moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
فولاد خوزستان
در شهریور سال ۱۳۸۸ وب‌سایت باشگاه اوساسونا در خبری مدعی شد که قرارداد جواد نکونام و مسعود شجاعی، دو بازیکن ایرانی خود را به دلیل درگیری در یک کلوب شبانه فسخ کرده‌است.قرارداد نکونام و شجاعی با اوساسونا بخاطر درگیری در کلوب شبانه فسخ شد "خبرگزاری الف"
پس از این خبر؛ باشگاه اوساسونا به‌طور رسمی از دو بازیکن ایرانی خود عذرخواهی کرد و علت این اتفاق را هک شدن وبگاه رسمی باشگاه دانست.هکر سایت اوساسونا به زندان محکوم شد "عصر ایران"
پس از مدتی با شکایت نکونام و شجاعی، پلیس اسپانیا؛ هکر را دستگیر کرد.جواد نکونام: من و شجاعی شکایت کرده‌ایم "ایسنا"
در آخرین دیدار تیم ملی فوتبال ایران در مرحله مقدماتی جام جهانی ۲۰۱۰ آفریقای جنوبی در برابر تیم ملی فوتبال کره جنوبی، جواد نکونام و تعدادی از بازیکنان دیگر تیم ملی ایران با مچ‌بند سبز وارد زمین بازی شدند، در حالی که در آن زمان رنگ سبز به عنوان نماد تبلیغاتی یکی از کاندیدهای دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری ایران بود.مچ‌بند سبز بر دستان بازیکنان تیم ملی ایران! "خبرگزاری فرارو" این اتفاق بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌های بین‌المللی و هچنین داخلی ایران داشت.مچ بندهای سبز تیم ملی؛ سوژه رسانه‌های بین‌المللی "عصر ایران"
در بین دونیمه این دیدار، مهدی تاج نایب رئیس وقت فدراسیون فوتبال ایران، با اطلاع از جوی که بلافاصله در شبکه‌های مجازی راه افتاده بود از بازیکنان درخواست کرد تا این دست بندها را باز کنند.مچ بندهای سبز در حمایت از موسوی بود "goal.com"
پس از جام جهانی ۲۰۱۴ برزیل و در حالی که نکونام انتظار داشت باشگاه استقلال وی را به خدمت بگیرد و زمانی که هیچ‌کدام از تیم‌های داخلی برای خرید وی علاقه‌ای نشان نداد، وی در مصاحبه‌ای با روزنامه خبر ورزشی (مورخ ۵ مرداد ۱۳۹۳) از تلاش امیر قلعه‌نویی برای گرفتن جای کارلوس کیروش (سرمربی تیم ملی فوتبال ایران) صحبت کرد. وی در این مصاحبه مدعی شد امیر قلعه‌نویی پس از باخت استقلال در دربی هفتاد و پنجم از فرط خوشحالی رقصیده‌است!
امیر قلعه‌نویی نیز در واکنش به این اظهارات در جمع دوستانه‌ای عنوان داشت «همه نکونام را می‌شناسند. او از هر تیمی که بیرون آمده علیه مربیانش صحبت کرده و نیازی نیست من در موردش چیزی بگویم.»نکونام را همه می‌شناسند، عادت دارد علیه مربیانش حرف بزند بانک ورزش و سپس در مصاحبه با سایت رسمی باشگاه فوتبال استقلال تهران گفت:
نکونام: به اندازه شماره پیراهنم هم افتخار نداری!، ورزش3
نکونام در جریان این درگیری‌های لفظی نیز در صفحه رسمی خود در اینستاگرام عکسهایی از خود به همراه سید مهدی رحمتی و فرهاد مجیدی که به عنوان مخالفان امیر قلعه‌نویی شناخته می‌شدند منتشر کرد.عکسی که نکونام پس از مصاحبه علیه قلعه‌نویی منتشر کرد ، بانک ورزش که البته با واکنش تند هواداران استقلال همراه شد.
البته نکونام و قلعه نویی در سال بعد با وساطت آرش برهانی و شاهرخ بیانی در دادسرای دولت و نیز وساطت سعید عرب مشکلاتشان بایکدیگر بر طرف شد و این دو با هم آشتی کردند.
جواد نکونام با انتشار بیانیه‌ای در تاریخ ۲۵ تیر ۱۳۹۵ به صورت رسمی از فوتبال خداحافظی کرد. او در مصاحبه ای اعلام کرد: «برای هیچ فوتبالیستی شیرین تر از این نیست که با پیراهن تیم محبوبش خداحافظی کند، ولی افسوس که نگذاشتند…». او گفت: «زمانیکه این فرصت پیش آمد برای پیوستن به استقلال به پیشنهاد ۵ میلیون دلاری الغرافه جواب رد دادم به استقلال پیوستم و با تیم قهرمان لیگ شدم ولی افسوس که نگذاشتند در تیم محبوبم بمانم.» وی در پاسخ به سؤال مجری که پرسید اگر به گذشته برگردی باز هم به استقلال میروی با لحنی کنایه آمیز و مبهم گفت: «صد در صد باز به استقلال میروم با این تفاوت که اینبار دیگر میدانم چگونه رفتار کنم».
جواد پزشکیان (زاده ۱۳۱۹ - تهران) دوبلور اهل ایران است. شروع فعالیت دوبله توسط وی از سال ۱۳۴۱ می‌باشد. ایشان از بهترین پیرمرد گوهای تاریخ دوبله ایران محسوب می‌شوند، همچنین صدای منعطف ایشان همواره امکان خلق تیپ‌های متفاوت را داشته‌است.
در بیست سالگی کار دوبله را در استودیو شاهین زیر نظر سیروس جراح زاده آموخت. فعالیت جدی در دوبله را از سال ۱۳۴۷ در استودیو شهاب آغاز نمود.
وی مدتی در رادیو و در برنام صبح جمعه با شما به کارگردانی منوچهر نوذری همکاری داشته است.
دشنه (۱۳۵۱) - حاجیان
کندو (۱۳۵۴) - دوست اِبی
چاق و لاغر (لاغر)
خانواده دی
اسکروج
رابین هود
چنگیز جلیلوند ( – ) دوبلور، مدیر دوبلاژ، و هنرپیشه اهل ایران بود.
جلیلوند از سال ۱۳۳۶ مشغول به فعالیت بود و در تاریخ ۲ آذر ماه ۱۳۹۹ بر اثر ابتلا به ویروس کرونا درگذشت.
چنگیز جلیلوند در ۶ آبان ۱۳۱۹ در شیراز زاده شد. او کار هنر خود را در سال ۱۳۳۶ و با تئاتر به همراه ابوالحسن تهامی آغاز کرد.
چنگیز جلیلوند پس از انقلاب ۱۳۵۷ به مدت بیست سال در ایالات متحده آمریکا زندگی کرد و پس از آن به ایران بازگشت و کار دوبله را از سال ۱۳۷۷ سر گرفت. وی در چند مجموعهٔ تلویزیونی و فیلم سینمایی نیز بازی کرده‌است.
صدای جلیلوند قابلیت گویندگی به جای شخصیت‌های نقش اول با صلابت و تأثیرگذار سینمایی را فراهم کرده بود. او در گویندگی‌هایش قابلیت تیپ‌سازی را داشت و می‌توانست صداهای گوناگونی به وجود آورد. چنگیز جلیلوند در میان دوبلورها به «مرد حنجره‌طلایی» و «آقای دوبله ایران» شناخته می‌شد.
وی از معدود دوبلرانی بود که در تیپ‌سازی‌هایش می‌توانست با ۳ صدای باس، باریتون و تنور نقش بگوید.
از چنگیز جلیلوند در سال ۱۳۵۷ به عنوان یک دوبلور نمونهٔ جهانی نام برده شد. او به جای بازیگران سرشناس خارجی و داخلی بسیاری گویندگی کرده‌است. وی با تیپ‌سازی خلاقانهٔ خود گویندهٔ اصلی نقش‌های مارلون براندو بود.
پرآوازه‌ترین گویندگی‌های جلیلوند در فیلم‌های سینمایی خارجی به‌جای مارلون براندو، رابرت دنیرو، سلمان خان، پل نیومن، برت لنکستر، ماکسیمیلیان شل، ریچارد برتون، پیتر اوتول، یول براینر، کلینت ایستوود، دین مارتین، سیلوستر استالونه، لیام نیسون، کنت برانا، رابرت داونی جونیور و در فیلم‌های سینمایی ایرانی به‌جای محمدعلی فردین، بهروز وثوقی، ناصر ملک مطیعی، ایرج قادری، سعید راد بودند.
چنگیز جلیلوند در ۲ آذر ۱۳۹۹ بر اثر ابتلا به ویروس کرونا، در بیمارستان خاتم‌الانبیا تهران درگذشت. پیکر او در ۵ آذر ۱۳۹۹ در قطعهٔ هنرمندان بهشت زهرا به خاک سپرده شد.
شهرستان گلپایگان یکی از شهرستان‌های استان اصفهان است. مرکز این شهرستان، شهر گلپایگان می‌باشد.
شهرستان گلپایگان دارای ۱ بخش، ۳ دهستان و ۳ شهر به شرح زیر است:
زبان و لهجه گلپایگان: در گلپایگان مردم اکثراً به زبان فارسی با لهجه محلی صحبت می‌کنند.
بنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت شهرستان گلپایگان یکی از شهرستان‌های استان اصفهان در مرکز ایران است در سال ۱۳۹۵ برابر با ۹۰٬۰۸۶ نفر بوده‌است.
یدیشی یا ییدیش (به ییدیش: ייִדיש)، ، ، ، ، و نامِ زبانی است، که نزدیک به هزار سال، زبانِ مادری و گاه، تنها زبانِ بعضی جوامعِ یهودیانِ اشکنازی بود، که در اروپای شرقی و مرکزی می‌زیستند. یِدیش در میانِ فرهنگِ اشکنازی، از حدودِ سدهٔ دهمِ میلادی در کرانه‌های راین پاگرفت و سپس در مرکز و خاورِ اروپا گسترده شد. ییدیش در واقع از لهجه‌های جنوبِ شرقیِ آلمانیِ میانهٔ علیا شاخه شد و در کنارِ دیگر زبان‌های آلمانی علیا، شاخه‌ای از زیرخانوادهٔ زبان‌های ژرمنی است، که با الفبای عبری نوشته می‌شود.Ghil'ad Zuckermann, 2014, "Jewish Language Contact" (="International Journal of the Sociology of Language" 226).Ghil'ad Zuckermann, 2003, ", Palgrave Macmillan (ISBN 978-1-4039-1723-2 / ISBN 978140338695)" آمیختن ییدیش با زبان‌های اسلاوی آن را به دو شاخه شرقی و غربی بخش کرد.
در بارهٔ ییدیش دانستن، با آگاهی در بارهٔ اشکنازی‌ها رابطهٔ مستقیم دارد. بر خلافِ دیگر زبان‌ها که گویش‌وران شان، باشندگانِ زادبومی ویژه یا شهروندانِ ملیتی معلوم اند، ییدیش را–در بیش‌تر سال‌های عمرش–یهودیانی با ملیت‌های گوناگون در سراسرِ جهان، به کار می‌برده‌اند، اگرچه امروز در میانِ یهودیانِ آمریکا کمابیش از رواج افتاده و در روسیه نیز رو به نابودی است.
پیدا است، که آشنایی پارسی‌زبان با این زبان و در کل فرهنگ یهودیان اروپایی، در چند سده گذشته و از راه ترجمه پیدا شده است. اصطلاحِ خود، در اروپا، تلفظی دگردیسیده از یهودی یا مانند فرانسه است و این تلفظ دگردیسیده، آن گاه که /ی/ نسبتِ پارسی به آن افزوده شود، ترکیبی ناآشنا هم می‌شود. همچنان که برای نمونه، "Kurdish" خود، به معنای کردی است و کُردیشی ترکیبی است نادرست. طرفه آن که پسوند "isch" در زبان‌های ژرمنی، همان "ic" یا "ig" در زبان‌های ایرانی میانه است و /ی/ نسبتِ فارسی دری نیز بازماندهٔ همان.
اما گذشته از دستور زبان، شاید بتوان از دریچه‌ای دیگر، بهانه‌ای جست برای پذیرفتنِ نام یدیشی. چنان‌که گفته شد "یدیشی" خود به معنای یهودی است و زبانِ یهودیان، ناچار باید با یکی از نشانه‌های نسبت، به ایشان نسبت داده و برای نمونه گفته شود: یهودی (یهود+ی) یا یهودانه (یهود+انه)؛ یا آن که به افرادِ یهودی منسوب شود و گفته شود یهودیانه (یهودی+انه). "Jiddisch یا Yiddish" خود بر همین صورت است: Jidd+isch و Yid+ish، به معنای یهودی. اکنون اگر ی نسبت را به آن بیفزاییم واژهای ساخته‌ایم که به یهودیان منسوب است. باید در نظر داشت که یهودیان، در سراسرِ جهان به زبان‌های مختلفی سخن گفته‌اند. پس، خواندن یهودیانی که در میانِ ژرمن‌ها می‌زیسته‌اند و نیز نامیدنِ زبان اشان، با اصطلاحِ ییدیش، ایشان را از دیگر یهودیان مشخص می‌کند و به روشن شدنِ مفهوم یاری می‌رساند.
یهودیان تنها روزگارِ کوتاهی با زبانی که عبری نامیده می‌شود، سخن گفته‌اند.آغاز و پایان بنی اسراییل، خاستگاه آرامی-عبدالله شهبازی به ویژه پس از پراکنده شدن در جهان، برای تعامل با دیگران، بیش‌تر به زبانِ مردمی سخن گفته‌اند، که در میان شان جای‌گرفته و به سرزمینِ ایشان منسوب شده‌اند و اگر تفاوتی به چشم بخورد، بسیار ناچیز و در اندازهٔ لهجه و گویش است. پیدایشِ ییدیش نیز بر همین قاعده بوده است. بخشِ بزرگی از عمرِ چندصد سالهٔ ییدیش، به دگردیسی ش، از گویشی آلمانی، به زبانی ورزیده گذشت که نمونهٔ بی‌مانندی از آمیزشِ زبان‌های آلمانی، لهستانی، روسی، عبری، آرامی و گاه اوکراینی شد.
برابر با سدهٔ چهارمِ هجری (دهمِ میلادی) یهودیانی از فرانسه و شمالِ ایتالیا، با کوچیدن به سوی شرق، برای نخستین بار به پایه‌گذاری اجتماعِ بزرگی از یهودیان در کرانه‌های راین آغازیدند و فرهنگی یهودی در میانِ ایشان- در اروپای مرکزی- شکل گرفت و از آن پس در میان یهودیان، به اشکنازی شناخته شدند. اگرچه آگاهی‌های ریزی در بارهٔ زبانی که تا آن روز در میانِ ایشان به کار می‌رفت در دست نیست، اما ناگزیر، گویشی یهودی-رومی بوده که لاز نامیده می‌شودThe History and Development of Yiddish و به گمان، بن‌پارهایی پراکنده از دیگر زبان‌های جنوب اروپا در خود داشته‌است. تازه‌واردانِ یهودی اما، در کرانه‌های راین با لهجه‌های پرشمارِ ژرمنی رویارو شدند، که مقدر بود سپس‌تر زبان اقوام و ملت‌هایی گوناگون شوند. در این میان باهمستان جوانِ اشکنازیان، گویشِ آلمانی ش را با واژه‌ها و عبارت‌هایی از "لاز" نشانمند کردند که هنوز اندک ردِ پایی از آن، در واژه‌های ییدیشِ امروزی به جا مانده‌است، به ویژه در یِدیشِ غربی. واژه‌ها و عبارت‌هایی نیز از ادبیات دینی قوم یهود به گویش آلمانی ایشان راه یافتند، چراکه ایشان به نوشته‌ها و ادبیاتِ خاخامی دسترس بودند و ناگزیر اصطلاحاتِ آن را در گفتگوهای روزانه اشان شرکت می‌دادند. این چنین یهودیان رفته رفته، این گویش را با نیازهای ویژهٔ فرهنگِ نوپای اشکنازی سازگار کردند. به شدت زیر نفوذ عبری و آرامی واقع شد، چندان که نزدیک به "یک ششم" واژگان ییدیش را شکل داد.Britannica Concise Encyclopedia, Yiddish language کاست‌وفزودها در این گویشِ آلمانی، پرورشِ عمدیِ تفاوت‌هایی زبان‌شناسانه بود، که اشکنازی‌ها را به تمایز و هویتی فرهنگی می‌رساند. به این ترتیب، صورتِ تغییرِ یافته‌ای از آلمانیِ سده‌های میانه پدید آمد، که عنصرهایی را از لاز، عبریِ میشنایی و آرامی به ارث برد تا عمده زبانِ یهودیانِ اشکنازی باشد.
همچنین جامعهٔ اشکنازی‌ها، جغرافیای خود را داشت، برای ارتباط در میانِ محله‌های یهودی که اندکی مستقل از همسایگانِ غیریهودی اشان بودند. در اروپای سده‌های میانه که هنوز دولت‌های ملی پا نگرفته بود و فرمانروایانِ محلی و زمین‌داران، لگامِ اروپا را به دست داشتند، گسترهٔ فرهنگیِ یهودیان، چندان با قلمروی این فرمانروایانِ محلی نمی‌خواند؛ به گونه‌ای که حوزهٔ زندگیِ اجتماعاتِ اشکنازی تا شمالِ فرانسه و سرزمین‌های غربی‌تری که یهودیانِ سفاردی در آن پراکنده بودند ادامه داشت.
کهن‌ترین سندِ به‌جامانده به زبان ییدیش، دعایی است، که در نیایش‌نامه‌ای به عبریِ سره گنجانده شده. در این نوشته یِدیش به روشنی زبانی از زبان‌های آلمانی علیای میانه است که واژه‌هایی از آن عبری اند.
جنگ‌های صلیبی فضایی جزم‌اندیشانه را در اروپای مسیحی گستراند که در پی اش سخت‌گیری بر اشکنازیان نیز افزوده شد. در سدهٔ سیزدهمِ میلادی (سدهٔ هفتم هجری) در اجتماعاتِ کوچکِ یهودی به گویش‌های آلمانی سخن می‌گفتند، جمعیت اِشان به شدت رشد کرد.BBC Persian سخت‌گیری‌ها و فشارها در اروپای کاتولیک -که یهودیان را زمینه‌سازِ به صلیب بسته شدنِ پیامبر اشان می‌دانستند- آنان را برای گریختن از شکنجه‌ها و آزارها به سوی شرق کوچاند. ییدیش به شرقِ آلمان، لهستان، و دیگر سرزمین‌های شرقیِ اروپا رسید. رویاروییِ ییدیش با زبان‌های اسلاویِ رایج در این سرزمین‌ها، ییدیش را با وام‌گیریِ واژه‌هایی از زبان‌های اسلاوی درگیر کرد و دگردیسی اش را از گویشی آلمانی، به زبانی خودساخته در پی آورد. جدا شدن گویش‌وران اروپای شرقی از کانونِ "آلمانی علیای میانه" و در معرض زبان‌های اسلاوی به‌ویژه لهستانی و اوکراینی، قرار گرفتن اش، به نخستین تمایزها میان "ییدیش غربی" و "شرقی" انجامید. ییدیشِ شرقی میانِ یهودیانی گسترده شد که در سرزمین‌های اسلاوی می‌زیستند و یدیشی غربی در میان یهودیانی که در آلمان و فرانسه ماندند. به دو گویش بخش شدنِ یدیشی، خود، مایهٔ متمایز شدنِ اجتماعاتِ گویشورانِ این دو لهجه شد.
در سده‌های چهاردهم و پانزدهم میلادی ترانه‌ها و چکامه‌ها در ییدیش و همچنین تکه‌هایی در عبری و آلمانی، رختِ نوشتن پوشیدند. ترانه‌ها و چکامه‌هایی در ییدیش و نیز قطعه‌هایی ملمع به آلمانی و عبری از سدهٔ چهاردهم و پانزدهم پیدا شده‌اند که در پایانِ سدهٔ پانزدهم که "مناخیم بن نفتالی اولدن‌درف" گرد آورده‌است. در همین دوره و همزمان با نوزایش، شکل‌گیریِ توافقی در میانِ جامعهٔ یهودی به چشم می‌آید تا نسخهٔ خود را از ادبیاتِ گیتی‌گرایانه ی آلمانی، همساز کند. نخستین چکامهٔ حماسی از این دست که به نظم درآمد "دوکوس هورانت" است که در کتابخانهٔ کمبریج نگاه داشته می‌شود. این دست‌نوشت، در سالِ ۱۸۹۶م. در کنیسه ی قاهره یافته شد و گردایه‌ای از چامه‌هایی داستانی با موضوعاتِ کتابِ مقدس و حقاده را دربرداشت.
در سدهٔ شانزدهم میلادی اروپای خاوری، به ویژه لهستان، کانونِ جهانِ یهودی بود. پس زبانِ یهودیان به گونه‌ای فزاینده، با عنصرهایی از زبان‌های اسلاوی در هم آمیخت. همچنین در همین روزگار، ییدیشِ الفبای عبری را به کار گرفت و زبانی نوشتاری شد. در میانه‌های این سده، پیشرفتی در ادبیاتِ نوشته‌ها دیده می‌شود. فراگیر شدنِ دستگاهِ چاپ هم، کمکِ چشمگیری کرد به بازماندنِ این نوشته‌ها.
صرفِ نظر از به کارگیریِ آشکارِ واژه‌های عبری برای موضوعاتِ دینی، حکم کردن در بارهٔ چندوچونِ فاصله گرفتنِ ییدیش از آلمانی، در این دوره، بسیار دشوار است. این به ویژگی‌های آوایی -که فرض می‌شود حروف به ویژه واکه‌ها داشته‌اند- وابسته است. پژوهندگان بر این اجماع دارند، که در این دوره ییدیش شاید- حتی هنگامی که به مؤلفه‌های آلمانی واژگان اش محدود بوده- متمایز از میانگینِ گویش‌های آلمانی به گوش می‌آمده‌است.
از سده ی هجدهم میلادی بازارِ ییدیش غربی، اندک‌اندک، از سکه افتاد. اشکنازیان، اگرچه روشن‌گری را "هسخلاه" نامیدند تا این جنبش را از آن چه در اروپای مسیحی در جریان بود مشخص کنند، اما دستاوردِ هسخلاه، سست شدنِ گرایشِ مذهبی در میانِ ایشان بود. گویش‌ورانِ ییدیش غربی، در حوزهٔ فرهنگِ آلمانی می‌زیستند و در حال و هوای روشن‌گری و هسخلاه، ییدیش را انحرافی ناسره و نارس از آلمانی می‌پنداشتند. زبان آلمانی- که هم در کانونِ اندیشهٔ مدرن بود و هم در کنار انگلیسی و فرانسوی یکی از سه بستر پایه‌ای تجدد- با میل تمام، تواناییِ بلعیدنِ گویش‌های خُردترِ همسایه را داشت. پاگرفتنِ عبریِ نو از دیگر سوی، عرصه را بر ییدیش تنگ می‌کرد. چنین بود که ییدیشِ غربی تنها در گفتگوهای خانوادگی اشکنازی‌ها بازماند.دیباچهٔ فرهنگِ علومِ انسانی (انگلیسی- فارسی)، داریوشِ آشوری، نشرِ مرکز، تهران 1385 در خاور اما- جایی که چنین فضایی حاکم نبود- زبانِ ییدیش همچون نیرویی چسبناک، اجزای فرهنگی را به هم می‌تنید که از آن به "ייִדישקייט" یا "یدیشخیت" (= یدیشیت) نام می‌بردند. یدیشخیت بر پایهٔ اندیشهٔ گیتی‌گرایی شکل گرفت و ادبیاتِ گیتی‌گرایانهٔ ییدیش را پایه گذاشت. پایانِ سدهٔ نوزدهم و آغازِ سدهٔ بیستمِ میلادی، روزگارِ زرینِ ادبیاتِ ییدیش بود. سه نویسندهٔ پرآوازه و بزرگِ ییدیش، "مندل موشر سفاریم"، "شولم یانکوف آبراموویچ" با تخلصِ کتاب‌فروشِ دوره‌گرد، و "اسحاق لایب پرتض" در همین دوره آشکار شدند.Britannica, Yiddish drama
در آغازِ سدهٔ بیستمِ م. ییدیش به عنوانِ یکی از زبان‌های بزرگ اروپای شرقی پدیدار شد. "سینمای ییدیش" و "تئاتر ییدیش" می‌شکفتند و ادبیاتِ غنی آن بیش از هر زمانِ دیگری منتشر شد، چندان که ییدیش یکی از زبان‌های رسمیِ بلاروس شد. پس از جنگِ جهانیِ نخست، آموزشِ مستقل و هماهنگ برای یهودیان در چند کشور- به ویژه در لهستان- مایهٔ گسترش و رواجِ آموزشِ ییدیشِ روشمند و باقاعده شد و هم‌گرایی و یکدستی بیش‌ترِ نگارش و ویرایش را میان یهودیان در پی آورد. این فرایند همچنین به شکل گرفتن و پایه گذاشتنِ "بنیادِ علمیِ ییدیش" در سالِ ۱۹۲۵ انجامید. ییدیش، زبانِ ملیِ قومِ یهود در اروپای خاوری شد و جنبشِ صهیونیسم را برای کوچاندنِ یهودیان به سرزمینی بیرون از اروپا، وقعی ننهاد و راه خود را، در برپا کردن و پیش‌بردنِ فرهنگِ یکپارچهٔ یهودی در اروپا پی گرفت.
آمریکا سرزمینی است که به دست دریانوردان اسپانیایی به اروپاییان شناسانده شد. اگرچه حضور و نفوذ اسپانیایی‌ها و فرهنگ و زبان اسپانیایی در جنوب و مرکز قاره آمریکا هنوز هم پابرجا است اما شمال این قاره هم دور از این حضور و نفوذ نبوده‌است. تا پایان سدهٔ نوزدهم میلادی بسیاری از ایالت‌های جنوبی ایالات متحده همگی یا در کنترل اسپانیا بودند یا بخشی از خاک مکزیک. شاید از همین رو بود که بیش‌تر یهودیانی که رحل اقامت در ینگه دنیا انداختند، یهودیان سفاردی بودند. تنها در میانه‌های سدهٔ نوزدهم م. بود که نخستین اشکنازیان از آلمان و پس از آن از خاور اروپا به این کشور رسیدند و ییدیش نخستین حضور اش را در آمریکا ثبت کرد. "فورورتس" یکی از هفت روزنامه‌ای بود که هر روز در نیویورک چاپ و منتشر می‌شد.
تنها در خاور اروپا نبود که ادبیات ییدیش هر روز غنی‌تر می‌شد. در ۱۹۷۶ سول بیلو که در کانادا زاده شده بود اما در آمریکا زندگی می‌کرد برندهٔ جایزه نوبل ادبیات شد. او ییدیش روانی و داشت شعرهای فراوانی را از ییدیش به انگلیسی برگرداند. شعرهایی که سروده‌های ایزاک بشویس سینگر نیز در میان اشان بود. در ۱۹۸۷ اما، خودِ ایزاک بشویس سینگر، نویسندهٔ ییدیش‌زبان زادهٔ لهستان و مقیم آمریکا برندهٔ جایزه نوبل ادبیات شد.
ییدیش از دیگر سو با عبریِ نو در چالش بود که صهیونیست‌ها می‌کوشیدند در میانِ یهودیان بپراکنند و زبانِ رسمیِ قومِ یهود بشناسانند. در سال‌های نخستِ اشغالِ فلسطین نیز، در سرزمین‌های اشغال شده، جنگی به نامِ "جنگِ زبان" درگرفت، میانِ طرفدارانِ به کارگیریِ زبانِ آلمانی- که هوادارِ استعمارِ آلمان بودند- و گروهی دیگر که هوادارِ استعمار انگلستان بودند و خواستارِ به کار گرفتنِ زبانِ عبری و برخی دیگر که خواستارِ به کار گرفتنِ زبانِ یِدیشی بودند.زبان راهی برای نفوذ صهیونیسم- مهشید صفایی.
زبان ملی اسراییل، عبریِ نو است. کنار رفتن ییدیش به عنوان زبانی که میل و توان جانشینی دارد، خود بازتابیدهٔ کشاکش دو نیروی مذهبی و گیتی‌گرایانه بود. گروه‌های گیتی‌گرا زبانِ ملیِ نویی برای برجسته کردنِ هویت می‌خواستند و اهل مذهب به‌طور سنتی می‌خواستند که عبری، زبانِ مقدس ویژه نماز و نیایش و مطالعاتِ مذهبی، پذیرفته باشد. در آغازِ سدهٔ بیستم ترسایی کوچندگان صهیونیست در فلسطین کوشیدند تا کاربرد ییدیش را در میان جامعهٔ خودشان از ریشه برکنند یا دست کم از لحاظ اجتماعی ناپذیرفتنی کنند.
این کشاکش همچنین نگاه‌های مخالف میان یهودیان گیتی‌گرا را در سراسر جهان بازمی‌تاباند. از سویی عبری و صهیونیسم و از دیگر سو ییدیش و انترناسیونالیسم به عنوان وسایل تعریف کردن ظهور ملی‌گرایی یهود. سرانجام پس از ۱۹۴۸ و با نفوذ یهودیان سفاردی مزراحی -که ییدیش برای شان بیگانه بود اما از پیش با عبری آشنا بودند- عبری دیگر تنها گزینهٔ عملی به نظر می‌آمد. اگرچه عامل اجتماعی فرصت‌ها را برای کام یافتن ییدیش از میان برد، اما از دیگر سو اولیای امور در اسراییل نیز، در دههٔ ۱۹۵۰، با گستردن قوانین سانسوری که از حاکمیت بریتانیا ارث رسیده بود، تئاتر ییدیش را در اسراییل کمابیش ممنوع کردند.
با این همه هنوز برخی کوچندگان کهنسال‌تر به اسراییل از شوروی که بیش‌تر از پنجاه سال دارند، تا اندازه‌ای به ییدیش سخن می‌گویند یا دست کم آن را می‌فهمند. در حلقه‌های مذهبی، این هاردی اشکنازیان و به ویژه یهودیان حسیدی و میتناگدیمِ (ضد حسیدیّه) یشیوایِ جهانیِ لیتوانی بودند که آموزاندن سخن گفتن و به کار بردن ییدیش را پی‌گرفتند و آن را زبانی ساختند، که امروزه صدهاهزار از یهودیان هاردی به کار می‌برند. بزرگ‌ترین این مرکزها در بنی براک و بیت المقدّس است.
این جمهوری در سالِ ۱۹۳۴میلادی (۱۲۹۳ جلالی) بنیاد نهاده شد. پس از جنگ جهانی دوم، رهبرانِ شوروی را رای بر آن شد، که یهودیانِ روسیه را به نقطه‌ای از سرزمینِ پهناورِ روسیه بکوچانند و فراهم آورند. بیروبیدژان، در دورترین سرزمین‌های خاورِ دورِ روسیه برگزیده شد و یهودیان به این منطقه کوچانده شدند. هم‌اکنون، زبان یِدیش در این جمهوری، زبانِ رسمی است.
زبان فارویی (føroyskt) یکی از زبان‌های ژرمنی است.
این زبان از شاخه نوردیک غربی (اسکاندیناوی غربی) است و ۴۸ هزار گویشوَر در جزایر فارو و ۱۲ هزار گویشور در دانمارک دارد.
فارویی یکی از سه زبان جزیره‌ای اسکاندیناوی است که از زبان نروژی باستان که در زمان وایکینگ‌ها صحبت می‌شد مشتق شده‌است. دو زبان دیگر مشتق‌شده عبارت‌اند از ایسلندی و نورن (منقرض شده).
Wikipedia contributors, "Faroese language," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Faroese_language&oldid=198406198
چادر پوششی برای زنان مسلمان در ایران که به صورت پارچه‌ای نیم‌دایره‌ای‌شکل و به رنگ‌های سیاه یا سفید یا رنگی است.
این پوشش، تکه‌ای بزرگ و دوره‌دوزی شده‌است که سر تا پای زن را در بر می‌گیرد، مدل‌های متنوعی دارد و چهرهٔ زن در آن پوشیده نیست. در گذشته این پوشش را به‌طور دقیق‌تر، بیشتر، زنان ایرانی در دورهٔ قاجاریه و در بخش‌هایی از افغانستان روی پوشاک خود برای گشتن در جاهای همگانی می‌پوشیده‌اند و امروزه نیز بین زنان و دختران مسلمان ایرانی رواج دارد. این حجاب در جاهای همگانی بیشتر به رنگ سیاه و برای نماز به رنگ سفید است.
چادر در ایران مورد پشتیبانی نظام جمهوری اسلامی است. دوره قاجار، بیشتر زنان اشراف از چادر استفاده می‌کردند چرا که چادر را پوششی می‌دانستند که باعث می‌شود کمالاتشان حذف شده و همگانی نباشند در حالی که زنان و دختران رعیت اغلب لباس محلی به تن داشته و چادر مخصوص افراد خانزاده یا نجیب‌زاده بوده‌است.
کشف حجاب در ایران، رویداد مهمی در این زمینه است که در سال ۱۳۱۴ رخ داد؛ پیش از این تغییر پوشاک حکومتی، زنان ایرانی از پوشاکی چون چادرِ سیاه و روبنده استفاده می‌کردند. در دوران رضاشاه پهلوی برای نخستین‌بار در جامعهٔ سنتی ایران، زنان توانستند از خانه خارج شده و به عرصه‌های اجتماعی پا گذارند. اجباری شدن آموزش برای هم پسران هم دختران و افزایش قشر باسواد نیز موضوع هم‌راستای مهم دیگر بود؛ اینکه زنان پس از این، وارد اجتماع شوند و پیشه‌هایی چون آموزگاری، پرستاری، پزشکی و غیره را بگیرند، بدون آن که پوشش‌ها و کارهای سنتی چون روبنده و عدم سخن با نامحرم را کنار بگذارند، ممکن نبود؛ بنابراین، «کشف حجاب» از سوی حکومت وی صورت گرفت. با این وجود، دیدگاه دیگری نیز وجود دارد که این اقدام رضاشاه را، در جهت مخالفت با اسلام دانسته‌است. او انزجار خویش را از چادر، به گونه‌ای اعلام کرده بود: «چادر و چاقچور دشمن ترقی و پیشرفت مردم است. درست حکم یک دمل را پیدا کرده که باید با احتیاط به آن نیشتر زد و از بینش برد». این اقدام‌ها و سخنان وی با وجود داشتن مخالفان جدی میان مذهبیان ایرانی، اما موافقانی نیز دارد که «کشف حجاب» را «اعلام رسمی آزادی پوشش زنان» خوانده‌اند و اقدامات وابسته را ستوده‌اند.
بعد از انقلاب ۱۳۵۷ به رهبری خمینی، پوشش اسلامی برای زنان ایرانی اجباری شد. چهار سال بعد از انقلاب، مجلس جدید ایران تصمیم گرفت که زنان ایرانی که در جاهای همگانی موهایشان پوشانده نیست را با ۷۴ ضربه شلاق به مجازات برساند تا شرایط نسبت به دوران پیشین، به کلی دگرگون شود. از راه ندادن بیماران بدون چادر به بیمارستان‌های ایران، گزارش‌هایی تهیه شده‌است که در یکی از آنان، حتی از ورود به اورژانس نیز جلوگیری می‌شده‌است. در دوران جمهوری اسلامی تبلیغات تلویزیونی که زنان با چادر را نمایش می‌دادند، ۴۰٪ اضافه‌پخش می‌گرفتند و صدا و سیما نیز برنامه‌هایی برای گسترش چادرپوشی در ایران و بهره‌گیری از آن داشته‌است. در سال ۲۰۱۸ که هنوز سری جدید اعتراضات زنان ایرانی به حجاب اجباری جریان داشت، تصاویری منتشر گردید که از پیوستن آنچه «دختران چادری» خوانده می‌شد به اعتراضات خبر می‌داد. در آثار فرهنگی یا هنری نیز حاضر بوده‌است. سینمای ایران به آن پرداخته‌است و در جنجالی، در یک شعر، تشبیه زنان چادری به کلاغ رخ داد.
اما در کشورهای دیگر، همچون اسرائیل و ترکیه نیز کاربردهایی داشته‌است. در سال ۲۰۲۱، دیوان عالی اروپا اعلام کرد که کارفرمایان، پوشیدن چادر را می‌توانند منع کنند.
چادر در مراسم‌های مذهبی مورد استفاده قرار می‌گرفته‌است.
در سال ۲۰۱۶، محمدحسین رجبی دوانی، پژوهشگر اسلامی، اعلام کرد که «چادر و پوششی که تمام بدن را در برمی‌گیرد، برای فرهنگ ایرانی است و تعلقی به اسلام ندارد؛ از دوران هخامنشیان و زمانی که تمدن وارد ایران شد، ایرانیان حجاب را در فرهنگ خود داشتند». این پژوهشگر اسلامی باور داشت که عرب‌ها پس از ورود به ایران، از چادر که برای ایران بوده‌است، اثر گرفتند. ریشه‌دار بودن چادر در ایران مورد پشتیبانی مقامات دینی-سیاسی جمهوری اسلامی ایران نیز بوده‌است. در نمونه‌ای یک عضو مجلس خبرگان اعلام کرد که «برخی به واسطه بی‌سوادی یا برای شبهه‌افکنی در دین، پیشینه تاریخی چادر را به دوره قاجار تقلیل می‌دهند».
پلوتارک نوشته‌است که ملکه استاتیرا به این خاطر که پرده‌های کالسکه‌اش همواره بالا بود و بدین ترتیب زنان اجازه می‌یافتند که او را ببینند و با او خوش‌وبش کنند، هوادار داشت. این که زنان سلطنتی در کالسکه‌های پرده‌دار حمل می‌شدند، به ظهور موتیفی در ادبیات فارسی انجامید که بهترین نمونه آن، حماسه ویس و رامین بود که در آن ویس نه تنها پشت پرده می‌نشست بلکه نقاب هم می‌پوشید.https://www.iranicaonline.org/articles/cador-a-loose-female-garment-covering-the-body-sometimes-also-the-face
در نوشتارهای پهلوی در دو جا به چادر اشاره شده‌است: در روایت امید اشوهشتان، از متن‌های حقوقی زرتشتی قرن دهم میلادی، چادر به همراه سربند و واشمگ، از پوشش‌های سر زنان زرتشتی یاد شده و در ماتیکان یوشت فریان، از متن‌های پهلوی مبتنی بر نوشتار مفقود اوستایی نوشته شده که هوفریا خواهر یوشت، از زرتشتیان تورانی و همسر اخت، از مخالفان دین نوین زرتشتی، هنگامی که از او خواسته شد به این سؤال که لذت زنان از لباس و خانه‌داری است یا بودن با شوهرانشان چادر بر سر کرد.https://www.iranicaonline.org/articles/cador-a-loose-female-garment-covering-the-body-sometimes-also-the-face
در ایران دوره قاجار، زنان اشراف بیشتر هوادار چادرهای مشکی یا بنفش و آبی تیره بودند.
کشف حجاب در ایران، رویداد مهمی در این زمینه است که در سال ۱۳۱۴ رخ داد؛ پیش از این تغییر پوشاک حکومتی، زنان ایرانی از پوشاکی چون چادرِ سیاه و روبنده استفاده می‌کردند. در دوران رضاشاه پهلوی برای نخستین‌بار در جامعهٔ سنتی ایران، زنان توانستند از خانه خارج شده و به عرصه‌های اجتماعی پا گذارند. اجباری شدن آموزش برای هم پسران هم دختران و افزایش قشر باسواد نیز موضوع مهم دیگر بود؛ اینکه زنان پس از این، وارد اجتماع شوند و پیشه‌هایی چون آموزگاری، پرستاری، پزشکی و غیره را بگیرند، بدون آن که پوشش‌ها و کارهای سنتی چون روبنده و عدم سخن با نامحرم را کنار بگذارند، ممکن نبود. بنابراین، «کشف حجاب» از سوی حکومت وی صورت گرفت. با این وجود، دیدگاه دیگری نیز وجود دارد که این اقدام رضاشاه را، در جهت مخالفت با اسلام دانسته‌است. در بهمن ۱۳۱۳ و در آیین گشایش دانشگاه تهران، به دختران گفتند که بدون پوشیدن حجاب سنتی به دانشگاه بروند. در فروردین ۱۳۱۴، یک جشن در آموزشگاه شاپور شیراز برگزار گردید و دختران ایرانی بدون حجاب سنتی چون چادر، به اجرای مراسمی ورزشی و پایکوبی با حضور علی اصغر حکمت، وزیر معارف و از سیاست‌مداران دوره پرداختند؛ سپس علمای دینی ایران، اعتراض کردند و در تلگرافی به شخص رضاشاه، گفتند رضایت ندارند؛ هرچند که رضاشاه به آنان، پاسخی نداد. در ۲۲ اردیبهشت ۱۳۱۴ «کانون بانوان» با فراخوانی علی‌اصغر حکمت و با آرمان‌هایی شامل آزادی زنان از حجاب با ریاست شمس پهلوی و هاجر تربیت شکل گرفت. از دیگر اقدامات مشابه نیز، برای نمونه برای خو گرفتن ایرانیان با آمیختگی زن و مرد، در اوایل ماه خرداد ۱۳۱۴، رضاشاه به وزرا، مدیران، رئیسان و کارمندان دولتی فرمان داد که هفته‌ای یک‌بار با همسرهای خود در کلوپ ایران، حاضر شوند. رضاشاه افزوده بود که «چادر و چاقچور دشمن ترقی و پیشرفت مردم است. درست حکم یک دمل را پیدا کرده که باید با احتیاط به آن نیشتر زد و از بینش برد.» او انزجار خویش را از چادر، به گونه‌ای اعلام کرده بود. با این وجود، رفع مسئلهٔ حجاب در ایران آن دوره، به آسانی ممکن نبود؛ حتی نزدیکان شاه نیز نخست، در این کار آسوده نبودند. دولتشاهی آخرین همسر رضاشاه، در خاطراتش از دورهٔ کشف حجاب در ایران، گفته‌است که «در آن ایام مسئله چادر نبود، بلکه بیشتر زنان چاقچور داشتند که با روبنده همراه بود». عده‌ای از کارشناسان و فعالان حقوق زنان، قانون کشف حجاب در ایران را سرآغاز و شروع حضور زنان این کشور در عرصه‌های اجتماعی، پدیداری نسلی تحصیل کرده در میان زنان و حضور آن‌ها در پست‌های مدیریتی می‌دانند. بر پایهٔ گزارشی در کیهان لندن، «تاریخ واقعی آزادی پوشش زنان در عصر رضاشاه پهلوی، فراتر از اعلان رسمی آن توسط پادشاه، در تأسیس مدارس دخترانه، فعالیت‌های اجتماعی زنان نوگرا، حضور بانوان در اجتماع با پوشش‌های مدرن، مقالات نشریات نوگرا، ایجاد کانون‌های زنانه و مطبوعات زنانه، قرار دارد؛ اعلام رسمی آزادی پوشش زنان -که به غلط «کشف حجاب» نامیده شد- نتیجهٔ کوشش‌ها و افکار آزادیخواهانه و حق هویت مدرن زنان و مردان نوگرای ایران در کنار مدرنیزاسیون ایران و در آستانهٔ پدیداری هویت مدرن ایرانیان قرار داشت». این رسانه همچنین می‌نویسد: «رضاشاه پهلوی در برابر زنان آزاد از حجاب سنتی و بیان خواسته‌های حقوق اجتماعی- اخلاقی، ضمن تأیید و تأکید برخواسته زنان، فرمان آزادی پوشش را اعلام کرد».
بر پایهٔ گزارشی در دویچه وله فارسی، خمینی، روی پوشاک ساده برای زنان تأکید داشته‌است. او در ۱۹۷۹ به یک خبرنگار ایتالیایی اعلام کرد که «زنانی که در انقلاب سهم داشتند، زنانی بودند و هستند که لباس‌های ساده می‌پوشند.» و افزود: «این زنان عشوه‌گر که صورت خود را آرایش می‌کنند و موها، گردن و بدن خود را در خیابان نمایش می‌دهند، در برابر شاه مبارزه نکرده‌اند. آنها هیچ کار خیراندیشانه‌ای انجام نداده‌اند. آنها نمی‌دانند که چگونه بتوانند برای جامعه، یا در عرصه‌های سیاسی و شغلی مفید واقع شوند. دلیل آن اینست که با نمایش دادن خود، مردم را ناراحت و منحرف می‌سازند». کم‌کم، چادر در ایران به یک نماد روش زندگی کاملاً ضد غربی تبدیل شد. خمینی در بهار ۱۹۷۹، دربارهٔ چادرپوشی زنان تأکید کرد. در سال ۱۹۸۳ نیز پارلمان جدید ایران تصمیم گرفت که زنان ایرانی که در جاهای همگانی موهایشان پوشانده نیست را با ۷۴ ضربه شلاق به مجازات برساند. از سال ۱۹۹۵ به بعد نیز چنین امکانی وجود داشته‌است که زنان بی‌حجاب تا ۶۰ روز زندانی شوند. حجاب اجباری در ایران، بخشی از تلاش برای ساخت یک نظم کاملاً ضد غربی دانسته شده‌است. در سوی دیگر، حجت‌الاسلام علی ذوعلم، عضو هیئت علمی پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی، به خبرگزاری تسنیم گفت که «در واقع چادر الگوی اسلامی ایرانی برای حجاب بوده و نماد ملی زن‌های ایرانی برای دین‌داری و التزام به حجاب است» و افزود «بیشترین مدافع پوشش چادر در جامعهٔ ما خود خانم‌ها هستند».
چادر ملی در دههٔ ۱۳۸۰ در ایران پدیدار گشت و به عنوان یکی از گونهٔ چادرهای آستین‌دار شناخته می‌شود. صدا و سیمای جمهوری اسلامی علاقه‌مند بوده‌است که این چادر را در ایران مطرح کند؛ چرایی‌اش نیز ریشه در سیاستی جنسیتی داشته‌است که می‌پنداشت چادر ساده، دیگر برای زن طبقهٔ میانی که نیاز است بخشی از نیروی کار باشد، مناسب نیست و چنین زنی پوشاکی نیاز دارد که دست‌وپاگیر نبوده و همهٔ بدن او را بپوشند اما جنبش و آزادی کار نیز به همراه داشته باشد؛ پس تغییرهایی در چادر آستین‌دار عربی داده شد و نام پوشاک به دست آمده، شد «چادر ملی».
در ژانویه ۲۰۱۸، گزارشی در رسانه‌های درون ایران منتشر شد که از راه ندادن زنان بدون چادر به بیمارستان‌هایی در ایران می‌گفت. در نمونه‌ای، گفته شد که حتی «بدون چادر نمی‌توانید وارد اورژانس بیمارستان شوید». در نمونه‌ای یکی از بیمارستان‌های بزرگ تهران، در وبگاهش اعلام کرده بود که «در این مجموعه ورود همهٔ خواهران با پوشش چادر بوده … و همچنین آرایش نداشته باشند». یکی از مامورهایی که برای اجرای چادری‌بودن زنان گذاشته شده بود، در این گزارش گفت: «خیلی وقت است که چادر اجباری شده. وقتی زن بدحجابی وارد بیمارستان می‌شود، می‌آیند و به ما تذکر می‌دهند… کسی که مریض است باید فکر درمان باشد، نه تیپ‌زدن». وی همچنین اعلام داشت که آرایش بیماران را نیز پیش از ورود پاک می‌کنند.
در سال ۲۰۱۸ که هنوز سری جدید اعتراضات زنان ایرانی به حجاب اجباری جریان داشت، تصاویری منتشر گردید که از پیوستن آنچه «دختران چادری» خوانده می‌شد به اعتراضات خبر می‌داد.
جدای از مردم، مقام‌های زن نیز دارای مسائلی مشابه بوده‌اند؛ بی‌بی‌سی فارسی در سال ۲۰۱۷ از پروتکل نانوشتهٔ «چادر حجاب اجباری مسئولان» گزارش داده بود.
در دوران جمهوری اسلامی تبلیغات تلویزیونی که زنان با چادر را نمایش می‌دادند، ۴۰٪ اضافه‌پخش می‌گرفتند.
در سال ۲۰۲۱، دیوان عالی اروپا اعلام کرد که کارفرمایان پوشیدن چادر را می‌توانند منع کنند. قاضی‌های مربوطه، ۱۵ جولای ۲۰۲۱، در پی ادعاهایی حقوقی از آلمان، اعلام داشتند که «منع پوشیدن چادر یا روسری می‌تواند قابل توجیه باشد، در صورتی که کارفرما بخواهد در برابر مشتریان خود یک تصویر بی‌طرفانه ارائه کرده یا از اختلافات اجتماعی جلوگیری کند».
در سال ۲۰۱۱، پیدایش ناگهانی گروهی از زنان چادرپوش یهودی در اسرائیل که برایشان لقب «فرقه طالبانی» در نظر گرفته شد، بانی آن شد که دیوان عالی عدالت اسرائیل اینکه «آیا در چارچوب دموکراسی اسرائیل، اقدام افراطی این زنان بنیادگرای یهودی، حق آنان است یا سوء استفاده از دموکراسی» را بررسی کند. حقوقدانان اسرائیلی اعلام کردند که پدر و مادرهایی که دختران‌شان را به بهره‌گیری از این «پوشش عجیب» تشویق می‌کنند «دچار سوءبرداشت از زندگی» هستند. چنین چیزی می‌توانسته‌است که اساس قانونی برای اقدام ضد این دسته پدر و مادرها شود و فرزندان‌شان را نیز به نهادهای آموزشی و تربیتی بفرستد. در این دوران، پوشیدن چیزهایی چون چادر برای مردم این کشور تازگی داشت.
در سال ۲۰۱۹، روزنامه جوان (اصولگرای جمهوری اسلامی) با منتشر کردن عکسی که آن را از یک توییتر نقل کرده بود، اعلام کرد: «اینجا نه حوزه علمیه است، نه قم، نه مشهد؛ اینجا کشور جعلی و غصبی اسرائیل است. حجاب و قید و بند را برای خودشان می‌خواهند و بی‌بندوباری را برای دیگران». در آن عکس، چند تن از زنان و دختران که اعلام شد اسرائیلی هستند، با چادر و مقنعه حضور داشتند.
در ترکیه نیز گاه زنان با پوشش چادر سیاه دیده شده‌اند.
بر پایهٔ برخی آمارها در سال ۱۳۹۳، سالانه بیش از ۱۰۰ میلیون دلار از محصول چادر مشکی، به صورت رسمی وارد ایران می‌شود. در می ۲۰۲۰، اتحادیهٔ پوشاک اعلام کرد که «مافیای واردات چادر مشکی، اجازهٔ خودکفایی نمی‌دهد» و افزوده شد که «برای واردات، تولید و عرضهٔ چادر مشکی از سال‌های قبل یک مافیایی تشکیل شده‌است که اجازه نمی‌داد کشور در تولید چادر مشکی خودکفا شود و سود آن مافیا در واردات بود».
در دسامبر ۲۰۱۹، از وجود «بستهٔ حمایت از تولیدکنندگان چادر مشکی» خبر داده شد و اعلام گردید که واردکنندگان چادر، سود ۴۰۰ تا ۵۰۰ درصدی دارند. در همین زمان، مدیرعامل انجمن تولیدکنندگان محصولات حجاب همچنین گفت که نظارتی بر محصولات حجاب و چادر مشکی در ایران وجود ندارد. وی همچنین گفت که واردات چادر مشکی «انحصاری» است و ۹۰ درصد چادر مشکی ایران از چین، کره و ژاپن وارد می‌شده‌است.
در سال ۲۰۲۱، آیین کلنگ‌زنی بزرگ‌ترین کارخانهٔ چادر مشکی ایران با حضور رئیس ستاد اجرایی فرمان امام در قم، انجام شد. بودجهٔ نخستین اعلامی برای راه‌اندازی این کارخانه، هزار و ۱۳۰ میلیارد تومان بود.
جدای از مشکلات بهداشتی پیش آمده از پوشش دائمی بدن و موی سر در جاهای همگانی، دریافت آفتاب کافی از دیگر موارد مورد توجه این دست حجاب‌ها در رسانه‌ها بوده‌است. کمبود ویتامین دی در میان زنان ایران بیشتر دیده شده‌است و حجاب اسلامی از جذب نور خورشید به پوست پیشگیری می‌کند.
باوری در میان برخی از پزشکان مبنی بر کمبود ویتامین D (ویتامین د) در میان زنان با پوشش چادر وجود دارد. موارد اعلامی از برخی از پزشکان و متخصص‌های دارویی و مشاورهایی که در این زمینه فعالیت داشته‌اند، بر این موضوع متمرکز بوده‌است که پوشش چادر در میان زنان ایرانی، یکی از مهم‌ترین عامل‌های کمبود ویتامین D در میان‌شان است. اما در ایران، شهاب اولیایی، رژیم‌شناس و متخصص تغذیه، گفت: «حجاب و نوع پوشش تنها عامل کمبود ویتامین D نیست بلکه آلودگی هوا، زاویه تابش نور خورشید، رنگ پوست، محدوده جغرافیایی و چاقی هم می‌تواند عوامل دیگری برای کمبود ویتامین باشد». اولیایی این باور در میان پزشکان مبنی بر کمبود ویتامین D در میان زنان با پوشش چادر را نادرست دانست.
در افتتاحیه بازی‌های آسیایی پکن ۱۹۹۰، در رژهٔ رسمی کاروان ایران، زنان ورزشکار ایرانی با چادر سیاه رژه رفتند.
ابراهیم رئیسی رئیس قوه قضاییه جمهوری اسلامی، در پاسخ به نقدی دربارهٔ پوشاندن چادر به متهمان زن که می‌پنداشت «موجب زیر سؤال رفتن حجاب برتر می‌شود»، گفت: «بنده هم با شما هم‌نظر هستم و معتقدم متهمان زن لزوماً نباید چادر بپوشند». نسرین ستوده، حقوقدان و فعال حقوق بشر، چندین بار به پوشاندن اجباری چادر در ملاقات‌های هفتگی زندانیان، اعتراض داشته‌است. پیش از این اعتراض‌ها، لاله اسکندری، نمایندهٔ مجلس شورای اسلامی، گذاشتن چادر بر سر متهم‌های زن در دادگاه‌های ایران را «توهین به چادر» اعلام کرده بود. در سوی دیگر اما شیرین عبادی، حقوقدان و برندهٔ نوبل صلح، اینکه زنان زندانی از «چادر» استفاده کنند را توهین به زنانی دانست که به این پوشش، باور ندارند.
هاله انواری، هنرمند و نویسنده، در مقاله‌ای که در نشریهٔ نیویورک تایمز نیز انتشار یافت، نوشت: «به (یک) گالری‌دار چند عکس از طرح چادرهایی رنگین نشان داده بودم - می‌خواستم در این تفکر که چادر سیاه را نماد ایران می‌داند، تردید ایجاد کنم و نشان دهم که زنان ایرانی بیش از این تکه پارچه سیاه‌اند. گالری‌دار بی آن که به عکس‌ها توجهی نشان دهد، با خونسردی گفت: عکس‌هایی داری که زنان ایرانی را در فضای خصوصی نشان دهد؟» وی افزود: «از زمانی که حجاب، این نام عام برای هرگونه پوشش اسلامی، پس از انقلاب ۱۳۵۷ اجباری شد، زنان ایرانی ابزاری شده‌اند برای ارائهٔ بصری این کشور. در آغاز عمر جمهوری اسلامی، آن پوشش سراپا یک پارچه‌ای که چادر نام داشت، به نشان افتخار و به علامت تغییر بنیادی کشور تبدیل شد».
بر پایهٔ گزارشی از روزنامهٔ جام جم در تیر ۱۴۰۰، سینمای ایران در نمایش چادری‌های سمپاتیک، چهره‌هایی را ساخته‌است اما «جای چادری‌های قدرتمند و کنشگر همیشه در سینمای ایران خالی بوده» است.
از آزاده نامداری، مجری سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران به عنوان «چهره زیبای چادر ملی» یاد شده‌است و به گزارش رادیو زمانه، «نامداری خیلی زود نقشی را که ساختار و دستگاه ایدئولوژی صدا و سیما تأیید می‌کرد برای خود برگزید و سعی کرد چهره جدید زن مسلمان و مؤمن موفق باشد - زنی با چادر اما نه هر چادری، چادر ملی… نامداری، زیبایی او و بدنش تا سال‌ها در خدمت دستگاه صدا و سیما بودند که به صورت کارکردگرایانه برنامه‌های تغییر یافته حکومت برای تربیت نیروی کار زن کم خطر برای مردسالاری را پیش ببرند». اما در سوی دیگر، این رسانه در ادامه نوشت که نامداری بعدتر سرکش شد و «جای برای ساخت مجدد او به عنوان سوژهٔ مطیع» نبوده‌است و او نیز با روش خود، با این سیستم مبارزه کرده بود.
در سال ۲۰۱۴، علی دهباشی، روزنامه‌نگار، ادب‌پژوه ایرانی و مدیرمسئول مجلهٔ بخارا، به اتهام چاپ یک شعر که از دیدگاه دادستان، در آن زنان چادرپوش به کلاغ تشبیه شده بودند، مجرم شناخته شد. نام شعر «جملگی کلاغ» و سروده‌ای از منصور اوجی، از شاعران معاصر ایران بوده‌است. یکی از رسانه‌های خبری وابسته به بسیج، ادعای «توهین مجله بخارا به زنان چادری با تشبیه آنان به کلاغ» را کرده بود و بسیج دانشجویی نیز در بیانیه‌ای به منصور اوجی، حمله کرد.
نازنین بنیادی (زادهٔ ۲۲ مهٔ ۱۹۸۰) بازیگر و کنشگر بریتانیایی است. او در ایران به دنیا آمد و در لندن بزرگ شد و سپس در ایالات متحده به دانشگاه رفت که آن‌جا نخستین نقش بازیگری‌اش را در درام پزشکی "بیمارستان عمومی" (۲۰۰۹–۲۰۰۷) و اسپین‌آف آن، "بیمارستان عمومی: شیفت شب" (۲۰۰۷) ایفا کرد. از آن هنگام، او در فیلم‌ها و سریال‌هایی حضور یافت و بیشتر بابت بازی در سریال تلویزیونی "آشنایی با مادر" (۲۰۱۱)، سریال سیاسی-هیجانی "میهن" (۲۰۱۴–۲۰۱۳)، فیلم درام تاریخی "بن هور" (۲۰۱۶)، سریال هیجانی علمی‌تخیلی "همتا" (۲۰۱۸–۲۰۱۷)، فیلم هیجانی اکشن "هتل بمبئی" (۲۰۱۸) و سریال فانتزی "" (۲۰۲۲) شناخته شده‌است.
بنیادی از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۵، سخنگوی سازمان عفو بین‌الملل بود و از سال ۲۰۱۵ نیز عضو هیئت مدیره مرکز حقوق بشر در ایران است.
نازنین بنیادی در تهران زاده شد. خانوادهٔ او در بیستمین روز پس از تولد او به لندن، پایتخت انگلستان، مهاجرت کردند. او تا ۱۹ سالگی در لندن زندگی و سپس به لس آنجلس آمریکا مهاجرت کرد. او در کودکی رقص باله و نواختن ویولن را آموخت و تجربیاتی هم در اسکیت روی یخ، رقص عربی و غواصی دارد.
بنیادی از یک آموزشگاه خصوصی در لندن فارغ‌التحصیل شد. او دارای مدرک تحصیلی لیسانس از دانشگاه کالیفرنیا، ارواین در رشته زیست‌شناسی است و پژوهش‌هایی هم در مورد سرطان داشته‌است که باعث شد برنده جایزه چانگ پی-چون دانشجویان دوره کارشناسی شود.Nazanin Boniadi - Biography
بنیادی، حرفه خود را در سال ۲۰۰۶ از زیست‌شناسی به بازیگری تغییر داد. نخستین نقش او با عنوان لیلا میر در سریال درام "بیمارستان عمومی" بود.
وی همچنین نامزد دریافت جایزه ایمیج به دلیل نقش خود در "بیمارستان عمومی" شده بود.
وی در سن کم، هنگامی که در انگلستان بود در تلویزیون بخش کودکان ایفای نقش کرده‌است. او خود در این مورد در مصاحبه‌ای با بی‌بی‌سی فارسی گفته‌است: «تنها کار تلویزیونی که کردم در سنین جوانی در لندن و برنامه کودکان بنام «یرلی برث» بود؛ ولی در اصل عشق و علاقه‌ام به فیلم است.»
مادر نازنین، عضو کلیسای ساینتولوژی بود. او نیز در میانه دهه ۲۰۰۰ (میلادی) از ۱۷ سالگی خود را وقف کار داوطلبانه برای کلیسای ساینتولوژی کرد.Profile, vanityfair.com; accessed 28 February 2015. زیرا فکر می‌کرد کلیسا کارهای انسان دوستانه انجام می‌دهد. در سال ۲۰۰۵ به خاطر رکورد فروش کتاب برای کلیسا، از او تقدیر شد. بنا بر فیلم مستند "پاک شدن"، در سال ۲۰۰۴ تام کروز، از اعضای کلیسای ساینتولوژی، پس از قطع رابطه با پنه لوپه کروز از نداشتن دوست‌دختر شکایت می‌کرد. دیوید میسکویج (رهبر کلیسای ساینتولوژی) زنش شلی میسکویج را مسئول برنامه‌ای برای هنرآزمایی و یافتن بازیگران زن کرد که برنامه‌ای برای یافتن جفت جدید کروز بود بدون آن که شرکت‌کنندگان آن از این مسئله مطلع باشند. برگزیده این برنامه بنیادی بود. میسکویج «گریگ ولهیِر» را مأمور کرد تا نازنین را از لحاظ تناسب و مقبولیت در برنامه فشرده یک‌ماهه چک امنیتی، مصاحبه و بازرسی کند. سپس نازنین را از خانواده جدا کرده و به مرکز ستاره‌ها بردند. در آنجا مشکلات خاص نیز حل شدند. از جمله، رابطه عشقی نازنین با دوست‌پسر خود، تامی دیویس، که مدت‌ها با یکدیگر ارتباط داشتند. آن‌ها به نازنین نشان دادند که دوست‌پسر او در جلسه اعتراف گفته که به نازنین خیانت کرده‌است؛ بنابراین رابطه آن‌ها پایان یافت. پس از آن ارتودنسی دندان‌های نازنین را بیرون کشیدند و از فروشگاه بربری بورلی هیز بیست هزار دلار آمریکا برایش لباس خریدند. در گام بعدی، آرایشگر و طراح سبک موی تام کروز موهای نازنین را طبق ذائقه تام کروز رنگ کرد. به نازنین گفته شد که این کارها بخشی از مأموریت بشردوستانه کلیسا هستند؛ زیرا او باید هنگام دیدار با رهبران جهان زیبا باشد. نازنین تازه هنگامی که به نیویورک رسید نقش واقعی خود به عنوان معشوقه تام کروز را فهمید. در اواخر سال ۲۰۰۴ آن‌ها زندگی با یکدیگر را آغاز کردند. در آغاز تام کروز بسیار رمانتیک بود. اما در مدت کوتاهی، بسیار خشن و بداخلاق شد. هنگامی که میسکویج به مهمانی آن‌ها رفت نازنین بیمار بود و به حضور مسکویج توجهی نشان نداد. اینکار موجب خشم مسیکویج شد. روز پس از آن کروز با مشت بر میز کوبیده و نازنین را متهم به توهین به رهبر کلیسا کرد. دو هفته بعد در ژانویه ۲۰۰۵ به نازنین اطلاع دادند که رابطه‌اش با تام کروز تمام شده‌است. اعضای ساینتولوژی به خانه بنیادی رفته و همه تصاویر مشترک و نامه‌های او با کروز را با خود بردند. هنگامی که بنیادی از بدرفتاری میسکویج و کروز با دوست ساینتولوژیست خود درد دل کرد او این مسئله را فوراً گزارش داد. برای مجازات، بنیادی را به شستن دستشویی‌ها با مسواک مجبور کردند."فیلم پاک شدن: ساینتولوژی و زندان باورها، ۲۰۱۵" لیا رمینی در خاطرات خود نوشته‌است بنیادی اجازه نداشت با کسی صحبت کند و بدون همراهی نماینده‌ای از کلیسا جایی رفت‌وآمد کند چرا که او خائن به کلیسا محسوب می‌شد.
کلیسای ساینتولوژی او را مجبور به امضای پیمان‌نامه عدم افشا کرد. خودِ کلیسا و وکیل تام کروز این موضوع را رد می‌کنند. اما پل هگیس این موضوع را تأیید کرد. گفته‌های بنیادی از آنچه بر او در دوران عضویت در ساینتولوژی گذشت از روی اعترافات او به اداره تحقیقات فدرال (اف‌بی‌آی) به‌دست آمده‌اند. Retrieved 14 December 2017.
دیوید میسکویج ادعا می‌کند که هیچگاه در زندگی کروز دخالت نکرده و هرگز برای او دنبال دوست‌دختر نبوده‌است.
پس از آن، نازنین، کلیسا را ترک کرد. او هم‌اکنون خود را «مسلمان غیرمتعهد» می‌داند.
نازنین بنیادی عضو عفو بین‌الملل ایالات متحده آمریکا است. تمرکز او بر حقوق جوانان، حقوق زنان، و زندانیان عقیدتی در ایران است. او در ژوئن ۲۰۲۰ به عنوان یکی از سفیران سازمان عفو بین‌الملل بریتانیا انتخاب شد.
نازنین بنیادی در آذر ۱۳۸۹ کارزاری را برای آزادی محمد رسول‌اف و جعفر پناهی به راه انداخت. سینماگران سرشناسی چون پل هگیس، مارتین اسکورسیزی، شان پن، هاروی واینستین، و ران هاوارد از این کارزار حمایت کردند.
در خرداد ۱۳۹۰ او به کارزار آزادی سه آمریکایی دستگیر شده در ایران پیوست.
او پس از انتشار بیانیه ۱۴ در ایران که در آن خواستار استعفای علی خامنه‌ای و گذار از نظام جمهوری اسلامی شده بودند، از جمله ۱۴ فعال زنی بود که در خارج از ایران با انتشار نامه‌ای از این زنان پشتیبانی کردند.
صدای آمریکا شبکه خبری رادیویی و تلویزیونی ایالات متحده آمریکا است. پیشینه صدای آمریکا به ۱۹۴۲ بر می‌گردد.وبگاه انگلیسی صدای آمریکا
در میانه جنگ جهانی دوم VOA روزانه ۱۵ دقیقه پخش رادیویی به زبان انگلیسی داشت. از ۱۹۴۷ پخش برنامه‌ها به زبان روسی برای ارتباط با مردم اتحاد جماهیر شوروی آغاز شد. بخش عربی از ۱۹۵۰آغاز به کار نمود. همچنین بخش کردی صدای آمریکا از سال ۱۹۹۲ آغاز بکار کرد.صدای آمریکا پخش کردی
امروزه این رسانه دارای بخش رادیویی و تلویزیونی به ۲۵ زبان و بخش منحصراً رادیویی به ۴۶ زبان می‌باشد.
مخاطبان بخش انگلیسی ویژه مردمی هستند که مهارت متوسط یا کمتر در درک زبان انگلیسی دارند. مجریان اخبار و سایر برنامه‌های این بخش با استفاده از واژگان و دستور زبان ساده‌تر، جملات کوتاه‌تر و بازگویی مطالب با سرعت کمتر امکان بهره‌گیری از این برنامه‌ها را برای افراد بیش تری فراهم می‌کنند.
این بخش همچنین می‌تواند برای یادگیری زبان انگلیسی سودمند باشد. برای نمونه بخش مذکور میان زبان آموزان چینی بسیار مشهور است و مورد استفاده بسیاری از آن‌ها قرار می‌گیرد. بخش انگلیسی ویژه از ۱۹۵۹ پخش می‌شود.ویکی‌پدیای انگلیسی رویه انگلیسی ویژه
بخش فارسی رادیویی صدای آمریکا از ۱۳۵۸(۱۹۷۹) شروع به کار کرد. پخش تلویزیونی برنامه‌های فارسی نیز از ۱۳۷۵ (۱۹۹۶) ممکن شد.
بخش انگلیسی صدای آمریکا در اواخر سپتامبر۲۰۰۱ با ملا عمر از رهبران ارشد طالبان گفتگو کرد.
بخش فارسی صدای آمریکا در اوایل آوریل ۲۰۰۷ با عبدالمالک ریگی رهبر جندالله گفتگو کرد. بینندگان برنامهٔ میزگردی با شما که آن شب به وقت ایران به مجریگری بیژن فرهودی روی آنتن رفته بود، در آغاز گفتگویی با منوچهر گنجی (وزیر اسبق آموزش و پرورش ایران و رهبر کنونی سازمان درفش کاویانی) را شاهد بودند. در اواسط برنامه ارتباط تلفنی با ریگی برقرار شد و فرهودی او را تحت عنوان رهبر جنبش مقاومت مردم ایران (نامی که از چند ماه پیش از آن جندالله خود را با آن می‌خواند) خطاب کرد. گنجی به شدت از اقدامات خشونت بار سازمان ریگی انتقاد کرد و راه سرنگونی جمهوری اسلامی را نافرمانی مدنی و مبارزه بی خشونت دانست. پس از این مصاحبه انتقادهای بسیاری به صدای آمریکا وارد شد و صدا و سیما با پخش گزارشی دربارهٔ این مصاحبه آن را سند حمایت دولت آمریکا از جندالله خواند. میزگردی با شما بعداً جای خود را به روی خط داد.
از شمال کوه، از جنوب پدل، از مغرب کونه، و از سمت مشرق به هرا محدود می‌گردد.
دارای ۲۱۴ نفر (۴۸ خانوار) جمعیت است
دارای ۵۰۰اصله نخل دیم و ۱۰۰۰ من زمین زیر کشت دیم دارد. .
هیر شهری در شهرستان هیر استان اردبیل در شمال غربی ایران است.
شهر هیر در زمان زرتشتیان دارای اهمیت بوده‌است. معنی نام هیر یعنی آتش از این رو می‌توان گفت ایرانیان در دوره زرتشت برای روشنایی احترام زیادی قائل بودند.
شهر هیر در جنوب و در ۲۳ کیلومتری شهرستان اردبیل قرار دارد و یکی از قطب‌های گردشگری در استان اردبیل محسوب می‌شود.
آب و هوای شهر هیر در پاییز و زمستان سرد است ولی در بهار و تابستان معتدل و گه گاهی گرم می‌شود.
در این شهر باغ‌های گیلاس آلبالو و… فراوان اند که به همین خاطر به شهر باغ‌های بهشتی معروف است.
این شهر هرساله گردشگران زیادی را به خود جلب می‌کند
اولین پل معلق تمام شیشه ای قوسی شکل جهان در این شهر قرار دارد .
در این شهر منطقه‌ای بسیار بکر و زیبا وجود دارد که پر از باغهای میوه است و رودی از میان این باغها عبور می‌کند این منطقه در پشت کوه‌های این شهر واقع شده‌است که به بهشت پنهان شهر هیر (دربند) مشهور است.از جاذبه های گردشگری و تفریحی هیر میتوان به پل معلق شیشه ای هیر کرد.
به علت توریستی و زیبا بودن این شهر خانه ها و ویلاهای بسیار زیبایی ساخته شده.در خیابان شهر هیر نیز مملو از درخت گیلاس میباشد.
از دیگر نقاط گردشگری در هیر بجز پل معلق شیشه ای و دربند میتوان از دریاچه نئور نیز نام برد که دریاچه ای روی قله کوه باغرو میباشد که در زمستان یخ میزند و آب بسیار شفاف و زلال و خنکی دارد که دارای ماهی قزل آلا رنگین کمان نیز میباشد و بسیار طبیعت چشم نواز دارد.
کوه های اطراف شهر هیر پر از گیاهان دارویی خاص و کمیاب میباشد
شهر هیر مملو از چشمه های آب شیرین و آبشارهای طبیعی میباشد به طوری که آب لوله کشی منازل نیز از آب همین چشمه ها توسط سازمان آب تغذیه میشود و بسیاری از مردم اردبیل به این شهر می آیند و آب خوراکی و مصرفی خود را از هیر میبرند
از مناطق قدیمی و تاریخی هیر میتوان از قلعه تاریخی هیر با قدمت بیش از سه هزار سال و مسجد جامع و عباسیه و حسینیه هیر و بازار هیر نام برد
از ورزشکاران هیر نیز میتوان از پیمان ماهری پور هیر قهرمان قویترین مردان جهان و علی لطیفی هیر بازیکن اسبق تیم ملی فوتبال ایران نام برد و همچنین مداح معروف استان اردبیل آقای بهروز سیفی هیر نیز ساکن این شهر میباشد
و همچنین بخش هیر دارای دانشگاه و مدارس و آموزش پرورش و اداره گاز و آب و برق و مخابرات و شهرداری و بخشداری و فرمانداری و بانک و پاسگاه و کلانتری و بهداشت و درمانگاه می باشد و هفتاد روستای مجاور هیر نیز برای انجام امور به هیر می آیند و شهر مرکزیت روستاها و بخش های اطراف میباشد
شغل اصلی مردم این شهر غالبا زنبورداری و کشاورزی است.
مردم هیر مردم شاد و شوخ‌طبعی هستند بسیار مهربان اند و همیشه دوست دارند شهرشان شلوغ و پر از مهمان و گردشگر باشد با این حال اگر قصد تفرج در این شهر و باغات آن را داشتید قبل از ورود به محوطه باغات از صاحب و مسئول آن کسب اجازه کنید چرا که در غیر این صورت ممکن است مورد بی مهری اهالی قرار بگیرید چون بیش از هر چیز نسبت به لگد مال شدن علوفه باغ قبل از جمع آوری آن و یا شکستن شاخه درختان جهت چیدن میوه و یا جمع آوری هیزم جهت درست کردن آتش حساس هستند و موجب اعتراض ایشان می شود. در هر صورت بیشتر مراعات کنید تا با احترام پذیرایی شوید.مردم هیر یک سری مراسم آئینی منحصر به فرد و زیبا دارند که هر ساله باعث گرد هم آمدن اهالی هیر و سایر شهرها در این منطقه می شود.مانند مراسم شبیه خوانی روز عاشورا و عزاداری ایام محرم و تشت گذاری و عید نوروز و...‌
دیزین مهم‌ترین پیست اسکی ایران در استان البرز واقع شده‌است.
پیست اسکی دیزین اولین پیست اسکی در ایران است که از طرف فدراسیون جهانی اسکی مورد تأیید برای برگزاری مسابقات رسمی شناخته شد و عنوان بین‌المللی به خود گرفت.
این پیست وابسته به امکانات ویژه و خاص که شامل نکات فنی مانند، شیب مسیر، طول مسیر، محل برگزاری مسابقات و امکانات رفاهی است. دیزین در کوه‌های البرز و از تهران به فاصله ۱۲۳ کیلومتر از مسیر جاده چالوس و همچنین مسیر جدید آزاد راه تهران شمال ,۷۴ کیلومتری شهر کرج و ۷۱ کیلومتر از مسیر شمشک که امکانات ورزشی قابل توجهی دارد، واقع شده‌است.
اولین دستگاه‌های بالابر در سال ۱۳۴۸ در دیزین نصب شدند. دیزین ۲۳ پیست اسکی دارد که شامل ۴ تله کابین شاله، قله، دره، چمن، ۲ تله سیژ قله و چمن، ۷ تله اسکی بشقابی شامل دوبل مایر، سی چال، گوزنی، پشت ویل، مبتدی، چمن و یک تله اسکی چکشی است. برخی از پیستهای آن عبارتند از: پیست اسنو پارک، پیست یو، پیست مبتدی و پیست چمن.مجموعه‌های اسکی دیزین ، شمشک و خور پائین‌ترین نقطه از سطح دریا ۲۶۵۰ متر و بلندترین نقطه آن ۳۶۰۰ متر و مسیر اسکی ۷٬۵ کیلومتر است.
مدت زمان فصل اسکی در دیزین که بیشترین زمان را برای اسکی بازان درایران فراهم آورده از اوایل آذرماه تا اواخر اردیبهشت ماه است.
امکانات رفاهی این پیست بنا به توسعه وسعت منطقه شامل ۲ هتل، ۱۹ کلبه (شاله) و ۵ رستوران است. آب و هوای بسیار مناسب زمستانی (۲۰- سانتیگراد) با تعداد روزهای آفتابی زیاد و آب و هوای دلپذیر تابستانی حداکثر (۲۰+ سانتی گراد) و امکانات فراوان و دسترسی مناسب، دیزین را به یک دهکده گردشگری کم‌نظیر زمستانی و تابستانی در خاورمیانه تبدیل کرده‌است.
در طول تابستان، اسکی روی چمن نیز در این پیست امکان‌پذیر است. پیست اسکی روی چمن دیزین ۶۵۰ متر طول دارد. همه ساله در این منطقه مسابقات جهانی اسکی روی چمن برگزار می‌شود. همزمان، در مناطق دیگر دیزین از جمله منطقه پیست چمن، امکان فعالیت‌هایی از قبیل دوچرخه سواری کوهستانی، تیراندازی با کمان، کایت سواری و غیره موجود است و گردشگران از باغ گل و گونه‌های نادر گیاهان کوهستانی بازدید می‌نمایند.
پیست دیزین هم چنین شامل نقاطی برای پرش مثل پرش بهزاد و گوزنی می باشد.
علاوه بر وجود پیستهای متنوع، پیستهای نامبرده در زیر واقع در ایستگاه رستوران چمن به ورزشکاران حق انتخاب می‌دهد:
هتل گاجره دیزین
گروه اسکی بازان دیزین و شمشک
خبر۲۱
خبرگزاری میراث آریا به عنوان مرجع رسمی در خصوص انتشار اخبار وزارت میراث "فرهنگی"، "گردشگری" "و صنایع دستی""،" از سال ۱۳۸۵ تأسیس شد. این خبرگزاری در سه حوزه میراث "فرهنگی"، "صنایع دستی"، "گردشگری" به صورت تخصصی فعالیت می‌کند و مرجع بسیاری از متخصصان و کاربران در حوزه‌های یاد شده است.