moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
تاکر برای ۱۹ جایزه امی و ۳ جایزه انجمن نویسندگان آمریکا نامزد شده‌است و جایزه پیبادی را برای کارش در "پخش زنده شنبه شب" در جریان انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۰۸ دریافت کرده‌است.
ماین‌تست یک بازی ویدیویی و موتور بازی سندباکس آزاد و متن‌باز با تمرکز بر گرافیک وکسل است. بازی در درجه اول به C ++ نوشته شده‌است و از موتور Irrlicht استفاده می‌کند. "ماین‌تست" یک رابط برنامه‌نویسی برای کاربران فراهم می‌کند تا بتوانند بازی‌ها و مدهای خود را به زبان لوآ بنویسند. این بازی چند سکویی است و برای لینوکس، ویندوز، فری‌بی‌اس‌دی، مک‌اواس و اندروید در دسترس است.
در بازی پیش‌فرض "ماین‌تست"، که Minetest Game (به‌اختصار MTG) نام دارد، بازی‌کنان دنیای سه‌بعدی بلوکی ساخته شده را در اختیار دارند. و می‌توانند در این دنیا که از هر جهت تقریباً ۳۱۰۰۰ بلوک طول دارد، کشف و استخراج می‌کنند. بازی‌کن‌ها می‌توانند در این دنیا مواد خام را استخراج و با آن‌ها ابزار و آیتم‌های دیگر بسازند. و سپس اقدام به ساخت ساختمان و سازه‌های مختلف کنند. بسته به بازی انتخاب شده و حالت‌های موجود، بازی‌کنان می‌توانند با موجودات درون بازی یا دیگر بازی‌کنان مبارزه ویا تعامل کنند.
روش‌های بازی "ماین‌تست" شبیه به بازی ماین‌کرفت از سال ۲۰۰۹ است؛ اگرچه نویسنده اصلی آن را به عنوان یک «رونوشت از ماین‌کرفت» توصیف نکرده‌است. پس از یک دهه توسعه فعال، بازی تحسین منتقدان و محبوبیت بدست آورد و از نوامبر ۲۰۱۳، بازی بیش از ۱٫۴ میلیون بار دریافت از گیت‌هاب داشته‌است. هم‌چنین نسخه اندروید آن بیش از نیم میلیون بار از گوگل پلی دریافت شده‌است.
والتر فون زایدلیتس-کورتسباخ (۲۲ اوت ۱۸۸۸ – ۲۸ آوریل ۱۹۷۶) نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود که فرماندهی یگان‌های مختلفی را در طول جنگ جهانی دوم بر عهده داشت.
زایدلیتس در جریان نبرد استالینگراد سپاه ۵۱ را فرماندهی می‌کرد. در پی محاصره نیروهای آلمانی در این منطقه، زایدلیتس اوایل سال ۱۹۴۳ به اسارت شوروی درآمد. او در اسارت با دشمن همکاری کرد و حتی پیشنهاد داد سپاهی متشکل از اسرای آلمانی تشکیل و علیه رایش سوم به کار گرفته شود؛ که البته به آن عمل نشد. دادگاه نظامی در آلمان حکم به مرگ او داد. زایدلیتس پس از جنگ در شوروی به اتهام جنایت‌کار جنگی محاکمه و به ۲۵ سال زندان محکوم شد. به هر صورت سال ۱۹۵۵ به آلمان بازگشت. حکم پیشین مرگ او اجرا نشد اما از درجات سابق نظامی و مستمری محروم ماند.
والتر فون زایدلیتس-کورتسباخ روز ۲۲ اوت سال ۱۸۸۸ در یک خاندان اشرافی پروسی با سابقه بلند و درخشان نظامی‌گری، در هامبورگ-اپندورف زاده شد. چند تن از اجدادش از سرداران ارشد پادشاهان پروس بودند. پدرش الکساندر فون زایدلیتس-کورتسباخ سروان ارتش پروس بود که بعداً به درجه سرلشکری رسید. والتر در فضایی از عشق به خدمت به کشور و پیروی از نیاکان در این امر پرورش یافت. طبیعتاً در این مسیر قدم نهاد. پس از شش ماه آموزش پایه نظامی در دانتسیش و ۹ ماه دوره افسری در دانشکده جنگ هانوفر، روز ۲۷ ژانویه سال ۱۹۱۰ با درجه ستوان دوم در هنگ ۳۶ توپخانه صحرایی (۲ پروس غربی) به خدمت در نیروی زمینی امپراتوری آلمان درآمد.
زایدلیتس به همراه هنگ خود تا سال ۱۹۱۴ در دانتسیش مستقر بود. با آغاز جنگ جهانی اول در کارزار ناحیه تاننبرگ حضور داشت. در نبرد گومبینن به شدت مجروح شد و انگشت اشاره دست چپ خود را از دست داد. ماه ژانویه سال ۱۹۱۵ به درجه ستوان یکم ترفیع گرفت و مدت کوتاهی بعد مجدداً این بار از ناحیه پا زخم جدی برداشت. پس از چند هفته مرخصی درمانی، پائیز سال ۱۹۱۵ به همراه هنگ خود به جبهه غربی منتقل شد. سال ۱۹۱۶ در نبرد سُم حاضر بود. مابقی جنگ را در جبهه غربی ماند و در نبردهای سوم ایپر (۱۹۱۷)، فلاندر (۱۹۱۷) و سن-کانتن (۱۹۱۸) به رزم پرداخت. زایدلیتس ماه آوریل سال ۱۹۱۷ به درجه سروان ترفیع گرفت و به ترتیب آجودان گردان، آجودان هنگ و عضور ستاد فرماندهی ۳۶ توپخانه در لشکر سی و ششم پیاده‌نظام بود. او جنگ را هر دو درجه نشان صلیب آهنین، نشان خاندان هوهن‌تسولرن با شمشیرها، صلیب هانزا و نشان نقره‌ای زخم به پایان رساند.
پس از جنگ، زایدلیتس با بقایای هنگ اولیه خود به دانتسیش بازگشت. به خدمت در زمره ۴٬۰۰۰ افسر رایشسور پذیرفته شد. سال ۱۹۱۹ فرمانده یک آتشبار بود و سال ۱۹۲۰ وقتی دانسیش از آلمان جدا شد، در قالب هنگ که به هنگ ۲ توپخانه تغییر عنوان داد، به شْوِرین منتقل گشت. زایدلیتس ۹ سال آن‌جا بود و ستاد هنگ خود و دوباره به عنوان آجودان هنگ و فرمانده یک آتشبار خدمت کرد. بدین شکل در حالتی نامعمول ۲۰ سال از ۲۱ سال نخست خدمت خود را تنها در یک هنگ گذراند. بین سال‌های ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۳ در وزارت دفاع در برلین، آجودان دفتر تسلیحات نیروی زمینی بود. در این مدت درحالی کار ستاد کل را می‌کرد که دوره‌های آموزشی معمول را نگذرانده بود. زایدلیتس با حمیت و انرژی که صرف حرفه خود می‌کرد پیشرفت کُند در نیروهای مسلح محدود دوره جمهوری وایمار را تاب آورد. در نهایت سال ۱۹۳۰ به درجه سرگرد ترفیع گرفت. زایدلیتس توانمندی بالایی در سوارکاری و مسابقات آن داشت.
پس از پایان کار در برلین، زایدلیتس گردان ۴ توپخانه سواره در هنگ ۶ توپخانه در وِردِن شد. در دورانی که بعداً آن را «شادترین دوره خدمت نظامی» خواند، تا آغاز جنگ آن‌جا بود. در این مدت سال ۱۹۳۴ به درجه سرهنگ دوم و روز ۱ آوریل سال ۱۹۳۶ به درجه سرهنگ تمام ترفیع و فرماندهی کل هنگ را که هم‌اکنون هنگ ۲۲ توپخانه نامیده می‌شد، در دست گرفت.
در پی آغاز جنگ جهانی دوم با تهاجم آلمان به لهستان در روز ۱ سپتامبر سال ۱۹۳۹، زایدلیتس به مرز هلند منتقل و روز ۲۰ سپتامبر به فرماندهی ۱۰۲ توپخانه، در حد تیپ، منصوب شد. روز ۱ دسامبر به درجه سرتیپ ترفیع گرفت و روز ۱ مارس سال ۱۹۴۰ به فرماندهی لشکر دوازدهم پیاده‌نظام برگزیده گشت.
زایدلیتس با لشکر خود برای نخستین بار در جنگ وارد معرکه رزم شد و در جریان نبرد فرانسه، ماه مه سال ۱۹۴۰ در شکستن خط ماژینو در شرق ترلون و ماه ژوئن در گذر از رود سُم مشارکت کرد. با پایان این کارزار، نشان عالی صلیب شوالیه صلیب آهنین روز ۱۵ اوت سال ۱۹۴۰ به زایدلیتس اعطا شد. لشکر او تا ماه دسامبر در فرانسه مستقر بود و سپس به هلند منتقل شد.
لشکر دوازدهم پیاده‌نظام ماه مه سال ۱۹۴۱ در جهت آماده‌سازی برای تهاجم به شوروی، به لهستان منتقل شد. در پی آغاز عملیات بارباروسا در روز ۲۲ ژوئن، نیروهای زایدلیتس در همان روز نخست ۵۰ کیلومتر در عمق اراضی دشمن نفود کرد. او با عملکردی خوبی در محاصره قوای ارتش سرخ در ناحیه نیِفیِل و سپس در نبردهای شوار زمستانی در اطراف خولم مشارکت نمود. لشکر زایدلیتس نقش ویژه‌ای در جلوگیری از رخنه دشمن در بخش شمالی خط مقدم داشت.
زایدلیتس به قرارگاه زایدلیتس احضار شد و روز ۳۱ دسامبر سال ۱۹۴۱ به درجه سرلشکر ترفیع گرفت. همان روز هیتلر شخصاً برگ‌های بلوط را به نشان صلیب شوالیه او افزود. زایدلیتس روز بعد، به منظور دریافت جایگاهی بالاتر، در زمره افسران ذخیره قرار گرفت. البته در این مدت در قرارگاه فرماندهی عالی در حال فعالیت بود. زایدلیتس جزو هیئت منصفه دادگاه نظامی سرلشکر هانس فون اشپونک بود که به اتهام تمرد از دستور مافوق محاکمه می‌شد. زایدلیتس اقدام اشپونک در ماه دسامبر سال ۱۹۴۱ در عقب‌نشینی بدون مجوز را کاملاً موجه می‌دید. با این حال دادگاه او را مجرم شناخت و به مرگ محکوم کرد. زایدلیتس از این حکم به شدت برآشفته و سرخورده بود. به هر صورت با دخالت هیتلر، شاید مقداری تحت تأثیر زایدلیتس، حکم اشپونک در نهایت به ۶ سال حبس تقلیل یافت.
زایدلیتس به جبهه شرقی بازگشت و مأمور به نجات سپاه ۲ از محاصره دمیانسک شد. بدین منظور یگانی تحت عنوان «گروه "فون زایدلیتس "» متشکل از لشکرهای پنجم و هشتم یِیگر و سیصد و بیست و نهم پیاده‌نظام ایجاد گردید. زایدلیتس حمله برای شکستن محاصره را از روز ۲۱ مارس سال ۱۹۴۲ آغاز کرد. در مواجهه با مقاومت و ضدحملات شدید دشمن، نیروهای او در شرایط سخت زمستانی و نواحی با پوشش جنگلی متراکم، توانستند پیش بروند و خود را به حومه دمیانسک برسانند. یک راه ارتباطی ناپایدار با نیروهای درون محاصره روز ۲۱ آوریل برقرار شد. فیلدمارشال گئورگ فون کوشلر، فرمانده گروه ارتش شمال خواهان عقب‌کشیدن شش لشکر سپاه ۲ از برآمدگی دمیانسک و کوتاه کردن خط مقدم خود بود. او در همراهی با زایدلیتس اوایل ماه مه به قرارگاه پیشوا پرواز کرد تا مجوز این اقدام را کسب کند. با وجود این که ارتشبد فرانتس هالدر، رئیس ستاد کل نیروی زمینی هم با این نظر همراه بود، هیتلر این اجازه را به کوشلر نداد. پیشوا می‌خواست از این ناحیه به عنوان نقطه آغازی برای تهاجم آینده استفاده کند. زایدلیتس با ورود به بحث پوشش جنگلی و مردابی منطقه را نامناسب برای نیروهای زرهی در چنین تهاجمی دانست. این ادله هم در تغییر نظر هیتلر مؤثر واقع نیفتاد. سپهبد آلفرد یودل، رئیس بخش عملیات‌های فرماندهی عالی ورماخت، در مکالمه خصوصی پس از این دیدار با زایدلیتس نظرات او را تأیید کرد. تهاجم مورد نظر اجرایی نشد تا این که پس از فاجعه نبرد استالینگراد در ماه فوریه سال ۱۹۴۳، پس از مدت‌ها تحمل شرایط مشقت‌بار، سپاه ۲ از برآمدگی دمیانسک بیرون کشیده شد.
زایدلیتس روز ۸ مه سال ۱۹۴۲ به فرماندهی سپاه ۵۱ در قالب ارتش ششم فریدریش پائولوس منصوب شد. روز ۱ ژوئن به درجه سپهبد (ژنرال توپخانه) ترفیع گرفت. در مواجهه با تهاجم تابستانی ارتش سرخ، در نبرد دوم خارکوف به رزم پرداخت. در این نبرد در کنار سپاه ۱۷، برای چند روز جلوی پیشروی دشمن به سمت غرب را گرفت تا این که با ضد حمله نیروهای زرهی ارتشبد ایوالت فون کلایست به پشت سر آن‌ها مقدار زیادی از قوای شوروی در جنوب خارکوف به محاصره افتادند. با پاکسازی این ناحیه بیش از ۲۰۰٬۰۰۰ نفر به اسارت درآمدند.
در قالب تهاجم تابستانه آلمان در سال ۱۹۴۲ موسوم به «مورد آبی» از روز ۲۸ ژوئن، ارتش ششم که سپاه ۵۱ زایدلیتس بخشی از آن بود، به عنوان سرنیزه گروه ارتش ب به سمت استالینگراد یورش برد. در اثر مشکلات تدارکاتی و به‌خصوص کمبود سوخت، حرکت به کندی پیش می‌رفت و گاهی کاملاً متوقف می‌شد. به هر صورت آلمانی‌ها روز ۲ سپتامبر به دفاع بیرونی استالینگراد رسیدند. پس از پنج روز توقف، حمله به شهر با جلوداری سپاه ۵۱ زایدلیتس آغاز شد. او به صورت کاملاً روشمندی پیش می‌رفت و ساختمان‌ها را یک‌به‌یک پاکسازی می‌کرد. نیروهای دشمن مقاومت سختی بر سر هر ساختمان صورت می‌دادند و مکرراً دست به ضدحملات موضعی می‌زدند. با این وجود زایدلیتس توانست در نهایت تا روز ۱۳ سپتامبر تپه مامایف در مرکز شهر را تصرف کند. از این زمان مقاومت شوروی شدت مضاعفی گرفت؛ به وجهی که نیروهای زایدلیتس ۵۰۰ متر باقی مانده تا رود ولگا را در عرض یک هفته طی کردند. در این حال نبرد بر سر استالینگراد هنوز تمام نشده بود.
زایدلیتس از تله‌ای که دشمن قصد داشت ارتش ششم را در آن بیندازد بود برده بود. او اوایل ماه نوامبر از پائولوس خواست دو لشکر زرهی دوازدهم و بیست‌وچهارم را از درگیری‌های خیابانی بیرون بکشد و با تقویتشان، از آن‌ها به عنوان نیروی ذخیره احتیاطی جهت مقابله با هر گونه رخنه احتمالی دشمن استفاده کند. به هر صورت پائولوس با این نظر مخالف کرد. بدین ترتیب ارتش سرخ از روز ۱۹ نوامبر تهاجمی علیه جناحین ارتش ششم که توسط نیروهای متحد محور محافظت می‌شد، آغاز کرد و توانست در عرض چند روز آن را با شمول سپاه ۵۱ زایدلیتس، به محاصره بیندازد. هیتلر فرمان به پایداری پائولوس در محل و اجتناب از هر گونه اقدام برای خروج از محاصره داد.
زایدلیتس همانند اغلب فرماندهان ارشد دیگر خواهان اقدام بلافاصله برای خروج بود اما پائولوس مطیعانه سر به فرمان هیتلر نهاد. احتمالاً به همین جهت و با توجه به سابقه تقابل پیشین بین این دو، پائولوس قرارگاه خود را به قسمت شمالی منطقه تحت محاصره در فاصله تنها چند ده متری از قرارگاه زایدلیتس منتقل کرد تا او را زیر نظر بگیرد. با این وجود زایدلیتس شب ۲۳/۲۴ نوامبر بیشتر نیروهای خود را از خط مقدم خارج کرد و به طرف جنوب فرستاد تا در صورت عملی شدن اقدام برای خروج از آن‌ها استفاده کند. شوروی از این موضوع مطلع شد و تهاجم قدرتمندی علیه بخش تضعیف‌شده خط مقدم اجرا کرد که تلفات سنگینی به لشکر نود و چهارم پیاده‌نظام وارد آورد. پائولوس به سرعت به قرارگاه زایدلیتس رفت و از او توضیح خواست. سرتیپ آرتور اشمیت، رئیس ستاد ارتش ششم، خواهان عزل زایدلیتس و محاکمه او در دادگاه نظامی به اتهام تمرد بود. با وجود پائولوس که نمی‌خواست ضربه دیگری به روحیه نیروهای خود بزند از این کار اجتناب کرد. از قضا وقتی هیتلر از این قضیه خبردار شد تصور کرد این پائولوس بوده‌است که قصد داشته‌است بدون مجوز برای شکستن محاصره تلاش کند. از این رو روز ۲۴ نوامبر مقرر کرد فرماندهی بخش شمالی منطقه تحت محاصره در اختیار زایدلیتس قرار بگیرد و او مستقل از ارتش ششم مستقیماً تحت امر فرماندهی عالی نیروی زمینی عمل کند. هنگامی که این فرمان به پائولوس رسید آن را به نزد زایدلیتس برد و با طعنه به او گفت: «حالا می‌توانی هرطور خواستی عمل بکنی و از محاصره خارج شوی!» زایدلیتس در پاسخ نیروی خود را ناکافی دانست و مجدداً از پائولوس خواست به ابتکار خود با کل ارتش ششم این کار را بکند که پائولوس دوباره آن را رد کرد. زایدلیتس روز ۲۷ نوامبر در گردهمایی فرماندهان سپاه‌های ارتش ششم در قرارگاه آن برای قانع کردن پائولوس بر خروج، فاش کرد دستور داده‌است تمامی تجهیزاتی که امکان حمل آن‌ها در راهپیمایی طولانی وجود ندارد، از بین بروند. او حتی اذعان داشت همه وسایل شخصی خود جز یونیفرم تنش را سوزانده‌است. دیگر حاضران او را از این بابت تأیید کردند. به هر حال این سخنان هیچ تأثیری بر پائولوس نداشت. زایدلیتس در ادامه دست به دامان ارتشبد ماکسیمیلیان فون وایخس، فرمانده گروه ارتش ب شد تا او دستور خروج را صادر کند. زایدلیتس با فرستادن پیامی «منفعل ماندن» در این شرایط را «جرم از منظر نظامی و از منظر مسئولیت در قبال مردم آلمان» خواند. ارتشبد وایخس هیچ پاسخی به این پیام نداد.
با رسیدن اوضاع به حد اعلای وخامت درون محاصره و تنگ‌تر شدن حلقه دشمن، زایدلیتس روز ۲۵ ژانویه سال ۱۹۴۳ از پائولوس خواست، بر مبنای درخواست شوروی، این بار بدون مجوز فرماندهی عالی خود را تسلیم دشمن کند. پس از آن که با مخالفت پائولوس مواجه شد، زایدلیتس با صدور فرمانی در سپاه خود، به فرماندهان هنگ‌ها و گردان‌ها اجازه داد تا در صورت لزوم و جهت جلوگیری از تلفات غیرضروری، طبق نظر خود تسلیم شوند. وقتی پائولوس روز بعد از این مسئله آگاه شد زایدلیتس را تحت امر سپهبد والتر هایتس، فرمانده سپاه ۸ قرار داد؛ هایتس دستور داد هر کس تلاشی برای تسلیم به دشمن بکند اعدام خواهد شد. قرارگاه فرماندهی دو سپاه ۸ و ۵۱ در یک پناهگاه مستقر شد تا زایدلیتس زیر نظر هایتس باشد و بی‌اجازه دست به کار نزند. به هر صورت در نهایت با انهدام منطقه در محاصره، مدت کوتاهی پیش از تسلیم فیلدمارشال پائولوس، نیروهای شوروی زایدلیتس، هایتس و پنج ژنرال دیگر را روز ۳۰ ژانویه در قرارگاه آن‌ها به اسارت گرفتند.
زایدلیتس را به یک اردوگاه اسرا فرستادند. او مورد القائات کمونیستی قرار گرفت. این سخنان شاید به جهت تأثیری که صحنه‌های فاجعه‌آمیز استالینگراد بر روان زایدلیتس گذاشته بود، بر او اثر کرد و او را به این نتیجه رساند که هر کاری که موجب ساقط شدن رژیم هیتلر شود می‌بایست صورت داد؛ حتی اگر همکاری با شوروی باشد. او این همکاری را به صورت فعالانه از ماه سپتامبر سال ۱۹۴۳ آغاز کرد. زایدلیتس روز ۱۱ سپتامبر در همراهی با چند ژنرال دیگر که آن‌ها هم استالینگراد اسیر شده بودند، گروه موسوم به «جامعه افسران آلمانی» مرتبط به «کمیته ملی آلمان آزاد»، را در لونیوو در ۱۰۰ کیلومتری شمال شرقی مسکو، تشکیل داد. زایدلیتس نقش رهبر این گروه را داشت. شوروی داشت اثر تبلیغاتی کار این افراد سبب شود نیروهای آلمانی در موقعیت‌های محاصره زودتر تسلیم شوند. البته به سرعت مشخص شد تأثیری ندارند. ماه فوریه سال ۱۹۴۴ نامه‌ای از جانب زایدلیتس به سپهبد ویلهلم اشتمرمان، فرمانده نیروهای آلمانی در محاصره کورسون-چرکاسی ارسال شد که از او می‌خواست خود و نیروهایش را تسلیم کند. اشتمرمان پاسخی به آن نداد. شوروی کامیون، بلندگو و ادوات رادیویی در اختیار افراد زایدلیتس نهاد اما به نتیجه‌ای نرسید. تعدادی از سربازان آلمانی گریختند اما کسی خود را تسلیم نکرد. در نهایت حدود نیمی از مدافعان توانستند از محاصره خارج شوند و بیشتر مابقی کشته شدند. پس از چرکاسی شوروی پی به بی‌فایده بودن کارهای زایدلیتس و گروهش برد؛ به حال در موارد دیگری دوباره از آن‌ها استفاده شد.
زایدلیتس مورد تقبیح بیشتر ژنرال‌های آلمانی دیگر در اسارت شوروی، همچون پائولوس، بود. یک دادگاه نظامی در درسدن در آلمان روز ۲۶ آوریل سال ۱۹۴۴ او را به جرم خیانت به صورت غیابی به اعدام محکوم کرد. این حکم چند ماه بعد در میان عموم علنی شد.
زایدلیتس پس از جنگ در چند زندان مختلف در شوروی نگهداری شد. در نهایت روز ۸ ژوئیه سال ۱۹۵۰ در یک دادگاه نظامی شوروی محاکمه و به اتهام پنج ردیف از جرائم که گفته می‌شد در دوره فرماندهی لشکر دوازدهم پیاده‌نظام مرتکب شده‌است، به مرگ محکوم گردید. این حکم بعداً به ۲۵ سال حبس تقلیل یافت و او را به روستوف-نا-دونو فرستاده شد. زایدلیتس آن‌جا شرایط بسیار سختی را گذراند. او در معرض شکنجه‌های روحی و جسمی مختلف از جمله حبس طولانی مدت انفرادی در اتاقکی با نور شبانه‌روزی زیاد بود. اجازه نداشت با خانواده خود در ارتباط باشد و هیچ اطلاعی از سرنوشت آن‌ها کسب نمی‌کرد. این شرایط در نهایت او را ماه نوامبر سال ۱۹۵۴ دچار گسستگی عصبی کرد. زان پس او به زندان بوتیرسکایا در نزدیکی مسکو بردند که شرایط نسبتاً بهتری داشت.
در نهایت پس از مذاکرات کنراد آدناوئر، صدراعظم آلمان غربی برای رهایی مابقی آلمانی‌ها، زایدلیتس روز ۴ اکتبر سال ۱۹۵۵ آزاد شد و به آلمان بازگشت. هیچ‌یک آلمانی‌ها و حتی دوستان نزدیک سابقش استقبالی از او نکردند. زایدلیتس که این تقدیر را پذیرفته بود دوران بازنشستگی خود را نسبتاً بی‌سروصدا در برمن گذراند. والتر فون زایدلیتس در نهایت روز ۲۸ آوریل سال ۱۹۷۸ درگذشت.
والتر سومین پسر پدر خود بود. او ۹ برادر و خواهر داشت. در جریان جنگ جهانی اول، هاینریش، بزرگ‌ترین برادر خود را سال ۱۹۱۴ و دیگر برادرش ولفگانگ را ماه ژوئیه سال ۱۹۱۶ در نبرد سم، از دست داد. والتر روز ۳ ژانویه سال ۱۹۲۲ با اینگبورک بارت ازدواج کرد. حاصل این ازدواج چهار دختر بود. در دوران اسارت و همکاری زایدلیتس با شوروی، از اینگبورک، همسر او، خواسته شد برای در امان ماندن از آثار جرائم زایدلیتس، از او طلاق بگیرد. اینگبورگ به سرعت فرایند طلاق را آغاز کرد. حکم نهایی طلاق روز ۲۰ ژوئیه سال ۱۹۴۴، دقیقاً مصادف با کودتای ۲۰ ژوئیه، جاری گشت. با این وجود همسر سابق زایدلیتس روز ۳ اوت به ظن ارتباط با کودتا، توسط گشتاپو دستگیر و به زندانی در برمن منتقل گردید. دو دختر بزرگ‌تر او دو روز بعد بازداشت شدند. دو دختر کوچک‌تر را با نام خانوادگی مادرشان، به محل نگهداری کودکان در بات زاکسا بردند. این افراد با کمک‌های آلبرت اشپیر، وزیر دولت، بر مبنای حکم طلاق، تا پایان سال آزاد شدند اما اجازه بازگشت به خانه نداشتند.
اوتو تولنای (؛ زادهٔ ) نویسنده، شاعر و مترجم مجارستانی برنده جایزه کشوت است. او یکی از برجسته‌ترین شخصیت‌های ادبیات مجاری در جهان است. آثار او به آلمانی، فرانسوی و صربی ترجمه شده است.
او در سال ۲۰۲۳ برندهٔ جایزه جشنواره بین‌المللی ادبیات ویله‌نیتسا شد.
کاتالین مونتئانو (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل رومانی است که در پست هافبک میانی بازی می‌کرد.
مجروح در جنگل () یک فیلم جنگی درام لهستانی به کارگردانی یانوش ناسفتر است که در سال ۱۹۶۳ ساخته و در سال ۱۹۶۴ منتشر شد.
خوانجو ناروائز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کلمبیا است که در پست هافبک مهاجم و مهاجم برای باشگاه فوتبال کارتاخنا بازی می‌کند.
آندژی مارکوفسکی (؛ – ) رهبر ارکستر، موسیقی‌دان و آهنگساز اهل لهستان بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها آهنگسازی‌شان نقش داشته‌است، می‌توان به "سرهنگ وودیوفسکی"، "خاکستر"، "پژِکوادانیـِـتس"، "سایه"، "مجروح در جنگل" و "یک نسل" اشاره نمود.
مک‌اواس سونوما () (نسخه ۱۴٫۰) نسخه بزرگ بعدی مک‌اواس، سیستم‌عامل اپل برای رایانه‌های مک است. جانشین مک‌اواس ونچورا، در کنفرانس جهانی توسعه‌دهندگان اپل (WWDC) 2023 در ۵ ژوئن ۲۰۲۳ معرفی شد. نام آن برگرفته از منطقه شراب واقع در شهرستان سونوما، کالیفرنیا است. این نسخه در روز سه‌شنبه، ۲۶ سپتامبر ۲۰۲۳ (۴ مهر ۱۴۰۲) منتشر شد.
مک‌اواس سونوما از مک‌های دارای تراشه اپل و تراشه‌های Xeon-W اینتل و نسل هشتم کافی لیک/امبر لیک یا جدیدتر پشتیبانی می‌کند و پشتیبانی از مدل‌های مختلف عرضه شده تا سال ۲۰۱۷ را متوقف کرده‌است. آی‌مک ۲۰۱۹ تنها مک اینتل با پشتیبانی سونوما است که فاقد تراشه T2 است. سونوما از مدل‌های مک زیر پشتیبانی می‌کند:
مونیکا آمبروژاک (؛ زادهٔ ۱۴ مه ۱۹۷۱) بازیگر و خواننده اهل لهستان است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "خانه کشیش"، "خودِ زندگی"، "در خیابان سپولنی"، "ماگدا ام."، "ع چون عشق"، "طایفه"، "کمیسر آلکس"، "نامه به بابا نوئل" و "پسرها گریه نمی‌کنند" اشاره نمود.
سعید منتظرالمهدی (زادهٔ ۱۷ آبان ۱۳۵۰ تهران) پزشک و سرتیپ‌دوم پاسدار فرماندهی انتظامی جمهوری اسلامی ایران است، که هم‌اکنون به‌عنوان معاون فرهنگی و اجتماعی فراجا، همچنین سخنگوی فرماندهی انتظامی فعالیت می‌کند.
وی دانش‌آموخته دکترای پزشکی از دانشگاه علوم پزشکی ایران است و فعالیت نظامی را از سپاه پاسداران انقلاب اسلامی آغاز کرد و دوره‌ای به‌عنوان جانشین بهداری ستاد مشترک سپاه پاسداران فعالیت نمود.
منتظرالمهدی از ۱۳۹۰ تا ۱۳۹۱ رئیس اداره سینمایی ناجا بود و در فاصله سال‌های ۱۳۹۱ تا ۱۳۹۷ معاونت اجتماعی نیروی انتظامی را برعهده داشت و با حفظ سمت از ۱۳۹۴ تا ۱۳۹۷ به‌عنوان نخستین سخنگوی ناجا فعالیت می‌کرد. وی از ۱۳۹۸ تا ۱۴۰۰ معاون کاهش تقاضا و توسعه مشارکت‌های مردمی و سخنگوی ستاد مبارزه با مواد مخدر بود، از ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۱ به‌عنوان مشاور عالی فرمانده کل انتظامی فعالیت می‌کرد و از بهمن‌ماه ۱۴۰۱ معاون فرهنگی و اجتماعی و نیز سخنگوی فراجا است. او در ۲۴ شهریور ۱۴۰۲ توسط دولت بریتانیا تحریم شد.
در روز جمعه ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۳ وزارت خارجه بریتانیا تحریم‌های جدیدی را علیه برخی از مقامات جمهوری اسلامی از جمله سعید منتظرالمهدی به دلیل تدوین قوانین ظالمانه در رابطه با حجاب اجباری اعمال کرد. این تحریم‌ها شامل ممنوعیت سفر به بریتانیا، مسدود کردن دارایی‌های احتمالی آن‌ها در بریتانیا و جلوگیری از تجارت با شرکت‌های بریتانیایی می‌باشد.
مسابقات کشتی ۵۵ کیلوگرم فرنگی مردان که بخشی از قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۳ بود، در ۳۰ و ۳۱ شهریور (۲۱ و ۲۲ سپتامبر) در بلگراد صربستان برگزار شد.
ثروت فراگیر، سرمایه فراگیر یا دارایی فراگیر ، ارزش کل همه دارایی‌های سرمایه‌ای در یک منطقه معین، از جمله سرمایه انسانی، سرمایه اجتماعی، سرمایه عمومی و سرمایه طبیعی است. به حداکثر رساندن ثروت فراگیر اغلب یکی از هدف‌های توسعه پایدار است. شاخص دارایی فراگیر معیاری برای سرمایه فراگیر در کشورها است: برخلاف تولید ناخالص داخلی (GDP)، شاخص ثروت فراگیر «ابزاری را برای کشورها فراهم می‌کند تا اندازه‌گیری کنند که آیا به گونه‌ای در حال توسعه هستند که به نسل‌های آینده اجازه دهد تا نیازهای خود را برآورده کنند.»
مؤسسه سیاست توسعه پایدار ، یک سازمان پژوهشی غیرانتفاعی است که در اسلام‌آباد پاکستان مستقر است. این سازمان در سال ۱۹۹۲ با هدف ترویج توسعه پایدار در پاکستان و منطقه جنوب آسیا از طریق پژوهش، تجزیه و تحلیل سیاست و هواداری بنیان‌گذاری شد.
این مؤسسه، پژوهش دربارهٔ طیف گسترده‌ای از موضوعات مرتبط با توسعه پایدار، از جمله تغییرات آب و هوایی، انرژی، منابع آب، کشاورزی، بهداشت، آموزش و کاهش فقر انجام می‌دهد. همچنین به دولت‌ها، سازمان‌های غیردولتی و دیگر سازمان‌هایی که در این زمینه‌ها کار می‌کنند، کمک‌های فنی و خدمات مشاوره‌ای ارائه می‌کند.
مسابقات کشتی ۸۲ کیلوگرم فرنگی مردان که بخشی از قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۳ بود، در ۳۰ و ۳۱ شهریور (۲۱ و ۲۲ سپتامبر) در بلگراد صربستان برگزار شد.
دفع مدفوع باز یا اجابت مزاج باز ، عملی است که انسان برای اجابت مزاج در بیرون ("در فضای باز") به جای داخل توالت انجام می‌دهد. مردم ممکن است مزارع، بوته‌ها، جنگل‌ها، خندق‌ها، خیابان‌ها، کانال‌ها یا دیگر فضاهای باز را برای اجابت مزاج انتخاب کنند. آنها این کار را یا به این دلیل انجام می‌دهند که دستشویی ندارند یا به دلیل اعمال فرهنگی سنتی است. این عمل در جایی که زیرساخت‌ها و خدمات بهداشتی در دسترس نیستند، رایج است. حتی اگر توالت‌ها در دسترس باشند، ممکن است تلاش‌های تغییر رفتار همچنان برای ترویج استفاده از توالت مورد نیاز باشد. «بدون اجابت مزاج باز» (Open defecation free) اصطلاحی است که برای توصیف جوامعی استفاده می‌شود که به جای اجابت مزاج باز به استفاده از توالت رفته‌اند. برای مثال، پس از اجرای برنامه‌های بهداشت سراسری به رهبری جامعه، این می‌تواند رخ دهد.
در برخی از حوزه‌های قضایی، اجابت مزاج علنی یا در ملأ عام جرمی کیفری است که می‌تواند با جزای نقدی یا حتی زندان مجازات شود.
برخی از پارک‌های ملی در برخی مناطق اجابت مزاج در فضای باز را ممنوع می‌کنند. در صورت اجابت مزاج آشکار، توصیه کلی این است که مدفوع را در یک چاله حفر کرده و با خاک بپوشانید.
مدیریت لجن مدفوع ، ذخیره‌سازی، جمع‌آوری، حمل و نقل، تصفیه و استفاده نهایی یا دفع ایمن لجن مدفوع است. جمع‌آوری، حمل و نقل، تصفیه و استفاده نهایی از لجن مدفوع، "زنجیره ارزش" یا "زنجیره خدمات" مدیریت لجن مدفوع را تشکیل می‌دهند. لجن مدفوع به‌طور گسترده به عنوان آنچه در سیستم‌های بهداشتی در محل انباشته می‌شود (به عنوان مثال توالت‌های چاله‌ای، مخازن سپتیک و محلول‌های مبتنی بر کانتینر) تعریف می‌شود و به‌طور خاص از طریق فاضلاب منتقل نمی‌شود. این ماده از فضولات انسان و همچنین هر چیز دیگری که ممکن است به یک فناوری مهار در محل وارد شود، مانند آب شستشو، مواد پاک‌کننده (مانند دستمال توالت و مواد پاک‌کننده مقعد)، محصولات بهداشتی قاعدگی، آب خاکستری (مانند آب حمام یا آشپزخانه، از جمله چربی‌ها، روغن‌ها و گریس) و پسماند جامد. لجن مدفوعی که از سپتیک تانک خارج می‌شود را سپتاژ می‌گویند.
مسابقات کشتی ۱۳۰ کیلوگرم فرنگی مردان که بخشی از قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۳ بود، در ۳۰ و ۳۱ شهریور (۲۱ و ۲۲ سپتامبر) در بلگراد صربستان برگزار شد.
خیالی (به انگلیسی: Imaginary) یک فیلم ترسناک فراطبیعی آمریکایی به کارگردانی جف وادلو و نویسندگی مشترک با گرگ ارب، جیسون اورملند و برایس مک‌گوایر با بازی بتی باکلی است.
این فیلم قرار است در تاریخ ۲ فوریه ۲۰۲۴ توسط لاینزگیت اکران شود.
پس از اینکه زنی به خانه دوران کودکی خود باز می‌گردد، متوجه می‌شود که دوست خیالی ظاهراً واقعی او از اینکه آنها پشت سر گذاشته شده‌اند خوشحال نیست.
با بودجه تخمینی (قبل از مشوق‌های مالیاتی) ۱۳ میلیون دلار، فیلمبرداری اصلی از ماه می تا اواخر ژوئن ۲۰۲۳ در نیواورلئان انجام شد.
موزه سی‌آر۷ موزه‌ای است که به جام‌های فوتبالیست پرتغالی کریستیانو رونالدو اختصاص دارد. این شهر در زادگاه رونالدو، شهر فونچال در جزیره مادیرا پرتغال واقع شده‌است.
بالای موزه هتلی است که با مشارکت رونالدو و گروه پیستانا ساخته شده‌است. کف موزه کنونی نیز مانند موزه پیشین به سبک سنگفرش پرتغالی و مزین به آرم موزه است. این موزه حامی رسمی تیم فوتبال محلی اونیائو دا مادیرا است.
در جلوی موزه، مجسمه برنزی کریستیانو رونالدو، ساخته شده توسط مجسمه‌ساز مادیرانی، ریکاردو ولوسا، قرار دارد.
این موزه در ۱۵ دسامبر ۲۰۱۳ توسط باشگاه سابق رونالدو اسپورتینگ افتتاح شد. دیگر شرکت‌کنندگان در مراسم افتتاحیه، دومین رئیس دولت منطقه‌ای مادیرا، آلبرتو ژوائو ژاردیم، پپه، پائولو بنتو، امیلیو بوتراگوئنو و دوست دختر رونالدو در آن زمان، ایرینا شایک بودند. در افتتاحیه، این مجموعه دارای ۱۲۶ جایزه بود. مکان اصلی موزه در فضایی ۴۰۰ متری واقع در "Rua Imperatriz Dona Amélia" در Sé، فونشال بود.
در ۲۴ مارس ۲۰۱۶، مجسمه برنزی رونالدو چندین متر از محل خود در نزدیکی جاده "Avenida Sá Carneiro" منتقل شد تا مقابل هتل در حال ساخت و موزه جدید، نزدیک‌تر به بندر فونچال، با جایگاه مجسمه قرار گیرد.
در ۶ ژوئن ۲۰۱۶، موزه بازگشایی شد و به یک مکان جدید بزرگتر در Praça do Mar منتقل شد، همچنین در Sé، فونشال، فضایی به مساحت ۱۴۰۰ در زیر هتل Pestana CR7، سرمایه‌گذاری مشترک بین رونالدو و گروه Pestana را اشغال کرد.
افتتاح رسمی هتل در ۱ ژوئیه ۲۰۱۶ با حضور رونالدو به همراه رئیس‌جمهور پرتغال، مارسلو ربلو دسوزا، روسای دولت منطقه‌ای مادیرا، میگل آلبوکرکه و رئیس گروه Pestana , Dionisio Pestana برگزار شد.
در طی افتتاحیه هتل، میدان از "Praça do Mar" تا "Praça CR7" نامگذاری شد.
این نمایشگاه شامل عکس‌ها و فیلم‌هایی است که نمادی از حرفه این ورزشکار است و آثار مومی رونالدو با پس‌زمینه‌های تصویری که بازدیدکنندگان می‌توانند با آن عکس بگیرند. این موزه دارای تمام جوایز جوانان و حرفه‌ای است که رونالدو در باشگاه‌های آندورینها، ناسیونال دا مادیرا، اسپورتینگ، منچستریونایتد و رئال مادرید، یوونتوس و تیم ملی پرتغال کسب کرده‌است.
کریستیانو رونالدو: جهان زیر پایش یک فیلم مستند اسپانیایی محصول سال ۲۰۱۴ به کارگردانی تارا پیرنیا است. این فیلم زندگی و حرفه فوتبالیست پرتغالی کریستیانو رونالدو را دنبال می‌کند که در زمان انتشار مستند برای باشگاه رئال مادرید اسپانیا بازی می‌کرد. این مستند از طریق ویمیو در ژوئن ۲۰۱۴ منتشر شد.
این مستند توسط بازیگری به نام بندیکت کامبربچ روایت می‌شود.
باندو یا سینه‌بند نواری (واژه کامل bandeaux، مخفف ) لباسی است که در ظاهر از یک نوار پارچه تشکیل شده‌است. امروزه اغلب به لباسی گفته می‌شود که دور سینه زن می‌پیچد. معمولاً بخش بالاتنه از بیکینی در لباس‌های ورزشی یا مایو است. در حقیقت به نوعی یک تاپ بدون بند بسیار باریک است. معمولاً بدون بند، بدون آستین و از روی شانه است. باندها معمولاً از مواد الاستیک ساخته می‌شوند تا از سر خوردن آن‌ها به پایین جلوگیری کنند، یا در پشت یا جلو گره خورده یا سنجاق می‌شوند. در نیمه اول قرن بیستم، «باندو» نوار باریکی بود که توسط زنان برای بستن موها یا به عنوان بخشی از روسری استفاده می‌شد. Used for headband from 1706, for brassiere from 1915. و همچنین در زمان حکومت جمهوری اسلامی بر ایران نیز برای پوشاندن مو در زیر حجاب اجباری استفاده می‌شد.
باندو به عنوان قسمت بالایی یک مایو دو تکه در دهه ۱۹۴۰ معرفی شد. در دهه ۱۹۵۰، باندو زیر ساختش را به گونه‌ای تغییر دادند که خطوط بدن را نمایش دهد، در حالی که هنوز ساختار دایره‌ای یا شکل نواری نسبتاً ساده را حفظ می‌کرد، و بر شکم و پشت شکم برهنه تأکید داشت. یکی دیگر از انواع باندو، مایو یک تکه باندو است که قسمت میانی بدن را نیز می‌پوشاند.Biqiniz Bikini Glossary Know your bandeaus from your halters. محبوبیت آن به‌شکل لباس شنا در دوران بیکینی رشته‌ای کاهش یافت، اما در دهه ۱۹۸۰ دوباره ظاهر شد، به خصوص با اسپندکس و سایر ترکیبات پارچه کشسان. پایه‌های جانبی، سیم v در جلوی مرکزی، حلقه‌های O و قسمت بالایی پیچ خورده از عناصر مدرن طراحی محبوب هستند.
در ورزش‌های مدرن و لباس شنا، باندو لباسی بدون بند است که دور سینه‌های زن می‌پوشند. ممکن است در جلو یا پشت بسته شود یا به اندازه کافی الاستیک باشد تا اصلاً نیازی به بست نباشد. یک باندو ممکن است با یک بند نگهدارنده جداشدنی برای پشتیبانی بیشتر همراه باشد. باندو بدون بند یا تاپ لوله ای نیز از دهه ۱۹۷۰ به عنوان لباس غیررسمی و لباس ورزشی استفاده می‌شد و گاهی به عنوان بخشی از یک مجموعه لباس ورزشی پوشیده می‌شد.
بازیگر زن هالی بری در مراسم جوایز فیلم MTV در سال ۲۰۰۰ یک سینه‌بند نواری صورتی با شلوار همرنگش پوشید و به روند پوشیدن سینه‌بند نواری به عنوان یک لباس خارج از منزل دامن زد. مایلی سایرس نیز در مراسم جوایز موسیقی ویدئویی MTV 2014 یک سینه‌بند نواری (باندو) مشکی برش خورده با شلوار کمر بلند پوشید.U.S. weekly, 24 August 2014: Miley Cyrus Looks Sophisticated, Wears Black Bandeau and Leather Pants One Year After 2013 VMAs
پوشیدن باندو برای حمایت از سینه‌های یک زن ممکن است به یونان باستان بازگردد، جایی که آنها را "آپودسموس" می‌نامیدند (.</link>ἀπόδεσμος, Henry George Liddell, Robert Scott, "A Greek-English Lexicon", on Perseus)، بعداً "stēthodesmē" (Gr: στηθοδέσμηστηθοδέσμη, Henry George Liddell, Robert Scott, "A Greek-English Lexicon", on Perseus)، "mastodesmos" (Gr: μαστόδεσμοςμαστόδεσμος, Henry George Liddell, Robert Scott, "A Greek-English Lexicon", on Perseus) و "mastodeton" (Gr: μαστόδετονμαστόδετον, Henry George Liddell, Robert Scott, "A Greek-English Lexicon", on Perseus)، که همگی به معنای «سینه‌بند» هستند. آنها از یک نوار پشمی یا کتان بودند که روی سینه‌ها پیچیده می‌شدند و پشت سر بسته یا سنجاق می‌شدند.
به عنوان یک شبح، باندو در زمان رومیان نیز پوشیده می‌شد. باستان‌شناس جیمز ملاارت اولین لباس باندو مانند را در چاتال‌هویوک، آناتولی در دوران مس‌سنگی (حدود ۵۶۰۰ سال قبل از میلاد) توصیف کرد، جایی که یک الهه مادر سوار بر دو پلنگ با لباسی شبیه به بیکینی به سبک باندو مدرن به تصویر کشیده شده‌است. در جهان یونانی رومی، نقش زنان ورزشکار با لباس‌های دو تکه بر روی کوزه‌ها و نقاشی‌های مربوط به ۱۴۰۰ سال قبل از میلاد به تصویر کشیده شده‌اند.
در طبقه "تاج‌گذاری تالار برنده" ویلا رومانا دل کازاله، ویلایی رومی در سیسیل که مربوط به دوره دیوکلتیان (۲۸۶–۳۰۵) است. پس از میلاد)، نقش‌های معرق‌کاری موزاییک‌ها زنان جوانی را با لباس‌های باندو به تصویر می‌کشند که در بازی‌های وزنه‌برداری، پرتاب دیسک و توپ بازی شرکت می‌کنند،Kathryn Westcott, "The Bikini: Not a brief affair", BBC News, 2006-06-05 اما شنا نمی‌کنند. در این معرق‌کاری موزاییک ده دوشیزه دیده می‌شود که به‌طور نابهنگام «ویلا رومانا دل کازاله» لقب گرفته‌اند. سایر یافته‌های باستان‌شناسی رومی، الهه ونوس را در لباسی مشابه به تصویر می‌کشند. در پمپئی، تصاویری از ونوس با لباس بیکینی در خانه ونوس، در تبلینوم خانه جولیا فلیکس، و در باغ آتریومویا دلا آبونزنا کشف شد.
در دهه ۱۹۲۰، این واژه در مورد سینه‌بند ساده، که معمولاً از پارچه نرم و تزئینات ظریف تشکیل شده بود، استفاده می‌شد که پشتیبانی یا شکل‌دهی کمی برای پستان داشت. این طرح در سال ۱۹۱۶ توسط ادگار گوگنهایم در ایالات متحده ثبت شد و شبیه خطوط و جلوه‌های بسته‌بندی چسب اسکلتوس مورد استفاده در بیمارستان‌ها بود.Uplift: The Bra in America, by Jane Farrell-Beck, Colleen Gau, p.199 گاهی از یک ماده کشسان برای صاف کردن یا فشرده کردن پستان‌ها به سبک آن دوره ساخته می‌شد. هنگامی که سیلوئت «پسرانه» از مد خارج شد، کلمه «brassiere» یا بعداً «سوتین» اصطلاحی برای لباس‌های حمایتی خوش فرم‌تر رایج شد.
اصطلاح باندو همچنین به هدبند نازکی گفته می‌شود که به‌طور سنتی - تا همین اواخر - توسط راهبه‌های بسیاری از مؤسسات مذهبی کاتولیک در زیر حجاب استفاده می‌شد. به همراه مقنعه (که گونه‌ها و گردن را می‌پوشاند) و گاهی کویف سفیدی که به آن وصل می‌شد، سرپوش رایج یک زن محترم در اروپای قرون وسطی و رنسانس بود و در ایران در زمان حاکمیت جمهوری اسلامی اجباری شد.
مسابقات کشتی ۷۷ کیلوگرم فرنگی مردان که بخشی از قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۳ بود، در ۳۰ و ۳۱ شهریور (۲۱ و ۲۲ سپتامبر) در بلگراد صربستان برگزار شد.
ماگدالنا امیلیانوویچ (؛ زادهٔ ۳۰ سپتامبر ۱۹۷۷) بازیگر اهل لهستان است. وی دانش‌آموختهٔ دانشکده روزنامه‌نگاری و علوم سیاسی دانشگاه ورشو است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "مدار بسته"، "ع چون عشق"، "دوستان"، "دستورالعمل زندگی"، "پزشکان"، "در خوشی و سختی"، "پدر متیو"، "خانه کشیش"، "دهن‌به‌دهن"، "هتل ۵۲"، "در خیابان سپولنی"، "کارآگاهان جنایی"، "خودِ زندگی"، "طایفه" و "ژنرال نیل" اشاره نمود.
الیاس هاول (زاده ۱۶ آوریل ۲۰۰۳) یک بازیکن فوتبال اهل اتریش است. که در پست مهاجم برای باشگاه فوتبال لاسک بازی می‌کند.
آنا چیِشلاک (؛ زادهٔ ۱۷ سپتامبر ۱۹۸۰) بازیگر و صداپیشه اهل لهستان است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "یخ‌ژاله"، "نامت یوستینه است"، ""، "در خوشی و سختی"، "دوران افتخار"، "کمیسر آلکس"، "هتل ۵۲"، "پدر متیو"، "قانون حقیقی"، "در خیابان سپولنی"، "اوشیتسکا" و "ژنرال نیل" اشاره نمود.
هاماری ترائوره (زاده ۲۷ ژانویه ۱۹۹۲) بازیکن فوتبال اهل مالی است. او هم‌اکنون به عنوان مدافع برای باشگاه فوتبال رئال سوسیداد بازی می‌کند.
نفرین پل هالو (به انگلیسی: The Curse of Bridge Hollow) یک فیلم کمدی ترسناک آمریکایی محصول ۲۰۲۲ به کارگردانی جف وادلو بر اساس فیلمنامه‌ای از تاد برگر و رابرت روگان است. با بازی مارلون وینز، پریا فرگوسن، کلی رولند، جان مایکل هیگینز، لورن لاپکوس، راب ریگل و نیا واردالوس، این فیلم توسط نتفلیکس در ۱۴ اکتبر ۲۰۲۲ منتشر شد.
یک دختر نوجوان به نام سیدنی گوردون که به‌طور تصادفی یک روح باستانی ترسناک را در جشن هالووین آزاد می‌کند. حال سیدنی تلاش می‌کند به همراه پدرش خرابی‌هایی که این روح باستانی ایجاد کرده درست کند و هالووین را نجات دهد اما…
در راتن تومیتوز، این فیلم بر اساس رای ۲۶ نقد، با میانگین امتیاز ۵ از ۱۰، ۴۶٪ تأیید شده‌است. در متاکریتیک، این فیلم بر اساس رای ۱۰ منتقد، میانگین وزنی ۳۸ از ۱۰۰ را دارد که نشان‌دهنده «نقدهای عموماً نامطلوب» است.
آلیتسیا یاخیه‌ویچ (؛ زادهٔ ۲۶ اکتبر ۱۹۴۸) بازیگر اهل لهستان است.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "جمهوری امید"، "چقدر دور، چقدر نزدیک"، "ژنرال نیل" و "شامانکا" اشاره نمود.
گژگوش کووالچیک (؛ زادهٔ ۱۲ مه ۱۹۶۷) بازیگر و هنرمند رقص اهل لهستان است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "راز ساگال"، "خانه"، "طایفه"، "در خوشی و سختی"، "خودِ زندگی"، "در خیابان سپولنی"، "موج جرم و جنایت"، "خانه کشیش"، "دو روی سکه"، "تنها عشق"، "یک قلب گرم"، "دوران افتخار"، "پدر متیو"، "کمیسر آلکس"، "تاج پادشاهان"، "جاسوسان ورشو"، "ژنرال نیل"، "تقارن"، "بیگانه"، "پسرها گریه نمی‌کنند" و "قضاوت درباره فراچیشکا کووسا" اشاره نمود.
ثابت گرانشی گاوسی(نماد k) (). پارامتری است که در مکانیک مداری منظومه شمسی استفاده می‌شود. تناوب مداری را به محور نیمه اصلی مدار و جرم جسم در حال گردش بر حسب جرم خورشید مرتبط می‌کند.
مقدار k از نظر تاریخی میانگین سرعت زاویه‌ای منظومه زمین + ماه و خورشید را بیان می‌کند که به عنوان یک مسئله دو جسم در نظر گرفته می‌شود و مقدار آن حدود ۰٫۹۸۶ درجه در روز یا حدود ۰٫۰۱۷۲ رادیان در روز است. در نتیجه قانون گرانش و قانون سوم کپلر، k با جذر پارامتر گرانشی استاندارد خورشید نسبت مستقیم دارد و مقدار آن بر حسب رادیان در روز با تنظیم محور نیمه اصلی زمین (واحد نجومی، au) به وحدت، k:(rad/d) = (GM☉)۰٫۵·au-1.5.
مقدار k = ۰٫۰۱۷۲۰۲۰۹۸۹۵ راد در روز توسط کارل فردریش گاوس در اثرش در سال ۱۸۰۹ در Theoria Motus Corporum Coelestium در Sectionibus Conicis Solem Ambientum (تئوری حرکت اجرام آسمانی که در اطراف خورشید در بخش‌های مخروطی حرکت می‌کنند) تعیین شد. ] مقدار گاوس به عنوان یک مقدار ثابت و تعریف شده توسط IAU معرفی شد (مصوب در سال ۱۹۳۸، به‌طور رسمی در سال ۱۹۶۴ تعریف شد)، که آن را از نمایش فوری آن از میانگین سرعت زاویه ای (قابل مشاهده) منظومه خورشید-زمین جدا کرد. در عوض، واحد نجومی اکنون به یک کمیت قابل اندازه‌گیری تبدیل شده‌است که کمی متفاوت از واحد است. این در مکانیک آسمانی قرن بیستم برای جلوگیری از انطباق ثابت پارامترهای مداری با مقادیر اندازه‌گیری شده به روز مفید بود، اما به قیمت شهودی تمام شد، زیرا واحد نجومی، ظاهراً یک واحد طول، اکنون به اندازه‌گیری وابسته بود. قدرت نیروی گرانش
IAU مقدار تعریف شده k را در سال ۲۰۱۲ به نفع مقدار تعریف شده واحد نجومی ۱٫۴۹۵۹۷۸۷۰۷۰۰×۱۰۱۱ متر رها کرد، در حالی که قدرت نیروی گرانشی اکنون باید در پارامتر گرانشی استاندارد جداگانه GM☉ بیان شود، که در اندازه‌گیری شده‌است. واحدهای SI m3⋅s-2.[2]
پیگمالیون صور () پادشاه صور (لبنان) از ۸۳۱ تا ۷۸۵ قبل از میلاد و پسر پادشاه متان اول (۸۴۰–۸۳۲ پ. م) بود. برادر مستبد و بی رحم دیدو (ملکه کارتاژ) بود.
جزئیات در مورد شخصیت، زندگی و نقش دیدو در تأسیس کارتاژ، بیشتر از شرحی است که در شعر حماسی ویرژیل، انئید، نوشته شده در حدود ۲۰ پیش از میلاد، م که داستان افسانه ای قهرمان تروا آئنیاس را بیان می‌کند، شناخته شده‌است. دیدو (ملکه کارتاژ) به عنوان زنی باهوش و مبتکر توصیف می‌شود که پس از فهمیدن اینکه برادر بی رحم و مستبد خود، پیگمالیون، مسئول مرگ شوهرش بوده، از صور فرار می‌کند. با حکمت و رهبری او، شهر کارتاژ تأسیس و آباد می‌شود.
ویلای والمارانا () یک ویلای رنسانس واقع در لیسیرا، محلی از بولتزانو ویچنتینو، استان ویچنزا، شمال ایتالیا است. طراحی شده توسط آندرا پالادیو که در ابتدا در دهه ۱۵۶۰ برای خانواده والمارانا ساخته شد.
کائتا () در اسطوره‌شناسی روم، و یونانی باستان دایه آئنیاس بود. شاعر رومی ویرژیل قبر خود را در خلیج گائتا قرار می‌دهد.
آئوگوست امیل فیلدورف (؛ – ) با نام مستعار نیل سرتیپ و جانشین فرمانده ارتش میهنی لهستان پس از سرکوب قیام ورشو بود.
وی در سال ۱۹۵۳ توسط رژیم کمونیستی لهستان اعدام شد.
فیلدورف که تباری آلمانی داشت در ۲۰ مارس ۱۸۹۵ در شهر کراکوف دیده به جهان گشود. در همان‌جا، تحصیلات خود را در کالج پسرانه سنت نیکلاس و بعداً یک مدرسهٔ علوم دینی به پایان رساند. در سال ۱۹۱۰، به انجمن تفنگداران پیوست که یک سازمان شبه‌نظامی طرفدار استقلال لهستان بود و از سال ۱۹۱۲ عضو تمام‌عیار آن شد. او همچنین مدرسهٔ درجه‌دارانِ به‌خدمت گماشته‌نشده (غیررسمی) را هم به پایان رساند.
فیلدورف در ۶ اوت ۱۹۱۴ به‌طور داوطلبانه به هنگ اول لژیون‌های لهستان ملحق شد که تحتِ فرماندهی مارشال یوزف پیلسودسکی بود. با این هنگ، او به جبهه شرقی رفت و در آنجا معاون فرماندهٔ دسته پیاده‌نظام بود. وی در سال ۱۹۱۶ گروهبان شد و از ۱۹۱۷ به دانشکدهٔ افسری رفت. پس از بحران سوگند، او مجبور به خدمت در نیروی زمینی امپراتوری اتریش-مجارستان در مرزهای ایتالیا شد و از سال ۱۹۱۸ داوطلبانه به سازمان نظامی لهستان پیوست.
فیلدورف از نوامبر ۱۹۱۸ و پس از تشکیل جمهوری دوم لهستان، در رده‌های مختلف نیروی زمینی خدمت کرد. ابتدا فرماندهٔ یک دسته بود و بعد فرماندهی گروهان مسلسل‌های سنگین را به عهده گرفت. فیلدورف در جریان جنگ شوروی و لهستان در آزادسازی دوگوپیلس و ژیتومیر نقش داشت و در جریان تهاجم ۱۹۲۰ کی‌یف فرماندهٔ این گروهان بود. فیلدورف پس از سال ۱۹۱۹ سرگرد و فرماندهٔ هنگ اول پیاده‌نظام و همچنین فرماندهٔ گردان شد. او در سال ۱۹۳۵ فرماندهٔ گردان مستقل تراکای در سپاه حفاظت مرزی شد و یک سال بعد به درجهٔ سرهنگ دومی ارتقا یافت. فیلدورف اندکی پیش از آغاز جنگ جهانی دوم، فرماندهٔ «هنگ ۵۱ تفنگ‌داران جوزپه گاریبالدی» در لشکر دوازدهم پیاده‌نظام واقع در حاشیهٔ شرفی لهستان (کرسی) شد.
در جریان تهاجم آلمان به لهستان او همچنان فرماندهٔ هنگ بود و پس از شکست لشکرش در شب هشتم و نهم سپتامبر با لباس شخصی از شهر زادگاهش کراکوف گریخت. او تلاش داشت تا خود را به فرانسه برساند اما در مرز اسلواکی دستگیر و به اردوگاه فرستاده شد. فیلدورف چند هفته بعد، موفق شد فرار کند و از طریق مجارستان خود را به فرانسه برساند و به نیروهای مسلح لهستان در غرب ملحق شود. او در فرانسه دورهٔ آموزشی افسری را به پایان رساند و به درجهٔ سرهنگی ارتقا یافت. در سپتامبر همان سال، به‌عنوانِ نخستین فرستادۀ دولت در تبعید لهستان، با نام مستعار «نیل» (که خودش انتخاب کرده بود) به‌طور مخفیانه به لهستان اشغالی بازگشت. مسیر بازگشت او به لهستان ابتدا از طریق آفریقای جنوبی، و سپس از طریق هوایی از رودزیا، سودان و مصر و رومانی و سرانجام با قطار به لهستان بود. مسیر پرواز هواپیمای او بر فراز سودان و مصر از رویِ رود نیل می‌گذشت و از این رو، فیلدورف نام «نیل» را برای خود برگزید. به محض رسیدن به لهستان او به اتحادیه مبارزه مسلحانه در ورشو و بعد در ویلنیوس و بیاویستوک پیوست. فیلدورف یک سال بعد فرماندهٔ واحد گروه ویژهٔ عملیاتی کدیف در ارتش میهنی شد و تا فوریهٔ ۱۹۴۴ آن سمت را حفظ کرد. با فرمان او بود که رهبر اس‌اس و پلیس فرانتس کوچرا ترور شد.
کمی پیش از قیام ورشو او به درجهٔ سرتیپی رسید و در اکتبر ۱۹۴۴ جانشین فرمانده کل قوا در ارتش میهنی (به فرماندهی لئوپولد اکولیتسکی) شد. او همچنین برای فرماندهی آینده سازمان مقاومت «نیه» (NIE) نامزد شد، سازمانی که از کادر ارتش میهنی با هدف مقاومت در برابر دولت جدید استالینیستی لهستان تشکیل شده بود.
فیلدورف در ۷ مارس ۱۹۴۵ توسط مأموران کمیساریای خلق در امور داخلی در شهر میلانووک دستگیر شد. در آغاز او را تحت نام «والنتی گدانیتسکی» اشتباه گرفتند و به اردوگاه گولاگ در رشته‌کوه اورال فرستادند. فیلدورف پس از آزادی به لهستان رفت که توسط حزب کارگران لهستان و «وزارت امنیت عمومی» سرکوبگرش اداره می‌شد. او ابتدا در بیاوا پودلاسکا و سپس در ووچ سکنا گزید و از فعالیت‌های مخفیانه و زیرزمینی‌اش دوری جست. در سال ۱۹۴۸، دولت وقت، فرمانِ عفو عمومی را برای اعضای دولت مقاومت پیشین صادر کرد. فیلدورف که نمی‌دانست این عفو، دروغین است، خود را به مقامات تسلیم کرد. او سپس در ورشو تحت بازداشت و بازجویی قرار گرفت. فیلدورف در زندان از همکاری با سرویس‌های امنیتی کمونیستی حتی در زیر شکنجه امتناع کرد. بازجویی‌های وحشیانه ژنرال فیلدورف شخصاً تحتِ نظارتِ سرهنگ یوزف روژاینسکی در وزارت امنیت عمومی انجام شد. کاژیمیش گورسکی، پلیس مخفی لهستان که بازجوی وزارت امنیت عمومی بود، در سال ۱۹۹۷ شهادت داد: «[یوزف] روژاینسکی مکرراً به بسیاری از جلسات بازجویی‌های من از ژنرال [آئوگوست] فیلدورف سر می‌زد و در مورد موضوعات زیادی با او گفتگو می‌کرد. بنیامین وایسبلخ نیز مکرراً حاضر می‌شد و در بسیاری از مواقع به من دستورهای شفاهی می‌داد. حکمی برای امتناع از قبول مدارک [دفاعی] ژنرال آماده کردم و آن را آنگونه که وایسبلخ دیکته کرد، نوشتم. من هیچ اختیاری از خودم نداشتم که از چه کسی و چگونه باید بازجویی کنم».
فیلدورف توسط دادستان هلنا وولینسکا-بروس متهم شد که «جنایتکار فاشیست هیتلری» است و دستور اعدام پارتیزان‌های شوروی را صادر کرده‌است. پس از محاکمه در یک دادگاه پوشالی، قاضی ماریا گوروفسکا او را در ۱۶ آوریل ۱۹۵۲ به اعدام محکوم کرد. درخواست تجدیدنظر در دادگاه عالی مورد قبول واقع نشد و درخواست خانواده برای عفو توسط رهبر کمونیست بولسواف بیروت رد شد که از دادن فرمان دستور «بخشودگی» سر باز زد. این حکم در ۲۴ فوریه ۱۹۵۳ در ساعت ۱۵:۰۰ در زندان موکوتوف در ورشو اجرا و فیلدورف به دار آویخته شد.
ویکتور گاتنر، دادستان کمونیست، آخرین لحظات ژنرال فیلدورف را چنین توصیف کرد:
از محکوم پرسیدم که آیا آرزویی دارد؟ فیلدورف پاسخ داد: «لطفاً خانواده‌ام را در جریان بگذارید». من گوشزد کردم که به خانواده او اطلاع داده خواهد شد [...] محکوم به‌طور مداوم به چشمان من زل زده بود. او راست ایستاده بود. کسی او را نگه نداشته بود. او همچون مردی بسیار قوی ظاهر شد. تقریباً می‌توان خونسردی او را در میان چنین رویدادهای دراماتیکی تحسین کرد. نه جیغ زد و نه قیافه‌اش تغییر کرد. گفتم: [اعدام را] اجرا کنید! جلاد و یکی از نگهبانان به محکوم نزدیک شدند […] بعد از آن به ملاقات رئیس زندان رفتم و سپس شخصاً تشریفات اعدام را فراهم آوردم.
جسد ژنرال فیلدورف هرگز به خانواده‌اش تحویل داده نشد و در مکانی نامشخص به خاک سپرده شد که هنوز نامعلوم است. در سال ۲۰۰۹، مقاله ای در روزنامه بریتانیایی تلگراف مدعی شد که فیلدورف در یک گور دسته‌جمعی در گورستان ورشو به همراه بقایای ۲۴۸ غیر کمونیست لهستانی دیگر به قتل رسیده بودند، دفن شد.
در سال ۱۹۵۸، دفتر دادستانی هرگونه تحقیقات بیشتر در این زمینه را متوقف کرد.
در سال ۱۹۷۲ مجسمه‌ای بر روی گور نمادین او نصب شد. در سال ۱۹۸۹، پس از فروپاشی جمهوری خلق لهستان، رسماً از فیلدورف اعادهٔ حیثت شد. در سال ۲۰۰۶، رئیس‌جمهور لخ کاچینسکی نشان عقاب سپید را پس از مرگش به او اعطا کرد. در سال ۲۰۱۲، مقرر شد محل گور دسته‌جمعیِ موردِ بحث، برای یافتن بقایای فیلدورف بررسی شود.BBC
ماریا فیلدورف چارسکا، دختر فیلدورف، تقاضا کرد تا دادستان مسئول اعدام پدرش هلنا وولینسکا-بروس (که تا زمان مرگش در سال ۲۰۰۸ در آکسفورد انگلستان زندگی می‌کرد) به دادگاه آورده شده و محاکمه شود. دادستان نظامی در دهه ۱۹۵۰ میلادی، متهم به مشارکت در تحقیقات و محاکمه‌ای شد که منجر به اعدام فیلدورف گشت. وولینسکا-بروس حکم دستگیری فیلدورف را امضا کرد و چندین بار، حکمِ بازداشتِ او را تمدید کرد، اگرچه از بی‌گناهی او آگاه بود. گزارشی که در سال ۱۹۵۶ توسط مقامات کمونیستی صادر شد به این نتیجه رسید که وولینسکا-بروس حاکمیت قانون را نقض کرده‌است و در تحقیقاتی ساختگی و محاکمه‌هایی نمایشی که منجر به اعدام متهمان می‌شد، شرکت داشته‌است. پیگیری اتهامات علیه او توسط مؤسسه یادبود ملی آغاز شد که در آن اظهار شده بود وولینسکا-بروس «شریک جرم در دادگاه‌های اعدام» است، که به‌عنوان یک جنایت استالینی طبقه‌بندی می‌شود و مجازات آن تا ۱۰ سال زندان است. این پرونده توجه بین‌المللی را به خود جلب کرد. دولت بریتانیا از استرداد او خودداری کردEast European Constitutional Review, New York University School of Law, 1999 و وولینسکا-بروس در ۲۶ نوامبر ۲۰۰۸ بدون اینکه به دست عدالت سپرده شود، درگذشت.
ماریا فیلدورف-چارسکا در مورد دیگر افرادی که در قتل پدرش توسط دادگاه (با ارائه شواهد ساختگی) مشارکتی داشتند، گفت:
من نه می‌توانم اجازه دهم که پروندهٔ تفحص [در مورد قتل] پدرم مختومه شود، و نه اجازه دهم که افراد ذیل از عدالت فرار کنند: معاون مدیر دادگستری در دفتر دادستانی کل، «آلیتسیا گراف»؛ دادستان کل «ویکتور گاتنر» و بازجو «کاژیمیش گورسکی». آنها می‌توانستند [از شرکت در قتل پدرم] امتناع کنند. هیچ‌کس آنها را چه از نظر جسمی و چه از نظر فکری و روانی مجبور نکرد [این کار را انجام دهند]. من خواهان آن هستم که افرادی که پدرم را به قتل رساندند به دست عدالت سپرده شوند [...] من رؤیای لهستانی را دارم که نهادهای عدالت آن شفاف و شایسته احترام و اعتماد واقعی هستند. این نوع نهادها باید پایه و اساس یک ملت مستقل باشند. من خیلی دوست دارم که ما - لهستانی‌ها - بتوانیم سرمشق‌های خود را انتخاب کنیم تا از آنها پیروی کنیم، نه الگوهایی را که دیگران تبلیغ و تحمیل می‌کنند.
"ژنرال نیل" نام یک فیلم درام تاریخی است که در سال ۲۰۰۹ منتشر شد و دربارهٔ زندگی فیلدورف است. این فیلم در لهستان با نقدهای مثبتی مواجه شد. کارگردانی فیلم به عهدهٔ ریشارد بوگایسکی و ایفاگر نقش اصلی آن اولگیرد ووکاشِـویچ بود.
یوهانس ویلیام اولده (زاده ۲۷ آوریل ۱۸۵۵، سودرو _ ۲۷ اکتبر ۱۹۱۷، کاسل) نقاش و مدیر مدرسه هنر اهل آلمان بود. از آثار مشهور او می‌توان به پرتره های او از فریدریش نیچه، فیلسوف آلمانی اشاره کرد.Digitale Bibliothek, retrieved 4 June 2011
«لوکا» ترانه‌ای از سوزان وگا و یکی از قطعات دومین آلبوم استودیویی او با نام "پایداری یک‌نفره" است که در سال ۱۹۸۷ منتشر شد.
در سال ۱۹۸۷ وگا برای «لوکا» در سه رشتهٔ «بهترین ضبط سال»، «بهترین آهنگ سال» و «بهترین اجرای موسیقی پاپ خوانندهٔ زن» نامزد دریافت جایزهٔ گرمی بود.
«لوکا» در مورد کودک‌آزاری است. وگا در سال ۱۹۸۷ در یک برنامهٔ تلویزیونی سوئد دربارهٔ ساخت لوکا گفت:
در دسامبر ۲۰۱۸ وگا در یک مستند ویدیویی هلندی در مورد مفهوم آهنگ گفت:
در سال ۲۰۲۳ وگا به ایستگاه رادیویی آلمانی بایرن ۲ گفت که این ترانه در مورد تجربهٔ خودش از آزار فیزیکی است و چون نمی‌خواسته مردم این موضوع را بفهمند، «لوکا» را به عنوان نام و شخصیت انتخاب کرده‌است.
ژوپیتر ایندیجس () به گفته مورخ رومی تیتوس لیویوس، نامی است که به قهرمان خدایی آئنیاس داده شده‌است. در برخی از نسخه‌های داستان او، به درخواست ونوس مادر آئنیاس توسط رود نومیکوس، خدای محلی رودخانه‌ای به همین نام، او را برای تبدیل شدن به یک خدا بزرگ کرد.
دیفوبوس () پسر پریاموس و هکابه بود. او شاهزاده تروآ (شهر) و بزرگ‌ترین پسر پریاموس پس از هکتور و پاریس (اسطوره‌شناسی) بود.
دیفوبوس چهار مرد مشهور را در جنگ تروآ کشد و قهرمان کوچک یونانی مریونس را زخمی می‌کند. دیفوبوس همراه با برادرانش گروهی از جنگجویان تروا را در حمله به اردوگاه و کشتی‌های یونانی رهبری کرد. هنگامی که هکتور در دوئلی که منجر به مرگ او می‌شود، رو به رو می‌شود، الهه آتنا خود را به شکل دیفوبوس درمی‌آورد تا او را فریب دهد. در برخی گزارش‌ها، دیفوبوس با قهرمان تروا پاریس همکاری می‌کند تا آشیل را بکشد. با خواهرشان پلیکسنا که به عنوان طعمه عمل می‌کند. با مرگ پاریس، دیفوبوس با موفقیت با برادرش، هلنوس، قهرمان تروا، برای ازدواج هلن در نتیجه اعمال قهرمانانهٔ فراوانش رقابت می‌کند. هلنوس منزجر تروا را ترک می‌کند و توسط یونانیان اسیر می‌شود. دیفوبوس هلن را همراهی می‌کرد که در اطراف اسب تروا قدم می‌زد و یونانیان را با صدای همسرانشان صدا می‌زند. در خلال غارت تروی، دیفوبوس توسط منلائوس یا ادیسه کشته و مثله شد، اگرچه برخی روایت‌ها ادعا می‌کنند که هلن مسئول مرگ او بوده‌است.
در انئید اثر ویرژیل، دیفوبوس، که به طرز وحشتناکی در زمان غارت تروا مثله شده بود، در دنیای مردگان به آئنیاس ظاهر می‌شود. او داستان مرگش را برای او تعریف می‌کند که مستلزم خیانت هلن در نشان دادن منلائوس به اتاق خواب دیفوبوس است. در حالی که با آئنیاس، از خدایان برای انتقام از یونانیان التماس می‌کند.
جنبش آزادی‌بخش ملی اهواز (به عربی : حركة التحریر الوطنی الأحوازی؛ مخفف NLMA ) یک سازمان ملی گرای عربی و تجزیه طلب عربی اهوازی است که هدف آن ایجاد یک کشور مستقل در ایران به نام اهواز (= اهواز یا احواز تاریخی قدیم که شامل استان خوزستان کنونی می‌باشد) است .
تی‌اِن‌تی (به انگلیسی: TNT)؛ یک مجموعهٔ نمایش خانگی ایرانی در ژانر مسابقه و رئالیتی‌شو محصول سال ۱۴۰۲ به کارگردانی حامد آهنگی و به تهیه‌کنندگی محمدرضا رضاییان است. پخش این مسابقه از سه‌شنبه ۱ فروردین ۱۴۰۲ در پلتفرم فیلیمو آغاز شد و در ۳ مهر ۱۴۰۲ به پایان رسید.
ویژه برنامه نوروزی تی‌اِن‌تی که ۲ قسمت آن در ۱ و ۲ فروردین ۱۴۰۲ به صورت رایگان در پلتفرم فیلیمو پخش شد‌‌.
تی‌اِن‌تی عنوان مسابقه ترکیبی جُنگ‌مانندی است که پخش آن از ۱ فروردین ۱۴۰۲ آغاز شد و بعد از تعطیلات نوروز، هر دوشنبه ساعت ۸ صبح از پلتفرم فیلیمو پخش می‌شد. این برنامه ترکیبی شاد، در اصل یک مسابقه سرگرم‌کننده است که با نگاهی به آیتم‌های مختلف مسابقه‌های مشهور دنیا طراحی و ساخته شده است. همچنین در پی استقبال مخاطبان، دو قسمت این ویژه برنامه‌ نوروزی از روز ۹ فروردین به صورت رایگان در اختیار عموم مردم قرار گرفت. و از پلتفرم فیلیمو پخش شد.
در این مسابقه، اتفاقات هیجان‌انگیز در هر لحظه برای شرکت‌کنندگان رخ می‌دهد و حامد آهنگی که مجری این برنامه است، فضایی سرگرم‌کننده و بانشاطی را برای مخاطبان و شرکت‌کنندگان می‌سازد. در واقع حضار این برنامه جزء شرکت‌کنندگانی‌ هستند که هر بار با اتفاقی جدید و جذاب مواجه می‌شوند. قسمت پایانی این مسابقه، دوشنبه ۳ مهر ۱۴۰۲ از پلتفرم فیلیمو پخش شد.
آرتور اشمیت می‌تواند به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
ترقه یا شجاعت فیلمی هندی محصول سال ۲۰۱۳ و به کارگردانی کیشور کومار پارداسانی است. در این فیلم بازیگرانی همچون نگا چایتانیا، سونیل، تمنا باتیا، آندریا جرمیا و اشوتوش رانا ایفای نقش کرده‌اند.
زنگ‌مرغ سفید گونه‌ای از پرندگان خانواده گوهرمرغان است. این پرنده پر سر و صداترین پرنده جهان است که صدایی تا ۱۲۵٫۴ دسی‌بل تولید می‌کند. لقب خاص اغلب alba نوشته می‌شود، اما "آلبوس" به دلیل جنسیت مذکر ""Procnias"" صحیح است. در جنگل‌های گویانا، با تعداد کمی در ونزوئلا و ایالت پارا برزیل، و همچنین ترینیداد و توباگو و پاناما یافت می‌شود. مانند دو عضو دیگر "Procnias"، نرها دارای ساختارهای گوشتی هستند که شبیه به پوست قرمزرنگی است که از گلوی خروس‌ها آویزان است.
محدوده پراکنش زنگ‌مرغ سفید شامل بخش‌هایی از برزیل، گویان فرانسه، گویان، سورینام، ترینیداد و توباگو و ونزوئلا است. در جنگل‌های نمناک گرمسیری یا نیمه‌گرمسیری یافت می‌شود.
انتشارات وایت ولف () یک بازی نقش‌آفرینی آمریکایی و ناشر کتاب بود.
پرنده زنگ‌مرغ گلوبرهنه گونه‌ای از پرندگان خانواده گوهرمرغان است که در جنگل‌های نمناک نیمه‌گرمسیری و گرمسیری آرژانتین، برزیل و پاراگوئه یافت می‌شود. نر دارای پرهای سفید و پوست برهنه آبی مایل به سیاه در پیرامون چشم، منقار و گلو است. ماده کدرتر است، در بالا قهوه‌ای زیتونی با زیرتنه‌های زرد رگه‌دار است. نر یکی از بلندترین صداهای شناخته‌شده پرندگان را دارد که صدایی فلزی شبیه ضربه چکش به سندان تولید می‌کند. این پرنده از میوه تغذیه می‌کند و در پراکندگی بذر درختان جنگلی نقش دارد. به دلیل از دست دادن زیستگاه جنگلی و نگهداری برای تجارت پرندگان خانگی، تقریباً در معرض خطر در نظر گرفته می‌شود.
مانند دیگر پرندگان زنگ‌مرغ ("Procnias")، "P. nudicollis" دارای نوک کوتاه با شکاف پهن است.