moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
کاشی دارای ابعاد و اندازه‌های گوناگون می‌باشد به‌طوری‌که کاشی کف و دیواری را در ابعاد ۲×۲ و ۱×۲ تا ۵۰×۵۰، ۴۰/۸۰ و ۳۰*۹۰ سانتیمتر تولید می‌کنند که با رنگهای گوناگون می‌تواند یک نقاشی را در محل نصب نیز نشان دهد. کیفیت کاشی باید به نحوی باشد که تغییرات ناگهانی درجه حرارت از ۱۰۰ تا ۲۰ درجه سانتیگراد را به خوبی تحمل کرده و هیچگونه آثار ترک در بدنه یا لعاب آن ظاهر نشود. کاشی دیواری را برای حفظ بهداشت و رطوبت در آشپزخانه، محیط‌های بهداشتی، حمام و دستشویی استفاده می‌کنند. کاشی کف را نیز به علت ضد سایش بودن و مقاومت حرارتی و الکتریکی بالا در آشپزخانه‌ها، حمام‌ها، آزمایشگاه‌ها، رختشویخانه‌ها و کارخانجات شیمیایی به کار می‌برند همچنین کاشی باید دارای ابعاد صاف و گوشه‌های تیز باشد.
استاد علی پنجه پور از مشهورترین استادان کاشی کاری ایران است.
فاعل یا همان‌کنندهٔ کار است که انجام دادن کار یا روی دادن حالتی به یک شخص نسبت داده می‌شود.
«مهرسا» نوشت.
بعضی کتب واژهٔ فاعل را به عنوان ترجمه برای subject یا grammatical subject استعمال می‌کنند. در حالیکه با تعریفی که برای فاعل قائل هستیم این واژهٔ مفهوم کنشگر را می‌رساند. گرچه عبارات real subject و logical subject را می‌توان به فاعل برگرداند اما grammatical subject معادل دیگری می‌طلبد. خانلری معادل نهاد را برای واژهٔ grammatical subject برگزید که استفاده هم می‌شود اما فرهنگستان برای آن اصطلاح فاعلِ دستوری را وضع کرده‌است. دیگر آنکه بعضی نویسندگان nominative case را حالت فاعلی می‌گویند.
رصدخانه نیروی دریایی ایالات متحده تأسیس ۱۸۳۰ میلادیNational Park Service: Astronomy and Astrophysics (United States Naval Observatory)، نام یک سازمان علمی وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا است.
دفاتر این سازمان در واشنگتن دی‌سی قرار دارند، اما رصدخانه‌های آن در کلرادو و آریزونا، من‌جمله توسط رصدخانه لول اداره می‌شوند.
از میان تأسیسات این سازمان در آریزونا می‌توان به تداخل‌سنج نوری آزمایشی نیروی دریایی اشاره کرد.
تداخل‌سنج نوری دقیق نیروی دریایی نام یک تداخل‌سنج نوری ستاره شناسی است که درایستگاه ستاره شناسی فلگستف در آریزونا قرار دارد.
این تاسیسیات توسط نیروی دریایی ایالات متحده با همکاری آزمایشگاه تحقیقات نیروی دریایی (Naval Research Laboratory) و رصدخانه لوول (Lowell Observatory) اداره می شود.
این تداخل سنج نوری در وهله اول عکس برداری فضایی
و فضا سنجی انجام می دهد. در وهله دوم یکی از اجزای اصلی برای جایگیری امن و ناوبری کامل وسایل نقلیه متعلق به دپارتمان دفاع
(U.S. department of defense) است .
کیفیت رزلوشن تصاویر این تداخل‌سنج اپتیکی در جهان کم‌نظیر توصیف شده است.
قانون گل زده در خانهٔ حریف، قانونی است که در فوتبال و ورزش‌های دیگر به عنوان راهکاری برای تعیین برنده به کار می‌رود. این قانون زمانی استفاده می‌شود که تیم‌ها دو بار به مصاف هم بروند؛ «دیدار رفت» در خانهٔ یک تیم و «دیدار برگشت» در خانهٔ تیم دیگر. بر طبق قانون گل زده در خانهٔ حریف، در بازی‌هایی که مجموع نتایج در بازی رفت و برگشت مساوی می‌شود، تیمی برنده می‌شود که گل‌های بیشتری در خانهٔ حریف زده‌استبرای مثال:
این قانون در ۲۴ ژوئن ۲۰۲۱ از سوی یوفا برداشته شد
قانون گل زده در خانهٔ حریف غالباً در رقابت‌های رفت و برگشت که در آن‌ها نتیجهٔ پایانی از روی نتیجهٔ مجموع دو دیدار به دست می‌آیدبرای مثال، نتیجهٔ پایانی شامل مجموع نتایج دیدار رفت و برگشت با هم می‌باشد. اعمال می‌شود. بر طبق این قانون، در شرایطی که در پایان یک دیدار رفت و برگشت، نتیجهٔ مجموع دو مسابقه مساوی باشد (مجموع گل‌های زده و خورده شدهٔ دو تیم در هر دو بازی برابر باشد)، تیمی به عنوان برنده محسوب می‌شود که گل‌های بیشتری در خانهٔ حریف به ثمر رسانده باشد. در بسیاری از مسابقات، قانون گل زده در خانهٔ حریف، اولین معیار برای تعیین برنده در بازی‌های مساوی است. این در حالی است که ضربات پنالتی در اولویت دوم قرار دارد، و زمانی اجرا می‌شود که هر دو تیم نه تنها در نتیجهٔ مجموع، بلکه در تعداد گل‌های زده در خانهٔ حریف نیز مساوی باشند. این قانون به شکل‌های متفاوتی اجرا می‌شود. این تفاوت‌ها، در این می‌باشد که این قانون چه زمانی عملی می‌شود؛ بعد زمان معمولی و عادی مسابقهٔ برگشت، بعد وقت اضافه یا هر دو.
یکی از مهم‌ترین هدف‌های ایجاد این قانون این است که در اثر آن، تیم میهمان تشویق به بازی حمله‌ای‌تر و پرهیز از بازی بسته و دفاعی شود. در فوتبال، این قانون سبب می‌شود که بازی دور اول (بازی رفت) شرایط حساسی به خود بگیرد، چرا که تیم میزبان به دلیل ترس از دریافت گل در خانهٔ خود، با تعداد بازیکن کمتری حمله می‌کند، و این در حالی است که تیم میهمان تلاش می‌کند دروازهٔ خود را بسته نگه دارد و در صورت امکان در زمین حریف به گل دست پیدا کند تا این گل در بازی برگشت به کمک آن‌ها بیاید. این قانون همچنین موجب جذاب شدن بازی برگشت نیز می‌شود، زیرا بعد از یک بازی معمولاً کم‌گل در دور رفت هر دو تیم از شانس پیروزی برخوردارند.
یکی از نکاتی که همواره در مورد این قانون مورد بحث قرار گرفته‌است این است که آیا دو تیم شانس یکسانی برای پیروزی دارند یا خیر. به عبارت دیگر، آیا اگر یک تیم در بازی اول میزبان و در بازی دوم میهمان باشد در شرایط یکسانی با حالتی که بازی اول میهمان و بازی دوم میزبان باشد قرار دارد یا خیر. بسیاری بر این عقیده‌اند که شانس تیمی که در بازی اول خارج از خانه به میدان می‌رود بیشتر است؛ چرا که بازی دوم را در خانه و مقابل هواداران خود و در مقابل حریفی بازی می‌کند که در بازی رفت به دلیل ترس از خوردن گل در خانه و احتیاط نتوانسته از امتیاز میزبانی‌اش استفاده کند. البته بر طبق شواهد، این موضوع یک واقعیت محسوب می‌شود که تیمی که در دور اول موفق به زدن گل در خانهٔ حریف شده‌است، برای خود شانس بیشتری برای صعود به دور بعد قائل است.برای مثال، بعد از کسب نتیجهٔ ۱–۱ در خانهٔ حریف:
این قانون در سال ۱۹۹۷، موجب صعود تیم ملی فوتبال ایران به جام جهانی فوتبال ۱۹۹۸ فرانسه شد. در آن زمان، ایران که در گروه B دور پایانی مرحله مقدماتی جام جهانی فوتبال ۱۹۹۸ (آسیا) دوم شده بود در بازی پلی‌آف تک حذفی مقابل ژاپن در مالزی شکست خورده بود، به مصاف استرالیا می‌رفت. ایران در بازی رفت در ورزشگاه آزادی ۱–۱ تساوی کرد، اما با کسب نتیجهٔ ۲–۲ در ورزشگاه کریکت ملبورن و برتری به خاطر گل زدهٔ بیشتر در خانهٔ حریف، راهی جام‌جهانی شد.
در فصل ۰۹–۲۰۰۸ لیگ قهرمانان اروپا در دیدار نیمه‌نهایی، دو تیم بارسلونا و چلسی به مصاف هم می‌رفتند. بازی اول در نیوکمپ بدون گل به پایان رسید، و در بازی دوم در ورزشگاه استمفوردبریج در حالی که تا دقیقهٔ ۹۳ مسابقه، بازی با نتیجهٔ ۰–۱ به سود چلسی در جریان بود، آندرس اینیستا - هافبک بارسلونا - با به ثمر رساندن گلی حیات‌بخش موجب صعود تیم خود به دیدار نهایی رقابت‌ها با استفاده از قانون گل زده در خانهٔ حریف شد.
در لیگ قهرمانان اروپا۱۹-۲۰۱۸ در مرحله نیمه نهایی در حالی که تیم آژاکس با نتیجه ۲-۲ مساوی تا دقیقه۹۵ با گل بازی رفت جلو بود تیم تاتنهام با گل دقیقه پایانی لوکاس مورا در مجموع۳-۳ مساوی و با این قانون تاتنهام به فینال لیگ قهرمانان اروپا صعود کرد.
در یک چهارم نهایی لیگ قهرمانان اروپا ۱۹–۲۰۱۸ حالی که تیم باشگاه فوتبال تاتنهام هاتسپر در استادیوم هاتسپر توانسته بود باشگاه فوتبال منچستر سیتی را ۱-۰ شکست دهد و تا دقیقه ۷۸ هم ۴-۲ منچستر سیتی جلو بود که با شوت لورنته حساب کار ۴-۳ شد و در مجموع ۴-۴ و با قانون گل زده بیشتر در خانه حریف تاتنهام توانست به مرحله بعد صعود کند.
در لیگ قهرمانان اروپا۲۰۱۸/۱۹ در حالی که بازی رفت در اولترافورد بازی ۲-۰ به نفع پاریس سنت ژرمن شد بازی برگشت در حالی که بازی ۲-۱ به نفع منچستریونایتد بود که در دقیقه ۹۲ با کمک VAR یک پنالتی به دست آورد که مارکوس رشفورد توانست آن را گل کند و بازی ۳-۱ و در مجموع ۳-۳ به پایان رسید و با قانون گل زده بیشتر در خانه حریف منچستریونایتد به مرحله بعد صعود کرد.
صفوت پاشا یکی از وزرای بزرگ دورهٔ عبدالحمید دوم است که به رتبهٔ صدارت عظمی رسیده است.
پدر وی محمد خلوص آغا از مباشران و مدیر کل های بعض قضاها بود. صفوت به سال ۱۲۳۰ (قمری) در استانبول متولد شد و به سال ۱۲۴۷ به سن ۱۷ سالگی سمت منشی گری دیوان همایون را داشت و دو سال بعد به منصب مترجمی باب عالی رسید و به سال ۱۲۵۲ به رتبهٔ خواجگی و به سال ۱۲۵۳ با رتبهٔ ثالث به وکالت مترجمی دیوان همایون نایل شد و به سال ۱۲۵۸ برای عزل پرنس کیقا و انتخاب پرنس دیگر مأمور بکرش گردید و به سال ۱۲۶۱ به منشی گری وزارت خارجه و سپس به منشی گری چهارم مابین همایون و به سال ۱۲۷۱ به عضویت مجلس تنظیمات رسید، سپس به مستشاری وزارت خارجه و وکالت آن نایل گشت و به سال ۱۲۷۲ به مستشاری صدارت عظمی منصوب و به سال ۱۲۷۳ در کمیسیون اقتصادی اروپایی که به موجب معاهدهٔ پاریس در کشور منعقد شده بود عضویت یافت و به بکرش رفت و بیش از یک سال در آنجا اقامت گزید سپس برای رسیدگی به مسئلهٔ دو کشور مأمور کنفرانس پاریس گشت و به سال ۱۲۷۵ به عضویت مجلس تنظیمات و وکالت وزارت خارجه و به وزارت تجارت منصوب شد و به سال ۱۲۷۹ با رتبهٔ وزارت، ریاست مجلس والا را یافت، سپس برای بار دوم مسند وزارت تجارت را اشغال کرد و به سال ۱۲۸۱ سفیر پاریس و عضو مجلس والا گردید و بار سوم به وزارت تجارت انتخاب و به سال ۱۲۸۴ به وزارت فرهنگ و وکالت وزارت خارجه نایل شد، سپس به عضویت کمیسیون شورای دولتی و اصلاحات مستشاری صدارت عظمی و وزارت عدلیه و وکالت ریاست شورای دولتی و مشاغل دیگر نصب شد و در صفر سال ۱۲۹۵ ریاست شورای دولتی یافت و در خلال این احوال مذاکرهٔ مصالحهٔ روس پیش آمد و به امر شاهانه به ادرنه رفت هنگام عودت بار چهارم به منصب عالی وزارت خارجه منصوب گشت و بعد با حفظ همین رتبه مسند صدارت عظمی را اشغال کرد و بعداً از این مقام منفصل شد.
وی بارها مناصب عالیهٔ گوناگون یافت و حائز درجات عالیه شد و به اخذ نشانهای تعظیم و احترام نایل گردید و به سال ۱۳۰۱ (قمری) درگذشت و در مقبرهٔ سلطان محمودخان ثانی دفن شد.
بعضی اشعار و منشآت از وی بجا مانده.
کورت گئورگ کیزینگر (زادهٔ ۶ آوریل ۱۹۰۴ در ابینگن – درگذشتهٔ ۹ مارس ۱۹۸۸ در توبینگن) سیاستمدار آلمانی از حزب (س د او) که از سال (۱۹۵۸ تا ۱۹۶۶) نخست‌وزیر ایالت بادن در آلمان بود و از سال ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۹ سومین صدر اعظم جمهوری فدرال آلمان بود و از سال ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۱ ریاست حزب (س د او) را در آلمان به عهده داشت.
او اولین صدراعظم آلمان بود که با ائتلافی بزرگ به قدرت رسید. کورت گئورگ کیزینگر در ۹ مارس ۱۹۸۸ در سن ۸۳ سالگی درگذشت.
جرارد جیمز باتلر (زادهٔ ۱۳ نوامبر ۱۹۶۹) بازیگر و تهیه‌کننده فیلم اسکاتلندی است که بیشتر برای بازی در فیلم ۳۰۰ شناخته شده‌است و برای این فیلم در سال ۲۰۰۷ برنده جایزه بهترین مبارزه در فیلم و تلویزیون شد
جرارد جیمز باتلر در ۱۳ نوامبر ۱۹۶۹ در پیزلی، رنفروشایر، اسکاتلند زاده شد. او کوچک‌ترین از میان سه فرزند مارگارت و ادوارد باتلر، یک دلال شرط‌بندی است. او از خانواده ای کاتولیک ایرلندی تبار است. خانواده باتلر هنگامی‌که شش ماه داشت به مونترال، کبک نقل مکان کردند.Daily News. "Gerard Butler breaks the mold " پس از طلاق، مادرش کبک را ترک کرد و به همراه جرارد ۱۸ ماهه به اسکاتلند بازگشت.
باتلر در دبیرستان سنت میرین و سنت مارگارت در پیزلی تحصیل کرد و در دانشکده حقوق دانشگاه گلازگو پذیرفته شد. در نوجوانی در تئاتر جوانان اسکاتلند نیز حضور داشت. باتلر پدرش را تا ۱۶ سالگی ندید، تا هنگامی که ادوارد باتلر برای دیدار او را به یک رستوران در گلاسکو دعوت کرد. پس از این جلسه، باتلر ساعت‌ها گریه کرد و بعداً یادآوری کرد: «آن احساسات به من نشان داد که تا چه اندازه درد می‌تواند در تن شما بنشیند؛ درد و غم و اندوهی که شما نمی‌دانید دارید تا زمانی که از میان برود.» باتلر پس از این دیدار به پدرش نزدیک شد.
در هنگام دانشجویی، او رئیس انجمن حقوق دانشگاه بود، باتلر بعداً اظهار داشت که «راهم را زیرکانه به آنجا باز کرده بودم». او همچنین در یک گروه راک به نام اسپید آواز می‌خواند. در زمانیکه که باتلر دانشجوی ۲۲ ساله بود، پدرش به سرطان مبتلا شد و درگذشت. وی دربارهٔ این دوره از زندگی خود گفته‌است: «من از یک ۱۶ ساله چشم انتظار شور زندگی به یک ۲۲ ساله که برایش اهمیتی نداشت اگر در خواب بمیرد، رسیدم.»
پیش از سال پایانی دانشکده حقوق، باتلر یک سال مرخصی از تحصیل گرفت و آن سال را با زندگی درکالیفرنیا گذراند. او بیشتر در ساحل ونیز زندگی می‌کرد، در مشاغل مختلف کار می‌کرد، اغلب مسافرت می‌کرد و به گفته وی، بیش از اندازه می می‌نوشید، در یک مقطع به دلیل رفتارهای اخلالگرانه مرتبط با الکل دستگیر شد. بعدها باتلر آن سال را اینگونه توصیف کرد: "من در کنترل نبودم و با این عقیده که" من جوان هستم، زندگی را توجیه می‌کردم. این من هستم که پرهیاهو و رام نشدن است. " پس از گذراندن دوران تعطیل در آمریکا، او به اسکاتلند بازگشت تا سال آخر خود را در دانشکده حقوق بگذراند. باتلر در زمان کودکی جراحی ای در گوش داشت که اثر آن به‌صورت گوش گل کلمی در او بجا ماند. او هنوز از وزوز گوش رنج می‌برد و توان شنوایی او در گوش راست کم است.
از اکتبر ۲۰۱۱، باتلر گاه در لس آنجلس و گاه گلاسگو زندگی می‌کند. و برای خرید قلعه ای در اسکاتلند ابراز علاقه کرده‌است.
باتلر در مصاحبه‌ها گفته‌است که الکل نمی‌نوشد."Gerard Butler Finally Opens Up About Rehab: "I Haven't Had a Drink in 15 Years". " Us Magazine ". Retrieved 26 June 2015 در فوریه ۲۰۱۲، اعلام شد که وی دوره درمان سوء مصرف مواد مسکن را در یک مرکز توانبخشی به پایان رسانده‌است."Gerard Butler Completes Stint in Rehab" People. Retrieved 25 February 2012 این مسئله پس از نگرانی او از اینکه وی به داروهای مسکن وابستگی پیدا کرده بود، این وابستگی با درگیری در یک حادثه موج‌سواری در هنگام فیلمبرداری از "تعقیب و گریز ماوریکس"، افزایش یافته بود.
در سال ۲۰۱۱ باتلر در یک بازی خیریه برای سلتیک اف سی، یک باشگاه فوتبال که از کودکی از آن حمایت می‌کرد، بازی کرد.
یک سال بعد او در یک فیلم هالیوودی به نام "بازی برای یادگاری" نقش کسی را که بازیکن پیشین سلتیک بوده‌است، بازی کرد."Gerard Butler turned me into a Celtic fan". Daily Record. Retrieved 26 June 2015 در اوت ۲۰۱۳، او سهام تیم کریکت جامائیکا تالاواهس، که بخشی از لیگ برتر کارائیب Limacol (CPL) است را خریداری کرد.
باتلر از سال ۲۰۱۰ حامی مؤسسه خیریه وعده‌های غذایی مری بوده‌است. وی در سال ۲۰۱۴ از برنامه خیریه توسعه بین‌المللی در لیبریابازدید کرد.
در سال ۲۰۱۸ باتلر در مراسمی برای جمع‌آوری کمک مالی شرکت کرد که گروه دوستان ارتش اسرائیل (FIDF) برگزار کرده بودند، و برای ارتش اسرائیل ۶۰ میلیون دلار جمع‌آوری کرد.
در نوامبر سال ۲۰۱۸، خانه باتلر در آتش‌سوزی ویران شد. این بازیگر ویدئویی از خسارت وارده را در رسانه‌های اجتماعی پخش کرد.
پس از تحصیل در رشته حقوق، باتلر در اواسط دهه ۱۹۹۰ با نقش‌های کوچک در کارهایی چون "خانم براون" (۱۹۹۷)، فیلم جیمز باند "فردا هرگز نمی‌میرد" (۱۹۹۷) و "افسانه مومیایی" (۱۹۹۸) به بازیگری پرداخت. در سال ۲۰۰۰، او به عنوان دراکولا در فیلم ترسناک "دراکولا ۲۰۰۰" با کریستوفر پلامر و جانی لی میلربازی کرد.
وی در مجموعه تلویزیونی "آتیلا" (۲۰۰۱) در نقش آتیلا هون بازی کرد و در فیلم‌های "سلطنت آتش" با کریستین بیل (۲۰۰۲) و با آنجلینا جولی (۲۰۰۳) همبازی شد. سپس در نقش آندره مارک در فیلم "مسیر زمان" در اقتباس از داستان علمی تخیلی ماجراجویانه مایکل کریچتون (۲۰۰۳) ظاهر شد. او همچنین در نقش اریک در فیلمی از جوئل شوماخر در سال ۲۰۰۴ به نام "شبح اپرا" در کنار امی روسوم به ایفای نقش پرداخت. او برای بازی دراین نقش نامزد دریافت جایزه ستلایت برای بهترین بازیگر نقش اول مرد شد.
باتلر بیشتر به خاطر ایفای نقش پادشاه لئونیداس در فیلم فانتزی جنگی "۳۰۰" زاک اسنایدر شناخته شده‌است. این نقش نامزد دریافت جایزه امپایر برای بهترین بازیگر نقش اول مرد و جایزه ستورن برای بهترین بازیگر نقش اول مرد و یک جایزه بهترین فیلم در فیلم MTV شد. در سال ۲۰۱۰، او نقش استویک را در فیلم انیمیشن اکشن-فانتزی "چگونه اژدهای خود را تربیت کنیم"، نقشی که او بعداً در بخش دوم و سوم این فیلم "چگونه اژدهای خود را تربیت کنیم ۲" (۲۰۱۴) و "" (۲۰۱۹) تکرار کرد، او همچنین در دهه ۲۰۱۰ میلادی، در نقش مایک بنینگ، مأمور سرویس مخفی را در اکشن مهیج "المپوس سقوط کرده‌است"، "لندن سقوط کرده‌است"، و "انجل سقوط کرده‌است" ظاهر شده‌است. وی در سال ۲۰۱۱ در فیلم "کوریولانوس"، تولوس آوفییدیوس، در نقش رهبر نظامی بازی کرد که اقتباسی امروزی از تراژدی شکسپیر با همین نام بود. او همچنین در نقش سم چودرز در اکشن زندگی‌نامه ای کشیش تیربار سال ۲۰۱۱ بازی کرده‌است.
توبه نصوح نام فیلمی به کارگردانی محسن مخملباف است. این فیلم محصول کشور ایران و تولید سال ۱۳۶۱ می‌باشد. این فیلم، اولین فیلمِ فرج الله سلحشور در مقام بازیگر بود.
لطف‌علی خان که کارمند بانک است بر اثر سکته می‌میرد ولی در هنگام دفن زنده شده و از جا بر می‌خیزد. او در اثر این اتفاق به این فکر می‌افتد که از افرادی که می‌شناسد حلالیت بگیرد غافل از اینکه مسیر سختی پیش رو دارد...
قلعه کَرشاهی، قلعه‌ای است که در قسمت شمال شرقی شهر ابوزیدآباد از توابع شهرستان آران و بیدگل واقع در جنوب کویر سیازگه بند ریگ، و در نزدیکی ارتفاعات کوه یخ‌آب در استان اصفهان قرار دارد.
این قلعه محل تجمع سپاه نایب حسین کاشی بوده‌است که توسط رضا شاه کشته شد. مساحت قلعه بیش از ۴۰۰۰ متر مربع است و گفته می‌شود که شالوده آن در زمان قبل از اسلام ساخته شده‌است.
این قلعه از خشت و گل ساخته شده‌است و هم‌اکنون از آثار بر جای مانده از زمان قاجار است. این قلعه یکی از قلعه‌های مهم سردار حسین کاشی یکی از راهزنان و یاغیان دوره رضا خان بوده و آثار گلوله‌های توپ در نبرد نیروهای دولتی و نیروهای سردار حسین کاشی در این قلعه بر برج اصلی باقی مانده بود که متأسفانه در اسفند ۹۸ تخریب شد.
اطلاع دقیقی از وجه تسمیه «کرشاهی» در دست نیست. هرچند گمانه زنی‌هایی وجود دارد، از جمله اینکه گفته می‌شود: «کرشاهی» همان «کاریز شاهی» است یعنی قناتی که منسوب به شاه می‌باشد. شاید بتوان از طرفی حسب وجود مزرعه و قنات که موجبات کشت و زرع را فراهم آورده‌است و نیز سخن گفتن اهالی کرشاهی به زبان راژی، کرشاهی را همان کَردویِ شاه قلمداد نمود. قلعه کرشاهی در فاصله ۳۰ کیلومتری شمال شرقی شهر ابوزیدآباد در موقعیت جغرافیایی ۳۳٫۵۵ درجه شمالی و ۵۲٫۰۶ درجه شرقی، واقع در جنوب بند ریگ، و در نزدیکی ارتفاعات یخاب ابوزیدآباد قرار دارد. این قلعهٔ تدافعی در حوزهٔ استحفاظی بخش کویرات (شهر ابوزیدآباد) شهرستان آران و بیدگل قرار دارد.
در قباله‌های بیع و صلح که بین ساکنان کرشاهی منعقد می‌گردیده‌است حدود چهارگانه مزرعه کرشاهی این گونه بیان گردیده‌است: «مزرعه مزبوره محدود است به حدود اربعه حدّی بمزرعه بژیه و حدّی بمزرعه خانی آباد و حدی به سیّدآباد و حدّی به چاه لطیف»
به استناد محققان و کارشناسان بعد از ارگ بم، این قلعه با قدمتی پیش از اسلام دومین بنای خشتی ایران محسوب می‌گردد. سرپرست اداره میراث فرهنگی صنایع دستی و گردشگری شهرستان آران و بیدگل در گفتگو با خبرگزاری فارس اذعان داشته‌است که قدمت تاریخی قلعه کرشاهی و شالوده اولیه این قلعه به پیش از اسلام بازمی‌گردد. قلعه تدافعی کرشاهی از جهت سازماندهی و انسجام فضایی، یکی از کامل‌ترین و مستحکم‌ترین قلعه‌های محدوده آران و بیدگل و شهرهای اطراف آن محسوب می‌شود.
واژه کرشاهی از "کاریزشاهی" گرفته شده‌است. حیاط بزرگ میانی قلعه که در میان آن، انبار حوض بزرگی وجود دارد و اتاق‌های شاه‌نشین زمستانی و تابستانی، انبار، اصطبل‌های طویل و بزرگ و برج‌های ستبر و بلند را جانمایی کرده با ترکیب و در هم‌گسیختگی فضاهای مختلف، طراحی منحصر به فرد این قلعه را به رخ می‌کشاند.
این قلعه در زمان حمله مغول به عنوان پایگاهی برای مبارزه، به خوبی توانسته در جنگی نابرابر مقابل یورش وحشیانه دشمن مقاومت کند. قلعه کرشاهی در دوره‌های مختلف از جمله در زمان حمله مغول بازسازی شده تا جلوی پیشروی دشمن که از راه کویر قصد حمله به نواحی مرکزی ایران را داشته‌است گرفته شود.
از آن زمان به بعد قلعه کرشاهی بارها مورد استفاده حاکمان و راهزنان و حتی شورشیان قرار گرفته و آخرین بار توسط نایب حسین کاشی، از شورشیان اواخر دوره قاجار بازسازی شده و هنوز هم آثار گلوله‌های توپ به جا مانده از درگیری نیروهای دولتی و شورشیان بر دیوارهای قلعه نمایان است. دور تا دور قلعه را دو ردیف دیواره چینه‌ای بلند و ستبر احاطه شده که در میان آن خندقی عمیق طراحی شده به‌طوری‌که دهنه پنج متری آن بزرگترین سد در برابر هجوم دشمنان به درون قلعه محسوب می‌شده‌است.
بارزترین ویژگی این قلعه خاصیت آب‌زایی زمین اطراف و زیر قلعه است. حوض بزرگ میانی قلعه همیشه مرطوب یا پرآب است که دلیل آن خاصیت زمین و ضخامت کم پوسته زمین با سفره زیرزمینی آن است.
قلعه کرشاهی با توجه به تک بنا بودن در دل کویر و دسترسی به عنصر اصلی حیات یعنی آب و همچنین معماری به‌طور کامل بومی با استفاده از خاک محیط اطراف و سبک ساختمانی و تدافعی منحصر به فرد و همچنین وضعیت اقلیمی ییلاقی و خنک آن محیطی مناسب برای اسکان گردشگران بوده و شایسته مرمت، حفاظت و همچنین احیای دوباره است.
در مجاورت قلعه سکونتگاهی وجود دارد که به ده کرشاهی معروف است و تا چند سال پیش نیز ساکنانی داشت که با بهره‌برداری از آب قنات موجود در این محل، کشاورزی می‌کردند. هم‌اکنون هم ساکنان قبلی که در ابوزیدآباد سکنی گزیده‌اند، برای کشاورزی و دامداری به این مکان رفت‌وآمد دارند. یکی از طوایفی که امروزه در ابوزیدآباد در محله‌ای که به نام «کرشایی»، سُکنا گزیده‌اند، کرشاهی‌ها می‌باشند. این طایفه شامل خاندان‌های پورمقدم، خشایی، خشای، گلشایی، نوری، پورصفاری، عزت پور، نورمحمدپور، نوروزی، آکار، خوش مکان و . . . است. گفته می‌شود ایشان از ایل‌هایی بوده‌اند که ابتدا از زواره به مزرعه کرشاهی که در کنار قلعه کرشاهی قرار داشته کوچ نموده و در آنجا سکنی گزیده‌اند. مستندات مکتوب اعم از قباله‌های بیع، صلح و اجاره که امروزه نیز نزد ساکنان محله کرشاهی ابوزیدآباد موجود می‌باشد، حکایت از جریان حیات و اشتغال ساکنان مزرعه کرشاهی به کشاورزی و دام پروری در گذشته‌های دور داشته‌است. از جمله قباله‌هایی که در سنه ۱۳۰۶ قمری تنظیم شده، این گونه آمده‌است:
«بعد از بازدید اهل خبره حاضر گردید آقای آقا سید باقر مشتری مرقوم ظهر و انتقال و مصالحه شرعی نمود کربلایی نوروز علی … مرحوم آقا محمد زین العابدین زواره ساکن مزرعه مرقوم همگی تمامی هرگونه… و قسمتی که در یکباب مزرعه مرقومه ظهر داشت لاسیما تمامی مبیع ظهر را اراضی و اشجار و بیوتات و ابواب و انار انهار و غیره بدون استثناء شی که در ظهر مرقوم است کلاً و فرداً علی المصالحه مبلغ شصت تومان سفیدی از قرار مرقوم ظهر و صیغه مصالحه و انتقال بجمیع شرایط و ارکان بالعربیه و الفارسیه جاری و واقع گردید…»
پس از فرار و پناه آوردن نایب حسین کاشی به قلعه کرشاهی و مرمت آن، ساکنان مزرعه کرشایی به دلیل طغیان و یاغی گری نایب حسین مجبور به گریختن به کوه‌های اطراف شده و به جلگه خار (حوالی ورامین) مهاجرت می‌کنند. این مهاجرت حدود سال ۱۲۸۰ خورشیدی اتفاق افتاده‌است. در کتاب تاریخ اشرار کاشان (مدنی، ۱۳۷۰: ۵۷) این گونه آمده‌است: «مخفی نباشد که در این مدتهای آسودگی آنی، آن‌ها (نایب حسین و یارانش) از تهیه استعداد آسوده نبودند، چرا، بدون زحمت و خرج و مشقتی هر چه می‌خواستند کردند. از جمله تدارک یک بنای قلعه بسیار محکمی با ترتیب خیلی عجیب تازه و تهیه لوازم بی‌اندازه به نحوی که عقل متحیّر می‌ماند در نزدیکی‌های نطنز که معروف به کرشاهی است، نمودند.»
نراقی (۱۳۷۴: ۷۴) در کتاب خود این گونه بیان می‌دارد: «در سال ۱۳۳۳ هجری قمری بود که چراغعلی خان سردار صولت بختیاری به فرماندهی گروهی از سواران داوطلب با دویست نفر ژاندارم، شهر کاشان را محاصره نمود. پس از خراب کردن سنگرها و برج‌های شهر با گلوله توپ، اشرار فرار کرده و به قلعه کرشاهی شتافتند.»
پس از دستگیری و اعدام نایب حسین کاشی و حاکم شدن امنیت بر منطقه، مهاجرین کرشایی پس از ۱۴ سال یاغی گری‌های نایب حسین کاشی و پسرش ماشاءالله خان سردار کاشی، مبادرت به بازگشت می‌نمایند. از آنجایی که قلعه و مزارع به تملک شیبانی‌ها درآمده بود، کرشایی‌ها، ابتدا مزارع را اجاره نموده و به کشت و زرع مشغول می‌شوند. بعد از اصلاحات ارضی رژیم پهلوی، بنا به درخواست اداره املاک شهرستان، به کشاورزان پیشنهاد می‌گردد که در صورت تمایل به تملک اراضی می‌بایست قیمت زمین را طی ۱۵ قسط پرداخت نمایند. پس از پرداخت اقساط که ۱۵ سال به طول می‌انجامد سرانجام در سال ۱۳۵۶ شمسی، مالکیت مزرعه کرشایی به کشاورزان بازمی‌گردد. علاوه بر پرداخت اقساط به دولت پس از ادعای مالکیت آقایان یحیی شیبانی و بانو هاجر شیبانی بر املاک مزرعه کرشاهی، برای سومین بار مالکان کرشاهی به منظور جلب رضایت آن‌ها به میزان معینی مصالحه نموده و مبلغی را به آن‌ها نیز پرداخت نموده‌اند. این رضایت نامه که در تاریخ ۵/۱۱/۱۳۴۹ تنظیم گردیده‌است به امضای آقای یحیی شیبانی و بانو هاجر شیبانی رسیده‌است.
سرانجام با کاهش آب دهی قنات و با پیروزی انقلاب اسلامی، ساکنان مزرعه کرشاهی به تدریج به ابوزیدآباد مهاجرت نموده و در محله‌ای با نام خودشان که در شمال خاوری ابوزیدآباد قرار دارد، سکنا گزیده‌اند. طایفه کرشاهی در ابوزیدآباد می‌تواند تنها طایفه‌ای باشد که بسیار مجتمع بوده و خانواده‌هایشان در کنار یکدیگر زندگی می‌کنند. علی‌رغم امکان مهاجرت ساکنان قلعه کرشاهی به سایر شهرها و روستاهای اطراف، مهاجرت آن‌ها به ابوزیدآباد و سکونت در این شهر، گویای وجود ارتباطات و مشترکات انسانی، فرهنگی، تاریخی و … طی چند سده با اهالی ابوزیدآباد بوده‌است.
در قباله مصالحه و بیعی که در سنه ۱۳۰۶ قمری (۱۲۶۷ شمسی) بین یکی از کشاورزان مزرعه کرشاهی و یکی از ساکنان ابوزیدآبادی تنظیم گردیده این چنین آمده‌است:
«بعد از بازدید اهل خبره حاضر گردید آقای آقا سید باقر خلف صدیق سیادت آقا سید محسن ابوزیدآبادی مشتری مرقوم ظهر و انتقال و مصالحه شرعی نمود به کربلایی نوروز علی خلف مرحوم آقا محمد زین العابدین زواره ساکن مزرعه مرقوم (کرشاهی) همگی تمامی هرگونه… و قسمتی که در یکباب مزرعه مرقومه ظهر داشت لاسیما تمامی مبیع ظهر را اراضی و اشجار و بیوتات و ابواب و انار انهار و غیره بدون استثناء شی که در ظهر مرقوم است کلاً و فرداً علی المصالحه مبلغ شصت تومان سفیدی از قرار مرقوم ظهر و صیغه مصالحه و انتقال بجمیع شرایط و ارکان بالعربیه و الفارسیه جاری و واقع گردید…»
در قباله دیگری که در سنه ۱۳۰۶ قمری تنظیم گردیده، این چنین آمده‌است:
«بیع کرد و بفروخت به بیع لازم و جازم شرعی مجری المیاه یکدانگ از شش دانگ مزرعه موسومه بکرشاهی ابوزیدآباد در شش فرسخی قریه مزبوره…»
همچنین شایان ذکر است که سخن گفتن ساکنان مزرعه و قلعه کرشاهی به زبان راژی مویّد دیگری است بر مدعای فوق. امروزه رفت‌وآمد کشاورزان محله کرشاهی ابوزیدآباد به مزرعه مجاور قلعه کرشاهی همچنان ادامه دارد و با توجه به دایر بودن قنات و پرآب بودن سِلخِ آن بحمدالله مختصر کشاورزی نیز وجود دارد. برای رسیدن به قلعه مسیرهای متعددی وجود دارند که بهترین و نزدیکترین مسیر (کمترین مسیر خاکی) مسیر خانی آباد است. چند کیلومتر بعد از ابوزیدآباد به دهستان حسین‌آباد می‌رسیم از حسین‌آباد به طرف شمال رفته و در انتهای جاده آسفالتِ چاه کشاورزی به اول مسیر خاکی خانی آباد می‌رسیم. البته برای طی کردن مسیر به راهنمای محلی نیاز است.
در سالیان اخیر به همت آقای علی ادهمی بیدگلی تحقیقات وسیعی پیرامون قلعه کرشاهی در قالب پایان‌نامه کارشناسی انجام گرفته‌است. سرانجام در تاریخ ۲۵/۳/۱۳۸۱ قلعه کرشاهی به شماره ۵۸۹۱ در فهرست آثار ملی به ثبت رسید تاریخ ابروز-حسن امجدیان-انتشارات همگام با هستی- صفحات ۷۵–۷۰
پس از عبور از شهر ابوزیدآباد از توابع شهرستان آران و بیدگل، به روستایی به نام قاسم‌آباد می‌رسید که پس از ورود به روستا و گذر از آن، راه خاکی به سمت شمال وجود دارد که پس از طی مسافت ۳۰ کیلومتر به قلعه کرشاهی می‌رسد.
مسیر دوم مسیر شهرستان آران و بیدگل به قلعه مرنجاب به سمت سفیدآب پس از عبور از تپه ماهورها به یک بستر رودخانه می‌رسید که در صورت ورود به آن و گذر از حاشیه غربی کوه‌های یخاب به این قلعه می‌رسید.
مسیر سوم مسیر محیط بانی سفیدآب به قله کرشاهی است.
مسیر چهارم از سمت شهر بادرود به روستای متین آباد رفته و از شمال آن راه خاکی را دنبال کرده و به کرشاهی می‌رسید.
دو مسیر دوم و سوم فقط با خودروهای شاسی بلند قابل تردد است.
عفت تجارت‌چی (۱۲۹۶ – ۱۹ فروردین ۱۳۷۸) نخستین زن خلبان اهل ایران بود. وی نخستین کارآموز و زن خلبان ایرانی است که در سال ۱۳۱۸ پس از تأسیس باشگاه هواپیمایی برای آموزش فنون خلبانی نام‌نویسی کرد. تاریخ شروع کار تجارت‌چی ۵ مهر ۱۳۱۸ بود و نخستین پرواز مستقل او ۲۷ آبان ۱۳۱۹ انجام گرفت.
او در سال‌های میانی عمر به ادبیات و شعرسرایی روی آورد و در سال ۱۳۳۷ «دیوان برگ‌های پراکنده» را به چاپ رساند. عفت تجارت‌چی در ۸۲ سالگی به فاصله یک روز پس از مرگ همسرش درگذشت و در بهشت زهرای تهران قطعه ۶۶، ردیف ۶۹، شماره ۵۰ به خاک سپرده شد. از عفت تجارت‌چی و اینا آوشید و قدسیه فرخ‌زاد جزو نخستین خلبانان زن ایرانی نام برده می‌شود. صفحهٔ ۳۵۲ وی پسرش سینا فیاض منش را هم تشویق کرد در رشته مهندسی هواپیما تحصیل کند و پسر او مهندس صنعت هواپیماسازی و دانش‌آموخته یکی از دانشگاه‌های معتبر آمریکا شد.
عفت تجارت‌چی در دفتر خاطراتش این‌گونه نوشته‌است:متن قدیمی‌تر از ۳۰ سال و مطابق قانون ایران بدون مشکل حق تکثیر.
«سال ۱۳۱۳ بود که از دبیرستان آزرم دیپلم گرفتم و مدتی در بانک ملی و بعد در کتابخانه دانشکده پزشکی به عنوان مترجم زبان فرانسه مشغول کار شدم، اما از همان کودکی شوق پرواز آرام و قرارم را گرفته بود و بزرگ‌ترین آرزویی که در دل داشتم این بود که روزی خلبان شوم به خاطر دارم زمانی که محصل دبستان بودم روزی برای تماشای فیلم به یکی از سینماهای تهران رفتم. در این فیلم خلبان هواپیما هنگام پرواز در دریا سقوط کرد سپس عده‌ای به کمکش شتافتند و با زحمت بسیار او را از درون کابین هواپیما و آب بیرون کشیدند اما وقتی خلبان کلاه مخصوص خود را از سر برداشت متوجه شدند که او یک زن است. یک زن خلبان! مشاهده این فیلم روزنه‌های امید را در دلم روشن کرد و باورکردم من هم می‌توانم روزی خلبان شوم. در سال ۱۳۱۸ باشگاه خلبانی تأسیس شد و جراید وقت اعلام کردند جوانان علاقه‌مند می‌توانند فنون خلبانی را در این باشگاه آموزش ببینند؛ بنابراین به ساختمان باشگاه در خیابان سعدی رفتم اما عضو آن نشدم. وقتی به خانه آمدم و جریان را به پدرم گفتم او با حیرت گفت چرا برای خلبانی نام‌نویسی نکردی؟ در جواب گفتم چون هنوز هیچ زنی داوطلب این کار نشده‌است. پدرم در پاسخ گفت: چه اشکالی دارد که تو اولین زن خلبان ایرانی باشی! برو هرچه زودتر در باشگاه خلبانی ثبت‌نام کن و من هم پذیرفتم. فردای همان‌روز به باشگاه خلبانی رفتم و به عنوان اولین زن داوطلب نام‌نویسی کردم. در آن زمان ۲۲ یا ۲۳ سال بیشتر نداشتم. وقتی مسؤولان باشگاه مرا داوطلب خلبانی دیدند سخت متعجب شدند و تحسینم کردند. جراید وقت هم عمل مرا ستودند و خبر آن را با لحنی غرورآمیز درج کردند. همین موضوع باعث شد خانم‌ها اینا اوشید، قدسیه فرخزاد، فخرالتاج منفردی، عذرا رحیمی، درخشنده ملکوتی و صفیه پرتوی نیز در باشگاه خلبانی نام‌نویسی کنند. این ماجرا بیشتر در جراید وقت سروصدا به پا کرد و روزنامه‌نگاران مرا مدیون خود کردند. وقتی به‌شمار داوطلبان این فن افزوده شد مسؤولان باشگاه ما را به فرودگاه «دوشان تپه» دعوت کردند. در آنجا پس از مراسم پذیرایی به هریک از ما لباسی دادند که شامل یک کلاه مخصوص، روپوش خلبانی، گوشی تماس با مربی، کمربند پرواز و چتر نجات بود. در ابتدای کار مربی طرز استفاده از این وسایل را به ما آموخت، ناگفته نماند چون این لباس تا آن زمان فقط برای آقایان تهیه می‌شد و به تن خانم‌ها بسیار گشاد و بدقواره بود به هرحال بعد از دو سه جلسه، لباس‌هایی به اندازه خود دوختیم و پوشیدیم. در این روز هریک از ما با معلم خود سوار هواپیمایی ساده شدیم و پرواز تفریحی کوتاهی انجام دادیم. هواپیماهای تمرینی آن زمان «تایگرموس» نامیده می‌شدند و روباز بودند. به‌طوری‌که نیمی از بدن سرنشینان از کابین بیرون بود و مربی به همراه سرنشین یا تعلیم‌گیرنده با دو کمربند که از روی شانه‌ها عبور می‌کرد به صندلی خود بسته می‌شدند تا هنگام پرواز و عملیات آکروباتی به بیرون پرت نشوند.
یک هفته بعد از نخستین پرواز تفریحی ما برنامه آموزشی به‌طور جدی دنبال شد. هفته‌ای دو روز راهی دوشان تپه می‌شدیم. مربی در قسمت جلوی هواپیما می‌نشست و تعلیم گیرنده پشت سرش قرار می‌گرفت. چندی بعد گروهی افسر و درجه‌دار نیروی هوایی به مربیان اضافه شدند. در مدت کوتاهی که پرواز تفریحی انجام می‌شد سراپا شور و شوق در من بود و احساس غرور می‌کردم. هرگز آن لحظات را فراموش نمی‌کنم. پس از سه یا چهار هفته پرواز تمرینی که انجام دادیم به من اجازه پرواز مستقل دادند. در پرواز مستقل تعلیم گیرنده در همان جای سابق خود یعنی پشت خلبان می‌نشست چون تمام دستگاه‌ها و فرمان هواپیما که مقابل خلبان قرار داشت، جلوی شاگرد هم بود و او می‌توانست از آن‌ها به‌طور یکسان استفاده کند. با این حال به خاطر اینکه خلبان در کابین نبود و تعادل هواپیما به هم می‌خورد یک کیسه شن و ماسه هم‌وزن خلبان به جای او گذاشته می‌شد.
تاریخ شروع کار من پنج مهر ۱۳۱۸ بود و نخستین پرواز مستقیم ۲۷ آبان ۱۳۱۹ انجام شد. در این فاصله هفته‌ای دو بار تمرین کوتاه مدت داشتم. علت اینکه تاریخ نخستین پرواز مستقل خود را به یاد دارم این است که همان روز من بهترین لحظه‌های زندگی‌ام را سپری می‌کردم و پشت دیوان حافظ خود به یادگار نوشتم «پرشکوه‌ترین روز برای یک خلبان، روزی است که اولین پرواز آزادش را انجام دهد،»
پدرم مردی روشنفکر بود و در مورد پیشرفت‌های زندگی من نه تنها کارشکنی و بهانه‌جویی نمی‌کرد بلکه راهنمای مورد اعتمادم بود. در عوض مادرم از اینکه به فراگیری فن خلبانی پرداخته بودم سخت در وحشت بود. حتی پدرم به من گوشزد کرده بود دربارهٔ نخستین روزی که پرواز مستقل دارم چیزی به او نگویم. راستش خود من نیز اطلاعی از تاریخ اولین روز پروازم نداشتم و ضمن تمرینات متوجه شدم برای این کار آماده شده‌ام و قرار است به‌طور مستقل پرواز کنم.
در پرواز مستقل یک ربع روی آسمان بودم. اطراف فرودگاه را دور زدم و دوباره به محل سابق فرود آمدم. همه حاضران متوجه من بودند که چگونه برمی‌خیزم و چطور هواپیما را کنترل می‌کنم. به خصوص معلمانم با دقت و وسواس خاص تمام حرکاتم را زیرنظر داشتند تا از درصد نتایج تعلیمات آگاه شوند. خوشبختانه من زحمت‌های آنان را بی‌ثمر نگذاشتم و از آزمایش سربلند بیرون آمدم. در مرحله پرواز آکروباتی هنوز گرم تمرین عملیات مختلف، مثل غلت زدن و معلق زدن بودم که وقایع ۲۰ شهریور اتفاق افتاد و باشگاه خلبانی برای مدتی از فعالیت بازماند. در این گیرودار ازدواج کردم و همراه شوهرم به کرمانشاه و همدان رفتم.
یکی از خاطراتی که هرگز فراموش نمی‌کنم این است که روزی یکی از خانم‌ها پرواز تمرینی داشت و سایر هواپیماها نشسته بودند. چشم‌ها به پرواز این هواپیما دوخته شده بود. وقتی هواپیما برخاست صدای مهیب در فضا پیچید و من متوجه شدم یکی از چرخ‌های آن آویزان است. همین مسئله وحشت عجیبی بین دیگر حاضران ایجاد کرد و پرواز هواپیماها متوقف شد. در همان موقع روی «نی» که معمولاً برای تعیین جهت وزش باد در فرودگاه می‌گسترانند یک چرخ گذاشتند تا خلبان متوجه شد حادثه‌ای برای چرخ هواپیمایش رخ داده‌است. بدین ترتیب معلم هنگام نشستن متوجه نقض فنی هواپیمایش شد و آن قدر در آسمان گردش کرد تا بنزین تمام شد، آمبولانس و دو برانکارد هم حاضر کرده بودند تا اگر سرنشینان هواپیما دچار حادثه شدند فوری به بیمارستان منتقل شوند. در این میان حال ما که شاهد ماجرا بودیم ناگفتنی بود. وقتی بنزین هواپیما تمام شد موقع فرود چون یک چرخ نداشت به اجبار با دماغ به زمین نشست و خوشبختانه سرنشینان آن آسیبی ندیدند، فقط قسمت جلوی هواپیما کمی صدمه دید.
به هرحال ما کار دشواری آغاز کرده بودیم و خوشبختانه به نتیجه هم رسیدیم. من هنوز هم وقتی هواپیمایی در آسمان می‌بینم به قول معروف هوایی می‌شوم و از غرش آن لذت می‌برم. البته در شروع کارم با مشکلاتی نیز روبرو شدم مثلاً بعضی افراد ناشناس به پدرم تلفن می‌زدند و به دروغ می‌گفتند هواپیمای دخترت سقوط کرده‌است. در پاسخ به این محرک‌ها گاهی عصبانی می‌شدم و به پدرم می‌گفتم چرا مرا وادار به این کار کردی و مشوقم شدی تا خلبان شوم؛ ولی او معتقد بود در ابتدای هرکاری مشکلاتی وجود دارد و باید با صبر و تلاش با آن‌ها مقابله کرد.»
کیفیت برق در منابع مختلف به صورت‌های مختلفی تعریف می‌شود. شرکت‌های تولید و توزیع برق آن را برابر با کلمه قطعی برق می‌دانند. آنها برقی که بتواند نیازها و نظرات برای مشترکین را تأمین نماید را به عنوان کیفیت برق می‌شناسند. در استانداردهی صنعت برق، تعریف ذخیره برای واژهٔ «کیفیت برق» به کار گرفته می‌شود. «هرگونه تغییر در کمیت‌های ولتاژ و فرکانس که سبب خرابی یا عملکرد نادرست تجهیزات مصرف کننده گردد را کیفیت برق گویند.»
زبان‌های داردی (با گرته‌برداری از انگلیسی زبان‌های دردیکBBC فارسی - افغانستان - زندگی زبانها ۴: زبان پشه ای هم نوشته‌اند، که در مناطق شمال پاکستان، شرق افغانستان و بخش جامو و کشمیر هند سخنورانی دارد ریشه آن را به زبانهای ایرانی فرض کرده‌اند.http://www.departments.bucknell.edu/linguistics/pie2.gif
زبان‌های داردی که به دلیل مجاورت با زبان‌های ایرانی شرقی و نورستانی، پیوندهای مستحکم ساختاری با آن‌ها پیدا کرده‌است. نورستانی زبانیست که در شرق افغانستان بدان سخن گفته می‌شود. در ابتدا زبانشناسان زبان نورستانی را شاخه‌ای از زبان‌های داردی فرض می‌کنند.
بجز زبان کشمیری، دیگر زبانهای خانوادهٔ داردی، زبانهایی با سخنوران کم و مناطق زیر پوشش کوچک هستند و بسیاری از آنها فرهنگ نوشتاری و قدرت تدریس ندارند. در بیشتر موارد سخنوران بدین زبان‌ها در مناطق سخت‌گذر کوهستانی بسر می‌برند. بخش بزرگی از این مناطق بعلاوه مشکل سخت‌گذر بودن بطور مداوم با نیروهای دولتی در ستیز بسر می‌برند.
«کریم پوپل»
اسدالله عسگراولادی (زاده ۱۵ اسفند ۱۳۱۲ در چهارراه سیروس، تهران – درگذشته ۲۲ شهریور ۱۳۹۸ تهران) از برجسته‌ترین بازرگانان ایرانی، معروف‌ترین صادرکننده خشکبار ایران، عضو اتاق بازرگانی و صنایع و معادن ایران در تمام دوران پس از انقلاب، رئیس اتاق بازرگانی و صنایع ایران و چین بود.منبع برادر وی حبیب‌الله عسگراولادی از سیاست‌مداران مهم ایران بود.
برخی او را یکی از ثروتمندترین افراد ایران به‌شمار آورده‌اند و مجله فوربز در سال ۲۰۰۳ میزان سرمایه او را حدود 400 میلیون دلار برآورد کرده‌بود.اینک اما سرمایه خالص وی حدود ۹ میلیارد دلار آمریکا است که او را به ثروتمند ترین فرد ایران تبدیل کرده است. صادرات پسته، زیره، میوه‌جات خشک و واردات شکر و لوازم خانگی مهم‌ترین فعالیت اقتصادی او بود. با این حال عسگراولادی خود را بازرگان کوچکی می‌دانست که در زمینه صادرات فعالیت کوچکی دارد.گفتگو با اسدالله عسگراولادی، میلیاردر نیستم زهره کمیزی، ضمیمه روزنامه اعتماد، ۱۲ مهر ۱۳۸۸ عسگراولادی در ۲۲ شهریور ۱۳۹۸ در تهران
درگذشت.
اسدالله عسگراولادی به سلطان زیره مشهور بود و در حالی مسئولیت اتاق بازرگانی ایران و چین را بعهده داشت. خانواده اش پنج سال قبل از تولدش بدلیل سیل و زلزله از دماوند به محله سیروس تهران مهاجرت کردند .به گفته خودش در ملاقاتی که با آیت الله خمینی در نوفل لوشاتو داشته، از او پرسیده که آقا تکلیف ما چیست؟ که آقا نیز فرموده: بروید دنبال پول. لذا وی با این ترفند از خطر مصادره اموال و مال تجاره اش توسط انقلابیون رهایی یافت.
«شرکت حساس» بزرگ‌ترین دارایی مالی او به‌شمار می‌رفت و ۵ بار برنده جایزه صادراتی شرکت نمونه سال شد. صادرات زیره، پسته و دیگر نمونه‌های خشکبار از طریق همین دفتر صورت گرفته‌است. به تمامی کارمندانش و حتی نزدیکانش سه توصیه مهم و ضروری دارد: «بیش از ۲۵ درصد از دارایی‌های خودتان را وام ندهید. صبح‌ها زودتر از همه از خواب بلند شوید و از خانه بیرون بروید. در همه کارها خدا در یادتان باشد.» می‌گوید با همین سه توصیه موفق به کسب رتبه هفتمین ثروتمند بزرگ ایران شده‌است
عسگراولادی از اقتصاد بازار، توسعه صادرات و حمایت از بخش خصوصی حمایت می‌کرد. او از منتقدان سیاست‌های اقتصادی دولت احمدی‌نژاد بود، اما علی‌رغم اعتراض‌های تند و بی‌پرده از دولت احمدی‌نژاداظهارات تند نهاوندیان و اسدالله عسگراولادی در خصوص واگذاری مخابرات ایسناعسگراولادی: اقتصاد کشور در بحران است روزنامه سرمایه در انتخابات ریاست‌جمهوری دهم به وی رأی داد. وی دربارهٔ حمایتش از احمدی‌نژاد گفت که: «چون رهبر معظم انقلاب امر به حمایت همه از دولت احمدی‌نژاد کرده‌اند، ما از دولت ایشان حمایت می‌کنیم، با این‌که معتقدیم این دولت و سیاست‌های اقتصادی‌اش به تمام معنی فشل است» البته گفته میشود این گفته بخاطر تهدید های مکرر مقامات وقت نسبت به سنگ اندازی در کار ایشان بوده، هرچند مشخص نیست وی حامی دولت بوده یا خیر. من امپراتورم؛ با اسدالله عسگراولادی، قدیمی‌ترین عضو اتاق بازرگانی دوران انقلاب روزنامه جام جم، ۱۶ مهر ۱۳۸۷اسدالله عسگراولادی؛ انتقادهای حاجی ترانسفر از«دولت نهم» شهروند امروز، شماره ۶۸
وی از سال ۱۳۳۶ که شرکت حساس را دایر کرد تا پایان عمر کار صادرات کرده‌است. او در مصاحبه‌ای با عصر ایران گفت: «من به این که میلیاردر هستم افتخار می‌کنم به این دلیل که ذره‌ای از دارایی‌هایم را با رانت وکار خلاف به دست نیاورده‌ام. حتی از گرفتن وام بانکی هم پرهیز می‌کنم و گفتم که حتی کار واردات هم نمی‌کنم. نه این که کار واردات را بد بدانم. نه بد نمی‌دانم اما من با خودم عهد کرده‌ام کار صادرات بکنم. البته من هم سلطان میلیاردرهای ایران نیستم.» وی در انتخابات اتاق بازرگانی در تاریخ ۱۸ اسفند سال ۱۳۹۳، سردمداری ائتلافی با نام «پیشگامان وفاق» را برعهده گرفت. و با عنوان نفر دهم از رشتهٔ بازرگانی، در بین ۴۰ پیروز انتخابات اتاق بازرگانی قرار گرفت. عسگراولادی در دوره نهم نتوانست به اتاق بازرگانی تهران راه پیدا کند.
عسگراولادی تنها دستاورد روحانی را برجام دانسته و گفت «ما از عملکرد اقتصادی دولت راضی نیستیم چرا که مشکلات افزایش یافته‌است.» او ۴ سال ابتدایی دولت روحانی را همراه با تدبیر خوب توصیف کرد؛ اما با بیان اینکه تیم اقتصادی روحانی در عمل موفق نبوده، گفت که «در دوره دوم ریاست جمهوری روحانی شاهد بی‌نظمی‌های زیادی در اقتصاد بودیم» و بزرگ‌ترین اشتباه این دولت «برابری نرخ ارز با ۴۲۰۰ تومان» بوده‌است.
اسدالله عسگراولادی در تاریخ ۲۲ شهریور ۱۳۹۸ به علت عارضه مغزی در بیمارستان گاندی درگذشت
دبیرستان شهید بهشتی رشت که در گذشته شاهپور نامیده می‌شد، مربوط به دوره قاجاریان است؛ در شهر رشت، میدان فرهنگ واقع شده. این مدرسه مربوط به دوره پهلوی است و با شمارهٔ ثبت ۱۵۱۷ به نام دبیرستان شاهپور، به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. در شهریور ۱۳۹۵ از سوی سازمان میراث فرهنگی، لوحی برای یادبود افتخارات علمی این مدرسه در سر در ورودی مدرسه نصب گردید. مدیر حال حاضر این مجموعه بزرگ آموزشی، اسماعیل پروانه می‌باشد. دانش آموزان نخبه از سراسر رشت در این مدرسه مشغول به تحصیل هستند.
در تاریخ ۱۲ مهر ماه ۱۳۹۸ جشن ۱۰۰ سالگی دبیرستان شاهپور با حضور فارغ التحصیلان و معلمان سال‌های مختلف برگزار شد.
دبیرستان شاهپور (بهشتی) رشت(سخنرانی ابراهیم مروجی دربارهٔ مدارس تاریخی رشت) در سال ۱۲۹۸ شمسی ابتدا در باغ سبزه میدان تحت عنوان مدرسه متوسط ی نمره یک کار خود را آغاز کرد و در آن دوران از وجود ارزشمند شخصیت هایی مانند: میرزا حسن خان رشدیه، میرزا عیسی خان سمیعی، میرزا عبدالمجید فرساد، عبدالله راعی و… بهره برد.
در ادامه به زیر کوچه و در پایان به حوالی میدان ناصریه (فرهنگ) نقل مکان کرد.
زمینی به وسعت ۱۸ هزار متر مربع برای مدرسه خریداری شد. اطراف این زمین جز از ناحیه شمال و باختر، تماماً سبزه زار بود.
مهندس شولتس آلمانی‌تبار بنای اصلی دبیرستان را تهیه کرد و با نظارت وی ساخت بنا پایان یافت. بنا تقریباً در وسط این زمین بزرگ ساخته شد. مدرسه طوری طراحی شد که به جز کلاس‌های درس، دارای آزمایشگاه فیزیک، شیمی و آزمایشگاه طبیعی نیز بود. دیگر دارایی‌های مدرسه تالار نقاشی، سالن جلسات و تئاتر، بالکنی برای نصب نورافکن و نمایش فیلم بود. بنای ساختمان اصلی در شهریور ۱۳۹۵ به همت مدیریت وقت مدرسه، علیرضا جعفری مورد مرمت قرار گرفت.
نمای ساختمان بسیار زیبا ساخته شد. قسمت بالای آن با بیت، زینت یافته‌است؛ در زیر آن نیز ساعتی نصب شده‌است. در پایین آن و زیر سردر ورودی، مجسمه فروهر با سیمان برجسته خودنمایی می‌کرد. روی بال‌های فروهر واژه‌های دانایی و توانایی حک شده‌است.
تاریخ این بنا در شعری گنجانده شد، که شاعرش استاد بدیع الزمان فروزانفر بود. در این بیت آمده است:
به جز فضای آموزشی، ساختمان دیگری بنا شد که کتابخانه و دفتر دبیرستان و کادر اداری مدرسه را تشکیل می‌داد. در نهایت مدرسه با اعتبار ۷۰۰ هزار ریال به اتمام رسید و مهرماه ۱۳۱۵ با ۴۲۱ دانش آموز مورد بهره‌برداری قرار گرفت. این مدرسه نوین، در برهه‌های زمانی متفاوت به لحاظ کیفیت آموزشی، ارتقاء می‌یافت.
تشکیل انجمن‌های مختلف نظیر انجمن ورزش، طبیعی، نطق و مناظره سالنامه و تألیف، برگزاری کلاس‌های آموزش نظامی، کمک به دانش آموزان تنگدست و… فقط یکی از فوق برنامه‌ها بود. در این مدرسه دختران نیز درس می‌خواندند.
در سال‌های اولیه دههٔ ۱۳۲۰ شمسی و همزمان با حضور ارتش اشغالگر متفقین در گیلان، دبیرستان از این جریانات بی تأثیر نبوده و در قلب حوادث روز قرار داشت. هیاتی هنری بنام تئاترال هر هفته جمعه‌ها در سالن آمفی تئاتر دبیرستان به اجرای برنامه هنری می‌پرداخت و این موضوع به پویایی فضای هنری دبیرستان و حتی شهر می‌افزود.(ماهنامه دادگر شماره ۱۰و۱۱)
این دبیرستان که حالا نامش شهید دکتر بهشتی است در سال ۱۲۹۸ ه‍.ش در شهر رشت تأسیس شد. این مدرسه را آلمانی‌ها ساختند و اگر از بالا به این مدرسه نگاه کنیم به شکل یک عقاب است. از کسانی که در این مدرسه از ۹۰ سال پیش درس خوانده‌اند و فارغ‌التحصیل شده‌اند می توان به فضل‌الله رضا، محمّد معین، عنایت الله رضا، هوشنگ ابتهاج و خیلی از شعرایی که برخی از آن‌ها حالا در ایران نیستند، نام برد. «فکر نمی‌کنم مدرسه‌ای داشته باشیم که از ابتدا عکس مدیرانش را بر دیوار زده باشد و مدیر بعدی که آمد ببیند مدیر قبلی چه کسی بوده‌است؛ اما این مسئله، سنت این مدرسه است و عکسهای همه مدیرانش از ابتدا تا کنون موجود است.»
اصغرنیا که دانش‌آموخته این مدرسه است ادامه می‌دهد: «آن موقع در سال ۱۳۱۴، اولین تیم فوتبال استان مال اینها بوده‌است؛ یعنی آنقدر مدرسه بزرگ بوده که زمین فوتبال داشته‌است. آن موقع در حیاط بارفیکس داشته‌است که بچه‌ها بتوانند در حیاط بازی بکنند و ورزش بکنند.»
او از تألیفات دانش آموختگان این مدرسه این چنین روایت می‌کند: «جالب این است که اگر آثار این نویسنده‌ها را جمع کنیم تمام کتابخانه‌های استان را پر می‌کند. در اینجا نویسندگان بزرگی مثل محمود بهزاد، پدر زیست‌شناسی ایران، بوده‌اند یا استاد جعفر خمامی زاده که مترجم کتاب‌های رابینو است و بهترین کتابخانه و بهترین آزمایشگاه‌ها در آنجا بوده‌است.» اصغرنیا ادامه می‌دهد: «همیشه بهترین تئاتر استان در سالن آنجا برگزار می‌شد. آن موقع که ما بودیم، شاگردها را گزینش می‌کردند. استان گیلان، استان اول کشور در کنکور بود. حالا اگر در هر گوشه دنیا که برویم، فارغ التحصیلان این مدرسه حضور دارند. جالب این است که مدرسه چه قدر محکم بوده‌است که بعد از ۹۰ سال، حتی در زلزله گیلان تکان نخورده است.»(روزنامه ابرار شماره ۵۹۹۲–۱۵ مهر ۱۳۸۸ - - ۷ اکتبر ۲۰۰۹)
در جریان اعتراضات انقلاب ۵۷ آذر هوشنگ مدیریت دبیرستان را برعهده گرفت؛ نام دبیرستان به آزادگان تغییر یافت. تغییر نام دبیرستان به شهید بهشتی زمانی بود که محمد باقر نوبخت، ریاست دبیرستان را برعهده گرفت.
ساختمان دبیرستان در مقاطعی از تاریخ دستخوش تغییرات شد. آتش‌سوزی آزمایشگاه مدرسه را در سال ۱۳۷۷ نابود کرد. پس از آن مدرسه به کمک میراث فرهنگی مرمت شد. پیش از اینها ساختمان دبیرستان و حیاط مدرسه اندک اندک کوچک‌تر شد. ابتدا ساختمانی برای آموزش و پرورش، سپس خانه‌ای برای مدیران کل آموزش و پرورش ساخته شد. در ضلع جنوبی حیاط مدرسه نیز دبیرستان شریعتی ساخته شد. ساختمان‌های اداری، فروشگاه تعاون فرهنگیان، مسجد قدس و مهمانپذیر فرهنگیان از دیگر بناهایی بود که حیاط قدیمی‌ترین مدرسه نوین رشت را کوچک‌تر کرد. تا جایی‌که محمد باقر نوبخت وقتی برای نواختن زنگ مدرسه در سال ۱۳۹۲ پا به مدرسه دوران تحصیل و مدیریتش گذاشت از این فضای تنگ شده برای جنب و جوش دانش آموزان تاسف خورد.
علی دوستی‌مهر متولد ۱۳۴۳ بازیکن سابق فوتبال و مربی فعلی تیم ملی نوجوانان ایران می‌باشد.
وی موفق شد در سال ۲۰۰۸ میلادی، تیم ملی نوجوانان ایران را برای اولین بار به مقام قهرمانی آسیا برساند. از دیگر افتخارات او بردن تیم ملی نوجوانان به جام جهانی ۲۰۰۹ نیجریه و جام جهانی ۲۰۱۳ امارات می‌باشد.
جزیره هاولند یک جزیره مرجانی غیرمسکونی است که با فاصله کمی در شمال خط استوا و درمیان اقیانوس آرام جای دارد.
هاولند یکی از جزایر نُه‌گانه کوچک حاشیه‌ای ایالات متحده به‌شمار می‌شود.
این جزیره در ۳٬۱۰۰ کیلومتری جنوب غربی هونولولو قرار دارد.
این جزیره در سال ۱۸۴۲ توسط George E. Netcher کشف شد
هاولند بیشتر به‌خاطر ناپدید شدن آملیا ایرهارت خلبان زن آمریکایی در نزدیکی این جزیره شناخته شده‌است. او در سال ۱۹۳۷ قصد داشت عرض اقیانوس آرام را با هواپیما طی کند. بقایای جسد او و هواپیمایش تاکنون یافت نشده‌اند و کماکان جستجوها در نزدیکی جزیره ادامه دارد.
گریندلوالد یکی از بخش‌های کانتون برن سوئیس است. این منطقه مسکونی در ارتفاع ۱۰۳۴ متر بالاتر از سطح آب‌های آزاد قرار دارد.
نیلوفر اردلان (زاده ۸ خرداد ۱۳۶۴ در تهران) بازیکن فوتبال و بازیکن فوتسال اهل ایران است که تجربه بازی و کاپیتانی در تیم ملی فوتبال زنان ایران و تیم ملی فوتسال زنان ایران را دارد؛ او در عرصه باشگاهی نیز برای تیم راه‌آهن تهران در رشته فوتبال و تیم‌های تجارت‌خانه بندرعباس، پرسپولیس تهران و دانشگاه آزاد اسلامی تهران در رشته فوتسال به میدان رفته‌است. وی هم‌اکنون سرمربی تیم فوتبال زنان سپاهان اصفهان است.
او در راه سفر تیم ملی فوتسال زنان ایران به رقابت‌های جام ملت‌های آسیا (۲۰۱۵-مالزی) با مخالفت همسر خود (مهدی توتونچی مجری ورزشی صدا و سیما) مواجه شد و نتوانست کاروان تیم ملی را در این تورنمنت همراهی کند؛ موضوعی جنجالی که به سوژه رسانه‌ها بدل شد و پس از پیگیری‌های فراوان و با کسب مجوز از دادستانی کل کشور، اردلان توانست همراه ملی‌پوشان به مسابقات قهرمانی فوتسال زنان جهان ۲۰۱۵ گواتمالا سفر کند.
اردلان در طول دوران بازی خود در لیگ فوتسال زنان ایران توانست پنج دوره عنوان قهرمانی را کسب کند تا سال‌ها رکوردی ویژه را برای خود به دست آورد.
نیلوفر اردلان در سال ۱۳۹۶ تصمیم به خداحافظی از دنیای فوتبال و دنیای فوتسال به عنوان بازیکن گرفت و رسماً وارد عرصه مربیگری شد.
وی فرزند اسماعیل اردلان دروازه‌بان سابق تیم فوتبال اکباتان است؛ او متولد و ساکن تهران بوده و یک خواهر دارد. همسر وی، مهدی توتونچی مجری برنامه لذت فوتبال شبکه ورزش بود که پس از مخالفتی که توتونچی با خروج از نیلوفر اردلان از کشور برای حضور در جام ملت‌های آسیا ۲۰۱۵ مالزی داشت، اردلان درخواست جدایی داد و طلاق گرفت. اردلان دارای یک فرزند به نام رادان است.
یکی از معضلات فوتبال زنان و فوتسال زنان در ایران در ابتدای دهه ۸۰ این بود که زیرساخت‌های لازم برای فعالیت حرفه‌ای در رشته فوتسال وجود نداشت و بسیاری از علاقه‌مندان به این رشته بالاجبار کار خود را در مستطیل سبز آغاز نموده و سپس با گذر زمان و توسعه فوتسال زنان در ایران، فعالیت حرفه‌ای خود را در رشته مورد علاقه‌شان دنبال کردند.
نیلوفر اردلان نیز یکی از آن نفراتی بود که کارش را در فوتبال زنان آغاز کرد و پس از مدتی کوتاه و درخشیدن در عرصه باشگاهی و ملی و سابقه کاپیتانی در تیم ملی فوتبال زنان ایران تصمیم گرفت تا در رشته فوتسال کارش را ادامه دهد.
نیلوفر اردلان تصمیم گرفت تا دوران حرفه‌ای فوتبال خود را در باشگاه راه‌آهن تهران آغاز کند؛ او البته پیشنهادی هم از تیم‌های دیگری داشت اما به واسطه زندگی در تهران، پیشنهاد راه‌آهن را پذیرفت و رسماً فعالیت حرفه‌ای خود در فوتبال زنان شروع نمود. اردلان در دوران حضورش در راه‌آهن، تجربه حضور در مسابقات فوتبال زنان کشورهای اسلامی را هم به دست آورد که در این تورنمنت همراه راه‌آهن در جایگاه سوم ایستاد. ضمن آن‌که در بخش جوایز انفرادی نیز نیلوفر اردلان توانست عنوان خانم گلی مسابقات را از آن خود کند.
اولین تجربه باشگاهی نیلوفر اردلان در رشته فوتسال، در بندرعباس رقم خورد؛ او پس از گذراندن روزهای درخشان در عرصه فوتبال، تصمیم گرفت تا در فوتسال هم فعالیت خود را آغاز کند و در اولین گام با مسئولان تجارت‌خانه بندرعباس به توافق رسید تا رسماً فعالیت فوتسالی‌اش را استارت بزند. حضور شهرزاد مظفر سرمربی نام‌آشنای فوتسال ایران در این تیم و ستارگانی که به دنبال تاریخ‌سازی برای فوتسال زنان ایران در عرصه ملی بودند، باعث شد تا اردلان برای توافق با این تیم هرمزگانی ترغیب شود.
او در دو فصل حضورش در این تیم توانست طعم شیرین قهرمانی در لیگ برتر فوتسال زنان ایران را بچشد تا شروعی درخشان را در عرصه فوتسال به مانند فوتبال رقم بزند.
اردلان از دوران کودکی علاقه ویژه‌ای به پرسپولیس داشت و سرانجام توانست در آغاز دهه ۹۰، به رؤیای دوران کودکی خود رنگ واقعیت ببخشد و در برهه کوتاه ورود باشگاه پرسپولیس به عرصه تیمداری در فوتسال زنان، پیراهن پرسپولیس را برای مدت سه فصل به تن کرد؛ هر چند او در کسب عنوان قهرمانی لیگ با پرسپولیس ناکام بود اما نایب قهرمانی و جایگاه سومی لیگ را در دوران حضورش در جمع سرخ‌پوشان به دست آورد تا به روزهای خوبش در فوتسال ادامه دهد و همزمان به یکی از مهره‌های کلیدی تیم ملی فوتسال زنان ایران نیز بدل شد.
حضور شهرزاد مظفر سرمربی موفق تیم ملی فوتسال زنان ایران و عدم وضع قانون محدودیت به‌کارگیری ملی‌پوش در یک تیم لیگ برتری، باعث شد تا اردلان دوباره فرصت همکاری با مظفر را در عرصه باشگاهی به دست آورد؛ همکاری که مجدداً تجربه قهرمانی را برای نیلوفر اردلان به ارمغان آورد تا در سال‌های پایانی حضورش در فوتسال، روزهای رؤیایی را سپری کرده و بتواند در اوج آمادگی در ترکیب دانشگاه آزاد اسلامی در کنار ستارگانی چون فرشته کریمی بدرخشد.
اردلان به مانند روزهای باشگاهی‌اش در عرصه ملی هم چالش‌های متفاوتی را تجربه کرد، او هم با تیم ملی فوتبال زنان ایران توانست در تورنمنت‌های بین‌المللی فرصت حضور پیدا کند و هم در تیم ملی فوتسال زنان درخشید؛ شاید نقطه آغاز ماجراجویی‌های نیلوفر اردلان در عرصه ملی را بتوان در مسابقات مرحله مقدماتی المپیک لندن یافت و پس از آن تورنمنت که با ناکامی دختران ایرانی در مسیر صعود به المپیک همراه بود، اردلان با تیم ملی فوتسال زنان در تورنمنت داخل سالن آسیا به میزبانی کره جنوبی در سال ۲۰۱۲ شرکت کرد که در آن تورنمنت تیم ملی فوتسال زنان ایران به عنوان نایب قهرمانی رسید.
سپس نوبت به حضور با تیم ملی فوتسال زنان در دو دوره تورنمنت مسابقات قهرمانی فوتسال زنان جهان که به جام جهانی کوچک معروف است، رسید که در جام جهانی کوچک ۲۰۱۲ پرتغال، تیم ملی ایران به جایگاه هفتم رسید و در جام جهانی کوچک ۲۰۱۳ اسپانیا نیز تیم ملی ایران در جایگاه پنجم جهان ایستاد که در هر دو افتخار به دست آمده، نیلوفر اردلان نقش پررنگی را ایفا کرد.
کسب مقام نایب قهرمانی همراه تیم ملی فوتبال زنان ایران در تورنمنت فوتبال زنان غرب آسیا به میزبانی اردن، مقام هفتم در مسابقات فوتبال زنان دانشجویان جهان به میزبانی برزیل و مقام هفتم جهان در جام جهانی کوچک فوتسال زنان به میزبانی گواتمالا از دیگر افتخارات ارزشمند نیلوفر اردلان در دوران ملی است که در دو رشته فوتبال و فوتسال برای او به دست آمده و در این دستاوردهای بزرگ ملی، اردلان نیز نقش درخشان و محسوسی داشته‌است.
پس از آن‌که نیلوفر اردلان به دلیل مخالفت همسرش نتوانست تیم ملی فوتسال زنان ایران در راه مسابقات جام ملت‌های آسیا ۲۰۱۵ مالزی همراهی کند، او به دنبال خداحافظی از میادین و ورود به عرصه مربیگری بود؛ در آن مقطع زمانی، ورود دستگاه‌های مختلف و حمایت از اردلان و رفع مشکل او برای سفر به جام جهانی کوچک گواتمالا در سال ۲۰۱۷، سبب شد تا موقتاً از تصمیم خداحافظی خود منصرف شود اما سرانجام در اواخر سال ۱۳۹۶ او تصمیم به خداحافظی از دنیای فوتبال و فوتسال گرفت و فعالیت خود را در عرصه مربیگری آغاز کرد.
او یکی از چهره‌هایی بود که پس از خداحافظی از دوران بازیگری، خیلی زود وارد جرگه مربیان شد و تلاش‌های خود را برای گذراندن کلاس‌های مربیگری آغاز کرد؛ اردلان خیلی زود هم در رشته فوتبال و هم در رشته فوتسال توانست پلکان ترقی مربیگری را طی کند و مدرک مربیگری A فوتبال آسیا و مدرک مربیگری سطح یک فوتسال آسیا را به دست آورد. او به مانند دوران بازیگری‌اش در عرصه مربیگری هم کارش را با فوتبال آغاز کرد و اولین تجربه فوتبالی‌اش، حضور به عنوان مربی و دستیار در تیم ملی فوتبال زنان زیر ۱۴ سال ایران بود و در مسابقات فوتبال زنان آسیای مرکزی (کافا) توانست همراه دختران جوان ملی‌پوش، اولین افتخار دوران مربیگری‌اش را با قرارگیری تیم ایران در جایگاه سوم کسب کند.