moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
. هادی حیدری پس از دستگیری و بازداشت در دفتر روزنامه شهروند، به تاریخ ۱۳۹۴/۰۸/۲۵ برای گذراندن دوران محکومیت به مدت یک سال به زندان اوین منتقل شد. اتهام وی، تبلیغ علیه نظام از طریق انتشار کارتون و کاریکاتور در مطبوعات، ذکر شده‌است.
وی، سرانجام پس از گذراندن ۶ ماه از دوران محکومیت در تاریخ ۱۳۹۵/۰۲/۰۸ از زندان اوین آزاد شد.
کاریکاتور چشم‌بندان از او سبب توقیف چهارم روزنامه شرق شد. در این کاریکاتور افرادی در یک صف ایستاده و برای یکدیگر چشمبند می‌بندند. اصولگرایان ایران آن را توهین به اقدام رزمندگان ایران قلمداد کرده‌اند که در زمان جنگ ایران و عراق سربند یکدیگر را می‌بستند. هادی حیدری در گفتگویی گفته‌است: «منظور من از کشیدن این کاریکاتور به هیچ وجه پیامی نبوده که نمایندگان مجلس برداشت کرده‌اند. من می‌خواستم جهل را از طریق کشیدن افرادی که در روز روشن چشم‌بند به صورت خود می‌گذارند نشان دهم.» او با اشاره به شاخصه‌هایی که در یک تصویر باید نشان دهندهٔ یک رزمنده باشد، گفت: «کاریکاتور من هیچ‌کدام از شاخصه‌های رزمندگان دوران جنگ را ندارد. رزمنده یونیفرم و لباس خاصی دارد و باید در لوکیشن خاصی قرار بگیرد.»
با وجود این توضیحات علاوه بر توقیف روزنامه، هادی حیدری نیز به همراه مدیرمسئول شرق برای ادای توضیحات به دادسرای فرهنگ و رسانه احضار شد. در پی این واقعه بسیاری از چهره‌های فرهنگی و گروه‌های مختلف اجتماعی از جمله ۲۵ خانواده شهید و رزمنده دوران دفاع مقدس و ۱۶۰ روزنامه‌نگار در بیانیه‌هایی جداگانه ضمن رد اتهام توهین به رزمندگان و دفاع مقدس در کارتون چشم‌بندان، به حمایت از او پرداختند. جز این‌ها ۵۰ طنزنویس و کاریکاتوریست نیز برداشت توهین از این کاریکاتور را یک سوءتفاهم جدی دانستند.
سرانجام یکشنبه سوم دی‌ماه ۹۱ هیئت منصفه دادگاه مطبوعات روزنامه شرق را از اتهام توهین به رزمندگان از طریق چاپ کارتون چشم‌بندان تبرئه کرد. ۶ روز بعد با تأیید این نظر از سوی قاضی مدیرخراسانی، رئیس شعبهٔ ۷۶ دادگاه کیفری استان تهران، روزنامه شرق رفع توقیف شد و از یازدهم دی‌ماه ۱۳۹۱ انتشار دوبارهٔ خود را از سر گرفت.
چشم‌بندان نام کاریکاتوری از هادی حیدری است که سبب توقیف چهارم روزنامه شرق شد.پیرامون کارتون چشم‌بندان در این کاریکاتور افرادی در یک صف ایستاده و برای یکدیگر چشمبند می‌بندند. اصولگرایان ایران آن را توهین به اقدام رزمندگان ایران قلمداد کرده‌اند که در زمان جنگ ایران و عراق سربند یکدیگر را می‌بستند. هادی حیدری طراح این کاریکاتور توضیح داده که هرگز قصد چنین توهینی نداشته‌است.
هادی حیدری در گفتگویی گفته است: «منظور من از کشیدن این کاریکاتور به هیچ وجه پیامی نبوده که نمایندگان مجلس برداشت کرده‌اند. من می‌خواستم جهل را از طریق کشیدن افرادی که در روز روشن چشم بند به صورت خود می‌گذارند نشان دهم.» او با اشاره به شاخصه‌هایی که در یک تصویر باید نشان دهندهٔ یک رزمنده باشد، گفت: «کاریکاتور من هیچ‌کدام از شاخصه‌های رزمندگان دوران جنگ را ندارد. رزمنده یونیفرم و لباس خاصی دارد و باید در لوکیشن خاصی قرار بگیرد.»
همچنین مهدی رحمانیان، مدیر مسئول روزنامه نیز ضمن رد ادعای توهین، دربارهٔ اهداف کسانی که به این طرح اعتراض کرده‌اند گفت: «در واکنشی که به این طرح صورت گرفته من فکر می‌کنم افراد دو دسته هستند. دسته اول کسانی هستند که ناخواسته چنین برداشتی کردند و نیتی هم ندارند و من با اینکه عرض کردم به هیچ وجه چنین قصد و منظوری از آن طرح نداشتیم؛ اما از این افراد عذرخواهی می‌کنم. …اما دسته دوم به دنبال تسویه حساب هستند که با آنها نمی‌توان حرف زد و انشالله خداوند همه ما را به راه راست هدایت کند.».مهدی رحمانیان: قصد اسائه ادب نداشتیم
خانواده یا تیره استرپتوکوکاسیه، مجموعه‌ای از باکتری‌های گرم مثبت است که در راسته لاکتوباسیلالس قرار گرفته‌اند. استرپتوکوکاسیه شامل جنس‌های (سرده) لاکتوکوک، لاکتووم، پیلی باکتر و استرپتوکوک است.
http://en.wikipedia.org/wiki/Streptococcaceae
لاکتوکوک‌ها، گروهی از باکتری‌های اسید لاکتیک هستند که قبلاً در گروه N1 از استرپتوکوک‌ها (طبقه بندی لنسفیلد) قرار داشتند.Schleifer KH, Kraus J, Dvorak C, Kilpper-Balz R, Collins MD, Fischer W (1985). "Transfer of Streptococcus lactis and related streptococci to the genus Lactococcus gen. nov". Syst. Appl. Microbiol. 6: 183–195. ISSN 0723-2020. آن‌ها هوموفرمنتور (جور تخمیر) می‌باشند یعنی فقط یک محصول به نام اسید لاکتیک به‌طور عمده یا خاص از تخمیر گلوکز تولید می‌کنند. با تغییر شرایط محیط کشت مانند pH، غلظت گلوکز و مواد غذایی می‌توان این ویژگی را تغییر داد. لاکتوکوک‌ها، کوکسی‌های گرم مثبت، کاتالاز منفی و غیر متحرکی هستند که به شکل تک، جفت یا زنجیره‌ای دیده می‌شوند. لاکتوکوک‌ها گونه‌هایی دارند که می‌توانند در دمای ۷ درجه سانتی‌گراد یا پایین تر رشد کنند. لاکتوکوک لاکتیس مهم‌ترین گونه است. James M. Modern Food Microbiology, 4th ed. Van Nostrand Reinhold, 1992
از لاکتوکوک‌ها به‌طور گسترده در صنعت لبنیات برای تولید محصولات تخمیری مانند پنیرها استفاده می‌شود. آن‌ها را می‌توان به تنهایی یا با ترکیب با سایر باکتری‌های اسید لاکتیک مانند لاکتوباسیوس و استرپتوکوک استفاده کرد.de Vos, W.M. Simons, GFM. Genetics and Biotechnology of Lactic Acid Bacteria. eds. Gasson, M.J. de Vos, W.M. Gene Cloning and Expression Systems in Lactococci. Blackie Academic & Professional, 1994. pg. 52 – 53.
آی پی ایکس مختصر شدهٔ است که یک شبکه خصوصی (به انگلیسی:Autonomous System) است که به عنوان یک اینترفیس میان دو ISP به منظور مدیریت ترافیک آی پی مشترکان استفاده می‌شود. این شبکه به [آی اس پی]ها امکان می‌دهد تا ترافیک اینترنت را میان خود مبادله کنند بدون آنکه برای ترافیک یاد شده را از شبکه سومی گذر دهند. این مبادله در یک شبکه اختصاسی (به انگلیسی:Autonomous Network) انجام می‌شود.
این کار موجب می‌شود تا بخش زیادی از ترافیک آپ استریم و ترانزیت هر دو طرف کاهش یافته و در نتیجه قیمت تمام شده اینترنت برای کاربر نهایی پایین بیاید.
سلطان حسام‌الدین امیره دباج بن امیر علاءالدین اسحق به اختصار امیره دوباج فومنی ملقب به مظفرالسلطان در اواخر سده ۱۵ و اوایل سده ۱۶ میلادی، بر بیه پس (به مرکزیت فومن؛ و بعداً رشت)، که یک منطقه سنی بود حکومت می‌کرد. او پس از پدرش امیره حسام الدین اسحاقوند به حکومت رسید. او که از خاندان دباج/عشقوند بود، اصل و نسب اش را به پادشاهان ساسانی و پیش از آن می‌رساند، و در همان زمان، ادعای تبار از اسحاق نبی می‌کرد.http://www.noormags.net/view/fa/articlepage/65590?sta=%u0627%u0645%u06cc%u0631%u0647+%u062f%u0628%u0627%u062c
امیره دباج، جانشین پدرش حسام الدین شد. او احتمالاً در واکنش به روابط خوب سلطان احمد خان، ولی به احتمال بیشتر چون در توافق مخفیانه با دربار عثمانی بود، خود را آن قدر قوی می‌یافت که ملزومات وفاداری به شاه اسماعیل را به جا نیاورد. (دم از استعداد و استقلال می‌زد و لوازم اطاعت و انقیاد به عمل نمی‌آورد، اینالچیک به گیلان به عنوان یک ایالت مرزی خودمختار در امپراطوری عثمانی اشاره می‌کند). در ۹۲۵، شاه اسماعیل به احمد خان و برخی از حکام محلی مازندران و رستم دار، از جمله دورمش خان، و زینال خان شاملو، دستور داد بیه پس را فتح کنند. امیره دباج، تصمیم گرفت به جای مواجهه به تنهایی با سپاه صفوی، هدایایی به دربار بفرستد، و تقاضای بخشایندگی کند و در همان زمان از احمد خان که در آن زمان در اردوگاه سلطنتی بود خواهش کند، تا پادرمیانی کند. شاه اسماعیل که هیچگاه از شکست در چالدران بهبود نیافت، و احتمالاً از روابط دباج با سلطان سلیم آگاه نبود، او را بخشید. امیره دباج سکه‌هایی به نام شاه اسماعیل زد و یک سال بعد از دربار بازدید کرد، که در آن موقع لقب "مظفر سلطان" را دریافت کرد و دختر شاه اسماعیل به همسری او در آمد.
در ۹۳۵ خان احمد خان به قزوین، پایتخت، رفت تا تابعیت خود را به شاه طهماسب جوان اعلام کند. به ترغیب شاه طهماسب، او مذهب زیدی خود را ترک کرد و شیعه اثنی عشری را پذیرفت، مذهبی که او تلاش کرد پس از بازگشت اش به گیلان، بر رعایای اش تحمیل کند. پس از یک دوره حکومت سی سال و دوماهه، احمد خان در شعبان ۹۴۰ درگذشت. جانشین او کارکیا حسن بود، که در ۹۴۳ بر اثر طاعون درگذشت. پسر حسن، احمد، که بعدها به عنوان خان احمد خان (۹۴۴ - ۱۰۰۰) شناخته شد، که در زمان مرگ پدرش فقط یک سال داشت، توسط امیره عباس، یکی از اعیان محلی که در آن زمان در قدرت بود، فرمانروای بیه پیش اعلام شده بود.
در جنگ داخلی پس از مرگ شاه اسماعیل اول بین گروههای رقیب قزلباش، مظفر سلطان که با وجود ازدواج با خواهر شاه رابطه دوستانه‌ای با دربار نداشت، از استاجلوها شورشی علیه قوای دیوسلطان، امیرالمرا که به نام شاه جدید طهماسب جوان عمل می‌کرد حمایت کرد. پس از سرکوب شورش مظفر سلطان هراسان از انتثام شاه تهماسب به خاطر حمایتش از امرای شورشی، و یحتمل ارتباط با دربار عثمانی که به گیلان، منبع تولید ماده خام برای صنعت پررونق ابریشم عثمانی چشم داشت، مصمم به براندازی قدرت صفوی شد. بنا به گفته قاضی احمد تماسهایی با دیکر دشمن شدید صفویان به نام عبیدالله خان حاکم ازبک بخارا هم برقرار کرده بود. او پس از مرگ همسرش در ۹۳۸ کاملاً از دربار صفوی جدا شد و در جریان اشغال آذربایجان توسط سلطان سلیمان عثمانی در ۹۴۰، به امید این که سلیمان به زودی بر سلطنت صفوی پایان دهد، در راس ارتشی ۸۰۰۰ نفری به او پیوست. سیاست زمین سوخته شاه تهماسب که نمی‌خواست نبرد مخرب چالدران را تکرار کند، علاوه بر سرمای زودرس شدید آن سال، قشون عثمانی را مجبور به عقب‌نشینی کرد. مظفر سلطان هراسان و در نا امیدی به گیلان برگشت، ولی پیش از رسیدن به رشت، تختگاه حکومت، مورد حمله یکی از همراهانش، امیره حاتم کهدم قرار گرفت و شکست خورد. او گیلان را ترک کرد و به سلطان خلیل حاکم وقت شیروان پناه برد که او هم با یک دختر شاه اسماعیل ازدواج کرده بود. سلطان خلیل به زودی در جمادی‌الاول ۹۴۲ در گذشت و مظفرسلطان به تبریز برده و ۷ ربیع‌الثانی ۹۴۷/۱۷ فوریه ۱۵۳۷ در ملا عام زنده زنده به دستور شاه تهماسب سوزانده شد. اندکی بعد رستم فومنی، یکی از امرای سابق عالی رتبه مظفرسلطان به امیره حاتم حمله و او را که خود را در بیه پس مستقر کرده و به نام خود سکه ضرب کرده بود اسیر کرد. امیره حاتم در زنجیر به دربار فرستاده شد، ولی نهایتاً از او عذرخواهی شد و به کرمان فرستاده شد.
در بالای در ورودی قلعه رودخان کتیبه‌ای ست که می‌گوید:http://www.noormags.net/view/fa/articlepage/448166?sta=%u0627%u0645%u06cc%u0631%u0647+%u062f%u0628%u0627%u062c
آرتور گُلدن (زادهٔ ۶ دسامبر ۱۹۵۶) یک نویسنده آمریکایی است. او نویسندهٔ رمان پرفروش "خاطرات یک گیشا" است که در سال ۱۹۹۷ میلادی به انتشار رسید.
او در چاتوناگا به دنیا آمد و در رشتهٔ تاریخ هنر در دانشگاه هاروارد آمریکا فارغ التحصیل شد. وی عضوی از خانوادهٔ "Ochs-Sulzberger" هاست که مالکین روزنامه نیویورک تایمز به شمار می‌روند.
او در سال ۱۹۸۰ توانست مدرک کارشناسی ارشد رشتهٔ تاریخ ژاپن را در دانشگاه کلمبیا به دست آورد. او همچنین توانست زبان چینی ماندارین را نیز فرا بگیرد. او یک فرزند پسر به نام (هایز گلدن) و یک دختر به نام (تس گلدن) دارد.
او در سال ۱۹۹۷ رمان خاطرات یک گیشا را به چاپ رساند. این کتاب به مدت دو سال در لیست کتاب‌های پرفروش نیویورک تایمز قرار گرفت و در سراسر جهان بیش از ۴ میلیون نسخه از آن به فروش رفت. این کتاب همچنین به ۳۲ زبان مختلف ترجمه شده‌است. در سال ۲۰۰۵ فیلمی بر اساس این رمان ساخته شده‌است.
نعمت نفتی فیلمی است به کارگردانی عباس کسایی و بازی هنرمندانی همچون نعمت‌الله آغاسی، سیمین غفاری و کریم پرویزیان که در سال ۱۳۵۲ به اکران عمومی درآمد.
مرد هوسرانی (منوچهر اخضرپور)، که به همسرش (مهری ودادیان) بدگمان است، زن و فرزندش نعمت را که فلج است از خانه می‌راند و حاضر نمی‌شود برای نعمت شناسنامه بگیرد تا او به مدرسه برود. نعمت با کارهایی نظیر واکسی، تصنیف فروشی، نفت فروشی و آوازخوانی در کنار مادرش امرار معاش می‌کند. او بزرگ می‌شود و به پایتخت می‌رود. نعمت (نعمت‌الله آغاسی) در کافه ای پست به عنوان خواننده مشغول به کار می‌شود و در اندک مدتی محبوبیت می‌یابد و کار کافه‌های اطراف را کساد می‌کند. نعمت با دختری (آرزو غفاری) آشنا می‌شود و با او ازدواج می‌کند. او مادرش را نزد خود می‌آورد، و نقشه‌های رقبایش را نقش بر آب می‌کند. نعمت پدرش را که به فلاکت افتاده و به‌طور ناشناس به او مراجعه کرده، به عنوان دربان کافه استخدام می‌کند. پدرش او را به جا می‌آورد و طلب بخشش می‌کند. نعمت پدر را به خانه می‌برد؛ اما مادرش او را از خانه می‌راند، تا این که مرد با به خطر انداختن جان خود همسرش را از خطر تصادف با اتومبیل نجات می‌دهد و از نو در کنار هم زندگی را از سر می‌گیرند.
قیام طالشه کولی در سال ۱۰۰۳ هجری قمری و در زمان سلطنت شاه عباس در گیلان روی داد. این یکی از رشته قیامهای مردمی بود که به فاصله چند سال پس از فتح گیلان به دست شاه عباس دوباره ظهور کردند و با وحشیگری معمول قزلباشان سرکوب شدند.
اسکندر بیگ ترکمان در خصوص این قیام نوشته است: «طالشه کولی و ابو سعید پس از تسخیر لاهیجان و با جلب حمایت مردم بیه پس نماینده‌ای برای بازگرداندن خان احمد به شروان فرستادند.»
افوشته‌ای نطنزی نوشته‌است:«... سبب کلی فساد طالشه کلی این بود که در آن وقت که نواب همایون کیا-شاه عباس-کیا فریدون را منظور نظر اعتبار گردانیده علم سپهسالاری او را در مملکت گیلان برافراخت و عنان اختیار سپاهیان و لشکریان گیلان را به دست اقتدار او داد سایهٔ التفات بر ساحت احوال طالشه کلی که اعظم امرای گیلان و سردار معتمد و معتبر خان احمد بود نینداخت.»
وی در خصوص پیام طالشه کولی به مردم رشت در جهت دعوت آنان به قیام می‌گوید:«... قاصدی نزد اهالی و اعیان رشت فرستاد و برین وجه پیغام داد که چون حاکم و سردار شما را بی‌جهتی ظاهر و سببی باهر مواخذه و مقید کرده‌اند و در مقام استیصال نهال آمال او درآمده عنقریب ملک شما پایمال حوادث خواهد گشت بلکه این فتنه و فتور در ولایت ما نیز سرایت کرده عمدهٔ ممالک گیلان مستاصل و مستهلک خواهد گردید، غیرت و تعصب مقتضی آن است که ما و شما به یکدیگر اتفاق نموده طایفهٔ قزلباش را بالکلیه از مملکت گیلان اخراج کنیم...»
به نوشته عبدالفتاح فومنی در کتاب تاریخ گیلان، «چون طالشه کولی از مراجعت خان احمد خان از شروان مأیوس گشت، عصیان کرد.»
عبد الفتاح از جزئیات قیام چیزی ننوشته‌است ولیی می‌توان با توجه به نوشته‌های او به اهمیت این قیام و این را که جماعت زیادی از توده‌های فقیر شهری و روستایی را دربرگرفت دریافت. فرماندهان متعدد و کار آزموده برای سرکوب آن اعزام شدند و حاصلخیزترین نواحی گیلان به عنوان تیول به آنان اختصاص داده شد که نشان می‌دهد قیام گسترده بوده‌است.
به نظر می‌رسد طالشه کولی تا موفعی که احتمال می‌رفت خان احمد خان برگردد، قیام نکرد و فقط زمانی قیام را شروع کرد بازنگشتن خان احمد خان به گیلان محرز شده بود.
تفاوت این نوشته‌ها عبارتند از این که ملا عبد الفتاح قطع امید طالشه کولی را از بازگشت خان احمد خان از خاک عثمانی به ایران علت قیام وی دانسته اما افوشته‌ای علت قیام طالشه کولی را این می داند که که او به دلیل بی توجهی شاه عباس به وی قیام کرد. افوشته‌ای معتقد است طالشه کولی در باطن برای مقصود خود ولی در ظاهر به جهت کسب حمایت مردم رشت و حومه، بازداشت حاکم رشت را بهانه قیام قرار داده.
از نوشته افوشته‌ای به نظر می‌رسد این سیاست طالشه کولی موجب فراهم شدن سپاه گسترده‌ای از مردم بیه پس و بیه پیش به سرداری طالشه کولی در مقابل سپاه صفوی شد.
مطالب افوشته‌ای در نقاوة الاثار نشان دهنده گستردگی قیام و شرکت مردم نواحی بیه پس و بیه پیش در آن و نیز شجاعت مردم گیلان است که دست از قیام برنمی‌داشتند.
افوشته‌ای نوشته:«... علی بیگ عریضه‌ای به نواب همایون ارسال داشته استدعای خلاصی از قید نمود مشعر به آنکه خلاصی او موجب تسخیر مملکت گیلان و سبب تسکین این مادهٔ فتنه نشانست معروض داشت و التماس خان عالی مکان شرف وصول و درجهٔ قبول یافته علی بیگ از قید حبس نجات یافت و نشان حکومت گیلان بیه پس به دستور پیش به نام او نوشته با خلعات فاخره از تاج مرصع و کمر و اسب تازی با زین زر جهت او تعیین شده به لقب خانی سرافراز گردید و حسب الاشاره علیه، به مرافقت امارت مآب حسین خان قورچی شمشیر و گنج علی خان سلطان کرد و امیره عباس و کیا جلال الدین و کیا فریدون و خواجه مسیح الدین وزیر گیلان، علم توجه به دیلمان برافراشته...»
افوشته‌ای از مقاومت و تداوم ستیزه‌جویی مردم گیلان می‌نویسد:«... مکرر محاربات صعب به وقوع پیوسته هرکرت بسیاری ازگیلانیان معروض تیغ غازیان بهرام حسام گشته لوای«وان جندنا لهم الغالبون»می‌افراشتند و گیلکان درین مدت باوجود مغلوبیت، همچنان برخلاف و نفاق اصرار نموده دست از عنان ستیزه و انکار برنمی‌داشتند.»
در تاریخ گیلان در خصوص گستردگی قیام آمده‌است:«... حسب الفرمان عساکر به جهت تنبیه و تعذیب مخالفان روانه مملکت بیه پیش شدند و قورچی باشی به اتفاق سرداران سپاه به لاهیجان نزول نموده از دیلمان و خورگام تاکوهات سمام همه‌جا به امر او سپاه قسمت نموده مقرر فرمود که تمامی عسکر پیاده در جنگل‌ها و جبل‌ها ترددات کرده و مادام که طالش کولی و مخالفان به دست درنیایند آرام و خورد و خواب بر خود حرام دانند وسیعی موفور دربارهٔ تسیخیر یاغیان به تقدیم رسانند»
افوشته‌ای در اشعاری کشتار فجیع مردم را نشان داده‌است. زبان اشعار نشان دهنده مقاومت و ایستادگی مردمی ست که ترجیح می‌دادند قتل عام شوند تا زندگی ننگین داشته باشند.
بعد از سرکوبی قیام طالشه کولی، نماینده اعزامی شاه عباس از مرکز قدرت را در دست گرفت و حاکمان محلی گیلان به طور مطلق از قدرت برکنار شدند:«... بعد از مسخر شدن کشور گیلان، علی خان حاکم رشت و فومن را به دستور سابق به حکومت گیلان بیه پس مصحوب امارت دستگاه حسین خان شاملو ارسال داشت.»
افوشته‌ای از اعمال و رفتار ساکنان گیلان ناخرسند بوده‌است.
اوگادی یا یوگادی یا سامواتسرادی (به زبان تلگو: ఉగాది، اوگادی یا సంవత్సరాది، سامواتسرادی، به زبان کانارا: ಯುಗಾದಿ، یوگادی، به زبان کونکانی/مراتی: युगादी) روز سال نو برای مردم منطقه دکن هند است. هر سال به دلیل تقویم هندو که یک تقویم شمسی و قمری ست، در روزهای مختلفی برگزار می‌شود. گاهشمار ساکا با ماه چیترا، (فروردین و اردیبهشت) آغاز می‌شود و اوگادی نشانه نخستین روز سال نو است. ماه چیترا نخستین ماه در "پانچانگا" گاهشمار هندی است.
در حالی که مردم آندرا پرادش و کارناتاکا از واژهٔ یوگادی/اوگادی برای این جشنواره استفاده می‌کنند، مردم ماهاراشترا بر همان جشنواره و همان روز، نام گودی پودا (به زبان مراتی: गुढी पाडवा) گذاشته‌اند. سندی‌ها، همان روز را به عنوان روز سال نوی خود، چتی چند می‌نامند. مانیپوری‌ها هم سال نوی خود (ساجیبو چیراوبا) را در همان روز جشن می‌گیرند. دیده شده که این روز در پنجاب با نام بایساخی و در تامیل نادو با نام پوتهاندو جشن گرفته شده‌است هرچند که مانند یوگادی در تامیل نادو در یک روز نیستند چون تامیلی‌ها از گاهشمار خورشیدی پیروی می‌کنند. این جشن سال نو با نام Nyepi در موریس هندوی بالی و اندونزی هم برگزار می‌شود.
واژهٔ یوگادی از "یوگا" به معنای «عصر» یا «دوران»، و «آدی» به معنی «آغاز» ساخته شده‌است. یوگادی به صورت ویژه به آغاز کالی یوگا، دورانی که ما در آن زندگی می‌کنیم اشاره می‌کند.
کالی یوگا هنگامی آغاز شد که لرد کریشنا جهان را ترک کرد. کالی یوگا در نیمه شب هفدهم یا هجدهم فوریه سال ۳۱۰۲ پیش از میلاد آغاز شد. این جشنواره نشانهٔ روز سال نو برای افراد میان وینهایاس و رودخانه کاوری است که از تقویم قمری جنوب هند پیروی می‌کنند. در ایالات آندرا پرادش، کارناتاکا، ماهاراشترا و گوا این گونه‌است.
یوگادی (آغاز سال نو) بر اساس محاسبات قمری بهاسکارای دوم در قرن دوازدهم است. در اولین هلال تازه ماه، بعد از عبور خوشید از خط استوا از جنوب به شمال در اعتدال بهاری شروع می‌شود. با این حال، صبح روز بعد را به عنوان روز هند جشن می‌گیرند که از طلوع آفتاب شروع می‌شود. هندیهای بسیاری در آمریکا نیز یوگادی را جشن می‌گیرند.
در کارناتاکا، ماهاراشترا، گوا، آندرا پرادش، تامیل نادو و کرالا جشنواره را با سرو صدای زیاد، دو هم جمع شدن خانوارها و مراسم پرخرج جشن می‌گیرند. روز، با دوش گرفتن (حمام روغن) آغاز می‌شود و با دعا ادامه میابد.
خوردن یک مخلوط خاص با شش مزه، که پانچهادی اوگادی نامیده می‌شود، در تلوگو و بوو بلا در زبان کانادا (زبان محلی ایالت کارناتاکا)، نماد این واقعیت است که زندگی مخلوطی از تجارب مختلف (غم، شادی، خشم، ترس، تنفر، تعجب) است که باید همراه هم پذیرفته شوند.
در کارناتاکا غذایی مخصوص به نام بوباتو یا هولیگه، آماده می‌شود. در آندرا پرادش، یک خوراک مخصوصی به نام بهاکشیالو یا بباتو (پللو) (پلی پوران) برای این مناسبت آماده می‌کنند که شامل (گرم و شکر زرد / شکر جوشانده که مانند یک خمیر درمی‌آورند) و روی در روتی مسطح (مانند نان) می‌ریزند. معمولاً گرم یا سرد با روغن یا شیر (یا شیر نارگیل در بعضی از نقاط کارناتاکا) خورده می‌شود.
پس از آن، مردم به‌طور سنتی دور هم جمع می‌شوند که به قرائت و شرح مذهبی تقویم سال نو (پانچانگام) گوش کنند، و یک پیش‌بینی عمومی برای سال جدید داشته باشند. این به نام 'پانچانگا سراوانام'، یک مراسم غیررسمی اجتماعی ست که در آن یک فرد مسن و م به ورد احترام، با رجوع به تقویم نجومی جدید، نیایشی عمومی را برای همهٔ حضار اجرا می‌کند. با ظهور تلویزیون این روال تغییر کرده‌است، به خصوص در شهرها. امروزه، مردم پخش قرائت‌ها را از طریق تلویزیون تماشا می‌کنند.
در جشن اوگادی بحث‌های ادبی، قرائت شعر و آثار ادبی نویسندگان از طریق جوایز و برنامه‌های فرهنگی مشخص می‌شود. اجرای موسیقی و رقص کلاسیک کارناتیک در بعد از ظهر برگزار می‌گردد.
ویلیام جیمز «بیل» موری (زاده ۲۱ سپتامبر ۱۹۵۰) بازیگر، کمدین و نویسنده آمریکایی است. او برنده جایزه امی برای ایفای نقش‌های گوناگون در برنامه تلویزیونی زنده ساتردی نایت لایو و برنده جایزه بفتا و گلدن گلوب و نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد برای فیلم "گمشده در ترجمه" است.
موری پس از بازی در فیلم گمشده در ترجمه اثر سوفیا کاپولا (۲۰۰۳) موفق به کسب جایزه گلدن گلوب و فیلم آکادمی بریتانیا شد. نقش آفرینی در این فیلم همچنین نامزدی اسکار بهترین بازیگر مرد را برای او همراه داشت. او همچنین اغلب با وس اندرسون و جیم جارموش همکاری داشته‌است. او برای نقش‌هایش در "شکارچیان روح"، راشمور (۱۹۹۸)، "وینسنت مقدس" (۲۰۱۴)، و مینی‌سریال "آلیو کیتریج" (۲۰۱۴) نامزد دریافت جایزه شد، که بعداً برای دومین بار جایزه امی خود را دریافت کرد.
موری در سال ۲۰۱۶ جایزه مارک تواین را برای طنز آمریکایی دریافت کرد.
او همچنین با صداپیشگی گارفیلد در فیلم کمدی خانوادگی "گارفیلد" (۲۰۰۴) و دنباله آن "گارفیلد ۲" (۲۰۰۶) و بالودر اقتباس زنده از "کتاب جنگل" دیزنی (۲۰۱۶) شناخته شده‌است.
در نوامبر سال ۲۰۱۹ اعلام شد که مری در دنبالهٔ "شکارچیان روح" به کارگردانی جیسون رایتمن که سال ۲۰۲۰ منتشر می‌شود، نقش قبلی خود را تکرار می‌کند.
بیل موری تاکنون دو بار ازدواج کرده که هر دو به طلاق منجر شده است. ازدواج نخست او با مارگارت کلی بود که در ۲۵ ژانویه ۱۹۸۱ اتفاق افتاد و موری از این ازدواج صاحب دو فرزند پسر است. موری اما در سال ۱۹۹۶ از مارگارت کلی جدا شد و یکسال بعد با جنیفر باتلر ازدواج کرد و حاصل این ازدواج چهار فرزند دیگر برای او بود. موری در سال ۲۰۰۸ از همسر دومش نیز جدا شد. جنیفر باتلر در مصاحبه ای موری را متهم به خشونت خانگی، خیانت، و اعتیاد به رابطه جنسی، ماری جوانا و الکل متهم کرد. همسر دوم بیل موری (جنیفر باتلر) دو سال بعد درگذشت.
استرپتوکوک‌های ویریدانس، نوعی طبقه بندی غیر لینه‌ای شامل گروه بزرگی از استرپتوکوک‌های آلفا همولیتیک همزیست ساکن دهان است که موجب سبز شدن آگار خوندار می‌شوند (ویریدانس از لغت vĭrĭdis در لاتین به معنای سبز گرفته شده‌است).Ryan KJ, Ray CG (editors) (2004). Sherris Medical Microbiology (4th ed.). McGraw Hill. pp. 293–4. . برخی از سویه‌ها نیز ممکن است غیر همولیتیک باشند. استرپتوکوک‌های ویریدانس فاقد آنتی ژن‌های گروه لنسفیلد می‌باشند. آن‌ها قدرت بیماریزایی اندکی دارند.Viridans+Streptococci at the US National Library of Medicine Medical Subject Headings (MeSH)
استرپتوکوک‌های ویریدانس را می‌توان با استفاده از چند تست بیوشیمیایی از استرپتوکوک پنومونیه متمایز ساخت:
این ارگانیسم‌ها به فراوانی در دهان یافت می‌شوند. به عنوان مثال استرپتوکوک موتانس موجب پوسیدگی دندان‌ها می‌شود. سایر گونه‌ها ممکن است در عفونت‌های دهان و لثه نقش داشته باشند.
اگر آن‌ها وارد جریان خون شوند (بطور مثال پس از کشیدن دندان‌ها) ممکن است موجب اندوکاردیت شده و به دریچه‌های قلبی صدمه بزنند. استرپتوکوک‌های ویریدانس به عنوان مهمترین عامل اندوکاردیت تحت حاد مطرح می‌باشند.
استرپتوکوک‌های ویریدانس ویژگی منحصربه‌فردی در سنتز دکستران‌ها از گلوکز دارند که موجب اتصال باکتری به تجمعات فیبرین- پلاکت در دریچه‌های قلبی صدمه (به ویژه در افراد مبتلا به نقص مادرزادی قلب) دیده می‌شود.
موزه باستان‌شناسی کُلُمبیش‌لوسلِه در شهر فرایبورگ واقع در ایالت وورتمبرگ در جنوب آلمان است. در این موزه آثار به جا مانده از دوران پیش از تاریخ نگهداری می گردد.
عبدالعزیز بن عبدالله آل الشیخ التمیمی عالم مسلمان و مفتی عام عربستان سعودی است.مفتی اعظم سعودی: حادثه حج خارج از کنترل انسان بود، بی‌بی‌سی فارسی او از نوادگان محمد بن عبدالوهاب است. عبدالعزیز آل شیخ در ۳۰ نوامبر ۱۹۴۳ در یکی از خاندان‌های مهم مذهبی عربستان سعودی متولد شد.
خاندان آل شیخ یکی از مؤثرترین و متنفذترین خانواده‌های مذهبی عربستان است. نسب این شخص به محمد پسر عبدالوهاب می‌رسد.
معمولاً در هر دوره ای و متناظر با زمان هر پادشاه سعودی؛ یک نفر به عنوان مفتی اعظم و معمولاً از این خانواده نقش محوری در هدایت ایدئولوژیک جامعه وهابی را به عهده داشته‌است.
او تحصیل قرآن را در مسجد احمد بن صنعان شروع کرد. در ۱۹۵۴ به مؤسسه علمی امام الدعوه منتقل شد و از دانشکدهٔ شریعت آن در ۱۹۶۲ فارغ‌التحصیل شد.
او به عنوان استاد از ۱۹۷۱ در مؤسسه علمی امام الدعوه شروع به فعالیت کرد. سپس به دانشکده شریعت دانشگاه اسلامی امام محمود بن سعود در ریاض منتقل شد و تا ۱۹۹۱ در آنجا تدریس کرد.
در سال ۱۹۹۹ او از سوی ملک فهد پادشاه سعودی به عنوان مفتی عام عربستان سعودی منصوب و جانشین عبدالعزیز بن باز شد.
او در مارس ۲۰۱۲ با اشاره به حدیثی از پیامبر اسلام فتوی داد همه کلیساهای جزیره العرب تخریب شوند.http://www.cbn.com/cbnnews/world/2012/March/Mufti-All-Arabian-Peninsula-Churches-Must-Be-Destroyed/ در سال ۲۰۱۶، کلیپی از وی منتشر شد که بر اساس آن وی شطرنج و بازی‌های مشابه آن را به دلیل وجود قمار حرام اعلام کرده‌است.
در روز دوشنبه مورخ ۲۲ آبان ۱۳۹۶ ایوب کارا، وزیر ارتباطات اسرائیل ضمن تبریک به عبد العزیز آل الشیخ به خاطر صدور فتوایی مبنی بر منع کشتن یهودیان و تروریست خواندن جنبش حماس، از وی برای دیدار از اسرائیل دعوت کرد و در حساب رسمی خود در توئیتر نوشت: «ما به شیخ عبدالعزیز الشیخ، مفتی بزرگ عربستان سعودی و رئیس علما (علمای اسلامی) به خاطر این فتوا در منع مبارزه علیه یهودیان و منع کشتن آن‌ها تبریک می‌گوییم.» او همچنین از اظهارات آل الشیخ که حماس را یک سازمان تروریستی در نظر گرفته بود استقبال کرده و افزود: «من از مفتی برای دیدار از اسرائیل دعوت می‌کنم؛ از وی با احترام زیادی استقبال خواهد شد».دعوت وزیر صهیونیست از مفتی وهابی برای سفر به سرزمین اشغالی- خبرگزاری تسنیم- ۲۳ آبان ۱۳۹۶
4-http://www.bbc.com/persian/iran/2016/09/160906_l12_iran_saudi_arabia_mufti_sheikh
هومورِسک‌ها مجموعهٔ ۸ قطعه برای پیانو، از ساخته‌های آنتونین دورژاک، آهنگ‌ساز بوهِمی هستند که آن‌ها را در تابستان سال ۱۸۹۴ نوشت. از میان این ۸ قطعه -که مجموعهٔ آن‌ها اُپوس ۱۰۱ نامگذاری شده‌است- هومورسک شمارهٔ ۷ (سُل بِمُل مینور) شناخته‌شده‌ترین و محبوب‌ترینِ آن‌هاست.
طی سال‌های ۱۸۹۲ تا ۱۸۹۵ و زمانی که دورژاک سرپرستی کنسرواتوار ملی موسیقی آمریکا را عهده‌دار بود، نُت تِم‌هایی را که به ذهنش می‌رسید در دفترچه‌هایی یادداشت می‌کرد. او بعداً برای ساخت برخی از آثار مهمش، مانند سمفونی شماره ۹، کوارتت زهی شماره ۱۲، کوینتت در می بمل ماژور و سوناتینا برای ویولن از این ایده‌های مکتوب استفاده کرد اما بعضی از آن‌ها بی‌استفاده ماندند. در تابستان سال ۱۸۹۴ دورژاک به همراه خانواده‌اش برای گذراندن تعطیلات به شهر پرژیبرام در بوهم رفتند. دورژاک، طی زمان اقامتش در سرزمین مادری، مجالی یافت تا با استفاده از تم‌هایی که بدون استفاده مانده بودند مجموعه‌ای از چند قطعهٔ کوتاه برای پیانو بنویسد. او در ۱۹ ژوئیهٔ ۱۸۹۴ اولین هومورسک (سی ماژور) را اِتود کرد که امروز در مجموعه قطعات اپوس ۱۰۱، هومورسک شمارهٔ ششم است. کار نوشتن نُت‌ها به‌زودی و در ۲۷ اوت ۱۸۹۴ پایان یافت؛ دورژاک آن‌ها را برای ناشر آلمانی، فریتس زیمروک،Fritz Simrock فرستاد و بالاخره در پاییز ۱۸۹۴، هومورسک‌ها به‌صورت یک‌جا منتشر شدند.
درختان در اسطوره‌شناسی به بررسی درختانی می‌پردازد که از زمانهای کهن نماد مورد علاقه مردم بوده‌اند و وارد در اسطوره‌شناسی آنها شده‌اند.
در فرهنگ ایرانی، همچون بسیاری از اقوام دیگر، برای برخی از گیاهان و درختان نیرو و خواص و تقدس خاصی قائل بوده‌اند.
گل‌ها و گیاهانی ماننداسپند، هوم، گل محمدی، (گل سرخ)، نسترن زرد و سفید، «تهم – Taham چنار و کنار و انار و موز (رز، تاک) و سرو و درختتوت و درخت سنجد و درخت گز ودرخت تاقوک...
در ایران کمتر دهی است که نمونه‌ای از درختان مورد احترام را در خود نداشته باشد، این درختان و درختچه‌های گوناگون، در باور عامهٔ مردم دارای ویژگیهای کم و بیش یکسانی هستند. از جمله اینکه بریدن آنها و حتی شکستن شاخه‌های آنها سبب نابودی یا زیانهای عمده برای شکننده دربر خواهد داشت این درختان برآورندهٔ حاجات نیازمندان بوده، در دفع برخی امراض و چشم زخم مؤثر می‌باشند. نیازمندان بر آن دخیل می‌بندند، پارچه می‌بندند، نخ گره می‌زنند و قندیل می‌آویزند و افسانه‌ها و داستانهای بسیاری در پیرامون آنها نقل می‌شود.
در ایران دو درخت مقدس معروف وجود داشته‌است:
شواهد بسیار زیادی از مقدس بودن سرو نزد آیین‌های کهن ایرانی وجود دارد نوشته‌های بجای مانده از حکایت درخت سرو کشمر که بدستور خلیفه بریده شد و مورد نفرین واقع شد حکایت معروفی در تاریخ اسلام است.
هنوز هم نزد روستاییان خراسان از تقدس برخوردار است که این احترام و تقدس در کتابهای تاریخی نیز منعکس شده‌است و آن داستان سروک شمر است.«در شاهنامه آمده‌است که پیامبر زرتشت، یک درخت سرو شگفت که سرشتی مینوی و اندازه‌ای بسیار بزرگ داشت، در ناحیهٔ کاشمر بر در آتشکدهٔ بُرزین‌مهر بر زمین نشاند.
در متنهای تاریخی پس از اسلام، به نام سروعظیم مقدسی برمی‌خوریم که با زرتشت و موبدان و مغان پیوستگی دارد و تا اواسط قرن نهم میلادی بر سر پا بوده‌است. تا اینکه سرانجام در سال ۸۴۶ میلادی (۲۳۲ هـ ق) به فرمان و فتوای «متوکل» خلیفهٔ عباسی آن را بریده و فرو افکندند».
در تاریخ بیهقی آمده است آن روز که درخت به یک منزلی جعفریه رسید آن شب غلامان، متوکل را بکشتند و آن، اصل سرو ندید و از آن برخوردار نیافت؛ و آن بر یک منزلی جعفریه بماند و در آن سال والی نیشابور که (بریدن) آن فرمود و هر که در آن سعی کرده بود. جمله پیش از جولان حول هلاک شدند. درودگر و آهنگر شاگردان و اصحاب نظاره و ناقلان آن چوب، هیچ‌کس نماندند و این از اتفاقات عجیبه است. (تاریخ بیهقی صفحه ۲۸۱ به بعد)
.قنات میراث فرهنگی علمی ایرانیان، همایش ملی قنات، گناباد۱۳۸۳، دکترعجم. آفتاب
در داستان آفرینش زرتشتیان، گیاه خودروی ریواس که به هنگام رعد و برق در کوه می‌روید، موجب پدیدار شدن بشریت می‌شود.
درمتون زرتشتی همچون «بندهش» و «زاداسپرم» از ده نبرد آفریدگان گیتی با اهریمن سخن به میان آمده که چهارمین آن نبرد گیاه‌است:
«چون چهارم بر گیاه آمد. به مقابله او همان گیاه بکوشید. چون آن گیاه نخستین بخشکید. «امرداد» که او را گیاه نشان گیتی است، وی را برگرفت و او را خرد بکوفت و با آب تیشتری بارانی بیامیخت. پس از باران همه زمین را رستنی‌ها آشکار شد، ده هزار نوع اصلی و یک صدهزار نوع به نوع اندر نوع چنان رستند که از هرگونه‌ای و آیینی بود. او آن ده هزار نوع را به باز پس داشتن ده هزار بیماری آراست. پس از آن یک صد هزار نوع گیاه تخم برگرفت. از گرد آمدن تخم‌ها درخت «همه تخمه» را میان دریای فراخکرد بیافرید که همه گونه (های) گیاهان از او همی رویند و سیمرغ آشیان بدو دارد. هنگامی که از آن به فراز پرواز کند. آنگاه تخم خشک آن را به آب افکند و به باران باز به زمین باریده شود. به نزدیکی آن درخت «هوم سپید» را بیافرید که دشمن پیری، زنده گر مردگان و انوشه گر زندگان (است).»
اما هومچیست: شربتی مقدس از شیره گیاه «افدرا» شده که شاخه‌های آن را در آب می‌شویند و در هاون می‌کوبند و با شاخه‌ای از درخت انار می‌سایند و صاف می‌کنند. این شیره سپس با شیری که با هوم مخلوط می‌شود محصول نهایی است. هوم قبل از مراسم آماده می‌شود و بعد ضمن برخواندن فصلهای ۹–۱۱ یسنا که اختصاص به ستایش هوم دارد مصرف می‌شود. تهیه آن برای دومین بار با یسنا ۲۲ آغاز می‌شود و در مدت خواندن اولین گاهان یسنا ۱۸–۳۴ ادامه می‌یابد.
به نوشته دکتر مهرداد بهار: هَومَ (هُومه) Haoma نام ایزدبانوی درمان و نگاهبان گیاه مقدس و آیینی (هوم) است. جایگاه این ایزدبانو درون درخت «گوکرن» (Gokarn) است. یسنه- هاتهای ۹ تا ۱۱ که هوم یشت خوانده می‌شود، و نیز بیستمین یشت اوستا به نام «هوم یشت» سرود ستایش و نیاش اوست. هوم در اوستا و سوم در سنسکریت نام گیاه مقدسی است که افشره آن گونه‌ای آشامیدنی آیینی بشمار می‌آید و آیین‌ها و نیایش‌های مربوط بدان در اوستای نو و در دین زرتشتی جای ویژه‌ای دارد. از نوشابه هوم با صفت «دوردارنده مرگ» یاد می‌شود و به نوشته بندهش هوم سرور و شهریار گیاهان است و در فرشکرد، بی‌مرگ (اَنوش) را او می‌آرایند.
لغت نامه دهخدا در معنای کلمه «گوکرن» آورده: «درخت زندگی در افسانه‌های ایران باستان که شفابخش هر مرض به شمار می‌رود.»
درخت بس تخمه یا همه تخمه که منشأ تمامی گیاهان جهان است و همه نوع گیاه از او می‌روید. سیمرغ، پرنده اساطیری ایران، بر این درخت آشیان دارد و هر سال، بنا بر متن پهلوی گزیده‌های زاد سپرم، «آن درخت را بیفشاند، آن تخم‌های (فرو ریخته) در آب آمیزد، تیشتر (ایزد باران در اساطیر ایران) آنها را با آب بارانی ستاند، به کشورها باراند» و به این ترتیب، همه نوع گیاه در همه جای زمین روید. این درخت در دریای فراخکرد، دریای بی‌انتهای کیهانی، به همراه درخت «گوکرن» یا «هوم سفید» قرار دارد. درخت گوکرن درخت مهم اساطیری دیگری است که اکسیر جاودانگی را در هنگام بازسازی جهان به مردمان می‌بخشد و بر اثر آن، همه مردم جاودانه بی‌مرگ می‌شوند. بنابر متن پهلوی بندهشن، این درخت برای بازداشتن پیری بد دم است. اهریمن برای از بین بردن این درخت وزغی را در دریای فراخکرد به وجود می‌آورد اما در مقابل، اورمزد دو ماهی مینوی به نام «کر» می‌آفریند که مأمور نگاهبانی از این درخت می‌شوند و همواره یکی از این ماهی‌ها وزغ را زیر نظر دارد. در آغاز آفرینش آدمی نیز درخت به یاری مشی و مشیانه، نخستین زوج بشر، می‌آید. مشی و مشیانه برای طبخ غذای خود نیازمند آتش بودند و آتش مورد نیاز آنان را دو درخت کنار و شمشاد که بنابر اساطیر ایران آتش دهنده‌ترند، فراهم کردند.
درختان و گیاهان نیز به عنوان یکی از مظاهر طبیعت، مورد احترام هندوان هستند به‌طوریکه آنها پیش از قطع یک درخت او را ستایش کرده و عذر خواهی می‌کنند که این نوع احترام به طبیعت با فرهنگ سرخپوستان بسیار مشابهت دارد. مقدس‌ترین گیاه هند، انجیرمقدس (Pippala) است که نماینده ویشنو است. این درخت حتی مورد احترام بوداییان نیز هست زیرا معتقدند که بودا زمانیکه زیر سایه این درخت نشسته بود، به حقیقت دست یافت. از دیگر درختان مقدس می‌توان از درخت پنبه ابریشم نما، درخت تمالا، درخت ویلوا و درخت شمی‌نام برد.
گل‌ها نیز بسیار مورد توجه و علاقه هندوان هستند. آنها تقریباً در اکثر مراسم خود از گل به اشکال مختلف استفاده می‌کنند. گل سرخ چینی برای شیوا، گل سفید برای ویشنو، گل نیلوفر برای لکشمی (Laxmi) (الهه ثروت و خوشبختی), گل زرد برای سرسوتی، گل انبه به خدای کام وگل نیلوفر سرخ برای خورشید، نمونه‌هایی از تقدیم گل به خدایان هستند.
رودها در اسطوره‌شناسی به بررسی رودهای می‌پردازد که از زمانهای کهن نماد مورد علاقه مردم بوده‌اند و وارد در اسطوره‌شناسی آن‌ها شده‌اند.
1- رود گنگ: مقدس‌ترین رود هند است. الهه گانگا این رود را نگهبانی می‌کند. گنگ از هیمالیا سرچشمه می‌گیرد و از شهرهایی مثل بنارس، هردوار، الله آباد، وراندابن و…می‌گذرد. بر طبق افسانه‌ها گنگ از پای ویشنو Vishnu (خدای نگهدارنده زندگی در زمین) جاری شده و پس از گذشتن از گیسوان شیوا Shiva(خدای فنا و نابودی) به زمین می‌رسد. هندوان معتقدند که غسل در گنگ، گناهان کبیره را می‌شوید و اصولاً غسل در رودهای مقدس به هنگام کسوف و خسوف واجب است. آن‌ها همچنین خاکستر و استخوانهای نیم سوختهٔ مردگان خود را با مراسمی خاص در آب گنگ می‌ریزند.
2- رود سند: دومین رود مقدس هندوان است و نام هندوستان نیز از همین رودخانه گرفته شده‌است. نام قدیم سند، سندو، بوده‌است و ایرانیان باستان آن را، هندو، نام نهادند و در اثر گذر زمان هندو به نامی برای این سرزمین تبدیل شد و هندوستان یعنی “سرزمین رودها”. شاید جالب باشد بدانید که نام لاتین هند، یعنی ایندیا India نیز از همین رود سند برداشته شده‌است. یونانیان باستان در زبان خود سند را ایندوسIndus می‌نامیدند و ایندیا با کمی‌تغییر از ایندوس برداشته شده‌است. البته لازم است ذکر شود که نام قدیم هند در زبان سانسکریت «بهارات» (Bharat) می‌باشد. رود سند نیز از هیمالیا سرچشمه می‌گیرد و به دریای عرب می‌ریزد.
3- برهماپوترا (Brahmaputra): از کوههای هیمالیا واقع در تبت سرچشمه می‌گیرد و رودخانه‌ای طوفانی است.
4- رود جمنا یامونا (yamuna): از پنج آب (پنجاب) به سمت جنوب جاری می‌شود و دهلی را مشروب می‌کند و شکوه تاج محل در آگره را در آبهای خود منعکس می‌کند. جمنا با افسانه‌های مربوط به کریشنه وابسته است.
5-رودسرسوتی (Saraswati): رودخانه‌ای مقدس که در دوران باستان، در کنار آن قربانی‌های ودایی انجام می‌دادند و عالمان ودایی در حوزه این رود زندگی می‌کردند. سرسوتی نام الهه علم و دانش است.
سایر رودهای مقدس هندوستان در جنوب هستند و شامل رودهای گوداوری، کاوری، نرمدا و تاپی می‌باشند.
کوه‌ها در اسطوره‌شناسی به بررسی کوه‌هایی می‌پردازد که از زمانهای کهن نماد مورد علاقه مردم بوده‌اند و وارد در اسطوره‌شناسی آن‌ها شده‌اند.
جانوران در اسطوره‌‌شناسی یا جانوران اسطوره‌ای به بررسی جانورانی می‌پردازد که وارد دنیای باور ها و اساطیر هر کشور شده اند.
این جانوران سه نوعند یا به شکل پرنده یا چهارپایان یا مخلوطی از چند حیوان. مانند شیر بالدار در ایران و میان رودان - که نمادهای قدرت یعنی عقاب- شیر - سر انسان - بازوی اسب - شاخ گاونر و … در آن وجود دارد.
سیمرغ، پرنده‌ای اساطیری است که در فولکورهای یونان، چین، ایران، و مصر دیده شده‌است. ققنوس، غالب اوقات به عنوان پرنده‌ای زیبا، قرمز و طلای آتشین نشان داده می‌شود. در پایان یک چرخه زندگی، ققنوس در شعله‌های آتش خود می‌سوزد و بار دیگر از آتش سر بر می‌آورد. به همین دلیل، اغلب اوقات به عنوان نمادی از تولد دوباره به تصویر کشیده می‌شود.
ریشه در اسطوره‌شناسی چینی و یونانی و همچنین فولکلور اروپایی دارد. موجودی است که اهمیت نمادین متفاوتی دارد؛ در افسانه‌های مختلف و به شکل‌های مختلفی آمده‌است. از دیو بالداری که آتش از دهانش خارج می‌شود تا استاد فاضل و عاقلی که همه عناصر را در اختیار دارد.
تک شاخ مدرن، اسب نری بسیار زیبا و مطیع است که یک تک شاخ بر پیشانی اش قرار دارد. با این وجود، تک شاخ اصلی، یک اسب نجیب رام نشدنی بود که ریشی بز مانند، دمی چون شیر، و سمی شکافته داشت.
با دندان‌های نیش دار بسیار ترسناک، چابکی و استقامت بسیار فوق‌العاده،
مخلوقی که مرد است، اما می‌تواند به گرگی بزرگ و با اراده تبدیل شود؛ البته زمانی که ماه کامل باشد. افسانه شهری گرگینه،
پیگاسوس (اسب بالدار)، اسب سفید بالداری است که از اسطوره یونانی سر برآورده است. گفته می‌شود که او فرزند خدای دریا، و گورگون (یکی از سه زنی که موهای سرشان مار بوده و هر کس بدانها نگاه می‌کرد سنگ می‌شد) میدوسا است. او از خونی متولد شد که هنگام کشته شدنش توسط خدای دریا، از گردن میدوسا فوران کرده بود.
آرگوس، علت این نام‌گذاری تعداد فراوان چشمان او بوده که در بعضی روایات ۴ چشم و در بسیاری از داستان‌ها و نقاشی‌ها دارای ۱۰۰ چشم بوده‌است که در سراسر بدن او قرار داشتند. این خاصیت، آرگوس را به یک نگهبان ایده‌آل مبدل کرده بود و هرا، همسر زئوس، او را برای نگهبانی زئوس و معشوقه اش ایو، گماشته بود. اما زئوس به هرمس، پیغامبر خدایان، دستور داد تا ایو را برباید و هرمس خود را به شکل چوپانی درآورد و با حکایتهای طولانی و آوای نی خود، آرگوس را به خواب برد و ایو را دزدید. در بعضی از داستان‌ها، آرگوس در آخر به دست هرمس کشته می‌شود.
کایمرا فرزند اژدهایی صد سر به نام تایفویوس و موجودی نیمه پری، نیمه مار به نام اکیدنا است ویکی از معروفترین هیولاهای اساطیر به‌شمار می‌رود. کایمرا موجودی با دو سر شیر و بز در یک سو و دمی* با سر مار از سوی دیگر بوده‌است. بدن او هم نیمی *شیر و نیمی *بز بوده و از دهانش آتش می*ریخته‌است. این هیولا، با از بین بردن گله*های دامداران و حمله به مردم، موجب وحشت اهالی لیسیا بود و به دست مردی به نام بلروفون از اهالی کورینت (قرنت) کشته شد.
اکیدنا: هیولای مؤنثی که نیمی* پری و نیمی* مار بود و در غاری زندگی می*کرد. او تنها هنگام شکار غار را ترک می*کرد و هر موجودی که از آن حوالی می*گذشت را می‌خورد. این موجود فانی اما دارای عمری طولانی بود و توسط آرگوس کشته شد.
غولها: غولها، موجودات عظیم‌الجثه‌ای بودند که در اثر بر زمین ریختن خون اورانوس به وجود آمده بودند. آن‌ها به زئوس و خدایان المپ‌نشین حمله کردند و برای رسیدن به مقر آنها، بالای کوهی رفته و با روی هم گذاشتن تجهیزات جنگی خود، راهی برای رسیدن به مقر خدایان ایجاد کردند. خدایان در نهایت توانستند با کمک هرکول، قهرمان اساطیری و فرزند زئوس، غولها را شکست بدهند و آن‌ها را در زیر آتشفشانها دفن کنند. داستان روایت شده به اساطیر یونان مربوط بود ما غولها را در اساطیر ایران و اسکاندیناویا و... داریم.
به طور مثال در بیشتر اساطیر ایران که سر منشا گرفته شده از ادیان زرتشت و مانوی و ادیان قبل از ان است غولها نمادی از شر و ناپاکی بوده اند.
گورگون*ها: در اساطیر یونان، گورگون هیولایی مؤنث، با بدنی پوشیده از فلسهایی نفوذ ناپذیر، موهایی از مارهای زنده، دندان‌هایی تیز و چهره‌ای چنان زشت بوده‌اند که هر کس به آن‌ها نگاه می*کرد به سنگ تبدیل می*شد. آن‌ها سه تن بودند که دوتا از آن‌ها جاودان بودند و سومی* که مدوزا نام داشت فانی بود. یونانیان از تصویر سر این هیولا برای آراستن سپرهای خود استفاده می*کردند تا دشمنان خود را وحشت زده کرده و خود را از قدرت‌های شیطانی محافظت کنند.
مدوزا در ابتدا دوشیزه‌ای بسیار زیبا بوده‌است، اما پس از اینکه پوزئیدون، خدای دریا او را در معبد آتنا اغوا می*کند، موجب خشم این الهه می*شود و آتنا، او را به شکل کریه*ترین موجود ممکن، یعنی یک گورگون درمی*آورد. از آنجایی که مدوزا در اصل انسان بوده‌است، فانی بوده و در نهایت توسط یکی از قهرمانان اساطیری به نام پرسیوس کشته می*شود. پرسیوس که تحت حمایت آتنا به نبرد با مدوزا رفته بود، موفق می*شود با هوشمندی سر او را از بدن جدا کند.
تایفویوس: تایفویوس، اژدهایی با نفس آتشین، صد سر و خستگی ناپذیر بوده‌است. گایا، در اوج ناامیدی او را به دنیا آورد تا از تایتانها در مقابل المپیان محافظت کند. او تا حد زیادی موفق می*شود و تعدادی از خدایان المپ را فراری داده و زئوس را به بند می*کشد. هرمس به نجات زئوس می*آید و زئوس هم با استفاده از تیرهای صاعقه، تایفویوس را از بین می*برد. گفته می*شود که تایفویوس زیر کوه اتنا در سیسیل دفن شده‌است.
سربروس: سربروس هم یکی دیگر از فرزندان تایفویوس و اکیدنا است و سگی سه سر، با ماری به جای دم است. این هیولا نگهبان جهان مردگان بوده‌است. او به مردگان اجازه ورود می*داده و مانع خروج آن‌ها از جهان زیر زمینی می*شده‌است. تنها چند تن از افراد زنده موفق شدند به طریقی از این سد بگذرند و به دنیای مردگان رفته و بازگردند. یکی از این افراد اورفئوس بود که توانست با خواندن آواز او را خواب کند و به نجات همسرش ذ برود. هرکول نیز، در آخرین مأموریت خود موفق شد سربروس را از جایگاه خود خارج کند و به شاه یوریستئوس پیشکش کند.
سیرن*ها: سیرنها خواهرانی بودند که در بخش‌های پرصخره دریا می*زیستند. آن‌ها آوازی بسیار زیبا و فریبنده داشتند و دریانوردان را با آوای خود گمراه کرده و به کام صخره*های مرگ‌آور م*کشیدند. گفته می*شود که این چهار خواهر، فرزندان آکلوس خدای طوفان بوده‌اند.
پگاسوس: پگاسوس اسبی بالدار و فرزند رابطه مدوزا و پوزئیدون است. او زمانی که سر مدوزا توسط پرسیوس از تن جدا شد، به دنیا آمد و توسط بلروفون اهلی شد. پگاسوس در طی ماجراهای این قهرمان، مرکب او بود و به او در از بین بردن کایمرا کمک کرد. اما زمانی که بلروفون می*خواست به کمک او به المپ برسد، توسط زئوس از اسب سرنگون شد و پگاسوس به تنهایی به المپ رسید و در آنجا ماندگار شد.
کریسائور: کریسائور، دومین فرزند مدوزا و پوزئیدون است. دربارهٔ این موجود اطلاع زیادی در دست نیست، تنها می*دانیم که او به احتمال زیاد یک غول بوده و جنگجویی قدرتمند به‌شمار می*آمده‌است و نام وی شمشیر طلایی معنا می*دهد.
مینوتور (حیوانی که نیمی* از بدنش گاو و نیم دیگرش انسان است)
مینوتور، جانوری است که بدنش یک مرد و سرش گاو نر می*باشد. مطابق با افسانه‌ها، گفته می*شود که این موجود هیولایی وحشی است که در هزارتوی Cretan Labyrinth، زندانی شده‌است. جایی که توسط تیسوس کشته شد.
پری دریایی، موجودی دریایی است که بخشی از آن زن و بخشی ماهی است. ریشه آن را می*توان در فولکورهای بریتانیا یافت. پری‌های دریایی، برخلاف آنچه که در اکثر کارتون‌ها تجسم می*شوند، پیشگویی‌کننده مصیبت و فاجعه هستند. این‌طور فرض شده‌است که دیدن حیوانات دریایی چون نهنگ کوچک دریایی، مسئول ایجاد چنین افسانه‌هایی باشد.
چشمه‌ها در اسطوره‌شناسی به بررسی چشمه‌های می‌پردازد که از زمان‌های کهن نماد مورد علاقه مردم بوده‌اند و وارد در اسطوره‌شناسی آن‌ها شده‌اند.
از آنجا که آب همواره مظهر پاکی بوده‌است، ایرانیان نیز این عنصر را مقدس و گرامی داشته‌اند. در میان عناصر چهارگانه، آب پس از آتش گرامی‌ترین عنصر در اساطیر ایرانی آورده شده‌است و ایزد ناهید، آناهیتا را به نگهبانی آن برگزیده‌اند. ده‌ها جشن، مراسم و آیین مانند جشن آبریزان، مراسم باران خواهی، پاشیدن آب پشت سر مسافر و… از روزگاران کهن بر جا مانده و هنوز متداول است. این نگرش در مذاهب و باورهای ساکنان ایران نیز تأثیر گذاشته‌است.
چشمه آناهیتا و چشمه غسلان از مکان‌های مقدس یارسان است که در نزدیکی مقبره بابایادگار قرار دارد و آبی زلال و شفاف دارد که به روایتی هزاران سال است که از دل کوه می‌جوشد.
بنابراین تاریخ این مسلک به هزاران سال قبل برمی گردد و شباهت‌ها و نزدیکی‌هایی به دین زرتشت، مسیحیت، یهودیت، بودائیسم، میترائیسم و مانویت دارد که بعضاً صبغهٔ اسلامی به آن داده شده که البته با اصول بنیادی اسلام هیچ تناقضی ندارد.
هفت تنان در مسلک یارسان بسیار شبیه به امشاسپندان یا فرشتگان در کیش زرتشتی می‌باشد، همچنین مراسم روزه داری اهل یارسان شباهت زیادی به روزه‌های موجود در بین یهودی‌ها دارد که به حوادث معینی که مربوط به افراد و پیشوایان آن‌ها بوده، وضع گردیده‌است. چنانچه نقل می‌شود که سلطان اسحاق و یارانش سه شبانه روز در غاری به نام مرنو، واقع در کوه شندر در مرز ایران و عراق در استان کرمانشاه، بدون آب و غذا در محاصره دشمنان بودند که پس از آن فاتح و پیروز شدند و این سه روز روزه را «روزه مرنو» می‌نامند. به روایت دیگری شاه خوشین، سلطان اسحاق و بابایادگار از طریق بکرزایی به دنیا آمده که در واقع نحوه تولد ایشان را مانند حضرت مسیح دانسته‌اند.
نوشیدن آب از چشمه مقدس آناهیتا و غسلان، که در نزدیکی آرامگاه بابایادگار بوده و جزو بناهای مقدس به‌شمار می‌روند، تشریفات برای نذر و نیازهای اهل این مسلک که با تقدیس آب و نان و زانو زدن و شال بستن همراه می‌باشد، نمودهایی از آیین مهرپرستان و زرتشتی‌ها در این مسلک است. مقدس خواندن بعضی غارها و چشمه سارها و نیز میوه‌هایی ماند انار، بادام، جوز، زیتون، به و سیب در ادیان مختلف مسبوق به سابقه است.
چشمه و آبشار شوی در اندیمشک اهالی منطقه اعتقاد بسیاری به آب «شوی» داشته و آن را مقدس می‌دانند گفته شده که تا دهه‌های پیش که پای آدمهای مختلف به اینجا باز نشده بود، آب آبشار کرامات بسیار داشت و اگر زنی نازا از صمیم قلب آرزویش را می‌گفته و در آب جاری آن غسل می‌کرد، خداوند خواسته اش را اجابت می‌نمود و با عطای فرزندی به زندگیش برکت می‌داد*، اما درسال‌های اخیر با سست شدن اعتقاد مردم آب چشمه خاصیت ش را از دست داده‌است. اهالی روستای شوی از طایفه «شوینی» ایل چهارلنگ بختیاری هستند اعتقادات خاص خود را دارند از جمله آنکه از خوردن گوشت گاو پرهیز می‌کنند و برای طبیعت احترامی خاص قایلند.
در هندوستان چشمه‌های آب مقدس بسیار زیادی وجود دارد. بسیاری از آن‌ها در مناطق مسلمان‌نشین مانند کشمیر قرار دارد.
چاه زمزم چاه مقدس آبی است در مسجدالحرام واقع در شهر مکه. چاه زمزم یکی از آثار مسجد الحرام است که با نام‌های چاه اسماعیل، حفیرة عبدالمطلب، شفاء سُقم، عافیه، مَیمونه، طُعم، بَرکة، بَرّة، شناخته می‌شود. در «کتاب مقدس» نام این مکان (که طبق متن کتاب مقدس یک چاه است) «بِئِر شَبَع» می‌باشد. این چاه در نزدیکی مقام ابراهیم و در هجده متری کعبه، در زیرزمین واقع است و آب آن توسط پمپ از طریق لوله‌کشی به زائرین می‌رسد. این چاه در قسمت شرقی مسجدالحرام قرار دارد و همانند دیگر مشاهد حج، از آثار ابراهیم، اسماعیل و هاجر است. به عقیده مسلمانان این چاه به صورت معجزه‌آمیزی هزاران سال پیش توسط جبرئیل در زمان ابراهیم برای نوزاد تشنه او اسماعیل به وجود آمده‌است.
بهرامی، ایرج، ۱۳۷۸. اسطوره‌های اهل حق، تهران: آتیه
خدابنده، عبدالله، ۱۳۸۲. شناخت فرقه اهل حق، تهران: امیرکبیر
صفی زاده، صدیق، ۱۳۷۵. نامه سرانجام، تهران: هیرمند.
سلطان محمد میرزا، ملقب به سیف‌الدوله، شاهزاده قاجار و حاکم اصفهان بود.
سیف‌الدوله پسر فتحعلی‌شاه بود و مادرش طاووس‌خانم تاج‌الدوله همسر محبوب فتحعلی‌شاه که شاه تخت طاووس را به نام او نامگذاری کرد.
به نوشته ملک‌ایرج میرزا (برادر سیف‌الدوله):تاریخ پسران خاقان
«سیف‌الدوله در طفولیت دده‌ها و للـه‌های متعدد داشتند که غلام پیشخدمت‌باشی بودند، امان‌الله‌خان افشار للـه‌ی سواری ایشان بود. آقا الله‌وردی که تربیت‌یافته خان مروی بود، للـه‌ی دیگر ایشان بود و میرزا عبدالوهاب‌خان معتمدالدوله مربی مشق ایشان بود»
سلطان محمد میرزا در ۲۶ جمادی‌الاول ۱۲۲۸ قمری در تهران متولد شد. در سفر فتحعلی‌شاه به اصفهان در ۱۲۴۰ قمری، شاه از عبدالله خان امین‌الدوله، حاکم وقت اصفهان، پنجاه هزار تومان پیشکشی درخواست کرد و چون امین‌الدوله از دادن این مبلغ امتناع ورزید، فتحعلی‌شاه حکومت اصفهان را به سیف‌الدوله که در آن زمان دوازده سال داشت سپرد و یوسف‌خان گرجی را به عنوان وزیر او معین کرد. در سال ۱۲۵۰ قمری فتحعلی‌شاه جهت رسیدگی به مالیات‌های پرداخت نشده شیراز، بار دیگر به اصفهان سفر کرد و در خانه سیف‌الدوله اقامت گزید و در همان‌جا از دنیا رفت. پس از درگذشت فتحعلی‌شاه، جانشین او محمد شاه که قدرت عموهایش را خطری برای تاج و تخت خود می‌شمرد، خسروخان گرجی را مامور کرد تا سیف‌الدوله را از حکومت معزول کرده و به تهران بیاورد. سیف‌الدوله در تهران چندی در خانه مادرش تاج‌الدوله می‌زیست و منتظر بود از طرف شاه به حکومتی منصوب شود. پس از مدتی چون منسبی به او داده نشد، از شاه اجازه گرفت و به عراق رفت. چندی در بغداد زیست و به تهران بازگشت. در سال ۱۲۷۹ قمری از راه گیلان و شیروان به استانبول و اسکندریه و از آنجا به مکه رفت و پس از به جا آوردن حج از شامات به بغداد بازگشت و از آن‌جا به زیارت مشهد رفت و دوباره در تهران اقامت گزید.سلطان محمد میرزا سیف‌الدوله، نوشته حبیب یغمایی
در سال ۱۲۸۸ قمری به تولیت آستان قدس رضوی منصوب شد و بعد از دو سال به تهران آمد.
سیف‌الدوله در جوانی با دختر نظرعلی‌خان شاهسون ازدواج کرد. ولی چندی نگذشت که او را طلاق داد و دختر نظرعلی خان همسر عباسقلی معتمدالدوله جوانشیر شد. پس از آن سیف‌الدوله هیچ‌گاه ازدواج نکرد و فرزندی نیز باقی نگذاشت.
سیف‌الدوله شاهزاده‌ای متدین و درویش مسلک بود. در زمان اقامت در اصفهان در نزد عالمان و درویش‌های آن شهر همچون زین‌العابدین شیروانی تحصیل کرده بود. او حامی شعرا و نقاشان بود. در شعر و ادبیات دست داشت و با فرزندان یغمای جندقی به خصوص اسماعیل هنر آمیزش داشت و دیوان کامل خود را به رسم یادگار به اسماعیل هنر سپرد.
ملک‌ایرج میرزا دربارهٔ اخلاق سیف‌الدوله می‌نویسد:
«همیشه از بعضی اطوار ناشایست که لازمه جوانی‌ست برکنار بود. قماربازی نمی‌داند. شراب نخورده است.»
اصفهان که پس از سرنگونی صفویان دچار خسارت‌های بسیار شده بود، بار دیگر در زمان حکمرانی سیف‌الدوله دوره‌ای از آرامش و آبادی به خود دید. سیف‌الدوله بسیاری از خرابی‌های پیشین را مرمت کرد که این موضوغ را در سفرنامه خود نیز می‌نویسد:
«باغ هشت بهشت به کلی مخروبه و مهجور بود. عمارات را تعمیر کلی کرده و باغ را درخت نشاندم، صورت آبادی یافت. اکثر بیوتات اطراف عمارت اشرف از بناهای راقم حروف است.»
تعمیر کلیسای وانک و تعیین مقرری روزانه برای آنجا نیز از دیگر اقدامات سیف‌الدوله بود که به این ترتیب قصد داشت نزد ارمنیان اصفهان محبوبیت کسب کند و زمینه بازگشت مسیحیان فراری به هند و بغداد را فراهم آورد. سیف‌الدوله بنای عمارت سرپوشیده را نیز به خود نسبت می‌دهد و اوژن فلاندن نیز این کاخ را از ساختمان‌های سیف‌الدوله می‌داند، هرچند باور دارد که بخشی از آن از خرابه‌های دوره صفوی بوده‌است.
قرارگاه آزادی (به انگلیسی: Liberty Camp) پایگاهی نظامی در نزدیکی فرودگاه بغداد بود. این پایگاه به عنوان پادگان نظامی نیروهای آمریکایی پس از اشغال عراق تا زمان تخلیه این کشور، مورد استفاده قرار می‌گرفت.
بعد از تعطیلی قرارگاه اشرف، «قرارگاه آزادی» به عنوان اردوگاه پناهندگان جهت اسکان اعضای سازمان مجاهدین خلق ایران مورد استفاده قرار گرفت. در سال ۱۳۹۵ بعد از سالها بحث این کمپ تعطیل و افراد سازمان مجاهدین خلق ایران به کشورهای اروپایی و بیشتر به آلبانی منتقل شدند. بیشتر از ۲۰۰۰ نفر از اعضای این گروه در لیبرتی ساکن بودند.
اندیشکده رند این اقدام وزیر دفاع آمریکا بسیار بحث برانگیز می داند که سازمانی را که تروریستی شناخته شده است را در بعنوان افراد حافظت شده تحت کنوانسیون ژنو قرار می دهد و آینده آنان را تضمین می کند.
شناسایی این افراد بعنوان غیر نظامیان حفاظت شده توسط وزارت دفاع آمریکا برخلاف دیدگاه کمیته بین‌المللی صلیب سرخ ؛کمیساریای عالی سازمان ملل متحد برای پناهندگان و وزارت امور خارجه ایالات متحده آمریکا بود.
دانشگاه حیدرآباد، (به انگلیسی University of Hyderabad) نام یکی از دانشگاه‌های معتبر هندوستان در شهر حیدرآباد است و در سال ۱۹۷۴ میلادی (۱۳۵۴ خورشیدی) تأسیس شده‌است و بیشتر، در مقاطع کارشناسی ارشد و دکترا دانش‌جو می‌پذیرد.
این دانشگاه دارای ۴۶ گروه آموزشی و ۴۰۰ دانشکده می‌باشد و با داشتن ۵۰۰۰ دانش‌جو، از دانشگاه‌های بزرگ حیدرآباد و ایالت تلنگانا به شمار می‌رود. دانشگاه حیدرآباد در شمار ۱۰۰ دانشگاه برتر آسیا نیز قرار دارد.
از شاخه‌هایی که در این دانشگاه تدریس می‌شوند می‌توان به این موارد اشاره کرد:
بوئینگ ۳۰۷ استراتولاینر نخستین هواپیمای ترابری تجاری با یک کابین تحت فشار بود. ویژگی که به هواپیما اجازه می داد در بلندای ۶٬۰۰۰ متر (۲۰٬۰۰۰ پا) بالاتر از بسیاری از اختلالات آب و هوایی پرواز کند. اختلاف فشار ۲٬۵ پوند بر اینچ مربع (psi)، بود بنابراین در ارتفاع ۴٬۴۸۰ متری (۱۴٬۷۰۰ پا) فشار درون کابین مانند ارتفاع ۲٬۴۴۰ متری (۸٬۰۰۰ پا) بود. گونه ۳۰۷ گنجایشی برای با ۵ خدمه و ۳۳ مسافر داشت. عرض کابین آن برابر با ۳٬۶ متر (۱۲پا) بود. این هواپیما نخستین هواپیمای بر پایه فرود بود که یک مهندس پرواز از اعضای خدمه آن به‌شمار می رفت. (در اوایل تنها چند کشتی هوایی جایگاه مهندس پرواز در خود داشتند)
در سال ۱۹۳۵، شرکت بوئینگ یک هواپیمای مسافربری چهار موتوره را بر پایه هواپیمای بمب افکن بزرگ بی-۱۷ خود طراحی کرد، هواپیمایی که بوئینگ گونه ۲۹۹ نام داشت، سپس در طول فرایند ساخت گونه ۳۰۹ نام گرفت. این هواپیما ترکیبی از بال ها، دم، سکان، چرخ فرود و موتورهای محصول بی-۱۷سی (B-17C) در بدنه‌ای با سطح مقطع دایره‌ای جدید به قطر ۳۵۱ سانتی‌متر بود که اجازه ایجاد فشار در کابین را می داد.
نخستین سفارش خرید برای دو فروند ۳۰۷ استراتولاینر در سال ۱۹۳۷ و به دست خطوط هوایی پن آمریکن انجام شد و به دنبال آن در مدت کوتاهیبه دست همین خطوط هوایی به شش فروند افزایش یافت. سفارش دوم برای خرید پنج فروند از این هواپیما به دست خطوط هوایی تی دبلیو ای انجام شد و این باعث شد تا بوئینگ کار ساخت دسته نخست از هواپیماهای مسافربری را آغاز کند.