moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
افرادی از داخل و خارج فوکوئوکا و همچنین خارج از کشور برای دیدن این جشنواره عظیم حضور پیدا می‌کنند. این جشنواره دارای دو بخش اصلی است که رژه و اجرا هستند. زنان و مردان صرف نظر از سن با لباس‌های مختلف در خیابان‌ها قدم می‌زنند وبرخی از آنها ساز می‌نوازند و برخی دیگر با قاشق‌های برنجی (شاموجی) تولید صدا می‌کنند. افرادی که به جلسه ای که معمولاً در ماه فوریه برگزار می‌شود می پیوندند می‌توانند در رژه شرکت کنند همچنین، بیش از ۳۰ مرحله / مکان اجرا در شهر وجود دارد.
از اواخر دوره قرون وسطی آن را به عنوان مراسم جشن مبارک باد در سال نو برپا می‌داشتند. کلمه دون‌تاکو از کلمه «زونتاگ» به معنی یکشنبه در زبان هلندی گرفته شده‌است. در قرن نوزدهم میلادی این مراسم را «ماتسوبایاشی» می‌نامیدند. طی مراسم معمولاً تجار محل نماد هفت خدای بخت و اقبال (شیچی فوکو جین) را با خود حمل می‌کردند و سال نو را تبریک می‌گفتند. امروزه کودکان و بزرگسالان با پوشیدن لباس مخصوص در مراسم شرکت می‌کنند. در این مراسم برگزارکنندگان نماد هفت رب‌ّالنّوع خوشبختی و ارابه ویژه مراسم را که تندیس‌ها در آن جای دارند حمل می‌کنند و طبل و کمانچه سنتی ژاپن (شامیسن) به صدا در می‌آید. یکی از مراسم ویژه این جشن گروه نوازندگان است که با لباس‌های بسیار زیبا طبل و کمانچه می‌زنند.
ابن غضائری (به عربی: اِبْنِ غَضائِری) از دانشمندان علم رجال است، که آثارش اهمیت بسیاری در این علم دارد. وی در این راه، از اساتیدی بهره برده‌است که بزرگترین آن‌ها پدرش دانشمند بزرگ بغداد بوده‌است. از وی دو کتاب به نام مصنفات و اصول در علم رجال یاد شده‌است و کتابی در علم تاریخ به او منسوب است.
احمد بن حسین بن عبدالله بن ابراهیم بن عبدالله غضائری معروف به ابن غضائری، یکی از رجال‌شناسان و محدثان شیعه در بغداد است که در سده‌های چهارم و پنجم قمری می‌زیسته‌است. کنیه وی را منابع، با اختلاف، ابوالحسن و ابوالحسین گزارش نموده‌اند. از تاریخ زندگانی وی، اطلاعات چندانی در دست نیست و سرگذشتش در هاله‌ای از ابهام است. در منابع رجالی شیعه همچون الفهرست و رجال طوسی و همچنین رجال نجاشی، از وی گزارشی نیامده‌است و تنها نجاشی در نقل قول‌هایی که از وی گزارش کرده‌است، به زندگی و دانش وی اشاراتی داشته‌است. بر اساس برخی گزارشات از قلاح السائل تألیف سید بن طاووس، تاریخ حدودی مرگش مشخص است و چنین می‌نماید که چندی پس از فوت پدرش در ۱۵ صفر ۴۱۱ از دنیا رفته‌است.
از میان استادان و مشایخ وی، پدرش حسین بن عبدالله غضائری، احمد بن عبدالواحد ابن عبدون و ابوالحسین محمد بن عثمان نصیبی، از راویان شناخته شده‌هستند. وی در خصوص رجال‌شناسی و کتاب‌شناسی از پدرش به عنوان دانشمندی بزرگ در بغداد، بهره بسیار برده‌است.
نجاشی گزارش کرده‌است که از میان شاگردان ابن غضائری، کسی را نمی‌شناسد و از نقل قول‌های نجاشی چنین برداشت می‌شود که خود وی (نجاشی) از نظرات رجالی و تاریخی ابن غضائری، استفاده‌های بسیاری نموده و برایشان ارزش بسیاری قائل بوده‌است.
دیدگاه‌های ابن غضائری، در جرخ و تعدیل روات، از اهمیت بالایی نزد نجاشی برخوردار بوده‌است و نشان‌دهنده میزان اعتماد و وثوق نجاشی بر ابن غضائری است. یاقوت نیز از شخصی همنام و هم نسب با ابن غضائری یاد کرده‌است که احتمالاً هموست. یاقوت او را از ادیبان و فضلا برشمرده است و وی را دارای خطی خوش گزارش کرده‌است. وی در شناخت آثار امامیه، اهتمام بسیار از خود نشان داده‌است و در برخی موارد، تنها کتاب‌هایی را گزارش کرده‌است که جز او کسی ندیده‌است.
شیخ طوسی در مقدمه کتابش "الفهرست"، از آثار ابن غضائری دو کتاب "مصنفات" و "اصول" را یاد می‌کند که توسط وی نگارش یافته‌است. وی در توصیف این دو اثر می‌نویسد که ابن غضائری بیش از پیشیان خود کوشیده‌است که به تفصیل آثار امامیه را معرفی نماید. طوسی در ادامه توضیح می‌دهد که این دو کتاب به جهت عدم توجه کافی به این دو اثر، اصل کتب از میان رفته‌است. نجاشی نیز در آثارش بدون ذکر منبع و به صورت مستقیم، از ابن غضائری گزارش‌هایی را نقل می‌کند که غالباً با دو عنوان «قال احمد بن الحسین» و «ذکر احمد بن الحسین» شروع می‌شود. با توجه به این نقل قول‌های نجاشی، احتمالاً وی به کتاب مصنفات ابن غضائری دسترسی داشته‌است و از آن مکرر استفاده نموده‌است. بجز این دو اثر در علم رجال، نجاشی از اثر دیگر وی استفاده نموده‌است که در حوزه تاریخ نگارش یافته‌است. نجاشی از این اثر در شرح حال برقی بهره برده‌است. احتمالاً این اثر به شرح محدثان امامیه پرداخته‌است. نجاشی در ۳ مورد، به نقل نظرات جرح و تعدیل ابن غضائری پرداخته‌است که احتمالاً از کتاب دیگری از ابن غضائری در این خصوص استفاده کرده باشد.
امروزه نام‌های مختلفی از کره وجود دارد که همگی از پادشاهی‌ها و سلسله‌های باستان گرفته شده‌اند. نام انگلیسی جدید " کره " نام مستعاری است که از نام دودمان گوریو گرفته شده‌است و همچنین "Koryŏ" نیز هجی می‌شود و توسط کره شمالی و کره جنوبی در زمینه‌های بین‌المللی استفاده می‌شود. در زبان کره ای، دو کره اصطلاحات متفاوتی را برای اشاره به ملت اسمی واحد به کار می‌برند: "چوسون یا" Chosŏn ( ،) در کره شمالی و Hanguk (한국، 韓國) در کره جنوبی. قوم‌های کره ای ساکن چین و ژاپن نیز از اصطلاح "Chosŏn" برای اشاره به ملت کره استفاده می‌کنند.
اولین سوابق تاریخ ثبت نام کره با حروف چینی بنام هانجا نوشته شده‌است. حتی پس از اختراع هانگول، کره ای‌ها به‌طور کلی نام کره ای بومی را با hanja، با ترجمه، آوانویسی صدا یا حتی ترکیب این دو، ضبط کردند. علاوه بر این، تلفظ‌های یک کاراکتر در کره ای و گویش‌های مختلف کره ای تا حدودی متفاوت است و با گذشت زمان تغییر کرده‌است.
به همه این دلایل، علاوه بر سوابق نادرست و گاه متناقض نوشتاری، تعیین معانی یا تلفظ اصلی نام‌های باستانی نیز دشوار است.
تا سال ۱۰۸ قبل از میلاد کره شمالی و بخشی از منچوری توسط گوجوسئون کنترل می‌شد. در اسناد معاصر چینی، به عنوان 朝鮮 نوشته شده بود، که در کره ای مدرن با نام "چوسون" یا Joseon () تلفظ می‌شود. پیشوند "Go-" ()، به معنی «قدیمی» یا «باستان» یک قرارداد تاریخ‌نگاری است که آن را از پادشاهی چوسان بعدی متمایز می‌کند. نام "چوسون" اکنون نیز توسط کره شمالی و کره ای‌های مقیم چین و ژاپن برای اشاره به شبه جزیره و به عنوان شکل رسمی کره ای نام "جمهوری خلق دموکراتیک کره" (چوسون) استفاده می‌شود. این واژه همچنین در بسیاری از زبانهای آسیایی برای اشاره به شبه جزیره کره مانند ژاپنی، ویتنامی و چینی استفاده می‌شود.
احتمالاً حروف چینی به صورت آوایی یک نام کره ای بومی را رونویسی می‌کنند، شاید چیزی شبیه "Jyusin" تلفظ شود. برخی حدس می‌زنند که این مربوط به ارجاع چینی به 肅 愼 (숙신، Suksin (گروه قومی))، 愼 (직신، جیکسین) و 息 愼 (식신، Siksin)، اگرچه این نام‌های اخیر احتمالاً اجداد مردم جورچن را توصیف می‌کنند
سایر دانشمندان معتقدند 朝鮮 ترجمه کره ای بومی اسدال (아사달)، پایتخت گوجوسئون بود: asa یک کلمه فرضی ریشه آلتایی برای «صبح» است، و dal به معنی «کوه».
تلاش اولیه برای ترجمه این کارکترها به انگلیسی باعث ایجاد عبارت "سرزمین آرامش صبح" برای کره شد، که به عبارت "سرزمین خورشید در حال طلوع" برای ژاپن است. در حالی که این کلمه خیالی است، اصل ترجمه معتبر است.
تقریباً در زمان سقوط گوجوسئون، ایالت‌های مختلف کره جنوبی در کنفدراسیون‌هایی گروه‌بندی شدند که مجموعاً سم‌هان نامیده می‌شدند (삼한، 三 韓، "سه هان"). "هان" ریشه اصلی کره ای برای "رهبر" یا "بزرگ" است، مانند "maripgan" ("پادشاه")، "hanabi" ("پدربزرگ") و "Hanbat" ("میدان بزرگ"، نام باستانی: دائجون).
در فرهنگ سنتی کره، و همچنین در فرهنگ شرق آسیا، سرزمین کره در طول قرون متمادی تعداد متفاوتی نام و لقب را تجربه کرده‌است.
معماری سخت‌افزار در مهندسی، به شناسایی مولفه‌های فیزیکی سیستم و روابط متقابل آن‌ها اشاره دارد. این توصیف، که اغلب یک مدل طراحی سخت‌افزار نامیده می‌شود، به طراحان سخت‌افزار اجازه می‌دهد تا درک کنند که چطور اجزای آن‌ها متناسب با معماری سیستم هستند و به طراحان بخش نرم‌افزار اطلاعات مهم مورد نیاز برای توسعه نرم‌افزار و یکپارچه‌سازی را می‌دهد. تعریف واضح یک معماری سخت‌افزاری به رشته‌های مهندسی سنتی مختلف (مانند مهندسی برق و مکانیکی) برای هم‌کاری موثرتر با یکدیگر برای تولید و تولید ماشین‌آلات، دستگاه‌ها و قطعات جدید اجازه می‌دهد.
سخت‌افزار همچنین اصطلاحی است که در صنعت مهندسی کامپیوتر به کار می‌رود تا به وضوح سخت‌افزار (رایانه الکترونیکی) را از نرم‌افزاری که روی آن اجرا می‌شود، متمایز نماید. اما سخت‌افزار، در رشته‌های مهندسی و مهندسی نرم‌افزار، نیازی به کامپیوتر ندارد. یک اتومبیل مدرن بسیار بیشتر از سفینه فضایی آپولو است. همچنین هواپیماهای مدرن نمی‌توانند بدون استفاده از ده‌ها میلیون دستورالعمل‌های کامپیوتری تعبیه‌شده و در تمام هواپیماها و در هر دو سخت‌افزار کامپیوتر استاندارد و در قطعات سخت‌افزاری تخصصی مثل گیت منطقی سیمی IC، دستگاه‌های آنالوگ و هیبریدی و دیگر اجزای دیجیتال فعالیت کنند. نیاز به مدلسازی مؤثر این که چگونه اجزای فیزیکی مجزا ترکیب می‌شوند تا سیستم‌های پیچیده را شکل دهند، در دامنه وسیعی از کاربردها از جمله کامپیوترها، دستیاران دیجیتالی شخصی (PDAها)، تلفن‌های همراه، دستگاه‌های جراحی، ماهواره، و زیردریایی‌ها مهم است.
معماری سخت‌افزار بازنمایی یک سیستم سخت‌افزاری (یا مهندسی) الکترونیکی یا الکترومکانیکی، و فرایند و نظم برای اجرای مؤثر طراحی(ها) برای چنین سیستمی است. این بخش به‌طور کلی بخشی از یک سیستم یکپارچه بزرگ‌تر است که شامل اطلاعات، نرم‌افزار و نمونه‌سازی دستگاه است.
این یک فرایند است زیرا یک رشته از مراحل برای تولید یا تغییر معماری، و / یا طرحی از آن معماری، از یک سیستم سخت‌افزاری در مجموعه‌ای از محدودیت‌ها تعیین شده‌است.
این یک نظم است زیرا یک بدنه از دانش برای اطلاع‌رسانی به افراد حرفه‌ای به عنوان موثرترین راه طراحی سیستم در مجموعه‌ای از محدودیت‌ها استفاده می‌شود.
جیدای ماتسوری به معنی «جشنواره قرون»، یک جشنواره‌های ژاپنی (ماتسوری) است که هر ساله در ۲۲ اکتبر در کیوتو، ژاپن برگزار می‌شود.
محل برگزاری این جشنواره از سال ۱۸۹۶ در معبد شینتویی، هی‌آن جینگو است. این معبد در سال ۱۸۹۵ میلادی که تقریباً هزار و صدمین سال انتقال پایتخت به کیوتو بود ساخته شد. در سال ۷۹۴ پایتخت نوینی که الگوی آن از پایتخت چین آن زمان اقتباس شده بو ساخته شد، این شهر که پایتخت دائمی دوّم بود تقریباً تا هزار سال همچنان مقر تاج و تخت باقی ماند. به اعتبار این مدت، این شهر مجموعه‌ای از زیبائی‌ها و آثار تاریخی و معابد و ابنیه عمومی، قصرهای متعدد و غیره دارد که از گنجینه‌های هنری بی همتای تاریخ بشر به‌شمار می‌آید. انتقال پایتخت از نارا به کیوتو نمایانگر آغاز دوره هی‌آن (۷۹۴–۱۱۸۵) بود. انتقال پایتخت به کیوتو از نظر تاریخی نقش بسیار مهمی دارد. در آن عصر کسانی که قصد تصاحب حاکمیت را داشتند در وهله اول متوجه کیوتو (مقر امپراتور و ثقل قدرت سیاسی کشور) می‌شدند. در این جشنواره باشکوه، وضعیت اجتماعی، فرهنگی و سیاسی گذشته‌های کیوتو به نمایش گذاشته می‌شود و تماشاگران جامعه ژاپن را در هزار و چند سال پیش در ذهن مجسم می‌کنند.
در هنگام جیدای ماتسوری صبح زود، می‌کوشی (زیارتگاه‌های قابل حمل) که از کاخ امپراتوری کیوتو بیرون آورده شده و جشن آغاز می‌شود تا مردم بتوانند ادای احترام را نسبت به آن به جای بیاورند. می‌کوشی نمایانگر امپراتور کانمو و امپراتور کومی است. رژه پنج ساعته و دو کیلومتری از بعد از ظهر آغاز می‌شود، این رژه یا راه‌پیمایی با تقریباً ۲۰۰۰ مجری که لباس‌های سامورایی، شخصیت‌های نظامی و مردم عادی را از نخستین دوره تاریخ ژاپن تا دوره میجی پوشیده‌اند، آغاز می‌شود. اینها را زنان ژاپنی که لباس مجلسی (جیهونی‌تو) (十二 単 衣، juunihitoe) را پوشیده‌اند، دنبال می‌کنند. سرانجام می‌کوشی‌ها همراه با یک گروه نظامی که گاگاکو می‌نوازند، حمل می‌شود. این رژه در معبد هی‌آن جینگو به پایان می‌رسد.
گناهکار بزرگ یک فیلم درام آمریکایی به کارگردانی روبرت زیودماک در سال ۱۹۴۹ است که بر اساس رمان قمارباز نوشته فیودور داستایفسکی ساخته شده‌است.
تقسیم استان سیستان و بلوچستان به چهار استان، چهارشنبه ۲۸ آبان ۱۳۹۹ در جلسه علنی مجلس اعلام وصول شد. طبق این طرح قرار است این استان به چهار استان تقسیم شود.
بر اساس این طرح قرار است استان سیستان و بلوچستان به چهار استان تقسیم گردد. قرار است هر یک از استان‌های سیستان و بلوچستان شمالی و جنوبی و استان مکران دو نماینده و استان سیستان و بلوچستان مرکزی سه نماینده در مجلس ایران داشته باشد.
https://basirat.ir/fa/news/326585/طرح-تقسیم-استان-سیستان-و-بلوچستان-به-چهار-استان
شامل شهرستان‌های زابل، زهک، هیرمند هامون و نیمروز با جمعیت تقریبی ۶۰۰ هزار نفر که مرکز آن شهر زابل است.
شامل شهرستان‌های زاهدان، خاش، میرجاوه و تفتان با جمعیت تقریبی یک میلیون نفر که مرکز آن شهر زاهدان است.
شامل شهرستان‌های ایرانشهر، سراوان، سیب و سوران، مهرستان، دلگان، بمپور، سرباز، فنوج، لاشار و گلشن با جمعیت تقریبی ۶۰۰ هزار نفر که مرکز آن ایرانشهر است.
شامل شهرستان‌های چابهار، کنارک، نیکشهر، راسک، قصرقند، دشتیاری و زرآباد با جمعیت تقریبی ۶۰۰ هزار نفر که مرکز آن چابهار است.
استان سیستان و بلوچستان استانی در جنوب شرق ایران است که تقسیمات کشوری آن به ترتیب زیر می‌باشد:
بحث‌ها دربارهٔ طرح تقسیم سیستان و بلوچستان پس از نامه حبیب‌الله دهمرده استاندار پیشین استان سیستان و بلوچستان و نماینده فعلی زابل و حسینعلی شهریاری نماینده وقت زاهدان به حسن روحانی در سال ۲۰۱۸ برای تقسیم این استان به استان‌های کوچکتر اوج گرفت. آنها در این نامه تقسیم استان سیستان و بلوچستان را «یک ضرورت و یک فرصت» توصیف کرده بودند. هر چند که سال‌های قبل نیز وزیر کشور گفته بود که عدم توسعه یک استان نمی‌تواند تنها بخاطر وسعت آن باشد، زیرا استان کرمان با وسعتی بیشتر از سیستان و بلوچستان از توسعه بسیار خوبی برخوردار است.
حبیب‌الله دهمرده، نماینده زابل، زهک، هامون و هیرمند در مجلس با اشاره به گستردگی استان سیستان و بلوچستان گفت: فاصله دو شهر زابل و چابهار بیش از ۹۰۰ کیلومتر است از این رو تقسیم استان یک ضرورت و فرصت محسوب می‌شود.
تقسیم استان می‌تواند در طی یک فرایند منطقی به توسعهٔ همه‌جانبه کمک کند این تقسیم حداقل فواید زیر را با خود به همراه می‌آورد:
کشور ترکیه با دارا بودن مساحتی کمتر از نصف مساحت ایران، بیش از دو نیم برابر ایران دارای استان می‌باشد (۸۱ استان) که این به صورت مستقیم باعث کاهش قسمت‌های دور از مرکز و افزایش خدمت رسانی بهتر و عدم تمرکز منابع و امکانات شده‌است.
مخالفان تقسیم استان همه دلایل ذکر شده برای تقسیم استان از سوی موافقان را در صورت وجود اراده واقعی در دولت برای حل مشکلات استان (از جمله اشتغالزایی پایدار، بهبود کیفیت فضای آموزشی نامطلوب استان، جا به جایی برخی ادارات کل در سطح استان و…)،
به آسانی و بدون نیاز به تقسیم استان، قابل رفع می‌دانند اما پافشاری ارگان‌های امنیتی و افراد ذی‌نفع روی این طرح منسوخ نشان از اهدافی دیگر در پشت پرده تقسیم بلوچستان دارد.
استان سیستان و بلوچستان یکی از استان‌های محروم با شاخص توسعه انسانی بسیار پایین است، از این‌رو یکی از مهم‌ترین دغدغه‌های مخالفان این طرح، علاوه بر تغییر بافت جمعیتی و فرهنگی این استان، افزایش تبعیض در برخی مناطق است. سال ۹۶ رئیس مجمع نمایندگان سیستان و بلوچستان، مخالفت خود و گروهی از نمایندگان و مردم را با تقسیم سیستان و بلوچستان اعلام کرد و معتقد بود بحث بر روی تقسیم سیستان و بلوچستان نیاز به نگاه‌های کارشناسی دارد. مخالفان حتی می‌گویند موافقان طرح با توصیف‌کردن سیستان و بلوچستان به عنوان بزرگترین استان ایران، اطلاعات کذب می‌دهند. نه تنها کرمان اندکی بزرگ‌تر از سیستان و بلوچستان است، بلکه به گفته آنها کسی خواستار تقسیم بزرگترین استان ایران برای شتاب‌گرفتن روند توسعه نشده.
بنا به گفتهٔ وزیر کشور: «علت عقب افتادگی و عدم توسعه نیافتگی این مناطق تقسیمات کشوری نیست. علت این مسئله نظام برنامه‌ریزی نامناسبی است که بیش از ۷۰ سال است در کشور وجود دارد. متأسفانه در نظام برنامه متمرکز کلان توجهی به مناطق آنگونه که بتواند فاصله‌ها و عدم توازن و تعادل را جبران کند، نمی‌شود. تا زمانی که این عدم توجه به ظرفیت‌ها و پتانسیل برای جهش در این حوزه‌ها رفع نشود، نتیجه‌ای حاصل نخواهد شد. هر چند بخواهیم ساختار را عوض کنیم و تقسیمات کشوری را انجام بدهیم.»
پنج‌شنبه ششم آذر کاربران ایرانی در توییتر با استفاده از هشتگ «#نه_به_تقسیم_بلوچستان» به طرح تفکیک استان سیستان و بلوچستان به چهار استان اعتراض کردند. از عمده دلایل مخالفت با این طرح تغییر بافت جمعیتی، عمیق‌تر شدن شکاف تبعیض و نگرانی از حذف نام «بلوچستان» است.
کاربران در توییتر با استفاده از هشتگ «#نه_به_تقسیم_بلوچستان» مخالفت خود با این طرح مجلس را نشان دادند و این هشتگ با بیش از ۶۳ هزار توییت، به ترند اول در توییتر فارسی تبدیل شد.
مولانا عبدالحمید، امام جمعه اهل سنت زاهدان از طرح تقسیم استان سیستان و بلوچستان انتقاد کرده و گفته‌است که مشکلات سیستان و بلوچستان با «تغییر در نوع نگاه‌ها و دیدگاه‌ها حل می‌شوند، نه با تقسیم این استان». پایگاه اطلاع‌رسانی وی نوشته‌است: «ظاهراً طرحی مبنی بر تقسیم استان سیستان و بلوچستان در مجلس شورای اسلامی اعلام وصول شده‌است. بنده به کسانی که دنبال تقسیم استان سیستان و بلوچستان هستند تذکر می‌دهم که تقسیم نمی‌تواند مشکلات این استان را حل کند.» او تأکید کرد: «ریشهٔ مشکلات استان سیستان و بلوچستان در جای دیگری‌ست. ریشهٔ مشکلات این استان در نوع بعضی نگاه‌ها و دیدگاه‌هاست. ما به‌جای تلاش برای تغییر و تقسیم جغرافیایی سیستان و بلوچستان، بهتر است در نگاه‌ها و نگرش‌های خودمان تغییر بیاوریم.»
با تقسیم استان، پتانسیل‌های پراکنده آن که در یک منطقه متمرکز نیستند و اصلاً قابلیت تحقق در سایر مناطق استان را ندارند، دور از دسترس قرار گرفته و تلف می‌شوند.
هی‌آن جینگو () یک معبد شینتویی است که در کیوتو، ژاپن قرار دارد.
ورزشگاه در ال جیگانته دل نورته ، یک ورزشگاه چند منظوره واقع در سالتا، آرژانتین، است، در حال حاضر بیشتر از آن برای مسابقات فوتبال استفاده می‌شود. این ورزشگاه ۲۵۰۰۰ نفر را در خود جای داده و در سال ۱۹۹۳ ساخته شده‌است.
آئویی ماتسوری یا جشنواره گل ختمی، یکی از سه جشنواره بزرگ ژاپن است که در کیوتو‌، ژاپن برگزار می‌شود. دو جشنواره دیگر جشنواره جیدای ماتسوری و جشن گیئون می‌باشند. این جشنوارهٔ دو زیارتگاه، معبد شیموگامو و معبد کامیگامو در شمال شهر است. از این رو جشنواره ممکن است به عنوان "جشنواره کامو" نیز یاد شود. این جشنواره هر سال در ۱۵ ماه مه در حد فاصل یک کاخ قدیمی و دو معبد شیموگامو و کامیگامو برگزار می‌شود.
فرض با توجه به نیهون‌شوکی این است که این جشنواره در زمان امپراتور کیم‌می (سلطنت ۵۳۹–۵۷۱ میلادی) آغاز شده‌است. سوابق باستانی معروف به «هونچو گتسوری» (ō 朝 月 令) و «نن چو جیجو هیشو» (年 中 行事 秘 抄) نشان می‌دهد که پی در پی باران‌های فاجعه‌بار با وزش باد شدید محصولات دانه را خراب می‌کند، و بیماری‌های همه گیر در کشور گسترش یافته بود. از آنجا که پیشگویی‌ها علت این امر را مجازات الهی خدایان معبد کامو پنداشته بود، امپراتور فرستادهٔ خود را به حرم فرستاد تا با انجام کارهای مختلفی از خدایان دلجویی به عمل آورده و برای برداشت محصول فراوان دعا کند. این عمل شامل راندن با یک اسب تندرو بود.
این به یک آیین سالانه و عملکرد اسب تند و تیز به یک اجرای تیراندازی با کمان (یابوسامه) تبدیل شد. طبق سوابق تاریخی معروف به شوکو نیهونگی (続 日本 記)، تعداد زیادی از مردم برای دیدن این نمایش سوارکاری در روز جشنواره در سال دوم سلطنت امپراتور مونمو (سلطنت ۶۹۷–۷۰۷) آمده بودند؛ که این رویداد ممنوع شد.
در قرن نهم، امپراتور کانمو، تخت پادشاهی ژاپن را در کیوتو تأسیس کرد. این نشان دهنده آغاز دوره هی‌آن در تاریخ ژاپن است. امپراتور کانمو خدایان (کامی) مقدسِ معبد کامو را به عنوان محافظان پایتخت هی‌آن شناخته و آئویی ماتسوری را به عنوان یک رویداد سالانه امپراتوری تأسیس کرد.
بنا بر اعتقاد برگزار کنندگان مراسم، این جشنواره بیانگر در راه بودن فصل تابستان است. نماد (ارابه) مراسم که به وسیله گاو کشیده می‌شود و برگزارکنندگان در کنار آن حرکت می‌کنند، با گل ختمی پیراسته و تزیین شده‌است و دلیل نامگذاری این مراسم نیز به نام جشنواره گل ختمی به همین سبب است. برگزارکنندگان حدود ۵۰۰ نفر هستند که لباس‌های سنتی دوره هی‌آن (۷۹۴–۱۱۸۵) را به تن کرده‌اند و تماشاگران را به یا زمانی می‌اندازند که شهر کیوتو پایتخت ژاپن بوده‌است. افرادی که در محل اجرای مراسم حضور دارند با دیدن این مراسم جامعه ۱۲۰۰ سال پیش ژاپن را در ذهن مجسم می‌کنند.
عبدالله بن ایوب تیمی، مکنا به ابومحمد، از شاعران کوفی تبار دربار عباسی بود که هارون الرشید، مأمون و امین را درک کرده و در وصف آنان اشعاری سروده‌است.
تیمی، از مداحان و ستایشگران و شاعران دربار عباسی است که در دربار هارون الرشید، رفت‌وآمد داشته است. وی از اهالی کوفه بوده و مولای بنی تیمیم و بنی سلیم معرفی شده‌است. او در ابتدا در مدح برمکیان شعر می‌سرود و در معروفیتش، اسحاق موصلی، تاثیر بسزایی داشت. از اینکه وی چگونه به دربار هارون الرشید راه یافته‌است، اطلاع درستی در دست نیست. بر اساس یک روایت که توسط ابوالفرج اصفهانی نقل شده‌است، تیمی به همراه یزید بن مزید والی ارمنستان و آذربایجان، توانست به دربار هارون وارد شود. احمد بن سیار جرجانی گزارش دیگری را نقل می کند که بر اساس آن، تیمی در رقه به دربار هارون وارد می‌شود و با خواندن قصیده‌ای در مدح هارون، محبت وی را جلب می‌کند. یزید از دوستان صمیمی تیمی محسوب می‌شد و در رثای وی قصیده‌ای سوزناک سرود که هارون را به گریه‌انداخت. پس از مرگ هارون، تیمی به دربار امین رفت اما در مدت زمان کوتاه خلافت امین بین سالهای ۱۹۳ تا ۱۹۸، چندان مجال مدح نیافت و از مجموع ۵ یا ۶ مجلسی که در این خصوص نقل شده‌است، همگی از پادش‌های زیاد امین به این شاعر حکایت دارد. وی در اشعارش امین را به هاشمی بودن از دو طرف (پدر و مادر) می‌ستود. پس از مرگ امین و خلافت یافتن مأمون، وی به نزد مأمون شتافت تا در دربار وی جای گیرد، اما خلیفه نخست از پذیرش وی سر باز زد. تیمی برای راه حل، نزد فضل بن سهل رفته و از طریق وی توانست در بارگاه خلیفه جای گیرد. مأمون وی را بابت شعری که در باب حسادت مأمون به امین سروده بود، شماتت می‌کرد و در نهایت به جهت شعری زیبا در مدح خودش، وی را بخشید و ۱۰ هزار درهم به وی عطا کرد. بر اساس گزارشی، در مجلسی دیگر وقتی تیمی شعری را در مدح مأمون می سراید، از خلیفه ۵ هزار درهم به عنوان پاداش می‌ستاند. وی در طول زندگی باده‌خواری می‌نمود و در اواخر عمر به جهت بیماری رعشه، از باده پرهیز می‌کرد.
بجز اشعار وی در ستایش خلفاء و درباریان آنان؛ الباقی اشعار در وصف باده و باده‌خواری یا طلب مال از دیگران است. تیمی در ابیاتی از صرف جوانی خود در شراب‌خواری و لذت از آن خبر می‌دهد. وی همچنین در ابیاتی دیگر، به باده خواری خود با برادرش ابونیجان و پسر عمویش قبیصه اشاره دارد. وی در شعری دیگر از علاقه خود به جاریه‌ای اشاره دارد که از عیسی بن رشید می‌خواهد به او کمک کند تا آن جاریه خریداری شود. عیسی این شعر را پس از خواندن برای مأمون، ۳۰هزار درهم از مأمون دریافت می‌کند تا به شاعر برساند. از وی چند بیت در توکل و توصیه‌های اخلاقی گزارش شده‌است. از مجموع اشعار وی، ۱۰۰ ورق باقی مانده‌است که هنوز تحقیق و چاپ نشده‌اند.
گیتو موهانداس (؛ زادهٔ ) بازیگر و کارگردان فیلم سینمای هند و سینما مالایالم است.Nala Damayandhi – Review Retrieved 13 April 2009.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "زندگی زیباست" اشاره کرد.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه فیلم‌فیر جنوب بهترین بازیگر زن شده‌است.
آکیتا کانتو () یکی از جشنواره‌های ژاپن است که در آکیتا (شهر) در استان آکیتا؛ ژاپن برگزار می‌شود.
گیتانجالی رائو (؛ زادهٔ ۱۹۷۲) کارگردان فیلم، پویانما و بازیگر اهل هند است.
پویانمایی "رنگین کمان چاپ شده" که وی آن را کارگردانی کرده در بخش هفته منتقدان جشنواره فیلم کن ۲۰۰۶ به نمایش درآمده است.
ادیب اسحاق، نویسنده و شاعر مسیحی و عرب است که سردربیری روزنامه‌های مختلفی را در بیروت و مصر عهده دار بوده‌است.
ادیب اسحاق، نویسنده، شاعر و روزنامه‌نگار عرب‌تبار و مسیحی است که در فیحاء از توابع دمشق در کشور سوریه امروزی به دنیا آمده‌است. وی تحصیلات مقدماتی را در مدرسه عازاریین دمشق گذراند و در همانجا زبان فرانسه آموخت. سوی از همان دوران کودکی به شعر علاقه نشان‌داد و شعر سرود؛ وی به جهت مشکلات مالی خانواده تحصیل را رها کرد و با دستمزدی اندک، در گمرک دمشق مشغول کار شد. وی در این دوران دست از مطالعه بر نداشت و در هر فرصت پیش‌آمده به مطالعه آثار ادبی و سرودن شعر می‌پرداخت. وی در این دوره زبان ترکی را آموخت. وی در بعدها به بیروت رفت و در اداره پست بیروت مشغول به کار شد. محیط ادبی بیروت، زمینه‌ای مناسب برای فعالیت‌های علمی و فرهنگی وی شد و از این رو با آشنایی چن تن از روزنامه‌نگاران و ادیبان بیروت همچون ابراهیم یارجی، احمد فارس شدیاق، خلیل خوری و پطرس بستانی، توانست در مدت زمانی اندک، سردبیری روزنامه ثمرات الفنون را عهده‌دار گردد. وی در این مدت با روزنامه التقدم نیز همکاری داشت. وی بعدها از سردبیری روزنامه ثمرات الفنون دست کشیده و سردبیر روزنامه التقدم شد. وی در روزنامه تقدم، با درج مطالب سیاسی، توجه سیاستمداران را به خود جلب کرد و سبب شد تا هیاهوهایی در خصوص وی و روزنامه او برپا شود. وی بعدها به عضویت انجمن زهرة الاداب (تاسیس شده ۸۷۳ میلادی) درآمد و توانست ریاست آن انجمن را عهده‌دار شود.
وی توانست توسط سلیم خوزی، کتاب آثار الادهار را منتشر سازد و نزهة الاحداثق فی مصارع العشاق را در همین دوران نوشت. وی به پیشنهاد سرکنسول فرانسه در بیروت، رمان اندروماک را ترجمه کرد و با همکاری هنرمندان بیروتی آن را روی صحنه برد و درآمدش را صرف امور خیره کرد. وی در سال ۸۷۶ در زمان حکومت خدیو اسماعیل به اسکندریه رفت و با همکاری سلیم نقاش، نمایشنامه‌ای را به عربی ترجمه و به روی صحنه برد. پس از اسکندریه به قاهره رفته و با سید جمال الدین اسد آبادی آشنا می‌شود و از مریدان وی می‌گردد. وی به پیشنهاد اسد آبادی، هفته نامه مصر را تاسیس کرد. وی مجدد به اسکندریه بازگشت و در سال ۸۷۹ روزنامه مصر الفتاة و در ۸۸۰ میلادی، هفته نامه المحروسه را در اسکندریه منتشر کرد. در سال ۸۸۲ در نهضت عرابی پاشا در مصر، وی در میان آزادیخواهان میانه رو جای گرفت ولی با نهضت به مخالفت پرداخت. وی سردبیری روزنامه التقدم را مجدد عهده دار شد. در سال ۸۸۴ بیماری اش شدت گرفت و به دستور پزشکان به مصر رفت و از آنجا بیروت رفته و در آنجا درگذشت. سال وفاتش را ۸۸۵ میلادی گزارش کرده‌اند.
دکارت قبل از این کتاب در دیگر آثار فلسفی خویش بالاخص در کتاب جریان ساز تأملات در فلسفه اولی مسائل فلسفی خویش را مطرح کرده بود. بر طبق فلسفه ایدئالیستی دکارت، در جهان خلقت دو جوهر متمایز وجود دارد: نفس(روح یا ذهن) که حالت اصلی آن "اندیشه " است و دیگری بدن(جسم) با حالت اصلیِ امتداد. دکارت معتقد بود این دو جوهر که دارای حالات یا صفات متمایزی نیز هستند هیچ ارتباطی با هم ندارند زیرا جسم مادی است و امتداد دارد و ذهن غیرمادی است و امتداد ندارد و فقط دارای اندیشه است. بر همین اساس و این نظریه دو آلیستی مسئله ای شکل می‌گیرد که دکارت و حتی فیلسوفان بزرگ چندین قرن بعد از او درصدد حل آن برآمدند، یعنی مشکلِ ارتباط ذهن و بدن، بعبارت دیگر چگونه ممکن است که ذهنِ انسان از بدن او متمایز باشد درحالیکه با تغییراتی در جسم، نفس نیز متأثر می‌شود مانند وضعیت بیماری و یا درد جسمی که روح یا نفس را هم تحت تاثیر قرار می‌دهد.در قبل دکارت مشخص کرده بود که نفس با بدن یک اتحاد ایجاد می‌کنند اما ارتباط چگونه حاصل می‌شود؟ همین پرسش دکارت را به سمت نگارش این کتاب برد و سعی کرد که تا لحظات آخر عُمر خویش این مسئله را حل کند.بُریه، امیل(اسماعیل سعادت)، تاریخ فلسفه در قرن هفدهم ، نشر هرمس، سال١٣٩٣
این کتاب که در آخرین سال های زندگی دکارت (نوامبر ١۶۴٩) به نگارش درآمده است در حقیقت نگاهی روانشناسانه به خُلقیات انسانی دارد.اساس شکل‌گیری این کتاب نیز جواب های دکارت به نامه ها و پرسش های ملکه الیزابت دربابِ فلسفه او بود.
او در این اثر دو اصل متقابل قدیمی را که از زمان افلاطون انفعالات نفسانی را براساس آنها مورد مطالعه قرار می‌دادند_ قوهٔ شهوانیه و غضبیه _ کنار گذاشت و انفعالات را صرفاً به نحو طبیعی و مکانیکی بررسی کرد.
از نظر دکارت بدن بر نفس تاثیر می‌گذارد و این تاثیرات همان انفعالات نفسانی هستند و دلیل این تاثیر نیز مجاورت نفس با بدن است. وظیفه ارتباط نفس با بدن را غده ای در مغز برعهده دارد به نام «غدهٔ صنوبری» که این غده واسطهٔ نفس و جسم است و تصاویر گرفته شده توسط حواس بدن با گذر از این غده به نفس می‌رسد و دستورها نفس نیز از طریق همین غده به جسم ارسال می‌شود.
از طرف دیگر باید بدانیم که حرکات جسمانی مثل گردش خون صرفاً جسمانی هستند و نفس یا ذهن هیچ دخالتی در این اَعمال ندارد. از طریق گردش خون بخاری متصاعد می‌شود که اجزای ریز این بخار به سمت مغز می‌رود و با تاثیر بر غدهٔ صنوبری، انفعالات نفسانی رخ می‌دهد.
میل، لذت، اَلَم،حیرت، عشق، نفرت از نوع اصلی انفعالات نفسانی هستند و مابقی احساسات از این انفعالات حاصل می‌شوند. از نظر دکارت تمامی این انفعالات به نوعی می‌توانند برای انسان مفید باشند زیرا هر انفعال خود نشانی از یک رخداد یا یک هشدار در بدن و نفسِ انسان است.
با ترکیب این عواطف و انفعالات چندین صورت نفسانی دیگر شکل می‌گیرد از جمله حُرمت، کرامت، غرور، تواضع، اُمید، ترس و حسد و غیره. اگر این عواطف از اهداف اصلی خود دور شوند ضرر آفرین می‌شوند اما به‌طور کلی انفعالات حاصل از اَلَم مُضِر هستند و سبب رذائل اخلاقی در بشر می‌شوند. از بین این عواطف ((کرامت)) یک فضیلت است و بنا به نامگذاری دکارت، «شرافتِ روحی» است که می‌تواند مانع بروز انفعالات منفی از جمله غرور و تکبر و خشم شود.
از نظر دکارت انسان باید تابع فضایل اخلاقی خود باشد و با انتخاب این عواطف از رذایل دور شود، انتخابی که با شناخت و اراده حاصل می‌شود.مجتهدی، کریم ، فلسفهٔ دکارت، نشر امیرکبیر، سال١٣٩۵
کیشیوادا دانجیری ماتسوری جشنواره ای است که در حدود ۳۰۰ سال پیش آغاز شده و همه ساله در روزهای ۱۴ و ۱۵ سپتامبر در کیشی‌وادا، اوساکا برگزار می‌شود. این جشن معروفترین جشن از سری جشن‌هایی است که به نام دانجوری ماتسوری شناخته می‌شوند.
این جشنواره در سال ۱۷۰۳ آغاز شد، زمانی که دایمیوی کیشیوادا، اوکابه ناگایاسو (岡 部)، در پیشگاه خدایان شینتو برای برداشت فراوان در معبد فوشیمی‌ایناری، کیوتو دعا کرد.
در جشن‌هایی که نام دانجوری ماتسوری شهرت دارند، ارابه (نماد) مراسم که «دانجیری» نامیده می‌شود را برگزارکنندگان در زمان‌های معینی می‌چرخانند. بعضی اعتقاد دارند که در سال ۱۷۰۳ از معبد کیوتو فوشیمی تایشا ارواحی با وسیله ای شبیه دانجیری به قصری منتقل شده‌اند. اجرای مراسم امروزی تقلید از انتقال ارواح از معبد به قصر است. در این مراسم بیشتر از ده ارابه در خیابان‌ها به راه می‌افتند و گاهگاهی چرخانده می‌شوند اگر دو ارابه با هم برخورد کنند ممکن است افرادی زخمی شوند یا به نزاغ بینجامد و حتی ممکن است برخورد افراد تلفاتی نیز داشته باشد به همین خاطر به این مراسم «کیشیوادا کنکا ماتسوری» نیز می‌گویند که به معنی نزاع و زد و خورد کیشیوادا است. بعضی معتقدند اگر ارابه مراسم موقع حرکت و چرخاندن به خانهٔ کسی برخورد کند آن خانه ویران خواهد شد. این مراسم نسبت به سایر مراسم ژاپن تند و خشن است.
آی. اس. جوهر (؛ – ) بازیگر، کارگردان فیلم، تهیه‌کننده فیلم، نویسنده اهل هند بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "لورنس عربستان"، "جانی نام من است"، "مرز شمال غربی"، "مرگ بر روی نیل"، "یک شب بارانی"، "بی‌دین"، "شاگرد"، "سه خانم" و "مایا" اشاره کرد.
انتشارات مثلث، که در سال ۱۹۸۸ توسط رابین هاردی تأسیس شد، یک انجمن آمریکایی از مردان و زنان همجنسگرا در صنعت نشر است. این انتشارات سالانه حامی مالی مراسم «ماه ملی کتاب گی و لزبین» هست و از سال ۱۹۸۹ سالانه، برنامه جوایز مثلث در رابطه با ادبیات دگرباشان جنسی را حمایت مالی کرده‌است.
دانجوری ماتسوری () به معنی «جشنواره ارابه‌ها» جشنواره ای است که در حدود ۳۰۰ سال پیش آغاز شده و همه ساله برگزار می‌شود. روزهای جشنواره از سال به سال و از شهری به شهر دیگر متفاوت است، اگرچه این جشنواره معمولاً در پاییز، اواخر سپتامبر یا اکتبر برگزار می‌شود. در روزهای جشنواره، اعضای اصناف شهر، با پوشیدن هاپی و بستن سربند اختصاصی صنف خود ارابه یا دانجوری را در خیابان‌های شهر به حرکت درمی‌آورند. کیشیوادا دانجیری ماتسوری احتمالاً معروف‌ترین جشن از این نوع است. دانجوری ماتسوری دیگری نیز وجود دارد که در شهر کوبه و هاروکی برگزار می‌شود اما محبوبیت و تماشاگر آنها کمتر است.
اعضای صنف شهر زمان قابل توجهی را برای آماده‌سازی برای جشنواره صرف می‌کنند. در جشن‌هایی که نام دانجوری ماتسوری شهرت دارند، ارابه (نماد) مراسم که «دانجیری» نامیده می‌شود را برگزارکنندگان در زمان‌های معینی می‌چرخانند.
این جشنواره در سال ۱۷۰۳ آغاز شد، زمانی که دایمیوی کیشیوادا، اوکابه ناگایاسو (岡 部)، در پیشگاه خدایان شینتو برای برداشت فراوان در معبد فوشیمی‌ایناری، کیوتو دعا کرد. بعضی اعتقاد دارند که در سال ۱۷۰۳ از معبد کیوتو فوشیمی تایشا ارواحی با وسیله ای شبیه دانجیری به قصری منتقل شده‌اند. اجرای مراسم امروزی تقلید از انتقال ارواح از معبد به قصر است. ارابه این مراسم، دانجیری، شبیه وسیلهٔ نقلیه ای است که موقع تشییع جنازه تابوت را حمل می‌کند و «ریکیوشا» نام دارد. در این اسم «ری» یعنی روح، کیو یعنی جعبه ای که جسم بی‌روح در آن جای می‌گیرد و «شا» یعنی وسیله نقلیه.
در این مراسم بیشتر از ده ارابه در خیابان‌ها به راه می‌افتند و گاهگاهی چرخانده می‌شوند اگر دو ارابه با هم برخورد کنند ممکن است افرادی زخمی شوند یا به نزاغ بینجامد و حتی ممکن است برخورد افراد تلفاتی نیز داشته باشد به همین خاطر به این مراسم «کیشیوادا کنکا ماتسوری» نیز می‌گویند که به معنی نزاع و زد و خورد کیشیوادا است. بعضی معتقدند اگر ارابه مراسم موقع حرکت و چرخاندن به خانهٔ کسی برخورد کند آن خانه ویران خواهد شد. این مراسم نسبت به سایر مراسم ژاپن تند و خشن است.
نیوْخ، (Нивхгу диф) نیفخ، گیلیاک،Laurie Bauer, 2007, "The Linguistics Student’s Handbook", Edinburgh یا آموری یک خانواده زبانی منزوی و کوچک متشکل از از دو یا سه زبان غیرقابل درک متقابل استGruzdeva (1998)Fortescue, Michael. 2016. "Comparative Nivkh Dictionary". Languages of the World/Dictionaries (LW/D) 62. Munich: Lincom Europa. که مردم نیوخ در منچوری بیرونی، حوضه رود آمگون (شاخه آمور)، در امتداد پایین دست آمور و در نیمه شمالی ساخالین بدان سخن می‌گویند. «گیلیاک» اصطلاحی روسی است که برای اقوام منطقه رود آمور به کار می‌رود و اصولاً با نیوخ در ادبیات غربی یکسان است.
جمعیت مردم نیوخ در طول سدهٔ گذشته ثابت بوده‌است و در سال ۱۸۹۷، ۴٬۵۴۹ نفر و در سال ۱۹۸۹، ۴٬۶۷۳ نفر گزارش شده‌است. با این وجود، تعداد گویشوران نیوخ در میان این مردم از ۱۰۰٪ به ۲۳٫۳٪ در همین دوره کاهش یافت و در سرشماری ۱۹۸۹ فقط ۱۰۷۹ گویشور زبان اول باقی مانده بود. در سرشماری سال ۲۰۱۰ نیز فقط ۱۹۸ نیوخ را به عنوان زبان مادری خود معرفی کردند که کمتر از ۴ درصد از جمعیت قوم نیوخ بود.
نیازبان نیانیوخ که نیای زبان‌های امروزی است، در سال ۲۰۱۶ توسط دانشمندان بازسازی شد.Fortescue, Michael. 2016. "Comparative Nivkh Dictionary". Languages of the World/Dictionaries (LW/D) 62. Munich: Lincom Europa.
نیوخ یک زنجیره گویشی است. در استفاده از نیوخ درجه تنوع زیادی بسته به روستا، طایفه و حتی فرد گوینده، وجود دارد. گونه‌های نیوخ به‌طور سنتی در چهار خوشه جغرافیایی آمور پایین، ساخالین شمالی، ساخالین شرقی و ساخالین جنوبی دسته‌بندی می‌شوند. تفاوت واژگانی و واجی بین این گونه‌ها به اندازه‌ای زیاد است که متخصصان آن‌ها را به دو یا سه زبان تقسیم می‌کنند، اگرچه به دلیل تلاش برای احیای زبان در میان این جمعیت کوچک و ترس از عواقب تقسیم بیشتر، عمدتاً نیوخ به عنوان یک زبان معرفی می‌شود. گروزدوا (۱۹۹۸) نیوخ به دو زبان نیوخ اصلی (شامل گونه‌های آمور پایین و ساخالین شمالی) و ویغونگ (شامل گونه‌های ساخالین شرقی و جنوبی) تقسیم کرد.Fortescue, Michael. 2016. "Comparative Nivkh Dictionary". Languages of the World/Dictionaries (LW/D) 62. Munich: Lincom Europa. فورتسکو (۲۰۱۶) نیز بیان می‌کند گونه‌های آمور، ساخالین شرقی و ساخالین جنوبی نسبت به یکدیگر قابل درک نیستند و هر یک را زبان جداگانه ای می‌خواند.
همخوان‌های نیوخ بدین شرحند:
این ۶ واکه در نیوخ وجود دارند.
نیوخ بیشتر به الفبای سیریلیک نوشته می‌شود و دارای ۴۶ حرف است که سه حرف Ё، Щ و Ь فقط در وام‌واژه‌های روسی یافت می‌شوند.
به نظر می‌رسد مردم آینو ژاپن تماس‌های زبانی فشرده‌ای با نیوخ‌ها در طول دوره از تاریخ خود تجربه کرده‌اند و دارای اشتراکات زبانی بسیاری هستند. مشخص نیست که این موضوع تا چه اندازه بر زبان نیوخ تأثیر گذاشته‌است ولی زبان‌شناسان معتقدند که واژگان مشترک بین زبان آینو و نیوخ به دلیل وام گرفتن است.Vovin, Alexander. 2016. "On the Linguistic Prehistory of Hokkaidō." In "Crosslinguistics and linguistic crossings in Northeast Asia: papers on the languages of Sakhalin and adjacent regions" (Studia Orientalia 117).
معبد سووا () یک معبد شینتویی است که در ناگاساکی، ژاپن است.
ناگاساکی کونچی () جشنی است که از روز هفتم تا نهم اکتبر در معبد شینتویی، معبد سووا (ناگاساکی) در شهر ناگاساکی (بندر) برگزار می‌شود. این جشنواره یکی از ۳۰ جشن بزرگ منطقه کیوشو است. در زمان‌های قدیم در روز نهم سپتامبر برگزار می‌شد، به همین سبب مردم محلی این جشن را «کونچی» می‌گویند که در اصل «کونیچی» به معنی روز نهم است و برای سهولت به صورت کونچی درآمده است. البته تاریخ ذکر شده با تقویم قمری قدیم در ژاپن مطابقت دارد و این تاریخ در تقویم فعلی ژاپن نهم اکتبر می‌شود. این مراسم به عنوان جشن برداشت محصول پاییز (برداشت) در اواخر قرن شانزدهم آغاز شد و هنگامی که معبد سووا (ناگاساکی) در سال ۱۶۴۲ تأسیس شد، به یک جشن مقدس تبدیل شد. هدف دیگر برگزاری این جشن بررسی مسیحیان پنهان پس از تحریم مسیحیت بود. این امر امروزه در رسم «نمایش باغ» (庭 見 せ، نیوامیسه) مشهود است، هنگامی که مردم خانه‌های خود را برای بررسی عمومی باز می‌کنند. یکی از مشهورترین اجراهای جشنواره، رقص اژدها است که در اصل در شب سال نو توسط ساکنان چینی ناگاساکی اجرا می‌شده‌است. تمرینات این جشنواره از ۱ ژوئن آغاز می‌شود.
جشنواره کونچی از دوره ادو در ژاپن شروع شده‌است. در این دوره که شوگون‌سالاری توکوگاوا حاکم بود، دروازه‌های ژاپن بر روی دنیا بسته بود و فقط کشور چین و هلند از طریق جزیره محدودی از ناگاساکی به نام دجیما با ژاپن ارتباط بازرگانی داشتند. چند نفر از بازرگانان هلندی محصور در جزیره کوچک دجیما و بعضی از چینی‌های ساکن ناگاساکی و ندرتاً مأموران اعزامی از کشور کره تنها واسطه ژاپن با جهان خارج بودند. در مراسم کونچی عده قلیلی از چینی‌ها و هلندی‌ها نیز شرکت می‌کردند.
این مراسم نوعی جشنواره کشت‌کاری است و به خاطر رقص اژدهایی که طرح چینی دارد، مشهور است. ارابه‌هایی که یادآور کشتی‌های تجاری دوره ادو هستند و ماهی‌هایی که از دهانشان آب فوران می‌کند و نمادهای دیگر در سراسر شهر رژه می‌روند. امروزه اگر چه مراسم کونچی تفاوت‌هایی با قدیم دارد ولی سبک چینی خود را حفظ کرده‌است.
آن بخت خوش (به انگلیسی: That Lucky Touch) یک فیلم سینمایی کمدی محصول سال ۱۹۷۵ بریتانیا و آلمان غربی به کارگردانی کریستوفر مایلز و با بازی راجر مور، سوزانا یورک، مایکل جی. شنون و شلی وینترز است.BFI.org.ukThe New York Times
این فیلم در استودیوهای پاین‌وود فیلمبرداری شده‌است و محل فیلمبرداری آن در اطراف شهر بروکسل می‌باشد.
یک فروشنده بین‌المللی اسلحه، در جلسه ناتو برای فروش سلاح، با یک روزنامه‌نگار زن روزنامه "واشینگتن پست" درگیر می‌شود که جهان بینی او با جهان تفاوت زیادی دارد.
کوزو اونو اقتصاددان و تحلیل‌گر ژاپنیِ نظریات کارل مارکس است که به دلیل نظریه‌پردازی در زمینهٔ مبحث «ارزش» در اندیشه‌های مارکس مورد توجه قرار گرفت. مهمترین کتاب اونو «اصول اقتصاد سیاسی» نام دارد که در سال ۱۹۶۴ منتشر شده‌است.
مارکسیسم در ژاپن به دو دوره تقسیم می‌شود، دورهٔ قبل از اونو و دورهٔ بعد از اونو. پیش از تحقیق‌های اونو مارکسیست‌های ژاپنی عمدتاً گرایشات استالینیستی داشتند ولی پس از انتشار کتاب «اصول اقتصاد سیاسی» در سال ۱۹۵۲ رفته رفته این گرایشات رو به فراموشی نهاد.
اونو در کتاب خود که خوانشی هگلی از اندیشه‌های کارل مارکس بالاخص نظریهٔ ارزش او در کتاب سرمایه دارد، معتقد است که تحلیل مارکسی باید در سه سطح جداگانه انجام شود:
از شاگردان و رهروانِ اونو که آثار وی را در دنیای اروپایی ترجمه کرده و نظریات او را گسترش دادند می‌توان به ماکوتو ایتو و توماس تی سکین نام برد.
آئوموری نِبوتا ماتسوری یکی از جشنواره‌های ژاپن است که در آئوموری در استان آئوموری در ژاپن برگزار می‌شود. این جشنواره بیشترین گردشگران را از دیگر جشنواره‌های نِبوتا ژاپن به خود جلب می‌کند و یکی از سه جشنواره بزرگ در منطقه توهوکو به حساب می‌آید.
تاناباتا در روز هفتم از ماه هفتم ژوئیه (با تقویم قمری) یا روز هفتم ماه هشتم (اوت) با تقویم میلادی در شهر هیروساکی در استان آئوموری برگزار می‌شود که به آن جشن نپوتا می‌گویند. این جشنواره علاوه بر شهر هیروساکی در سایر نواحی شمال شرقی ژاپن نیز برگزار می‌شود که در شهر آئوموری از روز دوم تا هفتم اوت است و نِبوتا نام دارد. دلیلی برگزاری این مراسم در این موقع از سال این است که فصل گرما دیرتر از سایر استان‌ها به مناطق شمالی ژاپن می‌رسد. در قدیم جشنواره نِبوتا یا نپوتا قبل از برداشت محصولات کشاورزی برقرار می‌شد چون کار مردم در موقع برداشت محصول زیاد بود و نمی‌توانستند مراسم را به خوبی برگزار کنند و ممکن بود به بیخوابی و خستگی منجر شود. کلمه نبوتای یا «نپوتای» که در اصل «نموتای» بوده از مصدر «نمورو» گرفته شده و به معنی «خواب‌آلود هستم» می‌باشد و هدف اصلی از برگزاری این مراسم، از بین بردن خواب آلودگی بوده‌است. این جشنواره که ریشه در یک مراسم عبادی دارد مناظری شبانگاهی از ارابه‌های کاغذی (نماد مراسم) بسیار بزرگی را نمایان می‌سازد که از داخل روشن شده‌اند و هر کدام تصویر یکی از شخصیت‌های گذشته و کنونی را مجسم می‌کنند. اسکلت ارابه را معمولاً خیزران درست می‌کنند و صور انسانی که روی آن ترسیم شده معمولاً خشن و ترسناک است. وقتی این ارابه روشن بزرگ را که ارتفاع آن گاهی به ده متر هم می‌رسد در شب حرکت می‌دهند بسیار دیدنی است. این مراسم در سندای در استان میاگی به نام «سندای تاناباتا ماتسوری» است و در روزهای ششم، هفتم و هشتم اوت برگزار می‌شود.
محمد اَسْرارْدَده، متولد سال ۱۲۱۱ قمری (۱۷۴۹ میلادی)، از شاعران و تذکره نویسان سلسله مولویه در ترکیه است. وی به سال ۱۱۶۲ در سن ۴۹ سالگی از دنیا رفته است. از وی آثاری در شعر، سیره و لغت باقی مانده است.
وی به سال ۱۲۱۱ قمری در استانبول زاده شد و در همان شهر به تحصیل مشغول گردید. وی توانست علاوه بر فارسی و عربی، به زبان‌های دیگری چون یونانی، لاتین و ایتالیایی مسلط گردد. وی که به تدریس علاقه‌مند بود، پس از آشنایی با شیخ غالب، به طریقه مولویه پیوست و در مولوی خانه غلطه واقع در استانبول، به تکمیل تحصیلات خویش پرداخت. وی پس از سپری کردن دوره ریاضت، به مقام درویشی و ددگی رسید و در زمره اصحاب و مریدان صحیمی شیخ غالب قرار گرفت. وی برای سکونت در مولوی خانه غلطه، حجره کوچکی را تهیه کرد و در کنار مرید خویش ماند. وی باقی عمر کوتاهش را به سرودن اشعار صوفیانه مشغول بود و در سن ۴۹ سالگی و پیش از شیخ و مرید خویش، وفات یافت. جسدش را پس از رگ در همان مکان اقامتش، مولوی خانه غلطه به خاک سپردند. سال مرگ وی را ۱۱۶۲ قمری گزارش کرده‌اند.
اسراردده در دوره زندگی خود، با شیخ غالب صمیمت عمیقی پیدا کرده بود و بسیاری از اشعار خود را در وصف شیخ می‌سرود. شیخ نیز در فراغ اسراردده، مرثیه‌ای زیبا سرود و از علاقه و دلبستگی خود به وی یاد کرد. وی از شاعران ادبیات دیوانی است که اغلب اشعارش مضمون مذهبی و عرفانی داشت. در میان اشعار وی که در ستایش شمس تمریزی و مولوی سروده است، قالب آنها ترجیع‌بند، مخمس و رباعی است. وی در این زمینه از سبک شیخ غالب استفاده کرده‌است.
اشعار وی از وت چندانی برخوردار نیست ولی اغلب آنها، از روانی، روشنی و احساسات لطیف بشری برخوردار هستند. تمایز اشعار وی با سایر شعرای فرقه مولویه، عدم پیچیدگی و ابهام آمیزی است. اشعار وی، تداعی کننده لطافت روح و عواطف باطی صوفیانه است که دور از جهان مادی، در مولوی خانه‌ای منزوی و متروک، جای گرفته است.
از جمله آثار وی می‌توان به موارد زیر اشاره داشت:
جشنواره فیلم لیسبون و اشتوریل (انگلیسی: Lisbon & Estoril Film Festival) یا LEFFEST، شناخته شده با نام جشنواره فیلم اشتوریل، یک جشنواره بین‌المللی فیلم سالیانه است که از سال ۲۰۰۶ در ماه نوامبر در اشتوریل لیسبون برگزار می‌شود.
این جشنواره رقابتی است و شامل ۳ بخش فیلم بلند و فیلم مستند و انیمیشن است. جایزه جشنواره فیلم لیسبون و اشتوریل به مرغ دریایی نقره‌ای (Silver Seagull Award) موسوم است.
کوه واکاکوسا، کوه میکاسا به معنی «علف جوان»، کوهی است که در نارا (ژاپن) در استان نارا، ژاپن واقع شده‌است.
زبان‌های سامبلی عضوی از خانواده زبان‌های هستند که توسط ‌ها، یک گروه قومی زبان‌شناس در مناطق ساحلی غربِ لوزون مرکزی و رشته کوه‌های زامبالس، صحبت می‌شود.
بزرگترین زبانهای سامبلی به ترتیب ، و با تقریباً ۲۰۰٬۰۰۰، ۱۰۵٬۰۰۰ و ۷۲٬۰۰۰ سخنگو، بر اساس آمار جمعیتی سال ۲۰۰۷ از طرف شورای هماهنگی آماری ملی (NSCB) هستند. این ارقام، جمعیت ترکیبی شهرهایی است که این زبان صحبت می‌شود.
برای زیر گروه قومی-زبانی سامبالی یا سامبال، تعداد تخمین زده شده سخنرانان، بر اساس کل جمعیت سانتا کروز، کندلاریا، ماسینلوک، پالائویگ و شهرهای ایبا در زامبالز است. برای زیر گروه سامبال بولینائو، تعداد پیش‌بینی شده سخنرانان از جمعیت ترکیبی شهرهای آندا و بولینائو در پانگاسینان گرفته شده‌است. از طرف دیگر، زیر گروه سامبال بوتولان، مجموعِ جمعیت شهرهای بوتولان و کابنگان را می‌گیرد. بقیه زبان‌های کوچکتری هستند که تقریباً به‌طور انحصاری در جوامع مختلف صحبت می‌شوند. در مجموع، تقریباً ۳۹۰٬۰۰۰ سخنران زبان سامبلی وجود دارد. سخنران‌ها را می‌توان در شهرهای دیگر زامبالس که در بالا ذکر نشده‌اند نیز یافت: شهر اولونگاپو، بتان، تارلک، و مترو منیلا
تخمین زده می‌شود ۶۰۰۰ سخنران در ، کوزون، پالاوان و پورتو پرنسسا نیز یافت شود. این زبان همچنین توسط بسیاری از مهاجران فیلیپینی در ایالات متحده و کانادا صحبت می‌شود. به عنوان مثال، در دارتموث، نوا اسکوشیای کانادا، این زبان توسط یک قبیله از زامبال‌ها صحبت می‌شود. در کازینو نوا اسکوشیا در دریانوردیِ شهر هالیفاکس، گروهی از سامبال‌ها را می‌توان در حال ورق بازی کردن یافت. سازمان‌های اجتماعی فیلیپینی-آمریکایی سامبال زبان در سن دیگو و سانفرانسیسکو، کالیفرنیا و همچنین در هاوایی یافت می‌شوند.
راجر استون (۲۰۰۸) زبانهای سامبلی را به شرح زیر طبقه‌بندی می‌کند.
آیتا در طبقه‌بندی استون (۲۰۰۸) قرار نگرفته‌است.
زبان‌های سامبلی نزدیک‌ترین وابسته به :زبان کاپامپانگان و به شکل کهنِ تاگالوگ که هنوز هم در تنی در استان ریزال صحبت می‌شود، است. این به این معنی است که زمانی در آن منطقه سکونت داشته‌اند، بعداً با مهاجرت تاگالوگ زبانان آواره شده‌اند که ساکنان اصلی را به سمت شمال به جایی که اکنون استان زامبالس است، سوق داده‌اند و در عوض را آواره کرده‌است. همچنین ممکن است بین این سخنرانان زبان سامبلی و جمعیت استانهای جزیره ای مرینداک و رامبلن رابطه ای بر اساس نقاط اشتراک در برخی سنت‌ها و شیوه‌ها وجود داشته باشد.
سامبال (به : زامبال) نام اشتراکی رایج برای همه سامبلی زبانان است. این اصطلاح همچنین به زیرگروه زبان سامبلی در شهرهای شمالی زامبالس منسوب می‌شود که اکثریت سامبال‌ها یا بیش از ۵۰ درصد (۲۰۰۰۰۰) از کل سامبلی زبانان (۳۹۰٬۰۰۰) را دربردارد. سامبال همچنین ممکن است به ساکنان زامبالس به‌طور کلی و به ساکنان بولینائو و آندا در پانگاسینان اطلاق شود.
در زیر ترجمه‌هایی در سامبال، بولینائو، و بوتولان از ضرب‌المثل ملی فیلیپینی "کسی که شروع خود را اذعان نکند به مقصد نخواهد رسید" و در ذیل اصل آن در تاگالوگ، است.
یوساکوی () یک سبک رقص منحصر به فرد است که از ژاپن شروع شده‌است و در جشنواره‌های سراسر این کشور اجرا می‌شود.
احمد اَسْعَدْاَفَنْدی، از شیخ الاسلام‌های عثمانی در زمان سلیم سوم بود. وی چند مرتبه از مقام شیخ٬الاسلامی عزل و مجدد به آن منصوب گردید. از اقدامات ویژه وی در دوران شیخ‌السلامیت وی، صدور فتوایی بر مشروعیت اصلاحات سلطان سلیم و در نتیجه تبدیل نظام قدیم به نظام جدید در دولت عثمانی می‌توان اشاره کرد. همچنین وی از امضاء کنندگان سند اتخاد میان رجال و سلطان عثمانی بوده‌است.
احمد اسعد افندی به سال ۱۱۵۳ قمری (۱۸۱۴ میلادی) به دنیا آمد. پدرش محمد صالح از شیخ‌الاسلام‌های دوره سلطان مصطفی سوم بود لقب صالح زاده از نام پدرش به وی ارث رسید و برخی او را صالح‌زاده قاضی نامیدند. برخی منابع تاریخ تولد وی را ۱۱۰۰ قمری گزارش کرده‌اند که این تاریخ با توجه به تاریخ مرگ وی در سال ۱۲۳۰ قمری، بسیار بعید به نظر می‌رسد. وی تحصیلات اولیه خویش را در محل تولدش آغاز کرد و علوم و فنون متداول زمان خود را فراگرفت. در زمان پدرش در به شغل تدریس پرداخت و در مدرسه سلیمانیه شروع به تدریس نمود. وی پس از مدتی قاضی ازمیر شد و آنگاه به قضاوت در مکه منصوب شد. وی مدارج را پشت سر هم طی نمود تا آنجا که قضاوت در عسکر استانبول، قضاوت در آناتولی و قضاوت در روم ایلی را نیز تجربه کرد. وی در سال ۱۲۱۸ قمری به جای عمر خلوصی، به مقام شیخ‌الاسلامی در دولت عثمانی رسید. وی این مقام را به مدت پنج سال حفظ کرد و در نهایت پس از قتل سلطان سلیم در شورش ینی‌چری‌ها، از مقام شیخ‌السلامی عزل گردید. او مجدد توانست حضور در مقام شیخ‌السلامی را در سال ۱۲۱۸ قمری را تجربه نماید. اما اینبار نیز پس از مدتی در جریان شورشی دیگر بر ضد صدراعظم علمدار مصطفی پاشا، از مقام شیخ‌السلامی معزول گردید. وی پس از این عزل، به مغیسا رفت و سرانجام در سال ۱۲۳۰ قمری در استانبول از دنیا رفت. پس از مرگ، وی را در صحن مسجد سنان آغا در محله فاتح به خاک سپردند.
وی در نظام جدید (دوره اصلاحات سلیم سوم در دولت عثمانی) با صدور فتوایی مبنی بر مشروعیت اصلاحات سلطان سلیم، با مخالفان ینی‌چریها که با این اصلاحات مخالفت داشتند، روبرو شد و کینه آنان را برانگیخت. همین کینه‌ها سبب شد تا با اصرار ینی‌چری‌ها، وی از مقام شیخ‌الاسلامی دولت عثمانی معزول شود. احمد از امضا کنندگان سند اتحاد میان رجال و سلطان عثمانی بوده‌است. دو نمونه از فتاوای وی در دوران شیخ‌الاسلامی‌اش در سالنامه سی گزارش شده‌است.
جشن دونگ‌ژی () یکی از مهمترین جشنواره‌های چینی و آسیای شرقی است که توسط چینی‌ها، ژاپنی‌ها، کره‌ای‌ها و ویتنامی‌ها در دوره انقلاب زمستانی در ۲۲ دسامبر یا حدود آن (طبق زمان شرق آسیا) جشن گرفته می‌شود. بعد از این جشن، روزهایی با ساعات روشنایی بیشتر و در نتیجه افزایش انرژی مثبت در جریان خواهد بود. در شمال چین، مردم معمولاً در شب یلدا دامپلینگ می‌خورند. ریشه‌های این جشنواره را می‌توان در فلسفه تعادل و هماهنگی در جهان یین و یانگ جستجو کرد. ژاپنی‌ها به آداب و رسوم سنتی در شب یلدا، تُوجی می‌گویند.
بعضی از ژاپنی‌ها در بلندترین شب سال آداب و رسومی دارند که به آن تُوجی می‌گویند. این شب ممکن است مصادف با شب ۲۲ یا ۲۱ ماه دسامبر باشد که بلندترین شب سال است و بعد از آن روزها بلندتر و شب‌ها کوتاه‌تر شده و به تدریج بر سردی هوا افزوده می‌شود. در برخی از مناطق ژاپن در شب یلدا کدو حلوایی می‌خورند که سرشار از ویتامین است و معتقدند با خوردن آن بدن در سال آینده سرحال و سالم می‌ماند. در بعضی از مناطق دیگر مردم اعتقاد دارند که در شب یلدا باید غذایی بخورند که حرف آخر آن «ن» باشد مثل میکان (نارنگی) یا یک نوع سبزی به نام «رنکون» (ریشه نیلوفر آبی). بعضی از مردم اعتقاد دارند که با خوردن «رنکون» در آینده خوشبخت می‌شوند. عده ای در شب یلدا وان حمام را پر از آب می‌کنند و داخل آن بالنگ (یک نوع میوه) می‌اندازند سپس در آن می‌نشینند و اعتقاد دارند که نشستن در وانی که در آن بالنگ انداخته‌اند سبب می‌شود که ناخوشی‌ها و بلایا از بدن دور شود و در سال نو تنی سالم داشته باشند. عده ای نیز اعتقاد دارند که رفتن در این آب سبب می‌شود که در زمستان سرد از سرماخوردگی مصون بمانند و بیمار نشوند و با سلامتی این فصل را سپری کنند.
مایکل اسلج نویسنده آمریکایی است."Novelist Sledge finds oneness with poet Bishop". "SFGate.com", August 31, 2010. اولین رمان او در سال ۲۰۱۰ با عنوان "«بیشتر از شما بدهکار هستم»" در مورد رابطه الیزابت بیشاپ و لوتا دی ماکدو سوارس،"Questions of Travel". "The New York Times", July 9, 2010. برنده جایزه فرو-گراملی در سال ۲۰۱۱ شد"Publishing Triangle Award Winners" . Lambda Literary Foundation, April 29, 2011. و نامزد دریافت جایزه ادبی لامبدا در گروه داستان‌های لزبین در بیست و سومین دوره جوایز ادبی لامبدا شد."Lambda Literary Awards Finalists Unveiled". "Adweek", March 16, 2011.
اسلج که اصالتاً اهل تگزاس است، خاطرات "مادر و پسر" را در مورد رابطه خود با مادرش که قبول نمی‌کرد او به عنوان همجنسگرا آشکارسازی کرده‌است را، در سال ۱۹۹۵ منتشر کرد."Mother and Son: A Memoir". "Publishers Weekly", September 4, 1995. در آن زمان، وی به عنوان سردبیر فنی و علمی کار می‌کرد.
جوجوتسو کایسِن (به ژاپنی: 呪 術 廻 戦- به فارسی: نبرد جادویی) یک مجموعه مانگای ژاپنی است که توسط گِگه آکوتامی نوشته و مصورسازی شده‌است و از مارس ۲۰۱۸ در "هفته نامه شونن جامپ شوئیشا" به صورت سریالی ارائه شده‌است. جلد تانکوبون از اکتبر ۲۰۲۰ منتشر شد. در آمریکای شمالی، صاحب امتیاز این مانگا ویز مدیا است و این مجموعه را از دسامبر ۲۰۱۹ چاپ می‌کند. "شوئیشا" این مجموعه را به زبان انگلیسی در برنامه و وب سایت "مانگا پلاس" منتشر می‌کند.
یک اقتباس از مجموعه تلویزیونی انیمه ۲۴ قسمته تولید شده توسط "استودیو ماپّا" در اکتبر ۲۰۲۰ در "شبکه خبری ژاپن" به نمایش درآمد. این انیمه از "کرانچی رول" برای پخش جریانی خارج از آسیا و دوبله انگلیسی در نوامبر سال ۲۰۲۰ مجوز دارد. این انیمه هر شنبه ساعت ۱:۲۵(به وقت ژاپن) از شبکه خبری ژاپن(JNN) روی آنتن می‌رفت. اقتباس انیمه ای دیگری از این مجموعه به صورت سینمایی با نام "جوجوتسو کایسن ۰" در سال ۲۰۲۱ ابتدا در ژاپن و در سال ۲۰۲۲ در سراسر دنیا اکران شد. فصل دوم این انیمه در ژوئن ۲۰۲۳ به نمایش درآمد.
یوجی ایتادوری یک دانش آموز دبیرستانی معمولی، با تناسب اندام عالی است که با پدربزرگش در سِندای زندگی می‌کند و قدرت بدنی بالایی دارد. او علی‌رغم استعداد ذاتی اش در ورزش، به دلیل بیزاری از دو و میدانی مرتباً ازپیوستن به تیم مدرسه اش اجتناب می‌کند. درعوض، او تصمیم می‌گیرد تا به کلوپ تحقیقات مخفی بپیوندد، جایی که می‌تواند آرام شود و با سال بالایی‌های خود معاشرت کند و ساعت ۵:۰۰ بعد از ظهر مدرسه را ترک می‌کند و به ملاقات پدربزرگش در بیمارستان می‌رود. در حالی که او در بستر مرگ خود است، پدربزرگش دو نصیحت بزرگ را در درون روح یوجی القا می‌کند - ""همیشه به مردم کمک کن"" و ""در محاصره مردم بمیر"". پس از مرگ پدربزرگش، یوجی این پیام‌ها را به عنوان یک وصیت به یاد می‌آورد - همه سزاوار "مرگ مناسب" هستند. سپس با مگومی فوشیگورو، جادوگر (巫، شامن) روبرو می‌شود که وی را از یک "نفرین رده بالا" در مدرسه خود که یوجی اخیراً با او ارتباط برقرار کرده، مطلع می‌کند. دوستان او در کلوپ، طلسم، انگشت پوسیده‌ای را که باعث نفرین مدرسه شد را باز کردند، موجوداتی که از طریق احساسات منفی ایجاد می‌شوند و با مصرف قدرت جادویی موجود در جادوگران می‌شوند. یوجی به دلیل نداشتن قدرت جادویی قادر به شکست دادن نفرین نیست، برای محافظت از مگومی و دوستانش انگشت را می‌بلعد و میزبان سوکونا که یک نفرین قدرتمند می‌شود. به دلیل ماهیت شیطانی سوکونا، همه جادوگران موظفند او را فوراً (و با تمدید یوجی) جن‌گیری کنند. با این حال، یوجی علی‌رغم در اختیار داشتن، همچنان قادر است کنترل بدن خود را در بیشتر موارد حفظ کند. با دیدن این موضوع، ساتورو گوجو، معلم مگومی، تصمیم می‌گیرد که او را به هنرستان فنی جوجوتسو توکیو بکشاند تا طرحی را به مافوق خود پیشنهاد دهد - حکم اعدام یوجی را به تعویق بیندازد تا تمام انگشتان سوکونا را مصرف کند، به آنها اجازه می‌دهد یک بار برای همیشه او را بکشند.
صدا پیشه: جونیا اِنوکی