moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
ژان پیر فلورنس، سال ۱۷۹۴م، در شهرستان ارو در جنوب فرانسه به دنیا آمد. وی در سن ۱۵ سالگی در مون‌پلیه آغاز به تحصیل در رشته پزشکی کرد و درسال ۱۸۱۳م، موفق به اخذ درجه دکترای پزشکی از دانشگاه مونپلیه شد. یک سال بعد، به پاریس نقل مکان کرد. در آنجا تحت حمایت ژرژ کوویه، زیست‌شناس معروف فرانسوی و بنیانگذار علم دیرینشناسی، مشغول به ادامه مطالعات و انجام تحقیقات علمی در حوزه عصب‌شناسی شد.در آن زمان دو نظریه عمده در مورد طرز کار مغز وجود داشت. یکی بر فعالیت تخصصی در نواحی متمایز؛ و دیگری بر فعالیت عمومی در ساختاری یکپارچه، استوار بود. فرانتس یوزف گال که وی را به عنوان بانی جمجمه‌شناسی می‌شناسند، به وجود نواحی متمایز با وظایف تخصصی در مغز معتقد بود و ادعا می‌کرد که شکل ظاهری جمجمه این نظام تخصصی را بازتاب می‌دهد. هر چند نظریه گال در آن زمان هواداران زیادی داشت، اما هرگز به اثبات نرسیده بود. فلورنس، اولین شخصی بود که آشکارا از طریق انجام آزمایش تداخلی، نظریات گال را به چالش کشید. وی با تخریب نواحی خاصی از مغز جانوران، به‌خصوص کبوتر، تغییرات حاصل در رفتار را تحت مطالعه قرار داد. طی این مطالعات، وی مشاهده کرد که تخریب مخچه باعث اختلال در تعادل و هماهنگی حرکت در جانور می‌شود؛ یا تخریب بخش جلوی مغز باعث بروز انواع دیگری از اختلالات رفتاری می‌شود. وی این سری از آزمایشها که به آن ابلسیون می‌گویند و کلمه فارسی ابله نیز احتمالاً از همان ریشه گرفته را با دقت بیشتری در نواحی مختلف مغز ادامه داد و از جمله کشف کرد که برداشتن بصل النخاع، باعث مرگ جانور می‌شود و نتیجه گرفت که تنظیم فعالیت‌های حیاتی مانند تنفس به صورت تخصصی در این ناحیه صورت می‌گیرد. وی همچنین کشف کرد بخش‌های بزرگی از مغز فعالیتی عمومی و انعطاف‌پذیر دارند، به گونه ای که وظایف بعضی از نواحی حذف شده از مغز، به مرور زمان، توسط نواحی دیگری که باقی مانده‌اند، جبران می‌شود.ژان پیر فلورنس، در سال ۱۸۳۲م، به مقام استادی در کالبدشناسی تطبیقی رسید و در سال ۱۸۵۵م، به استادی تاریخ طبیعی در کلژ دو فرانس برگزیده شد. همچنین وی در زمره اولین کسانی بود که طی مطالعات خود به نقش کلروفرم در بیهوش ساختن جانوران پی برد و در سال ۱۸۴۷م، توجه محافل علمی را به آن جلب کرد. وی در۱۸۶۷م، برابر با ۱۲۴۶خ. در سن ۷۳ سالگی در مونژورون، در نزدیکی پاریس درگذشت.https://www.britannica.com/biography/Marie-Jean-Pierre-Flourenshttps://www.youtube.com/watch?v=pv6QHxkBFzY&t=136shttps://www.youtube.com/watch?v=vfhPaB--slM
دودا در سال ۲۰۲۰ از دانشکده تربیت بدنی دانشگاه در کراکوف فارغ‌التحصیل شد. او از گوش دادن به بتهوون، موتزارت و کوئین لذت می‌برد.
قوز یک فیلم کمدی صامت آمریکایی محصول ۱۹۲۱ به کارگردانی جورج دی بیکر و با بازی گرت هیوز، اتل گراندین و جان استپلینگ است.
دفاع برلین که دیوار برلین یا دفاع برلین (رُی لوپز) نیز نامیده می‌شود، یک گشایش شطرنج است که با حرکات زیر شروع می‌شود:
این گشایش، بخشی از بازی‌هایِ روی لوپز است و کدهای C65-C67 در دایرةالمعارف افتتاحیه‌های شطرنج به آن اختصاص داده شده‌است. کد C65 حرکات سفید غیر از ۴٫۰–۰ را پوشش می‌دهد، مانند 4.d3 (4. Nc3 یک نسخه از بازی چهار شوالیه در نظر گرفته می‌شود. کد C66 تغییر 4.0-0 d6 و کد C67 تغییر 4.0-0 Nxe4 (معمولاً به عنوان خط اصلی دفاع برلین در نظر گرفته می‌شود) را پوشش می‌دهد.
این گشایش برای اولین بار در قرن ۱۹ میلادی به‌طور عمیق مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت و نام خود را از برلینی‌هایی دریافت کرد که تغییرات آن را بررسی کردند. به دلیل ماهیت دفاعی و کششیِ این آغازگرِ بازی، گاهی اوقات از آن به عنوان «دیوار برلین» یاد می‌شود. این گشایش به ندرت در بازی‌های سطح بالا مورد استفاده قرار می‌گرفت و تا زمان مسابقات قهرمانی شطرنج کلاسیک جهان در سال ۲۰۰۰ مورد توجه قرار نگرفت. در این مسابقات، ولادیمیر کرامنیک از آن به عنوان یک اسلحه در برابر گری کاسپاروف استفاده کرد. کرامنیک از برلین در بازی‌های ۱، ۳، ۹ و ۱۳ در مسابقه (هر بار با سیاه) استفاده کرد و هر چهار بازی مساوی شدند. پس از بازی، کاسپاروف آمادگی برتر کرامنیک در آغازِ بازی را دلیل توقفِ خود عنوان کرد. کرامنیک در مصاحبه ای با جان هندرسون، استفاده خود از برلین را توضیح داد:دفاع برلین با استراتژی من برای مسابقه مطابقت داشت. من یک استراتژی تدافعی داشتم – در واقع، چیزهای تیزتر دیگری در جیبم داشتم تا دوباره به آن بازگردم – اما ابتدا می‌خواستم استراتژی دفاعی را با مهره هایِ سیاه امتحان کنم و خیلی خوب جواب داد. همهٔ اینها برای کاسپاروف جدید بود - او احتمالاً انتظار داشت که من برای برابری با سیاه بجنگم.""The Week in Chess 313". "theweekinchess.com". Retrieved 2019-05-12.حرکت سوم سیاه به پیاده e4 حمله می‌کند. با این حال، این یک تهدید واقعی نیست، زیرا اگر سیاه در e4 گیر بیفتد، سفید می‌تواند پیاده e5 را پس بگیرد. معمولاً در دفاع برلین، بازیکنان زودتر ملکه‌ها را رد و بدل می‌کنند که باعث می‌شود بازی به سرعت وارد یک بازی آخر شود. بازی‌های پایانی به‌طور کلی برای سفید، مساوی یا کمی مطلوب در نظر گرفته می‌شوند. سیاه، نقطه ضعفِ پیاده‌های دوتایی و یک پادشاه گیر کرده در مرکز را دارد، اما به شکلِ جفت اسقف جبران می‌شود. از نظر استراتژیک، دفاع برلین معمولاً به‌عنوان یک سلاح کششی توسط بازیکنانی که می‌خواهند با مهره هایِ سیاه به تساوی دست یابند، و بازیکنانی که ترجیح می‌دهند دفاعی بازی کنند و به بازی‌های پایانی برسند، استفاده می‌شود."The Week in Chess 313". "theweekinchess.com". Retrieved 2019-05-12.
امید لطف‌پور (زاده ) بازیکن واترپلو اهل ایران است. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال برنز در بازی‌های آسیایی ۲۰۱۸ اشاره کرد.
پیمان اسدی آقاجَری (زاده ) در شهر گچساران و بازیکن تیم ملی واترپلو ایران است. او ابتدا عضو تیم شنا گچساران بود اما در ۱۳ سالگی توسط پژمان بارون زاده مربی تیم‌های پایه واترپلو باشگاه نفت و گاز گچساران استعدادیابی شد. از آن پس او توانست در ۱۷ سالگی به عضویت تیم برزگسالان نفت و گاز گچساران درآید و اولین حضور خود در لیگ برتر واترپلو را به همراه این تیم تجربه کند. از افتخارات وی می‌توان به کسب مدال برنز در بازی‌های آسیایی ۲۰۱۸ اشاره کرد.
کسب مقام سومی در بازیهای آسیایی جاکارتا در سال ۲۰۱۸ به میزبانی کشور اندونزی
کسب مقام دومی در قهرمانی واترپلو آسیا در سال ۲۰۲۳ به میزبانی کشور سنگاپور
کسب مقام نایب قهرمانی بازی‌های همبستگی اسلامی در سال ۲۰۱۷ به میزبانی کشور جمهوری آذربایجان شهر باکو
کسب مقام نایب قهرمانی در مسابقات قهرمانی جوانان آسیا در سال ۲۰۱۴ به میزبانی کشور اندونزی
کسب مقام قهرمانی در تورنومنت بین‌المللی واترپلو در سال ۲۰۱۷ به میزبانی کشور سنگاپور
کسب مقام سوم لیگ برتر به همراه تیم نفت امیدیه در سال ۱۴۰۱
کسب مقام نایب قهرمانی لیگ برتر به همراه تیم دانشگاه آزاد در سال ۱۴۰۰
کسب مقام قهرمانی لیگ برتر به همراه تیم دانشگاه آزاد در سال ۱۳۹۹
کسب مقام قهرمانی لیگ برتر به همراه تیم باشگاه فرهنگی ورزشی پرسپولیس در سال ۱۳۹۸
کسب مقام نایب قهرمانی لیگ برتر به همراه تیم نفت امیدیه در سال ۱۳۹۶
دانشگاه دفاع ملی مارشال فهیم (به لاتین: Marshal Fahim National Defense University) یک آموزشگاه و موسسه نظامی در کابل، افغانستان است. این مرکز به طور رسمی موسسات آموزشی مختلف برای نیروهای مسلح افغانستان را در خود جای داده است. این دانشگاه در زمینی به مساحت ۱۰۵ جریب در غرب کابل در منطقه قرغه قرار دارد.
دانشگاه سه بخش مجزا دارد:
این دانشگاه دارای انستیتوی زبان‌های خارجی ANA بود.
رمز اهمیت تاریخی قرغه موقعیت جغرافیایی آن است. قرغه در منتهی‌الیه غربی کابل قرار دارد. فلات کم ارتفاعی که در شمال و غرب توسط رشته‌ای از تپه‌های هلالی احاطه شده است. در سمت جنوب غربی، گذرگاه منتهی به وردک، غزنی و قندهار یک شکل V عمیق را تشکیل می‌دهد که در کوه‌ها بریده شده است؛ در غرب کوه‌های پغمان، فلات پغمان و جاده منتهی به هزاره‌جات قرار دارد؛ و در شمال، آن سوی خط الراس، دره کابل تا بگرام، چاریکار و گردنه‌های پروان و به دره پنجشیر امتداد دارد.
دره‌ای که دانشگاه در آن قرار دارد محل عبور مهاجمان افغانستان از اسکندر مقدونی در سال ۳۲۶ قبل از میلاد تا چنگیزخان در سال ۱۲۲۲ میلادی و به دنبال آن تیمور در سال ۱۳۸۰ میلادی و بابر در سال ۱۵۰۴ میلادی بوده است. سیصد سال بعد در سه نوبت جداگانه، چوپانانی که گله‌های خود را در دامنه‌های تپه چرا می‌کردند، بریتانیایی‌ها را در حال پیشروی به سمت دره از شرق، رابرت سیل در سال ۱۸۳۹، جورج پولاک در سال ۱۸۴۲ و فردریک رابرتز در سال ۱۸۷۹ را مشاهده کردند.
تاریخ مدرن قرغه در اوایل دهه ۱۸۸۰ آغاز می‌شود، زمانی که عبدالرحمن خان، بنیانگذار ارتش منظم افغانستان، یک پایگاه لجستیکی در قرغه ایجاد کرد تا عملیات خود را در منطقه هزاره‌جات حفظ کند. این پایگاه در طول سلطنت نوه ابوالرحمن، امیر امان‌الله خان در دهه ۱۹۲۰، زمانی که او از مستشاران ارتش ترکیه و آلمان برای آموزش ارتش خود دعوت کرد تا استقلال جدید به دست آمده خود را از کنترل بریتانیا اعلام کند، به طور قابل توجهی گسترش یافت. این محل به خانه لشکر کابل تبدیل شد که اساساً ذخیره استراتژیک امیر بود. این پایگاه تا زمان اشغال شوروی در سال ۱۹۷۹ این کار را انجام می‌داد.
اشغال قرغه توسط شوروی در سال ۱۹۸۰ آغاز شد. آنها نیز از این مکان به عنوان انبار تدارکات استفاده کردند و سنگرهای ذخیره مهمات را در دامنه شمالی پایگاه حفر کردند، که بسیاری از آنها هنوز توسط ارتش ملی افغانستان مورد استفاده قرار می‌گیرند. در اواسط دهه ۱۹۸۰ قرغه توسط حدود ۱۲۰۰۰ سرباز اشغال شد که حدود نیمی از آنها شوروی و نیمی از آنها افغان بودند.
دانشکده ملی نظامی افغانستان از دانشکده نظامی ایالات متحده و دانشکده نیروی هوایی ایالات متحده الگوبرداری شده است. این برنامه برای آموزش دانش‌آموزان برای تولید افسران تحصیلکرده و حرفه‌ای برای هر یک از رشته‌های ANA و AAF طراحی شده است. این برنامه برای آموزش دانش‌آموزان برای تولید افسران تحصیلکرده و حرفه‌ای برای هر یک از رشته‌های ANA و AAF طراحی شده است. کلاس‌ها شامل زرهی، توپخانه، منابع انسانی، سیگنال، پیاده نظام، مهندس، حقوقی، پلیس نظامی، تدارکات، امور مذهبی/فرهنگی، اطلاعات و مالی است.
NMAA پس از تکمیل پایگاه جدید خود در سال ۲۰۱۲ به پایگاه ANDU در قرغه نقل مکان کرد که قبلاً در دانشکده هوایی قدیمی که توسط اتحاد جماهیر شوروی تأسیس شده بود در شمال کابل در کنار فرودگاه بین‌المللی کابل قرار داشت. دانشجویان NMAA در مجموع ۴ سال در موضوعات نظامی و آکادمیک مطالعه می‌کنند و قبل از اعزام به ارتش ملی به عنوان ستوان دوم، مدرکی از ANDU دریافت می‌کنند. دانشجویان زن از سال ۲۰۱۱ در NMAA تحصیل کرده‌اند و اولین افسران زن آموزش دیده NMAA در سال ۲۰۱۵ فارغ التحصیل شدند.
دانشکده افسران اردوی ملی در افغانستان با نام‌های ANAOA و آکادمی افسران جوان نیز شناخته می‌شود. دانشکده افسران اردوی ملی افغانستان نیز در اوایل سال ۲۰۰۶ گزارش شده بود که بریتانیا نقش اصلی را در ایجاد یک دانشکده افسران برای ANA و AAF.o داشت که در افغانستان به عنوان ANAOA و دانشکده افسران جوان نامیده می‌شود. دانشکده با نام مستعار "سندهرست در سند" از دانشکده نظامی سلطنتی سندهرست الگوبرداری شده است. این امر را ژنرال شیر محمد کریمی، رئیس وقت اردوی ملی، که خودش در دهه ۱۹۶۰ در سندهرست حضور داشت، حمایت کرد.
فیلیپ هاموند وزیر دفاع بریتانیا در ۲۹ مارس ۲۰۱۲ با ژنرال افغان عبدالرحیم وردک ملاقات کرد و بیانیه‌ای را در مورد قصد توسعه دانشکده امضا کرد. بریتانیا تقریباً ۷۵ درصد از کارکنان آموزشی دانشکده جدید را تأمین کرد و مدت‌ها پس از پایان مهلت سال ۲۰۱۴ برای خروج اکثریت نیروها، در اجرای آن مشارکت داشت.
در ۱۹ ژوئیه ۲۰۱۲، نخست‌وزیر بریتانیا، دیوید کامرون، در سفر به کابل، یادداشت تفاهمی را برای بریتانیا امضا کرد تا برای دانشکده افسران ارتش ملی افغانستان مربیان و مشاوران اختصاص دهد. نیوزیلند همچنین به دانشکده افسران ارتش ملی افغانستان کمک خواهد کرد.
در واقع در منطقه قرغه کابل، اولین گام‌های ملموس در تاریخ ۱۰ اکتبر برای آغاز ساخت دانشکده با مراسم کلنگ‌زنی با حضور شماری از مقامات از جمله ژنرال  شیر محمد کریمی رئیس ستاد عمومی اردوی ملی، سفیر اعلیحضرت در افغانستان سر ریچارد استگ، معاون فرمانده آیساف سپهبد آدریان برادشاو و فرمانده ماموریت آموزشی ناتو (NTM-A) سپهبد بولگر. برداشته شد.
دانشکده افسران اردوی ملی اولین پذیرش خود را از ۲۷۰ دانش آموز از بین تقریباً ۱۰۰۰۰ متقاضی اولیه در اکتبر ۲۰۱۳ پذیرفت. آموزش توسط افسران و سربازان افغان با همکاری تیمی از مربیان از انگلستان، استرالیا، نیوزیلند، دانمارک و نروژ ارائه می‌شد.
دانشکده افسران اردوی ملی در فوریه ۲۰۱۴ برای اولین بار شروع به استخدام زنان کرد. کارکنان زن با همکاران مرد خود آموزش مربیان را خواهند گرفت و هم زمان توسط یک تیم مربی زنان ائتلافی آموزش داده خواهند شد. داوطلبان زن در یک آزمون گزینشی دو روزه در پایگاه  قرغه در آوریل ۲۰۱۴ شرکت کردند و یک جوخه (بالوک) متشکل از ۳۰ دانشجوی افسری زن در کنار سومین پذیرش مرد در ژوئن ۲۰۱۴ آموزش دیدند.
دانشکده گروهبانی در حال حاضر بخشی از مرکز آموزش نظامی کابل است. این سربازان زن و مرد را در رده گروهبان کارکنان E7 آموزش داده می‌شوند تا آنها را برای خدمت به عنوان گروهبان در رده‌های E8 و E9 در ANA و AAF آماده کند.
دانشکده درجه افسری، آموزش سربازان را از تمامی رشته‌ها تا سطح گروهبان ستادی بر عهده خواهد داشت.
این موسسه آموزش زبان‌های خارجی را برای افرادی که اسامی آنها در دفترچه دیپلماسی دفاعی ارسال شده‌اند ارائه می‌دهد.
در آوریل ۲۰۱۹، در دانشگاه دفاع ملی مارشال فهیم (MFNDU)، برنامه مشارکت زنان (WPP) در ۵ ساختمان در ۳ پایگاه اهدا شد. سه سالن بدنسازی و یک مرکز مراقبت از کودکان برای این برنامه ساخته شد. پایگاه‌ها به طور مناسب برای حفظ حریم خصوصی شرکت‌کنندگان محافظت شده بودند.
عدالت سزادهندهretributive justice نظریه‌ای در مورد مجازات است که بر اساس آن وقتی مجرم قانون را زیر پا می‌گذارد، عدالت ایجاب می‌کند که در عوض رنج کشیده و پاسخی متناسب با جرم خود ببیند. بر خلاف انتقام، سزادهیretribution، و در نتیجه عدالت سزادهنده، شخصی نبوده، فقط در پاسخ به خطاکاری است، محدودیت‌های ذاتی دارد، شامل لذت از رنج دیگران نمی‌شود (یعنی "شادِن‌فرویده"، سادیسم)، و استانداردهای رویه‌ایprocedural standards را به کار می‌گیرد. عدالت سزادهنده با سایر اهداف مجازات، مانند بازدارندگیdeterrence (پیشگیری از جنایات آینده) و توانبخشی مجرم در تقابل است.
مفهوم سزادهی در بیشتر فرهنگ‌های جهان و در بسیاری از متون باستانی یافت می‌شود. متون کلاسیکی که از این دیدگاه حمایت می‌کنند عبارتند از "در باب قوانین""De Legibus" از "سیسرون" ( قرن اول قبل از میلاد)، "علم حق""Science of Right"این کتاب را منوچهر صانعی دره‌بیدی با عنوان "فلسفه حقوق" ترجمه کرده است. از کانت (۱۷۹۰)، و "عناصر" "فلسفه" "حق" از هگل (۱۸۲۱). حضور عدالت سزادهنده در فرهنگ یهودی باستان با ذکر آن در شریعت موسی نشان داده می‌شود که به مجازات‌های «زندگی در برابر زندگی، چشم در برابر چشم، دندان در برابر دندان، دست در برابر دست، پا در برابر پا»، همراه با ارجاع به قانون حمورابی، اشاره دارد. اسناد از وجود ارزش‌های مشابه در فرهنگ‌های دیگر حمایت می‌کنند. با این حال، قضاوت در این مورد که یک مجازات به میزان مناسب شدید است یا نه می‌تواند در فرهنگ‌ها و میان افراد بسیار متفاوت باشد.
برخی از اهداف سزادهی رسمی عبارتند از:
در دوران اولیۀ همه نظام‌نامه‌ها، سزادهی برای خطاکاری بر اجرای حقوق اولویت داشت. ادراکی خشن از عدالت ایجاب می‌کرد که جنایتکار بایستی با تحمیل ضرر و دردی متناسب، چنانکه به قربانی خود وارد کرده است، مجازات شود. بنابراین "قانون مقابله به مثل" (چشم در برابر چشم) در حقوق باستان بسیار برجسته بود. کتاب مقدس نیز از این قاعده مستثنی نیست، زیرا "قانون مقابله به مثل" را در قدیمی‌ترین شکل خود گنجانده است: (قانون «میزان برای میزان»'measure for measure').
در قرن نوزدهم، امانوئل کانت در "متافیزیک اخلاق" استدلال کرد که سزادهی تنها شکل برحق مجازات است که دادگاه می‌تواند تجویز کند:Martin, Jacqueline. 2005. "The English Legal System" (4th ed.). London: Hodder Arnold. . p. 174.مجازات قضایی هرگز نمی‌تواند صرفاً به‌عنوان ابزاری برای ترویج برخی خیرهای دیگر برای خودِ مجرم یا جامعۀ مدنی مورد استفاده قرار گیرد؛ بلکه باید در همۀ موارد تنها به دلیل ارتکاب جرم بر وی اعمال شود.کانت مجازات را امری عادلانه می‌دانست که دولت باید به خاطر قانون آن را اجرا کند، نه به خاطر جنایتکار یا قربانی. او استدلال می‌کند که اگر مجرمان مجازات نشوند، عدالت اجرا نشده و اگر عدالت اجرا نشود، خودِ ایدۀ قانون تضعیف می‌شود.Rachels, James. 2007. "The Elements of Moral Philosophy"
یکی از دلایلی که اصلاح‌طلبان قرن بیستم سزادهی را کنار گذاشتند این بود که آنها از ایدۀ خودمختاری شخصی دست کشیدند، زیرا معتقد بودند علم آن را بی‌اعتبار کرده است. اگرچه عدالت سزادهنده معمولاً به عنوان سنگ بنای مجازات کیفری در نظر گرفته می‌شود، اما نشان داده شده است که در حقوق خصوصی نیز نقش دارد.Perry, Ronen. 2006. "The Role of Retributive Justice in the Common Law of Torts: A Descriptive Theory (PDF)." "Tennessee Law Review" 73:177–236. . p. 177.
طبق "دانشنامه فلسفه استنفورد"، عدالت سزادهنده به سه اصل متعهد است:
تناسبproportionality مستلزم آن است که میزان مجازات با شدت رفتار متخلف مقارن باشد. خوانش دقیق عبارت کتاب مقدس «چشم در برابر چشم» در خروج و لاویان چنین است: «"فقط" یک چشم در برابر یک چشم»، یا «چشم به جای چشم». اما این بدان معنا نیست که مجازات باید با جرم "هم‌ارز" باشد. یک نظام سزادهنده باید جرایم شدید را خشن‌تر از جرایم خُرد مجازات کند، اما سزاگرایانretributivists در مورد میزان خشن یا ملایم بودنِ نظام اختلاف نظر دارند. شدت جرم را می‌توان با روش‌هایی مختلف تعیین کرد؛ از جمله با میزان خسارت، سود ناعادلانه یا عدم تعادل اخلاقی‌ای که جرم ایجاد کرده است.
به طور سنتی، فیلسوفان، سزاگراییretributivism را در تقابل با فایده‌گرایی قرار می‌دهند. برای فایده‌گرایان، مجازات آینده‌نگر بوده و با توانایی ادعا شده برای دستیابی به مزایای اجتماعی در آینده، مانند کاهش جرم، توجیه می‌شود. اما برای سزاگرایان، مجازات گذشته‌نگر است و با جنایتی که از پیش ارتکاب شده توجیه می‌شود؛ بنابراین مجازات تنها برای جبران خسارت انجام می‌شود.Cavadino, M., and J. Dignan. 1997. "The Penal System: An Introduction" (2nd ed.). London: Sage. p. 39.
عدالت سزادهنده دو نوع متمایز دارد. تعریف کلاسیک، این ایده را در بر می‌گیرد که میزان مجازات باید متناسب با میزان آسیب ناشی از جرم باشد. نسخۀ جدیدتری که مایکل دیویسMichael Davis، فیلسوف اخلاق، از آن حمایت می‌کند، مدعی است که میزان مجازات باید متناسب با میزان سود ناعادلانه‌ای باشد که خطاکار به دست آورده. دیویس این نسخه از عدالت سزادهنده را در اوایل دهۀ ۱۹۸۰ معرفی کرد؛ زمانی که عدالت سزادهنده، شاید به دلیل ناکامی‌های نظریۀ اصلاحات در دهه‌های پیشین، در جامعۀ فلسفه حقوق احیا می‌شد.
ارزیابی نظام عدالت سزادهنده از "سزاوارِ سرزنش بودن"blameworthiness (یا نبودن) می‌تواند یا مجازات را توجیه کرده یا صرفاً مجازات‌هایی که جامعه به دلایل دیگر اِعمال می‌کند را محدود کند.
بسیاری از حوزه‌های قضایی که عدالت سزادهنده را اتخاذ می‌کنند، به ویژه در ایالات متحده، از "حکم لازم الاجرا"mandatory sentencing استفاده می‌کنند که در آن قضات باید برای جرمی در محدودۀ تعیین شده به وسیلۀ قانون مجازات اِعمال کنند. با این حال، قضات اختیار محدودی برای در نظر گرفتن "کیفیات مخففه"mitigating factors، که در شرایط خاص منجر به مجازات کمتری می‌شوند، دارند.
هنگامی که مجازات مستلزم جریمۀ نقدی است، این نظریه اجازه نمی‌دهد که وضعیت مالی یک مجرم در نظر گرفته شود؛ این خود منجر به موقعیت‌هایی می‌شود که در آن یک فرد فقیر و یک میلیونر مجبور به پرداخت مبلغی یکسان می‌شوند. چنین جریمه‌ای برای مجرم فقیر "تنبیهی"punitive خواهد بود، در حالی که برای میلیونر ناچیز است.Martin, pp. 174–175. بسیاری از حوزه‌های قضایی به جای سزادهی ناب، از معیارهای گوناگون استفاده می‌کنند؛ مانند تأکید اتحادیه اروپا بر برابری و تعیین میزان جریمه نه تنها بر اساس تخلف، بلکه بر پایۀ درآمد، حقوق و توانایی پرداختِ مجرم. برای مثال در سال ۲۰۰۲، یک مدیر ارشد فنلاندی در نوکیا به دلیل برگِ جریمۀ صادر شده برای رانندگی با سرعت در ناحیه‌ای با سرعت مجازِ ، مجبور به پرداخت ۱۱۶۰۰۰ یورو (۱۰۳۰۰۰ دلار آمریکا) شد؛ مبلغی بر اساس درآمدِ سالانۀ ۱۴ میلیون یورویی او (۱۲.۵ میلیون دلار آمریکا). به طور مشابه، یک تاجر فنلاندی لازم بود بر اساس درآمد سالانۀ ۶.۵ میلیون یورویی خود، ۵۴۰۰۰ یورو بپردازد. این روند جریمه را به همان اندازه تنبیهی می‌کند که جریمۀ معمولی ۲۰۰ یورویی (۲۴۶ دلار آمریکا) برای یک فنلاندی با تخلفی مشابه اما دارای حقوق متوسط. عدم توجه نظریه سزادهنده به وضعیت مجرم و قربانی، از جمله برابری کیفری و در نظر گرفتن موقعیت و ثروت مجرم و در نتیجه توانایی پرداخت جریمۀ نقدی یا دفاع موثر از خود در دادگاه، موجب شده است که بسیاری از مراجع قضایی به طرق مختلف آن را کنار بگذارند.
یکی از انتقادات به برخی از مفاهیم "عدالت استحقاقی"just deserts این است که آنها بدوی هستند و به جای شخصیت و "مقصر بودنِ"culpability مجرمان، بر آسیب‌های اجتماعی تاکید می‌کنند. به عنوان مثال می‌توان به قانون کالیفرنیا در سال ۱۹۷۶ اشاره کرد که «شرایط متناسب با جدیت جرم و یکنواختی در احکام صادر شده برای مجرمانی که در شرایط مشابه مرتکب جرمی یکسان می‌شوند» را فرا می‌خواند. به طور کلی، اولویت دادن به عدالت عمومی به جای اهداف مرتبط با کنترل جرم مورد انتقاد قرار گرفته است؛‌ از جمله به دلیل قابلیت بیشتر انتساب به سهولت نسبی، در نوشتن دستورالعمل‌های محکومیت به عنوان تعرفه‌های جرم(در تقابل با توصیف تأثیر مناسب ویژگی‌های موقعیتی و شخصی بر مجازات)، در مقایسه با هر استدلال صحیح در مورد نظریه کیفری.
جایگزین‌های مرسوم برای عدالت سزادهنده تبعید و "دوری جستن"shunning بوده است. چنین احکامی در جوامع پیشامدرن غالباً معادل با مجازات اعدام بودند، زیرا زنده ماندن افراد بدون حمایت و حفاظت جامعه‌ای که به آن ظلم کرده بودند غیرممکن بود.
جایگزین‌های مدرن برای اقدامات سزادهنده شامل "بستریِ اجباری"involuntary hospitalization، عدالت ترمیمی و "عدالت تحول‌آفرین" transformative justice است . با مروری کلی بر عدالت کیفری، هر یک از این آرمان‌ها در "چارچوب"context قرار می‌گیرند.
رویکردی لیبرترین‌ به این موضوع استدلال می‌کند که استرداد کامل (در مفهوم گسترده، و نه فنیِ قانونی) هم با سزاگرایی و هم با مرتبه‌ای فایده‌گرا از بازدارندگی سازگار است
امیرحسین رهبر (زاده ) بازیکن واترپلو اهل ایران است. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال برنز در بازی‌های آسیایی ۲۰۱۸ اشاره کرد.
حامد ملک‌خانبانان (زاده ) بازیکن واترپلو اهل ایران است. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال برنز در بازی‌های آسیایی ۲۰۱۸ اشاره کرد.
امیرحسین کیهانی (زاده ) بازیکن واترپلو اهل ایران است. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال برنز در بازی‌های آسیایی ۲۰۱۸ اشاره کرد.
امیر دهداری (زاده ) بازیکن واترپلو اهل ایران است. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال برنز در بازی‌های آسیایی ۲۰۱۸ اشاره کرد.
مراقب باش چه چیزی آرزو می‌کنی یک فیلم دلهره‌آور وابسته به عشق شهوانی آمریکایی محصول سال ۲۰۱۵ به کارگردانی الیزابت آلن روزینبام با بازی نیک جوناس، ایزابل لوکاس، گراهام راجرز و درموت مالرونی است. این فیلم در ۱۰ ژوئن ۲۰۱۶ توسط استارز دیجیتال منتشر شد. داستان به شدت از فیلم گرمای بدن محصول ۱۹۸۱ الهام گرفته شده‌است.
در مورد پسری است که بیش از حد غرق در رابطه با همسر یک بانکدار سرمایه‌گذار شده‌است. تا اینکه پس از وقوع یک مرگ مشکوک، دست وی رو شده و رسوا می‌شود…
تصویربرداری اصلی این فیلم در ۲۲ آوریل ۲۰۱۳ در کارولینای شمالی آغاز شد. و در مه ۲۰۱۳ به پایان رسید.
در جمع‌آوری نقد راتن تومیتوز، این فیلم بر اساس ۲۴ نقد، ۱۷ درصد محبوبیت دارد.
مهدی یزدان‌خواه (زاده ) بازیکن واترپلو اهل ایران است. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال برنز در بازی‌های آسیایی ۲۰۱۸ اشاره کرد.
آلمان یک جمهوری پارلمانی دموکراتیک و فدرال است که در آن قدرت قانونگذاری فدرال در اختیار بوندستاگ (مجلس فدرال آلمان) و بوندسرات (مجلس نمایندگانی از ایالات یا مجلس علیا) است.
دولت فدرال آلمان از سال ۱۹۴۹ به‌طور عمده تحت سلطه احزاب اتحادیه دموکرات مسیحی (CDU) و حزب سوسیال دموکرات آلمان (SPD) قرار داشته‌است. قوه قضاییه آلمان نهادی مستقل از قوه مجریه و مقننه است، این در حالی است که معمولاً اعضای اصلی قوه مجریه نیز اعضای قوه مقننه می‌باشند. نظام سیاسی در قانون اساسی سال ۱۹۴۹ (به آلمانی Grundgesetz) تبیین شده‌است که با اصلاحات جزئی پس از اتحاد مجدد آلمان در سال ۱۹۹۰، قانون اساسی جمهوری فدرال آلمان باقی ماند.
قانون اساسی آلمان از آزادی فردی انسان‌ها حمایت می‌کند و منشأ این آزادی‌ها را حقوق بشر و حقوق مدنی می‌داند. قدرت سیاسی در آلمان مطابق قانون اساسی بین سطوح فدرال و ایالتی و بین قوه مقننه، مجریه و قضاییه تقسیم می‌شود.
آلمان غربی در سال ۱۹۵۸ یکی از اعضای مؤسس جامعه اروپایی بود که در سال ۱۹۹۳ به اتحادیه اروپا تبدیل شد. آلمان بخشی از منطقه شنگن است و از سال ۱۹۹۹ عضو منطقه یورو بوده‌است. این کشور عضو سازمان ملل متحد، ناتو، G7، G20 و OECD است.
با انتخاب کنراد آدناور در سال ۱۹۴۹، جمهوری فدرال آلمان به مدت ۲۰ سال صدراعظمی از حزب دموکرات مسیحی داشت تا اینکه ائتلافی بین سوسیال دموکرات‌ها و لیبرال‌ها به قدرت رسیدند. سال ۱۹۸۲، هلموت کهل رهبر دموکرات مسیحی به قدرت رسید و به مدت ۱۶ سال در ائتلاف با لیبرال‌ها صدراعظم آلمان بود. در دوره هلموت کهل بود که دیوار برلین سقوط کرد؛ آلمان شرقی منحل شد و جمهوری دموکراتیک آلمان به جمهوری فدرال پیوست. در قلمرو سابق جمهوری دموکراتیک آلمان، پنج ایالت جدید تشکیل شدند. دو بخش شرقی و غربی برلین نیز به هم پیوستند و شهر-ایالت برلین را تشکیل دادند.
نظام سیاسی جمهوری فدرال بعد از اتحاد کم و بیش بدون تغییر باقی ماند. مقررات خاص برای قلمرو آلمان شرقی سابق از طریق "معاهده اتحاد" بین جمهوری فدرال و جمهوری دموکراتیک قبل از روز اتحاد در ۳ اکتبر ۱۹۹۰ اعمال شد. با این حال دو بخش شرقی و غربی آلمان که به هم پیوسته بودند، نظام حزبی متمایزی را داشتند: در غرب احزاب سبز و لیبرال عمدتاً احزاب اپوزیسیون بودند، در حالی که در شرق، حزب حاکم سوسیالیست سابق که بعد از اتحاد حزب چپ نامیده می‌شد، همراه با دموکرات‌های مسیحی و سوسیال دموکرات‌ها فعالیت بیشتری داشت.
پس از ۱۶ سال ائتلاف دموکرات مسیحی‌ها و لیبرال به رهبری هلموت کهل، حزب سوسیال دموکرات آلمان (SPD) به همراه سبزها در انتخابات بوندستاگ سال ۱۹۹۸ پیروز شدند. گرهارد شرودر نایب رئیس حزب سوسیال دموکرات، برخلاف اسکار لافونتین رهبر چپ‌گرای حزب، خود را به عنوان یک نامزد میانه‌رو معرفی کرد. دولت کهل بخاطر رشد اقتصادی کندتر و بیکاری بالا در بخش شرقی، به‌طور دائم در نظرسنجی‌ها عقب مانده بود. در نتیجه نهایی انتخابات، اختلاف آرای حزب دموکرات مسیحی و سوسیال دموکرات‌ها به قدری بالا بود که امکان ائتلاف «قرمز-سبز» یعنی حزب سوسیال دموکرات با اتحاد ۹۰/سبزها را فراهم کرد و حزب سبز برای اولین بار وارد دولت شد.
مشکلات بنیادین در داخل حزب سوسیال دموکرات در آن سال‌ها و درگیری‌های داخلی بین جناح میانه و رادیکال حزب سوسیال دموکرات به مرور باعث کاهش محبوبیت این حزب در بین رای‌دهندگان می‌شد. بعد از کشمکش‌ها، اسکار لافونتین دولت فدرال و سپس حزب سوسیال دموکرات را ترک کرد. سوسیال دموکرات‌ها در چند انتخابات ایالتی از رقیب دموکرات مسیحی خود عقب افتادند، اما رسوایی مالی در دوره کهل که در حزب دموکرات مسیحی اتفاق افتاده بود و در سال ۲۰۰۲ افشا شد، باعث شد که سوسیال دموکرات برای پیروزی در انتخابات بخت بیشتری داشته باشند. بعد از این رسوایی حزبی بود که آنگلا مرکل رهبری حزب دموکرات مسیحی آلمان را به عهده گرفت.
دور بعدی انتخابات در سپتامبر ۲۰۰۲ برگزار شد و ائتلاف سوسیال دموکرات‌ها و سبزها بار دیگر اکثریت بوندستاگ را بدست آوردند و حزب دموکرات مسیحی به رهبری ادموند اشتویبر شکست را پذیرفت. از جمله دلایل پیروزی سوسیال دموکرات‌ها مخالفتشان با جنگ عراق، مدیریت مشکلات مربوط به سیل سال ۲۰۰۲ و همچنین عدم محبوبیت حزب دموکرات مسیحی در شرق آلمان بودند.
بعد از آن روند کاهش محبوبیت حزب سوسیال دموکرات دوباره آغاز شد. در انتخابات پارلمانی ایالت نیدرزاکسن در سال ۲۰۰۳ (همان ایالتی که شرودر در سال‌های ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۸ نخست‌وزیر آن بود) سوسیال دموکرات‌ها شکست سختی خوردند. در آوریل ۲۰۰۳ گرهارد شرودر طرح اقتصادی جدید خود با نام آگندای ۲۰۱۰ را ارائه داد که طی آن حقوق بیکاری کاهش می‌یافت. با اینکه این اصلاحات باعث خشم مردم شد و تظاهرات وسیعی را در پی داشت، باعث عملکرد موفق اقتصادی آلمان در سال‌های بعد از آن یعنی دوره بحران مالی منطقه یورو و همچنین کاهش بیکاری در سال‌های ۲۰۰۶ و ۲۰۰۷ شد.
در انتخابات ایالتی ۲۲ مه ۲۰۰۵ در ایالت نوردراین-وستفالن، حزب سوسیال دموکرات شکست سختی را متحمل شد. این ایالت همواره به‌طور سنتی به حزب سوسیال دموکرات تمایل داشت. کمتر از نیم ساعت بعد از اعلام نتیجه انتخابات در این ایالت، فرانتس مونته‌فرینگ دبیرکل حزب سوسیال دموکرات اعلام کرد که صدراعظم آلمان باید راه را برای انتخابات زودهنگام هموار کند.
این اظهارنظر با تعجب افکار عمومی در آلمان همراه بود؛ به‌خصوص اینکه محبوبیت حزب سوسیال دموکرات در نظرسنجی‌های فدرال به کمتر از ۲۰ درصد رسیده بود. به محض اعلام این خبر، حزب دموکرات مسیحی اعلام کرد که در انتخابات فدرال بعدی آنگلا مرکل بعنوان اولین زن در تاریخ آلمان کاندیدای پست صدراعظمی خواهد شد.
در این دوره انتخابات، حزب تازه تأسیس کار و عدالت اجتماعی (WASG) که از حزب سوسیال دموکرات منشعب شده بود به همراه حزب سوسیالیسم دموکراتیک آلمان (PDS) که بازمانده حزب حاکم آلمان شرقی سابق بود، حزب چپ آلمان را تشکیل دادند. حضور چهره‌های شاخص از این دو حزب از قبیل اسکار لافونتین از حزب کار و عدالت اجتماعی و گرگور گیزی از حزب سوسیالیسم دموکراتیک در حزب تازه تأسیس چپ، این حزب را زبانزد رسانه‌ها و اذهان عمومی کرد و برخی از نظرسنجی‌ها محبوبیت آن را در سطح فدرال تا ۱۲ درصد ارزیابی می‌کردند.
با وجود اینکه اکثر نظرسنجی‌ها در بین ماه‌های مه تا ژوئن ۲۰۰۵ پیروزی قاطع حزب دموکرات مسیحی در انتخابات زودهنگام را پیش‌بینی می‌کردند، با نزدیک شدن به زمان انتخابات شرایط کمی تغییر کرد. در انتخابات زودهنگام که در سپتامبر ۲۰۰۵ برگزار شد، تعداد حزب دموکرات مسیحی حتی نسبت به انتخابات ۲۰۰۲ کمی کاهش یافت و با ۳۵/۲ درصد کل آرا با اختلاف کمی نسبت به سوسیال دموکرات‌ها حزب اول از لحاظ تعداد آرا شد و ۴ کرسی بیشتر از رقیب سوسیال دموکرات خود کسب کرد. با این نتایج، امکان تشکیل ائتلاف دموکرات مسیحی‌ها و لیبرال‌ها ناممکن بود. با این حال تعداد کرسی‌ها حزب سوسیال دموکرات به همراه شریک ائتلافی خود حزب سبز نیز به اکثریت نمی‌رسید. حزب چپ نیز در این انتخابات ۸/۷ درصد آرا را به خود اختصاص داد و وارد بوندستاگ شد.
با نتایج بدست آمده در انتخابات، تنها گزینه محتمل برای تشکیل دولت، ائتلافی از دو حزب بزرگ دموکرات مسیحی و سوسیال دموکرات یا به اصطلاح ائتلاف بزرگ بود. در روز ۲۲ نوامبر ۲۰۰۵ آنگلا مرکل رهبر حزب دموکرات مسیحی در حضور هورست کوهلر رئیس‌جمهور فدرال بعنوان صدراعظم جدید آلمان سوگند یاد کرد. تشکیل دولتی با ائتلاف بزرگ در واقع باعث موفقیت احزاب کوچکتر در انتخابات ایالتی شد. از آنجایی که اتحادیه سوسیال-مسیحی بایرن که حزب خواهر دموکرات مسیحی‌ها در ایالت بایرن به‌شمار می‌رود، در انتخابات ایالتی سال ۲۰۰۸ اکثریت را در این ایالت از دست داد و مجبور به ائتلاف با حزب دموکرات‌های آزاد برای تشکیل دولت ایالتی شد، ائتلاف بزرگ در شورای فدرال یا بوندسرات نیز اکثریت خود را از دست داد و در بسیاری از موارد مجبور به جلب نظر حزب دموکرات‌های آزاد برای پیش‌برد طرح‌های خود بود. در نوامبر ۲۰۰۸ حزب سوسیال دموکرات فرانتس مونتفرینگ را دوباره به رهبری این حزب برگزید و فرانک والتر اشتاین‌مایر نیز کاندیدای مقام صدراعظمی از این حزب برای انتخابات فدرال سال ۲۰۰۹ شد. در انتخابات فدرال ۲۰۰۹ مشخص می‌شد که احزاب تشکیل دهنده دولت محبوبیت خود را از دست داده‌اند که این ریزش آرا برای حزب سوسیال دموکرات بیشتر بود. کاهش آرای دموکرات مسیحی‌ها به اندازه حزب سوسیال دموکرات نبود؛ اما این حزب در انتخابات فدرال ۲۰۰۹ بدترین آرای خود را از ۱۹۴۹ کسب کرد. در این انتخابات سه حزب کوچکتر در اپوزیسیون عملکرد موفق‌تری نشان دادند که بیشترین جهش آرای مربوط به لیبرال‌های حزب دموکرات‌های آزاد بود که توانستند با ۱۴/۶ درصد آرا بهترین نتیجه انتخاباتی تاریخ خود را کسب کنند.
در انتخابات سال ۲۰۰۹ حزب اتحادیه در ائتلاف با دموکرات‌های آزاد ۳۳۲ کرسی از ۶۲۲ کرسی را بدست آورد و آنگلا مرکل موفق شد دومین دولت خود را از ۲۷ اکتبر همان سال تشکیل دهد. گیدو وستروله رهبر حزب دموکرات‌های آزاد نیز بعنوان معاون صدراعظم و وزیر خارجه مشغول به کار شد. با این‌حال اندکی بعد دموکرات‌های آزاد در انتخابات‌های ایالتی شکست‌های سنگینی را متحمل شدند. دموکرات‌های آزاد در کمپین انتخاباتی خود قول داده بودن که در صورت رسیدن به قدرت مالیات را کاهش دهند ولی بعد از تشکیل ائتلاف با توجه به تبعات بحران مالی سال ۲۰۰۸ موفق به این کار نشدند. به دلیل ریزش آرا و کاهش محبوبیت حزب، گیدو وستروله از رهبری حزبش کنار رفت و جای خود را به فیلیپ روسلر داد که در آن زمان وزیر فدرال بهداشت بود و متعاقب آن روسلر به معاونت صدراعظم نیز منصوب شد. کمی بعد از آن روسلر وزیر فدرال اقتصاد و تکنولوژی شد.
بعد از شکست سوسیال دموکرات‌ها در انتخابات فدرال، زیگمار گابریل از وزرای فدرال سابق و نخست‌وزیر ایالت نیدرزاکسن رهبری این حزب را به عهده گرفت و فرانک والتر اشتاین‌مایر نیز به ریاست گروه پارلمانی سوسیال دموکرات‌ها رسید. گابریل بعد از مدتی از ریاست حزب کنار رفت و جای خود را به مارتین شولتس داد که در آن زمان ریاست پارلمان اروپا را به عهده داشت.
هجدهمین دوره انتخابات فدرال آلمان با پیروزی چشمگیر حزب دموکرات مسیحی و در صدر آن آنگلا مرکل همراه بود. حزب دموکرات مسیحی به همراه اتحادیه سوسیال مسیحی حزب خواهر خود در ایالت بایرن توانست ۴۱/۵٪ از آرا را به خود اختصاص دهد که بهترین نتیجه این حزب در انتخابات فدرال از سال ۱۹۹۴ بود. با این حال شریک دیرینه ائتلافی حزب اتحادیه یعنی لیبرال‌های حزب دموکرات مسیحی که از بعد از انتخابات فدرال قبلی با کاهش آرا مواجه شده بودند نتوانستند حدنصاب ۵ درصد آرا برای ورود به بوندستاگ را کسب کنند و بنابراین از شرکت در دولت ائتلافی بازماندند. با در نظر گرفتن این واقعیت که حزب اتحادیه حائز اکثریت برای تشکیل دولت نشده بود، این حزب گفتگوهای تشکیل دولت ائتلافی را با حزب سوسیال دموکرات آغاز کرد. گفتگوهای بسیار طولانی سرانجام به موافقت حزب سوسیال دموکرات انجامید و زیگمار گابریل به معاونت صدراعظم آلمان و وزارت امور اقتصادی و انرژی رسید و آنگلا مرکل سومین دولت خود را تشکیل داد. دولت ائتلافی در این دوره حائز ۵۰۴ کرسی از ۶۳۱ کرسی بوندستاگ شد که شرایط را برای احزاب اپوزیسیون یعنی حزب چپ و حزب سبز بسیار نامساعد می‌کرد. در این دوره از بوندستاگ حزب چپ ۶۴ کرسی و حزب سبز ۶۳ کرسی را بدست آوردند و تعداد کرسی آن‌ها برای ایفای نقش اپوزیسیون بسیار کم بود.
انتخابات فدرال دوره هجدهم آلمان در روز ۲۴ سپتامبر ۲۰۱۷ برگزار شد. نتایج انتخاباتی برای دو حزب عمده اتحادیه و حزب سوسیال دموکرات شبیه به نتایج سال ۲۰۰۹ بود که دو حزب وارد ائتلاف شدند و در دوره بعد شکست‌های سنگینی را متحمل شدند. در این انتخابات رای‌های زیادی به احزاب کوچکتر ریخته شد و برای اولین بار از سال ۱۹۵۰ یک حزب راست افراطی با نام آلترناتیو برای آلمان توانست وارد بوندستاگ شود.
از آنجایی که حزب اتحادیه ۳۳ درصد کل آرا را کسب کرد، آنگلا مرکل برای چهارمین دور صدر اعظم آلمان شد. شرایط برای تشکیل ائتلافی در این دوره از انتخابات دشوار بود، زیرا هیچ حزبی حاضر به مشارکت با حزب آلترناتیو برای آلمان برای تشکیل دولت ائتلافی نبود. یکی از گزینه‌های ائتلاف، تشکیل ائتلافی موسوم به جاماییکا (با در نظر گرفتن رنگ‌های احزاب که شبیه به پرچم جامائیکا بود) متشکل از حزب اتحادیه، حزب سبز و حزب دموکرات‌های آزاد بود. گزینه دیگر تشکیل دوباره ائتلاف بزرگ متشکل از حزب اتحادیه و حزب سوسیال دموکرات بود که از ابتدا مورد مخالفت سوسیال دموکرات‌ها به رهبری مارتین شولتس قرار گرفت.
اول گفتگوهای تشکیل دولت توسط حزب اتحادیه با احزاب سبز و دموکرات‌های آزاد انجام شد که مدتی بعد با مخالفت‌های حزب دموکرات‌های آزاد در برنامه‌های تشکیل دولت به بن‌بست رسید. با طولانی شدن زمان گفتگوهای ائتلافی، رئیس‌جمهور فدرال فرانک والتر اشتاین‌مایر احزاب سیاسی را به گفتگو فرا خواند که این عمل تا آن زمان از سوی رئیس‌جمهور فدرال سابقه نداشت.
سرانجام با تغییر موضع حزب سوسیال دموکرات، گفتگوهای رسمی بین این حزب و حزب اتحادیه برای تشکیل دولت از ژانویه ۲۰۱۸ آغاز شد و قرارداد تشکیل دولت ائتلافی سرانجام در روز ۱۲ مارس ۲۰۱۸ یعنی ۶ ماه بعد از انتخابات توسط دو حزب امضا شد و آنگلا مرکل برای بار چهارم صدراعظم آلمان شد.
انتخابات نوزدهمین دوره بوندستاگ در میانه بحران کرونا در روز ۲۶ سپتامبر ۲۰۲۱ برگزار شد. در این دوره آنگلا مرکل خود را برای پنجمین دوره صدارت خود از سوی اتحادیه دموکرات مسیحی نامزد نکرد و با این حال رکورد دومین صدراعظم با طولانی‌ترین دوره صدارت در آلمان را بعد از هلموت کهل نصیب خود کرد. در این دوره از انتخابات حزب سوسیال دموکرات بعد از سال‌ها با افزایش آرا مواجه شد و به حزب اول با بیشترین تعداد آرا بدل شد و توانست دولت ائتلافی را با مشارکت سبزها و حزب دموکرات‌های آزاد تشکیل دهد.
در فوریه ۲۰۲۲ فرانک والتر اشتاین‌مایر برای یک دوره دیگر بعنوان رئیس‌جمهور فدرال آلمان برگزیده شد. با اینکه مقام ریاست جمهوری در آلمان یک مقام تشریفاتی است، دوره ریاست اشتاین‌مایر بر این مقام دوره‌ای از ثبات و همبستگی تلقی می‌شود.
قانون اساسی جمهوری فدرال آلمان (به آلمانی: Grundgesetz der Bundesrepublik Deutschland) در روز ۸ مه ۱۹۴۹ به‌طور رسمی مورد پذیرش قرار گرفت و بعد از آنکه در روز ۱۲ مه به امضای متفقین پیروز جنگ جهانی دوم رسید از روز ۲۳ مه به مرحله اجرا درآمد. قانون اساسی ۱۹۴۹ پاسخی بود به نقص‌های قانون اساسی ۱۹۱۹ جمهوری وایمار که به قدرت رسیدن نازی‌ها در سال ۱۹۳۳ انجامید. این قانون اساسی بعد از فروپاشی آلمان شرقی و اتحاد دوباره آلمان قانون اساسی بخش شرقی آلمان نیز به حساب آمد.
رئیس کشور در آلمان بر طبق قانونی اساسی رئیس‌جمهور فدرال است. بر طبق این قانون، رئیس دولت فدرال در آلمان، صدراعظم فدرال است و رسیدگی به امور روزمره در آلمان بر عهده اوست، این در حالی است که مقام ریاست جمهوری با عنوان رئیس کشور مقامی عمدتاً تشریفاتی است. رئیس‌جمهورهای فدرال در آلمان با درنظر گرفتن عملکرد و حضورشان در بین عموم، سمبلی برای وجود دولت آلمان، مشروعیت و اتحادش به‌شمار می‌روند و دفتر رئیس‌جمهور فدرال نقشی هماهنگ‌کننده در جمهوری فدرال آلمان برعهده دارد.Website of the Federal President of Germany Retrieved 13 April 2014 تقریباُ تمام تصمیمات سیاسی رئیس‌جمهور آلمان با امضای تأیید اعضای دولت مشروعیت می‌یابد.
رئیس‌جمهور طبق قانون اساسی موظف نیست از ابرازنظر در امور سیاسی خودداری کند. با این حال از او انتظار می‌رود که به بحث‌های عمومی سیاسی و اجتماعی جهت دهد، اما این اظهارنظرها نباید به گونه ای باشد که وابستگی او را به یکی از احزاب نشان دهد. اکثر روسای جمهور آلمان قبل از تصدی پست، سیاستمداران فعال بودن و به یکی از احزاب در آلمان وابستگی حزبی داشتند. با این حال تمامی آن‌ها وابستگی حزبی خود را بعد از رسیدن به مقام ریاست‌جمهوری کنار گذاشتند. رئیس‌جمهور می‌بایست ساکن اقامت‌گاه رسمی در کاخ بلوو باشد.
مطابق بند ۱ ماده ۵۹ قانون اساسی، رئیس‌جمهور فدرال نماینده جمهوری فدرال آلمان در مسائل حقوق بین‌الملل است، انعقاد معاهدات بین‌المللی از سمت دولت با کشورهای دیگر و اعتبار دادن به سفرای کشورهای خارجی از وظایف دیگر اوست.Website of the Federal President of Germany Retrieved 28 April 2014. تمام قوانین فدرال قبل از اجرایی شدن باید توسط رئیس‌جمهور امضا شود. او حق وتو ندارد، اما در صورتی که قوانین پیشنهادی دولت مغایر با قانون اساسی باشد، او می‌تواند از پذیرش این قوانین امتناع کند و مشروعیت این حق در آلمان موضوعی برای بحث است. این دفتر در حال حاضر توسط فرانک والتر اشتاین مایر (از سال ۲۰۱۷) اداره می‌شود.
رئیس‌جمهور فدرال در نظام سیاسی، به ویژه در ایجاد دولت جدید و انحلال بوندستاگ نقشی اساسی دارد. این نقش معمولاً فرمایشی است اما در صورت بی‌ثباتی سیاسی می‌تواند حائز اهمیت باشد. علاوه بر این، مطابق ماده ۸۱ قانون اساسی رئیس‌جمهور فدرال به همراه شورای فدرال در صورت وجود وضعیت اضطراری می‌توانند از دولت حمایت کنند تا قوانینی را برخلاف میل بوندستاگ به تصویب برساند. با این حال، تاکنون هیچ رئیس‌جمهور فدرالی در آلمان مجبور به استفاده از این «اختیارات اضافی» نشده‌است.
صدراعظم فدرال (Bundeskanzler) در آلمان، رئیس دولت فدرال (Bundesregiereung) و رئیس قوه مجریه در این کشور است. صدراعظم توسط بوندستاگ یا مجلس فدرال انتخاب می‌شود و به این نهاد پاسخگوست. وزرای فدرال سایر اعضای دولت فدرال هستند که توسط صدراعظم فدرال انتخاب می‌شوند. بر این اساس نظام سیاسی آلمان را می‌تواند یک نظام پارلمانی به‌شمار آورد. ریاست دولت فدرال در حال حاضر (از سال ۲۰۲۱) به عهده اولاف شولتس از حزب سوسیال دموکرات است.
صدراعظم فدرال آلمان در دوره خدمت چهار ساله خود در صورتی که جایگزینی برایش توسط بوندستاگ تعیین نشده باشه نمی‌تواند از کار برکنار شود. فرایند تغییر صدراعظم از طریق رای سازنده عدم اعتماد در قانون اساسی آلمان تصویب شده در دوره بعد از جنگ جهانی دوم در واکنش به نقص‌های قوانین جمهوری وایمار پیشنهاد شد که جلوی هرج و مرج ناشی از خلأ قدرت را در آلمان بگیرد. در دوره جمهوری وایمار صدراعظم‌های متعدد در مدت کوتاه بدون داشتن حمایت بوندستاگ از طریق فرمان رئیس‌جمهور رایش به قدرت رسیدند و باعث بی‌ثباتی سیاسی در آلمان در دهه سی شدند. قانون فعلی همچنین دست صدراعظم را برای درخواست انتخابات زودهنگام بدون دلیل موجه می‌بندد.
بجز سال‌های بین ۱۹۶۹ و ۱۹۷۲ و همچنین بین ۱۹۷۶ و ۱۹۸۲ که حزب سوسیال دموکرات به رهبری ویلی برانت و هلموت اشمیت با وجود عدم کسب بیشترین تعداد آرا توانستند صدراعظم آلمان را انتخاب کنند، در سایر انتخابات‌ها، حزبی که بیشترین تعداد آرای انتخابات را بدست آورده کاندیدای مقام صدراعظم را به بوندستاگ پیشنهاد کرده‌است. در تمام دوره‌های بوندستاگ نیز حزب اصلی در ائتلاف با احزاب کوچکتر یا حزب‌هایی که به‌طور سنتی متحد استراتژیک آن‌ها بودند توانستند اکثریت بالای ۵۰ درصد کرسی‌های بوندستاگ را بدست آورند و دولت ائتلافی تشکیل دهند. هیچ حزبی در تاریخ جمهوری فدرال آلمان تاکنون نتوانسته به تنهایی اکثریت ۵۰ درصد کرسی‌های بوندسناگ را بدست بگیرد و دولت تشکیل بدهد.
صدراعظم آلمان یکی از وزرای خود را که معمولاً به حزب دیگری در دولت ائتلافی وابستگی حزبی دارد بعنوان قائم‌مقام خود منصوب می‌کندماده ۶۹ قانون اساسی آلمان که به‌طور غیررسمی از آن با عنوان معاون صدراعظم () یاد می‌شود. این مقام در حال حاضر (از سال ۲۰۲۱) بر عهده روبرت هابک از حزب سبز است.
کابینه دولت در آلمان، بدنه اصلی قوه مجریه در این کشور است که از صدراعظم و وزرای فدرال تشکیل می‌شود. اصول بنیادی کابینه و وزارت‌خانه‌های فدرال در مواد ۶۲ تا ۶۹ قانون اساسی آلمان گنجانده شده‌اند.
نهادهای وابسته به دولت فدرال در آلمان عبارتند از:
قدرت قانون‌گذاری در آلمان در اختیار مجلس فدرال (بوندستاگ) و شورای فدرال (بوندسرات) است. نمایندگان بوندستاگ از طریق رای مستقیم مردم آلمان انتخاب می‌شوند و این در حالی‌ست که بوندسرات از اعضای دولت‌های ایالتی تشکیل شده‌است. قوه مقننه فدرال آلمان دارای صلاحیت قانون‌گذاری انحصاری در حوزه فدرال و صلاحیت قانون‌گذاری در حوزه ایالتی در زمینه‌هایی است که قانون اساسی تعیین کرده‌است.
اختیارات بوندستاگ به‌طور کلی بیشتر از بوندسرات است و فقط در مواردی مربوط به قانون‌گذاری در مواردی همانند توزیع بودجه بین دولت فدرال و ایالت‌ها به تأیید رضایت بوندسرات نیاز دارد. با این حال عملاً در بیشتر موارد طرح‌های تصویب شده در بوندستاگ به موافقت بوندسرات نیز نیازمندند؛ چرا که طرح‌های فدرال در سطوح ایالتی نیز باید به مرحله اجرا درآیند. در صورت بروز اختلاف بین بوندستاگ و بوندسرات، هر یک از طرفین می‌توانند برای یافتن راه‌حل مصالحه به یک کمیته میانجی (Vermittlungsausschuss) رجوع کنند که هیئتی متشکل از ۱۶ عضو بوندستاگ و ۱۶ عضو بوندسرات است.
مجلس فدرال آلمان یا بوندستاگ که از آن به مجلس سفلی قانون‌گذاری آلمان نیز یاد می‌شود، حداقل از ۵۹۸ نماینده تشکیل شده‌است که هر چهار سال یک بار از طریق نظام انتخاباتی نسبی مختلط با رای مستفیم شهروندان آلمانی انتخاب می‌شوند. از این تعداد، نیمی از نمایندگان یعنی ۲۹۹ نماینده از طریق حوزه انتخابیه با نظام رای‌گیری نخست‌گزینی انتخاب می‌شوند. ۲۹۹ نماینده دیگر از طریق لیست احزاب وارد بوندستاگ می‌شوند. این بدین معنی‌ست که هر شهروند در انتخابات دارای دو برگه رای‌گیری‌ست: در برگه اول به شخص مورد نظر در حوزه انتخابیه خود رای می‌دهد و در برگه دوم به حزب. در رای دوم رای‌دهندگان تعیین می‌کند که یک حزب سیاسی چه تعداد کرسی در پارلمان را از آن خود می‌کند. با این حال، اگر یک حزب با رای اول کرسی‌های بیشتری از آنچه با رای دوم بدست آورده کسب کند، در عوض کرسی‌های اضافه دریافت می‌کند؛ بنابراین می‌تواند اعضای بیشتری به بوندستاگ بفرستد. به منظور حفظ توازن قوا بین همه احزاب، احزاب دیگر به اصطلاح کرسی‌های جبرانی (Ausgleichsmandate) دریافت می‌کنند و می‌توانند اعضای اضافی دیگری به مجلس بفرستند.
هر حزب برای ورود به پارلمان دستکم به ۵ درصد آرای کل انتخاباتی یا حداقل سه نماینده از طریق رای مستقیم حوزه انتخابیه نیاز دارد. این قانون که از آن با نام مانع ۵ درصدی یاد می‌شود برای جلوگیری از ورود احزاب بسیار کوچک و پراکندگی سیاسی در بوندستاگ همانند آنچه در دوره جمهوری وایمار اتفاق افتاد وضع شده‌است.
اولین انتخابات فدرال در جمهوری فدرال آلمان (آلمان غربی) در روز ۱۴ اوت ۱۹۴۹ برگزار شد. اولین انتخابات بعد از سقوط دیوار برلین و اتحاد دوباره آلمان در روز ۲ دسامبر ۱۹۹۰ برگزار شد و آخرین انتخابات فدرال تا این لحظه، انتخابات بیستمین دوره بوندستاگ در روز ۲۶ سپتامبر ۲۰۲۱ بود.
نظام قضایی آلمان بر پایه حقوق سنتی مدنی‌ست. این نظام از سه نوع مختلف دادگاه تشکیل شده‌است:
تفاوت اصلی بین دادگاه فدرال قانون اساسی و دادگاه فدرال دادگستری این است که دادگاه فدرال قانون اساسی فقط در صورتی ممکن است به جریان بیافتد که یک موضوع مربوط به قانون اساسی در یک پرونده مورد سؤال باشد (مثلاً نقض احتمالی حقوق بشر در یک محاکمه جنایی)، در حالی که دادگاه فدرال دادگستری در هر مورد دیگری صلاحیت قضایی دارد.
آلمان با بیش از ۱۹۰ کشور در دنیا روابط دیپلماتیک دارد و دارای ۲۳۰ نمایندگی دیپلماتیک در سطح جهانی‌ست.German Missions Abroad German Federal Foreign Office. Retrieved 28 August 2022. این کشور بزرگترین کمک‌کننده به بودجه اتحادیه اروپا (با تأمین ۲۷٪ کل بودجه اتحادیه) و سومین کمک‌کننده بزرگ به سازمان ملل (با تأمین ۸٪ بودجه این سازمان) است. آلمان یکی از اعضای ائتلاف دفاعی ناتو، سازمان همکاری اقتصادی و توسعه (OECD)، گروه هشت، گروه بیست، بانک جهانی و صندوق بین‌المللی پول (IMF) است.
آلمان از زمان پیدایش اتحادیه اروپا نقشی پیشرو در این اتحادیه ایفا کرده‌است و از پایان جنگ جهانی دوم اتحادی قوی را با فرانسه حفظ کرده‌است. این اتحاد به ویژه در اواخر دهه ۱۹۸۰ و اوایل دهه ۱۹۹۰ تحت رهبری هلموت کهل، صدراعظم دموکرات مسیحی با فرانسه تحت رهبری فرانسوا میتران رئیس‌جمهور سوسیالیست، مستحکم‌تر شد. آلمان در خط مقدم کشورهای اروپایی است که به دنبال ایجاد یک نظام سیاسی، دفاعی و امنیتی متحدتر اروپایی هستند.Declaration by the Franco-German Defence and Security Council Elysee.fr 13 May 3004. Retrieved 3 December 2006. این در حالی‌ست که در چندین دهه اول پس از پایان جنگ جهانی دوم، جمهوری فدرال آلمان به دلیل اشغال توسط قدرت‌های خارجی و تبعات شکست در جنگ، جایگاه قابل توجهی در روابط بین‌الملل نداشت.Glaab, Manuela.  German Foreign Policy: Book Review Internationale Politik. Spring 2003. Retrieved 3 January 2007.
در طول جنگ سرد، تقسیم آلمان توسط پرده آهنین آن را به نماد تنش‌های شرق و غرب و میدان نبرد سیاسی در اروپا تبدیل کرد. با این حال، سیاست نگاه به شرق (Ostpolitik) ویلی برانت یک عامل کلیدی در تنش زدایی دهه ۱۹۷۰ بود.Harrison, Hope.   German historical institute, Washington, DC, Bulletin supplement 1, 2004, "American détente and German ostpolitik, 1969–1972". در سال ۱۹۹۹، دولت صدراعظم گرهارد شرودر با مشارکت کامل در تصمیمات مربوط به جنگ ناتو علیه یوگسلاوی و با اعزام نیروهای آلمانی به نبرد برای اولین بار پس از جنگ جهانی دوم، سمت و سوی جدیدی برای سیاست خارجی آلمان تعریف کرد.Germany's New Face Abroad Deutsche Welle. 14 October 2005. Retrieved 3 December 2006.
دولت‌های آلمان و ایالات متحده متحدهای سیاسی نزدیکی هستند.Germany and the US: Bileteral relations Auswertigesamt. Retrieved 28 August 2022 با طرح مارشال در سال ۱۹۴۸، پیوندهای فرهنگی محکمی بین دو کشور ایجاد شد. اگرچه مخالفت شدید شرودر با جنگ عراق"Ready for a Bush hug?", The Economist, 6 July 2006. Retrieved 31 December 2006. از یک سو و روابط نه چندان گرم مابین دونالد ترامپ و آنگلا مرکل از سوی دیگر نشان دهنده کم رنگ شدن دوستی قدرت‌های دو سوی آتلانتیک و سرد شدن نسبی روابط آلمان و آمریکا بود، اما با به قدرت رسیدن جو بایدن در سال ۲۰۲۰ در آمریکا، از میزان سردی روابط آلمان و ایالت متحده کاسته شد.A Look Ahead at German-American Relations after Trump, DER SPIEGEL, 11 December 2020. Retrieved 28 August 2022.
این دو کشور از نظر اقتصادی نیز به یکدیگر وابسته هستند: ۸/۸ درصد از کالاهای صادراتی آلمان به ایالات متحده صادر می‌شود و ۵/۹ درصد از کالاهای وارداتی آلمان نیز کالاهای آمریکایی هستند که کسری تجاری این مبادلات در سال ۲۰۲۱ بالغ بر ۴۹/۹۰۵- میلیارد دلار برای ایالات متحده (تا انتهای سال ۲۰۲۱) بوده‌است.German Trading Partners Ranking, Destatis, 16 August 2022. Retrieved 28 August 2022. نشانه‌های دیگر روابط نزدیک دو کشور عبارتند از موقعیت آلمانی-آمریکایی‌ها به عنوان بزرگترین گروه قومی در ایالات متحده و همچنین وجود پایگاه هوایی رامشتاین (در نزدیکی شهر کایزرسلاترن) به عنوان بزرگترین پایگاه نظامی ایالات متحده در خارج از این کشور.US military in Germany: What you need to know, Deutschewelle, 16 June 2020. Retrieved 28 August 2022.
کمک‌های خارجی یکی از حوزه‌های مهم سیاست خارجی آلمان است. این کمک‌ها توسط وزارت همکاری اقتصادی و توسعه فدرال (BMZ) تدوین می‌شوند و توسط سازمان‌های زیربط به مرحله اجرا در می‌آیند. دولت آلمان سیاست توسعه را مسئولیت مشترک جامعه بین‌المللی می‌داند. آلمان در سال ۲۰۲۱ چهارمین کمک کننده بزرگ جهان پس ژاپن، بریتانیا و فرانسه بود. آلمان در این سال حدود ۰/۷۴ درصد از تولید ناخالص داخلی خود را صرف کمک‌های مربوط به توسعه بین‌المللی کرد.Germany met international financing target for development cooperation in 2021, Federal Ministry for Economic Cooperation and Developement, 12 April 2022. Retrieved 28 August 2022.
آلمان از ۱۶ ایالت تشکیل شده که از آنان با نام Länder یاد می‌شود. به دلیل تفاوت بین گستردگی، تراکم جمعیت و جمعیت مطلق، این تقسیم‌بندی در مواردی همچون ایالت-شهرها (Stadtstaaten) با ایالت‌هایی با قلمروهای وسیع‌تر (Flächenländer) متفاوت است. تا سال ۲۰۱۹ آلمان دارای ۴۰۱ ناحیه مدیریتی (Kreise) بود که از این بین ۲۰۴ ناحیه روستایی یا غیرشهری (Kreise یا Landkreise) و ۱۰۷ ناحیه شهری (kreisfreie Städte یا Stadtkreise) بودند.Kreise und kreisfreie Städte, Der Bundeswahlleiter, 26 May 2019. Retrieved 28 August 2022.
چرخه شارژ فرایند شارژ یک باتری قابل شارژ و تخلیه‌کردن آن در صورت نیاز در یک بار است. این اصطلاح معمولاً برای تعیین عمر چشم‌داشتی باتری استفاده می‌شود، زیرا تعداد چرخه‌های شارژ بیشتر از گذشت زمان صرفاً بر عمر چشم‌داشتی باتری تأثیر می‌گذارد. تخلیه کامل باتری قبل از دوباره‌شارژکردن ممکن است «تخلیه عمیق» نامیده شود. تخلیه‌کردن جزئی پس از آن شارژمجدد ممکن است «تخلیه کم‌عمق» نامیده شود.
«چرخه شارژ» واحدی از زمان نیست. مدت زمان صرف‌شده برای شارژکردن یا دشارژکردن بر تعداد چرخه‌های شارژ تأثیر نمی‌گذارد. هر باتری به‌طور متفاوت تحت تأثیر چرخه‌های شارژ قرار می‌گیرد.
به‌طور کلی، تعداد چرخه‌های یک باتری قابل‌شارژ نشان می‌دهد که چند بار می‌تواند فرایند شارژ و دشارژ کامل را تا زمان خرابی یا شروع ازدست‌دادن ظرفیت انجام دهد.
شرکت اپل توضیح می‌دهد که "چرخه شارژ" به معنای استفاده از تمام ظرفیت باتری است، اما نه لزوماً با تخلیه آن از ۱۰۰٪ به ۰٪: «زمانی یک چرخه شارژ را کامل می‌کنید که از مقداری استفاده کرده باشید که برابر با ۱۰۰ درصد ظرفیت باتری شما باشد - اما نه لزوما همه از یک شارژ. به عنوان مثال، ممکن است یک روز از ۷۵ درصد ظرفیت باتری خود استفاده کنید، سپس آن را یک شبه به طور کامل شارژ کنید. اگر روز بعد از ۲۵٪ استفاده کنید، در مجموع ۱۰۰٪ دشارژ خواهید داشت و مجموع دو روز به یک چرخه شارژ می‌رسد.»Batteries - Why Lithium-ion? - Apple
سهیل رستمیان SOHEIL ROSTAMIAN (زاده ) بازیکن واترپلو اهل ایران است. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال برنز در بازی‌های آسیایی ۲۰۱۸ اشاره کرد.
محمدجواد عباسی (زاده ) بازیکن واترپلو اهل ایران است. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال برنز در بازی‌های آسیایی ۲۰۱۸ اشاره کرد.
ارشیا الماسی (زاده ) بازیکن واترپلو اهل ایران است. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال برنز در بازی‌های آسیایی ۲۰۱۸ اشاره کرد.
حسین خالدی‌تبار (زاده ) بازیکن واترپلو اهل ایران است. از افتخارات وی می‌توان به کسب مدال برنز در بازی‌های آسیایی ۲۰۱۸ اشاره کرد.
شایان قاسمی داریان (زاده ) بازیکن واترپلو اهل ایران است. از افتخارات وی می‌توان به کسب مدال برنز در بازی‌های آسیایی ۲۰۱۸ اشاره کرد.
آندرس پاسترانا آرانگو (؛ زادهٔ )Profile of Andrés Pastrana Arango سیاست‌مدار اهل کلمبیا است. وی از ۷ اوت ۱۹۹۸ تا ۷ اوت ۲۰۰۲ رئیس‌جمهور این کشور بود."Andrés Pastrana Arango." Encyclopædia Britannica. 2010. Encyclopædia Britannica Online. 21 Jan. 2010 .
ادواردو سانتوس مونتخو (; زاده – درگذشته ) سیاست‌مدار اهل کلمبیا بود. وی از ۷ اوت ۱۹۳۸ تا ۷ اوت ۱۹۴۲ رئیس‌جمهور این کشور بود.
ادواردو سانتوس مونتخو در ۲۷ مارس ۱۹۷۴، در سن ۸۵ سالگی درگذشت.
دانشگاه سوابی ( ; ; به اختصار UoS)، یک دانشگاه بخش دولتی است که در انبار، سوابی در خیبر پختونخوا، پاکستان واقع شده‌است.
در سال ۲۰۱۲، دولت خیبر پختونخوا به رهبری حزب عوامی ملی تصمیم گرفت که پردیس مردانه دانشگاه عبدالولی خان را با استفاده از حق امتیاز تولید برق و تنباکو ناحیه سوابی به دانشگاه کامل ارتقا دهد.
انگین بایتار (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ترکیه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ترابزون‌اسپور، باشگاه فوتبال بویوک‌شهر بلدیه ارزروم‌اسپور، باشگاه فوتبال گالاتاسرای، باشگاه فوتبال چای‌کار ریزه‌اسپور، باشگاه فوتبال آرمینیا بیله‌فلد، باشگاه ورزشی گنچلربیرلیغی، و باشگاه فوتبال اسکی‌شهراسپور اشاره کرد.
رضا پرکاس (زادهٔ ۱۶ فروردین ۱۳۴۷ در خرمشهر) یک مربی فوتبال ایرانی-آلمانی است که سابقه مربیگری در آلمان، امارات، ایران و عمان را دارد. پرکاس در آلمان به عنوان داور نیز کار می‌کرد.
پرکاس پیش از استروشن تاجیکستان، سرمربی باشگاه یونیون برادرز بود.
پرکاس به عنوان سرمربی تیم استروشن در زمان اعلام ترکیب آنها برای فصل ۲۰۲۲ لیگ برتر تاجیکستان انتخاب شد.
او در ۲۹ ژوئن ۲۰۲۲ سرمربی باشگاه فوتبال صنعت نفت آبادان شد.
شریکان (به لاتین: Şərikan) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان زنگلان واقع شده‌است.
فیلیپ کیش (زاده ۱۳ اکتبر ۱۹۹۰) بازیکن فوتبال اهل اسلواکی است.او هم‌اکنون در پست هافبک برای باشگاه فوتبال الاتحاد کلبا بازی می‌کند.