moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
گودین در ۲۶ ژانویه ۱۸۱۷ میلادی در اسکوهریز (ان) متولد شد و فرزند یک آهنگر صنعت‌کار و خانم وی بود. او که کار را در کوره آهنگری پدرش آغاز کرده بود، هنگامی که ۱۱ سال سن داشت به عنوان کارآموز وارد شغل آهنگری شد. در هفده سالگی، او به عنوان اوستای آهنگری همراه با پسر عموی خود به‌نام ژان-نیکولاس موریت که نیز یک آهنگر بود، به اطراف فرانسه سفر کرد.
او در ۱۸۴۰ میلادی در عمر ۲۳ سالگی، برای بار نخست با ایستر لیمایر ازدواج کرد.Émilie Moret Dallet, Auguste Fabre, and Jules Prudhomme, "Le Familistère illustr, résultals de vingt ans d'association, 1880-1900", (Eng. trans. , "Twenty-eight Years of Co-partnership at Guise", by A. Williams, 1908), pp. 3-4, accessed 2 February 2011 آن‌ها یک پسر به‌نام ام. ایمیلی گودین داشتند.
پس از مرگ خانم اولش، گودین بار دیگر در ۱۴ ژوئیه ۱۸۸۶ با مری-ادیلی موریت (۲۷ آوریل ۱۸۴۰ – ۱۸ آوریل ۱۹۰۸) که متولد بری-کومتی-روبرت (سن-ا-مارن) بود، ازدواج کرد. او دومین دختر پسر عمویش، ژان نیکولاس موریت و خانم وی ماری-ژان فیلیپی بود. قبل از این‌که آن‌ها باهم ازدواج نمایند، خانم دوم گودین برای ۲۵ سال در لی فامیلیستیری کار می‌کرد و در آنجا خدمات متعددی برای خانواده‌های که کودک داشتند، فراهم می‌نمود: مهدکودک، مدرسه کودک و مدرسه ابتدایی؛ استادان را تدریس می‌نمود؛ و یک برنامه بیمه برای کارگران تنظیم نموده و تسهیلات پزشکی را بنیان گذاشته بود.
پس از مرگ گودین در ۱۸۸۸ میلادی، ماری-ادیلی از فرزندان کوچک پسر گودین به‌نام ام. ایمیلی گودین که ۱۵ روز پس از پدرش وفات کرد، مراقبت نمود. او به‌طور همه‌جانبه خود را وقف تنظیم کارهای گودین نموده و برخی دست نوشته‌های وی را منتشر کرد، او همچنین برای پیشبرد لی فامیلیستیری کار می‌کرد.Marie Adèle Moret Godin, Émilie Moret Dallet, "In memoriam, Marie A. Moret, veuve de J.-B. André Godin", Imprimerie Minon, 1908, pp. 5-9, accessed 2 February 2011
گودین در ۱۸۴۰ میلادی با خانم جدید خود به اسکوهریز بازگشت و یک کارخانه کوچک تولید مواد چدنی بخاری را تأسیس کرد. در همان سال، او حق اختراع بخاری که خودش اختراع نموده بود، را ثبت نمود. وی برین باور بود که این بخاری قرار است برای سال‌های متعددی یک محصول مفید باشد. با این‌که تجارت وی سریعاً در حال رشد بود، گودین برای استفاده از فرصت راه‌آهن در گیز، در ۱۸۴۶ میلادی به کارخانه‌ای در آنجا نقل مکان نمود. وی انواع و اقسام مختلف دیگ‌ها و بخاری‌های که اساساً از چدنی ساخته می‌شدند، را تولید کرد. محصولات وی بعضاً لیزابه می‌شدند. او بسیار ثروت‌مند شد و از پول خود برای ایجاد صندوق حمایت از توسعه کارگران استفاده کرد.
در عین حال، گودین و پسر عموی وی موریت داشتند، در مورد افکار کنونی سوسیالیست و کمونیست آموزش می‌دیدند. گودین در ۱۸۴۲ میلادی آثار شارل فوریه که یک آرمان‌گرا بود را مطالعه نموده و به مرید دو آتشه وی مبدل شد و به شدت در مورد آینده کارگران و جوامع آن‌ها فکر می‌کرد. او از تأسیس اجتماع آرمان‌گرایانه ۱۸۵۵ وی پی. کانسیدرانت (q.v) که به‌نام لا ریونین (La Reunion) شناخته می‌شد، در ایالت تگزاس در مکان دالاس امروزی، حمایت مالی کرد. این اجتماع قسماً به دلیل این‌که مستعمره نشین‌ها به عنوان پیشتازان کشاورزی مناسب نبودند، ناکام شد و گودین نیز از این تجربه آموخت.
پس از مرگ گودین در ۱۸۸۸ میلادی، محصولات سالانه گودین ایت سی (Godn et Cie) بیش از چهار میلیون فرانک فرانسه (۴٬۱۶۰٬۰۰۰) ارزش‌گذاری شد. در ۱۹۰۸ میلادی، تعداد کارمندان به بیش از ۲۰۰۰ نفر رسیده و تعداد تولیدات سالانه به بیش از ۲۸۰٬۰۰۰ واحد می‌رسید.
گودین از ۱۸۵۶ تا ۱۸۵۹ میلادی کار روی فامیلیستری (کاخ اجتماعی) در منطقه گیز را بر مبنای برنامه‌های به دقت طراحی شده، آغاز کرد.Edward Howland, "The Social Palace at Guise" (illustrated), "Harper's" Monthly Magazine, vol. 44, December 1871-May 1872, published by Making of America Project, pp. 701-716, accessed 2 February 2011 نیت او بهبود مکان زندگی کارگران بود، اما در عین حال شامل «تولید، تجارت، تأمین، آموزش و تفریح» می‌شد که تمامی ابعاد یک زندگی مدرن کارگر را شکل می‌دهند. او فامیلیستیری را به عنوان یک مجتمع خودکفا در داخل شهر ایجاد کرد تا «هم‌دردی اجتماعی» را در آنجا ترغیب نموده بتواند. تمام زمین این مجتمع همراه با کارخانه ریخته‌گری حدود هجده جریب فرنگی را در دو سوی رود اوآز دربر می‌گرفت. افزون بر یک کارخانه بزرگ تولید چدن، سه ساختمان بزرگ که هر کدام دارای چهار طبقه بودند، نیز به منظور ساکن شدن کارگران و خانواده‌های آن‌ها ساخته شد و خانواده هر کدام از کارگران یک آپارتمان دو یا سه اتاقه داشتند. ساختمان اصلی دارای سه ساختمان فرعی مستطیل شکل بود که در کنج‌ها باهم وصل شده بودند. هر کدام از این سه ساختمان فرعی دارای یک محوطه مرکزی پوشیده شده با بام شیشه‌ای بودند و کودکان می‌توانستند در زیر آن در تمامی فصل‌ها به بازی بپردازند. راهروهای سرپوشیده که در محوطه بازی قرار داشت به تمامی آپارتمان‌ها در هر طبقه راه داشت. باغچه‌های نیز برای کارگران تخصیص داده شده بود. در ۱۸۷۲ میلادی، زمانی که یک گزارش‌گر از مجله هارپر آمریکایی از این مجتمع دیدن نمود، ۹۰۰ کارگر (شامل زنان) و خانواده‌های آن‌ها در آنجا زندگی می‌نمودند و تمام نفوس این مجمع به حدود ۱۲۰۰ نفر می‌رسید.
این پروژه هیچ کلیسای نداشت، اما کلیساهای زیادی در سایر نقاط شهر گیز موجود بود. در عقب ساختمان اصلی یک مهدکودک، یک پاوپونات (مدرسه کودک) برای کودکان نوپا و کودکان الی چهار ساله و یک بامبینت برای کودکان ۴ تا ۶ ساله موجود بود. در مقابل ساختمان اصلی، ساختمانی وجود داشت که در آن یک تئاتر برای کنسرت‌ها و نمایش‌های تفریحی و یک مدرسه ابتدایی برای کودکان بزرگ‌تر از ۶ سال بود.
یک ساختمان دیگر به‌نام «اکونوماتس» وجود داشت که حاوی مغازه‌های مختلف، انواع گوناگون اتاق‌های تفریحی، خوراکی، نوشیدنی، فروشگاه مواد خوراکی و مغازه‌های برای خریداری تمامی نیازمندی‌ها بود. محصولات و کالاها با قیمت عمده خریداری شده و با سود اندک به فروش می‌رسیدند و کارگران دکان‌ها را پیش می‌بردند. کالاها در قسمت تحتانی ساختمان‌ها، جای که انبارهای برای خانواده‌ها تهیه شده بود، ذخیره می‌شدند.
گودین کار روی فامیلیستیری را با این‌که چندی بعد از انقلاب ۱۸۴۸ و درگیری‌های فرانسه آغاز نمود، پس از حدود ۲۰ سال تکمیل کرد. در تمامی این مدت او برای اصلاح اجتماعی کار کرد. در جریان جنگ فرانسه و پروس در ۱۸۷۰ میلادی، او در دفاع از کشور کمک کرد. در ۱۸۷۱ میلادی، گودین به عنوان نماینده مجلس نمایندگان از حوزه انتخابیه ان انتخاب گردید، اما در ۱۸۷۶ میلادی باز نشسته شده و خود را وقف مدیریت فامیلیستیری نمود. در ۱۸۷۸ میلادی، او ژورنال کارگر (Le Devoir) را تأسیس کرد.
در ۱۸۸۰ میلادی، گودین اسناد مشارکت را برای فامیلیستیری تهیه نمود تا همان‌گونه که او از مدت طولانی می‌خواست، آن را به یک اجتماع مشترک که در نهایت کارگران مالک آن خواهند بود، تبدیل نماید. این جامعه مشترک، l'Association coopérative du Capital et du Travail نام داشت.
ساختمان همراه با مهدکودک- مدرسه کودک (nourricerie-pouponnat) در ۱۹۱۸ میلادی در جریان جنگ اول جهانی تخریب گردیده و هرگز دوباره بازسازی نشد. با این وجود کارخانه ریخته‌گری تا دهه ۱۹۵۰ میلادی هنوز در مالکیت کارگران بود، اما چندی بعد تولیدکننده Le Creuset آن را خریداری نموده و تصاحب نمود. در ۱۹۶۸ میلادی، مالکیت مشارکتی کاخ اجتماعی منحل گردیده و آپارتمان‌های آن به قیمت میانه توسط گودین اس.ای. به فروش رسید. این آپارتمان‌ها به تدریج توسط مالکان جدید آن‌ها تغییر داده شدند. در جریان همان سال، مالکیت مشترک اکونومات نیز منحل گردید. در ۱۹۹۱ میلادی، ساختمان‌های این مجتمع به عنوان آثار تاریخی رده‌بندی گردیده و در ۲۰۰۰ میلادی بازسازی آن‌ها آغاز شد."Découvrir le palais pas à pas" (Discovering the Palace step by step), "Le Familistère de Guise: une utopie realisée", Official Website (in French and English), accessed 2 February 2011
در اوایل قرن بیستم میلادی، برخی ساختمان‌های داخلی این مجتمع بازسازی شده و برای استفاده خصوصی و توافقی بازگردانده شد. مرمت ساختمان اکونوماتس در سال ۲۰۰۸ میلادی به اتمام رسید و فضای آن به یک قهوه‌خانه، یک کتاب فروشی، مغازه اشیای کادویی و یک نمایشگاه تخصیص داده شد.
اتاق‌های رخت‌شویی، حمام‌ها و حوض‌های شنای اشتراکی که در یک ساختمان مجزا در مقابل بستر رودخانه قرار داشت و آب آن توسط کارخانه گرم می‌شد به یک مکان متروکه تبدیل شده بود، اما بازسازی گردید. رخت‌شویی اشتراکی به یک اتاق جلسه و به یک اتاق خشک‌کن مربوط به نمایشگاه، تبدیل شده‌است.
اقتصاد کاخ‌محور یا اقتصاد بازتوزیع یک سیستم سازماندهی اقتصادی است که در آن سهم قابل توجهی از ثروت به کنترل یک اداره متمرکز، مثلاً کاخ، درآمده و از آنجا به دسترسی عموم مردم می‌رسد. ممکن است به مردم اجازه داده شود منابع درآمد خود را داشته باشند، اما همچنان همگان بایستی به بازتوزیع ثروت توسط کاخ متکی باشند. به‌طور سنتی، چنین اقتصادی بر این اصل توجیه می‌شد که کاخ بیشترین توانایی را در توزیع کارآمد ثروت به نفع جامعه دارد. اقتصاد معبد یا اقتصاد معبد-دولت مفاهیم مشابهی هستند.
قدمت مفهوم توزیع اقتصادی حداقل به عصر ظهور فراعنه بازمی‌گردد. مردم‌شناسان به بسیاری از این سیستم‌ها اشاره کرده‌اند، از سیستم‌های قبیله‌ای که درگیر اقتصادهای معیشتی مشترک از انواع مختلف هستند تا تمدن‌های پیچیده، مانند امپراتوری اینکاها، که بخش‌هایی از اقتصاد را به روستاهای خاصی اختصاص می‌دادند. ماهیت این ایده این است که یک اداره مرکزی تولید را برنامه‌ریزی می‌کند، عناصری از جمعیت را برای اجرای آن تعیین می‌کند، کالاها و خدمات ایجاد شده را جمع‌آوری می‌کند و آن‌ها را دوباره بین تولیدکنندگان توزیع می‌کند.
معبد آتنا نیکه (به یونانی: Ναός Αθηνάς Νίκης, "Naós Athinás Níkis") معبدی در آکروپولیس آتن است که به الهه‌های آتنا و نیکه تقدیم شده‌است. معبد که در حدود ۴۲۰ قبل از میلاد ساخته شده‌است، اولین معبد کاملاً یونی در آکروپولیس است. موقعیت برجسته ای بر روی یک تپهٔ شیب‌دار در گوشه جنوب‌غربی آکروپولیس در سمت راست ورودی پروپیلیا دارد.
نیکه الهه پیروزی در اساطیر یونان بود و آتنا به این شکل پرستش می‌شد که گویا نشان‌دهنده پیروزی در جنگ بود. شهروندان به امید نتیجه موفقیت‌آمیز در جنگ طولانی پلوپونز، که علیه اسپارت‌ها و متحدانشان می‌جنگیدند، این الهه‌ها را پرستش کردند.Connelly, Joan Breton, Portrait of a priestess: women and ritual in ancient Greece, Princeton University Press, Princeton, NJ, 2007
خوزپ پویگ پویگ (; – ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا، معروف به کورتا، که در پست مدافع بازی می‌کرد. اگرچه او از باشگاه فوتبال ژیرونا آمده بود، اما بخش عمده‌ای از دوران حرفه‌ای او در باشگاه بارسلونا سپری شد.
جوزف مک‌گریتی (؛ ۲۸ مارس ۱۸۷۴ – ۴ سپتامبر ۱۹۴۰)، یک فعال سیاسی آمریکایی ایرلندیتبار بود، او برای نقشی که به عنوان رهبر کلن نا گیل در آمریکا داشت و حمایتش از جمهوری‌خواهی در ایرلند، معروف بود.
مک‌گریتی در ۱۸۷۴ میلادی در منطقه کاریکمور در شهرستان تایرون، ایرلند چشم به جهان گشود. خانواده وی در فقر به سر می‌برد. این امر نیاز وی برای مهاجرت از ایرلند را برانگیخت. او با بحث‌های پدرش در مورد سیاست‌های ایرلند، از جمله موضوعاتی چون فنیان‌ها (برادری ایرلند)، حزب پارلمانی ایرلند و حاکمیت داخلی ایرلند، بزرگ شد. زمانی که مک‌گریتی به سن جوانی رسید، اشتیاق فزاینده‌ای به سیاست پیدا کرد.
او زمانی که ۱۸ سال داشت به ایالات متحده مهاجرت کرد. گفته می‌شود که او تا دوبلین پیاده آمده و در آنجا به عنوان گله‌ران در یک کشتی حامل حیوانات سوار شده و خود را به لیورپول رسانده‌است. سپس با استفاده از بلیت یک شخص دیگر سوار کشتی شده و به آمریکا رفت. او در در منطقه ۴۹۰۰ جاده وینفیلد در غرب شهر فیلادلفیا، ایالت پنسیلوانیا مسکن گزین شد و به یک فرد موفق در تجارت مشروبات الکلی (لیکور) مبدل شد؛ هرچند، تجارت وی سه مرتبه با شکست مواجه شد و دو بار آن به دلیل اختلاس شریک تجاری او بود.
در ۱۸۹۳ میلادی، او به سازمان کلن نا گِیل پیوست، سازمان ایرلندی مقیم در آمریکا که متعهد به کمک برای ایجاد یک دولت مستقل ایرلندی است. کلن نا گِیل به شدت در اخوت فینیان، چیزی که مک‌گریتی با شنیدن آن بزرگ شده بود، دخیل بود و این سازمان در اواخر قرن نزدهم میلادی به یک سازمان خواهر اخوت جمهوری‌خواه ایرلند مبدل شد. یک دهه قبل از این‌که مک-گریتی به این سازمان بپیوندد، کلن نا گیل و جنبش فینیان هزینه پیکار دینامیت فینیان را می‌پرداختند و از طریق این پیکار آن‌ها تلاش نمودند تا با بمب‌گذاری تأسیسات بریتانیایی، دولت بریتانیا را وادار به واگذاری خاک ایرلند نمایند. هرچند، این پیکار دینامیت باعث شد تا انشعابی در کلن نا گیل به وجود آید که تا هفت سال و تا زمان پیوستن مک‌گریتی اصلاح نشد، اما در ۱۹۰۰ میلادی با پیوستن مک‌گریتی این شاخه‌ها باهم متحد شدند و برای حمایت از «استقلال مردم ایرلند و ایجاد یک جمهوری ایرلندی» درخواست نمودند. در سال‌های پس از دهه ۱۸۸۰ و دهه ۱۸۹۰، مک‌گریتی و چند فرد دیگر برای اینکه به وصل‌کردن دوباره سازمان و بخشیدن نیروی جدید به آن کمک کردند، مورد تحسین قرار گرفت.
مک‌گریتی از چندین گردهمایی مسابقه ایرلندی (Irish Race Conventions) حمایت مالی نمود و روزنامه‌ای را تحت نام آیریش پریس که از جنگ استقلال در ایرلند حمایت می‌کرد، بنیان‌گذاری نموده و از ۱۹۱۸ تا ۱۹۲۲ میلادی مدیریت آن را بر عهده داشت. او بنیان‌گذار شعبه سازمان کلن نا گیل در فیلادلفیا بود.
در جریان جنگ اول جهانی، زمانی که ایالات متحده هنوز بی‌طرف بود، مک‌گریتی در همکاری هندوستان و آلمان دخیل بود؛ او امور مربوط به خریداری تسلیحات آنی لارسون و انتقال آن از نیویورک به سن دیگو را برای هندوستان انجام داد.
زمانی که ایمون دو والرا در ۱۹۱۹ میلادی به ایالات متحده رسید، او و مک‌گریتی بسیار زود باهم یک رابطه دوستی ایجاد نموده و مک‌گریتی سفر دو والرا در ایالات متحده را مدیریت کرد. او، دو والرا را در رابطه به مزایای حمایت از وی و شعبه فیلادلفیا در مقابل شعبه نیویارکِ سازمان دوستان آزادی ایرلند که توسط جان دیوای و دنی لاف. کوهالان مدیریت می‌شد، متقاعد کرد. وی رئیس انجمن آمریکایی برای به رسمیت‌شناسی جمهوری ایرلند، شد. وی پس از غسل تعمید پسرش، نام او را ایمون دو والرا مک-گریتی گذاشت، هرچند پس از این‌که دو والرا عضو مجلس سفلا (دایل ایرین) در دولت آزاد ایرلند شد، روابط آن‌ها تیره گردید.
او با پیمان انگلیس و ایرلند مخالفت نموده و در ۱۹۲۲ میلادی به دوبلین سفر نمود و با آشتی‌دادن دو والرا و مایکل کولینز قبل از انتخابات سراسری ۱۹۲۲ ایرلند، برای برقراری پیمان زودگذر کولینیز/دو والرا کمک کرد.
جنگ داخلی ایرلند باعث انشعابی در کلن نا گیل شد، همان‌گونه که باعث انشعاب در حزب شین فین در ایرلند شده بود. مک‌گریتی و سایر اعضای کلن نا گیل که در اقلیت بودند، از جناح ضد پیمان حمایت نمودند. اما اکثریت اعضای این سازمان، از جمله جان دیوی و دانیل کوهلان از جناح طرف‌دار پیمان حمایت کردند. افزون بر آن، در اکتبر ۱۹۲۰ هری بولاند به رهبری سازمان کلن نا گیل اطلاع داد که سازمان اخوت جمهوری‌خواهی ایرلند ارتباط خود را با کلن قطع خواهد کرد، مگر این‌که به سازمان اخوت جمهوری‌خواهی ایرلند تأثیرگذاری بیشتری روی امور کلن داده شود. دیوای و کوهلان با این امر مقاومت کردند، اما مک‌گیری ارتباط کلن با سازمان اخوت جمهوری‌خواهی ایرلند را حیاتی می‌دید. با این حال که شاخه مک‌گریتی در اول به‌نام «کلن نا گیل سازمان یافته» شناخته می‌شد، اما آن‌ها توانستند میراث کامل کلن نا گیل را تحت کنترل بگیرند، چون دیوای نتوانسته بود به‌طور مؤثر شاخه خود را سازمان‌دهی کند. اما به صورت کل، جنگ درونی میان ایرلندی‌های دو سوی اتلانتیک برای ایرلندی‌های آمریکایی بسیار دل‌سردکننده بود و در سال‌های پسین هیچ‌کدام از جناح‌های طرف‌دار یا ضد پیمان سازمان کلن نا گیل نتوانستند کمک‌های چندانی را جمع‌آوری کنند.
حالا که وسعت سازمان کلن نا گیل محدودتر شده بود و دیوای و کوهلان از تصویر خارج شده بودند، مک‌گریتی رئیس این سازمان شد. او از بنیان‌گذاری فیانا فیل (سربازان سرنوشت) در ۱۹۲۶ میلادی حمایت نکرد و همچنین مخالف وارد شدن حزب به مجلس نمایندگان در ۱۹۲۷ میلادی بود. حتی پس از پایان جنگ داخلی ایرلند، مک‌گریتی هنوز هم از این ایده که ۳۲ شهرستان جمهوری ایرلند را می‌توان با زور به‌دست‌آورد، حمایت می‌کرد. در بهار ۱۹۲۶ میلادی، او از رئیس ستاد ارتش جمهوری‌خواه ایرلند به‌نام اندی کوونی در آمریکا پذیرایی کرد. کوونی و کلن نا گیل قبلاً باهم توافق نموده بودند که هر دو سازمان از یکدیگر حمایت نموده و کلن نا گیل برای ارتش جمهوری‌خواه ایرلند منابع مالی تأمین می‌کند، تسلیحات خریداری می‌نماید و حمایت آمریکا را به سوی ارتش جمهوری‌خواه ایرلند جلب می‌نماید.
در اواخر دهه ۱۹۲۰ میلادی، سازمان کلن نا گیل همانند بیشتر سازمان‌های ایرلندی-آمریکایی، با مشکلات دست و پنجه نرم می‌کرد. سازمان بر اثر جنگ داخلی ایرلند از قبل می‌لنگید، نه پذیرفتن فیانا فیل باعث یک انشعاب دیگر در میان اعضای سازمان شد. بیشتر آمریکایی-ایرلندی‌ها، ارتش جمهوری‌خواه ایرلند و سازمان فیانا فیل را در آن زمان به عنوان یک سازمان می‌دیدند و خصومت کلن نا گیل و مک‌گریتی با فیانا فیل باعث انشعاب بیشتر در میان این سازمان شد.
تا ژوئیه ۱۹۲۹، عضویت کلن در یکی از دژهای محکم آن در شهر نیویورک به تنها ۶۲۰ عضو پرداخت‌کننده تقلیل یافت. پس از آن، در اکتبر همان سال وال استریت درهم شکست و رکود بزرگ آغاز شد. در ۱۹۳۳ میلادی، پس از این‌که مک‌گریتی به اتهام «ثبت اقلام نادرست در حساب‌داری» مجرم شناخته شد، او تقریباً ورشکسته شده بود. وضعیت معیشت مک‌گریتی پس از آن بهبود یافت که او به یکی از کارگزارهای اصلی بلیت برای بخت‌آزمایی بیمارستان‌های ایرلندی در ایالات متحده مبدل شد. او، دوست شخصی جوی مک‌گرات، بنیان‌گذار بخت‌آزمایی بود.
علی‌رغم روزهای سخت کلن نا گیل و زندگی شخصی مک‌گریتی، او هنوز هم به باور خود مبنی بر استفاده از نیروی فیزیکی برای جمهوری‌خواهی ایرلند، پایبند ماند. وی در ۱۹۳۹ میلادی از تقاضای شین راسل برای پیکار بمب‌گذاری «برنامه-S» در بریتانیا حمایت نمود، برنامه‌ای که فاجعه بار از آب درآمد. مک‌گریتی متهم می‌شود که او با هرمان گورینگ در ۱۹۳۹ میلادی در شهر برلین ملاقات نموده و از وی درخواست کمک به ارتش جمهوری‌خواه ایرلند را نموده‌است که به‌طور غیر مستقیم به «برنامه کاتلین» انجامید.
مک‌گریتی دوست دیرین پاتریک مک‌کارتان بود، مک‌کارتان اهل منطقه کاریکمور و یک جمهوری‌خواه پُر حرارت بود. زمانی که مک‌گریتی در ۱۹۴۰ میلادی درگذشت، یک مراسم عشای‌بانی در کلیسای بزرگ سنت مری در دوبلین برگزار گردید. مک‌گریتی در همه عمر خود از باور استفاده از نیروی فیزیکی جمهوری‌خواه، دست نکشید.
تعدادی از آثار و مقالات وی در کتابخانه ملی ایرلند نگهداری می‌شوند. او کتابخانه شخصی خود را به دانشگاه ویلانوا اهدا کرد.
ارتش جمهوری‌خواه ایرلند تمامی بیانیه‌های خود را تا ۱۹۶۹ میلادی و قبل از این‌که به ارتش «موقتی» و ارتش «رسمی» تجزیه شود، با نام «جی.جی. مک‌گریتی» امضاء می‌کرد. پس از جدایی، ارتش رسمی جمهوری‌خواه ایرلند به استفاده از این نام ادامه داد، اما ارتش موقتی لقب «پی. اونیل» را انتخاب نمود."The Irish News" - March 8, 2005 (Darren McCann)Roy Johnston, Century of Endeavour: RJ and Politics in 1970 , 2002. Accessed 2010-10-09.
ایالات متحده جزایر ایونی (، ' ) یک دولت یونانی و تحت الحمایه سلطنتی بریتانیا بین سال‌های ۱۸۱۵ و ۱۸۶۴ بود. این دولت ایالت جانشین جمهوری هفت جزیره‌ای در قلمرو جزایر ایونی بود که امروزه در کشور یونان قرار دارند. بریتانیا پس از قطعنامه اتحاد با یونان، به عنوان هدیه این جزایر را به پادشاه تازه به تخت نشسته جرج اول بخشید."تایمز (London)" 8 June 1863 p. 12 col.
قبل از جنگ‌های انقلاب فرانسه، جزایر ایونی بخشی از جمهوری ونیز بودند. هنگامی که معاهده کامپو فرمیو در سال ۱۷۹۷ جمهوری ونیز را منحل کرد، این جزایر به جمهوری فرانسه ضمیمه شدند. بین سال‌های ۱۷۹۸ و ۱۷۹۹، فرانسوی‌ها توسط نیروهای مشترک روسیه و عثمانی بیرون رانده شدند. نیروهای اشغالگر جمهوری جزایر هفت‌گانه را تأسیس کردند که از سال ۱۸۰۰ تا ۱۸۰۷ تحت فرمانروایی تشریفاتی عثمانی و کنترل روسیه از استقلال نسبی برخوردار بود.
جزایر ایونی پس از معاهده تیلسیت توسط فرانسوی‌ها اشغال شد. در سال ۱۸۰۹، بریتانیا ناوگان فرانسوی را در جزیره زاکینتوس در ۲ اکتبر شکست داد و کیفالونیا، کیثیرا و زاکینثوس را تصرف کرد. انگلیسی‌ها در سال ۱۸۱۰ اقدام به تصرف لفکادا کردند. جزیره کورفو تا سال ۱۸۱۴ در اشغال فرانسوی‌ها باقی ماند.
بر اساس معاهده بین بریتانیای کبیر و [اتریش، پروس و] روسیه، (امضا شده در پاریس در ۵ نوامبر ۱۸۱۵)، با اشاره به جزایر ایونی به عنوان یکی از معاهدات امضا شده در خلال صلح پاریس، بریتانیا تحت الحمایه‌ای این کشور را بر عهده گرفت. جزایر ایونی، و بر اساس این معاهده، امپراتوری اتریش از امتیازات تجاری مشابهی با جزایر بریتانیا برخوردار شد. همان‌طور که در این معاهده توافق شده بود، "منشور قانون اساسی جدید برای دولت" تنظیم شد و با تصویب " قانون اساسی میتلند " در ۲۶ اوت ۱۸۱۷، فدراسیونی از هفت جزیره با حضور ژنرال سر توماس میتلند ایجاد شد و رسمیت یافت. این ژنرال بدین ترتیب اولین " لرد کمیساریای عالی جزایر ایونی " شد.
چند سال بعد گروه‌های ملی‌گرای یونانی شروع به شکل‌گیری کردند. اگرچه انرژی آن‌ها در سال‌های اولیه برای حمایت از انقلابیون یونانی خود در انقلاب علیه امپراتوری عثمانی معطوف شد، اما پس از استقلال یونان تمرکز خود را به "اتحاد یونان" معطوف کردند. حزب رادیکال‌ها (به یونانی: Κόμμα των Ριζοσπαστών) در سال ۱۸۴۸ به عنوان یک حزب سیاسی طرفدار اتحاد جوامع یونانی‌تبار تأسیس شد. در سپتامبر ۱۸۴۸ زد و خورد با پادگان بریتانیایی‌ها در Argostoli و Lixouri در Kefalonia منجر به امتیازگیری شورشیان برای اجرای قوانین محلی تحت‌الحمایه و آزادی مطبوعات شد. مردم جزیره تقاضای فزاینده خود را برای اتحاد پنهان نکردند و روزنامه‌های این جزایر مکرراً مقالاتی را در انتقاد از سیاست‌های بریتانیا در تحت‌الحمایه منتشر می‌کردند. در ۱۵ اوت ۱۸۴۹، شورش دیگری آغاز شد که توسط سر هنری جورج وارد، که به‌طور موقت حکومت نظامی را رهبری می‌کرد، سرکوب شد.British Occupation
در ۲۶ نوامبر ۱۸۵۰، جان دتوراتوس تایپالدوس، نماینده حزب رادیکال، در پارلمان ایونی قطعنامه‌ای را برای اتحاد جزایر ایونی با یونان پیشنهاد کرد که توسط تعدادی از نمایندگان امضا شد. در سال ۱۸۶۲، حزب به دو جناح «حزب رادیکال متحد» و «حزب رادیکال واقعی» تقسیم شد. در طول دوره حکومت بریتانیا، ویلیام یوئرت گلدستون از جزایر بازدید کرد و برای خشم دولت بریتانیا، اتحاد مجدد آن‌ها با یونان را توصیه کرد.
در ۲۹ مارس ۱۸۶۴ دولتهای بریتانیای کبیر، یونان، فرانسه و یونان پیمان لندن را امضا کردند که طبق آن، بریتانیا پذیرفت که این جزایر را به کشور یونان بسپارد و بنابراین، در ۲۸ مه، با اعلامیه لرد کمیساریای عالی، جزایر ایونی با یونان متحد شدند.
بر اساس قانون اساسی دوم جمهوری (۱۸۰۳)، بر خلاف وضعیت در جمهوری جزایر هفت‌گانه، یونانی زبان رسمی اصلی بود. از زمان جمهوری ونیز، زبان ایتالیایی همچنان برای مقاصد رسمی مورد استفاده قرار می‌گرفت. تنها جزیره‌ای که ایتالیایی (ونیزی) در آن گسترش بیشتری داشت سفالونیا بود، جایی که تعداد زیادی از مردم ایتالیایی ونیزی را به عنوان زبان اول خود پذیرفته بودند.
ایالات متحده جزایر ایونی یک فدراسیون بود. این دولت شامل هفت ایالت جزیره‌ای بود که به هر یک از آن‌ها تعدادی کرسی در پارلمان و سنای ایونی اختصاص داده بودند:
دولت بریتانیا تحت هدایت یک لرد کمیسر عالی که توسط دولت بریتانیا منصوب شده بود، سازماندهی می‌شد. در مجموع، ده مرد در این سمت خدمت کردند، از جمله ویلیام گلدستون به عنوان لرد فوق‌العاده کمیساریای عالی در ۱۸۵۸–۱۸۵۹.
جزایر ایونی یک مجلس قانونگذاری دو مجلسی به نام «پارلمان ایالات متحده جزایر ایونی» داشت که از مجلس قانونگذاری و سنا تشکیل شده بود.Constitution of the Ionian Islands, Article VII
قانون اساسی ۱۸۱۸ همچنین یک دادگاه عالی استیناف به نام شورای عالی دادگستری ایالات متحده جزایر ایونی تأسیس کرد، که رئیس‌جمهور به عنوان رئیس قاضی شناخته می‌شد که بلافاصله پس از رئیس سنا در اولویت قرار می‌گرفت.
روسای دادگستری متوالی عبارت بودند از:
شین دو-هیون (؛ زادهٔ ۵ نوامبر ۱۹۹۵) بازیگر و مدل اهل کره جنوبی است. او به خاطر ایفای نقش اصلی در "اولین بوسه" و "" شناخته می‌شود. او همچنین نقش‌های مکمل در مجموعه‌های تلویزیونی مانند "" و "" ایفا کرده‌است و همچنین برای نقش مکملش در درام "" در نقش بک جونگ-می‌شناخته می‌شود.
علی عرب زاده بازیکن هراتی تیم ملی فوتسال افغانستان استعرب زاده///خبرگزاری مهرکه در پست مهاجم بازی می‌کند.
عرب زاده در سال ۱۳۹۸ به همراه تیم ملی فوتسال افغانستان مقام نایب قهرمان فوتسال آسیا زیر ۲۰ سال کسب کرده‌است.عرب زاده پس از درخشش در این مسابقات به تیم فوتسال ارژن ایران پیوست.
پارک هه-جون (؛ زادهٔ پارک سانگ-وو در ۱۴ ژوئن ۱۹۷۶) بازیگر اهل کره جنوبی است. او ابتدا توجهات را با نقش مکمل در مجموعه‌های تلویزیونی "دکتر غریبه" و "" در سال ۲۰۱۴ به خود جلب کرد و و اولین نقش اصلی خود را در فیلم جونگ جی-وو به نام "Fourth Place" در سال ۲۰۱۵ ایفا کرد. او از طریق "دنیای متأهلی" (۲۰۲۰) به‌طور گسترده به رسمیت شناخته شد.
هوگو دولهایزر (; – ) بازیکن هاکی روی چمن اهل آلمان بود.
ابرهارد فرزتل (; – ) بازیکن هاکی روی چمن اهل آلمان بود.
گونتر اولریش (; – ) بازیکن هاکی روی چمن اهل آلمان بود.
گونتر زیگموند (; – ) بوکسور اهل آلمان شرقی بود.
هاینس رادزیکوفسکی (; – ) بازیکن هاکی روی چمن اهل آلمان بود.
ورنر رزنباوم (; – ) بازیکن هاکی روی چمن اهل آلمان بود.
ولفگانگ نون (; – ) بازیکن هاکی روی چمن اهل آلمان بود.
اینگو فون بردف (; – ) قایقران قایق بادبانی اهل آلمان بود.
رولف مولکا (; – ) قایقران قایق بادبانی اهل آلمان بود.
گرهارد شولس (; – ) سوارکار اهل آلمان بود.
هاینس فوترر (; – ) دونده سرعت اهل آلمان بود.
هیلدرون لاوفر-کلاوس (؛ زادهٔ ) ورزشکار پرش طول اهل آلمان بود.
هوگو بودینگر (; – ) بازیکن هاکی روی چمن اهل آلمان بود.
مانفرد گرمار (؛ زادهٔ ) دونده سرعت اهل آلمان است.
اورسولا دونات (؛ زادهٔ ) دونده نیمه‌استقامت زن اهل آلمان بود.
اووه بیر (; – ) پرتاب‌گر چکش اهل آلمان بود.
گونتر برنه‌که (؛ زادهٔ ) بازیکن هاکی روی چمن اهل آلمان بود.
کلاوس لهنرتس (؛ زادهٔ ۳ آوریل ۱۹۳۸) ورزشکار پرش با نیزه اهل آلمان بود.
لئونارد پوهل (; ۱۸ ژوئیه ۱۹۲۹ – ۲۳ آوریل ۲۰۱۴) دونده دو سرعت اهل آلمان بود.
هلموت نون (؛ زادهٔ ) بازیکن هاکی روی چمن اهل آلمان بود.
لوتار کنورسر (؛ زادهٔ ) دونده سرعت اهل آلمان بود.
ابرهارد مهل (; – ) شمشیرباز اهل آلمان بود.
هاینس شولس (؛ زادهٔ ) بوکسور اهل آلمان بود.
یورگن برشت (؛ زادهٔ ) شمشیرباز اهل آلمان بود.
هاینس بوکر (؛ زادهٔ ) قایقران کانو اهل آلمان بود.
یورگن تویرکاوف (؛ زادهٔ ) شمشیرباز اهل آلمان بود.
تیم گررسهایم (؛ زادهٔ ) شمشیرباز اهل آلمان بود.
گودرون تویرکاوف (؛ زادهٔ ) شمشیرباز زن اهل آلمان بود.
از آنجا که این دو خط موازی هستند، طول پاره خط عمود بین آنها عددی ثابت است، بنابراین مهم نیست که کدام نقطه برای اندازه گیری فاصله انتخاب می شود. معادله دو خط موازی با یکدیگر که بر هم منطبق نیستند به این صورت است:
فاصله بین دو خط، همان فاصله بین دو نقطه تلاقی این خطوط با خطی عمود بر این دو خط موازی است.
معادله خط عمود:
این فاصله را می توان ابتدا با حل دستگاه های خطی زیر:
پیدا کرد. با این کار مختصات نقاط تقاطع به دست می آید. به این صورت که پاسخ های به دست آمده از حل دستگاه ها، همان نقاط زیر هستند:
فاصله بین نقاط به این شکل بیان میشود:
که پس از ساده کردن به این عبارت خواهیم رسید:
زمانی که معادله خطوط به صورت زیر ارائه شود:
فاصله بین آنها می تواند به عنوان بیان شود:
هورزت کارزتن (؛ زادهٔ ) سوارکار اهل آلمان بود.
رزماری وایس-شربرگر (; – ) شمشیرباز اهل آلمان بود.
کلاوس سهرینگر (؛ زادهٔ ) تیرانداز اهل آلمان بود.
میشائیل شوان (; ) قایقران روئینگ اهل آلمان بود.
کاترین سلوان کلارک (Kathryn Sloan Clark)، بارونِس کلارکِ کیلوینینگ (Baroness Clark of Kilwinning) (متولد ۳ ژوئیه ۱۹۶۷)، یک سیاست‌مدار و لایف پیریج بریتانیایی و عضو انتصابی مجلس اعیان بریتانیا است که از سال ۲۰۲۱ میلادی بدین سو به عنوان عضو مجلس نمایندگان اسکاتلند از حوزه انتخابیه غرب اسکاتلند خدمت می‌نماید. وی از ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۵ میلادی نماینده حوزه انتخابیه ایرشر شمالی و آران در مجلس نمایندگان از حزب کارگر بود.
کلارک در کیلوینینگ به دنیا آمد و در شهر ایر به مدرسه ابتدایی دستور زبان و بعداً به آکادمی کایل رفت، پس از آن وارد دانشگاه آبردین شده و لسانس حقوق خود را در ۱۹۹۰ میلادی کسب کرد. او رئیس کلب کارگر دانشگاه آبردین، افسر زنان NUS (اسکاتلند)، فعال پیکارهای زنان بوده و در پیکارهای ضد مالیات سرانه و کمپین بر ضد جنگ خلیج و بعداً جنگ عراق فعال بود. او دیپلم کارشناسی ارشد خود را در ۱۹۹۱ میلادی از دانشگاه ادینبرا به‌دست‌آورد. او در انگلستان، اسکاتلند و ویلز به عنوان مشاور حقوقی (سلیستیر) با تخصص در رشته‌های حقوق مدنی، حقوق کیفری و حقوق کار واجد شرایط شناخته شد. او قبل از این‌که در ۱۹۹۸ میلادی به اتحادیه کارگران حمل و نقل و عمومی بریتانیا (TGWU) بپیوندد، در دهه ۱۹۹۰ میلادی در اتحادیه صنفی تولید، علم و مالی (MSF) و ادینبرا و شورای بازرگانی شهرستان فعالیت داشت.
وی از ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۸ میلادی به عنوان مشاور حقوقی خصوصی، از جمله عضو اجرایی شورای آزادی‌های مدنی اسکاتلند و افسر حقوقی در ادینبرا و ماسلبرگ کار می‌کرد و بعداً از ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۵ میلادی به عنوان رئیس خدمات عضویت حقوقی به UNISON پیوست. زمانی که او در سازمان UNISON بود، به پرونده‌های حقوقی می‌پرداخت و در این هنگام بزرگ‌ترین پرونده مزد برابر در اروپا را پیش برد و توانست ۳۵ میلیون پوند به عنوان مزد پرداخت نشده برای پرستاران و سایر کارکنان بهداشتی در شمال غرب انگلستان که نسبت به همکاران مرد شان به‌طور غیرقانونی کم‌تر مزد دریافت می‌کردند، ببرد.
او در هفده سالگی به حزب کارگر پیوست و عضو اتحادیه‌های صنفی Unite, GMB و UNISON است. پدر بزرگِ پدر، بزرگ وی به‌نام الکساندر سلوان از ۱۹۳۹ میلادی تا زمان مرگش در ۱۹۴۶ میلادی، نماینده حوزه انتخابیه ایرشر جنوبی از حزب کارگر (حزب مستقل کارگر) در مجلس نمایندگان بود.
کلارک در انتخابات سراسری ۱۹۹۷ میلادی برای به‌دست آوردن کرسی پارلمانی از حوزه انتخابیه گالوی و اپر نیتسدیل خود را نامزد نمود، اما چون حزب محافظه‌کار سنتی و حزب ملی اسکاتلند (SNP) در این حوزه حاشیه بلندتری داشتند، او نتوانست موفق شود. او بعد از وزیر دولت در امور تجاری و صنعتی به‌نام ایان لانگ، کسی که کرسی خود را به نماینده حزب ملی اسکاتلند به‌نام آلاسدیر ماورگان باخته بود، در رده سوم قرار گرفت.
او در انتخابات سراسری ۲۰۰۵ به عنوان نماینده مجلس عوام اسکاتلند برای کرسی جدید ایرشر شمالی و آران انتخاب گردیده بود، این کرسی در واقع پس از کرسی پیشین کیونینگهام شمالی که نماینده آن باز نشسته شده بود و شهرهای استیونتون و کیلویننگ از کیونینگهام ژانویه قدیمی تشکیل شده بود. او با کسب ۱۱٬۲۹۶ رأی، رأی اکثریت را به‌دست آورده و نطق نخستین خود را در ۷ ژوئن ۲۰۰۵ ارایه داشت. او برای جایزه «نخستین نطق سال» مجله هَوز (House) نام‌زد شد. پس از انتخابات، روزنامه گاردین وی را به عنوان یکی از هشت نماینده جدید عنوان کرد که باید «تماشا نمود».
وی به عنوان یکی از چند نماینده چپ‌گرا که در انتخابات ۲۰۰۵ از حزب کارگر به مجلس نمایندگان راه یافته بود، عضو گروه پیکار سوسیالیست و یکی از بنیان‌گذاران پیکار حزب کارگر اسکاتلندی برای سوسیالیسم بود. از جمله بیست و چهار عضو این گروه، وی تنها عضوی بود که کم‌تر از ۵۰ سال سن داشت.
در ۲۰۱۰ میلادی، کلارک یکی از تنها هفت عضو مجلس نمایندگان بود که در انتخابات رهبری ۲۰۱۰ حزب کارگر، به دیانا آبوت که یک چپ‌گرا بود، رأی داد. در فوریه ۲۰۱۳، وی از جمله کسانی بود که با جاپ‌نمودن نامه‌ای توسط روزنامه گاردین، حمایت خود را از مجمع مردم بر علیه صرفه‌جویی حمایت اعلام نمود. وی همچنین ریاست مشترک مجمع کارگر بر علیه صرفه‌جویی را برعهده داشت.
کلارک با رأی دادن بر علیه سند هویتی، یک شخصیت طغیان‌گر در میان گروه پارلمانی حزب کارگر برای خود ایجاد نمود. با این حال، او خود را یک طغیان‌گر عنوان نکرده و بیان می‌داشت که «نظریات وی با سنت‌های حزب کارگر سازگار است». او یکی از ۱۶ امضاءکننده نامه‌ای سرگشاده به رهبر حزب کارگر، اد میلیبند در ژانویه ۲۰۱۵ بود و طی این نامه از رهبری حزب درخواست گردید تا وعده ایستادگی در مقابل صرفه‌جویی بیشتر، برگرداندن دوباره شرکت خط آهن به مالکیت دولتی و تقویت تفاهم‌نامه‌های چانه‌زنی دسته جمعی را بدهد.
کلارک در رابطه به مسائل حقوق بشری مبارزه نموده و یکی از ۹۵ عضو مجلس نمایندگان از حزب کارگر بود که با جابه‌جا سازی سیستم تسلیحات هسته‌ای ترایدنت انگلستان مخالفت نمود. او در همه‌پرسی ای وی (AV) 2011 از رأی «نخیر» حمایت نمود.
کلارک از درخواست به رسمیت‌شناسی دولت فلسطین اعلام حمایت کرد. او از جمله تعدادی از نمایندگان حزب کارگر در مجلس بود که با بمباران لیبی مخالفت نمود، وی همچنین عضو کمیته‌های کنترل بر صادرات سلاح بوده و هم‌واره برای وضع محدودیت‌های شدیدتر بر فروش تسلیحات مبارزه می‌کرد.
کلارک در پیکار همبستگی یونانی دارای لقب خدایگان (Patron) است.
کلارک برای حمایت از برنامه‌های اضطراری اتحادیه اروپا مبارزه نمود تا از مصونیت پناهندگانی که از دریای مدیترانه عبور می‌کنند، اطمینان حاصل نماید.
کلارک در تمامی مدت کار خود به عنوان نماینده مجلس، هم‌واره به نفع حقوق بیشتر برای دگرباشان جنسی رأی داد، از جمله رأی دادن به نفع ازدواج با هم‌جنس در ۲۰۱۳ میلادی.
در رابطه به مسائل محلی، او بر علیه خارج‌کردن خدمات کشتی نجات کالماک (Calmac) از قرارداد دولتی مبارزه نموده و نخستین پرسش پارلمانی وی در مورد حساسیت این خدمات؛ در مورد پرداختن غرامت به قربانیان برنامه پس‌انداز فیرپاک کریسمس؛ بر خلاف خصوصی‌سازی دی ام بیت (DM Beith) و بسته‌شدن ایستگاه‌های محافظین ساحلی و مراکز شغلی؛ و برای حفظ کارگران پیشین که در کارخانه بسته شده سیمکلار استخدام شده بودند، بود.
وی ریاست گروه پارلمانی اتحادیه صنفی مربوط به حزب کارگر و همچنین ریاست گروه پارلمانی CWU را بر عهده داشته و مسائل متعددی شامل اتحادیه صنفی، برابری، حقوق بشر، حقوق مصرف‌کننده و کارگر را در پارلمان مطرح نمود. وی همچنین عضو گروه‌های پارلمانی ذیل بود: GMB, UNISON, FBU، اتحادیه نانواها، NUJ, UNITE, PCS, RMT, ASLEF و TSSA.
کلارک به عنوان عضو کمیته پارلمانی تجارت، نوآوری و مهارت‌ها، UBS و گلدمن ساکس را مجبور به پاسخ‌گویی نموده و از آن‌ها در رابطه به ارزش‌گذاری پست سلطنتی در جریان فروش آن، سؤال نمود.
کلارک خود را به عنوان یک نامزد چپ‌گرا برای سمت معاونیت حزب کارگر اسکاتلند در ۲۰۱۴ میلادی نامزد نموده و استدلال تغییر دادن مسیر را نمود، اما ناموفق بود. او کرسی مجلس اعیان از حوزه انتخابیه ایرشر شمالی و آران را در انتخابات سراسری می ۲۰۱۵ به نامزد حزب ملی اسکاتلند به‌نام پاتریشا گیبسون، واگذار کرد.
کلارک، پس از این‌که «بنا بر خشم اعضای محلی» از نامزدی برای کرسی مجلس نمایندگان از حوزه انتخابیه لی کنار رفت، از حوزه انتخابیه روچدیل برای مجلس نمایندگان نامزد شد.
لودویگ الستر (Ludwig Elster) (۲۶ مارس ۱۸۵۶ – ۳۰ دسامبر ۱۹۳۵)، یک اقتصاددان و استاد دانشگاه اهل پروس بود. وی همچنین از سال‌های ۱۸۹۷ تا ۱۹۱۶ میلادی به عنوان یک افسر ارشد در وزارت امور دینی، آموزشی و بهداشت پروس خدمت نمود.
لودویگ هرمان الکساندر الستر در شهر فرانکفورت متولد شد. کارل الستر (۱۸۲۶–۱۹۰۲ میلادی) که پدر لودویگ بود، از یک خانواده براونشوایگ آمده و پسر یک استاد نانوای بود: او به عنوان یک دیپلمات هانوفری کار نموده و از هانوفر در گردهمایی فدرال (Frankfurt Bundesversammlung) نمایندگی کرد. پس از این‌که پسران کارل الستر متولد شد، او در ۱۸۶۶ میلادی به بخش خصوصی رفت و رئیس شرکت بیمه به‌نام «تیوتونیا» در لایپزیگ شد. مادر لودویگ که با نام خانوادگی آمالی نوتل (۱۸۲۹–۱۸۹۰) متولد شد، دختر رئیس خدمات کتابخانه هاوفری بود. زمانی که لودویگ یک پسر کوچک بود، در برلین آموزش خصوصی دریافت کرد. بعدها، او و برادر کوچک‌تر از وی به‌نام ارنست الستر (۱۸۶۰–۱۹۴۰ میلادی) پذیرفته مدرسه [متوسطه] مشهور سنت توماس در لایپزیگ شدند.
سپرین‌نمودن موفقیت‌آمیز امتحان (Reifeprüfung) در ۱۸۷۵ میلادی، راه رسیدن به آموز دانشگاهی را برای لودویگ باز کرد. او در دانشگاه گوتینگن، لایپزیگ و دانشگاه ینا در رشته‌های دانش نظری حقوق و اقتصاد درس خواند. در دانشگاه ینا بود که لودویگ الستر توانست تحت سرپرستی اقتصاددان سنتی به‌نام برونو هلدیبراند دکترای خود را در ۱۸۷۸ میلادی به‌دست بی‌آورد. وی در همان سال عضو خدمات غیرنظامی پروس گردیده و به عنوان داوطلب به اداره آمار شهر برلین پیوست و هم‌زمان به آموزش دانشگاهی خود ادامه داد. وی با مشاوره و تشویق جوهانز کنراد برای ادامه آموزش، توانست درجه علمی شایستگی خود را در رشته اقتصاد از دانشگاه هال به‌دست‌آورد، این دانشگاه در فاصله یک ساعت ریل به سمت جنوب-غرب پایتخت پروس واقع شده‌است.
لودویگ الستر در ۱۸۸۱ میلادی با هیلین تول در اسنابروک ازدواج کرد. الستر از یک خانواده پروتستان و تول از یک خانواده کاتولیک بود، با این حال هیچ منبعی تأیید نمی‌کند که این مسئله باعث بروز هیچ‌گونه مشکلی شده باشد. پدر عروس، اوت ویلهیلن هرمان تول یک فیزیک‌دان بود. حاصل ازدواج لودویگ و هیلین الستر پنج فرزند بود – دو پسر و سه دختر.
پس از سه سال تدریس به عنوان استاد تازه‌وارد در دانشگاه، حرفه الستر در ۱۸۸۳ میلادی پس از این‌که یک کرسی مربی‌گری در دانشگاه فنی در آخن به او پیشنهاد شد، آغاز گردید. علی‌رغم این‌که او خیلی جوان بود، این سمت شامل استادی سطح اول دانشگاه نیز می‌گردید. با این وجود، قبل از این‌که سال تمام شود، او دوباره از آنجا نقل مکان کرد، اما این بار به سمت مخالف کشور رفت. در اواخر ۱۸۸۳ میلادی، او سمت استادی در دانشگاه کونیگسبرگ را پذیرفت. او تا سال ۱۸۸۷ در آنجا ماند، اما با این حال گزارش‌های وجود دارد که موسسات آکادمیک پروس شرقی، کارهای وی را کم ارزش تلقی نمودند. هنگامی که او در دانشگاه کونیگسبرگ استاد بود، یک سلسله مطالعات آکادمیک را تحت نام «Staatswissenschaftliche Studien» بنیان‌گذاری کرد. برخی از همکاری‌ها از جانب شاگردان خود وی می‌آمدند. در ۱۸۸۷ میلادی، الستر دعوت دانشگاه برسلاو را پذیرفت و به آنجا رفت. او کرسی پروفسوری کامل و تدریس را در بخش اقتصاد (که به‌طور وسیع شامل «اقتصاد-خرد کاربردی سیاسی» بود) را پذیرفت و برای ده سال در این کرسی باقی ماند.: Die Albertus-Universität Königsberg: Ihre Geschichte von der Reichsgründung bis zum Untergang der Provinz Ostpreußen (1871–1945). vol 1: 1871–1918. Berlin/Boston 2012, , p. 101.
پس از ترفیع فریدریک آلتوف در درون وزارت، لودویگ الستر به عنوان مشاور ارشد (Vortragender Rat) به‌جای وی در وزارت امور دینی، آموزش و بهداشت پروس گماشته شد. این شغل که در ساختار اداری آمریکایی یا انگلیسی مشابه آن وجود ندارد، به وی مسئولیت نظارت از تمامی شبکه تحصیلات عالی پروس را داد. آلتوف که قبل از وی این سمت را در میان سال‌های ۱۸۹۷ تا ۱۹۰۷ میلادی برعهده داشت و حالا به عنوان «وزیر بخش تحصیلات عالی» خدمت می‌کرد، رئیس الستر نیز بود. آلتوف توانسته بود مسئولیت‌های خود را در سمت مشاور ارشد (Vortragender Rat) با یک آزادی قابل توجه به پیش ببرد: این مزیت برای الستر در دسترس نبود و وی در بیشتر موضوعات از «سیستم آلتوف» که به‌طور گسترده مورد پذیرش قرار داشت، استفاده می‌کرد. با این وجود، وی در بعضی حالات توانسته بود نوع مدیریت خود را بر چگونگی مدیریت دانشگاه‌ها اعمال کند. وی گسترش بیشتر آکادمی مونستر را ترغیب نمود تا جای که این آکادمی مجدداً تحت عنوان دانشگاه مونتسر/ WWU به کار آغاز کرد. وی با ایجاد موسسه‌های پژوهشی بیشتر و کرسی‌های تدریسی جدید، باعث افزایش حوزه‌های درسی در علم اقتصاد و علوم سیاسی گردید.
لودویگ الستر به‌خاطر کارهای که در وزارت انجام داده بود، انواع نشان‌های قدردانی عمومی را به‌دست‌آورد. وی نشان‌های افتخار مشاور مورد اعتماد (Geheimrat) از نشان‌های سلطنتی درجه اول و همچنین نشان عقاب سرخ درجه دوم را به‌دست‌آورد. وی همچنین از جانب سه دانشگاه شامل مونستر، برسلاو و کیل دکترای افتخاری دریافت نمود.
در ۱۹۱۶ میلادی، زمانی که حجم کار بیش از حد شده بود و الستر هم به عمر ۶۰ سالگی رسیده بود، از سمتش در وزارت کنار رفته و به ینا نقل مکان کرد. وی از ۱۹۲۲ میلادی به بعد در دانشگاه ینا به عنوان پروفسور افتخاری خدمت نموده و سخنرانی‌های در زمینه علوم اجتماعی و اقتصاد در این دانشگاه ارایه می‌کرد. نظریات سیاسی وی، همانند بسیاری از کارکنان باز نشسته خدمات غیرنظامی، شامل نظریات محافظه کارانه بود. در سال‌های اولیه جمهوری وایمرا، او به حزب خلق ملی آلمان ("Deutschnationale Volkspartei" / DNVP) پیوست. پس از این‌که سیاست به مراتب دو قطبی‌تر شد، او همچنین در زمره عضو حامی (Förderndes Mitglied) شبه نظامیان آلگماینه اس اس (SS (National Socialist paramilitaries)) فهرست گردید. هرچند، پس از این‌که سوسیالیست‌ها در ژانویه ۱۹۳۳ قدرت را در دست گرفتند، او ملزم گردید تا از سمتش به عنوان تولیدکننده سلسله «Jahrbücher für Nationalökonomie und Statistik» استعفا دهد.
بایگانی اسنادهای مهم مربوط به لودویگ الستر در دانشگاه تورنگین و کتابخانه دولتی در ینا نگهداری می‌شود.
کارهای دانشگاهی اولیه الستر بیشتر متمرکز بر حوزه‌های بیمه و بانک‌داری بود. هنگامی‌که اولستر استاد دانشگاه بود، چندین جستار و کتاب در این زمینه‌ها منتشر نمود. کارهای بعدی وی بیشتر به هدف حمایت از برنامه‌های درسی سطح دانشگاه بود. وی در همکاری با جوهانز کنراد، ویلهلم لیکسز و ادگار لویننگ، سلسله متون درسی «Handwörterbuch der Staatswissenschaften» را تولید نمود. الستر به تنهایی به این سلسله متون درسی افزود و «لغت‌نامه اقتصاد کاربردی» (Wörterbuch der Volkswirtschaft) را به آن اضافه نمود که هم برای دانشجویان و هم برای متخصصین قابل استفاده بود. این سلسله همچنین در جریان حیات الستر، چهار بار به چاپ رسید.
الستر در بیشتر عمر خود در نشریه «کتاب‌های سالانه آمار و اقتصاد» (Jahrbüchern für Nationalökonomie und Statistik) که به‌طور سالانه چاپ می‌گردید، دخیل بود. هنگامی که وی هنوز دانشجو بود، توسط تولیدکننده این نشریه به‌نام برونو هیلدیبراند استخدام گردید تا آن‌ها را ویراستاری نماید. از دهه ۱۸۸۰ به بعد، الستر به‌طور منظم در این نشریه به نشر جستار و نقدهای دانشگاهی کتاب‌ها می‌پرداخت، اما جوهانز کنراد پس از مرگ شوره خانم الستر مسئولیت این نشریه را بر عهده گرفت. الستر نیز میان سال‌های ۱۸۹۱ تا ۱۸۹۷ میلادی به عنوان شریک منتشرکننده به کنراد پیوست. پس از این‌که کنراد نیز درگذشت، الستر در ۱۹۱۵ میلادی به عنوان تنها ناشر، مسئولیت نشریه Jahrbüchern را بر عهده گرفت.
آمینو هیپوریک اسید () یا اسید پارا آمینو هیپوریک (PAH) مشتق شده از هیپوریک اسید، یک عامل تشخیصی مفید در آزمایش‌های پزشکی مربوط به کلیه است که در اندازه‌گیری جریان پلاسمای کلیوی استفاده می‌شود. این ماده یک مشتق آمید از اسید آمینه گلیسین و پارا آمینو بنزوئیک اسید است که به طور طبیعی در انسان یافت نمی‌شود. پیش از استفاده تشخیصی نیاز به تزریق IV دارد.
PAH برای اندازه گیری جریان پلاسمای کلیوی مفید است.
نسبت استخراج کلیه PAH در یک فرد عادی تقریباً ۰.۹۲ است.
اسید آمینه هیپوریک اغلب به عنوان نمک سدیم سدیم پارا آمینو هیپورات استفاده می‌شود. در طول جنگ جهانی دوم، پارا آمینو هیپورات همراه با پنی‌سیلین به منظور طولانی‌تر شدن زمان گردش پنی‌سیلین در خون تجویز شد. از آنجایی که هم پنی‌سیلین و هم پارا آمینو هیپورات برای یک ناقل در کلیه با هم رقابت می‌کنند، تجویز پارامین هیپورات با پنی‌سیلین باعث کاهش پاکسازی پنی‌سیلین از بدن توسط کلیه شد و درمان ضد باکتریایی بهتری ارائه کرد. ناقل‌های موجود در کلیه با جابجایی مواد، در این مورد، متابولیت‌های دارو، از خون به ادرار، آنیون‌ها و کاتیون‌های آلی را از خون حذف می‌کنند.
ثابت تفکیک اسیدی (pKa) آن ۳.۸۳ است.
نجیب بارور (زادهٔ ۱۳۶۴ در کابل) سراینده و نویسنده‌‌ افغانستانی است. کودکی او در دوران جنگ شهروندی و ناآرامی و آشوب سپری شد و با روی کارآمدن طالبان چند سالی نتوانست تحصیلات خود را ادامه دهد تا این که با سرنگونی گروه یادشده در سال ۱۳۸۱ خورشیدی، دوباره دانش اندوزی را پی گرفت و سال ۱۳۸۸ خورشیدی، در ۲۴ سالگی از لیسه (دبیرستان) خواجه عبدالله انصاری فارغ‌التحصیل شد. سپس او با پذیرش در دانشگاه مشعل تا مقطع کارشناسی در رشتهٔ علوم سیاسی درس خواند.
نجیب بارور در کارنامه هنری و فرهنگی خود پیشینه کار در سمت های زیر را دارد:
کانون علمی و تحقیقات اسلامی افغانستان
مدیریت اجرایی فصلنامۀ علمی الارشاد
ریاست اجرائیهٔ جمهوری اسلامی افغانستان در جایگاه مشاور فرهنگی
بنیاد مارشال در جایگاه ریاست فرهنگی
وزارت تجارت ‌و صنایع
تاکنون کتب زیر از نجیب بارور زیر چاپ رفته اند:
۱ - «نام دیگر کابل»
۲ - «سه‌عکس جدا افتاده»
۳ - «هندوکش بی‌اقتدار»
۴ - «مرزها دیگر اساس دوری ما نیستند»
۵ - «خراسان‌ها»
مایکل مک‌کیویت (Michael McKevitt) (۴ سپتامبر ۱۹۴۹ – ۲ ژانویه ۲۰۲۱)، یک جمهوری‌خواه و رهبر شبه‌نظامی اهل ایرلند بود. او مسئول عمومی تدارکات در ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند بود. در اعتراض به شرکت ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند در فرایند صلح ایرلند شمالی، وی ارتش واقعی جمهوری‌خواه ایرلند را تشکیل داد. نقش او در ارتش واقعی جمهوری‌خواه ایرلند باعث شد تا او به اتهام هدایت تروریسم و عهده داشتن رهبری یک سازمان شبه‌نظامی مجرم شناخته شود.
مک‌کیویت متولد شهرستان لوث بود. او در جریان اوج درگیری‌ها به ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند ملحق شد. در فوریه ۱۹۷۵، افراد منتسب به ارتش رسمی جمهوری‌خواه ایرلند در جریان خصومتی میان این دو سازمان، به زانوی وی شلیک نمودند. وی برای مدت طولانی عضو ارشد ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند بود و به عنوان مسئول عمومی تدارکات این سازمان که مسئولیت نظارت از مخفی گاه‌های تسلیحات را نیز بر عهده داشت، خدمت نمود. او در اعتراض به اعلام آتش‌بس و شرکت این جنبش از طریق حزب شین فین در فرایند صلح ایرلند شمالی که منتج به عقد تفاهم‌نامه جمعه خوب در ۱۹۹۸ میلادی گردید، سازمان را ترک کرد.
مک‌کیویت یک شاخه منتقد از ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند را به‌نام ارتش واقعی جمهوری‌خواه ایرلند، با استفاده از تسلیحات ضبط شده ارتش جمهوری‌خواه ایرلند، تأسیس کرد.
مک‌کیویت پس از بروز نارضایتی میان گروهی از زندانیان ارتش واقعی جمهوری‌خواه ایرلند در زندان پورتلیشه و رهبری بیرونی، از این ارتش اخراج گردید. زندانیان بیانیه‌ای صادر نموده و جداً خواهان کناره‌گیری رهبری شدند، آن‌ها ادعا نمودند که یک عنصر جنایت‌کار رهبری را در دست گرفته‌است. مک‌کیویت و حامیان وی پس از اخراج از ارتش، گروهی دیگری را به‌نام مجمع جدید جمهوری‌خواه ایجاد نمودند.Text of 'real' Irish Republican Army (rIRA) Statement, 20 October 2002 CAIN (University of Ulster)New Republican Forum
در ژوئن ۲۰۰۹، پرونده‌ای در یک دادگاه مدنی توسط بستگان قربانیان بمب‌گذاری ۱۹۹۸ باز شد و قاضی این دادگاه، مک‌کویت را مسئول این بمب‌گذاری شناخت. روزنامه تلگراف در آوریل ۲۰۱۴ گزارش داد که مک‌کیویت و لیام کمپ‌بیل در اعتراض به حکم دادگاه مدنی در دادگاه حقوق بشر اروپا فرجام خواهی می‌کنند، چون آن‌ها مدعی هستند که ناتوانی در بازپرسی از شهادت منبع FBI به‌نام دیوید روپرت، نقض حق آن‌ها نسبت به داشتن دادگاه عادلانه است.
مک‌کیویت از جانب دادگاه کیفری ویژه جمهوری ایرلند بدون حضور هیئت منصفه در ۶ اوت ۲۰۰۳ به اتهام دو جرم، گناه‌کار شناخته شد: «عضویت در یک سازمان غیرقانونی» (ارتش واقعی جمهوری‌خواه ایرلند) و «رهبری تروریسم» در ۲۹ اوت ۱۹۹۹ و ۲۳ اکتبر ۲۰۰۰. در ۷ اوت ۲۰۰۳، او به بیست سال حبس محکوم شد. آقای دادور ریچارد جانسون در مورد مک-کویت گفت، «فرد متهم در سازمانی که مدیریت می‌کرد نقش رهبری را ایفا نموده و دیگران را ترغیب به ملحق شدن به آن می-نمود». با در نظر داشت تمامی کاهش‌ها و بخشش‌های ممکنه، زودترین زمانی که او می‌تواند آزاد گردد سال ۲۰۱۶ بود. تصمیم دادگاه به‌طور گسترده مبتنی بر شهادت یک خبررسان آمریکایی از اداره تحقیقات فدرال (FBI) به‌نام دیوید روپرت بود. طبق اطلاعات افشا شده در جریان محکمه وی، یکی از برنامه‌های وی تلاش برای ترور نخست‌وزیر وقت انگلیس، تونی بلیر بود.
مک‌کیویت بر علیه محکومیت خود در دادگاه کیفری استیناف، فرجام خواهی نموده و استدلال نمود که شهادت روپرت نامعتبر است، چون برای نقشی که به عنوان خبر رسان داشت یک مقدار هنگفت پول (مجموعاً ۷۵۰٬۰۰۰ یورو از FBI و MI5) به وی پرداخت گردیده و همچنین این‌که روپرت دارای سابقه جرمی طولانی بود. در دسامبر ۲۰۰۵، دادگاه استیناف استدلال‌های وی را رد نموده و بیان داشت که روپرت یک شاهد معتبر است. هر دو محکومیت مک‌کیویت حفظ گردید. در ژوئیه ۲۰۰۶، به مک‌کیویت مرخصی داده شد تا در دادگاه عالی فرجام خواهی نماید. این فرجام خواهی نیز در ۳۰ ژوئیه ۲۰۰۸ رد گردید.
در فوریه ۲۰۱۴، دادگاه کیفری استیناف دادخواستی را از مک‌کیویت دریافت کرد و مک‌کویت استدلال نموده بود که باید یک فرجام خواهی جدید دریافت نماید، چون دادگاه عالی در ۲۰۱۲ میلادی به پلیس ایرلند (گاردا) بدون ارتباط، دستوری داده بود تا خانه مظنون را به‌طور غیرقانونی بازرسی نمایند. در ۲۰ می ۲۰۱۴، دادگاه کیفری استیناف دادخواست مک‌کیویت را مبنی برداشتن یک فرجام خواهی جدید در دادگاه عالی، رد کرد.
در اوت ۲۰۱۴، مک‌کیویت یک دادخواست رهایی از زندان را بر این مبنی ارایه نمود که طبق حکم ۵9 (2) مقررات زندان، با در نظر داشت این‌که او در زندان رویه خوب داشته‌است، اما یک سوم مدت حبس خوی از جانب مقامات زندان مورد بخشش قرار نگرفته‌است، چون جرم وی تحت قانون جرائم خیانت به دولت قرار می‌گیرد. در ۱ سپتامبر ۲۰۱۴، مک‌کیویت فرجام خواهی خود را واپس گرفته و از زندان آزاد گردید تا برای یک چالش جدید بر مبنای بررسی قضایی آمادگی بگیرد. در ۹ دسامبر ۲۰۱۴، این چالش وی نیز توسط دادگاه عالی دوبلین به زمین کوبیده شد.
مک‌کیویت در مارس ۲۰۱۵ به‌طور موقتی از زندان آزاد گردید تا سرطان کلیه خود را معالجه نماید. متعاقب آن، مک‌کیویت تحت جراحی قرار گرفت تا در ماه می همان سال، کلیه‌اش که مبتلا به سرطان بود را بردارد.
در یکشنبه عید پاک ۲۰۱۶، مک‌کیویت پس از تکمیلی دوره حبس خود به‌طور رسمی از زندان آزاد گردید.
مک‌کیویت با برنادیت ساندس مک‌کیویت ازدواج کرده بود، خانم وی خواهر یکی از اعتصاب غذا کنندگان ۱۹۸۱ ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند و نماینده پارلمان به‌نام بابی سندز بود، کسی که در جریان اعتصاب غذا جان خود را از دست داد. ساندس مک‌کیویت عضو برجسته جنبش استقلال ۳۲ شهرستان بوده و طبق گزارش‌های رسانه‌ها، او سومین افسر بلند رتبه در ارتش واقعی جمهوری‌خواه ایرلند بود. او پس از زندانی شدن شوهرش، جنبش استقلال ۳۲ شهرستان را ترک کرد.
مایکل مک‌کویت به عمر ۷۱ سالگی و پس از مبارزه با سرطان، در ۲ ژانویه ۲۰۲۱ درگذشت.
کیا یا شهبانو کیا () یکی از همسران فرعون مصری آخناتون و شهربانویی اهل مصر باستان بود. نام غیر معمول او نشان می‌دهد که او ممکن است در اصل یک شاهزاده خانم میتانی بوده باشد. او چند سال قبل از مرگ شوهر سلطنتی اش از منابع تاریخی ناپدید می‌شود. در کتیبه‌ها نیز به کیا لقب‌های «محبوب» و «معشوق بزرگ» داده شده‌است، اما هرگز «وارث» یا «همسر بزرگ سلطنتی» که نشان می‌دهد او از خون مصری سلطنتی شود به او نسبت داده نشد.
نام غیرمعمول او در واقع گونه‌ای از کلمه مصری باستان برای «میمون» است، و نام او می‌تواند نام شهرتی برگرفته و جایگزین یک نام خارجی مانند نام میتانی «تادوخیپا» که به دختر پادشاه توشراتا اشاره دارد، باشد. تادوخیپا در اواخر سلطنت با آمنهوتپ سوم ازدواج کرد و نامه‌های آمارنا نشان می‌دهد که او در آن زمان در سن ازدواج بود.
به‌طور خاص، نامه‌های آمارنا از نامهٔ ۲۷ تا ۲۹ تأیید می‌کند که تادوخیپا یکی از همسران آخناتون شده‌است؛ بنابراین برخی از مصر شناسان معتقدند که تادوخیپا و کیا یک شخص هستند.
کیا در یک سوم آخر سلطنت آخناتون از تاریخ ناپدید می‌شود و نام و تصاویر او نیز از بناهای تاریخی پاک شد و با نام دختران آخناتون جایگزین شد. خواه او مرده باشد، تبعید شده باشد یا دچار مصیبت دیگری شده باشد، مصرشناسان اغلب پاک کردن نام او را به عنوان نشانه ای از رسوایی تفسیر کرده‌اند.
مارک گابولده با این استدلال که کیا تادوخیپا، دختر پادشاه میتانی است، پیشنهاد می‌کند که او «بهای وخامت اتحاد مصر و میتانی را پرداخته‌است».
تفسیر مرسوم این گمانه زنی را تشویق می‌کند که کیا در حالی که از آخناتون فرزندی به دنیا آورده‌است مرده‌است، اما باز هم، هیچ مدرک روشنی از این واقعه در دسترس نیست.
پنیوز فرساد یا فینوس فرساد یا فینوس فرسید یا فینوس فرسعید () پادشاه افسانه ای سکایی است که در نسخه‌های مختلف اساطیر ایرلندی ظاهر می‌شود. فینوس فرساد به عنوان یکی از اهالی بابلی شناخته می‌شود که پس از فروریختن برج بابل به سکا سفر کرد.
سگوتا یا سکوتا یا اسکوتا () نام‌هایی است که در اساطیر ایرلندی، اساطیر اسکاتلند و شبه تاریخ به دختران اساطیری دو فرعون مختلف مصری داده می‌شود. اگرچه افسانه‌ها متفاوت است، اما همه موافقند که یک اسکوتا اجداد گائل‌ها بوده‌است، آنها نسب خود را به مهاجمان ایرلندی، به نام اسکاتی، که در آرگیل و کالدونیا ساکن شدند می‌دهند، مناطقی که بعداً پس از بنیان‌گذارشان به اسکاتلند معروف شد.
پلی فسفات‌ها نمک یا استرهای پلیمر اکسی آنیونها تشکیل شده از چهار ضلعی PO (فسفات) هستند که واحد ساختاری آنها با به اشتراک گذاشتن اتم اکسیژن مرتبط است. پلی فسفات‌ها می‌توانند ساختارهای حلقه ای خطی یا حلقوی را اتخاذ کنند. در زیست‌شناسی، استرهای پلی فسفات ADP و ATP در ذخیره انرژی نقش دارند. انواع پلی فسفات‌ها در جداسازی مواد معدنی در آب‌های شهری کاربرد دارند که معمولاً به اندازه ۱تا۵ ppm وجود دارند. GTP، CTP و UTP نیز نوکلئوتیدهایی هستند که به ترتیب در سنتز پروتئین، سنتز لیپیدها و متابولیسم کربوهیدرات‌ها مهم هستند. پلی فسفات‌ها نیز به عنوان افزودنی‌های غذایی با علامت E452 استفاده می‌شوند.
ساختار اسید تری پلی فسفریک اصولی را نشان می‌دهد که ساختار پلی فسفات‌ها را تعریف می‌کند. این شامل سه واحد چهار وجهی است که با مراکز اکسیژن مشترک به یکدیگر متصل شده‌اند. برای زنجیره‌های خطی، گروه‌های فسفر انتهایی یک اکسید و بقیه مراکز فسفر دارای دو مرکز اکسید مشترک هستند. فسفات‌های مربوطه با از دست دادن پروتون‌های اسیدی، به اسیدها مربوط می‌شوند. در شرایط تریمر حلقوی، هر چهار وجهی دارای دو راس با چهار وجهی مجاور است.
اشتراک سه گوشه امکان‌پذیر است. این موضوع نشان دهنده اتصال عرضی پلیمر خطی است. پلی فسفات‌های متقاطع ساختار ورقه ای Phyllosilicates را اتخاذ می‌کنند، اما چنین ساختارهایی تنها تحت شرایط شدید رخ می‌دهد.
پلی فسفات‌ها از پلیمریزاسیون مشتقات اسید فسفریک به وجود می‌آیند. این فرایند با ترکیب دو واحد فسفات در یک واکنش تراکم آغاز می‌شود.
تراکم به عنوان یک تعادل نشان داده می‌شود زیرا واکنش معکوس، هیدرولیز، نیز امکان‌پذیر است. فرایند ممکن است در مراحل ادامه یابد. در هر مرحله واحد دیگری (PO ) − به زنجیره اضافه می‌شود، همان‌طور که با قسمت داخل براکت‌ها در تصویر اسید پلی فسفریک نشان داده شده‌است. P O می‌توان به عنوان محصول نهایی واکنش‌های تراکم مشاهده کرد که در آن هر چهار وجهی سه گوشه را با سایرین به اشتراک می‌گذارد. برعکس، هنگامی که مقدار کمی آب به پنتوکسید فسفر اضافه می‌شود، مخلوط پیچیده‌ای از پلیمرها تولید می‌شود.
پلی فسفات‌ها بازهای ضعیفی هستند. یک جفت الکترون تنها روی یک اتم اکسیژن را می‌توان به یک یون هیدروژن (پروتون) یا یک یون فلز در یک برهمکنش معمولی اسید لوئیس-باز لوئیس اهدا کرد. این در زیست‌شناسی اهمیت عمیقی دارد. به عنوان مثال، آدنوزین تری فسفات حدود ۲۵٪ در محلول آبی در۷PH پروتونه می‌شود.
پروتوناسیون بیشتر در مقادیر pH پایین‌تر اتفاق می‌افتد.
ATP با ترکیب یون‌های فلزی با کلات تشکیل می‌شود. ثابت پایداری برای تعادل
به خصوص بزرگ است. تشکیل کمپلکس منیزیم، یک فرایند بحرانی در فرایند هیدرولیز ATP است، زیرا پیوند بین گروه فسفات پایانی و بقیه مولکول را ضعیف می‌کند.
انرژی آزاد شده در هیدرولیز ATP,
ΔG formula_1 -۳۶٫۸ kJ mol -۱ بر اساس استانداردهای بیولوژیکی بزرگ است. P مخفف فسفات معدنی است که در pH بیولوژیکی پروتونه می‌شود. با این حال، از نظر استانداردهای معدنی بزرگ نیست. اصطلاح «انرژی بالا» به این واقعیت اشاره دارد که نسبت به مقدار انرژی آزاد شده در واکنش‌های شیمیایی آلی که می‌تواند در سیستم‌های زنده رخ دهد، زیاد است.