moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
مجله تقدم از شهریور ۱۳۰۶ تا فروردین ۱۳۰۸ در یازده شماره و ۶۸۸ صفحه انتشار یافت، یکی از مجلات جدی زبان فارسی است. این مجله روزی به انتشار پرداخت که ایرانشهر و آینده دست از انتشار کشیده بودند و هنوز مجله‌ای مانند مهر در افق مطبوعالت طلوع نکرده بود که جانشین کاوه و ایرانشهر و دانشکده باشد. ظهور «تقدم» ناشی از بیداری و هشیاری دو برادر ایراندوست – احمد و عبدالرحمن فرامرزی – بود که به تاریخ و زبان ایران علاقه‌مندی بسیار داشتند و ضمناً در جستجوی آن بودند که راه‌های تجدد و ترقی و اصطلاحات اجتماعی را برای ایران بنمایانند.
آنها می‌کوشیدند که تا حد ممکن از مجله کاوه پیروی کنند و مخصوصاً از این روی که احمد فرامرزی به مقام فکری و علمی حسن تقی‌زاده اعتقاد داشت و در طول عمر خود پیروی از او می‌کرد.
از نویسندگان برجسته‌ای که در این مجله آثار قلمیشان را می‌خوانیم یکی سید حسن تقی‌زاده است و دیگری محمود محمود، که به اسلوب مرسوم خود در مجله آینده و نشریات دیگر، مقالاتش را با نام قلمی «رسول نخشبی» منتشر می‌کرد. از ادبای مشهور جوان‌تر آن روزگار چون احمد کسروی، سعید نفیسی، محمدمطیع الدوله حجازی، دکتر صادق رضازاده شفق، غلامرضا رشید یاسمی و مجتبی مینوی نیز مقالاتی می‌بینیم.
احمد فرامرزی که در زمره محققان ادبی بود رشته مقالاتی در مجله دارد به عنوان «تاریخ جغرافیا». او در آن سلسله دوپایه جغرافیایی قدیم بطلمیوسی و اسلامی را مطرح کرده و کتب جغرافیون اسلامی را به معرفی درآورده است.
فرامرزی در مقاله نخستین مجله نوشت: «مسئله دیگری را که ما باز اهمیت می‌دهیم اطلاع از ممالک همسایه شرقی مخصوصاً اسلامی است که به عقیده ما نباید ایرانیان از آنه بی‌اطلاع باشند…» و این مبحث هنوز که هنوز است می‌تواند ادامه داشته باشد.
از مندرجات تحقیقی و ادبی مجله سلسله مقالات «جشن‌های ایرانی» به قلم مجتبی مینویی است که در آن اطلاعات مبسوطی راجع به مهرگان گردآوری شده‌است.تقدم
او علاوه بر کتاب‌ها و مقالاتی دربارهٔ وضعیت و مردمشناسی جنوب ایران، کتاب «تاریخ رنسانس» نوشته سیدنی دارک را به فارسی ترجمه کرده‌است.
او در دوره‌های قانونگذاری پانزدهم تا هجدهم در مجلس شورای ملی بود. در مجلس هفدهم که اکثریت در دست جبهه ملی بود، احمد به همراه برادرش عبدالرحمن و مهدی میراشرافی و جداشدگان از جبهه ملی چون سید ابوالحسن حائری‌زاده، حسین مکی، مظفر بقایی و علی زهری و شمس قنات‌آبادی شدیدترین مخالفتها را با دولت دکتر مصدق کردند که نتیجه آن تصمیم مصدق به انحلال مجلس هفدهم در تیرماه سال ۱۳۳۲ بود. کاری که به کودتا و سرنگونی دولت در امرداد ۱۳۳۲ انجامید. هواداران دکتر مصدق برادران فرامرزی را در کودتای ۲۸ مرداد مؤثر می‌دانند. او پس از اینکه در روز ۲۸ مرداد رادیو تهران به دست مخالفان مصدق افتاد، در آنجا به همراه چندتن از دیگر نمایندگان، بر ضد مصدق سخنرانی کرد.
کتاب کوچه عنوان فرهنگ‌نامه‌ای است به کوشش احمد شاملو شاعر و نویسنده معاصر ایرانی و آیدا سرکیسیان، همسرش، که در چندین جلد به عنوان دائرةالمعارف فرهنگ عامیانه مردم ایران تدوین شده‌است. این کتاب هنوز کامل نشده و چاپ مجلدات آن به پایان نرسیده است.
چند دهه از عمر احمد شاملو صرف گردآوری و تدوین این کتاب گردید و چهارده جلد از آن در زمان حیات وی به چاپ رسید. بعد از شاملو، سرپرستی این مجموعه بر عهدهٔ همسرش آیدا سرکیسیان قرار گرفت و سیاوش شاملو فرزند احمد شاملو در یک مصاحبه در سال ۱۳۸۵ گفته بود که شاهد ادامهٔ چاپ کتاب کوچه خواهیم بود.
بندر نوشهر یکی از مهمترین بنادر اقتصادی و تجاری ایران است که سالانه حجم زیادی کالا از طریق این بندر مبادله می‌شود. این بندر نزدیکترین بندر به پایتخت ایران (تهران) است و مجهز به خطوط هوایی است. فاصله این بندر تا تهران ۱۴۰ کیلومتر می باشد. بندر نوشهر براساس میزان تخلیه و بارگیری کالاها در سال ۱۴۰۱، به عنوان سومین بندر پرتردد شمال ایران و دوازدهمین بندر پرتردد کشور بشمار می‌رود.
ساخت بندر نوشهر در سال ۱۳۰۹ هجری خورشیدی با مشارکت شرکتهای بورورکس (هلند) و آگرمن (بلژیک) آغاز شد و در سال ۱۳۱۸ به بهره برداری رسید. اولین محموله‌ای که در این بندر تخلیه شده است قطعات و ماشین‌آلات کارخانه ذوب آهن کرج بود که از روسیه با یک کشتی تجاری به ظرفیت 1000 تن بارگیری شده بود. سالیانه حداقل ۵۰۰ فروند کشتی در این بندر تردد می‌کنند.
عمده کالاهای وارداتی عبارتند از: غلات، مواد شیمیایی، مواد معدنی، آهن‌آلات، مصالح ساختمانی، لوازم یدکی، مواد نفتی، فلزات غیر آهنی، مصنوعات فلزی، کاغذ و مقوا، چوپ و تخته، کانتینر پر، کانتینر خالی، لاستیک و پلاستیک، پارچه و الیاف، کالای متروکه و متفرقه
تره بار، خشکبار، محصولات دامی و گیاهی، مواد معدنی، فلزات غیرآهنی، کالای سوپر مارکتی، کانتینر پر و خالی، کالای متفرقه
شهر ادمونتون ; مرکز استان آلبرتا در کشور کانادا است.
ادمونتون لنگرگاه شمالی کوریدور کلگری–ادمونتون محسوب شده و به عنوان «دروازه ورود به شمال» شناخته شده‌است این شهر نقطه شروع پروژه‌های عظیم ماسه‌های نفتی در شمال آلبرتا و عملیات استخراج معادن بزرگ الماس در نواحی شمال غرب است.
ادمونتون یک مرکز فرهنگی، دولتی و آموزشی به‌شمار می‌رود و میزبان جشنواره‌های سالانه‌ای است که لقب «شهر جشنواره‌های کانادا» را گرفته‌است. این شهر بزرگترین بازار آمریکای شمالی، وست ادمونتون مال (بزرگترین مرکز از سال ۱۹۸۱ تا ۲۰۰۴)، و پارک قلعه ادمونتون، بزرگترین موزه تاریخی کانادا، را داراست.
ادمونتون بالاترین مقدار سرانه پارک را در میان شهرهای کانادا را دارد و وجود فضای سرسبز از جذابیت‌های خاص این شهر به‌شمار می‌آید. دره رودخانه ادمونتون به منزله طولانی‌ترین امتداد پارک شهری متصل در آمریکای شمالی است و ۲۲ برابر بزرگتر از پارک مرکزی شهر نیویورک است.
جمعیت ادمونتون در سال ۱۹۰۵ زمانی که مرکز استان اعلام شد در حدود کمتر از ۱۰۰۰۰ نفر بود و اکنون حدود یک میلیون نفر است. با شروع بهره‌برداری از منابع نفتی از اواخر دهه ۱۹۴۰، ادمونتون دچار رکود اقتصادی شد ولی در دهه گذشته اقتصاد آن رشد خوبی داشته‌است. امروزه این شهر یک قطب صنعتی در کانادا به‌شمار می‌رود. دفاتر اصلی شرکت‌های بزرگی از جمله IBM, TELUS, Dell و General Electric در این شهر قرار دارند که از علل اصلی این امر می‌توان به وجود مراکز ممتاز تحقیقاتی در ادمونتون اشاره کرد.
در سرشماری شهری سال ۲۰۱۶ جمعیت این شهر ۸۹۹٬۴۴۷ نفر بوده‌است و دومین شهر بزرگ آلبرتا و پنجمین شهر بزرگ کانادا محسوب می‌شود. این جمعیت ۶۶ درصد از کل جمعیت کلان شهر ادمونتون و حومه را نشان می‌دهد که در سال ۲۰۱۵ برابر ۱٬۳۶۳٬۳۰۰ بوده‌است. ادمونتون در میان شهرهای شمال آمریکای شمالی با جمعیت شهری بیش از یک میلیون نفر بیشترین جمعیت را دارد. به ساکنان ادمونتون، ادمونتونیَن گفته می‌شود.
رشد تاریخی ادمونتون از طریق تسهیل جذب جمعیت پنج منطقه شهری مجاور (استراتکونا، ادمونتون شمالی، ادمونتون غربی، بورلی و جاسپر پلس) و یک سری از الحاق‌ها که در سال ۱۹۸۲ پایان یافت بوده‌است.
علی رغم جمعیت بیش از یک میلیون نفر، تراکم شهری در این مکان بسیار پایین است با توجه مساحت شهر ادمونتون که ۶۸۴٫۳۷ کیلومتر مربع است تراکم جمعیت در هر کیلومتر مربع ۱٬۱۸۶٫۸ نفر است. و رودخانه ساسکاچوان شمالی از میان آن می‌گذرد. ادمونتون مرکز منطقه ادمونتون مرکزی است که توسط منطقه آلبرتای مرکزی احاطه شده‌است.
موسسات آموزش عالی متعددی در ادمونتون مستقر هستند. از جمله مراکزی که از بودجه دولتی استفاده می‌کنند می‌توان به دانشگاه کنکوردیا، دانشگاه مک‌ایوان، دانشگاه کینگز، کالج نورکست، مؤسسه فناوری شمال آلبرتا (NAIT) و دانشگاه آلبرتا (U of A) اشاره کرد.
همچنین دانشگاه آتاباسکا و دانشگاه لث‌بریج نیز در ادمونتون پردیس‌هایی دارند.
جمعیت مهاجران ایرانی مقیم آلبرتا نزدیک به ۹۰۰۰ است. اکثریت ایرانیان مقیم آلبرتا در دو شهر بزرگ این استان ( ادمونتون و کلگری) زندگی می کنند. بنا بر اداره آمار کانادا در سال ۲۰۱۶ بیشتر از ۲۶۰۰ مهاجر ایرانی در ادمونتون ساکن بودند. https://www12.statcan.gc.ca/census-recensement/2016/dp-pd/prof/details/page.cfm?Lang=E&Geo1=CSD&Code1=4806016&Geo2=PR&Code2=48&SearchText=calgary&SearchType=Begins&SearchPR=01&B1=Immigration%20and%20citizenship&TABID=1&type=0 https://www12.statcan.gc.ca/census-recensement/2016/dp-pd/prof/details/page.cfm?Lang=E&Geo1=CSD&Code1=4811061&Geo2=PR&Code2=48&SearchText=edmonton&SearchType=Begins&SearchPR=01&B1=Immigration%20and%20citizenship&TABID=1&type=0 همچنین ایرانیان مقیم آلبرتا در ۳۰ سال گذشته چندین انجمن فرهنگی ایرانیان را تشکیل دادند که به برگزاری مراسم نوروز و معرفی فرهنگ ایران به جامعه کانادا می پردازند.http://www.gahshenood.com/?p=4728انجمن فرهنگی ایرانیان ادمونتون از جمله این انجمن های فرهنگی است.https://www.iran.ca/en/events/alberta/edmonton/performing-arts/master-violinist-at-university-of-alberta/http://ihse.ca/aboutihse/
ادمونتون دارای آب و هوای اقلیم قاره‌ای مرطوب (سامانه طبقه‌بندی اقلیمی کوپن Dfb) است. این شهر زمستان‌هایی خفیف‌تر از رجاینا و وینیپگ دارد که هردو در عرض جغرافیایی جنوب‌تری نسبت به ادمونتون قرار دارند.
دمای متوسط ​​روزانه ادمونتون از کم‌تر از منهای ۱۰٫۴ درجه سانتی‌گراد (۱۳٫۳ °F) در ماه ژانویه تا ۱۷٫۷ درجه سانتی گراد (۶۳٫۹ °F) در اوج تابستان در ماه جولای تغییر می‌کند. حداکثر میانگین دما ۲۳٫۱ درجه سانتی‌گراد (۷۳٫۶ °F) در ماه ژوئیه، و حداقل دما منهای ۱۴٫۸ درجه سانتی‌گراد (۵٫۴ °F) در ژانویه است. در طول سال، درجه حرارت می‌تواند به مدت چهار تا پنج روز تا ۳۰ درجه سانتی‌گراد (۸۶ °F) در اواخر ماه آوریل و به‌طور متوسط ​​۲۸ روز در اواسط ماه سپتامبر به زیر منهای ۲۰ درجه سانتی‌گراد (-۴ °F) برسد. بالاترین درجه حرارت ثبت شده در شهر ادمونتون ۳۷٫۲ درجه سانتی‌گراد (۹۹٫۰ °F)، در تاریخ ۲۹ ژوئن سال ۱۹۳۷ بوده‌است. پایین‌ترین دمای کلی که تا به حال در ادمونتون ثبت شده منهای ۴۹٫۴ درجه سانتی‌گراد (-۵۶٫۹ °F)، در تاریخ ۱۹ و ۲۱ ژانویه سال ۱۸۸۶ بوده‌است. در ۲۶ ژانویه سال ۱۹۷۲، درجه حرارت منهای ۴۸٫۳ درجه سانتی‌گراد (-۵۴٫۹ °F) با سرمایش باد منهای ۶۱ ثبت شد، که پایین‌ترین درجه حرارت سرمایش باد برای همیشه در ادمونتون بوده‌است.http://climate.weather.gc.ca/climate_normals/results_1981_2010_e.html?searchType=stnName&txtStationName=Edmonton&searchMethod=contains&txtCentralLatMin=0&txtCentralLatSec=0&txtCentralLongMin=0&txtCentralLongSec=0&stnID=1865&dispBack=0
شهرستان چاراویماق (چَهارْ اویْماق) (چار به معنی سکه و اویماق به معنی حک کردن، "چاو" به معنی "پول" و "اویماق" به معنی "ضرب" یا کندن است، یعنی محل ضرب سکه و پول) جنوبی‌ترین شهرستان استان آذربایجان شرقی است. مرکز این شهرستان، شهر قره‌آغاج است. این شهرستان دارای تنها یک شهر (مرکز شهرستان: شهر قره‌آغاج) و دو بخش به نام‌های بخش مرکزی و بخش شادیان است.
شهرستان چاراویماق با ۳۱٬۰۷۱ نفر جمعیت در سال ۱۳۹۵ خورشیدی، دومین شهرستان کم‌جمعیت استان است؛ در عین حال با ۳٬۲۰۸٫۱۲ کیلومتر مربع مساحت، چهارمین شهرستان وسیع استان محسوب می‌شود و همین امر، تراکم بسیار پایین جمعیت را در این شهرستان در مقایسه با دیگر شهرستان‌های آذربایجان شرقی سبب شده است.
شهرستان چاراویماق از سمت شمال به شهرستان هشترود، از سمت شمال‌شرق به شهرستان میانه، از سمت شمال‌غرب به شهرستان مراغه، از سمت جنوب‌شرق به شهرستان ماه‌نشان (استان زنجان) و از سمت‌های جنوب و ‌غرب به ترتیب به شهرستان‌های تکاب و باروق (استان آذربایجان غربی) محدود شده است.
فاصلهٔ مرکز شهرستان چاراویماق (شهر قره‌آغاج) با هشترود: ۶۵ کیلومتر، با میانه: ۷۵ کیلومتر، با مراغه: ۱۰۰ کیلومتر و با تبریز: ۱۹۳ کیلومتر است.
«چاراویماق» مخفف «چهار اویماق» است؛ چراکه در گذشته با توجه به شرایط مساعد جهت کشاورزی و دامداری در این منطقه، چهار طایفه به چاراویماق فعلی مهاجرت کرده و در آن ساکن شده‌اند. امروزه طوایف شاهسون، حاج‌آلو، حیدرلو، موصالی و قره‌داغ و زارعی و عطائی در این منطقه سکونت دارند.
در تقسیمات کشوری جدید ایران که در سال ۱۳۱۶ خورشیدی شکل گرفت، چاراویماق یکی از دهستان‌های بخش هشترود (سراسکند) شد. منطقهٔ چاراویماق در سال در ۲۰ آبان ۱۳۲۶ خورشیدی تبدیل به بخشی در تابعیت شهرستان مراغه شد. این بخش در سال ۱۳۵۵ خورشیدی به شهرستان هشترود ملحق گردید و نهایتاً در تاریخ ۱۶ شهریور ۱۳۷۹ خورشیدی به درجهٔ شهرستان ارتقا یافت.مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی
منطقهٔ چاراویماق پیش از سال ۱۳۱۶ خورشیدی، یکی از حاکم‌نشین‌های بزرگ آذربایجان محسوب می‌شده و مرکزیت آن در روستای سریک قرار داشته که بعداً به قره‌آغاج منتقل شد.مرکز دائره المعارف بزرگ اسلامی
تپه باستانی واقع در ضلع جنوب‌شرقی شهر قره‌آغاج یکی از اصلی‌ترین آثار تاریخی شهرستان چاراویماق محسوب می‌شود. بررسی‌های انجام شده و آثار کشف شده از این مکان، پیشینهٔ ۸۰۰ سالهٔ سکونت دراین منطقه را نشان می‌دهند.
چاراویماق جاهای دیدنی زیادی دارد ولی متاسفانه به دلیل عدم وجود جاده، دسترسی به آنها کار آسانی نیست با این وجود این شهرستان دارای چندین آب گرم طبیعی است. آب گرم های این شهرستان در
روستاهای منیشگه، آبگرم و حمام قرار دارد. چشمه جادویی، پیرسقا در این شهرستان قراردارد. آب این چشمه روزی چند بار جاری می شود و بعد خشک می شود. هنوز علت دقیق این پدیده نادر معلوم نیست.
یکی از زیبا ترین مناطق گردشگری این منطقه، سد خرم درق است. از دیگر مناطقی دیدنی آن می توان به رودخانه های آی دوغموش و رودخانه گلویران اشاره کرد.
شهرها: قره‌آغاج
این شهرستان با توجه به آمار سال 1395 بیش از 30 هزار جمعیت داشته ولی تا سال 1401 هیچگونه پایگاه خبری یا سایت خبری دارای مجوز رسمی نبوده ولی در تاریخ 1401/12/01 آقای محمد حمزه اولین پایگاه خبری دارای مجوز رسمی را در این شهرستان راه اندازی نموده است وی در این وب سایت به صورت تخصصی به مباحث مطرح شده در شهرستان چاراویماق پرداخته و اخبار استانی را نیز به صورت بازنشری منتشر می نماید.
سایت رسمی چاراویماق
شهرستان هشترود یکی از شهرستان‌های استان آذربایجان شرقی است. مرکز این شهرستان شهر هشترود(سراسکند) است. این شهر در جنوب شرقی شهر تبریز واقع شده و ۱۲۰ کیلومتر با آن فاصله داردو در غرب شهر میانه واقع شده و ۶۵ کیلومتر با آن فاصله دارد. این شهرستان دارای ۲ شهر به نام های هشترود و نظر کهریزی و ۲ بخش با نام های بخش مرکزی و بخش نظر کهریزی است .این شهرستان ۱۶ مین شهرستان پرجمعیت استان آذربایجان شرقی و سیزدهمین شهرستان بزرگ استان آذربایجان شرقی (از نظر مساحت) است.
شهرها: هشترود
شهرها: نظر کهریزی
شهرستان ورزقان یکی از شهرستان‌های استان آذربایجان شرقی است. مرکز آن شهر ورزقان است. این شهر در فاصله ۷۰ کیلومتری تبریز۳۵ کیلومتری اهر، ۶۵ کیلومتری بخش خاروانا، ۱۳۵ کیلومتری جلفا و ۹۰ کیلومتری مرز یعنی پایانه مرزی نوردوز قرار گرفته. این شهرستان از دو بخش مرکزی و بخش خاروانا تشکیل شده‌است. جمعیت این شهرستان در سرشماری سال ۱۳۸۵، ۴۸٬۱۱۲ برآورد شده‌است که ۴٬۰۸۸ نفر از آن یعنی ۸٫۵ درصد در مرکز شهرستان ساکن‌اند. این شهرستان از سمت شرق به شهرستان اهر، از سمت غرب به شهرستان مرند. از سمت شمال غرب به شهرستان جلفا و از شمال شرق به شهرستان کلیبر و از سمت جنوب به شهرستان تبریز محدود شده‌است. این شهرستان پیش‌تر یکی از بخش‌های شهرستان اهر بوده‌است. امروزه قسمتی از قدیمی‌ترین منطقهٔ قره‌داغ که به دیزمار ارسباران موسوم است تحت عنوان دیزمار مرکزی «(بخش خاروانا)» تابع این شهرستان می‌باشد. این شهرستان که به علت بخش بودن زیاد مورد توجه قرار نمی‌گرفت و در محرومیت به سر می‌برد. پس از جدا کردن بخش مواضع خان (خواجه) از ورزقان و الحاق آن به شهرستان هریس، بخش دیزمار شرقی (مردانقم) از خاروانا و الحاق آن به شهرستان خداآفرین، دیزمار غربی (سیه رود) از خاروانا و الحاق آن به شهرستان جلفا و … به‌موجب جلسهٔ مورخ ۱۳۸۰٫۷٫۱ هیئت وزیران و بنا به پیشنهاد شمارهٔ ۱٫۴٫۹۰۰۷۴ مورخ ۱۳۷۹٫۱۲٫۲۳ وزارت کشور و به استناد ماده (۱۳) قانون تعاریف و ضوابط تقسیمات کشوری، مصوب ۱۳۶۲، اصلاحات تقسیماتی زیر را در استان آذربایجان شرقی تصویب نمود:
بخش‌های ورزقان و خاروانا از شهرستان اهر منتزع و به شهرستان تبدیل و به عنوان «شهرستان ورزقان » شناخته شود. مرکزیت شهرستان درشهر ورزقان خواهد بود این شهرستان شامل بخش‌های زیر می‌باشد:
الف: بخش مرکزی به مرکزیت شهر ورزقان مشتمل بر دهستان‌های:
۱ـ ازومدل شمالی ۲ـ ازومدل جنوبی ۳ـ بکرآباد ۴ـ سینا.
ب: بخش خاروانا به مرکزیت شهر خاروانا مشتمل بر دهستان‌های:
۱ـ ارزیل ۲ـ جوشین ۳ـ دیزمار مرکزی.
در سال ۱۳۸۰ با پیگیری‌های شبانه‌روزی مسئولان وقت، به شهرستان ارتقاء یافت و در تاریخ ۱۱/۱۰/۱۳۸۰ مراسم افتتاح با حضور استاندار وقت و سایر مسئولان استانی و محلی برگزار گردید. در این مراسم مردم شریف و انتظار کشیده منطقهٔ ورزقان به شادمانی‌ها پرداختند و گوسفند و گاو قربانی کرده و نماز شکر به جای آوردند از آن تاریخ چهرهٔ سیاسی و اقتصادی شهرستان تغییر یافت ادارات و نهادها مستقل گردیدند و آرزوی دیرینهٔ مردم دیار ستارخان، علامه جعفری، آیت‌الله علیاری , میرزا محمد بخشی و چندین رجال خوشنام این سامان برآورده گردید. لازم به یادآوری است که این بخش با منطقه کرج به بخش تبدیل شده و به علل کم توجهی رژیم گذشته در محرومیت مانده بود. شهرستان ورزقان منطقهٔ معدن‌خیز بوده و انواع عناصر قیمتی و با ارزش در این دیار یافت شده و کشف خواهد گردید و از نظر سوق‌الجیشی و اقتصادی مهم‌ترین و غنی‌ترین منطقهٔ کشور محسوب می‌شود.
مردم این شهرستان به زبان ترکی آذربایجانیگویش تاتی در روستای کرینگانگویش کرینگان (تاتی) سخن می‌گویند.
اکتشافات اصولی مس سونگون از سال ۱۳۶۶ آغاز و پس از طی مراحل مختلف اکتشافی به همت مهندسان جوان و با انگیزهٔ کشور و همت مسئولان منطقه‌ای و کشوری این کانسار به عنوان معدن پرذخیره شناخته و از سال ۱۳۷۵ در بودجهٔ کشور دارای ردیف اعتباری شد و توجه دولت باعث پیشرفت مناسب عملیات اجرائی گردید. کارخانهٔ مس سونگون ورزقان که در سال ۱۳۸۶ هجری خورشیدی فعالیت خود را آغاز کرده‌است، پس از کارخانهٔ مس سرچشمه (کرمان) دومین کارخانهٔ تولید مس در ایران است و این به دلیل قرار گرفتن معدن مس در این منطقه است. در این معدن بیش از ۴٬۰۰۰ میلیارد ریال اعتبار ریالی و ارزی هزینه شده و برای تکمیل پروژه‌های موجود و اجرای پروژه‌های جانبی هزاران میلیارد بودجهٔ ریالی و ارزی نیاز می‌باشد از جمله آن پروژه‌ها ذوب مس و پالایش آن، تولید مولیبدن، استحصال طلا و نقره و … می‌باشد. این معدن دارای بیش از یک میلیارد تن ذخیرهٔ کان سنگ مس می‌باشد و عناصر همراه آن مولیبدن، طلا، نقره، رینیوم و … است. در این شهرستان مناطق دیگری مثل: خوینرود، بالوجه، طویل، کالیجان، شرف‌آباد، اندریان، آستامال، آوان، گوتلر، اوزی و … دارای کانسارهای متنوعی مثل مس، طلا، نقره … می‌باشد. از این میان معدن طلای اندریان به بخش خصوصی فروخته شده و در واقع از اختیار مردم خارج طرح مس سونگون با هدف استخراج معدن به روش نوین و تولید کنسانترهٔ مس با عیار ۳۰٪، جهت تغذیهٔ صنایع مولد کشور و رسیدن به ارزش افزوده بالاتر انجام می‌گیرد. از دیگر دستاوردهای مهم این طرح انتقال دانش فنی، صرفه‌جویی ارزی و اشتغال‌زایی است.
معدن مس سونگون در شمال غرب ایران، در استان آذربایجان شرقی، ۱۳۰ کیلومتری شمال تبریز، ۷۵ کیلومتری شمال غرب اهر و ۳۰ کیلومتری شمال ورزقان در همسایگی جمهوری‌های آذربایجان و ارمنستان قرار دارد.
مختصات جغرافیایی منطقه، ۴۶ درجه و ۴۳ دقیقه طول شرقی و ۳۸ درجه و ۴۲ دقیقه عرض شمالی می‌باشد.
کانسار مس سونگون به‌طور متوسط نسبت به سطح دریا دارای ارتفاع متوسط ۲٬۰۰۰ متر، حداکثر ارتفاع در کانسار مس سونگون (چراغلو) ۲٬۷۰۰ متر از سطح دریا و عمیق‌ترین ارتفاع ۱٬۶۲۵ متر نسبت به سطح دریا می‌باشد.
محدود کننده‌های کانسار مس سونگون شامل: رودخانه سونگون چای در شرق کانسار و رودخانهٔ پخیر در شمال کانسار می‌باشد، که پس از پیوستن به هم در میان کافه به رودخانهٔ ایلگینه چای می‌پیوندد که نهایتاً به رودخانهٔ ارس می‌ریزد.
راه دسترسی اصلی معدن از طریق جادهٔ آسفالته تبریز-ورزقان-سونگون و راه دسترسی دوم از طریق جادهٔ تبریز-سیه رود-ملک قضات - خاروانا- ورزقان-سونگون میسر است.
به‌خاطر اینکه معدن در منطقهٔ کوهستانی واقع شده‌است. شاهد زمستان‌هایی سرد و یخبندان و تابستان‌های معتدل هستیم.
میانگین حداکثر درجهٔ حرارت در تابستان ۳۳ درجهٔ سانتی‌گراد و در زمستان ۲۲ درجهٔ سانتی‌گراد ثبت شده‌است. مقدار حداکثر بارندگی در محل حدود ۳۵۰ میلی‌متر در سال می‌باشد و مقدار رطوبت نسبی در سال میان ۵۲ تا ۸۲ درصد متغیر است، جهت غالب وزش باد، جنوب غربی است. اکثر روزهای بهار و تابستان، معدن مه‌آلود دیده می‌شود.
پیشینهٔ معدنکاری در سونگون به دو قرن پیش (دورهٔ قاجاریه) بر می‌گردد. آثار فعالیت‌های قدیمی به صورت استخراج زیر زمینی در امتداد طول رودخانه سونگون در محدودهٔ پرعیار بوده‌است. بهره‌برداری از سنگ‌های پرعیار مس تا سال ۱۳۵۱ متناوباً انجام گرفته‌است.
عملیات اکتشافی با استفاده از روش‌های نوین و وسایل و تجهیزات نو از سال ۱۳۲۵ آغاز و تا سال ۱۳۵۶ ادامه داشته‌است. در سال ۱۳۵۶ وجود ذخایر مس از نوع پرفیری توسط کارشناسان زمین‌شناسی کشور محرز گردید. به‌طوری که در سال ۱۳۷۰ طبق عملیات اکتشافی، ژئو شیمی و ژئو فیزیکی توسط شرکت اولنگ و ایتوک، وجود آنومالی‌های قوی مس و مولیبدین قطعی شد. مطالعات امکان‌پذیری مقدماتی در سال ۱۳۷۰ توسط شرکت SNC کانادا و در سال ۱۳۷۴ توسط شرکت ایتوک انجام شد.
نخستین گمانهٔ کانسار در سال ۱۳۶۸ حفر شد و از سال ۱۳۶۸ تا سال ۱۳۷۱ اکتشافات نیمه تفضیلی توسط شرکت معدنکاری اولنگ و یک شرکت انگلیسی با حفر ۷ دهنه تونل اکتشافی با سطح مقطع ۴ مربع و متراژ کل ۲۵/۲۲۲۴ متر عملیات اکتشافی را ادامه و نیز گمانه‌هایی طی سال‌های ۱۳۷۰ تا سال ۱۳۷۱ در بخش شرقی و شمال شرقی توده کانسار تا اسکارن شمالی ۳۰ حلقه گمانه به عمق ۳٬۰۰۰ متر حفر گردید، تا پارامترهای لازم برای تخمین و برآورد ذخیره، توسط شرکت‌های مزبور فراهم شد.
عملیات پیش باطله نیز از سال ۱۳۷۲ توسط شرکت ترانشه معدن، آغاز و همزمان با انجام اکتشافات تکمیلی و تفضیلی به کمک شرکت‌های مشاور پارس اولنگ و شرکت Rıo tıntı در سال ۱۳۷۸ به پایان رسید.
۱. حجم کل ذخیرهٔ قطعی: ۷۹۶ میلیون تن
۲. حجم پیش باطله برداری: ۱۰۵ میلیون تن
۳. حجم کل باطله برداری: ۷۶۷ میلیون تن
۴. حجم کل ذخیرهٔ اکسید: ۷٫۶ میلیون تن
۵. حجم مواد قابل استخراج: ۳۸۸ میلیون تن
۶. طول گمانه‌های حفر شده: ۶۰ هزارمتر
۷. تعداد تونل‌های اکتشافی: ۷ دهنه
۸. سطح مقطع تونل‌ها: ۴ متر مربع
به‌طور کلی کانسار مس سونگون در زون آتشفشان ارومیه-دختر که بخشی از کمربند متالوژنی آلپ-هیمالیا، قرار دارد. این کانسار پرفیری مونزونیتی است که در یک کمربند تکتونیکی زون فرو رانش حاشیه قاره‌ای به سن ترشیاری قرار گرفته‌است. سطح توده کانسار در شبکه اکتشافات تفضیلی حدود یک کیلومتر مربع می‌باشد. این کانسار از نوع نهشته‌های پرفیری مس بوده و رگچه‌های درهم پر عیار در توده نیمه عمیق مونزونیت پر فیری متمرکز شده‌اند. سنگ‌های درونگیر این توده مونزونیتی را واحدهای آهکی کرتاسه بالا و سری‌های ولکانیکی آندزیتی-لاتیتی تشکیل داده‌اند.
درطی فرآیندهای کانی زایی انواع کانیهای سولفیدی، فلزات اصلی و اکسیدها بوجود آمده‌اند. کانیهای سولفیدی موجود شامل: پیریت، مولیبدنیت، گالن، اسفالریت، مارکازیت پیرتیت و سولفیدهای مس (کالکوپیریت، بورنیت، کالکوسیت و کوولیت) می‌باشد. فلزات اصلی شامل: طلا و نقره و اکسیدها شامل: ایلمنیت، روتیل، مگنتیت و گوتیت می‌باشد. همانند سایر معادن پورفیری، سه زون(zone): فروشست (leached)، سوپرژن (supergene) و هیپوژن (hypogene) در معدن مس سونگون قابل رویت است.
ضخامت زون فروشست ار ۲۰ تا ۱۵۰ متر در نوسان بوده و زون سوپرژن دارای ضخامت متغیر از صفر تا ۲۰۰ متر می‌باشد. ضخامت بخش هیپوژن تا حدود ۶۰۰ متر برآورد شده‌است؛ که کانی زایی سونگون به دو بخش سوپرژن و هیپوژن محدود می‌باشد.
به دلیل توپوگرافی شدید و خشن موجود در منطقه و ارتباط تنگاتنگ سطح فوقانی زون سوپرژن با سطح آب زیر زمینی کمر بالای زون سوپرژن در منطقه، سطحی بسیار نا هموار دارد. از زون‌های دگر سانی موجود در کانسار سونگون می‌توان به زون پتاسیک، پروپلیتیک، کوارتز، سیریسیت و آرژیلیک اشاره نمود. دگر سانی غالب در توده معدنی، کوارتز-سیریسیتی است و بعد از آن آلتراسیون آرژیلیتی عمدتاً در قسمت‌های بالای مواد معدنی و حواشی توده کانسار مشاهده شده‌است.
با توجه به مشخصات کانسار و به دلیل تولید بالا و لزوم استفاده از ماشین‌آلات عظیم‌الجثه استخراج معدن به روش روباز (open_pit) طراحی شده‌است.
این روش نسبت به سایر روش‌های استخراج، دارای مزایای: تولید بالا، ایمنی بالا، امکان استخراج مواد معدنی با عیار پایین و پایین بودن ضایعات مواد معدنی می‌باشد.
عملیات حفاری چالها، بارگیری مواد استخراج شده و حمل آن‌ها به دامپ‌های باطله و ماده معدنی و همین‌طور سنگ‌شکن، توسط شرکت‌های پیمانکاری انجام می‌شود. پس از حفر چالهای انفجاری توسط دستگاه‌های حفاری عملیات خرج گذاری و انفجار چالها با استفاده از آنفو، دینامیت، نانل، فتیله کرتکس، فتیله کند سوز و چاشنی معمولی صورت می‌پذیرد.
پس از عملیات انفجار چالها، بارگیری مواد استخراج شده توسط شاول و لودر انجام می‌گیرد.
بولدوزر و گریدر نیز برای تمیز کردن اطراف شاول و سطح پله‌ها استفاده می‌شود. حمل مواد استخراجی نیز توسط دامپتراکهای ۳۰ تا ۱۰۰ تنی انجام می‌شود. باطله‌ها از پله‌های عملیاتی به طرف دامپ‌های باطله که در دره پخیر چای واقعند حمل می‌گردند. مواد معدنی نیز به سنگ‌شکن یا دامپ‌های سولفور واقع در جنوب و شمال معدن حمل می‌گردند.
ذکر این نکته بسیار حائز اهمیت است که شهرستان ورزقان روی کمربند مس جهانی قرار گرفته و بزرگترین نقش را در محرومیت زدائی آن ایفا کرده و انشاالله در آینده نیز ایفا خواهد نمود.
قلعه جوشین در ۲۶ کیلومتری غرب ورزقان و ۶ کیلومتری [[روستای تاریخی و معدن خیز جوشین و روستای تاریخی و معدن خیز گال و در قلب محال تاریخی دیزمار ارسباران به مرکزیت شهر باستانی [[خاروانا]] در یک منطقه کوهستانی سخت‌گذر در بالای یک کوه مرتفع قرار گرفته‌است. در کاوش‌هایی که در آن صورت گرفته، سفالینه‌هایی از هزارهٔ اول [[قبل از میلاد]] و قرون اولیه اسلام به دست آمده‌است.
[[قلعه جوشین که احتمالاً از قلعه‌های [[بابک خرمدین]] بوده (مطمئن نیستم چون کسی رو پیدا نکردم که در این زمینه اطلاعات کاملی داشته باشه) و بر فراز یک کوه صخره‌ای در یک منطقه کوهستانی زیبا در شمال غربی شهر ورزقان واقع شده‌است. ارتفاع قله از [[سطح دریا]] در حدود ۱۸۰۰ متر می‌باشد (از نظر ارتفاعی چندان ارزش کوهنوردی نداره بیشتر ارزش کوهنوردی اون به دلیل مسیر صعب العبور صعوده. مسیر کوه‌پیمایی این قلعه که نیاز به تجهیزات خاصی نداره ضلع شمالی اونه. از سایر جهات نیاز به [[صخره‌نوردی]] با تجهیزات کامل داره). مسیر رفت از تبریز به ورزقان و از آنجا در جهت شمال غربی به طرف روستای خاروانا می‌باشد. فاصله تبریز تا ورزقان ۹۷ کیلومتر و فاصله ورزقان تا پای قلعه هم باید چیزی در حدود ۳۵ کیلومتر باشه. از شهر ورزقان بطرف شمال غربی در یک جاده کوهستانی مارپیچ و زیبا با رد شدن از روستاهای [[دیزج ملک]] و [[آقابابا فرامرزی]] به دوراهی خاروانا- اسپیران می‌رسیم که راه سمت راست (به طرف خاروانا) را در پیش گرفته و بعد از عبور از روستاهای داش کسن- گزن بند- [[مزرعه شادی]] و نرسیده به داخل [[روستای جوشین]] به امامزاده جوشین (سید ابراهیم خلیل) می‌رسیم که در سمت راست (شمال) جاده قرار گرفته‌است. قلعه درست روبروی این امامزاده در سمت چپ جاده (جنوب) قرار گرفته‌است. اگر این جاده را مستقیم ادامه بدهیم به روستای خاروانا و در نهایت به [[حاشیه رود]] مرزی ارس خواهیم رسید. من سعی کردم مسیر رفت رو در عکس زیر مشخص کنم.
این قلعه تاریخی را شاید به خاطر رنگ دیواره‌ها و برج‌های سفیدش که با ملات آهکی سفید در قلهٔ کوهی سبزفام ساخته شده‌است «آغجاقالا» می‌گویند. در فاصلهٔ ۵۰ کیلومتری شمال‌غربی شهر ورزقان واقع شده‌است. موقعیت جغرافیایی و مکانی قلعه و نوع معماری و کاربرد این قلعه نیز شبیه به دیگر قلعه‌های تاریخی آذربایجان می‌باشد.
این قلعه در محدوده شهر [[خاروانا]] واقع در دیزمار ارسباران و در دامنه کوه پرآوازه کمتال یا کامتال واقع شده که مسیرش جیب رو بوده و در [[منطقه حفاظت شده]] قرار دارد. گفته می‌شود وقتی در زمان [[فتحعلی شاه قاجار]] [[خاروانا]] توسط روسها اشغال شد شخصی بنام علی بیگ از اهالی [[خاروانا]] این قلعه را تعمیر کرده و در منطقه به روس‌ها ضربه می‌زده و با همراهانش در آنجا مخفی می‌شده‌است. در حال حاضر طایفه‌ای تحت عنوان علی بیگلو یا علی بگلو در شهر [[خاروانا]] زندگی می‌کنند که گفته می‌شود از نوادگان علی بیگ می‌باشد.
این منطقه بسیار زیبا و دیدنی است که از طریق روستای تاریخی آستامال واقع در محال دیزمار ارسباران به مرکزیت [[خاروانا]] قابل دسترسی است و امامزاده سید جبرئیل هم در همین محل بوده و دارای زوار در فصول مناسب می‌باشد.
این چشمه در منطقه دیزمار شرقی ارسباران و در میان جنگلهای زیبا و پرپشت کرینگان واقع شده و از طریق چیچکلو - پیرگدیگی دارای راه ماشین و پیاده می‌باشد در [[گذشته دور]] ایل قاضی لی در این ییلاق با صفا در فصول بهار و تابستان اتراق داشته‌است.
منطقه زیبای چیچکلی در محال دیزمار ارسباران ([[خاروانا]]) و ۳۵ کیلومتری شمال غرب ورزقان قرار گرفته‌است. این منطقه پوشیده از جنگل و انواع گل و گیاهان متنوع و داروئی می‌باشد.
بهترین موقع برای گردش آخرهای خرداد می‌باشد
این مسجد در [[مرکز بخش]] [[خاروانا]] در ۷۰ کیلومتری شهر ورزقان واقع شده‌است. قدمت این مسجد به سده‌های ۶ و ۷ [[هجری قمری]] می‌رسد این مسجد در نوع خود کم‌نظیر بوده و بعد از انقلاب اسلامی به پاس پیگیریهای مردم شریف خاروانا و مسئولین وقت مرمت شده‌است. این مسجد توسط دختران بایندربیگ ساخته شده‌است. آن‌ها به‌طور همزمان لنگه مسجد [[خاروانا]] را در [[اردوباد]] [[نخجوان]] ساخته بودند. در آن زمان بایندر بیگ حاکم [[دیزمار ارسباران]] و [[اردوباد]] بوده و قبر وی در روستای [[دوزال]] قرار دارد. [[دوزال]] اقامت گاه زمستانی و شهر [[خاروانا]] اقامتگاه تابستانی بایندربیگ بود.
خانهٔ امیر ارشد که در ۱۲ کیلومتری غرب ورزقان در روستای آبخواره (اوخارا) واقع شده‌است. این ساختمان سنگی که به «داش دامداش» مشهور است از بناهای زیبا و منحصر به فرد شهرستان ورزقان است. خانه امیر ارشد با بهره‌گیری از شیوهٔ معماری تاریخی منطقه و سبک ویژهٔ ابنیه قاجاری طراحی و ساخته شده‌است تا نمایانگر تفکرات و باورها و نحوه زندگی مردم منطقه باشد.
گنبد الله الله در قبرستان قدیمی روستای کبودگنبد بخش خاروانا واقع شده‌است.
پلان مقبره دایره و قطر آن ۷۵/۴ متر می‌باشد. بنا دارای دو طبقه شامل سردابه و طبقه اول بوده‌است. گنبدهای طبقه فوقانی ریخته‌است. ازاره بنا سنگی و ساقه بنا با آجر چهارگوش قرمز بنا شده که کلمات الله با آجرکاشی فیروزه‌ای تزئین شده‌است. کتیبه‌ها و اسلیمی‌های حاشیه درب‌های چهار طرف طبقه اول با کاشی معرق می‌باشد. تاریخ بنای برج را با توجه به رج‌های آجری با تزئینات اسماءالله در آذربایجان می‌توان به اواخر دوره ایلخانان مغول تا صفویه نسبت داد.
خصوصیات بارز و عوامل تزئین شده بنا برج مقبره است. تاریخ و کتیبه‌ای روی آن باقی نمانده‌است. ترکیب آجرکاشی فیروزه‌ای در متن ساقه بنا که سبب شده‌است به کبودگنبد شهرت پیدا کند، زیبایی خاصی به آن بخشیده‌است. متن کلمات روی بدنه الله و محمد می‌باشد.
روستای سقندل در ۵ کیلومتری شهرستان ورزقان و در مسیر جاده ورزقان ـ اهر واقع شده‌است و کتیبهٔ میخی اورارتوئی در ۳ کیلومتری این روستا و بر دامنه کوه زاغی بر سینه سنگی یکپارچه و مرتفع منقوش است. سمت جنوبی سنگ مزبور که به شکل هرم ناقص است، را به صورت مستطیلی به طول ۱۱۶ سانتیمتر و عرض ۵۷سانتیمتر صاف و صیقلی نموده و فرمان سر دوری پسر آرگیشتی پادشاه اورارتوئی را در ده سطر به خط میخی بر آن نقش کرده‌اند. متن ترجمه فرمان مزبور عبارتست از:
این کتیبه به شماره ۷۹۵ در فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسیده‌است.
ساعت ۱۷:۰۴ دقیقه در شهرستان ورزقان زنگ بیداری را برای ما غفلت پیشگان به صدا درآورد.
دو زمین لرزه کمابیش شدید بودند که در روز شنبه ۲۱ مرداد ۱۳۹۱ مناطقی از استان آذربایجان شرقی را لرزاندند؛ زمین‌لرزه‌ای با بزرگای گشتاوری ۶٫۴ در ساعت ۱۶:۵۳ به وقت محلّی در ۱۷ کیلومتری اهر و زمین لرزه‌ای با بزرگای گشتاوری ۶٫۳ در ساعت ۱۷:۰۴ به وقت محلّی در ۱۰ کیلومتری ورزقان.
مؤسسه ژئوفیزیک دانشگاه تهران و سازمان زمین‌شناسی آمریکا، کانون هر دو زمین‌لرزه را در عمق حدود ده کیلومتری زمین ذکر کرده‌اند. این زمین‌لرزه‌ها، در استان‌های آذربایجان غربی، گیلان، زنجان و اردبیل و همچنین در باکو، پایتخت جمهوری آذربایجان، نیز احساس شد.
بر اثر این زمین‌لرزه در شهرستان‌های اهر، ورزقان و هریس، ۳۰۶ نفر کشته و بیش از ۵۰۰۰ نفر مجروح شدند. در مجموع ۱۵۵ هزار نفر دچار حادثه شدند که در ورزقان ۴۲ هزار نفر را دربرگرفت. بیشترین تلفات انسانی از روستاهای «باجه باج»، «گوردره» و «دبنو» و همچنین شهر ورزقان بوده‌است. با گذشت سه روز از زمین‌لرزه، مأموران امداد و نجات هلال احمر، زنی را در روستای سرخاگو از توابع شهرستان ورزقان زنده از زیر آوار بیرون کشیدند. این در حالی است با گذشت یک روز از زمین‌لرزه اعلام شد که عملیات آواربرداری به اتمام رسیده و تمامی افراد از زیر آوار بیرون کشیده شده و مجروحان به بیمارستان منتقل شدند.
دراین زمین‌لرزه‌ها ۱۲ روستای شهرستان ورزقان به‌طور کامل تخریب شده که هر یک از این روستاها حدود ۹۰۰ تا هزار نفر جمعیت داشتند. همه زیرساخت‌های مخابراتی ناحیهٔ ورزقان به هم ریخته و تمامی خطوط قطع شدند.
مناظق اطراف اهر، هریس و ورزقان فاقد بیمارستان بودند که همین امر سبب گشت مجروحین حادثه از این مناطق برای مداوا به بیمارستان‌های شهر تبریز انتقال داده شوند و به همین علت تقاضای برپایی بیمارستان صحرایی در منطقه شده بود.
شهر: [[ورزقان]]
شهر: [[خاروانا]]
[[رده:شهرستان ورزقان| ]]
[[رده:شهرستان‌های استان آذربایجان شرقی|ورزقان]]
کارو لوکاس قوکاسیان (؛ آوانگاری: "Kāro Lukās ʁɔvkɑˈsjān"؛ ۱۳ شهریور ۱۳۲۸ – ۱۷ تیر ۱۳۸۹) مهندس برق و الکترونیک، استاد دانشگاه و مخترع ایرانی ارمنی‌تبار بود.
کارو لوکاس تحصیلات ابتدایی خود را در مدرسه ارمنیان کوشش-داوتیان ارمنیان طی کرد و در ۱۳۴۷، در رشتهٔ ریاضی دیپلم گرفت. در همان سال با رتبهٔ عالی وارد دانشکدهٔ فنی دانشگاه تهران و در ۱۳۵۲ ه‍.ش (۱۹۷۳ میلادی)، با مدرک کارشناسی ارشد در رشتهٔ برق و الکترونیک از دانشگاه تهران (در ۳ سال) فارغ‌التحصیل شد. لوکاس در سال ۱۹۷۶ میلادی مدرک دکترای خود را از گروه مهندسی برق و علوم کامپیوتر دانشگاه برکلی کالیفرنیا با گرایش مهندسی کنترل دریافت کرد. لوکاس در زمینهٔ سیستم‌های هوشمند پژوهش می‌کرد و بنیانگذار و مدیر «قطب کنترل و پردازش هوشمند» دانشکدهٔ مهندسی برق دانشگاه تهران و رئیس بخش مهندسی برق این دانشگاه و همچنین مدیر پژوهشگاه دانش‌های بنیادی بود. او افزون بر آموزش و پژوهش در دانشکده‌های فنی دانشگاه تهران، استاد مهمان دانشگاه‌های تورنتو، برکلی و یو.سی.ال.ای، محقق مرکز بین‌المللی فیزیک نظری و مرکز بین‌المللی مهندسی ژنتیک و بیوتکنولوژی در تریسته ایتالیا، دستیار تحقیق شرکت پژوهشی و تولیدی اونتاریو، و دستیار تحقیق آزمایشگاه پژوهش‌های الکترونیکی دانشگاه کالیفرنیا نیز بود. لوکاس از پژوهشگران مشهور در رشته هوش مصنوعی و رباتیک در ایران بود، چنان‌که رسانه‌های ایرانی بعد از مرگ لوکاس از او با لقب «پدر علم رباتیک ایران» یاد کردند.
کارو لوکاس در ۱۴ شهریور ۱۳۲۸ (۵ سپتامبر ۱۹۴۹) در اصفهان به دنیا آمد. وی تولد خود را چنین شرح داده که «هنگامی که خانواده‌ام طبق روال همه ساله برای گذراندن تعطیلات تابستان به موطن خود، جلفای اصفهان، رفته بودند به دنیا آمدم. در واقع، از طرف پدر و مادر اصفهانی هستم اما قسمت اعظم عمر و دوران تحصیلم را در تهران سپری کرده‌ام. در نتیجه، من نیمه اصفهانی و نیمه تهرانی هستم» و سپس به شوخی گفته که «اگر شاهد بازی دو تیم تهران و اصفهان باشم، مسلماً تیم اصفهان را تشویق خواهم کرد.»
لوکاس تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را در تهران در مدرسه ارمنیان کوشش-داوتیان گذراند. و در سال ۱۳۴۷ ه‍.ش، در رشتهٔ ریاضی دیپلم گرفت. او در همان سال با رتبهٔ عالی وارد دانشکدهٔ فنی دانشگاه تهران شد و در ۱۳۵۲ با مدرک کارشناسی ارشد در رشتهٔ برق و الکترونیک از دانشگاه تهران فارغ‌التحصیل شد. سپس در ۱۳۵۳ برای ادامهٔ تحصیل به ایالات متحده آمریکا رفت وی و در سال ۱۳۵۵ ه‍.ش (۱۹۷۶ م.)، موفق شد در رشتهٔ مهندسی الکترونیک (برق) و علوم کامپیوتر با گرایش مهندسی کنترل از دانشگاه برکلی کالیفرنیا مدرک دکترا بگیرد. در توصیه نامه استاد کارو در دانشگاه تهران به دانشگاه برکلی چنین نوشته شده‌است: «اگر کارو را در دانشگاه خود قبول نکنید، دیوانه‌اید.»
او پس از بازگشت به ایران در دانشکده فنی دانشگاه تهران به تدریس پرداخت و بعدها به درجه استادی همان دانشگاه رسید و دوره‌ای رئیس گروه برق این دانشکده نیز بود. و مرکز «کنترل و پردازش هوشمند» را در این دانشگاه بنیان گذاشت. در طی سال‌های ۱۳۶۲ تا ۱۳۶۶ مدیر پژوهشگاه دانش‌های بنیادی و در سال‌های ۱۳۴۵ تا ۱۳۶۷ رئیس دانشکده مهندسی برق و کامپیوتر دانشگاه تهران بود.
وی ابداعاتی در زمینهٔ طراحی یک شبکه عصبی هایبرید برای تشخیص کلمات منفرد فارسی داشته‌است.
کارو سردبیری مجموعه‌هایی همچون چهره‌های ماندگار دانشکده مهندسی دانشگاه تهران، بررسی منتقدان ریاضی، مجله "سیستم‌های هوشمند و فازی" و بخش ایرانی مؤسسه مهندسان برق و الکترونیک را برعهده داشته‌است.
کارو لوکاس پژوهش‌های خود را در علوم و مهندسی سیستم شروع کرد اما در خلال دههٔ هشتاد به تدریج تمرکز پژوهش‌های خود را به سمت سیستم‌های هوشمند انتقال داد. او جزو نخستین پژوهشگران بین‌المللی بود که ارتباط میان شبکه‌های عصبی، منطق فازی و الگوریتم‌های ژنتیک را محقق کردند.
پژوهش‌های لوکاس در زمینه‌ها و حوزه‌های زیر بوده‌است: محاسبه‌های زیستی، هوش محاسباتی، سامانه‌های نامشخص، کنترل هوشمند، شبکه‌های عصبی، سامانه چندعامله، داده‌کاوی، پیش‌بینی سری‌های زمانی، الگوسازی مالی و مدیریت دانش، منطق فازی، بهینه‌سازی تکاملی و الگوسازی‌های عاطفی.
وی را پدر دانش رباتیک و هوش مصنوعی ایران نامیده‌اند.
لوکاس به توسعه و پشتیبانی گفتگو و همکاری میان پژوهشگران و توسعه پژوهشهای چند نظمی اعتقادی وافر داشت و یکی از برجستگی‌های شخصیت او، کمک کردن به کنفرانس‌های محلی، ملی و بین‌المللی بود. او نخستین کنفرانس بین‌المللی سیستم‌های کنترل را پس از انقلاب ۱۳۵۷ در سال ۱۹۹۰ راه‌اندازی کرد. وی در تأسیس کنفرانس‌های متعدد دیگری شامل کنفرانس سیستم‌های هوشمند ایران، کنفرانس سیستم‌های فازی ایران و کارگاه شبکه‌های عصبی ایران-ارمنستان نیز نقش محوری بازی کرد.
لوکاس در ۱۳۷۹، هنگامی که ریاست پژوهشگاه سیستم‌های هوشمند را برعهده داشت، با آشوت چیلینگاریان، چهرهٔ سرشناس مؤسسهٔ فیزیک ارمنستان، آشنا شد. از آن سال به بعد نشست‌های دو نهاد دانشگاهی ایران و جمهوری ارمنستان، تحت عنوان کارگاه‌های شبکه‌های عصبی، تا ۱۳۸۶، همه ساله و به صورت متناوب و یک سال در میان در ایران و ارمنستان برگزار می‌شد. در کنار این نشست‌ها، گردهمایی‌های دیگری نیز، تحت عناوین مختلف و با مؤسسات دیگر مانند مؤسسهٔ زلزله‌شناسی و فرهنگستان علوم ارمنستان، به صورت سالیانه برگزار می‌شد. چکیدهٔ این فعالیت‌ها، که تا زمان مرگ کارو لوکاس ادامه داشت، به شرح زیر است:
لوکاس علاوه بر تدریس و تحقیق در ایران به فعالیت‌های علمی و پژوهشی بسیاری نیز در دانشگاه‌های خارج از ایران پرداخت. برخی از سمت‌های وی عبارت بودند از:
پایه‌گذاری، ریاست و عضویت در انجمن مهندسی برق و الکترونیک، پایه‌گذاری و مدیریت «پژوهشکدهٔ سیستم‌های هوشمند» در پژوهشگاه دانش‌های بنیادی، «قطب کنترل و پردازش هوشمند» در دانشگاه تهران و تأسیس «مرکز تحقیقات مکاترونیک کشور» در دانشگاه آزاد اسلامی واحد قزوین و برپایی نشست‌های دانشگاهی کشورهای ارمنستان و ایران با عنوان «کارگاه‌های شبکه‌های عصبی» با همکاری آشوت چیلینگاریان، فیزیکدان معروف مؤسسهٔ فیزیک ارمنستان از کارهای ماندگار اوست.
در کنار فعالیت‌های علمی و شرکت در سمینارها و گردهمایی‌ها لوکاس در سمت مشاور عالی در سازمان‌ها و مؤسسات زیر نیز فعالیت داشته‌است.
او همچنین در این مناصب فعالیت کرد: مهندسین مشاور توسعهٔ راه‌آهن جمهوری اسلامی ایران (۱۹۹۲ تا ۱۹۹۵)، وزارت نیرو (۱۹۸۲ تا ۱۹۸۵)، شرکت سهامی بانکداران ایرانی (۱۹۷۷ تا ۱۹۸۰)، و انجمن مهندسین مشاور مگردومیان (۱۹۷۱ تا ۱۹۷۳).
وی به عنوان مشاور معاون وزیر فرهنگ و آموزش عالی ایران (۱۹۹۵ تا ۱۹۹۸)، در تأسیس مراکز متعدد پژوهشی مرتبط با سیستم‌های هوشمند در ایران مؤثر بود.
لوکاس دارنده حق امتیاز اختراعی با عنوان «شناساگر عصبی کلمات فارسی جداگانه در کلام» بود.
وی بیش از ۱۵۰ مقاله در مجله‌ها و ۳۰۰ مقاله به زبان‌های فارسی و انگلیسی در گردهمایی‌های مختلف در ایران و جهان ارائه کرد. از کتب متعددی که وی تألیف کرد، می‌توان می‌توان به کتاب "سیستم‌های هوشمند مهندسی بیومدیکال" اشاره کرد و سمت دبیری چندین گردهمایی بین‌المللی را نیز عهده‌دار بود.
امیلیا نرسیسیانس، همسر کارو نیز مدرس دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران بود. امیلیا نرسیسیانس در مصاحبه‌ای مطبوعاتی پیش از فوت همسرش می‌گوید: حاصل ازدواج لوکاس با نرسیسیانس یک فرزند پسر به نام آرمان است که برخلاف پدر، نمرات ممتاز خود را در رشتهٔ معماری کسب کرده‌است.
لوکاس یکسال با بیماری سرطان روده مبارزه و بر بیماری‌اش غلبه کرد اما به علت زخم ایجاد شده در اثر عدم دقت کافی در انجام کولونوسکوپی روده و تبدیل آن به عفونت در روز جمعه ۱۷ تیرماه ۱۳۸۹ (۸ ژوئیه ۲۰۱۰) در سن ۶۱ سالگی در بیمارستان امام خمینی، تهران درگذشت.
پیکر وی بعد از ظهر روز دوشنبه ۲۱ تیر از کلیسای واقع در خیابان ۳۰ تیر تشیع و در گورستان ارمنی‌ها به خاک سپرده شد.
برخی از جوایزی که لوکاس در طول فعالیت‌هایش کسب کرد از این قرارند (تمام سال‌ها به میلادی هستند):
در سال ۱۳۸۵ به دلیل فعالیت‌های منحصر به فرد آموزشی و تحقیقاتی در زمینه مهندسی کامپیوتر، روباتیک و هوش مصنوعی به عنوان چهره ماندگار مهندسی ایران برگزیده شده بود.
حسین فاتحی در کتاب "اشک مرجانی" غزل «پیکره» را خطاب به وی سروده‌است.
خط رونی یا دبیره رمزی یک الفبا بود که در گذشته پیش از مسیحی‌سازی اسکاندیناوی و اندکی پس از آن، برای نوشتن زبان‌های ژرمنی در اسکاندیناوی و جزیره‌های بریتانیا سود برده می‌شد. در اسکاندیناوی این خط فوثارک Futhark یا فوذارک fuþark خوانده می‌شد (برگرفته از شش حرف اول الفبا یا F, U, Þ, A, R، و K). در آنگلوساکسون فوثورک Futhorc خوانده می‌شد و هماهنگ با انگلیسی باستان واج‌گزینی شده و از همان شش حرف به اصلی گرفته شده بود.
کهن‌ترین سنگنوشته رونی سنگ آینانگ در نروژ از سده چهارم میلادی است.
سنگنوشته ارخون بازمانده از سده هشتم (میلادی) که نوشته‌اش در پیوند با خط مجاری باستان است نیز خط رونی خوانده می‌شود. پنداشته می‌شود که این دبیره نیز برگرفته از ژرمنی باستان باشد، از اینرو گاه آن را رونی‌سان Runiform می‌خوانند.
از خط رونی که برای نوشتن به تُرکی کاربرد داشت برای نوشته‌های مانوی نیز سود برده می‌شد. برخی از نوشته‌های مانوی شرقی به این خط یافت شده‌اند. برای نمونه در تورفان و در کاوشهای ناحیه تویوق یک متن مانوی به این خط به جا مانده از حدود سال ۸۰۰ (میلادی) به دست آمده است.
سنگنوشته آینانگ(به نروژی: Einangsteinen) تخته سنگی است دارنده کهنترین خط رونی که در فاگرنس در کشور نروژ جای گرفته است. خط رونی آن که از سده چهارم به جای مانده به زبان پیشانروژی و به خط رونی از گونه فوثارک کهن است. این سنگنبشته رازآلود می‌باید یکی از نخستین سنگنوشته‌های رونی باشد که هنوز برجاست و شاید همتایی هم برای آن هرگز یافت نشود.
سنگنوشته چنین بازخوانی شده است:(Ek go)ðagastir runo faihido که چنین برگردان شده است: "(من ،Gu)dgjest این راز را حک کردم."
چهار خط نخست این سنگنبشته نابود شده است. گمان برده می‌شود که نام پدیدآورنده آن گوداگاستیر GudagastiR یا چنین چیزی باشد.
گواهینامهٔ بنیاد حرفه‌ای لینوکس یا LPIC، یک گواهینامهٔ معتبر در زمینهٔ لینوکس است که توسط نماینده‌های بنیاد حرفه‌ای لینوکس در سراسر جهان برگزار می‌گردد.
هدف گواهینامهٔ بنیاد حرفه‌ای لینوکس تأیید صلاحیت متخصصین فناوری اطلاعات در زمینهٔ سیستم‌عامل لینوکس و ابزارهای مرتبط با آن است. این مدرک وابسته به توزیع خاصی نیست و با توجه به استاندارد اصلی لینوکس و سایر استانداردها و قراردادهای مرتبط طراحی شده‌است.
گواهینامه‌های LPIC در چند سطح مختلف قابل دریافت است. تصمیم اینکه کدام یک از وظایف در هر سطح قرار گیرد توسط ارزیابی «آنالیز وظایف شغلی» صورت گرفته‌است. برای هر یک از مراحل طراحی امتحانات، «آنالیز وظایف شغلی» از طریق مراحل هوش‌سنجی شناخته شده انجام گرفته‌است تا ارتباط و کیفیت بالای آن تضمین شود.
گواهینامهٔ مدیریت سطح پایین لینوکس اولین گواهینامه از این سری می‌باشد که اولین بار در ۱۱ ژانویه ۲۰۰۰ برگزار شد، و آخرین بازبینی بر روی آن در سال ۲۰۰۹ صورت گرفته‌است. برای دریافت این گواهینامه، قبولی در دو آزمون ۱۰۱ و ۱۰۲ این مؤسسه ضروری‌ست. شرکت در این امتحان پیش‌نیاز خاصی ندارد.
توانایی‌های مورد نیاز:
اولین انتشار آن مربوط به ۲۹ نوامبر سال ۲۰۰۱ و آخرین بازنگری در آن در اول آپریل سال ۲۰۰۹ صورت گرفت.
برای دریافت گواهینامه مؤسسه تخصصی لینوکس سطح دو، واجدین شرایط می‌بایست از دو آزمون شماره ۲۰۱ و ۲۰۲ با موفقیت عبور کنند. این آزمون‌ها می‌توانند به ترتیب دلخواه گرفته شوند اما واجدین شرایط می‌بایست پیش از آن، گواهینامه مؤسسه تخصصی لینوکس سطح یک را با موفقیت پشت سر گذاشته باشند.
اهداف:
سرفصل‌های آزمون ۲۰۱:https://en.wikipedia.org/wiki/Linux_Professional_Institute_Certification#Exam_201_topics.5B6.5D
سرفصل‌های آزمون ۲۰۲:https://en.wikipedia.org/wiki/Linux_Professional_Institute_Certification#Exam_202_topics.5B7.5D
برنامه گواهینامه LPIC-3 بیانگر حد اعلی برنامه گواهینامه LPI است. LPIC-3 برای «مرحله سرمایه گذاری» حرفه ای‌های لینوکس طراحی شده‌است. LPIC-3 از تنها یک امتحان برای نقش «هسته» LPIC-3 تشکیل شده‌است. تعدادی از امتحانات تخصصی به عنوان نقشهای اضافی در راس گواهینامه «هسته» LPIC-3 پیشنهاد شده‌است. تخصصهای پیشنهاد شده شامل موارد ذیل است: محیط آمیخته، امنیت، قابلیت دسترسی بالا و مجازی سازی، وب و اینترانت ، نامه و پیام رسانی. اولین نقش تخصصی این چنینی «محیط آمیخته» در ژانویه ۲۰۰۷ در دسترس قرار گرفت و امنیت در فوریه ۲۰۰۹ منتشر شد.
پیش نیازها: برای دریافت گواهینامه LPIC-3 شما باید یک گواهینامه LPIC-2 فعال داشته باشید، اما ممکن است شما امتحانات LPIC-2 و LPIC-3 را بدون هیچ ترتیبی بگیرید. هسته - گذراندن امتحان ۳۰۱. تخصص - گذراندن امتحان ۳۰۱ و هر یک از امتحانات LPI 302-306 برای دریافت گواهینامه تخصصی مربوطه. هم‌اکنون سایت LPI اهداف سه نقش تخصصی ۳۰۲، ۳۰۳ و ۳۰۴ را لیست کرده‌است. امتحان ۳۰۴ مجازی سازی است. هم‌اکنون سایت LPI یک تاریخ انتشار برای دیگر نقشها را لیست نکرده‌است.
تعهد این گواهینامه بر عدم انتشار مجموعه‌ای رسمی از اسناد آموزشی برای گواهینامه‌هایش، روال آماده‌سازی برای گذراندن آزمون‌های گواهینامه مؤسسه تخصصی لینوکس را به انتخابی شخصی بدل کرده‌است.Exam Preparation | Linux Professional Institute (LPI) برخی افراد می‌توانند این مسیر را با اطلاع از اهداف آزمون‌ها و مطالعه موارد آزمون از طریق صفحات راهنما و دیگر منابع آموزشی طی کنند. برخی نیز به مطالعه کتب و حتی رفتن به کلاس‌های مربی محور مورد تأیید مراکز آموزشی روی می‌آورند. با این حال به‌طور مشخص لیست جدیدترین منابع آماده‌سازی برای امتحانات در سایت بازارچه این گواهینامه قرار دارد. واجدین شرایطی که علاقه‌مند به دریافت منابع مطالعه شامل به‌روزترین اهداف آزمون‌ها هستند می‌توانند از بخش بازارچه این گواهینامه مشاوره بگیرند. مقایسه اهداف امتحانی مندرج در این بازارچه با اهداف مطرح شده در منابع مطالعه آزاد نیز به واجدین شرایطی که منابع آزاد را انتخاب می‌کنند توصیه می‌شود.
بسیاری از کاربران حرفه‌ای مجرب لینوکس برای گذراندن دوره‌های این گواهینامه ترجیح می‌دهند تا از مقاله‌های آموزشی خودآموز اینترنتی استفاده کنند. در میان محبوب‌ترین این منابع به انتخاب واجدین شرایط، سری آموزش‌های ال‌پی‌آی توسعه‌دهندگان شرکت آی‌بی‌ام قرار دارد که در حال حاضر تنها گواهینامه سطح بالای آن (LPIC-3) با اهداف مشخصه آزمون‌های کنونی مطابقت دارد. دیگر منابع آموزشی آزاد برای سطوح پائین‌تر گواهینامه هنوز در حال توسعه می‌باشند.
جهانگیر رزمی عکاس ایرانی و برنده جایزهٔ معتبر پولیتزرجایزه پولیتزر که هر ساله به بهترین عکس خبری سال تعلق می‌گیرد، شامل یک لوح، و ۱۰ هزار دلار جایزه نقدی است. در سال ۱۹۸۰به عکسی تعلق گرفت که تا مدت‌ها تیتر روزنامه‌های جهان شده بود. عکس جوخهٔ آتش در ایران، که در تاریخ ۵ شهریور ۱۳۵۸ (۲۷ اوت ۱۹۷۹) به صورت ناشناس در روزنامهٔ اطلاعات، که هم‌اکنون نیز منتشر می‌شود، به چاپ رسید ثمرهٔ همراهی جهانگیر رزمی با صادق خلخالی در ۵ شهریور ۱۳۵۸، در سفر به استان کردستان است که رزمی توانست اسناد معتبری از تیرباران عده‌ای از مخالفان کرد و تنی چند از اعضای سازمان اطلاعات و امنیت شاهنشاهی ایران توسط عکس‌های تکان دهنده‌ای که از آن وقایع گرفت، برای جهانیان به جای بگذارد. اما پس از انتشار عکس در روزنامهٔ اطلاعات و تنها به فاصلهٔ چند روز از آن، عکس جوخهٔ آتش، در صفحات اول روزنامه‌های متعدد در سراسر جهان ظاهر شد. اما رزمی از بیم جانش نتوانست خود را صاحب آن عکس معرفی کند و نزدیک به ۲۶ سال تنها برندهٔ ناشناس جایزهٔ پولیتزر در تاریخ ۹۰ ساله این جایزه بود، تا آنکه سرانجام در سال ۲۰۰۶ میلادی نام رسمی خود را به عنوان گیرنده عکس جوخهٔ آتش برای همگان آشکار شد.
جهانگیر رزمی، اولین فرزند از خانواده‌ای ارتشی بود. وی از مادری خانه‌دار و پدری که کارمند ارتش بود در شهرک صنعتی اراک به دنیا آمد و رشد کرد. رزمی در یک مغازه عکاسی به پسر عمویش در ظهور فیلم و گرفتن عکس از نوعروسان و سربازان کمک می‌کرد تا اینکه در سن ۱۲ سالگی توانست با استفاده از دوربین لوبیتل روسی عکسی بگیرد که همان عکس نقطهٔ عطف آغاز فعالیت‌های حرفه‌ای وی شد.
رزمی دربارهٔ آغاز فعالیت‌های عکاسی خود در گفتگویی این‌گونه عنوان می‌گوید:
«من ساکن اراک بودم. در سن ۱۳–۱۲ سالگی با عموزادهٔ خودم که مغازهٔ عکاسی در اراک داشت کار می‌کردم. ضمن این که تحصیل می‌کردم، پیش ایشان هم می‌رفتم. در نزدیکی مغازهٔ پسرعموی من اتفاقی رخ داد که من فکر می‌کنم شروع کار عکاسی خبری من بود. من دوستی داشتم به نام بهروز طاهری که در نزدیکی مغازهٔ پسرعموی من زندگی می‌کرد و هم سن و سال خود من بود. ایشان عاشق دختری بود به اسم بدری سلطانی. ظاهراً نامه‌ای رد و بدل کردند و خانوادهٔ این دختر نپذیرفتند و این آقای بهروز طاهری از پشت‌بام با تفنگ شکاری پدرش، با گلوله او را زد. این حادثه دقیقاً نزدیکی محل عکاسی ما، شاید بشود گفت روبروی مغازهٔ عموزادهٔ من اتفاق افتاد. من این صحنه را دیدم. یک روز بارانی هم بود. سریع دوربینی را که در مغازه بود برداشتم و در آن زمان هم دوربین‌های روسی بیشتر باب بود. دوربین‌های لوبیتل روسی. من دوربین را برداشتم، فیلم انداختم و از جنازهٔ این دختر که در کف خیابان افتاده بود، عکس گرفتم و آقایی به نام مکی، که قبلاً هم با ایشان ارتباط داشتیم، کارهای خبری اراک را برای تهران انجام می‌داد، با ایشان تماس گرفتم و این عکس رفت به روزنامه و به نام خود من هم چاپ شد و من فکر می‌کنم این اولین آغاز علاقه به این رشتهٔ کار خبری بود که از آن جا من پیدا کردم. بعد از این که تحصیلاتم به پایان رسید آمدم تهران و در سال ۴۸ بعد از دورهٔ خدمت نظام به استخدام روزنامهٔ اطلاعات درآمدم. در سرویس عکس و خبر روزنامهٔ اطلاعات. کار مطبوعاتی‌ام را در سال ۴۸ در روزنامه اطلاعات شروع کردم. خوشحال بودم، کاری بود که واقعاً مورد علاقه من بود، با عشق این کار را انجام می‌دادم. همه چیز جور بود، محیط بسیار عالی و دلنشین بود، کاری که انجام می‌دادم برایم لذت‌بخش بود.»
نام جهانگیر رزمی با عکس مشهورش از اعدام در کردستان پیوند خورده‌است. رزمی زمانی‌که در ۵ شهریور ۱۳۵۸، صادق خلخالی را در استان کردستان همراهی می‌کرد از تیرباران عده‌ای از مخالفان کرد و تنی چند از اعضای سازمان اطلاعات و امنیت شاهنشاهی ایران عکس‌برداری کرد. زادهٔ اراک عکاس ایرانی است.
در ۵ شهریور ۱۳۵۸ همراه با خلیل بهرامی با اجازه از صادق خلخالی از تیرباران عده‌ای متهمان کُرد و نیروهای پلیس شاهنشاهی عکس‌برداری کرد. یکی از این عکس‌ها، از بیم جان عکاس به صورت ناشناس، در روزنامه اطلاعات منتشر شد و سپس آژانس خبری یونایتدپرس آن را با عنوان «جوخه آتش در ایران» در سطح جهانی منتشر کرد. این عکس برنده جایزه پولیتزر ۱۹۸۰ میلادی شد.وبگاه رسمی جایزه
هویت رزمی تا سال ۱۳۸۵ نامشخص بود، در فهرست جوایز پولیتزر نیز نام او با عنوان عکاس ناشناس درج شده بود. سرانجام خبرنگاری از روزنامه وال استریت ژورنال پرده از هویت رزمی برداشت. در ۱۲ آذر ۱۳۸۵ هیئت داوران جایزه به‌طور رسمی رزمی را برنده اعلام کرد. او تنها برنده ناشناس در تاریخ این جایزه به‌شمار می‌رفت.وبگاه عکاسی در گزارش مجله وال استریت ژورنال آمده‌است که چطور رضا دقتی عکس‌ها را برای SAIPA در پاریس که عکس‌های خود او را به چاپ می‌رسانده ارسال می‌کند و عکس به نام او به چاپ می‌رسد. دقتی این عکس را «تکان دهنده‌ترین عکس در تاریخ فوتو ژورنالیسم در تاریخ بشر» می‌نامد.
رزمی روز دوشنبه ۳۱ اردیبهشت ۱۳۸۶ جایزهٔ خود را طی مراسمی در دانشگاه کلمبیا دریافت کرد.
جان لسلی "وس" مانتگومری (۱۹۲۵-۱۹۶۸) نوازنده آمریکایی گیتار جاز بود.بیوگرافی در All Music
او در ایندیاناپولیس در ایالت ایندیانا بدنیا آمد. خانواده او همه اهل موسیقی بودند. او با استعدادی که داشت بدون آموختن نت‌خوانی می‌توانست نغمه هایی را که می‌شنید با گیتار اجرا کند.
در نواختن گیتار الکتریک پیک بکار نمی‌برد و با شست خود گیتار می‌زد.
کارها و سبک نواختن او بر بسیاری از گیتارنوازان موسیقی جاز و راک اثر گذاشته است. با توجه به توجهی که دیگر نوازندگان گیتار به سبک و روش او داشته‌اند، برخی او را تأثیرگذارترین گیتاریست همه دوران‌ها می‌دانند.
نانسی شهری واقع در ناحیه لورن ("Lorraine") در شمال شرقی فرانسه است. این شهر مرکز شهرستان (دپارتمان) مورت موزل ("Meurthe-et-Moselle") است.
از لحاظ قدمت شهرنشینی در ناحیه (استان) لورن، قدیمی‌ترین شهر و از لحاظ جمعیت دومین شهر این ناحیه بعد از شهر متز می‌باشد.
برادران پوانکاره زاده این شهر هستند. این شهر بیشتر یک شهر دانشگاهی می‌باشد.
دانشگاه‌های این شهر عبارتند از:
و مدارس فنی مهندسی این شهر عبارتند از:
و سایر مدارس:
این شهر دارای باشگاه‌های مهم ورزشی در رشته‌های فوتبال، بسکتبال، هاکی، هندبال و راگبی است. باشگاه فوتبال نانسی تحت عنوان باشگاه ورزشی نانسی - لورن در لیگ یک فوتبال فرانسه حضور دارد و باشگاه بسکتبال آن، در سال ۲۰۰۸ قهرمان لیگ بسکتبال فرانسه شد.
ام‌ال ، یک زبان برنامه‌نویسی تابعی همه منظوره است که توسط رابین میلنر و همکاران در اواخر دهه ۱۹۷۰ در دانشگاه ادینبورگ توسعه یافت. نحو این زبان از زبان برنامه‌نویسی آی‌سوییم الهام گرفته‌است.
کلمه ML از فوق زبان (Meta Language) گرفته شده‌است. ام‌ال برای بهبود بخشیدن به رویه اثبات در قضیه LFC طراحی شده‌است. این برای کاربرد آن در الگوریتم استنتاج نوع هیندلی- میلنر که به‌طور خودکار اکثر عبارت‌ها بدون نیاز به تفسیر نوع صریح شناخته شده‌است.
ام‌ال معمولاً به عنوان یک زبان تابعی ناخالص یاد می‌شود چرا که به اثرات جنبی و بنابراین برنامه‌نویسی امری، بر خلاف زبان برنامه‌نویسی تابعی خالص مانند هاسکل، اجازه می‌دهد. به همین دلیل ام‌ال یک زبان برنامه‌نویسی چند نمونه‌ای (multi-paradigm) نیز عنوان می‌شود.
برنامه‌هایی که در این زبان نوشته می‌شود شامل عباراتی است که مخالف دستورات ارزیابی می‌شوند با وجود اینکه برخی از عبارات یک مقدار بدیهی را برمی‌گردانند که فقط برای اثرات جانبی ارزیابی می‌شوند.
مانند تمام زبان‌های برنامه‌نویسی تابعی، یک ویژگی کلیدی این زبان تابع است. تابع فاکتوریل را در کد زیر نگاه کنید:
fun factorial n =
یک کامپایلر استاندارد برای پی بردن به نوع استاتیک int -> int این تابع بدون اینکه کاربر نیاز داشته باشد یادداشت کند. می‌توان استنباط کرد که متغیر n فقط در عبارات از نوع عدد صحیح استفاده می‌شود و خودش هم باید از نوع عدد صحیح باشد و تمامی اعدادی که توسط عبارات تولید می‌شود از نوع عدد صحیح است.
خصوصیات ام‌ال شامل استراتژی سنجش فراخوانی با مقدار (call – by – value)، توابع درجه یک، مدیریت حافظه خودکار در مواجه با مجموعه داده‌های ناخواسته، چندریختی پارامتریک و انواع پویا، انواع استنتاج، انواع داده‌های جبری، آزمون الگو و جابه جایی استثناء است.
برخلاف هاسکل، ام‌ال از ارزیابی مشتاق استفاده می‌کند به این معنا که تمام عبارات همگی ارزیابی می‌شوند. در نتیجه شما نمی‌توانید مستقیماً از لیست‌های نامحدود استفاده کنید. هرچند ارزیابی کند و بنابراین ساختمان داده‌های نامحدود مانند لیست‌ها می‌توانند به واسطهٔ توابع بی نام شبیه‌سازی شوند.
امروزه زبان‌های مختلفی در خانواده‌ام‌ال است دو گویش اصلی آن ام‌ال استاندارد و Caml است. اما بقیه شامل F# که یه پروژهٔ تحقیق باز که هدف .NET شرکت مایکروسافت بود نیز وجود دارند. ایده‌های ام‌ال در زبان‌های بی شماری نفوذ کرده‌است مانند هاسکل و Cyclone و Nemerle.