moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
فرانسیسکو د الیزا در سال ۱۷۵۹ در ال پوئرتو د سانتاماریا، اسپانیا چشم به جهان گشود. او پس از فارغ‌التحصیلی از کالج سلطنتی de Guardiamarinas در کادیس، در سال ۱۷۷۳ وارد نیروی دریایی اسپانیا شد. وی در سال ۱۷۷۵، در لشکرکشی اسپانیا به الجزیره، خدمت کرد. او در سال ۱۷۸۰ به آمریکا اعزام شد و بعدها در جریان محاصره پنساکولا، فلوریدا در دوران انقلاب آمریکا، شرکت کرد.Eliza y Reventa, Francisco de, Dictionary of Canadian Biography Online
در سال ۱۷۸۹، الیزا و چند تن از افسران دیگر، از سوی خوان فرانسیسکو دی لا بودگا ی کوادرا برای خدمت در سان بلاس- ایستگاه دریایی در سواحل غربی مکزیک که بعدها بخشی از اسپانیای جدید شد-انتخاب شدند. بودگا ی کوادرا فرماندهٔ جدید (تازه به سمت رسیده) سان بلاس بود. ادارهٔ نیروی دریایی سان بلاس مسئولیت پشتیبانی و کاوش در سواحل شمال مکزیک، ازجمله آلتا کالیفرنیا و شمال غرب آرام تا جنوب آلاسکا را برعهده داشت. نایب‌السلطنه اسپانیای جدید، خوان ویسنته دو گومس، دومین کنت رویلاگیگدو (Revillagigedo)، ایزا را به فرماندهی یک هیئت اعزامی برای اشغال مجدد مقر اسپانیا در نوتکا ساند واقع در جزیره ونکوور منصوب کرد. این پایگاه مرزی که اسپانیایی‌ها آن را سانتا کروز د نوکا می‌نامیدند، در سال ۱۷۸۹ توسط استبان خوزه مارتینز تأسیس شد و سپس در اکتبر همان سال، پس از «حادثه نوتکا» موسوم به بحران نوتکا که باعث ایجاد یک بحران بین‌المللی میان اسپانیا و بریتانیا شد، متروکه شد.
کارلوس چهارم، پادشاه اسپانیا، فرمان سلطنتی ۱۴ آوریل ۱۷۸۹ را صاد کرد که به موجب آن استقرار در نوتکا ساند باید «با احترام و متانت» صورت گیرد. هم پادشاه، هم نایب‌السلطنه Revillagigedo و هم بودگا ی کوادرا از متروکه شدن پایگاه در نوتکا تا دسامبر ۱۷۸۹، زمانی که مارتینز به سان بلاس رسید، بی‌اطلاع بودند. سفر گروهی الیزا برای تسلی مارتینز در نوتکا به سفری برای اشغال مجدد مقر و ایجاد یک سکونتگاه دائمی تبدیل شد."At the Far Reaches of Empire", pp. 143-144
الیزا برای فرماندهی کشتی‌های Concepción سن کارلوس و پرنسسا رئال (کشتی بریتانایی سابق با نام پرنسیس رویال) که در سوم آوریل ۱۷۹۰ وارد شدند، به‌سوی نوتکا ساند حرکت کرد. هنگامی که آنها وارد نوتکا ساند شدند، هیچ اروپایی را در آنجا نیافتند. اسپانیایی‌ها به مدت چند سال، ادعاهای اراضی خود نسبت به شمال غرب آرام به همراه نوتکا ساند را داشتند، فرانسیسکو الیزا و سایر فرماندهان اسپانیایی نقش مهمی را در این خصوص ایفا کردند. افزون بر خدمه این سه کشتی، هیئت اعزامی الیزا شامل ۷۶ سرباز از گروهان آزاد داوطلبان کاتالونیا، تحت فرماندهی پروه دالبرنی بودند. این افراد قلعه کوچک و بناهای مختلف ساختند، باغ درست کردند و گروه‌های کاوشگری را سازماندهی کردند. این پایگاه، بر روی یک خلیج کوچک در داخل نوتکا ساند به نام خلیج فرندلی با نام انگلیسی Friendly Cove و نام اسپانیایی Puerto de la Santa Cruz de Nuca ساخته شد. در برخی از نقشه‌های اسپانیایی با نام Cala de Los Amigos نشان داده می‌شود که برگرفته از نام انگلیسی است. قلعهٔ کوچکی که توسط اسپانیایی‌ها ساخته شد، سن میگل نام داشت و در جزیرهٔ کوچکی در ورودی خلیج قرار داشت.
در می ۱۷۹۰، دو گروه کاوش از سوی الیزا اعزام شدند. سالوادور فیدالگو برای بازدید از پایگاه‌های مرزی روسی در آلاسکا به شمال سفر کرد، در حالی که مانوئل کویمپر تنگه خوان دی فوکا را بررسی کرد. خلبانِ کویمپر، گونزالو لوپز د هارو نام داشت. برخی از مکان‌های اصلی که در طول سفر گروهی کویمپر یافت شدند، عبارت از: خلیج نی، بندر اسکویمالت، ورودی ادمیرالتی، تنگه هارو، تنگه روزاریو، و گذرگاه دیپشن.
رابطهٔ میان اسپانیا و بومیان نوتکا پرتنش بود. سال قبل از ورود الیزا، کالیکوم رئیس نوتکا به دست اسپانیایی‌ها کشته شد. به محض اینکه حزب الیزا شروع به ساختن شهرک خود کردند، چندین برخورد خصمانه روی داد. در یک آن، ۵ تن از بومیان نوتکا کشته شدند. با وجود این، الیزا توانست روابط را تا حدودی بهبود بخشد. حد اقل چند تن از بومیان نوتکا با اسپانیایی‌ها دوست شدند و به آنها کمک کردند.
زمستان سال‌های ۱۷۹۰–۱۷۹۱ برای اسپانیایی‌های تحت فرماندهی الیزا سخت گذشت. کمبود غذای تازه منجر به شیوع بیماری اسکوربوت شد. در زمستان آن سال، ۹ نفر جان‌شان را از دست دادند و ۳۲ نفر دیگر به دلیل حال وخیم‌شان برای بهبود به کالیفرنیا ارجاع داده شدند.
بیشتر سفرهای دریایی اکتشافی در سال ۱۷۹۱ صورت می‌گرفت. در زمستان آن سال، اسپانیا به بریتانیای کبیر پیشنهاد داده بود که تنگه خوان دی فوکا می‌تواند مرز بین قلمرو اسپانیا و بریتانیا باشد. در صورت توافق، اسپانیا باید پایگاه نوتکا ساند را به محلی در جنوب تنگه منتقل کند. این امر، علاوه برنیاز به درک بیشتر از موقعیت جغرافیایی تنگه، نایب‌السلطنه اسپانیای جدید را بر آن داشت تا دستور سفر اکتشافی دیگر را، این بار به رهبری فرانسیسکو الیزا، صادر کند.
در اوایل می، الیزا فرماندهی سن کارلوس را به همراهی خوان پانتوژا و خوزه آنتونیو وردیا به عنوان خلبان اول و دوم، آغاز کرد. سن کارلوس با اسکونر (قایق) کوچکی نام سانتا ساتورنینا، با نام مستعارلا اورکاسیتاس و تحت فرماندهی خوزه ماریا نارواز، به همراهی خوان کاراسکوی خلبان، احاطه شد.
آنها به مدت سه هفته، تنگه را به سوی شمال طی کردند و بالاخره به جزیره تگزادا رسیدند و به آن نام «اسیلا د تگزادا» دادند. آنها ورودی‌های مختلفی را نشان کردند، حضور نهنگ‌ها الیزا را به این فکر درست انداخت که گذرگاه دیگری وجود دارد که به اقیانوس راه دارد. اگرچه ایده گذرگاه شمال غربی به سمت اقیانوس‌اطلس تا آن زمان بسیار غیرممکن می‌نمود، ورودی‌های تنگه جورجیا امیدها رو دوباره زنده کرد و همین منجر به سفر Dionisio Alcalá Galiano و Cayetano Valdes شد. نقشهٔ تقریبی تنگه جورجیا که در سفر به سانتا ساتورنینا تهیه شده بود، دهانه (چشمه) بزرگی را به سمت شرق نشان می‌داد. گزارش الیزا این‌طور بیان کرد که اگر هم گذرگاه شمال غربی وجود داشته باشد، باید در ادامهٔ این دهانه قرار داشته باشد. اسپانیایی‌ها نام این ورودی را «کانال فلوریدابلانکا» گذاشتند که بررسی دقیق آن در اولویت سفر گالیانو و والدس قرار گرفت. سرانجام مشخص شد که این کانال، دهانه رودخانه فریزر است. سانتا ساترنینا به قدری از ساحل دور بود که نمی‌شد زمین‌های کم ارتفاع (پایین‌تر از سطح دریا) را دید.
در آغاز سفر دریایی ناروای، سانتا ساتورنینا از خلیج ادمیرالتی، ورودی دریاراه پیوجت (پیوجت ساند) عبور کرد. ناروای دید که این یک کانال بزرگ است که به سمت جنوب منتهی می‌شود و پس از بازگشت از شمال قصد کاوش آن را داشت. اما تنگه جورجیا بزرگتر از حد انتظار بود و ناروای با کمبود غذا مواجه شد. ناروای باید مستقیم به پورت دیسکاوری بازمی‌گشت و بعد الیزا مشتاق شد به نوتکا ساند بازگردد و گزارشی در مورد تنگه جورجیا ارسال کند. اسپانیایی‌ها فرصت پیش دستی در کشف دریاراه پیوجت بریتانایی را از دست دادند که یک سال بعد در زمان جورج ونکوور کشف شد.
با گذشت زمان، الیزا بیشتر اعتبارش را از اکتشافات صورت گرفته و مکان‌های نام‌گذاری شده در طول سفر ۱۷۹۱ به دست آورد ولی او درواقع خودش هیچ کاوشی انجام نداد. بیشتر اعتبارها باید به خلبانانش ناروای، کاراسکو، پانتوجا، و وردیا اختصاص یابد.
زمستان سال‌های ۱۷۹۱ تا ۱۷۹۲ به آسانی گذشت. محموله‌های غذایی از مکزیک و کمک‌های نوتکاها به پایگاه کوچک الیزا کمک کرد تا زنده بماند.
در سال ۱۷۹۳، الیزا فرماندهی هیئت اعزامی را بر عهده داشت که سواحل کالیفرنیا را کشف کرد. از سال ۱۷۹۵ تا ۱۸۰۱، او فرمانده پایگاه دریایی در سن بلاس بود. او در سال ۱۸۰۳ به کادیز، اسپانیا منتقل شد.
الیزا به خدمت در نیروی دریایی اسپانیا ادامه داد. هنگامی که اسپانیا از سال ۱۸۰۸ تا ۱۸۱۴ توسط ناپلئون اشغال شد، الیزا تعدادی از پُست سیاسی در کادیز داشت.
جزیره الیزا به احترام او نام‌گذاری شد.
نبرد کورسون–چرکاسی که با عنوان محاصره کورسون–چرکاسی نیز شناخته می‌شود، نبردی در جبهه شرقی جنگ جهانی دوم در اوایل سال ۱۹۴۴ در ناحیه بین شهرهای چرکاسی و کورسون-شفچنکیفسکیی در مجاورت کرانه غربی رود دنیپر در جنوب کی‌یف بین نیروهای ورماخت و ارتش سرخ بود. در جریان این نبرد دو سپاه آلمانی در نزدیکی رود دنیپر به محاصره افتادند. نیروهای شوروی هفته‌ها تلاش کردند یگان‌های در محاصره را منهدم کنند. در طرف مقابل آلمانی‌ها نیز از داخل و خارج از محاصره در تلاش برای شکستن حلقه بودند. ورماخت در نهایت با تحمل تلفات سنگین قادر گشت بخشی از قوای خود را به سمت غرب از محاصره خارج کند.
مجموعه عملیات‌های متوالی ارتش سرخ در سال ۱۹۴۳ مظهر بلوغ دکترین نظامی شوروی بودند. هر یک از این عملیات‌ها ضربه سختی بر پیکر ورماخت با مشکلات بی‌پایان در زمینه منابع، نیروی انسانی و سوخت، وارد آورد. تمرکز حملات ارتش سرخ در این عملیات‌ها بر نواحی جنوبی بود. تمام شش ارتش تانک شوروی در این قسمت عمل می‌کردند. ارتش سرخ در اوکراین برتری عددی سه به یک داشت. شوروی با عملیات‌های فریب اغلب برتری عددی بسیار بیشتری همچون ده به یک در برخی نقاط خاص رخنه ایجاد کرده بود. پیشروی ارتش سرخ در جنوب تا پایان ماه دسامبر سال ۱۹۴۳ موجب پس‌گرفته شدن کی‌یف و ایجاد یک برآمدگی در خط مقدم شوروی تا غرب ژیتومیر گشت. ارتش چهارم زرهی در جناح شمالی گروه ارتش جنوب ورماخت با توانی فرسوده قادر به مقاومت در برابر این حملات نبود. جبهه یکم اوکراین شوروی تحت امر ارتشبد نیکولای واتوتین با نفوذ صد کیلومتری در عرض یک هفته اتصال گروه ارتش‌های جنوب و مرکز ورماخت را قطع کرد. افزایش کیفیات رزمی ارتش سرخ در تمامی سطوح عیان و مفهوم عملیات در عمق آن با اتکا به شبکه تدارکاتی به شدت بهبود یافته، مؤثر واقع شده بود.
بدین ترتیب خط مقدم گروه ارتش جنوب ورماخت در اوکراین به هیچ وجه خطی شمال-جنوب که بهترین زاویه جهت حفظ شدن توسط نیروهای محدود و تضعیف‌شده آلمانی به حساب می‌آمد، نبود و این یگان خطی کم و بیش مورب را حفظ کرده بود؛ چرا که ورماخت سعی داشت بلندترین خط ممکن را نگاه دارد. در این شرایط، درحالیکه ورماخت با تحمل تلفات سنگین نبردهای گذشته، با نیروی اندک در اختیارش قادر به حفظ این موقعیت نبود و گروه ارتش جنوب آن در خطر افتادن در محاصره با چرخش نیروهای ارتش سرخ به سمت جنوب، بین آن‌ها و دریای سیاه یا کوه‌های کارپات قرار داشت، برخی از جمله فیلدمارشال اریش فن مانشتاین، فرمانده گروه ارتش جنوب، مایل به رها کردن مواضع رود دنیپر و عقب نشستن به خطی کوتاه‌تر بودند. ورماخت از این طریق می‌توانست لشکرهایی را آزاد کند و در جایگاه ذخیره قرار دهد تا به کمک آن‌ها حفره‌های ایجاد شده در سایر قسمت‌های خط مقدم را پر کند یا در زمانی مناسب دست به ضد حملات بزند. به هر صورت چنین طرحی که به از دست رفتن اراضی زیادی می‌انجامید، خوشایند فرماندهی عالی آلمان نبود؛ چرا که از منظر راهبردی تصور می‌شد هر چه خط مقدم در قسمت جنوبی به مرز رومانی نزدیک‌تر شود احتمال خروج این کشور که همراهی عمده‌ای با آلمان داشت، از جنگ بیشتر می‌گردد. از این رو نیروهای آلمانی در خم رود دنیپر در جنوب برآمدگی ارتش سرخ، فرمان به حفظ مواضع پیشین خود به هر قیمتی گرفتند. تعدادی از یگان‌های ارتش یکم زرهی ورماخت حتی همچنان از طریق گذرگاه کم‌عمق اما ظاهراً غیرقابل دفاع و از نظر عملیاتی بی‌ارزشی در نیکوپول، آن سوی دنیپر حضور داشتند.
ارتشبد واتوتین ارتش‌های سوم تانک محافظ و یکم تانک خود را وارد شکافی که توسط ارتش‌های تفنگ‌دار آن در جناح شمالی گروه ارتش جنوب ورماخت ایجاد شده بود، کرد. این نیروها با چرخش به طرف جنوب، در پشت سر گروه ارتش جنوب ورماخت، رو به وینیتسا آوردند. سپاه ۴۲ در جناح راست ارتش چهارم زرهی ورماخت از ۲۶ دسامبر زیر حملات مداوم نیروهای ارتش سرخ به سمت جنوب قرار داشت. در جنوب این سپاه، سپاه ۱۱ از ارتش هشتم ورماخت نیز در تمامی خط مقدم خود درگیر رزم دفاعی سنگین بود. هر دو سپاه ورماخت موظف به حفظ خطوط مقدم خود در مقابل نیروهای قدرتمندتر دشمن، به منظور تأمین پایگاهی مناسب برای ضد حمله احتمالی ورماخت از همان موضع، بودند. در شمال سپاه ۴۲ ورماخت، سپاه ۷ از ارتش چهارم زرهی ورماخت در برابر جناح جنوبی برآمدگی حاصل از رخنه ارتش سرخ قرار داشت. این سپاه از روز ۲۰ دسامبر در حال تهاجم به سمت غرب علیه پیشروی ارتش سرخ به سمت جنوب، بود اما به نتایج قابل توجهی نرسید.
شرایط دو سپاه ۴۲ و ۱۱ ورماخت که عناصر پیشین آن‌ها در کرانه رود دنیپر در حال مبارزه بودند و جناحین بیرونی طولانی آن‌ها به شکل ناکافی محافظت شده بود، موجب پدیداری امکان اقدام ارتش سرخ برای به محاصره درآوردن و انهدام هر دو سپاه گشت. فرمانده سپاه ۴۲ از میانه ماه دسامبر خواهان دریافت مجوز عقب‌نشینی به پشت رود روس بود. در این صورت این سپاه به جای دفاع از خط مقدمی به طول ۱۲۰ کیلومتر با دو لشکر، می‌توانست در مواضع دفاعی کوتاه‌تر پشت یک مانع طبیعی مستقر شود. به هر صورت با این درخواست مخالف شد. سپاه ۴۲ ورماخت در طول ماه دسامبر خود مقداری تمهیدات احتیاطی صورت داد. دو قسمت مواضع دفاعی پشت خط مقدم در شمال رود روس در شرق بوگوسلاو مهیا گردید. تمامی ذخایر غذای حاکمیت غیرنظامی آلمان در حوزه سپاه ۴۲، نیز به سمت جنوب رود روس تخلیه شد.
حملات پیاده‌نظام شوروی با پشتیبانی تانک‌ها علیه مواضع سپاه ۴۲ ورماخت تا اواخر ماه ژانویه سال ۱۹۴۴ ادامه داشت. از میانه ماه ژانویه سال ۱۹۴۴، حملات ارتش سرخ به وضوح بر جناح چپ سپاه ۴۲ ورماخت، محل اتصال آن به سپاه ۷ ورماخت، متمرکز گشت. سپاه ۴۲ ورماخت بیشتر حملات ارتش سرخ را تا روز ۲۴ ژانویه سال ۱۹۴۴ دفع کرد. این درگیری‌ها با وارد آوردن تلفات و فرسودگی جسمانی، توان رزمی نیروهای آلمانی را هر چه بیشتر تحلیل برد. فرماندهان آلمانی جهت پوشش دادن به رخنه‌های پدید آمده، با باز کردن برخی قسمت‌ها که کمتر تحت فشار بودند، مداوما یگان‌ها را جابه‌جا و به نقاط در خطر منتقل می‌کردند. بجز حوالی رود روس، مابقی اراضی در این ناحیه تقریباً کاملا مسطح بود و عوارض جغرافیایی اندکی مناسب دفاع دربرداشت.
روز ۲۵ ژانویه ارتش سرخ حمله گسترده‌ای از شمال به جنوب علیه سپاه ۷ ورماخت آغاز کرد که موجب عقب‌نشینی لشکر جناح راست آن به سمت جنوب شرقی و جنوب شد. بدین ترتیب تا پایان همان روز جاده‌هایی که به جناح چپ و پشت سر سپاه ۴۲ ورماخت منتهی می‌گشت، در مقابل ارتش سرخ باز شدند. نیروهای شوروی از طریق این جاده‌ها از راه مدوین، در جهت غرب به شرق، به سمت بوگوسلاو و استبلف پیشروی کردند. حملات ارتش سرخ در روز ۲۵ ژانویه و روزهای پس از آن با ایجاد یک رخنه عمیق، سپاه‌های ۴۲ و ۷ ارتش چهارم زرهی ورماخت را از یکدیگر جدا کرد. این شرایط سپاه ۴۲ ورماخت را واداشت خط مقدم جدیدی در طول خط بوگوسلاو–استبلف از شمال به جنوب ایجاد کند. در ابتدا، برای مدت کوتاهی، به نظر می‌رسید سپاه ۷ ورماخت قادر به بستن شکاف و بازیابی شرایط خواهد بود اما پس از چند روز نیروهای شوروی موفق به تعریض رخنه خود شدند و مشخص گشت سپاه ۷ ورماخت با سرعت در حال عقب‌نشینی به سمت جنوب غربی است.
در این حال پدیداری یکباره ارتش جدید ششم تانک محافظ شوروی در شمال غربی مواضع آلمانی‌ها موجب غافلگیری آن‌ها شد. در این قسمت واتوتین از روز ۲۶ ژانویه اقدام به تهاجم کرد که رخنه در دفاع ورماخت برای او دشوار بود.
کونف، فرمانده جبهه دوم اوکراین شوروی، از روز ۱۹ ژانویه در یک عملیات خدعه، سعی در نشان دادن این داشت که ارتش پنجم تانک محافظ در حال متمرکز شدن در جنگل‌های غرب کیروفوگراد است. درحالیکه این ارتش به شکل مخفیانه ۱۰۰ کیلومتر به سمت شمال حرکت کرد تا آماده به محاصره درآوردن برآمدگی خط مقدم آلمانی‌ها شود. علاوه بر مواضع ساختگی، تحرکات خودروها و ارتباطات رادیویی دروغین برای القای حضور ارتش پنجم تانک محافظ، نیروهای تفنگ‌دار شوروی در ناحیه خدعه نیز یک حمله محدود صورت دادند تا تصور آماده‌سازی برای ورود نیروهای متحرک به میدان در آلمانی‌ها پدید آید. ارتش هشتم ورماخت از روز ۲۱ ژانویه متوجه فریب دشمن شد اما آلمانی‌ها فرصت اندکی برای برقراری دفاع قدرتمند یافتند. ارتش سرخ در جناح راست و قسمت مرکزی سپاه ۱۱ ارتش هشتم ورماخت رخنه‌هایی صورت داد. سپاه ۱۱ ورماخت جهت اجتناب از افتادن در محاصره و یک‌پارچه نگاه داشتن خط مقدم خود، جناح راست و مرکزی خود را به سمت غرب و شمال غربی عقب کشید. روز ۲۵ ژانویه ارتش پنجم تانک محافظ شوروی، با تعقیب‌شدت توسط سپاه ۵ سواره‌نظام محافظ شوروی، از بین ارتش‌های چهارم محافظ و پنجاه و سوم شوروی عبور کرد و به طمت غرب یورش برد تا به تهاجم واتوتین از شمال متصل گردد.
در این زمان نیروهای آلمانی در شرق برآمدگی خط مقدم ارتش سرخ، برای نخستین بار فرمان به آماده‌سازی جهت خروج در حال مبارزه از محاصره در حال شکل گرفتن، دریافت کردند. خروج به سمت غرب به وضوح غیرممکن بود؛ بنابراین جنوب غربی یا جنوب تنها جهت‌های ممکن بدین منظور به حساب می‌آمدند. ارتش سرخ روز ۲۸ ژانویه تنها مسیرهای تدارکاتی سپاه‌های ۴۲ و ۱۱ ورماخت از طریق شپولا و زونیگورودکا، را قطع کرد. فن مانشتاین برای نجات نیروهای درون حلقه و بازیابی شرایط تا جای ممکن، روز ۱ فوریه اقدام به ضد حمله کرد. از ۹ لشکر زرهی پیش‌بینی شده برای این ضد حمله صرفاً چهار لشکر سوم، یازدهم، چهاردهم و شانزدهم زرهی با مجموعاً تنها ۵۸ تانک و توپ تهاجمی و حدود ۳۸۰۰ نفر نیروی پیاده‌نظام، قادر به مشارکت در آن شدند. به هر صورت، در چند روز آغازین ماه فوریه، رخنه دیگری توسط نیروهای شوروی موجب چرخش جناح راست سپاه ۷ ورماخت و عدم امکان حفظ مواضع در آن شد. با عقب‌نشینی بخش مرکزی آن به سمت غرب و جناح راست آن به سمت شمال غربی، تمام سپاه ۷ ورماخت در حال دور شدن از یگان‌های مجاور آن در جنوب شرقی بود. در این ناحیه نیز خط مقدم ورماخت دیگر ممتد نبود و خروج از محاصره از آن جهت هم دیگر امکان نداشت. تا روز ۳ فوریه با اتصال ارتش‌های ششم تانک محافظ و پنجم تانک محافظ شوروی، لایه بیرونی تشکیل گردید و دو سپاه ۴۲ و ۱۱ ورماخت متشکل از ۶ لشکر تضعیف‌شده از جمله لشکر پنجم زرهی اس‌اس "وایکینگ" مجموعاً با حدود ۵۴ هزار نفر نیرو، کاملاً به محاصره افتادند. ارتش‌های چهارم محافظ، بیست و هفتم و پنجاه و دوم شوروی لایه درونی حول آلمانی‌ها را ایجاد کردند.
سپاه ۴۲ ورماخت با تمرکز بر حرکت به سمت جنوب، وادار به تضعیف خطوط مقدم شمالی و غربی خود شد؛ این مسئله موجب عقب‌نشینی آهسته این قسمت‌ها گشت. این تحولات در کنار عقب‌نشینی سپاه ۱۱ ورماخت، باعث کاهش تدریجی مساحت ناحیه تحت محاصره و متمرکز شدن هر چه بیشتر نیروهای داخل آن گردید. در جریان چند هفته رزم دفاعی، نیروهای داخل محاصره با از دست دادن روزانه حدود ۳۰۰ نفر، تلفات زیادی دادند و به وضوح به تنهایی توانایی شکستن حلقه محاصره را نداشتند؛ از این رو، کاملاً عیان بود که نیرویی خارج از منطقه تحت محاصره می‌بایست در این امر به آن‌ها یاری می‌رساند. بر این اساس، به یگان‌های داخل محاصره اطلاع داده شد سپاه ۳ زرهی ورماخت که در ۴۰ کیلومتری جنوب غربی این ناحیه قرار داشت، حمله‌ای به سمت مورنتسی صورت خواهد داد تا موضع نجات پیشینی برقرار سازد. جز چهار لشکر زرهی یکم، شانزدهم و هفدهم پیاده‌نظام و یکم زرهی اس‌اس "لایب‌اشتاندارته اس‌اس آدولف هیتلر"، «برگ برنده» سپاه ۳ زرهی ورماخت در هنگ زرهی سنگین "بِکه" با ۳۴ تانک تیگر و ۴۶ تانک پنتر، بود که عملکرد درخشانی در شکستن محاصره اومان داشت و توانست در عرض یک هفته با از دست دادن تنها ۴ تانک خود، ۲۶۸ تانک دشمن را از بین ببرد. همزمان، سپاه زرهی ۴۸ ورماخت، در فاصله مشابهی در جنوب، نیز می‌بایست حمله‌ای به جانب شمال به طرف اولشانا به انجام می‌رساند.
روز ۶ فوریه، در پیامی از جانب ارتش هشتم ورماخت، موعد آغاز عملیات خروج و نجات روز ۱۰ فوریه تعیین گردید. در اثر آغاز یک‌باره فصل گل‌آلود شدن راه‌ها ("راسپوتیتسا")، به درخواست نیروهای در محاصره جهت تکمیل آماده‌سازی، این تاریخ تقریباً یک هفته به تعویق افتاد. گِل راه‌ها اثر بسیار بدی بر ظرفیت نیروی‌های زرهی ورماخت گذاشت؛ به وجهی یک تانک پنتر با مصرف تمام ۷۳۰ لیتر سوخت خود تنها قادر به پوشش مسافت ۳٫۵ کیلومتری بود.
جهت ایجاد یگانگی فرماندهی در درون منطقه تحت محاصره، دو سپاه محاصره‌شده ورماخت تحت امر سپهبد ویلهلم اشتمرمان، فرمانده سپاه ۱۱ ورماخت، قرار گرفتند و گروه "اشتمرمان" نامیده شدند. تعدادی از افسران ورماخت توسط هواگرد ترابری که قادر به فرود درون منطقه تحت محاصره شده بود، از آن خارج شدند. طبق اعلام "لوفت‌وافه"، بین ۹ تا ۱۴ فوریه روزانه تا ۱۸۵ تن تدارکات به محاصره‌شدگان ارسال گردید. شرایط جوی زمستانی موجب توقف این تدارکات‌رسانی شد. در همین حال، ارتش دوم هوایی شوروی به منظور انهدام مدافعان پیش از رسیدن کمک برای آن‌ها، برای از بین بردن پناهگاه نیروهای آلمانی، نواحی مسکونی را با بمب‌های آتش‌زا بمباران می‌کرد. حملات مداوم نیروهای شوروی از جنوب شرقی به سمت کورسون و شندروفکا و از غرب به سمت استبلف، ناحیه تحت محاصره را در خطر تقسیم شدن قرار داده بود. با وجود این که تمامی این حملات دفع شدند اما میزان نیروهای در دسترس برای عملیات خروج از محاصره را هر چه بیشتر کاهش دادند و تأثیر خسارت‌باری بر روحیه آن‌ها گذاشتند. روز ۹ فوریه نماینده‌ای از جانب ارتش سرخ نزد آلمانی‌های در محاصره فرستاده شد تا از آن بخواهد تسلیم شوند. با وجود برخورد و پذیرایی مناسب از این نماینده، هیچ پاسخی به خواسته او داده نشد. سپهبد والتر فون زایدلیتس-کورتسباخ که پیش از این خود در استالینگراد تسلیم دشمن شده بود و با آن همکاری سیاسی می‌کرد، با نوشتن نامه‌ای مفصل از فرماندهان نیروهای در محاصره خواست خود و نیروهایشان را تسلیم کنند. به این درخواست هم پاسخی نگرفت.
عملیات نجات ورماخت از روز ۱۱ فوریه با ۱۴۹ تانک و توپ تهاجمی آغاز شد. گل‌آلود بودن راه‌ها، مسائل تدارکاتی از جمله کمبود سوخت و دفاع شوروی، مشکلات فراوانی برای آلمانی‌ها در فاصله ۳۰ کیلومتری بین گذرگاه رود گنیلوی تیکیک و ناحیه تحت محاصره ایجاد کرد. در این درگیری‌ها هر دو طرف متحمل تلفات سنگین شدند. تنها در روز ۱۳ فوریه آلمانی‌ها حدود ۱۰۰ تانک و توپ خودکششی شوروی را منهدم نمودند. تا روز ۱۵ فوریه از توان لشکر یکم زرهی اس‌اس تنها سه تانک و یک توپ تهاجمی باقی ماند.
روز ۱۴ فوریه عناصر سپاه ۴۲ ورماخت موفق به تصرف خیلکی و کوماروفکا، در ۳ تا ۵ کیلومتری غرب شندروفکا، شدند تا نقطه مناسبی برای رخنه نهایی و شکستن محاصره به دست آورند. به هر صورت کوچک‌تر شدن ناحیه تحت محاصره تمامی آن را در برد توپخانه شوروی قرار داده بود و تراکم بالای نیروهای ورماخت در آن برای آلمانی‌ها بسیار خطر آفرین بود. به هر حال، کولاک زمستانی و شرایط بد راه‌ها عملیات قوای ارتش سرخ را نیز با اختلال مواجه می‌ساخت و امکان بهره‌گیری کامل از مزیت توپخانه را از آن‌ها می‌گرفت. نیروهای در محاصره که در سه ستون در جهت جنوب غربی عمل می‌کردند، موظف بودند خود را به موضع نجات پیشین در لیسیانکا و اوکتیابر در ۲۰ کیلومتری جنوب شرقی شندروفکا برسانند. روز ۱۵ فوریه به نیروهای درون محاصره و لشکر یکم زرهی که نقش سرنیزه سپاه ۳ زرهی ورماخت را بر عهده داشت، اعلام شد تخلیه منطقه شب ۱۶/۱۷ فوریه صورت خواهد گرفت. همان روز گردان ۱ هنگ ۱ زرهی و گردان ۲ هنگ ۱۱۳ پنتسرگرندیر ورماخت، با وجود دفاع شدید شوروی، وارد لیسیانکا شدند. یگان‌های ورماخت تا این زمان بسیار تضعیف شده بودند. در گروهان‌های گردان ۲ هنگ ۱۱۳ پنتسرگرندیر تنها ۱۰ تا ۱۲ نفر و برای گردان ۱ هنگ ۱ زرهی ورماخت تنها ۱۲ تانک پنتر وجود داشت. نیروهای درون محاصره پس از از بین بردن تسلیحات سنگین خود، ساعت ۱۱ روز ۱۶ فوریه رو به غرب حرکت کردند تا از محاصره خارج شوند. صبح روز ۱۷ فوریه تپه ۲۳۹ به کمک هنگ زرهی سنگین "بکه" با تنها ۶ تانک تیگر و ۸ تانک پنتر عملیاتی، توسط آلمانی‌ها تسخیر و اتصال با نیروهای درون محاصره برقرار گشت. در نهایت بیش از ۳۶ هزار نفر از نیروهای آلمانی موفق به گریز از حلقه محاصره شدند. به هر صورت، خود اشتمرمان در جریان درگیری‌ها کشته شد. در جهت تقدیر از اقدامات او در این زمینه، پس از مرگ برگ‌های بلوط به نشان صلیب شوالیه صلیب آهنین او افزوده گشت.
در جریان این عملیات ۵۵۹ تن از نیروهای سپاه ۳ زرهی ورماخت کشته، ۳۴۷ نفر مفقود و ۲۲۵۲ مجروح شدند و ۱۵۶ تانک آن‌ها از بین رفت. در طرف مقابل، شوروی ۸۰ هزار نفر و ۶۰۶ تانک را از دست داد. شوروی مدعی شد در این نبرد محاصره‌ای ۵۵ هزار کشته و زخمی بر آلمانی‌ها تحمیل نموده و ۱۸ هزار نفر را به اسارت گرفته‌است.
ژوزف استالین، رهبر شوروی پس از این نبرد کونف را به درجه مارشال اتحاد جماهیر شوروی ترفیع داد و پاول روتمیستروف، فرمانده ارتش پنجم تانک محافظ، را به نخستین مارشال نیروهای تانک بدل ساخت. ارتشبد واتوتین نیز ممکن بود بتواند چنین ترفیعی دریافت کند اما روز ۲۹ فوریه در کمین نیروهای تجزیه‌طلب اوکراینی به شکل مرگباری مجروح شد و روز ۱۵ آوریل جان باخت.
یوگنی اوسینوفسکی (؛ زادهٔ ) سیاست‌مدار اهل استونی است.
وی از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۸ وزیر امور اجتماعی و از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۵ وزیر آموزش و تحقیقات بوده‌است.
داگْبِلادهِ (نروژی: Dagbladet) به معنی: (برگ روز)، یک روزنامهٔ نروژی است.این روزنامه در سال ۱۸۶۹م، در کریستیانیا بنیانگذاری شده؛ و اولین شماره آن، در تاریخ دوم ژانویهٔ ۱۸۶۹م، در پایتخت نروژ منتشر شده‌است.داگْبِلادهِ، یکی از ۲ روزنامه، در نروژ است، که به صورت تک فروشی، در سراسر کشور نامبرده، عرضه می‌شود. این روزنامه به عنوان یک نهاد رادیکال لیبرال و با این حال، بدون وابستگی به حزب ونستره، که نمایندهٔ سیاسی قشر لیبرال در نروژ بود، آغاز به فعالیت کرد و در صف مقدم خواستاران نوآوری قرار داشت. داگْبِلادهِ به داشتن قلمی بی پروا و گستاخ معروف؛ و به صورت سنتی، بلندگوی موجهای رادیکال، در فضای فرهنگی و هنری نروژ بوده‌است.https://snl.no/Dagbladet
ملک عزالدین حسین سوم خورشیدی شانزدهمین حاکم دودمان اتابکان لر کوچک و فرزند شجاع‌الدین محمود است. او پس از مرگ پدرش بر لر کوچک حکومت کرد. او با دودمان‌های آل مظفر و آل جلایر روابط دوستانه‌ای داشت.
دایره المعارف بزرگ اسلامی درباره او مینویسد: «ملك عزالدین كه ۱۲ سال بیش نداشت به حكومت نشست. وی به همراهی وزیر با تدبیر خود، خواجه محمود بن محمد چاغری به اصلاح خرابیهای مملكت همت گماشت. ملك عزالدین در دوران فرمانروایی با همسایگان خود، سلاطین آل مظفر و جلایری روابط دوستانه‌ای داشت و یكی از دختران خود را به شاه شجاع و دیگری را به سلطان احمد بن اویس به زنی داد.»
در حمله اول تیمور گورکانی به ایران در ۷۸۸ قمری، او به بهانه اینکه ملک عزالدین به کارون‌های حجاج تاخته است، به لرستان حمله کرد.ابن عربشاه، زندگانی شگفت آور تیمور، صص ۶۰ و ۶۱ تیمور به لرستان تسلط پیدا کرد و ملک عزالدین حسین را به سمرقند تبعید نمود. پس از چند سال اما ملک عزالدین حسین توانست نظر تیمور را جلب کند و با شرایطی جدید به کار خود ادامه دهد.قاضی احمد غفاری، تاریخ جهان آرا، صفحه ۱۷۳ معینی نطنزی در کتاب منتخب التواریخ مینویسد:در شرایط جدید چنین مقرر شده بود که نهاوند، اسدآباد و خرم آباد را باسقاقان جغتای اداره کند و اجرای امور دیوانی برعهدۀ اتابک ملک عزالدین باشد. وی موظف بود مالیات مقرر سالیانه را از احشام اخذ کرده و به نمایندگان حکومت تیموری تحویل دهد. —معینی نطنزی، منتخب التواریخمعینی نطنزی، منتخب التواریخ، صص ۶۵ و ۶۶با این حال در حمله دوم تیمور گورکانی به عراق عجم در سال ۷۹۵ لرستان تا حد بسیاری ویران گشت و باعث شد که قبائل لر به راحتی به دستورات تیمور تن ندهند. همین امر باعث شد میان مامور مالیاتی تیمور و ملک عزالدین اختلافاتی به وجود بیاید و مامور مالیاتی تیمور با عزالدین حسین سوم رفتار تحقیرآمیزی داشته باشد.حسینقلی ستوده، تاریخ آل مظفر، صفحه ۲۳۴
شرف خان بدلیسی در کتاب شرفنامه مینویسد: «سیدی احمد در یک شب بصورت ناگهانی بر سر چادر محصل مالیات ها رفت تا وی را بدین سبب [رفتار توهین آمیز با عزالدین حسین سوم] تنبیه کند. اما محصل فهمید و دست به سلاح شد. سیدی احمد ناتوان از مقابله با وی و اطرافیانش از معرکه گریخت. در حالی که پدرش در نزد آنان باقی مانده بود. مأمور مذکور چند کس از اطرافیان اتابک را کشت و از سر خشم وی را نیز سیاست کرد و دستور داد تا پوست وی را بکنند و پر از کاه کرده و به سلطانیه ببرند. در آنجا نیز به همان شکل او را آویختند.»شرف خان بدلیسی، شرفنامه، صفحه ۴۵
پس از مرگ عزالدین حسین سوم فرزندش سیدی احمد به کوه‌ها گریخت و بعد از مرگ تیمور به لرستان مسلط گشت.
دُنیز گلازر (زادهٔ ۳۰ نوامبر ۱۹۲۰ در آراس و درگذشته ۶ ژوئن ۱۹۸۳در پاریس) مجری تلویزیون و تهیه‌کننده زن فرانسوی است.
دُنیز گلازر در یک خانوادهٔ بزاز یهودی در شهر آراس به دنیا آمد. پدرش روژه گلازر که در جنگ جهانی اول به شدت مجروح شده بود، دارندهٔ نشان افتخار صلیب نظامی ۱۹۱۴-۱۹۱۸ (فرانسه) بود. دنیز در جنگ جهانی دوم به دلیل یهودی بودن به شهر کلرمون-فران پناهنده شد و به «شبکهٔ جنبش ملی علیه نژادپرستی» (MNCR) پیوست. در پایان جنگ به حرفهٔ روزنامه‌نگاری رو آورد. در ۱۹۴۸ پس از آشنایی با بوریس ویان و ژاک کانتی وارد فعالیت‌های رادیو و تلویزیونی شد.
دنیز گلازر در ۱۹۵۹ مجری برنامهٔ تلویزیونی مشهور "دیسکوراما" () شد که اختصاص به معرفی خوانندگان، آهنگسازان و هنرپیشه‌های تئاتر و سینما داشت. خیلی از چهره‌های سرشناس فرانسه نظیر باربارا (خواننده)، سرژ گنزبور، ژاک برل، ژرژ موستاکی و ماکسیم لو فورستیه شهرت خود را مدیون دعوت دنیز گلازر و حضور در برنامهٔ "دیسکوراما" وی هستند.
او در ۷ ژوئن ۱۹۸۳ بر اثر سرطان ریه در پاریس درگذشت و در گورستان یهودیان سَن‌روش (Cimetière Saint-Roch) واقع در شهر والانسین به خاک سپرده شد. در ۲۰۱۴، خیابانی در همین شهر به یاد او نامگذاری شده‌است.
کلمب اشنک در سال ۲۰۱۰، با انتشار رمان خواندنی "زن سلبریتی" ("Une Femme célèbre") نام او را دوباره در اذهان عمومی زنده کرد. این کتاب که «جایزهٔ ادبی آنا دو نوآی» (Prix Anna-de-Noailles) را برای نویسنده به همراه آورد و به فروش خیلی بالایی دست یافت، در واقع گوشه‌هایی از زندگی پر فراز و نشیب دنیز گلازر را شرح می‌دهد.
"در جنگل شهرها ("به آلمانی: "Im Dickicht der Städte"، که در فارسی در جنگل شهر برگردان شده‌است) نمایشنامه‌ای از نمایشنامه‌نویس نوگرای آلمانی، برتولت برشت است. این نمایش که بین سال‌های ۱۹۲۱ و ۱۹۲۴ نوشته شده‌است، نخستین بار با نام در جنگل ("Im Dickicht") و در ۹ مه ۱۹۲۳ در رزیدنتزتئاتر(Residenztheater) در مونیخ به روی صحنه رفت. کارگردان نمایش، اریش انگل و طراح صحنه کاسپار نهر بودند. از بازیگران این نمایش می‌توان به اتو ورنیک در نقش شلینک دلال چوب، اروین فابر در نقش جورج گارگا و ماریا کوپنهوفر در نقش خواهرش مری اشاره کرد. "در جنگل" در تئاتر دویچس ماکس راینهارت در برلین، جایی که برشت به عنوان نمایشنامه‌نویس مشغول به کار بود، ساخته شد. نمایش در ۲۹ اکتبر ۱۹۲۴ با همان کارگردان و طراح صحنه، اما در نسخه‌ای کوتاه با پیش‌گفتاری نو (که پایین‌تر آورده شده‌است) و با نام جنگل: زوال یک خانواده ("Dickicht: Untergang einer Familie") به روی صحنه رفت. فریتز کورتنر در نقش شلینک و والتر فرانک نقش جورج را بازی کردند و فرانزیسکا کینز، پل بیلد، ماتیاس ویمن و گردا مولر نیز از بازیگران آن بودند. بر پایه گفته ویلت و مانهایم نمایش «موفقیت‌آمیز نبود».Willett and Manheim (1979, viii).
برشت نمایشنامه را تقریباً تا به شکل نهایی خود - که اکنون با نام در جنگل شهرها ("Im Dickicht der Städte)" و عنوان فرعی «مبارزه بین دو مرد در شهر بزرگ شیکاگو» منتشر شده‌است - بازبینی کرد و در سال ۱۹۲۷، در تئاتر Hessisches Landestheater در دارمشتات به کارگردانی کارل ایبرت به روی صحنه برد.See Willett (1967, 24–25) and Willett and Manheim (1970).
برشت در پیش‌درآمد نمایشنامه به بیننده/خواننده خود می‌گوید:
"در جنگل شهرها" در ۹ مه ۱۹۲۳ در تئاتر رسیدنتز (Residenztheater) مونیخ با بازی اروین فابر و اتو ورنیکه در نقش‌های اصلی گارگا و شلینک به نمایش درآمد. نمایش نخست چندین بار توسط نازی‌ها، با سر و صدا، سوت و پرتاب بمب‌های بدبو به سمت بازیگران روی صحنه قطع شد که باعث مشکل‌هایی برای موزیکال‌های برشت در دوران جمهوری وایمار شد.McDowell, W. Stuart. "Acting Brecht: The Munich Years,", The Brecht Sourcebook". (Routledge, 2000) p. 71–83." نمایش توسط اریش انگل کارگردانی شد - که نخستین همکاری برشت با او بود و سرآغاز پیوند طولانی با برشت که تا زمان مرگ برشت در سال ۱۹۵۶ ادامه داشت، داشت.McDowell, W. Stuart. (Winter, 1977) "A Brecht-Valentin Production: "Mysteries of a Barbershop"", "Performing Arts Journal", Vol. 1, No. 3, p. 5.
در جنگل شهر نخستین بار توسط محمود حسینی‌زاد در مجموعه‌ای که شامل دو نمایش‌نامه دیگر برشت (بعل و آوای طبل در شب) نیز بود به فارسی برگردان شد و توسط انتشارات خوارزمی منتشر شد.
کارگردان پرآوازه آلمانی پیتر اشتاین در سال ۱۹۶۸، زمانی که دستیار کارگردان بود، و پیش از اینکه چند سال بعد نمایش بسیار تأثیرگذار Schaubühne am Halleschen Ufer را در برلین غربی کار کند، یک روگرفت (نسخه) برجسته از "در جنگل شهرها" را در کامرسپیله مونیخ کارگردانی کرد. دیتر لیزر که برای مخاطبان انگلیسی زبان به خاطر بازی در نقش دکتر جوزف هیتر در "فیلم هزارپا" (۲۰۱۰) شناخته می‌شود، اولین فیلم خود را در نقش کولی کاوچ بازی کرد.
آل پاچینو در سال ۱۹۷۹ در یک اثر موقتی در تئاتر سیرکل این د اسکوئر در شهر نیویورک به کارگردانی کارگردان برجسته رومانیایی لیویو سیولئی بازی کرد.
جودیت مالینا یک تئاتر زنده از این نمایش را در نیویورک کارگردانی کرد که در ۱۶ دسامبر ۱۹۶۰ افتتاح شد.Willett (1967, 25).
در اکتبر ۱۹۹۱، روث برگهاوس این نمایش را در هامبورگ به عنوان بخشی از مجموعه ای از «متن‌های در پیوند»، (که شامل "مرگ دانتون" اثر بوشنر نیز می‌شد) کارگردانی کرد.Meech (1994, 54).
استونی ۲۰۰ () یک حزب لیبرال در استونی است که به لیبرالیسم اجتماعی و لیبرالیسم اقتصادی پایبند است. این حزب در ۳ نوامبر ۲۰۱۸ تاسیس شده است.
طفولیت ماکسیم گورکی () فیلمی در سبک زندگینامه ای و محصول سال ۱۹۳۸ است که بر اساس اولین قسمت از زندگی‌نامه سه قسمتی ماکسیم گورکی، نویسنده روسی و شوروی، کودکی من (منتشر شده ۱۹۱۳–۱۹۱۴) است. این فیلم سال‌های اولیه زندگی الکسی پیشکوف، معروف به ماکسیم گورکی، نویسندهٔ مشهور شوروی را نشان می‌دهد و مخاطب را با سرگذشت الکسی در خانه پدربزرگ و مادربزرگ مادری‌اش در شهر نیژنی نووگورود آشنا می‌کند. الکسی با اعضای خانواده، کارگران کارخانه رنگ‌سازی پدربزرگش و کودکان یتیم محلی ارتباط برقرار می‌کند که همگی بر او تأثیر می‌گذارند.
این فیلم در سال ۱۹۳۹ و به دنبال آن دو فیلم قسمت‌های دوم و سوم زندگی‌نامه او را پوشش می‌دهند:
همیلتون هیوم (Hamilton Hume) (زادهٔ ۱۹ ژوئن ۱۷۹۷ -درگذشتهٔ ۱۹ آوریل ۱۸۷۳)، اولین کاشف ایالت‌های استرالیای کنونی از جمله نیو ساوت ولز و ویکتوریا بود. در سال ۱۸۲۴، هیوم به همراه ویلیام هاول، در قالب یک هیئت اعزامی به سفری اکتشافی رفت که مسیر خشکی (زمینی) از سیدنی به پورت فیلیپ (نزدیک ملبورن) را طی کردند. او به همراه استوارت از اولین اروپایی‌هایی بودند که در سفر اکتشافی خود در سال ۱۸۲۸، رودخانه دارلینگ را کشف کردند.
هیوم در ۱۹ ژوئن ۱۷۹۷ در سون هیلز، در مجاورت پاراماتا، سکونتگاهی نزدیک (اکنون حومه) سیدنی به دنیا آمد. او پسر ارشد اندرو همیلتون هیوم و همسرش الیزابت (نی کِنِدی) بود. اندرو هیوم به سمت کمیساریای کل ایالت نیو ساوت ولز منصوب شد و در سال ۱۷۹۷ در مستعمره نیو ساوت ولز حضور یافت. همیلتون هیوم تحت تعلیم مادرش قرار گرفت.
هنگامی که هیوم تنها ۱۷ سال داشت، به همراه برادر کوچکترش جان و یک پسر بومی در جنوب غربی بریما شروع به کاوش در فراسوی سیدنی کرد.
در سال ۱۸۲۲، او به همراه الکساندر بری سفری به سواحل جنوبی نیو ساوت ولز داشت. او تا جنوبِ رودخانه کلاید پیش رفت و به نواحی داخلی کشور تا بریدوود رسید. بری در شول هون مستقر شد و در ژوئن ۱۸۲۲ هیوم و گروهی از مجرمان را ترک کرد تا کانالی را به طول ۲۰۹ یارد بین رودخانه شول هون و رودخانه کرک هون، حفر کند تا راه عبور قایق‌ها به شول هون را هموار کند. این کانال اولین کانال قابل کشتی‌رانی استرالیا بود که ۱۲ روزه تکمیل شد.
در سال ۱۸۲۴، فرماندار «بریزبن» نظر به اینکه سفری به خلیج اسپنسر داشته باشد، هیوم را ملاقات کرد. بریزبن در این هنگام با ویلیام هاول در ارتباط با همین موضوع در تماس بود، اما دقیقاً مشخص نیست که کدام یک از این دو اولین نفری بودند که وی به آنها نزدیک شد. با این حال، بودجه دولت برای این سفر اکتشافی فراهم نشد، به‌طوری که آن دو در نهایت تصمیم گرفتند با هزینه شخصی خود سفر کنند، به جز مابقی تجهیزات مانند تعدادی زین، اسلحه، لباس و پتو که از فروشگاه‌های دولتی تهیه شده بود.
آنها بعد از چهار روز، به کشور صعب‌العبور گولبرن رسیدند. آنها سه روز تلاش کردند تا از رشته کوه بزرگ جداکننده (Great Dividing Range) که در کوه Mt Disappointment واقع شده بود، عبور کنند اما ناکام ماندند. هیوم مسیر حرکت را به سمت غرب تغییر داد و سپس در ۱۲ دسامبر به زمین پستی درشهر برادفورد، رسیدند و در آنجا اردو زدند.
آنها در ۱۸ دسامبر به نیو ساوت ولز بازگشتند. هیوم ترجیح داد برای دوری از کشور کوهستانی و در همان حال صرفه‌جویی در زمان، بیشتر به غرب سفر کند. در ۱۶ ژانویه ۱۸۲۵، درست زمانی که آرد شان تمام شد، به ارابه‌های رها شده بود، دست یافتند و دو روز بعد به ایستگاه هیوم درگانینگ رسیدند.
هیوم و هاول هر کدام ۱۲۰۰ هکتار زمین به عنوان کمک مالی دریافت کردند، پاداشی کم ارزش در مقابل سفر اکتشافی بسیار مهم که تمامی پاداش صرف هزینه‌های همان سفر شد. این سفر اکتشافی اولین سفری بود که مسیر زمینی از جنوب نیو ساوت ولز به پورت فیلیپ (سواحل ملبورن) را کشف کرد.
در سال ۱۸۲۷، هیوم با همراهی «ستوان جورج ام‌سی بوون» که در آن زمان دستیار نقشه‌بردار بود، بخش غربی کوه‌های آبی را کشف کرد - در اطراف منطقه‌ای که به نام فرماندار رالف دارلینگ، گذرگاه دارلینگ نامیده شد- و سه گذرگاه را از میان پرتگاه غربی پیدا کرد که مسیر ان از مسیر پرشیب کوه یورک دور بود. در این دوره، او دره لیتگو را به اسم، ویلیام لیگو که حساب‌رس کل وقت ایالت «نیو ساوت ولز»، نام‌گذاری کرد.
در نوامبر ۱۸۲۸، هیوم با چارلز استوارت به غرب نیو ساوت ولز سفر کرد، جاییکه رودخانه دارلینگ، طولانی‌ترین انشعاب رودخانه موری، را پیدا کردند. هیوم توانست با برخی از بومیان که در اوایل سفر با آنها آشنا شده بودند، ارتباط برقرار کند. آنها وظیفه راهنمایی مسیر را پذیرفتند، بعدها، زمانی که بومیان آنها را ترک کردند، استورت از توانایی هیوم در ردیابی حیوانات سرگردانشان قدردانی کرد. به سبب وجود خشکسالی در منطقه، یافتن آب، تلاش مداوم می‌طلبید، و این خوی طبیعت گردی هیوم بود که گروه را نجات داد. استورت دوست داشت هیوم را در دومین سفر خود که در پایان سال ۱۸۲۹ آغاز کرد، همراه خود ببرد، اما هیوم در فصل برداشت محصول بود و نمی‌توانست برای سفر آماده شود. هیوم کار خود را به عنوان یک کاوشگر به پایان رسانده بود و روزهای باقی مانده عمرش را به عنوان یک دامدار موفق سپری کرد.
هیوم درتاریخ ۸ نوامبر ۱۸۲۵ با الیزابت دیت در کلیسای سنت فیلیپ در سیدنی ازدواج کرد. آنها بچه‌دار نشدند.
هیوم تا زمان مرگش در ۱۹ آوریل ۱۸۷۳ در اقامتگاهش، کلبه کوما به عنوان قاضی در یاس خدمت کرد. یک کالسکه دو نفره که زمانی به هیوم تعلق داشت و در یاس استفاده می‌کرد، در مجموعه موزه ملی استرالیا در کانبرا قرار گرفت.
گورکی۳: دانشکده‌های من () فیلمی در سبک درام و محصول کشور اتحاد جماهیر شوروی به کارگردانی مارک دانسکوی است که در سال ۱۹۴۰ منتشر شد.
گورکی۲: شاگردی من () فیلمی در سبک درام و محصول کشور اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۳۹ به کارگردانی مارک دانسکوی است.
سلسله جنگجویان یا خاندان قهرمانان یک فیلم فانتزی-اکشن محصول سال ۲۰۲۱ هنگ کنگ است که بر اساس یک مجموعه بازی ویدیویی ژاپنی با همین عنوان محصول کمپانی کویی تکمو ساخته شده است. همچنین این فیلم به عنوان یکی از اقتباس های سینمایی رمان داستان عاشقانه سه پادشاهی محسوب می شود. لوئیس کو، کارینا لاو تونی یانگ و ری لیو از جمله بازیگران این فیلم هستند. این فیلم در ۲۹ آوریل ۲۰۲۱ در هنگ کنگ و سپس در چین اکران شد.
نتفلیکس حق پخش جهانی فیلم را با شکستن رکورد قیمتی هشت رقمی برای یک فیلم زبان چینی خریداری کرد و آن را در ۱ ژوئیه ۲۰۲۱ پخش کرد. تا ۲۳ می ۲۰۲۱، این فیلم مجموعاً ۳٫۳۱ میلیون دلار در سراسر جهان فروخت. همچنین منتقدان بازخورد ضعیف تا متوسطی به فیلم دادند.
خوان د لا کوزا (Juan de la Cosa) (زادهٔ حدود ۱۴۵۰ - درگذشتهٔ ۲۸ فوریه ۱۵۱۰ میلادی)، ناوبر و نقشه‌بردار کاستیایی که به دلیل طراحی اولین نقشه اروپا که شامل قلمرو آمریکای کشف شده در قرن پانزدهم بود، شهرت گرفت.
در سال ۱۴۹۹، او به عنوان خلبان ارشد راهی سفری اکتشافی به نام آلونسو دی اوجدا به مقصد سواحل آمریکای جنوبی شد. پس از بازگشتش به اندلس، شروع به ترسیم نقشه جهان کرد، همان نقشه "مپا موندی" که نقش محوری درشهرت او داشت. او به سرعت به هند بازگشت، البته این بار به همراه رودریگو د باستیداس. د لا کوزا در سال‌های بعدی زندگی‌اش، سفرهای متعددی به آمریکا را تحت فرمان خود با عنوان وظایف ویژه از طرف پادشاهی انجام داد. او درسال ۱۵۰۸ درهیئت خلبانان در بورگوس حضور یافت و در سال ۱۵۰۹، د لا کوزا آخرین سفر خود را برای تملک سواحل کلمبیای مدرن آغاز کرد.
د لا کوزا قبل از اینکه بتواند اورابا را تصاحب کند، در یک درگیری مسلحانه با بومیان آن منطقه کشته شد.
هیچ‌کس محل دقیق تولد خوان د لا کوزا را نمی‌داند، اما محتمل‌ترین فرضیه برای محل تولد او منطقهٔ سانتونا است، زیرا اسناد نشان می‌دهد که او ساکن آنجا بوده و همسر و دخترش در آن شهر زندگی می‌کردند.Cánovas del Castillo y Vallejo, p.11
تاریخ تولد او نیز نامعلوم است، اما میان سال‌های۱۴۵۰ تا ۱۴۶۰ برآورد شده‌اند. اطلاعاتی از دوران کودکی یا نوجوانی او در دسترس نیست.
بنا برگفته برخی از مورخان او در سال ۱۴۶۰ در استا ماریا دل پورتو در کانتابریا، اسپانیا به دنیا آمده‌است. او از همان دوران کودکی‌اش، زمان زیادی را روی آب و در دریاها گذرانده‌است.
واروارا ماسالیتینووا (؛ – ) بازیگر اهل کشور امپراتوری روسیه بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "الکساندر نوسکی" و طفولیت ماکسیم گورکی اشاره کرد.
ایرینا زاروبینا (؛ 1907 – ) بازیگر اهل کشور اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. از فیلم‌هایی که در آنها بازی کرده می‌توان به اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند مردمی جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی روسیه، مدال دفاع از لنینگراد، و نشان پرچم سرخ کار شده‌است.
سبزهای استونی () یک حزب سبز در استونی است که در سال ۲۰۰۶ تأسیس شده‌است.
حزب آزاد استونی () یک حزب راست میانه در استونی است که در سال ۲۰۱۴ تأسیس و در سال ۲۰۲۰ منحل شد.
اریتم مولتی‌فرم ماژور به انگلیسی: "Erythema multiforme" "major" نوعی بثورات پوستی است که با از دست دادن پوست یا جدا شدن اپیدرم همراه است.
برخی اوقات اصطلاح ""اریتم مولتی فرم ماژوس"" برای بثورات تاول‌دار به کار می‌رود.Daniel J. Trozak; Dan J. Tennenhouse (1 October 2005).
طبق برخی منابع، در طیف روند این بیماری دو حالت وجود دارد:
در این دیدگاه، EM ماژور، SJS و TEN نوعی وضعیت واحد در نظر گرفته می‌شوند که بر اساس میزان جداشدگی اپیدرم، از یکدیگر قابل تمایز هستند.
اما یک طبقه‌بندی جامع، اریتم مولتی‌فرم مینور، اریتم مولتی‌فرم ماژور و SJS/TEN را به‌عنوان سه وضعیت جداگانه در نظر می‌گیرد.
حزب چپ متحد استونی () یک حزب در استونی است که در سال ۲۰۰۸ تأسیس شده و عضو حزب چپ اروپا است.
پیِترو پائولو ساورگنان دی برازا (Pietro Paolo Savorgnan di Brazzà) که بعدها به پیر پاول فرانکو کمیل ساورگنان د برازا (Pierre Paul François Camille Savorgnan de Brazza) شناخته شد (زادهٔ ۲۶ ژانویه ۱۸۵۲ – درگذشتهٔ ۱۴ سپتامبر ۱۹۰۵ میلادی)، کاوشگر زادهٔ ایتالیا بود که تابعیت فرانسه را داشت. او با کمک مالی خانواده‌اش، توانست منطقه اوگوئه در آفریقای مرکزی را کشف کند و پس از آن با حمایت انجمن جغرافیای پاریس تا حد زیادی به نواحی داخلی اوگوئه، در امتداد قسمت راست ساحل کنگو، رسید. رفتار گرم و صمیمانه، جذابیت و روش صلح جویانه‌اش او را در میان آفریقایی‌ها به چهره‌ای محبوب بدل کرد. به همین دلیل، پایتخت جمهوری کنگو که در آن زمان مستعمره فرانسه بود، به پاس احترام به او برازاویل نام گرفت و این نام توسط حاکمان دوره پسا استعمار حفظ شد. در اصل آنها تنها ملت آفریقایی بودند که این کار را انجام دادند.
پیِترو پائولو ساورگنان دی برازا متولد شهر رمِ ایتالیا، هفتمین فرزند از سیزده فرزند خانواده بود. پدرش اَسکانیو ساورگنان دی برازا، یک هنرمند اصیل و مشهور از خانواده‌ایبا ریشه‌های فریولی باستان (منطقه‌ای در روم باستان با فرهنگ و تاریخ متفاوت) و پیوندهای نه چندان عمیق فرانسوی بود. مادرش جاچینتا سیمونیتی، از یک خاندان کهن رومی با ریشه و نسب ونیزی، ۲۴ سال از پدر پیِترو کوچکتر بود. پیترو از همان دوران کودکی به کاوشگری، علی‌رغم در نواحی غرب آفریقا علاقه‌مند بود. او موفق شد تا به دانشکده نیروی دریایی فرانسه به نام بوردا واقع در برستراه پیدا کند. او در سال ۱۸۷۰ فارغ‌التحصیل شد و با کشتی فرانسوی ژان داک به الجزایر سفر کرد و در آنجا شاهد سرکوب خونین قیام مقرانی بود و این شروعی بود بر گرایش و تعهد او به فلسفه عدم خشونت.
برازا در سال ۱۸۷۲، در حالیکه برای یک مأموریت ضد برده‌داری در نزدیکی گابن دریانوردی می‌کرد، برای اولین بار آفریقا را دیدن کرد. کشتی دیگر او ونوس بود که مرتباً در گابن توقف می‌کرد. در سال ۱۸۷۴ برازا دو سفر به این کشور داشت؛ رودخانه‌های گابن و اوگوئه. سپس او به دولت پیشنهاد کرد که می‌تواند، اوگوئه را تا دستیابی به منابع کشف کند. او با کمک دوستان رده بالایش، به نام‌های ژول فِری و لئون گامبتا، قسمتی از بودجه اکتشافی را تأمین کرد و مابقی را از جیب خود پرداخت کرد. او در سال ۱۸۷۴ تابعیت فرانسه را دریافت کرده و نام جدیدش را با املای فرانسوی اخذ کرد. لویس ریموند دی مونتیناک دی شوفانس به عنوان حامی دی برازا در سال‌های اولیه زندگی حرفه‌ای او، از تلاش‌های برای به دست آوردن تبعیت کشور فرانسه حمایت کرد.
در این سفر که از ۱۸۷۵ تا ۱۸۷۸ به طول انجامید، او به منسوجات پنبه‌ای و ابزارهایی برای مبادله کالا مجهز شد. و با نوئل بِالی پزشک، آلفرد مارکهٔ طبیعت‌شناس، یک ملوان، سیزده تن از لپت‌های (نیروهای استعماری آفریقایی) سنگالی و چهار مترجم محلی در این سفر همراه شد. او پس از بازگشت به پاریس، به عنوان یک چهرهٔ مشهور و تأثیرگذار در مطبوعات فرانسه تجلیل شد و نخبگان سیاسی فرانسه از او به عنوان مردی برای پیشبرد آمال امپریالیستی در آفریقا قدردانی کردند.
دی برازا به ایلو ماکوکو، پادشاه باتکه پیشنهاد کرد که پادشاهی خود را تحت حمایت پرچم فرانسه قرار دهد. ماکوکو که علاقه‌مند به فرصت‌های تجاری برای به دست آوردن برتری بر رقبای خود بود، این معاهده را امضا کرد. مفاد این معاهده پس از مرگ پادشاه توسط ملکه نگالیفورو، ملکه مادر و شخصیتی تأثیرگذار در زمان حیات استعمار فرانسه، تأیید شد.Sèbe, "Heroic Imperialists in Africa", p. 148
در سال ۱۸۸۶، دی برازا فرماندار کل کنگوی فرانسه شد. او در سال ۱۸۹۷، به دلیل درآمد کم گزارش‌های روزنامه‌نگاران از شرایط بومیان که به گفته برخی از آنها «خیلی خوب» بود، برکنار شد. برازا شخصاً از اقدامات استثمارگرایانه و سرکوب‌گرانه شرکت‌های اعطا کننده امتیاز که خود از نزدیک شاهد آنها بود، ناامید شده بود."Histoire militaire des colonies, pays de protectorate et pays sous mandat." 7. "Histoire militaire de l'Afrique Équatoriale française". 1931. Accessed 9 October 2011.
در سال ۱۹۰۵، داستان‌هایی از بی‌عدالتی، کار اجباری و خشونت در پاریس تحت رویکرد آزادسازی امیل جنتیل، حاکم جدید کنگو، به شرکت‌های امتیازی جدید التاسیس توسط اداره مستعمراتی فرانسه و تاییدشده از سوی پروسپر فیلیپ اوگوار، اسقف کاتولیک کنگو، رسید. دی برازا برای بررسی این داستان‌های ساخته شده اعزام شد و گزارش حاصله، علی‌رغم موانع زیادی که بر سر راه او وجود داشت، رسوایی و نفرین به همراه داشت. وقتی معاون او «فلیسین شاله» گزارش شرم‌آور را به مجلس ملی ارائه کرد، بلافاصله سرکوب شد.
برادر کوچکتر برازا، جاکومو ساورگنان دی برازا، کوه‌نورد و طبیعت‌شناس بود که در سال‌های ۱۸۸۳تا ۱۸۸۶ برادرش پیِر را در سفر به آفریقا همراهی کرد. برازا با ترِز دی شامبرون ازدواج کرد. در نتیجهٔ این ازدواج، پیِر دی شامبرون و چارلز دی شامبرون برادرهای همسرش شدند. رِنِه دی شامبرون، داماد پیِر لاوال، نخست‌وزیر ویشی فرانسه برادرزادهٔ او بود.
دی برازا در سال ۱۸۸۸ فراماسون شد. عضویت او در۲۶ ژوئن ۱۸۸۸ در لوژ «آلزاس-لورن» در پاریس آغاز شد.
Nevertheless in 1904 he resigned from the French maçonnerie for the responsibilities which it had in the management of the colony in the French Equatorial Africa.
برازا در آخرین سفرش به کنگو، بیماری سختی گرفت و در راه بازگشت به داکار بر اثر اسهال خونی و تب درگذشت، اما همسرش که همراه او بود همواره بر این باور بود که او مسموم شده‌است. جسد او به فرانسه بازگردانده شد و قبل از دفن در گورستان پرلاشز، در سنت کلوتیلد تشییع شد. بیوه او، ترِز که از رفتارهای سیاستمداران ناراضی بود، درخواست نبش قبر داد و دوباره پیکرش در الجزایر به خاک سپردند.Brazza’s death ministère de la culture et de la communication de France
زنان برای حقوق بشر زنان یک سازمان غیردولتی مستقل زنان (NGO) است که در سال ۱۹۹۳ در ترکیه تأسیس شد. هدف آنها مبارزه برای حقوق زنان، جلوگیری از خشونت علیه زنان و ارائه اطلاعات در مورد حقوق زنان در ترکیه برای تحقیق و آگاهی عمومی است.
سازمان زنان برای حقوق بشر زنان برای ارتقای حقوق زنان در ترکیه فعالیت می‌کند. آن‌ها روی مستندسازی و به اشتراک‌گذاری اطلاعات در مورد وضعیت حقوق بشر زنان در آن کشور کار می‌کنند و برنامه‌هایی را برای کمک به توانمندسازی زنان ترویج می‌کنند. همچنین اطلاعاتی در مورد حقوق و وضعیت قانونی زنان در ترکیه را منتشر کرده‌اند. اطلاعاتی که این سازمان منتشر کرده‌است در تحقیقاتی که به بررسی حقوق زنان در ترکیه می‌پردازد، استفاده شده‌است. سازمان همچنین برای مبارزه با خشونت علیه زنان و تعریف تجاوز زناشویی به عنوان یک جرم تلاش کرده‌است.
این سازمان همچنین با شبکه زنانی که تحت قوانین مسلمانان زندگی می‌کنند (WLUML) همکاری دارد.
مقر اصلی این سازمان در استانبول مستقر است.
موزه هوانوردی دوربرد و استراتژیک پولتاوا (اوکراینی: موزه هوانوردی بمب‌افکن‌های سنگین) موزه تجهیزات هوانوردی دوربرد واقع در شهر پولتاوا در قلمرو پایگاه هوایی سابق پولتاوا-۴ اوکراین است.
این موزه در محل فرودگاهی ایجاد شده‌است که در دهه ۱۹۲۰ از یک فرودگاه غیرنظامی به یکی از قدرتمندترین پایگاه‌های هوایی راهبردی جهان تبدیل شد.
آغاز کار موزه را می‌توان سال ۱۹۸۷ در نظر گرفت. زمانی که یک هواپیمای توپولف تو-۱۶، که تقریباً ۴۰ سال در خدمت هوانوردی دوربرد اتحاد جماهیر شوروی بود، در این پایگاه نصب شد.
پس از پایان جنگ سرد، تنها لشکر هوانوردی بمب افکن سنگین در اوکراین در پولتاوا باقی ماند که مجهز به بمب افکن‌های دوربرد توپولف تو-۲۲ام۳ و هواپیماهای آموزشی دوربرد توپولف تو-۱۳۴یوبی‌ال بود. این لشکر سرانجام در سال ۲۰۰۶ منحل شد. هرچند قرار بود هواپیماها منهدم شوند، اما در می ۲۰۰۷، با تلاش خلبانان نظامی سابق، شرکت موزه هوانوردی دوربرد تأسیس شد تا هواپیماها را به نمایش بگذارد.
باغ ملی نیشابور (همچنین شناخته شده به: باغمّلی در گویش نیشابوری) یکی از باغ‌های (بوستان) اصلی و تاریخی شهر نیشابور می‌باشد. در جبهه شمالی این باغ ستون‌های باغ ملی نیشابور قرار دارند که یکی از آثار ثبت شده ملی ایران واقع در این بوستان می‌باشند. در جبهه جنوبی این بوستان ساختمان اصلی شورای اسلامی شهر نیشابور و کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان نیشابور واقع است که مربوط به دوره پهلوی می‌باشد.
این بوستان به دلیل واقع بودن در مرکز شهر نیشابور (منطقه ۲ شهرداری) یکی از نقاط اصلی گردشگری شهر نیشابور نیز می‌باشد. باغ شناخته شده دیگری به نام باغ امین اسلامی نیز در روبروی جبهه شمالی این باغ قرار دارد.
ستون‌ها و سردر باغ ملی نیشابور در جبهه شمالی این بوستان (خیابان امام) قرار دارند. این ستون‌ها در اوایل دهه شصت شمسی و توسط محمدقاسم اخویان آجرتراش نیشابوری ساخته شد.
انجمن خانواده‌های جانباختگان پرواز پی‌اس۷۵۲ نهاد مدنی مستقل بوده و نماینده خانواده ۱۴۰ تن از جان‌باختگان ساقط شدن پرواز شماره ۷۵۲ هواپیمایی بین‌المللی اوکراین است. این انجمن به هیچ جریان و حزب سیاسی وابستگی ندارد. انجمن خانواده‌های جانباختگان پرواز پی‌اس۷۵۲ پس از ساقط کردن پرواز شماره ۷۵۲ هواپیمایی بین‌المللی اوکراین توسط پدافند هوایی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی از سوی خانواده‌های جانباختگان با هدف زنده نگه‌داشتن یاد و خاطرهٔ مسافران، ایجاد همبستگی بین خانواده‌های عزادار و دادخواهی تأسیس شد.
این انجمن گزارش تحقیقی در مورد فاجعه سرنگون کردن پرواز PS752 منتشر کرد. در این گزارش به شواهد بحث‌برانگیزی همچون «عامدانه باز گذاشتن فضای هوایی کشور در شرایط خطیر جنگی»، «تغییر مسیر پروازهای دیگر»، «انهدام کامل وسایل الکترونیکی مسافران»، «تأخیر مشکوک ۵۷ دقیقه‌ای در پرواز و تخلیه برخی از مسافران» اشاره شده‌است. پس از انتشار این گزارش تحقیقی، این انجمن اعلام کرد قصد دارد نزد دادگاه کیفری بین‌المللی طرح شکایت کند.
از فعالیت‌های دیگر این انجمن برگزاری تجمعات اعتراضی و دادخواهی در نقاط مختلف جهان و برگزاری مجازی یادبود قربانیان سرنگونی هواپیمای اوکراینی است.
رابان بار سائوما (Rabban Bar Ṣawma) که با نام‌های (Rabban Ṣawma) و (Rabban Çauma) نیز شناخته می‌شود (زادهٔ ۱۲۲۰ - در گذشتهٔ ژانویه ۱۲۹۴)، راهب ترک چینی (اویغور یا احتمالاً اونگود) بود که تبدیل به یک سیاستمدار کلیسای ایست به نام «نستوری» در چین شد. او به واسطه سفری زیارتی از یوآن به اورشلیم به همراه، رابان مارکوس که یکی از شاگردانش بود، شناخته شده‌است. آنها هیچگاه به مقصدشان نرسیدند، زیرا درگیر آشوب و ناآرامی‌های نظامی در طول مسیرشدند، در عوض سال‌های زیادی را در بغداد تحت سلطه ایلخانان گذراندند.
مارکوس جوان در نهایت به عنوان Yahballaha سوم، بزرگِ کلیسای ایست انتخاب شد وپس آن پیشنهاد کرد که معلمش، رابان بار سائوما را به عنوان سفیر مغول در سایر مأموریت‌ها به اروپا اعزام شود. راهب مُسن با بسیاری از حاکمان اروپا و پاپ به منظورایجاد اتحاد میان فرانسه و مغول ملاقات کرد. این مأموریت بی‌نتیجه بود، اما رابان بار سائوما در سال‌های آخر زندگی خود در بغداد، سفرهای زندگی‌اش را مستند کرد. گزارش مکتوب او از سفرهایش برای مورخان مدرن حائز توجه بوده، چرا که تصویر واضحی از اروپای قرون وسطی در پایان جنگ‌های صلیبی ارئه می‌داد که به دست ناظری باهوش، روشنفکر و سیاستمدار رسم شده بود.
سفرهای بار سائوما قبل از بازگشت مارکوپولو به اروپا انجام شد و دست نوشته‌هایش دیدگاه وارونه شده از شرق به غرب را نشان می‌داد.
رابان («استاد»، به عنوان مثال «"ربی"» عبری در یهودیت را ببینید) بار سائوما در سال ۱۲۲۰ در پکن امروزی که در آن زمان به‌نام زهونگدو و بعدها به نام خان بالق تحت حکوت مغولان، شهرت یافت. با استناد به گفته ابن عبری، او دارای اصالت اویغوری بود. منابع چینی رگ وریشه او را اونگود توصیف می‌کنند، مردمی ترک که بر اساس قانون یوآن به دسته قبیله مغول تقسیم‌بندی می‌شوند. نام بار سائوما به معنای «پسر روزه» است که ریشه آرامیک دارد، هرچند او دریک خانوادهٔ ثروتمند متولد شده بود. او پیرو آیین «نستوری» بود در حدود سن بیست سالگی‌اش راهبی زاهد و پس از آن معلم دینی شد.Kathleen Kuiper & editors of Encyclopædia Britannica (31 August 2006). "Rabban bar Sauma: Mongol Envoy." "Encyclopædia Britannica" (online source). Retrieved 6 September 2016.Moule, A. C. , "Christians in China before 1550" (1930; 2011 reprint), 94 & 103; also Pelliot, Paul in "T'oung-pao" 15(1914), pp.630–36.Phillips, p. 123
او در میانسالی به همراه یکی از شاگردان جوانش سفری را از یوآن چین برای زیارت اورشلیم آغاز کردند. آنها از طریق کشور تنگوت سابق، ختن، کاشغر، تاراز در دره سیر دریا، خراسان (افغانستان فعلی)، مراغه (آذربایجان فعلی) و موصل سفر کردند و به آنی در قلمرو پادشاهی گرجستان رسیدند. هشدارهای خطر در مسیر خود به مناطق جنوبی سوریه، آنها را از هدف خود دور کرد، آنها به سمت سرزمین فارس (پرشیا) که تحت حاکمیت سلسله ایلخانان مغولی بود، سفر کردند. جاییکه مورد استقبال بزرگِ کلیسای ایست قرار گرفتند. بزرگ کلیسا از دو راهب خواست تا برای دریافت تاییدیه انتصاب مار دنا به عنوان سالار در سال ۱۲۶۶ از دربار اباقاخان، حاکم ایلخانان مغول دیدن کنند. در طول سفر، رابان مارکوس به عنوان اسقف نستوری اعلام شد. بزرگ کلیسا سعی کرد راهبان را در غالب پیام رسان به چین بفرستد، اما درگیری نظامی در طول مسیر سفرشان باعث تأخیر در خروج آنها شد وبه همین دلیل در بغداد ماندند. هنگامی که بزرگ کلیسا درگذشت، رابان مارکوس در سال ۱۲۸۱، با لقب Yahballaha III جانشین او شد. این دو راهب به مراغه سفر کردند تا تاییدیه این انتصاب را از شخص آباقاخان دریافت کنند اما خان ایلخانی قبل از ورود آنها درگذشت و پسرش ارغون خان به سلطنت رسید.
ارغون خان آرزوی ایجاد یک اتحاد راهبردی فرانسوی-مغولی با اروپاییان مسیحی علیه دشمن مشترکشان، به نام مسلمانان مملوک در قاهره، را در سرداشت. چند سال بعد، بزرگ کلیسا (ایلخانی) جدید، Yahballaha III، پیشنهاد ملاقات معلم سابق خود، رابان بار سائوما با با پاپ و پادشاهان اروپا درسفارت اروپا را مطرح کرد.