moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
کالین پاول در ۱۶ دسامبر۲۰۰۰ توسط بوش نامزد وزیر امور خارجه شد و پس از گرفتن رأی اعتماد از مجلس سنای آمریکا این مقام را در اختیار گرفت. با گرفتن مقام وزارت امور خارجه، او به بالاترین مقام رسمی دولتی که تا آن زمان به یک غیر سفیدپوست رسیده بود دست یافت.The first African American secretary of state, Colin Powell , The African American Registry.Biographies – Colin Powell: United States Secretary of State, African American History Month, US Department of Defense.Colin Powell, "Britannica Online Encyclopedia."Profile: Colin Powell, BBC News. پس از پاول، جانشینش، کاندولیزا رایس نیز از سیاه‌پوستان آمریکا بود و در این مقام با او مشترک است.
پس از حملات ۱۱ سپتامبر پاول در برابر مقامات تندرویی مانند دونالد رامسفلد قرار گرفت. نقطه قوت بزرگ او این اعتقاد بود که همبستگی به رویارویی ترجیح دارد. رد استراتژی مداخله یکطرفه رامسفلد باعث شد که ایالات متحده در جنگ با تروریسم یک اتحاد جهانی ایجاد کند. او با اینکه به دکترین خود پایبند بود با دخالت آمریکا در عراق مخالفت کرد، اما برای حفظ ظاهر از بوش حمایت کرد. او در جهان به عنوان مردی با صداقت شناخته می‌شد و بخاطر تواضع و رفتار ساده‌اش شهرت داشت مورد احترام بود. این ویژگی او در متقاعد ساختن شورای امنیت سازمان ملل متحد در مداخله نظامی در عراق در سال ۲۰۰۳ کمک کرد. اما ۱۸ ماه بعد پاول اعتراف کرد که اطلاعات مربوط به اینکه صدام حسین دارای جنگ‌افزار کشتارجمعی بوده، تقریباً اشتباه بوده‌است. او مدت کوتاهی پس از آن از وزارت خارجه آمریکا استعفا کرد.
کالین پاول لحن صریحی در سیاست داشت. او از دولت بوش در بسیاری زمینه‌ها از جمله رفتار با زندانیان در بازداشتگاه گوانتانامو انتقاد کرد. پاول در انتخابات ریاست‌جمهوری ایالات متحده آمریکا (۲۰۰۸) از باراک اوباما پشتیبانی کرد.
کالین پاول برندهٔ دو نشان افتخار آزادی رئیس‌جمهوری ۱۹۹۱ و ۱۹۹۳ بود.
کالین پاول در ۱۸ اکتبر ۲۰۲۱ به دلیل عوارض ناشی از کووید ۱۹ در بیمارستان مرکز ملی نظامی پزشکی والتر رید در سن ۸۴ سالگی درگذشت. وی کاملاً واکسینه شده بود. پس از مرگ وی گزارش شد که پاول قبلاً مبتلا به مولتیپل میلوما بوده‌است.مرگ کالین پاول واکنش‌های زیادی در میان سیاستمداران آمریکایی درپی داشت، جو بایدن رئیس‌جمهور آمریکا در بیانیه‌ای او را "تجسم بالاترین آرمان‌های یک دیپلمات" توصیف کرد. بایدن همچنین در بیانیه‌اش دربارهٔ کالین نوشت "کالین بیش از هر چیز، به قدرت و امنیت ملت ما متعهد بود. جورج دبلیو بوش رئیس جمهور پیشین آمریکا هم با اشاره به اینکه "بسیاری از رؤسای جمهوری بر مشاوره و تجربه ژنرال پاول اتکا کردند." گفت که او در داخل و خارج آمریکا مورد احترام هست. باراک اوباما رئیس جمهوری پیشین آمریکا هم در بیانیه‌ای با اشاره به نقش مهم کالین پاول در شماری از تأثیرگذارترین رویدادهای تاریخی، گفت که او هرگز اجازه نداد نژاد، مانع رسیدن به رویاهایش شود و الهام‌بخش نسل جوان شد.با این حال دونالد ترامپ رئیس جمهور سابق آمریکا در واکنش به مرگ او، نقش او در جنگ عراق را مورد انتقاد قرار داد او گفت که «پاول اشتباهات زیادی مرتکب شد، اما به هر حال امیدوارم که در آرامش باشد.»
جنگ روسیه و ژاپن (۱۹۰۴–۱۹۰۵) جنگی بین امپراتوری ژاپن و امپراتوری روسیه بود که در منچوری و امپراتوری کره درگرفت. صحنه اصلی نبرد جنوب منچوری و آب‌های کرانه ژاپن، کره و دریای زرد بود. برخی اندیشمندان بر این عقیده هستند که نیکلای دوم جنگ علیه ژاپن را به هدف برانگیختن حس وطن‌پرستی روس به راه انداخت با اینکه هیچ سند تاریخی برای اثبات این ادعا وجود ندارد. جنگ سر مالکیت شهر پورت آرتور و شبه‌جزیره لیائودونگ و خط آهن از پورت آرتور به هاربین درگرفت.
نخستین جنگ چین و ژاپن در سال ۱۸۹۵ به نفع ژاپن پایان یافت. طبق پیمانی به نام پیمان شیمونوسکی که در آوریل سال ۱۸۹۵ و یکسال پس از آغاز جنگ به امضاء رسید، به کشور کره استقلال داده شد و تایوان و شبه جزیره لیائودونگ تحت تصرف ژاپن درآمد. اقدام ژاپن در تصرف خاک چین موجب اعتراض مشترک کشورهای روسیه، فرانسه و آلمان گردید و ژاپن به اجبار شبه جزیره لیائودونگ در جنوب منچوری را به چین باز پس داد. ژاپن پس از این جنگ بیش از پیش به تقویت قدرت نظامی خود پرداخت.
با شکست چین از ژاپن کره به ظاهر کشوری مستقل شد اما در واقع تحت نفوذ سیاسی و اقتصادی ژاپن درآمد. روسیه در این زمان سعی می‌کرد مناطق شمال شرقی چین را تحت سلطهٔ خود دربیاورد و مخصوصاً به منچوری که در این ناحیه قرار داشت توجه داشت. منچوری از نظر استراتژیکی ناحیهٔ پراهمیتی بود زیرا که مستقیم‌ترین راهی که منطقهٔ دریاچه بایکال را به بندر ولادی‌وستوک وصل می‌کرد از منچوری می‌گذشت. به همین سبب روسیه به هر طریق که ممکن بود سعی می‌کرد توافق چین را برای احداث یک خط راه‌آهن در این منطقه جلب کند.
در سال ۱۸۹۸ روسیه توانست بندر پورت آرتور و دماغهٔ لیائودونگ را از چین اجاره کند و به دنبال آن خط آهنی از هاربین به پورت آرتور از طریق موکدن و بندر دالیان یا دالنی کشید و با احداث این خط آهن، توانست بر این منطقه تسلط پیدا کند. این اقدام و همچنین اطلاع از علاقهٔ روسیه به تسخیر کره، ژاپن را ناگزیر به عقد قراردادی با کشور انگلستان رقیب روسیه در سال ۱۹۰۲ کرد. این قرارداد دو بار تجدید نظر پیدا کرد و مدت اعتبار آن ۲۰ سال تعیین شد. انگلستان در این پیمان، منافع ژاپن در کره را به رسمیت شناخت همچنین مقرّر شد که در صورت جنگ بین روسیه و ژاپن، انگلستان بی‌طرف باقی بماند و در صورت یاری رساندن کشور دیگری به روسیه در هنگام جنگ، از جمله فرانسه، انگستان نیز به ژاپن در جنگ یاری برساند. در عوض ژاپن نیز حاضر به پذیرش تسلط انگستان بر درهٔ یانگ‌تسه در چین شد. چندی بعد مذاکرات برای رفع اختلاف مابین ژاپن و روسیه با شکست مواجه شد و سرانجام در فوریه سال ۱۹۰۴ ژاپن با آگاهی از برتری نظامی خود و اطمینان از بی‌طرفی قدرت‌های اروپایی به ویژه بریتانیا به ناوگان روسیه در پورت آرتور حمله کرد.
پورت آرتور بندری استراتژیک در جنوب شرق آسیا بود که روس‌ها ظاهراً آن را از چین اجاره کرده بودند. روس‌ها با احداث یک پادگان بزرگ در پورت آرتور و ایجاد یک ناوگان جنگی عملاً پورت آرتور را به پایگاه استراتژیک خود برای اداره شرق آسیا، مبدل کرده بودند.
در ۱۰ فوریه ۱۹۰۴ دریاسالار توگو قهرمان ملی ژاپن، با حمله‌ای غافلگیرکننده دو نبردناو تزارویچ و رتویزان و ناو ۶۶۰۰ تنی پالادا روسی را در این بندر غرق کرد و ستون فقرات نیروی دریایی روسیه را در شرق آسیا در هم شکست. اکنون پورت آرتور کاملاً در محاصره بود. پادگان پورت آرتور نیرویی متجاوز از ۵۰ هزار نظامی را در خود جای داده بود و این نیرو پیروزی بر ژاپن را آسان می‌کرد.
با حذف ناوگان دریایی روسیه در شرق چین، ژاپن حاکم بلامنازع منطقه دریایی مذکور شد و تنها راه خروج از بن‌بست برای روس‌ها، اعزام ناوگان عظیم دریای بالتیک بود. این ناوگان که قدرت استراتژیک روسیه محسوب می‌شد، مرکب از ۱۲۰ ناو عظیم زره پوش، ۹ رزمناو و ۱۲ اژدرافکن و ده‌ها کشتی تدارکاتی بود. اگرچه برای رسیدن این نیرو حداقل ۴ ماه زمان نیاز بود.
نیروهای روسیه در تمام روزهای نوامبر و دسامبر ۱۹۰۴ با مهاجمان ژاپنی جنگیدند. نبردهای چندماه باعث مرگ ۸ هزار روس و زخمی شدن ۱۵ هزار نفر دیگر شد و این به معنای از بین رفتن نیمی از مدافعان بود. دوم ژانویه ۱۹۰۵ زمانی که فرمانده روس از رسیدن هرگونه کمکی قطع امید کرد تسلیم بی‌قید و شرط را پذیرفت.
نظامیان ژاپنی پس از تصرف پورت آرتور، در ۱۰ مارس ۱۹۰۵ به شهر موکدن در ایالت منچوری چین حمله کردند. نبرد سنگینی آغاز شد. ۱۴۲ هزار کشته حاصل این نبرد مرگبار بود. سرانجام، روس‌ها به رغم از دست دادن ۹۲ هزار سرباز خود مجبور به ترک این شهر مهم منچوری شدند. اکنون ژاپن در خشکی نیز به‌طور کامل روس‌ها را شکست داده بود. باقی‌ماندهٔ دفاع روس‌ها در جزیرهٔ ساخالین نیز درهم شکسته شد و در ۳۰ ژوئیه ۱۹۰۵ شهر الکستاندروسک تسلیم نیروهای ژاپن شد. ژاپن تنها یک گام دیگر تا فرمانروایی شرق آسیا فاصله داشت.
ناوگان عظیم روسیه در ۲۷ مه ۱۹۰۵ به آبهای کره رسید. دریاسالار زینوی پترویچ و کشتی‌های وارد تنگه تسوشیما شد. در دریای متلاطم آن روز دریاسالار توگو هیهاچیرو روس‌ها را برای همیشه از داشتن یک نیروی دریایی درجه اول محروم کرد. روس‌ها با ۱۲ زره پوش دریایی، ۱۶ رزمناو، ۶۵ اژدرافکن مواجه شدند. در نبردی که درگرفت دو طرف ۴۸ ساعت به روی یکدیگر شلیک کردند. درحالی که ژاپنی‌ها تنها یک کشتی کوچک و ۱۱۳ ملوان از دست دادند، روس‌ها ۵ هزار ملوان و ۲۰ فروند کشتی خود را نابود شده دیدند و ناگزیر به اسارت ۶ هزار ملوان و ۶ کشتی به ژاپنی‌ها تن دادند که این نتیجه به دلیل تفاوت زیاد با پیش‌بینی‌ها شگفت‌آور بود.
۵ سپتامبر ۱۹۰۵ ژاپن و روسیه در اوهایو پیمان آتش‌بس و صلحی به نام پیمان پورتسموت (نیوهمشایر) امضاء کردند. پورت آرتور با نواحی اطرافش و نیمه جنوبی جزیرهٔ ساخالین به ژاپن واگذار شد و روسیه از ادعا در مورد کره و منچوری صرف نظر کرد. کره به تحت‌الحمایگی ژاپن درآمد و روسیه در دخالت در کره منع شد. ژاپن در منچوری که متعلق به چین بود باقی ماند. بدین ترتیب، ژاپن برای سه دهه مبدل به قدرت بی‌رقیب جنوب و شرق آسیا شد.
نتایج شکست روسیه از یک قدرت آسیایی چنان وخیم بود که در داخل این کشور موجب تشدید تضادها و انقلاب اجتماعی ۱۹۰۵–۱۹۰۶ شد. در عرصهٔ بین‌المللی هم این شکست ضعف روسیه را نمایان ساخت و از وزن سیاسی آن در قاره اروپا کاست. از سوی دیگر روسیه پس از این شکست خود را به فرانسه نزدیک کرد و تلاش کرد مشکلاتش را با بریتانیا در حوزهٔ مدیترانه حل کند که این خود از عوامل تشکیل تفاهم مثلث بود.
تنگهٔ کره باریکه‌ای است که دریای چین شرقی آن را به دریای ژاپن(دریای شرق) متصل می‌کند. این تنگه از شمال به ساحل جنوبی شبه جزیره کره و از جنوب به جزایر کیوشو و هونشوی ژاپن محدود شده است. این تنگه حدود ۹۰ متر عمق دارد و با جزایر تسوشیما به کانال غربی و تنگه تسوشیما تقسیم شده است.
ولایت تُوسا یکی از نواحی در تقسیم‌بندی کشوری قدیم ژاپن بود که امروز بخشی از استان کوچی در شیکوکوست. ولایت توُسای سابق با ولایت ایو و آوا هم‌مرز بود.
ولایت آوا ولایتی قدیمی در ژاپن بود که امروز بخشی از استان توکوشیما در شیکوکو است. ولایت آوای سابق با ولایت توسا، ولایت سانوکی و ولایت ایو هم‌مرز بود.
شبه جزیره لیائو دونگ شبه جزیره‌ای در استان لیائونینگ در شمال شرق چین است که در غرب به عنوان جنوب منچوری شرقی شناخته شده‌است. لیائودونگ در کلام به معنای «شرق لیائو» است. لیائو نام رودخانه‌ای بود که در زمان جنگ ایالات فرمانداری‌های یان لیائوچی (غرب لیائو) و لیائودونگ را از هم جدا می‌کرد.
مشارکت کنندگان ویکی‌پدیای انگلیسی
قله‌ٔ کینَبالو (به زبان مالای: ڬونوڠ کینبالو) دومین کوه بلند در آسیای جنوب شرقی است و ۴۰۹۵ متر ارتفاع دارد. این قله در پارک دولتی کینبالو در مالزی شرقی واقع شده‌است.
این قله به همراه پارک مربوط در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار دارند.
قلهٔ کینبالو پوشیده از پوشش گیاهی بسیار متفاوت است.
بیش از ۸۰ تا ۹۰ درصد اهالی این قوم مسیحی هستند اما اقلیت‌های پیرو مذاهب سنتی و بودایی نیز در آن‌ها یافت می‌شود.
ایالت کاچین شمالی‌ترین ایالت میانمار است.
این ایالت در شمال و شرق با کشور چین، در جنوب با ایالت شان و در غرب با هند و منطقه ساگینگ مرز دارد.
کاچین ۳۴،۳۷۹ مایل مربع مساحت دارد.
پایتخت این ایالت میتیکینا است و از دیگر شهرهای مطرح آن بامو است.
بلندترین قلهٔ کشور برمه و آسیای جنوب شرقی، قله هکاکابو رازی ، (با ۵٬۸۸۹ متر) و بزرگ‌ترین دریاچهٔ برمه، دریاچه اینداوگی، در این ایالت واقع شده است.
جمعیت آن ۱.۶۸۹ میلیون نفر در سال ۲۰۱۴ بوده است
پایتخت آن Myitkyina است
ایالت چین از ایالات کشور میانمار است.
پایتخت این ایالت هکا نام دارد.
فروگاه استانستد لندن فرودگاهی بین‌المللی است که در ناحیهٔ اسکس و در فاصلهٔ شمال‌شرق مرکز لندن، پایتخت انگلستان و در فاصلهٔ از هرتفوردشر قرار دارد. این فرودگاه در سال ۲۰۱۵ میلادی، پس از فرودگاه هیترو لندن، فرودگاه گاتویک و فرودگاه منچستر، سومین فرودگاه پررفت‌وآمد بریتانیا بر پایه مجموع جابه‌جایی بوده‌است.
نام این فرودگاه از روستای «استانستد مونتفیتچت» اخذ شده و نزدیک‌ترین شهر به این فرودگاه «استارت‌فورد بیشاپ» است.
دانشگاه مالایا (یونیورسیتی مالایا) (مخفف: یو ام) اولین دانشگاه مالزی است که در محوطه‌ای به وسعت ۳ کیلومتر مربع در جنوبی غربی کوالالامپور واقع شده‌است. این دانشگاه به عنوان بهترین دانشگاه مالزی شناخته می‌شود و از معتبرترین دانشگاه های دنیا است. و بسیاری از معروف‌ترین اشخاص مالزی از دانش‌آموختگان آن هستند. این دانشگاه در سال ۱۹۴۹ تأسیس شده و در حال حاضر بیش از ۲۵۰۰ عضو دارد.
در رنکینگ معتبر کیو اس (www.topuniversities.com) رتبه علمی این دانشگاه در سال ۲۰۱۴ در جایگاه ۱۵۱ و رتبه مهندسی آن در جایگاه ۸۳ دنیا قرار گرفته که طبق گفته وزارت علوم مالزی این دانشگاه در سال ۲۰۱۵ در بین ۱۰۰ دانشگاه برتر دنیا قرار خواهد گرفت. این در حالی است که دانشگاه تهران در رتبه ۶۵۰ و دانشگاه صنعتی شریف در رتبه ۶۰۰ دنیا قرار گرفته‌است.
دانشگاه مالایا اولین دانشگاه مالزی و دارای بالاترین رنکینگ در بین دانشگاه های مالزی می باشد.(آمار سال 2021)
اتحادیه کشورهای جنوب شرق آسیا که بیشتر با نام اختصاری آسه‌آن شناخته می‌شود، یک سازمان بین‌المللی سیاسی، اقتصادی و فرهنگی در جنوب شرق آسیا است. این سازمان در ۸ اوت ۱۹۶۷ توسط تایلند، اندونزی، مالزی، سنگاپور و فیلیپین و ویتنام و برونئی و لائوس و کامبوج و میانمار برای همبستگی علیه گسترش کمونیست‌ها در این کشورهای عضو و شورش‌های درون مرزهای خود این کشورها تأسیس شد.
پس از نشست بالی در ۱۹۷۶ این سازمان بیشتر به سیاست همکاری اقتصادی روی آورده‌است و دیگر کشورها (ازجمله خود رژیم کمونیست در ویتنام) عضو آن شده‌اند. اعضای این انجمن سالانه جلسه دارند.
Wikipedia contributors, "Association of Southeast Asian Nations," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Association_of_Southeast_Asian_Nations&oldid=193599108 (accessed March 6, 2008).
سِر ریچارد چارلز نیکولاس برانسون
(زاده ۱۸ ژوئیه ۱۹۵۰)، کارآفرین و سرمایه‌گذار بریتانیایی است. او رئیس و بنیان‌گذار گروه شرکت‌های ویرجین است که عنوان بیش از ۴۰۰ شرکت در سراسر دنیا را از آن خود کرده‌است. نخستین سرمایه‌گذاری برانسون در ۱۶ سالگی در یک مجله به نام دانش آموز ("Student") بود. برپایهٔ فهرست ثروتمندترین افراد جهان مجلهٔ فوربز در سال ۲۰۱۲، او چهارمین شخص ثروتمند بریتانیایی بوده‌است. برآورد شده‌است که در سال ۲۰۱۲ ثروت او ۴٫۶ میلیارد دلار (آمریکا) بوده‌است.
برانسون در بلکهیث، لندن به دنیا آمد. او فرزند اول ادوارد جیمز برانسون (۱۰ مارس ۱۹۱۸-۱۹ مارس ۲۰۱۱) و ایو هانتلی برانسون است."Births", "The Times", 12 July 1950, pg. 1 پدربزرگ برانسون، سر جورج آرتور هاروین برانسون، قاضی دیوان عالی بریتانیا بود."Forthcoming Marriages", "The Times", 22 June 1949, pg.7.
برانسون دچار بیماری خوانش‌پریشی است و در مدرسه و دوران دانش آموزی هم عملکرد مناسبی نداشته‌است اما بعدها او دریافت که دارای توانایی خوبی در برقراری ارتباط با دیگران است.
ریچارد برانسون در شانزده سالگی تحصیل را رها کرد و با کمک یکی از دوستانش مجله «دانش آموز» را براه انداخت. او بعدها، در دهه ۱۹۷۰، شرکت «ویرجین رکوردز» را تأسیس کرد و سپس شرکت «ویرجین گروپ». وی در دهه ۱۹۸۰، شرکت هواپیمایی «ویرجین آتلانتیک» را به وجود آورد و در دهه ۱۹۹۰، شاهد «ویرجین موبایل» و «ویرجین‌ترین» نیز بود.
معاون نخست‌وزیر مالزی (به مالایی: تیمبالان پردانا منتری) دومین مقام سیاسی حائز اهمیت در کشور مالزی است. در تاریخ مالزی تابه‌حال نُه نفر این مقام را در اختیار داشته‌اند.
چهارمین نخست‌وزیر مالزی، ماهاتیر محمد، در طول دوران خود مجموعاً چهار معاون داشت. نخستین معاون نخست‌وزیری که هنگام اشتغال در این مقام درگذشت، دکتر اسماعیل عبدالرحمان بود و نخستین معاونی که اخراج شد انور ابراهیم بود.
معاون کنونی نخست‌وزیر مالزی داتو سری نجیب تون رزاق است که پسر دومین نخست‌وزیر مالزی، تون عبدالرزاق می‌باشد.
با وجود این‌که از ابتدای استقلال مالزی تا کنون همیشه کسی این مقام را در اختیار داشته‌است، این مقام در قانون اساسی مالزی ذکر نشده و ازهمین‌رو نخست‌وزیر می‌تواند از داشتن معاون خودداری کند. در ضمن، هیچ قانونی مبنی بر این‌که نمی‌توان در عین حال دو معاون داشت نیز وجود ندارد. (در سنگاپور قبلاً این اتفاق افتاده‌است، یعنی نخست‌وزیری در آنِ واحد بیش از یک معاون داشته‌است).
تون عبدالرحمان نخستین نخست‌وزیر مالزی بود که رسم منصوب کردن معاونت نخست‌وزیری را آغاز کرد. تاکنون تمامی معاونان نخست‌وزیری تاریخ مالزی از حزب امنو (سازمان ملی مالایی‌های متحد) بوده‌اند.
مهاتیر بن محمد (جاوی: محضیر بن محمد ;pronounced ; (زاده ۱۰ ژوئیه ۱۹۲۵) سیاست‌مدار، پزشک و نویسنده مالزیایی است. وی همچنین چهارمین و هفتمین نخست‌وزیر سابق مالزی بود.
او نماینده پارلمان مالزی از حوزه لنکاوی در کداح است. او پیشتر از سال ۱۹۸۱ تا سال ۲۰۰۳ به عنوان چهارمین نخست‌وزیر مالزی فعالیت کرد که طولانی‌ترین دورهٔ تصدی این مقام است. فعالیت سیاسی مهاتیر از بیش از ۷۰ سال پیش که او در سال ۱۹۴۶ به سازمان ملی متحد مالایی‌ها (UMNO) پیوست شروع شد و او در سال ۲۰۱۶ حزب خود را با نام حزب بومی متحد مالزی (برساتو) تأسیس کرد.
وی از سال ۱۹۸۱ تا ۲۰۰۳ به عنوان چهارمین نخست‌وزیر مالزی فعالیت کرد که توانست با اندیشه‌ای منسجم و مبتنی بر آزادی‌های اقتصادی، به شخصیتی ماندگار در تاریخ مالزی تبدیل شود. مهاتیر بن محمد بار دیگر در سال ۲۰۱۸ به عنوان هفتمین نخست‌وزیر مالزی انتخاب شد. وی تا ۱ مارس ۲۰۲۰ این سمت را عهده دار بود و در اثر بحران سیاسی استعفا داد. وی در تاریخ ۱۲ آگوست ۲۰۲۰ حزب مبارزان میهن را تاسیس کرد و خود به عنوان رییس آن منصوب شد.
مهاتیر بن محمد یکی از ۹ فرزند یک مهاجر دو رگه هندی - مالزیایی و یک مادر مالایایی است.
او متولد و بزرگ شدهٔ شهر الور ستار در ایالت کداح است و بعدها پزشک شد و به مدت ۵ سال در زادگاه خود به مداوای بیماران پرداخت.
همسرش همکلاسی‌اش در دانشگاه پزشکی بود. او ۳ پسر دارد که در تجارت و سیاست در مالزی فعالیت دارند و یکی از دو دخترش، نویسنده و فعال در زمینه بیماری ایدز است.
زندگی سیاسی دکتر مهاتیر در سال ۱۹۴۶ و هنگامی که ۲۱ ساله داشت، آغاز شد. وی در این سال به سازمان ملی مالزیایی‌های متحد موسوم به UMNO (اومنو) پیوست.
او در سال ۱۹۶۴ از سوی اومنو به عنوان نماینده پارلمان برگزیده شده بود پنج سال بعد در سال ۱۹۶۹ کرسی نمایندگی خود را از دست داد و پس از انتقاد آشکار از دولت وقت (تونکو عبدالرحمان) به دلیل نادیده گرفتن قوم مالزیایی از حزب اخراج شد.
وی عقاید خود را در کتابی با عنوان "بی‌تکلیفی (قوم) مالزیایی" ابراز کرد و نوشت که قوم مالی (مالزیایی) در کشور در خلال دوران استعمار به گوشه رانده شدند.
این تفکرات زمینه را برای مهاتیر بن محمد برای حملات بعدی‌اش به غرب و حمله به آنهایی که به نظر مهاتیر محمد موفقیت مالزی را تهدید می‌کردند، آماده کرد. عقاید وی باعث شد که اومنو وی را دوباره دعوت به همکاری کند.
در سال ۱۹۷۴ مهاتیر بن محمد وارد پارلمان شد و فعالیت‌اش را به عنوان وزیر آموزش و پرورش در کابینه آغاز کرد. او سپس معاون رهبر اومنو شد.
در سال ۱۹۸۱ مهاتیر بن محمد به پست نخست‌وزیری مالزی رسید و توانست عقاید و باورهایش را به مرحله اجرا بگذارد. او با الگوگیری از ژاپن، مالزی را به کشوری تولیدکننده و صادرکننده فولاد، وسایل الکترونیکی و اتومبیل مبدل ساخت.
با این حال انتقادهای زیادی به عملکرد او در زمینه آزادی‌های اجتماعی وارد می‌شد.
مهاتیر بن محمد سال ۱۳۹۵ در گردهم‌آیی مخالفان دولت مالزی گفته بود: می‌پذیرم که در دوران نخست‌وزیری‌ام یک دیکتاتور بوده‌ام، اما مردم علیه من قیام نکردند.
وی دائماً ضمن دفاع از ارزش‌های آسیایی و مالزیایی از آنچه آن را سیاست دوگانه غرب می‌نامید، انتقاد می‌کرد. انتقادهای وی باعث شد در بین کشورهای در حال توسعه حامیانی به دست آورد.
پس از آن دکتر مهاتیر محمد سیاست‌هایی را به مرحله اجرا درآورد که اقتصاد مالزی را عملاً از جهان خارج جدا کرده و در پی آن کشورش توانست بحران اقتصادی آسیا را از سر رفع کند.
مهاتیر محمد قبل از کناره‌گیری از قدرت در اظهاراتی بیان داشت که یک دسته یهودی دنیا را می‌چرخاند. این گفته وی باعث خشم برخی از غربی‌ها و طرفداران غرب شد.
مهاتیر ابن محمد در سال ۲۰۱۶ حزب خود را با نام "حزب بومی‌تباران متحد مالزی" تأسیس کرد.
او در سال ۲۰۱۸ با بازگشت به سیاست ائتلاف مخالفان را به پیروزی در انتخابات سراسری مالزی هدایت کرد و برای نخستین بار از سال ۱۹۵۷ باعث شد ائتلاف حاکم در انتخابات شکست بخورد.
در سال ۲۰۱۸ (دی ۱۳۹۶) چهار حزب مخالف دولت، موسوم به اتحاد امید با پایان دادن به گمانه‌زنی‌ها، مهاتیر ابن محمد را به عنوان کاندیدای نخست‌وزیری انتخاب کرد.
مهاتیر بن محمد با سال سن در حال حاضر ()، پیرترین رهبر انتخابی جهان است. او توانست ائتلاف حاکم «باریسان ناسیونال» را که برای بیش از ۶۰ سال در قدرت بود، شکست دهد.
ماهاتیر محمد درباره روند توسعه مالزی در یک سخنرانی گفته است که ما به جای استراتژی جایگزینی واردات، استراتژی توسعه صادرات را پی گرفتیم و اجازه دادیم خارجی‌ها با تکنولوژی خود، کشور ما را صنعتی کنند. در حالی که اگر خودمان می‌خواستیم هر یک از این تکنولوژی‌ها را بسازیم، ۳۰ تا ۴۰ سال طول می‌کشید.
وی از ایران و قطر برای ایستادگی در برابر تحریم‌های اقتصادی تمجید کرده‌است و عقیده دارد که مهم است که جهان اسلام در مواجه با تهدیدهای آینده متکی به خود باشند.
در زمان تحریم های بانکی امریکا علیه ایران بانک‌های مالزی حساب ایرانیان مالزی را بستند وی در پاسخ به خبرنگاران گفت: کشورش مجبور شده تا به "ایجاد مشکل" در زندگی ایرانیان مقیم این کشور در بستن حساب‌های بانکی‌شان دست بزند.او اشاره کرده که در صورتیکه مالزی اقدام به بستن حساب ایرانیان نکند بانک‌های مالزی در خارج از این کشور بسته خواهد شد و یک کشور قدرتمند در حال زورگویی به ما در این زمینه است.https://www.bbc.com/persian/iran-50236201
وی همچنین بر ایده تجارت با دینار طلا و معامله تهاتری در میان کشورهای اسلامی تأکید دارد.
از مهاتیر بن محمد یک کتاب در ایران منتشر شده‌است.
"اسلام، دانش و مسائل بین‌المللی"، مجموعه سخنرانی مهاتیر بن محمد؛ مترجم محمدرضا رضایی‌پور، نشر رسا، ۱۳۸۸
یکی از کتاب‌های مشهور وی با عنوان «زندگی‌نامه یک پزشک در خانه» سال ۱۳۸۹ (۲۰۱۰) منتشر شد و مهاتیر بن محمد برای نوشتن آن هشت سال از عمر خود را صرف کرده‌است.
تونکو عبدالرحمان پوترا الحاجی ابن المحرم سلطان عبدالحمید شاه (زادهٔ ۸ فوریه ۱۹۰۳ – درگذشته ۶ دسامبر ۱۹۹۰) از سال ۱۹۵۵ وزیر اعظم فدراسیون مالایا بود و پس از استقلال این کشور در ۱۹۵۷ اولین نخست وزیر آن لقب گرفت.
او را به نام‌های «تونکو» (که لقبی اشرافی در مالزی است) ، «باپا کمردکان» (در مالایی:پدر استقلال) و "باپا مالیزیاً (در مالایی:پدر مالزی) می‌شناسند.
او در هنگام پیوستن صباح، ساراواک و سنگاپور به فدراسیون و تشکیل کشور مالزی در ۱۹۶۳ نخست وزیر بود و از این رو اولین نخست وزیر کشور مالزی است. تونکو عبدالرحمان در ۶ دسامبر ۱۹۹۰ در سن ۸۷ سالگی درگذشت.
شبه‌جزیره مالزی (به مالایی: سمنانجونگ مالیزیا) (نام دیگر: مالزی غربی) به آن بخشی از مالزی گفته می‌شود که در شبه جزیرهٔ مالایا واقع شده‌است.
این بخش در شمال با کشور تایلند هم‌مرز است و از طریق یک پل از جنوب به کشور سنگاپور متصل است.
در غرب این ناحیه و آن سوی تنگه ملاکا جزیرهٔ سوماترا قرار دارد. مالزی شرقی (واقع در جزیرهٔ بورنئو) در شرق این ناحیه و آن سوی دریای جنوبی چین واقع شده‌است.
این ناحیه از یازده ایالت و دو منطقهٔ فدرال تشکیل می‌شود که به ترتیب از شمال به جنوب از این قرارند:
مالزی شبه‌جزیره‌ای را مالزی غربی (به مالایی: مالیزیا بارات) یا مالایا (به مالایی: تاناه ملایو) نیز می‌خوانند اما بخاطر جلوگیری از این تصور که مالزی شرقی و غربی دو کشور جدا هستند معمولاً از واژهٔ «مالزی شبه‌جزیره‌ای» یا «مالایا» استفاده می‌شود. البته استفاده از واژهٔ مالایا نیز به این علت که یادآور دوران استعمار بریتانیا است کم‌تر شده‌است. با این حال هر سهٔ این عبارات درست هستند و نام «مالایا» هنوز در بسیاری از مؤسسات یافت می‌شود. برای مثال دادگاه عالی مالایا، دانشگاه مالایا، راه‌آهن مالایا و غیره. منتهی باید توجه داشت که تا سال ۱۹۴۶ منطقهٔ «مالایا» شامل سنگاپور نیز می‌شد.
مالزی شرقی و غربی در عمل و جدا از تفاوت‌های جغرافیایی با هم تفاوت‌های بسیاری دارند. برای مثال می‌توان به ساختار قضایی متفاوت، خودمختاری بیشتر ایالت‌های شرقی و اعمال محدودیت‌هایی بر مهاجرت از مالزی غربی به شرقی اشاره کرد.
Wikipedia contributors, "Peninsular Malaysia," Wikipedia, The Free Encyclopedia. (بازیابی ۹ ژوئیه ۲۰۰۶).
ایالت پرلیس (نام کامل: پرلیس ایندرا کایانگان) کوچک‌ترین ایالت مالزی است.
این ایالت در قسمت شمالی ساحل غربی مالزی غربی قرار دارد و از شمال با کشور تایلند هم‌مرز است.
پایتخت ایالت پرلیس کانگار نام دارد و پایتخت سلطنتی آن آرائو است.
شهر پادانگ بسار نیز از آن جهت که بر مرز مالزی و تایلند قرار دارد از اهمیت خاصی برخوردار است.
روستای کوچک کوآلا پرلیس مهم‌ترین بندر این شهر و از مهم‌ترین بنادر مالزی است.
در سال ۲۰۰۰ جمعیت پرلیس را حدود ۱۹۸۳۳۵ نفر قدمت می‌زدند.
طبق آمار آن سال ۷۸ درصد مالایی(حدود ۱۶۰۰۰۰ نفر) ، ۱۷ درصد چینی(حدود ۲۴۰۰۰ نفر)، و بقیه از سایر نژادها (عمدتاً هندی) بودند.
از مهم‌ترین جاذبه‌های ایالت پرلیس، مزرعهٔ مار، گوآ کلام و پارک دولتی کوچک اما زیبای تامان نگارا پرلیس هستند.
کنگر شهری در مالزی است که نزدیک به پنجاه هزار نفر جمعیت دارد.
این شهر پایتخت ایالت پرلیس است.
کنگر در بخش شبه جزیره‌ای مالزی واقع شده‌است و بر کرانهٔ رودخانهٔ پرلیس قرار دارد. این شهر در ۴۵ کیلومتری شمال آلور استار است.
محلهٔ مرکز شهر کنگر ترکیبی از مغازه‌ها و خانه‌های جدید و قدیمی و ساختمان‌های مجلل دورهٔ استعمار و برج ساعت معروف است. مسجد علوی که در ۱۹۱۰ ساخته شد و سابقاً مسجد ایالتی بود، از دیگر نشانه‌های معروف کنگر است.
معروف است که نام کنگر از نوعی گونهٔ شاهین به نام کنگ کوک آمده‌است.
بعضی اطلاعات این مقاله از اینجا استخراج شده‌اند:
Malaysia, Singapore & Brunei, By Simon Richmond, Marie Cambon, Damian Harper and Richard Watkins
حزب کمونیست مالایا حزبی سیاسی و نظامی بود که در دههٔ ۳۰ و در کشور سنگاپور با اکثریت اعضای چینی تأسیس شد. این حزب در جنگ جهانی دوم در مقاومت مسلحانه در مقابل ژاپن نقش مهمی داشت.
ارتش آزادی‌بخش خلق‌های مالایا، بال نظامی این حزب بود که از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۶۰ در مناطق روستایی شبه جزیرهٔ مالایا درگیر جنگی چریکی بود و مورد حمایت بعضی سازمان‌های زیرزمینی در مالایا و سنگاپور بود. پس از شکست در جنگ و پراکنده شدن نیروها در اواخر دههٔ ۱۹۸۰ حدود ۵۰۰ چریک و رهبری حزب به رهبری چین پنگ و فونگ چونگ پیک در جنگل‌های مرز مالزی و تایلند مجدداً گرد آمدند و حزب را دوباره ساختند.
این حزب در ۲ دسامبر ۱۹۸۹ در شهر هادیا، تایلند نشستی با دولت‌های مالزی و تایلند داشت و با امضای معاهدهٔ صلح خلع سلاح و انحلال خود را اعلام کرد.
نگاهی به مطلب "مالایا: انقلاب و دست کشیدن از آن"
رخداد ۱۳ مه نامی است که به شورش‌های قومی چینی‌ها و مالایی‌ها در کشور مالزی داده‌اند که در ۱۳ مه ۱۹۶۹ در کوالا لامپور اتفاق افتاد و بر اثر آن حداقل ۱۸۴ نفر جان خود را از دست دادند.
اعتراضات میدان تیان‌آن‌من (نام‌های دیگر: کشتار میدان تیان‌آن‌من یا قتل‌عام ۴ ژوئن یا واقعهٔ "۴–۶") به مجموعه‌ای تظاهرات اعتراضی در میدان تیان‌آن‌من شهر پکن، جمهوری خلق چین گفته می‌شود که به رهبری دانشجویان و از ۱۵ آوریل ۱۹۸۹ تا ۴ ژوئن همان سال ادامه داشت. این اعتراضات با حضور بیش از صدهزار نفر برگزار شد. گفته می‌شود بین چندصد نفر تا هزار نفر در این اعتراض‌ها کشته شدند؛ سازمان صلیب سرخ چین آمار ۲۶۰۰۰ کشته را منتشر کرده‌است و تخمین سفیر سوئیس ۲۷۰۰۰ کشته بوده‌است، ولی اسناد بریتانیا که در تاریخ ۲۴ دسامبر ۲۰۱۷ از طبقه‌بندی خارج شده نشان می‌دهد تخمین بریتانیایی‌ها این بوده حداقل ده هزار معترض چینی در اوایل تابستان سال ۱۹۸۹ در میدان تیان‌آنمن پکن کشته شدند. آلن دونالد سفیر وقت بریتانیا در چین خاطر نشان می‌کند که این افراد به دست نیروهای چینی سرکوب شدند. این در حالی است که آمار بیمارستان پکن نشان می‌دهد که ۴۷۸ نفر کشته و ۹۸۰ نفر زخمی شده‌اند.
دانشجویان در این واقعه به ناپایداری اقتصادی چین و سرکوب‌های حزب کمونیست و فساد دولتی اعتراض کردند. جنبش دموکراسی چین در این اعتراضات نقش رهبری داشت.
در بهار ۱۹۸۶ تلویزیون چین قسمت‌هایی از اعتراضات موسوم به «قدرت مردم» در فیلیپین را پخش می‌کرد که مربوط به فساد و تباهی حزب حاکم و پرزیدنت مارکوس و همسرش و اعمال شیوه‌های دیکتاتوری تمام عیار آن‌ها بود و باعث بیداری جنبش‌های دانشجویی در شرق آسیا و چین بود. از طرفی با آغاز ۱۹۸۵ با گسترش سریع تولید تلویزیون در چین تعداد آن به ۴۰ میلیون دستگاه رسید. در سپتامبر ۱۹۸۶ نیز در تایوان چیانگ چینگ کو (تلفظ صحیح تر: جیانگ جینگ گئو) مجوز فعالیت یک حزب را صادر کرد. همه این موارد تأثیر برق آسایی به شروع الگوبرداری از جنبش‌های خارجی و خواستاری دموکراسی به سبک غربی شد. دانشجویان در سال ۱۹۸۶ اولین تظاهرات بزرگ دانشجویی در چین را دانشگاه‌های شهر هه فی مرکز استان آنهوئی جایی که اخترفیزیکدان معروف بین‌المللی و عضو حزب کمونیست چین بنام فانگ لیژی نایب رئیس دانشگاه علوم و تکنولوژی آنجا سخنرانی کرده بود شروع کردند. فانگ لیژی سخنران متبحر و مقتدری بود که به توده‌ها انرژی می‌داد. برای مثال در دانشگاه تونگجی شانگهای گفته بود «هیچ واحد سوسیالیستی پس از پایان جنگ جهانی دوم موفق نبوده‌است»، حکومت وقت چین را شکل مدرنی از فئودالیسم می‌دانست، مائو را بخاطر ستایش خرد بی سوادان مورد استهزاء قرار می‌داد و مقامات حزب را به بی‌سوادی و عدم نمایندگی از مردم متهم می‌نمود. در حقیقت بستن دهان روشنفکری ساده و گمنام برای حزب آسان بود اما امثال وی دانشمندان با استعدادی بودند که حکومت چین در تلاش برای جذب آن‌ها بود. در سالگرد جنبش ۱۹۳۵ یعنی نهم دسامبر ۱۹۸۶ که گرامیداشت تظاهرات دانشجویان وطن دوست آن زمان بر ضد استعمار ژاپن بود، دانشجویان در ووهان، شی آن، و هه بی به خیابان‌ها ریختند، و سپس تظاهرات به پکن و ۱۵۰ شهر دیگر گسترش یافت. همین مسائل موجب عزل (استعفای اجباری) دبیرکل وقت حزب کمونیست یعنی هو یائوبانگ در ژانویه ۱۹۸۷ به دلیل مسامحت با دانشجویان و ناتوانی اش برای کنترل جنبش دانشجویی شد. دنگ شیائوپینگ مرد اول چین در آن زمان معتقد بود عبارات پر زرق و برق آرمان‌های غربی چون اومانیسم، آزادی و دموکراسی تنها ابزاری برای به چالش کشیدن و سرپیچی از فرامین و قدرت فائقه حزبند. دو سال بعد با مرگ ناگهانی هو یائوبانگ در ۱۵ آوریل ۱۹۸۹، تظاهرکنندگان عمدتاً جوان و دانشجو با سرازیر شدن به خیابان‌ها در پی ادای احترام به مقام شاخص قهرمانی بودند که دموکراسی در دوران قدرتش پاس داشته شده بود. در ابتدای امر آنها فاقد دستور کار سیاسی بودند ولی با گسترده شدن دامنه اعتراضات، مطالبات رادیکال تری با صدای بلندتر مطرح شد. دنگ شیائوپینگ رهبر ۸۴ ساله و مرد شماره یک چین در آن زمان، به دنبال جلوگیری از وقوع رویدادهای کشورهای اروپای شرقی در چین بود که طی آن رهبران سیاسی اروپای شرقی در برابر مطالبات شهروندان تسلیم و قدرت را از دست داده بودند. تا قبل از چهارم ژوئن، هیچ‌کس از جمله رهبران حزبی یا روشنفکران نتوانست قادر به توقف هرج و مرجی شود که روز به روز گسترده‌تر می‌شد. به دلیل کنترل‌های سختگیرانه سال‌های منتهی به ۱۹۸۹ که از شکل‌گیری یک جنبش دانشجویی سازمان یافته جلوگیری کرده بود، دانشجویان معترض فاقد هرگونه تدبیر و تجربه ای در زمینه سازماندهی بودند و عدم دستور کاری مشخص و رویه‌هایی برای حصول اطمینان از حاکمیت قانون، همگی باعث شدند تا آنها هیچ مبنای فلسفی برای مذاکره با رهبران سیاسی به نمایندگی از دانشجویان نداشته باشند. شهر نشینان نیز برای مهار معترضان با دولت همراه نشدند چون هم‌صدا با آمال و آرزوهای آنها بودند.
· دانشجویان معترض خواهان بهبود شرایط زندگی شان بودند و از اینکه در مقایسه با کارآفرینان بی سواد و تحصیل نکرده دریافتی ناچیزی داشتند بسیار ناراحت و خشمگین بودند.
· دانشجویان حق انتخاب شغل و پیشه مورد علاقه خودشان را نداشته و باید پس از اثبات استعداد و طی کردن آزمون‌های مختلف و طاقت فرسای ورودی دانشگاه، با نظر مشاوران سیاسی نماینده دولت با عنایت به کمبود فارغ التحصیلان آموزش دیده در صنایع و ادارات دولتی، مشغول به کار تعیین شده توسط دولت می‌گردیدند. گزارش و سوابق محرمانه دانشجویان در دفتر گزارش‌ها ثبت و ضبط می‌شد و بعداً منبعی برای قضاوت‌های آینده قرار می‌گرفت. مشاوران سیاسی به ندرت تحصیلات خوبی داشتند ولی ریش و قیچی دست آنها بود که منجر به سوء استفاده از قدرت و بازی با آینده دانشجویان می‌شد.
· برای عموم مردم تورم اسباب نگرانی بود. کارگران حزبی و دولتی و کارکنان شرکت‌های دولتی و دیگران با برخورداری از حقوق ثابت از مشاهده تجار و بازرگانان غنی که ثروتشان را به رخ همگان می‌کشیدند عصبانی بودند.
· شاخص‌های رسمی که از میزان واقعی هم کمتر نشان می‌دادند حاکی از افزایش ۳۰ درصدی قیمت‌ها در پکن در بین سالهای ۱۹۸۷ تا ۱۹۸۸ بودند.
· دولت به منظور کاستن از هزینه‌های جاری شرکت‌های دولتی فشار بر آنها را آغاز کرده بودند و حتی بعضی اجازه پیدا کرده بودند اعلام ورشکستگی کنند که همین امر موجب افتادن وحشت به جان کارکنان شرکت‌ها و تشکیلات اقتصادی دولت شده بود.
· مهاجران بسیاری که در میانه دهه ۸۰ به شهرها سرازیر شده بودند اما سیاست سختگیرانه تنظیم مجدد در اواخر ۱۹۸۸ تعداد زیادی را از شغل محروم کرد ولی آنها حاضر به برگشتن به روستا نبودند.
· بسیاری از مردم خواهان آزادی بیشتری بودند و از زندگی در ترس و وحشت خسته و به ستوه آمده بودند.
در غروب پانزدهم آوریل ۱۹۸۹ ظرف چند ساعت از اعلام خبر درگذشت هو یائوبانگ، دیوارهای دانشگاه پکن مملو از پوسترهای عزاداری به مناسبت فوت وی شد. در روز بعد، حدود ۸۰۰ دانشجو در مقابل بنای یادبود قهرمانان خلق در مرکز میدان تیان آنمن بدون مزاحمت پلیس برای اهدای تاج گل رژه رفتند. صبح روز هجدهم آوریل چندصد دانشجو به سمت تالار بزرگ خلق روانه شدند تا مطالبات خود را به کمیته دائمی ارائه دهند که شامل: صدور مجوز آزادی‌های بیشتر، پایان دادن به کمپین ضد بورژوازی، نقض احکام مجازات معترضات ۱۹۸۶، شفاف سازی درآمد رهبران حزبی و فرزندانشان می‌شد. در ساعت ۱۱ همان شب چند هزار معترض عصبانی به سمت دروازه شینهوا در ژونگ نانهای (مقر حزب و دولت) رهسپار شدند که تا ساعت ۴ صبح با مداخله پلیس پایان یافت و به گفته لی پنگ (نخست‌وزیر وقت)، لحن و آهنگ از سوگواری به اعتراض تغییر شکل یافت. تا ۲۱ آوریل تظاهرات بسیار گسترده‌تر شد و روزنامه خلق هشدار داد دانشجویان شکیبایی رژیم را به حساب ضعف آن نگذارند و دچار اشتباه نشوند. در روز ۲۲ آوریل یعنی روز تشییع جنازه هو یائوبانگ تخمین زده شده ۲۰۰ هزار نفر به نطق یادبود در میدان گوش فرا دادند. بعد از آن ۳ نفر از نمایندگان دانشجویان چندین ساعت در پایین پلکان منتظر لی پنگ برای گفتگو ماندند ولی وی با فرض اینکه هرگونه ملاقات منجر به مشروعیت بخشی به آنها خواهد شد با هرگونه دیدار مخالفت کرد. ژائو زیانگ دبیرکل وقت که مخالف رویارویی با دانشجویان بوده و تأکید کرده بود هیچ واکنش سخت و قاطعانه ای نشان داده نشود در روز ۲۳ آوریل با توصیه دنگ شیائوپینگ عازم سفر از پیش برنامه‌ریزی شده کره شمالی شد و امور را به لی پنگ نخست‌وزیر سپرد. ساعت ۱۰ صبح ۲۵ آوریل، دنگ شیائوپینگ برای شنیدن گزارش اوضاع، لی پنگ و یانگ شانگکون را در منزلش به حضور پذیرفت. لی پنگ گفت دانشجویان شخص دنگ را مورد انتقاد قرار می‌دهند، حدود ۶ هزار دانشجو از حضور در کلاس‌هایشان سر باز می‌زنند، دستهای سیاهی می‌خواهند حزب کمونیست را پایین بکشند و نظام سوسیالیست را زمین بزنند. برخی ناظران استدلال کردند این دو نفر دربارهٔ وخامت اوضاع مبالغه کردند در نتیجه دنگ شیائوپینگ را به اشتباه انداخته به حدی که از آن زمان به بعد دنگ عمیقاً در فرایند تصمیم‌گیری و واکنش در مقابل تظاهر کنندگان درگیر شد. در همان روز دنگ گفت که سرمقاله ای آمرانه و هشدارگونه خطاب به مخاطرات دانشجویی باید فوراً منتشر شود، این مقاله تجمعات را غیرقانونی شمرده و خاطیان را مجرم می‌شناخت؛ لیکن انتشار آن در ۲۶ آوریل، آتش نا آرامی‌ها را شعله‌ور تر ساخت. با بازگشت ژائو زیانگ از سفر کره شمالی، تلاش زیادی برای متقاعد کردن مقامات برای عقب‌نشینی از مقاله مذکور انجام داد حتی در برهه ای قبول کرد که شخصاً کل مسئولیت آن را بر عهده بگیرد لیکن موفق نشد. در چهارم می، ژائو زیانگ در نشست بانک توسعه آسیایی، اقدام به ایراد سخنانی بدون هماهنگی قبلی با سایر مقامات نمود که بائو تونگ رئیس دفتر او تنظیم کرده بود؛ در این سخنرانی به وجود مسائلی ناشی از عیوب و نقایص جاری در نظام فنی سوسیالیسم و فقدان آزادی دموکراسی اشاره شده و در ادامه دانشجویان را وطن دوست نامیده بود؛ دانشجویان به واسطه همین سخنرانی آرام شدند و از تعداد تظاهر کنندگان به سرعت کاسته شد.
اعتراضات میدان تیان آن من پکن باعث آسیب به شهرت چین در سطح بین‌المللی به ویژه در غرب شد.
چینی‌های خارجی اصطلاحی است که به مردمی از نژاد چینی اطلاق می‌شود که در خارج از کشور چین زندگی می‌کنند. منظور از "کشور چین" در این مورد می‌تواند تنها جمهوری خلق چین باشد یا تمام سرزمین‌هایی که جمهوری خلق چین و جمهوری چین (که دو کشور رقیب هستند) بر آن‌ها حکومت می‌کنند. در ضمن گاهی و البته به ندرت، مردم هنگ کنگ و ماکائو نیز جز "چینی‌های خارجی" محسوب می‌شوند.
مالزیایی‌های چینی (یا چینی‌های مالزیایی) به گروهی از «چینی‌های خارجی» اطلاق می‌شود که مقیم مالزی هستند. اکثر پیشگامان این گروه بین قرن‌های هفده و نوزده به مالزی مهاجرت کرده‌اند. در خود مالزی استفاده از عبارت «چینی‌های مالزیایی» برای اشاره به آن‌ها مرسوم‌تر است.
در سال ۲۰۰۴ جمعیت چینی‌های مالزی چیزی در حدود ۷ میلیون نفر بود.
اوبرهاوزن یکی از شهرهای ایالت نوردراین-وستفالن در غرب آلمان است.
شهر اُبرهاوزن با جمعیت ۲۲۰٬۰۳۳ نفر (آمار ۲۰۰۳م) در منطقه روهر قرار گرفته‌است. اوبرهاوزن، شهر شدن خود را مدیون رشد اقتصادی سدهٔ ۱۹ میلادی در آلمان است.
اوبرهاوزن شهری بسیار صنعتی است و همچنین دارای یک نگارخانه هنری می‌باشد. جشنوارهٔ جوایز بین‌المللی برای فیلم کوتاه نیز در این شهر برگزار می‌شود.
اکس-لا-شاپل یا آخن () شهری در ایالت نوردراین-وستفالن، در شمال‌غرب آلمان، نزدیکی مرزهای هلند و بلژیک جای گرفته‌است. جمعیت اکس-لا-شاپل در سال ۱۸۹۰ از مرز ۱۰۰٬۰۰۰ نفر گذشت و به جمع کلان‌شهرهای آلمان پیوست.
تاریخ اکس-لا-شاپل به دوره رومیان می‌رسد. شارلمانی آن را به پایتختی برگزید و از ۹۳۶ تا ۱۵۳۱م پادشاهان بزرگ آلمان در آن تاجگذاری کردند.
آخن در منطقه مرزی هلند و بلژیک واقع شده و با شهرهایی مانند کلن، دوسلدورف، دویسبورگ، بن، مونشن‌گلادباخ، کرفلد و لورکوزن در آلمان، لیژ در بلژیک و ماستریخت، هیرلن و رورموند در هلند هم‌جوار است.
کلیسای جامع اکس-لا-شاپل به عنوان نماد شهر آخن در سال ۱۹۷۸ به عنوان اولین بنای تاریخی آلمان در میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید.
دانشگاه فنی اکس-لا-شاپل که یکی از بزرگترین دانشگاه‌های فنی اروپاست در این شهر واقع شده‌است.
شهر آخن در نقطه امتداد مرزهای آلمان، هلند و بلژیک واقع شده‌است. این شهر ۲۳٬۸ کیلومتر مرز مشترک با بلژیک و ۲۱٬۸ کیلومتر مرز مشترک با هلند دارد. این شهر در حوضه آبریز رود ماس قرار دارد.
این شهر بخاطر مرزی بودن و نزدیکی به حوزه‌های زبانی گوناگون، در هر یک از زبان‌های منطقه نامی دیگر یا تلفظی دیگر پیدا کرده‌است. جدول زیر شامل نام‌ها و تلفظ‌های مختلف این شهر است. در منابع فارسی مثل عمده شهرهای آلمان نام این شهر از زبان فرانسوی گرفته شده‌است.
لهجه محلی آخن که با نام Aachener Platt – Öcher () شناخته می‌شود، جزء زبان ریپواری است.
شهرهای هرزوگنراس، وورسلن، اشوایلر، اشتولبرگ و روتگن در ناحیه آخن، رئران، کلمی و پلومبیر در استان لیژ بلژیک، و شهرهای والس، گولپن-ویتم، سیمپلولد و هیرلن در استان لیمبورخ در هلند از منطقه‌های هم‌مرز آخن هستند.
آخن با شهرهای زیر خواهر است:
ارنست ادوارد کومر (۲۹ ژانویه ۱۸۱۰ – ۱۴ مه ۱۸۹۳) ریاضیدانی آلمانی بود. او در شاخه‌های مختلف ریاضی مانند ریاضی کاربردی، نظریه اعداد و جبر مجرد کار کرده‌است. از جمله کارهای کومر، می‌توان به اثبات قضیه آخر فرما برای رده قابل‌توجهی از توان‌های اول اشاره کرد.
ریاضیات کاربردی شاخه‌ای از ریاضیات است که از یک سو به کاربرد ریاضیات در رشته‌های دیگر (مدل) می‌پردازد، و از سوی دیگر سعی دارد مبانی نظری ریاضیات محض را به مبانی عملی نزدیک‌تر کند و به عنوان پلی بین ریاضیات محض و علوم کاربردی عمل کند. از زمینه‌های مختلف آن، می‌توان به آنالیز عددی، نظریهٔ معادلات دیفرانسیل، بهینه‌سازی، نظریه اطلاعات، نظریه بازی‌ها و فیزیک ریاضی اشاره کرد.
معمولاً به واسطهٔ مدل‌های ریاضی ست که ریاضیّات را به زمینه‌های دیگر اعمال می‌کنند. به عنوان زیر شاخه‌های مهم ریاضیّات کاربردی، می‌شود از تحقیق در عملیات، دینامیک سیّالات، نسبیّت عددی و معادلات ماکسول نام برد. همچنین بخش‌های مهمی از مباحث مربوط به علوم کامپیوتر و آمار و احتمال نیز در این شاخه مورد بحث قرار می‌گیرند. بخش عظیمی از ریاضیات گسسته نیز در ارتباط تنگاتنگ با بخش‌هایی از ریاضیات کاربردی است.
در بعد آموزش دانشگاهی در ایران روش آموزش ریاضیات کاربردی در ایران در دانشگاه‌ها تفاوت‌های زیادی دارد و معمولاً بر مبنای قدرت هیئت علمی و زمینهٔ تخصصی به یکی از گرایش‌های مرتبط با ریاضیات محض، علوم کامپیوتر، مهندسی صنایع، مدیریت و اقتصاد و آمار نزدیک می‌شود. عموماً سر فصل دروس ریاضی کاربردی در بیشتر دانشگاه‌ها هستهٔ اصلی دروس این شاخه‌ها را شامل می‌شود و بر اساس علاقه و نیاز دانشجویان و امکانات علمی دانشگاه دانشجویان می‌توانند در یکی از شاخه‌های مرتبط آموزش ببینند.
ریاضی کاربردی واسطهٔ ریاضیات محض و مدل‌سازی ریاضی با رشته‌های مهندسی (به‌طور خاص در زمینه محاسبات مهندسی، هوش مصنوعی، خمش تیرها، طراحی قطعات مهندسی و ابزار دقیق با تحلیل تنش و کرنش، بررسی ویژگی‌های نانومواد و نانوکامپوزیت‌ها و مواد به صورت تابعی درجه‌بندی شده، برنامه‌ریزی حمل و نقل، تحلیل فرایندهای شکست و خوردگی در مواد)، رشته‌های مدیریت (برنامه‌ریزی ریاضی، طرح‌ریزی بهینه)، اقتصاد (اقتصاد ریاضی، تحلیل داده‌های مالی، پیش‌بینی بازار)، جغرافیا (تحلیل داده‌های کلان اقلیمی در پیش‌بینی و برنامه‌ریزی هوشمند در کشاورزی) و پزشکی (تعیین زمان جذب یک دارو، تعیین مدل ریاضی رگ‌ها برای ساخت میکروماشین‌ها و کاربرد در دارورسانی هدفمند در بدن، تحلیل روند رشد سلول‌های سرطانی و مدل‌سازی ریاضی مربوطه و …) است. پیش‌بینی می‌شود که داده‌های بزرگ نقش مهمی در شکل‌دهی طراحی مواد، محصولات، سیستم‌ها، ابداعاتی در صنایع سنگین، مهندسی محیط زیست و ژنوم‌ها ایفا کند.
زبان‌های فریسی زبان فریسی‌ها است که در شمال غربی هلند و در شمال مرکزی آلمان زندگی می‌کنند.
خانوادهٔ زبان‌های فریسی از زبان‌های هندواروپایی و عضوی از شاخه غربی خانوادهٔ زبان‌های ژرمنی است. نسبت به زبان‌های دیگر ژرمنی به زبان انگلیسی -که خود هم ژرمنی است- نزدیک تر است.
این زبان در استان فریسلاند هلند و در در مناطقی از استان اشلسویگ-هولشتاین آلمان و شهرستان ساترلند آلمان تکلم می‌شود. در ضمن در هلند به عنوان یکی از دو زبان رسمی به‌شمار می‌آید. حدود نیم میلیون نفر گویشوران بومی این زبان هستند.
زبان فریسی ساترلند - زبان فریسکی (فریسی غربی) - زبان فریسی شمالی
اصطلاح اشکنازی (به معنای آلمانی) به گروهی از یهودیان گفته می‌شود که قبل از مهاجرت به شرق اروپا یعنی به سرزمین‌های اسلاو (مانند لهستان و بلاروس و اوکراین و روسیه) و قبل از جنگ‌های صلیبی (قرن یازدهم تا سیزدهم) خودشان و فرزندانشان در دره راینلند و در ایتالیا و فرانسه و آلمان زندگی می‌کردند. یهودیان اروپای مرکزی و شرقی که به نام یهودیان اشکنازی یا اشکنازیم نیز شناخته می‌شوند یک جمعیت یهودی مهاجر از اطراف مدیترانه و یهودیه معبد دوم هستند که در اواخر هزاره اول پس از میلاد در امپراتوری مقدس روم جوامع خود را در جنوب و مرکز اروپا تأسیس کردند.
گمان می‌رود اشکنازی‌ها در قرون اول یا دوم از خاورمیانه به ایتالیا نقل مکان کرده باشند و سپس به اروپای شرقی مهاجرت کرده و همان‌جا (به گفته دانشمندان) جمعیت آن‌ها در قرن سیزدهم میلادی به شدت رشد کرد. در اروپای مرکزی و شرقی، بسیاری از آن‌ها به زبان یدیشی سخن می‌گویند.
امّا برخی از پژوهشگران مانند آرتور کستلر اعتقاد دارند که اشکنازیان نوادگان یهودی‌های خزر هستند که پس از سقوط امپراتوری خزر در قرن سیزدهم میلادی به اروپا نقل مکان کردند. بر این اساس آن‌ها معتقدند که اشکنازی‌ها با بنی‌اسرائیل رابطه‌ای ندارند. (۳) این باور از نظر بسیاری از پژوهشگران در زمره باورهای یهودستیزانه می‌باشد. در این زمینه برنارد لوئیس می‌گوید:
اخیراً طبق برخی تحقیقات ژنتیکی مشخص شده‌است که اشکنازی‌ها با مردم شمال غربی خاورمیانه و اطراف کوه‌های قفقاز ارتباط نزدیک ژنتیکی دارند. (۵)
چون در سده‌های آغازین اسلام مسلمانان باور داشتند که «یاجوج و ماجوج» نیاکانِ خزرها هستند امروزه گروهی اشکنازی‌ها را نوادگان «یاجوج و ماجوج» می‌نامند که ذوالقرنین آن‌ها را در پشت کوه‌های قفقاز محصور کرد. آن‌ها مهاجرت گستردهٔ اشکنازی‌ها از اروپا را برآورده‌شدنِ ابلاغِ حزقیال در تصرفِ اسراییل توسط «یاجوج و ماجوج» و همچنین انجام آیات ۹۶ و ۹۷ سورهٔ انبیاء در قرآن می‌دانند. (۱)
اصطلاح اشکنازی برگرفته از اشکناز است که در عبری قرون وسطی تا به امروز به معنی آلمان است. همچنین در تورات (سفر پیدایش)، «اشکناز» فرزند گومر، نوه یافث و برادرزادهٔ ماجوج است؛ و سپس در کتاب ارمیا، «اشکناز» به مناطق نزدیک آرارات و قفقاز گفته شده‌است. (۲)
سومکا که کوتاه شدهٔ حزب سوسیالیست ملی کارگران ایران است حزبی با ایدئولوژی نازیسم بود که در طول جنگ جهانی دوم در ایران پایه‌گذاری شد. رهبر این حزب داوود منشی‌زاده بود؛ او و چند تن از سران این حزب تا پیش از شکست رایش سوم آلمان عضو حزب ناسیونال‌سوسیالیست کارگران آلمان بودند. اما پس از شکست رایش سوم آلمان به ایران بازگشتند.
داوود منشی‌زاده استاد ادبیات دانشگاه لودویگ ماکسیمیلیان مونیخ بود. وی همچنین به دلیل همکاری با نیروهای اس اس در نبرد برلین زخمی شد. داوود منشی‌زاده عامل مؤثری در ارتباط بین آلمان نازی و ایران بود. حزب سومکا علاوه بر عضوگیری از دانشگاههای ایران دوام زیادی نداشت.
گروه به‌طور عمده از ملی‌گرایان تشکیل شده بود. اما بسیاری از رفتارهای اعضای حزب از حزب ملی سوسیالیست کارگران آلمان برگرفته شده بود، مانند سلام به سبک حزب نازی. نشان سواستیکا و رنگ‌های سیاه و سفید به عنوان رنگ‌ها و نشان حزب برگزیده شده بودند، با این حال اعضای حزب به شاه نیز احترام می‌گذاشتند. با این تفاوت که به‌جای سواستیکا نازیسم، نماد فر کیانی ایران باستان در وسط آن نقش بسته‌است. حزب آریا شاخه‌ای از حزب سومکا بود.
ایدئولوژی سومکا برپایه همان شعارهای نازی‌ها بود. حزب در ایران و در مرحله اول بر ضد متفقین اشغالگر فعالیت می‌کرد ولی هدف اصلی حزب برضد ایدئولوژی کمونیسم و بها دادن به ارزش‌های پارسی باستان بود. سرانجام این حزب در برابر رژیم پهلوی ایستاد و رهبرش به بیرون از کشور رفت. پس از آن چندی یک دگرگونی بنیادی در حزب صورت گرفت و اعضای باقی‌مانده به همراهی با نیروهای بهرام آریانا پرداختند و بر ضد جمهوری اسلامی فعالیت کردند. نفرت از اعراب و کمونیست‌ها و جذب روشنفکران از ویژگی‌های حزب سومکا بود.نجفی، رضا - ماهنامه خط صلح، نگاهی کوتاه به تاریخچه نازیسم در ایران هارون یشایایی، تهیه‌کننده باسابقه سینمای ایران، در مصاحبه‌ای در گفتگو با «تاریخ ایرانی» از گرایشها و اقدامهای ضدّ یهودی این حزب یاد کرده‌است.
ولی داریوش همایون یکی از رهبرانتاریخ شفاهی ایران در دانشگاه هاروارد-مصاحبه با داریوش همایون نوار شماره دو و عضو سابق این حزب اقدامات یهود ستیزی سومکا را رد می کند:
داریوش همایون درباره جهان بینی حزب گفته است:
حزبی بود که از یک جهان‌بینی بسیار شدید ناسیونالیستی و نژادی، طرفداری می‌کرد. البته نژادی نه باز به این معنی که نژاد سیاه یا قهوه‌ای را نژاد مادون بداند ولی روی آریایی بودن نژاد ایران خیلی تکیه می‌کرد به عنوان یکی از مایه‌های غرور ملی چون معتقد بود که ایرانیان فاقد غرور ملی هستند و به این دلیل تحت تأثیر خارجی‌ها قرار می‌گیرند، به این دلیل ایدئولوژی کمونیستی در آنها رخنه پیدا کرده و به همین دلیل از تسلط شوروی یا انگلستان بر کشور خودشان چندان نگران و ناراحت نیستند…
مهم‌ترین تأثیری که این حزب کرد شاید این بود که در جاهای نسبتاً زیادی حزب توده را از صحنه بیرون کرد یا در مقابل حزب توده به طور مؤثری ایستادگی کرد. البته وقتی کار به تظاهرات دسته جمعی رسید در پایان دوره مصدق حزب توده برتری فوق‌العاده خودش را بر خیابان‌های تهران، هم به حزب سومکا و امثال آن نشان داد و هم به جبهه ملی. و حزب توده توانست جماعت بسیار بسیار بزرگتری را تجهیز کند و به خیابان‌ها بیاورد ولی در مدارس و در دانشگاه، در پاره‌ای از کارخانه‌ها افراد وابسته به سومکا توانستند مبارزه قابل ملاحظه‌ای با حزب توده بکنند و خلأ سیاسی آن سال‌ها را تا حدی پر بکنند. یکی از عواملی بودند برای پر کردن خلایی که در مقابل حزب توده وجود داشت، حزب توده به قدری در آن سال‌ها نیرومند شده بود بر خیابان‌ها، بر مدارس، بر کارخانه‌ها مسلط شده بود که هیچ چالش یا چلنجی به اصطلاح جدی بهش نمی‌شد. حتی جبهه ملی به هیچ وجه یارای مقابله با حزب توده دیگر نداشت آن اواخر. حزب سومکای ما که حزب کوچکی بود ولی کوچکیش را شور و هیجان فوق‌العاده افرادش جبران می‌کرد تا حدی، توانست اقلاً تا سال ۱۳۳۱ با همکاری با بقیه عناصر جبهه ملی این خلأ را تا حدودی پر بکند. تاریخ شفاهی ایران دردانشگاه هاروارد مصاحبه با داریوش همایون نوار شماره دو
سید رحیم اصفهانی در سال ۱۲۳۲ خورشیدی در اصفهان به دنیا آمد و در کتابهای گوناگون پیرامون آواز و موسیقی در عصر قاجار نام این استاد درویش مسلک به عنوان یکی از استادان نامدار و تأثیرگذار نام برده شده‌است
سید رحیم به قول معاصران خود، اشعاری بسیار از حفظ داشت و در مناسب خوانی دارای ذوق و سلیقه بی‌همتا بود و تا شعر را در پیش استادان تصحیح نمی‌کرد هیچ‌کجا نمی‌خواند و اعتقاد داشت که خواننده باید مناسب هر وضع و هر مقام بهترین اشعار را از برداشته و خود اهل شعر و شاعری بوده یا با شاعری نکته سنج، پیوسته ارتباط داشته باشد.
از ویژگیهای هنری «سید رحیم»، می‌توان به استفاده بردن از هنر آواز در کاربردهای گوناگون از جمله «آواز همراه با موسیقی»، مداحی، قرائت قرآن، آواز زورخانه‌ای و غیره اشاره کرد. سید رحیم در کنار نایب اسدالله نی‌زن چیره‌دست، قطعاتی بسیار در محافل آنزمان اجرا کرد که یادگارهای متعددی از آن دوره بر جای مانده‌است.
از شاگردان برجسته آواز این استاد می‌توان به تاج اصفهانی، اسماعیل ادیب خوانساری، حبیب شاطر حاجی، حسین طاهرزاده، سید محمد طاهرزاده و از نوازندگان می‌توان به اکبرخان حسین آقا پسر شعبان خان (پدر جلیل شهناز)" اشاره کرد.
آیین بزرگداشت وی پس از هفتاد سال انزوا و غربت توسط عده ای از دوستدارانش مورخ دی ماه ۱۳۸۴ برگزار شد
آهن آلفا یکی از آلوتروپ‌های آهن است. این آلوتروپ از دمای ۲۷۳- درجه سانتیگراد تا ۹۱۰ درجه سانتیگراد پایدار است. این آلوتروپ دارای ساختمان بلوری مکعبی مرکزپر (bcc) است.
ثابت شبکهٔ آهن آلفای فرومغناطیس، ۲/۸۶ آنگستروم است.
در دمای ۷۶۸ درجه سانتیگراد، آهن آلفای فرومغناطیس به آهن آلفای پارامغناطیس تبدیل می‌شود. این تحول، تحول آلوتروپیک نیست.
گاهی این آهن آلفای پارامغناطیس، آهن بتا خوانده می‌شود.
ثابت شبکهٔ این نوع آهن، ۲/۹ آنگستروم است.
در فشار اتمسفریک، سه دگرشکل از آهن وجود دارد، آهن آلفا (α-Fe)، آهن گاما (γ-Fe)، و آهن دلتا (δ-Fe). در فشارهای بسیار بالا دگرشکل چهارمی هم به نام آهن اپسیلون (ε-Fe) وجود دارد. برخی از شواهد تجربی بحث‌برانگیز نشان می‌دهند که دگرشکل پنجمی وجود دارد که در دماها و فشارهای بسیار بالا پایدار است.
دلیل اهمیت فازهای مختلف آهن در فشار اتمسفریک، تفاوت در انحلال‌پذیری کربن است که باعث به وجود آمدن انواع مختلف فولاد می‌شود. فازهای فشار بالای آهن به عنوان مدل برای بخش‌های جامد هسته‌های سیارات مهم هستند. به‌طور کلی فرض می‌شود که هستهٔ درونی زمین از یک آلیاژ کریستالی آهن و نیکل با ساختار اپسیلون (ε) تشکیل شده باشد.Cohen, Ronald; Stixrude, Lars. "Crystal at the Center of the Earth". Archived from the original on 5 February 2007. Retrieved 2007-02-05."What is at the centre of the Earth?". BBC News. 31 August 2011. اعتقاد بر این است که هستهٔ بیرونی که اطراف هستهٔ جامد درونی است، از آهن مایع مخلوط شده با نیکل و مقدار کمی از عناصر سبک تشکیل شده‌است.
در دماهای پایین‌تر از ۹۱۲ درجه سانتی‌گراد، آهن دارای ساختار مکعبی مرکزپر (BCC) است و به عنوان آهن آلفا یا فریت شناخته می‌شود. این دگرشکل از نظر ترمودینامیکی پایدار است و نسبتاً نرم است. آهن آلفا می‌تواند تحت فشار حداکثر ۱۵ گیگاپاسکال قرار گیرد و پس از آن به یک فرم فشار بالا به نام آهن اپسیلون تبدیل می‌شود که ساختار بسته شش ضلعی (HCP) دارد.
از نظر مغناطیسی، آهن آلفا در دماهای بالا پارامغناطیس است. با این حال، با خنک شدن آن تا دما ۷۷۱ درجه سانتی‌گراد، که دمای کوری (T) آهن است، فرومغناطیس می‌شود. عکس این حالت نیز اتفاق می‌افتد؛ همان‌طور که دمای آهن آلفا از دمای کوری بالاتر می‌رود، برانگیختگی حرارتی تصادفی اتم‌های آهن از گشتاور مغناطیسی جهت‌دار الکترون‌های جفت نشده بیشتر می‌شود و پارامغناطیس می‌شود.Cullity, B.D. ; Graham, C.D. (2009). "Introduction to Magnetic Materials" (2nd ed.). IEEE. p. 91. ISBN <bdi>978-0-471-47741-9</bdi>. در گذشته، فرم پارامغناطیس آهن آلفا به عنوان آهن بتا (β-Fe) شناخته می‌شد.D. K. Bullens "et al". , "Steel and Its Heat Treatment, Vol. I, Fourth Ed.", J. Wiley & Sons Inc. , 1938, p. 86.Avner, S.H. (1974). "Introduction to physical metallurgy" (2nd ed.). McGraw-Hill. p. 225. ISBN <bdi>978-0-07-002499-1</bdi>. با این حال، این اصطلاح منسوخ و گمراه کننده است، زیرا با عبور آهن از دمای کوری، حوزه‌های مغناطیسی همسو می‌شوند ولی هیچ تغییری در ساختار رخ نمی‌دهد. آهن بتا از نظر کریستالوگرافی مشابه آهن آلفا است، و تنها تفاوت‌ها در حوزه‌های مغناطیسی و پارامتر شبکهٔ شبکه مکعبی مرکزپر (BCC) منبسط شده به عنوان تابعی از دما است. بنابرین این دگرشکل در عملیات حرارتی فولاد از اهمیت کمی برخوردار است. به همین دلیل، فاز بتا معمولاً نه به عنوان یک فاز مشخص، بلکه صرفاً به عنوان انتهای دمای بالای میدان فاز آلفا در نظر گرفته می‌شود. خط A مرز بین میدان‌های آهن آلفا و بتا را در دیاگرام فازی شکل ۱ نشان می‌دهد.
به همین ترتیب، A در مقایسه با دماهای بحرانی A (یوتکتوئید)، A و A از اهمیت کمی برخوردار است. A، جایی که آستنیت با سمنتیت + آهن گاما در تعادل ترمودینامیکی است، در شکل ۱ راست‌تر از لبهٔ راست نمودار است. میدان فاز آهن آلفا + گاما، در واقع همان میدان بتا + گاما بالای A است.
فاز اولیه فولاد کم کربن یا نرم و بیشتر چدن‌ها در دمای اتاق، آهن آلفای فرومغناطیس است.Maranian, Peter (2009), "Reducing Brittle and Fatigue Failures in Steel Structures", New York: American Society of Civil Engineers, ISBN <bdi>978-0-7844-1067-7</bdi>.. ; Earnshaw, Alan (1997). "Chemistry of the Elements" (2nd ed.). Butterworth-Heinemann. ISBN <bdi>978-0-08-037941-8</bdi>. سختی آن تقریباً ۸۰ برینل است."Structure of plain steel", retrieved 2008-10-21. حداکثر انحلال‌پذیری کربن در آن در حدود ۰٫۰۲ درصد وزنی در دمای ۷۲۷ درجه سانتی‌گراد و ۰٫۰۰۱ درصد وزنی در دمای ۰ درجه سانتی‌گراد است., p. 363. وقتی که اتم‌های کربن در آهن حل می‌شوند، حفره‌های بینابینی را اشغال می‌کنند. اتم‌های کربن که حدود دو برابر قطر حفره‌های تتراهدرال (چهاروجهی) در ساختار آهن هستند، یک میدان کرنشی قوی را ایجاد می‌کنند.
فولاد نرم (فولاد کربنی با حداکثر ۰٫۲ درصد وزنی کربن) بیشتر از آهن آلفا و مقادیر فزایندهٔ سمنتیت (کاربید آهن، FeC) تشکیل شده‌است. این مخلوط یک ساختار لایه‌ای به نام پرلیت به خود می‌گیرد. از آن جا که بینیت و پرلیت هر دو شامل آهن آلفا می‌باشند، در صورت رسیدن به تعادل در دمای اتاق، هر آلیاژ آهن-کربن حاوی مقداری آهن آلفا خواهد بود. مقدار آهن آلفا به روند خنک‌سازی بستگی دارد.
با سرد شدن آهن تا دمای ۱۳۹۴ درجه سانتی‌گراد، ساختار کریستالی آن به ساختار مکعبی وجوه‌پر (FCC) تغییر می‌کند. در این شکل به آن آهن گاما یا آستنیت گفته می‌شود. آهن گاما می‌تواند به میزان قابل توجهی بیشتر کربن را در خود حل کند (تا مقدار ۲٫۰۴ درصد وزنی در دمای ۱۱۴۶ درجه سانتی‌گراد). این فرم اشباع کربن در فولاد گاما در فولاد ضدزنگ دیده می‌شود.