moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
درحالی‌که لیبرترینیسم راست تحت تأثیر تفکر لیبرالیسم کلاسیک قرار گرفت که برخی‌ها لیبرترینیسم راست را حاصل از آن یا نوع دیگری از آن می‌دانند.Goodman, John C. (20 December 2005). "What Is Classical Liberalism?". National Center for Policy Analysis. Retrieved 26 June 2019. . اما تفاوت‌های قابل توجهی وجود دارد. «ادوین دی هار» استدلال می‌کند که «اصطلاح لیرترینیزم برخی اوقات در آمریکا به‌طور گیچ کننده‌ای از سوی لیبرال‌های کلاسیک به کار می‌رود. ولی این موضوع به صورت اشتباه، تفاوت میان آن‌ها را می‌پوشاند». لیبرالیزم کلاسیک اولویت دادن به آزادی نسبت به نظم را رد می‌کند و ازین‌رو، عداوت به دولت را که ویژگی تعریف کننده لیبرترینیسم است، نشان نمی‌دهد. بدین ترتیب، لیبرترین‌های راست معتقد اند که لیبرال‌های کلاسیک دخالت دولت را بیش از حد مورد حمایت قرار می‌دهند و استدلال می‌آورند که آن‌ها در برابر حقوق مالکیت فردی احترام کافی قائل نیستند و بر کارهای بازار آزاد و نظم خودجوش آن که باعث حمایت دولت بزرگتر می‌شود، اعتماد کافی ندارند. همچنین لیبرتارین‌های راست با لیبرال‌های کلاسیک نیز مخالف اند، چرا که لیبرال‌های کلاسیک بیش از حد از بانک مرکزی و سیاست‌های پول‌گرایی پشتیبانی می‌کنند.
افرادی که به مثابه "لیبرترین راست" یا "لیبرترین چپ" توصیف می‌شوند، عموماً بر این تمایل دارند که خود را صرفاً لیبرترین بنامند و از فلسفه آن‌ها به عنوان لیبرترینیسم یاد کنند. در روشنای این موضوع، برخی نویسنده‌ها و دانش‌مندان علم سیاست اشکال لیبرترینیسم را به دو گروه؛Long, Joseph. W (1996). "Toward a Libertarian Theory of Class". "Social Philosophy and Policy". 15 (2): 310. "When I speak of 'libertarianism' [...] I mean all three of these very different movements. It might be protested that LibCap [libertarian capitalism], LibSoc [libertarian socialism] and LibPop [libertarian populism] are too different from one another to be treated as aspects of a single point of view. But they do share a common—or at least an overlapping—intellectual ancestry."Carlson, Jennifer D. (2012). "Libertarianism". In Miller, Wilburn R. , ed. "The Social History of Crime and Punishment in America". London: SAGE Publications. p. 1006. . "There exist three major camps in libertarian thought: right-libertarianism, socialist libertarianism, and left-libertarianism; the extent to which these represent distinct ideologies as opposed to variations on a theme is contested by scholars." لیبرترینیسم راست و لیبرترینیسم چپ طبقه‌بندی می‌کنند تا دیدگاه‌های لیبرترین‌ها را درمورد ماهیت مالکیت و سرمایه از هم تفکیک کنند.
اصطلاح لیبرترین برای اولین بار توسط روشنفکران متأخر عصر روشن‌گری به کار رفت. آن‌ها این اصطلاح را برای کسانی به کار می‌بردند که به اختیار و بر ضد تفکر مروج، فلسفهٔ از کار افتاده جبرگرایی، معتقد بودند. اصطلاح "لیبرترین" برای اولین بار در سال ۱۷۸۹ میلادی توسط مورخ بریتانیایی «ویلیام بلشام» در بحث پیرامون اراده آزاد از منظر جبرگرایانهٔ مؤلف به ثبت رسید.William Belsham, "Essays", printed for C. Dilly, 1789; original from the University of Michigan, digitized 21 May 2007.William Belsham (1752–1827). The Information Philosopher. El primer uso de la palabra se encuentra en el primer ensayo llamado "On Liberty and Necessity" (1789): "Or where is the difference between the Libertarian, who says that the mind chooses the motive; and the Necessarian, who asserts that the motive determines the mind; if the volition be the necessary result of all the previous circumstances?" این مناظره میان لیبرترینیسم، به معنای فلسفی-متافزیکی و جبرگرایی تا اوایل قرن نوزدهم میلادی، خصوصاً در زمینه الهیات پروتستانت ادامه پیدا کرد.Jared Sparks, ""Collection of Essays and Tracts in Theology, from Various Authors, with Biographical and Critical Notices", publicado por Oliver Everett, 13 Cornhill, 1824 (ver, Writings of Dr. Cogan, 205). لغت‌نامه مریام-وبستر به زبان انگلیسی، استفاده قدیمی از کلمه لیبترین را با شرح معنی آن به عنوان «حامی دکترین اراده آزاد» تصدیق می‌کند. این لغت‌نامه هم‌چنین تعریف می‌کند که «لیبرترین به کسی اطلاق می‌شود که اصول آزادی فردی را در تفکر و عمل بپذیرد».Definition of "libertarian" in "Merriam-Webster Dictionary". First Known Use of libertarian: 1789, in the meaning defined at sense 1.
"لیرترینیزم راست" به عنوان یک اصطلاح توسط برخی از تحلیل‌گران سیاسی، استادان دانشگاه و اعضای رسانه‌ها، به ویژه در ایالات متحده، به کار رفت تا فلسفه لیبرترین را که حمایت از سرمایه‌داری بازار آزاد و حق مطلق بر مالکیت، علاوه بر حمایت از دولت محدود و مالکیت خودی است، توصیف نماید. لیبرترینیسم راست در مقابل دیدگاه‌های جناح چپ قرار می‌گیرد که از دیدگاه‌های اولی حمایت نمی‌کنند. در اکثر نقاط جهان، این موضع سیاسی خاص بیشتر به عنوان لیبرالیسم کلاسیک، لیبرالیسم اقتصادی و نئولیبرالیسم شناخته می‌شود.Boas, Taylor C. ; Gans-Morse, Jordan (2009). "Neoliberalism: From New Liberal Philosophy to Anti-Liberal Slogan". "Studies in Comparative International Development". 44 (2): 151–152. . این دیدگاه عمدتاً با سیاست جناح راست که حمایت از بازارهای آزاد و مالکیت خصوصی کالاهای سرمایه‌ای است، مرتبط می‌باشد. علاوه بر این، معمولاً با ایدئولوژی‌های مشابهی مانند سوسیال دموکراسی و لیبرالیسم اجتماعی که عموماً از اشکال بدیل سرمایه‌داری مانند اقتصادهای مختلط، سرمایه‌داری دولتی و سرمایه‌داری رفاهی حمایت می‌کنند، در تقابل است.
«پیتر والنتاین» می‌نویسد، لیبرترینیسم که به عنوان مالکیت خودی تعریف می‌شود، یک دکترین جناح راست در زمینه طیف سیاسی چپ و راست نیست، چون تمایل دارد در مسائل اجتماعی، جناح چپ باشد و با قوانینی مخالفت کند که روابط جنسی توافقی را محدود کرده، مصرف مواد مخدر توسط افراد بالغ و هم‌چنین قوانینی که دیدگاه‌ها یا مناسک مذهبی و خدمت اجباری در ارتش را تحمیل می‌کنند، مخالف است. او لیبرترینیسم راست را به عنوان اخذ منابع طبیعی بدون مالک «که ممکن توسط اولین کسی که آن‌ها را کشف می‌کند، کار خود را در آن آغاز می‌کند، یا صرفاً ادعا می‌کند. بدون رضایت دیگران یا با پرداخت یا بدون پرداخت آن‌ها را تصاحب می‌کند» تعریف می‌نماید. او این را با لیبرترینیسم چپ مقایسه می‌کند که در آن چنین «منابع طبیعی تصاحب نشده به صورت برابر به همه افراد تعلق دارد».Vallentyne, Peter (20 July 2010). "Libertarianism". "Stanford Encyclopedia of Philosophy". Stanford University. Retrieved 26 December 2012. به‌طور مشابه «شارلوت» و «لاورنس بیکر» بر این باورند که لیبرترینیسم بیشتر به موضع سیاسی اشاره دارد، چون منابع طبیعی اساساً فاقد مالکیت هستند و ممکن است توسط احزاب خصوصی بدون رضایت یا به خاطر دیگران تصاحب شوند.Becker, Charlotte B. ; Becker, Lawrence C. (2001). "Encyclopedia of Ethics". 3. Taylor & Francis US. p. 1562. .
لیبرترینیسم راست در اواسط قرن بیستم در ایالات متحده از آثار نویسندگان لیبرال اروپایی مانند جان لاک، فردریش هایک و لودویگ فن میزس توسعه یافت و امروزه معروف‌ترین مفهوم لیبرترینیسم در ایالات متحده آمریکا است.Lester, J. C. (22 October 2017). "New-Paradigm Libertarianism: a Very Brief Explanation". PhilPapers. Retrieved 26 June 2019. معمولاً از آن به عنوان ادامه یا رادیکال‌سازی لیبرالیزم کلاسیک یاد می‌شود.Boaz, David (1998). "Libertarianism: A Primer". Free Press. pp. 22–26. مهم‌ترین فیلسوفان اولیه لیبرترین راست، لیبرترین‌های مدرن آمریکایی مانند رابرت نوزیک و موری روتبارد بودند.
یوبولوس () در دین یونان باستان و اساطیر یونانی (Εὐβουλεύς) به معنای «نصیرت خوب» یا «عاقل در نصیحت») خدایی است که عمدتاً از کتیبه‌های سنگ‌نبشته‌های عبادی ادیان اسرارآمیز شناخته می‌شود.
فرقه‌های اسرارآمیز یونانی-رومی () فرقه‌های دینی در جهان یونانی رومی بودند که برای آغازکنندگان فرقه، مراسم پاگشایی ویژه ای برگزار می‌شد. مشخصه اصلی این فرقه‌ها رازداری مرتبط با خصوصیات مناسک تشرف به دین و انجام مناسک است. این فرقه‌ها شامل مناسک تشرف به دین پیچیده‌ای بودند که به نام «اسرار» نیز شناخته می‌شد. مشهورترین ادیان اسرارآمیز دوران باستان یونانی-رومی اسرار الوزینیا بودند که قدمت قابل توجهی داشتند و به پیش از اعصار تاریک یونان تعلق داشتند. فرقه‌های اسرارآمیز در اواخر دوران باستان متأخر شکوفا شد.
آنچه از اسرار قدیمی‌تر یونانی باقی مانده‌است، به‌عنوان بازتاب برخی جنبه‌های باستانی مذهب رایج دین نیاهندواروپایی، با تشابهات در دین مردمان هندوایرانی شناخته شده‌است. مکاتب اسرارآمیز دوران باستان یونانی-رومی شامل اسرار الوزیس، اسرار دیونیسوسی، و آیین اورفئوسی است. برخی از بسیاری از الوهیت‌هایی که رومی‌ها اسماً از فرهنگ‌های دیگر اقتباس کردند، در اسرار نیز پرستش شدند. به عنوان مثال، ایزیس مصری، میترا در اسرار میترائیسم، سابازیوس تراکی/فریگی، و سیبل.
فرقه اسرارآمیز یک گروه مذهبی بسته بود که اعتقادها و مناسک خود را مخفی نگه می‌داشتند و علاقه ای به اشتراک گذاری اطلاعات با افراد غیرمعتقد نداشتند.‏ فرقه‌های اسرارآمیز، نگرش‌های شخصی و فردگرایانه‌تری نسبت به مرگ و زندگی پس از مرگ داشتند. بیشتر آنها بر اساس داستان‌های مقدس (hieroi logoi) بودند که اغلب شامل بازآفرینی آیینی اسطوره مرگ-تولد مجدد یک الوهیت خاص بود. فرقه‌های اسرارآمیز علاوه بر وعده زندگی بهتر پس از مرگ، پیوندهای اجتماعی را در میان شرکت کنندگان تقویت می‌کردند که (mystai) نام داشت.‏
ادیان اسرارآمیز یکی از سه نوع دین هلنیستی را تشکیل می‌دادند، دو نوع دیگر فرقه امپراتوری یا ادیان قومی خاص یک ملت یا دولت و فلسفه هلنیستیها. مانند فلسفه نوافلاطونی هستند. اسرار به جای رقابت با دین مدنی مکمل هستند. یک فرد به راحتی می‌توانست مناسک دین دولتی را رعایت کند، و همچنین در یک یا چند راز مبتدی باشد و در عین حال به یک مکتب فلسفی خاص نیز پایبند باشد. بسیاری از جنبه‌های دین عمومی مانند قربانی کردن، غذای آیینی، و تطهیر آیینی در درون راز تکرار می‌شد، اما با این شرط که در مخفی‌کاری انجام شود و به مجموعه‌ای از آغازگران محدود شود. مدارس اسرارآمیز جایگاهی را برای حفظ آیین‌های مذهبی باستانی ارائه می‌کردند، که مخصوصاً در زمان امپراتوری روم متاخر مورد تقاضا بود، زیرا آیین‌های مذهبی از نظم‌های اجتماعی و سیاسی تثبیت‌شده به جای کار بر ضد آنها حمایت می‌کردند. به عنوان مثال، چندین رشته اولیه یهودیت و مسیحیت در تقابل با چنین شرایطی ظاهر شدند، در حالی که فرقه‌های اسرارآمیز، به دلیل ماهیت خود، در خدمت تقویت وضعیت موجود بودند.Rives 2010, p. 265.
کلمه انگلیسی «رمز» mystery در ابتدا به صورت جمع یونانی "Mystêria" ظاهر شد و به لاتین «mysterium» که اصطلاح انگلیسی از آن سرچشمه می‌گیرد و توسعه می‌یابد. ریشه‌شناسی کلمه یونانی "mystêrion" کاملاً روشن نیست، اگرچه محققان به‌طور سنتی تصور می‌کنند که از یونانی "myo" به معنای «بستن» (که عمدتاً به بستن چشم‌ها اشاره دارد، از این رو است که اعضا چشمان خود را می‌بندد و وارد اسرار می‌شود). برخی از محققان هیتی معتقدند که اصطلاح یونانی از فعل هیتی "munnae"، «پنهان کردن» یا «به دور از دید بودن» گرفته شده‌است.
بسیاری از ادیان، که به عنوان ادیان اسرار شناخته می‌شوند، از هر نظر شبیه هم نبودند. آنها دامنه وسیعی را پوشش دادند، و تنوع زیادی در شخصیت و دیدگاه نشان می‌دادند، اما این اسرار دارای شباهت‌های اساسی بسیاری بودند.
اعضای فرقه‌های اسرارآمیز لزوماً وجود خدایان دیگر را انکار نمی‌کردند اما با ورود به فرقه، آنها عهد می‌کردند که انرژی خود را به احترام یک خدای خاص و بالاتر از دیگر خدایان اختصاص دهند.‏
ادیان اسرارآمیز از مراسم قبیله ای که توسط مردمان بدوی در بسیاری از نقاط جهان انجام می‌شد، سرچشمه گرفتند. در حالی که در این جوامع قبیله ای تقریباً همه اعضای طایفه یا روستا پاگشایی شده بودند، اما ورود به فرقه در یونان به یک موضوع انتخاب شخصی تبدیل شد. هگل از نظام اعتقادی مصریان به عنوان «مذهب اسرارآمیز» یا با ترجمه ای دیگر، «مذهب معمایی» یاد می‌کند. او با این نامگذاری قصد دارد بر ماهیت پنهان بسیاری از ادیان مصر تأکید کند.‏
هنگامی که اسکندر مقدونی پادشاهی‌های آسیایی را تا شرق رود سند فتح کرد، جهان یونان به شدت گسترش یافت. با این حال، افکار مذهبی در خود یونان و بخش غربی امپراتوری، اسکندریه بسیار آهسته تغییر کرد. تحول‌های مهم در آیین‌های اسرارآمیز در طول عصر هلنیستی ابتدا در شرق یونان اتفاق افتاد، جایی که عناصری از ادیان یونانی و شرقی در هم آمیختند. تغییرات در دین اجتناب‌ناپذیر بود و برخی از تأثیرات سنت‌های شرقی بر یونانیان ناگزیر بود. اما این روند کند بود و تنها چند قرن بعد آشکار شد.‏ef> ادیان اسرارآمیز در سه قرن اول پس از میلاد در امپراتوری روم به اوج محبوبیت خود رسیدند. با این حال، منشأ آنها به قرون اولیه تاریخ یونان بازمی‌گردد. بیشتر آیین‌های اسرارآمیز روم از اصل یونانی گرفته شده‌اند.
اولین و مشهورترین اسرار اسرار الوزیس بود. همه یونانی‌زبانان، از جمله زنان و بردگان، واجد شرایط پاگشایی و ورود به فرقه بودند. قبول بردگان در یک فرقه در دنیای یونان بسیار غیرعادی بود. در مذهب یونانی، به‌طور کلی، تمایزات اجتماعی است. یک دسته از افرادی که از ورود به فرقه کنار گذاشته می‌شدند، به جز غیر یونانی‌زبانان، قاتلان بودند. الوزیس در قرن چهارم قبل از میلاد به اوج اهمیت خود رسید و هنوز در زمان تسلط رومیان بر یونان نیز مهم بود. در واقع، اعتبار آن به حدی بود که چندین امپراتور روم از جمله هادریان و مارکوس اورلیوس را در میان آغازگران خود به‌شمار می‌آورد. این فرقه ادعا می‌کرد که پیروان آن از جاودانگی بهشتی لذت خواهند برد، در حالی که کسانی که خارج از فرقه بودند در تاریکی هادس فرو خواهند رفت.
مراسم پاگشایی در یک ساختمان بدون پنجره به نام تلستریون یا محل شروع، که در حداکثر اندازه خود، حدود ۳۰۰۰ نفر را در خود جای می‌داد، انجام می‌شد. آنچه در داخل انجام می‌شد یک راز کامل است. در واقع، این آداب به حدی مخفی بود که دولت آتن برای هر کسی که آن را فاش می‌کرد، مجازات اعدام تعیین می‌کرد. شاعر یونانی آیسخلوس (۵۲۵–۵۲۴ (پیش از میلاد) به این اتهام محاکمه شد. هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد زمانی که کسی شروع به کار کرد، از او خواسته شد که از هر قانون زندگی ویژه ای پیروی کند. تا آنجا که می‌توان گفت، اسرار الوزیس، مانند همه ادیان اسرارآمیز دیگر، بر اساس دلایل صرفاً آیینی، نوید سعادت ابدی را می‌دادند.‏
فرقه دیگر پیروان اسرار دیونیسوسی بود. خدای شراب، دیونیسوس هادس را به مثابه محل عذابی معرفی می‌کرد که تنها آغازگران این فرقه می‌توانستند از آن فرار کنند. در این فرقه بر طبق سنت‌های باستانی، پرسفونه بشریت را به دلیل مرگ پسرش دیونیسوس مجازات کرد. جنبش اورفیک (که به خاطر ارتباطش با قهرمان اورفئوس نامیده می‌شود، که به هادس رفت و به زمین بازگشت) روایت‌های واضحی از قضاوت، مجازات منتشر کرد. به پیروان آموزش داده شد که زندگی بر روی چرخه تولد و مرگ مکرر خود نوعی جهنم است. لوح‌های طلایی که در گورهای یونان و جنوب ایتالیا دفن شده‌اند پیدا شده‌اند که قدمت آن به قرن چهارم قبل از میلاد می‌رسد. گزارشی ارفیک از جغرافیای جهان ماوراء ارائه می‌دهد و به متوفی هشدار می‌دهد که از آب فراموشی دوری کند و رمزهای عبوری را که فرد را به همراهی با سعادت می‌پذیرد، بخواند.
تغییری در این موضوع نشان می‌دهد که تمام بشریت به دلیل ارتباط آن با مرگ پسر پرسفونه، خدای دیونیسوس، محکوم به مجازات در جهان اموات است. دیونیسوس توسط خدایان خشن به نام تایتان‌ها تکه‌تکه شده و خورده شده بود. زئوس تیتان‌ها را با رعد و برق سوزاند و بشریت از بقایای دود شده آنها برخاست. پس از آن پرسفونه هر انسانی را مسئول از دست دادن پسرش دانست. تنها چیزی که می‌توانست فرد را از بدبختی پس از مرگ نجات دهد این بود که شخص در اسرار مورد حمایت دیونیسوس (که پس از نابودی او توسط تایتان‌ها دوباره متولد شده بود) پاگشایی کند. اسرار دیونیسوسی به ویژه جالب است زیرا آنها به آغازگران دانش خاصی از جغرافیای عالم اموات می‌دادند: آنها به افراد آغازگر یاد می‌دادند که پس از رفتن به زیر کدام مسیر را دنبال کنند و از کدام مسیر اجتناب کنند. و همچنین کدام آب‌های جهنمی برای نوشیدن سالم است و کدام باعث فراموشی می‌شد. فراموشی خطرناک بود زیرا آغازگران باید به خاطر داشته باشند که در مقابل برخی از خدایان یا نگهبانان عالم اموات که در مورد آنها قضاوت می‌کنند، اعلام کنند که آنها پاک هستند و دیونیسوس آنها را از هرگونه نیاز به کفاره مرگ خود به دست تیتان‌ها رها کرده‌است. یادآوری چیزهایی که مبتدیان در زمان زنده بودن یادگرفته بودند بر روی گذرنامه برای مردگان یا لوح‌های طلای کوچکی که با آنها دفن شده بود، حک شده بود.
سیبل در ابتدا به عنوان الهه مادر بزرگ در آناتولی، (ترکیه امروزی) بود. سیبل در آناتولی الههٔ باروری و مراقب جهان بود.‏
ایزدبانو سیبل، که برای کمک به روم برای شکست کارتاژ در دومین جنگ پونی، مورد پرستش واقع شده بود، به همراه همسرش اسطورهٔ یونانی آتیس و کاهن خواجه به نام گالیوس وارد روم شدند. نسخهٔ رومی سیبل نیز همچنان یک الههٔ باروری بود اما همچنین محافظی در برابر بیماری و خشونت جنگ نیز بود. علیرغم موقعیت مفروض او به عنوان ایزدبانوی تروآ، کاهنی از بالاترین رده‌های روم برای نظارت بر این فرقه و جشنواره‌های او انتخاب شد. این فرقه ممکن است بیش از حد «خارجی» در نظر گرفته شد و روم نتوانست به آن اعتماد کند، بنابر این عضویت در آن برای بردگان ممنوع شد.
تفاوت اصلی سیبل با مذهب دولتی در روم باستان این بود که پیروان خود را از طریق جاودانگی نجات می‌داد. ریشه پیوندهای او با جاودانگی در شخصیت همسر او آتیس نهفته‌است. در داستان اسطوره‌ای آتیس و سیبل، این زوج دیوانه‌وار عاشق یکدیگر شدند اما به زودی آتیس جوان به سیبل خیانت کرد. الهه خشمگین شد و دیوانگی همه‌جانبه را به او القا کرد. آتیس در جنون خود را اخته کرد تا کفاره خیانتش را پس بدهد و بر اثر جراحاتش درگذشت. آتیس سپس به عنوان اولین کاهن در خدمت سیبل دوباره متولد شد. از آن زمان به بعد، کاهنان سیبل اغلب خواجه بودند و به عنوان گالیوس شناخته می‌شدند. در یک فرایند در مناسک تشرف به دین کاهنان اختگی خود را انجام می‌دادند. اعتقاد بر این بود که آنها باروری خود را به صورت فیزیکی و نمادین به الهه سیبل می‌دهند.
خوداختگی برای رومی‌ها از هر طبقه ای غیرقانونی بود. بعداً، شهروندان می‌توانستند برای قربانی یک قوچ، به عنوان جایگزینی برای اخته‌سازی خود به دستیار راهب بپردازند. نوکیشان فرقه سیبل معمولاً بسیار مرفه و نسبتاً نادر بودند. آنها شامل امپراتور ژولیان می‌شدند. نوکیشان آیین آتیس تعدادشان بیشتر و کمتر ثروتمند بودند و به عنوان دستیار کاهن شهروندی در جشنواره‌های «عجیب» خدایان خود عمل می‌کردند، که برخی از آنها شامل خودزنی‌های عمومی و خونین گالی می‌شد.
میترا خدای باستانی، ریشه در فرهنگ هندی و ایرانی داشت اما نسخهٔ یونانی-رومی از این خدا به نام میثراس، به تدریج هویتی جدا از میترا پیدا کرد. میثراس علاوه بر اینکه خدای ناجی بود، به عنوان خدای خورشید نیز پرستش می‌شد.
میترائیسم نزد معاصران خود به عنوان «اسرار ایرانی» شناخته می‌شد و خود میترا به عنوان «خدای ایرانی» نامیده می‌شد. شکی وجود ندارد که در آغاز میترائیسم رومی از میترای ایرانی الهام گرفته است، اما این به این گونه نیست که بگوییم این دین ایرانی اولیه از طریق دین زرتشتی تا میترائیسم رومی ادامه داشته‌است.
آیین میترائیسم یکی از برجسته‌ترین آیین‌ها، محبوب‌ترین دین در بین سربازان رومی و بزرگ‌ترین رقیب مسیحیت در قرون اولیه کلیسا بود. میترا هم برای سرباز پیاده و هم برای افسران درجه‌بندی خود جذابیت داشت زیرا مردانی که در جنگ با مرگ روبرو شدند، مطمئن می‌شدند که آیین‌های میترا آنها را با خیال راحت به زندگی پس از مرگ رهنمون خواهد کرد.‏ آیین میترائیسم دوگانه‌گرایی مانی را با فرقه‌های اسرارآمیز یونانی-رومی در هم آمیخت و به پیوند محکمی بین پرستش خورشید (که برای یکتاپرستان آن زمان جذاب بود) و انزجار رایج زمانه از حس‌های دنیوی تبدیل شد. آیین میترائیسم مانند مسیحیت مقدسات خود را داشت اما زندگی میترا جذابیت کمتری نسبت به زندگی عیسی داشت و زنان حق پیوستن به آیین میترا را نداشتند.‏
ایزیس، مانند سیبل، مدت‌ها قبل از رسیدن به روم، یک الهه باستانی، همسر و خواهر خدای اوزیریس بود. در دین مصر، ایزیس محافظ زنان و ازدواج، زایمان، فرزندان تازه متولد شده و باروری محصول بود؛ بنابراین، شباهت‌های آشکاری با الهه سیبل دارد. فرقه‌های مصری تحت حکومت امپراتور رومی تیبریوس ممنوع شد، اما جانشین او، امپراتور کالیگولا، فعالانه آنها را تشویق کرد که منجر به رواج فزاینده ایزیس در بین زنان و مقامات عالی‌رتبه شد. در روم باستان، ایزیس به عنوان حیات بخش، شفادهنده و محافظ، به ویژه از طرف خانواده‌ها پرستش می‌شد. او قدرت زندگی و مرگ را داشت و می‌توانست پیروانش را به همان شیوه‌ای که شوهرش را از مرگ نجات داد، زنده کند. فتح مصر توسط اسکندر مقدونی عصر جدیدی را برای این فرقه گشود. بطلمیوس یکم سوتر (۲۸۳–۳۶۷ پیش از میلاد)، بنیانگذار دودمان بطلمیوسی در مصر، در تلاش برای یافتن فرقه‌ای مذهبی که هم رعایای مصری و هم هلنی را متحد کند، فرقه ایزیس را به گونه‌ای که در جامعه یونانی-رومی معرفی شد، ایجاد کرد.‏
در اسطوره ایزیس، شوهر و برادر او اوزیریس توسط برادر دیگرش کشته و اعضای بدنش در سراسر مصر پراکنده می‌شود. ایزیس که نمی‌تواند مرگ او را بپذیرد با جمع‌آوری و پیوستن کردن جسد او به صورت نمادین، شوهرش را از مرگ ابدی نجات می‌دهد. برای یونانیان باستان، ایزیس به‌ویژه جذاب بود، زیرا پانتئون خودشان شامل الهه‌ای نبود که هم‌زمان همه این ویژگی‌ها را داشته باشد: یک درمانگر، یک ارتباط‌دهنده، یک محافظ، یک شخصیت باروری، یک مادر، و کسی که وعده زندگی پس از مرگ را می‌داد.‏ فرقه ایزیس به لطف بطلمیوس تا حدی یونانی شد که ذهن رومی می‌توانست آن را درک کند و با این حال هنوز آنقدر خارجی بود که عجیب و غریب و بیگانه باشد. هنگامی که کاهنی از آیین ایزیس یک زن بیگناه رومی را اغوا کرد، امپراتور روم تیبریوس (۴۲ پیش از میلاد – ۳۷ پس از میلاد) دستور داد معبدهای ایزیس ویران شود و کاهنان آن را اعدام کنند. اما امپراتور بعدی یک بار دیگر این فرقه را مجاز کرد.‏
اگرچه تخمین زمان شروع دین اورفیسم دشوار است، اما در قرن پنجم قبل از میلاد در منطقه وسیعی گسترش یافت. در آن زمان، معلمان دینی به سراسر یونان سفر می‌کردند تا اعضای جدید را پاگشایی کنند. اورفیسم که با اعتقاد به جاودانگی روح و تناسخ مشخص می‌شود، زندگی پر از زهد و تفکر را ترویج می‌کند. طبق گزارش‌ها، مذهب اورفیک بر اساس آموزه‌ها و سرودهای اورفئوس بود. این نوازنده افسانه ای بیشتر از اسطوره «اورفئوس و اوریدیس» شناخته می‌شود، جایی که او برای بازپس‌گیری همسرش به دنیای اموات سفر می‌کند. با این حال، اورفئوس نقش برجسته‌تری در اسطوره‌های دین اورفیک دارد. در این صورت او به عنوان پیامبری معرفی می‌شود که اسرار عالم اموات را دیده و حقایق آخرت را برای بشریت آشکار کرده‌است. مهم‌ترین خدای اورفیسم خدای دیونیزوس است که از او به عنوان «زاگرئوس» نیز یاد می‌شود. آیین‌های اورفیک معمولاً شامل بازسازی مرگ و تولد دوباره خدای شراب بود. پیروان این جنبش بر این باور بودند که روح آنها جنبه ای از خدا را در خود دارد که باید از اشکال فیزیکی آنها «رهایی» یابد. برخلاف اسرار دیونوسی، نقش دیونیزوس در ارفیسم کاهش بازداری‌ها نبود، بلکه متوقف کردن ترس از مرگ بدنی بود.
عقاید اورفیک‌ها اساس مکتب فیثاغوری بود که از قرن ششم قبل از میلاد در جنوب ایتالیا شکوفا شد.‏ فیثاغورث ساموسی نه تنها یک ریاضی‌دان یونان باستان، بلکه فیلسوف و بنیان‌گذار یک دین اسرارآمیز نیز بوده‌است. قدمت فرقه فیثاغورث به قرن ششم قبل از میلاد برمی‌گردد. طبق گزارش‌ها، حقایقی را در مورد معنای متافیزیکی اعداد و نجات روح انسان آشکار کرد. درست مانند هر فرقه اسرارآمیزی، فیثاغورث حقایق خود را فقط برای کسانی که آغاز شده بودند آشکار می‌کرد. اعضای آن مراسم پاکسازی را انجام می‌دادند که شامل پاکی جنسی و رژیم گیاهخواری سخت می‌شد. هدف نهایی رسیدن به تجسم‌های بالاتر بود، به این معنی که فیثاغورثی‌ها به مفهوم تناسخ اعتقاد داشتند. این مکتب فکری در قرن اول پیش از میلاد احیا شد و این بار پرستش فیثاغورث را نیز دربر گرفت.‏
دنیای مرگان یونان به عنوان یک مکان نامناسب تعریف شده بود، اگرچه رویکرد به آن اغلب شامل سفر بر روی آب می‌شد. رودخانه‌های این قلمرو در ادیسه هومر (۷۵۰–۷۰۰ قبل از میلاد) ذکر شده‌است و شعر هومر هادس را به عنوان یک «تاریکی تیره» معرفی می‌کند. قرن‌ها بعد، آریستوفان (تولد ۴۴۸ پیش از میلاد)، نمایشنامه‌نویس یونانی، تصویر بیشتری از هادس ارائه کرد و خطاکاران را توصیف کرد که در گل و سرگین دراز کشیده بودند. برخی از افراد در مواجهه با فکر وجودی تیره و تار در عالم اموات به دنبال بهبود وضعیت خود بودند. احتمال این وجود داشت که رفتار فضیلت‌آمیز کافی نباشد و تصور می‌شد که یکی از راه‌های دستیابی به زندگی پس از مرگ شادتر از طریق پاگشایی در فرقه‌های اسرارآمیز مرتبط با اورفئوس و دیونیسوس باشد. برخلاف جشن‌ها و قربانی‌های عمومی، که معمولاً در سطح اجتماعی یا مدنی سازماندهی می‌شدند، آیین‌های فرقه‌های اسرارآمیز به‌طور خصوصی برای افراد یا گروه‌های کوچک انجام می‌شد. راهبان خودخوانده تجربه‌های دگرگون کننده ای را به پیروان ارائه می‌کردند که اعتقاد به جریان دین اصلی نمی‌توانست آن را فراهم کند.
در اواخر دوره باستانی ، سنت‌های یونانی شروع به انشعاب بیشتر مسیرها در زندگی پس از مرگ کردند. از قرن ششم قبل از میلاد به بعد، آنها به این باور رسیدند که کسانی که در برخی از مناسک مخفی پاگشایی شده بودند، می‌توانند انتظار وجودی پربرکت‌تر در آخرت داشته باشند، وجودی پربرکت‌تر از کسانی که پاگشایی نشده بودند. دقیقاً معلوم نیست منظور آنها از «برکت» چیست. این حالتی از وجود است که هرگز به روشنی توصیف نمی‌شود.‏ برخلاف باورهای اولیه یونانی، اواخر دوره باستانی شاهد توسعه نظامی بود که در آن افراد عادی ممکن بود انتظار دریافت پاداش یا مجازات پس از مرگ را داشته باشند. این مفهوم در دوره کلاسیک نسبتاً گسترده بود. در بیشتر موارد، گفته می‌شد که سرنوشت فرد به رفتار او در زمان زنده بودن بستگی دارد.
با توجه به این ایده، آمادگی برای مرگ نباید چیزی بیش از رفتار خوب نیاز داشته باشد. اما تعداد کمی از مردم زندگی با فضیلت کامل داشتند، و بنابراین بیشتر آنها نگران آنچه در انتظارشان بود باقی ماندند. شاید به همین دلیل، در آغاز دوره باستانی متاخر، این ایده رواج پیدا کرد که می‌توان از اثرات پس از مرگ رفتار بد فرار کرد و حتی با وارد شدن به یک یا چند فرقه به اصطلاح اسرارآمیز در حالی که هنوز زنده است، سعادت پس از مرگ را تضمین می‌کرد. افراد شروع کننده می‌توانند انتظار داشته باشند که زندگی پس از مرگ را در یک چمنزار یا مکان‌های دلپذیر دیگر با خوردن، نوشیدن و رقصیدن سپری کنند. افراد غیر آغازگر، هر چند رفتارشان در طول زندگی مثال زدنی باشد، برای همیشه در منجلاب غوطه‌ور می‌شوند.
یکی از جذاب‌ترین منابع اطلاعاتی در مورد اسرار، الواح به اصطلاح ارفیک هستند. اینها که توسط محققان مدرن به نام اورفئوس شاعر اسطوره ای نامگذاری شده‌اند، کتیبه‌های یونانی هستند که بر روی ورقه‌های نازک طلا نوشته شده‌اند. آنها در گورها سپرده می‌شدند و معمولاً متن کوتاهی را در خود دارند که وضعیت متوفی را اعلام می‌کند و راهنمایی برای سفر او به دنیای زیرین ارائه می‌دهد. اگرچه این لوح‌ها در منطقه وسیعی یافت شده‌اند - در سیسیل و جنوب ایتالیا، شمال یونان، پلوپونز و کرت - آنها بسیار نادر هستند. احتمالاً صاحبان آنها تعداد معدودی منتخب بودند که از عقایدی پیروی می‌کردند که برای معاصرانشان باطنی و التقاطی به نظر می‌رسید. الواح حکاکی شده برای کسانی که به فرقه‌های اسرارآمیز راه یافته بودند تضمین می‌کند. این متون روح فرد درگذشته را هنگام ورود به دنیای زیرین هدایت می‌کنند. برخی از متون به شکل دیالوگ هستند، در حالی که به نظر می‌رسد برخی دیگر به نمایندگی از فرد مرده صحبت می‌کنند. محتوای آنها متفاوت است، اما تعدادی از عبارات و مضامین تکرار می‌شوند. مکان‌های دیدنی که باید در دنیای زیرین جستجو کرد، اغلب ذکر می‌شوند. مسیری از سمت چپ یا راست خانه هادس می‌گذرد و فرد باید مراقب باشد تا مسیر صحیح را طی کند. مسیر به چشمه ای منتهی می‌شود که اغلب با درخت سرو درخشان مشخص می‌شود، اما معمولاً باید از این کار اجتناب شود. مرده اگرچه تشنه است، اما راه را باید تا «دریاچه خاطره» ادامه دهد. او ممکن است مجبور شود در برابر نگهبانان ناشناس یا در برخی موارد الهه دنیای زیرین، پرسفونه، صحبت کند. کلماتی که باید به زبان بیاورند شامل ادعاهای پاک یودن یا منشأ الهی است. عبارات دیگر به منابعی فراتر از دانش امروزی اشاره دارد. فضای روی این لوح‌های گرانبها محدود بود، و بیشتر متون به جای توصیف وجود سعادت، بر سفر تمرکز می‌کنند. با این وجود، گهگاه اشاره‌هایی به تناسخ وجود دارد.‏
فرقه‌های اسرارآمیز که از قرن اول بعد از میلاد در سراسر امپراتوری روم گسترش یافت، به رستاخیز روح اعتقاد داشتند، بنابراین تصور می‌کردند که دنیای زیرین فقط برای افرادی است که مراسم پاگشایی اسرارآمیز را انجام نمی‌دهند.‏
نقص این سیستم، همان‌طور که منتقدان باستانی آن قبلاً دیده بودند، این بود که پس از وارد شدن به یک فرقه اسرارآمیز، مردم می‌توانستند تا آخر عمر هر طور که دوست دارند رفتار کنند. فیلسوف یونانی دیوژن کلبی گفت: «بیهوده خواهد بود، اگر آژیلاوس و اپامینونداس— دو ژنرال اسپارتی که به شخصیت اشراف شناخته می‌شوند— پس از مرگ در منجلاب به سر ببرند، در حالی که افراد بی‌ارزش، صرفاً به این دلیل که در یک فرقه اسرار پاگشایی کرده‌اند، در جزایر مبارکه ساکن شوند.» (دیوژن لائرتی، زندگی فیلسوفان برجسته ۶٫۳۹). اگرچه چند فرقه اسرارآمیز ممکن است افراد آغازگر را ملزم به پیروی از قواعد خاصی از خلوص تشریفاتی تا پایان عمر خود کرده باشند (مثلاً پشم نپوشیدن)، به نظر نمی‌رسد که انتظاری وجود داشته باشد که آنها از قوانین اخلاقی پیروی می‌کردند.
تناسخ در چند متون مرتبط با اسرار دیونیسوسی دیده می‌شود. جنبه‌های آخرت‌شناختی فرقه‌های اسرارآمیز نشان‌دهنده شیوهٔ جدیدی از تفکر دربارهٔ زندگی پس از مرگ است که متعاقباً بر بسیاری از نظام‌های مذهبی و فلسفی دیگر در دوران باستان متأخر، از جمله مسیحیت، تأثیر گذاشت.‏
امپراتور روم تئودئوس یکم در یک سری احکام که از سال ۳۹۱ بعد از میلاد آغاز شد، عبادت پاگانیسم را ممنوع کرد و دستور تخریب معابد و محراب‌ها را صادر کرد. در حدود سال ۳۹۶–۳۹۵، معبد الوزیس توسط ویزیگوت‌ها در زمان پادشاه آلاریک یکم ویران شد و هرگز بازسازی نشد. در قرن پنجم میلادی، اسرار منقرض شد.
یوبولوس (؛ – )پیش از میلاد سیاستمدار، و سخنران عمومی اهل آتن باستان بود. یوبولوس در سیاست آتن بسیار تأثیرگذار بود و به خاطر توانایی‌هایش در مدیریت امور مالی آتن قابل توجه بود.
بیگا () ارابه یا گردونه دو اسبی است که در روم باستان برای ورزش، حمل و نقل و مراسم استفاده می‌شد. حیوانات دیگر ممکن است در هنر و گاهی اوقات برای مراسم واقعی جایگزین اسب شوند. اصطلاح بیگا همچنین توسط محققان مدرن برای ارابه‌های مشابه دیگر فرهنگ‌های مردم نیاهندواروپایی، به ویژه ارابه دو اسبی یونانیان باستان و سلت‌ها استفاده می‌شود. راننده بیگا یک بیگاریوس است.
شاکر جلالی، سیاستمدار اهل افغانستان است. وی در ۸ اکتبر ۲۰۲۱ به حیث سرپرست بانک مرکزی افغانستان منصوب گردید.
لی ماتامپی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری دموکراتیک کنگو است.
ایساما امپکو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری دموکراتیک کنگو است.
جیمز ای دونان زاده ۸ نوامبر ۱۸۴۱ – درگذشته ۱۲ آوریل ۱۹۱۱) کشیش کاتولیک آمریکایی و یسوعی بود که از سال ۱۸۸۲ تا ۱۸۸۸ به عنوان رئیس دانشگاه جورج تاون فعالیت داشت. ریاست او از نظر مالی با موفقیت همراه بود زیرا بدهی سنگین دانشگاه را که در طول ساخت تالار هیلی جمع شده بود کاهش داد. پیش از مدیریت خود در جورج تاون ، دونان در آنجا و در کالج وودستاک دانشجو بود. سپس در کالج لویولا در مریلند و کالج بوستون مشغول تدریس شد. او سال‌های پایانی خود را به معلمی و خدمت در کالج بوستون و کالج سنت جوزف در فیلادلفیا ، و همچنین در کالج سنت فرانسیس خاویر در نیویورک و مدرسه تابستانی کاتولیک آمریکا گذراند. دونان در سال ۱۸۷۴ به عنوان استاد شعر در جورج تاون منصوب شد. در سپتامبر ۱۸۷۵، او پیش از بازگشت به جورج تاون در سال ۱۸۷۷ به عنوان استاد بلاغت به فردریک رفت. وی همچنین به عنوان معاون رئیس دانشگاه و بخش‌دار مطالعات فعال بود. در دوران ریاست دونان، ساختمان جدیدی برای دانشکده پزشکی ساخته شد که توسط پل جی پلز طراحی گردید و در تابستان ۱۸۸۶ در گوشه ای از خیابان‌های ۱۰ و E بنا شد. در سال بعد، دانشگاه کاتولیک آمریکا در واشینگتن تأسیس شد که منجر به تنش قابل توجهی بین مؤسسین آن و یسوعیان در جورج تاون گردید. اسقف جان جی. کین، اولین رئیس دانشگاه کاتولیک تلاش کرد تا با پیشنهاد ناموفق برای خرید دانشگاه جورج تاون، این اختلاف را حل و فصل کندف او این پیشنهاد را برای دونان مطرح کرد. جیمز دونان یک سال در کالج سنت فرانسیس خاویر نیویورک و سپس یک سال در دیترویت میشیگان به تدریس فلسفه پرداخت. در سال ۱۸۹۱، او به کالج بوستون رفت و پس از آن مدتی در کالج سنت جوزف در فیلادلفیا نقل مکان کرد و تا سال ۱۸۹۶ در آنجا ماند. حداقل برای بخشی از زمان خود در سنت جوزف، او به عنوان کشیش دانشگاه خدمت می‌کرد. او همچنین چندین بار در مدرسه تابستانی کاتولیک آمریکا در موضوعاتی مانند روانشناسی و آموزش سخنرانی کرد. در این زمان مسئولیت فعال دونان به دلیل ضعف بینایی وی به پایان رسید.
ورزشگاه تی‌پی مازمبی ()، ورزشگاهی در شهر لوبومباشی در کشور جمهوری دموکراتیک کنگو است.
از سال ۲۰۱۱ تاکنون بازی‌های خانگی باشگاه فوتبال تی‌پی مازمبی و CS Don Bosco در این ورزشگاه برگزار می‌شود.
مویس کاتومبی (؛ زادهٔ ) سیاست‌مدار اهل جمهوری دموکراتیک کنگو است.
دراگان سویتکوویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال لانس و باشگاه فوتبال باستیا اشاره کرد.
لیگ دسته اول فوتبال جمهوری دموکراتیک کنگو ()معتبرترین لیگ فوتبال در کشور جمهوری دموکراتیک کنگو است که از سال ۱۹۵۸ تاکنون برگزار می‌شود. این لیگ از ۱۴ تیم که از سراسر کشور جمهوری دموکراتیک کنگو در آن شرکت می‌کنند برگزار می‌شود. باشگاه فوتبال تی‌پی مازمبی با ۱۹ قهرمانی پرافتخارترین تیم این سری مسابقات به حساب می‌آید.
باشگاه فوتبال تی‌پی مازمبه ()، یک باشگاه فوتبال است که در شهر لوبومباشی کشور جمهوری دموکراتیک کنگو پایه‌گذاری شده‌است.
دریک لوکاسن (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پادشاهی هلند است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آزد آلکمار و باشگاه فوتبال اندرلشت اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۹ سال هلند، زیر ۱۹ سال هلند، زیر ۱۹ سال هلند، و زیر ۲۱ سال هلند بازی کرده‌است.
دریای وسیع سارگاسو (به انگلیسی: "Wide Sargasso Sea") فیلمی است استرالیایی در ژانر درام، رومانتیک و تریلر، به کارگردانی جان دایگن که در سال ۱۹۹۳ منتشر شد. از ستارگان فیلم می‌توان به کارینا لومبارد، ناتانیل پارکر و راشل وارد اشاره کرد. فیلمنامه این اثر نوشته جان دایگن در حقیقت اقتباسی از رمانی به همین نام از جین ریس که در سال ۱۹۶۶ به رشته تحریر درآمده است.
جامائیکا سال ۱۸۳۴؛ قانون منبع برده داری اعلام می‌گردد. آنتوانت همراه با آنت (مادر)، برادرش و مستخدم وفادار خود کریستوفین، در کولیبری زندگی می‌کنند. خانواده آنتوانت که پدر را از دست داده‌اند، کشت و کارشان نابود می‌شود. آنت با یک نجیب‌زاده انگلیسی به نام ریچارد میسون ازدواج می‌کند و از او می‌خواهد برای حفاظت از خانواده، خانه را ترک و به انگلیس برگردند. اما میسون که خطری را احساس نمی‌کند قبول نمی‌کند. اما در شبی بردگان سابق، خانه آنت را به آتش می‌کشند و پسر آنت در آتش می‌سوزد؛ آنت دچار زوال عقل می‌گردد و میسون برای او پرستاری مرد استخدام می‌کند و او را ترک می‌کند. زمان می‌گذرد و آنتوانت برای تربیت به کلیسا سپرده می‌شود. روزی عموی او خبر داشتن خواستگاری به نام ادوارد راچستر را به او می‌دهد. آنها با هم ازدواج می‌کنند و برای ماه عسل به مزرعه ای در گرانبوا می‌روند. در شب زفاف، آنتوانت احساس شادی زیادی دارد و این باعث ترس از مرگ در او می‌شود و به ادوارد می‌گوید تا به حال اینقدر شاد نبوده‌است. دانیل برده‌ای سیاه‌پوست است که ادعا می‌کند برادر آنتوانت است و از او برای ساکت ماندن، حق‌السکوت میخواد که با جواب منفی آنتوانت رو به رو می‌شود. دانیل دسیسه می‌کند و از طریق آملی (دختر مستخدم خانه) داستان آنتوانت و دیوانگی مادر را که آنتوانت از ادوارد مخفی کرده بود را با ارسال دو نامه برای ادوراد می‌نویسد. ادوارد با نامه از پدرش که حالا خواهان برگشت او است، از صحت گفته‌های دانیل مطمئن می‌شود و رابطه گرم و عاشقانه این دو به سردی می‌گراید. آملی از فرصت پیش آمده سوء استفاده می‌کند و خود را عریان به ادوارد نشان می‌دهد. آنتوانت که متوجه تصمیم برگشت شوهرش می‌شود به نصیحت کریستوفین (که دیگر آنتوانت را ترک کرده‌است) مبنی بر اینکه همسرش را رها کند؛ گوش نمی‌دهد و با گفتن حقیقت مهر تأیید بر پنهان کاریش می‌زند و معجون عشق و محبتی هم که از کریستوفین گرفته بود به مانند سم عمل کرده و حال ادوارد بد می‌شود. در همان شب ادوارد با آملی رابطه برقرار می‌کنند و اینگونه به آنتوانت خیانت می‌کند. آنتوانت به ادوارد که ظاهراً پشیمان شده‌است، دیگر اعتماد ندارد و با حس ناامیدی و شکست در ازواج، درخواست ادوارد برای رابطه با او را رد می‌کند. ادوارد به او تعرض جنسی می‌کند و در هنگام رابطه آرزوی مرگ آنتوانت را می‌کند. آنتوانت و ادوارد به انگلستان بر می‌گردند و ادوارد با گرفتن پرستاری آنتوانت را (به مانند مادر) در اتاق زیر شیروانی محبوس می‌کند و خود با دختر فرماندار شهر ازدواج می‌کند. آنتوانت که همه چیز را پایان یافته می‌بیند از خواب پرستار استفاده کرده، از خانه فرار می‌کند و خانه ادوارد را به آتش می‌کشد.
تیره‌خروس‌ها یا سیاه‌خروس‌های جنگلی یک سرده از تیرهٔ قرقاولان است که دربرگیرندهٔ دو گونه از سیاه‌خروس‌های نزدیک به هم است که اغلب به عنوان یک آرایه متغیر تکی (سیاه‌خروس آبی) در نظر گرفته می‌شوند. این دو گونه سیاه‌خروس تیره و سیاه‌خروس دودی هستند. علاوه بر این، سیاه‌خروس کانادایی و سیاه‌خروس روسی جزء این سرده به‌شمار می‌روند.
اینها سیاه‌خروس‌های بزرگی هستند که در مناطق مرتفع آمریکای شمالی و اوراسیا زندگی می‌کنند. «سیاه‌خروس دودی» در رشته‌کوه‌های ساحلی اقیانوس آرام و سیرا نوادا و باقرقره تیره در کوه‌های راکی یافت می‌شود. این دو گونه در ابتدا به عنوان گونه‌های جداگانه در نظر گرفته می‌شدند، اما در بیشتر قرن بیستم هم‌نوع در نظر گرفته می‌شدند. با این حال، در سال ۲۰۰۶ اتحادیه پرنده‌شناسان آمریکا آنها را دوباره تقسیم کرد،Banks, R. C. ; Cicero, C. ; Dunn, J. L. ; Kratter, A. W. ; Rasmussen, P. C. ; Remsen, J. V. Jr. ; Rising, J. D. ; Stotz, D. F. (2006). "Forty-seventh Supplement to the American Ornithologists' Union Check-list of North American Birds" (PDF). "The Auk". 123 (3): 926–936. doi:10.1642/0004-8038(2006)123[926:FSTTAO]2.0.CO;2. ISSN 0004-8038. Retrieved 2007-09-16. پیرو کاری مبتنی بر DNA باروکلاف و همکاران (۲۰۰۴) که نتایج آن از کار قبلی بروکس (۱۹۲۹) که این دو گونه را بر اساس ریخت‌شناسی، رفتار و صداها در نظر می‌گرفت، به عنوان گونه‌های جداگانه به‌شمار آوردند. محدوده‌های دقیق این دو گونه در جنوب به خوبی مشخص است، که توسط مناطق وسیعی از زیستگاه‌های نامناسب بدون جنگل از هم جدا شده‌است، اما در شمال محدوده این سرده که در آن جدایی وجود ندارد، تا حدودی نامشخص است. مطالعه باروکلاف و همکاران این جمعیت شمالی را شامل نشد.
بالغان دم مربعی بلندی دارند که در انتها خاکستری است (در «سیاه‌خروس دودی» روشن‌تر است). نرهای بالغ عمدتاً تیره‌رنگ هستند (مخصوصاً سیاه‌خروس دودی) با کیسه هوای گلویی زرد (سیاه‌خروس دودی) یا مایل به ارغوانی (سیاه‌خروس تیره) که توسط سفیدی یا زرد (سیاه‌خروس دودی) یا غبغبک زرد تا قرمز (سیاه‌خروس تیره) روی چم در زمان نمایش‌های جفت‌یابی قرار دارد. ماده‌های بالغ هر دو گونه به رنگ قهوه‌ای خالدار با نشان‌های قهوه‌ای تیره و سفید در زیرتنه هستند.
زیستگاه زادآوری آنها در لبه جنگل‌های مخروطیان و مختلط در مناطق کوهستانی آمریکای شمالی و اوراسیا است. دامنه آنها ارتباط نزدیکی با مخروطیان مختلف دارد. آشیانه به صورت خراش روی زمین است که در زیر درختچه یا کنده درخت پنهان شده‌است.
همه گونه‌ها دارای جمعیت سالم هستند، به جز کاهش جمعیت و از دست دادن زیستگاه، «سیاه‌خروس دودی» در انتهای جنوبی محدوده آن در جنوب کالیفرنیا، و سیاه‌خروس روسی (سیبری) که تقریباً نزدیک تهدید در نظر گرفته می‌شود.
گونه‌های سنگواره‌ای پلیستوسن پسین که توصیف شده‌اند، یکی "Dendragapus gilli" (غرب و غرب-مرکز ایالات متحده) است که در ابتدا در یک سرده متمایز "Palaeotetrix" قرار گرفتند و دیگری "Dendragapus lucasi" (تنها از دریاچه فسیلی، ایالات متحده) شناخته شده‌است.
محمدیوسف کیانی (زادهٔ ۱۳۱۷ در بابل - درگذشتهٔ ۱۳ خرداد ۱۳۹۷ در تهران) نویسنده، پژوهشگر و استاد باستان‌شناسی دانشگاه تهران بود.
کیانی در سال ۱۳۱۷ در بابل زاده شد. وی در سال ۱۳۴۲ با درجهٔ کارشناسی باستان‌شناسی و تاریخ هنر از دانشگاه تهران، و یک سال بعد با مدرک کارشناسی تاریخ از همان دانشگاه فارغ‌التحصیل شد. او کارشناسی ارشد باستان‌شناسی را در سال ۱۳۴۴ در همان دانشگاه کسب کرد و برای ادامهٔ تحصیل به دانشگاه لندن رفت و در سال ۱۳۴۹ با مدرک دکتری رشتهٔ باستان‌شناسی و تاریخ هنر اسلامی از آن دانشگاه فارغ‌التحصیل شد.
وی پس از پایان دورهٔ کارشناسی در وزارت فرهنگ و هنر وقت از سال ۱۳۴۲ تا سال ۱۳۵۷ مشغول فعالیت در سمت‌های کارشناس امور باستان‌شناسی و رئیس موزه هنرهای ایران بود. وی مسئولیت نمایشگاه‌های بین‌المللی هنرهای جهان اسلام لندن در سال ۱۹۷۳، هنرهای ایران توکیو در سال ۱۹۷۶ و هنرهای ایران عهد ساسانی نیویورک در سال ۱۹۷۷ را نیز بر عهده داشته‌است. در زمان زندگانی او کتابی با عنوان "باستان‌شناسی ایران در دوره اسلامی (۴۳ مقاله در بزرگداشت استاد محمدیوسف کیانی)" در بزرگداشت او در دانشگاه بوعلی همدان منتشر شد.
کیانی در ۱۳ خرداد ۱۳۹۷ درگذشت و پس از تشیع در موزه ملی ایران توسط دوستان، همکاران و شاگردانش، در گلزار شهدای شهمیرزاد دفن شد.
جو فلاهرتی (زاده ۲۱ ژوئن ۱۹۴۱) بازیگر آمریکایی است.
از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم یک تابستان دیوانه و دیترویت راک سیتی اشاره کرد.
آریامن یکی از خدایان هندوی اولیه ودایی، ایزدان هندوئیسم است. نام او به معنای «شریک زندگی»، «دوست نزدیک»، «شریک»، «همبازی» یا «همراه» است. او سومین پسر آدیتی، مادر سوریا (ایزد) است و به عنوان قرص خورشید نیمه صبح به تصویر کشیده شده‌است. او خدای آداب و رسوم است و بر آداب و رسوم حاکم بر قبایل و مردمان مختلف ودایی حکومت می‌کند.
بریاردفیورو (، "آبدره وسیع") یک خلیج کم عمق بزرگ، با حدود ۵۰ کیلومتر عرض و ۱۲۵ کیلومتر طول، در غرب ایسلند است. این منطقه، وستفیوردز (وستفیردیر) را از شبه جزیره اسنافیلسنس در جنوب، از هم جدا می‌کند. بریاردفیورو توسط کوه‌هایی از جمله کیرکیوفل و یخچال طبیعی اسنوفولگلیسیااحاطه شده‌است. آبدره‌های کوچک‌تر متعددی از بریاردفیورو به داخل خشکی کشیده شده‌اند که بزرگ‌ترین آنها در گوشه جنوب شرقی آن است. یکی از ویژگی‌های جالب این خلیج این است که سرزمین شمال در حدود ۱۵ میلیون سال پیش تشکیل شده‌است، در حالی که خشکی در جنوب کمتر از نیمی از آن زمان قدمت دارد.
تورفایوکول (به ایسلندی: Torfajökull; ) آتشفشانی چینه‌ای و ریولیتی در ایسلند است. تورفایوکول آخرین بار در سال ۱۴۷۷ فوران کرد و از بزرگترین منطقه سنگ‌های بیرونی سیلیسی در ایسلند تشکیل شده‌است.
منطقه ۴۱۴ فیلمی محصول سال ۲۰۲۱ و به کارگردانی اندرو بیرد است. در این فیلم بازیگرانی همچون گای پیرس، ماتیلدا لوتز، جاناتان آریس، تراویس فیمل، یوهانس هویکور یوهانسون، کالین سالمون و آنتونیا کمپبل-هیوز ایفای نقش کرده‌اند.
صادوق () زدوک، او کاهن اعظم اسرائیل در دوران سلطنت داوود و سلیمان بود. (دوم سموئیل - باب ۱۶، بند ۸ تا ۱۸)
چارلی راکسترو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است.
از باشگاه‌هایی که وی در آن ها بازی کرده‌است می‌توان به برافورد پارک، آلترینچام، گیلینگام، چسترفیلد، و برادفورد سیتی اشاره کرد.
مصطفی کیانی ممکن است یکی از موارد زیر باشد:
معلم عدالت ؛ جوسر بن جوسر، رهبر مذهبی یا شخصی است که در برخی از طومارهای دریای مرده در قمران یافت می‌شود که برجسته‌ترین آن در سند دمشق است. این سند به اختصار از خاستگاه این فرقه، احتمالاً اسنی‌ها، ۳۹۰ سال پس از سلطنت نبوکدنصر دوم و پس از ۲۰ سال گشتن در تاریکی به دنبال راه، صحبت می‌کند. «خداوند… معلم صالحی برای آنان برانگیخت تا آنان را در راه دل خود راهنمایی کند».
جک رندل ()؛ (زاده – بازیکن فوتبال اهل بریتانیا بود.
از باشگاه‌هایی که وی در آن ها بازی کرده‌است می‌توان به گیلفورد سیتی، ساوتند یونایتد، ای‌اف‌سی بورنموث، کاونتری سیتی، و بیرمنگام سیتی اشاره کرد.
سند دمشق () بخشی از طومارهای دریای مرده است که در سال ۱۹۴۷ در نزدیکی قمران کشف شد.
سند دمشق را می‌توان به دو بخش مجزا تقسیم کرد که معمولاً پند و قوانین نامیده می‌شود. دیویس پند را به چهار بخش تقسیم می‌کند: تاریخچه، حقوقی، هشدارها، یک مکمل (که ویز از آن به عنوان نصیحت یاد می‌کند). پند شامل آموزش اخلاقی، نصیحت و اخطار خطاب به اعضای فرقه، همراه با جدل علیه مخالفان آن است. به نوعی مقدمه بخش دوم است.
«ماجرای پای شیطان» (به )، یک داستان از ۵۶ داستان کوتاه شرلوک هولمز است که توسط آرتور کانن دویل نوشته شده‌است. این داستان یکی از هشت داستان مجموعه "آخرین تعظیم" می‌باشد.
دویل «ماجرای پای شیطان» را در رتبه نهم از لیست دوازدهگانهٔ داستان‌های مورد علاقه‌اش از هولمز قرار داد.
هولمز و دکتر واتسون برای سلامتی هولمز یک بهار به پولدهو در کورن‌وال رفتند اما تعطیلات به وقایع عجیب و غریبی ختم شد. آقای «مورتیمر ترگنیس» ، یک شخص محترم محلی و آقای «راوندهی» کشیش محلی پپش هولمز رفته تا گزارش دهند که دو برادر ترگنیس دیوانه شده‌اند و خواهرش نیز درگذشته است. ترگنیس برای ملاقات آنها به روستا (تردانیک ولاس) رفته بود، با آنها ورق بازی کرده و سپس آنجا را ترک کرده بود. زمانی که صبح به آنجا بازگشته بود، آنها را همچنان در پشت میز در همان جایی که نشسته بودند، یافت. برادرانش «جورج و اوون» در حال آواز خواندن و خندیدن بودند و خواهرش برندا مرده بود. خدمتکار خانه آنها را در همین وضعیت دیده و غش کرده بود. کشیش هنوز آنها را ندیده بود. ترگنیس می‌گوید که به یاد می‌آورد که یکی از برادرانش از پنجره به بیرون نگاه کرده بود و او نیز برگشته و متوجه «تحرکاتی» در بیرون شده بود. او اظهار می‌دارد که این واقعه ترسناک کار شیطان می‌باشد. مورتیمر ترگنیس زمانی از خواهر و برادرانش به دلیل جریان تقسیم فروش تجارت خانوادگی دور نگه داشته شده بود، هرچند او حالا جدا از آنها زندگی می‌کرد اما اصرار داشت که همه او را بخشیده بودند. بنا به حساب دکتری که به آنجا احضار شده بود، شش ساعت از مرگ او می‌گذشت. او همچنین مدتی پس از رسیدن روی یک صندلی افتاد.
هولمز به خانهٔ مورد سؤال می‌رود و به ظاهر از روی بی دقتی پایش به سطل آبیاری خورده و پاهای همه خیس می‌شود. خدمتکار خانه به هولمز می‌گوید که شب هیچ صدایی نشنیده‌است و مخصوصاً این اواخر خانواده شاد و کامیاب بوده‌اند. هولمز بقایای باقی مانده از آتش درون شومینه را بررسی می‌کند. ترگنیس توضیح می‌دهد که شب سرد و نمناکی بود.
پس از آن هولمز پرونده را برای واتسون به این شکل طرح می‌کند:
هیچ‌یک از اینها یک مورد ابتدایی به نظر نمی‌رسد، اما خیلی زود سوالات جدید مطرح می‌شود.
دکتر «لئون استرندیل» ، شکارچی و اکتشافگر مشهور پس از اینکه از کشیش تلگرافی از اخبار ناراحت‌کننده دریافت کرد (زیرا ترگنیس پسر عموی استرندیل است)، سفر دریایی خود را به پلیمووث لغو کرد. او از هولمز در مورد شبهاتش می‌پرسد و از اینکه هولمز آنها را بیان نمی‌کند ناراحت می‌گردد. پس از ترک استرندایل، هولمز او را محتاطانه دنبال می‌کند.
صبح پس از اینکه هولمز به اتاقش بازمی‌گردد و ظاهراً از تعقیب استرندایل چیزی دستگیرش نشده بود، کشیش مضطربانه از راه می‌رسد و خبر می‌دهد که مورتیمر ترگنیس به همان شکلی که خواهرش مرده بود، مرده‌است. دو مرد به همراه واتسون با عجله به اتاق مورتیمر رفتند. با وجود اینکه پنجره اتاق باز شده بود هوای اتاق آلوده و ناپاک بود. چراغی روی میز در کنار جسد در حال سوختن بود. هولمز برای آزمایش‌های زیادی که داشت، عجله کرد. پنجره اتاق بالای پلکان به شکل بخصوصی جالب بود. او همچنین مقداری از خاکستر چراغ را نیز برمی‌دارد و داخل یک پاکت نامه می‌گذارد.
هولمز طریقه مرگ قربانیان یا اینکه چگونه قربانیان جنون پیدا کرده و دلیل اینکه پس از اینکه افراد در اتاقهایی که اجساد در آنها بوده، حضور پیدا کرده‌اند، از هوش رفته یا احساس ناخوشی کرده‌اند را استنباط می‌کند. او فرضیه اش را با خرید یک چراغ مشابه چراغی که در اتاق ترگنیس بود آزمایش کرد. او چراغ را روشن کرده و مقداری از «خاکستری» که جمع کرده بود را روی محافظ دود گذاشت. دود حاصل از این پودر به قدری سمی بود که هولمز همان آن می‌افتد. واتسون توانست مقاومت کرده و هولمز را به موقع از اتاق بیرون می‌کشد.
برای هولمز آشکار است که مورتیمر ترگنیس خواهر و برادرانش را مسموم نموده‌است، اما چه کسی مورتیمر را به قتل رسانده‌است؟
دکتر استرندایل کسی است که با جا گذاشتن مدرک فیزیکی از خود در کلیسای محلی به وضوح خود را درگیر می‌نماید. هولمز با استرندایل مواجهه پیدا می‌کند و استرندایل می‌گوید که او سالیان سال است که براندا را دوست داشته (اما به دلیل قوانین ازدواج جاری که به او اجازه طلاق دادن همسرش را هر چند که سالها بود او را ترک کرده بود نمی‌داد، قادر به ازدواج با او نشده بود) و مورتیمر را به خاطر گرفتن انتقام قتل بیرحمانه، کشته‌است.
سم «"ردیکس پدیس دیابولی"» (در لاتین به معنای «ریشه پای شیطان» است)،Q&A New York Times 2 October 1990 "Radix pedis diaboli" does not exist in nature. که استرندایل از آفریقا از روی کنجکاوی جمع کرده بود. محتویات سمی ریشه گیاه با گرما بخار شده و در هوای اطراف پخش می‌گردد. یک بار او دربارهٔ این مورد و این که این سم قادر به چه چیزهایی است، با مورتیمر صحبت کرده بود و بعداً مورتیمر مقداری از آن را دزدیده و برای قتل خواهر و برادرانش آن را درست قبل از بیرون رفتن، درون آتش ریخته‌است اما استرندایل از توصیفات کشیش در مورد این تراژدی متوجه تأثیرات سم شده و درست در همان لحظه اینکه چه اتفاقی افتاده‌است را استنباط می‌کند.
هولمز در این مورد با استرندایل همدردی کرده و به او می‌گوید که به کارش در آفریقا بازگردد.
«ماجرای پای شیطان» اولین بار در دسامبر ۱۹۱۰ میلادی در بریتانیا در "مجله استرند" چاپ شد. این داستان در ژانویه و فوریه ۱۹۱۱ میلادی در نسخه آمریکایی "مجله استرند" در ایالات متحده به چاپ رسید.Smith (2014), p. 167. داستان به همراه هفت تصویر توسط گیلبرت هالیدی در "استرند" و با هشت اقتباس در نسخه آمریکایی استرند چاپ گردید. اقتباسی دیگر برای چاپ کتاب در دو قسمت مورد نیاز بود. این داستان به سری داستان‌های کوتاه "آخرین تعظیم" او، در اکتبر ۱۹۱۷ در بریتانیا و ایالات متحده چاپ شد.
تیپهدس فیلمی محصول سال ۱۹۸۸ و به کارگردانی بیل فیشمن است. در این فیلم بازیگرانی همچون جان کیوسک، تیم رابینز، ماری کرازبی، کلو گولگر، داگ مک‌کلور، جسیکا والتر، ساموئل دیوید مور، سوزان تایرل، لی ارنبرگ، زاندر برکلی، ویرد ال یانکوویچ، تد نیوجنت، جلو بیافرا، کانی استیونز، کورتنی لاو، باب‌کت گولدث‌ویت، دیوید آنتونی هیگینس و مایکل نسمیت ایفای نقش کرده‌اند.
لالیسا آلبوم تک‌آهنگ آغازین توسط رپر و خواننده تایلندی لیسا از گروه دخترانه کره جنوبی بلک‌پینک می‌باشد. این آلبوم در ۱۰ سپتامبر سال ۲۰۲۱ از سوی وای‌جی انترتینمنت و اینترسکوپ رکوردز منتشر شد.
نوشته‌ها
«ماجرای "گلوریا اسکات"» (به )، یکی از ۵۶ داستان کوتاه شرلوک هولمز است که توسط آرتور کانن دویل نوشته شده و یکی از ۱۲ داستان گردآوری شده در مجموعهٔ "خاطرات شرلوک هلمز" می‌باشد. این داستان اولین بار در "خاطرات شرلوک هلمز"، در پادشاهی متحده (بریتانیا) در آوریل ۱۸۹۳ میلادی و در "هارپرز ویکلی" در ایالات متحده به تاریخ ۱۵ آوریل ۱۸۹۳ میلادی منتشر شد.Smith (2014), p. 84.
این داستان، از نظر ترتیب زمانی، اولین پرونده‌ای است که در سرگذشت داستانی شرلوک هلمز ذکر شده. این داستان عمدتاً به هلمز مربوط می‌شود تا واتسون و اولین پرونده‌ای است که در آن هولمز قدرت استدلالی خویش را به کار برد و تا آن زمان رفتارش با این پرونده بازی گونه بوده‌است. این داستان، یکی از چندین داستان‌های شرلوک هلمز است که قهرمان داستان در آن توسط یک آشنای قدیمی و به علت یک جرم قدیمی شبح‌زده می‌شود. داستان‌های دیگری که چنین حالتی دارند شامل این موارد اند: «معمای درهٔ باسکامب»، «بلک پیتر»، «نشانه چهار»، «پنج هستهٔ پرتقال»، «ماجرای بیمار مقیم» و …. همچنین این داستان یکی از چندین داستان این نویسنده است که با سرنوشت شخصیت‌هایی روبروست که پس از گذر زمان در کولونی‌های امپراطوری بریتانیا، به انگلستان بر می‌گردند."The Cesspool of Empire: Sherlock Holmes and the Return of the Repressed," "Victorian Literature and Culture," 34.1: March 2006, pp. 233-247.
هولمز در دوران دانشجوییش یک ماه را با دوستش «ویکتور تروور» در ملک پدر ویکتور در نورفک گذراند. زمانی که آنجا بود، هولمز میزبان خود (پدر ویکتور) را که «قاضی دادگاه صلح» و صاحب ملک و زمین بود را شگفت زده نمود. او آینده خود را در معادن طلای استرالیا ساخته بود. یکی از استنباط‌های هولمز این بود که آقای ترور بزرگ زمانی با شخصی دو حرف اول اسمش «جی. ای» بوده در ارتباط بوده و می‌خواسته او را فراموش کند. سپس میزبانش روی میز غش کرد. هولمز دست روی نقطه ضعفش گذاشته بود و وقتی مرد به خودش آمد احتمالاً هولمز باور نمی‌کرد که بر اساس توضیح پیرمرد، «جی.ای.» یک عشق قدیمی بوده‌است.
هولمز مشاهده کرد که میزبانش را ناراحت می‌کند و تصمیم گرفت که آنجا را ترک کند. غروب هنگام قبل از ترکش پیرمرد دیگری ناگهان به خانه آمد و آقای ترور پیر با عجله قبل از استقبال از او یک شات برندی نوشید. ظاهراً آنها با حدود ۳۰ سال قبل در سفر کشتی با هم همسفر بودند وآقای ترور چیزی در مورد پیدا کردن کار برای او گفت. اندکی بعد هولمز و دوستش، آقای ترور را در حالی که مست بود پیدا کردند.
سپس هولمز ملک ترور را ترک نمود و مدت هفت هفته بعدی را با سرگرم شدن روی آزمایش‌های شیمی آلی خود سپری کرد که ناگهان تلگرامی از ترور جوان دریافت کرد که به او التماس کرده بود که به نورفلک بازگردد. وقتی او به آنجا رسید، ویکتور به هولمز گفت که پدرش پس از دریافت یک نامه سکته کرده و نزدیک بود بمیرد. آنها فهمیدند که در حینی که ویکتور برای ملاقات هولمز به ایستگاه قطار رفته بود، او مرده بود.
طی هفت هفته قبل که هولمز آنجا را ترک کرد بود، به نظر می‌رسد آن مرد پیری که هادسون نام داشت و برای کار آمده بود، او ثابت کرد که تا جایی که می‌توان تصور کرد، یک کارمند سرکش بود. او درخواست کرده بود که از سمت باغبانی ترفیع گرفته و سرپیشخدمت شود و چیزی که می‌خواست را نیز بدست آورد. او آزادانه کارهای غیرقابل بخششی انجام داده بود که هر معمولاً باعث می‌شود یک کارمند از کار اخراج شود. او اغلب مست می‌کرد. ویکتور نمی‌توانست او را تحمل کند و اگر جوانتر بود حتماً هادسون را کتک می‌زد. بقیه کارکنان در مورد او نیز شکایت می‌کردند. با ان حال پدر ویکتور همیشه به او اجازه می‌داد تا از هرگونه بدنامی دور بماند. ناگهان هادسون اعلام کرد که به دلیل اینکه از نورفلک خسته شده آنجا را ترک می‌کند و او به همپشایر برای دیدن «بدوس» همسفر دیگری از کشتی می‌رود.
حالا دوست هولمز به خاطر این مصیبت‌ها لاغر و مضطرب شده بود. او فکر می‌کرد که مشکلات با رفتن هادسون پایان یافته‌اند اما پس از آن نامه ای از فوردینگ‌بریج همپشایر رسید. در نامه نوشته شده بود:
این برای ویکتور هیچ معنی نداشت و مدتی بعد هولمز چیزی در آن دید. او کلید را پیدا کرد. اگر کسی از اولین کلمه هر سه کلمه را بخواند، پیامی قابل فهم در آن وجود داشت: «بازی تمام شده‌است. هادسون به همه گفته‌است. برای زندگیت پراز کن.»
مسجد حاکم بأمرالله از مساجد معروف مصر است که در عصر فاطمیان ساخته شده و هنوز این مسجد با وجود تعمیرات و بازسازی‌ها باقی مانده و از نقاط معروف قاهره است. سال ساخت این مسجد ۳۸۰قمری(۹۹۰ میلادی) است و در دوران حکومت حاکم بأمرالله از خلفای شیعی فاطمی ساخته شد و جزو اولین مساجد قاهره (سال ساخت: ۳۵۸ قمری) است.
نمایشگاه بین‌المللی کتاب قاهره بزرگترین نمایشگاه کتاب در آفریقا و جهان اسلام است.