moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
طی سال‌های اخیر، اولین لردهای مسلمان به مجلس اعیان انگلستان راه یافتند. در حال حاضر، تعداد لردهای مسلمان به ۴ نفر می‌رسد. ۳ نفر از آنان، با توجه به عضویت دائمی در حزب کارگر وارد مجلس اعیان شده‌اند، اما القاب آنان، به صورت ارثی به فرزندانشان منتقل نخواهد شد. اما لرد چهارم یک بریتانیایی است که کرسی را از پدر لردش به ارث برده‌است و به اسلام گرویده‌است.
گاما ری نام یک گروه پاور متال آلمانی است که توسط کای هانسن پس از جدایی از هلووین پایه‌گذاری شد. هانسن همچنین نقش خواننده اصلی، نوازنده گیتار و آهنگساز گروه را بر عهده دارد. گاما ری یکی از آن گروه‌های معروف به موج هوی متال آلمانی است.
در ۱۹۸۸، زمانی که ۴ سال از همکاری کای هانسن نوازنده گیتار و آهنگساز با گروه پاور متال هلووین می گذشت، کای تصمیم گرفت تا از گروه جدا شود. او مصمم بود تا گروه خود را تشکیل دهد و در این راه از یک دوست قدیمی به نام رالف شفرز کمک گرفت، خیلی زود با پیوستن اوا وسل نوازنده گیتار باس و ماتیاس بورچارد نوازنده درامز گروه تشکیل شد و این آغاز کار گاما ری بود.
در ژانویه ۱۹۹۰ گروه با همین ترکیب آلبوم "Heading for Tomorrow" را منتشر کرد، آلبومی که با موفقیت در آلمان و ژاپن همراه بود. اواخر آن سال در ماه سپتامبر، گاما ری با افزدون یک نوازنده گیتار جدید، درک اشالشتر و تغییر نوازنده درامز و آمدن اولی کوش، نوازنده سابق درامز هلووین، آلبومی ای پی Heaven Can Wait را منتشر نمود. گروه پس از آن اقدام به برگزاری یک تور اجرای زنده کرد و تور به ویژه در ژاپن موفق بود و از میان همین تور یک ویدئو مستند به نام Heading for the East نیز منتشر شد.
در ۱۹۹۱ گروه تصمیم به ضبط دومین آلبوم خود گرفت، اعضای گروه به خانه کوچکی در دانمارک می روند و در استودیویی به مدیریت تامی نیوتن آلبوم "Sigh No More" را ضبط می‌کنند. این آلبوم در سپتامبر ۱۹۹۱ منتشر شد. این آلبوم با آلبوم قبلی متفاوت به نظر می رسد، اشعار حال و هوایی تاریک تر دارند که ناشی از جنگ خلیج فارس در همان زمان است.
پس از برگزاری تور ژاپن و حضور دوباره گروه در استودیو خبر جدایی اولی کوش و اوا وسل از گروه منتشر شد، علت این جدایی مشکلات شخصی بیان شده‌است. یان روباچ (گیتار باس) و توماس نک جانشین آن دو می‌شوند و در ژوئن ۱۹۹۳ آلبوم سوم گروه یعنی "Insanity and Genius" منتشر می‌شود، آلبومی که بازگشت دوباره به حال و هوای آلبوم اول گروه است.
تغییرات دیگری در اعضای گروه شکل می‌گیرد، شفرز تصمیم می‌گیرد تا خوانندگی در گروه جوداس پریست را که به تازگی خواننده اصلی خود یعنی راب هالفرد را از دست داده بود امتحان کند. بنابراین پس از صحبتی با کای، رالف از گروه جدا می‌شود اگرچه او بعدها نتوانست به مقام خوانندگی گروه جوداس پریست دست یابد. او پس از این عدم موفقیت، گروه متال خود را با نام پریمال فیر تشکیل داد. پس از جدایی رالف وظیفه خوانندگی و نوازندگی گیتار بطور هم‌زمان بر عهده کای هانسن قرار گرفت.
در ۱۹۹۵ گاما ری آلبوم "Land of the Free" را با خوانندگی کای منتشر ساخت. در ۱۹۹۶ هم از برگزاری تور اجرای زنده همین آلبوم، آلبوم اجرای زنده‌ای با نام "Alive '۹۵" منتشر شد.
کمی بعد تغییرات دیگری در اعضای گروه شکل می‌گیرد، یان روباچ و توماس نک هر دو از گروه جدا می‌شوند. اوا تصمیم می‌گیرد تا نوازندگی باس را دوباره بر عهده بگیرد. دان زیمرمن، نوازنده درامز سابق گروه فریدام کال و هنجو ریشتر نوازنده گیتار به گروه می پیوندند و گروه با ترکیبی جدید ادامه می دهد. این ترکیب تا به امروز پابرجاست.
در ۱۹۹۷ گاما ری آلبوم "Somewhere Out in Space" را منتشر می سازد آلبومی که حال و هوایی پیرامون مضامین فضایی دارد. در ۱۹۹۹ هم آلبوم "Power Plant" توسط گروه منتشر می‌شود، اینگونه به نظر می رسد که حال و هوای اشعار این آلبوم دنباله آلبوم قبلی است که با موسیقی جدیدی همراه شده‌است.
۲۶ ژوئیه ۲۰۰۰، گاما ری آلبوم جمع‌آوری شده "Blast from the Past" را منتشر کرد، این آلبوم حاصل ضبط و ویرایش بهترین آثار گذشته گاما ری است که توسط هواداران در نظرسنجی که کای راه انداخته بود، انتخاب شده‌اند.
آلبوم "No World Order" در استودی هانسن ضبط و در نهم اکتبر ۲۰۰۱ منتشر شد، آلبومی که حاوی ریف‌های سنگینی چون گروه‌های موج نو هوی متال انگلیسی همانند آیرن میدن و جوداس پریست است.
سال ۲۰۰۵ اعضای گروه تصمیم به ضبط آلبوم دیگری می‌گیرند، در ۲۳ سپتامبر آلبوم "Majestic" منتشر و به هواداران عرضه می‌شود. پس از انتشار این آلبوم گروه توری اجرای زنده‌ای را تدارک می بیند که در آن هنجو ریشتر، چندان خوش شانس نبود. در میانه برگزاری تور هنجو بخاطر پریدن از پله‌های روی سن آسیب می بیند و نیم دیگر تور را از دست می دهد.
در سال‌های اخیر، گاما ری کیبورد را هم به جمع سازها در اجرای زنده افزوده است، وظیفه نوازندگی کیبورد در گذشته به عهده اکسل مکنروت از گروه مسترپلن بود ولی در حال حاضر این نقش را ایرو کائوکومیس بر عهده دارد.
در اواخر سال ۲۰۰۷ بود که گاما ری آلبوم موفق دیگری را با نام "Land of the Free II" را منتشر می‌کند و پس از آن به عنوان مهمان وِیژه در تور "هلیش راک ۲۰۰۷/۲۰۰۸" گروه هلووین ظاهر می‌شود. در تور اجرای زنده آلمان گروه اکسیس نیز به آنان می پیوندد.
مسجد مرکزی لندن مسجد بزرگی در محله وستمینسترWestminster لندن واقع شده‌است. این مسجد به مرکز اسلامی لندن متصل است.
در سال ۱۹۴۰ (میلادی) دولت بریتانیا زمینی را به منظور تبدیل آن به یک مسجد برای مسلمانان بریتانیا خریداری کرد در ۲۴ اکتبر همان سال مقامات کابینه چرچیل در زمان جنگ ۱۰۰ هزار پوند برای خرید زمینی برای ساخت مسجد در لندن اختصاص دادند.
مسجد مرکزی لندن به صورت رسمی توسط جورج ششم در سال ۱۹۴۴ (میلادی) افتتاح و به عنوان یک هدیه به جامعه مسلمانان اهدا شد، که به علت جنگ و دیگر دلایل افتتاح آن تا سال ۱۹۷۸ (میلادی) به تعویق افتاد.
طراحی این مسجد را فردریک گیبردFrederick Gibberd برعهده داشت که در سال ۱۹۷۸ (میلادی) تکمیل شد و بر بالای آن چون مساجد سنتی اسلام یک گنبد طلایی که از محوطه داخلی با اشکال سنتی اسلامی تزئین شده‌است قرار داد.
ساختمان اصلی مسجد شامل دو سالن برای اقامه نماز و یک بخش سه طبقه دربرگیرندهٔ سالن اجتماعات، کتابخانه، اتاق مطالعه، دفتر اجرایی و مناره‌ها است. سالن اصلی این مسجد که با هدف برطرف کردن نیاز معنوی جمعیت در حال رشد مسلمانان لندن و بازدید کنندگان مسلمان ساخته شده دربرگیرنده بیش از ۴۰۰۰ هزار نمازگزار است. اما در عمل این تعداد از ۶۰۰۰ نفر نیز تجاور می‌کند. غیر از چلچراغ‌ها و قالی‌های بسیار بزرگ، محوطه داخلی مسجد از وسائل چندانی برخوردار نیست.
کای مایکل هانسن متولد ۱۷ ژانویه ۱۹۶۳ در هامبورگ آلمان، خواننده و نوازنده گیتار پاور متال است. او در گروه‌های مشهور پاور متال چون هلووین و گاما ری عضویت داشته و دارد . نام او در پاور متال جایگاه ویژه ای دارد و او موفق شده میلیونها آلبوم خود را در جهان به فروش برساند.
به مجموعهٔ قطار شهری مشهد (مترو مشهد) در کلان‌شهر مشهد گفته می‌شود. شرکت قطار شهری مشهد مسئولیت ساخت خطوط ریلی و شرکت بهره‌برداری قطار شهری مشهد مسئولیت بهره‌برداری ترابری ریلی درون شهری مشهد را بر عهده دارد. فاز نخست خط شماره ۱ قطار شهری مشهد به طول ۱۹ کیلومتر در تاریخ ۲ اسفند سال ۱۳۸۹ به بهره‌برداری رسید. محبوب ترین ایستگاه های آن شريعتي و بسیج و طبرسی است. http://www.farsnews.ir/newstext.php?nn=8912020113
در شهر مشهد در شمال شرقی استان خراسان رضوی روزانه شش میلیون و دویست و پنجاه هزار نفر جابه‌جا می‌شوند که این میزان طی ۱۰ سال آینده به هفت و نیم میلیون نفر در روز خواهد رسید. در سال ۱۳۹۸ بیش از ۵۱ میلیون نفر توسط قطار شهری مشهد جابه‌جا شده‌اند.
بر اساس مطالعات جامع ترابری شهر مشهد و مطالعات توسعه شبکه ترابری ریلی که توسط پژوهشکده ترابری در دانشگاه صنعتی شریف انجام شده، شهر مشهد نیازمند ۴ خط مترو است.
خط شماره ۱ قطار شهری مشهد به طول ۲۴ کیلومتر فرودگاه شهید هاشمی‌نژاد را به منطقه وکیل‌آباد متصل می‌کند. در فاز اول خط ۱ عملیات اجرایی ۱۹ کیلومتر از این مسیر (نخریسی به وکیل آباد) از آذر ماه سال ۱۳۷۹ آغاز گردید. ۱۰٫۵ کیلومتر به صورت زیرزمینی در تونل کم عمق و ۸٫۵ کیلومتر در مسیر همسطح احداث شده‌است. این خط در میدان تقی‌آباد (ایستگاه شریعتی) خط ۲ را قطع می‌کند. فاز دوم خط ۱ که در بهمن ماه ۱۳۹۴ به بهره‌برداری رسید به طول ۵ کیلومتر و با داشتن دو ایستگاه جدید به فرودگاه شهید هاشمی‌نژاد منتهی می‌شود. اجرای خط یک قطار شهری مشهد به صورت قطار سبک شهری LRT انجام گرفته‌است.
مسیر خط ۲ قطار شهری مشهد به طول ۱۴٫۵ کیلومتر از انتهای طبرسی شمالی شروع می‌شود و به بسیاری از مراکز پرجمعیت آن منطقه سرویس‌دهی مستقیم دارد.
بعضی از مراکز جمعیتی مجاور که عمدتاً طبقات محروم در آنجا ساکن هستند با طی کمترین فاصله به یکی از ایستگاه‌های خط ۲ دسترسی خواهند داشت. در ادامه پس از قطع کمربندی صد متری (بزرگراه شهید بابانظر) این خط با عبور از بلوار طبرسی جنوبی، چهارراه برق، چهارراه گاز و چهارراه مقدم به میدان راه‌آهن و سپس به میدان شهدا ادامه مسیر خواهد داد.
این خط سپس با عبور از میدان سعدی و خیابان دانشگاه و میدان تقی‌آباد ضمن عبور از ایستگاه تقاطعی با خط ۱ دسترسی ویژه‌ای به مرکز خرید زیست خاور خواهد داشت و در نهایت ایستگاه آخر خط مذکور با عبور از زیر پارک کوهسنگی و میدان تلویزیون و میدان فضل بن شاذان (جام عسل) در انتهای بلوار فکوری خواهد بود. در بهمن ماه ۱۳۹۴ حفر تونل این خط به پایان رسید و مقرر گردید تا نیمه دوم سال ۹۵ به بهره‌برداری برسد.
فاز اول خط ۲ (شامل ۶ ایستگاه حدفاصل انتهای خیابان طبرسی تا میدان شهدا) در روز ۲ اسفند ماه سال ۱۳۹۵ راس ساعت ۹ صبح با حضور مسئولین کشوری و استانی مورد بهره‌برداری قرار گرفت و سرویس دهی خط دو قطار شهری مشهد از روز ۳ اسفندماه ۱۳۹۵ آغاز گردید. در ۲۸ مرداد ۱۳۹۶ نیز ایستگاه شهید مفتح از فاز اول خط ۲ مورد بهره‌برداری قرار گرفت. در ۲۹ اسفند ۱۳۹۶ بهره‌برداری آزمایشی دو ایستگاه سعدی و شریعتی صورت پذیرفت. در تاریخ ۱۷ اردیبهشت ۱۳۹۷ رئیس‌جمهور حسن روحانی در مراسم افتتاح رسمی بهره‌برداری از ایستگاه شریعتی اولین ایستگاه تقاطعی مشهد حضور یافت. در تاریخ ۵ مرداد ۱۳۹۸ ایستگاه شهید کاوه، در تاریخ ۲۷ آبان ۱۳۹۸ ایستگاه الندشت و در تاریخ ۱۹ آذر ۱۳۹۸ ایستگاه کوهسنگی افتتاح شد. در حال حاضر ساعت بهره‌برداری خط دو از ساعت ۶ الی ۲۲ و سر فاصله قطارها ۱۰ دقیقه است. طول خط در حال بهره‌برداری ۱۳٫۸ کیلومتر با ۱۲ ایستگاه می‌باشد.
خط ۳ قطار شهری مشهد مسیر شهرک ابوذر تا الهیه (مشهد) را با طول حدود ۲۸٫۵ کیلومتر (از جنوب شرق به شمال غرب و برعکس) و با ۲۴ ایستگاه پوشش می‌دهد.
خط ۳ قطار شهری مشهد با ۲۸٫۵ کیلومتر طول تا منطقه شهرک غرب (مشهد) ادامه داشت در طرح توسعه تا الهیه(مشهد) امتداد پیدا کرد بدین ترتیب این خط از پایانه اتوبوسرانی در انتهای خیابان امام رضا و تا فلکه آب ادامه داشته، با عبور از چهار راه خسروی و چهار راه شهدا به میدان شهدا می‌رسد. در این مسیر نیز بیشترین سرویس را به زائرین حرم امام رضا و قشرهای متوسط ارائه می‌نماید. این خط سپس تا میدان فردوسی ادامه می‌یابد و در میدان جانباز و از طریق بلوار جانباز به بزرگراه امام علی و سپس با طی تمام مسیر امامیه به اراضی امامیه می‌رسد. آخرین ایستگاه در محل احداث پایانه جدید اتوبوسرانی برون شهری غرب مشهد خواهد بود. حداکثر سرعت قطارها ۸۰ کیلومتر در ساعت و متوسط سرعت آنها ۳۶ کیلومتر در ساعت خواهد بود. همچنین ظرفیت جابجایی مسافر تا ۲۰٬۰۰۰ نفر در ساعت در هر جهت در نظر گرفته شده و مساحت اراضی قطار شهری روی هم رفته ۴۶ هکتار است. عملیات ساخت خط ۳ در تاریخ ۱۴ خرداد ماه ۱۳۹۴ برابر با نیمه شعبان آغاز شد.
در حال حاضر حدود ۱۴ کیلومتر از این خط حفاری شده‌است و زمان راه اندازی فاز اول این خط برای سال ۱۴۰۳ در نظر گرفته شده‌است.
خط ۴ قطار شهری مشهد به طول ۱۷٫۵کیلومتر بلوار را به خواجه ربیع (از شرق به شمال و برعکس) متصل می‌کند.
این خط از خواجه ربیع آغاز و با عبور از میدان شهدا با امتداد به سمت حرم مطهر از ضلع شمالی حرم عبور کرده و از بلوار مصلی به سمت شهرک شهید رجایی و جاده سرخس و بلوار در امتداد میدان شهید عباسپور طی مسیر خواهد کرد. این خط پس از احداث و بهره‌برداری با عبور از نزدیکی حرم مطهر بهترین دسترسی به حرم مطهر را برای زائران و مجاوران فراهم خواهد آورد.
مسجد شاه‌جهان دومین مسجد مسلمانان در بریتانیا که در سال ۱۸۸۹ (میلادی شش مژلاغی) در شهر وکینگ واقع در در ۵۰ کیلومتری لندن توسط ویلهلم لایتنر غیر مسلمان ساخته شده‌است.
نخستین بار لایتنر زمین مسجد شاه جهان را خریداری کرده و مؤسسه ترویج ادبیات شرقی را در محوطه مسجد تأسیس نمود. در آن زمان مسجد تنها محل رسمی عبادت اسلامی در بریتانیا بوده و مقامات و دانشجویان و مهمانان مهمی از جمله عبدالکریم وزیر مسلمان هندی ملکه به این مسجد رفت و آمد داشتند. اما با مرگ لایتنر در سال ۱۸۹۹ مسجد بسته شد.
از زمان مرگ لایتنر، پایه‌گذار مؤسسه ترویج ادبیات شرق، تا سال ۱۹۱۲ شاه جهان رونق و اهمیت گذشته خود را از دست داد و پس از مرگ لایتنر، پسر او سعی داشت که مسجد را بفروشد اما خواجه کمال‌الدین یکی از وزرای برجسته کشمیری و بنیانگذار دفتر کاری مسلمانان در وکینگ از دست او به دادگاه شکایت کرد و در نهایت موفق شد با قیمتی کم، شاه جهان را از پسر لایتنر بخرد. پس از آن خواجه شروع به بازسازی، تعمیر و احیای مسجد نمود و بار دیگر درهای شاه جهان در سال ۱۹۱۳ به روی عموم باز شد.
پس از این بازگشایی دوباره شاه جهان رونق گذشته خود را مجدداً به دست آورد، مقامات سلطنتی مختلفی برای بازدید به مسجد می‌آمدند و شاه جهان تبدیل به مهم‌ترین و معروف‌ترین مرکز اسلامی در بریتانیا شد. طی جنگ جهانی اول لرد هدلی از دولت بریتانیا تقاضا نمود تا سربازان هندی را در زمین‌های نزدیک مسجد دفن کنند که تا سال ۱۹۱۷ در زمین‌های اطراف شاه جهان، ۱۹ سرباز هندی دفن شدند.
تا قبل از ورود مهاجران پاکستانی به بریتانیا در سال ۱۹۶۰ مسجد شاه جهان تنها مرکز فعالیت‌های اسلامی در بریتانیا بود و نشریه نگاه اسلامی نیز از این مسجد منتشر شد.
همچنین از دیگر فعالیت‌های فرهنگی مهم از این مسجد می‌توان به چاپ و انتشار ترجمه انگلیسی قرآن توسط مولانا محمد علی از اعضای نهضت احمدیه (نهضت ترجمه قرآن به انگلیسی) اشاره کرد.
از سال ۱۹۶۰، کم‌کم از میزان تأثیر شاه جهان کاسته شد و بار دیگر شاه جهان در خاموشی فرو رفت. هم چنین شاه جهان در سال ۲۰۱۶، پس سیل در شهر وکینگ، خسارت زیادی دیده‌است.
معماری و طراحی این مسجد توسط اسحاق چمبرز معمار مشهور آن دوره انجام شد. اما این مسجد توسط ویلهلم لایتنر، مستشرق به نام انگلیسی، ساخته شد. در ساخت مسجد شاه جهان از سنگ‌های گرانیت استفاده شده و همچنین بنای ساختمان مسجد شامل گنبد، مناره و حیاط است. سبک ساخت مسجد ازجمله برجسته‌ترین سبک‌های ساخت در آن زمان می‌باشد.
Wikipedia contributors, "Shah Jahan Mosque," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Shah_Jahan_Mosque&oldid=311591296 (accessed September 3, 2009).
شبه‌جزیره کُره شبه جزیره‌ای واقع در شمال شرقی آسیاست. این شبه جزیره به دو قسمت کره شمالی و کره جنوبی تقسیم می‌شود.
سلسله گوجوسون که به عنوان اولین سلسله در کره ظهور کرد که حکومتی بزرگ و باشکوه محسوب می‌شود.گوجوسان بعدها پس از هزاران سال توسط ارتش چین نابود گردید.
پس از سقوط گوجوسان اتحادیه‌های بیون هان، ماهان و جین هان در کره حکومت می‌کردند.
بعدها در سال‌های ۱۰۰ میلادی کشورهای شیلا، باکجه و گایا کشورشان را گسترش دادند.بکجه را ماهان، جین هان را شیلا و بیون هان را گایا از بین بردند و در کره ظاهر شدند، گوگوریو نیز در شمال کره در حال گسترش قلمرو خود بود.
در سال ۶۴۷ زمانی که ملکه جیندئوک دومین فرمانروای زن در کره از دنیا رفت جانشینش ولیعهد چونچو بر تخت نشست.
وی سیاست‌هایی را به کار گرفت و با ارتشی بزرگ به بکجه حمله کرده و بکجه را فتح کرد.
هدف وی و دوست صمیمی اش کیم یوشین از این حملات متحد کردن کشورهای آن زمان کره بود.
سرانجام زمانی که شاه موییل بزرگ یا همان کیم چونچو در حالی که داشت به آرزوی بزرگش می‌رسید یک سال پس از فتح بکجه در سال ۶۶۱م درگذشت و حکومتش را به پسرش امپراتور مونمو کبیر داد.
فرمانروا مونمو با کمک دایی خود یعنی ژنرال کیم یوشین توانست با تانگ متحد شوند و گوگوریو را نابود کنند.تانگ،سلسله چینی و امپراتور آن از نظر خودش فکر می‌کرد که ارتش خود گوگوریو و بکجه را نابود کرده و حالا تصمیم گرفته بود تا شیلا را نابود و کره را فتح کند.
ارتش او که حدود ۲۰۰ هزار نفر بودند به شیلا حمله کردند اما این چنین که می‌خواستند نشد، ارتش شیلا شجاعانه با چین جنگید و آنها را از خاک کره بیرون راند.شاه مونمو سال‌ها بعد در سال ۶۸۱ میلادی درگذشت و حکومت را به فرزندش داد.
حدود ۳۰۰ سال شیلا متحد در کره حکمرانی می‌کرد که متأسفانه با شورش‌های بسیار ضعیف شد.در همان موقع در سال ۹۱۸ میلادی فردی به اسم تائجو کشوری به اسم گوریو را ایجاد کرد که خود را جانشین گوگوریو می‌دانست.
او سال‌های زیاد با شیلا جنگید و در آخر در سال ۹۳۵ توانست شیلا را نابود کند.شیلا به پادشاهی زرین در کره معروف بود که پس از هزار سال حکومت در کره با حمله گوریو نابود شد.تائجو وانگ بنیانگذار گوریو نیز بعدها در سال ۹۴۳ درگذشت.
مسجد بیت الفتوح ششمین مسجد بزرگ غرب اروپاست که توسط انجمن مسلمانان احمدیه در ۲۰۰۳ (میلادی) تأسیس شد.
لویی اشپور () (۵ آوریل ۱۷۸۴ – ۲۲ اکتبر ۱۸۵۹) آهنگساز، رهبر ارکستر و نوازندهٔ ویولن آلمانی بود.
سنترال کُست یا ساحل مرکزی ناحیه‌ای واقع در ایالت نیو ساوت ولز در استرالیا می‌باشد که در شمال سیدنی واقع شده است. این ناحیه با جمعیتی در حدود ۳۴۶٬۵۹۶ نفر سومین شهر پر جمعیت در نیو سوات ولز و نهمین شهر پر جمعیت در کشور استرالیا است. از نظر جغرافیایی این ناحیه به وسیله کوه‌ها ء رودخانه و دریاچه محدود شده است.
آب و هوای این ناحیه نیمه گرمسیری و مرطوب است و با تابستان‌های ملایم و زمستان‌های سرد همراه است. در سال‌های اخیر میزان ساخت و ساز در این مکان رو به افزایش گذاشته و به همین واسطه جمعیت هم بیشتر شده است.
ترتر (به لاتین: Tərtər) نام بخش و شهری است در جمهوری آذربایجان.
باشگاه فوتبال فا. ایف. ب اشتوتگارت یا به اختصار اشتوتگارت، یک باشگاه ورزشی است که در شهر اشتوتگارت، مهد صنعت و فوتبال آلمان در ایالت بادن وورتمبرگ در جنوب این کشور قرار دارد. این باشگاه در ۹ سپتامبر ۱۸۹۳ میلادی تأسیس شده‌است و از قدیمی‌ترین باشگاه‌های آلمان به‌شمار می‌رود. این باشگاه بیشتر به خاطر تیم فوتبالش شناخته شده‌است. «اشتوتگارت» تاکنون موفق شده‌است ۵ بار در لیگ آلمان، ۳ بار در جام حذفی فوتبال آلمان و ۱ بار هم در سوپر جام فوتبال آلمان قهرمان شود. اشتوتگارت بازی‌های خانگی خود را در استادیوم مرسدس بنز آرنا که در نزدیکی کارخانه بنز قرار دارد، انجام می‌دهد. باشگاه ورزشی اشتوتگارت در رشته‌های مختلفی همچون فیستبال، هاکی، دو و میدانی، پینگ پنگ و … فعالیت می‌کند. باشگاه اشتوتگارت بیش از ۶۴ هزار عضو دارد که بزرگ‌ترین باشگاه ایالت بادن وورتمبرگ و پنجمین باشگاه بزرگ کشور آلمان محسوب می‌شود.
نام این باشگاه برگرفته از نام شهری است که در آن قرار گرفته‌است. اشتوتگارت از کلمه «اشتوتن گارتن» در آلمانی مشتق شده که به معنی مزرعه اسب می‌باشد. زیرا این شهر در ابتدا مزرعه اسب بوده‌است.
باشگاه ورزشی اشتوتگارت از بدو تأسیس در رشته‌های ورزشی مختلفی فعالیت می‌کرد. اولین تیم ورزشی این باشگاه، راگبی بود که در سال ۱۸۶۵ میلادی تشکیل شد. اما تیم فوتبال این باشگاه حاصل تلفیق چند تیم مختلف در این باشگاه است که سرانجام منجر به ایجاد باشگاه فوتبال اشتوتگارت شد. در ۹ سپتامبر ۱۸۹۳ این باشگاه با نام ایف. وی اشتوتگارت تأسیس و فوتبال را در سطح آماتور پیگیری می‌کرد. در سال ۱۹۱۲ تیم فوتبال حرفه ای کانشتات با این باشگاه تلفیق شد و از آن پس نام باشگاه به فا. ایف. ب اشتوتگارت تغییر پیدا کرد.
در ابتدا باشگاه اشتوتگارت در سطح لیگ ایالتی حضور داشت و چند بار هم در این برهه به مقام قهرمانی رسید. در سال ۱۹۳۳ باشگاه به نِکِر استادیوم نقل مکان کرد. در همان سال سازمان فوتبال آلمان تحت نظر رایش سوم تغییر نمود و به ۱۶ دسته در نواحی مختلف آلمان به نام گائولیگن تقسیم شد. اشتوتگارت در این زمان موفقیت‌های چشمگیری در لیگ منطقه ای گائولیگن بادن وورتمبرگ به دست آورد و در سال‌های ۱۹۳۵، ۱۹۳۷، ۱۹۳۸، ۱۹۴۰ و ۱۹۴۳ قهرمان این مسابقات شد. سرانجام در فصل ۴۵–۱۹۴۴ و در پی جنگ جهانی این مسابقات تعطیل شد. در این دوره اشتوتگارت رقابت سختی با تیم همشهری خود، اشتوتگارتر کیکرز داشت. قهرمانی مداوم در لیگ منطقه ای باعث شد تا اشتوتگارت بتواند به مراحل بالاتر لیگ ملی راه پیدا کند. بهترین نتیجه آن‌ها در سال ۱۹۳۵ رقم خورد، جایی که در فینال لیگ ملی مقابل شالکه ۰۴، مدافع عنوان قهرمانی با نتیجه ۶–۴ شکست خورد و به نایب قهرمانی رسید. در سال ۱۹۳۷ هم اشتوتگارت به مقام سوم لیگ ملی رسید و این آخرین موفقیت آن‌ها در این برهه زمانی بود.
پس از پایان جنگ جهانی دوم اشتوتگارت در سطح اول فوتبال آلمان حضور پیوسته داشت و توانست در اوبر لیگای جنوب در سال‌های ۱۹۴۶، ۱۹۵۲ و ۱۹۵۴ به قهرمانی این لیگ ایالتی برسد. اشتوتگارت همچنین در لیگ ملی آلمان هم در سال‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۵۲ به مقام قهرمانی رسید و در سال ۱۹۵۳ هم نایب قهرمان این مسابقات شد. موفقیت‌های اشتوتگارت در این دهه با قهرمانی در جام حذفی فوتبال آلمان موسوم به دی.اف. بی پوکال در سال‌های ۱۹۵۴ و ۱۹۵۸ ادامه پیدا کرد. تیمی که توانست طی ۸ سال، ۴ قهرمانی در سطح اول فوتبال آلمان برسد. اشتوتگارت در این سال‌ها به رهبری بازیکن اسطوره ای خود، رابرت شلینز که دست چپ خود را در حادثه رانندگی از دست داده بود، حریفان را یکی پس از دیگری از پیش روی برمی‌داشت.
به دلیل نتایج ناامید کننده در جام‌های جهانی ۱۹۵۸ و ۱۹۶۲ که توسط تیم ملی آلمان به دست آمد و در پی رشد حرفه ای گری در ورزش، اتحادیه فوتبال آلمان (دی.اف. بی) تصمیم گرفت تا لیگ‌های مجزای منطقه ای را با یک لیگ سراسری ملی در سال ۱۹۶۳ جایگزین کند. نتایج درخشان اشتوتگارت در دهه ۵۰ باعث شد تا این تیم جزو ۱۶ تیمی باشد که در اولین دوره بوندس لیگا حضور داشته باشد. اشتوتگارت از آغاز بوندس لیگا تا اواسط دهه ۷۰ میلادی، معمولاً در میانه‌های جدول حضور داشت. یکی از معدود ستارگان آن روزهای باشگاه گیلبرت گِرِس، هافبک مهاجم فرانسوی بود که از باشگاه استراسبورگ جذب شده بود. در سال ۱۹۷۳، اشتوتگارت برای نخستین بار سهمیه حضور در جام یوفا را کسب نمود و در سال ۱۹۷۴ تا نیمه نهایی این رقابت‌ها پیشروی نمود و با شکست مقابل فاینورد، قهرمان رقابت‌ها، از این جام کنار رفت.
باشگاه اشتوتگارت تا اواسط دهه ۷۰ میلادی در بحران نسبی به سر می‌برد. دوران جدید فوتبال و بالا رفتن سطح حرفه ای در فوتبال و به وجود آمدن مقوله‌های جدیدی همچون اسپانسرشیپ در فوتبال، با وجود هزینه‌های باشگاه با شکست مواجه شده شده بود. در پایان فصل ۷۴–۱۹۷۳، اشتوتگارت خطر سقوط به بوندس لیگا ۲ را حس نمود. در این سال سیاستمدار محلی، گرهارد مایر ورفلدر به سمت ریاست باشگاه برگزیده شد. تساوی در بازی پایانی فصل بدین معنی بود که اشتوتگارت به بوندس لیگا ۲ سقوط کرده‌است. در فصل بعد اشتوتگارت بدترین نتیجه تاریخ خود را گرفت و در بوندس لیگا ۲، در رده یازدهم قرار گرفت. در فصل ۷۶–۱۹۷۵ با آمدن مربی جدید، یورگن ساوندرمان و استعدادهای جدیدی چون کارل هاینتس فورستر، هانسی مولر و اوتمار هیتسفلد، اشتوتگارت توانست با رکورد ۱۰۰ گل زده، پس از دو فصل دوباره به بوندس لیگا ۱ بازگردد. تیم جوان به خاطر نوع بازی هجومی و تعداد گل‌های پرشماری که به ثمر می‌رساند، محبوب بود. در این میان اما کم تجربگی در تیم حس می‌شد. در پایان فصل ۷۸–۱۹۷۷ اشتوتگارت در رده چهارم لیگ قرار گرفت و رکورد تعداد تماشاگران را با میانگین ۵۳ هزار نفر در یک فصل ثبت کرد که این رکورد تا سال ۱۹۹۰ پابرجا بود. در سال ۱۹۸۰ اشتوتگارت دوباره تا نیمه نهایی جام یوفا پیش رفت و در جمع چهار تیم برتر لیگ قرار گرفت. ادامه همین روند باعث شد تا در سال ۱۹۸۴ و تحت هدایت هلموت بنتاوس، اشتوتگارت پس از سال‌ها دوباره قهرمان بوندس لیگا لقب بگیرد. در سال ۱۹۸۶، اشتوتگارت در فینال جام حذفی، ۵–۲ مغلوب بایرن مونیخ شد و به نایب قهرمانی این جام رسید. در سال ۱۹۸۹ نیز اشتوتگارت با بازیکنانی چون یورگن کلینزمن در فینال جام یوفا مقابل ناپولی که ستارگانی چون دیگو مارادونا را در ترکیب داشت قرار گرفت و در مجموع دو بازی ۵–۴ مغلوب شد و به نایب قهرمانی این رقابت‌ها بسنده کرد. در فصل ۹۲–۱۹۹۱ اشتوتگارت در یکی از سخت‌ترین، فشرده‌ترین و نزدیک‌ترین فصول تاریخ بوندس لیگا، با هدایت کریستوف دام توانست در رقابت با بروسیا دورتموند، چهارمین قهرمانی خود در لیگ سراسری را با تفاضل گل بهتر دست بیاورد. در فصل ۹۳–۱۹۹۲ اشتوتگارت در لیگ قهرمانان اروپا حضور یافت و توانست در دو بازی لیدز یونایتد را از پیش رو بردارد، اما به علت استفاده از بیش از ۳ بازیکن غیر آلمانی در دیدار برگشت، (قانون وقت اجازه حضور بیش از ۳ بازیکن غیربومی را نمی‌داد)،کار به بازی سوم کشید؛ بازی سوم در زمین بی‌طرف در بارسلونا برگزار شد که با حذف عجیب اشتوتگارت همراه بود. اشتوتگارت تا سال ۱۹۹۷ نتوانست به رقابت‌های اروپایی راه پیدا کند. در این فصل با هدایت یوآخیم لوو اشتوتگارت به سومین قهرمانی خود در دی.اف. بی پوکال دست یافت. در سال ۱۹۹۸ اشتوتگارت توانست به فینال رقابت‌های جام برندگان جام اروپا در استکهلم راه یابد که در دیدار نهایی مغلوب چلسی شد و بار دیگر به نایب قهرمانی در یک رقابت اروپایی رسید. سه بازیکن برتر اشتوتگارت در آن سال‌ها که به مثلث جادویی شناخته می‌شدند، شامل کراسیمیر بالاکوف، جیووانی اِلبر و فردی بوبیچ بود. به جز بالاکوف، دو نفر دیگر اشتوتگارت را ترک کردند و قرارداد یوآخیم لوو نیز در پایان فصل تمدید نشد تا شاهد پایان یک دوره باشیم. وینفرد شفر جایگزین لوو شد و پس از یک فصل اخراج گردید. در طی دو فصل آینده اشتوتگارت در رده‌های میانی جدول قرار گرفت و موفقیت خاصی کسب نکرد.
به دلیل وجود بدهی‌های زیاد و عدم حصول نتایج مناسب، گرهارد مایر ولفلدر از سمت ریاست باشگاه کناره‌گیری کرد تا برای انتخابات ریاست در فدراسیون فوتبال آلمان، یوفا و فیفا کاندیدا شود. رئیس جدید باشگاه مانفرد هاس مجبور شد با بازیکنان تیم که دستمزدهای بالا دریافت می‌کردند، مذاکره کند تا بتواند با کاهش دستمزدها یا فروش آن‌ها، اوضاع مالی باشگاه را سر و سامان دهد. در این سال باشگاه مجبور شد تا برای اولین بار از سال ۱۹۷۶ که گرهارد مایر به ریاست باشگاه رسیده بود، برای بازسازی ترکیبش از استعدادهای رده‌های پایه خود بیشترین استفاده را ببرد. اشتوتگارت در رده پایه موفق‌ترین باشگاه فوتبال آلمان محسوب می‌شود و بیشترین تعداد قهرمانی را دارد و استعدادهای فراوانی را نیز به فوتبال معرفی کرده‌است. رالف رانگنیک به عنوان سرمربی جدید برگزیده شد و مسئول بازسازی تیم گردید و موفق شد تا قهرمان جام اینترتوتو شود؛ ولی در لیگ، رده ای بهتر از پانزدهم کسب نکرد و سال بعد، فیلیکس ماگات جایگزین وی شد. فصل بعد اشتوتگارت با بازیکنانی چون کوین کورانی، تیمو هیلدبراند، آندریاس هینکل و الکساندر هلب که رسانه‌ها و هواداران به آن‌ها لقب «گروه جوان و وحشی» داده بودند توانست دوباره به کورس رقابت برای قهرمانی در لیگ بازگردد و در فصل ۰۳–۲۰۰۲ نایب قهرمان بوندس لیگا شود. در ژوئیه ۲۰۰۳، اروین اشتات به عنوان رئیس جدید باشگاه انتخاب شد. در لیگ قهرمانان اروپا در فصل ۰۴–۲۰۰۳، اشتوتگارت در دور گروهی با شکست منچستر یونایتد، گلاسکو رنجز و پاناتینایکوس به عنوان تیم دوم راهی دور بعد شد و با قبول شکست برابر چلسی از دور رقابت‌ها کنار رفت. در دو فصل بعدی هم اشتوتگارت نتوانست رتبه ای بهتر از چهارم و پنجم در لیگ کسب نماید و در جام یوفا هم به موفقیت خاصی نرسید. علاوه بر آن فیلیکس ماگات باشگاه را ترک کرد و بازیکنانی چون کوین کورانی به شالکه، الکساندر هلب به آرسنال و فیلیپ لام به بایرن مونیخ پیوستند. در میانه فصل ۰۶–۲۰۰۵ به دلیل کسب نتایج ضعیف، جیووانی تراپاتونی از سمت سرمربیگری باشگاه اخراج شد و آرمین فِه جایگزین وی شد. در پایان این فصل کاپیتان باتجربه تیم، زوونومیر سولدو بازنشسته شد و برخی دیگر از بازیکنان با تجربه نیز باشگاه را ترک کردند.
با وجود چند شکست در هفته‌های ابتدایی و بحرانی که اشتوتگارت را فراگرفته بود، آرمین فِه توانست به خوبی تیم را مدیریت کند. فِه با استفاده مناسب از بازیکنانی مانند پاول پاردو، ریکاردو اوسوریو، آنتونیو دا سیلوا و همچنین استعدادهای تازه ای که از آکادمی به تیم اصلی راه پیدا کرده بودند همچون سامی خدیرا، ماریو گومز و سردار تاسچی، توانست دوباره پس از دو سال اشتوتگارت را به صدر جدول بوندس لیگا برساند. اشتوتگارت در آن فصل اکثراً در بالای جدول بود و با بردن ۸ بازی آخر فصل خود در لیگ، با تمام قوا برای رسیدن به قهرمانی تلاش کرد. در هفته ماقبل پایانی، اشتوتگارت در بازی خارج از خانه مقابل بوخوم با نتیجه ۳–۲ به برتری رسید تا به حداقل فاصله ممکن نسبت به شالکه در صدر جدول قرار بگیرد. در هفته آخر و در بازی خانگی مقابل انرژی کوتبوس، در ابتدا اشتوتگارت با ۱ گل از حریف خود عقب افتاد و در این حال قهرمانی را از دست رفته می‌دید؛ ولی در ادامه با ۲ گل توانست پیروزی را از آن خود کرده و در یکی دیگر از فصول فشرده بوندس لیگا، پس از ۱۵ سال دوباره قهرمانی را از آن خود کند. پس از قهرمانی اشتوتگارت، حدود ۲۵۰ هزار نفر از مردم شهر اشتوتگارت به خیابان‌ها آمده و به شادی و پایکوبی پرداختند. در همین فصل اشتوتگارت به نایب قهرمانی جام حذفی نیز رسید.
استادیوم باشگاه اشتوتگارت، مرسدس بنز آرنا نام دارد که در طول تاریخ نام‌های مختلفی داشته‌است و در اصل در سال ۱۹۳۳ ساخته شده‌است. این استادیوم در نزدیکی رود نِکر و موزه مرسدس بنز و کارخانه بنز واقع شده‌است. پس از چندین بار بازسازی و نوسازی، گنجایش این استادیوم به ۵۵ هزار نفر رسید. مرسدس بنز آرنا که نام قبلی آن گوتلیب دایملر اشتادیون بود، در جام جهانی ۱۹۷۴ و جام جهانی ۲۰۰۶ میزبانی چند بازی را بر عهده داشت. از ابتدای فصل ۰۹–۲۰۰۸ و با بازی دوستانه ای که بین اشتوتگارت و آرسنال برگزار شد، نام این استادیوم به‌طور رسمی به مرسدس بنز آرنا تغییر کرد. در آخرین بازسازی که انجام شد، گنجایش این استادیوم به ۶۰٫۴۰۰ نفر رسید. این ورزشگاه، جزو استادیوم‌های درجه یک یوفا رده‌بندی شده‌است.
ترکیب فعلی
باشگاه اشتوتگارت همواره در ترکیب خود، بازیکنان بزرگ و ستارگانی را داشته‌است که با درخشش خود، سبب موفقیت‌های اشتوتگارت شده‌اند. بسیاری از این بازیکنان محصول آکادمی باشگاه هستند. از جمله مشهورترین آن‌ها می‌توان اِروین لیپل، اریک رِتِر، کارل باروفکا، رابرت شلینز، اوتو بایتینگر، والتر باولر، رالف بِلِسینگ، کارل باوگلین، ورنر لایب شواگر، اِروین والدنر، گرهارد اشترومایر، گونتر سوآیتزکی، رالف گایگر، گونتر شیبالد، کلاوس دیتر شایلوف، تئودور هافمن، هانس اِشیله، هانس آرنولد، هرتموت وایس، ویلی اینتِنمان، هرست کاپل، گیلبرت گِرِس، گرهارد هاینزه، مانفرد وایدمان، راینهالد، هرمان آلیچر، دیتر هوینس، هانسی مولر، کارل هاینتس فورستر، اوتمار هیتسفلد، کارل آلگوور، پیتر رایشارت، راینر زایش، گیدو بوخوالد، یورگن کلینزمن، فریتس والتر، گرهارد پوشنر، پیتر راسموسن، ماتیاس سامر، آندریاس باک، کراسیمیر بالاکوف، جیووانی اِلبر، فردی بوبیچ، زوونیمیر سولدو، فیلیپ لام، تیمو هیلدبراند، کوین کورانی، فرناندو مِیرا، ینس لمان، سامی خدیرا، ماریو گومز، توماس هیتزلسپرگر، کاکائو، الکساندر هلِب، آنتونیو رودیگر و تیمو ورنر را نام برد.
از جمله مشهورترین مربی‌هایی که هدایت اشتوتگارت را بر عهده داشته‌اند می‌توان ادوارد هانی، گئورگ وِرزِر، یورگن ساوندرمان، هلموت بنتاوس، آری هان، کریستوف دام، یوآخیم لوو، وینفرد شفر، رالف رانگنیک، فیلیکس ماگات، ماتیاس سامر، جیووانی تراپاتونی، آرمین فِه، کریستین گراس، مارکوس بابِل، برونو لابادیا، هاب استیونس و … را نام برد.
تعداد بازی؛
هرمان آلیچر: ۳۸۹ بازی
رالف بِلِسینگ: ۳۵۰ بازی
هلموت رولدِر: ۳۴۷ بازی
کارل آلگووِر: ۳۳۸ بازی
گونتر شفر: ۳۳۱ بازی
گونتر سوآیتزکی: ۳۲۹ بازی
رابرت شلینز: ۳۲۶ بازی
گیدو بوخوالد: ۳۲۵ بازی
کارل هاینتس فورستر: ۳۱۱ بازی
زوونیمیر سولدو: ۳۰۱ بازی
تعداد گل زده؛
کارل آلگووِر: ۱۲۹ گل
هرمان آلیچر: ۱۲۶ گل
رالف بِلِسینگ: ۱۲۵ گل
فریتس والتر: ۱۰۲ گل
اِروین والدنر: ۹۷ گل
رابرت شلینز: ۸۲ گل
کاکائو: ۸۰ گل
یورگن کلینزمن: ۷۹ گل
اوتو بایتینگر: ۷۸ گل
رالف گایگر: ۷۸ گل
طولانی‌ترین دشمنی و رقابت اشتوتگارت مقابل همشهری اش، اشتوتگارتر کیکرز است. البته دو تیم از ۱۹۹۲ که کیکرز به بوندس لیگا ۲ سقوط کرده‌است تا به حال در بوندس لیگا ۱ به مصاف هم نرفته‌اند. یک دربی ایالتی میان اشتوتگارت و کارلسروهه وجود دارد که به این دربی لقب «کینه دیرینه بادن وورتمبرگ» داده‌اند. علاوه بر آن بین اشتوتگارت و بایرن مونیخ هم یک رقابت منطقه ای وجود دارد که به آن دربی جنوب گفته می‌شود. این دربی در سال‌های اخیر یک طرفه و بیشتر با برد بایرن مونیخ همراه بوده‌است. عصبانیت هواداران اشتوتگارت از بایرن مونیخ به خاطر جذب بهترین بازیکنان این باشگاه در هر دوره اوج بوده‌است که از جمله آن‌ها می‌توان به جیووانی اِلبر، ماریو گومز، بنجامین پاوار و … اشاره نمود.
بین باشگاه و هواداران اشتوتگارت و باشگاه جنوب بادن وورتمبرگ، روتلینگن و باشگاه شمال بادن وورتمبرگ، لودویدسبورگ، یک دوستی وجود دارد. در سطح ملی هم دوستی‌های بین هواداران اشتوتگارت و انرژی کوتبوس، زاربروکن، بایرلورکوزن و آینتراخت فرانکفورت وجود دارد. البته این دوستی‌ها یا امروز از بین رفته‌اند یا محدود به گروه‌های هواداری اندکی می‌باشد. همچنین دوستی ای هم بین هواداران افراطی (اولتراها) اشتوتگارت با باشگاه‌های روتلینگن و چزنا ایتالیا وجود دارد.
بوندس لیگا ۱، لیگ سراسری.
قهرمانی(۵):
۱۹۵۰، ۱۹۵۲، ۸۴–۱۹۸۳، ۹۲–۱۹۹۱، ۰۷–۲۰۰۶
نایب قهرمانی(۴): ۱۹۳۵، ۱۹۵۳، ۷۹–۱۹۷۸، ۰۳–۲۰۰۲
بوندس لیگا ۲.
قهرمانی(۲): ۷۷–۱۹۷۶، ۱۷–۲۰۱۶
دی.اف. بی پوکال.
قهرمانی(۳): ۵۴–۱۹۵۳، ۵۸–۱۹۵۷، ۹۷–۱۹۹۶
نایب قهرمانی(۳): ۸۶–۱۹۸۵، ۰۷–۲۰۰۶، ۱۳–۲۰۱۲
سوپرکاپ آلمان.
قهرمان(۱): ۱۹۹۲
دی.اف. ال لیگا پوکال.
نایب قهرمانی(۳): ۱۹۹۷، ۱۹۹۸، ۲۰۰۵
اوبرلیگا سود.
قهرمانی(۳): ۴۶–۱۹۴۶، ۵۲–۱۹۵۱، ۵۴–۱۹۵۳
بوندس لیگا ۲ سود.
قهرمانی(۱): ۱۹۷۷
بزیرکس لیگا بادن وورتمبرگ.
قهرمانی(۲): ۲۷–۱۹۲۶، ۳۰–۱۹۲۹
گائولیگا وورتمبرگ.
قهرمانی(۴): ۳۵–۱۹۳۴، ۳۷–۱۹۳۶، ۳۸–۱۹۳۷، ۴۳–۱۹۴۲
جام یوفا.
نایب قهرمانی(۱): ۸۹–۱۹۸۸
جام برندگان جام اروپا.
نایب قهرمانی(۱): ۹۸–۱۹۹۷
جام اینترتوتو.
قهرمانی(۳): ۲۰۰۰، ۲۰۰۲، ۲۰۰۸
عباس آرام (زاده ۱۲۸۲، یزد – درگذشته ۲۰ دی ۱۳۶۳، تهران) Retrieved on 21 September 2009. یک دیپلمات، سیاستمدار و وزیر خارجه دوران پهلوی در دولت‌های اقبال، امینی، علم، منصور و امیرعباس هویدا بود.
غلام‌عباس آرام در سال۱۲۸۲ در یزد به دنیا آمد. پدرش علیرضا که در بازار یزد با چای فروشی ارتزاق می‌کرد و با یک زن مسلمان اهل هند ازدواج کرده بود، از مبلغان بهایی بود که در درگیری‌های یزد به دست مسلمانان به قتل رسید.
عباس آرام تا ۱۶ سالگی در یزد به تحصیل اشتغال داشت و سپس عازم شیراز شد و سرانجام در پلیس جنوب استخدام شد و تا پایان جنگ جهانی اول با درجه گروهبانی در آن واحد نظامی مشغول بود. در همین هنگام مورد توجه برخی از افسران هندی و انگلیسی قرار گرفت و در سال ۱۳۰۰ به هندوستان رفت و دو سال به کار آزاد(چای فروشی) پرداخت و در سال ۱۳۰۲ با معرفی انگلیسیها به عنوان عضو محلی سرکنسولگری ایران در هندوستان استخدام شد. مستر کنت، کنسول انگلیس پس از آشنایی با آرام در هر مأموریتی که از طرف وزارت خارجه انگلیس به او محول می‌شد، آرام را هم با خود می‌برد. آرام با یک دختر انگلیسی نیز ازدواج کرد ولی پس از دو سال کار به جدایی کشید و آرام پس از آن تا پایان عمر دیگر ازدواج نکرد. در فروردین سال ۱۳۰۲ به استخدام وزارت کار و امورخارجه درآمد و در اولین مأموریت، در سال ۱۳۰۴ به عنوان کفیل نیابت ژنرال کنسولگری به هندوستان رفت.
او در دوران خدمت خود در وزارت امور خارجه مراتب اداری را به ترتیب طی کرد و سمت‌های مختلفی به ایفای نقش پرداخت. از سال ۱۳۱۵ تا ۱۳۲۱ مأمور به خدمت در سفارت لندن بود. سپس در سال ۱۳۲۱ به اداره سوم سیاسی وزارت خارجه رفت و در شهریور ۱۳۲۴ دبیر اول سفارت ایران در واشینگتن شد و در سال ۱۳۲۸ به رایزنی سفارت ارتقاء یافت. آرام در سال ۱۳۳۰ به تهران فراخوانده شد و به سمتهایی چون بازرسی وزارتخانه، ریاست اداره چهارم سیاسی (امور مربوط به امریکا) منصوب شد.
عباس آرام در دوره وزارت خارجه حسین نواب در کابینه دکتر مصدق از اعضای عالیرتبه وزارت امور خارجه بود. دکتر غلامحسین مصدق (فرزند دکتر محمد مصدق) در کتاب خود «در کنار پدرم، مصدق» ضمن ذکر خاطراتی از حسین نواب می‌نویسد: به پدرم گزارش داده بودند که غلام عباس آرام، عضو عالی مقام وزارت خارجه، اصل و نسبش پاکستانی است. وی در گذشته عضو محلی سفارت ایران در کراچی بود و حسین علاء او را با خود به تهران آورده و در وزارت خارجه استخدام کرده‌است. سپس علاء هنگام تصدی سفارت ایران در ایالات متحده او را با خود به آمریکا برده است. در گزارش گفته شده بود: آرام فرد مورد اطمینانی نیست، علیه دولت انتقاد می‌کند، با مخالفان نهضت ملی ارتباط دارد و در شرایطی که ایران درگیر مبارزه با بریتانیاست، صلاحیت خدمت در وزارت خارجه را ندارد.
پدرم گزارش مربوط به عباس آرام را به نواب، وزیر خارجه اطلاع داده بود و توصیه کرده بود او را از وزارت خارجه به محل دیگری منتقل کنند. نواب گفته بود گزارشهای مربوط به به آرام و سوابق او مستند نیست و به صرف اینگونه حرفها نمی‌توان دربارهٔ افراد قضاوت کرد و کارمندان را در مظان اتهام قرار داد. پدرم گفته بود رسیدگی به سوابق این شخص و تشخیص صحت و سقم گزارشها نیاز به زمان دارد و ما در شرایط موجود فرصت این نوع کارها را نداریم و از نواب خواسته بود فعلاً او را کنار بگذارد تا بعد رسیدگی شود. نواب مقاومت کرده بود. بی آنکه از شخص آرام و سوابق او دفاع کند گفته بود: نمی‌تواند اصول و مقررات حاکم بر سرنوشت افراد را زیر پا بگذارد و حیثیت کارکنان وزارت خارجه را بازیچه شایعه پردازیها کند. وی در برابر توصیه، دستور و امر نخست وزیر ایستادگی کرد و سرانجام استعفا داد.
او اولین دوران سفارت خود را در ژاپن تجربه کرد و سال‌های ۱۳۳۶ تا ۱۳۳۸ را در توکیو گذراند. در پی پایان مأموریت دو ساله آرام در ژاپن او به تهران فراخوانده شد و برای نخستین بار در کابینه منوچهر اقبال به وزارت امور خارجه منصوب شد و تا شهریور ۱۳۳۹ مشغول وزارت بود. سپس در دولت علی امینی مجدداً این سمت را عهده دار شد تا سال ۱۳۴۵ در دولت‌های مختلفی سمت وزارت خارجه را بر عهده داشت. تا اینکه در سال 1345 اردشیر زاهدی و آرام در یک جابجایی به جای همدیگر منسوب شدند و بدین تربیت زاهدی وزیر امورخارجه شد و آرام به عنوان سفیر کبیر ایران در انگلستان انتخاب گردید.
وی در سال ۱۳۴۲ همراه با غلامرضا پهلوی برادر شاه در تشییع جنازهٔ جان اف کندی از طرف دولت ایران شرکت کرد. وی همچنین در سال‌های ۱۳۴۱ تا ۱۳۴۵ رئیس هیئت ایرانی در مجمع عمومی سازمان ملل بود.
او حدود ۴ سال به عنوان سفیر در انگلستان بود تا اینکه به تهران بازگشت و بازنشسته شد. او بعد از مدتی در پی مصوبه هیئت وزیران به خدمت فراخوانده شد و به با سمت سفیر به چین رفت تا اینکه در سال ۱۳۵۳ در دوره ششم سنا به عنوان سناتور انتصابی وارد مجلس سنا شد او این سمت در دوره هفتم نیز بر عهده داشت.
در پی انقلاب اسلامی ایران آرام دستگیر شد و سه سال را در بازداشت گذراند در خلال این مدت بیمار شد. او که همسر و فرزندی نداشت، در سال ۱۳۶۳ درگذشت.
سعید عباس‌پور (متولد ۱۳۳۸ در آبادان) داستان‌نویس معاصر ایرانی است.
سعید عباسپور متولد آبادان و مقیم تهران است.
دکتر سعید عباسپور، کم بیناست و به قول خود یک نابینای فابریک نیست. او برنده چند جایزه ادبی است. وی دکترای خود را در رشته ی روانشناسی بالینی گرفته است و هم‌اکنون به عنوان مشاور مراکز صنعتی در جذب و آموزش نیروهای انسانی فعالیت می‌کند اما بیش تر به عنوان یک داستان‌نویس شناخته می‌شود.
او در فاصله سال‌های ۱۳۷۹ تا ۱۳۸۴ سه مجموعه داستان روانه بازار کرده‌است که هر سه تجدید چاپ شده‌اند. مجموعه داستان‌های «بوی تلخ قهوه»، «پیاده‌روی در هوای آزاد» و داستان بلند «صداهای سوخته» که اخیراً از سوی نشر نی به چاپ دوم رسیده است، از جمله آثار منتشر شده از سعید عباسپور هستند.
مایهٔ اساسی داستان‌های او بیشتر حول دنیای درونی انسان‌ها و رنج‌های ناگفته و تنهایی می‌چرخد و برای بازگویی تفکرات و ذهنیات نهفتهٔ شخصیت‌های داستانی اش از ابزارهای متفاوتی بهره می‌گیرد.
وی در فیلم «شب‌های زاینده‌رود» محسن مخملباف نیز بازی کرده‌است، آواز می‌خواند و تاکنون چند کنسرت در داخل و خارج ایران برگزار کرده‌است.
همنشین بهار در مقاله «سفره هفت سین در هتل اموات» از او به نیکی یاد کرده‌است. سعید عباسپور علاوه بر زندان دستگرد اصفهان در باغ کاشفی (هتل اموات) هم به جرم آزادی‌خواهی زندانی بوده‌است.
حمید پارسانیا (متولد ۱۳۳۷ در مشهد) استاد دانشگاه، پژوهشگر و نویسنده ایرانی و عضو شورای عالی انقلاب فرهنگی است.عواقب غفلت پوزیتیویسم از متافیزیک/ ترجمه ما از سکولاریسم اشتباه است او فارغ التحصیل جامعه شناسی از دانشگاه تهران و دانش‌آموخته حوزه علمیه قم است. او از شاگردان عبدالله جوادی آملی و از افراد فعال در زمینه حکمت صدرایی است. او علاوه بر عضویت در هیئت علمی دانشگاه تهران، ریاست دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه باقرالعلوم، ریاست پژوهشگاه معارج و مسئولیت‌های متعدد دیگر را بر عهده دارد. در یکم خرداد 1400 از سوی حسن روحانی به عضویت هیات امنای دانشگاه فرهنگیان منصوب شده است. پارسانیا در چالش با رویکردهای معرفتی مدرن؛ دغدغه بازسازی و احیای میراث معرفتی دنیای اسلام را همواره در کار خود تعقیب می‌کند. بازخوانی علم مدرن از طریق بازسازی علم دینی، روح حاکم بر بسیاری از اندیشه‌های انتقادی اوست. او می­کوشد حکمت صدرایی را در سطوح گوناگون فعال کند. او در زمینه علوم دینی و فرهنگ نظریه‌پردازی کرده است.
حمید پارسانیا در سال ۱۳۳۷ در شهر مشهد متولد گردید. تحصیلات خود را تا پایان مقطع دیپلم در مشهد گذراند و تحصیلات تکمیلی خود را در رشته جامعه شناسی در دانشگاه تهران ادامه داد. او یکی از نخستین دانشجویان رشته جامعه‌شناسی پس از انقلاب در دانشگاه تهران است. هم زمان با تحصیلات دانشگاهی به تحصیل علوم حوزوی قم نیز مشغول گردید.
او تحصیلات حوزوی خود را تا مدارج عالی طی کرد. فقه و اصول را در کلاس درس میرزا هاشم آملی، فاضل لنکرانی، وحید خراسانی و جوادی آملی آموخت. عرفان و فلسفه را نیز از جوادی آملی و حسن‌زاده آملی آموخت. او از شاگردان جوادی آملی در حوزه حکمت اسلامی است و تقریر آثار فلسفی او را بر عهده دارد.
از مهم‌ترین مسئولیت‌های او می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
پارسانیا، به‌واسطه شاگردی طولانی نزد جوادی آملی، یکی از افراد مطرح در زمنیه حکمت صدرایی در زمان معاصر است. بسیاری از آثار عمده جوادی، ازجمله رحیق مختوم (شرح حکمت متعالیه در ۳۲ جلد)؛ عین نضاخ (در ۳ جلد)، شریعت در آینه معرفت، شناخت‌شناسی در قرآن توسط وی تنظیم و تدوین ‌یافته است. در نتیجه نظام فکری او مبتنی بر اصول حکمت متعالیه صدرایی شکل گرفته است. از نظر او وحی قرآنی، عقل برهانی و شهود معصومانه عرفانی در طول هم هستند نه در عرض هم و تمسک به یکی ما را از تمسک به دیگری بی‌­نیاز نمی‌کند. از این رو در نظام فکری او، ضمن بهره‌ بردن از عقل، نقل، و شهود، قرآن کریم قرارگاه تمامی علوم است. در نظام فکری او روش‌های مختلف فکری بر اساس روش عقل و نقل و شهود پذیرفته شده است.
دانشگاه باقرالعلوم در قم، از دانشگاه‌های غیردولتی - غیرانتفاعی ایران در زمینه علوم انسانی - اسلامی است. حمید پارسانیا، احمد واعظی، نجف لک‌زایی، محسن قمی (رئیس پیشین نهاد نمایندگی ولی فقیه در دانشگاه‌ها)، حسن معلمی،یارعلی کرد فیروزجایی،محمدتقی یوسفی،حسن عبدی و محمدمهدی گرجیان از اعضای هیئت علمی آن به‌شمار می‌روند و برخی از استادان از جمله حسین کچوییان، عماد افروغ، علی شیروانی رضا عبدی و سید محمد حسین کاظمینی در آن به تدریس می‌پردازند.
این دانشگاه نهادی حوزوی، آموزشی و علمی است که در سال ۱۳۶۳ با عنوان مؤسسه آموزش عالی باقرالعلوم به منظور بالا بردن سطح آگاهی‌های سیاسی طلاب در زمینه‌های جهان اسلام، ایران و روابط بین‌الملل آغاز به کار کرد و از سال ۱۳۷۰ موفق به کسب موافقت اصولی از شورای گسترش آموزش عالی کشور شد.
نظر به ضرورت گسترش فعالیت‌های آموزشی علوم انسانی – اسلامی و توسعه کمی و کیفی تربیت طلاب فاضل در عرصه‌های مختلف علمی – دینی، در سال ۱۳۸۴ از مؤسسه آموزش عالی باقرالعلوم به دانشگاه باقرالعلوم ارتقاء یافت. دانشگاه باقرالعلوم بخشی از مجموعه دفتر تبلیغات اسلامی است که فلسفه وجودی آن ایجاد زمینه ارتقای تبلیغ دینی، ایجاد زمینه ارتقای پژوهش دینی، بسط و تولید دانش و معرفت دینی، ایجاد بستر مناسب برای بازسازی علوم انسانی؛ مبانی اسلامی برای نیازهای علمی، فرهنگی و دینی جامعه است.
ریاست این دانشگاه را شمس‌الله مریجی بر عهده دارد.
استفاده از اساتید بسیار جوان و تازه فارغ التحصیل برای تدریس در مقطع دکتری به طوری که برخی از اساتید مدعو تجربه تدریس خود را بلافاصله پس از فراغت از تحصیل در مقطع دکتری در این دانشگاه آغاز کرده اند. حال آنکه در دیگر دانشگاه ها معمولا اساتید جوان از مقطع کارشناسی تدریس آغاز میکنند و معمولا مدرسان در تدریس مقطع دکتری دارای مرتبه استادی با ده ها مقاله و کتاب هستند.
۱. هیئت مؤسس؛ ۲. هیئت امنا؛
۳. رئیس دانشگاه؛ ۴. شورای دانشگاه.
دانشگاه باقرالعلوم از چهار دانشکده تشکیل یافته‌است:
این دانشکده شامل سه گروه علوم اجتماعی، گروه مدیریت راهبردی و گروه مطالعات فرهنگی و ارتباطات است.
این دانشکده دارای دو گروه تاریخ اسلام و گروه مطالعات سیاسی است.
گروه مطالعات سیاسی از سال ۱۳۷۳ کار خود را با جذب دانشجو آغاز کرد. در ابتدا تنها دانشجویان در مقطع کارشناسی پذیرش می‌شدند، اما از سال ۱۳۷۵، پذیرش در مقطع کارشناسی ارشد نیز آغاز شد و پس از مدتی دوره‌های دکتری علوم سیاسی نیز در دانشگاه راه اندازی شد. البته مدتی است که پذیرش دانشجو در مقطع کارشناسی متوقف شده‌است و این دانشگاه تنها در مقاطع عالی دانشجو می‌پذیرد.
این دانشکده شامل سه گروه فلسفه و کلام، گروه اخلاق و معارف اسلامی و گروه فلسفه مضاف است.
فلسفه مضاف در این دانشکده دربردارنده دو رشته فلسفه حقوق و فلسفه فیزیک است.
این دانشکده دارای چهار گروه زبان انگلیسی، گروه زبان عربی، گروه زبان فرانسوی و گروه زبان آلمانی است.
این دانشگاه در دو مقطع کارشناسی ارشد و دکتری از طریق آزمون سراسری و آزمون اختصاصی دانشجو جذب می‌کند؛ و از ترم زمستان سال ۱۳۹۴ برای اولین بار در کشور رشته کارشناسی زبان انگلیسی ویژه مطالعات اسلامی راه اندازی شد.
این فصلنامه از سال ۱۳۷۷ منتشر می‌شود و چند سالی است دارای درجه علمی-پژوهشی شده‌است. مدیرمسئول این فصلنامه، احمد واعظی و اساتیدی مانند عبدالرحمن عالم، حسین کچوییان، عماد افروغ، حمید پارسانیا، نجف لک زایی و منصور میراحمدی جزو اعضای هیئت تحریریه این فصلنامه می‌باشند. مطابق اعلام سایت رسمی دانشگاه باقرالعلوم، تاکنون ۶۰ شماره از این فصلنامه منتشر شده‌است.
کسب رتبه پنجم در میان ۴۸ مؤسسه آموزش عالی غیردولتی، بر اساس اطلاعات آماری و شاخص‌های آموزشی عالی دانشگاه‌ها و مؤسسات آموزش عالی غیردولتی ـ غیرانتفاعی در سال تحصیلی ۸۴–۸۳
احراز رتبه علمی ـ پژوهشی نشریه علوم سیاسی در سال ۱۳۹۱.
احراز رتبه علمی ـ ترویجی فصلنامه علوم سیاسی در سال ۱۳۸۷.
احراز رتبه در جشنواره خوارزمی، (۱۳۷۹).
احراز رتبه در جشنواره مطبوعات، (۱۳۸۰).
احراز رتبه در همایش پژوهش‌های برتر دین (۱۳۸۰).
ارتباط عرفان و سیاست از دیدگاه خمینی / سعیده باقری فرد / کسب رتبه سوم در جشنواره خوارزمی در سال ۱۳۸۵.
گونه‌شناسی سیاسی علمای دینی از دیدگاه خمینی / محمد علی متولیان / کسب رتبه سوم در جشنواره خوارزمی در سال ۱۳۸۱.
اخلاق و سیاست در اندیشه سیاسی اسلام / نجمه کیخا / کسب رتبه دوم در همایش پژوهش‌های برتر دین در سال ۱۳۸۶.
رابطه فرد و دولت در نظریه‌های ولایت فقیه / شریف لک زایی / کسب رتبه دوم در جشنواره جاوید (جهاد دانشگاهی و مؤسسه اندیشه خمینی) در سال ۱۳۸۲.
نقش مردم از دیدگاه خمینی و محقق نائینی / غلامحسن مقیمی / کسب رتبه اول در همایش پژوهش‌های برتر دین در سال ۱۳۸۰
پایگاه اطلاع‌رسانی
علی مؤذنی (زاده ۱۳۳۷) داستان‌نویس، نمایشنامه‌نویس و فیلم‌نامه‌نویس ایرانی است.
وی متولد تهران سال ۱۳۳۷ است. لیسانس ادبیات نمایشی از دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران دارد و از جمله نویسندگانی است که کار نوشتن را به شکل حرفه‌ای دنبال می‌کند. وی در عرصه داستان کوتاه، رمان، داستان بلند، نمایشنامه و فیلمنامه قلم می‌زند. در حوزه فیلم‌سازی نیز شش تله‌فیلم برای تلویزیون ساخته‌است.
اغلب آثار وی با اقبال منتقدان و مخاطبان روبرو شده و جوایزی را نیز کسب کرده‌است.
مسجد فضل در لندن به عنوان یکی از نخستین مسجدهای انگلستان در ۲۳ اکتبر ۱۹۲۶ (میلادی) تأسیس شد.
مسجد و مرکز اسلامی دیدزبری در منچستر انگلستان واقع شده‌است. این بنا در ابتدا یک کلیسا بود که در سال ۱۹۶۲ تبدیل به مسجد شد.
آواز پر جبرئیل نام رساله‌ای از شهاب‌الدین سهروردی است.
متن رساله آواز پر جبرئیل توسط هانری کربن و الیزر پاول کراوس به ضمیمه شرح فارسی آن و مقدمه در زندگی سهروردی و پژوهشی درباره مطالب رساله به زبان فرانسوی در ژورنال آسیایی (Journal Asiatique) شماره ژوئیه - سپتامبر ۱۹۳۵ در پاریس به چاپ رسیده‌است.
از این کتاب اقتباس هایی در قالب کتاب، نمایشنامه و ... انجام شده است. ابوتراب خسروی در کتابی با همین نام مجموعه داستان مدرن را نوشته است. کتاب آواز پر جبرئیل ابوتراب خسروی نویسنده معاصر ایرانی تمثیلی است و نام یکی از داستانها عقل سرخ است.این کتاب را نشر گمان منتشر کرده است.
نمایشی نیز با این نام اجرا شده که نویسنده و کارگردان آن محسن معینی از کتاب سهروردی اقتباسی انجام داده است. نمایش آواز پر جبرئیل خردادماه ۱۳۹۴ اجرا شده است.
ویلفِرْد فردیناند مادِلونگ اسلام‌شناس و استاد تاریخ اسلام دانشگاه آکسفورد بود. تمرکز او در ایران شناسی و کار بر روی فرقه های شیعی بود و چون در مورد جانشینی پیامبر اسلام در اثر خود کتاب "جانشینی محمد" نظراتی نزدیک به نظرات شیعیان داشت در ایران بسیار مورد تکریم واقع شد. تا جایی که در سال ۲۰۱۳ توسط وزارت ارشاد ایران به او نشان بین المللی فارابی اعطا شد.
او در اشتوتگارت آلمان متولد شد. بهمراه خانوادهٔ در ۱۹۴۷ به آمریکا مهاجرت کرد. در ۱۹۵۳ مدرک لیسانس تاریخ و ادبیات اسلامی را از دانشگاه قاهره اخذ کرد و در سال ۱۹۵۷ از دانشگاه هامبورگ درجه دکترای مطالعات اسلامی دریافت کرد. مادلونگ رساله دکتری خود را تحت نظر اشتروتمان و اشپولر به پایان رساند. که در مورد قرامطه و فاطمیون و اشتراک نظر آنها در مورد امامت بود"Quarmaten und Fatimiden. Ihre gegenseitigen Beziehungen und ihre Lehre vom Imamat." Doctoral certificate (dated 30th of August, 1957) with the signature: "364-13 Phil Fak Prom 1372" in the State Archives of the Free and Hanseatic City of Hamburg.
از ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۰ وابستهٔ فرهنگی سفارت آلمان در بغداد بود و در طول سال‌های ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۸ استاد اسلام‌شناسی دانشگاه شیکاگو بود. از ۱۹۷۸ تا ۱۹۹۸ استاد کرسی Laudian در عربی و مطالعات اسلامی در دانشگاه آکسفورد بود.
وی سخنرانی نیز در کنگره بین‌المللی نقش شیعه در پیدایش و گسترش علوم اسلامی داشته‌است.
او تا زمان درگذشت خود پژوهشگر ارشد مؤسسه مطالعات اسماعیلی در لندن بود.
جان رالز (، تلفظ:؛ زاده ۲۱ فوریه ۱۹۲۱ – درگذشته ۲۱ نوامبر ۲۰۰۲) فیلسوف لیبرال آمریکایی است که به دلیل صورت‌بندی نظریهٔ عدالت شهرت بسیار دارد. وی از چهره‌های به‌نام فلسفهٔ سیاسی و فلسفهٔ اخلاق در سدهٔ بیستم بود که در سال ۱۹۹۹، جایزه رالف شاک و مدال منطق و فلسفه و علوم انسانی را دریافت کرد. اثر مشهور وی "نظریهٔ عدالت" یا "نظریه‌ای در باب عدالت" (چاپ ۱۹۷۱) یکی از منابع کلاسیک فلسفهٔ سیاسی محسوب می‌شود. کتاب نظریهٔ عدالت تنها در آمریکا دست‌کم ۲۰۰ هزار جلد فروش داشته و تاکنون به بیش از ۲۰ زبان ترجمه شده‌است.غرایان زندی: ۱۳۸۱
در سال ۱۹۹۰، ویل کیملیکا در مقدمه کتاب «فلسفه سیاسی معاصر» نوشت که تولد دوباره فلسفه سیاسی هنجاری، با انتشار "نظریهٔ عدالت" جان رالز در سال ۱۹۷۱ آغاز شد. رالز یکی از تاثیرگذارترین فیلسوفان سیاسی قرن بیستم محسوب می‌شود. رالز در میان فیلسوفان سیاسی معاصر جایگاه بسیار برجسته و نادری دارد، دادگاه‌های آمریکا و کانادا بارها در احکام خود نظرات رالز را نقل کرده‌اند و سیاستمداران آمریکایی و انگلیسی نیز به نظرات او ارجاع می‌دهند.
رالز در نظریه عدالت به‌مثابه انصاف، توصیه می‌کند که اعضای یک جامعه باید از آزادی‌های اساسی برابر و برابری فرصت برخوردار باشند و در جایی که نابرابری ایجاد شده، بیشترین نفع باید به محروم‌ترین اعضای جامعه برسد. رالز برای توجیه این اصول عدالت اجتماعی، از یک آزمایش فکری به نام وضع نخستین استفاده می‌کند. در این آزمایش، از افراد خواسته می‌شود بگویند که ترجیح می‌دهند در چه نوع جامعه‌ای زندگی کنند، اگر ندانند که در این جامعه، شخصاً چه جایگاه و طبقه‌ای خواهند داشت. رالز در اثر بعدی خود به نام "لیبرالیسم سیاسی" (۱۹۹۳) به این سؤال بازگشت که با توجه به اختلاف‌نظر معقول بر سر ماهیت زندگی خوب، قدرت سیاسی را چگونه می‌توان مشروع کرد.
رالز در شهر بالتیمور در ایالت مریلند به دنیا آمد. او دومین فرزند از پنج پسر ویلیام لی رالز و آنا آبل استامپ رالز بود. پدر جان رالز یکی از برجسته‌ترین وکلای دادگستری منطقه بالتیمور بود.[Gordon, David (2008-07-28) Going Off the Rawls, The American Conservative متن پیوند]، متن اضافی. رالز کودکی تلخی داشت، او در سال ۱۹۲۸ در هفت‌سالگی دچار بیماری دیفتری شد. برادرش بابی که ۲۰ ماه از او کوچک‌تر بود پس از ملاقات با او بیمار شد و از دنیا رفت. زمستان بعد، رالز مبتلا به سینه‌پهلو شد و این بیماری به برادر کوچک دیگرش، تامی، سرایت کرد و جان او را گرفت. توماس پوگ (نویسنده زندگینامه جان رالز) مرگ این دو برادر را بزرگ‌ترین رخدادهای کودکی رالز می‌داند.
رالز پس از فارغ‌التحصیلی از مدرسه کالورت در بالتیمور، وارد مدرسه کنت در ایالت کنتیکت شد. در سال ۱۹۳۹ از دبیرستان فارغ‌التحصیل شد و قدم به دانشگاه پرینستون گذاشت. رالز در پرینستون تحت تأثیر نورمن ملکلم که شاگرد ویتگنشتاین بود قرار گرفت. او در دو سال آخر تحصیلش در پرینستون، عمیقاً به الهیات و نظریات آن توجه داشت و حتی مدتی سودای تحصیل در علوم دینی مسیحی و کشیش شدن را در سر داشت.[Article by Iain King, titled Thinker at War: Rawls, published in Military History Monthly, 13 June 2014, accessed 20 November 2014. متن پیوند]، متن اضافی. رالز در رساله ۱۸۱ صفحه‌ای خود با عنوان «معنای گناه و ایمان» به ردّ پلاجیانیسم پرداخت. بخشی از استدلال او برگرفته از کتاب درباره مسئله یهود اثر کارل مارکس بود که بر اساس آن نابرابری طبیعی در توانایی افراد، می‌تواند عاملی عادلانه برای توزیع ثروت در جامعه باشد. رالز حتی پس از آتئیست شدنش هم بسیاری از استدلال‌های ضدّپلاجیانیسم را در کتاب "نظریهٔ عدالت" تکرار کرد. رالز در سال ۱۹۴۳ با درجه عالی از پرینستون لیسانس گرفت.
رالز در فوریه ۱۹۴۳ در ارتش آمریکا نام‌نویسی کرد. طی جنگ جهانی دوم، رالز سرباز پیاده‌نظام در منطقه اقیانوس آرام بود. وی در این دوران در منطقه گینه جدید موفق به دریافت نشان ستاره برنزی شد. رالز هنگام خدمت در فیلیپین نبردهای بسیار سختی را تجربه کرد و شاهد صحنه‌های دردناک خشونت و کشتار بود و همین‌جا بود که ایمان مسیحی خود را از دست داد و آتئیست شد.
پس از تسلیم‌شدن ژاپن، رالز جزو ارتش اشغالی ژنرال داگلاس مک‌آرتور بود و به رده گروهبان ارتقا یافت اما پس از مشاهده آثار و نتایج هولناک بمباران اتمی هیروشیما اعتقاد خود به ارتش را از دست داد. رالز حاضر نشد از دستور تنبیه یکی از سربازان اطاعت کند زیرا اعتقاد داشت هیچ تنبیهی توجیه‌شدنی نیست و بنابراین به درجه سرباز تنزل یافت. رالز در ژانویه ۱۹۴۶ ارتش را برای همیشه ترک کرد.
رالز در اوایل سال ۱۹۴۶ به پرینستون برگشت تا دکترای خود را در فلسفه اخلاق دریافت کند. او در ۱۹۴۹ با مارگارت وارفیلد فاکس که دانشجوی دانشگاه براون بود ازدواج کرد. حاصل ازدواج آنها چهار فرزند به نام‌های آن وارفیلد، رابرت لی، الکساندر اموری و الیزابت فاکس بود.
رالز مدرک دکتری خود را در سال ۱۹۵۰ از پرینستون دریافت کرد. او تا سال ۱۹۵۲ در این دانشگاه تدریس کرد و پس از دریافت فلوشیپ به دانشگاه آکسفورد رفت و آنجا تحت تأثیر آیزایا برلین و هربرت لیونل آدولفوس هارت قرار گرفت. پس از بازگشت به آمریکا، در دانشگاه کرنل به تدریس پرداخت. در ۱۹۶۲ استاد کامل فلسفه در دانشگاه کرنل شد و توانست در دانشگاه ام‌آی‌تی کرسی دائمی به دست بیاورد. همان سال به دانشگاه هاروارد رفت و حدود پنجاه سال به تدریس پرداخت و طی این مدت چهره‌های معاصر برجسته‌ای در فلسفه اخلاق و فلسفه سیاسی تربیت کرد از جمله تامس نیگل، آلن گیبارد، اونرا اونیل و غیره.
رالز به ندرت مصاحبه می‌کرد. لکنت داشت و از قرار گرفتن در معرض توجه عموم می‌هراسید و تمام زندگی خود را وقف خانواده و کارنامه آکادمیکش کرد.