moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
این نبرد پس از آزاد شدن استالینگراد صورت گرفت. ژوکوف - مارشال شوروی در منطقهٔ نبرد - هشت خط دفاعی مدور پشت سرهم به وجود آورده بود و با استفاده از سیصد هزار غیرنظامی محلی که آلمانی‌ها تصور می‌کردند به کشاورزی مشغولند صحنه را مین‌گذاری کرده بود.
ژوکوف در خطوط هشت‌گانه سه هزار و ششصد تانک و یک میلیون و سیصد هزار سرباز و ۲۰ هزار توپ مستقر ساخته بود و از سوم ژوئیه چند تاکتیک جالب بکار گرفته بود تا نیروهای آلمان تشویق به تعرض شوند. ارتش نهم آلمان و ارتش چهارم زرهی این کشور پنجم ژوئیه دست به تعرضات محدود زدند و خود را آشکار ساختند. تعرض همه‌جانبه آلمانی‌ها با ۹۴۰ هزار سرباز و ۲ هزار و هفتصد تانک از سحرگاه ۱۳ ژوئیه آغاز شد که با حمله متقابل ارتش‌های شوروی روبرو گردید.
بعد از پایان نبرد کرسک روس‌ها بدون اتلاف وقت به خارکف حمله
کردند و آنجا را از کنترل ارتش آلمان آزاد کردند.
" آلمان‌ها با استفاده از تانک‌های پانزر و فردیناند که به تازگی دریافت داشته بودند حمله را آغاز کرده بودند که تانک‌های سَبُکتر ت-۳۴ شوروی به میان آن‌ها رفتند برخی تانک‌های سبک‌تر آلمان
منهدم شدند ولی تانک شکن‌های فردیناند که زره محکمی داشتند تانک‌های روس را منهدم کردند ولی سربازان روسیه با شعله‌افکن به سوزاندن تانک‌های آلمان پرداختند و سپس توپ‌های شوروی مانع عقب‌نشینی تاکتیکی آلمانی‌ها شدند. آتش مداوم بیست هزار توپ شوروی که به ابتکار ژوکوف مستقر شده بودند امکان نداد که فرمانده ارتش‌های آلمانی که خود را در دام دیده بود به موقع و سرعت بتواند نیروهای خود را از مخمصه نجات دهد و به موضع تازه عقب بکشاند.
نبرد چندین روز به طول کشید و تانک‌های دو طرف چندین بار با هم رو در رو شدند یکی از شدیدترین درگیری‌ها در ۱۲ ژوئیه ۱۹۴۳
در منطقه روستایی پروچوکاو رخ داد
تانک‌های تی ۳۴–۸۵ روسی نیز برای بار اول در نبرد کرسک استفاده شدند که فرقشان با تی ۳۴–۷۶ در داشتن لوله توپ
۸۵ میلی‌متری بود که گلوله این تانک توان نفوذ در زره تانک
تیگر و پانزر را داشت و این ضربه دیگری به آلمان در نبرد کرسک بود.
مورخان نظامی نوشته‌اند که نبرد کورسک را توپ‌های شوروی بردند.
مرباغ یا مرباخ روستای بزرگی از توابع بخش شیبکوه
شهرستان بندر لنگه در استان هرمزگان واقع در جنوب ایران.
این روستا در دوران گذشته مقر حکم قبیله «بنی‌حماد» بوده‌است.
این روستا در شمال کوه سور بمسافت ۳ کیلومتر واقع شده‌است.
روستا در پایه کوه «سور» واقع شده‌است.
محدوده روستا: ازشمال روستای رستاق و لشتانی، از جنوب روستای بندرچیرویه و بندرکلات، از مغرب روستای گریشه، و از مشرق به روستای گزدان منتهی می‌شود.
در روستا قلعه بزرگی وجود دارد که مقر حکم بنی حماد بوده در دوران گذشه، «شیخ احمد الحمادی» این قلعه را بنیان کرده بودند، این قلعه در سه قسمت بنا شده بود: قمست پائین قلعه مکان حیوانات از قبیل اسب، قاطر، و خدم قرار داده بوند، و قسمت وسط برای ذخیره و خوراکی جای گزین کرده بودند، اما قسمت بالا مقر حاکم بود.
آثار این قلعه بزرگ در ضلع جنوبی روستا باقی‌مانده‌است.
روستای دارای شش مسجد، دبستان، آب انبار برکه، خانه بهداشت، دهیاری، دارالقران، مهد کودک، بوستان روستایی، پست بانک است.
جمعیت آن در حدود ۱۱۵۰نفر است.
شغل اهالی دامداری، کشاورزی و بازرگانی است، دارای ۱۰۰۰ اصله نخل دیم و ۵۰۰ من زمین زیر کشت دیم دارد، و در زمینهایش جو و گندم می‌کارند. این روستا در ۱۵ کیلومتری بندر کلات از جهت شمال واقع شده‌است.
متالورژی شاخه‌ای از علم مواد است که به شناخت و استخراج فلزات و فناوری‌های تولید و کار با فلزات می‌پردازد. این علم تفکیک مواد معدنی از سنگ معدن آن‌ها، ذوب، تصفیه و تولید شمش، بهبود خواص و تهیهٔ آلیاژها و فن کار بر روی فلزات و شکل‌دهی آن‌ها را دربر می‌گیرد. این رشته از منفکات رشتهٔ مکانیک جامدات است که از سال ۱۳۷۵ در دانشگاه‌های ایران ارائه می‌گردد. به‌طور کلی علم مواد شامل بررسی خواص جامدات می‌شود و دربرگیرندهٔ فلزات، سرامیک‌ها، پلیمرها و کامپوزیت‌ها است. علم متالورژی به‌طور عمده به فلزات و ساختار آن‌ها می‌پردازد و در تحصیلات تکمیلی خواص و کاربرد دیگر جامدات نیز بررسی می‌شود.
واژهٔ «متالورژی» از ترکیب دو واژهٔ یونانی "متالون" «metallon» به معنی فلز و "آرگون" «ergon» به معنی کار ساخته شده‌است. این واژه را نباید با واژهٔ "متالوژی" که می‌شود فلزشناسی و تلفظ نزدیکی دارند اشتباه گرفت و نیز باید گفت که اصلاً رشته‌ای با این نام وجود ندارد و درست آن متالورژی به معنای فلزگری یا فلزوَرزی و دانش کار کردن با فلزهاست."تفاوت متالوژی با متالورژی چیست؟" https://namnamak.com/مهندسی/مواد-و-متالورژی/تفاوت-متالوژی-با-متالورژی
از زمانی که انسان فلز را شناخت، متالورژی را به عنوان یک هنر آموخت. صنعت ریخته‌گری از دیرباز در جهان به عنوان یک صنعت مادر شناخته شده و با پیشرفت‌های روزافزون فناوری نقش آن آشکار می‌گردد.
دورهٔ فلزات بعد از عصر حجر و از حدود ۶ تا ۷ هزار سال پیش از هجرت آغاز شده‌است. احتمالاً مس نخستین فلزی است که به‌طور خالص، طبیعی و جدا از مواد معدنی مورد استفادهٔ بشر قرار گرفته‌است. انواع سنگ‌های مس از ظاهری فلزی با رنگ‌های مختلف مانند نیلی، لاجوردی، سبز، طلایی و سرخ برخوردار هستند. این امر می‌تواند یکی از عوامل توجه بشر اولیه به ترکیبات حاوی مس باشد.
برخی معتقدند که گویا نخستین‌بار ذرات طلا که در کنار ماسه‌های کنار رودخانه‌ها پراکنده بودند، توسط انسان شناسایی شدند. مصریان و شاید هندیان بیشتر از سایر ملل در استخراج طلا از سنگ‌های آن توفیق داشتند، اما در ایران از دورهٔ هخامنشی، آثار متعددی از طلا و نقره خصوصاً در کنار آمودریا و در شهر همدان کشف شده‌است. با گذشت زمان فلزات دیگری مانند نقره، سرب، آنتیموان و قلع نیز کشف شدند و بشر توانست با استفاده از آتش، ذوب فلزات را تجربه نموده و آلیاژهای مختلف را بدست آورد. به عنوان مثال، از مخلوط‌کردن قلع و مس، مفرغ بدست آمد و به این ترتیب عصر مفرغ آغاز شد.
کامپوزیت‌ها
مواد پیشرفته
شکل‌دادن فلزات
استخراج فلزات
این روستا بر فراز کوه چیرو واقع شده‌است.
در دوران گذشته این روستا مقر حکم قبیله «العبیدلی» بوده‌است.
چون در آن دوران قبیله (آل عبیدل) بر این منطقه حکمران بودند.
این روستا ۱۰۰ متر از سطح دریا ارتفاع دارد، وفاصله‌اش تا ساحل بیشتر از چند کیلومتر نیست ولی رشته کوهی بین روستا وساحل دریا قرار دارد، این رشته کوه وصول اهالی به ساحل کمی بتأخیر می‌اندازد.
همچنین قلعه‌ای که مقر حاکم بوده در قله همین کوه قرار دارد که آثارش هنوز باقی‌مانده‌است.
محدوده روستا: از شمال روستای نخل جمال، از جنوب روستای مکاحیل، از مغرب روستای ار میله، و از مشرق به روستای چیرو منتهی می‌شود.
جمعیت آن در حدود ۲۵۰ نفر می‌باشد که از اهل سنت از شاخه شافعی هستند یعنی از پیروان امام محمد ادریس شافعی می‌باشند، وبزبان عربی و فارسی تکلم می‌کنند.
دارای مسجد، دبستان، آب‌انبار برکه، و مدرسه راهنمایی می‌باشد.
جان آدامز (به ) (زاده ۳۰ اکتبر ۱۷۳۵ - درگذشت ۴ ژوئیه ۱۸۲۶)، دومین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا است. دوران ریاست جمهوری جان آدامز در ایالات متحده بین سال‌های ۱۷۹۷ تا ۱۸۰۱ میلادی بود.
سال ۱۷۹۶ تغییر بزرگی در سیاست آمریکا پدید آمد. آمریکا شاهد برگزاری سومین دور انتخاب ریاست جمهوری بود و برای نخستین بار بیش از یک نامزد وجود داشت.
جورج واشینگتن در دو دوره پیشین رقیبی نداشت، اما در این دوره دو حزب سیاسی تشکیل شده بودند. فدرالیست‌ها به رهبری الکساندر همیلتون وزیر سابق خزانه داری و جمهوری‌خواهان که توماس جفرسون، وزیر سابق امور خارجه، آن را رهبری می‌کرد. پیروزی جان آدامز دور از انتظار نبود، او را در سراسر کشور می‌شناختند. وی برای استقلال آمریکا مبارزه کرده بود و دو دوره معاونت ریاست جمهوری آمریکا را بر عهده داشت.
جان آدامز در سال ۱۷۳۵ در خلیج مهاجرنشین ماساچوست متولد شد. او که دانش‌آموخته حقوق از دانشگاه هاروارد بود، خیلی زود به‌عنوان چهره‌ای میهن‌پرست شناخته شد. جان آدامز در هیئت‌های نمایندگی اولین و دومین کنگره کانتیننتال، رهبری جنبش استقلال را بر عهده داشت. طی جنگ‌های استقلال در نقش دیپلمات در فرانسه و هلند خدمت کرد و در مذاکرات پیمان صلح شرکت داشت. آدامز در زمان ریاست جمهوری جورج واشینگتن، معاون ریاست جمهوری آمریکا بود.
برای مردی با تیزهوشی، خرد، و توانایی‌های جان آدامز دو دوره معاونت ریاست جمهوری تجربه‌ای نومیدکننده بود. جان آدامز به همسرش ابیگیل گفت، «معاونت ریاست جمهوری بی‌معنی‌ترین پستی است که تا کنون بشر آن را خلق کرده یا می‌توان تصور کرد.»
زمانی که آدامز رئیس‌جمهوری شد، جمعیت آمریکا پنج میلیون و ۳۰۸ هزار و ۴۸۳ نفر بود، جنگ بین فرانسه و بریتانیا مشکلات زیادی را برای ایالات متحده در زمینه دریاهای آزاد به وجود آورده بود، همچنین گروه‌های آمریکایی طرفدار این دو کشور به شدت درگیری و اختلاف داشتند.
دولت جان آدامز تمرکز خود را بر روی فرانسه معطوف کرد. گروه حاکم در فرانسه در آن زمان از پذیرفتن هیئت نمایندگی آمریکایی سر باز زده و روابط بازرگانی را به حالت تعلیق درآورده بود.
جان آدامز سه نماینده را به فرانسه فرستاد، اما در بهار ۱۷۹۸ خبر رسید که شارل تالیران، وزیر امور خارجه فرانسه، و گروه حاکم حاضر به مذاکره با نمایندگان دولت آمریکا نشده و خواهان دریافت رشوه کلانی شده‌اند. جان آدامز این توهین فرانسوی‌ها را به کنگره آمریکا گزارش داد و کنگره نیز نامه‌ای را منتشر کرد که در آن از فرانسوی‌ها تنها با عنوان‌های «ایکس و ایگرگ و زد» یاد شده بود.
آنچه جفرسون آن را تب «ایکس، ایگرگ و زد» نامید کشور را فرا گرفت و اندرز و توصیه‌های جان آدامز نیز بر شدت این تب افزود. جمعیت هرجا که پرزیدنت ظاهر می‌شد بشدت او را تشویق می‌کرد. فدرالیست‌ها هرگز چنین محبوب نبودند.
کنگره مبلغی را برای تکمیل ۳ ناو محافظتی و ساخت چندین کشتی اضافی اختصاص داد و همچنین اجازه تشکیل ارتشی موقت را صادر کرد. کنگره همچنین قانونی را تصویب کرد که منظور از آن ترساندن عوامل خارجی بود که خارج از آمریکا فعالیت می‌کردند.
پرزیدنت آدامز اعلام جنگ نکرد اما خصومت‌ها از دریا آغاز شد. در ابتدای دوران ریاست جمهوری جان آدامز، ناوگان دریایی آمریکا در برابر کشتی‌های جنگی مزدوران فرانسوی تقریباً بی دفاع بود اما تا سال ۱۸۰۰ شرایط تغییر کرد بطوری‌که کشتی‌های جنگی و بازرگانی آمریکایی در آب‌ها یکه‌تازی می‌کردند.
برغم چندین پیروزی درخشان آمریکا در دریا، تب جنگ فروکش کرد. به آدامز گفته شد که فرانسه جرات جنگیدن ندارد و هیئت نمایندگی آمریکا را با احترام خواهد پذیرفت. مذاکرات طولانی به این جنگ ظاهری پایان داد.
آدامز هیئتی را برای مذاکرات صلح راهی فرانسه کرد اما همیلتونی‌ها (هم حزبی‌های آدامز) از این کار آدامز خشمگین شدند. در رقابت‌های انتخاباتی سال ۱۸۰۰ جمهوری خواهان متحد و آماده برای رقابت بودند اما فدرالیست‌ها بشدت دچار تفرقه شده بودند. با این وجود جان آدامز تنها چند رأی الکتورال (کالج انتخاباتی) از جفرسون کمتر کسب کرد و به این ترتیب توماس جفرسون رئیس‌جمهوری شد.
روز اول نوامبر سال ۱۸۰۰ میلادی درست پیش از برگزاری انتخابات، جان آدامز وارد پایتخت جدید شد تا در کاخ سفید اقامت گزیند. در دومین غروب اقامتش در کاخ سفید در اتاقی نمور و نیمه کاره به همسرش نوشت، «پیش از آنکه نامه‌ام را به پایان برم، دعا می‌کنم که به این خانه و تمام کسانی که از این پس ساکن آن خواهند بود برکت عطا شود. باشد که تنها افرادی صادق و خردمند بر زیر این سقف حکمرانی کنند.»
جان آدامز به مزرعه‌اش در کویینسی در ایالت ماساچوست بازگشت تا دوران بازنشستگی را در آنجا سپری کند و در آنجا بود که نامه مفصلی به توماس جفرسون نوشت. او روز چهارم ژوئیه سال ۱۸۲۶ آخرین کلماتش را زمزمه کرد، «توماس جفرسون هنوز زنده است»، اما جفرسون چند ساعت پیش از آن در مانتیسلو ایالت ویرجینیا در گذشته بود.John Adams
توماس جفرسون (زاده در شهر شِدوِل مستعمره ویرجینیا – درگذشت )، یکی از متفکران اصلی و از بنیانگذاران آمریکا (برای ترویج ایده‌آل‌های جمهوری‌خواهی در آمریکا)، نویسنده اصلی اعلامیه استقلال ایالات متحده آمریکا و از ۱۸۰۱ تا ۱۸۰۹ میلادی در دو دوره متوالی چهار ساله سومین رئیس‌جمهور آمریکا بود.
وی همچنین باستان‌شناس، دیرین‌شناس و نویسنده بود. او دانشگاه ویرجینیا را در سال ۱۸۱۹ میلادی بنیان نهاد.44 Presidents, 44 Facts You Probably Didn't Know, Huffington Post
توماس جفرسون در ۱۷۴۳ در مستعمره ویرجینیا در آمریکای بریتانیا در خانواده‌ای نزدیک به اشخاص برجسته ویرجینیا به دنیا آمد. وی سومین فرزند از هشت فرزند خانواده بود. مادر وی جین رندولف دختر ایشام رندولف (ناخدای کشتی و گاهی کشاورز) بود. پدر وی پیتر جفرسون از نژاد ویلزی یک نقشه‌بردار، کشاورز و بازرس کشاورزی البه مارله در ویرجینیا بود. زمانی که سرهنگ ویلیام رندولف در ۱۷۴۵ درگذشت پدر توماس وظیفه نگهداری از مزرعه تاکاهو، املاک ویلیام رندولف و پسر خردسال وی توماس مان رندولف را به دست گرفت. همان سال خانواده توماس به تاکاهو تغییر مکان دادند و به مدت هفت سال در آنجا ماندند تا زمانی که به خانه خود در البه مارله بازگشتند تا در آنجا پیتر به مقام کلنلی (مقامی مهم در آن زمان) دست یابد.
در سال ۱۷۵۲ وی در مدرسه‌ای محلی به مدیریت ویلیام داگلاس تحصیل کرد. وی در سن نه سالگی خواندن به زبان‌های فرانسوی، لاتین و یونانی را آغاز کرد. در سال ۱۷۵۷ زمانی که ۱۴ سال داشت پدرش درگذشت و به وی ۲۰ کیلومتر مربع زمین و تعداد بسیاری برده ارث رسید. وی خانه خود را در آنجا بنا کرد که بعدها با نام مانتیسلو شناخته شد. از ۱۷۵۸ تا ۱۷۶۰ در مدرسه وزیر فرهیخته جمیز مائوری (James Maury) در گوردونزویل ویرجینیا به تحصیل پرداخت. با زندگی با خانواده مائوری از تحصیلات کلاسیک و تاریخ و علوم بهره‌مند شد.
در سال ۱۷۶۰ وی در ۱۶ سالگی وارد کالج ویلیام و مری شد و در آنجا به تحصیل رشته حقوق زیر نظر استاد خود جورج وایت پرداخت و با بالاترین افتخارات فارغ‌التحصیل شد. سپس در دانشکده فلسفه همان دانشگاه، زیر نظر استاد خود ویلیام اسمال به مطالعه ریاضیات، متافیزیک و فلسفه پرداخت. ویلیام اسمال، توماس جفرسون را با نوشته‌های نویسندگان تجربه‌گرای بریتانیا مانند جان لاک، فرانسیس بیکن و آیزاک نیوتن آشنا کرد. توماس جفرسون این سه نفر را «بزرگ‌ترین مردانی که جهان زاییده‌است» خواند. وی همچنین به نواختن ویولن و خواندن تاسیتوس و هومر روی آورد. وی در سال ۱۷۶۲ با بالاترین نمرات فارغ‌التحصیل شد و در ۱۷۶۷ به هیئت وکلای ویرجینیا پیوست.
در یکم اکتبر ۱۷۶۵ بزرگ‌ترین خواهر وی در سن ۲۵ درگذشت.Henry Stephens Randall, The Life of Thomas Jefferson. p ۴۱ توماس برای مدتی برای مرگ وی سوگوار بود؛ زیرا خواهر وی، خود نیز روشن‌فکر و همفکر توماس بود. وی هر سال با پرونده‌های قضایی زیادی سر و کار داشت.Henry Stephens Randall , The Life of Thomas Jefferson. p ۴۷ در ۱۷۷۲ با مارتا ویلز اسکلتون بیوه، ازدواج کرد و او را برای زندگی به یک خانه کوهستانی نیم‌ساخته در مانتیسلو برد.
توماس جفرسون در سال ۱۷۸۵ و پس از بنجامین فرانکلین به عنوان سفیر آمریکا در پادشاهی فرانسه برگزیده شد. حمایت جفرسون از افزایش اقتدار دولت مرکزی باعث شد تا جرج واشینگتن او را در سال ۱۷۸۹ به عنوان وزیر امور خارجه ایالات متحده آمریکا برگزیند. همدلی او با انقلاب فرانسه منجر به اختلاف با الکساندر همیلتون و کناره‌گیری او از این سمت در سال ۱۷۹۳ شد.
به روشنی می‌نوشت هر چند سخنران خوبی نبود اما در کنگره ویرجینیا از قلم به جای زبان برای بیان باورهای خود استفاده می‌کرد. او در ۳۳ سالگی اعلامیه استقلال آمریکا را طرح‌ریزی کرد. در سال‌های بعد تلاش او بر این بود که نظراتش را به واقعیت بدل کند. مهم‌ترین کار وی در این سال‌ها نوشتن لایحه آزادی مذهبی برای ایالت ویرجینیا بود که در ۱۷۸۶ تصویب شد. در زمان بروز اختلافات سیاسی در میان دولتمردان و دو حزب اصلی حزب دموکرات-جمهوری‌خواه و حزب فدرالیست، جفرسون رهبری جمهوری‌خواهان همدل با آرمان‌های انقلاب فرانسه را برعهده گرفت. توماس جفرسون مخالف فدرالیسم و دولت مرکزی مقتدر و مدافع حقوق ایالت‌ها بود. در اوج درگیری‌های حزبی توماس جفرسون در یک نامه محرمانه نوشت:
جفرسون با وجود عدم تمایل برای انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۷۹۶ آمریکا نامزد شد. جان آدامز پیروز این انتخابات شد ولی جفرسون توانست برای معاونت ریاست‌جمهوری، رای کافی کسب کند. در آن زمان به دلیل نقصی که در قانون اساسی وجود داشت با وجود آنکه رقیب انتخاباتی جان آدامز بود، به عنوان معاون رئیس‌جمهور برگزیده شد.
نقص موجود در قانون اساسی آمریکا در سال ۱۸۰۰ باعث ایجاد مشکل جدی‌تری شد. درحالیکه جمهوری‌خواهان سعی داشتند رئیس‌جمهور و معاون او هر دو از حزب خودشان باشند جفرسون و آرون بر رای برابری برای رسیدن به مقام رئیس‌جمهور داشتند. در آن زمان بر اساس قانون اساسی، مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا مسئول رسیدگی و حل این مشکل بود. با وجود اختلافات گذشته، الکساندر همیلتون با جفرسون، از انتخاب جفرسون پشتیبانی کرد و بدین ترتیب توماس جفرسون به عنوان سومین رئیس‌جمهوری آمریکا برگزیده شد.
جفرسون نخستین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا است که مراسم تحلیف ریاست‌جمهوری خود را در شهر واشینگتن، دی.سی. به جا آورد. جفرسون علایق و مهارت‌هایی متفاوت در زمینه‌های مختلف از امور آموزشی گرفته تا معماری و موسیقی داشت. جفرسون در حالی دور دوم ریاست جمهوری خود را در سال ۱۸۰۹ به پایان رساند که تلاش کرده بود کشورش را از درگیر شدن در جنگ‌های ناپلئون در اروپا برحذر دارد. مهم‌ترین وقایع در طول ریاست جمهوری وی خرید ایالت لوئیزیانا در ۱۸۰۳ و سفر اکتشافی لوئیس و کلارک (۱۸۰۶–۱۸۰۴) هستند.
از دیگر اقدامات او در دوران ریاست‌جمهوری می‌توان به کاهش هزینه‌های ارتش و نیروی دریایی، کاهش بودجه، کاهش مالیات بر ویسکی، کاهش بدهی‌های کشور تا یک سوم و سرکوب دزدان دریایی مزاحم کشتی‌های آمریکایی در دریای مدیترانه بودند. با اینکه در قانون اساسی آمریکا تبصره‌ای در مورد تملک اراضی جدید پیش‌بینی نشده بود، جفرسون در ۱۸۰۳ اقدام به خرید ایالت لوئیزیانا از ناپلئون بناپارت کرد.
توماس جفرسون به همراه مارتین ون بیورن تنها کسانی هستند که توانسته‌اند به عنوان دبیر دولت آمریکا، معاون رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا و رئیس‌جمهور آمریکا خدمت کنند.
جفرسون به عنوان یک سیاست‌مدار فیلسوف حامی روشنگری بود و بسیاری از رهبران روشن‌فکر در بریتانیا و فرانسه را می‌شناخت. وی کشاورزان مستقل را که در زمین خود کشت می‌کنند، به صورت نمونه ایده‌آلی برای ارزش‌های جمهوری‌خواهی می‌دید و معتقد بود که خط مشی سیاسی دولت باید به سودش باشد.Elkins and McKitrick. (1995) ch 5; Wallace Hettle, The Peculiar Democracy: Southern Democrats in Peace and Civil War (2001) p. 15 وی به شهرها و سرمایه‌گذاران بی‌اعتماد، و طرفدار حقوق ملت و یک دولت فدرال به شدت محدود شده بود. دموکراسی جفرسونی به نام وی نامگذاری شده‌است. او همچنین به همراه جیمز مدیسون پایه‌گذار حزب دموکرات-جمهوری‌خواه است که به مدت ۲۵ سال سیاست‌های آمریکا را قبضه کرده بود. به علاوه، جفرسون فرماندار ایالت ویرجینیا (۱۷۷۹–۱۷۸۱) در زمان جنگ، نخستین دبیر دولت آمریکا (۱۷۸۹–۱۷۹۳) و دومین معاون رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا (۱۷۹۷–۱۸۰۱) بود.
توماس جفرسون همانند دیگر بنیان‌گذاران آمریکا یک دادارباور بود که خرد را برتر از وحی انگاشته و دکترین‌های سنتی مسیحیت، از جمله تولد عیسی از دختری باکره، گناه نخستین و رستاخیز مسیح را مردود و غیرمنطقی می‌پنداشت. او در عین اینکه به تفکرات ارتدکس مسیحیت باور نداشت، مردی معتقد به اخلاقیات و معنویات بود.
جفرسون تحت تأثیر جوزف پریستلی، شیمیدان و فیلسوف بریتانیایی، بخشی از نبوغ شگفت‌انگیز و بی همتای خود را صرف شناخت ویژگی‌های شخصیتی تاریخی مسیحیت و عیسای ناصریه کرد. جفرسون معتقد بود که پیام عیسی توسط یکی از حواریونش به نام «پولس» به همراه چهار نویسنده انجیل عهد جدید و اصلاح‌گران پروتستان، به ورطه فساد و تباهی کشانده شده‌است. بر اثر این نگرش، هنگامی که رئیس‌جمهور آمریکا بود، تیغی برداشته و به جان انجیل افتاد و قسمت‌هایی را که اشاره به معجزه و موارد ماوراءالطبیعه داشت از انجیل بُرید و به زباله‌دان انداخت و تنها بخش‌هایی را دست نخورده گذاشت که به تمثیل و مسائل اخلاقی مربوط بود. حاصل و برآمد این کار، نوشتاری شد با فرنام «فلسفه عیسای ناصریه» و تأکیدی بر باور جفرسون که عیسی نه ملکوتی بود و نه الهی، بلکه آموزگاری بود برای عقل سلیم که تلاش خود را بر اخلاقیات متمرکز کرده بود. بعدها، بر پایه انجیل‌های یونانی، لاتین، فرانسوی و انگلیسی، پژوهشی را به ثمر رساند با فرنام «زندگی و اصول اخلاقی عیسی» که به انجیل جفرسون شناخته می‌شود. او به یکی از دوستانش گفته بود: «من یک مسیحی واقعی هستم که پیرو دکترین‌های اخلاقی عیسی است.» برای جفرسون، معجزه، پوچ و بی‌معنی بود. او، پیام‌های اخلاقی عیسی را مرکز ثقل باورهای خود قرار داده بود…
وی حامی جدایی دین از سیاستJefferson's Wall of Separation Letter. U.S. Constitution Online. Retrieved on: April 13, 2008. و نویسنده قانون آزادی ادیان ویرجینیا بود. از دید جفرسون، جدایی دین از سیاست، راهی برای محو مذهب نبود. بلکه این کار، ضامن حفظ حقوق تمامی مذاهب در جامعه بود. او میان داشتن اندیشه مذهبی و اعتقاد به سکولاریسم تضادی نمی‌دید. او تلاش خود برای وارد کردن جدایی دین از نهاد دولت در قانون اساسی ایالات متحده آمریکا و اجرایی کردن آن در ویرجینیا از سال ۱۷۸۶ را یکی از سه کار عظیم در همه عمر خود می‌خواند.
جفرسون در مانتیسلو بازنشسته شد تا بتواند زمان بیشتری برای فکر کردن دربارهٔ طرح‌های بزرگ خود برای دانشگاه ویرجینیا داشته باشد. یک اشراف‌زاده فرانسوی بیان داشت که «او خانه و اندیشه‌اش را در بلندی قرار داده‌است که از آنجا می‌تواند جهان را با دید دیگری ببیند».
توماس جفرسون در چهارم ژوئیه ۱۸۲۶، درست ۵۰ سال پس از امضای اعلامیه استقلال ایالات متحده آمریکا -که خود از پایه‌گذاران این اعلامیه بود- در شهر مانتیسلو ایالت ویرجینیا در سن ۸۳ سالگی درگذشت.
او وصیت کرده بود که بر روی سنگ مزارش بنویسند: «بنیان‌گذار قانون آزادی مذهب و جدایی مذهب از حکومت و همچنین بنیان‌گذار دانشگاه ویرجینیا.»
توماس جفرسون، به عنوان یکی از بزرگ‌ترین چهره‌های عصر روشنگری آمریکا، تابع سنت فیلسوفان سیاسی سرشناس زمانه خود مانند توماس هابز و نیکولو ماکیاولی بود که با تنظیم اندیشه‌های خود بنابر دیدگاه فیلسوفان شاخص یونان باستان و روم باستان، تلاش می‌کردند پایه‌های ساختن نظام حقوقی و دولتی نوینی برپا کنند. رواداری مذهبی و عدم تحمیل دین رسمی توسط کوروش هخامنشی که در کوروش‌نامه توضیح داده شده الگویی برای برقراری سکولاریسم از دید جفرسون بود. جفرسون باور داشت که اگر کوروش موفق شده در جهان باستان با آنهمه توحش و وجود فرقه‌های بدوی دینی که در نزاعی بی‌پایان با یکدیگر بودند، بی‌طرفی حکومت را در مقیاسی به گستردگی امپراتوری هخامنشی تضمین کند، امکان تکرار این کار در جهان مدرن نیز وجود دارد. از سوی دیگر در آغاز شکل‌گیری کشوری به نام «آمریکا» چون پایه‌های قانون اساسی آن هنوز به درستی تعریف و آزمایش نشده بودند ترس از تمرکز قدرت در دست شخص رئیس‌جمهور و تبدیل او به قدرتی مطلقه و برقراری حکومتی خودکامه وجود داشت. از این رو بنیانگذاران آمریکا با احتیاط بسیار به بحث پیرامون حیطه اختیارات و نحوه حکمرانی شخص رئیس‌جمهور می‌پرداختند. در این میان، تعریفی که گزنفون از صفات اخلاقی و عملکرد کوروش در کوروش‌نامه ارائه می‌داد، راهنمای خوبی برای آنان بود.
توماس جفرسون در سال ۱۸۲۰ در نامه‌ای به نوه خود «فرانسیس اپس» می‌نویسد: «به تو توصیه می‌کنم به‌طور منظم به درس‌آموزی از تاریخ و ادبیات در هر دو زبان [یونانی و لاتین] بپردازی. در یونانی اول از همه با «کوروش‌نامه» شروع کن». کوروش‌نامه یا «در باب پرورش کوروش» اثر کسنوفون، تاریخ‌نگار یونانی سده پنجم پیش از میلاد است که در آن به شرح زندگی کوروش دوم، بنیانگذار شاهنشاهی هخامنشی می‌پردازد.
او در سال ۱۷۸۷ در نامه‌ای به دوست ایتالیایی خود «فیلیپ مازی» درخواست ترجمه‌ای تازه از کوروش‌نامه را به زبان ایتالیایی می‌کند. وجود دست‌کم چهار چاپ مختلف از کوروش‌نامه در کتابخانه شخصی جفرسون ثابت شده‌است. جفرسون در یکی از آن‌ها با خط خود، ترجمه دو نسخه از کتاب را مقایسه کرده‌است.
جیمز مدیسون جونیور (زاده ۱۶ مارس ۱۷۵۱ – درگذشته ۲۸ ژوئن ۱۸۳۶) سیاست‌مدار آمریکایی که چهارمین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا از ۱۸۰۹ تا ۱۸۱۷ بود.جیمز مدیسون مدیسون به همراه جان جی و الکساندر همیلتون، نویسنده مقالات فدرالیست بود و از نویسندگان قانون اساسی ایالات متحده آمریکا به‌شمار می‌رود. مدیسون سخت بر این عقیده بود که تعدیل و توازن قوا می‌تواند به حراست از آزادی در یک جمهوری بزرگ یاری رساند. همچنین او قدکوتاه ترین رئیس جمهور تاریخ ایالات متحده آمریکا بود.
دوستی نزدیک مدیسون با توماس جفرسون، رئیس‌جمهور پیش از خود، باعث شده بود تا وی تجربه وزارت امور خارجه آمریکا را در کارنامه کاری خود به ثبت برساند. وی در سال ۱۸۰۹، به عنوان رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا انتخاب شد. مدیسون در حالی اولین دور حضور خود را در این سمت به پایان رساند که کشورش به دلیل افزایش تنش‌ها با بریتانیا در آستانه یک جنگ قرار داشت. او در سال ۱۸۱۲، با پیروزی بر «دی فیت کلینتون»، رقیب فدرالیست خود بار دیگر رئیس‌جمهور آمریکا شد اما نتوانست در بسیج نیروهای مختلف آمریکا علیه حملات بریتانیایی ها توفیقی حاصل کرده و در نهایت با ورود نیروهای بریتانیا به واشینگتن دی. سی. در سال ۱۸۱۴، مجبور به فرار به ویرجینیا شد. در سال ۱۸۱۴، معاهده گنت به جنگ پایان داد.
سابقه مدیسون همانند هموطنانش در ویرجینیا به سبب برده داری، لکه دار بود. میراثی که او هرگز نمی‌توانست از آن بگریزد. او به هدف کسب درآمد کافی بدون برده داری، چندین کار مخاطره‌آمیز را امتحان کرد اما هیچ‌یک کارگر نیفتاد و در نهایت نیز حتی در بستر مرگ هم برخلاف جورج واشینگتن، برده‌های خودش را آزاد نساخت.
ایالت‌های لوئیزیانا و ایندیانا در زمان او به ایالات متحده آمریکا پیوستند.
جان کویینسی آدامز (زاده ۱۱ ژوئیه ۱۷۶۷ - درگذشت ۲۳ فوریه ۱۸۴۸)، ششمین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا بود و از ۱۸۲۵ تا ۱۸۲۹ بر آمریکا ریاست کرد.
جان کوینزی آدامز نخستین رئیس‌جمهوری آمریکا است که خود فرزند یکی از رؤسای جمهوری پیشین آمریکا بود.
وی از دیدگاه کاری، دیدگاه‌ها و خلق و خو با پدرش جان آدامز، دومین رئیس‌جمهوری آمریکا، برابری می‌کرد.
جان کوینزی آدامز در سال ۱۷۶۷ در برینتری ماساچوست متولد شد. در کودکی شاهد جنگ‌های انقلابی آمریکا بود، در اروپا به عنوان منشی پدرش که سفیر آمریکا بود کار می‌کرد و این تجربه از او زبانشناسی خبره و نویسنده‌ای توانا ساخت.
جان کوینزی آدامز دانش‌آموخته حقوق از کالج هاروارد بود. در سن ۲۶ سالگی به عنوان کاردار آمریکا به هلند رفت، سپس ترفیع گرفت و به سفارت برلین اعزام شد. در سال ۱۸۰۲ به عضویت سنای آمریکا انتخاب شد. شش سال بعد پرزیدنت مدیسون، جان کوئینسی آدامز را به عنوان کاردار به روسیه فرستاد.
در دوران ریاست جمهوری مونرو، جان کوینزی آدامز به عنوان وزیر امور خارجه خدمت می‌کرد و شاید بتوان گفت که او یکی از بزرگترین وزرای امور خارجه در تاریخ آمریکاست. در زمان خدمت وزارت امور خارجه با همکاری انگلستان ترتیب اشغال مشترک منطقه اورگان را فراهم آورد و در تنظیم دکترین مونرو به پرزیدنت مونرو کمک کرد. در دوره وزارت جان کوینسی آدامز، اسپانیا فلوریدا را به آمریکا واگذار کرد.
جان کوینزی آدامز به عنوان وزیر امور خارجه، بر اساس عرف سیاسی اوایل قرن نوزدهم، وارث سیاسی رئیس‌جمهوری در نظر گرفته می‌شد، اما شیوه سنتی انتخاب رئیس‌جمهوری در حال عوض شدن بود.
در داخل تنها حزب آمریکا در آن زمان انشعاباتی در حال شکل‌گیری بود و هر گروه نامزدی برای انتخابات ریاست جمهوری داشت. جان کوینزی آدامز، نامزد شمالی‌ها از ژنرال اندرو جکسون در هردو رای‌گیری الکترال و عمومی عقب‌تر بود، اما از ویلیام کرافورد و هنری کلی رأی بیشتری بدست آورد. از آنجا که هیچ‌یک از نامزدها اکثریت آرای الکترال را کسب نکرده بودند، مجلس نمایندگان آمریکا می‌بایست از میان سه نامزدی که بیشترین رأی را آورده بودند، رئیس‌جمهوری آمریکا را برگزیند و به این ترتیب جان کوینزی آدامز ششمین رئیس‌جمهوری آمریکا شد. در آن زمان ایالات متحده ۱۲ میلیون و ۸۶۶ هزارو ۲۰ نفر جمعیت داشت.
جان کوینزی آدامز، کلی را به سمت وزارت خارجه منصوب کرد.
اندرو جکسون شکست خورده در انتخابات و طرفدارانش، اتهام زد و بند و تطمیع سیاسی را مطرح و بلافاصله تبلیغات را برای انتخابات دور آتی ریاست جمهوری آغاز کردند.
آدامز با وجود آنکه می‌دانست در کنگره با دشمنی‌ها و مخالفت‌هایی مواجه خواهد شد، در نخستین پیام سالانه اش از برنامه‌های ویژه ملی که در نظر داشت خبر داد.
او طرح پیوند دادن بخش‌های مختلف دولت فدرال را از طریق شبکه‌ای از کانال و اتوبانها پیشنهاد کرد. وی همچنین از آمریکا خواست تا از طریق تأسیس دانشگاهی ملی، حمایت مالی از پروژه‌های علمی و احداث یک رصد خانه در زمینه توسعه هنر و علوم پیشتاز باشد.
منتقدان آدامز چنین تدابیری را فراتر از محدوده قانون اساسی می‌دانستند.
دوره چهار ساله ریاست جمهوری جان آدامز در سال ۱۸۲۸ رو به پایان بود. در مبارزات انتخاباتی طرفداران جکسون، او را به فساد، اختلاس و سوءاستفاده از اموال عمومی متهم کردند. جان کوینزی آدامز فردی نبود که اینگونه اتهامات را به راحتی تحمل کند. او پس از شکست خوردن در انتخابات به ماساچوست بازگشت تا باقی عمرش را با مطالعه و پژوهش در مزرعه اش سپری کند.
سال ۱۸۳۰، دو سال بعد از پایان دوره ریاست جمهوری، آدامز به‌طور غیرمنتظره‌ای، به عنوان نماینده منطقه پلیموت در مجلس نمایندگان آمریکا انتخاب شد و به این ترتیب دو دهه پایانی عمرش را در مقام رهبری قدرتمند سپری کرد. او همچنین در راه آزادی‌های مدنی بسیار تلاش کرد.
نمایندگان ایالت‌های جنوبی آمریکا در سال ۱۸۳۶ در کنگره قانونی را تصویب کردند که بر اساس آن هر درخواستی علیه برده داری به‌طور اتوماتیک مسکوت گذاشته می‌شد. جان کوئینسی آدامز به مدت هشت سال بی‌وقفه با این قانون مبارزه کرد تا بالاخره توانست آن را لغو کند.
آدامز در سال ۱۸۴۸ در صحن مجلس نمایندگان سکته کرد و بر زمین افتاد. او را به اتاق ریاست مجلس بردند. آدامز دو روز بعد همان‌جا درگذشت. جان کوینزی آدامز را در کوینزی ماساچوست در کنار پدر، مادر و همسرش دفن کردند. جان کوینزی آدامز مردی بود که تا لحظه آخر برای آنچه که درست می‌پنداشت، جنگید.
اندرو جکسون (زاده ۱۵ مارس ۱۷۶۷ – درگذشته ۸ ژوئن ۱۸۴۵) وکیل، سرباز و دولتمرد آمریکایی بود که به‌عوان هفتمین رئیس‌جمهور تاریخ آمریکا بین سال‌های ۱۸۲۹ تا ۱۸۳۷ میلادی مسئولیت ریاست جمهوری آمریکا را بر عهده داشت. در دوران ماقبل ریاست جمهوری او بود که انشعاب‌هایی در حزب دموکرات-جمهوری‌خواه به وجود آمد و جکسون به حزب تازه تأسیس دموکرات پیوست. او از حامیان استقلال تگزاس از مکزیک و تأسیس جمهوری تگزاس به حساب می‌آمد.
اندرو جکسون، هفتمین رئیس‌جمهوری ایالات متحده، سال ۱۷۶۷ در کارولینا به دنیا آمد. او تحصیلاتی پراکنده داشت و در جوانی به مدت دو سال حقوق خواند و به عنوان یکی از وکلای برجسته تنسی شهرت یافت.
اندرو جکسون نسبت به شرافت خانوادگیش بسیار حساس بود و بر سر همین مسئله، در چندین منازعه و دوئل شرکت کرد. وی مردی را که به همسرش «راشل» تهمت زده بود، در دوئلی کشت. اندرو جکسون، نخستین مردی بود که از تنسی به مجلس نمایندگان آمریکا راه یافت. او همچنین مدت کوتاهی در مجلس سنا خدمت کرد. اندرو جکسون در جنگ سال ۱۸۱۲ حضور داشت و توانست در نیو اورلئان بریتانیایی‌ها را شکست دهد. پس از این بود که جکسون به یک قهرمان ملی تبدیل شد. در انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۸۲۸و زمانیکه جمعیت ایالات متحده آمریکا ۱۲ میلیون و ۸۶۶ هزار و ۲۰ نفر بود، اندرو جکسون از حزب دموکرات-جمهوری‌خواه به عنوان هفتمین ریاست جمهوری ایالات متحده انتخاب شد.
اندرو جکسون در نخستین سخنرانی سالانه‌اش در برابر کنگره، پیشنهاد حذف کالج الکتورال را مطرح کرد. او همچنین سعی کرد تا شیوه انتصاب و در اختیار گرفتن مشاغل فدرال را دموکراتیک کند. وضعیت در زمان پرزیدنت جکسون به گونه‌ای بود که دستگاه‌های دولتی بر اساس روابط استخدام می‌کردند و حتی یک سناتور نیویورک هم در آن زمان رسماً به این مسئله اشاره کرده بود.
جکسون در قبال این مسئله، دیدگاه نسبتاً متعادلی داشت. او کارمندانی را که تصور می‌کردند دوران تصدی شان دائمی است تقبیح می‌کرد و معتقد بود وظایف دولتی باید چنان ساده و واضح باشند که مناصب دولتی بتواند در میان متقاضیانی که شایستگی اشغال آن را دارند در گردش باشد. در ژانویه ۱۸۳۵، او از اولین سوء قصد به یک رئیس‌جمهور مستقر جان سالم به در برد. سرانجام اندرو جکسون روز هشتم ژوئن سال ۱۸۴۵ و در ۸۹ سالگی و در ملک شخصی‌اش در تنسی در گذشت.
از نظر سیاست داخلی موضع‌گیری‌ها تقریباً شفاف بود، دو حزب از «حزب قدیمی جمهوری خواهان» انشعاب کرده بودند. جمهوری خواهان دموکرات یا دموکرات‌ها طرفدار جکسون بودند و جمهوری خواهان ملی یا ویگ با پرزیدنت جکسون مخالفت می‌کردند.
پشت پرده اتهاماتی که به جکسون زده می‌شد این نکته نهفته بود که جکسون برخلاف روسای جمهوری پیشین در زمینه سیاست گذاری به خواست کنگره گردن نمی‌نهاد، اما در عوض از قدرت وتو و رهبری حزبش برای فرمان دادن استفاده می‌کرد.
از جمله سیاست‌های مناقشه برانگیز جکسون، سیاست‌های او در رابطه با سیاه‌پوستان و بومیان آمریکایی می‌باشد، جکسون از مخالفان الغای برده‌داری بود و همچنین او در سال ۱۸۳۰، قانون حذف سرخپوستان را امضا کرد که به موجب آن اکثر اعضای قبایل اصلی جنوب شرقی آمریکا را به اجبار به سرزمین‌های مشخص سرخپوستان منتقل می‌کرد‎.
جکسون در سال ۱۸۳۲ دوباره به عنوان ریاست جمهوری ایالات متحده آمریکا انتخاب شد. سال ۱۸۳۵ یعنی در دومین دور ریاست جمهوری اندرو جکسون، آمریکا برای نخستین و تنها بار بدهی خارجی نداشت. او همچنین نخستین رئیس‌جمهوری آمریکا بود که با قطار سفر می‌کرد.
وی بعد از پایان دوران ریاست جمهوری اش به محل زندگی پیشینش در هرمیتاز ایالت تنسی برگشت و به مدیریت ملک و املاک خود در آنجا پرداخت. جکسون در دوران بازنشستگی خود فعالیت‌های سیاسی اش را در حزب دموکرات ادامه داد و از ریاست جمهوری مارتین ون بورن و جیمز کی پولک حمایت کرد.
تا مدت‌ها جکسون در فضای عمومی ایالات متحده به عنوان مدافع دموکراسی و مردم عادی مورد احترام بوده‌است. با این حال بسیاری از اقدامات او تفرقه‌انگیز به حساب می‌آمده و با حمایت‌های گسترده و مخالفت‌های شدید بسیاری در کشور مواجه می‌شده‌است. شهرت او از دهه ۱۹۷۰ عمدتاً به دلیل دیدگاه‌های وی مانند مخالفت با لغو برده‌داری و سیاست‌هایش مبنی بر پاکسازی و تبعید اجباری بومیان آمریکا از سرزمین‌های اجدادی‌شان آسیب دیده‌است.
مارتین ون بیورن (زاده ۵ دسامبر ۱۷۸۲ – درگذشته ۲۴ ژوئیه ۱۸۶۲) هشتمین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا (۱۸۴۱–۱۸۳۷) از حزب دموکرات بود. این دوران همزمان با ۱۲۱۵ تا ۱۲۱۹ خورشیدی و زمان سلطنت محمد شاه قاجار بر ایران است.
مارتین ون بیورن مردی خوش قیافه با ظاهری آراسته و بسیار خوش لباس بود. نیاکان او هلندی بودند. مارتین در سال ۱۷۸۲ در کیندرهوک نیویورک متولد شد. هشتمین رئیس‌جمهوری آمریکا، فرزند یک نگهبان برج و کشاورز بود.
مارتین ون بیورن در نیویورک حقوق خواند و پیش از آنکه به ریاست جمهوری آمریکا انتخاب شود به کار وکالت مشغول بود. او همچنین فرماندار نیویورک، سفیر آمریکا در بریتانیای کبیر، وزیر امور خارجه آمریکا، سناتور و معاون ریاست جمهوری بود.
زمانی‌که ون بیورن به ریاست جمهوری آمریکا رسید، جمعیت ایالات متحده ۱۷ میلیون و ۶۹ هزار و ۴۵۳ نفر بود. در مراسم ادای سوگند ریاست جمهوری، ون بیورن نطق خود را به این مبحث اختصاص داد که تجربه آمریکایی‌ها می‌تواند الگویی برای دیگر کشورهای جهان باشد. آمریکا در آن زمان آباد و موفق بود اما در کمتر از سه ماه، بحران اقتصادی سال ۱۸۳۷ شروع شد و بر وضعیت کشور تأثیر منفی گذاشت و در روند امور اشکال ایجاد کرد.
مشکل در اصل چرخه‌های ادواری رکود و شکوفایی اقتصادی قرن نوزدهم میلادی بود که در آن دوره پدیده‌ای معمول بود. اما سیاست‌های مالی و اقتصادی که ون بیورن در پیش گرفت به فروپاشی اقتصادی انجامید.
انحلال دومین بانک ایالات متحده سبب شد تا محدودیت اقدامات تورم زای برخی از دیگر بانک‌های آمریکا برداشته شود. به دلیل سهولت در اخذ اعتبار بانکی زمین بازی در غرب شایع شد. سال ۱۸۳۶ ون بیورن برای آنکه به این وضعیت خاتمه دهد دستوری را صادر کرد که بر اساس آن خرید زمین تنها با مسکوکات طلا و نقره امکان‌پذیر بود.
در سال ۱۸۳۷ دوران وحشت آغاز شد. صدها بانک و مؤسسه ورشکست شدند، هزاران نفر زمین‌هایشان را از دست دادند و برای مدت پنج سال ایالات متحده با بدترین رکود اقتصادی مواجه شد که تا آن زمان در تاریخ آمریکا سابقه نداشت.
تدابیری که ون بیورن در پیش گرفت، یعنی ادامه سیاستهای ضد تورمی جکسون، تنها باعث شد تا رکود اقتصادی عمیق‌تر و طولانی‌تر شود.
چندین دهه طول کشید، تا با برنامه‌های اقتصادی و تدابیر سنجیده و مناسب اثرات این بحران اقتصادی کاهش یافته و از بین برود.
در شرایطی که مستعد مخالفت با گسترش برده داری بود، ون بیورن مانع ضمیمه کردن تگزاس (به خاک آمریکا) شد؛ زیرا چنین اقدامی باعث می‌شد به سرزمین‌های برده‌دار افزوده شود که پیامد احتمالی آن جنگ با مکزیک بود.
در سایت اینترنتی کاخ سفید در مورد این رئیس‌جمهور آمریکا آمده‌است: «از ون بیورن برای آمریکایی‌ها و جهان کلمه اوکی به یادگار مانده‌است. گفته می‌شود اوکی حروف اول old kinderhook، زادگاه ون بیورن است. در زمان ون بیورن باشگاهی به نام اوکی کلاب تشکیل شد و از آن زمان کلمه اوکی به معنای «کاملاً صحیح» و درست به کار می‌رود».
مارتین ون بیورن اولین رئیس‌جمهوری آمریکا بود که در ایالات متحده به دنیا آمد. تمامی روسای جمهوری قبلی زمانی در این سرزمین متولد شده بودند که هنوز آمریکا مستعمره بریتانیای کبیر بود.
سال ۱۸۴۰ ون بیورن در انتخابات از حزب ویگ شکست خورد و نتوانست برای بار دوم به‌عنوان ریاست جمهوری آمریکا انتخاب شود. ون بیورن در سال ۱۸۶۲ در نیویورک درگذشت.
ویلیام هنری هریسون (زاده ۹ فوریه ۱۷۷۳ – درگذشته ۴ آوریل ۱۸۴۱) متولد ایالت ویرجینیا. وی رهبر ارتش آمریکا، سیاست‌مدار و نهمین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا از حزب ویگ در سال ۱۸۴۱ بود. این تاریخ هم‌زمان است با نوروز سال ۱۲۲۰ خورشیدی. در این زمان محمد شاه قاجار بر ایران سلطنت می‌کرد.
هریسون در شهرستان چارلز سیتی، ویرجینیا به دنیا آمد. وی فرزند بنیانگذار بنیامین هریسون پنجم و پدربزرگ پدری بنیامین هریسون، بیست و سومین رئیس‌جمهور ایالات متحده بود. هریسون آخرین رئیس‌جمهوری بود که به عنوان یک تبعه انگلیسی در سیزده مستعمره متولد شد. وی در طی دوران اولیه فعالیت نظامی خود، در نبرد چوبهای افتاده ۱۷۹۴ شرکت کرد، یک پیروزی نظامی آمریکایی که عملاً جنگ شمال غربی هند را خاتمه داد. بعد، او در نبرد تیپکنو در سال ۱۸۱۱، یک نیروی نظامی علیه کنفدراسیون تکومسه را رهبری کرد، که در آنجا لقب «تیپکانوی قدیم» را بدست آورد. وی در جنگ ۱۸۱۲ به ارتشبد ارتش ارتقا یافت و در سال ۱۸۱۳ در جنگ تیمز در بالادست کانادا پیاده‌نظام و سواره نظام آمریکایی را رهبری کرد.Langguth, A. J. (2006). "Union 1812: The Americans Who Fought the Second War of Independence", New York: Simon & Schuster. . p. 206
حزب ویگ، سال ۱۸۴۰ ویلیام هریسون را به عنوان نامزد حزب برای انتخابات ریاست جمهوری معرفی کرد. ویلیام هریسون افسر ارتش آمریکا در جنگ با سرخ‌پوست‌ها بود که در کلبه‌ای ساده زندگی می‌کرد و آب سیب می‌نوشید. شیوه زندگی ساده هریسون با زندگی اشرافی ون بورن که شامپاین می‌نوشید، در تضاد کامل بود. هریسون در واقع فرزند خانواده‌ای اشرافی در ویرجینیا بود و سال ۱۷۷۳ در برکلی ویرجینیا به دنیا آمد. در کالج، تاریخ و هنر و ادبیات کلاسیک خواند. سپس به دانشکده پزشکی ریچموند رفت و در آنجا شروع به تحصیل در رشته پزشکی کرد. اما همان سال ناگهان تغییر عقیده داد، وارد ارتش شد و به سوی شمال غربی آمریکا رفت.
ویلیام هریسون در مبارزه با سرخپوست‌ها، دستیار ژنرال وین بود. سال۱۷۹۸ از ارتش استعفا داد ومسوول سرزمین‌های شمال غربی شد و توانست اراضی آن منطقه را به دو بخش شمال غربی و ایندیانا تقسیم کند. سال ۱۸۰۱ فرماندار منطقه ایندیانا شد و بمدت ۱۲ سال در همین پست ماند. مهم‌ترین کاری که هریسون در مقام فرماندار انجام داد تصرف سرزمین‌های سرخپوستان بود. سرخپوستها نیز به عنوان تلافی به شهرکها حمله کردند و هریسون مأمور دفاع از شهرک‌ها شد. سال ۱۸۰۹ تهدید علیه شهرک نشینان جدی شد، با ورود تکومسه به کنفدراسیون سرخپوستها، ائتلاف آن‌ها قویتر شد ه بود. سال ۱۸۱۱ هریسون اجازه حمله به کنفدراسیون سرخپوستها را دریافت کرد و طی چندین نبرد نیروهای سرخپوستها را که با بریتانیایی‌ها متحد شده بودند، شکست داد. از پنجم اکتبر ۱۸۱۳ به بعد هیچگاه مقاومت جدی ای از سوی سرخپوستها در منطقه شمال غربی آمریکا مشاهده نشد.
هریسون پس از پیروزی در این نبردها به زندگی غیرنظامی بازگشت. حزب ویگ که در جستجوی نامزدی برای انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۸۴۰ بود، هریسون را که قهرمانی ملی بود برگزید. هریسون هرچند که در انتخابات عمومی رای کمتری نسبت به رقیبش آورده بود اما توانست با برتری قابل توجه در آرای الکتورال مارتین ون بورن را شکست دهد. در آن زمان جمعیت ایالات متحده ۱۷ میلیون و ۶۹ هزار و ۴۵۳ نفر بود.
ویلیام هریسون فوریه سال۱۸۴۱ وارد واشینگتن شد، او از دنیل وبستر خواست تا سخنرانی مراسم ادای سوگندش را ویرایش کند، از نظر ادبی متنی زیبا فراهم آورد و آن را با امثال و کنایه‌های قدیمی بیارآید. در حالیکه هریسون چهره‌ای ملی‌گرا داشت در متن سخنرانی آمده بود هریسون مطیع خواست مردم است که از طریق کنگره بیان می‌شود. دنیل وبستر از متن سخنرانی راضی بود. مراسم سخنرانی هریسون ۱۰۵ دقیقه طول کشید. این طولانی‌ترین نطق ادای سوگند یک رئیس‌جمهوری آمریکا بوده‌است.
ویلیام هریسون کمتر از یک ماه در مقام ریاست جمهوری آمریکا باقی‌ماند. روز چهارم آوریل سال ۱۸۴۱ در اثر ابتلا به بیماری سینه پهلودرگذشت. ویلیام هریسون نخستین رئیس‌جمهوری آمریکا بود که در دوره ریاست جمهوری اش درگذشت.
نبرد استالینگراد (۱۲ سپتامبر ۱۹۴۲ – ۲ فوریه ۱۹۴۳) یکی از طولانی‌ترین، مهلک‌ترین و سرنوشت سازترین نبردهای جبهه شرقی جنگ جهانی دوم بود. در این نبرد نیروهای ورماخت و متحدانش که در جریان تهاجم آلمان به شوروی، به منظور سلطه بر شهر استالینگراد در کرانه رود ولگا، به آن یورش برده بودند، پس از چندین ماه درگیری خونین، با ضد حمله ارتش سرخ به محاصره درآمدند تا در نهایت روز ۳ فوریه سال ۱۹۴۳ میلادی شکست خورده و فیلدمارشال فریدریش پائولوس، فرمانده ارتش ششم ورماخت به همراه ۲۵۰۰ افسر عالی‌رتبه از جمله ۲۴ ژنرال و بیش از صد هزار نفر دیگر تسلیم ارتش سرخ شدند. از این نبرد به عنوان یکی از بزرگ‌ترین (۲٫۲ میلیون سرباز) و خونبارترین (۱٫۲ تا ۲ میلیون کشته و زخمی) درگیری‌های نظامی تاریخ و نقطه بازگشت جبهه شرقی یاد می‌شود.
استالینگراد در کرانه رود ولگا از منظر صنعتی و ارتباطی از اهمیت راهبردی ویژه‌ای برخوردار بود. تهاجم آلمانی‌ها برای سلطه بر این شهر از ماه اوت سال ۱۹۴۲ با استفاده از ارتش ششم و برخی یگان‌های ارتش چهارم زرهی و پشتیبانی هوایی لوفت‌وافه آغاز شد. درگیری‌ها درون شهر به مبارزه خانه‌به‌خانه تبدیل شد که دو طرف را مجبور به اعزام نیروهای کمکی کرد. تا میانه ماه نوامبر آلمانی‌ها به قیمتی گران، مدافعان را به نواری باریک در کرانه غربی رود ولگا عقب راندند و بر بیشتر قسمت‌های شهر مسلط شدند. نوزدهم نوامبر ارتش سرخ عملیاتی موسوم به عملیات اورانوس را از دو طرف علیه جناحین ضعیف‌تر دشمن که توسط نیروهای رومانیایی‌ها و مجارستانی‌ها محافظت می‌شد، آغاز کرد. جناحین نیروهای آلمانی به سرعت در هم کوبیده شد تا ارتش ششم ورماخت به‌طور کامل در ناحیه استالینگراد به محاصره دربیاید. آدولف هیتلر، پیشوای آلمان دستور به پایداری این نیروها در همان موضع و عدم هرگونه اقدام از طرف آن برای شکستن محاصره داد. در عوض مقرر شد به یگان‌های تحت محاصره، از طریق هوایی تدارکات رسانده شود و از بیرون برای شکستن محاصره تلاش گردد. بدین ترتیب نبرد برای دو ماه دیگر ادامه یافت. پس از شکست تلاش ورماخت برای شکستن حلقه محاصره از بیرون، در نهایت ماه فوریه سال ۱۹۴۳ درحالیکه آذوقه و مهمات محاصره‌شدگان رو به پایان بود، تمامی نیروهای باقی‌مانده در پی وخامت اوضاع خود را تسلیم دشمن کردند.
تا بهار سال ۱۹۴۲ با وجود ناکامی عملیات بارباروسا، آلمان توانسته بود بخش گسترده‌ای از اراضی شوروی از جمله بلاروس، اوکراین و کشورهای حوزه بالتیک را به سلطهٔ خود درآورد. جبهه شرقی در تمامی طول آن از لنینگراد در شمال تا روستوف-نا-دونو در جنوب تثبیت شده بود.
با توجه به فرسایش و تلفات وارد آمده به ورماخت در نبردهای قریب به یک سال گذشته، نیروی زمینی آلمان دیگر قادر به تهاجم راهبردی در تمامی طول جبهه شرقی نبود. از این رو تنها گزینه واقع‌بینانه برای آلمان تهاجم صرفاً از یک بخش جبهه بود. ژوزف استالین، رهبر شوروی و "استاوکا"، فرماندهی این کشور تصور می‌کردند تهدید اصلی متوجه قسمت مرکزی خط مقدم خواهد بود و هر گونه تهاجم گسترده به سمت مسکو صورت خواهد گرفت. با این حال آلمانی‌ها تصمیم گرفتند این تهاجم را به دنبال دستیابی به منابع نفتی، متوجه بخش‌های جنوبی شوروی بکنند. تمرکز بر این هدف دربردارنده اهداف کوتاه‌مدت و بلندمدت در قطع منابع نفتی شوروی و تأمین نیاز شدید آلمان به این ماده بود. به هر صورت با وجود ضربه شدیدی که تحقق این هدف به شوروی وارد می‌آورد، هیتلر و ژنرال‌های آلمانی دیگر بر خلاف سال ۱۹۴۱، تصور نمی‌کردند که موفقیت در این اقدام باعث پیروزی در کل جنگ یا حتی در جبهه شرقی می‌شود و لزوماً انتظار نداشتند در پی آن جنگ در سال ۱۹۴۲ به پایان برسد. بلکه آلمان از این طریق در تلاش بود ابزار و امکان لازم برای ادامه جنگ در بلندمدت را کسب کند.
هیلتر با صدور فرمان شماره ۴۱ پیشوا در روز ۵ آوریل سال ۱۹۴۲ خواهان تمرکز تمامی قوای در دسترس برای عملیات‌های اصلی در اراضی جنوبی جهت انهدام نیروهای دشمن پیش از رود دن به منظور گذر از کوه‌های قفقاز و دستیابی به میدان‌های نفتی آن شد. طرح پایه شامل تصرف ناحیه دونتس و تمامی اراضی غرب رود دن بود. نیروهای شوروی در این نواحی محاصره و منهدم می‌گشتند و یک خط دفاعی در طول رود دن بر قرار می‌گردید. پس از تحقق این موضوع، نیروهای آلمانی در جنوب روستوف از رود گذر می‌کردند و به سمت کوبان و قفقاز پیش می‌رفتند. تصرف استالینگراد در ابتدا جزو اهداف اصلی عملیات به حساب نمی‌آمد. به هر صورت فرمان شماره ۴۱ پیشوا بر عمل به هر اقدامی جهت دستیابی به این شهر یا دست کم قرار دادن آن زیر آتش توپخانه سنگین جهت جلوگیری از کاربرد آن به عنوان یک مرکز صنعتی و ارتباطی تصریح نموده بود. استالینگراد با واقع شدن در ناحیه خمیدگی رود ولگا، با شرقی‌ترین نقطه خمیدگی رود دن ۸۰ کیلومتر فاصله داشت. بدین ترتیب از منظر دفاع از خط دن، سلطه بر نقاط کلیدی ساحل غربی ولگا در مجاورت استالینگراد منطقی به نظر می‌رسید و امکان ایجاد یک پل خشکی دفاعی بین دو رود را فراهم می‌آورد. زیر آتش گرفتن این شهر همچنین می‌توانست جریان انتقال نفت از طریق ولگا به مرکز و شمال روسیه را متوقف سازد.
گروه ارتش جنوب، به فرماندهی فیلدمارشال فدر فون بک مسئول اجرای این عملیات با اسم رمز «مورد آبی» بود. تعداد زیادی از لشکرهای ایتالیایی، مجارستانی و رومانیایی نیز از آلمانی‌ها پشتیبانی می‌کردند. در مجموع حدود ۲ میلیون نفر قوای آلمانی و نیروهای محور در قالب ۸۹ لشکر از جمله ۹ لشکر زرهی به این عملیات اختصاص یافت.
درحالیکه آلمانی‌ها برای مورد آبی آماده می‌شدند، شوروی نیز طرح‌ریزی خود را می‌کرد. پیش از این که عملیات آلمانی‌ها آغاز شود، شوروی روز ۱۲ مه عملیات بزرگی در ناحیه صنعتی دونباس در شرق اوکراین برای بازپس‌گیری شهر خارکوف آغاز نمود. این منطقه دقیقاً همان نقطه‌ای بود که ارتش‌های یکم زرهی و ششم ورماخت در حال بسیج و تمرکز بودند. بدین شکل آلمانی‌ها دفاع بسیار مؤثری از خود نشان دادند و اقدام به ضد حمله کردند. ارتش سرخ نه تنها نتوانست خارکوف را پس بگیرد بلکه سه ارتش میدانی شوروی که درگیر این عملیات بودند، در نبرد دوم خارکوف به محاصره ورماخت افتادند و تا حدود زیادی منهدم شدند. شوروی در این درگیری که تنها تا روز ۲۸ مه به درازا کشید، متحمل ۲۷۰ هزار تن تلفات گشت و حدود ۶۵۰ تانک و ۵۰۰۰ قطعه توپخانه خود را از دست داد.
"مورد آبی" روز ۲۸ ژوئن سال ۱۹۴۲ آغاز شد. در ابتدا لشکرهای زرهی و پیاده‌نظام موتوریزه آلمان پیشروی سریعی داشتند اما تلاش آن‌ها برای به محاصره درآوردن دشمن اغلب موفقیت‌آمیز نبود؛ چرا که نیروهای ارتش سرخ در مواجهه با خطر محاصره به سرعت عقب‌نشینی می‌کردند. با این حال، عقب‌نشینی سراسیمه و آشفته ارتش سرخ در حال برهم ریختن انضباط در بین نیروهای آن بود. یگان‌های ارتش سرخ هنگام عقب‌نشینی توپ‌ها و سایر تجهیزات خود را رها می‌کردند. در مواجهه با این بهران حاد و در پی سقوط روستوف، جهت جلوگیری از فروپاشی کامل، استالین به عنوان کمیسار خلق در امور دفاع، روز ۲۸ ژوئیه با صدور فرمان شماره ۲۲۷، ضمن اشاره به شرایط وخیمی که شوروی با آن مواجه بود، از نیروهای مسلح خواست حتی «یک قدم پس نگذارند» و «تا آخرین قطره خون» از هر موضع خود دفاع کنند. بزدلان، هراس‌افکنان، فراریان و کسانی که بدون مجوز عقب‌نشینی کنند، به مجازات‌های سخت از جمله قرار گرفتن در گردان‌های جزایی با خطرناک‌ترین ماموریت‌ها، تهدید شدند. این که عقب‌نشینی‌های ارتش سرخ تا این زمان عامدانه بودند یا نه کاملاً روشن نیست. به نقل از رابرت سیتینو، به نظر می‌رسد این موضوع چیزی بین گریز آشفته و عقب‌نشینی راهبردی برنامه‌ریزی‌شده بود. به هر صورت این فرمان استالین به دنبال نظم بخشیدن به عقب‌نشینی‌های ارتش سرخ و مقاومت در صورت لزوم بود. هدف از آن اداره عقب‌نشینی راهبردی نیروهای شوروی و آماده کردن اذهان برای پایداری نهایی در استالینگراد یا نقاط دیگر بود.
مدتی پس از آغاز عملیات گروه ارتش جنوب به دو قسمت تقسیم شد. گروه ارتش آ متشکل از ارتش یکم زرهی و ارتش هفدهم و گروه ارتش ب شامل ارتش چهارم زرهی و ارتش ششم می‌شدند. روز ۱۳ ژوئیه به دستور هیتلر ارتش چهارم زرهی ورماخت از گروه ارتش ب به گروه ارتش آ منتقل شد تا رو به روستوف-نا-دونو در جنوب بر سر راه قفقاز، برود. بر مبنای فرمان شماره ۴۵ پیشوا، گروه ارتش ب، مشتکل از ارتش ششم ورماخت با پشتیبانی لشکرهای متحدین محور، موظف به تهاجم به سمت استالینگراد بود تا نیروهای دشمن که در حوالی آن متمرکز شده‌اند را منهدم و این شهر را تصرف کند. استالینگراد لولای خطوط دفاعی آلمان بر رودهای دن و ولگا بود و مهاجمان با سلطه بر آن می‌توانستند از پشت سر و جناح حرکت خود به سمت قفقاز در برابر ضدحملات شوروی محافظت کنند. علاوه بر این آلمانی‌ها از این طریق می‌توانستند مسیر انتقال نفت از طریق رود ولگا به مناطق مرکزی شوروی را قطع کنند. این نیرو پس از تصرف استالینگراد می‌بایست بلافاصله رو به جنوب شرقی به سمت آستاراخان در کرانه دریای خزر پیش می‌رفت. به دستور هیتلر ارتش ششم ورماخت در اولویت دریافت تدارکات و پشتیبانی هوایی قرار گرفت و سپاه ۲۴ زرهی از ارتش چهارم زرهی به این ارتش منتقل شد. بدین ترتیب با وجود این که گروه ارتش ب طبق طرح عملیاتی اولیه صرفاً وظایف دفاعی در جناح شمالی گروه ارتش آ داشت، حرکت آن به خودی خود به یک تهاجم راهبردی بدل گشت.
ارتش ششم ورماخت با تهاجم از ناحیه خارکوف به سمت شرق خود را تا روز ۲۲ ژوئیه به کاچالینسکایا در خم رود دن در ۶۰ کیلومتری شمال غربی استالینگراد رساند. شوروی برای مقابله با پیشروی دشمن و دفع ارتش ششم ورماخت جبهه استالینگراد را با مابقی نیروهای جبهه از هم پاشیده جنوب غربی به علاوه ارتش‌های تازه ایجاد شده یکم‌وچهارم تانک و برخی یگان‌های ارتش‌های بیست‌وهشتم، سی‌وهشتم و پنجاه‌وهفتم شوروی، تشکیل داد. ناوگان رودخانه ولگا نیز تحت امر جبهه استالینگراد شوروی بود. این جبهه روز ۲۲ ژوئیه ۳۸ لشکر داشت. شانزده لشکر از این مقدار در ناحیه اصلی دفاعی مستقر بودند. به هر صورت در این موقعیت در این زمان برتری عددی همچنان با آلمانی‌ها بود. نیروهای ورماخت چهار روز بعد در دفاع ارتش شصت‌ودوم شوروی رخنه کردند و به منطقه کامنسکی رسیدند. دو ارتش یکم و چهارم تانک شوروی مأمور به متوقف کردن دشمن شدند اما با تنها تانک ۲۴۰ تانک دستاورد زیادی نداشتند. در پی طولانی شدن بیش از حد خط مقدم، جبهه جدید جنوب شرقی شوروی به فرماندهی ارتشبد آندری یریومنکو متشکل از ارتش‌های پنجاه‌ویکم، پنجاه‌وهفتم و شصت‌وچهارم و همچنین ارتش یکم محافظ و ارتش هشتم هوایی، از جبهه لنینگراد منفک شد.
ارتش ششم ورماخت روز ۲۵ ژوئیه برای گذر از رود دن اقدام کرد. با این حال نیروهای شوروی توانستند جلوی حملات آن را بگیرند. روز ۱ اوت بیشتر ارتش چهارم زرهی ورماخت مجدداً به گروه ارتش ب ملحق شد و از جنوب به سمت استالینگراد یورش برد. پائولوس که با کمبود تدارکات مواجه بود، تصمیم گرفت تا رسیدن ارتش چهارم زرهی ورماخت گذر از دن را به تعویق بیندازد. این مسئله فرصت بیشتری به ارتش سرخ جهت تحکیم مواضع خود در استالینگراد داد. در نهایت، ارتش ششم ورماخت روز ۱۰ اوت با پشتیبانی سپاه ۴ هوایی "لوفت‌وافه" قادر به گذر از دن شد و به دفاع بیرونی استالینگراد رسید.
نیروی اصلی تهاجمی آلمان در استالینگراد ارتش ششم آن تحت امر سپهبد فریدریش پائولوس بود که در این زمان بزرگ‌ترین ارتش میدانی در ورماخت به حساب می‌آمد. ارتش چهارم زرهی ورماخت به فرماندهی ارتشبد هرمان هوت، نیز از این تهاجم پشتیبانی می‌کرد. بدین شکل آلمانی‌ها ۲۱ لشکر را برای حمله به استالینگراد به٬کارگرفتند؛ برخی از آن‌ها از پیش به شدت تضعیف شده بودند. پشتیبانی هوایی توسط سپاه ۸ هوایی "لوفت‌وافه" با قریب به ۱۰۰۰ هواگرد تأمین می‌شد.
در این حال، در طرف مقابل ارتش‌های شصت‌وششم، چهارم تانک، شصت‌ودوم، یکم تانک، شصت‌وچهارم، پنجاه‌ویکم و پنجاه‌وهفتم شوروی از شمال به جنوب در سه خط دفاعی از استالینگراد محافظت می‌کردند که مجموعاً شامل حدود ۹۰ هزار نفر با ۲۰۰۰ قطعه توپ، ۱۲۰ تانک و قریب به ۴۰۰ هواگرد می‌شد. ارتش شصت‌ودوم شوروی نیروی اصلی دفاعی شهر بود که با حدود ۵۲ هزار نفر، ۹۰۰ توپ و ۱۱۰ تانک در خط مقدمی به طول ۴۰ کیلومتر استقرار داشت.
گروه ارتش ب قصد داشت جهت اجتناب از یک نبرد شهری پر خسارت، استالینگراد را از شمال و جنوب با سپاه‌های زرهی ارتش‌های ششم و چهارم زرهی ورماخت محاصره کند. آلمانی‌ها روز ۱۷ اوت به نخستین خط دفاعی استالینگراد حمله بردند. سپاه ۱۴ زرهی ورماخت تحت امر سپهبد گوستاف آنتون فون ویترسهایم در عرض پنج روز خط دشمن را شکست و در شمال استالینگراد به رود ولگا رسید. این اقدام دفاع شهر را از ناحیه ورتیاچی به دو نیم و اتصال ارتش شصت‌ودوم شوروی را به جبهه استالینگراد قطع کرد. بدین شکل این ارتش به جبهه جنوب شرقی شوروی ملحق شد. در جنوب نیز سپاه ۴۸ زرهی ارتش چهارم زرهی ورماخت توانست خود را به رود ولگا برساند. در این حال محافظت از جناح طولانی چپ نیروهای آلمانی در طول رود دون توسط ارتش‌های هشتم ایتالیا و دوم مجارستان با پشتیبانی تعداد کمی لشکر آلمانی، صورت می‌گرفت. مقرر شد ارتش سوم رومانی نیز که با گروه ارتش آ رو به جنوب می‌رفت، در طول این جناح در ناحیه کلتسکایا در ۱۲۰ کیلومتری شمال غربی استالینگراد، مستقر شود.-
شوروی در تمامی طول ماه اوت در حال آماده‌سازی دفاع استالینگراد برای شرایط محاصره بود. از روز ۲۳ اوت هواگردهای "لوفت‌وافه" با انجام ۲۰۰۰ سورتی در عرض دو روز مقادیر زیادی بمب بر استالینگراد فرو ریختند که بیشتر بناهای آن را تخریب کرد. آمار رسمی شوروی مدعی مرگ ۴۰ هزار نفر در اثر این بمباران‌ها شده‌است. نخستین یگان‌های زرهی ورماخت همان روز ۲۳ اوت خود را در ۶۵ کیلومتری استالینگراد به رود ولگا رساندند تا دسترسی ارتش سرخ از شمال به این شهر مسدود شود. سه روز بعد استالین ارتشبد گئورگی ژوکوف را به نیابت فرماندهی عالی ارتش سرخ منصوب و مسئول دفاع از استالینگراد کرد. مسئولان شهری خواهان تخلیه کارخانه‌ها و جمعیت غیرنظامی آن بودند اما به جایی نرسیدند. به نقل از لازار برونتمن، روزنامه‌نگار روس، استالین ملولانه و غصب‌ناک با این پرسش که «به کجا باید تخلیه شوند؟» با این اقدام مخالفت می‌کرد. در نهایت با تخریب شهر توسط بمباران‌های "لوفت‌وافه"، پذیرفته شد زنان و کودکان استالینگراد را ترک کنند.
با وجود سرعت اندک پیشروی در اثر مقاومت نیروی ارتش سرخ و شرایط نامساعد جغرافیایی، ارتش چهارم زرهی ورماخت نیز در نهایت روز ۱۰ سپتامبر در حاشیه جنوبی شهر به رود ولگا رسید تا استالینگراد از سه جهت به محاصره آلمانی‌ها درآید. بدین ترتیب تنها راه دسترسی شوروی به این شهر از روی رود ولگا در جانب شرقی آن بود. به هر صورت از روز ۲۵ اوت شرایط محاصره در استالینگراد اعلام و حکومت نظامی در آن شده بود.