moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
"پاسخ ژ. بودن به تناقض آقای دو ملتروا" رساله ای بود که توسط نظریه‌های ژان دو مالتروا برانگیخته شد و در آن بودن یکی از اولین تحلیل‌های علمی را از پدیده تورم ارائه کرد که تا قبل از قرن شانزدهم ناشناخته بود. پیشینه بحث در دهه ۱۵۶۰ این بود که تا سال ۱۵۵۰ افزایش عرضه پول در اروپای غربی منافع کلی را به همراه داشت. اما تورم قابل توجهی نیز وجود داشت. نقره وارد شده از طریق اسپانیا از معدن پوتوسی در آمریکای جنوبی، همراه با سایر منابع نقره و طلا، از دیگر منابع جدید، باعث تغییرات پولی شد.
بودن پس از مارتین دو آزپیلیکوئتا بود، که در سال ۱۵۵۶ به این موضوع اشاره کرده بود (چیزی که گومارا در سالنامه‌های منتشر نشده‌اش نیز به آن توجه کرده بود)، یک ناظر اولیه که افزایش قیمت‌ها تا حد زیادی به دلیل هجوم به فلزات گرانبهاست. وی در تحلیل این پدیده از جمله عوامل دیگر به رابطه بین مقدار کالا و مقدار پول در گردش اشاره کرد. بحث‌های آن زمان، پایه و اساس «نظریه کمیت پول» را ایجاد کرد. بودن عوامل دیگری را نیز ذکر کرد: افزایش جمعیت، تجارت، امکان مهاجرت اقتصادی و مصرف که به نظر او بیهوده است.
"تئاتر جهان طبیعت" بیانیه بودن از فلسفه طبیعی است. که شامل بسیاری از دیدگاه‌های شخصی خاص و حتی تخصصی است، به عنوان مثال که کسوف به رویدادهای سیاسی مربوط می‌شود. این نظریه مخالف قطعیت نظریه نجومی اختلاف منظر ستاره‌ای و منشأ زمینی «دنباله‌دار ۱۵۷۳» (یعنی ابرنواختر SN 1572) بود. این اثر تأثیرات عمده رامیست‌ها را نشان می‌دهد. توجه به عظمت و عظمت خداوند به دایره المعارفی دربارهٔ جهان هستی و شبیه سیستم حافظه می‌انجامد.
مسائل بودن به برخی از نسخه‌های رنسانس مسائل ارسطویی در فلسفه طبیعی پیوست شد. علاوه بر این، دامیان سیفرت پروبلاتاتا بودینی را که بر اساس Theatrum ساخته شده بود، گردآوری کرد.
شناخته شده‌ترین اثر بودین در سال ۱۵۷۶ نوشته شد. بحث در مورد بهترین شکل حکومتی که در آن سالها در حوالی قتل‌عام سنت بارتولمیوس (۱۵۷۲) اتفاق افتاد، الهام بخش شد. بودن سعی کرد در مسیری میانی قدم بگذارد. ماکیاولی به حاکم این حق را می‌داد که بدون ملاحظات اخلاقی به نفع دولت خود عمل کند و نظریه‌پردازان پروتستان از حکومت مردمی یا حداقل سلطنت انتخابی حمایت می‌کردند. تعریف کلاسیک بودین از حاکمیت این است: "la puissance absolue et perpetuelle d'une République" (قدرت مطلق و همیشگی یک جمهوری). ایده‌های اصلی او در مورد حاکمیت در فصل هشتم و دهم کتاب اول یافت می‌شود، از جمله بیانیه او "شاهزاده مقتدر فقط در برابر خدا مسئول است".
شش لیور فوراً به موفقیت دست یافت و بارها تجدید چاپ شد. ترجمه لاتین اصلاح شده و توسعه یافته توسط نویسنده در سال ۱۵۸۶ ظاهر شد. با این اثر، بودین یکی از بنیانگذاران گروه عملگرایانه بین اعترافات معروف به سیاست شد، که در نهایت موفق شد به جنگ‌های مذهبی در زمان پادشاه هنری چهارم پایان دهد. فرمان نانت (۱۵۹۸). در برابر پادشاهانی که در زمان او به سلطنت حمله می‌کردند، مانند تئودور بزا و فرانسوا هوتمن بودن، موفق به نگارش رساله ای اساسی و تأثیرگذار از نظریه اجتماعی و سیاسی شدند. در استدلال خود علیه انواع قانون اساسی مختلط و تئوری مقاومت، یک ضد حمله مؤثر علیه موضع سلطنتی بود که به «حاکمیت مردمی» استناد می‌کرد.
ساختار کتاب‌های پیشین در ساختار رامیست توصیف شده‌است. کتاب ششم شامل استدلال نجومی و عددی است. بودین از فیثاغورث در بحث عدالت استفاده کرد و در کتاب چهارم از ایده‌های مربوط به آرمان‌شهر توماس مور استفاده کرد استفاده از زبانی که از "شهریار" نیکولو ماکیاولی (لاتین civitas) یا جایگزین آن به‌عنوان واحد سیاسی (فرانسوی cité یا ville) گرفته شده یا جایگزین آن شده‌است، قابل تأمل است. بودین جمهوری (فرانسوی république، لاتین respublica) را به عنوان اصطلاحی برای موضوعات حقوق عمومی معرفی کرد (تعبیر انگلیسی معاصر Commonweal(th) بود). بودین، اگرچه به تاسیتوس اشاره کرد، اما در اینجا به سنت جمهوری‌خواهی کلاسیک نمی‌نوشت. امپراتوری عثمانی به عنوان یک «سلطنت پادشاهی» تحلیل می‌شود. جمهوری ونیز از نظر گاسپارو کنتارینی پذیرفته نیست: آن را قانون اساسی اشرافی می‌نامند، نه مختلط، با ساختاری متحدالمرکز، و ثبات ظاهری آن را به شکل حکومت نسبت نمی‌دهند.
ایده‌های شش کتاب دربارهٔ اهمیت آب و هوا در شکل‌دهی شخصیت مردم نیز تأثیرگذار بودند و جایگاه برجسته‌ای در آثار جووانی بوترو (۱۵۴۴–۱۶۱۷) و بعداً در جبر اقلیمی بارون دو مونتسکیو (۱۶۸۹–۱۷۵۵) یافتند. . بودین بر اساس این فرض که آب و هوای یک کشور شخصیت جمعیت آن را شکل می‌دهد، و بنابراین تا حد زیادی مناسب‌ترین شکل حکومت است، بودین فرض می‌کرد که سلطنت موروثی رژیم ایده‌آل برای یک کشور معتدل مانند فرانسه است. این قدرت باید «حاکمیت» باشد، یعنی تابع هیچ شاخه دیگری نباشد، هرچند تا حدی توسط نهادهایی مانند دادگاه‌های عالی (پارلمان) و مجامع نمایندگی (États) محدود شده باشد. بالاتر از همه، پادشاه «فقط در برابر خدا مسئول است»، یعنی باید بالاتر از جناح‌های اعترافی بایستد.
این اثر به زودی به‌طور گسترده‌ای شناخته شد. گاسپار دو آناسترو در سال ۱۵۹۰ ترجمه ای به زبان اسپانیایی انجام داد. ریچارد نولز ترجمه انگلیسی (۱۶۰۶) را گردآوری کرد. این بر اساس نسخه لاتین ۱۵۸۶ بود، اما در جاهایی از نسخه‌های دیگر پیروی می‌کند. این کتاب تحت عنوان The Six Bookes of a Common-ale ظاهر شد.
کار اصلی بودین در مورد جادوگری و آزار و شکنجه‌های جادوگری اولین بار در سال ۱۵۸۰ منتشر شد و ده نسخه آن تا سال ۱۶۰۴ منتشر شد. او در آن مفهوم تأثیرگذار «جادوگری پیمان» را بر اساس معامله با شیطان توضیح می‌دهد و این باور را که روح شیطانی از راهبردی برای تحمیل شک و تردید به قضات استفاده می‌کند تا جادوگران را دیوانه‌ها و آدم‌های دورافتاده‌ای که به جای شفقت مستحق شفقت هستند ببینند. از عذاب.
این کتاب به تاریخچه جادوگران می‌پردازد، اما فاوست و پیمان او را ذکر نمی‌کند. گزارشی از جن‌گیری عمومی در سال ۱۵۵۲ در پاریس، و پرونده ماگدالنا د لا کروز از کوردووا، یک زن صومعه که به مدت سه دهه به رابطه جنسی با شیطان اعتراف کرده بود، ارائه کرد. بودین از پیر مارنر در روایت گرگینه از ساووی استناد کرد. او کارهای کورنلیوس آگریپا و ترافیک درک شده در «سحر و جادو» انجام شده در امتداد جاده اسپانیایی، که در امتداد شرق فرانسه در بیشتر طول آن انجام می‌شود، محکوم کرد.
او با عبارات افراطی در مورد رویه‌های محاکمه‌های جادوگری، مخالفت با پادمان‌های عادی عدالت نوشت. هدف این حمایت از آرامش مستقیماً استانداردهای موجود توسط پارلمان پاریس بود (شواهد فیزیکی یا مکتوب، اعترافاتی که با شکنجه به دست نیامده، شاهدان غیرقابل استیضاح). او اظهار داشت که حتی یک جادوگر را نمی‌توان به اشتباه محکوم کرد اگر روش‌های صحیح رعایت شود، زیرا شایعات مربوط به جادوگران تقریباً همیشه درست بودند. نگرش بودین یک استراتژی جمعیت‌گرایانه معمول مرکانتیلیسم نامیده می‌شود.[مبهم].
این کتاب در بحث جادوگری تأثیرگذار بود. این کتاب توسط یوهان فیشارت (۱۵۸۱)، به آلمانی ترجمه شد و در همان سال توسط فرانسوا دو جون با عنوان De magorum dæmonomania libri IV به لاتین ترجمه شد. ژان دو لری آن را نقل کرده و در مورد مردم توپینامبا در برزیل کنونی نوشته‌است.
یکی از نسخه‌های باقی‌مانده از متن، که در کتابخانه مجموعه‌های ویژه دانشگاه کالیفرنیای جنوبی قرار دارد، یک نسخه ارائه نادر است که توسط خود بودین امضا شده‌است، و یکی از دو متن شناخته شده‌ای است که دارای چنین کتیبه‌ای از نویسنده است. تقدیم USC Démonomanie به C.L. وارونی، که گمان می‌رود همکار حقوقی بودین باشد.
بودین به دلیل تحلیل خود از حاکمیت، که آن را غیرقابل تقسیم می‌دانست، و اختیارات قانونگذاری کامل را در بر می‌گیرد (البته با شرایط و اخطارها) به خوبی شناخته شد. از سوی دیگر، با فرانسوا هوتمن (۱۵۲۴–۱۵۹۰) و فرانسوا بودوئن (۱۵۲۰–۱۵۷۳)، بودین نیز از نیروی حقوق عرفی حمایت کرد و قانون روم را به تنهایی ناکافی می‌دانست.
او ماهیت مطلق‌گرایانه نظریه حاکمیت خود را که مفهومی تحلیلی بود، حفظ کرد. اگر بعدها عقاید او به شیوه‌ای متفاوت و هنجاری مورد استفاده قرار گرفت، دلیل آن در بودین آشکارا نبود. می‌توان به حاکمیت به‌عنوان «مجموعه‌ای از ویژگی‌ها» نگاه کرد؛ در آن منظر، نقش قانون‌گذاری در کانون توجه قرار گرفت، و سایر «علائم حاکمیت» را می‌توان به عنوان موضوعات جداگانه مورد بحث قرار داد. او از نظر تئوری یک سیاستمدار بود که موقعیت معتدل آن دوره در سیاست فرانسه بود. اما به این نتیجه رسید که فقط مقاومت منفعلانه در برابر اقتدار موجه است.
کار بودین روی نظریه سیاسی، مفهوم مدرن «دولت» را معرفی کرد، اما در واقع در آستانه استفاده بود (با مفهوم کوراسیوس)، با معنای قدیمی‌تر پادشاهی «حفظ دولت خود» که از بین نرفته بود. مناصب دولتی متعلق به کشورهای مشترک المنافع بود و دارندگان آن مسئولیت شخصی در قبال اعمال خود داشتند. سیاست خودمختار است و حاکم تابع قوانین الهی و طبیعی است، اما نه تابع هیچ کلیسایی. واجبات، تأمین عدالت و عبادت دینی در دولت است.
بودین تعادل آزادی و اختیار را مطالعه کرد. او هیچ دکترینی مبنی بر تفکیک قوا نداشت و به شیوه ای سنتی در مورد اختیارات سلطنتی و حوزه مناسب و محدود آن بحث می‌کرد. دکترین او تعادل به عنوان هماهنگی، با شرایط متعدد بود. به این ترتیب می‌توان آن را به شیوه‌های مختلف استفاده کرد، و بود. نکته کلیدی این بود که نقطه مرکزی قدرت باید بالاتر از جناح باشد. رز سیاست بودین را در نهایت تئوکراتیک می‌بیند و مطلق‌گرایان که از او پیروی می‌کردند سوء تفاهم می‌شد.[۴۰]
در جایی که ارسطو برای شش نوع دولت استدلال می‌کرد، بودین فقط سلطنت، اشرافیت و دموکراسی را مجاز دانست. با این حال، او از تمایز شکل دولت (قانون اساسی) از شکل حکومت (اداری) حمایت می‌کرد. بودین نظر کمی نسبت به دموکراسی داشت.
خانواده‌ها واحد و الگوی اساسی دولت بودند؛ از سوی دیگر جان میلتون در بودین متحدی در موضوع طلاق یافت. احترام به آزادی و دارایی‌های فردی، ویژگی بارز دولت منظم بود، دیدگاهی که بودین با هاتمن و جورج بوکانن مشترک بود. او بر ضد برده داری استدلال می‌کرد.
در مسائل حقوقی و سیاسی، بودین دین را به عنوان یک تکیه گاه اجتماعی، تشویق به احترام به قانون و حکومت می‌دید.
او چاپ را به عنوان برجسته‌تر از هر دستاورد پیشینیان ستود. این ایده که اصلاحات پروتستان توسط نیروهای اقتصادی و سیاسی هدایت می‌شد به او نسبت داده می‌شود. او به عنوان اولین کسی شناخته می‌شود که به سرعت تغییرات اروپای مدرن اولیه پی برد.
در فیزیک، او به عنوان اولین نویسنده مدرن شناخته می‌شود که از مفهوم قوانین فیزیکی برای تعریف تغییر استفاده کرد، اما ایده او از طبیعت شامل کنش ارواح بود. در سیاست، او در بررسی یک انقلاب سیاسی در ماهیت یک چرخه نجومی، به ایده‌های زمان خود پایبند بود: یک تغییر (فرانسوی) یا صرفاً یک تغییر (به عنوان ترجمه ۱۶۰۶) به انگلیسی؛ از Polybius Bodin این ایده را گرفت. آناسیکلوز، یا تغییر چرخه ای ساختار. نظریه بودین این بود که حکومت‌ها به‌عنوان سلطنتی آغاز شده‌اند، سپس دموکراتیک بوده‌اند، قبل از اینکه اشرافی شوند.
در سال ۱۵۷۶، بودین به سیاست فرانسه مشغول بود، و سپس علیه استفاده از اجبار در مسائل مذهبی، اگر ناموفق بود، استدلال کرد. او معتقد بود که جنگ‌ها باید تابع حکومت‌داری باشد و مسائل دینی به دولت مربوط نمی‌شود.
بودین استدلال کرد که یک دولت ممکن است دارای چندین دین باشد. این موضعی بسیار غیرعادی برای زمان او بود، اگر میشل دو هوپیتال و ویلیام ساکت هم آن را داشته باشند. پدرو دی ریوادنیرا و خوان دی ماریانا از موضع متضاد متعارف تعهد دولت برای ریشه‌کن کردن مخالفت‌های مذهبی به آن حمله کردند. او در کتاب شش کتاب استدلال کرد که محاکمه شوالیه‌های معبد نمونه‌ای از آزار و اذیت غیرقابل توجیه است، شبیه آزار یهودیان و برادری‌های قرون وسطایی.
در سال ۱۵۸۸، بودین یک اثر لاتین Colloquium heptaplomeres de rerum sublimium arcanis abditis (کلوکیوم هفت در مورد اسرار متعالی) را به صورت دستنویس تکمیل کرد. این مکالمه ای است دربارهٔ ماهیت حقیقت بین هفت مرد تحصیل کرده، که هر کدام دارای جهت‌گیری مذهبی یا فلسفی مشخصی هستند - یک فیلسوف طبیعی، یک کالوینیست، یک مسلمان، یک کاتولیک رومی، یک لوتری، یک یهودی و یک شکاک. به دلیل این کار، بودین اغلب به عنوان یکی از اولین حامیان تساهل مذهبی در جهان غرب شناخته می‌شود. حقیقت، از نظر بودین، حکم به توافق جهانی داشت. و ادیان ابراهیمی بر عهد عتیق (تنخ) اتفاق نظر داشتند. Vera religio (دین واقعی) وفاداری را تا سرحد مرگ فرمان می‌دهد. تصور او از آن تحت تأثیر فیلو و میمونیدس بود. نظرات او در مورد اختیار نیز با مطالعات او در فلسفه یهود پیوند خورده‌است. برخی از محققان امروزی، تألیف او را در این متن به چالش کشیده‌اند. «کلوکیوم هفت در باب اسرار پنهان اشیای متعالی» گفتگوی مسالمت آمیزی را با هفت نماینده از مذاهب و جهان بینی‌های مختلف ارائه می‌دهد که در پایان بر شباهت اساسی باورهای خود اتفاق نظر دارند.
نظریه بودین، همان‌طور که در ملاحظات هماهنگی استوار است، شبیه نظریه سباستین کاستلیو است. او به همراه مونتن و پیر شارون یک نسبی‌گرای کتاب مقدس و دئیست دیده می‌شود. حداقل از نظر شهرت، نویسندگان مسیحی از بودین به عنوان کافر، دئیست یا ملحد یاد می‌کردند که او را با آزاداندیشی و سنت شکاکانه ماکیاولی و پیترو پومپونازی، لوسیلیو وانینی، توماس هابز و باروخ اسپینوزا مرتبط می‌دانستند: پیر دانیل هوئت، ناتانیل فالک، کلود فرانسوا هوتویل. پیر بیل به بودین یک اصل در مورد پیامدهای فکری عدم وجود خدا (پیشروی ولتر، اما بر اساس معمول سنتی متفکران فرانسوی) نسبت داد. ویلهلم دیلتای بعداً نوشت که قهرمان‌های داستان در Coloquium پیش‌بینی می‌کنند که گوتولد افرایم لسینگ، ناتان در وایز.
Colloquium یکی از اصلی‌ترین و محبوب‌ترین نسخه‌های خطی در تیراژ مخفیانه در اوایل دوره مدرن بود که بیش از ۱۰۰ نسخه فهرست‌بندی شده بود. پس از ورود به مد فکری، گردش پنهانی گسترده‌ای داشت. دایرةالمعارف بریتانیکا ۱۹۱۱ بیان می‌کند: «جالب است که لایب نیتس، که در ابتدا کولوکیوم را اثر دشمن ادعایی مسیحیت می‌دانست، متعاقباً آن را به عنوان ارزشمندترین اثر توصیف کرد». انتشار آن پس از سال ۱۷۰۰ افزایش یافت، حتی اگر تاریخ محتوای آن تا آن زمان باشد. در قرن هجدهم این گونه تفسیر شد که حاوی استدلال‌هایی برای دین طبیعی است، به گونه ای که گویی نظریات بیان شده توسط تورالبا (طرفدار دین طبیعی) دیدگاه بودین است. به اشتباه، طبق گفته رز، که بازسازی دیدگاه‌های دینی بودین با اعتقاد به خدایی جدا فاصله زیادی دارد. گروتیوس یک نسخه خطی داشت. گوتفرید لایبنیتز، که کولوکیوم را به یاکوب توماسیوس و هرمان کانرینگ نقد کرد، چند سال بعد کار ویراستاری را روی دست‌نوشته انجام داد. هنری اولدنبورگ می‌خواست آن را برای انتقال به جان میلتون و احتمالاً جان دوری یا برای ارتباط دیگری در سال ۱۶۵۹ کپی کند. در سال ۱۶۶۲ کانینگ به دنبال نسخه ای برای یک کتابخانه شاهزاده بود. قرار بود این کتاب تا سال ۱۸۵۷ به‌طور کامل توسط لودویگ نواک از روی دست نوشته‌های جمع‌آوری شده توسط هاینریش کریستین فون سکنبرگ منتشر شود.
بودین تحت تأثیر یهودیت فلسفی قرار گرفت و به نابودی "post exacta supplicia" شرور اعتقاد داشت.
نویسنده قرن ۱۹، الیفاس لوی، بودین را به عنوان دانش‌آموز باطنی یهودی می‌دانست: «بودین کابالیست که به اشتباه ذهنی ضعیف و خرافی تلقی می‌شود، انگیزه‌ای جز هشدار دادن به مردم در برابر بی‌باوری خطرناک نداشت. با مطالعه کابالا در اسرار واقعی جادو، او از خطری که جامعه با رها کردن این قدرت در برابر شرارت مردم در معرض آن قرار می‌گرفت، به خود می‌لرزید».
بودین مردی بود که به تاریخ جهانی که به عنوان یک حقوقدان به آن توجه می‌کرد، توجه داشت. او به یک مکتب فرانسوی باستانی و تاریخ فرهنگی قابل شناسایی تعلق داشت، با لانسلوت ووآزین د لا پوپلینیر، لویی لو کارون، لوئی لو روی، اتین پاسکویه و نیکلاس ویگنیه.
شاگردان تاریخی شامل ژاک اوت دو تو و ویلیام کامدن بودند. ژانری که به این ترتیب پایه‌گذاری شد، با نتیجه‌گیری اجتماعی، خود را به عنوان «تاریخ مدنی» معرفی کرد و به ویژه تحت تأثیر پولیبیوس قرار گرفت. «روش» اولین کتابی است که «نظریه‌ای دربارهٔ تاریخ جهانی مبتنی بر مطالعه صرفاً سکولار رشد تمدن» را ارائه کرد. بنابراین، نگرش سکولار بودین به تاریخ، تا حدودی رابطه ادراکی او را با ماکیاولی توضیح می‌دهد. در حالی که زمینه مشترک بودین با ماکیاولی چندان بزرگ نیست، و در واقع بودین با بینش بی خدا از جهان در ماکیاولی مخالف بود، آنها اغلب به اندازه کافی جفت می‌شوند، برای مثال توسط A. C. Crombie به عنوان مورخان فلسفی با دغدغه‌های معاصر. کروبی همچنین بودین را با فرانسیس بیکن به عنوان مورخان منطقی و انتقادی پیوند می‌دهد. هم بودین و هم ماکیاولی با دین به عنوان موقعیت تاریخی برخورد می‌کنند.
بودین عمدتاً از یوهان بوئموس و همچنین نویسندگان کلاسیک و همچنین گزارش‌هایی از لئو آفریقانوس و فرانسیسکو آلوارس استفاده کرد. با این حال، او علاقه کمی به دنیای جدید نشان داد. از نظر تئوری‌های اشاعه فرهنگی، او ناتانائل کارپنتر، و متعاقباً بر بسیاری از آنها، با نظریه «منشا جنوب شرقی» خود در مورد انتقال از مردم خاورمیانه به یونان و روم (و از این رو به اروپای شمالی) تأثیر گذاشت. یکی دیگر از پیروان پیتر هیلین در کتاب کوچکش (۱۶۲۱) بود. در انسان‌شناسی، بودین نشانه‌هایی از چندجنسیت را به عنوان نظریه منشأ انسانی نشان داد. از سوی دیگر، به عبارت واضح‌تر، او معتقد بود که نوع بشر در حال متحد شدن است، محرک‌ها تجارت هستند و نشانه‌هایی از respublica mundana (مشترک‌المنافع جهانی) و حقوق بین‌الملل در حال توسعه است. این در طرحی از Vaticinium Eliae یا سه دوره ۲۰۰۰ ساله برای تاریخ جهانی بود، که او تعهد کمی به آن داشت، اگرچه نشان دهنده ارتباط آن با سه منطقه آب و هوایی و غلبه آنها بود.
نظریه «جنوب شرقی» برای توضیحش به نظریه آب و هوا و طالع بینی بودین بستگی داشت: این نظریه در روش ارائه شد و در کتاب ششم از شش لیور توسعه یافت. او شناسایی مردمان و بخش‌های جغرافیایی با تأثیرات سیاره ای را در کتاب پنجم از شش لیور انجام داد. نظریه طالع بینی او با سنت بقراط ترکیب شده‌است. اما نه به روش مرسوم بطلمیوس. گفته شده‌است که او آنها را از یکی از پیروان کاردانو، اوگر فریر، گرفته‌است.
مفهوم بودین از حاکمیت به‌طور گسترده در اروپا پذیرفته شد. در شکلی که توسط دیگران، مانند حقوقدانان فرانسوی شارل لویسو (۱۵۶۴–۱۶۲۷) و کاردین لو برت (۱۵۵۸–۱۶۵۵) ساده شده و اقتباس شده بود، نقش مهمی در توسعه مطلق گرایی ایفا کرد.
بودین به‌طور مؤثری از سلطنت منظم گالیکا در برابر هوگنوت‌ها و هرگونه دخالت خارجی دفاع کرد. این ایده‌های کلی در زمان سلطنت هنری چهارم فرانسه به ارتدکس سیاسی تبدیل شد و به آغاز مطلق‌گرایی گرایش داشت. بودن به عنوان نظریه‌پرداز سیاسی پیروان متعددی داشت، از جمله پیر گرگوار، که با فرانسوا گریماوده، قدرت قانونگذاری شروع به نزدیکتر شدن به حق الهی پادشاهان کرد، و ویلیام بارکلی. پیر شارون در La Sagesse در سال ۱۶۰۱ از ایده دولت از بودین استفاده می‌کند، اما با محدودیت‌های کمتری در قدرت سلطنتی؛ شارون در این اثر برای نئواستویسیسم سکولار استدلال می‌کند و ایده‌های مونتن و لیپسیوس را با ایده‌های بودین کنار هم می‌گذارد. چارلز لویسو در سال‌های ۱۶۰۸–۱۶۰۸ آثار مطلق‌گرایانه‌ای را با تأکید بر نظم در جامعه منتشر کرد، که بسیار فراتر از نوشته‌های سی سال قبل بودین بود، روندی که تا قرن ۱۷ ادامه یافت.
به عنوان یک شیطان‌شناس، کار او معتبر و مبتنی بر تجربه به عنوان یک پزشک شکار جادوگر بود. به عنوان مورخ، نیکلاس لنگلت دو فرزنوی در سال ۱۷۱۳ از او به عنوان یک مورخ یاد کرد. مونتسکیو بودین را از نزدیک خواند. جامعه‌شناسی مدرنی که در بودین به آن اشاره شده‌است، که از رابطه بین دستگاه دولتی از یک سو و جامعه از سوی دیگر ناشی می‌شود، در مونتسکیو توسعه یافته‌است.
با توجه به سرمایه‌گذاری آلمان در امپراتور مقدس روم به عنوان چهارمین پادشاه، نگرش یوهانس اسلیدانوس، رد مدل چهار پادشاهی توسط بودین محبوبیت نداشت. نیاز به تطبیق ساختار موجود امپراتوری با بودین به عنوان نظریه‌پرداز حاکمیت منجر به مناقشه ای شد که تقریباً نیم قرن طول کشید. با شروع هنینگ آرنیسائوس، تا سال ۱۶۲۶ و زمان کریستوفر بسولدوس حل نشده ادامه یافت. او با اتخاذ مفهوم چندسالاری مرکب، که متعاقباً تحت تأثیر قرار گرفت، خطی بر آن کشید. لایبنیتس دیدگاه بودین در مورد حاکمیت را رد کرد و اظهار داشت که ممکن است فقط کنترل سرزمینی باشد، و نتیجه ای که نویسندگان سنت بودین مبنی بر اینکه فدرالیسم کایمریک است، ترسیم کرده‌اند.
به‌طور کلی، انگلیسی‌ها علاقه زیادی به جنگ‌های مذهبی فرانسه داشتند. ادبیات آنها در بحث‌های سیاسی انگلیسی مورد استفاده رایج قرار گرفت، و آمیاس پائولت تلاش‌های فوری برای یافتن شش کتاب برای ادوارد دایر انجام داد. مدت کوتاهی آثار بودین در انگلستان شناخته شد: فیلیپ سیدنی، والتر رالگ، و گابریل هاروی که گزارش کردند در آکسفورد مد بودند. ایده‌های او در مورد تورم تا سال ۱۵۸۱ آشنا بود. سامرویل به این نکته اشاره می‌کند که همه کسانی که در این دوره دربارهٔ حاکمیت در انگلستان بحث می‌کردند، لزوماً نظرات خود را از بودین نمی‌گرفتند: این ایده‌ها در آن زمان مطرح بود، و برخی مانند هادریان آ ساراویا و کریستوفر لوور استدلال خاص خود را برای نتایج مشابه داشتند. ریچارد هوکر به آثار دسترسی داشت، اما به آنها ارجاع نمی‌داد. جان دان در بیاتاناتوس خود از بودین استناد کرد.
نظر بودین در مورد موازی بودن پادشاهی‌های فرانسه و انگلیس توسط رالگ پذیرفته شد. راجر تویسدن مخالف بود: به نظر او، سلطنت انگلیس هرگز با تعریف بودین از حاکمیت مطابقت نداشت. ریچارد بیکن در Solon His Follie (1594)، که به سمت استعمار انگلیسی در ایرلند هدایت می‌شود، از متنی برگرفته از شش کتاب و همچنین بسیاری از نظریه‌های ماکیاولی استفاده کرد. او همچنین علیه بودین استدلال کرد که فرانسه یک سلطنت مختلط است. بودین بر تعاریف بحث‌برانگیز جان کاول در کتابش به نام مترجم در سال ۱۶۰۷ تأثیر گذاشت که در طول سال ۱۶۱۰ باعث خشم در پارلمان شد. ادوارد کوک از بودین در مورد حاکمیت گرفت. و مانند او مخالف مفهوم سلطنت مختلط بود.
در حالی که ایده‌های بودین در مورد اقتدار با نظریه حق الهی پادشاهان مطابقت داشت، نگرانی اصلی او انتخاب حاکم نبود. اما این بدان معنا بود که آنها می‌توانند هر دو راه را قطع کنند، که توسط نمایندگان پارلمان و همچنین سلطنت طلبان مورد استناد قرار می‌گیرند. هنری پارکر در سال ۱۶۴۲ حاکمیت پارلمان را با استدلال Bodinian تأیید کرد. جیمز وایتلاک از اندیشه بودین در بحث دربارهٔ پادشاه در پارلمان استفاده کرد. رابرت فیلمر سلطنت طلب عمدتاً از بودین برای استدلال پدرسالار خود وام گرفت. جان لاک در بحث و جدل چندین دهه بعد علیه فیلمر در دو رساله حکومت، از کار خود برای حمله به بودین عقب‌نشینی نکرد. اما متحد او جیمز تایرل، مانند الجرنون سیدنی، چنین کرد. یکی دیگر از کاربران سلطنتی بودین مایکل هادسون بود. جان میلتون پس از مرگ الیور کرامول، از نظریه بودین برای دفاع از طرح ضد دموکراتیک خود برای شورای بزرگ استفاده کرد.
سر جان الیوت کار آرنیسائوس را به عنوان منتقد بودین خلاصه کرد و در برج لندن به دنبال بودین نوشت که یک پادشاه قانونی، برخلاف یک ظالم، در De iure majestatis خود «آنچه را که ممکن است انجام دهد، انجام نخواهد داد». رابرت بروس کاتن از بودین در مورد ارزش پول نقل قول کرد؛ رابرت برتون در مورد سیاست در آناتومی مالیخولیا.
ریچارد نولز در مقدمه ترجمه سال ۱۶۰۶ خود، کتاب را به عنوان نوشته مردی با تجربه در امور عمومی تحسین کرد. ویلیام لو، در موعظه پارلمان در سال ۱۶۲۱، شکایت کرد که بودین با لیپسیوس و ماکیاولی بیش از حد مورد مطالعه قرار گرفته‌است، زیرا کتاب مقدس نادیده گرفته شده‌است. از سوی دیگر ریچارد باکستر خواندن بودین، هوگو گروتیوس و فرانسیسکو سوارز را به عنوان یک آموزش مناسب در سیاست برای حقوقدانان می‌دانست.
در اوایل دهه ۱۵۸۰، برایان دارسی، شکارچی جادوگر، برایان دارسی، در انگلستان، دیدگاه‌های بودین در مورد جادوگری را مطرح کرد، که به جای حلق آویز کردن به عنوان روشی برای اعدام استدلال می‌کرد و از برخی پیشنهادات بودین در بازجویی از اورسولا کمپ پیروی کرد. آنها همچنین توسط رجینالد اسکات در اثر شکاکانه خود کشف جادوگری (۱۵۸۴) به شدت با آنها مخالفت کردند. بعدها فرانسیس هاچینسون منتقد او بود و روش‌شناسی او را مورد انتقاد قرار داد.
در ایتالیا بودین به عنوان یک مورخ سکولار مانند ماکیاولی دیده می‌شد. در زمان تحریم ونیزی‌ها، ونیزی‌ها با تعریف قانونی از حاکمیت موافق بودند. به ویژه پائولو سارپی استدلال کرد که وسعت محدود ونیز از نظر سرزمینی، نقطه مرتبطی برای اقداماتی نیست که ونیز می‌تواند به اختیار خود انجام دهد.
بعدها، Giambattista Vico قرار بود رویکرد تاریخ فرهنگی بودین را به‌طور قابل توجهی بیشتر کند.
آثار Bodin به دلایل مختلف، از جمله بحث در مورد Fortune (بر خلاف اراده آزاد)، و دلیل دولت، به زودی در Index Librorum Prohibitorum قرار گرفت. این روش در سال ۱۵۹۰ وارد فهرست شد؛ رابرت بلارمین به عنوان سانسورکننده آن را در یادگیری خود دارای شایستگی می‌دانست، اما نویسنده یک بدعت گذار یا ملحد، منتقد حکومت پاپ و به ویژه نسبت به چارلز دو مولن بسیار همدرد بود. آثار دیگری در سال ۱۵۹۳ دنبال شد. تمام کارهای او در سال ۱۶۲۸ در فهرست قرار گرفت. ممنوعیت تئاتر تا قرن بیستم ادامه یافت. الاهیات ونیزی توسط جیوانی آماتو به عنوان پیروان ماکیاولی و بودین توصیف شدند.
Bellarmine Tractatus de potestate summi pontificis in temporalibus، برخلاف نظریه حاکمیت بودین، شکلی غیرمستقیم از قدرت سلب سنتی پاپ برای رهایی افراد از وظیفه اطاعت از ظالمان را تکرار کرد. یاکوب کلر، در یک اثر عذرخواهی از طرف توجیهات محدود برای استبداد، با بودین به عنوان یک مخالف جدی در این استدلال که رعایا فقط می‌توانند منفعلانه در برابر ظالم مقاومت کنند، با دیدگاه‌هایی در مورد امپراتوری که توهین آمیز بود، برخورد کرد.
در سال ۱۵۸۳، بودین در شاخص Quiroga قرار گرفت. در برابر استبداد، تفکر بودین از تفکر متعارف در اسپانیا در آن زمان خارج بود. در گفتگوی منتشر نشده‌ای که بین بودین و حقوقدان کاستیل تصور می‌شد، مشخص شد که دولت اسپانیا به دلیل ساختار پیچیده‌تر پادشاهی، سخت‌تر از فرانسه، دیگر قدرت بزرگ اروپایی است.
دیدگاه بودین نسبت به جادوگری تا قرن هجدهم به سختی در اسپانیا شناخته شده بود.
در پی انتشار ویژه نامه ۲۵۸ صفحه‌ای روزنامه ایران به نام "ویژه‌نامه خاتون ۱" در مرداد ماه ۱۳۹۰، عده‌ای از مردم، دست‌اندرکاران این ویژه‌نامه را متهم به زیر سؤال بردن “چادر سیاه" کردند که در جمهوری اسلامی ایران، از آن به عنوان «حجاب اسلامی برتر» یاد می‌شود.
خبرسازترین مطلب منتشر شده در این ویژه نامه، مصاحبه مهدی کلهر بود که رنگ سیاه چادر را تقلیدی از لباس مشکی مردان و زنان غربی در «مجلس‌های شبانه عیاشی اروپا» در زمان ناصرالدین شاه دانسته و گفت: “از لحاظ فلسفه حجاب که در قرآن آمده که زن خودش را در مقابل تیر نگاه هیز مردان قرار ندهد، قطعاً چادر مشکی بدترین پوشش است چون چهره زن را قاب می‌کند. ”
سایت «جهان‌نیوز» نوشت در این ویژه‌نامه «تمسخر و توهین بی‌سابقه به عفاف و حجاب» شده و «پوشش اسلامی زنان و چادر مشکی مورد بی‌پرواترین اهانت‌ها قرار» گرفته‌است.
به نوشته این سایت محافظه‌کار، در ویژه‌نامه «خاتون ۱» چادر مشکی «نامتناسب با ویژگی زنان و دختران ایرانی و تحمیل شده ناصرالدین‌شاه قاجار» معرفی شده‌است.
«جهان‌نیوز» نوشت که مهدی کلهر مشاور سابق احمدی‌نژاد در این ویژه‌نامه «رنگ مشکی چادر را متکبرانه و نتیجه تحمیل شاهان قاجار به زنان و دختران ایرانی دانسته که از مجالس عیاشی شبانه در اروپا بیرون آمده‌است.»
کلهر گفته‌است: «از لحاظ فلسفه حجاب، قطعاً چادر بدترین پوشش است چون چهره زن را قاب می‌کند.»
به نوشته «جهان‌نیوز» روزنامه ایران از قول کلهر قانون حجاب و عفاف را با «یاسای چنگیز» مقایسه کرده و طرح امنیت اخلاقی و گشت ارشاد را هدف حمله قرار داده‌است.
سایت «فردانیوز» هم با انتقاد از گفته‌های کلهر، به یک مطلب دیگر این ویژه‌نامه با عنوان «روایتی از هفت هزار سال نجابت و شیدایی» اعتراض کرده‌است.
«فردانیوز» نوشته که در این مطلب «به‌طور مستقیم و با لحنی تمسخرآمیز به طرح افزایش امنیت اخلاقی و گشت ارشاد حمله شده‌است.»
سایت «رجانیوز» هم نوشته که در این ویژه‌نامه مطالب «ساختارشکنانه‌ای در مورد مسئله حجاب و پوشش زنان ایرانی بیان شده‌است که عجیب‌ترین این ادعاها، توهین مستقیم به حجاب برتر یعنی چادر است.»
مصطفی پورمحمدی، رئیس سازمان بازرسی کل کشور، در جمع مدیران و کارکنان سازمان بازرسی کل کشور با اشاره به اینکه هرچند وقت یک بار در جامعه و کشور موجی راجع به رفتار اجتماعی افراد به خصوص در مباحث شرعی، عفاف و حجاب ایجاد می‌شود، گفت: «حجاب میدان اصلی فرهنگ ماست… غرب نیز به این خاطر بحث حجاب را نشانه گرفته چون حجاب تعارض و تقابل اصلی فرهنگ ما با غرب است. پس حجاب و عفاف اهمیت بسیار دارد و نمی‌توان آن را خفیف شمرد… هر کسی در این حوزه‌ها وارد شد، و به عنوان مثال بحث رنگ چادر یا مدل آن را مطرح کرد و گفت چرا باید رنگ چادر مشکی باشد نتیجه‌ای جز کمرنگ کردن حجاب نگرفت.»
محمد رضا باهنر نیز دربارهٔ ویژه نامه خاتون و جریان انحرافی گقت: «حسینی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به من گفت مقامات بالا می‌گویند تو چه کار به این کارا دارید. البته چنین پاسخی از سوی یک وزیر جمهوری اسلامی زیبنده نیست و این پاسخ را پاسخ قانونی نمی‌دانیم اما به صورت درد دل به من گفت از من کاری برنمی‌آید و مقامات بالا اصرار دارند که یک حرف جدید زده شود بد نیست ببینیم چی می‌شود. حزب‌الله و نیروهای اصولگرا توقع دارند شخص رئیس‌جمهور از جریان انحرافی حمایت نکند. البته حضور رحیم‌مشایی در رسانه‌ها کمرنگ شده‌است اما اختیار وی در نهاد رئیس‌جمهور تا آنجا که شنیدیم کم نشده‌است.»
غلامحسین محسنی اژه‌ای در مورد وضعیت کنونی روزنامه ایران هم گفته‌است: «اگر کسی بر خلاف مقررات و موازین حرکت کرده و توهین و بی‌احترامی کند، اگر شکایتی از شخص حقیقی یا حقوقی صورت بگیرد، با فرض شکایت، آن را تعقیب خواهیم کرد.»
وی یادآور شده که طبق قانون مطبوعات «اگر مطالبی در نشریه‌ای درج شود که موجب اختلاف بین طبقات مردم و برانگیختن احساسات مذهبی و جریحه دار شدن احساسات و توهین به موازین اسلامی شود، مجازاتی برای صاحب نشریه متخلف در نظر گرفته شده‌است.» وی از امکان مجازات نویسنده مطالب «خلاف قانون» نیز سخن گفته‌است.
به گفته وی با توجه به «اصلاحاتی که در قانون مطبوعات صورت گرفت» بر خلاف روال سابق «علاوه بر مدیر مسئول، نویسنده مطالبی که در ارتکاب جرم دخالت داشته، قابل تعقیب است.»
حائری شیرازی نیز با انتشار بیانیهای در سایت شخصی خود گقت: چادر حجاب برتر است، چه چادر نماز، چه چادر کوچهای، هر دو اصطلاحی است که بین خانم‌ها کاربرد دارد. علت برتری چادر، سنتی و ملی بودن آن است. کت و شلوار آقایان کجا و چادر خانم‌ها کجا."
حائری مدعی شد «مبارزه با بی‌حجابی، مثل قطع دست دزد، یک امر واجب است. وقتی معروفیت بیشتر شد، مبارزه شدیدتر خواهد شد. در دوم خرداد و هر انتخابات مهمی یک نوع مبارزه غیر جامع و مانع با بی‌حجابی رسم شد و شد آنچه شد. مبارزه با بی‌حجابی پر کردن صندوق ضد اصولگرا و خالی کردن صندوق اصولگراها، سابقه متعدد و تاریخی دارد. باید حواس اصولگراها جمع باشد.»
مکارم شیرازی همچنین انتشار این ویژه نامه را دارای اهداف انتخاباتی دانسته و با ذکر اینکه "همه افرادی که اهل اطلاع هستند می‌دانند که این ویژه‌نامه برای این است که برخی افراد آراء یک گروه بی‌بندوبار را در انتخابات بدست آورند" با تهدید مسولان روزنامه دولت احمدی‌نژاد به برخورد حزب‌الله گفته بود:" این مقامات چه اهمیتی دارد؟ از خشم خداوند و امت حزب‌الله بترسید. برای به دست آوردن آراء بعضی از بی‌بندوبارها این‌گونه کارها را انجام می‌دهند و حجاب چادر را بدترین نوع حجاب می‌دانند. یقین داشته باشید که این ملتی که بیش از ۱۰۰ هزار شهید داده به شما اجازه نخواهند داد که احکام و ارزشهای دینی را زیر سؤال ببرید.
این درحالی بود که مقامات مذهبی و حکومتی جمهوری اسلامی، از جمله آیت الله علی خامنه‌ای، چادر زنانه را «حجاب برتر» نام داده و استفاده از آن را نشانه تقوا و عفاف زنان دانسته‌اند.
علی‌اکبر جوانفکر در نامه‌ای به مکارم شیرازی نوشت: شاید حکم ارتداد و مرگ برایمان صادر شود، اما واهمه‌ای نداریم.
عباس جعفری دولت‌آبادی، دادستان تهران، روز شنبه، علیه سرپرست روزنامه ایران به اتهام جریحه دار نمودن عفت و اخلاق عمومی اعلام جرم کرده بود. علی اکبر جوانفکر، سرپرست روزنامه ایران تلویحاً دادستان تهران را هم گرفتار شتاب زدگی دانسته و گفته‌است: «این حجم بالا از مطالب متنوع و علمی و قوی، فرصت زیادی برای تحلیل می‌طلبد و نمی‌توان در عرض چند ساعت، حتی علیه آن اعلام جرم کرد».
همزمان ۱۹۲ نماینده مجلس با «ضد فرهنگی» توصیف کردن ویژه نامه روزنامه دولتی ایران دربارهٔ حجاب و چادر، خواستار برخورد قوه قضاییه با این نشریه شدند. این نمایندگان در بیانیه دیروز خود گفته‌اند که ویژه نامه روزنامه ایران «با نگاه لیبرالی به مسئله حجاب و عفاف، به درج مطالبی پرداخته که با فرهنگ اسلامی همخوانی ندارد.»
در بیانیه این نمایندگان از چادر به عنوان «یک نماد جهادی اسلامی» یاد و روزنامه دولتی ایران متهم شده که «با اهداف خاص انحرافی و با سوءاستفاده از بیت المال» به نشر مطالبی پرداخته‌است که «به هیچ وجه با روح انقلاب اسلامی سازگار نیست.»
۱۹۲ نماینده مجلس، «اظهارات غیر کارشناسانه و غیر منطقی و بدعت‌آمیز به مسئله حجاب» و «زیر سؤال بردن اقدامات قانونی نیروی انتظامی در طرح ارتقا سلامت اخلاقی» را از ایرادهای ویژه نامه خاتون دانسته و گفته‌اند که در این نشریه، «نوعی تسامح و تساهل فرهنگی و چراغ سبز به بدحجابی در فضای کشور» به چشم می‌خورد.
زهره الهیان، نماینده مردم تهران در مجلس شورای اسلامی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی را به مجلس فراخواند تا در خصوص مطالب درج شده در ویژه نامه روزنامه دولتی ایران در زمینه حجاب توضیح دهد. قبل از آن وزیر ارشاد اعلام کرده بود در ارتباط با ویژه نامه خاتون در یک گفتگوی ویژه تلویزیونی حاضر و توضیحات مفصلی ارائه خواهد کرد؛ قولی که تاکنون عملی نشده‌است.
همچنین بسیج دانشجویی پنج دانشگاه تهران با صدور بیانیه‌ای خطاب به رئیس‌جمهور در خصوص این ویژه نامه «خواستار برخورد جدی با عاملان انتشار» آن و پاسخگویی به «دغدغه‌های دینی مردم» شدند. آن‌ها در این بیانیه ضمن تأکید بر این نکته که هم‌اکنون «صدای دشمن از اردوگاه خودی توسط بوق‌های گوناگون به گوش می‌رسد»، خطاب به محموداحمدی نژاد هشدار داده‌اند: «ما اعلام می‌داریم که بر سر آرمان‌های انقلاب با هیچ فرد، گروه، جناح و حزبی عقد اخوت نبسته‌ایم.» این پنج تشکل دانشجویی مدعی شده‌اند که این نامه را «به نمایندگی از جوانان غیرتمند این مرز و بوم» نوشته‌اند.
رئیس اداره سیاسی سپاه پاسداران نیز در سرمقاله صبح صادق نوشت: «ویژه نامه خاتون در خارج از مجموعه روزنامه ایران و با هدایت عوامل اصلی جریان انحرافی تهیه و با پوشش روزنامه ایران» انتشار یافته‌است.
یداله جوانی با تأکید بر اینکه «ایجاد انحراف در افکار عمومی نسبت به ماهیت واقعی جریان انحرافی» هدف اصلی انتشار ویژه نامه خاتون بوده در ادامه این مقاله نوشت که « «خاتون» را باید یک طرح فریب تلقی کرد؛ طرح فریبی که در قالب ویژه نامه‌های دیگر قرار است تا آستانه انتخابات ادامه یافته و با ایجاد انحراف در افکار عمومی، وزن این جریان را با جلب آرای قشرها هدف افزایش دهد.»
رئیس اداره سیاسی سپاه اما در عین حال که خواستار «هوشیاری» و «پرهیز از ایجاد چالش و التهاب» از سوی حامیان آیت‌الله خامنه‌ای در برخورد با این ویژه نامه شده تصریح کرده‌است که «البته این سخن به معنای عدم تبیین یا ندادن پاسخ‌های مستدل، متین و منطقی به مباحث ابهام‌برانگیز خاتون نیست.»
ارگان سیاسی سپاه پاسداران در مطالب دیگری نیز به این موضوع پرداخته‌است. از جمله این نشریه در خبری مدعی شد که «لیدر جریان انحرافی در جلسه‌ای گفته ما برنده داستان خاتون بودیم. ما پیام خود را به قشر خاکستری منتقل کردیم.»
در این نشریه که تحت نظر نمایندگی علی خامنه‌ای در سپاه پاسداران منتشر می‌شود همچنین تأکید شده: «به نظر می‌رسد جریان انحرافی با علم به واکنش منفی مردم و مسئولان دلسوز نظام این ویژه نامه را منتشر کرده؛ اما اینکه هدفش از این «خودزنی» چه بوده را می‌توان این‌طور برداشت کرد که با این کار قصد جذب رای افراد بریده از نظام که تعداد بسیار معدودی هستند را برای انتخابات پیش رو دارند علاوه بر این با این اقدامات می‌خواهند واکنش شدید نیروهای انقلابی را علیه‌شان به همراه داشته باشند تا از این طریق به مظلوم نمایی بپردازند.»
در واکنش نسبت به انتشار مطلب حجاب در ویژه نامه خاتون، روزنامه کیهان نیز ضمن حمله لفظی شدید به روزنامه ایران و اظهار این نظر که این ویژه نامه حاوی مطالب موهن نسبت به حجاب و عفاف و آموزه‌های اسلامی است، نوشت انتشار این ویژه نامه با موج گسترده‌ای از خشم توأم با اعتراض مردم و مجامع علمی و دینی روبرو شد و در همان حال، «استقبال همراه با ذوق زدگی دشمنان بیرونی و رسانه‌های وابسته به آن‌ها را در پی داشت.»
یاداشت روز کیهان که با عنوان «پادوهای اجاره‌ای» و به قلم حسین شریعتمداری، سرپرست و نماینده آیت‌الله خامنه‌ای در این روزنامه، منتشر شده، چاپ مطالب شماره مردادماه ویژه نامه خاتون را اقدامی عمدی از سوی «عوامل پشت پرده جریان انحرافی» دانسته و این نظر را مطرح کرده که ممکن است اقدام آنان با «ده‌ها پروژه استعماری با صرف هزینه‌های هنگفت و نجومی برای مقابله با عفاف و حجاب» و حتی اقداماتی در دوران نظام پادشاهی به‌خصوص فرمان کشف حجاب در زمان رضا شاه مرتبط بوده باشد.
حسین شریعتمداری ضمن اشاره به این موضوع که «جریان انحرافی در تشکیلات ریاست جمهوری نفوذ کرده»، از اینکه روزنامه ایران، که منابع مالی آن از بودجه عمومی تأمین می‌شود، به انتشار چنین مطالبی می‌پردازد انتقاد کرده و خواستار برخورد دستگاه قضایی با «این هنجارشکنی‌ها» شده‌است.
روزنامه جمهوری اسلامی نیز به تمسخر حدیث نبوی در ویژه نامه خاتون اعتراض کرد.
روزنامه لس آنجلس تایمز نیز دربارهٔ خاتون نوشت: «گمان می‌رود که این حرکت تلاشی برای کسب حمایت طبقه متوسط ایران است. گفته می‌شود که دادستان تهران علیه این روزنامه اعلام جرم کرده‌است.»
علی‌اکبر جوانفکر در تاریخ ۲۹ آبان ۱۳۹۰، به دلیل چاپ مطالب خلاف موازین اسلامی و توهین به حجاب اسلامی در ویژه نامه خاتون به ۶ ماه و انتشار تصاویر خلاف عفت عمومی به ۶ ماه دیگر و در مجموع به یک سال زندان و همچنین سه سال محرومیت از فعالیت‌های مطبوعاتی محکوم شد.
مأموران امنیتی دادستانی تهران در ۳۰ آبان ۱۳۹۰، به ساختمان موسسه مطبوعاتی ایران یورش برده و علی اکبر جوانفکر را بازداشت کردند. تلاش برای دستگیری وی با مقاومت برخی کارکنان روزنامه ایران روبرو شد و مصیب نعیمی مدیر مسئول روزنامه الوفاق و بیش از ۳۰ تن از خبرنگاران و کارکنان روزنامه ایران بازداشت شدند. عبدالرضا سلطانی، خبرنگار سیاسی ایرنا که جهت پوشش خبری در دفتر روزنامه ایران حضور پیدا کرده بود، مورد ضرب و شتم مأموران قرار گرفت و وضعیت وی وخیم گزارش شد. همه کیس‌ها و مدارک روزنامه ایران نیز توقیف شد.استاندار تهران: با حمله‌کنندگان به روزنامه ایران برخورد قاطع می‌شود
عباس جعفری دولت‌آبادی، دادستان کل تهران، دربارهٔ بازداشت جوانفکر گفت: «در پی مصاحبه روز شنبه علی اکبر جوانفکر با یکی از روزنامه‌های کشور و طرح مسایل خلاف واقع و تنش آفرین، اطلاع حاصل شد که مشارٌ‌الیه قصد دارد روز دوشنبه هم با برگزاری نشستی مطبوعاتی این اظهارات را تکرار کند. حسب گزارش واصله متأسفانه علی‌رغم ادعای قانون گرایی، جوانفکر در قبال دستور قضایی و اقدام مأمورین مقاومت کرده و با تماس‌های تلفنی و حضور در جمع کارکنان مؤسسه موجب تحریک کارکنان وایجاد اخلال و بی نظمی در روند کاری روزنامه شد که پس از این حوادث حسب دستور دادستان، مأمورین محل را ترک کردند.»
جوانفکر نیز پس از این بازداشت گفت: «اقدامات این افراد، همکارانم در روزنامه ایران به شدت برآشفتند و نیروهای دادستانی در ساختمان گاز اشک‌آور انداختند و سعی در وارد شدن کردند، تعدادی از خبرنگاران روزنامه ایران را بازداشت کردند و با خود بردند و یکی از همکاران من را با شوک الکترونیکی زدند و اکنون وضعیت خوبی ندارد.»اقدام به بازداشت مشاور احمدی‌نژاد + تکمیلی - Tabnak.IR | تابناک
در تاریخ ششم مهر ۹۱ و هم‌زمان با آغاز سخنرانی محمود احمدی‌نژاد در سازمان ملل، علی اکبر جوانفکر برای طی دوران حبس شش‌ماهه خود توسط نیروهای قضایی بازداشت شد.http://www.bbc.co.uk/persian/iran/2012/09/120926_l10_javanfekr_arrested_prison.shtml
هانس یوآخیم مورگنتا (۱۷ فوریه ۱۹۰۴ – ۱۹ ژوئیه ۱۹۸۰) نظریه‌پرداز آمریکایی آلمانی تبار و استاد روابط بین‌الملل و علوم سیاسی بود. وی را پدر علم سیاست خارجی در نیمه دوم قرن بیستم خوانده‌اند. وی همچنین یکی از بنیان‌گذاران نظریه واقع‌گرایی در روابط بین‌الملل خوانده می‌شود.
از نظر وی، برآیند مشترک بازیگران عرصه سیاست تلاش برای به دست‌گیری قدرت، حفظ آن و نمایش قدرت به منظور کسب اعتبار و وجه بین‌المللی است. مورگنتا معتقد است که دولت مردان خاورمیانه، رؤیایی فکر می‌کنند و علمی نمی‌اندیشند و از این جهت در نظریه موازنه قدرت، مفهوم منافع ملی را محور اصلی مباحث خود قرار نمی‌دهند. از نظر وی «اهداف سیاست خارجی باید برحسب منافع ملی تعریف شوند.» و «منافع ملی بر حسب قدرت تعریف می‌شود». به طور مسلم برای مورگنتا قدرت و منافع ملی دو مفهوم اصلی و کلیدی است.
مهم‌ترین پیام مورگنتا در کتاب «سیاست میان ملت‌ها» تفکیکی است بین «آنچه هست» و «آنچه باید باشد».
هانس مورگنتا هشت عامل اصلی را به عنوان زیر بنای قدرت ذکر کرده‌است: ۱- موقعیت جغرافیایی ۲- وجود منابع طبیعی ۳- ظرفیت صنعتی ۴- وضعیت آمادگی نظامی ۵-جمعیت ۶- خصوصیات ملی ۷- روحیه ملی ۸- کیفیت دیپلماسی.
«علم موفقیت» فصلنامه ای در زمینه اجتماعی، سیاسی، فرهنگی و هنری بود که از پاییز ۱۳۸۲ تا تابستان ۱۳۸۷ در تهران منتشر می‌شد. امتیازانتشار این ماهنامه در سال ۱۳۸۷ توسط هیئت نظارت بر مطبوعات لغو شد.بانک اطلاعات نشریات کشور
نشریه «علم موفقیت» ابتدا به صورت ماهنامه و سپس فصلنامه توسط گروهی از اعضای مؤسسه علم موفقیت، از زیر مجموعه‌های جمعیت ال یاسینجمعیت ال یاسین، تشکلی مردمی و ثبت شده است که در سالهای اولیه دهه 1370 بر پایه معنویت گرایی شکل گرفت. اعضای ال یاسین عموماً طیفی از شاگردان پیمان فتاحی هستند که در فعالیت‌های مختلف این جمعیت نقش پررنگ تری دارند. از فعالیتهای این جمعیت می‌توان به انتشار فصلنامه (هنر زندگی متعالی، هنرهای زیستن، علوم باطنی علم موفقیت، تفکر متعالی، حرکت دهندگان و اخبار کودکانه) و احداث موسسات انتشاراتی، فرهنگی و هنری اشاره کرد. در حال حاضر اکثر فصلنامه‌های این جمعیت، توقیف شده و تعدادی دیگر از موسسات آن اجازه فعالیت ندارند. استخراج از گزارش سالیانه سازمان عفو بین‌الملل در فوریه سال 2009 و با محتوای اجتماعی، سیاسی، فرهنگی و هنری- بین سال‌های ۱۳۸۲ تا ۱۳۸۷ منتشر می‌شد.مجموعه قربانیان عداوت، پایگاه کمیته بین‌المللی نجات ایرانیان هدف اصلی این فصلنامه افزایش آگاهی عمومی در زمینه‌های ذکر شده و بستر سازی جهت آموزش روشهایی از موفقیت بود که به‌طور اختصاصی توسط ایلیا م. (پیمان فتاحی)همانپیمان فتاحی (مشهور به ایلیا میم)، رهبر معنوی جمعیت ال یاسین است که در فاصله سالهای 1386 تا 1388 دو بار توسط دستگاه امنیتی حکومت جمهوری اسلامی بازداشت شد و جمعاً به مدت 1 سال در انفرادی به سر برد. ر.ک. به گزارشهای سالیانه وزارت امور خارجه آمریکا در سال 2008 و گزارش سه‌ماهه سازمان عفو بین‌الملل در فوریه سال 2009 ارائه شده بودند. این نشریه در سال ۱۳۸۷ توسط هیئت نظارت بر مطبوعات لغو امتیاز شد.
مدیر مسئول و صاحب امتیاز این ماهنامه فرنگیس کاظمی، و سردبیران آن به ترتیب حمیدرضا همتی،حمیدرضا همتی، کارشناس ارشد آموزش از دانشگاه اندروز آمریکا، مدیرعامل گروه پژوهشی مدیریت حرفه ای ، سردبیر نشریه علم موفقیت، عضو هیئت تحریریه نشریه حرکت دهندگان و نشریه تفکر متعالی، نویسنده سه کتاب: تفکر و روش‌های آن، صدای او (مجموعه احادیث قدسی در چهار جلد)، و مدیریت ماندگار رکسانا خوشابی،رکسانا خوشابی، کارشناس ارشد مشاوره، مدیر مسئول و صاحب امتیاز ماهنامه هنر زندگی متعالی، سردبیر و نویسنده فصلنامه علم موفقیت، نویسنده دو کتاب کلام خلاق و یک یکی. فاطمه زندیفاطمه زندی، سردبیر در فصلنامه علم موفقیت، نویسنده کتاب «زن، مرد؛ برتری یا برابری». و مریم مداحمریم مداح؛ مترجم و نویسنده در فصلنامه‌های حرکت دهندگان، تفکر متعالی و علم موفقیت. بودند.مجموعه قربانیان عداوت
در سال ۱۳۸۷، هیئت نظارت بر مطبوعات علت لغو امتیاز را عدم التزام به قانون اساسی ذکر کرد اما بنابر اظهارات غیررسمی مسئولان وقت وزارت ارشاد، دلیل اصلی لغو امتیاز نشریه ارتباط آن با پیمان فتاحی بود.
برمید روبیدیم که بر اساس آیوپاک به آن روبیدیم برمید نیز می‌گویند، دارای فرمول شیمیایی RbBr می‌باشد. ساختار بلوری آن مانند ساختار بلوری نمک خوراکی است و فاصلهٔ ثابت میان هریک از ذرات بلوری آن ("lattice constant") برابر با ۶۸۵ پیکومتر است.
چندین راه برای تولید برمید روبیدیم وجود دارد، یکی از آن‌ها برقراری واکنش میان هیدروکسید روبیدیم و اسید هیدروبرمیک است:
RbOH + HBr → RbBr + HO
روش دیگر خنثی سازی کربنات روبیدیم بوسیلهٔ اسید هیدروبرمیک است:
RbCO + ۲HBr → ۲RbBr + HO + CO
فلز روبیدیم به تنهایی می‌تواند با برم وارد واکنش شود و تولید RbBr کند ولی این راه مناسبی نیست چرا که فلز روبیدیم بسیار گران تر از کربنات یا هیدروکسید آن است. همچنین واکنش میان روبیدیم و برم به صورت انفجاری رخ می‌دهد و خطرناک است.
آلبرت هیوز و آلن هیوز (متولد ۱ آوریل ۱۹۷۲) که با عنوان برادران هیوز شناخته می‌شوند، کارگردان، تهیه‌کننده و فیلم‌نامه‌نویس آمریکایی هستند.https://en.wikipedia.org/wiki/Hughes_brothers#Early_lives
آندراش دوم(زادهٔ پیرامون ۱۱۷۷- مرگ ۲۱ سپتامبر ۱۲۳۵) پادشاه مجارستان و کرواسی بود.
آندارش دوم کوچکترین پسر بلای سوم بود. بلا بدو فرمانروایی شاهزاده‌نشین هالیچ را سپرده‌بود، ولی بویارهای هالیچ بر او شوریدند و نیروهای مجار را از آن سامان بیرون‌راندند. پس از مرگ بلا، ایمره جانشین پدر شد ولی آندراش بر او شورید. سرانجام فرمانروایی بر دالماسی و کرواسی بدو سپرده‌شد. با مرگ ایمره و پسر خردسالش -لاسلوی سوم- او توانست با یاری هواخواهنش به تاج و تخت مجارستان دست یازد.
آندراش دوم در جنگ صلیبی پنجم شرکت‌جست ولی پیروزی دندانگیری به دست نیاورد. از اقدامات او صدور منشور زرینی بود که مزایای ویژه‌ای را برای اشراف مجارستان اختصاص می‌داد. او سال‌ها پادشاهی نمود(از ۱۲۰۵ تا زمان مرگش)، ولی به مروز قدرتش رو به تضعیف گرایید و بارها کارش به جنگ با پسرانش کشیده‌شد.
کیث لیونل اربن AO (؛ زادهٔ ۱۵ اکتبر ۱۹۶۷)، خوانندهٔ و ترانه‌نویس استرالیایی-آمریکایی است که برای فعالیتش در ژانر کانتری معروف است.
اربن در نیوزیلند متولد شد و فعالیت هنری‌اش را از سن پایین در استرالیا آغاز کرد. در سال ۱۹۹۱ نخستین آلبوم‌اش را عرضه کرد که چهار تک‌آهنگ از این آلبوم وارد جدول تک‌آهنگ‌های استرالیا شدند. در سال ۱۹۹۲ به ایالات متحده آمریکا رفت. ابتدا به عنوان گیتاریست برای گارث بروکس و دیکسی چیکس کار می‌کرد تا اینکه گروه د رنچ را تشکیل داد. د رنچ نخستین آلبوم‌اش را در سال ۱۹۹۷ از طریق کپیتال رکوردز عرضه کرد و توانست دو تک‌آهنگ وارد جدول فروش تک‌آهنگ‌های کانتری "بیلبورد" کند.
اربن در سال ۱۹۹۹ نخستین آلبوم انفرادی‌اش را در آمریکا عرضه کرد. آلبوم نسبتاً موفق بود طوری که یک میلیون نسخه فروخت و یک تک‌آهنگ‌اش در جدول تک‌آهنگ‌های کانتری "بیلبورد" آمریکا شماره یک شد. "جاده‌ی طلایی" نام دومین آلبوم اربن در آمریکا بود که در سال ۲۰۰۲ منتشر شد. این آلبوم اولین جایزه گرمیاش را برای تک‌آهنگ «تو به من فکر خواهی کرد»، که چهارمین شماره یک او در آمریکا بود، کسب کرد. "اینجا باش" سومین آلبوم وی در آمریکا بود که در سال ۲۰۰۴ وارد بازار شد. این آلبوم با فروش بیش از ۴ میلیون نسخه در آمریکا تا به امروز پرفروش‌ترین آلبوم اربن بوده‌است. "عشق، درد و همه چیز دیوانه" آلبوم بعدی اربن بود که در سال ۲۰۰۶ عرضه شد. تک‌آهنگ «پسر احمق» از این آلبوم دومین جایزه گرمی را برایش به همراه داشت.
اربن ۱۲ آلبوم استودیویی عرضه کرده‌است و ۱۲ تک‌آهنگ وی در صدر جدول تک‌آهنگ‌های کانتری "بیلبورد" ایالات متحده قرار گرفته‌اند. وی چهار بار برنده جایزه گرمی در شاخه بهترین اجرای خواننده مرد کانتری شده‌است. ت. در سال ۲۰۰۶ با بازیگر استرالیایی، نیکول کیدمن ازدواج کرد و حاصل این ازدواج دو فرزند به نام‌های ساندی رز کیدمن اربن (زادهٔ ۷ ژوئیه ۲۰۰۸) و فیث مارگارت کیدمن اربن (زادهٔ ۲۸ دسامبر ۲۰۱۰) است.
باشگاه ورزشی شرکت ملی حفاری اهواز، باشگاه ورزشی مستقر در شهر اهواز است، که متعلق به شرکت ملی حفاری ایران می‌باشد. این باشگاه در سه رشته ورزشی وزنه‌برداری، بسکتبال و فوتبال دارای تیم می‌باشد
مجتبیٰ صدریا (زادهٔ ۱۳۲۸، تهران)، نظریه‌پرداز اجتماعی-فرهنگی، فیلسوف اجتماعی و متخصص روابط بین‌الملل ایرانی است. او در روابط میان‌فرهنگی و مطالعات شرق آسیا ویژه‌کار می‌باشد و استاد روابط میان‌فرهنگی و مطالعات شرق آسیا در دانشگاه چؤو، توکیو بوده‌است. او همچنین استاد وابسته دانشگاه مانش استرالیا است.
صدریا استاد مؤسسه مطالعه تمدن‌های مسلمان در لندن است. او در سال‌های ۲۰۰۴ و ۲۰۰۷ عضو هیئت داوری جایزه معماری آقاخان بوده‌است.
در تاریخ یکشنبه ۲۳ آذر ۱۳۹۳ مقاله‌ای در روزنامه شرق با عنوان «"چگونه کتاب دیگران را به نام خودمان جعل کنیم"» منتشر شد. بر اساس تحلیلِ این مقاله، کتاب «نقدی مدرن بر مدرنیته: هانا آرنت و بستر فلسفی سیاست» که با نام مجتبی صدریا به عنوان نویسنده اثر، چاپ شده‌است؛ در حقیقت متعلق به نویسنده‌ای به نام جاشوا لوک‌یودر (زادهٔ ۱۹۸۳ میلادی) است. عنوان اصلی کتاب از این قرار است: «The Case of Human Plurality: Hannah Arendt’s Critique of Individualism in Enlightenment and Romantic Thinking". این کتاب در اصل پایان‌نامهٔ فوق‌لیسانس یودر در دپارتمان تاریخ دانشگاه لوئیزیانا است. این دانشجو بعدها پایان‌نامهٔ خود را در قالب کتابی با عنوان «قضیه تکثر بشری: نقد هانا آرنت بر فردگرایی در تفکر روشنگری و رمانتیک» توسط "خانهٔ چاپ‌ونشر دکتر مولر" منتشر کرده‌است.
به نرمی سخن بگو عشق ترانه‌ای است که برای فیلم پدرخوانده، اولین فیلم از سری فیلم‌های سه‌گانه پدرخوانده نوشته شده است. درحالی که نسخه بدون کلام به سادگی با نام تم عاشقانه پدرخوانده شناخته می‌شود، «به نرمی سخن بگو عشق» نسخه آوازی آهنگ می‌باشد. متن این ترانه نوشته لری کوزیک می‌باشد و موسیقی آن از نینو روتا است.
البته برای این ترانه اشعار متعددی به ایتالیایی («Parla Più Piano»)، به سیسیلی («Brucia La Terra») و به فرانسوی («Parle plus bas») وجود دارد. نسخه سیسیلی توسط آنتونی کورلئونه (با بازی فرانک دی آمبروسو) در فیلم پدرخوانده قسمت سوم خوانده شد.
روتا از نسخه‌ای کمدی از این آهنگ برای فیلم Fortunella در سال ۱۹۵۸ استفاده کرده بود. هنگامی که این مسئله کشف شد، موسیقی متن روتا در پدرخوانده که نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین موسیقی فیلم شده بود از در نظر گرفته شدن در جوایز آکادمی سال ۱۹۷۳ رد صلاحیت شد. با این حال موسیقی متن روتا، با وجود حضور همان قطعه در بین آن، در سال ۱۹۷۴ برنده جایزه اسکار برای بهترین موسیقی متن شد.
قطع رابطه ("Breakout") دومین آلبوم استودیویی از خواننده و ترانه سرای آمریکایی مایلی سایرس است که در تاریخ ۲۲ ژوئیه ۲۰۰۸ توسط هالیوود رکورز منتشر شد. سبک این آلبوم پاپ راک است و سایرس،۸ تا از ۱۲ آهنگ این آلبوم را در طول تور "Best Of Both Worlds" نوشت و البته شامل دو آهنگ کاور و یک ریمیکس هم می‌شود. و از بزرگترین امتیازهای این آلبوم، همکاری مایلی با آنتونینو آرماتو، ترانه سرای معروف آمریکایی است که بهترین آثار سایرس را به ارمغان آورده‌است.
Breakout تا دو هفته، شماره یک بیلبورد ۲۰۰ بود و بیش از ۱٫۵ میلیون نسخه از آن، در ایالات متحدهٔ آمریکا به فروش رسید. و همینطور در کشورهایی مانند: کانادا، ایتالیا، استرالیا و نیوزلند جز ۱۰ آلبوم برتر بود.
آهنگ هفت چیز (7 Things) اولین سینگل منتشر شده از این آلبوم بود که در کشورهایی مانند ایالات متحدهٔ آمریکا، نروژ، استرالیا و ژاپن بسیار موفق بود. و به دنبال این آهنگ، سینگل و موزیک ویدیوی جدیدش به نام پرواز روی دیوار (ترانه) "Fly On the Wall" را منتشر کرد که با استقبال گرم طرفدارانش مواجه شد.
دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی یکی از بزرگترین و قدیمی‌ترین دانشکده‌های پزشکی ایران است که تا قبل از انقلاب ۱۳۵۷ ایران با نام دانشکده پزشکی دانشگاه ملی ایران شناخته می‌شد.
پیشنهاد تأسیس دانشگاه ملی ایران را علی شیخ‌الاسلام در سفر محمدرضا پهلوی در سال ۱۳۳۵ به نیویورک در دیدار با دانشجویان ایرانی مشغول به تحصیل در آمریکا مطرح کرد. او خود در اسفند ۱۳۳۸ دانشگاه را با دو دانشکده معماری و … در خیابان پهلوی سابق سه‌راه یوسف‌آباد شروع کرد. در ۲۵ بهمن ۱۳۳۹ ضمن جشنی با حضور شاه و ملکه فرح دانشگاه ملی ایران رسماً افتتاح گردید.هدایتی ج. "تاریخ پزشکی معاصر ایران.". ص ۱۳۳ دانشکده پزشکی فعالیت رسمی خود را از مهر ماه سال ۱۳۴۰ با پذیرش ۱۵۰ نفر دانشجو در یک ساختمان ۷ طبقه استیجاری در خیابان ایرانشهر آغاز نمود. در اسفند سال ۱۳۴۲ از طرف دولت، زمینی واقع در اوین در اختیار دانشگاه ملی سابق قرار گرفت که ساختمان دانشکده پزشکی در آن احداث گردید و در سال تحصیلی ۴۴–۱۳۴۳ افتتاح و مورد بهره‌برداری قرار گرفت.
دانشکده پزشکی تا سال ۱۳۶۵ وابسته به دانشگاه شهید بهشتی (ملی سابق) بود و از آن پس تحت پوشش دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی شهید بهشتی می‌باشد. در اواخر سال ۱۳۸۰ ساختمان جدیدالاحداث دانشکده پزشکی در محوطه دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی شهید بهشتی با زیر بنای ۲۵۵۰۰ متر مربع افتتاح و مورد بهره‌برداری قرار گرفت.
دانشکده پزشکی دارای ۶ بلوک (A-B-C-D-E-F) می‌باشد. بلوک‌ها ۳ تا چهار طبقه بوده و شامل گروه‌ها، کلاس‌ها، آزمایشگاه‌ها و سالن اجتماعات می‌باشد.
تذکره در لغت به معنای «به یاد آوردن»، «پند دادن»، «یادگار»، «یادداشت» و «کتابی که در آن احوال شعرا نوشته شده باشد» آمده‌است.
در تمام کتب ادبی فارسی پیش از زمان صفویه (غیر از تذکرهٔ دولتشاه سمرقندی)، کلمهٔ تذکره به معنای یادگار، یادداشت و یادآوری به کار رفته و به‌تدریج در دورهٔ صفویه به کتابی که حاوی شرح حال و آثار شعرا است اطلاق شده‌است. بعد از عصر صفوی در تمام تذکره‌هایی که در ایران تألیف شده، کلمهٔ تذکره به معنای «تذکرة الشعرا» — یعنی کتابی که در آن ترجمهٔ احوال و نمونهٔ اشعار شعرا باشد — آمده‌است و امروزه نیز به همین معنا به کار می‌رود.
تذکره کتابی است که در آن شرح حال و آثار یک شاعر، یا عده‌ای از شعرا آمده باشد. معمولاً تذکره‌نویس علاوه‌بر معرفی شاعر و نقل اشعار او، به شرح حال وی نیز پرداخته و گاه دربارهٔ آثار و اشعار او به بحثی انتقادی می‌پردازد.
تدوین «فرهنگ شرح احوال»، کاری است که ابتدا مسلمانان به آن دست زدند و آن‌گاه که نوشتن فرهنگ شرح احوال توسعه یافت، دانشمندان به نوشتن شرح حال محدثین، فقها و سایر طبقات مذهبی مشغول شدند؛ و ادبا شرح احوال شعرا، نویسندگان، درباریان، فلاسفه، عرفا و... را نوشتند.
به درستی روشن نیست که تذکره‌نویسی دقیقاً از چه زمان در ایران رایج شده‌است و از ایران پیش از اسلام، کتاب و نوشته‌ای که در شرح حال شاعران و شعر آنان باشد، سراغ نداریم. در زبان فارسی تا قرن ششم کتابی که به‌طور مستقل به ترجمهٔ حال شاعران اختصاص داشته باشد، باقی نیست، اگرچه در زبان عربی کتاب‌هایی در این زمینه وجود دارد، از جمله «یتیمة الدهر» ابومنصور ثعالبی که به ترجمهٔ حال شاعران حجاز، عراق، شام، ری، اصفهان، کرمان و... پرداخته‌است.
شاید بتوان قدیم‌ترین تذکرهٔ شاعران فارسی‌زبان را که به زبان فارسی تألیف شده، مقالهٔ دوم کتاب «مجمع النوادر یا چهار مقالهٔ» نظامی عروضی سمرقندی دانست. این کتاب در سال ۵۵۰ هجری قمری تألیف شده و مقالهٔ دوم آن در «ماهیت شاعری» است و در آن به طریق حکایت، ذکری از شاعران رفته و برخی اشعار آنان به تناسب ذکر شده‌است.
قدیمی‌ترین، جامع‌ترین و معتبرترین تذکرهٔ شاعران فارسی‌زبان، تذکرهٔ «لباب الالباب» تألیف «نورالدین یا سدیدالدین محمد عوفی» تذکره‌نویس و محقق نامی نیمهٔ دوم قرن ششم و آغاز قرن هفتم هجری است که کتاب خود را در سال ۶۱۸ به پایان رساند. این کتاب ترجمهٔ احوال تمام شاعران پس از اسلام تا زمان مؤلف را دربر دارد و از دیرباز مأخذ و سند معتبر تذکره‌نویسان و تاریخ‌نویسان ایران بوده‌است.
پس از تألیف این کتاب بود که تذکره‌نویسی و فراهم آوردن مجموعه‌هایی از شعر شاعران گذشته و معاصر مرسوم شد. از دیگر تذکره‌های معروف «تذکرة الشعرای» دولتشاه سمرقندی است، این کتاب در سال ۸۹۲ تحریر شده ولی به دلیل اشتباهات و لغزش‌های فراوان مؤلف، چندان مورد اعتماد و اعتبار نیست.
از جمله دیگر تذکره‌ها، تذکرهٔ «آتشکدهٔ آذر» تألیف «لطف‌علی بیک آذر بیگدلی» (۱۱۳۴ – ۱۱۹۵ هـ. ق) و «مجمع الفصحا» از رضاقلی‌خان هدایت است که در سال ۱۲۸۴ هـ. ق تألیف شد.
تذکره‌ها مهمترین منبع برای پی بردن به خصوصیات شعر، سبک شاعری، آثار، هم‌عصران و اوضاع و احوال زمان زندگی شاعران است و به‌طور کلی به دو دسته تقسیم می‌شود: