moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
نظام سیاسی ایالات متحده آمریکا جمهوری فدرال است و در این کشور سیستم تفکیک قوا به شکل کاملاً بارزی به مرحله اجرا در آمده‌است. بنیان‌گذاران و نویسندگان اعلامیه استقلال ایالات متحده آمریکا و قانون اساسی ایالات متحده آمریکا به‌دلیل نگرانی از ظهور نظام سلطنتی اروپایی که در آن پادشاه قدرت مطلق را در دست داشت، نظام سیاسی جدید خود را به گونه‌ای طراحی کردند که در آن فرد یا نهادی نتواند قدرت مطلق بدست آورد.ابوالفتح، امیرعلی، برآورد استراتژیک آمریکا، تهران: ابرار معاصر، چاپ اول، 1381.
قوه مقننه یا کنگره ایالات متحده آمریکا از دو مجلس تشکیل شده‌است ( مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا و مجلس سنای ایالات متحده آمریکا ) که مسئولیت قانونگذاری را به‌طور کامل بر عهده دارد. در انتخاب نمایندگان آن، هیچ نهادی غیر از رأی مستقیم مردم نقش ندارد و نمی‌توان آن را منحل کرد.
رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا نیز به عنوان رئیس قوه مجریه با رأی مستقیم مردم و از طریق آرای مجمع انتخاباتی انتخاب می‌شود و در برگزیدن مشاورانش به عنوان وزرا اختیارات کاملی دارد. در حقیقت رئیس جمهور نیازی به کسب رأی اعتماد از کنگره ندارد و کنگره نیز متقابلاً نمی‌تواند با رأی عدم اعتماد، هیأت دولت یا وزرا را برکنار کند.
قوه قضائیه که در دیوان عالی فدرال ایالات متحده آمریکا تبلور یافته‌است، کاملاً مستقل عمل می‌کند ونه قوه مجریه و نه قوه مقننه نمی‌توانند بر روند تصمیم‌گیری‌های آن تأثیر بگذارند. به عبارت دیگر، رئیس‌جمهور یا کنگره نمی‌توانند مصوبات قانونی دیوان عالی فدرال را باطل اعلام نمایند یا از اجرای آن‌ها سر باز زنند .
بر مبنای این اصل، اگر چه قدرت رئیس‌جمهور از رأی مردم مشروعیت می‌یابد و وی به کنگره جوابگو نیست، لیکن برای انتخاب وزرای خود به کسب رأی مثبت دو سوم سناتورها نیاز دارد. به‌علاوه بودجه کشور باید به تصویب مجلس نمایندگان برسد و به همین دلیل رئیس‌جمهور همواره باید دیدگاه و مواضع نمایندگان ملت را مد نظر قرار دهد.
حق استیضاح رئیس‌جمهور ( روند استیضاح در ایالات متحده آمریکا ) نیز یکی دیگر از مواردی است که کنگره می‌تواند نظارت خود را بر رئیس‌جمهور اعمال کند. در صورت تخلف آشکار رئیس‌جمهور از قوانین، طرح استیضاح در مجلس نمایندگان مطرح می‌شود و اگر با رأی اکثریت نمایندگان به تصویب برسد، سنا با تشکیل دادگاهی رئیس‌جمهور را محاکمه خواهد کرد. پس از شنیدن دفاعیات رئیس‌جمهور، سناتورها تشکیل جلسه می‌دهند و نظر خود را در خصوص اتهامات وارده به رئیس‌جمهور اعلام می‌کنند. اگر وی نتواند رأی اکثریت سناتورها را جلب کند، محکوم شده، از سمت خود عزل می‌شود.
در مقابلِ نظارت کنگره بر رئیس‌جمهور، رئیس قوه مجریه نیز از حق وتوی مصوبات قوه مقننه ( وتوی مصوبات کنگره در ایالات متحده آمریکا ) برخوردار است و می‌تواند هر یک از مصوبات مجلس نمایندگان و سنا را رد نماید. این امر سبب می‌شود نمایندگان کنگره نتوانند بر خلاف مصالح عمومی جامعه تصمیم گیری نمایند و از این طریق از ظهور «دیکتاتوری اکثریت» جلوگیری به عمل می‌آید.
اما در عین حال حق وتوی رئیس‌جمهور نامحدود نیست و کنگره می‌تواند با کسب دو سوم مجموع نمایندگان مجلس نمایندگان و سنا وتوی رئیس‌جمهور را باطل نمایند. بدین ترتیب راه برای کار شکنی رئیس‌جمهور بسته خواهد شد. هر چند که کنگره به‌دلیل ساختار دو حزبی خود و حضور اقلیت پرقدرت قادر نیست همواره برای ابطال وتوهای رئیس‌جمهور، رأی دو سوم مجموع نمایندگان را کسب نماید و همین امر مانع عمده‌ای بر سر ابطال وتوها ایجاد می‌کند که خود نوعی توازن را میان قوه مجریه و قوه مقننه به وجود می‌آورد.
در راس سوم مثلث قوا در ایالات متحده آمریکا، قوه قضائیه یا دیوان عالی فدرال ایالات متحده آمریکا قرار دارد که از یک سو اعضای آن توسط قوه مجریه و قوه مقننه انتخاب می‌شوند و از سوی دیگر نظارت خود را بر دو قوه اعمال می‌کند. انتخاب اعضای ۹ نفره دیوان عالی فدرال با معرفی رئیس‌جمهور و با تصویب دو سوم سناتورها صورت می‌گیرد که به صورت مادام العمر به فعالیت می‌پردازند. این امر سبب می‌شود که اعضاء دیوان عالی بدون نگرانی از برکناری توسط رئیس‌جمهور یا کنگره به وظایف قانونی خود بپردازند. بر اساس قانون اساسی، اعضای دیوان عالی فدرال، تنها از طریق اعلام جرم علیه آنان و محکومیت از سمت خود بر کنار می‌شوند.
روابط دیوان عالی فدرال و رئیس‌جمهور به این گونه تعریف شده‌است که از یکسو رئیس‌جمهور، اعضای آن را برای تائید به کنگره معرفی می‌کند و از سوی دیگر دیوان عالی فدرال می‌تواند علیه رئیس‌جمهور اعلام جرم نماید. در چنین صورتی مراحل قانونی استیضاح رئیس‌جمهور در کنگره به جریان می‌افتد.
دیوان عالی فدرال و کنگره نیز دارای روابط متقابل هستند، به این شکل که کنگره افراد معرفی شده توسط رئیس‌جمهور برای عضویت در دیوان عالی فدرال را تائید می‌کند و در مقابل این نهاد می‌تواند مصوبات کنگره را به‌دلیل مغایرت با قانون اساسی ابطال نماید. رأی دیوان عالی فدرال به عنوان ضامن اجرای صحیح قانون اساسی برای کنگره و رئیس‌جمهور الزام‌آور است و کنگره نمی‌تواند آن‌گونه که در مقابل وتوهای رئیس‌جمهور عمل می‌کند، تصمیمات قانونی دیوان عالی را نقص کند.
حکومت فدرال ایالات متحده آمریکا جمهوری‌ای در آمریکای شمالی است، که متشکل از ۵۰ ایالت، ناحیهٔ واشینگتن، دی.سی. (پایتخت کشور)، ۵ قلمروی خودگردان اصلی و چندین جزیره کوچک حاشیه‌ای است. حکومت فدرال از سه قوه متمایز تشکیل می‌شود: مقننه، مجریه، و قضاییه، که قانون اساسی ایالات متحده آمریکا وظایف و اختیارات این سه قوه را به ترتیب به کنگره ایالات متحده آمریکا، رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا و قوه قضاییه فدرال ایالات متحده آمریکا اعطا کرده‌است. قدرت و وظایف این قوه‌ها به وسیله کنگره تعیین و تصویب می‌شود. برای مثال می‌توان به تأسیس وزارت‌خانه‌های قوه مجریه فدرال ایالات متحده آمریکا و دیوان عالی ایالات متحده آمریکا اشاره کرد.
در قانون اساسی ایالات متحده آمریکا با صراحت بر نظام فدرالی تصریح شده و یک نوع تقسیم کار مشخص میان دولت فدرال و دولت‌های ایالتی در نظر گرفته شده‌است. در حقیقت هر ایالت در امور داخلی خود دارای اختیارات کامل است و صرفاً در امور خارجی، ارتش، ضرب و چاپ سکه و اسکناس واعلان جنگ به دولت فدرال اختیار داده شده‌است.
البته طی دو قرن گذشته به ویژه بعد از اجرای طرح‌های رفاهی، اختیارات و مسئولیت دولت فدرال در امور اجتماعی و اقتصادی افزایش یافته‌است. اما در مقایسه با دیگر کشورها، دولت فدرال آمریکا از نقش به مراتب کمتری در امور داخلی ایالت‌ها برخوردار است.
قانون اساسی در فصول مختلف میزان و سهم هر یک از واحدهای سیاسی تشکیل دهنده کشور را مشخص کرده و در عین حال محدودیت‌های قانونی را برای دولت فدرال و دولت‌های ایالتی در نظر گرفته‌است.
کنگره ایالات متحده آمریکا، بر اساس اصل اول قانون اساسی، قوه مقننه حکومت فدرال است. این کنگره دومجلسی است و مشتمل بر مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا و مجلس سنای ایالات متحده آمریکا است.
قوه مجریه در اصل دوم قانون اساسی ایالات متحده آمریکا ایجاد شده، اصلی که قدرت اجرایی را در اختیار یک رئیس‌جمهور ایالات متحده قرار می‌دهد.رئیس‌جمهور هم رئیس کشور (اجراکننده اعمال تشریفاتی) و همرئیس حکومت (مقام عالی اجرایی) است. قانون اساسی رئیس‌جمهور را «هدایت می‌کند تا مراقب باشد قوانین به درستی اجرا شوند» و رئیس‌جمهور را ملزم می‌کند سوگند بخورد یا تأیید کند که «از قانون اساسی ایالات متحده صیانت، حمایت و دفاع» کند. بسیاری از کارهای ریاست جمهوری از طریق فرمان‌های اجرایی، ابلاغیه‌های ریاست جمهوری، و یادداشت‌های ریاست جمهوری انجام می‌شوند.
رئیس جمهور فرمانده کل نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا است. بر اساس اصل دوم قانون اساسی ایالات متحده آمریکا، رئیس جمهور اختیار این را داراست که «سفرا و وزرا» را به حضور بپذیرد؛ از این اقتدار برخوردار است تا روابط خارجی را بگرداند، عموماً تنها کسی شمرده می‌شود که اختیار به رسمیت شناختن دیپلماتیک را داراست، و دیپلمات ارشد ایالات متحده است، گرچه کنگره نقش مهمی در خصوص قانونگذاری در سیاست خارجی دارد، و می‌تواند برای مثال، " حصر تجاری اعمال کند، علیه یک کشور خارجی که رئیس جمهور آن را به رسمیت شناخته اعلان جنگ کند، یا از تخصیص بودجه برای سفارتخانه ای در آن کشور خودداری کند. رییس جمهور همچنین می تواند معاهده ها را مذاکره و امضا کند، اما تصویب آنها نیاز به رای دو سوم سنا دارد.
اصل دوم قانون اساسی بیان می‌کند که رئیس جمهور باید، قضات، سفرا، دیگر وزرا و کنسول‌ها، و قضات دیوان عالی و دیگر مأموران ایالات متحده را نامزد و با مشورت و مجوز سنا منصوب کند و بیان می‌کند که کنگره می‌تواند بر اساس قانون انتصاب مسئولان دون پایه تر را چنان‌که صلاح می‌دانند به خود رئیس جمهور، دادگاه‌ها یا روسای وزارت خانه‌ها واگذارند.
قوه قضائیه بر اساس اصل سوم قانون اساسی، قوانین را توضیح می‌دهد و اعمال می‌کند. این قوه این کار را از طریق استماع و نهایتاً صدور حکم در خصوص پرونده‌های گوناگون حقوقی انجام می‌دهد.
بخش اول اصل سوم قانون اساسی ایالات متحده دیوان عالی ایالات متحده آمریکا را ایجاد می‌کند و به کنگره ایالات متحده اجازه می‌دهد دادگاه‌های پایین‌تر را در صورت بروز نیاز تأسیس کند. بخش اول همچنین برای همگی قضات فدرال شغل مادام العمر ایجاد می‌کند و بیان می‌دارد که حقوق آنها نباید در دوره حضور شان در این سمت‌ها کم شود. بخش دوم اصل دوم بیان می‌کند که همه قضات فدرال باید از سوی رئیس جمهور منصوب شوند و مورد تأیید مجلس سنای ایالات متحده آمریکا. قرار بگیرند.
(بر اساس اصلاحیه پانزدهم)
بدین ترتیب مشخص می‌شود که مسائل اجتماعی، فرهنگی، آموزشی و اقتصادی عمدتاً در حوزه اختیارات و مسئولیت دولت‌های ایالاتی است و دولت فدرال از سهم اندکی برخوردار است.
مُشک دسته‌ای از مواد معطر است که معمولاً به عنوان نت پایه در عطرسازی استفاده می‌شود. آنها شامل ترشحات غده‌ای از جانورانی مانند آهوی ختن، گیاهان متعددی با عطرهای مشابه و مواد مصنوعی با بوهای مشابه هستند. "مشک" در اصل نام ماده‌ای با بوی قوی بود که از غده آهوی ختن به دست می‌آمد. این ماده از زمان‌های بسیار قدیم به عنوان یک ثابت‌کننده عطر محبوب مورد استفاده قرار می‌گرفته و یکی از گران‌ترین فرآورده‌های جانوری در جهان است. تصور می‌شد که غده آهو شبیه به کیسه بیضه باشد. این ماده در گیاهان و جانوران مختلف با بوی مشابه پیدا می‌شود (به عنوان مثال گاو مشک) و با وجودی که ساختارهای شیمیایی و اشکال مولکولی آنها اغلب متفاوت هستند، طیف گسترده‌ای از مواد معطر با بوی مشابه را در بر می‌گیرد.
از مشک طبیعی در اواخر قرن نوزدهم به‌طور گسترده‌ای در عطرسازی استفاده می‌شد که انگیزه‌های اقتصادی و اخلاقی منجر به پذیرش مشک مصنوعی شد که اکنون تقریباً به‌طور انحصاری مورد استفاده قرار می‌گیرد.برای به دست آوردن مشک طبیعی، آهوی نر باید کشته می‌شد و نافه آن که حاوی مشک بود برداشته می‌شد. امروزه روش‌هایی برای استخراج غده دارای مشک بدون کشتن جانور ایجاد شده‌است.
گوزن مشک از خانواده Moschidae است و در تبت، هند، پاکستان، افغانستان، چین، سیبری، مغولستان و ویتنام شمالی زندگی می‌کند. نافه مشک به‌طور معمول با کشتن گوزن نر از طریق تله‌های گذاشته شده در طبیعت بدست می‌آید. پس از خشک شدن، خمیر قهوه‌ای مایل به قرمز درون نافه مشک به ماده‌ای گرانولی سیاه رنگ به نام «دانه مشک» تبدیل می‌شود که سپس با الکل خیسانده می‌شود. رایحه تنتور فقط پس از رقیق شدن قابل توجه، بوی مطبوعی می‌دهد. هیچ ماده طبیعی دیگری دارای چنین عطر پیچیده‌ای نیست که با توصیفات متناقض بسیاری همراه باشد. با این حال، معمولاً به‌طور انتزاعی به عنوان حیوانی، خاکی و چوبی یا چیزی شبیه به بوی پوست کودک توصیف می‌شود.
مشک از زمان کشف، یکی از عناصر اصلی تشکیل دهنده بسیاری از عطرها بوده‌است، و برای داشتن عطری قوی و ماندگاری طولانی مدت به عنوان یک ماده ثابت کننده استفاده می‌شود. امروزه، مقدار تجارت مشک طبیعی توسط معاهده CITES کنترل می‌شود، اما شکار و خرید و فروش غیرقانونی همچنان ادامه دارد.
ماسک رَت ("Ondatra zibethicus")، از جوندگان بومی آمریکای شمالی است که از سدۀ هفدهم به عنوان حیوانی با ترشح ماده غده‌ای با بوی مشک شناخته شده‌است. یک وسیله شیمیایی برای استخراج آن در دهه ۱۹۴۰ کشف شد، اما ارزش تجاری آن را اثبات نکرد.
مواد غده‌ای با بوی مشک‌مانند نیز از اردک مشک ("Biziura lobata") جنوب استرالیا، گاو مشک، حشره‌خوار دندان‌سفید، سوسک مشک ("Aromia" "moschata")، زباد آفریقایی ("Civettictis civetta")، لاک پشت مشک ("Sternotherus odoratus")، تمساح آمریکایی آمریکای شمالی و از چندین جانور دیگر به دست می‌آید.
بعضی از گیاهان مانند سنبل ختایی یا ختمی عطری ("Abelmoschus moschatus") ترکیبات لاکتون ماکروسایکل حلقوی را با بوی مشک-مانندی تولید می‌کنند. این ترکیبات به‌طور گسترده‌ای در عطرسازی به عنوان جایگزین مشک حیوانی یا برای تغییر بوی مخلوط مشک‌های دیگر استفاده می‌شود.
ترکیبات مشک به‌طور سنتی جزو مهم‌ترین موادی هستند که در صنعت عطر استفاده می‌شوند. این اهمیت از یک طرف به دلیل خاصیت بوی آنها است که می‌تواند به انواع حیوانی، گلی و میوه‌ای تقسیم شود. از طرف دیگر، اهمیت آنها به دلیل تواناییشان در تثبیت ترکیبات است. افزایش تثبیت باعث افزایش کارایی رایحه‌ها از طریق کاهش آزادسازی مواد فرار و در نتیجه ماندگاری بالای عطر و ثبات در بوی منتشر شده می‌شود. همچنین شناخته شده‌است که مشک می‌تواند باعث ماندگاری بوی عطر بر روی پارچه‌ها شود. به همین دلیل از این ترکیبات نه تنها در عطرسازی بلکه در مواد شوینده نیز استفاده می‌شود. مشک‌های مصنوعی طیف گسترده‌ای از مواد مختلف را تشکیل می‌دهند. از نظر تجاری، فقط مشتقات نیترو، چند حلقه ای‌ها و ماکرو حلقه ای‌ها اهمیت دارند. برای سال‌ها مشک‌های نیترو بر بازار تسلط داشتند. از سال ۱۹۸۳ سهم آنها به‌طور مداوم ۵ درصد در سال کاهش یافته‌است. در سال ۱۹۸۷، کل مقدار ترکیبات مشک تولید شده در سراسر جهان (۷۰۰۰ تن) شامل ۶۱٪ چند حلقه ای، ۳۵٪ مشک نیترو و ۳–۴٪ ترکیبات ماکرو حلقه‌ای بود.
از آنجا که به دست آوردن مشک آهو به کشتن جانور در معرض خطر احتیاج دارد، تقریباً تمام رایحه مشکی که امروزه در عطرسازی استفاده می‌شود مصنوعی است، که گاهی اوقات «مشک سفید» نامیده می‌شود. آنها را می‌توان به سه کلاس عمده تقسیم کرد: مشک‌های نیترو آروماتیک، ترکیبات مشک چندحلقه‌ای و ترکیبات مشک ماکرو حلقه ای. دو گروه اول کاربردهای گسترده‌ای در صنعت دارند، از مواد آرایشی گرفته تا مواد شوینده. با این حال، شناسایی دو گروه شیمیایی اول در نمونه‌های انسانی و محیطی و همچنین خصوصیات سرطان زایی آنها باعث آغاز بحث عمومی در مورد استفاده از این ترکیبات و کاهش یا ممنوعیت استفاده از آنها در بسیاری از مناطق جهان شده‌است. انتظار می‌رود ترکیبات مشک ماکرو حلقه‌ای جایگزین آنها شود زیرا به نظر می‌رسد این ترکیبات ایمن تر هستند.
اکثر عطرها حدود ۱۰–۲۰٪ مشک مصنوعی دارند. مشک به عنوان رایحه پایه در بسیاری از عطرها استفاده می‌شود. با این حال، چالش‌ها و مقررات مربوط به استفاده از مشک مصنوعی و اثر مضر آنها بر سلامت انسان وجود دارد. مشک مصنوعی به عنوان یک عطر و طعم دهنده و عطر برای بسیاری از کاربردها از جمله لوازم آرایشی و بهداشتی، مراقبت‌های شخصی، صابون و مواد شوینده، مواد غذایی، محصولات خانگی و سایر موارد استفاده می‌شود. از مشک مصنوعی جدا از کاربرد آن در صنعت مراقبت شخصی، برای مصارف پزشکی نیز استفاده می‌شود.
برخی از مطالعات معتقدند که مشک مصنوعی می‌تواند برای انسان مضر باشد. این مواد شیمیایی می‌توانند از طریق جذب پوستی، استنشاق و مصرف مواد غذایی که در معرض این مواد شیمیایی قرار دارند، وارد بدن انسان شوند. در برخی موارد اختلال غدد درون ریز، سمیت اندام، سمیت تولید مثل و تجمع زیستی در رابطه با مشک مصنوعی گزارش شده‌است. مقررات سختگیرانه‌ای در مورد استفاده از این مواد شیمیایی وجود دارد و برخی از مشک‌های مصنوعی در کشورهایی مانند ژاپن و کشورهای اروپایی ممنوع شده‌اند. استفاده از روغن‌های طبیعی و سایر رایحه‌های طبیعی مشتق شده از نظر بیولوژیکی نیز عامل اصلی مهار تقاضای مشک مصنوعی است.
در سال ۲۰۲۰ بازار جهانی مشک ۱۶۰ میلیون دلار ارزیابی شده بود و پیش‌بینی می‌شود تا سال ۲۰۲۳، با نرخ رشد مرکب سالیانه ۰٫۸٪ در دوره پیش‌بینی، به ۱۷۰ میلیون دلار برسد. در سال ۲۰۱۵، بازار جهانی مشک مصنوعی توسط چین هدایت شد. اروپا دومین بازار بزرگ منطقه‌ای بود. در حال حاضر، تولیدکنندگان عمده مشک مصنوعی در چین و اروپا متمرکز شده‌اند. در سطح جهان، بازار مشک عمدتاً توسط تقاضای روزافزون برای مواد شیمیایی خانگی هدایت می‌شود.
ترقیان از مناطق خوش آب و هوای بخش جاجرود است که در جاده پارچین تهران قراردارد. این منطقه بین دو سد ماملو و لتیان در مجاورت رودخانه جاجرود است.
ترقیان به دو بخش شمالی و جنوبی تقسیم می‌شود که رودخانه جاجرود جداکننده این دو قسمت می‌باشد.
در مهندسی نرم‌افزار و مهندسی دانش، کلاس نقشهٔ نوعی و مشترک برای گروهی از اشیاءObjects است که ویژگی‌هایProperties مشترکی داشته، و رفتارهای مشترکی از خود نشان می‌دهند. درواقع، کلاس‌ها انواعی هستند که شخص برنامه‌نویس، خود می‌تواند، آن‌ها را برای حل مسئله‌های دنیای واقعی طراحی کند، و حاوی تعریف‌های لازم برای دو عنصر اساسی زیر می‌باشند:
اشیاء، نمونه‌هایی هستند که به هنگام اجرا از روی نقشهٔ ارائه شده به‌وسیلهٔ کلاس ایجاد می‌شوند. می‌توان گفت همان‌طور که متغیر نمونه‌ای از انواع اولیه است، شیء نمونه‌ای از کلاس است.
کلاس، مفهوم بسط‌یافته از ساختمان است که به جای این که، فقط داده‌ها را نگه‌داری کند، می‌تواند هم داده‌ها و هم توابع را با هم نگه‌داری کند.
----[1]. class
برنامه‌نویسی شیءگرا، داده‌ها (خواص) و متدها (رفتارها) را در بسته‌هایی به نام کلاس محصور می‌کند.Encapsulation کلاس‌ها دارای خاصیت کپسوله سازی هستند. این بدان معناست که اشیاء می‌دانند که چگونه از طریق رابط‌های تعریف‌شده با یکدیگر ارتباط برقرار کنند. معمولاً، اشیاء نباید از چگونگی پیاده‌سازی اشیاء دیگر مطلع باشند، به‌عبارت دیگر، جزئیات پیاده‌سازی در داخل خود اشیاء پنهان شده‌اند.
مثال: رانندگی خودرو بدون اطلاع از خصوصیات طرز کار داخلی موتور و سیستم‌های اگزوز و جعبه‌دنده امکان‌پذیر است. در مهندسی نرم‌افزار ضرورت پنهان‌سازی اطلاعات امری بسیار مهم هست.
در زبان‌های رویه‌ایProcedural برنامه‌نویسی، مثل زبان سی (C)، برنامه‌نویسی، بیشتر عملگرایانهAction oriented است. درحالی‌که، زبان‌های برنامه‌نویسی سی‌پلاس‌پلاس (++C)، جاوا (Java)، و سی‌شارپ (#C) دارای پارادایم شیءگرایانه هستند. واحد برنامه‌نویسی در زبان‌های رویه‌ای تابع است، ولی، زبان‌های شی گرا دارای کلاس‌ها - که اشیاء نهایتاً از آنها ایجاد می‌شوند (یا اصطلاحاً نمونه‌سازی می‌شوند) - به عنوان واحد برنامه‌نویسی هستند. توابع نیز در داخل کلاس‌ها به عنوان متدهایی پیاده‌سازی می‌شوند.
برنامه‌نویسان C، بیشتر بر روی نوشتن توابع متمرکز هستند. گروه‌هایی از اعمال که وظیفهٔ خاصی را بر عهده دارند، توابع را تشکیل می‌دهند و توابع گروه شده و برنامه را تشکیل می‌دهند. البته در زبان c داده‌ها نیز مهم هستند، اما نگرش اصلی در اینگونه زبان‌ها این است که داده‌ها بیشتر برای پشتیبانی اعمالی که توابع انجام می‌دهند به کار می‌روند.
مقالهٔ اصلی: متغیرها
همواره، متغیرها سه صفت عمده را دارا هستند: اسم، نوع، و مقدار. چنانچه اشیاء را گونه امتداد یافتهٔ متغیرها بدانیم، کلاس در واقع نوع (Type) را مشخص می‌کند
کپسوله‌سازی یا پوشاندن یا لفافه‌بندی یا پوشینه‌دارسازی، در علم رایانه مخفی‌سازی مکانیزم داخلی و ساختار داده‌های اجزای نرم‌افزار در پشت یک رابط کاربر است. بدین طریق کاربر یک نرم‌افزار نیازمند آن است که بداند آن قطعه نرم‌افزاری چه می‌کند و نمی‌تواند آن‌ها را منوط به چگونگی اجرای آن‌ها بکند.
عمل مخفی‌سازی باعث می‌شود که اشیاء بدون آنکه از چگونگی کارکرد یکدیگر اطلاع داشته باشند با هم کار کنند.
وراثت در برنامه‌نویسی شبیه وراثت بیولوژیکی است که در آن فرزندان صفاتی را از والدین به ارث می‌برند. در برنامه‌نویسی شیءگرا می‌توان با وراثت از کلاس موجود کلاسی را ایجاد کرد که داده‌ها و متدهای کلاس قبلی را به ارث ببرد. برای فرزند یک کلاس می‌توان توابع و متغیرهای جدید تعریف کرد یا توابع مربوط به والد را دوباره‌نویسی (override) نمود .
وراثت انواع گوناگونی دارد:
برای مثال، این کد یک نوع وراثت را در زبان اسکریپتی پایتون نشان می‌دهد.
class MyParentClass:
class MyChildClass(MyParentClass):
که در آن MyChildClass از MyParentClass ارث برده است.
برنامه‌نویسی به زبان C++، تألیف جعفرنژاد
زبان لتونیایی یا زبان لِتونی زبان رسمی کشور لتونی است. ۱٫۴ میلیون نفر در لتونی و نزدیک به ۱۵۰هزار نفر در بیرون این کشور به این زبان سخن می‌گویند.
لتونیایی یک زبان هندواروپایی و از شاخه خاوری زبان‌های بالتیک است. از زبان‌های بالتیک تنها زبان لتونیایی و زبان نزدیک به آن لیتوانیایی به‌جا مانده‌اند. هر چند دگرش میان واژگان این دو زبان، درک گویشوران این دو زبان را نسبت به زبان هم ناشدنی می‌سازد.
لتونیایی از آنجا که سیمایی از زبان نیاهندواروپایی را در خود نگاه داشته مورد توجه زبانشناسان است.
پنداشته می‌شود که خانواده زبانی بالتیک پس از جدایش از زبان نیاهندواروپایی با خانواده زبانی اسلاو زبان بالت‌واسلاوی را ساخته‌اند و نزدیک به سده ۱۰ (پیش از میلاد) این دو خانواده زبانی از هم جدا شده‌اند.
میان سال‌های ۴۰۰ تا ۶۰۰ میلادی زبان نیابالتیک به دو نیمه خاوری و باختری شکافته شد. دگرش‌ها میان دو زبان لیتوانیایی و لاتویایی پس از سال ۸۰۰ (میلادی) آغاز شد، در این زمان زبان یگانه پیشین به دو گویش بخش گشت. این گویش‌ها تا زمانی که آن را میان سده‌های ۱۴ تا ۱۷ میلادی برآورد می‌کنند پایدار بود.
در سده ۱۶ زبان لتونیایی از دل زبان لاتگالیایی بیرون آمد و زبان‌های کورونی، سمیگالی و سلونی را نیز در خود حل نمود. همه زبان‌های یادشده از خانواده زبان‌های بالتیک بودند.
کهن‌ترین نمونه شناخته شده از زبان لتونیایی سروده‌ای آیینیست از سال ۱۵۳۰ که از اصل زبان آلمانی اثر به لتونیایی برگردانده شده بوده‌است.
در درازای تاریخ لتونی دارای پیوندهای پرآشوبی با کشورهای آلمان، سوئد، روسیه و لهستان بوده‌است و همواره چهره‌ای چندفرهنگه داشته‌است. در روند اشغال این سرزمین به دست شوروی میان سال‌های ۱۹۴۰-۱۹۴۱ و سپس ۱۹۴۵-۱۹۹۱ سیاست روسی‌سازی آن دولت اثر بسیاری بر زبان لاتویایی گذارد. در این دو دوره نزدیک به یک‌سوم لتونیایی‌ها تبعید شدند یا آزارهایی دیگر بدان‌ها روا داشتند. همچنین کوچاندن بزرگ مردمانی از روسیه، اوکراین و روسیه سفید از سوی شوروی به لتونی شمار لتونیایی‌زبانان را از ۸۰درصد در سال ۱۹۳۵ به ۵۲درصد در ۱۹۸۹ کاهش داد. بسیاری از این کوچندگان هرگز کوششی در آموختن لتونیایی ننمودند. امروزه شمار کسانی که زبان مادریشان در این کشور لتونیایی‌ است به ۶۰درصد می‌رسد.
پس از استقلال دوباره لتونی در ۱۹۹۱ سیاست نوین آموزشی دربارهٔ زبان لاتویایی طرح شد و آماج نخستین آنان آموزش زبان اقلیت‌ها در سامانه‌ای دو زبانه بود. برخی پژوهشگران این کنش را در زوال زبان لاتویایی اثردار می‌دانند. زبان‌های اقلیت که در سامانه آموزشی لیتوانی آموزانده می‌شوند دربرگیرنده اوکراینی، عبری، بلاروسی، رومانیایی، استونیایی، زبان لهستانی، روسی و لیتوانیایی می‌باشند. در آنجا لاتویایی در جایگاه زبان دوم آموخته‌می‌شود. آماج از این کار این است که اقلیت‌های زبانی به آسانی به جامعه و سیاست لاتویایی وارد شوند و دچار واپس‌ماندگی نگردند.
از دید تاریخی سامانه نوشتاری لاتویایی از شیوه آوایی زبان آلمانی بهره می‌برده‌است. در آغاز سده بیستم این شیوه با الفبای لاتین و تغییرهای درخور بهسازی گردید. امروزه لاتویایی دربردارنده ۳۳ حرف است:
A Ā B C Č D E Ē F G Ģ H I Ī J K Ķ L Ļ M N Ņ O P R S Š T U Ū V Z Ž
a ā b c č d e ē f g ģ h i ī j k ķ l ļ m n ņ o p r s š t u ū v z ž
اعلامیه جهانی حقوق بشر، مادهٔ ۱:
Visi cilvēki piedzimst brīvi un vienlīdzīgi savā pašcieņā un tiesībās. Viņi ir apveltīti ar saprātu un sirdsapziņu, un viņiem jāizturas citam pret citu brālības garā.
تمام افراد بشر آزاد به دنیا می‌آیند و از لحاظ حیثیت و حقوق با هم برابرند، همه دارای عقل و وجدان می‌باشند و باید نسبت به یکدیگر با روح برادری رفتار کنند.
جمعه بازار به عربی ( سوق الجمعة )، بازاری است تاریخی بر سر راه اصلی ذَید به مسافی و فجیره.
این بازار در پنجاه سال گذشته بنیادگذاری شده‌است. این بازار بدست کشاورزان ومالکان باغ‌های درخت خرما وباغ‌های مرکبات که در مناطق وکوهستان‌های مسافی و فجیره و قدفع وروستاهای مجاور آن زندگی می‌کنند ساخته شده‌است. در آغاز امر یک بازاری کوچک به‌وسیلهٔ شاخه‌های درخت نخل خرما ساخته بودند و در آن محاصیل خرما و میوه جات در آن می‌فروخته‌اند؛ ولی به بازبینی روزهای و گسترش یافته‌است و در حال حاضر تمام منتوجات و کالاهای گوناگون وکمالیات من جمله: قالیچه، گل‌های زینتی، تُحَف (آنتیک)، منتوجات نخل خرما، میوه، ماهی شور (سَمَک مالح)، نغار، تفنگ بادی، خیزران، ظرف سفالی و کوزه‌گری در این منطقه رایج است، وبسیاری از چیزهای دیگر که مورد جلب نظر رهگذران و گردشگران قرار می‌گیرد در بازار هست.
وجه تسمیه این بازار به بازار آدینه از آنجاست که تنها در روزهای آدینه بازار بربا می‌شده‌است و در بقیه روزهای هفته تعطیل می‌شده‌است. بنابراین بازار آدینه نامگذاری کرده بوده‌اند؛ ولی هم‌اکنون به گونه شبانه‌روزی فعالیت دارد.
اهمیت این بازار از آنجاست که بازار آدینه در سر راه ارتباطی شهرها وروستاهای گوناگون منطقهٔ شرقی امارات متحده عربی قرار دارد و مناطقی که از راه این راه می‌گذرد عبارت‌اند از: ذَید، مسافی، «کلباء»، «فجیره»، «خور فکان»، «الطیبة»، «وادی عبادله»، «دُبا»، «الغرفه»، «عکامیه»، «الرأس»، «الکبوس»، «رول دبا»، «الفقیت»، «رول ضدنا»، «ضدنا، «عقه»،
«شرم»، بدیه، و مسجد تاریخی آن که به « مسجد البدیة» سرشناس است، این راه در کناره دریای عرب دوباره به شهر فجیره منتهی می‌شود.
« بازار آدینه » در میان دو کوه بلند مسافی و وادی سیجی واقع شده‌است، این کوه‌ها در میان رشته کوه‌ها سر بفلک کشیدهٔ کوه حجر قرار دارند این رشته کوه بطول تقریبی ۳۱۰ کیلومتر، وارتفاع ۲۰۰۰ تا ۲۵۰۰ متر از سطح دریا، این رشته‌کوه از رأس مسندم آغاز می‌شود ودر راستا امارت رأس‌الخیمه و فجیره و سلطنت عمان می‌گذرد و در نقطه‌ای بنام (الصعیر) به رشته کوه جیما می‌پیوندد. جایی است بسیار زیبا ودیدنی، مخصوصاً در فصل زمستان وبهار.
سال نو آشوری- سریانی برابر با اول ماه نیی سآن مصادف با اول آوریل برگزار می‌گردد. ماه نی سآن بران رب النوع انلیل تقدیس می شده.اجداد آشوریان که امروزه مسیحی کاتولیک ، پروتستان و ارتدوکس هستند، چند روز قبل از تحویل سال سبزه هایی از گندم و عدس و جو را در مقابل مجسمه و پیکره رب النوع تموز قرار می دادند.طبق اعتقاد باستانی در فرهنگ آشوریان، سبزه ها موجب می‌شود تا رب النوع تموز زود تر بیدار شود و به همراه او سبزی طبیعت نیز بیدار می شود.رب النوع تموز و الهه ایشتار نشان شادی و محبت هستند.
کشاوز آشوری سال را با ماه نیب سآن شروع میکند.در ماه نیی سآن شروع به کاشتن بذر میکند که در این ماه بذر ها شروع به رویش میکنند. تموز نشان گندم است و انلیل نشان هرچه رویش و سبزی.زمانی که گندم رویش می کند. تموز زنده می‌شود و زنده شدن تموز علت خوشحالی هر کشاورزی است. ماه یار در دوران باستان تقدیس می شده برای رب النوع هیَ و ماه یار ماه محبت است.
در دوره باستان آغاز هر سال اعتدال بهاری، برابر با آغاز سال نو آشوری بود که با پذیرش تقویم گرگوری به ۱ آوریل تغییر یافت. این جشن را با نام باستانی آکیتو و نام نوین خاب نیسان (ܚܕ ܒܢܝܣܢ) (آغاز بهار) می‌شناسند. آغاز سال ۱۴۰۲ خورشیدی برابر با آغاز سال ۶۷۷۳ آشوری- سریانی نیز می‌باشد.
پس از اتحاد آشور و بابل اکیتو به خاب نیسان تغییر نام داد و زمان برگزاری آن هم اندکی تغییر کرد. در حال حاضر این مراسم در بخش‌هایی از ترکیه و عراق و نیز توسط آشوریان ایران در ارومیه، اصفهان، سلماس، کرمانشاه و تهران و نیز آشوری های اروپا و آمریکا و استرالیا برگزار می‌شود.
مجله آشوری گیلگمش
سیندی شرمن از مطرح‌ترین عکاسان پست مدرن آمریکایی است. اهمیت او در هنر معاصر دنبال کردن هم‌زمان دو هنر عکاسی و پرفورمنس و تلاقی این دو هنر با یکدیگر است. او که از سال ۱۹۷۴ بدن را موضوع کارش قرار داده بود و آثاری را با همین موضوع و در مدیا عکس خلق کرده بود با مجموعه کاری با عنوان «عکسهای بدون عنوان فیلم» (untitled film still) در اواخر سال ۱۹۷۷ تا ۱۹۸۰مجموعه‌ای را کار کرد که باعث شهرت بین‌المللی او شد.
این مجموعه از عکس‌هایی سیاه و سفید تشکیل شده‌است که در آن‌ها شرمن خود در هیئت زنان دهه ۵۰–۶۰ ظاهر شده‌است. او در واقع بازیگر عکس‌های خود است و نباید تصور کرد که این عکس‌ها سلف پرتره‌های او محسوب می‌شوند زیرا شرمن خود با بازسازی شخصیت‌ها و فضاها نسلی از زنان را به نمایش می‌گذارد که تحت تأثیر سینمای هالیوود و تبلیغات تلویزیونی به موجوداتی مسخ شده بدل شده‌اند که صرفاً باعث حض بصری مردان می‌شوند. این آثار مفهوم خود بودن و خویش بودن را مطرح می‌کنند.
از سال‌های ۱۹۸۰ به بعد او سری جدیدی کار را با محوریت دنیای مد شروع کرد. پیشنهاد برای این مجموعه کارها را افرادی در صنعت مد و زیبایی به او دادند. او در این تصاویر شخصیت‌هایی بیمارگونه را تحت عنوان مدل می‌سازد و لباس‌هایی آزار دهنده تن آن‌ها می‌کند. نگاه انتقادی او به فضای حاکم بر صنعت مد با این مفهوم که این موجود در این لباس‌ها یک انسان نیست و یک موجود بیمار در حال مرگ است.
مْسَلّاتَة (نام دیگر قُصبة) شهری است در شمال غربی لیبی در فاصلهٔ ۱۳۰ کیلومتری خاور طرابلس.
این شهر سنتاً از کانون‌های دروس اسلامی بوده‌است. مسلاته همچنین به‌خاطر کشتزارهای زیتون و تولید روغن زیتون خود معروف است.
این شهر در عرض '37 °32 شمالی و طول '0 °14 شرقی و در ارتفاع ۱۹۸ متر از سطح دریا واقع شده‌است. جمعیت آن در حدود ۱۳۹۰۰ نفر است.
در مورد ریشهٔ نام مسلاته دیدگاه‌ها گوناگون است ولی بسیاری بر این باورند که این نام دیگرگون‌شدهٔ جمع واژهٔ عربی "مسلة" یعنی مسلات است. مسلة در عربی به معنای میل‌سنگ است.
در ۲۲ روستا در این ناحیه، سازه‌هایی عمودی به شکل میل‌سنگ دیده می‌شود.
تورس ودراس (به پرتغالی: Torres Vedras) یک شهرستان در پرتغال است که در ناحیه لیسبون واقع شده‌است.
تورس ودراس ۷۹٬۴۶۵ نفر جمعیت دارد.
شهرهای ویونو دورون، ولینگتون، سامرست، لاگوس و Lillebonne خواهرخوانده‌های تورس ودراس/ هستند.
شهر پونتا د سور در پونتا د سور در کشور پرتغال واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۱۱٬۰۰۰ نفربر پایه سرشماری سال ۲۰۰۴ است. در تاریخ ۱۴ اوت ۱۹۸۵ به عنوان شهر شناخته شد.
کویمبرا (Coimbra) یکی از شهرهای مرکزی کشور پرتغال است.
این شهر به شهر دانشگاهی کشور پرتغال معروف است. نام دانشگاه معروف این شهر Coimbra University است. در اوایل قرن دوازدهم میلادی این شهر بعنوان پایتخت کشور پرتغال محسوب می‌شده و در حال حاضر بعنوان قدیمیترین شهر دانشگاهی در کشور پرتغال و دارنده یکی از قدیمیترین دانشگاه‌ها در اروپا است.Coimbra بعد از شهرهای پورتو و لیسبون از مهمترین شهرهای کشور پرتغال است و نقش مهمی را در مرکزیت کشور پرتغال بازی می‌کند. آب و هوای این شهر معتدل است.
این شهر صنعتی نیست، چون سیاست دولت پرتغال بر این مبنا بوده‌است که این شهر یک شهر دانشگاهی باقی بماند. این شهر به دلیل عبور رودخانه از آن دارای چشم‌اندازهای زیبایی در هنگام غروب و شب می‌باشد. به دلیل جمعیت زیاد دانشجو دارای مراکز خرید زیبا و متنوع و همچنین مراکز تفریحی متعددی است.
بیت‌العدل اعظم شورای بین‌المللی و بالاترین مقام تصمیم‌گیری در آئین بهائی است. این مجمع متشکل از ۹ نفر است که اعضای آن هر ۵ سال یک بار توسط اعضای تمامی محفل‌های ملی بهائی سراسر جهان انتخاب می‌شوند. نخستین انتخابات بیت‌العدل اعظم در سال ۱۹۶۳ برگزار شد.بررسی کتاب: "سرکوب و کشتار دگراندیشان مذهبی در ایران"، بی‌بی‌سی فارسی محل این مؤسسه بر دامنه کوه کرمل در بندر حیفا است که بهاءالله این مکان را در سال ۱۸۹۰ میلادی و در طی لوح کرمل انتخاب کرده بود.Shoghi Effendi, "The World Order of Bahá’u’lláh". Wilmette, Illinois, Bahá'í Publishing Trust.
بهاءالله، بنیان‌گذار آئین بهائی، در کتاب اقدس (کتاب احکام خود) تأسیس بیت‌العدل را وضع کرده‌است. در این کتاب و سایر آثار بهاءالله توضیحات بسیاری دربارهٔ بیت‌العدل داده شده‌است. بهاءالله به بیت‌العدل اعظم مرجعیت و اقتدار داد تا در تمامی مواردی که به صراحت در آثار بهائی تعیین نشده تشریع (قانون‌گذاری) کند. عبدالبهاء، پسر ارشد و جانشین بهاءالله، در وصیت‌نامهٔ خود با نام الواح وصایا بر اختیارات و مرجعیت بیت‌العدل اعظم تأکید نمود و توضیحات بیشتری در ارتباط با تأسیس و عملکرد این جمع و نحوهٔ انتخاب آن ارائه داد.
شوقی افندی، جانشین عبدالبهاء، تأسیس بیت‌العدل اعظم را در صدر کارهای خود قرار داد و در دورانی که مسئولیت اداره جامعهٔ بهائی را به عهده داشت به تقویت و گسترش نظام اداری بهائی پرداخت تا آمادگی لازم برای انتخابات و تشکیل بیت‌العدل اعظم در جامعه ایجاد شود. شوقی افندی در سال ۱۹۵۱ افرادی را به عضویت در جمعی به نام شورای بین‌المللی بهائی انتصاب کرد. به گفته او تشکیل این شورا طلایهٔ تشکیل بیت‌العدل اعظم بود.
شوقی افندی در سال ۱۹۵۷ درگذشت. او فرزندی نداشت و وصیت‌نامه‌ای از خود برجای نگذاشته بود که در آن فردی را به عنوان جانشین معرفی کرده باشد. پس از مرگ شوقی افندی، گروهی از بهائیان برجسته که از طرف شوقی افندی با عنوان ایادی امرالله تعیین شده بودند و در آخرین نامهٔ عمومی شوقی افندی وظیفهٔ حراست از امر بهائی به آن‌ها سپرده شده بود در بیانیه‌ای که به امضای تمامی ۲۷ نفر آن‌ها رسید تأیید کردند که شوقی افندی جانشینی برای خود تعیین نکرده‌است و آن‌ها به‌طور موقت و تا برگزاری انتخابات و تشکیل بیت‌العدل اعظم، وظیفهٔ اداره جامعهٔ بهائی را بر اساس هدایت‌های شوقی افندی بر عهده می‌گیرند.
تصمیم ایادیان امرالله با حمایت و استقبال بهائیان سراسر جهان مواجه شد و ایادیان امرالله از ۱۹۵۷ تا ۱۹۶۳ ادارهٔ جامعهٔ بهائی را در دست داشتند. پیش‌بینی این دورهٔ ۶ ساله و مدیریت جامعهٔ بهائی توسط ایادیان امرالله در کتاب اقدس آمده‌است.
ایادیان امرالله در این مدت ترتیبات برگزاری انتخابات بیت‌العدل اعظم را فراهم کردند، از جمله در نوامبر ۱۹۵۹ اعلام کردند که در سال ۱۹۶۱ شورای بین‌المللی بهائی از یک هیئت انتصابی به یک هیئت انتخابی تغییر خواهد یافت و اعضای آن توسط محفل‌های ملی و منطقه‌ای موجود در جهان انتخاب خواهند شد. در نهایت در ۱ آوریل ۱۹۶۳ نخستین انتخابات بیت‌العدل اعظم بر اساس اصول و شیوه‌ای که شوقی افندی و عبدالبهاء توصیف و تشریح کرده بودند برگزار شد و با رأی اعضای ۵۶ محفل روحانی ملی که در آن زمان در دنیا وجود داشتند اولین بیت‌العدل اعظم تشکیل شد.
بیت‌العدل اعظم در اکتبر ۱۹۶۳ اعلان کرد که تعیین ولی امرالله غیرممکن است. با تشکیل بیت‌العدل اعظم شورای بین‌المللی بهائی به فعالیت خود پایان داد. از آن زمان تا حال بیت‌العدل اعظم در مقام هیئت حاکمهٔ جهانی دیانت بهائی به فعالیت مشغول است.
بیت‌العدل اعظم بالاترین نهاد قانون‌گذاری آئین بهائی است. وظایف اصلی و کلی این جمع صیانت امرالله و ادارهٔ امور است. مرجع اصلی کلیهٔ امور در آئین بهائی، کتاب اقدس ام‌الکتاب این آئین است. هر موضوعی که در آثار بهائی به صراحت به آن پرداخته نشده باشد، بیت‌العدل اعظم این اختیار را دارد که راجع به آن تصمیم‌گیری و قانون‌گذاری کند. بهاءالله شارع آیین بهایی، در این مورد می‌گوید: «چونکه هر روز را امری و هر حین را حکمی مقتضی، امور به وزراء بیت‌العدل راجع تا آنچه مصلحت وقت دانند معمول دارند».
در آثار بهائی اعضای بیت‌العدل اعظم که از طریق انتخابات تعیین می‌شوند با عباراتی چون امینان خداوند در میان بندگانش و مردان عدالت توصیف می‌شوند. در متون بهائی ذکر شده آن‌ها باید مظهر تقوا و سرچشمهٔ علم و دانایی و خیرخواه تمامی نوع بشر باشند.
در میان برخی از وظایفی که بهاءالله برای بیت‌العدل اعظم تعیین کرده می‌توان به مواردی همچون تعلیم و تربیت معنوی انسان‌ها، ایجاد رفاه، آموزش کودکان، مراقبت از ضعیفان و فقرا اشاره کرد. از دیگر وظایف بیت‌العدل اعظم ترویج صلح جهانی است. بر اساس آثار بهائی، این هیئت باید برای پایداری و حفاظت از مقام دین تلاش کند و در راه تعلیم و تربیت مردم، توسعه و آبادی ملت‌ها و حفاظت از شرافت انسان‌ها بکوشد.
بیت‌العدل اعظم در سال ۱۹۷۲ میلادی اساس‌نامهٔ خود را تنظیم کرد و در آن جنبه‌های مختلف نحوهٔ عملکرد و اختیارات و وظایف را خود مشخص نمود. بر مبنای این اساس‌نامه این وظایف و اختیارات را می‌توان به صورت زیر خلاصه کرد: ادارهٔ امور جامعهٔ بهائی در سطح جهانی، هدایت، سازماندهی و هماهنگ‌سازی فعالیت‌های بهائی در سطح جهانی، محافظت از متون بهائی، محافظت از جامعهٔ بهائی در برابر آزار و اذیت و سرکوب؛ انتشار آئین بهائی، گسترش و تقویت نظم اداری بهائی؛ ترویج خصلت‌های معنوی در جامعهٔ بهائی و دوستی و صلح میان ملت‌ها؛ پیاده‌سازی، لغو یا تغییر آن دسته از دستورها و احکام که به وضوح در متون بهائی مطرح نشده‌است؛ تضمین حقوق، آزادی و اقدامات افراد؛ به‌کار بستن اصول و احکام بهائی؛ هدایت و هماهنگی فعالیت‌های بهائیان در سراسر جهان.
بهاءالله و عبدالبهاء در آثار و متون بهائی تأکید کرده‌اند که بیت‌العدل اعظم تحت حمایت و مراقبت بهاءالله خواهد بود و بیت‌العدل اعظم با الهام و تأیید الهی تصمیم‌گیری و وضع حکم می‌کند و تصمیمات آن عاری از خطا هستند و منشأ خیر خواهند بود. برای بهائیان پیروی از تصمیمات بیت‌العدل اعظم واجب است. در آئین بهائی طبقهٔ روحانیون و مجتهدان دینی وجود ندارد و هیچ‌کدام از اعضای بیت‌العدل اعظم به تنهایی دارای مقام ویژه یا مرجعیت و اقتدار نیستند. مرجعیت و اقتدار در آئین بهائی منحصراً در اختیار مؤسسات و شوراهایی است که به صورت جمعی تصمیم‌گیری می‌کنند ولی تک‌تک افراد عضو این شوراها مرجعیت و امتیازی ندارند.
اولین انتخابات اعضای بیت‌العدل در سال ۱۹۶۳ انجام گرفت و بعد از آن هر ۵ سال تکرار می‌شود.Baha'is elect Universal House of Justice انتخابات بیت‌العدل اعظم به‌طور معمول با برگزاری کانونشن بین‌المللی بهائی و مقارن با عید رضوان (۱ تا ۱۲ اردیبهشت ماه) صورت می‌گیرد. هدف این گردهمایی که چند روز به طول می‌کشد علاوه بر انتخاب بیت‌العدل اعظم، تأمل و مشورت دربارهٔ امور جامعهٔ بهائی در سراسر جهان است. جدیدترین انتخابات بیت‌العدل اعظم با برگزاری دوازدهمین کانونشن بین‌المللی بهائی در آوریل ۲۰۱۸ مطابق با اردیبهشت ۱۳۹۷ انجام گرفت. در این گردهمایی حدود ۱۳۰۰ عضو از بیش از ۱۶۰ محفل ملی از سراسر جهان حضور داشتند.
اعضای بیت‌العدل اعظم توسط رأی محفل‌های ملی بهائیان سراسر جهان انتخاب می‌شوند. انتخابات بهائی به شیوه‌ای دور از رقابت و تفرقه برگزار می‌شود. طبق احکام منصوص آئین بهائی، در انتخاب مؤسسات بهائی از جمله انتخابات بیت‌العدل اعظم هرگونه تبلیغات، کاندیداتوری، نامزد شدن و نامزد کردن، حزب‌گرایی، و مبارزات و کمپین‌های انتخاباتی مطلقاً ممنوع است. هر کدام از رأی‌دهندگان در حالت دعا و توجه و با در نظر گرفتن معیارهای اخلاقی و معنوی مطرح در آثار بهائی، به حکم وجدان خود شایسته‌ترین افراد را برای عضویت در این مؤسسه انتخاب می‌کنند.
در تمامی انتخابات بهائی، در سطح محلی، ملی و بین‌المللی، رأی‌دهندگان نام افراد مورد نظر خود را روی برگهٔ رأی می‌نویسند. رأی‌گیری از طریق برگهٔ رأی مخفی است یعنی کسی از رأی دیگران اطلاع ندارد. این موضوع باعث می‌شود که رأی‌دهندگان بتوانند آزادانه و فارغ از فشارهای بیرونی به هر آن‌که خود دوست دارند رأی دهند. در نهایت ۹ نفری که بالاترین رأی را بیاورند انتخاب می‌شوند. عضویت در بیت‌العدل اعظم منحصر به مردان است. برابری جنسیتی در بهائیت یکی از اصول اساسی آئین بهائی است.Momen , Moojan, Marginality and apostasy in the Baha'i community , "ELSEVIER", Religion 37 (2007) 187-209 منابع بهائی بیان می‌کنند از آن‌جایی که آثار بهائی سرشار از بیانات روشن و صریح دربارهٔ برابری زنان و مردان است، مسلهٔ عضویت مردان در بیت‌العدل اعظم نمی‌تواند به‌عنوان نشانه‌ای از برتری مردان بر زنان در نظر گرفته شود.
بیت‌العدل اعظم شورای حاکمهٔ بین‌المللی جامعهٔ بهائی و بالاترین مؤسسهٔ نظام اداری بهائی است و وظیفهٔ پیشرفت جامعهٔ بهائی و حفظ وحدت آن بر عهدهٔ این مؤسسه است.
بیت‌العدل اعظم از زمان تأسیس، شیوهٔ شوقی افندی را برای رشد و توسعهٔ آئین بهائی از طریق پیاده‌سازی برنامه‌های جهانی ادامه داده‌است.
بیت‌العدل اعظم هدایت‌های خود را در قالب پیام‌هایی در اختیار مؤسسات و افراد قرار می‌دهد.
تحت نظارت بیت‌العدل اعظم معبد بهائی (مشرق‌الاذکار) قاره‌ای اروپا در فرانکفورت، آلمان که ساخت آن در زمان شوقی افندی آغاز شده بود تکمیل شد (۱۹۶۴ میلادی) و پس از آن معبد بهائی قاره‌ای آمریکای مرکزی در پاناما (۱۹۷۲ میلادی)، معبد قاره‌ای اقیانوسیه در ساموآی غربی (۱۹۸۴)، معبد قاره‌ای آسیا در هندوستان (۱۹۸۶) و معبد قاره‌ای آمریکای جنوبی در شیلی (۲۰۱۶) راه‌اندازی شدند. در اردیبهشت سال ۱۳۹۱ (آوریل ۲۰۱۲)، بیت‌العدل اعظم برنامهٔ ساخت دو معبد ملّی بهائی (در جمهوری دموکراتیک کنگو و پاپوآ گینهٔ نو) و ۵ معبد محلی (باتامبانگ در کامبوج، بیهار شریف در هندوستان، ماتوندا سوی در کنیا، نورته دل کائوکا در کلمبیا و تانا در وانواتو) را اعلام کرد. معبد بهائی محلی باتامبانگ در کامبوج سپتامبر ۲۰۱۷ (شهریور ۱۳۹۶) بازگشایی شد و معبد بهائی محلی نورته دل کائوکا در کلمبیا ۲۲ ژوئیهٔ ۲۰۱۸ (مرداد ۱۳۹۷) بازگشایی شد.
از زمان تشکیل بیت‌العدل اعظم همچنین اقداماتی زیر نظر این مؤسسه، در زمینه‌هایی همچون حقوق بشر، رفاه جهانی و پیشرفت زنان صورت گرفته‌است و بهائیان در سازمان ملل، در مجامع بین‌المللی و در انواع فضاهای اجتماعی گوناگون در سطوح ملی و محلی در مباحثات مرتبط با موضوعات مورد توجه اجتماع مشارکت می‌کنند. بیت‌العدل اعظم، برای مشارکت در گفتمان بین‌المللی صلح، در سال ۱۳۶۴ (۱۹۸۵ میلادی) بیانیه‌ای خطاب به مردم سراسر جهان با عنوان «وعدهٔ صلح جهانی» نوشت و پیش‌نیازهای اساسی برای برقراری صلح و رفاه جهانی را در آن مطرح کرد. در سال ۱۳۸۱ (۲۰۰۲ میلادی)، بیت‌العدل اعظم در پاسخ به موج رو به افزایش تعصبات دینی، نامه‌ای به رهبران ادیان جهان نوشته و بر لزوم پذیرش اصل یگانگیِ ادیان به‌عنوان پیش‌نیازی برای صلح تأکید کرد و خواستار رفع تعصبات دینی و گفتگویی جدید دربارهٔ جنبش‌های همکاری بین ادیان و نقش دین در اجتماع شد.
بیت‌العدل اعظم همچنین همانند شوقی افندی چندین کنفرانس بین‌المللی بهائی برگزار کرده‌است. برای تجلیل از بهاءاللّه و به مناسبت بزرگداشت صدمین سالگرد درگذشت او، بازهٔ زمانی ۱ اردیبهشت ۱۳۷۱ تا ۳۱ فروردین ۱۳۷۲ (۲۱ آوریل ۱۹۹۲ تا ۲۰ آوریل ۱۹۹۳ میلادی) با عنوان سال مقدّس نام‌گذاری شد. و به این مناسبت مراسم یادبودی در محوطهٔ آرامگاه بهاءالله با حضور نزدیک به ۳۰۰۰ بهائی به نمایندگی از تمامی جوامع ملی بهائی برگزار شد. در همان سال، دومین کنگره جهانی بهائی در شهر نیویورک با حضور نزدیک به ۲۷ هزار بهائی از سراسر جهان برپا شد.
بیت‌العدل اعظم همچنین به توسعهٔ مرکز جهانی اداری و روحانی آئین بهائی توجه دارد و کار حفاظت و زیباسازی آرامگاه‌های بهاءاللّه، باب و سایر اماکن تاریخی بهائی در حیفا و عکا را که از زمان عبدالبهاء آغاز شده ادامه می‌دهد. بیت‌العدل اعظم در سال ۱۳۶۲ ه‍.ش (۱۹۸۳ میلادی) به ساختمان دائمی خود (دارالتشریع) در کوه کرمل نقل مکان کرد. در سال ۲۰۰۱، با افتتاح ساختمان دارالتبلیغ بین‌المللی، ساختمان‌های اداری اطراف ساختمان بیت‌العدل اعظم تکمیل شد. پروژهٔ دیگری که در سال ۲۰۰۱ تکمیل شد ساخت ۱۹ طبقه باغ در بالا و پایین آرامگاه باب در کوه کرمل بود.
بیت‌العدل اعظم در نوامبر ۱۹۶۴ اعلام کرد که دیگر راهی برای انتصاب ایادیان امرالله وجود ندارد و برای تداوم کارکرد ایادیان در آینده، دو مؤسسهٔ دارالتبلیغ بین‌المللی (تأسیس ۱۹۷۳) و هیئت مشاوران قاره‌ای (۱۹۶۸) را تأسیس کرد. این دو مؤسسه هر کدام وظایفی مشابه وظایف ایادیان امرالله در قاره‌های مختلف و در مرکز جهانی بهائی به عهده گرفتند.
یکی از اهداف بیت‌العدل اعظم تشویق بهائیان سراسر جهان به درک فهم عمیق‌تری نسبت به اعتقادات و اصول بهائی بوده‌است. در این راستا، بیت‌العدل اعظم علاوه بر نگارش پیام‌ها و نامه‌هایی با موضوعات مختلف، مجموعه‌هایی از آثار بهائی پیرامون موضوعات مختلف را گردآوری کرده و به انتشار رسانده‌است. از جمله مجموعه آثار با موضوعاتی همچون ازدواج، حیات خانواده، حفاظت از محیط زیست، مشورت، نظم اداری، دعا و نیایش، هنر، موسیقی، تعلیم و تربیت و … همچنین ترجمهٔ آثار باب، بهاءالله و عبدالبهاء تحت نظارت بیت‌العدل اعظم صورت گرفته‌است از جمله ترجمهٔ کتاب اقدس به انگلیسی، کتاب احکام بهاءالله، که در سال ۱۹۹۲ به انتشار رسید. بیت‌العدل اعظم همچنین به نگهداری و محافظت از اصل آثار بهائی و آرشیو و رده‌بندی تمامی آثار و نامه‌های بهاءالله، عبدالبهاء و شوقی افندی اهتمام دارد و به این منظور یک دپارتمان تحقیق و آرشیو در حیفا تأسیس کرده‌است.
بیت‌العدل اعظم همچنین تأکید زیادی بر تغییرات و رشد کیفی در حیات جامعهٔ بهائی داشته‌است از جمله تشویق به سوادآموزی، ترویج آموزش و پرورش، تقویت نقش زنان و جوانان در جامعه، پرورش حیات خانواده، ترتیب دادن کلاس‌های آموزشی برای کودکان، توسعهٔ اقتصادی و اجتماعی و …
پس از درگذشت شوقی افندی، تصمیم ایادیان امرالله مبنی بر در دست گرفتن امور به‌طور موقت تا برگزاری انتخابات بیت‌العدل اعظم، به‌طور کلی با حمایت مشتاقانهٔ جامعهٔ بهائی سراسر جهان پذیرفته شد. در ۱۹۵۹ میسون ریمی یکی از ایادیان امرالله که در زمان تشکیل شورای بین‌المللی بهائی به عنوان رئیس آن جمع تعیین شده بود ادعا کرد که وی به همین دلیل باید پس از شوقی افندی به عنوان ولی دوم امر در نظر گرفته شود. استدلال او با مخالفت سایر ایادیان امرالله مواجه شد زیرا هیچ وصیت‌نامه یا یادداشتی مبنی بر این‌که شوقی افندی ریمی را به‌عنوان جانشین خود انتخاب کرده باشد وجود نداشت.
ریمی خود در سال ۱۹۵۷ به همراه سایر ایادیان امرالله بیانیه‌ای رسمی به امضا رسانده بود که شوقی افندی جانشینی برای خود تعیین نکرده‌است. به علاوه در آثار بهائی ذکر شده بود که ولی امر باید از نسل بهاءالله باشد و ریمی حائز این شرط نیز نبود. با ادامهٔ اصرار ریمی بر ادعای خود در سال ۱۹۶۰ از سمت ایادی امرالله عزل و به‌عنوان «ناقض عهد و میثاق» معرفی شد. ریمی تنها موفق به جلب تعداد کمی طرفدار برای خود شد و همان‌طور که خود بعدها اظهار کرد تقریباً تمام جامعهٔ بهائی با ادعای او مخالفت کردند. برگزاری انتخابات و تشکیل بیت‌العدل اعظم در سال ۱۹۶۳ با شادی و شعف بهائیان همراه بود و ریمی و طرفدارانش به سرعت اهمیت خود را برای اکثر بهائیان از دست دادند.
وبسایت رسمی بیت‌العدل اعظم
گزیده‌ای از پیام‌های بیت‌العدل اعظم
مجوعه پیام‌های بیت‌العدل اعظم
قانون اساسی ایالات متحده آمریکا که در تاریخ ۱۷۸۹ به تصویب رسید، یکی از قدیمی‌ترین قانون‌های اساسی موجود جهان است و در طول بیش از ۲۳۴ سال هنوز به قوت خود باقی است. در حقیقت هیچگاه قانون اساسی ایالات متحده تغییر نکرده و صرفاً اصلاحیه‌هایی به آن افزوده شده‌است. به همین دلیل، قانون اساسی این کشور از ثبات و انسجام فراوانی برخوردار است و به عنوان یک میراث ملی در میان مردم آمریکا شناخته می‌شود.
اصول این قانون از هفت فصل تشکیل شده که هر یک از فصول چندین بخش را دربرمی‌گیرد. روح کلی حاکم بر قانون اساسی بر سه محور اصلی قرار دارد که به عنوان محورهای غیرقابل تغییر در نظر گرفته شده‌اند. این سه محور عبارت‌اند از:
هر یک از این اصول غیرقابل تغییر نیز در آرمان‌ها و اهداف رهبران استقلال و بنیانگذاران ایالات متحده ریشه دارد. بسیاری از مهاجران اروپایی و بازرگانان که از کنترل سیاسی و اقتصادی بریتانیا بر همه ارکان این کشور ناراضی بودند، هرگونه استبداد مطلقه را نفی کردند و برابری - البته برابری سفیدپوستان ـ را سرلوحه روابط اجتماعی خود قرار دادند.
به دلیل وجود اعلامیه استقلال و خروج مستعمرات از حیطه کنترل حکومت بریتانیا، قانون اساسی ایالات متحده تدوین و جایگزین قواعد نظام حقوقی بریتانیا شد. گرچه قانون اساسی ۱۱ سال پس از امضای اعلامیه استقلال تنظیم شد ولی قانون اساسی جدید دربردارنده حکومتی با آزادی‌هایی بود که نویسندگان آن را پیش‌بینی کرده بودند. رؤیای آن‌ها ایجاد سه قوه مجزا برای حکومت بود: مقننه، مجریه و قضاییه. هر قوه اختیار تعدیل بخشی از حکومت را داشت به نحوی که یک قوه از حکومت هرگز تسلط کامل بر زندگی شهروندان آمریکایی نداشت.
بنیانگذاران آمریکا تلاش کردند تا سر حد امکان در اعلامیه استقلال ایالات متحده آمریکا و همچنین در سند قانون اساسی، نظام حکومتی جدید را به گونه‌ای طراحی کنند که از قدرت گرفتن فرد یا گروهی جلوگیری به عمل آورد و اجازه ندهد آزادی‌های فردی و اجتماعی شهروندان خدشه‌دار شود. این اصول در منشور حقوق تجلی یافت. به‌علاوه حفظ وحدت میان مستعمرات سیزده‌گانه و نفی سلطه دولت فدرال بر دولت‌های ایالتی نیز یکی دیگر از دغدغه‌های بنیانگذاران کشور جدید بود. این موارد بخش عمده‌ای از اصول و بندهای سند قانون اساسی را بر خود اختصاص داده‌است.
در فصل پنجم قانون اساسی ایالات متحده آمریکا شیوه تصویب اصلاحیه‌های قانون اساسی تشریح شده‌است. از این طریق امکان الحاق بندهایی به قانون اساسی امکان‌پذیر می‌شود، بدون آنکه نیازی به تغییر قانون اساسی باشد.
در قانون اساسی چهار شیوه برای تصویب اصلاحیه پیش‌بینی شده‌است. در اولین شیوه، پیشنهاد اصلاح قانون اساسی توسط دو سوم اعضاء کنگره ایالات متحده آمریکا بررسی، تصویب، و برای تصویب نهایی به مجالس ایالت‌ها ارسال می‌شود. بعد از تأیید سه چهارم مجالس ایالتی، آن پیشنهاد به عنوان اصلاحیه جدید به قانون اساسی افزوده می‌شود.
شیوه دوم به این صورت است که پس از تصویب پیشنهاد اصلاحیه توسط دو سوم نمایندگان کنگره، این پیشنهاد به جای ارسال به مجالس قانونگذاری ایالت‌ها، به کنوانسیون‌های ملی ایالت‌ها فرستاده می‌شود و اگر سه چهارم ایالت‌ها آن را تصویب کنند، جنبه قانونی بخود خواهد گرفت.
تاکنون از ۲۷ اصلاحیه قانون اساسی که از سال ۱۷۸۹ به تصویب رسیده، ۲۶ مورد با استفاده از شیوه نخست و یک مورد به شیوه دوم تصویب شده‌اند که آن یک مورد نیز مربوط به اصلاحیه بیست ویکم در سال ۱۹۳۳ است.
ده متمم نخست آن به منشور حقوق موسوم است. متمم‌ها به پیشنهاد جیمز مدیسون بود؛ کسی که درنهایت چهارمین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا شد.
متمم‌ها، قانون اساسی آمریکا را تغییر می‌دهند یا چیزی به آن اضافه می‌کنند. این تغییرات می‌تواند به دو شیوه متفاوت صورت گیرد. نخست این‌که ابتدا دو سوم هر دو مجلس نمایندگان و سنا آن را تصویب کنند. سپس تصویب سه چهارم مجالس پنجاه ایالت را لازم دارد تا متمم تصویب شود. دومین شیوه اصلاح قانون اساسی بدین صورت است که دو سوم اعضای کنگره آن را مطرح می‌کنند که باید این پیشنهاد به تصویب دوسوم اکثریت برسد. یک مثال از تغییر قانون اساسی مربوط به نوزدهمین متمم آن در سال ۱۹۱۹ بود که به زنان حق رأی اعطا کرد. آخرین چالش عمده در خصوص قانون اساسی در سال ۱۹۷۲ اتفاق افتاد که در رابطه با متمم حقوق برابر بود؛ با این همه موفق به دریافت تعداد رأی لازم از سوی ایالات نشد.
دو شیوه دیگر اگر چه در قانون اساسی پیش‌بینی شده اما تاکنون در تاریخ ایالات متحده به مرحله اجرا گذاشته نشده‌است. در این دو شیوه ابتدا پیشنهاد تصویب اصلاحیه قانون اساسی از سوی کنوانسیون‌های ملی به کنگره داده می‌شود و کنگره باید آن را با دو سوم آراء تأیید کند و سپس برای تصویب نهایی یا به مجالس قانونگذاری ایالت‌ها ارسال می‌شود یا اینکه در اختیار کنوانسیون‌های ملی قرار می‌گیرد. اما به هر حال در هر دوحالت، سه چهارم مجالس قانونگذاری ایالت‌ها یا کنوانسیون‌های ملی باید این پیشنهاد را تصویب کند تا جنبه قانونی به خود گیرد.
کانتِکس یکی از محله‌های شهر [اهواز] در جنوب ایران است که نام خود را از شرکت کانتکس اهواز
وام گرفته که در آن منطقه واقع است.
شرکت کانتکس اهواز از قدیمی‌ترین شرکت‌های خوزستان می‌باشد که در سال1337 هجری شمسی فعالیت خود را آغاز کرد و محلهٔ کانتکس در اطراف آن شکل گرفت؛ و اکنون به نام محلهٔ کانتکس مشهور است.
کانتکس دارای یک خیابان اصلی و چندین فرعی است که به کوچه های متعددی منتهی می شود.سابقا با توجه به اینکه یکی از محلات مهم اهواز ودر واقع شاه راه ارتباطی بین جاده کوت عبدالله و مسیر جاده کمربندی صنایع فولادی باشد ،اخیرا به دلیل کم کاری شهرداری کوت عبدالله و عدم ترمیم جاده اصلی مخصوصا در بخش انتهایی بعد از 20متری سوم و همچنین تردد بیشمار خودروهای سنگین جاده تخریب گردیده و پیگیری اهالی از ادارات و مسئولان ذیربط نتیجه ای نداشته است.
کانتکس دارای یک بازارچه محلی،زمین چمن مصنوعی،دو مسجد با نام های مسجد صاحب الزمان و مسجد قبا و همچنین تعداد زیادی مدرسه دخترانه و پسرانه می باشد.
ازلی نام گروهی از پیروان سید علی‌محمد باب است که پس از وی میرزا یحیی صبح ازل را جانشین وی می‌دانند.جنبش بابیان پس از تیرباران سید علی‌محمد باب در سال ۱۸۵۰، پیروانش که به بابی، مشهور بودند، بر پایهٔ گفتهٔ باب در کتاب بیان، در پی موعود آیین بابی – که در کتاب بیان با عنوان «من‌یظهره‌الله» از او یاد شده‌است می‌گشتند. Retrieved on 2009-09-05. در سال ۱۸۶۳ بهاءالله، برادر بزرگ‌تر میرزا یحیی نوری، خود را «من‌یظهره‌الله»، موعود کتاب بیان معرفی کرد؛MacEoin, Dennis (1989). "Azali Babism". Encyclopædia Iranica. بیشتر بابیان به او باورمند شده و بهائی نامیده شدند؛* با این حال، گروه اندکی که به پیروی از میرزا یحیی نوری (معروف به صبح ازل) بابی ماندند، ازلی، بیانی یا یحیایی نام گرفتند. ازلیان با پنهان کردن هویت دینی خود، عملاً در جامعهٔ اسلامی حل شدند. با این حال، ازلیان برخلاف رویهٔ بهاییان مبنی بر عدم دخالت در سیاست، اعتقاد و علاقهٔ شدیدی به فعالیت‌های سیاسی داشته و بسیاری از شخصیت‌های برجستهٔ ازلی در کسوت روشنفکر، ادیب، پژوهشگر و اصلاح‌گر دینی ظاهر شدند. با درگذشت ازلیانی که در انقلاب مشروطه، فعال بودند، ازلیه وارد رکودی شد که هرگز از آن، التیام نیافت و در دوره‌ای نه چندان طولانی، اثرگذاری خود را از دست داد.
یکی از آموزه‌های اساسی باب تداوم و تکامل ادیان است. با پیشرفت انسان در طول تاریخ، تجلی الهی به تدریج در ادیان ظاهر می‌شود و جلوه‌ای کامل‌تر و جامع‌تر از خود به منصّه ظهور می‌گذارد. هر دینی در زمان خود و نسبت به گذشته کامل است و در عین حال کمالِ بالقوه‌اش ظهور دیانتِ بعد است که شکوفایی کمالات بالقوهٔ دیانت و مدنیت قبل در آن ممکن می‌شود. مثلاً کمالِ تورات، انجیل و کمالِ انجیل، قرآن است و اکنون کمالِ قرآن به صورت بیان و در آیینی که باب آورده، ظاهر شده‌است. بر اساس همین منطق، هیچ دینی به گفتهٔ باب آخرین دین نیست، بلکه برای نیازهای دوره‌ای محدود از تاریخ بشر ظهور یافته‌است. بر اساس همین اصلِ تکامل و شکوفایی ادیان، باب نتیجه می‌گیرد که نتیجه و ثمرهٔ آیین او باید شناخت و ایمان به «مَن‌یُظهره‌الله» موعود آیین بیان باشد. به باور باب، آثار وی برای اولین بار حقایق نهفته و باطنی مفاهیم اسلامی و آیات قرآنی را آشکار می‌کند، حقایقی که به عقیدهٔ او با باور رایج میان مسلمانان تفاوت بسیار دارد.
مفهوم قیامت و معاد از نظر باب نه پایان تاریخ بلکه پایان یک مرحله از تکامل بشر یعنی پایان دوران یک دین و آغاز ظهور دین بعدی است. پس قیامت مسیحیت با ظهور پیامبر اسلام به وقوع پیوست و قیامت اسلام در سال ۱۲۶۰ هجری قمری با ظهور باب اتفاق افتاد. دوزخ و بهشت نیز نه محلی برای شکنجهٔ ابدی برخی مردم یا محلی برای تمتّع جسمی و جنسی برخی دیگر است بلکه معانی روحانی دارد. بهشت، شناخت و رضای خدا از طریق ایمان به فرستادهٔ خداوند و عمل به ارزش‌های نوین او برای شکوفایی کمالات روحانی است و دوزخ محرومیت از این تکامل. باب، عدل الهی را مستلزم اختیار بشر و نیز استمرار فیض هدایت الهی طبق تکامل وقفه‌ناپذیر انسان و جامعه می‌داند و در نتیجه اعتقاد به انتهای نبوت و رسالت نفی کامل عدل الهی است. به‌علاوه عدل الهی اقتضا می‌کند که دلیل حقانیت یک پیامبر قابل دسترسی و تحقیق برای همگان باشد و در نتیجه تصور این‌که دلیل حقانیت پیامبران معجزات باشد با عدل الهی تضاد دارد چرا که در آن صورت دلیل پیامبر تنها برای کسانی قابل دسترسی می‌شود که در همان‌جا و همان زمان حاضر بوده باشند. پس عدل الهی مستلزم باور به حجیت کلام پیامبر است.
باب با کمال احترام از اسلام یاد می‌کند ولی بر اساس اصل تکامل و تداوم ادیان، دورهٔ اسلام را هزار سال می‌داند که با ظهور او در سال ۱۲۶۰ هجری قمری، یعنی هزار سال بعد از وفات حسن عسکری، به پایان رسیده‌است. شماری از نوشته‌های باب به صورت تفسیر سوره‌های قرانی نوشته شده‌است و معانی باطنی و عرفانی آن آیات را آشکار می‌سازد. در زمان اقامت باب در اصفهان، منوچهرخان معتمدالدوله حاکم مقتدر آن‌جا، که پیشینهٔ مسیحی داشت و قلباً به پیامبر اسلام ایمان نداشت، در حضور علما از باب خواهش نمود که در اثبات نبوت پیامبر اسلام رساله‌ای بنویسد. باب بلافاصله و بدون درنگ رسالهٔ مفصلی در همان جمع نگاشت. نام این نوشته، رسالهٔ اثبات نبوت خاصه است. این اثر چنان منوچهرخان را متأثر نمود که نه تنها به پیامبر اسلام بلکه به باب نیز ایمان یافت و در جرگهٔ پیروان او درآمد.یک سال در میان ایرانیان، ادوارد براون، ترجمهٔ ذبیح‌الله منصوری، صفحهٔ ۷۸–۷۶