moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در دوازده ماه اکتبر سال ۱۸۱۳ میلادی در روستای گلستان از توابع قره باغ، معاهده صلح امضاء گردید که بر اساس آن گرجستان شرقی، خان نشین‌های گنجه، قره باغ، شکی، شروان، باکو، قوبا، تالش، دربند و بخشی از ارمنستان تحت تسلط قاجاریان از جمله استان شیراک، استان لوری، شهرستان قازاخ، شامشادین و استان سیونیک به روسیه تزاری واگذار شد.Svante Cornell. Small nations and great powers: A Study of Ethnopolitical Conflict in the Caucasus. Richmond: Curzon Press, 2001, p. 37.
در سال ۱۸۲۷ میلادی عملیات جنگی روس‌ها از سر گرفته شد و مناطق تحت تسلط دربار قاجار در ارمنستان یکی پس از دیگری به اشغال روس‌ها درآمد. در دهم ماه فوریه سال ۱۸۲۸ میلادی در روستای ترکمانچای معاهده صلح امضاء گردید و بر اساس آن ارمنستان شرقی به روسیه ملحق شد. مدتی پس از انعقاد عهدنامه ترکمانچای در سال ۱۸۲۸ میلادی جنگ روسیه با عثمانیان نیز آغاز گردید و روسیه بخش بزرگی از ارمنستان غربی را تصرف کردند و در سال ۱۸۲۹ میلادی تا آن سوی ارزروم پیش رفتند.Bournoutian, George. "Eastern Armenia from the Seventeenth Century to Russian Annexation" in The Armenian People From Ancient to Modern Times: Vol. II: Foreign Dominion to Statehood: The Fifteenth Century to the Twentieth Century. Hovannisian, Richard G. (ed.) New York: Palgrave Macmillan, 1997 pp. 103-104
در سده پانزدهم وقتی که قسطنطنیه به دست ترکان عثمانی افتاد، ارمنستان و گرجستان متوجه شدند که آخرین راهی که آنان می‌توانستند از آن طریق با غرب در تماس باشند بسته شده‌است. از آن پس ملت ارمنی نه تنها استقلال خود بلکه موقعیت خود را نیز که در مرز دو تمدن قرار داشت از دست داده بود.
این ارتباط ارمنستان با اروپا از قرن نوزدهم به بعد دوباره برقرار گردید، ولی نه چنان‌که انتظار می‌رفت با پیشرفت قدرت‌های مغرب زمین در جهت قسطنطنیه بلکه با نفوذ روسیه در مشرق زمین. امپراتوری روسیه که به سرعت به سمت جنوب گسترش می‌یافت وارد سرزمین قفقاز جنوبی شده، بار دیگر ارمنستان را با اروپا مربوط نمود، و بدین گونه به یک انزوای چندین صده این کشور پایان بخشید.
پتر یکم به سرزمین قفقاز جنوبی به چشم کلیدی می‌نگریست که به وسیله آن می‌توانست به خاور زمین وارد شود، و نیز چون می‌خواست از دستیابی احتمالی امپراتوری عثمانی به دریای خزر جلوگیری کند این نقشه را درسر می‌پروراند که گرجستان و ارمنستان را بدواً تحت حمایت روسیه قرار بدهد.پاول میلیکوف، تاریخ روسیه سه جلد جلد دوم صفحه 360
بعد از فتح سرزمین‌های قفقاز و ارمنستان شرقی، روسیه با امپراتوری عثمانی در تماس مستقیم قرار گرفت. جنگ‌های روس و عثمانی از سال‌های ۱۸۰۸ تا ۱۸۲۹م روی داد، سرفرمانده روس ژنرال ایوان پاسکویچ موفق شد شکست سنگینی در آن نبردها بر دولت عثمانی تحمیل نماید و قسمت بزرگی از ارمنستان غربی را در اختیار خود قرار دهد؛ و از سال ۱۸۵۳م تا ۱۸۷۸ با شرکت نیروهای فدایی ارمنی با سر فرماندهی ژنرال توماس نازاربکیان نبرد سختی با نیروهای عثمانی به وقوع پیوست که شکست سنگینی برآنان وارد ساختند.ریچارد هووانسیان، کتاب دو جلدی: مردم ارمنستان از باستان تا عصر مدرن سال ۲۰۰۴م
تا میانه قرن چهاردهم میلادی، ارمنی‌ها اکثریت را در ارمنستان شرقی تشکیل می‌دادند.
در پایان قرن چهاردهم پس از اردوکشی‌های تیمور، اسلام به دین مسلط تبدیل شد و ارمنی‌ها در ارمنستان شرقی تبدیل به اقلیت شدند.
۸۰٪ از جمعیت ارمنستان ایران در دوره‌های صفویه و قاجار مسلمان بودند (فارسی‌زبانان، ترک‌ها، و کردها) در حالی که ارمنی‌های مسیحی در حدود ۲۰٪ از جمعیت را تشکیل می‌دادند.در نتیجه عهدنامه‌های گلستان (۱۸۱۳) و ترکمانچای (۱۸۲۸), ایران مجبور به واگذار کردن ارمنستان ایران (که ارمنستان امروزی را نیز در بر می‌گیرد), به روس‌ها شد.
پس از این که دولت روسیه کنترل ارمنستان ایران را در اختیار گرفت، ترکیب قومی تغییر پیدا کرد و بدین ترتیب برای نخستین بار پس از چهار قرن ارمنی تباران رفته رفته یک بار دیگر اکثریت را در بخشی از ارمنستان تاریخی شکل دادند حکومت جدید روسیه سکنی گزیدن ارمنی تباران از ایران و عثمانی را تشویق می‌کرد. نتیجتاً تا سال ۱۸۳۲، شمار ارمنی تباران با مسلمانان برابر شده بود. به هر روی این جنگ کریمه و جنگ روسیه و عثمانی (۱۸۷۷–۱۸۷۸), بود که موج دیگری از ارمنی‌های ترکیه را وارد کرد و ارمنی تباران دیگر بار اکثریت قاطعی در ارمنستان شرقی تشکیل دادند. با این وجود شهر ایروان همچنان تا قرن بیستم اکثریتی مسلمان داشت.به گفته هنری بلوس لینچ جهانگرد، شهر در اوایل دهه ۱۸۹۰، ۵۰٪ ارمنی و ۵۰٪ مسلمان بود (مردم آذری و فارس) بود.
در زمان جنگ‌های ۱۸۰۴–۱۸۱۳ بین روسیه و ایران ارتش روس برای تصرف خان‌نشین ایروان دو مرتبه سعی کرد. اولین کوشش در سال ۱۸۰۴ بوقوع پیوست. در ماه ژوئن یک لشکر روس متشکل از ۴۵۰۰ نفر به فرماندهی ژنرال پاول سیسیانوف، وارد دشت آرارات شد و در ۱۵ ژوئیه ضربه نهائی را بسر قشون فتحعلی‌شاه قاجار وارد ساخت. پس از آن سیسیانوف سعی در تصرف ایروان نمود. قلعه ایروان مشرف بر سرحدات جنوبی شهر، ساحل مرتفع و پر صخره رود هرازدان (زانگو) قرار داشت. از سه طرف توسط حصارهای دو لایه محصور بود. حصار داخلی که از آجر و سنگ ساخته شده بود، به حد کافی بلند و مستحکم و دارای هفده برج بود.
دومین محاصره ایروان در پائیز ۱۸۰۸ بوقوع پیوست. این مرتبه لشکر ۷۷۰۰ نفری روسیه به فرماندهی ژنرال "" بطرف ایروان حرکت نمود و در ۸ اکتبر باغات و حومه شهر را تصرف کرد. قلعه ایروان در حلقه تنگی قرار گرفت. در ۱۷ نوامبر گودوویچ دست به حمله شدید زد، لیکن صرف نظر از کوشش‌های سربازان روس این اقدام بدون نتیجه ماند، مشکلات تهیه مواد ضروری و زمستان، گودوویچ را به خاتمه محاصره ایروان مجبور نمود.
تصرف ایروان از سوی قشون روس بعدها در زمان جنگ‌های ۱۸۲۶–۱۸۲۸ میان روس و ایران پیوست. قشون روس به طرف ایروان حرکت نمود قلعه ایروان در دست "حسن خان" بود او حدود ۱۸۰۰۰ نفر که اکثراً از شهر ایروان و ساکنین ارمنی دهات اطراف بودند در قلعه جمع شده بودند. قلعه ایروان زیر آتش شدید توپ‌ها قرار گرفت، در بیست و هشتم ماه ۱۴ توپ سنگین محاصره نمودند اما تمام شب سی ام ۴۰ توپ آتش گشودند. فقط آن شب بیش از ۱۰۰۰ گلوله توپ روی شهر ریخت و در نتیجه قسمت بزرگ خانه‌ها آتش گرفته و ویران گردید.
خاچاطور آبوویان در کتاب «زخم‌های ارمنستان» در این باره می‌نویسد:
در بامداد روز اول اکتبر یک دسته از سپاه روس برج شمال شرقی قلعه را تصرف نمود و یک گروه دیگر با نزدیک شدن به دروازه شمالی و با ازبین بردن آن وارد قلعه شد. قلعه معروف ایروان تصرف گردید. پادگان خان که از ۴۰۰۰ سرباز تشکیل می‌شد تسلیم گردید. حسن خان و ۲۰۵ مقام بلندپایه اسیر شدند حدود ۱۰۰ توپ و غنایم جنگی دیگر بدست آمد.
روسیه تزاری خیلی زود شروع به اجرای سیاست روسی کردن اجباری ساکنان ماورای قفقاز کرد. در ۱۸۳۶ میلادی به موجب فرمانی از طرف دولت مرکزی روسیه بسیاری از مدارس ارمنی را بستند و در موسسات آموزشی باقی‌مانده هم تعلیمات به زبان ارمنی را بسیار محدود کردند. پس از آن دولت روس تزاری به شیوه‌ای بسیار جدی در امور کلیسای ارمنی به دخالت پرداخت.فریتیوف نانسن. ملت ارمنی، چاپ 1927 اسلو، صفحه 214
در حقیقت هیچ‌یک از ملت‌های دیگر ساکن ماورای قفقاز به اندازه ارمنیان آن سختی‌ها و آزارهای وارد از طرف حکومت تزاری را ندید. فرمانی از طرف دولت روسیه که اجحافی رسمی به آزادی اعطایی به کلیسای حواری ارمنی از طرف تزار نیکلای یکم در ۱۸۳۶ بود از ۱۸۸۴ به بعد مدارس مربوط به قلمرو و کشیشی ارمنیان را تحت فشار گذاشت و از فعالیت آن‌ها بسیار کاست.
از طرف دیگر فشار روزافزونی بر توده‌های ملت ارمنی وارد می‌آمد برای اینکه آنان را وادار به گرویدن به مذهب ارتدوکس بکنند. در برابر علاقه ارمنیان به مذهبشان و به ملیتشان، دولت تزاری روس کوشید تا عنصر ارمنی را تبدیل به روس بکند و نگذارد این منطقه یک جنبه متمایز ارمنی به خود بگیرد.هنری لینچ، کتاب ارمنستان، سفرها و مطالعات صفحه 314
در ارمنستان زمین‌های بایر خیلی زیاد بود. دولت روسیه از فروختن یا از اجاره دادن این زمین‌ها به دهقانان ارمنی خودداری می‌کرد، همچنان که با احداث شبکه‌های آبیاری زمین‌های بایر تبدیل آن‌ها به زمین‌های قابل کشت و زرع که طرح آن را مقاطعه کاران ارمنی می‌کردند مخالفت می‌ورزیدند. نقشه مقامات روسی این بود که گرویدن به مذهب ارتدوکس را شرط قبلی توزیع این زمین‌ها بین دهقانان ارمنی قرار بدهند. وقتی معلوم شد که تحقق این شرط به سبب تصمیم خلل ناپذیر ملت ارمنی به حفظ مذهب خود غیرممکن است مقامات روسی تصمیم گرفتند آن زمین‌ها را برای استقرار آینده مهاجرنشینان روس نگاه دارند.
همچنین دولت روس تزاری شروع به برکنار کردن تدریجی ارمنیان از مقامات عالی لشکری و کشوری، که از آغاز سده نوزدهم خدمات برجسته‌ای در آن مقامات کرده بودند نمود.Suny, Ronald Grigor. "Eastern Armenians under Tsarist Rule" in Armenian People, p. 115
نهضت انقلابی ارمنی در آخرین دهه قرن نوزدهم جهشی پیدا کرد و با ترس‌ها و نگرانیهایی که در زمامداران حکومت تزاری ایجاد کرد آنان را در عناد و خصومت خود نسبت به ارمنیان راسخ تر نمود. با اینکه هدف‌های احزاب فدراسیون انقلابی ارمنی و «حزب سوسیال دموکرات هنچاکیان» در ترکیه بود دولت تزاری که در کشور خود مبارزه بیرحمانه‌ای را ضد سوسیال دموکراتها و سوسیالیستهای انقلابی و آزادیخواهان در پیش گرفته بود هر چه از دستش برمی‌آمد برای انحلال و نابودی آن احزاب انجام داد.
صدها ارمنی که شک می‌رفت وابسته به سازمان‌های انقلابی باشند دستگیر و به زندان‌های قارص، تفلیس و باکو انداخته شدند و عده زیادی از آنان به خارج از ماورای قفقاز تبعید شدند. لیکن این احزاب انقلابی یا ملی مظهر یکی از تکیه گاه‌های ملت ارمنی بودند. تکیه گاه دیگری نیز وجود داشت که کلیسا بود.
این اقدامات خشم و کینه‌ای عمومی درمیان ارمنیان برانگیخت و در بسیاری از دهات دهقانان ارمنی مقاومتی مسلحانه در برابر تجاوز به عبادتگاه‌های خویش از خود نشان دادند. پلیس و سربازان روسی دخالت کردند و بسیاری هم کشته شدند. در اچمیادزین سربازان روس دیر کهنسالی را که مقر جاثلیق بود محاصره کردند و خواهان کلیدهای کلیسای جامع و ذخایر آن شدند، و چون "خریمیان هایریک" درخواست آنان را رد کرد درها را شکستند و به زور داخل شدند.، در توران و ارمنستان، چاپ ۱۸۹۸ برلین
بر همه ارمنیان روشن گردید که تنها آینده امیدبخش و امکان‌پذیر برای ملتشان سقوط رژیم تزاری و تبدیل آن هر ملتی از خودمختاری برخوردار بوده و این امکان را داشته باشد که به مقتضای نبوغ خاص خود گسترش بیابد. بدین گونه در جلسه عمومی فدراسیون انقلابی ارمنی (داشناکسوتیون) در ۱۹۱۹ در ایروان هدف اصلی حزب چنین اعلام شده بود:
محافل انقلابی ارمنی که مظهر عمده آن‌ها فدراسیون انقلابی ارمنی بود، در جریان این حوادث در کنار کلیسا قرار گرفتند و مقاومتی مسلحانه در برابر اجهافات دولت تزاری سازمان دادند. این صحنه کم‌نظیر با شرکت مبارزان انقلابی ارمنی دیده شد.
در نیمه سده نوزدهم، زمانی که ارمنستان شرقی در استیلای امپراتوری روسیه قرار داشت ارمنستان غربی همچنان تحت تسلط دولت عثمانی بود و تعداد جمعیت ارمنی ساکن در آن و سایر شهرها و آبادی‌های ترکیه، بر سه میلیون نفر بالغ می‌شد. رفتار دولتمردان عثمانی با اهالی ارمنستان غربی بسیار غیرانسانی و بی رحمانه بود و غالباً اهالی از کلیه حقوق ملی و مذهبی خود محروم می‌شدند یا در مضیقه شدید قرار می‌گرفتند و بی هیچ دلیل و بهانه‌ای از خانه و کاشانه خود رانده به زندان افکنده یا کشته می‌شدند.ژان ماری کارزو، ارمنستان، 1915، ترجمه: فریبرز برزگر
عبدالحمید دوم که مصمم به پاکسازی ارمنیان از شش ولایت ارمنی بود، از هیچ عمل ظالمانه و غیرانسانی در حق ساکنان روستاها و آبادی‌های این منطقه کوتاهی نمی‌کرد. رفته رفته این سخت‌گیری‌ها و کشتارها خشم عمومی را نسبت به عمال عبدالحمید دوم برانگیخت و مایه بروز شورش هائی ضد دولت مرکزی گردید.
در نخستین سال‌های جنگ جهانی اول اهالی ارمنستان غربی هولناک‌ترین مرحله تاریخ خود را زیستند. در این سال‌ها دولت ترک‌های جوان دست به نسل‌کشی ارمنی‌ها زد که تا آن زمان در تاریخ بشری هرگز نظیر آن بوقوع نپیوسته بود.
پس از انقلاب فوریه ۱۹۱۷ میلادی در روسیه و روی کار آمدن دولت الکساندر فیودورویچ کرنسکی، در ارمنستان شرقی نیز مانند سایر کشورهای قفقاز، مأموران تزاری که جانشین تزاری نامیده می‌شدند جای خود را به نمایندگان دولت کرنسکی واگذار کردند. لیکن در عمل هیچ تغییری به سود عامه مردم حاصل نشد.
پس از چندی دولت بورژوازی - ملی‌گرایی ارمنستان زمام امور را در دست گرفت که بر اساس موافقتنامه میان احزاب ناسیونالیست بورژوای قفقازیه، موسوم به «سئیم»در آن موقع منطقه قفقاز جنوبی (آذربایجان-ارمنستان-گرجستان) توسط کمیساریای فدراسیون قفقاز جنوبی و مجلس قفقاز جنوبی به نام سئیم اداره می‌شد کشور را اداره می‌کرد.
با توجه به اغتشاش حاکم بر کل روسیه، بروز یک جنگ داخلی گسترده میان بلشویک‌ها و مجموعه‌ای از نیروهای ضدانقلاب و مقامات قفقاز و اگرچه در ۱۵ دسامبر ۱۹۱۷ بین دولت عثمانی و کمیساریای ماوراء قفقاز یک معاهده ترک مخاصمه به امضاء رسید، دولت عثمانی در یک دور جدید از تلاش و تکاپو بر آن شدند نخست موجبات جدایی قفقاز را از روسیه فراهم آورده، سپس بر این اساس با فتح کل آن سامان راه خود را برای دستیابی بر توران حوزه‌های مسلمان‌نشین روسیه، آذربایجان و آسیای مرکزی باز کنند.Fromkin, D. , (1989). A Peace to End All Peace, pag. 354-355. Avon Books.
بار دیگر وحشت و اضطراب قتل‌عام بر سر ساکنین ارمنی مناطق تحت اشغال نظامیان تُرک سایه افکند، لذا ملت ارمنی از خرد و کلان، زن و مرد، پیر و جوان به پا خاست تا از موجودیت خود تا پای جان دفاع کند. در ۲۱ ماه مه سپاهیان تُرک قلعه سارداراباد را تسخیر کردند و خود را برای فتح ایروان آماده کردند. اما در روز ۲۲ ماه مه نظامیان ارمنی و مردم سلاح بدست گرفتند به نبردی سرنوشت ساز با قوای مهاجم پرداختند و شکست سختی به سپاهیان تُرک وارد آوردند و سارداراباد را آزاد کردند.
پس از نبرد سارداراباد و پیروزی، در ۲۸ مه ۱۹۱۸ کشور ارمنستان اعلام استقلال نمود و اولین جمهوری ارمنستان تشکیل شد.
آندریاس لوبیتز (زاده ۱۸ دسامبر ۱۹۸۷ در مونتابائور – درگذشته ۲۴ مارس ۲۰۱۵ در پرا-اوت-بلِئون) کمک خلبان آلمانی شرکت جرمن وینگز بود که در صبح روز سه‌شنبه، ۲۴ مارس ۲۰۱۵ (۴ فروردین ۱۳۹۴) و در سن ۲۷ سالگی یک هواپیمای مسافربری را – که خودش کمک خلبان آن بود و دقایقی هدایتش را بر عهده گرفته بود – بر فراز خاک فرانسه به کوه‌های آلپ زد و منجر به کشته شدن خود و دیگر سرنشینان هواپیمای مسافربری (در مجموع ۱۵۰ نفر) شد.
وی مظنون به این است که این اقدام را به‌طور عمد انجام داده و تمایل به خودکشی داشته است.
این هواپیمای مسافربری از نوع ایرباس ای۳۲۰ و متعلق به شرکت ژرمن وینگز بود و از فرودگاه شهر بارسلون اسپانیا در حال سفر به دوسلدورف آلمان بود.
رئیس خطوط هوایی جرمن وینگز که زیرمجموعه‌ای از لوفت‌هانزا است، روز پنج‌شنبه ۲۶ مارس ۲۰۱۵ (۶ فروردین ۱۳۹۴) اعلام کرده بود که این کمک خلبان در طول دوره کارآموزی‌اش یک توقف چند ماهه داشته است. وی اما علت این وقفه را فاش نکرد. رئیس ژرمن وینگز در عین حال تصریح کرد که وی صد درصد «قابلیت انجام پرواز» را داشته است.
روز جمعه، ۲۷ مارس ۲۰۱۵ (۷ فروردین ۱۳۹۴) پلیس شهر دوسلدورف که منزل شخصی آندریاس لوبیتز در آن قرار دارد اعلام کرد که در بازرسی از منزل او مدارکی دال بر ابتلای وی به بیماری افسردگی پیدا کرده است. یک گواهی پزشکی پاره شده نیز در میان این مدارک است که بر اساس آن پزشک در روز پرواز برای وی مرخصی استعلاجی نوشته است.
در روز جمعه ۲۷ مارس ۲۰۱۵ (۷ فروردین ۱۳۹۴) دادستانی آلمان نیز اعلام کرد که آندریاس لوبیتز بیماری خود را از روسا و همکارانش در شرکت هواپیمایی ژرمن وینگز پنهان کرده بوده است.http://www.bbc.co.uk/persian/world/2015/03/150327_l43_germanwings_copilot_hid_illness
در روز سه شنبه ۳۱ مارس ۲۰۱۵ (۱۱ فروردین ۱۳۹۴) بنابر اخبار منتشر شده در وب سایت یورونیوز، شرکت لوفت‌هانزا اعلام کرد که آندره آس لوبیتس، کمک خلبان شرکت هواپیمایی ژرمن وینگز آلمان، مرکز آموزش خلبانی این شرکت را از یک «دوره افسردگی جدی» خود مطلع کرده بود.
روزنامه بیلد چاپ آلمان نیز اعلام کرده بود که آندریاس از شش سال پیش به افسردگی مبتلا بوده و در مجموع یک سال و نیم تحت درمان بوده است.
در بازرسی پلیس شهر دوسلدورف از منزل مسکونی آندریاس، مدارکی از سازمان هواپیمایی کشوری آلمان پیدا شده که در آن آندریاس دارای کد (SIC" (Specific Regular Medical Examination" است بدین مفهوم که به طور مرتب باید تحت کنترل پزشکی باشد. این کد البته مشخص نمی‌کند که این کنترل جسمی یا روحی است و چه نوع بیماری‌هایی را شامل می‌شود.
آندریاس لوبیتز با والدین خود در شهر مونتابائور، در حوالی شهر فرانکفورت، زندگی می‌کرده اما یک آپارتمان هم در شهر دوسلدورف داشته است.http://www.bbc.co.uk/persian/world/2015/03/150326_u07_germanwinger_co-pilot_destroy
دوست دختر سابق او که ۲۷ سال دارد و معلم ریاضی است، در مصاحبه‌ای مدعی شد که لوبیتز زمانی به او گفته است روزی کاری خواهد کرد که همه نامش را خواهند شناخت و فراموش نخواهند کرد. تعدادی از رسانه‌ها نیز خبر داده‌اند این دختر که اخیراً از لوبیتس جدا شده بود، از او حامله است. علاوه بر این، در پی کشف داروهای ضد افسردگی در آپارتمان او برخی رسانه‌ها بسرعت نتیجه گرفتند که او مشکلات روانی شدید داشته و عمیقاً نگران آینده شغلی اش بوده است.http://persian.euronews.com/2015/03/30/unconfirmed-reports-and-speculation-mount-after-germanwings-crash/
این رخ داد باعث شد تا تدابیر برای سنجش سلامت روان خلبانان تشدید شود. تا پیش از این در هیچ کجای اروپا جدیتی برای این امر مرسوم نبوده است.
به طور مثال پس از این حادثه دولت استرالیا به تمام خطوط هوایی خود دستور داد تا حضور دائمی دو نفر در کابین خلبان را اجباری کنند.http://www.bbc.co.uk/persian/world/2015/03/150330_me_germanwings_two_crew_cockpit_australia
همچنین بنابر اعلام وب سایت خبری یورونیوز در روز سه شنبه ۳۱ مارس ۲۰۱۵ شرکت لوفت‌هانزا، جشنهای شصتمین سالگرد تأسیس این شرکت را لغو کرد.http://persian.euronews.com/2015/03/31/lufthansa-knew-that-co-pilot-andreas-lubitz-had-suffered-severe-depression/
جورج پترسون () (زاده ۱۸۸۷ – درگذشت ۱۹۵۵) هفتمین سرمربی باشگاه لیورپول است که در تاریخ ۷ مارس ۱۹۲۸ تا ۶ اوت ۱۹۳۶، ۳۶۶ بار بر روی نیمکت سرمربی‌گری باشگاه لیورپول نشست. او از سال ۱۹۰۸ به عنوان دستیار تام واتسون به لیورپول پیوست. او در مدت سرمربی‌گری لیورپول به هیچ عنوانی دست نیافت. جرج پترسون در سال ۱۹۳۶ به دلیل بیماری و عدم موفقیت (در طول ۸ سال) از سمت سرمربی‌گری لیورپول استعفاء داد.
اسرائیل خانه ما ٬ یک حزب سیاسی ملی‌گرا و سکولار دست راستی اسرائیلی است. بیشتر طرفداران این حزب از روس‌زبان‌های این کشور هستند که از شوروی سابق به این کشور مهاجرت کرده‌اند.
اسرائیل خانه ما از جریان‌های مخالف روند صلح است که موضعی منفی نسبت به اعراب اسرائیل دارد. البته آنها موافق تأسیس کشور فلسطین (چاره دوکشوری) هستند اما راه حل متفاوتی را برای آن در نظر گرفته‌اند که بر اساس آن مناطق عمدتاً عرب‌نشین اسرائیل به فلسطین واگذار شده و در عوض مناطق عمدتاً یهودی‌نشین کرانه باختری به اسرائیل منضم می‌شود. سپس تمامی شهروندان کشور بایستی سوگند وفاداری به دولت اسرائیل را بخورند و تابعیت افرادی که این کار را انجام ندهند از آن‌ها گرفته شود. هدف روشن این طرح کاهش جمعیت عرب اسرائیل و افزایش درصد یهودیان است. این برنامه که به نام اویگدور لیبرمن رهبر این حزب به طرح لیبرمن معروف است جنجال‌های زیادی را در اسرائیل برانگیخته است.
اسرائیل بیتنا بر خلاف دیگر احزاب دست راستی موضعی غیرمذهبی و مخالف با روحانیت یهودی دارد و مدافع اعطای فرصت‌های اقتصادی-اجتماعی بیشتر به مهاجران جدید برای تشویق یهودیان به مهاجرت به این کشور است.
بزرگترین موفقیت این حزب در انتخابات ۲۰۰۹ به دست آمد که با کسب ۱۵ کرسی سومین حزب بزرگ پارلمان (پس از کادیما و لیکود) شدند و دولت ائتلافی به ریاست بنیامین نتانیاهو را با حزب لیکود تشکیل دادند. آنها در انتخابات ۲۰۱۳ فهرست مشترکی با لیکود ارائه دادند. فهرست مشترک آنها با ۳۱ کرسی پیروز انتخابات شد که ۱۳ کرسی سهم اسرائیل خانه ما بود. این حزب در انتخابات ۲۰۱۵ نتیجه ضعیفی گرفت و تنها ۶ کرسی به دست آورد.
ارتش ششم (به آلمانی:6. Armee / Armeeoberkommando 6 (AOK 6)) یکی از ارتش‌های میدانی نیروی زمینی آلمان در دوره رایش سوم بود که در جنگ جهانی دوم به عملیات پرداخت. شهرت این یگان غالباً به جهت ایفا کردن نقش اصلی در تهاجم ورماخت به شهر استالینگراد در شوروی بود که در نهایت ضد حمله ارتش سرخ موجب به محاصره افتادن و انهدام آن در این شهر گشت.
ارتش ششم برای نخستین بار روز ۱۰ اکتبر سال ۱۹۳۹ با تغییر عنوان ارتش دهم، تشکیل شد.
ارتش ششم از بدو تشکیل تا ماه آوریل سال ۱۹۴۱ در جبهه غربی جنگ جهانی دوم خدمت کرد. این ارتش نقش ویژه‌ای در تهاجم به بلژیک و فرانسه در سال ۱۹۴۰ داشت. تسخیر قلعه ایبن-ایمائیل یکی از دستاوردهای بزرگ ارتش ششم در این کارزار بود. این ارتش با گذر از کانال آلبرت و رود دیل، پیشروی سریعی در ناحیه فلاندر صورت داد. همچین در رخنه در ناحیه رودهای سم و اوآز مشارکت داشت و قلعه نامور را نیز تصرف کرد. پس از ۹ ماه استقرار در سواحل نرماندی، ماه مه سال ۱۹۴۱ در غالب گروه ارتش آ به نواحی شرقی منتقل شد. هنگام آغاز عملیات بارباروسا، تهاجم آلمان به شوروی در ماه ژوئن سال ۱۹۴۱، بخشی از گروه ارتش جنوب بود. پس از رزم در ناحیه گالیسیا، در شمال غربی ژیتومیر به استحکامات خط استالین یورش برد. ارتش ششم از رود دنیپر گذشت و در تسخیر کی‌یف سهیم بود. در طول رود دونتس پیش رفت و خود را به خارکوف و بلگورود رساند. در این زمان ضد حملات ارتش سرخ و زمستان روسیه موجب توقف تهاجم آلمانی‌ها شد. این ارتش یکی از عمده‌ترین آرایش‌های آلمانی حاضر در مورد آبی، تهاجم بزرگ تابستان سال ۱۹۴۲، به حساب می‌آمد. ماه ژوئیه گروه ارتش جنوب به گروه ارتش ب تغییر عنوان داد. ارتش ششم تا ماه نوامبر با این گروه ارتش باقی ماند. این ارتش از ماه اوت درگیر تلاش ناموفق چند ماهه برای سلطه بر استالینگراد بود. اواخر ماه نوامبر آرایش جدیدی با عنوان گروه ارتش دن تشکیل شد که ارتش ششم نیز بخشی از آن بود. به هر صورت این ارتش در ناحیه استالینگراد به محاصره دشمن افتاد و در ماه فوریه سال ۱۹۴۳ منهدم شد.
ارتش ششم دیگری این بار اوایل ماه مارس سال ۱۹۴۳ در جنوب فرانسه بر پایه گروه‌رزمی "هولیت" با غالباً قوای رومانیایی تشکیل گشت. این ارتش مابقی عمر عملیاتی خود را مداوما در حالت تدافعی در جبهه شرقی گذراند. تا ماه فوریه سال بعد با رزم در نواحی دن و دونتس بخشی از گروه ارتش جنوب بود. پس از مدت کوتاهی الحاق به گروه ارتش مرکز در ماه مارس سال ۱۹۴۴، مجدداً به تحت امر گروه ارتش جنوب که هم‌اینک به گروه ارتش شمال اوکراین تغییر عنوان داده بود، بازگشت. تا ماه اکتبر با عقب نشستن به پشت رود دنیپر با این گروه ارتش در دفاع از مناطق کریووی روگ و نیکولایف به نبرد پرداخت تا این که به آرایش جدید گروه ارتش جنوب ملحق گردید و تا ماه آوریل سال ۱۹۴۵ با آن ماند. این ماه گروه ارتش جنوب به عنوان غیررسمی گروه ارتش "اوستمارک" تغییر نام داد. ارتش ششم با عقب‌نشینی مداوم به بسارابی، ناحیه بوداپست و آلپ شرقی، تا پایان جنگ بخشی از این آرایش بود.
شکوه ریاضی، (زاده ۱۳۰۰ خورشیدی – درگذشته ۱۸ تیر ۱۳۴۱) از پیشگامان هنر و نقاشی مدرن در ایران بود. وی نوگراترین زن نقاش ایرانی بود. او به عنوان یکی از بهترین مدرسان هنرستان عالی هنرستان تزئینی و منتقدان نقاشی سنتی راهگشای بسیاری از شاگردان و هنرجویان خود بود، شاگردانی که امروز جزو مطرح‌ترین هنرمندان نقاشی معاصر ایران به‌شمار می‌آیند.
شکوه‌الملوک ریاضی در سال ۱۳۰۰ خورشیدی در تهران در یک خانواده فرهنگی-نظامی به‌دنیا آمد. والدین وی بتول دولتشاهی دختر شاهزاده بدیع‌الملک میرزا عمادالدوله، و سرلشکر علی ریاضی بودند او تا چهارده‌سالگی به‌خاطر شغل پدرش، سرلشکر ریاضی در پاریس زندگی کرد و بعد از قطع روابط ایران و فرانسه و بازگشت خانواده‌اش به ایران ساکن شیراز شد و خود را برای ورود به دانشکده پزشکی آماده کرد، اما بعد از چند سال این رشته را نیمه‌تمام رها کرد.
شکوه ریاضی جزو اولین شاگردان هنرکده هنرهای زیبا،"اسماعیل مرات، وزیر فرهنگ وقت در سال ۱۳۱۷ از آندره گدار معمار و باستان‌شناس فرانسوی درخواست نمود که هنرکده‌ای همچون «مدرسه بوزار» پاریس در تهران بنا نماید. زمانی که در سال ۱۳۱۸ این هنرکده تاسیس شد وی گروهی از استادان فرانسوی را به این هنرکده برای تدریس دعوت نمود و شکوه ریاضی به عنوان مترجم و هم دانشجوی ویژه این هنرکده مشغول به فعالیت شد." در سال ۱۳۲۵ از این هنرکده فارغ‌التحصیل شد و برای اتمام تحصیلات خود دوباره به پاریس بازگشت. پدر وی در فروردین ۱۳۲۶ درگذشت. شکوه در سال ۱۳۳۳ (۱۹۵۵) توانست از «مدرسه بوزار» با کسب رتبه عالی و مدال طلا دانشنامه بگیرد. او پس از آن بیشتر از هر چیز خود را وقف تدریس و آموختن به شاگردانش کرد، نحوه تدریس و شیوه نگاه کردن به جهان پیرامونش مشخصه اصلی کارهای اوست.
وی بعد از فارغ‌التحصیل شدن از هنرکده هنرهای زیبا دوباره به فرانسه رفت و در بوزار زیر نظر آندره لوت تعلیم دید و در سال ۱۳۳۶ دوباره به ایران بازگشت و به مدت دو سال در هنرستان عالی هنرهای تزئینی به تدریس پرداخت."
شکوه ریاضی بر اثر بیماری سرطان در روز دوشنبه ۱۸ تیر ۱۳۴۱ در سن ۴۱ سالگی درگذشت.
از جمله شاگردان شکوه ریاضی، می‌توان آقایان حسین زنده‌رودی، فرامرز پیلارام و مسعود عربشاهی را نام برد.
از شکوه ریاضی تعداد محدودی پرتره، مجسمه، نقاشی منظره با رنگ و طراحی‌های با مرکب و زغال به جا مانده‌است که بیشتر آن‌ها در خانه دوستان و اقوام او در پاریس هستند. یکی از معروف‌ترین کارهای که از او به جامانده «پرتره صادق هدایت» است که با خطوط خیلی نرم، دلپذیر و روشن کشیده‌است.
نبرد اومان یک نبرد محاصره‌ای در جبهه شرقی جنگ جهانی دوم بود که در از اواسط ماه ژوئیه تا اوایل ماه اوت سال ۱۹۴۱ میان ورماخت و ارتش سرخ رخ داد و در نهایت با پیروزی آلمانی‌ها و شکست نسبتاً سنگین شوروی به پایان رسید. در این نبرد گروه ارتش شمال آلمان با موفقیت اقدام به محاصره و انهدام دو ارتش جبهه جنوب غربی شوروی در ناحیه اومان در شرق اوکراین نمود که به اسارت ۱۰۳ هزار تن انجامید.
طبق طرح عملیاتی بارباروسا، گروه ارتش جنوب آلمان می‌بایست بر منطقه راهبردی اوکراین با منابع حیاتی فراوان، مسلط می‌شد. در طرح اولیه، قوای این نیرو می‌بایست در یک حرکت گازانبری با پیشروی از شمال و جنوب با شکستن دفاع مرزی شوروی و نفوذ پر شتاب ۶۵۰ کیلومتری در عمق اراضی آن، خود را به رود دنیپر می‌رساندند و عمده نیروهای ارتش سرخ در اوکراین را در غرب این رود به محاصره درمی‌آوردند. عدم مشارکت ارتش یازدهم در تهاجم، جناح شمالی گروه ارتش جنوب را وادار به یک حمله رو در رو صرفاً از یک طرف ساخته بود. بدین ترتیب، این بخش از نیروها می‌بایست خود را در عرض سه تا چهار هفته به رود دنیپر می‌رساندند و سپس با چرخش به سمت جنوب، نیروهای ارتش سرخ را بین خود و دریای سیاه به محاصره درمی‌آوردند.
با آغاز عملیات بارباروسا در ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۱، گروه ارتش جنوب که در فضای تنگ بین مرداب‌های پریپیات و کوه‌های کارپات متمرکز شده بود، اوکراین را مورد هجوم قرار داد. این گروه ارتش قوای جبهه جنوب غربی شوروی به فرماندهی سپهبد میخائیل کیرپونوس را در مقابل خود داشت. ارتش سرخ بزرگ‌ترین تمرکز قوای خود را در این منطقه قرار داده بود. علاوه بر قوای تحت امر کیرپونوس، روز ۲۵ ژوئن "استاوکا"، فرماندهی عالی شوروی، جبهه جنوبی به فرماندهی ارتشبد ایوان تیولنف را نیز به کمک ارتش‌های نهم و هجدهم ایجاد کرد تا در قسمت جنوبی جبهه مجموعاً قریب به ۸۰۰ هزار سرباز آلمانی با نزدیک به ۱٫۲ میلیون سرباز شوروی به پیکار بپردازند.
نیروهای ارتش سرخ در این ناحیه دست به دفاعی شدید زدند و با وجود کمبودهای جدی در زمینه سوخت و مهمات، از جانب فرماندهان عالی موظف به اجرای بلافاصله ضد حملات گردیدند. با فراخوانده شدن هر سه سپاه مکانیزه ذخیره و تمرکز آن‌ها در شمال شرقی ریوْنه، نخستین ضد حمله نیروهای جبهه جنوب غربی ارتش سرخ در محور ولادیمیر-ولینسکی، دوبنو و ریونه با پنج سپاه ۸، ۹، ۱۵، ۱۹ و ۲۲ مکانیزه به وقوع پیوست. آغاز ضد حملات از روز ۲۶ ژوئن موجب به پا شدن یک نبرد زرهی در مقیاسی بی‌سابقه بین بیش از ۲ هزار تانک در خط مقدمی به طول ۷۰ کیلومتر شد. این ضد حملات که به صورت تکه‌تکه و با گرفتاری به مشکلات فرماندهی و بی‌تجربگی افسران ارتش سرخ در کنترل توده نیروهای زرهی، به اجرا درمی‌آمدند، در رسیدن به اهداف تعیین شده ناموفق بودند و باعث از بین رفتن بسیاری از نیروهای ذخیره شوروی در منطقه شدند. این نبردهای شدید هر دو طرف را متحمل خسارات و تلفات زیادی کرد.
روز ۱۹ ژوئیه، از شمال به جنوب:
در نهایت روز ۳۰ ژوئن پس از اثبات بی‌ثمری ضد حملات خسارت بار، "استاوکا" به کیرپونوس فرمان داد نیروهای خود را تا روز ۹ ژوئیه تا مواضع دفاعی جدید در مناطق استحکامات کوروستن، نووگورود-وولینسکی و لتیچف در طول مرز سال ۱۹۳۹ شوروی و لهستان موسوم به خط دفاعی استالین عقب بکشد. سه ارتش ششم، دوازدهم و بیست و ششم شوروی هنگام عقب‌نشینی مداوما در معرض خطر محاصره شدن توسط گروه زرهی ۱ و ارتش هفدهم ورماخت از شمال و مدتی بعد ارتش یازدهم ورماخت از جنوب بودند. اوایل ژوئیه پیشروی غیرقابل توقف سپاه ۳ و سپاه ۴۸ موتوریزه گروه زرهی ۱ ورماخت به ترتیب از ریونه به سمت نووگورود-وولینسکی و در جنوب به سمت شِپِتیفکا، خطر تصرف بخشی از خط استحکامات کیرپونوس و محاصره ارتش‌های در حال عقب‌نشینی آن در جنوب را ایجاد می‌کرد. از این رو کیرپونوس دستور به ضد حمله ارتش پنجم با دو سپاه از پیش تضعیف‌شده ۲۷ تفنگ‌دار و ۲۲ مکانیزه از شمال علیه سرنیزه زرهی آلمان داد. با وجود به تأخیر افتادن پیشروی سپاه ۳ موتوریزه ورماخت با ضد حمله کیرپونوس و فراهم آمدن مقدار بیشتری وقت جهت عقب‌نشینی نیروهای او به مواضع دفاعی مشخص شده، خط استالین نیز با رسیدن لشکر یازدهم زرهی ورماخت به بردیچیف، روز ۷ ژوئیه در جنوب نووگورود-وولینسکی شکسته شد تا یک شکاف بین ارتش پنجم و ششم شوروی ایجاد شود.
با ادامه عقب‌نشینی نیروهای ارتش سرخ، بین روزهای ۶ تا ۹ ژوئیه دو سپاه ۳ و ۴۸ موتوریزه ورماخت بردیچیف، نووگورود-وولینسکی و ژیتومیر را به تصرف خود درآوردند. سلطه آلمانی‌ها بر بردیچیف بیشترین تهدید را برای شوروی با در خطر محاصره قرار دادن جناح چپ جبهه جنوب غربی آن، ایجاد کرد. بدین جهت کیرپونوس دستور به پایداری شدید ارتش ششم شوروی با حمایت دو سپاه ۱۵ و ۱۶ مکانیزه در جنوب این شهر داد. روز ۹ ژوئیه فرماندهی گروه ارتش جنوب و فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان مجدداً بر محاصره و انهدام نیروهای دشمن در غرب رود دنیپر به عنوان هدف اصلی تأکید کردند. بر خلاف میل رهبران نیروی زمینی، آدولف هیتلر، پیشوای آلمان تمایلی به تهاجم به کیِف نداشت و دستیابی به گذرگاهی بر رود دنیپر را نیز تابع انهدام آرایش‌های بزرگی از نیروهای دشمن در غرب این رود می‌دید. او اذعان داشت اگر محاصره نیروهای دشمن تا رود بوگ جنوبی محقق نشود، کلیت گروه زرهی ۱ به سمت کیف و رود دنیپر در جنوب شرقی پیشروی خواهد کرد. در همین حال، فیلدمارشال گرت فن روندشتت، فرمانده گروه ارتش جنوب، عقیده داشت با عقب‌نشینی بسیاری از یگان‌های ارتش سرخ به سمت شرق، دیگر محاصره آن‌ها تا رود بوگ جنوبی عملی نیست و با همراهی ارتشبد فرانتس هالدر، رئیس ستاد کل نیروی زمینی آلمان، خواهان به محاصره درآوردن آن‌ها در حوالی بیلا تسرکفا در غرب رود دنیپر شد که با رضایت هیتلر به شرط مراقبت از جناح شمالی گروه زرهی ۱ مواجه گشت.
کیرپونوس روز ۹ ژوئیه ضد حمله بزرگی علیه رخنه آلمانی‌ها به سمت شرق صورت داد. سپاه‌های ۹، ۱۹ و ۲۲ مکانیزه ارتش پنجم شوروی با پشتیبانی سپاه ۳۱ تفنگ‌دار شوروی، نیروهای ورماخت را در ناحیه نووگورود-وولینسکی مورد هدف قرار دادند. این نیروهای ارتش سرخ با تمرکز بالایی از تانک‌های تی-۳۴، با لشکر سیزدهم زرهی ورماخت درگیر شدند. با وجود تلاش فراوان شوروی، گروه زرهی ۱ ورماخت توانست «کوریدور ژیتومیر» را باز نگاه دارد. پس از چهار روز رزم سنگین، نیروهای شوروی قادر به کسب دستاورد ارضی چندانی نشدند.
روز ۱۲ ژوئیه کیرپونوس قرارگاه ارتش بیست و ششم را به جایگاه ذخیره جبهه جنوب غربی عقب کشید و نیروهای آن را بین ارتش‌های ششم و دوازدهم شوروی تقسیم کرد. او با قرار دادن تمامی نیروهای متمرکز شده شوروی در شرق و شمال شرقی بیلا تسرکفا تحت امر ژنرال کوستنکو، فرمانده ارتش بیست و ششم شوروی، او را موظف به تهاجم به سمت شمال غربی و برقراری مجدد اتصال به ارتش پنجم شوروی کرد. در همین حال فن روندشتت دو سپاه در جناح جنوبی خود را متوجه ارتش بیست و ششم شوروی نمود. هنگامی که آلمانی‌ها ۱۵ ژوئیه کوزیاتین را تصرف کردند، کیرپونوس به یک‌باره متوجه قرار گرفتن تهاجم اصلی گروه ارتش جنوب ورماخت به سمت جنوب با هدف به محاصره درآوردن نیروهای در حال عقب‌نشینی شوروی در جهت رود دنیپر شد و اقدام به عقب نشاندن نیروهای به سمت شرق کرد. مارشال بودیونی، فرمانده جهت جنوبی شوروی، ۱۶ ژوئیه به تیولنف دستور داد مواضع رود دنیستر را رها کند. از روز بعد از تیولنف خواست نیروهای خود را در نزدیکی اومان متجمع سازد.
کیرپونوس ۱۷ ژوئیه، بدون مجوز "استاوکا"، به ارتش‌های ششم و دوازدهم شوروی فرمان داد خود را به شرق رود دنیپر برسانند. روز بعد با گذر ارتش یازدهم ورماخت از رود دنیستر در موگیلف-پودولسکی و سوروکا، "استاوکا" در نهایت خطر جدی به محاصره افتادن نیروهای جبهه جنوبی و جنوب غربی را دریافت کرد. بدین ترتیب به ارتش‌های ششم، دوازدهم و هجدهم شوروی اجازه داده شد تا خط بیلا تسرکفا، کیتای-گورود و گایسین در ۱۰۰ کیلومتری غرب دنیپر عقب‌نشینی کنند. "استاوکا" همچنین به تیولنف دستور داد سپاه ۲ مکانیزه را عازم ناحیه اومان نماید تا جلوی پیشروی آلمانی‌ها در اراضی پشت سر جبهه جنوبی شوروی گرفته شود. این تدابیر بسیار دیر صورت می‌پذیرفت چرا که ارتش سرخ ۱۸ ژوئیه بیلا تسرکفا را رها کرده و بیشتر خط دفاعی جدید ارتش‌های ششم، دوازدهم و هجدهم شوروی از پیش زیر سلطه آلمانی‌ها بود. با این حال شرایط آب‌وهوایی و گل‌آلود بودن راه‌ها موجب کاهش سرعت پیشروی ارتش یازدهم ورماخت شد تا با گریختن یگان‌های ارتش سرخ طبق فرمان کیرپونوس با گذر از رود بوگ به سمت جنوب شرقی، آلمانی‌ها قادر به محاصره آن‌ها در ناحیه وینیتسا نشوند.
فرمان شماره ۳۳ پیشوا روز ۱۹ ژوئیه نیروهای آلمانی را موظف ساخت «از گریز مقادیر زیادی از قوای دشمن با گذر از رود دنیپر به عمق خاک روسیه جلوگیری کنند و آن‌ها را منهدم نمایند». بر این مبنا گروه ارتش جنوب می‌بایست با تهاجم متمرکز ارتش‌های ششم و دوازدهم شوروی را از بین می‌برد. بر این اساس گروه زرهی ۱ می‌بایست در دفاع ارتش سرخ که محور پیشروی آلمانی‌ها را در جهت وینیتسا و کوروستن سد کرده بود، رخنه می‌نمود و ارتش یازدهم ورماخت با پیوستن به تهاجم، به منظور یاری به گروه زرهی ۱، به سمت وینیتسا در شمال شرقی پیش می‌رفت. این تحرکات راه را برای به محاصره درآوردن نیروهای ارتش سرخ در جنوب غربی بردیچیف هموار می‌ساخت.
با وجود مقاومت سرسختانه نیروهای ارتش سرخ و بارندگی شدید غیرمنتظره، ارتش هفدهم ورماخت موفق به رخنه در ناحیه وینیتسا گشت. نیروهای شوروی ضمن اجرای اقدامات تأخیر آفرین، سعی در اجتناب از گرفتاری در محاصره مهاجمان داشتند. والتر فن براوخیچ، فرمانده کل نیروی زمینی آلمان، فن روندشتت و هالدر به توافق رسیدند که گروه زرهی ۱ در ناحیه وسیع‌تری دشمن را به محاصره درآورد. شرایط میدان‌های نبرد، سبب گشت گروه زرهی ۱ موظف به رساندن خود به رود دنیپر و ایجاد گذرگاهی بر آن در جنوب کیف شود.
روز ۲۱ ژوئیه نیروهای گروه زرهی ۱ در حال نزدیک شدن به اومان و تاراشچه و تکمیل محاصره ارتش‌های ششم و دوازدهم شوروی بودند. جهت مقاله با این شرایط، کیرپونوس به ارتش بیست و ششم شوروی فرمان داد با حرکت به سمت جنوب شرقی مسیر عقب‌نشینی ارتش‌های ششم و دوازدهم شوروی را باز نگاه دارد. ضد حمله ارتش بیست و ششم شوروی سپاه‌های ۳ و ۱۴ موتوریزه ورماخت را تا ۲۵ ژوئیه متوقف کرد اما سپاه ۴۸ موتوریزه ورماخت با عبور از سد دشمن، به پیشروی به سمت اومان ادامه داد و با تصرف موناستریشچه راه عقب‌نشینی دو ارتش دشمن را قطع کرد. با این وجود سپاه ۲ مکانیزه شوروی اجازه اتصال آن به ارتش هفدهم در جنوب و تکمیل محاصره تمامی نیروهای شوروی در شرق وینیتسا را نداد. این یگان‌های در معرض محاصره شوروی شامل ۲۴ لشکر، ۱ تیپ هوابرد و ۲ تیپ ضد تانک مجموعاً با ۱۳۰ هزار نفر، بیش از ۱۰۰۰ توپ و ۳۸۴ تانک می‌شد که به شدت فرسوده و تقریباً بدون تدارکات از جمله سوخت و مهمات بودند. در نهایت "استاوکا" ارتش‌های ششم و دوازدهم شوروی را موظف به تهاجم به جانب شرق و اتصال به ارتش بیست و ششم کرد. ارتشبد اوالت فن کلایست، فرمانده گروه زرهی ۱ ورماخت به منظور جلوگیری از این اتفاق با رساندن خود به موقعیت سپاه ۴۸ موتوریزه، آن را با دو لشکر پیاده‌نظام و یک هنگ پیاده‌نظام موتوریزه تقویت نمود.
افزایش مقاومت آلمانی‌ها، تلفات سنگین و کمبود جدی مهمات سبب توقف تلاش دو ارتش شوروی برای خروج از محاصره شد. لشکرهای این دو ارتش تنها یک چهارم از توپخانه اولیه و مجموعاً ۱۰۰۰ تا ۴۰۰۰ نفر در اختیار داشتند. با پیچیدگی شرایط تدارکات‌رسانی، این دو ارتش ۲۴ ژوئیه با مجوز "استاوکا" تحت امر جبهه جنوبی شوروی قرار گرفتند. روز بعد تیولنف به آن‌ها دستور داد به سمت خط زونیگورودکا و اومان عقب‌نشینی کنند و با شکستن خط محاصره سپاه ۴۸ موتوریزه ورماخت، سعی در باز کردن راهی به طرف شرق داشته باشند. در این زمان یک شکاف ۱۰۰ کیلومتری بین این دو ارتش و ارتش هجدهم شوروی در جنوب شرقی وجود داشت. نیروهای آلمانی در این قسمت حضور نداشتند و دو ارتش شوروی می‌توانستند از آن به عنوان راه گریز استفاده کنند. با این حال با توجه به عدم آگاهی "استاوکا" از این شرایط، اصرار بر خروج ارتش‌های ششم و دوازدهم به سمت شرق بود. روز ۲۸ ژوئیه تیولنف در گزارشی به "استاوکا" اذعان داشت «برآورد دقیق شرایط ارتش‌های ششم و دوازدهم غیرممکن است چرا که ارتباطاتی وجود ندارد.» "استاوکا" به اشتباه تصور می‌کرد آلمانی‌ها قصد دارند با کنار زدن این دو ارتش به رود دنیپر برسند و جهت ادامه عملیات به طرف دونباس، گذرگاهی بر این رود بین کی‌یف و چرکاسی تصاحب نمایند. از همین رو ۲۸ ژوئیه کیرپونوس و تیولنف موظف شدند جلوی پیشروی دشمن به سمت رود دنیپر را بگیرند.
پس از تثبیت شرایط خط مقدم، درحالیکه سپاه ۳ موتوریزه ورماخت در حال پوشش دادن جناح شرق بود و بوگوسلاو را ۲۶ ژوئیه و اوشانکا را ۲۹ ژوئیه تسخیر کرد، سپاه ۱۴ موتوریزه ورماخت پیشروی را از سرگرفت. بر خلاف انتظار "استاوکا" گروه زرهی ۱ و ارتش یازدهم ورماخت به حرکت خود برای محاصره و انهدام ارتش‌های ششم و دوازدهم شوروی که هم‌اینک تحت فرماندهی مشترک سرلشکر پاول پوندلین «گروه "پونِدِلین"» نامیده می‌شدند، ادامه دادند. با نگرانی از گریز نیروهای دشمن به سمت جنوب شرقی، فن کلایست به سپاه ۴۸ موتوریزه ورماخت دستور داد با گذر از شرق اومان، به سمت پرفومایسک پیش برود. در همین زمان ارتش هفدهم ورماخت مسیر سپاه ۴۹ خود به سمت جنوب شرقی تغییر داد. این عمل فرصت گریز دیگری برای گروه "پوندلین" فراهم آورد. با این حال تیولنف با از دست دادن این فرصت، همچنان خواهان خروج گروه "پوندلین" به سمت شرق بود. او ارتش هجدهم شوروی را جهت تقویت دفاع اومان اعزام کرد اما این ارتش خود جزو نیروهای نیمه محاصره‌شده در این ناحیه شد. سپاه ۴ مکانیزه شوروی موظف به باز کردن راه فراری برای یگان‌های در محاصره گشت. با وجود وارد آمدن خسارات بالا به آلمانی‌ها، حمله سپاه ۴ مکانیزه شوروی با تعداد اندکی تانک در نهایت به جایی نرسید تا بودیونی به "استاوکا" گزارش کند «تمامی تلاش‌ها برای عقب کشیدن ارتش‌های ششم و دوازدهم به سمت شرق و شمال شرقی بی‌ثمر هستند.» تا ۱ اوت ارتش بیست و ششم شوروی تا رود دنیپر عقب‌نشینی کرد اما همچنان گذرگاه‌هایی را در رژیشچف و کانف در اختیار داشت. در همین حال ارتش هجدهم شوروی نیز با فاصله گرفتن از گروه "پوندلین"، شروع به عقب‌نشینی به سمت جنوب شرقی کرد تا اومان به تصرف آلمانی‌ها دربیاید.
در نهایت پس از تصرف پلی بر روی رود بوگ در پرفومایسک توسط لشکر شانزدهم زرهی ورماخت و رسیدن لشکرهای یکم کوهستان و نهم زرهی آن در نزدیکی ترویانکا به یکدیگر، ۳ اوت یگان‌های گروه زرهی ۱ و ارتش هفدهم ورماخت به یکدیگر متصل شدند تا محاصره را در جنوب شرقی اومان تکمیل نمایند. اتصال لشکر شانزدهم زرهی ورماخت به نیروهای مجارستانی در پرفومایسک محاصره کوچک‌تر دیگری پدیدآورد. تیولنف با عدم آگاهی از دو تکه شدن نیروهای تحت محاصره و با تصور این که دیواره شرقی محاصره تنها توسط نیروهای متحرک آلمانی تشکیل شده‌است، مجدداً دستور به «انهدام نیروهای رخنه کننده آلمانی با عملیات‌های فعال به سمت شرق و تصرف و مقاومت سخت در خط زونیگورودکا، برودتسکویه، نوو-آرخانگلسک، ترنووکا و کراسنوپوله» داد. در حقیقت دو سپاه موتوریزه گروه زرهی ۱ ورماخت با ۶ لشکر به همراه ۲ لشکر پیاده‌نظام دیگر در حال تهاجم به گروه "پوندلین" از جانب شرقی بودند.
با وجود تلاش فراوان جبهه جنوبی شوروی برای تدارکات‌رسانی هوایی، گروه "پوندلین" از ۴ اوت دیگر به حال خود رها شد. تا روز ۵ اوت مساحت ناحیه تحت محاصره به ۳۶ کیلومتر مربع کاهش یافت. در عرض تنها ۴ روز توپخانه ورماخت گلوله‌های بیشتری از مجموع مهمات مورد استفاده در جبهه غربی بر سر محاصره‌شدگان در ناحیه اومان ریخت. روز ۶ اوت دو ارتش ششم و دوازدهم شوروی به ترتیب سعی در خروج از محاصره به سمت شرق و جنوب کردند اما موفقیتی کسب ننمودند. تلاش بی‌حاصل دیگری نیز از جانب این نیروها در ۷ اوت صورت گرفت. درگیری در این ناحیه تا ۸ اوت ادامه پیدا کرد. در پایان نیروهای آلمانی ۱۰۳ هزار نفر از قوای ۲۵ لشکر در محاصره را به اسارت گرفته و ۳۱۷ تانک، ۸۵۸ توپ و ۲۴۲ توپ ضد تانک و ضدهوایی را به غنیمت درآورده یا منهدم نمودند.
ضمن کشته شدن ۲ فرمانده سپاه و ۶ فرمانده لشکر ارتش سرخ، فرماندهان هر دو ارتش در محاصره شوروی به همراه فرماندهان ۴ سپاه و ۱۱ لشکر جزو اسرا بودند. تنها ۱۱ هزار نفر از مجموع ۱۲۹ هزار نیروی این دو ارتش که عموماً از نفرات پشت خط مقدم بودند، نجات یافتند. استالین با صدور فرمان شماره ۲۷۰ "استاوکا" چندین تن از ژنرال‌های به اسارت درآمده شوروی را به «جنایت علیه وطن» متهم کرد. مدت کوتاهی بعد، دادگاه‌های نظامی این افراد را به صورت غیابی به اعدام محکوم نمودند. حکم پوندلین و سرلشکر نیکولای کیریلوف، فرمانده سپاه ۱۳ تفنگ‌دار پس از بازگشت از اسارت آلمانی‌ها اجرا شد.
حدود ۲۰ لشکر ارتش‌های ششم، دوازدهم و هجدهم شوروی در این نبرد محاصره‌ای در ناحیه اومان منهدم شدند. به هر صورت، کیرپونوس موفق شد از انهدام کامل جبهه جنوب غربی شوروی جلوگیری کند و گروه ارتش جنوب ورماخت را از برنامه زمانی خود عقب بیندازد تا "استاوکا" بتواند نیروهای خود را بر ناحیه حساس اسمولنسک متمرکز نماید.
واژهٔ پیریونس ممکن است به یکی از موارد زیر گفته شود:
محمد: میراث نهایی یا قمر بنی‌هاشم سریال به زندگینامه محمد (پیامبر اسلام) به کارگردانی «محمد شیخ نجیب» در ۳۰ قسمت می‌پردازد. فیلمنامه توسط محمود عبدالکریم نوشته شده و همه قسمتهای آن در سوریه فیلم برداری شده‌است. در این مجموعه ۲۲۰ بازیگر از کشورهای عربی مثل سوریه، لبنان، اردن، سودان و فلسطین شرکت دارند.
عبد الحکیم قطیفان - علی کریم - جهاد عبده - خالد القیش - محمد حداقی - محمود نصر - أمجد الحسین - مروان أبو شاهین - فاروق الجمعات - واصف الحلبی - نسرین الحکیم - رنی شمیس - مازن عباس - بسام داود - نضیر لکود - محمد الأحمد - جمال النصار - نبیل حلوانی - جهاد عبید - أحمد صلان - یحیی بیازی - زهیر درویش - منذر فارس - محمد رافع - نصر شما - غسان سلمان - عدنان عبدالجلیل - کفاح الخوص - جلال الطویل - علی صطوف - عماد عطوانی - محمد زرزور - هلال خوری - حسن إسرب - شادی مقرش - نبیل نعمة - حازم حداد - فراس الفقیر - عروة العربی - فرزدق دیوب - مجد فضة - رائد مشرف - علاء قاسم - یوسف المقبل - زکی کوردیللو - کامل نجمة - کمیل أبو صعب - سامر شقیر.
عاکف نجم در نقش ابوطالب
عبد الکریم القواسمی در نقش الولید بن المغیرة
محمد العبادی در نقش حکیم بن حزام
سحر فوزی - ریاض نحاس - فیلدا سمور - نسیمة ظاهر - ریم علی - نظلی رواس - عتاب نعیم - سوسن أبو الخیر - وسیم غانم - مازن لطفی - أکرم التلاوی - نهاد عاصی - فاضل وفائی - زینة ظروف - نذیر دقاق - نور الدین داغستانی - فاطمة أبو عقل - عبد السلام غبور - أمیل حنا - هیثم عساف - علاء الحایک - دحام السطام - ریبال صابونی - محمود صوان.
کتاب صور خیال در شعر فارسی با عنوان فرعی تحقیق انتقادی در تطوّر ایماژهای شعر پارسی و سیر نظریۀ بلاغت در اسلام و ایران اثر محمدرضا شفیعی کدکنی است که به نقد و تحلیل شعر کهن فارسی می‌پردازد.سایت خانهٔ کتاب صور خیال در شعر فارسی، تألیف محمدرضا شفیعی کدکنی، انتشارات آگه، چاپ شانزدهم، ۱۳۹۲ سایت سازمان اسناد و کتابخانهٔ ملی جمهوری اسلامی ایران صور خیال در شعر فارسی، تألیف محمدرضا شفیعی کدکنی
نگارش این کتاب در ۱۳۴۷ به انجام رسید و در مهر ۱۳۴۸ همچون رسالهٔ دکتری در دانشگاه تهران دفاع شد.
شفیعی کدکنی در مقدمهٔ می‌نویسد: این کتاب، در حقیقت، بخش نخستین و مقدمه‌ای است برای جستجوی درازدامنی که مؤلف هنگام تحصیل در دورۀ لیسانس ادبیات فارسی در دانشگاه مشهد، در باب شعر فارسی آغاز کرده‌است.صور خیال در شعر فارسی، شفیعی کدکنی، نشر آگه، چاپ پانزدهم، تهران ۱۳۹۱، صفحۀ یازده
این کتاب ابتدا در سال ۱۳۵۰ توسط انتشارات نیل چاپ شد،سایت سازمان اسناد و کتابخانهٔ ملی جمهوری اسلامی ایران مشخصات کتاب صور خیال در شعر فارسی، چاپ اول سپس ویراست دوم آن را در سال ۱۳۶۶ نشر آگه منتشر کرد.سایت سازمان اسناد و کتابخانهٔ ملی جمهوری اسلامی ایران مشخصات کتاب صور خیال در شعر فارسی
«ماجراهای جدید تارزان» () یک مجموعه فیلم ماجرایی دنباله‌دار ۱۲ قسمتی در سبک فانتزی به کارگردانی ادوارد آ. کال است که در سال ۱۹۳۵ منتشر شد.
این فیلم-سریال در گواتمالا تصویربرداری شد و نسبت به سایر فیلم‌های تارزان، وفادارِی بیشتری به داستانِ اصلی تارزان (اثرِ ادگار رایس باروز) دارد.
بروس بنت (هرمان بریکس)، خودش صحنه‌های خطرناکِ فیلم را بازی کرد و بدل‌کار نداشت؛ از جمله صحنه‌های جهش از شاخه‌های آویزان درختان جنگلی. در یک مورد که قرار بود پس از تاب خوردن و جهش از این شاحه به آن شاخه، در یک آبگیرِ جنگلی فرود بیاید، آن را رد کرد و با ۹۰ کیلوگرم وزن، به زمین افتاد و سال‌ها بعد، در مصاحبه‌ای با روزنامهٔ «مانیتور» اظهار داشت هنور آثار جراحت و زخم ناشی از آن سقوط را در بدن دارد.Herman Brix obituary at the Washington Post, retrieved 2nd July 2007 همچنین صحنه‌ای که او، شاخه‌های درختانی را که در آن‌ها گرفتار آمده، پاره کرده و خود را رها می‌کند، واقعی است.
اس/۲۰۰۳ جی ۳ از قمرهای طبیعی مشتری است. این قمر به وسیله تیمی از منجمان دانشگاه هاوایی به سرپرستی اسکات اس.شپرد در سال ۲۰۰۳ میلادی کشف شد.IAUC 8087: "Satellites of Jupiter" 2003 March 4 (discovery)MPEC 2003-E11: "S/2003 J 1, 2003 J 2, 2003 J 3, 2003 J 4, 2003 J 5, 2003 J 6, 2003 J 7" 2003 March 4 (discovery and ephemeris)
قطر این قمر حدود دو کیلومتر است و با فاصله متوسط ۱۹٬۶۲۲ مگامتر در ۵۶۱٫۵۱۸ روز، با حرکت مخالف گرد یک بار به دور مشتری می‌چرخد. انحراف آن ۱۴۶ درجه نسبت به دائرةالبروج(۱۴۶ درجه نسبت به استوای مشتری) و خروج از مرکز مدار آن ۰٫۲۵۰۷ است.
این قمر به گروه اننکه تعلق دارد که قمرهای نامنظمی دارد که با حرکت مخالف گرد و فاصله بین ۱۹٫۳ و ۲۲٫۷ گیگا متر و انحراف تقریباً ۱۵۰درجه بدور مشتری می‌چرخند.
اس/۲۰۰۳ جی۱۸ از قمرهای طبیعی مشتری است. این قمر به وسیله تیمی از منجمان به سرپرستی برت جیمز گلدمن در سال ۲۰۰۳ میلادی کشف شد.IAUC 8116: "Satellites of Jupiter and Saturn" 2003 April (discovery)MPEC 2003-G20: "S/2003 J 18" 2003 April (discovery and ephemeris)
قطر این قمر حدود دو کیلومتر است و با فاصله متوسط ۱۹٬۸۱۳ مگامتر در ۵۶۹٫۷۲۸ روز، با حرکت مخالف گرد یک بار به دور مشتری می‌چرخد. انحراف آن ۱۴۷ درجه نسبت به دائرةالبروج(۱۴۹ درجه نسبت به استوای مشتری) و خروج از مرکز مدار آن ۰٫۱۵۷۰ است.
این قمر به گروه اننکه تعلق دارد که قمر‌های نامنظمی دارد که با حرکت مخالف گرد و فاصله بین ۱۹٫۳ و ۲۲٫۷ گیگا متر و انحراف تقریباً ۱۵۰درجه بدور مشتری می‌چرخند.
عبدالقدیر ممکن است به یکی از افراد زیر اشاره داشته باشد:
«چشمه سحرآمیز تارزان» () یک فیلم ماجرایی به کارگردانی «لی شولم» است که در سال ۱۹۴۹ منتشر شد.
برندا جویس یکی از دو هنرپیشه‌ای است که نقش «جین» را، مقابلِ دو بازیگرِ مردِ متفاوت (دو تارزانِ متفاوت) ایفا نموده است. در واقع، پیش از این فیلم، برندا جویس نقش «جین» را در چهار فیلم پیشین، در مقابل جانی ویسمولر ایفا نموده بود.
در این فیلم، المو لینکلن (که اولین تارزان تاریخ سینماست) در نقش یک ماهی‌گیر، که مشغول ترمیم تورِ ماهی‌گیری خود است، ظاهر می‌شود. نام او در عنوان‌بندی (تیتراژ) فیلم نیامده است.
ایولین انکرز (; – ) یک هنرپیشه اهل بریتانیا بود. وی بین سال‌های ۱۹۳۶ تا ۱۹۶۰ میلادی فعالیت می‌کرد.
شهرت او بواسطهٔ بازی در فیلم‌های ترسناک آمریکایی در دههٔ ۴۰ میلادی است؛ بویژه فیلم «مرد گرگ‌نما» که نقش اصلی مقابل «لان چینی» را ایفا نمود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به «مرد گرگ‌نما»، «مروارید مرگ»، «شرلوک هولمز و بانگ وحشت»، «سن بلوغ» و «چشمه سحرآمیز تارزان» اشاره کرد.
هدی برکات (؛ زادهٔ ۱۹۵۲) یک نویسنده، رمان‌نویس و فمینیست اهل لبنان است.
هدی برکات در یک خانواده مسیحی مارونی در شهرک بشری در شمال به دنیا آمده‌است؛ و در شهر بیروت بزرگ شده‌است.
وی در سال ۱۹۷۵، در رشته ادبیات فرانسه از دانشگاه لبنان فارغ‌التحصیل شده‌است.
برکات نویسنده لبنانی است که به زبان عربی می‌نویسد و هم‌اکنون در شهر پاریس زندگی می‌کند.
اولین رمانش «سنگ خنده» نخستین اثر عربی بود که مردی همجنسگرا شخصیت اول رمان بود. رمان سومش مدال نجیب محفوظ در سال ۲۰۱۱ را دریافت کرد.
وی همچنین نامزد دریافت جایزه من بوکر جهانی در سال ۲۰۱۵ و برندهٔ جایزهٔ بوکر عربی در سال ۲۰۱۹ شده‌است.وب‌سایت خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) برندهٔ بوکر عربی ۲۰۱۹ معرفی شد
آمستردام () نام رمانی است نوشتهٔ ایان مک‌یوون که در سال ۱۹۹۸ در بریتانیا منتشر شد. این کتاب توانست جایزه ادبی من بوکر را از آنِ خود کند.
در ایران نشر افق آمستردام را در سال ۱۳۹۱ با ترجمهٔ میلاد زکریا منتشر کرده است.
آمیتاو گوش (؛ زادهٔ ) یک پدیدآور، و نویسنده بنگالی اهل هند است.
آمیتاو گوش در ۱۱ ژوئیه ۱۹۵۶ در یک خانواده هندوی بنگالی در شهر کلکته به دنیا آمد. پدر وی سرهنگ دوم بازنشسته ارتش هند می‌باشد. وی تحصیلات خویش را در دانشگاه آکسفورد، دانشگاه دهلی و کالج سن استفان دهلی انجام داده است. او در آغاز در دهلی نو روزنامه‌نگار بود و قبل از نوشتن اولین کتابش، مدرک دکترای خود را از دانشگاه آکسفورد گرفت. آمیتاو گوش در سبک پست‌مدرن می‌نویسد. تاکنون هشت رمان نوشته است. وی نامزد دریافت جایزه من بوکر سال ۲۰۱۵ شده است. اولین قسمت مجموعه سه‌گانه «ایبیس» با عنوان «دریای خشخاش‌ها» (Sea of Poppies) نامزد جایزه بوکر ۲۰۰۸ شد. آخرین قسمت این سه‌گانه بهار ۲۰۱۵ منتشر خواهد شد. رمان‌های او عمدتاً تاریخی اند و امپراتوری‌های گذشته شرق و غرب را می‌کاوند. وی تابعیت کشور ایالات متحده آمریکا را نیز دارد. رمان «امواج گرسنه» (The Hungry Tide) نوشته گوش با ترجمه ناهیده هاشمی به فارسی منتشر شده است.
جیمز کلمن ؛ (زادهٔ ) رمان‌نویس، داستان‌نویس، نمایشنامه‌نویس و مقاله‌نویس اسکاتلندی است.
رمان "یک نارضایتی" او در فهرست نهایی جایزه ادبی من بوکر قرار گرفت و در سال ۱۹۸۹ برای داستان‌نویسی برنده جایزه یادبود جیمز تایت بلک شد. کلمن در سال ۱۹۹۴ جایزه بوکر را برای "چقدر دیر بود، چقدر دیر" دریافت نمود. در سال ۱۹۹۸ به کلمن جایزه روح گلنفیدیچ اسکاتلند اهدا شد. رمان سال ۲۰۰۸ او "کیرون اسمیت، پسر" برنده هر دو جایزه ادبی اصلی اسکاتلند شد: کتاب سال انجمن سالتایر و کتاب سال شورای هنر اسکاتلند.
اتحاد یهودیت توراتی ائتلافی از دو حزب سنت‌گرای یهودی آگودات اسرائیل و دگل تورات است که از سال ۱۹۹۲ در انتخابات پارلمان اسرائیل (کنست) با یک فهرست مشترک شرکت می‌کنند. این دو حزب توافق کاملی در مورد موضوعات سیاسی ندارند اما توانسته‌اند ائتلاف خود را در طول این سال‌ها حفظ کنند تا کرسی‌های بیشتری را در پارلمان به دست آورند.
رهبران اتحاد یهودیت توراتی از مقامات مذهبی هستند. آنها نیز مثل حزب شاس طرفدار حکومت مذهبی است اما شاس نماینده یهودیت سفاردی (یهودیان بومی خاورمیانه، جنوب اروپا و شمال آفریقا) است در حالیکه بیشتر اعضای اتحادیه یهودیت توراتی از یهودیان اشکنازی (یهودیان اروپای شرقی) هستند.
اتحاد یهودیت توراتی همچون شاس حزبی صهیونیستی نیست و از قبول مقام وزارت در کابینه خودداری می‌کند. یاکوب لیتزمن، رهبر حزب در سال ۲۰۱۳ طرحی را به کنست ارائه داد که هرگونه تصمیم‌گیری دولت درباره سرنوشت بیت‌المقدس در مذاکرات صلح را به تایید کنست مشروط می‌کند.ref>احزاب اسرائیل؛ از دادگاه شریعت تا شعار هرکس جز بی‌بی بی‌بی‌سی فارسی، ۲۶ اسفند ۱۳۹۳ آنها همچنین موضعی در قبال ادامه شهرک‌سازی در کرانه باختری ندارند.
بهترین نتیجه اتحاد یهودیت توراتی در انتخابات ۲۰۱۳ بود که به ۷ کرسی پارلمان رسیدند. آنها در انتخابات ۲۰۱۵ نیز ۶ کرسی را به دست آوردند.
اتحاد یهودیت توراتی ائتلافی از دو حزب مذهبی اولترااورتدوکس یهودی است:
فنی کوئینسی هاو (؛ زادهٔ ) یک شاعر، داستان‌نویس و رمان‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا است.
پدر وی وکیل و مادرش برای مدتی هنرپیشه «تئاتر ابی» در شهر دوبلین بود. هاو در کمبریج، ماساچوست بزرگ شده است. وی به مدت سه سال در دانشگاه استنفورد حضور داشته است. وی در دانشگاه تافتس، کالج امرسون، کالج کنیون، دانشگاه کلمبیا، دانشگاه ییل، مؤسسه فناوری ماساچوست، دانشگاه جرج‌تاون، دانشگاه کالیفرنیا، سن دیگو تدریس نموده است. وی در حال شهر بوستون زندگی می‌کند.
گزیده اشعارش در سال ۲۰۰۱ برنده «جایزه شعر لنور مارشال» (Lenore Marshall Poetry Prize) شد. تعداد آثار او در حوزه شعر بیش از آثار داستانی اش است. او بیش از ۲۰ اثر داستانی نوشته است، از جمله کتاب‌هایی برای نوجوانان.
وی نامزد دریافت جایزه من بوکر سال ۲۰۱۵ شده است. فنی هاو برنده جایزه کمک هزینه گوگنهایم نیز شده است.
مارلین ون نیکرک (؛ زادهٔ ) یک شاعر، نویسنده داستان کوتاه و رمان‌نویس اهل آفریقای جنوبی است.
خانم ون نیکرک در «رشته زبان و فلسفه» از «"دانشگاه استِلِنبوش"» فارغ‌التحصیل شده است. وی در حال حاضر در «دیپارتمان زبان هلندی و آفریکانس» در «دانشگاه استلنبوش» مشغول به تدریس است.
منتقدان، استفاده خلاقانه او از زبان عامیانه و چالش‌های زبانی در آثارش را ستوده‌اند. معروف‌ترین رمان وی «تریموف» (Trimof) نام دارد که در سال ۱۹۹۴ منتشر شد و درباره یک خانواده فقیر و آشفته آفریقایی است و فیلمی بر اساس آن ساخته شد که برنده جایزه بهترین فیلم، در «جشنواره بین‌المللی فیلم دوربان» در سال ۲۰۰۸ شد
وی برنده «جایزه اینگرید یونکر» در سال ۱۹۷۸ و «جایزه هرترزوگ» در سال ۲۰۰۷ شده است
وی نامزد دریافت جایزه من بوکر سال ۲۰۱۵ شده است.
پاتریس ترووآدا (؛ زادهٔ ) یک سیاست‌مدار اهل سائوتومه و پرنسیپ است که در حال حاضر پست نخست‌وزیری این کشور را برعهده دارد.
وی از سپتامبر ۲۰۰۱ تا ۴ فوریه ۲۰۰۲ وزیر امور خارجه سائوتومه و پرنسیپ بود
وی فرزند میگل ترووآدا، نخست‌وزیر (۱۹۷۹–۱۹۷۵) و رئیس‌جمهور (۱۹۹۱–۲۰۰۱) پیشین سائوتومه و پرنسیپ می‌باشد
مرد گرگ‌نما () یک فیلم درام ترسناک به کارگردانی جرج وگنر است که در سال ۱۹۴۱ منتشر شد.
شخصیت اصلی به نمایش درآمده در این فیلم، تأثیر به‌سزایی در به تصویر کشیدن افسانهٔ گرگینه در سینمای هالیوود در آینده داشت.
«مرد گرگ‌نما» تنها شخصیت شرور و منفی خلق‌شده توسط یونیورسال استودیوز بود که فقط یک بازیگر، نقش آن را در تمام فیلم‌ها و دنباله‌های آن در دههٔ ۴۰ میلادی ایفا نمود و لان چینی بابت این موضوع بسیار خشنود بود و در مصاحبه‌هایش بارها عنوان نمود که «[این شخصیت مثلِ] بچهٔ خودم بود».
«مرد گرگ‌نما» یکی از سه شخصیت منفی برجستهٔ خلق‌شده توسط یونیورسال استودیوز است که از یک کتاب یا داستان اقتباس نشده است.
بنیاد فیلم آمریکا این فیلم را نامزد ورود به سه فهرستِ خود نمود:
لان چِینی جونیور (؛ – ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۳۱ تا ۱۹۷۱ میلادی فعالیت می‌کرد.
او فرزند هنرپیشهٔ برجستهٔ فیلم‌های ترسناک در دوران صامت، لان چینی است.
نمایش ارزش مکانی روشی برای نمایش اعداد است که در آن ارزش رقم‌ها با قرار گرفتن در مکان‌های مختلف (مانند یکان، دهگان، یا صدگان) تغییر می‌کند. به عبارتی دیگر، برخلاف شیوه‌های نمایش دیگر مانند عددنویسی رومی، مرتبهٔ بزرگی رقم‌ها به ترتیب آن‌ها بستگی دارد. این روش، حساب را ساده‌تر کرد و در نتیجه به سرعت در سراسر جهان گسترش یافت.
با استفاده از ممیز، این روش می‌تواند کسرها و ارزش عددی اعداد حقیقی را نیز نشان دهد. عددنویسی بابلی اولین روش عددنویسی بود که از نمایش ارزش مکانی، در مبنای ۶۰تایی، استفاده کرد. عددنویسی هندی-عربی نوعی از نمایش ارزش مکانی در پایهٔ ۱۰ است که پراستفاده‌ترین روش عددنویسی در سراسر جهان است.
به عنوان مثال داریم:
formula_1 که در آن ۱، ۱۰، و ۱۰۰ به ترتیب ارزش مکانی رقم‌های ۸، ۶، و ۳ هستند.