moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
آلن شیرر (به انگلیسی: Alan Shearer) بازیکن سابق فوتبال اهل انگلیس است، وی سابقه بازی در تیم‌های ساوت‌همپتون، بلکبرن راورز و نیوکاسل یونایتد را در کارنامه دارد. شیرر بهترین گل‌زن تاریخ لیگ برتر انگلستان و هفتمین گل‌زن تیم ملی فوتبال انگلستان است. آلن در سال ۱۹۹۴ با بلکبرن قهرمان لیگ برتر انگلیس شده و کفش طلای مسابقات را کسب کرد.
در سال ۱۹۹۶ با انگلیس رویایی تری ونبلز به مسابقات یورو که در کشور انگستان برگزار میشد پا گذاشت. او توانست در این مسابقات با زدن ۵ گل آقای گل بشود ولی تیم ملی انگلیس در نیمه نهایی با هدر دادن پنالتی توسط گری ساوت گیت بازی را به آلمان واگذار کرد و از رقابت ها کنار رفت
آلن شیرر به عنوان کاپیتان تیم ملی انگلستان در جام جهانی ۱۹۹۸ فرانسه حاضر بود که تیمش در مرحله یک هشتم نهایی در ضربات پنالتی مغلوب تیم ملی آرژانتین شد و از دور مسابقات کنار رفت. وی در ۴ بازی خود در جام جهانی ۱۹۹۸ موفق به زدن ۲ گل برای سه شیرها گردید.
یورو ۲۰۰۰ اخرین حضور الن شیرر در تیم ملی بود که با اینکه بعد از سالها آلمان را با گل شیرر شکست دادن ولی از دور مقدماتی نتوانستن صعود کنند و پایان حضور شیرر در تیم ملی با شکست همراه بود
آلن شیرر در ۳۴ دیدار از ۶۳ دیدار ملی خود بازوبند کاپیتانی تیم ملی انگلیس را به بازو بست و موفق شد ۳۰ گل ملی نیز در کارنامه خود داشته باشد.
آلن شیرر در سه فصل متوالی ۹۵-۱۹۹۴ و ۹۶-۱۹۹۵ به همراه بلکبرن راورز و فصل ۹۷-۱۹۹۶ به همراه نیوکاسل یونایتد موفق به کسب عنوان آقای گلی و دریافت کفش طلای لیگ برتر فوتبال انگلستان گردیده است. بزرگترین و در واقع تنها افتخار باشگاهی او قهرمانی لیگ برتر انگلیس به همراه بلکبرن راورز است در حالیکه شیرر میتوانست با تیمهای بزرگ جامهای زیادی کسب کند به خاطر هواداران نیوکاسل یونایتد از این تیم جدا نشد. به همین دلیل در نیوکاسل یونایتد اسطوره ای بی همتاست.
آلن شیرر تا سال ۲۰۰۶ با نیوکاسل یونایتد به فوتبال ادامه داد و پس از آن از دنیای فوتبال خداحافظی کرد.
خوزه آنتونیو کاماچو سر مربی حال حاضر سرمربی سابق اوساسونا می‌باشد.
او در ۸ ژوئن ۱۹۵۵ در سیسا، اسپانیا متولد شد.
او فوتبال حرفه‌ای خود را در سال ۱۹۷۲ با بازی در جوانان باشگاه فوتبال آلباسته بالومپیه آغاز کرد. و پس از سه سال بازی به تیم کهکشانی‌ها پیوست و در پست جناح چپ همراه با رافائل گاریلو ۶۰۰ بازی برای رئال (۴۱۴ بازی فقط در لیگ) انجام داد ولی با مصدومیتی که در ژانویه ۱۹۷۸ در تمرین برایش اتفاق افتاد او را برای ۲ سال از میادین دور بود ولی با بازگشت قوی به میادین دوباره به اوج رسید و توانست با رئال در دو سال پی در پی قهرمان جام یوفا شود.
کاماچو همچنین ۸۱ بازی برای تیم ملی اسپانیا انجام داد. او اولین بازی خود را ۵ فوریه ۱۹۷۵ در والنسیا مقابل تیم ملی اسکاتلند در مرحله مقدماتی جام ملت‌های اروپا ۱۹۷۶ زمانی که هنوز ۲۰ سالش نشده بود انجام داد. تا ۱۳ سال بعد از آن کاماچو به عنوان مهره اصلی اسپانیا در دفاع چپ همواره حضور داشت و در مسابقات جام ملت‌های اروپا ۱۹۸۸ در سن ۳۳ سالگی از فوتبال ملی خداحافظی کرد.
پس از بازنشستگی کار خود را به عنوان مربی باrayo vallecano و سپس در (۱۹۹۶–۱۹۹۴) با اسپانیول و (۱۹۹۷–۱۹۹۶) سویا (۱۹۹۷–۱۹۹۸) اسپانیول و سرانجام رئال مادرید قرارداد بست. در سال ۱۹۹۸ توانست رئال را قهرمان لالیگا کند ولی اختلاف نظرش با رئیس باشگاه منجر به جدایی او از رئال شد.
او سپس کارش را به عنوان سرمربی تیم ملی اسپانیا در سال ۱۹۹۸ آغاز کرد و کارنامه موفقی را از خود به نمایش گذاشت. در جام جهانی ۲۰۰۲ در مرحله یک چهارم نهایی در بازی مقابل کره جنوبی با قضاوت بحث‌برانگیز داور از جام جهانی کنار رفت. و بعد از آن بود که استعفی خود را تسلیم کرد و جای خود را بهIñaki Sáez داد.
او در ۲۰ نوامبر ۲۰۰۲ پس از اخراج jesualdo ferreira جانشین او در بنفیکا شد و توانست جام پرتقال را با شکست پورتو با سرمربی گری خوزه مورینیو بدست آورد و در پایان لیگ به مقام دوم برسد.
در فصل ۲۰۰۴–۲۰۰۵ کاماچو بار دیگر به رئال بازگشت و جایگزین carlos queiroz شد ولی حضورش در رئال دوباره زیاد دوام نیاورد و او با دستیارش ماریو رموند گارسیو تعویض شد.
او سپس دوباره برای مدت کوناهی هدایت تیم به بنفیکا را بر عهده گرفت ولی یک رشته نتایج ضعیف باعث جداشدم او از بنفیکا گشت. پس از آن کاماچو مدتی در یک برنامه تلویزیونی فوتبال به عنوان کارشناس فعالیت کرد. تا اینکه در سال ۲۰۰۸ هدایت تیم اوساسونا را بر عهده گرفت.
مسیر پروتوپلاستی مسیری در ریشه گیاهان است. آب و مواد محلول در آن که از خاک وارد سیتوپلاسم سلول‌های تار کشنده شده‌است، از طریق پلاسمودسم‌ها از سیتوپلاسم یک سلول به سیتوپلاسم سلول کناری وارد می‌شود. به این مسیر، مسیر پروتوپلاستی می‌گویند.
پلاسمودسماتا (مفرد: پلاسمودسم) کانال‌های میکروسکوپی هستند که در عرض دیوارهٔ سلولی سلول‌های گیاهی و برخی جلبک‌ها قرار دارند و موجب برقراری ارتباط بین سلول‌ها می‌گردند. گونه‌هایی که دارای پلاسمودسم هستند، کاروفیته‌ها، کارالس‌ها و کولیوکاتل‌ها (همگی جلبک اند) و نیز گیاهان آب زی می‌باشند. برخلاف سلول‌های جانوری، همهٔ سلول‌های گیاهی توسط دیواره‌ای پلی ساکاریدی احاطه شده‌اند. دیوارهٔ سلولی و لاملا، سلول‌های گیاهی مجاور را از یکدیگر جدا می‌کند و بدین ترتیب فضایی فراسلولی به نام آپوپلاست را به وجود می‌آورد. درست است که دیواره نسبت به برخی پروتئین‌های ریز و قابل انحلال و مواد محلول دیگر کاملاً تراواست، اما پلاسمودسم تنظیم مستقیم ترابری مواد بین سلول‌ها را بر عهده دارد. دو نوع پلاسمودسم وجود دارد: پلاسمودسم نخستین که در هنگام تقسیم سلولی شکل می‌گیرد و پلاسمودسم دومین که در سلول‌های بالغ شکل می‌گیرد.
ساختارهای مشابهی به نام اتصالات سلول‌های جانوری مانند (به انگلیسی: Gap Junction)ها و نانو لوله‌های غشایی وجود دارند که به پروتئین‌های قابل انحلال کوچک و سایر مواد با قابلیت انحلال اجازهٔ عبور نمی‌دهند.
پلاسمودسماتا هنگامی شکل می‌گیرند که انشعابات شبکهٔ آندوپلاسمی در طول تیغهٔ میانی به دام می‌افتند و به‌طور افقی بین دوسلول تازه تقسیم شده قرار می‌گیرند و به تدریج با گذشت زمان باعث ارتباط سیتوپلاسمی بین دو سلول مجاور می‌گردند (پلاسمودسم نخستین). در این محل دیواره گسترش چندانی نیافته و فرورفتگی‌ها و قسمت‌های کم قطر، پیت‌ها را می‌سازند که سلول‌های مجاور را به یکدیگر مرتبط می‌سازند. پلاسمودسم می‌تواند بین سلول‌های تقسیم نشده نیز قرار گیرد و بدین ترتیب پلاسمودسم دومین را می‌سازد.
یک سلول گیاهی معمولی ممکن است بین formula_1 تا formula_2 پلاسمودسم داشته باشد که ارتباط بین سلول‌های مجاور را امکان‌پذیر می‌سازد که اندازهٔ هرکدام بین ۱ تا ۱۰ میکرومتر است. پلاسمودسم‌ها در قسمت مرکزی تقریباً بین ۵۰ تا ۶۰ نانومتر قطر دارند و از سه لایهٔ اصلی ساخته شده‌اند: غشای پلاسمایی، پوش سیتوپلاسمی و لوله‌های شبکهٔ آندوپلاسمی که دسموتوبول نام دارند. دسموتوبول‌ها می‌توانند به دیواره‌های تا قطر ۹۰ نانومتر نفوذ کنند. انشعابات گستردهٔ غشای پلاسمایی ساختار یکسانی با آن دارند و دارای لایه‌های فسفولیپیدی هستند.
پوش سیتوپلاسمی فضایی پرشده از مایع است که توسط پلاسمالما و گستره‌ای از سیتوسل احاطه شده‌است. تجمع مولکول‌ها و یون‌ها برای انتقال بین سلول‌ها در این قسمت انجام می‌گیرد. مولکول‌های کوچکتر مانند قندها و آمینواسیدها و نیز یون‌ها می‌توانند به آسانی، بدون نیاز به صرف انرژی شیمیایی و از طریق مکانیسم انتشار عبور کنند و انتقال یابند. البته برخی از پروتیین‌ها مانند GFP(نوعی پروتیین با ۲۳۸ آمینواسید) نیز می‌توانند از پوش سیتوپلاسمی عبور کنند. اما چگونگی انتقال پروتیین‌های درشت هنوز شناخته نشده‌است. یک فرضیه اینست که پلی ساکارید «کالوس» در ناحیهٔ گردن مانند پلاسمودسماتا انباشته شده، ساختار حلقه مانندی را ایجاد می‌کند که با تغییر قطر خود، تراوایی سیتوپلاسم نسبت به مواد گوناگون را کنترل می‌کند.
هر دیسموتوبول یک لوله منشعب از شبکهٔ آندوپلاسمی است که از طریق لان یک سلول وارد سلول مجاور می‌شود. برخی از مولکول‌ها شناخته شده‌اند که از طریق این کانال‌ها انتقال میابند، اما به نظر می‌رسد که این اصلی‌ترین روش انتقال مواد در پلاسمودسم‌ها نیست. مجاور دیسموتوبول و غشای پلاسمایی نواحی ای شناسایی شده‌است که دارای ماده‌ای متراکم از الکترون است که این نواحی با استفاده از ساختارهای شعاعی به یکدیگر متصل شده‌اند. این لوله‌ها پلاسمودسم را به کانال‌های کوچکتری تقسیم می‌کنند. این رشته‌ها ممکن است دارای شامل اکتین و میوزین هم باشند. رشته‌های اکتین و میوزین در ساختار اسکلت سلولی نیز وجود دارند. این پروتیین‌ها می‌توانند در انتقال مولکول‌های درشت مشخصی بین دو سلول نقش داشته باشند.
اثبات شده‌است که پلاسمودسماتا در انتقال پروتئین‌ها (از جمله عوامل رونویسی)، RNAهای کوچک، RNAهای پیک و ژنوم ویروسی از سلولی به سلول دیگر دخالت دارد. انتقال پروتیین MP۳۰ ویروس موزاییک تنباکو یا TMV از جمله انتقالات پروتیین‌های ویروسی است. به نظر می‌رسد MP۳۰ به ژنوم ویروس متصل می‌شود و آن را در طول پلاسمودسماتا از سلول آلوده به سلول سالم انتقال می‌دهد. انتقال هورمون فلورژن تولید شده در برگ به مریستم انتهایی نیز در طول پلاسمودسماتا صورت می‌گیرد تا فرایند رویش گل تحریک شود. پروتئین MP۳۰می‌تواند با تسریع حرکت خود در گیاه حد نهایی حجم انتقالات را از ۷۰۰ دالتون به ۹۴۰۰ دالتون برساند. مدل‌های متعددی برای انتقال فعال در پلاسمودسم وجود دارد. پیشنهاد شده‌است که این انتقالات تحت تأثیر پروتئین‌های محدود به سطح دیسموتوبول‌ها است. پیشنهاد شده‌است که این انتقالات توسط برهم کنش پروتئین‌های روی سطح دیمسموتوبول‌ها انجام می‌شود یا با استفاده از پروتیین‌های روی هم تا نخوردهٔ شاپرون. این باعث می‌شود که آن‌ها بتوانند از نواحی با عرض کم نیز عبور کنند. همچنین مکانیسم مشابهی برای انتقال نوکلوئیک اسید ویروسی درون پلاسمودسم وجود دارد.
ابوالحسن فقیه، (زاده ۱۳۵۱ در قائنات، خراسان جنوبی) رئیس جمعیت هلال احمر جمهوری اسلامی ایران در دولت دهم، رئیس سازمان بهزیستی کشور در دولت نهم، مشاور محمود احمدی‌نژاد در شهرداری تهران، مسئول روابط عمومی سازمان پزشکی قانونی کشور و عضو نهاد رهبر در دانشگاه‌ها بوده‌است.
آشنایی وی با محمود احمدی‌نژاد به اولین انتخابات شورای شهر تهران بازمی‌گردد. او در انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۸۴، قائم مقام ستاد حمایت از احمدی‌نژاد شد. وی تا مرداد ۱۳۹۰ رئیس ستاد انتخاباتی کاندیداهای نمایندگی مجلس نهم حامی دولت بود و در آن زمان از این سِمت کنار گذاشته شد.
خبر انتصاب ابوالحسن فقیه به ریاست جمعیت هلال احمر، ابتدا توسط روابط عمومی این سازمان تکذیب شد؛ ولی مدت کوتاهی پس از آن، وی در این سمت مشغول به کار شد. وی در حالی با حکم مستقیم محمود احمدی‌نژاد به این سمت دست یافت که در جلسه نهایی شورای عالی جمعیت هلال‌احمر، سید مسعود خاتمی (رئیس سابق این سازمان) حائز بیشترین آرا شده بود.
عملکرد ابوالحسن فقیه در جمعیت هلال احمر جمهوری اسلامی ایران چندین مرتبه تحسین سید علی خامنه‌ای را در پی داشته است. رهبر جمهوری اسلامی ایران در جلسه پایانی بازدید از مناطق زلزله زده ورزقان در آذربایجان شرقی گفت: «کاری که در آذربایجان صورت گرفته، بی نظیر است؛ هم از لحاظ جستجو، و هم از لحاظ امدادهای اولیه و نصب چادر.»
سید علی خامنه‌ای در آخرین دیدار با رئیس جمهور و اعضای دولت دهم جمهوری اسلامی ایران نیز از اقدامات جمعیت هلال احمر جمهوری اسلامی ایران در دوره مسئولیت ابوالحسن فقیه تمجید کرد.
در ایام ثبت نام داوطلبان انتخابات ریاست‌جمهوری ایران (۱۳۹۲) شایعاتی مبنی بر ثبت نام وی در انتخابات پخش شد. این در حالی بود که هیچ رسانه رسمی خبری از ثبت نام او نداده بود و حتی تصویری هم از این رویداد منتشر نشد.
«محو شدن در تاریکی» یکی از ترانه‌های متالیکا است. این ترانه در سال ۱۹۸۴ و در قالب اولین تک‌آهنگ دومین آلبوم استودیویی متالیکا "سوار بر آذرخش" منتشر شد. در آن سال‌ها که متالیکا هنوز به شهرت جهانی نرسیده بود «محو شدن در تاریکی»-که بعداً یکی از آهنگ‌های محبوب گروه برای اجرا در کنسرت‌های‌شان شد-از سوی ایستگاه‌های رادیویی مورد توجه قرار گرفت، به‌شکلی که از سال‌های میانی تا پایان دههٔ ۱۹۸۰ پخش می‌شد. تک‌نوازی گیتار «محو شدن در تاریکی» از سوی خوانندگان مجلهٔ دنیای گیتار به‌عنوان ۲۴اُمین «سولوی برتر همهٔ دوران» انتخاب شده‌است. وب‌گاه ای‌اوال ریدیو نیز در معرفی «۱۰ ترانهٔ برتر متالیکا» رتبهٔ ۶اُم را به «محو شدن در تاریکی» اختصاص داده‌است.
جیمز هتفیلد مدتی پس از دزدیده‌شدن آمپلی‌فایرش در یکی از اجراهای گروه و در حالتی که بر اثر این اتفاق در شرایط ناگوار روحی قرار داشت شعر «محو شدن در تاریکی» را سرود. شعر در رابطه با ناکامی و نومیدی و البته به‌شکلی آشکار راجع به خودکشی است. تا پیش از این ترانه، بیشتر ترانه‌های هوی متال و هارد راک به این شکل به کنکاش روان انسان نپرداخته بودند و آثاری که به مقولهٔ «مرگ» می‌پرداختند بیشتر از منظر غیرجدی، عرفان یا در فضایی گوتیک آن را تصویر می‌کردند. «محو شدن در تاریکی» به هوی متال کمک کرد تا به نوعی خودباوری و اعتبار در ترانه‌سرایی برسد و متالیکا این شیوهٔ ترسیم واقع‌گرایانه موضوع‌ها را در آلبوم‌ها و ترانه‌های بعدی‌شان در دههٔ ۸۰ ادامه دادند. این ترانه در سال ۱۹۸۴ در سوئیس تا ردهٔ ۱۰۰اُم جدول پُرفروش‌ترین‌های آن کشور صعود کرد.
سیمون بلک‌برن فیلسوف خداناباور انگلیسی است. حوزه تخصص او فلسفه اخلاق است. بلکبرن پیرو دیوید هیوم است و سعی داشته نگرشی نئوهیومی به پرسش‌های فلسفی ارائه کند. او از مخالفان افرادی همچون سم هریس است که باور دارند با علم می‌توان مسائل اخلاقی را حل و فصل کرد. او مدرک لیسانس خود را در رشته فلسفه در سال ۱۹۶۵ از کالج ترینیتی در کمبریج و دکترای خود را در سال ۱۹۷۰ از کالج چرچیل در کمبریج دریافت کرد. او در حال حاضر استاد فلسفه در دانشگاه کمبریج و استاد پژوهشی فلسفه در دانشگاه کارولینای شمالی است.
کاروان‌ها یک فیلم درام-ماجراجویی محصول ۱۹۷۸ و ساختهٔ مشترک ایران و آمریکا است. داستان فیلم برگرفته از کتابی به همین نام نوشته جیمز ای میچنر است که در سال ۱۹۶۲ منتشر شده بود. این فیلم در ایران (کوه خواجه سیستان) ضبط شده و بازیگرانی شامل آنتونی کوئین، جنیفر اونیل، بهروز وثوقی، مایکل سارازین و محمدعلی کشاورز و کریستوفر لی در آن ایفای نقش کرده‌اند.
روایت داستان در سال ۱۹۴۸ و در یک کشور خیالی به اسم زادستان (ایران -کوه خواجه سیستان) در جریان است. مارک میلر (با بازی مایکل سارازین) کارمند جوان سفارت آمریکا مأمور می‌شود تا به دنبال الن جاسپر (جنیفر اونیل) دختر سناتور جاسپر که بعد از ازدواج با سرهنگ نصرالله (بهروز وثوقی) ناپدید شده‌است، بگردد.
در طی تحقیقاتی، مارک میلر متوجه می‌شود که الن جاسپر از دست شوهر خود، سرهنگ نصرالله، فرار کرده‌است و در میان یک گروه عشایری که سردستهٔ آنان ذوالفقار (آنتونی کوئین) و همسرش (سوزان وزیری) است به سر می‌برد.
مارک میلر در متقاعد کردن الن برای بازگشت به نزد پدرش ناکام می‌ماند اما مارک که در این هنگام با کاروان همراه شده‌است، متوجه می‌شود که ذوالفقار یک یاغی است که در برابر پیشنهادهای دولت مرکزی برای اسکان دائمی قبیلهٔ خود مقاومت می‌کند و ضمناً با همراهی شکور (محمدعلی کشاورز) به قاچاق سلاح روسی اشتغال دارد.
حماسه جعلی» توصیف کرد و افزود. او یک طرح ساختگی دارد که بر اساس رمان جیمز میچنر ساخته شده‌است، بازی بدی دارد، دیالوگ‌های غیرقابل باوری دارد و کلیشه ای در کتاب‌ها دارد، از جمله پایانی با کاروانی که در مقابل غروب آفتاب ترسیم شده‌است. حتی یک بازیگر بسیار قابل اعتماد. همان‌طور که آنتونی کوئین احمق به نظر می‌رسد؛ او ماچوی خود را با غرغر و غر زدن نشان می‌دهد، و گاهی اوقات یک نگاه عجیب و غریب در چهره اش دیده می‌شود که نشان می‌دهد واقعاً در مورد این همه مزخرفات چه فکر می‌کند." تنوع مشکل اصلی «کاروان‌ها» ایرانی‌ها نیستند، هالیوود هستند. تقریباً در هر لحظه ساختگی فیلم، و تعداد زیادی از آنها، رنگ هالیوود را با پوششی سنگین پوشانده‌است. آمریکایی‌ها را بردارید. البته، و شما چنین فیلم شیکی نخواهید داشت، اما ممکن است یک فیلم صادق تر داشته باشید." راجر ایبرت از شیکاگو سان تایمز به فیلم ۲ ستاره از ۴ ستاره داد و نوشت که "آهسته و واضح است، و در پایان نسبتاً بی‌معنی"، اما "اگر با یک بعد از ظهر یکشنبه آهسته روبرو هستید. زمان زیادی قبل از انجام کباب کردن، «کاروان‌ها» می‌تواند در نوع خود سرگرم‌کننده باشد." ژن سیکل از شیکاگو تریبون۱ ستاره از ۴را به فیلم داد و آن را "یک ماجراجویی بیابانی کاملا خنده دار" نامید که رابطه بین کوین و اونیل "کوتاه کوتاه" می‌شود و فیلم فاقد "صحنه اکشن بدون هیچ ارزشی است. یک نوع نبرد وجود دارد. اما کارگردان جیمز فارگو… این صحنه‌ها را در نماهای متوسط خسته کننده می‌گیرد. آنها به قدری هیجان انگیز هستند که گویی با مدل‌هایی در جعبه شن گرفته شده‌اند." کوین توماس از لس آنجلس تایمز این فیلم را "یک حماسه عاشقانه هیجان‌انگیز در مقیاسی بزرگ که با تکه‌هایی از دیالوگ‌های واقعاً وحشتناک خدشه‌دار شده‌است. و ماجراجویی بالا، احتمالاً فقط برای کمترین تبعیض (یا بیشتر از همه) سرگرم کننده است. گری آرنولد از واشنگتن پست نوشت، "کاروان هاً خوش شانس خواهند بود اگر از آن به عنوان یک شکست گران‌قیمت یاد شود… از قضا، خلأ فیلم با تضاد بین طرح ضعیف، ضعیف و مناظر وسیع و باشکوه آن بزرگتر می‌شود. "کاروان هاً آنقدر بی اثر است که نمی‌توان با مزایای فوتوژنیک مناظر چشمگیر نجات پیدا کرد." تیم پولین از ماهنامه فیلم بولتن نوشت که "فریب دوگانه الن به‌طور قاطعانه نمایش داده نشده‌است و داستان فرعی اسلحه عمدتاً به چند اشاره مرموز به اکشن خارج از صفحه نمایش تنزل داده شده‌است؛ بنابراین فیلم به تمرینی طاقت فرسا در ضدیت تبدیل می‌شود. -به اوج رسیدن
تَلخو، روستایی است از توابع بخش کاکی در شهرستان دشتی استان بوشهر ایران.
این روستا در دهستان کاکی قرار دارد.
بر اساس سرشماری آمار رسمی سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۶۹۰ نفر (با ۱۸۷ خانوار) می‌باشد.
این روستا روحانیانی شریعتمدار مانند آخوند ملافتح الله زارعی و نوه ایشان حاج شیخ محمد خواجه در خود داشته که در حوزه علمیه نجف اشرف و سپس در شهر مقدس قم در حال تحصیل بوده و همچنین زادگاه پدری علی دشتی نویسنده و سیاستمدار مشهور ایرانی در زمان پهلوی است.
میانخره، روستایی است از توابع بخش مرکزی در شهرستان دشتی استان بوشهر ایران.
روستای میانخره در دهستان خورموج قرار دارد.
میانخره در ۲۰ کیلومتری جنوب غربی خورموج (مرکز شهرستان) واقع شده است این روستا در طول جغرافیائی ۵۱ درجه و ۱۰ دقیقه شرقی و عرض جغرافیائی ۲۸ درجه و ۱۲ دقیقه شمالی قرار گرفته است. از شمال به روستای چارک و جنوب به روستای وراوی و از غرب به کوه مند محدود می‌گردد.
وجه تسمیه آن واسطه قرار گرفتن بین دو یا چند دره یا خره (میان خره) میانخره نامیده می‌شود. اهالی این روستا نیمی سادات و نیمی را مشایخ بستان بحرانی و بحرینی و قبیله‌های قائدی مزارعی گرگویی امامی و شیبانی و … تشکیل می‌دهند.
این روستا در دهستان خورموج قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۵۰ خانوار) ۲۰۰ نفر است.
کَبگان، روستایی است از توابع بخش کاکی شهرستان دشتی در استان بوشهر جنوب ایران.
این روستا مرکز دهستان کبگان است.
بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ آمار رسمی جمعیت روستا ۲۳۱ نفر (با ۵۹ خانوار) می‌باشد.
تله‌نوولا به مجموعه‌های تلویزیونی محدودی گفته می‌شود که در کشورهای آمریکای لاتین محبوبیت دارند.
تله‌نوولاها دارای قسمت‌های متعدد هستند و پس از مدت طولانی (معمولاً کمتر از یک سال) به پایان می‌رسند. این مجموعه‌ها ترکیبی هستند از هنرهای نمایشی، رمان‌های قرن نوزدهم و قصه‌های رادیویی آمریکای لاتین.
لیسینیوس با نام کامل والریوس لیسینیانوس لیسینیوس یا والریوس لیسینیوس لیسینیانوس (زادهٔ در حدود ۲۵۰ یا ۲۶۵ – درگذشتهٔ ۳۲۵) امپراتور روم از ۳۰۸ تا ۳۲۴ بود. او رقیب کنستانتین یکم بود و وارد جنگی داخلی با او شد که نتیجه‌ای جز شکست، دستگیری، تبعید و اعدام برای لیسینیوس به همراه نداشت.
لیسینیوس از خانواده‌ای کشاورز از اهالی داسیا بود و پس از ورود به ارتش توانست مدارج نظامی را به سرعت پیموده و به یکی از دوستان نزدیک گالریوس تبدیل شود و او را در حمله به ایران در ۲۹۷ همراهی کند. گالریوس سزار امپراتور دیوکلتیان در شرق بود و با کناره‌گیری او از قدرت در ۱ مه ۳۰۵ به امپراتوری نواحی خاوری روم رسید. ماکسیمیان، امپراتور نواحی غربی نیز همزمان با دیوکلتیان از مقام خود کناره گیری کرد و سزارش کنستانتیوس کلوروس جانشین او شد. پس از آن با دخالت گالریوس، ماکسیمینوس دایا و فلاویوس والریوس سوروس به عنوان سزارهای آنها در شرق و غرب انتخاب شدند. اما کنستانتیوس کلوروس در ۳۰۶ درگذشت و سوروس با عنوان آگوستوس جانشین او شد و کنستانتین، پسر کنستانتیوس کلوروس نیز به سزاری او رسید. این تقسیم قدرت با ناخشنودی ماکسنتیوس، پسر امپراتور مستعفی ماکسیمیان همراه بود و او در ۲۸ اکتبر ۳۰۶ در رم شورید و خود را امپراتور خواند. سوروس به فرمان گالریوس همراه با سپاهی عظیم برای سرکوب او حرکت کرد اما ماکسنتیوس با ترغیب پدرش ماکسیمیان به پیوستن به او توانست سپاهیان سوروس را که پیشتر زیر فرمان ماکسیمیان بودند به سوی خود کشیده و سوروس را مجبور به فرار به راونا سازد. ماکسیمیان آنجا را محاصره کرد و با دادن وعده‌ای سوروس را دستگیر و به عنوان گروگان به رم برد. گالریوس لیسینیوس را برای مذاکره با ماکسنتیوس به عنوان سفیر خود به رم فرستاد. این دیدار نتیجه‌ای دربر نداشت و گالریوس در ۳۰۷ به ایتالیا حمله کرد، اما مجبور به عقب‌نشینی شد و سوروس با فرمان ماکسنتیوس اعدام گردید.
در اکتبر یا نوامبر ۳۰۸ کنفرانسی در شهر کارنوتوم برگزار شد و لیسینیوس در ۱۱ نوامبر ۳۰۸ به مقام آگوستوسی رسید. لیسینیوس که حتی عنوان سزار را هم نداشت تنها به سبب دوستی با گالریوس و نادیده گرفتن دو سزار حکومت چهارنفره، ماکسیمینوس دایا و کنستانتین یکم به امپراتوری رسید و پانونیا، ایتالیا، آفریقا و اسپانیا به عنوان قلمرو حکومتی او به لیسینیوس واگذار شد.
اما ایتالیا، آفریقا و اسپانیا هنوز در اشغال ماکسنتیوس بود و لیسینیوس که در عمل تنها پانونیا را در اختیار خود داشت، ضعیف‌ترین امپراتور شناخته می‌شد. او که ماکسیمینوس دایا را تهدیدی جدی برای خود می‌دانست با فلاویا یولیا کنستانتیا، خواهر کنستانتین یکم نامزد کرد و موفق شد کنستانتین را متحد خود سازد.
گالریوس در ۳۱۱ درگذشت و لیسینیوس و ماکسیمینوس برای تصرف قلمرو او دست به‌کار شدند. لیسینیوس توانست بالکان را تصرف نماید اما ماکسیمینوس دایا از او سریعتر بود و آسیای صغیر (ترکیه امروزی) را به زیر فرمان خود درآورد. با این حال دو امپراتور در اوایل تابستان ۳۱۱ در بسفر با یکدیگر دیدار کرده و به توافق رسیدند تا قلمرو گالریوس را با مرز قرار دادن بسفر بین خود تقسیم نمایند.
یک سال بعد در ۲۸ اکتبر ۳۱۲ و طی نبرد پل میلویا، کسنستانتین موفق به شکست ماکسنتیوس شد و ماکسنتیوس به هنگام عقب‌نشینی همراه با سربازانش در رودخانه افتاد و غرق شد. پس از این پیروزی کسنتانتین و لیسینیوس در مدیولانوم (میلان امروزی) با یکدیگر دیدار کرده و لیسینیوس در ژانویه ۳۱۳ با خواهر کنستانتین ازدواج کرد. کنستانتین در این زمان فرمان مشهور خود معروف به فرمان میلان را صادر کرد که جکایت از آزاد بودن مسیحیان در دینشان و عدم دخالت دولت در این زمینه را داشت.
مرگ ماکسنتیوس باعث قدرتمندتر شدن کنستانتین شده بود، پس ماکسیمینوس دایا با ۷۰ هزار سپاهی به سوی بیثینیا لشکرکشی کرد. او با عبور از آسیای صغیر در آوریل ۳۱۳ از بسفر گذشت و بیزانتیوم، محل استقرار نیروهای لیسینیوس را به محاصرهٔ خود درآورد. شهر در برابر او مقاومت کرد و ماکسیمینوس پس از گذشت ۱۱ روز موفق به فتح آنجا شد. لیسینیوس با لشکری کوچک برای مقابله با او حرکت کرد و دو سپاه در ۳۰ آوریل ۳۱۳ با یکدیگر درگیر شدند. باوجودی‌که سپاه ماکسیمینوس از نظر تعداد پرشمار بود اما خستگی ناشی از گذشتن از آسیای صغیر در سرمای شدید به شکست آنها انجامید. ماکسیمینوس خود را به جامهٔ بردگان درآورد و به نیکومدیا گریخت. او سپس با ایجاد استحکاماتی در گذرگاه سیلیکیان خواست تا جلوی پیشروی قوای لیسینیوس را بگیرد اما موفق نبود و به طرسوس فرار کرد. لیسینیوس او را دنبال کرد و پس از گذشتن از آسیای صغیر و رسیدن به نیکومدیا، رسماً در ژوئن ۳۱۳ فرمان میلان را تأیید کرد. او سپس قرارگاه ماکسیمینوس را از طریق زمین و دریا به محاصرهٔ خود درآورد و ماکسیمینوس که بر اثر ابتلا به بیماری یا بر اثر خوردن زهر به‌منظور خودکشی در این زمان ناخوش احوال شده بود، بینایی خود را از دست داد و با تحمل درد و رنج در ژوئیه یا اوت ۳۱۳ درهمانجا درگذشت. بدین ترتیب با مرگ ماکسیمینوس دایا قلمروهای تحت فرمان او به دست لیسینیوس افتاد.
با مرگ ماکسیمینوس اینک روم تنها در دستان لیسینیوس در شرق و کنستانتین در غرب قرار داشت. تمام مناطقی که در شرق پانونیا بود زیر فرمان لیسینیوس و تمام مناطقی که در غرب ایتالیا قرار داشتند زیر فرمان کنستانتین رفتند. باوجودی که کنستانتین امپراتور ارشد بود اما لیسینیوس کنترل کامل بر قلمرو خاوری تحت حکومت خود داشت و دو امپراتور می‌توانستند بدون درگیری با یکدیگر به ادارهٔ سرزمین تحت فرمانشان بپردازند. اما هنگامی‌که کنستانتین، شوهر خواهرش باسیانوس را به عنوان سزار انتخاب کرد و حکومت ایتالیا و دانوب را به او داد، این حرکت با ناخرسندی لیسینیوس همراه شد که چرا کنترل مناطق مهم نظامی در بالکان باید به یک نفر از خاندان کنستانتین داده شود. پس نقشه‌ای کشید و باسیانوس را در ۳۱۴ به شورش علیه کنستانتین تحریک کرد، با این وجود کنستانتین به نقش لیسینیوس در این شورش پی برد و جنگی داخلی بین دو امپراتور در گرفت.
در ۸ اکتبر ۳۱۴ نیروهای کنستانتین و لیسینیوس در سیبالی در پانونیا بایکدیگر درگیر شدند. کنستانتین قوای لیسینیوس را شکست داد و او مجبور به عقب‌نشینی به هادریانوپولیس شد. لیسینیوس در این زمان اورلیوس والریوس والنس را به مقام آگوستوسی غرب رساند تا حکومت کنستانتین را تضعیف نماید.
دومین نبرد دو امپراتور در کامپوس آردینسیس روی داد و لیسینیوس در ۱ مارس ۳۱۷ از کسنستانتین شکست خورده و تسلیم او شد. آنها دوباره به تقسیم امپراتوری بین خود پرداختند و لیسینیوس ادارهٔ منطقهٔ بالکان (به استثنای تراکیه) را به کنستانتین که پس از جنگ سیبالی در عمل آن مناطق را تحت کنترل خود داشت واگذار کرد. پس از این توافق والنس که امپراتور رقیب کنستانتین بود از قدرت خلع و اعدام گردید. بار دیگر صلح در امپراتوری برقرار شد و برای حفط وحدت سه سزار جدید در ۳۱۷ انتخاب شدند.
اما این صلح چندان دوام نیاورد و بار دیگر دو امپراتور درگیر جنگ با یکدیگر شدند. یکی از دلایل اصلی آن، تغییر سیاست لیسینیوس در برابر مسیحیان بود. لیسینیوس علی‌رغم این موضوع که قوانینی را به نفع مسیحیان وضع کرده بود اما کم کم خود به نقض نان پرداخت. او تا ۳۲۰ و ۳۲۱ به سیاست قدیمی سرکوب کلیسای مسیحیت در قلمرو خود پرداخته و حتی مسیحیان را از پست‌های دولتی بیرون کرده بود. علت دیگر به مقام کنسولی سالیانه مربوط میشد که با توافق دوجانبهٔ هر دو امپراتور در انتخاب پسرانشان به عنوان وارثان تاج و تخت انجام می‌پذیرفت. لیسینیوس احساس کرد که کنستانتین به پسران خود بیشتر علاقه نشان می‌دهد پس در ۳۲۲ خود و دو پسرش را بدون مشورت با کنستانتین به عنوان کنسول‌های روم خاوری منصوب کرد. باوجودی‌که این حرکتی خصمانه محسوب می‌شد اما عکس‌العملی فوری را به‌دنبال نداشت.
در ۳۲۲ کنستانتین برای مقابله با تاخت و تازهای گوت‌ها وارد قلمرو لیسینیوس شد و همین امر بهانهٔ کافی را به لیسینیوس داد تا کنستانتین را به نقض پیمان متهم کند و دو طرف برای سومین بار در ۳۲۴ وارد جنگ با یکدیگر شدند. دو سپاه در سوم ژوئیه در هادریانوپولیس با یکدیگر روبرو شده و نیروهای لیسینیوس با وجود نفرات بیشتر از کنستانتین شکست خوردند و لیسینیوس مجبور به عقب‌نشینی به بیزانتیوم شد. کمی بعد کریسپوس، پسر بزرگ کنستانتین نیز موفق به درهم شکستن ناوگان لیسینیوس شد. به‌دنبال این شکست لیسینیوس، مارتینیانوس را به امپراتوری مشترک با خود برگزید و او را به لامپساکوس فرستاد تا مانع حرکت سپاه کنستانتین از تراکیه به هلسپونت شود.
لیسینیوس که سخت در بیزانتیوم تحت فشار قرار گرفته بود به خلقیدون در بیثینیا فرار کرد و در مدتی که مارتینیانوس سعی در متوقف کردن حرکت سپاه کنستانتین داشت به تجدید قوا پرداخت. کمی بعد کنستانتین از بسفر گذشت و دو سپاه در مکانی به نام کریسوپولیس با یکدیگر درگیر شدند که بار دیگر به شکست لیسینیوس در ۱۸ سپتامبر ۳۲۴ منجر شد.
لیسینیوس پس از شکست در نبرد کریسوپولیس با ۳۰ هزار از نیروهای باقی‌مانده‌اش به نیکومِدیا (عربی: نیقیه) گریخت اما خیلی زود به اسارت کنستانتین درآمد. کنستانتیا، همسر لیسینیوس و خواهر کنستانتین از برادرش خواست تا از کشتن لیسینیوس و مارتینیانوس چشم‌پوشی کند. پس هر دو امپراتور شکست‌خورده به فرمان کنستانتین تبعید و زندانی شدند. لیسینیوس به تسالونیکا فرستاده شد و تحت بازداشت خانگی قرار گرفت و مارتینیانوس نیز در کاپادوکیه زندانی شد. اما کمی بعد شایعاتی مبنی بر نقشه‌چینی لیسینیوس مبنی بر بازگشت به قدرت به عنوان متحد گوت‌ها به گوش رسید و در ۳۲۵ هم لیسینیوس و هم مارتینیانوس به دار آویخته شدند. پس از اعدام لیسینیوس، پسر و جانشین احتمالی او با نام لیسینیوس پسر نیز در ۳۲۷ در پولا اعدام گردید. دیگر پسر او نیز برای بردگی به کارتاژ فرستاده شد.
سربست، روستایی از توابع بخش سعدآباد در شهرستان دشتستان استان بوشهر ایران است.
این روستا در میان دو رود دالکی و شیرین، واقع شده‌است؛ و در زمینه وجه تسمیه نام این روستا می‌توان گفت که نام آن از واقع شدن روستا بر سرِ بست (مرز) سعدآباد، دالکی و نظرآقا آمده‌است. عمده فعالیت مردمان سربست باغداری (خرما) و کشت گندم و جو می‌باشد. سربست همانند دیگر مناطق استان بوشهر، دارای تابستانی گرم، و گاه همراه با رطوبت بالا، و زمستانی معتدل و دلنشین است. بخش عمده جمعیت روستا شامل دو طایفه سادات حسینی و قائدان فرخی می‌شود.
این روستا در دهستان زیرراه قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۶۷۹نفر (۱۳۲خانوار) می‌باشد.
میرزا عباس دیّری شاعر اهل ایران بود.
عباس دیری فرزند میرزا محمد دیری در پاییز سال 1307 خورشیدی در دیر در استان بوشهر در خانواده ای نیکنام و معروف چشم به جهان گشود.از آوان جوانی استعداد و ذوقی سر شار از خود نشان می داد به مردم مهر می ورزید و خود را برای خدمت به آنان آماده می ساخت به هر وسیله و از هر راهی که می شناخت و می توانست به قلم یا به قدم.از کودکی دارای هوش و ذکاوتی ویژه بوده است.در سنین سه و چهار سالگی از ذوق و ابتکار سازندگی برخوردار بود بطوری که در همان کودکی پدرش به او می گفت شاعر و همین که به مدرسه رفت این استعداد و قریحه بیشتر تجلی کرد و بارور شد.
دیری در خردادماه سال 1345 خورشیدی در جوانی دیده از جهان ناپایدار فرو بست و با این مرگ نبهنگام و زودرس دسوتان و شهروندان خود را در بهت و اندوهی ژرف فرو برد.
از اشعار او که بر سنگ مزارش نقش بسته‌است:
خیابان رسالت از خیابان دماوند شروع می‌شود و با عبور از روی بزرگراه امام علی و بزرگراه صیاد شیرازی و تقاطع با خیابان مجیدیه به پل سیدخندان منتهی می‌گردد. خیابان سهروردی و شریعتی را نیز قطع کرده و به تونل رسالت منتهی میشود. این تونل قبلاً میدان آفریقا نامیده می شد. یکی از خروجی های مصلی بزرگ پایتخت در این خیابان قرار دارد. ازجمله ویژگی های این خیابان منتهی شدن به خیابان دماوند و جاده آبعلی است. همچنین دانشگاه خواجه نصیر الدین توسی از این خیابان منشعب میشود.
باشگاه فوتبال یو اس لچه یک باشگاه فوتبال ایتالیایی در شهر لچه است که در سری آ رقابت می‌کند. این باشگاه در تاریخ ۱۵ مارس ۱۹۰۸ تأسیس شده است.
میرکو ووچینیچ
خاویر چوانتون
آنتونیو کونته
خوان کوادرادو
لوئیس موریل
فابریتسیو میکولی
گراتزیانو پله
ماسیمو اودو
کریستین ماجو
باکاری سانیا
نیکولا سانسونه
سری بی: ۱۰_۲۰۰۹ ، ۲۲_۲۰۲۱
بومی‌سازی علوم انسانی در ایران به معنای منطبق کردن آنچه از سوی حامیان این طرح، علوم انسانی وارداتی از غرب خوانده می‌شود با بوم، زبان، فرهنگ، تمدن و آیین جامعهٔ ایران است.اسلامی‌سازی علوم انسانی (مصاحبه با هادوی تهرانی) این فرایند پس از انقلاب اسلامی در ایران آغاز شد و با تشکیل شورای عالی انقلاب فرهنگی سعی شد تا گامهایی در این رابطه برداشته شود که تاکنون به نتایج ملموسی نرسیده‌است.
به گفته احمدحسین شریفی، دبیر علمی ششمین کنگره علوم انسانی اسلامی، علیرغم تمام تلاش‌های نظام جمهوری اسلامی به دلایل مختلف فضای غالب مراکز علمی جهان اسلام با این رویکرد همراه نبوده‌است حتی فضای غالب مراکز پژوهشی و آموزشی جمهوری اسلامی و حتی حوزه‌های علمیه نیز با این رویکرد همراه نبوده‌است.
هنوز دربارهٔ نحوهٔ بومی‌سازی یا اسلامی‌سازی علوم انسانی در ایران اتفاق‌نظری وجود ندارد و برداشتهای متنوعی از این موضوع وجود دارد.
در واقع در اینجا، دو بحث مهم وجود دارد که باید از هم تفکیک شود؛ یکی بحث بومی‌سازی علوم انسانی است که به معنای مطالعه و بررسی مقتضیات جامعه، هنجارها، ناهنجاری‌ها، رفتارها و تطبیق علوم انسانی بر اساس نیاز فرهنگ جامعه می‌باشد که برای رسیدن به این هدف ابتدا باید الگوی مشخصی از تحول داشته باشیم و بر اساس آن الگو پیش برویم و معنای اسلامی علوم انسانی؛ بازتعریف تئوری‌های علوم انسانی با استفاده از مبانی و جهان‌بینی اسلامی است و از آنجا که علوم انسانی فعلی بر اساس مبانی و تفکرات اومانیستی، سکولار و نسبی‌گرایی ناشی از جهان‌بینی غرب و در راستای نیازهای انسان غربی طراحی شده لزوم بومی‌سازی علوم انسانی و کاربردی شدن آن بیش از پیش بر همگان اثبات می‌شود.»
با وجود اینکه ضرورت بومی سازی علوم انسانی تقریباً مورد توافق اکثریت مسولان و اندیشمندان است اما روش و راهکار مناسبی که مورد وفاق همگان باشد اتخاذ نشده‌است تا جایی که برخی روشنفکران و نظریه پردازان، شعارهای کلیدی و برنامه‌های محوری را که در دستور کار قرار گرفته را ناکارآمد و غیر علمی می‌دانند و معتقدند که مسیر و روش تعریف شده برای تحول در علوم انسانی و نیز لفظ تحول در موضوع پیش رو دارای تناقض می‌باشد.
بازنگری در محتوای علوم انسانی یکی از کارها در راستای بومی‌سازی علوم انسانی است که سیاست تغییر متون دانشگاهی در پاره‌ای از رشته‌های علوم انسانی توسط دولت ایران است. دولت ایران هدف از این کار را تلاش برای «انطباق علوم انسانی با مبانی اسلام» عنوان کرده‌است. حقوق، مطالعات زنان، حقوق بشر، مدیریت، مدیریت فرهنگی، مدیریت هنری، جامعه‌شناسی، علوم اجتماعی، فلسفه، روان‌شناسی، علوم تربیتی و علوم سیاسی از جمله رشته‌هایی هستند که از بازنگری در محتوای آن‌ها خبر داده شده‌است.BBC فارسی - ایران - احمدی‌نژاد: ملاک عمل ما اسلام ایرانی است به‌گفتهٔ ابوالفضل حسنی، مدیر کل دفتر گسترش وزارت علوم دولت محمود احمدی‌نژاد، قرار است در عنوان و محتوای درس‌ها، منابع و مآخذ برنامه‌های آموزشی این رشته‌ها ۷۰ درصد بازنگری شود. علی خامنه‌ای، در یکی از سخنرانی‌هایش پس از انتخابات خرداد ۱۳۸۸ محدودیت در رشته‌های علوم انسانی را خواهان شده بود. وی همچنین گفته بود که شمار استادان معتقد به جهان‌بینی اسلامی کم است.BBC فارسی - ایران - ایران: توسعه ۱۲رشته علوم انسانی متوقف می‌شود
در ۱۲ اردیبهشت (روز معلم) ۱۴۰۰ کانون صنفی معلمان ایران در بیانیه‌ای به پایین بودن حقوق معلمان، نبود حق بیمه و امنیت شغلی برای آنان، عدم اجرای کامل همسان‌سازی برای بازنشستگان و همچنین «جذب ۲۵ هزار طلبه به عنوان معلم (برای اسلامی‌سازی) مدارس» اعتراض کرد.
واقعه سوم حوت ۱۳۵۸، که از سوی برخی یا نام "شب الله اکبر" شناخته می‌شود، به قیام عده‌ای از مردم شهر کابل بر ضد دولت جمهوری دموکراتیک افغانستان در زمان ریاست جمهوری ببرک کارمل که تحت تأثیر مستقیم اتحاد جماهیر شوروی قرار داشت، اشاره می‌کند. این قیام که حدودا ۲ ماه پس از ورود شوروی به خاک افغانستان انجام شده بود، بیشتر به خاطر مستقل شدن افغانستان از جانب دولت‌های خارجی و بیرون آمدن از استعمار آن‌ها توسط مردم انجام شده بود. این شورش با گشودن آتش به روی مردم و قتل تعداد نامعلومی از آن‌ها پایان یافت.
این قیام با سردادن ""الله اکبر"" از سوی مردم در بام‌ها آغاز گردید. در خودجوش بودن یا نبودن این قیام صحبت‌های ضدونقیض فراوانی وجود دارد. عده‌ای معتقدند که این حرکتی کاملاً خودجوش و مردمی بوده و هیچ سازمانی در آن نقش نداشته‌است. از سویی دیگر شماری از سران گروه‌های مجاهدین این روز را وابسته به خود دانسته و این شورش را وابسته به خود می‌دانند. و عده‌ای دیگر نقش سازمان‌ها و احزاب اسلامی و ضد دولت را برای پیگیری این قیام با ارزش می‌دانند. از نظر برخی صاحب‌نظران افغان، این قیام نشان‌دهندهٔ یکپارچگی مردم افغانستان بود که ممکن است در هر حالتی دیگر نیز اتفاق بیفتد. در عین حال شماری از افراد که در قیام سوم حوت شرکت داشته‌اند ابراز دارند که "در آغاز این مردم بودند که به گونه ی خودجوش در برابر حضور نیروهای شوروی تحریک شده‌بودند اما در هر حال جریان‌های چپ‌گرا در انگیزش هرچه بیشتر مردم برای قیام سوم حوت نقش برازنده‌یی داشتند و به همین سبب افراد متعلق به تنظیم‌های جهادی پیشین راه‌اندازی این قیام را به خود نسبت می‌دهند."
با توجه به جنگ‌های داخلی بین اقوام و احزاب مختلف در افغانستان در طول سال‌ها، این واقعه از سوی بسیاری از افغان‌ها به عنوان یکی از مهم‌ترین همبستگی‌های ملی افغانستان به حساب می‌آید که در آن تمامی مذاهب و اقوام شرکت داشتند.
روزهای قبل از سوم حوت زمزمه‌ها طوری بود که اعتصاب سرتاسری در کابل صورت بگیرد. به همین دلیل در روزهای اول و دوم حوت اعتصاب در شهر کابل انجام گرفت و روز دوم حوت شامگاه مردم به پشت بام‌های خود رفتند و فریاد الله اکبر سردادند. همچنین علی‌رغم آن‌که شب‌ها درکابل حکومت نظامی بود تعداد زیادی از مردم از خانه‌هایشان بیرون آمده و شعارهای ضد دولت و ضد ارتش شوروی سردادند.
در روز سوم حوت قیام همه جانبه در تمام نقاط شهر کابل بوقوع پیوست و مردم با شعارهای ضد تجاوز به سرک‌ها (خیابان‌ها) ریختند. درساعات اولیه این اعتراض، نیروهای امنیتی و دولتی این اعتراضات را سرکوب کرده و چندین نفر در گشودن آتش از سوی آن‌ها کشته شدند. در اواسط روز، پس از بالا شدن روند اعتراضات و خشونت‌آمیز شدن آن از سوی مردم، نیروهای ارتش شوروی دست به کار شده و به سوی مردم شلیک کردند که باعث کشته شدن تعداد بسیار ولی نامشخصی از معترضین شد. پس از آن نیروهای امنیتی و نظامی به بازرسی خانه‌های مردم در چندین منطقه دست زدند."دو حزب مختلف افغانستان"، پرچم و خلق - گوگل بوکز تاریخ افغانستان
در نظریه کدینگ، کدهای چرخشی (دوری)، کدهای بلوکی خطی تصحیح خطا هستند که دارای ساختار جبری مناسبی برای تشخیص و تصحیح خطا می‌باشند.
فرض کنید که formula_1 یک کد خطی روی میدان محدود formula_2 با طول "n" است.
formula_1 را چرخشی گوییم اگر برای هر کلمه کد ("c"... ,"c") از "C" کلمه ("c","c"... ,"c") در formula_2 نیز که با یک شیفت کلمه قبلی به وجود آمده است، یک کلمه کد باشد.
در نتیجه در صورتی که به ازای هر نوع چرخش دوباره یک کلمه کد دیگر تولید شود کد خطی formula_1 قطعاً چرخشی است.
کدهای چرخشی یک سری قیدهای ساختاری اضافی ایجاد می‌کند. بر اساس میدان‌های محدود می‌باشند و به خاطر خصوصیات ساختاری خود در کنترل خطای فاز بسیار مؤثر می‌باشند.
عشق سال‌های وبا نام رمانی از گابریل گارسیا مارکز به سال ۱۹۸۵ است. فیلمی به همین نام نیز بر اساس آن در سال ۲۰۰۷ ساخته شده است.
ماجرای این رمان در شهری تاریخی در حوزه‌ی دریای کارائیب در سال‌های آخر سده‌ی نوزده و سال‌های ابتدایی سده‌ی بیستم میلادی در حالی که کشورهای آمریکای لاتین در آتش جنگ‌های داخلی بین احزاب نوپا پس از استقلال از امپراتوری اسپانیا می‌سوختند، رخ می‌دهد. داستان با مرگ خرمیا دوسنت آمور، عکاس قدیمی شهر، در اثر خودکشی شروع می‌شود. دکتر خوونال اوربینو، پزشک سرشناس شهر، که با دوسنت آمور رفاقت داشته و هم‌بازی شطرنج با یکدیگر بوده‌اند، ضمن انجام کارهای مربوط به صدور گواهی فوت و جواز دفن برای دوست قدیمی خود، از خلال‌ نامه‌ای که او پیش از مرگش نوشته است، پی می‌برد که خرمیا دوسنت آمور در تمام این سال‌ها معشوقه‌ای پنهان داشته است. اوربینو که مردی پیرو ضوابط و آداب اجتماعی است، از دانستن این واقعیت یکه می‌خورد؛ هرچند همسرش فرمینا داسا که همیشه به خرمیا دوسنت آمور بدبین بوده چندان از برملا شدن این رازها تعجبی نمی‌کند. سه روز بعد از وفات دوسنت آمور، دکتر اوربینو در حالی که قصد عزیمت به مراسم تشییع جنازه‌ی او را دارد، برای قاپ زدن طوطی فراری خودش از شاخه‌ی درختی بالا می‌رود، ولی سقوط کرده و جان می‌دهد. در مراسم ختم او مردی به نام فلورنتینو آریسا پس از اتمام مجلس به فرمینا داسا که بیوه شده است یادآوری می‌کند که بعد از گذشت بیش از پنجاه سال هم‌چنان به عشق او وفادار است. این گستاخی در حالی که هنوز فرمینا داغدار مرگ شوهرش است، او را سخت به خشم می‌آورد و باعث می‌شود که فلورنتینو آریسا را از خود براند.
داستان سپس با رجعت به گذشته سرنوشت هر یک از این شخصیت‌ها را در خلال زندگی آن‌ها پی می‌گیرد. فرمینا داسا شاگرد مدرسه‌ی صومعه‌ی مریم مقدس است. پدرش لورنزو داسا که در ضمن داستان مشخص می‌شود مردی شیاد و فرصت‌طلب است که دامنه‌ی جرائمش از سرقت احشام تا جعل اسکناس را در بر می‌گیرد، سال‌ها قبل شهر زادگاه خود، ریو آچا را ترک کرده و همراه خواهرش اسکولاستیکا داسا و دخترش که به نام مادر مرحومش فرمینا نامیده می‌شود به آن شهر آمده‌اند. فلورنتینو آریسا پسر نامشروع مردی سرشناس است که در شرکت کشتی‌رانی روی رودخانه سهام‌دار است. پس از آن که پدر تنها از دور مخارج او را تأمین کرده و از رابطه‌ی مستقیم با او اجتناب کرده، فلورنتینو با نام خانوادگی مادرش شناخته شده است. مادر او، ترانزیتو آریسا، زنی باکفایت است که مغازه‌‌ی خرازی دارد و در عین حال پول نزول می‌دهد. فلورنتینو زیر نظر مردی آلمانی به نام لوتار توگور که فناوری تلگراف را به آن شهر آورده در اداره‌ی تلگراف کار می‌کند و در روزی که برای دادن تلگرافی نزد لورنزو داسا می‌رود عاشق دختر او فرمینا می‌شود. عمه‌ی فرمینا از یک سو و مادر فلورنتینو از سوی دیگر مشوق این عشق نوجوانی می‌شوند و نامه‌های زیادی به‌طور مخفیانه بین عاشق و معشوق جوان رد و بدل می‌شود. پس از رسوایی پیدا شدن نامه در مدرسه، فرمینا را از مدرسه‌ی صومعه اخراج می‌کنند و لورنزو در تلاش برای این که رابطه‌ی او و فلورنتینو آریسا را قطع کند، دختر را با خود به سفری طولانی می‌برد. در تمام طول سفر رابطه‌ی مخفیانه‌ی فلورنتینو و فرمینا از طریق تلگراف ادامه پیدا می‌کند. پس از تلاش ناکام و ساده‌لوحانه‌ی فلورنتینو برای پیدا کردن گنج در دریا، برای اولین بار فرمینا در عشق خودش به او شک می‌کند و عاقبت وقتی پس از سال‌ها به همان شهر باز می‌گردد، با دیدن فلورنتینو آریسا حس می‌کند که احساسی به او ندارد و او را از خودش می‌راند.
در همان ایام، دکتر خوونال اوربینو که به تازگی از مدرسه‌ی طب در پاریس فارغ‌التحصیل شده به شهر باز می‌گردد. پدر خوونال خود پزشکی قدیمی بوده که در جریان موج وبا که در سال‌های قبل شهر را فرا گرفته بوده جان داده است. دکتر اوربینو با موقعیت اجتماعی ممتازش که از یک سو از نسب اشرافی او سرچشمه می‌گیرد و از سوی دیگر به سبب تلاش او در آشنا کردن آن شهر قدیمی با عناصر مدرنیسم اروپایی، دل بسیاری از دختران شهر را تصاحب کرده است. با این حال دکتر خواستگار فرمینا داسا می‌شود و با وجود اصرارهای لورنزو داسا که این موقعیت را به نفع خودش برای تجارت می‌داند و حتی مداخله‌ی کلیسا،
فرمینا پیشنهاد دکتر را برای نزدیک یک سال نمی‌پذیرد. عاقبت در واکنشی که بیشتر ناشی از حس حسادت گرم گرفتن دکتر با دختر دایی‌ٰاش ایلده‌براندا سانچز است، فرمینا داسا به خواستگاری دکتر جواب مثبت می‌دهد.
ترانزیتو آریسا برای این که پسرش درد ازدواج معشوق سابقش را فراموش کند او را به سفری برای کار در شهر دیگری می‌فرستد. ولی فلورنتینو با همان کشتی یه موطن خود بازمی‌گردد و عملا سفر برای او دستاوردی جز از دست رفتن بکارتش در جریان رابطه با زنی بچه‌دار به نام رزالوا ندارد. فلورنتیونو که در اثر این اتفاق طعم شهوت را چشیده است، در بازگشت با تدارک مادرش با بیوه زنی به نام ناسارت هم رابطه برقرار می‌کند و این آغازی بر درگیری او در روابط متعدد و پیچیده‌ای می‌شود که بیشتر از سر ارضای میل جنسی هستند تا عشق. گرچه فلورنتینو همچنان روحیه‌ی شاعر مسلک و عاشق خود را حفظ می‌کند و امیدوار است با مرگ دکتر اوربینو بار دیگر فرمینا را به چنگ آورد.
سال‌های متمادی می‌گذرند. دکتر اوربینو پله‌های ترقی اجتماعی را بیش‌تر و بیش‌تر طی می‌کند. زندگی زناشویی او و فرمینا که از بیرون ایده‌آل و مایه‌ی رشک بسیاری از مردم است، از درون دچار چالش‌های مختلف ناشی از عدم تفاهم و تفاوت در جهان‌بینی دکتر و همسرش است. این وضعیت زمانی که فرمینا در میانسالی در حالی که صاحب دو فرزند شده است، در می‌یابد شوهرش با زنی سیاه‌پوست به نام باربارا لینچ رابطه دارد، تشدید می‌شود. در آن سو، فلورنتینو آریسا پس از مرگ عمویش وارث شرکت کشتی‌رانی روی رودخانه شده و به مرور به فردی سرشناس و ثروتمند تبدیل می‌شود. فلورنتینو بدون این که زنی بگیرد، پنهانی معشوقه‌های بسیاری دارد. مردم بی‌اطلاع از روابط او تصور می‌کنند که عدم تمایلش یه ازدواج ناشی از انحراف جنسی است. معشوقه‌های فلورنتینو اغلب برای مدتی با او هستند و بعد از زندگی او محو می‌شوند. در بخشی از داستان وقتی شوهر زنی که فلورنتینو با او رابطه دارد به خیانت زنش پی برده و او را می‌کشد، این عشق‌های پنهانی ابعادی فاجعه‌بار پیدا می‌کنند. با این همه فلورنتینو بی آن که از چیزی جز این که برملا شدن آن رویدادها آبروی او را پیش فرمینا داسا، معشوقه‌ی دوران نوجوانی‌اش، ببرد واهمه‌ای داشته باشد، بدون عذاب وجدان به زندگی خود ادامه می‌دهد.
داستان به مرور به نقطه‌ی شروع خود که مرگ دکتر اوربینو بوده بازمی‌گردد. فرمینا با وجود غیظ اولیه، به تدریج در خلال ملاقات‌ها و مکاتباتی دوباره با فلورنتینو آریسا صمیمی می‌شود. پسر فرمینا، دکتر اوربینو داسا، که نگران حال مادرش بعد از بیوه شدن است، به شرطی که رابطه‌ی فلورنتینو و فرمینا از حد متعارف معاشرت زن و مردی هفتاد و چند ساله تجاوز نکند، به رفت و آمد آن‌ها راضی است. دختر فرمینا اما فلورنتینو را لایق مصاحبت مادرش نمی‌داند. ولی فرمینا این مخالفت را با خشم پاسخ می‌دهد و در عوض به فلورنتینو نزدیک شده و با او به سفری دریایی با یکی از کشتی‌هایی که در مالکیت شرکت فلورنتینو آریسا است می‌رود. سفری که ماهیتی عاشقانه و مانند ماه عسل پیدا می‌کند. در ضمن سفر به فلورنتینو خبر می‌رسد که آخرین معشوقه‌ی او، آمریکا ویکونیا، که دختری محصل بوده که فلورنتینو قیمومیت او را به عهده داشته خودکشی کرده است. گرچه تصور همگانی بر این است که دختر در اثر اندوه ناشی از افت تحصیلی به این کار دست زده است، ولی برای فلورنتینو روشن است که این رویداد به دلیل بی‌توجهی‌های اخیر او به دختر در پی نزدیک شدنش به فرمینا داسا رخ داده است.
در انتهای سفر فرمینا از دیدن آشنایان در کشتی معذب است و به همین دلیل به پیشنهاد فلورنتینو به دروغ کشتی پرچم زرد شیوع وبا را برمی‌افرازد تا دیگر مسافری سوار نشود و مسافران فعلی نیز راه خود را با کشتی دیگری طی کنند تا فلورنتینو و فرمینا به راحتی به سفرشان ادامه دهند. داستان در حالی تمام می‌شود که عشاق کهنسال از بازگشت به خانه و دور شدن دوباره از یکدیگر وحشت دارند ولی کشتی آن‌ها به خاطر آن پرچم در آب‌های ورودی بندر مقصد متوقف می‌شود. ناخدا که می‌داند بعد از تفتیش دروغ آن‌ها مبنی بر شیوع وبا لو خواهد رفت، از فلورنتینو می‌پرسد که باید چکار کنند و فلورنتینو می‌گوید تا می‌توانند باید ادامه دهند و از مقصدی به مقصد دیگر سفر کنند. در موقعیتی نمادین در پاراگراف انتهایی داستان، وقتی ناخدا از فلورنتینو می‌پرسد که این وضع تا به کی می‌تواند ادامه داشته باشد او بی درنگ جواب می‌دهد: «تا همیشه!»
رمان "عشق سال‌های وبا" با استقبال خوبی از سوی مخاطبان و منتقدان روبه‌رو شد. میچیکو کاکوتانی، از نیویورک تایمز، دربارۀ این رمان می‌نویسد: «آقای گارسیا مارکز این بار برخلاف رمان‌های پیشین خود، از اسطوره و رؤیا برای روشن‌سازی زندگی خیالی یک ملت استفاده نکرده، بلکه نشان داده که امر عادی چقدر می‌تواند خارق‌العاده باشد… نتیجه‌اش شده رمانی غنی که قدرت روایتش را فقط می‌توان با سخاوت چشم‌اندازش مقایسه کرد.» مرل روبین از سی‌اس‌مانیتور نیز در توصیف این رمان می‌نویسد: «رمانی عاشقانه، جسورانه، خیالپردازانه، ژرف و سنجیده که تصور ما را از فرصت‌های بی‌انتهای زندگی گسترش می‌دهد.»https://www.csmonitor.com/Books/Book-Reviews/2009/1101/classic-review-love-in-the-time-of-cholera
کمپانی استون ویلج پیکچرز حقوق ساخت فیلمی بر پایۀ این رمان را به قیمت 3 میلیون دلار از مارکز خرید و مایک نیوول برای کارگردانی و رونالد هاروود برای نویسندگی آن انتخاب شدند. فیلمبرداری در سپتامبر 2006 در کارتاخنای کلمبیا آغاز شد.A.R. Lakshmanan, Indira. "Love in the Time of Cholera: On location, out on a limb". December 11, 2006. Accessed May 26, 2007. فیلم "عشق سال‌های وبا"، با بودجه‌ای بالغ بر 50 میلیون دلار، اولین فیلم خارجی‌ای بود که طی بیست سال پیش از آن در این شهر زیبا ساخته می‌شد. این فیلم در 16 نوامبر اکران شد. گارسیا مارکز به ابتکار خود شکیرا خوانندۀ کلمبیایی را مجاب کرد دو ترانه برای این فیلم اختصاص بدهد.http://www.univision.com/musica/shakira-y-garcia-marquez-una-magica-amistad
ترجمه‌های زیادی از این کتاب وجود دارد.
سید حبیب گوهر راد، انتشارات نکوراد
ما همه خوبیم فیلم بلند سینمایی داستانی ساخت ایران در سال به کارگردانی بیژن میرباقری است.
خانواده‌ای که چند سالی است از پسر بزرگ خود که به خارج رفته است خبر ندارند ناگهان با پیامی از او روبه‌رو می‌شوند که دوستش برای آن‌ها آورده او از آن‌ها خواسته است که فیلمی ویدئوی از خود تهیه کنند و برای او بفرستند ماجرای «ما همه خوبیم» ماجرای ساختن این فیلم است.بروشور کانون فیلم تورنتو
نامزد ده سیمرغ بلورین از بیست و سومین جشنواره فیلم فجر و برنده سیمرغ بهترین تدوین برای سعید شاهسواری و همچنین برنده بهترین بازیگر دوم زن برای لیلا زارع
برنده یوزپلنگ نقره‌ای از فستیوال لوکارنو/ سوئیس/ ۲۰۰۵
کاندید ۹ جایزه از جشن نهم خانه سینما ایران و برنده تندیس بهترین بازیگر دوم مرد برای محسن قاضی مرادی
طب یا پزشکی یکی از جنبه‌های علم در دوران طلایی اسلام از قرن هشتم تا قرن ۱۳ میلادی بوده‌است. منظور از طب اسلامی در تاریخ پزشکی، دانش پزشکی توسعه یافته در دوران طلایی اسلام می‌باشد، که عمدتاً به زبان عربی، که زبان واسطه تمدن اسلامی بوده‌است، ضبط شده‌است. طب اسلامی، دانش پزشکی موجود در دوران باستان کلاسیک، از جمله سنت‌های اصلی بقراط، جالینوس و دیوسکوریدس را حفظ، نظام مند و توسعه داد.
در دوران پسا-کلاسیک، پزشکی اسلامی پیشرفته‌ترین پزشکی موجود در دنیا بوده‌است، که مفاهیم مختلف را از یونان باستان، روم، پزشکی ایرانی و همچنین سنت‌های هند باستان یعنی آیورودا با همدیگر تلفیق کرد و سپس نوآوری‌ها و پیشرفت‌های فراوانی در آن ایجاد نمود. بعد از آشنایی پزشکان اروپایی با نویسندگان پزشکی اسلامی در دوره رنسانس قرن دوازدهم میلادی، پزشکی اسلامی به همراه دانش پزشکی کلاسیک بعداً در پزشکی قرون وسطایی اروپای غربی پذیرفته شد.
در زمان ساسانیان، ضمن ترویج آداب طبی زرتشتی، تأسیس دانشگاه طبی و بیمارستانِ جندی شاپور نقش زیادی در انتقال و گسترش طب بقراطی (یونانی) و امتزاج آن با طب ایران و هندِ باستان را در ایران ایفا کرد. این دانشگاه بعد از اسلام نیز محل پرورش برخی از پزشکان بزرگ دوران اسلامی شد.
پژوهش‌های Lee Hee-soo حاکی از وجود ارتباطات اقتصادی فرهنگی بین ایران و دودمان شیلا در کره بوده‌است. در یکی از این موارد وی به درمان آبله یکی از درباریان توسط پزشکان ایرانی مسلمان در سال ۲۵۸ هجری شمسی اشاره می‌کند.
از نظر برخی، از علل توجه مسلمانان به دانش طب، توجه پیشوایان دین اسلام به این دانش ارزشمند است. در حدیثی از محمد پیامبر اسلام دانش طب همسنگ با علم دینی و در کنار آن مورد توصیه قرار گرفته‌است.الْعِلْمُ عِلْمَانِ عِلْمُ الْأَدْیَانِ وَ عِلْمُ الْأَبْدَان «دانش دو دانش است دانش ادیان و دانش بدن‌ها» (بحارالانوار، ج 1، ابواب العلم، باب 6: العلوم آلتی أمر الناس بتحصیلها و ینفعهم، حدیث 52)
اسلام، دربارهٔ اصول کلی پزشکی و بهداشت دستورهایی به پیروانش داده که می‌توان از این دستورها به عنوان یکی از پایه‌های علم پزشکی اسلامی یاد کرد. احادیثی از پیغمبر اسلام دربارهٔ سلامت، بیماری‌هایی چون جذام، پهلودرد، ورم چشم (یوئیت)، بهداشت و مسایل دیگر مربوط به پزشکی نقل شده‌است. مجموعه گفته‌های پیغمبر اسلام دربارهٔ طب را بعدها نویسندگان اسلامی تدوین کردند و بر آن شرح‌ها نوشتند و این مجموعه‌ها به نام طب النبی معروف شد. در آغاز جلد چهارم احادیث صحیح بخاری، دو کتاب آمده‌است که در ۸۰ باب آن احادیث مربوط به بیماری‌ها و درمان‌ها نقل‌شده‌اند. در بین مسلمانان شیعه، امام ششم شیعیان؛ جعفر صادق برای سخنان طبی مشهور است که همه رنگ دینی و مذهبی دارند.
حلقه ارتباط میان پزشکی اسلامی و مکاتب دیگر را باید در مدرسه جندی شاپور جستجو کرد. جندی‌شاپور، که جایگاه آن نزدیک شهر دزفول کنونی در ایران بوده، در زمان شاهنشاهی ساسانی مرکز کسب دانش شد. در این دانشگاه، پزشکان نسطوری به آموختن پزشکی یونانی می‌پرداختند. آنان، اندیشه‌های زردشتی و پزشکی محلی ایرانی تأثیر فراوانی بر درس‌های این دانشگاه داشت. همچنین با بازگشت برزویه پزشک از هندوستان (که پیشنهاد آن را بزرگمهر به انوشیروان داده بود) به غیر از کتاب کلیله و دمنه، بسیاری از اطلاعات پزشکی هندی و چند تن از پزشکان زبردست آن سرزمین نیز به همراه او به ایران آمدند. برزویه پزشک همچنین کتابی به نام دانش هندیان نوشت که توسط مسلمانان به زبان عربی برگردان شد. در سال ۴۶۲ هجری قمری، ۱۰۷۰ میلادی توسط شمعون انطاکی از عربی به یونانی ترجمه شد. مدرسه جندی‌شاپور بدین ترتیب محل دیدار و به هم پیوستن دانش‌های پزشکی یونانی، ایرانی و هندی با یکدیگر بود. در آغاز اسلام، مدرسه جندی‌شاپور به اوج شهرت رسید و تا دوره عباسیان که پزشکانی را از آنجا به بغداد بردند ادامه یافت. در این دوران، بیمارستان جندی شاپور به‌طور رسمی دارای یک مدرسهٔ پزشکی بود. جندی شاپور همچنین نخستین بیمارستانِ دارای داروخانه و بخش داروسازی در جهانِ اسلام بوده‌است.
در آغاز دوره اسلامی، سنت پزشکی یونانی در اسکندریه ادامه داشت که زمانی بزرگ‌ترین مرکز علم یونانی و مصری بود. پس از فتح مصر به دست مسلمانان هنوز این سنت پزشکی زنده بوده‌است. در منابع اسلامی، از یوحنای نحوی، اسقف یعقوبی اسکندریه، نام برده‌شده‌است که مورد احترام تمام عمرو عاص فاتح مصر بوده‌است.
در دوران ترجمه، متون پزشکی از پهلوی، یونانی و سانسکریت به عربی ترجمه شدند. حنین بن اسحاق، بیشتر متون پزشکی و از جمله صد رساله از جالینوس را به زبان فارسی ترجمه کرد.
بیمارستان در ایران و جهان اسلام، نخست در جندی شاپور و سپس در تمام دنیای اسلام به نهادی برای پذیرش بیماران و آموزش و گسترش علمِ پزشکی تبدیل شد. این نهاد نقش مهمی در گسترشِ علمِ پزشکی در این دوران ایفا کرد. زیرا بیمارستان‌ها دارای کتابخانه و داروخانه بودند و بسیاری از آنها به مراکز آموزش علمِ پزشکی تبدیل شده بودند. ابن جبیر و ابن بطوطه می‌گویند که در نیمه غربی جهان اسلام، نزدیک به ۳۴ بیمارستان قابل ذکر وجود داشته‌است. برخی از این بیمارستان‌ها به دلیل مشکلات سیاسی و نابودی شهرها، تنها در دورهٔ کوتاهی فعالیت کردند. اکثر بیمارستان‌ها از قرن سیزدهم میلادی رو به زوال نهادند. از قرن شانزدهم نیز فعالیت‌های پزشکیِ علمی در مصر و سوریه، و در قرن هجدهم در ایران رو به زوال نهاد.
پس از اسلام، دانشگاه طبی و بیمارستانِ جندی شاپور نقش زیادی در انتقال و گسترش طب در دوران اسلام ایفا کرد و محل پرورش برخی از پزشکان بزرگ دوران اسلامی شد.
در دوران صفویه، پیدایش امراض از جمله طاعون و وبا بر اساس مبانی معرفتی طب اسلامی، در ارتباط با ارتکاب انواع گناهان قابل ارزیابی بوده‌است. در فضای فکری-دینی مسلط در این دوران، شیوع انواع بیماری‌ها به خدا نسبت داده می‌شد که نتیجهٔ انجام گناه از سوی افراد بود و برای رفع آن می‌بایست حتماً توبه نمود. از این رو به استفاده از داروهای ساده، خواندن دعاهای خاص، توسل به مقابر و بقعه‌ها، قربانی، تصدق و… تمسک می‌شد. در این دوران، دعاها، روایات و احادیثی از بزرگان دینی برای رفع و مقابله با بیماری‌هایی همچون طاعون نقل می‌گردید.
در دوران فتح علی شاه، عباس میرزا نایب السلطنه، افرادی از جمله حاجی بابا افشار را برای آموزش پزشکی جدید به غرب فرستاد. از سویی دیگر، پزشکان غربی نیز به ایران مسافرت می‌داشتند. این دو عامل باعث آشنایی اندکِ ایرانیان با پزشکیِ جدید شد. سپس از اوایل سلطنت ناصرالدین شاه تا انقلاب مشروطه، طبِ جدید جای خودش را در ایران تثبیت کرد. در این دوران، رفته رفته ایرانیان با علتِ اصلی بیماری‌های مهلکی همچون وبا و طاعون آشنا شدند. با تأسیس مدرسه طبِ دارالفنون و تصویب قوانین عمومی طبی در دوره دوم مجلس شورای ملی، شیوه علمی معالجه بیماران و تأسیس بیمارستان‌ها، طبِ نوین با تمامی ابعاد وارد ایران گشت.