moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
ماد در رقابت‌های انتخاباتی ریاست جمهوری ایالات متحده آمریکا در ۱۹۸۰ اغلب با نامزدهای انتخاباتی مصاحبه‌هایی انجام می‌داد که در ویژه گزارش‌های سی.بی. اس پخش شد. او در ۴ نوامبر ۱۹۷۹ مصاحبه ای با تد کندی، درست سه روز قبل از آنکه کندی، جیمی کارتر را برای نامزدی ریاست جمهوری حزب دموکرات به چالش بکشد از تلویزیون پخش شد، ماد علاوه بر سوالاتی که از کندی کرد در مورد حادثه چاپاپوکی که در آن کندی در حین رانندگی در جزیره چاپاپوکی تصادفی کرد و منجر به قتل «مری جو کوپچنی» شد، پرسید و سناتور را مورد پرسش قرارداد که چرا می‌خواهی رئیس‌جمهور شوی؟ پاسخ لکنت آور کندی را «ناسازگار و تکراری» «مبهم، ناآماده» توصیف کردند که باعث ایجاد سوالات جدی در مورد انگیزه او برای ریاست جمهوری شد، و آغاز کاهش شدید تعداد نظرسنجی‌های کندی شد.کارتر کندی را برای کسب دومین دوره ریاست جمهوری شکست داد. اگرچه خانواده کندی از مصاحبه بیشتر با ماد خودداری کردند، اما این مصاحبه به تقویت اعتبار ماد به عنوان روزنامه‌نگاری سیاسی پیشرو کمک کرد.
هیو هیویت یک مدیر وبلاگ نویس و مایکل گرسون ستون نویس واشینگتن پست، اصطلاح «لحظه راجر ماد» را برای توصیف برخورد فاجعه بار مطبوعات در ارتباط با یک نامزد انتخابات ریاست جمهوری به کار برده‌اند.
در ۱۹۸۰، ماد و دن رادر برای جایگزینی با والتر کرونکیت به عنوان مجری هفته برنامه غروب سی‌بی‌اس در رقابت بودند. پس از آنکه سی‌بی‌اس این شغل را به رادر اعطا کرد، ماد تصمیم به ترک سی‌بی‌اس نیوز گرفت و پیشنهاد پیوستن به ان‌بی‌سی نیوز را پذیرفت. او از آوریل ۱۹۸۲ تا سپتامبر ۱۹۸۳، زمانی که تام بروکا جایگزین وی سد، با برنامه شب ان‌بی‌ای همکاری می‌کرد.
از ۱۹۸۴تا ۱۹۸۵، ماد با ماروین کالب مجری برنامه دیدار با مطبوعات ان‌بی‌سی بود و بعداً به عنوان مجری این برنامه با کانی چونگ در دو مجله خبری ان‌بی‌سی، الماناک آمریکایی تا ۱۹۸۶ فعالیت داشت.
ماد از سال ۱۹۸۷تا ۱۹۹۳همراه با مک نیل-لارر نیوشر مقاله‌نویس و خبرنگار سیاسی درشبکه "ساعت خبری پی‌بی‌اس" بود. او از سال ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۶ استاد مدعو در دانشگاه پرینستون و دانشگاه واشینگتن و لی بود. ماد همچنین برای بیش از ده سال مجری اصلی کانال هیستوری بود، کانالی که همچنان برنامه‌های اور را پخش می‌کند. ماد در سال ۲۰۰۴ از پخش تمام وقت بازنشسته شد و تا زمان مرگش درگیر تولیدات مستندهای کانال هیستوری بود.
نیروهای مسلح لیتوانی () مجموعه نیروهای نظامی لیتوانی است، که از نیروی زمینی لیتوانی، نیروی هوایی لیتوانی، نیروی دریایی لیتوانی، نیروی عملیات ویژه لیتوانی و نیروی داوطلب ملی لیتوانی تشکیل می‌شود.
ایالت روم‌ایلی یا روم‌ایلی (ترکی عثمانی: ایالت روم ایلی، Eyālet-i Rūm-ėli) که همچنین به عنوان بیگلربیگی روم‌ایلی نیز شناخته می‌شود، یک استان سطح اول (ایالت یا بیگلربیگی) امپراتوری عثمانی شامل بیشتر مناطق بالکان بود. در بیشتر تاریخ خود این استان بزرگ‌ترین و مهم‌ترین ایالت امپراتوری بود که شامل شهرهای کلیدی مانند ادرنه، یوآنینا، صوفیه، موناستیر (بیتولا)، اسکوپ (اسکوپیه) و بندر بزرگ دریایی سالونیک می‌شد.
پایتخت این ایالت در شهر آدریانوپل (ادرنه)، صوفیه و سرانجام موناستیر (بیتولا) بود. مساحت گزارش شده آن در قرن نوزدهم ۱۲۴٬۶۳۰ کیلومتر مربع بوده‌است.
خفاش قهوه‌ای کوچک یا میوتیس قهوه‌ای کوچکLittle Brown Myotis, Ministry of Natural Resources and Forestry, Ontario (نام علمی: "Myotis lucifugus") گونه ای از خفاش‌های کوچک گوش‌موشی است که در آمریکای شمالی یافت می‌شود. این جانور بدنی کوچک و پوشیده شده از خز قهوه‌ای براق دارد. این خفاش از نظر ظاهری مشابه چندین خفاش دیگر از جمله خفاش ایندیانا، خفاش گوش بلند شمالی و میوتیس آریزونا می‌باشد. خفاش قهوه‌ای کوچک بر خلاف نام آن، ارتباط تکاملی نزدیکی با خفاش قهوه‌ای بزرگ نداشته و به یک سرده ی متفاوت تعلق دارد.
خفاش ماده سالانه یک فرزند به دنیا می‌آورد. فرزندان یا توله‌ها به سرعت از شیر گرفته می‌شوند و طی سه هفته به اندازه بزرگسالان می‌رسند. عمر خفاش کوچک قهوه‌ای به‌طور متوسط ۶٫۵ سال است اما نمونه ایی نیز در طبیعت گزارش شده که به سن ۳۴ سالگی رسیده‌است. خفاش پستانداری شب‌زی بوده و شب‌ها به شکار حشرات پرداخته و در طول روز، در میان درختان توخالی یا شکاف‌های ساختمان‌ها، به استراحت می‌پردازد.
این خفاش دشمنان و شکارچیان طبیعی کمی دارد، اما ممکن است توسط پرندگان شکاری مانند جغدها و همچنین شکارچیان زمینی مانند راکون‌ها کشته شود. از دلایل اصلی مرگ و میر این خفاش، بیماری‌هایی مانند هاری و سندرم بینی سفید است. سندرم بینی سفید از سال ۲۰۰۶ دلیل مهمی در مرگ و میر این جانور بوده‌است و تا سال ۲۰۱۱ باعث مرگ بیش از یک میلیون خفاش قهوه‌ای کوچک شده‌است.
نقد هندوئیسم به جنبه‌هایی از هندوئیسم اشاره دارد که مورد نقد و انتقاد قرار می‌گیرد.
یکی از موارد، نقد سیستم طبقه‌بندی هندوئیسم است که به آن ورن می‌گویند. «برخورد تبعیض آمیز و بیرحمانه، غیرانسانی و تحقیرآمیز» بیش از ۱۶۵ میلیون نفر در هند بر پایه ورن توجیه می‌شود، ورن یک ویژگی مشخص آیین هندوئیسم است که بارها مورد توجه و توصیف دیدبان حقوق بشر و سازمان ملل قرار گرفته‌است."UN report slams India for caste discrimination". CBC News. 2 March 2007.
پیروان این آئین، به خدایان بسیاری اعتقاد دارند نظیر گاو و غیره، آنان بت‌های دست‌ساز خود را می‌پرستند به طوری که کشور هند دارای بزرگ‌ترین بت‌خانه‌های جهان است،
جان بی ناس در توضیح آیین هندو می‌نویسد:
جسد پیروان این آیئن سوزانده می‌شود، در یک رسم به اسم ساتی «هنگام سوزاندن جسد مرد متوفی، همسر وی نیز به نشانهٔ وفاداری، میان توده‌های هیزم می‌خوابید و همراه شوهر می‌سوخت…» یا زن بخاطر فشارهای خانوادگی و اجتماعی، مجبور به خودسوزی می‌شد.
همچنین سیستم طبقه‌بندی آیئن هندوئیسم به این صورت تقسیم می‌شود:
معاشرت افراد یک طبقه با طبقات دیگر شرعاً و عرفاً ممنوع بود.
ارتباط امن زمانی است که دو نهاد در حال برقراری ارتباط باشند و نمی‌خواهند شخص ثالث به آنها گوش فرا دهد. برای این که چنین شود، نهادها باید به روشی غیرقابل قبول برای شنود یا شنود الکترونیک ارتباط برقرار کنند.D. P. Agrawal and Q-A. Zeng, "Introduction to Wireless and Mobile Systems" (2nd Edition, published by Thomson, April 2005) J.K. and K. Ross, "Computer Networking" (2nd Ed, Addison Wesley, 2003) ارتباطات امن شامل روشی است که به وسیله آن افراد می‌توانند اطلاعات را با درجات مختلف اطمینان به اشتراک بگذارند که اشخاص ثالث نتوانند آنچه را که گفته شده رهگیری کنند. غیر از ارتباط حضوری بدون گفتگوی شنود ممکن است به راحتی بتوان گفت هیچ ارتباطی از این نظر تضمین نمی‌شود؛ اگرچه موانع عملی مانند قانونگذاری، منابع، مسائل فنی (رهگیری و رمزگذاری) و حجم گسترده ارتباطات برای محدود کردن نظارت است.
با بسیاری از ارتباطات در مسافت‌های طولانی و با واسطه فناوری، و افزایش آگاهی از اهمیت مباحث رهگیری، فناوری و سازش در کانون این بحث است. به همین دلیل، این مقاله بر ارتباطات با واسطه یا رهگیری فناوری متمرکز است.
همچنین به "محاسبات قابل اعتماد" مراجعه کنید، روشی تحت توسعه فعلی که به‌طور کلی امنیت را با هزینه بالقوه اعتماد اجباری اجباری به نهادهای شرکتی و دولتی به دست می‌آورد.
در سال ۱۸۹۸، نیکولا تسلا یک قایق رادیویی کنترل شده در باغ مدیسون میدان را به نمایش گذاشت که امکان برقراری ارتباط ایمن بین فرستنده و گیرنده را فراهم می‌کرد.The schematics are illustrated in and describes "rotating coherers".
یکی از معروف‌ترین سیستم‌های ارتباطات ایمن Green Hornet بود. در طول جنگ جهانی دوم، وینستون چرچیل مجبور بود دربارهٔ مسائل حیاتی با فرانکلین روزولت بحث کند. در ابتدا، تماس‌ها با استفاده از یک صدا یاب صوتی برقرار می‌شدند زیرا تصور می‌شد این کار ایمن است. هنگامی که این امر غیر واقعی بود، مهندسان کار بر روی یک سیستم کاملاً جدید را آغاز کردند که منجر به Green Hornet یا SIGSALY شد. با گرین هورنت ، هر طرف غیرمجاز که به آن گوش می‌دهد فقط نویز سفید را می‌شنود، اما مکالمه برای احزاب مجاز همچنان واضح است. از آنجا که مهمترین رازداری بود، مکان Green Hornet فقط توسط افرادی که آن را ساخته‌اند و وینستون چرچیل شناخته شده بودند. برای حفظ رازداری، Green Hornet را در کمدی با عنوان "Broom Cupboard" نگهداری کردند. Green Hornet از یک پد یکبار مصرف استفاده کرد.
امنیت را می‌توان به صورت گسترده در عناوین زیر طبقه‌بندی کرد، با مثالهایی:
هر یک از سه نوع امنیت مهم است و بسته به شرایط، هر یک از اینها ممکن است حیاتی باشد. به عنوان مثال، اگر ارتباطی به راحتی قابل شناسایی نباشد، بعید است که برای شناسایی طرفین جلب توجه کند، و صرفاً یک ارتباط برقرار شده (صرف نظر از محتوا) غالباً به خودی خود کافی است تا بتواند پیوندی مشهود در پیگردهای حقوقی ایجاد کند. . همچنین در مورد رایانه‌ها مهم است که مطمئن شوید امنیت کجا اعمال می‌شود و چه مواردی تحت پوشش قرار می‌گیرد.
دسته دیگری، که ارتباط ایمن را لمس می‌کند، نرم‌افزاری است که برای استفاده از دهانه‌های امنیتی در نقاط انتهایی استفاده شده‌است. این دسته از نرم‌افزار شامل اسب تروآ، keyloggers و سایر نرم‌افزارهای جاسوسی است.
این نوع فعالیتها معمولاً با روشهای اصلی جریان روزمره امنیتی مانند نرم‌افزارهای نرم‌افزار ضدویروس ، دیوار آتش برنامه‌هایی که جاسوس افزار و جاسوسی را شناسایی یا خنثی می‌کنند و برنامه‌های فیلتر وب مانند Proxomitron و Privoxy که همه صفحات وب را در حال خواندن بررسی می‌کند، شناسایی و حذف می‌کنند. مزاحمت‌های موجود. به عنوان یک قاعده، آنها تحت امنیت رایانه قرار می‌گیرند تا ارتباطات امن.
رمزگذاری روشی است که در آن خواندن داده‌ها توسط یک شخص غیرمجاز به سختی انجام می‌شود. از آنجا که شکستن روش‌های رمزگذاری بسیار سخت ایجاد شده‌است، بسیاری از روش‌های ارتباطی یا از رمزگذاری عمدی ضعیف تر از حد ممکن استفاده می‌کنند، یا در پشتی را برای اجازه رمزگشایی سریع وارد می‌کنند. در برخی موارد مقامات دولتی نیاز به نصب مخفیگاه درهای پشتی دارند. بسیاری از روشهای رمزگذاری نیز مورد حمله "مرد میانی " قرار می‌گیرد که به موجب آن شخص ثالثی که می‌تواند برقراری ارتباط امن را "مشاهده" کند، به روش رمزگذاری محرمانه است، این امر به عنوان مثال برای رهگیری استفاده از رایانه در یک ISP به شرطی که به درستی برنامه‌ریزی شده، به اندازه کافی قدرتمند باشد و کلیدها رهگیر نشوند، رمزگذاری معمولاً ایمن در نظر گرفته می‌شود. مقاله مربوط به اندازه کلید، نیازهای اصلی برای برخی از درجه‌های امنیت رمزگذاری را بررسی می‌کند.
رمزگذاری را می‌توان به روشی پیاده‌سازی کرد که نیاز به استفاده از رمزگذاری دارد، یعنی اگر ارتباط رمزگذاری شده غیرممکن باشد، هیچ ترافیکی ارسال نمی‌شود، یا به صورت فرصت طلبانه. رمزگذاری فرصت طلبانه یک روش امنیتی پایین‌تر است که به‌طور کلی درصد ترافیک عمومی رمزگذاری شده را افزایش می‌دهد. این به معنای شروع هر مکالمه با "آیا شما ناواهو صحبت می‌کنید؟" اگر پاسخ مثبت باشد، مکالمه به زبان ناواهو ادامه می‌یابد، در غیر این صورت از زبان مشترک دو گوینده استفاده می‌کند. این روش به‌طور کلی اصالت سنجی یا ناشناسی فراهم نمی‌کند اما از محتوای مکالمه در برابر شنود محافظت می‌کند.
یک تکنیک امنیتی نظری اطلاعات که به عنوان امنیت از لحاظ نظریه اطلاعات شناخته می‌شود، اطمینان حاصل می‌کند که یک پیوند ارتباطی بی‌سیم با تکنیک‌های ارتباطات و کدگذاری از امنیت قابل قبولی برخوردار است.
پنهان نگاری ("نوشتار پنهان") وسیله ای است که می‌تواند داده‌ها را در سایر داده‌های بی‌ضرر پنهان کند؛ بنابراین یک علامت چاپی که مالکیت داده‌های یک عکس را در خود جای داده‌است، به گونه ای یافتن یا حذف آن دشوار است، مگر اینکه بدانید چگونه می‌توانید آن را پیدا کنید. یا، برای ارتباط، پنهان کردن اطلاعات مهم (مانند شماره تلفن) در داده‌های ظاهراً بی‌ضرر (یک فایل موسیقی MP3). یک مزیت پنهان نگاری انکار پذیری قابل قبول است، به این معنی که، مگر اینکه کسی بتواند داده‌ها را در آنجا ثابت کند (که معمولاً آسان نیست)، قابل انکار است که پرونده حاوی هرگونه پرونده است.
رفتار ناخواسته یا مخرب در وب ممکن است زیرا اینترنت ذاتاً ناشناس است. شبکه‌های مبتنی بر هویت واقعی جایگزین قابلیت ناشناس ماندن می‌شوند و از آنجا که هویت فرستنده و گیرنده مشخص است، ذاتاً قابل اعتمادتر هستند. (سیستم تلفنی مثالی از شبکه مبتنی بر هویت است)
اخیراً از شبکه‌های ناشناس برای ایمن‌سازی ارتباطات استفاده شده‌است. در اصل، تعداد زیادی از کاربران که از یک سیستم استفاده می‌کنند، می‌توانند ارتباطات را به گونه ای بین خود هدایت کنند که تشخیص اینکه پیام کامل چیست، کدام کاربر آن را ارسال کرده و در نهایت از کجا می‌آید یا می‌رود بسیار دشوار است. به. به عنوان مثال می‌توان به جماعت، تور، پروژه اینترنت مخفی، Mixminion , شبکه‌های مختلف P2P ناشناس و سایر موارد اشاره کرد.
از نظر تئوری، یک دستگاه ناشناخته مورد توجه قرار نمی‌گیرد، زیرا بسیاری از دستگاه‌های دیگر در حال استفاده هستند. این به‌طور کلی در واقعیت صدق نمی‌کند، به دلیل وجود سیستم‌هایی مانند کارنیور و اشلون، که می‌توانند ارتباطات را از طریق کل شبکه‌ها رصد کنند و این واقعیت که ممکن است انتهای انتها مانند گذشته کنترل شود. به عنوان مثال می‌توان به تلفن‌های همراه، کافی نت و … اشاره کرد.
قرار دادن مخفیانه وسایل نظارت و / یا انتقال یا در داخل دستگاه ارتباطی یا در محل مورد نظر.
هر امنیتی که از رایانه به دست می‌آید به روش‌های مختلفی که می‌تواند به خطر بیفتد محدود می‌شود - با هک کردن، کی لاگر ، در پشتی، یا حتی در موارد شدید با نظارت بر سیگنال‌های الکتریکی ریز داده شده توسط صفحه کلید یا مانیتورها برای بازسازی آنچه تایپ شده یا دیده می‌شود (تمپس، که کاملاً پیچیده‌است).
برای تلفن‌های موبایل، از جمله گفتار، در داخل اتاق می‌توان با جستن یک پرتو لیزر از پنجره اتاق محل مکالمه و تشخیص و رمزگشایی ارتعاشات موجود در شیشه ناشی از صدا ، احساس کرد.
تلفن‌های همراه را می‌توان به راحتی تهیه کرد، اما همچنین به راحتی قابل ردیابی و "ضربه زدن" هستند. رمزگذاری (یا فقط محدود) وجود ندارد، تلفن‌ها قابل ردیابی هستند - اغلب حتی هنگام خاموش بودن - از آنجا که تلفن و سیم کارت هویت مشترک مشترک تلفن همراه (IMSI) خود را پخش می‌کنند. این امکان وجود دارد که یک شرکت تلفن همراه در صورت عدم اطلاع کاربر برخی از تلفن‌های همراه را روشن کرده و از میکروفون برای شنیدن صحبت‌های شما استفاده کند و به گفته جیمز اتکینسون، یک متخصص ضد نظارت که در همان منبع ذکر شده‌است، "مدیران شرکت‌های امنیتی به طور معمول باتری‌ها را از تلفن‌های همراه خود بردارید "از آنجا که نرم‌افزار بسیاری از تلفن‌ها می‌توانند" همانطور که هست "مورد استفاده قرار بگیرند، یا اصلاح می‌شوند تا انتقال را بدون آگاهی کاربر امکان‌پذیر کنند و کاربر می‌تواند با استفاده از مثلث سازی در فاصله کمی قرار گیرد و اکنون با استفاده از آن ساخته شده‌است ویژگی‌های GPS برای مدل‌های جدید گیرنده‌های گیرنده همچنین ممکن است توسط پارازیت ماهواره ای یا قفس فارادی شکست بخورند.
برخی از تلفن‌های همراه (اپل را آیفون، گوگل را اندروید) اطلاعات موقعیت ردیابی و ذخیره کاربران، به طوری که جنبش برای ماه‌ها یا سال می‌توان با بررسی گوشی تعیین می‌شود.Wall Street Journal: How concerned are you that the iPhone tracks and stores your location?
دولت ایالت متحده همچنین به فناوری‌های نظارت بر تلفن‌های همراهی که عمدتاً برای اجرای قانون اعمال می‌شوند، دسترسی دارد.Pell, Stephanie K. , and Christopher Soghoian. 2014. "Your secret stingray's no secret anymore: The vanishing government monopoly over cell phone surveillance and its impact on national security and consumer privacy." "Harv. JL & Tech" 28(1).
تلفن ثابت آنالوگ رمزگذاری نشده‌است، به راحتی می‌توان از آن استفاده کرد. این ضربه زدن نیاز به دسترسی فیزیکی به خط دارد که می‌توان از چندین مکان به راحتی آن را بدست آورد، مثلاً محل تلفن، نقاط توزیع، کابینت‌ها و خود مبادله. ضربه زدن به تلفن ثابت از این طریق می‌تواند مهاجم را قادر به برقراری تماس‌هایی کند که به نظر می‌رسد از خط شنود شده نشات گرفته‌اند.
استفاده از سیستم شخص ثالث از هر نوع (تلفن همراه، کافی نت) اغلب کاملاً ایمن است، اما اگر از آن سیستم برای دسترسی به مکان‌های شناخته شده (یک حساب ایمیل شناخته شده یا شخص ثالث) استفاده شود، ممکن است در انتهای آن لمس شود یا یادداشت شود، و این مزایای امنیتی را به دست می‌آورد. برخی از کشورها ثبت نام اجباری کاربران کافی نت را نیز اعمال می‌کنند.
پروکسی‌های ناشناس نوع دیگری از حفاظت رایج است که به شخص اجازه می‌دهد از طریق شخص ثالث به شبکه دسترسی پیدا کند (اغلب در کشوری دیگر) و ردیابی را با مشکل روبرو می‌کند. توجه داشته باشید که به ندرت هیچ تضمینی وجود دارد که متن آشکار قابل استفاده نباشد، یا اینکه پروکسی سوابق مربوط به خود کاربران یا کل گفتگوها را نگه نمی‌دارد. در نتیجه، پروکسی‌های ناشناس ابزاری عموماً مفید هستند اما ممکن است به اندازه سایر سیستم‌هایی که می‌توان از امنیت آنها اطمینان بیشتری داشت، ایمن نباشند. معمول‌ترین کاربرد آنها جلوگیری از رکورد نشانی آی پی یا آدرس اصلی در سوابق خود سایت هدف است. پروکسی‌های ناشناس معمولی هم در وب سایت‌های معمولی مانند Anonymizer.com و spynot.com و هم در سایت‌های پروکسی که لیست‌های زیادی از پروکسی‌های موقت در حال کار را نگهداری می‌کنند یافت می‌شود.
تحولات اخیر در این زمینه هنگامی رخ می‌دهد که اتصالات اینترنت بی‌سیم (" وای-فای ") در حالت ناامن باقی بمانند. اثر این است که هر فرد در محدوده واحد پایه می‌توانید کول اتصال - این است که، استفاده از آن بدون مالک آگاه بودن. از آنجا که بسیاری از اتصالات به این روش بازمی‌مانند، شرایطی که ممکن است بازگشت piggyback (ارادی یا ناآگاهانه) به وجود آید، در بعضی موارد با موفقیت به دفاع منجر شده‌است، زیرا اثبات این که مالک اتصال بارگیری کننده بوده یا از آن آگاهی داشته‌است دشوار است. استفاده ای که ممکن است دیگران ناشناخته با آن ارتباط برقرار کنند. نمونه آن پرونده تامی ماسون بود، جایی که همسایگان و هر کس دیگری ممکن است مقصر در به اشتراک گذاشتن پرونده‌های حق چاپ باشد.Open Wi-Fi proves no defence in child porn case, The Register برعکس، در موارد دیگر، افراد عمداً به دنبال مشاغل و خانوارهایی هستند که دارای ارتباطات ناامن هستند، برای استفاده غیرقانونی و ناشناس از اینترنت یا صرفاً برای دستیابی به پهنای باند رایگان.'Extortionist' turns Wi-Fi thief to cover tracks, The Register
کشتی محافظ یک کشتی جنگی است که برخلاف شناور گشتی، در بندرگاه‌ها نقش نگهبان را در دریا اجرا می‌کند. از این نوع کشتی در سده ۱۹ میلادی توسط نیروی دریایی بریتانیا و نیروی دریایی شوروی استفاده می‌شد. در عصر کنونی از این کشتی‌ها برای حفاظت از جزایر فالکلند استفاده می‌شد، تا اینکه در سال ۲۰۲۰ با کشتی‌های نوساز جایگزین شد.
نیروهای مسلح اسلواکی () مجموعه نیروهای نظامی اسلواکی است، که از نیروهای زمینی اسلواکی، نیروی هوایی اسلواکی و نیروهای عملیات ویژه اسلواکی تشکیل می‌شود.
نیروی هوایی لتونی () نیروی هوایی زیرمجموعه نیروهای مسلح ملی لتونی است، که فعالیت خود را از سال ۱۹۱۸ آغاز کرد.
سویاتوسلاو واکارچوک (، متولد ۱۴ مه ۱۹۷۵) نوازنده، سیاستمدار و فعال عمومی اوکراینی است. او خواننده اصلی گروه Okean Elzy، یک گروه راک در اوکراین است. واکارچوک عضو سابق پارلمان اوکراین،
«صبر کن» () ترانه‌ای از جاستین بیبر، خوانندهٔ کانادایی است. این ترانه در ۵ مارس ۲۰۲۱ توسط دف جم رکوردینگز به عنوان چهارمین تک‌آهنگ از ششمین آلبوم استودیویی بیبر به نام "عدالت" (۲۰۲۰) منتشر شد. این ترانه را بیبر در کنار علی تمپوسی، اندرو وات، جان بلیون، لوئیس بل، لوئیز بونفا و والتر دی بکر نوشته و اندرو وات و لوئیز بل آن را تهیه کرده‌اند. موزیک ویدئویی با نقش‌آفرینی بیبر و کریستین کو در کنار ترانه منتشر شد.
رقص اوکراینی (به انگلیسی: Dance in Ukraine) (به )، (نویسه‌گردانی به رومی: 'Ukrainian 'tanets) به رقص‌های محلی مردم اوکراین اشاره دارد.
این سبک هنری تلطیف شده در فرهنگ اوکراین چنان نفوذ کرده‌است که امروزه تعداد بسیار کمی از اشکال کاملاً سنتی رقص اوکراین باقی مانده‌است.
رقص اوکراینی اغلب پرانرژی، سریع و سرگرم‌کننده توصیف می‌شود و نمونه مشخص از فرهنگ اوکراین است که بلافاصله در سراسر جهان شناخته شده و بسیار مورد توجه قرار می‌گیرد.
رقص محلی خانگی یک رقص محلی است که در قلمرو خاصی ظاهر می‌شود و برای یک منطقه و ملت خاص سنتی خاص دارد: حرکات، ریتم‌ها، لباس‌ها و غیره.
یک رقص-صحنۀ محلی که توسط یک طراح رقص در یک گروه حرفه‌ای یا آماتور برای اجرای روی صحنه اجرا می‌شود، ممکن است اوکراینی باشد، اما دیگر یک رقص محلی روزمره نیست.
گونه‌های اصلی رقص محلی اوکراین، به عنوان یکی از قدیمی‌ترین انواع هنر رقص محلی شامل: "رقص دوار یا رقص دایره‌وار" است که اجرای آن با آیین‌های سالنما مرتبط است، و "رقص‌های روزمره"، که شامل: "متلیتسا" ("Metelitsa")، "هوپاک"، "کوزاچوک" ("Kozachok")، "هوتسولکا" ("Hutsulka")، کولومیکا، "کوادریل (چهارگوش)" و "رقص پولکا" است.
با بررسی نقوش در حال حرکت که روی ظروف سفالی تریپیلیان به تصویر کشیده شده‌اند، می‌توان گفت که حداقل از هزارهٔ سوم پیش از میلاد رقص در سرزمین‌های اوکراین امروزی اجرا می‌شده‌است. فرض بر این است که تا زمان معرفی مسیحیت در روس کی‌یف در سال ۹۸۸ میلادی، رقص یک کارکرد آیینی بسیار مهم در سرزمین‌های اوکراین امروزی داشته‌است. آیین‌های پیش از مسیحیت رقص را با موسیقی، شعر و ترانه ترکیب می‌کردند. بقایای این رقص‌های آیینی "اوبریادووی تانتسی" (به اوکراینی: oбpядовi танці) (رقص ناهار)؛ همچنین "خُرُوود" [نوعی رقص دایره‌وار] را ببینید)، همچنین رقص‌های بهاری یا "وسنیانکی" نیز هستند که به نام‌های: "هاهیلکی"، "هایلکی"، "هاییوکی"، "یاهیلکی" یا "روهولکی" نیز شناخته می‌شوند و امروزه به شکل محدود باقی مانده‌اند. یکی دیگر از رویدادهای فصلی با رقص، جشنوارهٔ سالانهٔ پیش از برداشت محصول کوپالا بود که تا به امروز موضوع مورد علاقهٔ طراحان رقص اوکراینی است.
این رقص‌های آیینی مذهبی پیش از معرفی مسیحیت به شدت در فرهنگ مردم ریشه دوانده بودند، به طوری که مبلغان مسیحی به جای تلاش برای حذف آن‌ها، مضامین مسیحی را در ترانه‌ها و اشعار همراه با رقص وارد کردند. دین خود را گسترش دادند و همچنین گام‌های هزار ساله و گونه‌های طراحی رقص را قادر ساختند که نسل به نسل منتقل شوند.
تقریباً در زمان قیام‌های کازاک در اوکراین، رقص‌های اجتماعی در میان مردم بومی سرزمین‌های اوکراین امروزی محبوبیت بیشتری پیدا کرد. رقص‌های اجتماعی اوکراینی یا "پوبوتُوی تانتسی" (به اوکراینی: Побyтовi танці) را می‌توان با دو ویژگی از رقص‌های آیینی پیشین اوکراین متمایز کرد: رواج همراهی موسیقی بدون ترانه، و افزایش حضور بداهه‌پردازی. هوپاک و کوزاچوک اولیه به عنوان رقص اجتماعی در نواحی اطراف رودخانهٔ دنیپر توسعه یافتند، در حالی که هوتسولکا و کولومیکا در کوه‌های کارپات در غرب سر برآوردند. در نهایت، رقص‌های اجتماعی خارجی مانند پولکا و کوادریل (چهارگوش) نیز محبوبیت پیدا کردند و پس از اجرای رقصندگان بومی و نوازندگانی که استعداد بداهه‌پردازی داشتند، تغییرات متمایزی توسعه یافتند.
سومین نوع اصلی رقص محلی اوکراینی که پیش از دوران مدرن توسعه یافت، رقص‌های "سیوژتنی تانتسی" (به اوکراینی: Cюжетнi танці) موضوعی یا داستانی بود. رقص‌های داستانی سطح پیچیده‌ای از پانتومیم و حرکات را در بر می‌گرفت که مخاطبان را سرگرم می‌کرد. رقص‌های داستانی، راوی گروه خاصی از مردم، از طریق حرکاتی که رفتار آن‌ها را تقلید می‌کرد، بود. چنین رقص‌هایی شامل: "شِوِچیکی" (به اوکراینی: Шевчики)، «خیاطان»، "کوالی" (به اوکراینی: Koвaлi)، «آهنگران» و "کوساری" (به اوکراینی: Kocaрi)، «دروگران» بودند.
در آغاز قرن هجدهم، اجرای بسیاری از این رقص‌های سنتی آغاز شد، یا با اشارهٔ موضوعی به واسطهٔ تجارت نمایشی شکوفا گردید. تئاترهای دهقانی یا رعیتی، مردمان بومی تحت انقیاد اوکراین امروزی را سرگرم می‌کردند، که همچنان به طبقات اجتماعی پایین در سرزمین‌های خود تنزل داده می‌شدند، در حالی که حاکمان خارجی آن‌ها اغلب در مقایسه، مجلل زندگی می‌کردند و سرگرمی‌های خارجی و رقص‌هایشان را وارد می‌کردند. در چنین شرایطی است که رقص‌های محلی اوکراینی که آرمان‌های یک جامعهٔ کشاورزی را به تصویر می‌کشیدند، به روی صحنه رفتند و محبوبیت بیشتری در بین مردم بومی به دست آوردند، که بیشتر تئاتر را به شغلی پر رونق تبدیل کرد.
رقص محلی-صحنۀ اوکراینی در مرحله اول مسیر تبدیل شدن به تجسم کنونی خود را ابتدا از طریق آثار واسیل ورخوینتس (متولد ۱۸۸۰ میلادی، با نام‌خانوادگی اصلی: کوستیو)، بازیگر، رهبر گروه و موسیقی‌شناس آماتور آغاز کرد. ورخوینتس سطح حرفه‌ای آموزش در هنر را به عنوان عضوی از گروه تئاتر مایکولا سادوفسکی کسب کرده بود، که خود سطح برجسته‌ای از رقص محلی را در تولید درام‌های خود بر اساس مضامین عامیانۀ اوکراینی گنجانده بود. در حین سفر با گروه تئاتر در اوکراین مرکزی، ورخوینتس هر زمان که می‌توانست، از روستاهای اطراف شهرهایی که در آن‌ها اجرا داشتند، بازدید می‌کرد تا در مورد رقص‌های سنتی روستاها یاد بگیرد و آثار آن‌ها را ضبط کند. کتاب برجستۀ او که بر اساس این تحقیق استوار است، "نظریۀ رقص محلی اوکراین" (به اوکراینی: "Teopiя Українського Hapoднoго Taнкa") (۱۹۱۹ میلادی)، برای اولین بار مراحل و اصطلاحات مختلف را که اکنون توسط همۀ دانشجویان معاصر رقص اوکراینی به رسمیت شناخته شده‌ است، گردآوری کرد. همچنین ماهیت رقص محلی اوکراین را با برپایی رقص روی صحنه (با نشستن تماشاگران در جلو، دو بال و یک پس‌زمینه) تغییر داد و روشی برای آوانویسی رقص‌های محلی ارائه کرد که بعداً در سراسر جهان مورد استفاده قرار گرفت. کتاب او که بعدها در سراسر اتحاد جماهیر شوروی مورد استفاده قرار گرفت؛ از آن زمان تاکنون پنج بار تجدید چاپ شده است (آخرین بار در سال ۱۹۹۰ میلادی) و به عنوان یک متن آموزشی پایه برای رقص اوکراینی باقی‌مانده است.
تاریخچۀ رقص اوکراینی در این مرحله از حرفۀ واسیل ورخوینتس متفاوت است. به دلیل عواقب پس از انقلاب روسیه، به‌ طور همزمان هم در اوکراین و هم در خارج از پردۀ آهنین برای بیش از ۴۰ سال رقص اوکراینی توسعه یافت. در اوکراین، ورخوینتس همچنان درگیر آموزش نسل بعدی رقصندگان بود، در حالی که در خارج از اوکراین واسیل آورامنکو، بر اساس آثار ورخوینتس، شکلی هنری را در دیاسپورای اوکراینی توسعه می‌داد.
طراحان رقص کلاسیک در اوکراین شروع به روی آوردن به واسیل ورخوینتس به دلیل تخصص او در استفاده از نقوش عامیانۀ بسیار محبوب در آثارش کردند. علاوه بر نام‌های معتبری مانند: لیتویننکو و لئونید ژوکوف، طراحان رقص جوان‌تری مانند پاولو ویرسکی، میکولا بولوتوف، و هالینا بریوزوا با گام‌ها و فُرم‌های فولکلور طراحی رقص می‌کردند. در این دوره (بین جنگهای جهانی) هوپاک سه بخشی توسط ورخوینتس ساخته شد.
در سال ۱۹۳۷ میلادی، پاولو ویرسکی و میکولا بولوتوف، گروه رقص محلی دولتی اتحاد جماهیر شوروی اوکراین را با هدف ارتقاء رقص-صحنۀ محلی به بالاترین سطح هنری خود و تقویت آن به عنوان یک هنر صحنه‌ای قابل اجرا، تأسیس کردند. اگر چه این گروه در طول جنگ جهانی دوم منحل شد، اما لیدیا چرشنووا (که گروه آواز و رقص اوکراینی را در طول جنگ رهبری می‌کرد) در سال ۱۹۵۱ میلادی آن را مجدداً ایجاد کرد. پس از چند فصل کارگردانی توسط واختانگ ورونسکی در تئاتر اُپرای اودسا، پاولو ویرسکی از سال ۱۹۵۵ میلادی تا زمان مرگش در سال ۱۹۷۵ میلادی به عنوان مدیر هنری گروه رقص فولکلور دولتی جمهوری شوروی سوسیالیستی اوکراین بازگشت. در طول این دورۀ بیست ساله، پاولو ویرسکی خلاقیت فوق‌العاده ای را در طراحی رقص خود به نمایش گذاشت و رقص-صحنۀ محلی اوکراینی را به سطح شهرت جهانی رساند.دیگر طراحان و شرکت‌های برجستۀ اوکراینی عبارتند از:
مهاجران اوکراینی سنت‌های بومی خود را به سرزمین‌هایی که ساکن شدند، عمدتاً در کانادا، استرالیا، ایالات متحدۀ آمریکا و آمریکای جنوبی آوردند. اگر چه بسیاری از رقص‌های روستایی از این سفرها جان سالم به در برده بودند و جایگاه سنتی خود را در گردهمایی‌های اجتماعی حفظ کرده بودند (همان‌ گونه که در کتاب: "رقص اجتماعی اوکراینی-کانادایی‌ها" اثر: آندری ناهاچفسکی مستند شده‌ است). با این حال، از طریق کار واسیل آورامنکو بود که رقص اوکراینی جای پای خود را در غرب تثبیت کرد و به عنوان فرم هنری توسعه یافت.
واسیل آورامنکو (۱۹۸۱ – ۱۸۹۵ میلادی)، کار خود را به عنوان مربی رقص در یک اردوگاه لهستانی در سال ۱۹۲۱ میلادی آغاز کرد، او قبلاً هنرهای نمایشی را در کی‌یف خوانده بود، و بعداً با گروه مایکولا سادوفسکی، جایی که وی با واسیل ورخوینتس آشنا شد و آموزش دید، آغاز به همکاری کرد. پس از جنگ، آورامنکو به غرب اوکراین سفر کرد، اما در نهایت تصمیم گرفت تا رقص اوکراینی را در سراسر جهان گسترش دهد. پس از سفر از طریق لهستان، چکسلواکی و آلمان، آورامنکو در سال ۱۹۲۵ به کانادا رسید.
آورامنکو تقریباً بلافاصله پس از ورودش توانست با استخدام مهاجران محلی در کانادا یک گروه رقص ایجاد کند. شور و شوق تبلیغی او به زودی باعث گسترش مجموعه‌ای از مدارس رقص در سراسر کانادا شد، از جمله شهرهای تورنتو، کلگری، اوشاوا، همیلتون، فورت ویلیام، پورت آرتور، کنورا، وینیپگ، ادمونتون، یورکتون، رجاینا، وگرویل، کنورا، دافین، وینزر، و بسیاری دیگر.
سرانجام، آورامنکو مدارسی را در ایالات متحدۀ آمریکا تأسیس کرد، از جمله نیویورک، فیلادلفیا، دیترویت، کلیولند، یوتیکا، یانکرز، بوفالو، بوستون و دیگران.
آورامنکو بسیاری از گروه‌های رقص اوکراینی را در زمان زندگی خود ایجاد کرد. او که طبیعتاً یک کوچ نشین بود، اغلب تنها ۲ تا ۳ ماه در یک منطقه می‌ماند، یا تقریباً به همان اندازه که طول می‌کشید تا کل مجموعۀ رقص‌های خود را به گروه جدیدی از دانش آموزان آموزش دهد. هنگامی که او سرانجام شهری را ترک می‌کرد، یک رهبر را برای ادامۀ آموزش رقص‌ها منصوب می‌کرد. بسیاری از این رهبران منصوب بعداً گروه‌های رقص اوکراینی خود را ایجاد کردند. یکی از این رهبران چستر کوک بود که در سال ۱۹۵۹ میلادی اولین مدیر هنری رقصندگان شومکا اوکراینی شد و در سال ۱۹۶۹ میلادی شرکت رقص اوکراینی چرموش را در ادمونتون تأسیس کرد. واسیل آورامنکو به دلیل این رویکرد «جانی اپلسید»وارانه به هنر خود، در جوامع اوکراینی دور از وطن به عنوان «پدر رقص اوکراینی» شناخته می‌شود و به گسترانندۀ این رقص اوکراینی در سراسر جهان نسبت داده می‌شود.
شاگردان آورامنکو به بسیاری از مناطق آمریکای شمالی سفر کردند و در مکان‌های مهمی مانند نمایشگاه جهانی و کاخ سفید با استقبال زیادی روبرو شدند. او حتی یک بار بیش از ۵۰۰ رقصنده را جمع کرد تا در یک شب مجلل رقص اوکراینی که در خانۀ اُپرای متروپولیتن نیویورک در سال ۱۹۳۱ میلادی اجرا شد، با او روی صحنه ظاهر شوند. آورامنکو در نهایت به سمت تولید فیلم در ایالات متحدۀ آمریکا رفت و نسخه‌های سینمایی اُپرای اوکراینی "ناتالکا پولتاوکا" و "کازاک‌ها در تبعید"؛ و همچنین دیگر درام‌های اوکراینی، با بازی مهاجران اوکراینی و البته همیشه با برجسته‌سازی رقص اوکراینی، را تولید کرد.
در سال ۱۹۷۸ میلادی، کارگاه رقص اوکراینی توسط چندین معلم برجستۀ رقص اوکراینی در آمریکای شمالی از جمله روما پریما-بوهاچفسکی در نیویورک آغاز شد. پریما-بوهاچفسکی که در لویو، وین، و بعداً وینیپگ آموزش دیده بود، قبل از اقامت در ایالات متحدۀ آمریکا و تبدیل شدن به پرکارترین طراح رقص و مدرس رقص-صحنۀ محلی اوکراینی، در سراسر جهان سفر کرده بود. برای بیش از بیست و پنج سال، مدیریت او در کارگاه رقص اوکراین، و گروه رقص اوکراینی سیزوکریلی، نه تنها برخی از بهترین رقصندگان اوکراینی آمریکای شمالی را آموزش داد، بلکه رقصندگان قدیمی را نیز جذب کرد. این مجموعۀ مستعد به پریما-بوهاچفسکی اجازه داد تا رقص‌های نوآورانه‌تری را امتحان کند و مضامین مدرن اوکراینی مانند قتل ولودیمیر ایواسیوک، نوازندۀ برجسته و فاجعۀ چرنوبیل را بازسازی کند. پریما-بوهاچفسکی پس از توسعۀ نسل بعدی مربیان رقص-صحنۀ محلی اوکراینی، تأسیس مدارس و مراکز آموزشی متعدد، طراحی رقص صدها رقص و آموزش هزاران دانش آموز، در سال ۲۰۰۴ میلادی درگذشت.
یکی از چهره‌های برجسته در آموزش رقص اوکراینی در استرالیا ولادیمیر کانیا بود که اولین گروه رقص بزرگسالان خود را در سال ۱۹۵۱ میلادی در پرت سازماندهی کرد و چندین دهه آن گروه و دیگر گروه‌ها را اداره کرد. کانیا در زادگاهش یاروسواو در رقص اوکراینی آموزش دیده بود.
یکی دیگر از مبتکران اولیه در استرالیا ناتالیا تیروسکی بود که در سال ۱۹۵۲ میلادی بالۀ ملی اوکراین (که بعداً به "وسلکا" تغییر نام داد) را در سیدنی تأسیس کرد. تیروسکی به‌ طور حرفه‌ای در اوکراین تحصیل و اجرا کرده بود و تقریباً پنجاه سال به تدریس رقص اوکراینی در استرالیا ادامه داد.
در دهه ۱۹۶۰ میلادی، واسیل آورامنکو از استرالیا دیدن کرد و موفقیت‌های مشابهی را در توسعۀ رقصندگان در قاره‌ای دیگر و ترویج سبک رقص-صحنۀ محلی اوکراینی که او و واسیل ورخوینتس پیشگام آن بودند، تجربه کرد. بیشتر نفوذ آورامنکو در استرالیا ناشی از کارگاه‌های عظیم او بود که دانش آموزان در سنین مختلف در آن شرکت می‌کردند.
مارینا برزوسکی در سال ۱۹۴۹ میلادی پس از اجرای برنامه‌های رقص با شرکت‌های رقص متعدد در اوکراین، به همراه همسرش به پرت، استرالیا نقل مکان کرد. او پس از همکاری گسترده با بالۀ استرالیای غربی و مدرسۀ بالۀ استرالیا، در سال ۱۹۷۰ میلادی شرکت رقص کلوبوک در ملبورن را تأسیس کرد و مدیر هنری و طراح رقص مقیم شد، و در پی آن تورهای موفقی در استرالیا توسط شرکت‌های گوناگون رقص محلیِ بین‌المللی برگزار کرد. هدف کلوبوک ایجاد بیان هنری به واسطۀ سنت‌های رقص متنوعی بود که توسط اوکراینی‌ها و سایر مهاجران به استرالیا آورده شده بود.
گروه رقص «کازاک‌های کوبان» در سال ۱۹۵۶ میلادی در ملبورن تشکیل شد و به رهبری واسیل و لیلی کوالنکو به دلیل اجرای رقص‌ها و آهنگ‌های کازاک اوکراینی به موفقیت‌های بین‌المللی دست یافتند. تا سال ۱۹۸۹ میلادی این گروه در ۱۳/۰۰۰ نمایش زنده در ۳۰ کشور ظاهر شد و در ۱۶۰ برنامۀ تلویزیونی ظاهر شد.
زمانی که اجرای رقص محلی اوکراینی بر روی صحنه شروع شد، اساساً تغییر کرد، زیرا به شکل هنری جدیدی تبدیل شد: "رقص-صحنۀ محلی اوکراینی". هنگامی که استادان رقص مانند ورخوینتس و آورامنکو شروع به جمع‌آوری رپرتواری از رقص‌ها و گشت و گذار در سرزمین‌های اوکراین با گروه‌های خود کردند، کارگاه‌هایی را در روستاها تدریس می‌کردند، تغییرات منطقه‌ای ذاتی که از طبیعت بداهه‌پردازانۀ رقص‌های محلی پیشامدرن اوکراین سرچشمه می‌گرفت، به آرامی کم رنگ شدند. انواع رقص‌هایی که در نقطه‌ای از کشور مشاهده می‌شد در سایر نقاط کشور اجرا می‌شدند و "رقص‌های اوکراینی" به گروهی همگن‌تر تبدیل می‌شدند.
اوکراین دارای مناطق قومیتی بسیاری است که بسیاری از آن‌ها موسیقی، گویش، فُرم لباس و مراحل رقص خود را دارند. با این حال، بورس تحصیلی ورخوینتس و آورامنکو بیشتر به روستاهای مرکزی اوکراین محدود بود. به تدریج، دیگران با تحقیق در مورد اشکال رقص اقوام مختلف غرب اوکراین، تخصیص بورس تحصیلی و تأسیس گروه‌های رقص منطقه‌ای، جای خالی این تحقیق را پر کردند. با این حال، بیشتر این تحقیقات پس از سفرهای ورخوینتس و اورامنکو در اوکراین انجام شد که منابع موجود دانش «رقص سنتی» را به روستاهای منزوی یا جوامع مهاجری که سرزمین‌های بومی خود را پیش از سفرهای ورخوینتس و آورامنکو ترک کردند، محدود کرد.
به دلیل گسترش و نفوذ آثار اولیه ورخوینتس و آورامنکو، اکثر رقص‌هایی که این مناطق قومی‌-فرهنگی را به نمایش می‌گذارند، همان‌ طور که توسط گروه‌های رقص-صحنۀ محلی دوران مدرن اوکراینی اجرا می‌شوند، هنوز مراحل اولیۀ بیهونتس و تینوک را در خود جای داده‌اند. اگرچه تغییرات جدیدی میان سبک‌های «منطقه‌ای» رقص در نتیجۀ آموزش‌ها و طراحی‌های رقص پیشرفته‌تر رواج یافته‌اند، اما رقص‌های داستانی (شخصیت‌ها)، مانند افسانه‌های پانتومیم، و رقص‌های آیینی صحنه‌، لزوماً به مناطق خاصی مرتبط نیستند.
لباس‌های صحنه‌ای که توسط گروه‌های رقص مدرن اوکراینی برگزیده شده‌اند، بر اساس لباس‌های سنتی هستند، اما تصویری ایده‌آل از زندگی روستایی را نشان می‌دهند؛ با رقصندگانی که لباس‌های یکسان در رنگ‌های پر جنب و جوش می‌پوشند که به واسطۀ طبع یا دوره خدشه‌دار نشده‌ است. در حالی که مراحل رقص، لباس‌ها و موسیقی از رقصی به رقص دیگر متفاوت است، مهم است که بدانیم بسیاری از این تغییرات ساختارهای رقصی مدرن هستند، با تغییراتی که توسط پیشرفت هنر بیش از توجه به حفظ سنت‌های فرهنگی انجام شده‌ است.
«رقص‌های منطقه‌ای» اوکراینی عبارتند از:
منابع به زبان انگلیسی:
منابع به زبان اوکراینی:
منابع به زبان لهستانی:
منابع به زبان روسی:
منابع برخط:
نیروی هوایی پادشاهی دانمارک () نیروی هوایی زیرمجموعه نیروهای دفاعی دانمارک است، که فعالیت خود را از سال ۱۹۵۰ آغاز کرد.
ادبیات اوکراینی ادبیاتی است که به زبان اوکراینی نوشته شده‌است. // Encyclopædia Britannica 15th ed. (second version, Macropædia) Vol. 28: S-U (1985—2010). 1050 p. : 981—1982 pp. // Encyclopædia Britannica 15th ed. (second version, Micropædia) Vol. 12: Trudeau — Żywiec (1985—2010). 968 p. : p. 111 Ukrainian literature // Encyclopædia Britannica Online, жовтень 2019
ادبیات اوکراین بیشتر تحت سلطه خارجی بر سرزمینهای اوکراین، توسط مشترک‌المنافع لهستان - لیتوانیایی، لهستان، امپراتوری روسیه، پادشاهی رومانی، امپراتوری اتریش-مجارستان و عثمانی گسترش یافت و فرهنگ و زبان اوکراینی را غنی کرد و اینکه نویسندگان قادر به تولید میراث ادبی غنی بودند.
پیش از دهه ۱۷۰۰، بسیاری از نویسندگان از اوکراین به زبانهای «علمی» در قرون وسطی - لاتین و زبان اسلاوی کلیسایی باستان می‌نوشتند. از جمله نویسندگان برجسته اوکراین که به زبانهای لاتین و اسلاوی کلیسای قدیم می‌نوشتند می‌توان به، یوری درهوبیچ و گرگوری اسکووورودا اشاره کرد.
نویسندگان اوکراینی شامل (بر اساس حروف الفبا):
غذاهای اوکراینی مجموعه ای از سنت‌های مختلف آشپزی مردم اوکراین است که طی سالیان متمادی جمع شده‌اند. غذاها به شدت تحت تأثیر خاک غنی و چورنوزم قرار دارند که مواد تشکیل دهنده آن از آن می‌آیند و اغلب اجزای زیادی را درگیر می‌کنند.
غذای ملی اوکراین که غیرقابل انکار از این کشور سرچشمه می‌گیرد، سوپ برش است. با این حال، پیروگی و دلمه کلم‌پیچ نیز مورد علاقه ملی مردم اوکراین محسوب می‌شوند و یک وعده غذایی معمول در رستوران‌های سنتی اوکراین هستند.
غذاهای اوکراینی به دلیل وسعت کشور و منابع غذایی فراوان، انواع مختلفی از شاخه‌های غذایی (کربوهیدرات، چربی، پروتئین، میوه و سبزیجات) را در خود جای داده‌است. غذاهای سنتی اوکراینی غالباً یک فرایند پخت پیچیده را طی می‌کنند. در ابتدا آنها سرخ یا جوشانده می‌شوند، و سپس خورشت یا پخته می‌شوند. این متمایزترین ویژگی آشپزی اوکراینی است ".
محصولات نان و گندم برای غذاهای اوکراینی مهم است. تزیینات روی آن می‌تواند برای جشن‌ها کاملاً مفصل باشد.
[[رده:آشپزی اوکراینی]]
[[رده:گردشگری در اوکراین]]
ریشه معماری اوکراین در کشور اسلاوهای شرقی روس کیف است. پس از قرن دوازدهم، تاریخ معماری متمایز در پادشاهی گالیسیا-وولهینیا و بعداً در دوک‌نشین بزرگ لیتوانی، روتنیا و شیمیتیا ادامه یافت. در دوران قزاقهای زاپوروژیا، سبک جدیدی منحصر به اوکراین تحت تأثیر غربی‌های کشورهای مشترک‌المنافع لهستان–لیتوانی ایجاد شد.
پس از اتحاد با تساردوم روسیه، معماری در اوکراین در جهات مختلف شروع به توسعه کرد، با بسیاری از سازه‌ها در منطقه بزرگتر شرقی، تحت حاکمیت روسیه ساخته شده به سبک معماری روسیه در آن دوره، در حالی که گالیسیای غربی تحت اتریش و تأثیرات معماری مجارستان توسعه یافت.
اصطلاح معماری بومی را می‌توان با اصطلاحات قومی، مشترک یا سنتی عوض کرد و معمولاً در انتهای طیفی از یک ساختمان با طراحی حرفه ای توسط معماران قرار می‌گیرد. دانش ساخت و ساز در معماری بومی مبتنی بر سنتهای محلی است و بنابراین عمدتاً بر اساس دانش منتقل شده توسط نسلها است. مناطق مختلف در اوکراین سبک متمایز خود را از معماری بومی داشتند. به عنوان مثال، در کوه‌های کارپات و کوهپایه‌های اطراف آن، چوب و خاک رس اصلی‌ترین مصالح ساختمانی سنتی هستند.
زبان معماری مدرن در جهت هنری خود جهانی و کثرت گرا می‌شود. در آثار مکتب معماران اوکراینی کیف، گرایش‌های پمعماری پست‌مدرن و معماری های-تک به‌طور فزاینده ای یافت می‌شود. این بازتاب توانایی جهانی شدن در جهان معماری است. وظیفه معماری مدرن اوکراین کاربرد متنوع زیبایی‌شناسی مدرن، جستجوی سبک هنری خاص یک معمار و گنجاندن محیط تاریخی - فرهنگی موجود است.
فرهنگ اوکراین ترکیبی از ارزشهای مادی و معنوی مردم اوکراین است که در طول تاریخ خود (تاریخ اوکراین) شکل گرفته‌است. این تحقیق با مطالعات قومی دربارهٔ اوکراینی‌های قومی و تاریخ‌نویسی اوکراین که بر تاریخ کیف و منطقه اطراف آن متمرکز است، گره خورده‌است.
اگرچه این کشور اغلب برای حفظ استقلال خود تلاش کرده‌است، مردم آن موفق به حفظ داشته‌های فرهنگی خود شده‌اند و به میراث فرهنگی قابل توجهی که ایجاد کرده‌اند افتخار می‌کنند. نویسندگان زیادی مانند تتاراس شوچنکو و ایوان فرانکو به تاریخ ادبیات این کشور کمک کرده‌اند. فرهنگ اوکراین از زمان استقرار استقلال در سال ۱۹۹۱ تجدید حیات قابل توجهی را تجربه کرده‌است.
فرهنگ اوکراینی اگرچه که به سمت مدرنیته پیشرفت می‌کند، اوکراین یک کشور کاملاً سنتی باقی می‌ماند، جایی که رعایت برخی آداب و رسوم در فرهنگ آن نقشی اساسی دارد. بسیاری از تعطیلات و رویدادهای مهم اوکراینی براساس تقویم جولیان قدیمی بنا شده‌اند و از همین رو با همتایان میلادی متفاوت هستند. اینها شامل شب کریسمس و سال نو است که هر دو در فرهنگ اوکراین بسیار مهم هستند.
اجتماعات مانند Vechornytsi دارای سابقه طولانی در فرهنگ اوکراین است و همچنین تعطیلات سنتی مانند روز ایوان کوپالا، ماسلنیتسا، Koledovanie و Malanka، جایی که مردم در گروه‌های بزرگ جمع می‌شوند، نیز چنین است. " Razom nas bahato, nas ne podolaty " یک بیانیه فرهنگی و سیاسی محبوب اوکراینی‌های سنتی و مدرن است. این ترجمه به این صورت است: "با هم ما خیلی هستیم! ما نمی‌توانیم شکست بخوریم! "
زبانهای اصلی اوکراینی و روسی هستند.
دین در سراسر کشور رواج دارد. مسیحیت ارتدوکس شرقی و کاتولیک شرقی و کاتولیک رومی سه مذهبی هستند که به‌طور گسترده مورد استفاده قرار می‌گیرند. کلیسای ارتدکس اوکراین بزرگترین کلیسای این کشور است.Ukraine Culture. Ukraine People. Education. Religion
غذا بخشی مهم در فرهنگ اوکراین است. در عید پاک و همچنین کریسمس از غذاهای مخصوص استفاده می‌شود. به عنوان مثال در ایام کریسمس، مردم "کوتیا" تهیه می‌کنند که مخلوطی از بلغور گندم پخته شده، دانه خشخاش، عسل و نان‌های شیرین مخصوص است.
معماری اوکراین ویژگی‌های متمایز آن مکان و دوره زمانی خاص را منعکس می‌کند. طراحی و معماری تحت تأثیر جو سیاسی و اقتصادی موجود است.
در موارد خاص، هر جنبه از زندگی عادی به شکل هنری تزئینی بیان هنری تبدیل می‌شود. نقش‌های تزئینی غرق در نمادگرایی، آیین و معنای مذهبی است. بیشتر تاریخ شفاهی در طول ۳۰۰ سال روسی شدن اوکراین هنگامی که فرهنگ و زبان اوکراینی ممنوع بود از دست رفت. سازمان‌هایی مانند موزه ایوان هونچار، موزه پیسانکا و موزه اوکراین به نگهداری تاریخ اختصاص یافته‌اند. مناطق مختلف اوکراین تزئینات سنتی خود را با تنوع سبک و معنی خاص خود دارند. نمونه‌های آن را می‌توان در نقاشی پتریکیوکا، معماری زینتی، گلدوزی اوکراینی و نقوش پارچه ای از مناطق مختلف تاریخی اوکراین مشاهده کرد.
پیراهن یا بلوز گلدوزی شده نمادین، vyshyvanka، شناخته شده‌ترین قسمت لباس ملی اوکراین است و حتی در ماه مه نیز جشن عمومی خاص خود را دارد. لباس سنتی برای مردان نیز شامل کوژوخ ، کنتوس، یوپان و شارواری است. برای زنان، لباس سنتی شامل kozhushanka , ochipok است. پوشاک با استفاده از طراحی پیچیده ساختاری، تکنیک‌های پیچیده بافندگی، گلدوزی گسترده و سوزن دوزی برش ساخته می‌شود.
رقص‌های سنتی در اوکراین رواج دارد، که بسیاری از آنها از روستاهای کازاک ناشی می‌شود.Culture in Ukraine | By Ukraine Channel یکی از سبک‌های رقص اوکراینی "کالینا" نامیده می‌شود. زنان و مردان در این نوع رقص شرکت می‌کنند.
تقریباً ۵۰۰۰ موزه مختلفУНIАН - Культура - Україна – музейна Країна از جمله موزه هنر ملی اوکراین، موزه تاریخی ملی اوکراین، موزه هنرهای غربی و شرقی، موزه ملی چرنوبیل اوکراین در کیف، گالری هنر ملی Lviv در اوکراین وجود دارد.
ادبیات اوکراین پیشرفت دشواری داشت زیرا به دلیل تسلط دائمی خارجی بر سرزمین‌های اوکراین، اغلب بین زبان گفتاری و نوشتاری تفاوت معناداری وجود داشت. در بعضی مواقع استفاده از زبان اوکراینی حتی تا حدی ممنوع بود که چاپ شود. با این حال، حاکمیت خارجی توسط لیتوانی، لهستان، رومانی، روسیه، اتریش-مجارستان و ترکیه عثمانی، کلمات جدیدی را برجای گذاشت و در نتیجه ادبیات اوکراینی را غنی کرد. با وجود سرکوب‌های تزاری و شوروی، نویسندگان اوکراینی توانستند میراث ادبی غنی تولید کنند.
اوکراین از تأکید شوروی بر تربیت بدنی، که اوکراین را با صدها استادیوم، استخر شنا، سالن‌های بدنسازی و بسیاری از امکانات ورزشی دیگر ترک کرد، بسیار سود جست.
فوتبال محبوب‌ترین ورزش در اوکراین است. لیگ برتر حرفه ای Vyscha Liha است که به عنوان لیگ برتر فوتبال اوکراین نیز شناخته می‌شود. دو تیم موفق ویشا لیها رقبای باشگاه فوتبال دینامو کی‌یف و باشگاه فوتبال شاختار دونتسک هستند.
اوکراین سالانه بیش از ۲۰ میلیون بازدید کننده از سراسر جهان جذب می‌کند.Туристичні потоки , State Statistics Committee of Ukraine هفت عجایب طبیعی اوکراین و عجایب هفتگانه اوکراین مقصد محبوب و همچنین شهرهای مدرن، جشنواره‌ها، اکوتوریسم و گردشگری پزشکی هستند.
ویلما هوگونائی (؛۳۰ سپتامبر ۱۸۴۷ در نادی‌تتنی (امروز بخشی از بوداپست) - ۲۵ مارس ۱۹۲۲ در بوداپست) نخستین پزشک زن اهل مجارستان بود.Iván Völgyes, Nancy Völgyes, The liberated female: life, work, and sex in socialist Hungary, Westview Press, 1977, p. 9
ویلما هوگونائی پنجمین فرزند گراف کالمان هوگونائی و ریزا پانتسِلی بود. وی دانش مقدماتی را در خانه آموخت و سپس به عنوان دانشجو در مؤسسه دخترانه‌ای در پشت پذیرفته شد. که در آن زمان بیشترین مرحلهٔ تحصیل بود.
او سپس دریافت که در دانشگاه زوریخ امکان تحصیلات بیشتر وجود دارد. جورج سیلاشی، همسر اولش، به او اجازه تحصیل داد اما از نظر مالی به او کمکی نکرد. هوگونائی سرانجام به منظور تحصیل در رشته پزشکی در سال ۱۸۷۲ به زوریخ رفت و در سال ۱۸۷۹ از این رشته فارغ‌التحصیل شد.Jennifer S. Uglow, Maggy Hendry, The Northeastern Dictionary of Women's Biography, UPNE, 1999, p. 268 پس از بازگشت به مجارستان در ۱۸۸۰ تا ۱۸۹۷ به عنوان ماما کار می‌کرد تا اینکه رسماً مدرک تحصیلی وی پذیرفته شد و او توانست به‌عنوان پزشک کار کند. نخستین زنی که توانست در مجارستان مدرک پزشکی بگیرد شارولتا اشتِینبرگر در سال ۱۹۰۰ بود.Steinberger Sarolta (1875-1966) is a doctor, a feminist, Mamika, 30 May 2015, Nokert.hu, Retrieved 21 April 2017 هیچ‌یک از آن‌ها تا سال ۱۹۱۳ مجاز به کار بدون نظارت پزشک مرد نبودند.
او در سن ۱۸ سالگی برای نخستین بار با زمین‌داری به نام جورج پیلیسی سیلاشی (۱۸۹۹–۱۸۳۱) ازدواج کرد. آن‌ها در سال ۱۸۸۶ از یکدیگر جدا شدند و حاصل این ازدواج دو فرزند به نام جورج (۱۹۳۹–۱۸۶۶) و کالمان (۱۸۶۸–۱۸۶۸) بود. او دوباره در سال ۱۸۸۷ با شیمی‌دان و استاد دانشگاهی به نام وینتسه وارتا (۱۹۱۴–۱۸۴۴) ازدواج کرد که ویلما وارتا (۱۹۰۸–۱۸۸۸) حاصل این ازدواج بود.
سیارک ۲۸۷۶۹۳ هوگونائی ویلما، که توسط دو ستاره‌شناس مجاری به نام کریستیان شارنتسکی و بریگیتا شیپوتس در ایستگاه پیسکش‌تتو در سال ۲۰۰۳ کشف شد، به یاد او نامیده شده‌است. استناد رسمی به نامگذاری توسط مرکز بررسی ریزسیاره‌ها در تاریخ ۲۹ اوت ۲۰۱۵ منتشر شد.
شخصیت اصلی و داستان یک مجموعه تلویزیونی مجاری به نام که در سال ۲۰۲۰ پخش شد، نیز بسیار شبیه به ویلما هوگونائی و زندگی او بود. تئاتری نیز به نام که در سال ۲۰۱۴ به روی صحنه رفته بود نیز روایتگر زندگی او بود.
آژانس دولتی فیلم، که به اختصار به عنوان Derzhkino شناخته می‌شود ("")، نهاد اجرایی مرکزی سینمای اوکراین است که در سال ۲۰۰۶ ایجاد شد.
پلیپ ایلنکو از اوت ۲۰۱۴ تا زمان استعفا در اوت ۲۰۱۹ رئیس آژانس بود.
آژانس دولتی فیلم اوکراین بودجه پروژه‌های به اصطلاح میهن پرستانه را در اولویت قرار می‌دهد. برای صلاحیت، درژ کینو برای مقابله با تسلط صنعت فیلم میهن پرستانه تحت حمایت روسیه، لازم است که زبان اوکراینی یا تاتار کریمای ۹۰٪ از کل گفتگوهای فیلم را به خود اختصاص دهد. مقاله ای در رادیو اروپای آزاد / رادیو آزادی گزارش داد که «برخی معیارهای درژکینو را به نوع سانسوری که در کشورهای مستبد مانند روسیه وجود دارد تشبیه کرده‌اند».
مرکز ملی اولکساندر دووژنکو (همچنین مرکز دووژنکو) مرکز آرشیو فیلم‌های دولتی و یک شاخه فرهنگی در کیف اوکراین است.
این مرکز در سال ۱۹۹۴ با حکم رئیس‌جمهور اوکراین تأسیس شد.Decree of the President of Ukraine "On commemoration of the 100th anniversary of Oleksandr Dovzhenko's birthday" در سال ۲۰۰۰ مرکز دوژنکو با کارخانه چاپ قبلی فیلم کیف (تأسیس در سال ۱۹۴۸)، بزرگترین در نوع خود در اوکراین ادغام شد و دارایی، امکانات و مجموعه فیلم‌های آن را تصاحب کرد. از سال ۲۰۰۶ این مرکز عضو فدراسیون بین‌المللی بایگانی فیلم (FIAF) است.FIAF Members list استودیوی فیلم انیمیشن اوکراین (با نام Ukranimafilm ، تأسیس در ۱۹۹۰) در سال ۲۰۱۹ به مرکز پیوست.
از سال ۲۰۱۶–۲۰۱۹ اماکن صنعتی سابق مرکز تحت بازسازی کامل قرار گرفتند و به یک شاخه فرهنگی چند شکل تبدیل شدند. در سپتامبر ۲۰۱۹ این مرکز اولین موزه فیلم در اوکراین را افتتاح کرد.
مرکز دوژنکو مرکز ذخیره‌سازی فیلم، آزمایشگاه‌های فیلم و دیجیتال، موزه فیلم، بایگانی فیلم و یک مدیاتک را اداره می‌کند. این مؤسسه در یک ساختمان هشت طبقه در منطقه هلوسیو کیف واقع شده‌است. این مکان همچنین دارای یک بخش هنرهای نمایشی ۳۰۰ نفره، صحنه ۶،New stage (A new age of Ukrainian theatre واقع در طبقه ششم آن به همراه چندین شرکت موسیقی و تئاتر مستقل و مجموعه‌های هنری تئاتر است.
لاگدی (به لاتین: Lagedi) یک منطقهٔ مسکونی در استونی است که در دهستان رائه واقع شده‌است. لاگدی ۹۵۳ نفر جمعیت دارد.
دیونا وکوویچ (به مونته‌نگرویی: Divna Veković، به صربی: Дивна Вековић) (۱۸۸۶–۱۹۴۴) یک پزشک، دندان‌پزشک، ماما، مترجم و بشردوست اهل مونته‌نگرو و نخستین پزشک زن آموزش‌دیده این کشور بود. او به عنوان مترجم نخستین کسی بود که کتاب "تاج گل کوه" را از زبان صربی به فرانسوی ترجمه کرد. "تاج گل کوه" شعر و نمایشنامه‌ای شناخته شده در ادبیات مونته‌نگرو است که توسط شاهزاده-اسقف و شاعری به نام پتار دوم پتروویچ-نژگو سروده شده‌است. وکوویچ همچنین شعرهای دیگری مانند شعر شاعر صربستانی یوان یوانوویچ زمای را ترجمه کرده‌است و یک واژه‌نامه فرانسوی-صربی را نیز به نگارش درآورده است.
وی کار خود را به عنوان پزشک تا زمان مرگش در اواخر جنگ جهانی دوم ادامه داد و در معرفی ثروت‌های معنوی مونته‌نگرو به اروپا بسیار فعال بود.
دیونا وکوویچ به عنوان ششمین فرزند از هفت فرزند اوروش و تولا وکوویچ، در سال ۱۸۸۶ در دهکده لوژاک در نزدیکی برانه در یک خانواده صربستانی زاده شد. او تحصیلات ابتدایی خود را در صومعه دوردوی استوپووی، راهنمایی را در اسکوپیه و دبیرستان خود را در ستینیه به پایان رساند. هیچ اطلاعات موثقی دربارهٔ زندگی خانوادگی وی وجود ندارد.
به دیونا به عنوان یک دانش آموز ممتاز و یکی از بهترین‌های نسل خود، برای رشته آموزش دختران بورسیه تحصیلی مؤسسه دخترانه «ملکه ماریا» در ستینیه داده شد. شاهزاده نیکولا که او را یک دانش‌آموز فوق‌العاده با استعداد یافته بود، از طرف پادشاهی مونته‌نگرو به او بورسیه تحصیلی اعطا و وی را برای تحصیل به پاریس روانه کرد. او در سال ۱۹۰۷ از دانشگاه سوربن در رشته پزشکی فارغ‌التحصیل و به یک پزشک تبدیل شد. تحصیلات وی در فرانسه شامل تحصیل یک ساله در دانشکده مامایی آمین، تحصیل دو ساله در دانشکده پزشکی سوربن و تحصیل دو ساله در دانشکده دندانپزشکی پاریس بود که تحصیلات وی در نهایت در سال ۱۹۱۷ به پایان رسید. وی عضو صلیب سرخ بین‌المللی نیز بود. او در سال ۱۹۳۹ به مونته‌نگرو بازگشت. او او که بیشتر زمان نقل مکان به فرانسه تا بازگشت به مونته‌نگرو را در پاریس زندگی کرده بود، زبان فرانسوی را کاملاً یادگرفته بود.
اطلاعات رسمی در مورد اتمام کلاس‌های مقدماتی دانشکده مامایی و رشته دندانپزشکی توسط او وجود دارد، با این حال، هیچ یادداشت رسمی در مورد بورسیه تحصیلی او برای تحصیل در دانشگاه سوربن و ثبت نام در دانشکده پزشکی وجود ندارد. این داده‌ها توسط اعضای خانواده نزدیک او داده می‌شوند. اسناد و مدارک متعلق به دیونا وکوویچ در سال ۱۹۴۵ نابود شدند.
او رشته ادبیات را نیز تا مقطع دکترا ادامه داد و در سال ۱۹۲۶ از پایان‌نامه‌اش در بلگراد دفاع کرد.
راسیکو (به لاتین: Raasiku) یک منطقهٔ مسکونی در استونی است که در دهستان راسیکو واقع شده‌است. راسیکو ۳٫۱ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۳۷۸ نفر جمعیت دارد.
پاریلا (به لاتین: Parila) یک روستا در استونی است که در دهستان آنیا واقع شده‌است. پاریلا ۸۰ نفر جمعیت دارد.
افشاگری یا رِوِلاسیون () نخستین آلبوم چندآهنگه (ئی‌پی) اسپانیایی-زبان سلنا گومز، خوانندهٔ آمریکایی است. این ئی‌پی در ۱۲ مارس ۲۰۲۱ توسط اینترسکوپ رکوردز منتشر شد. پیش از آن تک‌آهنگ‌های «یک‌بار»، «با من برقص» و «عشق خودخواه» برای پشتیبانی از ئی‌پی منتشر شدند.
گومز در مصاحبه ای در فوریه ۲۰۲۰ با مجلهٔ "دیزد" اعلام کرد که قصد دارد موسیقی اسپانیایی-زبان منتشر کند. در ژانویه ۲۰۲۱ برای آشکارسازی به رونمایی از موسیقی جدیدش به زبان اسپانیایی، گومز «به نقل از» توئیتی از ژانویه ۲۰۱۱ که به آلبومی به زبان اسپانیایی که هرگز منتشر نشده‌است، اشاره می‌کند و می‌گوید: «من فکر می‌کنم ارزش انتظار را دارد».
با توجه به دنیاگیری کووید ۱۹، "افشاگری" تقریباً از راه دور و در یک استودیوی خانگی ضبط شد و از ارتباطات تصویری زوم برای برقراری ارتباط استفاده می‌کردند. گومز یک مربی زبان استخدام کرد تا به او کمک کند واژگان اسپانیایی خود را بازیابی و روی لهجه و عامیانه‌گویی او تمرین کند.
تک‌آهنگ آغازین ئی‌پی با نام «یک‌بار» در ۱۴ ژانویه ۲۰۲۱ منتشر شد. این ترانه اولین فعالیت او در موسیقی لاتین از زمان انتشار نسخه اسپانیایی زبان تک‌آهنگ «سالی بدون باران» با گروه سابق خود سلنا گومز و سین با عنوان «Un Año Sin Lluvia» بود؛ گومز این ترانه را «یک سرود عشق زیبا» توصیف کرد. موزیک ویدئوی همراه این ترانه به کارگردانی لوز پرز در همان روز به نمایش درآمد.
تاریخ انتشار این ئی‌پی در ۲۷ ژانویه ۲۰۲۱ همراه با اعلام دومین تک‌آهنگ خود با نام «با من برقص» با حضور رئو الهاندرو، رپر و خوانندهٔ پورتوریکویی اعلام شد. این تک آهنگ در ۲۹ ژانویه ۲۰۲۱ منتشر شد و در همان روز ئی‌پی برای پیش خرید در دسترس قرار گرفت. موزیک ویدئوی همراه در کنار این ترانه نیز به نمایش درآمد و توسط فرناندو نوگاری، فیلمساز برزیلی کارگردانی شد.
اولا براون یک پزشک انگلیسی-نیجریه‌ای، کارآفرین مراقبت‌های بهداشتی و بنیانگذار گروه سرمایه‌گذاری بهداشت پزشکان پروازی و مدیر شرکت سرمایه‌گذاری گرینتی است.
گروه بهداشت و درمان پزشکان پروازی در سراسر زنجیره ارزش مراقبت‌های بهداشتی در خدمات آمبولانس هوایی و تدارکات، مشاوره یا فناوری مراقبت‌های بهداشتی، ساخت بیمارستان یا کلینیک، تشخیص و تجهیزات، مدیریت امکانات بهداشتی و خرده فروشی دارویی فعالیت می‌کند.
اولا براون در لندن انگلستان زاده شد و در دانشکده پزشکی هال یورک تحصیل کرد. او پس از فارغ‌التحصیلی، در رشته پزشکی حاد در انگلستان کار کرد و سپس به وی بورس تحصیلی مکست ژاپن اعطا شد که به وی امکان ادامه تحصیل در توکیو را از طریق بورس تحصیلی متمرکز بر تحقیقات آزمایشگاهی دربارهٔ سلول‌های بنیادی توانمند القاشده می‌داد. وی در حال گذراندن دوره تحصیلات خود در مقطع کارشناسی ارشد در امور مالی و سیاست اقتصادی در دانشگاه لندن است و همچنین دارای یک گواهی سیاست‌گذاری اقتصادی از دانشکده تجارت آی‌ئی اسپانیا و یک گواهی حسابداری برای تصمیم‌گیری از دانشگاه میشیگان ایالات متحده است.
اولا پس از فارغ‌التحصیلی برای مدت کوتاهی در سرویس سلامت همگانی انگلستان کار کرد. وی با آموزش تخصصی خود در پزشکی هوافضا، نخستین اورژانس پیش‌بیمارستانی هوایی غرب آفریقا را در لاگوس نیجریه ایجاد کرد
اولا عضو کالج پزشکان اورژانس آمریکایی است. او در سال ۲۰۱۳ توسط مجمع جهانی اقتصاد در فهرست رهبران جوان جهانی قرار گرفت.
اولا در مکان‌های مختلفی در سراسر جهان، از جمله مجمع جهانی اقتصاد، کنفرانس جهانی تد، هفته رسانه‌های اجتماعی لاگوس، اتحادیه اروپا، انجمن اقتصادی سوئیس، سازمان ملل، بانک جهانی، مجمع جهانی اقتصاد، مؤسسه فناوری ماساچوست، دانشگاه کمبریج و جشنواره ایده‌های اسپن سخنرانی کرده‌است.