moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
تا پیش از ظهور سیستم زئوس، پرسنل آمریکایی خنثی‌سازی مهمات انفجاری (EOD) باید به مهمات، نزدیک شده و به‌صورت دستی یا با کمک ربات‌ها، اقدام به خنثی‌سازی می‌کردند، اما استفاده از زئوس ارزان‌تر (چند سنت در هر بار شلیک لیزر) و ایمن‌تر از روش سنتی است و این دستگاه، از راه دور و با فاصله‌ای امن، مواد منفجره، مهمات یا مین‌ها را منفجر می‌کند.
لیزرها از نظر تئوری، برای استفاده در انفجار مواد منفجره در سال ۱۹۸۶ مورد ارزیابی قرار گرفتند اما مفهوم خنثی‌سازی لیزری مهمات در سال ۱۹۹۴ با طراحی، توسعه و آزمایش میدانی سامانهٔ مختل‌کنندهٔ مهمات متحرک (MODS) نشان داده شد. MODS از یک نفربر زرهی ام۱۱۳ استفاده می‌کرد. این برنامه توسط نیروی هوایی ایالات متحده در پایگاه نیروی هوایی اگلین (فلوریدا) تأمین مالی شد و سپس به نصب این سیستم در خودروهای هاموی منتهی شد. تکمیل و توسعهٔ زئوس، در سال ۱۹۹۶ آغاز شد و در جنگ افغانستان نیز از آن، استفاده شد.
در اوایل سال ۲۰۰۴، این سیستم به یک لیزر ۱ کیلوواتی ارتقا یافت و سپس در اواخر سال ۲۰۰۴ به یک لیزر فایبرگلس ۲ کیلوواتی، ارتقا یافت. این ارتقا، به‌طور قابل‌توجهی وزن کلی سیستم را کاهش داد (کاهشی در حدود ۲٬۰۰۰ پوند) و افزایش قدرت پرتوی خروجی و در نتیجه، افزایش برد سامانه را باعث شد.
در ژانویهٔ ۲۰۰۵، در کنفرانس IQPC's Directed Energy Weapons در لندن، جرالد ویلسون (یکی از طراحان زئوس)، گفت که این سیستم، بین ۵ ثانیه تا ۴ دقیقه (معمولاً ۳۰ ثانیه) طول می‌کشد تا یک مین را از بین ببرد که این موضوع، به‌معنای سرعت پاکسازی معادل ۲۵ مین یا مواد منفجرهٔ دیگر در ساعت در صورت تجهیز با لیزر ۰/۵ کیلوواتی است.
زئوس در طول تاریخچهٔ آزمایش و استقرار خود، بیش از ۱٬۶۰۰ مورد مهمات از ۴۰ نوع مختلف را با بیش از ۹۸٪ درصد موفقیت حذف کرده‌است.
در مارس ۲۰۰۳، سامانهٔ زئوس، به مدت ۶ ماه در افغانستان مستقر شد تا توانایی‌های آن در مبارزه با مین‌ها و تله‌های انفجاری و سایر مواد منفجره در یک محیط جنگی، ارزیابی شود. (عملیات آزادی بلندمدت). زئوس در پایگاه هوایی بگرام مورد استفاده قرار گرفت و بیش از ۲۰۰ مهمات (شامل ۵۱ مورد در یک دورهٔ ۱۰۰ دقیقه‌ای) از ۱۰ نوع مختلف را خنثی کرد. در آن زمان، سیستم زئوس، مجهز به یک لیزر ۱/۲ کیلووات بود.
در ۱۶ مارس ۲۰۰۵، زئوس به‌عنوان بخشی از گروه محافظت‌کننده از کاروان‌های نظامی، به عراق اعزام شد تا به فعالیت‌های خنثی کردن مهمات و مواد منفجره در آن‌جا کمک کند. یکی از مهم‌ترین محدودیت‌های این سیستم، عدم توانایی خنثی‌سازی مین‌ها، مواد منفجره و مهمات مخفی‌شده‌است.
این سامانه در حال حاضر به‌عنوان نخستین استفادهٔ عملیاتی از یک سلاح لیزری در میدان جنگ در تاریخ، توسط ارتش ایالات متحده در عراق، استفاده می‌شود.
دورگه‌زایی در پرندگان ساحلی ، تنها در تعداد کمی از موارد ثابت شده‌است. با این حال، بسیاری از پرندگان ساحلی منفرد توسط پرنده‌نگرها در سراسر جهان ثبت شده‌اند که با ویژگی گونه‌های شناخته‌شده مطابقت ندارند. بسیاری از اینها مظنون به دورگه‌بودن هستند. در چندین مورد، دورگه‌های پرندگان ساحلی پیش از کشف منشأ دورگه‌بودن آن‌ها، به عنوان گونه‌های جدید توصیف شده‌اند. در مقایسه با سایر گروه‌های پرندگان (مانند کاکایی‌ها)، تنها چند گونه از پرندگان ساحلی شناخته‌شده یا مشکوک به دورگه‌زایی هستند، اما با این وجود، این دورگه‌ها در برخی موارد بسیار پرتکرار دیده می‌شوند.
توماس نلسون جونیور (.Thomas Nelson Jr) (زادهٔ ۲۶ دسامبر ۱۷۳۸ – درگذشتهٔ ۴ ژانویه ۱۷۸۹)، سرباز و سیاستمدار آمریکایی اهل یورک‌تاون ویرجینیا بود و از بنیان‌گذاران ایالات متحده محسوب می‌شود. او علاوه بر خدمت در مجلس شورای ویرجینیا برای چندین دوره، دو بار نماینده ویرجینیا در کنگره قاره‌ای بود. در سال ۱۷۸۱، قانون‌گذاران ویرجینیا او را به عنوان فرماندار ایالت انتخاب کردند.
او به عنوان عضوی از هیئت نمایندگان ویرجینیا اعلامیه استقلال را امضاء کرد و در طول محاصره یورک‌تاون همگام با شبه‌نظامیان جنگید.
نلسون نوه توماس «اسکاچ تام» نلسون، مهاجری اهل کامبرلند انگلستان و یکی از مهاجران اولیه به یورک‌تاون بود. نلسون پسر در سال ۱۷۳۸ در یورک‌تاون به دنیا آمد؛ مادرش الیزابت کارتر بورول (دختر رابرت «شاه» کارتر و بیوه ناتانیل بورول) و پدرش ویلیام نلسون بود که یکی از رهبران مستعمره‌نشین بود و مدت کوتاهی به عنوان فرماندار خدمت کرد.
نلسون همچون بسیاری از ویرجینیایی‌های طبقه زارعین، برای تحصیلات راهی انگلستان شد. او قبل از ورود به کالج مسیح دانشگاه کمبریج در سال ۱۷۵۸، به مدرسه نیوکامز رفت. او در سال ۱۷۶۰ فارغ‌التحصیل شد و یک سال بعد به ویرجینیا بازگشت. نلسون یکی از اجداد توماس نلسون پیج و ویلیام نلسون پیج بود.
نلسون پس از بازگشت به ویرجینیا، در بهره‌برداری از چندین مزرعه پدرش به او کمک کرد. این مزارع به نیروی کار برده‌های آفریقایی-آمریکایی متکی بود. پس از ازدواج با بیوه جوان، لوسی گریمز بورول، او املاکی را که از ازدواج نخست لوسی برای پسرانش باقی مانده بود را هم مدیریت کرد. باغستان کارتر که به پسرش ناتانیل بورول رسیده بود، نیز جزو این املاک بود.
در طول جنگ انقلابی آمریکا، نلسون ۵۴۰۰ جریب زمین و تعداد نامشخصی برده را در شهرستان پرنس ویلیام از لوئیس بورول که از نظر مالی در تنگنا قرار داشت (و در سال ۱۷۷۹ درگذشت) خریداری کرد.Walsh, p. 214.
در سال ۱۷۶۱ رأی‌دهندگان شهرستان یورک، نلسون را که مردی جوان بود به عنوان نماینده در مجلس برگزس ویرجینیا انتخاب کردند؛ او در این سمت پاره‌وقت جانشین رابرت کارتر نیکلاس شد. او شش دورهٔ نخست خود را در کنار نماینده کهنه‌سرباز، دادلی دیگز سپری کرد.Leonard, pp. 93, 96, 98, 101, 104, 107.
از آنجا که ویرجینیایی‌ها از حکومت مستعمره‌ای ناراضی شدند، دیگز و نلسون در طول پنج کنوانسیون ویرجینیا قبل از ایالت شدن، به نمایندگی از شهرستان یورک انتخاب شدند: اولین کنوانسیون ویرجینیا (که در سال ۱۷۷۴ در ویلیامزبورگ تشکیل شد)، دومین کنوانسیون ویرجینیا (که در مارس ۱۷۷۵ در کلیسای یوهان مقدس در ریچموند برگزار شد)، سومین کنوانسیون ویرجینیا (که در تابستان ۱۷۷۵ در ریچموند تشکیل شد)، چهارمین کنوانسیون ویرجینیا (که در زمستان ۱۷۷۵–۱۷۷۶ در ریچموند و ویلیامزبورگ تشکیل شد که نلسون نتوانست در آن جلسه شرکت کند) و پنجمین کنوانسیون ویرجینیا که در تابستان ۱۷۷۶ در ویلیامزبورگ تشکیل شد (نلسون این کنوانسیون را در ماه مه ترک کرد تا در کنگره قاره‌ای شرکت کند).Leonard, pp. 111, 113, 116, 118, 121.
دیگز در اولین جلسه غیر مستعمره‌ای مجلس نمایندگان ویرجینیا که در پاییز ۱۷۷۶ برگزار شد، به همراه کوربین گریفین نماینده شهرستان یورک بود. اما نلسون در انتخابات ۱۷۷۷ و ۱۷۷۸ به نمایندگی از شهرستان یورک در مجلس نمایندگان پیروز شد و آنجا در کنار جوزف پرنتیس مشغول به فعالیت شد. پرنتیس کرسی خود را در سال ۱۷۷۸ رها کرد تا در شورای ایالتی خدمت کند و در ۲۱ سپتامبر ۱۷۷۸ نلسون جایگزین او شد.Leonard, pp. 127, 131. در سال‌های ۱۷۷۹، ۱۷۸۰ و ۱۷۸۱ نلسون در کنار ویلیام رینولدز خدمت کرد و پس از این که در ژوئن ۱۷۸۱ به عنوان فرماندار ویرجینیا انتخاب شد، از کرسی قانون‌گذاری خود صرف نظر کرد.Leonard, pp. 135, 139, 143.
نخستین دوره حضور نلسون در کنگره تا سال ۱۷۷۶ ادامه یافت و پس از آن یک دوره بیماری موجب شد تا برای دوره ۱۷۷۸–۱۷۷۹ استعفا دهد. پس از بهبودی، مجدداً انتخاب شد و یک سال دیگر خدمت کرد.Leonard, p. xxiii. نلسون در طول اولین عضویت خود در کنگره، در بهار ۱۷۷۶ به ویرجینیا بازگشت تا نقشی کلیدی در کنوانسیون قانون اساسی آنجا ایفا کند. او در تابستان همان سال به وقت به کنگره بازگشت تا اعلامیه استقلال را امضاء کند.
توماس نلسون یکی از اعضای کمیته سیزده نفره‌ای بود که در ۱۲ ژوئن ۱۷۷۶ در کنگره قاره‌ای منصوب شدند تا «فرم قانون اساسی را آماده و خلاصه کنند». آنها پیش‌نویس قانون اساسی اولیه را تهیه کردند."Articles of Confederation ", History, Park Net, National Park Service, viewed April 20, 2014.
او یک سرتیپ از شبه‌نظامیان ویرجینیای سفلی بود و به عنوان فرماندار ویرجینیا، جانشین توماس جفرسون شد (پس از ۹ روز حضور ویلیام فلمینگ به عنوان سرپرست فرمانداری). نلسون در آخرین محاصره یورک‌تاون حضور داشت.
بنا به روایتی، او از ژنرال جورج واشینگتن (یا در برخی روایات، از مارکی دو لافایت) خواست تا به خانه خودش یعنی خانه نلسون که ژنرال کورنوالیس در آن مستقر بود، فیر کند. او گفت که به اولین کسی که به خانه‌اش فیر کند، پنج سکه طلای گینی جایزه خواهد داد.
نلسون پس از اتمام دوره فعالیتش در سمت فرمانداری ویرجینیا، مجدداً در انتخابات مجلس نمایندگان ویرجینیا پیروز شد. او در کنار جوزف پرنتیس در مجامع ۱۷۸۲ و ۱۷۸۳ به نمایندگی از شهرستان یورک انتخاب شد، اما در مجمع سال ۱۷۸۴–۱۷۸۵ ناتانیل نلسون جایگزین او شد.Leonard, pp. 147, 151. او و پرنتیس در انتخابات بعدی پیروز شدند و دوباره در جلسات ۱۷۸۶–۱۷۸۷ و ۱۷۸۷–۱۷۸۸ خدمت کردند. در مجمع ۱۷۸۸ رابرت شیلد و ویلیام نلسون جایگزین آنها شدند.Leonard, pp. 162, 166.
او در خانه پسرش در شهرستان هانوفر ویرجینیا درگذشت و در ناحیه کلیسای گریس در یورک‌تاون به خاک سپرده شد. نلسون عضو کلیسای گریس بود.
سرهنگ اینس این چنین به او ادای احترام کرده‌است:
ژنرال برجسته توماس نلسون دیگر در بین ما نیست! او آخرین قرض بزرگ را در روز یکشنبه چهارم این ماه در ملک خود در هانوفر به طبیعت پرداخت. هر کسی که فضایل والا و زینت‌بخش زندگی این مرد بزرگ و نیکوکار را به خاطر می‌آورد، ناگزیر از فطرت انسان تمجید می‌کند. او به عنوان یک انسان، یک شهروند، یک قانون‌گذار و یک میهن‌پرست، رفتاری از خود نشان داد که خدشه‌ناپذیر بود و کاملاً نشان از ویژگی‌های اصیل دین واقعی، سخاوت کامل و سیاست لیبرال داشت. او که گرم‌ترین شعله عشق به آزادی مدنی و مذهبی را در دل داشت، یکی از نخستین افراد از آن گروه باشکوه میهن‌پرستان بود که تلاش‌هایش، دسیسه‌های استبداد بریتانیا را شکست داد و آنها را نقش بر آب کرد و آزادی و امپراتوری مستقل را به آمریکای متحد هدیه داد. در یکی از مهم‌ترین بحران‌ها، در جریان مبارزات اخیر برای آزادی آمریکا، زمانی که به نظر می‌رسید این ایالت صحنه رویارویی ارتش‌های متخاصم شده‌است، او با رای متفق‌القول قانون‌گذاران به فرمانداری نیروی سواره‌نظام فضیلت‌مند کشورش انتخاب شد؛ او در این سمت افتخارآمیز تا پایان جنگ باقی ماند؛ به عنوان یک سرباز، او به شدت خستگی‌ناپذیر و شجاع بود؛ در سختی‌ها مصمم و پرامید بود، از دیوار بلند درد و رنج بالا رفت و با مشکلات متعددی که به واسطه موقعیتش با آنها مواجه می‌شد، با ثبات و شجاعت مبارزه کرد. در سال به یاد ماندنی ۱۷۸۱، هنگامی که تمام نیروهای ارتش جنوب بریتانیا هجوم آوردند تا این ایالت را تسخیر کنند، او به سکان‌داری حکومت فراخوانده شد؛ این مقطعی بود که در واقع «روح آدمی را محک می‌زند».
کلنی پرنده ، اجتماع بزرگی از افراد یک یا چند گونه پرنده که در نزدیکی یک مکان خاص آشیانه می‌سازند یا در نزدیکی خانه می‌خوابند. بسیاری از انواع پرندگان در گروه‌هایی با اندازه‌های مختلف جمع می‌شوند. به گروه پرندگان آشیانه‌ساز، کلنی زادآوری می‌گویند. پرندگان آشیانه‌ساز کلنی شامل پرندگان دریایی مانند ماهی‌گیرک و آلباتروس؛ گونه‌های تالابی مانند حواصیل، و چند گنشک‌سان مانند مرغ جولا و سیاه‌پرگان معین و چندین پرستو هستند. به گروهی از پرندگان که برای استراحت دور هم جمع می‌شوند، استراحتگاه مشترک می‌گویند. شواهدی از آشیانه‌سازی کلنی در پرندگان غیرنئورنیتین (ناهمسان‌مرغان)، در رسوبات کرتاسه پسین (ماستریختین) رومانی یافت شده‌است.
کلنی‌های پرندگان دریایی می‌توانند عمدتاً یک گونه یا ترکیبی از گونه‌ها باشند:آشیانه‌سازی در کلنی می‌تواند آنقدر نزدیک باشد که چندین لانه در هم تنیده شوند:شکل دیگر این است که آشیانه‌های جداگانه در گروه نزدیک هم باشد:کلنی حواصیل‌ها و کلاغ سیاه اغلب در بالای درختان قرار دارد:
تومان پینکنی (Thomas Pinckney) (زادهٔ ۲۳ اکتبر، ۱۷۵۰- در گذشتهٔ ۲ نوامبر، ۱۸۲۸)، اولین دولتمرد، دیپلمات و سرباز آمریکایی بود که در هر دو جنگ انقلابی آمریکا و جنگ ۱۸۱۲ حضور داشت و به درجهٔ سرلشگری نائل شد. او در سمتِ فرمانداری کارولینای جنوبی و نیز سفیر ایالات متحده در بریتانیای کبیر خدمت کرد. وی نامزد فدرالیستی معاونت رئیس‌جمهوری در انتخابات ۱۷۹۶ بود.
پینکنی که در خانواده‌ای سرشناس در شهر چارلز، واقع در استان کارولینای جنوبی متولد شد، قبل از بازگشت به آمریکا در اروپا تحصیل کرد. او از جنبش استقلال حمایت کرد و به عنوان دستیار ژنرال هوراتیو گیتس کار کرد. پس از جنگ انقلابی، پینکنی مزرعهٔ خود را مدیریت کرد و در انتخابات فرمانداری کارولینای جنوبی پیروز شد و از سال ۱۷۸۷ تا ۱۷۸۹ در این سمت خدمت نمود. او ریاست کنوانسیون ایالتی را بر عهده داشت که قانون اساسی ایالات متحده را به تصویب رساند. او در سال ۱۷۹۲، انتصاب رئیس‌جمهور جورج واشینگتن را به سمت وزیر بریتانیا پذیرفت، اما نتوانست امتیازاتی را در رابطه با خدمت اجباری ملوانان آمریکایی کسب کند. او نیز به عنوان سفیر به اسپانیا رفته و در آنجا خدمت کرد و بر سر معاهدهٔ سن لورنزو که مرز میان اسپانیا و ایالات متحده را مشخص می‌کرد، مذاکره کرد.
به دنبال موفقیت دیپلماتیک پینکنی در اسپانیا، فدرالیست‌ها او را به عنوان شریک انتخابی جان آدامز در انتخابات ریاست جمهوری ۱۷۹۶ برگزیدند. طبق قوانینی که در آن زمان وجود داشت، فردی که بیشترین آراء الکترال را به دست بیاورد رئیس‌جمهور می‌شود و فردی که دومین آراء الکترال را کسب کند، معاون رئیس‌جمهور می‌شود. اگرچه آدامز در انتخابات ریاست جمهوری پیروز شد، اما توماس جفرسون، نامزد دموکرات-جمهوری‌خواه، دومین آراء الکترال را به‌دست‌آورد و معاون رئیس جمهورشد. پس از انتخابات، پینکنی از سال ۱۷۹۷ تا ۱۸۰۱ در مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا خدمت کرد. برادر او، چارلز کوتسورث پینکنی، نامزد معاون ریاست جمهوری فدرالیست در سال ۱۸۰۰ و نامزد ریاست جمهوری این حزب در سال‌های ۱۸۰۴ و ۱۸۰۸ بود. در طول جنگ ۱۸۱۲، پینکنی به درجه سرلشکر نائل شد.
پینکنی در سال ۱۷۹۷ یکی از اعضای مجمع فیلسوفان آمریکا شد.
پینکنی در ۲۳ اکتبر ۱۷۵۰ در چارلزتاون، واقع در استان کارولینای جنوبی به‌دنیا آمد. پدرش، چارلز پینکنی، یک مقام سرشناس استعماری بود، در حالی که مادرش، الیزا لوکاس، به‌خاطر معرفی فرهنگ ایندیگو به مستعمره شهرت داشت. او سه خواهر و برادر داشت و فرزند دوم بود. هریت، خواهر بزرگتر او، بعداً با یک مزرعه‌دار ثروتمند اهل کارولینای جنوبی ازدواج کرد، در حالی که برادر بزرگترش، چارلز کوتسورث پینکنی، رهبر برجسته‌ای در کارولینای جنوبی شد. وقتی پینکنی ۳ ساله بود، پدرش خانواده را برای تجارت استعماری به بریتانیای کبیر برد، اما پینکنی بزرگ در سال ۱۷۵۸ درگذشت. مادرش خانواده را در بریتانیا نگه داشت و پینکنی در مدرسه وست مینستر، کریست چرچ واقع در آکسفورد و معبد میدل تحصیل کرد. پینکنی در نوامبر ۱۷۷۴ در وکالت پذیرفته شد و بلافاصله به کارولینای جنوبی رفت.Southwick (1998), pp. 14–16
گرچه پینکنی بیشتر عمر خود را در انگلستان گذرانده بود، اما با جنبش میهن‌دوستان در جنگ انقلابی آمریکا هم‌دردی کرد. او همراه با برادرش، چارلز، در ژوئن ۱۷۷۵ در ارتش قاره‌ای ناخدا شد.Southwick (1998), pp. 16–17 وی پس از جنگیدن در نبردهای فراوان، دستیار ژنرال هوراتیو گیتس شد و در نبرد فاجعه بار کامدن در سال ۱۷۸۰ توسط بریتانیایی‌ها دستگیر شد.Buchanan (1997), pp. 163, 170 در آن زمان او ازدواج کرده بود و یک فرزند شیرخواره داشت. به او اجازه داده شد که در مزرعهٔ مادر زنش به نام مزرعهٔ ربکا بروتون موته، در خارج از چارلستون، رفته و زخم‌هایش را بهبود بخشد. در سال ۱۷۸۱ او و خانواده‌اش در سفری که به فیلادلفیا داشتند توسط بریتانیایی‌ها در تبادل با زندانیان آزاد شد. پینکنی به جنوب بازگشت و در آن سال زیر نظر مارکی دو لافایت در ویرجینیا نبرد کرد.
پینکنی، پس از جنگ، روی مزارع خود و فعالیت‌های قانونی خود تمرکز کرد. در سال ۱۷۸۷ به اصرار دوستش ادوارد راتلج نامزد فرمانداری کارولینای جنوبی شد. پینکنی با مخالفت کمی، به سمت فرمانداری انتخاب شد. او موافق تصویب قانون اساسی ایالات متحده بود و ریاست کنوانسیون ایالتی را بر عهده داشت که قانون اساسی را تصویب کرد. او از ۳ ژانویه تا ۲۰ دسامبر ۱۷۹۱، در مجلس نمایندگان کارولینای جنوبی در کلیسای سنت فیلیپ و سنت مایکل خدمت کرد.Southwick (1998), p. 17
پینکنی در ابتدا انتصابش را در یک سمت فدرالی رد کرد، اما در سال ۱۷۹۲ پذیرفت که سفیر رئیس‌جمهور جورج واشینگتن در بریتانیا باشد. از آنجاییکه پینکنی نتوانست بریتانیایی‌ها را در رسیدن به توافق بر سر مسائل مختلف، از جمله خدمت اجباری یا تخلیه قلعه‌های بریتانیا در قلمرو آمریکا، وادار کند، واشینگتن جان جی را به عنوان فرستاده ویژه به بریتانیا اعزام کرد. پینکنی به جی کمک کرد تا معاهده جی را منعقد کند که به برخی از مسائل بین ایالات متحده و بریتانیا اشاره می‌کرد، اما در ایالات متحده تفرقه افکن بود. در سال ۱۷۹۵، در حالی که پینکنی همچنان در بریتانیا سفیر بود، به اسپانیا اعزام شد تا در معاهده‌ای با موضوع مرزها و کشتی‌رانی ایالات متحده در رودخانه می‌سی‌سی‌پی مذاکره کند. در معاهدهٔ سان لورنزو، اسپانیا موافقت کرد که به آمریکایی‌ها اجازهٔ صادرات کالا از طریق رودخانه می‌سی‌سی‌پی را بدهد.Southwick (1998), pp. 17–19
پینکنی پس از بازگشت به ایالات متحده، برای توسعهٔ مزرعهٔ برنج معروف به الدورادو واقع در رودخانه سانتی در خارج از چارلستون، به مادر زنش ربکا موته پیوست. مادر زنش با پینکنی، دختر و نوه‌هایش تا سال‌های آخر زندگی‌اش در آنجا زندگی می‌کرد.
پینکنی در سپتامبر ۱۷۹۷ به عضویت مجلس نمایندگان ایالات متحده درآمد و تا مارس ۱۸۰۱ در آنجا خدمت کرد. خدمت او تحت تأثیر وضعیت نامساعد سلامتی‌اش قرار گرفت، طوریکه از انتخاب در دوره بعدی در سال ۱۸۰۰ خودداری کرد. وی زمانیکه در کنگره بود، از قانون اقامت بیگانگان و اغتشاش حمایت کرد.Southwick (1998), p. 19 او نیز یکی از مدیران منتصب در مجلس ۱۷۹۸ بود که ویلیام بلونت را استیضاح نمود.
پینکنی پس از ترک کنگره، بار دیگر بر توسعهٔ مزارع خود تمرکز کرد. وی به درخواست رئیس‌جمهور جیمز مدیسون، به خدمت در جنگ ۱۸۱۲ روی آورد. وی در طول جنگ شاهد نبرد بود، اما سرپرست نیروهای آمریکایی در جنوب ایالات متحده شد. او در سال ۱۸۲۶، به عنوان رئیس مجمع سین سیناتی، جانشین برادرش شد، این مجمع سازمانی متشکل از افسران کهنه‌کار جنگ انقلابی آمریکا است.Southwick (1998), pp. 19–20
پینکنی در ۲ نوامبر ۱۸۲۸ در چارلستون، کارولینای جنوبی درگذشت.Southwick (1998), p. 14 او در حیاط کلیسای سنت فیلیپ به خاک سپرده شد.
یک ساختار در ریاضیات، یک مجموعه است که به آن یک ویژگی اضافی که روی مجموعه عمل می‌کند (مثل یک عمل، ، متریک یا توپولوژی) اعطا شده‌است. این ویژگی اضافی اغلب به مجموعه مرتبط یا متصل است، که در نتیجه این امر، آن مجموعه یک معنا یا اهمیت اضافی خواهد داشت.
یک لیست جزئی از ساختارهای ممکنه شامل اندازه، ساختار جبری (گروه، میدان، و غیره)، توپولوژی، ساختار متریک (هندسه)، ترتیب، ، رابطه هم‌ارزی، ، و رسته‌ها است.
گاهی به یک مجموعه، به صورت همزمان، بیش از یک ویژگی اعطا می‌شود، که این موضوع باعث می‌شود که ریاضیدانان تعامل بین ساختارهای مختلف را به صورت دقیق‌تری مطالعه کنند. برای مثال، یک ترتیب، یک حالت، شکل، یا توپولوژی روی مجموعه تحمیل می‌کند، و اگر یک مجموعه هم ویژگی توپولوژی و هم یک ویژگی گروه داشته باشد، که این دو ویژگی به روش معینی با هم مرتبط شوند، آنوقت این ساختار، یک گروه توپولوژیکی است.
نگاشت بین مجموعه‌ها که ساختار را حفظ می‌کند (یعنی ساختارهای دامنه به ساختارهای معادل در هم‌دامنه نگاشت داده می‌شود) در بسیاری از شاخه‌های ریاضیات دارای اهمیت زیادی است. مثال‌ها شامل همریختی است که ساختار جبری را نگهداری می‌کند، شامل هومئومورفیسم است که ساختار توپولوژیکی را حفط می‌کند؛ و دیفئومورفیسم است که ساختار دیفرانسیلی را حفظ می‌کند.
استراحتگاه گروهی (Communal roosting)، یک رفتار جانوری است که در آن گروهی از افراد، معمولاً از همان گونه، بر اساس سیگنال بیرونی برای چند ساعت در یک منطقه جمع می‌شوند و با ظاهر شدن دوباره سیگنال به همان مکان بازمی‌گردند.Finkbeiner, Susan D. , Adriana D. Briscoe, and Robert D. Reed. "The benefit of being a social butterfly: communal roosting deters predation." "Proceedings of the Royal Society of London B: Biological Sciences" 2012; 279(1739): 2769–2776. سیگنال‌های محیطی اغلب مسئول این گروه‌بندی هستند، از جمله شب، جزر و مد یا بارندگی.Young, Allen M. , and Mary Ellen Carolan. "Daily instability of communal roosting in the neotropical butterfly Heliconius charitonius (Lepidoptera: Nymphalidae: Heliconiinae)." "Journal of the Kansas Entomological Society"(1976): 346-359. تمایز بین استراحتگاه گروهی و زادآوری همکارانه نبودن جوجه در استراحتگاه گروهی است. در حالی که استراحتگاه گروهی به‌طور کلی در پرندگان دیده می‌شود، این رفتار در خفاش‌ها، نخستی‌ها و حشرات نیز دیده شده‌است. اندازه این توده‌ها، به ویژه در میان گونه‌های پرندگان، می‌تواند بین هزاران تا میلیون‌ها فرد باشد.
کلنی حواصیل (Heronry)، محل زادآوری حواصیل است.
اگرچه مناطق زادآوری آنها اغلب در جزایر کوچک حفاظت‌شده‌تر در دریاچه‌ها یا حوضچه‌های نگهداری است، حواصیل‌ها در کلنی حواصیل پرورش می‌یابند (و پرندگان دیگر مانند کفچه‌نوک، لک‌لک و باکلان به آن‌ها می‌پیوندند).
حلقه‌گذاری پرنده ، چسباندن یک برچسب فلزی یا پلاستیکی کوچک با شماره جداگانه به پا یا بال پرنده وحشی برای امکان شناسایی فردی است. این کار به پیگیری جابجایی پرنده و تاریخچه زندگی آن کمک می‌کند. اندازه‌گیری و بررسی شرایط پرریزی، چربی زیرپوستی، نشانه‌های سن و جنسیت در زمان گرفتن برای حلقه‌گذاری است. بازیابی یا بازیابی دوباره پرنده می‌تواند اطلاعاتی در مورد کوچ پرندگان، طول عمر، مرگ‌ومیر، جمعیت، قلمرو، رفتار تغذیه و دیگر جنبه‌هایی که توسط پرنده‌شناسان مورد مطالعه قرار می‌گیرد، ارائه دهد. روش‌های دیگر علامت‌گذاری پرندگان نیز ممکن است برای امکان شناسایی بر اساس میدانی که نیازی به گرفتن ندارد، استفاده شود.
تور پرنده‌گیری ، معمولا توسط پرنده‌شناسان و زیست‌شناسان خفاش برای گرفتن پرندگان وحشی و خفاش‌ها برای حلقه‌گذاری یا دیگر پروژه‌های پژوهشی به کار می‌رود. تور پرنده‌گیری معمولاً از مش نایلون یا پلی‌استر ساخته می‌شوند که بین دو قطب معلق هستند و شبیه تور والیبال هستند. هنگامی که تورها به درستی در زیستگاه مناسب برپا شوند، عملاً نامرئی هستند. تورهای پرنده‌گیری دارای قفسه‌هایی هستند که توسط خطوط افقی ایجاد شده‌اند و یک جیب شل و گشاد ایجاد می‌کنند. وقتی پرنده یا خفاش به تور برخورد می کند، در این جیب می‌افتد، ناخن‌های پایش به تور گیر می‌کند و در هم پیچیده می‌شود. نصب و کاربرد این نیاز به دقت و مراقبj زیاد و سرکشی زودهنگام دارد. گاهی پرندگان ناخواسته هم ممکن است در تور بیفتند یا بمیرند.
ویلیام الکساندر (William Alexander)، همچنین معروف به لرد استرلینگ (Lord Stirling) (زادهٔ ۱۷۲۶ – درگذشتهٔ ۱۵ ژانویه ۱۷۸۳)، سرلشکر آمریکایی اسکاتلندی-تبار در جریان جنگ انقلاب آمریکا بود. وی از طریق نسب اسکاتلندی خود (بازمانده ارشد مرد از پدربزرگ پدری نخستین ارلِ استرلینگ که در ۱۶۴۰ میلادی درگذشت)، وارث مرد عنوان اسکاتلندی ارلِ استرلینگ بود و پس از سال ۱۷۵۶ میلادی طالب این عنوان شد. ادعای وی در نخست در ۱۷۵۹ میلادی توسط دادگاه اسکاتلندی پذیرفته شد؛ اما، مجلس اعیان در نهایت رأی دادگاه اسکاتلندی را ملغا اعلام نموده و این عنوان را در ۱۷۶۲ میلادی نپذیرفت. علی‌رغم این موارد، وی همواره خود را «لرد استرلینگ» معرفی می‌کرد.
لرد استرلینگ فرماندهی یک تیپ در نبرد لانگ آیلند را برعهده داشت، اقدامات جناح عقبی ارتش وی منتج به اسیر شدن وی شد اما در عین حال باعث شد تا نیروهای ژنرال جورج واشینگتن فرار کند. استرلینگ چندی بعد از طریق یک مبادله اسیران جنگی آزاد گردیده و یک ترفیع دریافت کرد؛ وی همواره باافتخار در کل جنگ خدمت کرد. وی مورد اعتماد واشینگتن قرار داشت و در ۱۷۷۸ میلادی کانوی کابال را افشا کرد.
ویلیام در ۱۷۲۶ میلادی در شهر نیویورک که در آن زمان مربوط به استان نیویورک و بخشی از آمریکای بریتانیایی بود، زادهٔ شد. او پسر وکیل جیمز الکساندر و تاجر مری اسپرات پرووست الکساندر بود. سناتور جان روتهرفورد (۱۷۶۰–۱۸۴۰) خواهرزاده وی بود.
او یک مرد تحصیل کرده، باهمت و متخصص در ریاضیات و اخترشناسی بود، اما به تجارت مادر خود مری الکساندر پیوست، مادر وی بیوه دیوید پرووست بود که پس از مرگش تجارتش را به همسرش به ارث ماند.
ارلدوم استرلینگ در میان جامعه اشرافی اسکاتلند پس از مرگ هنری الکساندر، پنجمین ارل استرلینگ، مشهور و مجزا شد. پدر ویلیام الکساندر، جیمز الکساندر پس از شرکت در قیام جیکوبایت در ۱۷۱۶ میلادی از اسکاتلند فرار نموده و دیگر مدعی این عنوان اشرافی نشد. پس از مرگ پدر خود، ویلیام به‌طور رسمی ادعا نموده و یک درخواست در محکمه ثبت کرد. نسبت وی به ارل پنجم از طریق وراثت دارنده عنوان اشرافی نبود، بلکه از طریق وراثت مرد ارشد بود. از اینرو، وی نمی‌توانست ادعای داشتن عنوانی را نماید که آن عنوان را تنها از طریق بازماندگان مرد ارل یکم به‌دست آورده‌است. با این وجود، میراث از طریق نسبت خونی نیز مورد پرسش قرار داشت. این دعوای حقوقی با اتفاق آرای دوازده هیئت منصفه دادگاه اسکاتلندی در ۱۷۵۹ میلادی به نفع وی فیصله یافته و ویلیام عنوان مورد مناقشه ارل استرلینگ را به‌دست‌آورد. این مسئله معلوم نیست که آیا این قضیه به‌خاطر یک پاسخ نامناسب از سوی لرد لیون کینگ آرمز در رابطه با مقام اشرافی به دادگاه رفته‌است یا خیر.
نظر حقوقی این بود که این یک مشکل «وارث اسکاتلندی» است و حقوق مرتبط با عنوان نیز حل گردید. این مسئله ممکن بود یک دعوای حقوقی مرتبط با عنوان اشرافی باشد که هیچ مخالفت یا تردیدی در آن وجود نداشته باشد، اما در اینجا مسئلهٔ وجود داشت. دو حامی، آرچی‌بالد کمپ‌بیل، دوک سوم آرگیل و جوان استوارد، ارل سوم بیوت، از طریق نمایندگان خود ویلیام الکساندر را تشویق نمودند تا این عنوان را مدعی شود. هدف به‌دست آوردن مالکیت زمین‌های فراوان در آمریکا بود که دارنده این عنوان از آن لذت می‌برد. اگر ویلیام موفق می‌شد، دو حامی مالی وی پول و زمین دریافت می‌کردند. با داشتن این مسئله در ذهن، ویلیام تصمیم گرفت تا به مجلس اعیان دادخواست دهد. یک دوست و متخصص حرفه‌ای در اسکاتلند به‌نام اندرو استوار ت به ویلیام نامه‌ای نوشته و به وی توصیه نمود تا به مجلس اعیان دادخواست ندهد. وی احساس می‌کرد که حقوق اشرافی مسلم مستلزم این بود که ویلیام این عنوان خود را همانند دیگران مدعی می‌شد. نظر وی این بود که دیگران نیز ادعاهای مشابهی را به عنوان می‌داشته باشند و با ویلیام مخالفتی صورت نمی‌گیرد. این ممکن است که ویلیام ممکن است نخواهد جرمی را انجام دهد یا اینکه مجرم شناخته شود، اما اگر ادعای وی در مجلس اعیان پیش برده شود، این کار برای همیشه قانونی خواهد شد. یک مشکل به اثبات رساندن ادعای وی در دادگاه بود، دو مرد کهنسال برای شهادت دادن اینکه ویلیام در واقع از طریق عموی خود جان الکساندر، از نوادگان ارل اول بود، به دادگاه فراخوانده شدند. این کار ممکن است در دادگاه اسکاتلندی قانع‌کننده باشد، اما در انگلستان بدون شک مبهم پنداشته خواهد شد.
او ثروت بزرگی از پدرش به ارث برد، در کارهای استخراج معدن و زراعت دخیل شد و یک زندگی را که پر از خصیصه‌های یک لرد اسکاتلندی بود، زندگی کرد. این سبک زندگی خیلی گران‌قیمت بود و او در نهایت برای تأمین مخارج خود بدهکار شد. وی ساخت عمارت بزرگ خود را در منطقه بسکینگ ریج شهرک برناردز، نیوجرسی آغاز نموده و پس از تکمیل شدن آن، خانه خود در نیویورک را به فروش رساند و به آنجا نقل مکان کرد. جورج واشینگتن در جریان انقلاب در چندین مراسم در این خانه وی مهمان بود و در عروسی دختر الکساندر مراسم خداحافظی را با او به‌جا آورد. انجمن سلطنتی هنر در ۱۷۶۷ میلادی به الکساندر مدال طلا اعطاء نمود، چون وی چالش این انجمن برای تأسیس زراعت انگور و تاکستان در مستعمرات شمالی آمریکا را با کاشت ۲٬۱۰۰ تاک انگور (V. vinifera) در ایالت خود نیوجرسی، پذیرفته بود.McCormick, Richard P. "The Royal Society, The Grape and New Jersey" in "Proceedings of the New Jersey Historical Society", Volume LXXXI, Number 2, (April 1953); and later in Journal of the Royal Society of Arts (January 1962). الکساندر در ۱۷۷۰ میلادی به عنوان عضو مجمع فیلسوفان آمریکا انتخاب گردید.
زمانی که جنگ انقلاب آمریکا آغاز شد، استرلینگ به عنوان سرهنگ در شبه‌نظامیان استعماری نیوجرسی خدمت می‌کرد. چون وی یک فرد ثروتمند بود و این اراده را داشت تا پول شخصی خود را در راستای آرمان میهن‌دوستی هزینه کند، وی واحد خود را به‌نام هنگ یکم نیوجرسی به مصارف شخصی‌اش تأسیس کرد. وی در اوایل انقلاب، با رهبری یک گروه داوطلبان و دستگیری یک ترابری دریایی مسلح بریتانیایی، جایگاه خود را برجسته ساخت.
کنگره قاره‌ای دوم در مارس ۱۷۷۶ وی را به عنوان سرتیپ در ارتش قاره‌ای گماشت.
استرلینگ در ماه اوت همان سال در نبرد لانگ آیلند، یک تیپ از یگان سالیوان را فرماندهی می‌کرد. او در مقابل حملات مکرر از سوی نیروهای مجهز تر ارتش بریتانیا تحت رهبری ژنرال جیمز گرانت در اولد استون هاوس در نزدیکی گوانوس کریک مقاومت نموده و تلفات سنگین را متقبل شد. نیروهای کت‌قرمز یک حمله دیگر از جناح‌های دور انجام داده و با گذر از طریق گذرگاه کمتر-محافظت شده جامایکا، یکی از مجموعه ورودی‌های پایینی از طریق رشته کوه‌های که از سمت شرق به غرب امتداد داشته و از مرکز لانگ آیلند می‌گذرد، به سمت شرق پیشروی نمودند و از جناح چپ با نیروهای میهن‌دوست درگیر شدند. استرلینگ به تیپ خود دستور داد تا عقب‌نشینی نماید و خودش همراه با هنگ یکم مریلند به عنوان پسر قراول برای محافظت از آنها قرار گرفت. هرچند تعداد وی در مقابل دشمن بسیار اندک بود، اما او یک ضد حمله انجام داده و در نهایت توانست افراد خود را قبل از اینکه مورد حمله قرار گیرند، پراکنده نماید. خود استرلینگ اسیر گرفته شد، اما وی به حد کافی نیروهای بریتانیایی را مشغول نگه داشته بود تا بدنه اصلی ارتش واشینگتن به موضع‌های دفاعی در بلندی‌های بروکلین در امتداد خط ساحلی رودخانه ایست فرار نمایند. بعدتر با تحت پوشش یک مه معجزه‌آسا که تمامی رودخانه را پوشانده بود، واشینگتن توانست توسط قایق‌های ته‌پهن بقیه نیروها و تجهیزات خود را به جزیره منهتن عبور داده و از آنجا به شهر نیویورک انتقال دهد.
استرلینگ به‌خاطر کارهای که در لانگ آیلند انجام داد از سوی یک روزنامه به عنوان «شجاع‌ترین مرد در آمریکا» خوانده شد و همچنین از سوی هم واشینگتن و هم نیروهای بریتانیایی به‌خاطر شجاعت و نترسی‌اش مورد تحسین قرار گرفت. بعدها یک مناره یادبود از وی در مکان رزمایش جنگی و عقب‌نشینی قوا تأسیس گردیده و مالکیت این قطعه زمین در نزدیکی پراسپکت پارک، به عنوان قطعه زمین مقدس از «خون ریخته شده در خاک مریلند»، به ایالت مریلند داده شد.
استرلینگ در یک تبادل اسیران جنگی در مقابل فرماندار مونتفورت براون از زندان آزاد گردیده و به درجه نظامی سرلشکر ترفیع داده شود، او در نهایت به یکی از تواناترین و مورد اعتمادترین ژنرالان جورج واشینگتن مبدل شد. واشینگتن به حدی به او ارج می‌گذاشت که زمانی که خود وی برای ملاقات با کنگره قاره‌ای در ۲۱ دسامبر ۱۷۷۸ به فیلادلفیا رفت و دوباره در ۵ فوریه ۱۷۷۹ میلادی بازگشت نمود، برای مدت دو ماه استرلینگ را در جریان اردوگاه‌سازی دوم میدلبروک به جای خود فرمانده ارتش قاره‌ای تعیین نموده و مقر آنرا در نزدیکی وان هورن هاوس قرار داد.
در طول جنگ، استرلینگ معمولاً پس از ژنرال واشینگتن سومین یا چهارمین ژنرال بلند رتبه محسوب می‌گردید. وی در نبرد ترنتون که در ۲۶ دسامبر ۱۷۷۶ به وقوع پیوست، هنگ نیروهای آلمانی هسیان را تسلیم گرفت. در ۲۶ ژوئن ۱۷۷۷، وی بر خلاف دستورها واشینگتن، در متوچن منتظر حمله ماند. موضع وی افشا شده و لشکر وی مغلوب گردید و در نتیجه دو تفنگ و یک صد و پنجاه مرد را در نبرد شارت هیلز از دست داد. نبردهای بعدی وی در براندی‌واین و جرمن‌تاون در پنسیلوانیا، در جریان پیکار برای دفاع از پایتخت میهن‌دوستی فیلادلفیا و مونماوت در نیوجرسی، شهرت وی به شجاعت و داوری تاکتیکی بی‌نقص را به مراتب مستحکم تر ساخت.
استرلینگ همچنین نقش بزرگی در افشاسازی کانوی کابال داشت، گروهی از افسران برکنار شده ارتش قاره‌ای که می‌خواستند واشینگتن را فرماندهی کل قوا دور نموده و ژنرال هوراتیو گیتس را جایگزین او نمایند. براساس یادداشت یک نویسنده، «لرد استرلینگ هیچگاه دورهمی‌های کسل‌کننده برگزار نمی‌کرد. نهارهای وی افشرده‌ای از نیاگارا بود. عشق و او به بطری زبانزد بود..» یکی از دستیارهای گیتس به‌نام جیمز ویلکینسون در مقر فرماندهی استرلینگ در ریدنگ، پنسیلوانیا توقف کرد و به‌خاطر اینکه باران می‌بارید، برای نهار نزد استرلینگ ماند. ویلکینسون مست شد و به تکرار کردن نقدهای واشینگتن که از دیگر افسران شنیده بود آغاز کرد. در نهایت او ادعا کرد که نامه‌ای از توماس کانوی به گیتس را خوانده‌است که در آن نوشته بود، «آسمان تصمیم گرفته‌است تا کشور تو را نجات دهد یا اینکه یک ژنرال ضعیف و مشاورین بد آنرا به تباهی خواهند کشاند». استرلینگ وفادار، روز بعد نامه‌ای به واشینگتن نوشته و آنچه ویلکینسون گفته بود را تکرار کرد. واشینگتن به نوبه خود نامه‌ای به کانوی نوشته و آنچه را استرلینگ نوشته بود، تکرار کرد. پس از افشا شدن، گروهک توطئه از هم پاشید. کانوی از اینکه هرگز چنین یادداشتی نوشته باشد را رد کرد، ویلکینسون استرلینگ را دروغگو خواند و گیتس بیانیه‌های ایراد نمود که خودش را گنهکار جلوه داد.
در نبرد مونماوت در ۲۸ ژوئن ۱۷۷۸، استرلینگ جناح چپ نیروهای آمریکایی را فرماندهی می‌کرد. این جناح مشتمل بود بر تیپ‌های یکم (۴۲۹)، دوم (۴۸۷) و سوم (۴۳۸) پنسیلوانیا و تیپ‌های جان گلور (۶۳۶)، ابینزر لیرند (۳۷۳) و جان پاترسون (۴۸۵) ماساچوست. او با تعیین نمودن مکان مشخص برای آتشبارهای خود یک داوری تاکتیکی از خود به نمایش گذاشته و در تلاشی برای تغییر دادن جناح خود، ضربه سنگینی به دشمن وارد و آنها را دفع کرد. در جریان اردوگاه سازی در زمستان ویرانگر در والی فورج، واقع در شمال غرب فیلادلفیای تحت کنترل بریتانیا، مقرهای نظامی وی حفظ شدند. "Note:" This includes در ژانویه ۱۷۸۰، او یک شبیخون غیرموثر را بر علیه جزیره استتن در کرانه غربی خلیج نیویورک انجام داد.
دانشگاه علوم و فنون دریایی امام خامنه‌ای دانشگاه افسری وابسته به نیروی دریایی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی است، که در شهر رشت قرار دارد.
https://basijnews.ir/fa/amp/news/9183085
افتتاحیه-دانشگاه-دریایی-امام-خامنه-ای
https://iribnews.ir/fa/amp/news/2544262
افتتاحیه-دانشگاه-علوم-فنون-دریایی-امام-خامنه-ای
دانشگاه دریایی امام خامنه‌ای در تاریخ ۶ شهریور ۱۳۹۲ تأسیس شد.
دانشکده علوم و فنون شناوری جوادالائمه یا دانشکده شناوری، هم‌اکنون در رسته ناوبری در دانشگاه دریایی امام خامنه‌ای ۲۸۶ دانشجو دارد. ۱۵۷ نفر از دانشجویان در رسته مکانیک دریایی تحصیل می‌کنند و در رسته برق و الکترونیک دریایی نیز دارای ۵۰ نفر دانشجو است. رشته برق و الکترونیک دریایی و سلاح شناوری نیز ۷۲ نفر دانشجو دارد. در دانشکده علوم و فنون شناوری در مجموع ۶۱۹ نفر تحصیل می‌کنند.
در دانشکده موشکی در گرایش تجهیزات پرتاب موشک ۸۹ نفر دانشجو مشغول تحصیل هستند، که ۳۲ نفر از دانشجویان در رسته هدایت و کنترل موشک تحصیل می‌کنند. دانشکده موشکی در مجموع دارای ۱۴۵ دانشجو است.
دانشکده هوادریای دانشگاه دریایی امام خامنه‌ای با جمع‌آوری مجموعه‌های پراکنده آموزش‌های هوا دریا در کشور تشکیل شد. در این دانشکده ۳۰ نفر از دانشجویان، دوره خلبانی قایق پرنده و خلبانی پهباد را می‌گذرانند.
دانشكده تكاوری سیدالشهدای زیباكنار اول بصورت مركز آموزشی تفنگداری و تكاوری سپاه پاسداران كشور بود كه هم اكنون به عنوان زیر مجموعه دانشگاه علوم و فنون امام خامنه ای در آمده و افتتاح اولیه این دانشگاه در سال 92 صورت گرفته است.
https://irna.ir/amp/81077535/برگزاری-همایش-تفنگداران-و-تکاوران-دریایی-سیدالشهدا-در-زیباکنار
دانشگاه علوم و فنون دریایی امام خامنه‌ای نیروی دریایی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی نیز سال ۹۵ و در مرکز آموزشی زیباکنار با ۱۵۰ هزار متر مربع احداث شد و در حال حاضر ۱۸۰ مربی و هیئت علمی و ۳ هزار و ۵۰۰ دانشجو در این دانشگاه به تحصیل و فعالیت علمی می‌پردازند.
ویلیام بورلی (William Beverley) (۱۶۹۶ – ۱۷۵۶ میلادی)، قانون‌گذار، کارمند دولت، مزرعه‌دار و زمین‌دار قرن هجدهم میلادی در مستعمره ویرجینیا بود. بورلی که متولد ویرجینیا بود –پسر مزرعه‌دار و مورخ رابرت بورلی جونیور (حدود ۱۶۶۷ – ۱۷۲۲ میلادی) و همسرش ارسولا بایرد بورلی (۱۶۸۱–۱۶۹۸)– از نظر قرابت خونی به دو خانواده مهم ویرجینیا نسبت داشت. او برادرزاده پیتر بورلی (۱۶۶۸ – ۱۷۲۸ میلادی)، رئیس مجلس ایالتی ویرجینیا و نوه مزرعه‌دار ثروتمند ویرجینیا ویلیام بایرد یکم (۱۶۵۲ – ۱۷۰۴ میلادی) از مزرعه وستور بود. مادر بورلی مدت کوتاهی قبل از ۱۷امین زاد روز خود (زمانی که بورلی کودک نوپا بود) وفات کرد و بورلی به انگلستان فرستاده شد.
پس از اتمام تحصیلات خود در انگلستان، وی حرفه عمومی خود را به عنوان منشی دادگاه شهرستان اسکس (۱۷۱۶ – ۱۷۴۵ میلادی) آغاز نموده و همچنین از شهرستان اورنج (۱۷۳۶ – ۱۷۳۸ میلادی) و شهرستان اسکس (۱۷۴۲ – ۱۷۴۹ میلادی) در مجلس ایالتی ویرجینیا [پیش از انقلاب] نمایندگی کرد. بورلی در ۱۷۵۰ میلادی در شورای فرماندار ویرجینیا نیز خدمت کرد.
پس از مرگ پدرش در ۱۷۲۲ میلادی، او میراث هنگفتی در سراسر ویرجینیا به ارث برد و از آنها درآمدهای چون عایدات تولید تنباکو و کرایه ۱۱۹ مستأجر به‌دست می‌آورد. مجتمعی که وی در مساحت ۱۱۸٬۹۴۱ آکر (۴۸۱٫۳۴ کیلومتر مربع) به‌نام بورلی مانور تراکت در شهرستان امروزی آگاستا داشت، دیگران را نیز تشویق نمود تا زیستگاه‌ها را بیشتر به سمت غرب در رشته‌کوه‌های بلو ریج توسعه دهند. توماس فیرفاکس، ششمین لرد فیرفاکس کامرون به بورلی مأموریت سپرد تا در یک سفر اکتشافی با پیتر جفرسون برود و خط فیرفاکس را در گردنه شمالی مستعمره (Northern Neck Proprietary) ایجاد نماید.
بورلی در ۱۶۹۶ میلادی متولد شد و تنها فرزند رابرت بورلی جونیور (حدود ۱۶۶۷ – ۱۷۲۲ میلادی) و همسرش ارسولا بایرد بورلی (۱۶۸۱ – ۱۶۹۸ میلادی) بود. رابرت بورلی جونیور از مزرعه بورلی پارک در شهرستان پادشاه و ملکه، یک مزرعه‌دار ثروتمند بود که در سفر اکتشافی «شوالیه‌های دارای اسب‌های نعل-طلایی» شرکت داشت و نخستین مورخ ویرجینیای استعماری بود که در ویرجینیا به‌دنیا آمده بود؛ او کتاب تاریخ ایالت فعلی ویرجینیا را در ۱۷۰۵ میلادی نوشت که نخستین کتاب تاریخ ویرجینیا دانسته می‌شود. عمومی ویلیام بورلی، پیتر (۱۶۶۸ – ۱۷۲۸ میلادی) رئیس مجلس ایالتی ویرجینیا بود. مادر وی که دختر ویلیام بایرد یکم (۱۶۵۲ – ۱۷۰۴ میلادی) و مری هورسماندن بایرد اهل مزرعه وستور بود، از روی محبت توسط خانواده‌اش به‌نام «دیوانه کوچک» یاد می‌شد. مادر وی مدت کوتاهی قبل از ۱۷امین زاد روز خود در ۳۱ اکتبر ۱۶۹۸ وفات کرد و در جیمزتاون به خاک سپرده شد. از طریق مادربزرگ پدری خود مارگارت بوید بورلی، ویلیام بورلی فرزند نوه نجیب‌زاده اسکاتلندی جیمز بوید، لرد بوید نهم بود (متوفی ۱۶۵۴). پس از مرگ مادرش، بورلی به انگلستان فرستاده شد و در آنجا آموزش دید.
پس از اتمام تحصیلات در انگلستان، بورلی به ویرجینیا بازگشت نموده و حرفه عمومی خود را آغاز کرد. او برای ۲۹ سال (۱۷۱۶ – ۱۷۴۵ میلادی) منشی دادگاه شهرستان اسکس بود و در این زمان نخستین ساختمان دادگاه شهرستان اسکس در خانه بورلی به‌نام بلاندفیلد بود. بورلی همچنین از ۱۷۲۰ تا ۱۷۴۰ میلادی، قاضی شهرستان اسکس بود. او عضو مجلس ایالتی ویرجینیا در ویلیامزبرگ بود و از شهرستان اورنج (۱۷۳۶ – ۱۷۳۸ میلادی) و شهرستان اسکس (۱۷۴۲ – ۱۷۴۹ میلادی) نمایندگی می‌کرد. در جریان نخستین دوره خدمت به عنوان نماینده شهرستان اورنج، بورلی با رابرت گرین خدمت می‌کرد. او تا ۱۷۴۷ میلادی با جیمز گانیت از شهرستان اسکس نمایندگی می‌کرد و پس از آن تا ۱۷۴۹ میلادی با ویلیام دینجرفیلد خدمت کرد. انتصاب بورلی در ۱۷۴۱ میلادی به عنوان ستوان و مسئول شبه‌نظامیان شهرستان آگاستا، در ۳ نوامبر ۱۷۴۱ میلادی توسط دادگاه شهرستان اورنج تأیید شد. در ۱۷۵۰ میلادی، وی در شورای فرماندار ویرجینیا، شورای که به عنوان مجلس علیای قانون‌گذاری مستعمره ویرجینیا عمل می‌کرد، انتخاب گردیده و جایگزین جان کاستیس چهارم (پدر شوهر مارتا دندریج کاستیس) شد. انتصاب بورلی در شورای فرماندار، آرزوی را برآورده ساخت که پدرش نتوانسته بود به آن دست یابد.
بورلی پس از مرگ پدر خود در ۱۷۲۲ میلادی، ملک بزرگی را به ارث برد و پس از آن به سفته‌بازی در زمین ادامه داد. او از تولید تنباکو و کرایه دهقانان اجاره‌ای درآمد به‌دست می‌آورد. هرچند تا ۱۷۴۵ میلادی، زمین‌های بورلی ۵۷ بشکه (حدود ۲۶٬۰۰۰ کیلوگرام) تنباکو تولید کرد، اما عاید ۱۱۹ دهقان اجاره‌ای وی در شهرستان‌های کارولین، کالپپر، اورنج و پادشاه و ملکه به مراتب سودآور تر بود.
بورلی پس از اینکه در حوالی ۱۷۲۵ میلادی با الیزابت بلاند ازدواج نمود در بلاندفیلد زندگی می‌کرد، قطعه زمینی به مساحت ۳٬۴۵۰ آکر (۱۴٫۰ کیلومتر مربع)، واقع در امتداد رودخانه راپاهانوک در حوزه اسقفی سنت آن در شهرستان اسکس که پس از نام خانوادگی همسرش آنرا نام‌گذاری نموده بود. بلاندفیلد به عنوان بخشی از قطعه زمین ۱۰۰٬۰۰۰ آکر (۴۰۰ کیلومتر مربع)، از طریق حق انحصاری به پدربزرگ وی رابرت بورلی سینیور در ۱۶۸۳ میلادی اعطاء گردیده بود. ساخت و ساز نخستین عمارت بورلی در بلاندفیلد که به سبک جورجیا بود (و حالا دیگر وجود ندارد) احتمالاً در حدود ۱۷۵۰ میلادی آغاز گردید. بلاندفیلد دارای اسکله‌های بود که روی رود راپاهانوک تأسیس شده بود و از آن برای حمل و نقل محموله تنباکوی مزرعه به سراسر اقیانوس‌اطلس استفاده می‌شد.
علاوه بر کشاورزی و اجاره زمین، بورلی درآمدهای دیگری از فروش زمین در ویرجینیای غربی نیز به‌دست می‌آورد. سهل شدن قوانین سختگیرانه زمین از سوی حکومت استعماری ویرجینیا، به وی این امکان را داد تا بنابر شرایط خود با کسانی که در زمین‌های او ساکن می‌شوند، قرارداد ببند و او در نخست فروش زمین‌های را در دره شناندوآه آغاز کرد. در ۶ سپتامبر ۱۷۳۶، بورلی، جان و ریچارد راندولف و جان رابنسون، از سوی تاج و تخت بریتانیا قطعه زمینی به مساحت ۱۱۸٬۹۴۱ (۴۸۱٫۳۴ کیلومتر مربع) در منطقه سرآب رودخانه ساوت فورک شناندوآه در شهرستان امروزی آگاستا، به‌طور انحصاری دریافت کردند. در ۱۶ سپتامبر، راندولف‌ها و رابنسون مالکیت کامل این قطعه زمین را به بورلی انتقال دادند و او برنامه نقشه‌برداری و فروش آنرا ترتیب داد؛ این قطعه زمین که به بورلی مانور معروف گردید، باعث شد تا توسعه مسکن به‌سوی غرب رشته‌کوه‌های بلو ریج تشویق گردد. او جیمز پاتون، ملوان یک کشتی از الوستر را موظف نمود تا مهاجرین ایرلندی و اسکاتلندی-ایرلندی را استخدام نماید تا آنها زمین‌های شهرستان آگاستای وی را خریداری نموده و در آنجا ساکن شوند. در ۸ اوت ۱۷۳۷، بورلی به پاتون نوشت، «من خیلی خرسند خواهم شد، اگر شما بتوانید تعداد کافی خانواده‌ها را وارد کنید تا این زمین‌ها را به قیمت مناسب از دست ما بگیرند، هرچند برخی‌ها خانواده‌های از پنسیلوانیا را ذکر می‌کنند، اما خانواده‌های از ایرلند هم عیبی ندارد». در ۱۷۳۸ میلادی، او به جان لوئیس اهل ایرلند شمالی، پدر توماس لوئیس، صلاحیت داد تا زمین وی در شهرستان آگاستا را نشان داده و به فروش برساند، وی همچنین ده سال بعد زمینی را در استنتون برای ساخت ساختمان شهرستان آگاستا اهدا کرد.
در ۱۷۴۳ میلادی، بورلی درخواست نمود تا یک قطعه زمین اعطایی به مساحت ۲۰٬۰۰۰ آکر (۸۱ کیلومتر مربع) واقع در گردنه شمالی مستعمره (Northern Neck Proprietary) در میان رودهای شناندوآه و ساوت برانچ پوتوماک، از توماس فیرفاکس، ششمین لرد فیرفاکس کامرون دریافت نماید، وی برنامه داشت تا در این زمین اسب و چهارپا پرورش داده و زمین واقع در گردنه شمالی را میان مستاجران توزیع نماید. او و دیگران از جمله جان رابنسون و پدر وی (که نیز، جان نام داشت) مقدار ۱۰۰٬۰۰۰ آکر (۴۰۰ کیلومتر مربع) زمین را در ۱۷۴۵ میلادی در رود گرینبرایر به هدف سفته‌بازی و مسکن سازی خریداری نمودند. فروشات زمین بورلی در ۱۷۴۴ میلادی به‌طور کل ۴۲٬۱۱۹ آکر (۱۷۰٫۴۵ کیلومتر مربع) زمین شده و در زمان مرگ خود در ۱۷۵۶ میلادی، او ۸۰٬۴۵۵ آکر (۳۲۵٫۵۹ کیلومتر مربع) زمین به فروش رسانده و ۲٬۶۴۷ پوند سود به‌دست آورده بود.
طبق وصیت‌نامه ۱۷۵۶ وی، بورلی در شهرستان‌های اسکس، جزیره وایت، پادشاه و ملکه و پرنس ویلیام زمین داشت؛ ۱۴٬۱۷۴ آکر (۵۷٫۳۶ کیلومتر مربع) در شهرستان کارولین، از جمله مالکیت‌های پومازینو و بورلی چاس و قطعات زمین در پورت رویال؛ یک قطعه زمین به مساحت ۴٬۰۰۰ آکر (۱۶ کیلومتر مربع) که معروف به ایلکوود بود در شهرستان کالپپر و چندین قطعه زمین دیگر در شهرک‌های فالوث و فردریکزبرگ. طبق مورخ ترک مک‌کلسکی، زمین‌های بخششی به بورلی از طریق شورای فرماندار به نمایندگی از تاج و تخت بریتانیا، «بازتابی بود از اینکه شورای فرمانداری هم از ارتباطات وی با افراد نخبه و هم از توانایی‌های رهبری که از خود نشان داده بود، قدردانی نمود».
بورلی مالک میکده‌ای در ساختمان بخشداری شهرستان کارولین بود و آنرا مدیریت می‌کرد، او همچنین با هند غربی تجارت داشت. او در ۱۷۳۹ میلادی به یک بازرگان اهل باربادوس نوشت، «من در وضعیت خوبی قرار دارم و می‌توانم سیاه‌پوست، نوشیدنی رم، شکر و ملاس (شیره قند) بفروشم [همین‌طور نوشته شده‌است]». بورلی در ورجینیا نمک باربادوسی می‌فروخت و ذرت را از ویرجینیا به باربادوس می‌فرستاد. یک موجودی جزئی از ملک وی در ۱۷۴۵ میلادی شامل ۶۵ برده از چهار مزرعه، چهارپا، خوک، گوسفند و اسب بود. در ۱۷۶۳ میلادی، پسر بورلی به‌نام رابرت گزارش داد که ملک پدر وی «حدود ۱۸۰ پوند، پس از کسر تمامی هزینه‌های مزرعه» مفاد به‌دست‌آورد.
در ۱۷۴۶ میلادی، به بورلی از سوی توماس فیرفاکس، لرد فیرفاکس ششم کامرون وظیفه سپرده شد تا به نمایندگی از وی در یک سفر اکتشافی با پیتر جفرسون (پدر توماس جفرسون) در ویرجینیای غربی شرکت نموده و خط فیرفاکس در گردنه شمالی مستعمره (Northern Neck Proprietary) را نشانی نماید، همچنین از کار جفرسون و دیگر نقشه‌برادرها نظارت به عمل آورد. سال بعدی، او و سایر شرکت‌کنندگان در سفر اکتشافی خط فیرفاکس دوباره در مزرعه توکاهوی جفرسون گردهم آمدند تا نقشه گردنه شمالی مستعمره را ترتیب دهند (نقشه‌ای که به نقشه فرای-جفرسون معروف شد).
بورلی در حدود ۱۷۲۵ میلادی با الیزابت بلاند (متولد ۲۶ مه ۱۷۰۶) ازدواج کرد. الیزابت دختر ریچارد بلاند و الیزابت راندولف بلاند اهل جوردون پاینت و خواهر دولت‌مرد ریچارد بلاند بود. بورلی و همسر وی چهار فرزند داشتند: یک پسر و چهار دختر – رابرد بورلی (۱۷۴۰ – ۱۸۰۰ میلادی)، الیزابت بورلی میلز، ارسولا بورلی فیتزهاگ و آن بورلی. بورلی به‌طور فعال در آموزش فرزندان خود سهم داشت و در ۱۷۵۰ میلادی به انگلستان سفر کرد تا پسر خود، خواهرزاده‌اش رابرت منفورد سوم و یک مرد جوان دیگر را در مدرسه دستور زبان ویکفیلد وارد نماید.
سه فرزند بورلی ازدواج کردند و همسران آنها از خانواده‌های مهم ویرجینیا بود. رابرت با ماریا کارتر، دختر لاندون کارتر و ماریا بیرد کارتر اهل سابین هال، شهرستان ریچموند، ازدواج کرد. الیزابت با جیمز میلز که در هابز هول تاجر بود و ارسولا با ویلیام فیتزهاگ ازدواج کردند. آن تا زمان مرگ بورلی در ۱۷۵۶ میلادی، هنوز ازدواج نکرده بود.
پالدنیا (به لاتین: Paldeniya) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
پتیاگودا (به لاتین: Petiyagoda) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
پلنا (به لاتین: Pelena) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
پاتیامولا (به لاتین: Pattiyamulla) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
پاراناگاما (به لاتین: Paranagama) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
پاراگودا (به لاتین: Paragoda) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
دانشگاه جاکوبز برمن (به اختصار JU Bremen یا JU) یک دانشگاه تحقیقاتی بین‌المللی، خصوصی و مسکونی است که در برمن-فگزاک آلمان واقع شده‌است. این برنامه برنامه‌های تحصیلی در رشته‌های مهندسی، علوم انسانی، علوم طبیعی و اجتماعی ارائه می‌دهد که در آن دانشجویان می‌توانند مدارک لیسانس، کارشناسی ارشد یا دکترا را کسب کنند. علاوه بر این، دانشگاه یک برنامه مقدماتی را با همکاری گروه آموزش بین‌المللی آکسفورد ارائه می‌دهد. بیشتر آموزش‌ها در دانشگاه به زبان انگلیسی است. دانشجویان دانشگاه جاکوبز از بیش از ۱۱۰ کشور، با حدود ۸۰ درصد دانشجویان خارجی و تقریباً ۳۳ درصد اعضای هیئت علمی بین‌المللی می‌آیند.
ویلیام کابل (William Cabell) (زادهٔ ۱۳ مارس ۱۷۳۰ – درگذشتهٔ ۲۳ مارس ۱۷۹۸)، مزرعه‌دار، سرباز و سیاستمدار آمریکایی بود که برای بیش از چهار دهه در هر دو شورای مجلس عمومی ویرجینیا خدمت نموده و از منطقه‌ای که مزرعه‌های خودش و اعضای خانواده‌اش واقع در قسمت علیای رود جیمز، نمایندگی کرد.
کابل در ۱۳ مارس ۱۷۳۰ در لیکینگ هول کریک در منطقه‌ای که آن زمان شامل شهرستان بزرگ گوچلند، ویرجینیا بود، زاده شد. وی بزرگترین فرزند پزشک، مزرعه‌دار و نقشه‌بردار ویلیام کابل (۱۶۹۹ – ۱۷۷۴ میلادی) که از وارمنیستر، انگلستان مهاجر شده بود و همسرش الیزابت برکس (۱۷۰۵ – ۱۷۵۶ میلادی) بود. ویلیام کابل چندین برادر کوچکتر، جوسیف کابل (۱۷۳۰ – ۱۷۹۸ میلادی)، جان کابل (۱۷۳۵ – ۱۸۱۵)، نیکولاس کابل (۱۷۵۰ – ۱۸۰۳ میلادی) و یک خواهر به‌نام مری داشت. همه برادران کابل (و شوهر مری، جان هورسلی) مدت کوتاهی پس از مرگ پدر شان، در جریان جنگ انقلاب آمریکا به گروه میهن‌دوستان ملحق شده و با خانواده‌های برجسته ازدواج نمودند (و خانواده خود را یکی از نخستین خانواده‌های ویرجینیا ساختند)، چون آنها با استفاده از برده مزرعه‌های خود را مدیریت می‌کردند و در مجلس عمومی ویرجینیا و حکومت‌های محلی خدمت می‌کردند.
پدر کابل برای چندین سال به انگلستان بازگشت تا املاک پدر خود را تسویه نماید و در جریان این مدت اغلب به همسر خود نامه می‌نوشت و در مورد تحصیلات پسران خود تأکید می‌کرد. الیزابت برکس کابل املاک خانواده خود را مدیریت می‌کرد و در این جریان آنها را به‌طور قابل‌توجهی افزایش داد (از جمله خریداری برده‌ها). طبق رسم خانوادگی، پس از کسب آموزش‌های مناسب طبقه اجتماعی خود از والدین و معلم خصوصی در خانه، این ویلیام کابل در کالج ویلیام و مری در ویلیامزبرگ پذیرفته شد. در یک مقطعی از زمان، این کالج شایستگی ویلیام به عنوان نقشه‌بردار را تصدیق نمود و از اینرو در ۱۷۴۹ میلادی، وی به تجارت نقشه‌برداری پدر خود همکاری می‌کرد.Alexander Brown, The Cabells and their Kin (1994 revised edition) pp. 81-82, 85 حرفه عمومی وی در ۱۷۵۱ میلادی شروع شد، چون وی در این سال به عنوان متصدی امور مالی حوزه اسقفی سنت آن در شهرستان البمارل، ویرجینیا به پدر خود ملحق شد. دو سال بعد، وی یک سمت رسمی به عنوان نقشه‌بردار مستقل دریافت کرد. با توسعه مناطق مسکونی به‌سوی غرب در پدمانت ویرجینیا، مجلس عمومی ویرجینیا شهرستان البمارل را در ۱۷۴۴ میلادی از بخش غربی شهرستان گوچلند ایجاد کرد، شهرستان باکینگهام را از بخش جنوبی شهرستان البمارل ایجاد نموده و شهرستان آمرست را از بخش غربی در ۱۷۶۱ میلادی ایجاد نمود. جوسیف و جان کابل برای چندین دوره از شهرستان باکینگهام در مجلس ویرجینیا نمایندگی نموده و نیکولاس کابل (کسی که آخرین مزرعه پدر خود معروف به «لیبرتی هال» را به ارث برده بود) نیز برای چندین دوره از شهرستان آمرست در مجلس ویرجینیا نمایندگی کرد (با این حال، «لیبرتی هال» بعدتر از شهرستان آمرست جدا شده و به‌نام شهرستان نسلون، خود یک شهرستان مستقل شد).
این ویلیام کابل در ۱۷۵۶ میلادی با مارگارت جوردن ازدواج کرد، جوردن دختر سرهنگ ساموئل جوردن بود، کسی که در آینده برای یک دوره از شهرستان باکینگهام در مجلس ویرجینیا نمایندگی کرد. بزرگترین فرزند آنها، ساموئل جوردن کابل، در نخستی سال ازدواج آنها به‌دنیا آمد و همانند پدر خود مزرعه‌دار و سیاستمدار شد و در کنگره ایالات متحده آمریکا و مجلس نمایندگان ویرجینیا خدمت کرد. برادر کوچکتر وی ویلیام کابل جونیور (۱۷۵۹ – ۱۸۲۲ میلادی) که همچنین در ارتش قاره‌ای خدمت کرد، با دختر قاضی اهل ویرجینیا پاول کرینگتون ازدواج نمود و جانشین پدر خود در مزرعه «یونیون هیل» شد، مزرعه‌ای که یک قسمت اعظم آن هنگام تشکیل شهرستان نلسون از بخشی از شهرستان‌های البمارل و آمرست در ۱۸۰۸ میلادی، به این شهرستان تعلق گرفت. دو پسر دیگر آنها لاندون کابل (۱۷۶۵ – ۱۸۳۴ میلادی) و هکتور کابل (۱۷۶۸ – ۱۸۰۷ میلادی) نام داشتند و بیوه هکتور با قاضی ویلیام دانیل ازدواج کرد و در راستای پرورش قاضی آینده ویلیام دانیل کمک نمود. سه دختر آنها نیز ازدواج کردند. مارگارت با مزرعه‌دار مشهور شهرستان نسلون و بازرگان رابرت رایوز ازدواج کرد؛ فرزند آنها ویلیام کابل رایوز در آینده یک حقوق‌دان و دیپلمات برجسته شد. پائولینا (۱۷۶۳ – ۱۸۴۵ میلادی) با سرگرد ادموند رید ازدواج نموده و پس از مرگ وی در حدود ۱۸۰۸ میلادی با کشیش ناش لی‌گراند ازدواج نمود. کوچکترین دختر آنها الیزابت (۱۷۷۴ – ۱۸۰۱ میلادی) با پسر عموی خود ویلیام اچ. کابل (۱۷۷۲ – ۱۸۵۳ میلادی؛ پسر نیکولاس) ازدواج کرد، کسی که فرماندار ویرجینیا شده و پس از مرگ الیزابت، رئیس اداره‌ای شد که بعدها به‌نام دادگاه عالی ویرجینیا یاد شد.
در ۱۷۵۶ میلادی، ویلیام کابل در نخستین انتخابات خود برنده شده و متعاقب بهار همان سال حرفه‌ای را آغاز کرد که به چهار دهه حرفه سیاسی وی به عنوان نماینده در مجلس ایالتی ویرجینیا مبدل شد و در این جریان وی در نخست از شهرستان البمارل و پس از آن از شهرستان آمرست، بعد از ایجاد این شهرستان توسط مجلس قانون‌گذاری در ۱۷۶۱ میلادی، نمایندگی کرد. رأی‌دهندگان شهرستان آمرست وی را مجدداً به عنوان نماینده (نیمه-وقت) خود در دوره‌های بعدی مجلس انتخاب نمودند تا اینکه لرد دنمور درست قبل از آغاز جنگ انقلاب آمریکا این مجلس را ملغا کرد.Cynthia Miller Leonard, The Virginia General Assembly 1619-1978 (Richmond: Virginia State Library 1978) pp. 86, 88, 91, 94 در ۱۷۶۴ میلادی، کابل یکی از نخستین کسانی بود که عضویت شرکت کانال رود جیمز (هرچند این شرکت به‌طور رسمی تا ۵ ژانویه ۱۷۸۵ از سوی مجلس قانون‌گذاری تشکیل نگردید) را کسب کرد و در ۱۷۷۲ میلادی نخستین دوره از چندین دوره کاری خود به عنوان خزانه‌دار شهرستان آمرست را آغاز نمود.Alexander Brown, Cabells and their Kin (1939 edition, Garrett and Massie Inc. , Richmond), p. 100, 126
کابل در ۱۷۵۶ میلادی به شبه‌نظامیان شهرستان البمارل ملحق شده و دو سال بعد (همراه با پدر زن خود ساموئل جوردن و جان نیکولاس) عضو یک کمیسیون شد تا خسارات وارده ناشی از شبیخون‌های آمریکایی‌های بومی در سال قبل و همچنین قوانین مرتبط با فراهم نمودن خدمات شبه‌نظامیان در جریان جنگ فرانسه و هندی‌ها را بررسی نماید. فرماندار فرانسیس فوکوایر، کابل را در ۱۱ اکتبر ۱۷۶۰ به عنوان سرهنگ شبه‌نظامیان شهرستان البمارل گماشت و در سال بعد به‌خاطر خدماتی که وی انجام داده بود ۴۶۰ آکر و ۱۲۴۳ آکر زمین در شهرستان برانسویک به وی اعطاء کرد.Cabells and their Kin (1994 ed.) p. 85
دکتر کابل در میان ۱۶ فوریه ۱۷۶۱ و ۲ مه ۱۷۶۳ شروع به تقسیم زمین خود (برخی از این زمین‌ها را از طریق فرمان‌های بخشش سلطنتی در ۱۷۳۸ میلادی به‌دست آورده بود) در میان پسرانش نمود. او ۱٬۷۸۵ آکر زمین از میراث خود را قبل از وقت به ویلیام کابل اعطاء کرد (هرچند وی از ۱۷۵۲ میلادی به بعد در چند آکر از زمین که با رود فلوانا مرز داشت زندگی می‌کرد) و شروع به تأسیس چیزی کرد که به نخستین مزرعه اصلی وی «یونیون هیل» تبدیل شد. یک دهه قبل در ۱۷۵۳ میلادی، ویلیام کابل نخستین قطع زمین ادعایی خود به مساحت ۲٬۷۰۰ آکر را در سمت شرقی کوه توباکو را به‌دست آورده بود و او در مقابل آن ۱۲ پوند و ۱۵ شلنگ به‌طور نقدی به حکومت استعماری پرداخت کرد. در ۱۷۶۰ میلادی، این ویلیام کابل زمین‌های هر دو سوی شاخابه فیندلی که با زمین میراثی پدر ش متصل بود را به نام خود ثبت نموده و در ۱۷۶۴ میلادی قطعه زمینی دیگر به مساحت ۵۷۹ آکر را به آن اضافه کرد – و طی سال‌های بعدی وی خانه‌ای در این مزرعه خود ساخته و همواره به اضافه کردن زمین ادامه می‌داد.Cabells and their Kin (1994 ed.) p. 87
ویلیام کابل همزمان به عنوان نخستین رئیس دادگاه شهرستان آمرست، نخستین ستوان شهرستان (مسئول ارشد نظامی)، نخستین نقشه‌بردار شهرستان (مهم‌ترین اداره در یک شهرستان مرزی جدید) و نخستین پزشک قانونی انتصاب یافت و تمامی این سمت‌های حقوقی، اجرائی و قضایی را تا ۱۷۷۵ میلادی ادامه داد. چون وی تمامی ادارات شهرستان را تا ۱۷۷۵ میلادی در دست داشت، تاریخ‌نگار خانوادگی احتمال می‌دهد که بیشتر وظایف اداری از سوی منشی‌ها یا برخی افراد دیگر تحت سرپرستی وی انجام می‌شد.Cabells and their Kin (1994 ed.) p. 85