moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
کارما آتوموتیو () شرکت خودروسازی آمریکایی است، که در سال ۲۰۱۵ تأسیس شد.
شلبی امریکن () شرکت خودروسازی آمریکایی است، که در سال ۱۹۶۲ توسط کرول شلبی تأسیس شد.
پولاریس اینک () شرکت خودروسازی آمریکایی است، که در سال ۱۹۵۴ تأسیس شد.
آتوکار () شرکت خودروسازی آمریکایی است، که در سال ۱۸۹۷ تأسیس شد.
گروه بوگدان () شرکت خودروسازی اوکراینی است، که در سال ۲۰۰۵ تأسیس شد.
لیویس باس () شرکت اتوبوس‌سازی اوکراینی است، که در سال ۱۹۴۵ تأسیس شد.
تمسا () شرکت اتوبوس‌سازی ترک است، که‌ در سال ۱۹۶۸ تأسیس شد.
والیس‌کار () شرکت خودروسازی تونسی است، که در سال ۲۰۰۶ تأسیس شد.
چاینا موتور () شرکت خودروسازی تایوانی است، که در سال ۱۹۶۹ تأسیس شد.
تاورو اسپرت آتو () شرکت خودروسازی اسپانیایی است، که در سال ۲۰۱۰ تأسیس شد.
آی‌ام‌تی () شرکت ماشین‌آلات کشاورزی صربستانی است، که در سال ۱۹۹۶ تأسیس شد.
رودنی کنگولو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پادشاهی هلند است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال دونکستر راورز اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال هلند، زیر ۱۷ سال هلند، زیر ۱۹ سال هلند، و زیر ۱۹ سال هلند بازی کرده‌است.
آریل هاروش (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسرائیل است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال بیتار اورشلیم، باشگاه فوتبال هاپوئل تل آویو، و باشگاه فوتبال مکابی نتانیا اشاره کرد.
اروین مولدر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پادشاهی هلند است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اکسلسیور، باشگاه فوتبال فاینورد، و باشگاه فوتبال هیرنفین اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۹ سال هلند، زیر ۱۹ سال هلند، و هلند بازی کرده‌است.
شرل فلورانوس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پادشاهی هلند است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اسپارتا روتردام اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال هلند، زیر ۱۹ سال هلند، و زیر ۱۹ سال هلند بازی کرده‌است.
مرکز سلامت گریس تورنتو () یک بیمارستان ۱۵۰ تخت‌خوابی در تورنتو و متعلق به شعبهٔ کانادایی سپاه رستگاری است که به طور تخصصی به مراقبت تسکینی، توان‌بخشی و مراقبت‌های پیچیده مداوم می پردازد.
این بیمارستانِ ۶ طبقه، در تقاطع خیابان چرچ و خیابان بلور در هسته شهر تورنتو واقع است و تا دههٔ ۱۹۷۰ یک مرکز زایمان بود. در سال ۲۰۰۲ این بیمارستان مورد چندین بازسازی واقع شد تا از هدر رفتن انرژی پیشگیری شود.Publication | Toronto Grace Hospital | Energy Innovators Initiative Project Synopsis به سبب هزینه‌های سنگین این بیمارستان، قرار بود که این این مرکز در فوریهٔ ۲۰۱۰ تعطیل شود، اما با توافقی که با دولت انتاریو به عمل آمد، سپاه رستگاری کانادا تصمیم گرفت آنرا همچنان باز و فعال نگه دارد.
سپاه رستگاری یک شعبهٔ دیگر از این بیمارستان را در منطقهٔ اِسکاربرو در سال ۱۹۸۵ افتتاح کرد که البته در سال ۲۰۰۸ آنرا به طور کامل به شبکه سلامت اسکاربرو واگذار کرد و امروزه به نام بیمارستان برچمانت خوانده می شود.
مرکز سلامت سنت جوزف () یک بیمارستان آموزشی کاتولیک در غرب تورنتو که در کنار دریاچه انتاریو واقع شده‌است. این مرکز درمانی در سال ۱۹۲۱ میلادی برپا شد و در آغاز یک یتیم‌خانه بود.
این مرکز درمانی سالیانه ۹۷٬۰۰۰ مراجعهٔ اورژانس، ۲۷۲٬۰۰۰ درمان سرپایی و بیش از ۲۱٬۰۰۰ بستری دارد و مدت میانگین بستری در آن ۶–۵ روز است. هر سال بیش از ۳٬۰۰۰ نوزاد در این بیمارستان به‌دنیا آمده و درصد اشغال تخت بیمارستانی در آن ۱۰۰٪ است. همچنین بیش از ۱۶۰٬۰۰۰ تصویربرداری تشخیص سالیانه و بیس از ۳۰٬۰۰۰ جراحی در سال در آن انجام می‌شود.
این بیمارستان به دانشگاه تورنتو وابسته است و مجلهٔ نیوزویک در سال ۲۰۱۹ آنرا در رتبهٔ ۹ بیمارستان‌های کشور کانادا قرار داد.
سه صفت نیکو در یکی از مجموعه کتاب چهار کتاب کنفوسیوس‌گرایی (四書) بنام منتخبات کنفوسیوس آمده‌است که «عاقل گیج نیست، بامروت اندوهگین نیست و شجاع ترس ندارد» بر اساس این منبع، رِن (Ren؛ مروت)، ژی(Zhi؛ عقل یا قدرت تشخیص درست و غلط) و یو، شجاعت، سه صفت نیکوی اصلی در کنفسیوس‌گرایی به‌شمار می‌آید.
کنفوسیوس همچنین پنج فضیلت برای انسان برشمرده است که عبارتند از:
عبدالمجید زنگویی (زادهٔ ۱۳۱۶، بوشهر)، شاعر، نویسنده پژوهشگر و ناشر بوشهری است.
زنگویی زادهٔ ۱۳۱۶ (بندر بوشهر) است. وی به سال ۱۳۳۹ لیسانس ادبیات فارسی را از دانشگاه شیراز اخذ کرد، سپس سه سال بعد به استخدام دادگستری درآمد و به سال ۱۳۷۸ بازنشسته شد. وی یکی از بزرگترین و باسابقه‌ترین گردآورندگان اشعار کلاسیک و معاصر بوشهر می‌باشد و تا کنون کتابهای متعددی دربارهٔ شاعران بوشهری و اشعارشان منتشر کرده‌است. وی همچنین از جمله بزرگترین فایزشناسان ایران به‌شمار می‌رود و متن انتقادی دیوان اشعار فایز را برای اولین بار منتشر کرده‌است. زنگویی خود شاعر می‌باشد و صاحب چندین دفتر شعر است.
آثار تألیفی و کتابهای شعری زنگویی:
برتولد، مرزدار بادن (; – ) اهل آلمان بود. وی رابطه خویشاوندی با شاهزاده فیلیپ، دوک ادینبرو داشت.
ناوگان مدیترانه () یا ناوگان مدیترانه‌ای انگلیس که به آن ایستگاه مدیترانه‌ای نیز می‌گویند، تشکیلاتی از نیروی دریایی سلطنتی بود. ناوگان با دفاع از پیوند حیاتی دریایی میان انگلستان و اکثریت امپراطوری انگلیس در نیمکره شرقی، برای اکثر تاریخ خود یکی از معتبرترین فرماندهان در نیروی دریایی بود. اولین انتصاب فرمانده کل ناوگان مدیترانه، انتصاب ژنرال رابرت بلیک در سپتامبر ۱۶۵۴ (به درجه مت فرمانده ناوگان مدیترانه) بود. ناوگان تا سال ۱۹۶۷ وجود داشت.
غلامرضا وزان (زادهٔ ۱۳۳۴، بوشهر)، خوانندهٔ بومی خوانندهٔ موسیقی محلی و بندری بوشهر است.
وزان در سال ۱۳۳۴ در محله بلبلی‌های سنگی بوشهر به دنیا آمد، دورهٔ دبیرستان او در مدرسه سعادت بوشهر همزمان با شکوفایی هنری او بود. بعد از تحصیل در دانشسرای معلمان یزد در بوشهر بعنوان معلم تا بازنشستگی تدریس داشت. در زمینه مداحی هم فعالیت داشته.http://khabarebandar.ir/882/گفتگو-با-هنرمند-عرصه-موسیقی-غلامرضا-وز/ پس از انقلاب وزان فعالیت موسیقی خود را از سال ۱۳۶۴ از سر گرفت و با گروه موسیقی مفتون همکاری کرد و هر ساله در جشنوارهٔ موسیقی فجر و سایر جشنواره‌ها حضور فعال داشت که با مقام‌های برتر گروهی و انفرادی در خلال این ادوار نیز همراه شد. همزمان همکاری خود را در سال ۷۸ با گروه مروارید لیان به سرپرستی محسن شریفیان آغاز نمودکه منجر به همکاری چندین ساله و انتشار دو آلبوم «شپ» و «بندری» شد، که بسیار مورد استقبال قرار گرفت.
پس از جدایی از گروه لیان بطور مدوام و مستمر صرفاً با گروه موسیقی محلی هیرون در سمت خوانندگی و آهنگسازی و در مواردی تنظیم اشعار همکاری می‌کند.
سولوگلی گل یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان زرج‌آباد واقع شده‌است. سولوگلی گل ۱۳۲ نفر جمعیت دارد.
سوره برق یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان سنجبد غربی واقع شده‌است. سوره برق ۱۳۴ نفر جمعیت دارد.
حزب ناسیونال سوسیالیست () یک حزب با ایدئولوژی فاشیسم روحانیون و نئونازیسم در کشور روسیه است.
این حزب توسط پیروان کنستانتین کسیموفسکی، یکی از اعضای برجسته پامیات، بلافاصله پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی تاسیس شد. این حزب در سال ۱۹۹۲ از جبهه ملی میهنی به رهبری پامیات جدا شد و سال بعد به نام اتحادیه ملی روسیه تأسیس شد. این حزب مجدداً بعنوان حزب ناسیونال سوسیالیست روسیه در حدود سال ۱۹۹۹ پس از تعطیلی اتحادیه ملی روسیه توسط کاسمیموسکی و شروع به دور شدن از تأکیدهایی که توسط این گروه بر کلیسای ارتدکس روسیه انجام شد، مطرح شد. علی‌رغم این تأکید کمتر بر مذهب، در وب سایت این حزب کلیسای ارتدکس شرقی را به عنوان یکی از چهار اصل اصلی ایدئولوژیک خود ذکر کرده‌است. بقیه یک کشور قدرتمند ، ناسیونالیسم روسی تهاجمی و سوسیالیسم غیر مارکسیستی هستند. نماد حزب است Labarum از کنستانتین کبیر و از سال ۱۹۹۹ یک روزنامه "Pravoye Soprotivleniye" (مقاومت راست)، خود را جانشین به مجله زودتر "Shturmovik" منتشر کرده‌اند.
کسیموفسکی از آن زمان ادعا کرده‌است که رهبر گروهی به نام اقدام روسیه است اما ماهیت آن و رابطه آن با حزب ناسیونال سوسیالیست روسیه هنوز مشخص نیست.Raphael Walden, "Racism and Human Rights", Martinus Nijhoff Publishers, 2004, p. 110
در ۱۵ اوت ۲۰۰۷ ویکتور میلکوف، دانشجوی ۲۳ ساله در در آدیغیه، به دلیل پخش آنلاین ویدئویی تحت عنوان "اعدام یک تاجیک و یک داغستانی"، که قتل دو مرد غیر قومی روس توسط گروهی را که خود را «حزب ناسیونالیست-سوسیالیست روسیه» می‌نامند، به تصویر می‌کشد، دستگیر شد.
بعداً مشخص شد که یکی از قربانیان، شاملیل اودامانوف ۲۴ ساله و از منطقه داغستان و مسلمان است. تابعیت فرد تاجیکی هرگز مشخص نشد. در سال ۲۰۰۸، صلاخت الدین عزیزوف ۲۰ ساله از تاجیکستان هنگام عبور از یک قسمت از مناطق بایر در مسکو جنوبی مورد حمله قرار گرفت. کارگر ۲۰ ساله بازار تاجیکستان با ضربات چاقو مجروح شده و سپس سرش را قطع کردند. گروهی که خود را «سازمان ستیزه جویان ملی گرایان روسیه» می‌نامیدند مسئولیت این قتل را بر عهده گرفتند و خواستار قوانین سختگیرانه مهاجرتی شدند. عکسی از سر بریده عزیزوف برای سوا از طریق ایمیل ارسال شد. شنیده می‌شود قبل از اینکه اودانف سر بریده شود و مرد دیگر توسط دو مرد نقاب پوشیده از خستگی‌های رزمی به سر وی اصابت کند می‌گویند «ما توسط سوسیالیست‌های ملی روسیه دستگیر شدیم».
در ابتدا، وزیر کشور ادعا کرد که این ویدئو جعلی است، اما سرانجام دادستان‌ها آن را به عنوان معتبر پذیرفتند.
کاکان ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
جوی سلوک (به لاتین: Joy-i Saluk) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی خواهان واقع شده‌است.
چوس نوکیل (به لاتین: Chosnukel) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی خواهان واقع شده‌است.
آموزش در ژاپن در مقاطع ابتدایی و متوسطه اول اجباری است. بیشتر دانش آموزان در مقطع متوسطه اول در مدارس دولتی تحصیل می‌کنند، اما مدارس خصوصی در مقاطع متوسطه و دانشگاه نیز محبوب است. آموزش قبل از دبستان در کودکستان و مراکز نگهداری از کودک ارائه می‌شود که برنامه تحصیلی کودکان ۳ تا ۵ ساله شبیه برنامه‌های مهد کودک‌ها در دیگر نقاط جهان است. نحوه آموزش در مهد کودک‌ها ممکن است متفاوت باشد مثلاً برخی از مهدکودک‌ها بر یادگیری از طریق بازی تأکید می‌کنند در حالی که برخی فقط بر قبول شدن کودک در آزمون ورودی مدرسه ابتدایی خصوصی متمرکز هستند.
دانشجویان ژاپنی از نظر کیفیت و عملکرد در خواندن سواد، ریاضیات و علوم در بین دانشجویان کشورهای OECD رتبه بالایی دارند. ژاپن در برنامه آزمون‌های ارزیابی بین‌المللی دانشجویان، با میانگین نمره ۵۲۸٫۷، یکی از کشورهای برتر OECD در زمینه خواندن سواد، ریاضیات و علوم است که در رتبه‌بندی سال ۲۰۱۵ رتبه سوم را دارد. مردم ژاپن از تحصیلات خوبی برخوردارند و جامعه این کشور از آموزش به عنوان بستری برای تحرک اقتصادی - اقتصادی و اشتغال در اقتصاد به همراه فناوری پیشرفته این کشور بسیار ارزشمند است. مجموعه بزرگی از افراد با تحصیلات و ماهر در این کشور تا حد زیادی مسئول معجزه اقتصادی ژاپن پس از جنگ ژاپن بودند. بزرگسالان دارای تحصیلات عالی در ژاپن، به ویژه فارغ التحصیلان علوم و مهندسی، تحصیلات و مهارت‌های خود در اقتصاد پیشرفته ژاپن را بهرمند می‌کنند.
هزینه آموزش و پرورش نسبت تولید ناخالص داخلی ۴٫۱ درصد است که زیر متوسط ۵ درصد OECD است. اگرچه هزینه‌های دانشجو در ژاپن نسبتاً زیاد است اما کل هزینه‌ها نسبت به تولید ناخالص داخلی اندک است. در سال ۲۰۱۷، ژاپن با افراد ۲۵ تا ۶۴ ساله که ۵۱ درصد آنان تحصیلات عالی داشتند، در رتبه سوم قرار گرفت. علاوه بر این، ۶۰٫۴ درصد ژاپنی‌های ۲۵ تا ۳۴ ساله (به نوعی) آموزش دانشگاهی را کسب کرده‌اند و ۳۰٫۲ درصد ژاپنی‌های ۲۵ تا ۶۴ ساله مدرک لیسانس دارند، که ژاپن از این نظر، دومین رتبه در بین کشورهای OECD پس از کره جنوبی قرار می‌گیرد. از آنجا که عمده اقتصاد ژاپن مبتنی بر علم و فناوری است، بازار کار افرادی را که به نوعی آموزش عالی، به ویژه مرتبط با علوم و مهندسی کسب کرده‌اند، در هنگام جستجوی فرصت‌های شغلی، برتری رقابتی کسب می‌کنند. طبق آمار مؤسسه MEXT، درصد ژاپنی‌هایی که در گروه هجده ساله به مؤسسه آموزش عالی می‌روند، ۸۰٫۶ درصد بود که ۵۲٫۶ درصد دانشجویان به دانشگاه، ۴٫۷ درصد به کالج‌های پایه، ۰٫۹ درصد به دانشکده فناوری و ۲۲٫۴ درصد باقیمانده در مدرسه مکاتبات یا کالج آموزش تخصصی تحصیل می‌کنند. سیستم آموزشی ژاپن نقشی اساسی در بهبود و رشد سریع اقتصاد ژاپن (معجزه اقتصادی ژاپن) در دهه‌های پس از پایان جنگ جهانی دوم داشت.
با این حال به سیستم آموزشی ژاپن نقدهایی وارد می‌شود مانند؛ مشکلات قلدری و اذیت و آزار؛ "School bullying is notorious in Japan and has been for decades. [...] School policies don't adequately protect these students." و فشار شدید علمی بر دانشجویان. با توجه به داده‌های PISA 2018 و TIMSS 2015، حوادث قلدری در آموزش مقدماتی از بیشتر کشورهای OECD کمتر است، و کل زمان صرف مطالعه در داخل و خارج از مدرسه کمتر از متوسط OECD بود.
تحصیلات رسمی در ژاپن با پذیرش فرهنگ چینی، در قرن ۶ میلادی آغاز شد. در اوایل، تعالیم بودایی و کنفوسیوس و همچنین علوم، خوشنویسی، طالع‌بینی و ادبیات در شهرهای آسوکا، یاماتو، نارا و کیوتو و تدریس می‌شد. مقامات پژوهشگر از طریق سیستم امتحان انتخاب می‌شدند. اما بر خلاف چین، این سیستم هرگز به‌طور کامل تسخیر نشد و عناوین و مقام‌ها به حالت وراثتی باقی ماند. با ظهور سامورایی، کلاس نظامی، در دوره کاماکورا به نفوذ مقامات دانشمند پایان داد، اما صومعه‌های بودایی همچنان مراکز تأثیرگذار یادگیری بودند.
در دوره ادو، معبد یوشیماسیدو اصلی‌ترین نهاد آموزشی دولت بود. و در راس آن Daigaku-no-kami قرار داشت، مقامی که رهبر مکتب آموزش برای دیوان سالاران شوگون را مشخص می‌کرد.Kelly, Boyd. (1999). "Encyclopedia of Historians and Historical Writing," Vol. 1, p. 522; De Bary, William "et al." (2005). "Sources of Japanese Tradition," Vol. 2, p. 69.
در دوران شوگون‌سالاری توکوگاوا، نیروها از جمله دایمیوها برای دستیابی به قدرت مبارزه می‌کردند ولی نتوانستند نفوذ خود را از طریق جنگ افزایش دهند، بنابراین در زمینه اقتصادی به رقابت پرداختند. جنگجویان نخبه سامورایی که تبدیل به دیوان سالار شدند، نه تنها در زمینه استراتژی نظامی و هنرهای رزمی، بلکه در زمینه کشاورزی و حسابداری نیز باید تحصیل می‌کردند. به همین ترتیب، طبقه بازرگان ثروتمند برای تجارت روزمره خود به آموزش نیاز داشت و ثروت شان به آنان اجازه می‌داد که حامی هنر و علم باشند. اما مدارس معبد (تراکویا) دهقانان تحصیل کرده‌ای داشتند و تخمین زده می‌شود که در پایان دوره ادو، ۵۰٪ از مردان و ۲۰٪ از زنان از درجاتی با سواد برخوردار باشند. در آن زمان ارتباط با کشورهای خارجی محدود شده بود ولی کتاب‌هایی از چین و اروپا مشتاقانه وارد کشور می‌شد و رانگاکو (مطالعات هلندی) به یکی از موضوعات محبوب دانشمندان ژاپنی تبدیل شد.
پس از اصلاحات میجی در سال ۱۸۶۸، روش‌ها و ساختارهای یادگیری غربی به عنوان ابزاری جهت ساخت ژاپن به عنوان یک کشور قدرتمند و مدرن به کار گرفته شد. دانشجویان و حتی مقامات عالی‌رتبه دولتی برای تحصیل به خارج از کشور اعزام شدند، مانند هیئت اعزامی ایواکورا. دانشمندان خارجی، به اصطلاح gaikokujin o-yatoi، برای تدریس در دانشگاه‌ها و آکادمی‌های نظامی تازه تأسیس دعوت شدند. تحصیلات اجباری در این دوره معرفی شد. به منظور کمک به نوسازی کشور، دولت میجی در سال ۱۸۷۲ یک کتابخانه عمومی ساخت. انجمن کتابخانه‌های ژاپن (یا JLA) در سال ۱۸۹۲ برای تبلیغ کتابخانه در کشور تأسیس شد. با این وجود، آموزش عمومی پس از سرگیری کامل روابط بین‌الملل، از موضوعات اصلی دولت میجی بود، و ژاپن اشتغال مشاوران خارجی را متوقف کرد.A modern concept of childhood, Modern Childhood: The Nation-State, the School, and 19th-Century Globalization," " Journal of Social History," Summer 2005, Vol. 38 Issue 4, pp 965-985 پس از سال ۱۸۹۰ ژاپن دارای متخصصان کودک، سردبیر مجلات و مادران تحصیل کرده‌ای بود. جامعه آن زمان در کلاس متوسط بالا، فضای مخصوصی برای خواندن کتاب‌های کودکان، بازی با اسباب بازی‌های آموزشی اختصاص دادند و زمان زیادی به تکالیف مدرسه برای بچه‌ها داده شد. این ایده‌ها به سرعت در میان تمام طبقات اجتماعی گسترش یافت.Kathleen S. Uno, "Passages to Modernity: Motherhood, Childhood, and Social Reform in Early Twentieth Century Japan" (1999)Mark Jones, "Children as Treasures: Childhood and the Middle Class in Early Twentieth Century Japan" (2010)
پس از شکست در جنگ جهانی دوم، دولت اصلاحات آموزش و پرورش را به عنوان یکی از اهداف اصلی خود قرار داد که این اهداف شامل ریشه کن کردن آموزه‌های نظامی گری و تبدیل ژاپن به یک دموکراسی صلح طلب بود. با تقلید از سیستم آموزشی آمریکا، ۹ سال تحصیل شامل ۶ سال در دوره ابتدایی و ۳ سال در دوره متوسطه اجباری شد. تعدادی اصلاحات در دوره پس از جنگ انجام شد که هدف آن، کاهش بار آزمون‌های ورودی، بین‌المللی سازی و ترویج فناوری‌های اطلاعاتی، متنوع سازی آموزش و حمایت از یادگیری مادام العمر بود.
در تلاش برای تسهیل احساسات ژاپنی پس از جنگ، هرگونه مطالب ملی گرایانه، نظامی گری، اقتدارگرا یا ضدآمریکایی ممنوع شد. وزارت آموزش و پرورش اکنون به عنوان وزارت آموزش، فرهنگ، ورزش، علوم و فناوری (MEXT) شناخته می‌شود و مسئول مدیریت آموزشی در ژاپن است.
در آزمون‌های ارزیابی بین‌المللی، دانش آموزان کلاس چهارم و هشتم ژاپن به‌طور مداوم در بین پنج دانشگاه برتر جهانی در هر دو گروه ریاضیات و علوم قرار گرفته‌اند.
علی‌رغم نگرانی‌ها مبنی بر اینکه مهارت‌های دانشگاهی دانشجویان ژاپنی از اواسط دهه ۱۹۹۰ کاهش یافته،Matsutani, Minoru, "Student count, knowledge sliding", "Japan Times", 10 January 2012, p. 3. دانش آموزان ژاپن در نظرسنجی TIMSS 2011، در مقایسه با نمرات ۲۰۰۷، پیشرفت قابل توجهی در نمرات ریاضی و علوم نشان دادند.
سال تحصیلی در ژاپن از آوریل (فروردین-اردیبهشت) آغاز می‌شود و کلاس‌ها بسته به مدرسه، از دوشنبه تا جمعه یا حتی شنبه برگزار می‌شود. سال تحصیلی شامل دو یا سه ترم است که با تعطیلات کوتاه در بهار و زمستان و یک تعطیلات تابستانی شش هفته ای از هم جدا می‌شوند.
ساختار سال در زیر خلاصه می‌شود:
دبیرستان مقطع متوسطه (راهنمایی) کلاس هفتم تا نهم را شامل می‌شود که کودکان معمولاً دوازده تا پانزده ساله هستند. در ژاپن از سال ۲۰۱۲ سه و نیم میلیون دانش آموز دبستانی وجود دارد که نسبت به سال ۱۹۹۰ بیش از ۵٫۳ میلیون نفر بوده‌است. با این حال، تعداد دبیرستان‌های متوسطه نسبتاً ثابت باقی مانده و از ۱۱٬۲۷۵ در سال ۱۹۹۰ به ۱۰٬۶۹۹ دبیرستان در سال ۲۰۱۲ کاهش یافته‌است. تعداد معلمان دوره متوسطه اول نیز کمی تغییر کرده، در سال ۱۹۹۰ ۲۵۷٬۶۰۵ معلم متوسطه اول و در سال ۲۰۱۲ ۲۵۳٬۷۵۳ معلم حضور داشته‌اند). تقریباً ۸٪ دانش آموزان دوره اول متوسطه در یک دبیرستان متوسطه خصوصی تحصیل می‌کنند (که ۷٪ کل دبیرستان‌های دوره اول متوسطه را تشکیل می‌دهند). مدارس خصوصی به‌طور قابل توجهی گران‌تر هستند: از سال ۲۰۱۲، متوسط هزینه سالانه حضور در مدارس ابتدایی برای هر دانش آموز ۱٬۲۹۵٬۱۵۶ ین ژاپن بود که تقریباً ۳ برابر هزینه ۴۵۰٬۳۴۰ ین ژاپن برای یک مدرسه دولتی است. تحصیلات اجباری ژاپن در پایه نهم به پایان می‌رسد، اما کمتر از ۲٪ تحصیل را رها می‌کنند. ۶۰٪ دانش آموزان از سال ۱۹۶۰ به تحصیلات ارشد ارتقا یافتند و در سال ۱۹۸۰ به سرعت به بیش از ۹۰٪ افزایش یافتند و هر سال بیشتر رشد می‌کردند تا اینکه به ۹۸٫۳٪ در سال ۲۰۱۲ رسیدند.
آموزش در مدارس ابتدایی اغلب به صورت سخنرانی است. همچنین معلمان از رسانه‌های دیگر مانند تلویزیون و رادیو استفاده می‌کنند و کارهای آزمایشگاهی نیز وجود دارد. تا سال ۱۹۸۹ حدود ۴۵٪ از کل مدارس ابتدایی دولتی دارای رایانه بودند. تمام مطالب در دوره تحصیل در مدارس متوسطه پایین مشخص شده‌است. بعضی از دروس مانند زبان ژاپنی و ریاضیات با برنامه درسی ابتدایی هماهنگ هستند. سایر موارد، مانند مطالعه به زبان خارجی، در این سطح آغاز می‌شود، از آوریل ۲۰۱۱، زبان انگلیسی در برنامه درسی دوره ابتدایی اجباری شد. برنامه درسی دوره متوسطه شامل زبان ژاپنی، مطالعات اجتماعی، ریاضیات، علوم، موسیقی، هنرهای زیبا، بهداشت و تربیت بدنی است. همه دانش آموزان در معرض هنرهای صنعتی و خانه‌داری نیز هستند. آموزش اخلاقی و فعالیت‌های خاص نیز مورد توجه قرار می‌گیرد. اکثر دانش آموزان در یکی از باشگاه‌های مدرسه ای شرکت می‌کنند که تا حدود ساعت ۶ عصر وقت آنان را اشغال می‌کند.
وزارتخانه نیاز به بهبود آموزش همه زبان‌های خارجی، به ویژه انگلیسی را تشخیص می‌دهد. دولت برای بهبود آموزش در انگلیسی گفتاری، بسیاری از جوانان بومی زبان انگلیسی را به ژاپن دعوت می‌کند تا تحت برنامه تبادل و آموزش ژاپن (JET) به عنوان دستیار هیئت‌های مدارس و بخشهای دیگر خدمت کنند. با شروع ۸۴۸ شرکت کننده در سال ۱۹۸۷، این برنامه در سال ۲۰۰۲ به ۶٬۲۷۳ شرکت کننده رسید. در سال‌های اخیر، این برنامه بخاطر عوامل مختلفی از جمله کاهش بودجه محلی مدارس برای تأمین اعتبار برنامه و همچنین افزایش تعداد هیئت مدیره مدارس که بومی زبانان خارجی خود را مستقیماً یا از طریق آژانس‌های خصوصی با درآمد کمتر استخدام می‌کنند، کاهش یافت. امروز، به دلیل تبدیل شدن زبان انگلیسی به بخشی اجباری از برنامه درسی دوره ابتدایی در سال ۲۰۱۱، این برنامه دوباره در حال رشد است.
تحصیلات متوسطه دوم در ژاپن اجباری نیست اما از سال ۲۰۰۵، ۹۴٪ فارغ التحصیلان دوره متوسطه برای متوسطه دوم ثبت نام کردند. مدارس دولتی و خصوصی در متوسط دوم رایگان نیستند و مدارس متوسطه خصوصی حدود ۵۵٪ کل مدارس متوسطه را تشکیل می‌دهند. وزارت آموزش و پرورش ژاپن تخمین زد که هزینه‌های سالانه خانواده برای تحصیل نوجوان در یک مدرسه متوسطه دولتی در دهه ۱۹۸۰ حدود ۳۰۰٬۰۰۰ ین ژاپن و مدارس متوسطه خصوصی حدوداً دو برابر گران‌تر است.
متداول‌ترین نوع دبیرستان، دبیرستان‌های دارای یک برنامه عمومی تمام وقت هستند که برای دانشجویانی که جهت تحصیلات عالی آماده می‌شوند و همچنین دوره‌های فنی و حرفه ای برای دانش آموزانی که پس از فارغ‌التحصیلی شغل می‌خواهند، دوره‌های آکادمیک ارائه می‌دهد. بیش از ۷۰٪ دانش آموزان دبیرستان در اواخر دهه ۱۹۸۰ در برنامه عمومی دانشگاهی ثبت نام کردند. تعداد کمی از مدارس برنامه‌های نیمه وقت، دوره‌های عصرانه یا آموزش مکاتبات را ارائه می‌دهند.
برنامه‌های سال اول دانشجویان در هر دو دوره آکادمیک و دوره‌های تجاری مشابه است که شامل دوره‌های ابتدایی دانشگاهی، مانند زبان ژاپنی، زبان انگلیسی، ریاضیات و علوم هستند.
برنامه‌های فنی و حرفه ای شامل چند صد دوره تخصصی مانند پردازش اطلاعات، ناوبری، پرورش ماهی، تجارت، انگلیسی و سرامیک است. دوره‌های بازرگانی و صنعتی از محبوب‌ترین دوره‌ها هستند که ۷۲٪ از کل دانشجویان در برنامه‌های حرفه ای تمام وقت در سال ۱۹۸۹ را تشکیل می‌دادند.
بیشتر معلمان متوسطه فارغ التحصیلان دانشگاه هستند. مدارس متوسطه دوم به صورت گروه‌بندی شده‌اند و معلمان در زمینه‌های اصلی خود تخصص دارند که دوره‌های مختلفی را در رشته‌های خود تدریس می‌کنند.
تحصیلات عالی در ژاپن در دانشگاه‌ها (دایگاکو)، کالج‌های پایه (تانکی دایگاکو)، دانشکده‌های فنی (کوتو سنمون گاککو) و کالج‌های آموزش ویژه (سنمون گاککو) ارائه می‌شود. از بین این چهار نوع مؤسسه، فقط دانشگاه‌ها و کالج‌های پایه به عنوان آموزش عالی کاملاً در نظر گرفته می‌شوند.
تا سال ۲۰۱۷، بیش از ۲٫۸۹ میلیون دانشجو در ۷۸۰ دانشگاه ثبت نام کردند. در ساختار آموزش عالی ژاپن، موسسات پس از ۴ سال مدرک کارشناسی ارائه می‌دهند و برخی بعد از ۶ سال. دو کالج دولتی چهار ساله وجود دارد: ۸۶ دانشگاه ملی (از جمله دانشگاه آزاد ژاپن) و ۹۵ دانشگاه دولتی محلی که توسط استان‌ها و شهرداریها تأسیس شده‌اند. ۵۹۷ کالج چهار ساله در سال ۲۰۱۰ خصوصی بودند.
اکثر دانشجویان در برنامه‌های روزانه تمام وقت شرکت می‌کنند. در سال ۱۹۹۰، تقریباً ۴۰ درصد از دانشجویان مقطع لیسانس، در رشته‌های علوم اجتماعی، از جمله کسب‌وکار، حقوق و حسابداری ثبت نام کردند. سایر دروس محبوب مهندسی (۱۹ درصد)، علوم انسانی (۱۵ درصد) و آموزش (۷ درصد) بودند.
متوسط هزینه‌ها (شهریه و هزینه‌های زندگی) برای یک سال تحصیلات عالیه در سال ۱۹۸۶، ۱٫۴ میلیون ین ژاپن بود. برای کمک به جبران هزینه‌ها، دانشجویان اغلب به صورت پاره وقت کار می‌کنند یا از طریق انجمن بورسیه‌های تحصیلی ژاپن که از طرف دولت پشتیبانی می‌شود، پول می‌گیرند. همچنین کمک‌ها توسط دولت‌های محلی، شرکت‌های غیرانتفاعی و سایر موسسات ارائه می‌شود.
کیفیت دانشگاه‌ها و آموزش عالی در ژاپن از نظر بین‌المللی شناخته شده‌است. ۴۱ دانشگاه ژاپن در فهرست 2020 THES رتبه‌بندی دانشگاهی کیواس وجود دارد، با دانشگاه توکیو در رتبه ۲۲ و دانشگاه کیوتو در رتبه 33. در سال ۲۰۱۹، ۲۰ دانشگاه برتر آسیا از نظر رتبه‌بندی دانشگاهی کیواس، چهار دانشگاه ژاپن با بالاترین رتبه، دانشگاه توکیو، در جایگاه یازدهم بود.
۴۰ رتبه برتر دانشگاه آسیا از نظر رتبه‌بندی دانشگاهی کیواس، شامل دانشگاه توکیو در جایگاه سیزدهم، دانشگاه کیوتو در چهاردهم، دانشگاه اوساکا در شانزدهم، مؤسسه فناوری توکیو در هجدهم، دانشگاه توهوکو در بیست و سوم، دانشگاه ناگویا در بیست و ششم، دانشگاه کیوشو در بیست و نهم، و دانشگاه واسدا در سی و ششم.
طبق قانون اساسی آموزش (۲۰۰۷) که ژاپن آن را امضا کرده، دولت می‌بایست فرصت‌های برابر آموزشی برای افراد دارای معلولیت فراهم کند. این قانون به همراه قانون اساسی آموزش، کنوانسیون حقوق افراد دارای معلولیت (CRPD) در سال ۲۰۰۷ تصویب شد و در سال ۲۰۱۴ به عنوان بخشی از بهزیستی تصویب شد. این ۲ قانون نوید می‌داد که دولت ملی و محلی متناسب با سطح معلولیت افراد، برنامه آموزش نیازهای ویژه مناسب برای آنان فراهم می‌کند. هدف از آموزش نیازهای ویژه این است که به افراد کمک کند تا توانایی بالقوه خود جهت دستیابی به استقلال و آموزش حرفه ای در زمینه‌های خاص را توسعه دهند. برخی از مدارس دانش آموزان دارای معلولیت را مثل دانش آموزان عادی در شرایط معلمولی اسکان می‌دهد، اما در موارد خاص دانش آموزان به مدارس مستقل و برنامه‌های آموزشی ویژه نیاز دارند. این برنامه از دانش آموزان دارای اختلال بینایی، کم شنوایی، ناتوانی جسمی، اختلال رفتاری عاطفی، اختلالات یادگیری، نقص گفتار - زبان (اختلال ارتباطی)، اختلال در سلامتی و تأخیر در رشد پشتیبانی می‌کند.
به کودکان معلول و والدین آنان توجهی داده نمی‌شد تا اینکه در دهه ۱۹۹۰ آموزش نیازهای ویژه مورد توجه عموم قرار گرفت. قبل از آن، کودکان دارای معلولیت به عنوان «یادگیرنده کند» یا «مشکل دار برای عضویت در جامعه» شناخته شده بودند. بخش آموزش و پرورش دولت ژاپن شروع به تمرکز بر دادن حقوق برابر به کودکان معلول کرد، و اولین اصلاحات اساسی با معرفی «سازوکار اتاق منابع» آغاز شد، که به عنوان یک برنامه نیاز ویژه تکمیلی برای دانش آموزان دارای معلولیت که در مدارس معمولی مدرسه حضور دارند، خدمت می‌کرد. بعلاوه در سال ۲۰۰۶، اصلاحات تربیتی بیشتری برای ترویج مفهوم «آموزش فراگیر» صورت گرفت. برنامه آموزش فراگیر به دلیل تأثیر سه عامل سیاسی وارد عمل شد؛ جنبش بین‌المللی برای ورود به مدارس، اصلاح امور رفاهی در افراد معلول و اصلاح کلی سیستم آموزشی در ژاپن. هدف از این اقدام، جلوگیری از انزوای دانش آموزان دارای معلولیت با جامعه اصلی و ادغام آموزش نیازهای ویژه با سیستم آموزش سنتی با فراهم کردن فضای کلاس با استاندارد جهانی بود.
سیستم آموزشی ژاپن با تأکید زیادی بر فعالیت‌های فوق برنامه، که به آن آموزش سایه نیز گفته می‌شود، تکمیل می‌شود، این فعالیت‌های آموزشی در طول تحصیلات رسمی انجام نمی‌شوند. بخاطر آن که این فعالیت‌های فوق برنامه به عنوان پیش شرط حضور در دانشگاه شناخته می‌شود، بسیاری در آن شرکت می‌کنند و به منظور کسب مزیت رقابتی، خانواده‌های ژاپنی مایل به صرف هزینه هستند تا فرزند خود را در یک آموزش تکمیلی قرار می‌دهند.
بیش از ۸۶٪ دانشجویان در کنار برنامه دانشگاهی، حداقل در یک نوع آموزش سایه شرکت می‌کنند و بیش از ۶۰٪ در ۲ یا بیشتر در آموزش‌ها شرکت می‌کنند.
دانش آموزان ژاپنی برای موفقیت آکادمیک از طرف والدین، معلمان، همسالان و جامعه با فشار بی نظیر و شدیدی روبرو هستند. این اتفاق عمدتاً نتیجه جامعه ای است که از مدت‌ها قبل اهمیت زیادی برای آموزش قائل بوده و سیستمی که تمام هدف خود را به یک آزمون واحد (ورود به دانشگاه) متمرکز می‌کند که عواقب قابل توجهی در طول زندگی دارد. فشارهای ورود به دانشگاه منجر به رفتارهایی مانند خشونت در مدرسه، تقلب، خودکشی و آسیب روانی قابل توجه شده‌است. در برخی موارد، دانش آموزان دچار نقص عصبی شده‌اند که نیاز به بستری شدن در سن دوازده سال داشت. در سال ۱۹۹۱، گزارش شد که ۱٬۳۳۳ نفر در گروه سنی ۱۵ تا ۲۴ سال خودکشی کرده‌اند، که بیشتر آنان بخاطر فشار علمی بود. از دیدگاه بین‌المللی، میزان خودکشی در نوجوانان نزدیک به میانگین سن کشورهای OECD، کمتر از ایالات متحده، کانادا و استرالیا است. یک نظرسنجی توسط وزارت آموزش و پرورش نشان می‌دهد که دانش آموزان مدارس دولتی در سال ۲۰۰۷ درگیر تعداد بی‌سابقه ای از حوادث خشونت‌آمیز بوده‌اند: ۵۲٬۷۵۶ مورد، که در حدود ۸٬۰۰۰ افزایش نسبت به سال قبل است. تقریباً در ۷٬۰۰۰ مورد از این حوادث، معلمان هدف حمله قرار گرفتند.Getting children to get along. (2008, December 2). "The Japan Times", Tokyo.
سیستم آموزشی ژاپن نیز به دلیل عدم پرورش متفکران مستقل با حساسیت فرهنگی و هنری مورد انتقاد قرار گرفته‌است. دانش آموزان ژاپنی که به مدارس خارج از کشور می‌روند، بخاطر فقدان دیدگاه بین‌المللی به دیگر فرهنگ‌ها، در سازگاری و رقابت در آن محیط با مشکل روبرو می‌شوند.
همچنین انتقاداتی در مورد میزان اوقات فراغت دانش آموزان وجود دارد. با رشد تعداد دانش آموزان ژاپنی، از شروع ابتدایی تا متوسطه اول، زمان آنان برای راستی آزمایی آموخته‌هایشان در کلاس در زندگی واقعی به‌طور چشمگیری کاهش می‌یابد. بخش عمده ای از این امر مربوط به تحصیل در مدرسه است، که برای تقریباً ۶۰٪ از دانش آموزان این رویداد رخ می‌دهد. این تعداد طی دو دهه گذشته به شدت افزایش یافته‌است. این ترس وجود دارد که دانش آموزان نتوانند آنچه را که آموخته‌اند در زندگی خود بگنجانند.
انتقاداتی در مورد تلاش‌های ناکافی جهت کاهش زورگویی (قلدری) در مدارس وجود دارد. در گزارش مالی ۲۰۱۹، ۶۱۲٬۴۹۶ مورد قلدری در مدارس سراسر ژاپن ثبت شده که شامل مدارس ابتدایی، خصوصی ابتدایی، متوسطه اول، دبیرستان و مدارس ویژه کودکان دارای معلولیت است. حوادث جدی با آسیب شدید جسمی یا روانی ۷۲۳ مورد بود (۲۰ درصد افزایش نسبت به سال ۲۰۱۸). قلدری بیشتر در مدارس ابتدایی (۴۸۴٬۵۴۵ مورد در سال ۲۰۱۹) و سپس در مدارس متوسطه اول (۱۰۶٬۵۲۴ مورد در سال ۲۰۱۹) و دبیرستان‌ها (۱۸٬۳۵۲ مورد در سال ۲۰۱۹) اتفاق می‌افتد. در گزارش مالی ۲۰۱۹، ۳۱۷ دانش آموز خودکشی کردند که ۱۰ نفر از آنها از زورگویی رنج می‌بردند. ۶۱٫۹ درصد موارد قلدری کلامی بوده و قلدری آنلاین ۱۸٫۹ درصد در دبیرستان‌ها بوده‌است. در سال ۲۰۱۹ تعداد ۷۸٬۷۸۷ مورد خشونت توسط دانش آموزان در مدارس ابتدایی، متوسطه اول و دبیرستان رخ داده‌است.
روایت بارون مایچوزن از سفرها و جنگ‌های عجیبش در روسیه رمانی دربارهٔ یک اشراف‌زاده خیالی آلمانی است که در سال ۱۷۸۵ توسط رودولف اریش راسپه نوشته شده‌است.Britannica.comThe Literary Encyclopedia
شخصیت اصلی داستان که بارون مایچوزن نام دارد از یک بارون واقعی به نام هایرونیموس کارل فریدریش، فرایهر فون مایچوزن (۱۷۲۰–۱۷۹۷) الهام گرفته شده‌است. فیلم ماجراهای بارن مایچوزن محصول سال ۱۹۸۸ بر اساس این رمان ساخته شده‌است.
داستان رمان دربارهٔ یک اشراف‌زاده آلمانی در قرن هجدهم است که ماجراهای شگفت‌آوری را تجربه می‌کند. او که برای جنگ روسیه و عثمانی راهی قسطنطنیه شده، وارد دربار عثمانی می‌شود، با سلطان دیدار می‌کند، خزانه او را می‌دزد و از عثمانی فرار می‌کند. محبوس‌شدن بارون مایچوزن در شکم نهنگ از قصه یونس در ادیان ابراهیمی الهام گرفته شده‌است.
رابرت استوری (۱۱ آوریل ۱۹۵۶–۲۱ ژوئن ۲۰۲۰) داوطلب ارتش جمهوری‌خواه ایرلند موقت (IRA) از بلفاست، ایرلند شمالی بود.
وی پیش از محکومیت ۱۸ ساله به دلیل داشتن اسلحه، مدت زیادی را به اتهامات مختلف در بازداشت به سر برد و در مجموع ۲۰ سال در زندان بود. وی همچنین در فرار از زندان ماز، بزرگترین شکست در زندان در تاریخ کیفری انگلیس، نقشی اساسی داشت.
خانواده استوری در اصل در منطقه مارووبون، در جاده اولدپارک در شمال بلفاست زندگی می‌کردند. خانواده استوری هنگامی که استوری بسیار کوچک بود به دلیل حملات وفادارانه اولستر به منطقه منطقه رابط در شمال بلفاست به اجبار نقل مکان کردند. عموی استوری مربی بوکس گری استوری بود و پدرش که او را بابی نیز می‌نامیدند، در دهه ۱۹۷۰ وقتی کاتولیک‌ها توسط وفاداران تهدید شدند در دفاع از منطقه کشته شد.
استوری فرزند اول از چهار فرزند بود. او دو برادر به نام‌های سیموس و برایان و یک خواهر به نام جرالدین داشت. سیموس و بابی ارشد پس از یورش به خانه آنها یک اسلحه و یک تپانچه کشف کرد و دستگیر شدند. بابی ارشد بعداً آزاد شد اما سیموس متهم شد. سیموس در سال ۱۹۷۱ با هشت زندانی دیگر از زندان جاده کرملین فرار کرد، آنها لقب کانگوروهای کرملین را گرفتند.
از طرف خانواده مادرش پگی، سابقه جمهوری‌خواهی نیز وجود داشت، اما استوری گفت: "تأثیرات غالب بر او حوادثی بود که در اطراف او اتفاق می‌افتاد. این موارد شامل: بمب‌گذاری بار مک گورک در لژ جدید. تعدادی از کشته شدگان افرادی بودند که خانواده وی را می‌شناختند، و همچنین یکشنبه خونین. این امر منجر به تلاش‌های وی برای پیوستن به IRA شد.
استوری وقتی پانزده ساله بود، ترک تحصیل کرد و با پدرش به کار میوه فروشی مشغول شد. در شانزده سالگی، او به عضویت IRA درآمد.
در یازدهم آوریل ۱۹۷۳، هفدهمین سالگرد تولد وی، در بیمارستان و در اردوگاه لنج کش نگهداری شد. وی قبل از این ۲۰ بار دستگیر شده بود اما برای ترمیم خیلی جوان بود. در اکتبر ۱۹۷۴ وی در تظاهرات در لانگ کش علیه شرایط زندگی که داخلی‌ها «قفس‌هایی» را که در آن بودند، آتش زدند شرکت کرد. وی در مه ۱۹۷۵ از مرخصی آزاد شد. وی به ظن بمب‌گذاری در هتل Skyways در ژانویه ۱۹۷۶ و آدم‌ربایی و قتل در منطقه Andersonstown بلفاست در مارس ۱۹۷۶ دستگیر شد، اما در دادگاه وی توسط قاضی تبرئه شد. وی هنگام خروج از دادگاه دستگیر و به اتهام حادثه ای مربوط به تیراندازی متهم شد. وی پس از عدم اثبات پرونده آزاد شد و تنها به اتهام تیراندازی به دو سرباز در Turf Lodge متهم شد. این اتهامات در دسامبر ۱۹۷۷ لغو شد. در همان ماه وی به جرم قتل یک سرباز در Turf Lodge دستگیر شد، اما اتهامات نیز برداشته شد. در سال ۱۹۷۸ وی در رابطه با زخمی شدن یک سرباز در لنادون متهم شد، اما به دلیل اشتباه در رویه پلیس در دادگاه تبرئه شد. در ۱۴ دسامبر ۱۹۷۹، استوری بعداً با سه داوطلب IRA از جمله جرارد تویت در هالند پارک لندن دستگیر و به اتهام توطئه برای ربودن یک هلیکوپتر برای کمک به فرار برایان کینان از زندان بریستون متهم شد. تویت قبل از محاکمه از همان زندان فرار کرد، و دو داوطلب دیگر IRA محکوم شدند، اما استوری در آوریل ۱۹۸۱ در Old Bailey در ماه اوت، پس از شلیک یک سرباز، وی با داشتن یک اسلحه دستگیر شد و برای اولین بار محکوم شد و به هجده سال زندان محکوم شد.
استوری یکی از رهبران فرار از زندان ماز در سال ۱۹۸۳ بود، وقتی ۳۸ زندانی جمهوری از H-Blocks خارج شدند، بزرگترین فرار از زندان در تاریخ کیفری انگلیس و بزرگترین فرار از زندان در زمان صلح در اروپا به دست استوری رقم خورد. وی در عرض یک ساعت بازداشت شد، و به هفت سال حبس اضافی محکوم شد. وی که در سال ۱۹۹۴ آزاد شد، مجدداً در سال ۱۹۹۶ دستگیر و به اتهام داشتن اطلاعات شخصی در مورد یک سرباز ارتش انگلیس و برایان هاتون، رئیس دادگستری لرد متهم شد. در دادگاه خود در دادگاه جاده کراملین در ژوئیه ۱۹۹۸، وی پس از اینکه دفاع از وی ثابت کرد اطلاعات شخصی قبلاً در کتابها و روزنامه‌ها منتشر شده بود، تبرئه شد.
او پس از گذراندن بیست سال در زندان، بخش عمده ای از حکمش را برای بازپرداخت بوده‌است، ا سرانجام در سال ۱۹۹۸ آزاد شد، و او دوباره درگیر توسعه سیاست جمهوری و استراتژی جمهوری شد، سرانجام استوری رئیس شمال سین فین شد.
در ۱۱ ژانویه ۲۰۰۵، عضو پارلمان جنوب اتحادیه اولستر ، دیوید برنساید، به مجلس عوام انگلیس تحت امتیاز پارلمان گفت که استوری رئیس اطلاعات IRA است.
در تاریخ ۹ سپتامبر ۲۰۱۵، استوری در رابطه با قتل داوطلب سابق IRA کوین مک گویگان در ماه قبل دستگیر و به مدت دو روز در بازداشت بود. متعاقباً وی بدون هیچگونه اتهامی آزاد شد و وکیل وی جان فینوکان اظهار داشت که استوری برای بازداشت غیرقانونی شکایت می‌کند.
استوری در ۲۱ ژوئن ۲۰۲۰ در انگلیس در پی جراحی ناموفق پیوند ریه درگذشت. رئیس‌جمهور سین فاین، ماری لو مک دونالد در ادای احترام خود او را «یک جمهوریخواه بزرگ» توصیف کرد. در مراسم تشییع جنازه وی در ۳۰ ژوئن در بلفاست بیش از ۱۵۰۰ نفر از جمله مک دونالد، معاون نخست‌وزیر میشل اونیل و رئیس‌جمهور سابق سین فاین، گری آدامز شرکت داشتند ، اما به دلیل نقض قوانین فاصله اجتماعی اما به علت همه‌گیری بیماری covid19، مورد انتقاد قرار گرفت. که در آن زمان در ایرلند شمالی فعالیت می‌کرد، تعداد مراسم تشییع جنازه را به بیش از ۳۰ عزادار محدود کرد.
در فیلم "Maze" دراماتورژی فرار از زندان ۱۹۸۳ به کارگردانی استفان بورک، استوری توسط بازیگر ایرلندی، سیلیان اوسالیوان به تصویر کشیده شد.
رفتار کمک کردن نوعی عمل داوطلبانه برای رهایی دیگری از سختی و ناراحتی است.Eisenberg, N., & Mussen, P. H. (1989). "The Roots of Prosocial Behavior in Children." Cambridge: Cambridge University Press. . در قرن بیست و یکم، کمک‌های مالی و همکاری های فراوانی میان کشورهای جهان بخصوص پس از دنیاگیری کووید-۱۹ پدید آمد.
کلید (انگلیسی: The Key) فیلمی آمریکایی محصول ۱۹۳۴ به کارگردانی مایکل کورتیز است. این فیلم مجدداً به عنوان "High Peril" (عنوان پیش از انتشار "Sue of Fury") در سال ۱۹۶۰ منتشر شد.
داستان مربوط به یک مثلث عاشقانه، در جریان جنگ استقلال ایرلند است.
کاپیتان بیل تنانت (ویلیام پاول) یک افسر انگلیسی است که در سال ۱۹۲۰ در دوبلین مستقر شده‌است. تنانت سابقه ای با نورا، همسر دوستش، کاپیتان اندرو کر افسر اطلاعات انگلیس دارد.
اولین وظیفه تنانت این است که یکی از اعضای بدنام سین فاین، پیدار کونلان را بازداشت کند. اولین تلاش او برای شکت پیدار کونلان با شکست مواجه شد به کر دستور داده می‌شود تا تننت را یک شبه آرام کند. نورا از کاری که کرده بد بسیار ترسیده بود و از شوهرش خواهش می‌کند که او را تنها نگذارد. آما پس از رفتن کر، شاهد بازگشت فلکی به زمان تنانت و نورا هستیم، چندین سال قبل.
کر جستجوی کونلان را رهبری می‌کند. او را می‌یابد و اسیر می‌کند. وقتی او به خانه رسید، خیلی دیر شد، نورا هنوز بلند است و هنوز لباس پوشیده‌است. تننت نیز آنجاست و اصرار می‌ورزد: «ما باید به او بگوییم.» نورا می‌گوید که انجام این کار برای اوست، تنانت را از آنجا دور می‌کند. و به شوهرش می‌گوید «بله». او به شوهرش یادآوری می‌کند که او همیشه می‌دانسته شخص دیگری وجود داشته‌است. اینکه کسی تننت بود، و اشتیاق او که مدتها فکر می‌کرد در این جلسه شعله‌ور شده‌است. کر با وجود درخواست‌هایش مبنی بر کشته شدن وی، با عجله بیرون می‌رود. او می‌گوید که ممکن است همه مشکلات آنها را حل کند. تننت او را در حال رفتن می‌بیند و به نوره پریشان برمی گردد تا بپرسد کر به کجا می‌رود. او قول می‌دهد که او را پیدا کند.
ارتش انگلیس به اعدام محکوم می‌شود. اندکی پس از آن، کر مشاهده شده و به میخانه ای تعقیب می‌شود که در آنجا توسط مردان و زنانی که در کوچه منتظر هستند کمین کرده و ربوده می‌شود. صبح روز بعد که تننت به پست نظامی می‌رسد، نورا را پیدا می‌کند که در آنجا منتظر خبر شوهرش است. او به او گفت که بخشی از او با کر از در بیرون رفت. عشق او به تنانت یک رؤیا بود: او «فقط سه سال از او دور شده‌است.»
یک پیام رسان از Sinn Féin می‌رسد. او ادعا می‌کند که صلح ساز است و به ژنرال می‌گوید اگر کونلان آزاد شود کر آزاد خواهد شد. اما ژنرال به او می‌گوید کونلان ساعت ۶:۰۰ به دار آویخته می‌شود صبح روز بعد هستم نورا به ژنرال التماس می‌کند که رعایت کند، اما ژنرال امتناع می‌کند.
تننت نماینده سین فاین را دنبال می‌کند و سعی می‌کند برای زندگی کر معامله کند، اما به او گفته می‌شود که جز آزاد شدن کونلان هیچ کاری انجام نخواهد داد. او به مقر فرماندهی برمی گردد و برخلاف دستورات، وارد دفتر ژنرال می‌شود، میز کار او را می‌شکند و برای Conlan جعل آزادی می‌کند. ساعت ۳ بامداد، در خارج از زندان، جمعیت زیادی به زانو درآمده و مشغول نماز هستند. اسیرکنندگان کر او را آزاد کردند. صبح روز بعد، این شهر آزادی کونلان را جشن می‌گیرد و انگلیس‌ها شکار شخصی برای کونلان را انجام می‌دهند. جعل تننت کشف شد و کر از اینکه دوستش برای آزادی او دست به خودکشی شغلی زده‌است، پریشان می‌شود. خارج از ستاد مرکزی، تنانت به کر می‌گوید که نورا عاشق خاطره ای پر زرق و برق بوده‌است اما دیدن دوباره تنانت تمام عاشقانه‌ها را برای او از بین برده و باعث شده‌است که او بفهمد واقعاً شوهرش را دوست دارد. تنانت خود را به ژنرال معرفی می‌کند، زیرا می‌داند که حداقل سه سال در زندان به سر می‌برد. هنگام دستگیری، تنانت هنگام تماشای کرها از میان جمعیت تشویق کننده رانده می‌شود.
یکی از نویسندگان فیلمنامه فیلم کاپیتان جوزلین لی هاردی، جانباز تزئین شده جنگ جهانی اول بود که فرارهای مکرر از اردوگاه‌های اسیران جنگی آلمان را انجام داده بود. پس از جنگ بزرگ هاردی به عنوان افسر اطلاعات نظامی وابسته به بخش کمکی سپاه سلطنتی ایرلند در طول جنگ استقلال ایرلند خدمت کرد. وی در بازجویی از زندانیان ارتش جمهوری اسلامی ایران تخصص داشت و از چندین تلاش برای جان خود توسط ارتش جمهوری‌خواه ایرلند جان سالم به در برد.Cairo Gang website , cairogang.com; accessed September 13, 2015.
درایم (به لاتین: Darayem) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در شهرستان درایم واقع شده‌است.
هورمون‌درمانی افراد ترنس یا هورمون‌درمانی جایگزین نوعی هورمون‌درمانی در افراد تراجنسیتی با هدف ایجاد صفات ثانویه جنسی هم‌سو با هویت جنسیتی، بوسیله تجویز هورمون‌های جنسی است. با وجود این‌که هورمون‌درمانی باعث ایجاد بسیاری از صفات ثانویه جنسی مورد انتظار در افراد تراجنسیتی می‌شود، بسیاری از خصوصیات جنسی با هورمون‌درمانی قابل تغییر نیستند. به عنوان مثال، هورمو‌ن‌درمانی می‌تواند باعث رشد پستان در زنان ترنس شود اما نمی‌تواند پستان را در مردان ترنس از بین ببرد.
جایگزینی هورمون می‌تواند باعث رشد موهای صورت در مردان ترنس شود، اما نمی‌تواند موهای صورت زنان ترنس را به‌کلی از بین ببرد. با این حال، هورمون‌درمانی در ایجاد صفات ثانویه موثر است.
صفاتی که به‌ راحتی برگشت‌پذیر هستند با قطع درمان هورمونی باز می‌گردند.(قبل از جراحی) با این وجود برخی تغییرات ناشی از دریافت هورمون در مردان ترنس ممکن است در عرض چند هفته تقریباً برگشت‌ناپذیر شوند در حالی که این زمان برای زنان ترنس ممکن است طولانی‌تر باشد.
همانند تمام مداخلات پزشکی، جایگزینی هورمون هم ممکن است با خطراتی همراه باشد، به ویژه در دوزهای بالای مصرف. بنابراین توصیه می‌شود که هر نوع مصرف هورمون یا تغییر الگو مصرف باید تحت نظارت پزشک باشد. زیرا شروع، توقف یا حتی تغییر میزان دوز می‌تواند تهدیدی برای سلامتی جسمی و روانی فرد باشد.
در گذشته افراد ترنس برای دریافت خدمات هورمون‌درمانی نیازمند ارزیابی روان‌پزشک یا نسخه درمان‌گر بودند اما اکنون بسیاری از مراکز ارائه خدمات از مدل «رضایت آگاهانه» پشتیبانی می‌کنند. این روش نیاز به هیچ‌گونه ارزیابی روانپزشکی ندارد اما در عوض بر کاهش محدودیت‌های مراقبتی با دادن اطلاعات کامل برای درک شخص از خطرات و نتایج تمرکز دارد. برخی از سازمان‌های بهداشت ال‌جی‌بی‌تی مثل "مرکز بهداشت هوارد براون شیکاگو" و فدراسیون فرزندپروری تنظیم‌شده آمریکا از مدل «رضایت آگاهانه» حمایت می کنند. استانداردهای مراقبت از سلامت افراد تراجنسیتی(SOC) عنوان می‌کند که شخص ترنس باید توسط یک متخصص بهداشت روان‌، درگیر با آشفتگی جنسیتی تشخیص داده شود. در این مدل استاندارد همچنین «رضایت آگاهانه» فرد شرط است.
استانداردهای انجمن حرفه‌ای جهانی بهداشت تراجنسیتی (WPATH)، هر دو رویکرد مراقبتی را تایید می‌کند.
انجمن حرفه‌ای جهانی بهداشت تراجنسیتی (WPATH) با هم‌کاری‌ انجمن غدد درون‌ریز یک راهنما برای ارائه دهندگان مراقبت‌های بهداشتی ترنسجندر تدوین کرده‌است.
هورمون‌درمانی زنانه‌سازی معمولاً شامل داروهایی برای سرکوب تستوسترون و انواع داروهای حاوی استروژن‌ها، آنتی آندروژن‌ها (مسدود کننده های تستوسترون) و پروژسترون‌ها هستند. معمولاً استروژن با آنتی آندروژن ترکیب می‌شود تا تستوسترون را سرکوب و مسدود کند.
هورمون‌درمانی مردانه‌سازی معمولاً شامل مصرف تستوسترون جهت سرکوب تولید استروژن است. طریقه‌ی مصرف می‌تواند خوراکی، تزریق و کاشت زیرپوستی باشد. دوز مصرف باید با تجویز پزشک باشد که می‌تواند هفتگی یا دوهفته‌ای باشد.
هورمون‌درمانی برای افراد تراجنسیتی می‌تواند یک کمک پزشکی ایمن باشد به شرطی که تحت نظارت یک پزشک متخصص باشد. مانند تمام مداخلات پزشکی، هورمون‌درمانی هم با خطرات بالقوه‌ای همراه است که از طریق غربال‌گری و تست‌های آزمایشگاهی مثل؛ شمارش گلبول‌های خونی، آزمایش خون، بررسی عملکرد کلیه و کبد و سنجش کلسترول کنترل می‌شود. مصرف بیش از حد هورمون‌ها بدون نظارت پزشک ممکن است منجر به تهدیدات سلامتی مثل افزایش خطر ابتلا به سرطان، حمله قلبی ناشی از غلیظ‌شدن خون، لخته‌شدن خون و افزایش کلسترول شود.
هورمون‌درمانی ممکن است قابلیت باروری را تحت تاثیر قرار دهد یا محدود کند. قبل از شروع هرگونه درمان، افراد ممکن است تاثیرات مربوط به باروری را در نظر بگیرند. گزینه‌هایی مثل انجماد اسپرم، انجماد تخمک و انجماد بافت تخمدان برای این شرایط توصیه می‌شود.
انتشار یک مطالعه در کنفرانس انجمن غدد درون‌ریز (ENDO 2019)، نشان داد که تخمدان
در مردان ترنس، یک سال پس از شروع درمان با تستوسترون هم توانایی باروری خود را حفظ ‌می‌کند.
صلاحیت افراد برای استفاده از درمان با هورمون با استفاده از ابزارهای اصلی تشخیصی مانند؛ طبقه‌بندی بین‌المللی آماری بیماری‌ها(ICD) و راهنمای تشخیصی و آماری اختلال‌های روانی(DSM) تعیین می‌شود. از آن‌جایی‌که ممکن است آشفتگی جنسیتی همراه با مشکلات یا نیازهای روان‌پزشکی باشد، افراد علاوه بر غربالگری اختلالات روانی با استفاده از معیارهای DSM-5، با معیارهای ICD-10 هم ارزیابی می‌شوند. بنا بر تاکید انجمن غدد درون‌ریز، پزشكانی كه آشفتگی جنسیتی را ارزیابی می‌کنند نیازمند آموزش با «آی‌سی‌دی-۱۰» و «دی‌اس‌ام-۵» هستند. همچنین ارائه دهندگان مراقبت‌های بهداشتی باید ارزیابی کاملی از سلامت روانی فرد به‌دست‌ آورند و عوامل روانی-اجتماعی که می تواند بر درمان تأثیر بگذارد را شناسایی کنند.
براساس سیستم آی‌سی‌دی-۱۰، افراد باید تحت تشخیص تراجنسی یا آشفتگی جنسیتی دوران کودکی باشند. معیارهای تراجنسی؛
برای تشخیص فرد درگیر با «آشفتگی جنسیتی در کودکی» براساس معیارهای آی‌سی‌دی-۱۰؛ کودک باید قبل از بلوغ بواسطه جنس خود دچار نارضایتی‌ شدید و مداوم باشد یا موارد زیر مشهود باشد؛
دی‌اس‌ام-۵ تجربه ۲ مورد از ۶ مورد زیر را بعنوان معیاری برای آشفتگی جنسیتی می‌داند؛
برخی سازمان‌ها الزام دارند که افراد قبل از شروع هورمون‌درمانی، باید مدت زمان مشخصی را در نقش جنسیتی مورد نظر خود بگذرانند، این دوره را، تجربه زندگی واقعی (RLE) می‌نامند. در سال ۲۰۰۹ انجمن غدد درون‌ریز اظهار داشت که افراد باید حداقل سه ماه «تجربه زندگی واقعی» را داشته باشند یا برای مدتی مشخص توسط روان‌درمان‌گر، حداقل سه ماه تحت روان‌درمانی قرار بگیرند.
افراد تراجنسیتی و فعالان این عرصه مانند "کیت بورنشتاین"، معتقدند «تجربه زندگی واقعی» از نظر روانشناختی مضر است و نوعی دروازه‌بانی است، چرا که افراد را از فرآیند گذار جنسیت برای مدتی منع می‌کند.
غرجی (به لاتین: Gharji) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی درایم واقع شده‌است.
دربندک (به لاتین: Darbandak) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی خواهان واقع شده‌است.
چدگه (به لاتین: Chetgah) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی خواهان واقع شده‌است.
باغ سنگک (به لاتین: Bagh-e Sangak) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی خواهان واقع شده‌است.
باریکی (به لاتین: Bariki) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی خواهان واقع شده‌است.
بید خواه ۲ (به لاتین: Bed-e Khva) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی خواهان واقع شده‌است.
بید خواه (به لاتین: Bid Khvah) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی خواهان واقع شده‌است.
رود وین (به لاتین: Wien) یک رود در اتریش است که از شهر وین پایتخت این کشور عبور می‌کند.
این رود که از ایالت نیدراسترایش سرچشمه می‌گیرد و پس از طی ۳۴ کیلومتر به رود دانوب می‌ریزد.
بوستانک (به لاتین: Bostanak) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی خواهان واقع شده‌است.
الکس دی‌جرجیو (؛ زادهٔ ) ورزشکار ورزش شنا اهل ایتالیا است. او در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ و ۲۰۱۶ در رشتهٔ شنای چهار در صد متر آزاد مردان شرکت کرد. دی‌جرجیو آشکارا همجنسگرا است.
آیا کریسمس برف می‌بارد؟ () یک مجموعه تلویزیونی کره جنوبی ۲۰۰۹ در ژانر ملودرام با بازی گو سو، هان یه سول، سونگ جونگ-هو، سون‌وو سون و جو مین-سو است. این مجموعه از ۲ دسامبر ۲۰۰۹ تا ۲۸ ژانویه ۲۰۱۰، چهارشنبه و پنجشنبه‌ها، ساعت ۲۱:۵۵ (کی‌اس‌تی) برای ۱۶ قسمت از اس‌بی‌اس پخش شد.
براساس TNS Media Korea، قسمت‌های یک و دو به رتبه‌بندی ۸٫۶٪ و ۷٫۷٪ در سراسر کشور دست یافتند و در برابر رقبای خود "آیریس" در کی‌بی‌اس و "قهرمان" در ام‌بی‌سی در رتبهٔ دوم قرار گرفت. رتبه‌بندی برای تکرار قسمت‌های یک و دو، ۸٫۷٪ و ۱۱٫۴٪ در سراسر کشور ثبت شده‌است و از پخش اصلی آن پیشی گرفته‌است.
دودرگه (به لاتین: Do Dargeh) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی خواهان واقع شده‌است.
دریل (به لاتین: Drel) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی خواهان واقع شده‌است.
گوزون (به لاتین: Guzun) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی خواهان واقع شده‌است.
حوض شاه بالا (به لاتین: Howz-e Shah-e Bala) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی خواهان واقع شده‌است. حوض شاه بالا ۲٬۸۹۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
حوض شاه پایین (به لاتین: Howz-e Shah-e Pa'in) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی خواهان واقع شده‌است.
جیرو پایین (به لاتین: Jerwu Pa'in) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی خواهان واقع شده‌است.
نماز پس (به لاتین: Namaz-e Pas) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی خواهان واقع شده‌است. نماز پس ۸۹۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
پریخم (به لاتین: Pari Kham) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی خواهان واقع شده‌است.
پاشهرآباد (به لاتین: Pashahr Abad) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی خواهان واقع شده‌است. پاشهرآباد ۱٬۰۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
روینزار (به لاتین: Ruyanzar) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی خواهان واقع شده‌است.
سفیدسنگان (به لاتین: Safed Sangan) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی خواهان واقع شده‌است.
سفیدآب (به لاتین: Safedab) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی خواهان واقع شده‌است. سفیدآب ۹۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
سیدآباد (به لاتین: Sayed Abad) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی خواهان واقع شده‌است.
سیل دون (به لاتین: Sel Don) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی خواهان واقع شده‌است.
شهر نو (به لاتین: Shahr-i Now) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی خواهان واقع شده‌است. شهر نو ۱٬۰۴۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
روش ارزیابی اقتصادی هزینه‌های سفر، تجزیه و تحلیل هزینه‌های سفر یا روش کلاوسون یک روش بر پایه روش ترجیحات آشکار شده برای ارزیابی اقتصادی است که در تحلیل هزینه-فایده، برای محاسبه ارزش چیزهایی که قیمت آن از طریق مکانسیم بازار تعیین نمی‌شود (برای مثال پارک‌های ملی، سواحل، اکوسیستم‌ها)، استفاده می‌شود. هدف این روش محاسبه تمایل به پرداخت برای مراکز (با در نظر گرفتن هزینه ثابت) است. این روش اولین بار در سال ۱۹۴۷ توسط هارولد هاتلینگ، در نامه ای به مدیر خدمات پارک ملی در راستای ارایه روشی برای سنجش ارزش تفریحات پیشنهاد شد و به دنبال آن کلاوسون (۱۹۵۹) آن را اصلاح کرده و گسترش داد. از این روش برای تخمین قیمت سایه نیز استفاده می‌شود.
فرض اساسی این روش آن است که هر فرد، مقادیر مختلفی از زمان و پول را برای بازدید از یک مکان خاص صرف می‌کند. هرچه فرد از آن مکان دورتر باشد، وقت و هزینه بیشتری را باید صرف کند و همچنین احتمال سفر مجدد او نیز کمتر است. افراد نزدیکتر دفعات بیشتری را (برای مثال در یک سال) برای بازدید به آنجا می‌روند و هزینه و وقت کمتری نیز، در هر بار مراجعه صرف می‌کنند. با تناسب توزیع افراد در این طیف، از میانگین هزینه‌های حمل و نقل و هزینه فرصت که برای سفر به یک سایت تفریحی صرف می‌شود، برای تعیین ارزش سایت استفاده می‌شود. ممکن است رویکردهای مختلفی در جمع‌آوری واقعی داده‌ها یا تخمین آنها استفاده شود. روش ارزیابی بر اساس هزینه‌های سفر، یک روش بر مبنای روش ترجیحات آشکار شده‌است، زیرا در پی رفتار واقعی انسان است تا بتواند ارزشی را که مردم برای چیزی قائل هستند، بدست بیاورد.
در این روش:
پ. ن) نرخ بازدید: تعداد بازدیدکنندگانی که از یک منطقه معین می‌آیند/ جمعیت آن منطقه
نرخ بازدید = f × (هزینه سفر به آن مرکز از یک منطقه معین)
VR=a+b.C
شینگ دره (به لاتین: Shing Darrah) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی خواهان واقع شده‌است.
تکاکا (به لاتین: Takaka) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی خواهان واقع شده‌است.
زردو (به لاتین: Zardu) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی خواهان واقع شده‌است.
زریچ (به لاتین: Zarich) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی خواهان واقع شده‌است.
چکاران (به لاتین: Chakaran) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت بدخشان واقع شده‌است.
بشان‌آباد (به لاتین: Bashanabad) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی بهارک واقع شده‌است.
آمرود (به لاتین: Amrud) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت بدخشان واقع شده‌است.
باسنج (به لاتین: Basenj) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی درواز بالا واقع شده‌است.
با خرسک (به لاتین: Ba Khersak) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی درواز بالا واقع شده‌است.
ارخت (به لاتین: Arakht) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت بدخشان واقع شده‌است. ارخت ۳٬۱۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
چسنود علیا (به لاتین: Chasnud-e ʽOlya) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی شغنان واقع شده‌است.
چسنود پایین (به لاتین: Chasnud-e Payan) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی شغنان واقع شده‌است.
درمراخ (به لاتین: Darmarakh) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی شغنان واقع شده‌است.
غار جوین (به لاتین: Ghar Javin) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی شغنان واقع شده‌است.
ارغندکان (به لاتین: Arghandakan) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت بدخشان واقع شده‌است.
دودگاه (به لاتین: Dudgah) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی تیشکان واقع شده‌است.
باخرو (به لاتین: Bakharow) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت بدخشان واقع شده‌است.
دوراج (به لاتین: Duraj) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی کوف‌آب واقع شده‌است.
نوآباد ایش (به لاتین: Nowabad-e Ish) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی کوف‌آب واقع شده‌است.
بید کلان (به لاتین: Bid-e Kalan) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی یفتل پایین واقع شده‌است.
فر غمبل (به لاتین: Far Ghambowl) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی یفتل پایین واقع شده‌است.
فرودگاه یاوان () یک فرودگاه در افغانستان است که در ولسوالی یاوان واقع شده است.
آب‌خدای (به لاتین: Ab Khuda'i) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت هرات واقع شده‌است.
علی‌گل (به لاتین: ʽAli Gol) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت بادغیس واقع شده‌است.
بابولای (به لاتین: Babula'i) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت بادغیس واقع شده‌است.
بهادرخانی (به لاتین: Bahador Khani) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت بادغیس واقع شده‌است.
بالا بوکان (به لاتین: Bala Bowkan) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت بادغیس واقع شده‌است.
بایاه (به لاتین: Bayah) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت بادغیس واقع شده‌است.
بایه روستایی در دهستان ییلاق شمالی از توابع بخش مرکزی شهرستان دهگلان در استان کردستان ایران است بایه ۵۱ نفر جمعیت دارد