربی از قرن ۹ میلادی به این سو در آفریقای شرقی یافت می‌شده‌اند. مدارک تاریخی همین‌طور نشان می‌دهند که زبان سواحلی برای اولین بار در قرن ۱۶ یا ۱۷ میلادی با خط عربی نوشته شد. با گسترش دین اسلام در سواحل اقیانوس هند در شرق آفریقا، الفبای عربی نیز از مناطق شمالی سواحلی زبان (مومباسا، لامو، جزیره پاته، و بعدتر زنگبار) به سوی جنوب و تا شهرهای ساحلی شمال موزامبیک امروزی، مثل آنگوش گسترش یافت. گسترش خط عربی برای نوشتن زبان سواحلی ابتدا در بین حاکمان و عالمان عالی رتبه و سپس،‌ از آنجا که از گسترش تعداد اشعار و نامه‌های سواحلی زبان پیداست، به بقیهٔ جمعیت سواحل شرق آفریقا گسترش یافت.
اما، تا نیمهٔ دوم قرن ۱۹ میلادی، رسم الخط استانداردی وجود نداشت و هر نویسنده به شیوهٔ خویش و یا شهر و دیار خویش می‌نوشت. از جمله مشکلات نوشتن سواحلی به خط عربی این است که زبان عربی تنها سه واکه دارد، در حالی که زبان سواحلی ۵ واکه. به همین دلیل، نوشتن صداهای [e] و [i] هر دو با علامت کسره (◌ِ) و نوشتن صداهای [o] و [u] هر دو با ضمه (◌ُ)، سنت رایج بود.
از نیمهٔ دوم قرن ۱۹ میلادی، و در طول قرن ۲۰ و ۲۱ میلادی، یک پروسهٔ «سواحلی»-سازی خط عربی، توافق بر حروف، حرکات، و قواعد جدید به منظور تطبیق آن با واجها و صداهای زبان سواحلی در جریان بوده است. این پروسه توسط فرهنگی و شاعر سواحلی زبان، «م‌عالم سیکوجوئه» (Mwalimu Sikujua، معَلِّمُ سِكُجُؤَ) شروع شد. از ابتکارات وی، ایجاد حروف جدید برای نشان دادن صداهای غیرموجود در عربی، مانند «ٿ» و «ڐ» (ت و د چهارنقطه) برای تمییز دادن بین صدای ت و د دندانی و لثوی، مانند «پ»،‌«گ»، و «ڤ» مشابه فارسی و کردی، و همین‌طور معرفی دو حرکت (اعراب) جدید به زبان سواحلی بود. در الفبای سواحلی، فتحه صدای [a]، کسره صدای [i]، و ضمه صدای [u] می‌دهد. دو حرکت جدید در این زبان، «کسرهٔ ایستاده» (kasiri ya kusimama كَسِيرِ يَ كُسِمَامَ) (◌ٖ) که صدای [e] و ضمهٔ برعکس (dhuma ya kupindua ضُومَ يَ كُپِنْدُؤَ) (◌ٗ) که صدای [o] می دهد می‌باشند. این دو حرکت در نوشتار وداد (الفبای عربی برای نوشتن زبان سومالیایی) نیز موجودند.
از جمله مشکلات بر سر پروسهٔ استانداردسازی خط عربی برای زبان سواحلی، ایجاد و تحمیل الفبای لاتین برای این زبان توسط دول استعماری بریتانیا و آلمان در مستعمرات خویش در شرق آفریقا بود. دولت آلمان فعالانه دست به سرکوب نوشتن به الفبای عربی زد. به هر حال، به رسمیت شناخته شدن الفبای لاتین، و تدریس آن در مدارس سکولار و همین‌طور توسط مبلغین مسیحی،‌ استفاده از این الفبا را گسترش داد طوری که امروزه اکثر قریب به مطلق نوشتار به سواحلی به لاتین انجام می‌شود. با این وجود، منابع فرهنگی و ادبی غنی سواحلی به خط عربی وجود دارند، که ادامهٔ توجه به این خط و استانداردسازی آن را ضروری می‌کند.
الفبای تنظیم شده توسط «معلم شیخ یحیی علی عمر» (یحیی عمر) بر اساس لهجهٔ شهر مومباسا می‌باشد. در این الفبا حروف هم‌خوانی وجود دارد که صداهایی را بازتاب می‌دهند که در سایر لهجه‌های سواحلی الزاما وجود ندارند. در الفبای وی ۴۸ حرف وجود دارد. یحیی عمر دونگارهها را به عنوان حرف مستقل شمارده‌ است.
قواعد نوشتار الفبای عربی با قواعد نوشتار الفبای لاتین تفاوت‌‌هایی دارد. از نکات مهم الفبای عربی این است که تفاوت بین صداهای «م» ساکن (تلفظ مانند [m̩ɓ]) و صدای «م» پیش‌دماغی (تلفظ مانند [ᵐb]) رعایت شده است. صدای «م» ساکن در اسم‌های از کلاس اول (کلاس m-wa)برای یادگیری کلاس‌های اسم‌ها در زبان سواحلی، به این ویدئوی آموزشی به زبان فارسی رجوع کنید https://www.youtube.com/watch?v=kNaPhsjP9gs دیده می‌شوند. صدای «م» پیش‌دماغی به طور مثال در اسم‌های از کلاس نهم (کلاس n) که با حروف هم‌خوان خاصی مانند «ب» شروع می‌شوند دیده‌ می‌شوند. در این اسم‌ها، در نوشتار لاتین، به تبعیت از حفظ تلفظ واژگان، حرف «ن» به «م» تبدیل می‌شود. اما در نوشتار عربی، به تبعیت از دستور زبان، حرف «ن» حفظ می‌شود. در نتیجه، برگرداندن واژگانی که با «mb» شروع می‌شوند از الفبای لاتین به الفبای عربی نیاز به توجه به این موضوع دارد. به طور مثال "mbrazil" به معنای شخص برزیلی، از کلاس اول اسم‌ها، به صورت مْبرَزِل نوشته می‌شود. اما، واژهٔ "mbazi" به معنای لوبیا، از کلاس نهم اسم‌ها، به صورت نْبَازِ نوشته می شود.
در نوشتار خط عربی، با تبعیت از لهجهٔ مومباسا، بین صداهای غیر بازدمی و صداهای بازدمی (هم‌خوان‌هایی که ادا با بازدم هوا، صدای ھ دارند) تفاوت قائل شده است. به مانند الفبای اردو، برای نشان دادن این مسئله، از حرف «ه» دو چشمه (ھ) استفاده می‌شود.
همین‌طور، با تبعیت از لهجهٔ مومباسا، در نوشتار عربی، بین حروف [t] و [d] دندانی و لثوی تفاوت وجود دارد. برای نشان دادن هم‌خوان‌ّهای دندانی، از همان حروف «ت» برای صدای [t̪] و «د» برای صدای [d̪] استفاده می‌شود. برای حروف لثوی، با الهام گرفتن از الفبای اردو، بر روی این دو حرف، یک «ط» کوچک قرار می‌گیرد. (از لحاظ تاریخی، این «ط» ربطی به حرف «ط» ندارد و در نتیجهٔ سریع نوشتن با دست حروف چهار نقطه‌ای می‌باشد.) از حرف «ٹ» برای صدای [t] و از حرف «ڈ» برای صدای [d] استفاده می‌شود. باید توجه داشت که کاربرد و تلفظ این دو حرف با کاربرد و تلفظ آنها در الفبای اردو متفاوت است.
متاسفانه، ابزارهای آنلاین که برای برگردان خودکار متون از لاتین به عربی وجود دارند، قابلیت تشخیص این مسائل را ندارند.
ترجیحا وام‌واژه‌های عربی باید با هم‌خوان‌های اصلی خود نوشته شوند.
فاصله‌گذاری و سرهم نویسی بین واژگان باید تابع آنچه که در الفبای لاتین انجام می‌شود باشد. به طور نمونه واژگان تک‌ّهجایی «na» (نَ)، «ya» (يَ)، «za» (زَ)، «la» (لَ) باید مشابه متون لاتین، جدا نوشته شوند. در متون تاریخی، بعضی نویسندگان این واژگان را سر هم با واژهٔ بعدی می‌نوشتند.
واکه‌ها در زبان سواحلی با ۵ علامت نشان داده می‌شوند. سه علامت مشابه عربی و فارسی، شامل فتحه برای [a]، کسره برای [i]، و ضمه برای [u] می‌باشد. دو علامت جدید نیز به الفبای سواحلی اضافه شده است که شامل کسرهٔ ایستاده برای [e] و ضمهٔ وارونه برای [o] می‌باشد.
در مواقعی که واژه با صدای واکه شروع می‌شود (مگر وام‌واژگان از عربی که با «ع» شروع می‌شوند)، از «الف» به عنوان پایهٔ همزه و علامت استفاده می‌شود. اگر واکه یکی از [a]، [u]، یا [o] باشد، همزه در بالای «الف» و اگر [e] یا [i] باشد، زیر «الف» قرار می‌گیرد. نوشتن همزه اختیاری بوده، اما نوشتن علامت اجباریست.
واکه‌های در میان واژه بسته به اینکه آیا در هجای بدون تکیه (unstressed) یا تکیه‌دار (stressed) می‌باشند، به دو صورت نوشته می‌شوند. در سواحلی، واژگان قاعده‌مند بوده و ‌هجای تکیه‌دار در تقریبا تمامی موارد، هجای یکی مانده به آخر می‌باشد. استثنائات انگشت‌شمار بوده و تنها شامل تعدای چند از وام‌واژه‌های می‌باشد.
در هجاهای بدون تکیه، واکه تنها با علامت نشان داده می‌شود. در عربی و فارسی، در بیشتر مواقع، علامت‌ها نوشته نمی‌شوند. اما در سواحلی، توصیه شده‌است که در همهٔ موارد واکه‌ها نشان داده شوند. چرا که دستور زبان سواحلی مبتکی به واکه بوده و معنی واژه می‌تواند بدون نوشتن آن، عوض شود. همین‌طور در سواحلی ۵ علامت وجود دارد، اما در عربی فقط ۳ تا.
در هجاهای تیکه‌دار (هجای یکی مانده به آخر)، علاوه بر علامت، واکه با یکی از حروف «الف»، «واو»، یا «ی» نیز نشان داده می‌شود. «الف» در هجایی با واکهٔ [a]، «واو» در هجایی با واکهٔ [o] یا [u]، و «ی» در هجایی با واکهٔ [e] یا [i] نوشته می‌شود. علامت واکه‌های [a]، [i]، یا [u] در اینگونه هجاها می‌توانند حذف شوند، اما بهتر است حذف نشوند. این‌طور نوشتن واکه‌ی تکیه‌دار واژه به تمییز بین واژگان در جمله نیز کمک می‌کند (چرا که هر واژه فقط یک هجا که در آن «الف»، «واو» یا «ی» می‌باشد دارد).
جدول زیر نمومه‌هایی که در آنها قواعد فوق دیده‌ می‌شوند نشان داده شده است.
نوشتن واکه‌های پشت سر هم در الفبای عربی سواحلی بسته به اینکه آیا واکه‌های پشت سر هم در میان واژه یا در انتهای آن می‌باشند، با ترکیب همزه و «الف» یا «واو» یا «ی» تابع قواعد خاصی، نوشته می‌شوند.
برای واکه‌های پشت سر هم در میان واژه
علاوه بر قواعد فوق، اگر هجای دوم واکه‌های پشت سر هم، هجای تکیه دار (یکی مانده به آخر) باشد، پس از آن، «الف»، «واو»،‌ یا «ی» نیز باید نوشته شود.