moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
مدافع عنوان قهرمانی بایرن مونیخ با وجود شکست در سوپرجام ۲۰۱۹ مقابل دورتموند، نایب قهرمان فصل گذشته، فصل را به خوبی آغاز کرد و در هفته سوم از مسابقات لیگ توانست ماینتس را با نتیجه ۶–۱ شکست دهد. در فصل نقل و انتقالات، با دو بازیکن فرانسوی لوكا ارناندز و بنژامن پاوار به‌منظور تقویت خط دفاعی قرارداد بست و مهره تهاجمی بارسلونا، فیلیپ كوتینیو را به صورت قرضی به خدمت گرفت. نخستین بار و در هفته ششم، بایرن توانست صدر جدول را از آن خود کند، اما پس از آن بلافاصله به مونشن گلادباخ باخت. شکست مقابل هوفنهایم، مونشن گلادباخ، لورکوزن و فرانکفورت، موجب شد تا آنها پس از ۱۴ هفته حتی به رده هفتم جدول نیز سقوط کنند. شکست ۱–۵ برابر اینتراخت سبب شد تا مدیران باشگاه در ابتدای نوامبر ۲۰۱۹ تصمیم به اخراج سرمربی کروات خود نیکو کواچ بگیرند. در این مرحله هیچ تیم دیگری مربی خود را اخراج نکرده‌بود. تیم تحت نظر هانس فلیک، قدرت و حاکمیت همیشگی خود را پیدا کرد و پیروزی‌های بسیاری را به ارمغان آورد. بایرن در پایان هفته ۲۰ام و با کنار زدن لایپزیگ، صدر جدول را به سلطه خود درآورد و با حفظ صدرنشینی تا پایان هفته ۳۲ام، هشتمین قهرمانی پیاپی خود را جشن گرفت. در پایان فصل بایرن ۱۰۰ گل به ثمر رساند، کمترین گل را نسبت به دیگر تیم‌ها دریافت کرد و با پیروزی در ۱۳ بازی نهایی شکست ناپذیر بود.
بروسیا دورتموند فصل را با همکاری لوسین فاور سوئیسی به عنوان سرمربی برای دومین سال آغاز کرد و جای خالی بازیکنانی چون کریستین پولیسیک و عبدو دیالو را که به ترتیب راهی چلسی و پاری سن-ژرمن شده بودند، با تورگان آزار، متس هوملس و یولیان برانت، که همگی از رقبای بوندسلیگا خریداری شدند، جبران کرد. پس از صدرنشینی در دو هفته ابتدایی که تا انتهای لیگ تکرار نشد، دورتموند رده اول را به لایپزیگ واگذار کرد، اما توانست دوباره خود را در گروه مدعیان قهرمانی جا بیندازد و نزدیکترین رقیب بایرن در هفته‌های پایانی باشد. در تعطیلات زمستانی، ارلینگ هالند مهاجم ۱۹ ساله نروژی را که با چندین رکورد گلزنی در لیگ داخلی اتریش توجه‌ها را به خود جلب کرده بود، جایگزین پاکو آلکاسر کرد. برد خارج از خانه برابر لایپزیگ در هفته ۳۳ام، نایب‌قهرمانی برای دومین فصل پیاپی و در نتیجه آن حضور در مرحله گروهی لیگ قهرمانان را برای دورتموند مسجل کرد. علاوه بر این، رکورد داخلی این تیم در بوندسلیگا با ۸۲ گل زده از فصل ۲۰۱۵/۱۶ فراتر رفت.
لایپزیگ با یولیان ناگلزمن، سرمربی جدید خود، که از هافنهایم آمده بود، چهارمین فصل خود را در برترین سطح از فوتبال آلمان گذراند. آنها در فصل نقل و انتقالات، وینگر پاری سن-ژرمن کریستوفر انکونکو فرانسوی را بدست آوردند که در پایان فصل به یکی از بهترین پاسورهای لیگ تبدیل شد. لایپزیگ در پانزدهمین هفته از رقابتها، جایگاه نخست جدول را از آن خود کرد و تا هفته ۲۰ام که اولین قهرمانی نیم فصل در تاریخ باشگاه بود، آن را حفظ کرد. پیروزی ۸–۰ برابر ماینتس در هفته دهم بهترین پیروزی این فصل از بوندسلیگا در میان تمامی تیم‌ها بود. تیمو ورنر در آخرین فصل از حضور خود در این تیم که از نظر آماری بهترین عملکرد او بود با اختلاف، بهترین گلزن آلمانی در بوندسلیگا شد.
بروسیا مونشنگلادباخ اولین تیم غیر از دورتموند و بایرن بود که پس از فصل ۲۰۱۰/۱۱ بیش از سه هفته در رده نخست جدول قرار داشت و پس از ۷ هفته تداوم صدرنشینی جایگاه خود را به لایپزیگ واگذار کرد. با وجود از دست دادن امتیازات در مقابل رقبای مدعی، مونشن گلادباخ توانست موقعیت خود را در بالای جدول حفظ کند، اما در هفته ۲۷ام از مسیر قهرمانی کنار رفت. زوج فرانسوی این تیم الحسن پلئا و ماركوس تورام یکی از قویترین خط حمله‌های لیگ را ایجاد کردند. مونشنگلادباخ توانست در آخرین روز از رقابتها با غلبه بر هرتابرلین پس از رقابت تنگاتنگی که با رقیب راینی خود لورکوزن داشت جایگاه چهارم و در نتیجه سهمیه لیگ قهرمانان را برای خود کند.
بایر لورکوزن بار دیگر در میان «۵ تیم برتر» فصل قرار گرفت، اگرچه فقط توانستند ۱۴ امتیاز از دوئل مقابل رقبای خود در یک سوم بالایی جدول کسب کنند و امتیازات بسیاری را در مقابل تیم‌های میانه جدول از دست دادند و هرگز از مقام چهارم بالاتر نرفتند. علی رغم بدترین تفاضل گل در میان پنج تیم رده نخست، مدافع این تیم اسون بندر یکی از ۱۰ بازیکن برتر با بهترین نرخ پیروزی در نبردها بود.
وولفسبورگ و هوفنهایم هرگز در قالب یک مدعی قهرمانی ظاهر نشدند و نتایج متناقضی را در طول این فصل ارائه دادند. به دلیل نتایج ضعیف رقبایی چون فرایبورگ، فرانکفورت و هرتابرلین، یک هفته مانده به پایان فصل هر دو تیم شانس حضور مستقیم در لیگ اروپا را به دست آورند. هوفنهایم در بازی نهایی فصل ۴–۰ دورتموند نایب قهرمان را شکست داد، در حالی که وولفسبورگ ۴–۰ مغلوب قهرمان زودهنگام فصل بایرن شد، و در نتیجه هوفنهایم توانست مستقیماً به لیگ اروپا راه یابد.
رقابت در میانه جدول
فرایبورگ تنها موقعیت‌های تک رقمی جدول را اشغال می‌کرد و حتی تا هفته ۱۷ از مسابقات به طور مداوم در جایگاه‌های کسب سهمیه‌های اروپایی قرار داشت که شکست مقابل بایرن مونیخ در هفته ۳۳ام، شانس حضور در رقابتهای اروپایی را از آنها گرفت.
فرانکفورت مجبور بود با از دست دادن «گله بوفالو» خود (آنته ربیچ، سباستین آلر، لوکا یوویچ) که در فصل ۱۹–۲۰۱۸، ۵۷ گل به ثمر رسانده بود، کنار بیاید. از نتایج مهم این تیم، پیروزی ۵–۱ برابر بایرن (که با شکست ۵–۲ در بازی برگشت پاسخ داده شد) و برد ۵–۰ برابر آگسبورگ بود. در هفته‌های پایانی فصل، به نظر می‌رسید که فرصت کسب سهمیه‌های اروپایی برای آنها امکان‌پذیر است، اما در نهایت فقط توانستند در جایگاه نهم جدول قرار گیرند.
شالکه، تحت هدایت سرمربی جدید خود داوید واگنر، حضور در رده سوم جدول را نیز تجربه کرد و در این بین آنها حتی برای یک هفته بالاتر از رقبای خود از دورتموند ایستاده بودند. شکست ۰–۵ در هفته نوزدهم برابر بایرن آغاز یک سریال ۱۶ قسمتی از بازی‌های بدون برد برای شالکه بود که تا پایان فصل ادامه داشت و یادآور فاجعه فصل گذشته با هدایت دومنیکو تدسکو بود. امتیازات حاصل از ۱۸ بازی نخست سدی شد که آبی پوشان سلطنتی را از سرازیری سقوط نجات داد.
یونیون برلین، که اولین حضور خود در برترین سطح از فوتبال آلمان را تجربه می‌کرد فصل را در رده یازدهم به پایان رساند. پیروزی ۳–۱ برابر بروسیا دورتموند در نیم فصل اول و امتیازهای مهمی که برابر تیم‌های نیمه پایین جدول جمع کرد ضامن بقای آنها در بوندسلیگا شد.
نبرد برای بقا
وردربرمن در پایان نیم فصل به رقبای مستقیم خود از جمله پادربورن و ماینتس و ۶–۱ به بایرن مونیخ باخت و از هفته شانزدهم رقابت‌ها در ورطه سقوط قرار گرفت. در روز آخر از مسابقات لیگ، برمن رقابت تنگاتنگی برای بقا در لیگ با دوسلدورف که دو امتیاز از آنها پیش بود داشت که پیروزی ۶–۱ آنها مقابل کلن و شکست همزمان دوسلدورف مقابل یونیون برلین سبب نجات آنها از سقوط مستقیم به دسته دوم شد. برمن در نهایت فصل را پس از آگسبورگ، کلن و ماینتس، در جایگاه شانزدهم به پایان رساند، در حالی که فورتونا به همراه پادربورن به بوندسلیگا ۲ سقوط کرد. در بازی پلی‌آف برابر هایدنهایم، برمن موفق شد پس از تساوی ۰–۰ در خانه و ۲–۲ در هایدنهایم به دلیل قانون گل زده در خانه حریف، در لیگ باقی بماند.
پادرربورن یکی از سه تیم صعودکننده از بوندسلیگا ۲ بود که از هفته پنجم در آخرین مکان جدول قرار داشت و تنها یک بار توانست «فانوس قرمز» را به دست کلن و دوسلدورف بدهد. تیمی که کمترین بودجه را داشت تا جایی که ممکن بود برای بقا در لیگ جنگید و جدا از دو باخت پنج بر یک مقابل شالکه و برمن و شکست ۶ بر ۱ برابر دورتموند، تا پایان فصل هیچ شکست سنگین دیگری را متحمل نشد. تساوی ۳–۳ برابر دورتموند و برد ۲–۱ مقابل فرانکفورت در نیم فصل اول از نتایج قابل توجه این تیم بود. اختلاف ۹ امتیازی با تیم رده هفدهم جدول در پایان هفته ۳۲ام، به معنای سقوط زودرس و بازگشت دوباره آنها به سطح دوم فوتبال آلمان بود.
یونیون برلین توانست با برتری در دیدار حذفی مقابل اشتوتگارت برای اولین بار به بوندس‌لیگا صعود کند و ۵۶مین باشگاهی باشد که در بالاترین سطح مسابقات آلمان حضور خواهد داشت.
در مجموع ۱۸ تیم در فصل ۲۰–۲۰۱۹ بوندسلیگا شرکت کردند.
با توجه به سقوط نورنبرگ، هانوفر و اشتوتگارت، که ورزشگاه‌هایی با ظرفیت بالا داشتند، و صعود همزمان کلن، با یک استادیوم بزرگ، و پادربورن و یونیون برلین که ورزشگاه‌های کوچکی داشتند، ظرفیت تماشاگران ۱۸ ورزشگاه میزبان مسابقات بوندسلیگا با ۷۳٬۳۵۲ کاهش نسبت به فصل قبل به مجموع ظرفیت ۸۰۲٬۹۲۷ صندلی رسید.
در قیاس با فصل گذشته، تعداد داوران تغییری نداشت و ۲۶ نفر ثابت ماند.
بازی‌های به تعویق افتاده، در همان زمان اصلی برنامه‌ریزی شده نمایش داده شده‌است.
جدول زیر نتایج همه بازی‌های این فصل را نشان می‌دهد. تیم میزبان در ستون سمت راست، و تیم مهمان در ردیف بالا ذکر شده‌است."Bundesliga 2019/20 – Spielplan", bundesliga.com, abgerufen am 27. Juni 2020
"تمام زمان‌ها CEST () است."
"۲–۲ در مجموع. وردربرمن با توجه به گل‌های زده در خانه حریف به پیروزی رسید و بنابراین هر دو باشگاه در لیگ‌های خود باقی‌ماندند."
"(راهنما: خ=خانه؛ م=مهمان)"
رکورد سرعت یک بازیکن در بوندس‌لیگا بارها در این فصل شکسته شد، اما به‌طور قابل توجهی، چهار از پنج رکورد سریع‌ترین بازیکن در این فصل، پس از شروع دوباره بازی‌ها بعد از تعویق لیگ به علت شیوع ویروس کرونا ثبت شد. رکورد سریعترین بازیکن در لیگ (از زمان جمع‌آوری داده‌ها در سال ۲۰۱۱/۱۲) توسط آلفونسو دیویز با سرعت به ثبت رسید.
در جدول زیر تعداد بازی‌ها و گل‌های هر بازیکن در پرانتز آمده‌است. (گل‌ها/بازی‌ها)
مارکو رزه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال سابق و مربی فوتبال فعلی، اهل آلمان است. وی هم‌اکنون هدایت تیم آربی لایپزیگ را برعهده دارد.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ماینتس ۰۵ و باشگاه فوتبال هانوفر ۹۶ اشاره کرد.
آنتی کویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال سابق و مربی فوتبال فعلی،اهل کرواسی است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال زاربروکن، باشگاه فوتبال نورنبرگ، باشگاه فوتبال هایدوک اسپلیت، باشگاه فوتبال اشتوتگارت، باشگاه فوتبال هرتابرلین، و باشگاه فوتبال بوخوم اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال کرواسی زیر۲۱ سال بازی کرده‌است.
باجناق همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
آخیم بایرلتزر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال سابق و مربی فوتبال فعلی، اهل آلمان است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به گروتر فورث و نورنبرگ اشاره کرد.
وی در مسابقات جهانی یونیورسیاد، برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
استفن بائومگارت (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال سابق و مربی فوتبال فعلی ،اهل آلمان است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال وولفسبورگ (زنان)، باشگاه فوتبال ماگدبورگ ۱، باشگاه فوتبال هانزا روستوک، باشگاه فوتبال انرژی کوتبوس، باشگاه فوتبال یونیون برلین، و باشگاه فوتبال وولفسبورگ اشاره کرد.
بنیاد وب باز یک سازمان ناسودبر است که کار خود را به توسعه و حمایت از ویژگی‌های فناوری‌های نوپدید وب جهان‌گستر اختصاص داده است. این بنیاد از مدل منبع‌باز (همانند بنیاد نرم‌افزار آپاچی) پیروی می‌کند. از جمله کسانی که در این بنیاد، مشارکت می‌کنند گیر مگنوسن (معاون رئیس و عضو هیئت مدیره آپاچی) و تیم اورایلی (مدیر عامل اجرایی اورایلی مدیا) هستند.
بنیاد وب باز در ۲۴ ژوئیه ۲۰۰۸ در کنوانسیون منبع باز اوریلی اعلام موجودیت کرد. فیس‌بوک، گوگل، مای‌اسپیس، سیکس آپارت، پلاکسو و دیگر شرکت‌ها پشتیبانی خود را از بنیاد وب باز اعلام کرده‌اند. با کمک بنیاد وب باز، گوگل و فیس‌بوک، اکنون مکان مناسبی در اختیار دارند که می‌توانند اختلاف بین رابط‌های برنامه‌نویسی کاربردی فیس‌بوک کانکت و اپن‌سوشال را با یکدیگر حل کنند و بر روی استانداردهایی کار کنند که کاربرانشان با یکدیگر تعامل کنند. همچنین بنیاد وب باز، جزئیات فنی و جزئیات سیاست‌گذاری را فراهم می‌کند که در آن چگونگی تعامل این پروتکل‌ها و فناوری‌های نوپدید را توضیح می‌دهد.
در سال ۲۰۰۸ (میلادی) دِیر اُباسانیو از مایکروسافت، بنیاد وب باز را متهم کرد که کارمندان آن بنیاد، مقررات کارگروه مهندسی اینترنت یا دیگر مقررات استاندارد را دور می‌زنند.
بر پایه وبگاه بنیاد وب باز، این شرکت‌ها و سازمان‌ها این بنیاد را پشتیبانی می‌کنند:
اورس فیشر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال سابق و مربی فوتبال فعلی،اهل سوئیس است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال سنت گالن و باشگاه فوتبال زوریخ اشاره کرد.
الیور گلاسنر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال سابق و مربی فوتبال فعلی، اهل اتریش است.
کنوانسیون متن‌باز اورایلی همایش سالانه برای گفتگو درباره نرم‌افزار آزاد و متن‌باز است. سازمان برگزار کننده این کنوانسیون، اورایلی مدیا است که این همایش را اورایلی مدیا هر سال در جایی از ایالات متحده آمریکا برگزار می‌کند.
نخستین همایش پرل دیگر در سال ۱۹۹۷ (میلادی) برگزار شد. نخستین کنوانسیون متن‌باز اورایلی در سال ۱۹۹۹ (میلادی) برگزار شد.
در هفته میزبانی کنوانسیون متن‌باز اورایلی، چندین کارگاه و معرفی (Present) برگزار می‌شوند که بیشتر آنها در اتاق‌های نشست هستند. این نشست‌ها در درجه نخست، بر استفاده و توسعه نرم‌افزارهای متن‌باز جاری و آینده تمرکز می‌کنند و معمولاً نشست‌هایی نیز درباره خود جامعه متن‌باز برگزار می‌شوند. در چند سال گذشته، موضوعات اصلی، رایانش ابری، رایانش توزیع‌شده، مجازی‌سازی، کمینه‌سازی زمان اکار، کلان‌داده، و فناوری اطلاعات بوده‌اند. برخی از این نشست‌ها را شرکت‌ها اسپانسر کرده‌اند. بنابراین حضور همه، در آنها آزاد و رایگان است.
در هنگام برگزاری، کنوانسیون متن‌باز اورایلی، مهمانی‌های مختلفی را بر شرکت‌کنندگان برگزار می‌کند. بسیاری از این مهمانی‌ها را شرکت‌های گوناگون، در سطح شهر برگزار می‌کند.
در نمایشگاه کنوانسیون متن‌باز اورایلی، وندورها و سازمان‌های دیگر، آخرین فناوری‌های خود را به نمایش می‌گذارند، کلاس‌های کوتاه‌مدت برگزار می‌کنند، هدیه تبلیغاتی داده، و به پرسش‌ها درباره محصولات خود پاسخ می‌دهند. از میان، شرکت‌هایی که در این سال‌ها غرفه بزرگتری داشته‌اند می‌توان لینود، راکسپیس، اچ‌پی، بلوهاست، و مایکروسافت را نام برد.
معمولاً میزهایی بیرون از اتاق‌های نشست قرار دارند تا شرکت‌کنندگان بتوانند استراحت یا کار کنند. همچنین یک "منطقه هک" اسپانسر شده در بیرون از سالن نمایشگاه وجود دارد که شرکت‌کنندگان ممکن است از شبکه پرسرعت و سیم‌سیارهای آن، برای رخنه‌گری، گفتگو، یا استراحت استفاده کنند. در راهروی اصلی، معمولاً جعبه سیاه بزرگی قرار دارد که "تخته‌سیاه" نامیده می‌شود و شرکت‌کنندگان می‌توانند با گچ بر روی آن، نشان‌واره، شعار تبلیغاتی، نام، و ایده‌های خود را بنویسند.
مارتین اشمیت (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال سابق و مربی فوتبال فعلی، اهل سوئیس است.
آلفرد شرودر (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و سرمربی کنونی فوتبال اهل هلند است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال فاینورد، باشگاه فوتبال ناک بردا، باشگاه فوتبال توئنته و باشگاه فوتبال ویتس‌آرنهم اشاره کرد.
رمپارت-ای اسم رمز برنامه نظارت جهانی و شنود الکترونیک مشترک است که آژانس امنیت ملی ایالات متحده آمریکا آنرا رهبری می‌کند. آرمان این برنامه، دستیابی به داده کابل‌های فیبر نوری اصلی ستون فقرات اینترنت است که در نقاط تراکم اصلی در سراسر جهان، جابجا می‌شود.
آژانس امنیت ملی با همکاری پنهانی ۳۷ کشور، از جمله ۱۷ کشور عضو اتحادیه اروپا که میزبان تجهیزات آمریکایی هستند و به آن سازمان، اجازه دسترسی به کابل‌های فیبر نوری را می‌دهند این برنامه را پیش می‌برد. در سال ۲۰۱۳ (میلادی) این برنامه به ۳ ترابیت بر ثانیه، داده در سراسر جهان دسترسی داشت. این داده، همه فناوری‌های ارتباطی، مانند صدا، دورنگار، تلکس، مودم، ایمیل، گفتگوی اینترنتی، شبکه خصوصی مجازی، صدا روی پروتکل اینترنت، و جزئیات تماس تلفنی را در بر می‌گیرد.
برای همکاری بین آژانس امنیت ملی و کشور همکار، دو شرط وجود دارد. یکی اینکه کشورهای همکار، از فناوری آژانس امنیت ملی برای گردآوری داده هیچیک از شهروندان آمریکایی استفاده نکنند. دوم اینکه آژانس امنیت ملی، با استفاده از دسترسی که کشورهای میزبان به آن سازمان داده‌اند داده شهروندان آن کشورها را گردآوری نکند. اگرچه این دو شرط، استثناهایی دارند اما آژانس امنیت ملی نمی‌گوید که این استثناها چه هستند. بر پایه ادوارد اسنودن، این توافق‌ها بین آژانس امنیت ملی و کشورهای همکار، مبهم هستند و به راحتی، دور زده می‌شوند.
این برنامه در ژوئن ۲۰۱۴ از سوی روزنامه دانمارکی دابلادت اینفورماشون و اینترسپت افشا شد. افشای این برنامه، بخشی از افشاگری‌های ادوارد اسنودن بود.
بر پایه خلاصه اطلاعات طبقه‌بندی‌شده آژانس امنیت ملی در سال ۲۰۱۰ (میلادی) از داده گردآوری شده رمپارت-ای در همه بخش‌های تحلیل و تولید آژانس امنیت ملی استفاده شده و تنها در سال پیش از آن (۲۰۰۹) بر پایه این برنامه، بیش از ۹۰۰۰ گزارش اطلاعاتی نوشته شده بود.
این برنامه در سال ۱۹۹۲ (میلادی) آغاز شد و بین سال‌های ۲۰۱۱ (میلادی) و ۲۰۱۳ (میلادی) ۱۷۰ میلیون دلار آمریکا هزینه داشت.
در طراحی برنامه رمپارت-ای، از برنامه ایکس‌کی‌اسکور استفاده شده است.
کشورهای همکار با آژانس امنیت ملی بر پایه سطح همکاری خود در اجرای رمپارت-ای به دو دسته "رده دوم" و "رده سوم" تقسیم می‌شوند.
برای کشور همکار میزبان، آمریکا ابزارهای تحلیل و پردازش و تجهیزات فراهم می‌کند. یعنی این کشورهای همکار می‌توانند با استفاده از ابزارهایی که آژانس امنیت ملی برای آنها فراهم کرده، داده‌ای که به درون و بیرون از آن کشورها جریان می‌یابد را تحلیل و پردازش کنند. احتمال آن زیاد است که همه کشورهای همکار، سایت رمپارت-ای نداشته باشند. در سال ۲۰۱۳ آژانس امنیت ملی، دستکم ۱۳ سایت رمپارت-ای داشته که ۹ سایت آن، فعال بودند. ۳ تا از بزرگترین سایت‌ها AZUREPHOENIX و SPINNERET و MOONLIGHTPATH ترافیک اینترنت بیش از ۷۰ کابل یا شبکه گوناگون را گردآوری می‌کنند.
کشورهای رده دوم یا فایو آیز
برنارد فون ناتهاوس (؛ زادهٔ ) کارآفرین اهل ایالات متحده آمریکا است. او دلار لیبرتی را خلق کرد و در تأسیس شرکت ضرابخانه پادشاهی هاوایی در ایالت هاوایی در ایالات متحده آمریکا مشارکت داشته‌است.http://www.libertydollar.org/news-stories/pdfs/1166043540.pdf او همیچنین در تأسیس مرکز معنوی ماری‌جوانا مشارکت داشته که که موسسه‌ای آموزشی است که از استفاده از ماری‌جوانا در محیط‌های معنوی حمایت می‌کند.در سال ۲۰۱۱ فون ناتهاوس به تقلب متهم شد و حتی تهمت تروریسم داخلی نیز به او منتسب شد. برغم ماهیت جدی شکایت‌هایی که علیه وی وجود داشت و درخواست وزارت دادگستری برای اینکه وی بیست و دو سال در زندان فدرال زندانی شود، او فقط به سه سال تعلیق مراقبتی محکوم شد و پس از طی فقط یک سال از تعلیق مراقبتی نیز آزاد شد.
نشان نظامی لیاقت یکی از نشان های متعدد برای نشان دادن شایستگی در ایران بود.
این نشان در سال ۱۳۱۶ خورشیدی توسط رضاشاه پهلوی ایجاد و احتمالاً در فرانسه ساخته شد.
این نشان در دو نوع و سه درجه ساخته شده بود:
این نشان با شمشیر و برگ خرما ویژه افسرانی بود که در ستادها و قسمت‌های صفی و مراکز آموزشی ارتش شاهنشاهی و ژاندارمری کل کشور خدمت می‌نمودند و در سه درجه ارائه می‌شد.
انواع درجه‌ها عبارت بودند از:
این نشان عیناً به شکل نوع اول بوده با این تفاوت که بدون شمشیر است و افسرانی اعطا می‌گردید که در مشاغل غیرصفی و سرویس‌های پشتیبانی مانند پزشکی، دارایی و سررشته‌داری و مانند آن خدمت می‌کردند و در سه درجه ارائه می‌شد.
انواع درجه ها عبارت بودند از:با انقلاب ۱۳۵۷ ایران لغو "World Orders of Knighthood and Merit" by Burke's Peerage and Gentry ( و نشان لیاقت و مدیریت جایگزین آن شد.
در کنار نشان لیاقت، مدال لیاقت نیز وجود داشت که در مراسم خاص به واجدان شرایط اعطاء می‌گشت. این مدال نیز دارای سه درجه مختلف می‌باشد که عبارتند از:
بر روی این مدال، نشان لیاقت نظامی با همان ویژگی‌ها درج شده و بر پشت مدال نیز کلمه «لیاقت» با خط نستعلیق و در میان خوشه خرما قرار گرفته است. روبان این مدال بر خلاف نشان، دارای رنگی متفاوت بوده و بر روی روبان نیز شمشیری درج گردیده است.
نمایه وب یک انداره‌گیری ترکیبی است که بنیاد وب جهان‌گستر، آنرا طراحی و تولید می‌کند. این نمایه، نخستین اندازه‌گیری چند بعدی در همکاری وب جهان‌گستر برای توسعه و حقوق بشر در جهان است. آخرین آمار اعلام شده از سوی این بنیاد، مربوط به سال ۲۰۱۴ (میلادی) است که ۸۶ کشور را در بر می‌گیرد. این نمایه، شامل نشانگرهایی می‌شود که مناطق با دسترسی جهانی، آزادی و گشایش، درونمایه مرتبط، و توانمندسازی را ارزیابی می‌کنند و تاثیر وب جهان‌گستر بر اقتصاد، جامعه، و سیاست را نشان می‌دهد.
ارز خصوصی (به انگلیسی private currency)ارزی است که توسط یک هستار خصوصی صادر می‌شود چه آن هستار یک فرد، یک کسب و کار تجاری، شرکت‌های غیرانتفاعی یا بنگاه‌های غیر متمرکز باشد. ارز خصوصی غالباً با پول بی‌پشتوانه صادره از سوی دولت‌ها یا بانکهای مرکزی در تضاد است. در بسیاری از کشورها، صدور ارزهای کاغذی خصوصی و / یا ضرب سکه‌های فلزی که قرار است به عنوان ارز مورد استفاده قرار گیرند، مثلاً در ایالات متحده (کد فصل ۴۸۶ از عنوان هجدهم ایالات متحده) ممکن است حتی یک عمل مجرمانه باشد. با رمزارزهای دیجیتال گاهی اوقات متفاوت رفتار می‌شود. به عنوان مثال، رمزارزها در ایالات متحده قانونی است اما در چند کشور (عمدتاً در غرب آسیا و آفریقای شمالی) غیرقانونی است.
امروز در بیش از ۳۵ کشور بیش از چهار هزار ارز صادر شده خصوصی وجود دارد. اینها شامل دادوستدپایاپای بازرگانی تجاری است که از اعتبارات دادوستد پایاپای به عنوان واحد مبادله ای، مبادلات خصوصی طلا و نقره، پول کاغذی محلی، سیستم‌های رایانه ای اعتبار و بدهی و ارزهای دیجیتالی در گردش مانند ارز طلای دیجیتال استفاده می‌کنند.
پیتر دادز مک‌کورمیک (; – ) آهنگ‌ساز، و آموزگار اهل استرالیا بود. وی متولد اسکاتلند بود.
شهرت مک‌کورمیک به خاطر ساختن سرود ملی استرالیا است. این سرود از سال ۱۹۸۴ به‌طور رسمی به سرود ملی کشور استرالیا تبدیل شد.
پیتر مک‌کورمیک در پورت گلاسکو اسکاتلند متولد شد و بعد در سال ۱۸۸۵ به استرالیا مهاجرت کرد و به بندر سیدنی وارد شد و در اداره آموزش و پرورش به عنوان معلم مشغول شد. وی در کلیسای اسکاتلندی هم فعالیت داشت.
خرید تضمینی برق () سیاستی است جهت توسعه انرژی‌های تجدیدپذیر که اغلب در بخش نیروگاهی مطرح است؛ به این ترتیب که سرمایه‌گذاری که مالک نیروگاه‌های انرژی تجدیدپذیر است، برق تولیدی خود را به قیمت تضمینی ارائه شده از طرف دولت، به فروش می‌رساند. قیمت خرید تضمینی در این حالت با توجه به نوع نیروگاه انرژی تجدیدپذیر متفاوت و متناسب است.
فلیپ آگولار(Felipe Andrés Aguilar Schuller)(زاده ۷ نوامبر ۱۹۷۴) یک گلف‌باز حرفه‌ای اهل شیلی است که در بیش از ۳۰ بازی در شیلی پیروز شده و اکنون در تور اروپا بازی می‌کند.
در سال ۲۰۰۶، او پس از روی مکنزی که عضویت کامل در تور اروپا را به دست آورد، به عنوان دومین شیلی شناخته شد. وی در سال ۲۰۰۷ در یک دوره ۴ هفته ای دو مسابقه را در مسابقات چالش برنده شد. به دلیل موفقیت در تور چالش، در سال ۲۰۰۸ به تور اروپا پیوست.
در فوریه ۲۰۰۸، آگیلار اولین رویداد تور اروپایی خود را در آسترو اندونزی اوپن برنده شد.
آگویلار در بازی‌های آمریکای جنوبی ۲۰۱۴ مدال نقره و در بازی‌های پان آمریکایی ۲۰۱۵ موفق به کسب مدال طلا شد.
زبان منطقه‌ای یا زبان بومی یا زبان ناحیه‌ای () زبانی است که در بخشی از یک کشور رواج دارد. منطقه‌ای که یک زبان منطقه‌ای در آن رواج دارد می‌تواند یک ناحیه کوچک یا چندین ایالت یا استان باشد. معمولاً اصطلاح زبان منطقه‌ای در تمایز با زبان ملی به کار می‌رود ولی می‌تواند جزو زبان‌های رسمی یک کشور باشد.
زبان منطقه‌ای ممکن است تعداد گویشوران زیادی داشته باشد به نحوی که از زبان رسمی منطقه هم بیشتر باشند. برای مثال زبان زبان کاتالان در اسپانیا چنین وضعیتی دارد.
نمایه‌سازی وب یا نمایه‌سازی اینترنت به روش‌های گوناگونی اشاره می‌کند که برای نمایه‌سازی درونمایه یک وبگاه یا کل اینترنت بکار می‌روند. وبگاه‌های مستقل یا اینترانت‌ها ممکن است از نمایه‌سازی پشت کتابی استفاده کنند. درحالیکه موتورهای جستجوی وب، معمولاً از کلیدواژه و فراداده برای فراهم‌آوری واژگان مفیدتر برای جستجوی اینترنتی یا درون وبگاهی استفاده می‌کنند. با افزایش شمار نشریه‌های ادواری که مقاله‌های خود را به صورت برخط در دسترس قرار می‌دهند اهمیت نمایه‌سازی وب، برای وبگاه آن نشریه‌ها بیشتر شده است.
ممکن است نمایه‌سازی پشت کتابی، "نمایه‌های الف-ی وبگاه" نامیده شود. کاربرد الف-ی این است که یک بازبین یا رابط الفبایی وجود دارد. این رابط، با بازبینی لایه‌های دسته‌بندی سلسله‌مراتبی (که به "طبقه‌بندی" نیز شناخته می‌شوند) فرق می‌کند. زیرا این لایه‌ها لزوماً بر پایه الفبا مرتب نشده‌اند. اما همچنان در برخی وبگاه‌ها یافت می‌شوند. اگرچه می‌توان به جای چندین صفحه یک وبگاه، از نمایه‌های الف-ی برای نمایه‌سازی چندیدن وبگاه استفاده کرد اما این، چیز رایجی نیست.
فراداده وب، شامل اختصاص چند کلیدواژه یا گزاره به صفحه‌های وب یا وبگاه‌ها با یک برچسب فراداده می‌شود. بنابراین صفحه وب یا وبگاه می‌تواند با موتور جستجویی که برای پذیرش جستجوی بخش کلیدواژه‌ها طراحی شده، بازیابی شود. اینکه این فراداده، استفاده از کلیدواژه‌ها را در بگیرد یا نگیرد، به فهرست واژگان کنترل‌شده، بستگی دارد. این روش، معمولاً در نمایه‌سازی در موتورهای جستجو استفاده می‌شود.
مدیریت بیماری ام‌اس به مجموعه‌ای از روش‌های درمانی گفته می‌شود که با کمک آنها می‌توان به درمانِ علامتی بیماری ام‌اس پرداخت و نشانه‌ها و عوارض آن را کنترل و مدیریت نمود. هدف از مدیریت بیماری ام‌اس آن است که تا حد امکان، فردِ مبتلا، عاری از علائم باقی بماند و جلوی پیشرفت بیماری و همچنین بروز عواقب آن گرفته شود. دلیلِ اهمیت مدیریت بیماری ام‌اس، پیچیدگی‌های این بیماریِ پیش‌رونده و انواع گوناگون آن است که هر یک سیر متفاوتی دارند.
ام‌اس یک بیماری میلین‌زدای التهابی مزمن است که دستگاه عصبی مرکزی را مبتلا می‌کند. شیوه‌های درمانی گوناگونی برای این بیماری وجود دارد، اما هیچ‌یک از آنها قطعی نیست. این بیماری معمولاً به صورت «عودکننده-بهبودیابنده» پدیدار می‌شود که ویژگی‌اش، حملات غیرقابل پیش‌بینی (عود) و سپس دوره‌هایی از بهبود نسبی، بدون حضور علائم و نشانه‌های بیماری است. پس از گذشت چند سال، بسیاری از کسانی که بیماری‌شان اینگونه آغاز شده، شروع به زوال مغزی-عصبی می‌کنند؛ بدون آنکه دوره‌های حاد عود وجود داشته باشد. چنین حالتی را «ام‌اس ثانویهٔ پیش‌رونده» می‌نامند. حالات نه‌چندان شایع دیگرِ ام‌اس، «بیماری اولیه پیش‌رونده» (زوال عصبی بدون وقوع حملات حاد) و «عودکنندهٔ پیش‌رونده» (زوال عصبی پایدار، به‌همراه حملات حاد گاه‌به‌گاه) هستند. برای هر یک از حالات فوق و همچنین برای کسانی که دچار گونه‌ای از بیماری میلین‌زدا هستند اما تشخیص بیماری‌شان، ام‌اس نیست، روش‌های متفاوتی جهت درمان و ادارهٔ بیماری و عوارض آن موجود است. هدف اولیهٔ این روش‌های درمانی، بازگرداندن کارایی فرد به‌دنبال حملات، جلوگیری از حملات جدید و جلوگیری از ناتوانی است.
همچون تمامی درمان‌های پزشکی، داروهای به‌کاررفته در درمان این بیماری نیز ممکن است با عوارض گوناگونی همراه باشند. روش‌های درمانی جدیدی نیز در دست پژوهش و بررسی است؛ از جمله درمان با سلول‌های بنیادی. در همین حال، بسیاری از مبتلایان به ام‌اس، به‌دنبال درمان‌های جایگزین هستند؛ هرچند مطالعات اثبات‌کننده، قابل مقایسه و همسان چندانی در زمینهٔ کارایی چنین درمان‌هایی در دست نیست.
تجویز کورتیکواستروئیدهای وریدی همچون متیل پردنیزولون یک درمان رایج در عود کردنِ حاد بیماری است. این داروها طی یک دورهٔ سه تا پنج‌روزه تجویز می‌شوند و کارایی‌شان در بهبود سریع ناتوانی پس از حملات حاد، اثبات شده‌است. با این وجود، در مورد کارایی این داروها بر روی ناتوانی‌های ناشی از ام‌اس در درازمدت، شواهد اندکی موجود است. تجویز کورتیکواستروئیدهای خوراکی نیز اثرات درمانی و عوارض مشابهی دارد. حملات حاد ام‌اس که به کورتون‌تراپی پاسخ نمی‌دهند، با پلاسمافرزیس قابل درمانند.
تا سال ۲۰۱۷ میلادی، چندین درمان تعدیل‌کنندهٔ بیماری توسط آژانس‌های نظارتیِ کشورهای مختلف همچون سازمان غذا و داروی آمریکا، آژانس دارویی اروپا و آژانس دارو و تجهیزات پزشکی وزارت بهداشت، کار و رفاه ژاپن تأیید شده‌است.
داروهایی که توسط سازمان غذا و داروی آمریکا تأیید شده‌اند، یازده موردند: اینترفرون بتا-۱ای و اینترفرون بتا-۱بی، سه پادتن مونوکلونال: ناتالیزومب، آلمتوزومب، اوکرلیزومب، و پنج تعدیل‌کننده دستگاه ایمنی: گلاتیرامر استات، میتوکسانترون، فینگولیمود، تری‌فلونوماید، دی‌متیل فومارات و سیپونیمود. این داروها در مارس ۲۰۱۹ تأیید شدند.Novartis receives FDA approval for Mayzent® (siponimod), the first oral drug to treat SPMS with active disease, Press Release,
داروی داکلیزومب که پیش‌تر مورد پذیرش قرار گرفته شده بود، امروزه مورد تأیید نیست.
در سال ۱۹۹۳ میلادی، اینترفرون بتا-۱بی نخستین دارویی بود که برای درمان ام‌اس پذیرفته شد و به‌دنبال آن، اینترفرون بتا-۱ای و گلاتیرامر استات هم تأیید شدند.
اینترفرون بتا-۱ای را برحسب نوع فرمول‌بندی شیمیایی، هفته‌ای یک‌بار به‌صورت عضلانی یا هفته‌ای سه مرتبه به‌صورت زیرجلدی تزریق می‌کنند.Interferon beta-1a Intramuscular Injection. US National Library of Medicine (Medline) (1 April 2006). Retrieved on 2 September 2007.Interferon beta-1a Subcutaneous Injection. US National Library of Medicine (Medline) (1 April 2004). Retrieved on 2 September 2007. اینترفرون بتا-۱بی را به‌صورت زیرجلدی و یک‌ روز در میان تزریق می‌کنند.Interferon Beta-1b Injection. US National Library of Medicine (Medline) (1 July 2005). Retrieved on 2 September 2007 در سال ۲۰۱۴، یک فرم پگیله‌شده از اینترفرون بتا-۱ای با نام تجاری «پلگریدی» به‌منظور تزریق زیرجلدی عرضه شد.Plegridy Prescribing Information Biogen Idec Inc. Plegridy Prescribing Information (Aug 2014). Retrieved on 31 October 2014 در این نوع دارو، پلی‌اتیلن گلیکول را به مولکول‌های اینترفرون متصل کرده‌اند تا اثرات بیولوژیک آن در بدن، به مدت بیشتری برقرار باشد و زمان تزریق نیز به دوهفته یک‌بار افزایش یابد.Peginterferon beta-1a description National Multiple Sclerosis Society (15 August 2014). Retrieved on 27 October 2014 اینترفرون بتا تولید مواد التهاب‌زا و ضدالتهاب را در مغز متعادل کرده و تعداد سلول‌های التهابی عبوری از سد خونی مغزی را کاهش می‌دهد. در مجموع، درمان با اینترفرون بتا منجر به کاهش التهاب یاخته‌های عصبی (نرون‌ها) می‌گردد. علاوه بر این‌ها، اینترفرون تولید فاکتور رشد عصب را تشدید کرده و احتمال بقای نرون‌ها را افزایش می‌دهد.
گلاتیرامر استات، مخلوطی غیر یک‌دست از پلی‌مرهای چهار اسیدآمینه است که از لحاظ آنتی‌ژنی شبیه به پروتئین اصلی میلین هستند و با آن، جهت عرضه به لنفوسیت‌های تی رقابت می‌کند. این دارو به‌صورت زیرجلدی و روزانه تزریق می‌شود.Glatiramer injection. US National Library of Medicine (Medline) (1 July 2003). Retrieved on 2 September 2007.
میتوکسانترون یک داروی سرکوب‌کننده سیستم ایمنی است که در شیمی‌درمانی سرطان هم کاربرد دارد و در سال ۲۰۰۰ میلادی برای درمان ام‌اس پذیرفته شد. ناتالیزومب یک پادتن مونوکلونال است که نخستین بار در سال ۲۰۰۴ میلادی تأیید شد. هردو دارو به‌شکل تزریق آهستهٔ وریدی، و به‌صورت ماهیانه برای ناتالیزومب و سه‌هفته یک‌بار برای میتوکسانترون تجویز می‌شوند.Natalizumab Injection. US National Library of Medicine (Medline) (1 October 2006). Retrieved on 2 September 2007.
در سال ۲۰۱۰، فینگولیمود که یک متعادل‌کننده گیرندهٔ اسفنگوزین-۱-فسفات ۱ است، نخستین داروی خوراکی‌ای بود که مورد پذیرش سازمان غذا و داروی آمریکا قرار گرفت و به‌دنبال آن، داروی تری‌فلونوماید تأیید شد که مهارکننده ساخت پیریمیدین است و واکنش سلول‌های عرضه‌کنندهٔ آنتی‌ژن را با لنفوسیت‌های تی مختل می‌کند.
فینگولیمود و تری‌فلونوماید به صورت تک‌دوز و روزانه مصرف می‌شوند. در سال ۲۰۱۳، یک داروی خوراکی دیگر، دی‌متیل فومارات یا بی‌جی۱۲ (که نسخهٔ ارتقاءیافته از داروی قدیمی فوماریک اسید است) توسط سازمان غذا و داروی آمریکا تأیید شد. دی‌متیل فورات دو بار در روز مصرف می‌شود.
یک داروی خوراکی دیگر به‌نام کلادریبین در سال ۲۰۱۰ میلادی، در کشورهای روسیه و استرالیا پذیرفته شد اما با آنکه این دارو اثرات درمانی امیدوارکننده‌ای داشت، سازمان غذا و داروی آمریکا و آژانس دارویی اروپا به‌سبب نگرانی‌های ایمنی و عوارض دارویی از پذیرش آن سر باز زدند. این موضع سبب شد تا شرکت تولیدکنندهٔ آن، تبلیغات دارو را متوقف و درخواست‌های بازاریابی آن را پس بگیرد.
بیشتر داروهای یادشده برای درمان نوع «عودکننده-بهبودیابنده» ام‌اس پذیرفته شده‌اند.
اینترفرون‌ها و گلاتیرامر استات فقط فرم تزریقی دارند و هر دو در محل تزریق، به‌ویژه در موارد تزریق زیرجلدی، واکنش‌های پوستی ایجاد می‌کنند. این واکنش‌های جلدی، تظاهرات بالینی متفاوتی دارند و ممکن است شامل قرمزی، درد، خارش، تحریک پوستی، تورم و در موارد شدید، نکروز جلدی شوند. بیشتر این عوارض پوستی در ماه اول تجویز ظاهر می‌شوند و پس از شش ماه، میزان بروز و اهمیت آن کاهش می‌یابد. واکنش‌های پوستی خفیف، مانعی برای ادامهٔ درمان نیستند اما نکروز جلدی که در حدود ۵٪ بیماران رخ می‌دهد، قطع درمان را در پی خواهد داشت. همچنین با گذشت زمان، ممکن است یک فرورفتگی قابل رویت در محل تزریق به‌سبب تخریب موضعی بافت چربی (موسوم به لیپوآتروفی) حاصل شود.
اینترفرون‌ها که زیررده‌ای از سیتوکین‌ها هستند، در جریان بیماری‌هایی نظیر آنفلوانزا در بدن ساخته می‌شوند و کارشان کمک به بدن در مبارزه با عفونت است. این مواد، مسئولِ به‌وجود آمدن علائمی چون تب، دردهای عضلانی، خستگی و سردرد هستند. بسیاری از بیمارانی که داروی اینترفرون بتا دریافت می‌کنند، گزارش نموده‌اند که چند ساعت پس از تجویز، علائم شبه‌آنفلوانزا پیدا کرده‌اند. این علائم معمولاً ظرف ۲۴ ساعت برطرف می‌شود و مربوط به افزایش موقت سیتوکین‌هاست. چنین واکنش‌هایی پس از گذشت سه ماه از درمان، دیگر رخ نمی‌دهد و علائم آنرا می‌توان با مصرف داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی غیرنسخه‌ای همچون ایبوپروفن که کاهش‌دهندهٔ درد و تب است، برطرف کرد.
یک عارضهٔ ثانویه و گذرای دیگر اینترفرون بتا، تغییرات عملکردی در علائم فعلی بیماری ام‌اس است. این تغییرات مشابه همان تغییراتی است که در اثر گرما، تب و استرس در بیماران ام‌اس پدید می‌آید (پدیده اوتهوف) و بیشتر ظرف ۲۴ ساعت اول درمان رخ می‌دهند، در ماه‌های اولیهٔ درمان شایع‌تر هستند و ممکن است چندین روز به‌طول بینجامند. یکی از علائم مستعد برای بدتر شدن، گرفتگی و سفتی عضلانی است. همچنین اینترفرون بتا ممکن است سبب کاهش گلبول‌های سفید (لکوپنی)، لنفوسیت‌ها و نوتروفیل‌ها (نوتروپنی) شود و عملکرد کبد را تحت تأثیر قرار دهد. در بیشتر بیماران، این عوارض خطرناک نیستند و پس از قطع دارو یا کاهش آنها، بهبود می‌یابند. با این همه، توصیه بر آن است که کلیه بیماران از طریق آزمایش خون و آزمون عملکرد کبد زیر نظر باشند، تا اطمینان حاصل شود که مصرف اینترفرون‌ها بی‌خطر است.
گلاتیرامر استات معمولاً به خوبی تحمل می‌شود. پس از عوارض پوستی، شایع‌ترین عارضه جانبی این دارو، «واکنش‌های پس از تزریق» است که شامل گُرگرفتگی، احساس سنگینی سینه، تپش قلب، تنگی نفس و اضطراب است و معمولاً کمتر از سی دقیقه طول می‌کشند و نیاز به اقدام خاصی ندارند.
میتوکسانترون ممکن است سبب آسیب کبدی و تضعیف سیستم ایمنی بدن شود اما خطرناک‌ترین عارضهٔ جانبی آن مسمومیت قلبی وابسته به دوز است. به همین دلیل است که توجه دقیق به نحوهٔ مصرف و رهنمودهای پایش بیمار ضرورت می‌یابد. از جملهٔ این موارد، انجام پژواک‌نگاری قلب و یک شمارش کامل خون پیش از شروع درمان است تا مشخص شود آیا این دارو، برای بیمارِ مورد نظر مناسب است یا خطرات آن بیش از حد است. توصیه شده‌است که میتوکسانترون، با بروز اولین نشانه‌های نارسایی قلب، عفونت یا نارسایی کبدی در جریان درمان، قطع شود. مشکلات قلبی (اغلب نارسایی سیستولیک قلب) در بیش از ۱۰٪ بیماران ظاهر می‌شود و میزان شیوع سرطان خون نیز، ۰٫۸٪ است.
اندکی پس از پذیرش ناتالیزومب، شرکت سازندهٔ آن با پس از دریافت گزارش‌هایی مبنی بر ابتلای سه بیمار دریافت‌کننده دارو به یک بیماری نادر اما خطرناک مغزی به نام لکوانسفالوپاتی چندکانونی پیش‌رونده، آنرا از بازار خارج کرد. این بیماری، یک عفونت فرصت‌طلب با علائم پیش‌روندهٔ عصبی است که در اثر همانندسازی و تزاید ویروس جی‌سی در یاخته‌های گلیال مغز ایجاد می‌شود. هر سه نفر، ناتالیزومب را در ترکیب با اینترفرون بتا-۱ای مصرف کرده بودند. پس از بازبینی‌های ایمنی، ناتالیزومب در سال ۲۰۰۶ دوباره روانهٔ بازار شد تا به‌صورت تک‌دارویی، برای درمان ام‌اس و تحت یک برنامهٔ تجویزی خاص و نظارت‌شده مصرف شود. تا ماه مه ۲۰۱۱، بیش از ۱۳۰ مورد لکوانسفالوپاتی چندکانونی پیش‌رونده گزارش شد که تمام آنها، بیمارانی با بیش از یک‌سال مصرف ناتالیزومب بودند. با آنکه هیچ‌یک از این آنها، ناتالیزومب را در ترکیب با داروهای دیگر استفاده نکرده بودند اما مصرف پیشین داروهای ضد ام‌اس، خطر ابتلا به این عارضه را در دریافت‌کنندگان ناتالیزومب ۳ تا ۴ برابر می‌کند. شیوع تخمینی لکوانسفالوپاتی چندکانونی پیش‌رونده، ۱٫۵ مورد از هر ۱۰۰۰ مصرف‌کنندهٔ ناتالیزومب است. حدود ۲۰٪ از بیماران ام‌اس که به لکوانسفالوپاتی چندکانونی پیش‌رونده مبتلا می‌شوند، می‌میرند و بیشتر آنهایی که زنده می‌مانند، دچار ناتوانی‌های شدید می‌گردند.
طی کارآزمایی‌های بالینی، مصرف فیگولیمود، عوارضی همچون فشار خون بالا، کندتپشی، تورم ماکولای چشم، بالا رفتن سطح آنزیم‌های کبدی یا کاهش سطح لنفوسیت‌های خون را در پی دارد. تری‌فلونوماید داروی بسیار کم‌خطری است اما برای رشد و تکامل جنین خطرناک است. شایع‌ترین عارضهٔ جانبیِ دی‌متیل فومارات در کارآزمایی‌های بالینی، گُرگرفتگی و مشکلات گوارشی بوده‌است. این مشکلات اغلب خفیف بوده و ظرف ماه اول درمان شایع‌تر بوده‌اند. با آنکه دی‌متیل فومارات موجب کاهش گلبول‌های سفید خون شده و سطح این گلبول‌ها می‌بایست در بیماران تحت نظر باشد اما هیچ گزارشی از عفونت‌های فرصت‌طلب در این بیماران طی کارآزمایی‌های بالینی گزارش نشده‌است. علاوه بر این، فوماریک اسید در درمان پسوریازیس (یک بیماری خودایمنی دیگر) کاربرد دارد و اطلاعات به‌دست‌آمده در زمینهٔ ایمنی این دارو طی ۱۴ سال مصرف، هیچگونه عوارض خطرناک جانبی نشان نداده‌است.
نخستین نشانه‌های بالینی نوع «عودکننده-بهبودیابنده» ام‌اس، وضعیتی است که به آن سندرم بالینی منفرد می گویند. در آغاز این سندروم، تنها «یک حمله» از یک «علامت عصبی خاص» رخ می‌دهد. طی این وضعیت، حملات ضعیف و تحت‌حادی وجود دارد که گویای آغاز تخریب غلاف میلین است اما هنوز به آن حدی نرسیده که در تعریف و معیار بیماری ام‌اس بگنجد. درمان با اینترفرون یا گلاتیرامر استات پس از بروز تک‌حمله‌های اینچنینی، خطر ابتلا به ام‌اس بالینی را در آینده کاهش می‌دهد.
مصرف دارو برای این نوع از ام‌اس تا حد قابل‌قبولی در کاهش حملات و کاهش تجمیع ضایعات مغزی مؤثر است. این تاثیرات با استفاده از تصاویر تقویت‌شده با گادولینیم در ام‌آرآی (ام‌آرآی با کُنتراست) قابل مشاهده و پیگیری است. اینترفرون و گلاتیرامر استات، تأثیر تقریباً یکسانی (در حدود ۳۰٪) در کاهش عودها دارند و به‌سبب بی‌خطری نسبی‌شان، بهترین داروهای خط اول درمانند. با این حال، حدود ۳۰٪ از بیماران به این درمان پاسخ نمی‌دهند. یکی از دلایل این موضوع، وجود مقدار بسیار زیادی از پادتن خنثی‌کنندهٔ اینترفرون در خون این افراد است. معمولاً در ۵ الی ۳۰٪ از بیماران، مصرف اینترفرون، به‌خصوص اینترفرون بتا-۱بی، موجب تولید پادتن‌های خنثی‌کننده در ۶ ماههٴ دوم درمان می‌شود. افزون بر این، معمولاً، زیرگروهی از بیماران عودکننده-بهبودیابنده که ام‌اس فعال دارند و گاهی بیماری‌شان را «ام‌اس سریعاً وخیم‌شونده» می‌گویند، به تعدیل‌کننده‌های ایمنی پاسخ نمی‌دهند و باید با میتوکسانترون یا ناتالیزومب درمان شوند.
میتوکسانترون یا ناتالیزومب، چه در زمینهٔ کاهش میزان عود و چه در زمینهٔ توقف روند معلولیت، بسیار مؤثرند اما عوارض جانبی خطرناکی هم دارند و به‌همین دلیل آنها را خطِ دوم درمان در نظر می‌گیرند. ناتالیزومب در مقایسه با اینترفرون، خطر عود بیماری را نصف می‌کند و کارایی کلی آن بیش از ۷۰٪ است. علاوه بر این، میتوکسانترون در کاهش میزان حملات و پیشگیری از معلولیت بسیار مفید است اما به‌دلیل احتمال بروز سمیت قلبی، به‌مدت طولانی تجویز نمی‌شود.
داروهای خوراکی تعدیل‌کنندهٔ بیماری، جدید هستند و به‌همین دلیل، هنوز دستورالعمل رسمی مشخصی برای استفاده‌شان موجود نیست. با آنکه برخی احتمال می‌دهند مصرف این داروها ممکن است مصرف داروهای خط اول درمان را کاهش دهد اما بی‌خطری نسبی مصرفِ درازمدتِ اینترفرون و گلاتیرامر استات، این روند را آهسته خواهد کرد. توصیهٔ فعلی آن است که درمان خوراکی تنها به دلایلی همچون سوزن‌هراسی و قادر نبودن بیمار به تزریق یا بی‌اثر بودن اینترفرون و گلاتیرامر استات در بدن بیمار تجویز شود. داروهای خوراکی را همچنین می‌توان برای کسانی تجویز کرد که پس از مصرف ناتالیزومب، پادتن‌های ضد ویروس جی‌سی در بدنشان مشاهده می‌شود و در معرض خطر لکوانسفالوپاتیِ چندکانونیِ پیش‌رونده‌اند. دی‌متیل فومارات یکی از جالب‌ترین داروهای خوراکی است؛ چون به‌طور بالقوه، در درمان‌های طولانی‌مدت —که از تجربهٔ استفاده در درمان پسوریازیس به‌دست آمده— نمایهٔ بی‌خطری (Safety profile) بسیار خوبی دارد.
با آنکه مطالعات بیشتری برای اثرات درازمدت داروها، به‌ویژه داروهای جدیدتر، لازم است، اطلاعات موجود دربارهٔ اثرات اینترفرون و گلاتیرامر استات نشان داده‌است که آغاز زودهنگام این داروها و ادامهٔ درمان طولانی‌مدت با آنها بی‌خطر است و به نتایج بهتری منجر می‌شود.
در مطالعات مختلف، داروهای ضدبارداری خوراکی، اثرات متناقضی در زمینهٔ کاهش میزان عود در زنان مبتلا به ام‌اس از خود نشان داده‌اند. Multiple Sclerosis Society of Great Britain برخی داروهای به‌کار رفته در درمان علامتی ام‌اس همچون کاربامازپین (برای درمان گرفتگی، اسپاسم و درد عضلات) و مدافینیل (برای درمان خستگی) موجب کاهش اثرات داروهای ضدبارداری خوراکی می‌شوند.
درمان انواع پیشرفتهٔ ام‌اس دشوارتر از نوع «عودکننده-بهبودیابنده» است. انواع متفاوتی از داروها بدین منظور به‌کار گرفته شده تا سیر پیشرفت بیماری را کُند نماید اما نتایج به‌دست‌آمده در بهترین حالت، «متوسط» بوده‌است. میتوکسانترون نتایج مثبتی در درمان انواع «ثانویهٔ پیش‌رونده» و «عودکنندهٔ پیش‌رونده» داشته‌است. این دارو اثر متوسطی در کاهش پیشرفت بیماری و تواتر عودها پس از دو سال مصرف دارد. در سال ۲۰۰۷ میلادی، میتوکسانترون تنها دارویی بود که برای درمان ام‌اس پیش‌روندهٔ ثانویه و ام‌اس عودکنندهٔ پیش‌رونده در ایالات متحده آمریکا تأیید شد اما با این وجود به‌دلیل ایجاد سمیت قلبی، مصرف طولانی‌مدت آن محدود است. این دارو در اروپا تأیید نشده‌است. ناتالیزومب نیز مؤثر بوده و برای درمان «ام‌اس ثانویهٔ پیش‌رونده» به‌همراه عودهای مکرر تأیید شده‌است. مطالعات انجام‌شده، کارایی اینترفرون بتا-۱بی را در کُند نمودن روند پیشرفت بیماری تأیید نمی‌کند اما این دارو، تعداد عودها را کاهش می‌دهد.
درمان این نوع از ام‌اس مسئله‌ساز و مشکل است؛ چرا که بسیاری از بیماران به هیچ‌یک از درمان‌های موجود پاسخی نمی‌دهند و هیچ درمانِ بخصوصی نیز برای آن تأیید نشده‌است. چندین کارآزمایی بالینی به‌منظور بررسی کارایی داروهای گوناگون در درمان ام‌اس پیشروندهٔ اولیه انجام شده که هیچ‌کدام نتیجه مثبتی نداشته‌است. داروهای آزمایش‌شده شامل اینترفرون بتا، میتوکسانترون، گلاتیرامر استات و ریلوزول بود.Riluzole. US National Library of Medicine (Medline) (1 April 2003). Retrieved on 2 September 2007. مبتلایان به این نوع ام‌اس، تحت کارآزمایی بالینی با آزاتیوپرین، متوترکسات، ایمونوگلوبولین وریدی، سیکلوفسفامید، سلول‌های بنیادی خونساز، سیکلوفسفامید و پیوند مغز استخوان نیز قرار گرفته‌اند.
درمان‌های تعدیل‌کنندهٔ بیماری تنها سرعت پیشرفت بیماری را کم می‌کنند اما جلوی پیشرفت را نمی‌گیرند. با پیشرفت ام‌اس، علائم آن نیز تشدید می‌شود. ام‌اس علائم و نقایص عملکردی گوناگونی در پی دارد که موجب اختلالات و معلولیت پیش‌رونده می‌شود. در نتیجه، مدیریت درمانی این نقایص بسیار مهم است.
فیزیوتراپی و انواع توانبخشی عصبی، از روش‌های به کار گرفته شده برای مدیریت عوارض ام‌اس محسوب می‌شوند. اما تعیین این که کدام روش بازتوانی سودمندتر است، اغلب دشوار است؛ چون برنامهٴ درمانی ام‌اس، معمولاً برای هر شخص خاص با شرایط و نیازهای خاصی که دارد، طراحی می‌شود.
بعضی از علائم ام‌اس مانند خستگی، گرفتگی و سفتی عضلانی، افسردگی، اختلالات عملکردی مثانه و علائم عصبی، قابل بهبودند. این علائم را می‌توان با دارو و فیزیوتراپی برطرف کرد. فیزیوتراپیست‌ها ورزش‌های تقویتی و کششی را به بیمار آموزش می‌دهند تا با تقویت و افزایش انعطاف‌پذیری عضلات، انجام کارهای روزمره آسان‌تر و خستگی بیمار برطرف شود.Rietberg, M. & Brooks, D. & Uitdehaag, B. & Kwakkel, G. 18 March 2004. Exercise Therapy for Multiple Sclerosis. .
دارودرمانی و توانبخشی عصبی هردو، در کاهش بارِ علائم برای بیمار نقش دارند؛ هرچند هیچ‌کدام قادر به جلوگیری از پیشرفت بیماری نیستند. برای علائم دیگر بیماری ام‌اس، درمان‌های کنونی اثربخشی ناچیز و محدودی دارند.
با آنکه در زمینهٔ توانبخشی عصبی در ام‌اس مطالعات اندکی صورت گرفته اما اثربخشی و کارایی آن در بیماری‌هایی چون سکته مغزی و ترومای سر اثبات شده‌است. برای درمان بیماران مغز و اعصاب، از جمله ام‌اس، لازم است یک تیم پزشکی میان‌رشته‌ای برای غلبه بر ناتوانی‌های احتمالی همکاری داشته باشند اما در مورد بیماران ام‌اس، مشکل می‌توان تعیین کرد که «تیم اصلی درمان» چه کسانی باید باشند؛ چون آنها در مراحلی از بیماری خود، به کمک و هم‌یاری تمامی مشاغل و خدمات پزشکی نیازمندند. نورولوژیست‌ها افراد اصلی در تشخیص و درمان ام‌اس‌اند، فرایند بازتوانی جامع و فراگیر بیماران ام‌اس معمولاً توسط متخصصان پزشکی فیزیکی و توانبخشی انجام می‌شود و درمان‌های یکپارچه و وابسته همچون فیزیوتراپی، گفتاردرمانی و کاردرمانی می‌توانند برخی علائم را کنترل و کیفیت زندگی فرد را حفظ کنند. از سوی دیگر، درمان علائم «روان‌عصبی» همچون استرس‌های روحی و اختلال افسردگی عمده می‌بایست توسط متخصصان بهداشت روانی همچون روان‌درمان‌گرها، روان‌شناس‌ها، روان‌پزشکان و عصب‌روان‌شناسان صورت پذیرد. عصب‌روان‌شناسان، همچنین میزان آسیب «نقایص شناختی» بیمار را ارزیابی و آنرا درمان و کنترل می‌کنند.
به‌سبب کمبود کارآزمایی‌های تصادفی کنترل‌شده، شواهد اندکی از اثربخشی «تک‌درمانی» موجود است اما ثابت شده‌است که همکاری میان‌رشته‌ای و تیمی برای مدیریت علائم، در افزایش سطح فعالیت و مشارکت بیمار مؤثر است. شواهدی وجود دارد که تایید می‌کند برخی درمان‌های خاص مانند ورزش و نرمش، روان‌درمانی —به‌خصوص رفتاردرمانی شناختی— و دستورالعمل‌های حفظ انرژی در این زمینه کارایی دارند. مداخلات تخصصی‌تر روان‌شناختی در درمان افسردگی سودمندند اما برای سودمند بودن آن برای سایر موارد نظیر اختلالات شناختی، شواهد علمی چندان قوی نیست.
پزشکی فیزیکی و توانبخشی می‌تواند با آموزش گام برداشتن صحیح، باعث کاستن از خستگی بیمار در هنگام راه رفتن شود و درنتیجه مشارکت او را در انجام کارهای روزمره افزایش دهد. این آموزش معمولاً بر روی زمین (مثلاً در باشگاه یا خارج از منزل و بر روی یک سطح ناصاف)، یا بر روی تردمیل و به در مواردی با استفاده از وسایل روباتیک انجام می‌شود. در بیمارانی که اختلالات حرکتی شدید پیدا کرده‌اند، بازتوانی روباتیک با مهار وزن بدن بر روی تردمیل، می‌تواند گزینهٔ مؤثری باشد. در مقابل، در مورد بیمارانی که اختلالات حرکتی کمتری دارند، آموزش‌های روی زمین برای افزایش سرعت گام‌برداشتن، بهتر است. درمان‌های کمکی با استفاده از اسب‌سانان نظیر «اسب‌سواری درمانی» و «هیپوتراپی» (اسب‌درمانی)، می‌تواند بر نحوهٔ صحیح گام‌برداشتن بیمار، حفظ تعادل و بهبود کیفیت زندگی او اثر مثبتی داشته باشد.
در گذشته، به مبتلایان به ام‌اس توصیه می‌شد ورزش نکنند تا مبادا علائمشان بدتر شود. با این وجود، زیر نظر یک متخصص، انجام فعالیت‌های بدنی می‌تواند نه تنها بی‌خطر، بلکه سودمند باشد. پژوهش‌های انجام‌شده نیز نقش بازتوانی ورزش و فعالیت‌های بدنی را در افزایش قدرت ماهیچه‌ها، تحرک، بهبود خلق، سلامت روده‌ها، آمادگی بدنی و کیفیت زندگی ثابت کرده‌است. بسته به بیمار، این فعالیت‌های فیزیکی شامل تمرینات استقامتی، راه‌پیمایی، شنا، یوگا، تای‌چی و غیره است. تعیین یک ورزش مناسب و بی‌خطر آسان نیست و باید برای هر بیمار، به‌طور اختصاصی طراحی شود تا اطمینان حاصل شود که تمامی احتیاط‌های لازم انجام شده و موارد ممنوعه در نظر گرفته شده‌است.
به دلایل مختلفی از جمله ورزش، دوش آب گرم، حمام آفتاب، افزایش دمای محیط یا حتی تغییرات شبانه‌روزی دمای بدن، ممکن است دمای مرکزی بدن افزایش یابد و برخی از علائم بیماری نمایان شود. بنابراین باید دقت کرد که حین ورزش‌دادن به بیماران ام‌اس، دمای بدنشان بیش از حد بالا نرود. شواهد علمی نشان می‌دهد که روش‌ها و راه‌کارهای خنک‌سازی، مانند دوش آب سرد، فروبردن دست و پاها در آب سرد، کیسهٔ یخ و نوشیدن مایعات سرد،کمک می‌کنند که بیمار بتواند بیشتر ورزش کند. این راه‌کارها، بعد و قبل از ورزش و همچنین در زمان قرار گرفتن بیمار در معرض گرما، کاربرد دارند. اثر متقابل افزایش دمای مرکزی بدن بر فرایند تخریب غلاف میلین، سبب انسداد موقت هدایت عصبی و ظهور موقتی اختلالات فیزیکی و نقص عملکرد شناختی می‌شود. تمام این وقایع در نهایت منجر به کاهش ایمنی بیمار و توانایی‌اش در انجام کارهای روزمرهٔ زندگی می‌شود اما تدابیر پیشگیری موفقیت‌آمیز و ماندگاری هم وجود دارد. راه‌کارهای رفتاری جهت کاهش دما همچون ورزش کردن در فضای باز در فصول سرد سال یا به‌کارگیری دستگاه تهویه مطبوع و کولر یکی از این موارد است.
بیماری ام‌اس علائم گوناگونی شامل تغییرات لامسه، ضعف عضلانی، اسپاسم غیرعادی ماهیچه‌ها، اختلال حرکتی، مشکلات هماهنگی عضلات و تعادل، اشکالات گفتاری (دیس‌آرتری) و بلع (دیسفاژی)، تغییرات بینایی (نیستاگموس)، التهاب عصب بینایی یا دوبینی، خستگی، دردهای حاد یا مزمن، مشکلات مثانه‌ای و روده‌ای، اختلالات شناختی و علائم هیجانی (بیشتر اختلال افسردگی عمده) ایجاد می‌کند. در عین حال، برای هر یک از این علائم، گزینه‌های درمانی گوناگونی موجود است. .درمان‌ها می‌بایست بسته به بیمار و پزشک، شخصی‌سازی شوند.
متأسفانه سایر علائم نظیر آتاکسی، لرزش و از دست رفتن لامسه درمان اثبات‌شده‌ای ندارند.
سمت و سوی پژوهش در درمان بیماری ام‌اس، به‌سمت تحقیق دربارهٔ دلایل پاتولوژیک بیماری و ناهمگنی آن، پژوهش دربارهٔ یافتن درمان‌های مؤثرتر، آسان‌تر و قابل‌تحمل‌تر برای نوع «عودکننده-بهبودیابنده»، یافتن درمان برای انواع پیش‌روندهٔ بیماری، راه‌کارهای محافظت از اعصاب و پژوهش برای یافتن درمان‌های علامتی مؤثر است.
پیشرفت‌های دههٔ گذشته، منجر به پذیرش چندین داروی خوراکی در سال‌های اخیر شده‌است. انتظار می‌رود که استقبال از این داروها در مقایسه با داروهای قدیمی بیشتر شود. چند داروی خوراکی دیگر در دست تحقیق است که در اوت ۲۰۱۲ اعلام شد یکی از مهم‌ترین آنها، لاکینیمود، به‌دنبال نتایج ناهمسانی که در مطالعات اولیه داشته، وارد فاز سوم کارآزمایی‌های بالینی خواهد شد. همچنین، هدف از پژوهش‌های دیگر، افزایش کارایی درمان‌های فعلی با استفاده از ترکیبات دارویی جدید است. یک نمونه از این‌ها، فرم پگیله‌شده اینترفرون بتا-۱ای است که نیمه‌عمر بیشتری از اینترفرون معمولی دارد و متخصصان مشغول بررسی این موضوع هستند که اگر آنرا با توالی کمتری تجویز کنند، آیا همان کارایی را خواهد داشت یا خیر. با با کامل شدن یک مطالعهٔ دوسالهٔ بزرگ و مهم، مشخص شد که فرم پگیله‌شده اینترفرون بتا-۱ای در مقایسه با پلاسیبو، اثربخشی زیادی در کاهش عودها و پیشرفت ناتوانی دارد.
پادتن‌های مونوکلونال که داروهای هم‌خانوادهٔ ناتالیزومب هستند، توجه پژوهش‌گران را به‌میزان زیادی به‌خود جلب کرده‌اند. آلمتوزومب، داکلیزومب، CD20، ریتوکسی‌مب، اوکرلیزومب و اوفاتومومب همگی تا حدودی سودمند و برای درمان ام‌اس در دست پژوهشند. با این حال، استفاده از اینها با بروز عوارض بالقوه خطرناک همراه بوده‌اند که مهمترین‌شان عفونت فرصت‌طلب است. در همین ارتباط، اخیراً آزمایشی برای پادتن‌های ویروس جی‌سی ساخته و تکمیل شده که قادر است پیش‌بینی نماید کدام بیماران در صورت مصرف ناتالیزومب، در معرض ابتلا به «لکوانسفالوپاتی چندکانونی پیش‌رونده» هستند. با آنکه پادتن‌های مونوکلونال در درمان ام‌اس در آینده نقش خواهند داشت، اما گمان بر آن است که به‌دلیل عوارض خطرناکشان، این نقش اندک خواهد بود.
یک خط مشی پژوهشی دیگر، بررسی اثربخشی ترکیب دو یا چند دارو با هم است. پایهٔ منطقی درمان چند دارویی، آن است که این داروها، مکانیسم‌های متفاوتی از بیماری را هدف قرار می‌دهند و درنتیجه اثرشان انحصاری نیست. افزون بر این، ممکن است هم‌افزایی دارویی رخ دهد و یک دارو اثر داروی دیگر را تقویت کند. با این وجود، کاستی‌های مهمی نیز ممکن است رخ دهد؛ نظیر اثر خنثی‌کنندگی یک دارو بر روی داروی دیگر، یا تقویت اثرات زیان‌آور ثانویه. با آنکه چندین کارآزمایی بالینی دربارهٔ درمان چند دارویی انجام شده‌است، در هیچ‌کدام از آنها، اثربخشی قابل‌قبولی که این‌گونه درمان‌ها را به‌عنوان روشی موفقیت‌آمیز و بادوام مورد اعتنا قرار دهد، مشاهده نشده‌است.
همچنین هیچ درمان مؤثری برای انواع پیش‌روندهٔ بیماری موجود نیست. بسیاری از داروهای جدید و آنهایی که در دست تحقیق و بررسی هستند، احتمالاً برای انواع «عودکننده-بهبودیابنده» و «پیش‌روندهٔ ثانویه» به‌کار خواهند رفت و در صورت نشان دادن کارایی بهتر در مقایسه با درمان‌های قدیمی‌تر، تنها در این گونه بیماران اثرگذاری مثبت خواهند داشت.
پیشرفت‌های زیادی نیز در حوزهٔ تصویربرداری پزشکی و ام‌آرآی در حال شکل‌گیری است که این امکان را فراهم می‌آورد تا متخصصان، درک بهتری از بیماری داشته باشند و بررسی دقیق‌تری بر روی بیماران مبتلا به ام‌اس انجام دهند و هر بیمار را، با روشی مؤثرتر درمان کنند.
با اینکه پژوهش‌های مهمی دربارهٔ روش‌های درمانی حفاظت از سلول‌های عصبی و به‌ویژه درمان‌های احیاکننده و باززایشی (رژنراتیو) همچون درمان با سلول‌های بنیادی در حال حاضر در جریان است، اما چنین درمان‌هایی تنها در آینده امکان‌پذیر خواهد بود. یک پژوهش در سال ۲۰۱۸ میلادی، نتایج امیدآفرینی در ام‌اس «عودکننده-بهبودیابنده» نشان داد اما تحقیقات بیشتری در این زمینه لازم است.
در سال ۲۰۰۸ میلادی، یک جراح عروق ایتالیایی به نام پائولو زامبونی مدعی شد که یکی از دلایل ام‌اس، فرایندی در دستگاه گردش خون به‌نام «نارسایی مزمن وریدهای مغزی-نخاعی» است که طی آن، سیاهرگ‌هایی از مغز دچار انقباض می‌شوند. او چنین مشکلی را در ۶۵ بیمارش که مبتلا به ام‌اس بودند، پیدا کرده بود. نظریهٔ او در رسانه‌ها و نزد مبتلایان به‌ام‌اس به‌ویژه در کشور کانادا مورد توجه فراوان واقع شد. نگرانی دربارهٔ نظریهٔ زامبونی آن بود که پژوهش او نه «کنترل‌شده» و نه «دوسویه کور» بود و فرضیهٔ او دربارهٔ علت بیماری، با اطلاعات علمی موجود همخوانی نداشت. پژوهش‌های مشابه نتوانستند ارتباطی میان این‌دو پیدا کنند یا آنکه ارتباط موجود بسیار ضعیف بود. به‌همین سبب، اعتراضاتی به این فرضیه به‌وجود آمد. روش «جراحی رهاسازی» او به سبب بروز احتمالی عوارض جدی و مرگ مورد انتقاد قرار گرفت و اثرات سودمند آن نیز ثابت نشد. در حال حاضر، توصیه می‌شود که تا زمانی که کارایی آن با مطالعات کنترل‌شده اثبات شود، از چنین روشی استفاده نشود. پژوهش‌های انجام‌شده بر روی CCSVI از نوع «تسریع‌شده» بود، اما پژوهش‌گران نتوانستند ثابت کنند که CCSVI در بروز ام‌اس نقش دارد.
بیش از ۵۰٪ از مبتلایان به ام‌اس ممکن است از درمان‌های جایگزین و مکمل استفاده کنند؛ گرچه این آمار ممکن است بر حسب تعریفی که از درمان مکمل یا جایگزین موجود است، متفاوت باشد. به‌عنوان مثال، تخمین زده می‌شود در ایالات متحده آمریکا، ۷۵٪ بیماران دست‌کم از یک روش جایگزین و مکمل برای درمان و کنترل علائم خود استفاده می‌کنند.Overview of CAM for management of MS Multiple Sclerosis Treatment and Management Overview (Healthline) (28 July 2014). Retrieved on 30 October 2014 شواهد علمی برای اثربخشی چنین درمان‌هایی، یا ناموجود و یا ضعیف است. مثال‌هایی از اینگونه درمان‌ها، استفاده از مکمل‌های غذایی و رژیم‌های تغذیه‌ای خاص همچون ویتامین دی، کلسیم، ویتامین ب۱۲ و آنتی‌اکسیدان‌هاست. پایهٔ منطقی برای استفاده از مکمل‌های ویتامین دی آن است که پژوهش‌ها نشان داده‌اند که میان کمبود ویتامین دی و پیشرفت بیماری ام‌اس ارتباطی موجود است؛ به‌علاوه آنکه ویتامین دی اثرات ضدالتهابی دارد.