moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
فاطمه براتی در جریان حمله انصار حزب‌الله و لباس شخصی‌ها به کوی دانشگاه در شامگاه ۲۴ خرداد مورد حمله و ضرب و شتم قرار گرفته و جان خود را ازدست داد. گفته می‌شود پیکر این دانشجویان بدون اطلاع به خانواده ایشان و مخفیانه در گورستان بهشت زهرای تهران به خاک سپرده شدند.. نام او جزو فهرست ۷۲ دو نفره‌ای بود که پایگاه نوروز نخستین بار خبر کشته شدن آن‌ها توسط نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی منتشر کرد. به گزارش رادیو فرانسه در این حمله شبه‌نظامیان وابسته به حکومت به جز فاطمه براتی چهار نفر دیگر به نام‌های کسری شرفی، مبینا احترامی، کامبیز شعاعی، و محسن ایمانی نیز کشته شدند. صدا و سیمای دولتی ایران مدعی نادرستی خبر شده‌است. وبگاه رسمی دانشگاه تهران نیز کشته شدن پنج دانشجو طی این حادثه را منکر شده‌است.
بر اساس قانون ورود نیروهای نظامی و انتظامی به کوی دانشگاه تهران تنها به درخواست رئیس دانشگاه تهران ممکن است. محسن کوهکن، سخنگوی هیئت رئیسه مجلس شورای اسلامی گفت که نیروهای انتظامی با درخواست فرهاد رهبر، رئیس دانشگاه تهران وارد کوی دانشگاه شده بودند؛ سخنانی که فرهاد رهبر آن را تکذیب کرد و اعلام داشت در آن شب هیچ‌کدام از مسئولان کوی دانشگاه حضور نداشتند.
در پی تحقیقات برخی نمایندگان مجلس روشن شد که شورای تأمین استان مجوز ورود به کوی دانشگاه را به نیروهای انتظامی و بسیجی داده‌است. پیش از این رسانه‌های دولتی ادعا کرده بودند که حمله به درخواست دانشگاه تهران انجام شده‌است.
در اسفندماه ۱۳۸۸، فیلمی از وقایع نیمه شب (۱٫۳۰ بامداد) ۲۵ خرداد ۱۳۸۸ در کوی دانشگاه تهران، از شبکهٔ بی‌بی‌سی فارسی پخش شد که بنابر اعلام مسئولان این شبکه، توسط نیروهای مهاجم (یکی از لباس شخصی‌ها) تهیه شده و برای نخستین‌بار صحنه‌هایی از حمله نیروی‌های گارد ویژه و لباس شخصی به کوی دانشگاه تهران را به تصویر کشیده‌است. این فیلم ابعاد تازه‌ای از وقایع آن شب در کوی دانشگاه را نشان می‌داد.پخش فیلم حمله به کوی دانشگاه تهران، "رادیو زمانه"، تاریخ انتشار: ۴ اسفند ۱۳۸۸ اندک زمانی پس از پخش آن، نسخهٔ کامل این فیلم در سایت گویا و سپس دیگر سایت‌های اینترنتی منتشر شد. ۴ ماه بعد در خرداد ۱۳۸۹ اسماعیل احمدی مقدم، فرمانده نیروی انتظامی ایران، صحت فیلم را تأیید کرد ولی مدعی شد که فیلم به نفع لباس شخصی‌ها و به ضرر پلیس صداگذاری شده‌است. گفته‌های احمدی‌مقدم، گمانه‌زنی‌های ناظر بر اختلافات داخلی نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی را بر سر مسئولیت این حمله تقویت کرد. چراکه این فیلم پس از تودیع عزیزالله رجب‌زاده فرمانده نیروی انتظامی منتشر شد که رجب زاده در آن مسئولیت خشونت‌ها را بر دوش سپاه پاسداران و بسیج گذارده بود اما در بخشی از این فیلم، صدای کسی می‌آمد که می‌گفت حمله با دستور تیمسار رجب‌زاده انجام شده‌است.
فیلمبرداری این فیلم از ساعت ۱٫۳۰ بامداد آغاز می‌شود، هنگامی که هنوز نیروهای امنیتی و لباس‌شخصی به کوی دانشگاه وارد نشده‌اند و در پشت میله‌های کوی قرار دارند. درگیری‌ها در پشت میله‌های کوی و پیش از ورود نیروهای امنیتی به خوابگاه شروع شد. دانشجویان از بالای پشت بام و گارد ویژه از پایین به پرتاب سنگ مشغول بودند و گارد ویژه گاز اشک‌آور نیز شلیک می‌کرد. تصاویری از کپه‌های آتش در فیلم دیده می‌شود که احتمالاً توسط دانشجویان در مقابل گاز اشک‌آور روشن شده بود.
در نهایت حدود ساعت ۲ بامداد لباس‌شخصی‌ها با کمک گارد ویژه وارد کوی می‌شوند. تصاویری از حمله مأموران امنیتی و لباس شخصی به دانشجویان، کشاندن دانشجویی روی زمین، فریادهای لباس شخصی‌هایی که از گارد ویژه می‌خواهند از کتک زدن دانشجویان خودداری کنند، دانشجویانی که در مقابل کتابخانه شهید مفتح در کوی دانشگاه مورد ضرب‌وشتم قرار گرفته و روی زمین خوابانده شده‌اند، صورت خون‌آلود دانشجویی که روی زمین افتاده، بخش‌هایی از این فیلم بود. چنان‌که صدای یکی از مهاجمان در فیلم نشان می‌دهد، این حمله به دستور سردار عزیزالله رجب‌زاده فرمانده وقت نیروی انتظامی تهران بزرگ، صورت گرفته و بنابراین ادعای مقام‌های جمهوری اسلامی در خصوص صورت گرفتن حمله توسط نیروهای «خودسر» را به چالش می‌طلبد.
در خصوص انگیزه‌های ممکن برای انتشار این فیلم نظرات متفاوتی ابراز شد. همچنین شبهاتی در مورد انتشار فیلم و چگونگی رسیدن آن به دست شبکه بی‌بی‌سی وجود داشت که در وبلاگ مدیران بی‌بی‌سی فارسی به برخی از این شبهات پاسخ‌هایی داده شد.
شش روز بعد از نمایش فیلم حمله نیروهای نظامی و شبه نظامی به دانشجویان ساکن خوابگاه‌های کوی دانشگاه تهران از شبکه بی‌بی‌سی فارسی، علاء الدین بروجردی رئیس و کاظم جلالی سخنگوی کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس شورای اسلامی با بیان اینکه فیلم را ندیده‌اند گفتند که موارد به نمایش درآمده در فیلم قابل پیگیری است.
در پاسخ به سوال‌های خبرنگاران در حاشیه جلسه علنی مجلس، علاء الدین بروجردی روز یکشنبه ۹ اسفند (۲۸ فوریه) از امکان «مونتاژ» بودن فیلم سخن گفت و کاظم جلالی توصیه کرد که «اعضای کمیته حقیقت‌یاب فیلم را ببینند.»
کاظم جلالی سخنگوی کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس شورای اسلامی در گفتگو با خبرگزاری مهر این فیلم را فاقد مطلب جدیدی اضافه بر آنچه که در همان مقطع وقوع به اطلاع مسئولان نظام رسیده بود، دانست.
در ۸ اسفند۱۳۸۸ میرحسین موسوی در مصاحبه با وبگاه کلمه ضمن اشاره به تصاویر به‌نمایش درآمده در مورد حمله پلیس به دانشجویان گفت: «فیلمی که اخیراً در مورد حمله به خوابگاه دانشجویان پخش شد نشان می‌دهد که تا چه اندازه روحیه فرقه‌گرایی، سبعیت ایجاد می‌کند.» وی افزود: «به نظر کسانی که مشغول ضرب‌وشتم دانشجویان هستند، فرزندان این ملت از حیوانات هم کم‌ارزش‌تر می‌نماید و فاجعه‌بارتر اینکه در سطوح مختلف، مسئولین می‌گویند که نمی‌دانند حمله‌کنندگان چه کسانی هستند.»
شورای تهران دفتر تحکیم وحدت در بیانیه‌ای اعلام کرد که سکوت در برابر حمله به کوی دانشگاه تهران، در حکم تأیید این جنایت دانست. این بیانیه در پی انتشار فیلمی از حملهٔ نیروی انتظامی و مأموران لباس شخصی به کوی دانشگاه تهران، پس از انتخابات پرمناقشهٔ ریاست جمهوری خرداد ماه، منتشر می‌شود.
به گزارش خبرگزاری مهر فرمانده نیروی انتظامی تهران بزرگ با اشاره به فیلم منتشر شده از کوی دانشگاه گفت: سیستم قضائی کشور پیگیر این موضوع است و اقدام‌های لازم را انجام می‌دهد، ضمن اینکه توسط یک تیم کارشناسی صحت و سقم این فیلم در حال بررسی است.
تظاهرات اعتراضی حامیان موسوی در ایران راهپیمایی اعتراض‌آمیزی بود که در تاریخ ۲۵ خرداد ۱۳۸۸، ۳ روز پس از اعلام نتایج انتخابات ریاست جمهوری، با حضور میلیونی ایرانیان در شهر تهران، دیگر شهرهای ایران، و برخی شهرهای دیگر کشورها صورت گرفت. این تظاهرات یکی از بزرگ‌ترین تظاهرات‌های غیرحکومتی تاریخ ایران بود و در تاریخ ۳۰ساله پس از انقلاب بی‌سابقه بوده‌است.
این تظاهرات در تهران و حومه به‌دعوت میرحسین موسوی و بدون مجوز وزارت کشور جمهوری اسلامی ایران برگزار شد. اتهام تعدادی از بازداشت‌شدگان حوادث بعد از انتخابات نیز شرکت در این راهپیمایی بود. تعداد شرکت‌کنندگان نزدیک به سه میلیون نفر بود و این تعداد از هر زمان دیگری در تاریخ جمهوری اسلامی، بی‌سابقه بود.
بر اساس اعلام صداوسیمای جمهوری اسلامی ایران و شورای تأمین استان تهران ۷ نفر در این تظاهرات کشته و ۲۹ نفر زخمی شدند. برخی رسانه‌ها از مرگ تعدادی از زخمی‌ها در روزهای بعد خبر داده و تعداد کشتگان را بیش از ۱۲ نفر اعلام کرده‌اند.
تمامی رقبای محمود احمدی‌نژاد نتایج انتخابات دور دهم ریاست جمهوری را متقلبانه یا مخدوش دانستند و برخی احزاب هوادار میرحسین موسوی صراحتاً از رویداد یک کودتای سیاسی در ایران خبر دادند.
عصر روز ۲۴ خرداد میرحسین موسوی در اعتراض به وضعیت موجود اعلام کرد که از وزارت کشور خواسته‌است که مجوز برگزاری تظاهرات سراسری در ایران برای روز دوشنبه ۲۵ خرداد را صادر کند. وی اعلام کرد که خود او نیز در این تظاهرات حاضر شده و در میدان آزادی سخنرانی خواهد کرد. این درخواست از سوی وزارت کشور رد شد،موسوی و کروبی به دنبال مجوز برگزاری مراسم یادبود جان باختگان وبگاه بی‌بی‌سی فارسی در شرایطی که احمدی‌نژاد روز قبلش با پوشش گستردهٔ صداوسیما جشن پیروزی خود را در میدان ولیعصر تهران برگزار کرده بود و معترضان را به «خس و خاشاک» و «هواداران تیم بازندهٔ فوتبال» تشبیه کرده بود.
موسوی اعلام کرد در صورت رد درخواست به تحصن در آرامگاهِ روح‌الله خمینی یا حسینیهٔ جماران اقدام خواهد کرد. عصر یکشنبه موسوی با خامنه‌ای دیدار کرد. او همچنین در پیامی تلفنی گفت که تحت کنترل است و به وی فشار می‌آورند که نتیجهٔ انتخابات و پیروزی احمدی‌نژاد را بپذیرد. او گفت «امکان حضور در میان مردم یا هرنوع ارتباط و گفت‌وگو با آنان از من سلب گردیده و تحت نظارت می‌باشم. از سوی دیگر ستاد مرکزی اینجانب نیز پلمپ شده و اعضای حزب مشارکت دستگیر شده‌اند»، اما «مردم عزیز می‌خواهم ضمن حضور در صحنه، از هرگونه درگیری و تشنج که قطعاً به نفع گروه قانون‌گریز و متقلب تمام خواهد شد بپرهیزند.» کلیهٔ امکانات ارتباطی موسوی با مردم قطع بود، که از آن جمله می‌توان به فیلترینگ و اختلال در دو سایت اینترنتی ستاد وی و مسدود شدن سایر سایت‌ها و رسانه‌های نزدیک به اصلاح‌طلبان از سوی مقامات دولتی و امنیتی، اشاره کرد. روزنامهٔ کلمهٔ سبز وابسته به وی نیز از روز یکشنبه توقیف و از انتشار آن جلوگیری شده بود.
نهادهای حکومتی ضمن اعلام ممنوعیت تظاهرات حامیان موسوی به تهدید مردم و موسوی پرداخته و اقدام به اعلام‌حضور تعداد فراوانی از نیروی نظامی به محل تظاهرات کردند. دادستانی کل کشور در بیانیه‌ای به تهدید معترضان پرداخت. وزارت کشور نیز اخطار داد که «براساس قانون با تمامی برهم‌زنندگان امنیت عمومی برخورد خواهد شد.» همچنین از آغازین ساعات روز دوشنبه پلیس و لباس‌شخصی‌ها به کوی دانشگاه تهران یورش بردند، که به‌گفتهٔ برخی منابع دانشجویی چند کشته و صدها زخمی و بازداشتی در پی داشت. ("نوشتار اصلی: حمله به کوی دانشگاه تهران (۲۵ خرداد ۱۳۸۸)")
به‌دلیل عدم ارتباط موسوی با جامعه و بستن اغلب راه‌های ارتباطی روشن نبود که خود وی همچنان (و پس از دیدار با خامنه‌ای و عدم صورت مجوز) همچنان از تظاهرات حمایت کرده و در آن شرکت خواهد کرد یا نه. برخی رسانه‌ها اعلام کردند که وی مخالف تظاهرات بدون مجوز است اما برای جلوگیری از خشونت در جمع تظاهرکنندگان حاضر خواهد شد.
علی‌رغم تهدیدات و فشارهای گسترده و تبلیغ رسانه‌های حکومتی مبنی بر بازداشت و برخورد با تظاهرکنندگان، این تظاهرات با حضور میلیونی حامیان موسوی برگزار گردید. با وجود آنکه جشن پیروزی احمدی‌نژاد با حمایت و تبلیغات و امکانات گستردهٔ حکومتی برگزار گردید، جمیعت حاضر در جشن وی، به‌هیچ‌عنوان قابل‌قیاس با تظاهرات حامیان میرحسین موسوی نبود. روزنامهٔ اعتماد ملی به نقل از یک نمایندهٔ ناشناس اصول‌گرای مجلس نوشت که محمد باقر قالیباف، شهردار تهران در گزارشی که در جلسهٔ غیرعلنی مجلس قرائت شده اعلام کرده که بر اساس محاسبات انجام‌شده توسط شهرداری تعداد حاضران در راهپیمایی بیش از ۳ میلیون نفر برآورد می‌شود. با این وجود در روز سی خرداد ۱۳۸۸، روابط عمومی شهرداری تهران هرگونه گزارش توسط قالیباف به مجلس دربارهٔ این تظاهرات را تکذیب کرد. حضور حداقل سه میلیون معترض در این راهپیمایی، در «بیانیهٔ تفصیلی جبههٔ مشارکت در پاسخ به کیفرخواست دادستان معزول تهران» نیز ذکر شد. در همین حال علیرضا زاکانی، نمایندهٔ اصولگرای مجلس در تاریخ ۱ آذر ۱۳۸۸ در جریان سخنرانی در دانشگاه امام صادق در بازخوانی خاطرهٔ ۲۵ خرداد از قول اکبر هاشمی رفسنجانی از تعداد «سه و نیم میلیون» نفری «که به خیابان‌ها» آمده‌بودند سخن گفت.
در ابتدای این راهپیمایی جمعیت انبوهی در میدان انقلاب گرد هم آمدند تا اعتراض خود را نسبت به نتایج انتخابات ریاست جمهوری اعلام کنند. با این حال برگزاری این راهپیمایی به‌علت مسدود بودن منابع خبری و اخبار ضدونقیضی که در مورد آن پخش می‌شد، حتمی به نظر نمی‌رسید. حتی از قول دعوت‌کنندگان مردم به راهپیمایی نیز بیانیه‌هایی منتشر شد که برگزاری آن را در فضای مبهم‌تری قرار داد. با این حال در شرایطی که گمان می‌رفت مردم و مغازه‌ها به زندگی روزمرهٔ خود مشغول هستند، رفته‌رفته راهپیمایان و هم‌زمان نیروهای ضدشورش نیز در اطراف میدان انقلاب استقرار یافتند. این جریان ادامه داشت تا آنکه در ساعت ۴ و ۱۰ دقیقه، سیل عظیم راهپیمایان به روبه‌روی دانشگاه تهران رسیدند و جمعی از دانشجویان نیز که در پشت میله‌های دانشگاه گرد آمده بودند، به جمع راهپیمایان پیوستند. در این زمان بود که مردم از خیابان‌های منتهی به میدان انقلاب، خیابان‌های کارگر شمالی و جنوبی، خیابان ۱۶ آذر، خیابان جمالزادهٔ شمالی و جنوبی، خیابان اسکندری و دیگر خیابان‌ها، به جمع راهپیمایان پیوستند و جمعیت به سمت خیابان‌های آزادی و انقلاب جریان پیدا کرد.
بسیاری از طرفداران میرحسین موسوی با لباس‌های سبزرنگ یا با داشتن عناصری سبزرنگ در پوشش در تجمع حاضر شدند و در سکوت، در حالی که دست‌هایشان را به‌علامت پیروزی بالا برده بودند، در خیابان‌های منتهی به میدان انقلاب و خیابان آزادی حرکت کردند. جمعیت هرچه بیشتر به سمت خیابان آزادی می‌رفت اثر کمتری از نیروهای لباس شخصی، نیروهای حکومتی دیده می‌شد، تا جایی که در نبش خیابان اسکندری شمالی تعدادی از نیروهای ضدشورش به ماشین‌های خود برگشتند و سیل جمعیت از چهارراه نواب گذشت.
هر چند قرار بود راهپیمایی معترضان به نتیجهٔ دهمین دورهٔ انتخابات ریاست جمهوری تنها به مسیر بین میدان‌ها انقلاب و آزادی تهران محدود شود، اما در اثر افزایش شمار تظاهرکنندگان، مسیر تظاهرات به خیابان‌های اطراف کشیده شد. بر پایهٔ منابع خبری، راهپیمایان مسیری ۸ کیلومتری را پر کرده بودند. بر اساس گزارش‌ها، هر لحظه به تعداد این جمعیت اضافه می‌شد.
از این نقطه به بعد و در حالی‌که به‌طور مرتب خبر از حضور میرحسین موسوی و خاتمی در میان تظاهرکنندگان می‌رسید، مردم به سردادن شعارهای مختلف پرداختند.
راهپیمایان به‌دلیل نبود امکانات صوتی، به‌صورت پراکنده شعارهایی همچون «یا حسین میرحسین»، «شعار ما یک‌کلام، نخست‌وزیر امام»، «الله اکبر الله اکبر»، «موسوی موسوی حمایتت می‌کنیم»، «موسوی موسوی داماد لرها»، «موسوی موسوی پسر ترک‌ها»، «تقلب ۱ درصد، ۲ درصد نه ۵۳ درصد»، «این ۶۳ درصد که میگن کو، دروغگو؟» و «احمدی آگاه باش، ما مردمیم نه اوباش» و شعارهای دیگر سر می‌دادند، و با حرکت در خیابان آزادی و بالا گرفتن انگشتان دست به نشانهٔ پیروزی، اعتراض خود به برگزارکنندگان و ناظران انتخابات و نتیجهٔ آن و نیز بی‌اعتنایی مسئولان نسبت به خواسته‌هایشان، را به نمایش گذاشتند.
در این راهپیمایی میرحسین موسوی، مهدی کروبی، و محمد خاتمی حضور داشتند، و فعالان سیاسی از جمله محمد رضا خاتمی، مجید انصاری، محمدعلی ابطحی، و غلامحسین کرباسچی نیز در جمع مردم دیده شدند، که مردم به گرمی از آنان استقبال کردند. شرکت این افراد در این راهپیمایی پس از آنکه وزارت کشور مجوزی برای راهپیمایی هواداران میرحسین موسوی نداد، صورت گرفت. موسوی که به‌همراه همسر خود در این تظاهرات حاضر بود، بدون هیچ‌گونه امکاناتی با یک بلندگوی سادهٔ دستی برای آنان سخنرانی کوتاهی ایراد کرد و بر لزوم دفاع از رأی مردم تأکید کرد. پس از پایان سخنرانی موسوی، جمعیت به حرکت خود به سوی میدان آزادی ادامه داد؛ آن هم در حالی‌که هر لحظه بر تعداد تظاهرکنندگان افزوده می‌شد تا جایی که به‌تدریج صف تظاهرکنندگان از پیچ شمیران تا میدان آزادی قابل ردگیری بود. مردمی که در این مسیر طولانی درخانه‌هایشان بودند نیز به پشت بام‌ها آمده بودند و با تکان دادن پرچم سبز حمایت خود را از این تظاهرات اعلام می‌کردند.
حجم جمعیت تظاهرکنندگان به قدری بود که گذر آن‌ها از انقلاب تا آزادی، ۴ ساعت به درازا کشید. در حالی که حدود ساعت ۶ جمعیت به میدان آزادی رسیده بود، انتهای جمعیت هنوز در میدان فردوسی قرار داشت. به همین علت بود که نیروهای حکومتی تا انجام این مرحله، از هر نوع واکنشی امتناع کردند. به‌نوشتهٔ روزآنلاین «حتی چند نفر از نیروهای ضد شورش هم به میان جمعیت آمدند و به راهپیمایان پیوستند که با ابراز احساسات مردم روبه‌رو شدند.» بالگردهای پلیس در طول راهپیمایی، مردم را تحت نظر داشتند. به‌نوشتهٔ روزآنلاین «در طول مسیر در بسیاری از خانه‌های شخصی و دیگر موسسات خصوصی باز بوده و بین مردم آب سرد توزیع می‌کردند.»
تا قبل از شنیدن تیراندازی، در طول راهپیمایی هیچ‌گونه درگیری و ناآرامی رخ نداده بود، اما در پایان راهپیمایی در حالی که مردم در حال پراکنده شدن بودند، با تیراندازی و ناآرامی همراه شد، که بر اثر آن شماری کشته و زخمی شدند.
با تاریک شدن هوا فریاد «الله اکبر» مردمی که برای دومین شب متوالی بر بام خانه‌ها جمع شده بودند بلند شد. همچنین یکشنبه شب (۲۴ خرداد)، مخالفان محمود احمدی‌نژاد فریاد «مرگ بر دیکتاتور» سر داده بودند.
هم‌زمان با تهران در سایر شهرها تظاهرات‌های گسترده مردمی برگزار شد که به‌شدت سرکوب گردید.
براساس گزارش‌ها از تهران و شماری دیگر از شهرها، مأموران دولتی و پلیس ضدشورش به برخورد خشونت‌آمیز علیه تظاهرکنندگان متوسل شده و به‌گفتهٔ برخی از مخالفان دولت، اموال شخصی را نیز هدف تخریب قرار داده‌اند.
میرحسین موسوی که در جمع معترضان حاضر شده بود، در این تجمع گفت: «راه‌حل بنده، ابطال این انتخابات مخدوش است و این کمترین هزینه را برای ملت ما خواهد داشت، وگرنه از اعتماد ملت به دولت و نظام هیچ چیزی باقی نخواهد ماند.»
او با ادای احترام «به کسانی که سایر کاندیداها را انتخاب کرده‌اند» اعلام کرد: «مردم ما بر سر این حق خود ایستاده‌اند و من هم آماده‌ام همه‌گونه هزینه‌ای را برای تحقق آرمان‌های شما ملت عزیز بپردازم.» او رأی مردم را «مهم‌تر از موسوی یا هرکس دیگر» خواند و گفت: «ان‌شاءالله حقمان را پس خواهیم گرفت.» وی گفت: «من نامه‌ای به شورای نگهبان نوشته‌ام و موارد تخلف را شرح داده‌ام، گر چه امیدوار به شورای نگهبان نیستم. تعداد زیادی از اعضای شورای نگهبان در طول انتخابات بی‌طرفی خود را نگه نداشتند و از کاندیدای دولتی حمایت کردند.»
همچنین محمدرضا خاتمی برادر محمد خاتمی که پس از اعلام نتایج انتخابات به‌مدت کوتاهی از سوی نیروهای امنیتی دستگیر شده بود در تجمع معترضان، دولت را به تقلب و دستکاری آرای مردم متهم کرد و گفت: «ما تا زمان ابطال نتایج و برگزاری انتخاباتی تازه به حرکت خود ادامه خواهیم داد.»
در پایان تظاهرات این روز نیروهای بسیجی از پشت‌بام پایگاه بسیج مقداد اقدام به تیراندازی به سمت مردم نمودند که موجب کشته‌شدن تعدادی از تظاهرات‌کنندگان شد. به‌گفتهٔ پدر یکی از کشتگان این روز از زبان معاون امنیتی-اجتماعی استانداری تهران به‌دستور مقامات بالاتر به نیروهای مستقر در میدان آزادی دستور شلیک ۴۰ دقیقه گلوله پلاستیکی و مشقی داده شد تا مردم را پراکنده کنند.
در جریان این تظاهرات با تیراندازی از مقر بسیج به سمت تظاهرکنندگان شمار زیادی کشته شدند. همچنین چندین تن نیز بر اثر تیراندازی مجروح شدند.
روزنامه‌های تایمز، ایندیپندنت، گاردین و فایننشیال تایمز روز دوشنبه ۱۵ ژوئن (۲۵ خرداد) خبر اصلی صفحه‌های اول خود را به رویدادهای ایران اختصاص داده‌اند. جان لاین خبرنگار بی‌بی‌سی در تهران تظاهرات عظیم مخالفان در روز دوشنبه را یک «زلزلهٔ سیاسی» توصیف کرد. همچنین بان کی مون دبیرکل سازمان ملل متحد روز دوشنبه، ۲۵ خرداد، اعلام کرد که خواست مردم ایران باید کاملاً مورد احترام قرار بگیرد.
تروکادرو از میدان‌های معروف شهر پاریس است و در مقابل رود سن و برج ایفل قرار گرفته‌است.
میدان تروکادرو، به «میدان حقوق بشر» معروف است و بیشتر گروه‌های اپوزیسیون دولت‌های مختلف مستقر در فرانسه، در این‌مکان تظاهرات می‌کنند.«شعارهای تهران، به شهرهای اروپا هم رسید», رادیو زمانه
اچ‌دی ۲۶۹۸۱۰ یا اچ دی ای ۲۶۹۸۱۰ یا آر ۱۲۲ یک ستارهٔ آبی در ابر ماژلانی بزرگ است. این ستاره با جرم ۱۵۰ جرم خورشیدی احتمالاً پس از ستاره تپانچه با جرم ۲۰۰ جرم خورشیدی پُرجرم‌ترین ستارهٔ شناخته شده‌است.
دانشگاه صنعتی همدان یک دانشگاه دولتی در شهر همدان است که با هدف تربیت و تأمین بخشی از نیروهای متخصص مورد نیاز کشور فعالیت‌های علمی آموزشی و پژوهشی خود را آغاز نموده و به عنوان یکی از مراکز آموزش عالی درحال توسعه در غرب کشور محسوب می‌شود. این دانشگاه در خرداد سال ۱۳۸۴ تأسیس و از سال ۱۳۸۵ با پذیرش ۷۰ دانشجو در دو رشته کارشناسی مهندسی برق (کنترل) و مهندسی کامپیوتر (سخت‌افزار) کار خود را آغاز کرده‌است.رشد ۳۷ درصدی بودجه دانشگاه صنعتی همدان ایسنا
هم‌اکنون ۱۴۴ استاد(۶۰ نفر از آن‌ها به صورت هیئت علمی تمام وقت) در این مرکز مشغول فعالیت می‌باشند. دانشگاه صنعتی همدان در استنادات پژوهشی نخستین دانشگاه کشور است.[https://www.borna.news/بخش-همدان-94/788359-دانشگاه-صنعتی-همدان-در-استنادات-پژوهشی-نخستین-دانشگاه-کشور-است
این دانشگاه در رده‌بندی ISC در رده دهم دانشگاه‌های ایران قرار دارد.جذب 35 درصد دانشجویان صنعتی همدان در R&Dها/ افتتاح نخستین آزمایشگاه حوزه‌های سردسیر کشور در همدان خبرگزاری فارس
دانشکده شماره یک دانشگاه صنعتی همدان که قدیمی‌ترین دانشکده این دانشگاه می‌باشد نیز شامل یک ساختمان ۵ طبقه، مسجد پیامبر اعظم، کتابخانه مرکزی، سالن آمفی تئاتر، ۲واحد سایت، چند واحد آزمایشگاه و قسمت اداری است.
دانشکده شماره دو یا همان دانشکده فناوری‌های نوین فرشچیان این دانشگاه که در قسمت جنوبی دانشگاه قرار دارد دارای یک ساختمان ۷ طبقه، سالن مطالعه، سالن آمفی تئاتر، ۲واحد سایت، چند واحد آزمایشگاه و قسمت اداری می‌باشد.
تفاهم نامه دانشکده شماره۳(دانشکده برق و رایانه) با بنیاد فرشچیان بسته شده‌است.https://www.msrt.ir/fa/news/30457/وزیر-علوم-تحقیقات-و-فناوری-کلنگ-ساخت-دانشکده-مهندسی-برق-و-کامپیوتر-دانشگاه-صنعتی-همدان-را-به-زمین-زد
http://www.moroornews.com/fa/tiny/news-40327
https://www.irna.ir/news/82502108/آغاز-عمليات-اجرايي-ساخت-دانشكده-مهندسي-برق-و-كامپيوتر-دانشگاه
https://www.tasnimnews.com/fa/news/1396/02/02/1386462/کلنگ-ساخت-دانشکده-مهندسی-برق-و-کامپیوتر-دانشگاه-صنعتی-همدان-زده-شد
امکانات خوابگاهی :
دانشگاه صنعتی همدان دارای چندین خوابگاه خودگردان است؛ که برخی هزینه های آن را دانشگاه و بقیه را دانشجویان میپردازند. دانشجویان می‌توانند از بین خوابگاه‌های معرفی شده توسط دانشگاه (که در سطح شهر قرار دارند) انتخاب کنند.
امکانات ورزشی :
این دانشگاه دارای سالن ورزشی و استخر بوده و دانشجویان می‌توانند از سالن‌های ورزشی دانشگاه بسته به تقاضای رشته ورزشی استفاده نمایند. دانشگاه صنعتی همدان دارای باشگاه ورزشی بدنسازی در محل دانشگاه است.
اینترنت :
در این دانشگاه برای تمامی دانشجویان اینترنت رایگان در نظر گرفته شده که برای دانشجویان و اساتید قابل دسترسی است.
تغذیه:
در دانشگاه دو بوفه موجود است. سلف سرویس دانشگاه به غیر از جمعه ها در تمام روزهای هفته دارای غذای قابل رزرو بوده و برای هر نوبت ناهار یا شام دو نوع غذا وجود دارد که دانشجویان بنا به سلیقه می‌توانند رزرو نمایند. در ایام ماه مبارک رمضان دو وعده افطار و سحر صرف می‌شود و کیفیت و حجم غذاها دراین ماه بهبود چشمگیری پیدا می‌کند.
این دانشگاه تا سال ۱۳۹۴ دارای ۷ رشته کارشناسی بود که البته در سال ۱۳۹۴ رشته مهندسی رباتیک توسط وزارت علوم حذف شد و در سال ۱۳۹۷ رشته مهندسی مکانیک گرایش مکاترونیک جایگزین شد و هم‌اکنون دارای ۷ رشته کارشناسی می‌باشد:
همچنین این دانشگاه رشته‌های زیر را در مقطع کارشناسی ارشد ارائه می‌نماید:
ساختمان این دانشگاه در نزدیکی دانشگاه بوعلی سینا و بوستان مردم و جنب بیمارستان بوعلی بنا شده‌است.
نشانی آن همدان، بلوار شهید فهمیده، خیابان مردم است.
دشنه نام فیلمی ایرانی به کارگردانی فریدون گله محصول ۱۳۵۱ شمسی است.
عباس معروف به «عباس‌آقا چاخان» یک شاگرد راننده بی‌کس و کار است که لکنت زبان دارد و دائماً چاخان به هم می‌بافد. یک شب به‌طور اتفاقی با بنفشه آشنا می‌شود که در جست و جوی رؤیاهایش سر از محله ای بدنام درآورده، اما همچنان در صدد این است که خودش را از آنجا خلاص کند و یک چاردیواری داشته باشد. عباس به بنفشه قول می‌دهد که کمک‌اش کند و بنفشه که گول حرف‌های عباس را خورده، تصور می‌کند با یک آدم پولدار و با اصل و نصب آشنا شده. بعد از اینکه بنفشه می‌فهمد عباس به خاطر بدهی ناچیزی به زندان افتاده، با قرض گرفتن از باج خوری به نام محمد، معروف به «ممد دشنه»، عباس را آزاد می‌کند. در زندان، عباس با فردی هم‌سلول می‌شود که ادعا می‌کند به دلیل خیانت شریک‌اش به زندان افتاده، قرار می‌شود که عباس پس از آزادی برود سراغ برادر او و ازش بخواهد که سهم طلب برادر را از شریک نامردش بگیرد. عباس این کار را می‌کند اما برادر دوست‌اش روش زندگی خود را تغییر داده و با زن و بچه‌هایش خوش است. عباس پس از درگیری با ممد دشنه و برای تأمین نظر بنفشه به قصد پس گرفتن پول هم‌بند سابق عازم جنوب می‌شود. طی یک درگیری خونین و بعد از گرفتن پول می‌فهمد که خائن اصلی، هم سلولی او بوده و نه کسی که به خاطرش به جنوب آمده‌است. عباس با پول برمی گردد و بنفشه را به خانه ای که برایش گرفته می‌برد، غافل از اینکه ممد دشنه در کمین آنهاست. سرانجام عباس با ممد درگیر می‌شود و او را در حوض همان خانه خفه می‌کند و خودش با دشنهٔ ممد زخمی می‌شود. عباس به جرم قتل به زندان می‌افتد و بنفشه بیرون زندان منتظر اوست. در پایان عباس را می‌بینیم که از زندان آزاد شده ولی همچنان دارد چاخان می‌کند.
اچ دی ۹۳۲۵۰ یک ستارهٔ آبی در رشته اصلی در سحابی شاه تخته است. این ستاره با جرم ۱۱۸ جرم خورشیدی هفتمین ستارهٔ پرجرم شناخته شده‌است.
آر شیر یکی از درخشان‌ترین و آسان یاب‌ترین ستاره‌های متغیر قابل مشاهدهٔ آسمان است. قدر ظاهری این ستاره در دوره‌ای ۳۱۲ روزه میان ۵٫۸ و ۱۰ متغیر است.
آر ماهی زرین یک ستاره متغیر نیمه منظم است. قدر ظاهری این ستاره که در صورت فلکی ماهی زرین قرار دارد در دوره‌هایی ۳۴۰ روزه میان ۴٫۵ و ۶٫۵ تغییر می‌کند.
خاطرات یک مغ نخستین رمان پائولو کوئلیو نویسنده برزیلی در سال ۱۹۸۷ نوشته شد.پائولو کوئلیو نام اصلی کتاب O diario de Um Mage، می‌تواند به «خاطرات یک جادوگر» برگردانده شود.
این کتاب در ترجمه‌های متعددی به زبان فارسی برگردانده شده و با نامهای مختلفی همچون «خاطرات یک مغ»، «سفر زیارتی»،
و «زیارت» وجود دارد.
این کتاب به بیان تجربه عرفانی پائولو کوئلیو در جاده سانتیاگو می‌پردازد، یکی از سه جاده مقدس مسیحیان که اعتقاد دارند با گذر از هر کدام از این جاده‌ها نیرویی جادویی، فردی را که این جاده را پیموده در بر می‌گیرد، که این جاده‌ها دارای آزمون‌هایی برای امتحان کردن فرد در طول جاده هستند. جاده سانتیاگو هم یکی از این سه جاده است که پائولو به دنبال سفری می‌رود که استادش به او دستور می‌دهد و به دنبال شمشیری گم شده می‌گردد که تجربیاتی عمیق چه از لحاظ عرفانی و چه از لحاظ فلسفی را به خواننده منتقل می‌کند. در پایان هر فصل کتاب پائولو روش‌های عرفانی را به خواننده آموزش می‌دهد و در قسمت قبل آن رمان را به پیش می‌برد. این کتاب به اتفاقات خارق‌العادهٔ زیادی اشاره می‌کند که در زندگی انسان‌های عادی رخ می‌دهد. یک ناشر کوچک برزیلی این کتاب را چاپ کرد و فروش نسبتاً خوبی داشت، اما با اقبال کمی از سوی منتقدان روبه‌رو شد.
نویسنده، در این کتاب، از آگاپه به عنوان «عشقی که می‌بلعد»خاطرات یک مغ، پائولو کوئلیو، برگردان آرش حجازی، تهران، کاروان ۱۳۷۹، صفحهٔ ۱۱۵ یاد می‌کند بدین معنا که فرد را در خود غرق می‌کند و بالاترین درجه از عشق است.
از دیدگاه نویسنده این کتاب، آگاپه، خود بر دو گونه است، نوعی از آگاپه که به عرفان و عشق ورزی به خداوند است و گونه‌ای دیگر که به شیفتگی مربوط می‌شود؛ و از نظر باستانیان، شیفتگی به معنای خلسه، جذبه و پیوند با خداوند است.خاطرات یک مغ، پائولو کوئلیو، برگردان آرش حجازی، تهران، کاروان ۱۳۷۹، صفحهٔ ۱۲۳
او در این کتاب، به دو نوع دیگر از عشق «اروس و فیلیا» نیز پرداخته است.
واژه لاتین «ماگو»، برگرفته از واژه ایرانی «مَغو» است که توسط ایرانیان غربی باستانی(پارتها)، که به روحانیون نسبت داده می‌شد و بعدها در دوره ساسانیان، به واژه «مٌغ» تبدیل شد. گزنفون در کتاب کوروش نامه، بنیان‌گذار طبقه مغها را کورش بزرگ می‌داند و ارسطو در کتاب دربارهٔ فلسفه می‌گوید: «مغان حتی از مصریان قدیم ترند.» واژه مغ که پیش از زرتشت به‌طور عام برای روحانیون به کار می‌رفت، بعدها نشانگر طبقه خاصی به نام مغان شد که در آیین زرتشت، وظیفه روحانیت را بر عهده داشتند. مغان، روحانیون کیش ملی ایرانیان بودند، اما این واژه در سده پنجم پیش از میلاد، به شکل واژه مگوس (مجوس) به یونان رسید و واژه مجیک به معنای جادو از آن مشتق شد. چرا که در دوران باستان، مرز میان دین و جادو روشن نبود و روحانیون را جادوگر می‌پنداشتند. پس از ورود افکار ایرانیان به یونان، طبقه‌ای به نام مجوسان در یونان ظهور کردند. بدین ترتیب، در جامعه الحاد و چندخدایی غرب در دوران باستان، مغان، آیین اسراری، و عرفانی متعالی برای ارتباط مستقیم انسان با خدا، به دور از مراسم و تشریفات رایج در جامعه آن دوران عرضه می‌کرد. مسیری برتر برای زندگی بشر پیشنهاد می‌کردند. دیوجنس لتریوس در تعریف مغان می‌گوید «مغان عمر خود را صرف پرستش خدا می‌کنند. قربانی می‌کنند، دعا می‌خوانند. بت‌پرستی و شمایل پرستی را محکوم می‌کنند. برای خدایان جنسیت قایل نمی‌شوند. به عدالت و تقوا پابندند؛ و سوختن اجساد مردگان را روا نمی‌دانند، غیب گویی می‌کنند، آویختن زینت آلات و طلا را بر خود مجاز نمی‌دانند. لباس سفید می‌پوشند. بستر خواب خود را بر زمین می‌گسترانند. در خوراک به سبزی و نان جو و پنیر اکتفا می‌کنند. می‌پندارند آدمی در آینده جاودانه خواهد زیست…»خاطرات یک مغ (مقدمه کتاب)
پس از انتخابات ریاست جمهوری دهم در ۲۲ خرداد ۱۳۸۸ بزرگ‌ترین موج بازداشت فعالان سیاسی در دو دهه اخیر در ایران اتفاق افتاد. بازداشت‌شدگان شامل سران منتقد دولت و انتخابات ریاست جمهوری دهم، روزنامه‌نگاران منتقد، فعالان دانشجویی و طرفداران میرحسین موسوی و مهدی کروبی کاندیداهای اصلاح‌طلب می‌شوند.
این بخش فهرستی از افراد دستگیرشده را در بر می‌گیرد (ترتیب الفبایی بر اساس نام خانوادگی):
و نمایندهٔ حسین موسوی پس از ۶ ماه حبس تعزیری، با ودیعه آزاد شد و از ایران خارج شد.
● علی تات، فعال دانشجویی. روزنامه‌نگار(۲۲ خرداد[۵]_)
محمدرضا رودباری مترجم و وبلاگ نویس رشتی به اتهام تبلیغ علیه نظام در فروردین ۱۳۸۹ در خانه اش دستگیر شد. خانواده اش از ترس و رعب مأموران مدتها در بی‌خبری بودند. بدون پذیرفتن وثیقه برای ۱۸ ماه روانه زندان شد. او همواره در مورد مسائل محیط زیستی به اندازه مدیریت سیاسی نگران بود.http://alllinks.com// بیماری وبلاگ نویس در زندان->]
فریبرز سروش، روزنامه‌نگار و برنامه ساز رادیو که با قرار وثیقه دویست میلیونی بعد از چهل و هشت روز آزاد شد.
http://www.magiran.com/npview.asp?ID=2195852روزنامه ی شرق
داریوش علی قنبری سر گروه شاهین شکسته بال شیراز ۱ آبان ۸۸ پلاک ۱۰۰ شیراز
[نازنین مشیری]- فعال دانشجویی و فعال حقوق زنان و وبلاگ نویس، خبرنگار و عکاس افتخاری باشگاه خبرنگاران جوان و عضو سابق انجمن روزنامه نگاران. فعال ستاد تبلیغاتی میرحسین موسوی در انتخابات ۸۸. دستگیری ۲۳ خرداد ۸۸ و یک هفته بازداشت در بند الف [زندان اوین] آزادی با قرار وثیقه ۵۰ میلیون تومانی. دستگیری مجدد با حمله به منزل شخصی در تیرماه ۹۱ توسط [نیروهای سپاه] و تحمل ۲ هفته بازداشت در محل نامشخص به‌صورت انفرادی و حکم ۳ سال و ۶ ماه و ۷۴ ضربه شلاق
. افشین مصطفوی_عضو ستاد موسوی و جبهه مشارکت، برای بار اول بازداشت۲۷خرداد۱۳۸۸ در منزل در شهر اصفهان، ۲۷روز بازجویی و انفرادی محکوم به چهار سال و دو ماه حبس و ۷۶ ضربه شلاق
تعدادی از دستگیرشدگان که برخی از آنها در زندان توسط نیروهای امنیتی به قتل رسیدند:
تلاکوپان نام شهری‌است که در روزگار پیش از کشف آمریکا در مکزیک کنونی جای‌داشته‌است. این شهر در کرانهٔ باختری دریاچه تکسکوکو جای داشته‌است و یکی از دولت‌شهرهای اتحادیه آزتک بود و نسبت به دیگر دولت‌شهرهای این اتحادیه اهمیت کمتری داشت.
سرانجام در ۱۵۲۱ هرنان کورتس کشورگشای اسپانیایی با یاری بومیان همپیمانش بر این شهر چیره‌گشت.
Wikipedia contributors, "Tlacopan," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Tlacopan&oldid=282849715 (accessed April 9, 2009).
غلامحسین مظلومی تنگستانی (زادهٔ ۲۳ دی ۱۳۲۸ در آبادان – ۲۸ آبان ۱۳۹۳ در تهران) بازیکن پیشین تیم ملی ایران و مربی فوتبال اهل ایران بود. مظلومی در بیشتر دوران فوتبالش عضو باشگاه تاج و مشهور به «سر طلایی فوتبال ایران» بود. او در گذشته سرپرست باشگاه استقلال بوده‌است. او در ۲۸ آبان ماه ۱۳۹۳ در اثر ابتلا به سرطان معده درگذشت.http://khabaronline.ir/(X(1)S(euzsmo2m0w4akgkdk3222bhr))/detail/386107/sport/premiere-league
وی به همراه تیم ملی جوانان ایران در بازی‌های ۱۹۶۹ تایلند لقب آقای گلی را با به ثمر رساندن ۶ گل به خود اختصاص داد و همچنین دو سال بعد بار دیگر در بازی‌های جوانان آسیا این بار در فیلیپین با زدن ۵ گل عنوان آقای گلی را به دست آورد. در بازی‌های آسیایی تهران با زدن ۵ گل لقب بهترین مهاجم آسیا در سال ۱۹۷۴ را به دست آورد. وی در المپیک مونترال کانادا به همراه تیم ملی فوتبال ایران حضور داشت و تنها گل ایران در مقابل تیم ملی فوتبال کوبا را به ثمر رساند. مظلومی در فاصله سال‌های ۴۸ تا ۵۶ در ۴۱ بازی موفق به زدن ۱۹ گل شد و میانگین حدود نیم گل در هر بازی را بر جای گذاشت.>گلزنان برتر تاریخ تیم ملی ایران، تبیان. و به مدت ۱۵ سال رکورددار گلزنی در سطح ملی ایران بود. همچنین وی در رده ملی با احتساب گل‌هایش در رده جوانان ۳۷ گل به ثمر رساند که رکوردی بزرگ به‌شمار می‌رفت.آخرین پرواز غلام «سرطلایی» ، روزنامه هما. در ۹ تیر ۱۳۵۱ در جریان دیدار دوستانه منتخب تهران و بایرن مونیخ که با پیروزی شش بر دو تیم منتخب به پایان رسید، یک گل به ثمر رساند. همچنین او در ۲۴ مرداد ۱۳۵۳ در جریان پیروزی سه بر صفر تیم ملی فوتبال ایران برابر باشگاه فوتبال فنرباغچه یکی از گل‌های ایران را به ثمر رساند.
وی در سال ۱۳۴۷ و زمانی که در حال گذراندن دوران تحصیلی بود به تیم تاج پیوست و مجموعاً ۹ سال برای تاج بازی کرد و در سال ۱۹۷۱ در حالیکه تاج اولین قهرمانی در جام باشگاه‌های آسیا را کسب کرد او با زدن ۵ گل بهترین گلزن مسابقات شد. گل او به قصر یخ در بازی پایانی جام باشگاه‌های تهران در سال ۱۳۵۰ منجر به برتری سه بر صفر و قهرمانی تاج در این مسابقات شد.
مظلومی در این مدت در تیم تاج و شهباز با به‌ثمر رساندن ۶۵ گل در جام تخت جمشید و جام باشگاه‌های ایران و سه دوره کسب عنوان گلزن برتر لیگ تخت جمشید (دوره اول ۱۵ گل دوره دوم ۱۰ گل و دوره چهارم ۱۹ گل) دارای یک رکورد است.
همچنین در سه دوره شرکت تاج در جام میلز با زدن ۲۶ گل آقای گل مسابقات میلز بود. در سال ۱۳۵۶ پس از جدایی از شهباز به الوصل امارت پیوست و با درخشش او الوصل قهرمان جام حذفی امارت شد و مظلومی با زدن ۹ گل بهترین گلزن مسابقات شد.
در سن ۲۹ سالگی در بازی با ذوب آهن منیسک پای او دچار آسیب شدید شد و با اینکه آن زمان جراحی منیسک به سادگی مقدور نبود ولی او بازگشت موفقیت‌آمیزی به فوتبال داشت و مجدداً برای تیم ملی انتخاب شد؛ ولی پس از چند ماه در بازی با تیم سابق خود نفت آبادان دچار آسیب دیدگی مجدد شد و در سن ۳۰ سالگی در حالیکه در اوج دوران بازیگری بود مجبور به خداحافظی از فوتبال شد.
غلامحسین مظلومی پس از کسب افتخارات زیاد در دوران بازیگری در تیم ملی و رده باشگاهی به جرگه مربیان پیوست. کلاسهای مربیگری را با موفقیت به اتمام رساند. او دارای مدرک مربیگری A B ،C آسیایی و دارای مدرک B اروپا (اتحادیه فوتبال انگلیس) می‌باشد.
او در عصر روز چهارشنبه ۲۸ آبان ۱۳۹۳ در سن ۶۵ سالگی پس از دو سال مبارزه با بیماری سرطان معده در بیمارستان ولیعصر تهران درگذشت.خبرگزاری ایسنا«سرطلایی» فوتبال ایران بدرود حیات گفتغلامحسین مظلومی درگذشت جوان ایرانی.
شهریار رادپور، کارشناس مسائل سیاسی و روزنامه‌نگار ایرانی مقیم بریتانیا است که از سال ۱۳۵۵ (۱۹۷۶ میلادی) در سازمان خبری بی‌بی‌سی مشغول به فعالیت شده و هم‌اکنون قدیمی‌ترین عضو در حال کار بخش فارسی بی‌بی‌سی محسوب می‌شود.
رادپور پیش از همکاری با بی‌بی‌سی در سازمان رادیو تلویزیون ملی ایران مشغول به کار بوده‌است. عبارات ثابتی که سال‌ها است در آغاز و لابه‌لای برنامه‌های رادیو فارسی بی‌بی‌سی همچون «اینجا لندن است رادیو بی‌بی‌سی» یا اعلام زمان پخش برنامه‌ها و موج دریافت آنها با صدای اوست. از او هم‌اکنون بیشتر به عنوان کارشناس امور بریتانیا در مصاحبه‌های مختلف استفاده می‌شود.
ستاره کربن یا گاما تازی ها ستاره‌ای در صورت فلکی تازی ها است. این ستاره از نظر دمای سطح یکی از سردترین ستارگان حقیقی شناخته شده است، زیرا دمای سطح آن حدود ۲۸۰۰ درجهٔ کلوین است.
ایزومو نام شهری‌است در ژاپن که در استان شیمانه این کشور جای دارد. این شهر از برای رشته فرنگی سوبا و نیز نیایشگاه شینتوی ایزومو تایشا نامور است.
برپایه سرشماری ژانویهٔ ۲۰۰۸ این شهر ۱۴۶،۱۱۵ تن جمعیت دارد.
شهر به گونهٔ نوینش در ۳ نوامبر ۱۹۴۱ پایه‌ریزی شد. با این همه نیایشگاه ایزومو تایشا کهن‌ترین نیایشگاه آیین شینتو در ژاپن است.
Wikipedia contributors, "Izumo, Shimane," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Izumo,_Shimane&oldid=292496996 (accessed May 26, 2009).
تی قیفاووس یک ستاره متغیر میراگونه در صورت فلکی قیفاووس است.
اس شکارچی یک غول سرخ در صورت فلکی شکارچی است. دوره تناوب این ستاره ۴۲۰ روز است.
کاگوشیما مرکز استان کاگوشیما در کشور ژاپن است و در جنوب باختری جزیرهٔ کیوشو جای‌دارد. کاگوشیما بزرگترین شهر استان نیز هست.
این شهر را به دلیل جایگاه خلیجی‌اش، آب و هوای داغ و نیز آتشفشان فعال ساکوراجیما، ناپل خاورزمین نامیده‌اند.
برپایهٔ سرشماری سال ۲۰۰۵ جمعیت این شهر ۶۰۵٬۶۵۰ تن برآورد شده‌است.
این شهر سده‌ها تیول خاندانی سامورایی به نام شیمازو بوده‌است. در سده‌های میانه این شهر مرکز قلمرو ساتسوما گشت. به زودی این شهر به فرمانروایی نیمه‌خودگردان پادشاهی ریوکیو بدل گشت.
کلیسای سنت فرانسیس خاویر در این شهر یادآور نخستین مسیحی آمده به ژاپن است. کاگوشیما تا سده‌های ۱۶ و ۱۷ میلادی که مسیحیت در آن ممنوع شد مرکز مسیحیت این کشور بود.
Wikipedia contributors, "Kagoshima," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Kagoshima&oldid=295123423 (accessed June 8, 2009).
«آواز زمین»، «ترانهٔ زمین» یا «سرود زمین» نام سومین تک‌آهنگ از نهمین آلبوم استودیویی مایکل جکسون به نام "تاریخ" است. ترانه‌نویس و آهنگساز «آواز زمین» خود مایکل جکسون می‌باشد و همچنین تهیه‌کنندهٔ آن مایکل جکسون و دیوید فاستر هستند.
بیان این آهنگ شباهت زیادی به آهنگ‌های «ما دنیاییم»، «مرد درون آینه» و «دنیا را التیام بده» دارد. مفهوم این آهنگ دربارهٔ نجات محیط زیست و حیات وحش است. این آهنگ که به مدت ۶ هفته در رتبهٔ ۱ جدول آهنگ‌های پرفروش انگلستان قرار داشت. «ترانهٔ زمین» در کشور آمریکا به صورت تک‌آهنگ منتشر نشد، به همین دلیل در جدول ۱۰۰ اثر برتر بیلبورد رده‌بندی نشد.
ترانهٔ زمین از طرف روزنامه‌نگاران و منتقدان بسیار مورد انتقاد و حتی توهین قرار گرفته‌است.
یکی از خبرنگاران شبکهٔ ام‌تی‌وی اروپا، این آهنگ را "یک مشت چرند" خواند. او در مورد کلیپ این آهنگ ادامه داد: «کلیپ حتی از خود آهنگ بدتر است. مایکل در این کلیپ، زندگی را به درختان باز می‌گرداند. مردگان را زنده می‌کند. خاک از بین رفته را آباد می‌کند. مگر او خداست؟»
بدین صورت، پیام مهمی که به قول خود مایکل در «ترانهٔ زمین» نهفته بود، بر اثر جنجالی که رسانه‌ها و روزنامه‌ها درست کردند، ناشنیده باقی ماند.
مایکل به‌خاطر این ترانه، جوایز متعددی از سازمان‌های محیط زیست و حمایت از حیوانات دریافت کرد.
مایکل جکسون دست طولانی‌ای در ساخت آهنگ‌هایی با مضامین اجتماعی و نیکوکاری داشت. او قبل از ساخت «آواز زمین»، آهنگ‌هایی همانند «ما دنیاییم»، «مرد درون آینه»، «دنیا را التیام بده» و... را به صورت رسمی در آلبوم‌های قبلی خود منتشر کرده بود. او این مضامین را در آثارش وارد می‌کرد و با استفاده از شهرت و ثروتش آن‌ها را در بین مردم تبلیغ می‌کرد. او بنیاد خیریهٔ دنیا را التیام بده را در سال ۱۹۹۲ تأسیس کرد و تمام سود حاصل از تور جهانی خطرناک (۱۹۹۲) را به آن اهدا کرد. مایکل در زمان اجرای تور جهانی بد (۱۹۸۷) در هر شهری که میزبان تورش بود، به یتیم‌خانه‌ها و بیمارستان‌ها سر می‌زد.
او چند روز پیش از آنکه آهنگ «آواز زمین» را در هتلی در شهر وین، اتریش بسراید، در رم بود و به بیمارستان کودکان بمبین جزوو رفته بود و وقتش را صرف هدیه دادن، عکس گرفتن و دادن امضا به کودکان بیمار آنجا کرد و پیش از آنکه بیمارستان را ترک کند، بیش از ۱۰۰ هزار دلار به آنجا پول اهدا کرده بود.
بعد از بیماری و مرگ نوجوانی ۱۸ ساله به نام رایان وایت (۱۹۷۱ - ۱۹۹۰) بر اثر ابتلا به ویروس ایدز، مایکل به جلب توجه عموم نسبت به این بیماری کمک کرد؛ بیماری که در آن زمان هنوز جنجال‌برانگیز بود. او در مراسم آغاز ریاست جمهوری بیل کلینتون به‌طور علنی تقاضا کرد که بودجهٔ بیشتری برای کمک به بیماران مبتلا به ایدز و تحقیقات مربوط به این بیماری اختصاص داده شود. او آهنگ «خیلی زود رفت» را به رایان وایت و مبتلایان به ایدز تقدیم کرد.
مایکل جکسون «آواز زمین» را در تاریخ ۱ ژوئن ۱۹۸۸ در خلال برگزاری تور جهانی بد در شهر وین، اتریش نوشت و در ابتدا نامش را «پس ما چه» نامید.
من درد و رنج بسیاری برای وضع اسفناک سیارهٔ زمین در خود احساس می‌کنم... و این آهنگ برای من [به معنای] «آواز زمین» است؛ چون فکر می‌کنم که طبیعت تلاش بی‌وقفه‌ای برای جبران خسارت‌های وارد شده به زمین که نتیجهٔ عدم مدیریت صحیح ماست می‌کند... و من از این اتفاق الهام گرفتم.
محور اصلی آهنگ «آواز زمین» دربارهٔ ویرانی زمین و جنایاتی است که توسط انسان‌ها روی آن انجام می‌شود. در ابتدای آهنگ جکسون می‌خواند: «طلوع خورشید را چه شد? چه بر سر باران آمد؟ چه بر سر تمام آن چیزهایی آمد که گفتی دوباره خواهیم بود. دشت‌های کشتار را چه شد؟ آیا زمانی [برای جبران و شرمندگی] هست؟ چه بر سر تمام آن چیزهایی آمد که گفتی به من و تو تعلق دارند. آیا هرگز درنگی کردی تا متوجه شوی؟ تمامی خون‌هایی را که ما بر زمین ریخته‌ایم. آیا هرگز درنگی کردی تا متوجه شوی [درد] این زمین گریان را، این ساحل‌های در حال هق هق را... ما با دنیا چه کرده‌ایم؟ نگاه کن ما چه کرده‌ایم. چه بر سر تمام آن صلحی رفت که تو در گرو تنها پسرت قرار دادی؟ دشت‌های گل را چه شد؟ آیا زمانی [برای جبران و شرمندگی] هست؟ چه بر سر تمام آن رویاهایی آمد که گفتی به من و تو تعلق دارند؟ آیا هرگز درنگی کردی تا متوجه شوی؟ تمام کودکانی را که مردند در جنگ. آیا هرگز درنگی کردی تا متوجه شوی؟ [درد] زمین گریان را، ساحل‌های در حال هق هق را... زمانی من، دل به رؤیا می‌سپردم. زمانی من، به آن سوی ستاره‌ها می‌نگریستم. [اما] اکنون نمی‌دانم کجا هستیم... گرچه می‌دانم که به راه دوری برده شده‌ایم».
«آواز زمین» در ۲۷ نوامبر ۱۹۹۵ در قالب تک‌آهنگ عرضه شد. این تک‌آهنگ در بیش از ۱۳ کشور جهان شماره‌یک شد اما در کشور آمریکا هرگز به صورت تک آهنگ منتشر نشد. «آواز زمین» تقریباً در تمام کشورهای اروپا جزء ۵ تک‌آهنگ برتر بود.
«آواز زمین» پس از انتشار، توانست به مدت ۶ هفتهٔ متوالی در رتبهٔ ۱ جدول انگلستان بماند و پس از آن که در کل ماه دسامبر شماره یک بود، تک‌آهنگ شماره یک جدول "تک‌آهنگ‌های شماره یک کریسمس در انگلستان" در سال ۱۹۹۵ بشود. تک‌آهنگ «آواز زمین» هم‌اکنون با فروش بیش از ۱ میلیون نسخه، پرفروش‌ترین تک‌آهنگ جکسون در کشور انگلستان است.George, p. 48–50
«آواز زمین» اولین تک‌آهنگ جکسون بود که در "جدول تک‌آهنگ‌های آلمان" به رتبهٔ یک دست یافت. و توانست به مدت ۵ هفتهٔ متوالی جایگاه‌اش را در آن حفظ کند. «آواز زمین» موفق‌ترین آهنگ مایکل در کشور آلمان و جزء ۱۰ آهنگ موفق پاپ در تاریخ آلمان نیز است.Ergebnis Pophymnen - RTL.de
تک‌آهنگ «آواز زمین» در آمریکا منتشر نشد و فقط در رادیوها پخش شد؛ به همین دلیل در جدول ۱۰۰ آهنگ داغ بیلبورد رتبه‌بندی نشد. اما در جدول "آهنگ‌های داغ رقصی کلوپ"Hot Dance Club Songs در رتبهٔ ۱۱ قرار گرفت.
در سال ۲۰۰۶، ترانهٔ «آواز زمین» در آلبوم "" دوباره منتشر شد و توانست به رتبهٔ ۵۵ جدول "۱۰۰ تک‌آهنگ داغ اروپا"European Hot 100 Singles دست یافت. آلبوم "رؤیایی: تک ویدیوها" حاوی ۲۰ عدد از برترین آهنگ‌های مایکل بود که در کشورهای اروپایی منتشر شد.
نماهنگ (موزیک ویدئو) «ترانهٔ زمین» در ۴ مکان جغرافیایی فیلم‌برداری شده‌است. اولین مکان فیلم‌برداری در قسمتی از جنگل آمازون (آمریکای جنوبی) بود؛ جایی که بخش عمده‌ای از آن تنها یک هفته پس از اتمام فیلم‌برداری توسط سودجویان تخریب شد و از بین رفت. افرادی که در صحنهٔ جنگل آمازون شرکت داشتند از اتباع و بومی‌های همان مناطق بودند و نه بازیگر حرفه‌ای. مکان دوم، یک منطقهٔ جنگی در کرواسی (اروپا) بود که با نقش‌نمایی بازیگر معروف اهل صربستان با نام Slobodan Dimitrijević که در آن منطقه ساکن بود فیلم‌برداری شد. محل سوم در تانزانیا (آفریقا) فیلم‌برداری شده بود که در آن شکارهای غیرقانونی توسط شکارچیان را نشان می‌داد.
مکان نهایی در وارویک، ایالت نیویورک، آمریکا فیلم‌بردای شد که در آن یک جنگل امن شبیه‌سازی شده در یک مزرعهٔ ذرت در آتش می‌سوزد و مایکل در حال قدم زدن در آن است.
در هیچکدام از مراحل فیلم‌برداری، هیچ حیوانی از طرف عوامل ساخت نماهنگ مورد حمله یا صدمه قرار نگرفت و تصاویر حیوانات کشته شده مربوط به بایگانی‌های مستندهای معروف بودند. اما با این وجود در هنگام فیلم‌برداری، یک شکارچی، یک فیل را از مسافت ۱ مایلی از مکان فیلم‌برداری مورد اصابت گلوله قرار داد و کشت. صحنهٔ کشته شدن این فیل در نماهنگ گنجانده نشده‌است.
نماهنگ «ترانهٔ زمین» از زمان انتشارش، به ندرت در آمریکا پخش شده‌است.
این نماهنگ بعدها در آلبوم‌های ویدئویی "تاریخ در فیلم، جلد ۲" (۱۹۹۵)، "نامبر وانز" (۲۰۰۳) و "ویژن" (۲۰۱۰) منتشر شد.
نماهنگ «ترانهٔ زمین» توسط نیک برانت، عکاس هنرهای زیبا گارگردانی شد و با استقبال خوبی همراه شد به‌طوری‌که برندهٔ جایزهٔ بهترین ویدئو سال ۱۹۹۶ از مراسم «فیلم لو فانتاستیک»، جایزه موسیقی دوریس دی از مراسم جایزهٔ جِنیسِس و نامزد جایزهٔ «بهترین نماهنگ، شکل کوتاه سال ۱۹۹۷» از مراسم جوایز گِرَمی شد.
در ۱۹ فوریه ۱۹۹۶ در مراسم جایزه بریت در انگلستان، مایکل برای اولین بار «آواز زمین» را اجرا کرد و جایزهٔ "هنرمند نسل" را دریافت کرد.
مایکل در ابتدا با لباسی سیاه که نمادی از آلودگی زمین و ویرانی حاصل از جنگ بود، به روی صحنه آمد. سپس بر روی چری پیکر (یک نوع جرثقیل) می‌رود تا به گفتهٔ خودش از جانب سیارهٔ زمین، مردم را مورد خطاب قرار دهد تا بیدار شوند و زمین را پیش از آن که دیر شود نجات دهند. او سپس از جرثقیل پایین آمد و لباس‌های سیاه را از تنش بیرون آورد در حالی که در زیر آن، لباس سفیدی پوشیده بود که نماد پاک شدن زمین از آلودگی‌ها، به پایان رسیدن جنگ‌ها، آبادسازی زمین و بازگشتش به وضع پیشینش بود. افرادی که بر روی صحنه قرار داشتند و هر کدام لباس قوم و ملت خاصی را پوشیده بودند و نماد تمام مردمشان بودند به سمت مایکل که استعاره‌ای از زمین پاک و تمیز شده‌است می‌روند و آن را در آغوش می‌گیرند. و مایکل بر روی صحنه در بین حدوداً ۴۰ کودک که نمایندگان کودکان محروم جهان بودند، احاطه شد.
اما در قسمتی که مایکل بر روی جرثقیل بر بالای سر حاضرین در سالن به پرواز درآمد، جارویس کاکر به طرف صحنه هجوم برد و دو انگشتش را به حالتی توهین‌آمیز به سمت مایکل در هوا تکان داد و صف خوانندگان بر روی صحنه را بر هم زد. او به دور صحنه می‌چرخید و از وسایل صحنهٔ نمایش بالا می‌رفت و تقلید مایکل را انجام می‌داد. کاکر به چند کودک آسیب رساند و باعث شد تا آن‌ها از روی صحنه به پایین پرتاب بشوند و به کودکی نیز مشت زد و کودکی هم از ناحیهٔ گوش آسیب دید. در پی این اقدام، کاکر دستگیر شد و به ادارهٔ پلیس تحویل داده شد.
پس از این اقدام، والدین کودکان روی صحنه خشم خودشان را در روزنامه‌ها ابراز کردند.
مادر یکی از بچه‌ها گفت: «آن مرد (کاکر) بزرگترین شب زندگی دخترم را خراب کرد. من دیدم یک نفر دخترم را از زمین بلند کرده و سعی داشت او را به پایین پرتاب کند. من فکر کردم یک آدم دیوانه وارد صحنه شده‌است و می‌خواهد خودش را به مایکل برساند. کدام آدم عاقلی چنین کاری با یک بچه می‌کند؟ من نمی‌دانم او (کاکر) کیست یا فکر می‌کند که چه کسی است. اما من دوست دارم همین کار را با او بکنم یا کاری بسیار بدتر از آن را. دخترم، اشلی، هفته‌ها خودش را برای این شب رویایی آماده می‌کرد و این دیوانه تمام زحمت‌هایش را در عرض چند لحظه بر باد داد. اگر می‌توانستم او را با دست‌هایم خفه می‌کردم».
مایکل جکسون در بیانیه‌ای «کاکر» را متهم به رفتار نفرت‌برانگیز و شرم‌آور کرد. کمپانی اپیک رکوردز شرح داد:
کاکر نیز در بیانیه‌ای که منتشر کرد، ارتکاب هرگونه جرمی را رد کرد.
سپس سخنگوی کاکر گفت که به خاطر افترایی که مایکل علیه او زده است، قصد شکایت از مایکل را دارد. او همچنین ادعا کرد که یک نوار ویدئویی از یکی از محافظان مایکل در حال زدن بچه‌ها، در دست دارد.
در پی این حادثه، مطبوعات انگلیس «کاکر» را به باد طعنه و استهزاء گرفتند. سردبیر روزنامهٔ سان (روزنامه‌ای که معمولأ چیزهای مثبتی در مورد مایکل به چاپ نمی‌رساند) نوشت: «مایکل جکسون یک ابر ستاره و یک هنرمند حرفه‌ای است. چیزی که جارویس کاکر هرگز نخواهد شد. ترتیب دهندگان این برنامه، قول دادند که ما شاهد یک اجرای بی‌نظیر از «جکو» (این لقب را رسانه‌های انگلیسی به مایکل دادند که معنی «خلو دیوانه» را می‌دهد) خواهیم بود. و او با آهنگ ترانهٔ زمین این را ثابت کرد. کاکر نتوانست مانع اجرای سلطان پاپ بشود».
این روزنامه با دادن ۹ امتیاز از ۱۰ امتیاز به مایکل، رضایت بسیاری دیگر از منتقدان را، از اجرای او، منعکس کرد.
بسیاری نیز، جارویس کاکر را دلقک و احمق نامیدند.
اما به یکباره رسانه‌ها به جانبداری از کاکر پرداختند. در مراسم جایزه بریت، مایکل با لباس سیاه وارد صحنه شد و سپس آن را از تن بیرون آورد. او در زیر این جامهٔ سیاه، لباس سفیدی به تن داشت. و در پایان کودکان و سایر افراد حاضر در صحنه را به سمت نوری که بر روی صحنه می‌تابید هدایت کرد.
رسانه‌ها مایکل را برای این حرکت سرزنش کردند و او را متهم کردند که خود را مسیح می‌بیند و تصور می‌کند حامل پیامی برای زمینیان است.
سپس رسانه‌های آمریکا اجرای ترانهٔ زمین را ضد یهود خواندند.
در صحنهٔ پایانی اجرای جوایز بریت، مایکل با لباس سفید حاضر می‌شود و همه را در آغوش می‌گیرد. از جمله فردی را که لباس یهودی به تن داشت و مایکل صورت اورا میبوسد. رسانه‌ها معتقد بودند که فرد یهودی که نمایندهٔ دین یهود است، مایکل را که نمایندهٔ دین مسیح است، مورد پرستش قرار می‌دهد. و این کار یعنی دین مسیح از دین یهود برتر است.
رسانه‌های آمریکا در این مورد اقدام به نظر سنجی از مردم کردند. نظر سنجی انجام شده، مایکل جکسون را یهودستیز، ضدمسیح و ضددین می‌خواند و این در حالی بود که مراسم اجرای جوایز بریت در آمریکا پخش نشد و آمریکایی‌ها آن اجرا را ندیده بودند.
رسانه‌ها حمایتشان از کاکر را بیشتر کردند. کاکر در مصاحبه‌ای با یک شبکهٔ تلویزیونی انگلیسی گفت: «من از حرکات او بر روی صحنه بدم آمد و حس کردم که اطرافیانم هم همین احساس را دارند. فکر کردم که باید کاری انجام دهم. بلند شدم و روی صحنه رفتم. نمی‌دانستم چه بکنم. فکر کردم شاید بهتر باشد ادای او را در بیاورم. دور صحنه بدوم و از وسایل روی صحنه بالا بروم و مانند او خم بشوم».
کاکر گفته که برای اعتراض به ظاهر مسیح گونهٔ مایکل بر روی صحنه رفته‌است و این در حالی بود که وقتی او به صحنه هجوم برد، مایکل بر روی جرثقیل بود و هنوز لباس سیاه به تن داشت و هیچ نشانه‌ای از مسیح و پرستش او از طرف یهود دیده نمی‌شد. همچنین کاکر ادعا کرد که به خاطر اینکه مردم حاضر در سالن که بالغ بر ۲،۰۰۰ نفر می‌شدند نیز از این اجرای مایکل بدشان آمده بود، این کار را کرد ولی در فیلم این اجرا زمانی که نیروهای امنیتی کاکر را به بیرون می‌بردند مردم به صورت یک‌صدا در حال فریاد زدن نام «مایکل» بودند.
مایکل در واکنش به جنجال رسانه‌ها بیانیه‌ای در سایت سونی منتشر کرد و دلایلش را از نوشتن این ترانه اعلام کرد:
پس از انتشار آلبوم هیستوری، مایکل جکسون تور جهانی هیستوری را در سال‌های ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۷ اجرا کرد. در این تور «ترانهٔ زمین» نیز اجرا شد.
در ابتدای اجرا یک انفجار بر روی صحنه اتفاق می‌افتد و طراحی صحنه به صورت شهرهای جنگ زده می‌شود که خانه‌های ویران شده را نشان می‌دهد. سپس مایکل آهنگ را آغاز می‌کند. لباس او از رنگ‌های سیاه، سفید و قرمز تشکل شده‌است. در تلویزیون بزرگ پشت سر مایکل نیز صحنه‌هایی از ویرانی زمین و جنگ نشان داده می‌شود. سپس چند نفر متشکل از چند زن، مرد و کودک با لباس‌های مختلف و کهنه که نشان دهندهٔ آثار جنگ است بر روی صحنه می‌آیند و به تماشای اجرای مایکل مشغول می‌شوند. مایکل بر روی دستگاه چری پیکر می‌رود و خود را از آن آویزان می‌کند. پس از پایین آمدن از دستگاه، صدایی شبیه به شلیک گلوله از تانک شنیده می‌شود و در میان گرد و غبار پشت صحنه، یک دستگاه تانک حامل یک سرباز نظامی وارد صحنه می‌شود. مایکل جلوی تانک را می‌گیرد و سرباز داخل تانک بیرون می‌آید و با اسلحه‌ای که در دست دارد مردم را تهدید می‌کند و در آخر تفنگ را به سمت مایکل نشانه می‌گیرد. در همین حال مایکل بدون هیچ حرکتی به آن سرباز نگاه می‌کند و دستش را روی اسلحه میگذارد و سرش را به نشان احترام پایین میاورد سرباز که تحت تأثیر نگاه او قرار گرفته، اسلحه را زمین می‌گذارد و گریه می‌کند. سپس دختر بچه‌ای که گل آفتاب‌گردان به دست دارد به سمت سرباز می‌رود و آن گل را به او تقدیم می‌کند. سرباز که در حال گریه است گل را می‌گیرد و با شرمساری به دختر بچه نگاه می‌کند. در همین حال مایکل که با آن سرباز در حال گریه بود، دست سرباز را می‌گیرد و او را بلند می‌کند و به سمت جمعیت دستان خود را باز می‌کند.
جوزف ووگل، نویسنده و منتقد موسیقی، در کتابی به نام «آواز زمین: نگاهی به شاهکار مایکل جکسون» (انتشار: ۲۰۱۱) می‌گوید:
پیش از حقیقت ناراحت‌کنندهٔ ال گور، قبل از آواتار و وال-ای، پیش از آنکه توجه به محیط زیست چنین بر سر زبان‌ها بیفتد آواز زمین مایکل جکسون بود. یکی از غیرمعمول‌ترین و جسورانه‌ترین آهنگ‌های اعتراضی در تاریخ موسیقی عامه‌پسند. یک آهنگ موفق جهانی که در بیش از ۱۵ کشور شماره یک گردید، اما در آمریکا حتی منتشر هم نشد.
۱۶ سال پس از آن روز، شمار تحسین کنندگان این آهنگ همچنان رو به فزونی است. این آهنگ که التماسی ناامیدانه است از زبان زمین و ساکنان آن به خصوص افرادی که بیشتر در معرض آسیب قرار دارند، امروز هم چونان گذشته، پرمعنا و با اهمیت است.
آواز زمین به شدت برای جکسون که به درستی آن را یکی از بهترین آثارش می‌دانست، مهم بود. او به گونه‌ای برنامه‌ریزی کرده بود که این آهنگ نقطهٔ اوج کنسرت‌های نافرجام "این آخرش است" در لندن باشد. «آواز زمین» آخرین آهنگی بود که او پیش از مرگ بر روی صحنه تمرین کرد... «آواز زمین» می‌رفت که بزرگ‌ترین سرود زیست‌محیطی تاریخ شود. در بیش از ۱۵ کشور جهان در بالای جدول‌های موسیقی حکمرانی می‌کرد و بیش از ۵ میلیون نسخه به فروش رساند. با این حال منتقدان نمی‌دانستند که چگونه باید با این اثر برخورد کنند. موسیقی آن تلفیقی بود از اپرا، راک، سرود کلیسا و بلوز. چیزی متفاوت از هر آهنگی که از رادیو به گوش می‌رسید. هر نوع انتظاری را که می‌شد از یک سرود سنتی داشت، به چالش می‌کشید. به جای مضمونی ملی‌گرایانه، سخن از دنیایی آورد به دور از مرز بندی و سلسله مراتب. به جای گفتن از باورهای مذهبی و نگرش انسانی، صبحت از گسترده شدن بینش مردمان بود نسبت به تعادل و هماهنگی زیست‌محیطی. به جای یک پروپاگاندای ساده‌انگارانه برای برپایی یک جنبش اعتراضی، بیانی اصیل بود و هنرمندانه. به جای یک هم‌سرایی پر سروصدا که دست مایهٔ تی‌شرت‌ها و آگهی‌نماهای تبلیغاتی شود، شیوَنی جهانی بود و بی‌کلام.
مایکل جکسون در سال ۱۹۹۵، جایزه موسیقی دوریس دی را از مراسم جایزهٔ جِنیسِس برنده شد. این جایزه به موسیقی‌دانانی که بیشترین اهمیت را به حیوانات می‌دهند تقدیم می‌شود. تا به امروز تنها ۴ نفر موفق به دریافت این جایزه شده‌اند. در سال ۲۰۰۸ یک نویسندهٔ اهل نیجریه گفت: «ترانهٔ زمین توجه جهانیان را به تخریبی که انسان به سیاره زمین وارد کرده‌است و آن را به نابودی کشانده جلب می‌کند».
«آواز زمین» توسط سرگی لازارو یک خوانندهٔ اهل روسیه در سال ۲۰۰۵ دوباره‌خوانی شد. همچنین در سال ۲۰۱۱ توسط هایلی رینهارت در فصل ۱۰ برنامهٔ آمریکن آیدل بازخوانی شد. همچینین نی-یو خوانندهٔ سیاه‌پوست اهل آمریکا و شاریس، «آواز زمین» را در تور «هیتمن برگشته: دیوید فاستر و دوستان» اجرا کردند.
در مراسم اهدای جایزه گرمی سال ۲۰۱۰، جنیفر هادسن، کری آندروود، اسموکی رابینسون، سلین دیون و آشر برای بزرگ‌داشت مایکل جکسون ترانهٔ «آواز زمین» را به صورت زنده اجرا کردند. در هنگام اجرای این آهنگ توسط این هنرمندان، تصاویری سه‌بعدی در تلویزیون‌های بزرگ پشت سر آن‌ها پخش می‌شد. این تصاویر در اصل برای نمایش در کنسرت‌های "این آخرش است" (۲۰۰۹) در نظر گرفته شده بود که با درگذشت جکسون هرگز برگزار نشدند. پس از اجرای این ترانه، پرنس و پاریس، فرزندان مایکل بر روی صحنه آمدند تا جایزهٔ گرمی «یک عمر فعالیت هنری» پدرشان را دریافت کنند. آن‌ها سخنرانی مختصری نیز انجام دادند.
منقار ماکیان یا مِنقارالدُجاجه یا بتا ماکیان یا B ماکیان یا آلبیرو پنجمین ستارهٔ درخشان صورت فلکی ماکیان است و یک ستاره دوتایی است.