moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
ووروشیلوف در سال ۱۹۴۰ به‌عنوان مقصر اصلی شکست‌های شوروی در جنگ زمستان با فنلاند شناخته شد و از سمت کمیسر خلق در امور دفاعی برکنار شد. پس از تهاجم آلمان به شوروی در ژوئن ۱۹۴۱، به عضویت کمیته دفاع دولتی درآمد ولی پس از عدم موفقیت در جلوگیری از محاصره لنینگراد در سپتامبر ۱۹۴۱ مجدداً از فرماندهی نظامی خلع شد.
پس از مرگ استالین در ۱۹۵۳ ووروشیلوف به سمت صدر هیئت‌رئیسه شورای عالی اتحاد جماهیر شوروی منصوب شد ولی در سال ۱۹۶۰ به دلیل درگیری سیاسی با نیکیتا خروشچف، رهبر وقت شوروی مجبور به کناره‌گیری از این مقام شد.
ووروشیلوف در در نهایت روز ۲ دسامبر ۱۹۶۹ در سن ۸۸ سالگی درگذشت. شهر لوهانسک در منطقه دونباس اوکراین در زمان شوروی به افتخار او «ووروشیلوف‌گراد» نامیده می‌شد.
لوران دزیره کابیلا (؛ زاده – درگذشته ) یک سیاست‌مدار اهل جمهوری دموکراتیک کنگو بود که در ۱۷ مه ۱۹۹۷ تا ۱۸ ژانویه ۲۰۰۱ ریاست‌جمهوری را در این کشور بر عهده داشت. وی ده‌ها سال رهبر شورشیان چپ‌گرای مخالف دولت زئیر بود و در نهایت در سال ۱۹۹۷ با پیروزی در جنگ اول کنگو و سرنگونی موبوتو سسه سکو در این کشور به قدرت رسید و نام آن را به جمهوری دموکراتیک کنگو تغییر داد. وی در سال ۲۰۰۱ توسط یکی از محافظان شخصی خود ترور شد و چند روز بعد پسرش ژوزف کابیلا جانشین او به عنوان رئیس‌جمهور کنگو شد.
لیلی‌اوکالانی (؛ ۲ سپتامبر ۱۸۳۸ – ۱۱ نوامبر ۱۹۱۷) آخرین ملکهhttp://d-nb.info/gnd/134912519/about/html پادشاهی هاوایی از دودمان کالاکائوآ بود. وی پس از برادرش دیوید کالاکائوآ که وارثی نداشت به سلطنت رسید.
مارِک هَمشیک (؛ زاده ) بازیکن فوتبال اهل اسلواکی است.
همشیک در طی ۱۲ سال حضورش در ناپولی توانست ۵۲۰ بازی با پیراهن این تیم انجام دهد و ۱۲۱ گل بزند تا در هر دو زمینه در تاریخ باشگاه رکوردار باشد و رکورد دیگو مارادونا را بشکند و بهترین گلزن تاریخ باشگاه ناپولی لقب بگیرد ولی این رکورد او درسال ۲۰۲۰ توسط دریس مرتنز شکسته‌شد.
بعد از شروع فعالیت باشگاه خود در سال ۲۰۰۴ با اسلوان براتیسلاوا، همشیک بعد از آن سال به باشگاه ایتالیایی برشا رفت. در سال ۲۰۰۷، او توسط باشگاه تازه‌وارد باشگاه سری آ ناپولی خریداری شد، جایی که وی از زمان شروع بازی در این باشگاه بوده‌است. انرژی، رهبری، خلاقیت، مهارت و چشم برای هدف از میانه میدان دید که او نقش کلیدی در کمک به تیم را به دو عنوان کوپا ایتالیا، سوپر کاپ ایتالیا، لیگ قهرمانان اروپا و نیمه نهایی لیگ قهرمانان اروپا ۲۰۱۴–۱۵ بازی می‌کند. او بیش از ۱۰۰ گل برای باشگاه به ثمر رسانده و بیش از ۵۰۰ حضور را جمع‌آوری کرده‌است. او در سال ۲۰۱۷ گلزن برتر باشگاه را به خود اختصاص داد و در سال ۲۰۱۸ بارسا در این باشگاه حضورداشت.در تاریخ ۱ ژوئن ۲۰۲۳ ماریو همشیک رسما در سن ۳۵ سالگی ازفوتبال خداحافظی کرد.
همشیک در سطح بین‌المللی، در جام جهانی ۲۰۱۰ به عنوان کاپیتان این تیم به نام اسلواکی معرفی شد و به کشور خود برای اولین بار در تاریخ این مسابقات کمک کرد و سپس تیم ملی را به دور ۱۶ مسابقه با یک تیم پیروزی در دفاع از قهرمان ایتالیا در مسابقه نهایی مرحله گروهی. او بعداً همچنین کشور خود را برای کسب جوایز یورو ۲۰۱۶، اولین حضور خود را در مسابقات قهرمانی اروپا برگزار کرد و یک بار دیگر به مسابقات ملی کمک کرد تا دور دوم رقابت را به دست آورد. او بیش از ۱۰۰ کلاهبرداری بین‌المللی را در سطح بالا جمع‌آوری کرده‌است و بیش از ۲۰ گل به ثمر رسانده‌است و در سال ۲۰۱۸ او تبدیل به بازیکنانی که بیشترین بازیکن را در آن داشتند.
همشیک برای اجرای خود چندین جایزه ویژه نیز کسب کرده‌است: او شش بار برنده جایزه فوتبال اسکاتلندی سال است و او در سال ۲۰۰۸ به عنوان سرپرست جوان فوتبال سال ۲۰۰۸ نامگذاری شد. در سال‌های ۲۰۱۶ و ۲۰۱۷ او به عنوان تیم سریال سال نامگذاری شده بود و در سال ۲۰۱۵ او در لیگ اروپا قرار دارد. در سال ۲۰۱۳، همشیک توسط بلومبرگ به عنوان هشتمین بهترین فوتبالیست در اروپا رتبه‌بندی شد.
نیکولا گرویفسکی (؛ زاده ) یک سیاست‌مدار اهل جمهوری مقدونیه است.
والتر ماتائو (؛ زاده ۱ اکتبر ۱۹۲۰ – درگذشته ۱ ژوئیه ۲۰۰۰) یک بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۴۸ تا ۲۰۰۰ میلادی فعالیت می‌کرد.
عمده شهرت وی به خاطر بازی در کنار جک لمون در فیلم‌های شیرینی شانس و The Bad News Bears و The Odd Couple می‌باشد.
لئو امیل وانتا (زاده ۱۹۴۰) مامور آمریکایی بود که در نقشه سازمان سیا برای بی ثبات کردن اقتصاد شوروی در سال ۱۹۹۰ نقش داشتBurnett, Thom (2006). Conspiracy Encyclopedia: The Encyclopedia of Conspiracy Theories. Franz Steiner Verlag. p. 160. ISBN 1-84340-381-1.. وانتا رئیس یک شرکت اقتصادی بود، این شرکت متعلق به دولت آمریکا است که تمرکز آن بر صادارات کالا است و در شهر کارسون در ایالت نوادا واقع شده است. در سال ۱۹۹۸ وانتا در تلاش بود تا با انتقال هزاران اسلحه برونینگ های‌پاور بتواند نام و هویت نظامی پانامایی برا دولت جرج هربرت واکر بوش بدست بیاوردGedda, George (April 9, 1988). "Proposed USGovt Sting Gun Deal Exposed by former Panamanian Officer". Associated Press..
پیتر رداوای در کتاب خود با نام "تراژدی اصلاحات روسیه" عنوان می کند که چیزی نمانده بود که وانتا بتواند امضای بوریس یلتسین، گنادی بوربولیس و ایوان سیلایف را برای راه اندازی خط اعتباری ۱۴۰ میلیون روبلی به منظور سرمایه گذاری در اقتصاد روسیه را بدست بیاورد، ولی اطلاعاتی که ماموران دولت آمریکا مبنی بر تحت پیگرد بودن او به دلیل کلاه برداری در زمینه کارت ها اعتباری باعث شد این قرارداد در آخرین لحظه ها به هم بخورد. او همچنین در این کتاب ادعا می کند که وانتا در هر مورد از کلاه برداری که در زمینه کارت های اعتباری رخ می داد مورد بازخواست قرار می گرفتReddaway, Peter; Glinski, Dmitri (2001). Tragedy of Russia's Reforms: Market Bolshevism Against Democracy. Washington, D.C.: United States Institute of Peace Press. p. 276. ISBN 1-929223-06-4..
ویلیام گیبسون (؛ زاده ) یک نویسندهhttp://d-nb.info/gnd/122148010/about/html اهل کانادا-ایالات متحده آمریکا است. وی یکی از پیشگامان سبک سایبرپانک است.
او نویسندهٔ رمان نیرومنسر (۱۹۸۴) است که نه تنها این کتابش، که تقربیا همهٔ نوشته‌هایش در دههٔ ۷۰ میلادی مورد بی‌توجهی قرار گرفته بودند. اما به تدریج مردم، روزنامه‌ها و مجله‌های زیادی او را تحسین کردند. گاردین در سال ۱۹۹۹ نوشت «شاید گیبسون مهم‌ترین رمان‌نویس دو دههٔ اخیر باشد.» و این در حالی است که روزنامهٔ The به او نام «پیامبر نوآر» ِ سایبرپانک داد.
او برای اولین بار از کلمهٔ cyberspace (فضای‌مجازی) در در داستان کوتاه‌ش با عنوان استفاده کرد (۱۹۸۲).
برقکافت آب یا الکترولیز آب فرایندی متداول جهت تجزیه آب به عناصر سازنده آن یعنی اکسیژن و هیدروژن است که در آن از یک جریان الکتریکی مستقیم و دو الکترود بهره گرفته می‌شود. از منبع جریان برق DC برای دو الکترود یا صفحه فلزی (از فلزات نجیب نظیر پلاتین یا ایریدیم) استفاده می‌شود که هر دو الکترود وارد آب می‌شوند و از آنجا که آب خالص رسانایی ناچیز و هدایت جریان الکتریکی یک میلیونیم آب دریا دارد باید مقداری الکترولیت (اسید، باز یا نمک فلزی) اضافه شود. در مجاورت الکترود آند آب اکسایش میابد و سبب تولید اکسیژن، پروتون و الکترون می‌شود که گازهای اکسیژن تولید شده بصورت حباب از ظرف نیم واکنش آندی خارج می‌شود و الکترون‌های تولید از طریق الکترود آندی به بخش الکترود کاتدی حرکت می‌کند و یون‌های هیدروژن ایجاد شده از طریق غشای مبادله کننده پروتون به بخش الکترود کاتدی می‌روند و با الکترون‌های موجود سبب کاهش هیدروژن و تولید حباب‌های هیدروژن می‌شود.
فرایند برقکافت نیاز به حرارت و الکتریسیته دارد و لذا در چندین حالت دما بالا، فشار بالا و غیره انجام می‌شود. برقکافت بخار که در دمای بالا انجام می‌شود، به منظور کاهش میزان الکتریسیته مصرفی مورد استفاده قرار می‌گیرد. ا
یوهو کوستی پاسیکیوی (؛ زاده – درگذشته ) یک سیاست‌مدار اهل فنلاند بود.
در خانواده ای بازرگان متولد شد. پس از یتیم شدن در سن ۱۴-سالگی خاله‌اش به تربیت او مشغول بود. در ایّام جوانی در ورزش سبک و ژیمناستیک فعالانه مشغول بود. سال ۱۸۹۷ دانشگاه امپراتوری اسکندر را ختم نموده، مدرک حقوق‌شناسی را گرفته‌است. در همان سال او با انّه متیلد فارسمن ازدواج کرد، که از ازدواجش با پاسیکیوی چهار فرزند متولد شد. در سال ۱۹۰۱ او عنوان دکتری را گرفت و استادیار حقوق اداری دانشگاه شد. سال ۱۹۰۳ رئیس خزانه‌داری دولت شده، تا سال ۱۹۱۴ در این وظیفه ماند.
در سال‌های ۱۹۰۳–۱۹۱۳ و ۱۹۱۷–۱۹۱۸، او عضو هیئت‌های حاکمه حزب قدیمی فنلاند بود، با سیاست روسی‌سازی مخالف بود، اما مخالف اقدامات رادیکال بود. از سال ۱۹۰۷ تا ۱۹۱۳ عضو سیمای فنلاند بود. در ۱۹۱۴–۱۹۳۴ او مدیر کل بانک Kansallis-Osaka-Pankki بود. در ماه مه - نوامبر ۱۹۱۸ - نخست‌وزیر فنلاند بود. او در این سمت طرفدار برقراری حکومت سلطنتی در کشور بود.
او رهبری هیئت فنلاند را در مذاکرات صلح بین اتحاد جماهیر شوروی و فنلاند برعهده داشت که در ۱۴ اکتبر ۱۹۲۰ پیمان صلح تارتو را بین فنلاند و روسیه امضا کرد.
او در سال ۱۹۳۱ بیوه شد و سه سال بعد با آلینا والو ازدواج کرد. در سال ۱۹۳۴، او به عنوان سفیر در سوئد منصوب شد، جایی که او فعالانه برای ایجاد یک اتحاد دفاعی فنلاند-سوئد کار کرد. در سال ۱۹۳۹ در مذاکرات اتحاد جماهیر شوروی و فنلاند رئیس هیئت فنلاند شد و پس از شروع جنگ بین دو کشور، بدون پرتفوی سمت وزیر را به عهده گرفت. در ۱۳ مارس ۱۹۴۰، او پیمان صلح مسکو را امضا کرد که به جنگ زمستانی (۱۹۳۹–۱۹۴۰) پایان داد.
در پایان جنگ ادامه (۱۹۴۱–۱۹۴۴) در نوامبر ۱۹۴۴، او دوباره به نخست‌وزیری فنلاند منصوب شد و پس از آن تلاش‌ها برای احیای روابط حسن همجواری با اتحاد جماهیر شوروی را رهبری کرد. تحت فشار دولت شوروی مجبور شد اعضای حزب کمونیست را به دولت پیشنهاد دهد که در تاریخ کشور بی‌سابقه بود. در آوریل ۱۹۴۵، او بر اساس توافق بین سه جناح اصلی مجلس: کمونیست‌ها، سوسیال دموکرات‌ها و اتحادیه ارضی، دولت دوم را تشکیل داد.
او در ۱۱ مارس ۱۹۴۶ جانشین کارل مانرهایم به عنوان رئیس‌جمهور فنلاند شد. او در این سمت به‌طور کلی به مسائل سیاست خارجی و به ویژه تثبیت روابط با اتحاد جماهیر شوروی توجه زیادی داشت. خط مشی او خط Paasikivi-Kekkonen نام داشت.
در انتخابات ریاست جمهوری ۱۹۵۰، او ۱۷۱ رای از ۳۰۰ رای کالج الکترال را به دست آورد. اولویت‌های اصلی دوره دوم ریاست جمهوری بر سیاست داخلی متمرکز بود.
در سال ۱۹۵۲، در دوران ریاست جمهوری او، پانزدهم بازی‌های المپیک تابستانی در فنلاند برگزار شد که در هلسینکی برگزار شد. در همان زمان این بازی‌ها را افتتاح کرد.
او در ۱۸ سپتامبر ۱۹۵۴ با فرمان شورای عالی اتحاد جماهیر شوروی نشان لنین را دریافت کرد.
در اوایل سال ۱۹۵۶، وی از نامزدی خود برای ریاست جمهوری انصراف داد و در همان سال درگذشت.
اسرائیل کاماکاویوواولی (؛ زادهٔ ۲۰ مهٔ ۱۹۵۹ – درگذشتهٔ ۲۶ ژوئن ۱۹۹۷) یک موسیقی‌دان اهل ایالات متحده آمریکا (هاوایی) بود. وی بعد از انتشار آلبوم «رودررویی با آینده» به شهرت جهانی رسید.
مشهورترین آهنگ وی، است.
بیشتر کتاب‌های او در طول زندگی‌اش به خاطر دیدگاهش دربارهٔ گناه نخستین، از سوی کلیسای کاتولیک در فهرست ممنوعه قرار داشت. با این حال پاپ بندیکت شانزدهم او را ستوده و پاپ فرانسیس نیز در سخنرانی عمومی‌اش از کارهای او دربارهٔ الهیات سخن گفته‌است.
ماری ژوزف-پیر تیلارد دو شاردن از یک خانواده قاضی بسیار قدیمی اوورنی از مورات 5 است و شاخه های آن تحت سلطنت لوئی پانزدهم جلال آراسته شد.
وی در اول ماه مه 1881 در Château de Sarcenat (de) ، در (Puy-de-Dome) ، چهارمین فرزند از یازده فرزند امانوئل تیلهارد (1932-1844) ، Chartist6 و Berthe Adèle de Dompierre d 'به دنیا آمد. هورنوی (1853-1936) ، پسر عموی ، نوه چارلز فرانسوا ویكتور دو دامپیره د هورنوی و خواهرزاده بزرگ ولتر 7.
وی از سال 1892 تا 1897 در در Notre-Dame de Mongré در Villefranche-sur-Saone تحصیل کرد. در سال 1899 ، وی وارد یوزوئیت جدید در ایکس آن پروونس شد. در اکتبر 1900 ، او دوران دبیرستان خود را در کلیسای کالج سان-میشل در لاوال آغاز کرد. در 25 مارس 1901 ، او اولین نذرهای مذهبی خود را انجام داد. او در سال 1902 ، وی مدرک خود را در نامه ها در دانشگاه کان دریافت کرد. از سال 1902 ، انعطاف پذیری و قوانین استثنایی ، یسوعیان را وادار به ترک فرانسه می کند ، و او در جزیره جرسی انگلیس-نورمن است که تحصیلات خود را در فلسفه از سر می گیرد تا سال 1905. با استعداد علوم ، استاد فیزیک در کالج یسوئیت شد از خانواده مقدس در قاهره از 1905 تا 1908. برای چهار سال بعدی ، وی در رشته الهیات در الهیات Ore Place در هاستینگز در استان ساسکس شرقی انگلیس تحصیل کرد.
در پایان این آموزش جامع الهیاتی بود که در 24 آگوست1919 30 سالگی کشیش شد.
از سال 1904 ، او با پدر Félix Pelletier سفرهای علمی را آغاز کرد ، که منجر به یادداشتی شد که آنها در مورد کانی شناسی و زمین شناسی جزیره جرسی با هم امضا کردند. در سال 1907 ، وی در فیوم ، صحرای ماریوت ، منیه ، موکتام (کاوش) کاوش کرد. در سال 1908 ، او تحقیقی درباره ائوسن در اطراف منیه نوشت که در سال 1909 در بولتن موسسه مصر منتشر شد 9.
در سال 1912 ، وی انگلیس را ترک کرد و بلافاصله از مارسلین بول ، دیرین شناس و مدیر آزمایشگاه دیرینه شناسی موزه ملی تاریخ طبیعی پاریس ، که اولین اسکلت نئاندرتال کشف شده در فرانسه را مطالعه کرده بود ، بازدید کرد. (1908) او ده سال بعد ، پس از پایان نامه ای تحت نظارت مارسلین بول و اختصاص به شکارچیان سوم ، که در سال 1922 در سوربن دفاع شد ، به یک دیرینه شناس مشهور بین المللی تبدیل می شود.
در آغاز کار خود ، در دهه 1910 ، تیلهارد دو شاردن به خود اجازه داد فریب یک فریب را بخورد: مرد پیلتداون ، یک حلقه گمشده انسان و میمون ، یک انسان بشر که گفته می شود در انگلیس پیدا شده است. یک مطالعه در سال 1959 نشان داد که این یک امر ساختگی است ، اما حتی امروز ما نمی دانیم نویسنده دقیق چه کسی است. تیلهارد دو شاردن یکی از کسانی بود که به جعل بقایای انسان یا داشتن هر نوع مشارکت در این حقه مظنون بود ، در حالی که چارلز داوسون در مقاله ای که با اسمیت ووردورد امضا کرده بود ، صریح و مشخص بود که با کشف 10 غریبه است. در هر صورت ، در سال 1920 ، همسو با استادش مارسلین بول ، كه حتی در ژوئیه 1912 حتی قبل از انتشار ، از این كشف مطلع شده بود و توانست در آن فك پایین میمون و نوروكرانیم مرد را تشخیص دهد ، توصیه كرد كه هر گونه اعتبار به مرد از Piltdown 11،12،13.
صفحه توضیح در Teilhard در Paissy.
بین سالهای 1915 و 1918 ، وی به عنوان یک سرباز حامل برانکارد (از حضور خودداری کرد) در جبهه در هنگ هشتم راهپیمایی تیراندازان مراکشی بسیج شد.
دو برادرش در این جنگ می میرند. در مورد او ، شجاعت او مدال نظامی و لژیون افتخار را برای او به ارمغان آورد. این تجربه جنگ ، واقعیت ، به او این امکان را می دهد تا طرحی از اندیشه خود را از طریق دفتر خاطرات و نامه نگاری با پسر عمویش مارگریت تیلهارد-شامبون (یکی از اولین پیمانکاران فلسفه در فرانسه) ترسیم کند که در ژنوس چاپ خواهد شد. 14.
از این قسمت یک کریوت (یک غار) در پیسی ، به یاد توده هایی که تیلهارد دو شاردن در آنجا بین آوریل و ژوئن 1917 جشن گرفت ، باقی مانده است.
در سال 1916 ، او اولین مقاله خود را با نام La Vie Cosmique نوشت ، سپس در 1919 ، قدرت معنوی ماده ، دو متنی که کارهای بعدی او را اعلام کرد. وی از سال 1922 تا 1926 موفق به اخذ سه مجوز در علوم طبیعی در سوربن شد:
تادئوش کوشچیوشکو (؛ زاده درگذشته ) چهرهٔ برجستهٔ جنبش آزادی‌بخش لهستان و از شرکت‌کنندگان جنگ‌های استقلال آمریکا بود. وی یک قهرمان ملی در کشورهای لهستان، لیتوانی، بلاروس و ایالات متحده می‌باشد. او به عنوان یک فرمانده و مهندس نظامی در مقابل تقسیم اراضی لهستان توسط روسیه تزاری و پروس قیام کرد. وی در زمان کاترین کبیر در زندان قلعه پیتر و پاول در سنت پترزبورگ زندانی شد و با مرگ کاترین و اعلام وفاداری به تزار پاول اول از زندان آزاد شده و آزادی‌ها و امتیازهای بیشتری برای مردم لهستان از تزار دریافت کرد.
دولت جمهوری لهستان به مناسبت ۲۰۰ امین سالگرد مرگ کوشچیوشکو سال ۲۰۱۷ را به عنوان سال بزرگداشت کوشچیوشکو نامگذاری کرد.
ژوسکن د پره (؛ زاده ۱۴۵۰/۱۴۵۵؛ درگذشته ) از آهنگسازان فلاندری دورهٔ رنسانس بود. او معروفترین آهنگساز اروپایی بعد از گیوم دوفی و قبل از پالسترینا بود. بسیاری از محققان موسیقی، او را به عنوان اولین استاد سبک پلی‌فونیک موسیقی آوازی در دورهٔ رنسانس در نظر می‌گیرند. او معاصر با لئوناردو دا وینچی و کریستف کلمب بود و مانند بسیاری از آهنگسازان فلاندری، دوران زندگیش را با عهده‌داری منصب‌های گوناگون در کشورهای مختلف اروپایی گذراند. در طی قرن شانزدهم میلادی، ژوسکن بتدریج لقب بزرگترین آهنگساز عصر خود را به دست آورد. نویسندگان مختلفی چون بالداساره کستیلیونه و مارتین لوتر دربارهٔ آوازه و اعتبار او نوشتند. برای مثال، مارتین لوتر می‌نویسد: «خداوند، کتاب مقدسش را از راه موسیقی نیز موعظه می‌کند؛ این را شاید بتوان در آثار ژوسکن دید، تمام آثار او آکنده از سرور، اصیل، ملایم و دوست‌داشتنی هستند؛ آثاری که جاری شده و راه می‌سپرند و نه فقط زور و اجباری بر آنها حکم نمی‌راند و در بند قواعد خشک نیستند، که همچون آواز سهره‌اند.» ژوسکن به حدی مورد ستایش قرار داشت که قطعه‌های ناشناختهٔ زیادی را برای بالابردن تعداد فروش آنها به او نسبت داده‌اند. بیش از ۳۷۰ قطعه به او نسبت داده می‌شود. با وجود شهرت بسیار زیاد ژوسکن که تا آغاز دورهٔ باروک به طول انجامید و پس از آن دوباره در قرن بیستم احیا شد، اطلاعات زیادی از زندگی‌نامهٔ او در اختیار نیست و شخصیت او تقریباً ناشناخته است. آثار ژوسکن دربردارندهٔ قطعه‌های مذهبی و غیر مذهبی در تمامی فرم‌های مهمِ موسیقیِ آوازیِ آن دوران، شامل مس‌ها، موتت‌ها، چنسون‌ها و فراتول‌ها است.
ژوسکن در شهرستان هاینو (که اکنون بخشی از بلژیک است) زاده شد و بیشتر دوران زندگی را در ایتالیا و در خدمت تشکیلات موسیقی دوک‌ها و گروه همسرایان پاپ در رم سپری کرد. در واپسین سال‌های زندگی، به استخدام لویی دوازدهم، پادشاه فرانسه درآمد و در میهنش عهده‌دار چندین منصب کلیسایی شد.
یان آرنه ریسه (؛ زاده ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل نروژ است.
جیمز دیوید گراهام نیون (؛ زاده ۱ مارس ۱۹۱۰ – درگذشته ۲۹ ژوئیه ۱۹۸۳) هنرپیشه و مؤلف اهل بریتانیا بود.
استیون جروم پینار (؛ زاده ) بازیکن فوتبال پیشین اهل آفریقای جنوبی است که کاپیتان تیم ملی آفریقای جنوبی بود. پست اصلی او وینگر بود اما به عنوان هافبک هجومی نیز بازی می‌کرد.
فهرست برخی از بازی‌ها، سریال‌ها و فیلم‌هایی که کارلوس الازراکی در آنها به صداپیشگی پرداخته یا بازی کرده است:
کوستاس کارامانلیس (یونانی: Κωνσταντίνος Αλεξάνδρου Καραμανλής؛ زاده ) یک سیاست‌مدار اهل یونان است.
کیریل یکم (؛ زاده ) با نام اصلی ولادیمیر میخائیلوویچ گوندیایف (Владимир Михайлович Гундяев) اسقف کلیسای ارتدکس روسی است.http://d-nb.info/gnd/104347066/about/html
وی در ۱۳ فوریه ۲۰۱۶ (۲۴ بهمن ۱۳۹۴) با پاپ فرانسیس، رهبر کلیسای کاتولیک رم در هاوانا پایتخت کوبا، دیدار کرد. از قرن یازدهم میلادی که دو شاخه غربی و شرقی مسیحیت، کلیسای کاتولیک رم و کلیسای ارتدوکس روسیه، از هم جدا شدند این نخستین بار است که رهبران دو کلیسا با هم دیدار کردند.دیدار پاپ و رهبر کلیسای ارتدوکس روسیه برای اولین بار پس از قرن یازدهم میلادی بی‌بی‌سی فارسی
طبق برنامه‌ریزی، پاپ فرانسیس سر راه سفر به مکزیک در کوبا توقف کرد و آن‌جا با بطریق کیریل در فرودگاه هاوانا ملاقات کرد. کوبا که مذهب رایج در آن مسیحیت کاتولیک است، در دهه‌های اخیر در حوزه نفوذ شوروی و سپس روسیه بوده است و از این بابت جای خوبی برای چنین تجدید دیداری بود.
مانوئل آزانیا (؛ زاده – درگذشته ) یک سیاستمدار اهل اسپانیا بود.
مانی پاکیائو () یک بوکسور حرفه‌ای و سیاست‌مدار اهل فیلیپین است. او همچنین در رشته‌های بسکتبال، بازیگری و خوانندگی نیز فعالیت دارد.
پاکیائو در سن ۳۲ سالگی برای مجلس نمایندگان فیلیپین انتخاب شد و به فعالیت‌های سیاسی ادامه داد. او نخستین و تنها ورزشکاری است که در ۸ وزن مختلف به قهرمانی جهان رسید. پاکیائو در ۴ کلاس وزنی به صورت پیاپی این قهرمانی‌ ها را بدست آورد.
او فعالیت ورزشی خود را معطوف به بوکس حرفه‌ای کرده است، با این حال او مربی‌‌گری تیم بسکتبال کیا کارناوال را نیز بر عهده دارد. او حتی یک‌بار به مدت ۷ دقیقه برای تیم انجمن بسکتبال فلیپین بازی کرد و این در حالی است که او قد کوتاهی دارد.
در سال ۲۰۱۰ برای مجلس پانزدهم و در سال ۲۰۱۳ برای مجلس شانزدهم نمایندگان فلیپین رای آورد.
در کودکی والدین مانی از یکدیگر جدا‌شدند، او تا ۱۴ سالگی در کنار مادر بود اما به دلیل فقر و عدم تأمین مالی، خانه را جهت کار ترک‌کرد و نیز نتوانست که دوران دبیرستان را به پایان رساند.
پاکیائو در سال ۲۰۰۰ ازدواج کرد و حاصل این ازدواج ۵ فرزند می‌باشد.
در سال ۲۰۰۷ او تصمیم به ادامه تحصیل گرفت و توانست دیپلم خود را اخذ نماید و راه برای ورود به دانشگاه برای او باز‌شد. او در دانشگاه در رشته مدیریت تجاری ادامه تحصیل داد و در سال ۲۰۰۹ از طرف دانشگاه SWU به درجه دکتری افتخاری نایل شد.
پاکیائو به صورت کاملاً علنی مخالفت خود را با همجنسگرایی اعلام کرد.
پاکیائو یکی از بهترین بوکسورهای سبک دست دنیاست و طرفداران خاص خود را دارد که او را با فلوید مقایسه می‌کنند.
در سپتامبر 2021 ، مانی پاکیائو نامزدی خود را برای انتخابات ریاست جمهوری 2022 اعلام کرد.
ماشین لاینوتایپ (Linotype machine)، یک ماشین ریخته‌گیری خط است که در صنعت چاپ به‌کار می‌رفت و به‌دست اوتمار مرگنتالر، مهندس مهاجر آلمانی در آمریکا در سال ۱۸۸۴ اختراع شد. در کنار لتر پرس، لینوتایپ از اواخر سده نوزدهم تا دهه‌های ۶۰ و ۷۰ در قرن بیستم به عنوان استاندارد روزنامه‌ها، مجلات و پوسترها به‌کار می‌رفت تا اینکه چاپ افست و تایپ کامپیوتری جایگزین ماشین لاینوتایپ شد. نام آن از اینرو گرفته شده که تمام یک خط حروف فلزی را با آن می‌توان در یک لحظه ساخت و ازاین‌رو است که line-o'-type را پیشرفتی بسیار مهم در صنعت چاپ و حروف‌چینی می‌دانند.
اپراتور این ماشین، متن موردنظر را با یک صفحه کلیدی که نود کاراکتر دارد و جزئی از ماشین است تایپ می‌کند و ماشین، ماتریس‌های متن موردنظر (قالب‌های حروف) را پشت هم چیده و با ریختن سرب بر روی آن‌ها کل خط موردنظر را ریخته‌گری می‌کرد. این ماشین سرعت بسیار بالایی به این کار می‌داد به‌نحوی‌که اپراتور این ماشین می‌توانست کاری را که پیش از این به‌دست شش نفر و در طول زمانی بیشتر انجام می‌شد به‌تنهایی و در چند لحظه انجام دهد.
این ماشین، انقلابی در صنعت چاپ و به‌تبع‌آن در صنعت روزنامه پدید آورد و باعث‌شد که اپراتورهای کم‌تری بتوانند تعداد بیش‌تری صفحه در روز تایپ کنند. پیش از اختراع ماشین لینوتایپ در سال ۱۸۸۴ به‌دست مرگنتالر، هیچ روزنامهٔ روزانه‌ای در جهان بیش‌تر از ۸ صفحه نداشت!
ناتسومه سوسه‌کی ؛ زاده - درگذشته ) یک نویسنده اهل ژاپن بود.
ویلیام تکامسه شرمن ژنرال ارتشِ اتحادیه در طول جنگ داخلی آمریکا بود. راهبردهای نظامی او نقش مهمی در پایان‌گرفتن جنگ داخلی به نفع اتحادیه و پیروزی شمالی‌ها داشت.General William Tecumseh Sherman, Matthew Brady (1865), The Guardian هرچند راهبرد نظامی جنگ تمام‌عیار او با نیروهای ایالات مؤتلفه آمریکا، از جمله تاکتیک نظامی زمین سوخته مورد انتقادات شدید قرار داشت.One historian has written that Sherman's "genius" for "strategy and logistics … made him one of the foremost architects of Union victory." Steven E. Woodworth, "Nothing but Victory: The Army of the Tennessee, 1861–1865" (New York: Alfred A. Knopf, 2005), 631. For a very critical study of Sherman, see John B. Walters, "Merchant of Terror: General Sherman and Total War" (Indianapolis: Bobbs-Merrill, 1973).
ویلیام شرمن از سال ۱۸۶۹ تا ۱۸۸۳ مقام فرماندهی کل ارتش ایالات متحده آمریکا را برعهده داشت. وی از دانش‌آموختگان آکادمی نظامی وست‌پوینت بود.
ویلیام شرمن فرزند چارلز روبرت شرمن، وکیل دعاوی و از اعضای دادگاه عالی اوهایو بود. پس از مرگ ناگهانی پدرش، توماس اوینگ، دوست و همکار پدرش سرپرستی او را برعهده گرفت. وی از اعضای ارشد حزب ویگ بود که بعدها سناتور و اولین وزیر کشور ایالات متحده شد.
ویلیام شرمن، از اقوام دور سناتور راجر شرمن، از پدران بنیان‌گذار ایالات متحده آمریکا بود.See, William T. Sherman papers, Notre Dame University CSHR 19/67 Folder:Roger Sherman's Watch 1932–1942
چارلز تیلور شرمن، برادر بزرگ‌تر او وکیل دعاوی و بعدها قاضی فدرال شد. جان شرمن، برادر کوچک‌تر او سناتور جمهوری‌خواه و بعدها وزیر خزانه‌داری ایالات متحده و وزیر امور خارجه آمریکا شد. هویت شرمن، دیگر برادر کوچک‌ترش بانک‌دار موفق و بعدها بسیار متمول شد.
در سال ۱۸۵۰ میلادی، با ایلن اوینگ، دختر سناتور توماس اوینگ، ازدواج کرد. در مراسم عروسی‌شان زکری تیلور، رئیس‌جمهور وقت ایالات متحده آمریکا و بسیاری از چهره‌های مهم سیاسی و نظامی شرکت داشتند.Katherine Burton, Three Generations: Maria Boyle Ewing – Ellen Ewing Sherman – Minnie Sherman Fitch (Longmans, Green & Co. , 1947), pp. 72–78.
هیو بویل اوینگ و توماس اوینگ جونیور، دو برادر زن ویلیام شرمن، در طول جنگ داخلی آمریکا به مقام سرلشکری رسیدند و هم‌چون ژنرال شرمن، نقش مهمی در پیروزی‌های شمالی‌ها و پایان‌دادن به جنگ داخلی ایفا کردند.
ژنرال شرمن به یکپارچگی ایالات متحده آمریکا سخت باور داشت، اما به «برابری سفیدپوستان با سیاه‌پوستان» باور چندانی نداشت و با برده‌داری مخالفت نمی‌کرد. پیش از شروع جنگ داخلی، ضمن هم‌دردی با جنوبی‌ها در مورد ضرورت برده‌داری، چند بار ادعا کرده بود که نژاد سیاه از برده‌بودن سود می‌جوید و به نفع سیاهان در آمریکا است تا برده باقی بمانند. در طول جنگ داخلی، هیچ‌گاه از میان سیاهان در لشکرش سربازگیری نکرد.Sherman to Halleck, Sept. 4, 1864, Civil War Official Records Vol. 38 part 5, pp. 792–793.
تاکنون ۳ تمبر منقش به فرتور ژنرال ویلیام شرمن در سال‌های ۱۸۹۳، ۱۸۹۵ و ۱۹۳۷ توسط پست ایالات متحده منتشر شده‌اند.
نام درخت عظیمی در پارک ملی سکویا که به افتخار ویلیام شرمن نام‌گذاری شده‌است.
ویلیام شرمن در جواب درخواست‌ها برای قبول نامزدی ریاست‌جمهوری پس از پایان جنگ داخلی آمریکا گفته‌بود: «اگر نامزد شوم، انصراف می‌دهم. اگر اعزام شوم، مخالفت می‌کنم و اگر انتخاب شوم، استعفاء می‌دهم!».الکس ساموند رهبر استقلال‌طلبان اسکاتلند کیست؟، بی‌بی‌سی فارسی
یاروسلاو خردمند (؛ زاده ۰۹۷۸ درگذشته ) یک نجیب‌زاده روس بود. وی شاهزاده ولیکی نووگورود و کی‌یف بود و این دو سرزمین را تحت فرمان خود متحد کرد.
ابراهام دو مواور (؛ زاده درگذشته ) یک ریاضی‌دان در زمینۀ نظریه احتمالات اهل فرانسه بود.
او در فصل ۲۰۱۳-۲۰۱۴ لیگ قهرمانان آسیا، با تیم العین آقای گل این رقابت‌ها شد.آساموا جیان ۲۰ ژوئن ۲۰۲۳ رسما از دنیای فوتبال خداحافظی کرد.
ایوان استپانوویچ کونیِف (؛ زاده – درگذشته ) یک افسر نظامی اهل روسیه، از فرماندهان ارتش سرخ و مارشال اتحاد جماهیر شوروی بود که در پایان جنگ جهانی دوم بخش‌های زیادی از چکسلواکی را آزاد کرد و از امضاکنندگان پیمان ورشو بود. وی همچنین در زمان انقلاب ۱۹۵۶ مجارستان فرماندهی نیروهای زرهی شوروی برای سرکوب معترضان را برعهده داشت.
سال ۱۹۸۰ تندیس مارشال ایوان کونیف در یکی از محلات پراگ نصب شد اما این تندیس پس از کشمکش‌های فراوان، سرانجام در آوریل ۲۰۲۰ برداشته شد. وزارت خارجه روسیه به‌شدت به این اقدام اعتراض کرد و دولت روسیه گفت که در این زمینه «تحقیقات کیفری» انجام خواهد داد.
پولت گادرد (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ) هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۲۶–۱۹۷۲ فعالیت می‌کرد. وی به مدت شش سال (۱۹۳۶–۱۹۴۲) همسر چارلی چاپلین بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "گوی بلورین"، "عصر جدید"، "جای خواب"، "خاطرات یک خدمتکار"، "دیکتاتور بزرگ"، "دختر کولی"، "جلوی سحر را بگیرید" و "زحمت را کم کن" اشاره کرد.
تامس کلستیل (؛ زاده – درگذشته ) یک سیاست‌مدارhttp://d-nb.info/gnd/119123908/about/html اهل اتریش بود. وی از سال ۱۹۹۲ تا زمان مرگ رئیس‌جمهور اتریش بود. تامس کلستیل در ۶ ژوئیه ۲۰۰۴، دو روز پیش از پایان دوره ریاست جمهوری اش در سن ۷۱ سالگی درگذشت.
آگوست ماری ژوزف ژان لئون ژورس (؛ زاده – درگذشته ) یک سیاست‌مدار سوسیالیست فرانسوی بود. او که در ابتدا یک جمهوری‌خواه میانه‌رو بود، بعداً یکی از اولین سوسیال دموکرات‌ها و رهبر حزب سوسیالیست فرانسه در سال ۱۹۰۲ شد که با حزب انقلابی سوسیالیست فرانسه ژول گسد مخالفت کرد. این دو حزب در سال ۱۹۰۵ در بخش فرانسوی بین‌المللی کارگران (French Section of the Workers' International) ادغام شدند. ژورس که یک انترناسیونالیست بود در آغاز جنگ جهانی اول ترور شد و یکی از شخصیت‌های تاریخی اصلی چپ فرانسه باقی مانده‌است. ژورس یک مارکسیست هترودکس بود، او دیکتاتوری پرولتاریا را رد کرد و سعی کرد ایده آلیسم و ماتریالیسم، فردگرایی و جمع گرایی، دموکراسی و مبارزه طبقاتی، میهن‌پرستی و انترناسیونالیسم را با هم آشتی دهد.
وی همچنین استاد فلسفه، مبارز، منتقد ادبی، و خبرنگار اهل فرانسه بود. او از بنیانگذاران حزب سوسیالیست فرانسه و نیز پایه‌گذار روزنامهٔ اومانیته بود که اکنون ارگان حزب کمونیست فرانسه است. ژورس همچنین از واضعان قانون جدایی دولت از کلیسا در سال ۱۹۰۵ میلادی بود، و از مخالفان برجستهٔ جنگ جهانی اول به‌شمار می‌رفت. وی که صلح‌طلب و انترناسیونالیست بود، روز قبل از آغاز جنگ به دست یک ناسیونالیست فرانسوی ترور و کشته شد. ژان ژورس همچنین در جریان ماجرای دریفوس از مدافعان این افسر یهودی فرانسوی بود که به اتهام واهی جاسوسی و خیانت به وطن محکوم گشته بود.
او پسر یک تاجر و کشاورز ناموفق بود. ژان ژورس در کستر، تارن، در یک خانواده متوسط و بورژوازی استانی فرانسوی به دنیا آمد. برادر کوچکترش، لوئیس، دریاسالار و معاون جمهوری‌خواه-سوسیالیست شد.
ژورس که دانش آموزی زبردست بود در لیسه سنت باربه پاریس تحصیل کرد و در سال ۱۸۷۸ قبل از هانری برگسون در École normale supérieure در رشته فلسفه پذیرفته شد. او در سال ۱۸۸۱ در امتحان فلسفه با رتبه سوم پذیرفته شد و سپس قبل از تدریس در دانشگاه تولوز به مدت دو سال در لیسه آلبی به تدریس فلسفه پرداخت. او در سال ۱۸۸۵ به عنوان معاون جمهوری‌خواه بخش تارن انتخاب شد و در کنار جمهوری خواهان میانه‌رو اپورتونیست، مخالف رادیکال‌های ژرژ کلمانسو و سوسیالیست‌ها قرار گرفت. او سپس از ژول فری و لئون گامبتا حمایت کرد.
در سال ۱۸۸۹، پس از رقابت ناموفق برای کرسی کستر، این بار تحت لوای سوسیالیسم، به وظایف حرفه‌ای خود در تولوز بازگشت و در آنجا به امور شهرداری علاقه‌مند شد و به تأسیس دانشکده پزشکی دانشگاه کمک کرد. او همچنین دو پایان‌نامه برای دکترای خود در فلسفه تهیه کرد.
ژورس یک مورخ بسیار تأثیرگذار انقلاب فرانسه شد. تحقیق در آرشیو در کتابخانه ملی فرانسه در پاریس او را به تدوین تفسیر نظری مارکسیستی از رویدادها سوق داد. کتاب تاریخ سوسیالیست او (۱۹۰۰–۱۹۰۳) تفسیری را از آلبرت ماتیز (۱۸۷۴–۱۹۳۲)، آلبرت سوبول (۱۹۱۴–۱۹۸۲) و ژرژ لوفور (۱۸۷۴–۱۹۵۹) شکل داد که تا دهه ۱۹۸۰ در ترم‌های کلاسی استفاده می‌شد. ژورس بر نقش محوری طبقه متوسط در کودتای ۱۸ برومر و همچنین ظهور طبقه کارگر "sans-culottes" که طرفدار یک دیدگاه سیاسی و فلسفه اجتماعی بود که بر جنبش‌های انقلابی در چپ مسلط شد، تأکید کرد.
سمت وزارت اصلاحات اصولی ایتالیا را برعهده داشت.
جان برتراند گوردون (؛ زاده ) یک دانشمند در زمینه زیست‌شناسی رشد اهل انگلستان است.
وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی شده است.
فردریک بایر (؛ زاده درگذشته ) یک نویسنده، سیاست‌مدار، و آموزگار اهل دانمارک بود.
وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه صلح نوبل شده‌است. فرزند یک روحانی بود، بایر به عنوان افسر ارتش دانمارک خدمت می‌کرد و در جنگ ۱۸۶۴ علیه پروس و اتریش بودکه در آن او به عنوان اولین ستوان درجه گرفت. او در سال ۱۸۶۵ از خدمت ارتش آزاد شد و به کپنهاگ رفت و در آنجا معلم، مترجم و نویسنده شد.
کارلو جزوالدو (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ) شاهزادهٔ ونسا و آهنگساز ایتالیاییhttp://d-nb.info/gnd/118694456/about/html بود. موسیقی او، به واسطهٔ مادریگالهایی که ساخته‌است، مشهور است. ورنر هرتسوک، مستندی با عنوان در مورد زندگی و موسیقی او ساخته‌است.
فلاویوس مگنوس آئورلیوس کاسیودوروس سناتور که با نام کاسیودوروس (؛ زاده ۴۸۵ و درگذشته ۵۸۵) شناخته می‌شود، رجل سیاسی و نویسنده بزرگ رومی که اصالتاً از یک خانواده سوری‌تبار برخاسته بود. وی در زمان حکومت تئودریک پادشاه اوستروگوت‌ها منصب عالی داشت.http://d-nb.info/gnd/118519514/about/html
وی از یک خانواده سرشناس در جنوب ایتالیا برخاسته بود و در حکومت گوت‌های شرقی (اوستروگوت‌ها) ی ایتالیا نقش سیاسی برعهده گرفت و میان دنیای رومی - بیزانسی و جوامع بربر به وساطت برخاست. اما فتح مجدد ایتالیا توسط ژوستی‌نیان به سال ۵۳۹ میلادی به مساعی کاسیودوروس خاتمه داد و وی عاقبت در آغل صومعه‌ای کالابریا عزلت گزید و خود را برای تربیت معنوی نسل‌های آینده مهیا کرد و دست به ترجمه آثار یونانی و تحریر متون لاتینی زد. وی سنگ‌بنای اروپای
کتاب و کتابخانه را پی نهاد. کاسیودوروس اولین کسی بود که به تمجید و ترغیب مساعی فکری و ارزش‌های مفید اندیشه‌ورزی پرداخت و به راهبان صومعه‌ها، عرصه تاثیرگذار جدیدی را عرضه داشت که همانا روی نهادن به مطالعه به‌عنوان عامل کمال و قدرت بود. بخش دوم اثر اصلی وی با عنوان "نهادهای ربانی و ادبیات غیر دینی" یک دائره‌المعارف واقعی در زمینه علوم و معارف دنیوی برای استفاده راهبان محسوب می‌شود.
لوئیز راینر (؛ زاده ۱۲ ژانویهٔ ۱۹۱۰ – درگذشته ۳۰ دسامبر ۲۰۱۴) هنرپیشه اتریشی-آمریکایی زاده آلمان بود.
لوئیز راینر، نخستین بازیگری بود که دو سال پی در پی برنده جایزه اسکار شد. وی در سال‌های ۱۹۳۶ و ۱۹۳۷ برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن شد. دستاورد کسب دو اسکار پی در پی را در تاریخ اسکار فقط چهار بازیگر دیگر (اسپنسر تریسی، کاترین هپبورن، جیسون روباردز و تام هنکس) تکرار کرده‌اند.
لویئز راینر در یک خانواده یهودی در ۱۲ ژانویه ۱۹۱۰ در شهر دوسلدورف در آلمان به دنیا آمده بود. بازی او در چند فیلم آلمانی نظر تهیه‌کنندگان کمپانی مترو گلدوین مایر را جلب کرد و برای نخستین بار در سال ۱۹۳۵ در هالیوود نقشی بازی کرد.
درست یک سال بعد برای بازی در فیلم زیگفلد کبیر نخستین جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن خود را گرفت و سال بعد برای بازی در فیلم خاک خوب این موفقیت را تکرار کرد. وی نخستین بازیگری است که دو سال پی در پی برنده جایزه اسکار شده‌است.
این دو اسکار او را به یکی از ستارگان سینما عصر طلایی هالیوود تبدیل کرد. با این حال ستاره شهرت او چندان پرفروغ نماند و سال ۱۹۴۳ آخرین فیلم مطرح و پرفروش خود را بازی کرد.
پس از آن راینر در لندن اقامت گزید و از آن پس بیشتر در فیلم‌های کم هزینه و مجموعه‌های تلویزیونی نقش آفرینی کرد.
راینر آخرین بار در سال ۱۹۹۸ در فیلم قمارباز بازی کرد.
لوئیز راینر، در ۳۰ دسامبر ۲۰۱۴ در سن ۱۰۴ سالگی بر اثر بیماری سینه‌پهلو در لندن درگذشت.
وی همچنین دارای ستاره‌ای در پیاده‌رو شهرت هالیوود می‌باشد.
لوی موناوازا (؛ زاده – درگذشته ) سیاست‌مدار اهل زامبیا بود که ۳مین رئیس‌جمهور زامبیا به‌شمار می‌رود.
ماکس برود (؛ زاده درگذشته ) نویسنده، آهنگساز و روزنامه نگار آلمانی‌زبان یهودی‌تبار اهل چک و سپس اسرائیل بود. وی گرچه خودش نویسندهٔ پرکاری بود اما بیشتر به عنوان زندگی‌نامه‌نویس و دوست فرانتس کافکا مشهور است که از وصیت کافکا مبنی بر سوزاندن آثارش پیروی نکرد و آن‌ها را به چاپ رساند.
میکل آرتتا آماتریاین (؛ زاده ) بازیکن سابق اهل اسپانیا و سرمربی کنونی باشگاه فوتبال آرسنال است. پست او در دوران بازی هافبک دفاعی و هافبک بود.
آرتتا که در سن سباستین، در ایالت خودمختار باسک در کشور اسپانیا به دنیا آمد. او فوتبال خود را در آنتیگوکو آغاز کرد و با هافبک و دوست خود، ژابی آلونسو، زمانی که هر آخر هفته با هم بازی می‌کردند، دوست شد. این دو اغلب در کنار سواحل و ناودان‌های سن سباستین فوتبال بازی می‌کردند و رؤیای بازی با هم در رئال سوسیداد را داشتند.
آرتتا در ۱۵ سالگی به تیم بارسلونا B رفت در حالی که آلونسو بعداً به رئال سوسیداد پیوست. آرتتا نتوانست به تیم اصلی بارسلونا راه پیدا کند و در دسامبر ۲۰۰۰ به صورت قرضی به باشگاه پاری سن ژرمن فرانسه رفت. در طول یک فصل و نیم در پاریس، آرتتا توسط سرمربی این تیم لوئیس فرناندز عمدتاً به عنوان یک بازی ساز استفاده شد. او اولین حضور خود را در لیگ قهرمانان اروپا در مرحله دوم گروهی فصل ۰۱–۲۰۰۰ انجام داد. PSG می‌خواست آرتتا را در پایان دوره قرضی حفظ کند و گزینه «بند خرید» را داشت. ولی آرتتا در مارس ۲۰۰۲، پس از اینکه رنجرز پیشنهاد مالی قوی‌تری به بارسلونا ارائه کرد، با این باشگاه اسکاتلندی قرارداد امضا کرد و پس از پایان فصل ۲۰۰۱–۲۰۰۲، پاری سن ژرمن را ترک کرد.
آرتتا در مارس ۲۰۰۲ با یک قرارداد ۶ میلیون پوندی با باشگاه رنجرز اسکاتلند قرارداد امضا کرد. او از یک فصل اول موفق در گلاسکو لذت برد و به سرعت خود را به عنوان بازیکن ثابت تیم اصلی ثابت کرد.
آرتتا در سال ۲۰۰۴ با مبلغ ۵٫۲ میلیون یورو به رئال سوسیداد پیوست، با این ایده که آرتتا و ژابی آلونسو بتوانند هم تیمی شوند. با این حال، آلونسو به لیورپول رفت و آرتتا نتوانست خود را در این تیم تثبیت کند، و تنها سه بازی لیگ را در نیم فصلی که در سن سباستین گذراند، فیکس بود.
دیوید مویس، سرمربی اورتون، آرتتا را در پنجره نقل و انتقالات ژانویه ۲۰۰۵ به صورت قرضی با هدف انتقال دائمی در آخر فصل به خدمت گرفت. آرتتا که به عنوان جانشینی برای هافبک دانمارکی توماس گریوزن که به رئال مادرید نقل مکان کرده بود، دیده می‌شد. آرتتا نقشی حیاتی در کمک به اورتون برای دستیابی به سهمیه حضور در لیگ قهرمانان اروپا داشت. با این حال، آنها توسط ویارئال در آخرین مرحله مقدماتی حذف شدند و به مرحله گروهی نرسیدند. او اولین گل خود را در اورتون در پیروزی ۴–۰ مقابل کریستال پالاس به ثمر رساند. او قراردادی دائمی پنج ساله در ژوئیه ۲۰۰۵ با مبلغ ۲ میلیون پوند با اورتون امضا کرد.
آرتتا در ۳۱ اوت ۲۰۱۱ با آرسنال با قراردادی چهار ساله به مبلغ ۱۰ میلیون پوند قرارداد امضا کرد. او اولین بازی خود را در ۱۰ سپتامبر در برد خانگی ۱–۰ مقابل سوانسی سیتی انجام داد و اولین گل خود در لیگ برتر را برای آرسنال در باخت ۴–۳ مقابل بلکبرن روورز در ایوود پارک به ثمر رساند. آرتتا برای اولین با کاپیتانی توپچی‌ها را در پیروزی دور سوم جام حذفی مقابل لیدز یونایتد بر عهده گرفت.
پس از جدایی کاپیتان اول آرسنال یعنی رابین ون پرسی، آرتتا به عنوان کاپیتان دوم آرسنال برای فصل ۲۰۱۲–۱۳ انتخاب شد. او توسط هواداران به عنوان چهارمین بازیکن برتر فصل ۲۰۱۲–۲۰۱۳ در نظرسنجی بهترین بازیکن فصل آرسنال انتخاب شد، پس از اینکه تیم را برای هفدهمین بار متوالی در چهار تیم برتر رساند. او آغاز سال ۲۰۱۳–۲۰۱۴ را به دلیل مصدومیت از دست داد، اما در پایان سپتامبر و در مقابل کریستال پالاس به ترکیب بازگشت و در همان بازی گل زد و اخراج شد. آرسنال با کاپیتانی آرتتا در فینال جام حذفی ۲۰۱۴ مقابل هال سیتی ۳ بر ۲ به پیروزی رسید تا آرتتا اولین جام خود را بدست آورد.
آرتتا از فصل ۲۰۱۴–۱۵ کاپیتان اول باشگاه آرسنال شد. او اولین جام خود را به عنوان کاپیتان اول در پیروزی سه بر صفر آرسنال مقابل منچستر سیتی در جام خیریه ۲۰۱۴ به دست آورد و ۹۰ دقیقه کامل بازی کرد. علیرغم این کاپیتانی، او فقط ۱۱ بازی در کل فصل انجام داد و یک گل به ثمر رساند. آرتتا برای فصل ۲۰۱۵–۲۰۱۶ قراردادش را به مدت یک سال با آرسنال تمدید کرد.
آرتتا در آخرین بازی فصل ۲۰۱۵–۱۶ در مقابل استون ویلا که با پیروزی ۴ بر صفر آرسنال همراه بود یک گل به ثمر رساند و در پایان بازی با تشویق هواداران از دنیای فوتبال خداحافظی کرد.
آرتتا در سال ۲۰۱۶ دستیار اول پپ گواردیولا در باشگاه منچسترسیتی شد و تا سال ۲۰۱۹ در این سمت قرار داشت.
در سال ۲۰۱۹ و پس از این که آرسنال اونای امری را به خاطر نتایج ضعیف اخراج کرده بود، با آرتتا وارد مذاکره شد و در دسامبر ۲۰۱۹، آرتتا با قراردادی ۳/۵ ساله سرمربی آرسنال شد و به تیم سابق خود اما در قامت سرمربی بازگشت.
آرتتا چندزبانه است. او به زبان‌های اسپانیایی، باسکی، کاتالان و انگلیسی مسلط است و به فرانسوی، ایتالیایی و پرتغالی نیز صحبت می‌کند.Arteta's Love Affair with Everton . Everton F.C. 15 September 2007. Retrieved 11 June 2012.
ژابی آلونسو هم‌وطن اسپانیایی میکل آرتتا از دوستان قدیمی و صمیمی او محسوب می‌شود.
او با مدل و مجری اسپانیایی-آرژانتینی لورنا برنال ازدواج کرده‌است و سه فرزند به نام‌های گابریل (زاده ۲۰۰۹)، دانیل (زاده ۲۰۱۲) و اولیور (زاده ۲۰۱۵) دارند.Hola
در ۱۲ مارس ۲۰۲۰، پس از فراگیری کروناویروس در انگلستان تست بیماری کروناویروس ۲۰۱۹ وی مثبت اعلام شد.
او مدتی در منچستر سیتی به عنوان دستیار مربی زیر نظر پپ گواردیولا فعالیت می‌کرد. میکل در سال ۲۰۱۹ با آرسنال قرار داد ۵ ساله منعقد کرد و سرمربی این تیم شد. او در این تیم عملکرد نسبتاً ضعیفی داشت و اولین فصل حضورش را با قهرمانی در FA Cup و جام خیریه و البته رتبه ضعیف هشتم لیگ تمام کرد؛ و فصل بعد با قرارگیری دوباره در رتبه هشتم لیگ و به‌دست نیاوردن سهمیه هیچ‌یک از رقابت‌های اروپایی تا یک قدمی اخراج پیش رفت؛ اما در فصل ۲۰۲۱–۲۰۲۲ در پایان هفتهٔ هفتم به عنوان بهترین سرمربی ماه سپتامبر انتخاب شد و تیم را از آخر جدول رها کرد. و در فصل ۲۰۲۳–۲۰۲۲ در حالی که هفته‌ها صدرنشین پریمیر لیگ بود در نهایت قافیه را به منچستر سیتی پپ باخت و فصل را با نایب قهرمانی به پایان رساند.
میلوا ماریچ (؛ زاده – درگذشته ) فیزیک‌دان اهل صربستان بود. او همچنین اولین همسر آلبرت اینشتین بوده‌است.
ماریک و اینشتین هر دو در سال ۱۸۹۶ در مؤسسه فناوری فدرال زوریخ تحصیل می‌کردند. آن‌ها به هم علاقه‌مند شدند و حاصل رابطه آن‌ها دختری به‌نام لیزرل بود. جزئیات زندگی و فوت این فرزند نامعلوم است. ماریچ و اینشتین در ۶ ژانویه ۱۹۰۳ رسماً ازدواج کردند و بعدها صاحب دو پسر شدند.
https://www.forbes.com/sites/quora/2016/08/01/did-albert-einstein-steal-the-theory-of-relativity-from-his-wife/
هنری ویلیام دالگلیش کویل (؛ زاده ۵ مهٔ ۱۹۸۳) بازیگر انگلیسی است. وی از سال ۲۰۰۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. بیشتر شهرت وی به خاطر بازی در نقش سوپرمن در دنیای توسعه‌یافته دی‌سی است. کاویل یک رزمی کار در رشتهٔ جوجیتسو است. مادرش ماریان معاون بانک و پدرش کالین کاویل سهامدار بود. هنری سه برادر بزرگ‌تر و یک برادر کوچک‌تر از خودش دارد؛ به نام‌های چارلی کاویل، سایمِن کاویل، نیکی ریچارد کاویل و پیرز کاویل. او دوران ابتدایی را در مدرسهٔ سنت مایکل جزری گذراند و از دبیرستان استو در باکینگهام شایر در انگلیس فارغ‌التحصیل شد. او از سال ۲۰۱۹ نقش گرالت از ریویا را در مجموعه فانتزی "ویچر" ایفا می‌کند.
در دسامبر ۲۰۱۳، مجلهٔ بریتانیایی گلمور، کویل را «سکسی‌ترین مرد دنیا» معرفی کرد."Henry Cavill voted world's sexiest man in Glamour poll". BBC Newsbeat. 2 December 2013. Archived from the original on 18 May 2016. Retrieved 13 September 2015. در همان سال، مجلهٔ اِمپایر نیز رتبهٔ سوم فهرست «۱۰۰ بازیگر سکسی سال ۲۰۱۳» را به او اختصاص داد."3. Henry Cavill – The 100 Sexiest Movie Stars 2013". Empire. Archived from the original on 25 September 2015. Retrieved 13 September 2015.
در اوایل سال ۲۰۰۸، کویل به چهرهٔ عطر بریتانیایی دانهیل تبدیل شد."Dunhill Fragrances". Dunhill. Archived from the original on 22 February 2010. Retrieved 19 February 2011.
یان ماتیکو (؛ زاده درگذشته ) نقاشhttp://d-nb.info/gnd/118578804/about/html اهل لهستان بود. موضوعات سیاسی و تاریخی بن‌مایهٔ غالب آثارش را تشکیل می‌داد. از آثار مهمش "استانچیک" را می‌توان نام برد.
ایون آنتونسکو (۲ ژوئن ۱۸۸۲ – ۱ ژوئن ۱۹۴۶) یک نظامی و سیاست‌مدار اهل رومانی بود که در سال ۱۹۴۰، کارول دوم، پادشاه رومانی را مجبور به استعفا کرد و قدرت را در این کشور به دست گرفت. در جریان جنگ جهانی دوم، رومانی به رهبری او یک سال بعد در کنار آلمان علیه شوروی وارد جنگ شد. آنتونسکو در نهایت در ۲۳ اوت ۱۹۴۴ دستگیر و پس از جنگ به اتهام جنایات جنگی اعدام شد.
ایون آنتونسکو دوم ماه ژوئن سال ۱۸۸۲ در خانواده‌ای از قشر متوسط در شهر پیتشت در جنوب رومانی متولد شد. پدر او به عنوان یک افسر نیروی زمینی که می‌خواست پسرش نیز قدم در راه او بگذارد، ایون را راهی مدارس اولیه و ثانویه نظامی در کرایووا نمود. پس از سپری کردن دو سال در دانشکده پیاده‌نظام و سواره‌نظام، یکم ژوئیه سال ۱۹۰۴، آنتونسکو خدمت خود را با درجه ستوان دوم در نیروی زمینی رومانی آغاز کرد. دو سال بعدی را دوره‌های دانشکده پیشرفته سواره‌نظام در تیرگوویشته گذراند. هنگام به پا شدن قیام رعایا در سال ۱۹۰۷، آنتونسکو فرمانده یک یگان سواره‌نظام در جنوب شرقی کشور بود. درایت و رفتار سازش‌کارانه او در این جایگاه، تحسین کارول یکم، پادشاه رومانی را برانگیخت تا فردیناند، ولیعهد خود را جهت تقدیر از آنتونسکو، عازم گالاتسی سازد. دهم ماه مه سال ۱۹۰۸ درجه ستوان یکم به او اعطا گردید. بین سال‌های ۱۹۱۱ تا ۱۹۱۳ در دانشکده پیشرفته جنگ در بخارست مشغول به تحصیل بود و در نهایت با درجه سروانی فارغ‌التحصیل شد. با آغاز جنگ دوم بالکان در سال ۱۹۱۳ به عنوان افسر ستاد عملیات‌های لشکر یکم سواره‌نظام به انجام وظیفه پرداخت.
پس از شروع جنگ جهانی اول، رومانی ۱۵ اوت سال ۱۹۱۶ با وعده دریافت اراضی جدید، در جانب متفقین وارد جنگ شد. روز بعد آنتونسکو به عنوان رئیس ستاد عملیات‌های ارتش شمال منصوب گشت و در طول جنگ رابطه نزدیکی با ژنرال کونستانتین پرزان، فرمانده این ارتش داشت. ماه نوامبر همان سال، در دفاع ناموفق از بخارست مشارکت نمود. با تصرف پایتخت توسط نیروهای آلمانی، نیروی زمینی رومانی از ۲۱ نوامبر شروع به عقب‌نشینی به جانب مولداوی کرد. در آغاز ماه دسامبر، با انتصاب ژنرال پرزان به مقام ریاست ستاد کل نیروی زمینی، آنتونسکو نیز هم‌اینک با درجه سرگردی، به ریاست ستاد عملیات‌های آن رسید. در این جایگاه نقش ویژه‌ای در اختصاص تدابیر لازم جهت مقاومت موفق در مقابل تهاجم نیروهای آلمانی به مولداوی ایفا نمود. روز ۱ سپتامبر سال ۱۹۱۷ به درجه سرهنگ دومی ترفیع یافت.
با انعقاد پیمان آتش‌بس بین روسیه و قوای مرکز در ماه نوامبر سال ۱۹۱۷، موقعیت رومانی به شدت تضعیف شد. در این شرایط، آنتونسکو اقدام کشورش در رسیدن به یک توافق آتش‌بس با قوای مرکز را «منطقی‌ترین راه حل» خواند. پس از بسته شده معاهده صلح در ماه مه سال ۱۹۱۸، پرزان بازنشسته شد و آنتونسکو به فرماندهی یک هنگ سواره‌نظام رسید. با ورود مجدد رومانی به جنگ، ماه نوامبر همان سال پرزان به فرماندهی نیروی زمینی منصوب گشت و آنتونسکو به ستاد عملیات‌ها بازگشت.
پس از پایان جنگ جهانی اول، ماه مارس سال ۱۹۲۰، آنتونسکو یکی از سه گزینه دولت رومانی جهت برگزیده شدن به عنوان فرستاده نظامی این کشور به پاریس بود. در ابتدا فرد دیگری بدین منظور انتخاب شد اما پس از دو سال آنتونسکو جای او را گرفت. روز ۱ ژانویه سال ۱۹۲۳، لندن و بروکسل نیز به حوزه مسئولیت او افزوده شدند. با گسترده شدن حیطه فعالیت، حضور پر رنگ آنتونسکو در هر سه پایتخت کار دشواری بود؛ به‌خصوص با توجه به این که او بیشتر وقت خود را صرف انجام مذاکرات جهت دریافت اعتبار ۱۰۰ میلیون فرانکی تسلیحات فرانسوی می‌کرد. ماه ژوئیه سال ۱۹۲۶ با احضار از فرانسه، فرماندهی دانشکده سواره‌نظام در سیبیو به او سپرده شد. برای مدتی در پاییز سال ۱۹۲۸، دبیرکل وزارت جنگ شد. سه سال بعد به درجه سرتیپی ترفیع یافت و در ۱۲ دسامبر سال ۱۹۳۳ به فرماندهی ستاد کل منصوب گشت. در این جایگاه اولویت او نوسازی نیروی زمینی رومانی بود. بدین منظور پیشنهاد خرید تسلیحات خارجی را به هیئت دولت ارائه کرد. در این مسئله با ژنرال پاول آنگلسکو، وزیر دفاع به اختلاف نظر برخورد. درحالیکه وزیر مورد نظر کیفیت تسلیحات سبک ساخت چکسلواکی را زیر سؤال می‌برد، آنتونسکو این ادوات را جهت اصلاحات خود حیاتی می‌خواند. با بی‌نتیجه دیدن تلاش در این مسیر، ۸ دسامبر سال ۱۹۳۴، استعفای خود را تقدیم گئورگ تاتارسکو، نخست‌وزیر رومانی، کرد.
با دریافت مشورت از سوی دو تن از دوستانش، آنتونسکو در سال ۱۹۳۶ برای نخستین بار با کورنلیو کودرانو، رهبر جنبش گارد آهنین دیدار کرد. این جنبش در انتخابات ماه دسامبر سال ۱۹۳۷ موفق به کسب ۶۶ کرسی مجلس و قرار گرفتن در رتبه سوم اکثریت در آن شد. کارول دوم، پادشاه رومانی، با بی‌توجهی به نتایج انتخابات، اوکتاوین گوگا از یک حزب کاملاً در اقلیت را مأمور تشکیل دولت کرد. گوگا به عنوان یکی از دوستان نزدیک آنتونسکو، پذیرش این جایگاه را مشروط به سپرده شدن وزارت دفاع به آنتونسکو کرد. این شرط از جانب هر دوی پادشاه و آنتونسکو رد شد. آنتونسکو می‌پنداشت گوگا سیاست خارجی رومانی را به سمت آلمان خواهد کشید. به هر صورت ۲۶ دسامبر آنتونسکو در نهایت متقاعد به پذیرش این پیشنهاد شد. کارول در نظر داشت آنتونسکو را به‌جای وزارت دفاع، در وزارت ارتباطات بگمارد. با این دخالت پادشاه، آنتونسکو با نوشتن نامه‌ای به گوگا، مجدداً پیشنهاد او را رد کرد. در این شرایط کارول وادار شد به شکل مستقیم در این ارتباط با آنتونسکو به مذاکره بپردازد. دعوت و مذاکره با او روز ۲۸ دسامبر در کاخ پادشاه، به نتیجه‌ای نرسید تا کارول روز بعد به عنوان یک نظامی به او دستور دهد که جایگاه وزارت ارتباطات را بپذیرد. آنتونسکو در پاسخ با اشاره به نابسامانی و فساد موجود در وزارت ارتباطات و بی‌ثمر بودن حضور او در این جایگاه، از پادشاه درخواست کرد از آن‌جایی که او یک نظامی است و ماموریت‌های مهمی برای به انجام رساندن در ارتش دارد، وزرات دفاع را به او بسپارد. در نهایت با وجود ناخوشنودی از سخنان آنتونسکو، پادشاه با این استدلال موافقت نمود. بعدها به سفیر بریتانیا گفت اصلاً مایل نبوده به دولت گوگا بپیوندد اما چون در گذشته متهم به توطئه علیه پادشاه شده بود احساس کرده نپذیرفتن این عمل موجب تقویت چنین اتهاماتی می‌شود.
با ورود به هیئت دولت، آنتونسکو از آرماند کالینسکو، وزیر امور داخلی، خواست رویکردی غیر تحریک‌آمیز در قبال جنبش گارد آهنین در پیش بگیرد. این جنبش در عوض وعده داد از هر گونه خشونت سیاسی اجتناب بورزد. آنتونسکو برای مقابله با تظاهرات‌های گروه‌های شبه‌نظامی، قانون حکومت نظامی تصویب شده در قانون اساسی سال ۱۹۲۳، را تمدید کرد. به هر صورت این اقدام نتوانست جلوی درگیری‌های خیابانی بین گروه‌های تندرو را بگیرد. در بستر فروپاشی نظم عمومی و محکومیت‌های بین‌المللی، پادشاه تلاش کرد دولتی فراگیر با حضور مخالفان تشکیل دهد. او از آنتونسکو خواست نقش میانجی را در مورد جنبش گارد آهنین ایفا کند که با مخالفت کودرانو مواجه شد. این پاسخ موجب برآشفتن پادشاه و دستور او به دستگیر کردن کودرانو و سرکوب جنبش گارد آهنین گشت. آنتونسکو با به‌کارگیری ارتش در این مسیر مخالف بود و خواهان اجرای قانون شد. کارول انتخاب دیگری به راه انداخت که در جریان تبلیغات آن دو عضو جنبش گارد آهنین به ضرب گلوله کشته شدند. آنتونسکو به کودرانو نسبت به تلافی خشونت‌آمیز هشدار داد. کودرانو به شرط محافظت از او در صورت اقدام پادشاه علیه جنبش گارد آهنین وعده به پایبندی داد که با موافقت آنتونسکو همراه شد. کارول با عزل گوگا، روز ۲۰ فوریه سال ۱۹۳۸ قانون اساسی سال ۱۹۲۳ را لغو و با ایجاد دولتی دست‌نشانده به رهبری میرون کریستا، یک دیکتاتوری سلطنتی به پا کرد. آنتونسکو در این دولت نیز حضور داشت.
با وجود در نظر داشتن خطر شوروی، تلاش آنتونسکو جهت تقویت ارتش به جهت مقابله با تهدیدات مرزی تجدیدنظرطلبانه مجارستان بود. روز ۱۲ مارس سال ۱۹۳۸ به ستاد کل دستور به آماده‌سازی به منظور بسیج جزئی در مرزهای غربی داد. با این وجود پس از اقدام پادشاه برای سرکوب و انحلال احزاب سیاسی و اقدام برای دستگیر کردن کودرانو، آنتونسکو اعتراض خود را در هیئت دولت مبنی بر «سوءاستفاده از قدرت» ابراز و روز بعد از مقام خود استعفا کرد.
پس از دستگیر شدن کودرانو، به عنوان شاهد در دومین جلسه محاکمه او در یک دادگاه نظامی حاضر گشت. در این جلسه هنگامی که از آنتونسکو پرسیده شد آیا کودرانو را خائن می‌داند یا نه، تنها از جای خود برخاست و دست کودرانو را فشرد. سپس اذعان داشت اگر چیز مشکوکی در او می‌دید با او سخن نمی‌گفت. آنتونسکو افزود با اطلاعاتی که در اختیار دارد نمی‌تواند باور کند کودرانو قادر به خیانت باشد. با این وجود کودرانو در نهایت به ۱۰ سال زندان محکوم گردید. آنتونسکو نیز به فرمان کارول در بازداشت خانگی قرار گرفت. به هر حال مدتی بعد به خدمت فعال فراخوانده و به ارتش سوم کیشینف در بسارابی منتقل شد. در نامه‌ای به پادشاه در ارتباط با رفتار مورد کودرانو توضیحاتی ارائه نمود. به او یادآور شد که با آگاهی پادشاه با کودرانو مذاکره کرده تا اوایل ماه فوریه از رقابت‌های انتخاباتی کنار بکشد. به کارول گفت به کودرانو وعده داده بود در صورت اقدام حاکمیت علیه او به یاریش برود.
خصومت کارول نسبت به آنتونسکو به کینه‌توزی بدل گشت. ماریا، همسر آنتونسکو در گذشته با فردی در فرانسه ازدواج کرده و از او طلاق گرفته بود. با توطئه کارول و با هدف بی‌اعتبار ساختن آنتونسکو، این فرد با هزینه دولت از پاریس به رومانی آورده شد تا به ماریا انگ دو همسری زده شود. با ارائه مدرک اصلی فرانسوی طلاق توسط وکیل آنتونسکو این اقدام کار به جایی نبرد و موجب تقویت جایگاه آنتونسکو به عنوان فردی شرافتمند در ارتش شد.
پس از این حوادث آنتونسکو برای مدتی در سایه قرار گرفته بود. پس از ارسال ضرب‌الاجل توسط شوروی در ۲۷ ژوئن سال ۱۹۴۰ به رومانی مبنی تحویل بسارابی و بوکوفینای شمالی، آنتونسکو به پادشاه توصیه نمود از شوروی وقت بیشتری جهت عقب‌نشینی منظم نیروهای رومانیایی بگیرد تا هم روحیه آن‌ها تضعیف نشود و هم امکان انتقال تجهیزات بیشتری فراهم آید. او همچنین با نوشتن نامه‌ای از کارول خواست مشاوران بدخواه خود و نظام حکمرانی را تغییر دهد و دست از سیاست کنونی که به «فروپاشی» منجر خواهد شد، بکشد. پادشاه که احساس خطر شدیدی از جانب آنتونسکو می‌کرد، روز ۹ ژوئیه دستور به بازداشت او داد. حامیان آنتونسکو از فرستادگان آلمان در بخارست تقاضای مداخله نمودند. هرمان نویباخر، نماینده آلمان در مسائل اقتصادی به ارنست اوردارئانو، مشاور ارشد کارول هشدار داد «مرگ تصادفی» آنتونسکو سو ظن بسیار بدی در نزد آلمانی‌ها ایجاد خواهد کرد. تحت فشار آلمان، کارول روز ۱۱ ژوئیه فرمان به آزادی آنتونسکو داد اما به اتهام رابطه مخفیانه با گارد آهنین، سرویس اطلاعاتی را موظف به نگهداری او در در صومعه بیستریتسا در ولچا نمود. روز بعد آنتونسکو از خدمت در نیروی زمینی استعفا کرد که پادشاه با آن موافقت نمود. بعدها فاش کرد در تمامی دوران بازداشت با آلمانی‌ها در ارتباط بوده و به آن‌ها وعده کرده‌است دست به اقدامی نزند که تولید نفت و گاز متان در رومانی را دچار اختلال کند.
در پی پذیرش دومین حکمیت وین توسط کارول و الحاق شمال ترانسیلوانیا به مجارستان، آشوب و تظاهرات گسترده‌ای با سازمان‌دهی جنبش گارد آهنین در نقاط مختلف رومانی به پا شد. معترضان دست به اقدام مسلحانه زده و رادیو بخارست و مرکز اصلی تلفن را به اشغال خود درآوردند. در اثر این تحولات، آنتونسکو از بازداشت آزاد شد و به شهر پردا رفت. در ملاقاتی که در ۱ سپتامبر در پلوشتی با یولیو مانیا، رهبر حزب ملی دهقانان، داشت، مطلع گشت که پادشاه ممکن است از او برای تشکیل دولت دعوت کند. در این دیدار توافق شد آنتونسکو این پیشنهاد را به شرط کناره‌گیری کارول بپذیرد. والر پوپ، یکی از مشاوران پادشاه، از شخصیت‌های کلیدی بود که کارول را به برگزیدن آنتونسکو ترغیب می‌کرد. به نظر می‌رسد هم‌او نخستین بار سفیر آلمان را با تأکید بر جهت‌گیری آنتونسکو به سمت آلمان و تمایل به اجرای حکمیت وین، مایل به نخست‌وزیری آنتونسکو نمود. کارول روز ۳ سپتامبر آنتونسکو را به کاخ خود فراخواند. در دیداری پرتنش، پادشاه با توصیه‌های آنتونسکو موافقت نمود اما حاضر نبود قدرت را کاملاً به او بسپارد. از این رو آنتونسکو در پایبندی به قراری که با مانیو گذاشته بود، از پذیرش درخواست پادشاه برای تشکیل دولت سر باز زد.
با ادامه اعتراضات خیابانی که خواهان کناره‌گیری کارول بود، پادشاه روز بعد از طریق گیگورتو، نخست‌وزیر، دستور به اعدام ۱۵ زندانی جنبش گارد آهنین داد اما گیگورتو با آگاهی از جو عمومی، با رد تبعیت از این دستور، استعفا نمود. کارول مجددا آنتونسکو را به کاخ دعوت کرد. آنتونسکو این بار به شرط دریافت «تمام قدرت لازم»، پذیرفت اقدام به تشکیل دولت نماید. کیفیت این مسئله، پس از مشورت پادشاه با مشاورانش و جهت بازیابی نظم عمومی و حفظ تاج او، در ۲۴ ساعت آینده مورد توافق قرار گرفت. با این حال حزب ملی دهقانان و حزب ملی لیبرال از مشارکت در دولت تا کناره‌گیری پادشاه امتناع نمودند. فابریکیوس، سفیر آلمان در دیدار صبح ۵ سپتامبر، پشتیبانی کشورش از آنتونسکو را منوط به عمل به حکمیت وین، حضور نمایندگان نظامی آن در رومانی و تقویت روابط اقتصادی با آلمان دانست که مورد پذیرش آنتونسکو واقع گشت. پادشاه با صدور فرمانی قانون اساسی ۱۹۳۸ را معلق و مجلس را منحل کرد و قدرت کامل جهت حاکمیت را به آنتونسکو سپرد.