moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
به نقل از خاطرات الله‌یار صالح در جلسه دادگاه مصدق، پس از کودتای ۲۸ مرداد، سرتیپ آزموده برای تحقیر مصدق ملکه اعتضادی از خانم رئیس‌های شهرنو را به یکی از جلسات دادگاه می‌آورد. در حالیکه مصدق مشغول دفاع از خود بوده‌است و به دلیل سردی هوای سالن می‌لرزیده‌است، ملکه اعتضای در قسمت حضار بلند شده و خطاب به وی می‌گوید: «آقای دکتر مصدق! شما که ادعا می‌کردید بیدی نیستید که از این بادها بلرزید حالا چرا از هیبت دادگاه می‌لرزید؟!» مصدق در پاسخ به وی می‌گوید:
روزنامه اطلاعات دهم بهمن ۱۳۵۷ می‌نویسد که در ۱۰ بهمن ۱۳۵۷ مردم به اجتماع و تظاهرات مقابل شهرنو پرداختند. نیروهای فرمانداری نظامی با شلیک تیر هوایی خواستار متفرق شدن مردم شدند اما با رفتن آنان دوباره اجتماع شکل گرفت. عده ای بداخل شهرنو رفتند و برخی خانه‌ها و مغازه‌ها را آتش زدند اما عده ای دیگر نیز به مخالفت با این اقدام و دفاع از روسپیان و جلوگیری از ایراد صدمه به آنان برخواستند. در این جریان عده ای از ساکنان زخمی و دو سه نفر کشته شدند. مأموران آتش‌نشانی اعلام کردند طبق بیانیه‌های قبلی از خاموش کردن آتش‌هایی که مردم نمی‌خواهند از جمله شهرنو خودداری کردند.فردای آن روز بیانیه ای به نقل از بیت طالقانی در روزنامه اطلاعات منتشر شد که در آن حمله به شهرنو به تحریک «عمال مزدور و کثیف رژیم، صاحبان قمارخانه‌ها و باج‌گیرهای محل» و با فریب دادن «برادران معصوم و بی‌خبر مسلمان» توصیف شده و تأکید شده که ساکنین قلعه «از محکومین نظام فاسد استعمار و استبدادی طولانی این جامعه‌اند و به‌هرحال بایستی مصون از هرگونه تعرضی باشند … در فرصت‌های مناسب با الهام از مکتب رحمت و کرامت انسانی اسلام هدایت و ارشاد شوند و به زیور توبه آراسته و به جامعه برگردند.»روزنامه اطلاعات11 بهمن 1357
در مرداد ۱۳۵۸ مصادف با ماه رمضان شهرنو تعطیل و پس از آن ماه نیز بازگشایی نشد و اقدام برای تخریب آن به دستور مقامات (که از ابتدای انقلاب با وجود مخالفت برخی روحانیون و دولتمردان مصمم به جمع‌آوری آن بودند) و توسط کمیتهٔ جنوب تهران آغاز شد. از ابتدای انقلاب، کمیته‌های انقلاب با تأسیس دفتری در این مرکز به آمارگیری از زنان شاغل در آن پرداختند. علیقلی فودازی از فرماندهان کمیته جنوب تهران می‌گوید که ۲۴۰۰ زن در آن جا مشغول به کار بودند که ۱۲۰۰ نفر کارت تردد داشتند. این افراد از طریق کانال‌های زیرزمینی به داخل آورده می‌شدند. حدود ۹ هزار مرد نیز در شهرنو شاغل بودند. هر یک از زنان ۶–۷ خدمه مرد داشت. پیش از شروع تخریب با مسئولان شهرنو جلسه گذاشته شد و اقدام به تخریب پس از تخلیه ساختمان‌ها آغاز شد. ۳ روز پس از تخریب به گفتهٔ فوادزی، افرادی از طرف ابوالحسن بنی‌صدر برای دستگیری آنان به کمیتهٔ منطقه ۱۲ آمدند که با وساطت سید عبدالمجید ایروانی منصرف شدند.
از آن جا که شهرنو به دو قسمت تقسیم می‌شد که یک بخش خانه‌های محل سکونت زنان روسپی بود، این بخش در سال ۱۳۵۸ تخریب نشد. این قسمت که خیابان استخر نام داشت به مرور به محل تداوم روسپیگری تبدیل شد که در سال ۱۳۶۷ و با گزارش کمیته‌های انقلاب اسلامی و حکم مقام قضایی از ساکنان آن خریداری و تخریب شد.
سیمین بی ام و، پری بلنده، اشرف چهارچشم، شهلا آبادانی و پری سیاه از جمله سردسته‌های روسپی خانه‌ها بودند که پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران اعدام شدند.
طبق گزارش روزنامهٔ کیهان چهار متهم از جمله سکینه قاسمی (پری بلنده) در ساعت یک بامداد ۲۱ تیر ۱۳۵۸ اعدام شده‌اند. در گزارش خبرنگار روزنامهٔ کیهان محل و نحوهٔ اعدام ذکر نشده‌است. در تیتر خبر نوع اعدام تیرباران ذکر شده‌است.
طبق گزارش روزنامه کیهان صدور حکم در شعبه اول دادگاه انقلاب اسلامی تهران پس از چندین جلسهٔ رسیدگی سری به پرونده صورت گرفته‌است. بخشی از حکم صادره برای پری بلنده در این گزارش آمده‌است:
«... به جرم یک عمر فحشا و فساد و خرید و فروش دختران خردسال و زنان گول‌خورده و اغفال شده و دائر کردن مراکز فحشا و عشرت‌کده‌های مختلف که موجب انحراف نسل جوان این مملکت گردیده‌اید مفسدفی‌الارض شناخته شده به اعدام محکوم می‌گردید…»روزنامه کیهان ۵۶۲
محمود مانیان از بازاریان و زندانیان سیاسی مخالف پهلوی و مشارکت کنندگان در انقلاب که پیش از آن در دهه ۴۰ از بنیانگذاران مؤسسه خیریه کهریزک بود با خریداری زمین «کاباره شکوفه نو» آنرا به محل بازپروری معتادان تبدیل کردند.
جَعفَرِ شَهری‌باف (۱۲۹۳در شب تاجگذاری احمدشاه در عودلاجان تهران - ۶ آذر ۱۳۷۸ در تهران) نویسنده ایرانی و پژوهشگر تاریخ تهران بود.
شهری در دو مجموعهٔ "طهران قدیم" (۵ جلد) و "تاریخ اجتماعی تهران در قرن سیزدهم" (۶ جلد)، حال و هوای تاریخی تهران را با جزئیاتش بیان می‌کند. دیگر اثر او، "قند و نمک"، مجموعه‌ای از اصطلاحات اصیل تهرانی با توضیحات و پیشینه است.
سه رمان از رمان‌های او، یعنی "شکر تلخ"، "گزنه" و "قلم سرنوشت" را باید سه‌گانه‌ای دانست که اولی مربوط به دوران کودکی نویسنده و رنج‌های مادر وی، دومی شرح دوران نوجوانی، و سومی مربوط به دوران میان‌سالی اوست.
کتاب‌های "حاجی در فرنگ" (در دو جلد) و "حاجی دوباره" نیز سفرنامهٔ مؤلف است به مکه و سپس اروپا که در آن خرافات دینی را به چالش می‌کشد.
شهری در نوشته‌های خود از واژه‌های گوناگون و اصیل و اصطلاحات تهرانی بهره می‌گیرد.
عباس میلانی، از ایران‌شناسان معاصر، در نوشتاری به انگلیسی با عنوان «تهران و تجدد، هفت‌خوان شخصی جعفر شهری» آثار و شخصیت جعفر شهری را بررسی کرده‌است.عباس میلانی، نوشتار خود را در سومین کنفرانس دوسالانهٔ بررسی‌های ایرانی (واشینگتن، مهٔ ۲۰۰۰) عرضه کرده‌است.
خیابانی واقع در خیابان استاد نجات اللهی تهران، بنام استاد جعفر شهری نامگذاری شده.
پرسش یا سؤال، عبارتی زبانی با مضمون درخواست اطلاعات است.
در زبان فارسی جمله از لحاظ محتوی بر ۵ نوع است که جملهٔ پرسشی یکی از آنان است. جملهٔ پرسشی در زبان فارسی با استفاده از واژگان پرسشی یا تغییر لحن ساخته می‌شود و پیرامون رویداد کاری یا وقوع حالتی را سؤال می‌کند. در پایان جمله پرسشی از این نشانه «؟» (علامت سؤال) استفاده می‌کنیم.
گاه پرسش برای تأکید بر مطلبی یا نفی آن استفاده می‌شود که در صورت اول بدان جمله استفهام تأکیدی و در صورت دوم استفهام انکاری می‌گوییم.
چـِراغ نام ابزاری برای پدید آوردن روشنایی است.
چراغ همچنین به معانی زیر نیز می باشد:
خانوادهٔ اشرافی امبرسن یا آمبرسون‌های باشکوه یکی از فیلم‌های کارگردانی شده توسط اورسن ولز به سال ۱۹۴۲ است. فیلم بر اساس رمانی به همین نام از بوث تارکینگتن ساخته شده‌است.
فیجوآ یا فوجی درختچهٔ میوه‌داری از راستهٔ موردسانان (Myrtales)، تیرهٔ موردیان (Myrtaceae) است.برابرهای فارسی از: عطری، مرتضی، واژه‌نامه علوم زیستی، دوجلدی، همدان: اداره انتشارات دانشگاه بوعلی‌سینا، ۱۳۸۴. این گیاه بومی ارتفاعات جنوب برزیل، شرق پاراگوئه، اروگوئه، شمال آرژانتین و کلمبیا است.""Acca sellowiana"". "Germplasm Resources Information Network (GRIN)". Agricultural Research Service (ARS), United States Department of Agriculture (USDA).
نام این میوه به صورت‌های فیجوا، فی‌جوآ، فی‌جوا و فیجووا هم نوشته می‌شود. آن را با نام فوجیا و فوجیبا نیز می‌شناسند. در ایران به‌طور محدود در استان‌های گیلان و مازندران کشت می‌شود.
این گیاه یک گیاه گرم‌معتدل و زیراستوایی است که در منطقه استوایی نیز رشد خواهد کرد، اما نیاز به حداقل ۵۰ ساعت سرمای زمستانی برای تولید میوه دارد. می‌توان آن را از دانه رشد داد که در طول یکی دو سال اول رشد کندی دارد. باید توجه داشت که گیاهان جوان تحمل سرمای زیاد ندارند و به باد حساس‌اند.
بیشتر نهال‌های تولیدشده از بذر نامرغوب‌اند و برای بهبود کیفیت، آنها را پیوند می‌زنند. بعضی واریته‌ها خودبارورند اما بعضی برای گرده‌افشانی نیاز به حشرات دارند.
فیجوآ تا حدودی تحمل خشکسالی، شوری خاک و نیم‌سایه را دارد، هر چند این شرایط می‌توانند تولید میوه را کاهش دهند. آبیاری منظم برای میوه در حال رشد ضروری است.
این میوه از دهه ۱۹۲۰ به‌طور گسترده در نیوزیلند کشت شد و به یک درخت باغی و زینتی محبوب تبدیل شده‌است. معمولاً در فصل پاییز از مارس تا ژوئن میوه می‌دهد. در نیوزیلند، گرده افشان‌های این گیاه زنبورگرده، زنبور عسل، و پرندگان با اندازهٔ متوسط هستند.
در نیمکرهٔ شمالی، این گیاه در انگلستان و حتی تا غرب اسکاتلند کشت شده‌است؛ اما در چنین شرایطی هر سال میوه نمی‌دهد، چرا که دمای زمستان زیر ۹ـ درجه سانتی‌گراد جوانه‌های گل را می‌کشد. دمای تابستان بالاتر از ۳۲ درجه سانتی‌گراد نیز ممکن است تأثیر نامطلوبی بر تولید میوه داشته باشد.
فیجوآ یک منبع خوب ویتامین ث (Vitamin C) است و ۲۳ درصد از حجم هر میوه آن را ویتامین ث تشکیل می‌دهد.
مقاومت مناسب این میوه در برابر سرما زمینه مناسبی برای توسعه کشت در شمال کشور به خصوص در شهرستان‌های تالش و آستارا استان گیلان را فراهم کرده‌است.
این میوه در درمان گرفتگی شریان‌های قلب و گواتر ناشی از کمبود ید شناخته می‌شود.
این میوه مقادیر قابل توجهی ید ویتامین‌های پی وای و مواد سودمندی مانند کومارین سینکو مارین و متیل بنزوات می‌باشد.
میوه فوجیا به صورت خام و همچنین به صورت فرآوری‌شده مانند مربا شربت کمپوت و حتی شکلات مورد استفاده قرار می‌گیرد.
با توجه به سطح بالای استقبال مردم از آن تقریباً کمیاب بوده و به عنوان سوغات مناسبی به دیگر نقاط کشور نیز ارسال می‌شود.
کتابخانه جان سی هاجز کتابخانه مرکزی دانشگاه تنسی است.
این کتابخانه حاوی ۳٬۲۸۹٬۴۴۷ نسخهALA | ALA Library Fact Sheet 22 - The Nation's Largest Libraries: A Listing By Volume Held کتاب می‌باشد که قدیمی‌ترین کتاب این مجموعه متعلق به سال ۱۴۸۱ میلادی است.
این کتابخانه بودجه‌ای سالیانه معادل ۵ میلیون دلار داشته و در زمره ۳۰ کتابخانه برتر عمومی تحقیقاتی در قاره آمریکای شمالی است.
کتابخانه پری کاستانیدا کتابخانه مرکزی سیستم کتابخانه‌ای دانشگاه تگزاس در آستین است.
سیستم کتابخانه این دانشگاه با بیش از ۹ میلیون عنوان کتاب ششمین سیستم بزرگ کتابخانه‌ای در میان دانشگاه‌های آمریکا محسوب می‌شود.ALA | ALA Library Fact Sheet 22 - The Nation's Largest Libraries: A Listing By Volume Held
قدیمی‌ترین کتاب این مجموعه متعلق به سال ۱۴۹۱ میلادی است.
مگالایا (به انگلیسی:Meghalaya) یکی از ایالت‌های شمال شرق کشور هند است.
جمعیتی در حدود ۳ میلیون نفر در آن زندگی می‌کنند و در هسایگی ایالت آسام قرار دارد.
مناطق سرسبز و کوهستانی بسیاری دارد و مردم آن آب و هوای نسبتاً سردی را در طول سال تجربه می‌کنند.
مرکز این ایالت شهر شیلونگ است. چندین ناحیه خودمختار در این ایالت وجود دارند که بر خلاف دیگر نواحی کشور هند، می‌توانند قوانین خاص خود را داشته باشند.
بسیاری از مردم این ایالت به زبان خسی و گورو گویش می‌کنند؛ ولی زبان انگلیسی زبان رسمی است و در میان مردم هم رایج است.
Wikipedia contributors, "Meghalaya," Wikipedia, The Free Encyclopedia,
امامقلی‌خان حاجی ایلخانی (زاده ۱۲۰۳ تهران - درگذشته ۱۲۷۸ اردل) از رجال دوره قاجار و از رؤسای ایل بختیاری بود، که مقارن با سلطنت ناصرالدین‌شاه، سالها به عنوان ایل بیگی و ایلخانی بختیاری فعالیت می‌کرد. وی برادر حسینقلی خان ایلخانی بود. فرزندان امام‌قلی‌خان به حاجی‌ایلخانی مشهور بودند و شناخته‌شده‌ترین آنها لطفعلی خان امیر مفخم (نماینده مجلس و وزیر جنگ)، غلامحسین خان سالار محتشم (۲ دوره وزیر جنگ)، سلطان محمد خان سردار اشجع، نصیر خان سردار جنگ (نماینده مجلس چهارم) و محمد رضا خان سردارِ فاتح (پدر شاپور بختیار) می‌باشند.
امامقلی‌خان حاجی ایلخانی در سال ۱۲۴۰ هجری قمری، مقارن با ۱۲۰۳ در تهران زاده شد. پدرش جعفرقلی‌خان دورکی؛ از خوانین ایل بختیاری دورکی و مادرش بی‌بی شاه‌پسند نام داشت. وی دومین فرزند جعفرقلی‌خان، پس از حسینقلی خان ایلخانی بود. امامقلی‌خان ۲ برادر ناتنی بنام‌های رضاقلی خان ایل بیگی (پدر ضرغام‌السلطنه) و مصطفی‌قلی‌خان داشت. امامقلی‌خان دوران کودکی را سپری می‌کرد که پدرش در جنگ با جعفرقلی‌خان بختیاروند کشته شد و آنها تحت سرپرستی عموی خود؛ کلبعلی‌خان دورکی بزرگ شدند. در این دوره کلبعلی‌خان دورکی و جعفرقلی‌خان بختیاروند، جهت رسیدن به قدرت با یکدیگر به جنگ پرداختند.
پس از آنکه پسران جعفرقلی‌خان به سن جوانی رسیدند، علیه عموی خود شوریدند و چند جنگ میان آنها درگرفت ولی برای هیچ‌یک از ۲ طرف پیروزی حاصل نشد، تا آنکه کلبعلی خان به‌طور طبیعی درگذشت و در پی آن، حسینقلی خان ایلخانی با کمک ۳ برادرش، حمایت والی اصفهان و تأیید قانونی حکومت مرکزی تهران، به قدرت رسید. او بعد از استحکام موقعیت خود در بختیاری به لقب ایلخانی رسید و از سوی وی امام‌قلی‌خان به ایل بیگی منصوب گردید. وی در حدود ۳۰ سال در این جایگاه فعالیت کرد.
حکومت طولانی و بدون صدمه حسینقلی‌خان باعث زیاد شدن ثروت و قدرت وی در میان بختیاری‌ها و نیز در دربار قاجار شد، در نتیجه حسینقلی خان ایلخانی در پی توطئه‌ای توسط مسعود میرزا ظل‌السلطان؛ حاکم اصفهان و فرزند ناصرالدین‌شاه، در شهر اصفهان به قتل رسید. پس از این واقعه، برای مدتی منطقه بختیاری دستخوش ناامنی شد. از آن زمان، فامیل ایلخانی به ۳ بخش تقسیم شد: خاندان ایلخانی که پسران خودِ حسینقلی خان ایلخانی بودند؛ خاندان حاجی ایلخانی که اعقاب امامقلی‌خان را شامل می‌شدند و خاندان ایل بیگی که فرزندان رضاقلی خان ایل بیگی بودند. بعد از مرگ حسینقلی‌خان، ۲ پسرش؛ اسفندیار خان و علیقلی‌خان به فرمان ظل‌السلطان زندانی شدند و امامقلی‌خان در سال ۱۲۹۹ قمری به عنوان؛ ایلخانی و رضاقلی‌خان؛ ایل بیگی منصوب شدند.
پس از قتل حسینقلی خان ایلخانی، در اصفهان به دست ظل السلطان، اختلاف و دو دستگی در میان خانواده‌های خویشاوند، یعنی؛ ایلخانی و حاجی‌ایلخانی و ایل‌بیگی، شدت گرفت. در چنین موقعیتی، امامقلی‌خان به کمک خانواده ایل بیگی، ایلخانی بختیاری شد.میرزایی، غلامرضا. "بختیاری و قاجاریه"، (ص ۱۹۵) وی در فاصله سالهای ۱۲۹۹ تا ۱۳۰۵ در این مقام باقی‌ماند، در این سال از این مقام برکنار شد و رضاقلی خان ایل بیگی؛ برادر کوچکتر وی، به مقام ایلخانی رسید.
در سال ۱۳۰۵ ه‍.ق پس از عزل ظل‌السلطان از حکومت اصفهان و آزادی اسفندیارخان از زندان، امام‌قلی‌خان از مقام خود معزول شد و برادرش رضاقلی خان ایل بیگی، جایگزین وی شد و اسفندیار خان نیز به عنوان ایل بیگی منصوب گردید. در این زمان امامقلی‌خان از فرمان عزل خود سرپیچی کرد و امین‌السلطان به رضاقلی‌خان و اسفندیارخان دستور داد تا ۴۰۰ سوار بختیاری آماده کنند، تا با ۳۰۰ سوار دولتی و ۲ عرّاده توپ کوهستانی به جنگ با امامقلی‌خان بروند. امامقلی‌خان نیز با استعداد ۶۰۰ سوار بختیاری به جنگ با آنها رفت، ولی در حین نبرد، نیروهای او دچار تفرقه شدند و این امر باعث شد که او شکست خورده و به دژ ملکان پناهنده شود. این نبرد؛ جنگ چغارخور نام گرفت. پس از مدتی، امامقلی‌خان با امین‌السلطان به توافق رسید و در پی آن، او به خوزستان فرستاده شد تا به عنوان دستیار در خدمت حاکم خوزستان باشد.
امام‌قلی‌خان، در سال ۱۳۰۷ و با قدرت گرفتن دوباره ظل السلطان، بار دیگر به ریاست ایل بختیاری رسید و تا سال ۱۳۰۹ حکومت منطقه بختیاری را برعهده داشت.میرزایی، غلام‌رضا. "بختیاری و قاجاریه" (ص. ۱۹۶)
اندکی بعد امام‌قلی‌خان برای سومین بار، ایلخانی بختیاری شد و اسفندیارخان به سمت ایل بیگی و رضاقلی‌خان به عنوان حاکم چهارمحال منصوب شدند، اما مدتی بعد توسط شهاب‌الملک؛ حاکم خوزستان از سمت خود معزول شد و برادرزاده‌اش اسفندیارخان به جای او نشست.
پس از مدتی بار دیگر حکومت اصفهان از سوی ناصرالدین‌شاه، به ظل‌السلطان داده شد و اسفندیارخان که با او دشمنی دیرینه داشت، از ایلخانی بختیاری استعفاء کرد و امامقلی‌خان برای چهارمین بار به ایلخانی رسید. وی تا سال ۱۳۱۷ که درگذشت، در این سمت باقی ماند.
وی مردی مهربان و خوش‌اخلاق بود و در دوره ریاستش بر ایل بختیاری، خدمات زیادی برای ایل بختیاری انجام داد. امامقلی خان، در سال ۱۳۱۷ هجری قمری، درگذشت و پیکر وی در منطقه اردل، بختیاری و در جوار امام‌زاده حمزه، به خاک سپرده شد.
اولین همسر امام‌قلی‌خان، دختر ابوالفتح‌خان کیانرسی؛ از خوانین چهارلنگ بختیاری بود، که پسر ارشد او؛ محمدحسین خان سپهدار از وی زاده شد. این ازدواج در دوره، برای رفع اختلافات میان دو شاخه هفت‌لنگ و چهارلنگ از ایل بختیاری انجام گرفته بود. همسر دوم امام‌قلی‌خان؛ بی‌بی زینب نام داشت، که از وی نیز صاحب ۳ پسر بنام‌های؛ غلامحسین خان سردار محتشم، سلطان محمدخان سردار اشجع و علی‌اکبر خان سالار اشرف شد. امام‌قلی‌خان همچنین ۳ همسر دیگر از طوایف دیگر بختیاری اختیار کرد. او در مجموع ۹ پسر و ۸ دختر داشت. مشهورترین فرزندان وی عبارتند از:
غُضروف ژاکوبسون یا غضروف تیغه‌ای-بینی (وُمِرونازالVomeronasal cartilage)، نوارهٔ باریکی از غضروف است که در بخش پائینی دیوارهٔ میانی حفرهٔ بینی انسان قرار گرفته‌است.
این غضروف در سال ۱۸۱۳ توسط لودویگ یاکوبسون دانمارکی کشف شد.Jacobson, L. (1813). Anatomisk Beskrivelse over et nyt Organ i
نام این اندام در متون فارسی به علت عدم آشنایی مترجمان با تلفظ دانمارکی، به صورت "غضروف ژاکوبسون" رواج یافته.
ناخُنَک زائده یا غشایی مثلثی‌شکل است که در گردن، چشم، زانو، آرنج، مچ پا یا انگشتان رشد می‌کند.Parikh SN, Crawford AH, Do TT, Roy DR (2004). "Popliteal pterygium syndrome: implications for orthopaedic management". Journal of pediatric orthopaedics. Part B / European Paediatric Orthopaedic Society, Pediatric Orthopaedic Society of North America ۱۳ (۳): ۱۹۷–۲۰۱. PMID 15083121
ناخنک عبارت است از افزایش رشد لایه ملتحمه که در بیشتر موارد، رویش آن از گوشه فراخ چشم آغاز شده و بسا آن‌چنان بر روی ملتحمه پیشرفت کند که همه آن را که در برابر مردمک است، بپوشاند. ناخنک ممکن است نرم یا سخت و به رنگ زرد یا سرخ باشد.
ناخنک چشم معمولاً از سفیدی چشم (ملتحمه) روی سیاهی چشم (قرنیه) کشیده می‌شود.
ناخنک چشم یک ضایعه مثلثی است که از سفیدی چشم (ملتحمه) روی سیاهی چشم (قرنیه) کشیده می‌شود. این ضایعه ناشی از رشد خوش‌خیم بافت پیوندی و رگ‌های ملتحمه‌است. ناخنک معمولاً ابتدا به صورت یک سفیدی روی ملتحمه ایجاد می‌شود که به تدریج به سمت قرنیه رشد می‌کند. به علت وجود رگ‌های زیاد معمولاً رنگ ناخنک صورتی یا قرمز است. ناخنک گاهی ملتهب می‌شود و باعث سوزش و خارش و اشک‌ریزش می‌شود. گاهی ناخنک رشد زیادی می‌کند و تا وسط قرنیه می‌رسد و جلوی دید را می‌گیرد؛ به علاوه حتی ناخنک‌های کوچکتر هم می‌توانند با تغییر شکل قرنیه باعث ایجاد آستیگماتیسم شوند و دید افراد را تار کنند.
پرتو فرابنفش را در شکل‌گیری و پیشرفت ناخنک چشم مؤثر می‌دانند.
اگر ناخنک کوچک باشد و ظاهر ناخوشایندی نداشته باشد و باعث قرمزی و سوزش چشم‌ها نشود نیاز به درمان خاصی ندارد.
اگر ناخنک گهگاه ملتهب شود و سوزش و قرمزی چشم ایجاد کند مصرف قطره‌های اشک مصنوعی به صورت مکرر ممکن است باعث تسکین علائم شود. در مواردی که ناخنک التهاب شدیدی دارد می‌توان با نظر چشم‌پزشک یک دوره درمان با قطره‌های استروئیدی یا سایر قطره‌های ضد التهاب انجام داد.
در مورد ناخنک‌های بزرگتر که از لحاظ ظاهری و زیبایی اهمیت دارند یا با ایجاد آستیگماتیسم باعث تاری دید شده‌اند می‌توان با جراحی ناخنک را برداشت البته اگر ناخنک به صورت ساده برداشته شود احتمال عود آن زیاد است و به خصوص در افراد جوان و افرادی که ناخنک ملتهب دارند در نیمی از مواد عود دیده می‌شود. در این افراد بهتر است علاوه بر برداشتن ناخنک از روش‌های تکمیلی مثل پیوند ملتحمه یا استفاده از داروهای خاص (مثلاً میتومایسین) در حین جراحی استفاده شود.
برخی مطالعات نشان داده که مصرف میتومایسین حین و بعد از عمل ناخنک شانس عود ناخنک را کاهش می‌دهد.دانشگاه علوم پزشکی اصفهان
در ناخنک‌های خیلی بزرگ که وسط قرنیه را هم درگیر کرده‌اند ممکن است لازم باشد علاوه بر اقدامات فوق از پیوند قرنیه لایه‌ای برای اصلاح شکل قرنیه استفاده شود.
(دی پیریدامول) موجب مهار نسخه برداری و مشابه سازی کاردیو ویروس در درون سلول میزبان می‌شود.
قطره دی پیریدامول موجب کاهش و بهبود ناخنک (زائده) چشم و (خشکی چشم) می‌شود.
https://www.karger.com/Article/FullText/362113
https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC1193570
https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3995373
ناخنک ملتحمهٔ چشم در اثر کمبود ویتامین ب۷ (بیوتین) به‌وجود می‌آید. بامصرف روزانه ۱کپسول ۳۰۰میکروگرمی بیوتین در مدت ۳۰روز به‌طور قابل ملاحظه بهبود حاصل می‌گردد.
دانشگاه سنت لوییس تأسیس ۱۸۱۸، یکی از دانشگاه‌های ایالات متحده آمریکا بوده و در شهر سنت لوییس در ایالت میزوری واقع است.
http://en.wikipedia.org/wiki/Saint_Louis_University
دانشگاه میزوری–سنت لوئیس یکی از چهار دانشگاه در نظام دانشگاهی میزوری ایالات متحده آمریکا بوده و در شهر سنت لوییس در ایالت میزوری واقع است.
http://en.wikipedia.org/wiki/University_of_Missouri–St._Louis
اکبرآباد روستایی است از توابع شهرستان کوهسرخ بخش مرکزی در استان خراسان رضوی. بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۲۳۱ نفر (۶۸ خانوار) بوده‌است.
بند قراء به گویش نیشابوری: بَندِ قَرَ نام روستایی تاریخی در بخش بررود شهرستان کوهسرخ استان خراسان رضوی است. این روستا در مرز بین دو شهرستان بردسکن و کوهسرخ قرار دارد. بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۱۶۴ خانوار) ۵۵۶ نفر بوده‌است. و افرا کسی را «قرا» صدا میزند.
توندر روستایی است از توابع بخش بررود شهرستان کوهسرخ در استان خراسان رضوی.
این روستا در دهستان تکاب قرار دارد و بر اساس سرشماری سال۱۴۰۱جمعیت آن (۲۵۶خانوار) ۸۹۰ نفر
داغی، روستایی است از توابع شهرستان کوهسرخ بخش بررود در استان خراسان رضوی. این روستا در دهستان تکاب (کوهسرخ) قرار دارد؛ و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۷۶ خانوار) ۳۲۵ نفر
است یکی از مکان‌های دیدنی این روستاتک زیارت است که هم مکانی تفریحی وهم زیارتی است. ازدیگرمکان‌های تفریحی این روستاتنگل بریدر است که بیشتر در آن گردوکاشت می‌شود.
خضربیگ نام روستایی تاریخی از توابع بخش بررود شهرستان کوهسرخ در استان خراسان رضوی است. این روستا در دهستان تکاب (کوهسرخ) قرار دارد. و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۲۸۹ خانوار) ۱۱۵۸ نفر بوده‌است.
ده‌میان به گویش نیشابوری: دِه مییُ یا دِه مییَن روستایی از توابع شهرستان کوهسرخ بخش بررود در استان خراسان رضوی است. این روستا در دهستان تکاب قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۲۲۵ خانوار) ۸۴۳ نفر بوده‌است.
قراچه یا قرچه؛ نام روستایی تاریخی از توابع بخش بررود شهرستان کوهسرخ در استان خراسان رضوی است. این روستا در دهستان بررود قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۱۸۰ خانوار) ۵۹۰ نفر بوده‌است.در گذشته این روستا حوادثی رخ داده که شباهت زیادی با داستان های امروزی بعضی سریال ها و فیلم های سینمایی دارد... داستان خان ها و مبارزان راه آزادی ... داستان حجی خان و یعقوب وکیل از آن جمله است...روستای قراچه هر سال در محرم تا ده روز محل برگزاری شبیه خوانی است..روز اول محرم شروع میشود و روز دهم که شبیه خوانیه امام حسین و شهادت اوست به اوج خود میرسد...دراین روز شاهد حضور لشکر زعفر جنی تا درویش کابلی و وزیری تفنگ بدست ،شیری درنده ولی عذادار و خیلی دیگر هستیم...امید که میزبان شما عزیزان باشیم‌.‌‌
[[امام زاده پیر ,
خوینه ,
گرماب در روستای مجاور ,
دشت ده ,
دشت قراچه و بسیاری آثار و مکان هایی شگرف]]
[[پرونده:قنات نادری روستای قراچه.jpg|بندانگشتی|قنات نادری روستای قراچه]]
[[رده:روستاهای شهرستان کوهسرخ]]
قصون روستایی از توابع بخش بررود شهرستان کوهسرخ در استان خراسان رضوی است. این روستا در دهستان تکاب قرار دارد. بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۱۳۰ خانوار) ۴۹۶ نفر است.
کریز یا کاریز نام روستایی تاریخی از توابع بخش بررود؛ شهرستان کوهسرخ در استان خراسان رضوی است. این روستا در دهستان بررود قرار گرفته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۳۱۱ خانوار) ۹۹۶ نفر است.
خضرآباد شهری در بخش خضرآباد شهرستان اشکذر استان یزد ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۵۳۵ نفر (۱۶۳ خانوار) بوده‌است؛ که با این حساب، این شهر جزو ۱۰ شهر دارای کمتر از ۱۰۰۰ نفر جمعیت در ایران است.
بر اساس اطلاعات دریافتی از اهالی و افراد حاضر در شهر، در نزدیکی خضرآباد و در اعماق ۳۰ الی ۵۰ متری زمین، وجود یک مرکز تسلیحاتی و امنیتی وابسته به نیرو های مسلح و ارتش جمهوری اسلامی ایران ادعا شده که در این باره، نه تاییدیه و نه تکذیبیه ای از سوی نهاد های مربوط نسبت به این مسئله صادر شده است.
خضرآباد؛ نام روستایی تاریخی از توابع بخش بررود شهرستان کوهسرخ در استان خراسان رضوی است. این روستا در دهستان تکاب قرار گرفته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت آن (۷۰ خانوار) ۲۲۳ نفر بوده‌است. از جاذبه‌های گردشگری این روستا می‌توان از قلعه خضرآباد نام برد. و همچنین نام رودخانهٔ خضرآباد از این روستا گرفته شده‌است.[ Kāl-e Kheẕarābād] sa [ Geonames.org (cc-by)]; post updated 2012-01-16; database download sa 2016-08-15
خرو، روستایی است از توابع شهرستان کوهسرخ بخش بررود در استان خراسان رضوی.
این روستا در دهستان بررود قرار دارد؛ و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۳۰ خانوار) ۸۹ نفر
کلاته پایین‌دره روستایی است از توابع بخش بررود شهرستان کوهسرخ در استان خراسان رضوی.
این روستا در دهستان بررود قرار دارد. بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۸۵ خانوار) ۲۸۱ نفر
کلاته تیمور روستایی از توابع بخش بررود شهرستان کوهسرخ در استان خراسان رضوی است و در دهستان بررود قرار دارد. و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۳۸ خانوار) ۱۵۳ نفر است.
کوشه‌نما روستایی است از توابع شهرستان کوهسرخ در استان خراسان رضوی. این روستا در دهستان برکوه قرار دارد؛ و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۱۱۲ خانوار) ۳۷۸ نفر است.
نامَق روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان کوهسرخ در استان خراسان رضوی است. این روستا در دهستان برکوه قرار دارد. و بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت آن ۸۳۷ نفر بوده‌است.
در لغت‌نامه دهخدا در سال ۱۳۴۵ در مورد نامق چنین نوشته شده‌است: نامق دهی است از دهستان برکوه بخش ریوش شهرستان کاشمر، در ۳۶ هزارگزی جنوب شرقی ریوش بر سر راه مالرو عمومی ریوش به حصار. در منطقهٔ کوهستانی معتدل هوائی واقع است و ۲۰۶۸ تن سکنه دارد. آبش از قنات تأمین می‌شود. محصولش غلات، انواع میوه‌ها و ابریشم است. شغل اهالی زراعت و مالداری و صنعت دستی آنجا قالیچه بافی است.لغت نامه دهخدا
شیخ احمد جامی نامقی، از عارفان سده ششم قمری در این روستا به‌دنیا آمد و مزار پدر شیخ احمد جامی نامقی ترشیزی در نزدیکی این روستا قرار دارد.
همچنین روستای نامق راه هایی دارد که از دل کوه میگذرد و به روستا های نای و فرشه منتهی می شود.
کوشه روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان کوهسرخ در استان خراسان رضوی.
این روستا در دهستان کوه سفید قرار دارد. فاصله روستا تا ریوش 3 کلیومتر است و بر اساس سرشماری نفوس و مسکن سال 1395 جمعیت آن 1251 نفر (370 خانوار) بوده‌است
اماکن دیدنی روستای کوشه، قنات کوشه، آبکوه، آیشک کوشه
موشک یا میچک؛ نام روستایی تاریخی از توابع دهستان برکوه، بخش مرکزی شهرستان کوهسرخ در استان خراسان رضوی است. بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۳۳۱ خانوار) ۱٬۱۷۱ نفر بوده‌است. و همچنین بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت آن ۹۰۳ نفر شامل ۴۵۳ مرد و ۴۵۰ زن (۳۰۱ خانوار) بوده‌است.
بنا به نظر افراد محلی احتمالاً وجه تسمیه موشک، به خاطر این باشد که قبلاً شغل اکثر مردم در موشک کشاورزی بوده و علی‌رغم کوهستانی بودن آن سرزمین سختی نمی‌باشد و برای پرورش میش مناسب بوده‌است لذا به این نام معروف شده‌است. و همچنین از طرفی نظریه و نقلی دیگر به این شکل است که موشک ابتدا «میچک» بوده‌است و برای آن فامیل‌های خانوادگی موجود در روستا را اشاره می‌کنند که هم‌اکنون فامیل بعضی از اهالی یا می‌چکی است یا پسوند می‌چکی دارد.
در ۱۵کیلومتری شمال‌شرق شهر ریوش، روستایی پرسابقه و کهن بنام موشک وجود دارد که نسبت به سایر روستاهای منطقه از ویژگی‌های خاصی برخوردار است. شرایط خاص جغرافیایی این روستا نسبت به سایر روستاهای منطقه خصوصیات خاصی را برای اهالی آن به ارمغان آورده‌است. شغل قریب به اتفاق آن‌ها کشاورزی و دامداری است. محصولات عمده کشاورزی آن در بخش زراعت می‌توان از گندم، جو، سیب‌زمینی، نخود و در قسمت باغبانی می‌توان از بادام به عنوان محصول اصلی که بیشتر به صورت دیم کاشت می‌شود نام برد.
نکته جالب و قابل توجه در این روستا این است که این نقطهٔ سرشار از منابع آب زیرزمینی است که در بدو ورود به روستا اصلاً قابل تشخیص و مشاهده نیست. به خاطر وفور و فراوانی آب چند «النگ» پرآب و سر سبز دارد که معروف‌ترین آن‌ها «النگ سر مرغ» است. در این روستا حدود ۴۲ رشته قنات وجود دارد.
فوگِ بزرگ یک قطعهٔ تک‌موومانی برای کوارتت زهی (دو ویولن، یک ویولا، و یک ویولنسل) از لودویگ فان بتهوون است. شهرتش به خاطر طبیعت بی‌رحم و درون‌گرایانهٔ آن و همچنین دشواریِ اجرا از نظر تکنیکی، حتی با توجه به معیارهای دورهٔ پایانیِ آثار اوست.
بتهوون "فوگ بزرگ" را در سال‌های ۱۸۲۵ تا ۱۸۲۶ تصنیف کرد، زمانی که آهنگساز کاملاً ناشنوا بود. این اثر، به‌تنهایی، تجلی ماهیت ژرف و پیچیدهٔ آثار متأخر بتهوون است.
اکثر منتقدان قرن نوزدهم این اثر را رد کردند. دانیل گرگوری میسون آن را «زننده» می‌خواند. لویس اسپور، همراه آثار متأخر بتهوون، آن را «غیرقابل کشف و درک‌نکردنی» می‌خواند. تئودور هلم می‌نویسد: «آثار بتهوون همیشه زیبا و شکوهمند است، ولی در اینجا از زیبایی و شکوه چیزی نمی‌بینم؛ زیرا او در این فوگ به‌یک‌باره به هوس‌بازی‌های دیوِ پنهانِ نفس تسلیم شده، به خشونت روی آورده، و به همین دلیل کسالت‌بار می‌نماید.»"زندگی بتهوون"، رومن رولان، ترجمهٔ محمد مجلسی، تهران: دنیای نو، ۱۳۷۲، ص۱۲۴۴. هرچند نظرات نکوهندهٔ منتقدان در مورد این اثر بیشتر در اوایل قرن بیستم شکل گرفت، در حال حاضر این اثر به‌عنوان بزرگ‌ترینِ دستاوردهای بتهوون شناخته می‌شود.
ایگور استراوینسکی در مورد آن گفته‌است: «قطعه‌ای کاملاً معاصر که تا ابد معاصر خواهد ماند.» وی معتقد است این اثر بزرگ‌ترین اثر موسیقایی تاریخ موسیقی است.میلر (۲۰۰۶)، ص۴۴
بتهوفن "فوگ بزرگ" را در اصل به‌عنوان موومان پایانیِ "کوارتت زهی شماره ۱۳ اپوس ۱۳۰" تصنیف کرده بوده؛ ولی به خاطر طبیعت نامأنوس و دشواریِ اجرای آن، ناشرش، آرتاریا، از او خواست تا پایان (فینالهٔ) دیگری برای این کوارتت بسازد. بتهوفن به خاطر شخصیت سرسختش و نیز بی‌تفاوتی‌اش نسبت به نظر عموم مشهور بود، ولی در مقابل اصرار و پافشاری آرتاریا و دیگران تسلیم شد و این فوگ را جداگانه منتشر کرد (با اپوس ۱۳۳). یک سال بعد، یعنی در پاییز ۱۸۲۶، روندوی فینالهٔ فعلی را، که ملایم‌تر و وابستگی بیشتری به سایر موومان‌های کوارتت دارد، برای آن ساخت. امروزه اجراکنندگان این کوارتت، هر دو فیناله را برای آن اجرا می‌کنند.
اولین طرح‌های این فوگ در کنار مقدمهٔ "کوارتت شمارهٔ ۱۵" در دفترچه‌های سال ۱۸۲۴ روی کاغذ آمده؛ یعنی پیش از تولد ایدهٔ خودِ "کوارتت شمارهٔ ۱۳". (شماره‌گذاری آخرین کوارتت‌های بتهوفن با تاریخ تنظیم آن‌ها نمی‌خوانَد. ایدهٔ کوارتت‌های شمارهٔ ۱۳ و ۱۵ تقریباً با هم در ذهن بتهوفن نشسته بودند و در کنار هم پیش رفته‌اند؛ ولی "کوارتت ۱۳" را بیش از ۳ ماه پس از اتمام "کوارتت شمارهٔ ۱۵" به اتمام رساند)"زندگی بتهوفن"، رومن رولان، ص۱۲۰۳
کوارتت با یک پیش‌درآمد ۲۴میزانه شروع می‌شود، که یکی از دو تِم اصلی فوگ را معرفی می‌کند. لحن آن ارتباط نزدیکی با پیش‌درآمد "کوارتت زهی شمارهٔ ۱۵ اپوس ۱۳۲" دارد. سپس بتهوفن به یک فوگ دوتاییِ ناموزون و سخت، با مضمون ثانویه‌ای از نواهای جهشیِ دراماتیک، پرش می‌کند. به‌دنبال این پیش‌درآمد، قسمت فوگال آغاز می‌شود، که از چند بخش دنباله‌ای در ریتم و میزان سرعتی متفاوت تشکیل شده‌است. بخش‌های فوگ، برای به‌وجودآوردن ساختاری بریده‌بریده و شگفت‌انگیز، بارها و بدون هیچ مقدمه‌ای قطع می‌شوند. قسمت پایانی ملایم، با مکث‌های طولانی و خلاصه‌ای از پیش‌درآمد است، که با فینالی پرشتاب به انتها می‌رسد.
همانند پایان اکثر کارهای متأخر بتهوفن، همانند چکامهٔ شادی از "سمفونی شمارهٔ ۹" و موومان پایانیِ سونات "هامرکلاویر"، "فوگ بزرگ" را به‌عنوان یک فرم چندموومانی که در یک موومان بزرگ‌تر ادغام شده، می‌توان در نظر گرفت. هر بخش کوچک‌تر دگرگون‌شدهٔ تم اصلی است. "فوگ بزرگ" نمونهٔ یک روند ترکیبی است که بتهوفن در آثار متأخر خود به کار برده: ترکیبی از عناصر فرم واریاسیون، فرم سونات و فوگ. البته برخی از مفسران، کل "گروسو فوگ" را به‌عنوان یک «سونات» ملاحظه کرده‌اند.
پس از اینکه بتهوفن را مجبور کردند که "فوگ بزرگ" را از "کوارتت شماره ۱۳" جدا کند، آرتاریا که انتشار اثر را به عهده گرفته بود، در نظر داشت که این فوگ را با تغییراتی برای پیانو چهاردست تنظیم کند و به چاپ برساند. انجام این کار را به آنتون هالم، از شیفتگان بتهوفن، واگذاشت. هالم در ضمن این کار چنان مجذوب آن شده بود که در هر میزانِ آن به حال جذبه دچار می‌شد و احساس می‌کرد که قدرت هارمونی و پربار بودن بیان هنری‌اش مانند موجی آدمی را می‌گیرد و همراه خود می‌برد. بتهوفن از این کار راضی نبود و موافق نبود که فوگ به صورت چهاردست اجرا شود. هالم به‌ناچار برای نواختن آن با دو دست تلاش‌های بسیار کرد و گاهی مجبور می‌شد با دست راست قسمتی از وظایف دست چپ را هم انجام دهد. بتهوفن کار او را زیرنظر داشت و تصحیح می‌کرد. با آنکه آرتاریا برای تنظیم فوگ به صورت جدید پولی به هالم پرداخته بود، ولی در تنظیم جدید بیشتر خودِ بتهوفن سهیم بود. این تنظیم در دهم مارس ۱۸۲۷ با اپوس ۱۳۴ منتشر شد."زندگی بتهوفن"، رومن رولان، ص۱۲۴۵
در اولین اجرای "کوارتت زهی شمارهٔ ۱۳" به رهبری ایگناتس شوپاینتسیگ در ۲۱ مارس ۱۸۲۶، حضار درخواست اجرای دوبارهٔ فقط دو موومان میانیِ این کوارتت را کردند، که خشم بتهوون را برانگیخت. او غرولندکنان گفت: «پس چرا اجرای دوبارهٔ فوگ را درخواست نکردند؟! آن به‌تنهایی باید تکرار می‌شد. باید تنقلات در آخورِ این گاو و خرها ریخت. این‌ها از فوگ چیزی سر درنمی‌آورند. فوگ به دردِ اینها نمی‌خورَد!»از سالومون (۱۹۷۷)، ص۴۴۷
"فوگ بزرگ" از آن دسته تصنیفات بتهوون است که کمتر در لحظهٔ اول مورد قبول شنونده قرار می‌گیرد؛ علت آن، ترکیب دیسونانسی و پیچیدگی کُنترپوانیِ آن است. منتقدی در اولین اجرای آن نوشت: «غیرقابل درک همانند زبان چینی!» ژوزف دو مارلیاو در راستای درک قطعه نوشته‌است: «نگرش ذهنیِ اکثر مردمی که موسیقی مجلسی گوش می‌دهند، باید دستخوش تغییری بنیادی شود.»ژوزف دو مارلیاو (۱۹۲۸)، ص۲۲۰ ماهیت مبهم و دشوار قطعه در رمانِ "منفی پنجاه درجهٔ"رابینسون (۲۰۰۵) کیم استنلی رابینسون به نمایش گذاشته شده‌است: در صحنه‌ای از آن، شخصیت اصلی به صورت جنون‌آمیزی مشغول تمیزکردن خانهٔ خود است، در حالی که به "فوگ بزرگ" و موومان چهارم "سونات هامرکلاویر" به صورت همزمان گوش می‌دهد، به طوری که هر کدام با صدای بسیار بلند از دو دستگاه پخش جداگانه در حال پخش هستند.
آداب بی‌قراری نام رمانی از یعقوب یادعلی است. این رمان که برندهٔ جایزهٔ بهترین رمان سال ۱۳۸۳ بنیاد گلشیری شده‌است موجب بازداشت نویسنده به اتهام توهین به قوم لر شد.
از آن‌جا که رمان در روایتی واقعی و وهم‌آلود در نوسان است نمی‌توان خط داستانی سرراستی از آن بازگو کرد. رمان با این جمله شروع می‌شود: «خیلی ساده، مهندس کامران خسروی در یک سانحهٔ رانندگی کشته می‌شود.» این جمله از خاطر "مهندس کامران خسروی" می‌گذرد. او در ادارهٔ کشاورزی واحد آب‌خیزداری در شهری نزدیک دنا احتمالاً یاسوج به هم‌راه همسرش، "فریبا"، زندگی می‌کرده‌است فریبا بعد از چهار سال زندگی در جایی دورافتاده او را ترک می‌کند و به خانهٔ پدرش در اصفهان می‌رود و از "کامران" می‌خواهد که انتقالی بگیرد و به اصفهان برود. "کامران" موفق می‌شود انتقالی بگیرد و خانه‌شان در یاسوج را به قیمت سی‌وپنج میلیون تومان بفروشد و در آغاز داستان با ساکی پر از پول و یک دست لباس و دبه‌ای بنزین سر راه کارگری افغان، به نام گلشاه، را به منظور انجام کاری اجیر می‌کند و به سمت اصفهان حرکت می‌کند. اما او نقشهٔ شیطانی کشیده‌است می‌خواهد در چای "گلشاه" مواد خواب‌آور بریزد و وقتی خواب‌اش برد لباس‌های خود را تن او کند و ماشین را به آتش بکشد و ته دره بفرستد تا همه گمان کنند او مرده‌است و بعد زندگی جدیدی را شروع کند. تمام رمان در همین جاده می‌گذرد با مرور خاطرات وهم‌گونه‌ای از گذشته و آیندهٔ کامران در این گذشته صحنه‌های نسبتاً اروتیک ارتباط "کامران" با "تاجماه" همسر "علی‌سینا"، یکی از کارگران واحد کامران، مرور می‌شود.
کامران وقتی به بالای گردنه می‌رسد تغییر عقیده می‌دهد و از "گلشاه" می‌خواهد که او را آتش بزند و ته دره بیندازد و پول‌ها را بردارد که "گلشاه" موافقت نمی‌کند و "کامران" پنج هزارتومان به او می‌دهد و او می‌رود. "کامران" بقیه مسیر را به سمت اصفهان تنهایی طی می‌کند با مرور وهم گونهٔ خاطراتی که معلوم نیست واقعاً برای او اتفاق افتاده‌است یا در تصورات‌اش مرور می‌شود در یکی از این خاطرات که ظاهراً تصورات "کامران" از زندگی بعد از انجام نقشه‌اش است با زنی عجیب به نام "ناهید" آشنا می‌شود "ناهید" یک شب برهنه در خانهٔ او می‌خوابد بدون این که اتفاقی بین‌شان بیفتد و صبح که "کامران" بیدار می‌شود او رفته‌است. در بخش پنجم فصل میانی رمان، "تکبال"، "کامران" به جستجوی "ناهید" می‌رود و وقتی او را می‌یابد با اتومبیلی تصادف می‌کند و وقتی به هوش می‌آید متوجه می‌شود "ناهید" او را به بیمارستان آورده‌است. اما شخصیت "ناهید" کاملاً خیالی به‌نظر می‌رسد. او غیب‌گوست و از هر چه "کامران" می‌کند با اطلاع است. در فصل پایانی رمان وقتی "کامران" با گله‌ای گوسفند تصادف می‌کند. (پسرک هم‌راه گله برادر "تاجماه" است که کامران را نمی‌شناسد اما از مهندسی که شوهرخواهرش "علی‌سینا" پیش او کار می‌کند حرف می‌زند) و ماشین‌اش به درختی برخورد می‌کند، ناهید با تلفن او تماس می‌گیرد:نقطه چین‌ها در این متن به معنای حذف بخشی از داستان به منظوره خلاصه شدن نقل قول است و مربوط به رمان نیست.
در پایان کامران با همسرش فریبا تلفنی صحبت می‌کند و می‌گوید حوالی ظهر به اصفهان می‌رسد.
حدود یک سال پس از انتشار رمان آداب بی‌قراری در ۲۴ اسفند ۱۳۸۴ "یعقوب یادعلی" بازداشت شد و پس از تحمل دو ماه زندان در اردیبهشت سال ۱۳۸۵ از زندان آزاد شدیعقوب یادعلی بازداشت شد «رادیو زمانه » و چند ماه بعد در شهریور ۱۳۸۵ دادگاه او در شعبه ۱۰۴ دادگاه جزایی یاسوج برگزار شد. در این دادگاه «بر اساس کیفرخواست صادر شده، آقای یادعلی به «توهین به یکی از اقوام ایرانی، افترا و نشر اکاذیب» متهم شده‌است.» حکم صادره از این قرار بود: یک سال حبس که در صورت نوشتن چهار مقاله در مورد شخصیت‌های فرهنگی و هنری استان کهگیلویه و بویراحمد ۹ ماه از محکومیت‌اش به حالت تعلیق در می‌آید. با اعتراض صالح نیک‌بخت، وکیل مدافع یادعلی، پس از سپری شدن حدود یک سال دادگاه تجدید نظر در یاسوج تشکیل شد اما برخلاف قوانین قضایی ایران که دادگاه تجدید نظر صرفاً می‌توان حکم را تأیید کند یا آن را نقض کند حکم صادره تشدید شد و ۹ ماه زندان تعلیقی به زندان تعزیری تبدیل شد. صالح نیکبخت، وکیل یعقوب یادعلی می‌گوید: «دادگاه تجدید نظر برخلاف روال قانونی که باید فقط در مورد انطباق حکم با موازین قانونی و رعایت تشریفات آئین دادرسی اظهارنظر کند و حق تشدید مجازات را ندارد، ۹ ماه مجازات تعلیقی این نویسنده را به مجازات تعزیری تبدیل کرده و جمعاً او باید یک سال زندان را سپری کند.»
صدور حکم زندان برای یادعلی واکنش فراگیری در داخل و خارج کشور داشت و نویسندگان و گروه‌های زیادی به این حکم اعتراض کردند. کانون نویسندگان ایران چهار روز قبل از دادگاه یادعلی با انتشار بیانیه‌ای زندانی و محاکمه او را محکوم کرد. از جمله کیومرث پوراحمد، مدیا کاشیگر، امیرحسین چهل‌تن،هنرمندان و نویسندگان ایرانی در اعتراض به حکم تجدیدنظر برای یعقوب یادعلی، تخیل را نمی‌شود محاکمه کرد «وبگاه روزنامه اعتماد ملی » حسین سناپورمشکل فهم ماهیت داستان «روزنامه کارگزاران »انجمن جهانی قلم (پن) نیز به حکم صادره برای یادعلی اعتراض کرده‌است و پروندهٔ ویژه‌ای برای حمایت از او تشکیل داده‌است. بی‌بی‌سی فارسی در این باره می‌نویسد: «انجمن جهانی قلم (پن) پرونده ویژه‌ای را به عنوان یکی از پنج پرونده ویژه امسالِ خود، برای یعقوب یادعلی تشکیل داده و وضع او را به‌طور اختصاصی پیگیری می‌کند.»
این بخش از رمان و چند پاراگراف کوچک دیگر که به ارتباط کامران و تاجماه، زنی ایلیاتی، می‌پردازد به عنوان توهین به قوم لر و زنان شریف‌شان شناخته شده‌است و موجب صدور کیفرخواست و محکومیت یادعلی شده‌است:
این رمان به‌طور مشترک با رمان "آبی‌تر از گناه"، نوشتهٔ محمد حسینی برندهٔ بهترین رمان دورهٔ پنجم جایزهٔ هوشنگ گلشیری شد. در مراسم اهدای این جایزه عبدالله کوثری دلایل برنده شدن این جایزهٔ را از نظر داوران بنیاد هوشنگ گلشیری اعلام کرد:
شعبان دیوشلی گیلانی معروف به آیه‌الله گیلانی (۱۲۷۵ق- ۱۳۴۸ ق)، از اعلام مراجع تقلید در عصر خود بود. وی معروف به فقاهت و زهد و صلاح بود و همین امر باعث شد که هزاران نفر در تقلید به وی مراجعه کنند.
دیوشل از مناطق لنگرود است و از این رو ایشان اهل لنگرود بوده‌اند.
وی در جوانی به نجف رفت و در درس میرزا حبیب‌الله رشتی، محمدحسن ممقانی، عبدالله مازندرانی، ملا محمد شربیانی و ملا محمد ایروانی شرکت جست و به درجه اجتهاد رسید.
او شاگردان بسیاری نیز تربیت کرده‌است.
به غیر از رساله توضیح المسائل ایشان می‌توان از دیگر تالیفاتشان احکام الخلل، شرح عروه، مباحث الفاظ و.. را نام برد.
عبدالحسین فقیهی ساکن قم و متولد ۱۳۲۱ ق و ابوالحسن خطیب ساکن گیلان و مرتضی گیلانی سه فرزند وی هستند.
شعبان در سال ۱۳۴۸ ق در نجف درگذشت و پس از نماز توسط علی زاهد قمی در نزدیک مقبره صالح و هود در وادی‌السلام دفن شد.
برق‌نما یا الکتروسکوپ (به انگلیسی: Electroscopebjb) وسیله‌ای است که با استفاده از آن می‌توان باردار بودن، نوع بار و مقدار بار جسم از نظر الکتریکی و رسانا یا نارسانا بودن را شناسایی کرد. برای تشخیص باردار بودن از الکتروسکوپ بدون بار مثبت و برای تشخیص نوع بار از الکتروسکوپ که بار مشخّص دارد، استفاده می‌شود. همچنین، برای تشخیص رسانا یا نارسانا بودن اجسام هم می‌توانی از جسم باردار استفاده کرد و هم می‌توان از الکتروسکوپ باردار استفاده کرد.
یک الکتروسکوپ ساده دارای 4 جز اصلی است:
الکتروسکوپ برای آشکارسازی وجود بار الکتریکی از دو ورقهٔ طلا یا آلومینیم، تشکیل می‌شود که به یک سر میلهٔ رسانای فلزی متصل شده‌اند و میله به وسیلهٔ گیرهٔ عایقی نگه داشته می‌شود، وقتی که میله و ورقه‌ها بار الکتریکی کسب کنند، ورقه‌ها بر اثر نیروی رانش متقابل حاصل از بارهای همنام از یکدیگر دور می‌شوند و بالعکس
اول باید الکتروسکوپ‌ها دارای بار الکتریکی معین باشد. برای مثال الکتروسکوپ دارای بار مثبت است. جسمی باردار را نزدیک کلاهک الکتروسکوپ می‌کنیم و اگر دو ورقه از هم باز شدند یعنی بار جسم و دستگاه هم‌نام است (طبق مثال، نتیجه می‌گیریم جسم، دارای بار مثبت است) و اگر به هم نزدیک شوند یعنی بار دستگاه و جسم ناهم‌نام است (طبق مثال، جسم دارای بار منفی است).
برای تعیین دقیق نمی‌توان از این نوع الکتروسکوپ استفاده کرد برای همین از الکتروسکوپ‌های دیجیتالی و قوی استفاده می‌شود. اما برای تعیین از مقدار افزایش زاویه بین دو ورقه نسبت به زاویهٔ قبلی و با توجه به هم‌نامی یا غیر هم‌نامی بار استفاده می‌شود.
محمدعلی فیض لاهیجی گیلانی (زادهٔ ۱۳۰۳ – درگذشتهٔ ۵ شهریور ۱۴۰۰) از اعضای جامعه مدرسین حوزه علمیه قم بود.
وی در روستای دموچال لاهیجان به دنیا آمد. او پس از دوره مقدمات حوزه علمیه قم برای فراگیری دروس سطح از آموزش‌های مرتضی مطهری (درس اصول) محمدصدوقی (لمعتین) سید محمد باقرسلطانی طباطبایی (رسائل، مکاسب و کفایه) و حسینعلی منتظری (شرح منظومه سبزواری) بهره‌ جست. آنگاه خود را آماده فراگیری سطح عالی علوم و معارف اسلامی کرد و در این راه از استادانی چون خمینی (فقه و دو دوره درس اصول) و سید حسین طباطبایی بروجردی (خارج فقه) استفاده نمود.
او از خمینی و محمدتقی بهجت فومنی در امور حسبیه اجازه دارد.
فیض لاهیجی از اعضای جامعه مدرسین حوزه علمیه قم بود. او در دوره‌های اول و دوم عضو مجلس خبرگان رهبری بود. او نمایندهٔ روح‌الله خمینی در دانشگاه الزهرا بود. وی همچنین ۸ سال رئیس و قائم مقام دیوان عدالت اداری ایران بود.پایگاه اطلاع‌رسانی جامعه مدرسین حوزه علمیه قم - زندگینامه حضرت آیت‌الله محمد علی فیض گیلانی پس از رد صلاحیت اکبر هاشمی رفسنجانی در انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۹۲، فیض در نامه‌ای به او نگرانی خود را از این پیشامد اعلام کرد.‌ فیض برای انتخابات پنجمین دوره مجلس خبرگان در ۱۳۹۴ کاندیدا و رد صلاحیت شد. او در ۸ آبان ماه ۱۳۹۷ همزمان با اربعین با سید محمد خاتمی دیدار کرد.
محمدعلی فیض لاهیجانی در ۵ شهریور ۱۴۰۰ براثر کهولت سن درسن ۹۷ سالگی در تهران درگذشت.
قجرآبادروستایی در دهستان جوقین بخش جوقین شهرستان شهریار ایران است. منطقه ای بسیار خوش آب و هوا دارای باغات عالی و میوه های صادراتی به سراسر کشور و درختان فراوانی است. قجرآباد روستایی در نزدیکی وحیدیه شهریار است. این روستا با مرکز شهر فاصله ی ۱۰ کیلومتری دارد.
قجرآباد دارای ۲۶۹ خانوار بوده که جمعیت کل آن ۸۶۰ نفر می‌شود. از این جمعیت ۴۳۹ نفر مرد و ۴۲۱ نفر زن هستند.
اکثر ساکنین این روستا به شغل کشاورزی و دامپروری می‌پردازند که محصولات کشاورزی این روستا سردرختی مانند گوجه سبز و زردآلو شابلون گیلاس و آلبالو و انگور و... می‌باشد .
قجرآباد با روستاهای یبارک، بکه، مهرآذین، مجاورت داشته و از طریق یبارک، کردامیر و بردآباد با شهریار ارتباط دارد و از طرف مهرآذین به قشلاق و شهر ملارد و سپس به کرج مرتبط می‌گردد. اخیراً با ساخته شدن بلوار امام حسین، دسترسی قجر آباد در مسیر، یبارک - شهرک جعفریه - شهریار بسیار آسان شده‌است و احداث این بلوار تاثیر مستقیم بر تغییرات جغرافیای منطقه خواهد داشت.
محمد مارمادوک پیکتال (۱۸۷۵-۱۹۳۶) اسلام‌شناس و یکی از اولین مترجمین قرآن به زبان انگلیسی است.
او در سال ۱۸۷۵ میلادی در یک خانواده مسیحی در یکی از روستاهای انگلستان به دنیا آمد.Abdal-Hakim Murad, 24 پدر و پدربزرگ وی هر دو کشیش بودند و خود او نیز تحت نظر آنان آموزش‌های مقدماتی مسیحیت را دیده بود. او در کودکی در مدرسه کشیش‌های مسیحی "چیلز فورد" Chillesford تحصیل کرد. پس از فوت پدرش در ۱۸۸۱ میلادی به همراه مادرش به شهرکی در نزدیکی لندن مهاجرت کرد. آموزش ابتدایی او در سالهای ۱۸۸۹ تا ۱۸۹۰ میلادی در هاروهیل بود.
او برای تقویت زبان ایتالیایی و فرانسوی مدتی به فلورانس و نوشاتل رفت. سپس مادرش برای آشنایی با ادیان مختلف، او را به فلسطین فرستاد. در آنجا با زبان عربی آشنا شد، و زبان و ادبیات عربی را فراگرفت. در آنجا با مسلمانان زیادی آشنا شد و با آن‌ها به سفر و سیاحت در لبنان و سوریه پرداخت. در همان سال‌ها در حالیکه او ۲۰ ساله بود، وزارت امور خارجه انگلستان پیشنهاد سرکنسولی شهر حیفا را به او داد، اما پس از مدتی او از این کار منصرف شد.
او در طول اقامتش در فلسطین، علاقه‌مند به اسلام شد و در یکی از سفرهایش به سوریه نزد امام جماعت، مسجد جامع اموی دمشق رفت و به دین اسلام گروید. پس از بازگشت از فلسطین در سپتامبر ۱۸۹۶ میلادی، با ماریل اسمیتMuriel Smith ازدواج کرد و در همان سال نویسندگی را آغاز کرد. داستان‌های کوتاه و بلند او در خلال سال‌های ۱۹۰۳ تا ۱۹۲۱ میلادی شهرت نسبی برای او به همراه آورد. کتاب «قصه‌های مرد ماهی گیر»Said the Fisherman که در سال ۱۹۰۳ منتشر شد، شهرت بسیار خوبی برای وی به همراه داشت.
قبل از شروع جنگ جهانی اول در انگلستان، پیکتال به ترکیه رفت و در آنجا شاهد توطئه ابرقدرت‌ها برای نابودی امپراتوری عثمانی بود. او در آن کشور «انجمن دوستی بریتانیا و ترکیه» را تشکیل داد و در ماه اوت ۱۹۱۴، هنگامی که انگلستان به‌طور رسمی به ترکیه اعلام جنگ کرد، بی‌طرفی خود و سازمانش را اعلام کرد. از همین زمان اعتراضش را علیه سیاست‌های استعمارگونهٔ بریتانیا و فرانسه آغاز کرد و به‌شدت با «موافقت‌نامه Sykes - picot» که در سال ۱۹۱۶ میلادی بین فرانسه و بریتانیا به امضا رسید مخالفت نمود. بر اساس این موافقت‌نامه و پس از شکست امپراتوری عثمانی، سرزمین‌های عربی که از خلافت عثمانی جدا شدند، به حوزه نفوذ دو کشور فرانسه و بریتانیا تبدیل شدند. به دلیل همین مخالفت‌ها بود که مارک سیکسmark Sykes وزیر خارجه وقت بریتانیا برایش نوشت: «برای شما شایسته نیست که با دشمن امپراتوری (بریتانیا) طرح دوستی بریزید».Abdal-Hakim Murad, 29
پس از شکست امپراتوری عثمانی، پیکتال شروع به ایراد یک سلسله سخنرانی در مجامع علمی و ادبی آن وقت در انگلستان تحت عنوان «اسلام و پیشرفت» کرد، او نهایتاً در تاریخ ۲۹ نوامبر سال ۱۹۱۷ میلادی ۱۹۱۷ به دین اسلام گروید و به‌طور علنی نیز آن را اعلام و نام «محمد» را نیز برای خود انتخاب کرد. پیکتال به‌زودی به‌عنوان رهبر مسلمانان انتخاب شد و در یکی از مساجد لندن به امامت جماعت منصوب گردید.
در سال ۱۹۲۰ میلادی ۱۹۲۰، هنگامی که مولانامحمد علی از شبه قاره هند به انگلستان آمد، او به استقبالش رفت و به افتخار وی میهمانی شکوهمندی بر پا نمود و پس از ملاقات با مولانا محمد علی، به هندوستان رفت و سردبیر روزنامه "بمبی کرونیکال"Bombay Chronicle شد. در آنجا شروع به ایراد سخنرانی و برپایی میزگردهای مختلف کرد و بر خلاف میل نایب‌السلطنه انگلیس به مخالفت خود با جلوه‌های گوناگون استعمار پرداخت. در سال ۱۹۲۵میلادی و بر اثر یک سلسله اختلافات با صاحبان روزنامه "بمبی کرونیکال"، از کار خود استعفا داد، و مدیریت دبیرستانی در حیدر آباد دکن را پذیرفت. پس از چندی او به سمت سردبیر مجله "فرهنگ اسلامی"Islamic Culture در دانشگاه عثمانی انتخاب گردید.Abdal-Hakim Murad, 38
در سال ۱۹۲۸ میلادی توسط خانواده نظام، مأمور به ترجمه قرآن به زبان انگلیسی شد. در واقع او اولین مترجم قرآن به زبان انگلیسی بود. او اعتقاد داشت که قرآن نمی‌تواند به زبان دیگری ترجمه شود و به همین دلیل ترجمه خود را معنی و مفهوم قرآن مجید نامید. در خلال ترجمه قرآن او بارها با علمای دانشگاه الازهر مصر به بحث و گفتگو و تبادل نظر می‌پرداخت.
پیکتال پس از ترجمه قرآن در سال ۱۹۳۳ میلادی به انگلستان بازگشت و در ۱۹ مه سال ۱۹۳۶ میلادی درگذشت و امام جماعت مسجد بروک وودBrookwood بر جنازه او نماز خواند. او در قبرستان مسلمانان این شهر به خاک سپرده شد.Abdal-Hakim Murad, 39
مورگان ریچارد چانگیرای زاده ۱۰ مارس ۱۹۵۲ – درگذشته ۱۴ فوریه ۲۰۱۸) کوشنده حقوق بشر و رئیس جنبش برای تغییر دموکراتیک حزب اصلی اپوزسیون زیمبابوه بود.
چانگیرای، کاندیدای انتخابات رئیس‌جمهوری ۲۰۰۸ و ۲۰۱۳ در برابر رابرت موگابه بود.
مورگان در منطقه بوهرا در سپس رودزیای جنوبی متولد شد، او بزرگترین فرزند از نه فرزند خانواده است و در همان کودکی کشاورزی، کارگر معدن، نجار و سنگ‌تراشی می‌کرده‌است. او تحصیلات ابتدایی خود را در مدرسه ابتدایی سنت مارکس گونزو هودزا گذراند و توسط پدرش به مدرسه ابتدایی چیکرا گوتو منتقل شد و سپس به سیلویرا رفت. او تحصیلات متوسطه خود را در دبیرستان گکومر انجام داد.
در ۱۱ مارس، ۲۰۰۷ یک روز پس از تولد ۵۵ سالگی، چانگیرای بازداشت شد.
بازداشت چانگیرای و سرکوب مقامات اپوزسیون محکومیت گستردهای را در پی داشت.
چانگیرای، روز چهارشنبه ۱۴ فوریه ۲۰۱۸ (۲۵ بهمن ۱۳۹۶) بر اثر سرطان روده بزرگ در سن ۶۵ سالگی درگذشت.http://www.bbc.com/persian/world-43065441
مسیح دروغین که به اختصار با نام دجال نیز شناخته می‌شود، یک شخصیت شیطانی در فرجام‌شناسی اسلامی استOxford Dictionary of World Religions, "Al-Dajjāl", p. 43. که به باور مسلمانان در زمانی در آینده پیش از (روز رستاخیز) وانمود می‌کند که مسیح است (یعنی مسیحا). باور مسلمانان به دجال در فرجام‌شناسی اسلامی با باور مسیحیان به ضد مسیح در و باور یهودیان به در فرجام‌شناسی یهودی قرون وسطی قابل قیاس است.
دجال در احادیث اسلامی به باور مسلمانان سنی و شیعه موجودی ست که چشم راستش کور است و مانند حبه انگور برآمده است. در باور شیعیان بر اساس حدیثی از علی بن ابی طالب چشم سالم دجال به وسط پیشانی‌اش آمده‌است؛ در جلو و عقب کاروان دجال کوه‌هایی از دود حرکت می‌کنند که مردم در قحطی‌های سخت انتظار غذا در آن کوه‌ها را دارند؛ همه رودخانه‌هایی که در مسیر دجال قرار می‌گیرند خشک می‌شوند و مطابق این حدیث او با صدایی بلند مردم را صدا می‌کند که «ای دوستان من به سمت من بیایید، من ارباب شما هستم که به شما دست و پا و غذا داده‌ام».
در روایات شیعه دجال در آخرالزمان و پیش از قیام مهدی از خراسان ظهور می‌کند و او با انجام کارهای شگفت‌انگیز و معجزاتی جمع زیادی از مردم را می‌فریبد. دجال در اورشلیم ادعای خدایی می‌کند و سرانجام پس از حکمرانی به مدت چهل روز یا چهل سال به دست عیسی مسیح یا مهدی یا هر دوی آن‌ها کشته می‌شود.
عبارت «ضد مسیح» در عهد جدید پنج بار در نامه یکم یوحنا و نامه دوم یوحنا آمده‌است، یک بار به صورت جمع و چهار بار به صورت منفرد.
در نامه اول یوحنا آمده‌است: دروغگو کیست جز آنکه مسیح بودن عیسی را انکار کند آن دجال است که پدر و پسر را انکار می‌نماید. باز در همان رساله آمده‌است: «شنیده‌اید که دجال می‌آید الحال هم دجالان بسیار ظاهر شده‌اند و از این می‌دانم که ساعت آخر است.» در جای دیگر در همان رساله می‌گوید: «و هر روحی که عیسی مجسَم را انکار کند از خدا نیست و این است روح دجال که شنیده‌اید که او می‌آید و الان هم در جهان است.»First Epistle of John 4:3 برخی از علمای مسیحی از جمله صاحب قاموس کتاب مقدس دجال را اسم عام می‌داند و به تصور وی مراد از دجال و دجالان کسانی هستند که مسیح را تکذیب کنند و این معنا از عبارات انجیل نیز استفاده می‌شود. همچنین گفته شده دجال یا ضد مسیح شخصی است که در آخرالزمان قیام کرده و مسیح، رجعت کرده او را از پای در خواهد آورد.دوم تسالونیکیان ۲:۸
در روایات اسلامی و روایاتی منتسب به محمد، پیامبر مسلمانان، یکی از نشانه‌های دوران ظهور و آخر الزمان خروج دجال است. ظهور دجال از نشانه‌های برپایی قیامت دانسته شده‌است. دجال فردی با یک چشم و صورتی کریه و موهایی تابداراست که بر پیشانی‌اش کلمه ک‌ف‌ر حک شده‌است. دجال در آخرالزمان از شرق و احتمالاً از خراسان خروج می‌کند. او انجام کارهای شگفت‌انگیز و معجزاتی جمع زیادی از مردم را می‌فریبد. دجال در اورشلیم ادعای خدایی می‌کند. او سرانجام پس از حکمرانی به مدت چهل روز یا چهل سال به دست عیسی کشته می‌شود. تا زمان ظهور دجال او در جزیره‌ای در اقیانوس هند به سر می‌برد که از آن صدای موسیقی به گوش می‌رسد. روایات دیگری وجود دارد که در کوهی در جزیره‌ای در بند است و اهریمنان به او غذا می‌رسانند.
قسمت عمده روایات دربارهٔ دجال را «احمد حنبل» در کتاب «مسند» و «ترمذی» در «صحیح» خود و «ابن ماجه» در «سنن» و «مسلم» در «صحیح» و «ابن اثیر» در «نهایه» از عبدالله بن عمر و ابوسعیدخدری و جابر ابن عبدالله انصاری نقل کرده‌اند.
در روایات دجال جوان سرخ رنگ قد کوتاه دارای جسم عظیم و شکم بزرگ با موهای فر و زبر و با پیشانی کشیده که واژه کفر به صورت تهجی بر پیشانیش به‌طور واضح نوشته شده‌است.
«صائد بن صید» که در زمان محمد می‌زیسته و محمد او را از مصادیق دجال معرفی کرده‌است و چون بعداً از خروج دجال در آخرالزمان نیز خبر داده بعضیها گمان کرده‌اند دجال موعود همان «صائد بن صید» است و در نتیجه به زنده ماندن و طول عمر او قائل شدند.
بعضی از نویسندگان اسلامی نیز با توجه به ریشه لغت «دجال» آن را منحصر به یک فرد به‌خصوص نمی‌دانند بلکه آن را عنوانی می‌دانند کلی برای افراد پر تزویر حیله‌گر و حقه باز که برای فریب مردم از هر وسیله‌ای استفاده می‌کنند. دجال شخصی است که حق را با باطل آمیخته و از حق برای راهبرد اهداف شیطانی خود استفاده می‌کند.
به گفته محمد پیامبر اسلام، عیسی ناصری فرزند مریم دجال را در مقام باب لاد به قتل می‌رساند، و سگ‌ها آن را خواهند خورد.
در روایت‌های شیعه نیز گفته‌های زیادی دربارهٔ دجال به چشم می‌خورد و اینچنین گفته شده است که وی در زمانی که مردم گناهان زیادی را انجام دهند و نیکی را بد و بدی را نیک بدانند، ظهور خواهد کرد.
محمد دربارهٔ وی چنین گفته‌است:کمال‌الدین و تمام‌النعمه باب 47، ترجمه فارسی جلد 2 صفحه 319بحارالانوار جلد 13 باب 29، ترجمه فارسی با نام مهدی موعود صفحه 32
با توجه به روایات شیعه و اهل سنت؛ یک چشم دجال، کاملاً کور و چشم دیگر، نابینای نسبی است. برجستگی و از حدقه درآمدن، ویژگی چشم راست دجال، و درخشش همانند ستاره، ویژگی چشم چپ او می‌باشد.
در برخی روایات از نوشتهٔ میان دو چشم دجّال سخن به میان آمده که احتمال دارد کنایه از ثبوت و وضوح کفر دجّال باشد.چشم دجال در روایات شیعه و اهل تسنن خبرگزاری ابنا
حد هایفلیک طول تلومر است که بیش از آن تقسیم سلول متوقف می‌شود. شواهد تجربی نشان می‌دهد که طول تلومر هر دی ان ای بر اثر هر تقسیم به مرور کوچکتر می‌گردد و در نهایت پس از تعداد تقریباً مشخصی تقسیم سلولی به حدی کوچک می‌گردد که به آن طول بحرانی می‌گویند و کوچکتر از آن ممکن نیست.
حد هایفلیک اولین بار در سال ۱۹۶۱ توسط لئونارد هایفلیک اناتومیست آمریکایی کشف شد. هایفلیک مشاهده کرد که سلول‌ها تنها به تعداد دفعات مشخصی تکثیر شده و سپس می‌میرند. تعداد دفعات تکثیر همواره ثابت بوده و حدود ۵۰ است.L. Hayflick, "The limited in vitro lifetime of human diploid cell strains", Experimental Cell Research, Vol. 37 (1965), pp. 614-636.