moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
حورا فیلم ایرانی محصول ۱۳۹۴ به کارگردانی غلامرضا ساغرچیان و تهیه‌کنندگی مجید عباسی است که در بسیاری از جشنواره‌های بین‌المللی به نمایش درآمده‌است. در این فیلم بازیگرانی همچون مهران احمدی و مریم بوبانی ایفای نقش کرده‌اند. این فیلم در کویرهای اطراف سمنان فیلم‌برداری شده‌است. این فیلم در بیستمین دوره از جشنواره بین‌المللی فیل طلایی در هند به روی صحنه رفت و موفق به کسب جایزه بهترین فیلم از این رویداد سینمایی شد.<ref name="
ایستگاه متروی چهل و پنج متری گلشهر یکی از ایستگاه‌های خط ۲ متروی کرج می‌باشد. این ایستگاه در در تقاطع بلوار ۴۵ متری گلشهر و خیابان بهشتی در مرکز شهر کرج واقع شده‌است. این ایستگاه در ۸ اسفند سال ۱۴۰۱ افتتاح شد.
این ایستگاه به همراه ایستگاه متروی آیت الله طالقانی اولین ایستگاه‌های مترو در کرج می‌باشند که بعد از ۱۹ سال عملیات عمرانی افتتاح شدند.
حرکت قطار ها از ایستگاه متروی چهل و پنج متری گلشهر به ایستگاه متروی آیت الله طالقانی به شرح زیر می‌باشد.
شنبه ها = تعطیل است
یکشنبه ها = ساعت ۱۱ ، ساعت ۱۱:۴۰ ، ساعت ۱۲:۲۰
دوشنبه ها = تعطیل است
سه‌شنبه ها = ساعت ۱۱ ، ساعت ۱۱:۴۰ ، ساعت ۱۲:۲۰
چهارشنبه ها = تعطیل است
پنجشنبه ها = ساعت ۱۱ ، ساعت ۱۱:۴۰ ، ساعت ۱۲:۲۰
جمعه ها = تعطیل است
توجه این برنامه تا پایان بهمن ۱۴۰۲ اعتبار دارد.
ساعات حرکت قطارها در خط ۲ متروی کرج
دلار صلح () یک سکه یک دلاری ایالات متحده است که برای گردش از سال ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۸ و در سال‌های ۱۹۳۴ و ۱۹۳۵ ضرب شد و دوباره در سال ۲۰۲۱ شروع شد. این سکه توسط آنتونی دی فرانچیشی طراحی شد و نتیجه رقابتی برای یافتن طرح‌هایی بود که نماد صلح بودند. جلوی آن نمایانگر سر و گردن الهه آزادی در نیمرخ است و پشت آن عقاب سرسفید در حال استراحت را نشان می‌دهد که شاخه زیتون را در آغوش گرفته و افسانه «صلح» را در دست گرفته‌است. این آخرین سکه دلار آمریکا بود که برای گردش با جنس نقره ضرب شد.
با تصویب قانون پیتمن در سال ۱۹۱۸، ضرابخانه ایالات متحده ملزم به زدن میلیون‌ها دلار نقره شد و این کار را در سال ۱۹۲۱ با استفاده از طرح دلار مورگان آغاز کرد. سکه شناسان شروع به لابی کردن ضرابخانه برای انتشار سکه ای کردند که به یاد صلح پس از جنگ جهانی اول بود. اگرچه آنها نتوانستند کنگره را به تصویب لایحه‌ای مبنی بر نیاز به طراحی مجدد برسانند، اما توانستند مقامات دولتی را متقاعد کنند که وارد عمل شوند. دلار صلح توسط اندرو دابلیو. ملون وزیر خزانه داری در دسامبر ۱۹۲۱ تصویب شد و طراحی مجدد سکه ایالات متحده را که در سال ۱۹۰۷ آغاز شده بود تکمیل کرد.
عموم مردم بر این باور بودند که طرح اعلام شده، که شامل یک شمشیر شکسته بود، نشان دهنده شکست بود و ضرابخانه با عجله اقدام به برداشتن شمشیر کرد. دلار صلح اولین بار در ۲۸ دسامبر ۱۹۲۱ ضرب شد. بیش از یک میلیون سکه با تاریخ ۱۹۲۱ ساخته شد. هنگامی که الزام‌های قانون پیتمن در سال ۱۹۲۸ برآورده شد، ضرابخانه تولید سکه‌ها را متوقف کرد، اما در نتیجه قوانین بیشتر در سال‌های ۱۹۳۴ و ۱۹۳۵ تعداد بیشتری از سکه‌ها ضرب شد. در سال ۱۹۶۵، در میان جنجال‌های فراوان، ضرابخانه دنور بیش از ۳۱۶۰۰۰ دلار صلح در سال ۱۹۶۴ به دست آورد، اما این دلارها هرگز صادر نشدند و گمان می‌رود همه آنها ذوب شده باشند.
در سال ۲۰۲۱، ضرابخانه ایالات متحده برای جشن صدمین سالگرد طراحی، یک دلار صلح ویژه در سال ۲۰۲۱ تولید کرد و ضرب سکه‌ها از سال ۲۰۲۳ به بعد ادامه خواهد داشت.
دلار مورگان () یک سکه یک دلاری ایالات متحده است که از سال ۱۸۷۸ تا ۱۹۰۴، در سال ۱۹۲۱ ضرب شد و دوباره در سال ۲۰۲۱ شروع شد. این اولین دلار نقره استاندارد ضرب شده از زمان تصویب قانون ضرب سکه سال ۱۸۷۳ بود که به ضرب سکه رایگان نقره و تولید نقره پایان داد. طرح قبلی، دلار آزادی نشسته بود. حاوی ۴۱۲٫۵ دانه ۹۰٪ نقره خالص (یا ۳۷۱٫۲۵ گرم = ۲۴٫۰۵۶ گرم = ۰٫۷۷۳۵ اونس تن نقره خالص). این سکه به افتخار طراح آن، دستیار حکاکی ضرابخانه ایالات متحده، جورج تی مورگان، نامگذاری شده‌است. جلوی پرتره نمایه آزادی را با الگوبرداری از طرح آنا ویلیامز، در حالی که پشت آن عقابی را با بال‌های باز به تصویر می‌کشد. علامت ضرابخانه، در صورت وجود، بر روی عکس بالا بین D و O در «دلار» ظاهر می‌شود.
فرانسوی‌ها از نگاهِ … () مجموعه ای از ۵ فیلم کوتاه است که توسط ۵ کارگردان نامدار ساخته شد. این پروژه توسط روزنامه فیگارو به عنوان بخشی از جشن دهمین سالگرد انتشار مجله‌اش در سال ۱۹۸۸ راه‌اندازی و حمایت مالی شد.
کارگردانان و فیلم‌های آنان به شرح زیر است:
سکه دلار () یک سکه ایالات متحده آمریکا با ارزش اسمی یک دلار آمریکا است. سکه‌های یک دلاری در ایالات متحده در نسخه‌های طلا، نقره و فلزات پایه ضرب شده‌است. سکه‌های یک دلاری اولین بار در سال ۱۷۹۴ در ایالات متحده ضرب شد.
در حالی که دلارهای طلای واقعی دیگر ضرب نمی‌شوند، دلارهای ساکاگاویا، ریاست جمهوری و دلار نوآوری آمریکا به دلیل رنگشان گاهی به عنوان دلار طلایی شناخته می‌شوند. دلارهای طلایی مانند چندین سکه دیگر از سکه‌های ایالات متحده، از نظر قطر و رنگ مشابه همتای کانادایی خود هستند (معروف به "loonie"، که سیزده سال قبل از دلار ساکاگاویا پیش از آن است). با این حال، برخلاف سکه‌های ۱۱ وجهی دلار کانادا، سکه‌های "دلار طلایی" ایالات متحده گرد هستند.
سکه‌های دلاری از زمان پیدایش هرگز در گردش رایج نبوده‌اند. علی‌رغم تلاش‌های دولت برای ترویج استفاده از آنها برای صرفه‌جویی در هزینه چاپ اسکناس‌های یک دلاری، مانند برنامه سکه یک دلاری ریاست جمهوری، اکثر آمریکایی‌ها در حال حاضر از این اسکناس استفاده می‌کنند. به همین دلیل، ضرابخانه از ۱۱ دسامبر ۲۰۱۱ سکه‌های یک دلاری برای گردش عمومی تولید نکرده‌است و تمامی سکه‌های یک دلاری تولید شده پس از آن تاریخ، به‌طور خاص برای مجموعه داران بوده‌است. این سکه‌های کلکسیونی را می‌توان مستقیماً از ضرابخانه سفارش داد، در حالی که یک دلارهای گردشی قبل از سال ۲۰۱۲ را می‌توان از اکثر بانک‌های ایالات متحده دریافت کرد.
تورته () یک کیک غنی و معمولاً چند لایه است که با خامه فرم گرفته، کرم کره، موس (دسر)، نگهدارنده میوه، یا میوه پر می‌شود.
مؤسسهٔ آبی پارسی یک مؤسسهٔ انتشاراتی است که در سال ۱۳۹۸ فعالیت خود را در تهران آغاز کرده‌است. این مؤسسه در حوزهٔ ایرانشناسی، تاریخ، علوم اجتماعی، روان‌شناسی، ادبیات و هنر به انتشار کتاب می‌پردازد.
آبی پارسی در دو سال اول فعالیت انتشاراتی خود بیش از چهل عنوان کتاب منتشر کرده‌است. از آن جمله است انتشار پژوهش‌های ایران فرهنگی که یک پروژهٔ مطالعاتی در حوزهٔ ایران‌شناسی است و بخش اول آن به منطقهٔ بلوچستان و قوم بلوچ اختصاص دارد و می‌توان آن را وسیع‌ترین پروژهٔ مطالعاتی دربارهٔ یک قوم در ایران دانست که تاکنون منتشر شده‌است. این مؤسسه کتاب‌هایی مشترک را با همکاری انجمن ایرانشناسی فرانسه در ایران، بنیاد دانشنامهٔ ایرانیکا، مرکز ملی پژوهش‌های علمی فرانسه و نیز انتشارات بریل منتشر کرده‌است.
نخستین دورهٔ فعالیت انتشاراتی این موسسه با عنوان انتشارات پل فیروزه وابسته به مؤسسهٔ آبی پارسی انجام شده و از دی‌ماه ۱۴۰۱ به‌طور مستقل با نام انتشارات مؤسسهٔ آبی پارسی فعالیت خود را ادامه داده‌است.
پژوهش‌های ایران فرهنگی یک پروژهٔ مطالعاتی در حوزهٔ ایران‌شناسی است که بخش اول آن به منطقهٔ بلوچستان و قوم بلوچ اختصاص دارد و در قالب بیست و دو جلد کتاب انتشار یافته‌است. سرپرست و دبیر علمی این پروژه محسن شهرنازدار بوده و جمعی از پژوهندگان، مترجمان و ویراستاران علمی با او همکاری کرده‌اند. این مجموعه را می‌توان وسیع‌ترین پروژهٔ مطالعاتی دربارهٔ یک حوزهٔ قومی در ایران دانست که تاکنون منتشر شده‌است.
این مجموعه در چندین بخش شامل مطالعات انسان‌شناختی و فرهنگی، مطالعات تاریخی، اسناد، نسخ خطی و سفرنامه‌های ایرانی و غیر ایرانی تدوین شده و به جنبه‌های مختلف تاریخ و فرهنگ قوم بلوچ پرداخته‌است.
دلار ساکاگاویا () (همچنین به عنوان «دلار طلایی» شناخته می‌شود) یک سکه یک دلاری ایالات متحده است که در سال ۲۰۰۰ معرفی شد، اگرچه برای گردش عمومی بین سال‌های ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۸ و دوباره از سال ۲۰۱۲ به بعد به دلیل عدم محبوبیت عمومی در بین مردم و تقاضای کم تجارت ضرب نشده‌است. این سکه‌ها دارای هسته مسی هستند که با برنج منگنز پوشانده شده‌است و رنگ طلایی متمایز به آنها می‌دهد. روی این سکه دارای یک طرح از گلنا گوداکر است. از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۸، پشت سکه یک طرح از عقاب در حال پرواز توسط توماس دی. راجرز را نشان می‌داد. از سال ۲۰۰۹، طرح پشت دلار ساکاگاویا هر سال تغییر می‌کند و هر طرح در این سری جنبه‌های متفاوتی از فرهنگ بومیان آمریکا را به تصویر می‌کشد. این سکه‌ها با عنوان «دلار بومی آمریکا» به بازار عرضه می‌شوند.
هادی عزیز مرادی کرد(زاده ۱۳۱۷ - ترور شده در تاریخ ۲ دی ۱۳۶۴) در شهرستان ملایر در استان همدان زاده شد و ساکن شهر استانبول ترکیه بود که در روز ۲ دی ۱۳۶۴ ترور شد. او متأهل و دارای ۲ دختر بود.
عزیز مرادی در سال ۱۳۴۱ از دانشکده افسری فارغ‌التحصیل شد. او در همان سال دوره مقدماتی رسته‌ای را به پایان برد و سپس دوره‌های چتربازی، رنجر و عملیات ویژه را در ایران و آمریکا گذارند و در سال ۱۳۵۷ دانشگاه فرماندهی و ستاد را به پایان برد.
وی با درجه سرهنگ دومی در نیروهای ویژه هوابرد ارتش (نوهد) فعالیت کرد و در سال‌های ۱۳۴۸–۱۳۴۹ در عملیات «عمّا» شرکت کرد و سپس درجه ارشدیت گرفت. او پس از انقلاب اسلامی و انحلال تیپ «نوهد»، به عنوان فرمانده لشکر زرهی ۹۲ خوزستان به کار مشغول شد.روزنامه قیام ایران، ۱۲ دی ۱۳۶۴ او به بسیج و مسلح کردن شیوخ وابسته به برخی از عشایر عرب و توجیه و جذب نیروهای داخل تیپ پرداخت.
عزیز مرادی پس از شکست «قیام ۱۸ تیر ۱۳۵۹» (موسوم به «کودتای نوژه»)، به علت نقش فعال و مستقیمی که در این طرح داشت، در اواخر تیر ۱۳۵۹ به ترکیه و سپس به فرانسه رفت و به شاخه نظامی نهضت مقاومت ملی ایران که شاپور بختیار بنیانگذارش بود، پیوست. (روزنامه قیام ایران، ۱۲ دی ۱۳۶۴). در تابستان ۱۳۶۴، پس از ترور سرهنگ شاهوردی‌لو در ترکیه، سرهنگ عزیز مرادی به ترکیه رفت و در یک آپارتمان در شهر استانبول که به نام برادرزاده‌اش کرایه کرده بود ساکن شد و بین پاریس و ترکیه تردد می‌کرد.روزنامه ملیت، ۳ دی ۱۳۶۴مصاحبه بنیاد ، ۱۶ تیر ۱۴۰۱روزنامه جمهوریت، ۲۳ اردیبهشت ۱۳۶۵
او از تابستان ۱۳۶۴ تا زمان مرگ مسئول نهضت مقاومت ملی ایران در ترکیه بود و به عنوان هماهنگ‌کننده ماموریت‌های درون مرزی و گرفتن اطلاعات از داخل ایران، ارتباط با اعضای نهضت مقاومت ملی و افراد مخالف نظام و با عشایر در ایران را عهده‌دار شد. (مصاحبه بنیاد، ۱۶ تیر ۱۴۰۱). او همچنین مسئول تیم‌های نجات شاخه نظامی نهضت برای خارج کردن مخالفان از ایران و مسئول آموزش مخالفان ایرانی مقیم کشورهای امارت و کویت بود.روزنامه جمهوریت، ۲۳ اردیبهشت ۱۳۶۵
عزیز مرادی در میان افرادی که او را می‌شناختند محبوبیت داشت و به گفته یکی از همرزمانش، «افسری شجاع و بسیار با درایت بود. شخصیتی متواضع داشت و مدبر، سخت کوش و جدی بود.»مصاحبه بنیاد ، ۱۶ تیر ۱۴۰۱
هادی عزیز مرادی در روز ۲ دی ۱۳۶۴ در استانبول ترکیه ترور شد.روزنامه ملیت، ۳ دی ۱۳۶۴روزنامه جمهوریت، ۲۳ اردیبهشت ۱۳۶۵
بر اساس گزارش روزنامه جمهوریت به نقل از یکی از نمایندگان جامعه آذربایجانی‌های ترکیه که چند روز قبل از ترور آقای عزیز مرادی با او ملاقات کرده بود، «او از تابستان ۱۳۶۴، تلفن‌ها و نامه‌های تهدید کننده دریافت کرده بود و مقام‌های ترک از این وضعیت آگاه بودند.»روزنامه جمهوریت، ۲۳ اردیبهشت ۱۳۶۵
این نماینده جامعه آذربایجانی‌های مقیم ترکیه در مصاحبه با روزنامه جمهوریت ترکیه عنوان کرد: «۲ سرهنگ ایرانی در تابستان ۱۳۶۴ نقشه ترور آقای عزیز مرادی را طراحی کردند. این افراد با این نقشه که از مأمور اطلاعات نظامی حکومت ایران هستند و از ایران فرار کرده‌اند، توانستند خود را به آقای عزیز مرادی نزدیک کنند».روزنامه جمهوریت، ۲۳ اردیبهشت ۱۳۶۵
عزیز مرادی در ساعت ۵ بعد از ظهر روز دوشنبه ۲ دی ۱۳۶۴ هنگام خروج از منزلش در منطقه باکیرکوی، محله یئنی در شهر استانبول با شلیک چندین گلوله توسط سه نفر ناشناس کشته شد.روزنامه ملیت، ۳ دی ۱۳۶۴ ضاربان پس از کشتن آقای عزیز مرادی، کیف او را با خود بردند.فرم الکترونیکی، ۱۰ مهر ۱۴۰۰
روزنامه جمهوریت به نقل از مقام‌های امنیتی ترکیه دلیل عدم موفقیت پلیس در دستگیری مظنونان ترور آقای عزیزمرادی را حرفه‌ای بودن آنها و برخورداری آنها از حمایت‌های قابل توجه عنوان کرد. در این گزارش به جزئیات منبع حمایت‌ها اشاره نشده‌است.روزنامه جمهوریت، ۲۳ اردیبهشت ۱۳۶۵ بر اساس گزارش روزنامه جمهوریت، «جاسوس‌های ایرانی و مأموران سازمان امنیت اطلاعات ایران [وزارت اطلاعات]» عامل ترور عزیز مرادی بودند.روزنامه جمهوریت، ۲۳ اردیبهشت ۱۳۶۵
روزنامه قیام ایران بر اساس گزارش منتشر شده در روزنامه ملیت ترکیه در آبان ۱۳۶۵ نوشت، پلیس ترکیه هویت و محل اقامت سه فرد ایرانی شامل یک عضو وزارت اطلاعات ایران که متهم به ترور سه عضو نهضت مقاومت ملی از جمله عزیز مرادی بودند را شناسایی کرد.روزنامه قیام ایران، ۲۰ آذر۱۳۶۵
شاپور بختیار رهبر نهضت مقاومت ملی ایران، در سالگرد ترور عزیز مرادی با انتشار پیامی جمهوری اسلامی ایران را عامل ترور او معرفی کرد.روزنامه قیام ایران، ۲۰ آذر۱۳۶۵
پلیس ترکیه عوامل وابسته به حکومت جمهوری اسلامی ایران را مسئول ترور عزیز مرادی معرفی کردند.مقاله، ۱۳۹۲
بنابه به گزارش روزنامه قیام ایران به نقل از روزنامه ملیت ترکیه در آبان ۱۳۶۵، پلیس عکس و مشخصات این سه متهم که بعد از انجام ترورها به ایران فرار کرده بودند را در اختیار نیروهای مرزبانی ترکیه و پلیس بین‌الملل قرار داد.روزنامه قیام ایران، ۲۰ آذر۱۳۶۵
به دنبال ترور اغور مومجی روزنامه‌نگار معروف ترک که مقاله‌ای در مورد گروه‌های تروریست اسلامی ترکیه نوشته بود مبنی بر اینکه این گروه با استفاده از حمایت‌های مالی، نظامی و فکری حکومت ایران در ترور مخالفان حکومت ایران از جمله عزیز مرادی نقش داشتند، دولت ترکیه تعدادی اعضای این گروه‌های افراطی اسلامی را در یک خانه ویلایی در منطقه بیکوز استانبول در ۲۷ دی ۱۳۷۸ دستگیر کرد. در جلسات محاکمات این افراد، بر اساس مدارک و اسناد کشف شده از این افراد و نیز اعترافات آنها، به سابقه حضور و نقش عوامل امنیتی و دیپلماتیک حکومت ایران در ربودن و ترور مخالفان حکومت ایران، بارها اشاره شده‌است. در دهه ۸۰ و ۹۰ میلادی، این افراد سفرهای متعددی به ایران جهت آموزش نظامی داشتند. در رای دادگاه در مورد ده‌ها عملیات تروریستی ملاحظاتی وجود دارد. با اینکه قتل عزیز مرادی به متهمان این پرونده منتسب نشد، اما در جای جای رای، ارتباط متهمین با نیروهای امنیتی ایران و همچنین کمک مالی، اطلاعاتی و تسهیلاتی ایران به متهمین جهت ترور روشنفکران ترک و مخالفان ایرانی حکومت ایران در ترکیه اشاره شده‌است. در رای مذکور اسامی کارمندان سفارت ایران که در ترورها نقش مستقیم و غیر مستقیم داشتند اشاره شده‌است.کیفرخواست صادره در شعبه ۱۱ دادگاه جرایم سنگین ترکیه و رای دادگاه در تیر ماه سال ۱۳۸۴
ازدواج کودکان در افغانستان () به گفته یونیسف، ازدواج کودکان یا کودک‌همسری «ازدواج رسمی یا اتحادیه غیررسمی قبل از ۱۸ سالگی» است و دختران را بیشتر از پسران تحت تأثیر قرار می‌دهد. در افغانستان، تا ۵۷ درصد از دختران قبل از ۱۹ سالگی ازدواج می‌کنند. متداول‌ترین سنین ازدواج دختران ۱۵ و ۱۶ سالگی است. عواملی مانند پویایی جنسیت، ساختار خانواده، ادراکات/ایدئولوژی‌های فرهنگی، سیاسی و اقتصادی همگی در تعیین اینکه آیا یک دختر در سنین پایین ازدواج کرده‌است یا خیر، نقش دارند.
ازدواج کودکان با پیامدهای زیانباری مانند ناتوانی در کسب آموزش و مهارت برای کار مستقل برای دختران مرتبط است.[۴] دختران همچنین ممکن است آسیب فیزیکی ببینند، زیرا بدن آنها اغلب برای زایمان رشد نمی‌کند و در نتیجه آسیب‌های عاطفی، ذهنی و جسمی هم برای دختر و هم برای فرزندش ایجاد می‌شود.
مطابق ماده ۴۰ قانون مدنی افغانستان، «نکاح عقدی است بین زن و مرد برای تشکیل خانواده.» ماده ۷۰ سن قانونی ازدواج را برای دختران ۱۶ سال و برای پسران ۱۸ سال تعیین کرده‌است. ماده ۷۱ (فرع ۱) حق ازدواج دختر را قبل از رسیدن به سن ۱۶ سال تمام به پدر یا قیم او می‌دهد و ازدواج برای افراد صغیر زیر ۱۵ سال تحت هیچ شرایطی جایز نیست. علیرغم استقرار قانون مدنی، آداب و رسوم منطقه ای بر قوانین ملی و نیز قوانین شرعی یا احکام اسلام ارجحیت دارد. اما به دلیل نقص در اجرای قانون مدنی، ازدواج کودکان همچنان رواج دارد.
در حالی که قوانین جدید به تدریج معرفی می‌شوند، برنامه عمران ملل متحد سالانه شاخص نابرابری جنسیتی هنوز افغانستان را به عنوان ششمین کشور بد برای برابری زنان در جهان رتبه‌بندی می‌کند. آمار کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان نشان داد که حدود ۶۰ تا ۸۰ درصد از کل ازدواج‌ها در افغانستان اجباری و/یا ازدواج در سنین پایین.
در اسلام ازدواج نشان‌دهنده اعتراف زوج به مسئولیت اجتماعی خود و توافق برای پایبندی به شرایط و ضوابط قرارداد ازدواج است. یکی از شروط عقد نکاح اسلامی مستلزم رضایت شفاهی و کتبی عروس و داماد و نیز پذیرش خواستگاری مرد توسط زن است.
قانون شریعت که به عنوان شریعت اسلامی نیز شناخته می‌شود، مقررات زیر را در مورد ازدواج حکم می‌کند:
اسلام، به ویژه مکتب سنی حنفی مرکز فرهنگ افغانستان است. از اواسط قرن هجدهم تا اواسط قرن نوزدهم، جامعه افغانستان عمدتاً غیرمتمرکز بود و گروه‌های قومی مختلف تصمیم گرفتند که چگونه اصول حنفی را عمل و اجرا کنند. با این حال، پژوهش‌ها نشان داده‌است که قضات خانواده اغلب احکامی صادر می‌کنند که حقوق زنان را که در شریعت ذکر شده نادیده می‌گیرد.
بعدها، از سال ۱۸۸۰ تا ۱۹۰۱، امیر عبدالرحمن خان، فرمانروای افغانستان، احکام سلطنتی را بر اساس شریعت وضع کرد که به دنبال حذف ازدواج کودکان و اجباری بود. به همین ترتیب، پسرش امیر حبیب‌الله خان به‌عنوان حاکم در سال‌های ۱۹۰۱ تا ۱۹۱۹، همین قانون را برای پیشبرد حقوق زنان حفظ کرد.
از سال ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۸، رئیس‌جمهور محمد داود قوانین مربوط به قانون خانواده را تصویب کرد که بر اساس قانون لیبرال تر مالکی بود و فرمان شماره ۷ ازدواج کودکان برای دختران زیر ۱۶ سال و پسران زیر ۱۸ سال را غیرقانونی کرد. مجازات متخلفان نیز اجرا شد که شامل حبس تا سه سال می‌شد.
در سال ۲۰۰۴، نرخ سواد برای دختران نوجوان افغان حدود ۲۱٪ بوده‌است.
مرز نظامی ، ; ; ) سرزمین مرزی سلطنت هابسبورگ و بعداً امپراتوری اتریش و اتریش مجارستان بود. این سازمان به عنوان "حصار بهداشتی" در برابر تهاجمات امپراتوری عثمانی عمل کرد.
استقرار سیستم دفاعی جدید در مجارستان و کرواسی در قرن شانزدهم و پس از انتخاب فردیناند اول به عنوان پادشاه صورت گرفت. شش منطقه تحت مدیریت نظامی ویژه در مجارستان و کرواسی ایجاد شد. مرزهای نظامی کرواسی و مرزهای نظامی اسلاونی تحت صلاحیت سابور و ممنوعیت کرواسی قرار گرفتند. در سال ۱۶۲۷ آنها تحت کنترل مستقیم ارتش هابسبورگ قرار گرفتند. برای بیش از دو قرن، آنها تا زمان لغو مرز نظامی در سال ۱۸۸۱، قدرت نظامی و غیرنظامی کامل را بر منطقه حفظ کردند
در طول قرن هفدهم، قلمرو به سمت شرق گسترش یافت و بخش‌های جدیدی ایجاد شد. در آن زمان، از کرواسی در غرب تا شرق ترانسیلوانیا در شرق امتداد داشت و بخش‌هایی از کرواسی، بوسنی و هرزگوین، صربستان، رومانی و مجارستان کنونی را شامل می‌شد. در این دوره، سیستم دفاعی نیز تغییر کرد، از یک مدل پادگان متعارف به یکی از جوامع «سرباز - شهرک نشین».
ساکنان این منطقه به معروف بودند (یا مرزنشینان). آنها اکثراً کروات، صرب، آلمان، ولاخ و دیگر استعمارگران بودند. در ازای اعطای زمین، آزادی مذهبی و نرخ‌های مالیاتی مطلوب، آنها منطقه را مستعمره کردند و به عنوان سنگری برای سلطنت در برابر تهاجمات عثمانی عمل کردند. آلمانی‌ها در اواخر قرن هجدهم توسط مجارستان برای اسکان مجدد و توسعه دره رودخانه دانوب استخدام شدند و به سوابی‌های دانوبی معروف شدند. هنگ‌های نظامی تشکیل شده توسط شهرک نشینان دلیل خاصی برای ایستادن و مبارزه داشتند و با زمین و شرایط محلی آشنا بودند. آنها به زودی شهرت نظامی قابل توجهی به دست آوردند.
جنگ‌های عثمانی در اروپا باعث مرز پادشاهی مجارستان شد - و متعاقباً سلطنت هابسبورگ - به سمت شمال غربی تغییر مکان دهد. بیشتر قلمرو قدیمی کرواسی یا به سرزمین عثمانی تبدیل شد یا با قلمرو عثمانی جدید هم مرز بود.
در سال ۱۴۳۵، در تلاش برای تقویت دفاع در برابر عثمانی‌ها و ونیز، پادشاه زیگیسمونت به اصطلاح را تأسیس کرد. یک اردوگاه نظامی، هر کدام در کرواسی، اسلاونیا و اوسورا. در سال ۱۴۶۳ پادشاه ماتیاس کوروینوس "بانوینای" یاجچه و سربرنیک را تأسیس کرد و در سال ۱۴۶۹ کاپیتانی نظامی سنج را با الگوبرداری از فرماندهان عثمانی در استان بوسنی تأسیس کرد. هدف همه این اقدامات بهبود دفاع بود، اما در نهایت ناموفق بود. اما، آنها منجر به توسعه پیاده‌نظام پاندور و سواره نظام هوسر شدند.
ولاخ‌ها معروف به " مارتولوس " و " وینوک " خطرناک‌ترین عنصر نظامی در دوران عثمانی بودند، در حالی که ولاها و صرب‌هایی که در قرن پانزدهم از عثمانی گریختند، سنت نظامی مشابهی داشتند که هابسبورگ‌ها شروع به استفاده از آن در سمت مرز خود کردند. تعدادی از ولاخ‌ها از بوسنی به آنها ملحق شدند و بنابراین در زمان هابسبورگ‌ها سیستم خاصی از مالکیت زمین و سازمان نظامی ایجاد شد، یعنی مرز نظامی. این مرز نظامی منطقه‌ای بود که در آن لشکرکشی‌های جنگی بزرگ انجام می‌شد، اما بیشتر شامل درگیری‌های ابدی بین ولاخ‌های عثمانی و ولاخ‌های هابسبورگ بود.
پس از آنکه پارلمان کرواسی در سال ۱۵۲۶، هابسبورگ‌های اتریشی را به عنوان پادشاه کرواسی انتخاب کرد، فردیناند اول به پارلمان کرواسی قول داد که به آنها ۲۰۰ سواره نظام و ۲۰۰ پیاده‌نظام بدهد و هزینه ۸۰۰ سواره نظام دیگر را نیز که توسط ارتش فرماندهی می‌شوند، پرداخت خواهد کرد. کروات‌ها به زودی سلطنت هابسبورگ کاپیتانی دیگری را در بیهاچ تأسیس کرد. در کوتاه‌مدت، همه اینها بی‌اثر بود، زیرا در سال ۱۵۲۹ عثمانی‌ها منطقه را درنوردیدند، بودا را تصرف کردند و وین را محاصره کردند و در سراسر مناطق مرزی کرواسی ویرانی به بار آوردند.
هدف هابسبورگ‌ها نگه داشتن نیروهای عثمانی در خاک مجارستان و کرواسی قبل از رسیدن به اتریش بود، اما برنامه دفاعی مشخصی نداشتند. در دهه ۱۵۳۰، نیروهای کمکی قابل توجهی تنها به مهم‌ترین قلعه‌های مرزی با امپراتوری عثمانی فرستاده شد. در دهه ۱۵۴۰ و به دنبال لشکرکشی عثمانی در سال ۱۵۵۲، چندین کنفرانس برگزار شد که در آنها یک استراتژی دفاعی جدید اتخاذ شد. قرار بود مناطق دفاعی جداگانه در بخش‌هایی از مجارستان و کرواسی در اطراف قلعه‌های مرزی ایجاد شود. استان‌های اتریش و بوهمی موظف به کمک مالی به این سیستم جدید بودند که از دهه ۱۵۵۰ شروع شد. در پایان دهه ۱۵۶۰، سیستم مرزی جدید شامل حدود ۱۰۰–۱۲۰ قلعه بود و از دریای آدریاتیک تا ترانسیلوانیا امتداد داشت. این در شش فرماندهی کاپیتان قلعه مرزی ( سازماندهی شد):
علاوه بر این، چهار ژنرال کاپیتان منطقه ().
از دهه ۱۵۳۰، مهاجرت به مرزهای نظامی شامل تعداد زیادی از مارتولوها، استعمارگران نظامی ولاخ و سایر افراد نامنظم که بخشی از سیستم نظامی عثمانی بودند، عمدتاً مسیحی و برخی مسلمان بودند.
هزینه‌های نظامی جدید به یک نگرانی قابل توجه تبدیل شد و کنگره سرزمین‌های اتریش داخلی در بروک آن در مور در سال ۱۵۷۸ تعهدات هر سرزمین را در پوشش هزینه‌های نظامی و اولویت‌ها در بهبود استراتژی دفاعی را مشخص کرد. مشخص شد که دوک نشین اشتایر هزینه مرزهای اسلاونی و مجارستان و دوک نشین کارنیولا برای مرز کرواسی تأمین مالی خواهد کرد. دوک نشین کارینتیا منابع مالی خود را در اختیار اشتایریا و کارنیولا قرار داد تا پول را در جاهایی که لازم بود هدایت کنند. در نیمه دوم قرن شانزدهم، حدود ۲۰۰۰۰ سرباز در قلعه‌های مرزی مجارستان و کرواسی مستقر بودند.
در پایان قرن شانزدهم، ولاخ‌های اسلاوی شده، سایر ولاخ‌ها و صرب‌ها از قلمرو عثمانی به مرزهای نظامی و دالماسی گریختند. در همان زمان مرزهای نظامی کرواسی به عنوان شناخته شد و از دهه ۱۶۳۰ مرز نظامی اسلاونی علیا به عنوان Varaždin شناخته شد. . در طول قرن‌های ۱۶ و ۱۷، اداره نظامی مرزی از ممنوعیت کرواسی و سابور (پارلمان) خارج شد و در عوض در فرماندهی عالی آرشیدوک چارلز و شورای جنگ در گراتس مستقر شد.
با وجود حمایت مالی اشراف اتریش داخلی، تأمین مالی مرز نظامی به اندازه کافی کارآمد نبود. رهبری نظامی در گراتس تصمیم گرفت راه حل‌هایی غیر از واحدهای مزدور را امتحان کند. در دهه ۱۶۳۰، دربار امپراتوری تصمیم گرفت که زمین و امتیازات خاصی را به مهاجران وارد مرز (چریک‌های یوسکوک و همچنین پناهندگان از سرزمین‌های تحت کنترل عثمانی) در منطقه زومبرک بدهد. در عوض آنها در ارتش امپراتوری خدمت می‌کردند. جمعیت محلی باقی مانده نیز با دریافت وضعیت دهقانان آزاد (به جای رعیت) و سایر امتیازات تشویق شدند که در آنجا باقی بمانند. این واحدهای جدید در هر کاپیتانی به ده یا چند "وکالت" سازماندهی شدند.
در سال ۱۶۲۷، مرز نظامی از کنترل سابور کرواسی خارج شد و تحت فرمان مستقیم ارتش هابسبورگ قرار گرفت. تا زمان لغو مرزهای نظامی، این کشور دارای اختیارات نظامی و غیرنظامی کامل بر آن خواهد بود. در نوامبر ۱۶۳۰، امپراتور فردیناند دوم به اصطلاح "Statuta Valachorum" ("قانون والاچ")، را اعلام کرد که وضعیت به اصطلاح مهاجران ولاچ (که شامل کروات‌ها، صرب‌ها و ولاچ‌ها) از امپراتوری عثمانی بودند را تنظیم می‌کرد. فرماندهی نظامی، تعهدات آنها و حقوق خود مدیریت داخلی. با گذشت زمان، جمعیت مرزی (همان‌طور که در آن زمان بود) بین کروات‌های خودمختار و رعیت کرواتی که از سرزمین‌های عثمانی گریخته بودند و اقلیت بی‌شمار صرب‌ها و ولاچ‌ها (که بعداً در کروات‌ها و صرب‌ها جذب شدند) در هم آمیخت. که برای گسترش حقوق خود به عنوان سهم عمده ای در دفاع از سرزمین تلاش کردند. با ایجاد کلاس نظامی جدید در مرز، قلمرو مرزی در نهایت به‌طور کامل از پارلمان کرواسی و ممنوعیت جدا شد. از آنجایی که آزادی ایمان به آنها اعطا شد، آنها با وجود زندگی در یک کشور کاتولیک، ایمان ارتدوکس خود را حفظ کردند. در نهایت، کل جمعیت مرد مرز نظامی به سربازان حرفه‌ای تبدیل شدند که در چندین جبهه و از طریق بسیاری از جنگ‌های اروپایی، حتی پس از کاهش تهدید عثمانی، به امپراتوری خدمت کردند.
در طول قرن هفدهم، قلمرو مرزهای نظامی به سمت شرق گسترش یافت و بخش‌های جدیدی ایجاد شد. در آن زمان، از کرواسی در غرب تا شرق ترانسیلوانیا در شرق امتداد داشت و بخش‌هایی از کرواسی، صربستان، رومانی و مجارستان کنونی را شامل می‌شد.Historical Atlas of Central Europe, Paul Robert Magocsi, p. 34 این منطقه عمدتاً با استعمارگران کرواتی، صربستانی و آلمانی (معروف به "گرنزر" و "گرانیچاری") ساکن بود که در ازای کمک‌های زمینی، در واحدهای نظامی دفاع از امپراتوری در برابر عثمانی‌ها خدمت می‌کردند. اکثریت مهاجران صرب و برخی از نژادهای کروات، عمدتاً از بوسنی بودند. مهاجرت بزرگی از صرب‌ها به سرزمین‌های هابسبورگ توسط پاتریارک Arsenije III Čarnojević انجام شد. جامعه بزرگ صرب‌ها در بنات، در جنوب مجارستان و مرزهای نظامی، شامل بازرگانان و صنعتگران در شهرها، اما عمدتاً پناهندگانی که دهقان بودند، بودند.
قرن هفدهم یک دوره نسبتاً صلح آمیز بود که در طی آن فقط حملات کوچکتری از استان بوسنی انجام شد. پس از عقب راندن ارتش عثمانی در نبرد وین در سال ۱۶۸۳، جنگ بزرگ ترکیه با بسیاری از سرزمین‌های کرواسی سابق تحت کنترل هابسبورگ پایان یافت. با وجود این، سیستم مرزی حفظ شد و به سرزمین‌های عثمانی سابق در لیکا، کوردون، بانیا، اسلاونی پایین، سیرمیا، باچکا، بانات، پوموریشجه و ترانسیلوانیا گسترش یافت. امپراتوری هابسبورگ به توانایی کنترل مرکزی منطقه و پیش نویسی واحدهای ارتش ارزان و متعدد اهمیت می‌داد.
پس از معاهده کارلوویتز در سال ۱۶۹۹، نیروهای سرسانر با وظایف نظامی و پلیسی تأسیس شدند. آنها پرداخت نشدند، اما از مالیات معاف شدند. در طول قرن بعد، هر هنگ دارای یک بخش از سرسانرها بود که گشت‌های مرزی را به سمت بوسنی سازماندهی می‌کردند، به‌ویژه در زمین‌های صعب العبور، و هجوم راهزنان را متوقف می‌کردند.
مسیحیان ارتدکس که از امپراتوری عثمانی در مرزهای نظامی مستقر شده‌اند در منابع به‌عنوان «والاچی‌های انشعاب‌کننده» و ولاخ‌ها یا اوسکوک‌ها نامیده می‌شوند، نام‌های دیگری که ذکر شده عبارتند از: Valachi seu Rasciani, Valachi seu Serviani, Valachi seu Graeci, Vlachs یا Moralach. , "Illirica gens graeci ritus" و "homines Ritus Ruthenici seu Graeci". در طول هفدهم و نیمه اول قرن هجدهم، بومیان کاتولیک و کاتولیک‌هایی که از بوسنی و پادشاهی کرواسی مهاجرت کردند نیز به ارتدکس گرویدند. در اکثر اسناد آمده‌است که ولاش‌ها «از ترکیه» یا «از بوسنی» می‌آیند، یعنی آیالت بوسنی.Zlatko Kudelić, 2010, Čaplovičeva povijest Marčanske biskupije, https://hrcak.srce.hr/56775 #page=137-138
هنگامی که در سال‌های ۱۶۹۹ و ۱۷۱۸ سرزمین‌های کرواسی و مجارستان، که قبلاً توسط عثمانی‌ها اشغال شده بود، بازگشتند، اکثریت قریب به اتفاق آن منطقه به مرز نظامی تبدیل شد. در سراسر منطقه این مرز، اقوام مختلفی از جمله کروات‌ها، صرب‌ها، آلبانیایی‌ها و دیگران ساکن بودند که همگی آنها را ولاخ می‌نامیدند.Ilona Czamańska; (2015) "The Vlachs – several research problems" p. 13; BALCANICA POSNANIENSIA XXII/1 IUS VALACHICUM I, از ۱۷۱۸ تا ۱۷۳۹ مرزهای نظامی شامل بخش‌های شمالی بوسنی و هرزگوین امروزی تحت کنترل هابسبورگ نیز می‌شد. در اواسط قرن ۱۸، مرز یک بار دیگر سازماندهی شد و از ارتش امپراتوری و هنگ‌های منظم آن الگوبرداری شد. در سال ۱۷۳۷ اساسنامه ولاچ به‌طور رسمی لغو شد. همه کاپیتانی‌ها و فرماندهی‌های قبلی کنار گذاشته شدند و در عوض این منطقه به فرماندهی عمومی، هنگ و گروهان تقسیم شد:
پس از سال ۱۷۶۷، هر دوازدهمین ساکن مرزهای نظامی یک سرباز بود - در مقایسه با هر ۶۲ نفر ساکن در بقیه سلطنت هابسبورگ. سربازان مرزی تبدیل به یک ارتش حرفه ای شدند و آماده حرکت به تمام میدان‌های نبرد اروپایی بودند. به دلیل مهاجرت بیشتر پناهندگان از قلمرو عثمانی، و به دلیل گسترش قلمرو به مکان‌هایی که قبلاً تحت کنترل عثمانی‌ها بود، جمعیت سرحد بیش از پیش مختلط شد. هنوز بسیاری از صرب‌ها و کروات‌های خودمختار در اسلاونی و در بخش‌هایی از ویوودینا کنونی (در سیرمیا، باچکا و بانات) وجود داشتند. با این حال، در این زمان تعداد آنها از پناهندگان/مهاجران صرب، کروات و ولاخ بیشتر شد. برخی از آلمانی‌ها، لهستانی‌ها، مجاری‌ها و اسلواکی‌ها نیز عمدتاً به عنوان پرسنل اداری به مرز آمدند، و تعدادی دیگر از مهاجران و پرسنل نظامی از سایر نقاط امپراتوری هابسبورگ - چک، لهستانی، اسلواکی، اوکراینی، روسین و دیگران وارد شدند.
در سال ۱۷۸۳ مرزهای کرواسی و اسلاونی تحت کنترل یکپارچه فرماندهی کل کرواسی واقع در زاگرب قرار گرفت. Karl Kaser: "Freier Bauer und Soldat: die Militarisierung der agrarischen Gesellschaft and der kroatisch-slowanischen Militärgrenze (1535–1881)," Böhlau Verlag Wien, 1997, p. 369Gunther Erich Rothenberg: "The Military Border in Croatia, 1740–1881: a study of an imperial institution," University of Chicago Press, 1966, p. 63
سپاه آزاد صرب متشکل از ۵۰۰۰ سرباز در بنات تشکیل شده بود که متشکل از پناهندگانی بود که از درگیری‌های قبلی در امپراتوری عثمانی گریخته بودند. سپاه برای آزادی صربستان و برای اتحاد تحت حاکمیت هابسبورگ مبارزه خواهد کرد. چندین "فریکورپ" در امتداد مرز هابسبورگ و عثمانی فعالیت می‌کردند. اتریشی‌ها در دو تلاش ناموفق برای تصرف بلگراد، در اواخر ۱۷۸۷ و در اوایل ۱۷۸۸، از سپاه استفاده کردند.
صربستان متعاقباً آزاد شد و تحت الحمایه هابسبورگ سازماندهی شد. در ۱۷۸۹ اکتبر ۸ ارنست گیدئون فون لادون بلگراد را در دست گرفت. نیروهای اتریشی صربستان را اشغال کردند و بسیاری از صرب‌ها در سپاه آزاد هابسبورگ جنگیدند و مهارت‌های سازمانی و نظامی به دست آوردند. با این حال، در سال ۱۷۹۱، اتریشی‌ها مجبور شدند از رودخانه‌های دانوب و ساوا عقب‌نشینی کنند و هزاران خانواده صرب که از آزار و اذیت عثمانی می‌ترسیدند، به آنها پیوستند. معاهده سیستوا (۱۷۹۱) به جنگ اتریش و ترکیه در سال ۱۷۸۷ پایان داد.
در سال ۱۷۸۷، اداره مدنی از ارتش جدا شد، اما این امر در سال ۱۸۰۰ برعکس شد.
در پایان قرن هجدهم مدتی آشکار شده بود که عثمانی‌ها رو به زوال بودند و احتمال نمی‌رفت که برای تهاجم بیشتر به شمال رود ساوا اقدام کنند؛ بنابراین مرز نظامی شروع به عمر مفید خود کرد. در سال ۱۸۴۸، یوسیپ یلاچیچ، بان کرواسی، فرمانده مرز نظامی شد. او برای اتحاد کرواسی، اسلاوونی، دالماسی و مرز کرواسی-اسلاونیا فشار آورد. اگرچه او قدرت لغو آن را نداشت، اما مجوز اصلاحات را به دست آورد و در سال ۱۸۴۸ مرزهای نظامی نمایندگانی را به سابور کرواسی فرستاد،Tanner, Marcus (2001). "Croatia: A Nation Forged in War" (2nd ed.). New Haven; London: Yale University Press, p. 86-87 اما در دهه ۱۸۵۰ لغو شد.Tanner, (2001). "Croatia", p. 104 از سال ۱۸۵۰ مرز، کرواسی و اسلاوونی به‌طور رسمی یک سرزمین واحد را تشکیل دادند، اما با اداره و نمایندگی جداگانه. فرماندهی اصلی مقر خود را در زاگرب داشت، اما مستقیماً تابع وزارت جنگ در وین بود.
پارلمان کرواسی درخواست‌های متعددی برای غیرنظامی کردن مرز پس از فروکش کردن جنگ‌های ترکیه ارائه کرد. غیرنظامی شدن در سال ۱۸۶۹ آغاز شد و در ۸ اوت ۱۸۷۳، در زمان فرانتس جوزف، مرز Banat لغو شد و به پادشاهی مجارستان پیوست، در حالی که بخشی از مرز کرواسی (هنگ‌های کریژوچی و جورجواچ) قبلاً در کرواسی-اسلاونیا گنجانده شده بود. ۱۸۷۱. فرمانی که در آن بقیه مرزهای کرواسی و اسلاوونی به کرواسی-اسلاونیا ادغام شدند در ۱۵ ژوئیه ۱۸۸۱ اعلام شد، در حالی که الحاق در ۱ اوت ۱۸۸۱ آغاز شد، زمانی که بان کرواسی لادیسلاو پژاچویچ از فرماندهی عمومی زاگرب به دست گرفت.
در قرن ۱۸ و ۱۹، مرز به چند ناحیه تقسیم شد:
در سال ۱۸۲۸ جمعیت شامل:Versuch einer Darstellung der oesterreichischen Monarchie in statistischen Tafeln, p. 7
یک سالنامه آماری اتریشی برای سال ۱۸۴۶ اشاره می‌کند که ۱٬۲۲۶٬۴۰۸ ساکن در مرزهای نظامی زندگی می‌کردند:
اولین سرشماری مدرن جمعیت در امپراتوری اتریش در سال ۱۸۵۷ انجام شد و مذهب جمعیت را ثبت کرد. جمعیت مرز نظامی ۱٬۰۶۲٬۰۷۲ نفر بود، در حالی که ساختار مذهبی مرز نظامی عبارت بود از:
داده‌های جمعیت بر اساس تقسیم‌بندی:
مرز نظامی کرواسی-اسلاونی (مجموع 675817)
مرز نظامی بنات (مجموع 386255)
در دوره ای که سرزمین صربستان عمدتاً تحت سلطه عثمانی‌ها بود، بسیاری از صرب‌ها به شمال به سمت مناطق جنوبی مجارستان مهاجرت کردند. امپراتور لئوپولد اول به منظور جذب صرب‌ها به مجارستان، فرمان داد که به آنها اجازه داده شود حاکم خود یا "وویودا را" که نام "وویودینا" از آن گرفته شده‌است، انتخاب کنند. در سال ۱۶۹۰، حدود ۳۰٬۰۰۰ تا ۷۰٬۰۰۰ صرب در شرق اسلاونی، باچا و بانات در جایی که به مهاجرت‌های بزرگ صرب‌ها معروف شد، ساکن شدند. بعدها هابسبورگ‌ها به صرب‌ها اجازه انتخاب وجوودای خود را ندادند. آنها این منطقه را در مرزهای نظامی اسلاونی شرقی و بنات ادغام کردند. با این حال، حضور قوی صرب‌ها در منطقه باعث شد که وویودینا به عنوان مهد رنسانس صربستان در قرن نوزدهم خدمت کند.
از اکتبر ۱۹۹۰، هشت ماه قبل از اعلام استقلال کرواسی (۲۵ ژوئن ۱۹۹۱) از یوگسلاوی، صرب‌هایی که در منطقه مرزهای نظامی سابق (Vojna Krajina) زندگی می‌کردند شورشی را آغاز کردند و نام (Krajina) را برای "جمهوری" به رسمیت شناخته نشده خود انتخاب کردند. "کراینا صربستان" قلمرو اشغالی تقریباً مشابه قلمرو مرزهای نظامی بود، با این حال برخی از سرزمین‌هایی که هرگز بخشی از مرزهای نظامی سابق نبودند، مانند شمال دالماسی با شهر کنین را نیز شامل می‌شد. سایر مناطقی که مرز نظامی را تشکیل می‌دادند تحت کنترل جمهوری کرواسی باقی ماندند. نیروهای کرواسی پس از عملیات طوفان در سال ۱۹۹۵ کنترل مناطق تحت اشغال صرب‌ها را به دست گرفتند (برای اطلاعات بیشتر به جنگ استقلال کرواسی مراجعه کنید).
سید محمدامین آقامیری مدیر اجرایی ایرانی و رئیس مرکز ملی فضای مجازی است.
او در اسفند ۱۴۰۱ از سوی اعضای شورای عالی فضای مجازی به عنوان دبیر این شورا انتخاب شد و پس از تأیید رهبر جمهوری اسلامی ایران، در ۶ اسفند ۱۴۰۱ از سوی سید ابراهیم رئیسی، رئیس‌جمهور ایران، به عنوان دبیر این شورا و رئیس مرکز ملی فضای مجازی منصوب شد. و در تاریخ ۱۰ اسفند معارفه شد وی پیش از آن رئیس سازمان تنظیم مقررات و ارتباطات رادیویی و معاون فناوری و نوآوری وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات بود. رئیسی در حکم خود به آقامیری او را به توسعه شبکه اینترانت ملی و بررسی سیاست‌های محدودسازی اینترنت «با تأکید بر ارزش‌های مذهبی و انقلابی» و مقابله با «حمله فکری و فرهنگی دشمن» فراخواند.
آقامیری دارای کارشناسی مهندسی برق، ام‌بی‌ای و دکترای مدیریت از دانشگاه صنعتی شریف است. او دارنده مدال برنز المپیاد کشوری فیزیک است.
سوابق دیگر آقامیری عبارتند از رئیس کمیسیون تخصصی صنایع، معادن و فناوری اطلاعات و ارتباطات شورای‌عالی علوم، تحقیقات و فناوری، رئیس کمیته توسعه زیرساخت‌ها و بومی سازی کارگروه ویژه اقتصاد دیجیتال و دبیر انجمن علمی نخبگان دانشگاه صنعتی شریف. آقامیری داماد محمدجواد لاریجانی و پسر رئیس دانشگاه شهید بهشتی است.
روز دوشنبه ۲۴ آوریل ۲۰۲۳ وزارت خزانه‌داری آمریکا پنج تن از فرماندهان سپاه پاسداران و فرماندهی انتظامی جمهوری اسلامی از جمله محمدامین آقامیری را به دلیل نقض حقوق بشر در ایران، در ارتباط با سرکوب اعتراض‌های گسترده تحریم کرد و نام وی در فهرست تحریم‌های خود قرار داد.
روز پنج‌شنبه ۶ ژوئیه ۲۰۲۳ دولت بریتانیا سید محمدامین آقامیری را به‌همراه ۱۲ مقام و نهاد جمهوری اسلامی به دلیل نقض حقوق بشر در ایران و هدف قرار دادن شهروندان بریتانیا در خاک این کشور در فهرست تحریم‌های خود قرار داد. وزارت خارجه آمریکا از این تحریم‌ها در مقابله با گسترش ارسال تسلیحات، سرکوب وحشیانه و تهدید افراد در سراسر جهان حمایت کرد.
یک پسر بد () یک فیلم کوتاه لهستانی به کارگردانی آندری وایدا است که در سال ۱۹۵۱ منتشر شد و به سبک فیلم‌های صامت ساخته شده‌است. از بازیگران آن می‌توان به یان اومنیتسکی اشاره کرد.
سرامیک در ایئوژا () یک فیلم مستند لهستانی به کارگردانی آندری وایدا است که در سال ۱۹۵۱ منتشر شد. این فیلم دربارهٔ هنر ساخت سرامیک در شهر ایئوژا است.
در زیر فهرست آتشفشان‌های خاموش یا فعال جمهوری آذربایجان آورده شده است.
سوگیری ایدئولوژیک واقعی یا درک شده در دایرةالمعارف آنلاین رایگان ویکی‌پدیا، به ویژه در نسخه انگلیسی زبان آن، موضوع مکرر تحلیل دانشگاهی و انتقاد عمومی از این پروژه بوده‌است. سؤالات مربوط به این است که آیا محتوای آن به دلیل ایدئولوژی سیاسی، مذهبی یا سایر ایدئولوژی ویراستاران داوطلب آن مغرضانه است یا خیر، و تأثیراتی که ممکن است این امر بر اعتبار دایرةالمعارف داشته باشد.
ویکی‌پدیا یک خط‌مشی داخلی دارد که بیان می‌کند که مقاله‌ها باید از دیدگاه بی‌طرف نوشته شوند، که به معنای ارائه منصفانه، متناسب، و تا آنجایی که ممکن است، بدون سوگیری ویرایشی، تمام دیدگاه‌های مهمی است که به‌طور قابل تأیید توسط منتشر شده‌اند. منابع معتبر در مورد یک موضوع در مجموع، یافته‌ها نشان می‌دهد که مقالات ویکی‌پدیا ویرایش‌شده توسط تعداد زیادی از ویراستاران با دیدگاه‌های ایدئولوژیک مخالف، حداقل به‌اندازه سایر منابع مشابه خنثی هستند، اما مقالاتی با حجم ویرایش کمتر توسط مشارکت‌کنندگان کمتر یا از نظر ایدئولوژیکی همگن‌تر، بیشتر احتمال دارد که سوگیری ویرایشی را منعکس کنند.
شین گرینشتاین و فنگ ژو از مدرسه بازرگانی هاروارد مطالعات متعددی را در مورد بررسی مقالات ویکی‌پدیا مرتبط با سیاست ایالات متحده و ویراستارانی که بر روی آنها کار می‌کنند تا جنبه‌های سوگیری ایدئولوژیک در اطلاعات جمعی آن را شناسایی کنند، تألیف کرده‌اند.
آیا "ویکی‌پدیا مغرضانه است؟" (۲۰۱۲)، نویسندگان نمونه ای از ۲۸۳۸۲ مقاله مرتبط با سیاست ایالات متحده را تا ژانویه ۲۰۱۱ بررسی کردند و میزان سوگیری آنها را بر اساس یک «شاخص کج» بر اساس روشی که توسط متیو گنتزکو و جسی شاپیرو در سال ۲۰۱۰ توسعه داده شد، اندازه‌گیری کردند. رسانه روزنامه. این شاخص کج به دنبال سنجش گرایش ایدئولوژیک به دموکرات یا جمهوری‌خواه بر اساس عبارات کلیدی در متن است مانند «جنگ در عراق»، «حقوق مدنی»، «کسری تجاری»، «رشد اقتصادی»، «مهاجرت غیرقانونی» و «امنیت مرزی". به هر عبارت بر اساس تعداد دفعات استفاده از آن توسط دموکراتیک در مقابل، یک شاخص مایل اختصاص داده می‌شود. اعضای جمهوری خواه کنگره ایالات متحده و این رتبه بندی ناب به یک مشارکت ویکی پدیا اختصاص داده شده‌است که شامل همان عبارت کلیدی است. نویسندگان به این نتیجه رسیدند که مقاله‌های قدیمی‌تر از سال‌های اولیه ویکی‌پدیا متمایل به دموکراتیک بودند، در حالی که مقالاتی که اخیراً ایجاد شده‌اند تعادل بیشتری داشتند. آن‌ها پیشنهاد می‌کنند که مقالات به‌دلیل تجدیدنظر، سوگیری خود را به‌طور قابل‌توجهی تغییر نداده‌اند، بلکه در طول زمان، مقالات جدیدتر حاوی دیدگاه‌های متضاد، مسئول تمرکز میانگین کلی هستند.
در یک پیگیری گسترده‌تر آمریکایی از مطالعه ۲۰۱۲، "آیا کارشناسان یا هوش جمعی با تعصب بیشتری می‌نویسند؟" "شواهدی از دایرةالمعارف بریتانیکا و ویکی‌پدیا" (۲۰۱۸)، گرینشتاین و ژو به‌طور مستقیم حدود ۴۰۰۰ مقاله مرتبط با سیاست ایالات متحده را بین ویکی‌پدیا (نوشته شده توسط یک جامعه آنلاین) و مقالات منطبق از "دایرةالمعارف بریتانیکا" (نوشته شده توسط کارشناسان) با استفاده از روش‌های مشابه مطالعه ۲۰۱۰ خود مقایسه می‌کنند. برای اندازه‌گیری «کیب» (دموکراتیک در مقابل. جمهوری‌خواه) و برای کمی کردن میزان «سوگیری». نویسندگان دریافتند که «مقالات ویکی‌پدیا بیشتر از مقالات "بریتانیکا" به سمت دیدگاه‌های دموکرات گرایش دارند، و همچنین مغرضانه‌تر هستند»، به ویژه آنهایی که بر حقوق مدنی، شرکت‌ها و دولت تمرکز دارند. ورودی‌های مربوط به مهاجرت به سمت جمهوری خواهان گرایش داشت. آنها همچنین دریافتند که «تفاوت در سوگیری بین یک جفت مقاله با تجدید نظرهای بیشتر کاهش می‌یابد» و هنگامی که مقالات به‌طور اساسی بازنگری شدند، تفاوت در سوگیری در مقایسه با "بریتانیکا" از نظر آماری ناچیز بود. به گفته نویسندگان، مفهوم این است که «برای کاهش تعصب و تمایل قابل توجه به چیزی نزدیک به خنثی، به مشارکت‌های زیادی نیاز است».
تحقیقات نشان می‌دهد که ویکی‌پدیا مستعد نقض ناشی از سوگیری ویراستاران، از جمله سوگیری سیستمیک است.
مطالعه "تفکیک ایدئولوژیک در میان همکاران آنلاین: شواهدی از ویکی‌پدیان‌ها" (۲۰۱۶) توسط گرین‌اشتاین، ژو، و یوان گو مقاله‌ای بود که مورد بازبینی همتایان قرار نگرفت. بر رفتارهای خود ویراستاران مشارکت کننده تمرکز داشت. کار مجدد در زیر مجموعه ای از مقالات مرتبط با سیاست ایالات متحده و استفاده از اصطلاحات معرفی شده در "آیا ویکی‌پدیا مغرضانه است؟"، نویسندگان چندین یافته مهم ارائه می‌دهند. آنها دریافتند که ویراستاران اندکی بیشتر احتمال دارد در مقالاتی مشارکت کنند که شیب متفاوتی نسبت به مقاله خود نشان می‌دهند - گرایشی که نویسندگان آن را "متضاد می‌نامند". آنها همچنین دریافتند که مناظرات در ویکی‌پدیا تمایل دارند «شیوع مکالمه‌های تفکیک‌نشده در طول زمان» را نشان دهند، به این معنی که بحث‌های ویکی‌پدیا تمایل دارد ویراستارانی را با دیدگاه‌های متفاوت درگیر کند - که نویسندگان آن را "بدون تفکیک" نامیدند - برخلاف بحث‌هایی که فقط شامل ویراستارانی با دیدگاه‌های همگن هستند. ("تفکیک شده"). قرار است گفتگوی تفکیک نشده به نفع همگرایی به سمت یک دیدگاه بی‌طرف باشد. آنها همچنین دریافتند که میزان تعصب ویراستار در طول زمان و تجربه کاهش می‌یابد، و برای ویراستارانی که درگیر ویرایش مطالب بسیار کج هستند، سریع‌تر کاهش می‌یابد: «[t]بزرگ‌ترین کاهش در میان مشارکت‌کنندگانی مشاهده می‌شود که مطالبی را ویرایش می‌کنند یا به مقاله‌هایی اضافه می‌کنند که دارای سوگیری‌های بیشتری هستند. ". آنها همچنین تخمین زدند که به‌طور متوسط حدود یک سال بیشتر طول می‌کشد تا مطالب جمهوری‌خواه به دیدگاه بی طرفانه برسد تا مطالب دموکرات.
یک مطالعه بررسی شده بعدی نشان داد که مدلی از این "اصطکاک مولد"، که به عنوان حل جمعی تعارضات اجتماعی-شناختی تعریف می‌شود، می‌تواند پویایی تولید دانش در ویکی‌پدیا را توضیح داده و پیش‌بینی کند، و این فرضیه را که کار مشترک از چندین ویرایشگر با دیدگاه‌های مخالف به رسیدن به بی‌طرفی کمک می‌کند. علاوه بر این، مطالعه دیگری در ویکی‌پدیای فرانسوی نشان داد که اکثریت ویراستاران تمایل دارند که به‌طور مساوی در یک بازی دیکتاتور سهیم شوند و این تمایل با مشارکت آنها در ویکی‌پدیا (که با زمان صرف شده و پیوست اندازه‌گیری می‌شود) مرتبط است.
طبق اخبار بلومبرگ در سال ۲۰۱۶، «اتکای دایرةالمعارف به منابع خارجی، در درجه اول روزنامه‌ها، به این معنی است که به اندازه بقیه رسانه‌ها متنوع خواهد بود - که به عبارتی نه خیلی زیاد است.» طبق گزارش هاآرتص در سال ۲۰۱۸، «ویکی‌پدیا موفق شده‌است که هم به بیش از حد لیبرال و هم بیش از حد محافظه‌کار متهم شود و منتقدانی از طیف مختلف داشته باشد»، در حالی که ویکی‌پدیا را «معمولاً متهم به لیبرال بودن بیش از حد» می‌کنند.
طبق گزارش سی‌ان‌ان در سال ۲۰۲۲، سوگیری ایدئولوژیکی ویکی‌پدیا «ممکن است با تعصب ایدئولوژیک اکوسیستم خبری مطابقت داشته باشد». طبق گزارش "بوستون گلوب" در سال ۲۰۲۲، «علاقه یک سردبیر ویکی‌پدیا به یک مقاله از ارزش‌ها و نظرات آنها سرچشمه می‌گیرد و مشارکت‌هایشان از طریق تفسیر کلی آنها از واقعیت فیلتر می‌شود. حکم یا نه، دیدگاه بی‌طرف غیرممکن است. حتی یک ویرایشگر ویکی‌پدیا نمی‌تواند از آن فراتر رود.» به گفته "اسلیت" در سال ۲۰۲۲، «مفسران جناح راست سال‌ها در مورد تعصبات چپ [ویکی‌پدیا] غر می‌زنند، اما نتوانسته‌اند گزینه دایره‌المعارفی جایگزین مناسبی ارائه دهند: نسخه محافظه‌کار ویکی‌پدیا، کانسروپدیا، مدت‌هاست که وجود دارد. با حداقل خوانندگان دست و پا می‌زند." در حالی که همچنین اشاره می‌کند که محافظه کاران "به‌طور کلی به ویکی‌پدیا به اندازه سایر منابع رسانه ای حمله نکرده‌اند".
لری سانگر، یکی از بنیانگذاران ویکی‌پدیا، از زمانی که به عنوان تنها کارمند تحریریه ویکی‌پدیا در مراحل اولیه آن اخراج شد و در سال ۲۰۰۲ پروژه را ترک کرد، از ویکی‌پدیا انتقاد کرد او در ادامه رقبای ویکی‌پدیا، از جمله سیتیزندیوم و اوریپدیا را تأسیس کرد و برای آنها کار کرد. در میان انتقادات دیگر، سنگر از این نظر که مقاله‌های ویکی‌پدیا دیدگاهی چپ‌گرا و لیبرال یا «دیدگاه تشکیلات» را ارائه می‌کند، به‌سختی سخن گفته‌است. سنگر مثال‌هایی را برای آنچه که به‌عنوان سوگیری‌های چپ و لیبرال می‌داند، ذکر کرده‌است، مانند اینکه «قانونی‌سازی مواد مخدر، که در ویکی‌پدیا آزادسازی مواد مخدر نامیده می‌شود، تنها اطلاعات کمی در مورد خطرات احتمالی سیاست‌های قانونی‌سازی مواد مخدر دارد» و اینکه ویکی‌پدیا مقاله دربارهٔ جو بایدن به اندازه کافی «نگرانی‌هایی که جمهوری خواهان دربارهٔ او داشته‌اند» یا ادعاهای اوکراین را منعکس نمی‌کند. به دلیل این تعصبات، سانگر ویکی‌پدیا را غیرقابل اعتماد می‌داند. وی همچنین ویکی‌پدیا را به کنار گذاشتن سیاست بی‌طرفی خود (دیدگاه بی‌طرف) متهم کرده‌است.
اندرو شلافلی، فعال محافظه‌کار مسیحی آمریکایی، دایرةالمعارف آنلاین Conservapedia را در سال ۲۰۰۶ بر اساس دیدگاه خود دربارهٔ «سوگیری لیبرال» در ویکی‌پدیا تأسیس کرد. ویراستاران Conservapedia فهرستی از نمونه‌های ادعایی سوگیری لیبرال در ویکی‌پدیا را جمع‌آوری کرده‌اند، از جمله ادعاهایی که «ضد آمریکایی»، «ضد مسیحی» و «ضدسرمایه‌داری» است.
فعال راست افراطی آمریکایی Vox Day دایرةالمعارف آنلاین Infogalactic را در سال 2017 برای مقابله با آنچه که او به عنوان «پلیس فکری چپ که [ویکی‌پدیا] را اداره می‌کند» می‌داند، تأسیس کرد.
در سال ۲۰۱۳، "فهرست جوتارنجی" گزارش داد که مدیران و ویراستاران نسخه کرواتی زبان ویکی‌پدیا، سوگیری راست‌گرایانه‌ای را در موضوعاتی مانند رژیم اوستاشایی، ضد فاشیسم، صرب‌ها، جامعه دگرباشان جنسی و ازدواج همجنس‌گرایان مطرح می‌کنند. بسیاری از منتقدان سردبیران سابق این وبسایت بودند که گفتند به دلیل ابراز نگرانی تبعید شده‌اند. اندازه کوچک ویکی‌پدیای کرواتی (تا سپتامبر ۲۰۱۳، دارای ۴۶۶ ویرایشگر فعال بود که ۲۷ نفر از آنها مدیر بودند) به عنوان یک عامل اصلی ذکر شد. دو روز پس از انتشار این خبر، ژلیکو یووانوویچ، وزیر علوم، آموزش و ورزش کرواسی به دانشجویان توصیه کرد که از این وب سایت استفاده نکنند. در سال ۲۰۱۸، مورخان دانشگاه زاگرب به شبکه گزارشگری تحقیقی بالکان (BIRN) گفتند که ویکی‌پدیای کرواتی «نقص، اشتباهات واقعی و زبانی ایدئولوژیک زیادی دارد» و دانش‌آموزان اغلب به جای زبان کرواتی مادری خود به ویکی‌پدیای انگلیسی ارجاع داده می‌شوند. مخصوصاً برای موضوعات تاریخ کرواسی.
در مقاله‌ای در مارس ۲۰۲۱، یومیکو ساتو از "اسلیت" از نسخه ژاپنی ویکی‌پدیا به دلیل انتشار اطلاعات نادرست تجدیدنظرطلبانه تاریخی دربارهٔ کشتار نانجینگ، زنان راحت و واحد ۷۳۱ انتقاد کرد.
در سال ۲۰۲۲، چندین شخصیت فرهنگی و سیاسی اسپانیا مانیفستی را منتشر کردند که ادعا می‌کرد «عدم بی‌طرفی و … سوگیری سیاسی آشکار در ویکی‌پدیا [اسپانیایی]» و ادعا کردند که ویکی‌پدیای اسپانیایی «توسط افرادی ویرایش می‌شود که پشت حساب‌های سردبیر ناشناس پنهان شده‌اند. از فرصت برای انجام فعالیت‌های سیاسی استفاده کنید، چه با درج داده‌های نادرست یا نادرست، یا انتخاب اخبار از رسانه‌هایی با سوگیری سیاسی و ایدئولوژیک آشکار، که به اطلاعات جنجالی، تحریف شده، موذیانه یا نادرست اشاره دارد. این مانیفست توسط خوان کارلوس گیراوتا، آلوارو بارگاس یوسا، کایتانا آلوارز د تولدو، خواکین لگوینا، آلبرت ریورا، دانیل لاکاله و تونی کانتو در میان دیگر شخصیت‌های راست‌گرا امضا شده‌است.
ویکی‌پدیای اسپانیایی به دلیل ارائه پوششی سفیدرنگ از کریستینا کرشنر مورد انتقاد قرار گرفته‌است.
در سال ۲۰۰۶، جیمی ولز، یکی از بنیانگذاران ویکی‌پدیا، گفت: «جامعه ویکی‌پدیا بسیار متنوع است، از لیبرال گرفته تا محافظه‌کار تا آزادی‌خواه و فراتر از آن. اگر میانگین‌ها اهمیت داشته باشند، و به دلیل ماهیت نرم‌افزار ویکی (بدون رای دادن) تقریباً مطمئناً اینطور نیست، من می‌گویم که جامعه ویکی‌پدیا به‌طور متوسط کمی آزادتر از جمعیت ایالات متحده است، زیرا ما جهانی و جامعه بین‌المللی هستیم. انگلیسی زبانان کمی لیبرال تر از جمعیت ایالات متحده هستند. هیچ داده یا نظرسنجی برای حمایت از آن وجود ندارد." در سال ۲۰۰۷، ولز گفت که ادعاهای سوگیری لیبرال در ویکی‌پدیا «با حقایق پشتیبانی نمی‌شوند».
در سال ۲۰۲۱، ویکی‌پدیا اتهامات لری سنگر مبنی برداشتن یک سوگیری سیاسی خاص را رد کرد و سخنگوی دایرةالمعارف گفت که مطالعات شخص ثالث نشان داده‌است که ویراستاران آن از دیدگاه‌های ایدئولوژیک متفاوتی هستند و «هرچه افراد بیشتری درگیر روند ویرایش در ویکی‌پدیا، مقالات خنثی‌تر می‌شوند."
نیهوگر یا نیدهاگ (به انگلیسی: Nidhogg) (در زبان نورس باستان: Níðhöggr, به معنی: مهاجم نفرین، مهاجم کینه‌توز یا او که با بدخواهی ضربه می‌زند) در اساطیر نورس از مهمترین مارها و اژدهایانی هستند که در زیر درخت جهانی ایگدراسیل زندگی می‌کنند و ریشه های آن را می‌خورند.
این برای درختی که نه جهان کیهان را در خود جای داده است بسیار مضر است.The Poetic Edda. Grímnismál, stanzas 32-35. اقدامات نیهوگر و گروه خزنده‌اش قصد دارد کیهان را به سمت هرج و مرج بکشاند. بنابراین مطمئناً می‌توان آن را در میان غول‌ها (یا همانطور که در دوران پیش از مسیحیت نامیده می‌شد «بلعندگان») طبقه‌بندی کرد.
در جامعه تاریخی وایکینگ‌ها، níð اصطلاحی برای انگ اجتماعی بود که به معنای از دست دادن شرافت و موقعیت یک شرور (ویلن) بود. بنابراین نام آن ممکن است به نقش آن به عنوان یک هیولای وحشتناک در عمل جویدن اجساد ساکنان ناستروند اشاره داشته باشد: کسانی که به قتل، زنا، و سوگند شکنی متهم هستند.
از این رو منطقی است که نیهوگر نقش برجسته‌ای در راگناروک، سقوط کیهان داشته باشد. به نظر می‌رسد واقعاً چنین است.
در یکی از شعرهای مهم اسکاندیناوی باستان ولوسپا (به معنی: بینش بیننده)، نیهوگر به عنوان پرواز کننده از زیر ایگدراسیل در طول راگناروک توصیف شده‌است، احتمالاً برای کمک به غول‌ها (یوتون‌ها)..The Poetic Edda. Völuspá, stanza 66 بعداً در همان شعر، گفته می‌شود که نیهوگر بر بخشی از دنیای زیرین به نام ناستروند (به معنی: ساحل اجساد) ریاست می‌کند جایی که در آن سوگند دروغین، قاتلان و زناکاران مجازات می‌شوند..Ibid. Stanzas 38-39 با این حال، این تصور از زندگی پس از مرگ که با مجازات اخلاقی مشخص شده‌است، برای جهان بینی بومی اسکاندیناوی و دیگر مردم ژرمنی کاملاً بیگانه است و باید نمونه‌ای (یکی از بسیاری) از تأثیر مسیحیت بر شعر باشد.
ناستروند به معنی: ساحل اجساد، مکانی در هل‌هایم است که در آن نیهوگر زندگی می‌کند و اجساد را می‌جود. این زندگی پس از مرگ برای کسانی است که به وسیله قتل، زنا، و سوگند شکنی گناه می‌کنند.
هل، در اساطیر نورس، در اصل نام دنیای مردگان است و بعدها به معنای الهه مرگ آمد. هل یکی از فرزندان خدای حیله‌گر لوکی بود و گفته می‌شد که پادشاهی او به سمت پایین و شمال قرار داشت که نیفل‌هایم یا دنیای تاریکی نامیده می‌شد و به نظر می‌رسد به چندین بخش تقسیم شده است که یکی از آنها ناستروند، ساحل اجساد بود. قلعه ای که رو به شمال ایستاده بود و مملو از زهر مارها بود که در آن قاتلان، زناکاران و سوگندشکنان دروغین عذاب می‌کشیدند، در حالی که اژدها نیهوگر خون را از بدنشان می‌مکید.
در یک شعر اولیه از نه جهان نیفل‌هایم ذکر شده‌است که گفته می‌شد کسانی که در جنگ مرده‌اند به هل نمی رفتند، بلکه نزد خدای اودین، در والهالا، سالن کشته شدگان می‌رفتند.هل خدای نورس دانشنامه بریتانیکا.
نیهوگر در اساطیر نورس اساطیر نورس برای افراد باهوش.
علیرضا نوای باغبان (زادهٔ ۱۳۴۰ در تبریز) معروف به علی باغبان سیاست‌مدار ایرانی، عضو دوره چهارم و ششم شورای اسلامی شهر تبریز و عضو سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و فرمانده پیشین بسیج سپاه آذربایجان شرقی است.
در دوره ششم شورای اسلامی شهر تبریز وی با ۱۹ هزار و ۳۶۳ رای و در ردهٔ یازدهم به شورای شهر تبریز راه یافت.
در اسفند ۱۴۰۱ یک درگیری فیزیکی در شورای شهر علیرضا نوای باغبان را به رسانه‌ها کشاند. مدیر پایگاه خبری بی‌تعارف جواد آقاجان‌نژاد که به دنبال پیگیری یکی از مسائل شهری بود از وی سیلی خورد، موبایلش توقیف شد و برای چند ساعت بازداشت گردید. رسول برگی رئیس شورای شهر تبریز سیلی زدن علیرضا نوای باغبان را غیر قابل قبول قبول دانست ولی افزود که خبرنگار بارها به اعضای شورا فحاشی کرده است!
مزاحمت تلفنی () (همچنین به عنوان تماس شوخی نیز شناخته می‌شود) تماس تلفنی است که تماس گیرنده به عنوان یک شوخی دستی با فردی که پاسخ می‌دهد در نظر گرفته شده‌است. این اغلب نوعی تماس مزاحم است. تحت شرایط خاصی می‌تواند غیرقانونی باشد.
مزاحمت تلفنی به شیوه‌هایی گفته می‌شود که در آن فرد یا اشخاصی با استفاده از تلفن، با هدف تخریب آرامش و حریم شخصی افراد، به صورت مداوم تماس می‌گیرند. این نوع تماس‌ها معمولاً با استفاده از تلفن‌های ناشناس، از طریق سیستم‌های خودکار یا با استفاده از اشخاص ثالث انجام می‌شود.
مزاحمت تلفنی یکی از مشکلات امنیتی در ارتباطات تلفنی است که باعث ناراحتی و اضطراب افراد می‌شود و در بعضی موارد می‌تواند به اختلال در فعالیت‌های روزانه آنها منجر شود. برخی از روش‌های پیشگیری از مزاحمت تلفنی شامل استفاده از سیستم‌های حفاظتی، فیلتر کردن تماس‌های ناشناس و تعیین حداکثر تعداد تماس‌هایی است که در یک بازه زمانی مشخص از یک شماره تلفن می‌توان دریافت کرد.
مزاحمت تلفنی یکی از مسائلی است که امروزه به دلیل پراکندگی استفاده از تلفن‌های همراه و تلفن‌های ثابت به عنوان یک وسیله ارتباطی مهم، به شدت افزایش یافته‌است. برای مقابله با این مشکل، بسیاری از شرکت‌ها و سازمان‌ها سیستم‌های امنیتی و حفاظتی پیشرفته‌تری را به کار می‌گیرند. در کل، مزاحمت تلفنی یکی از مشکلاتی است که نیازمند همکاری مردم و سازمان‌ها در پیشگیری و مقابله با آن است.
ضبط تماس‌های تلفنی شوخی به یکی از اصلی‌ترین نوارهای کاست مبهم و سرگرم‌کننده تبدیل شد که از اواخر دهه ۱۹۷۰ در بین موسیقی‌دانان، مهندسان صدا و تاجران رسانه در ایالات متحده معامله می‌شد. در میان معروف‌ترین و قدیمی‌ترین تماس‌های شوخی ثبت‌شده، نوارهای تماس‌های شوخی Tube Bar هستند که بر روی لویی «رد» دویچ متمرکز بود. جری لوئیس کمدین یک شوخی غیرقابل تصحیح تلفنی بود و ضبط‌های هجینک‌های او، مربوط به دهه ۱۹۶۰ و احتمالاً قبل از آن، هنوز هم تا به امروز در جریان است.
افراد بسیار برجسته قربانی مزاحمت تلفنی شده‌اند، برای مثال الیزابت دوم، که توسط دی‌جی کانادایی پیر براسارد که خود را به عنوان نخست‌وزیر کانادا ژان کرتین نشان می‌داد، فریب داده و از او خواسته بود تا قبل از همه‌پرسی کبک در سال ۱۹۹۵، یک سخنرانی در حمایت از وحدت کانادا ضبط کند. دو نمونه قابل توجه دیگر از تماس‌های شوخی توسط ایستگاه رادیویی رادیو ال زول مستقر در میامی انجام شد. در یکی، آنها با هوگو چاوز رئیس‌جمهور ونزوئلا تماس گرفتند و با او صحبت کردند و وانمود کردند که فیدل کاسترو رئیس‌جمهور کوبا است. آنها بعداً این شوخی را برعکس کردند و با کاسترو تماس گرفتند و وانمود کردند که چاوز هستند. کاسترو شروع به فحش دادن به شوخی‌ها به صورت زنده روی آنتن پس از افشای خود کرد.