moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در سال ۱۹۴۲، به اورام جایی در کالج سلطنتی موسیقی پیشنهاد شد، اما در عوض به عنوان مهندس استودیو جوان و «تعادل کننده موسیقی» در بی‌بی‌سی مشغول به کار شد. یکی از مسئولیت‌های شغلی او «سایه» کردن کنسرت‌های زنده با یک نسخه از پیش ضبط شده بود تا در صورت قطع شدن با «اقدام دشمن»، پخش ادامه یابد. سایر وظایف شغلی شامل ایجاد جلوه‌های صوتی برای نمایش‌های رادیویی و مخلوط کردن سطوح پخش بود. در این دوره او از پیشرفت‌های صداهای مصنوعی آگاه شد و شروع به آزمایش با ضبط صوت کرد. او که اغلب بعد از ساعت‌ها در آنجا می‌ماند، شناخته شده بود که تا آخر شب با ضبط صوت آزمایش می‌کرد. او صداها را روی نوار ضبط می‌کرد، و سپس برش می‌داد، به هم متصل می‌کرد و حلقه می‌کرد، سرعت آن‌ها را کاهش می‌داد، سرعت می‌داد، و آنها را به عقب پخش می‌کرد. او همچنین در دهه ۱۹۴۰ زمانی را به آهنگسازی، از جمله یک اثر ارکسترال با عنوان «هنوز نقطه» اختصاص داد. این یک قطعه نوآورانه برای میزهای گردان، «ارکستر دوتایی» و پنج میکروفون بود. بسیاری «هنوز نقطه» را اولین ترکیبی می‌دانند که ارکستراسیون آکوستیک را با دستکاری الکترونیکی زنده ترکیب کرد. «هنوز نقطه» که توسط بی‌بی‌سی رد شد و هرگز اجرا نشد، به مدت ۷۰ سال شنیده نشد، تا اینکه در ۲۴ ژوئن ۲۰۱۶ شیوا فشارکی و ارکستر معاصر لندن آن را برای اولین بار اجرا کردند. پس از کشف نت نهایی، اولین نمایش نسخه اصلاح شده «هنوز نقطه» در The Proms لندن در ۲۳ ژوئیه ۲۰۱۸ توسط آهنگسازان شیوا فشارکی و جیمز بولی - که آهنگسازی را به دنبال نت‌های اورام انجام دادند - در کنار ارکستر معاصر لندن اجرا شد.
وقت قاهره فیلمی محصول سال ۲۰۰۹ و به کارگردانی ربا ندا است. در این فیلم بازیگرانی همچون پاتریشا کلارکسون، الکساندر صدیق، النا آنایا، تام مک‌کاموس و آمینه العنابی ایفای نقش کرده‌اند.
آخرین تعطیلات آخر هفته فیلمی محصول سال ۲۰۱۴ و به کارگردانی تام دالبی و تام ویلیامز است. در این فیلم بازیگرانی همچون پاتریشا کلارکسون، زاکاری بوث، جوزف کراس، کریس مالکی، دوون گرای، روتینا وسلی، جیما مایز، جودیت لایت، ژولیو اسکار مچوسو، مری کی پلیس، شیلا کلی، جولی کارمن و فران کرانتس ایفای نقش کرده‌اند.
سیل () یک درام تاریخی لهستانی به کارگردانی یژی خوفمن است که در سال ۱۹۷۴ منتشر شد. این فیلم در چهل و هفتمین دوره جوایز اسکار نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین فیلم بین‌المللی بود که آنرا به "آمارکورد" واگذار کرد. این فیلم، سومین فیلم محبوب تاریخ سینمای لهستان است و تنها در لهستان در سال ۱۹۸۷ بیش از ۲۷٫۶ میلیون بلیتHaltof, Marek. "Polish National Cinema". Berghahn Books (2002). . p. 97. و در اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی ۳۰٫۵ میلیون بلیت"Потоп". kinopoisk.ru. در جریان اکران آن فروخته شد.
مدال فریش () هر دو سال یک بار از سوی انجمن اقتصادسنجی به افرادی داده می‌شود که تحقیقات تجربی یا نظری آن‌ها طی پنج سال گذشته در مجلۀ اکونومتریکا منتشر شده باشد. این مدال به افتخار راگنار فریش، اولین برندۀ جایزه نوبل اقتصاد و سردبیر اکونومتریکا از سال ۱۹۳۳ تا ۱۹۵۴ نام‌گذاری شده است. پنج نفر از برندگان مدال فریش موفق به دریافت جایزۀ نوبل نیز شده‌اند.
آن لینت خواننده، آهنگساز و نویسنده دانمارکی است. او تعدادی آلبوم انفرادی منتشر کرده و همچنین عضو چندین گروه از جمله شیت و شنل، آن لینت بند، و مارکیز دو ساد بوده‌است. آن لینت یکی از گروه کوچکی از نوازندگان و ترانه سرایان دانمارکی استکه در حال حاضر برای چندین سال به‌طور مداوم محبوبیت دارد.او بیش از سه و نیم دهه است که شخصیتی متمایز در صحنه موسیقی دانمارک بوده و به عنوان نویسنده و آهنگساز شهرت دارد. آن لینت به خاطر اشعار خوب و صادقانه اش، کاوش‌هایش در تعدادی از سبک‌های موسیقی، و تمایل دائمی برای امتحان کردن چیزهای جدید شناخته شده‌است. او در سال ۲۰۰۸ جایزه افتخار IFPI دانمارک را به خاطر فعالیت چندین ساله خود در صحنه موسیقی دانمارک دریافت کرد.آن لینت اولین حضور خود را در ۱۷ سالگی در سال ۱۹۷۰ با گروه "اشک" مستقر در آرهوس انجام داد که با آنها دو آلبوم منتشر کرد. در سال ۱۹۷۳ او یکی از بنیانگذاران گروه زنانه شیت و شنل بود که در هفت سال فعالیت مشترک چهار آلبوم منتشر کرد. یکی از بزرگ‌ترین موفقیت‌های آنها ترانه "Smuk og Dejlig" بود که توسط آن لینت نوشته شده بود.پس از جدایی، آن لینت گروهی را به نام آن لینت بند تشکیل داد که دو آلبوم به ترتیب در سال‌های ۱۹۸۱ و ۱۹۸۲ منتشر کردند. دو خواننده و نوازنده دیگر در گروه سانه سالومونسن و لیس سورنسن بودند، هر دو خوانندگان محبوبی که از آن زمان تاکنون حرفه‌های طولانی و موفقی داشته‌اند.
دیسکوگرافی آن لینت در دیسکو جی اس
فلفل حلبی (، ) نوعی "فلفل گلدانی" است که به عنوان ادویه مخصوصاً در غذاهای ترکی، خاورمیانه‌ای و مدیترانه‌ای استفاده می‌شود. غلاف‌های آن به رنگ شرابی رسیده، سپس نیمه‌خشک شده، دانه‌زدایی می‌شوند و خرد یا درشت آسیاب می‌شوند.
پرک‌های این فلفل در ترکیه با نام "پول بیبر" (ترکی استانبولی: Pul biber؛ "پول" = پولک، "بیبر" = فلفل) و در ارمنستان به نام "حلبی بیبر" شناخته می‌شود. پول بیبر در ترکیه سومین ادویه پر مصرف بعد از نمک و فلفل سیاه است. در زبان عربی، این فلفل به نام حلب، شهری قدیمی در امتداد جاده ابریشم در شمال سوریه، نامگذاری شده‌است.
اگرچه این فلفل یک چاشنی رایج است، اما استفاده از آن در اروپا و ایالات متحده خارج از جوامع مهاجر ارمنی، سوری و ترک تا سده بیستم نادر بود.
رایج‌ترین کاربرد آن به شکل تکه‌های خرد شده‌است که معمولاً کمی ملایم‌تر و روغنی‌تر از فلفل قرمز خردشده معمولی هستند، با کمی شوری و طعم کمی کشمشی‌مانند. بر خلاف فلفل قرمز خرد شده، تکه‌های آن حاوی گوشت یا دانه‌های فلفل نیستند که به ملایمت طعم آن کمک می‌کنند. فلفل حلبی خرد شده را می‌توان جایگزین فلفل قرمز خرد شده یا پاپریکا کرد.
زنان آفریقایی-آمریکایی در دهه ۱۸۳۰ شروع به جنبش برای دریافت حقوق سیاسی کردند و انجمن زنان ضد برده داری بوستون، انجمن زنان ضد برده داری فیلادلفیا و انجمن زنان ضد برده داری نیویورک را ایجاد کردند. این گروه‌های بین نژادی مکان گفتگوی رادیکال آرمان‌های سیاسی زنان بودند و مستقیماً به فعالیت‌های کسب حق رأی قبل و بعد از جنگ داخلی منجر شدند. در طول قرن نوزدهم، زنان آفریقایی-آمریکایی مانند هریت فورتن پورویس، مری آن شاد کری، و فرانسیس الن واتکینز هارپر به‌طور همزمان در دو جبهه فعالیت داشتند: به مردان و زنان سفیدپوست آفریقایی‌تبار حقوق قانونی زنان سیاهپوست، به ویژه حق رأی را یادآوری کردند.
پس از جنگ داخلی، فعالان حقوق زنان در مورد حمایت از تصویب متمم پانزدهم، که حق رأی بدون توجه به نژاد را فراهم می‌کرد، اما صریحاً زنان را از حق رأی دریافت نمی‌داشند، اختلاف نظر داشتند. انشعاب حاصل در جنبش زنان، زنان آفریقایی-آمریکایی را به حاشیه راند، اما با این وجود به فعالیت‌های حق رأی خود ادامه دادند. در دهه ۱۸۹۰، جنبش حق رأی زنان به‌طور فزاینده ای نژادپرستانه و طرد کننده شده بود و زنان آفریقایی-آمریکایی به‌طور جداگانه از طریق کلوپ‌های زنان محلی و انجمن ملی زنان رنگین‌پوست مجدداً سازماندهی شدند. زنان در ده‌ها ایالت در دهه ۱۹۱۰ برنده آرا شدند و زنان آفریقایی-آمریکایی به یک وزنه رأی قدرتمند و تایین کننده تبدیل شدند.
مبارزه برای رأی‌دهی با تصویب اصلاحیه نوزدهم در سال ۱۹۲۰، که حقوق رأی به میزان قابل توجهی گسترش داد، پایان یافت و تمرکز آن به تروریسم نژادی که مانع از رأی دادن آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار در ایالت‌های جنوبی، بدون توجه به جنسیت می‌شد، انتقال یافت. زنانی مانند فانی لو همر، الا بیکر و دایان نش به مبارزه برای حق رأی برای همه ادامه دادند این فعالیت‌ها با تصویب قانون حقوق رأی در سال ۱۹۶۵ به اوج خود رسید.
خاستگاه جنبش حق رأی زنان به جنبش الغا (ابولیشنیزم در ایالات متحده) گره خورده‌است. به ویژه زنان سفیدپوست طبقه بالای اجتماعی ابتدا ظلم به آنها را در ازدواج و حوزه خصوصی با استفاده از استعاره برده داری بیان کردند و با بسیج در حمایت از الغاگرایی، آگاهی سیاسی را توسعه دادند.Davis, Angela. "Women, Race and Class". Random House, 1981. Print. لوکرتیا موت، الیزابت کدی استانتون، و ماریا وستون چپمن از جمله اولین زنانی بودند که برکنار شدند. آرمان الغا به زنانی که قبلاً به نقش‌های خود به‌عنوان همسر و مادر مقید بودند، فرصتی برای به چالش کشیدن علنی تبعیض جنسی و یادگیری نحوه مشارکت به‌عنوان فعال سیاسی را فراهم کرد، شایان ذکر است جنبش حق رأی زنان آفریقایی-آمریکایی شاخه متفاوتی از حق رأی زنان بود. و حتی می‌توان به‌طور کلی می‌توان آن را یک جنبش متفاوت تعریف نمود. طرفداران لغو الغا که ریاست انجمن حقوق برابر را بر عهده داشتند، مانند الیزابت کدی استانتون و سوزان بی. آنتونی، عمدتاً یک دستور کار برای سفیدپوستان داشتند. پس از جنگ داخلی مشخص شد که زنان سیاه و سفید دیدگاه‌های متفاوتی در مورد ضرورت دستیابی به حق رأی است، داشتند. برخلاف رأی‌دهندگان سفیدپوست، زنان سیاه‌پوست به دنبال حق رأی برای خود و مردانشان بودند تا جوامع سیاه‌پوستی که تحت محاصرهٔ ساختار وحشت نژادی، که پس از آزادی در اواخر دهه ۱۸۰۰ به وجود آمده بود را تقویت کنند.
نژادپرستی که اوایل قرن بیستم تعریف شد، باعث شد که زنان سیاه‌پوست از هر طرف تحت ستم قرار گیرند: اول، به دلیل موقعیت زنانگی، و سپس دوباره برای نژادشان. بسیاری از زنان آفریقایی-آمریکایی که از نظر سیاسی فعال بودند، عمدتاً در مسائل برابری نژادی تلاش می‌کردند هر چند بعدها حق رأی به عنوان یک هدف ثانویه تحقق یافت. کنوانسیون سنکا فالز، که بیشتر به عنوان اولین کنوانسیون حقوق زنان مورد تحسین قرار می‌گیرد، اغلب به عنوان پیشرو برای حذف شکاف نژادی در جنبش حق رأی زنان در نظر گرفته می‌شود. اعلامیه سنکا فالز تحلیلی سیاسی از وضعیت زنان طبقه بالای اجتماعی و متأهل ارائه کرد، اما به مبارزات زنان سفیدپوست طبقه کارگر یا زنان سیاه‌پوست اشاره نداشت. در قرن بیستم، الگویی از کنشگری سیاسی تفکیک شده پدیدار گشت، زیرا زنان سیاه و سفیدپوست به دلیل تنش‌های طبقاتی و نژادی در جنبشی کلی اما با تفاوتی اساسی در اهداف جنبش و آگاهی سیاسی به شکل جداگانه سازماندهی شدند.Davis, Angela. "Women, Race and Class". Random House, 1981. Print.
زنان سیاه‌پوست به شکل چند جانبه درگیر فعالیت بودند، زیرا اغلب هدف کسب امتیاز رأی دادن را از اهداف دیگر جدا نمی‌کردند، نژادپرستی در مقیاس وسیع بر ضرورت فعالیت چندجانبه‌تر آنها افزوده شده بود.Goodier, Susan, and Karen Pastorello. "A Fundamental Component: Suffrage for African American Women." "Women Will Vote: Winning Suffrage in New York State", Ithaca/London: Cornell University Press, 2017, pp. 71–91. JSTOR. بیشتر زنان سیاه‌پوستی که از گسترش این فرنچایز حمایت کردند، به دنبال بهبود زندگی زنان سیاهپوست در کنار مردان و کودکان سیاهپوست بودند، که آنها را از همتایان سفیدپوست خود متمایز می‌کرد. در حالی که زنان سفیدپوست بر روی دستیابی به امتیاز تنها برای خودشان تمرکز داشتند، زنان سیاه‌پوست به دنبال بهبود کلی جوامع خود بودند، نه بهبود فردی خود منحصراً به عنوان زنان. در "«زنان، نژاد و طبقه»"Davis, Angela. "Women, Race and Class". Random House, 1981. Print. آنجلا دیویس توضیح می‌دهد که «زنان سیاه‌پوست در ظلمی که متحمل می‌شدند با مردانشان برابری می‌کردند… و در برابر بردگی با شور و اشتیاق برابر مردانشان مقاومت می‌کردند»، که فعالیت‌های جامع‌تر آنها را برجسته می‌کند. پس از جنگ داخلی، بسیاری از زنان آفریقایی-آمریکایی برای حفظ منافع خود در خط مقدم حوزه سیاسی تلاش کردند، همان‌طور که بسیاری از اصلاح طلبان تمایل داشتند در لفاظ خود فرض کنند «سیاهان مرد و زنان سفید هستند».
در سال ۱۸۹۰، دو سازمان رقیب، «انجمن ملی حق رأی زنان» و «انجمن حق رأی زنان آمریکا» با هم ادغام شدند و انجمن ملی حق رأی زنان آمریکایی (NAWSA) را تشکیل دادند. هنگامی که انجمن جدید شروع به جلب حمایت برای آرمان خود کرد، اعضای آن متوجه شدند که با حمایت از محرومیت زنان آفریقایی-آمریکایی حمایت بیشتری را به دست خواهد آورد و در نتیجه دیدگاه محدودتری نسبت به حق رأی زنان که قبلاً ادعا شده بود اتخاذ کردند. NAWSA بر حق رأی فقط برای زنان سفیدپوست تمرکز کرد. زنان آفریقایی-آمریکایی شروع به تجربه جنبش حق رأی زنان «ضد سیاه‌پوست» کردند. سفیدپوستان جنوبی می‌ترسیدند که آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار از مزیت سیاسی بیشتر و در نتیجه قدرت بیشتر برخوردار شوند که رأی‌دهندگان زن آفریقایی-آمریکایی به دستیابی به این تغییر کمک کنند.
جنبش حق رأی زنان با زنانی مانند هریت تابمن و سوژورنر تروث آغاز شد و به زنانی مانند آیدا بی ولز، مری چرچ ترل، الا بیکر، رزا پارکس، آنجلا دیویس و بسیاری دیگر رسید. همه این زنان نقش‌های بسیار مهمی را ایفا کردند، مانند کمک به پیشرفت روزافزون و تلاش برای پایان دادن به محرومیت زنان آفریقایی-آمریکایی. این زنان توسط سفیدپوستان جنوبی و شمالی مورد تبعیض، آزار و تجاوز قرار گرفتند، با این حال آنها پایداری نمودند و این قدرت از نسلی به نسل دیگر منتقل شد. امروزه هنوز در خانواده‌های آفریقایی-آمریکایی ادامه دارد. زنان آفریقایی آمریکایی که در تمام طول تاریخ خود در قاره آمریکا فعال سیاسی بوده‌اند، مدت‌ها از حق رأی و تصدی پست محروم بوده‌اند.
[آنجلا] دیویس پس از دستگیری در سال ۱۹۷۰، به‌عنوان یک زندانی سیاسی زندانی شد. تظاهرات ملی و بین‌المللی برای آزادی آنجلا در سراسر جهان برگزار شد. در طول دو سالی که در زندان گذراند، دیویس مطالعه کرد، مقاله‌هایی در مورد بی عدالتی نوشت و به عنوان وکیل برای دفاع از خود آماده شد. سرانجام، دیویس در سال ۱۹۷۲ به قید وثیقه آزاد شد و بعداً در محاکمه‌ای توسط هیئت منصفه از تمام اتهامات جنایی تبرئه شد.Barnett, Bernice McNair. "Race, Gender & Class". 2003, Vol. 10, Issue 3, pp. 9–22. (Davis, 1971b; 1974).
جنبش حق رأی زنان آمریکا در شمال به عنوان جنبش زنان سفیدپوست طبقه متوسط آغاز شد که اکثر اعضای آن زنان سفیدپوست تحصیل کرده و عمدتاً از بوستون، نیویورک، مین و شمال شرقی بودند. تلاش‌هایی توسط انجمن ملی حق رأی زنان (NWSA) انجام شد تا زنان طبقه کارگر و همچنین رأی‌دهندگان سیاه‌پوست را نیز شامل شوند. در سال ۱۸۶۶ انجمن حقوق برابر آمریکا با این عقیده تشکیل شد که هر کس فارغ از نژاد یا جنسیت باید حق رأی داشته باشد. در این دوره یک تفرقه بین جنبش زنان شکل گرفت. اصلاحیه چهاردهم در حال پیشنهاد بود و مردان سیاهپوست در آستانه دریافت حق رأی بودند. NSWA یک کنوانسیون برای بحث در مورد چگونگی پیشرفت برگزار کرد و زنان در مورد این موضوع اختلاف نظر داشتند. برخی از زنان نمی‌خواستند شانس رأی دادن برای مردان سیاه‌پوست را از دست بدهند و تصور می‌کردند که نوبت به زنان خواهد رسید. آنها این اصلاحیه پیشنهادی را نوعی پیروزی می‌دانستند. زنان دیگر، از جمله سوزان بی آنتونی و الیزابت کدی استانتون، از این تصمیم خشمگین شدند و احساس کردند که این تصمیم به اندازه کافی خوب نیست و زنان نباید از حق رأی حذف شوند.
اصلاحیه‌های چهاردهم و پانزدهم در نهایت توسط کنگره به تصویب رسید و زنان هنوز حق رأی نداشتند. با گذشت زمان، رهبران انجمن ملی حق رأی زنان شروع به در نظر گرفتن حق رأی آفریقایی-آمریکایی و حق رأی سفیدپوستان کردند. دلایل این تغییر در ایده‌آل‌ها متفاوت است، اما در دهه ۱۸۹۰، زنان جوان‌تر شروع به بر عهده گرفتن نقش‌های رهبری کردند و افرادی مانند استانتون و آنتونی دیگر مسئول نبودند. یکی دیگر از دلایل تغییر آرمان‌ها در میان جنبش، تفکر فزاینده «برتری سفیدپوست» زنانی بود که از جنوب وارد جنبش می‌شدند. اکنون با اختلاف نظر و اختلاف در میان NWSA، زنان آفریقایی-آمریکایی ترک کردند و با هم متحد شدند تا سازمان‌های خود را تشکیل دهند.Kolmer, E. (1972). "Nineteenth Century Women's Rights Movement", "Negro History Bulletin", 35(8), 178.Taylor, U. (1998). "The historical evolution of black feminist theory and praxis". "Journal of Black Studies", 29(2), 234+.
در ژوئن ۱۸۹۲، لیگ زنان رنگارنگ (CWL) در واشینگتن دی سی، تحت رهبری هلن آپو کوک، تأسیس شد، CWL برای حق رأی سیاهپوستان مبارزه کرد و کلاس‌های شبانه برگزار کرد. یک گروه مستقر در بوستون به رهبری مارگارت موری واشینگتن و ژوزفین سنت پیر رافین به نام فدراسیون ملی زنان آفریقایی-آمریکایی با لیگ زنان رنگارنگ خارج از واشینگتن دی سی در سال ۱۸۹۶، ادغام شدند تا انجمن ملی رنگین پوستان را تشکیل دهند. رهبری این گروه را مری چرچ ترل که یک زن تحصیلکرده دانشگاهی بود بر عهده گرفت. این گروه کارهای زیادی برای کمک به بهبود وضعیت زنان سیاه‌پوست و همچنین بسیاری از گروه‌های کوچکتر دیگر که نامشان ذکر نشده‌است، انجام داد.Kolmer, E. (1972). "Nineteenth Century Women's Rights Movement", "Negro History Bulletin", 35(8), 178.Taylor, U. (1998). "The historical evolution of black feminist theory and praxis". "Journal of Black Studies", 29(2), 234+.
جنبش NAWSA بسیاری از زنان آفریقایی-آمریکایی را به حاشیه راند و از طریق این تلاش ایده «حق رأی تحصیل‌کرده» توسعه یافت. این تصوری بود که تحصیل کردن پیش نیاز مهمی برای داشتن حق رأی است. از آنجایی که بسیاری از زنان آفریقایی-آمریکایی بی سواد بودند، این تصور به معنای محرومیت از حق رأی بود. این جنبش در جنوب رایج بود، اما در نهایت در شمال نیز شتاب گرفت. زنان آفریقایی-آمریکایی با افزایش مخالفان منصرف نشدند و در مبارزات انتخاباتی خود برای برابری با مردان و سایر زنان حتی تهاجمی تر شدند.
در نتیجه، بسیاری از زنان در این دوره زمانی، بسیج شدند و تلاش کردند تا زنان آفریقایی-آمریکایی را با تمرکز بر آموزش جامعه در مورد مسائل مربوط به دولت محلی، مشارکت دهند و در جنبش حق رأی همراه کنند. در سال ۱۹۱۳، باشگاه حق رأی آلفا، توسط ایدا بی. ولز به عنوان یکی از بنیانگذاران و رهبران، تأسیس شد، تصور بر این است که این اولین انجمن حق رأی زنان آفریقایی-آمریکایی در ایالات متحده باشد. این گروه در انتشار روزنامه "Alpha Suffrage Record" کار می‌کرد تا محله‌ها را به تصویر بکشد و نظرات سیاسی را بیان کند. یکی از زنان سیاه‌پوست که بر پیشبرد «توسعه هنری و فکری» ادبی در میان آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار در شمال متمرکز بود، بتیولا هلویز فورتسون بود. فورتسون یکی از اعضای فعال کلوپ‌های زنان در منطقه شیکاگو بود و باشگاه مطالعات ادبی زنان خود را به نام انجمن دانشگاه شیکاگو تأسیس کرد.
همه زنان آفریقایی-آمریکایی که در این مبارزه مهم علیه محرومیت آنها از جنبش حق رأی زنان شرکت کردند، هفتاد سال یا بیشتر منتظر ماندند تا ثمره کار خود را ببینند.
پس از تصویب اصلاحیه نوزدهم در سال ۱۹۲۰، زنان آفریقایی-آمریکایی، به ویژه آنهایی که در ایالت‌های جنوبی ساکن بودند، همچنان با موانع متعددی روبرو بودند. در ابتدا، زنان آفریقایی-آمریکایی در شمال به راحتی می‌توانستند برای رأی دادن ثبت نام کنند و تعداد کمی از آنها فعالانه در سیاست شرکت کردند. یکی از این زنان آنی سیمز بنکس بود که به عنوان نماینده کنگره حزب جمهوری‌خواه کنتاکی در مارس ۱۹۲۰ انتخاب شد سفیدپوستان جنوبی متوجه فعالان زن آفریقایی-آمریکایی شدند که خود را برای حق رأی سازماندهی می‌کردند، و پس از تصویب اصلاحیه نوزدهم، ثبت نام رأی‌دهندگان زنان آفریقایی-آمریکایی در فلوریدا بیشتر از زنان سفیدپوست بود. زنان آفریقایی-آمریکایی مورد هدف چندین روش سلب حق رأی قرار گرفتند. این موارد شامل منتظر نگه داشتن آنها تا دوازده ساعت در صف ثبت نام برای رأی دادن بود. باید مالیات می‌پرداختند، و تحت آزمایش‌ها جدید قرار می‌گرفتند. ] یکی از آزمون‌های جدید آن بود که زنان آفریقایی-آمریکایی قبل از اینکه واجد شرایط رأی شوند، باید قانون اساسی را بخوانند و تفسیر کنند.در جنوب، زنان آفریقایی-آمریکایی با شدیدترین موانع رأی دادن مواجه بودند. این موانع شامل صدمه بدنی و اتهامات ساختگی بود که در صورت تلاش برای رأی دادن آنها را به زندان می‌انداختند. این رفتار با زنان آفریقایی-آمریکایی در جنوب تا دهه ۱۹۶۰ ادامه داشت.
دایان جویس بیش (؛ زاده ) مشهور به دایان بیش ، نوازنده ارگ، آهنگساز، رهبر ارکستر، و همچنین تهیه‌کننده اجرایی آمریکایی است. او مجری مجموعه تلویزیونی "شادی موسیقی" است.به عنوان یک نوازنده کنسرت او در کنسرت‌هایی در سراسر آمریکای شمالی و اروپا اجرا می‌کند.دایان بیش در ویچیتا کانزاس کوچک‌ترین دختر هوارد لروی بیش و همسرش استر ژانت، متولد شوسلر، متولد شد. پدربزرگ و مادربزرگ او، جورج هارولد شوسلر و ماگدالنا بندر، در طول دهه ۱۸۷۰ از اشلباخ، آلمان، به فورلی، کانزاس مهاجرت کردند. بیش از پایان دبیرستان نام میانی خود را از «جویس» به «جوی» تغییر داد.
به گفته بیش، سه هدف برای برنامه "شادی موسیقی" وجود دارد: "نمایش کلیساها و ارگ‌های بزرگ با اجرای موسیقی کلاسیک و مقدس؛ انعکاس "تعالی در همه چیز و همه چیز برای جلال خدا". و برای آموزش، الهام بخشیدن و غنا بخشیدن به زندگی مردم از طریق عطایای خلقت خداوند»
ایده چیزی که به برنامه "شادی موسیقی" تبدیل شد، زمانی شروع شد که بیش به ضبط‌های E. Power Biggs در حال نواختن ارگ‌های معروف اروپایی گوش داد. زمانی که او در دبیرستان تحصیل می‌کرد فکر می‌کرد برای شنوندگان خوب است که بتوانند اندام‌ها و محیط اطرافشان را ببینند و همچنین آنها را بشنوند. پس از فارغ‌التحصیلی از کالج، زمانی که بیش در اروپا تحصیل می‌کرد و ارگ‌های مختلف اروپایی می‌نواخت، همچنان به رؤیای خود برای میزبانی یک برنامه تلویزیونی فکر می‌کرد.
بیش از ۳۰ قطعه ضبط شده در بسیاری از ارگ‌های بزرگ جهان، از جمله ارگ مشهور مولر سنت باوکرک (یا گروت کرک) در هارلم، هلند، کلیسای جامع کانتربری، و کلیسای جامع نوتردام در پاریس، ساخته شده‌است. او اولین زن آمریکایی است که در ارگ کلیسای جامع فرایبورگ در فرایبورگ آلمان ضبط می‌کند. ضبط‌های او شامل موسیقی برای ارگ و ارکستر، برنج و ارگ، ویولن سل و ارگ، بسیاری از شاهکارهای بزرگ برای ارگ انفرادی، آهنگ‌های اصلی و تنظیم سرود است.
شبه‌جزیرهٔ بوشهر شبه‌جزیره‌ای در خلیج فارس است که شهر بوشهر بر آن واقع شده‌است. خلیج بوشهر در کنار این شبه‌جزیره قرار دارد. طول آن حدود ۱۵ کیلومتر و عرض آن بین ۲ الی ۴ کیلومتر است.
بوشهر فقط از سمت شرق به خشکی راه دارد که در این قسمت جادهٔ ورودی به شهر به نام جادهٔ شیراز - بوشهر قرار دارد. شبه‌جزیره بوشهر در مقابل جزیره‌های عباسک، نگین، صدف و صدرا قرار دارد.
براساس حفاری‌های باستان‌شناسی موریس پزار (باستان‌شناس فرانسوی) در سال ۱۹۱۳ میلادی که در مناطق گل پیل، امامزاده، و سبزآباد انجام شد، حدس زده شد که در دورهٔ عیلامیان به این شبه‌جزیره لیان گفته می‌شده‌است. به‌گفتهٔ برخی از محققان بوشهری، کلمهٔ لیان یک واژهٔ بابلی و به‌معنای «آفتاب درخشان» است.
شبه‌جزیرهٔ جاسک شبه‌جزیره‌ای در دریای عمان است که بندر جاسک در آن قرار دارد. این شبه جزیره خلیج شرقی و غربی جاسک را از یکدیگر جدا می‌کند. طول این شبه‌جزیره ۳٬۵۰۰ متر و عرض باریکترین نقاط آن ۹۰۰ متر است.
خور جاسک که دارای زبانه‌های متعددی است، این شبه‌جزیره را از کرانة مقابل می‌بُرد و هنگام طغیان آب، گاه باعث قطع پیوستگی شبه‌جزیره با اراضی عقب می‌شود که در نتیجه جاسک به شکل جزیره درمی‌آید. تپه‌هایی به ارتفاع چهار تا شش‌متر در شمال این شبه‌جزیره واقع است. انتهای این شبه‌جزیره که به شکل دماغه است، جاسک‌سر یا راس‌الجاسک نام دارد.
یاقوت حموی در سدهٔ ۷ هجری جاسک را جزیرهٔ بزرگی میان عمان و جزیرهٔ کیش وصف کرده‌است. به نظر می‌رسد به کار بردن عبارت «جزیره» برای جاسک به سبب وضع شبه‌جزیره‌ای آن است.
کاتارینا نیپِرتچ (متوفی ۱۴۸۷) یک نجیب‌زاده سوئدی و صاحب قلعه راسه‌پوری، سوئد (فنلاند فعلی) بود.
کاترینا با ایوار اکسلسون تیللیله، مالک راسه‌پوری ازدواج کرد. پس از مرگ شوهرش در سال ۱۴۸۳، او کنترل قلعه و املاک مرتبط به آن را را به دست گرفت. در سال ۱۴۸۷، نایب السلطنه استن استور کبیر، رئیس جدیدی را برای راسه‌پوری منصوب کرد و نیروهایی را برای تصرف قلعه فرستاد، کاترینا ابتدا حاضر به سازش نشد و چند هفته در مقابل این نیروها از قلعه دفاع کرد. دختر او مارگارت لورندوتر توت با کریستین بنگتسون ازدواج کرد که یکی از قربانیان حمام خون استکهلم در نوامبر ۱۵۲۰ بود.
هوسار (; و ) گروهی از تیپ سواره‌نظام سبک است که ابتدا در قرن پانزدهم، زمان ماتیاش کوروینوس در مجارستان پا گرفت. عنوان و لباس متمایز این سوارکاران توسط هنگ‌های سواره‌نظام سبک در ارتش‌های اروپایی در اواخر قرن ۱۷ و ۱۸ مورد استفاده قرار می‌گرفت. فرم هوسارهای قرن نوزده متشکل از ژاکت مزین به قیطان و کلاه کاسکتی پردار با نام یا ، تصویری رمانتیک از خوش‌تیپی و ماجراجو بودن ارائه می‌داد. هوسارها امروزه نیز در رژه یا اسکورت تشریفاتی، یونیفورم‌های تاریخی بر تن می‌کنند.
بر سر اشتقاق واژه هوسار اختلاف است و چندین نظریه وجود دارد.
بنا بر فرهنگ وبستر واژه از Huszár در زبان مجاری گرفته شده، که ریشه آن به هوسار در صربی قرون وسطایی بازمی‌گردد (سیریلیک: хусар، یا گوسار، سیریلیک: гусар) و معنای دزد دارد. تاکتیک‌های گروه حمله هوسارهای آغازین شبیه لشکر دزدان علیه عثمانی استفاده می‌شد. در صربی مدرن آن واژه به دزد دریایی گفته می‌شود.
نظریه دیگر این است که این اصطلاح اصالتی مجاری دارد و مطلقاً بی‌شباهت به گوسار صربی است. تاکتیک و مهارت سوارکاران هوسار مشخصه جنگجویان اولیه مجارستان بود و در قرون باستان و اوایل قرون وسطی توسط قومیت‌های بسیاری در اوراسیا مانند هون‌ها، آوارها، پچنگ‌ها، کومان‌ها و بعداً توسط مغولان و تاتارها استفاده می‌شد. این نوع سواره‌نظام سبک مخصوص ارتش مجارستان بوده که در ابتدا مجهز به کمان، تیر، نیزه و شمشیر بود و بعداً با تفنگ و کارباین جایگزین شد.
اولین استفاده کتبی از هوسار در اسناد مربوط به سال ۱۴۳۲ در مجارستان جنوبی (در آن زمان منطقه‌ای از پادشاهی مجارستان در مرز امپراتوری عثمانی) یافت شده‌است. این نوع از سواره‌نظام سبک قبلاً در قرن پانزدهم در مجارستان قرون وسطی به خوبی تثبیت شده‌بود.
بر اساس استدلال دانشمندان بیزانسی، این اصطلاح سرچشمه در تمرینات نظامی رومی دارد و از کورساریُس، واژهٔ لاتین نشأت گرفته‌است. کتابچه‌های نظامی بیزانسی قرن دهم از سواره‌نظام سبک بالکان، چُنساریُری به‌ویژه صرب‌ها نام می‌برند، که «ایده‌آل برای جستجو و حمله» بودند. با فروپاشی روم، این واژه متعاقباً در تمرینات نظامی اروپایی باب شد.M. Canard, "" in "Byzantion", 40 (1970), pp. 226–229.
پتلیاکوف په-۸ () یک بمب افکن سنگین ساخت شوروی بود که قبل از جنگ جهانی دوم طراحی شد و تنها بمب افکن چهار موتوره اتحاد جماهیر شوروی در طول جنگ بود. این بمب افکن که در تعداد محدود تولید شد، برای بمباران برلین در اوت ۱۹۴۱ استفاده شد. با این حال، مأموریت اصلی آن حمله به فرودگاه‌ها، محوطه‌های راه‌آهن و دیگر تأسیسات داخلی آلمان در شب بود، اگرچه یکی از آنها برای پرواز کمیسر خلق امور خارجه (وزیر امور خارجه) ویاچسلاو مولوتوف از مسکو به ایالات متحده آمریکا در سال ۱۹۴۲ استفاده شد.
نورافکن ضدهوایی ۱۴ یک نورافکن ضدهوایی فنلاندی بود که زنان سازمان لوتا سورد در دفاع هوایی در جنگ جهانی دوم از آن استفاده می‌کردند.
پیش از این، رسیدگی به امور این نورافکن ضدهوایی بر عهده مردان ارتش فنلاند بود که با عزیمت آنان به میدان جنگ، این وظیفه به زنان سپرده و در دفاع هوایی از هلسینکی مورد استفاده قرار می‌گرفت. این پایگاه تنها واحد مسلح متشکل از زنان در ارتش فنلاند بود که به عنوان یک واحد نظامی مناسب برای انجام وظایف رزمی سازماندهی شد. نورافکن ضدهوایی ۱۴ از اواخر تابستان ۱۹۴۴ تا پایان جنگ جهانی دوم فعال بود.
در طول جنگ جهانی دوم، برای جایگزینی مردانی که در ارتش مشغول شده بودند، لوتا سورد بسیج شد و در بیمارستان‌ها، در مواضع هشدار حمله هوایی و سایر وظایف کمکی همکاری نزدیک با ارتش داشت. این زنان به‌جز یک نورافکن ضدهوایی در سال ۱۹۴۴ رسماً غیرمسلح بودند ویرتانن استدلال می‌کند که «پاسخگویی آنها به ملت در انظار عمومی شکلی مردانه و نظامی داشت، اما جنبه خصوصی و زنانه‌ای داشت که شامل ویژگی‌هایی مانند مراقبت، کمک و دوست داشتن بود.» این سازمان پس از جنگ برچیده شد.
با بهبود پدافند هوایی هلسینکی در بهار ۱۹۴۴ پس از بمباران هلسینکی در جنگ جهانی دوم، تصمیم گرفته شد تا تعدادی از پرسنل واحدهای نورافکن ضدهوایی با زنان جایگزین شوند تا کمبود نیروی انسانی ارتش فنلاند کاهش یابد. سیصد زن از بین دانشجویانی که قبلاً در وظایف نظارت هوایی کار می‌کردند انتخاب شدند، که از این تعداد ۲۱۵ نفر آموزش تخصصی استفاده از نورافکن ضدهوایی را دیده بودند. کارآموزان عمدتاً از دانشگاه صنعتی هلسینکی، دانشگاه هلسینکی و دانشکده هنرهای زیبای هلسینکی و همچنین مدارس تورکو و تامپره بودند.
آموزش در ۳۱ می ۱۹۴۴ در لایاسالو در هلسینکی آغاز شد، اما به یکباره فعالیت‌ها در ۹ ژوئن به حالت تعلیق درآمد زیرا هیچ تضمینی برای ادامه خدمت زنان پس از پاییز وجود نداشت چرا که مسئولیت‌های کاری دانشجویی فقط ماه‌های تابستان را پوشش می‌داد. این آموزش پس از ابراز علاقه زنان به این شغل و تعهد به خدمت تا زمانی که جنگ لازم باشد یا حداقل برای یک سال، ادامه یافت. سرانجام ۱۴۵ نفر انتخاب نهایی شدند. یک تعهد داوطلبانه کتبی برای ادامه خدمت و همچنین گذراندن یک معاینه پزشکی برای انجام وظیفه مداوم در فضای باز برای زنانی که مایل به خدمت در این یگان بودند مورد نیاز بود.
پس از اتمام دوره آموزشی در ۲۶ ژوئیه، این زنان به عنوان یگان نورافکن ضدهوایی ۱۴ رسماً به هنگ ۱ ضدهوایی متصل شدند. این نورافکن طبق ساختار فرماندهی زنجیره نظامی عادی عمل می‌کرد و در اوایل ماه اوت برای محافظت از کم خطرترین بخش شهر در منطقه شمال غربی هلسینکی تعیین شد. پس از آتش‌بس به دستور فرمانده نیروی هوایی در ۲۴ سپتامبر این یگان منحل شد.
زنان منتخب تمرینات خود را با موفقیت به پایان رسانده و به چهار گروه تقسیم شدند: ۲۵ فرمانده گروه نورافکن، ۳۰ متخصص موقعیت‌یابی صوتی، ۶۳ مسئول نورافکن، و ۲۹ مسئول موتور ژنراتور. در این بین کادر آموزشی و نظارتی شامل سه ستوان دوم زن و ۳۰ افسر نظامی بود. خدمت اجباری یک بحران جزئی برای سازمان لوتا سورد ایجاد کرد که بر اصل عدم خشونت تأکید کرده بود. به دلیل تهدید تهاجم شوروی، کمیته مرکزی لوتا سوارد مجبور شد با مسلح کردن زنان موافقت کند. جمله معروفی از فانی لوکونن در این زمینه وجود دارد. او به عنوان رهبر لوتا سوارد، گفت: خدمت مسلحانه برای زنان به معنای «مرگ زنانگی» است، اما شرایط زمان جنگ نیاز به اقدامات فوق‌العاده‌ای دارد.
سالوادور اسکریوئلا (; – ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا بود.
آدریان اسکودرو (; – ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا بود.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال بی اسپانیا و اسپانیا بازی کرده‌است.
خرس تنبل سری‌لانکا ("Melursus ursinus inornatus") زیرگونه ای از خرس تنبل است که عمدتاً در جنگل‌های خشک دشتی در جزیره سریلانکا یافت می‌شود.
از آنجایی که همه‌چیزخوار است، از آجیل، انواع توت‌ها و ریشه‌ها و همچنین از مردار و گوشت تغذیه می‌کند. یکی از اصلی‌ترین مواد اولیه آن حشرات است که با پوزه بلند و بدون موی خود آنها را از کنده‌ها و درختان پوسیده پاک می‌کند. در غیر این صورت، به ندرت حیوانات را می‌کشد. خرس تنبل با پلنگ همدل است.
خرس تنبل سری‌لانکا با جمعیتی کمتر از ۱۰۰۰ نفر (جمعیت وحشی ممکن است کمتر از ۵۰۰ نفر باشد) در بسیاری از جمعیت‌های منزوی با کاهش جمعیت بسیار در معرض تهدید است. تخریب جنگل‌های طبیعی منطقه خشک تهدید اصلی آن است زیرا برخلاف سایر حیوانات بزرگ سریلانکا، خرس تنبل سریلانکا برای منبع غذایی خود به شدت به جنگل‌های طبیعی وابسته است. افزایش تعامل خرس تنبل و انسان نیز باعث درگیری‌های زیادی شده‌است. این درگیری‌ها شامل مرگ و جراحت به انسان، تلف شدن دام، آسیب به اموال و کشتار تلافی جویانه حیات وحش است که باعث ترس انسان از این گونه می‌شود.
در زیستگاه بومی خود سری‌لانکا، این خرس در سینهالی والاها "و" در تامیل "کارادی" نامیده می‌شود. هر دو اصطلاح در انگلیسی به سادگی به " خرس " ترجمه می‌شوند.
دانشگاه عادی هبی (Chinese) یک دانشگاه تحقیقاتی دولتی در شیجیاژوانگ، استان هبی، چین است. این مؤسسه یکی از دانشگاه‌های اصلی استانی با بیش از ۱۰۰ سال سابقه است و توسط استان هبی و اداره آموزش چین پشتیبانی می‌شود.
دانشگاه عادی هبی (HNU) رتبه خوبی دارد، به عنوان مثال، در رشته‌های ریاضیات و ریاضیات کاربردی، و علوم زیستی در رتبه اول در استان هبی قرار گرفته‌است. این دانشگاه در رشته مطالعه قانون در بین ۱۰۰ دانشگاه برتر چین رتبه‌بندی شد. HNU در سال ۲۰۱۵ رتبه سوم را در ۴ دانشگاه برتر زبان و ادبیات چینی کسب کرد. در رشته ریاضیات در سال ۲۰۱۲ توسط مرکز درجه گروه آموزشی چین در رتبه ۳۶ در چین قرار گرفت.
نقد یهودیت به انتقاد از آموزه‌ها، متون، قوانین و اعمال دینی یهود اشاره دارد. انتقادهای اولیه از مناقشات بین ادیان مسیحیت و یهودیت سرچشمه می‌گیرد. مناقشات مهم در قرون وسطی موجب انتقادات گسترده‌ای شد. نقدهای مدرن همچنین بازتاب‌دهندهٔ اختلافات بین شاخه‌ای یهودی، بین یهودیت ارتدوکس، یهودیت محافظه‌کار و یهودیت اصلاح‌گرا است.
باروخ اسپینوزا، مردخای کاپلان،Kertzer, Morris N. (1999) "What is a Jew?" in "Introduction to Judaism: A Source Book" (Stephen J. Einstein, Lydia Kukoff, Eds.), Union for Reform Judaism, 1999, p. 243 و ملحدان برجسته، یهودیت را مورد انتقاد قرار داده‌اند؛ زیرا الهیات و متون دینی آن خدای شخصی را توصیف می‌کند که با شخصیت‌های مهم (موسی، ابراهیم و غیره) گفتگو می‌کند و با قوم عبری روابط و عهد برقرار می‌کند. اسپینوزا و کاپلان در عوض معتقد بودند که خدا انتزاعی، غیرشخصی، نیرویی از طبیعت است یا خود جهان را می‌سازد. متکلم و فیلسوف فرانتس رزنتسوایگ پیشنهاد کرد که این دو دیدگاه هر دو معتبر هستند و در یهودیت مکمل یک‌دیگرند.
بیشتر شاخه‌های یهودیت، یهودیان را «قوم برگزیده» می‌دانند، به این معنا که نقش ویژه‌ای در «حفظ آیات خدا» دارند یا برای «تأیید انسانیت مشترک». این نگرش، برای مثال، در بیانیهٔ سیاست یهودیت اصلاح‌گرا بازتاب شده‌است، که بر این باور است که یهودیان مسئولیت دارند «با همه مردم در ایجاد پادشاهی خدا، برادری جهانی، عدالت، حقیقت و صلح بر روی زمین همکاری کنند». برخی از سکولارها و منتقدان وابسته به ادیان دیگر ادعا می‌کنند که این مفهوم دلالت بر طرفداری یا برتری نژادی دارد، مانند برخی از منتقدان یهودی، مانند باروخ اسپینوزا.* Eliezer Schwied (2007) "Does the Idea of Jewish Election Have Any Meaning after the Holocaust?". In "Wrestling with God: Jewish theological responses during and after the Holocaust", Steven T. Katz, Shlomo Biderman (Eds.); Oxford University Press, p. 233.
یهودیت محافظه‌کار توسط برخی از رهبران یهودیت ارتدوکس به‌دلیل عدم پیروی درست از هلاخا (قانون دینی یهود) مورد انتقاد قرار می‌گیرد. همچنین توسط برخی از رهبران یهودیت اصلاح‌گرا به‌دلیل مغایرت با اصول اعضای جوان بالغ خود در مورد مسائلی مانند ازدواج‌های مختلط، تبار پدری، و تعیین همجنس‌گرایان مورد انتقاد قرار می‌گیرد - همه موضوعاتی که یهودیت محافظه‌کار با آن‌ها مخالف است و یهودیت اصلاح‌طلب از آن‌ها حمایت می‌کند.Joe Berkofsky, "Death of Conservative Judaism? Reform leader’s swipe sparks angry rebuttals", "J. The Jewish News of Northern California", March 5, 2004. (جنبش محافظه‌کار از آن زمان به سمتی حرکت کرده‌است که به خاخام‌های همجنس‌گرا و «برگزاری مراسم تعهد همجنس‌گرایان» اجازه دهد.)
جنبش اصلاحات ناشی از نارضایتی از جنبه‌های مختلف یهودیت سنتی یا یهودیت خاخام، همان‌طور که در بحث‌ها و سایر نوشته‌های سده نوزدهم و اوایل سده بیستم مستند شده‌است، شکل گرفت.Shmueli, Efraim (1990) "Seven Jewish cultures: a reinterpretation of Jewish history and thought" Cambridge University Press, p. 123, 167-168, 172-174, 177, 261. لوئیس جیکوبز، خاخام برجسته ماسورتی، مشاجرات بین ارتدکس و جنبش اصلاحات را به شرح زیر توصیف کرد:دیوید آینهورن، خاخام اصلاح‌طلب آمریکایی، یهودیت اصلاح‌گرا را «رهایی» یهودیت می‌نامد:انتقادات یهودیت سنتی شامل انتقاداتی بود که بر این موضوع تأکید می‌کردند که قوانین تورات کاملاً الزام‌آور نیستند؛Shmueli, Efraim (1990) "Seven Jewish cultures: a reinterpretation of Jewish history and thought" Cambridge University Press, p. 123, 167-168, 172-174, 177, 261.* "Abraham Geiger … stressed the belief in progress: the Bible and Talmud represent an early, primitive stage in a revelation that is still continuing. Many traditional ceremonies (such as circumcision) are distressing to modern sensibility or incompatible with modern life... Geiger become increasingly convinced of the need to 'dethrone the Talmud'... " - De Lange, Nicholas (2000), "An introduction to Judaism", Cambridge University Press, p. 73
برخی از این انتقادات در ز مان‌های بسیار قبلی توسط فیلسوف آوریل دا کاستا (۱۵۸۵–۱۶۴۰) پیش‌بینی شده بود که مقامات خاخام و تلمود را به‌دلیل عدم اعتبار و معنویت مورد انتقاد قرار داد.
پولس یهودیان را به‌خاطر ناتوانی آن‌ها در باور اینکه عیسی مسیحا است (رومیان ۹:۳۰–۱۰:۱۳) و به‌دلیل دیدگاه آن‌ها در مورد موقعیت مطلوب و عدم برابری با غیریهودیان مورد انتقاد قرار می‌دهد (رومیان ۳:۲۷).E. P. Sanders, Paul the Law and Jewish People, Fortress Press, p.154 در رومیان ۷–۱۲، یکی از انتقادات پولس به یهودیت این است که دینی است که به‌جای ایمان، بر اساس قانون استوار است. در بسیاری از تفاسیر از این انتقاد که قبل از اواسط سده بیستم انجام شد، یهودیت اساساً به‌دلیل گناه خود عدالت‌خواهی ناقص بود. این موضوع به‌دلیل تفاوت در نسخه‌های یهودیت موجود در آن زمان پیچیده شده‌است. برخی از پژوهشگران استدلال می‌کنند که نقد پولس از یهودیت درست است، برخی دیگر معتقدند که انتقاد پولس متوجه یهودیت هلنیستی است، اشکالی که پولس بیشتر با آن آشنا بود. به‌جای یهودیت خاخام، که از خط ستیزه‌جویانه یهودیت که پولس قبل از تبدیل شدن به دین خود پذیرفته بود اجتناب کرد. همچنین این سؤال وجود دارد که پولس چه کسی را مورد خطاب قرار می‌دهد. پولس خود را رسولی برای غیریهودیان می‌دانست و مشخص نیست که آیا متن رومیان به پیروان یهودی عیسی (همانند پولس) خطاب شده بود، به غیریهودیان یا هر دو. اگر پایبندی به شریعت یهود شرط رستگاری بود، آنگاه رستگاری برای غیریهودیان بدون گرویدن به یهودیت انکار می‌شد. کریستر استندال نیز در همین راستا استدلال می‌کند که به‌گفته پولس، رد یهودیت از عیسی به‌عنوان یک نجات دهنده، چیزی است که امکان رستگاری غیریهودیان را فراهم می‌کند، که این رد بخشی از نقشه کلی خداست، و اسرائیل نیز نجات خواهد یافت. (مطابق Romans 11:26–27). برخی از پژوهشگران استدلال می‌کنند که موضوع اساسی انتقاد پولس از یهودیت به درک او از رابطه یهودیت با قوانین یهود بستگی دارد. E. P. Sanders، برای مثال، استدلال می‌کند که دیدگاه بسیاری از پژوهشگران عهد جدید از مسیحیان فردریش وبر در مورد نشان‌دهندهٔ کاریکاتوری از یهودیت است و این تفسیر از انتقاد پولس به‌دلیل درک نادرست از اصول یهودیت ناقص است. تفسیر سندرز بیان می‌کند که یهودیت به بهترین وجه به‌عنوان یک «نامیسم عهدی» شناخته می‌شود، که در آن فیض خدا داده شده و در عهد تأیید شده‌است، که پاسخ مناسب زندگی در محدوده‌های تعیین شده برای حفظ رابطه است. جیمز دان با دیدگاه سندرز موافق است که پل از یهودیت به‌دلیل ادعای این که رستگاری از پایبندی به شریعت یا انجام کارهای خوب ناشی می‌شود، انتقاد نمی‌کرد، زیرا اینها اصول یهودیت نیستند، اما علیه سندرز استدلال می‌کند که انتقاد پل از یهودیت نشان‌دهندهٔ رد شکل «بیگانه هراسی» و قوم‌گرایانه یهودیت که پولس قبلاً به آن تعلق داشت: انتقاد واقعی پولس از یهودیت و یهودیان، عدالت خودساخته یهودیت نبود، بلکه آن چیزی بود که برخی آن را «امپریالیسم فرهنگی» یا «غرور قومی» نامیدند. دان استدلال می‌کند که پولس موضع خود را خیانت به یهودیت نمی‌داند، بلکه،
پولس به روشی که یهودیان زمان او به اعمال یا شریعت به‌عنوان مرزی می‌نگریستند حمله می‌کند که مشخص می‌کند چه کسی «در» قوم خداست و چه کسی نیست. او به مفهوم باریک، نژادی، قومی و جغرافیایی تعریف شده آنها از قوم خدا حمله می‌کند و در جای خود، شکل «بازتر»، فراگیرتر یهودیت (بر اساس ایمان به مسیح) را ارائه می‌دهد؛ بنابراین، انتقاد پولس از یهودیت، به‌طور دقیق‌تر، انتقادی بود از رشته بیگانه‌هراسی یهودیت، که خود پولس قبلاً به آن تعلق داشت. [...] پولس در واقع در حال تبدیل شدن از یهودیت بسته به یهودیت باز بود.استدلال مشابهی توسط جورج اسمیگا ارائه شده‌است، که ادعا می‌کند که انتقاد یهودیت در عهد جدید به بهترین وجه به‌عنوان انواع بحث‌های مذهبی درک می‌شود که به‌عنوان دعوت به تغییر دین به‌جای انتقاد به معنای استفاده رایج در نظر گرفته شده‌است.
این ایده که یهودیت و یهودیان در مجموع مسئول مرگ عیسی هستند، که اغلب در این ادعا که «یهودیان عیسی را کشتند» نشان داده می‌شود، در نوشته‌های ضدیهودی برجسته است. این در ابتدا توسط پولس در عهد جدید بیان شد ().*
در مجادله قرآنی علیه یهودیان جایگاه برجسته‌ای به مفهوم دین ابراهیم داده شده‌است. قرآن مسلمانان را نه یهودی و نه مسیحی معرفی می‌کند، بلکه پیروان ابراهیم معرفی می‌کند که از نظر جسمانی پدر یهودیان و اعراب بوده و قبل از نزول تورات می‌زیسته‌است. قرآن برای اینکه نشان دهد دین یهودیان دین پاک ابراهیم نیست، ماجرای گوساله‌پرستی را ذکر می‌کند و استدلال می‌کند که یهودیان به بخشی از وحی که به آنها داده شده اعتقاد ندارند و آنها رباخواری نشان‌دهندهٔ دنیاپرستی و نافرمانی آنان از خداست. علاوه بر این، قرآن ادعا می‌کند که آنچه را که خداوند نازل نکرده‌است به خداوند نسبت می‌دهند. بر اساس قرآن، یهودیان شخصیتی به نام عزیر را به‌عنوان «پسر خدا» تجلیل کردند (به بیانات قرآنی در مورد تعالی تصور شده یهودی مراجعه کنید). شخصیت عزرا، که تصور می‌شود همان شخصیتی است که قرآن به آن اشاره کرده‌است (البته بدون هیچ مدرکی که نشان دهد عزرا و عزیر یک شخص هستند) در آثار پژوهشگر مسلمان اندلسی بعدی ابن حزم اهمیت یافت. صراحتاً عزرا را متهم کرد که دروغگو و بدعت گذار است که جعل کرده و در متن کتاب مقدس الحاقات را اضافه کرده‌است. ابن حزم در مناظره خود با یهودیت فهرستی از مواردی را که نادرستی و تناقضات زمانی و جغرافیایی می‌گفت ارائه کرد. محالات کلامی (عبارات انسانی، داستان‌های زنا و فحشا و نسبت دادن گناهان به پیامبران) و نیز عدم نقل موثق (تواتور) متن.Encyclopedia of Islam, UzayrHava Lazarus-Yafeh, "Tahrif", Encyclopedia of Islam هریبرت بوسه می‌نویسد: «تنها توضیح این فرضیه است که محمد، در تب و تاب بحث، می‌خواست یهودیان را به عقاید بدعت‌آمیز متهم کند که همتراز با بدعت آموزه مسیحی است که ماهیت الهی عیسی را تعلیم می‌دهد. می‌توانست از احترام بالایی که عزرا در یهودیت اعطا شده‌است، استفاده کند.»Busse, Heribert. "Islam, Judaism, and Christianity: theological and historical affiliations", Princeton series on the Middle East, Markus Wiener Publishers, 1998, p. 57.
نقد فلسفی یهودیت یا بخشی از نقد دینی به‌طور کلی است یا به‌طور خاص بر جنبه‌های منحصر به فرد دین یهود متمرکز است. امانوئل کانت نمونه‌ای از دومی است. کانت معتقد بود که یهودیت از طریق الزام بیرونی به اطاعت از قوانین اخلاقی، داشتن تمرکز سکولار و عدم توجه به جاودانگی، از «اجرای معیارهای اساسی [یک] دین» شکست می‌خورد.
ذبح شحیطه از لحاظ تاریخی انتقاد غیریهودیان را به‌دلیل غیرانسانی بودن و غیربهداشتی بودن، تا حدی به‌عنوان یک اقدام ضدیهودی که خوردن گوشت ذبح شده به‌صورت آیینی باعث انحطاط، و تا حدی به‌دلیل انگیزه اقتصادی برای حذف یهودیان از صنعت گوشت شده‌است، برانگیخته است. اما گاهی این انتقادات متوجه یهودیت به‌عنوان یک دین بود. در سال ۱۸۹۳، حامیان حیوانات علیه ذبح شحیطه در آبردین تلاش کردند ظلم را با اعمال مذهبی یهودیان مرتبط کنند. در دهه ۱۹۲۰، منتقدان لهستانی ذبح شحیطه ادعا کردند که این عمل در واقع هیچ مبنایی در کتاب مقدس ندارد. در مقابل، مقامات یهود استدلال می‌کنند که روش‌های ذبح مستقیماً بر پایه () است و «این قوانین برای یهودیان امروز الزام‌آور است».Chabad.org
اخیراً، ذبح شحیطه انتقاد برخی از گروه‌های مرتبط با رفاه حیوانات را به خود جلب کرده‌است، که معتقدند عدم وجود هر نوع بیهوشی یا خیره‌کننده قبل از قطع رگ گردن حیوان باعث درد و رنج غیرضروری می‌شود. در سال ۲۰۰۸، اتاق دامپزشکان فدرال آلمان، درخواست‌هایی برای لغو ذبح شحیطه مطرح کرد، و در سال ۲۰۰۱ توسط حزب برای حیوانات در پارلمان هلند. در هر دو واقعه، گروه‌های یهودی پاسخ دادند که این انتقادها حمله به مذهب آنها بود.
حامیان ذبح شحیطه مخالفت می‌کنند که یهودیت دقیقاً به این دلیل که انسانی تلقی می‌شود به این عمل نیاز دارد.Chabad.org پژوهش‌های انجام شده توسط تمپل گراندین و جو ام. ریگنشتاین نشان می‌دهد که با تمرین صحیح با سیستم‌های مهار مناسب، ذبح شحیطه درد و رنج کمی را به همراه دارد و اشاره می‌کند که واکنش‌های رفتاری به برش ایجاد شده در طی ذبح شحیطه کمتر از واکنش‌های رفتاری به صداهایی مانند صدا دادن است. یا خش خش، وارونگی یا فشار در حین مهار.Religious slaughter and animal welfare: a discussion for meat scientists
رویه یهودیان بریت میلا یا ختنه کردن نوزادان پسر، هم در دوران باستان و هم در دوران مدرن به‌عنوان «دردناک» و «بی‌رحمانه» یا مساوی با ختنه کردن تناسلی مورد حمله قرار گرفته‌است.*
فرهنگ هلنیستی ختنه را نفرت‌انگیز می‌دانست: ختنه به‌عنوان یک ناهنجاری جسمی تلقی می‌شد و مردان ختنه‌شده از شرکت در بازی‌های المپیک منع می‌شدند. برخی از یهودیان هلنیستی بازسازی پیش‌پوست را انجام می‌دادندJewish Encyclopedia: Circumcision: In Apocryphal and Rabbinical Literature: "Contact with Grecian life, especially at the games of the arena [which involved nudity], made this distinction obnoxious to the Hellenists, or antinationalists; and the consequence was their attempt to appear like the Greeks by epispasm ("making themselves foreskins"; I Macc. i. 15; Josephus, "Ant." xii. 5, § 1; Assumptio Mosis, viii. ; I Cor. vii. 18; Tosef. , Shab. xv. 9; Yeb. 72a, b; Yer. Peah i. 16b; Yeb. viii. 9a). All the more did the law-observing Jews defy the edict of Antiochus Epiphanes prohibiting circumcision (I Macc. i. 48, 60; ii. 46); and the Jewish women showed their loyalty to the Law, even at the risk of their lives, by themselves circumcising their sons."; در امپراتوری روم، ختنه به‌عنوان یک رسم وحشیانه و نفرت‌انگیز تلقی می‌شد. طبق تلمود، کنسول تیتوس فلاویوس کلمنس در سال ۹۵ میلادی به‌دلیل ختنه کردن خود و گرویدن به یهودیت توسط سنای روم به اعدام محکوم شد. امپراتور هادریان (۱۱۷–۱۳۸) ختنه را ممنوع کرد. پولس احساسات مشابهی را در مورد ختنه ابراز کرد و در فیلیپیان ۳ آن را «مثل کردن» نامید.Philippians 3:2
ماری-لویزه ماریان (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل کشور آلمان است. وی از سال ۱۹۷۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "خیابان لیندن" اشاره کرد.
گئورگ اوکر (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل کشور آلمان است.
زیبیله ووآری (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل کشور آلمان است.
ساسان‌حاتمی‌نژاد (متولد ۱۳۶۳ در شهر ایلام) بازیکن هاکی اهل ایران است. او از سال ۱۳۷۸ عضو تیم منتخب هاکی استان ایلام واز سال ۱۳۸۶ عضو تیم ملی هاکی ایران است. این بازیکن در پست دروازه‌بان بازی می‌کند.
حاتمی‌نژاد شش دوره قهرمانی جام ملت‌های آسیا، مقام چهارم جام جهانی ۲۰۱۴ و مقام سوم جام جهانی ۲۰۱۸ برلین را در کارنامه تیمی داراست.
همچنین در بخش انفرادی بهترین بازیکن آسیا، بهترین دروازه‌بان آسیا سال ۲۰۱۲ و بهترین دروازه‌بان جهان در سال ۲۰۱۸ را بدست آورده‌است.
ساسان حاتمی نژاد در اینستاگرام
چشم‌چرانِ عمارت مجموعهٔ تلویزیونی در ژانر درام و عاشقانه ساخت کشور ترکیه‌ و تولید اُجی‌ام پیکچرز به کارگردانی بورجو آلپ‌تکین و نویسندگی مهمت باریش گونگر است. اولین قسمت آن در تاریخ ۲۳ سپتامبر ۲۰۲۲ منتشر شد. نقش‌های اصلی را افرا ساراچ‌اوغلو، مرت رمضان دمیر و چتین تکیندور بازی می‌کنند.^ "Afra Saraçoğlu, Mert Ramazan Demir ve Çetin Tekindor'u buluşturan Yalı Çapkını'nın yayın günü belli oldu". "www.ntv.com.tr". 17 Eylül 2022. 19 Ekim 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi.^ "Star'ın Yalı Çapkını dizisine yeni oyuncular". "TV100". 7 Şubat 2022. 19 Ekim 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi.^ "Yalı Çapkını dizisinin setinden yeni fotoğraflar yayınlandı!". "ranini.tv". 26 Ağustos 2022. 19 Ekim 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. فصل دوم این مجموعه ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۳ از شبکه استار تی‌وی آغاز شد.
داستان عشق بین فرید، پسری خوش‌گذران و دختری روستایی به نام سیران است. فرید پسری خوش‌گذران است که به چشم‌چرانی معروف است. روزی پلیس برای دستگیری فرید به عمارت می‌آید. پدربزرگش برای حفاظت از او تصمیم می‌گیرد دختری را از خانواده‌ای که در زادگاه پدربزرگ زندگی می‌کنند را به عقد فرید درآورد.
اولین قسمت این مجموعهٔ تلویزیونی در تاریخ ۱ مهر ۱۴۰۱ پخش شد. و هم اکنون هر جمعه ساعت ۲۱:۳۰ (به وقت ایران) از شبکه استار تی‌وی پخش می‌شود.
این مجموعهٔ تلویزیونی با عنوان فرید با دوبله فارسی هر جمعه ساعت ۱۹ از شبکه ام‌بی‌سی پرشیا در حال پخش است. بازپخش آن از شنبه تا سه‌شنبه در ساعت ۱۷:۳۰ است.
قسمت دوم این مجموعهٔ تلویزیونی در بین بینندگان بسیار مورد توجه قرار گرفت و ریتینگ قابل توجه ۷/۱۵ را از آن خود کرد. مجموعهٔ تلویزیونی "چشم چران عمارت" در میان مخاطبان یوتیوب طرفداران زیادی پیدا کرده‌است. قسمت اول این مجموعهٔ تلویزیونی ۱۰ میلیون بار در یوتیوب دیده شده‌است. قسمت دوم و سوم این مجموعهٔ تلویزیونی بیش از ۱۰ میلیون بار در یوتیوب پخش شده‌است. قسمت پنجم این مجموعهٔ تلویزیونی در رتبهٔ اول پربیننده‌ترین مجموعهٔ تلویزیونی‌های در حال پخش ترکیه قرار گرفت و در مجموع ریتینگ ۱۰/۷۱ را از آن خود کرد.
اتوبوس‌رانی برای یکپارچه‌سازی‌نژادی در ایالات متحده (همچنین به‌طورساده به‌صورت اتوبوس‌گردانی ، اتوبوس‌رانی یکپارچه‌شده یا توسط منتقدان آن به‌عنوان اتوبوس‌گردانی اجباری شناخته می‌شود) عملی بود که دانش‌آموزان را به مدارس داخل یا خارج از ناحیه مدرسه محلی‌یشان به‌منظور تنوع بخشیدن به ساختار نژادی مدارس منتقل می‌کردند. درحالی که تصمیم مهم دادگاه عالی ایالات متحده در سال ۱۹۵۴ در براون در برابر هیئت آموزش جداسازی نژادی در مدارس دولتی را غیرقانونی اعلام کرد، بسیاری از مدارس آمریکایی به دلیل نابرابری مسکن عمدتاً تک‌نژادی باقی ماندند. در تلاشی برای رسیدگی به جداسازی "شرعی" جاری در مدارس، تصمیم دیوان عالی سال ۱۹۷۱، سوان علیه شورای آموزش شارلوت-مکلنبورگ، حکم‌داد که دادگاه‌های فدرال می‌توانند از اتوبوس‌رانی به عنوان ابزار پکپارچه‌سازی بیشتر برای دستیابی به تعادل نژادی استفاده کنند.
اتوبوس‌گردانی با مخالفت قابل‌توجهی از سوی سیاه پوستان و سفیدپوستان روبرو شد. این سیاست منجر به جابجایی تعداد زیادی از خانواده‌های سفیدپوست به حومه شهرهای بزرگ شد، پدیده‌ای که به عنوان پرواز سفید شناخته می‌شود، که اثربخشی این سیاست را بیشتر کاهش‌داد. بسیاری از سفیدپوستانی که ماندند فرزندان خود را به مدارس خصوصی یا مدارس اَبرَشیه منتقل کردند. این اثرات با هم ترکیب‌شدند و بسیاری از مناطق مدارس شهری را عمدتاً غیرسفید پوست کرد و هرگونه اثربخشی اتوبوس‌گردانی اجباری ممکن است داشته باشد را کاهش‌داد.
پارتیزان‌های یوگسلاوی،Serbo-Croatian, Macedonian, Slovene: , یا ارتش آزادیبخش ملی، رسماً ارتش آزادیبخش ملی و گروه‌های پارتیزانی یوگسلاوی، نیروهای مقاومت ضدفاشیسم به رهبری اتحادیه کمونیست‌های یوگسلاوی در برابر نیروهای محور (عمدتاً آلمان نازی) در یوگسلاوی اشغالی در طول جنگ جهانی دوم بودند. پارتیزان‌ها به رهبری یوسیپ بروز تیتو به عنوان موثرترین جنبش مقاومت اروپا علیه نیروهای محور در طول جنگ جهانی دوم در نظر گرفته می‌شوند.Adams, Simon (2005): "The Balkans", Black Rabbit Books, , p. 1981
پارتیزان‌ها که در ابتدا نیروهای جنگ چریکی بودند، در ادامه به یک نیروی رزمی بزرگ تبدیل شدند که به مرور وارد جنگ کلاسیک شدند، تعداد آنها در اواخر سال ۱۹۴۴ به حدود ۶۵۰۰۰۰ نفر رسید و در چهار ارتش میدانی و ۵۲ لشکر سازماندهی شدند. اهداف اصلی اعلام شده پارتیزان‌ها آزادسازی سرزمین‌های یوگسلاوی از نیروهای اشغالگر و ایجاد یک دولت سوسیالیستی فدرال و چند قومیتی در یوگسلاوی بود.
پارتیزان‌ها به ابتکار تیتو در پی تهاجم به یوگسلاوی در آوریل ۱۹۴۱ سازماندهی شدند و پس ازعملیات بارباروسا در ژوئن همان‌سال، مبارزات چریکی فعالی را علیه نیروهای اشغالگر آغاز کردند. در ماه ژوئیه یک قیام در صربستان به راه افتاد که بعداً چتنیک‌ها به رهبری دراژا میهایلوویچ به آن ملحق شدند که منجر به ایجاد جمهوری اوژیتسه شد. نیروهای محور در پاسخ به آنها یک سری حملات انجام داد اما نتوانست پارتیزان‌های بسیار متحرک و رهبری آن‌ها را به‌طور کامل نابود کند. در اواخر سال ۱۹۴۳، نیروهای متفقین حمایت خود را از میهایلوویچ به تیتو تغییر دادند، و پارتیزان‌ها در کنفرانس تهران به رسمیت شناخته شدند. در پاییز ۱۹۴۴، پارتیزان‌ها و ارتش سرخ شوروی پس از عملیات بلگراد، این شهر آزاد کردند. در پایان جنگ، پارتیزان‌ها کنترل کل کشور و همچنین تریسته و کرنتن را به دست گرفتند. همچنین پس از جنگ، پارتیزان‌ها در ارتش خلق یوگسلاوی در جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی که تازه تأسیس شده بود، سازماندهی شدند.
از این جنبش در طول جنگ پیوسته به عنوان «پارتیزان» یاد می‌شد. با این حال، به دلیل تغییرات مکرر در اندازه و سازماندهی مجدد ساختاری، پارتیزان‌ها در طول تاریخ خود چهار نام رسمی کامل داشتند:
اندکی قبل از پایان جنگ، در مارس ۱۹۴۵، تمامی نیروهای مقاومت به نیروهای مسلح منظم یوگسلاوی سازماندهی و به ارتش یوگسلاوی تغییر نام دادند. این نام تا سال ۱۹۵۱ رسمیت داشت و سرانجام به ارتش خلق یوگسلاوی تغییر نام داد.
پارتیزان‌ها علیرغم موفقیت خود در طول جنگ متحمل تلفات سنگینی شدند. جدول، تلفات پارتیزان‌ها، طی ۷ ژوئیه ۱۹۴۱ تا ۱۶ مه ۱۹۴۵ را نشان می‌دهد:
به گفته ایوو گلدشتاین، ۸۲۰۰۰ صرب و ۴۲۰۰۰ کروات به عنوان مبارزان پارتیزان کشته شدند.Bideleux, Robert; Jeffries, Ian (2017) "The Balkans: A Post-Communist History" p. 191; Routledge,
به گفته ولادیمیر ددیجر، بیش از ۴۰۰۰۰ اثر شعر عامیانه از پارتیزان‌ها الهام گرفته شده‌است.
کریستینا کالاس (؛ زادهٔ ) سیاست‌مدار اهل استونی و رهبر حزب استونی ۲۰۰ است. او با کایا کالاس، نخست وزیر فعلی استونی، نسبتی ندارد.
ملیس کیلی (; ) سرلشکر اهل استونی است. از دسامبر ۲۰۱۲ تا ژوئیه ۲۰۱۹، او فرمانده نیروهای دفاع ملی استونی بود.
کیلی زاده ۲۰ مارس ۱۹۶۵ متأهل و دارای دو دختر است. قبل از حرفه نظامی، از سال ۱۹۸۴ تا ۱۹۹۱ در دانشگاه علوم زیستی استونی تحصیل کرده‌است.
وی در مه ۲۰۱۵ به لیست افراد تحریم شده روسیه اضافه شد و مانع از ورود او به روسیه شد.
آناستاسیا کووالنکو-کولوارت (؛ زادهٔ ) موتورسوار مسابقه‌ای و سیاستمدار اهل استونی است.
این فهرست آمار اهرام فهرست‌شده مصر باستان را به ترتیب زمانی ارائه می‌دهد:
لئو کوناس (؛ زادهٔ ) افسر نظامی سابق و نویسنده اهل استونی است.
وی پس از فارغ‌التحصیلی از آکادمی دفاع ملی فنلاند در سال ۱۹۹۴، فرمانده مدرسه نبرد نیروهای دفاعی شد، او همچنین اولین فرمانده آکادمی نظامی استونی ۱۹۹۷–۱۹۹۹ (واقع در تالین در آن زمان) بود.
در سالهای ۲۰۰۳–۲۰۰۷، وی رئیس بخش عملیات (J3) ستاد کل نیروهای دفاعی استونی با درجه سرهنگ دوم بود. پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه دفاع ملی ایالات متحده (نورفولک، ویرجینیا) در سال ۲۰۰۵ به عنوان افسر ستاد در عملیات آزادی عراق در بغداد خدمت کرد.Kirjanik ja ohvitser Leo Kunnas võitleb Iraagi vabaduse eest. "Eesti Ekspress", 14.09.2005 http://paber.ekspress.ee/viewdoc/A5294676F5A7C6ECC225707A004223BD
کوناس در پاییز 2007 از سمت خود استعفا داد. دلیل استعفای او موضوع تغییر قانون اساسی استونی بود که توسط رئیس جمهور توماس هندریک ایلوس به پارلمان پیشنهاد شده بود.On-line intervjuu: küsimustele vastas Leo Kunnas. "Postimees", 17.10.2007
گیورگه-کالو استوچسکو (؛ زادهٔ ) دیپلمات و سیاستمدار رومانیایی‌تبار اهل استونی است. وی از پدر رومانیایی و مادر استونیایی متولد شده‌است.
استوچسکو از سال ۱۹۹۷ تا ۱۹۹۹ سفیر استونی در ایالات متحده آمریکا و کانادا و سپس مکزیک بود.
تیمو سوسلو (؛ زادهٔ ) سیاستمدار و افسر پلیس اهل استونی است.
او در تالین به دنیا آمد. در سال ۲۰۰۴ از آکادمی علوم امنیتی استونی فارغ‌التحصیل شد. سوسلو عضو مجلس استونی است.
گورستان سگ‌های اشکلون () یک تدفینگاه در شهر اشکلون اسرائیل است که احتمال دارد در بین قرن پنجم تا سوم قبل از میلاد، هزاران سگ در آن جا به خاک سپرده شده باشند. بیشتر آنها، توله سگ بودند؛ تمام آنها شباهت‌هایی با سگ کنعان امروزی داشتند که شاید نمایانگر گروه اجدادی باشد که نژاد امروزی از نسل آنها باشد. این گورستان، بزرگ‌ترین گورستان شناخته شده از این نوع، در دنیای کهن است.