moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
نام بندر جاسک در دوران گذشته از کلمه جاشک جانشو یا جاشو در زبان بلوچی گرفته شده به معنای دریانورد است و هچنین به صورت‌های جاشک، چاشک، جک، رأس‌الجاسک و چاسک نیز ثبت شده‌است. در دوران بسیار قدیم بندر جاسک یکی از کانون‌های معتبر آئین میترا بود. معبدی به نام آناهیتا در جاسک باقی مانده‌است. تهمتن بن توران شاه ملقب به سلطان قطب‌الدین در سال ۱۳۳۰ میلادی به بعد در جاسک حکومت داشته‌است. جاشک و گیاوان از از قدیمی‌ترین سکونتگاه‌های بلوچها بشمار می‌رود که بارها با هجوم عضدوالدوله دیلمی و متأخرین مقاله نمودند در سال هزار و ششصد و چهارده میلادی انگلیسی‌ها بندر جاسک را به عنوان بندر تجاری خود در همسایگی خلیج فارس انتخاب کردند.
اولین محموله انگلیسی‌ها در سال ۱۶۱۶ با کشتی از هند در جاسک پهلو گرفت و در سال ۱۶۱۹ میلادی، تجار مذکور اولین تجارتخانه شرکت هند شرقی در جاسک را تأسیس کردند. این بندر تا زمانی که بندرعباس به تجارت انگلیسی‌ها اختصاص داده شد، مرکز تجارت و معاملات کمپانی هند شرقی با مرکز ایران بود. در اواخر سال ۱۶۲۰ میلادی هلندی‌ها از ورود دو کشتی کمپانی هند شرقی به بندر جاسک جلوگیری کردند. این کار که منجر به نبرد سختی بین انگلیسی‌ها و هلندی‌ها در حوالی این بندر شد، به شکست و اخراج هلندی‌ها از بندر جاسک انجامید.
کشور انگلیس برای بسط نفوذ خود در سال ۱۸۶۴ میلادی اقدام به استحکام مواضع خود در خلیج‌فارس نمود. از جمله این اقدامات، ایجاد خطوط تلگراف و کابل زیر دریایی بود که ایران و هند را از طریق گواتر- جاسک- بندرعباس مرتبط می‌ساخت. دولت انگلیس استحکامات نظامی چندی در جاسک به وجود آورد. در سال ۱۹۰۱ میلادی خطوط تلگرافی (سیم دریایی) دیگری از بندر جاسک به مسقط (عمان) دایر شد که مرکز آن در جاسک قرار داشت. در سال ۱۹۳۲ از سوی دولت ایران عبور بدون اجازه هواپیماهای انگلیسی و هلندی که از خاور دور به خاور میانه می‌آمدند، ممنوع اعلام شد؛ زیرا از بدو تأسیس خطوط هوایی، این دو کشور بدون کسب اجازه در فرودگاه‌های جاسک- بندرعباس- لنگه فرود می‌آمدند. در نتیجه این ممنوعیت، مسیر پروازهای فوق تغییر کرد. بندر جاسک امروزه از شهرهای نسبتاً آباد استان هرمزگان است که سه طرف آن را آب‌های ساحلی احاطه کرده و آن را به صورت یک شبه‌جزیره درآورده‌است. شهر از دو سوی شرق و غرب به خلیج جاسک می‌پیوندد و از سوی دیگر (شمال شرقی)، به مناطق نظامی متصل است. این موقعیت، شکل ظاهری شهر را به حالت طولی درآورده و عرض آن را بسیار محدود کرده‌است.
از بین رفتن ثروت ملی. ورشکستگی تولیدکنندگان داخلی بخصوص شغل‌هایی که با دریا سر و کار دارند از ضررهایی است که به جامعه می‌زند
چندین سال است که قاچاق سوخت رواج دارد و هیچ نیرویی نتوانسته به‌طور جدی با آن مقابله کند و آن را به‌طور کلی ریشه کن کند.
شهرستان جاسک از شمال با شهرستان بشاگرد، از شرق با شهرستان زرآباد استان سیستان و بلوچستان، از غرب با شهرستان سیریک و از جنوب با دریای عمان همسایه است.
دین مردم شهرستان جاسک، اسلام و پیرو مذهب اهل سنت حنفی و اقلیت شیعه می‌باشد؛ همچنین مردم این شهرستان بلوچ هستند، به زبان بلوچی سخن می‌گویند و پوششان لباس بلوچی است.
مردم این شهرستان، به مهمان نوازی و خون‌گرمی شهرت دارند؛ کار و پیشه مردم، ماهیگیری و صیادی است و از این طریق، امرار معاش می‌کنند.فرهنگ جغرافیایی آبادیهای کشور جمهوری اسلامی ایران. تهران: سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح، 1373
شهرستان جاسک دارای ۲ بخش، ۵ دهستان و ۲ شهر به شرح زیر است:
جاذبه‌های طبیعی، گردشگری وتاریخی شهرستان جاسک
سیاه‌کوه، برج سیا و سفید، تنگ بهمدی، ساحل سنگی زیبای گتان، گل فشان یا پوراف گتان، ساحل مقسا، قلعه کوه مبارک، قله پرتغالی‌ها وروستای تاریخی شیراهن
تلگرافخانه جاسک اولین تلگرافخانه‌ای هست که در کشور ساخته شده‌است.
این رودخانه از کوه‌های بشاگرد سرچشمه می‌گیرد و با پیوستن چند رودخانه دیگر از جمله رودخانه انگهران به آن، به دریای عمان می‌ریزد. آب این رودخانه شیرین است. در هنگام بارندگی یا رگبارهای کوتاه، مقدار قابل توجهی از آب شیرین این رودخانه به دریا سرازیر می‌شود. هم‌اکنون سدی بر روی این رودخانه بسته شده به همین نام و هنگام سرریز شدن سد مردمان کشاورز دشت جگین از این آب برای آبیاری مزارع هندوانه خود بهره می‌برند. قرار است آب سد جگین بعد از آبرسانی به جاسک به بندرعباس مرکز استان منتقل شود.
اساس اقتصاد شهرستان جاسک بر ماهیگیریی استوار است هرچند که کشاورزی و دامداری نیز وجود دارد. به علت کمبود آب اراضی زراعتی، کشاورزی رونق چندانی ندارد، ولی با انجام طرح‌های اصلاحی از قبیل حفر چاه‌های عمیق و تأمین آب کشاورزی، می‌توان محصولات باارزشی از آنجا به دست آورد. تره‌بار، مرکبات، توتون، تنباکو، صیفی‌جات، جو، گندم، خرما و موز از محصولات کشاورزی جاسک است. هندوانه وتنباکو جاسک در سطح کشور شهرت خاصی داردجعفری، عباس. دایرﺓالمعارف جغرافیایی ایران. تهران:1379.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت شهرستان جاسک برابر با ۵۸٬۸۸۴ نفر بوده‌است.
بخش مرکزی، یکی از بخش‌های شهرستان بشاگرد در استان هرمزگان ایران است. مرکز این بخش، شهر سردشت است.
شهر: سردشت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت بخش مرکزی شهرستان بشاگرد برابر با ۱۳،۶۷۶ نفر بوده‌است.
حاجی‌آباد یکی از شهرستان‌های شمالی استان هرمزگان در ایران است. مرکز این شهرستان، شهر حاجی‌آباد است.
حاجی‌آباد تابستان‌های گرم و خشک و زمستان‌های نسبتاً سردی دارد. البته دوره گرما در حاجی‌آباد به دلیل نزدیکی به استان کرمان نسبت به بقیه شهرهای هرمزگان کمتر است. اطراف شهر حاجی‌آباد را کوه احاطه کرده‌است. شهر حاجی‌آباد نسبت به بقیه مراکز شهرستان‌های هرمزگان از ارتفاع بیشتری از سطح دریا برخوردار است.
ارتفاع شهر حاجی‌آباد طبق منابع سازمان هواشناسی کشور ۹۳۱٬۲ متر از سطح دریاست.
شهر حاجی‌آباد به لحاظ فرهنگی از چندین فرهنگ متفاوت تشکیل شده‌است. گویش و پوشش خاص هرمزگانی دارند در این‌میان با نزدیک شدن به روستاهای حاشیه استان فارس و استان کرمان گویش‌ها و فرهنگ مردم به سمت گویش و فرهنگ مردم این استان‌ها نزدیک شده‌است؛ که این موارد خود از ظرفیت‌های بالای فرهنگی این شهرستان حکایت دارد. با نگاهی به پوشش جنوب شهرستان حاجی‌آباد گویش (فارغانی) و پوشش هرمزگان بیشتر نمایان است.
سوغات شهر حاجی‌آباد شامل خرما پیارم و مرکبات است.
شهر حاجی‌آباد در مسیر ترانزیتی کشور واقع شده‌است و محور اصلی جنوب به شمال کشور از این شهر عبور می‌کند.
حاجی‌آباد به وسیله راه‌های آسفالته به شهرهای زیر دسترسی دارد:
شهرستان حاجی‌آباد شامل ۳ بخش، ۶ دهستان و ۳ شهر به نام‌های زیر است:
جمعیت شهرستان حاجی‌آباد براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ برابر با ۶۴٬۸۹۷ نفر بوده‌است.
قلعه تاریخی حاجی‌آباد یکی از این آثار است که متأسفانه سال هاست در حال تخریب است اما به تازگی درحال بازسازی است، می‌باشد. در سایر روستاهای این شهرستان نیز قلعه‌های تاریخی موجود است از جمله این روستاها می‌توان به سیاهک و فارغان و نسا اشاره کرد که متأسفانه این آثار نیز رو به نابودی می‌باشند.
می‌توان به چشمه سبز پوشان برغنی که در روزهای تعطیلی از تمام حاجی آباد برای شنا و آبتنی به این چشمه می ایند و آبشار تزرج در روستای تزرج اشاره کرد و روستاهای زیبای دهنه بخوان و دهنه میمند که اهالی این منطقه در دل کوه درختان مرکبات کاشته‌اند و از اب و هوای بسیار مطبوعی برخوردار هستند.
همچنین چشمه‌های آبگرمی شامل آبگرم دهشیخ:ابگرم معدنوئیه در این شهرستان موجود است که سالانه نظر گردشگران زیادی را به خود جلب می‌کند.
اما در شمال غربی شهرستان حاجی‌آباد روستای گیس قرار دارد که دارای جاذبه‌های گردشگری مانند قلعه گیس و زیارت بی بی گیس هست و از محصولات این روستا می‌توان به درختان انجیر و انگور دیم و بادام نام برد و در تابستان دارای آب هوای بسیار خنک و دل‌پذیر می‌باشد
شهرستان باغ محمد علی یکی از شهرستان‌های استان هرمزگان ایران است. مرکز این شهرستان، شهر رودان (دهبارز) است.
این شهرستان در تاریخ ۹ اسفند ۱۳۶۸ از شهرستان میناب جدا شد و مستقل گردید‌.
شهرستان رودان که در شرق هرمزگان قرار گرفته، از شمال به فاریاب، از شمال‌شرقی به کهنوج، از شمال غربی به حاجی‌آباد، از شرق به منوجان، از جنوب و جنوب غربی به میناب و از غرب به بندرعباس محدود می‌شود.
رودان با مساحتی حدود ۳۰۴۴٫۵ کیلومترمربع، در فاصله ۱۰۰ کیلومتری بندرعباس قراردارد. شهر رودان مرکز این شهرستان در ۲۷ درجه و ۲۷ دقیقه عرض شمالی و ۵۷ درجه و ۱۱ دقیقه طول شرقی واقع شده و ارتفاع آن از سطح دریا حدود ۱۹۰ متر است.
رودان در قدیم به نام «رودکان» معروف بوده و وجه تسمیه آن، وجود رودخانه‌های متعدد و پرآب است. آب و هوای این منطقه گرم و خشک است و زمستانی معتدل و تابستانی گرم دارد.
شهرستان رودان از نظر توپوگرافی و عوارض جغرافیایی از دو قسمت جلگه‌ای و کوهستانی تشکیل شده‌است. قسمت جلگه‌ای و هموار که بیشتر مناطق مرکزی و جنوبی را در بر می‌گیرد. اراضی این منطقه غالباً مسطح و بین ۱۵۰ تا ۷۰۰ متر از سطح دریا ارتفاع دارند. رودهای جغین و رودان شعبات اصلی رودخانه میناب از مرکز رودان گذشته و اراضی جلگه و دشت را آبیاری و بسترهای رسوبی و آبرفتی زیادی را ایجاد نموده که موجب گسترش کشاورزی منطقه شده‌است. ناحیه کوهستانی با ارتفاعات قابل توجه در شمال و غرب و شرق که همانند دیواری شهرستان را احاطه کرده‌است. بلندی‌های این ناحیه دنباله کوه‌های فارس جنوبی و کوه‌های پراکنده مرکزی است.http://rudandoe.persianblog.ir اداره حفاظت محیط زیست رودان
شهرستان رودان دارای اقلیم بسیار گرم و خشک است، به همین دلیل میانگین درجه حرارت سالیانه در این شهرستان، بالاترین درجه را در سطح شهرستان‌های استان نشان می‌دهد. به دلیل خشکی هوا، میزان رطوبت نسبی این شهرستان در بین سایر شهرستان‌ها کمترین درصد را داراست میانگین بارش سالانه در این شهرستان ۲۵۰ میلی‌متر و متوسط دمای آن از ۲۷ تا ۲۸ درجه سانتی‌گراد در تغییر است.
در سال ۱۳۸۵ حجم آب‌های زیر زمینی در شهرستان رودان ۳۲۰۲۰۶ میلیون متر مکعب برآورد شده که از این میزان ۹۷٫۹ درصد آن در بخش کشاورزی و مابقی در سایر بخش‌ها به مصرف رسیده‌است. این شهرستان دارای ۴۴۰۲ حلقه چاه عمیق و نیمه‌عمیق است که ۲۲٫۶ درصد از کل چاه‌های استان را شامل می‌شود.
شهرستان رودان با بار جمعیتی خود و جوانان جویای کار خارج از بخش کشاورزی به شدت آسیب دیده از کاهش نزولات جوی در سال‌های اخیر، نیاز به تأمین زمینه شغلی دارد. احداث صنایع کار بر یکی از راه حل‌های دراز مدت کاهش این مشکلات است که مسلماً جا نمایی بسیاری از این صنایع باید در محل‌های خاص و طبق ضوابط و مقررات صورت گیرد که در محل‌های ویژه به عنوان شهرک یا ناحیه صنعتی تدارک دیده شده‌است.
از مهم‌ترین انگیزه‌های ایجاد نواحی و شهرک‌های صنعتی در شهرستان رودان می‌توان به رشد صنعتی و حمایت از تولید با کاهش هزینه‌های اولیه، شناخت و انتقال صنایع مزاحم شهری و آلاینده محیط زیست و ایجاد صنایع تبدیلی کشاورزی برای حمایت از گستره بزرگ کشاورزی و باغ داری شهرستان اشاره کرد.
هدایت واحدهای جدید التأسیس و همچنین واحدهای در حال فعالیت برای استقرار در این فضای جغرافیایی از پراکنش ناسازگار در منطقه جلوگیری کرده و خود عاملی برای جذب سرمایه، اشتغال، جمعیت، نیروی انسانی متخصص و کنترل آلودگی‌های محیط زیست خواهد بود.
وجود ارتفاعات و تپه ماهورهای شهرستان رودان شرایط زیستگاهی مناسبی ر ا برای زیست گونه‌های مختلف فراهم ساخته‌است. مهم‌ترین حیات وحش منطقه خرس سیاه، پلنگ، جبیر، کل و بز و قوچ و میش، شغال، کفتار، گربه وحشی، گراز، انواع خفاش، خرگوش، تشی و روباه معمولی از مهم‌ترین پستانداران منطقه می‌باشد.
خرس سیاه آسیایی به عنوان یکی از کمیاب‌ترین و آسیب پذیرترین گونه‌ها در ایران و حتی دنیا، از گونه‌های مهم پستانداران استان هرمزگان به‌شمار می‌رود که از نظر اهمیت بعد از یوز پلنگ در رتبه دوم قرار دارد. این حیوان از جمله پستانداران مورد حمایت و جزء گونه‌های در معرض خطر انقراض است که تنها در بخش‌هایی از شرق استان دیده شده‌است. منطقه رودان یکی از زیستگاه‌های مهم و با اهمیت خرس سیاه در استان است. در چند سال گذشته این گونه با ارزش به کرات توسط دامداران محلی دیده شده‌است. خرس‌ها معمولاً در غارها یا سوراخ‌هایی که بر اثر تخریب و روی هم قرار گرفتن سنگ‌های بزرگ به وجود می‌آید زندگی می‌کنند.
هوبره از پرندگان در معرض خطر انقراض، انواع اردک حواصیل و بسیاری دیگر از پرندگان به صورت مهاجر در فصل پاییز و زمستان در شهرستان دیده می‌شوند. تیهو و کبک پرندگان غالب منطقه که در تمام فصول سال به وفور در تمام منطقه یافت می‌شوند. علاوه برآن پرندگانی نظیر هدهد، کبوتر چاهی، بلبل خرما، دیدومک، چکاوک کاکلی، شبگرد دشتی، لیکو، زنبور خور معمولی، شاه بوف، زنبور خورها، سسک‌ها، سنگ چشم‌ها در این منطقه دیده شده‌است.
وجود رودخانه‌های دائمی و آب شیرین متعدد، ذخایر به نسبت عظیم آب‌های زیرزمینی و دشت‌ها و جلگه‌های آبرفتی، خاک حاصل‌خیز و علاقه مردم به کشاورزی، همه و همه باعث شده کشاورزی در این منطقه رشد و توسعه زیادی داشته‌است.
مهم‌ترین محصولات کشاورزی رودان شامل خرما، مرکبات، صیفی‌جات و غلات است. لیمو ترش، پرتقال و نارنگی از مرکبات با ارزش این شهرستان و گوجه‌فرنگی، خیارسبز، هندوانه، پیاز، بادمجان و انواع سبزی‌ها از مهم‌ترین صیفی‌جات منطقه هستند. همچنین خشکبار مانند لیمو خشک (لیمو عمانی)
پر لیمو و اسلایس لیمو …
وجود کارخانه‌های تولید لبنیات، سردخانه و بسته‌بندی محصولات کشاورزی از دیگر مزیت‌های اقتصادی منطقه‌است.
وجود دانشگاه آزاد اسلامی و دانشگاه پیام نور رودان که به همت دکتر شهریار مشیری و حمیدرضا عامری سیاهویی در زمان ریاست دکترحمید باقری دهبارز ساختمان کنونی آن تأسیس و به اتمام رسید یکی از دلایل افزایش دانش آموختگان و ورود دانشجویان شهرستان‌های دیگر برای تحصیل به این شهرستان را سبب شده‌است که این امر می‌تواند مزیت دیگری برای شهرستان رودان باشد.
باغ‌های زیبا و سر سبز شهر رودان واقع در بخش مرکزی از توابع شهرستان رودان در استان هرمزگان و یکی از نقاط دیدنی استان هرمزگان در جنوب ایران است.
این منطقه یکی از مهم‌ترین اماکن گردشگری شهرستان رودان به‌شمار می‌آید.
در منطقه‌ای به همین نام در فاصله ۲۵ کیلومتری شمال رودان، روی سنگ‌های ستبر کلماتی به خط میخی و نقاشی‌هایی بدیع وجود دارد که قدمت آن‌ها به دوران ایلامی و آشوری می‌رسد.
در فاصله ۱۲ کیلومتری شرق رودان، قلعه‌ای که نشان هویت و پایمردی مردم این سامان است، نظر هر بیننده‌ای را به خود جلب می‌کند. درقدیم چون اغلب نقاط رودان را آب فرا گرفته بوده، مردم در این قلعه مستحکم سکونت داشته‌اند.
درنزدیکی قلعه کمیز، به نام تم مارو وجود دارد که درگذشته محل دفن مردگان واشیای گران‌قیمت بوده‌است. در این مکان آثار ارزشمندی از جمله جمجمه‌ای جراحی شده در سه هزار سال قبل از میلاد به دست آمده‌است. گفته می‌شود درنام این تپه از مار استفاده شده تا مردم جرات نزدیک شدن به آنجا را نداشته باشند.
این قلعه در فاصله ۵ کیلومتری شمال رودان و در منتهی‌الیه جنوبی کوه گرم قرار دارد که در حال حاضر به ویرانه‌ای تبدیل شده‌است. وجود سنگرهای سنگی متعدد در اطراف قلعه و غاری درپایین آن، حکایت از دقت و توجه خاص ساکنان قلعه به امنیت پناهگاهشان دارد.
براساس اسناد تاریخی نسب شریف امامزاده سیدسلطان محمد، به امام موسی بن جعفر (ع) می‌رسد. بقعه این امامزاده در روستای زیارت پیرچوگان در فاصله ۴۵ کیلومتری رودان قرار دارد؛ که یک مکان گردشگری مذهبی می‌باشد و سالانه صدها هزار گردشگر وارد این روستا می‌شوند. در ماه محرم به خصوص روز تاسوعا و عاشوراو اربعین حسینی و ایام عید نوروز بیشترین گردشگر وارد این روستا می‌شوندو در سال ۱۳۹۱ یکی از ۱۰ نقطه برتر گردشگری کشور اعلام شد.
مکان بسیار صعب العبوری است که گویا در قدیم مخصوص زندانیان سیاسی بوده‌است. برای رسیدن به آن باید از راه‌های باریک بدنه کوه رد شد. مسیر عبور از تونل باریک و تاریکی که به صورت هلالی در بدنه کوه حفرشده به گونه‌ای است که با اندک غفلتی امکان سقوط به اعماق دره وجود دارد. بعد از این تونل، شکاف غار قرار دارد که پس از عبور از آنجا می‌توان وارد قلعه شد. ۱۲ اتاق در بدنه کوه زندان حفر شده‌است.
نسب این امامزاده براساس شجره نامه مستند به حسن مجتبی می‌رسد که در بخش جنوبی رودان در باغ‌های محله سنگی قرار دارد.
سایر آثار تاریخی و بقاع متبرکه رودان عبارتند از:
روستای نمونه گردشگری زیارت سید محمد (پیرچوگان)، پل آبنما، قلعه بیژن، قلعه مهران شمیلو، تم سیدی، قلعه برنطین، قلعه جغین و رودخانه، قبرستان گبرها، تپه خودروگان، تپه پالور، جلگه موری، قدمگاه حضرت ابوالفضل، حضرت امیر، باغ و کاخ شاه نازدشت، قنات کهنوج بالا، کلات کهنه، امامزاده جلال الدین، امامزاده سیدامیربن سلیمان، سایر زیارتگاه‌ها شامل: زیارتعلی، پیرسرکوه در بخش رودخانه و…
این صنعت دستی حرفه‌ای مردانه‌است و انواع ظروف سفالی شامل ظرف آبخوری «جهله»، ظرف نگهداری خرما «گراشی» کوزه، آفتابه گلی، لیوان آبخوری، «برنگ» و… را با چرخ‌های سفالگری می‌سازند.
حصیر بشتر توسط زنان و دختران منطقه بافته می‌شود. مواد اولیه آن، برگ خرما و ضایعات درخت خرما است که پس از تبدیل به نوارهای باریک، مدتی آن را در آفتاب قرار می‌دهند تا نرم شود. آن گاه محصولاتی مانند زیانداز «تک»، سینی بزرگ و گرد «سپ»، سبد دردار «کنتله»، درپوش کوزه «سرجهله»، قفس حصیری، بادبزن و… می‌سازند.
شک به وسیله نوعی هاون چوبی، چند قرقره مخصوص که به قالب معروف است و یک بالش کوچک پارچه‌ای تهیه می‌شود. بالش را روی هاون چوبی گذاشته وبا دست می‌بافند. برای تزئین لبه آستین، دوریقه، جلوسینه، لبه دامن، لباس‌های زنانه، اطراف مقنعه و سجاده نماز از آن استفاده می‌شود.
از انواع سوزن دوزی است که نوارهای نقره‌ای باریک روی پارچه توری ریز بافت دوخته می‌شود و برای ترئین مقنعه، دستار و… به کار می‌رود.
بادله دوزی یا تلی بافی از بافتن چند نوع زری به یکدیگر شکل می‌گیرد. ازبادله‌ای که به کمک نوارهایی به پهنای ۱۵ سانتی‌متر تولید می‌شود، برای تزئین لبه شلوارهای زنانه استفاده می‌شود.
پس از انتخاب پارچه مناسب در قطع و اندازه‌های مختلف، طرح کلی سوزن دوزی را روی آن دوخته و سپس به پرکردن فواصلی که در طرح مشخص شده‌است می‌پردازند.
به دلیل شرایط خاص آب وهوایی و خصوصیات اقلیمی، غذاهای محلی رودان بسیار متنوع است.
غذاهایی که با گوشت درست می‌کنند (گوشت مرغ، ماهی، گوسفند و میگو):
قلیه‌ماهی، ماهی برشته، مهیاوه، سوراغ، هواری، کاتخ (آبگوشت) قبولی، دوپیازه، هوگرمو، کباب آردی، نیمرو، هوجشن، دالک گندم، قلیه بادمجان، خورش سبزی، فسنجان، دم کش ماهی، تاس کباب، کوکوماهی، کتلت، کوفته و…
غذاهایی که از حبوبات و خرما درست می‌کنند:
رنگینه، چنگال، کلمبا، مقلک، جلابی، کنگ شانه زده، کنگ سه روزه، اشکوته، کنگ جوشانده، خرماشیره، خرمالکی، خرما مالیده، کپنگ، سیسوک، جازگ، آش گندم.
رنگینه، حلوا شیره، حلوا تخم مرغ، حلواسورای، فرنی، کدلمه، مالوکی، نان خرمایی، کلوچه بلوچی، ترک، حلوا برع، انگشت‌پیچ، شله زرد، نان پنجره‌ای، لکی ماست، خرما روغنی، میشاوه وویکیگ و ….
نان دستی، نان تاوه‌ای، نان بالا تاوه، نان تنوری، نان دارچوبه‌ای، نان سوراغ، نان کولوکو، نان فطیر، نان مشته، نان کرسک، نان ریته، نان تیمشی، نان جراده، نان کماچ، نان تیقنی و…
ترشی انبه در رودان بسیار متداول است و به دو صورت ترشی انبه چغاله یا انبه نارس سالم تهیه می‌شود. دیگر ترشی‌های رودان شامل ترشی لیمو، پیاز، سیر، کلم، پوزیلگ (سپستون) و مخلوط است.
مربای انبه، مربای نارنج، مربای هویج، مربای لیمو، مربای خرما و… متداول است. یکی از بهترین مرباهایی که به تنهایی خورده می‌شود، مربای خرما یا کنگ شانه زده‌است.
بوستان‌های دولت، دوم خرداد، جمال آباد، کودک و غدیر با امکانات محل بازی کودکان و سریس بهداشتی در سطح شهر رودان، از اماکن تفریحی مردم به‌شمار می‌روند.
مجولا، تیله بازی، کلیکا، دارکلا، کتلا، گولپتکا (قایم باشک)، خیارتولا، رمازا، درا، درامُگاوهفت‌سنگ
شهرستان رودان دارای ۴ بخش، ۱۱ دهستان و ۴ شهر به شرح زیر است:
بر پایه سرشماری نفوس و مسکن سال ۱۳۹۵، جمعیت شهرستان رودان برابر با ۱۲۴٬۵۲۲ نفر است.
مجله رودان https://www.fb.com/roudangeles
بندر خَمیر (شهر تالابی بندرخمیر) یکی از شهرهای زیبای استان هرمزگان در جنوب ایران می باشد. این شهر در فاصله ۹۵ کیلومتری جنوب غربی بندرعباس و ۱۱۰ کیلومتری شرق بندرلنگه واقع شده و مرکز شهرستان خمیر است.
این بندر تاریخی، بزرگترین سکونت گاه در جوار تالاب خور خوران است، تالابی که بزرگترین تالاب دریایی خاورمیانه و دارای وسیع ترین جنگل های حرا ایران است.
این بندر طولانی ترین ساحل تالابی ایران را در اختیار دارد و بدلیل سالها فعالیت های زیست محیطی و مشارکت بالای مردم در حفظ و توسعه این تالاب، این شهر بعنوان اولین شهر ملی تالابی ایران معرفی و در سال 2022 عنوان حهانشهر تالابی را در کنوانسیون رامسر کسب کرد.
این شهر به واسطه فعالیت های گسترده آموزش به اقشار مختلف مردم، در سال 2021 به عنوان شهر یادگیرنده یونسکو انتخاب شد، این شهر هم اکنون به عنوان یکی از الگو های توسعه پایدار و مبتنی بر مشارکت مردم در ایران و دنیا شناخته شده است.
این شهر علاوه بر تالاب و جنگل های حرا، جاذبه های طبیعت گردی منحصر به فردی مانند آبگرم ها، گنبد ها، حوضچه های نمکی و آثار تاریخی شاخصی مانند قلعه تاریخی و پل لاتیدان به عنوان طولانی ترین پل تاریخی ایران را در خود جای داده است.
فرهنگ غنی این مردم تالاب نشین به واسطه همزیستی با تالاب و دریا و ارتباط های تاریخی و دریایی با سایر کشور های دنیا از هند گرفته تا آفریقا و کشورهای عربی در بستر تاریخ، در موسیقی، لباس، غذا، زبان، معماری و آیین ها به خوبی متبلور شده و چنان گردشگران را به خود جذب می کند که بعید است پس از بازدید از این شهر و مصاحبت با این مردم، تحت تاثیر سعه صدر، بلند نظری و انسن دوستی آنها قرار نگرفت.
بندرخمیر با مساحت قانونی ۴۳۱٫۵ هکتار و وسعت حریم ۱۱۵ کیلومترمربع در موقعیت جغرافیایی ۲۶ درجه و ۵۷ دقیقه عرض شمالی و ۳۵ دقیقه طول شرقی نسبت به نصف‌النهار گرینویج و در ارتفاع ۱۵ متری از سطح دریا واقع شده‌است.
شهر بندرخمیر از شمال به کوه و از جنوب به دریا و تالاب بین‌المللی خورخوران، از شرق به شهر بندر پل و از غرب به دهستان دژگان شهرستان بندرلنگه منتهی می‌شود.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ٢٠٠١٥٠(خانوار ٥٠١٥٠)بوده‌است. مردم شهر و شهرستان بندر خمیر اهل سنت هستند.
بندرخمیر تا سال۱۳۸۳ یکی از بخش‌های بندرعباس محسوب می‌شد، اما به دلیل موقعیت خاص، به شهرستان ارتقا یافت.
بندرخمیر دارای ۵۹ ساله سابقه بخش و قریب به دوازده سال است که مرکز شهرستان خمیر است.
شهرداری بندرخمیر ۵۰ ساله قدمت دارد و در سال ۱۳۴۶ تأسیس شده که هم‌اکنون حائز درجه ۵ است.
بندرخمیر یکی از شهرهای در حال توسعه و مهاجرپذیر استان هرمزگان است که عواملی همچون موقعیت جغرافیایی و روند رو به رشد وضعیت اقتصادی و صنعتی با وجود کارخانه‌های بزرگی چون کارخانه سیمان هرمزگان، پایانه بار، شهرک صنعتی ۱ و۲، کارخانه گچ خمیر، گمرگ و ارتباط حمل‌ونقل دریایی کالا به کشورهای همسایه جنوبی خلیج فارس و همچنین وجود آثار تاریخی و گردشگری همچون تالاب بین‌المللی خورخوران ،جنگل های حرا با جزایر متعدد از جمله جزیره زیبای مردو ، جزیره منحصربفرد وارمی ، کلبه رویایی کالنگار ، درخت کهنسال حرا ، آب‌گرم‌های معدنی درمانی، دیوار بلند سِدار، برج قلعه تاریخی خمیر،مسجد باشکوه جامع ، آب انبارها و … در توسعهٔ آن نقش دارد.
شغل اکثر مردم پیله‌وری، ملوانی، صیادی و دامداری است.
بندرخمیر از جهت آب و هوایی در محدوده گرم و مرطوب قرار دارد. متوسط دمای ده ساله ۲۶٫۷ درجه سانتی‌گراد و میانگین حداقل و حداکثر دمای ده ساله ۱۸٫۱ و ۳۵٫۳ درجه سانتی‌گراد و تبخیر سالیانه ۳۶۷۲ میلی‌متر و میزان متوسط بارندگی سالیانه ۲۰ سال اخیر حدود ۱۷۱میلی‌متر است.
در بندرخمیر آثار تاریخی متعددی وجود دارد که تعدادی از آن‌ها عبارت‌اند از:
کاروانسرای تاریخی، مقبره اولیاها و بزرگان، آب انبارها (برکه‌های) متعدد و تاریخی، چهار مقبره تاریخی، آثار و بقایای مسجد کوچکی در کنار مسجد جامع قرار دارد و بیش از ۴۰۰ سال سابقه تاریخی دارد.
دهکده گوری: در بالای کوه خمیر واقع است که قدمت آن دوره پرتغالیها نسبت داده می شود.هم اكنرن اب انباري در اين محل جهت تامين اب شرب گردشگران بومي و خارجي بنا گرديده است كه بزودي در فهرست اثار ملي قرار خواهد گرفت.
بندرخمیر دارای یک درمانگاه و یک بیمارستان ۳۲ تختخوابی به نام بیمارستان سید عبدالباقی نیاپور است که توسط فردی خیر احداث شده‌است.
جمعیت دانش آموزی و فضاهای آموزشی شهر نیز شامل ۲۹۲۹ دانش آموز مشتمل بر پنج آموزشگاه در مقطع دبیرستان در سه فضای آموزش، پنج آموزشگاه در مقطع راهنمایی در سه فضای آموزشی، ۹ آموزشگاه در مقطع دبستان در ۵ فضای آموزش می‌باشد. یک واحد دانشگاهی پیام نور با چهار رشته تحصیلی افتتاح گردیده که فاز اول دانشگاه با مشارکت مردم و دولت در حال احداث می‌باشد؛ که هم‌اکنون دارای ۱۲ رشته می‌باشد و دانشگاه آزاد نیز در این شهر به همت معتمدین راه اندازی گردیده‌است.
صدرالاسلام و ملاسلیمان خمیری از علما و شعرای بنام بندرخمیر (در اوایل قرن سیزدهم هجری) و نیز مرحوم سیدامیرشیخ عالم، فقیه و مرجع دینی منطقه در قرن اخیر بوده که از خود خدمات و آثار ماندگاری بجای گذاشته‌اند.
مرحوم سید عبدالباقی مظفری نیاپور، مرحوم حاج عبدالهادی بلوکی، محمدطیب بلوکی، مرحوم محمدطیب نیک‌بین، مرحوم حاج محمد صالح محمودی و محمود محمودی ومرحوم سید عبدالرئوف قتالی و سید عبدالباعث قتالی، سيد عبدالجليل قتالى، مرحوم شیخ عبدالرحمن انصاری، شیخ عبدالرحمن عارفی، مرحوم حاجی احمد عبدالله لشتغونی,مرحوم سيد ابوطالب آل عبايي، مرحوم حاجی میر، مرحوم حاج عبدالرحمن عقیلی، مرحوم شیخ عبدالله انصاری، مرحوم سید یوسف حکیمی، مرحوم یوسف ادیبی، مرحوم محمد رشید ادیبی، حاجی محمد باستی و مرحوم محمدنور بخشایش از معتمدین و بزرگان شهرستان بندرخمیر بوده‌اند.
بندر جاسک یکی از شهرهای استان هرمزگان در جنوب ایران است که در کرانه دریای عمان قرار دارد. این شهر همچنین مرکز شهرستان جاسک و بخش مرکزی شهرستان جاسک است و از شهرهای بندری با قدمت و استراتژیک ایران می‌باشد. از نام‌های تاریخی و قدیمی این شهرستان می‌توان به جاشک، بنگلان و مکران اشاره کرد.
در بندر جاسک دانشگاه‌های آزاد و پیام‌نور وجود دارند که وظیفه آموزش عالی در این شهرستان بر‌عهده این دو دانشگاه است. همچنین جاسک دارای یک کتابخانه عمومی نیز می‌باشد.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۱۶۸۶۹ نفر بوده‌ است. بر پایه آمار، ساکنان جاسک شیعه و سنی در کنار هم هستند.
نژاد مردم منطقه، بلوچ و گویش رایج میان مردم منطقه بلوچی، بشاگردی، بندری و زبان رسمی آنان فارسی است.
نام این بندر که امروزه جاسک نامیده می‌شود، در دوران‌های گذشته به‌صورت‌های جاشک، چاشک، جک، رأس‌الجاسک و چاسک نیز ثبت شده‌ است. در دوران بسیار قدیم بندر جاسک یکی از کانون‌های معتبر آئین میترایی بود. معبدی به نام آناهیتا در جاسک باقی‌ مانده‌ است. تهمتن بن توران شاه ملقب به سلطان قطب‌الدین در سال ۱۳۳۰ میلادی به‌بعد در جاسک حکومت می‌کرده است. در سال ۱۶۱۴ میلادی انگلیسی‌ها بندر جاسک را به‌عنوان بندر تجاری خود در شمال خلیج فارس انتخاب کردند.
اولین محموله انگلیسی‌ها در سال ۱۶۱۶ با کشتی از هند حرکت کرد و در جاسک پهلو گرفت و در سال ۱۶۱۹ میلادی، تجار مذکور اولین تجارتخانه شرکت هند شرقی در جاسک را تأسیس کردند. این بندر تا زمانی که بندرعباس به تجارت انگلیسی‌ها اختصاص داده شد، مرکز تجارت و معاملات کمپانی هند شرقی با مرکز ایران بود. در اواخر سال ۱۶۲۰ میلادی هلندی‌ها از ورود دو کشتی کمپانی هند شرقی به بندر جاسک جلوگیری کردند. این کار که منجر به نبرد سختی بین انگلیسی‌ها و هلندی‌ها در حوالی این بندر شد، به شکست و اخراج هلندی‌ها از بندر جاسک انجامید.
کشور انگلیس برای بسط نفوذ خود در سال ۱۸۶۴ میلادی اقدام به استحکام مواضع خود در خلیج‌ فارس نمود. از جمله این اقدامات، ایجاد خطوط تلگراف و کابل زیر‌دریایی بود که ایران و هند را از طریق گواتر - جاسک - بندرعباس مرتبط می‌ساخت. دولت انگلیس چند ساختمان و استحکامات نظامی در جاسک به‌وجود آورد. در سال ۱۹۰۱ میلادی خطوط تلگرافی دیگری از بندر جاسک به مسقط (عمان) دایر شد که مرکز آن در جاسک قرار داشت. در سال ۱۹۳۲ از سوی دولت ایران عبور بدون اجازه هواپیماهای انگلیسی و هلندی که از خاور دور به خاورمیانه می‌آمدند، ممنوع اعلام شد؛ زیرا از بدو تأسیس خطوط هوایی، این دو کشور بدون کسب اجازه در فرودگاه‌های جاسک، بندرعباس و بندر لنگه فرود می‌آمدند. در نتیجه این ممنوعیت، مسیر پروازهای فوق تغییر کرد. بندر جاسک امروزه از شهرهای نسبتاً آباد استان هرمزگان است که سه طرف آن را آب‌های ساحلی احاطه کرده و آن را به‌صورت یک شبه‌جزیره درآورده‌ است. این شهر از دو سوی شرق و غرب به خلیج جاسک می‌پیوندد و از سوی دیگر (شمال شرقی)، به مناطق نظامی متصل است. این موقعیت، شکل ظاهری شهر را به حالت طولی درآورده و عرض آن را بسیار محدود کرده‌ است.
غار سادرمند، سنگ سیاه، برج سیا سفید، تنگ خشکیزو، ساحل سنگی زیبای گتان، گل‌فشان یا پوراف گتان، ساحل مقسا، قلعه کوه‌مبارک، قلعه پرتغالی‌ها(خراب شده)، روستای تاریخی شیراهن، تلگرافخانه جاسک، خور خلاصی و صحرا ها و شهرنو و جنگل‌های حرا از جمله جاذبه‌های گردشگری این شهرستان هستند.
رودخانه جگین بزرگترین و پر‌آب‌ترین رودخانه استان هرمزگان می‌باشد. این رودخانه از کوه‌های بشاگرد سرچشمه می‌گیرد و با پیوستن چند رودخانه دیگر از جمله رودخانه شه‌بابک و رودخانه انگهران (گوهران)، به دریای عمان می‌ریزد. آب این رودخانه شیرین است. در هنگام بارندگی یا رگبارهای کوتاه، مقدار قابل توجهی از آب شیرین این رودخانه به دریا سرازیر می‌شود. هم‌اکنون سدی بر روی این رودخانه بسته شده و قرار است آب آن بعد از آبیاری روستاهای شهرستان‌های بشاگرد تا جاسک و بندر جاسک به بندرعباس مرکز استان منتقل شود.
سواحل مَکُّران از میناب شروع شده و به‌سمت مرزهای شرقی ایران و گواتر ادامه می بابد.
طرح ایجاد منطقه ویژه اقتصادی مکران طی سفر استانی رئیس‌جمهور در دولت تصویب گردید و قرار است که مناطق شرق و غرب جاسک جزو آن قرار گیرند.
حاجی‌آباد یکی از شهرهای جنوب ایران و شمال استان هرمزگان است. حاجی‌آباد شمالی‌ترین شهر استان هرمزگان است.این شهر در بخش مرکزی شهرستان حاجی‌آباد قرار دارد. فاصله حاجی‌آباد تا بندرعباس ۱۶۵ کیلومتر است.
ارتفاع متوسط آن از سطح دریا ۱۲۰۰ متر است و ارتفاع شهر حاجی آباد از سطح دریا ۹۴۵ از سطح دریاست. از شمال به شهرستان سیرجان در استان کرمان ،از شمال غرب به شهرستان نی ریز (استان فارس)، و از شرق شهرستان ارزوئیه در استان کرمان، از غرب به شهرستان داراب (استان فارس) و از جنوب به بخش فین (شهرستان بندرعباس) محدود است. مرکز این شهرستان در فاصله ۱۶۵ کیلومتری شمال بندرعباس و در کنار جاده بندرعباس ـ تهران واقع شده‌است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۲۸٬۹۷۷ نفر بوده‌است.شهرحاجی آباد از لحاظ جمعیتی هشتمین شهر استان هرمزگان است.
حاجی‌آباد تابستان‌های گرم وخشک و زمستان‌های نسبتاً سردی دارد. البته دوره گرما در حاجی‌آباد به دلیل نزدیکی به استان کرمان نسبت به بقیه شهرهای هرمزگان کمتر است. اطراف شهر حاجی‌آباد را کوه احاطه کرده‌است. شهر حاجی‌آباد نسبت به بقیه مراکز شهرستان‌های هرمزگان از ارتفاع بیشتری از سطح دریا برخوردار است. ارتفاع شهر حاجی‌آباد طبق منابع سازمان هواشناسی کشور ۹۳۱٬۲ متر از سطح دریاست.
شهر حاجی‌آباد به لحاظ فرهنگی از چندین فرهنگ متفاوت تشکیل شده‌است.گويش و پوشش خاص هرمزگانی دارند در این‌میان با نزدیک شدن به روستاهای حاشیه استان فارس و استان کرمان گویش‌ها و فرهنگ مردم به سمت گویش و فرهنگ مردم این استان ها نزدیک شده‌است؛ که این موارد خود از ظرفیت‌های بالای فرهنگی این شهرستان حکایت دارد . با نگاهی به پوشش جنوب شهرستان حاجی‌آباد گویش (فارغانی)و پوشش هرمزگان بیشتر نمایان است .
قالی بافی، شیریکی پیچ (نوعی گلیم)، چادر شب بافی، سبدبافی و حصیربافی
لای برنجی، آبگوشت، تاس کباب، آبگرمو، مژگو، کباب، نان مهیاوه، آب بنه،سیب مچو،کشک کله جوش و …
این قلعه در ورودی شهر حاجی‌آباد قرار دارد و قدمت آن به دوران ایلخانان، تیموریان و صفویه می‌رسد احتمالاً در دوره صفویه نیز از آن استفاده می‌شده‌است. این قلعه روی صخره‌ای در جنوب غربی شهر قرار دارد. ارتفاع بین ۳۰–۲۷ متر و طول و عرض۸۰ متر می‌باشد؛ و دارای هشت برج است. ظاهراً این قلعه در روزگار دولتهای قبل از اسلام بنا شده و بعدها توسط پادشاهان هرمز بازسازی گردیده است. خوانین و کلانتری که در سده اخیر بر قلعه حاجی آباد فرمانروایی می کردند عبارتند از: علی خان و نصیرخان لاری، بعد از آنها حسین خان بهادر میرزا که از طرف سلطان آباد آمده بود و قلعه را فتح کرد. پس از او آقا محمدعلی خان که به دست اعراب کشته شد. علیرضا خان، حاجی خان دراگاهی، کل محمدرضا کیوانی نماینده رئیس عبدالکریم.
در دوره خان خالی، سلطه بر قلعه حاجی آباد علت رزمگاه جنگ های خونین بود که چیزی جز ویرانی قلعه و سیاه روزی روستاییان تهی دست در پی نداشت. کشمکش های خونین و خائنانه میان نصیرخان و علی خان و بعد از آن میان حاجی خان دراگاهی و علی رضا خان از همین دست قداره بندی های طایفه ای است که مانع رشد فئودالیسم ایرانی شد.
زمانی که حاجی خان دراگاهی قلعه را تصرف کرد رضاخان شکایت به قوام شیرازی والی فارس برد. قوام دستور تخلیه قلعه را به حاجی خان دراگاهی داد. از آن به بعد علیرضا خان با لقب صولت السلطان که قوام به او اعطا کرده بود تا پایان قلعه داری کرد
روستای گیس داری آبشار بسیار زیبا و قلعه‌ای بزرگ در دل کوه است که زیبایی بسیاری به این روستا داده است.اما عجیب‌ترین چیز در روستای گیس گودالی بسیار عمیق و بزرگ است که انتهای آن مشخص نیست و مردم این روستا اعتقاد دارند که این گودال حاصل برخورد شهاب سنگ به این منطقه است و به این گودال جهنم می‌گویند و داستان‌های زیادی پیرامون این گودال از نسل‌های گذشته وجود دارد. بافت قدیم روستای گیس بصورت پلکانی در دامنه کوه و متصل به قلعه بوده است و بهنگام خطر؛ مردم را به قلعه می بردند و با توجه به داشتن چشمه در قلعه می‌توانستند چندین روز را در آنجا سپری کنند روستای گیس دارای درختان انجیر، انگور، بادام و بنه در سطح بسیار وسیعی در دل کوه و بر روی کوه می‌باشد و نکته دارای اهمیت در مورد این محصولات: کشت تمام ارگانیک این محصولات است که بصورت دیم کشت می شوند و با بارش باران بدون هیچگونه آبیاری و کود تغذیه می شوند که سبب شده است روستای گیس محصولی متمایز به بازار عرضه کند.
یکی از زیباترین و مهم‌ترین جاذبه‌های شهرستان حاجی‌آباد است که توجه گردشگران زیادی را جلب می‌کند. این آبشار در منطقه‌ای زیبا، سرسبز، خوش آب و هوا، در میان نخلستان‌های روستای تزرج در جنوب غربی شهر حاجی‌آباد واقع شده‌است.
روستای نمونه گردشگری بخوان، روستایی سرسبز با باغ‌های وسیع مرکبات و درختان سردسیری و تنوع گیاهی زیباست که در دره کوه‌های سربه فلک کشیده بخوان و در فاصله ۸۵ کیلومتری شهرستان حاجی‌آباد قرار دارد. در میان باغ‌های بخوان، چشمه‌های آب فراوانی جاری است که آب زمین‌های کشاورزی منطقه را تأمین می‌کند. در فصل زمستان ارتفاعات آن پوشیده از برف می‌شود.
آسیاب‌های آبی حاجی‌آباد به صورت غیرفعال و متروکه در تعدادی از آبادی‌ها به چشم می‌خورند. به دلیل آب‌های زیرزمینی و روزمینی فراوان در حاجی‌آباد، آسیاب‌های آبی در گذشته مورد استفاده مردم بوده‌اند. آسیاب‌های تزرج، آسیاب‌های فارغان، آسیاب برغنی، آسیاب سه چشم و آسیاب سعادت آباد از مهم‌ترین آسیاب‌های آبی حاجی‌آباد هستند.
این چشمه در مسیر جاده بندرعباس ـ حاجی‌آباد در ۳۰ کیلومتری شرق حاجی‌آباد در دامنه کوه قرار دارد. آب آن از شکاف سنگ‌های آهکی مارنی خارج می‌شود و در ردیف آب‌های گوگردی معدنی است.
این آب گرم در مسیر جاده حاجی‌آباد به سمت دولت‌آباد و در جنوب شرقی روستای ده شیخ در دامنه کوه قرار دارد. سرچشمه آن در شرق حاجی‌آباد واقع شده‌است. آب چشمه از شکاف سنگ‌های آهکی بیرون می‌آید و در ردیف آب‌های گوگردی است.
این آب گرم در مسیر جاده حاجی‌آباد به سمت بندرعباس و در جنوب غربی در روستای معدنوئیه در دامنه کوه قرار دارد. سرچشمه آن از چشمه‌های زیر زمینی منطقه و شمال روستای معدنوئیه واقع شده‌است. آب چشمه دارای خواص درمانی منجمله درمان بیماری‌های پوستی می‌باشد و در ردیف آب‌های گوگردی است.
یکی از مناطق خوش آب و هوای شهرستان حاجی‌آباد، بخش فارغان و کوه‌های هماگ، زردکوه، فارغان، کوشا و کافری است. این منطقه کوهستانی از طبیعت بکر و زیبایی بهره‌مند است و انواع پرندگان و حیوانات در آن یافت می‌شود.
اين كوه در ۱۰۹ كيلومتري شمال غربي بندرعباس در دهستان آشکارا بخش فارغان شهرستان حاجی آباد واقع است.بلندي آن از سطح دريا ۲٬۹۷۲ متر است.اين كوه از جنوب شرقي به كوه جايين مي پيوندد و با هم رشته كوهي را به درازاي 35 كيلومتر و پهناي 4 تا 9 كيلومتر به وجود مي اورند.
این زیارتگاه آرامگاه بانوی بزرگی است که شجره اش مشخص نیست. این زیارتگاه در دامنه کوهی است در شمال حاجی‌آباد و رشته قنات و باغ‌هایی که در اطراف آن وجود دارد به یمن وجود این زیارتگاه همگی به این نام خوانده می‌شوند. این زیارتگاه بعلت قرار گرفتن در میان کوه و باغ‌های میوه یکی از اماکن تفریحی نیز محسوب می‌شود و در میان اهالی بیشتر به کوه بیبی دختران مشهور است.
قلعه‌های کافران، احمدی، طارم، طاشکوئیه، باینوج، گلشن، سرخ، و … منطقه حفاظت شده و محوطه تاریخی طارم، گورستان‌های تاریخی، چشمه‌های آبگرم معدنوئیه، چاهو، قارقارو، استکی، قلاتوئیه، کوه سیروئیه، کاروانسرای گهکم، برج سیاهک، قلعه گیس (روستای گیس)، نخلستان‌ها و غارهای هزاربری در روستای شهدادی، غار سرباغ در کوه ملوس، باغات، قنات گهکم، منطقه شکار و تیراندازی ممنوع گلزار و نیزار، روستاهای باغان، سیرمند و …
سوغات شهر حاجی‌آباد شامل خرما (منحصر به فردترين نوع آن كه جنبه تجاري و صادراتي دارد به نام پيارم شناخته ميشود كه در دنيا به نام خرماي شكلاتي معروف است) و مرکبات است.
خرمای پیارم (محصول صادراتی شهرستان)
در شهرستان حاجی‌آباد در مجموع ۲۱۰۰ هکتار زمین زیر کشت محصولات زراعی است که ۹۰۰۰ هکتار به محصولات باغی-۵۵۰۰ هکتار به کشت نخل و بقیه به کشت سایر محصولات صیفی و غلات اختصاص دارد محصولات باغی این شهرستان عبارتند از: خرما - لیموترش- نارنگی- پرتقال - انجیر- زیتون - انگور لیموشیرین و اغلب درختان مناطق سردسیر و گرمسیر. از آن میان لیموترش- نارنگی و لیموشیرین مناطق فارغان - احمدی- سیاهک و سیرمند شهرت بسیار زیادی دارد. صیفی جات حاجی‌آباد هم مرغوب و هم برای کشاورزان و سرمایه‌گذاران در تولید کشاورزی فوق‌العاده سودآور است. این محصولات و غلات شامل: جو - ذرت- هندوانه - خیار- گوجه فرنگی-سیب - پیاز - طالبی- گرمک و کمی هم حبوبات می‌باشد. همجنین درختان و گیاهان کوهی و دارویی نیز در این شهرستان قابل توجه سرمایه‌گذاران است. از آن میان می‌توان به کنارهای چندساله دارای میوه زالزالک اشاره کرد. دیگر درختان کوهی عبارتند از: بادام وحشی- گیش- بید و درختان مورت- خیزران و کهور. گیاهان دارویی شامل: گل بومادران- کلپوره - آویشن - گون و غیره می‌باشد.
کتاب نگاهی برجغرافیایِ تاریخیِ فارغان زمین
رودان یا دهبارز، شهری در بخش مرکزی شهرستان رودان در استان هرمزگان ایران است. این شهر، مرکز شهرستان رودان است.
شهر رودان در سال ۱۳۶۱ از تجمیع روستاهای دهبارز، معزآباد، گلستان، بند میر و بند ملا تشکیل شد؛بعدها روستای سنگی که خود محله مستقل و پرجمعیت بود (متشکل از محله های شهرک، بندمیرالی و رگوئیه)نیز به شهر رودان (دهبارز) پیوست و همچنان محله ای غریبه برای مسئولین این شهرستان می باشد.
شهر رودان در سال ۱۳۶۹ خورشیدی همزمان با شهرستان شدن بخش رودان، به عنوان مرکز این شهرستان تعیین شد.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت شهر رودان برابر با ۳۶٬۱۲۱ نفر (۹٬۷۳۳ خانوار) بوده‌است.
سوزا شهری از توابع بخش شهاب شهرستان قشم در استان هرمزگان واقع در جنوب ایران است.
«شهر سوزا» در ۳۹ کیلومتری جنوب غربی شهرستان قشم واقع شده‌است ، و در موقعیتی ساحلی قرار گرفته و تنگه معروف و استراتژیکی هرمز در محدوده آن واقع است. دره‌های موسوم به تنگ کلمادون و تنگ لرد در دو کیلو متری شمال غربی سوزا قرار دارند که آبریز هر دو با هم یکی شده و به خلیج فارس می‌ریزند ، همچنین تنگ چیرا در شمال این شهر قرار دارد . این شهر سابقه وسیعی در تجارت دریایی در دوران باستان داشته و محدوده تجارت دریایی آن‌ها سواحل آفریقا ، خلیج عدن ، پاکستان ، هندوستان و کشورهای خلیج فارس هست آثار به جا مانده از گمرک قدیمی و انبارهای کالا در سواحل این شهر یکی از بارزترین شواهد می‌باشد .مردم سوزا از قبیله شیزاوی هستند
آب و هوای سوزا، گرم و خشک ساحلی است وجود دره‌ها، تنگ‌ها، پوشش گیاهی، حیات و حش و پرندگان دریایی از عناصر جذاب طبیعی این شهر محسوب می‌شوند.
مهم‌ترین آثار تاریخی به جا مانده در نزدیکی این شهر ، گمرک قدیمی این شهر ،
«سدلیت یا خالصی» در چهار کیلومتری شمال غرب شهر دیرستان و «سدگوران» در جنوب روستای گوران متعلق به دورهٔ ساسانیان است که در مجاورت سوزا قرار دارند.
جمعیت شهر سوزا طبق سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال 1395 ، برابر با 5707 نفر بوده‌است .
بندر سیریک، شهری در بخش مرکزی شهرستان سیریک در استان هرمزگان ایران است. این شهر، مرکز شهرستان سیریک است.
بندر سیریک در تاریخ ۳۰ اردیبهشت ۱۳۷۵ به عنوان شهر و در تاریخ ۱۳۸۶ به مرکز شهرستان ارتقا یافت.
فاصلهٔ شهر سیریک تا شهر میناب، ۸۲ کیلومتر و تا شهر بندرعباس، ۲۰۳ کیلومتر است.
بیشتر مردم شهر سیریک، مسلمان و پیرو مذهب اهل سنت شافعی و شیعه هستند؛ و به زبان بلوچی و فارسی سخن می‌گویند.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت شهر سیریک برابر با ۵٬۱۳۷ نفر (۱٬۱۸۲ خانوار) بوده‌است.
فین یکی از شهرهای استان هرمزگان در جنوب ایران است که در بخش فین شهرستان بندرعباس قرار دارد.
فین در شمال‌غربی در فاصله ۹۵ کیلومتری بندرعباس قرار دارد.
فین با ۲۴۶۲ نفر و مساحت ۲۹۴۰/۷۷۸ هکتار در شمال غربی شهرستان بندرعباس و در مختصات جغرافیایی ۵۱ و ۵۵ تا ۵۴ و ۵۵ طول شرقی و ۳۷ و ۲۷ و ۳۸ و ۲۷ عرض شمالی در فاصله ۹۵کیلومتری بندرعباس واقع شده‌است.
= آثار تاریخی و جاذبه‌های گردشگری =
عاشقان اباعبدالله الحسین (ع) بر اساس یکی از سنت‌های قدیمی محرم در منبرهای شهرستان فین خمره حلیم نذری بار می‌گذارند.
طبخ حلیم در خمره‌های گِلی (جُم) از آغاز محرم، به سبکی خاص در منبرهای (حسینیه‌های) شهرستان فین آغاز می‌شود. خمره‌های مخصوص پخت حلیم را از لشتغان که از گذشته مرکز سفالگری هرمزگان بوده خریداری و بدنه بیرونی آن با موی بُز و گل‌اندود می‌کنند سپس در چاله‌هایی که قبلاً تعبیه‌شده گل می‌گیرند تا ثابت شود و تکان نخورد.
پخت حلیم از ساعات آغازین صبح شروع می‌شود و به صبر و بردباری فراوانی احتیاج دارد. بسیاری از لغت شناسان نام این خوراکی را برگرفته از واژه عربی حلیم و از ریشه حلم و بردباری می‌دانند زیرا که پخت این خوراک به صبر و حلم زیادی نیاز دارد.
حلیمی که داخل جُم و روی آتش چوب و هیزم پخته می شه (عکس پایین) خیلی خوشمزه‌تر از حلیمی که داخل دیگ پخته می‌شود و طرفداری بیشتری دارد.
جُم حلیمی خمره‌ای به بلندی تقریبی یک متر و مخروطی شکل است و برای تهیه حلیم به ترتیبی خاص گل می‌گیرند. این کار هنگام افروختن آتش مانع از ترکیدن خمره سفالی می‌شود. هیزم بار گذاشتن حلیم از کنده درخت نخل یا تا فال است و بافاصله در کنار خمره‌ها قرار می‌گیرند. تعداد آن‌ها بین ۴ تا ۵ خمره است. به میزان دوسوم جُم از آب پر می‌شود و در ادامه ۵ کیلو بلغور گندم به آن اضافه می‌شود.
مراسم حلیم‌پزی در خمرهای گلی در فین که قدمت ۴۰۰ ساله دارد در فهرست معنوی میراث فرهنگی کشورمان ثبت‌شده‌است. مراسم پخت این نذری در منبر شیخ غلام محمد حاج علی، منبر خضر، منبر قتال یا ولی‌الله، منبر کل تراب یا پا قلعه و منبر کل خیری منسوب به خانواده جعفری‌ها معمولاً طبخ می‌شود.
خمره‌های مخصوص پخت حلیم را از لشتغان که از گذشته مرکز سفالگری هرمزگان بوده خریداری و بدنه بیرونی آن با موی بُز و گِل اندود می‌کنند سپس در چاله‌هایی که قبلاً تعبیه‌شده گل می‌گیرند تا ثابت شود و تکان نخورد. این کار هنگام افروختن آتش مانع از ترکیدن خمره سفالی می‌شود. هیزم برای پخت حلیم از کنده درخت نخل یا تافال است و بافاصله در کنار خمره‌ها قرار می‌گیرد.
مردان هیئت به همراه یک آشپز خبره بر نحوه پخت حلیم نظارت دارند و باهم زدن حلیم مراقب ته نگرفتن نذری هستند که در اصطلاح محلی این عمل را (دار توی حلیم آوردن) می‌گویند. حوالی عصر حلیم آماده می‌شود و عزاداران پس از مراسم سینه‌زنی یا در بازگشت از مراسم معروف تعزیه‌خوانی (منبرپاقلعه فین) در گروه‌های چندنفری به منبرهای محل توزیع نذری می‌روند. در پایان دهه اول محرم جُم‌ها از زمین خارج و تمیز می‌شوند و در انبار حسینیه‌ها و تکایا قرار می‌گیرند تا سالی دیگر و محرمی دیگر فرارسد و بساط حلیم‌پزان به سبک فرهنگ مردم فین برپا شود.
جمعیت شهر فین طبق سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۸۵، برابر با ۳۹۷۶ نفر بوده‌است.
= فین هرمزگان قبل از اسلام =
اماکن موجود در فین و روستاهای اطراف آن نشان دهنده پیشینهٔ تاریخی این شهر به زمان هخامنشیان است. هرچند تا به حال آتشکده ای در محدودهٔ فین دیده نشده‌است اما در این مطلب که دین و آیین رسمی مردم آن روزگار زرتشت بوده‌است نباید شک کرد؛ زیرا مردم قبل از اسلام یا کاملاً بی‌دین بودند یا دین و آئینی که داشتند جز زرتشت نبوده‌است. در مصاحبه حضوری نگارنده با عبدالحمید ترابی و همچنین در کتاب «فین و مارم» چنین آماده است که؛ در تمام منطقه فین و مارم هرجا که شخم زده می‌شود آثاری از گور مردم قدیم که همه غیر اسلامی هستند، مشاهده می‌شود. در محدوده ملک حسن یداک و غلامحسین برموز در مارم سر یک کوه یا پائین‌تر از آن و در فین هم همین‌طور در محدوده معروف به گردن باریک اثر مورد علاقه محمود سالاری در کمرکش کوه نه چندان مرتفع که تپه بلندی است، چندی از دوستان من باب تفریح یا کنجکاوی چند قبر را خاک برداری کرده بودند، گورگاه کاملاً غیر اسلامی و دو عدد شیشه که البته آثار شیشه بود در بالا و پائین گور مشاهده می‌شد. در همین فین لردگوری وجود دارد که «گوُر» در اصطلاح محلی به اهالی هند گفته می‌شود. چون در این محدوده سابقه ندارد که گور از هندوستان آمده باشند، لذا مردم بعد از اسلام، غیر اسلامی‌های ساکن را گوربروزن (جوز) می‌خواندند و گاهی هم کلمه کانی به آنان اطلاق می‌شدیادکرد کتاب|عنوان=باغ شهر فین(عبدالحمید ترابی، ۱۳۹۴؛ ۴۸ و ۴۹).
قِشم یکی از شهرهای استان هرمزگان در جنوب ایران است. این شهر در بخش مرکزی شهرستان قشم در جزیره قشم قرار دارد.
جمعیت شهر قشم طبق سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، برابر با ۴۰٬۶۷۸ نفر بوده‌است.
بر اساس تحقیقات به‌عمل آمده نسب این امامزاده معلوم نیست به کجا منتهی می‌شود ولی از دوران قدیم در این مکان تا سال ۱۳۷۳ فقط اتاقی با سازه سنگ و گِل قدیمی بود با قبری درون آن که سپس توسط اوقاف مرمت و بازسازی شد و به شکل کنونی درآمده است.
یکی از بی‌نظیرترین جاهای دیدنی قشم دره ستارگان است. دره ستارگان مجموعه‌ای از کوه‌ها، دره‌ها و صخره‌هاست. به مرور زمان این کوه‌ها و صخره‌ها بر اثر بارش باران، وزش باد و… تغییر کرده‌است. این تغییر باعث به وجود آمدن اشکال متفاوت در بین کوه‌ها و صخره‌ها شده‌است. شکل‌هایی که گاهی با کمی تصور به موجودات عجیب و غریب و حیوانات شبیه می‌شوند.
میناب یا به گویش مینابی مینُو یکی از شهرهای استان هرمزگان در جنوب ایران و مرکز شهرستان میناب است که به دلیل گسترش شهری و اجتماعی به فرمانداری ویژه ارتقاء یافته‌استشهر میناب دومین شهر بزرگ هرمزگان و سرزمینی جلگه‌ای است که به‌علت داشتن منابع آب شرب به‌ویژه رودخانه میناب، یکی از قطب‌های کشاورزی هرمزگان است و از قدیم «گلستان جنوب» هم خوانده می‌شد.
تاریخ میناب با تاریخ سرزمین «هرمز کهنه» درآمیخته است. بر اساس باور مردم بومی، این شهر توسط دو خواهر به نام‌های «بی‌بی مینو» و «بی‌بی نازنین» در روزگارانی کهن ساخته شده؛ طبق کتاب‌های تاریخی میناب شهری آباد بوده که با حمله مغولان ویران شده و تنها اثر به جای مانده از آن دوران دژ میناب است.
دربارهٔ ریشه نام‌گذاری میناب گفته می‌شود که به دلیل نزدیکی به آب و وجود رودهای اطراف آن را «میان‌آب» نامیدند که بعدها به میناب تبدیل شد. به نظر برخی تاریخ‌دانان ریشه نامگذاری میناب، آب فراوان و رودخانه پرآب با آب شیرین آن بوده‌است قدیمی‌ترین نامی که در کتب تاریخی و در زمان هخامنشی از میناب برده شده شهر اورگانا بوده‌است.
از میناب با نام‌های مینو، مینا، هرمز، هارموز، آنامیس و توسط نئارخوس دریانورد مقدونی در سفرنامه‌اش با عنوان هارموز یا آرموز نام برده شده‌است.
سکونت در جلگهٔ میناب بیش از ۱۰۰ هزار سال قدمت دارد. بنیان شهر میناب را به زمان ساسانیان نسبت می‌دهند؛ اما بعضی از اسناد تاریخی موجود نشان می‌دهد این شهرستان از قدمتی بیش از ۲۵۰۰ سال برخوردار است. میناب در سال ۱۳۱۰ خورشیدی در تقسیمات کشوری به شهر تبدیل شد و در سال ۱۳۳۴ به شهرستان ارتقاء یافت.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۷۳٬۱۷۰ نفر (۱۹٬۰۲۳ خانوار) بوده و از این نظر دومین شهر بزرگ و پرجمعیت در بین شهرهای استان هرمزگان است.
ترکیب قومی میناب از فارسی‌زبانان هرمزی (مینابی)، عرب‌های حاشیه خلیج فارس، بلوچ‌ها و بحرینی‌ها وبشاگردی‌ها است.
در شهر میناب و سایر مناطق شهرستان میناب، مردم به زبان فارسی گویش مینابی حرف می‌زنند. گویش مینابی که در جنوب ایران و حاشیهٔ دریای عمان رایج است، زیرشاخهٔ گویش بَشکَردی است و حدفاصلی است میان گویش‌های لارستانی و بلوچی و بشکردی در جنوب شرقی ایران.
شهر میناب به عنوان دومین شهر بزرگ استان هرمزگان، از طریق بزرگراه به بندرعباس و سپس به بندر خمیر متصل است. همچنین، میناب با جاده‌های اصلی آسفالته به شهرهای دیگری همچون بندر جاسک، سیریک، سندرک، رودان و کهنوج وصل شده‌است.
هُرمُز یکی از شهرهای بخش هرمز شهرستان بندرعباس استان هرمزگان در جنوب ایران است. شهر هرمز در جزیره هرمز قرار دارد.
جمعیت شهر هرمز طبق سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، برابر با ۵۸۹۱ نفر بوده‌است.
اَبریشَم شهری در کنار منطقه ۱۳ اصفهان واز توابع بخش مرکزی شهرستان فلاورجان در استان اصفهان در مرکز ایران است.که از دامنه شاه کوه تا کرانه زاینده رود وسعت دارد. وجه تسمیه و نام زیبای شهر ابریشم بعلت وجود باغ بزرگ ابریشم وکارخانه ریسندگی ابریشم اصفهان در این منطقه بوده است.
شهرابریشم درکنارشهرداری منطقه ۱۳ اصفهان قرار گرفته است،
این شهر از شمال به کلانشهر اصفهان و درچه و از جنوب به شهر بهاران و کلیشادوسودرجان، از شرق با سپاهانشهر وسیتی سنتر و از غرب به آزاد راه ذوب آهن و رودخانه زاینده رود محدود می‌باشد.
کارخانجات سیمان اصفهان ومعادن سنگ گچ و کلینکر، معدن فلز سرب و فلز روی، کارخانه ایرانیت اصفهان، کارخانه داراکار (تولیدکننده شیلنگ‌های آب و لوله‌های پولیکا(pvc)،انواع سنگبری ها ،موزائیک سازی و بلوک سازی،صنایع ام دی اف
تاریخ یزدآبادنوشته روح الله آقاجانی
آشنایی با منطقه لنجانات نوشته علی علیان
هم اکنون شهر ابریشم پذیرای تعداد زیادی از اتباع کشور افغانستان است که اکثر آن ها غیر مجاز و به صورت قاچاق وارد کشور شده اند و این به خودیه خود باعث ایجاد مشکلات فراوانی از جمله:آلودگی و بیماری،ایجاد نا امنی و مشکلاتی از این قبیل موارد میشود که از مسعولین مربوطه تقاضا داریم هر چه سریعتر به این مشکلات رسیدگی کنند.با تشکر
اِژیِه، مرکز بخش اژیه و شهری از توابع این بخش در شهرستان هرند واقع‌در استان اصفهان ایران است.
این شهر، در ٢۵ کیلومتری مرکز شهرستان ورزنه قرار دارد. این شهر در مرکز سه شهرستان ورزنه، جرقویه، هرند، و در ۷۵ کیلومتری شرق شهر اصفهان واقع است.اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران، تهران: ۱۳۸۳خ. محل این شهر در خاور استان اصفهان و در منطقه‌ای کویری است. فاصلهٔ این شهر تا تالاب بین‌المللی گاوخونی ۵۵ کیلومتر می‌باشد.
شهر اژیه از توابع شهرستان هرند واقع در ۷۵ کیلومتری شرق اصفهان و در مرکز منطقهٔ حاصلخیز رود شتین، مابین چهار مرکز شهرستان هرند، کوهپایه، ورزنه، جرقویه بر روی مدارهای ۵۲٫۳۷۸۶ طول شرقی و ۳۲٫۴۴۰۶ عرض شمالی در ارتفاع ۱۴۸۰متری سطح دریا قرار دارد، رودخانهٔ زاینده‌رود که از سلسله کوه های زاگرس سرچشمه می‌گیرد پس از مصفا کردن شهر اصفهان راهی دیار شرق می‌ شود و اولین شهری که زاینده‌رود از وسط آن می‌گذرد شهر اژیه است. اژیه بر سر چهارراه ارتباطی مراکز بخش و نقاط شهری، روستایی شرق اصفهان واقع شده‌است و از همین لحاظ رفت‌وآمد از سایر نقاط به این شهر بسیار آسان صورت می‌گیرد. اژیه یکی از شهرهای منطقهٔ شرق اصفهان است که مناسب‌ترین کانون طبیعی فرهنگی اقتصادی و اجتماعی این محدوده شناخته می‌شود. وجود برج‌های کبوترخان در حاشیهٔ زاینده‌رود پل قدیمی شهر صحرای سرسبز و مردمی سخت‌کوش از ویژگی‌های دیگر این شهر است.
آثار باستانی شهر اژیه شامل: برج‌های کبوترخانه به تعداد زیاد، پل قدیمی رودخانه زاینده رود، مقبره عالم‌مجتهده و از استادان شیخ بهایی بانو حمیده، مسجد آقاصالح مربوط به دوره قاجار، قلعه قدیمی طالجرد و … از اماکن متبرکه شهر بقعهٔ متبرکهٔ حضرت امامزاده سیدمحمد که در کیلومتر ۳ جادهٔ اژیه به ورزنه قرار دارد و بسیار مورد اکرام و احترام مردم است و در تمام ایام سال مخصوصاً روزهای زیارتی از اطراف و اکناف به‌ویژه از بخش‌های واقع در شرق اصفهان به این آستانه مبارکه جهت زیارت و سیاحت روی می‌آورند و با توجه به امکانات موجود این آستانه از قبیل آب، برق، زائر سرا، سرویسهای بهداشتی ، استخر شنا، پارک‌های بزرگ و مشرف بودن به فضای سبز اطراف اغلب زائرین شب‌ها در کنار مرقد مطهر بیتوته می کنند.
پل تاریخی اژیه واقع بر زاینده رود که دارای ۱۲ دهانه و ۱۳ پایه با طولی برابر ۵۷ متر و ارتفاع ۶ متر و نیم و پهنای ۳ متر و۸۰ سانتی متر از زمان صفویه ب روی رود ساخته شده است.
این پل از اجر،ساروج و سنگ،دراصل برای عبور و مرور پیاده و سواره بوده است.در سال ۱۳۴۹ توسط 《ملا محمد لطیفی خوراسگانی》مرمت شد .
از نظر وضعیت اقتصادی، با توجه به وجود رودخانهٔ زاینده‌رود و زمین‌های حاصلخیز، شغل اغلب مردم این شهر کشاورزی و دامداری است و گرچه مستعد تولید هرگونه محصولی می‌باشد ولی عمده محصولات کشاورزی شهر اژیه شامل گندم، جو، چغندر قند، پنبه و علوفه است. در سال ۱۳۷۴ این شهر از نظر تولید و تحویل گندم به سیلو در سراسر کشور مقام اول را کسب کرد. صنایع دستی و قالی‌بافی یکی دیگر از منابع درآمد مردم این شهر می باشد.
شهر اژیه دارای آب‌وهوای خشک بیابانی و از لحاظ اقلیم‌شناسی قبلی خشک می‌باشد و به علت مجاورت با کویر دارای شرایط کویری یعنی تابستان‌های گرم و زمستان‌های سرد است. رطوبت نسبی در اواخر ساعات شب و صبح‌ها بیشتر از سایر ساعات شبانه‌روز است و قبل از طلوع آفتاب به حداکثر و بعدازظهر به حداقل می‌رسد. ماه‌های مرداد و شهریور خشک‌ترین ماه‌های سال در این شهر به‌شمار می‌آیند. جهت وزش بادهای غالب نیز از غرب به شرق می‌باشد. درجه حرارت روزانه ۱٫۱۲ درجهٔ سانتیگراد و میانگین حداکثر درجه حرارت در تیرماه ۳۷ درجهٔ سانتیگراد و میانگین حداقل در آذرماه ۶٫۵ درجهٔ سانتیگراد است.
شهر اژیه به لحاظ داشتن جاذبه‌های طبیعی و قرار گرفتن در مسیر شهر گردشگر پذیر ورزنه و خصوصاً مسیر رودخانه و پارک ساحلی و استحقاق سرمایه‌گذاری در امر ساخت پلاژ در غالب طرح پردیس یا توسط نهادها و سازمان‌های دولتی و افراد حقیقی و شناساندن ابنیهٔ تاریخی خصوصاً برج‌های کبوترخان به بازدیدکنندگان از طول مسیر رودخانه و تالاب گاوخونی زمینهٔ جذب اردوهای تفریحی، فرهنگی، سیاحتی و زیارتی و همچنین توریست‌های داخلی و خارجی به منطقه بیشتر فراهم شود. گفتنی‌ست که در حال حاضر امامزاده طالجرد که در مسیر ۳ کیلومتری جادهٔ اژیه به ورزنه واقع شده‌است از نظر پذیرایی و استراحت مسافران بهترین مکان بوده و کلیهٔ امکانات لازم برای مهمانان از نظر بیتوته کردن در شب، سرویس‌های بهداشتی، فضای سبز، استخر شنا، تلفن، قهوه‌خانهٔ سنتی و سایر موارد را دارد.
عکس هوایی از برج های کبوتر خانه
https://www.uplooder.net/img/image/99/603737d2b532a9045e6aaa5b3a7a0d98/photo-2023-01-11-19-46-39.jpg
افوس شهری در بخش مرکزی شهرستان بوئین و میاندشت در استان اصفهان است. بر پایه سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۳،۶۹۶ نفر (۱،۲۵۸ خانوار) بوده‌است.
این شهر تا قبل از سال ۱۳۷۵ با عنوان روستای افوس، مرکز دهستان گرجی بوده و از تاریخ ۱۳ خرداد ۱۳۷۵ تبدیل به شهر شده‌است.
آب و هوای افوس معتدل کوهستانی بوده، دمای آن در فصل زمستان کم و بارش برف زیاد است. در فصل تابستان نیز هوای ملایم و مطبوعی دارد. تنوع آب و هوا و جنس خاک سبب رویش گیاهان علفی و بوته‌ای خودرو در افوس می‌گردد وجود این گیاهان سبب می‌شود که در فصل گرم، دشت‌های آن سرسبز باشد.
بنیادگذاران افوس، از اسرای گرجی‌تبار زمان شاه عباس اول هستند که توسط خود او از گرجستان به ایران تبعید شدند و به دستور او عده‌ای از جنگاوران آن‌ها جهت حفظ منطقهٔ فریدن و همچنین پایتخت (اصفهان) از حملات اقوام لر در فریدن ساکن شدند.مولیانی، جایگاه گرجی‌ها در تاریخ و فرهنگ و تمدن ایران، ۲۳۰.