moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در وب‌سایت جمع‌آوری نقد راتن تومیتوز از ۷۶ نقد منتقد، با میانگین امتیاز ۵٫۶ ار ۱۰ مثبت هستند. اجماع وب‌سایت چنین می‌گوید: «نسل پاد با توجه به اینکه فیلمنامه‌های دوربرگردان آن اجراهای محکم امیلیا کلارک و چیوتل اجیوفور را تضعیف می‌کند، ذهن را تحریک می‌کند، اما نه چیز دیگری». در متاکریتیک، که از میانگین وزنی استفاده می‌کند، بر اساس ۲۲ منتقد، امتیاز ۶۰ از ۱۰۰ را به فیلم اختصاص داد که نشان دهنده «بررسی‌های مختلط یا متوسط» است.
ایستگاه پایانه آزادی، یکی از ایستگاه‌های خط ۱ و ۲ بی‌آرتی تهران است و در ضلع جنوبی پایانه مسافربری غرب واقع شده است.
در کنار این ایستگاه، ایستگاه متروی میدان آزادی از خط ۴ متروی تهران وجود دارد.
هیئت منصفه شماره ۲ (انگلیسی: Juror No. 2) یک فیلم دلهره‌آور آمریکایی درحال ساخت به کارگردانی کلینت ایستوود و نویسندگی جاناتان آبرامز است. نیکلاس هولت و تونی کولت بازیگران اصلی فیلم هستند.
یک هیئت منصفه در حال خدمت در یک محاکمه قتل متوجه می‌شود که مقصر مرگ قربانی است.
فیلمبرداری در ژوئن ۲۰۲۳ آغاز شد، با مکان‌های فیلمبرداری از جمله ساوانا، جورجیا و لس آنجلس، ولی در ژوئیه به دلیل اعتصاب نویسندگان به حالت تعلیق درآمد.
عبدالله ممدوح عبدالعزیز (زادهٔ ۲۹ مارس ۱۹۹۹) کاراته کا مصری است. او در مسابقات کاراته قهرمانی جهان ۲۰۲۱ که در دبی، امارات متحده عربی برگزار شد، در وزن ۷۵ کیلوگرم مردان مدال نقره را کسب کرد. وی مدال نقره کومیته کاراته انفرادی منهای ۷۵ کیلوگرم مردان در بازی‌های آفریقایی ۲۰۱۹ که از ۲۴ تا ۲۶ مرداد ۱۳۹۸ در رباط مراکش برگزار شد و مدال طلا در وزن ۷۵- کیلوگرم کومیته انفرادی مردان (یوفاک) جوانان و بزرگسالان (قهرمانان قهرمانی) را کسب کرد.
عبدالعزیز پیش از این در سال‌های ۲۰۱۵ و ۲۰۱۹ دو مدال برنز را در مسابقات قهرمانی نوجوانان و زیر ۲۱ سال جهان کسب کرده بود. او همچنین مدال‌های متعددی از جمله طلا، نقره و برنز در مسابقات قهرمانی قاره آفریقا و مسابقات مدیترانه و همچنین فدراسیون جهانی کاراته کسب کرده بود.
او برای بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ در توکیو، نقاط مقدماتی نمایندگی قاره ژاپن، جایی که کاراته برای اولین بار در آن حضور خواهد یافت، واجد شرایط شد و اکنون او نماینده تیم مصر در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ در مسابقات کاراته بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ در توکیو، ژاپن خواهد بود.
یدالله بوعلی سرتیپ سپاه پاسداران انقلاب اسلامی است، که هم‌اکنون به‌عنوان فرمانده سپاه فجر فارس فعالیت می‌کند.
وی فعالیت نظامی را در خلال جنگ ایران و عراق در نیروی زمینی سپاه پاسداران آغاز کرد و از ۱۳۶۶ تا ۱۳۶۹ مسئول مدیریت رزم قرارگاه کربلا بود.
بوعلی از ۱۳۸۰ تا ۱۳۸۴ فرمانده آموزشگاه درجه‌داری امام‌علی شیراز و از ۱۳۸۴ تا ۱۳۸۸ فرمانده گروه ۲۴ بعثت بروجرد بود. او از ۱۳۸۸ تا ۱۳۹۳ به‌عنوان جانشین فرمانده سپاه حضرت ابوالفضل لرستان فعالیت می‌کرد، در فاصله سال‌های ۱۳۹۳ تا ۱۳۹۷ فرماندهی سپاه فتح کهگیلویه و بویراحمد را برعهده داشت و از مردادماه ۱۳۹۹ فرمانده سپاه فجر فارس است. بوعلی در سال ۱۳۸۸ درجه سرتیپ‌دومی و در سال ۱۴۰۱ درجه سرتیپی دریافت کرد.
کنوانسیون صلح ابتدایی یک معاهده دوجانبه بود که در ۲۷ اوت ۱۸۲۸ بین امپراتوری برزیل و استان‌های متحد ریو د لا پلاتا با میانجیگری بریتانیا امضا شد و به جنگ سیسپلاتین پایان داد و منجر به استقلال اروگوئه و به رسمیت شناختن این کشور گردید.
کنوانسیون صلح ابتدایی نتیجهٔ جلساتی بود که توسط نمایندگان امپراتوری برزیل و استان‌های متحد ریو د لا پلاتا - کشور سلف آرژانتین - بین ۱۱ و ۲۷ اوت ۱۸۲۸ در ریو دو ژانیرو، برزیل برگزار شد. این کنوانسیون یا معاهده، استقلال اروگوئه را از دو کشور برزیل و آرژانتین اعلام نمود و موجب ایجاد کشوری جدید در میان این دو دولت گردید. استقلال اروگوئه در ۴ اکتبر همان سال، زمانی که کشورهای امضاکننده معاهده در مونته‌ویدئو، معاهده را تصویب کردند، به‌طور قطعی برقرار گشت.
در سال ۱۸۲۸، جنگ سیسپلاتین به بن‌بست رسیده بود و نیروهای زمینی آرژانتین قادر به تصرف هیچ شهر بزرگی نبودند،SCHEINA, Robert L. Latin America's Wars: the age of the caudillo, 1791-1899, Brassey's, 2003. و نیروهای برزیل با کمبود شدید نیروی انسانی برای یک حمله تمام عیار علیه نیروهای آرژانتینی از حرکت بازمانده بودند. بار سنگین جنگ و ابعاد فزاینده مالی باعث شد فشار عمومی مردم برزیل دولت این کشور را به صلح و دیپلماسی سوق دهد.
در این زمینه، در ۲۰ فوریه ۱۸۲۸ برزیل و آرژانتین تصمیم گرفتند مذاکرات صلح را با میانجیگری بریتانیای کبیر آغاز کنند؛ زیرا این کشور هم به دلیل موانع تجاری شدیدی که محاصره بوئنوس آیرس برای ریو د لا پلاتا ایجاد کرده بود، علاقه‌مند به حل مسالمت آمیز جنگ بود.
لرد جان پونسونبی به عنوان میانجی برای مذاکرات انتخاب شد و ولی بلافاصله آرژانتین عدم تمایل خود به واگذاری منطقه اروگوئه امروزی به برزیل را اعلام کرد. برزیل هم دوست نداشت آرژانتین هیچ منطقه ای از استان سیسپلاتین را ضمیمه کشور خود کند.
با در نظر گرفتن این ملاحظات، پوسونبی پیشنهاد کرد کشور اروگوئه مستقل ایجاد شود تا هم برزیل و هم آرژانتین به منظور برقراری مجدد صلح در لاپلاتا آرامش یابند و به خواسته‌های برزیل در مورد حاکمیت آن بر Missões Orientais و حق دریانوردی آزادانه آرژانتینی‌ها در منطقه رضایت دهند.
این طرح اگرچه با مخالفت اولیه آرژانتین مواجه شد، اما این دیپلمات موفق شد آرژانتین را متقاعد کند که دیگر امکان صرف هزینه برای جنگ با هدف دستیابی به استان باندا اورینتال وجود ندارد و موفق شد معاهده را در ۲۷ اوت ۱۸۲۸ به توافق برساند.
مورخان اروگوئه ای دو دیدگاه اصلی در مورد این معاهده و تولد اروگوئه به عنوان یک کشور مستقل دارند. گروه اول معتقدند که ایده ایجاد دولت-ملت اروگوئه قبل از این معاهده وجود داشته‌است و به رقابت مونته ویدئو با بوئنوس آیرس اشاره می‌کنند که حلقه‌های ضعیفی که نایب السلطنه ریودولا پلاتا را متحد کرده بود توسط خوزه گرواسیو آرتیگاس نفی می‌شد و او تمرکزگرایی این کشور را نقد می‌کرد. این چشم‌انداز توسط فرانسیسکو بائوزا، خوان زوریلا د سن مارتین، پابلو بلانکو آسودو، ماریو فالکائو اسپالتر و خوان پیول دوتو ارائه می‌شود. گروه دوم در عوض معتقدند که اروگوئه‌ای‌ها همچنان می‌خواستند بخشی از استان‌های متحد ریودولا پلاتا باشند، و اشاره می‌کنند که آرتیگاس مخالف تمرکزگرایی بود، اما هرگز ایده‌های جدایی‌طلبانه واقعی نداشت. آن‌ها استقلال اروگوئه را به عوامل خارجی، عمدتاً نفوذ بریتانیا، نسبت می‌دهند. این دیدگاه نیز توسط ادواردو آسودو واسکز، آریوستو گونزالس، اوجنیو پتی مونوز، واشینگتن ریس آبادی، آلبرتو متول فرره و اسکار بروکرا تأیید می‌شود.Nahum, p. 29
مورخ لئوناردو بورخس استدلال می‌کند که روز استقلال که در ۲۵ آگوست جشن گرفته می‌شود، منعکس کننده تولد واقعی ملت نیست. هنگامی که استقلال با تعهد کشورهای امپراتوری برزیل و استان‌های متحد ریودولا پلاتا در ۲۵ اوت ۱۸۲۵ امضا شد، اروگوئه بخشی از آرژانتین و در واقع باندا اورینتال بود. بورخس می‌گوید: «به نظر می‌رسد این جشن بی‌معنی است». آنا ریبیرو، معاون وزیر آموزش و فرهنگ، استدلال می‌کند که همه این تاریخ‌ها خودسرانه هستند و استدلال می‌کند که روز باستیل هم تاریخ تعیین‌کننده انقلاب فرانسه را جشن نمی‌گیرد.
جغرافیای روانی یا جغرافیای روان‌کاوی در محیط‌های شهری است که بر ارتباطات بین فردی با مکان‌ها و مسیرهای دلخواه تأکید دارد. این موضوع توسط اعضای انترناسیونال لتریست و انترناسیونال موقعیت‌گرا که گروه‌های انقلابی متأثر از تئوری مارکسیستی و آنارشیستی و همچنین نگرش‌ها و روش‌های دادائیست‌ها و سوررئالیست‌ها بودند، گسترش یافت. گای دوبور در سال ۱۹۵۵ جغرافیای روانی را اینگونه تعریف کرد: «مطالعه قوانین دقیق و تأثیرات خاص محیط جغرافیایی، سازماندهی‌شده آگاهانه یا ناآگاهانه، بر احساسات و رفتار افراد». یکی از تاکتیک‌های کلیدی برای کاوش در جغرافیای روانی، تمرین پیاده‌روی شهری است که به‌عنوان dérive شناخته می‌شود. به عنوان یک عمل و نظریه، جغرافیای روانی بر مجموعه گسترده‌ای از بازیگران فرهنگی از جمله هنرمندان، کنشگران و دانشگاهیان تأثیر گذاشته‌است.
پیاده‌روی ستارگان کراکوف () خیابانی در بلوار چروینسکی در شهر کراکوف لهستان است. در این خیابان همچون پیاده‌روی مشاهیر هالیوود ستاره‌هایی برای مشاهیر فرهنگ و هنر بر روی زمین نصب شده‌است.
پیاده‌روی ستارگان کراکوف پروژه مشترک شهرداری کراکوف و شبکهٔ رادیویی موسیقی RMF FM است. این پیاده‌رو در آغاز صرفاً برای قدردانی از موسیقی‌دانان و گروه‌های برجسته موسیقی لهستان و جهان برپا شد، ولی بعدها ستارگانی برای سایر مشاهیر هنری نیز نصب شد. نخستین ستاره در ۲۸ ژوئن ۲۰۰۸ برای خواننده نامدار کانادایی سلین دیون رونمایی شد.
الکسیا () پنجمین آلبوم استودیویی الکسیا، خوانندهٔ ایتالیایی است که در سال ۲۰۰۲ منتشر شد. این آلبوم نخستین اثر منتشرشدهٔ الکسیا به زبان ایتالیایی بود و در ایتالیا به‌صورت سی‌دی و کاست در ۸ مارس ۲۰۰۲ منتشر شد. به توجه به فروش داخلی بیش از ۵۰٬۰۰۰ نسخه، فدراسیون صنعت موسیقی ایتالیا گواهی طلا را به این اثر اعطا کرد.
جنگ سیسپلاتین ()، یا جنگ آرژانتین و برزیل () درگیری مسلحانه در دهه ۱۸۲۰ میلادی بین استان‌های متحد ریو د لا پلاتا و امپراتوری برزیل بر سر استان سیسپلاتینای برزیل بود که پس از استقلال استان‌های متحد از اسپانیا و برزیل از پرتغال، محل اختلاف اراضی دو کشور جدیدالتأسیس گردید. این جنگ نهایتاً منجر به استقلال سیسپلاتینا به عنوان کشور جمهوری شرق اروگوئه شد.
در سال ۱۸۱۱ منطقه ای معروف به باندا اورینتال، در کناره رودخانه ریو د لا پلاتا، به رهبری خوزه جرواسیو آرتیگاس علیه حکومت اسپانیا شورش کرد و این شورش در واقع بخشی از انقلاب مه ۱۸۱۰ بود که در بوئنوس آیرس به موفقیت نهایی رسید. پس از این انقلاب، نواحی سابق نایب الملک ریو د لا پلاتا منازعاتی داشتند که منجر به پیروزی بوئنوس آیرس بر دیگر شهرها شد. در همین چارچوب، امپراتوری پرتغال، که در آن زمان مقر آن در ریو دو ژانیرو بود، اقداماتی را برای تحکیم تسلط خود بر ریو گرانده دو سول و الحاق منطقه مرزی دو کشور انجام می‌داد.
از سال ۱۸۱۴ به بعد، استان اورینتال (به معنی شرقی) به رهبری آرتیگاس، با استان‌های سانتافه و انتریوس متحد شد تا در قالب یک کنفدراسیون به نام لیگ فدرال، در برابر زیاده‌خواهی و تمرکزگرایی بوئنوس آیرس مقاومت کنند. در این حین امپراتوری پرتغال مدعی شد که راهزنان از منطقه اورینتال به ایالت مرزی آن‌ها در ریو گرانده دو سول حمله می‌کنند و به این بهانه در سال ۱۸۱۶ به باندا اورینتال حمله کرد.
آرتیگاس سرانجام در سال ۱۸۲۰ در نبرد تاکوارمبو توسط نیروهای لوسو-برزیلی شکست خورد. پادشاهی متحده پرتغال، برزیل و الغروس سپس با حمایت نخبگان محلی، باندا اورینتال را به عنوان استانی از پادشاهی برزیل تحت نام «سیسپلاتینا» رسماً ضمیمه خود کرد. با این الحاق، پادشاهی متحده پرتغال، برزیل و الغروس اکنون از دسترسی استراتژیک به ریو د لا پلاتا و کنترل بندر اصلی خور، شهر مونته ویدئو، برخوردار بودند.
پس از استقلال برزیل، در سال ۱۸۲۲، سیسپلاتینا به عنوان استانی از امپراتوری تازه تأسیس برزیل باقی ماند. دو نماینده را به مجلس مؤسسان ۱۸۲۳ فرستاد که وظیفه تدوین اولین قانون اساسی برزیل را بر عهده داشتند. قانون اساسی تهیه شده توسط مجمع امپراتور پدرو اول رد شد، او مجلس را منحل کرد و خود قانون اساسی جدیدی به سال ۱۸۲۴ نوشت.
در حالی که در ابتدا پادشاهی متحده پرتغال، برزیل و الغروس از مداخله در باندا اورینتال حمایت می‌کرد، بعداً از مردم محلی استان‌های متحد ریو د لا پلاتا خواست تا علیه اقتدار برزیل قیام کنند و به‌طور مخفیانه از آنها حمایت سیاسی و مادی کرد.
شورشیان به رهبری فروکتوزو ریورا و خوان آنتونیو لاوالیا در برابر حکومت برزیل مقاومت کردند. در ۲۵ اوت ۱۸۲۵، مجمعی از نمایندگان از سراسر باندا اورینتال در فلوریدای اروگوئه تشکیل شد و استقلال خود را از برزیل اعلام کرد و در همان زمان وفاداری این منطقه را به استان‌های متحد ریو د لا پلاتا اعلام کرد. در ۲۵ اکتبر ۱۸۲۵ کنگره ایالت‌های متحد، الحاق باندا اورینتال را اعلام کردند. در پاسخ، برزیل در ۱۰ دسامبر ۱۸۲۵ به استان‌های متحد اعلان جنگ داد
دو ناوگان دریایی که در ریو د لا پلاتا و اقیانوس اطلس جنوبی در مقابل هم قرار گرفتند از بسیاری جهات متضاد بودند. امپراتوری برزیل یک قدرت دریایی بزرگ با ۹۶ کشتی جنگی بزرگ و کوچک، تجارت گسترده ساحلی و تجارت بزرگ بین‌المللی بود که عمدتاً با کشتی‌های انگلیسی، فرانسوی و آمریکایی انجام می‌شد. استان‌های متحد پیوندهای تجاری بین‌المللی مشابهی داشتند اما ادعای دریایی کمی داشتند. نیروی دریایی این کشور فقط از نیم دوجین کشتی جنگی و چند قایق توپدار برای دفاع از بندر تشکیل شده بود. هر دو نیروی دریایی در داشتن ملوانان بومی کمبود حس می‌کردند و به شدت به افسران و ملوانان انگلیسی - و تا حدی کمتر - آمریکایی و فرانسوی متکی بودند که برجسته‌ترین آنها دریاسالار ایرلندی ویلیام براون و فرمانده اسکادران ساحلی برزیل جیمز نورتون بودند.
استراتژی دو کشور نشان دهنده مواضع آنها بود. برزیلی‌ها بلافاصله در ۳۱ دسامبر ۱۸۲۵ ریو د لا پلاتا و تجارت بوئنوس آیرس را محاصره کردند، در حالی که آرژانتینی‌ها سعی کردند با استفاده از اسکادران براون از محاصره خلاص شوند و گروهی از کشتی‌های شخصی را برای حمله به تجارت دریایی برزیل در منطقه انسنادا و کارمن د پاتاگونس آزاد کردند. آرژانتینی‌ها موفقیت‌های قابل‌توجهی را به دست آوردند، به ویژه با شکست ناوگان برزیلی در رودخانه اروگوئه در نبرد یونکال و با شکست دادن حمله برزیل به کارمن دو پاتاگونس. اما تا سال ۱۸۲۸، تعداد برتر اسکادران‌های محاصره کننده برزیل عملاً نیروی دریایی براون را نهایتاً در مونته سانتیاگو نابود کرد و تجارت موفق آرژانتینی‌ها از دست رفت و تحریم گردید.
در زمین، ارتش آرژانتین در ابتدا از ریو د لا پلاتا عبور کرد و مقر خود را در نزدیکی شهر دورازنو ایجاد کرد. ژنرال کارلوس ماریا د آلوئار به خاک برزیل حمله کرد و در پی آن یک سری درگیری‌ها به وجود آمد. امپراتور پدرو تا اواخر سال ۱۸۲۶ یک حمله متقابل را طراحی کرد و موفق شد ارتش کوچکی را که عمدتاً از داوطلبان برزیلی جنوب و مزدوران اروپایی تشکیل شده بود، جمع کند. تلاش برای استخدام نیروهای محلی در سراسر برزیل برای این کشور سخت بود. ضد حمله برزیل در نهایت در نبرد ایتوزائینگو متوقف شد.
نبرد ایتوزائینگو تنها نبرد با عظمت در کل جنگ بود. مجموعه ای از درگیری‌های کوچکتر از جمله نبرد ساراندی و نبردهای دریایی یونکال و مونته سانتیاگو رخ داد. کمبود داوطلبان کار ارتش برزیل را به شدت مختل کرد و تا سال ۱۸۲۸ تلاش برای جنگ در برزیل بسیار سنگین و به‌طور فزاینده ای نامحبوب پیش رفت. در آن سال، ریورا قلمرو اروگوئه امروزی را دوباره تسخیر کرد.
بن‌بست در جنگ سیسپلاتین عیان شده بود: نیروهای زمینی آرژانتین و اروگوئه در تصرف شهرهای بزرگ در اروگوئه و برزیل ناتوان بودند،SCHEINA, Robert L. Latin America's Wars: the age of the caudillo, 1791–1899, Brassey's, 2003. پیامدهای اقتصادی شدید تحمیل شده توسط محاصره بوئنوس آیرس توسط نیروی دریایی برزیلی کمر ریور د لا پلاتا را شکسته بود، و فقدان نیروی انسانی برای یک حمله زمینی تمام عیار برزیل علیه نیروهای آرژانتینی این کشور را هم از پا درآورد. همچنین فشار عمومی در برزیل برای پایان دادن به جنگ افزایش یافت. همه این‌ها علاقه هر دو طرف را برای یافتن یک راه حل مسالمت آمیز برانگیخت.
با توجه به هزینه بالای جنگ برای هر دو طرف و تهدیدی که برای تجارت بین استان‌های متحد و بریتانیا، این ابرقدرت جهانی دو طرف متخاصم را تحت فشار قرار داد تا در مذاکرات صلح شرکت کنند. تحت وساطت بریتانیا و فرانسه، استان‌های متحد ریودولا پلاتا و امپراتوری برزیل معاهده مونته ویدئو در سال ۱۸۲۸ را امضا کردند که استقلال سیسپلاتینا را تحت نام جمهوری خاوری اروگوئه به رسمیت شناخت.Memorial de Tecpan AtitlanAn Early Diplomatic Controversy Between the United States and Brazil,
این معاهده همچنین به برزیل حق حاکمیت بر بخش‌هایی از این منطقه که پیشتر در تصرف آنها بود را اعطا کرد و مهم‌تر از همه، تضمین کشتی‌رانی آزاد برای ریو دلا پلاتا را به ارمغان آورد که یک مسئله مهم امنیت ملی برای برزیلی‌ها قلمداد می‌شد.
در برزیل، از دست دادن سیسپلاتینا به نارضایتی فزاینده از امپراتور پدرو اول افزود. اگرچه این دلیل اصلی نبود، اما عاملی بود که منجر به کناره‌گیری او در سال ۱۸۳۱ شد.
اگرچه این جنگ یک جنگ استقلال نبود، زیرا هیچ‌یک از متخاصمان برای ایجاد یک کشور مستقل نبرد نمی‌کردند، اما در اروگوئه با چنین عنوانی شناخته می‌شود. سی و سه شرقی به عنوان قهرمانان ملی شناخته می‌شوند که اروگوئه را از سلطه برزیل آزاد کردند و به «صلیبیون آزادی» معروف شدند.Uruguay educa
استقبال مشابهی از جنگ در آرژانتین وجود دارد که به عنوان نبردی شجاعانه در برابر دشمنی با نیروهای برتر تلقی می‌شود. نیروی دریایی آرژانتین بسیاری از کشتی‌ها را به نام افراد، رویدادها و کشتی‌های درگیر در جنگ نام گذاری کرده‌است. ویلیام براون (معروف به «گیلرمو براون» در آرژانتین) پدر نیروی دریایی آرژانتین در نظر گرفته می‌شود،. Used mainly in Argentina but also in other countries like the United Kingdom, see e.g. this BBC report. URL accessed on October 15, 2006. or "Almirante Brown", see e.g. his biography at "Planeta Sedna". URL accessed on October 15, 2006., see report at County Mayo's official website. URL accessed on October 15, 2006., according to its official website. URL accessed on October 15, 2006. و به دلیل اقدامات خود در جنگ با او مانند یک قهرمان حماسی رفتار می‌شود. او همچنین با لقب «نلسون ریو د لا پلاتا» شناخته می‌شود.
برزیل به جز حامیان جنگ دریایی، علاقه چندانی به جنگ نداشته‌است. تعداد کمی از مورخان برزیلی آن را به تفصیل بررسی کرده‌اند. قهرمانان ملی برزیلی در عوض کسانی هستند که در جنگ استقلال برزیل، درگیری با روساس (جنگ پلاتین) یا جنگ پاراگوئه شرکت داشتند.
علیرغم نقش بریتانیا در جنگ، و حضور مقامات نیروی دریایی بریتانیا در هر دو طرف درگیری، جنگ تا حد زیادی در دنیای انگلیسی زبان ناشناخته است.
دِ هو () یک گروه فولک متال اهل مغولستان است که در سال ۲۰۱۶ شکل گرفت. برخی از متن ترانه‌های این گروه شامل اشعار جنگی قدیمی مغولی است. اعضای د هو شامل گالا، جایا، انکوشا و تمکا است. این گروه دو آلبوم استودیویی "The Gereg" (۲۰۱۹) و "Rumble of Thunder" (۲۰۲۲) را منتشر کرده‌است.
عبدالحمید ضیایی (زادهٔ ۱۳۵۴ در ایل بختیاری) شاعر، منتقد ادبی، پژوهشگر فلسفه غرب و عرفان‌های شرقی و دکترای مطالعات عرفان تطبیقی است.
عبدالحمید ضیایی زادهٔ ۱۳۵۴ در ایل بختیاری، در رشته‌های حقوق قضایی و ادبیات فارسی در دانشگاه‌های علامه طباطبایی و دانشگاه تهران تحصیل کرده و دانش‌آموخته مقطع دکتری با گرایش عرفان‌های تطبیقی است.
وی در کنار مطالعات فلسفی و عرفانی به پژوهش و نگارش مقالات انتقادی- تحلیلی و نیز سرودن شعر پرداخته‌است. علاوه بر این مدتی نیز به عنوان مدیر خانه فرهنگ ایران در دهلی‌نو فعالیت کرده و در این سه‌سال علاوه بر برگزاری دوره‌های دانش‌افزایی زبان فارسی برای غیر فارسی زبانان و تصحیح و انتشار نسخ خطی فارسی (از جمله تصحیح نسخه خطی منظوم رامایانا)، سردبیر فصلنامه تخصصی مطالعات هند و ایران (به دو زبان انگلیسی و فارسی) نیز بود. دغدغه‌های فکری و تاملات ذهنی، ضیایی را به سمت مطالعه و پژوهش دربارهٔ عرفان‌ها و ادیان شرقی بُرده و تحقق این تمایل را با تحصیل در گرایشِ مطالعات عرفان تطبیقی پی‌گرفت. ضیایی طی سال‌ها تدریس و تحقیق، با نوشتن کتاب‌هایی دربارهٔ عرفان تطبیقی، ادبیات و فلسفه به اشاعه و گسترش اندیشه‌های صلح‌طلبانه و مداراجویانهٔ خود همت گمارده‌است. کتاب‌های «بودیسم و صوفیسم: بررسی شباهت‌ها و پیوندهای آیین بودا و تصوف ایرانی» (۱۳۹۴)، «جامعه‌شناسی تحریفات عاشورا» (۱۳۸۷)، «در غیاب عقل» (۱۳۹۰) و تازه‌ترین اثر پژهشی-تحلیلی او، «عرفان و مدرنیته» (۱۳۹۸)، از برجسته‌ترین آثار عبدالحمید ضیایی در حوزهٔ فلسفه و عرفان تطبیقی است. نخستین کتاب پژوهشی او، «جامعه‌شناسی تحریفات عاشورا» که توسط نشر هزاره ققنوس و در زمینه جامعه‌شناسی دین منتشر شد، با نگاهی منتقدانه به بازاندیشی تاریخی منابع شیعه درباب واقعه و فرهنگ عاشورا می‌پردازد. ضیایی در این کتاب با نگاهی موشکافانه و مبتنی بر اسنادِ معتبر به پرتوافکنی بر زوایای پنهان وجنبه‌های ناواقعی و خرافی فرهنگ عاشورا اهتمام ورزیده و به همین دلیل کتاب وی تاکنون با استقبال عمومی خوبی مواجه بوده‌است.
کتاب «در غیاب عقل؛ تحلیل انتقادی خردستیزی در ادبیات عرفانی» دومین اثر بلند پژوهشی ضیایی دربارهٔ عرفان ایرانی- اسلامی است. او در این کتاب به یکی از مهم‌ترین مباحثِ ادبیات عرفانی و تاریخ اجتماعی ایران پرداخته‌است. در این کتاب، به عقیده ضیایی، عارفانی چون مولوی، سنایی، عطار، غزالی و … با رد کردن و نادیده گرفتنِ عقلِ استدلالی و فلسفی و در عوض مدح و ترویجِ عقلِ شهودی و شناخت قلبی، سبب شدند تا اندیشهٔ فلسفی و تفکر تحلیلی در ایران کمرنگ و کمرنگ‌تر شود تا آنجا که معرفتِ قلبی، جایِ تعقل و اندیشه‌ورزی را بگیرد. ضیایی رابطهٔ مراد و مریدی و متابعت بی‌چون و چرای مریدان از مراد را یکی از نمودهای دوری از تعقل استدلالی و گرایش به پیرویِ کورکورانه می‌داند. «در غیاب عقل» با مطرح کردنِ چنین مباحثی یکی از کتاب‌های معتبر و انتقادی در این زمینه بوده که تاکنون چندین بار بازنشر شده‌است.
جدیدترین اثر ضیایی، «عرفان و مدرنیته»، روی یکی دیگر از چالش‌های همیشگیِ عرفان در ایرانِ معاصر، دست گذاشته‌است. مباحث این کتاب حاصلِ ده جلسه سخنرانی دکتر عبدالحمید ضیایی است که در دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران در سال ۱۳۹۶ برگزار شده‌است. ضیایی این کتاب را به قصدِ گفتگو دربارهٔ نسبت عرفان با زندگی انسان مدرن، تنظیم و تدوین کرده‌است. او سعی کرده تا مسائلی چون تعارضِ عرفان کلاسیک و جهان مدرن، شناخت مکاتب و جریانات عرفانی، بررسی تطبیقی انسان‌شناسی عرفانی و انسان‌شناسی مدرن، جایگاه سیاست و امر سیاسی در عرفان، عرفان‌های نوظهور و مسئله علم، روانشناسیِ اجتماعی عرفان و …، را تبیین و تشریح کند.
اما کوشش‌ها و تالیفاتِ عبدالحمید ضیایی به حوزهٔ نقد و پژوهش، محدود نمانده‌است. در واقع نخستین کتابِ تالیفیِ او، مجموعه اشعاری بود که در اواخر دههٔ هشتاد چاپ و منتشر شد. عبدالحمید ضیایی که از نوجوانی قریحهٔ شاعرانه داشت، در سال ۱۳۸۷ نخستین دفتر شعرش را تحت عنوان «در تناسخ کلمات» منتشر کرد و در سال‌های اخیر با کتاب‌های شعری نظیر «گریستن در تاریکی»، «کتاب فراموشی»، «خویشتن» و «کتاب تردید»، جایگاه ادبی خود را به عنوان شاعری اندیشه‌ورز در عرصه شعر معاصر تثبیت کرده‌است. ویژگی متفاوت اشعار او در دفترهای مختلفِ شعری، زبان ساده، ملموس و امروزین است که درعین‌حال با فلسفه و اندیشه عجین شده‌است. بی‌شک تحصیلات و مطالعاتِ تخصصی وی عمده‌ترین عامل این تأثیرگذاری ژرف است. در واقع، این شاعرِ فلسفه‌ورز با شاعرانه کردن اندیشه‌های فلسفی و افکار اجتماعی سعی کرده تا از نظرگاهِ خود –به‌مثابه انسان مدرن ایرانی- زندگی و آنات آن را، پیکربندی تصویری کند ضیایی از معدود دانشورانی است که به شکل بین‌رشته‌ای در عرصهٔ عرفان‌های کلاسیک و مدرن دانش و تخصص دارد و سال‌ها در این حوزه به تدریس و برگزاری سمینار، وبینار و کارگاه‌های آموزشی، پژوهشی و تربیت مربی در حوزه تفکر انتقادی پرداخته‌است.
وی در راستای تخصص‌های مزبور، مدتی به عنوان کارشناس و کارشناس- مجری در رادیو و تلویزیون حضور داشت. از جمله برنامه‌هایی که کارشناسی و اجرای آن‌ها را بر عهده داشته، می‌توان به برنامهٔ معنای زندگیاز شبکه۴ سیما اشاره کرد. او در برنامه پنج دری به عنوان کارشناس فلسفه حضور داشت. عبدالحمید ضیایی به مدت سه سال در بخش شبانگاهی رادیو پیام نویسنده و گوینده ثابت بود
او تاکنون مقالات و سمینارهای متعددی در نشریات و همایش‌های ملی و بین‌المللی ارائه داده‌است. همچنین تدریس و برگزاری کارگاه در دانشگاه اصفهان، دانشگاه تهران، موسسات مختلف داخلی و خارجی، از دیگر فعالیت‌های ضیایی است. بیشتر مباحث این جلسات دربارهٔ فلسفه تحلیلی، فلسفه ذهن، عرفان تطبیقی و ادبیات فارسی بوده‌است. دکتر ضیایی در سالهای اخیر در عرصه آموزش و شناخت عرفان‌های شرقی و غربی، فلسفه، شرح مثنوی معنوی، شرح مقالات شمس و شرح شعر و اندیشه حافظ مشغول به تدریس است.
شبکه ورزش عربستان سعودی (KSA SPORT) یک کانال ورزشی دولتی در عربستان سعودی است. پخش این شبکه از روز ۲۴ سپتامبر ۲۰۰۲ آغاز شد و اکنون با ۴ شبکه فول اچ‌دی در ماهواره‌های یاه‌ست، بدر و نایل‌ست فعالیت می کند. لیگ حرفه‌ای فوتبال عربستان از سال ۲۰۲۱ از شبکه اس‌اس‌سی عربستان سعودی پخش می‌شود.
جوزف دی. بکر دانشمند رایانه آمریکایی و یکی از بنیانگذاران پروژه یونی‌کد و معاون فنی بازنشسته کنسرسیوم یونی‌کد است. او روی هوش مصنوعی در بی‌بی‌ان و نرم‌افزار ایستگاه کاری چند زبانه در زیراکس کار کرده است.
بکر مدتها است که درگیر مسائل محاسبات چند زبانه به طور کلی و یونی‌کد به طور خاص بوده است. مقاله او در سال ۱۹۸۴ در "ساینتیفیک امریکن" ، "پردازش کلمات چندزبانه"، یک کار اساسی در مورد برخی از مشکلات مربوط به آن، از جمله نیاز به تمایز کاراکترها و حروف نگارشی بود. پس از انتشار مقاله در سال ۱۹۸۷، او و دو نفر دیگر تحقیقاتی را در مورد عملی بودن ایجاد یک مجموعه شخصیت جهانی آغاز کردند. بکر با همکارش لی کالینز که در کنار او در زیراکس و مارک دیویس از اپل کار می کرد. این بکر بود که کلمه "یونی‌کد" را برای پوشش پروژه ابداع کرد. مقاله او "یونی‌کد ۸۸" حاوی اولین خلاصه عمومی از اصول اولیه استاندارد یونی‌کد بود.
گیورگی لوریا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گرجستان است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کریلیا سووتوف سامارا، باشگاه فوتبال دینامو تفلیس، باشگاه فوتبال آنژی مخاچ‌قلعه، باشگاه فوتبال او.اف.آی کرته، و باشگاه فوتبال المپیاکوس اشاره کرد.
میودراگ بوژوویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل مونته‌نگرو است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آویسپا فوکوئوکا، باشگاه فوتبال مادورا یونایتد، باشگاه فوتبال ستاره سرخ بلگراد، و باشگاه فوتبال والویک اشاره کرد.
رنان برسان (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بلاروس است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آپوئل، باشگاه فوتبال باته بوریسف، باشگاه فوتبال ریو آوه، باشگاه فوتبال اسپارتاک ولادی‌قفقاز، گروه ورزشی شاوش، باشگاه پارانا، باشگاه فوتبال گومل، باشگاه فوتبال آستانه، باشگاه ورزشی ژوونتود، باشگاه فوتبال آق‌تپه، و باشگاه فوتبال کریسیوما اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال المپیک بلاروس و بلاروس بازی کرده‌است.
تابستان همانسال نخستین کتابِ منتشرشدهٔ ناصر تقوایی است که یک مجموعهٔ داستان‌های کوتاه است. نویسنده این دفتر را به صفدر تقی‌زاده تقدیم کرده است.
شبیه‌ساز دوست‌یابی ()، شبیه‌ساز ملاقات یا زیر شاخه‌ای از بازی‌های ویدئویی شبیه‌سازی همراه با عناصر عاشقانه می‌باشند. شبیه‌سازهای دوست‌یابی نمایش دیداری مشابهی با رمان‌های تصویری دارند، ولی آنها ژانرهای متمایزی هستند. شبیه‌سازه‌های دوست‌یابی تا حد زیادی به آمار وابسته هستند، درحالی‌که رمان‌های تصویری بر بیان داستان شاخه‌ای تمرکز دارند. با این‌حال، اصلاح "dating sim" در غرب، به یک اصطلاح عمومی برای تبدیل شده‌است.
شبیه‌سازهای دوستیابی اغلب دارای دیالوگ‌های سنگین هستند و بر مدیریت زمان تمرکز می‌کنند. بازیکن باید با یک یا چند شخصیت دوست شود، با دقت رابطه برقرار کند و آن رابطه را حفظ کند. گیم‌پلی بازی تا حد زیادی به آمار وابسته‌است. این بازی‌ها همچنین اغلب شامل افزایش آمار هستند که نشان‌دهنده مهارت‌های بازیکن بوده و می‌تواند با ژانرهای دیگر ترکیب شود. مجموعه‌هایی مانند "جنگ‌های ساکورا" و "پرسونا"، گیم‌پلی نقش‌آفرینی را با گیم‌پلی شبیه‌سازهای دوستیابی ترکیب می‌کنند.
مارسلو استیگاریبیا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پاراگوئه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال یوونتوس، باشگاه فوتبال آتالانتا، باشگاه فوتبال سمپدوریا، باشگاه فوتبال گوارانی (پاراگوئه)، باشگاه فوتبال لو مان، باشگاه فوتبال نیولز اولد بویز، باشگاه فوتبال کیه‌وو ورونا، و باشگاه فوتبال سرو پورتنیو اشاره کرد.
رومان کیناست (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل اتریش است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اشتورم گراتس، باشگاه فوتبال هلسینگبورگس، باشگاه فوتبال رایندورف آلتاخ، باشگاه فوتبال آستریا وین، و باشگاه فوتبال راپید وین اشاره کرد.
رانکو پوپوویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل صربستان است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اشتورم گراتس، باشگاه فوتبال آلمریا، و باشگاه فوتبال پارتیزان اشاره کرد.
الکساندرو گاتسکان (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مولداوی بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال روستوف، باشگاه فوتبال اسپارتاک مسکو، باشگاه فوتبال اسپارتاک نیژنی نووگورود، و باشگاه فوتبال روبین کازان اشاره کرد.
الکساندرو اپورئانو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مولداوی است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال زیمبرو کیشیناو، باشگاه فوتبال کریلیا سووتوف سامارا، باشگاه فوتبال آنژی مخاچ‌قلعه، باشگاه فوتبال دینامو مسکو، باشگاه فوتبال استانبول باشاک‌شهر، باشگاه فوتبال شریف تیراسپول، و باشگاه فوتبال مسکو اشاره کرد.
سیسکو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال نیوکاسل یونایتد، باشگاه فوتبال موانگتونگ یونایتد، باشگاه فوتبال کوردوبا، باشگاه فوتبال راسینگ سانتاندر، باشگاه ورزشی رئال مایورکا، و باشگاه فوتبال دپورتیوو لا کرونیا اشاره کرد.
شبکه اس‌اس‌سی عربستان سعودی (SSC) یک کانال ورزشی در عربستان سعودی است. پخش این شبکه از روز ۲۱ آوریل ۲۰۲۱ آغاز شد و اکنون با ۹ شبکه در ماهواره بدر فعالیت می‌کند.
پیاده‌روی ستارگان ووچ () یک پیاده‌روی مشاهیر در شهر ووچ لهستان، واقع در خیابان پیوترکوفسکا، مابین شماره ۶ خیابان سیرپنیا و خیابان ژنرال روموآلد تراوگوت و گذرگاه آرتور روبینشتاین است.
فکر ایجاد این پیاده‌روی مشاهیر، با الگوبرداری از پیاده‌روی مشاهیر هالیوود، در سال ۱۹۹۶ توسط یان ماخولسکی مطرح شد. نخستین ستاره برنجی برای بازیگر لهستانی آندژی سورین در ۲۸ مه ۱۹۹۸ نصب شد. طراح ستاره‌ها، «آندژی پونگوفسکی» است. در سمت زوج (شرق خیابان) کارگردانان و فیلمبرداران قرار دارند، در حالی که سمت فرد (غرب خیابان) - به بازیگران اختصاص دارد. تصمیم برای اهدای ستاره توسط هیئت داوران متشکل از هنرمندان ووچ و افراد درگیر با فرهنگ و هنر گرفته می‌شود. از ۴ ژوئن ۲۰۱۸، متولی خیابان پیاده‌روی ستارگان ووچ، «مرکز ملی فرهنگ فیلم در ووچ» است، که بخشی از پروژه «شهر سینمایی ووچ» یونسکو محسوب می‌شود.
روی کریشنا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فیجی است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ولینگتون فونیکس، باشگاه فوتبال ویتاکر یونایتد، باشگاه فوتبال لاباسا، و باشگاه فوتبال آوکلند سیتی اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال فیجی و فیجی بازی کرده‌است.
اومیت کورکماتس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال ترک‌تبار اهل اتریش است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال چای‌کار ریزه‌اسپور، باشگاه فوتبال اینگولشتات ۰۴، باشگاه فوتبال بوخوم، باشگاه فوتبال آینتراخت فرانکفورت، و باشگاه فوتبال راپید وین اشاره کرد.
نمانیا نیکولیچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل صربستان است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال مول فهروار، باشگاه فوتبال لگیا ورشو، و باشگاه فوتبال شیکاگو فایر اشاره کرد.
دلوین اندینگا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری کنگو است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال لوکوموتیو مسکو، باشگاه فوتبال آاس موناکو، باشگاه فوتبال اوسر، باشگاه فوتبال سیواس‌اسپور، و باشگاه فوتبال المپیاکوس اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال کنگو و کنگو بازی کرده‌است.
فرانتسیشک اسمودا (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل لهستان است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال سن خوزه ارث‌کوئیکز، باشگاه فوتبال استال می‌یلتس، باشگاه فوتبال پیاست گلیویتسه، باشگاه فوتبال گروتر فورث، باشگاه فوتبال روخ خوژوف، و باشگاه فوتبال لگیا ورشو اشاره کرد.
ریکی فن وولفسوینکل (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل هلند است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال سن-اتین، باشگاه فوتبال اوترخت، باشگاه فوتبال اسپورتینگ، باشگاه فوتبال رئال بتیس، باشگاه فوتبال نوریچ سیتی، و باشگاه فوتبال ویتس‌آرنهم اشاره کرد.
کیریل کومباروف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل روسیه بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آرسنال تولا، باشگاه فوتبال اسپارتاک مسکو، باشگاه فوتبال تورپدو مسکو، باشگاه فوتبال اسپارتاک-۲ مسکو، و باشگاه فوتبال دینامو مسکو اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال روسیه و تیم روسیه ۲ بازی کرده‌است.
ویکتور واسین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل روسیه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال غیرت، باشگاه فوتبال اسپارتاک نعلچیک، باشگاه فوتبال زسکا مسکو، باشگاه فوتبال موردوویا سارانسک، و باشگاه فوتبال اوفا اشاره کرد.
اونور کیوراک (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ترکیه است.
فرمانده نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران ارشدترین جایگاه در مجموعه نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران است، که فرماندهی و کنترل بر کلیه پایگاه‌ها و یگان‌های زیرمجموعه نیروی هوایی ارتش ایران را برعهده دارد. فرمانده نیروی هوایی ارتش، با پیشنهاد فرمانده کل ارتش و با حکم رهبر جمهوری اسلامی ایران در جایگاه فرمانده کل قوا منصوب می‌شود.
این سمت نخستین بار در سال ۱۳۰۳ تحت عنوان فرمانده قوای هوایی ایران (و بعدها فرمانده نیروی هوایی شاهنشاهی ایران) تشکیل شد و نخستین فرمانده آن سرهنگ احمد نخجوان بود. هم‌اکنون سرتیپ حمید واحدی فرماندهی نیروی هوایی ارتش ایران را برعهده دارد.
هان برخر (؛ زادهٔ ) بازیکن و مربی فوتبال اهل هلند بود.
وی مربی تیم‌هایی همچون باشگاه فوتبال اوترخت و باشگاه فوتبال آزد آلکمار بوده‌است.
پیاده‌روی ستارگان میندزیزدرویه () یک پیاده‌روی مشاهیر در شهر میندزیزدرویه لهستان است که در سال ۱۹۹۶ تأسیس شد و در نخستین مراسم، برخی ستارگان و نام‌آوران فرهنگ و هنر لهستان اثر دستان خود را در لوح‌های یادبود ثبت کردند.
در سال‌های ۲۰۱۶–۲۰۱۸، یک همه‌پرسی اینترنتی برای انتخاب «نماد مردمی» برگزار شد که در آن کاربران اینترنت حق انتخاب یک نماد فرهنگی-هنری را داشتند و قرار بود تا به فردی که بیشترین رای را کسب کرده بود لوح ویژه‌ای اهدا شود.
در سال‌های ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۱، مراسم اهدای ستاره به دلیل همه‌گیری کووید ۱۹ برگزار نشد.
شمش‌سازان () یک مجموعهٔ تلویزیونی کمدی لهستانی است که در سال ۲۰۰۴ منتشر شد.
سد تتون () یک سد خاکی در غرب ایالات متحده، بر روی رودخانه تتون در شرق آیداهو بود. این بنا توسط «اداره احیای ایالات متحده»، یکی از هشت آژانس فدرال مجاز برای ساخت سدها ساخته شد.Perrow, Charles. "Normal Accidents". New York: Basic Books, 1984. , pp. 233–238 این سد که بین شهرستان‌های فرمونت و مدیسون قرار دارد در جریان نخستین آبگیری خود، در ۵ ژوئن ۱۹۷۶، شکست فاجعه باری را متحمل شد.
ریزش سد تتون جان ۱۱ نفر و ۱۶۰۰۰ دام را گرفت. ساخت سد حدود ۱۰۰ میلیون دلار هزینه داشت و دولت فدرال بیش از ۳۰۰ میلیون دلار به عنوان ادعاهای مربوط به شکست آن پرداخت کرد. برآورد کل خسارت تا ۲ میلیارد دلار است. این سد دوباره بازسازی نشد.
خودِ زندگی () یک مجموعهٔ تلویزیونی فیلم درام عامه‌پسند لهستانی است که در سال ۲۰۰۲ منتشر شد.
رود نومیکوس () رودخانه‌ای از لاتیوم باستانی بود که بین شهرهای لاوینیم و آردئا به دریا می‌ریخت. بر اساس اساطیر تیتوس لیویوس، آئنیاس در سواحل آن دفن شده‌است.Titus Livius (translated by Rev. Canon Roberts). "The History of Rome", Everyman's Library (London: J. M. Dent and Sons, 1912), Book I, 2.
آغاز بهار () یک مجموعهٔ تلویزیونی درام تاریخی لهستانی است که در سال ۲۰۰۲ منتشر شد.
آغاز بهار (؛ Adam Michnik, Irena Grudzińska-Gross, Roman S. Czarny, "In search of lost meaning: the new Eastern Europe." Page 81. "University of California Press", 2011. .) رمانی به قلم نویسندهٔ نئورمانتیک لهستانی استفان ژرومسکی که نخستین بار در سال ۱۹۲۴ منتشر شد.Review of "Przedwiośnie" with discussion on the themes of the 1925 novel and 2001 movie. این کتاب با عنوان «"بهار آتی"» در ایالات متحده آمریکا ترجمه و منتشر شد."The Coming Spring" by Stefan Zeromski, translated and with an introduction by Bill Johnston, "Central European University Press", Tra edition, May 2007.
این رمان از سه بخش تشکیل شده‌است: «خانه‌های شیشه‌ای»، «املاک ناووُچ» و «باد شرقی». ماجراهای رمان بین سال‌های ۱۹۱۴ تا ۱۹۲۴، قبل و در طول تشکیل مجدد کشور لهستان تحت عنوان جمهوری دوم لهستان، از جمله در خلال جنگ شوروی و لهستان روی می‌دهد. با وقوع انقلاب روسیه شخصیت اصلی داستان، «سزاری باریکا»، به همراه پدرش (که یک تبعیدی سیاسی لهستانی به سیبری است)، از باکو می‌گریزد. پدر در مسیر رسیدن به کشورِ تازه‌تأسیس لهستان می‌میرد. سزاری به تنهایی وارد لهستان می‌شود، کشور آبا و اجدادی‌اش، که قبلاً هرگز آنجا نبوده‌است. این رمان روایتی از سرخوردگی او است؛ زیرا لهستانی که او تجربه و لمس می‌کند شبیه آنچه پدرش به او گفته، نیست. احساسی که تنها با سوء ظن عمیق باریکا نسبت به راه حل‌های بلشویکی در مورد فقرا تقویت می‌شود.
داردانیان () مردم افسانه ای ترواد (آناتولی) بودند که در شمال غربی آناتولی واقع شده بودند. داردانوی‌ها نوادگان داردانوس (پسر زئوس)، بنیانگذار اسطوره ای داردانوس، شهری باستانی در ترواد بودند.
ترواد (به لاتین: Troad) یک منطقه تاریخی در ترکیه است.
پانداروس () یک اشراف تروا است که در داستان‌های مربوط به جنگ تروآ ظاهر می‌شود.
در ایلیاد هومر او به عنوان یک جنگجوی پرانرژی و قدرتمند به تصویر کشیده شده‌است، اما در ادبیات قرون وسطی او تبدیل به شخصیتی شوخ و بداخلاق می‌شود که رابطه بین ترویلوس و کرسیدا را تسهیل می‌کند.
لوسیا ماریا ورنر ویانا معروف به لوسینا لینز بازیگر و خواننده و ترانه‌سرا برزیلی است.
لوسینیا اولین بار در سال ۱۹۷۹ در سریال شبکه رده گلوبو "Plantão de Polícia"، پیشگام در موضوعاتی مانند همجنس‌گرایی و قاچاق مواد مخدر در تلویزیون برزیل توسط عموم شناخته شد. دو سال بعد، او به عنوان یک خواننده شناخته شد، پس از آن که او برنده جشنواره موسیقی شل با اجرای "Purpurina" از Jeronimo Jardim شد.
لوسینا از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۸۲ با خواننده و ترانه‌سرای MPB ایوان لینز ازدواج کرد آنها دو فرزند داشتند که یکی از آنها به نام کلودیو نیز بازیگر و خواننده است. از اوایل دهه ۱۹۸۰، لوسینیا با بازیگر همکار خود، کلودیو تووار، پدر تنها دخترش بئاتریز، همخانگی قانونی را شروع کرد. در ۳۰ سپتامبر ۲۰۰۸، او مادربزرگ شد.
"گودزیلا منهای یک" قرار است در تاریخ ۱ نوامبر ۲۰۲۳، و طی سی و ششمین جشنواره بین‌المللی فیلم توکیو به عنوان فیلم پایانی نمایش داده شود، و سپس توسط توهو در ۳ نوامبر ۲۰۲۳ به مناسبت سالگرد ۷۰ سالگی این فرنچایز در کشور ژاپن اکران خواهد شد.
محمدعلی شاهمرادی (۱۵ فروردین ۱۳۳۸ – ۲۰ دی ۱۳۶۵) نظامی ایرانی و از فرماندهان سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در جنگ ایران و عراق و جانشین تیپ ۴۴ قمر بنی‌هاشم بود.
محمدعلی شاهمرادی در سال ۱۳۳۸ در ورنامخواست در شهرستان لنجان متولد شد. خانواده او از عشایر ایل قشقایی بودند که با آغاز فصل تابستان به چهارمحال و بختیاری کوچ می کردند. شاهمرادی تحصیلات ابتدای و راهنمایی را در زادگاهش ورنامخواست سپری کرد و برای تحصیلات متوسطه به دبیرستان حافظ زرین شهر رفت و دیپلم خود را در آنجا اخذ کرد، پایان تحصیلات متوسطه او همزمان با شروع انقلاب اسلامی بود و او در ترویج افکار انقلابی و آگاهی مردم محل خویش از طریق نوشتن شعارهای انقلابی بر دیوار ها و تهیه و تکثیر عکس و اعلامیه های حضرت امام نقش بسزایی داشت. در شب عاشورای ۱۳۵۷ با حضور در بین مردم عزادار در امامزاده روستا، برای اولین بار شعار درود بر خمینی و مرگ بر شاه سر داد.
شاهمرادی پس از پیروزی انقلاب و شکل گیری سپاه پاسداران به عضویت سپاه در آمد و همراه جمعی از دوستانش سپاه پاسداران زرین شهر را تشکیل داد.با شروع درگیری ها در کردستان در سال ۵۸ شاهمرادی به آنجا رفت و فعالانه در این منطقه به مبارزه با گروهک های تجزیه طلب پرداخت.
با آغاز جنگ ایران و عراق، شاهمرادی به جبهه های جنوب رفت و در منطقه دارخوین مستقر شد. وی انگیزه حضور خود در جبهه ها را این گونه بیان می کند:
شاهمرادی همنشینی و زندگی با بسیجیان را نعمتی الهی می دانست و علاقه داشت که همواه همرنگ و همراه آنان باشد.وی در عملیات فرمانده کل قوا مجروح شد و پس از بهبودی مجددا عازم جبهه ها گردید و رشادت های فراوانی از خود نشان داد؛ به حدی که مسئولان جنگ به استعداد ها و نبوغ رزمی او پی برده و مسئولیت های خطیری را بر عهده او نهادند. در عملیات فتح المبین و بیت المقدس به عنوان فرمانده گردان در صحنه پیکار حضور یافت و پس از تشکیل تیپ ۴۴ قمر بنی هاشم مسئولیت طرح و عملیات این تیپ را بر عهده گرفت و با همین سمت در عملیات های والفجر ۴، خیبر، بدر و والفجر ۸ شرکت نمود.
شاهمرادی پس از عملیات والفجر ۴، با حکم محسن رضایی،فرمانده وقت سپاه به سمت قائم مقامی تیپ مستقل ۴۴ قمر بنی هاشم منصوب شد و با همین مسئولیت در ۲۰ دی ۱۳۶۵ و در بحبوهه عملیات کربلای ۵ در منطقه شلمچه بر اثر اصابت ترکش خمپاره درگذشت.
دیمیتری والریویچ اوتکین (زاده ۱۱ ژوئن ۱۹۷۰ – درگذشته ۲۳ اوت ۲۰۲۳) یک افسر ارتش روسیه بود. او به عنوان افسر نیروهای ویژه در اداره اصلی اطلاعات روسیه خدمت کرد و با درجه سرهنگ دومی بازنشسته شد. گفته می‌شود که او یکی از بنیان‌گذاران و فرمانده نظامی گروه واگنر با بودجه دولتی روسیه بوده‌است. شناسه تماس نظامی او واگنر بود. اوتکین یک نئونازی بود. او به ندرت در انظار عمومی ظاهر می‌شد، گفته می‌شود وی فرمانده یک شرکت نظامی خصوصی بود، در حالی که یوگنی پریگوژین مالک و چهره عمومی آن بود. اوتکین چهار نشان شجاعت روسیه را دریافت کرد.
اوتکین در ۲۳ اوت ۲۰۲۳ در اثر سقوط هواپیما به همراه پریگوژین و هشت نفر دیگر در استان تور کشته شد. هیچ‌کسی از این سقوط جان سالم به در نبرد.
دیمیتری والریویچ اوتکین در ۱۱ ژوئن ۱۹۷۰ در آسبست، روستایی در استان سوردلوفسک، روسیه، اتحاد جماهیر شوروی به دنیا آمد. مادرش که یک مهندس عمران بود، زمانی که اوتکین خیلی جوان بود از پدر اوتکین طلاق گرفت.
اوتکین و مادرش در اوایل کودکی به روستای اسمولینه واقع در استان کیرووهراد اوکراین شوروی نقل مکان کردند، جایی که او در آنجا بزرگ شد. همکلاسی‌هایش او را بسیار اهل مطالعه، اما متکبر توصیف کردند. او در اسمولینه صاحب دو فرزند شد.
پس از فارغ‌التحصیلی از دبیرستان در اسمولینه، اوتکین به لنینگراد (سن پترزبورگ کنونی) نقل مکان کرد و در آنجا وارد مدرسه فرماندهی عالی سلاح‌های ترکیبی اس. ام. کیروف شد و بعداً به نیروهای ویژه اداره اصلی اطلاعات پیوست.
در دهه ۱۹۹۰ با النا شربینینا ازدواج کرد که از او صاحب سه فرزند شد. آنها در اوایل دهه ۲۰۰۰ طلاق گرفتند. در سال ۲۰۱۵، شربینینا در یک برنامه تلویزیونی گفت که همسرش مفقود شده‌است.
بر اساس گزارش چند رسانه خبری، اوتکین از تحسین کنندگان آلمان نازی بود و چندین خالکوبی نازی از جمله نشان شوتزاِشتافل (SS) روی بدنش داشت. اوتکین همچنین بنا به گزارش‌ها نام مستعار واگنر را برای خود برگزید که برگرفته از نام آهنگساز آلمانی ریچارد واگنر که آثار وی مورد تحسین آدولف هیتلر قرار گرفت و توسط نازی‌ها تصاحب شد، است. ظاهراً او با گفتن «هایل» به زیردستانش سلام می‌کرده، کلاه گشتی (field cap) ورماخت را در اطراف زمین‌های تمرین واگنر بر سر می‌گذاشته و گاهی اوقات زیر نام خود را با نشان صاعقه اس‌اس امضا می‌کرده‌است.
به گفته اعضای گروه واگنر اوتکین یک رودنوور بود که به مذهب بومی اسلاو اعتقاد داشت.
گفته می‌شود شد که اوتکین در جنگ‌های اول و دوم چچن شرکت داشته‌است.
اوتکین تا سال ۲۰۱۳ به عنوان فرمانده واحد نظامی هدف ویژه ۷۰۰ از تیپ ۲ اسپتسناز اداره اصلی اطلاعات (GRU) مستقر در پچوری، استان پسکوف، خدمت کرد.
پس از بازنشستگی از ارتش، در سال ۲۰۱۳ اوتکین شروع به کار برای گروه امنیتی موران کرد. شرکت موران یک شرکت خصوصی بود که توسط کهنه سربازان ارتش روسیه تأسیس شده بود که ماموریت‌های امنیتی و آموزشی را در سراسر جهان انجام می‌داد این شرکت همچنین در زمینه تأمین امنیت در برابر دزدی دریایی تخصص داشت. در همان سال، مدیران ارشد گروه امنیتی موران در راه اندازی سپاه اسلاوونیک مستقر در هنگ کنگ مشارکت داشتند. سپاه اسلاوونیک اقدام به پخش آگهی‌هایی برای استخدام مزدور جهت «حفاظت از میادین نفتی و خطوط لوله» سوریه کرد. اوتکین به عنوان عضوی از سپاه اسلاوونیک به سوریه فرستاده شد و توانست از مأموریت فاجعه بار این گروه در سوریه جان سالم به در برد.
اوتکین در اکتبر ۲۰۱۳ به مسکو بازگشت. سرویس امنیت فدرال روسیه در نوامبر ۲۰۱۳ برخی از اعضای سپاه اسلاوونیک را به دلیل مزدوری که در قانون روسیه غیرقانونی است دستگیر کرد.
تقریباً بلافاصله پس از بازگشت به روسیه، اوتکین شرکت امنیتی خود را ایجاد کرد. نام این گروه [گروه واگنر] اشاره ای به شناسه تماس اوتکین (شناسه تماس وی واگنر بود) که در آن زمان از آن استفاده می‌کرد بود، که خود این نام نیز اشاره ای به نام آهنگساز آلمانی ریچارد واگنر بود. اوتکین و گروه واگنر و همچنین چند تن از کهنه سربازان سپاه اسلاوونیک در فوریه ۲۰۱۴ در کریمه و سپس در دونباس دیده شدند، جایی که در طول جنگ روسیه و اوکراین برای جدایی طلبان طرفدار روسیه می‌جنگیدند. سایت خبری Gazeta.ru گزارش داد که اوتکین و افرادش ممکن است در قتل چندین فرمانده میدانی جمهوری خودخوانده خلق لوهانسک دست داشته باشند. روزنامه ترکیه‌ای ینی شفق گزارشی احتمال داد که اوتکین رئیس تشریفاتی شرکت باشد، در حالی که ممکن است رئیس واقعی واگنر شخص دیگری باشد.
اوتکین در مراسم جشن روز قهرمانان سرزمین پدری در ۹ دسامبر ۲۰۱۶ در کرملین دیده شد. او به عنوان برنده چهار نشان شجاعت در این جشن شرکت کرد و با رئیس‌جمهور روسیه، ولادیمیر پوتین عکس گرفت. دیمیتری پسکوف، دبیر مطبوعاتی رئیس‌جمهور روسیه، اعتراف کرد که اوتکین در میان دعوت شدگان به مراسم بوده‌است، اما در مورد ارتباط اوتکین با شرکت‌های خصوصی نظامی هیچ اظهار نظری نکرد. ظاهراً این آخرین حضور اوتکین در انظار عمومی بود.
آربی‌کی گزارش داد که اوتکین و افرادش پس از اتمام دوره آموزشی در منطقه کراسنودار، در سال ۲۰۱۵ به سوریه بازگشتند. بلافاصله پس از شروع حملات هوایی روسیه در سوریه، گزارش‌هایی مبنی بر کشته شدن مزدوران روسی در حال نبرد روی زمین منتشر شد. چندین تصویر در رسانه‌های اجتماعی پخش شد که ظاهراً مردان مسلح روس کشته شده در نبرد پالمیرا (مارس ۲۰۱۶) را نشان می‌داد. اسکای نیوز گزارش داد که حدود ۵۰۰ تا ۶۰۰ نفر که بیشتر آنها مزدوران گروه واگنر بودند در سال ۲۰۱۶ در سوریه کشته شدند. در ژوئن ۲۰۱۷، اوتکین دستور داد که یک سرباز فراری سوری در مقابل دوربین تا سرحد مرگ شکنجه و سپس به قتل برسد.
گروه واگنر نقش مهمی در تهاجم روسیه به اوکراین داشت. در این زمان، گزارش شد که اوتکین فرمانده نظامی پشت صحنه واگنر بود و مسئول نظارت بر عملیات نظامی آنان بود، در حالی که پریگوژین مالک، سرمایه‌دار و چهره عمومی واگنر بود. این گروه ستون فقرات نیروهای روسی در نبرد باخموت بودند. پریگوژین آشکارا از وزارت دفاع روسیه به دلیل مدیریت غلط جنگ روسیه علیه اوکراین انتقاد کرد. در ۲۳ ژوئن ۲۰۲۳، پریگوژین پس از متهم کردن وزارت دفاع به گلوله‌باران سربازان واگنر، گروه واگنر را در یک شورش رهبری کرد. واحدهای واگنر شهر روستوف-نا-دونو روسیه را تصرف کردند، در حالی که یک کاروان واگنر به سمت مسکو حرکت می‌کردند. نقش اوتکین در شورش واگنر نامعلوم است، اگرچه گزارش‌هایی وجود داشت که او در تانکی بود که کاروان واگنر را به سمت مسکو هدایت می‌کرد. شورش، روز بعد با حصول توافق متوقف شد. مطابق این توافق اگر شورشیان واگنر تصمیم بگیرند با وزارت دفاع قرارداد ببندند یا به بلاروس بروند تحت پیگرد قانونی قرار نخواهند گرفت.
در ژوئن ۲۰۱۷، ایالات متحده تحریم‌هایی را علیه اوتکین به عنوان رئیس گروه واگنر اعمال کرد. در نوامبر ۲۰۱۷، آربی‌کی از انتصاب اوتکین به عنوان مدیر عامل شرکت مدیریت و مشاوره کنکورد خبر داد. شرکت کنکورد مدیریت رستوران‌های متعلق به یوگنی پریگوژین سرمایه‌گذار گروه واگنر بر عهده دارد. بلینگ‌کت در گزارشی مدعی شد که این انتصاب ساختگی بوده و با جعل هویت افراد دیگری صورت گرفته‌است.
در دسامبر ۲۰۲۱، شورای اتحادیه اروپا تحریم‌هایی را علیه اوتکین و سایر افراد مرتبط با گروه واگنر اعمال کرد. اوتکین متهم است که مسئول نقض جدی حقوق بشر توسط این گروه است که شامل شکنجه، اعدام و کشتارهای فراقانونی و خودسرانه است.
همچنین اوتکین توسط دولت‌های نیوزیلند و بریتانیا در رابطه با حمله روسیه به اوکراین تحریم شد.
اوتکین و ۹ نفر دیگر از جمله رهبر گروه واگنر یوگنی پریگوژین در یک سانحه هوایی در ۲۳ اوت ۲۰۲۳ کشته شدند. اوتکین در ۳۱ اوت در گورستان یادبود نظامی فدرال در استان مسکو به خاک سپرده شد.
نوترونیوم (گاهی برای اختصار نوتریُم، همچنین به عنوان نوتریت «neutrite» نیز نامیده می‌شود) یک ماده فرضی است که فقط یا به طور خالص از نوترون تشکیل شده‌است. این کلمه توسط دانشمند آندریاس فون آنتروپوف () در سال ۱۹۲۶ (قبل از کشف نوترون در سال ۱۹۳۲) برای عنصری فرضی «با عدد اتمی صفر» (با صفر پروتون در هسته) که او در رأس جدول تناوبی قرار داد ابداع شد. (که با علامت - یا Nu نشان داده می‌شد). با این حال، معنای این اصطلاح در طول زمان تغییر کرده‌است، و از نیمه آخر قرن بیستم به بعد، برای اشاره به مواد بسیار متراکم مانند ماده تباهیده نوترون (neutron-degenerate matter)که به نظر می‌رسد در هسته ستاره‌های نوترونی وجود دارد، استفاده می‌شود. از این پس "نوترونیوم "تباهیده" " به این اشاره خواهد داشت.
نوترونیوم در ادبیات رایج فیزیک برای اشاره به مواد موجود در هسته ستارگان نوترونی (ستارگانی که بیش از حد پرجرم هستند که توسط فشار تباهی الکترونی پشتیبانی نمی‌شوند و به فاز متراکم‌تری از ماده فرومی‌روند) استفاده می‌شود. این اصطلاح به ندرت در ادبیات علمی استفاده می‌شود، به سه دلیل: تعاریف متعددی برای اصطلاح «نوترونیوم» وجود دارد. عدم قطعیت قابل توجهی در مورد ترکیب مواد در هسته ستارگان نوترونی وجود دارد (این می‌تواند ماده تباهیده، ماده عجیب، کوارک مَتر یک نوع یا ترکیبی از موارد فوق باشد). خواص مواد ستاره نوترونی به دلیل تغییر فشار در اعماق مختلف به عمق بستگی دارد و و انتظار می‌رود لایه داخلی تقریباً بدون پروتون وجود داشته باشد.
وقتی فرض می‌شود که هستهٔ ستارهٔ نوترونی عمدتاً از نوترون‌های آزاد تشکیل شده‌است، معمولاً در ادبیات علمی به آن ماده تباهیده نوترون می‌گویند.
ماده نوترونی معادل یک عنصر شیمیایی با عدد اتمی ۰ است، که گفته می‌شود معادل گونه‌ای از اتم است که در هسته اتمی خود هیچ پروتونی ندارد. بسیار رادیواکتیو است. تنها ایزوتوپ مورد قبول معادل آن، نوترون آزاد، دارای نیمه عمر ۱۰ دقیقه است که تقریباً نصف پایدارترین ایزوتوپ شناخته شده فرانسیم است. ماده نوترونی به سرعت به هیدروژن تجزیه می‌شود و به دلیل کمبود کلی الکترون، ساختار الکترونیکی ندارد.
فناوری هسته ای در ایران در سال های اخیر رشد چشمگیری داشته است. در این میان کشورهایی چون آمریکا،‌ اسرائیل و کشورهای اروپایی، از رشد فناوری‌های هسته ای در ایران نگران بوده و آن را پوششی برای دستیابی ایران به سلاح هسته ای می دانستند. از این رو سعی در تاخیر برنامه ها و محدود سازی آن کرده اند
آمریکا در سال ۱۳۴۶، اولین رآکتور تحقیقاتی ۵ مگاواتی آب سبک را به ایران فروخت و شرکت آمریکایی ای‌ام‌اف، این رآکتور را در دانشگاه تهران نصب و راه‌اندازی کرد."The nuclear sphinx of tehran: Mahmoud Ahmadinejad and the State of Iran", Yossi Melman, Meir Javedanfar, 2008, p84.Diversified Success, Time Magazine, 19 May 1961 در سال ۱۳۵۳، محمدرضا پهلوی، سازمان انرژی اتمی ایران (A.F.O.I) را تأسیس کرد و اکبر اعتماد، به ریاست آن منصوب شد. در زمان ریاست جمهوری سید محمد خاتمی، دولت هشتم ایران، حاضر به پذیرش چند توافق‌نامه شد که به تدریج فعالیت‌های مرتبط با غنی‌سازی اورانیوم در ایران را به حالت تعلیق درآورد.عاقبت مذاکره؛ نتایج توافق‌های اتمی با ایران چه بوده‌است؟ "بی‌بی‌سی فارسی" پس از توافق‌نامه پاریس و در آخرین ماه دولت هشتم، با دستور سیدعلی خامنه‌ای، رهبر ایران، محمد خاتمی اعلام کرد غنی‌سازی اورانیوم را از سر می‌گیریم. وی تأکید کرد که توقف فعالیت‌های هسته‌ای اصفهان برای ما خسارات مالی و معنوی فراوانی به دنبال داشته‌است و باعث گردیده دانشمندان هسته‌ای ما فعالیت خود را متوقف کنند. شروع دوره ریاست جمهوری حسن روحانی مصادف با دهمین سال مذاکرات هسته‌ای ایران با کشورهای غربی به حساب می‌آمد. ورود حسن روحانی در نقش رئیس‌جمهور ایران در شرایطی صورت گرفت که در طول این سال‌ها دستاورد قابل ملاحظه‌ای در مذاکرات هسته‌ای حاصل نیامد و تنها تغییر، تبدیل طرف مذاکره‌کننده با ایران از نمایندگان ۳ کشور آلمان، فرانسه و انگلیس؛ به نمایندگان ۵ عضو دائم شورای امنیت به‌علاوه آلمان بوده‌است. کارشناسان تحقق وعده‌های اقتصادی حسن روحانی را در گرو لغو تحریم‌های بین‌المللی علیه ایران می‌دانند که آن نیز به شرط به ثمر نشستن مذاکرات هسته‌ای ایران محقق خواهد شد. در نهایت پس از چندین دور تمدید مذاکرات در سه‌شنبه ۲۳ تیر ۱۳۹۴، توافق جامع هسته‌ای وین که در اصطلاح برنامه جامع اقدام مشترک یا برجام نامیده می‌شد، در وین اتریش بین ایران، اتحادیه اروپا و گروه ۱+۵ (شامل چین، فرانسه، روسیه، پادشاهی متحد بریتانیا، ایالات متحده آمریکا و آلمان) منعقد شد.
در حال حاضر صنعت هسته ای در بخش های مختلفی همچون تولید انرژی، تولید دارو، کشاورزی، صنعتی، فناوری و ... کاربرد دارد که ایران از گذشته و در همان ابتدای ورود به این صنعت روی بحث تولید برق بیشتر تمرکز داشته است. در ایران هر ساله رئیس جمهور در روز ملی فناوری از دستاورهای هسته ای ایران در آن سال رونمایی می کند.
ایران در بین ۲۰ کشوری است که دارای چرخه سوخت هسته ایست. ایران توانسته در طول سال‌های ۱۳۵۰ تا ۱۴۰۲،‌ رساله، کتاب و مقاله‌های علمی بسیاری را در زمینه های مختلف هسته ای منتشر نماید. از این رو در سال ۱۳۸۸ رتبه سیزدهم در دنیا را از ان خود کرده بود. به گفته رئیس دانشکده هسته ای شهید بهشتی ایران جزو ۵ کشور برتر جهان در حوزه دانش هسته‌ای است.
خطوط ناموزون خدا فیلمی اسپانیایی در ژانر دلهره‌آور روان‌شناختی به کارگردانی اوریول پائولو و محصول سال ۲۰۲۲ است. فیلم‌نامه این فیلم با همکاری مشترک پائولو، گییم کلوآ، و لارا سندیم بر اساس رمانی به همین نام اثر تورکواتو لوکا د تنا محصول سال ۱۹۷۹ به رشته تحریر درآمده است. بازیگرانی همچون باربارا لنی، ادوآرد فرناندس، لورتو مائولئون، خاویر بلتران، پابلو درکی، و آدلفا کالوو در آن به ایفای نقش پرداخته‌اند. داستان فیلم دربارهٔ آلیس گولد، زنی میانسال است که برای بررسی شرایط مرموز مرگ و میر وارد یک بیمارستان روان‌پزشکی می‌شود.
نخستین نمایش جهانی فیلم در هفتادمین جشنواره بین‌المللی فیلم سن‌سباستین بود، و سپس در ۶ اکتبر ۲۰۲۲ در کشور اسپانیا اکران شد. "خطوط ناموزون خدا" نامزد شش جایزه در سی و هفتمین جایزه گویا از جمله در بخش بهترین بازیگر نقش زن (لنی) و فیلم‌نامه اقتباسی بود.
خط ۳ سامانه اتوبوس تندرو تهران با نام خلاصه خط ۳ بی‌آرتی تهران، یک خط درون‌شهری به طول ۱۳,۶ کیلومتر کیلومتر با ۱۸ ایستگاه است که ایستگاه پایانه خاوران در سه راه افسریه در تقاطع خیابان خاوران، بزرگراه بسیج، بزرگراه امام رضا، بزرگراه بعثت و بزرگراه آزادگان را به ایستگاه علم و صنعت در جنوب دانشگاه علم و صنعت می‌رساند.
این خط در ایستگاه پایانه خاوران با خط ۳ و خط ۸، در ایستگاه بی‌آرتی آیت با خط ۱ و در ایستگاه بی‌آرتی سرسبز و ایستگاه دانشگاه علم و صنعت با خط ۵ تقاطع دارد.
خط ۳ به درازای و شمار ایستگاه‌های آن در مسیر حرکت از مبدأ (پایانه خاوران) ۱۸ ایستگاه و شمار ایستگاه‌های مسیر برگشت ۱۸ ایستگاه است، این خط در تاریخ ۲۷ دی ۱۳۸۷ آغاز به کار و مسافرگیری شهروندان کرد. این خط جنوب شرق را به شمال شرق می‌رساند که از پایانه خاوران در سه راه افسریه آغاز می‌شود و با گذر از بزرگراه افسریه، میدان کلاهدوز، خیابان سی متری نیروی هوایی، خیابان امامت، خیابان آیت، بزرگراه رسالت، به پایانه دانشگاه علم و صنعت در چهارراه دردشت می‌رسد.