moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
امروزه، زنان تقریباً نیمی از نیروی کار کشاورزی را تشکیل می‌دهند، اگرچه در بسیاری از مناطق روستایی هنوز در حاشیه هستند. به کمک‌های زنان به زراعت در افغانستان اغلب کم توجهی می‌شود. زنان سهم بالایی در تولید تریاک، دام و محصولات لبنی دارند، اما به ندرت پول دریافت می‌کنند. با این حال، مشارکت زنان در کشاورزی اغلب «نه تنها برای تضمین افزایش تولید کشاورزی، بلکه برای بهبود امنیت غذایی و تغذیه» انگاشته می‌شود. زنان «نیروی ثبات در جوامع خود هستند». آنها همچنین به عنوان عوامل تغییر در خانواده‌هایشان دیده می‌شوند.
زنان در سال‌های اخیر در سازمان دهی اتحادیه‌های دهکده‌های کوچک در افغانستان نقش اساسی داشته‌اند. کار زنان با اتحادیه‌های کشاورزی نیز موقعیت آنها را در مناطقی که در آن زندگی می‌کنند بالا برده‌ است، به طوری که آنها دیگر فقط به عنوان همسر و مادر شناخته نمی‌شوند، بلکه به خاطر نقش شان در اتحادیه شناخته می‌شوند. علاوه بر این، زنان کمک کرده‌اند تا انواع جدیدی از محصولات را به کشاورزی منطقه معرفی کنند، مانند کلم، گل کلم، گوجه فرنگی و لوبیا که در بازار رقابت بهتری دارند.
در پروان-باستان، زنان این فرصت را پیدا کرده‌اند که در تولید بذر مشارکت داشته باشند و «تشکیلات بذری روستایی» را ایجاد کرده‌اند. در خارج از کابل، برنامه‌های آموزشی دهقانان برای زنان از سال ۲۰۰۹ آغاز شده‌است. این برنامه‌ها به زنان اجازه می‌دهد تا پول خود را به دست آورند و به استقلال مالی دست یابند.
سازمان‌های غیردولتی (NGO) مانند مشارکت جهانی برای افغانستان (GPFA)، به زنان کمک کرده‌اند تا در کشاورزی بیشتر مشارکت کنند. چنین ابتکاراتی به احیای باغ‌ها، احداث سردخانه‌ها و تأمین محصولات و منابع آنها کمک کرده‌است. برنامه دیگری که به زنان در تجارت کشاورزی کمک کرده‌است، برنامه همبستگی ملی (NSP) است که آن را وزارت احیا و انکشاف دهات افغانستان در سال ۲۰۰۳ تهیه کرده است. NSP منابع کشاورزی را در اختیار زنان قرار می‌دهد که ممکن است شامل کمک هزینه برای پرورش طیور، معافیت‌های مالیاتی و بازاریابی برای مشاغل آنها باشد.
برخی از زنان افغان در فروش محصولات خود به علت جنسیت خود با مشکل مواجه هستند. یک زن از ولایت بغلان تجربه خود را چنین تعریف می‌کند: «وقتی با دکانداران روبرو می‌شوم که در مورد فروش میوه‌هایم صحبت می‌کنم و آنها به من می‌گویند برو و مردی از خانواده خود را بفرست؛ تو که زن هستی، واقعاً من را عصبانی می‌کند.»
مدخل (به انگلیسی: Preamble) یک بیانیهٔ مقدماتی و بیانی در یک سند است که هدف سند و فلسفهٔ زیربنایی آن را توضیح می‌دهد. هنگامی که در پاراگراف‌های آغازین یک اساسنامه اعمال می‌شود، ممکن است حقایق تاریخی مربوط به موضوع اساسنامه را بازگو کند. مدخل از عنوان طولانی یا فرمول مصوب یک قانون، متمایز است.
در رویهٔ پارلمانی با استفاده از قوانین نظم رابرت، یک مدخل شامل بندهای «در حالیکه» قبل از بندهای حل و فصل در قطعنامه (دادخواست کتبی رسمی) قرار می‌گیرد. با این حال، قرار دادن مدخل در قطعنامه‌ها الزامی نیست. طبق قوانین نظم رابرت، گنجاندن چنین اطلاعاتی ممکن است در تصویب قطعنامه مفید نباشد.
حمیده اصیل با نام هنری رُخشانه (زادهٔ حدود ۱۹۴۰–۲۰ دسامبر ۲۰۲۰) خواننده اهل افغانستان بود. از او به عنوان یکی از نخستین خوانندگان زن افغانستان نام برده می‌شود. رخشانه در دهه‌های ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰ شهرت یافت.
رخشانه با نام اصلی حمیده در کابل متولد شد. او دختر اصیل خان وزیری، یک ژنرال چهار ستاره در ارتش افغانستان بود. او عضو قبیلهٔ وزیر از قبایل پشتون بود. خانواده آن‌ها اصالتاً اهل بخش‌های جنوبی افغانستان بود که بعدها به کابل مهاجرت کردند. او به عنوان اولین زن افغان شناخته می‌شود که چادر را برای دنبال کردن شغل خود کنار گذاشت. او برای خانوادهٔ سلطنتی، افراد مشهور (به عنوان مثال شاه ایران، گاندی، لنس آرمسترانگ) و چند فیلم خوانندگی کرد.
در اوج محبوبیت او در دهه‌های ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰، پوسترهای رخشانه به‌طور گسترده در کابل توزیع می‌شد و عکس‌های او بر روی جلدهای بیشماری از تقویم‌ها و مجلات بود. او نسبت به خوانندگان دیگر پرطرفدار بود، چرا که او دو زبانه بود و می‌توانست صدایش را به بخش بزرگتری از جامعه افغانستان برساند. او در سال ۲۰۰۸ پس از سالها با بی‌بی‌سی لندن مصاحبه کرد و اجازه داد تا عکس‌های او در یک روزنامه چاپ شوند.
رخشانه همراه با خانواده اش در دهه ۱۳۶۰ از افغانستان به آمریکا مهاجرت کرد و فعالیت موسیقی و فرهنگی را کنار گذاشت. او پیش از مرگش در سیمی ولی، کالیفرنیا اقامت داشت. او در ۲۰ دسامبر ۲۰۲۰ درگذشت.
او به پشتو، زبان مادریش و زبان دری ترانه می‌خواند. نخستین ترانهٔ او «"ای دلستانم، آرام جانم، بشنو دمی آه و فغانم"» بود که از رادیو کابل پخش شد. بعدها ترانهٔ «چشم سیاه داری قربانت شوم من» را خواند که نه تنها در افغانستان، بلکه در ایران و تاجیکستان نیز معروف شد. احمد ظاهر بعدها این آهنگ را بازخوانی کرد.
جین دوان کرک‌پاتریک (نام خانوادگی پیش از ازدواج جردن؛ زادهٔ ۱۹ نوامبر ۱۹۲۶درگذشتهٔ ۷ دسامبر ۲۰۰۶) دیپلمات و دانشمند علوم سیاسی آمریکایی بود که نقش مهمی در سیاست خارجی دولت رونالد ریگان ایفا کرد. او یک ضد کمونیست سرسخت بود. او یک دموکرات قدیمی بود که به یک نومحافظه‌کار تبدیل شد و در سال ۱۹۸۵ به حزب جمهوری‌خواه پیوست. پس از خدمت به عنوان مشاور سیاست خارجی رونالد ریگان در مبارزات انتخاباتی او در سال ۱۹۸۰، او تبدیل به نخستین زنی شد که به عنوان سفیر ایالات متحده امریکا در سازمان ملل متحد خدمت کرد.
او به خاطر «دکترین کرک‌پاتریک» شهرت داشت؛ دکترینی که از رژیم‌های اقتدارگرا در سراسر جهان در صورت همراهی با اهداف واشینگتن حمایت می‌کرد. او معتقد بود که می‌توان آن‌ها را با الگو به دموکراسی هدایت کرد؛ او نوشته‌است: «حکومت‌های اقتدارگرای عرفی کمتر از حکومت‌های خودکامهٔ انقلابی سرکوبگر هستند». او در طی جنگ فالکلند، در حالی که رئیس‌جمهور ریگان از مارگارت تاچر حمایت می‌کرد، از دولت آرژانتین جانبداری می‌کرد.
کرک پاتریک در کابینه ریگان در شورای امنیت ملی، هیئت مشورتی اطلاعات خارجی، هیئت بازنگری سیاست دفاعی و هم‌چنین به عنوان ریاست کمیسیون وزارت دفاع در مورد ایمنی خرابی و کاهش خطر سامانه فرماندهی و کنترل هسته‌ای خدمت کرد. او پس از ترک خدمت دولتی در سال ۱۹۸۵، ستون‌نویس یک روزنامه سندیکایی شد و متخصص در تحلیل فعالیت‌های سازمان ملل بود.
او با مقایسه رژیم‌های اقتدارگرا با تمامیت‌خواه گفته‌است:
«رژیم‌های اقتدارگرا واقعاً به‌طور معمول اقتصاد دستوری ندارند. رژیم‌های اقتدارگرا معمولاً نوعی اقتصاد سنتی با مالکیت خصوصی دارند. حکومت آلمان نازی مالکیت را به بخش خصوصی واگذار کرد، اما دولت کنترل اقتصاد را به دست گرفت. کنترل از مالکیت جدا بود، اما واقعاً یک اقتصاد دستوری بود؛ زیرا توسط دولت کنترل می‌شد. اقتصاد دستوری ویژگی یک دولت تمامیت‌خواه است.»
وی در توضیح سرخوردگی و ناامیدی خود از سازمان‌های بین‌المللی به ویژه سازمان ملل متحد گفته‌است:
«وقتی رفتار کشورهای سازمان ملل (از جمله خودمان) را تماشا کردم، هیچ زمینهٔ معقولی پیدا نکردم که انتظار داشته باشم هر یک از آن دولت‌ها به‌طور دائم از منافع ملی خود برای منافع یک کشور دیگر فراتر رود.»
«من نتیجه می‌گیرم که این یک اشتباه اساسی است که فکر کنیم رستگاری، عدالت یا حسن رفتار صرفاً از طریق نهادهای انسانی حاصل می‌شود.»
«دموکراسی نه تنها مستلزم برابری است، بلکه به یک اعتقاد تزلزل ناپذیر به ارزش هر فرد که برابر است، نیاز دارد. تجربه متقابل فرهنگی نه تنها به ما می‌آموزد که مردم باورهای متفاوتی دارند، بلکه به ما می‌آموزد که مردم به دنبال معنا هستند و خود را به نوعی به عنوان اعضای کیهانی که توسط خدا اداره می‌شود، درک می‌کنند.»
او در مورد سوسیالیسم گفته‌است:
«من هر چه می‌توانستم به زبان انگلیسی یا فرانسوی در مورد سوسیالیست‌های ایدئالیست، سوسیالیسم علمی، سوسیال دموکرات‌های آلمان و سوسیالیست‌های انقلابی خوانده‌ام؛ من به این نتیجه رسیدم که تقریباً همهٔ آن‌ها، از جمله پدربزرگم، در تلاش برای تغییر ماهیت و طبیعت انسان بودند. هرچه بیشتر به آن می‌اندیشیدم، بیشتر به این نتیجه می‌رسیدم که این تلاش موفقیت‌آمیز نیست؛ بنابراین توجهم را بیشتر و بیشتر به فلسفه سیاسی و کمتر و کمتر به فعالیت سوسیالیستی از هر نوعی معطوف کردم.»
رؤیا رحمانی (زاده مه ۱۹۷۸) یک دیپلمات افغان است که به عنوان اولین سفیر زن افغانستان در ایالات متحده آمریکا و سفیر آکردیته در مکزیک، آرژانتین، کلمبیا و جمهوری دومینیکن از دسامبر ۲۰۱۸ تا ژوئیه ۲۰۲۱ خدمت کرده‌است. او از سال ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۸ به عنوان اولین سفیر زن افغانستان در اندونزی، اولین سفیر در انجمن کشورهای جنوب شرق آسیا و سفیر آکردیته در سنگاپور خدمت کرد. او پیش از این در وزارت معارف افغانستان به عنوان مشاور برنامه‌ریزی و ارزیابی کار می‌کرد. او بعداً به وزارت امور خارجه افغانستان پیوست، ابتدا به عنوان مشاور ارشد معاون وزیر امور خارجه، سپس به عنوان مدیر کل ابتکارات همکاری منطقه ای منصوب شد. قبل از ورود به دولت، او برای چندین سازمان غیرانتفاعی کار می‌کرد که عمدتاً بر حقوق زنان و آموزش فعالیت داشتند. او مدرک لیسانس مهندسی نرم‌افزار را از دانشگاه مک گیل در سال ۲۰۰۳ و مدرک کارشناسی ارشد در مدیریت دولتی و حقوق بین‌الملل را در دانشگاه کلمبیا به سال ۲۰۰۹ دریافت کرد. رحمانی متأهل و دارای یک دختر است که به سال ۱۳۹۳ شمسی به دنیا آمده‌است. دین او اسلام است.
رحمانی در سال ۱۹۷۸ در کابل به دنیا آمد، یک سال قبل از حمله نیروهای شوروی به افغانستان. پس از خروج شوروی در سال ۱۹۸۹, کشور افغانستان وارد جنگ داخلی شد. به دلیل اصابت موشک‌ها به شهر، مدرسه او برای ماه‌ها تعطیل بود. در سال ۱۹۹۳، خانواده او به پاکستان مهاجرت کردند. او در خاطراتش از این دوران می‌نویسد: «از دهه ۹۰، قحطی و خشکسالی بود، و در طول جنگ داخلی ۱۹۹۲–۱۹۹۶، ما به معنای واقعی کلمه از خانه‌هایمان رانده شدیم. یادم می‌آید خانواده‌مان همدیگر را در آغوش می‌گرفتند و فکر می‌کردند این آخرین شب زندگی ما خواهد بود.»
زمانی که در پیشاور بود، به مدرسه‌ای رفت که توسط عربستان سعودی برای پناهندگان تأمین می‌شد، و بعداً به خاطر می‌آورد که به دلیل ازدحام بیش از حد، یک سال تحصیلی کامل در پشت بام درس خوانده‌است. رحمانی در مورد تجربیات خود گفت: «به عنوان یک زن افغان، خیلی زود، مانند بقیه همگروهانم، یادگرفتیم که باید تلاش کنی تا از آنچه که داری بهترین بهره را ببری.» رحمانی در سال ۱۹۹۸ به کابل بازگشت، اما به‌توجه به اجبار طالبان، به جای پوشیدن برقع، از ترک خانه خودداری کرد. او در سال ۱۹۹۹ بورسیه ای از خدمات دانشگاه جهانی کانادا دریافت کرد و به دانشگاه مک گیل رفت و در آنجا مدرک لیسانس خود را در رشته مهندسی نرم‌افزار دریافت کرد. رحمانی پس از فارغ‌التحصیلی در سال ۲۰۰۴ به افغانستان بازگشت و برای سازمان‌های غیرانتفاعی مختلفی کار کرد و در نهایت تصمیم گرفت تمرکز شغلی خود را تغییر دهد و به تحصیل بازگردد. او در سال ۲۰۰۹ مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته مدیریت دولتی و حقوق بین‌الملل در دانشگاه کلمبیا در نیویورک دریافت کرد. او یک کارشناس در برنامه فولبرایتشناخته می‌شود.
رحمانی پس از فارغ‌التحصیلی با مدرک لیسانس خود در سال ۲۰۰۴، به افغانستان بازگشت و برای چندین سازمان غیرانتفاعی کانادایی با تمرکز بر حقوق بشر، توانمندسازی زنان و آموزش کار کرد. او همچنین به‌عنوان کارشناس موضوعی با مرکز آموزش نیروهای مشترک ناتو، و مشاور وزارت آموزش و پرورش نیویورک، مشاور دبیرخانه سازمان ملل متحد در نیویورک، مشاور وزارت تجارت و امور بین‌الملل کانادا کارهایی را عهده‌دار شد. در این مدت رحمانی روی سند ازدواج در افغانستان کار کرد که حقوق عادلانه را برای خانواده تضمین می‌کرد و به جمع‌آوری داده‌ها در سطح ملی کمک می‌کرد. او در سال ۲۰۰۷ جایزه بهترین فعال حقوق بشر را از کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان به خاطر کارش بر روی این سند دریافت کرد.
رحمانی ابتدا در وزارت معارف و سپس به عنوان مشاور ارشد معاون وزیر امور خارجه در سال ۲۰۱۱ به دولت افغانستان پیوست. وی از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۶ به عنوان مدیر کل همکاری‌های منطقه ای وزارت امور خارجه افغانستان شروع به فعالیت کرد. در این پست، او ابتکارات همکاری منطقه‌ای مهمی مانند فرایند قلب آسیا-استانبول را آغاز و ترویج کرد.
از ژوئن ۲۰۱۶ تا دسامبر ۲۰۱۸، رحمانی به عنوان اولین سفیر زن افغانستان در اندونزی، سفیر غیر مقیم در سنگاپور، و اولین سفیر در انجمن کشورهای جنوب شرق آسیا خدمت کرد. او دومین زنی بود که توسط رئیس‌جمهور اشرف غنی به عنوان سفیر منصوب شد. این انتصاب بابت شعار اشرف غنی در خصوص قول انتخاباتی او برای پست‌های بیشتر به زنان صورت گرفت. او گفت که زنان مسلمان می‌توانند روایتی از یک «مسلمان پویا» باشند و ثابت کنند که دین اسلام یک نیروی ثابت نیست.
در ۱۴ دسامبر ۲۰۱۸، رحمانی از سوی رئیس‌جمهور غنی به عنوان سفیر در ایالات متحده منصوب شد که اولین زنی بود که این سمت را به دست آورد. او درست زمانی که رئیس‌جمهور ترامپ اعلام کرد قصد دارد نیروهایش را از کشور افغانستان خارج کند، این سمت را بر عهده گرفت. او گفت: «با زنان مانند یک اقلیت رفتار شده‌است، اما آنها اقلیت نیستند. زنان و جوانان با هم در واقع اکثریت هستند و حاضر نیستند از حقوق خود چشم پوشی کنند. آنها حاضر نیستند حقوق انسانی خود را زیر پا بگذارند و به روزگار گذشته بازگردند.» او جایگزین حمدالله محب شد که سه ماه پیش از آن استعفا داده بود تا مشاور امنیت ملی شود. رحمانی همچنین به عنوان سفیر غیر مقیم افغانستان در مکزیک، آرژانتین، کلمبیا و جمهوری دومینیکن خدمت کرد.
رحمانی چندین سال را در سازمان‌های غیرانتفاعی که بر حقوق زنان و آموزش متمرکز بودند کار کرد. در این زمان، کار او به ویژه بر اصلاح قانون خانواده در زمینه مسلمانان متمرکز بود. او ضمن خدمت به عنوان سفیر در اندونزی، در افتتاحیه کنگره علمای زن اندونزی نیز شرکت کرد. پس از سفیر شدن در ایالات متحده، او به دفاع از حقوق زنان، به ویژه نقش زنان در روند صلح ادامه داد. او به‌طور مداوم این گفته را که یک توافق صلح که نیمی از جمعیت را نادیده می‌گیرد، کارساز نخواهد بود، در مجالس متفاوتی می‌گوید. او استدلال می‌کند که نقش اساسی زنان در روند صلح باعث می‌شود که حقوق زنان نه تنها یک موضوع اخلاقی، بلکه یک موضوع امنیت ملی باشد.
رحمانی در ماه می ۲۰۱۹ پس از اینکه زلمی خلیل زاد سفیر آمریکا در گفتگوهای مستقیم با طالبان شرکت کرد، از دولت ترامپ انتقاد کرد و گفت: «آنها دولت ما نیستند، آنها نمایندگان ما نیستند» او تأکید کرد که خواهان پایان دادن به این مذاکرات است. مجله تایم از رحمانی به عنوان «یک مدافع سرسخت صلح در شرایط افغانستان» یاد کرد. او بارها در مورد نیاز طالبان به تعامل مستقیم با جامعه و دولت افغانستان در صورت تبدیل شدن به بخشی از آن صحبت کرده‌است. به گفته رحمانی، «اگر طالبان خواهان صلح هستند، باید با دولت بنشینند.»
آژانس خبری پژواک با انتشار یک سلسله گزارش‌های رسانه ای، اتهاماتی را علیه رحمانی از جمله در مورد پروژه ساختمانی در سفارت دی سی منتشر کرده‌است. وزارت امور خارجه افغانستان با پرداختن به اتهامات خاص پژواک، ادعای آنان را به‌طور کامل رد کرد.
رحمانی با انتشار مقاله ای از طریق پلتفرم رسانه ای افغانستان ۸ صبح، این اتهامات را رد کرد و خواستار تحقیقات کامل شد. او در این مقاله گفت که گزارش پژواک مغرضانه است، نتیجه‌گیری آنها با اسنادی که منتشر کرده بودند در تضاد با هم هستند و برای تخریب شخص او به دلیل زن بودن منتشر شده‌است. او همچنین مدعی شد که حملات مکرر بی اساس از سوی خبرگزاری‌های محلی را تحمل می‌کند.
دوک‌نشین آراگوی () یک شاهزاده‌نشین مهم در دوران قرون وسطایی و امروزی اولیه در گرجستان، در منطقهٔ راهبردی رود آراگوی و کوهپایه‌های قله‌های قفقاز بزرگ بود که از سال ۱۳۸۰ تا سال ۱۷۴۷ که به پادشاهی سلطنتی گرجستان محلق شد، اریستاوی‌ها بر آن فرمانروایی می‌کردند.
راجر بلک کمدین توهین‌کننده، بازیگر، صداپیشه، انیماتور، نویسنده و تهیه‌کننده اهل آمریکاست که به خاطر شخصیت یوکوی دلقک معروف است.
او همچنین برای اجرا در کنار وکو اگویین در نمایش لعنتی! شناخته می‌شود. اگویین و بلک در کنار هم انیمیشن کمدی بریکلبری را تولید کردند که از ۲۵ سپتامبر ۲۰۱۲ از کمدی سنترال پخش شد. این سریال در ژانویه ۲۰۱۵ کنسل شد و در آوریل همان سال به پایان رسید.
در سال ۲۰۱۸ بلک و اگویین برای شبکه اینترنتی نتفلیکس انیمیشن بزرگسالانه اداره پلیس پارادایس را تولید کردند.
حجاب امتیاز علی (۱۹۰۸–۱۹۹۹) نویسنده، ویراستار و روزنامه‌نگار پاکستانی بود. او نامی شناخته شده در ادبیات اردو و از پیشگامان رمانتیسم در زبان اردو است. او همچنین به عنوان اولین خلبان مسلمان پس از دریافت گواهینامه خلبانی رسمی خود در سال ۱۹۳۶ از امتیازات او به حساب می‌آید.
حجاب در حیدرآباد هند و به سال ۱۹۰۸ میلادی به دنیا آمد. او از یک خانواده اشرافی از ایالت شاهزاده حیدرآباد دکن بود. نام او «حجاب» نامی با اهمیت در ادبیات اردو است. او نوشتن را از سنین کودکی شروع کرد. یکی از شناخته‌شده‌ترین آثار او «Meri Natamam Mohabbat» است که یکی از بهترین داستان‌های عاشقانه نوشته شده در ادبیات اردو محسوب می‌شود. او این داستان را در سن دوازده سالگی نوشته‌است.
در دهه ۱۹۳۰، حجاب با امتیاز علی تاج، نویسنده و روزنامه‌نگار مشهوری که برای بسیاری از فیلم‌ها، نمایش‌ها و کانال‌های رادیویی مطلب می‌نوشت، ازدواج کرد. او با امتیاز علی به لاهور نقل مکان کرد. حاصل ازدواج حجاب و امتیازعلی یک دختر به نام یاسمین طاهر است که در رادیو پاکستان صداپیشگی می‌کند. نوه‌های حجاب، فاران طاهر و علی طاهر از بازیگران پاکستانی هستند.
حجاب عاشق پرواز بود. او در باشگاه پرواز لاهور آموزش دید و همچنین در بسیاری از مسابقات برگزار شده توسط باشگاه هوانوردی شرکت کرد. حجاب در سال ۱۹۳۶ گواهینامه خلبانی خود را دریافت کرد. در سال ۱۹۳۹، "اخبار زنان بین‌المللی" در سال ۱۹۳۹ گزارش داد که حجاب امتیاز علی اولین زن مسلمان در امپراتوری بریتانیا بود که گواهینامه "A" را به عنوان خلبان هوایی دریافت کرد. سارلا تاکرال، اغلب به عنوان اولین خلبان هندی شناخته می‌شود، اما هر دو سارلا و حجاب در همان زمان مجوز گرفتند اما حجاب بود که اولین خلبان مسلمان شد.
حجاب که بیش از ۶۰ سال سابقه نویسندگی دارد، به خاطر داستان‌های عاشقانه اش در ادبیات اردو شناخته شده‌است. داستان‌های او حول محور عاشقانه، زنان، طبیعت و روانشناسی می‌چرخد. نوشته‌های او اغلب با واقعیت مرتبط بود و حاوی تصاویر زیادی از زندگی بود. استفاده مکرر او از کلمات و ساخت منحصر به فرد جملات، در نوشته‌هایش برجسته است. داستان‌های حجاب از شخصیت‌های مشابه در داستان‌ها و سناریوهای مختلف استفاده می‌کرد. برخی از شخصیت‌های معروف و به یاد ماندنی رمان‌های او دکتر گار، سر هارلی، دده زبیده و حبشان زونش هستند.
حجاب در سنین پایین نویسنده شد. او اولین داستان کوتاه خود را در ۹ سالگی منتشر کرد. داستان او در مجله «تهذیب نیسوان» منتشر شد و مورد توجه خوانندگان قرار گرفت. داستان‌های او توسط دو مجله معروف آن دوره به نام‌های «تهذیب نیزوان» و «فول» منتشر می‌شد. او همچنین به عنوان سردبیر برای هر دو مجله کار می‌کرد. او چند مجموعه داستان کوتاه منتشر کرد و همچنین رمان معروف "زنان کوچک" لوئیزا می آلکات را به زبان اردو ترجمه کرد. خاطرات او در مجلات و برخی از آنها نیز به صورت کتاب منتشر می‌شدند. یکی از رمان‌های او، «در مقابل شمع» بر اساس تجربیات او در لاهور در طول جنگ هند و پاکستان در سال ۱۹۶۵ است. این نام به این دلیل است که حجاب در زمان خاموشی‌های جنگ دفتر خاطرات را با نور شمع می‌نوشت. تجربه او از جنگ همچنین الهام بخش او برای نوشتن رمان برنده جایزه "پاگال خانا" شد که آخرین رمان او نیز بود. او مطالعه روانشناس زیگموند فروید را مطالعه کرد که الهام بخش این رمان بود.
حجاب در ۱۹ مارس ۱۹۹۹ در خانه خود در شهر مدل لاهور درگذشت.
برخی از آثار منتشر شده و معروف او عبارتند از
جام ژوزه مونتیرو دا کوشتا ، که همچنین به عنوان قهرمانی شمال پرتغال شناخته می‌شود، یک رقابت فوتبال پرتغالی بود که در سال ۱۹۱۰، توسط باشگاه پورتو به افتخار رئیس باشگاه، ژوزه مونتیرو دا کوشتا شکل گرفت تیم‌های شرکت‌کننده که به مصاف هم می‌رفتند، باید یک تیم کاملاً پرتغالی را به میدان می‌فرستادند. قهرمان، مسابقات را در سال بعد میزبانی می‌کرد و اولین تیمی که سه بار متوالی جام را به دست می‌آورد، قهرمان قطعی می‌شد.
پورتو در دو سال ابتدایی مسابقات قهرمان شد، اما آکادمیکا مانع از قهرمانی سومشان در سال ۱۹۱۳ شد. سال بعد، پورتو عنوان قهرمانی را در زمین آکادمیکا به دست آورد و پس از کسب سومین جام متوالی خود در سال ۱۹۱۶، قهرمان شد.
پسر جهنمی: سگ‌های شب یک بازی ویدئویی آمریکایی در سال ۲۰۰۰ میلادی در ژانر اکشن و ماجراجویی برای مایکروسافت ویندوز و پلی‌استیشن توسط استودیو کریو ساخته شده‌است. این بازی با عنوان پسر جهنمی: جستجوگر تیمارستان به کنسول پلی استیشن انتقال یافت که توسط Hoplite Research توسعه یافت و در سال ۲۰۰۳ منتشر شد. این بازی بر اساس مجموعه کتاب‌های کمیک علمی تخیلی دارک هورس کامیکس ساخته شده‌است که توسط مایک میگنولا نوشته و طراحی شده‌است.
نسخه ویندوز در GameRankings امتیاز ۱۱٫۵۰٪ را دارد. جیسون بابلر از مجله رسمی پلی استیشن ایالات متحده (اکتبر ۲۰۰۳) به بازی ۰٫۵ از ۵ امتیاز داد و گفت: «خدایا کمکم کن—فکر نمی‌کردم هرگز اینقدر بد باشد.»
سحر آیدار (به انگلیسی: Seher Aydar)، زاده ۱۰ سپتامبر ۱۹۸۹ میلادی در ترکیه، یک سیاستمدار نروژی است. وی عضو حزب سرخ؛ و از سال ۲۰۲۱م، به عنوان نماینده منتخب حوزه انتخاباتی اسلو، در مجلس ملی نروژ حضور دارد.https://snl.no/Seher_Aydar
سحر آیدار، از مردم کرد متولد ترکیه است. وی در ۱۱ سالگی، بعد از مهاجرت به نروژ، در شهر فردریکستاد ساکن بوده‌است. سحر، بین سالهای ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۲م، دبیرکل؛ و بین سالهای ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۴م، رهبر جوانان سرخ بود. وی سابقاً نیز بین سالهای ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۱م، به عنوان عضو علی‌البدل، در مجلس ملی نروژ، حضور داشته‌است.https://snl.no/Seher_Aydar
اسپاگتی آلا پوتانِسکا (به ایتالیایی می‌شود ) (اسپاگتی معمولی یا اسپاگتی ساده) یا پاستا پوتانسکا یک غذای پاستای ایتالیایی است که در اواسط قرن بیستم در ناپل اختراع شد و معمولاً با گوجه فرنگی، روغن زیتون، زیتون، فلفل چیلی، کاپاریس و سیر — با ورمیشل یا پاستا اسپاگتی درست می‌شود.
دستور العمل‌های مختلفی در کتاب‌های آشپزی ایتالیایی که به قرن نوزدهم برمی گردند، انواع سس‌های پاستا را به نام‌های مختلف آورده اند که بسیار شبیه به پوتانسکای امروزی هستند. یکی از قدیمی‌ترین موارد به سال ۱۸۴۴ بازمی‌گردد، زمانی که ایپولیتو کاوالکانتی، درکتاب آشپزی نظری-عملی ("Cucina teorico-pratica")، دستوری از غذاهای محبوب ناپلی‌ها را گنجانده بود که آن را " ورمیشل مخلوط با زیتون، کاپاریس و سس ماهی آنچوی(Vermicelli all'oglio con olive capperi ed alici salse) " نامید. سپس در دیگر کتاب‌های آشپزی ناپل اشارات پراکنده ای به آن شده است،تا اینکه در سال ۱۹۳۱، باشگاه گردشگری ایتالیا در راهنمای غذاهای ایتالیایی "،" آن را در فهرست غذاهای خاص کامپانیا قرار داد و آن را ماکارونی مارینارا (Maccheroni alla marinara) نامید، که دستور پخت پیشنهادی آن به دستور درست کردن سس پوتانسکای امروزی نزدیک است. در ناپل، این نوع سس پاستا معمولاً با نام زیتون و کاپاریس ("aulive e chiappariell") شناخته می‌شود.
این غذا با نام فعلی خود برای اولین بار در ادبیات غذاشناسی در دهه ۱۹۶۰ ظاهر شد. اولین یادکرد شناخته شده از واژه پاستا "آلا" پوتانسکا در اثری به نام "زخم" فانی ("فریتو اِ مورته") اثر رافائله لا کاپریا آورده شده است ، در این رمان ایتالیایی که در سال ۱۹۶۱ منتشر شد ، به «اسپاگتی آلا پوتانسکا همان‌طور که در سیراکوز می‌پزند» اشاره می شود.The dictionary entry is cited in Jeremy Parzen, ‘The origins of Sugo alla puttanesca?’, "Do Bianchi", 13 January 2008, an article which supplied a number of the sources used here. به گفته اتحادیه حرفه ای پاستاسازان ایتالیا، سس این پاستا در دهه ۱۹۶۰ رایج شد.‘Sughi d’Italia: 1000 anni di pasta, 1000 anni di condimenti’ , Unione Industriali Pastai Italiani
اگرچه نسخه ۱۹۷۱ قاشق نقره‌ای ("Cucchiaio d'argento")، یکی از برجسته‌ترین کتاب‌های آشپزی ایتالیا، دستور پختی با نام پوتانسکا ندارد، اما دو دستور پخت مشابه با آن را آورده است: اسپاگتی ناپلی آلا پارتنوپه، که با آنچوی ومقادیر فراوانی اورگانو درست می‌شود؛ و اسپاگتی آلا سیسیلیانا که با افزودن فلفل سبز مشخص می‌شود. باز هم سبک سیسیلی دیگری نیز در اطراف پالرمو رایج است که شامل زیتون، آنچوی و کشمش است."Il nuovissimo cucchiaio d'argento", ed. by Antonia Monti Tedeschi, 6th edn (Editoriale Domus, 1971), pp. 220–221
در مقاله‌ای در سال ۲۰۰۵ در روزنامه ایل گلفو (خلیج) - روزنامه‌ای که به جزایر ایتالیایی ایسکیا و پروسیدا سرویس می‌دهد - خبرنگاری به نام آناریتا کومو اظهار داشت که سوگو "آلا پوتانسکا" در دهه ۱۹۵۰ توسط ساندرو پتی، یکی از مالکان رانسیو فلونه، یک رستوران و محل شبانه معروف در جزیره ایسکیا، اختراع شد.Annarita Cuomo (17 February 2005). ‘Il sugo “alla puttanesca” nacque per caso ad Ischia, dall'estro culinario di Sandro Petti’. "Il Golfo". Archived from the original on 13 August 2014 به گفته کومو، لحظه الهام پتی زمانی فرا رسید که نیمه شبی پتی گروهی از مشتریان را دید که پشت یکی از میزهای او نشسته بودند. او مواد اولیه کمی داشت و به آنها گفت که به اندازه کافی مواد برای تهیه یک وعده غذایی برای آنها را ندارد. آنها شکایت کردند که دیر شده‌است و گرسنه هستند و گفتند: «"Facci una puttanata qualsiasi"» یعنی «هر ... که داری برای ما درست کن». پتی چیزی بیش از چهار گوجه فرنگی، دو زیتون و مقداری کاپاریس نداشت (که در واقع الان مواد اولیه "سوگو" (سس) هستند)، پتی بعدها به کومو گفت: «بنابراین من از آنها برای تهیه سس اسپاگتی استفاده کردم.» بعداً پتی این غذا را تحت عنوان "اسپاگتی آلا پوتانسکا" در منوی غذایی خود قرار داد.
از آنجا که واژه پوتانا(""puttana" ") تقریباً به معنای "فاحشه" یا "خودفروش" است و پوتانسکا("puttanesca") صفتی است که از آن کلمه گرفته شده‌است، نظریه ای وجود دارد که این غذا در یکی از بوردلوها در محله طبقه کارگری ناپل یعنی محله اسپانیایی‌ها (Quartieri Spagnoli)اختراع شده‌است. از سوی دیگر، جرمی پارزن، مورخ مواد غذایی، پیشنهاد می‌کند که این نام بیشتر به استفاده عملی از پوتانسکا «puttanesca» در ایتالیایی مربوط می‌شود تا تعریف تحت اللفظی آن: «ایتالیایی‌ها از پوتانا puttana (و واژه‌های مرتبط با آن) تقریباً به همان صورتی که ما از آشغال در فارسی (در زبان انگلیسی "shit") استفاده می‌کنیم، به‌عنوان یک ناسزای همه‌منظوره استفاده می‌کنند؛ بنابراین شاید منظور از واژه "ماکارونی آلا پوتانسکا" بیان این جمله باشد که «"من" فقط هر آشغالی از توی کابینت که دم دستم آمد را در ماهیتابه ریختم».
سس این غذا به تنهایی در ایتالیایی سوگو آلا پوتانسکا("sugo alla puttanesca") نامیده می‌شود. دستور ساخت این سس ممکن است با توجه به سلیقه های محتلف متفاوت باشد. به عنوان مثال، بر خلاف نسخه محبوب در لاتزیو، نسخه ناپلی بدون آنچوی تهیه می‌شود. ادویه جات نیز گاهی اضافه می‌شوند، اما در بیشتر موارد، "سوگو" بدون ادویه و تنها کمی شور (از کاپاریس، زیتون و آنچوی) و کاملاً معطر (از سیر) است. به‌طور سنتی، سس با اسپاگتی سرو می‌شود، اگرچه با پنه، بوکاتینی، لینگوئین و ورمیشل نیز قابل سرو است.
سیر و آنچوی (که در نسخه ناپلی حذف شده‌است) در روغن زیتون تفت داده می‌شوند. فلفل چیلی خرد شده، زیتون، کاپاریس، گوجه فرنگی خرد شده و پونه کوهی (اورگانو) را به همراه نمک و فلفل سیاه به طعم اضافه می‌کنند. سپس آشپز با دم کشیدن این مخلوط را غلیظ کرده و روی اسپاگتی که آل دنته (ترد و خشک) پخته شده می‌ریزد. در آخر هنگام سرو کمی جعفری خرد شده نیز روی آن می‌ریزند.Recipe on the site for the "Accademia Italiana della Cucina"
مهسا کمالی (زاده ۲۵ مرداد ۱۳۷۳ در زنجان) عضو تیم ملی فوتسال بانوان ایران و همچنین باشگاه مس رفسنجان است. او به همراه تیم ملی فوتسال بانوان ایران در سال ۲۰۱۸ موفق به کسب عنوان قهرمان شد. کمالی، به دلیل به نمایش گذاشتن پیراهنی با شعار «جنگ را متوقف کنید» به کمیته انضباطی احضار شد.
در جریان بازی دو تیم مس رفسنجان و پالایش نفت آبادان در لیگ برتر فوتسال زنان ایران که روز ۱۳ اسفند برگزار شد، مهسا کمالی پس از گلزنی به تیم حریف، پیراهنی را که در زیر لباس تیم باشگاهی خود به تن داشت، با درخواست توقف جنگ در اوکراین به نمایش گذاشت، به کمیته انضباطی احضار شد..
باشگاه مس رفسنجان نیز در بیانیه‌ای، اقدام خانم کمالی در واکنش به تهاجم نظامی روسیه به اوکراین را رفتاری «احساسی و شخصی» خواند و گفت که با او «برخورد قاطع» خواهد شد. در بیانیه باشگاه آمده‌است که «رسالت و سیاست باشگاه فرهنگی ورزشی مس رفسنجان حرکت در جریانات سیاسی نیست» و از همین رو، طبق قوانین و مقررات این باشگاه، خانم کمالی به کمیته انضباطی احضار شده‌است.
طوفان آرام () نام گونه‌ای از موسیقی آر اند بی است که به شکل آرام، عاشقانه و تحت تأثیر موسیقی جاز اجرا می‌شود. نام این سبک از آلبوم "طوفانی آرام" از اسموکی رابینسون گرفته شده‌است.
ملوین لیندزی این فرمت رادیویی را در ۱۹۷۶ زمانی که در رادیو واشینگتن کارآموز بود پایه‌گذاری کرد. به مرور زمان طوفان آرام خود زیرسبک مستقل از موسیقی آر اندبی معاصر شد. این سبک در دههٔ ۸۰ میلادی برای مخاطبان آفریقایی آمریکایی بزرگسال و سطح بالا عرضه می‌شد، در حالی که در میان جوانان مخاطبانش را روز به روز در مقابل عصر طلایی هیپ هاپ از دست می‌داد.
ابوبکر بن محمد بن خورشید پدر شجاع الدین خورشید مؤسس سلسله اتابکان لر کوچک و فرزند محمد خورشیدی از درباریان ترکان شوهله است.حمدالله مستوفی، تاریخ گزیده ابوبکر بواسطه پدرش محمد، از طرف ترکان شوهله به شحنگی برخی از ولایات لر کوچک منصوب شد.
دائره المعارف بزرگ اسلامی دربارهٔ خاستگاه آل خورشید می‌نویسد: «امرای اتابکان لر کوچک از سرکردگان طایفهٔ جنگروی و از شعبهٔ «سلبوری» بودند که در تاریخ نامعلومی برای یافتن چراگاه همراه یا برخی طوایف دیگر از مسکن اصلی خود، مانرود (مادانرود کنونی، مرکز پخش طرهان واقع در جنوب کوهدشت)، به چنگری (نام کوه و محلی در شمال خاوری کوهدشت) کوچیدند و نام همین منطقه را نیز بر خود نهادند. این طوایف تا پیش از سدهٔ ۶ هجری قمری حکومتی نداشتند و تابع خلافت عباسی و حکام عراق عجم بودند.»
اسکندر بیگ ترکمان، حمدالله مستوفی، شرف‌خان بدلیسی، علی محمد ساکی، حمید ایزدپناه، ایرج کاظمی و نصرت لله میر از جمله تاریخ نگاران مشهور و معتبر ایران و لرستان، ابوبکر بن محمد را پدر شجاع‌الدین خورشید و نوربن‌الدین دانسته‌اند.اسکندر بیگ ترکمان، عالم آرای عباسیحمدالله مستوفی، تاریخ گزیده
شجاع الدین خورشید، فرزند ابوبکر سرانجام در نیمه قرن ششم قمری توانست حکومت لرستان را به دست بیاورد و دودمان اتابکان لر کوچک را تأسیس کند که به مدت پنج قرن بر بخش گسترده‌ای از عراق عجم و رشته کوه زاگرس حکومت کرد.
آنیتا دنیس بیکر (زادهٔ ۲۶ ژانویهٔ ۱۹۵۸) خواننده و ترانه‌سرای آمریکایی است. او یکی از محبوب‌ترین خوانندگان ترانه‌های پرروح در اوج دورهٔ سبک طوفان آرام در دهه ۱۹۸۰ است. بیکر که کار خود را در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ با گروه فانک چپتر ایت آغاز کرد، اولین آلبوم انفرادی خود را با نام "آوازه‌خوان" در سال ۱۹۸۳ منتشر کرد. در سال ۱۹۸۶، او پس از انتشار دومین آلبوم پلاتینیوم خود، "رپچر"، که شامل تک آهنگ برندهٔ گرمی «"عشق شیرین"» بود، به شهرت رسید. بیکر برندهٔ هشت جایزه گرمی، پنج آلبوم پلاتینیوم و یک آلبوم طلایی شده‌است. بیکر کنترالتو است، با دامنهٔ آوازی حداقل سه اکتاو.
آنیتا بیکر در ۲۶ ژانویه ۱۹۵۸ در تولدو، اوهایو به دنیا آمد. هنگامی که او دو ساله بود، مادرش او را رها کرد و بیکر خانواده‌ای در دیترویت، میشیگان بزرگ او را بزرگ کردند. وقتی بیکر ۱۲ ساله بود، سرپرست‌های او درگذشتند و خواهر خوانده‌اش او را بزرگ کرد. زمانی که بیکر ۱۶ ساله شد، شروع به خواندن آر اند بی در کلوپ‌های شبانه دیترویت کرد. پس از اجرایی، دیوید واشینگتن، رهبر گروه، او را کشف کرد و از او خواست برای گروه فانک، چپتر ایت تست بدهد.
بیکر در سال ۱۹۷۵ به چپتر ایت پیوست و گروه تا زمانی که در سال ۱۹۷۹ با آریولا رکوردز به توافق رسیدند، تور برگزار کرد. اولین آلبوم گروه، "Chapter 8 ،" در آن سال منتشر شد. پس از آن که Arista Records اریولا را خرید، قرارداد با چپتر ایت را ملغی کرد، چرا که این لیبل معتقد بود که بیکر «پتانسیل ستاره شده» را ندارد. بیکر به دیترویت بازگشت و به عنوان پیشخدمت کار کرد تا اینکه در سال ۱۹۸۲، اوتیس اسمیت، یکی از همکاران سابق آریولا، بیکر را متقاعد کرد که حرفه انفرادی را تحت لیبل بورلی گلن شروع کند.
در مهٔ ۱۹۸۳، بیکر نخستین آلبوم خود به نام «"آوازه‌خوان"» را منتشر کرد که تک‌آهنگ‌هایی از آن توانستند به چارت‌ها راه پیدا کنند. آلبوم دوم بیکر به نام «"رپچر"»، در ابتدا فروش خوبی نداشت اما کم‌کم مورد توجه قرار گرفت و با موقعیت بیشتر همراه بود و او توانست برای این آلبوم دو جایزهٔ گرمی را در ۱۹۸۷ دریافت کند. در همان سال در یک ترانهٔ گاسپل با گروه وینانز همکاری کرد و که سومین جایزهٔ گرمی را برای او به همراه داشت. آلبوم سوم او نیز با نام «"بهترین چیزی را که به دست آوردم به تو می‌دهم"» برای سه نامزدی دیگر گرمی به دست آورد.Whitburn, Joel (1996). "The Billboard Book of Top 40 Hits", 6th Edition (Billboard Publications)
سه آلبوم بعدی توانستند فروش بسیاری داشته باشند امّا ازدواج و بچه‌دار شدنش کمی او را از فضای موسیقی دور کرد. در سال‌های بعد او چندین بار از حرفه فاصله گرفت و دوباره بازگشت؛ حاصل این دوره از فعالیت او دو آلبوم دیگر بود که دوباره برای او نامزدی جوایز مختلف از جمله گرمی را به همراه داشت. در مهٔ ۲۰۰۵، کالج موسیقی برکلی مدرک افتخاری دکترای موسیقی را به بیکر اهدا کرد.
در سال ۲۰۱۰ بیکر اعلام کرد کار بر روی آلبوم جدیدی را آغاز کرده‌است، امّا بعدها گفت که این آلبوم نیاز به کار بیشتری دارد و این آلبوم هرگز منتشر نشد. در سال ۲۰۱۲، بیکر ترانهٔ "«اخیراً»" از تایریس را کاور کرد که در رادیوها مورد استقبال قرار گرفت به طوری که یکی از کانالها این ترانه به مدت یک ساعت و به صورت پشت هم پخش کرد. در سال ۲۰۱۳ این ترانه هجدهمین نامزدی گرمی او را به همراه داشت. در ژانویهٔ ۲۰۱۷، بیکر بازنشستگی خود را اعلام کرد امّا در سال ۲۰۱۸ از بازگشت دوباره‌اش به موسیقی خبر داد.
بیکر در ۲۴ دسامبر ۱۹۸۸ با والتر بریجفرث جونیور ازدواج کرد. این زوج در سال ۲۰۰۵ از هم جدا شدند و دو سال بعد طلاق خود را قطعی کردند. آنها دو پسر دارند، والتر بیکر بریجفرث (زادهٔ ژانویه ۱۹۹۳) و ادوارد کارلتن بریجفرث (زادهٔ می ۱۹۹۴). بیکر در حال حاضر در گروس پوینت پارک، میشیگان زندگی می‌کند. پسرش والتر اکنون در کالج موسیقی برکلی در بوستون، با ساز تخصصی درام، در رشته تهیه کنندگی و مهندسی موسیقی تحصیل می‌کند.
بیش از پنج سال پس از طلاق، بیکر درخواست تغییر نام قانونی از بریجفرث به بیکر در زندگی شخصی اش را کرد.
در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۰ آمریکا، بیکر از اندرو یانگ نامزد دموکرات‌ها پشتیبانی کرد.
در سال ۲۰۱۳، آنیتا بیکر به تالار مشاهیر راک اند رول میشیگان معرفی شد. او در سال ۲۰۱۸ جایزهٔ یک عمر زندگی هنری را از BET (Black Entertainment Television) دریافت کرد. بیکر ۱۸ بار نامزد جایزهٔ گرمی شده‌است که موفق شده‌است ۸ بار آن را به دست آورد. همچنین، او ۹ بار نامزد جوایز موسیقی آمریکا شده‌است که ۴ بار برنده بوده‌است. در سال ۱۹۹۴، نام او در پیاده‌روی مشاهیر هالیوود ثبت شد.
کاتالین اِوا نُواک (، زادهٔ ۶ سپتامبر ۱۹۷۷ در سگد) سیاستمدار، وکیل، اقتصاددان و رئیس‌جمهور مجارستان از ۱۰ مه ۲۰۲۲ و سومین زن در سمت رهبری پس از ماریا ترزا در ۱۷۴۰ و ماریای یکم در ۱۳۸۲ است. وی از سال ۲۰۱۴–۲۰۲۰ وزیر خانواده و جوانان، از سال ۲۰۲۰–۲۰۲۱ وزیر سیار خانواده در دولت چهارم ویکتور اوربان از حزب فیدس و از ۲۰۱۸ عضو پارلمان بوده‌است.
نواک پس از اتمام تحصیلات ابتدایی در سال ۱۹۹۶ از دبیرستان شاگواری اِندره در سگد دیپلم گرفت، اقتصاد را در دانشگاه کوروینوس بوداپست و حقوق را در دانشگاه سگد گذراند. و برای ادامه تحصیلات در خارج کشور در دانشگاه نانتر پاریس تحصیل کرد. نواک علاوه بر مجاری به زبان‌های فرانسوی، انگلیسی و آلمانی صحبت می‌کند.Biography
لاسکارینا بوبولینا (؛ – ) فرمانده دریایی و از شیرزنان جنگ استقلال یونان در سال ۱۸۲۱ است. او اولین زنی است که به مقام آدمیرال رسیده‌است.
او سال ۱۷۷۱ در قسطنطنیه از خانواده‌ای آروانی‌الاصل به دنیا آمد. بوبولینا از جوانی علاقه زیادی به دریانوردی داشت و عقاید لیبرالی پدرخوانده‌اش هم کمک می‌کرد تا او علایق خویش را دنبال کند. او دو بار ازدواج کرد اما بیوه شد و از شوهر دومش ثروت هنگفتی به او رسید. بوبولینا یکی از معدود زنان عضو جامعه دوستان بود که گروهی با هدف استقلال یونان از امپراتوری عثمانی بودند. با آغاز جنگ استقلال یونان او فرماندهی ناوگانی از کشتی‌ها را به دست گرفت و در کارزارهای متعددی از این جنگ شرکت داشت.
بوبولینا پس از شکست حزبش در جنگ داخلی ۱۸۲۴ یونان به اسپتسز تبعید شد و مدتی هم به دلایل واهی زندانی بود. او در ۲۲ مه ۱۸۲۵ طی یک کشمکش خانوادگی کشته شد.
بوبولینا سال ۱۷۷۱Papadimitriou, p. 44. در قسطنطنیه در خانواده‌ای آروانی‌الاصل که از جزیره هایدرا می‌آمدند به دنیا آمد.Michael L. Galaty, Memory and Nation Building: From Ancient Times to the Islamic State, Rowman & Littlefield, 2018, , p. 144.Robert Elsie, A Biographical Dictionary of Albanian History, Centre for Albanian Studies (London, England); I.B.Tauris, 2013; , p. 48. مدت کوتاهی پس از تولد او پدرش به دلیل شرکت در شورش اورلف که در سال‌های ۱۷۷۰–۱۷۶۹ رخ داد و به شکست انجامید توسط عثمانی‌ها بازداشت شد. مدتی بعد پدرش درگذشت و بوبولینا با مادرش به جزیره هایدرا بازگشتند. آن‌ها در شهر اسپتسز ساکن شدند و هنگامی که بوبولینا چهارساله بود مادرش با اسپتسیوت دمیتریوس لازاروف-اورلوف ازدواج کرد. لازاروف پسوند اورلوف را به نام خود اضافه کرده بود تا نشان دهد که در شورش اورلوف شرکت داشته و به روسیه وفادار است. بوبولینا در خانواده‌ای بزرگ می‌شد که کتابخانه آن مشحون از آثار نویسندگان عصر روشنگری مانند ولتر و فریدریش شیلر بود.Xiradaki, p. 267.Kalogeropoulos Householder, pp. 3-4. بوبولینا در جوانی علاقه بسیاری به دریانوردی داشت و پدرخوانده‌اش علی‌رغم اینکه این مسئله در هنجارهای اجتماعی آن زمان پذیرفته نبود به او اجازه می‌داد تا فعالیت مورد علاقه خود را ادامه دهد. تصمیمی که به نظر می‌رسد ناشی از تحسین و علاقه‌ای بود که پدرخوانده بوبولینا نسبت به امپراتیس روسیه کاترین دوم داشت.
بوبولینا ابتدا با یک کاپیتان کشتی ازدواج کرد اما شوهرش در نبرد با دزدان دریایی الجزایری کشته شد. شوهر دوم او دمیتریوس بوبولیوس که لاسکارینا نام خود را از او گرفت یک تاجر و صاحب‌کشتی بود که او هم در ۱۱ مه ۱۸۱۱ در سواحل لامپدوسا توسط دزدان دریایی الجزایری کشته شد. با مرگ شوهر دومش بوبولینا تجارت او را در دست گرفت و سال ۱۸۱۶ به قسطنطنیه رفت. عثمانی‌ها که از ثروت بوبولینا مطلع بودند به دنبال بهانه‌ای برای ضبط آن می‌گشتند و ادعا داشتند از آنجایی شوهر او در جریان جنگ روسیه و عثمانی (۱۸۱۲ـ۱۸۰۶) برای روس‌ها جنگیده‌است اموال او باید ضبط شود. بوبولینا با کمک سفیر روسیه و نقش‌دل سلطان توانست در دعوی پیروز شود و اموال را پس بگیرد.Xiradaki, pp. 267-269.
بوبولینا عضوی از جامعه دوستان بود که برای استقلال یونان می‌کوشیدند. او دستور ساخت کشتی بزرگ‌تر و قدرتمندتر از آنچه مقررات عثمانی می‌داشت را داد و با رشوه به مأموران عثمانی مجوز ساخت این کشتی تحت عنوان کشتی تجارت راه دور را دریافت کرد. این کشتی که آگاممنون نام داشت به ۱۸ توپ مسلح بود و نخستین کشتی جنگی یونان در دوران جدید محسوب می‌شود. با آغاز جنگ استقلال یونان بوبولینا و پسرش سوار بر آگاممنون به همراه کشتی دیگری که برادر ناتنی‌اش فرماندهی می‌کرد شهر نافپلیو را در ۴ آوریل ۱۸۲۱ محاصره کردند. بوبولینا در میان شورشیان بسیار محبوب بود و او را با القابی مانند کاپیتان یا بانو صدا می‌زدند. در ۱۰ آوریل عثمانی‌ها از غفلت یونانی‌ها که مشغول مراسم عید پاک ارتدکس‌ها بودند استفاده کردند و توانستند از محاصره بگریزند. بوبولینا به آرگوس رفت تا پول و مهمات به شورشیان محلی برساند. در آرگوس بود که بوبولینا پس از صحبت با فرماندهان محلی و خواجه‌باشی‌ها تصمیم گرفت تا محاصره نافپیلو را ادامه دهد.Xiradaki, pp. 269-273.
محاصره نافپیلو ادامه یافت تا آنکه یونانی‌ها مطلع شدند نیروهای عثمانی که برای شکست محاصره شهر می‌آیند به کورینتوس رسیده‌اند. پسر بوبولینا نیروهایی را جمع کرد و به مصاف عثمانی‌ها رفت اما کشته شد. بوبولینا در جستجو پیکر پسرش که سرش قطع شده بود رفت و براساس گفته‌های سفیر هلند سه اسیر عثمانی را در مراسم ختم پسرش شخصاً اعدام کرد. شهرت بوبولینا به آرامی از یونان هم فراتر رفت و بسیاری یونانی دوستان تلاش می‌کردند بوبولینا را ملاقات کنند. در یکی از این ملاقات‌ها وقتی فرد خارجی تصویر چاپ سنگی بوبولینا را که از پاریس خریده بود به او نشان داد بوبولینا از دیدن تصویر اغراق شده خودش از خنده منفجر شد.Xiradaki, pp. 273-279.
در سپتامبر ۱۸۲۱ میلادی ژنرال تئودوروس کولوکوترونیس شهر تریپولی را محاصره کرده بود و عثمانی‌ها تقاضا داشتند که در قبال خروج امن مقامات و خانواده‌هایشان به همراه آزادی زندانیان شهر را تسلیم نمایند. در این مذاکرات بوبولینا به خواهش نقش‌دل سلطان توانست خروج زنان مقامات عثمانی از شهر را تضمین نماید.Kalogeropoulos Householder, p. 5. عاقبت یونانی‌ها تنها اجازه مقامات آلبانیایی‌الاصل را دادند و مسلمانان در شهر باقی ماندند که سه روز بعد با سقوط شهر بسیاری از آنان قتل‌عام شدند و اموالشان غارت شد که بوبولینا هم متهم به شرکت در این رفتار است. پس از فتح تریپولی بوبولینا به نافپلیو تا بر محاصره دریایی شهر نظارت کند. در ۲۲ نوامبر ۱۸۲۲ دژ پالامیدی تسلیم شد و در ۳ دسامبر ۱۸۲۲ مسلمانان نافپلیو اجازه یافتند شهر را ترک کنند. با فتح شهر بوبولینا یکی از مقاماتی بود که وظیفه تقسیم دارایی‌های مسلمانان بین اهالی را داشت که در این مورد هم متهم به سوءاستفاده شخصی است.Xiradaki, pp. 279-282.
با فتح نافپلیو کولوکوترونیس به فرماندهی پادگان شهر منصوب شد و پسرش با دختر بوبولینا ازدواج کرد. به این ترتیب بوبولینا که به نافپلیو نقل مکان کرده بود تبدیل به یکی از قدرتمندترین فرد آن نواحی شد. او تا آغاز جنگ داخلی ۱۸۲۴ یونان در همان‌جا باقی ماند اما پس از شکست گروهی که او هوادارشان بود خانه‌اش مصادره و خودش به اسپتسز فرستاده شد.Xiradaki, pp. 283-284. در آنجا بوبولینا به دلیل جرائم واهی مانند جادوگری و ارتداد که مخالفانش به او می‌زدند مدتی زندانی بود تا آنکه نهایتاً آزاد شد.Kalogeropoulos Householder, p. 5.
بوبولینا در ۲۲ مه ۱۸۲۵ در اثر یک درگیری خانوادگی کشته شد.Xiradaki, pp. 284-285.
بوبولینا پس از مرگش توسط الکساندر یکم، امپراتور روسیه به صورت افتخاری درجه آدمیرالی در نیروی دریایی روسیه را دریافت نمود و مبدل به نخستین زنی گشت که در تاریخ جهان این درجه را دریافته است. نیروی دریایی یونان نیز در سال ۲۰۱۸ درجه دریاداری را بوبولینا اعطا نمود.Kalogeropoulos Householder, p. 5.
تصویر بوبولینا بر روی سکه‌های یونانی موجود بودBank of Greece . Drachma Banknotes & Coins: 1 drachma . – Retrieved on 27 March 2009. و مجسمه‌ای از او در اسپتسز وجود دارد.
فیلمی به نام بوبولینا نیز در سال ۱۹۵۹ با بازی ایرنه پاپاس ساخته شدPapadimitriou, pp. 43-44. و فیلم مستندی دربارهٔ او در سال ۲۰۰۵ به اکران درآمد.Kalogeropoulos Householder, p. 9.
نوه او به نام للا کاراگیانی هم در دوران جنگ جهانی دوم رهبر یک گروه مقاومت یونانی به نام بوبولینا بود.Kalogeropoulos Householder, pp. 7-8.
میمی اسمیت (; – ) بازیگر، رقصنده و خوانندهٔ بلوز و جاز اهل ایالات متحده آمریکا بود. در سال ۱۹۲۰، او نخستین هنرمند سیاه‌پوست آمریکایی بود که صفحاتی از آواز بلوز پر کرد.
رابینسن در سال ۱۸۹۱ در سینسیناتی، اهایو به دنیا آمد. سال تولد او پیشتر ۱۸۸۳ ذکر شده بود، امّا در سال ۲۰۱۸، محقق جان ارمیا سالیوان شناسنامهٔ او را کشف کرد که طبق آن ۱۸۹۱ سال تولد واقعی اوست.
زمانی که او حدود ۱۰ سال داشت، با یک گروه سفیدپوست، به نام چهار میچل رقصنده ، کار می‌کرد. در نوجوانی برای برادران تات کار می‌کرد. در سال ۱۹۱۳، او از برادران تات جدا شد برای ادامهٔ حرفه اش در خوانندگی به هارلم رفت و با ویلیام «اسمیتی» اسمیت، خواننده، ازدواج کرد.
در ۱۴ فوریهٔ ۱۹۲۰، اسمیت دو ترانهٔ "آن چیز به نام عشق" (That Thing Called Love) و "یه مرد خوب رو نمی‌تونی نگه داری" (You Can't Keep a Good Man Down) را برای لیبل اکه در شهر نیویورک ضبط کرد، پس از اینکه پری بردفورد، ترانه‌سرا و رهبر گروه آفریقایی-آمریکایی، فرد هاگار را برای شکستن سد نژادی در ضبط موسیقی متقاعد کرد. اکه رکوردز ترانه‌های مهم بسیاری از موسیقیدانان سیاه‌پوست ضبط کرد. اگرچه این نخستین ضبط صدای یک خوانندهٔ بلوز سیاه‌پوست بود، نوازندگان پشتیبان همگی سفیدپوست بودند. هاگار از گروه‌های تندرو شمالی و جنوبی تهدیدهایی دریافت کرده بود که می‌گفتند اگر برای خوانندهٔ سیاه‌پوستی صفحه‌ای ضبط کند، شرکتش را تحریم می‌کنند. علیرغم این تهدیدها، این آلبوم موفقیتی تجاری بود و در را برای موسیقیدانان سیاه‌پوست بیشتری برای ضبط موسیقی باز کرد.Oakley, Gilles (1976). "The Devil's Music: A History of the Blues". Da Capo Press. pp. 83–84.
بزرگترین موفقیت اسمیت بعداً در ۱۰ اوت ۱۹۲۰ ضبط شد، زمانی که او مجموعه‌ای از ترانه‌های ساختهٔ پری بردفورد را ضبط کرد، از جمله، «"بلوز دیوانه"» (Crazy Blues) و «"همین جاست (اگه نمی‌گیریش، مشکل من نیست)"» (It's Right Here for You (If You Don't Get It) 'Tain't No Fault of Mine) را دوباره برای اکه رکوردز ضبط کرد. یک میلیون نسخه در کمتر از یک سال فروش رفت. آمریکایی‌های آفریقایی تبارخریداران صالی این صفحه‌ها بودند و افزایش شدیدی در فروش «ضبط‌های نژادی» به وجود آمد.Gates & Higginbotham, p. 460 به علّت اهمیت تاریخی آن، «"بلوز دیوانه"» در سال ۱۹۹۴ وارد تالار مشاهیر گرمی شد و در سال ۲۰۰۵ برای نگهداری در فهرست ملی ضبط اصوات کتابخانه کنگره انتخاب شد.
اگرچه موسیقی سایر آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار قبلاً ضبط شده بودند، مانند جرج دبلیو جانسن در دهه ۱۸۹۰، آنها موسیقی‌ای اجرا می‌کردند که طرفداران قابل توجهی در میان مخاطبان اروپایی-آمریکایی داشت. موفقیت رکورد اسمیت باعث شد شرکت‌های ضبط به دنبال ضبط سایر خوانندگان بلوز زن باشند و عصری را آغاز کرد که امروزه تحت عنوان بلوز کلاسیک زنان شناخته می‌شود.
اسمیت در طول دههٔ ۱۹۲۰ به ضبط‌هایی محبوب برای اکه ادامه داد. در سال ۱۹۲۴ او سه نسخه باایجکس رکوردز منتشر کرد، که اگرچه به شدت تبلیغ شد، اما فروش خوبی نداشت. او چند ضبط هم برای ویکتور داشت. او با گروه خود، میمی اسمیت اند جز هاوندز (Mamie Smith & Her Jazz Hounds)، در ایالات متحده و اروپا تور برگزار می‌کرد.
از او به عنوان «ملکه بلوز» یاد می‌شد، عنوانی که بعداً بسی اسمیت با نام «امپراتریس بلوز» روی دست او آمد. میمی اسمیت دریافت که رسانهٔ جمعی جدید رادیو وسیله‌ای برای جذب طرفداران بیشتری به خصوص در شهرهایی با مخاطبان عمدتاً سفیدپوست فراهم می‌کند. برای مثال، او و چند نفر از اعضای گروهش در اوایل ماه مه ۱۹۲۳ در پورتلند، اورگان در کی‌جی‌دابلیو اجرا کردند و بازخوردهای مثبتی دریافت کردند."Broadcasting from KGW", "Portland Oregonian", May 5, 1923, p. 11.
اعضای گروه موسیقی "جز هاوندز" (از اوت ۱۹۲۰ تا اکتبر ۱۹۲۱) شامل جیک گرین، کرتیس موزلی، گاروین بوشل، جانی دان، دوپ اندروز، ارنست الیوت، پورتر گرینگر، لروی پارکر و باب فولر و (از ژوئن ۱۹۲۲ تا ژانویه ۱۹) کلمن هاوکینز، اورت رابینز، جانی دان، هرشل براسفیلد، هرب فلمینگ، باستر بیلی کوتی پرکینز، جو اسمیت، بابر مایلی و سیسیل کارپنتر بود.Gibbs, Craig Martin (2012). "Black Recording Artists, 1877–1926: An Annotated Discography". pp. 73–122. McFarland. Retrieved May 2013.
علاوه بر ضبط با "جز هاوندز"، او همچنین تحت عنوان گروه "میمی اسمیت و گروه جزش" (Mamie Smith and Her Jazz Band)، شامل جورج بل، چارلز متسون، ناتان گلانتز، لری بریرز، جولز لوی جونیور، جو ساموئلز، همراه با نوازندگانی از Jazz Hounds، از جمله هاوکینز، فولر و کارپنتر. صفحاتی ضبط می‌کرد.Gibbs (2012). "Black Recording Artists, 1877–1926". pp. 88–106; retrieved May 15, 2013.
اسمیت در سال ۱۹۲۹ در یکی از نخستین فیلم‌های ناطق به نام "بلوز زندان" ظاهر شد. او در سال ۱۹۳۱ از موسیقی بازنشسته شد. او همچنین در فیلم‌های دیگری از جمله راز در سویینگ (۱۹۴۰)، "گناهکاران یکشنبه" (۱۹۴۰)، "بهشت دزدیده شده" (۱۹۴۱)، "قتل در خیابان لنکس" (۱۹۴۱) و "چون من تو را دوست دارم" (۱۹۴۳) ظاهر شد.
اسمیت در سال ۱۹۴۶ در نیویورک در حالی که بنا بر گزارش‌ها، بی‌پول بود، درگذشت.“Cincinnati’s own Mamie Smith”. AAREG. 1993, 2018. Retrieved 27 July 2018.“Mame Smith: The First Lady of The Blues ”. Jas Obercht Music Archive. 7 June 2010. در ابتدا، براساس وب سایت آرشیو موسیقی جس آبرشت، تا سال ۱۹۶۳ اسمیت در یک گور بی‌نام و نشان به خاک سپرده شده بود، در آن سال موسیقیدانان از آلمانی غربی سنگ قبری را که بر روی آن نوشته شده بود: «میمی اسمیت (۱۹۴۶–۱۹۴۶): بانوی اول بلوز» بر آن محل نصب کردند. با کمک ویکتوریا اسپیوی، خواننده و لن کونشتات، ناشر موسیقی، جسد او به پارک یادمانی فردریک داگلاس همراه با مراسم و اجرای موسیقی منتقل شد. بعدها کمپینی در سال ۲۰۱۲ آغاز شد تا سنگ قبری بر روی محل دفن اوقرار بگیرد، که ۸۰۰۰ دلار برای این کار جمع‌آوری شد. سنگی قبری ۴ فوتی با تصویر اسمیت خریداری شد و بقیه پول به قبرستان برای نگهداری از قبور اهدا شد.“A Headstone for Mamie Smith’ Campaign has Ended”. 1World-1Family.me. 22 August 2013.
سول () برگرفته از واژهٔ لاتین خورشید یک روز خورشیدی در مریخ است. "سول" فاصلهٔ ظاهری بین دو بازگشت متوالی خورشید به یک نصف النهار (زمان خورشیدی) است که می‌تواند توسط ناظری در مریخ مشاهده شود. این یکی از چندین یکا برای اندازه‌گیری زمان‌سنجی در مریخ است.
یک "سول" کمی طولانی‌تر از یک روز زمینی است که تقریباً ۲۴ ساعت و ۳۹ دقیقه و ۳۵ ثانیه است. یک سال مریخی تقریباً ۶۶۸ روز خورشیدی آن است که معادل تقریباً ۶۸۷ روز زمینی یا ۱٫۸۸ سال زمینی است.
یکای "سول" در اصل در سال ۱۹۷۶ در طول ماموریت‌های کاوشگر وایکینگ پذیرفته شد و به‌عنوان معیاری از زمان، که عمدتاً توسط ناسا برای برنامه‌ریزی استفاده از آن در مریخ نوردها استفاده می‌شود.
فاکتور ۹ تنظیم کننده اینترفرون پروتئینی است که در انسان توسط ژن "IRF9" که قبلاً ISGF3G نامیده می‌شد کدگذاری می‌شود.
مشخص شده‌است که IRF9 با STAT2 و STAT1 تعامل پروتئین-پروتئین دارد.
اسپاگتی سیر و روغن () یک غذای سنتی ایتالیایی پاستا است که ریشه اصلی آن از شهر ناپل می باشد. این غذا یکی غذاهایی معمولی و متداول ناپل است که در این منطقه بسیار محبوب است. محبوبیت آن را می‌توان به سادگی تهیه آن نسبت داد و همچنین استفاده از مواد لازم ارزان قیمت و در دسترس که قابلیت ماندگاری طولانی در انبار دارند .
این غذا ابتدا با کمی تفت دادن سیر ورقه‌ای نازک در روغن زیتون، گاهی اوقات با اضافه کردن خرده‌های فلفل قرمز خشک شده (در این صورت آنرا اسپاگتی سیر، روغن و فلفل می‌نامند) تهیه می‌شود. سپس روغن و سیر را روی اسپاگتی پخته شده در آب نمک می ریزند. پس از آن جعفری ایتالیایی ریز خرد شده معمولاً به عنوان چاشنی اضافه می‌شود. همچنین پنیر پارمزان رنده شده یا پنیر پکورینو را می‌توان اضافه کرد، هرچند که استفاده از پنیر در اکثر دستور العمل‌های سنتی گنجانده نشده‌است. برخی از دستور پختها توصیه می‌کنند برای ایجاد سس ، مقداری از آب پاستا را به روغن زیتون اضافه کنید، اما دستور پختهای دیگری توصیه می‌کنند به سادگی روغن را روی پاستا آبکش شده بریزید، که در این صورت سس ایجاد نمی‌شود.
اسپاگتی آلا نرانو یک غذای پاستا ایتالیایی است که در دهکده ایتالیایی نرانو در شبه جزیره سورنتو اختراع شد. مواد اصلی آن پاستا، کدو سبز سرخ شده و پنیر پروولون دل موناکو (یا پنیر کاچیوکاوالو) است.
روایتهای مختلفی در مورد خاستگاه این غذا بیان می‌شود که اصلی‌ترین آنها به صاحب رستورانی به نام ماریا گرازیا در اواسط دهه ۱۹۵۰ اشاره می‌کند. این رستوران هنوز هم تا به امروز وجود دارد.
تیمچه به بخشی از بازارهای ایرانی گفته می‌شود که از نظر معماری شبیه راسته‌های اصلی بازار است اما در اندازه‌ای کوچکتر ساخته شده‌است. معمولاً یک انتهای تیمچه به راستهٔ اصلی بازار متصل است و انتهای دیگرش به یک کاروانسرا یا بارانداز می‌رسد. تیمچه‌ها معمولاً مسقف هستند و حوضی در وسط دارند که دورش حجره‌هایی در دو یا سه طبقه واقع شده که هر حجره به یک تاجر متعلق است. تیمچه‌ها کارکردی شبیه یک بازار کوچک دارند که در آن چند تجارتخانهٔ مشابه متمرکز شده‌اند.
پیشوند «تیم» در تیمچه احتمالاً به معنای کاروانسراست و پسوند «چه» علامت تصغیر است. به بیان دیگر، واژهٔ تیمچه به معنای کاروانسرای کوچک است.
تیمچه‌ها از نظر معماری شبیه به راستهٔ اصلی بازار هستند اما در اندازه‌ای کوچکتر ساخته می‌شوند. اغلب تیمچه‌ها مسقف هستند؛ تیمچه‌های بدون طاق عموماً شکل تکامل‌یافتهٔ کاروانسراهای باقی‌مانده از دوران صفویه هستند و برخی‌شان نیز بعداً مسقف شده‌اند. سقف تیمچه‌ها معمولاً شامل گنبدی بزرگ و تزئیناتی از نوع کاشی‌کاری، گچ‌بری و درودگری است. یک انتهای تیمچه به راستهٔ اصلی بازار متصل است و انتهای دیگر معمولاً به یک کاروانسرا متصل می‌شود یا به یک بارانداز می‌رسد. معمولاً تیمچه‌ها یک حوض دارند که حجره‌هایی در دو یا سه طبقه در اطراف آن ساخته شده‌اند. شکل‌های مربع، مستطیل، دایره، بیضی، شش‌ضلعی و هشت‌ضلعی را می‌توان در معماری اجزای تیمچه تشخیص داد. مصالح ساخت تیمچه‌ها معمولاً آجر است.
تیمچه مانند یک بازار کوچک است و معمولاً جایگاه تجار طراز اول و بنکداران بزرگ است. هر حجرهٔ تیمچه معمولاً به یک تاجر تعلق دارد و معمولاً با نام همان تاجر خوانده می‌شود (مثل "حجرهٔ فلانی"). تیمچه‌ها به محل تمرکز چند تجارتخانهٔ مشابه تبدیل می‌شوند.
از تیمچه‌های معروف می‌توان به تیمچهٔ مظفریه در تبریز، تیمچه حاجب‌الدوله در تهران و تیمچهٔ امین‌الدوله در کاشان اشاره کرد.
این فهرست شامل تیمچه‌هایی است که در ایران به عنوان یک اثر ملی به ثبت رسیده‌اند. تیمچه به بخشی از بازارهای ایرانی گفته می‌شود که از نظر معماری شبیه راسته‌های اصلی بازار اما در اندازه‌ای کوچکتر ساخته شده‌است. هر تیمچه معمولاً از یک سو به راستهٔ اصلی بازار متصل است و انتهای دیگر آن به یک کاروانسرا یا بارانداز می‌رسد. تیمچه‌ها معمولاً مسقف هستند و حوضی در وسط دارند که دورتادور آن حوض، حجره‌هایی در دو یا سه طبقه ساخته شده که هر حجره متعلق به یک تاجر است. کارکرد تیمچه‌ها شبیه به یک بازار کوچک است که در آن چند تجارتخانهٔ مشابه متمرکز شده‌اند.
نیلوفر ضیایی (به انگلیسی: Niloofar Ziae) (زادهٔ ۱۳۴۱ خورشیدی)، نقاش و مدرس هنر ایرانی است.
زمانی که ضیایی در دههٔ ۱۳۶۰ خورشیدی در حال تحصیل بود، خانهٔ ضیایی به پناهگاهی زیرزمینی برای هنرمندان و سازندگان خلاق تبدیل شد تا در ایران پس از انقلاب کار کنند.
ضیایی پس از پایان تحصیلات خود در هنرهای تجسمیِ دانشگاه الزهرا در سال ۱۳۶۸ خورشیدی به عنوان دستیار در آتلیهٔ نقاشی آیدین آغداشلو مشغول به کار شد.
در سال ۱۳۷۰ خورشیدی اولین نمایشگاه خود را در "نگارخانهٔ حسینی" در تهران، برگزار کرد.
در سال ۱۳۷۲ خورشیدی به عنوان مربی هنر در فرهنگستان هنر و ادبیات کودکان در تهران شروع به تدریس کرد. همزمان با ادامه کار در آتلیهٔ نقاشی آغداشلو، دو نمایشگاه انفرادی دیگر برگزار کرد.
در سال ۱۳۷۶ خورشیدی، او به ایالات متحدهٔ آمریکا نقل مکان کرد تا در مقطع کارشناسی ارشد در دانشگاه ایالتی یوتا شرکت کند. در سال ۲۰۰۲ میلادی، او با مدرک کارشناسی ارشد هنرهای زیبا فارغ‌التحصیل شد و توسط موزهٔ هنر نورا اکلس هریسون به عنوان هماهنگ‌کنندهٔ گالری استخدام شد. او همچنین به عنوان استاد کمکی در تدریس هنر و طراحی کار کرده‌است و سال‌ها کار تحت سانسور در تهران را دلیل توانایی‌اش در آموزش به دانشجویان می‌داند.
آثار اولیهٔ او بیانگر آشفتگی عاطفی درونی وی است که از طریق اکسپرسیونیسم انتزاعی منتقل می‌شد، اما او سبک شخصی خود را به کندوکاو در مناظر و عناصر معماری گسترش داد که به صورت پویا تغییرات محیطی را که شهرهای رو به رشد متحمل می‌شوند به تصویر می‌کشد. او سبک‌های معماری ایران را با شهرهای آمریکایی که در آن زندگی کرده‌است، پیوند می‌دهد.
او نمایشگاه‌هایی از آثار خود را در سراسر غرب ایالات متحده (۲۰۰۶–۲۰۰۰ میلادی)، همین‌طور در ونکوور، کانادا، تهران (۲۰۰۹–۲۰۰۶ میلادی) و اخیراً نیز در منطقهٔ بوستون، از جمله ارائه‌ای در برنامهٔ مطالعات اسلامی، دانشگاه هاروارد (۲۰۱۴–۲۰۱۲ میلادی) برگزار کرده‌است.
آرمان گالوستی ساهاکیان (؛ زادهٔ ) یک و سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۲۰۰۷ تا تاریخ ۲۰۱۲ سمت نمایندگی دوره چهارم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت.