moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
پیکالیوا (به زبان استونیایی به "معنای «شن بلند»") یک ناحیه فرعی از ناحیه هابرستی در تالین، پایتخت استونی است. پیکالیوا دارای ۲۴۶۴ نفر جمعیت () است.
جان دکوون آلسوپ (John deKoven Alsop) (زاده ۴ ژوئیه ۱۹۱۵ – درگذشت ۶ آوریل ۲۰۰۰)، سرباز، مدیر بیمه و سیاستمدار آمریکایی بود که در مجلس نمایندگان کنتیکت خدمت می‌کرد و نامزد ناموفق فرمانداری کنتیکت در ۱۹۵۸ و ۱۹۶۲ بود، وی به عنوان «یکی از تأثیرگذارترین و رنگارنگ‌ترین جمهوری‌خواهان کنتیکت» شناخته شده بود.
آلسوپ در ایون، کنتیکت، از یک خانواده قدیمی یانکی به دنیا آمد و بزرگ شد. او کوچکترین فرزند از چهار فرزند جوزف رایت آلسوپ چهارم (۱۸۷۶–۱۹۵۳) و کورین داگلاس رابینسون (۱۸۸۶–۱۹۷۱) بود که هر دو در مجمع عمومی کنتیکت خدمت کردند. برادران او جوزف آلسوپ و استوارت آلسوپ، هر دو روزنامه‌نگار بودند.
خانواده آلسوپ شامل سیاستمدارانی مانند؛ جان آلسوپ، جان آلسوپ کینگ و جیمز مونرو در عضو کنگره قاره‌ای بودند. پدربزرگ پدری او، دکتر جوزف رایت آلسوپ سوم، نامزد دموکرات‌ها برای معاونت فرماندار کنتیکت در ۱۸۹۱ بود. او از طریق مادرش از نوادگان شجرهٔ خانواده روزولت در خلیج اویستر بود. مادربزرگ مادری او، کورین روزولت رابینسون بود، عموی بزرگ او، رئیس‌جمهور تئودور روزولت و النور روزولت اولین دخترعموی او بود که یک بار از او جدا شد.
او از مدرسه کینگزوود در وست هارتفورد فارغ‌التحصیل شد و مانند برادر بزرگترش استوارت، در مدرسه گروتن تحصیل کرد که در ۱۹۳۳ فارغ‌التحصیل شد، در ۱۹۳۷ از دانشگاه ییل که در آن یکی از اعضای اسکرول اند کی بود، فارغ‌التحصیل شد.
پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه ییل، او کار در شرکت اسمیت و بارنی در نیویورک را آغاز کرد. او در ۱۹۴۲، به ارتش ایالات متحده پیوست و در دفتر خدمات استراتژیک در انگلستان، فرانسه و چین خدمت کرد. در طول جنگ، آلسوپ یکی از اعضای یک تیم انگلیسی‌آمریکایی هفت نفره بود که با چتر نجات به پشت خطوط دشمن در فرانسه تحت اشغال نازی‌ها فرود آمد، او با مبارزان مقاومت برای «شناسایی فرودگاه‌های دشمن و آموزش تاکتیک‌های رزم چریکی به ارتش چریکی فرانسه» همکاری کرد. او یک ستاره برنزی با خوشه دریافت کرد و در نهایت به مقام کاپیتانی، ارتقا یافت.
آلسوپ به مدت ۲۷ سال به عنوان رئیس گروه بیمه کاونانت در هارتفورد کار کرد، شرکتی که توسط پدرش در دههٔ ۱۹۲۰ با نام شرکت بیمه آتش‌سوزی دوجانبه شهرستان هارتفورد و شرکت بیمه دوجانبهٔ هیل کنتیکت والی، تأسیس شد. او همراه با جان فیلر، رئیس سابق آتنا و دروی توماس از آی‌تی‌تی هارتفورد، یکی از سازمان‌دهندگان اصلی انجمن بیمه کنتیکت بود که در مورد مسائل بیمه به نیروی لابی‌گر مهمی در کنتیکت تبدیل شد. او ۱۹۸۰ بازنشسته شد.
از آلسوپ، در ۱۹۴۷ تا ۱۹۴۹، به عنوان «میانه‌رو خون آبی» و «جمهوری‌خواه یانکی کنتیکت» یاد می‌شد، او انتخاب شد تا دو دوره در مجمع عمومی کنتیکت به نمایندگی از آوون، متحد با جناح لیبرال حزب جمهوری‌خواه، کار کند. در این مقام، او از لایحه‌ای به نام لایحه کنترل تولد آلسوپ حمایت کرد که «به پزشکان اجازه می‌داد داروهای ضدبارداری را برای زنان متأهلی که ممکن است زندگی آن‌ها در اثر بارداری به خطر بیفتد، تجویز کنند.» او همچنین در پایان جلسه قانونگذاری ۱۹۴۹، به ارائه سه لایحه حذف تبعیض نژادی ارائه شده توسط ان‌ای‌ای‌سی‌پی کنتیکت کمک کرد. این لایحه‌ها تبعیض نژادی در مسکن-های عمومی، پروژه‌های مسکن عمومی و گارد ملی را غیرقانونی می‌دانست.
او یکی از حامیان اولیهٔ مبارزات انتخاباتی دوایت دی آیزنهاور برای ریاست‌جمهوری ۱۹۵۲ بود و به عنوان نایب رئیس ایالتی برای این کمپین، کار کرد. در طول مبارزات انتخاباتی، او «با خلق لقب دوست داشتنی «روشنفکر» در واژگان سیاسی مدرن، اعتبار پیدا کرد.»
در ۱۹۵۸، آلسوپ به دنبال نامزدی جمهوری‌خواهان برای فرمانداری کنتیکت بود، اما در انتخابات مقدماتی از بازرس مالی ایالت، فرد آر زلر با ۲۷۶ رأی در مقابل ۳۴۹ رأی شکست خورد زلر نیز با اکثریت قاطع از فرماندار، آبراهام ریبیکف در انتخابات عمومی شکست خورد. او دوباره در ۱۹۶۲ تلاش کرد و این بار در هشتمین رأی‌گیری در مجمع حزب، پس از یک وقفهٔ بیش از ده ساعته، نامزدی را در برابر ادوین اچ می جونیور، به دست آورد. آلسوپ در نهایت با ۴۸۲، ۶۷۱رأی در مقابل ۵۴۹، ۰۳۰ رأی، انتخابات را به معاون سابق فرماندار جان ان دمپسی که از ژانویه ۱۹۶۱ تا ژانویه ۱۹۷۱ مشغول به کار بود واگذار کرد. او دیگر به دنبال نامزدی یا داشتن پست دولتی نبود و به حضور در حزب ادامه داد و از ۱۹۶۸ تا ۱۹۸۴، نماینده کنتیکت در کمیته ملی جمهوری‌خواهان بود.
در ۱۹ ژوئن ۱۹۴۷، آلسوپ با آگوستا مک‌لین «گاسی» رابینسون (۱۹۲۴–۲۰۱۵) در کلیسای اسقفی ترینیتی در هارتفورد، کنتیکت ازدواج کرد. او دختر لوسیوس اف رابینسون و آگوستا (نام تولد: مک‌لین) رابینسون بود. گاسی به مدرسه خانم پورتر در فارمینگتون، کنتیکت رفت و در طول جنگ‌جهانی دوم به عنوان دستیار پرستاران صلیب سرخ خدمت کرد. خانواده در ۱۹۸۶، از مزرعه خود در تالکوت ناچ در آوون، جاییکه او متولد شده بود، به اولد لایم، کنتیکت نقل مکان کردند. جان و آگوستا والدین چهار فرزند بودند که سه نفر از آن‌ها شامل یک پسر و دو دختر تا دوران بلوغ زندگی کردند:
آلسوپ در ۶ آوریل ۲۰۰۰ در یک مرکز بهزیستی در اولد سیبروک، کنتیکت فوت کرد. مراسم خاکسپاری او در کلیسای سنت‌آن در اولد لایم، کنتیکت برگزار شد.
هاگودی (به انگلیسی: Hagudi) یک روستا در بخش راپلا از شهرستان راپلا در شمال غربی استونی است. (retrieved 28 July 2021) در سرشماری سال ۲۰۱۱ جمعیت این روستا ۹۵ نفر بوده‌است.
رودخانه آمبلا (به انگلیسی: Ambla River) یک رودخانه در شهرستان یاروا واقع در کشور استونی است. این رودخانه ۲۷٫۹ کیلومتر طول دارد و اندازه حوضه آن ۱۵۷٫۷ کیلومتر مربع است. این رودخانه از دریاچه روزنا به رودخانه یگالا می‌رود.
لزلی آسپین جونیور (.Leslie Aspin Jr) (۲۱ ژوئیه ۱۹۳۸–۲۱ می ۱۹۹۵)، از سیاستمدارن آمریکایی عضو حزب دموکرات بود که طی سال‌های ۱۹۷۱ تا ۱۹۹۳ نمایندگی ناحیه یک ویسکانسین را در مجلس بر عهده داشت و همچنین در زمان ریاست‌جمهوری بیل کلینتون از سال ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۴ به عنوان هیجدهمین وزیر دفاع ایالات متحده خدمت کرد.
آسپین در کنگره به عنوان فردی روشنفکر شناخته می‌شد که در رابطه با مسائل حساس، موضعی میانه اتخاذ می‌کرد. او در موضوع موشک‌های MX و کمک به شورشیان نیکاراگوئه حامی دولت ریگان بود ولی در خصوص بمب افکن‌های B-2 و ابتکار دفاع استراتژیک موضع مخالف داشت. وی در متقاعد ساختن مجلس نمایندگان در راستای تصویب قطعنامه ۱۹۹۱ نقش کلیدی ایفا نمود؛ براساس این قطعنامه، رئیس‌جمهور جورج اچ. دبلیو. بوش مجاز به استفاده از نیروی نظامی علیه عراق، پس از حمله این کشور به کویت بود.
لز آسپین از سال ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۴ وزیر جنگ آمریکا بود. او در طول دوران خدمتش با معضلات اجتماعی پیچیده‌ای همچون حضور نظامیان همجنسگرا، نظامیان زن و همچنین تصمیم‌گیری در خصوص موضوع مهمی چون استفاده از نیروی نظامی در سومالی، بوسنی و هائیتی مواجه شد. وی پس از پایان جنگ سرد پیشنهاد داد تا به منظور تعدیل نیروهای ارتش، بودجه نظامی کاهش یابد و ساختار نیروهای نظامی مورد بازنگری قرار گیرد. با این حال مرگ سربازان آمریکایی در سومالی که به دلیل عدم پشتیبانی نظامی مطلوب روی داد منجر به استعفای او شد.
آسپین در شهر میلواکی ایالت ویسکانسین به دنیا آمد. او از دبیرستان شوروود فارغ‌التحصیل شد."Fund-raising drive begins for Les Aspin scholarship", "Milwaukee Journal Sentinel", October 30, 1995. Accessed September 17, 2007. "The Shorewood High School Class of 1956 is raising money for a scholarship in fellow graduate Les Aspin's name... He was a member of the 1956 class, which will celebrate its 40th class reunion July 20." به دانشگاه ییل رفت و در آنجا به عضویت انجمن برادری زتاپسی درآمد و در سال ۱۹۶۰به عنوان دانشجوی ممتاز با اخذ مدرک کارشناسی در رشته تاریخ از این دانشگاه فارغ‌التحصیل شد. سپس با دریافت بورس تحصیلی رودز وارد دانشگاه آکسفورد شد و در سال ۱۹۶۲ موفق به دریافت مدرک کارشناسی ارشد فلسفه اقتصاد از این دانشگاه گردید؛ وی در سال ۱۹۶۶ نیز مدرک دکترای خود را در رشته اقتصاد از انستیتوی فناوری ماساچوست اخذ نمود.
آسپین با همسرش، مورن شی، در خلال جنگ ویتنام در سایگون آشنا شد. در آن هنگام شی که در کالج هالینز تحصیل کرده بود، از طرف یک مؤسسه تحقیقاتی مشغول مصاحبه با کمونیست‌های پناهنده ویتنامی بود که یک دوست مشترک آن دو را به یکدیگر معرفی کرد. او پس از اتمام این پروژه عازم ویسکانسین شد تا در سال ۱۹۶۸ به آسپین که پیش از این از ورود به اداره خزانه‌داری این ایالت ناکام مانده بود، یاری برساند. این دو در اکتبر ۱۹۶۸ با یکدیگر نامزد کردند و در ژانویه ۱۶۹۶ در زادگاه شی یعنی هیلزدی واقع در نیویورک، مراسم ازدواج خود را برگزار نمودند. این زوج در سال ۱۹۷۹ از یکدیگر جدا شدند و فرزندی نیز نداشتند.
آسپین یک دوره کوتاه در کنگره به عنوان کارمند در خدمت سناتور ویلیام پروکسمیر بود. او که افسر ارتش آمریکا بود از سال ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۸ و در دوره وزارت رابرت اس. مک‌نامارا در مقام وزیر دفاع، به عنوان تحلیلگر سیستم در اداره تحلیل سیستم‌های پنتاگون به کار مشغول شد. پیش از آنکه در سال ۱۹۷۰ از سوی دموکرات‌ها به کنگره راه یابد، از فعالان سیاسی ویسکانسین محسوب می‌شد و در دانشگاه مارکت نیز اقتصاد تدریس می‌کرد.
آسپین در سال ۱۹۷۰ به عنوان نامزد طرفدار صلح و در مخالفت با جنگ ویتنام وارد عرصه رقابت‌های انتخاباتی شد. در دور مقدماتی انتخابات درون حزبی، او در برابر داگ لافولت که مورد حمایت حزب بود، قرار گرفت. در شمارش اولیه با اختلاف بسیار اندکی متحمل شکست خورد و در ابتدا حاضر نشد برای شمارش مجدد آراء شخصاً هزینه‌ای پرداخت کند. با این حال ادوین ام. اندرسون که سرپرستی کمپین انتخاباتی او را در شهرستان کنوشا بر عهده داشت موفق شد حمایت مالی تعدادی از حامیان آسپین را جلب کند و در نتیجه او با آن صرفه‌جویی افسانه‌ایش خواستار شمارش دوباره آراء شد و تنها با اختلاف چند ده رأی در دور مقدماتی به پیروزی رسید.Oral histories conducted with Edwin M. Andersen and Aspin adviser Robert Lange وی در انتخابات عمومی موفق شد هنری شادبرگ، نماینده وقت ایالت در کنگره را شکست دهد.
بدین‌ترتیب آسپین به عنوان یکی از اعضای حزب دموکرات به نود و دومین دوره کنگره راه یافت و از ۳ ژانویه ۱۹۷۱ تا زمان کناره‌گیریش از این سمت در ۲۰ ژانویه ۱۹۹۳ به مدت یازده دوره در خدمت کنگره بود. وی هنگامی که وارد مجلس نمایندگان شد بی‌تجربه و کار نا آزموده بود ولی علایقش را به کار گرفت و توانست در حوزه مسائل دفاعی متخصص شود. او پیش از ورود به مجلس و در طول دوران خدمتش همواره مخالف حضور نظامی آمریکا در ویتنام بود.
در سال‌های نخست حضورش در کنگره اغلب در انتقاد از کاستی‌هایی که در نیروهای نظامی مشاهده می‌کرد به انتشار مطالبی در روزنامه‌ها می‌پرداخت. در سال ۱۹۷۳ اقدام نیروی هوایی را در طرح خرید ۲۰۰ توله سگ بیگل، برداشتن تارهای صوتی این حیوانات و انجام آزمایش گازهای سمی بر روی آنها را مورد انتقاد قرار داد. پس از آنکه آسپین آشکارا کمپین انتقادی علیه نیروی هوایی تشکیل داد، مردم خشمگین تعداد بیشماری نامه به وزارت دفاع ارسال کردند؛ تعداد این نامه‌ها از تمام درخواست‌هایی که در رابطه با موضوعات دیگر وجود داشت، بسیار بیشتر بود. در ماه مارس ۱۹۷۴، آسپین در دانشگاه براوان به مخاطبانش، وسلی کلارک که بعدها به یکی از ژنرال‌های چهار ستاره ارتش تبدیل شد و همچنین چهار دانشجوی وست پوینت چنین گفت: «شما، افسر جوان و چهار دانشجویی که اینجا نشسته‌اید، در تمام سال‌های زندگی‌تان دیگر هرگز شاهد مداخله کشورمان در امور سایر کشورها نخواهید بود. ما از امروز درس گرفته‌ایم.»
در سال ۱۹۸۵ او به سمت رئیس کمیته نیروهای مسلح منصوب شد از آسپین به عنوان یک شخص پیشگام در حوزه دفاعی نام برده می‌شد. ریاست او بر این کمیته، بروز اختلاف در میان برخی از نمایندگان دموکرات مجلس را در پی داشت چرا که وی از سیاست‌های دولت ریگان در خصوص موشک‌های MX و کمک به شورشیان نیکاراگوئه حمایت می‌کرد. از این رو او در ژانویه ۱۹۸۷ برای مدت کوتاهی از این سمت کنار گذاشته شد ولی با پشت سر گذاشتن این بحران، سه هفته بعد بار دیگر ریاست این کمیته را در دست گرفت. در ژانویه ۱۹۹۱ دوباره میان آسپین و دموکرات‌ها بر سر مقاله او و حمایتش از اقدام نظامی دولت بوش برای بیرون راندن عراق از کویت، جدایی افتاد. صحت پیش‌بینی او در خصوص اینکه آمریکا با تلفات اندک و طی مدت کوتاهی می‌تواند در این نبرد به پیروزی برسد بر شهرت وی به عنوان کارشناس نظامی افزود.
آسپین پس از کناره‌گیری از خدمت به جمع اساتید گروه مطالعات بین‌الملل دانشگاه مارکت در واشینگتن پیوست و به عضویت هیئت مدیره اندیشکده هنری ال. استیمسون مستقر در واشینگتن نیز درآمد. در ماه مارس وی عضو کمیسیون وظایف و مأموریت‌ها شد و در ماه مه از سوی کلینتون به ریاست هیئت مشاوران اطلاعات خارجی ریاست‌جمهوری منصوب شد. در مارس ۱۹۹۵ او کار خود را به عنوان رئیس گروه مطالعاتی وظایف و قابلیت‌های جامعه اطلاعاتی آمریکا آغاز کرد.
آسپین در سالهای آخر حیات به واسطه یک نوع بیماری قلبی مادرزادی (هیپرتروفی نامتقارن سپتوم؛ کاردیومیوپاتی هیپرتروفیک/کاردیومیوپاتی انسدادی) دچار مشکلات زیادی شده بود. زمانی که در وزارت دفاع مشغول کار بود لازم شد با بستری در بیمارستان، یک ضربان‌ساز در قلب او تعبیه شود. این نارسایی قلبی در می ۱۹۹۵ و در پی بروز سکته تشدید و منجر به مرگ او در ۲۱ ماه مه ۱۹۹۵ در واشیگنتن شد. آسپین در گورستان بروکفیلد واقع در مموریال پارک ایالت ویسکانسین به خاک سپرده شد.
دانشگاه مارکت مرکز آموزشی علوم سیاسی لز آسپین را به افتخار او نامگذاری کرده‌است.
فهرستی از فیلم‌های جنایی که در سال‌های قبل از ۱۹۳۰ منتشر شد.
اورلند کی. آرمسترانگ (Orland Kay Armstrong) (۲ اکتبر ۱۸۹۳ – ۱۵ آوریل ۱۹۷۸)، از جمهوریخواهان عضو مجلس نمایندگان ایالت متحده آمریکا، روزنامه‌نگار و فعال مدنی بود.
اورلند «اُ.کی.» آرمسترانگ در ویلو اسپرینگز واقع در میزوری به دنیا آمد، او سومین فرزند از میان نه فرزند خانواده بود. پدرش، جناب ویلیام آرمسترانگ، معلم مدرسه و کشیش بود. خانواده اورلند بی‌وقفه در حال جابجایی در مناطق جنوبی میسوری بود چرا که پدرش مدام محل تدریسش را تغییر می‌داد یا برای تأسیس کلیساهای جدید به جاهای مختلف می‌رفت. سرانجام در سال ۱۹۰۷ خانواده آرمسترانگ در کارترویل سکونت گزید و درست در همین شهر بود که اورلند توانست در سال ۱۹۱۲ به عنوان شاگرد اول، دبیرستان را به پایان برساند. سپس وارد کالج دروری در اسپرینگ‌فیلد شد و با اخذ مدرک کارشناسی آموزش در سال ۱۹۱۶ به عنوان دانشجوی ممتاز از آنجا فارغ‌التحصیل شد.
اولین تجربه آرمسترانگ در زمینه تدریس به کالج ساوت‌وست باپتیست بازمی‌گردد، او در این کالج که در شهر بولیوار میسوری قرار داشت به تدریس زبان انگلیسی و آموزش بسکتبال مشغول شد. ساوت‌وست باپتیست کاملاً مناسب او بود چرا که پدربزرگ مادریش، کشیش دانیل پرستون، یکی از بینان‌گذاران این کالج به‌شمار می‌رفت."Dictionary of Missouri: Biography", Lawrence O. Christensen, University of Missouri Press, 1999 با ورود آمریکا به جنگ جهانی اول در آوریل ۱۹۱۷، آرمسترانگ از کالج مرخصی گرفت تا برای خدمت به ارتش آمریکا بپیوندد. او که به واحد مخابرات اعزام شده بود، آموزش خلبانی دید تا در طول جنگ به عنوان مربی خلبانی فعالیت کند. درست هنگامی که به کار آموزش خلبانی اشتغال داشت با قبول سردبیری نشریه هوانوردی به نام پراپلر برای نخستین بار به عرصه روزنامه‌نگاری گام گذاشت. پس از پایان جنگ جهانی اول، موقعیت کاری برای آرمسترانگ در YMCA فراهم شد و او برای دو سال به فرانسه رفت. وی در آنجا به مراقبت از اسیران جنگی روسی کمک می‌کرد که در انتظار بازگشت به سرزمین مادری‌شان بودند.
در سال ۱۹۲۰ و پس از بازگشت از فرانسه، آرمسترانگ تصمیم گرفت تا تحصیلاتش را در دانشگاه کامبرلند ادامه دهد و بدین‌ترتیب در سال ۱۹۲۲ دومین مدرک کارشناسی خود را در رشته حقوق دریافت کرد. او در آزمون کانون وکلای میسوری شرکت کرد و در آن موفق شد ولی انتخابش این بود که فعالیت حقوقی انجام ندهد. در مقابل در دانشگاه میسوری ثبت نام کرد و درسال ۱۹۲۵ موفق به اخذ مدرک کارشناسی و کارشناسی ارشد در رشته روزنامه‌نگاری از این دانشگاه شد. او که بار دیگر جایگاه خود را به عنوان معلم بازیافته بود، اقدام به راه‌اندازی دانشکده روزنامه‌نگاری در دانشگاه فلوریدا نمود. وی از اواسط دهه ۱۹۲۰علاوه بر تدریس، به عنوان روزنامه‌نگار آزاد نیز برای چندین روزنامه و نشریه داخلی کار می‌کرد. یکی از مواردی که شهرت فراوانی برای آرمسترانگ به ارمغان آورد، مصاحبه استثنایی او در سال ۱۹۲۷ با چارلز لیندبرگ برای مجله بویزلایف بود. این مصاحبه سبب دوستی مادام‌العمر این دو خلبان شد که ریشه هر دو با میسوری پیوند خورده بود.
اورلند آرمسترانگ در سال ۱۹۲۹ به میسوری بازگشت و یک سال بعد برای نخستین بار با حضور در رقابت‌های انتخاباتی مجلس سنا وارد سیاست شد ولی از دستیابی به کرسی مجلس بازماند. در سال ۱۹۳۲ او بار دیگر عزم خود را جزم کرد و درست زمانی که از کاخ سفید تا مجلس نمایندگان به‌طور کامل در اختیار دموکرات‌ها بود؛ توانست به عنوان یکی از ده نماینده جمهوریخواه به مجلس نمایندگان میسوری راه یابد. او تا سال ۱۹۳۶ در خدمت مجلس بود و بعدها نیز یک بار دیگر در فاصله سال‌های ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۴ امکان حضور در این مجلس را پیدا کرد. آرمسترانگ حتی زمانی که در مجلس قانون‌گذاری ایالتی بود، روزنامه‌نگاری را رها نکرد تا جاییکه حتی برخی گزارش‌های او پیامدهایی را در سطح ملی به دنبال داشت. یکی از این گزارش‌ها، مجموعه مقالاتی بود که در سال ۱۹۳۴ دربارهٔ فساد در نظام سیاسی کانزاس‌سیتی و قماربازی رئیس یکی از احزاب سیاسی آنجا به نام تام پندرگاست منتشر کرد. در آن هنگام، پندرگاست از حامیان اصلی هری اس. ترومن بود که در سال ۱۹۴۵ به ریاست‌جمهوری آمریکا رسید. آرمسترانگ به واسطه این نوشته از سوی فرماندار میسوری، لوید استارک، در سال ۱۹۳۸به عنوان بازرس ویژه منصوب شد و یک سال بعد نیز در برابر هیئت‌منصفه عالی جکسون‌کانتی که به فعالیت‌های دستگاه تحت نظر پندرکاست رسیدگی می‌کرد، شهادت داد.
با آغاز جنگ جهانی دوم، آرمسترانگ دیدگاه‌های انزواطلبانه خود را عیان کرد و به همراه دوستش چارلز لیندبرگ، در زمره نخستین کسانی بودند که به کمیته اول آمریکا پیوستند. با این حال، پس از حمله ژاپن به پرل‌هاربر، او با تمام وجود از تلاش‌های دولت آمریکا برای پیروزی در جنگ حمایت کرد. وی بار دیگر در سال ۱۹۴۲ به مجلس نمایندگان میسوری راه یافت ولی از شرکت در رقابت‌های انتخاباتی ۱۹۴۴ انصراف داد و به جای آن در انتخابات معاونت فرمانداری میسوری حاضر شد که البته به ناکامی انجامید. اورلند آرمسترانگ از سال ۱۹۴۴ تا ۱۹۵۰ مناصب دولتی مختلفی را برعهده داشت که از آن جمله می‌توان به عضویت در کمیته اداره پست و خدمات شهری مجلس سنا اشاره کرد.
آرمسترانگ تنها یک دوره به کنگره راه یافت و آن هم در سال ۱۹۵۰ بود. با اینکه در قانونگذاری تازه‌کار بود ولی توانست رویدادی بین‌المللی را رقم بزند. در سال ۱۹۵۱ و طی سفری که در سال ۱۹۵۱ در قالب یک کمیته حقیقت‌یاب به خاور دور و تایوان داشت با چیانگ کای-شک، رهبر ناسیونالیست‌های چینی، ملاقات کرد تا نیروهای ناسیونالیست را برای ورود به جنگ کره ترغیب کند، طرحی که با مخالفت شدید دولت ترومن مواجه شد. در خلال کنفرانس صلح متحدان ژاپن، در ملأعام صحبت‌های تندی میان آرمسترانگ و آندری گرومکیو، فرستاده ارشد اتحاد جماهیر شوروی، در مورد اردوگاه‌های کار اجباری سرگرفت. اگر چه گرومکیو تمام اتهامات وارده را رد کرد ولی این گفتگو سبب تشدید جنگ سرد شد و تمامی تلاش‌های دیپلماتیک آمریکا برای بهره‌گیری از نفوذ شوروی در کره‌شمالی و رهبر کمونیست چین به منظور دستیابی به معاهده صلح در کره، نقش بر آب شد.
در پی سرشماری سال ۱۹۵۰ و تغییر حوزه‌های انتخابیه کنگره، آرمسترانگ ناگزیر شد در انتخابات ۱۹۵۲ در مقابل دوست و همکار جمهوریخواه خود یعنی دووی جکسون شورت قرار گیرد. از این رو، به جای رقابت با جکسون تصمیم گرفت که در انتخابات شرکت نکند.
وی به واسطه جان فاستر دولس که از دوستان قدیمیش بود به عنوان مدیر رسانه‌ای وزارت امور خارجه ایالات متحده انتخاب شد. با این حال پیش از اینکه آرمسترانگ تصدی این سمت را عهده‌دار شود معلوم شد که قرار است او از سوی سرویس درآمد داخلی تحت بازجویی قرار بگیرد. سرانجام رونالد آرمسترانگ به سه فقره فرار مالیاتی محکوم شد و مبلغ هنگفتی را بابت مالیات معوق و جریمه پرداخت کرد ولی به زندان محکوم نشد. در سال ۱۹۵۶، سرویس درآمد داخلی اعلام کرد که آرمسترانگ تعمداً دولت را فریب نداده‌است. در نتیجه رقمی در حدود ۱۲ هزار دلار بابت اضافه پرداخت مالیاتی، جرایم و بهره پول به او عودت داد. وی دو حضور ناموفق دیگر نیز در رقابت‌های انتخاباتی دوره‌های ۱۹۶۶ و ۱۹۸۲ داشت و در تلاش برای حضور دوباره در مجلس نمایندگان میسوری ناکام ماند.
اورلند آرمسترانگ در سال‌های باقی مانده از حیاتش به کار روزنامه‌نگاری ادامه داد. از اواسط دهه ۱۹۴۰ در سمت‌های مختلف به استخدام مجله ریدرزدایجست درآمد؛ اعتبار او به سبب نوشتن بیش از ۱۲۵ مقاله برای نشریات و حضور در هیئت تحریریه آنها است. مقالات او که برخی با نام مستعار نوشته شده‌است، اغلب در جهت تحقق حقوق مدنی، محکوم ساختن بدهی‌های فزاینده کشور و تأکید بر عواقب صنعت پورنوگرافی بود. در سال ۱۹۷۰ او در شکل‌گیری تشکلی موسم به شورای شهروندی نجابت در اسپرینگ‌فیلد میسوری نقش داشت که در واقع یک گروه مخالف پورنوگرافی در این شهر بود.
اورلند آرمسترانگ دو بار ازدواج کرد. او همسر اولش، لوئیس مک‌کول را در سال ۱۹۲۰ ملاقات کرد، زمانی که لوئیس مدت کوتاهی برای کار نزد پدر و مادر رونالد در فلوریدا آمده بود. آنها در سال ۱۹۲۲ ازدواج کردند و صاحب پنج فرزند شدند. لوئیس آرمسترانگ در سال ۱۹۴۷ به دلیل سرطان از دنیا رفت. دو سال بعد و در سال ۱۹۴۹ او با یکی از دوستان و همکاران نویسنده‌اش به نام ماری‌جوری مور پیوند زناشویی بست و تا زمان مرگش با او زندگی کرد. اورلند کی.Armstrong, UF journalism founder, dies آرمسترانگ در ۱۵ آوریل ۱۹۸۷ در اسپرینگ‌فیلد درگذشت. وی در گورستان گرین‌لاون این شهر به خاک سپرده شد. زندگینامه او که به تأیید خانواده آرمسترانگ رسیده‌است، در اکتبر ۲۰۲۰ منتشر شد.
لیده (به انگلیسی: Iide) یک روستا در سارما، شهرستان ساره، استونی است که در جزیره سارما واقع شده‌است. قبل از اصلاحات اداری در سال ۲۰۱۷ در شهرداری‌های استونی، این شهر مرکز اداری منطقه تورگو بود. (retrieved 28 July 2021) جمعیت لیده () ۶۷ نفر بوده‌است).
دوزخ، نام رمانی از هانری باربوس است که به سال ۱۹۰۸ انتشار یافت. نویسنده در این داستان به جامعه و نهادهای آن می‌تازد. این رمان عمیقاً به اروتیک آغشته‌است.Préface de Pierre Paraf dans l'édition de "L'Enfer" chez Albin Michel, 1985, p.10-12
باربوس این رمان را در دورانی می‌نویسد که خود را زیر بار انبوهی از تعهدات می‌بیند. او این رمانِ بسیار شخصی را اواخر شب، پس از آنکه وظایف گوناگون روزانه‌اش به سرانجام رسیدند، می‌نویسد. این، نخستین رمان او است و سبک و سیاق آن برگرفته از ناتورالیسم و دِکادانتیسم است.
مردی سی ساله و بیزار از زندگی، در یکی از بانک‌های پاریس کار پیدا می‌کند. او به یک پانسیون خانوادگی نقل مکان می‌کند. در تاریکی اتاقش شکافی را در دیوار می‌یابد که اتاق کناری از ورای آن دیده می‌شود. از آن پس، او به دید زدنِ ساکنان گوناگون آن اتاق می‌پردازد.
پاتریشیا «پات» کارمودی بیتس (متولد ۱۵ دسامبر ۱۹۳۹)، سیاستمدار جمهوری‌خواه آمریکایی است که اکنون به عنوان نماینده حوزه انتخابیه ۳۶ام کالیفرنیا که متشکل از بخش‌هایی از شهرستان اورنج و شهرستان سن دیگو است، در مجلس سنای کالیفرنیا خدمت می‌نماید. وی از ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۹ میلادی به عنوان رهبر اقلیت مجلس سنا خدمت کرد. پیش از آن، وی از ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۴ میلادی به عنوان عضو هیئت سرپرستان شهرستان اورنج و از ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۴ میلادی به عنوان عضو مجلس نمایندگان کالیفرنیا خدمت می‌کرد. پس از تأسیس شهر لاگونا نیگوئل در ۱۹۸۹ میلادی، وی به عنوان نخستین شهردار آن خدمت نموده و پس از آن تا ۱۹۹۸ میلادی به عنوان عضو شورای شهری این شهر خدمت کرد. پیش از خدمت به عنوان شهردار، وی به عنوان مددکار اجتماعی در شهرستان لس آنجلس مشغول خدمت بود.
پاتریشیا کارمودی بیتس در لس آنجلس زاده شد.New City's Top Vote-Getter Stresses Caring, "Los Angeles Times" (November 14, 1989). وی در رزمید، کالیفرنیا در دره سن گبرئیل بزرگ شد و بعداً زمانی که وی ۱۲ سال داشت، خانواده‌اش به لانگ بیچ نقل مکان نمود. وی از دبیرستان ویلسون فارغ گردیده و بعداً وارد کالج اکسیدنتال شد، وی تخصص خود را در رشته روانشناسی به اتمام رسانده و سال اول دانشگاه را در خارج از کشور در دانشگاه مادرید به پایان رسانید. وی در ۱۹۶۱ میلادی از دانشگاه فارغ شد. بیتس شغل حرفه‌ای خود به عنوان مددکار اجتماعی را از اداره خدمات اجتماعی عمومی شهرستان لس آنجلس آغاز کرد. وی برای ده سال در این اداره خدمت نموده و تا مقام نایب-رئیس پیش رفت. بیتس در مصاحبهٔ در ۲۰۱۸ میلادی گفت که تجربه وی به عنوان یک کارمند دولتی منجر به درک برخی کوتاهی‌های دولت شده و باعث شد تا وی برخی از برنامه‌های دولت را نپسندد.
بیتس پیش از اینکه در ۱۹۷۸ میلادی به لاگونا نیگوئل در شهرستان اورنج جنوبی نقل مکان نماید که در آن زمان هنوز به شهر تبدیل نشده بود، در لانگ بیچ زندگی می‌کرد. فعالیت سیاسی بیتس در دهه ۱۹۸۰ میلادی با پیوستن به گروهی معروف به شهروندان برای پارک وی مصونتر کراون والی آغاز گردید، گروهی که روی بهبود مصونیت عابرین پیاده از جاده‌های لاگونا نیگوئل متمرکز بود. وی یکی از داوطلبان مدرسه و بعداً عضو شورای اجتماعی لاگونا نیگوئل بود و از ۱۹۸۶ تا ۱۸۹۷ میلادی به عنوان رئیس این شورا خدمت کرد. بیتس همچنین در ۱۹۸۶ میلادی به عنوان یکی از پنج عضو ناحیه خدمات اجتماعی شبه-حکومتی انتخاب گردید.
پس از اینکه لاگونا نیگوئل به شهر تبدیل شد، وی در ۱۹۸۹ میلادی نخستین شهردار شهر لاگونا نیگوئل شد.Sophia Bollag, California Senate Republicans elect Bates minority leader, Associated Press/"The Vacaville Reporter" (March 14, 2017). وی از میان ۲۳ نامزد شورا، بیشترین آرا را کسب نموده و به عنوان شهردار انتخاب گردید. وی برای یک دهه در شورای شهری باقی ماند. وی عضو کالج سادلباک کامیونیتی و بنیاد مرکز پزشکی ساحل جنوبی بود. وی نماینده شورا در اداره برنامه‌ریزی استفاده مجدد ال تورو بود،Lynn Franey, Laguna Niguel: Councilwoman Will Run for Reelection, "Los Angeles Times" (July 27, 1994). اداره‌ای که با پیشنهادی برای ساخت یک فرودگاه در منطقه پایگاه نیروی هوایی، دریایی ال تورو مخالفت می‌کرد؛ وی معاون این اداره بود.73rd Assembly District, "Los Angeles Times" (November 1, 1998).
بیتس از ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۴ میلادی عضو مجلس نمایندگان کالیفرنیا بود و از حوزه انتخابیه ۷۳ام نمایندگی می‌کرد. وی با حمایت سیاسی متصدی جمهوری‌خواه، بیل مورو، توانست در انتخابات مقدماتی ۱۹۹۸ مجلس نمایندگان پیروز شود. هنگام حضور در مجلس نمایندگان، بیتس از قوانینی برای گسترش «قانون میگان» به محیط کالج‌ها حمایت نموده و ۳۵ میلیون دلار را برای پروژه‌های بهبود سواحل کالیفرنیا که اکثریت آنها دچار فرسایش ساحلی بودند، تخصیص داد.Kenneth R. Weiss, 'Megan's Law' Extended to Campuses, "Los Angeles Times" (December 24, 2000).Jessica Garrison, Dredge Tries to Bring Back the Beach, "Los Angeles Times" (March 21, 2000).
بیتس از ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۴ میلادی عضو هیئت سرپرستان شهرستان اورنج بود. وی از حوزه انتخابیه پنجم نمایندگی می‌کرد، بخشی از شهرستان که به‌طور گسترده سفیدپوست، ثروتمند و محافظه کار بوده و از شهر آلیسو ویجو تا سان کلمنت را در بر می‌گیرد.Christian Berthelsen, Illegal Immigration Dominates Costly, Fiery O.C. Supervisor Race, "Los Angeles Times" (May 17, 2006).Christian Berthelsen, In These Races, the Heat Goes On, "Los Angeles Times" (June 8, 2006). وی در یک پیکار انتخاباتی پر ستیز در ۲۰۰۶ میلادی به عنوان عضو این هیئت انتخاب شد؛ هنگام مبارزه انتخاباتی، وی با سه نامزد مقابل بود و بزرگترین رقیب وی شهردار پیشین لاگونا نیگوئل کاترین دی‌یونگ بود. در حالیکه بیتس یک نام شناخته شده و حمایت سیاسی فراوان داشت، اما دی‌یونگ نیز از مزیت گردآوری اعانه بیشتر برخوردار بود. کارزار انتخاباتی دی‌یونگ ۲٫۷ میلیون دلار (از جمله ۲٫۱ میلیون دلار پول قرضی از خود دی‌یونگ) به مصرف رساند؛ در حالی که بیتس ۷۰۰٬۰۰۰ دلار (از جمله ۲۷۹۰٬۰۰۰ دلار قرضه از خود بیتس) خرج کرد. این دو نامزد به‌طور کلی حدود ۳٫۴ میلیون دلار خرج انتخابات نمودند، چیزی که این کارزار انتخاباتی را به پرهزینه‌ترین کارزار برای هیئت سرپرستی در تاریخ شهرستان اورنج تا آن زمان مبدل کرد. ویژگی برجسته این رقابت، پیکار منفی علی یکدیگر بود که بیشتر روی مهاجرت قانونی تمرکز داشت. دی‌یونگ با تأکید بر موضع ضد-مهاجرت غیرقانونی خود، به موضع بیتس حمله نموده و او را «در مقابل مهاجرت غیرقانونی ضعیف» خواند. پیکار انتخاباتی بیتس در تلاشی برای متوقف سازی یک نامه رسان برای چسباندن تصویر بیتس در یک کارت شناسایی عضو شورای مکزیک (Matrícula Consular)، دعوای حقوقی بر علیه دی‌یونگ باز کرد؛ اما دو دادگاه درخواست بیتس را رد کردند.
به عنوان عضو هیئت سرپرستان شهرستان اورنج، بیتس در رأی‌گیری ۲۰۰۷ به سایر اعضاء ملحق شده و به نفع ایجاد هیئت بررسی اجرای قانون شهروندان، یک اداره نظارت از پلیس غیرنظامی برای بررسی شکایات رفتار نادرست از سوی مجریان قانون، رأی داد اما وی در آن زمان نگران بود که این نهاد به یک «پلنگ بی‌دندان» مبدل شود.Christian Berthelsen, O.C. oversight panel advances, "Los Angeles Times" (May 23, 2007). در ۲۰۰۹ میلادی، بیتس در یک رای‌گیری جمعی به سایر اعضاء ملحق شده و به اتفاق آرا به سازماندهی اساسی اداره برنامه‌ریزی شهرستان رأی داد، اداره‌ای که پس از یک تفتیش عمومی به‌طور جدی مورد انتقاد قرار گرفته بود.Tami Abdollah, O.C. officials order revamp of agency, "Los Angeles Times" (August 5, 2009).
در ۲۰۱۲ میلادی، بیتس بر علیه پیشنهاد رئیس هیئت سرپرستان جان مورلاچ رأی داد، پیشنهادی که طبق آن باید یک همه‌پرسی به رأی گذاشته می‌شد و محدودیت دوره خدمت سرپرستان از حداکثر دو دوره متمادی چهار ساله به حداکثر سه دوره چهار ساله در طول عمر تغییر می‌کرد. این پیشنهاد با ۳ رأی در مقابل ۲ رأی شکست خورد.Andrew Galvin, Moorlah's bid to change term limits is shot down, "Orange County Register" (February 28, 2012).
بیتس در ۲۰۱۴ میلادی به عنوان عضو مجلس سنای کالیفرنیا انتخاب گردید.Sophia Bollag, California Senate Republicans elect Patricia Bates as leader, Associated Press (March 14, 2017). وی از حوزه انتخابیه ۳۶ام مجلس سنا انتخاب گردیده بود، حوزه‌ای که متشکل از یک قسمت از جنوب شهرستان اورنج و قسمت شمالی شهرستان سن دیگو بوده و بیش از یک میلیون جمعیت دارد.Brooke Staggs, State Senate race could pit ousted Assemblyman against the county supervisor who accused him of sexual aggression, "Orange County Register" (August 27, 2020).
در ۲۰۱۷ میلادی، بیتس از سوی سایر اعضای جمهوری‌خواه مجلس سنا به عنوان رهبر اقلیت مجلس سنای کالیفرنیا انتخاب گردید. وی دومین زن در تاریخ ایالت بود که رهبری یک گروه حزبی را برعهده داشت و نخستین زن، خلف وی ژان فولر بود. بیتس یک گروه حزبی کوچک را رهبری می‌کرد؛ جمهوری‌خواهان تنها یک بر سه بخش مجلس سنای ایالت را تشکیل می‌دادند و اکثریت مطلق مجلس در دست دموکرات‌ها بود. در جلسه ۲۰۱۷–۱۸، جمهوری‌خواهان ۱۳کرسی و دموکرات‌ها ۲۷ کرسی داشتند. علی‌رغم موج دموکرات‌گرایی در شهرستان اورنج و باخت جمهوری‌خواهان به‌طور گسترده در سطح ایالت، بیتس توانست کرسی خود را در انتخابات نوامبر ۲۰۱۸ حفظ کند.Jeremy B. White, Reeling California Republicans elevate social conservative, "Politico" (January 15, 2019). در جلسه ۲۰۱۹، جمهوری‌خواهان تنها ۱۱ کرسی در مجلس سنای کالیفرنیا داشتند.John Myers, For the Republicans left in California's Legislature, fewer lawmakers will have to do more work, "Los Angeles Times" (December 16, 2018). با آغاز جلسه در ژانویه ۲۰۱۹، جمهوری‌خواهان وی را از سمت رهبری برکنار نموده و محافظه‌کار اجتماعی شانون گروو اهل بیکرزفیلد را به عنوان جانشین وی انتخاب کردند.
بنابر محدودیت در تعداد دوره‌های خدمت در مجلس سنا، بیتس دیگر واجد شرایط نیست تا در انتخابات ۲۰۲۲ مجلس سنا خود را نامزد نماید.
بیتس قانونی را برای دسته‌بندی مجدد چندین جرم «خشن» نوشت تا آنچه که از نظر وی شکاف در قانون ایالتی بود، پوشیده شود، وی همچنین با دادستان‌های که استدلال می‌نمایند، لیست «جرم‌های خشن» ایالت می‌تواند به بعضی زندانیان خطرناک اجازه قدم زدن آزاد را بدهد، هم نظر است.
قبول می‌کنم () یک فیلم کمدی صامت کوتاه به کارگردانی هال روچ است که در سال ۱۹۲۱ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می‌توان به هارولد لوید، ویرا وایت، میلدرد دیویس، لی فلپس و نوآ یانگ اشاره کرد.
ریوبین اُدانووان اَسکیو (Reubin O'Donovan Askew) (۱۱ سپتامبر ۱۹۲۸ – ۱۳ مارس ۲۰۱۴)، از سیاستمداران آمریکایی بود که طی سال‌های ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۹ به عنوان سی و هفتمین فرماندار فلوریدا خدمت کرد. او با پیشبرد طرح اصلاحات مالیاتی، توجه به حقوق مدنی و شفافیت مالی مسئولان و به واسطه عملکرد متعهدانه و شرافتمندانه‌اش توانست اعتبار ویژه‌ای برای خود کسب کند.
اسکیو که در ماسکوگی به دنیا آمده بود پس از فارغ‌التحصیلی از کالج حقوق لوین در دانشگاه فلوریدا اقدام به راه‌اندازی دفتر حقوقی در پنساکولا نمود. وی در زمان جنگ کره به عنوان افسر اطلاعات در نیروی هوایی ایالات متحده مشغول کار بود. در سال ۱۹۵۸ به مجلس نمایندگان فلوریدا و در سال ۱۹۶۲ به مجلس سنای این ایالت راه یافت. او در انتخابات ۱۹۷۰ فرمانداری‌ها، کلود آر. کرک جونیور جمهوریخواه را که فرماندار وقت ایالت بود، شکست داد و در سال ۱۹۷۴ نیز بار دیگر در انتخابات به پیروزی رسید.
اسکیو در مقام فرماندار مسئولیت اجرای طرح دریافت مالیات از شرکت‌های سهامی را بر عهده داشت. او یکی از نخستین فرماندارانی بود که به پشتیبانی از شعار «جنوب نوین» برخاست و از رفع تبعیض در مدارس حمایت کرد. اغلب از اسکیو به عنوان یکی از بهترین فرمانداران یاد می‌شود چنانچه روزنامه تمپابی‌تایمز در سال ۲۰۱۴ او را در رتبه دوم بهترین فرمانداران تاریخ فلوریدا قرار داد و دانشکده علوم سیاسی دانشگاه هاروارد نیز از او به عنوان یکی از برجسته‌ترین دولتمردان کشور در قرن بیستم نام برد. وی سخنران اصلی کنوانسیون ملی دموکرات‌ها در سال ۱۹۷۲ بود و پیشنهاد همراهی با جورج مک‌گاون در انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۹۷۲ را نپذیرفت.
اسکیو از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۱ در دفتر نمایندگی بازرگانی آمریکا مشغول کار بود. او به دنبال اعلام نامزدی در انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۹۸۴ بود ولی همان ابتدا از حضور در این رقابت انصراف داد. وی پس از کناره‌گیری از مسئولیت‌های دولتی به تدریس در دانشگاه ایالتی فلوریدا پرداخت. اسکیو در پی سکته قلبی در ۱۳ مارس ۲۰۱۴ در سن ۸۵ سالگی از دنیا رفت.
اسکیو در شهر ماسکوگی از توابع ایالت اوکلاهاما به دنیا آمد. در میان شش فرزند لئون جی. اسکیو و آلبرتا (ادانووان) اسکیو، او کوچک‌ترین فرزند بود. هنگامی که تنها دو سال داشت،Barnett, Cynthia: “Florida Icon Reuben Askew”, "Florida Trend Magazine", April 1, 2006 پدر و مادرش از یکدیگر طلاق گرفتند که علت اصلی این جدایی به گفته خود او «اعتیاد شدید پدرش به الکل» بود. دو برادرش در بزرگسالی گرفتار مشکل مشابهی شدند. این در حالی بود که اسکیو پس از تجربه ناخوشایندی که در دوران نوجوانی از استعمال پیپ داشت تصمیم گرفت هرگز در زندگی لب به مشروب نزند و سیگار نیز مصرف نکند. در پنج سالگی در شرایط ناگواری با پدرش برای آخرین بار دیدار کرد و پس از آن دیگر هیچ‌وقت او را ملاقات نکرد.
در سال ۱۹۳۷، مادرش به همراه روبین به پنساکولا واقع در فلوریدا آمد. «ادانووان» نام میانی او بود که از نام مادرش گرفته شده بود. اسکیو به یاد مادرش در امضای خود از دو حرف ابتدایی نام او یعنی «او و دی» استفاده می‌کرد. رابین برای کمک به مادرش در تأمین هزینه‌ها روزنامه می‌فروخت، کفش واکس می‌زد، در فروشگاه اجناس مشتریان را بسته‌بندی می‌کرد و کیک خانگی دستپخت مادرش را برای فروش می‌برد. مادر روبین در اداره پیشرفت کار به عنوان پیشخدمت و دوزنده مشغول کار بود.
در سال ۱۹۴۴ به عضویت فرقه دی‌مولی شهر اسکامبیا درآمد که سازمان فراماسونری مختص جوانان بود. او در سال ۱۹۴۶ از دبیرستان پنساکولا فارغ‌التحصیل شد و اواخر همان سال به عنوان چترباز وارد ارتش شد و دو سال در آنجا خدمت کرد؛ در سال ۱۹۴۸ او با درجه گروهبانی از خدمت در ارتش مرخص شد.
سپس وارد دانشگاه ایالتی فلوریدا شد و در آنجا عضو انجمن برادری «دلتا تائو دلتا» و «آلفا فی امگا» شد. او در این دانشگاه به ریاست انجمن دانشجویی رسید و بدین‌ترتیب فعالیت سیاسی گسترده خود را آغاز کرد. وی در سال ۱۹۵۱ با مدرک کارشناسی در رشته مدیریت دولتی از دانشگاه ایالتی فلوریدا فارغ‌التحصیل شد."Florida Governor Reubin O'Donovan Askew", National Governors Association, accessed November 25, 2013 بعدها در کالج حقوق لوین دانشگاه هاروارد تحصیلاتش را در رشته حقوق ادامه داد.
در زمان جنگ کره و در فاصله سال‌های ۱۹۵۱ تا ۱۹۵۳ به عنوان افسر اطلاعات در نیروی هوایی خدمت کرد. وظیفه او نظارت بر عکاسی و تحلیل عکس‌هایی بود که به منظور شناسایی از هواپیماهای متعلق به کشورهای اروپای غربی گرفته می‌شد. وی از انجام این شغل ناراضی بود چرا که به باورش این کار معاهدات موجود را نقض می‌کرد.GERALD ENSLEY, "Ex-Gov. Askew: Early champion of open government" , "Tallahassee Democrat", March 15, 2009, hosted at Florida Society of News Editors, accessed November 25, 2013
در سال ۱۹۵۶ اسکیو که از اعضای حزب دموکرات بود به عنوان مشاور حقوقی اسکامبیا کانتی انتخاب شد. در ۱۹۵۸ به نمایندگی از همین منطقه به مجلس نمایندگان فلوریدا راه یافت. در سال ۱۹۶۲ و پس از دو دوره حضور در این مجلس، نمایندگی حوزه انتخابیه دوم و همچنین اسکامبیا کانتی را در مجلس سنای فلوریدا بر عهده گرفت. وی در سال‌های ۱۹۶۶، ۱۹۶۷ و ۱۹۶۸ و براساس تغییراتی که در حوزه‌های انتخابیه صورت گرفته بود به نمایندگی از اسکامبیا و سانتا رزا کانتی کرسی مجلس را در اختیار گرفت.
از سال ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۰ او به‌طور موقت ریاست سنا را بر عهده داشت. در سال ۱۹۷۱ مفتخر به دریافت نشان افتخار لژیون دونور از سوی شورای عالی بین‌المللی دی‌مولی شد.
اسکیو در زمینه قانونگذاری از پیشگامان به‌شمار می‌رفت؛ او از حامیان ایجاد تغییر در قانون حوزه‌های انتخاباتی براساس دگرگونی‌های جمعیتی و افزایش تعداد نمایندگان مناطق شهری بود که جمعیت بیشتری نسبت به مناطق روستایی داشتند. مجلس ایالتی براساس تقسیم‌بندی‌های جغرافیایی تشکیل شده بود و همین موضوع بروز نابرابری‌ها و بی‌عدالتی‌هایی را در پی داشت که مناسب وضعیت فعلی ایالت نبودند. قانون آنطور که باید به مناطق شهری توجه نشان نداده بود. همان‌طور که در بسیاری از ایالت‌ها مرسوم بود، قانونگذاران در مناطق روستایی در برابر تغییر حوزه‌های انتخاباتی مقاومت می‌کردند.http://www.theledger.com/static/top50/pages/askew.html Lloyd Dunkelberger, "Top 50 Floridians of the 20th Century: Reubin Askew", "The Ledger"
او با محرومیت از حقوق قانونی به واسطه نژاد و ممنوعیت حق رأی برای سیاهپوستان مخالفت می‌ورزید. در واقع با آغاز قرن و تصویب قانون اساسی جدید که برخی از دستورالعمل‌های آن ناظر بر نحوه ثبت‌نام رأی‌دهندگان و برگزاری انتخابات بود، عملاً سیاهپوستان از حق رأی محروم شده بودند. با تصویب قانون حق رأی در سال ۱۹۶۵دولت فدرال شروع به نظارت بر عملکرد حوزه‌های قضایی کرد که از زمان‌های بسیار دور در این مناطق گروه‌های خاصی از افراد از حضور در پای صندوق‌های رأی و رأی‌گیری‌ها محروم بودند. بدین‌ترتیب آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار بار دیگر امکان یافتند تا در نظام سیاسی نقشی داشته باشند.
اسکیو در سال ۱۹۵۶ با دونا لو هارپر ازدواج کرد. او تنها دو هفته پس از نخستین قرار ملاقاتی که با همسرش داشت از او درخواست ازدواج کرد و پنج ماه بعد آنها با یکدیگر پیوند زناشویی بستند. اینطور که گفته می‌شود این زوج زندگی مشترک بسیار خوبی داشتند واسکیو برخلاف پدرش همواره به همسرش وفادار ماند. آنها دو فرزندخوانده داشتند، یک پسر و یک دختر. وی در تمام دوران زندگیش هرگز سراغ الکل، سیگار و قمار نرفت و هیچ‌وقت بددهنی نکرد.
اسکیو در تاریخ ۱۳ مارس ۲۰۱۴ و در سن ۸۵ سالگی بر اثر عوارض ناشی از سکته مغزی درگذشت.
بلای جان به ترکی استانبولی(BaşBelası) یک سریال در ژانر عاشقانه، کمدی، اکشن و پلیسی محصول سال ۲۰۲۱ ترکیه به کارگردانی مورات اونول و نویسندگی گلسف کاراگوز، زافر اوزر چتینل، احمد اورجون اوکشار و مصراع رمضان دمیرلی است.
قسمت اول آن در ۲۰ ژوئن ۲۰۲۱ منتشر شد. ایرم هلواچی اوغلو و سچکین اوزدمیر نقش‌های اصلی این سریال را ایفا می‌کنند. این سریال در سیزده اپیزود در تاریخ ۱۰ سپتامبر سال ۲۰۲۱ از شبکه آ تی‌وی منتشر شد، به پایان رسید. این سریال در ماه مارس ۲۰۲۲ و نوروز ۱۴۰۱ با دوبله فارسی اختصاصی از پلتفرم نماوا منتشر شد و در ماه مه به پایان رسید.
تصویربرداری سریال در مناطق مختلف استانبول فیلمبرداری شده‌است.
قسمت اول تا هفتم ساعت ۲۰ یکشنبه و از قسمت هشتم تا سیزدهم که پایانی است ساعت ۲۰ روز جمعه پخش شد.
هرگز سست نشو () یک فیلم کمدی صامت کوتاه به کارگردانی فرد سی. نیومیر و سام تیلور است که در سال ۱۹۲۱ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می‌توان به هارولد لوید، میلدرد دیویس، جرج رو، چارلز استیونسون، ویرا وایت، والاس هاو و ویلیام گیلسپی اشاره کرد.
زباله‌شناسی مطالعه زباله‌های سنتی و مدرن و همچنین استفاده از سطل زباله، فشرده‌کننده و انواع مختلف آستر سطل زباله است. به عنوان یک رشته آکادمیک در دانشگاه آریزونا پیشگام شد و مدتها توسط ویلیام راثی هدایت شد. این پروژه در سال ۱۹۷۳ آغاز شد و از ایده دو دانش‌آموز برای یک پروژه کلاس درس ریشه گرفت. منبع اصلی اطلاعات دربارهٔ سرشت و الگوهای در حال دگرگونی در زباله‌های مدرن و در نتیجه جامعه بشری است.
ژرفایابی پژواکی یا عمق‌یابی پژواکی () به کاربرد سونار در فاصله‌یابی گفته می‌شود که معمولاً برای تعیین ژرفای آب (ژرفاسنجی) به‌کار می‌رود. این روش بر پایه عبوردادن امواج صوتی در آب و اندازه‌گیری فاصله زمانی میان انتشار و بازگشت یک پالس صوتی است. زمان پرواز به‌دست‌آمده، همراه با آگاهی از سرعت صوت در آب، امکان تعیین فاصله میان سونار و سوژه را فراهم می‌کند. معمولاً این اطلاعات در اهداف ناوبری یا به‌منظور تعیین عمق در تهیه نقشه‌های دریانوردی به‌کار می‌روند.
سد انحرافی به سدی گفته می‌شود که همه یا بخشی از جریان رودخانه را از مسیر طبیعی خود منحرف می‌کند. سدهای انحرافی معمولاً آب را در مخزن ذخیره نمی‌کنند. به جای آن، آب به یک مسیر یا کانال آب مصنوعی منحرف می‌شود که ممکن است برای آبیاری استفاده شود یا پس از عبور از ژنراتورهای برق آبی به رودخانه بازگردد، به رودخانه دیگری سرازیر شود یا خود به عنوان سدی باشد و مخزن آب زیرزمینی یا آب‌های زیرزمینی یا زهکش جریانی را تشکیل دهد. .
یک سد انحرافی اولیه، سد سد الکفارا مصر باستان در وادی الغراوی است که در حدود بیست و پنج کیلومتری جنوب قاهره قرار داشت. این سازه که در حدود ۲۶۰۰ سال پیش از میلاد برای کنترل سیل ساخته شد، ۱۰۲ متر طول در پایه و ۸۷ متر پهنا داشت. در حالی که هنوز در حال ساخت بود بر اثر سیل ویران شد.Günther Garbrecht: "Wasserspeicher (Talsperren) in der Antike", "Antike Welt", 2nd special edition: "Antiker Wasserbau" (1986), pp.51-64 (52f.)
برداشت آب باران جمع‌آوری و ذخیره باران است، به جای اجازه دادن به روان شدن آن. آب باران از یک سطح سقف‌مانند جمع‌آوری می‌شود و به مخزن، مخزن، گودال عمیق (چاه، شفت یا گمانه)، سفره آب یا مخزن با نفوذ هدایت می‌شود، به طوری که به پایین نفوذ کرده و آب زیرزمینی را بازیابی می‌کند. شبنم و مه را می‌توان با تور یا ابزارهای دیگر نیز جمع‌آوری کرد. برداشت آب باران با برداشت آب توفان متفاوت است زیرا رواناب معمولاً از پشت بام‌ها و سایر سطوح برای ذخیره‌سازی و استفاده دوباره بعدی جمع‌آوری می‌شود. مصارف آن شامل آبیاری باغات، دامداری، آبیاری، مصرف خانگی با تصفیه مناسب و گرمایش خانگی است. آب برداشت‌شده همچنین می‌تواند به ذخیره‌سازی درازمدت یا تغذیه آب زیرزمینی منجر شود.
عبدالحسیم خان (؛ زادهٔ ) بازیکن هاکی روی چمن اهل پاکستان است.
عامر اطلس خان (؛ زادهٔ ) اسکواش‌باز اهل پاکستان است.
عبدالخالق (; – ) دونده سرعت اهل پاکستان بود.
معصومه جنید (؛ زادهٔ ) بازیکن کریکت زن اهل پاکستان است.
بازی‌های دسته جمعی یا ژیمناستیک دسته جمعی شکلی از هنرهای نمایشی یا ژیمناستیک است که در آن تعداد زیادی از ورزشکاران در اجرای بسیار منظمی شرکت می‌کنند که بر پویایی گروهی به جای قدرت فردی تأکید دارد.
قلب‌های ارغوانی یا قلب‌های باشکوه یک فیلم عاشقانه و درام آمریکایی به کارگردانی الیزابت آلن روزینبام محصول کمپانی نتفلیکس است. فیلمنامه بر اساس رمانی به همین نام اثر تس ویکفیلد است. فیلم داستان یک خواننده و ترانه‌سرای مشتاق به نام کیسی و یک تفنگدار دریایی به نام لوک را دنبال می‌کند که هر دو با وجود موانع بسیار عاشق یکدیگر می‌شوند. این فیلم در تاریخ ۲۹ جولای ۲۰۲۲ منتشر شد.
کیسی (کارسون) دختری تیزهوش است که شب‌ها در یک کافه در کالیفرنیا کار می‌کند تا در حالی که رویای خود برای تبدیل شدن به یک خواننده و ترانه‌سرا را دنبال می‌کند، خرج زندگی‌اش را نیز تامین نماید. از طرفی دیگر لوک (گالیتزین) یک کارآموز نیروی دریایی بسیار منظم و جدی است که در شرف اعزام به خارج از کشور برای انجام وظیفه می‌باشد. اما در این میان یک برخورد تصادفی در کافه‌ای که کاسی در آن کار می‌کند، مسیر زندگی هر دو را برای همیشه تغییر داده و…
فیلمبرداری اصلی در اوت ۲۰۲۱ آغاز شد و در اکتبر همان سال به پایان رسید. فیلمبرداری در لس آنجلس، سن دیگو، ریورساید، کالیفرنیا، و آستین، تگزاس انجام شد.
در وب‌سایت جمع‌آوری نقد راتن تومیتوز از بررسی‌های ۱۳ منتقد با میانگین امتیاز ۵ از ۱۰ است. در متاکریتیک، این فیلم بر اساس ۶ منتقد، میانگین وزنی ۳۰ از ۱۰۰ امتیاز را دارد که نشان دهنده «نقدهای نامطلوب» است. یکی از انتقاداتی که به فیلم وارد شد، زبان نژادپرستانه‌ای بود که توسط شخصیت‌های داستان استفاده می‌شد، که بعداً کارسون توضیح داد که بخشی از توسعه شخصیت است و نه دیدگاهی که توسط روایت ترویج می‌شود.
جرج رو (؛ – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۸ میلادی فعالیت می‌کرد.
تام کرنی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال فولام، باشگاه فوتبال بلکبرن روورز، باشگاه فوتبال هال سیتی، و باشگاه فوتبال لیدز یونایتد اشاره کرد.
کرنی از طریق پدر اسکاتلندی خود واجد شرایط بازی برای تیم ملی فوتبال اسکاتلند است. او همچنین واجد شرایط بازی برای تیم ملی فوتبال انگلیس بود و جورج بواتنگ، کاپیتان هال سیتی، کرنی را به عنوان یک «دارایی بزرگ برای تیم ملی انگلیس» توصیف کرد. با این حال، او گفت که وفاداری او متعلق به اسکاتلند است، حتی اگر انگلیس به او نزدیک شود.
کرنی برای اولین بار در سپتامبر ۲۰۰۹ به تیم ملی فوتبال زیر ۱۹ سال اسکاتلند دعوت شد. او اولین بازی خود را در ۹ سپتامبر ۲۰۰۹ انجام داد و ۵۰ دقیقه مقابل تیم ملی فوتبال زیر ۱۹ سال ایسلند بازی کرد. برای تیم زیر ۱۹ سال اسکاتلند، کرنی دو بار به میدان رفت.
سپس، در ۱۱ اوت ۲۰۱۰، کرنی برای اولین بار به تیم زیر ۲۱ سال اسکاتلند دعوت شد.او اولین بازی خود را برای تیمش، مقابل تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال سوئد در ۱۱ اوت ۲۰۱۰ انجام داد.سپس کرنی اولین گل ملی خود در رده زیر ۲۱ سال را در ۱۰ اوت ۲۰۱۱ در پیروزی ۳–۱ مقابل زیر ۲۱ سال نروژ به ثمر رساند. کرنی در مجموع ۶ بار در این رده برای اسکاتلند بازی کرد.
کرنی اولین دعوت خود را از تیم ملی فوتبال اسکاتلند در مارس ۲۰۱۷ به‌دست‌آورد. پس از اولین دعوت خود از سمت بزرگسالان، کایرنی گفت که می‌خواهد خود را در تیم ملی تثبیت کند. او اولین بازی ملی خود را در تساوی ۱–۱ با تیم ملی فوتبال کانادا در یک بازی دوستانه انجام داد. دومین بازی او در سال ۲۰۱۸ در یک بازی دوستانه دیگر، این بار مقابل تیم ملی فوتبال کاستاریکا بود.
تیم ریم (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایالات متحده آمریکا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال فولام، باشگاه فوتبال نیویورک رد بولز، باشگاه فوتبال بولتون واندررز، و شیکاگو فایر اشاره کرد.
در ژانویه ۲۰۱۲، ریم با معشوقه دوران کودکی خود، کریستن ساپینزا، که او نیز یک بازیکن فوتبال است، ازدواج کرد. ریم بیست و چهار ساعت پس از ازدواج، ماه عسل خود را که در تاهیتی برنامه‌ریزی شده بود لغو کرد تا به بولتون واندررز ملحق شود. ریم بعداً در مصاحبه با بولتون نیوز اظهار داشت که هنوز اعتقاد دارد انتخاب درستی در لغو ماه عسل خود داشته‌است.
چارلز استیونسون (؛ – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود.
دردسرهای شیرین مجموعه تلویزیونی است به کارگردانی سهیل موفق و تهیه کنندگی سیدعلی اکبر محمودی مهریزی که در عید نوروز ١۴٠١ از شبکه پنج پخش شد.
سریال دردسرهای شیرین به کارگردانی سهیل موفق در زندگی زوج جوانی است که در طول زندگی مشترک شان با چالش هایی مواجه می شوند و اتفاقات عجیب و غریبی برای آنها رخ می‌دهد
که گاه زمین می‌خورند و بلند می‌شوند اما کسی نمی داند که سرنوشت برای آنها چه چیزی رقم زده است
همه‌پرسی الحاق اتریش به آلمان یک همه‌پرسی در روز ۱۰ آوریل سال ۱۹۳۸ بود که آنشلوس، انضمام اتریش به آلمان را به رای مردم اتریش گذاشت. همزمان همه‌پرسی مشابهی بر سر همین موضوع در آلمان برگزار گردید. سؤالی که مردم اتریش می‌بایست به آن جواب می‌دادند به این قرار بود: «آیا شما با اتحاد مجدد اتریش با رایش آلمان که در ۱۳ مارس اجرایی شد، موافق هستید و آیا شما به فهرست (رایشس‌تاگ) پیشوای ما رای می‌دهید؟» انضمام اتریش به آلمان با رای مثبت ۹۹٫۰۷ درصدی با مشارکت ۹۹٫۵۹ درصدی واجدین شرایط، در این همه‌پرسی به تأیید رسید.
سعید خدیری (زادهٔ ۱۳۱۶) موسیقی‌دان، نوازندهٔ پیانو، آهنگساز و پداگوژیست موسیقی اهل ایران است. او بنیانگذار رشتهٔ آموزش موسیقی دانشکدهٔ علوم تربیتی دانشگاه تهران، بنیانگذار مدرسهٔ هنر و ادبیات صدا و سیما و نخستین موسیقی‌دانی است که مِتد آموزش موسیقی اُرف را برای آموزش موسیقی به کودکان در ایران مطرح کرد. از او با عنوان «پدر آموزش موسیقی به کودکان و نوجوانان در ایران به روش آکادمیک» یاد کرده‌اند.
سعید خدیری در سال ۱۳۱۶ متولد شد. پدرش پیانو می‌نواخت و از شاگردان مرتضی محجوبی بود. مادرش نیز با نواختن ساز تار آشنایی داشت. سعید خدیری از خردسالی تحت تأثیر صدای ساز پدر و مادر به موسیقی و پیانو علاقه‌مند شد. سه برادر او نیز نوازندگی می‌کردند. یک برادر، ویلن و ماندولین، یک برادر، آکوردئون و برادرِ دیگر سازدهنی می‌نواخت. هنرمندان سرشناسی مانند قمرالملوک وزیری، ملوک ضرابی، روح‌انگیز، مرتضی محجوبی و رضا محجوبی به خانهٔ آن‌ها رفت‌وآمد داشتند.
سعید خدیری که به موسیقی کلاسیک گرایش بیشتری داشت از کلاس هفتم به هنرستان عالی موسیقی تهران وارد شد و در سال ۱۳۳۲ از این هنرستان در رشتهٔ نوازندگی پیانو فارغ‌التحصیل شد. پس از آن به مدت ۲ سال به عنوان معلم موسیقی در دبستان، به آموزش موسیقی کودکان مشغول شد. او در این مدت به ضعفِ برنامهٔ آموزشی موسیقی در دبستان که بیشتر به تئوری و سرود می‌پرداخت، پی برد. به همین دلیل تصمیم گرفت تا با تحصیل در یکی از کشورهای اروپایی، آموزش اصولی موسیقی کودکان را بیاموزد. سعید خدیری کشور آلمان را برای ادامهٔ تحصیل برگزید و به دانشگاه هایدلبرگ راه یافت. او همزمان با تحصیل در رشتهٔ آموزش موسیقی به کودکان و نوازندگی پیانو، به تحصیل رشتهٔ آموزش و پرورش و رشتهٔ روانشناسی کودکان و نوجوانان پرداخت و در سال ۱۳۴۲ مدرک دکترای آموزش موسیقی خود را از دانشگاه هایدلبرگ دریافت کرد.
سعید خدیری بلافاصله پس از پایان تحصیلاتش در سال ۱۳۴۲ به ایران بازگشت. در همین زمان با سیمین رجالی ازدواج کرد و پس از آن همکاری خود را به عنوان مشاور با هنرستان عالی موسیقی و هنرستان موسیقی ملی آغاز کرد. او در همین سال به عنوان سردبیر مجلهٔ موزیک ایران نیز منصوب شد و به مدت ۳ سال سردبیر این مجله بود. مدتی بعد با منوچهر افضل که رئیس دانشکدهٔ علوم تربیتی دانشگاه تهران بود آشنا شد و با موافقت وی، در سال ۱۳۴۶ دپارتمان آموزش موسیقی را در این دانشکده تأسیس کرد. سعید خدیری درس‌های مختلف این رشته را خود به دانشجویان تدریس می‌کرد. او پس از مدتی نوشتن کتابِ ۳ جلدی "ترانه‌هایی از چهار گوشهٔ جهان" را آغاز کرد. این کتاب‌ها برای آموزش موسیقی در کودکستان، دبستان و دبیرستان طراحی و منتشر شد.
خدیری حدود سال‌های ۴۷ – ۱۳۴۶ متد آموزش موسیقی کارل ارف را برای آموزش موسیقی به کودکان در ایران مطرح کرد. در سال ۱۳۴۸ به پیشنهاد رضا قطبی رئیس سازمان رادیو تلویزیون ملی ایران، همکاری خود را با این سازمان در جهت گسترش آموزش موسیقی به کودکان آغاز کرد. او در این زمان کارگاه موسیقی کودکان و نوجوان (مدرسهٔ هنر و ادبیات) را در صدا و سیما تأسیس کرد و به همراه چند معلم موسیقی که از شاگردانش بودند، آموزش موسیقی را با ۱۸ شاگرد آغاز کرد. سعید خدیری در سال ۱۳۵۰ به فکر افزودن سازهای ایرانی به متد ارف افتاد. او برای آموزش سازهای ایرانی به کودکان، از هنرمندانی نظیر غلامحسین بیگجه‌خانی، احد بهجت، محمد اخوان، حامد یزدانی و ... بهره می‌گرفت. پس از مدتی خدیری به فکر استفاده از سازهای محلی نیز افتاد که در این زمینه نیز هنرمندانی مانند علی سلیمی مشغول آموزش به کودکان شدند. به این ترتیب متد ارف همراه با سازهای محلی و دستگاهی ایران شکل و شمایل ایرانی‌تر پیدا کرد.
تعداد هنرجویان، مدرسان و شعبه‌های کارگاه‌های موسیقی کودکان و نوجوانان تا پیش از انقلاب ۱۳۵۷ ایران، به حدود ۳۰۰۰ شاگرد، ۱۷۵ معلم و یازده شعبه در شهرهای مختلف ایران رسید. در این مراکز، موسیقی و سازهای ایرانی، سازهای بومی، تئوری موسیقی، سازهای ارکسترسمفونیک، آواز و آواز جمعی تدریس می‌شد. در این کارگاه‌ها، بخشی برای آموزش موسیقی به والدین کودکان و نوجوانان نیز در نظر گرفته شده بود. از اجراهای مختلف هنرجویان این کلاس‌ها، حدود ۳۰۰ برنامه در سازمان رادیو تلویزیون ملی ایران تهیه و ضبط شد که روزهای جمعه از تلویزیون پخش می‌شد.
سعید خدیری از طریق رئیس دانشگاه تهران به عنوان معلم موسیقی در مدرسهٔ اختصاصی دربار نیز به تدریس پرداخت. لیلا پهلوی، رضا پهلوی و فرحناز پهلوی از جمله شاگردان او در این مدرسه بودند. کتاب‌های "راهنمای تدریس پیانو"، "موسیقی و تعلیم و تربیت" و "تاریخچه و" "فلسفهٔ آموزش موسیقی" از دیگر آثار سعید خدیری هستند. او در سال ۱۳۵۸ به آمریکا مهاجرت کرد و در این کشور به آموزش موسیقی مشغول شد.
آن طرف حصار () یک فیلم کمدی صامت کوتاه به کارگردانی هارولد لوید و جی. فارل مک‌دانلد است که در سال ۱۹۱۷ منتشر شد.
مارگارت جاسلین (؛ – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود.
مسافران مجموعهٔ تلویزیونی اپیزودی است به کارگردانی سیروس حسن‌پور و احمد معظمی و تهیه‌کنندگی پرویز امیری که از ۱۴ فروردین ۱۴۰۱ به مناسبت ماه رمضان از شبکهٔ پنج پخش شد.
مجموعه مسافران شهر نگاهی ویژه به رزمندگان دوران ۸ سال جنگ ایران و عراق دارد و به صورت اپیزودی طراحی شده‌است. هر اپیزود حول یک شخصیت اصلی و با داستانی متفاوت در چند قسمت طراحی شده که البته یک خط داستانی مشترک، همه اپیزودها را به هم مرتبط کرده‌است.
اپیزود اول: به کارگردانی: سیروس حسن‌پور
اپیزود دوم: به کارگردانی: سیروس حسن‌پور
اپیزود سوم «قصهٔ ابراهیم»: به کارگردانی: احمد معظمی
اپیزود چهارم «خسیس»: به کارگردانی: سیروس حسن‌پور
زرمهر پسر سوفرای سردار ساسانی است. وی از تخمهٔ کارن (قارن) و مسقط‌الرأس او بلوک اردشیر خوره در پارس بود. زرمهر حکمران ایالت سکستان (سیستان) بود و لقب هزایت (هزاررفت) داشت. وی از مقتدرترین نجبای ایران در اواخر قرن پنجم میلادی است جوانی بی‌آزار و زرمهرنام که از نام او بد پدر شادکام.
https://dehkhoda.ut.ac.ir/fa/dictionary?DictionarySearch%5Bword%5D=%D8%B2%D8%B1%D9%85%D9%87%D8%B1&DictionarySearch%5Bdefinition%5D=%D8%B2%D8%B1%D9%85%D9%87%D8%B1
بنابر شاهنامه فردوسی، در دوران کودکی قباد ساسانی عده‌ای از بزرگان ایران به سوفرای پیشنهاد پادشاهی می‌دهند، با وجود خردسالی قباد و اقبال ایرانیان به سوفرای برای شاهی سوفرای نمی‌پذیرد، اما پس از بزرگ‌شدن قباد، به دلیل بدگویی بدخواهان دستور قتل سوفرای را می‌دهد. قتل سوفرای به شورش و ناآرامی می‌انجامد و تا دستگیری قباد ادامه می‌یابد. قباد را بسته و به زرمهر پسر سوفرای می‌دهند تا انتقام پدر را بستاند اما زرمهر او را می‌بخشد زیرا کسی را جز او مناسب شاهی نمی‌دید و با مهر به قباد نگاه می‌کرد. این گفتار دو بار در شاهنامه آمده یک بار مفصل و یک بار به صورت خلاصه آمده است.شاهنامه فردوسی، تصحیح جلال خالقی مطلق، انتشارات سخن، جلد دوم،صفحه ۸۶۶
اریک هوفر (; – ) نویسنده، فیلسوف، و روان‌شناس اهل ایالات متحده آمریکا بود.