moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
زَو، زَوتهماسپ، (زاب یا اوزاو بر اساس اوستا)، در شاهنامهٔ فردوسی پسر تهماسب است. پس از آن‌که افراسیاب، نوذر را کشت؛ زَو به شاهی رسید. زَو پنج سال پادشاهی کرد و به یاری توس و گستهم با افراسیاب جنگید. پس از خشکسالی در ایران و توران، افراسیاب و زَو صلح را پذیرفتند. زَو در ۸۶ سالگی درگذشت. پس از مرگ او، به روایتی گرشاسب به پادشاهی رسید. اما بر اساس شاهنامه به تصحیح جلال خالقی مطلق پس از زَوتهماسب سلسلهٔ کیانیان شروع شده و کیقباد پادشاه شد.فردوسی، ابوالقاسم؛ شاهنامهٔ فردوسی، پیرایش جلال خالقی مطلق، تهران ۱۳۹۴، نشر سخن
پادشاهی زَو در دورانی بود که ایران به سبب نبود اتحاد و همبستگی دچار ضعف شدید بود و در فقدان پادشاه قانونی، هر قوم و قبیله‌ای در این سو و آن سوی کشور ادعای پادشاهی می‌نمود. مضاف بر این، قحطی نیز بر مشکلات عدیده افزوده شد. گزارش قحطی دوران زوتهماسپ به غیر از شاهنامه در متون عبری نیز ذکر شده‌است. منابع عبری شاه مزبور را ارفکشاد نام می‌برند.تعابیر گوناگون از این اسم شده مثل آرفاکساد، آرفاکشاد و آرپاکساد. در این میان محتمل است آرپاکساد صحیح باشد و به معنی قحطی جُو و قوت مردم است
پس از مرگ منوچهر، فرزندش نوذر بر تخت سلطنت ایران نشست و تا هنگامی‌که منوچهر زنده بود تورانیان جسارت تجاوز به خاک ایران را نداشتند ولی پس از مرگ وی، تورانیان دوباره ایران را آماج تاخت و تاز قرار دادند. در زمان نوذر ایران تجزیه گشت و این وضعیت احتمالاً تا پایان جنگ بزرگ کیخسرو ادامه داشت. در این مدت اطراف و اکناف کشور شاهکان خودکامه و نیمه‌مستقل به حکمرانی ادامه می‌دادند. دیگر اقوام ایران نیز نتوانستند در برابر تورانیان مقاومت نمایند و همهٔ اقوام و طوایف دوباره یوغ توران را متحمل گشت.
جنبش‌های کوچک و بزرگ در ایران کاملاً محو و نابود نشد. این مسئله را همهٔ منابع مانند اسناد میخی، منابع یونانی و شاهنامه تأیید می‌کنند. برای نمونه قیام مادها به رهبری دیاکو که توسط سارگون دوم در سال - ۷۱۵ پ.م. - سرکوب شد و خودش نیز به اسارت درآمد. مشابه همین اتفاق در شاهنامه، سرگذشت کی‌کاووس است که با بلندپروازی و اعتماد به نفس به جنگ دیوهای مازندارن رفت ولی اسیر شد.
شباهت تاریخی کی‌کاووس و دیاکو،دیوک در گزارش هرودوت. این فرض را تقویت می‌نماید که کیکاووس در سال ۷۱۵ پ.م. می‌زیسته و اسلاف او همچون کیقباد و گرشاسپ تا زَو دو نسل فاصله داشته‌اند. چون به تاریخ‌گذاری شاهنامه نمی‌توان اعتماد داشت، زوتهماسپ باید حداقل پنجاه سال پیش از کی‌کاووس حکومت کرده باشد. قحطی و خشکسالی بزرگ احتمالاً باید پیرامون سال - ۷۶۵ پ.م. - وقوع یافته باشد.
برخی تألیفاتی که به تاریخ ماد مربوط است در دورهٔ نفوذ فرهنگ هلنیسم در آسیای مقدّم مدوّن گشتند، از روایات تاریخی یونان جدا هستند و جنبهٔ خاصی دارند - از قرن یکم تا قرن سوم پ.م. -. از آن‌جمله است کتاب یودیف که اصل آن به زبان آرامی بوده‌است. یودیف شرح داستان دلیرانهٔ زن یهودی است که میهن خویش را از شرّ اولوفرن ستمگر، سردار بُخت‌النصر (نبوکدنصر) آزاد می‌سازد. این اثر با شرح جنگ بُخت‌النصر علیه آرپاکسادارفکشاد در تورات فارسی پادشاه ماد، آغاز می‌گردد.
جنگ بُخت‌النصر علیه آرپاکساد که در منابع عبری مذکور افتاده به انحای دیگر در شاهنامه هم آمده‌است. فقط اسامی مردان و نواحی جغرافیایی از یکدیگر متمایز بوده و گاهی هم جای اسامی مردان و نواحی در کتاب یودیف با یکدیگر جابه‌جا شده‌است. با توجه به عدم شناخت مؤلف کتاب یودیف به فرهنگ و جغرافیای سرزمین ماد این جابه‌جایی قابل درک است. واقعهٔ مذکور در شاهنامه تحت عنوان پادشاهی زوطهماسپ نقل شده و قهرمانان واقعه به‌جای بخت‌النصر و آرپاکساد با عناوینی چون افراسیاب و زوتهماسپ ذکر می‌شوند. شاهنامه مدت خشکسالی را پنج سال گزارش می‌نماید که بعد از آن فراخ خرّمی به هر دو طرف ایران و توران رو آورد ولی زوتهماسپ هشتادساله درگذشت:
به عقیدهٔ بعضی محققان، آرپاکساد شاه ماد نامی که در تألیف یودیف از آن یاد می‌شود نه اسم پادشاه، بلکه یک اصطلاح جغرافیایی و سرزمینی بوده‌است.در فهرست اقوام آرپاکساد اصطلاحی است جغرافیایی. این واژه در زبان آذری، به معنی قحطی و کسادی جو است. اطلاق این عنوان به سبب خشکسالی و متعاقب آن قحطی بود که در آن دوران در بخش وسیعی در خاورمیانه اتفاق افتاد. اگر به گزارش زوتهماسپ در شاهنامه دقت شود این نکته محرز می‌گردد که در دورهٔ حکومت پنج سالهٔ زَو قحطی ارزاق شدید شد و با هم‌وزن درهم نان تهیه می‌شد. در آن دوران نان جو قوت اصلی مردم را تشکیل می‌داد و هنوز گندم شناخته شده نبود.
مرغ مگس گردن‌یاقوتی پرنده‌ای کوچک است از سردهٔ مرغ زرین‌پر (Archilochus). این پرنده، تنها گونه‌ای از مرغ‌های مگس است که در خاور رودخانهٔ میسیسیپی در آمریکا لانه می‌سازد.
مرغ‌های مگس ، که با نام‌های "مرغ مگس‌خوار"برابرهای علمی بر پایهٔ: عطری، مرتضی، واژه‌نامه علوم زیستی، دوجلدی، همدان: اداره انتشارات دانشگاه بوعلی‌سینا، ۱۳۸۴. یا "مگس‌مرغ‌ها"http://www.khabaronline.ir/detail/303721/society/funhttps://www.radiozamaneh.com/296040https://www.asriran.com/fa/news/356624/مرغی-که-مگس-نمی-خورد-عکس پرنده مگسی، مرغ زرین‌پر و مرغ زمزمه‌گر نیز شناخته می‌شوند، خانواده‌ای از پرندگان از راستهٔ بادخورک‌سانان است. حدود ۳۶۰ گونه از این پرندگان شناسایی شده‌است. اکثر مگس‌مرغ‌ها بومی قارهٔ آمریکا هستند و در سراسر این قاره از آلاسکا تا تیرا دل فوئگو در جنوب آرژانتین یافت می‌شوند. اکثر این گونه‌ها در مناطق گرمسیر آمریکا پراکندگی دارند. آن‌ها جزو کوچک‌ترین پرندگان هستند و بیشتر گونه‌ها به درازای ۷٫۵ تا ۱۳ سانتی‌متر (۳–۵ اینچ) هستند. کوچک‌ترین گونهٔ موجود از این پرندگان، مگس‌مرغ زنبوری به درازای ۵ سانتی‌متر (۲ اینچ) و به وزنی کمتر از ۲ گرم (۰٫۰۷ اونس) است. بزرگ‌ترین آن‌ها نیز مگس‌مرغ غول‌پیکر با طول ۲۴ سانتی‌متر و وزنی معادل ۱۸ تا ۲۴ گرم است.
صدای بال‌های آن‌ها با فرکانس‌های بالا برای انسان قابل شنیدن می‌شود. آن‌ها در هوای میانه به کمک سرعت سریع بال‌زدن شناور می‌شوند. سرعت بال زدن در بزرگ‌ترین گونهٔ این پرنده از حدود ۱۲ ضربه در ثانیه متغیر است و در برخی از کوچک‌ترین‌ها به بیش از ۸۰ ضربه در ثانیه رسیده‌است. سرعت برخی از گونه‌ها در تونل‌های بادی اندازه‌گیری شده‌است و حداکثر سرعت آن‌ها از ۱۵ متر در ثانیه (۵۴ کیلومتر در ساعت) تجاوز می‌کند. بعضی از گونه‌ها در هنگام جفت‌یابی، می‌توانند با سرعت بیش از ۲۳ متر بر ثانیه یا ۸۳ کیلومتر در ساعت شیرجه بزنند. میانگین دفعات تپش قلب مگس‌مرغ حدود ۱٬۲۶۰ بار در دقیقه است.The average ... all-that-is-interesting.com
مگس‌مرغ‌ها بالاترین میزان سوخت‌وساز پایه را در میان جانوران خون‌گرم دارند. به منظور حفظ انرژی در زمان‌هایی که غذا کم است یا شبانگاه که به دنبال تغذیه نمی‌روند، به وضعیتی به نام کندی (وضعیتی مانند خواب زمستانی) می‌روند و نرخ سوخت‌وساز پایه، تا یک پانزدهم میزان طبیعی کاهش می‌یابد.
گوگل از این نام استفاده کرده‌است و در سال ۲۰۱۳ الگوریتمی را به نام همین پرنده نامگذاری کرده‌است که کارش تضمین انطباق نتایج با آنچه کاربر انتظار دارد می‌باشد.
تبارنامهٔ "مگس‌مرغ" که با واکاوی ۲۸۳ گونه از ۳۳۸ گونه شناخته شدهٔ جهان به‌دست آمده‌است نشان می‌دهد که از ۲۲ میلیون سال پیش تنوع سریعی اتفاق افتاده‌است. مگس‌مرغ‌ها به هفت شاخهٔ اصلی تقسیم می‌شوند، "Topazes, Hermits, Mangoes, Brilliants, Coquettes, Patagona, Mountain Gems, Bees و Emeralds" که رابطهٔ آن‌ها را به شهد گیاهان گلدار و همچنین ادامهٔ گسترش آن‌ها به مناطق نو تعریف می‌کند.
از آنجا که همهٔ مگس‌مرغ‌ها برای سوخت‌رسانی به متابولیسم بالا و همچنین پرواز شناورشان، به شهد گل‌ها وابسته‌اند، تغییرات گل‌ها و شکل نوک این مرغان، باعث به وجود آمدن گونه‌ها و گیاهان نویی شده‌است، چنانچه ۱۴۰ گونه از مگس‌مرغ در یک منطقه ویژه مانند آند می‌توانند هم‌زیستی کنند.
برای تغذیه، مگس‌مرغ حشرات گوناگونی چون پشه‌ها، مگس‌های میوه‌ای، شته‌های برگ‌ها و عنکبوت‌ها را می‌خورند. منقار تحتانی آن‌ها انعطاف‌پذیر است و می‌تواند ۲۵ درجه خم شود و سطح بیشتری برای شکار حشرات ایجاد کند. مگس‌مرغ‌ها می‌توانند در میان ازدحام حشرات برای تسهیل تغذیه معلق بمانند.
مگس‌مرغ‌ها، شهد و مایع شیرین درون گل‌های ویژه را می‌نوشند. همانند زنبورها، آن‌ها می‌توانند اندازهٔ شکر شهد را ارزیابی کنند. معمولاً گل‌هایی که شهدی با شیرینی کمتر از ۱۰٪ تولید می‌کنند را نمی‌پسندند و گل‌هایی با شهد شیرین‌تر را ترجیح می‌دهند. شهد مخلوطی از گلوکز، فروکتوز و ساکارز است و منبع ضعیفی از مواد مغذی است و مگس‌مرغ نیاز دارد تا با مصرف حشرات، نیازهای غذایی خود را برطرف کنند.
زبان مگس‌مرغ مانند یک ریزپمپ عمل می‌کند و با این زبان شهد را به سرعت درمی‌کشند.
بر اساس اطلاعات موجود، مگس‌مرغ‌های نر در ساخت آشیانه، مشارکت نمی‌کنند. آشیانه‌ها معمولاً ظاهری مشابه فنجان داشته و بر روی شاخه‌های درختان و بوته‌ها ساخته می‌شوند. اندازه آشیانه، در گونه‌های مختلف متفاوت است. برخی آشیانه‌ها اندازه‌ای معادل نصف یک گردو دارند و آشیانه در گونه‌های بزرگ‌تر، تا چندین سانتی‌متر قطر دارد. بسیاری از گونه‌ها از ابریشم عنکبوت و گلسنگ‌ها، برای چسباندن مواد گیاهی و استحکام آشیانه استفاده می‌کنند. پرندهٔ ماده، دو تخم سفیدرنگ گذاشته و برتخم‌نشینی، بر اساس نوع گونه و دمای آشیانه و میزان رسیدگی پرندهٔ ماده، از ۱۴ تا ۲۳ روز ادامه خواهد داشت. پس از به دنیا آمدن جوجه‌ها، پرندهٔ ماده آن‌ها را با شهد گل‌ها و بندپایان کوچک تغذیه می‌کند. جوجه‌ها، ۱۸ تا ۲۲ روز در آشیانه باقی مانده و سپس از آن خارج می‌شوند و خود، تغذیه را آغاز می‌کنند. پرندهٔ ماده ممکن است تا ۲۵ روز دیگر نیز، غذا دادن به جوجه‌ها را ادامه دهد.
مگس‌مرغ در مقایسه با موجودات زنده‌ای با چنین متابولیسم سریعی دارای درازای عمر بالایی هستند. گرچه بسیاری در درازای سال اول زندگی خود می‌میرند، به ویژه در دورهٔ آسیب‌پذیر میان جوجه‌کشی و یادگیری پرواز، کسانی که زنده مانده‌اند گاهی یک دهه یا بیشتر زندگی می‌کنند. در میان گونه‌های شناخته شدهٔ آمریکای شمالی، درازای عمر میانگین احتمالاً ۳ تا ۵ سال است. برای مقایسه، حشره‌خوارهای کوچک‌تر که جزو کوچک‌ترین پستانداران هستند، به ندرت بیش از ۲ سال عمر می‌کنند.
بیدیان (Salicaceae) تیره‌ای از راسته مالپیگی‌سانان (Malpighiales) هستند.
Wikipedia contributors, "Salicaceae," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Salicaceae&oldid=187014098 (accessed February 17, 2008).
پاول کلِه ( )تلفظ صحیح نام (زادهٔ ۱۸ دسامبر ۱۸۷۹ – درگذشتهٔ ۲۹ ژوئن ۱۹۴۰) نقاش سوئیسی با ملیت آلمانی بود؛ و در کارش از سبک‌های مختلف هنری، از جمله؛ هیجان‌نمایی (اکسپرسیونیسم)، کوبیسم و سورئالیسم تأثیر گرفت. او و دوست روسی نقاش‌اش، واسیلی کاندینسکی شهرت فراوانی را همچنین به خاطر تدریس در مدرسهٔ هنر و معماری باوهاوس کسب کردند.
پاول کله در یکی از محلات فقیر شهر برن سوئیس، در خانواده‌ای موسیقیدان به دنیا آمد. پدر و مادرش هر دو موسیقیدان بودند، ولی او نقاشی را اختیار کرد و در سالهای ۱۸۹۸–۱۹۰۱ در آکادمی مونیخ نقاشی آموخت. در ۱۹۰۱ به همراه دوست مجسمه سازش هرمان هالر راهی ایتالیا شد. در آنجا از آبزیگاهی که دورن زیست‌شناس ساخته بود دیدن کرد که زمینه بررسی‌های او پیرامون زندگی موجودات زیر دریاها در دریای مدیترانه شد.هافتمان ورنر/اندیشه و کار پل کلی، ص۴۳
در ۱۹۰۵ برای نخستین بار از پاریس دیدن کرد، در ۱۹۰۶ ازدواج کرد و ساکن مونیخ شد، در ۱۹۰۷ پسرش فلیکس به دنیا آمد. در ۱۹۱۰ پنجاه و شش کار گرافیکی خود را در برن، زوریخ و وینترتور نمایش داد. در۱۹۱۲ در دومین نمایشگاه سوارکار آبی شرکت کرد. در۱۹۱۴ به تونس سفر کرد. در ۱۹۱۶–۱۹۱۸ در ارتش خدمت کرد. از۱۹۲۱–۱۹۳۱ در باهاوس در وایمار و دسائو درس هنر داد؛ سپس تا۱۹۳۳، که برای فرار از حملات نازیها رهسپار سوئیس شد، در آکادمی دوسلدورف مقام استادی خود را حفظ کرد. در ۱۹۳۵ نمایشگاه مرور آثار خود را در خانهٔ هنر مدرن برن برپا کرد. به بیماری مبتلا شد. در ۱۹۴۰ کمی قبل از مرگش، نمایشگاه بزرگی را از آخرین کارهایش برپا کرد. پل کله هنرمندی نواندیش بود که به سبب تخیل خلاق و آفرینش گسترده و متنوعش، یکی از برجسته‌ترین شخصیت‌های هنر مدرن به‌شمار می‌آید.لینتن(۱۳۸۲)، ص ۴۷۰
پاول کله به شدت تحت تأثیر تجربه‌های کوبیست‌ها قرار گرفت که در سال ۱۹۱۲ در پاریس فرصت آشناییشان را پیدا کرده بود. به نظر او این تجربه‌ها، بیش از راهیابی به شیوه‌های جدید بازنمایی واقعیت، راه دست یابی به امکانات نوین بازی با فرم‌ها را نشان می‌داد.گامبریچ(۱۳۸۵)، ص۵۶۶
پاول کله (نقاش، طراح، معلم، و نویسنده سوئیسی، ۱۸۷۹–۱۹۴۰). به سبب نواندیشی، تخیل آزاد، پرکاری و تنوع آثارش، یکی از شخصیت‌های برجسته هنر مدرن به‌شمار می‌آید. مراحل تحول کارش را می‌توان با اکسپرسیونیسم، دادائیسم، سوررئالیسم، و اکسپرسیونیسم انتزاعی پیوند داد؛ ولی خود او در هیچ‌یک از جنبش‌های نامبرده، عملاً، شرکت نداشت.
در مونیخ آموزش دید (۱۸۹۸–۱۹۰۰) یک‌سالی را در ایتالیا به مطالعه گذرانید (۱۹۰۱)؛ و سپس به برن بازگشت. به مونیخ رفت (۱۹۰۶). با گروه سوارآبیفام ارتباط یافت (۱۹۱۱)؛ و در نمایشگاه برپا شده توسط این گروه آثارش را ارائه کرد (۱۹۱۲). در همین سال، روبر دولونه را در پاریس دید؛ تحت‌تأثیر او قرار گرفت، و دست به ترجمه مقاله او دربارهٔ نور زد. به اتفاق آوگوست ماکه به تونس سفر کرد (۱۹۱۴). در دوران جنگ جهانی اول به خدمت ارتش درآمد. آثارش را در «نگارخانه دادا» در زوریخ به نمایش گذاشت (۱۹۱۷).
در باوهاوس (۱۹۲۰–۱۹۳۱)، و سپس در «هنرکده دوسلدُرف» (۱۹۳۱–۱۹۳۳) به تدریس پرداخت. با واسیلی کاندینسکی، آلکسی یاولنسکی و لیونل فاینینگر، گروه چهار آبیفام را تشکیل داد (۱۹۲۴). نازی‌ها او را از کار بازداشتند، و آثارش را از موزه‌ها حذف کردند. به سوئیس بازگشت (۱۹۳۴). او در کار تعلیم بسیار جدی و پرشور بود. «دفتر طراحی آموزشی» و نوشته‌های نظری‌اش زمینه‌ساز روش‌های نوین آموزش هنر بوده‌اند.
نخستین مشق‌های مدادی کله در موضوع منظره، به دهه ۱۸۹۰، مربوط می‌شوند؛ و جستجویی کمابیش «امپرسیونیسم‌گونه» را بازمی‌تابند (مثلاً: در عرض اِلْفِنو ـ ۱۹۸۷). در مرحله بعد، باسمه‌هائی در مضامین گُرتِسْک ساخت (مثلاً: قهرمان با یک بال ـ ۱۹۰۵). دقت و مهارت رسامی، و حضور عنصری بیانگری در این آثار، ریشه در سنت اروپای شمالی داشتند. بعداً، منظره‌ها و تک‌چهره‌هائی با مرکب کشید (مثلاً: مرد جوان در حال استراحت ـ ۱۹۱۱). تماس او با کاندینسکی، مارک، ماکه، و سپس دلونه، و دیدارش از تونس، به رهائی از قید انضباط تک‌رنگی انجامید. نقاشی‌های آبرنگ‌اش با رنگ‌های درخشان، حاکی از ورود آگاهانه او به قلمرو رنگ ناب بود (۱۹۱۴–۱۹۱۶).
این سرآغازی بود برای آفریدن یک سلسله شعرهای تصویری نمونه، که ـ برخلاف آثار پیشگامان نقاشی انتزاعی ـ پیوندی را با واقعیت جهان برونی حفظ می‌کردند. در پرده‌هائی چون ماجرای یک بانوان جوان (۱۹۲۲)، به‌شیوه خاص خود در کاربست رنگ‌های لطیف و خط‌های سیال دست یافت. او رنگ را نیروی قرار گرفت، و دست به ترجمه مقاله او دربارهٔ نور زد. به اتفاق ماکه به تونس سفر کرد (۱۹۱۴). در دوران جنگ جهانی اول به خدمت ارتش درآمد. آثارش را در نگارخانه دادا (زوریخ) به نمایش گذاشت (۱۹۱۷).
او رنگ را نیروی عاطفی، و خط را تعیین‌کننده عمل نقاشی می‌دانست؛ و در آثارش از وسایل هنری مختلف و قالب مختلط بهره می‌گرفت.
پاول کله، هیچ‌گاه، به بازآفرینی جهان برونی نمی‌پرداخت؛ ولی بر طبیعت، هم‌چون سرمشقی برای سازماندهی عناصر صوری هنر، تکیه می‌کرد. او به منظور ارائه تصویرهای ذهنی، خویشتن را یک‌سره به قدرت القائی عناصر تصویری می‌سپرد. هم‌چون کودکان، تصویر را بدون هیچ مقصود معین آغاز می‌کرد.
در جریان عمل نقاشی، خاطره یا تداعی یا چیز بازشناختی رخ می‌نمودند. به سخن دیگر، هویت کنش تصویری با تجربه‌ای عینی یا انگاری ذهنی معین می‌شد. تصویر پدید شده، گاه ممکن بود با عنوانی استعاری معنای مضاعف شاعرانه یا فلسفی نیز به‌خود گیرد (مثلاً سوءتفاهم بر زمینه سبز ـ ۱۹۳۰؛ مرگ و آتش ـ حدود ۱۹۴۰).
او می‌کوشید حالت‌های متغیر روانی را که از کل تجربه «خود» با جهان ناشی می‌شود، از طریق تصویرهایش انتقال دهد. اصول هنر و آموزش کله، به‌روشنی، در قیاس استعاری او از هنرمند و تنه درخت بیان شده‌اند؛ الگوی رشد، همانا الگوی طبیعت (یعنی سرچشمه صور و انگارهای هنرمند) است. این طرح کلی در رشد شاخه‌ها و غنچه‌ها انعکاس می‌یابد؛ ولی در شکوفایی نهایی (که اثر هنری است)، صورت طبیعت به‌واسطه غنای استعدادهای ذهنی هنرمند تغییر می‌کند. بدیهه‌سازی، در این میان، اهمیتی بسیار دارد: اثر هنری، به روال کار کودکان، در روندی خود به‌خودی شکل می‌گیرد؛ یعنی هنرمند فقط ناهشیارانه هادی آن است.
از جمله دیگر آثارش: "کُمدین" (۱۹۰۴)، "اهریمن بر فراز کشتی‌ها" (۱۹۱۶)، "منظره و پرندگان" (۱۹۱۹)، "دستگاه جیک‌جیک" (۱۹۲۲)، "ماهی زرین" (۱۹۲۵)، "کشتی بخاری و قایق‌های بادبانی در غروب" (۱۹۳۱)، "باغبان زیبا" (۱۹۳۹) است.
کِشیم گونه‌ای پرنده از راستهٔ کشیم‌سانان است که با گسترهٔ فراوانی در سراسر جهان، به استثنای جنوبگان، یافت می‌شود. اعضای این راسته پرندگانی شیرجه‌زن هستند که پیرامون آب‌های شیرین زندگی می‌کنند. این راسته تنها یک تیره دارد که کشیمان (Podicipedidae) نامیده می‌شود و شامل ۲۲ گونه در ۶ سرده است.
کشیم‌ها توانایی بسیاری در شکار در آب و زندگی در محیط آبی دارند. بر روی پوست آن‌ها نزدیک به ۲۰٬۰۰۰ پر وجود دارد که سطح بدنشان را از برخورد با آب دور نگاه می‌دارد. پاهای آن‌ها در منتهای پشتی بدن قرار گرفته‌اند و دمشان به بخشی کوچک و رو به پایین کاهش پیدا کرده‌است. آن‌ها انعطافی استثنایی در دو بخش قوزک پا و سر انگشتان پا دارند که باعث می‌شود پاهایشان در هر جهتی توانایی ایجاد پیش‌رانش داشته باشند و همچون یک پدال عمل کنند. پاهای آن‌ها امکان شنا با سرعتی برابر با ۲ متر بر ثانیه و چرخیدن سریع را به این پرندگان داده‌است.Encyclopedia of Birds, 42
کشیم‌ها اغلب از ماهی و حشرات تغذیه می‌کنند ولی گاه اقدام به خوردن صدف و سخت‌پوستان نیز می‌کنند. پرندگان با جثهٔ بزرگتر در درون آب به تعقیب ماهیان می‌روند و گونهٔ غربی کشیم آمریکای شمالی با منقار دراز خود ماهیان را به سیخ می‌کشد. بعضی از گونه‌های کشیم با جثهٔ بزرگتر در آب‌های آزاد شکار می‌کنند و ماهی‌های نزدیک به سطح آب دریا را می‌خورند. گونه‌های با جثه متوسط اغلب در دریاچه‌ها شکار می‌کنند تا ناچار نباشند با گونه‌های بزرگتر رقابت کنند. کشیم‌های با جثه کوچک نیز در مرداب‌ها و آبگیرهای با سطح پوشیده از گیاهان آبزی به سر می‌برند.
رفتار کشیم‌ها در هنگام جفت‌گیری شگفت‌انگیز است و شامل حرکاتی دقیق و دارای آداب و روش ویژه، از جمله بلند کردن و باد دادن به پرها، می‌شود. رفتارهای کمابیش یکسانی در چندین گونه از کشیم‌ها دیده می‌شود که آن‌ها را می‌توان از دیدگاه فرگشتی توضیح داد. در کشیم غربی دو شکل رنگ‌آمیزی (ریخت) وجود دارد که در دسته‌های مخلوط و یکجا با هم تخم‌گذاری می‌کنند ولی تنها پرنده‌های دارای ریخت یکسان با هم جفت می‌شوند و این جداسازی ریخت‌ها از هم توسط صداهای ویژه‌ای که در آغاز رقص جفت‌گیری تولید می‌شوند پدید می‌آید. ویژگی این رقص‌ها در این است که نر و ماده گاه نقش‌های یکدیگر را عوض می‌کنند و ماده اقدام به سوار شدن بر پشت نر و آمیزش می‌کند.Encyclopedia of Birds, 43
بیشتر کشیم‌ها به شدت قلمروخواه هستند ولی بعضی نیز در دسته‌های بزرگ تخم‌گذاری می‌کنند. زمان گذاشتن تخم‌ها بیشتر به میزان غذای موجود بستگی دارد تا فصل خاصی در سال. آن‌ها آشیانه‌های خود را از علف‌ها و گیاهان آبزی می‌سازند و جوجه‌ها پس از به دنیا آمدن بر پشت مادر و پدرشان سوار می‌شوند. آن‌ها حتی هنگامی که مادر یا پدر به زیر آب شیرجه می‌زنند نیز بر پشتشان می‌مانند.
صوفیان و شاهدبازی به شاهدبازی، نظربازی، جمال‌پرستی یا اِغلامِ صوفی‌ها گفته می‌شود که نوعی تمرین صوفیانه برای رسیدن به جمال و زیبایی حقیقی خداوند، از راه توجه به و دقت‌کردن در زیبایی‌های پسران جوان و معاشقه با آنان بوده‌است. شاهدبازی گاه علاوه بر چشم‌دوختن و نظربازی، با بوسیدن و در آغوش گرفتن پسران نیز همراه می‌بوده‌است. به شاهدبازی در ادبیات فارسی بسیار اشاره شده‌است.
جریان شاهدبازیِ متصوفان مربوط می‌شود به جریان تصوف که از قرن ششم یعنی در عصر سلجوقیان شروع به‌رشد کرد و در قرون هفتم و هشتم، در دورهٔ مغولان بازار گرمی گرفت.
در دورهٔ مغول، شاعران سبک عراقی هم می‌زیستند که مهم‌ترین مختصهٔ آن، یکی طرح مسائل عرفانی در ادبیات و دیگری جایگزین شدن قالب شعری غزل به‌جای قصیده است.
باید در وهلهٔ گفت که مولانا به تبعیت مرادش، شمس تبریزی و پدرش بهاءولد، نظر خوشی نسبت به شاهدبازی نداشته و آن را بهانهٔ صوفیان برای مکروهات می‌داند یا می‌گوید که:
"بدین وسیله به دام می‌افتند و جمال زیبارویان باعث گمراهی مشایخ می‌شود"؛ چنان‌که در دفتر اول مثنوی می‌گوید:
آن خیالات که دام اولیاست
عکس مه‌رویان بستان خدا
در مثنوی، انعکاس این اعمال را می‌توان دید، چنان‌که صوفیان، اهل عادت مذموم بودند:
هست صوفی آن که شد صَفوَت‌طلب
نه از لباس صوف و خیاطی و دَب
صوفی‌ای گشته به‌پیش این لئام
الخیاطه و اللَواطه و السلام
ظاهراً منظور از خیاطه چاک‌زدن پیراهن در وجد و سماع و رقص است.
مولانا داستان‌های عشق محمود غزنوی به غلامش اَیّاز را که جنبهٔ تاریخی و عشق زمینی داشته را به‌صورت عرفانی تأویل کرده. به‌نظر می‌رسد که عرفان عکس‌العمل تفکر و روحیهٔ ایرانی در مقابل تفکر و روحیه سایر اقوام است که در سرنوشت ایرانی وارد شده‌بودند. از نظر شمیسا:
مسائل زمینی ترکان در تأویلات عرفانی جنبهٔ والای معنوی می‌یابد و تعصب مذهبی عرب نیز در عرفان تلطیف می‌شود.
لذا عشق سلطان محمود به‌چنین موجودی، عشقی عرفانی و در حکم عشق به اولیاءالله است که همان عشق به‌خدا می‌باشد.
در باب سوّم بوستان، سعدی شیرازی، حکایت سلطان محمود و سیرت ایاز را به رخ می‌کشد و حکایت فردی را می‌گوید که به محمود معترض می‌شود که ایاز چهرهٔ خوشی ندارد و عشق تو به‌او عجیب است:
یکی خرده بر شاه غزنین گرفت
که حسنی ندارد ایاز ای شگفت
گلی را که نه رنگ باشد و نه بوی
غریب است سودای بلبل بر اوی!
اما سلطان محمود در پاسخ به آن خواجه:
که عشق من ای خواجه بر خوی اوست
نه بر قد و بالای نیکوی اوست
صوفیان دودسته بودند:
این دستهٔ اخیر برای توجیه کردن کار خود، از آموزه‌های عرفانی سوءاستفاده می‌کردند. در عرفان می‌گویند "«اللهُ جمیلُ و یُحِبُ الجَمال»" یعنی "«خداوند زیباست و زیبایی را دوست دارد»". پس دوست‌داشتن زیبارویان تشبّه به اخلاق‌الله است. صوفیان می‌گویند مقید به‌مطلق پیوسته‌است و ازاین‌رو، زیبایی‌های جزئی هم نمودی از آن زیبایی کل است.
مبانی چند آموزهٔ مهم عرفانی ما از جمله اصلِ "المَجازُ قَنطَرةُ الحَقیقهِ" یعنی "مجاز پلی برای رسیدن به حقیقت است" با تفسیر این‌که با "عشق مجازی و زمینی، نهایتاً به‌عشق آسمانی راه می‌یابد"، در این رساله به‌تفضیل دیده می‌شود. چنان‌که مولانا هم چنین می‌فرمایند:
عاشق گر زین سر و گر زان سرست
عاقبت ما را به جایی رهبرست
بدین ترتیب، صورت پرستی یا جمال پرستی می‌تواند تمرینی باشد برای عشق ورزیدن به خدا؛ زیرا زیبایی پسران، جلوه‌ای از زیبایی خداست.
استاد بدیع‌الزمان فروزانفر در توضیح بیت فوق می‌نویسد:
احمد بهمنیار (احمد دهقان) (۱۲۶۲–۱۳۳۴) روزنامه‌نگار، شاعر، محقق ایرانی و عضو پیوسته فرهنگستان ایران بود.
بهمنیار در ۹ بهمن ۱۲۶۲ خورشیدی برابر با ۲۹ ربیع‌الاول ۱۳۰۱ قمری برابر با ۲۸ ژانویه ۱۸۸۴ میلادی در خانواده‌ای مذهبی در کرمان متولد شد. تحصیلات ابتدایی را نزد پدر خود، آقا محمدعلی، معروف به معلم که مردی ادیب و فاضل بود و در علوم عربی و ادب، ریاضی و نجوم مهارت داشت، فراگرفت. وی از سن شانزده‌سالگی شروع به تدریس کرد و پس از مرگ پدر، حوزهٔ علمیه وی را به عهده گرفت و به کمک برادر بزرگ‌ترش، محمدجواد، آن را اداره کرد. در سال ۱۳۲۶ هجری قمری روش تدریس جدید را برگزید و در همان مدرسه پدر، مدرسه‌ای چهارکلاسه به نام «تربیت» تأسیس کرد که بعدها به نام مدرسه «سعادت» نامگذاری شد. چندی بعد در بم نیز مدرسه‌ای به نام «اسلامیه»، که پس از چندی به «عمادیه» تغییر نام داد، احداث کرد.
احمد بهمنیار از پیشگامان جنبش مشروطیت به‌شمار می‌رفت و در انتشار روزنامه «کرمان» همکاری می‌کرد. وی تا سن سی‌سالگی معمم بود و حجره‌ای در مدرسه داشت و به تجددخواهی معروف بود و در همان روزنامه مقاله می‌نوشت. در سال ۱۳۲۹ هجری قمری برابر با ۱۹۱۱ میلادی روزنامه «دهقان» را تأسیس کرد و پس از آن به نام احمد دهقان معروف شد. پس از فتح تهران و شکست محمدعلی شاه، در تهران دو حزب دمکرات عامیون و اعتدالیون تأسیس شد و کرمانی‌ها که سال‌ها زیر سلطه خوانین قاجار و ستم خاندان وکیل‌الملک و انگلیسی‌ها بودند، پرچم حزب دمکرات را بالا بردند. بهمنیار یکی از معروف‌ترین کسانی است که در تقویت این حزب مؤثر بود. اعضای این حزب در تاریخ ۲۴ جمادی‌الاول ۱۳۳۴ هجری قمری برابر با ماه مهٔ ۱۹۱۶ میلادی دستگیر و تعدادی از آن‌ها از جمله احمد بهمنیار و زندانیان آلمانی به سوی فارس فرستاده شدند که به مدت یک سال و دو ماه و هفت روز در زندان کریم‌خانی شیراز در بند بود. احمد بهمنیار در همین مدت زبان ترکی عثمانی را آموخت و صرف و نحوی بر زبان ترکی نوشت و اشعاری را از این زبان به فارسی ترجمه کرد. در همین زندان از یک نفر، احتمالاً زرتشتی به نام بهرام، علم نجوم را هم آموخت. چند بیت از قصیده‌ای که در زندان سروده به این شرح است:
بهمنیار پس از آزادی از زندان و انتصاب به ریاست اداره تحدید در خراسان و سپس اقامت در مشهد، در تاریخ ۲۹ جوزا (خرداد) ۱۳۰۱ خورشیدی برابر با رمضان ۱۳۴۰ قمری، برابر با ۱۹۲۲ میلادی، روزنامه «فکر آزاد» را منتشر کرد. از یک سال پیش از انتشار این روزنامه از خدمات دولتی استعفا داد و در سال ۱۳۰۳ خورشیدی رهسپار تهران شد و «فکر آزاد» را دو بار در هفته منتشر می‌کرد. پس از تعطیل روزنامه به صلاحدید خود، به استخدام اداره معارف درآمد و مأمور تبریز شد و در آنجا ریاست دارالمعلمین را عهده‌دار بود. وی در سال ۱۳۰۶ به تهران بازگشت و به دعوت عدلیه (وزارت دادگستری) منصب قضاوت را در اختیار گرفت و دو سال در قزوین و همدان در این سمت بود. بهمنیار در سال ۱۳۰۸ خورشیدی برابر با ۱۹۲۹ میلادی به استخدام وزارت معارف درآمد. پس از تدریس در مدارس «امیرکبیر»، «ثروت»، «شرف»، «علمیه» و سپس در «دارالفنون» و «دارالمعلمین» که به «دانشسرای عالی» تغییر نام داد، به عنوان استاد تاریخ ادبیات در دانشکده معقول و منقول به تدریس مشغول شد (۱۳۱۲ هـ.ش. -۱۹۳۴ م). در همین سال قانون تأسیس دانشگاه به تصویب رسیده بود و مدرسان دانشگاه برای کسب درجه استادی مجبور به داشتن مدرک دکترا بودند. بهمنیار کتابی در شرح احوال و آثار «صاحب بن عباد» به عنوان «رساله» نوشت تا میزان تحصیلات او در حد دکترا شناخته شود تا بتواند استحقاق تدریس در دانشگاه و رتبهٔ استادی پیدا کند. در هفتمین جلسه شورای دانشگاه که به ریاست وزیر فرهنگ وقت علی‌اصغر حکمت تشکیل شد، موضوع رسالات احمد بهمنیار و تعدادی از دیگر استادان نامی، مانند: حسین گل گلاب، بدیع‌الزمان فروزانفر، سعید نفیسی، عباس اقبال آشتیانی و… تصویب گردید. در سال ۱۳۱۵ پس از آنکه به دریافت درجه دکتری نایل آمد به استادی زبان و ادبیات عربی دانشگاه تهران تعیین شد. بهمنیار در سال ۱۳۲۱ خورشیدی عضو پیوسته فرهنگستان ایران شد. وی از پایه‌گذاران نثر تحقیقی و دانشگاهی بود.
بهمنیار علاوه بر مقالاتی که در جراید نگاشته، رسالات آموزشی متعددی را منتشر کرده‌است. گفتنی است که از سال ۱۳۱۸ با علامه علی‌اکبر دهخدا در تنظیم لغت‌نامه همکاری داشته‌است. حاصل پنجاه و دو سال کار مداوم در عمر هفتاد و چهارساله احمد بهمنیار، آثار و تألیفاتی است که به برخی از آن‌ها اشاره می‌شود:
احمد بهمنیار علی‌رغم بیماری و ضعف شدید تا آخرین لحظات توانایی، درس را ترک نگفت. سرانجام در روز جمعه ۱۲ آبان ۱۳۳۴ خورشیدی، برابر با ۱۹ ربیع‌الاول ۱۳۷۵ هجری قمری و ۶ نوامبر ۱۹۵۵ میلادی در منزل شخصی خود در تهران در خیابان عین الدوله درگذشت. پیکر احمد بهمنیار طبق وصیت وی به کربلا حمل و در وادی ایمن به خاک سپرده شد.
باکلان یک واژۀ روسی است و نام‌های دیگر و فارسی قره‌قار ، قره‌غاز، دارغاز ، آب‌قُنبِل (و در افغانستان: آزمند) است. باکلان‌ها در سردۀ پرنده باکلان‌ها و خانوادهٔ باکلانان (Phalacrocoracidae) جای می‌گیرند.
تیرۀ باکلانان (باکلانیان)، دارقازان یا آب‌قَنبَلانمرتضی عطری، واژه‌نامهٔ علوم زیستی، همدان: ۱۳۸۴ نام یک تیره از پرندگان راستهٔ بوبی‌سانان است که شامل نزدیک به ۴۰ باکلان در می‌شود.
پرندگان تیرۀ باکلانان دارای ۴۰ گونه است. جانوران این تیرۀ پرندگانی آبزی از راستهٔ مرغ‌سقاسانان هستند، به رنگ سیاه صیقلی و گردن بلند که میان همۀ انگشتان پاهایشان با پردهۀ کاملی به هم پیوسته است. باکلان‌ها به میزان زیادی از ماهی تغذیه می‌کنند. از گونه‌های بومی ایران می‌توان به باکلان بزرگ و باکلان کوچک اشاره کرد. باکلان‌ها از مرغان دریایی میان‌جثه تا بزرگ‌جثه هستند. اندازه آن‌ها از باکلان کوتوله که ۴۵ سانتیمتر طول و ۳۴۰ گرم وزن دارد، آغاز می‌شود تا باکلان بی‌پرواز که ۱۰۰ سانتیمتر طول و ۵ کیلوگرم وزن دارد. البته باکلان عینکی که به‌تازگی منقرض شده با میانگین وزن ۶٫۳ کیلوگرم از همه دیگر گونه‌ها بزرگ‌تر بود.
زردآلو (نام علمی: "Prunus armeniaca") یک گونه از خانواده گلسرخیان است. این درخت کوچک که میوه آن خوراکی است از دوران پیش‌تاریخی کشت می‌شده‌است، به برگه زردآلو خشک شده ترشاله می‌گویند. گاهی زردآلو برای مصرف به ترشاله تبدیل می‌شود و در ساخت لواشک به کار می‌رود.
زردآلو منبع عالی بتاکاروتن است که در بدن به ویتامین آ تبدیل می‌شود و به سلامتی چشم‌ها، پوست، مو، دهان و … کمک می‌کند؛ و به بدن برای مبارزه با عفونت‌ها یاری می‌رساند. این میوه به صورت خشک شده، کمپوت و تازه مصرف می‌شود. هسته آن داری آمیگدالین است این ماده وقتی در مقادیر زیاد مصرف شود سمی است. اگرچه زردآلو به عنوان یک مکمل طبیعی شناخته می‌شود اما مصرف بیش از حد هسته آن مضر است. بیش از ۱ یا ۲ عدد از این هسته‌ها را در طی روز مصرف نکنید؛ زیرا مشکلات معده و تهوع ایجاد خواهد کرد و مصرف مقادیر بسیار زیاد آمیگدالین، کشنده است. (مغز تلخ هسته زردآلو مضراتی دارد در صورتیکه مغز شیرین آن مفید و مقوی می‌باشد)
هسته زردآلو (همچون بسیاری از گیاهان دیگر) حاوی مقدار کمی سیانور به شکل سیانید هیدروژن است اما مصرف آن در مقادیر معمول خطری ندارد.Medicinal and Poisonous Plants of Southern and Eastern Africa - Watt & Breyer-Brandwijk (1962) اما در اروپا آژانس استانداردهای غذایی (FSA) هشدار رسمی مبنی بر اینکه مردم باید از خوردن این هسته‌ها خودداری وجود دارد، دلیل این است که هسته‌های زردآلو که حاوی سطح بالایی از سیانید هستند می‌توانند کُشنده باشند. آژانس استانداردهای غذایی (FSA) اعلام کرده‌است: «ما هشدار می‌دهیم که هسته‌های تلخ زردآلو اصلاً نباید خورده شوند، چون نوعی ماده طبیعی در این هسته‌ها وجود دارد که بعد از خورده شدن به سیانید تبدیل می‌شود.». ویتامین B۱۷ موجود در هسته‌های زردآلو بعد از خورده شدن به سم مرگ‌باری تبدیل می‌شود و مزیتی برای انسان‌ها ندارد. گزارش‌های منتشرشده نشان می‌دهند که فقط بیش از ۳۰ عدد هسته زردآلو برای کُشتن یک انسان سالم کافی است. حتی کسانی که در یک وعده بین ۱۰ تا ۱۵ عدد هسته زردآلو نیز بخورند نیز با عوارض جانبی نگران‌کننده مواجه می‌شوند. علائم مسمومیت ناشی از سیانید، شامل این موارد می‌شود: تهوع، سردرد، تب، تشنگی، بی‌خوابی، اُفت فشار خون و حتی مرگ در موارد شدید. هسته این میوه حاوی آمیگدالین است که در بدن به تولید ماده‌ای تحت عنوان سیانید می‌انجامد که مانند سیانور عمل کرده و ممکن است در افراد اختلال تنفسی، فلج و حتی مرگ را منجر شود. در نتیجه خوردن هستهٔ بیشتر از ۲ زردآلو در روز کارِ درستی نیست.
هسته زردآلو حاوی آمیگدالین (معروف به ویتامین ب ۱۷) است که به عنوان یک داروی ضد سرطان در بین عوام مشهور شده بود که بعدها در تحقیقات مشخص شد کوچک‌ترین تأثیری بر سرطان ندارد، اما در سال‌های ۱۸۴۵ در روسیه و همچنین ۱۹۲۰ در آمریکا برای درمان سرطان استفاده شده‌است ولی هیج مدرکِ علمی که تأثیرگذاری آمیگدالین را در درمان سرطان یا هر بیماری دیگری تأیید کند به دست نیامده است. گفته می‌شد، یک تحقیق جانوری در گذشته نشان داده که آمیگدالین رشد سرطان در جانوران را کاهش می‌دهد و گسترش تومور در ریه را متوقف می‌کند اما تحقیق‌های متعدد پس از آن چنین چیزی را نشان نداده‌است. با توجه به نبود مدرک در مورد هرگونه اثر درمانی و همچنین داشتنِ عوارض جانبیِ جدی، در اتحادیه اروپا و ایالات متحده فروش آمیگدالین حتی ممنوع شده‌است. از جمله در یک آزمایش کلینیکی بر روی ۱۷۸ بیمار سرطانی که با آمیگدالین (در بین عوام مشهور به ب ۱۷) مورد درمان قرار گرفتند اندازه تومور سرطانی در تمامی آن‌ها به جز یک نفر حتی بزرگتر شد، و برخی از آن‌ها نیز، دچار عوارض جانبیِ خطرناکِ نزدیک به مرگ، به دلیل بالا رفتن سطح سیانور در خون شدندA Clinical Trial of Amygdalin (Laetrile) in the Treatment of Human Cancer Engl J Med 1982; 306:201-206
تولید زردآلو در سال ۲۰۲۰ برابر ۳٫۷۲ میلیون تن بوده‌است که ترکیه با ۲۲٪ بیشترین سهم را در تولید این محصول داشته‌است. سایر تولیدکنندگان اصلی این محصول ازبکستان، ایتالیا، الجزیره و ایران می‌باشند.
کیران دسای ("Kiran Desai") (زاده ۳ سپتامبر ۱۹۷۱) نویسنده زن هندی است. او در هند، انگلستان و آمریکا تحصیل کرده‌است. دسای با رمان میراث پوچ در سال ۲۰۰۶ جایزه بوکر را برد.
او دختر آنیتا دسای نویسنده زن سرشناس هندی است. کیران، پس از دریافت جایزه بوکر، رمان "میراث گمشدگی" را به مادرش تقدیم کرد. آنیتا نیز تاکنون سه بار نامزد جایزه بوکر شده، اما موفق به دریافت این جایزه نشده‌استنویسنده هندی برنده جایزه بوکر شد (بی‌بی‌سی فارسی).
دسای تا سن ۱۵ سالگی در هند به‌سر می‌برد. پس از آن برای ادامه تحصیل به انگلستان رفت و هم‌اکنون در نیویورک آمریکا زندگی می‌کند. مادر او، آنیتا دسای از نویسندگان برجسته هندی است که به‌نظر کارشناسان، کیران در نگارش آثارش تأثیرات زیادی از او گرفته‌است. به گفته کیران، مادرش هم‌اکنون در روستایی در هند زندگی می‌کند.
چیماماندا انگُزی اَدیچی نویسنده نیجریایی است.
او در سال ۱۹۷۷ در نیجریه به دنیا آمد. او با رمان نیمی از یک خورشید زرد در سال ۲۰۰۷ جایزه ادبیات داستانی زنان را برد.
کارلو پونتی (زاده در ۱۱ دسامبر ۱۹۱۲ - وفات در ۱۰ ژانویه ۲۰۰۷) تهیه‌کننده ایتالیایی بود. او در سال ۱۹۱۲ میلادی در شهری در نزدیکی میلان ایتالیا به دنیا آمد و در سن ۹۴ سالگی در شهر ژنو سوییس درگذشت.
تهیه‌کنندهٔ بزرگ ایتالیایی، فیلم‌هایی مثل "جاده"، "دکتر ژیواگو" و "آگراندیسمان" را تهیه کرده بود. از دیگر فیلم‌های او می‌توان به "پلیس زن"، "میهمان" و "" اشاره کرد
او سوفیا لورن را در زمان نوجوانی کشف کرده بود و آن دو زمان طولانی در کنار یکدیگر زیستند. او هم‌زمان با ظهور نئورئالیسم ایتالیا در حدود ۱۵۰ فیلم تهیه کرده بود که از آن میان می‌توان به فیلم‌های کارگردانان مشهوری همچون ژان لوک گدار، کلود شابرول، ژاک دمی، میکل آنجلو آنتونیونی و فدریکو فلینی نام برد. او همچنین فیلم دکتر ژیواگو را برای دیوید لین در سال ۱۹۶۵ تهیه کرد که نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین فیلم نیز شد. «دو زن» او که توسط ویتوریو دسیکا کارگردانی شده بود یک جایزه اسکار برای همسرش سوفیا لورن به ارمغان آورد. این تهیه‌کننده مشهور در سن ۹۴ سالگی و در زمانی که سوفیا لورن همسرش و فرزندانش در کنارش بودند در سوییس درگذشت.
کارلو پونتی در پایگاه فیلم‌ها
فلسفه یا تئوری مارکسیستی,آثار فلسفی هستند که تحت تاثیر رویکرد ماتریالیسم مارکس قرار دارند یا توسط مارکسیست ها نوشته شده اند.فلسفه مارکسیستی عمدتا به دو شاخه تقسیم میشود:مارکسیسم غربی که از منابع مختلفی الهام گرفته شده است و فلسفه رسمی اتحاد جماهیر شوروی در سال 1930 که بخصوص خوانش سفت و سختی از ماتریالیسم دیالکتیک را اجرا میکرد.فلسفه مارکسیستی یک زیرشاخه فلسفی قابل تعریف نیست,زیرا روی زمینه های متنوعی اثر گذاشته است از جمله:زیبایی شناسی,اخلاق,هستی شناسی,معرفت شناسی,فلسفه اجتماعی,فلسفه سیاسی,فلسفه علم و فلسفه تاریخ.
فیلسوف اتین بالیبار در سال 1996 نوشت:"هیچ فلسفه مارکسیستی وجود نداشته و وجود نخواهد داشت;اما از سوی دیگر,هیچ کسی به اندازه مارکس برای فلسفه مهم نیست."پس حتی وجود فلسفه مارکسیستی قابل بحث است.توجه بالیبار به گفته مارکس در تز هایی درباره فویرباخ است:"فیلسوف ها فقط دنیا را به شکل های مختلف تفسیر کرده اند,مهم این است که دنیا را تغییر دهیم."
بسیاری از تفکرات پیچیده و مهم پس از نگارشات مارکس و انگلس پدید آمدند;که اکثر و یا حتی شاید همه آن ها به طور مخفیانه و آشکارا تحت تاثیر مارکسیسم قرار گرفته اند.صرفا دیدن تمام فلسفه به عنوان سفسطه ممکن است بتواند مارکسیسم را به تجربه گرایی و اقتصادگرایی ساده انگار محکوم کند,آن را در عمل ناتوان نشان دهد و به شکل تئوری ساده ای ارائه دهد.
با این وجود,حمله مخالفت آمیز مارکس به ایدئالیسم هگل و هر فلسفه ای(که این فلسفه ها جدای از فلسفه های سیاسی او هستند),حتی برای خواننده های امروزی هم قوی بنظر میرسد.
تئوری های مارکس و مارکسیستی تاثیر گذار بر قرن 20 از جمله مکتب فرانکفورت,نوشته های سیاسی آنتونیو گرامشی,نئو مارکسیسم فردریک جیمسون باید محکومیت مارکس از فلسفه را در نظر بگیرند,اما بسیاری از متفکرین برای رفع مشکلات تئوریکالی خود از مارکسیسم ارتدوکس یاری می جویند.
این مشکلات میتوانند عبارت باشند از:دترمینیسم اقتصادی ساده انگار,یک تئوری غیر قابل دفاع مانند آگاهی کاذب,یا یک مدل ساده از قدرت دولت بجای هژمونی.پس فلسفه مارکسیستی باید به پیشرفت تئوریکالی فلسفه سیاسی بعد از مارکس توجه کند,ولی همچنین باید از سقوط به تئوریتیسیسم و ایدئالیسم اجتناب کند.
اتین بالیبار بر این عقیده است که اگر قرار است کسی را فیلسوف مارکسیست بنامیم,آن شخص بدون شک لوئی آلتوسر است:
آلتوسر تعریف جدیدی از فلسفه ارائه داد با عنوان "اختلاف طبقاتی در تئوری"...مارکسیسم تنها زمانی معنی داشت که تا حد نظریه ای با گرایش به کمونیسم در نظر گرفته میشد.
واقعیت اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی یا تاریخی دارای پیچیدگی نامحدودی است. برای بدست آوردن واقعیتی اینچنین متغیر و پیچیده، فقط می‌توان از ساده کردن آن توسط یک شِما (طرح کلی) استفاده کرد؛ و اگر این کار به‌طور کامل پاسخگو نبود، باید دینامیک محرک آن را فهمید. این همان کاریست که مارکس بوسیلهٔ تئوری ماتریالیسم تاریخی‌اش انجام داد: فهم‌پذیر ساختن توسعهٔ تاریخی بشر بدون اینکه در دام ساده انگاری بیفتد. مِتُد (روش) مارکس آنچنان که وی آنها را تعریف می‌کند، وسیله‌ای برای فهم بهتر است. و برعکس اصول جزم‌گرایی است که برای از برداشتن و به کار بستن بدون تطبیق دادن با وضعیت مشخص شناخته می‌شود.
ماتریالیسم تاریخی ابزاری است برای فهم نظام سرمایه‌داری که مبتنی بر اصالت و اولویت اقتصاد و امریت ابزار تولید است. این ابزار یکی از راه‌های فهم گذشته، حال و آینده بشر با استفاده از اقتصاد و ابزارهای تولیدی است.
مارکس خودش از این اصطلاح استفاده نکرد و به‌جای آن از عنوان تصور ماتریالیسی از تاریخ استفاده می‌کرد. ماتریالیسم تاریخی به‌دنبال عواملی که باعث توسعه و تغییر در نحوه تأمین ضروریت‌های معاش در جوامع انسانی می‌شود، می‌گردد. در این نظریه ویژگی‌های جامعه مانند طبقات اجتماعی، ساختارهای سیاسی و ایدئولوژی‌ها نتیجه فرعی فعالیت‌های اقتصادی جامعه قلمداد می‌شوند. کارل مارکس در پیشگفتار کتاب «در نقد اقتصاد سیاسی» چنین بیان می‌کند:ترجمه فارسی پیشگفتار کتاب در نقد اقتصاد سیاسی
تحقیقاتم در این زمینه مرا به این نتیجه رساند که نه مناسبات حقوقی و نه اشکال سیاسی هیچ‌یک را نمی‌توان به تنهائی، یا بر پایه خود یا بر پایه باصطلاح فرایند شکوفا شدن عام ذهن بشر، درک کرد. بلکه، برعکس، این مناسبات و اشکال ریشه در شرایط مادی حیات - که کل آنها را هگل، به پیروی از سرمشق متفکرین انگلیسی و فرانسوی قرن هیجدهم، مشمول و مدلول اصطلاح «جامعه مدنی» قرار می‌دهد - دارند؛ اما آناتومی این جامعه مدنی را باید در اقتصاد سیاسی جستجو کرد. مطالعه اقتصاد سیاسی را در پاریس شروع کردم. اما به دستور آقای گیزو [، وزیر کشور،] از آنجا تبعید شدم، به بروکسل نقل مکان کردم و مطالعات اقتصادیم را در این شهر ادامه دادم. نتیجه کلی که به آن رسیدم، و از آن پس به اصل راهنمای من در مطالعات بعدیم تبدیل شد، به‌طور خلاصه به شرح زیر است:انسان‌ها در روند تولید اجتماعی موجودیت خود ناگزیر با یکدیگر وارد مناسباتی می‌شوند. این مناسبات، مناسبات تولیدی آنهاست، که از خواست و اراده ایشان مستقل و متناظر با مرحله معینی از رشد نیروهای تولیدی آنهاست. مجموعه این مناسبات ساختار اقتصادی جامعه یعنی آن زیربنای واقعی را تشکیل می‌دهد که بر آن روبنائی حقوقی و سیاسی سر برمی‌کشد، و متناظر با آن اشکال معینی از آگاهی اجتماعی شکل می‌گیرد. شیوه تولید حیات مادی انسان‌هاست که چند و چون پروسه کلی حیات اجتماعی، سیاسی و فکری آنها را تعیین می‌کند. آگاهی انسان‌ها نیست که چگونگی موجودیت‌شان را تعیین می‌کند، بلکه چگونگی موجودیت اجتماعی آنهاست که آگاهی‌شان را تعیین می‌کند. در مرحله‌ای از پروسه رشد جامعه، نیروهای تولید مادی آن با مناسبات تولیدی یا مِلکی (که صرفاً اصطلاحی حقوقی برای بیان همان مناسبات تولیدی است) موجودش، که تا آن زمان چارچوبی برای عملکرد این نیروها فراهم می‌آورده‌اند، دچار تناقض می‌شوند، و این مناسبات از اشکالی برای رشد نیروهای تولیدی مبدل به قیودی بر دست و پای آنها می‌شوند. آنگاه دوران انقلاب اجتماعی فرامی‌رسد. تغییر شالوده اقتصادی جامعه دیر یا زود به تحول کل روبنای عظیم آن می‌انجامد.در بررسی این گونه تحولات همواره باید تمیز گذارد میان تحول مادی شرایط اقتصادی تولید، که با دقت علوم طبیعی قابل تعیین است، و اشکال حقوقی، سیاسی، مذهبی، هنری، فلسفی، و در یک‌کلام ایدئولوژیکی که انسان‌ها در قالب آن بر این تعارض آگاهی می‌یابند و با مبارزهٔ خود کار آن را یکسره می‌کنند. همان‌طور که هیچ‌کس را بر مبنای آنچه خود دربارهٔ خویش می‌گوید قضاوت نمی‌کنند، چنین دوره تحولی را نمی‌توان بر مبنای آگاهی خود این دوره قضاوت کرد. بلکه، برعکس، این آگاهی را باید بر مبنای تناقضات حیات مادی، بر مبنای تعارض موجود میان نیروهای تولیدی اجتماعی و مناسبات تولیدی، توضیح داد.
از زمان مارکس این نظریه توسط بسیاری از متفکران مارکسیستی اصلاح و گسترش یافته‌است و امروزه اشکال گوناگونی پیدا کرده‌است.
نوشابه انرژی‌زا (یا نوشیدنی انرژی زا)نوشیدنی‌هایی حاوی مواد محرکی مانند کافئین، تائورین و مواد گوناگونی مانند کربوهیدراتها (قندها)، ویتامین‌ها، مواد معدنی، و طعم دهنده و آب میوه و گلوکورونولاکتون (یک ماده طبیعی که در بدن از تجزیه قند ساده گلوکز ایجاد می‌شود) هستند. معمولاً مصرف‌کننده پس از مصرف اینگونه نوشابه‌ها انرژی زیادی می‌گیرند. یک قوطی نوشابهٔ انرژی‌زا معمولاً ۸۰ میلی‌گرم کافئین دارد. این نوشیدنی‌ها به منظور افزایش سطح انرژی مصرف‌کننده تهیه می‌گردند.
در بسیاری از کشورها مصرف اینگونه نوشابه‌ها ممنوع است یا با علائم هشدار دهنده به فروش می‌رسند. در عربستان سعودی هر نوع تبلیغ نوشیدنی‌های انرژی‌زا را قدغن و فروش آنها را در مراکز عمومی، دولتی، آموزشی، بهداشتی و ورزشی ممنوع است. همچنین فروش نوشابه‌های انرژی زای الکلی در آمریکا ممنوع است زیرا افزودن کافئین به نوشابه‌های الکلی خطرناک است و قضاوت فرد را دچار مشکل می‌کند.
رد بول
چارخونه مجموعۀ تلویزیونی محصول سال ۱۳۸۶ کمدی ایرانی است که هر شب در ساعت ۲۲ از شبکه سه صدا و سیمای جمهوری اسلامی پخش می شد.
این مجموعه به کارگردانی سروش صحت تولید و هر جمعه از شبکهٔ سه پخش می‌شد. «چارخونه» نخستین تجربۀ کارگردانی سروش صحت است و تهیۀ آن را محسن چگینی بر عهده داشت.
این سریال داستان زوج میانسالی به نام منصور جمالی (حمید لولایی) و شکوه (مریم امیرجلالی) است که با دو دختر و دامادشان در مجتمعی آپارتمانی زندگی می‌کنند. از قسمت‌ ۲۲ (دقیقه ۳۸) با ورود شنبه (سیدجواد رضویان) (کارگر مظلوم افغانی) و ماندگار شدن او در چهارخانه داستان روند جذاب‌تری را به خود می‌گیرد٫ طوری که مشخص می‌شود که حامد (رضا شفیعی‌جم) داماد بزرگ خانواده نیز هم ولایتی شنبه بوده و نام واقعی او چهارشنبه است، و توانسته با به قول خود «نیرنگ» خانوادۀ جمالی را گول‌زده و با دختر بزرگ‌تر آن‌ها ازدواج کند تا صاحب یکی از چهار واحد آپارتمانی که داستان در آن روایت می‌شود گردد. پس از این در هر قسمت اتفاق تازه‌ای رخ می‌دهد که ماجرای همان قسمت از برنامه به صورت طنز و کمدی بیان می‌شود.
حمید لولایی
رضا شفیعی‌جم
اردلان شجاع‌کاوه
رضا کریمی (بازیگر)
اصغر حیدری
محمد شیری
محمدامیری مهر
حمید مهین دوست
فرهادپورگرجانی
فلامک جنیدی
بهنوش بختیاری
مریم امیرجلالی
وحید مهین دوست
مجموعۀ چارخونه به دلیل استفاده از شخصیت‌های معمولی به نظر افغانی، موجب واکنش سفارت افغانستان در این زمینه شد.جهان نیوز - واکنش مجدد سفارت افغانستان به طنز چارخونه در واکنشی دیگر، در یادداشتی که به روزنامۀ جام‌جم ارسال شد چنین می‌آید:
پامِلا دنیز اندرسون (زاده ۱ ژوئیه ۱۹۶۷) بازیگر، مانکن، فعال حقوق جانوران و تهیه‌کننده کانادایی تبار آمریکایی است. او به خاطر زیبایی صورت و اندام بخصوصش، به نماد جذابیت در جهان تبدیل شده و دارای شهرت جهانی است. وی در طول دوران ازدواجش با نوازنده درام گروه موسیقی ماتلی کرو به نام تامی لی، نام فامیل شوهرش را به نام خود اضافه کرد و مدتی با نام پاملا اندرسون لی خود را معرفی می‌کرد. این نام تا پایان ازدواجش با تامی لی بر روی وی بود.
پاملا اندرسون در شهر لیدی‌اسمیت در ایالت بریتیش کلمبیای کانادا به دنیا آمد . شهر لیدی اسمیث شهر کوچکی در ۹۰ کیلومتری شهر ویکتوریا بود . مادرش گارسون و پدرش مکانیک دستگاه‌های تهویه گرمایی بود . مادرش کانادایی و پدرش در کشور فنلاند متولد شده و مهاجر بود . پس از تولد وی، پدر و مادرش (گری و کارول) به همراه برادر بزرگ‌ترش (گری اندرسون) به شهر کوماکس که در همان ایالات بریتیش کلمبیا بود، نقل مکان کردند.
او نخست با تامی لی در سال ۱۹۹۵ ازدواج کرد و ۳ سال بعد از وی با داشتن ۲ فرزند به نام‌های (برندین و توماس) جدا شد. در سال ۲۰۰۲ پاملا اندرسون اعلام کرد که از شوهر سابقش بیماری هپاتیت سی گرفته‌است.
یک فیلم پورنو که مربوط به دوران ماه عسل پاملا و تامی لی بود از خانه آن‌ها دزدیده می‌شود و سر از اینترنت درمیاورد و به صورت بی‌سابقه‌ای در دنیای مجازی و اینترنت پرطرفدار می‌شود . پاملا از شرکت توزیع‌کننده فیلم دزدیده‌شده شکایت می‌کند و سرانجام ۱٫۵ میلیون دلار غرامت دریافت می‌کند . شهرت پاملا اندرسون برای ماجرای فیلم پورنوی وی چندین برابر می‌شود . . Retrieved on 2007-02-26. پس از پخش موفق و تجاری فیلم پورنوی پاملا اندرسون که برای وی هم شهرت بیشتر و هم موفقیت‌های مالی به همراه داشت، بسیاری دیگر از چهره‌های معروف سینما، موسیقی و تلویزیون آمریکا نیز با گذاشتن فیلم لحظات عشقی و خصوصی خود، در سال‌های بعد، تلاش کردند تا راه پاملا اندرسون را ادامه دهند.
در سال ۲۰۰۶ وی با خواننده مشهور راک با نام کید راک ازدواج کرد که در همان سال منجر به طلاق شد. برخی علت طلاق را عصبانیت کید راک از پاملا، پس از تماشای می‌دانند. Retrieved on 2007-02-26.
پَم اندرسون یک گیاهخوار و فعال طرفدار حقوق جانوران است. وی عضو فعال یک سازمان حمایت از جانوران به نام بنیاد مردمی رعایت اصول اخلاقی در برابر جانوران (PETA) است که برای حقوق جانوران مبارزه می‌کند.I'd Rather Go Naked Than Wear Fur, retrieved on May 28th 2007. پاملا در سال‌های نوجوانی وقتی شاهد صحنه‌ای بود که پدرش را در حال سلاخی حیوانی که شکار کرده بود نشان می‌داد، به گیاهخواری روی آورد و از آن هنگام از هر غذایی که گوشت جانوران در آن باشد پرهیز می‌کند. Retrieved on 2007-02-26.
یکی از مبارزاتی که پاملا اندرسون در حمایت از جانوران به راه انداخت، مبارزه برای جلوگیری از استفاده از پوست جانوران برای استفاده در مُد و لباس‌های فانتزی بود. وی در سال ۱۹۹۹ اولین جایزه لیندا مک کارتنی را به خاطر حمایت از حقوق جانوران و مبارزاتش در راه جلوگیری از استفاده از پوست جانوران را دریافت کرد. در سال ۲۰۰۳ در تصویری تبلیغی برای سازمان بنیاد مردمی رعایت اصول اخلاقی در برابر جانوران به صورت برهنه ظاهر شد. پیام عکس که در پائین تصویر نوشته شده بود، این بود که: «من ترجیح می‌دهم تا برهنه باشم تا از پوست جانوران در لباس‌هایم استفاده کنم». همچنین در ۲۸ ژوئن ۲۰۰۳، پاملا اندرسون درپشت ویترین بوتیک استلا مک‌کارتنی در لندن، به همراه چندی دیگر از فعالان حقوق جانوران در اعتراض به استفاده طراحان مُد و لباس در استفاده از پوست جانوران در طرح‌هایشان، به صورت برهنه برای ساعاتی ظاهر شد. بر روی تکه پارچه‌ای در کنارشان نوشته شده بود که «ما ترجیح میدهیم پوستمان عریان باشد تا پوست به تن کنیم». این تظاهرات توجه بسیار زیاد مطبوعات انگلیس و جهان را به خود جلب کرد. Retrieved on 2007-02-26.
وی همچنین به صورت فعال در کمپین علیه رستوران‌های زنجیره‌ای کی‌اف‌سی شرکت می‌کند. در سال ۲۰۰۱ پم اندرسون نامه‌ای را در حمایت از کمپین مبارزاتی پیتا علیه رستوران‌های زنجیره‌ای کی‌اف‌سی در اعتراض به قتل سالیانه بیش از هفتصد و پنجاه میلیون مرغ توسط شرکت کنتاکی فراید چیکن (مرغ کنتاکی) منتشر کرد و عمل آن‌ها را «ضدبشری و غیراخلاقی» خواند. وی سپس در یک ویدیوی تبلیغاتی علیه رستوران‌های زنجیره‌ای کی‌اف‌سی ظاهر شد و از نحوه قتل وحشیانه مرغها در قصاب‌خانه‌های رستوران‌های زنجیره‌ای کی‌اف‌سی به شدت انتقاد کرد. Retrieved on 2007-02-26.
در ژانویه ۲۰۰۶ اندرسون درخواست کرد که فرماندار ایالت کنتاکی مجسمه نیم‌تنه کلونل هارلند ساندرز، بنیان‌گذار رستوران‌های زنجیره‌ای کی‌اف‌سی را بردارد، اما فرماندار به درخواست وی اعتنا نکرد. در فوریه ۲۰۰۶، پاملا اندرسون تصمیم گرفت تا مسابقات اسب سواری کنتاکی دربی را بخاطر حمایت از رستوران‌های زنجیره‌ای کی‌اف‌سی تحریم کند.
وی همچنین در کمپین‌ها و تظاهرات مختلفی علیه شکار خوک آبی در کانادا شرکت می‌کند. در مارس ۲۰۰۶، اندرسون که دارای ملیت کانادایی است، از استفان هارپر نخست وزیر کانادا درخواست ملاقات کرد. درخواست وی با امتناع دفتر نخست وزیری مواجه شد.
وی همچنین به سازمان‌های خیریه حمایت از بیماران مبتلا به ایدز و کبد پیوست و به عنوان سخنگوی بنیاد کبد آمریکا انتخاب شد.
به تازگی پاملا اندرسون به کمپین جدید پیتا برای بایکوت شرکت آبمیوه‌سازی پوم پیوسته‌است. Retrieved on 2007-02-26.
پامِلا اندرسون رکورد بیشترین حضور در تاریخ مجله پلی‌بوی را برای خود به ثبت رسانده است. وی بر روی جلد شمارگان متعدد مجله پلی‌بوی قرار گرفته‌است. از آن جمله می‌توان به شمارگان ذیل اشاره کرد:
Wikipedia contributors، "Pamela Anderson،" Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Pamela_Anderson&oldid=151286289 (accessed August 15, 2007).
تیمور بختیار (زادهٔ ۱۲۹۳ در شهرکرد – درگذشته ۲۵ مرداد ۱۳۴۹ در دیاله عراق) سپهبد نیروی زمینی شاهنشاهی و از بنیانگذارانِ ساواک (سازمان اطلاعات و امنیت کشور) و نخستین رئیس آن سازمان از ۲۱ اسفند ۱۳۳۵ تا ۷ اسفند ۱۳۳۹ بود. وی پس از اختلاف با محمدرضا شاه و اتهام خیانت به کشور، به اعدام غیابی محکوم و توسط مامورانِ ساواک در ۲۵ مرداد سال ۱۳۴۹، در دیالهٔ عراق به قتل رسید.
تیمور بختیار در جریان جنگ اول جهانی، در ۱۲۹۳ خورشیدی در قلعه دزک در استان چهارمحال و بختیاری زاده شد. خانوادهٔ بختیار از خوانینِ بختیاری بودند. پدرش فتحعلی‌خان سردار معظم، ۲ دوره نماینده مجلس شورای ملی و از خوانین بختیاری و نوه لطفعلی خان امیر مفخم (دو دوره وزیر جنگ ایران در دوران قاجار) بود.
همسر نخستِ بختیار؛ "ایران‌خانم" نام داشت و دخترِ یکی از قدرتمندترین سران ایل بختیاری؛ سردار ظفر بختیاری بود. همسر دوم وی «قدرت‌خانم» همسر سرهنگ یمینی بود که بختیار به او دلباخته می‌شود و سرانجام با وی ازدواج می‌کند.
سومین همسر بختیار پوران بود، که با وی نیز اقدام به ایجاد رابطه نمود و این ارتباط باعث جدایی پوران از همسرش عباس شاپوری گردید.
در آن زمان، بختیاری‌ها در سیاستِ ایران بسیار تأثیرگذار بودند. ثریا اسفندیاری بختیاری و شاپور بختیار هر دو از عمو زادگانِ تیمور بختیار بودند.
تیمور تحصیلاتِ خود را تا سیکل در اصفهان گذراند و سپس همراه با پسر عمویش شاپور بختیار برای ادامه تحصیل به بیروت رفت و در مدرسه سن ژوزف مشغول به تحصیل شد. در آن زمان، بسیاری از ایرانیان هوادارِ فرهنگِ فرانسه (فرانکوفیل) بودند؛ از جمله: امیرعباس هویدا و حسن پاکروان. وی سپس راهی فرانسه شد و در مدرسه نظامی سن سیر از ۱۹۲۸ تا ۱۹۳۳ تحصیل کرد. بختیار این مدرسه را با درجه ستوان دوم به پایان رساند و پس از دو سال به ایران بازگشت. پس از بازگشت به ایران از آکادمی نظامی شهر تهران فارغ‌التحصیل شد.
تیمور پس از مدتی برای ادامه خدمت با درجهٔ ستوان یکمی به زاهدان منتقل شد. مقارن جنگ دوم جهانی وی به اصفهان منتقل شد و سپس در ۱۳۲۱ با درجه سروانی به تهران بازگشت و در ۱۳۲۵ به فرماندهی هنگ رسید.
تیمور بختیار در سال ۱۳۲۵ از فرماندهان هنگ سوار حمله بود که آذربایجان را از دستِ جعفر پیشه‌وری آزاد کرد. وی در سال ۱۳۲۶ وارد دانشگاه جنگ شد و دورهٔ دافوس را گذراند. بختیار در همین سال به درجه سرهنگ دومی و در سال ۱۳۲۹ به درجه سرهنگی نائل آمد و فرمانده تیپ ۳ کوهستانی گردید. او در سال ۱۳۳۱ شورش ابوالقاسم خان بختیار عموی خود را در اصفهان دفع کرد و به پاس این موفقیت فرمانده تیپ زرهی کرمانشاه شد.
شش ماه پس از کودتای ۲۸ مرداد و پس از ناتوانی سرلشکر فرهاد دادستان در فرمانداری نظامی، تیمور بختیار که یکی از همکارانِ نزدیکِ فضل‌الله زاهدی بود از کرمانشاه فراخوانده شد و با ارتقا به درجه سرتیپی و انتصاب به فرماندهی لشکر ۲ زرهی مرکز، فرماندار نظامی تهران شد
تیمور بختیار در سال ۱۳۳۳، تشکیلات زیرزمینی وسیع حزب توده را در ارتش، شهربانی و ژاندارمری کشف و شبکه افسران توده‌ای را به‌شدت سرکوب کرد.از نگاه ساواک: گروه‌های چپ و ارتباط با اتحاد جماهیر شوروی، بی‌بی‌سی فارسی
یکی از اولین موفقیت‌های وی در مقامِ فرماندارِ نظامیِ تهران، دستگیریِ وزیر امور خارجهء دولتِ مصدق -حسین فاطمی- بود که فعالانه با دولتِ نظامیِ آن دوران مبارزه کرده بود.
بختیار با برپاییِ یک کمپین گسترده علیه حزب کمونیست توده، ۲۴ تن از رهبرانِ این حزب را شتابزده محاکمه و اعدام کرد. همچنین وی خلیل طهماسبی (قاتل حاج‌علی رزم‌آرا نخست‌وزیر سابق) از اعضای فدائیان اسلام را دستگیر و اعدام نمود. تیمور در اول مهر ۱۳۳۵ به درجه سرلشکری رسید. در اسفند ۱۳۳۵ به ریاست سازمان جدیدالتأسیس ساواک منصوب شد و از ۱۳۳۶ در کابینه‌های اقبال و شریف‌امامی، معاون نخست‌وزیر و رئیس ساواک بود و در ۱۳۳۸ به درجهٔ سپهبدی ارتقاء یافت.
در سال‎های ۱۹۶۱- ۱۹۶۳ میلادی شاه واشنگتن را به دوستی با شوروی، برکناری نخست‌وزیر (دکتر علی امینی) و کناره‌گیری از قدرت تهدید می‌کرده است. آمریکایی‌ها هم در خفا برای همه سناریوها برنامه داشتند، از جمله این که اگر از خط قرمز آنها عبور کرد سرنگونش کنند. در واشنگتن گروهی از نزدیکان کندی برهبری ویلیام داگلاس (از حزب دموکرات و دوست خانواده کندی و دوستدار محمد مصدق )و عضویت رابرت کندی (برادر رئیس جمهور و وزیر دادگستری وقت) و جان وایلی (سفیر سابق آمریکا در ایران) برای انتقال قدرت در ایران طرحی به کاخ سفید ارائه کردند تا زمام امور را به شورای سلطنت متشکل از سیاستمداران مورد اعتماد واشنگتن از جمله ناصر‌ قشقایی و علی امینی بسپارند.
در پی مسافرت بختیار به آمریکا در بهمن ۱۳۳۹ او که حامل پیامی از سوی شاه برای جان اف. کِنِدی بود، بر وحشت شاه از بختیار افزود. در ملاقات بختیار با کندی موضوع گسترش سرسام‌آور فساد در هیئت حاکمه ایران و ناتوانی شاه در اداره کشور مطرح شد.
اسناد جدید حکایت از آن دارد که بختیار از سال‌های آخر ریاست‌جمهوری آیزنهاور (اواسط سال ۱۹۵۸ میلادی) در فکر کودتا بوده است. بختیار در سفر به واشنگتن به دولت کندی پیشنهاد سرنگون کردن شاه را داد غافل از آن که آمریکایی‌ها خود او را مردی "شیطانی"، "جاه‌طلب" و "به شدت فاسد و خودخواه" و زیادی مستقل می‌دانستند که اگر قدرت را در دست می‌گرفت احتمال داشت ایران را از اردوی غرب خارج و یک کشور بی طرف اعلام بکند. معلوم نیست آمریکایی‌ها درباره بختیار دقیقا به شاه چه گفتند ولی شاه حدود دو هفته بعد از بازگشت بختیار ، او و روسای اطلاعات و ستاد ارتش که واشنگتن همه آنها را مانند بختیار فساد یا ناکارآمد می‌دانست را برکنار کرد. آمریکایی‌ها سپهبد قرنی را افسری فرصت‎ طلب ولی طرفدار غرب می‌دانستند که هرچند از بختیار "ضعیف‎تر" بود، برای کودتا گزینه مناسب‌تری به نظر می‌رسید زیرا برخلاف بختیار شهرت به فساد نداشت و در بین طرفداران مصدق هم "قابل قبول‌تر" بود ودر نهادهای نظامی- امنیتی ایران دوستان زیادی داشت. سپهبد حسن علوی‌کیا (قائم‌مقام ساواک)، سرلشکر منصور اردوآبادی (فرمانده ژاندارمری خراسان و پدر نادر طالب زاده )، سپهبد عبدالعلی منصورپور، سپهبد مرتضی یزدانپناه، حسن امامی (امام جمعه تهران) و سید ضیاءالدین طباطبایی هواداران قرنی بودند.
بختیار در اواخر اسفند ۱۳۳۹ از ریاست ساواک برکنار شد.