moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
الگوریتم‌های DSP مدت زیادی است که در کامپیوترهای استاندارد همه منظوره، یا بر روی پردازش‌گرهای معروف به پردازشگرهای سیگنال دیجیتال (DSP) یا با استفاده از سخت‌افزارهای خاص مثل مدارهای مجتمع با کاربرد خاص (ASIC) اجرا می‌شوند. امروزه تکنولوژی‌های دیگری نیز برای پردازش سیگنال دیجیتال مورد استفاده قرار می‌گیرند که شامل میکروپروسسورهای چندمنظوره قدرتمند، اف‌پی‌جی‌ای (FPGA)، کنترل‌کننده سیگنال دیجیتال (بیشتر برای کاربردهای صنعتی مثل کنترل موتور) هستند.
در DSP، معمولاً به بررسی و پردازشِ دیجیتالِ سیگنال در یکی از این حوزه‌ها پرداخته می‌شود: حوزهٔ زمان (سیگنال‌های یک بعدی)، حوزه فضایی (سیگنال‌های چندبعدی)، حوزه فرکانس، و حوزه موجک. برای پردازش این سیگنال‌ها، حوزه‌ای انتخاب می‌شود که در آن بتوان خصوصیات اصلی سیگنال را به بهترین شکل نمایش داد و با استفاده از اطلاعات حاضر، به بهترین صورت، سیگنال را پردازش کرد. نمونه‌هایی که از نمونه برداری یک سیگنال به دست می‌آیند، در واقع نمایشی از سیگنال در حوزه زمان یا حوزه فضا را ارائه می‌دهند، در حالی که با تبدیل فوریه (گسسته)، سیگنال در حوزه فرکانس نمایش داده می‌شود (طیف فرکانسی سیگنال).
با گسترش استفاده از رایانه، استفاده از پردازش سیگنال دیجیتال نیز گسترش یافته‌است. برای پردازش سیگنال آنالوگ با استفاده از یک رایانه، ابتدا باید سیگنال توسط یک مبدل آنالوگ به دیجیتال، به صورت دیجیتال در آید.
نمونه‌برداری معمولاً در دو مرحله انجام می‌شود: گسسته‌سازی و کوانتیزه کردن (Quantization). در مرحله گسسته‌سازی، فضای سیگنال (فضایی که سیگنال در آن تعریف‌ شده است) به کلاس‌های هم‌ارز اِفراز می‌شود، و کوانتیزه کردن نیز با جایگزینی سیگنال اصلی با سیگنال متناظر در کلاس‌های هم‌ارز انجام می‌پذیرد.
در مرحله کوانتیزه کردن، مقادیر سیگنال گسسته توسط مقادیر زیر مجموعه یک مجموعه متناهی تقریب زده می‌شوند.
قضیه نمونه‌برداری نایکوئیست-شانون بیان می‌کند که سیگنال را می‌توان از روی سیگنال نمونه‌برداری شده به‌طور دقیق بازسازی کرد، اگر فرکانس نمونه‌برداری بزرگتر از دو برابر بالاترین مؤلفه فرکانسی سیگنال باشد. در عمل، غالباً فرکانس نمونه‌برداری را بزرگتر از دو برابر پهنای باند لازم در نظر می‌گیرند.
سیگنال های نمونه برداری شده در حوزه زمان را میتوان باز (Upsample) و یا فشرده( Downsample ) کرد.
یک مبدل دیجیتال به آنالوگ به منظور تبدیل معکوس سیگنال به حالت آنالوگ مورد استفاده قرار می‌گیرد.
متداول‌ترین تکنیک پردازش سیگنال در حوزهٔ زمان و فضا (مکان)، بهسازی (بهبود) سیگنال از طریق فیلترینگ است. فیلترینگ دیجیتال عبارت از اعمال تبدیل‌های خطی بر نمونه‌هایی از سیگنال است که در همسایگی نمونهٔ فعلی در سیگنال ورودی یا خروجی فیلتر واقع شده‌اند. از دیدگاه‌های مختلفی می‌توان این فیلترها را دسته‌بندی نمود:
فیلترها را می‌توان به روش‌های مختلفی نمایش داد: ۱- با استفاده از دیاگرام بلوکی برای نشان دادن مراحل مختلف الگوریتم به منظور ایجاد یک دستورالعمل برای پیاده‌سازی سخت‌افزاری فیلتر. ۲- با توصیف فیلتر با استفاده از معادلات تفاضلی یا به کمک مجموعهٔ قطب‌ها و صفرهای سیستم. برای فیلترهای FIR، می‌توان از پاسخ‌های ضربه یا پله نیز برای توصیف فیلتر استفاده کرد.
خروجی یک فیلتر دیجیتال خطی به یک ورودی خاص، از کانولوشن سیگنال ورودی با پاسخ ضربهٔ فیلتر، حاصل می‌شود.
با استفاده از تبدیل فوریه می‌توان سیگنال‌ها را از حوزهٔ زمان (مکان) به حوزهٔ فرکانس منتقل نمود. تبدیل فوریه، اطلاعات سیگنال را به دامنه (اندازه) و فاز مؤلفه‌های فرکانسی موجود در سیگنال، تبدیل می‌کند. در عمل، اغلب، از تبدیل برای فوریه برای محاسبهٔ طیف توان سیگنال استفاده می‌شود که مربع دامنهٔ (اندازه) هر مؤلفهٔ فرکانسی است.
با انتقال سیگنال از حوزهٔ زمان به حوزهٔ فرکانس، می‌توان مؤلفه‌های فرکانسی موجود در سیگنال را شناسایی و ارزیابی کرد. در حوزهٔ فرکانس، علاوه بر دامنهٔ مؤلفه‌های فرکانسی، فاز آن‌ها و نیز چگونگی تغییر فاز با تغییر فرکانس، می‌تواند حاوی اطلاعات مهمی باشد.
فیلتر کردن سیگنال، می‌تواند با انتقال سیگنال به حوزهٔ فرکانس و اعمال یک فیلتر مناسب بر آن و سپس برگرداندن سیگنال حاصل به حوزهٔ زمان انجام شود. این عملیات، سریع بوده (زمان اجرا متناسب است با (n log n)) و می‌توان فیلتر را با تقریب خوبی به شکلهای مختلف طراحی نمود.
در حوزهٔ فرکانس، تبدیل‌های متداولی وجود دارند که از میان آن‌ها می‌توان به cepstrum اشاره نمود. در این تبدیل، ابتدا با استفاده از تبدیل فوریه، سیگنال، به حوزهٔ فرکانس منتقل می‌شود و سپس لگاریتم آن محاسبه می‌گردد. در نهایت، با اعمال تبدیل معکوس فوریه، سیگنال حاصل به حوزهٔ زمان بازگردانده می‌شود. این عملیات، ساختار هارمونیکی طیف اصلی را نشان می‌دهد.
تحلیل حوزهٔ فرکانس با عنوان تحلیل طیف نیز شناخته می‌شود.
در حالی که فیلترهای آنالوگ معمولاً در صفحه formula_2 تحلیل می‌شوند، فیلترهای دیجیتال در صفحه formula_3 یا حوزه دیجیتال و با استفاده از تبدیل formula_1 تحلیل می‌شوند.
بسیاری از فیلترها را می‌توان در حوزه formula_1 (یک فرامجموعه از اعداد مختلط در حوزه فرکانس) توسط تابع تبدیلشان تحلیل کرد. یک فیلتر می‌تواند توسط مجموعه مشخصه‌اش شامل صفرها و قطب‌ها در حوزه formula_3 تحلیل شود.
بیشترین کاربردهای DSP شامل پردازش سیگنال صوتی، فشرده‌سازی داده‌های صوتی، پردازش تصویر دیجیتال، فشرده‌سازی ویدیو، پردازش صدا، تشخیص صدا، مخابرات دیجیتال، رادار، سونار، زلزله‌شناسی است.
مثال‌های خاص شامل فشرده‌سازی صحبت و انتقال آن در تلفن همراه، هم‌نواسازی مطابق اتاق برای صدا در کاربردهای شباهت زیاد به اصل و تقویت صدا، پیش‌بینی وضع هوا، پیش‌بینی اقتصادی، پردازش داده زلزله، تحلیل و کنترل روال‌های صنعتی، انیمیشن‌های تولید شده توسط رایانه در فیلم‌ها، عکس‌برداری پزشکی مثل پویش‌های CAT و MRI، فشرده‌سازی MP3، دستکاری تصویر، هم‌نواسازی و هم‌گذری بلندگوهای با کیفیت بالا، و افکت صوتی برای تقویت‌کننده (الکترونیک) گیتار برقی است.
پیاده‌سازی DSP، با کمک مدارات مبدل سیگنال‌های آنالوگ به دیجیتال یا همان ADCها امکان‌پذیر است.
کوزه گِلی یکی از سه گونهٔ سفالگری و به "ظروف گِلین" هم معروف است.
در علم سفالگری ۳ روش برای ساخت یک کوزه وجود دارد که عبارتند از "کوزهٔ گِلی"، "کوزه‌گری سنگی" و "کوزه‌گری چینی" که از زمان‌های بسیار دور به وجود آمده‌اند.
ساده‌ترین نوع کوزه‌گری آن است که ظروفی از گل می‌سازند و بعد آن را در کوره می‌پزند. این گونه ظرف‌ها به نام ظروف گلین یا کوزه گِلی معروف است. این گونه از ظروف سوراخ‌های بسیار ریزی دارند که آب به آرامی از آن‌ها خارج می‌شود.
دهان‌نخستیان (Protostomia) اصطلاحی برای اشاره به تعدادی از شاخه‌های جانوران است که تصور می‌شود نیای مشترکی دارند و دهان آنها از نخستین منفذ رویانی یا منفذ تَنداله (blastula) به وجود آمده است.واژه‌های مصوّب فرهنگستان تا پایان دفتر یازدهم فرهنگ واژه‌های مصوّب
اگر در جنین جانور، نخستین روزنی که باز می‌شود تبدیل به دهان شود این‌گونه از جانور، دهان‌نخستی نامیده می‌شود و اگر روزن اول در جانور تبدیل به مقعد شود آن را دهان‌دومی می‌نامند.
دهان‌نخستیان و دهان‌دومیان به همراه چند شاخهٔ کوچک‌تر جانوری تشکیل گروهی به نام دوسوئیان را می‌دهند. منظور از دوسوئیان، آن گروه از جانوران هستند که بدنشان در دو سو، تقارن دارد.
Libbie Henrietta Hyman, The Invertebrates, 1940.
بررسی‌های تاریخی، نشریه‌ای در تاریخ، تاریخ نظامی ایران و تحقیقات ایران‌شناسی (۱۳۴۵-۱۳۵۷ خورشیدی) بود.
انتشار مجلهٔ "بررسی‌های تاریخی" از سال ۱۳۴۵ آغاز شد. هیئت‌رئیسهٔ افتخاریِ مجله با عضویت وزیر جنگ، رئیس ستاد بزرگ‌ارتشتاران و رئیس دانشگاه تهران به‌وجود آمد که برای تعیین خط‌مشی مجله جلسه‌های سالانه تشکیل می‌دادند. اعضای هیئت‌مدیره این نشریه از امرای ارتش بودند. جلسات هیئت مدیره برای نظارت بر چاپ مقالات دو ماه یک بار برگزار می‌شد.
مدیر مسئول و سردبیر نشریه از افسران ارشد با تحصیلات عالی و تألیفاتی در زمینه تاریخی انتخاب می‌شدند؛ بدین جهت طبق اساسنامه مجله، از رئیس گروه تاریخ دانشگاه تهران و دو تن مورخ، یک استاد باستانشناسی، یک استاد زبان و ادبیات فارسی و یک استاد حقوق دعوت می‌شد تا برای بررسی مقالات در جلسات هیئت تحریریه که دو هفته یک بار تشکیل می‌شد، شرکت کنند. سردبیران این مجله به ترتیب، سرهنگ دکتر جهانگیر قائم‌مقامی (تا ۱۳۴۹)، سرهنگ یحیی شهیدی (تا ۱۳۵۵) و سرهنگ محمد کشمیری (تا بهمن ۱۳۵۷) بودند.
شماره اول و دوم مجله در یک جلد در شهریور ۱۳۴۵ منتشر شد. با این نشریه، در طول سیزده سال انتشار بسیاری از پژوهشگران، مورخان و ادیبان همکاری داشتند، از جمله: ابراهیم پورداوود، عباس زریاب خویی، محمدتقی مصطفوی، حسین محبوبی اردکانی، محمدامین ریاحی، محمدابراهیم باستانی پاریزی، ایرج افشار و محمدجواد مشکور. در دوره‌های این نشریه جمعاً ۸۰۳ مقاله و ۱۵۰۰ سند تاریخی ـ سیاسی به چاپ رسید.
بررسیهای تاریخی شامل مقالاتی پژوهشی در زمینه‌های گوناگون ازجمله تاریخ، تشکیلات و کتابشناسی نظامی، اسناد و فرمان‌های تاریخی، تک‌نگاری‌های تاریخی و جغرافیایی، فرهنگ و تمدن ایران پیش و پس از اسلام و نیز در موضوعات دین، ادبیات، قوم‌شناسی، باستان‌شناسی، هنر، سکه‌شناسی، نشان‌ها و آیین دربار و سرانجام روابط سیاسی، نظامی، فرهنگی و تجاری ایران با کشورهای دیگر است که برخی از آنها از اعتبار ویژه‌ای برخوردار است.
این نشریه هر دو ماه یک بار (سالانه شش شماره) با قطع ۲۴ در ۱۷ سانتیمتر در دویست تا سیصد صفحه به چاپ می‌رسید. ۷۷ شماره و دو شمارهٔ مخصوص جمعاً ۷۹ شماره، از این مجله منتشر شد. تیراژ آن در سال سیزدهم ۳۱۰۰ نسخه بود و در چاپخانه ارتش چاپ می‌شد. وزارت اطلاعات و جهانگردی، مجله بررسی‌های تاریخی را، زیرنظر ستاد بزرگ ارتشتاران، و با کمک وزارت فرهنگ و هنر و وزارت خارجه به زبان‌های انگلیسی و فرانسه ترجمه و در میان ایرانشناسان و دانشگاه‌های خارجی توزیع می‌کرد. اولین شمارهٔ ترجمه‌شده در شهریور ۱۳۵۰/سپتامبر ۱۹۷۱ به چاپ رسید و تا ۱۳۵۷ سه شماره از آن چاپ و منتشر شد.
میگوهای مشت‌زن یا باریک‌پایان (Stenopodidea) گروه کوچکی از سخت‌پوستان ده‌پا هستند که معمولاً آن‌ها را با جانوری از دسته میگو اشتباه می‌گیرند در صورتی که باریک‌پایان گروه جداگانه خود را تشکیل می‌دهند و بیشتر با خرچنگ‌ها خویشاوندی دارند.
تفاوت آن‌ها با خرچنگ‌ها اینست که در میگوهای مشت‌زن، جلوپاهاpereiopod (پاهای حرکت به جلو) بسیار بزرگ‌اند. در خرچنگ‌ها و خرچنگ‌های دریایی (لابسترها) تنها اولین جلوپا از بقیه بسیار درازتر است.
Wikipedia contributors, "Stenopodidea," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Stenopodidea&oldid=346154983 (accessed June 28, 2010).
معدن چغارت در ۱۲ کیلومتری شمال شرقی شهر بافق و در ۱۲۵ کیلومتری جنوب شرقی شهر یزد و ۷۵ کیلومتری جنوب غربی شهر بهاباد و در حاشیه کویر قرار دارد و دارای آب و هوای بسیار گرم و رطوبت خیلی کم است. این معدن دارای ذخیره ۱۷۷٫۲ میلیون تنی شامل ۱۰۷ میلیون تن B.F و ۷۰٫۲ میلیون تن سنگ آهن پر فسفر و کم عیار است.
معدن مس میدوک در ۴۲ کیلومتری شمال شرقی شهر بابک از توابع استان کرمان و در فاصله ۱۳۲ کیلومتری شمال غرب معدن مس سرچشمه قرار گرفته‌است.نام قدیمی این معدن مس "لاچاه" بوده‌است که به سبب نزدیکی به روستای میدوک به این نام تغییر یافته‌است.میزان ذخیره زمین‌شناسی کانسار مس میدوک ۱۷۰ میلیون تن با عیار ۸۳ صدم درصد محاسبه گردیده که از این مقدار به میزان ۱۴۴ میلیون تن آن با عیار ۸۵ صدم درصد قابل استخراج است. عیار حد معدن ۲۵ صدم درصد در نظر گرفته شده و نسبت باطله به ماده معدنی ۴/۲ به یک می باشد.شیب نهایی معدن ۳۸ درجه، ارتفاع پله‌ها ۱۵ متر و شیب پله‌ها ۶۴ درجه می باشد.
معدن مس قلعه زری در کنار روستای قلعه زری و در فاصله ۱۸۰ کیلومتری جنوب غرب بیرجند قرار دارد. رگهٔ اصلی معدن دارای طول ۲۰۰۰ متر و ضخامت ۳ تا ۵ متر است که کانسنگ در حال بهره‌برداری آن در عمق ۳۰۰ متری دارای ۲٪ مس و حدود ۰٫۵ گرم در تن طلا است. کنسانتره ۲۴٪ مس این کانسار دارای ۱۷ گرم در تن طلا می‌باشد.
میدان نفت شهر، در فاصله‌ی ۸۶ کیلومتری گیلانغرب و ۶۹ کیلومتری قصرشیرین در استان کرمانشاه قرار گرفته‌است. این میدان نفتی در سال ۱۹۲۳ میلادی در تاقدیس نفت شهر کشف شد. این میدان پیشتر با نام نفت‌شاه شناخته می‌شد.
در حال حاضر میدان نفت شهر، تنها میدان نفتی در حال تولید استان کرمانشاه بوده که دارای ۶۹۲ میلیون بشکه ذخیره نفت خام و مقادیری گاز طبیعی در کلاهک گازی است.نفت شهر کماکان در آتش می‌سوزد "روزنامه جام جم بایگانی" از آنجا که این میدان، با میدان نفت‌خانه عراق دارای مخزنی مشترک می‌باشد، از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. نفت این میدان پس از فراورش، شیرین‌سازی، نمک‌زدایی به تلمبه‌خانه و از آنجا به ایستگاه تقویت فشار پاتاق و سپس به پالایشگاه کرمانشاه منتقل می‌شود.حوزه فعالیت شرکت بهره برداری نفت و گاز غرب "وب‌گاه شرکت بهره‌برداری نفت و گاز غرب" نفت این میدان از نوع سبک با درجه خلوص ۴۲ درصد است.
چاه شماره ۲۴ این میدان نفتی در هشتم خرداد سال ۱۳۸۹ به خاطر نشت گاز دچار آتش سوزی شد که شعله‌های آن تا ۷۰ متر گزارش شدند.میزان خروج روزانه نفت و گاز از این چاه به دلیل آتش سوزی روزانه ۸ تا ۹ هزار بشکه برآورد شده است. سرانجام پس از ۳۸ روز این آتش سوزی مهار گردید.در پی این حادثه ۴ نفر از کارکنان شرکت نفت کشته و ۱۲ نفر مصدوم شدند.به گزارش منابع دولتی در کل ۱۵۲ هزار و طبق منابع دیگر ۳۴۲ هزار بشکه نفت در این حادثه سوخت.بالاخره آتش نفت شهر خاموش شد "ایلنا خبرگزاری کار ایران"
برآرایی یا رونشانی یا رشد همبافته یا اپیتکسی روشی برای پوشش لایه‌ای تک‌بلور روی زیرلایه‌ای تک‌بلور است. به لایه پوششی لایه برآرایی گفته می‌شود. واژه اپیتکسی ریشه یونانی دارد و از دو بخش "اپی" یعنی "بر رویِ" و "تکسی" یعنی "در حالت منظم" شکل گرفته‌است.
این روش با لایه نشانی معمولی لایه نازک (پا توپوتکسی) که در آن لایه‌ای از مواد آمورف یا چندبلور رشد داده می‌شوند تفاوت دارد. لایه برآرایی را می‌توان از فاز مایع یا گاز درست کرد و ساختار نهایی آن با زیر لایه یکی خواهد بود زیرا زیرلایه نقش بذر بلور را دارد.
اگر ترکیب لایه برآرایی با زیرلایه یکسان باشد، به آن برآرایی همگن گفته می‌شود. از این روش برای دستیابی به ساختاری از یک ماده چند لایه که لایه‌هایش دارای دوپینگ‌های مختلفی هستند (هر لایه دارای غلظت مشخصی از یک ناخالصی‌ست) بکار می‌رود، مانند ساخت گونه‌هایی از نیم‌رساناها.
اگر ترکیب لایه برآرایی با زیرلایه یکسان نباشد، به آن برآرایی ناهمگن گفته می‌شود. ازین روش برای دستیابی به ساختاری چندلایه که هر لایه از تک‌بلور ماده‌ای ویژه است، بکار می‌رود. برای نمونه می‌توان از نیترید گالیوم روی پاقوت کبود، یا AlGaInP (فسفید آلومینیوم-گالیوم-ایندیوم) روی گالیم آرسنید نام برد.
برآرایی در ساخت موادی که پایه ساختشان سیلیسیوم‌اند مانند ترانزیستور دوقطبی پیوندی و سیماس، و همچنین در ساخت نیم‌رساناهای ترکیبی مانند آرسنید گالیوم کاربرد دارد.
برارایی، فرایند رشد بلوری از جهتی خاص بر روی یک کریستال دیگر در جایی که جهت‌گیری توسط کریستال زیرین تعیین می‌شود، است. ایجاد لایه‌های مختلف در ویفرهای نیمه هادی، مانند لایه‌هایی که در مدارهای مجتمع استفاده می‌شود، یک کاربرد معمول برای این فرایند است. . اتمهای موجود در یک لایه اپیتاکسیال نسبت به کریستال زیرین دارای یک مکان خاص هستند. این فرایند منجر به تشکیل لایه‌های نازک کریستالی می‌شود که ممکن است از ترکیب شیمیایی یا ساختار شیمیایی یکسان یا متفاوت با بستر باشند و ممکن است فقط از یک یا از طریق رسوبات مکرر، بسیاری از لایه‌های مشخص تشکیل شده باشد. در هوموپیتاکسی لایه‌های رشد از همان ماده بستر تشکیل شده‌اند، در حالی که در برآرایی ناهمگن لایه‌های رشد از ماده ای متفاوت از بستر هستند.
اهمیت تجاری برآرایی بیشتر از کاربرد آن در رشد مواد نیم‌رسانا برای تشکیل لایه‌ها و چاه‌های کوانتوم در دستگاه‌های الکترونیکی و فوتونیکی است - به عنوان مثال در رایانه، نمایش فیلم و برنامه‌های مخابراتی. روند برآرایی کلی است، اما ممکن است برای سایر طبقات مواد مانند فلزات و اکسیدها نیز وجود داشته باشد، که از دهه ۱۹۸۰ برای ایجاد موادی که مقاومت مغناطیسی غول پیکر را نشان می‌دهند (خاصیتی که برای تولید دستگاه‌های ذخیره‌سازی دیجیتالی با فضای بیشتر استفاده شده‌است).
در برآرایی فاز بخار، اتم‌های رسوب از یک بخار به وجود می‌آیند، به‌طوری که رشد در رابط بین فازهای گازی و جامد ماده اتفاق می‌افتد. به عنوان مثال می‌توان به رشد از مواد تبخیری حرارتی مانند سیلیکون یا گازهایی مانند سیلان(SiH4) اشاره کرد که با یک سطح گرم واکنش می‌دهد تا اتمهای سیلیکون را پشت سر بگذارد و هیدروژن را دوباره به فاز گازی آزاد می‌کند. در فاز مایع لایه‌های برآرایی از یک منبع مایع (مانند سیلیکون دوپ شده با مقدار کمی عنصر دیگر) در یک رابط مایع و جامد رشد می‌کنند. در برآرایی فاز جامد ابتدا یک لایه غشا نازک آمورف (غیر بلوری) بر روی یک بستر کریستالی رسوب می‌کند، سپس آن را گرم می‌کند تا غشا به یک لایه بلوری تبدیل شود. رشد اپیتاکسیال سپس توسط یک فرایند لایه به لایه در فاز جامد از طریق حرکت اتمی در طی تبلور مجدد در رابط کریستال-آمورف انجام می‌شود.
برای انتشار یا تشخیص کارآمد فوتون‌ها، اغلب لازم است که این فرایندها را به لایه‌های نیم‌رسانای بسیار نازک محدود کنیم. این لایه‌های نازک که روی لایه‌های نیم‌رسانا رشد می‌کنند، لایه‌های اپتاکسیال نامیده می‌شوند زیرا تبلور آنها با لایه بستر مطابقت دارد حتی اگر ترکیب مواد متفاوت باشد - به عنوان مثال، آرسنید آلومینیوم گالیم (GaAlAs) که در بالای یک بستر آرسنید گالیوم رشد می‌کند. لایه‌های بدست آمده چیزی را تشکیل می‌دهند که ساختار ناهمگونی نامیده می‌شود. بیشتر لیزرهای نیم‌رسانا که به‌طور مداوم کار می‌کنند از ساختارهای ناهمگن تشکیل شده‌اند، یک مثال ساده متشکل از لایه‌های آرسنید گالیوم با ضخامت ۱۰۰۰ آنگستروم که بین لایه‌های تا حدودی ضخیم‌تر (حدود ۱۰۰۰۰ آنگستروم) آرسنید آلومینیوم گالیم قرار دارند - همه به صورت همبافته(epitaxial) روی یک بستر آرسنید گالیوم رشد می‌کنند. ساندویچ زدن و تکرار لایه‌های بسیار نازک یک‌نیمه هادی بین لایه‌های یک ترکیب متفاوت باعث می‌شود که بتوان شکاف باند لایه ساندویچ را اصلاح کرد. این تکنیک، مهندسی شکاف باند نامیده می‌شود، اجازه ایجاد مواد نیمه هادی با خواصی را می‌دهد که در طبیعت یافت نمی‌شوند. مهندسی شکاف باند، که به‌طور گسترده با نیم‌رساناهای مرکب III-V استفاده می‌شود، همچنین می‌تواند در نیم‌رساناهای بنیادی مانند سیلیکون و ژرمانیوم اعمال شود.
دقیق‌ترین روش رشد لایه‌های همبافته(epitaxial) روی یک بستر نیم‌رسانا برآرایی پرتو مولکولی (MBE)است. در این تکنیک، یک جریان یا پرتو از اتمها یا مولکول‌ها از یک منبع مشترک فوران می‌شود و از طریق یک خلا uum عبور می‌کند تا به یک سطح کریستال گرم شده برخورد کند و یک لایه تشکیل می‌دهد که ساختار بلوری همان لایه زیرین دارد. تغییرات MBE شامل MBE منبع اولیه، MBE منبع هیدرید، MBE منبع گاز و MBE فلزی- آلی است. رویکردهای دیگر رشد اپیتاکسیال برآرایی فاز مایع (LPE)یا رسوب بخار شیمیایی (CVD)است. روش دوم شامل هیدرید CVD، تری کلراید CVD و فلز آلی CVD است.
به‌طور معمول، لایه‌های همبافته در سطوح صاف رشد می‌کنند، اما دانشمندان در جستجوی یک روش اقتصادی و قابل اعتماد برای رشد مواد همبافته در ساختارهای غیر صفحه ای(non-planar) هستند - به عنوان مثال، در اطراف لبه‌ها و کانال‌ها که در سطح دستگاه‌های نیم‌رسانا حک شده‌است. برآرایی غیر پلانار برای تولید دستگاه‌های نوری یکپارچه یکپارچه یا کلیدهای تمام فوتونیک و عناصر منطقی ضروری در نظر گرفته می‌شود، اما تسلط بر این روش نیاز به درک بهتر شیمی سطح و پویایی سطح رشد اپیتاکسیال دارد.
برآرایی قطره، یک روش رشد ابتکاری است که برای ساخت نانوساختارهای کوانتومی با اشکال بسیار قابل طراحی و مورفولوژی پیچیده در محیط برآرایی پرتو مولکولی انجام می‌شود. برآرایی قطره بر اساس تقسیم رسوب عناصر ستون III و V در دما و شار کنترل شده‌است. اولین مرحله برآرایی قطره، تشکیل مخازن اتم فلز در مقیاس نانو در سطح رشد به شکل قطرات اندازه نانومتر با پراکندگی در اندازه کوچک است. قطرات فلزی موجود در سطح منابع محلی سازی گروه III را تشکیل می‌دهند که ساختارهای نانو از آنها تکامل می‌یابند. دوم، و بیشتر برای کنترل شکل ساختار نانو، تأمین عناصر گروه V در دما و شارهای مختلف است. این امکان را برای کنترل دقیق، از طریق شار و دما، سینتیک تبدیل قطرات فلزی به نانوکریستالهای III-V فراهم می‌کند، بنابراین منجر به تشکیل ساختارهای نانو با اشکال پیچیده و کنترل می‌شود. در این فصل، مفاهیم پایه‌گذاری برآرایی قطره معرفی می‌شود. یک بررسی دقیق از روش ساخت برآرایی قطرات نانوساختارهای III-V و همچنین دستاوردهای اصلی برآرایی قطره، ارائه خواهدشد.
امروزه روش‌های گوناگونی برای برآرایی وجود دارند:
چندبلور یا پلی‌کریستال به ماده‌ای بلوری گفته می‌شود که از کریستالیت‌های زیادی با اندازه و جهت‌گیری متفاوت تشکیل شده باشد. اختلاف در جهت‌گیری می‌تواند تصادفی یا جهت‌دار باشد، که این جهت‌دار بودن را بافت می‌گویند.
تقریباً همهٔ فلزها و شمار زیادی از سرامیک‌ها چندبلوری‌اند. بعضی مواد مانند گوگرد گرچه بیشتر به‌صورت چندبلوری یافت می‌شوند، ممکن است شکل تک‌بلوری هم داشته باشند.
دیِگو آلبرتو میلیتو (زادهٔ ۱۲ ژوئن ۱۹۷۹) بازیکن سابق فوتبال اهل آرژانتین است.
میلیتو مهاجم تیم ملی آرژانتین بهترین گلزن اینتر در فصل رؤیایی بود. مهاجم نوک کلاسیک صاحب سبک که آمار خیره‌کننده بیش از ۱ گل در دو بازی را در ۱۰ سال دوران بازیش به‌جا گذاشته‌است. میلیتو بخاطر شباهتش با انزو فرانچسکولی، مهاجم افسانه‌ای اروگوئه، از سوی آرگاتینو آردی، تهیه‌کننده معروف ایتالیایی، لقب شاهزاده را دریافت کرد.
دیگو میلیتو در سال ۲۰۱۰ به همراه تیم اینترمیلان قهرمان لیگ قهرمانان اروپا شد.
راسینگ کلوب:
دیگو میلیتو فوتبال را به صورت حرفه‌ای از سال ۱۹۹۹ در راسینگ کلوب آرژانتین آغاز کرد و در سال ۲۰۰۱ قهرمان آپرتورا شد. در آن سال‌ها برادرش گابریل در ایندیپندنته که رقیب سنتی راسینگ کلوب بود بازی می‌کرد
در آغاز سال ۲۰۰۴ میلیتو به جنوآ که در سری ب بازی می‌کرد پیوست. بعد از دو فصل موفق که در ۵۹ بازی ۳۳ گل به ثمر رساند، جنوآ بعلت تبانی به سری سی سقوط کرد و دیگو به تیم برادرش گابریل میلیتو یعنی ساراگوسا پیوست.
میلیتو باز هم استعداد گلزنیش را در پیروزی ۱–۶ ساراگوسا برابر رئال مادرید با زدن ۴ گل به رخ کشید. او در اولین فصل حضورش با ۱۶ گل بهترین گلزن تیمش شد. او در فصل ۲۰۰۷–۲۰۰۶ با دو گل کمتر از فن نیستلروی با ۲۳ گل زده لقب پی چی چی را بدست نیاورد ولی سومین گلزن اروپا شد در حالیکه تنها ۳ گل کمتر از توتی - برنده کفش طلا - به ثمر رسانده بود. فصل بعد با کاپیتانی دیه‌گو میلیتو آغاز شد و او باز هم میانگین بیش از ۱ گل در هر ۲ بازی را تکرار کرد و در ۱۰۶ بازی ۵۳ گل به ثمر رساند.
در روز ۱ سپتامبر ۲۰۰۸ تنها دقایقی پیش ار پایان دوره نقل و انتقالات میلیتو درحالیکه دو پیشنهاد از تیم‌های بزرگ اروپایی داشت به تیم سابقش پیوست. اوج نمایش او در پیروزی ۲–۰ برابر میلان بود. اولین هت تریکش را در بازی برابر رجینا انجام داد. او در ۳۱ بازی ۲۴ گل انجام داد و پشت سر زلاتان ابراهیموویچ دومین گلزن برتر سری آ شد.
اینتر ۲۰۱۰–۲۰۰۹
در روز بیستم می ۲۰۰۹ دیگو میلیتو و تیاگو موتا در ازای بونوچی، بولزونی، آکوافرسکا، مگیرونی و مقداری پول به اینتر پیوستند. میلیتو زود با اینتر هماهنگ شد و در دربی تاریخی ۴–۰ برابر میلان یک گل زد و دو پاس گل داد. دو گل میلیتو در بازی برابر کالیاری او را دارای بیشترین میانگین گلزنی در تاریخ سری آ (با میانگین ۰٫۸) کرد. در مرحله ۱/۸ نهایی لیگ قهرمانان اروپا برابر چلسی اولین گل بازی را در دور رفت به ثمر رساند و از عوامل اصلی صعود اینتر بود. میلیتو همچنین گل سوم اینتر برابر بارسلونا درمرحله نیمه نهایی که در واقع گل صعود اینتر بود را به ثمر رساند. گل او برابر رم در فینال کوپا ایتالیا، تک گلش برابر سیه‌نا در هفته آخر سری آ و دو گل او در فینال جام باشگاه‌های اروپا باعث شد اینتر اولین و تنها تیم ایتالیایی باشد که در یک فصل به سه‌گانه دست می‌یافت. او در ۳۵ بازی که تاکنون برای اینتر انجام داد ۲۲ گل زده‌است.
او در دوران اوج مهاجمان آرژانتین بازی می‌کرد و نیمکت‌نشین بزرگانی چون ارنان کرسپو بود. در سال ۲۰۰۳ در اولین بازی ملی‌اش دو گل زد ولی ۴ سال به تیم ملی دعوت نشد. در کوپا ۲۰۰۷ عضو تیم ملی بود و در جام جهانی ۲۰۱۰ فرصت طلب‌ترین مهاجم جهان مورد غضب مارادونا بود و دقایق چندانی برای بازی به او نرسید.
همسر او سوفیا نام دارد و او دارای دو پسر است.
او برادر گابریل میلیتو بازیکن سابق آرژانتین است.
کونمبول لیبرتادورس ، یک تورنمنت بین‌المللی فوتبال سالانه‌است که کونمبول از سال ۱۹۶۰ برگزار می‌کند.
در سال ۲۰۲۲ تیم فلامینگو توانست برای سومین بار قهرمان این تورنمنت شود و به جام باشگاه های جهان ۲۰۲۲ صعود کند.
این مسابقات بعد از لیگ قهرمانان اروپا مهم‌ترین جام باشگاهی در سطح قاره‌ها می‌باشد.
قهرمان این مسابقات به جام باشگاه‌های فوتبال جهان صعود می‌کند.
لیبرتادورس معتبرترین مسابقات باشگاهی در منطقه آمریکای جنوبی و یکی از پربیننده‌ترین رویدادهای ورزشی دنیا است که در ۱۳۵ کشور دنیا علاقه‌مندانی دارد. تیم‌های مکزیکی هم از سال ۱۹۹۸ به این‌سو به این مسابقات دعوت می‌شوند.
لیبرتادورس "(Libertadores)" در اسپانیایی و پرتغالی به معنای آزادگران است و در اصطلاح به رهبران جنگ‌های استقلال آمریکای لاتین گفته می‌شود. نام این رویداد ورزشی برای تجلیل از یاد آن‌ها انتخاب شده‌است.
فهرست فینال ها و قهرمانان جام لیبرتادورس
میدان نفتی هفتکل از میدان‌های نفتی ایران است، که در محدوده شهرستان هفتکل و در فاصله ۷۵ کیلومتری از شمال شرقی شهر اهواز، در استان خوزستان قرار دارد. این میدان با طول ۳۲ کیلومتر و عرض ۴ کیلومتر، از شمال با میدان نفتی مسجد سلیمان و از جنوب با میدان نفتی کوپال، از شرق با میدان نفتی ماماتین و از غرب با میدان نفتی نفت‌سفید همجوار است.
میدان هفتکل در سال ۱۳۰۶ توسط شرکت نفت ایران و انگلیس، بعنوان دومین میدان نفتی کشور (پس از میدان نفتی مسجدسلیمان) کشف شد و تولید نفت از آن نیز یک سال بعد، آغاز گردید. از سال ۱۳۵۵ تزریق گاز در مخزن آسماری این میدان (بعنوان نخستین میدان تحت تزریق گاز) آغاز شد و هم‌اکنون روزانه معادل ۸۵۰ هزار مترمکعب گاز، به این میدان تزریق می‌شود. در حال حاضر ظرفیت تولید نفت خام این میدان بطور متوسط، معادل ۲۶ هزار بشکه در روز می‌باشد. میدان نفتی هفتکل از میادین تحت مدیریت شرکت ملی مناطق نفت‌خیز جنوب است، که عملیات تولید نفت و تزریق گاز در آن، توسط شرکت بهره‌برداری نفت و گاز مسجدسلیمان انجام می‌شود.
بومیان پرو، گروه‌های قومی پر شماری اند که در گستره امروزین پرو و از پیش از آمدن اروپائیان، در حدود ۱۵۰۰ زایانی، همواره زیسته‌اند. اروپائیان ایشان را "هندی" انگاشته‌اند.
میدان نفتی آغاجاری از میادین نفتی ایران است، که در محدوده شهرستان آغاجاری در استان خوزستان و در جنوب‌غربی ایران قرار دارد. میدان آغاجاری در سال ۱۳۱۵ توسط شرکت نفت ایران و انگلیس کشف شد و از سال ۱۳۱۷ بهره‌برداری از آن آغاز گردید.
میدان آغاجاری از شمال با میدان کرنج، از جنوب با میدان رامشیر، از شرق با میدان پازنان و از غرب با میدان مارون همجوار است. حجم ذخیره درجای نفت خام این میدان در حدود ۲۸ میلیارد بشکه برآورد می‌شود. هم‌اکنون (۱۳۹۵) ظرفیت تولید نفت خام میدان آغاجاری به‌طور متوسط ۱۷۰ هزار بشکه در روز و میزان تولید گازهای همراه این میدان ۹۵ میلیون فوت مکعب (معادل ۲٫۷ میلیون متر مکعب) در روز می‌باشد. حداکثر ظرفیت تزریق گاز به این میدان نیز روزانه ۲ میلیارد فوت مکعب (معادل ۵۶ میلیون مترمکعب) است، که گاز مورد نیاز آن، از طریق خطوط لوله از میدان پارس جنوبی تأمین می‌شود. میدان نفتی آغاجاری از میادین تحت مدیریت شرکت ملی مناطق نفت‌خیز جنوب است که عملیات تولید و تزریق گاز در مخزن آسماری آن توسط شرکت بهره‌برداری نفت و گاز آغاجاری انجام می‌گیرد.
عملیات حفاری اکتشافی نخستین بار در سال ۱۳۰۵ در مخزن آسماری میدان نفتی آغاجاری، توسط کنسرسیوم دارسی آغاز شد، ولی یک دهه بعد در سال ۱۳۱۵ وجود ذخایر اقتصادی نفت و گاز در این میدان توسط شرکت نفت ایران و انگلیس به اثبات رسید و بلافاصله عملیات احداث تأسیسات فرآورش و بهره‌برداری آغاز گردید. دو سال بعد تولید نفت خام از طریق چاه شماره ۳ آغاجاری شروع شد. نخستین محموله نفتی میدان آغاجاری نیز در سال ۱۳۲۳ توسط خط لوله به آبادان ارسال گردید. در سال ۱۳۲۹ میدان نفتی آغاجاری از طریق ۱۶ حلقه چاه، معادل نیمی از حجم فرآورده‌های نفتی ایران را تولید می‌کرد. در سال ۱۳۳۶ تعداد چاه‌های فعال تولیدی در این میدان به ۲۳ حلقه رسید و تا سال ۱۳۳۷ در مجموع بیش از یک میلیارد بشکه نفت خام از میدان آغاجاری استخراج شده بود. در سال ۱۳۴۳ شمار ۶۹ حلقه چاه نفت تولیدی در این میدان فعال بود.
تولید میدان آغاجاری در سال ۱۳۵۵ با گذشتن از مرز یک میلیون و ۱۰۰ هزار بشکه در روز، به نقطه اوج خود رسید، ولی با افزایش عمر میدان و تخلیه مخازن، تولید آن به تدریج کاهش یافت. تزریق گاز در میدان آغاجاری پس از احداث ایستگاه تزریق گاز آغاجاری (بزرگترین ایستگاه تزریق گاز خاورمیانه) از سال ۱۳۸۸ آغاز گردید و هم‌اکنون حداکثر ظرفیت تزریق روزانه گاز در این میدان، به‌طور میانگین معادل ۲ میلیارد فوت مکعب در روز می‌باشد، که از طریق ۱۶ حلقه چاه تزریقی صورت می‌پذیرد. در حال حاضر ظرفیت تولید نفت خام این میدان به‌طور متوسط ۱۷۰ هزار بشکه در روز می‌باشد.
میدان نفتی آغاجاری در محدوده میانی فروافتادگی دزفول واقع شده و ساختمان آن در سازند آسماری، تاقدیسی طویل و نامتقارن است. در سطح زمین یک گسل واژگونه در یال جنوب این تاقدیس عمل کرده و موجب برگشتگی آن یال در سطح و حذف طبقات سازند گچساران (پوش سنگ) شده، به همین علت گاز در لایه‌های غیرمخزنی (بخش هفتم از سازند گچساران) تجمع حاصل کرده، یا به سطح زمین راه یافته‌است. مخزن آسماری میدان نفتی آغاجاری در سال ۱۳۱۵ با حفر چاه شماره-۲ آغاجاری کشف گردید. حجم ذخیره درجای نفت خام مخزن آسماری میدان آغاجاری بالغ بر ۱۴٫۲ میلیارد بشکه تخمین زده می‌شود.
مخزن بنگستان میدان آغاجاری در سال ۱۳۳۷ با حفر چاه شماره-۳۰ آغاجاری، توسط شرکت اکتشاف و تولید نفت ایران کشف گردید. با وجودی که مخزن بنگستان میدان آغاجاری توسط شیل‌های ناتراوای سازندهای پابده و گورپی از مخزن آسماری جدا شده‌است، ولی ارتباط کامل بین این دو مخزن، از طریق شکستگی‌ها برقرار می‌باشد.
مخزن گازی خلیج آغاجاری در زیر مخازن آسماری و بنگستان میدان نفتی آغاجاری قرار دارد. نخستین چاه مخزن خامی میدان آغاجاری در سال ۱۳۵۴ توسط شرکت آسکو، حفاری و به دلیل مانده‌گذاری در عملیات حفاری و عدم دستیابی به اهداف تعیین شده در برنامه، چاه مذکور در لایه‌های بالاتر مسدود گردید. عملیات حفاری در مخزن خامی میدان آغاجاری بار دیگر در سال ۱۳۸۸ توسط شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب از سر گرفته شد و چاه-۱۸۷ آغاجاری، با هدف توصیف سازندهای مخزن خامی و تعیین محدوده این مخزن گازی، همچنین شناخت بهتر مشخصات سنگ مخزن و در صورت امکان تولید گاز، حفاری گردید و سرانجام این چاه، در سازند فهلیان این میدان به جریان افتاد. مخزن گازی خلیج میدان آغاجاری در سازند داریان و سازند فهلیان حاوی ذخایر گاز طبیعی می‌باشد. حجم ذخیره درجای اولیه گاز طبیعی مخزن خامی میدان آغاجاری در حدود ۳۵۵ میلیارد فوت مکعب و ذخیره قابل برداشت گاز طبیعی آن ۲۷۰ میلیارد فوت مکعب برآورد می‌شود و بر اساس مطالعات اولیه، ظرفیت تولید این مخزن در حدود ۴۰ میلیون فوت مکعب در روز تخمین زده می‌شود.
میدان نفتی آغاجاری با مساحت ۳۸٫۸۵۰ هکتار، دارای حجم ذخیره نفت درجای اولیه ۲۶ میلیارد بشکه می‌باشد و در سال ۱۳۱۷ بهره‌برداری از آن آغاز شده است. هم‌اکنون (۱۳۹۵) تعداد چاه‌های فعال و غیرفعال این میدان بالغ بر ۲۱۸ حلقه می‌باشد، که ۷۳ حلقه چاه نفت، ۳ حلقه چاه گاز و ۳۶ حلقه چاه‌های مشاهده‌ای، تزریقی و توصیفی، همچنین چاه‌های معلق و متروکه می‌باشند. بر روی میدان نفتی آغاجاری تاکنون ۵ واحد بهره‌برداری (مجتمع‌های بهره‌برداری شمارهٔ ۱ تا ۵ آغاجاری) احداث گردیده‌است. در حال حاضر تعداد ۲۲ حلقه از چاه‌های میدان آغاجاری از طریق فرازآوری با گاز در مدار تولید قرار گرفته‌است، که ایستگاه فرازآوری با گاز آغاجاری، به همراه ۳ حلقه چاه گازی، گاز طبیعی مورد نیاز این عملیات را فراهم می‌سازند.
تزریق گاز در مخزن آسماری میدان نفتی آغاجاری، با هدف تثبیت فشار و افزایش برداشت نفت از مخزن، در اوایل سال ۱۳۸۸ با احداث بزرگترین ایستگاه تزریق گاز خاورمیانه، با ظرفیت تزریق روزانه ۲ میلیارد فوت مکعب، آغاز شد و هم‌اکنون به‌طور میانگین روزانه ۵۶ میلیون متر مکعب گاز به این میدان تزریق می‌گردد. میزان بازیافت نفت از این مخزن با تزریق گاز، به ۵۱٪ حجم نفت در جا افزایش خواهد یافت، به عبارت دیگر ذخایر ثانویه نهایی حاصل از تزریق گاز، ۵۱ درصد ذخایر اولیه خواهد بود.
گاز تزریقی به مخزن آغاجاری از فازهای ۶، ۷ و ۸ میدان گازی پارس جنوبی، به وسیلهٔ خط لوله پنجم سراسری به قطر ۵۶ اینچ و طول بیش از ۵۰۰ کیلومتر (طولانی‌ترین خط لوله انتقال گاز ترش جهان از عسلویه به آغاجاری) تأمین می‌شود، که پس از فشار افزایی در ایستگاه تزریق گاز آغاجاری (بزرگترین ایستگاه تزریق گاز خاورمیانه) از طریق ۱۹ حلقه چاه تزریقی، به مخزن آسماری میدان آغاجاری تزریق می‌شود.
بافت به آرایش بلورهای یک ماده چندبلوری(پلی‌کریستال) گفته می‌شود. در علم مواد، بافت توزیع جهت گیری های کریستالوگرافی از یک نمونه پلی کریستالی است(این نیز بخشی از اساس زمین شناسی است). به نمونه ای که در آن این جهت گیری ها کاملاً تصادفی باشند گفته می شود : بافت مشخصی ندارد(همسانگرد). اگر جهت کریستالوگرافی تصادفی نباشد ، اما دارای تعدادی جهت گیری ترجیحی باشد ، نمونه دارای بافت ضعیف ، متوسط یا قوی است. درجه بستگی به درصد بلورهای دارای جهت گیری ترجیحی دارد. بافت تقریباً در تمام مواد مهندسی دیده می شود و می تواند تأثیر زیادی در خاصیت مواد داشته باشد. همچنین سنگهای زمینی به دلیل تاریخچه حرارتی-مکانیکی فرایندهای تشکیلشان، بافت را نشان می دهند.
بافت را می توان با روشهای مختلفی مشخص کرد. برخی از روشها، تجزیه و تحلیل کمّی از بافت را امکان پذیر می کنند ، در حالی که برخی دیگر فقط کیفی هستند. از بین تکنیک های کمّی ، بیشترین کاربرد انکسار اشعه ایکس(X-ray diffraction) با استفاده از گونیومترهای بافت است و در روش میکروسکوپ الکترونی روبشی(Scanning Electron Microscopes) ، روش EBSD (electron backscatter diffraction) انجام می شود .
تجزیه و تحلیل کیفی را می توان با عکاسی Laue ،انکسار اشعه X ساده و یا با میکروسکوپ قطبی انجام داد. انکسار پرتونگاری پر انرژی پرتو X  با نوترون و سنکروترون برای تعیین بافت توده مواد و تجزیه و تحلیل درجا مناسب هستند ، در حالی که ابزارهای انکسار پرتوی ایکس آزمایشگاهی، برای تجزیه و تحلیل بافت نوار های نازک مناسب تر هستند.
بافت، اغلب با استفاده از شکل قطب () نمایش داده می شود. در این روش، جهت کریستالها، نسبت به یک محور مختصات مشخص و ثابت (غالباً این محور، با توجه به تاریخچه فرآیند ساخت ماده انتخاب میشود.) نمایش داده میشود. یک جهت کریستالوگرافی مشخص (یا قطب) به ازای هر یک از کریستالهای مورد بررسی، در یک طرح استریوگرافی ترسیم می شود و ساختار کلی ماده مورد بررسی را مشخص میکنند. جهاتی که معمولا برای محور مختصات ثابت، استفاده میشود عبارتند از: جهت نورد (RD) ، جهت عرضی (TD) و جهت طبیعی (ND). دلیل این نامگذاری این است که بررسی بافت مواد از بررسی فلزات کار سرد شده شروع شد و عملیات نورد، رایج ترین این عملیات است. در مورد سیم های فلزی کشیده شده ، غالباً محور سیم به عنوان جهت نمونه (جهت گیری ترجیحی) انتخاب میشود. (شکل های زیر را ببینید).
بافت هایی وجود دارد که در مواد فرآوری شده (با ساختار مکعبی) بیشتر یافت می شود. آنها یا توسط دانشمندانی که آنها را کشف کرده اند ، یا با توجه به موادی که بیشتر در آن ها یافت می شوند، نامگذاری شده اند. برای ساده سازی، این بافت ها در شاخص میلر ارائه شده است.
·      جزء مکعبی : (001)[100]
·      جزء برنجی : (110)[-112]
·      جزء مسی : (112)[11-1]
·      جزء اس : (123)[63-4]
نمایش کامل سه بعدی بافت کریستالوگرافی با تابع توزیع جهت گیری (به انگلیسی: orientation distribution function) (ODF) ارائه می شود که می توان با محاسبه مجموعه ای از شکل های قطبی یا الگوهای انکسار به دست آورد. متعاقباً ، تمام شکل های قطبی را می توان با استفاده از ODF  ترسیم کرد.
OFD  به عنوان بخش حجمی دانه ها با جهت گیری مشخص g تعریف می شود.
جهت گیری معمولاً با استفاده از سه زاویه اویلر مشخص می شود. زوایای اویلر، انتقال از مختصات نمونه مرجع به مختصات تک تک دانه های پلی کریستال را توصیف می کنند. در نهایت، مجموعه ی بزرگی از زوایای مختلف اویلر به دست می آید که توزیع آن توسط g تعیین می شود.
تابع توزیع جهت گیری ، با هیچ تکنیکی نمی تواند به‌طور مستقیم اندازه گیری شود. به‌طور سنتی هم انکسار پرتوی ایکس و هم EBSD  ممکن است شکل های قطب را ذخیره کنند. روش های مختلفی برای به دست آوردن ODF از داده ها یا شکل های قطب به‌طور کلی وجود دارد. آنها می توانند براساس نحوه نمایش ODF طبقه بندی شوند. برخی نمایانگرODF به صورت تابع ، مجموع توابع یا گسترش آن در یک سری توابع هارمونیک هستند. بعضی دیگر که به عنوان روشهای گسسته شناخته می شوند ، فضای ODF را در سلول ها تقسیم می کنند و بر تعیین مقدار ODF در هر سلول تمرکز می کنند.
در سیم و فیبر ، همه بلورها تمایل دارند جهت تقریباً یکسان در جهت محوری داشته باشند ، اما جهت شعاعی تقریباً تصادفی دارند. مشهورترین استثناء این قانون فایبرگلاس است که هیچ ساختار کریستالی ندارد و فیبر کربن که در آن ناهمسانگردی بلوری به حدی عالی است که یک رشته با کیفیت خوب یک کریستال منفرد منحرف شده با تقارن تقریبا استوانه ای (که اغلب با ژله مقایسه می شود) است. الیاف تک بلوری نیز غیر معمول نیستند.
در ساخت ورق فلزی اغلب شامل یک فشرده سازی در یک جهت و در عملیات نورد کارآمد ، تنش در جهت دیگر است که می تواند با فرایندی به عنوان جریان دانه ، بلوریت ها را در هر دو محور جهت یابی کند. با این حال ، کار سرد بسیاری از نظم بلوری را از بین می برد ، و کریستال های جدیدی که با عملیات حرارتی  به‌وجود می آیند معمولاً دارای بافت متفاوتی هستند. كنترل بافت در ساخت ورق استيل سيليكون براي هسته هاي ترانسفرماتور (براي كاهش هيسترزي مغناطيسي) و قوطي هاي آلومينيايي بسيار مهم است (از آنجا كه فرایند کشش عميق نياز به پلاستیسیته شديد و نسبتاً يكنواخت دارد).
بافت در سرامیک معمولاً به‌وجود می آید زیرا بلورهای موجود در یک دوغاب دارای اشکال هستند که بستگی به جهت کریستالی ، اغلب سوزن یا صفحه دارند. این ذرات خود را تراز می کنند که آب از دوغاب خارج می شود ، یا همان‌طور که خاک رس تشکیل می شود.
ریخته گری یا سایر انتقال سیال به جامد (به عنوان مثال رسوب فیلم باریک) در صورت وجود وقت و انرژی فعال سازی کافی برای اتم ها ، مکانهایی را در کریستال های موجود پیدا می کند ، به جای چگالش به عنوان یک جامد آمورف یا شروع کریستالهای جدید به‌طور تصادفی تولید کند.
بعضی از جنبه های کریستال (اغلب صفحه های بسته بندی شده) با سرعت بیشتری نسبت به سایرین رشد می کنند ، و بلورهایی که یکی از این صفحه ها در جهت رشد با آن روبرو است ، معمولاً در جهت های دیگر کریستال ها را از رقابت خارج می کنند.
در حالت شدید ، تنها یک بلور پس از طول مشخصی زنده می ماند: این مورد در فرآیند Czochralski مورد استفاده قرار می گیرد (مگر اینکه از بلور دانه ای استفاده شود) و در ریخته گری پره های توربین و سایر قسمت های حساس به خزش.
خواص مواد مانند مقاومت ، واکنش پذیری شیمیایی ، مقاومت در برابر تنش ترک خوردگی ، جوش پذیری ، تغییر شکل ، مقاومت در برابر آسیب ناشی از تابش ، و حساسیت مغناطیسیمی تواند بسیار وابسته به بافت کریستالی ماده و تغییرات مرتبط با آن در ریزساختار باشد.
در بسیاری از مواد ، خواص ماده ناشی ویژگی های بافت کریستالی است و بهبود بافت نامطلوب در هنگام ساختن مواد ویا درهنگام استفاده ، می تواند نقاط ضعفی را ایجاد کند که می تواند شکست را آغاز یا تشدید کند. قطعات به دلیل وجود بافت کریستالی نامطلوب درماده خود قادر به انجام عملکرد نیستند. شکست ها می توانند با بافتهای بلوری شکل گرفته در هنگام ساخت یا استفاده از آن مرتبط باشند.
در نتیجه ، توجه به بافتهایی که در حال استفاده هستند و می توانند در اجزای مهندسی شده در حین استفاده شکل بگیرند ، می تواند هنگام تصمیم گیری در مورد انتخاب برخی از مواد و روشهای به کار رفته در ساخت قطعات با آن مواد ، بسیار مهم باشد.هنگامی که قطعات در حین استفاده یا عدم استفاده از کار می افتند ، درک بافت هایی که در آن قسمت ها اتفاق می افتد می تواند برای تفسیر معنی داری از داده های تجزیه و تحلیل شکست بسیار مهم باشد.
بافت های گفته شده درنوار های نازک رخ می دهند. دستگاههای با  فناوری مدرن تا حد زیادی به فیلمهای نازک چند کریستالی با ضخامت در محدوده نانومتر و میکرومتر وابسته هستند. به عنوان مثال ، این مورد برای همه سیستم های میکروالکترونیکی و اپتوالکترونیکی یا لایه های حسگر و ابررسانا وجود دارد. بیشتر بافتهای نوارباریک ممکن است به عنوان یکی از دو نوع مختلف طبقه بندی شوند:
(1) برای بافت های به اصطلاح الیاف ، جهت گیری یک صفحه مشبک معین ترجیحاً به موازات صفحه بستر است.
(2) در بافتهای دو محوری ، جهت گیری درون صفحه بلورها نیز با توجه به نمونه تمایل به هم ترازی دارند.پدیده دوم بر این اساس در فرآیندهای رشد تقریباً اپیتاکسیال مشاهده می شود ، جایی که برخی محورهای کریستالوگرافی بلورهای موجود در لایه تمایل به همسویی جهت گیری کریستالوگرافی خاص بستر (تک بلوری) دارند.
مناسب کردن بافت در صورت تقاضا به یک کار مهم در فناوری فیلم نازک تبدیل شده است. در مورد ترکیبات اکسیدی که برای فیلمهای رسانا شفاف یا دستگاههای موج صوتی سطحی (SAW) در نظر گرفته شده است ، به عنوان مثال ، محور قطبی باید عمود بر بسترصفحه تراز شود.
نمونه دیگر توسط کابلهای از ابررساناها با دمای بالا که به عنوان سیستم های چند لایه اکسیدی که روی تسمه های فلزی سپرده شده اند ، ساخته می شوند. تنظیم بافت دو محوره در لایه های YBa2Cu3O7−δ به عنوان شرط تعیین کننده برای دستیابی به جریانهای بحرانی به اندازه کافی بزرگ معلوم شد.
درجه بافت اغلب در طول رشد فیلم نازک در معرض تحول قرار می گیرد و برجسته ترین بافت ها فقط پس از رسیدن به ضخامت مشخصی حاصل می شوند. بنابراین ، تولید کنندگان فیلم های باریک به منظور بهینه سازی فرآیند رسوب ، نیاز به اطلاعاتی در مورد مشخصات بافت یا شیب بافت دارند. تعیین شیب بافت با پراکندگی اشعه ایکس ، ساده نیست ، زیرا عمق های مختلف یک نمونه به سیگنال کمک می کند.تکنیک هایی که برای تجزیه کافی از شدت پراش امکان پذیر هستند که اخیراً توسعه یافته اند.
7) D. B. Knorr, J. M. Peltier, and R. M. Pelloux, "Influence of Crystallographic Texture and Test Temperature on Initiation and Propagation of Iodine Stress-Corrosion Cracks in Zircaloy" (1972). "Zirconium in the Nuclear Industry: Sixth International Symposium". Philadelphia, PA: ASTM. pp. 627–651.
8) O. Engler & V. Randle (2009). "Introduction to Texture Analysis: Macrotexture, Microtexture, and Orientation Mapping, Second Edition". CRC Press. ISBN <bdi>978-1-4200-6365-3</bdi>.9) U. F. Kocks, C. N. Tomé, H. -R. Wenk and H. Mecking (2000). "Texture and Anisotropy: Preferred Orientations in Polycrystals and their effects on Materials Properties". Cambridge University Press. ISBN <bdi>978-0-521-79420-6</bdi>.
10) D. B. Knorr, J. M. Peltier, and R. M. Pelloux, "Influence of Crystallographic Texture and Test Temperature on Initiation and Propagation of Iodine Stress-Corrosion Cracks in Zircaloy" (1972). "Zirconium in the Nuclear Industry: Sixth International Symposium". Philadelphia, PA: ASTM. pp. 627–651.
نیم‌رسانای مرکب نیم‌رسانا‌یی است که عنصرهای تشکیل‌دهنده آن از دو یا چند گروه‌های مختلف جدول تناوبی هستند.
روش‌های گوناگون برآرایی برای ساخت این گونه نیم‌رساناها بکار می‌رود.
میدان نفتی گچساران دومین میدان بزرگ نفتی ایران است، که در محدوده شهرستان گچساران، استان کهگیلویه و بویراحمد و در فاصله ۲۲۰ کیلومتری از جنوب شرقی اهواز قرار دارد. این میدان با ذخیره درجای ۵۲ میلیارد بشکه و ذخیره قابل برداشت ۲۳ میلیارد بشکه نفت خام، پس از میدان نفتی اهواز دومین میدان بزرگ نفتی کشور به‌شمار می‌آید. هم‌اکنون ظرفیت تولید نفت این میدان در حدود ۴۸۰ هزار بشکه در روز می‌باشد، همچنین میزان تولید گازهای همراه این میدان ۹ میلیون متر مکعب در روز است.
میدان گچساران طاقدیسی به طول حدود ۷۰ کیلومتر و عرض متغیر ۶ تا ۱۵ کیلومتر است، که در سال ۱۳۱۶ توسط شرکت نفت ایران و انگلیس کشف شد و از سال ۱۳۱۸ بهره‌برداری از آن آغاز گردید. میدان نفتی گچساران از میدان‌های تحت مدیریت شرکت ملی مناطق نفت‌خیز جنوب است، که عملیات تولید نفت و تزریق گاز در مخزن آن، توسط شرکت بهره‌برداری نفت و گاز گچساران انجام می‌شود. تزریق گاز در مخزن آسماری میدان گچساران، با هدف فرازآوری، از سال ۱۳۵۶ آغاز شد و هم‌اکنون به‌طور میانگین روزانه ۲۵ میلیون متر مکعب گاز به مخزن آسماری میدان گچساران تزریق می‌گردد.
منطقه نفت‌خیز گچساران نخستین بار در فاصله سال‌های ۱۳۰۲ و ۱۳۰۳ توسط کنسرسیوم دارسی مورد مطالعه قرار گرفت. در سال ۱۳۱۰ عملیات حفاری در این میدان، برای چندمین بار از سر گرفته شد و پس از حفر چاه‌های متعدد در لایه آسماری، سرانجام استخراج نفت از میدان گچساران در سال ۱۳۱۸ توسط چاه شماره ۱۳ گچساران آغاز گردید.
برنامه‌های حفاری در این میدان تا پیش از ملی شدن صنعت نفت ادامه یافت و در این مدت تعداد چاه‌های فعال آن به ۱۶ حلقه چاه تولیدی و ظرفیت تولید میدان به بیش از ۶۰ هزار بشکه در روز افزایش یافت. پس از ملی شدن صنعت نفت، شرکت اکتشاف و تولید نفت ایران در سال‌های ۱۳۳۵ و ۱۳۳۶ عملیات حفاری را بار دیگر در این منطقه آغاز کرد. این برنامه نیز تا سال ۱۳۴۵ ادامه داشت و تعداد چاه‌های حفاری شده در این میدان به ۴۶ حلقه افزایش یافت.
تولید عمده نفت از سازند آسماری این میدان صورت می‌گیرد، که عمدتاً از سنگ‌های کربناته تشکیل گردیده‌است. حجم نفت درجای مخزن آسماری در سال ۱۳۵۶ بالغ بر ۳٫۴۶ میلیارد بشکه تخمین زده شده‌است. تاریخچه تولید از مخزن بیانگر آن است که میزان تولید روزانه همواره افزایش داشته و در سال ۱۳۵۵ به حداکثر میزان خود بالغ بر یک میلیون و ۱۸۰ هزار بشکه در روز رسیده‌است.
میدان گچساران دومین میدان نفتی کشور از نظر حجم ذخیره درجای نفت خام است. بخش‌های واقع در غرب این میدان از نظر توسعه شکستگی و تولید چاه‌ها بسیار مرغوب‌تر از شرق این میدان می‌باشند. یکی از شگفتی‌های تولیدی در این ناحیه از میدان گچساران رخ داده‌است که یکی از چاه‌ها با حدود یک متر ورود به سازند آسماری، به تنهایی ظرفیت تولیدی در حدود ۱۰۰ هزار بشکه در روز داشته‌است. برخلاف بخش‌های غربی، کیفیت سنگ مخزن در شرق میدان گچساران نامرغوب و از نظر توسعه شکستگی، ضعیف است. به همین دلیل دبی تولیدی چاه‌های این بخش‌ها، در مقایسه بسیار کمتر بوده‌است. نگاهی به چاه‌های حفر شده در این میدان نشان می‌دهد که بخش اعظم چاه‌ها در غرب مخزن که شرایط تولیدی آسان بوده، حفر شده‌است و بخش‌های شرقی مخزن تا پیش از دهه ۱۳۶۰ تقریبأ رها شده بودند.
پروژه تزریق گاز به میدان گچساران از سال ۱۳۵۶ آغاز شد و تا سال ۱۳۸۹ به‌طور تجمعی در حدود ۹ میلیارد و ۸۰۰ میلیون فوت مکعب گاز در این میدان تزریق شد و هم‌اکنون نیز با میزان تزریق بیش از یک میلیارد فوت مکعب در روز، از طریق ۱۶ حلقه چاه تزریقی ادامه دارد، که باعث تثبیت فشار نفت و افزایش فشار مخزن، به استثناء بخش جنوب شرقی آن شده‌است.
میدان نفتی گچساران در فاصله ۲۲۰ کیلومتری جنوب شرقی اهواز قرار گرفته و شامل سازندهای شکاف‌دار کربناته آسماری و بنگستان بوده که در جهت عمومی شمال‌غربی، جنوب‌شرقی طاقدیس‌های میدان‌های نفتی جنوب ایران واقع شده‌است. این میدان طاقدیسی به‌طول حدود ۷۰ کیلومتر و عرض ۶ تا ۱۵ کیلومتر است.
مخزن آسماری میدان نفتی گچساران در سال ۱۳۱۰ توسط شرکت نفت ایران و انگلیس کشف شد. تولید نفت از مخزن آسماری این میدان در سال ۱۳۱۸ با حفاری چاه شماره ۱۸ گچساران، آغاز شد. امروزه همچنان بخش اعظم تولید نفت از سازند آسماری میدان نفتی گچساران صورت می‌گیرد، که عمدتاً از سنگ‌های کربناتی تشکیل شده‌است.
مخزن بنگستان میدان نفتی گچساران در سال ۱۳۳۹ توسط شرکت سهامی اکتشاف و تولید نفت ایران کشف شد. اولین چاه تولیدی در مخزن بنگستان این میدان، چاه شماره ۳۶ بود، که بهره‌برداری از آن در سال ۱۳۴۰ آغاز گردید. هم‌اکنون به‌طور متوسط روزانه معادل ۱۰۰ هزار بشکه نفت خام از مخزن بنگستان میدان گچساران تولید می‌شود.
ذخایر گاز طبیعی موجود در مخزن خامی میدان گچساران نخستین بار در سال ۱۳۵۲ با حفاری یک حلقه چاه تا عمق چهار هزار و ۵۰۰ متری اثبات گردید. در آن سال تولید نفت از قسمت پائین لایه فهلیان به دلیل تولید آب و نمک، غیراقتصادی تشخیص داده شد و فعالیت بر روی این لایه متوقف گردید. در فاصله سال‌های ۱۳۸۵ و ۱۳۸۶ سوابق چاه مورد نظر در مخزن خامی میدان گچساران، توسط کارشناسان مدیریت امور فنی شرکت ملی مناطق نفت‌خیز جنوب مورد بازنگری قرار گرفت و در پی آن، چاه مورد نظر، با دبی یک هزار بشکه در روز در مدار تولید قرار گرفت.
واحد بهره‌برداری گچساران یک در جنوب شرقی و در فاصله ۲۰ کیلومتری از شهرستان گچساران واقع و دارای ارتفاع ۳۲۲۱ پا از سطح دریا می‌باشد و از سال ۱۳۱۱ فعالیت خود را آغاز کرده‌است. این واحد با ظرفیت تولید ۲۴۵ هزار بشکه نفت در روز، روزانه ۱۵۷ هزار بشکه نفت، از تعداد ۶۷ حلقه چاه را فرازآوری و تفکیک می‌نماید.
نفت تولیدی از طریق تلمبه‌خانه گوره جهت صدور به پایانه خارگ انتقال می‌یابد. روزانه ۱۰۴ میلیون فوت مکعب گازهای همراه تولیدی نیز تحویل ایستگاه تقویت فشار گاز گچساران یک می‌گردد. تأمین خوراک پالایشگاه شیراز به میزان ۴۰ هزار بشکه در روز نیز بر عهده این واحد می‌باشد.
این واحد در فاصله ۱۵ کیلومتری از جنوب شرقی شهرستان گچساران واقع و دارای ارتفاعی معادل ۲۱۹۴ پا از سطح دریا می‌باشد و در سال ۱۳۴۱ احداث و راه اندازی شده‌است. ظرفیت اسمی واحد ۲۴۵ هزار بشکه در روز و هم‌اکنون روزانه ۷۹ هزار بشکه نفت از شمار ۵۳ حلقه چاه را جمع‌آوری و پس از تفکیک گازهای همراه به میزان ۶۱ میلیون فوت مکعب در روز که تحویل ایستگاه تقویت فشار گاز شماره ۲ گچساران می‌گردد، نفت تولیدی به تلمبه‌خانه گوره ارسال می‌شود.
این واحد در فاصله ۱۵ کیلومتری از جنوب غربی شهرستان گچساران واقع در لشتر بوده و دارای ۱۷۲۴ پا ارتفاع از سطح دریا بوده و در سال ۱۳۴۲ به بهره‌برداری رسیده‌است. ظرفیت اسمی واحد ۳۸۰ هزار بشکه در روز و در حال حاضر روزانه به‌طور میانگین ۸۸ هزار بشکه نفت از ۵۷ حلقه چاه را جمع‌آوری و پس از تفکیک گاز به سمت تلمبه‌خانهٔ گوره ارسال می‌نماید. گاز حاصل از مراحل تفکیک به میزان ۶۲ میلیون فوت مکعب در روز تحویل ایستگاه تقویت فشار گچساران سه می‌گردد.
این واحد در فاصله ۳۵ کیلومتری از جنوب غربی شهرستان گچساران واقع در منطقه لیشتر و در امتداد جاده گچساران به بهبهان واقع گردیده‌است. ارتفاع از سطح دریا ۱۴۵۰ پا و در سال ۱۳۵۵ به بهره‌برداری رسیده‌است. واحد گچساران چهار با ظرفیتی معادل ۲۲۰ هزار بشکه در روز، در حال حاضر روزانه ۱۵۸ هزار بشکه نفت از شمار ۸۱ حلقه چاه را فرازآوری و گازهای همراه را طی چند مرحله تفکیک جدا نموده و نفت تولیدی را به تلمبه‌خانه گوره پمپاژ می‌نماید. گازهای حاصل از عملیات تفکیک به میزان ۸۶ میلیون فوت مکعب در روز، تحویل ایستگاه تقویت فشار گاز گچساران چهار می‌گردد.
کارخانه گاز و گاز مایع ۱۲۰۰ در فاصله ۱۵ کیلومتری از غرب شهرستان گچساران و در امتداد جنوبی جاده گچساران به بهبهان واقع شده‌است. مساحت کارخانه حدود ۴۰۸۰۰ متر مربع و ارتفاع آن از سطح دریا ۵۳۶ متر می‌باشد.
گازهای همراه نفت واحدهای بهره‌برداری یک تا چهار گچساران از طریق ایستگاه‌های جمع‌آوری و تقویت فشار گاز گچساران یک تا چهار، به کارخانه گاز و گازمایع ۱۲۰۰ ارسال می‌شود، میعانات گازی تولیدی توسط این کارخانه، به میزان ۲۸ هزار بشکه در روز به شرکت پتروشیمی بندرامام ارسال می‌شود. گاز طبیعی تولید شده توسط این کارخانه نیز به میزان ۲۱۰ میلیون فوت مکعب در روز، به ایستگاه تزریق گاز گچساران ارسال و به مخزن نفتی گچساران تزریق می‌شود.
ایستگاه تزریق گاز گچساران در سال ۱۳۵۶ با ظرفیت تزریق روزانه ۸۰ میلیون فوت مکعب، احداث شد و در سال ۱۳۹۴ با راه اندازی فاز دوم این ایستگاه، ظرفیت تزریق گاز ایستگاه تزریق گاز گچساران به ۹۰۰ میلیون فوت مکعب در روز افزایش پیدا کرد. خوراک مورد نیاز این ایستگاه به میزان ۲۷ میلیون متر مکعب در روز، از دو محل تأمین می‌شود، بخش اول از گاز تولید شده در میدان نفتی پازنان که پس از فرآورش در کارخانه گاز و گازمایع ۹۰۰ و فشارافزایی، در حدود ۷۰۰ میلیون فوت مکعب در روز، از طریق خط لوله ۲۶ اینچ پازنان–گچساران، به ایستگاه تزریق گاز گچساران ارسال می‌شود. بخش دوم گاز مورد نیاز نیز از گازهای همراه نفت تولید شده در میدان گچساران تأمین می‌گردد، که پس از فشار افزایی در ایستگاه‌های تقویت فشار گاز ۱ تا ۴ گچساران، سپس فرآورش در کارخانه گاز و گازمایع ۱۲۰۰ گاز سبک تولیدی به میزان ۲۰۰ میلیون فوت مکعب در روز، به ایستگاه تقویت‌فشار دشت‌گز ارسال می‌شود و پس از فشار افزایی، به همراه ۷۰۰ میلیون فوت مکعب گاز گنبدی میدان پازنان، از طریق ایستگاه تزریق گاز گچساران، در ۱۷ حلقه چاه میدان گچساران تزریق می‌گردد.
تاریخچه بهره‌برداری از میدان گچساران نشان می‌دهد، که به جز یک دوره کوتاه بین سال‌های ۱۳۳۰ تا ۱۳۳۲ تولید نفت از این میدان، همواره ادامه داشته و میزان تولید نیز تا اواسط دهه ۱۳۵۰ سیر صعودی داشته‌است، بطوریکه در سال ۱۳۵۳ تولید به حداکثر میزان خود، یعنی بالغ بر ۹۴۰ هزار بشکه نفت در روز رسیده‌است. مطالعات میزان بهره‌دهی چاه‌ها نشان می‌دهد که شاخص بهره‌دهی از ۲ تا بیش از ۵۰۰ بشکه در روز متغیر می‌باشد، که این اختلاف زیاد بین شاخص بهره‌دهی چاه‌ها، بیانگر تأثیر شدید سیستم شکافدار، تراکم شکاف‌ها و نهایتاً برخورد دهانه چاه با شکاف‌ها می‌باشد.
میدان نفتی گچساران از میدان‌ها تحت مدیریت شرکت ملی مناطق نفت‌خیز جنوب است، که عملیات تولید نفت آن، توسط شرکت بهره‌برداری نفت و گاز گچساران انجام می‌شود. شرکت بهره‌برداری نفت و گاز گچساران روزانه به‌طور متوسط ۷۵۰ هزار بشکه نفت از ۱۲ میدان استخراج می‌نماید، که عمده تولید این شرکت از میدان نفتی گچساران صورت می‌گیرد و روزانه به حدود ۴۸۰ هزار بشکه نفت خام، بالغ می‌گردد.
تزریق گاز در مخزن آسماری میدان نفتی گچساران، با هدف تثبیت فشار ستون نفت، در اوایل سال ۱۳۵۶ شروع شد و هم‌اکنون به‌طور میانگین روزانه ۲۵ میلیون متر مکعب گاز به این میدان تزریق می‌گردد. مجموع تولید نفت آن در زمان شروع پروژه تزریق گاز، ۴۱ درصد بازیافت اولیه بود و در ادامه، تزریق گاز سبب افزایش فشار و دبی تولیدی چاه‌های این میدان شده‌است. ظرفیت کنونی تولید نفت این میدان در حدود ۴۸۵ هزار بشکه در روز است و ادامه تزریق گاز در آن، ذخایر ثانویه نفت خام میدان گچساران را به میزان ۳۰ درصد ذخایر اولیه، افزایش خواهد داد. تا پایان سال ۱۳۸۳ میزان کل گاز تزریق شده در مخزن آسماری میدان نفتی گچساران، معادل ۸٫۸۱۴ میلیارد فوت مکعب (معادل ۲۲۹ میلیارد مترمکعب) اعلام شده‌است.
گاز تزریقی مخزن آسماری میدان گچساران به میزان ۲۷ میلیون متر مکعب در روز، از دو محل تأمین می‌گردد؛ بخش اول از گاز گنبدی تولید شده در میدان نفتی پازنان که پس از فرآورش در کارخانه گاز و گازمایع ۹۰۰ و فشارافزایی، در حدود ۷۰۰ میلیون فوت مکعب در روز، از طریق خط لوله ۲۶ اینچ پازنان–گچساران، به ایستگاه تزریق گاز گچساران ارسال می‌شود. بخش دوم گاز مورد نیاز نیز از طریق ۲۹۰ میلیون فوت مکعب در روز، گازهای همراه نفت تولید شده در میدان گچساران تأمین می‌گردد، که پس از فشار افزایی در ایستگاه‌های تقویت فشار گاز ۱ تا ۴ گچساران، سپس فرآورش در کارخانه گاز و گازمایع ۱۲۰۰ گاز سبک تولیدی به میزان ۲۱۰ میلیون فوت مکعب در روز، به ایستگاه تقویت‌فشار دشت‌گز ارسال می‌شود و سرانجام در ایستگاه تزریق گاز گچساران، به اضافه ۷۰۰ میلیون فوت مکعب گاز گنبدی میدان پازنان، در ۱۷ حلقه چاه مخزن آسماری میدان گچساران، تزریق می‌گردد.
اپیتکسی فاز بخار هیدرید گونه‌ای اپیتکسی است که در ساخت گونه‌هایی از نیمه‌رساناها مانند GaN، GaAs، InP کاربرد دارد. گازهای بکار رفته معمولاً شامل آمونیاک، هیدروژن، کلرید هستند.
میدان نفتی مارون سومین میدان بزرگ نفتی ایران است، که در شمال‌غربی امیدیه و جنوب‌‌شرقی اهواز و بخش‌هایی از آن نیز در محدوده شهرستان رامهرمز، استان خوزستان، در جنوب‌غربی ایران قرار دارد. حجم ذخیره درجای نفت خام این میدان در حدود ۴۶ میلیارد بشکه (۲۲ میلیارد بشکه قابل برداشت) برآورد می‌شود، همچنین حجم گاز درجای میدان مارون ۴۶۲ تریلیون فوت مکعب تخمین زده می‌شود. ظرفیت تولید نفت خام میدان مارون به‌طور میانگین ۵۲۰ هزار بشکه در روز می‌باشد.