moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
پس از دو کمپین اختصاص داده شده به گورستان وارکبود، هیئت باستان‌شناسی بلژیکی به رهبری لویی واندن برگه به تلاش‌های خود بر روی گورستان بنی سورمه، نزدیک روستای چوار، از توابع ایلام و استان پشتکوه، از ۱۵ اکتبر تا ۱۲ دسامبر ۱۹۶۷ ادامه داد.Nomadism in Iran: From Antiquity to the Modern Era
بنی سورمه درسی و هفت طاق تدفین در سه ناحیه مربوط به فرورفتگی‌های فلات گسترده شده که اغلب آنها از ۸ تا ۲/۱۶ متر طول، ۷/۱ تا ۳ متر عرض و ۵/۱ تا ۱/۲ متر عمق دارند.THE HOLMES EXPEDITIONSTO LURISTAN
اندازه قبرها که با لوح‌های سنگی برجسته بسته شده‌اند، نشان‌دهنده این است که این مقابر خانوادگی یا جمعی است. در مقایسه با سایر مکان‌ها مشخص می‌شود که دفن‌های بنی سورمه بین سال‌های ۲۶۰۰ تا ۲۵۰۰ قبل از میلاد ساخته شده‌اند. Luristan Excavation Documents Vol. VI: Bani Surmah - An Early Bronze Age Graveyard in Pusht-i Kuh, Luristan از نظر زمانی، لویی ون دن برگه به‌طور کامل مهره‌ها را مستند نمی‌کند و حتی برخی از آنها به عنوان مثال مربوط به کاشی و سرامیک است. Louis van den Berghe
بقایای سرامیکی که بیشتر اشیاء یافت شده در طاق‌ها را تشکیل می‌دهند شامل ظروف معمولی و سفال‌های نقش‌دار مانند گلدان‌های رنگ‌آمیزی به رنگ قهوه ای مایل به قرمز با نقش‌های هندسی تزئین شده‌است. اشیای بنی سورمه مانند سوراخ کن، سنگ بر، تیشه، نیزه، جام، کاسه و جواهرات، ظهور تمدن مفرغ را در لرستان نشان می‌دهد. متداول‌ترین آنها، تبر سوراخ دارکه هم برای مصارف خانگی و هم برای اهداف نظامی استفاده می‌شد. Bani Surmah: An Early Bronze Age Graveyard in Pusht-i Kuh, Luristan
جواهرات، از جمله انگشتر، مهره و گردنبند، با فسیلهای صدفی یا سنگ‌های قیمتی تزئین شده‌اند. مهرهای استوانه‌ای که با ظرافت کم و بیش تزئین شده‌اند، مشخصه پایان دوره سومری باستان است. Sumerian Art
تعداد نسبتاً کم اشیای تشییع جنازه، مقایسه قبرها را بر اساس موقعیت اجتماعی غیرممکن می‌کند، بسیاری، مانند آثار شوش، شبیه بقایای بین‌النهرین هستند، و فقدان سنگ معدن مس در منطقه و نشانه‌هایی از صنعتگری این ساکنان در این زمان حاکی از تجارت بین بین‌النهرین و لرستان است تا تولید محلی.Ancient trade routes between Bronze Age Iran and Mesopotamia uncovered
روز ملی آزادی کره جشنی است که هر ساله در ۱۵ اوت در کره جنوبی و کره شمالی جشن گرفته می‌شود. این یادبود روز پیروزی بر ژاپن است، زمانی که ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی کره را از ۳۵ سال حکومت ژاپن، آزاد کردند.
این جشن در کره جنوبی با نام گوانگ بوکجول(Gwangbokjeol)(به ) شناخته می‌شود به معنای «روزی که نور بازگشت» و همچنین یکی از تعطیلات رسمی در کرهٔ جنوبی است. در کره شمالی با نام چُگوک‌هه‌بَنگ‌ای‌نَل (Chogukhaebangŭi nal) () شناخته می‌شود به معنای «روز آزادی میهن» و همچنین یکی از تعطیلات رسمی در کرهٔ شمالی است.
نام "Gwangbokjeol" از واژگان کره‌ایِ 광 (گوَنگ) به معنای «نور»، 복 (بُک) به معنای «ترمیم» و 절 (جال) به معنی «تعطیلات» ساخته شده‌است. واژهٔ «ترمیم» (بازیابی، بازسازی) به جای واژهٔ «استقلال»، 독립 (دُنگ‌نیپ) استفاده می‌شود تا بنمایاند که چگونه کره برای قرن‌ها قبل از حکومت ژاپن یک ملت بوده‌است.
این روز سالگرد اعلام تسلیم بی‌قید و شرط ژاپن در ۱۵ اوت ۱۹۴۵ است. در این روز به تمام نیروهای ارتش امپراتوری ژاپن دستور داده‌شد که تسلیمِ متفقین شوند.
سه سال بعد که دولت‌های دو کره در ۱۵ اوت ۱۹۴۸ مستقلانه ایجاد شدند، سینگمن ری (هواخواه آمریکا) به عنوان نخستین رئیس‌جمهور کره جنوبی انتخاب شد و کیم ایل سونگ (هواخواه شوروی) نخستین رهبر کره شمالی شد. "گوانگ‌بوک‌جول" در ۱ اکتبر ۱۹۴۹ در کرهٔ جنوبی رسماً تعطیل رسمی تعیین شد و در کرهٔ شمالی با عنوان "Chogukhaebangŭi nal" () به معنای «روز آزادی میهن» شناخته شد. Thinking of reunification through Gwangbokjeol , official blog of the Ministry of Unification
کره برای سده‌ها یک کشور مستقل بوده‌است، اما چندین بار مورد تهاجم قرار گرفته‌است که آخرین مورد آن دوره حکومت ژاپن بود. پس از استقلال کره در سال ۱۹۴۵، سه سال گذشت تا این کشور در ۱۵ اوت، زمان برگزاری جشن روز آزادی ملی، جمهوری کره را تأسیس کند.
۱۵ اوت توسط بسیاری از کشورها به عنوان روز پیروزی بر ژاپن جشن گرفته می‌شود، روزی که ژاپن شکست خورد و جنگ جهانی دوم به پایان رسید. آمریکا نیز همچین مناسبتی را در ماه سپتامبر که ژاپنی‌ها رسماً اعلامیه تسلیم امضا کردند، گرامی می‌دارد.
در کرهٔ جنوبی، بسیاری از فعالیت‌ها و رویدادها در این روز برگزار می‌شوند، مانند مراسم رسمی با حضور رئیس‌جمهور در سالن استقلال کره در چئونان یا در مرکز هنرهای نمایشی سجونگ. Gwangbokjeol ceremony, Yonhap News, 15 August 2009. Retrieved 19 June 2010 در این جشن، پرچم‌های کشورهای گوناگون جهان در میانهٔ راه اطراف منطقهٔ جامسیل سئول بین ورزشگاه المپیک و پارک المپیک پایین آورده و پرچم‌های ملی کره جایگزین آنان می‌شوند.
همه ساختمان‌ها و خانه‌ها تشویق می‌شوند که پرچم ملی کره جنوبی (Taegukgi) را به نمایش بگذارند. در این روز بیشتر موزه‌ها و مکان‌های عمومی برای فرزندان و نوادگان استقلال‌طلبان رایگان هستند و می‌توانند با حمل‌ونقل عمومی و قطارهای میان‌شهری به‌طور رایگان سفر کنند.
آهنگ رسمی گوانگ‌بوک‌جول (광복절 노래) در مراسم رسمی خوانده می‌شود. شعر این آهنگ را جانگ‌این‌بو (정인보) و ملودی‌اش را یون ینگا (윤용하) نوشته‌اند. متن ترانه از «دست زدن دوباره به زمین»، «دریا می‌رقصد»، «این روز، اثر باقی‌مانده از چهل سال خونِ پرشور جامد شد» و «نگهبانی از آن برای همیشه» سخن می‌گوید. "Gwangbokjeol Song" at the Ministry of Patriots and Veterans Affairs دولت به‌طور سنتی عفوهای ویژه‌ای را در این روز صادر می‌کند. Gwangbokjeol pardons, Asia Today 11 August 2009. Retrieved 19 June 2010 Gwangbokjeol pardons, YTN 11 August 2009.Retrieved 19 June 2010
کرهٔ شمالی هم‌اکنون این جشن را جدا از کرهٔ جنوبی جشن می‌گیرد.Defector from North Korea describes (in Japanese) differences in attitudes and emphasis. با این وجود، این روز تنها تعطیلات کره‌ای است که هر دو کشور جشن میگیرندش. در کرهٔ شمالی، برنامه‌ریزی مراسم عروسی در تعطیلات معمول است.
در ۵ اوت ۲۰۱۵، دولت کرهٔ شمالی تصمیم گرفت که به منطقهٔ زمانی بازگردد و گفت که نام رسمی آن زمان پیونگ‌یانگ یا (PYT) خواهدبود. دولت کرهٔ شمالی این تصمیم را به عنوان گسست از «امپریالیسم» شناخت. تغییر منطقهٔ زمانی در هفتادمین سالگرد آزادی کره اعمال شد. کره شمالی در می ۲۰۱۸ این تغییر را تغییر داد.
این تعطیلات هر از چندسالی با رژه نظامی در میدان کیم ایل سونگ و با حضور فرمانده کل نیروهای مسلح کره شمالی جشن گرفته می‌شود. نخستین رژه در سال ۱۹۴۹ در ایستگاه پیونگ‌یانگ برگزار شد. بار دیگر در سال ۱۹۵۳ برگزار شد و سپس تا سال ۱۹۶۰ هر سال اجرا شد. تا اوایل دهه ۲۰۰۰ متوقف شد.
پابلو آلوارز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است که در پست مدافع بازی می‌کند.
آلوارز از تیم جوانان آرژانتینوس جونیورز، از سال ۱۹۹۵ شروع شد و سپس در سال ۱۹۹۹ به بوکا جونیورز منتقل شد.
ویسنت آلوارز (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل اسپانیا است که در پست هافبک میانی بازی می‌کرد.
او تقریباً تمام دوران حرفه‌ای خود را با سلتاویگو گذراند و در طول ۱۶ فصل در ورزشگاه بالایدوس کاپیتان باشگاه و چهره‌ای نمادین شد.
کوبودو () (هنرهای رزمی قدیمی) اصطلاحی کلی برای تکنیک‌های سنتی ژاپنی برای استفاده از زره، تیغه، سلاح گرم و تکنیک‌های مربوط به مبارزه و اسب سواری است. کانجی 古流武術 (هنرهای رزمی سبک قدیمی) و 古武術 (هنرهای رزمی قدیمی) راه‌های دیگری برای نوشتن آن هستند. فرانام کوریو (古流، "مکتب قدیمی") نیز برای توصیف این هنرهای باستانی استفاده می‌شود.
"کوبودو" (古武道) را می‌توان به عنوان古 (قدیمی) 武 (رزمی) 道 (راه) «هنر رزمی قدیمی» ترجمه کرد. این اصطلاح در نیمه اول قرن هفدهم پدیدار شد.Draeger, Donn F. (1973) Classical Budo. Boston: Weatherhill. Page 68. "کوبودو" آغاز دوره توکوگاوا (۱۶۰۳–۱۸۶۸) است که دوره ادو نیز نامیده می‌شود، زمانی که قدرت کلی توسط قبیله حاکم توکوگاوا تثبیت شد.Knutsen, Roald (2004) "Rediscovering Budo". Kent: Global Oriental. Page 22-23. این اصطلاح اغلب به هنرهای رزمی گفته می‌شود که قبل از اصلاحات میجی در قرن نوزدهم به وجود آمده بودند. از دوره موروماچی، شمشیرزنی، "جوجوتسو"، هنرهای رزمی، تیراندازی با کمان، توپخانه و غیره به عنوان مکاتب مختلف فنی و سیستماتیک شده‌است. اصطلاح "Kobudō" (古武道، هنرهای رزمی باستانی) در تضاد با "Gendai budō" ("هنرهای رزمی مدرن") یا "shinbudō" ("هنرهای رزمی جدید") است که به مدارس توسعه یافته از دوران میجی اشاره دارد.Draeger, Donn F. (1974) "Modern Bujutsu and Budo". New York: Weatherhill. Page 57. Fumon Tanaka (2003) "Samurai Fighting Arts: The Spirit and the Practice". Tokyo: Kodansha International Ltd. Page 22.
در حالی که هنرهای رزمی مدرن برای توسعه مهارت‌های انسانی و تمرینات جسمی و ذهنی از نقطه نظر فیزیکی، تمرکز بر مسابقات مرتبط با ورزش و ساختن سیستم‌های فنی (مثلا "جودو" و "کندو") طراحی شده‌اند، هنرهای رزمی قدیمی اساساً هدفشان برد یک مسابقه نیست. تکنیک‌های خطرناکی که از هنرهای رزمی مدرن کنار گذاشته شده‌اند شامل انواع سلاح‌های مخفی، روش‌های دارویی و جادو می‌شود. هنرهای رزمی قدیمی با ذن و بودیسم پیوند خورده‌است. همچنین ممکن است شامل حرکات غیرمنطقی باشد که معنای اصلی آنها حتی برای کسانی که استاد مدرسه هستند از بین رفته‌است یا حرکاتی که به دلایل زیبایی شناختی در دوره صلح آمیز ادو اضافه شده‌است.
سیستم "کوبودو" به ترتیب اولویت‌های زیر در نظر گرفته می‌شود: ۱) اخلاق، ۲) نظم و انضباط ۳) شکل زیبایی شناختی.Donn F. Draeger, 1973. "Classical Budo". . Page 36Armstrong, Hunter B. (1995) "The Koryu Bujutsu Experience" in Koryu Bujutsu - Classical Warrior Traditions of Japan. New Jersey: Koryu Books. Page 20.
"کوبودو" همچنین می‌تواند برای اشاره به کوبودو اوکیناوایی استفاده شود که در آن به‌طور کلی تمام سیستم‌های رزمی اوکیناوا را توصیف می‌کند. اینها سیستم‌های کاملاً متفاوت و اساساً نامرتبط هستند. استفاده از اصطلاح "کوبودو" نباید محدود شود، همان‌طور که عموماً به توصیف سیستم‌های تسلیحاتی باستانی اوکیناوا محدود می‌شود.Donn F. Draeger, 1974. "Modern Bujutsu & Budo". . Page 135.Armstrong, Hunter B. (1995) "The Koryu Bujutsu Experience" in Koryu Bujutsu - Classical Warrior Traditions of Japan. New Jersey: Koryu Books. Pages 19-20.
از پاریز تا پاریس سفرنامه‌ای از محمدابراهیم باستانی پاریزی است که به روایتِ هشت سفر داخلی و خارجی می‌پردازد. این کتاب اولین بار در سال ۱۳۵۰ از سوی انتشارات امیرکبیر منتشر شد.
نورْمی‌یَرْوی () پرجمعیت‌ترین شهرداری روستایی فنلاند است که در ۳۷ کیلومتری شمال هلسینکی قرار دارد. شهرداری‌های همسایه نورْمی‌یَرْوی شامل اسپو، وانتا، تووسولا، هووینکه و ویفتی هستند که همگی بخشی از هلسینکی بزرگ برشمرده می‌شوند.
جمعیت نورْمی‌یَرْوی ۴۴٬۱۳۶ نفر است. در دهه‌های اخیر، این منطقه مسکونی از نظر رشد جمعیت یکی از سریع‌ترین شهرداری‌ها در هلسینکی بزرگ و همچنین در کل فنلاند بوده‌است. نزدیکی به هلسینکی منجر به رشد قابل توجه روستاهای اصلی مانند کِلاوْکْکالا، رایاماکی و تروکْکا شده‌است. کِلاوْکْکالا بزرگترین منطقه ساخته شده نورْمی‌یَرْوی است که امروزه به عنوان یک شهر خوابگاهی هلسینکی (نیروی کاری که صبح در هلسینکی بزرگ حضور دارد و شب به این منطقه بر می‌گردد) در نظر گرفته می‌شود.
در منابع انگلیسی نورْمی‌یَرْوی به معنای دریاچه چمن آمده‌است، اگرچه دریاچه‌ای که نام این منطقه مسکونی از آن گرفته شده در اوایل قرن بیستم تخلیه شد و اکنون چیزی بیش از چند مزرعه مسطح در نزدیکی مرکز روستا نیست. نورْمی‌یَرْوی یکی از سه شهرداری در منطقه اوسیما است که نام سوئدی ندارد. دو شهرداری دیگر آسکولا و مَنْتسالا هستند.
از نظر اداری، دریاچه نورْمی‌یَرْوی از ترکیب مناطق لوپْپی، ویفتی و وانتا تشکیل شده‌است. اولین ذکر مستند ازنورْمی‌یَرْوی به سال ۱۴۸۸ برمی گردد. بر اساس ثبت اراضی سال ۱۵۳۹، نورْمیارْوی دارای ۱۵ روستا با مجموع ۱۱۳ خانه بود.
اولین کلیسای ساخته شده در نورْمی‌یَرْوی، کلیسای سنت مارتین در سال ۱۵۶۵ است که در اواخر قرون وسطی ساخته شد. این کلیسا در سال ۱۶۹۲ تکمیل شد و کلیسای فعلی در سال ۱۷۹۳ گسترش یافت.
نورْمی‌یَرْوی از دیرباز دارای یک کشاورز قوی بوده‌است و سهم مزارع در کل مساحت شهرداری تقریباً یک سوم است که بیشتر از بسیاری از شهرداری‌های دیگر فنلاند است. محصولات باغی نیز در این ناحیه کشت شده‌اند و به عنوان مثال، تقریباً نیمی از برداشت کلم وحشی در فنلاند درنورْمی‌یَرْوی تولید می‌شود. در این ناحیه هیچ فراورده لبنی تولید نمی‌شود.
کارخانه‌های صنعتی نیز در اواخر قرن ۱۹ در این ناحیه سروشکل گرفتند، اولین کارخانه صنایع داروسازی فنلاند توسط آلبین کوپونن در نورْمی‌یَرْوی در سال ۱۸۹۹ تأسیس شد
مهمترین مسیر ترافیکی از طریق نورْمی‌یَرْوی، جاده ملی فنلاند ۳ (جاده ئی۱۲ اروپا) بین شهرهای هلسینکی و تامپره است.Hannu Tarmio, Pentti Papunen & Kalevi Korpela: "Suomenmaa 5: maantieteellis-yhteiskunnallinen tieto- ja hakuteos", p. 405–406.Kamppi to Klaukkala - 4 ways to travel via train, taxi, bus, and car|Rome2rio
نورْمی‌یَرْوی بیشتر به عنوان زادگاه نویسنده ملی فنلاند، آلکسیس کیوی شناخته می‌شود. هر سال، شهرداری میزبان جشنواره کیوی ("Kivi-juhlat") است، که محل اصلی آن منطقه موزه تابورینووری در کنار زادگاه الکسیس کیوی است.
دارکوب سیاه، گورکن اروپایی و گیاه، سرخس نر از حیوانات و بافت گیاهی نورْمی‌یَرْوی است.Vaakuna ja tunnukset - "Nurmijärvi.fi" (in Finnish)Historiikki - Nurmijärven Luonto Ry (in Finnish)
دانشگاه رادفورد یک دانشگاه دولتی در رادفورد، ویرجینیا است. این دانشگاه یکی از هشت دانشگاه دولتی اعطا کننده دکترا در این ایالت است. رادفورد که در سال ۱۹۱۰ تأسیس شد، برنامه‌های درسی را برای دانشجویان کارشناسی در بیش از ۱۰۰ رشته ارائه می‌دهد.
مدرسه عادی و صنعتی ایالتی برای زنان در رادفورد به عنوان یک کالج زنانه در سال ۱۹۱۰ در رادفورد تأسیس شد.در سال ۱۹۲۴، با هدف تربیت معلمان در منطقه آپالاش به کالج معلمان دولتی در رادفورد تغییر نام داد. در سال ۱۹۴۳، به عنوان بخشی از جنبش تثبیت ایالت، کالج با مؤسسه پلی تکنیک ویرجینیا در نزدیکی بلکسبورگ ادغام شد و به عنوان پردیس زنان در آن زمان خدمت می‌کرد. این ادغام در سال ۱۹۶۴ منحل شد و کالج رادفورد در سال ۱۹۷۲ به یک مؤسسه آموزشی مختلط تبدیل شد. پس از یک دوره رشد پایدار و قابل توجه، کالج رادفورد در سال ۱۹۷۹ وضعیت دانشگاه را دریافت کرد. در سال ۲۰۰۸، مجمع عمومی ویرجینیا مجوز سه رشته دکترا را در دانشگاه رادفورد صادر کرد و اولین مدرک دکترا در سال ۲۰۱۱ اعطا شد.
مایکل بادناریک (; – ) مجری رادیو، سیاستمدار، و مهندس اهل ایالات متحده آمریکا بود.
بازگنجشک اوامبو ، که همچنین با نام بازگنجشک هیلگرت شناخته می‌شود، گونه‌ای از پرندگان شکاری آفریقایی جنوب صحرا از خانواده بازان است که نام خود را از Ovamboland در شمال نامیبیا گرفته‌است.
گویا بازگنجشک اوامبو با بازگنجشک ماداگاسکاری "Accipiter madagascarensis" مرتبط است و تجزیه و تحلیل تبارزایی از این دو گونه پشتیبانی می‌کند که یک کلاد کاملاً مشخص را تشکیل می‌دهند.
در حشره‌شناسی قانونی، سم‌شناسی حشرات یا حشره‌سم‌شناسی به تجزیه و تحلیل سموم در بندپایان (عمدتا مگس‌ها و سوسک‌ها) که از مردار تغذیه می‌کنند، گفته می‌شود. با استفاده از بندپایان در جسد یا در صحنه جرم، محققان می‌توانند تعیین کنند که آیا سموم در بدن هنگام مرگ وجود داشته‌است یا خیر. این تکنیک یک پیشرفت بزرگ در پزشکی قانونی است. پیش از این، در مورد اجسام به‌شدت تجزیه‌شده و عاری از بافت مسموم و مایعات بدن، چنین تشخیصی غیرممکن بود. پژوهش‌های مداوم در مورد اثرات سموم بر رشد بندپایان نیز امکان تخمین بهتر فاصله زمانی پس از مرگ را فراهم کرده‌است.
سون‌وو یونگ-نیو (؛ ؛ زادهٔ جونگ یونگ-ره در ۱۵ اوت ۱۹۴۵) بازیگر اهل کره جنوبی است. سون‌وو در ابتدا که می‌خواست که رقصندهٔ باله کلاسیک شود اما وقتی که در سال ۱۹۶۵ توسط یک کمپانی به عنوان بازیگر استخدام شد، اولین فعالیت خود در سرگرمی را به عنوان یک رقصنده در تلویزیون آغاز کرد. او سپس حرفهٔ بازیگری را در سال ۱۹۶۶ آغاز کرد و و از آن زمان تاکنون در فیلم، تئاتر و تلویزیون به مدت پنجاه سال فعالیت می‌کند. سون‌وو همچنین در سال ۲۰۱۰ مدیر عامل اجرایی کمپانی همسان‌گزینی رِد هیلز شد.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "ضربه عالی روی پشت بام" و "گونگ شیم زیبا" اشاره کرد.
سون‌وو سون (؛ ؛ زادهٔ جونگ یو-جین در ۲۱ مارس ۱۹۷۵) بازیگر اهل کره جنوبی است. او حرفهٔ بازیگری خود را در سال ۲۰۰۳ آغاز کرد اما در سال ۲۰۰۹ و به خاطر بازی در درام کره‌ای "همسر من بی‌نظیره" به شهرت رسید. از دیگر فیلم‌ها و مجموعه‌های تلویزیونی قابل توجه او می‌توان به "پارتنر جدید من" (۲۰۰۸)، "لاک پشت آبی دونده" (۲۰۰۹) و "آیا کریسمس برف می‌بارد؟" (۲۰۰۹) اشاره کرد.
کیم کون-هی (؛ زادهٔ ۲ سپتامبر ۱۹۷۲) تاجر اهل کره جنوبی است و در حال حاضر بانوی اول کره جنوبی از ۱۰ مه ۲۰۲۲ است. او مدیر عامل اجرایی و رئیس شرکت نمایشگاه هنری به نام کوانا کانتنتس است.
کیم زادهٔ ۲ سپتامبر ۱۹۷۲ در یانگ‌پیونگ، کره جنوبی است. او در دبیرستان دخترانهٔ میونگ‌گیل تحصیل کرد پیش از اینکه از دانشگاه کیونگ‌گی با یک مدرک هنری فارغ‌التحصیل شود.
در سال ۲۰۰۹، کیم کون هی شرکت کوانا کانتنتس، که به عنوان یک شرکتی که در نمایشگاه‌های هنری تخصص دارد، را تأسیس کرد و از آن زمان به عنوان مدیر عامل اجرایی و رئیس آن فعالیت می‌کند. در سال ۲۰۱۹، رسانه‌ها گزارش کردند که او مالیات پرداخت نکرده‌است. کیم به خاطر اتهام گرفتن رشوه برای میزبانی نمایشگاه‌های هنری مورد بازجویی قرار گرفته‌است.
کیم در سال ۲۰۱۲ با یون سوک یول ازدواج کرد. پس از انتخاب همسرش به عنوان رئیس‌جمهور در ۱۰ مارس ۲۰۲۲، کیم بیان کرد که اصطلاح همسر رئیس‌جمهور را به بانوی اول ترجیح می‌دهد.
هان دوک سو (؛ زادهٔ ۱۸ ژوئن ۱۹۴۹) یک دیپلمات، اقتصاددان و سیاستمدار اهل کره جنوبی است که در حال حاضر به عنوان نخست‌وزیر کره جنوبی از مهٔ ۲۰۲۲ خدمت می‌کند. هان پنجمین شخصی است که برای بار دوم نخست‌وزیر می‌شود و پیش از این نخست‌وزیر دولت کره جنوبی تحت ریاست جمهوری رو مو هیون از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۰۸ بوده‌است. او سفیر کره جنوبی در ایالات متحده آمریکا از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۲ بوده‌است. او رئیس انجمن تجارت بین‌المللی کره از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۵ بوده‌است.
هان در سال ۱۹۷۱ از دانشگاه ملی سئول با مدرک اقتصاد فارغ‌التحصیل شد. او در سال ۱۹۷۹ مدرک کارشناسی ارشد اقتصاد و در سال ۱۹۸۴ دکترای اقتصاد از دانشگاه هاروارد را دریافت کرد.
ورزشگاه دانش آموزان جمسیل یک سالن ورزشی سرپوشیده است که در شهر سئول، کره جنوبی واقع شده‌است. ظرفیت این ورزشگاه ۷۵۰۰ نفر است و هدف از ساخت آن میزبانی مسابقات بوکس در بازی‌های آسیایی ۱۹۸۶ و ۲ سال بعد همان ورزش در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۸ و مسابقات بسکتبال با ویلچر در پارالمپیک تابستانی ۱۹۸۸ بوده‌است. این سالن از تاریخ نوامبر ۱۹۷۲ تا دسامبر ۱۹۷۶ ساخته شد.
مسابقات کشتی جام بزرگ کره در تاریخ ۲۷ آوریل ۲۰۱۴ در این مکان برگزار می‌شد. علاوه بر المپیک، میزبان مسابقات بوکس در بازی‌های آسیایی ۱۹۸۶ بود و ورزشگاه خانگی شوالیه‌های سئول SK لیگ بسکتبال کره است.
هان میونگ سوک ( ؛ زادهٔ ۲۴ مارس ۱۹۴۴) نخست‌وزیر کره جنوبی از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۷ بود. او اولین نخست‌وزیر زن کره جنوبی (در کل دومین نخست‌وزیر زن کره جنوبی اگر نخست‌وزیری موقت چانگ سانگ نیز شامل شود) بوده‌است. او از حزب دموکراتیک جدید متحد (UNDP) به عنوان یکی از اعضای مجلس ملی کره جنوبی (نماینده) برای ایلسان-گاب بوده‌است و از دانشگاه زنان اوها با مدرک ادبیات فرانسه فارغ‌التحصیل شده‌است.
در ۲۶ مارس ۲۰۰۶ به دنبال استعفای نخست‌وزیر لی هائه چان، رئیس‌جمهور رو مو هیون هان میونگ سوکBiography Office of the Prime Minister را به عنوان اولین نخست‌وزیر زن کره جنوبی نامزد کرد.South Korea Nominates First Female Prime Minister The New York Times هان دومین زنی است که برای نخست‌وزیری نامزد می‌شود.South Korean President Nominates New Prime Minister VOA News در ۲۰ آوریل ۲۰۰۶، هان میونگ سوک سوگند یاد کرد و نخستین نخست‌وزیر زن کره جنوبی شد.
کوچۀ هوگان () یک فیلم کمدی صامت آمریکایی است که در سال ۱۹۲۵ منتشر شد. نسخهٔ ناکاملی از این فیلم در مرکز ملی سینما و تصویر متحرک موجود است.The Library of Congress American Silent Feature Film Survival Catalog: "Hogan's Alley"
نایجل بَـری (؛ – ) بازیگر، هنرمند رقص و خلبان سپاه هوایی بریتانیا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "قطار باری سریع‌السیر"، "کوکتل‌ها"، "شکارچیان شوهر"، "ترجیحاً فولاد" و "کوچه هوگان" اشاره نمود.
مرکز ورزشی مرکزی توروار یک سالن سرپوشیده ورزشی در شهر ورشو، لهستان است. این ورزشگاه در سال ۱۹۵۳ افتتاح شد و گنجایش آن ۴۸۲۴ نفر به صورت استاندارد است و تا ۱۴۸۰ صندلی اضافی برای اضافه کردن به محل تماشاگران موجود است.
این ورزشگاه در مجاورت ورزشگاه ارتش لهستان واقع شده‌است و عمدتاً برای کنسرت‌های موسیقی، هاکی روی یخ و دیکر ورزش‌های داخل سالن استفاده می‌شود، و ورزشگاه خانگی تیم هاکی UHKS Mazowsze است.
سالن توروار میزبان فینال جام ساپورتا در سال ۲۰۰۱ بود. در ۲۲ تا ۲۸ ژانویه ۲۰۰۷ این مجموعه میزبان مسابقات قهرمانی اسکیت نمایشی اروپا بوده‌است.
در سال ۱۹۸۴ آیرون میدن شب افتتاحیه ۱۹۷ کنسرت خود را در این سالن اجرا کرد. در سال ۱۹۸۵ دپش مد یکی از اولین کنسرت‌های خود را در شرق اروپا در توروار اجرا کرد.
ریون لیلانی (؛ زادهٔ ) رمان‌نویس آمریکایی است.
اولین رمان او با نام درخشش در سال ۲۰۲۰ با تحسین منتقدان روبرو شد. این کتاب با عنوان چهل چراغ عنوان انگلیسی luster به فارسی ترجمه شده است
لژیونوو آرنا یک سالن ورزشی سرپوشیده در لژیونوو، مازوویا است. از سال ۲۰۱۸ شرکت DPD از حامیان اصلی این ورزشگاه بوده‌است.
ورزشگاه کماندار یک سالن ورزشی سرپوشیده، نمایشی و نمایشگاهی در شهر بیدگوشچ، لهستان است. این ورزشگاه عمدتاً برای والیبال و بسکتبال استفاده می‌شود و همچنین به‌طور منظم میزبان جلسات دوومیدانی داخل سالن است.
این نام به یاد نشانه شهر، مجسمه کماندار نامگذاری شده‌است.
از سال ۲۰۰۳ "،" ورزشگاه میزبان چندین مسابقه لیگ جهانی FIVB (والیبال مردان) بود. اخیراً نیز تیم ملی هندبال لهستان مسابقات خود را در این سالن انجام می‌دهد.
سپاه امام صادق بوشهر یگان نظامی زیرمجموعه سپاه پاسداران انقلاب اسلامی است، که ستاد فرماندهی آن در شهر بوشهر مستقر می‌باشد و وظیفه فرماندهی و کنترل کلیه یگان‌های سپاه و بسیج مستقر در استان بوشهر را برعهده دارد. مهم‌ترین یگان‌های زیرمجموعه این سپاه، تیپ ۳۹ امام صادق (از نیروی زمینی سپاه)، منطقه دوم دریایی نوح نبی ندسا و منطقه چهارم دریایی ثارالله ندسا (از نیروی دریایی سپاه) و ۱۰ سپاه ناحیه‌ای (نواحی بسیج شهرستان‌های استان) همچون سپاه بوشهر، سپاه عسلویه، سپاه خارگ، سپاه تنگستان، سپاه گناوه و سپاه دیلم می‌باشند. در حال حاضر سرتیپ پاسدار علی رزمجو فرماندهی سپاه امام صادق بوشهر را برعهده دارد.
اعتراضات بحران آب ۱۴۰۱ چهار‌محال و بختیاری در روز سه‌شنبه، ۲۵ مرداد، مقابل استانداری چهارمحال و بختیاری در شهرکرد به دلیل بحران بی‌آبی برگزار شد. به دنبال محقق‌ نشدن مطالبات مردم و ادامه ‌یافتن مشکل کمبود آب، مردم معترض این استان برای چندمین بار طی سال‌های ۱۴۰۰ و ۱۴۰۱ تجمع اعتراضی برپا کرده و با سردادن شعارهای ضد حکومتی خواستار رسیدگی به بحران بی‌آبی در این استان شدند.
در اوایل مرداد سال ۱۴۰۱ در پی بارش‌های شدید در سراسر استان چهارمحال و بختیاری، از جمله شهرستان بن روستای بارده را در وضعیت اضطراری و بحرانی قرار داد و با ادامه‌ بارش در مناطق کوهرنگ، بروجن، شهرکرد، غرب اردل و جنوب غرب لردگان بحران سیل سراسر استان را دربرگرفت. در ۱۴ مرداد نیز وقوع سیل سبب خسارات سنگین، شامل: تلفات و مفقود شدن افراد، قطع راه‌های ارتباطی و قطعی آب شرب در بخش‌هایی مانند منازل مسکونی، کسب‌وکار، دامداران و کشاورزان در اقصی نقاط این استان گردید.
پس از وقوع سیل، سیستم آب‌رسانی در چشمه کوهرنگ که یکی از مراکز اصلی آب شرب شهرکرد است، آلوده به گل و لای گشته به‌طوریکه امکان استفاده از تصفیه‌خانه نیز امکانپذیر نبود و لذا از مدار خارج گردید. این رویداد سبب ایجاد تنش بی‌آبی در هفت شهر و ۳۴ روستای این استان شده و آب شرب شهرکرد نیز به‌صورت سراسری قطع شد. سرانجام عواملی مانند سوءمدیریت و سیاست‌های نامتوازن و غیرکارشناسانه مسئولان در زمینه سدسازی و انتقال آب بین‌حوضه‌ای، در کنار خشکسالی و تغییرات اقلیمی به عنوان علل بحران آب در این استان، سبب بروز اعتراضات ۱۴۰۱ بحران آب چهارمحال و بختیاری گردید.
اوایل آذر ۱۴۰۰ نیز، شماری از شهروندان استان چهارمحال و بختیاری برای چندمین بار در اعتراض به طرح‌های انتقال آب، در شهرکرد تجمع اعتراضی بر پا کردند.
در اردیبهشت ‌۱۴۰۱، معترضان در شهرکرد تجمع کرده و شعارهایی مانند «مرگ بر خامنه‌ای» و «بختیاری می‌میرد، ذلت نمی‌پذیرد» سر دادند.
با اجرا‌ نشدن وعده‌ مسئولان برای حل مشکل چندین روزه بی‌آبی در استان چهارمحال و بختیاری، مردم معترض این استان سه‌شنبه، ۲۵ مرداد، در برابر استانداری در شهرکرد تجمع کردند و شعار «مرگ بر رئیسی» و «‌ننگ ما ننگ ما دولت الدنگ ما» سر دادند.
شنبه ۲۹ مرداد ۱۴۰۱ قطع آب شرب در برخی از مناطق شهر کرد ادامه یافته و به دوازهمین روز خود رسیده است.
«فقط کف خیابون، به دست می‌آد حقمون»
«بی‌شرف، بی‌شرف»
«مرگ بر خامنه‌ای»
«ننگ ما ننگ ما صداوسیمای الدنگ ما»
«وای اگر برنا بدست شویم» اشاره به تفنگ معروف در اقوام بختیاری
«بختیاری می‌میرد، ذلت نمی‌پذیرد»
«نماینده کجایی، این‌قدر بی‌حیایی»
«مرگ بر رئیسی»
«‌ننگ ما ننگ ما دولت الدنگ ما»
جنایات جنگی روسیه نقض قوانین جنگ از جمله کنوانسیون‌های لاهه ۱۸۹۹ و ۱۹۰۷ و کنوانسیون‌های ژنو است که شامل جنایات جنگی و جنایات علیه بشریت است که نیروهای رسمی مسلح و نظامی‌نمای فدراسیون روسیه از زمان انحلال اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱ متهم به انجام آن‌ها هستند. این امر همچنین شامل کمک و مشارکت در جنایات دولت‌های معمول یا دولت‌های متکی است که توسط روسیه مسلح و تأمین مالی می‌شوند، از جمله جمهوری خلق لوهانسک و دونتسک. این موارد شامل اعدام خودسرانه رزمندگان اسیرشدهٔ دشمن، بدرفتاری با زندانیان در حین بازجویی (شکنجه)، و استفاده از خشونت علیه غیرنظامیان ، از جمله تجاوز جنسی بوده‌است.
عفو بین‌الملل و دیده‌بان حقوق بشر جنایات جنگی روسیه در چچن،"NO HAPPINESS REMAINS" CIVILIAN KILLINGS, PILLAGE, AND RAPE IN ALKHAN-YURT, CHECHNYA, Human Rights Watch investigation report, April 2000 گرجستان، اوکراین و سوریه را ثبت کرده‌اند. سازمان پزشکان بدون مرز نیز جنایات جنگی در چچن را مستند کرده‌است. در سال ۲۰۱۷ دفتر کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل (OHCHR) گزارش داد که روسیه از سلاح‌های خوشه‌ای و آتش‌زا در سوریه استفاده کرده‌است که جنایت جنگی «حملات بی‌رویه» در یک منطقهٔ غیرنظامی است. در ۱۳ آوریل ۲۰۲۲، سازمان امنیت و همکاری اروپا گزارشی را منتشر کرد که در آن روسیه را در حمله هوایی به بیمارستان ماریوپل به جنایات جنگی متهم کرد. قتل‌های هدفمند و ناپدید شدن اجباری یا ربودن غیرنظامیان، از جمله روزنامه‌نگاران و مقامات محلی نیز احتمالاً می‌تواند جنایت علیه بشریت باشد.
تا سال ۲۰۰۹، دادگاه اروپایی حقوق بشر ۱۱۵ حکم علیه دولت روسیه به دلیل ناپدید شدن اجباری، قتل، شکنجه، و ناتوانی در بررسی صحیح این جنایات در چچن صادر کرده‌است. این دادگاه همچنین در سال ۲۰۲۱ روسیه را به‌طور جداگانه در قتل، شکنجه، غارت و تخریب منازل در گرجستان و همچنین جلوگیری از بازگشت ۲۰۰۰۰ آوارهٔ گرجی به میهن خود مجرم شناخت.
در نتیجهٔ دخالت روسیه در جنگ‌های اوکراین، تحریم‌های بین‌المللی گسترده‌ای علیه مقامات روسیه در سال ۲۰۱۴ و بار دیگر در سال ۲۰۲۲ توسط بسیاری از کشورها اعمال شد. هنگامی‌که دیوان کیفری بین‌المللی شروع به تحقیق در مورد الحاق کریمه به روسیه به دلیل نقض احتمالی قوانین بین‌المللی کرد، روسیه در سال ۲۰۱۶ از عضویت این نهاد، خارج شد. در ۷ آوریل ۲۰۲۲، قطعنامه ES-11/3 مجمع عمومی سازمان ملل متحد روسیه را از عضویت شورای حقوق بشر سازمان ملل به‌دلیل جنایات جنگی در اوکراین تعلیق کرد.
پس از انحلال اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱، چچن استقلال خود را از فدراسیون روسیه اعلام کرد. مقامات روسی اعلامیهٔ خودمختاری چچن را رد کردند که این اقدام، باعث تنش شد. این تنش‌ها در نهایت با عبور ۲۵٬۰۰۰ سرباز روسی به چچن در ۱۱ دسامبر ۱۹۹۴ به یک جنگ کامل تبدیل شد. جنگ با استقلال عملی چچن و خروج نیروهای روسیه در سال ۱۹۹۶ پایان یافت. درگیری دوم دوباره در سال ۱۹۹۹ تشدید شد و تا سال ۲۰۰۹ ادامه داشت و روسیه کنترل کامل چچن را به‌دست گرفت و یک دولت طرفدار روسیه را روی کار آورد. در این دوره جنایات جنگی متعددی، عمدتاً توسط نیروهای مسلح روسیه، ثبت شد.The situation of human rights in the Republic of Chechnya of the Russian Federation - Report of the Secretary-General UNCHR (26 March 1996)
در طول دو جنگ، چچنی‌ها توسط پروپاگاندای روسیه با عنوان‌هایی همچون «سیاهان»، «راهزنان»، «تروریست‌ها»، «سوسک‌ها» و «ساس‌ها» معرفی شدند. نیروهای مسلح روسیه جنایات جنگی متعددی را در چچن مرتکب شدند.
این جنایات شامل موارد زیر بود:
استفاده از بمب‌های خوشه‌ای ممنوع در حمله بمب خوشه‌ای شالی در سال ۱۹۹۵، که یک بازار، یک پمپ بنزین و یک بیمارستان را هدف قرار داد. کشتار سامشکی در آوریل ۱۹۹۵، که در آن بیش از ۱۰۰ غیرنظامی چچنی توسط نیروهای پلیس اومون کشته شدند.Russians' Killing of 100 Civilians In a Chechen Town Stirs Outrage, "The New York Times", May 8, 1995 در طول نبرد اول گروزنی، حملات هوایی و بمباران توپخانه‌ای روسیه به‌عنوان سنگین‌ترین عملیات بمباران در اروپا از زمان ویرانی درسدن توصیف شد.Williams, Bryan Glyn (2001).The Russo-Chechen War: A Threat to Stability in the Middle East and Eurasia?. "Middle East Policy" 8.1. کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل متحد در گزارشی که در ۲۶ مارس ۱۹۹۶ منتشر کرد، نیروهای روسی را به تیراندازی و کشتن غیرنظامیان در ایست‌های بازرسی و اعدام خودسرانهٔ مردان چچنی اسیر شده اعم از غیرنظامی و جنگجو متهم کرد. دو مورد از این اعدام‌ها مربوط به قتل کارکنان کمک‌های بشردوستانه بود که سعی داشتند یک غیرنظامی را از اعدام در خیابانی در گروزنی نجات دهند. افسران نیروهای وزارت کشور روسیه نیز به‌سوی گروهی از سربازان روسی که حاضر به کشتن غیرنظامیان نبودند شلیک کردند. جنگ باعث آوارگی ۴۵۰٬۰۰۰ نفر و به عبارتی ۴۵ درصد از جمعیت چچن شد و ۲٬۰۰۰ کودک جان خود را از دست دادند.
جنگ دوم چچن به دور دیگری از جنایات جنگی و حملات علیه غیرنظامیان منجر شد. یکی از این موارد، بمباران خوشه‌ای الیستانزی در سال ۱۹۹۹ علیه غیرنظامیان بود ۲۹ حملهٔ موشکی بالستیک یک بازار شلوغ در گروزنی را هدف قرار داد که بیش از صد غیرنظامی کشته شدند. نیروی هوایی روسیه حملات راکتی را به کاروان پناهجویان که قصد ورود به اینگوشتیا را داشتند، انجام داد.Russian Federation (Chechnya): For the motherland: Reported grave breaches of international humanitarian law. Attack on a civilian convoy near Shami-Yurt (29 October) , Amnesty International, 1 December 1999 این اقدامات در دسامبر ۱۹۹۹ تکرار شد که سربازان روسی به پناهجویان فراری گروزنی شلیک کردند.'Russians fired on refugees' BBC News, 4 December 1999 کشتار آلخان یورت و کشتار نویه آلدی شامل قتل، غارت و تجاوز به چچنی‌ها توسط سربازان روسی بود.Bush Meets Russian Faulted For Atrocities, "Washington Post", March 29, 2007 کشتار استاروپرومیسلووسکی در ژانویهٔ ۲۰۰۰ رخ داد.Putin Urged to Act on Summary Executions: Deaths of Sixteen More Civilians Confirmed, Total now Thirty-Eight, Human Rights Watch, February 10, 2000Civilian killings in Staropromyslovski district of Grozny, Human Rights Watch / United Nations High Commissioner for Refugees report, February 2000 بمباران کاتیر–یورت در ۴–۶ فوریهٔ ۲۰۰۰ رخ داد. محاصره و بمباران گروزنی از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۰ باعث شد هزاران غیرنظامی کشته شوند.
در ۱۷ دسامبر ۱۹۹۶، شش نمایندهٔ کمیته بین‌المللی صلیب سرخ در حملهٔ افراد مسلح نقابدار به بیمارستان صلیب سرخ در نوویه آتاگی در نزدیکی گروزنی کشته شدند. در سال ۲۰۱۰، افسر نیروهای ویژهٔ روسیه، سرگرد الکسی پوتیومکین، ادعا کرد که این قتل‌ها توسط مأموران سرویس امنیت فدرال روسیه انجام شده‌است. گزارشی در سال ۲۰۰۴ نشان می‌دهد که سربازان روسی از تجاوز جنسی به‌عنوان ابزاری برای شکنجه علیه چچنی‌ها استفاده می‌کنند. از ۴۲۸ روستا در چچن، ۳۸۰ روستا در درگیری‌ها بمباران شدند و ۷۰ درصد از خانه‌ها نابود شدند.
عفو بین‌الملل برآورد کرده‌است که بین ۲۰۰۰۰ تا ۳۰۰۰۰ غیرنظامی تنها در جنگ اول چچن کشته شده‌اند که عمدتاً در اثر حملات بی‌رویهٔ نیروهای روسی به مناطق پرجمعیت بوده‌است و ۲۵۰۰۰ غیرنظامی دیگر در جنگ دوم چچن کشته شدند. منبع دیگری فرض می‌کند که ۴۰۰۰۰ تا ۴۵۰۰۰ غیرنظامی در درگیری دوم کشته شدند. در سال ۱۹۹۶، الکساندر لبد، رئیس وقت امنیت ملی روسیه گفت که ۸۰۰۰۰ نفر در جنگ اول کشته شدند. مقامات و اتباع چچن می‌گویند که از مجموع یک میلیون شهروند چچنی، ۲۰۰۰۰۰ تا ۳۰۰۰۰۰ نفر در دو جنگ کشته شدند. از زمان آغاز درگیری‌ها، ۵۷ گور دسته‌جمعی در چچن ثبت شده‌است.
به باور برخی پژوهشگران، حملات روسیه به چنین گروه قومی کوچکی یک جنایت نسل‌کشی است. سازمان غیردولتی «جامعه برای مردمان در معرض تهدید» مستقر در آلمان در گزارش سال ۲۰۰۵ خود در مورد چچن، مقامات روسیه را به نسل‌کشی متهم کرد.Sarah Reinke: "Schleichender Völkermord in Tschetschenien. Verschwindenlassen – ethnische Verfolgung in Russland – Scheitern der internationalen Politik." Gesellschaft für bedrohte Völker, 2005, page 8 (PDF )
دیده‌بان حقوق بشر همچنین بین ۳۰۰۰ تا ۵۰۰۰ ناپدید شدن اجباری در چچن را بین سال‌های ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۵ ثبت کرده و آن را به‌عنوان جنایت علیه بشریت دسته‌بندی کرده‌است.
پس از تشدید تنش در ۷ اوت ۲۰۰۸ بین منطقهٔ جدا شدهٔ اوستیای جنوبی و گرجستان، نیروهای روسی در ۸ اوت از مرز بین‌المللی عبور کردند و به سربازان گرجستان در حمایت از اوستیای جنوبی حمله کردند. سربازان روسی همچنین به دیگر منطقهٔ جدا شده آبخازیا رفتند، که هیچ درگیری در آن‌جا ثبت نشد. جنگ در ۱۲ اوت با آتش‌بس با میانجیگری دیپلمات‌های بین‌المللی پایان یافت. دولت روسیه اوستیای جنوبی و آبخازیا را به‌عنوان کشورهای مستقل به‌رسمیت شناخت.
روسیه عمداً به غیرنظامیان فراری در اوستیای جنوبی و منطقهٔ گوری گرجستان حمله کرد. هواپیماهای جنگی روسیه مراکز جمعیتی غیرنظامی را در گرجستان و روستاهای گرجی‌ها در اوستیای جنوبی بمباران کردند. شبه‌نظامیان مسلح، اقدام به غارت، سوزاندن و آدم‌ربایی کردند.
استفاده از بمب‌های خوشه‌ای توسط روس‌ها باعث تلفات غیرنظامی شد. عفو بین‌الملل روسیه را به بمباران و حملهٔ عمدی به مناطق و زیرساخت‌های غیرنظامی متهم کرد که جنایت جنگی است. روسیه استفاده از بمب‌های خوشه‌ای را رد کرد. ۲۲۸ غیرنظامی گرجستان در این درگیری‌ها جان باختند.
علاوه بر این، ارتش روسیه هیچ‌کاری برای جلوگیری از پاکسازی قومی گرجی‌ها در اوستیای جنوبی در منطقهٔ تحت کنترل خود انجام نداد.
پس از انقلاب اوکراین در سال ۲۰۱۴، ویکتور یانوکوویچ، رئیس‌جمهور اوکراین که طرفدار روسیه بود، برکنار شد و به روسیه گریخت و دولت جدید اوکراین دیدگاهی طرفدار اروپا را اتخاذ کرد. روسیه با پشتیبانی از الحاق کریمه به این موضوع واکنش نشان داد که توسط مجمع عمومی سازمان ملل در قطعنامه ۶۸/۲۶۲ غیرقانونی اعلام شد، جدایی‌طلبان طرفدار روسیه شبه‌دولت ناشناختهٔ نووروسیا را اعلام کردند که قصد جدایی از اوکراین و شورش را دارد. این رویدادها در نهایت منجر به جنگ در دونباس و بخش‌های شرقی اوکراین شد. در حالی‌که روسیه دخالت در جنگ دونباس را رد کرد، شواهد متعددی حاکی از حمایت این کشور از جدایی‌طلبان طرفدار روسیه بود. عفو بین‌الملل، روسیه را به «تحریک به جنایات جدایی‌طلبانه» متهم کرد و از «همهٔ طرف‌ها، از جمله روسیه، خواست تا نقض قوانین جنگی را متوقف کنند».
دیده‌بان حقوق بشر اعلام کرد که شورشیان طرفدار روسیه «تمام اقدامات احتیاطی ممکن را برای اجتناب از استقرار در مناطق غیرنظامی انجام ندادند» دیده‌بان حقوق بشر از همهٔ طرف‌ها خواست تا استفاده از راکت‌های گراد «فاقد دقت» را متوقف کنند.
در گزارش دیگری از دیده‌بان حقوق بشر آمده‌است که: «شورشیان، دیوانه‌وار می‌دویدند… گروگان‌ها را می‌گرفتند، کتک می‌زدند و شکنجه می‌کردند، و همچنین افرادی را که طرفدار کی‌یف بودند، تهدید و کتک می‌زدند». همچنین گفته شده‌است که شورشیان، تجهیزات پزشکی را منهدم کرده، کادر پزشکی را تهدید کرده و بیمارستان‌ها را اشغال کرده‌اند. یکی از اعضای دیده‌بان حقوق بشر شاهد نبش قبر یک «گور دسته‌جمعی» در اسلوفیانسک بود که پس از عقب‌نشینی شورشیان از شهر کشف شد.
شورشیان با تفنگ‌های خودکار مجهز به سرنیزه در شهر دونتسک در ۲۴ اوت، روز استقلال اوکراین، سربازان اوکراینی را در خیابان‌ها اسیر کردند. در طول رژه، آهنگ‌های ناسیونالیستی روسی از بلندگو پخش می‌شد و اعضای جمعیت با لقب «فاشیست» اسیرها را تمسخر می‌کردند. ماشین‌های نظافت خیابان معترضان را تعقیب می‌کردند و زمینی را که روی آن رژه می‌رفتند «پاکسازی» می‌کردند. دیده‌بان حقوق بشر گفت که این امر، نقض آشکار مادهٔ ۳ مشترک کنوانسیون ژنو است. این ماده «توهین به حیثیت شخصی، به‌ویژه رفتار تحقیرآمیز» را ممنوع می‌کند. آن‌ها همچنین گفتند که این رژه «ممکن است جنایت جنگی تلقی شود».
نقشه‌ای از نقض حقوق بشر توسط جدایی‌طلبان با نام «نقشهٔ مرگ» توسط سرویس امنیتی اوکراین (SBU) در اکتبر ۲۰۱۴ منتشر شد. تخلفات گزارش‌شده شامل اردوگاه‌های بازداشت و گورهای دسته‌جمعی بود. متعاقباً، در ۱۵ اکتبر، سرویس امنیتی اوکراین پرونده‌ای را در مورد «جنایت علیه بشریت» که نیروهای شورشی مرتکب شده بودند، باز کرد.
گزارش اواسط اکتبر عفو بین‌الملل مواردی از اعدام‌های خودسرانه توسط نیروهای طرفدار روسیه را مستند کرد. گزارش دیده‌بان حقوق بشر استفاده از بمب‌های خوشه‌ای توسط نیروهای ضد دولتی را مستند کرده‌است.
در اکتبر ۲۰۱۴، آلکسی موزگووی یک «دادگاه مردمی» را در آلچفسک ترتیب داد که حکم اعدام را با بالا بردن دست برای مردی که متهم به تجاوز جنسی بود صادر کرد.
ایوان شیمونوویچ، دستیار دبیرکل سازمان ملل متحد در امور حقوق بشر، در یک کنفرانس مطبوعاتی در کی‌یف در ۱۵ دسامبر ۲۰۱۵ اظهار داشت که بیشتر موارد نقض حقوق بشر در جریان درگیری، توسط جدایی‌طلبان انجام شده‌است.
عفو بین‌الملل گزارش داد که «شواهد جدیدی» از اعدام خودسرانهٔ سربازان اوکراینی در ۹ آوریل ۲۰۱۵ پیدا کرده‌است. با بررسی فیلم‌های ویدئویی، مشخص شد که حداقل چهار سرباز اوکراینی به شیوهٔ اعدام به ضرب گلوله کشته شده‌اند. دنیس کریوشیف، معاون مدیر عفو بین‌الملل برای اروپا و آسیای مرکزی گفت که «شواهد جدید از این قتل‌های بدون دادگاه، آنچه را که ما مدت‌ها به آن مشکوک بودیم، تأیید می‌کند.» به گزارش این سازمان، مکالمه‌ای توسط روزنامهٔ "کیف پست" منتشر شده از مردی به‌عنوان رهبر جدایی‌طلبان، آرسنی پاولوف، که ادعا می‌کند پانزده اسیر جنگی اوکراینی را به قتل رسانده‌است. این یک «اعتراف دلخراش» است و «نیاز فوری به تحقیقات مستقل دربارهٔ این موضوع را نشان می‌دهد». اقدامات روسیه در اوکراین به‌عنوان جنایت علیه صلح و جنایت علیه بشریت توصیف شده‌است (سقوط پرواز ۱۷ خطوط هوایی مالزی).
در سال ۲۰۱۹، دولت اوکراین ۷ درصد از خاک اوکراین را تحت اشغال روسیه اعلام کرد. قطعنامهٔ A/73/L.47 مجمع عمومی سازمان ملل متحد، که در ۱۷ دسامبر ۲۰۱۸ به تصویب رسید، اکثراً موافق بوده و کریمه را با عنوان «اشغال موقت» معرفی کرده‌است.
سازمان ملل متحد ثبت کرده‌است که جنگ تا سال ۲۰۱۸ جان بیش از ۳۰۰۰ غیرنظامی را گرفته‌است.
در ۲۴ فوریهٔ ۲۰۲۲، نیروهای روسی از شمال، جنوب و شرق به اوکراین حمله کردند. دیده‌بان حقوق بشر و عفو بین‌الملل، روسیه را به استفاده از مهمات خوشه‌ای غیردقیق در مناطق غیرنظامی، از جمله نزدیک بیمارستان‌ها و مدارس متهم کردند، که این حملات غیرقانونی با سلاح‌هایی است که با بی‌توجهی باعث مرگ و معلولیت می‌شوند. کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد اقدام نظامی روسیه را به‌عنوان نقض قوانین بین‌المللی محکوم کرد. عفو بین‌الملل آن را یک اقدام تجاوزکارانه خواند که بر اساس قوانین بین‌المللی جرم محسوب می‌شود. جنایات جنگی متعددی از جمله قتل، شکنجه، آدم‌ربایی، تبعید، غارت، تجاوز به زنان اوکراینی، حمله به غیرنظامیان، حملات هوایی غیرقانونی یا حملات علیه اهداف غیرنظامی، تهدید به خشونت، و رفتار غیرانسانی با اسرا ثبت شد.
یکی از اهداف حملات هوایی روسیه، کی‌یف پایتخت اوکراین، شهری با جمعیت حدود ۳ میلیون نفر بود. مهدکودک‌ها و یتیم‌خانه‌ها نیز گلوله‌باران شدند. نیروهای روسیه متهم به کارزار ترور علیه اوکراینی‌ها شدند. طبق گزارش‌ها، در ۳ مارس ۲۰۲۲، نیروهای روسی در سراسر خرسون غارت می‌کردند. در طول محاصره ماریوپل، شهر با گلوله‌باران ویران شد و برق، غذا و آب قطع شد. گزارش شده‌است که یک دختر ۶ ساله در مارس بر اثر کم‌آبی زیر ویرانه‌های خانه خود در ماریوپول جان خود را از دست داده‌است. در جریان حمله به ایرپین، نیروهای روسی بدون تفهیم به پناهندگانی که سعی داشتند از روی پل فروریخته فرار کنند، شلیک کردند. یک خانوادهٔ چهارنفره بر اثر اصابت خمپاره کشته شدند.
در طول نبرد ۲۰۲۲ خارکیف، شهر با گلوله‌باران روسیه، از جمله یک مدرسهٔ شبانه‌روزی برای افراد نابینا، ویران شد. از جمعیت ۱٫۸ میلیون نفری، تنها ۵۰۰۰۰۰ نفر تا مارس در خارکف باقی مانده بودند. در ۲۸ فوریهٔ ۲۰۲۲، بمباران خوشه‌ای خارکیف توسط روسیه ۹ غیرنظامی را کشت و ۳۷ نفر دیگر را زخمی کرد. در ۳ مارس، ۴۷ غیرنظامی در چرنیهیو کشته شدند، که بیشتر آن‌ها در صف یک فروشگاه مواد غذایی ایستاده بودند و منتظر نان بودند که حملهٔ هوایی روسیه با هشت بمب هوایی هدایت‌ناپذیر به آن‌ها اصابت کرد. در حملهٔ هوایی به بیمارستان ماریوپل، سه نفر، از جمله یک دختر جوان کشته شدند. صدها نفر نیز در حمله هوایی تئاتر ماریوپل، که به‌عنوان پناهگاه حمله هوایی استفاده می‌شد، جان باختند. پس از عقب‌نشینی نیروهای روسی از بزرگراه E-40 در اطراف منطقهٔ کی‌یف، بی‌بی‌سی نیوز پیکر ۱۳ جان‌باخته را کشف کرد که در جاده افتاده بودند که تنها دو نفر آن‌ها لباس نظامی اوکراینی بر تن داشتند. شواهد نشان می‌دهد که سربازان روسی این غیرنظامیان را که در حال فرار بوده‌اند به قتل رسانده‌اند.
پس از این‌که نیروهای روسی پس از یک ماه اشغال، منطقهٔ بوچا را ترک کردند، در ۱ تا ۳ آوریل عکس‌ها و فیلم‌هایی منتشر شد که صدها کشته در خیابان‌ها یا گورهای دسته‌جمعی را نشان می‌داد. این رویداد، واکنش بین‌المللی را برانگیخت زیرا به‌طور گسترده توسط روزنامه‌نگاران، با عنوان کشتار بوچا پوشش داده شد.
هزاران غیرنظامی در اثر گلوله‌باران و حملات موشکی بی‌رویهٔ روسیه به مناطق غیرنظامی در بورودیانکا، کراماتورسک، وینیستیا، چاسیف یار، سرهیوکا، و مناطق دیگر، کشته شدند. یک مقام اوکراینی گفت که روسیه از کوره‌های مرده‌سوز متحرک برای نابودی اجساد در ماریوپل استفاده می‌کند تا شواهد جنایات جنگی و تعداد افراد کشته‌شده را پنهان کند. در ۷ مه ۲۰۲۲، بمباران مدرسهٔ بیلوهوریوکا ده‌ها نفر را که در زیرزمین پناه گرفته بودند، کشت. اودسا نیز ماه‌ها به‌طور مداوم بمباران شد.
در ۱۵ ژوئن ۲۰۲۲، دیده‌بان حقوق بشر نسبت به گزارش‌هایی مبنی بر اخراج اجباری کودکان اوکراینی به روسیه برای فرزندخواندگی، ابراز نگرانی کرد و اظهار داشت که «به‌نظر نمی‌رسد این موارد شامل اقداماتی برای اتحاد مجدد خانواده یا احترام به منافع کودک باشد.». یونیسف هم به‌طور مشابهی اعلام کرد که «فرزندخواندگی هرگز نباید در طول یا بلافاصله پس از شرایط اضطراری اتفاق بیفتد». اردوگاه‌های فیلتراسیون روسیه برای بازداشت، بازجویی و شکنجهٔ اوکراینی‌هایی که مظنون به ارتباط با دولت اوکراین بودند، ایجاد شد. در ۱۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، سازمان امنیت و همکاری اروپا گزارشی را منتشر کرد که در آن اعلام کرد روسیه در قتل، تجاوز، ربودن و کوچ اجباری غیرنظامیان اوکراینی، از جمله انتقال ۲۰۰۰ کودک از یتیم‌خانه‌ها و مؤسسات مشابه به روسیه، مقصر است و یک حملهٔ گسترده و سیستماتیک علیه جمعیت غیرنظامی و جنایت علیه بشریت است.
چندین محقق اعلام کردند که روسیه در اوکراین نسل‌کشی می‌کند. این ادعا با گزارشی توسط مؤسسهٔ استراتژی و سیاست نیولاین و مرکز حقوق بشر رائول والنبرگ تأیید شد که استنباط کرد روسیه دو ماده از کنوانسیون نسل‌کشی مصوب ۱۹۴۸ را نقض کرده‌است.
تا ۳۰ مارس، سازمان ملل گزارش داد که ۴ میلیون پناهجو از اوکراین فرار کردند، ۵۰ بیمارستان در این کشور هدف قرار گرفتند و روسیه حداقل در ۲۴ مورد از مهمات خوشه‌ای ممنوعه استفاده کرد. حملهٔ روسیه به اوکراین ۱۱٫۵ میلیون نفر را مجبور به ترک خانه‌های خود کرد، که باعث ایجاد بزرگ‌ترین بحران پناهجویان در قرن بیست و یکم شد. در ۲۲ آوریل، سازمان ملل جان باختن حداقل ۲۳۴۳ غیرنظامی را ثبت کرد که ۹۲٫۳ درصد از آن‌ها به‌دست نیروهای مسلح روسیه به قتل رسیده‌اند. تا ماه ژوئیهٔ ۲۰۲۲، سازمان ملل کشته شدن ۵۰۲۴ غیرنظامی را ثبت کرد.
در ۳۰ سپتامبر ۲۰۱۵، ارتش روسیه به‌طور مستقیم در جنگ داخلی سوریه در کنار دولت حامی روسیه، بشار اسد مداخله کرد. به گفتهٔ عفو بین‌الملل، در اواخر فوریهٔ ۲۰۱۶، هواپیماهای جنگی روسیه عمداً غیرنظامیان و نیروهای امدادی را در طول عملیات بمباران خود هدف قرار دادند. این گروه حقوق بشری، حملات به مدارس، بیمارستان‌ها و خانه‌های غیرنظامیان را مستند کرده‌است. عفو بین‌الملل همچنین گفت که «روسیه در برخی از فاجعه‌بارترین جنایات جنگی دهه‌های اخیر مقصر است». تیرانا حسن، مدیر برنامهٔ واکنش به بحران عفو بین‌الملل، گفت که پس از بمباران اهداف غیرنظامی، هواپیماهای جنگی روسیه برای حملهٔ دوم به منظور هدف قرار دادن بشردوستان و غیرنظامیانی که در تلاش برای کمک به مجروح‌شدگان بودند، به پرواز درآمدند.
در فوریهٔ ۲۰۱۶، دیده‌بان حقوق بشر استفادهٔ گسترده از بمب‌های خوشه‌ای توسط حکومت سوریه و روسیه را گزارش کرد که نقض قطعنامه ۲۱۳۹ شورای امنیت در ۲۲ فوریهٔ ۲۰۱۴ بود که از همهٔ طرف‌ها خواسته بود به «استفادهٔ بی‌رویه از سلاح در مناطق پرجمعیت» پایان دهند. دیده‌بان حقوق بشر گفت که «نیروهای روسی یا سوری مسئول این حملات بوده‌اند» و این مهمات «ساخته‌شده در اتحاد جماهیر شوروی یا روسیه» بوده و برخی از آن‌ها از نوعی بوده‌اند که پیش از حملهٔ روسیه «در سوریه مورد استفاده قرار نگرفته‌اند» دیده‌بان حقوق بشر همچنین خاطرنشان کرد که در حالی‌که نه روسیه و نه سوریه عضو کنوانسیون بمب‌های خوشه‌ای نیستند، استفاده از این مهمات با اظهارات دولت سوریه مبنی بر خودداری از استفاده از آن در تناقض است. بمباران بی‌رویهٔ روسیه علیه غیرنظامیان، با استفاده از بمب‌های خوشه‌ای یا بمباران آتش‌زا، در طول نبرد حلب و محاصره غوطه شرقی، اغلب به‌عنوان نقض قوانین بین‌المللی تلقی شد. چندین شباهت بین ویرانی‌های سال ۲۰۱۶ در حلب و تخریب‌های گروزنی در سال ۲۰۰۰ ترسیم شد، که برخی آن‌ها را به‌عنوان نشان‌دهندهٔ سیاست مشترک «اسیر نگیرید» توصیف کردند. بین ماه‌های مه تا ژوئیهٔ ۲۰۱۹، روسیه با بمباران‌های شدید در حمله به ادلب، ۵۴۴ غیرنظامی را کشت. در ۲۲ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، بمباران بازار معرات‌النعمان ۴۳ غیرنظامی را کشت. در ۱۶ اوت ۲۰۱۹، جت‌های جنگندهٔ روسی یک حملهٔ هوایی به اردوگاه پناهندگان هس انجام دادند که منجر به کشته شدن ۲۰ غیرنظامی شد.
در ۶ مارس ۲۰۱۸، شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد گزارشی عمومی منتشر کرد که در آن تأیید کرد که بمباران بازار عطاریب توسط ارتش روسیه انجام شده‌است. یک هواگرد ثابت‌بال روسی با استفاده از مهمات هدایت‌ناپذیر، از جمله سلاح‌های انفجاری، به این مکان حمله کرد. این گزارش به این نتیجه رسید که استفاده از چنین سلاح‌های سنگینی در مناطق پرجمعیت غیرنظامی ممکن است جنایت جنگی باشد. در ۲ فوریهٔ ۲۰۱۷، دفتر کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل گزارشی دربارهٔ نبرد حلب منتشر کرد و تأیید کرد که روسیه از سلاح‌های خوشه‌ای و آتش‌زا استفاده کرده‌است که نوعی جنایت جنگی تلقی می‌شود.
دیده‌بان حقوق بشر سوریه مدعی است که حملات هوایی و توپخانه‌ای روسیه تا ۱ اکتبر ۲۰۱۸ باعث کشته شدن ۱۸۰۰۰ نفر از جمله نزدیک به ۸۰۰۰ غیرنظامی در سوریه شده‌است.
در ۲۷ اکتبر ۲۰۲۱، کارشناسان شورای حقوق بشر سازمان ملل هشدار دادند که گروه شبه‌نظامی واگنر روسیه «با خشونت، غیرنظامیان، از جمله حافظان صلح، روزنامه‌نگاران، امدادگران و اقلیت‌ها در جمهوری آفریقای مرکزی» را مورد آزار و اذیت و ارعاب قرار داده‌است. این سازمان از دولت جمهوری آفریقای مرکزی خواست تا همهٔ روابط خود را با گروه واگنر قطع کند.
نمونه‌هایی از جنایاتی که گمان می‌رود توسط اعضای گروه واگنر در جمهوری آفریقای مرکزی مرتکب شده‌اند شامل کشتار آیگبادو، کشتن ۱۲ مرد غیرمسلح در نزدیکی بوسانگوآ در ۲۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۱ و ضرب‌وشتم و نگهداری شورشیان مظنون، در شرایط غیرانسانی در گودالی در پایگاه ارتش ملی در آلیندائو بین ژوئن و اوت ۲۰۲۱ است.
در آوریل ۲۰۲۲، دیده‌بان حقوق بشر گزارش داد که مزدوران روسی که گمان می‌رود اعضای گروه واگنر هستند، در کنار اعضای نیروهای مسلح مالی علیه صدها غیرنظامی در مالی مرتکب جنایات شده‌اند. بر اساس گزارش سازمان غیردولتیِ پروژهٔ داده‌های مکان و رویداد درگیری‌های مسلحانه، بین ژانویه تا اواسط آوریل ۲۰۲۲، تعداد ۴۵۶ غیرنظامی در ۹ حادثهٔ مربوط به نیروهای مالی و جنگجویان واگنر کشته شدند. بزرگ‌ترین جنایت این سرکوب‌ها، توسط نیروهای روسی و مالی در شهر مورا انجام شد که در آن حدود ۳۰۰ مرد غیرنظامی در ۲۳ مارس ۲۰۲۲ کشته شدند.
دولت روسیه صلاحیت دادگاه‌های محلی خود را برای بررسی این اتهامات، رد کرد. در حالی‌که هزاران تحقیق انجام شد، تنها یک نفر به جرم جنایات علیه چچنی‌ها در جنگ‌های چچن محکوم شد — یوری بودانوف، که توسط دادگاه روسیه به ربودن و قتل الزا کونگایوا محکوم شد و در سال ۲۰۰۳ به ۱۰ سال زندان محکوم شد — که باعث شد عفو بین‌الملل به این نتیجه برسد که «هیچ پاسخگویی» وجود ندارد و «عدم تعقیب قضائی توسط روسیه منجر به فضای معافیت از مجازات شده‌است».
در ۲۴ مه ۲۰۱۸، هلند پس از تحقیقات تطبیقی گسترده به این نتیجه رسید که سامانه موشکی بوک که پرواز شمارهٔ ۱۷ خطوط هوایی مالزی در سال ۲۰۱۴ را ساقط کرد، متعلق به تیپ ۵۳ موشکی ضدهوایی روسیه در کورسک بود. در بیانیه‌ای از سوی وزیر امور خارجه هلند در تاریخ ۵ ژوئیه ۲۰۱۷، اعلام شد که چندین کشور هر مظنونی را که در سرنگونی این پرواز نقش داشته را، تحت پیگرد قانونی قرار خواهند داد. معاهدهٔ آتی بین هلند و اوکراین این امکان را برای هلند فراهم می‌کند که برای همهٔ ۲۹۸ قربانی پرواز، بدون توجه به ملیت آن‌ها اقدامات قانونی انجام دهد. این معاهده در ۷ ژوئیهٔ ۲۰۱۷ امضا شد. در ۲۱ مارس ۲۰۱۸، دولت هلند قانونی را به پارلمان ارسال کرد که اجازه می‌داد که مظنونان مربوط به سرنگونی پرواز شمارهٔ ۱۷ در هلند و با قوانین هلند تحت پیگرد قانونی قرار گیرند. در ۱۹ ژوئن ۲۰۱۹، یک دادستان هلندی چهار نفر را به‌دلیل دارا بودن نقش در این سرنگونی متهم کرد: سه روسی شامل ایگور گیرکین، کارمند سابق سرویس امنیت فدرال روسیه، سرگئی دوبینسکی و اولگ پولاتوف؛ عوامل سابق اداره اصلی اطلاعات روسیه - و یک اوکراینی - لئونید خارچنکو - مرتبط با جمهوری خلق دونتسک. مقامات هلندی احکام دستگیری بین‌المللی را برای مظنونانی که قصد تعقیب آن‌ها را دارند ارسال کردند.
در ۱۵ مارس ۲۰۲۲، مجلس سنای ایالات متحده به اتفاق آرا، ولادیمیر پوتین، رهبر روسیه را جنایتکار جنگی اعلام کرد.
در سال ۲۰۲۲، پارلمان‌های ملی، از جمله پارلمان‌های لهستان، اوکراین، کانادا، استونی، لتونی، لیتوانی و جمهوری ایرلند اعلام کردند که یک نسل‌کشی در اوکراین در حال وقوع است.
در ۱۳ مه ۲۰۲۲، مقامات کی‌یف نخستین محاکمهٔ جنایات جنگی خود را در مورد تهاجم روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲ آغاز کردند که سرباز روسی وادیم شیشیمارین برای کشتن یک غیرنظامی غیرمسلح در استان سومی متهم شد. در ۳۱ مه، دادگاه کی‌یف دو سرباز روسی را به جرم شلیک توپخانه‌ای به دو روستا در استان خارکوف به ۱۱ سال و نیم زندان محکوم کرد.
دولت روسیه تلاش کرد تا به‌طور مؤثری از هرگونه تعقیب بین‌المللی نقش خود در جنایات جنگی مشکوک توسط دادگاه بین‌المللی جلوگیری کند و از جایگاه خود در شورای امنیت برای وتوی قطعنامه‌هایی استفاده کرد که خواستار تحقیق و پاسخگویی در مورد سرنگونی پرواز شماره ۱۷ هواپیمایی مالزی بر فراز استان دونتسک و برای جنایات انجام‌شده در سوریه، شدند. این سازمان وقوع حمله شیمیایی در دوما در ۷ آوریل ۲۰۱۸ را رد کرد، اما با این وجود این موضوع در گزارشی از سوی سازمان منع سلاح‌های شیمیایی مورد حمایت سازمان ملل تأیید شد.
در ۷ آوریل ۲۰۲۲، قطعنامه ES-11/3 مجمع عمومی سازمان ملل متحد روسیه را از شورای حقوق بشر سازمان ملل به‌دلیل ارتکاب جنایات جنگی در اوکراین تعلیق کرد.
به‌دلیل معافیت از مجازات سربازان روسی در روسیه، صدها قربانی سوءاستفاده به دادگاه حقوق بشر اروپا درخواست‌هایی داده‌اند. تا سال ۲۰۰۹، دادگاه حقوق بشر اروپا ۱۱۵ حکم با مجرم دانستن دولت روسیه به‌دلیل ناپدید کردن اجباری، اعدام‌های فراقضایی، شکنجه، و به‌دلیل عدم رسیدگی صحیح به این جنایات در چچن صادر کرده‌است.
در ۲۱ ژانویهٔ ۲۰۲۱، دادگاه حقوق بشر اروپا همچنین روسیه را به‌طور جداگانه در قتل، شکنجه، غارت و تخریب خانه‌ها در گرجستان و همچنین ممانعت از بازگشت ۲۰۰۰۰ آوارهٔ گرجی به میهن خود مجرم شناخت.
هنگامی‌که دیوان کیفری بین‌المللی شروع به تحقیق در مورد الحاق کریمه به روسیه به‌دلیل نقض احتمالی قوانین بین‌المللی کرد، روسیه در ۱۶ نوامبر ۲۰۱۶ عضویت خود را لغو کرد. با این وجود، دیوان کیفری بین‌المللی در گزارش اولیهٔ خود در سال ۲۰۱۷ دریافت که «وضعیت در قلمرو کریمه و سواستوپل به منزلهٔ یک درگیری مسلحانهٔ بین‌المللی بین اوکراین و روسیه خواهد بود» و همچنین «در واقع به منزلهٔ یک وضعیت اشغالی مداوم است». همچنین دریافت که شواهد معتبری وجود دارد مبنی بر این‌که دست‌کم ۱۰ نفر ناپدید و گمان می‌رود که در کریمه به‌دلیل مخالفت با تغییر وضعیت آن کشته شده‌اند. در ژانویهٔ ۲۰۱۶، دیوان کیفری بین‌المللی همچنین تحقیقاتی را دربارهٔ جنایات جنگی احتمالی انجام‌شده در طول جنگ ۲۰۰۸ روسیه و گرجستان آغاز کرد.
در ۲۸ فوریهٔ ۲۰۲۲، کریم احمدخان، دادستان دیوان کیفری بین‌المللی، اعلام کرد که تحقیقاتی را دربارهٔ جنایات جنگی ادعایی در اوکراین آغاز خواهد کرد.
اوکراین در دیوان بین‌المللی دادگستری علیه روسیه شکایت کرد. در ۱۶ مارس ۲۰۲۲، حکمی صادر شد و دیوان بین‌المللی دادگستری به روسیه دستور داد تا فوراً عملیات نظامی در اوکراین را متوقف کند.
در ۴ مارس ۲۰۲۲، شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد با ۳۲ رأی موافق در مقابل ۲ رأی مخالف و ۱۳ رأی ممتنع، ایجاد کمیسیون بین‌المللی تحقیق دربارهٔ اوکراین، به‌عنوان کمیته‌ای بین‌المللی و مستقل متشکل از سه کارشناس حقوق بشر با مأموریت برای بررسی موارد نقض حقوق بشر و حقوق بین‌الملل بشردوستانه در زمینهٔ تهاجم روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲ را تصویب کرد.
واژهٔ زیست‌شناسی جمعیت با معانی مختلفی به کار رفته‌است. در سال ۱۹۷۱ ادوارد او. ویلسون و همکاران، از این اصطلاح به معنای به کار بردن مدل‌های ریاضی برای ژنتیک جمعیت، بوم‌شناسی جامعه و پویایی جمعیت استفاده می‌کنند.Edward O. Wilson, N. A. Wilson, William H. Bossert, Willam A. Bossert. (1971). "A Primer of Population Biology". Sinauer. آلن هستینگز در سال ۱۹۹۷ از این اصطلاح به عنوان کتاب خود در مورد ریاضیات با کاربرد در پویایی جمعیت استفاده کرد. این نام همچنین برای دوره‌ای که در UC Davis در پایان دههٔ ۲۰۱۰ ارائه شد، استفاده شد، که آن را به عنوان یک رشته میان‌رشته‌ای توصیف می‌کند که حوزه‌های بوم‌شناسی و زیست‌شناسی تکاملی را ترکیب می‌کند. این دوره شامل ریاضیات، آمار، بوم‌شناسی، ژنتیک و سازگان‌شناسی است. انواع متعددی از جانداران نیز مورد مطالعه قرار گرفته‌است.
ژنتیک بوم‌شناختی مطالعه ژنتیک در جمعیت‌های طبیعی است. صفات در یک جمعیت را می‌توان برای نشان دادن یک گونه که با محیط در حال تغییر سازگار است، مشاهده و کمّیت‌سازی کرد.
این در تضاد با ژنتیک سنتی است، که بیشتر بر روی تلاقی بین سویه‌های آزمایشگاهی و تجزیه و تحلیل توالی DNA که ژن‌ها را در سطح مولکولی مطالعه می‌کند، کار می‌کند.
پژوهش‌ها در این زمینه بر روی صفات با اهمیت بوم‌شناختی است - یعنی صفات مربوط به تناسب اندام که بر بقا و تولیدمثل جاندار تأثیر می‌گذارد. به عنوان مثال می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: زمان گلدهی، تحمل به خشکی، چندریختی، تقلید و جلوگیری از حمله شکارچیان.
ژنتیک بوم‌شناختی ابزاری ویژه برای مطالعه گونه‌های در معرض خطر است. متا بارکدینگ و eDNA برای بررسی تنوع زیستی گونه‌ها در یک اکوسیستم استفاده می‌شود.