moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
بلافاصله پس از دریافت مدرک تحصیلی، اپل در ۱۹۳۹ میلادی به خدمت اجباری ارتش درآمد و عضو گردان ذخیره پیاده‌نظام ۴۵۱، مستقر در گوتا شد. در این هنگام، جنگ جهانی دوم آغاز گردید. با این وجود، اپل در ۲۰ دسامبر ۱۹۳۹ در مرکز پژوهش اداره تسلیحات در شهر پنمونده در کرانه شمالی آلمان موظف گردید. رئیس این مرکز پژوهشی، متخصص فرهمند موشک‌سازی، ورنر فون براون بود. اپل ظاهراً یکی از عناصر عملیاتی وی بود. یکی از هم عصرهای وی بعداً بیان داشت که او همانند سایر افراد از ۰۷:۳۰ الی ۱۷:۳۰ کار می‌کرد، اما بعداً در شامگاه‌ها به اتاق خواب خود در یک خواب‌گاه نزدیک می‌رفت تا روی طرح‌ها برای بهبود کار کند. تخصص وی در سیستم‌های هیدرولیک موشک بود. وی در کارهای محاسبه، اندازه‌گیری و مدل‌سازی خود به‌طور خستگی ناپذیر عمل می‌کرد. به نظر می‌رسد که وی دیگران را به‌خوبی متأثر کرده بود، چون در اوت ۱۹۴۰ وی از تمامی مکلفیت‌های خدمت بیشتر در ارتش معاف گردید. در نوامبر ۱۹۴۰، او به سمت مهندس ماشین آلات و دستیار رئیس مرکز پژوهشی گماشته شد. او به‌طور کامل به سیاست بی‌علاقه بود، هرگز عضو هیچ حزبی نشد و همکارانش وی را مهندسی می‌خواندند که روح و جسم خود را وقف مهندسی کرده‌است.
۳ اکتبر ۱۹۴۲، بیست و پنجمین زاد روز اپل بود. به‌طور اتفاقی، وی در آن روز قادر بود در هر نقطه‌ای از جهان شاهد نخستین پرتاب موشک دور-برد به‌نام (در آن مرحله) A4 باشد. پرتاب در ساعت ۱۶:۰۰ انجام شده و همه چیز عالی پیشرفت، موشک به سرعت ۴٫۵ ماخ، ارتفاع ۸۵ کیلومتر (۵۳ مایل) و فاصله افقی ۱۹۰ کیلومتر (۱۲۰ مایل) رسید. با آغاز سال ۱۹۴۳ میلادی، اپل بار دیگر ترفیع نموده و علی‌رغم سن جوان خود به عنوان رئیس یکی از چندین شعبه مرکز پژوهش نظامی پنمونده گماشته شد. چندی پس از سمت جدیدش، او در جمعی از همکاران خود بیان کرد که چه اتفاقی فلاکت باری رخ می‌دهد اگر یکی از این چیزها در وسط شهر منفجر شود. رئیس وی، والتر تیل، این حرف وی را شنید و او را دور از دیگران فراخواند و گفت، «اپل، تو باید به خدمات بهداشتی می‌پیوستی: تو برای کار در این‌جا بسیار نرم دل هستی». با این وجود، هیچ چیزی دلالت بر این نمی‌کند که این صحبت وی روی ابعاد حرفه‌ای وی تأثیر منفی نموده باشد: پژوهش‌گران در پنمونده خود را به عنوان یک تیم نخبه که مشغول کار حیاتی بودند می‌دیدند و تنها حرفه جایگزین واقعی برای وی، منتهی به پیوستن دوباره به خطوط مقدم ارتش می‌شد.
در جریان ۱۹۴۳ میلادی، روشن شد که بریتانیا از موجودیت این چنین یک مرکز پژوهشی در پنمونده مطلع است. بریتانیایی‌ها با متحد آمریکایی خود یک سری بمباران‌ها را برای تخریب این مرکز انجام دادند که از اوت ۱۹۴۳ شروع شد. از جمله ۷۳۳ نفری که در نخستین تهاجم به پنمونده در ۱۷ اوت کشته شدند، بیشتر آن‌ها کارگران اجباری بودند، اما شامل رئیس اپل، والتر تیل و خانواده وی نیز می‌گردید. با این حال، اپل در آن زمان در یک موقعیت بسیار دور بود، چون در آوریل ۱۹۴۳ او و تیمش که شامل متخصصین مونتاژ و مدیران می‌شد به کارخانه لنکی-هوفمان-ویرکی (Linke-Hofmann-Werke (LHW)) در بریسلاو (که قبل از ۱۹۴۵ به‌نام وروتسواف یاد می‌گردید) منتقل شده بودند. بریسلاو از قبل مرکز تولید ریل بوده و LHW نیز قبلاً برای تولید لوکوموتیوها و واگن‌های ریل کار می‌کرد، اما در جریان جنگ از توانایی‌های چیره مهندسی این کارخانه برای تولید اجزاء و قطعات-فرعی موشک استفاده می‌شد، موشکی که طبق تبلیغات حکومت در آن وقت به‌نام موشک «سلاح کیفری ۲/ وی-۲» ("Vergeltungswaffe 2") یاد می‌گردید. چون حملات مستمر بمباران بر مرکز پژوهشی ارتش در پنمونده تا سال ۱۹۴۳ و ۱۹۴۴ دوام داشت، LHW به مکان مونتاژ موشک وی-۲ مبدل گردید. در ۱ آوریل ۱۹۴۴، بنا بر درخواست مدیریت LHW، قرارداد کاری اریک اپل با اداره تسلیحات فرمان‌دهی عالی ارتش پایان بخشیده شد. حالا او مستقیماً به عنوان سر مهندس و دستیار رئیس فنی در LHW کار می‌کرد.
تا اواخر ۱۹۴۴ میلادی، گسترده جنگ داشت به آلمان می‌رسید. کارخانه LHW حالا تولید موشک وی-۲ را به یک شرکت بیرونی به‌نام «پتریبو GmbH» در کلاینبودونگن که در نزدیکی نوردهاوزن واقع شده بود، واگذار کرد. طبق قرارداد مونتاژ، آن‌ها اریک اپل را نیز به آنجا فرستادند و شغل وی در شرکت پتریبو GmbH رسماً از ژانویه ۱۹۴۵ به عنوان رئیس فنی این شرکت آغاز شد. عزم قاطع اپل مبنی بر عدم دخالت در سیاست حالا ظاهراً کم‌رنگ شده بود، چون موقعیت جدید برای مونتاژ مشک، بخشی از کارخانه زیرزمینی وسیع در اردوگاه کار اجباری میتلباو-دورا بود. وضعیت کار به حدی رعب‌آور بود که براساس حداقل یک گزارش‌گر، تعداد بردگانی که هنگام کار روی ساخت کارخانه زیر زمینی و در جریان کار روی موشک وی-۲ قربانی شدند، نسبت به شهروندان لندن بیشتر بود. جای که هدف موشک‌های تکمیل شده بود. حتی اگر اریک اپل به چگونگی تنظیم کارخانه و نحوه اداره تاسیساتِ شدیداً مرگ‌بار برای کارگران اجباری هیچ کاری نداشت، اما به عنوان مهندسی که مسئول ساخت موشک‌ها بود، طبیعتاً با این مسئله سروکار داشت. پس از فروپاشی آلمان نازی هم از نظر نظامی و هم از نظر سیاسی در جریان نیمه نخست ۱۹۴۵ میلادی، اپل موفق شد تا خود را دوباره به زادگاهش در یودنباخ برساند. همانند میلیون‌ها هم‌وطن‌اش، او نیز متعهد بود تا به‌طور قطعی ارتباط خود با گذشته را قطع کند.
جنگ به‌طور رسمی در ماه می ۱۹۴۵ پایان یافت. منطقه جنوبی آلمان به‌طور کامل توسط ارتش ایالات متحده آزاد شده بود، اما قدرت‌های فاتح از قبل توافق کرده بودند تا ۲ بر ۳ قسمت غرب کشور را به چهار منطقه تحت اشغال نظامی تقسیم کنند. پس از این‌که آمریکایی‌ها به موضع مورد توافق خود عقب‌نشینی کردند، یودنباخ به قسمت میانی آلمان تعلق گرفت که حالا به‌نام منطقه تحت اشغال شوروی یاد می‌شد. در اوایل، اپل در مزرعه‌های محلی کار می‌کرد. در ۱۵ ژانویه ۱۹۴۶، او در برنامه «معلمین جدید» پذیرفته شد. چون میلیون‌ها آلمانی که در سن کار قرار داشتند، یا کشته شده بودند یا هم در اردوگاه‌های جنگی اسیر بودند، کم‌بود معلمان به شدت احساس می‌گردید و برنامه که البته با میزان اثرگذاری متفاوت در مناطق اشغالی مختلف تطبیق می‌گردید، این بود تا افراد با سواد که تصور می‌شد بیش از حد با تفکر نازی لکه‌دار نشده‌اند انتخاب گردند تا یک دوره «آموزش دوباره» فشرده را سپری نموده و کار را برای تعلیم کودکان که در سن مدرسه بودند، آغاز نمایند. وی تا ۳۱ می ۱۹۴۶، هم آموزش می‌دید و هم در آکادمی تجاری که در نزدیکی اشتایناخ بود، تدریس می‌کرد.
جوزف مک‌دونل (Joseph McDonnell) (زادهٔ ۱۴ دسامبر ۱۹۵۱ – درگذشتهٔ ۸ ژوئیه ۱۹۸۱)، یکی از داوطلبان در ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند بود که در جریان اعتصاب غذای ۱۹۸۱ ایرلند درگذشت.
مک‌دونل در جاده اسلیت در قسمت پایینتر فولز رود، شهر بلفاست به عنوان یکی از ۱۰ فرزند خانواده زاده شد. وی در یک مدرسه رومان کاتولیک هم‌جوار آموزش دید. وی در ۱۹۷۰ میلادی با گوریتی ازدواج کرد و به خانه خواهرش در لینادون نقل مکان نمود. خانه آنها چندین بار مورد حمله قرار گرفت.
مک‌دونل در جریان عملیات دمتریوس دستگیر گردیده و همراه با جری آدامز و چند تن دیگر در ناو زندان اچ ام اس میدستون بدون محکمه محبوس شدند. چندی بعد وی برای چند ماهی به زندان اچ ام پریزون ماز منتقل گردید. پس از رهایی از زندان، وی به تیپ بلفاست در ارتش موقت جمهوری‌خواه پیوست. در جریان آمادگی برای یک حمله بمب‌گذاری به تأسیسات شرکت اثاثیه بالمورال در دونمورای، او با بابی ساندز آشنا شد. در جریان درگیری میان ارتش جمهوری‌خواه ایرلند و نیروهای انتظامی سلطنتی اولستر (RUC) و ارتش بریتانیا، این دو مرد همراه با شیاموس فینوکان و شین لاویری دستگیر گردیدند. مک‌دونل و دیگر افراد به علت حمل سلاح گرم به ۱۴ سال حبس محکوم گردیدند. هیچ‌کدام از این افراد، قضاوت محکمه را نپذیرفتند.
مک‌دونل با اهداف اعتصاب غذای ایرلندی موافقت نمود که شامل موارد زیر بود: حق نه پوشیدن لباس مخصوص زندانیان؛ حق انجام ندادن کارهای اجباری زندان؛ حق مصاحبت آزادانه با سایر زندانیان؛ حق برگزاری فعالیت‌های تعلیمی و تفریحی و حق داشتن یک بازدید کننده، یک نامه و یک بسته در هر هفته.
اگرچه مک‌دونل در اعتصاب غذای نخست (۱۹۸۰) شرکت نکرد، اما او در اعتصاب غذای دوم (۱۹۸۱) به بابی ساندز و دیگران ملحق شد. در جریان این اعتصاب غذا، وی همچنین از حوزه انتخابیه اسلایگو-لیتریم در انتخابات سراسری جمهوری ایرلند به مبارزه پرداخت، اما با تفاوت بسیار اندک انتخابات را واگذار کرد. قبل از این‌که در ۸ ژوئیه ۱۹۸۱ وفات کند، او ۶۱ روز را بدون غذا سپری کرد. مک‌دونل دو فرزند دارد. همسر وی گوریتی در پیکار حمایت از اعتصاب غذا کنندگان، نقش فعال داشت.
مک‌دونل در قبری نزدیک به بابی ساندز در گورستان میلتاون، به خاک سپرده شد. جان جوی مک‌گریل که نماینده انتخاباتی مک-دونیل در حوزه انتخابیه اسلایگو-لیتریم بود، خطابه مراسم خاک‌سپاری را ایراد کرد. با نقل قولی از پاتریک پیرس، او گفت: «مردان دانای دنیا ممکن است وی را برای فدا کردن همه چیز خود، نادان بگویند؛ اما ظاهراً این نادان‌ها بودند که مسیر تاریخ ایرلند را تغییر دادند»."Ten Men Dead" by David Beresford (), page 238
در مارس ۲۰۰۶، زندانی پیشین به‌نام ریچارد او راو، مدعی شد که سه روز قبل از مرگ مک‌دونل، حکومت بریتانیا یک پیشکش قاطع به رهبری در داخل زندان ارایه داد که برای پایان دادن به اعتصاب کافی بود. او راو مدعی است که هرچند رهبری در داخل زندان آماده شده بودند تا این پیشنهاد را بپذیرند، به اعتصاب پایان بخشیده و جان مک‌دونل و دیگران که پس از وی وفات نمودند را نجات دهند، اما رهبری بیرون از زندان به آن‌ها گفتند تا ادامه دهند.The Blanket Meets the Blanketmen Anthony McIntyre speaks with Richard O'Rawe by Anthony McIntyre, The Blanket, 16 May 2006See also O'Rawe speaking in RTÉ documentary "Hunger Strike" at 0:56
فرمانده ارتش جمهوری‌خواه ایرلند در آن زمان در زندان لانگ کیش، برند مک‌فارلین (مشهور به «بیک»)، این نسخه از رویدادها را به‌طور صریح مورد تردید قرار داده‌است. تنها یک زندانی دیگر به‌نام انتونی مک‌اینتایر که در همان ساختمانی که او راو و مک‌فارلین نیز در آن بودند زندانی بود، این نسخه از رویدادهای که او راو در رابطه به اعتصاب غذای ۱۹۸۱ بازگو نموده‌است، را پشتیبانی نمود.
در روز یادبود از جان‌باخته گان ایرلندی در قبرستان ویویرلی در سیدنی، استرالیا از مک‌دونل گرامی‌داشت شد.
جو مک‌دونل همچنین در آهنگ گروه ولف تونز به‌نام «جو مک‌دونل» گرامی داشته می‌شود.
موتور شار محوری (همچنین به عنوان موتور شکاف محوری یا موتور پنکیکی نیز شناخته می‌شود) هندسه‌ای از ساختار موتور الکتریکی است که در آن فاصله-هوایی بین روتور و استاتور، و بنابراین جهت شار مغناطیسی بین این دو، به موازات محور چرخش قرار می‌گیرد. به جای به‌طور شعاعی مانند هندسه استوانه‌ای هم‌مرکز موتور با فاصله-هوایی شعاعی رایج‌تر.
اگرچه این هندسه از زمان توسعه اولین موتورهای الکترومغناطیسی مورد استفاده قرار گرفته‌است، اما استفاده از آن تا زمان در دسترس بودن گسترده آهنرباهای دائمی قوی و توسعه موتورهای دی‌سی بدون جاروبک که می‌توانستند بهتر از برخی از مزایای هندسه محوری استفاده کنند، نادر بود. هندسه محوری را می‌توان تقریباً برای هر اصل عملیاتی (به عنوان مثال دی‌سی با جاروبک، القایی، پله‌ای، رلوکتانسی) که می‌تواند در یک موتور شعاعی استفاده شود، و می‌تواند برخی از توپولوژی‌ها را که در هندسه شعاعی عملی نیستند، اما حتی برای همان اصل عملیاتی ملاحظاتی در کاربرد و طراحی وجود دارد که باعث می‌شود یک هندسه مناسب تر از دیگری باشد، اعمال کرد. موتورهای محوری معمولاً کوتاه‌تر و عریض‌تر از موتورهای شعاعی معادل هستند.
موتورهای شار محوری بدون-یوک چگالی گشتاور بسیار خوبی ارائه می‌دهند. موتورهای محوری مدتی است برای موتورهای دی‌سی بدون جاروبک کم-توان و کم-قیمت استفاده می‌شوند، زیرا این موتور به راحتی می‌تواند مستقیماً بر روی یک برد مدار چاپی (PCB) ساخته شود یا حتی از مسیرهای مسی پی‌سی‌بی به عنوان سیم‌پیچ استاتور استفاده شود، اما اخیراً تلاش‌های بیشتری برای طراحی موتورهای بدون-جاروبک با قدرت بالا در هندسه محوری صورت گرفته‌است. یک موتور محوری دی‌سی با جاروبک موفق، موتور لینچ است، که در آن روتور تقریباً به‌طور کامل از نوارهای مسطح مسی با هسته‌های کوچک آهنی در داخل آن تشکیل شده‌است که امکان عملکرد بسیار متراکم-توان را فراهم می‌کند.
جان راجرز کامنز (John R. Commons) (زادهٔ ۱۳ اکتبر ۱۸۶۲ – درگذشتهٔ ۱۱ می ۱۹۴۵)، اقتصاددان نهادگرایی، جرجیست، ترقی‌خواه و تاریخ‌نگار کارگر در دانشگاه ویسکانسین-مدیسن، اهل ایالات متحده بود.
جان آر. کامنز در ۱۳ اکتبر ۱۸۶۲ در هولانسبرگ، ایالت اوهایو متولد گردید. کامنز به عنوان یک فرد مذهبی تربیت شده بود و این امر باعث شد تا وی در سنین جوانی برای عدالت اجتماعی دادخواهی نماید. کامنز یک دانشجوی فقیر تلقی می‌گردید و هنگام تحصیل از یک بیماری روانی رنج می‌برد. به‌خاطر پتانسیلی که در عزم و کنجکاوی شدید وی دیده می‌شد، به او اجازه داده شد تا بدون به پایان رساندن دوره تحصیلی، فارغ‌التحصیل گردد. در این زمان، او از نظریه اقتصادی «مالیات واحد» هنری جرج پیروی کرد. او در بقیه عمر خود از این روی‌کرد اقتصادی «جرجیست» یا «ریکاردی» با تمرکز بر اجاره‌های زمین و حق انحصاری پیروی نمود، از جمله پیشنهادی در مورد مالیات بر درآمد با نرخ بالاتر بر اجاره زمین.Brue S. and Grant R. (2012). The Evolution of Economic Thought (PDF) (Supplemental Biography of John Rogers Commons for chapter 19 of the online edition of The Evolution of Economic Thought ed.). Cengage Learning. Retrieved 1 September 2014.Commons, John R. "The Distribution of Wealth", 1893 https://books.google.com/books?id=dhVEAAAAIAAJCommons, John R. "Institutional Economics: Its Place In Political Economy" Vol 2. Madison: University of Wisconsin Press, 1959. https://books.google.com/books?id=KnmqaCLGfHECHenry George's Resurrection of the Science of Political Economy (Part Three) Edward J. Dodson http://cooperative-individualism.org/dodson-edward_henry-george-resurrection-of-political-economy-1996-03.htm Harter, Lafayette G. John R. Commons, His Assault on Laissez-faire. Corvallis: Oregon State UP, 1962. Pages 21, 32, 36, 38. https://books.google.com/books/about/John_R_Commons.html?id=KgDWAAAAIAAJ"Two Centuries of Economic Thought on Taxation of Land Rents." In Richard Lindholm and Arthur Lynn, Jr. , (eds.), Land Value Taxation in Thought and Practice. Madison: Univ. of Wisconsin Press, 1982, pp. 151-96. http://www.masongaffney.org/publications/K142_Centuries_Thought_Land_Taxation.CV.pdf
پس از این‌که کامنز از کالج ابرلین فارغ‌التحصیل گردید، وی دو سال از دوره فوق لیسانس را در دانشگاه جانز هاپکینز تحت نظر ریچارد تی. الی تکمیل کرد، اما بدون به‌دست آوردن مدرک تحصیلی، آموزش را ترک نمود. پس از گماشته شدن در دانشگاه ابرلین و ایندیانا، وی تدریس را در دانشگاه سیراکیوس در ۱۸۹۵ میلادی آغاز کرد.J. David Hoeveler, Jr. , "John R. Commons,"" Historical Dictionary of the Progressive Era, 1890–1920." Revised Edition. Westport, CT: Greenwood Press, 1988; pp. 85–86.
در بهار ۱۸۹۹، دانشگاه سیراکیوس او را به‌خاطر این‌که یک رادیکال است، اخراج کرد. کامنز در نهایت با پیوستن به دانشگاه ویسکانسین در ۱۹۰۴ میلادی دوباره وارد دنیای آکادمیک شد.Richard A. Gonce (2002), "John R. Commons's "Five Big Years": 1899–1904", "The American Journal of Economics and Sociology", Vol. 61, No. 4 (Oct. , 2002), pp. i+755–777, p. 756
کارهای اولیه کامنز نشان‌دهنده اشتیاق وی مبنی بر متحدکردن نظریات مسیحی با علوم اجتماعی در حال ظهور مانند جامعه‌شناسی و اقتصاد بود. وی هم‌واره با مجله کینگدم همکاری داشت، مؤسس یک مؤسسه آمریکایی برای جامعه‌شناسی مسیحی بود و در ۱۸۹۴ میلادی کتابی را تحت عنوان ریفورم اجتماعی و کلیسا نوشت. وی یکی از مدافعین قانون اعتدال بوده و در حزب ممنوعیت (Prohibition party) در سطح ملی فعال بود. در زمانی که او در ویسکانسین به سر می‌برد، اندیشه وی کم‌تر اخلاقیات‌گرا و بیشتر تجربه‌گرا شده بود و نقطه نظرهای دینی وی در مطالعات وی از اخلاقیات و جامعه‌شناسی، دور شد.Hoeveler, "John R. Commons," pg. 85.Gonce, Richard A. “John R. Commons's 'Five Big Years': 1899-1904. ” The American Journal of Economics and Sociology, vol. 61, no. 4, 2002, pp. 760-i. JSTOR, www.jstor.org/stable/3487977.
مشهورترین کار کامنز، تحلیلی از اقدام جمعی توسط دولت و سایر نهادها است که از دید وی جهت درک اقتصاد حتمی می‌باشد. کامنز باور داشت که قوانینِ به دقت طراحی شده می‌تواند تغییر اجتماعی به بار بی‌آورد؛ این نظریه باعث شد تا وی به عنوان یک سوسیالیستِ رادیکال و یک فزون‌گرا شناخته شود. برخلاف آنچه در برخی نشریه‌ها آمده‌است، کامنز در واقع بر این عقیده بود که آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار می‌توانند رأی دهند. زمانی که وی برای نمایندگی تناسبی دادخواهی می‌کرد، او پیشنهاد تأسیس یک «حزب سیاه‌پوست» را ارایه کرد. او حتی پیشنهاد تطبیق تعدیل سیزدهم به قانونی اساسی را نمود که طی آن باید آمریکایی‌های اهل جنوب مجبور شوند تا به آمریکایی-آفریقایی‌ها اجازه رأی دادن بدهند. او به سنت قوی آمریکایی در اقتصاد نهادگرایی از طریق شخصیت‌های چون اقتصاددان و نظریه‌پرداز اجتماعی، تورستن وبلن، ادامه داد. تعریف وی از معامله، یکی از مهم‌ترین کار وی در اقتصاد نهادگرایی است. نظریه نهادی، به موفقیت قابل ملاحظه وی در حقیقت‌یابی و ترتیب قانون در رابطه به مسائل وسیع اجتماعی برای ایالات ویسکانسین، بسیار مرتبط بود. وی قانون و برنامه مزد کارگران ویسکانسین را ترتیب نمود که در نوع خود در ایالات متحده بی‌پیشینه بود.Commons,John, R. 1900. Representative Democracy. New York: American Bureau of Economic Research, 1900, 20.Chasse, John Dennis. A Workers' Economist: John R. Commons and His Legacy from Progressivism to the War on Poverty. New York: Transactions Press, pp.120-122.Nicita A. and M. Vatiero (2007), "The Contract and the Market: Towards a Broader Notion of Transaction?". Studi e Note di Economia, 1:7–22. Link
کامنز در ۱۹۳۴ میلادی، اقتصاد نهادگرایی را منتشر نموده و نظریه خود را این‌گونه بیان کرد که نهادها متشکل از اقدامات جمعی است که همراه با تضاد منافع، اقتصاد را تعریف می‌کند. وی معتقد بود که اقتصاد نهادگرایی، کنترل جمعی بر معامله‌های انفرادی را به نظریه موجود اقتصاد افزود. کامنز، اقتصاددان اسکاتلندی به‌نام هنری دونینگ مکلیود را «بنیان‌گذار» اقتصاد نهادگرایی می‌دانست.Vatiero, Massimiliano. "From W. N. Hohfeld to J. R. Commons, and Beyond? A "Law and Economics" Enquiry on Jural Relations", "American Journal of Economics and Sociology", 69(2): 840–866, 2010.
کامنز در نظرسنجی پیتسبرگ که یک تحقیق جامعه‌شناختی در ۱۹۰۷ میلادی از یک شهر ایالات متحده بود، همکاری داشت. شاگرد دوره فوق لیسانس وی به‌نام جان ای. فیج، کتاب کارگران صنعت فولاد را نوشت که تصویری کامل از یک صنعت کلیدی در آمریکای اوایل قرن بیستم ارائه می‌کرد. این یکی از شش کتاب کلیدی بود که در نتیجه نظر سنجی پدید آمد. ادوین ای. ویت که بعداً معروف به «پدر امنیت اجتماعی» شد نیز دوره دکترای تخصصی خود را در دانشگاه ویسکانسین-مدیسن تحت نظر کامنز به اتمام رسانید.
وی یکی از طرف‌داران پیشتاز نمایندگی تناسبی در ایالات متحده بود، کتابی در این زمینه در ۱۹۰۷ میلادی نوشت و به عنوان معاون لیگ نمایندگی تناسبی خدمت کرد.
کامنز دو کار بزرگ را در مورد تاریخ اتحادیه‌های کارگران در ایالات متحده انجام داد. در آغاز ۱۹۱۰ میلادی، وی ویراستاری مستندی در مورد تاریخ جامعه صنعتی آمریکا را آغاز نمود، یک کار بزرگ که بیشتر اسناد اصلی جنبش کارگر آمریکا را دست نخورده گذاشت. تقریباً بلافاصله پس از پایان کار اولی، کامنز شروع به ویراستاری تاریخ کار در ایالات متحده نمود، یک کار روایتی که بر اساس ۱۰ جلد تاریخ مستند ترتیب گردید.
کامنز در ۱۱ می ۱۹۴۵ درگذشت.
امروزه، دستاورد کامنز در مورد تاریخ کار با دستاورد وی پیرامون نظریه اقتصاد نهادگرایی، برابر پنداشته می‌شود. وی همچنین کار ارزش‌مندی در مورد تاریخ عقاید اقتصادی انجام داد، به‌ویژه در ارتباط به اقدام جمعی. دانشگاه ویسکانسین در مدیسن با نام‌گذاری اتاق‌ها و کلب‌ها به افتخار کامنز، وی را مورد تقدیر قرار داد.The John R. Commons Room on the 8th floor of the Sociology building, and the John R. Commons Club in the Economics department
کامنز، استاد بسیاری از اقتصاددانان برجسته بوده و همچنین وی برای ایجاد «ایدهٔ ویسکانسین» که در آن استادان دانشگاه به عنوان مشاورین حکومت خدمت می‌کنند، مورد تحسین قرار می‌گیرد.
خانه پیشین وی که به‌نام خانه جان آر. و نیل کامنز معروف است، در دفتر ثبت ملی امکان تاریخی فهرست شده‌است.
اویغورستان (به اویغوری: ئۇیغۇریستان، تلفظ Uiguràstan)، به معنی "سرزمین اویغورها " یک نام مورد استفاده توسط ملی‌گرایان اویغور برای اشاره به منطقهترکستان شرقی در چین است و یک نام پیشنهادی برای کشور مستقل ایغورها است. همچنین به سادگی بعنوان جایگزینی برای نام‌های ترکستان شرقی و سین کیانگ (نام چینی و رسمی منطقه) که به معنای "سلطنت جدید" است، استفاده می‌شود. فی‌الواقع اویغورستان نامی بود که جغرافی‌دانان مسلمان به این منطقه داده بودند.
جوزف کوین مک‌نامارا (Joseph Kevin McNamara) (زادهٔ ۵ سپتامبر ۱۹۳۴ – درگذشتهٔ ۶ اوت ۲۰۱۷)، یک سیاست‌مدار کارگر اهل بریتانیا بود که برای حدود ۴۰ سال به عنوان عضو پارلمان بریتانیا خدمت کرد.
او تعلیمات خود را نزد اخوان مسیحی ایرلندی در کالج سنت مری در کرازبی به پایان رساند. مک‌نامارا مدرک لیسانس حقوق خود را از دانشگاه هال به‌دست‌آورد. وی از ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۴ میلادی به عنوان رئیس شعبه تاریخ در مدرسه دستور زبان سنت مری (حالا معروف به کالج سنت مری) در هال کار کرده و بعداً از ۱۹۶۴–۱۹۶۶ میلادی به عنوان استاد حقوق در دانشکده تجارت دانشگاه هال خدمت نمود.
پس از این‌که مک‌نامارا از حوزه انتخابیه بریدلینگتون خود را در انتخابات ۱۹۶۴ نام‌زد نموده و ناموفق بود، وی در انتخابات میان دوره‌ای ۱۹۶۶ که متعاقب مرگ عضو پارلمان برحال از حزب کارگر، هنری سولومونز برگزار گردید، از حوزه انتخابیه کینگستون آپون هال به عنوان نماینده پارلمان به مجلس عوام بریتانیا انتخاب گردید. به‌طور گسترده تصور براین است که حزب کارگر در این حوزه انتخابیه دارای یک کرسی حاشیه‌ای با اکثریت قابل ملاحظه آرا بوده و این امر نخست‌وزیر هارولد ویلسون را بازنشسته نمود تا برای به‌دست آوردن اکثریت کرسی در پارلمان، دستور برگزاری انتخابات ۱۹۶۶ را بدهد.
مک‌نامارا کرسی خود را در انتخابات سراسری ۱۹۶۶ و انتخابات‌های بعدی حفظ نمود تا این‌که در انتخابات سراسری فوریه ۱۹۷۴ این حوزه انتخابیه لغو گردیده و وی خود را از حوزه انتخابیه کینگستون آپون هال مرکزی نام‌زد کرد. پس از این‌که این حوزه انتخابیه نیز در انتخابات ۱۹۸۳ لغو گردید، مک‌نامارا از حوزه انتخابیه جدیدالتاسیس کینگستون آپون هال شمالی مجدداً انتخاب گردید.
مک‌نامارا طی سال‌های اخیر خود در پارلمان در رابطه به مسائلی زیادی مبارزه نموده و در مقابل قانون جانشینی که طبق آن یک رومان کاتولیک ویا همسر یک رومان کاتولیک نمی‌تواند پادشاه انگلستان شود، اعتراض کرد. وی در انتخابات سراسری ۲۰۰۵ شرکت نکرده و حزب کارگر حوزه انتخابیه محلی، دیانا جانسون را به‌جای وی به عنوان نام‌زد حزب معرفی کردند.
در جریان مبارزات انتخاباتی، انتخابات سراسری ۲۰۰۵، مک‌نامارا در مورد برخی سیاست‌های مرتبط با سایت‌های سیاحتی غیرقانونی رئیس حزب محافظه‌کار، مایکل هوارد ادعا نمود که این سیاست‌ها «بوی اتاق‌های گاز» را دارد. مادربزرگ هاوارد در اردوگاه آشویتس به قتل رسیده بود.
مک‌نامارا در کل دوره حرفه پارلمانی خود به عنوان یک حامی ملی‌گرایی ایرلند شناخته می‌شد که طرف‌دار ایرلند متحد بود. پس از ورود به پارلمان، او به زودی به گزارش‌های در مورد تبعیض بر علیه اقلیت کاتولیک در ایرلند شمالی علاقه‌مند شده و از پیکار برای دموکراسی در اولستر حمایت نمود. وی به عنوان رئیس گروه پارلمانی حزب کارگر، از جمله وزیر خارجه سایه ایرلند شمالی در دولت سایه نیل کینوک از ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۴ خدمت نمود، گمارشی که به‌طور گسترده از جانب اتحادگراها مورد انتقاد قرار گرفت.
پس از این‌که تونی بلیر رهبر حزب کارگر شد، او به‌جای مک‌نامارا، مو مولام را به عنوان سخن‌گوی ایرلند شمالی گماشت. در ۱۹۹۷ میلادی، وی حکومت جدیداً انتخاب شده کارگر را بازنشسته نمود تا ۵٬۰۰۰ پوند (برابر با اعانه‌ای که از جانب دولت ایرلند شده بود) برای ساختن یک لوح یادبود از قربانیان قحطی بزرگ ایرلند در شهر لیورپول، کمک نماید.Henry Patterson, "Ireland since 1939: The persistence of conflict" (Dublin: Penguin Ireland, 2006) p. 334Christine Kinealy, "The Great Irish Famine", (Basingstoke: Palgrave, 2002), p. 12
مک‌نامارا همچنین از جمهوری‌خواهی در پادشاهی متحد حمایت نموده و به گروه پارلمانی جمهوری‌خواه شامل تمامی احزاب ملحق شد.
مک‌نامارا یک رومان کاتولیک و شوالیه نشان پاپی سنت گریگوری کبیر بود. وی با نورا مک‌نامارا ازدواج کرده بود و پدر چهار پسر و یک دختر بود.Papal Knights of Great Britain
در ۲۰۰۶ میلادی، مک‌نامارا برای قدردانی از خدماتی طولانی که در عرصه سیاست انجام داده بود، یک دکترای افتخاری حقوق از دانشگاه هال به‌دست‌آورد. وی دکترای تخصصی (PhD) خود را در ۲۰۰۷ میلادی از دانشگاه لیورپول کسب نموده و رساله خود را در مورد اصول مک‌براید در مؤسسه مطالعات ایرلند تکمیل کرد، جای که وی سخنرانی علمی جان کنیدی ۲۰۰۸ خود در مطالعات ایرلندی را تحت عنوان شاید همه این چیزها دور شود – بررسی بر واکنش بریتانیا به جنبش حقوق مدنی در ایرلند شمالی، ارایه نمود.J. K. McNamara, "The MacBride Principles", unpublished PhD thesis, (University of Liverpool, 2006)
در ۲۰۱۷ میلادی، هنگامی که مک‌نامارا در تعطیلات در اسپانیا به سر می‌برد، بیماری سرطان پانکراس وی تشخیص شد. در ۶ اوت، گزارش گردید که وی به عمر ۸۲ سالگی درگذشته است.
ارل رابرت بابی (زاده ۸ ژانویه ۱۹۳۸) جامعه‌شناس آمریکایی است که سمت کمپبل پروفسور بازنشسته را در علوم رفتاری در دانشگاه چپمن دارد. او بیشتر بخاطر کتاب «"عمل تحقیقات اجتماعی"» شناخته شده‌است که اولین بار در سال ۱۹۷۵ منتشر شد و در حال حاضر ۱۵ بار به زبان انگلیسی و به چندین زبان غیرانگلیسی چاپ شده‌است.توسط رضا فاضل به زبان فارسی ترجمه و تاکنون ۵ بار منتشر شده‌است.
ارل ببی در ۱۷ مه ۱۹۶۵ در سانفرانسیسکو با شیلا تریمبل ازدواج کرد که در سال ۲۰۰۷ منجر به طلاق شد. ثمره آن پسری بنام آرون رابرت بابی) زاده ۱۸ ژوئیه ۱۹۶۹) هست. او در ۱۶ مارس ۲۰۰۸ اورنج، کالیفرنیا با سوزان رابرتز کلم ازدواج کرده‌است.
ارل بابی در دیترویت، میشیگان زاده و در ورمونت و نیوهمپشایر بزرگ شد. در سال ۱۹۵۶، در ۱۸ سالگی، برای تحصیل در کالج هاروارد به هاروارد یارد مهاجرت کرد تا در سپاه آموزش افسران ذخیره نیروی دریایی بورسیه جایی که در سال ۱۹۶۰ با مدرک لیسانس هنر در روابط اجتماعی فارغ‌التحصیل شد. او در سال‌های ۱۹۶۰–۱۹۶۳ به عنوان افسر پرداخت در سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده در کشورهای اوکیناوا، تایوان، ژاپن و فیلیپین خدمت کرد. در سال ۱۹۶۶ از سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده با درجه ستوان یکم انفصال گرفت.
ببی در سال ۱۹۶۶ از دانشگاه کالیفرنیا، برکلی مدرک کارشناسی ارشد هنر و در سال ۱۹۶۹ از همان دانشگاه مدرک دکتری گرفت.
هدف این پروژه معرفی «راه‌حل‌هایی» است برای حل «مسایلی» که وجود ندارند. به عنوان مثال می‌توان به قوانین شناسه رأی‌دهندگان، ممنوعیت ازدواج همجنس‌گرایان، تهاجم ایالات متحده به عراق در سال ۲۰۰۳، ممنوعیت ماری‌جوانا، محاکمه جادوگران سالم و بسیاری موارد دیگر اشاره کرد. هدف این طرح ایجاد آگاهی و مشارکت است تا آسیب‌هایی را کاهش دهد که این نوع سیاست‌های نادرست اجتماعی به مردم و جامعه وارد می‌کند.
لوئیس پیر هیپولایت ریکارد (Louis Pierre Hippolyte Ricard) (17 مارس ۱۸۳۹ – ۲ مارس ۱۹۲۱)، یک وکیل دادگستری و سیاست‌مدار لیبرال ثروت‌مند اهل فرانسه بود. او در ۱۸۹۲ و دوباره در ۱۸۹۵–۹۶ به عنوان وزیر دادگستری خدمت کرد. مشهورترین کار وی، هدایت قانون حوادث محیط کار در ۱۸۹۸ میلادی بود.
لوئیس پیر هیپولایت ریکارد در ۱۷ مارس ۱۸۳۹ در شهر کان، کالوادوس به دنیا آمد. پدر وی پاول اربان ریکارد، یک تولیدکننده جوراب بافی بود و مادرش ماری-کالورین روسیگنول نام داشت. وی در یک خانواده مرفه و کاتولیکِ محافظه کار پرورش یافت. او در رشته حقوق در شهر پاریس آموزش دید و در ۱۸۶۱ میلادی به دادگاه روآن پیوست. وی در دادگاه استیناف روآن به یک فرد مشهور مبدل شد.
ریکارد در ۱۸۶۴ میلادی با انیتی گراتینی لیسویور که یک پروستان بود ازدواج کرد، وی دختر یک تولیدکننده نخ و خواهرزاده یک تولیدکننده بزرگ محصولات شیمی بود. آن‌ها یک پسر داشتند. خانم وی با خود جهیزیه فراوان آورد و همچنین او را به چیزی که در آن زمان به نام نظریات سیاسی و اجتماعی پیشرفته یاد می‌شد، معرفی کرد. او به یک جمهوری‌خواه ضد-کشیشی مبدل شده و به تدریج به سوی پروتستانیسم بسیار بنیادگرا حرکت کرد. پس از درگذشت خانم اولی وی، او مجدداً با بیرتی ریناود ازدواج کرد. در ۱۸۷۶ میلادی، او به یک خانه گران‌قیمت و زیبای شهری در روآن نقل مکان نمود.
در ۱۳ نوامبر ۱۸۸۱، ریکارد از طرف چپ‌گراها به شورای شهر معرفی گردیده و سه روز بعد به عنوان شهردار گماشته شد. وی در ۱۸۸۲ میلادی به عنوان رئیس شورای دپارتمان در کانتون چهارم شهر روآن انتخاب گردید. در آوریل ۱۸۸۲، وی نخستین شهردار روآن بود که از طریق اعضای شورا انتخاب شد. او یک جمهوری‌خواه میانه‌رو بود که بعداً به‌سوی بنیادگرایی کشیده شد. در خلال مدتی که وی اداره شهرداری را بر عهده داشت، بهبودهای شگرفی در خدمات اجتماعی و بهداشتی شهر رو نما شد. مدرسه‌ای برای دختران بنیان‌گذاری شد و تئاتر هنرها که بر اساس آتش‌سوزی تخریب شده بود، بازسازی گردید.
در انتخابات سراسری ۴ اکتبر ۱۸۸۵، ریکارد از طرف حزب جمهوری‌خواه به عنوان عضو پارلمان فرانسه از حوزه انتخابیه سن-انفیریور انتخاب گردید. پس از این‌که وی در ۸ ژانویه ۱۸۸۶ وارد پارلمان شد، از کرسی شهرداری خود کنار رفت. موریس لیبون پس از وی در ۱۸۸۶ به عنوان شهردار روآن انتخاب شد. ریکارد با گروه پارلمانی حزب جمهوری‌خواه و ترقی‌خواه چپ نشست. ریکارد در انتخابات سراسری ۱۸۸۹ شرکت نکرد، اما پس از این‌که نمایندهٔ بخشداری نخست روآن درگذشت، او در انتخابات میان دوره‌ای ۱ دسامبر ۱۸۸۹ شرکت کرد و در دور اول، برنده شد. وی در انتخابات‌های بعدی ۲۰ اوت ۱۸۹۳ و ۸ می ۱۸۹۸ از همان حوزه انتخابیه دوباره در دور اول انتخابات، به عنوان نماینده مجلس انتخاب شد. ریکارد در مجلس نمایندگان با گروه پارلمانی حزب جمهوری‌خواه و ترقی‌خواه چپ نشست.
هنگام تشکیل کابینه امیل لوبه در ۲۹ فوریه ۱۸۹۲، ریکارد به عنوان وزیر دادگستری و امور دینی گماشته شده و تا ۶ دسامبر ۱۸۹۲ در این سمت باقی ماند. وی بار دیگر در کابیه لئون بورژوآ، از ۱ نوامبر ۱۸۹۵ تا ۲۹ آوریل ۱۸۹۶ به عنوان وزیر دادگستری کار کرد. معروف‌ترین کار وی، گزارش‌گری قانون حوادث محیط کار در ۱۸۹۸ میلادی بود. در ۱۹۰۰ میلادی، او یکی از اعضای شورای عالی کار شده و ریاست کمیته استخدام زنان و کودکان در صنایع را بر عهده داشت. او به‌طور غیرمنتظره، در انتخابات پارلمانی ۲۷ آوریل ۱۹۰۲ برنده نشد.
پس از شکست در انتخابات، ریکارد از سیاست باز نشسته شده و به حرفه وکالت خود برگشت. او در ۱۹۰۳ میلادی، نشان افتخاری افسر لژیون دونور را از طرف جنرال آندره به‌دست‌آورد. در جریان جنگ جهانی اول (۱۹۱۴–۱۹۱۸ میلادی)، ریکارد در ۱۹۱۶ میلادی ریاست کمیته تنظیم امور شرکت‌های ساختمانی نظامی را بر عهده داشت. وی در ۲ مارس ۱۹۲۱ به عمر ۸۱ سالگی در روآن، سن-ماریتیم درگذشت.
نوئل پارفیت (Noël Parfait) (متولد ۲۸ نوامبر ۱۸۱۳ – درگذشتهٔ ۱۹ نوامبر ۱۸۹۶)، یک نویسنده، فعال سیاسی و یک عضو جمهوری‌خواه پارلمان، اهل فرانسه بود.
پارفیت در خانه‌ای در شهر شارتر، شهرستان اور-ا-لوآر به دنیا آمد، وی فرزند ماری کترین گائوتیر و چارلز اتین پارفیت بود، پدر وی تولیدکننده و بازرگان جوراب‌های سابق بلند زنانه در او چات کوی فیوم (Au Chat qui fume)، ۲۰ رو دی لا پای (rue de la Pie)، شارتر بود. لوئیز اتزل، مادر نویسنده و سیاست‌مدار ژول اتزل، هنگام ولادت وی قابله بود.
پس از اتمام آموزش در کالج شارتر، او به‌طور فعالانه در انقلاب ۱۸۳۰ فرانسه (Trois Glorieuses) شرکت کرد. او مخالف سلطنت ژوئیه فرانسه بود و سه‌بار برای دفاع از جزوه‌های خود بر علیه رژیم تحت عنوان خطابه‌ها (Les Phillipiques) (1832-1834 میلادی) در دادگاه حاضر شد. در می ۱۸۳۳ میلادی، وی L'aurore d'un beau jour: épisodes des 5 et 6 juin 1832 را منتشر نمود، فراخوانی برای شورش که دو سال حبس و ۵۰۰ فرانک فرانسه جریمه برای وی در پی‌داشت. وی در ۱۸۳۶ میلادی در روزنامه لا پریسی (La Presse) روزنامه‌نگار شد. او در ۲۲ اوت همان سال با الیزابت شارلوتی دالویاو در شارتر ازدواج کرد. آن‌ها سه فرزند داشتند: جولس آلفرید (۱۸۳۸ میلادی)، پاول لئون (۱۸۴۱ میلادی) و ماری لئونی (۱۸۵۰ میلادی). او طی پنج سالی که در لا پریسی کار می‌کرد، در همکاری با تئوپایل گاوتیر یک سریال درام نوشت و همچنین با روزنامه‌های لی سیکل و لی نشنل همکاری داشت. در ۱۸۴۴ میلادی، انوره دو بالزاک کتاب دست نوشته خود به‌نام دهقانان (Les Paysans) را برای چاپ در لی پریسی به نزد پارفیت آورد، چون وی مسئول خواندن دست نوشته‌ها قبل از چاپ بود. پارفیت نسبت به این رمان بسیار مشتاق شد و اجازه چاپ آن را از مسئول ادبی به‌نام الکساندر دوجاریر گرفت.Journal "Le Temps", 18 March 1870, page 2
در ۱۸۴۸ میلادی، وی عالی‌رتبه حکومت موقت در شارتر شد، از ۱۸۴۹ تا ۱۸۵۱ میلادی به عنوان نماینده مجلس فرانسه از حوزه انتخابیه اور-ا-لوآر انتخاب شده و در گروه پارلمانی جمهوری‌خواه موسوم به کوهستان (La Montagne) می‌نشست. او پس از کودتای ۲ دسامبر ۱۸۵۱ تبعید گردید. الکساندر دوما او را در خانه خود، در ۷۳ لوریوارد دی واترلو در بروکسل پذیرفت و پارفیت به عنوان منشی وی کار کرد. در آنجا، او متن‌های دوماس و کتاب‌های که دوما به عاریت گرفته بود را کاپی کرد. او مکاتبه قابل توجهی با ویکتور هوگو داشت، سپس به گرنزی تبعید شده و در آنجا اثبات‌های کتاب‌های شعر خود را تصحیح کرد.
او در جریان عفو عمومی ۱۸۵۹ به فرانسه عودت نموده و برای چندین روزنامه، به‌طور برجسته لی سیکل، به نوشتن آغاز کرد. وی به عنوان مصحح برای ناشر مایکل لیوای کار کرد و هم‌زمان با گوستاو فلوبر در رابطه به موضوع رمان وی، تربیت احساسی (L'Education sentimentale)، مکاتبه می‌نمود و اشتباهاتی که در سبک نوشتاری وجود داشت را به وی بیان می‌کرد.L'Écho républicain de la Beauce et du Perche, 27 November 1969: " Pour fêter le centenaire de L'Éducation sentimentale, Gustave Flaubert et Chartres" de Joël-Marie Fauquet, avec une transcription des lettres adressées par Gustave Flaubert à Noël Parfait en 1869 et 1870: "Paris, septembre 1869. Cher ami, Les trois fautes de style que vous m'indiquez sur la feuille ci-jointe..."
او در ۱۸۷۱ میلادی در انتخابات پارلمانی فرانسه از حوزه انتخابیه اور-ا-لوار به مبارزه پرداخته و برنده انتخابات شد، او سپس پنج مرتبه به عنوان نماینده انتخاب گردیده و تا ۱۸۹۳ میلادی به عنوان نمایندهٔ این حوزه باقی ماند. او بخشی از گروه پارلمانی جمهوری‌خواه چپ‌گرا بود. وی یکی از امضاء کنندگان در مانیفست ۳۶۳ عضو پارلمان بود که در ۱۶ می ۱۸۷۷، اعتماد به حکومت دی بروی را رد کردند..
او برای چندین سال از بیماری کم‌خونی مغزی رنج می‌برد و در ۱۹ نوامبر ۱۸۹۶ در پاریس درگذشت، همسر و دخترش قبل از او درگذشته بودند. پس از اتمام مراسم خاک‌سپاری در کلیسای کاتولیک سنت-کلوتیلد، او در گورستان پر-لاشز (منطقه ۵۵ام) در پاریس به خاک سپرده شد.
خیابان نوئل پارفیت به افتخار وی در شارتر نام‌گذاری شده‌است.
پادریگ الیور مک‌کرنی (Pádraig Oliver McKearney) (متولد ۱۸ دسامبر ۱۹۵۴ – ۸ می ۱۹۸۷)، شبه‌نظامی ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند (IRA) بود. او در جریان تنش‌های این کشور در ۸ می ۱۹۸۷ در لاگ‌هال، شهر آماگ با کمین نیروهای بریتانیا مواجه شد و در سن ۳۲ سالگی کشته شد.
پادریگ مک‌کرنی در روستای موی، شهرستان تایرون در خانواده‌ای به شدت جمهوری‌خواه ایرلند بزرگ شد. پدربزرگ و مادربزرگ او در جریان جنگ استقلال‌خواهی ایرلند در کنار ارتش جمهوری‌خواه ایرلند جنگیده بودند. پدربزرگ مادری‌اش در شهر جنوبی روسکامون و پدربزرگ پدری‌اش در شهر شرقی تایرون علیه ارتش بریتانیا مبارزه کرده بودند. مک‌کرنی در مدارس محلی کاتولیک در کالج‌لند و موی تحصیل نمود و سپس وارد آکادمی نست پاتریک در شهر دانگانون شد.
او به ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند پیوست و نخستین‌بار در سال ۱۹۷۲ به اتهام انفجار پسته‌خانه شهر موی دستگیر شد. مک‌کرنی ۶ هفته را در توقیف سپری کرد و سپس به دلیل ناکافی بودن شواهد و مدارک آزاد گردید. او در دسامبر ۱۹۷۳ دوباره دستگیر شد و متعاقباً به دلیل داشتن سلاح به ۷ سال زندان محکوم گردید. او نخست در زندان لانگ کیش و سپس در زندان مگلیلیگان محبوس بود. در این مدت، یک برادر جوان او نیز به‌نام شین که عضو شبه‌نظامی ارتش جمهوری‌خواه ایرلند بود در ۱۳ می ۱۹۷۴ بود، کشته شد. مک‌کرنی در سال ۱۹۷۷ از زندان رها گردید، اما پس از آن‌که از سوی ارتش بریتانیا با سلاح استن (sten gun) همراه با جرارد اوکالاگان یک عضوی دیگری ارتش جمهوری‌خواه ایرلند دستگیر گردید، در ماه اوت سال ۱۹۸۰ به ۱۴ سال زندان محکوم شد. در همان سال، تامی مک‌کرنی، برادر بزرگ‌تری او به‌خاطر قتل یک سرباز خارج خدمت هنگ دفاعی اولستر که در سال ۱۹۷۷ به عنوان پوسته‌رسان کار می‌کرد، به حبس ابد محکوم شده بود، در جریان اعتصاب غذایی پس از نخوردن غذا به مدت ۵۳ روز جان باخت. برادر دیگری او به‌نام کیوین و یک برادرش نیز به‌نام جک مک‌کرنی از سوی شبه‌نظامیان وفادارماندگان (Loyalist) در حملات انتقام جویانه به خانواده آن‌ها، به قتل رسید.The SAS in Northern IrelandDeaths of Kevin and Jack McKearney, bbc.co.uk; accessed 7 November 2015.
مک‌کرنی در ۲۵ سپتامبر ۱۹۸۳ همراه با ۳۷ زندانی دیگر از زندان ماز فرار کرد. در آغاز سال ۱۹۸۴ او دوباره به فعالیت ارتش جمهوری‌خواه ایرلند در شهر اصلی‌اش، تایرون شرقی با تیپ تایرون شرقی ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند پیوست. او از آغاز «مرحله سوم» مبارزه مسلحانه، دفاع استراتژیک حمایت کرد که در آن پلیس/محافظان سلطنتی اولستر، هنگ دفاعی اولستر و ارتش بریتانیا پس از حملات مکرر به پایگاه‌های آنان، از هرگونه حمایتی در مناطق انتخاب شده محروم گردند. پاتریک کیلی در ۱۹۸۵ فرمانده تیپ تایرون شرقی ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند تعیین شد و تحت رهبری او بود که این استراتژی در دست گرفته شد. پایگاه‌های دوردست پلیس/محافظان سلطنتی اولستر (RUC) مورد حمله قرار گرفت و نابود شد و قراردادی‌های ساختمانی که می‌کوشیدند آن‌ها را دوباره ترمیم نمایند نیز مورد هدف قرار گرفتند و برخی آنان کشته شدند؛ همان‌گونه که در حمله بر حوزه پلیس بالیگاولی در دسامبر ۱۹۸۶ اتفاق افتاد که در آن ۲ افسر پلیس کشته شدند.
مک‌کرنی در جریان حمله ارتش جمهوری‌خواه ایرلند بر حوزه پلیس لاگ‌هال همراه با ۷ عضو دیگری ارتش جمهوری‌خواه ایرلند هدف گلوله قرار گرفت و جان باخت. جسد او در شهر موی به خاک سپرده شد.
حمله گران ساسو () یا عملیات اوک (بلوط)، در سپتامبر ۱۹۴۳ عملیات چتربازان آلمانی و کماندوهای وافن اس‌اس برای فرار از زندان دیکتاتور مخلوع فاشیست بنیتو موسولینی از بازداشت در توده‌کوه گران ساسو دیتالیا انجام شد. عملیات هوابردی شخصاً به دستور آدولف هیتلر، توسط ژنرال کورت اشتودنت تأیید و توسط سرگرد هارالد مورس طراحی و اجرا شد.
چشمه کوهرنگ، نام چشمه ای کارستی (آهکی) درشهرستان کوهرنگ است که در دامنه شرقی زاگرس قرار دارد و از سرچشمه‌های اصلی رودخانه‌های زاینده رود و کارون است که از دامنه شرقی زاگرس سرچشمه می‌گیرد و پس از گذر از پیچ و خم‌های فراوان به دریاچه سد کوهرنگ می‌ریزد و از تونل اول کوهرنگ وتونل دوم کوهرنگ به زاینده رود منتقل می‌شود و سرریز سد تونل دوم تشکیل رود کوهرنگ را داده و به سد کارون ۴ می‌ریزد.
پیست اسکی کوهرنگ، دشت لاله‌های واژگون کوهرنگ، چشمه دیمه، تونل کوهرنگ، ابشار شیخ علیخان، غار یخی چما، روستای پلکانی سرآقا سید، رود کوهرنگ، رود بازفت و جنگل‌های بازفت از اماکن گردشگری اطراف این چشمه هستند.
فاز اجرایی طرح انتقال آب از چشمه کوهرنگ به شهرکرد، فارسان، باباحیدر، سورشجان و روستاهای مسیرخط انتقال از سال ۱۳۷۹ تا ۱۳۹۱ انجام شد. ظرفیت این خط ۵۶۰ لیتر در ثانیه است. خط لوله انتقال آب ازچشمه کوهرنگ به شهرکرد به طول معادل ۹۶ کیلومتر است. دو مخزن بتنی ۵۰۰ مترمکعبی در گردنه حیدرآبادکوهرنگ و گردنه خولک شهرکرد و یک مخزن ۲۰هزار لیتری در پارک تهلیحان شهرکردو ۵هزار لیتری در شهرک منظریه دارد. هزینه اجرای این طرح ۶۵ میلیارد تومان بود.
برای رسیدن به این چشمه باید ابتدا فاصله ۳۰ کیلومتری شهرکرد تا فارسان پیموده شود و سپس با طی مسیر ۵۰ کیلومتری به شهر چلگرد رسید و سپس ۳۰ کیلومتر از چلگرد حرکت کنید و به پشت کوه تونل اول کوهرنگ بروید.
به دلیل همزمانی کاهش شدید میزان بارش‌ها، خشکسالی‌های متعدد، بارش اندک برف و عدم وجود ذخایر برفی، بیش از نیمی از آب چشمه کوهرنگ خشک شده‌است. به گونه‌ای که هرچند دبی این چشمه در شرایط طبیعی ۱۲۰۰ لیتر بر ثانیه بود، اما ۶۰۰ لیتر بر ثانیه کسری آبدهی دارد.
این در حالی است که چشمه کوهرنگ با خط انتقال به طول ۹۶ کیلومتر، آب آشامیدنی حدود۳۰۰ هزار نفر را در شهرستان‌های شهرکرد وفارسان و کوهرنگ تأمین می‌کند. در همین زمینه، «ساز چپ» که در مراسم عزاداری بومیان منطقه نواخته می‌شد، در سال ۱۴۰۰ خورشیدی جهت مرگ چشمه کوهرنگ، نواخته شد.
با بارش کم سابقه بران‌های موسمی در شهرستان کوهرنگ در نیمه دوم مرداد۱۴۰۱ و وقع سیلاب در این شهرستان آب چشمه کوهرنگ گل آلود شد و کدورت آن به قدری بود که از مدار تأمین آب شرب خارج شد. قطعی آب در شهرکرد به مدت ۱۲–۱۳ روز ادامه یافت و توزیع آب با تانکرهای آبرسانی سیار و آب بسته‌بندی انجام شد. این واقعه باعث بحران طبیعی بی‌سابقه ای در استان شد.
چشمه کوهرنگ یک چشمه کارست شریانی است و ذخیره ندارد، بلکه آب ناشی از ذوب برف از ارتفاعات مختلف تا بیش از ۴۰۰۰ متری که از یخچال‌های دائمی پوشیده شده‌است از طریق شریان‌های کارست و شکاف‌های ژئوتکنیکی به مظهر چشمه کوهرنگ می‌رسد و در این چشمه جاری می‌شود.
کارشنایان علت این گل آلودگی را ویژگیهای زمین ساختی این چشمه می‌دانند و معتقدند که گرمای هوا یخچال‌های رشته کوه زاگرس که تغذیه این چشمه را برعهده دارند را نازک کرده بود و وقوع بارش شدید مردادماه۱۴۰۱ باعث آب شدن این یخچال‌ها و نفوذ آب گل آلود به این چشمه از بالادست شده‌است.
شیاموس تورلوق مک‌الواین (Séamus Turlough McElwaine) (همچنین به صورت» سیاموس مک‌الوین «هم می‌توان نوشت) (زاده ۱ آوریل ۱۹۶۰ – درگذشتهٔ ۲۶ آوریل ۱۹۸۶)، یک داوطلب در تیپ فرمانای جنوبی ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند (IRA) در جریان درگیری‌های ایرلند بود که توسط ارتش بریتانیا تیرباران و کشته شد.
مک‌الواین بزرگ‌ترین فرزند از هشت فرزند خانواده بوده و در شهرک کنوکاکولیون متولد و بزرگ شد، این شهرک در مجاورت آبادی و شهر کنوکاتالون، در نزدیکی روستای اسکاتستاون در شمال شهرستان مانهن در جمهوری ایرلند واقع شده‌است.
مک‌الواین با پیوستن به نا فیانا ایریان در ۱۴ سالگی، نخستین قدم خود به سوی دخیل شدن در جمهوری‌خواهی با نیروی فیزیکی را برداشت. در۱۶ سالگی، مک‌الواین فرصتی برای تحصیل در ایالات متحده را رد نموده و به ارتش جمهوری‌خواه ایرلند ملحق شد و گفت، «هیچ‌کسی هرگز نمی‌تواند من را متهم به فرار کند».
مک‌الواین یک عضو فعال ارتش جمهوری‌خواه ایرلند بود و در عمر ۱۹ سالگی افسر فرمانده ارتش جمهوری‌خواه ایرلند در شهرستان فرمانا شد. در ۵ فوریه ۱۹۸۰، مک‌الواین یک سرجوخه هنگ دفاعی اولستر (UDR) به‌نام اوبری ابرکرومبی را زمانی که وی خارج از وظیفه در شهرک دروماکابراناگهیر در نزدیکی روستای فلورنزیکورت در حال راندن یک تراکتور بود، به قتل رساند. اواخر همان سال در ۲۳ سپتامبر، مک‌الواین یک رزرو کانستیبل نیروهای انتظامی سلطنتی اولستر (RUC) به‌نام ارنیست جانستون را هنگام فراغت از شغل در بیرون خانه‌اش در نزدیکی روستای راسلی، به قتل رساند. وی حداقل برای دخیل بودن در ۱۰ قتل دیگر نیز مظنون بود.
در ۱۴ مارس ۱۹۸۱، یک واحد ارتش بریتانیا خانه‌ای روستایی را در نزدیکی راسلی محاصره نمود که در آن مک‌الواین و سه عضو دیگر ارتش جمهوری‌خواه ایرلند قرار داشتند. علی‌رغم این‌که اعضای ارتش جمهوی‌خواه دارای چهار تفنگ، از جمله یک سلاح آرمالایت بودند، اما خود را تسلیم نموده و سپس دستگیر شدند. با این وجود که مک‌الواین در زندان گاول کروملین رود در انتظار محاکمه خود بود، اما به‌طور مستقل از حوزه انتخابیه کاوان-موناقان در انتخابات سراسری فوریه ۱۹۸۲ ایرلند به مبارزه پرداخته و ۳٬۹۷۴ رأی (۶٫۸۴ درصد آرا) دریافت کرد. مک‌الواین در می ۱۹۸۲ به جرم قتل اعضای نیروهای انتظامی سلطنتی اولستر و هنگ دفاعی اولستر مجرم شناخته شد، قاضی محکمه او را یک «قاتل خطرناک» عنوان کرده و توصیه نمود تا وی حداقل ۳۰ سال را در زندان سپری نماید.
در ۲۵ سپتامبر ۱۹۸۳، مک‌الواین در فرار از زندان ماز شرکت داشت، بزرگ‌ترین فرار از زندان در اروپا پس از جنگ جهانی دوم و در تاریخ زندان بریتانیا. ۳۸ جمهوری‌خواه که مجهز با ۶ سلاح دستی بودند، یک کامیون غذای زندان را سرقت نموده و راه خود را به بیرون از زندان ماز باز کردند.
پس از فرار از زندان، وی به واحد فعال نظامی ارتش جمهوری‌خواه ایرلند پیوسته و در مناطق مرزی میان شهرستان‌های موناقان و فرمانا فعالیت می‌کرد. این واحد با حملاتی که در آن از تفنگ و بمب استفاده می‌شد به گشت‌های پلیس و ارتش حمله می‌کردند و برای خودداری از دستگیر شدن در انبارها و مستراح‌ها خواب می‌کردند.
در ۲۶ آوریل ۱۹۸۶، مک‌الواین و یک عضو دیگر ارتش جمهوری‌خواه ایرلند به‌نام سین لاینک زمانی که داشتند برای کمین زدن به یک گزمه ارتش بریتانیا در نزدیکی راسلی، شهرستان فرمانا آماده می‌شدند، خود آن‌ها توسط یک واحد اعزام شده از هنگ سرویس هوایی ویژه کمین زنده شدند. هر دو زخمی شدند؛ لاینک توانست فرار کند، اما مک‌الواین نخست مورد بازپرس قرار گرفته و پس از این‌که ناتوان شده بود، تیرباران و کشته شد.
مک‌الواین در اسکاتستاون به خاک سپرده شد و در مراسم خاک‌سپاری وی حدود ۳٬۰۰۰ نفر، از جمله جری آدامز و مارتین مک-گینس شرکت کردند؛ مک‌گینس خطابه‌ای ایراد نموده و از مک‌الواین به عنوان «یک سرباز شجاع و ذکی، یک مرد جوان که جوانی خود را فدای مبارزه برای استقلال کشورش کرد» و «یک مبارز راه آزادی که توسط تروریست‌های بریتانیایی کشته شد» یاد کرد.
در ۱۹۸۷ میلادی، پدر مک‌الواین، جیمی که از زمان طولانی عضو شورای شهرستان موناقان بود، به عنوان رئیس انجمن شیاموس مک‌الواین که بخشی از حزب شین فین جمهوری‌خواه (SRF) بود، انتخاب شد.
در ۱ آوریل ۱۹۹۰، بنای یادبود از مک‌الواین در کورلات، شهرستان موناقان بلند شد. نطق افتتاحیه توسط یک کشیش کاتولیک، پدر پیاراس او دوئیل ایراد گردید، کسی که مک‌الوین را با نلسون ماندلا مقایسه نموده و بیان داشت که هر دو نسبت به ظلم همان نگرش را داشتند و هر دو، نادیده گرفتن اصول را رد کردند. کتیبهٔ نوشته شده در این بنای یاد بود، نقل قولی از پاتریک پیرس است؛ «تا زمانی که ایرلند آزاد نشود، تنها رویه افتخار آمیز برای مردان و زنان ایرلندی همانا رویه‌ای طغیان است». یک بنای یادبود دیگر از مک‌الواین و شش جمهوری‌خواه دیگر در ۱۹۹۸ میلادی در راسلی بلند گردیده و توسط جمهوری‌خواه باز نشسته، جو کاهیل افتتاح گردید.
در ژانویه ۱۹۹۳، یک هیئت منصفه از گروه بررسی مرگ مشکوک، حکمی را صادر کرد که مک‌الواین به‌طور غیرقانونی کشته شده‌است. هیئت منصفه حکم داد که سربازان بدون این‌که به وی فرصتی برای تسلیمی بدهند آتش گشودند و این‌که مک-الواین تنها پنج دقیقه پس از مجروح شدن، تیرباران و کشته شد.
در آوریل ۲۰۰۶، حدود ۱٬۰۰۰ نفر در راسلی در جریان مراسم سنتی گرامی‌داشت عید پاک که برای یادبود از یک صد سالگی قیام عید پاک برگزار شده بود، به مک‌الواین ارج گذاشتند. گروه‌های قربانیان و سیاست‌مداران اتحادگرا، از جمله عضو حزب اتحادگرای دمورکاتیک به‌نام آرلین فوستر، مک‌الواین را یک «قاتل اهریمنی» خوانده و از کمیسیون برگزاری رژه خواسته بودند تا از انجام رژه در مکانی که مک‌الواین کشته شده بود جلوگیری نماید. اما این کمیسیون فرمان داد که مراسم گرامی‌داشت می‌تواند بدون هیچ محدودیتی انجام شود. در کورلات، حدود ۵۰۰ نفر در مراسم اکران یک فیلم مستند در مورد مک‌الواین تحت عنوان زندگی و مرگ یک فعال ارتش جمهوری‌خواه ایرلند، شرکت کردند تا از بیستمین سال‌گرد مرگ وی یادبود به عمل آورند.
لیبین وینگز () شرکت هواپیمایی لیبیایی است، که در سال ۲۰۱۵ تأسیس شد.
نروژین ایر اینترنشنال () شرکت هواپیمایی ایرلندی است، که در سال ۲۰۱۴ توسط شرکت نروجین ایر شاتل تأسیس شد.
ایر آسیا ژاپن () شرکت هواپیمایی ژاپنی است، که در سال ۲۰۱۱ تأسیس شد.
۲۱ و بیشتر یک فیلم کمدی آمریکایی محصول سال ۲۰۱۳ به نویسندگی و کارگردانی جان لوکاس و اسکات مور در اولین کارگردانی این دو است.https://latimes.com/entertainment/movies/moviesnow/la-et-mn-21-and-over-release-date-china-theaters-reviews-miles-teller-20130213,0,6665574.story?track=rss For the raunchy '21 & Over,' a very different message in China در این فیلم جاستین چون، مایلز تلر و اسکایلر آستین بازی می‌کنند. این فیلم در ۱ مارس ۲۰۱۳ اکران شد، به‌طور کلی نقدهای نامطلوبی از منتقدان دریافت کرد و ۴۸ میلیون دلار در برابر بوجه ۱۰ میلیون دلاری‌اش فروخت.
دانشجویی شب قبل از امتحان مهم دانشگاه پزشکی‌اش، تصمیم می‌گیرد جشن تولد ۲۱ سالگی‌اش را به همراه دو نفر از بهترین دوستانش جشن بگیرد اما…
پنج بومی کوچک رمانی است به قلم میشل گود که در سال ۲۰۲۰ منتشر شد. نویسنده رمان که از مردمان کری (بومیان آمریکای شمالی) است، داستان پنج بومی کوچک بازمانده مدارس شبانه‌روزی بومیان کانادا را بازگو می‌کند که پس از پایان حضورشان در این مدارس، برای ساخت آینده‌ای بهتر در ونکوور دست به کار می‌شوند و به موفقیت‌هایی نیز دست می‌یابند. با وجود اینکه این رمان یک داستان غیرواقعی است، برخی از بخش‌هایش بر اساس تجربه مادر و مادربزرگ نویسنده که از بازماندگان مدارس شبانه‌روزی بومیان در کانادا هستند، اقتباس شده‌است.https://www.canadiangeographic.ca/article/story-i-was-intended-write-michelle-good-forthcoming-novel-five-little-indians میشل گود بیش از یک دهه روی این کتاب کار کرد. او در بخشی از فرایند نگارش، از نتایج ارزیابی روانشناختی کودکانی که قربانی خشونت جسمی یا جنسی بودند برای به تصویر کشیدن اثرات بلندمدت حضور در آن مدارس بر زندگی شخصیت‌ها بهره گرفت. این رمان در سال ۲۰۲۱ برنده جایزه فرماندار کل کانادا برای بهترین داستان انگلیسی‌زبانhttps://www.ctvnews.ca/entertainment/michelle-good-says-celebrating-fiction-win-feels-petty-and-selfish-after-residential-school-discovery-1.5450932 و نیز جایزه اولین رمان آمازون کاناداhttps://www.cbc.ca/books/five-little-indians-by-michelle-good-wins-60k-amazon-first-novel-award-1.6044056 شد.
خرقه، پوششی است که در دین صوفی از دست پیر طریقت پوشانده می‌شود. پیشینه آن طبق روایاتی به آدم می‌رسد.
از معانی خرقه پوشیدن تسلیم کردن خود دربرابر حکم شیخ است.
پوشیدن خرقه هزار بخیه مقامی است که اگر به عددِ هر بخیه ای که در جامه است آزاری از خلق به وی رسد متغیّر نشود.این برگ های پیر، مجموعه بیست اثر چاپ ناشده از قلمرو تصوف، نجیب مایل هروی،(مقاصد السالکین)صفحه 454
خرقه (با پیوندها) مرتبه ای بود که اگر هفتاد و دو ملت به وی رسند همه همرنگِ او شوند.این برگ های پیر، مجموعه بیست اثر چاپ ناشده از قلمرو تصوف، نجیب مایل هروی،(مقاصد السالکین)صفحه 454 شیخ علی حریری که در دمشق می بود، مردی بود صاحب قدم و روشن دل، هر کرا در سماع نظر کردی در حال ارادت آوردی، و خرقه شاخ شاخ می پوشید.مناقب‌العارفین، شمس‌الدین احمد افلاکی جلد 2 ص 641
اخترشناسی یونان باستان اخترشناسی نوشته‌شده به زبان یونانی در اروپای دوران قدیم است. اخترشناسی یونانی مسلماً شامل دوره‌های یونان باستان، عصر هلنیستی، یونانی رومی و دوران باستان متأخر می‌شود. اخترشناسی یونانی محدود به جغرافیای یونان یا مردم یونانی‌تبار نمی‌شود؛ چون که زبان یونانی پس از فتوحات اسکندر بزرگ به زبان دانش در سراسر جهان هلنیستی بدل شده بود.
تاش‌قلعه () یک منطقه مسکونی در ترکیه است که در استان آدیامان و در ناحیه سینجیک واقع شده‌است.
سوباشی () یک منطقه مسکونی در ترکیه است که در استان آدیامان و در ناحیه سینجیک واقع شده‌است.
سوغوت‌لوباغچه () یک منطقه مسکونی در ترکیه است که در استان آدیامان و در ناحیه سینجیک واقع شده‌است.
سرین‌دره () یک منطقه مسکونی در ترکیه است که در استان آدیامان و در ناحیه سینجیک واقع شده‌است.
کبدی می‌تواند به موارد زیر اشاره داشته باشد:
کبدی ممکن است به یک گروه از انواع خاصی از رنگ‌های قهوه‌ای تیره در سگ و اسب اشاره شود. نام‌گذاری یادشده ممکن است به رنگ اندام نیز اشاره داشته باشد.
نخستین استفاده ثبت‌شده از کبدی به عنوان نام رنگ در انگلیسی در سال ۱۶۸۶ بود.Maerz and Paul "A Dictionary of Color" New York: 1930 McGraw-Hill Page 198; Color Sample of Liver: Page 37 Plate 7 Color Sample H9.
در سمت چپ رنگی که به‌طور سنتی کبدی نامیده می‌شود، نمایش داده مشده است.
سرینجه () یک منطقه مسکونی در ترکیه است که در استان آدیامان و در ناحیه سینجیک واقع شده‌است.
ساکیز () یک منطقه مسکونی در ترکیه است که در استان آدیامان و در ناحیه سینجیک واقع شده‌است.
شاه‌کولو () یک منطقه مسکونی در ترکیه است که در استان آدیامان و در ناحیه سینجیک واقع شده‌است.
شاخ‌پیچ‌ها یک سرده از گاوسان است که شامل یک گونه موجود زنده، سیاه‌کل از جنوب آسیا است. دو گونه منقرض شده نیز شناخته شده‌است.
بسیاری از آنتیلوپ‌های فسیلی در این سرده قرار گرفتند، اما پس از آن در سرده‌های جدید قرار گرفتند. به عنوان مثال گونه‌ای که در گذشته به عنوان "Antilope planicornis" شناخته می‌شد، اکنون در سردهٔ خود یعنی "Nisidorcas" جای دارد.
تروو () یک کتابخانهٔ برخط در استرالیاست که خدماتی از قبیل پایگاه تمام متن، تصویر رقومی و برگه‌دان برای محتوای غیردیجیتال ارائه می‌دهد.
تروو توسط کتابخانه ملی استرالیا میزبانی می‌شود و روزانه بیش از ۷۰٬۰۰۰ بازدیدکننده دارد.
چوی سونگ-اون (؛ زادهٔ ۱۷ ژوئن ۱۹۹۶) بازیگر اهل کره جنوبی است. او بیشتر به خاطر ایفای نقش در مجموعه‌های تلویزیونی مانند "اس‌اف۸" (۲۰۲۰)، "فراتر از شیطان" (۲۰۲۱) و "صدای جادو" (۲۰۲۲) شناخته می‌شود.
آهوی باستانی یک گونه نامعمول پیشاتاریخ آهو است که در آفریقا و عربستان زندگی می‌کرد. فقط از روی فسیل‌ها شناخته شده‌است. این باعث می‌شود تا زیرسردهٔ "Deprezia" به دلیل جمجمه منحصر به فرد خود در ریخت‌شناسی متفاوت باشد: این گونه ردیف بلندی از دندان‌های آسیای کوچک، و ناحیه بینی عجیب و غریب و استخوان‌های بینی کوتاه و دریچهٔ بینی بسیار بزرگ بینی داشت؛ بنابراین به نظر می‌رسد که می‌توانست هوای سرد و خشک را تنفس کند (اقتباس مشابهی که در سایگا دیده می‌شود)، اما اینکه چرا این ویژگی تکامل‌یافته‌است هنوز نسبتاً ناشناخته است. شاید مهاجرت‌های فصلی به کوه‌های اطلس بزرگ انجام می‌داد، جایی که چنین سازگاری می‌توانست سودمند باشد.
این گونه در پلیوسن پسین (حدود ۲٫۵ میلیون سال پیش) زندگی می‌کرد. بقایای آن در اهل اوغلم در نزدیکی کازابلانکا، مراکش یافت شده‌است.
بلک تای وایت نویز () هجدهمین آلبوم استودیویی خواننده-ترانه‌سرای انگلستانی دیوید بویی است. این آلبوم در ۵ آوریل ۱۹۹۳ توسط سویج رکوردز در ایالات متحده و اریستا رکوردز در بریتانیا منتشر شد. این آلبوم پس از انحلال گروه راک بویی به‌نام تین مشین و ازدواجش با مدل سومالیایی ایمان شکل گرفت و در طول سال ۱۹۹۲ بین استودیوهای مونترو، لس آنجلس و نیویورک سیتی ضبط شد. تهیه‌کنندگی آن بر عهدهٔ بویی و نیل راجرز بود که قبلاً در سال ۱۹۸۳ "بیا برقصیم" را تهیه کرده بودند. این دو در ابتدا از ساخت این پروژه لذت برده بودند اما راجرز در دهه‌های بعد از این پروژه ابراز نارضایتی کرد. این اثر شامل حضور هنرمندان مهمانان مختلفی از جمله پیانیست مایک گارسن و گیتاریست میک رانسن است که از اواسط دههٔ ۱۹۷۰ با بویی همکاری نکرده بودند.
"بلک تای وایت نویز" در میان ظهور بریت‌پاپ در بریتانیا منتشر شد و در ابتدا نقدهای مثبتی از منتقدان موسیقی دریافت کرد و برخی از تجربیات این آلبوم تحسین کردند اما برخی دیگر از عدم انسجام کلی آن انتقاد کردند. برخی آن را بهترین اثر بویی از زمان "هیولاهای ترسناک (و ابروحشتناک‌ها)" (۱۹۸۰) می‌دانستند. این آلبوم در رتبهٔ اول جدول آلبوم‌های بریتانیا قرار گرفت و هر یک از سه تک آهنگ آن در میان جایگاه ۴۰ تک‌آهنگ برتر بریتانیا قرار گرفتند. تبلیغ آن در آمریکا پس از انحلال سویج رکوردز متوقف شد و در نتیجه آلبوم تا زمان انتشار مجدد کمیاب شد. بویی برای حمایت از آلبوم هیچ توری برگزار نکرد اما در عوض به همراهش منتشر کرد.