moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در سال ۲۰۱۰، تخمین زده می‌شد که ۶٫۲٪ از مردم ایالت را مهاجران غیرقانونی تشکیل می‌دهند که از این نظر نیوجرسی چهارمین ایالت در میان ایالات کشور محسوب می‌شود. تخمین زده می‌شود که ۵۵۰٬۰۰۰ مهاجر غیرقانونی در سال ۲۰۱۰ در ایالت ساکن بودند. در این میان کمدن، جرسی سیتی و نیوآرک تنها شهرهایی بودند که قواعد شهر بستگاه (مشارکت حوزهٔ قضایی با قوهٔ مجریهٔ شهر برای جلوگیری از مهاجرت غیرقانونی) در آن اجرا می‌شود.
طبق گزارش سال ۲۰۱۰، نیوجرسی یازدهمین ایالت پرجمعیت ایالات متحده است و با تراکم ۴۵۸ نفر در هر کیلومتر به عنوان متراکم‌ترین ایالت کشور نیز شناخته می‌شود. بیشتر جمعیت ساکن ایالت در شهرستان‌های پیرامون نیویورک سیتی و فیلادلفیا و سواحل شرقی سکونت دارند، در حالی که شهرستان‌های غربی و جنوبی ایالت جمعیت کمتری زندگی می‌کنند. این ایالت طبق گزارش ادارهٔ آمار، ثروتمندترین شهر ایالات متحده است.
گرانیگاه جمعیتی نیوجرسی شهرستان میدلسکس و شهر میلتاون می‌باشد. همچنین تراکم حضور دانشمندان و مهندسان در نیوجرسی از هر نقطهٔ دیگر دنیا بالاتر است.
در ۲۱ اکتبر ۲۰۱۳، ایالت نیوجرسی ازدواج همجنسگرایان را قانونی اعلام کرد.
نیوجرسی یکی از بیشترین گوناگونی‌های قومیتی و مذهبی آمریکا را دارد. در سال ۲۰۱۱، ۵۶٫۴٪ از کودکان زیر یک سال متعلق به نژادهای کمینه بودند که برابر با یک درصد از جمعیت سفید غیرهیسپانیک است. این ایالت پس از نیویورک بیشترین جمعیت یهودی و پس از میشیگان بیشترین جمعیت مسلمان را بر حسب درصد در خود جا داده‌است. همچنین بیشترین درصد جمعیت پرویی کشور را دارد و پس از فلوریدا بیشترین درصد جمعیت کوبایی نیز در نیوجرسی زندگی می‌کنند. علاوه بر این نیوجرسی سومین جمعیت بزرگ آسیایی‌های ساکن آمریکا را بر حسب درصد در خود جای داده‌است. همچنین بر اساس آمار سرشماری سال ۲۰۰۰ دومین جمعیت بزرگ ایتالیایی‌ها نیز در این ایالت سکونت دارند. تعداد قابل توجهی از سیاهپوستان، هیسپانیایی‌ها (پرتوریکویی و دومینیکنی)، سرخپوستان، عرب‌ها و برزیلی‌ها در این ایالت مأوا گزیده‌اند. نیوجرسی سومین جمعیت بزرگ هندیان و شهرستان برگن بزرگ‌ترین جامعهٔ مالایالی کشور را در خود جای داده‌اند. همچنین بزرگ‌ترین جامعهٔ کره‌ای آمریکا نیز در نیوجرسی حضور دارند و شهرستان برگن پرتراکم‌ترین جمعیت کره‌ای را در میان تمام شهرستان‌ها آمریکا دارد (۶٫۹٪ در ۲۰۱۱). نیوجرسی همچنین براساس آمار سال ۲۰۱۰، دارای چهارمین جمعیت بزرگ فیلیپینی و چهارمین جمعیت بزرگ چینی می‌باشد. پنج جمعیت قومی پرشمار ایالت در سال ۲۰۰۰ اینگونه بوده‌اند:
میدان ایندیا در شهر بمبئی، جرسی سیتی، شهرستان هادسن خانهٔ بزرگ‌ترین جمعیت هندی‌ها در نیم‌کرهٔ غربی است. در حالی که نیوجرسی مرکزی، به خصوص ادیسون و پیرامون شهرستان میدلسکس به عنوان سکونتگاه هندی‌های پرشمار شناخته می‌شود. بزرگ‌ترین پرستشگاه هندوها در سال ۲۰۱۴ در رابینزویل افتتاح گشت.
نیوآرک با ۲۵۰٬۰۰۰ نفر جمعیت، چهارمین شهر کم‌درآمد در ایالات متحده است، در حالی که ایالت نیوجرسی دومین سطح میانگین درآمد را در سال ۲۰۱۴ داشته‌است. این از آنجا ناشی می‌شود که بیشتر ثروت در حومهٔ نیویورک و فیلادلفیا متمرکز شده‌است. نیوجرسی متراکم‌ترین ایالت است و تنها ایالتی است که طبق تعاریف ادارهٔ آمار ایالات متحده تمام شهرستان‌هایش را می‌توان شهری شده در نظر گرفت.
سال ۲۰۱۰، ۶٫۲٪ از جمعیت زیر پنج سال سن داشتند و ۲۳٫۵٪ افراد سنشان پایین‌تر از ۱۸ سال بوده در حالی که فقط ۱۳٫۵٪ از افراد ۶۵ سال یا بیشتر داشتند. همچنین تخمین زده می‌شود که در این سال زنان ۵۱٫۳٪ از جمعیت ایالت را تشکیل می‌دادند. یکی از تحقیقات مرکز تحقیقاتی پیو نشان می‌دهد که نیوجرسی تنها ایالتی است که هندیان مقام بیشترین جمعیت مهاجرانی که خارج از آمریکا متولد شده‌اند را دارند. هندیان ۱۰٪ از کل متولدشدگان خارج از آمریکای نیوجرسی را تشکیل می‌دهد.
در سال ۲۰۱۱، ۵۶٫۴٪ از کودکان زیر یک سال نیوجرسی اقلاً یکی از والدینشان جز اقلیت نژادی (یعنی نژادی غیر از نژاد سفید غیرهیسپانیک) بودند.
طبق گزارش سال ۲۰۱۰، ۷۱٫۳۱٪ (۵٬۸۳۰٬۸۱۲) از مردم نیوجرسی که حداقل پنج سال سن دارند، زبان انگلیسی زبان اصلی آن‌هاست که در خانه صحبت می‌شود در حالی که ۱۴٫۵۹٪ (۱٬۱۹۳٬۲۶۱) از باشندگان زبان اسپانیایی و ۱٫۲۳٪ (۱۰۰٬۲۱۷) زبان چینی به عنوان زبان اولشان نگاه می‌کنند. به‌طور کلی ۲۸٫۶۹٪ (۲٬۳۴۵٬۶۴۴) از مردم زبان مادریشان غیر انگلیسی است. این تفاوت‌های زبانی گسترده‌ای که در نیوجرسی مشاهده می‌شود، باعث شده تا این ایالت به ایالت با چندگانگی فرهنگی شهرت یابد و خانهٔ بسیاری از جوامع غیرانگلیسی زبان شده‌است:
طبق آمار سال ۲۰۱۰، کلیسای کاتولیک رومی با ۳٬۲۳۵٬۲۹۰ پیرو، بیشترین طرفدار را در نیوجرسی دارد. اسلام ۱۶۰٬۶۶۶ پیرو و کلیسای متحدهٔ متدیست ۱۳۸٬۰۵۲ پیرو دارند. بزرگ‌ترین معبد هندوها در جهان، سال ۲۰۱۴ در رابیزویل، شهرستان مرسر در نیوجرسی مرکزی افتتاح شد. در ژانویهٔ ۲۰۱۸، برای نخستین بار یک پیرو آیین سیک به نام گوربیر گروال به مقام دادستانی کل ایالت رسید. در ژانویهٔ ۲۰۱۹ در مونتگومری، شهرستان سامرست صدف جعفر به نخستین زن مسلمان، نخستین زن جنوب آسیایی و نخستین زن پاکستانی-آمریکایی بدل شد که به مقام شهرداری رسید.
با توجه به افزایش بالا و تراکم شدید نیوجرسی، این ایالت با کمبود نسبی شهرهای کلاسیک بزرگ مواجه است.
این پارادوکس بیشتر در شهرستان برگن قابل مشاهده است که در سال ۲۰۱۹ به عنوان بزرگ‌ترین شهرستان نیوجرسی جمعیتی برابر با ۹۳۰٬۰۰۰ نفر در ۷۰ منطقهٔ شهری داشت. بسیاری از مناطق شهری از مرزهای محدودکنندهٔ معمول پا را فراتر گذاشتند و بزرگ‌تر شدند چون نیوجرسی از نظر جغرافیایی با فقر داشتن شهر دست و پنجه نرم می‌کند. سه تا از چهار شهر پرجمعیت ایالت مساحتی کمتر از ۲۰ مایل مربع (۵۱ کلیومتر مربع) دارند و هشت تا از ده شهر پرجمعیت ایالت، به ویژه پنج شهر نخست، مساحتشان از ۳۰ مایل مربع (۷۷کیلومتر مربع) تجاوز نمی‌کند. طبق سرشماری سال ۲۰۱۰، چهار شهر ایالت ۱۰۰٬۰۰۰ شهروند مازاد دارند و ادیسون و وودبریج نیز به این دسته بسیار نزدیکند.
طبق آمار سازمان تحلیل اقتصادی ایالات متحده درآمد ناخالص نیوجرسی در یک چهارم پایانی سال ۲۰۱۸ برابر با ۶۳۹٫۸ میلیارد دلار بوده‌است."Gross Domestic Product by State, First Quarter 2019" , Bureau of Economic Analysis, July 25, 2019. Accessed November 2, 2019. همچنین تخمین زده می‌شود که به‌طور میانگین هر کدام از ساکنان ایالت در سال ۲۰۱۵، ۵۹۴۰۰ دلار مالیات پرداخته باشد. نیوجرسی در حال حاضر ۲۳۹ میلیارد بدهی دارد.
در سال ، این ایالت تولید ناخالص داخلی برابر با میلیارد دلار داشت، که بیش از تولید ناخالص داخلی کشور سوئد ( میلیارد دلار) بود. همچنین نیوجرسی قطب صنعت داروسازی آمریکا محسوب می‌شود.بر طبق آمار ۲۰۰۹ صندوق بین‌المللی پول که در جداول قیاس زیر ارائه گردیده‌اند:
نیوجرسی در سال ۲۰۰۸، با سرانهٔ تولید ناخالص ۵۴٬۶۹۹ دلاری، دومین ایالت پردرآمد ایالات متحده بود و بالاتر از سرانهٔ ناخالص ملی آمریکا با ۴۶٬۵۸۸ دلار قرار می‌گیرد. همچنین براساس سرانهٔ درآمد ایالتی، با ۵۱٬۳۵۸ دلار در جایگاه سوم کشور می‌ایستد. در ۲۰۱۸، نیوجرسی نسبت به جمعیتش بیشترین تعداد میلیونر را در خود جای داده بود (تقریباً ۹٪ ساکنان). همچنین نیوجرسی براساس تعداد محل کار نسبت به جمعیت نیز در رتبهٔ دوم کشور جای می‌گیرد. ۹ شهرستان از شهرستان‌های ایالت میان ۱۰۰ شهرستان ثروتمند ایالات متحده قرار دارند.
نیوجرسی هفت براکت مالیاتی دارد که میزان مالیات بر درآمد ایالت را تعیین می‌کنند. این مالیات در کمترین حالت برای افراد با درآمد کمتر از ۲۰٬۰۰۰ دلار ۱٫۴٪ و بیشترین حالت برای افراد با درآمد بالای ۵۰۰٬۰۰۰ دلار ۸٫۹۷٪ است.New Jersey Tax Rate Schedules 2017 , New Jersey Department of Treasury. Retrieved February 26, 2018.
استاندارد مالیات بر فروش در ایالت از ژانویهٔ ۲۰۱۸ به ۶٫۶۲۵٪ مقرر شد که برتمام فروش‌های خرد اجرا می‌شود مگر توسط قان. ن مستثنی شده باشد. این میزان مالیات نسبتاً از مالیات شهر نیویورک کمتر است و به همین علت تعداد زیادی از فروشندگان آنجا را جذب خود و به خصوص پاراموس می‌کند. از پنج فروشگاه خرده فروشی پاراموس، یکی از آن‌ها به نام گاردن استیت پلازا مساحتی برابر با دو میلیون فوت مربع (۰۸۱۸۵۸۰۶٫۰۸ متر مربع) دارد. بیشتر غذاهای خانه‌پز، داروها، غالب پوشاک، کفش‌ها و کاغذهای مورد استفادهٔ خانگی شامل قانون معافیت مالیاتی می‌شوند. نیوجرسی به ۲۷ ناحیهٔ اقتصادی دارد که شامل پترسون، الیزابت و جرسی سیتی می‌شود. از جمله چیزهایی که کارفرماها را تشویق می‌کند در این نواحی اقتصادی کار کنند، منافعی است که قانون برای آن در نظر می‌گرفته‌است مانند نصف شدن مالیات بر فروش.
نیوجرسی بیشترین نرخ مالیات انباشته را در سطح ملی دارد و ساکنان آن ۶۸ میلیارد دلار مالیات به دولت ایالتی می‌پردازند که میانگین آن بر اساس جمعیت، ۷٬۸۱۶ دلار، یا ۱۲٫۹٪ از درآمد می‌شود. تمام مستغلات قرار گرفته در ایالت باید مالیات بر دارایی بپردازند مگر مواردی که قانون آن‌ها را معاف کرده‌است.
نیوجرسی همیشه یکی از بالاترین سطح‌های نسبی اختلاف مالیاتی را در میان ایالات داشته‌است؛ یعنی میزان بودجه‌ای که دولت فدرال به ایالت می‌دهد بستگی به مالیات دریافتی از ایالت دارد. والت‌هاب در سال ۲۰۱۵ اعلام کرد نیوجرسی کمترین وابستگی را به مساعدت دولت فدرال و چهارمین سطح پایین بازگشت سرمایهٔ مالیات پرداختی (۴۸ سنت از هر یک دلار) را دارد.
نیوجرسی یکی از بیشترین نرخ‌های مالیات را در کشور دارد که یکی از دلایلش بدهی سنگین به دولت فدرال است.
نیوجرسی اقتصادی چند وجهی دارد اما تمرکز بیشتری بر روی صنایع دارویی، زیست‌فناوری، فناوری اطلاعات، خدمات مالی، توسعهٔ مواد شیمیایی، صنایع غذایی، تجهیزات الکتریکی، چاپ و نشر و گردشگری دارد. محصولات مزرعه‌داری نیوجرسی معمولاً شامل فرآورده‌های گلخانه‌ای، پرورش اسب، سبزیجات، میوه، آجیل، خوراک دریایی و لبنیات می‌شود. نیوجرسی در تولید زغال‌اختهٔ آبی رتبهٔ دوم، در تولید زغال‌اخته و اسفناج رتبهٔ سوم و در تولید فلفل دلمه‌ای، گلابی و کاهو رتبهٔ چهارم را در میان ایالات دارد. این ایالت از نظر میزان زمین زیر کشت مارچوبه رتبهٔ چهارم را دارد.
اگرچه نیوجرسی خانهٔ صنایع انرژی است، اما مصرف انرژی آن تنها ۲٫۷٪ از مصرف کشوری است و ۰٫۸٪ کربن دی‌اکسید ایالات متحده را تولید می‌کند. این تولید کم گازهای گلخانه‌ای می‌تواند حاصل مصرف انرژی هسته‌ای در ایالت باشد. نیوجرسی سه نیروگاه هسته‌ای دارد که ایستگاه اویستر کریک که در سال ۱۹۶۹ افتتاح شد، قدیمی‌ترین نیروگاه کشور است.
نیوجرسی صنایع علمی زیادی را در خود جای داده که شرکت‌های دارویی و ارتباطی از بزرگ‌ترین آن‌هاست. همچنین نیوجرسی در خرده‌فروشی، آموزش و فروش املاک بسیار قدرمتند است و به ساکنان نیویورک سیتی و فیلادلفیا نیز خدمت‌رسانی می‌کند.
به خاطر موقعیت جغرافیایی نیوجرسی و وجود بندر نیوجرسی و نیویورک که شلوغ‌ترین بندر سواحل شرقی است، کشتی‌سازی از صنایع کلیدی ایالت است. پایانهٔ بندری نیوآرک- الیزابث مارین اولین بندر کانتینری جهان بوده و امروزه نیز یکی از بزرگ‌ترین بندرها از این دست است.
مقر اصلی بسیاری از شرکت‌های بزرگ، از جمله ۲۴ شرکت از فهرست فورچون ۵۰۰ در نیوجرسی قرار دارد. پاراموس و شهرستان برگن سالانه ۶ میلیار دلار از راه خرده‌فروشی به ایالت سود می‌رساند. چندین شهرستان نیوجرسی از جمله سامرست (۷)، موریس (۱۰)، هانتردون (۱۳)، برگن (۲۱) و مونموث (۴۲) در میان پردرآمدترین شهرستان‌های کشور قرار دارند.
نیوجرسی در مرکز مگالاپلیس شمالشرق قرار دارد و به خاطر داشتن سامانهٔ حمل و نقلی گسترده، یک سوم ساکنان ایالات متحده و بسیاری از کانادایی‌ها از آن استفاده می‌کنند. دسترسی آسان و سواحلی مانند سواحل آتلانتیک سیتی، سواحل جرسی و دیگر جاذبه‌های تاریخی و طبیعی باعث شده که در سال ۲۰۱۸، ۱۱۱ میلیون گردشگر از نیوجرسی دیدن کنند که درآمد حاصل از آن بالغ بر ۴۴٫۷ میلیارد دلار بوده‌است. گردشگری به‌طور مستقیم ۳۳۳٬۸۶۰ شغل شده و به‌طور کلی ۵۳۱٬۰۰۰ شغل را نجات داده‌است و از طریق آن ۵ میلیارد دلار از طریق مالیات برای دولت محلی درآمده داشته‌اند.
در سال ۱۹۷۶، یک همه‌پرسی در نیوجرسی برگزار شد که حاصل آن قانونی شدن ایجاد کازینو در آتلانیتک‌سیتی بود. نخستین کازینوی قانونی در سال ۱۹۷۸ شروع به کار کرد. در آن زمان، لاس وگاس تنها مکانی در کشور بود که وجود کازینوها در آن قانونی بود. امروزه، کازینوها در سراسر بوردواک آتلانتیک سیتی مشغول به کار هستند.
از سال ۲۰۱۰ به بعد شرط‌بندی در آتلانتیک سیتی شرایط خوبش را از دست داد. از سال ۲۰۱۴ چندین کازینو در اثر عدم توانایی برای رقابت با کازینوهای دیگر ایالات شمال شرقی بسته شدند. در ۲۶ فوریه ۲۰۱۳، فرماندار کریس کریستی لایحهٔ قانونی شدن شرط‌بندی برخط را امضا کرد. از زمان تصویب این لایحه توسط دیوان عالی ایالات متحده در تاریخ ۱۴ می ۲۰۱۸، شرط‌بندی ورزشی بیشترین درآمد را برای ایالت داشته‌است.
۴۵٪ مساحت نیوجرسی توسط جنگل پوشیده شده‌است که تخمین زده می‌شود چیزی حدود ۲٫۱ میلیون هکتار باشد. درخت بلوط معمول‌ترین درخت در این جنگل‌هاست. در جنوب ایالت نیز جنگل‌های کاج وجود دارد.
روی، آهن و منگنز از معادن اطراف فرانکلین فورنس کماکان استخراج می‌شود. نیوجرسی از لحاظ تولید انرژی خورشیدی در کشور رتبهٔ دوم را به خود اختصاص داده‌است و یکی از ایالاتی است که قواعد مترینگ خالص را به تمامی اجرا می‌کند و گواهی‌های تأیید وجود انرژی تجدیدپذیر را صادر می‌کند. بیش از ۱۰٬۰۰۰ تأسیسات خورشیدی در نیوجرسی وجود دارد.
در سال ۲۰۱۰، ۶۰۵ ناحیهٔ آموزشی در نیوجرسی وجود داشته‌است.
وزیر آموزش، ریک روزنبرگ در دیداری با جان کورزین، فرماندار ایالت، قواعد پیشرفت آموزشی را به وجود آورد که ثبت نام در دبیرستان‌ها را ۱۰٪ افزایش و ترک تحصیل را در ایالت ۱۵٪ کاهش داده‌است. همچنین مقدار پول اهدایی به مدارس نیز ۱۰٪ افزایش داشته‌است. زمانی که انتقادها علیه این قواعد افزایش یافت و گفته شد پول لازم برای بخش سلامت را برای آن خرج می‌کنند، روزنبرگ به این طرح پشت کرد.
سال ۲۰۱۰، فرماندار ایالت حق بیمهٔ تمام دبیران را پرداخت کرد اما در حال حاضر دبیرانی که در مدارس عمومی کار می‌کنند، مجبورند بخشی از حق بیمهٔ خود را بپردازند.
در سال ۲۰۱۵، نیوجرسی با پرداخت ۱۸٬۲۳۵ دلار به ازای هر دانش‌آموز، بیشترین بودجهٔ آموزشی عمومی را پس از ایالات نیویورک، آلاسکا و کنتیکت، داشته‌است.
دانشگاه پرینستون یکی از اعضای آیوی لیگ در این ایالت قرار دارد. دانشگاه راتگرز نیز از اعضای لیگ آیوی عمومی است؛ و دانشگاه مؤسسه فناوری استیونز در حومه شهر نیویورک قرار دارد. آزمایشگاه‌های بل نیز در این ایالت قرار دارند.
در سال ۲۰۱۴ سامانهٔ آموزشی نیوجرسی توسط سایت والت‌هاب دات کام به عنوان بهترین سامانهٔ آموزشی کشور انتخاب شد. یواس نیوز اند ورلد ریپورت در سال ۲۰۱۸ به سامانهٔ آموزشی نیوجرسی پس از ماساچوست رتبهٔ دوم را اختصاص داد. در سال‌های ۲۰۱۹ و ۲۰۲ نیز ادوکیشن ویک مدارس عمومی نیوجرسی را بهترین مدارس عمومی کشور دانست. نُه دبیرستان نیوجرسی در لیست ۲۰۱۶ نیوزویک در میان بیست و پنج دبیرستان برتر ایالات متحده قرار دارند.
نیوجرسی نقش مهمی را در رابطهٔ فرهنگی ایالات متحده بازی می‌کند. مثل هر ایالت دیگری، نیوجرسی غذاهای محلی، جوامع مذهبی، موزه‌ها و تالارهای مشاهیر خود است.
نیوجرسی محل تولد بسیاری از اختراعات مدرن بوده‌است از جمله پخش رادیویی اف‌ام، دوربین‌های فیلمبرداری، باتری‌های لیتیومی، لامپ حبابی، ترانزیستور و قطارهای برقی. نوآوری‌های دیگر نیوجرسی شامل سینماهای درایو-این (تماشای فیلم داخل خودرو)، زراعت زغال‌اختهٔ آبی، سس کرانبری، کارت پستال، گرامافون، زیپ، تافی‌های نمکین، کشتی هوایی، هنداونه‌های بی‌دانه، بستنی قیفی می‌باشد. همچنین زیردریایی برای اولین بار در این ایالت به آب افتاد.
داینرها از مشخصه‌های نیوجرسی هستند. در نیوجرسی ۶۰۰ داینر وجود دارد؛ بیش از نقطهٔ دیگری در جهان.
نیوجرسی تنها ایالتی است که سرود رسمی ندارد. برخی منابع به اشتباه سرود "از نیوجرسی می‌آیم" را به عنوان سرود این ایالت فهرست کرده‌اند اما درست نیست. حتی با وجود پیشنهادهای شورای هنری نیوجرسی به قوهٔ مقننهٔ ایالت در سال ۱۹۹۶، هیچ سرودی به شکل رسمی برای ایالت انتخاب نشد.
نیوجرسی یکی از اهداف پرتعداد جُک‌ها و لطایف آمریکایی است، به خصوص از سمت ساکنان شهر نیویورک که از برنامه‌های تلویزیونی مثل پخش زنده شنبه شب نشأت گرفته‌است. شاهراه اصلی ایالت میان دو شهر بزرگ ساحل شرقی، نیویورک و فیلادلفیا کشیده شده‌است. کسانی که از این راه استفاده می‌کنند احتمالاً تنها مناطق صنعتی را مشاهده می‌کنند اما نیوجرسی آغازکنندهٔ فرهنگ روستایی و حومه‌نشینی آمریکا بوده‌است. برنامه‌های مستندوار و واقعی تلویزیونی "ساحل جرسی" و "زنان خانه‌دار نیوجرسی" فرهنگ حاکم بر ایالت را به خوبی نمایش می‌دهند اما آرون راکلند، محقق آمریکایی معتقد است سریال "سوپرانوز" و موسیقی بروس اسپرینگستین تصویر مثبت‌تری از فرهنگ نیوجرسی نمایش می‌دهد.
نیوجرسی چندین غذای مختلف را در منطقه‌اش گسترش داده‌است مثل رولت گوشت خوک تیلور، استیک پنیری و اسکرپل. چندین ایالتی که مثل نیوجرسی جمعیت قابل ملاحظه‌ای از آمریکایی ایتالیایی‌ها را در خود جای داده‌اند افتخار ثبت ساندویچ زیردریایی را به نام خود کسب کرده‌اند.
سبک‌های راک و رپ ابتدا از ایالتی مثل نیوجرسی نشأت گرفتند. موسیقی‌دان‌های برجستهٔ نیوجرسی از این قرارند:
از افراد مشهور این سرزمین می‌توان به پاول وسلی (بازیگر و کارگردان و تهیه‌کننده)، وودی شاو، ادوین آلدرین (فضانورد)، جان بان جوی (ستاره راک)، دیوید کاپرفیلد (شعبده باز)، ویتنی هوستون، آیس تی (ستاره رپ)، آلفرد کینسی (جانورشناس نامی)، جری لوئیس (کمدین)، جک نیکلسون، نورمن شوارتسکوف (فرمانده ارتش)، و پیتر آیزنمن، بروس اسپرینگستین و جردن باروز (کشتی‌گیر معروف)، را نام برد.
فلوریدا یکی از ایالات کشور آمریکا است که در منتهی‌الیه جنوب‌شرقی این کشور قرار دارد. ایالت فلوریدا از شمال با ایالت جورجیا، از شرق با اقیانوس اطلس، از جنوب با تنگهٔ فلوریدا، از غرب با خلیج مکزیک و از شمال‌غرب با ایالت آلاباما هم‌مرز است. ایالت فلوریدا بیست و دومین ایالت آمریکا از لحاظ وسعت، سومین از لحاظ تعداد جمعیت و هشتمین از لحاظ تراکم جمعیت می‌باشد. جکسون‌ویل پرجمعیت‌ترین شهر ایالت فلوریدا و بزرگ‌ترین شهر سرزمین اصلی آمریکا از نظر مساحت می‌باشد. منطقهٔ کلان‌شهری میامی پرجمعیت‌ترین منطقهٔ شهری این ایالت است. شهر تالاهاسی نیز مرکز ایالت فلوریدا است. اقتصاد فلوریدا با ارزش یک هزار میلیارد دلاری، چهارمین اقتصاد بزرگ در ایالات متحدهٔ آمریکا می‌باشد. اگر فرضاً فلوریدا را به یک کشور فرض کنیم، این ایالت شانزدهمین اقتصاد بزرگ دنیا و پنجاه و هشتمین سرزمین پرجمعیت در جهان (آخرین آمار ۲۰۱۸) محسوب می‌شود. در سال ، این ایالت تولید ناخالص داخلی برابر با میلیارد دلار داشت، که نزدیک به تولید ناخالص داخلی کشور اندونزی ( میلیارد دلار) بود.
نرخ بیکاری در این ایالت در سال ۲۰۱۷ میلادی ۳٫۵ درصد بود که در مقایسه با ایالات دیگر، فلوریدا را در رتبهٔ هجدهم قرار می‌دهد.
نام این ایالت از زبان اسپانیایی گرفته شده و معنی آن «پُرگُل» است. این نام از لفظ "pascua-florida" به معنای «عید پاک گل‌ها» آمده که به زمان کشف منطقه اشاره دارد.
یک کاشف اسپانیایی به نام خوان پونسه د لئون روز یکشنبه عید پاک در سال ۱۵۱۳ در این شبه‌جزیره پیاده شد. در زبان اسپانیایی واژگانی که برای عید پاک دارند معنی جشن گل هم می‌دهد. پونسه د لئون شاید به جهت آنکه روز عید پاک قدم به شبه‌جزیره گذارد یا شاید به علت فراوانی گل در آن شبه‌جزیره نام فلوریدا را بر آن نهاد.پارکر، برتا موریس: فرهنگنامهٔ پارکر. جلد یازدهم. ترجمه و تنظیم زیر نظر رضا اقصی. تهران: شرکت سهامی کتابهای جیبی و مؤسسهٔ انتشارات امیرکبیر با همکاری مؤسسهٔ انتشارات فرانکلین. چاپ اول ۱۳۴۶. ص۱۰۳۹.
فلوریدا نخستین منطقه از خاک اصلی ایالات متحده بود که اروپایی‌ها بدان راه یافته و در آن سکنی گزیدند. شهر سنت آگوستین در این ایالت که در سال ۱۵۶۵ بنا شد قدیمی‌ترین شهر در ایالات متحدهٔ آمریکا است.
فلوریدا تا سال ۱۸۱۹ متعلق به ایالات متحده نبود. این شبه‌جزیره از سال ۱۵۱۳ به دولت اسپانیا تعلق یافت. در سال ۱۷۶۳ اسپانیا فلوریدا را به ازای دریافت شهر هاوانای کوبا به پادشاهی بریتانیا بخشید. بریتانیا در خلال جنگ هفت ساله موفق به تسخیر هاوانا شده بود. فلوریدا پس از آن مجدداً به دولت اسپانیا متعلق شد. ایالات متحدهٔ آمریکا این شبه‌جزیره را در سال ۱۸۱۹ از دولت اسپانیا خرید. فلوریدا در ۱۸۴۹ یکی از ایالت‌های آمریکا شد. فلوریدا بیست و هفتمین ایالت اتحادیه بود اما در سال ۱۸۶۱ هنگام جنگ‌های داخلی آمریکا از اتحادیه بیرون رفت و مجدداً در ۱۸۶۸ به اتحادیه پیوست.
مهاجرنشینان آمریکایی در شمال فلوریدا کشتزارهای پنبه تأسیس کردند و برای تأمین کارگر برای این مزارع به خرید برده از بازارهای منطقه روی آوردند. در سال ۱۸۶۰ فلوریدا جمعیتی برابر با ۱۴۰٬۴۲۴ نفر داشت که ۴۴ درصد آن‌ها برده بودند تا پیش از جنگ داخلی آمریکا در این منطقه تنها کمتر از ۱٬۰۰۰ آمریکایی آفریقایی‌تبار به صورت آزاد زندگی می‌کردند.Historical Census Browser, Retrieved October 31, 2007 Archived August 23, 2007, at the Wayback Machine.
نخستین خط هوایی منظم جهان خطی بود که بین شهر سن پترزبورگ، فلوریدا و تامپا در ۱۹۱۴ راه‌اندازی شد.
توفند ایرما در سپتامبر ۲۰۱۷ فلوریدا را درنوردید و آب باران‌های آن سطح شهرهای ایالت را پوشاند. توفند ایرما، همراه با بادهایی به سرعت دویست و ده کیلومتر در ساعت، بامداد یکشنبه ۱۹ شهریور ۱۳۹۶ با عبور از مجمع‌الجزایر کیز، و شهر توریستی کی وست، جنوب ایالت فلوریدا را فراگرفت و به پیشروی خود به داخل فلوریدا ادامه داد. بر خلاف پیش‌بینی پیشین، که گفته می‌شد شهر میامی در مسیر مستقیم ایرما است، این توفان با عبور از نواحی غرب فلوریدا خسارت‌های گسترده‌ای به بار آورد. به گفتهٔ مقام‌های محلی برق نزدیک به پنج میلیون و هفتصد هزار نفر در پی عبور ایرما از ایالت فلوریدا قطع شد.
ایالت فلوریدا گوشهٔ جنوب‌شرقی ایالات متحدهٔ آمریکا را تشکیل داده‌است. این شبه‌جزیره اقیانوس اطلس و خلیج مکزیک را از هم جدا می‌کند شهر کی وست فلوریدا جنوبی‌ترین شهر در تمام ایالات متحدهٔ آمریکا به‌شمار می‌آید.
ایالت فلوریدا اقلیمی ملایم دارد. آب و هوای این ایالت در شمال نیمه‌گرمسیری و در جنوب گرمسیری است. سواحل آن وسیع است و مناظر زیبا دارد. در آب‌های اطراف آن نیز ماهیگیری تفریحی رواج دارد. فلوریدا با حدود ۲ هزار و ۱۷۰ کیلومتر کرانه، در میان ایالت‌های آمریکا، طولانی‌ترین خط ساحلی در خاک اصلی آمریکا را داراست. فلوریدا تنها ایالت آمریکا است که هم در خلیج مکزیک و هم با اقیانوس اطلس ساحل دارد. بیشتر اراضی این ایالت خاکی رسوبی و ارتفاعی نزدیک به سطح دریا دارند.
بزرگ‌ترین منطقه شهری در این ایالت و همچنین کل جنوب شرقی ایالات متحده، منطقه شهری میامی با حدود ۶٫۰۶ میلیون نفر جمعیت است. ناحیه خلیج تامپا، با بیش از ۳٫۰۲میلیون نفر، منطقه شهری اورلاندو، با بیش از ۲٫۴۴میلیون نفر و منطقه شهری جکسونویل، با بیش از ۱٫۴۷میلیون نفر در جایگاه‌های بعدی هستند. فلوریدا ایالتی با جمعیتی به‌شدت شهرنشین است و در سال ۲۰۰۰، ۸۹ درصد از جمعیت آن در مناطق شهری زندگی می‌کردند، در حالی‌که این رقم در سطح ملی ۷۹ درصد است.
در سال ، این ایالت تولید ناخالص داخلی برابر با میلیارد دلار داشت، که نزدیک به تولید ناخالص داخلی کشور اندونزی ( میلیارد دلار) بود.بر طبق آمار ۲۰۰۷ صندوق بین‌المللی پول که در جداول قیاس زیر ارائه گردیده‌اند:
یکی از ویژگی‌های مهم این ایالت واقع شدن پایگاه فضایی کندی در آن است که پایگاه پرتاب سفینه‌های فضایی ناسا است. این مکان همچنین یکی از جاذبه‌های گردشی فلوریدا را تشکیل می‌دهد.
فلوریدا با ۱٬۷۵۱٬۶۷۴ تولید ناخالص داخلی، از کشورهای عربستان، ترکیه و سوئیس؛ اقتصادش قویتر است.
آزمایشگاه ملی میدان قوی مغناطیسی نیز در این ایالت قرار دارد.
از نقاط مهم ایالت فلوریدا می‌توان به سه پارک ملی پارک ملی بیسکین، پارک ملی درای تورتوگز، و پارک ملی اورگلیدز در جنوب این ایالت اشاره کرد.
پایگاه فضایی کندی در شمال شرق ایالت نیز هر ساله تعداد بسیار زیادی بازدیدکننده به خود جلب می‌کند.
دونالد ترامپ، رئیس‌جمهوری آمریکا، اقامتگاه لوکسی در مار-ئه-لاگو واقع در پالم بیچ فلوریدا دارد. مار-ئه-لاگو مجموعه‌ای است با ساحل اختصاصی، استخر و آبگرم، زمین تنیس و گلف است. ترامپ در سال ۱۹۸۵ این مجموعه ۸ هکتاری را خرید و در سال ۲۰۰۵ ازدواج با ملانیا، سومین همسر خود را در آنجا جشن گرفت."نمایندگان فلوریدا خواستار پرداخت غرامت هزینه‌های سفر تفریحی ترامپ از سوی کاخ سفید شدند". 2017. خبرگزاری جمهوری اسلامی. Accessed December 12 2017. .
از افراد مشهور این سرزمین می‌توان وینس کارتر، کننبال ادرلی و جیم موریسون را نام برد.
پنسیلوانیا یا به‌طور رسمی همسود پنسیلوانیا؛ ایالتی در شمال‌شرق آمریکا که در حوضهٔ دریاچه‌های بزرگ قرار دارد و یکی از ایالت‌های ساحلی اقیانوس اطلس آمریکا می‌باشد. پایتخت آن هریسبورگ و شهرهای مهم آن پیتسبورگ و فیلادلفیا است. این ایالت از جنوب‌شرقی با دلاور، از جنوب با مریلند، از جنوب‌غربی با ویرجینیای غربی، از غرب با اوهایو، از شمال شرقی با دریاچهٔ ایری و استان انتاریو در کانادا، از شمال با نیویورک و از شرق با نیوجرسی همسایه است.
پنسیلوانیا سی و سومین ایالت بزرگ ایالات متحده و پنجمین ایالت پرجمعیت کشور است. فیلادلفیا (۱٬۵۸۰٬۸۶۳) و پیتسبرگ (۳۰۲٬۴۰۷) دو شهر بزرگ ایالت هستند. هریسبورگ که پایتخت ایالت است، سومین شهر پرجمعیت کشور می‌باشد. ۱۴۰ مایل (۲۲۵ کیلومتر) از ایالت را دریاچهٔ ایری و رود دلاور دربرگرفته‌اند.
این ایالت یکی از مستعمرات سیزده‌گانه می‌باشد.
شهر فیلادلفیا در دههٔ آخر قرن هجدهم به مدت ده سال پایتخت ایالات متحده بود. تالار استقلال در این شهر قرار دارد.
پنسیلوانیا از شمال به جنوب ۱۷۰ مایل (۲۷۴ کیلومتر) طول دارد و از شرق به غرب ۲۸۳ مایل (۴۵۵ کیلومتر). از تمام ۴۶٬۰۵۵ مایل مربع (۱۱۹٬۲۸۲ کیلومتر مربع) مساحت ایالت، ۴۴٬۸۱۷ مایل مربع (۱۱۶٬۰۷۵ کیلومتر مربع) آن خشکی است و ۴۹۰ مایل مربع (۱٬۲۶۹ کیلومتر مربع) آن را آب‌های محصور در خشکی و ۷۴۹ مایل مربع (۱٬۹۴۰ کیلومتر مربع) آن را آب‌های دریاچهٔ ایری دربرگرفته است. این ایالت سی و سومین ایالت بزرگ کشور است. پنسیلوانیا ۵۱ مایل (۸۲ کیلومتر) خط ساحل در کنار دریاچهٔ ایری و ۵۷ مایل (۹۲ کیلومتر) خط ساحلی در کنار رود دلاور دارد. از میان مستعمرات سیزده‌گانه، پنسیلوانیا تنها ایالتی است که هیچ مرزی با اقیانوس اطلس ندارد.
سرحدات شمالی ایالت به خط میسون-دیکسون (۳۹°43' N) می‌رسد و از جنوب‌شرق نیز از ایالت دلاور با کمان دوازده مایلی جدا می‌شود. مرز شرقی ایالت را نیز رود دلاور تشکیل می‌دهد. ۸۰°۳۱' در غرب و ۴۲° در شمال، به جز یک بخش مثلثی‌شکل در غرب که در شمال دریاچهٔ ایری امتداد می‌یابد، سرحدات ایالت را تشکیل می‌دهند.
شهرهایی همچون فیلادلفیا، ردینگ، لبنان و لنکستر در جنوب شرقی، پیتسبرگ در جنوب غربی، شهرهای سه‌گانهٔ آلن‌تاون، بتلهم و ایستون در شرق (که به لی‌های ولی شهرت دارد) قرار دارند. در شمال‌شرقی ایالت شهرهایی که برای استخراج معدن‌های زغال‌سنگ در گذشته شکل گرفته بودند، همچون اسکرانتون، ویلکس-بار، نانتیکوک و هیزلتون وجود دارند. ایری در شمال‌غربی ایالت قرار دارد. استیت کالج به عنوان مرکز بخش مرکزی خدمت می‌کند، در حالی‌که بخش شمال-مرکزی همسود تحت مرکزیت ویلیام‌اسپورت می‌باشد و بخش جنوبی-مرکزی در اختیار چمزبربرگ قرار دارد و به همراه یورک، کارلیزل و پایتخت ایالتی هریسبورگ بر کرانهٔ رود ساسکوهنا در بخش شمال-شرق همسود و آلتونا و جانزتاون در بخش مرکزی-غربی قرار دارد.
ایالت پنج منطقهٔ جغرافیایی دارد که به نام‌های فلات الگینی، ریج اند ولی، جلگهٔ کنارهٔ اقیانوس اطلس، پیدمونت و جلگهٔ دریاچهٔ ایری شهرت دارند.
اگرچه پنسیلوانیا در زمستان سرد و در تابستان شرجی است، اما آب و هواهای گوناگونی دارد. بخش بزرگی از ایالت، به جز گوشه‌ای از جنوب شرقی آن، در سامانه طبقه‌بندی اقلیمی کوپن در دستهٔ اقلیم قاره‌ای مرطوب قرار می‌گیرند. بخش جنوبی ایالت، جز دستهٔ اقلیم نیمه‌گرمسیری مرطوب دسته‌بندی می‌شود که بیشتر دلاور و مریلند را می‌پوشاند.
تابستان‌ها اصولاً گرم و شرجی است. هر چه به سمت ارتفاعات پیش برویم، آب و هوای زمستان‌ها سردتر شده و تعداد روزهای ابری و مقدار بارش برف بیشتر می‌گردد. بخش‌های غربی ایالت، به ویژه مکان‌های نزدیک دریاچه ایری، می‌تواند سالانه بیشتر از ۱۰۰ اینچ (۲۵۰ سانتی‌متر) بارش برف را ببیند. ایالت نیز بارش سالانهٔ خوبی را دریافت می‌نماید. همچنین عبور از بهار و تابستان به پاییز می‌تواند تغییرات آب و هوایی شدیدی را به وجود آورد. طوفان‌هایی که در طول سال رخ می‌دهد گاهی می‌تواند تعدادشان زیاد باشد، از جمله ۳۰ طوفان در سال ۲۰۱۱. البته این طوفان‌های عموماً باعث خسارت سنگینی نمی‌شوند.
در قرن هفدهم، قبیله‌های بومیان آمریکایی همچون آلگونوکیان لینیپ (یا دلاور)، ایروکی سوسکهانوک و پتون در پنسیلوانیا زندگی می‌کردند. از دیگر قبایلی که در زمان استعمار وارد منطقه شدند می‌توان از تروکوا، توتلو، ساپونی، شاونی، ناتیکوک، کونوی پیسکاتاوی، ایروکوا نام برد.
دیگر قبایل، مانند ایری، شاید زمانی در بخشی از سرزمین‌های پنسیلوانیا ساکن بودند، اما در قرن هفدهم دیگر در آنجا سکنی نداشتند.
هلندیان و انگلیسی‌ها دو طرف رود دلاور را به عنوان مستعمرهٔ خود تصرف کردند. البته هلندی‌ها پیش از انگلیسی‌ها این منطقه را اشغال نمودند.
در ۳ ژوئن ۱۶۳۱، هلندی‌ها با تأسیس مستعمرهٔ زوانندیل، شبه‌جزیرهٔ دیلماروا را تحت فرمان خود درآوردند. جایی که امروزه لوز، دلاور قرار دارد. در ۱۶۳۸، سوئدی‌ها مستعمرهٔ سوئد نو را در قلعهٔ کریستینا - که در مکان ویلمینگتون امروزی قرار می‌گیرد- تأسیس کردند. سوئدی‌ها توانستند مناطق پایین‌دست رود دلاور، که امروزه جزئی از ایالات دلاور، نیوجرسی و پنسیلوانیاست را تحت کنترل درآوردند اما مستعمره‌های کم و کوچکی را ترتیب دادند.
در ۱۲ مارس ۱۶۶۴، چارلز دوم، پادشاه انگلستان تمام زمین‌های این منطقه را به جیمز دوم، دوک یورک اعطا کرد. این بخشش موجب شد تا کشمکش‌هایی با مستعمرهٔ هلند نو، که بخش‌هایی از پنسیلوانیای امروزی در اختیارش بود، پیش بیاید.
۲۴ ژوئن ۱۶۶۴، دوک یورک بخش بزرگی از زمین‌های اعطا شده را که نیوجرسی امروزی را تشکیل می‌دهد، به جان برکلی و جرج کارترت فروخت. این زمین‌های هنوز تحت مالکیت انگلستان نبود و هلندنو بر بخش غربی رود دلاور حکمرانی می‌کرد. ۲۹ اوت همان سال انگلستان تسخیر هلندنو را، با تصرف آمستردام نو با توپ‌های جنگی و کشتی‌هایش، آغاز کرد. این نبردها تا اکتبر ۱۶۶۴ به طول انجامید و سرانجام بریتانیا با تسخیر فورت کاسیمیر در نیوکاسل، دلاویر امروزی هلندی‌ها را از سرزمین‌های نو بیرون راند.
در ۲۱ ژوئیه ۱۶۶۷ پیمان صلح بردا میان انگلیس و هلند منعقد شد. هر چند که این پیمان پایدار نماند.
۱۲ سپتامبر ۱۶۷۲، در خلال جنگ سوم آنگلو-هلندی، هلندیان توانستند دوباره نیویورک را با نام نیوآمستردام تصرف نمایند. ۹ فوریه ۱۶۷۴ با انعقاد پیمان صلح وست‌مینستر جنگ سوم آنگلو-هلندی پایان یافت و تمام سرزمین‌های تصرف‌شده بازگردانده شد. بریتانیا نام‌هایی که هلندیان بر شهرستان‌های مستعمرات گذاشته بودند را حفظ کردند. ۱۱ ژوئن ۱۶۷۴، سرزمین‌های موسوم به آپلند به نیویورک واگذار شد که امروزه مرز میان دلاور و پنسیلوانیا را تشکیل می‌دهد. در ۲۸ فوریهٔ ۱۶۸۱، چارلز دوم برای پرداخت قرض ۱۶٬۰۰۰ پوندی (معادل ۲٬۱۰۰٬۰۰۰ پوند در سال ۲۰۰۸) پدر ویلیام پن امتیاز زمین‌ها را به ویلیام پن پسر اعطا نمود. این یکی از بزرگ‌ترین بخشش زمین به یک شخص در تاریخ است. پادشاه نام آن را به افتخار ویلیام پن پدر، این زمین‌ها را پنسیلوانیا (به معنای جنگل پن) گذاشت. پن پسر، ابتدا می‌خواست نام آنجا را نیوولز و سپس سیلوانیا (به معنای جنگل در زبان لاتین) بگذارد، از تغییر نام پیشنهادی پادشاه سرباز زد. پن در قوانین دولتی سرزمین‌هایش دو نوآوری داشت که هنوز هم در دنیای امروزی استفاده می‌شود: شورای شهر و آزادی ادیان.
زمانی که آپلند به پنسیلوانیا تبدیل شد، با تشکیل دولت استعماری در تاریخ ۴ مارس ۱۶۸۱، ناحیهٔ مرزی پنسیلوانیا-دلاور به شهرستان چستر تغییر نام داد. رهبر کوئیکرها، ویلیام پن، با قبیلهٔ بومیان تامانی پیمان صلحی امضا کرد که موجب یک دورهٔ طولانی از صلح و آرامش میان مهاجران و بومیان شد. پن معاهده‌های دیگری نیز با قبیله‌های دیگر بست. این معاهده‌ها هیچ‌گاه نقض نشدند.
از ۱۷۳۰، مستعمرهٔ پنسیلوانیا پول کاغذی خودش را منتشر می‌کرد تا کمبود طلا و نقره در خزانه‌اش را جبران کند، تا اینکه در سال ۱۷۶۴ پارلمان این کار را ممنوع کرد. این پول "ارز مستعمره" ‌نامیده‌ می‌شد. مستعمره ارزبرگ‌هایی منتشر می‌کرد که به اندازهٔ سکه‌های نقره و طلا ارزش داشت، زیرا به‌طور قانونی اجازهٔ شرکت در مناقصه‌ها را داشتند. از آنجایی که این ارزبرگ‌ها توسط دولت منتشر می‌شد نه یک مؤسسهٔ مالی، بدون بهره بود و می‌توانست بخش بزرگی از مخارج دولت را تأمین نماید. همچنین توانست میزان اشتغال را بالا ببرد. البته دولت اعتدال را رعایت می‌کرد و نمی‌گذاشت انتشار بیش از حد این ارزبرگ‌ها باعث ایجاد تورم شود. بنجامین فرانکلین یکی از کسانی بود که در انتشار این پول‌ها دست داشت.
در سال ۱۷۶۳، جیمز اسمیت می‌نویسد: «سرخپوستان باعث شروع تنش شدند و در چند نقطه اهالی سرحدات پنسیلوانیا را کشته و پوست سرشان را کندند.» به علاوه «این ایالت که در آن زمان دولت کوئیکری بر سر کار داشت، هیچ کمکی به مردم مرزنشین نکرد.» این تنش‌ها در آخر بدل به جنگ‌های پونتیاک شدند.
پس از کنگرهٔ قانون تمبر در ۱۷۶۵، جان دیکنسون، نمایندهٔ فیلادلفیا، اعلامیهٔ حقوق و شکایات را نوشت. این کنگره نخستین جلسهٔ مستعمرات سیزده‌گانه بود که ب درخواست مجمع ماساچوست برگزار شد اما تنها نه مستعمره نمایندگان‌شان را فرستادند. دیکنسون «نامه‌هایی از دهقانی پنسیلوانیایی، به ساکنان مستعمرات بریتانیا» را نوشت که در پنسیلوانیا کرونیکلز بین ۲ دسامبر ۱۷۶۷ و ۱۵ فوریهٔ ۱۷۶۸ منتشر شد.
هنگامی که در سال ۱۷۷۴ پدران بنیان‌گذار ایالات متحده آمریکا در فیلادلفیا تشکیل جلسه دادند، دوازده مستعمره نمایندگان خود را به نخستین کنگره قاره‌ای گسیل داشتند. مهٔ ۱۷۷۵، دومین کنگرهٔ قاره‌ای باز هم در فیلادلفیا برگزار شد که اعلامیهٔ استقلال ایالات متحدهٔ آمریکا را نوشته و امضا کردند اما وقتی که شهر توسط نیروهای بریتانیا تسخیر شد، اعضای کنگرهٔ قاره‌ای به سمت غرب متواری شدند و ابتدا در روز شنبه، ۲۷ سپتامبر ۱۷۷۷ در لنکستر و بعدها در یورک با یکدیگر را ملاقات کردند. در آنجا نویسندهٔ اصلی آن‌ها، جان دیکنسون، اصول کنفدراسیون را برای استقلال سیزده ایالت در یک اتحادیهٔ جدید، نوشت. بعدها، برای نوشتن قانون اساسی، فیلادلفیا بار دیگر مهد اتحادیهٔ جدید ایالات بود. پیش‌نویس قانون اساسی در فیلادلفیا تهیه شد و در ساختمان ایالتی پنسیلوانیا، که امروزه به تالار استقلال شهرت دارد، امضا شد؛ همان ساختمانی که اعلامیهٔ استقلال در آن به امضا رسیده بود.
پنسیلوانیا نخستین ایالت بزرگ، و دومین ایالتی بود که قانون اساسی ایالات متحده را در تاریخ ۱۲ دسامبر ۱۷۸۷ تصویب کرد؛ پنج روز بعد از تصویب قانون اساسی در دلاور. در آن زمان این ایالت در میان سیزده ایالت دارای بیشترین تنوع قومی و مذهبی بود. چون یک سوم مردم به زبان آلمانی صحبت می‌کردند، قانون اساسی به این زبان ترجمه شد تا این شهروندان نیز در بحث‌های آن شرکت کنند. کشیش فردریک موهلنبرگ ریاست مجمع تصویب را برعهده داشت. کالج دیکنسون در چارلیزل اولین کالجی بود که پس از اتحاد ایالات شکل گرفت. درست پنج روز بعد از معاهدهٔ پاریس در ۹ سپتامبر ۱۷۸۳. این مدرسه توسط بنجامین راش ساخته شد و پس از مرگ جان دیکنسون به افتخار او نام‌گذاری شد.
برای نیم قرن مجمع عمومی همسود (بازوی قانونگذاری) جلساتش را در مکان‌های مختلفی در فیلادلفیا برگزار می‌کرد تا اینکه برای ۶۳ سال جلسات خود را در تالار استقلال برگزار کردند. با اینحال حس می‌شد که باید مقر حکومت را به شهری مرکزی‌تر منتقل نمایند. در ۱۷۹۹ مجمع عمومی به کاخ دادگستری لنکستر و بالاخره در سال ۱۸۲۱، به هریسبورگ منقل شد.
مجمع عمومی تا دسامبر ۱۸۲۱ در کاخ دادگستری شهرستان دافین برگزار می‌شد. وقتی که عمارت پارلمانی هیلز (برگرفته از نام معمارش، استفان هیلز) در زمینی به مساحت ۴ هکتار ساخته شد، دولت آن را به عنوان مقر حکومت ایالتی برگزید. این ساختمان در ۲ فوریهٔ ۱۸۹۷، طی یک طوفان سنگین، احتمالاً به دلیل مشکل در دودکش، در آتش سوخت.
مجمع عمومی تا ساخت ساختمان جدید به اجبار در کلیسای متدیست گریس (که هنوز پابرجاست) برگزار شد. برای ساخت این ساختمان مسابقه‌ای برگزار شد که در آن معمار اهل شیکاگو، هنری ایوس کاب، برای طراح و ساخت بنای جایگزین برگزیده شد؛ اگرچه مجلس ایالتی بودجهٔ نازلی برای اختصاص به این پروژه در اختیار داشت و به همین دلیل یک ساختمان تقریباً ساخته شده و صنعتی را (عمارت ایالتی کاب) برای استفادهٔ دولتی تکمیل کردند. مجمع عمومی این ساختمان را نپذیرفت. خشم سیاسی و عمومی باعث شد تا یک مسابقهٔ معماری دیگر، منحصراً میان معماران پنسیلوانیایی در سال ۱۹۰۱ برگزار شود و در آخر معمار فیلادلفیایی، جوزف میلر هوستون، به عنوان طراح ساختمان ایالتی پنسیلوانیا برگزیده شد. هوستون با ترکیب ساختمانش با ساختمان کاب، توانست یک عمارت باشکوه عمومی را به وجود آورد. کار ساخت این ساختمان در ۱۹۰۷ پایان یافت.
ساختمان ایالتی جدید، بازخوردهایی جنجالی را جذب کرد. گنبد این ساختمان از گنبدهای کلیسای سن پیترو و کاخ سفید تقلید شده بود. رئیس‌جمهور تئودور روزولت آن را «زیباترین ساختمان ایالتی ایالات متحده» خواند و گفت «این زیباترین ساختمانی است که به عمرم دیده‌ام». در ۱۹۸۹ نیویورک تایمز در وصف این ساختمان نوشت: «عالی، حتی در این زمان، همچنین در دسترس برای مردم … یک ساختمان که واقعیت را با زندگی روزمره ارتباط می‌دهد.»
جیمز بیوکنن، از شهرستان فرانکلین، تنها رئیس‌جمهور مجرد تاریخ ایالات متحده (۱۸۵۷–۱۸۶۱)، تنها رئیس جمهوریست که در پنسیلوانیا زاده شده‌است. نبرد گیتزبرگ - نقطهٔ عطف مهمی از جنگ داخلی - نزدیکی شهر گیتزبرگ رخ داد. تخمین زده می‌شود که ۳۵۰٬۰۰۰ پنسیلوانیایی از جمله ۸٬۶۰۰ آفریقای-آمریکایی در ارتش اتحادیه به عنوان داوطلب خدمت می‌کردند.
نخستین چاه نفت در پنسیلوانیا کشف شد. سال ۱۸۵۹ در نزدیکی تیتوسویل ادوین دریک توانست یک حفاری موفق انجام دهد که موجب نخستین قدم‌های بزرگ توسعهٔ صنعت نفت در تاریخ ایالات متحده شد.
در آغاز قرن بیستم، اقتصاد پنسیلوانیا بر تولیدات فولاد، درخت‌بری، استخراج زغال‌سنگ، تولید منسوجات، و دیگر اشکال صنایع تولیدی استوار بود. افزایش مهاجرت به ایالت در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم موجب شد تا کارگران ارزان‌قیمت در دسترش باشند که معمولاً شامل استخدام کودکان و مردمی می‌شد که نمی‌توانستند انگلیسی صحبت کنند.
در ۱۹۲۳، رئیس‌جمهور کالوین کولیج تحت قانون ویکز ۱۹۱۱، جنگل الگینی را ملی اعلام کرد. این جنگل در بخش شمال غربی ایالت و شهرستان‌های اِلک، فارست، مک‌کین و وارن قرار دارد و مردم برای تولید چوب و محافظت از آب رود الگینی در حوضهٔ رودخانه استفاده می‌کردند.
بزرگ‌ترین رخداد هسته‌ای ایالات متحده، حادثه تری مایل آیلند بود که در یک نیروگاه هسته‌ای تجاری در پنسیلوانیا رخ داد.
پرواز شماره ۹۳ خطوط هوایی یونایتد، از سری حملات ۱۱ سپتامبر در نزدیکی شنکسویل سقوط کرد و ۴۴ نفر کشته برجای گذاشت.
در نیمهٔ نخست سال ۲۰۰۳، جشنوارهٔ انیمهٔ سالانهٔ تکو در پیتزبورگ برگزار شد.
در اکتبر ۲۰۱۸، حادثهٔ تیراندازی کنیسه پیتسبورگ در کنیسهٔ درخت زندگی در شهر پیتسبورگ از ایالت پنسیلوانیا رخ داد. در این تیراندازی دست کم ۱۱ نفر کشته و تعدادی مجروح شدند.
در سال ۲۰۱۹، تخمین زده می‌شود که جمعیت پنسیلوانیا معادل ۱۲٬۸۰۱٬۹۸۹ نفر بوده که نسبت به سال قبلش ۵٬۷۰۱ نفر کاهش و نسبت به سال ۲۰۱۰، ۹۹٬۶۱۰ نفر افزایش داشته‌است. مهاجرت مردم به دیگر ایالات باعث کاهش ۲۷٬۷۱۸ نفر از جمعیت، و مهاجرت افراد خارجی به پنسیلوانیا باعث افزایش ۱۲۷٬۰۰۷ نفری جمعیت شده‌است. از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۲، ۵٫۸٪ جمعیت ایالت در کشور دیگری متولد شده بودند.
۷۴٫۵٪ مردم ایالت در پنسیلوانیا به دنیا آمده‌اند. ۱۸٫۴٪ مردم متولد دیگر ایالات و ۱٫۵٪ متولد پورتوریکو هستند. ۵٫۶٪ مردم نیز در کشوری دیگری متولد شده‌اند. مهاجران خارجی پنسیلوانیا اکثراً اهل آسیا (۳۶٪)، اروپا (۳۵٫۹٪)، و آمریکای لاتین (۳۰٫۶٪) می‌باشند. تعداد کمتری از آن‌ها از آفریقا (۵٪)، آمریکای شمالی (۳٫۱٪) و اقیانوسیه (۰٫۴) آمده‌اند.
بزرگ‌ترین گروه‌ها براساس محل تولد اجداد در زیر آمده‌است. این آمار به صورت درصدی از کل مردمی که در آمارگیری سال ۲۰۱۰ به محل تولد اجدادشان اشاره کرده‌اند، گرفته شده‌است.
از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۰، جمعیت هیسپانیایی‌های پنسیلوانیا ۸۲٫۶٪ افزایش داشته که موجب این می‌شود که پنسیلوانیا بیشترین جمعیت هیسپانیایی‌ها را در کشور داشته باشد. این افزایش جمعیت عمدتاً حاصل مهاجرت به ایالت از پرتوریکو و به مقداری کمتر از جمهوری دومینیکن، مکزیک و کشورهای دیگر آمریکای مرکزی و جنوبی است. همچنین هیسپانیایی‌های نیویورک و نیوجرسی برای راحتی و زندگی بهتر به این ایالت می‌آیند. جمعیت آسیایی‌های ایالت نیز ۶۰٪ افزایش داشته که اکثراً از مردم هندی، ویتنامی و چینی هستند. به همین علت پنسیلوانیا در تعداد آسیایی‌های مقیم ایالت نیز رتبهٔ اول در کشور را دارا می‌باشد. سیاهپوستان و آفریقایی-آمریکاییان ۱۳٪ رشد جمعیت داشتند.
بیشتر مردم هیسپانیک در شهرهای بتهلم، آلن‌تاون، ریدینگ، لنکستر، یورک و فیلادلفیا زندگی می‌کنند. بیشتر جمعیت پنسیلوانیا را سفیدپوستان تشکیل می‌دهند که عمدتاً اصالتی آلمانی، ایرلندی، اسکاتلندی، ولزی، ایتالیایی و انگلیسی دارند. بخش روستانشین جنوب مرکز ایالت در کشور به حضور جوامع آمیش شهرت دارد. درهٔ وایومینگ، شامل اسکرانتون و وایکس-بار، بیشترین جمعیت سفیدپوست ساکن کلان‌شهر را در کشور دارد (۵۰۰٬۰۰۰ نفر یا بیشتر). ۹۶٫۲٪ مردم در این شهر سفیدپوستند و هیچ خون هیسپانیایی‌ای در آن‌ها وجود ندارد.
مرکز آمار پنسیلوانیا در شهرستان پری، منطقهٔ دونکانون قرار دارد.
پنسیلوانیا از لحاظ داشتن افراد بالای ۶۵ سال در کشور رتبهٔ چهارم را دارد. (۱۵٫۴٪ جمعیت) همچنین نرخ فقر در سال ۲۰۱۷ ۱۲٫۵٪ بوده، در حالی که میانگین کشوری در ایالات متحده ۱۳٫۴٪ است.
سال ۲۰۱۰، ۹۰٫۱۵٪ از جمعیت ساکنان پنسیلوانیا که بیش از پنج سال داشتند (۱۰٬۷۱۰٬۲۳۹) زبان اولشان، انگلیسی بود، در حالی که ۴٫۰۹٪ (۴۸۶٬۰۵۸) به زبان اسپانیایی، ۰٫۸۷٪ (۱۰۳٬۵۰۲) به زبان آلمانی و ۰٫۴۷٪ (۵۶٫۰۵۲) به زبان چینی (زبان ماندارین نیز حساب می‌شود) صحبت می‌کنند. در مجموع ۹٫۸۵٪ از جمعیت بالای پنج سال پنسیلوانیا زبان مادری‌شان، زبانی غیرانگلیسی است.
این زبان اغلب به نام زبان داچ پنسیلوانیا ‌خوانده می‌شود. در گذشته کلمهٔ Dutch به معنی ژرمن به کار می‌رفت (که شامل هلندی‌ها نیز می‌شد). بعدها نام لاتین آن‌ها جایگزین این عبارت شد اما کلمهٔ Dutch هنوز هم به معنی هلندی به کار می‌رود.
در دوران استعماری، میان مستعمره‌ها تنها آزادی دین در رودآیلند قابل مقایسه با پنسیلوانیا بود. ولتر در مشاهداتش از ایالت در سال ۱۷۳۳، دربارهٔ ویلیام پن می‌نویسد: «فرمانروای جدید چندین قانون خردمندانه در مستعمره‌اش تصویب کرده، که تا امروز نیز باقی مانده‌است. هیچ‌کس به خاطر مذهبش بازخواست نمی‌شود و هر کس به خدای یگانه اعتقاد دارد برادرانه کنار هم زندگی می‌کنند.» یکی از دلایل این آزادی غیرمعمول تنوع مذاهب در ایالت بود که تا به امروز نیز ادامه دارد.
جمعیت پنسیلوانیا در سال ۲۰۱۰، ۱۲٬۷۰۲٬۳۷۹ نفر بود که ۶٬۸۳۸٬۴۴۰ (۵۳٫۸٪) از آن‌ها به یک دین سازمان‌یافته اعتقاد داشتند. طبق گزارش انجمن بایگانی اطلاعات دینی در دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا، بزرگ‌ترین گروه دینی پنسیلوانیا، با ۳٬۵۰۳٬۰۲۸ نفر، پیروان کلیسای کاتولیک رومی هستند. کلیسای متدیست متحده ۵۹۱٬۷۳۴ نفر و کلیسای انجیل لوتری ۵۰۱٬۹۷۴ نفر پیرو داشتند.
در سال ۲۰۱۴، پیروان ادیان مختلف به شرح زیر بودند:
طبق نظرسنجی گالوپ در سال ۲۰۱۶، ۳۸٪ مردم پنسیلوانیا به شدت مذهبی، ۲۹٪ نسبتاً مذهبی و ۳۴٪ غیر مذهبی هستند.
از مشاهیر این ایالت اقلیت مسیحی ضد فناوری به نام آمیش‌ها می‌باشد.
همچنین بندر مشهور «پنز لندینگ»، جایی که اولین بار ویلیام پن به آن قدم نهاد در این ایالت می‌باشد. به همین سبب شهر فیلادلفیا را شهر «عشق برادرانه» گویند.
لقب ایالت کویکرها (Quaker State) که برای این ایالت به‌کار می‌رود به فرقه مسیحی کویکرها (انجمن دینی دوستان) اشاره دارد.
جنگل ملی الگینی در این ایالت قرار دارد.
در سال ، این ایالت تولید ناخالص داخلی ای برابر با میلیارد دلار داشت، که بیش از تولید ناخالص داخلی کشور سوییس ( میلیارد دلار) بود.بر طبق آمار ۲۰۰۷ صندوق بین‌المللی پول که در جداول قیاس زیر ارائه گردیده‌اند:
پنسیلوانیا در سال ۲۰۱۸ تولید ناخالصی برابر ۸۰۳ میلیارد دلار داشت که در میان ایالات کشور رتبهٔ ششم را کسب می‌کند. اگر پنسیلوانیا یک کشور مستقل بود، نوزدهمین قدرت اقتصادی جهان می‌شد. سرانهٔ تولید ناخالص ملی نیز برای هر نفر معادل ۵۰٬۶۶۵ دلار می‌باشد که در میان ایالات رتبهٔ ۲۲ را کسب می‌کند.
استخدام شدگان در ۲۰۱۶:
تعداد کارفرمایان:
فیلادلفیا در گوشهٔ جنوب شرقی، پیتزبورگ در گوشهٔ جنوب غربی، اسکرانتون-ویلکس-بار در گوشهٔ شمال شرقی و آلن‌تاون-بتلهم-ایستون در مرکز شرقی بزرگ‌ترین مناطق شهری درآمدزای ایالت می‌باشند. فیلادلفیا خانهٔ ۶ شرکت از فرچون ۵۰۰ است که عمدتاً در حومهٔ شهر مثل کینگ آو پراشا قرار دارند. پیتزبورگ نیز ۸ شرکت از فورچون ۵۰۰ را در خود جای داده که صنایع یو.اس.استیل، صنایع پی‌پی‌جی و اچ.جی. هاینز از بزرگ‌ترین آن‌ها می‌باشند. هرشیز، یکی از بزرگ‌ترین شرکت‌های محصولات شکلاتی، در شهر هرشی قرار دارد. همچنین یکی از بزرگ‌ترین شرکت‌های تولیدکنندهٔ لوکوموتیو در آمریکا، جی‌ای ترنسپورتیشن در شهر ایری قرار دارد.
بزرگ‌ترین کارفرمای خصوصی در ایالت، وال‌مارت و سپس دانشگاه پنسیلوانیاست. پنسیلوانیا همچنین دارای قدیمی‌ترین شرکت سرمایه‌گذاری، یورک واتر کمپانی می‌باشد.
در ماه مه ۲۰۲۰، نرخ بیکاری در ایالت ۱۳٫۱٪ بود.
نخستین پروانهٔ مجوز بانک در ایالات متحده در سال ۱۷۸۱، برای "بانک آمریکای شمالی" در فیلادلفیا صادر شد. پس از چندین ادغام، به مرور این بانک جزئی از ولز فارگو شد.
همچنین نخستین بانکی که زیر نظر قانون بانکداری ملی در سال ۱۸۶۳ مجوز گرفت نیز در پنسیلوانیا جای داشت. در آن سال پس‌انداز و امانت پیتزبورگ یک مجوز کشوری کسب کرد و نامش را به "فرست نشنال بانک آو پیتزبورگ" تغییر داد. این بانک هنوز تحت نام پی‌ان‌سی وجود دارد و مقرش در پیتزبورگ است. پی‌ان‌سی بزرگ‌ترین بانک ایالت و ششمین بانک بزرگ کشور است.
پنسیلوانیا از حیث تولید محصولات کشاورزی و دامپروری، رتبهٔ نوزدهم را داراست.
همچنین پنسیلوانیا رتبهٔ هشتم در تولید شراب را نیز دارد.
ادارهٔ کشاورزی پنسیلوانیا با شرکت‌های خصوصی همکاری دارد و نشان «PA Preferred» را به محصولات اعطا می‌کند که نشان می‌دهد این محصول در ایالت پنسیلوانیا رشد کرده یا ساخته شده‌است.
کشاورزی و دامپروری در پنسیلوانیا ۶۶۸۰۰ فرصت شغلی ایجاد می‌کند. همچنین این ایالت در سال ۲۰۱۱ یک میلیون و هفتصد هزار دلار از محصولات کشاورزی و دامپروری‌اش را صاد کرد.
کازینوهای شرط‌بندی در سال ۲۰۰۴ قانونی شدند. در حال حاضر نه کازینو در سراسر ایالت قرار دارد و سه کازینو نیز در دست ساخت است. در این ایالت شرط‌بندی تنها در مسابقات اسب‌سواری، ماشین‌های اسلات و بازی‌های میز الکترونیکی قانونی است، اگرچه در سال ۲۰۰۹ مذاکرات برای قانونی شدن بازی‌های میزی آغاز شد. بازی‌های میزی مثل پوکر، رولت، بلک جک و کرپس بالاخره در سال ۲۰۱۰ مجوز گرفتند و در روز ۷ ژانویه توسط فرماندار وقت امضا شد.
فرماندار سابق اد رندال قصد داشت بازی‌های پوکر ویدیویی را قانونی کند زیرا در سال ۲۰۰۹ تخمین زده می‌شد که در بارها و باشگاه‌های خصوصی بیش از ۱۷۰۰۰ ماشین پوکر ویدیویی غیرقانونی در ایالت وجود دارد. تحت این طرح هر فروشگاه نوشیدنی الکلی‌ای اجازه داشت تا پنج ماشین در فروشگاهش بگذارد. تمام ماشین‌ها به سامانهٔ رایانه‌ای ایالت متصل شد. ایالت بر درآمد حاصل از شرط‌بندی‌های اینترنتی مالیاتی ۵۰ درصدی وضع کرد، که پس از برد بازیکن باید بپردازد.
سازمان بودجهٔ فیلم پنسیلوانیا در ۲۰۰۴ آغاز به کار کرد و سعی داشت صنعت فیلمسازی را در ایالت گسترش بدهد.
تام ولف
چهل و هفتمین فرماندار ایالت از ۲۰ ژانویهٔ ۲۰۱۵
جان فترمن
سی و چهارمین معاون فرماندار
از ۱۵ ژانویهٔ ۲۰۱۹
پنسیلوانیا در تاریخش پنج بار قانون اساسی تصویب کرده‌است: ۱۷۷۶، ۱۷۹۰، ۱۸۳۸، ۱۸۷۴ و ۱۹۶۸. پیش از آن برای یک قرن پنسیلوانیا توسط خاندان پن اداره می‌شد. پایتخت پنسیلوانیا شهر هریسبورگ است. مجلس در کاپیتول ایالتی این شهر برگزار می‌شود.
فرماندار فعلی تام ولف است و معاون فرماندار جان فترمن و رئیس خزانهٔ پنسیلوانیا جو تورسلا. فرماندار و معاون فرماندار توانستند برای بار دوم هم در انتخابات پیروز شوند و بر جایشان تکیه زنند. انتخابات پنسیلوانیا با انتخابات ریاست‌جمهوری کشور همزمان انجام می‌شود.
پنسیلوانیا از نظام دو مجلسی تبعیت می‌کند که در قانون اساسی همسود در سال ۱۷۹۰ ذکر شده. ویلیام پن و خاندانش یک مجلس در کنار خود داشتند. مجمع عمومی ۵۰ سناتور و ۲۰۳ نماینده دارد. در حال حاضر جو اسکارنتی رئیس سنای ایالت است و جک کورمن رهبر اکثریت و جی کاستا رهبر اقلیت. برایان کاتلر سخن‌گوی مجلس نمایندگان ایالت می‌باشد. کری بنینگف رهبر حزب اکثریت مجلس نمایندگان و فرانک درمودی رهبر حزب اقلیت مجلس نمایندگان هستند. در انتخابات سال ۲۰۱۸، جمهوری‌خواه‌ها اکثریت مجلس را توانستند به دست بیاورند.
پنسیلوانیا به ۶۰ منطقهٔ قضایی تقسیم می‌شود که بیشترشان (به جز فیلادلفیا) قاضی صاحب اختیار دارند. این شخص عمدتاً رئیس جلسات اولیهٔ جرائم جنایی و تخلفات ریاست جمهوری است. تمام جرم‌های کوچک و حملات مجرمانه و پرونده‌های مدنی در دادگاه دادخواست‌های عمومی بررسی می‌شود. دادگاه دادخواست‌های عمومی همچنین نقش دادگاه استیناف را در منطقهٔ قضایی دارند. قاضی کل معمولاً تمام درخواست‌های مطرح شده در دادگاه دادخواست‌های عمومی می‌شنود. همچنین او صلاحیت اصلی برای بررسی احکام نظارت بر شنود ارتباطات مخابراتی را دارد. دادگاه ایالتی تنها به تجدید نظر در مورد دستورها نهایی برخی از سازمان‌های دولتی و برخی موارد مشخص از دادگاه‌های عمومی محدود می‌شود. تمام قاضیان در پنسیلوانیا در انتخابات انتخاب می‌شوند. رئیس عدالت توسط قاضی ارشد مشخص می‌شود.
پلیس ایالتی پنسیلوانیا مسئولیت اجرای قانون در همسود پنسیلوانیا را دارد.
پنسیلوانیا به ۶۷ شهرستان تقسیم می‌شود. هر شهرستان نیز به شهرداری‌هایی تقسیم می‌شود که شهر، بخش و شهرک دارند. یک شهرستان، شهرستان فیلادلفیا، یک شهر را در بر می‌گیرد که پس از تصویب حکم تحکیم در ۱۸۵۴ صورت گرفت. پرجمعیت‌ترین شهرستان ایالت فیلادلفیاست، در حالی کم‌جمعیت‌ترین شهرستان شهرستان کمرون است (۵۰۸۵).
در ایالت پنسیلوانیا ۵۶ شهر وجود دارد که از نظر جمعیت به سه دستهٔ کلاس یک، کلاس دو و کلاس سه تقسیم می‌شوند. فیلادلفیا بزرگ‌ترین شهر ایالت است که ۱٬۵۲۶٬۰۰۶ نفر جمعیت دارد و تنها شهر کلاس یک ایالت است. پیتزبورگ (۳۰۵٬۷۰۴) و اسکرانتون (۷۶٬۰۸۹) شهرهای کلاس دوم هستند.
دیگر شهرها از جمله سومین و چهارمین شهر بزرگ ایالت، آلن‌تاون (۱۲۰٬۴۴۳) و ایری تا کوچک‌ترین شهر، پارکر با جمعیت ۸۲۰ نفری در کلاس سوم قرار می‌گیرند. شهرهای کلاس یک و دو توسط شهردار نیرومند از دولت شهردار-شورا اداره می‌شوند اما شهرهای کلاس سوم تنها شهرداری دارند که از دولت شورا-مدیریتی می‌آیند.
بخش‌ها عموماً کوچکتر از شهرها هستند. بیشتر شهرهای پنسیلوانیا نیز پیش از شهر شدن عنوان بخش را داشتند. امروزه ۹۵۸ بخش در پنسیلوانیا وجود دارد که همهٔ آن‌ها توسط شهرداران با قدرت محدود که از دولت شورا-مدیریتی قدرت می‌گیرند، اداره می‌شود. بزرگ‌ترین بخش پنسیلوانیا استیت‌کالج (۴۱٬۹۹۲) است و کوچک‌ترین بخش سنترالیا.
شهرک‌های سومین بخش از تقسیمات ایالتی هستند که به شهرک‌های کلاس یک و کلاس دو تقسیم می‌شوند. در ایالت ۱٬۴۵۴ شهرک کلاس دوم وجود دارد و تنها ۹۳ شهرک عنوان کلاس یک را دریافت کردند. شهرک‌های کلاس دو اگر تراکم جمعیتشان از ۳۰۰ نفر بر مایل مربع (۱۲۰ نفر بر کیلومتر مربع) افزایش یابد به کلاس یک بدل می‌شوند. بزرگ‌ترین شهرک پنسیلوانیا آپر دربی (۸۲٬۶۲۹) است و کوچک‌ترین آن ایست کیتینگ.
تنها یک استثنا در تقسیمات ایالتی وجود دارد: بلومزبرگ در سال ۱۸۷۰ به یک قصبه بدل شد و رسماً تنها قصبهٔ ایالت است. در ۱۹۷۵، شهرک مک‌کندلس قوانین خود را تحت عنوان «قصبهٔ مک‌کندلس» تقسیم کرد اما به شکلی قانونی هنوز تنها یک شهرک کلاس یک است.
تمام ۵۶ شهر، ۹۵۸ بخش، ۹۳ شهرک کلاس یک و ۱۴۵۴ شهرک کلاس دو و یک قصبه (بلومزبرگ) جمعاً ۲۵۶۲ واحد را تشکیل می‌دهند.
بیشتر قرن‌های بیستم و بیست و یکم پنسیلوانیا ایالت چرخشی بود که و تنها در سال‌های ۱۹۳۲ و ۱۹۶۸ به کاندیدای بازندهٔ انتخابات ریاست جمهوری رأی بیشتری داده‌اند. از ۱۹۹۲ پنسیلوانیا در انتخابات ریاست جمهوری به حزب دموکرات گرایش پیدا کرد و دوبار بیشترین رأی را بیل کلینتون آورد. در سال ۲۰۰۰ نیز ال‌گور کمی بیش از رقیبش رأی آورد. در سال ۲۰۰۴ جان کری توانست در پنسیلوانیا جرج. دبلیو بوش را شکست دهد و ۲٬۹۳۸٬۰۹۵ (۵۰٫۹۲٪) در مقابل ۲٬۷۹۳٬۸۴۷ (۴۸٫۴۲٪) رأی آورد. در سال ۲۰۰۸، باراک اوباما توانست رقیبش جان مک‌کین را با ۳٬۱۸۴٬۷۷۸ (۵۴٪) در مقابل ۲٬۵۸۴٬۰۸۸ (۴۴٪) شکست دهد. در انتخابات سال ۲۰۱۶ دونالد ترامپ نخستین عضو جمهوری‌خواهی بود که از سال ۱۹۸۸ در ایالت پنسیلوانیا رأی آورد و با ۴۸٫۶٪ توانست رقیبش هیلاری کلینتون را کنار بزند. پنسیلوانیا ۲۰ رأی الکترال دارد.
از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۱ سناتورهای پنسیلوانیا از حزب دموکرات بودند که از سال ۱۹۴۷ بی‌سابقه بود. در سال ۲۰۱۰ جمهوری‌خواهان یک کرسی سنا و تعدادی از کرسی‌های پارلمانی را توانستند بار دیگر به دست آورند و کنترل هر دو مجلس ایالتی و فرمانداری نیز تحت اختیار آن‌ها درآمد. در انتخابات ۲۰۱۴ دموکرات‌ها توانستند دوباره بر صندلی فرمانداری ایالت تکیه زنند. این نخستین باری که یک فرماندار در انتخابات مجدد شکست خورد.
قدرت حزب دموکرات در شهرهای فیلادلفیا در جنوب شرقی، پیتزبورگ در جانزتاون جنوب غربی و اسکرانتون/ویلکس-بار در شمال شرقی و قدرت حزب جمهوری‌خواه در حومهٔ فیلادلفیا، مانند بیشتر مناطق روستایی مرکزی و بخش‌های شمال شرقی و غربی متمرکز شده‌است. از سال ۱۹۹۲، هرچند در حومهٔ فیلادلفیا به صورت چرخشی دموکرات‌ها رأی می‌آورند اما جمهوری‌خواهان هوادارانی سنتی در آنجا دارند. حومهٔ پیتزبورگ به صورت تاریخی یکی از مراکز قدرت دموکرات‌هاست که پس از سال ۲۰۰۰ کمی به سمت جمهوری‌خواهان متمایل شده‌اند.
مشاور سیاسی دموکرات‌ها، جیمز کارویل یک بار پنسیلوانیا را اینگونه توصیف کرد: «فیلادلفیا در شرق، پیتزبورگ در غرب و آلاباما در مرکز.» تحلیلگران سیاسی به نواحی مرکزی پنسیلوانیا با عنوان «T» یاد می‌کنند. سه درهٔ دلاور، لی‌های و وایومینگ و پیتزبورگ بزرگ عمدتاً به کاندیداهای دموکرات رأی می‌دهند، در حالی که اکثریت شهرستان‌های بخش‌های مرکزی ایالت جمهوری‌خواهان را بیشتر می‌پسندند. در نتیجه نقشهٔ انتخاباتی ایالتی که شکلی «T» را تشکیل می‌دهد.
پنسیلوانیا از لحاظ سنگینی مالیات در ایالات متحده رتبهٔ دهم را دارد. ساکنان ۸۳٫۷ میلیارد دلار مالیات می‌پردازند که سرانهٔ مالیات را به ۶۶۴۰ دلار در سال می‌رساند. همچنین ساکنان ایالت ۷۶٪ بار مالیاتی ایالت را بردوش می‌کشند. بسیاری از سیاستمداران ایالتی تلاش کردند که بار مالیاتی منابع دولتی را افزایش دهند. منابع درآمدی پیشنهادی شامل مالیات بر حفاری گاز طبیعی می‌شد زیرا پنسیلوانیا تنها ایالتی است که این نوع مالیات را وضع نکرده‌است. به علاوه سعی کردند با وضع عوارض در بزرگراه‌ها نیز را درآمد جایگزینی بیابند که اصلی‌ترین آن بزرگراه بین ایالتی ۸۰ بود که عمدتاً توسط مسافران ایالت‌های دیگر مورد استفاده قرار می‌گیرد و هزینهٔ نگهداری بالایی دارد.
مالیات فروش ۳۹٪ درآمد همسود را تشکیل می‌دهد. بخش دیگر درآمد مالیاتی از راه مالیات بردرآمد ۳۴٪، مالیات وسایل نقلیهٔ موتوری ۱۲٪ و مالیات بر دخانیات و الکل ۵٪ تأمین می‌گردد. مالیات بردآمد ۳٫۰۷٪ درآمد محاسبه می‌گردد. مالیات بر درآمد شامل هشت نوع زیر می‌شود: دستمزد، بهره، سود سهام، سود خالص یک عملکرد تجاری، حرفه یا مزرعه، سود خالص یا درآمد حاصل از دارایی اموال، سود خالص یا درآمد حاصل از کرایه، مزایا، حق ثبت یا حق تکثیر، درآمد حاصل از املاک یا ودیعه و جایزهٔ بازی‌های قمار و لاتاری.
شهرستان‌ها، شهرداری‌ها و مناطق آموزشی برای املاکشان مالیات می‌دهند. به علاوه برخی از نهادهای محلی مالیات دستمزد درآمدهای شخصی را ارزیابی می‌کنند. عموماً نرخ مالیات بر درآمد ۱٪ است اما برخی شهرداری‌ها با قوانین خاص خود بیش از این مالیات وضع می‌کنند. سی و دو شهرستان از شصت و هفت شهرستان همسود بر دارایی‌های شخصی در سهام، اوراق قرضه و دارایی‌های مشابه مالیات وضع کرده‌اند.
به جز فیلادلفیا، پنسیلوانیا، شهرداری‌ها و مناطق آموزشی بقیه مراجع محلی اجازه دارند براساس قانون ۳۲ مالیات بر درآمد محلی در نظر بگیرند. ساکنان این شهرداری‌ها و مناطق آموزشی موظفند تا علاوه بر مالیات ایالتی و فدرال، اظهارنامه‌های محلی را نیز پر بکنند. این بازپرداخت‌های توسط یک آژانس جمع‌آوری خصوصی جمع‌آوری می‌شود. (مثل برکهیمر کی‌استون کالکشن یا جردن تکس سرویس).