moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در حوضهٔ آبریز جازموریان آب همهٔ رودخانه‌ها و مسیل‌ها به هامونِ (دریاچهٔ) جازموریان می‌ریزد. بخش عمده‌ای از عمل زهکشی حوضه را دو رودخانهٔ دائمی هلیل‌رود و بمپور به عمل می‌آورند. افزون بر این دو رودخانه، شماری آبراهه نیز وجود دارد که آب آن‌ها مستقیماً وارد هامون جازموریان می‌شوند. در این حوضه ۹۱ رودخانهٔ کوچک و بزرگ جریان دارد که هلیل‌رود بزرگ‌ترین آن‌هاست. حجم آب این رودخانه بستگی به ذوب شدن برف‌های انباشته شده در کوه‌های استان کرمان و ریزش باران دارد. کمبود ریزش‌های جوی و بالا بودن درجهٔ حرارت و میزان تبخیر، دیگر رودهای این حوضه را به صورت رودهای کم‌آب فصلی و خشکرود و مسیل درآورده‌است.
آب و هوای این منطقه به شدت متأثر از ارتفاع از سطح دریا و عرض جغرافیایی است و جزو اقلیم‌های بیابانی به‌شمار می‌آید. بلندترین نقطهٔ حوضه که در دیواره‌های کوهستانی شمال و شمال غرب آن واقع است، در ناحیهٔ کوه شاه حدود ۴٬۴۰۰ متر از سطح دریا ارتفاع دارد؛ این ارتفاع در چالهٔ جازموریان در نواحی مرکزی به حدود ۳۵۰ متر کاهش می‌یابد و از آنجا مجدداً در جهت جنوب بر ارتفاع اراضی افزوده می‌شود تا آنکه به بلندی‌های بشاگرد ختم می‌شود.
میزان بارش سالانه در بلندی‌های شمال حوضهٔ جازموریان میان ۵۰۰ تا ۶۰۰ میلی‌متر در نوسان است، در حالی‌که در بخش گسترده و پست جنوبی میزان بارش از حدود ۱۰۰ میلی‌متر در سال تجاوز نمی‌کند. هرچند حوضهٔ آبریز جازموریان از لحاظ هیدرولوژیکی ایران بخشی از حوضهٔ آبریز مرکزی ایران است، اما از لحاظ اقلیم‌شناسی به علت دریافت رطوبت نسبی فراوان از دریای عمان، دارای شرایطی استثنایی و مستقل از نواحی مرکزی ایران است؛ به همین علت با وجود محدودیت بارش‌های جوی و گرمای توان‌فرسا و تبخیر سالانهٔ بسیار بالا، که در بعضی نواحی بیش از ۴٬۵۰۰ میلی‌متر است، این حوضه از نظر امکان احیا و بازسازی و بهره‌برداری از منابع طبیعیِ تجدید شونده از امکانات مناسبی برخوردار است و به هیچ‌وجه با دیگر حوضه‌های مرکزی ایران قابل مقایسه نیست.
در بخش مرکزی حوضهٔ آبریز جازموریان در حد فاصل استان‌های کرمان و سیستان و بلوچستان حفرهٔ بیضی شکلی وجود دارد که مقصد همهٔ آب‌های سطحی این حوضه به سوی آن جریان دارد و به آن هامون یا دریاچهٔ جازموریان می‌گویند. وسعت هامون جازموریان به‌طور قابل ملاحظه‌ای در فصل‌های مختلف سال متفاوت است و معمولاً در اواخر تابستان یا اوایل پاییز خشک می‌گردد و به علت شیب کم دریاچه، کوچک‌ترین تغییر در حجم آبِ آن در سطح وسیعی منعکس می‌شود.
سطح هامون جازموریان در مواقعِ پرآبی به حدود ۳٬۳۰۰ کیلومتر مربع، و درازای آن به حدود ۱۰۰ کیلومتر و پهنای آن به بیش از ۴۵ کیلومتر می‌رسد. آب هامون جازموریان برخلاف دیگر هامون‌های بستهٔ درونی ایران چندان شور نیست. علت این امر را فرورفتن آب و ساکن نماندن آن در دریاچه دانسته‌اند. بستر دریاچه از قلوه سنگ و لایه‌های شنی و آهکی ساخته شده‌است که در نفوذ آب به منابع آب‌های زیرزمینی کمک می‌کند. منطقهٔ دریاچه که سواحل آن پیوسته در تغییر است، دارای زمین‌های باتلاقی و لجن‌زار است؛ گیاهان آن کم است و فقط بعضی تپه‌های پوشیده از بوته و خار در آن دیده می‌شود.
برپایهٔ پژوهش‌های زمین‌شناسان، هامون جازموریان در دوره‌های اخیر زمین‌شناسی مسدود شده‌است و تا پیش از آن، آب رودخانه‌های هلیل‌رود و بمپور به دریای عمان می‌ریخته که همین امر موجب شسته شدن نمک‌ها و شیرینی آب این دریاچه است؛ اما چین‌خوردگی زمین که بر اثر فرو رانشِ پوستهٔ اقیانوسی عمان در شمال مکران صورت گرفته، این منطقه را مسدود ساخته، و آن را به صورت هامون کنونی درآورده است؛ در نتیجه، دو رود نام‌برده محل جدیدی برای آب‌های خود یافته، و دریاچهٔ جازموریان را تشکیل داده‌اند. در حاشیهٔ جاز آثار زندگی در دوران باستان و پیش از میلاد مشاهده می‌شود که تپهٔ باستانی در روستای زیارت میرمقداد یکی از نشانه‌های حیات در دوران باستان و مکانی پیشرفته در جازموریان بوده که تأمین نیازهایش را قلاع کارگاهی مجاورش برعهده داشته‌اند. بومیان خود اعتقاد دارند نام قدیمی منطقه زِگِردی به معنای مکانی بزرگ و بدون پوشش در میان جنگل یا پوشش گیاهیست و در قدیم یکی از مقرهای میرچاکر رند یکی از شاهان بلوچستان بوده که بیشتر به کشاورزی اختصاص داشته‌است. به‌طور کلی حوضهٔ جازموریان از عهد باستان مکانی مهم برای کشاورزی و دامداری و تجارت بوده‌است.
پونه می‌تواند در موارد متعددی به‌کار رود:
اسپیریتو سانتو (لهجهٔ پرتغالی:isˈpiɾitu ˈsɐ̃tu) یکی از ایالتهای جنوب شرقی برزیل است.
مرکز این ایالت شهر ویتوریا و بزرگترین شهر آن ویلا ولها است.
نشان اختصاری این ایالت (ES) میباشد.
این ایالت ۴۶،۱۸۴ کیلومتر مربع مساحت دارد.
در سال ۲۰۰۶ جمعیت آن ۳،۰۹۷،۲۳۲ نفر تخمین زده شده است.
توسعهٔ پایدار مفهومی است که به واسطهٔ پیامدهای منفی زیست‌محیطی و اجتماعی ناشی از رویکردهای توسعهٔ یک‌جانبهٔ اقتصادی پس از انقلاب صنعتی و تغییر نگرش بشر به مفهوم رشد و پیشرفت پدید آمده‌است. این مفهوم تلاش دارد که با نگاهی نو به توسعه، اشتباهات گذشته بشری را تکرار نکند و توسعه‌ای همه‌جانبه و متوازن را رقم بزند.
توسعهٔ پایدار فرآیندی است که آینده‌ای مطلوب را برای جوامع بشری متصور می‌شود که در آن شرایط زندگی و استفاده از منابع، بدون آسیب رساندن به یکپارچگی، زیبایی و ثبات نظام‌های حیاتی، نیازهای انسان را برطرف می‌سازد.Aldo Leopold, "A Sand County Almanac", 1949. توسعهٔ پایدار راه‌حل‌هایی را برای الگوهای فانی ساختاری، اجتماعی و اقتصادی توسعه ارائه می‌دهد تا بتواند از بروز مسائلی همچون نابودی منابع طبیعی، تخریب سامانه‌های زیستی، آلودگی، تغییرات آب و هوایی، افزایش بی‌رویهٔ جمعیت، بی‌عدالتی و پایین آمدن کیفیت زندگی انسان‌های حال و آینده جلوگیری کند. توسعهٔ پایدار فرآیندی است در استفاده از منابع، هدایت سرمایه‌گذاریها، جهت‌گیری توسعهٔ فناوری و تغییرات نهادی، با نیازهای حال و آینده سازگار باشد. توسعهٔ پایدار که از دههٔ ۱۹۹۰ بر آن تأکید شد جنبه‌ای از توسعهٔ انسانی و در ارتباط با محیط زیست و نسل‌های آینده است. هدف توسعهٔ انسانی پرورش قابلیت‌های انسانی محسوب می‌شود. توسعهٔ پایدار به عنوان یک فرایند در حالی که لازمهٔ بهبود و پیشرفت است، اساس بهبود وضعیت و رفع کاستی‌های اجتماعی و فرهنگی جوامع پیشرفته را فراهم می‌آورد و باید موتور محرکهٔ پیشرفت متعادل، متناسب و هماهنگ اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی تمامی جوامع و به ویژه کشورهای در حال توسعه باشد. توسعهٔ پایدار سعی دارد به پنج نیاز اساسی زیر پاسخ گوید: تلفیق حفاظت و توسعه، تأمین نیازهای اولیهٔ زیستی انسان، دست‌یابی به عدالت اجتماعی، خودمختاری و تنوع فرهنگی و حفاظت از یگانگی اکولوژیکی.مقالهٔ دکتر یوسف گرجی مهلبانی، نقد معماری پایدار و نقد آن در حوزهٔ محیط زیست، ۱۳۸۹ از این رو، تمرکز توسعه پایدار بسیار گسترده‌تر از صرفاً محیط زیست است. این همچنین در مورد اطمینان از یک جامعهٔ قوی، سالم و عادلانه می‌باشد. این به معنای رفع نیازهای متنوع همه افراد در جوامع موجود و آینده، ارتقای رفاه شخصی، انسجام و شمول اجتماعی، و ایجاد فرصت‌های برابر است.
توسعهٔ پایدار فرآیندی است برای به دست آوردن پایداری در هر فعالیتی که نیاز به منابع و جایگزینی سریع و یکپارچه آن وجود دارد. توسعهٔ پایدار در کنار رشد اقتصادی و توسعهٔ بشری در یک جامعه یا یک اقتصاد توسعه یافته، سعی در تحصیل توسعه مستمر، ورای توسعهٔ اقتصادی دارد.
اصطلاح توسعهٔ پایدار (Sustainable development) نخستین بار توسط باربارا وارد (B.Ward._Cocoyoe-1970) در اعلامیهٔ کوکویاک دربارهٔ محیط زیست و توسعه به کار رفت. به دنبال آن پس از گزارش‌های باشگاه رم (modoze 75) و بنیاد هامرشولد (Daghammarskjold-75) به تدریج توسعهٔ پایدار در طی سال‌های دههٔ ۱۹۸۰ و از زمانی که اتحادیهٔ بین‌المللی برای حفاظت از محیط زیست و منابع طبیعی (IUCN-82)، راهبردهای جهانی از محیط زیست و منابع طبیعی با هدف کلی دستیابی به توسعهٔ پایدار را از طریق حفاظت از منابع حیاتی (زنده) را ارائه کرد، مورد توجه جدی و اساسی اندیشمندان و متفکران توسعه قرار گرفت.
با گزارش کمیسیون جهانی محیط زیست و توسعه (WCED) موسوم به گزارش براندتلند (Our common future 87, Brandt land report) در سال ۱۹۸۷ برای نخستین بار به‌طور رسمی مجموعه‌ای از پیشنهادها و اصول قانونی جهت دستیابی به توسعهٔ پایدار برای کشورهای در حال توسعه فراهم آمد. سپس موضوع توسعهٔ پایدار در کنفرانس سازمان ملل متحد در زمینهٔ محیط زیست و توسعه (UNCED-92) در شهر ریودوژانیرو (به‌عنوان اجلاس زمین) به‌طور گسترده‌ای مورد توجه قرار گرفت و اداره و بهره‌برداری درست و کارا از منابع پایه، طبیعی و مالی و … برای دستیابی به الگوی مصرف مطلوب در صدر برنامه‌های جهانی قرار داد. بر اساس نتایج این اجلاس، اهداف اساسی مبتنی بر مفهوم توسعهٔ پایدار بدین شرح اعلام شد:
شاخصه‌های توسعهٔ پایدار را می‌توان در چهار گروه: اجتماعی، اقتصادی، بنیادی و زیست‌محیطی مطرح و بررسی نمود.
واژهٔ «sustain» به معنای پایدار می‌باشد و همچنین در فارسی به معنای حیات، زنده نگهداشتن، استمرار و آنچه که می‌تواند در آینده تداوم داشته باشد، است. یک ایده و اصطلاح بسیار گسترده، که معانی متفاوت و بسیاری دارد، در نتیجه فراوانی این معانی، صاحب‌نظران واکنش‌های فراوان و متفاوتی را در این حیطه ارائه کرده‌اند. مفهوم توسعهٔ پایدار، یک نوع تلاش برای ترکیب مفاهیم در حال رشد حوزه‌هایی از موضوعات محیطی در کنار موضوعات اجتماعی-اقتصادی می‌باشد.
توسعهٔ پایدار یک تغییر مهم در فهم رابطهٔ انسان و طبیعت و انسان‌ها با یکدیگر است. این مسئله با دیدگاه دو سدهٔ گذشته انسان که بر پایهٔ جدایی موضوعات محیطی و اجتماعی و اقتصادی شکل گرفته بود در تضاد است. در دو سدهٔ گذشته، این تصور حاکم بود که محیط به‌طور عمده به عنوان یک عامل خارجی و تنها برای استفاده و استثمار انسان در نظر گرفته می‌شد. در این دیدگاه، ارتباط انسان و محیط، به صورت غلبه انسان بر طبیعت بوده و بر این باور استوار بود که دانش و فناوری بشر می‌تواند بر تمام موانع محیطی و طبیعی برتری یابد. این دیدگاه مرتبط با توسعهٔ سرمایه‌داری و انقلاب صنعتی و علم مدرن می‌باشد. همان‌طور که بیکن یکی از پایه‌گذاران علم مدرن، آن را مطرح می‌کند: جهان برای بشر ساخته می‌شود و نه بشر برای جهان. دیدگاه مدیریت محیطی بر پایهٔ مدیریت منابع طبیعی بود که تصدیق می‌کرد، بشر نیاز به منابع طبیعی دارد و این منابع می‌بایست به جای استفاده سریع و بدون برنامه، به درستی مدیریت شوند تا حداکثر استفاده از آن‌ها طی سالیان طولانی میسر گردد.
همچنین علم اقتصاد بر موضوع ارتباط انسان و رشد اقتصادی تأکید دارد، که در نتیجه آگاهی و استفاده از آن، موجب افزایش تولیدات، به عنوان یک اولویت، مطرح می‌گردد. این نگرش، کلیدی بود برای ایجاد رفاه در زندگی بشر چون از طریق رشد اقتصادی، فقر و تهیدستی می‌توانست از میان برود.
مفهوم توسعهٔ پایدار، حاصل رشد و آگاهی از پیوندهای جهانی، مابین مشکلات محیطی در حال رشد، موضوعات اجتماعی، اقتصادی، فقر و نابرابری و نگرانی‌ها دربارهٔ یک آینده سالم برای بشر است. توسعهٔ پایدار، مسائل محیطی، اجتماعی و اقتصادی را به هم پیوند می‌دهد. توسعهٔ پایدار، در کمیسیون استراتژی حفاظت جهان که توسط اتحادیهٔ بین‌المللی حفاظت از طبیعت در سال ۱۹۸۰ میلادی تشکیل شده بود، مدون گردید. به علاوه، با این موضوع توسط کمیتهٔ جهانی توسعه و محیط عناوین آیندهٔ مشترک ما، در سال ۱۹۸۷ میلادی و حفظ زمین در سال ۱۹۹۱ میلادی، نیز مطرح گشته‌است.
در سال ۱۹۷۸ میلادی، کمیتهٔ جهانی توسعه و محیط یا همان کمیسیون بروندلند تعریف جامع از توسعهٔ پایدار ارائه می‌دهند که بنا بر آن بشریت توانایی توسعهٔ پایدار را دارد اگر بتواند تضمین کند نیازهای حال را بدون به خطر افتادن توانایی نسل‌های آینده برای تأمین نیازهایشان، فراهم می‌آورد.
از زمان کنفرانس سازمان ملل با عنوان توسعه و محیط که در سال ۱۹۹۲ میلادی در ریو دو ژانیرو برگزار شد، عنوان «توسعه»، به یکی از حساس‌ترین و مهم‌ترین کلمات در مباحثات تبدیل شده‌است.
در سال ۱۹۹۲ در «کنفرانس زمین» توسعهٔ پایدار چنین تعریف شد: «رفع نیازهای نسل حاضر بدون مصالحه با نسل‌های آینده در راستای تأمین نیازهایشان.»
کمیسیون جهانی محیط زیست، توسعهٔ پایدار را این‌گونه تعریف می‌کند: «توسعهٔ پایدار فرایند تغییری است در استفاده از منابع، هدایت سرمایه‌گذاری‌ها، سمت‌گیری توسعهٔ فناوری و تغییری نهادی است که با نیازهای حال و آینده سازگار باشد».
کمیسیون «بروندلند» دربارهٔ توسعهٔ پایدار می‌گوید: «توسعهٔ پایدار به عنوان یک فرایند، لازمهٔ بهبود و پیشرفت وضعیت و از میان بردن کاستی‌های اجتماعی و فرهنگی جوامع پیشرفته‌است و باید موتور محرکهٔ پیشرفت متعادل، متناسب و هماهنگ اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی تمامی جوامع، به ویژه کشورهای در حال توسعه باشد.»
توسعهٔ پایدار توسعه‌ای است که بتواند نیازهای کنونی سازمان را بدون خدشه‌دار کردن به توانایی‌های نسل آینده در برآورد ساختن نیازهایشان پاسخ گوید. در این تعریف حق هر نسل در برخورداری از همان مقدار سرمایهٔ طبیعی که در اختیار دیگر نسل‌ها قرار داشته به رسمیت شناخته شده و استفاده از سرمایهٔ طبیعی در حد بهره آن مجاز شمرده شده‌است. توسعهٔ پایدار چشم‌اندازی مهم و نو در مدیریت و سیاستگذاری عمومی است که به‌طور گسترده‌ای خارج از ایالات متحده ظهور یافته‌است. این مفهوم تلاش می‌کند تا به نحو روشنتری نتایج آینده رفتارهای کنونی را مورد توجه قرار دهد.
توسعهٔ پایدار زمینه‌های مختلفی را مورد توجه قرار می‌دهد: تأثیر گازهای گلخانه‌ای، تغییرات آب و هوایی، تخریب لایه ازن، تخریب زمین، کاهش منابع غیر تجدیدپذیر، آلودگی هوای شهرها.
پایداری وضعیتی است که در آن مطلوبیت و امکانات موجود در طول زمان کاهش نمی‌یابد و به توانائی اکوسیستم‌ها برای تداوم کارکرد در آینده نامحدود مربوط می‌شود بدون آنکه به تحلیل منابع یا استفاده بیش از حد منابع منجر شود. «پایداری، شرایطی است که در آن سیستم‌های اجتماعی و طبیعی در کنار هم و به شکل نامحسوس کار می‌کنند. اما این مفهوم هنوز هم توسط برخی سازمان‌های بین‌المللی مثل بانک جهانی در زمینهٔ چشم‌انداز رشد مورد استفاده قرار می‌گیرد». توسعهٔ پایدار یک ایده و اصطلاح گسترده‌است که معانی متفاوتی دارد همین موضوع موجب برانگیزش واکنش‌های مختلف در این زمینه شده‌است. مفهوم توسعهٔ پایدار تلاشی برای ترکیب مفاهیم در حال رشد حوزه‌ای از موضوعات محیطی با موضوعات اجتماعی اقتصادی می‌باشد.
برخی از صاحب نظران پایداری را نوعی نگرش به آینده می‌دانند که در واقع نقشهٔ مسیری می‌باشد که بر روی مجموعه‌ای از ارزش‌ها و اصول اخلاقی و معنوی متمرکزاست. توسعهٔ پایدار یک حالت ثابت از هماهنگی را ندارد، بلکه دارای یک فرایند تغییر در چیزی است که استخراج از معادن جهت سرمایه‌گذاری و راهبردی توسعهٔ تکنولوژی و تغییر نهادی را سازگار با نیازهای آتی همانند نیازهای امروز می‌سازد.
عقاید این گروه بر آن است که دستیابی به توسعهٔ پایدار در تمام زمینه‌ها در قالب سیستم و مکانیسم حاکم بر عرصه‌های سیاسی و اقتصادی و اجتماعی موجود امکان‌پذیر است. به عقیدهٔ این گروه هر مشکلی دارای یک پاسخ و راه‌حل فناوری است و جایی برای ترس و نگرانی وجود ندارد.
پیروان این گروه معتقدند که ساختار موجود در جوامع امروزی ناپایدارند و رسیدن به توسعهٔ پایدار نیازمند یک شیوه و طرز تفکر نو برای تغییر این ساختارهاست. آن‌ها معتقدند که باید در ساختار سیستم‌های سیاسی اقتصادی و اجتماعی موجود تغییراتی داده شود. پایداری اکولوژیکی راه‌حل‌هایی ارائه می‌دهد که در ابتدا نیازمند تجدید نظر در ارتباط با کشاورزی، مسکن، انرژی، طراحی شهری، حمل ونقل، اقتصاد، خانواده، منابع مصرفی، جنگلداری، بیابانها و ارزش‌های اصلی زندگی‌مان باشد.
ویژگی این نظریه:
درطول یک سدهٔ گذشته تجربه‌ها و دستاوردها و تحولات با ارزشی در معماری و در عرصهٔ محیط‌زیست رخ داده‌است که البته مشکلات بسیاری را به‌وجود آورده اما می‌توان گفت در آغاز سدهٔ ۲۱ میلادی وضعیت جهان به یک توسعهٔ ناپایدار رسیده که از مشخصه‌های آن می‌توان به رشد جمعیت، افزایش مصرف و توزیع نامتعادل منابع اشاره کرد. همچنین رشد جمعیت اثرات زیانبار بسیاری بر محیط طبیعی بر جا گذاشته که در درازای زمان منجر به تغییرات آب و هوایی، ایجاد حفره در لایهٔ ازن، نابودی گونه‌ها و نظام‌های طبیعی گردیده‌است، این مسائل باعث تغییر دیدگاه انسان نسبت به طبیعت شد. در پی این تغییر و تحولات، مفهومی به عنوان توسعهٔ پایدار پا به عرصهٔ وجود گذاشت و تعامل محیط و معماری و تأثیر دوسویهٔ آن‌ها بر یکدیگر به عنوان توسعهٔ پایدار وارد معماری شد و از همین رو معماری پایدار مورد توجه صاحب نظران قرار گرفت.
واژهٔ پایداری دارای معانی مختلفی است اما در معماری این واژه کاملاً مشخص نبوده و تعریف روشنی ندارد و بیشتر مسئلهٔ حفظ طبیعت و زمین را مورد پوشش می‌دهد، در واقع مسائل محیطی را می‌توان حوزه‌ای دانست که توسعهٔ پایدار بر روی آن تأکید دارد. معماران را می‌توان از عوامل اثرگذار در این حوزه دانست زیرا آن‌ها به‌صورت‌های مختلف مسئول ۷۵٪ تغییرات آب و هوایی هستند. با این تفاسیر معمار می‌تواند با نگاهی تازه نسبت به طبیعت، تغییرات مهمی را در این حوزه ایجاد کند. البته در طول دهه‌های گذشته راهکارهای مفیدی توسط معماران برای حل بحران‌ها ارائه شده‌است، اما همچنان مشکلاتی بر سر راه معماری پایدار وجود دارد.
مفهوم توسعه پایدار، پیوسته مورد انتقاد بوده و این انتقاد هنوز ادامه دارد، از جمله این سؤال که در توسعه پایدار چه چیزی دقیقاً باید پایدار بماند. استدلال شده‌است که چیزی به نام استفاده پایدار از یک منبع تجدید ناپذیر وجود ندارد، زیرا هر میزان مثبت بهره‌برداری در نهایت منجر به اتمام ذخایر محدود زمین می‌شود؛ این دیدگاه منجر به این نتیجه می‌شود که انقلاب صنعتی در کل ناپایدار است.
بحث توسعه پایدار بر این فرض استوار است که جوامع باید سه نوع سرمایه (اقتصادی، اجتماعی و طبیعی) را مدیریت کنند که ممکن است غیرقابل جایگزینی بوده و مصرف آن غیرقابل برگشت باشد. سرمایه طبیعی را نمی‌توان لزوماً با سرمایه اقتصادی جایگزین کرد. علیرغم اینکه ممکن است بتوانیم راه‌هایی برای جایگزینی برخی از منابع طبیعی پیدا کنیم، اما احتمال اینکه آنها زمانی بتوانند به کلی جایگزین خدمات اکوسیستم شوند، مانند حفاظتی که لایه ازون ایجاد می‌کند، یا تثبیت آب و هوا توسط جنگل‌های آمازون، بسیار کم است.
مفهوم توسعه پایدار از زوایای مختلف مورد انتقاد قرار گرفته‌است. در حالی که برخی آن را متناقض (یا استعاره عنادیه) می‌دانند و توسعه را ذاتاً ناپایدار می‌دانند، برخی دیگر از عدم پیشرفتی که تاکنون به دست آمده ناامید شده‌اند. بخشی از مشکل این است که خود «توسعه» به‌طور استوار و دقیق تعریف نشده‌است. چنین دیدگاهی در تضاد با جریان اصلی جامعه آکادمیک است، که اغلب اذعان می‌کند که فرآیندهای سرمایه‌داری با پایداری درازمدت زندگی بشر ناسازگار است.
مبهم بودن تعریف "بروندلند" از توسعه پایدار به شرح زیر مورد انتقاد قرار گرفته‌است: این تعریف، «امکان کم‌اهمیت‌شدن پایداری را باز کرده‌است. از این رو، دولت‌ها این پیام را منتشر می‌کنند که می‌توانیم همزمان همه جوانب توسعه را داشته باشیم، یعنی هم رشد اقتصادی، هم توسعه جوامع و هم محیط زیست سالم. نیاز به ارزش‌های اخلاقی جدیدی نیست. این به اصطلاح نسخه ضعیف پایداری در میان دولت‌ها و کسب‌وکارها محبوب است، اما عمیقاً اشتباه است و حتی ضعیف نیست، زیرا هیچ جایگزینی برای حفظ یکپارچگی اکولوژیکی زمین وجود ندارد.»
بُت قرمز ۵اُمین آلبوم استودیویی گروه هوی متال وسپ است که اول بار در سال ۱۹۹۲ و با لیبل کپیتال رکوردز منتشر شد (در آمریکا ۱۹۹۳).
"بُت قرمز" یک آلبوم مفهومی است و داستان ظهور و سقوط یک «ستارهٔ راک خیالی» به نام «جاناتان استیل» را روایت می‌کند. ساخت آلبوم نزدیک به ۳ سال طول کشید و درابتدا به‌عنوان آلبوم شخصی بلکی لاولس ضبط شد اما به علت درخواست هواداران، بلکی آن را تحت نام وسپ منتشر کرد.
در یک حرکت غیر متعارف، تور آلبوم در ۱۵اُمین سالگرد انتشار آن و در سال ۲۰۰۷ برگزار شد. گروه تور را از شهر بندری سالونیکا در یونان آغاز کردند. در این اجرا برای اولین بار و پس از گذشت ۱۵ سال، یک مجموعه تصویر ضبط شده منحصر به آلبوم برای عموم نمایش داشده‌شد. این تصاویر هم‌زمان با اجرای موسیقی پخش می‌شدند و اعضای وسپ آهنگ‌ها را هماهنگ با تصاویر اجرا می‌کردند. اجرای گروه در سالونیکا از یک جهت دیگر هم منحصربه‌فرد بود، این تنها و آخرین باری بود که وسپ، تمام قطعات آلبوم "بُت قرمز" را زنده و یک‌جا اجرا کردند. ترانهٔ «Mephisto Waltz» از آلبوم "بچه‌های بی‌سر" آهنگ افتتاحیهٔ این کنسرت بود.
آلبوم "بُت قرمز" روایت‌گر داستان نوجوانی به‌نام جاناتان استیل است. او فرزند ویلیام و الیزابت استیل است و برادری به نام مایکل دارد. مایکل پسر دوست‌داشتنی والدین‌اش است اما جاناتان نزد آن‌ها جایگاهی ندارد.
پس از آن‌که مایکل در یک حادثهٔ تصادف رانندگی کُشته می‌شود، جاناتان از خانه می‌گریزد، الکُلی و آوارهٔ خیابان‌ها می‌شود و به مواد مخدر پناه می‌برد. زمانی که در خیابان مشغول پرسه‌زدن است در یک فروشگاه لوازم موسیقی یک گیتار می‌بیند و تصمیم می‌گیرد یک «ستارهٔ راک» شود. جاناتان گیتار را از مغازه می‌دزدد و در حد توان‌اش شروع به نواختن آن ساز می‌کند. او سعی می‌کند پولی جمع کند تا بتواند یک آلبوم ضبط کند. سپس با مردی به‌نام «چارلی اره‌برقی» آشنا می‌شود که مالک یک شرکت بزرگ نشر موسیقی است. چارلی به جاناتان وعده می‌دهد که او را تبدیل به یک «ستاره» کند و الکس رادمن را به‌عنوان مدیر برنامه‌های جاناتان به او معرفی می‌کند. بالاخره جاناتان یک «راک استار» می‌شود اما مدتی بعد درمی‌یابد شهرتی که به دنبال‌اش بود آن‌قدرها که می‌پنداشته جذاب و رویایی نبوده‌است. جاناتان به شهرت و ثروت رسیده اما نه به‌آن یگانه آرزویی که همیشه داشت که چیزی نبود جز محبت دیدن و مورد توجه قرار گرفتن از سوی پدر و مادرش.
یک شب قبل از برگزاری یکی از کنسرت‌های‌اش به قصد برطرف کردن سوءتفاهم‌ها و التیام زخم‌های عاطفی بینابین، با والدین‌اش تماس می‌گیرد. طی این مکالمه کم‌تر از ۵۰ واژه بین آن‌ها رد و بدل می‌شود که ۴ کلمهٔ آخر «ما هیچ پسری نداریم» هستند. جاناتان درمی‌یابد که پدر و مادرش هیچ‌گاه او را نخواهند پذیرفت و تصمیم به خودکشی می‌گیرد. همان‌شب سیم‌های گیتارش را پاره می‌کند، از آن‌ها کمندی می‌سازد و خودش را با آن دار می‌زند.
آرامگاه دو کمال که مدفن کمال خجندی (شاعر سده‌های هشتم و نهم هجری) و کمال‌الدین بهزاد (نقاش سدهٔ دهم هجری) است، در یکی از باغ‌های محلهٔ بیلانکوه در شرق شهر تبریز جای گرفته‌است. این آرامگاه در تاریخ ۱۳۷۷٫۰۴٫۲۹ خورشیدی به شمارهٔ ۲۰۵۶ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
آرامگاه دو کمال در سال ۱۳۴۲ خورشیدی به همت و تطبیق اسناد مربوطه توسط عزیز دولت‌آبادی کشف و برمبنای اسناد ارایه شده در فهرست آثار ملی ایران قرار گرفت و مرمت آن توسط انجمن آثار و مفاخر فرهنگی آغاز گردید؛ همچنین لوح یادبودی در این مکان نصب شده‌است. دانشگاه ملی باباجان غفوراف در کشور تاجیکستان به جهت کشف این بنای مشترک که میراث مشترک ایران و تاجیکستان بوده ضمن برگزاری مراسم تجلیل، یادبود عزیز دولت‌آبادی را در این دانشگاه نصب کرده‌است.
در سال ۱۳۹۱ هیأتی بلندپایه از چهره‌های علمی و ادبی تاجیکستان با حضور در این مقبره و انتقال یک مشت از خاک آن اقدام به ساخت بنای یادبودی برای نگهداری تربت کمال‌الدین مسعود خجندی نمودند.
در سال ۱۳۹۰ نیز هفتهٔ فرهنگی تبریز در خجند تاجیکستان با نکوداشت این مکان و نام و یاد کمال خجندی به همت سازمان فرهنگی هنری شهرداری تبریز برگزار شده‌است.
دیوار پینک فلوید نام فیلمی است موزیکال که آلن پارکر، کارگردان انگلیسی، آن را بر اساس آلبوم سال ۱۹۷۹ پینک فلوید با عنوان دیوار و بر اساس فیلمنامه‌ای از راجر واترز، خواننده و نوازندهٔ گیتار بیس پینک فلوید، در سال ۱۹۸۲ کارگردانی کرده‌است.
فیلم سرشار از استعارات و تصاویر نمادین است، از دیالوگ به میزان خیلی کم در آن استفاده شده و سکانس‌های آن عمدتاً با موسیقی و ترانه‌های آلبوم دیوار پینک فلوید به پیش می‌رود. همچنین دقایقی از فیلم با نمایش انیمیشن‌هایی از جرالد اسکارف، تصویرگر و کاریکاتوریست موضوعات سیاسی، همچون رژهٔ چکش‌ها و محاکمهٔ پینک همراه است.
پینک (قهرمان داستان) خوانندهٔ راکی است که پدرش را در کودکی و در جنگ جهانی دوم از دست داده است. توجه شدید مادرش به او و دیدن پسران همسن و سالی که با پدرانشان این سو و آن سو می‌روند سبب شده تا او به کودکی تقریباً گوشه‌گیر بدل شود. در مدرسه به خاطر شعری که در سر کلاس سروده (و شعر ترانهٔ «پول» از آلبوم "نیمهٔ تاریک ماه" پینک فلوید است) توسط معلم و دیگر همشاگردی‌هایش مورد تمسخر و تحقیر قرار می‌گیرد و تنبیه می‌شود.
پینک بزرگ شده و وارد عالم موسیقی راک می‌شود. او با زنی ازدواج می‌کند ولی رفتارش سبب می‌شود تا آن دو هر روز از یکدیگر دورتر و دورتر شوند تا سرانجام در زمان یکی از تورهای پینک، همسرش با مرد دیگری رابطه برقرار می‌کند. پینک طی تماسی با خانه از موضوع با خبر می‌شود و به تلافی آنچه پیش آمده به یک زندگی ماتریالیستی روی می‌آورد و شروع به خرید و جمع‌آوری تمامی وسایل گران‌قیمت می‌کند. او همچنین با دختری دوست می‌شود و او را به اتاقش در هتلی که در آن اقامت کرده می‌آورد. دختر از دیدن تمامی آن وسایل شگفت‌زده می‌شود اما پینک ساکت بر روی صندلی نشسته و چیزی نمی‌گوید. او حتی به ابراز احساسات دختر نیز پاسخ نمی‌دهد و دختر در گوشه‌ای می‌نشیند. ناگهان پینک که در افکار خود فرو رفته از جای خود می‌پرد و شروع به خرد کردن تمامی وسایل اتاق، شکستن شیشه‌های پنجره و پرت کردن وسایل به بیرون می‌کند. دختر که از کارهای دیوانه‌وار او وحشتزده شده فرار می‌کند و بدین ترتیب پینک آن دختر را نیز از دست می‌دهد.
حوادث پیش‌آمده سبب می‌شود تا پینک هر روز بیشتر در انزوای خود فرو رفته و آجری بر دیگر آجرهای دیوار تنهایی خود بگذارد. او تمام موهای صورت و بدن خود را می‌تراشد (سید برت نیز هنگامی که در سال ۱۹۷۵ در استودیوی ضبط آلبوم "کاش اینجا بودی" پینک فلوید حاضر شد تمام موهای بدنش را تراشیده بود) و خود را در اتاقش حبس می‌کند. پس از مدتی هم‌گروه‌های او به دنبالش می‌آیند و در اتاق را می‌شکنند و پینک را که بیهوش بر روی صندلی افتاده می‌بینند. مدیر برنامه‌های او که سرمایه‌گذاریش را در خطر می‌بیند به کمک تزریق دارو او را به هوش می‌آورد و در همین هنگام ذهن مالیخولیایی پینک می‌بیند که تمام وجودش توسط کرم‌هایی که از گوشت او تغذیه می‌کنند پوشیده شده‌است. دیوار دیگر کامل شده‌است. او را برای بردن به محل اجرای برنامه سوار اتومبیل می‌کنند و پینک با کنار زدن گوشت‌های فاسدی که از بدنش آویزان شده‌اند وارد کالبد جدیدی از خود می‌شود.
طرفداران پینک در سالن نمایش او را تشویق می‌کنند و او که اینک در قالب دیکتاتوری نئو نازی فرو رفته هوادارانش را تشویق به برخورد با کسانی می‌کند که او آن‌ها را پست و نادرست می‌داند. عده‌ای دستگیر و باخشونت از سالن بیرون برده می‌شوند. پینک بیشتر تشویق شده و دوران تاریک ترس و وحشت حکمفرما می‌شود. اقلیت‌های قومی از خانه‌هایشان بیرون شده و خانه و محل کارشان به آتش کشیده می‌شود. چکش‌ها که نماد حزب او هستند رژه می‌روند و مأموران سرتراشیده و سیاه‌پوش پینک که شهر را زیر چکمه‌های خود گرفته‌اند، حتی به دوست دختر سفیدپوست پسری سیاه نیز رحم نمی‌کنند و در عین حالی که پسر سیاه‌پوست را زیر مشت و لگد گرفته‌اند به دختر نیز تجاوز می‌کنند.
ناگهان پینک فریاد می‌کشد که «بس است!» و به توالتی در سالن کنسرت پناه می‌برد و با حالتی پریشان شروع به خواندن یکی از شعرهایش می‌کند. پینک دادگاهی برای خود تشکیل می‌دهد و خود را محاکمه می‌کند. سکانس دادگاه تماماً به صورت انیمیشن است و پینک در قالب عروسکی بی‌روح و بی‌اختیار نمایش داده می‌شود که در کنار دیوار افتاده است. معلم مدرسه، همسر پینک و مادرش که می‌خواهد او را همچنان در پناه خود بگیرد در این دادگاه حاضر می‌شوند و سخن می‌گویند. سرانجام قاضی که یک جفت باسن عظیم‌الجثه است و سوراخ مقعد دهانش را تشکیل می‌دهد حکم به محکومیت پینک و تخریب دیواری که به دور خود کشیده است می‌دهد. دیوار فرو می‌ریزد و فیلم با نمایش سه کودک که مشغول تمیزکردن خرابی‌های ناشی از آشوب شب گذشته هستند به پایان می‌رسد.
آهنگ آغازین فیلم ترانه‌ایست با عنوان «پسرکی که بابانوئل فراموشش کرد». این ترانه در سال ۱۹۳۷ نوشته شده و ویرا لین آن را اجرا کرده بوده‌است. باقی ترانه‌ها به جز ترانهٔ «آنگاه که ببرها رها می‌شوند» از آلبوم دیوار پینک فلوید (۱۹۷۹) هستند و تنها ترانه‌های «هی تو» و «نمایش باید ادامه یابد» از این آلبوم در فیلم استفاده نشده‌است.
هِلْدورادو ۸اُمین آلبوم استودیویی گروه هوی متال وسپ است که در سال ۱۹۹۹ روانهٔ بازار شد.
"هِلدورادو" آن‌چنان که باید انتظارات طرفداران وسپ را برآورده نکرد و بسیاری از آن‌ها شیوهٔ اجرای جدید بلکی لاولس -همراه با جیغ‌های گوشخراش- را دوست نداشتند. عنوان برخی ترانه‌ها هم مانند آثار گذشتهٔ گروه جنجال‌برانگیز بودند، ترانه‌هایی مثل «بیضه‌های کثیف» و «گریه نکن (فقط ساک بزن)».
ترانهٔ ۷اُم آلبوم با نام «کابوی‌های کوکائین»«Cocaine Cowboys» نام یک تشکیلات سازمان‌یافتهٔ توزیع مواد مخدر در دههٔ ۱۹۷۰ و ۸۰ میلادی در میامی فلوریدا بود. قطعه‌ای در وصف باند قاچاق مخدر «کابوی‌های کوکائین» است که لاولس در بخشی از آن می‌خواند: "کابوی‌های کوکائین هیچ وقت نمی‌میرند".
ترور نامقدس ۹اُمین آلبوم استودیویی گروه هوی متال وسپ است که در ۲۱ آوریل سال ۲۰۰۱ منتشر شد.
وب‌گاه آل میوزیک "ترور نامقدس" را آلبومی معرفی کرده که رضایت هواداران وسپ را جلب کرد اما شنوندهٔ جدیدی به مخاطبان آن‌ها نیفزود
شورای مشاوران جوان نهاد ریاست جمهوری مجموعه‌ای است که در همهٔ مجموعه‌های دولتی وظیفه مشاوره دادن به مدیران توسط جوانان را بر عهده دارد.
تشکیل مشاوران جوان ضمن ایجاد روحیه نشاط، پویایی و نوگرایی، زمینه ایجاد تحول در نظام مدیریتی کشور را فراهم‌کرده و حضور جوانان در کنار مدیران با تجربه و باسابقه زمینه رشد مجموعه استانداری و دستگاها و فرمانداریها را به‌وجودمی‌آورد. برای تحقق همین‌منظور، گروه مشاوران جوان ریاست جمهوری در اسفند ماه ۱۳۸۴ پایه‌گذاری گردید و همزمان با آن گروههای مشاوران جوان استانداری‌ها شکل‌ریزی و پایه‌گذاری گردید
این مجموعه در تاریخ شانزدهم شهریورماه ۱۳۸۸ با سازمان ملی جوانان ادغام شد.، خبرگزاری ایسکا نیوز۱۶/۰۶/۱۳۸۸
در بهمن ماه ۱۳۸۸ ریاست گروه مشاورین جوان ریاست‌جمهوری به اسفندیار رحیم مشایی تفویض شد.
یکی از گزینه‌های ادامه فعالیت ادغام بود ولی تا پایان سال ۱۳۸۹ هنوز ادغامی صورت نگرفته و این گروه در دفتر رئیس جمهور مشغول فعالیت است.
مدیران این مجموعه از ابتدا عبارتند از: مهرداد بذرپاش - اولین رئیس گروه (رئیس سابق سازمان ملی جوانان ومشاور اجتماعی فعلی رئیس جمهور) حمیدرضا علیان زادگان - قائم مقام سابق گروه (مدیرکل دفتر وزارتی کارواموراجتماعی) عباس مسجدی - قائم مقام فعلی گروه (مشاورجوان سابق وزارت بهداشت) علی منصوری - معاون سابق طرح وبرنامه (مدیرعامل موسسه فرهنگی کاظمیون) مهیار رفیعی - (مشاور امور استانها) وحید خاوئی - معاون سابق منابع انسانی و توسعه مدیریت (مشاورجوان فعلی وزارت رفاه) مصطفی اسلامبولچی - مدیر آموزش (سایت: مدیرسرا. کام) سمیه رفیعی - معاون طرح وبرنامه (مشاور جوان سابق سازمان محیط زیست) علیرضا خجسته پور - معاون منابع انسانی و توسعه مدیریت (عضو سابق گروه مشاوران جوان ایران خودرو) حمیدرضا افراشته - معاون امور استانها (دامادپروین احمدی نژاد) ابوالفضل مجیدی- دبیر شورای راهبردی سازمان فراگیر مشاوران جوان (مشاور جوان سابق استاندار مرکزی)
مهران یعقوبی_(مشاور جوان سابق دبیرخانه مناطق آزاد کشور)
مُردن برای دنیا ۱۰اُمین آلبوم استودیویی گروه هوی متال وسپ است که در سال ۲۰۰۲ منتشر شد. بلکی لاولس "مُردن برای دنیا" را در گرامی‌داشت یاد جان‌باختگان حادثهٔ ۱۱ سپتامبر آمریکا ساخته‌است و در ترانهٔ «زمین تقدیس‌شده»«Hallowed Ground" اشاره‌ای ویژه به آن واقعه دارد.
همهٔ مراحل ساخت قطعه‌ها و ضبط آن‌ها در کم‌تر از ۱۲ ماه انجام شد. این زمان کوتاه، با توجه به کمال‌گرایی لاولس و این‌که برای آلبوم‌های دیگرش حداقل ۲ سال زمان صرف کرده‌است، کمی غیرمعمول به‌نظر می‌رسد.
دیوید لیوینگستون کارگردان و تهیه‌کننده تلویزیونی آمریکایی است. بیش‌ترین شهرت او به خاطر مشارکت در نگارش و تولید نسخه‌های متعدد و نوینی از پیشتازان فضا است. از تولیدات دیگر وی می‌توان به Seven Days، Threshold و Carrie اشاره کرد.
دیوید لیوینگستون مورخ و جغرافیدان بریتانیایی است.وی در ۱۵ مارس سال ۱۹۵۳
در ایرلند شمالی به دنیا آمد. او دارای عناوین علمی و افتخاری FBA، MRIA ،MAE ،FRSA ،AcSS و OBE است.
دیوید لیوینگستون متولد ۱۹۲۷ در گلاسکوی اسکاتلند بازیکن سابق ورزش کریکت است.
استحکامات دربند بخشی از خطوط دفاع ساسانی‌ها هستند که در سده ششم پ.م برای محافظت از گذرگاه شرقی رشته‌کوه‌های قفقاز (دروازه‌های اسکندر) در مقابل حملات مردم صحرانشین جلگه پنتی-خزری، ساخته شدند. این استحکامات از سه بخش کلی تشکیل شده‌اند: دژ نارین‌کالا در دربند، دیوارهای دوقلویی که آن را به دریای خزر در شرق متصل می‌کنند و دیوار کوهستانی داغ‌باری که از دربند تا دامنه کوه‌های قفقاز در غرب ادامه پیدا می‌کند. این بنا در سال ۲۰۰۳ میلادی به ثبت میراث جهانی یونسکو رسید.
یافته‌های باستان‌شناسی نشان می‌دهند که ساخت این استحکامات در تپه‌های دربند به سده هشتم پ.م بازمی‌گردد؛ به احتمال زیاد به دلیل یورش‌های سکاها. این استحکامات در ابتدا تنها بخش شمالی این تپه را دربرمی‌گرفتند (حدود ۴ تا ۵ هکتار) اما در سده‌های چهارم تا ششم پیش از میلاد گسترش یافتند و تمامی آن را دربرگرفتند (حدود ۱۵ هکتار). بلندی دیوارهای این استحکامات به ۲ متر و ضخامت آن‌ها به ۷ متر می‌رسید. این دیوار بارها تخریب و دوباری بازسازی شد.
در سده چهارم پ.م گسترش این استحکامات در فرای قلعه دربند آغاز شد. در سده یکم پ.م دربند با پادشاهی آلبانیای قفقاز ترکیب شد. دربند در سه سده آغازین د.م رفاه و آسایش نسبی‌ای را تجربه کرد اما از سرگیری یورش‌های صحرانشینان در سده چهارم د.م شروع شد (الانان و بعدها هون‌ها). در سده چهارم د.م این مناطق تحت فرمانروایی شاهنشاهی ساسانی قرار گرفتند و دربند در سده پنجم یک دژ مرزی ساسانی به شمار می‌آمد و فرمانروایی آن در دست یک مرزبان بود.
<templatestyles src="Module:Citation/CS1/en/sandbox/styles.css"></templatestyles>
بعد از آنکه مشخص کردید، که برای پیروزی به چه تعداد رأی نیاز دارید، و در نتیجه چه تعداد رأی‌دهنده را باید جهت حمایت از نامزد انتخاباتی‌تان متقاعد سازید، باید تشخیص دهید که چه چیز سبب می‌گردد تا این رای‌دهندگان متفاوت از رای‌دهندگانی باشند که از نامزد انتخاباتی شما حمایت نخواهند کرد. این روند را «هدف‌گیری رای‌دهندگان» یا صرف «هدف‌گیری» می‌نامند. هدف از هدف‌گیری این است که تعیین کنید که کدام زیر مجموعه‌های از جمعیت رای‌دهنده به احتمال قوی به نامزد انتخاباتی شما علاقه‌مند می‌باشند تا تلاش‌های مبارزاتی تان را بر این گروه‌های از رای‌دهنده، تمرکز کنید.
شما به خاطر خواهید آورد زمانی‌که روی «گام نخست: تحقیق،» کار می‌کردید، از شما خواسته شد بود تا رای‌دهندگان را به گروه‌های قابل اداره تقسیم‌بندی کنید. زمانی‌که رای‌دهندگان خاصی را هدف قرار می‌دهید، از این معلومات استفاده خواهید کرد.
هدف‌گیری بنابر دو دلیل مهم است. نخست، شما می‌خواهید منابع مبارزاتی گرانبهای وقت، پول و مردم را نگهداری کنید، و دوم شما می‌خواهید پیامی را ایجاد کنید که رای‌دهندگانی را که هنوز باید آن‌ها را به رأی دادن به شما متقاعد سازید، بهتر متقاعد سازد.
در صورتی‌که برگه تبلیغاتی برای هر شخص در بخش انتخاباتی تهیه کنید و سعی نمایید با هر رای‌دهنده در این بخش دست دهید، شما در واقع پول و وقت زیادی را روی افرادی صرف و ضایع کردید که برای شما رأی نخواهند داد فرق نمی‌کند که شما چه می‌گویید یا انجام می‌دهید.
از سوی دیگر، اگر بتوانید گروه کوچک‌تر ولی مهمی از رای‌دهندگان را شناسایی کنید که به احتمال قوی با پیام مبارزاتی‌تان متقاعد خواهد شد، در آن صورت قادر خواهید بود تلاش‌های تان را بر آن‌ها معطوف سازید و برای آنکه پیام خویش را تکرار کنید، از منابع بیشتر برخوردار خواهید بود، تا اینکه معلوم گردد که آن‌ها چز رأی دادن به نامزد انتخاباتی شما هیچ گزینه دیگری ندارند.
برای مثال، فرض کنید شما تشخیص می‌دهید که برای پیروزی در انتخابات باید با ۳۳٪ از رای‌دهندگان صحبت کنید. اگر بتوانید دقیقاً رای‌دهندگانی را که به احتمال زیاد این ۳۳٪ را تشکیل می‌دهند، شناسایی کنید، آنوقت مبارزات شما می‌تواند با یک سوم منابعی که برای مبارزه غیرهدفمند نیاز داشتید، به آن‌ها دسترسی پیدا کند. به عبارت دیگر، اگر مبارزه شما برای رسیدن به هر رای‌دهنده در بخش انتخاباتی یک بار منابع داشت، شما می‌توانستید تلاش‌های خویش را به رسیدن به حامیان احتمالی‌تان سه بار معطوف کنید.
کاندیداهای که به هدف‌گیری رای‌دهندگان وقت اختصاص نمی‌دهند، حق ندارند که از منابع مبارزاتی قلیل شکایت کنند.
در بخش بعدی، وقت زیادی صرف به بحث گرفتن پیام مبارزاتی تان خواهد شد؛ ولی قبل از آن، شما باید تعیین کنید که چه کسانی بهترین مخاطبین برای آن پیام خواهند بود. این امر شما را در تعیین اینکه چه می‌توانید بگویید تا آن‌ها را متقاعد سازد، یاری می‌کند.
قاعده مهمی که باید بخاطر داشت این است که زمانی‌که یک حزب یا نامزد انتخاباتی تلاش می‌کند تا به مخاطبین گسترده‌تر برسد، پیام آن حزب یا نامزد انتخاباتی برای هر بخش از مخاطبین غیر مؤثر و ضعیف تر می‌گردد. در نهایت، حزب یا کاندیدای که هرچیز را به هر شخص وعده می‌دهد، پیام پوچی دارد که هیچ رای‌دهنده آن را معتبر و گیرا نمی‌یابد.
از این‌رو، هدف هدف‌گیری باید عبارت باشد از تمرکز تلاش مبارزاتی بر یک دسته از رای‌دهندگانی که می‌توانند تعداد آرای را که شما در هدف مبارزاتی تان در گام دوم تعیین نمودید، تأمین کنند. در صورتی‌که تعداد مخاطبین مورد نظرتان خیلی محدود باشد، برای پیروزی آرای کافی تان بدست نخواهید آورد. اگر تعداد مخاطبین مورد نظر تان خیلی وسیع باشد، از قوت پیام‌تان کاسته شده، و نامزدان با تمرکز بهتری بخش‌های از پیام - و هیئت انتخاب‌کننده – را از چنگ شما خواهند ربود.
به‌صورت عمومی، سه نوع رای‌دهنده وجود دارد:
حامیان شما، حامیان رقیبان شما و رای‌دهندگانی که در وسط قرار دارند و هنوز تصمیم نگرفته‌اند.
حامیان‌تان کسانی اند که قبلاً تصمیم گرفته‌اند به شما رأی بدهند. حامیان رقیبان تان افرادی اند که قبلاً تصمیم گرفته‌اند به رقیبان‌تان رأی دهند. به رای‌دهندگانی که در وسط قرار دارند و هنوز تصمیم نگرفته‌اند و باید متقاعد شوند تا به یک نامزد انتخاباتی رأی دهند، رای‌دهندگان متقاعد شونده گفته می‌شود. بخشی از این رای‌دهندگان متقاعد شونده‌است که شما می‌خواهید آن‌ها را هدف قرار دهید و پیام‌تان را به آن‌ها برسانید. به خاطر داشته باشید که مبارزه سیاسی یک روند افهام و تفهیم است.
بعد از آنکه تشخیص دادید که باید تنها حدود نصف از هیئت انتخاب‌کننده یا کمتر از آن را متقاعد سازید تا برای نامزد انتخاباتی شما رأی دهند، باید درک کنید که چه چیز رای‌دهندگان بالقوه شما را از دیگران متمایز می‌سازد. دو راهی برای تعیین آن وجود دارد: جغرافیایی و هدف‌گیری جمعیتی. بسیاری از مبارزات از ترکیب این دو شیوه استفاده می‌کنند.
هدف‌گیری جغرافیایی عبارت از آن است که تشخیص دهید چه کسانی به کاندیدای شما رأی خواهند داد با توجه به اینکه کجا زندگی می‌کنند. برای مثال، فرض می‌کنیم که کاندیدای «الف» در شهر «الف» زندگی می‌کند و در میان همسایگانش مشهور و محبوب است. کاندیدای «ب» در شهر «ب» زندگی می‌کند و در میان همسایگانش مشهور و محبوب است. اکثر حامیان کاندیدای «الف» از شهر «الف» خواهند بود و او باید به شهر «ج» برود تا ساکنان آن را که هنوز به هیچ کاندیدای تعهد نه سپرده‌اند که بهترین کاندیدا هست، متقاعد سازد. اگر او به شهر «ب» برود و سعی کند ساکنان آن و همسایگان کاندیدای «ب» را متقاعد سازد که به وی رأی دهند، نادان بوده و وقت خود راضایع خواهد کرد.
این یک مثال بسیار ساده‌است، هرچند در بعضی انتخابات هدف‌گیری نیز خیلی آسان است. بسا اوقات، مبارزات باید به انتخابات گذشته بنگرد تا عملکرد گذشته، قانع شدنی بودن رای‌دهندگان و تعداد شرکت کنندگان متوقعه در انتخابات را تشخیص دهد. این امر در جاییکه اطلاعات در زمینه انتخابات گذشته در سطح بخش می‌تواند اخذ شود، به بهترین وجه می‌تواند صورت گیرد.
عملکرد گذشته فیصد آرای است که نامزد شما، حزب شما یا نامزد مشابه در انتخابات گذشته بدست آوردند. حوزه‌های انتخاباتی که عملکرد بالا داشته باشد، حامیان بسیار احتمالی شما را در برخواهد داشت. از لحاظ تئوریک، مبارزات نباید منابع را صرف حوزه‌های با عملکرد بالا، کند؛ در کل، خیلی معقول نخواهد بود اگر در جهت قانع ساختن رای‌دهندگانی که قبلاً به شما رأی می‌دهند، تلاش به خرج دهید. اما، اکثر نامزدان باید بعضی از منابع را در حوزه‌های به مصرف برسانند که دارای تاریخ رأی دادن برای نامزدان و احزاب دموکراتیک می‌باشد تا پایه‌های حمایت خویش را قبل از رسیدن به حامیان بالقوه دیگر، استحکام بخشند.
متقاعد‌شدنی بودن رای‌دهندگان عبارت است از فیصدی از رای‌دهندگان در یک حوزه که به شکل همسان رأی نمی‌دهند. این در واقع تفاوت در فیصدی آرا برای کاندیداهای مشابه در یک انتخابات یا در دو انتخابات متوالی است. رای‌دهندگان یا به نامزدهای مختلف رأی می‌دهند (به کاندیداهای گرایش‌های مختلف در یک انتخابات رأی می‌دهند) یا رأی شان را تغییر می‌دهند (به کاندیداهای گرایش‌های مختلف در جریان دو انتخابات یا بیشتر رأی می‌دهند).
در ایالات متحده آمریکا، بخش‌های «رای‌دهنده به نامزدهای مختلف» بخش‌های هستند که در یک انتخابات هم به بیل کلینتون دموکرات برای ریاست جمهوری رأی دادند و هم به عضو جمهوریخواه کنگره. در روسیه، بخش‌های «تغییر دهنده رای» بخش‌های هستند که در یک انتخابات به عضو کمونیست دوما رأی دادند و در انتخابات بعدی که در جریان کمتر از یک سال برگزار گردید، به رئیس‌جمهور یلتسین (Yeltsin) رأی دادند.
به‌طور عموم چنین پنداشته می‌شود که «رای‌دهندگان به نامزدهای مختلف» و «تغییر دهندگان رای» رای‌دهندگانی هستند که به احتمال قوی با تلاش‌های مبارزاتی متقاعد می‌گردند. بنابراین دلیل، اکثر مبارزات بسیاری از تلاش های - پوستر، دروازه به دروازه و غیره- خویش را بر حوزه‌های با ترغیب‌پذیری بالا، صرف می‌کنند. بدین گونه، این استراتژی معنا پیدا می‌کند.
تعداد شرکت کنندگان متوقعه در انتخابات را می‌توان از طریق فیصدی رای‌دهندگانی که در انتخابات مشابه اخیر شرکت کردند بودند، تعیین کرد. بی‌معنی خواهد بود اگر منابع مبارزاتی صرف افرادی گردد که رأی نخواهند داد، بنابراین، مبارزات شما باید منابع بیشتر را روی حوزه‌هایی صرف کند که از سابقه میزان بالای شرکت کنندگان در انتخابات برخوردارهستند.
ضمیمه ج نگاه مفصل تری به متدلوژی مورد استفاده در سنجش «شرکت کنندگان در انتخابات»، «عملکرد» و «ترغیب پذیری» در یک حوزه انتخاباتی می‌اندازد. شما باید تعیین کنید که کدام فرمول به معقول‌ترین شیوه با منطقه یا انتخابات شما قابل تطبیق است. بعد از آنکه روی یک فرمول تصمیم گرفتید، در آن صورت می‌توانید محاسبات ریاضی را انجام داده یا داده‌های رأی دهی در سطح حوزه را به صفحه گسترده (spreadsheet) رایانه وارد کرده و برای هر حوزه یک میزان از شرکت کنندگان در انتخابات، عملکرد، و ترغیب‌پذیری را تعیین کنید.
خانه‌تکانی (فارسی تاجیکستان: جارو بندان) یکی از آیین‌های نوروزی است که مردم بیشتر مناطقی که نوروز را جشن می‌گیرند به آن پایبندند. در این آیین، تمام خانه و وسایل آن در آستانه نوروز گردگیری، شستشو و تمیز می‌شوند.ایرنا، ۲۶ اسفند ۱۳۸۶ این آیین در کشورهای مختلف از جمله ایران، تاجیکستان، افغانستان و جمهوری آذربایجان برگزار می‌شود.جهان‌نیوز، ۱۰ فروردین ۱۳۸۷
مراسم خانه تکانی احتمالاً نشات گرفته از این عقیده است که فروهرها سالی یک بار در آستانه فروردین ماه که ماه فروهرها است، در رستاخیزی به خانه بازمی‌گردند و اگر خانه را پاکیزه و آراسته ببینند شاد شده و برای برکت خانه و شادکامی خانواده دعا می‌کنند.
مرغملک، روستایی از توابع شهرستان شهرکرد در استان چهارمحال و بختیاری است که به زبان ترکی صحبت میکنند.
این روستا در دهستان مرغملک قرار داشته و براساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت آن ۲٬۲۳۶نفر (۵۶۴خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
دئوس وولت (لاتین: خدا [آن را] می‌خواهد) شعاریی است که در زمان اعلام جنگ صلیبی یکم توسط پاپ اوربان دوم در شورای کلرمونت در ۱۰۹۵Morwood, J: "A Dictionary of Latin Words and Phrases", page 46. Oxford University Press, 1998 شاهدان حاضر سر دادند. این عبارت به گونه‌های "Deus vult" (لاتین کلاسیک)، dieu le veut (فرانسوی)، deus lo vult و غیره در متن‌های قدیمی دیده می‌شود. همچنین Deus lo vult شعار فرقه مقبره مقدس اورشلیم، یک فرقهٔ کاتولیک شوالیه‌گری، است.
وُلُسوالی سُرخ‌رود (به پشتو: سره رود)، یکی از ولسوالی‌ های ولایت ننگرهار افغانستان است که در شمال این ولایت موقعیت دارد، مرکز این ولسوالی شهر سلطانپور میباشد به دلیل داشتن زمین های حاصلخیز فراوان برای مردم محلی شناخته شده است. نام این ولسوالی از رودخانه سرخ رود که به آن سرخاب نیز می گویند گرفته شده است که از این ولسوالی می گذرد، این ولسوالی دارای ۱۲۷ قریه جات میباشد.
پینگ یک نرم‌افزار مدیریت شبکه رایانه ای است که برای آزمایش دسترسی به یک میزبان در شبکه پروتکل اینترنت (IP) استفاده می‌شود. این برنامه تقریباً برای همه سیستم عامل‌هایی که دارای قابلیت شبکه هستند، از جمله بیشتر نرم‌افزارهای مدیریت شبکه تعبیه شده، در دسترس است.
پینگ مدت زمان رفت و برگشت پیام‌های ارسالی از میزبان به رایانه مقصد که به منبع برمیگردند را اندازه‌گیری می‌کند.
این نام از "اصطلاحات سونار" است که نبض صدا را می‌فرستد و برای بازگشت گوش می‌دهد تا اشیا را در زیر آب تشخیص دهد.
پینگ با ارسال بسته‌های درخواست اکو "پروتکل پیام کنترل اینترنت (ICMP)" به میزبان هدف و انتظار برای پاسخ اکو ICMP کار می‌کند. این برنامه خطاها، اتلاف بسته‌ها و خلاصه آماری نتایج را گزارش می‌دهد، و به‌طور معمول شامل حداقل، حداکثر، میانگین زمان رفت و برگشت و انحراف معیار میانگین می‌باشد.
گزینه‌های خط فرمان ابزار پینگ و خروجی آن بین پیاده‌سازی‌های متعدد متفاوت است. گزینه‌ها ممکن است شامل اندازه بار حمل، تعداد آزمایش‌ها، محدودیت‌هایی برای تعداد هاپ‌های شبکه (TTL) که کاوشگرها عبور می‌کنند، فاصله بین درخواست‌ها و زمان انتظار برای پاسخ باشد. بسیاری از سیستم‌ها برای تست در شبکه‌های پروتکل اینترنت نسخه 6 (IPv6) که ICMPv6 را پیاده‌سازی می‌کنند، یک برنامه همراه ping6 ارائه می‌دهند.
این ابزار پینگ توسط مایک مووس در دسامبر ۱۹۸۳ در آزمایشگاه تحقیقات بالستیک، آزمایشگاه تحقیقات ارتش ایالات متحده، نوشته شده‌است. اظهارات دیوید میلز در مورد استفاده از بسته‌های echo ICMP برای تشخیص و اندازه‌گیری شبکه IP , Muuss را وادار به ایجاد یک ابزار برای عیب‌یابی مشکلات شبکه می‌کرد. نویسنده آن را به دلیل صدایی که سونار می‌سازد، اینگونه نامگذاری کرده‌است، زیرا روش آن مشابه با اکو محل سونار است. بسته اینترنت Groper که مخفف آن PING نامیده می‌شود و بیش از ۳۰ سال است که استفاده می‌شود.
اولین نسخه منتشر شده نرم‌افزار دامنه عمومی بود. تمام نسخه‌های بعدی تحت مجوز BSD مجوز گرفته‌اند.
پینگ اولین بار در 4.3BSD قرار گرفت.
نسخه "FreeDOS" توسط Erick Engelke ساخته شده و تحت GPL مجوز دارد.
تیم کرافورد نسخه "ReactOS" را توسعه داد. تحت مجوز MIT مجوز دارد.
RFC 1122 باعث می‌شود که هر میزبان باید درخواست‌های پژواک ICMP را پردازش کند و در ازای آن پاسخ‌های اکو را صادر کند.
در زیر خروجی اجرای پینگ در Linux برای ارسال پنج کاوشگر (فاصله ۱ ثانیه به‌طور پیش فرض، تنظیم از طریق -i گزینه) به میزبان هدف "www.example.com" وجود دارد:
در خروجی هر پیام کاوشگر و نتایج بدست آمده لیست می‌شود. در آخر، آمار کل آزمون را لیست می‌کند.
در این مثال، کوتاهترین زمان رفت و برگشت ۹٫۶۷۴ میلی ثانیه، متوسط ۱۰٫۹۶۸ میلی ثانیه و حداکثر مقدار آن ۷٫۷۲۶ میلی ثانیه بوده‌است. اندازه‌گیری دارای انحراف استاندارد ۰٫۷۴۸ میلی ثانیه بود.
در موارد عدم پاسخ از میزبان هدف، بیشتر پیاده‌سازی‌ها هیچ چیزی را نشان نمی‌دهند یا به صورت دوره ای اعلان‌ها را دربارهٔ زمان پایان چاپ می‌کنند.
نتایج احتمالی پینگ نشان دهنده یک مشکل شامل موارد زیر است:
در صورت بروز خطا، میزبان هدف یا روتر میانی یک پیام خطای ICMP را برمی‌گرداند، به عنوان مثال «میزبان غیرقابل دسترسی» یا «TTL در انتقال بیش از حد است».
علاوه بر این، این پیام‌ها شامل هشت بایت پیام اصلی (در این مورد هدر درخواست اکو ICMP، از جمله مقدار خاموش کننده) است، بنابراین برنامه پینگ می‌تواند پاسخ‌ها را با درخواست‌های اصلی مطابقت دهد.
ترکیب عمومی بسته ICMP:
درخواست echo ("پینگ") یک پیام ICMP / ICMP6 است.
مشتری می‌تواند از شناسه و شماره توالی برای مطابقت دادن پاسخ با درخواستی که باعث پاسخ شده‌است استفاده کند. در عمل، اکثر سیستم‌های لینوکس از یک شناسه منحصر به فرد برای هر فرایند پینگ استفاده می‌کنند. ویندوز از یک شناسه ثابت که بین نسخه‌های ویندوز متفاوت است و از یک شماره توالی که فقط در زمان راه اندازی مجدد تنظیم می‌شود، استفاده می‌کند.
پاسخ اکو یک پیام ICMP است که در پاسخ به درخواست اکو تولید می‌شود. این برای همه میزبانها اجباری است و باید شامل محموله دقیق دریافت شده در درخواست باشد.
میزان بار بسته به‌طور کلی با کارکترهای ASCII پر می‌شود، همان‌طور که خروجی ابزار tcpdump در ۳۲ بایت آخر مثال زیر نشان می‌دهد (پس از هدر هشت بایت ICMP با شروع ):محموله می‌تواند شامل یک مهر زمان باشد که زمان انتقال و یک شماره توالی را نشان می‌دهد، که در این مثال یافت نمی‌شود.
محموله ممکن است شامل یک بسته جادویی برای پروتکل Wake-on-LAN باشد، اما کم‌ترین حالت محموله بیش از آن است که نشان داده شود. اگر میزبان به حالت "خواب زمستانی یا hibernation" رفته باشد، اکو معمولاً هیچ پاسخی دریافت نمی‌کند، اما اگر رابط آن برای پذیرش درخواست‌های بیدارسازی پیکربندی شود، میزبان از حالت خواب بیدار می‌شود. اگر میزبان قبلاً فعال و پیکربندی شده باشد تا بتواند به بسته‌های ورودی "ICMP درخواست اکو" پاسخ دهد، پاسخ برگردانده شده باید شامل همان محموله باشد. با تکرار یک درخواست جدید، پس از مدتی تأخیر، برای اینکه میزبان بتواند خدمات شبکه خود را از سر بگیرد، و همین‌طور برای تشخیص اینکه میزبان از راه دور بیدار شده‌است یا خیر، استفاده شود.
برای انجام یک حمله منع سرویس، یک مهاجم درخواست‌های پینگ را در سریع‌ترین زمان ممکن ارسال می‌کند، تا قربانیان را با درخواست‌های اکو ICMP غافلگیر کند. به این روش "سیل پینگ یا ping flood" گفته می‌شود.
از درخواست‌های پینگ به چندین آدرس و همین‌طور رفت و برگشت پینگ، می‌توان برای به دست آوردن لیستی از همه میزبانهای شبکه استفاده کرد.
ندا آقاسلطان (۳ بهمن ۱۳۶۱ – ۳۰ خرداد ۱۳۸۸) یکی از افرادی بود که در جریان اعتراضات مردمی به نتایج انتخابات خرداد ۱۳۸۸ کشته شدند. او در ۳۰ خرداد ۱۳۸۸ در محلهٔ امیرآباد تهران در خیابان کارگر شمالی، تقاطع خیابان شهید صالحی و کوچهٔ خسروی به ضرب گلوله کشته شد. انتشار فیلم کوتاهی از لحظات جان سپردن او که با تلفن همراه گرفته شد، بازتاب‌های فراوانی در رسانه‌های جهان به‌دنبال داشت.'Several Killed' In Iran Election Protests, Sky News به نوشتهٔ نشریهٔ "تایم"، لحظهٔ جان سپردن او به پربیننده‌ترین مرگ یک انسان در تاریخ بشریت تبدیل شد.
آرش حجازی، پزشک و نویسنده‌ای که شاهد ماجرا بوده، می‌گوید که تلاش ناموفقی برای جلوگیری از خون‌ریزی و مرگ او انجام داده‌است. عامل قتل آقاسلطان را یکی از موتورسواران شبه نظامی بسیج می‌داند که برای مدت کوتاهی توسط مردم معترض دستگیرشده‌است. این متهم به قتل که بعدها از وی با نام عباس کارگرجاوید یاد شد، یک سال بعد از مرگ او از سوی دادگاه برای ادای توضیحات فرا خوانده شد اما ناپدید شده‌است. این واقعه در پی آنچه عفو بین‌الملل «چراغ سبز علی خامنه‌ای در نماز جمعه ۲۹ خرداد ۱۳۸۸ به نیروهای سپاهی، بسیجی و انتظامی برای سرکوب معترضان» می‌خواند، اتفاق افتاد. آقاسلطان خارج از ایران و در ایران، به‌عنوان نماد «ندای اعتراض ایرانیان» و «ندای آزادی‌خواهی ایرانیان» و «نماد صدای اعتراض دموکراسی خواهان» در این اعتراضات شناخته شده‌است. برخی از او به عنوان «فرشته آزادی» یاد کرده‌اند.IRAN: Footage of woman apparently shot in Tehran galvanizes opposition, Los Angeles Times, May 31, 2009 Neda, young girl brutally killed in Iran, becoming symbol of rebellion, , NewYork Daily News, Gune 31, 2009 نیروهای امنیتی حکومت ایران، با تحت فشار قرار دادن خانوادهٔ آقاسلطان، از آنان خواستند تا به محل دیگری منتقل شوند.
در آذر سال ۱۳۹۸، هاجر رستمی، مادر آقاسلطان ضمن همدردی با خانواده‌های کشته‌شدگان اعتراضات آبان ۱۳۹۸ ایران گفت:
ندا آقاسلطان ساکن تهران و فرزند دوم خانواده بود، پدرش کارمند با درآمد متوسط و مادرش خانه‌دار است. پس از یکسال تحصیل در رشته الهیات در دانشگاه آزاد اسلامی، به دو دلیل از ادامه تحصیل انصراف داد. دلیل اول جو و فشارهای مضاعف از جانب مسئولان دانشگاه برای ظاهر و حجاب وی و دلیل دوم فشار و مخالفت اطرافیان از جمله خانواده همسر سابق او به نام امیر بود. او تصمیم گرفت در صنعت توریسم فعالیت کند. به همین دلیل در کلاس‌های خصوصی به فراگیری زبان ترکی پرداخت و قصد داشت به عنوان راهنمای تورهای مسافرتی مشغول به کار شود که پس از آشنایی اش با کاسپین ماکان، فیلمساز، خبرنگار و عکاس ایرانی در ترکیه، از این تصمیم منصرف و به حرفه فیلمسازی و عکاسی روی آورد.
به‌گفتهٔ هاجر رستمی مطلق، مادر ندا آقاسلطان، او و ندا هر روز در تجمعات شرکت می‌کرده‌اند، اما به دلیل بیماری خونی نتوانسته‌است دخترش را در روز حادثه همراهی کند و ندا به همراه استادش، حمید پناهی (معلم موسیقی ندا آقاسلطان) به تظاهرات رفت. بازیابی‌شده در تاریخ ۲۸-۰۷-۲۰۰۹. روزنامه تایمز از قول حمید پناهی معلم موسیقی آقاسلطان می‌نویسد که او و ندا به قصد شرکت در تظاهرات میدان آزادی در روز ۳۰ خرداد به سمت تظاهرات با ماشین در حرکت بودند. به گفته پناهی، آقاسلطان فعال سیاسی نبود، ولی نسبت به نتیجه انتخابات ناراحت بود. خانواده و نامزدش به او اصرار کرده بودند که در خانه بماند اما او در پاسخ گفته بود که از مرگ نمی‌هراسد: «نگران نباشید، فقط یک گلوله‌است و پس از آن همه چیز تمام می‌شود». او به نامزدش گفته بود که اگر هم فرزندی داشتند، او را به روی دوش می‌گرفت و به تظاهرات می‌رفت.
آرش حجازی، نویسنده ایرانی که شاهد وقوع ماجرا بوده‌است و تلاش وی برای جلوگیری از خون‌ریزی و مرگ ندا آقاسلطان بی‌نتیجه می‌ماند، عامل قتل را از موتور سواران بسیج می‌داند. به گفته وی، هنگام مشاهده یکی از اعتراضات، ناگهان پلیس ضد شورش اقدام به پرتاب گاز اشک‌آور به سمت معترضان می‌کنند و موتورسواران نیز به سمت معترضان یورش می‌برند که باعث می‌شود جمعیت (که ندا هم در میان آن‌ها بود) در طول خیابان خسروی شروع به دویدن کنند. جمعیت در تقاطع خیابان خسروی و خیابان صالحی به تدریج در حال متفرق شدن بود، اگر چه هنوز چند نفری ایستاده بودند تا ببینند چه باید بکنند. حجازی ادامه می‌دهد که «ناگهان صدای شلیکی شنیدیم. از دوستم که کنارم ایستاده بود پرسیدم که چی بود؟ گلوله بود؟ او گفت که می‌گویند گلوله‌های پلاستیکی می‌زنند. در همان لحظه من برگشتم و دیدم که خون از سینه ندا که در چند متری من ایستاده بود فواره می‌زند». ندا آقاسلطان که برای لحظه‌ای با ناباوری خون‌ریزی خود را مشاهده می‌کند، تعادل خود را از دست داده و بر زمین می‌افتد. تلاش حجازی برای جلوگیری از خون‌ریزی مجروح در ناحیه اصابت گلوله که به گواه او از روبرو شلیک شده و کمی پایین‌تر از ناحیه گردن بوده، نتیجه نداده و ندا آقاسلطان در کمتر از ۷ دقیقه جان می‌سپارد. او ابتدا گمان کرده که تیراندازی از روی یک پشت بام انجام شده‌است. اما کمی بعد تظاهرکنندگان را دیده‌است که مرد مسلح موتورسواری را به عنوان ضارب گرفته‌اند. حجازی می‌گوید: مردم برای مدت کوتاهی شخص موتورسوار را دستگیر و خلع سلاح می‌کنند و کارت شناسایی‌اش را که نشان از بسیجی بودن اوست، از او گرفته و همزمان چند تن از آنان، اقدام به گرفتن عکس از او می‌نمایند. ضارب که به نظر می‌رسیده شلیک به ندا را انکار نمی‌کند، در میان جمعیت خشمگین فریاد می‌زند که «من نمی‌خواستم او را بکشم». معترضان مستاصل از این که با او چه بکنند، تحویل دادن او به پلیس را بی‌فایده دانسته و بیم آن داشتند که خود نیز بازداشت و گرفتار شوند. از این روی پس از گرفتنِ عکس از چهره و کارت بسیجِ ضارب، او را رها می‌کنند. حجازی که دانشجوی یکی از دانشگاه‌های جنوب انگلستان است و پس از این رویداد به انگلستان رفته‌است، معتقد است که به علت در میان گذاشتن اطلاعات در مورد قتل ندا آقاسلطان، بازگشت دوباره او به ایران بسیار مخاطره‌آمیز خواهد بود.
حمید پناهی معلم موسیقی آقاسلطان که هنگام قتل، همراهش بوده، می‌گوید اعتراض او مسالمت‌آمیز و بدون هرگونه خشونتی بود. شخص یا اشخاصی که ندا آقا سلطان را کشتند در مقابل خداوند پاسخگو خواهند بود.