moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
کالیکوت از سنت لوئیس میسوری در ۱۹۱۹ میلادی به لس آنجلس آمد و حرفه‌اش را در تجارت رستوران به عنوان پادو برای رستوران‌های زنجیره‌ای برادران بوس شروع کرد. او در ۱۹۳۱ در عملیات کافه تریای کلیفتون در ۱۹۳۲ میلادی به کلیفورد ئی. کلینتون پیوسته و شریک کلینتون شد. او مشاور غذایی دولت در جنگ جهانی دوم بود که در اردوهای نظامی می‌گشت و برای کارکنان خدمات نظامی برنامه غذایی پیشنهاد می‌نمود. او همراه با کلینتون مؤسس مشترک «نیم‌وعده برای میلیون‌ها تن» بود که غذاهایی با پروتئین بالا به نام MPF (غذای چند منظوره) را بسته‌بندی و توزیع می‌کرد تا بدین شکل با گرسنگی مبارزه کند. سایر فعالیت‌ها شامل هدایتگری مؤسسه رفاهی لس آنجلس و ریاست باشگاه تروجان بود، تنها رئیس آنجا که در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی شرکت نکرده بوده‌است."Council Pays Tribute to Ransom Callicott," "Los Angeles Times," November 16, 1962, page A-1"El Pueblo," September 1961, Los Angeles Public Library reference file
کالیکوت و اولین همسرش آنه کندی در ۱۹۳۹ میلادی طلاق گرفت."Weddings," "Los Angeles Times," November 29, 1942, page A=5 او مجدد با آلیس کالیکوت در ۱۹۵۲ میلادی ازدواج کرد و در ۲۰۱ بلوار باختری جنوبی زندگی کردند.Location of the Occidental Boulevard home on "Mapping L.A."
کالیکوت که شهردار نوریس پولسون و عضو شورای شهر جیمز سی. کورمن را در پیشنهادی برای آوردن کنوانسیون ملی جمهوری‌خواه ۱۹۶۰ میلادی به لس آنجلس همراهی می‌نمود، در ۶۲ سالگی ابتدا از بیماری مزمن قلبی در آوریل ۱۹۵۹ میلادی در واشینگتن DC رنج برد و در بیمارستان دانشگاه جورجتاون درمان شد."Councilman Callicott, 62, Ill in Capital," "Los Angeles Times," April 11, 1959, page 1 بعد سه سال از آن اتفاق در خانه‌اش واقع در ۳۵۳ مکان پارک لافایت جنوبی ۳۵۳ براثر حمله قلبیLocation of the Lafayette Park Place home on "Mapping L.A." در ۱۴ نوامبر ۱۹۶۲ میلادی هنگامی که سه فرزندش برایان، برت و چارلز ادوارد و دختر حاصل از ازدواج اولش، ماری روز براون را بیرون برده بود فوت کرد. خاکسپاری در پارک یادبود چمنزار جنگلی گلندیل صورت پذیرفت."Vital Record," "Los Angeles Times," November 16, 1962, page 28
کالیکوت به عنوان رئیس انجمن رستوران کالیفرنیای جنوبی (۱۹۴۷–۱۹۵۰) در فوریه ۱۹۴۹ به واشینگتن DC رفت تا علیه پیشنهاد افزوده شدن رستوران‌ها به قانون دستمزدها و ساعات فدرال لابی کند. او گفت: «اگر این قانون تصویب شود، صنعت ما با ۴۰ ساعت کار در هفته مواجه خواهد شد. این بدان معناست که اتحادیه‌ها برای ۴۰ ساعت کار دستمزدی را پرداخت خواهند نمود که اکنون برای ۴۸ ساعت می‌پردازند.» او پیش‌بینی کرد که با تصویب این قانون قیمت‌ها بالاتر رفته و موجب ورشکستگی رستوران‌ها و ایجاد بیکاری خواهد شد."Restaurant Men Elect Officers," "Los Angeles Times," June 16, 1950, page A-2"Restaurant Men Fight Wage-Hour Law Change," "Los Angeles Times," February 3, 1949, page A-2
این انجمن میزبان کنوانسیون و نمایشگاه رستوران‌های منطقه‌ای ساحل آرام در اوت ۱۹۴۸ میلادی بود که کالیکوت در آن سخنگو بود."Cafe Problems to Be Aired at October Parley," "Los Angeles Times," August 21, 1949, page 9 همچنین او سفری را به پایتخت در مه ۱۹۵۱ میلادی برنامه‌ریزی نمود تا علیه قواعد جدید مربوط به سقف قیمت‌های گوشت‌های حمل شده از دنورِ کلرادو بجنگد."Meat Price Boost Seen in Controls," "Los Angeles Times," May 5, 1951, page 1 او هنگام بازگشت رستورانداران را برای کار علیه قوانین «دفتر پایدارسازی قیمت» یا حذف کامل گوشت از منوهایشان تشویق کند."Meatless Menu Asked of Cafes," "Los Angeles Times," June 27, 1951, page 1
او در ۱۹۴۹ میلادی رئیس انجمن رستوران‌های ملی بود.
قبل از انتخابش بر شورا، کالیکوت عضوی از کمیسیون خدمات مدنی شهر بود. او به عنوان یک عضو کمیسیون خواستار بازنگری در منشور شهری شد که آن را اینگونه توصیف نمود:
شبکه عنکوبتی ۱۲۵٬۰۰۰ کلمه‌ای از عبارات پیچیده که هر مقام صادقی هنگام گیر کردن در آن بیهوده تلاش برای رها شدن از آن را می‌کند. تنها کسانی که از این شبکه سود می‌برند، معمارانی بی‌نام عنکبوتی آن هستند که نفعشان در آشوب، درگیری و مناقشات است.Ransom Callicott, "Charter Called City's Enemy," "Los Angeles Times," October 24, 1949, page A-4
او بهنگام مرگش، عضوی از کمیسیون سالن ورزشی لس آنجلس بود."Councilman Callicott Dies at 66," "Los Angeles Times," November 15, 1962 کالیکوت به عنوان رئیس کمیسیون، خواستار تحقیقات کنگره در کمیته المپیک ایالات متحده در بیداری آن پیکره برای تصمیم در حمایت از دیترویت، میشیگان برای المپیک تابستانی ۱۹۶۸ به جای لس آنجلس بود، چرا که لس آنجلس وارد پیشنهاد شده بود. او که برای نمایندگی لس آنجلس در یک کمیته المپیک که سردمدار آن بود در ملاقات شیکاگو صحبت می‌کرد، گفت که کمیته «سفرهای خارجی را با پرداخت همه هزینه‌هایش دوست دارد و به همین دلیل همیشه بر سر مذاکره هر شهر ایالات متحده شکست می‌خورد»."U.S. Probe of Olympic Body Asked," "Los Angeles Times," October 19, 1962, page C-1
کالیکوت برای کرسی حوزه انتخابیه ۱۲م شورای شهر لس آنجلس در ۱۹۵۳ میلادی اقدام کرد و از عضو آن زمان شورا، اد جی. داونپورت در مرحله نهایی با صرفاً ۴۴۳ رأی باخت.Or 389 votes, according to another source. بعد از این که داونپورت در ژوئن ۱۹۵۳ میلادی فوت کرد، کالیکوت یکی از ۱۳ امیدوارانی بود که توسط یک کمیته شورای شهر برای جایگزینیش مورد مصاحبه قرار گرفت. او «خود ره به عنوان متفکر سیاسی بین راهی توصیف کرد و گفت که حمایت جناح چپ که به کمپین اخیر او برای شورای شهر جذب شده بودند، تنها به این دلیل که این المان نسبت به داونپورت خصومت آمیزتر است، توسعه یافت»."13 Interviewed for Council Post," "Los Angeles Times," July 11, 1953, page 2 شورا تصمیم گرفت تا بیوه داونپورت، هریت داونپورت را بر این سمت بگمارد.
با این حال در ۱۹۵۵ میلادی هریت داونپورت انتخابات را ادامه نداد و کالیکوت بر کرسی حوزه انتخابیه ۱۲م انتخاب شد. او برای یک دوره چهار ساله در ۱۹۵۹ میلادی مجدداً انتخاب شد و در انتخابات ۱۹۶۳ میلادی شرکت نکرد.
در آن دوره، حوزه انتخابیه ۱۲م در غرب داون‌تاون لس آنجلس قرار داشت، بین خیابان‌های فیگوئروا و کاتالینا."6 Councilmen to Run; Mrs Davenport to Quit," "Los Angeles Examiner," December 14, 1954, section 3, page 2, in Los Angeles Public Library reference file این ناحیه تقریباً توسط بلوار ونیز در جنوب و بلوار سان‌ست در شمال، خیابان کاتالینا در غرب و خیابان فیگوئروئا در شرق مرزبندی می‌شد."Unusual Setup for Council's Contests," "Los Angeles Times," April 3, 1955, page B-3
افشین صادقی (زادهٔ ) بازیکن هندبال اهل ایران است.http://www.ocagames.com/orb/files/4/83/AG2018_OfficialResultBook_Handball_v1.0.pdf
ریموند پیس الکساندر (Raymond Pace Alexander) (زاده ۱۳ اکتبر ۱۸۹۷ – درگذشت ۲۴ نوامبر ۱۹۷۴)، رهبر حقوق مدنی، وکیل، سیاستمدار و اولین قاضی آمریکایی-آفریقایی بود که در دادگاه عمومی پنسیلوانیا منصوب شد. او در فیلادلفیا به دنیا آمد و بزرگ شد و اولین فارغ‌التحصیل سیاه‌پوست از مدرسه تجارت وارتون در ۱۹۲۰ بود. پس از فارغ‌التحصیلی از مدرسه حقوق هاروارد در ۱۹۲۳، الکساندر به یکی از وکلای برجسته حقوق مدنی در فیلادلفیا تبدیل شد. او به عنوان یک وکیل سیاه‌پوست که به مبارزه برای حقوق برابر تمایل داشت، در پرونده تبعیض نژادی بروین، شهرت یافت و وکالت متهمان سیاه‌پوست را در پرونده‌های برجسته دیگر، از جمله ترنتون سیکس که گروهی از مردان سیاه‌پوست به جرم قتل در ترنتون، نیوجرسی دستگیر شده بودند را بر عهده گرفت.
الکساندر فعالیت سیاسی خود را با کاندیداتوری ناموفق برای قضاوت در دادگاه دعاوی مشترک در ۱۹۳۳ و ۱۹۳۷ آغاز کرد. در ۱۹۴۹، توسط رئیس‌جمهور، هری اس. ترومن، برای یک جایگاه در دادگاه استیناف حوزه سوم ایالات متحده آمریکا، در نظر گرفته شد. او بالاخره در ۱۹۵۱ جایگاهی را در شورای شهر فیلادلفیا به دست آورد. پس از دو دوره حضور در شورای شهر، الکساندر به کرسی دادگاه دعاوی مشترک منصوب شد و در ۱۹۵۹ مجدداً برای یک دوره ده ساله به عنوان قاضی، انتخاب شد. او در تمام مدت حضورش در شهرداری، به فعالیت برای برابری نژادی ادامه داد. الکساندر در ۱۹۶۹ در سن بازنشستگی اجباری، وضعیت سالمندی را پذیرفت و در ۱۹۷۴ درگذشت. میراث او افتخار داشتن جایگاه استادی، در دانشگاه پنسیلوانیا است.
الکساندر در ۱۳ اکتبر ۱۸۹۷ در یک خانواده سیاه‌پوست از طبقه کارگر در فیلادلفیا، پنسیلوانیا به دنیا آمد. والدین او، مانند بسیاری از آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار در دهه‌های ۱۸۶۰ و ۱۸۷۰، مناطق روستایی جنوب را به دنبال فرصت‌های اقتصادی و فرار از خشونتی که همراه با سیستم جداسازی جیم کرو بود، ترک کرده بودند. پدرش، هیلارد بون الکساندر، به عنوان یک برده در شهرستان مکلنبورگ، ویرجینیا به دنیا آمد و پسر صاحب مزرعه بود. او در ۱۸۸۰ به همراه برادرش ساموئل به فیلادلفیا مهاجرت کرد. در همان سال مادر ریموند، ویرجینیا پیس، نیز به همراه برادرش، جان شولی پیس، به فیلادلفیا مهاجرت کردند؛ آن‌ها در شهرستان اسکس، ویرجینیا به عنوان برده به دنیا آمده بودند. هیلارد و ویرجینیا در ۱۸۸۲ در فیلادلفیا ازدواج کردند.
این خانواده، همچون اکثر جمعیت سیاه‌پوست شهر، در بخش هفتم، در محلی که امروزه مرکز شهر فیلادلفیا نامیده می‌شود، زندگی می‌کردند. دبلیو ای بی دو بویس، منطقه‌ای را که الکساندرها در آن زندگی می‌کردند، بخش «عادلانه و راحت» محله نامیده‌است. پدر و عموی الکساندر «استادان سوارکاری» بودند که به سفیدپوستان ثروتمند فیلادلفیا و حومه آن در امتداد خط اصلی، اسب سواری آموزش می‌دادند. اما در ۱۹۱۵ با ظهور عصر ماشین، کسب و کار آن‌ها رو به زوال رفت و در نهایت به شکست انجامید.
در ۱۹۰۹، مادر الکساندر بر اثر بیماری ذات‌الریه، فوت کرد. هرچند الکساندر بلافاصله برای کمک به خانواده خود شروع به کار کرد، اما پدرش احساس کرد که نمی‌تواند به اندازه کافی مراقب بچه‌ها باشد؛ بنابراین؛ الکساندر و سه فرزند دیگر خود (از جمله خواهرش ویرجینیا) را فرستاد تا با عمه و عموی خود، جورجیا و جان پیس، در یک جامعه سیاه‌پوست رو به رشد در شمال فیلادلفیا، زندگی کنند. پیس‌ها هم خانواده‌ای از طبقه کارگر بودند؛ بنابراین با توجه به نیاز افراد بیشتری برای تغذیه، الکساندر به کار کردن خود تا پایان مدرسه و مدرسه، برای کمک به زندگی خود و خواهر و برادرهایش ادامه داد. او در آن سال‌ها شغل‌هایی همچون کار در اسکله تخلیه ماهی، فروش روزنامه و اداره یک غرفه چکمه سیاه (پولیش براق روی کفش) که شش روز در هفته را در آن کار می‌کرد، تجربه کرد. همچنین الکساندر از ۱۶ سالگی به مدت شش سال، در خانهٔ اپرای متروپولیتن در شمال فیلادلفیا کار کرد. الکساندر بعدها با نگاهی به دوران کاری خود در خانه اپرا گفت؛ «دنیای جدیدی را برای من گشود» و او از آن محیط با عنوان جاییکه باعث «مقداری از لطافت و فرهنگی که مشخصه سال‌های بعد من است» یاد کرد.
الکساندر در مدرسه مرکزی تحصیل کرد و در ۱۹۱۷ فارغ‌التحصیل شد. او در آغاز مراسم، سخنرانی خود را با عنوان «آینده سیاه‌پوستان آمریکایی» ارائه کرد. او با بورسیه شایستگی در دانشگاه پنسیلوانیا ثبت نام کرد و اولین فارغ‌التحصیل سیاه‌پوست از مدرسه تجارت وارتون در ۱۹۲۰ شد. سپس در مدرسه حقوق هاروارد ثبت نام کرد. الکساندر در آنجا با کار به عنوان دستیار تدریس، در طول سال تحصیلی به گذران زندگی می‌پرداخت. تابستان‌ها در کلاس‌های کارشناسی ارشد علوم سیاسی در دانشگاه کلمبیا شرکت می‌کرد، هرچند که تحصیلات را به پایان نرساند و مدرکی دریافت نکرد. در کلمبیا، الکساندر با کار به عنوان باربر برای دلاور، لاکاوانا و راه‌آهن غربی، مخارج خود را تأمین می‌کرد. در حالی که هنوز در مدرسه حقوق بود، الکساندر اولین شکایت خود را برای تبعیض مطرح کرد و از مدیسون اسکوئر گاردن به دلیل امتناع از ورود او به دلیل نژادش شکایت کرد که نقض قانون حقوق برابر در نیویورک به‌شمار می‌رفت. از آنجاییکه الکساندر هنوز در کانون وکلا پذیرفته نشده بود، جیمز دی مک‌لندون جونیور، وکیل سیاه‌پوست فارغ‌التحصیل از مدرسه حقوق هاروارد را به عنوان وکیل خود استخدام کرد.
الکساندر در ۱۹۲۳ از مدرسه حقوق هاروارد فارغ‌التحصیل شد. در همان سال، او با همکلاسی سابق خود در پن، سادی تانر موسل، ازدواج کرد. موسل، نوه بنجامین تاکر تانر بود و در ۱۹۲۷ اولین زن سیاه‌پوستی بود که مدرک حقوق را از دانشگاه پنسیلوانیا گرفت. آن‌ها دو دختر به نام‌های رائ و ماری داشتند. او در ۱۹۲۳ در آزمون وکالت پنسیلوانیا قبول شد و تبدیل به یکی از معدود وکلای سیاه‌پوست در این ایالت شد. الکساندر با وجود مدرک خود، پس از فارغ‌التحصیلی برای یافتن شغل در فیلادلفیا، با مشکلاتی مواجه شد. در نهایت، او در دفتر وکالت جان آر کی اسکات، نماینده سفیدپوست سابق جمهوری‌خواه در کنگره، با دفتر کوچکی در شهر، سمتی گرفت. زمان کوتاهی پس از آن، او دفتر خود را با تمرکز بر نمایندگی سیاه‌پوستان افتتاح کرد.
الکساندر پس از رسیدن به سن بازنشستگی اجباری در ۷۰ سالگی، مجبور شد در انتهای ۱۹۶۹ از دادگاه بازنشسته شود، اما به عنوان قاضی ارشد باقی ماند. در شب ۲۵ نوامبر ۱۹۷۴، جسد الکساندر که بر اثر حمله قلبی مرده بود، در اتاق قضایی خود پیدا شد. در ۲۰۰۷، دانشگاه پنسیلوانیا، درجه استادی ریموند پیس و سادی تانر موسل الکساندر را که به مطالعه حقوق مدنی و روابط نژادی اختصاص داشت، اعطا کرد. دختران آن‌ها همزمان با اعلام این خبر، پرتره‌های والدین خود را به مدرسه حقوق اهدا کردند.
ریکاردو جرومی «ریکی» بردالیو (Ricardo Jerome "Ricky" Bordallo) (۱۱ دسامبر ۱۹۲۷–۳۱ ژانویه ۱۹۹۰)، سیاستمدار و بازرگان آمریکایی بود و دو دوره از ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۹ با نائب فرمانداری رودی سابلان (Rudy Sablan) و، از ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۷ با نائب فرمانداری ادوارد دیگو ریس (Edward Diego Reyes)، به عنوان فرماندار گوآم خدمت کرد. بردالیو به‌عنوان عضو حزب دموکرات گوآم، قبلاً از ۱۹۵۷ تا ۱۹۷۱ به عنوان سناتور در مجلس مقننه گوآم خدمت کرده بود.
بردالیو در ۱۱ دسامبر سال ۱۹۲۷ در هاگاتنیا گوآم بدنیا آمد. بردالیو پسر بالتازر جرونیمو «بی. جی» بردالیو (۸ اوت ۱۹۰۰–۱۰ مه ۱۹۸۴) بازرگان، و جوسیفینا توریس پانجیلینان (۱۸ دسامبر ۱۹۰۴–۲ دسامبر ۱۹۴۵) بود. بی. جی بردالیو، از سیاسیت‌مداران مشهور دههٔ ۱۹۳۰ تا دههٔ ۱۹۵۰ بود. ریکاردو بردالیو، نخستین فرزند خانواده شامل برادرش جوزف بردالیو (۱۹۳۰–۲۰۰۷) سناتور پیشین بود. ریکاردو بردالیو در دانشگاه سان فرانسیسکو تحصیل کرد و سپس به ایالت گوما برگشت و یک بازرگان موفق و فروشندهٔ خودرو شد. در میان سایر سمت‌های که وی به‌عهده داشت، یکی هم مالک «کانون کنار شهری ریکی» بود، کانون کنار شهری ریکی یک رستوران و کانون در روستای تامونینگ گوآم بود. بردالیو در اواسط دههٔ ۱۹۵۰ «شرکت خودرو ریکی» را نیز تأسیس کرد که به نخستین فروشندهٔ تویوتا در آمریکا تبدیل شد.
بردالیو در سال ۱۹۵۳ با مدلین زین بردالیو ازدواج کرد؛ این زوج جمعاً یک دختر بنام دوبره و یک نوه به اسم نیکلو نلسون دارند. بیوهٔ بردالیو در سال ۱۹۹۰ برای سمت فرمانداری کاندید شد اما موفق نشد و از سال ۱۹۹۵ تا سال ۲۰۰۳ به عنوان نائب فرماندار گوآم و از سال ۲۰۰۳ الی زمانی‌که نامزدی مجدد در انتخابات سال ۲۰۱۸ را از دست داد، به عنوان نمایندهٔ جزیره در مجلس نمایندگان ایالات متحده خدمت کرد.
بردالیو به‌عنوان عضو حزب مردم (سلف حزب دموکرات اسبق گوآم)، برای نخستین بار در سال ۱۹۵۶ به عضویت مجلس مقننهٔ گوآم انتخاب شد. از سال ۱۹۵۷ تا سال ۱۹۷۰ در مجلس مقننهٔ سرزمینی خدمت کرد و دو مرتبه رئیس حزب دموکرات گوآم بود. بردالیو به‌عنوان سناتور، قانونی را طرح کرد که بر مبنای آن برای نخستین بار یک کرسی غیررسمی نمایندگی از گوآم در کنگره ایالات متحده ایجاد شد.
بردالیو در نخست در انتخابات سال ۱۹۷۰ برای سمت فرمانداری کاندید شد، انتخابات سال ۱۹۷۰ نخستین انتخاباتی بود که برای مردم گوآم حق تعیین فرماندار داده شد. بردالیو همراه با سناتور ریچارد «دیک» تایتانو در برابر دو تیم فرمانداری قبلی هریک مانوئل گررو، فرماندار پیشین و نائب وی دکتر آنتونیو سی. (تونی) یاماشیتا و به همین‌گونه جواکوئیم سی. «کین» آریولا، وکیل و رئیس پیشین مجلس و وایسنتی بامبا قاضی بازنشسته و سناتور پیشین، به رقابت پرداخت. فهرست نامزدان انتخاباتی بردالیو- تایتانو در انتخابات مقدماتی، با تفاوت اندک نسبت به فهرست نامزدان انتخاباتی گررو- یاماشیتا در جایگاه نخست قرار گرفت و در انتخابات مقدماتی دور دوم برنده شد. اما، به دلیل کمپین انتخاباتی ستیزه‌جویانه حزب دموکرات، فهرست نامزدان انتخاباتی بردالیو- تایتانو در انتخابات عمومی در برابر تیم جمهوری‌خواه متشکل از نمایندگان آن زمان هریک کارلوس کاماچو و کورت مویلان، شکست خورد. با وجود این همه، انتخابات برای بردالیو پراهمیت بود، زیرا وی و دیک تایتانو، نخستین سازمان سیاسی گوآم را تحت عنوان «اجتماعات مردمی» در تمامی روستاها ایجاد کردند.
مدلین، خانم بردالیو، نیز به‌عنوان یک کمپین کنندهٔ پرشور و خستگی ناپذیر وارد میدان شد و حامیان زیادی را برای سازمان مذکور جذب کرد. در کاندیداتوری مجدد بردالیو در انتخابات سال ۱۹۷۴، این سازمان و پایگاه حامیان آن نقش ارزشمندی داشت. مدلین بردالیو بیشتر به‌خاطر فعالیت‌های بشردوستانه‌اش مشهور بود. مدلین چندین گردهمایی فرهنگی- مدنی از جمله قطعهٔ موسیقی کامل گوآم و برنامه آموزش کودکان به شیوهٔ سوزوکی ویولن، را حمایت مالی کرد.
بردالیو در سال ۱۹۷۴ برای بار دوم همرا با ردولف «رودی» گررو سابلان برای سمت فرماندار کاندید شد. این دو در مقابل چهار فهرست نامزدان دیگر انتخاباتی دموکرات قرار گرفتند که عبارت بودند از: مانوئل گررو و معاون وی دوید دی. ال فلورز (Manuel Guerrero and running mate David D.L. Flores)؛ پدرو سی. سانچز و استیبان یو. توریس (Pedro C. Sanchez and Esteban U. Torres)؛ و جواکوئیم سی. «کین» آریولا (Joaquin C. "Kin" Arriola) و تیودور «تید» نیلسون. دیک تایتانو (Theodore "Ted" Nelson. Dick Taitano)، مدیر کمپین فهرست نامزدان انتخاباتی بردالیو- سابلان بود و سازمانی را که در سال ۱۹۷۰ راه‌اندازی کرده بود، توسعه بخشید. نقش این سازمان تعیین‌کننده بود و فهرست نامزدان انتخاباتی بردالیو- سابلان به راحتی بر سایر تیم‌های انتخاباتی دموکرات غلبه کرد.
فهرست نامزدان انتخاباتی بردالیو- سابلان، بعداً تیم انتخاباتی کاماچو- مویالان را شکست داد، این تیم توانسته بود به سختی تیم رقیب جمهوری‌خواه پاول کالفو و تونی پالومو را در انتخابات مقدماتی شکست بدهد. کالفو به‌عنوان کاندید نام نوشتنی (شخصی که اسم وی در ورقه رای دهی یا فهرست کاندیدها نیست ولی به وی رای می‌دهند) در انتخابات عمومی وارد رقابت شد و حمایت فهرست نامزدان انتخاباتی کاماچو- مویالان را به خود جلب کرد و فهرست نامزدان انتخاباتی بردالیو- سابلان با اخذ کمتر از ۶۰۰ رای از ۲۲٬۰۰۰ آرای اضافی، برنده انتخابات شد.
نخستین دور فرمانداری بردالیو که از سال ۱۹۷۵ تا سال ۱۹۷۹ ادامه یافت، جنجال‌برانگیز بود. وی یک شخصیت خیلی‌ها کاریزماتیک اما شدیداً جنجالی توصیف شد. شخصی بود که از بیان نظریات اش در مورد هر موضعی، هراس نداشت. در جریان مدت فرمانداریش، مسئلهٔ استقلال، ایالت شدن، وضعیت مشترک‌المنافع گوآم یا ماندن به‌عنوان یک قلمرو ایالات متحده، برای رای‌دهندگان به رای‌گری گذاشته شد. سناتور پاول بردالیو، برادر بردالیو از استقلال طرفداری کرد. رأی‌دهندگان، برای وضع موجود به‌عنوان یک قلمرو وابسته، رای دادند. بردالیو توانست مبلغ ۳۶۷ میلیون دلار را برای بازسازی خسارات طوفان تایفون، پروژه‌های بهبود سرمایه و سرمایه‌گذاری‌های دولت گوآم، فراهم نماید. یکی از این سرمایه‌گذاری‌ها بر بیمارستان یادبود گوآم صورت گرفت.
بردالیو در سال ۱۹۷۸ همراه با دکتر پدرو سی. سانچز، رئیس پیشین دانشگاه گوآم به عنوان کاندید نائب فرمانداری، برای انتخاب مجدد کاندید شد. سابلان، نائب فرمانداری، کاندیداتوری خود را در انتخابات فرمانداری اعلام کرد و در انتخابات مقدماتی ماه سپتامبر سال ۱۹۷۸ حزب دموکرات کاندید شد و نائب فرماندار وکیل جویز ایگلسیاس لئون گررو، به عنوان معاون وی شرکت کرد. بردالیو برندهٔ انتخابات مقدماتی حزب دموکرات شد و با تفاوت آرای زیاد، تیم انتخاباتی سابلان- لئون گررو را شکست داد. با وجود پیروزی در دور مقدماتی انتخابات، در انتخابات عمومی در برابر تیم انتخاباتی کالوف - آدا جمهوری‌خواه شکست خورد.
بردالیو در سال ۱۹۸۲، همراه با ادی ریس، شخصیت غیر مشهور سیاسی و سرهنگ نیروهای هوایی به‌عنوان معاون خود، برای سومین بار وارد عرصهٔ سیاسی شد. بردالیو با شکست دادن کاندیدان دموکرات هریک کارل گوتیرز و چان پی. آگون در انتخابات مقدماتی حزب دموکرات، یکبار دیگر برندهٔ مقام فرمانداری شد. فهرست نامزدان انتخاباتی بردالیو/ریس با وعده بیرون کشیدن ایالت گوام از حالت کساد و تلاش برای ایجاد وضعیت مشترک‌المنافع، کالوف فرماندار آن زمان را در انتخابات‌های سال ۱۹۸۲ شکست داد.
دوره دوم فرمانداری بردالیو از سال ۱۹۸۳ تا سال ۱۹۸۷ ادامه پیدا کرد. بردالیو در دور دوم فرمانداریش، رئیس کمیسون خودمختاری بود و در پیش‌نویش قانون مشترک‌المنافع گوآم که در ۴ ژوئن سال ۱۹۸۶ تدوین شد، پیشگام بود. بردالیو با طرح «برنامهٔ کار عالی» به مشکلات آموزشی ایالت گوام رسیدگی کرد و روی وضعیت اعتبار بخشی دانشگاه گوآم کار کرد.
دمودکس فولیکولاروم یا هیره فولیکول مو، یک هیره میکروسکوپی است که فقط روی پوست انسان زنده می‌ماند. این هیره‌ها روی پوست اکثر افراد هستند. هیره‌ها معمولاً هیچ آسیبی ندارند، بنابراین بیش از آنکه انگل باشند، همسفرگی به‌شمار می‌روند. با این حال، بیماری ناشی از آنها به عنوان دمودیکوزیس شناخته می‌شود.
کارل آرنولد ؛ (زادۀ میلادی – درگذشتۀ میلادی) نقاش، کاریکاتوریست و طنزپرداز اهل آلمان بود. او در نوی‌اشتاد در نزدیکی کوبورگ متولد شد و در مونیخ درگذشت.
یوزف کمر (; – ) بازیگر اهل کشور جمهوری چک بود. وی بین سال‌های ۱۹۳۷ تا ۱۹۹۵ میلادی فعالیت می‌کرد.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "مارکتا لازاروا"، "جسدسوز"، "قلعه"، "آخرین داوری"، "شاه شاهان، و "پتک جادوگران" اشاره کرد.
یارُسلاو مُوچکا (; – ) بازیگر سینما اهل کشور جمهوری چک بود. او بین سال‌های ۱۹۵۴ تا ۲۰۰۰ در بیش از هشتاد فیلم بازی کرد.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "مارکتا لازاروا"، "گوش" اشاره کرد.
داگنی سِروائِس (; – ) بازیگر تئاتر و بازیگر سینمای آلمانی-اتریشی بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "پتر کبیر"، "آدم و حوا" اشاره کرد.
ریچارد آلاتوره (Richard Alatorre) (متولد ۱۵ می ۱۹۴۳)، از ۱۹۷۳ تا ۱۹۸۵ عضو مجلس ایالتی کالیفرنیا «یکی از تاثیرگذارترین سیاستمداران لاتین‌تبار در ایالت» و از ۱۹۸۵ تا ۱۹۹۹ عضو شورای شهر لس آنجلس، کالیفرنیا بود، دومین لاتین‌تبار که در قرن بیستم در شورا خدمت کرده‌است. او اکنون یک لابی‌گر است.
آلاتوره در ۱۹۴۳ به دنیا آمد. او پسر جو آلاتوره از ال پاسو، تگزاس که یک تعمیرکار کارخانه اجاق گاز بود و مری آلاتوره از آریزونا که یک آرایشگر بود، می‌باشد. او و خواهرش سیسیلیا در شرق لس آنجلس بزرگ شدند.
او سیاست را زود آغاز کرد، همان‌طور که خودش گفت: «هر ترم از راهنمایی تا مدرسه، یک سرکرده هیئت دانشجویی یا سرکرده کلاس درس بود». او در مدرسه گارفیلد (لس‌آنجلس) تحصیل کرد و فارغ‌التحصیل شد، جاییکه رئیس هیئت دانش‌آموزی بود. در ۱۹۶۰ او سخنان جان اف. کندی را در کالج شرقی لس آنجلس گوش داد و شروع به پخش آگهی‌های کندی کرد و در کمپین لئوپولدو سانچز، به عنوان یک نامزد لاتین‌تبار برای قضاوت، شرکت کرد.
آلاتوره مدرک BA هنر را در رشته جامعه‌شناسی از دانشگاه ایالتی کالیفرنیا در لس آنجلس و مدرک کارشناسی ارشد در مدیریت دولتی را از دانشگاه کالیفرنیای جنوبی دریافت کرد.
بیل بویارسکی، خبرنگار لس‌آنجلس تایمز در ۱۹۸۵ اظهار کرد؛ «آلاتور یک بازیکن است. او بازی را دوست دارد. او می‌داند چگونه در مذاکرات عمومی و خصوصی، فشار وارد کند. او می‌داند که چگونه معامله کند». دنیس همیلتون، گزارشگر تایمز، به عنوان یکی از اعضای مجمع در ساکرامنتو نوشت، آلاتوره به عنوان یک «معامله ساز سرسخت» شهرت پیدا کرده‌است.
در مدرسه او توسط یک جواهرساز محلی استخدام شد تا مطالبات سررسید گذشته را از مشتریان دریافت کند. وی همچنین برای فیلیپ مونتز کار می‌کرد که «یکی از مربیان سیاسی آلاتوره» و بعدها مدیر منطقه‌ای کمیسیون حقوق مدنی ایالات متحده در لس آنجلس شد.
پس از کالج، او در دانشگاه ایالتی کالیفرنیا، لس آنجلس و دانشگاه کالیفرنیا، ایروین، جامعه‌شناسی و دوره‌های شبانه دولتی را، در زندان فدرال در جزیره ترمینال، تدریس کرد. او همچنین با اعضای باند خلافکاران کار می‌کرد و یک سازمان دهندهٔ جامعه بود. علاوه بر این، او مدیر منطقهٔ غربی صندوق دفاع قانونی و آموزشی ان ای ای سی پی بود. جاییکه با موفقیت، شکایت‌هایی را از جانب کودکانی که بسیاری از آن‌ها به دلیل اسپانیایی زبان بودن به کلاس‌های معلولان ذهنی فرستاده شده بودند، مطرح کرد. او در اواخر دهه ۱۹۶۰ مشاور کمیسیون حقوق مدنی ایالات متحده بود.
آلاتوره حرفهٔ خود در مجلس کالیفرنیا را به عنوان دستیار نماینده مجلس، والتر کارابیان و سناتور ایالتی، آلفرد سانگ در ۱۹۶۸ آغاز کرد. در ۱۹۷۱، او به عنوان نامزد دموکرات‌ها در مجلس برای جانشینی دیوید روبرتی که به سنای ایالتی راه یافته بود، نامزد شد. رقیب او بیل بروفی جمهوری‌خواه بود. اما یک روز قبل از انتخابات، تیرهایی به خانه بروفی شلیک شد و آلاتور به یک خبرنگار گفت؛ تبلیغات حاصل از تیراندازی به بروفی، نیروی لازم را برای کسب جایگاه به او داد. در ۱۹۷۲ آلاتوره دوباره نامزد شد و این بار انتخاب شد.
در ۱۹۷۲ او برای عضویت مجلس ایالتی کالیفرنیا انتخاب شد و به مدت ۱۲ سال در سمت‌های مختلف، خدمت کرد. از جمله؛ رئیس کمیته منتخب خشونت کار در مزرعه، رئیس کمیته خدمات انسانی، رئیس کمیته تاریخی انتخابات ۱۹۸۰ و گزارش مجدد، بنیانگذار و رئیس کمیته پارلمانی شیکانو برای مجلس قانونگذاری ایالت کالیفرنیا و رئیس کمیته اصلاحات زندان. در زمان حضور خود در مجمع، او قانون روابط کار کشاورزی کالیفرنیا را تألیف کرد.
آلاتوره در سال‌های حضور خود در مجلس از ۱۹۷۳ تا ۱۹۸۵، «خود را به عنوان یکی از اعضای قابل اعتماد دستگاه سیاسی جمع‌آوری سرمایه ویلی ال براون که جامعه تجاری را برای تأمین پول مورد نیاز برای انتخاب دموکرات‌ها متقاعد می‌کرد، ثابت کرد». همچنین «قدرتمندان پشت پرده» در مجمع، «او را مسئول تنظیم یک تقسیم‌بندی مجدد قانونگذاری و کنگره کردند که مهم‌ترین نمایندگی سیاسی تاریخ لاتین‌ها را به ارمغان آورد».
او «به شکل‌گیری قانونی برای کارگران مزارع ایالت کمک کرد که به کارگران مهاجر حق چانه زنی دسته جمعی (توافقاتی برای تنظیم حقوق) می‌داد. او از دانشکده پزشکی یو سی اروین خواست تا در ازای تخصیص بودجه‌ای برای یک بیمارستان آموزشی جدید، اقلیت‌های بیشتری را بپذیرد.»
آلاتور در انتخابات ویژه دسامبر ۱۹۸۵ با ۶۰ درصد آرا به جای آرتور کی اسنایدر که از مقام نمایندگی منطقه ۱۴ شورای شهر لس‌آنجلس استعفا داده بود و از آلاتوره حمایت کرده بود، پیروز شد. او «اولین لاتین‌تبار در بیش از دو دهه» بود که به عضویت شورا انتخاب شد، نفر قبلی، ادوارد آر رویبال بود که در ۱۹۶۲ شورا را ترک کرد. بیش از نیمی از ۲۰۰ هزار نفر ساکن این منطقه، لاتین‌تبار بودند، اما قدرت رأی‌دهی از نظر تاریخی در «منطقه محافظه‌کار ایگل راک عمدتاً انگلیسی» بود، محله‌های دیگر عبارتند از بویل هایتز، لینکلن هایتز، ال سرنو و هایلند پارک.
گفته می‌شد که انتخاب آلاتوره برای باقی‌مانده دوره اسنایدر «خلأ بزرگی را در سیاست و دولت شهری پر کرد». زیرا شورای شهر «بدون نماینده لاتین‌تبار در شهر برجسته آمریکایی اسپانیایی‌تبار، چیزی شبیه به شرمندگی مدنی بود که در آن زمان بزرگ شده بود. آن زمان وزارت دادگستری ایالات متحده علیه شهر شکایت کرد و ادعا کرد که طرح تقسیم مجدد آن، نمایندگی لاتین را رد کرده‌است».
در مقابل پیشنهاد موفقیت‌آمیز آلاتوره برای یک دوره چهار ساله کامل در ۱۹۸۷، او با مخالفانی روبرو شد که موضع «حامی توسعه» آلاتوره را محکوم کردند.
آلاتوره متحد قدرتمند شهردار، تام بردلی بود او با نیروهای حامی توسعه همراه و «مدافع» حقوق مدنی بود و به سازماندهی پناهگاه‌هایی برای بی خانمان‌ها، کمک می‌کرد. برخی از مناصب او ازین قرار اند:
آلاتوره در شرق لس‌آنجلس، کالیفرنیا به دنیا آمد و بزرگ شد. آلاتوره دو پسر بالغ به نام‌های دریک و دارل و یک دختر به نام ملیندا دارد.
گُل و مار: بردهِ طنابِ اونیفورم سفید (به انگلیسی: Flower and Snake: White Uniform Rope Slave) فیلمی در ژانر درام، تریلر و اروتیک به کارگردانی شوگورو نیشیمورا،https://www.themoviedb.org/person/1038477-shogoro-nishimura بر اساس اقتباسی از رُمان گل و مار (به ژاپنی: 花と蛇) نوشته اونیروکو دان،https://www.themoviedb.org/person/548128-oniroku-dan براساس فیلمنامه‌ای از ماساهیرو کاکفوداhttps://www.themoviedb.org/person/95592-masahiro-kakefuda محصول سال ۱۹۸۶ کشور ژاپن است. این فیلم در تاریخ ۶ دسامبر ۱۹۸۶ توسط شرکت نیککاتسو منتشر گردید.
این فیلم ۷۳ دقیقه‌ای که به‌نام اصلی «هانا تو هبی: بردهِ طنابِ کُت سفید» نیز شناخته می‌شود؛ چهارمین و آخرین دنباله، از مجموعه گُل و مار است؛ که در همکاری نیشیمورا و قبل از فوت ایشان، با شرکت نیککاتسو ساخته شد.
از بازیگرانی که در این فیلم به ایفای نقش پرداخته‌اند، می‌توان از ران ماساکیhttps://www.themoviedb.org/person/590435-ran-masaki در نقش «میکی»، ماسایوشی نوگامیhttps://www.themoviedb.org/person/225578-masayoshi-nogami در نقش «دکتر اوبا»، کازیو ازاکیhttps://www.themoviedb.org/person/1118802-kazuyo-ezaki در نقش «استاد ایتائو» و میناکو اوگاواhttps://www.themoviedb.org/person/554020-minako-ogawa در نقش «نائو منشی دکتر اوبا»، نام برد.
مجموعه فیلم‌های گل و مار به کارگردانی شوگورو نیشیمورا و ماسارو کونوما، باعث شروع سریال‌هایی به سبک پورنو رومی گردید؛ که شرکت نیک‎کاتسو را از سقوط مالی دهه ۱۹۷۰ نجات داد.
«دکتر اوبا» (دندان‌پزشک) که به بیماری سادیسم مبتلا است؛ در مطب و با همکاری منشی‌اش خانم «نائو»، با بی‌هوش کردن و بستن با طناب، دختران زیبایی که برای معالجه مراجعه می‌کنند؛ از آن‌ها عکس گرفته و درادامه با تهدید بر بی‌آبروکردن، از آن‌ها سوءاستفاده جنسی می‌کنند. نائو که معشوقه و همبستر دکتر است؛ با اینکه پشیمان و مخالف کاراهای اوبا است؛ ولی به خاطر عشق، تن به هرکاری می‌دهد.
«میکی» دختر زیبایی است، که تحصیل کرده دانشگاه و علاقه‌مند به موسیقی باروک است؛ او کارآموزِ کارگاه طناب بافی «استاد ایتائو» است. میکی که مُجرد، باکِره و همجنس‌گرا است؛ با استادش رابطه عاشقانه و لِز دارد. پدر و مادرش در شهر زندگی می‌کنند و خودش تنها در آپارتمان ساکن است. میکی که از درد دندان رنج می‌برد؛ توسط ایتائو به مطب دکتر اوبا معرفی می‌شود و طبق روال، دکتر او را می‌بندد و از او عکس می‌گیرد؛ و در ادامه با دست، اندام تناسلی او را می‌آزارد. آن‌شب ایتائو در هنگام عشق بازی، متوجه زخم شدن واژن میکی می‌شود؛ و احساس می‌کند که میکی عاشق و وارد رابطه دیگری شده‌است؛ اما میکی که موضوع را رد می‌کند و به ایتائو وفاداریش را ابراز می‌کند.
دکتر اوبا که مشتری طناب‌های ایتائو است؛ دربارهٔ میکی پرس‌وجو می‌کند. اما استاد به او اخطار می‌دهد که به او نزدیک نشود. در آخرین جلسه درمان دندان میکی، دکتر از او برای شنیدن صفحات موسیقی باروک، به خانه‌اش دعوت می‌کند. اما متأسفانه درخانه، دکتر با نشان دادن عکس‌ها، شلاق زدن و بستن میکی با طناب‌های بافته‌شده خودش درکارگاه، به کمک نائو، به او تجاوز می‌کند. دکتر برای مطیع‌کردن میکی شروع به شروع شکنجه با ریختن موم شمع‌داغ بر روی بدن او کرده و با میکی رابطه جنسی برقرار می‌کند. درادامه نائو، میکی را به منزلش می‌رساند و با گذاشتن قرار فرداشب، او را تهدید به انتشار عکس‌ها می‌کند. ایتائو که نگران میکی است؛ در خانه او منتظرش می‌ماند و همچنان فکر می‌کند، میکی با پسری قرار می‌گذارد. اما با دیدن آثار جراحت و حرف نزدن میکی، به شدت نگران می‌شود.
فرداشب نائو برای آمدن به دنبال میکی تماس می‌گیرد و میکی به خاطر درد و حال بَد، از آمدن عذرخواهی می‌کند؛ اما وقتی با جواب منفی نائو روبه‌رو می‌شود، تصمیم به فرار می‌گیرد، که البته با رسیدن نائو، موفق نمی‌شود. این‌بار در مطب، دکتر با باز کردن دهان میکی، سوزن‌های آمپول خالی را به‌خاطر بدقولی به لثه اومی‌زند؛ و در ادامه با واردکردن چندین سُرم به دهان و معده میکی، او را مجبور به خالی کردن مثانه‌اش می‌کند. درهمین بین، ایتائو که به‌دنبال میکی است؛ سرمی‌رسد. دکتر با مخفی کردن میکی و افشاء لزبین بودن آن‌ها، او تهدید به رسوایی می‌کند، و نهایتاً ایتائو مجبور به ترک مطب می‌شود. ایتائو با مخفی شدن، بالاخره میکی را که در حال انتقال به خانه دکتر است؛ پیدا می‌کند. اما خودش هم گرفتار می‌شود.
دکتر با گذاشتن شرط برای دیدن لِز بین میکی و ایتائو، قول به آزادی آن‌ها می‌دهد؛ اما به قولش وفا نمی‌کند. دکتر با بستن طناب، میکی را مجبور به رابطه دهانی می‌کند و نائو با دیلدو به ایتائو تجاوز می‌کند. نائو که کم‌کم متوجه عشق وعلاقه دکتربه میکی شده‌است؛ ازهمکاری با اوبا پشیمان می‌گردد. همزمان اوبا نیز از نائو درخواست می‌کند، خود را از بین آن‌ها کنار بکشد؛ و نائو را از تصمیم خود برای ازدواج با میکی آگاه می‌سازد. فردا دکتر با بستن و معلق کردن میکی و ایتائو از سقف در حالی‌که پایشان بر روی تکه یخی بزرگ است؛ آن‌ها را شکنجه و با ریختن تکه‌های یخ بین‌شان، آن‌ها مجبور به لِز می‌کند؛ و برای تحمل بیشتر سرما، به آنها مشروب می‌خوراند.
دکتر مجدداً برای سکس به میکی و ایتائو و نائو نیز به‌هم نزدیک می‌شوند. درهمین حال دکتر به درخواست نائو برای سکس بی‌محلی می‌کند؛ و او را از خود می‌راند. نائو که به شدّت حسادت کرده‌است، با ضربه‌ای ناگهانی چاقو، دکتر را نابینا، اسیر و بَرده خویش می‌سازد. ایتائو موفق به فرار می‌شود، اما میکی که علاقه‌ای به رفتن ندارد؛ بازنکردن طناب‌ها و ادامه دادن شکنجه را درخواست می‌کند. در انتها به زنجیر کشیده شدن دکتر نابینا و ادامه رابطه با میکی بسته شده با طناب و شکنجه شدن او توسط نائو، در حالی‌که این‌بار از شکنجه شدن و شلاق خوردن لذت می‌برند؛ به تصویر کشیده می‌شود.
گل و مار: برده طناب اونیفورم سفید در سینِس
گل و مار: برده طناب اونیفورم سفید در مووی‌فون
گل و مار: برده طناب اونیفورم سفید در فندوم
گل و مار: برده طناب اونیفورم سفید در تی‌ام‌دی‌بی
ادوین میدلتون (; 1865 – ) کارگردان فیلم و فیلم‌نامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "عاشقان اتل" و "آتش‌سوزی جنگل" اشاره نمود.
کریستینا کوین (؛ زادهٔ ) دیپلمات اهل ایالات متحده آمریکا است که از تاریخ سمت سفیر ایالات متحده آمریکا در ارمنستان را برعهده دارد.
وی از کالج اکسیدنتال فارغ‌التحصیل گشت.
جوزف لورینگ (؛ ۲۰ ژوئیه ۱۸۷۴ – ۲۷ اوت ۱۹۴۳) بازیگر، نویسنده و کارگردان فیلم اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "بازگشت به مزرعه" اشاره نمود.
اف. ری کامستاک (؛ – ) تهیه‌کننده فیلم اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "برنده بخت‌آزمایی" اشاره نمود.
اریک ایسرائلیان (؛ زادهٔ) تهیه‌کننده فیلم انسان‌دوست پزشک کارآفرین ارمنی‌تبار اهل ایالات متحده آمریکا است.
وی عضو هیئت مدیره موزه آکادمی تصاویر متحرک می‌باشد.
وی پزشک در مدرسه پزشکی دیوید گفن دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس نیز می‌باشد.
ریدا جانسون یانگ (؛ – ) نمایشنامه‌نویس، ترانه‌سرا، نویسنده و بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "ماریتای بدجنس" و "برنده بخت‌آزمایی" اشاره نمود.
باچانا آرابولی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گرجستان است.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷، زیر ۱۹ و زیر ۲۱ سال گرجستان و هم‌چنین بزرگسالان گرجستان بازی کرده‌است.
آرابولی اولین بازی حرفه ای خود را برای دیلا گوری در ۳۰ مارس ۲۰۱۳ در بازی مقابل باشگاه فوتبال زوگدیدی انجام داد. او شش ماه را در اسپانیا گذرانده‌است، جایی که او برای تیم آلکورکون بی در سطح سوم فوتبال اسپانیا بازی کرد. او همچنین برای باشگاه‌های گرجستانی تسخینوالی، دینامو تفلیس و سامتردیا و برای باشگاه‌های مجارستانی بالمازوجواروس و پوشکاش آکادمیا بازی کرده‌است.
در ۱۸ ژوئیه ۲۰۱۹، آرابولی قراردادی سه ساله با باشگاه فوتبال پانیونیوس از سوپر لیگ فوتبال یونان امضا کرد که فصل را با ۶ امتیاز منفی به دلیل بی نظمی‌های مالی آغاز می‌کرد. آرابولی اولین گل خود را برای این باشگاه در وقت‌های اضافه در شکست روز افتتاحیه در خانه مقابل باشگاه فوتبال ولس تازه صعود کرده به ثمر رساند.
در ۲۲ سپتامبر ۲۰۲۰، او با انتقال آزاد به باشگاه فوتبال لامیا ۱۹۶۴ پیوست.
آرابولی اولین بازی خود را برای تیم ملی فوتبال گرجستان در بازی دوستانه مقابل ازبکستان در ۲۳ ژانویه ۲۰۱۷ انجام داد.Uzbekistan - Georgia (Report)
داوید سیمون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال دپورتیوو لاکرونیا و باشگاه فوتبال لاس پالماس اشاره کرد.
داوید سیمون که در لاس پالماس، جزایر قناری به دنیا آمد، به عنوان یک بزرگسال با تیم محلی یونیون ویرا شروع به بازی کرد. در سال ۲۰۱۰، او به باشگاه فوتبال لاس پالماس نقل مکان کرد و به تیم ذخیره باشگاه، باشگاه فوتبال اتلتیکو لاس پالماس فرستاده شد.
در تابستان ۲۰۱۱، داوید سیمون به باشگاه وسینداریو از سگوندا دیویسیون بی قرض داده شد.Derek, Simón e Israel buscan reivindicarse con el Vecindario (Derek, Simón and Israel seek to vindicate with Vecindario); La Provincia (Canary Islands), 30 July 2011 (in Spanish) او به‌طور منظم برای این باشگاه که به رده چهارم فوتبال اسپانیا سقوط کرد، ظاهر شد.
در ژوئن ۲۰۱۲، داوید سیمون قرارداد خود را با باشگاه فوتبال لاس پالماس تا سال ۲۰۱۵ تمدید کرد،David Simón y Borja, hasta 2015 (David Simón and Borja, until 2015); Canarias7, 12 June 2012 (in Spanish) اما در تیم ذخیره باقی ماند. در اوت ۲۰۱۴ به تیم اصلی ملحق شد.Roque, Jesús y David Simón se quedan en el primer equipo (Roque, Jesús and David Simón remain in the first team); Vavel, 12 August 2014 (in Spanish)
در ۲۳ اوت ۲۰۱۴، داوید سیمون اولین بازی خود را به عنوان یک حرفه ای با شروع در پیروزی ۲ بر صفر خانگی مقابل یو ای لاگوسترا در سگوندا دیویسیون انجام داد.Aráujo brilla con un golazo en el estreno de Las Palmas (Araujo shines with a great goal in Las Palmas' debut); روزنامه مارکا، 23 August 2014 (in Spanish) او اولین گل خود را در این رقابت‌ها در ۲۱ مارس سال بعد در باخت ۴–۲ خارج از خانه مقابل باشگاه فوتبال نومانسیا به ثمر رساند.Julio Álvarez alarga el mal momento de Las Palmas (Julio Álvarez extends Las Palmas' poor run); Marca, 21 March 2015 (in Spanish)
داوید سیمون در فصل ۲۰۱۴–۲۰۱۵ یک بازیکن بی چون و چرا بود و در ۴۱ بازی حضور داشت و دو گل به ثمر رساند و تیمش پس از ۱۳ سال غیبت به لالیگا بازگشت. او اولین بازی خود را در این رقابت‌ها در ۲۲ اوت ۲۰۱۵ انجام داد و ۹۰ دقیقه کامل را در شکست ۱ بر صفر مقابل اتلتیکو مادرید بازی کرد.Al Atlético le falta (Atlético lack something); Marca, 22 August 2015 (in Spanish)
در ۲۴ ژوئیه ۲۰۱۸، داوید سیمون پس از سقوط از دسته دوم، قرارداد خود را با لاس پالماس فسخ کرد و روز بعد قراردادی دو ساله با تیم دسته دومی دپورتیوو لاکرونیا امضا کرد. او در فصل ۲۰۱۹–۲۰۲۰ به دلیل مصدومیت تنها ۱۰ بازی در لیگ انجام داد و در فصل سقوط تیمش یک گل به ثمر رساند.
داوید سیمون در ۲ سپتامبر ۲۰۲۰ قراردادی یک ساله با باشگاه فوتبال کارتاخنا امضا کرد. و پس از انجام ۳۰ بازی در لیگ، در ژانویه سال ۲۰۲۲ از این تیم جدا شد.
در پنجره نقل و انتقالات زمستانی ۲۰۲۲، داوید سیمون به باشگاه فوتبال لامیا ۱۹۶۴ از تیم‌های حاضر در سوپر لیگ فوتبال یونان ملحق شد.
ریچارد آلن برگ (Richard Alan Berg) (متولد ۱۶ اوت ۱۹۵۹)، بازرگان و سیاستمدار آمریکایی است که از سال ۲۰۱۱ تا سال ۲۰۱۳ به‌عنوان نمایندهٔ مجلس نمایندگان ایالات متحده برای حوزهٔ انتخابیهٔ کلی داکوتای شمالی خدمت کرد. برگ در کمیتهٔ امکانات مالی مجلس نمایندگان خدمت کرد. برگ عضو حزب جمهوری‌خواه است. قبل از انتخابش در کنگره در سال ۲۰۱۰، در مجلس نمایندگان ایالتی داکوتای شمالی خدمت کرد و رهبر اکثریت و رئیس این مجلس بود. در ۱۶ ماه مه سال ۲۰۱۱، کاندیداتوری خود را برای کرسی مجلس سنای ایالات متحده که توسط کنت کنراد، نماینده آن زمان دموکرات خالی شده بود، اعلام کرد اما با تفاوتی اندکی در ۶ نوامبر سال ۲۰۱۲ در برابر هایدی هایتکمپ شکست خورد.
برگ در مادوک تولد شد و در یک مزرعه در شهر هتینگر بزرگ شد. پدر برگ، دامپزشک حیوانات بزرگ و مادرش نویسنده بود. پدربزرگ برگ از نروژ به ایالات متحده مهاجرت کرده بود.
برگ از دبیرستان هتینگر فارغ شد. وی یک بورسیه تحصیلی در کشتی‌گیری در کالج علوم ایالتی داکوتای شمالی دریافت کرد. به مدت یک سال در آن کالج تحصیل کرد و سپس به دانشگاه ایالتی داکوتای شمالی تبدیل شد و با کسب مدرک کارشناسی اقتصاد کشاورزی از این دانشگاه فارغ شد.
در سال ۱۹۸۲ پس از فراغت از کالج، برگ همراه با سایر شرکای خود، شرکت مدیریت میدوست (که در سال ۱۹۹۴ به شرکت مدیریت املاک گولدمارک تغییر نام یافت)، یک شرکت مدیریت املاک در فارگو را تأسیس کردند. در سال ۱۹۸۷ از شرکت فوق‌الذکر جدا شد و به یک شرکت بازرگانی وابسته به املاک زیر شاخهٔ مستقل شرکت میدوست، انتقال کرد. در سال ۱۹۹۶ همراه با سایر شرکای پیشین خود در شرکت میدوست، شرکت بازرگانی گولد مارک را تأسیس کردند، این شرکت از آن زمان به شرکت املاک بازرگانی گولدمارک شلوسمن تغییر نام یافت.
برگ برای نخستین بار در ۱۹۸۴ از حوزهٔ انتخابیهٔ دهم مجلس واقع فارگو، کاندید عضویت در مجلس نمایندگان داکوتای شمالی شد. برگ برنده انتخابات شد و پس از آن الی زمان کاندیداتوری در کنگره در سال ۲۰۱۰، هر چهار سال یک بار در آن مجلس انتخاب شد.
در سال ۲۰۰۲ پس از حوزه‌بندی مجدد، از حوزهٔ انتخابیه چهل و پنجم که جدیداً ایجاد شده بود کاندید شد و با کسب ۳۱ درصد آرا برنده شد. در سال ۲۰۰۶ با کسب ۲۸ درصد آرا، برندهٔ انتخابات مجدد شد.
برگ در سال ۱۹۹۱ رئیس انجمن حزبی جمهوری‌خواهان در مجلس شد. در سال ۱۹۹۳، مدت کوتاهی رئیس مجلس بود. در سال ۲۰۰۳ رهبر اکثریت مجلس شد.
به‌عنوان رئیس مجلس، سیستم تأمین بودجه آموزشی جنجالی را به هدف عادلانه تر سازی پرداخت‌ها، به مجلس پیشنهاد کرد.
برگ از برنامهٔ رئیس‌جمهور جورج دبلیو بوش مبنی بر خصوصی‌سازی مقطعی تأمین اجتماعی از طریق حساب‌های خصوصی در سال ۲۰۰۵، حمایت کرد.
برگ در سال ۲۰۰۷، بر لایحه ۱۴۸۹ مجلس نمایندگان داکوتای شمالی رای مثبت داد، در این لایحه پیشنهاد شده بود که سقط جنین حتی در موارد تجاوز جنسی و زنای با محرم در طبقه AA جنایت قرار گیرد.http://legis.nd.gov/assembly/60-2007/bill-text/HBBD0300.pdf
در سال ۲۰۰۹، به دریافت جایزه قانون‌گذار سال شواری نفت و جایزه داکوتای شمالی بزرگ اتاق بازرگانی داکوتای شمالی مفتخر گردید.
برگ در ۲۰ ژانویه سال ۲۰۱۰ رسماً اعلام کرد که در تلاش پشتیبانی حزب جمهوری‌خواه ایالات متحده (GOP) از کاندیداتوریش در مجلس نمایندگان ایالات متحده است.Berg Announces. "KXMBTV Bismarck." January 19, 2010.Berg to begin campaign for US House. "WDAY News." January 16, 2010. برگ در ماه مارس سال ۲۰۱۰، در کنوانسیون ایالتی حزب جمهوری‌خواه برندهٔ نامزدی حزب جمهوری‌خواه شد تا بر سر کرسی کلی ایالتی در مجلس نمایندگان ایالات متحده، با ارل پومروی، نماینده آن زمان دموکرات به رقابت بپردازد.Cadei, Emily. North Dakota: Berg To Face Pomeroy in November. "CQ Politics." March 20, 2010. در انتخابات عمومی، برگ با کسب ۵۵ درصد آرا نماینده آن زمان جمهوری‌خوه را شکست داد و نمایندهٔ حوزهٔ انتخابیهٔ کلی داکوتای شمالی در مجلس نمایندگان ایالات متحده شد. در زمان انتخابش در کنگره، برگ سیزدهمین عضو ثروتمند کنگره بود.[cite web|title=
The 50 Richest Members of Congress 2011|url=https://web.archive.org/web/20160307215521/http://www.rollcall.com/50richest/the-50-richest-members-of-congress-112th.html]
بزرگ‌ترین کمک کنندهٔ کمپین برگ، شرکت مدیریت املاک گولدمارک بود. برگ از سال ۱۹۸۱ تا سال ۲۰۱۱ در شرکت گولدمارک کار کرد و در سال ۲۰۰۵ به سمت معاون ارشد خدمات املاک بازرگانی گولدمارک شلوسمن ارتقا بافت.
برگ به بودجه پال رایان رای مثبت داد، این سند بودجه، بیمهٔ بهداشتی سالمندان و بیمهٔ بهداشتی مستمندان را مجدداً تنظیم کرده بود.
برگ از متمم بودجه متوازن قانون اساسی سرسختانه حمایت کرد.
وی به قانون ملی حمل متقابل، رای مثبت داد و به‌خاطر موضع اش در رابطه با حقوق اسلحه، درجات «A» و «A+» را از صندوق پیروزی سیاسی انجمن ملی سلاح دریافت کرد.
برگ با تقریباً ۶۰ عضو دیگر کنگره پیوست و نامهٔ را به کمیتهٔ منتخب کاهش کسری فرستادند که در آن نامه از اعضای کمیته خواسته شده بود که بودجه برنامه بیمارستان دسترسی بحرانی (CAH) را کاهش ندهند. برنامهٔ (CAH) به بیمارستان‌های روستایی کمک فراهم می‌نماید. ۳۶ برنامهٔ CAH در داکوتای شمالی وجود دارد، از آن‌جمله یکی آن در شهر هتینگر در زادگاه برگ موقعیت دارد.
برگ به لایحه محدود سازی مقررات سازمان حفاظت از محیط زیست ایالات متحده رای مثبت داد و اظهار داشت: «می‌دانیم که بیش از حد گستردن مقررات دولتی، آسیب‌های زیان‌باری بر بازرگانی‌های کوچک ما و توانایی آن‌ها برای خلق شغل، در داکوتای شمالی دارد». برگ همچنین حفاری نفت در زمین‌های فدرال از جمله پارک ملی تئودور روزولت مربوط داکوتای شمالی را به‌عنوان راهی برای تأمین بودجه تأمین اجتماعی، پیشنهاد کرد. در سال ۲۰۰۹، به‌خاطر حمایتش از منافع بازرگانی، جایزه بزرگ داکوتای شمالی توسط اتاق تجارت داکوتای شمالی به وی تفویض گردید.
برگ مخالف سقط جنین است و به لایحهٔ ممنوعیت استفاده از بودجه فدرال به‌منظور تأمین مالی برنامه‌های مراقبت‌های بهداشتی سقط جنین را تحت پوشش قرار می‌دهد، رای مثبت داد. برگ عضو انجمن نیایش کنگره است.
که برگ مخالف ازدواج با همجنس است.
در ۱۶ مه سال ۲۰۱۱ برگ اعلام کرد که برای کرسی مجلس سنای ایالات متحده که توسط کنت کنراد، نماینده آن زمان دموکرات خالی شده بود، کاندید می‌کند.Toeplitz, Shira House Freshman Berg Will Run for Senate in North Dakota Roll Call, May 16, 2011.
نتایج شب انتخابات نشان داد که برگ با کسب ۲۹۳۶ رای انتخابات را به هایدی هایتکمپ، دادستان کل پیشین ایالت باخته‌است. از آن‌جائی‌که اختلاف رای کمتر از ۱ درصد آرای ریخته شده به صندوق‌ها بود، برگ در همان لحظه شکست خود را نپذیرفت. اما با این وجود برگ در روز بعد پیروزی رقیب دموکرات خود را تصدیق کرد.Democrat Heidi Heitkamp defeats Republican Rick Berg to win US Senate race in North Dakota "Associated Press" November 7, 2012
راجر داگلاس برانیگین (Roger Douglas Branigin) (۲۶ ژوئیه ۱۹۰۲–۱۹ نوامبر ۱۹۷۵)، سیاستمدار آمریکایی بود که از ۱۱ ژانویه سال ۱۹۶۵ تا ۱۳ ژانویه ۱۹۶۹ به عنوان چهل و دومین فرماندار ایالت ایندیانا خدمت کرد. برانیگین که کهنه سرباز جنگ دوم جهانی و یک سخنران عمومی سرشناس بود، در یک مجمع عمومی حزب دموکرات برای نخستین بار پس از رکود بزرگ که دموکرات‌ها قوه اجرائیه و مقننه دولت ایالتی ایندیانا را در کنترل داشند، به قدرت رسید. برانیگین یک دموکرات محافظه‌کار بود که بر الغای مالیات بر اموال شخصی ایالتی بر کالاهای خانگی نظارت کرد، دسترسی به آموزش را افزایش داد و به ساخت و ساز بندرگاه آب‌های عمیق ایندیانا در لنگرگاه هاربر در دریاچهٔ میشیگان را آغاز کرد. برانیگین در جریان یک دوره تصدی به عنوان فرماندار، صد مرتبه از قدرت وتوی خود استفاده کرد که یک شماره رکورد برای یک دوره واحد است. برانیگین آخرین دموکراتی بود که الی زمان به قدرت رسیدن ایون بای در سال ۱۹۸۹، به عنوان فرماندار ایندیانا خدمت کرد.
برانیگین در سال ۱۹۶۸ زمانی‌که در انتخابات مقدماتی ریاست‌جمهوری حزب دموکرات ایالت ایندیانا به نیابت از لیندون بی. جانسون کاندید شد، در سطح ملی مطرح شد. جانسون در ۳۱ ماه مارس سال ۱۹۶۸ از دور رقابت خارج شد اما برانیگین به‌عنوان کاندید نامزد ریاست‌جمهوری به نیابت از وی علیه رابرت اف. کندی و یوجین مک‌کارتی وارد رقابت شد. برانیگین امیدوار بود که تلاش‌هایش نقش قوی تری برای ایالت ایندیانا در کنوانسیون ۱۹۶۸ حزب دموکرات در شیکاگو کسب نماید. برانیگین در انتخابات مقدماتی پس از کندی در جایگاه دوم قرار گرفت. پس از ختم دورهٔ فرمانداریش، به لافایت برگشت در آنجا وکالت خصوصی را از سر گرفت و به فعالیت‌های مدنی پرداخت و به عنوان رئیس اتاق بازرگانی لافایت بزرگ و شورای دسته مردم ایندیانا پیشاهنگی پسران آمریکا خدمت کرد. برانیگین به‌عنوان متولی کالج فرانکلین، دانشگاه پردو و انجمن تاریخی ایندیانا نیز کار کرد.
برانیگین در ۲۶ ژوئیه ۱۹۰۲ در شهرک فرانکلین ایالت ایندیانا متولد شد.Gugin and St. Clair, p. 347. پدر برانیگین حقوق‌دان، معلم و تاریخ‌نویس غیر حرفه‌ای بود. برانیگین در مدارس دولتی محلی پذیرفته شد و در سال ۱۹۱۹ از دبیرستان فارغ شد و در کالج فرانکلین که در همان نزدیکی‌ها موقعیت داشت ثبت نام کرد و در رشتهٔ اسپانیایی، فرانسوی و تاریخ تحصیل کرد. برانیگین در انجمن کارهای نقاشی و هنری مدرسه نیز شرکت می‌ورزید. پس از فراغت از کالج فرانکلین در سال ۱۹۲۳، در دانشکدهٔ حقوق دانشگاه هاروارد ثبت نام کرد و در سال ۱۹۲۶ مدرک کارشناس حقوق را از این دانشگاه بدست آورد. برانیگین به ایالت ایندیانا برگشت و در ادارهٔ دادستانی شهرستان ایندیانا به کار آغاز کرد و سه سال در آنجا ماند. در ۲ نوامبر سال ۱۹۲۹ با جوزفین ماردیس، فارغ‌التحصیل کالج فرانکلین ازدواج کرد. این زوج دو پسر بنام‌های روگر جونیور و رابرت داشتند.Gugin and St. Clair, p. 348.
برانیگین در سال ۱۹۳۰ به‌عنوان وکیل بانک زمین فدرال و اداره اعتبار مزرعه در لوییویل ایالت کنتاکی مشغول به کار شد. به زودی به مشاور عمومی بانک ارتقا یافت و به منطقه پنج ایالت سفر کرد و سخنرانی‌های ایراد کرد. در سال ۱۹۳۸ به‌منظور پیوستن در یک شرکت حقوقی در لافایت ایندیانا، از بانک کناره‌گیری کرد. برانیگین، شریک شرکت حقوقی استورات، برانیگین، ریکز و شیلینگ شد. در شروع جنگ دوم جهانی به ارتش ایالات متحده پیوست و به بخش قراردادی دادستانی دادگاه نظامی در واشینگتن دی. سی گماشته شد و با کسب درجهٔ سرهنگ دوم رئیس شعبه حقوقی سپاه انتقالات یا ترابری ارتش شد."Encyclopedia of Indiana", p. 119. برانیگین پس از جنگ به وکالت خود در لافیابت برگشت.
برانیگین به‌عنوان یک دموکرات با سابقه در سیاست‌های محلی و ایالتی فعال بود. در سال ۱۹۴۸ رئیس کنوانسیون ایالتی دموکرات‌ها بود. پس از این‌که هنری اف. شریکر، کاندید انتخابات فرمانداری در همان سال برندهٔ انتخابات شد، برانیگین را رئیس حفاظت از منابع طبیعی ایالت منصوب کرد. وی به‌عنوان رئیس انجمن کانون وکلای ایندیانا نیز خدمت کرد. در سال ۱۹۵۶ وارد رقابت نامزدی فرمانداری حزب دموکرات شد اما توسط رالف تاکر شکست خورد.
برانیگین در کنوانسیون ایالتی حزب دموکرات در سال ۱۹۶۴ در نخسیتن رای‌گیری برندهٔ نامزدی فرمانداری شد. ریچارد اْ. ریستین، نائب فرماندار آن زمان رقیب جمهوری‌خواه برانیگین، در مجلس سنای ایالتی ایندیانا رای گره شکن (رای که برای برهم زدن وضعیت مساوی برای مشخص شدن برندهٔ نهایی داده داده می‌شود) داده بود که در اثر آن رای مالیات بر فروش مجاز شد که یک تصمیم منفور در بین رای‌دهندگان بود. برانیگین در جریان کمپین انتخاباتی بر ریستین به‌خاطر سابقه بالا بردن مالیات، حمله کرد. علاوه بر این، برانیگین حمایت روزنامهٔ به‌طور سنتی جمهوری‌خواه بنام ایندیان پولیس استار و چندین روزنهٔ دیگر را بدست آورد و به وی کمک کرد با که بزرگترین تفاوت رای در تاریخ ایالت در آن زمان برندهٔ انتخابات شود. سرود کمپین انتخاباتیش از آهنگ بلوز واک رایتا ان اقتباس شده بود. برای نخستین بار از سال ۱۹۳۸ به این‌طرف دموکراتان کنترل مجلس قانون‌گذاری ایندیانا را نیز بدست گرفتند.
برانیگین پس از به قدرت رسیدن، ثابت ساخت که محافظه‌کار تر از دوران رهبری خود در مجلس قانون‌گذاری است. به صد لایحهٔ بی‌سابقه شامل لایحهٔ قانونی سازی سقط جنین، لایحهٔ ممنوعیت مجازات اعدام و قوانین حمایت از اتحادیه، رای داد. علیرغم اختلاف نظر با مجلس قانون‌گذاری در رابطه با بسیاری از مسائل، برانیگین تعدادی از دستورهای کار خود را به قانون تبدیل کرد. با موفقیت از بورسیه‌های به حمایت مالی ایالت برای تحصیلات عالی حمایت کرد، اختیارات کمیسیون حقوق مدنی ایالت را افزایش داد، سیستم زندان ایالت را بهبود بخشید، سیستم شاهراه‌های بزرگ ایالت را توسعه داد، مالیات ثابت سرانه را منسوخ کرد و یک‌تعداد پارک‌های دولتی جدید و نواحی حفاظت شده طبیعی را ایجاد کرد. در جریان دورهٔ فرمانداری خود، برانیگین از الغای مالیات بر دارایی شخصی نظارت کرد و کار را روی بندرگاه ایندیانا نخستین لنگرگاه آب‌های عمیق ایالتی در دریاچه مشیگان آغاز کرد.Gugin and St. Clair, p. 349.
در اوایل ماه مارس سال ۱۹۶۸، رئیس‌جمهور لیندی جانسون از برانیگین خواست تا به نیابت از وی در انتخابات مقدماتی حزب دموکرات ایالت ایندیانا کاندید شود. برانیگین این درخواست را پذیرفت و به‌عنوان کاندید هوزیر (لقب مردم ایندیانا) به نمایندگی از مردم ایندیانا به دلگرمی کمپین نمود. در ۳۱ ماه مارس پس از اعلام کناره‌گیری جانسون از رقابت‌ها در انتخابات، برانیگین به امید کنترل آرای ایالت در کنوانسیون حزب دموکرات در اواخر همان سال در شیکاگو، به کمپین خود ادامه داد. برانیگین علیرغم کمپین نفس‌گیر و سبقت ابتدائی در نظرسنجی‌ها، انتخابات مقدماتی ایندیانا را به رابرت کندی باخت. برانیگین در مقایسه با ۳۲۸٬۱۱۸ رای کندی ۲۳۸٬۷۰۰ رای بدست آورد اما جلوتر از یوجین مک‌کارتی سوم، قرار گرفت.Gugin and St. Clair, p. 350.
برانیگین پس از ترک سیاست یکبار دیگر به وکالت خود به لافایت برگشت. در سال‌های بعد، به عنوان رئیس اتاق تجارت لافایت بزرگ، شورای دسته مردم ایندیانا پیشاهنگی پسران آمریکا و عضو هیئت کالج فرانکلین و دانشگاه پردو خدمت کرد. برانیگین در طول زندگی خود مجموع بزرگی از کتاب‌ها را جمع کرد که بعدها آن‌ها را به کتابخانه کالج فرانکلین وقف کرد.Gugin and St. Clair, p. 346. وی از سال ۱۹۶۵ الی زمان مرگش به‌عنوان عضو هیئت امنای انجمن تاریخی ایندیانا، نیز خدمت کرد.Ruegamer, p. 335. برانیگین در ۱۹ نوامبر سال ۱۹۷۵ در لافایت فوت کرد و در قبرستان گرینلاون درزادگاهش در فرانکلین ایالت ایندیانا به خاک سپرده شد.Gugin and St. Clair, p. 351. در جریان دههٔ ۱۹۹۰، پل برانیگین، یک پل بزرگ‌راه در شهرستان تیپکانو در ایالت ایندیانا به افتخار وی نام‌گذاری شد.Indiana General Assembly. "House Concurrent Resolution 0018."
در ریاضیات، اگر عناصر یک مجموعه formula_1 دارای یک مفهوم هم‌ارزی باشند (که این موضوع توسط یک رابطه هم‌ارزی صوری‌سازی می‌شود)، آنوقت می‌توان مجموعه formula_1 را به کلاس‌های هم‌ارزی تجزیه کرد. این کلاس‌های هم‌ارزی به این شیوه ساخته می‌شوند که عناصر formula_3 و formula_4 به یک کلاس هم‌ارزی تعلق دارند، اگر و تنها اگر، با هم هم‌ارز باشند.
به صورت صوری، اگر یک مجموعه formula_1 و یک رابطه هم‌ارزی formula_6 روی formula_1 تعریف شده باشد، کلاس هم‌ارزی یک عنصر formula_3 در formula_1 که توسط formula_10 نشان داده می‌شود، برابر مجموعه زیر است:
برای عناصری که با formula_3 هم‌ارز هستند. این موضوع از ویژگی‌های تعریف کننده روابط هم‌ارزی قابل اثبات است، که در آن کلاس‌های هم‌ارزی یک افراز از formula_1 می‌سازد. این افراز (یعنی مجموعه کلاس‌های هم‌ارزی) را گاهی مجموعه خارج‌قسمتی، یا فضای خارج‌قسمتی برای formula_1 توسط formula_6 هم می‌نامند و توسط formula_16 نشان داده می‌شود.
وقتیکه مجموعه formula_1 یک ساختار دارد (مثل یک عمل گروهی یا یک توپولوژی) و نیز رابطه هم‌ارزی formula_6 با این ساختار سازگار است، آنوقت مجموعه خارج‌قسمتی معمولاً ساختار مشابهی از مجموعه والد خود به ارث می‌برد. مثال‌های آن شامل ، فضاهای خارج‌قسمتی در توپولوژی، گروه‌های خارج‌قسمتی، ، حلقه‌های خارج‌قسمتی، مونویدهای خارج‌قسمتی، و است.
یک رابطه هم‌ارزی روی یک مجموعه formula_19 یک رابطه دوتایی formula_6 روی formula_19 است که این سه ویژگی را برآورده می‌کند:
کلاس هم‌ارزی یک عنصر formula_3 را معمولاً توسط formula_10 یا formula_59 نشان می‌دهند، و به صورت مجموعه formula_60 از عناصری تعریف می‌شود که با formula_3 توسط formula_62 مرتبط اند. واژه «کلاس» در اصطلاح «کلاس هم‌ارزی» را معمولاً به صورت هم‌معنی با واژه «مجموعه» در نظر می‌گیرند، با این حال، بعضی از کلاس‌های هم‌ارزی مجموعه نیستند، بلکه کلاس محض هستند. برای مثال، «ایزوریختار بودن» یک رابطه هم‌ارزی روی گروه‌ها است، و کلاس‌های هم‌ارزی آن، که آن‌ها را می‌نامند، مجموعه نیستند.
مجموعه همه کلاس‌های هم‌ارزی در formula_19 در رابطه با یک رابطه هم‌ارزی formula_64 به صورت formula_65 نشان داده می‌شود، و formula_19 به formula_64 (یا یک مجموعه خارج‌قسمتی از formula_19 توسط formula_64) نامیده می‌شود. نگاشت پوشای formula_70 از formula_19 روی formula_65 که هر عنصر را به کلاس هم‌ارزی‌اش نگاشت می‌دهد، را تابع پوشای کانونی یا تصویر کانونی می‌نامند.