moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
بخش سانکوواسابا (به لاتین: Sankhuwasabha District) یک بخش در نپال است که در استان شماره ۱ واقع شده‌است. بخش سانکوواسابا ۳٬۴۸۰ کیلومتر مربع مساحت و ۱۵۸٬۷۴۲ نفر جمعیت دارد.
این آبادی در دهستان خورسند قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱۹ نفر (۶ خانوار) بوده‌است.
شرکت زراعی شهید بهشتی، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
این آبادی در دهستان خورسند قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱۳۵ نفر (۴۱ خانوار) بوده‌است.
مزرعه شهید چمران، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
این آبادی در دهستان خورسند قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱۹۱ نفر (۵۵ خانوار) بوده‌است.
موروئیه، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
این آبادی در دهستان خورسند قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱۴۶۹ نفر (۴۰۶ خانوار) بوده‌است.
منزل‌آباد، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
این آبادی در دهستان خورسند قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۴۵۶ نفر (۱۰۳ خانوار) بوده‌است.
منزل‌آباد
چاه‌باغ، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
تلمبه وحید نصیری، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
تلمبه سعادت‌آباد رباط، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
پورنوگرافی میلف (Mother I'd Like/Love to Fuck)، یک سبک از پورنوگرافی است که در آن بازیگر نقش اول مؤنث معمولاً زنانی در سنین ۳۰ تا ۵۰ هستند؛ هرچند که بسیاری از بازیگران این نوع از فیلم پورن، کارشان را درحوالی ۲۵ سالگی آغاز کرده‌اند.
قدیمیترین استفاده میلف در پست یوزنت (۱۹۹۵) درباره تصاویر مادرهای جذاب مجله تصویری پلی‌بوی است.
بعد از استفاده کردن میلف برای شخصیت مادر استیفلر (جنیفر کولیج) در فیلم امریکن پای ۱۹۹۹ این واژه معروف شد.
آب‌گندمان، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
این آبادی در دهستان مدوارات قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده‌است.
شکنجه پستان، شکنجه ممه یا شکنجه نوک پستان یک عمل جنسی در بی دی اس ام است که شامل استفاده از اعمال درد یا فشردن پستان می‌شود.
نوک سینه‌ها بخشی از پستان است که معمولاً در این نوع از فعالیت جنسی مورد استفاده قرار می‌گیرد. به‌طور معمول درد با استفاده از گیره‌های نوک پستان که نوعی اسباب بازی جنسی است اعمال می‌شود. هنگامی که گیره‌های نوک سینه برداشته می‌شوند، با بازگشت جریان خون طبیعی، درد بیشتر ایجاد می‌گردد. این عمل قابل اجرا روی سینه زنان و مردان است.
اقداماتت دردناکی مانند شمع بازی، اسپنک جنسی، فشردن، مشت زدن یا شلاق نیز می‌تواند در این سبک از بازی مورد استفاده قرار گیرد.
فرد مفعولی ممکن است بابت داشتن شخصیتی سادو مازوخیستی، یا لذت بردن از درد یا تحقیر شهوانی، یا دانستن اینکه این عمل برای یک شریک غالب سادیستی اش لذت بخش است، لذت جسمی مستقیم دریافت کند.
بسیاری از این روشها، مانند شکنجه مهبل و شکنجه کیر و خایه، می‌تواند خطراتی را برای سلامتی به همراه داشته باشد و باید از تروما یا توقف جریان خون جلوگیری کرد.
بزرگراه کوشی () یک بزرگراه در استان شماره ۱، نپال است.
این بزرگراه که ۳۹۰ کیلومتر طول دارد از شهر بیراتنگار در نزدیکی مرز هند شروع و در بخش سانکوواسابا در نزدیکی مرز تبت به پایان می‌رسد. این بزرگراه که شمال به جنوب است که به عنوان کوتاه‌ترین بزرگراه است که هند و چین را از طریق کوه‌های هیمالیا در نپال به یکدیگر وصل می‌کند.
بادمجونی، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
بادامستان پایین، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
اندرا وسطی، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
اکبرآباد، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
ادرباغ، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
احمدآباد، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
اشوب وسطی، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
اشوب علیا، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
اشوب سفلی، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
آدوری، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
دینکو، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
ده‌نو سه، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
ده‌نو دو، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
دهکده، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
ده‌لاسلمانی، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
سامانه ناوبری یک سامانه (معمولاً الکترونیکی) است که در پیمایش کمک می‌کند. سامانه‌های ناوبری ممکن است همگی روی یک وسیله نقلیه یا کشتی قرار داشته باشند، یا ممکن است در جای دیگری واقع شده و از طریق رادیو یا سیگنال‌های دیگر با وسیله نقلیه یا کشتی ارتباط برقرار کنند، یا ممکن است از این روش‌ها استفاده کنند.
سامانه‌های ناوبری ممکن است دارای امکانات زیر باشند:
ده‌رامسر، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
ده‌بره، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
ده‌بابو، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
درنیدوئیدپایین، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
درگری، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
درشیخان، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
خون‌خالدین، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
حسن‌آباد جنگو، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
چهارجز علیا، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
چهارجز سفلی، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
چشمه‌بیدو، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
چاه‌کاهی، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
تنگو کاریک، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
بیرگونج (به لاتین: Birgunj) یک شهر در نپال است که در استان شماره ۲ واقع شده‌است. بیرگونج ۷۵٫۲۴ کیلومتر مربع مساحت و ۲۰۴٬۸۱۶ نفر جمعیت دارد و ۹۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
پونستان، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
بیدملکی، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
بیدارستان، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
باغ لا، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
پولیکارپف آی-۵ یک هواگرد جنگنده دوباله تک موتوره تک‌سرنشین بود که بین سال‌های ۱۹۳۱ تا ۱۹۳۶ جنگنده اصلی نیروی هوایی اتحاد جماهیر شوروی به حساب می‌آمد. پس از آن مربی پیشرفته استاندارد تبدیل شد. پس از آغاز عملیات بارباروسا که بخش اعظم نیروهای هوایی اتحاد جماهیر شوروی (VVS) را منهدم کرد، هواگردهای باقیمانده آی-۵ به چهار مسلسل و محفظه بمب مجهز شدند و به عنوان هواپیمای تهاجمی و بمب افکن شبانه در سال ۱۹۴۱ وارد خدمت شدند. این هواگرد اوایل سال ۱۹۴۲ با بازیابی توان تولید هواگردها در شوروی و ظهور هواپیماهای مدرن تهاجمی همچون ایلیوشین ایل-۲ کنار گذاشته شد. در مجموع ۸۰۳ فروند از این هواگرد تولید شد.
ذر قالب برنامه پنج ساله توسعه سال ۱۹۲۸، دولت شوروی به دفتر طراحی توپولف سفارش طراحی یک جنگنده دوباله فلزی-چوبی با موتور بریستول ژوپیتر ۷ را صادر کرد. پیش‌نمونه اولیه این سفارش، نخستین پرواز خود را اول سپتامبر ۱۹۲۹ به انجام رساند. جنگنده جدید آی-۵ ("Istrebitel - جنگنده)" نام گرفت اما در خود دفتر طراحی توپولف آنت-۱۲ نامیده می‌شد. به‌طور همزمان، وظیفه ساخت هواپیمای تمام چوبی با همان مشخصات تحت عنوان آی-۶ نیز به گروه نیکولای نیکوویویچ پولیکارپوف محول شد. طراحی آی-۵ که توسط پاول سوخو و با نظارت آندری توپولف آغاز شده بود، به دلیل مشغله دفتر توپولف در ساخت بمب افکن‌های بزرگ همچون بمب افکن تمام فلزی توپولف تی‌بی-۱https://www.ecured.cu/Polikarpov/Grigorovich_I-5 عقب افتاد. در نتیجه پروژه‌های آی-۵ و آی-۶ در سال ۱۹۲۹ تحت رهبری پولیکارپوف ادغام شدند؛ هرچند که هیچ‌یک از این پروژه‌ها در تاریخ مشخص شده تکمیل نگردیدند.
تولیدات هوانوردی در این دوره پنج ساله توسعه در شوروی بسیار اندک و با بهره‌وری پایین انجام می‌گرفت. به وجهی که صنعت هوانوردی در تأمین موتورهای مورد نیاز مشکل داشت، فرابنده‌های تولید به شکل ابتدایی صورت می‌یافت و از سرعت لازم برخوردار نبود. برای مثال پروانه هواپیماها کاملاً به شکل دستی تولید می‌شد.https://www.ecured.cu/Polikarpov/Grigorovich_I-5
نیکولای پولیکارپوف شب ۲۴ نوامبر سال ۱۹۲۹ توسط دفتر سیاسی دولت به جرم عضویت در سازمان‌های ضدانقلاب و خرابکاری صنعتی به دلیل تکمیل نشدن به موقع پروژه‌ها که حاصل از همان ناکارآمدی بود، دستگیر شد و مدتی بعد بدون محاکمه به اعدام محکوم گردید. این حکم دو ماه بعد به ۱۰ سال حبس در اردوگاه کار تقلیل یافت. در دسامبر سال ۱۹۲۹، دفتر سیاسی دولت پس از پی بردن به بی‌گناهی بسیاری از این افراد و با علم بر این که بسیاری از پروژه‌ها بدون آن‌ها پیش نخواهد رفت تعدادی از مهندسان هواپیما از جمله پولیکارپوف را در زندان بوتیرکا گرد آورد و دفتر طراحی داخل زندان ("Konstruktorskoye Byuro Vnutrenniya Tyurma" —KB VT) را به رهبری دیمیتری پاولوویچ گریگورویچ تشکیل داد. این دفتر در اوایل سال ۱۹۳۰ به محل کارخانه شماره ۳۹ در مسکو-کدینکا منتقل شد. در مدت فعالیت بر روی پروژه محکومین از شرایط رفاهی مناسب تری برخوردار بودند، از جیزه غذایی بسیار مطلوب تری بهره می‌بردند و حق دیدار با خویشان خود را داشتند.
مدتی بعد پس از آن که ایده او در ارتباط با آی-۵ توسط دفتر سیاسی دولت مورد تأیید قرار گرفت، پولیکارپوف به عنوان طراح اصلی جایگزین گریگورویچ شد. ماکت کامل اولیه در ۲۸ مارس ۱۹۳۰ توسط کمیسیون نظامی تصویب شد. در ابتدا دو ماه فرصت جهت ساخت پیش‌نمونه اولیه داده شد اما بعداً به یک ماه کاهش پیدا کرد. برای افزایش سرعت تولید تجهیزات و ادوات مورد نیاز و متخصصان از سایر کارخانه‌ها به کارخانه شماره ۳۹ منتقل شدند تا بدین صورت نام آن به دفتر مرکزی طراحی تغییر کند. نهایتاً ساخت اولین پیش‌نمونه، با نام وی‌تی-۱۱ ("Vnutrenniya Tyurma" - زندان داخلی) یک ماه بعد به اتمام رسید.
این پیش‌نمونه با موتور تقویت شده ژوپیتر ۷ با توان ۴۵۰ اسب بخار نخستین پرواز خود را بدون تسلیحات از پایگاه هوایی مرکزی مسکو در ۳۰ آوریل ۱۹۳۰ انجام داد. بدنه این هواگرد به رنگ نقره‌ای درآمده و یک نشان قرمز رنگ VT نیز داخل ستاره ستاره سرخ شوروی روی آن نقش بسته بود. پیش‌نمونه دوم تحت عنوان وی‌تی-۱۲ دارای یک موتور ژوپیتر ۶ بود و در ۲۲ ماه مه به پرواز درآمد. این دو پیش‌نمونه همچنین در جزئیات دیگری همچون شکل دم و ارابه فرود تفاوت داشتند. این بدان معنی بود که اختلاف اندکی در وزن و کارایی بین دو نمونه اولیه وجود داشت، دومی اندکی سنگین تر و سریع تر بود؛ در حالی که اولی دارای بردی بیشتر و توانایی پرواز در ارتفاع‌های بلند بود. پیش‌نمونه سوم با نام وی‌تی-۱۳ که «هدیه ای برای کنگره شانزدهم حزب» نامیده شد، از موتور ساخت شوروی ام-۱۵ با توان ۶۰۰ اسب بخار نیرو می‌گرفت. در این پیش‌نمونه همانند تعدادی دیگر از نمونه‌ها آینه ای نیز برای تأمین دیدی از پشت سر برای خلبان قرار گرفت. وی‌تی-۱۳ نخستین بار در اول ژوئیه ۱۹۳۰ به آسمان برخاست. توانمندی این پیش‌نمونه غیرقابل اعتماد به نظر رسید به همین جهت در خط تولید قرار نگرفت.
پیش‌نمونه دوم نخستین پروازش در ۲۲ ماه مه ۱۹۳۰ به انجام رساند و آزمایش‌های مربوط به پذیرش دولتی خود را در ۱۳ آوت ۱۹۳۱ در کیف با موفقیت گذراند و یک ماه بعد در ۱۳ سپتامبر وارد خط تولید شد. یکی از مشکلات ذکر شده در این آزمایش‌ها با توجه به چرخان نبودن چرخ دم امکان چرخش کنترل نشده ۱۸۰ درجه هنگام فرود هنگام وزش باد بود. کوتاه کردن ۱۵ سانتی‌متری ارابه فرود و جا به جایی ۱۲ سانتی‌متری آن این مشکل را برطرف کرد. مهندسی که پیشنهاد این تغییر را داد به خاطر نبوغ خود، مفتخر به دریافت نشان ستاره سرخ شد. مشکل دیگر ورود دود از اگزوز به درون کابین خلبان بود. ده هواپیمای پیش‌تولید از قبل سفارش داده شده بود و بین ماه‌های اوت و اکتبر در کارخانه شماره ۳۹ آماده گردید. همه این هواپیماها دارای موتورهای بریستول ژوپیتر ۶ وارداتی ساخت فرانسه بودند اما شامل بهسازی‌های مختلفی از جمله دریچه‌های خنک‌کننده برای میل لنگ، زیرسری بهبود یافته خلبان و پروانه‌های فلزی که زاویه آن‌ها هنگام فرود قابل تنظیم بود، می‌شدند.
پولیکارپف و تعدادی از همکارانش در پی موفقیت در این پروژه در ژوئیه ۱۹۳۱ مورد عفو واقع شده از زندان آزاد گردیدند.https://snl.no/Polikarpov_I-5 پس از مرگ استالین و طی اقدامات حاکمان بعدی برای از بین برد آثار او، از پولیکارپوف و همکارانش به صورت غیابی اعاده حیثیت شد.
آی-۵ یک هواپیمای دوباله تک‌سرنشین دم‌چرخ با بال بالایی اندکی بزرگتر از بال پایینی و ارابه فرود ثابت بود. این هواپیما اتاقک سر باز خلبان دارای ساختاری مختلط شامل بدنه‌ای متشکل از ورقه‌های جوش داده شده فولادی بود که جهت ارتقا شرایط آیرودینامیکی در قسمت پشتی با پارچه و در قسمت جلویی تا اتاقک خلبان با قطعات جدا شونده دورالومین (آلیاژ آلومینوم و مس) به شکل بیضی پوشیده شده بود. همچنین بخش‌های جداشونده‌ای امکان دسترسی آسان به کمک فنر چرخ عقبی را نیز فراهم می‌کرد. جهت سفتی پوشش پارچه، دوخت‌هایی روی آن به عمل می‌آمد و درزها با کتان پر می‌شد. یک جداره نسوز مخزن سوخت ۱۶۵ لیتری را از موتور جدا می‌کرد و یک کپسول آتش‌نشانی با خروجی‌هایی در پمپ سوخت، لوله ورودی آن و کاربراتور تعبیه شده بود. ارابه فرود سنتی توسط یک محور یک تکه به بدنه متصل شده بود و برخی از هواپیماها پوششی روی چرخ‌ها داشتند. در ابتدا چرخ زیر دم ثابت بود اما در مدل‌های بعدی همراه دم حرکت می‌کرد. از حلقه‌های لاستیکی به ضخامت ۲۰ میلی‌متر به عنوان ضربه گیر در ارابه فرود استفاده می‌شد.
بال‌ها با دو تیرک اصلی ساخته شده بودند. بال بالا سه قسمت داشت که بخش میانی آن از دورالومین و قسمت‌های بیرونی آن از چوب بود. بال‌های چوبی پایینی ساختی یک تکه داشتند. میله‌های متصل کننده بال‌ها به یکدیگر (با آرایش N)و بال بالا به بدنه از دورالومین ساخته شده و با سیم‌های فولادی مهار گردیده بودند. پارچه دوخته شده لاک دار، قطعات دم و بالها را به جز بخش ابتدایی بال‌های زیرین که با تخته سه لا پوشیده شده بود و لبه‌های بیرونی همه بال‌ها که یک و نیم متر از آن پوشش دورالومینی داشت، را پوشش می‌داد. شهپر تنها در بال‌های فوقانی تعبیه شده بود. تمام سطوح کنترل متحرک و قسمت دم با قالب فلزی همراه پوشش پارچه ساخته شده بودند. سیم‌های تقویتی در بالا و پایین دم در پیش‌نمونه‌ها قرار گرفته بود اما در هواپیماهای تولیدی سیم‌های پایین با میله در هر طرف جایگزین شدند. دم افقی جهت جبران گشتاور موتور ۳٫۵ میلی‌متر بلند بود اما تنظیم را بر روی زمین تنظیم داشت.
برخی تولیدات اولیه دارای موتور بریستول ژوپیتر ۶ بودند اما بخش عمده هواپیماهای تولید شده از نسخه تحت لیسانس ام-۲۲ استفاده کردند. هر دو این موتورها توان ۴۸۰ اسب بخار را ارائه می‌کردند. هواپیماهای اولیه معمولاً دارای یک پروانه چوبی با پوشش برنجی در انتها با زاویه ثابت و قطر ۲٫۹ بودند که بعداً با پروانه‌های دورالومینی پولیش خورده با قطر ۲٫۷ متری جایگزین شدند که زاویه آن بر روی زمین قابلیت تنظیم داشت.
دو مسلسل هماهنگ‌شده پی‌وی-۱ با کالیبر ۷٫۶۲ میلی‌متر با ۶۰۰ فشنگ با نشانه تلسکوپی روی موتور تعبیه شده بود. انتظار اضافه شدن یک جفت مسلسل دیگر وجود داشت اما وزن اضافی بر عملکرد هواپیما در طول آزمایش‌ها تأثیر منفی گذاشت. دو محفظه کوچک بمب در زیر بال‌ها نصب شده بود که هر یک می‌توانست یک بمب ۱۰ کیلوگرمی را حمل کند. افزودن محفظه‌هایی برای بمب‌های ۲۵۰ کیلوگرمی نیز مورد بررسی قرار گرفت اما آنچنان تأثیر بدب بر عملکرد هواپیما داشت که استفاده از آن رد شد. یکی از آزمایش‌هایی که با این محفظه‌ها انجام گرفت شیرجه به سمت هدف بود. این اولین نمونه بمباران شیرجه‌ای در اتحاد جماهیر شوروی نامیده شد. همچنین از آی-۵ برای ارزیابی دقت موشک‌های آر اس-۸۲ استفاده شد؛ اگرچه استفاده عملیاتی از آن در این نوع هواپیما مشخص نیست.
یک سیم از بال بالایی تا دم کشیده شده بود که نقش آنتن رادیو را ایفا می‌کرد.
اتاقک خلبان شامل نشانگرهای زیادی نمی‌شد و موارد موجود به دور موتور، دمای روغن، سرعت هواپیما، فشار روغن و سوخت، نمونه اولیه مسیریاب، ارتفاع سنج، ساعت و قطب‌نما محدود می‌شد درحالیکه نشانگری برای سوخت باقی مانده موجود نبود.
پنجاه و چهار فروند آی-۵ تا اول اکتبر ۱۹۳۱ و ۶۶ فروند دیگر تا پایان همان سال به نیروی هوایی شوروی تحویل داده شد. با وجود برنامه‌ریزی برای تولید در کارخانه شماره 153 همه این هواپیماها در کارخانه شماره یک در کودینکا تولید شده بودند. سال بعد با درگیر شدن کارخانه شماره یک با تولید هواپیماهای دیگر پساز آمادگی‌های لازم از نیمه دوم سال تحویل این هواپیما از کارخانه شماره ۲۱ در گورکی نیز آغاز گردید. این کارخانه ده فروند آی-۵ در سال ۱۹۳۲، ۳۲۱ فروند در سال ۱۹۳۳ و ۳۳۰ فروند در سال ۱۹۳۴ به نیروی هوایی تحویل داد. کارخانه شماه یک ۷۶ فروند دیگر از آی-۵ را نیز در سال ۱۹۳۲ قبل از شروع تولید اچ‌دی-۳۷ هاینکل با عنوان آی-۷، تولید نمود.
آی-۵ نخستین بار به واحدهای مناطق نظامی لنینگراد، اوکراین و اطراف دریاچه بایکال ارسال گردید و تا پایان سال ۱۹۳۲ ۲۰٪ از قوای جنگنده نیروی هوایی شوروی را تشکیل می‌داد. در سال ۱۹۳۳ تحویل این هواپیماها به واحدهای مناطق نظامی خاور دور، بلاروس و مسکو آغاز شد و تا این پایان سال ۴۰٪ از قوای جنگنده‌های نیروی هوایی را شامل می‌شد. تا اواخر سال ۱۹۳۴، بیشتر هواگردهای پولیکارپوف آی-۳ و توپولف آی-۴ جایگزین شده و تحویل هواگرذهای آی-۵ به نیروی دریایی شوروی نیز آغاز شده بود.
در سال ۱۹۳۵ در پی بالا گرفتن تنش‌های مرزی بین امپراتوری ژاپن و مغولستان (حکومت دست نشانده شوروی) تعدادی از هواگردهای آی-۵ در قالب اسکادران شماره ۲۱ نیروی هوایی شوروی برای گشت زنی مرزی به مغولستان عازم شدند.
از سال ۱۹۳۶ جایگزینی آی-۵ توسط هواگردهای جدیدتر پولیکارپوف آی-۱۵ آغاز شد و تا پایان سال ۱۹۳۷ آی-۵ کاملاً از خط مقدم خارج گردید اما همچنان به عنوان یک مربی پیشرفته به کار خود ادامه داد. با تولید بیش از ۸۰۰ فروند آی-۵ نخستین جنگنده به تولید انبوه رسیده در شوروی نام گرفت.
پس از حمله آلمان به اتحاد جماهیر شوروی در ژوئن سال ۱۹۴۱، خسارات سنگین تحمیل شده به هواپیماهای خط مقدم نیروی هوایی شوروی و اختلال در تولید هواپیما منجر به حذف هواگردهای آی-۵ از واحدهای آموزشی و بازگشت آن‌ها عنوان هواگرد تهاجمی یا بمب افکن شبانه تا سال ۱۹۴۲ به خدمت رزمی شد. برخی از هواگردهای آی-۵ هنگام نبرد مسکو تا رسیدن هواگردهای جدیدتر در فوریه ۱۹۴۲، توسط مدافعان به عنوان بمب افکن شبانه مورد استفاده واقع گردید. تا ۱۰ اکتبر ۱۹۴۱ سی و دو فروند آی-۵ در شبه جزیره کریمه دسترس باقیمانده بود درحالیکه تنها ۱۶ فروند از آن قابل استفاده بود. این هواگردهای باقیمانده نیز تا ۱۸ اکتبر به چند هواگرد کاهش پیدا کرد. از این هواگردها نیز تا اول فوریه ۱۹۴۲ یعنی ورود هواگردهای تهاجمی ایلیوشین ایل-۲ استفاده شد. در ۱۸ اکتبر ۱۹۴۱، هجده آی-۵ قابل استفاده و پانزده فروند I-5 غیرقابل استفاده در اختیار نیروی دریایی شوروی در دریای سیاه بود که تا ۷ نوامبر این تعداد به یازده هواپیمای قابل استفاده و هشت هواپیمای غیرقابل استفاده کاهش یافت. این نیروها نیز تا اول فوریه ۱۹۴۲ و سازماندهی مجدد با هواگردهای جدید از هواگردهای باقیمانده استفاده کردند.
بالاخونی، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
بریکوئیه، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
بشته، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
بهرام‌آباد، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
بیدآخوند، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
بزرگراه تریبووان () یک بزرگراه در کشور نپال است.
این بزرگراه که دارای ۱۸۹ کیلومتر است از شهر کاتماندو شروع و در شهر بیرگونج در مرز نپال-هند به پایان میرسد.
بخش جاپا (به لاتین: Jhapa District) یک بخش در نپال است که در استان شماره ۱ واقع شده‌است. بخش جاپا ۱٬۶۰۶ کیلومتر مربع مساحت و ۸۱۲٬۶۵۰ نفر جمعیت دارد و ۵۰۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کچانا (به لاتین: Kechana) یک دهستان در نپال است که در بخش جاپا واقع شده‌است. کچانا ۴٬۴۲۰ نفر جمعیت دارد.
زنگ دستی یا زنگ جیرینگ یا زنگ سورتمه (به انگلیسی: Jingle bell) نوعی زنگ است که بویژه با تعداد زیاد، صدای متمایز «جرینگ» تولید می‌کند.
ساده‌ترین زنگ‌های دستی از یک تکه ورق فلز خم شده به شکلی تقریباً کروی تولید می‌شوند که یک بلبرینگ کوچک یا یک میله فلزی کوتاه را در خود جای دهند.
بخش تاپلجونگ (به لاتین: Taplejung District) یک بخشدر نپال است که در استان شماره ۱ واقع شده‌است. بخش تاپلجونگ ۳٬۶۴۶ کیلومتر مربع مساحت و ۱۲۷٬۴۶۱ نفر جمعیت دارد.
تاپلجونگ (به لاتین: Taplejung) یک شهرداری در نپال است که در بخش تاپلجونگ واقع شده‌است. تاپلجونگ ۱٬۴۴۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
دوهاگادی (به لاتین: Duhagadhi) یک دهستان در نپال است که در بخش جاپا واقع شده‌است. دوهاگادی ۶٬۴۹۹ نفر جمعیت دارد.
بزرگراه مچی () یک بزرگراه در کشور نپال است.
این بزرگراه که دارای ۲۶۸ کیلومتر است از کچانا شروع و در شهر تاپلجونگ به پایان میرسد. بزرگراه مچی در دوهاگادی با بزرگراه ماهندرا تقاطع دارد
لاکومه صدا، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
این آبادی در دهستان مدوارات قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۸۴ نفر (۲۵ خانوار) بوده‌است.
لاگزبید، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
لاگلر، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
لامرزه، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
لاموری، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
لولی، یک آبادی از توابع|بخش مرکزی]]، شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است.
مالیه، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
مزارع، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
مزرعه پائین، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
منگویی، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
مهران، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
مهنی، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
بخش کاتماندو (به لاتین: Kathmandu District) یک بخش در نپال است که در استان بگماتی واقع شده‌است. بخش کاتماندو ۴۳۳٫۶۱ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۶۹۹٬۲۸۸ نفر جمعیت دارد.
ملخی، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
ندو، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
هامنگو، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
یارسوخته، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
لاکمراسپید، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
لاشوره، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
لاسفیدار، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
لاریسی، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
لاریزو، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
لارسی، نوعی فونت یا خط است، برای نگارش به زبان فارسی
لارسی، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
لادرمیان، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
لادربیدو، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
لاتیرکو، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
کیرتیپور (به لاتین: Kirtipur) یک شهرداری در نپال است که در بخش کاتماندو واقع شده‌است. کیرتیپور ۶۷٬۱۷۱ نفر جمعیت دارد.
در موسیقی آکورد گسترده () یا گسترش یافته، آکوردهای تیرس یا سه‌صدایی، بر پایهٔ سوم‌ها و دارای نت‌های اضافه‌ای است که فراتر از هفتم آکورد، شامل: نهم، یازدهم و سیزدهم ساخته می‌شود. آکورد سیزدهم دورترین آکورد است که به صورت دیاتونیک امکان‌پذیر است، زیرا در این مرحله، تمامِ هفت درجهٔ تنالیته در آن وجود دارد و پسوند بعدی که پانزدهم باشد، تکرار نت پایه است.
در استفاده از آکوردهای گسترش یافته، معمولاً از همهٔ اجزا آکورد استفاده نمی‌شود. در آکورد نهم (پنجم و هفتم)، در آکورد یازده (هفتم و نهم) و در آکورد سیزدهم (نهم و یازدهم) حذف می‌شوند، به جز مواردی که بافت خاصی مانند آکورد آلتره در نظر باشد.
آکوردهای فراتر از هفتم به ندرت در دوره باروک یافت می‌شد، و بیشتر در دوره کلاسیک معمول بود. دوران رمانتیک شاهد استفاده از هارمونی گسترده‌است. هارمونی گسترده قبل از موسیقی کلاسیک قرن بیستم به‌طور عام، استفاده از پنجم در نقش آکورد‌ نمایان، مانند: V13 ،V11 ،V9 یا آکورد فرعی، مانند: V13/ii ،V9/V و غیره بود.
در طولِ دوران قواعد مشترک، آهنگسازان ارکسترال نت‌های آکورد را در چهار بخش یا کمتر از آن در قطعات استفاده می‌کردند تا بهترین صدادهندگی را از آکورد مورد نظر ارایه دهند. به‌طور کلی، اولویت به سوم آکورد، هفتم و گسترده‌ترین لحن یا بالاترین نت، داده می‌شد، زیرا این عوامل بیشترین تأثیر را در کیفیت و عملکرد آکورد دارند. پایه آکورد هرگز از بافت جدا نمی‌شود، همچنین سوم آکورد نیز به خاطر کیفیت آکورد که مشخص می‌کند آکورد ماژور یا مینور است، حذف نمی‌شود، هفتم آکورد و بالاترین نت‌های اضافه‌شده نیز که گسترش آکورد و بافت پیشرفته را تعریف می‌کنند، حذف نمی‌شوند. به عنوان مثال: در یک آکورد آکورد سیزده، پایه، سوم، هفتم و سیزدهم اجرا می‌شوند و حذف پنجم، نهم و یازدهم تأثیری در عملکرد و کیفیت آکورد ندارد.
در شیوه‌های موسیقی کلاسیک، آکوردهای گسترش یافته اغلب عملکرد نمایان یا آکورد فرعی دارند، ممکن است به گام نسبی حل شود، یا با استفاده از دایره پنجم‌ها به پایین و به همان روش حل، حل شوند، مانند: (V7 ،V7/ii ,V/IV) و غیره.
آکوردهای گسترده همچنین می‌توانند در گام‌های پیش‌رونده و با آلتره، نمایان‌ها را از چند طریق تغییر دهند (مانند: پنجم کاسته / سیزده، در گام ماژور).
پیروی از قواعد استاندارد برای هدایت صدای پیشرو بدین شرخ است:
تفاوت عمده‌ای بین «آکورد گسترده» و «آکورد با نت اضافه» وجود دارد. هر چند آکورد گسترده و آکورد با نت اضافه، مترادف هستند اما در عملکرد متفاوتند. آکوردهای گسترده، حداقل یک اکتاو از پایه تا بالاترین نت باید فاصله داشته باشند، در غیر این صورت «آکوردی با نت اضافه» در نظر گرفته می‌شود.
آکوردهای گسترده، معمولاً در قالب نمایان ظاهر و حل می‌شوند، در صورتی که آکورد با نت اضافه، اغلب بافت‌هایی هستند که به آکورد تونیک اضافه می‌شوند.
در قرن هجدهم میلادی، آکوردهای نهم و یازدهم مانند آکورد هفت، به عنوان آکوردی از گام پایین‌رونده تئوریزه شدند. در سال ۱۷۲۲ ژان فیلیپ رامو برای اولین بار این نظریه را مطرح کرد که آکوردهای نهم و یازدهم، از آکورد هفت ساخته شده‌است. وی با قرار دادن یک یا دو فاصلهٔ سوم به پایین‌تر از باس اصلی یا پایه آکورد (دو، می، سل، سی)، نت‌های «فا» و «لا» را به عنوان باس فرضی (فا، لا، دو، می، سل، سی) در نظر گرفت، و بنابر این باس اصلی، نت «دو» و باس فرضی، نت «فا» است. نظریهٔ «باس فرضی»، توسط نظریه‌پردازان پذیرفته و اصلاح شد و رویکردی ساده‌تر و نزدیک‌تر به شیوهٔ امروزی اتخاذ کردند، بدین صورت که باس فرضیِ «فیلیپ رامو»، پایه و اساس آکورد هفت تلقی شود و نهم و یازده به عنوان نت‌های زینت در نظر گرفته شود. بنابر این در آکورد یازده (فا، لا، دو، می، سل، سی)، نت‌های «سل» و «سی» غریبه با آکورد تلقی می‌شوند.
در موسیقی کلاسیک قرن نوزدهم آکورد هفت عموماً عالی‌ترین حد در مطبوعیت یک آکورد بود. نت‌های نهم و یازدهم به طور نامحسوس برای تقویت آکورد در حدِ آپاژیاتور مورد استفاده قرار می‌گرفت. همچنین از فاصله‌های نهم، یازدهم و سیزدهم در وضعیتی نزدیک استفاده می‌شد و از فواصل باز اجتناب می‌شود.
در موسیقی قرن بیستم، به ویژه در موسیقی جاز و پاپ، از آکورد نهم به عنوان شرح ساده‌تری از آکورد استفاده می‌شد، به‌خصوص به عنوان آکوردی جایگزین برای تونیک، که در پایان قطعه در نظر گرفته می‌شود. تجمیع سوم‌ها در بالای تونیک برای ساختن آکوردهای هفتم، نهم، یازدهم و حتی سیزدهم، از مهمترین خصوصیات هارمونی جاز است.
ساختار هر یک از درجات و کیفیت آکوردها بر اساس هارمونیک‌ها و با تمام نت‌های متعلق به گام است. در جدول زیر شماره‌گذاری بر اساس فواصل نسبت به نت پایه در گام ماژور است.
خصوصیات دیگری در آکورد سیزدهم وجود دارند، اما آنها به هیچ حالت از مد در گام ماژور تعلق ندارند.
از جدول مشخص است که با اضافه کردن یازدهم یا سیزدهم باعث می‌شود که هفتم آکورد با ویژگی‌های مختلف از یکدیگر متمایز شوند، زیرا بدون اضافه شدن یازدهم، کیفیت آکورد I و IV یکسان است و بدون سیزدهم، کیفیت آکورد ii و Vi یکسان خواهد بود.
موسیقی جاز از دهه ۱۹۳۰ به بعد، جاز فیوژن از دهه ۱۹۷۰ به بعد و موسیقی فانک، همگی از آکورهای گسترده به عنوان بخش اصلیِ صدا استفاده می‌کنند. در این سبک‌ها، آکوردها اغلب شامل: نهم، یازدهم، سیزدهم و انواع تغییر یافته مانند: نهم کاسته و افزوده، یازدهم افزوده و سیزدهم کاسته هستند. در آهنگسازیِ جاز و جاز فیوژن، آکوردها از توالی پیچیده‌ای برخوردارند که در آن بسیاری از آکوردهای هفت نمایان، به آکوردهای آلتره تغییر می‌کنند (مانند: A7add911 یا D7911). در موسیقی فانک نیز از آکوردهای گستردهٔ تغییر یافته استفاده می‌کنند، اما وصل در این آکوردها، به عنوان یک آکورد منفرد در نظر گرفته می‌شوند، زیرا ریتم و الگوهای احساسی ریتمیک، از عناصر اصلی این سبک‌ها هستند. در موسیقی جاز و جاز فیوژن، پایه و پنجمِ آکوردهای گسترده معمولاً حذف نمی‌شوند، چون پایهٔ آکورد توسط نوازندهٔ باس اجرا می‌شود.
لادینو، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
لاتاج‌آباد، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
لاپیازی امیریا، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
لاپیازی التیقیا، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
گرگوش بالا، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
گرگوش پائین، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
این آبادی در دهستان مدوارات قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، سکنه دائم آن کمتر از سه خانوار بوده‌است.
گریو، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
گزگستان، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
گزو، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
گل‌بیدو، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
گل‌خوار، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
گمبکو، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
گودکنو، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
گودنانوا سفلی، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
گودنانوا علیا، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
لاارزقی، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
لابرکن، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
لابیدو، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
گازرون، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
کیمیارک، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
رندان، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
سربهاره یک، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
سربهاره دو، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
سردرودخانه، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
سلطان مظفر، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
سنجدکوه، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
سنجدو یک، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
سنجدو دو، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
شبزه، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
شوره یزدی، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
مُنتانا جردن (؛ زاده ۸ مارس ۲۰۰۳) بازیگر آمریکایی است. او بیشتر به خاطر بازی در نقش جرجی کوپر در "شلدون جوان" شناخته شده‌است.
جردن در لانگویو، تگزاس متولد شده‌است و در اور سیتی، تگزاس بزرگ شده‌است. در اکتبر سال ۲۰۱۵، او برای نخستین نقش خود از بین ۱۰٬۰۰۰ متقاضی نقش جیدن در فیلمی به کارگردانی جودی هیل به نام "«میراث یک شکارچی گوزن دم‌سفید»" که در آن جاش برولین نقش پدرش را بازی می‌کند ، انتخاب شد. این فیلم مارس ۲۰۱۸ منتشر شد.
در مارس ۲۰۱۷، جردن به عنوان برادر بزرگتر شلدون کوپر، جرج «جرجی» کوپر جونیور در اسپین‌آف "تئوری بیگ بنگ،" به نام "شلدون جوان" انتخاب شد. او در چهل و نهمین دوره جایزه هنرمند جوان، برای بهترین بازی در نقش مکمل یک مجموعه تلویزیونی، نامزد شد که "دیلان داف" از "نوجوانان ۱۰۱" برنده آن شد.
شیبزه، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
شوره الاقلی، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
شیخ‌عبدالهی، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
عبدالله‌آباد، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
علی‌آباد، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
غزال، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
کاریگ، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
کسکوئیه، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
کمری، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
کمشکو، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
کن عبدالله، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
کن‌گز، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
کوارو بالا، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
کوارو پائین، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
کوه‌سنجان، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
کهترود، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
این آبادی در روستای ندیک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده‌است.
دیوار گَوری (به کردی: دیوار گه‌وری) دیواری تاریخی است که در استان کرمانشاه و در نزدیکی مرز دو کشور ایران و عراق در راستای شمال-جنوب کشیده شده‌است.خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا): "کشف دیوار کهن ۱۱۵ کیلومتری در غرب ایران"، نوشته‌شده در ۱۵ آبان ۱۳۹۸؛ بازدید در ۱۶ آبان ۱۳۹۸.
اگرچه باستان‌شناسان ایرانی در سال ۱۳۹۸ (۲۰۱۹) از طریق تصاویر ماهواره‌ای به وجود این دیوار پی بردند، اما ساکنان نزدیک به این دیوار از دیرباز آن را با نام "دیوار گوری" می‌شناختند.خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا): "کشف دیوار کهن ۱۱۵ کیلومتری در غرب ایران"، نوشته‌شده در ۱۵ آبان ۱۳۹۸؛ بازدید در ۱۶ آبان ۱۳۹۸.لایوساینس: "دیوار باستانی ۷۰ مایلی در غرب ایران پیدا شد، اما سازندگان آن چه کسانی بودند؟" (به انگلیسی)، نوشته‌شده در ۵ نوامبر ۲۰۱۹، نوشته‌شده توسط اووِن یاروس؛ بازدید در ۷ نوامبر ۲۰۱۹.
طول دیوار گوری ۱۱۵ کیلومتر (۷۱ مایل) است و بدین سبب می‌توان آن را پس از دیوار بزرگ گرگان دومین دیوار دفاعی در ایران دانست. بقایای این دیوار از سمت شمال از کوهستان بمو آغاز شده و در جنوب به روستای ژاومرگ می‌رسد. بقایای دیوار گوری تقریباً یک میلیون متر مکعب سنگ را شامل می‌شود. این سنگ‌ها بوم‌آورد بوده و از کوه‌های اطراف تهیه شده‌است. در برخی نقاط استفاده از ملات گچ قابل تشخیص است. ابعاد دقیق این دیوار مشخص نیست، اما تخمین زده شده که احتمالاً ۴ متر عرض و حدود ۳ متر ارتفاع داشته‌است.خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا): "کشف دیوار کهن ۱۱۵ کیلومتری در غرب ایران"، نوشته‌شده در ۱۵ آبان ۱۳۹۸؛ بازدید در ۱۶ آبان ۱۳۹۸.
کاربری دیوار گوری به طور دقیق مشخص نیست. احتمال داده می‌شود که یک دیوار دفاعی بوده‌است. همچنین این احتمال داده شده که کاربردی نمادین داشته و نشانه‌ای از مرزهای یک امپراتوری کهن بوده‌باشد.خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا): "کشف دیوار کهن ۱۱۵ کیلومتری در غرب ایران"، نوشته‌شده در ۱۵ آبان ۱۳۹۸؛ بازدید در ۱۶ آبان ۱۳۹۸.علی‌بیگی، سجاد. ۲۰۱۹. "دیوار گوری: سازه‌ای احتمالاً پارتی-ساسانی در کوه‌پایه‌های غربی رشته‌کوه زاگرس" (به انگلیسی)، در آنتیکیتی، شمارۀ ۹۳، مقالۀ ۳۷۰، منتشرشده در اوت ۲۰۱۹؛ بازدید در ۷ نوامبر ۲۰۱۹.
قدمت دیوار گوری به طور دقیق مشخص نیست. اما با توجه به ظروف سفالین کشف شده در کنار این دیوار، احتمال داده‌شده که قدمت آن به زمانی بین سدهٔ چهارم پیش از میلاد تا سدهٔ ششم پس از میلاد بازگرددخبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا): "کشف دیوار کهن ۱۱۵ کیلومتری در غرب ایران"، نوشته‌شده در ۱۵ آبان ۱۳۹۸؛ بازدید در ۱۶ آبان ۱۳۹۸. و به امپراتوری‌های اشکانی یا ساسانی تعلق داشته‌باشد.علی‌بیگی، سجاد. ۲۰۱۹. "دیوار گوری: سازه‌ای احتمالاً پارتی-ساسانی در کوه‌پایه‌های غربی رشته‌کوه زاگرس" (به انگلیسی)، در آنتیکیتی، شمارۀ ۹۳، مقالۀ ۳۷۰، منتشرشده در اوت ۲۰۱۹؛ بازدید در ۷ نوامبر ۲۰۱۹.
اگرچه تیم پژوهش ایرانی از پیشینهٔ کاوش‌ها بر روی این دیوار اطلاع نداشته‌اند، اما پس از آنکه سجاد علی‌بیگی دانشجوی دکترای رشته باستان‌شناسی دانشگاه تهران در مقاله‌ای در ژورنال آنتیکیتی (Antiquity) به معرفی دیوار گوری پرداخت، مشخص شد که پیش از این نیز گروهی از باستان‌شناسان به تحقیق بر روی این دیوار پرداخته‌بودند، اما نتایج پژوهش و کاوش آن‌ها در هیچ ژورنالی منتشر نشده‌است.خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا): "کشف دیوار کهن ۱۱۵ کیلومتری در غرب ایران"، نوشته‌شده در ۱۵ آبان ۱۳۹۸؛ بازدید در ۱۶ آبان ۱۳۹۸.لایوساینس: "دیوار باستانی ۷۰ مایلی در غرب ایران پیدا شد، اما سازندگان آن چه کسانی بودند؟" (به انگلیسی)، نوشته‌شده در ۵ نوامبر ۲۰۱۹، نوشته‌شده توسط اووِن یاروس؛ بازدید در ۷ نوامبر ۲۰۱۹.
پس از اعلام کشف دیوار در آبان ۱۳۹۸، امید قادری مدیرکل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی استان کرمانشاه اعلام کرد که این دیوار دست‌کم از ۱۰ سال پیش مورد شناسایی قرار گرفته و باستان‌شناسان کار پژوهش بر روی آن را آغاز کرده‌بوده‌اند. همچنین در منابع عثمانی، و نیز سفرنامهٔ مسیو چریکف در سال ۱۸۵۰ نیز به وجود این دیوار اشاره شده و نتایج پژوهش‌های سجاد علی‌بیگی بر روی دیوار گوری در گردهمایی سالانه باستان شناسی در سال ۱۳۹۵ نیز ارائه شده‌است.خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا): "دیوار سرپل ذهاب یک کشف جدید باستان‌شناسی نیست"، نوشته‌شده در ۱۶ آبان ۱۳۹۸؛ بازدید در ۱۶ آبان ۱۳۹۸.
هنری راولینسون نیز در سفرنامهٔ خود که به سال ۱۸۳۶ مربوط می‌شود، به این دیوار اشاره کرده و می‌نویسد:
پایگاه خبری علمی لایوساینس در پایان سال ۲۰۱۹ دیوار گوری را به عنوان یکی از ۱۰ کشف بزرگ باستان‌شناسی در آن سال اعلام کرد.لایوساینس: "۱۰ کشف بزرگ باستان‌شناسی در سال ۲۰۱۹" (به انگلیسی)، نوشته‌شده در ۲۵ دسامبر ۲۰۱۹، نوشته‌شده توسط اووِن یاروس؛ بازدید در ۲ ژانویۀ ۲۰۲۰.
این روستا در دهستان خبر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۹۱ نفر (۴۰ خانوار) بوده‌است.
فیض‌آباد، یک آبادی از توابع بخش دهج، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
شمس‌آباد، یک آبادی از توابع بخش دهج، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
آئولیس (به یونانی:Αἰολίς؛ لاتین:Aiolís) منطقه‌ای تاریخی شامل بخش‌هایی از غرب و شمال غرب آسیای صغیر (بیشتر مناطق ساحلی اژه و جزایر نزدیک به ساحل همچون لسبوس) در مناطقی است که دولت-شهرهای آئولی یونان واقع شده‌اند. مرزهای شمالی آئولیس به منطقهٔ میسیا، مرزهای جنوبی آن به ایونیا و مرزهای شرقی آن به لودیه می‌رسید.
کهکشان سیفرت یا کهکشان‌های سیفرت؛ ()، یکی از دو گروه بزرگ هسته‌های کهکشانی فعال، همراه اختروشها هستند. آن‌ها هسته‌های اختروش مانندی (منابع بسیار درخشان، دوردست و روشن از تابش الکترومغناطیسی) با درخشندگی سطحی بسیار بالا دارند که طیف‌های آن‌ها خطوط انتشار قوی با یونیزاسیون بالا را نشان می‌دهد،
اما برخلاف اختروش‌ها، کهکشان‌های میزبان آن‌ها به روشنی قابل تشخیص هستند.
کهکشان‌های سیفرت حدود ۱۰٪ کل کهکشان‌ها را تشکیل می‌دهند
و در ردیف جستارهایی که در اخترشناسی مورد بررسی ویژه فرار دارند هستند، زیرا بسیاری بر این باورند که آن‌ها از همان پدیده‌هایی که در اختروش‌ها اتفاق می‌افتد نیرو می‌گیرند، هرچند آن‌ها نزدیکتر و درخشان‌تر از اختروش‌ها هستند. این کهکشان‌ها در مرکز خود دارای سیاه‌چاله‌های فوق‌العاده‌ای هستند که توسط قرص برافزایشی؛ که از مواد در حال سقوط به سیاه‌چاله ساخته شده، احاطه شده‌ند. باور کنونی بر این است که دیسک‌های جمع‌کننده منبع تابش پرتو فرابنفش‌ی که مشاهده می‌شود هستند. خطوط انتشار و جذب فرابنفش بهترین نشان تشخیص را برای ترکیب مواد اطراف ارائه می‌دهد.
در نور مرئی، بیشتر "کهکشان‌های سیفرت"، مانند کهکشان‌های مارپیچی معمولی به نظر می‌رسند، اما هنگامی که تحت طول موج‌های دیگر مورد بررسی قرار می‌گیرند، درخشش هسته‌های آن‌ها از نظر تابندگی آشکار می‌شود، که با تابندگی تمامی کهکشان راه شیری قابل مقایسه است.
کهکشان‌های سیفرت به نام کارل سیفرت نامگذاری شده‌است که نخستین بار در سال ۱۹۴۳ این کلاس را توصیف کرد.
ایالات متحده آمریکا ، دادخواستی علیه مجله "Progressive" توسط وزارت انرژی ایالات متحده (DOE) در سال 1979 بود. برای جلوگیری از انتشار مقاله ای توسط فعال هوارد مورلند که قصد داشت "راز" بمب هیدروژن را منتشر کند ، دستور موقت علیه "The Progressive" صادر شد. اگرچه این اطلاعات از منابع در دسترس عموم جمع آوری شده بود ، وزارت امور داخله ادعا كرد كه این ماده در بند " مخفی شده " قانون انرژی اتمی سا 1954 قرار دارد
اگرچه این پرونده در منطقه ی غربی ویسکا نسین تشکیل شد ، قاضی آنجا خود را به عنوان یکی از دوستان این مجله مورد استفاده قرار داد. بنابراین پرونده به قاضی رابرت دبلیو وارن ، قاضی منطقه شرقی ویسکانسین رسیدگی شد. به دلیل حساس بودن اطلاعات موجود در دادگاه ، دو جلسه جداگانه برگزار شد ، یکی در ملاء عام و دیگری "در دوربین" . متهمان ، مورلند و سردبیران " "The Progressive"" ، تركهای امنیتی را قبول نمی كنند كه این امر باعث ایجاد محدودیت در بیان آزادانه آنها می شود ، و بنابراین "در" جلسات جلسات "دوربین" حضور نداشتند. وكلاي آنها براي اينكه شركت كنند ، مجوزهاي لازم را بدست آوردند ، اما از انتقال هر آنچه كه در آنجا شنيدند براي موكل خود منع شدند.
اولین بمب اتمی که توسط پروژه منهتن زمان جنگ ساخته شد . این امر به صورت پنهانی انجام شد ، مبادا كه كشف آن باعث شود نیروهای محور ، به ویژه آلمان ، برای تسریع در پروژه های هسته ای خود یا انجام عملیات پنهانی علیه این پروژه ، مجبور شوند. رهبران نظامی و علمی پروژه منهتن پیش بینی نیاز به انتشار جزئیات دستاوردهای جنگ خود را ، به ویژه به عنوان نوعی شناخت برای شرکت کنندگان که در خلوت کار می کردند. انتشار مطبوعاتی پیش از بمبارانهای اتمی هیروشیما و ناگازاکی تهیه شده بود و یک حساب رسمی که پس از نویسنده آن ، فیزیکدان هنری دیوولف اسمیت ، به عنوان گزارش Smyth شناخته می شود ، در آوریل سال 1944 مأمور شد تا تاریخچه ای از این پروژه را برای انتشار عمومی ارائه کند. . مدیر پروژه منهتن ، سرلشکر لسلی گروو ، مشاور علمی وی ، ریچارد تولمن ، و اسمیت موافقت كردند كه اگر اطلاعات لازم برای فهم این پروژه ضروری باشد ، می تواند به صورت عمومی منتشر شود ، یا از قبل كاملاً شناخته شده یا كاهش یافته بود ، یا اهمیتی برای تولید بمبهای اتمی نداشت. اولین نسخه ها در 12 اوت 1945 به فروش رفت.
"جمهوری جدید" در شماره ۸ اکتبر ۱۹۴۵ با موضع گیری موضعی ، با تأکید بر این نکته تأکید کرد که " there is no secret to be kept ": دانش در مورد چگونگی ساخت بمب اتمی "خاصیت مشترک بود. دانشمندان در سراسر جهان برای پنج سال گذشته ". رئیس جمهور هری اس. ترومن در اولین سخنرانی خود در کنگره در مورد مسائل هسته ای در همان ماه خط مشابهی را اتخاذ کرد و اظهار داشت که "دانش نظری اساسی که بر اساس آن کشف شده است ، از قبل کاملاً مشهور است." در نوامبر سال 1945 ، گروو به تولمان دستور داد كه سیاستی را برای جداسازی اسناد پروژه منهتن تدوین كند. تولمان کمیته ای را تشکیل داد ، که لیستی از فعالیت های پروژه منهتن را در اختیار داشت و به هر طبقه بندی اختصاص می داد. چهار داور این اسناد را ارزیابی کرده و حدود 500 مورد از آنها را تا پایان سال گذشته محکوم کردند.
اگر هیچ راز وجود نداشت ، هیچ دلیلی برای امنیت وجود نداشت. دانشمندان ، به ویژه ، تحت کنترل زمان جنگ قرار گرفتند که با تسلیم ژاپن برداشته نشد. در اول سپتامبر سال 1945 ، ساموئل K. آلیسون به مناسبت اعلام تأسیس مؤسسه مطالعات هسته ای ، خواستار آزادی تحقیق و توسعه انرژی اتمی شد. وی به مطبوعات گفت كه اگر كنترل ها برداشته نشوند ، دانشمندان هسته ای می توانند به مطالعه رنگ بالهای پروانه روی آورند. انریکو فرمی هشدار داد که "مگر اینکه تحقیق رایگان و خارج از کنترل انجام شود ، ایالات متحده برتری خود را در پیگیری علمی از دست خواهد داد".
وزارت جنگ نسز که پیش بینی می کرد که پروژه "منهتن" توسط یک مقام قانونی سرگردانی می شود . قانون ایجاد آن توسط دو وکیل وزارت جنگ ، کنت سی رویال و ویلیام ال ماربری تهیه شده است. پیش نویس لایحه ی آنها با مخالفت شدید روبرو شد ، خصوصاً از سناتور با نفوذ آرتور ا . واندنبرگ . در 20 دسامبر سال 1945 ، سناتور برایان مک ماهون یک لایحه جایگزین در مورد انرژی اتمی ارائه داد ، که به سرعت با عنوان لایحه مک ماهون شناخته شد. این در ابتدا یک لایحه بسیار لیبرال برای کنترل تحقیقات علمی بود و مورد حمایت گسترده دانشمندان قرار گرفت. مک ماهون این اختلافات را به عنوان یک سؤال از نظامی در مقابل کنترل غیرنظامی انرژی اتمی تنظیم کرد ، اگرچه لایحه مه-جانسون همچنین کنترل غیرنظامی را فراهم می کرد. بخش 10 حق ثبت اختراعات مربوط به انرژی اتمی را به کمیسیون اختصاص داد.
بخش سونساری (به لاتین: Sunsari District) یک بخش در نپال است که در استان شماره ۱ واقع شده‌است. بخش سونساری ۱٬۲۵۷ کیلومتر مربع مساحت و ۷۶۳٬۴۹۷ نفر جمعیت دارد.
داران (به لاتین: Dharan) یک شهر در نپال است که در استان شماره ۱ واقع شده‌است. داران ۱۹۲٫۳۲ کیلومتر مربع مساحت و ۱۴۱٬۴۳۹ نفر جمعیت دارد.
مست عشق فیلم سینمایی به کارگردانی حسن فتحی است. این اثر "محصول مشترک ایران و ترکیه" است، و سرمایه‌گذاران آن شرکت سیماریا (Simarya Film Production) و شرکت ای‌ان‌جی (ENG yepim medya) هستند.
این فیلم برشی از زندگی مولوی و شمس تبریزی در سال‌های ۶۴۰ تا ۶۴۵ هجری قمری می‌باشد که در این اثر هنرمندان بنامی چون شهاب حسینی در نقش شمس تبریزی، پارسا پیروزفر در نقش مولانا حضور دارند؛ همچنین هنرمندان محبوب ترکیه ای چون بنسو سورال در نقش مریم، هانده ارچل در نقش کیمیا خاتون (دختر مولانا)، ابراهیم چلیک‌کول در نقش اسکندر به ایفای نقش پرداختند.
در ۲ مهر ۱۳۹۸، خبرگزاری‌ها اقدام به انتشار استفتا از دو مرجع تقلید ایرانی کردند که با ساخت فیلم دربارهٔ شمس و مولانا مخالفت کرده بودند. ناصر مکارم شیرازی اعلام کرد «از آن‌جا که ساخت چنین فیلمی سبب اشاعهٔ فرقه صوفیه می‌شود، ساخت آن شرعاً جایز نیست و باید از آن خودداری کرد.» حسین نوری همدانی نیز در پاسخی مشابه، شمس و مولانا را از اعیان صوفیه دانسته و ساخت فیلم دربارهٔ آن‌ها را به دلیل «اشاعهٔ فرقهٔ صوفیه»، حرام اعلام کرد.
حسن فتحی و عوامل فیلم مست عشق، در واکنشی تلویحی به این مسئله، دو ویدئو از دیدگاه‌های سید علی خامنه‌ای، را در این باره منتشر کردند. این دو ویدئوی کوتاه که در کانال تلگرامی این فیلم منتشر شده، مربوط به «دیدار رهبر انقلاب با شاعران» در شهریور ۱۳۸۷ است که در آن‌ها از مولانا و شمس به نیکی یاد شده‌است.
باراتپور (به لاتین: Bharatpur) یک شهر در نپال است که در استان شماره ۳ واقع شده‌است. باراتپور ۴۳۳ کیلومتر مربع مساحت و ۲۸۰٬۵۰۲ نفر جمعیت دارد و ۲۰۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شهر گلمود خواهرخواندهٔ باراتپور، نپال هست.
انوشیروان خان عین‌الملک (درگذشته ۱۲۸۵ هجری قمری) از بزرگان دربار قاجار بود.
او فرزند سلیمان‌خان اعتضادالدوله و ملک‌زاده خانم بود. پدر و مادر او هر دو نوه‌های فتحعلی‌شاه بودند و پدرش دایی ناصرالدین‌شاه به شمار می‌آمد. از این رو انوشیروان خان از کودکی به حلقه‌ی کوچکی از اطرافیان و دوستان ناصرالدین شاه تعلق داشت و از نزدیک‌ترین افراد به او شمرده می‌شد. ناصرالدین‌شاه پس از اینکه به حکومت رسید، انوشیروان خان را به مناصب مهمی منصوب ساخت.
او از سال ۱۲۷۲ قمری، خوانسالار، یا رئیس آشپزخانه سلطنتی بود. در سال ۱۲۷۹ قمری به حکومت مازندران و گیلان منصوب شد، اما به دلیل مشغله‌ی زیادی که شغل خوانسالاری به همراه داشت، از همان ابتدا برادر ناتنیش محمدعلی خان را به نیابت از خود به محل حکومت فرستاد. تنها یک سال بعد به عنوان رئیس ایل قاجار برگزیده شد و لقب "ایلخانی" دریافت کرد.
در سال ۱۲۸۲ قمری با حفظ تمام سمت‌های قبلی، فرماندهی قشون گیلان و مازندران و گرگان را نیز دریافت کرد و در سال ۱۲۸۳ قمری به لقب اعتضادالدوله ملقب شد. این عنوان ابتدا به جد اعلای او امیرسلیمان خان تعلق داشت و سپس به پدربزرگ و پدر او داده شده بود و به این ترتیب او چهارمین نسل از خانواده بود که این لقب را دریافت می‌کرد.
انوشیروان خان با ملک‌زاده خانم عزت‌الدوله، خواهر ناصرالدین شاه ازدواج کرد. عزت‌الدوله که نخست همسر میرزا تقی‌خان امیرکبیر بود، پس از قتل او مجبور به ازدواج با میرزا کاظم نظام‌الملک، پسر میرزا آقاخان نوری (جانشین امیرکبیر) شد. پس از عزل میرزا آقاخان، عزت‌الدوله به دستور مادرش مهدعلیا از نظام‌الملک جدا شده و با انوشیروان خان ازدواج کرد، در حالی که خود به این ازدواج مایل نبود. او و انوشیروان خان صاحب سه پسر شدند، به نام‌های محمداسماعیل خان سپهبد (پدر انوشیروان سپهبدی که در دوره پهلوی به وزارت خارجه رسید)، عیسی‌خان اعتمادالدوله و موسی‌خان عین‌الملک.، ص۱۲۷
انوشیروان خان پیش از عزت‌الدوله همسرانی داشت و از آنان صاحب چند دختر بود. دختر ارشد او امیرزاده خانم با «سید صدرالدین» عموی محسن صدر (از نخست‌وزیران ایران در دوره پهلوی) ازدواج کرد و دو پسر و یک دختر به دنیا آورد. پسر اول سید شجاع‌الدین خان ملقب به ارفع‎‌السلطان وارد خدمت نظام شد و به درجه سرتیپی رسید. او از نزدیکان سالارالدوله پسر مظفرالدین‌شاه بود و بدون اولاد در تهران درگذشت. پسر دوم ملقب به «حاج آقا» به تحصیلات دینی اشتغال داشت و در سال ۱۳۰۶ قمری در بیست سالگی درگذشت. فرزند سوم این ازدواج دختری به نام شاهزاده بیگم بود که با عبدالله سلطان از طایفه قلعه‌ای‌های محلات ازدواج کرد و براثر اختلاف طوایف در جوانی به دست شوهرش به قتل رسید. امیرزاده خانم در هنگام وضع حمل فرزند چهارم درگذشت و نوزاد نیز در حین تولد فوت شد. سید صدرالدین پس از او «مرحمت خانم» (درگذشت در ۱۳۱۴ قمری) دختر دیگر عین‌الملک را به همسری گرفت. مرحمت‌خانم چندین فرزند داشت که در کودکی از دنیا رفتند. تنها فرزند او که به سن بزرگسالی رسید، «سید عمادالدین صدر» بود که با خواهر محسن صدر ازدواج کرد و دختری به نام «فاطمه صدر» پیدا کرد که به ازدواج سید ابوالقاسم پسر بزرگ سید محسن صدر درآمد. حسین اسلامبولچی، مبتکر، مخترع و نویسنده ایرانی‌تبار اهل ایالات متحده آمریکا، نوه فاطمه و «سید ابوالقاسم صدر» است.صدر، محسن. "خاطرات صدرالاشراف"، انتشارات وحید، ۱۳۶۴
انوشیروان خان در وبای سال ۱۲۸۵ قمری از دنیا رفت. مقبره او در صحن عتیق حرم حضرت معصومه در قم در راهروی مابین صحن و مسجد اعظم واقع است.اميران و وزيران دفن شده در حرم حضرت معصومه عليهاالسلام
شرکت پتروشیمی کردستان،شرکت پتروشیمی ایرانی است که با ظرفیت اسمی، تولید ۳۰۰ هزارتن پلی اتیلن سبک در سال در زمینی به مساحت ۱۲۹ هکتار و با سرمایه‌گذاری ارزی ۲۵۷ میلیون یورو ساخته شده‌است.
کار احداث پتروشیمی کردستان از سال ۸۴ آغاز شد، اما به علت تحریم‌ها تا سال ۸۹ متوقف ماند و از آن سال به بعد مجدداً فعالیت خود را از سر گرفت.شرکت پتروشیمی کردستان در تاریخ شنبه، پنجم فروردین ماه ۹۶) با حضور حسن روحانی، رئیس‌جمهوری و بیژن نامدار زنگنه، وزیر نفت به صورت رسمی افتتاح گردید.
پتروشیمی کردستان بزرگترین سرمایه‌گذاری صنعتی در کردستان به‌شمار می رودو یکی از زیر مجموعه‌های شرکت پتروشیمی باختر در مسیر خط لوله اتیلن غرب به شمار می‌رود. تولیدات این شرکت در بورس کالاتهران عرضه می‌شود و کاربرد اصلی محصول پتروشیمی کردستان، خوراک واحدهای پایین دستی، تولیدکننده انواع فیلم پلی اتیلن، فوم پلی اتیلن، روکش سیم و کابل، قطعات پلاستیکی است.
کدو ستاره‌ای که با نام کدو بشقابی هم شناخته می‌شود یک نوع کدوی بومی آمریکا است. این کدو بسیار مقاوم است و دارای ظاهری گرد شبیه بشقاب پرنده و لبه‌های دالبری شکل است. بهتر است وقتی نرسیده و جوان است خورده شود چون در این مرحله نیاز به هیچ پوست‌گیری و برشی ندارد (معمولا غدایی مانند دلمه از آن تهیه می‌شود). این نوع کدو سرشار از منیزیم، نیاسین و ویتامین‌های آ و ث است. متعلق به تیره کدوییان گیاهی است، علفی، یک‌ساله، با ساقه کرک‌دار و خزنده، ریشه محکم و برگهای پنج لبی. گل‌ها زردرنگ می‌باشند. در فرآیند رشد گیاه، ابتدا گل‌های نر به صورت دسته‌ای و سپس گل‌های ماده ظاهر می‌شوند و میوه‌هایی به پنج رنگ قرمز، نارنجی، زرد، سبز و سفید می‌دهند.
شکست حالت یا شرایط عدم دستیابی به هدف مطلوب یا مورد نظر است و ممکن است به عنوان نقطه مقابل موفقیت تلقی شود.[1] معیارهای شکست به زمینه بستگی دارد و ممکن است نسبت به یک ناظر یا سیستم اعتقادی خاص باشد. ممکن است یک نفر شکست را همان چیزی بداند که شخص دیگر آن را موفقیت می داند، به ویژه در موارد رقابت مستقیم یا بازی با جمع صفر. به طور مشابه، میزان موفقیت یا شکست در یک موقعیت ممکن است توسط ناظران یا شرکت‌کنندگان متمایز به گونه‌ای متفاوت مشاهده شود، به طوری که موقعیتی که یکی آن را شکست می‌داند، دیگری ممکن است یک موفقیت، یک موفقیت واجد شرایط یا یک موقعیت خنثی در نظر بگیرد. همچنین ممکن است به دلیل تعریف مبهم یا نامشخص از آن معیارها، تعیین اینکه آیا یک موقعیت معیارهای شکست یا موفقیت را برآورده می کند، دشوار یا غیرممکن است. یافتن معیارهای مفید و مؤثر یا اکتشافی برای قضاوت درباره موفقیت یا شکست یک موقعیت ممکن است خود کار مهمی باشد.
میتواند به معنا های زیر باشد
دی‌سی علیه مارول عنوان یک مجموعه محدود کتاب کمیک آمریکایی است که در فاصله آوریل تا مه ۱۹۹۶ توسط دی‌سی کامیکس و مارول کامیکس منتشر شد. این سری توسط رون مارز و پیتر دیوید و کرت بوسیک به رشته تحریر درآمده است و طراحی آن به‌وسیلهٔ دن یورگنز و کلودیو کاستلینی صورت گرفته‌است.
این کمیک ها توسط هردو کمپانی (دی‌سی و مارول) تایید شده و معتبر بوده و توافقی بین هردو بوده.