moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در سینمای ایالات متحده، فیلم‌های انتقام‌جویانه در طول دهه ۱۹۷۰ با آثاری مانند آرزوی مرگ و هری کثیف، که هر دو دنباله‌های متعددی دریافت کردند، شهرت یافتند. فیلم آرزوی مرگ در سال ۱۹۷۴ به عنوان شروع رسمی این ژانر توصیف شده‌است.Richard B. Armstrong, Mary Willems Armstrong. (2010). "Encyclopedia of Film Themes, Settings and Series". McFarland. p. 216. موفق‌ترین آنها از نظر مالی در سال ۱۹۸۰ فیلم نابودگر است.
"چاکرا قلب با نام اصلی اناهاتا یا "اناهات مرکز چهارم چرخ و گل نیلوفری موسوم به اناهاتا (آناهاتا) است، که در ناحیه قلب واقع شده‌است و قرارگاه دم حیاتی و جان و روان است. این مرکز عرفانی به صورت نیلوفری سرخ است که دوازده گلبرگ طلائی دارد و مطابق با عنصر هوا است.داریوش شایگان، "ادیان و مکتبهای فلسفی هند" جلد دوم – تهران: امیر کبیر ۱۳۸۶
یوگی معبر نیرو را در مراکز مختلف احساس و تجارب لازم را برای سطوح بالاتر ترکیب می‌کند. معمولاً شبکه قلب (Cardiacplexus) را با اناهات، (Anahat) چاکرای دوازده پره ای تشخیص می‌دهد که در واقع در درون نخاع فقراتی است.
مرحلهٔ روحی تکامل معنوی یوگی را در سطح استغراق روانی، در حالت جذبه(trance)، لایا یوگا می‌نامند، که معمولاً مراحل تمرکز ذهن یا تفکر عمیق، مقدم بر این مرحله است؛ و سرانجامِ این مرحله، تجرد روانی است که از طریق تثبیت روان بر انتارناندا (Antarnanda)، حاصل می‌گردد، یعنی صداهای شنیداری درونی که شبیه تیک تاک زنگ ساعت، نوای فلوت، طبل زدن، رعد و غیره است، که آنها را موسیقای اناهات نادا (Anahat Nada) می‌گویند.D E V A T M A S H A K T I، سوامی ویشنو تیرثا ماهاراج، ترجمه، حسین مریدی
آدو ای. بونتی (Addo E. Bonetti) (۴ آوریل۱۹۲۶–۶ ژوئن۲۰۲۱)، سیاستمدار و تفنگدار نیروی دریایی ایالات متحده بود که به عنوان عضو دموکرات از سال ۱۹۶۷ تا سال ۱۹۷۹ نمایندهٔ حوزه‌ی 175م و 65م در مجلس نمایندگان کنتیکت بود. قبل از حرفهٔ سیاسی، در جریان جنگ دوم جهانی در نیروهای دریایی ایالات متحده خدمت کرد.
بونتی در شهر تورینگتون ایالت کنتیکت متولد و در مدرسهٔ عالی تورینگتون آموزش دید. پس از فراغت از مدرسه، در نیروهای دریایی ایالات متحده خدمت کرد و پس از مجروحیت در نبرد ایوو جیما، مدال شجاعت پرپل هارت برایش اهدا شد. پس از خدمت در نیروهای دریایی، با آغاز کمپین برای کرسی در کمیتهٔ دموکرات شهر، هیئت بررسی مالیات و کارمند شهرداری، وارد سیاست محلی شد.
وی از ناحیهٔ یک‌صدو هفتادو پنجم در مجلس ایالتی انتخاب شد و الی انتخابات سال ۱۹۷۲ با مخالفت جدی مواجه نشد. بونتی و نماینده جان جی. میسیکوسکی، درگیر رقابت بر سر کرسی ناحیه شصت و پنجم شدند و بونتی در ابتداء شکست خورد تا این‌که نتایج ابتدائی باطل شد و انتخابات جدید برگزار شد که بوتنی در این انتخابات برنده شد. او تا سال ۱۹۷۹ در مجلس ایالتی خدمت کرد. بونتی در سال ۲۰۲۱ فوت نمود.
آدو ای. بونتی در ۴ آوریل ۱۹۲۶ شهر تورینگتون ایالت کنتیکت در خانوادهٔ تیریسا برت و دومینیکو بونتی، متولد شد. وی از مدرسهٔ عالی تورینگتون فارغ شد. در ۲۹ ژوئن سال ۱۹۴۴ در نیروهای دریایی ایالات متحده به‌خاطر سربازی نام‌نویسی کرد و در جریان جنگ دوم جهانی خدمت کرد. در جریان جنگ در اثر اصابت نارنجک در کلاه ایمنیش در نبرد ایوو جیما در ۱۲ مارس سال ۱۹۴۵، زخم برداشت و در ۸ ماه ژوئن مدال شجاعت پرپل هارت برایش اهدا شد. بونتی در ۲۴ ژوئیه سال ۱۹۴۶ به‌طور افتخاری از نیروهای دریایی ترخیص شد. بونتی با لئوس ای. سجوگرین ازدواج نمود و تا مرگش در سال ۱۹۷۴ با وی زندگی کرد.
بونتی به‌عنوان بخشی از فهرست نامزدهای انتخاباتی رقیب در فهرست نامزدهای انتخاباتی مورد تأیید حزب دموکرات در سال ۱۹۶۰، برای کرسی کمیتهٔ دموکرات شهر در تورینگتون کاندید شد، اما برنده نشد و فهرست نامزدهای انتخاباتی بیست و چهار نفره بونتی حتی یک کرسی هم بدست نیاورد. بونتی در فهرست بیست و چهار نفره از جمله کاندیدایی بود که بالاترین رای را بدست آورده بود. بونتی پس از استعفای گیدو دا آنجلیس و انتصاب وی در شغلی در زندان لیچفیلد، در هیئت ارزیابی مالیات تعیین شد اما در انتخاب مجدد در سال ۱۹۶۱ برنده نشد. بونتی در سال ۱۹۶۲ از طرف حزب دموکرات به‌عنوان یکی از سی و دو قاضی صلح معرفی شد. در سال ۱۹۶۵ با تأیید کمیتهٔ دموکرات شهر تورینگتون، کاندید کرسی کارمند شهرداری شد اما انتخابات را به فرد برونی باخت.
وی عضو سازمان دموکراتان جوان آمریکا بود و به عنوان حساب‌دار سازمان دموکراتان جوان تورینگتون خدمت کرد. در سال‌های۱۹۶۲ و ۱۹۶۸، به عنوان نماینده در حزب دموکرات ایالتی کنتیکت انتخاب شد.
بونتی درجریان انتخابات سال ۱۹۶۶ با معرفی حزب دموکرات، از ناحیه یک‌صدو هفتادو پنجم، کاندید مجلس نمایندگان کنتیکت شد و جان سلیفون، کاندید جمهوری‌خواه را شکست داد. بونتی گزارشی از مبالغ یا مصارف در جریان کمپین ارائه نکرد اما گروه شهروندان در حمایت از بونتی، ۴۳۱ دلار از طرف وی مصرف نمود در حالی‌که سلیفون ۹۲ دلار جمع‌آوری و ۹۲ دلار هزینه کرد. بونتی با شکست دادن جوزف پروسینو نامزد جمهوری‌خواه و یکی از اعضای شورای شهر، در انتخابات سال ۱۹۶۸ مجدداً برنده شد. در انتخابات سال ۱۹۷۰، سلیفون، نامزد جمهوری‌خواه را شکست داد.
بونتی و نماینده جان جی. میسیکوسکی، هردو پس از ناحیه‌بندی مجدد قانونی سال ۱۹۷۲، به ناحیهٔ شصت و پنجم انتقال نمودند. کمیتهٔ دموکرات شهر تورینگتون با پنجاه و نه رای در برابر دو رای، کاندیداتوری در مرحلهٔ مقدماتی حزب دموکرات، را تأیید نکرد. بونتی در انتخابت مقدماتی با اختلاف یک رای توسط میسیکوسکی شکست خورد و شمارش مجدد آرا با یک رای پیروزی میسیکوسکی را ابقا کرد. با این وجود، قاضی جورج سدین، نتایج مرحلهٔ مقدماتی را به دلیل رای اشتباه یک جمهوری‌خواه در مرحلهٔ مقدماتی، باطل اعلام کرد. بونتی در دور دوم مرحله مقدماتی میسیکوسکی را شکست داد و در انتخابات عمومی در برابر ادوین آر. چادویک، کاندید جمهوری‌خواه به پیروزی رسید. در انتخابات سال ۱۹۷۴، ویلیام تی. بررنتی، کاندید جمهوری‌خواه را شکست داد. در انتخابات مجدد در سال ۱۹۷۶، در مقابل جورج اچ. کریستین، کاندید جمهوری‌خواه، پیروز شد.
بونتی برای انتخاب مجدد در سال۱۹۷۸ کاندید نشد و کمیتهٔ دموکرات شهر تورینگتو، میسیکوسکی را تأیید کرد. میسیکوسکی جانشین وی در مجلس ایالتی، انتخاب شد.
بونتی در جریان انتخابات فرمانداری سال ۱۹۷۴، از الا گراسو برای نامزی حزب دموکرات‌ها حمایت نمود. بونتی در سال ۱۹۷۵، توسط رئیس جیمز جی. کانلی الی ۱۷ مارس سال ۱۹۷۶، در کمیتهٔ مشورت مالی منصوب شد. در جریان تصدی در این سمت، به عنوان نائب رئیس کمیتهٔ تخصیص {پول و بودجه} خدمت کرد.
بونتی در سال ۱۹۷۹ تصمیم داشت تا برای کرسی شهرداری شهر تورینگتون، کاندید شود. متعاقب مرگ ادوراد سالیوان، بونتی توسط کمیسیون خدمات سالمندان، مدیر خدمات سالمندان انتخاب شد. با وجودی‌که این کمیسیون بونتی را به‌عنوان مدیر پیشنهاد نموده بود، اما شهردار مایکل جی. کانوی، در عوض وی مارگارت مورفی را به‌عنوان مدیر منصوب نمود. جورج پی. آویتابیل، رئیس این کمیسون در اعتراض به این تصمیم استعفا کرد. بونتی بعدها به عنوان دستیار جان گروپو، رهبر اکثریت مجلس کار نمود.
رابرت ام. فالتین، کارمند شهرداری تورینگتون، پس از محکومیت به مجازات نقدی ۵٬۰۰۰ دلاری و حبس تعلیقی به مدت یک‌سال به دلیل عدم ارائه اظهارنامه مالیات بر عایدات فدرال در سال ۱۹۷۷، اعلام کرد که برای دورهٔ هفتم در سال ۱۹۸۱ کاندید نمی‌شود. بونتی برای کاندیداتوری درخواست داد و فرانک کاپرا، نامزد مورد تأیید کمیتهٔ دموکرات شهر در مرحلهٔ مقدماتی شکست داد. در انتخابات عمومی، ریچارد زهراک، نامزد جمهوری‌خواه را شکست داد. در انتخابات سال ۱۹۸۵ مجدداً در برابر روگر اف. پولیک، کاندید جمهوری‌خواه به پیروزی رسید و کاندیدی بود که بیشترین آرا را در انتخابات‌های شهر تورینگتون بدست آورد. در سال ۱۹۸۹ بدون مخالفت، مجدداً پیروز انتخابات شد. بونتی دیگر کاندید نشد و فرانک آر. وایلوت در سال ۱۹۹۲ به‌جای وی انتخاب شد.
بونتی در جریان انتخابات فرمانداری سال ۱۹۸۶، از فرماندار ویلیام اونیل، حمایت کرد. در جریان انتخابات شهرداری تورینگتون در سال ۱۹۹۵، از مری جان گرینگ حمایت کرد و رهبری کمپین او را به عهده داشت.
بونتی در ۶ ژوئن سال ۲۰۲۱ به عمر ۹۵ فوت نمود.
آنتونیو رانی‌یری (۸ سپتامبر ۱۸۰۶ – ۴ ژانویه ۱۸۸۸) نویسنده، میهن‌پرست و سیاستمدار ایتالیایی بود که بیشتر به خاطر دوستی صمیمی دوران نوجوانانه‌اش با جاکومو لئوپاردی (۱۷۹۸–۱۸۳۷)، مشهورترین شاعر ایتالیایی قرن نوزدهم شناخته می‌شود.
آنتونیو رانی‌یری، اولین فرزند فرانچسکو رانی‌یری، یک مقام دولتی، و ماریا لوئیزا کانزو، در ۸ سپتامبر ۱۸۰۶ در ناپل (پادشاهی دو سیسیل) به دنیا آمد. آنتونیو رانی‌یری که از دوران نوجوانی لیبرال بود و مظنون به همکاری با کاربوناری‌ها بود، مجبور شد در سال ۱۸۲۷ ناپل را ترک کند و در سال بعد در فلورانس (دوک نشین بزرگ توسکانی)، شهری که برای پناهندگان سیاسی باز بود، ساکن شد.
در سال ۱۸۳۰ او به سراسر اروپا سفر کرد و سرانجام به ایتالیا بازگشت و زندگی مشترک هفت ساله خود را با جاکومو لئوپاردی آغاز کرد تا اینکه لئوپاردی درگذشت.
برای دفاع از خود در برابر اپیدمی وبا، در سال ۱۸۳۶ رانی‌یری به همراه لئوپاردی به توره دل گرکو (ناپل)، در خانه روستایی یکی از دوستانش نقل مکان کرد.
در ۱۴ ژوئن ۱۸۳۷، هنگامی که آنها به ناپل بازگشتند، طبق گفته رانی‌یری، لئوپاردی بر اثر ورم قلب درگذشت. البته این ظن قوی وجود دارد که شاعر بر اثر وبا مرده است و رانی‌یری دروغ گفته است تا مرگی دردناک را پنهان کند.
در ۱۶ نوامبر ۱۸۸۲ سناتور پادشاهی ایتالیا شد. او در ۴ ژانویه ۱۸۸۸ در پورتیچی (ناپل) درگذشت.
آلن استیفنسن بوید (Alan Stephenson Boyd) (۲۰ ژوئیه۱۹۲۲–۱۸ اکتبر ۲۰۲۰)، وکیل و مسئول اجرایی حمل و نقل بود که چندین شرکت بزرگ را رهبری کرد و در سمت‌های مختلف حمل و نقل به دولت ایالات متحده خدمت کرد. وی نخستین وزیر حمل و نقل ایالات متحده بود که توسط لیندون جانسون در این سمت منصوب شده بود. علاوه براین، در سمت‌های اجرائی ادارهٔ هوانوردی غیرنظامی و وزارت بازرگانی ایالات متحده خدمت کرد و رئیس شرکت راه‌آهن امترک بود.
بوید در ۲۰ ژوئیه سال ۱۹۲۲ در شهر جکسون‌ویل ایالت فلوریدا در خانوادهٔ کلرینس و الیزابت (استیفنسن) متولد شد. جان استیفنسن، تولیدکننده ماشین و کسی‌که نخستین تراموای یا اتوبوس برقی شهری را اختراع و به ثبت رساند، پدربزرگ مادری بوید بود. زمانی‌که بوید دوازده ساله بود پدرش فوت نمود. در سال ۱۹۳۹ از دبیرستان مک‌کلنی-گلن فارغ شد و به آموزش در دانشگاه فلوریدا ادامه داد. اما در اخیر سال دوم تحصیلی دانشگاه را ترک کرد. متعاقب ترک دانشگاه در سال ۱۹۴۲ به نیروهای هوایی ارتش ایالات متحده پیوست و تا پایان جنگ دوم جهانی در آنجا ماند.
بوید در ۳ آوریل سال ۱۹۴۳ با فلاویل جونیتا تاونسیند آموزگار دبیرستان، عروسی کرد. آن‌ها جمعاً یک پسر بنام (مارک) داشتند. بوید پس از ترک خدمت در سال ۱۹۴۵، به کالج برگشت و در سال ۱۹۴۸ مدرک کارشناسی حقوق را از دانشکدهٔ حقوق دانشگاه ویرجینیا بدست آورد.
بوید در فلوریدا وکالت کرد و مأمور بررسی مقررات صنعت ترابری یا حمل و نقل بود. در سال ۱۹۵۹ توسط دوایت آیزنهاور در اداره هوانوردی غیرنظامی منصوب شد. توسط جان اف کنیدی به ریاست این اداره ارتقا یافت. دوید با استانداردسازی کاهش کرایه سفر و تصویب یارانه‌های دولتی به‌منظور تشویق خدمات خطوط هوایی برای شهرهای کوچک، به صنعت خطوط هوایی کمک کرد. در سال ۱۹۶۵ توسط لیندون جانسون، معاون وزارتخانهٔ بازرگانی برای حمل و نقل منصوب شد. زمانی‌که از کاهش محدودیت‌های دولتی در صنعت دریایی حمایت کرد و پس از محکوم نمودن استخدام کارمندان اضافی خط آهن، مورد تنفر رهبران کارگر قرار گرفت. بوید عضوی از کمیته یی بود که برای ایجاد وزارت ترابری یا حمل و نقل ایالات متحده لابی‌گری می‌کرد و تعداد زیادی از سازمان‌های دولتی مرتبط با صنعت ترابری یا حمل و نقل را دور هم جمع کرد.
بوید در ماه نوامبر سال ۱۹۶۶ نخستین وزیر حمل و نقل شد. او در این مقام در بسیاری از نواحی از جمله در فرودگاه، سیستم کنترل ترافیک هوایی، مصونیت خودرو، آموزش رانندگی، می‌خوارگی یا اعتیاد به الکل و پروژهٔ زیباسازی شاهراه (پروژهٔ شخصی بانوی نخست لیدی برد جانسون)، کار کرد. یکی از منابع قدرت بوید کنترل بر بودجهٔ شاهراه‌های بین‌الایالتی بود. تلاش وی برای تقویت خدمات قطار مسافربری به ناکامی انجامید.
پس از این که ریچارد نیکسون در ژانویه سال ۱۹۶۹ رئیس‌جمهور ایالات متحده شد، بوید وزارت حمل و نقل را رها کرد تا رئیس راه‌آهن مرکزی ایلینوی شود، سمتی که از سال ۱۹۶۹ تا سال ۱۹۷۲ آن را به عهده داشت. دولت فدرال در مورد تضاد منافع احتمالی بوید در این سمت تحقیقات انجام داد، زیرا راه‌آهن مذکور قبل از استعفای بوید از این وزرات کمک دریافت کرده بود، اما در اثر تحقیقات هیچ نوع خلاف کاری پیدا نشد. بوید سپس الی ۲۰ ژوئن سال ۱۹۸۲ رئیس امترک و رئیس شرکت صنایع ایرباس بود. در سال ۱۹۹۴ رئیس شرکت وارنر بلو و ماهان، شرکت مشورتی مستقر در واشینگتن DC که بالای سرمایه‌گذاری‌های جدید فناوری کار می‌کند، شد.
پس از این که بوید بازنشسته شد، او و همسرش به سیاتل رفتند. بوید در ازای کمک‌هایش به هوانوردی تجاری در سال ۱۹۹۴ به دریافت جایزهٔ تونی جانس مفتخر گردید. او هم چنان جایزهٔ سال ۲۰۰۹ فیلیپ چی. کلس را به‌خاطر یک عمر دستاورد، از روزنامهٔ هفتهٔ هوانوردی و فناوری فضائی دریافت کرد. در این تقدیرنامهٔ رسمی چنین آمده‌است: «.. به خاطر خدمات دائمی اش به هوانوردی از جمله شکل‌دادن به سیاست در ایالات متحده».Aviation Week & Space Technology January 12, 2009, "Laureates 2009", p. 57
بوید در ماه اوت سال ۲۰۱۶ زندگی‌نامهٔ خود را تحت عنوان افتخار بزرگ: زندگی من حمل و نقل قرن بیستم را شکل می‌دهد، منتشر کرد.
بوید در ۱۸ اکتبر سال ۲۰۲۰ در خانهٔ سالمندان در راونا در شهر سیاتل درگذشت. وی ۹۸ ساله بود و در پنج سال اخیر زندگی از ناحیهٔ ضعف بینایی رنج می‌برد.
ماسیمو یوسا گینی ؛ (زادهٔ میلادی) یک معمار، طراح و استاد دانشگاه اهل ایتالیا است که به خاطر پیشگامی در جنبش بولیدیست، و مشارکتش در گروه ممفیس که معماران دیگری از جمله اتوره سوتساس، مایکل گریوز را در آن حضور داشتند، شهرت دارد. یوسا گینی به دلیل طراحی‌های ساده و ارگانیک خود شناخته شده‌ است، و به دلیل «توانایی رؤیایی خود در ترکیب رشته‌ها، فرم‌ها و ابعاد فراتر از مرزها در هنر، طراحی و معماری» ستایش شده‌ است. او در سرتاسر جهان بسیار کار کرده است و مجموعۀ بزرگی از مبلمان را طراحی کرده است که بازتابگر طرح‌های آینده نگرانۀ آثار معماری او است. در سال ۱۹۹۰ میلادی او شرکت "یوسا گینی آسوچاتی" (همکاران) را راه‌اندازی کرد که امروزه در میلان، بولونیا، مسکو و میامی فعالیت می‌کند.
ماسیمو یوسا گینی که در بولونیا به دنیا آمد، تا زمانی که به اشتیاق خود برای معماری پی‌برد، به دنبال تصویرسازی بود. او در پلی‌تکنیک میلان تحصیل کرد، پس از فارغ‌التحصیلی به دهۀ پر سرعت ۱۹۸۰ میلادی رانده شد، دوره‌ای که الهام‌بخش کار او بود و در آن با ایده‌های رسانه و جنبش بازی می‌کرد. او در این دوره فعالیت‌های هنری مختلفی از جمله طراحی مبلمان و طراحی صحنه برای یک شبکۀ تلویزیونی ایتالیایی را تجربه کرد. در سال ۱۹۸۱ میلادی، طراحی‌های عجیب و غریب او عاملی برای دعوت شدن به گروه ممفیس گردید. این انجمن پیشرفتۀ معماری و طراحی، بیشتر به عنوان نوعی آموزش برای معمار جوان عمل کرد. در اینجا بود که او چندین اثر نمادین از جمله بوفۀ «برتراند» و صندلی دسته‌دار «اتلو» را تکمیل کرد که یکی از آن‌ها اخیراً در مجموعۀ دیوید بویی موسیقی‌دان فقید به حراج گذاشته شد.
او قبلاً در دانشگاه ساپینزا در رم تدریس می‌کرد، استاد کمکی در دانشگاه فنی هنگ کنگ بود و در حال حاضر در دانشگاه فرارا تدریس می‌کند.
یوسا گینی را یکی از پدران بولیدیسم می‌دانند، سبکی که او آن را «روشی برای روایت گذار از مادیت به ترسیم چیزهایی که در آن جنبۀ بصری و رسانه‌ای با توجه به هدف عملکردی شیء غلبه دارد» خلاصه می‌کند (۴۰). می‌توان آن را به عنوان یک سبک رنگارنگ توصیف کرد که در دهۀ ۱۹۸۰ میلادی میلادی تأسیس شد که عناصری را از آینده‌گری به عاریت گرفته‌ است و مجذوب تعامل انسان و ماشین است.
ماسیمو در سال ۱۹۹۰ میلادی، "یوسا گینی آسوچاتی" را به همراه همسرش میلنا موسی تأسیس کرد. شرکت او از آن زمان با بسیاری از گروه‌های بین‌المللی کار کرده‌ است و فضاهای مسکونی، تجاری و عمومی را در مقیاس بزرگ توسعه داده است. یکی از پروژه‌های قابل توجه او در فروشگاه کارخانهٔ فراری است، که در آن سبک پویا، آینده‌نگر و به طرز چشمگیری ایتالیایی او شفاف است. دفتر او تا حد زیادی بر تجربهٔ انسان مدرن در کار معماری خود متمرکز است، به ویژه اینکه چگونه رسانه‌ها و ارتباطات و حمل و نقل همه در طراحی حضور دارند. لمس رنگارنگ ماسیمو یوسا گینی همیشه به کار او سرزندگی می‌بخشد و به پروژه‌هایش بازیگوشی می‌بخشد. به غیر از شرکت‌هایی که قبلاً ذکر شد، او در توسعهٔ جهانی برندهایی مانند: آی‌بی‌ام، کیکو میلانو، گروه کاپیتال، آلیتالیا و بسیاری دیگر کمک کرده‌ است. کار یوسا گینی مورد تجلیل قرار گرفت و توسط لوکا زوی، نمایشگاه‌گردان پاویون ایتالیا در بینال معماری ونیز ۲۰۱۲ میلادی، برای نمایشگاه «معماری دِل ساخت ایتالیا» با پروژهٔ "«سئات پاجینه جیاله»" "(صندلی صفحات زرد)" (تورین) انتخاب شد.
چندین محصول یوسا گینی در پروژۀ تاریخی ممفیس به نمایش درآمد. سبک او بسیار به روح آن نمایشگاهی است که عقل‌گرایی را رد می‌کرد و دکوراسیون را تحسین می‌کرد. طراحی یوسا گینی بسیار بازیگوش است و این ویژگی منحصر به فرد را در تمام مقیاس‌ها حفظ کرده‌ است. او در طول سال‌ها همه چیز از ظروف غذاخوری گرفته تا مبلمان و تجهیزات حمل‌ونقل عمومی را طراحی کرده و با برندهای تولیدی مانند آلسی و دوراویت همکاری داشته‌ است. بسیاری از پروژه‌های طراحی شده توسط او در همۀ مقیاس‌ها بخشی از مجموعه‌های موزه‌های مختلف هستند و تقدیرنامه‌ها و یادکردهای بسیاری دریافت کرده‌اند، از جمله جایزۀ طراحی خوب از آتنائوم شیکاگو و جایزۀ روسکو، جایزۀ طراحی سبز آای‌آی (چین)، جایزۀ طراحی محصول آی‌اف و جایزهٔ رد دات. یوسا گینی همچنان به طراحی مبلمان در ماموریت‌های خود اهمیت زیادی می‌دهد و به تمام کارهای خود کیفیت سفارشی منحصر به فردی می‌بخشد. مبلمان ماسیمو باعث ایجاد انسجام در کار او می‌شود و کمک می‌کند تا دیدگاه‌های رنگارنگ او را زنده کند.
پروژه‌های زیر در وب‌گاه یوسا گینی فهرست شده‌ است، در زیر منتخبی از آثار قابل توجه ذکر شده‌ است:
آندرو جان بیمیلر (Andrew John Biemiller) (۲۳ ژوئیه ۱۹۰۶–۳ آوریل ۱۹۸۲)، سیاستمدار آمریکایی و کارمند اتحادیهٔ کارگری بود.'Wisconsin Blue Book 1950,' Biographical Sketch of Andrew Biemiller, pg. 21
بیمیلر در ۲۳ ژوئیه ۱۹۰۶ در سنداسکی ایالت اوهایو متولد شد و در مدارس دولتی آنجا آموزش دید. در سال ۱۹۲۶ مدرک BA را از دانشگاه کرنل بدست آورد، از سال ۱۹۲۶ تا سال ۱۹۲۸ در دانشگاه سیراکیوس تاریخ تدریس می‌کرد و سپس از سال ۱۹۲۹ تا سال ۱۹۳۱ در مدرسهٔ عالی دانشگاه پنسیلوانیا تحصیل کرد، کلاس‌ها کارشناسی را تدریس می‌کرد و به همین‌گونه در مدرسهٔ تابستانی برین مار برای کارگران، تدریس می‌نمود.
بیمیلر پس از فراغت از دانشگاه در حزب سوسیالیست ایالات متحده آمریکا فعالیت کرد و مدیر کمپین نورمن توماس، کاندیدای سوسیالیست ریاست‌جمهوری سال ۱۹۳۲ بود. در سال ۱۹۳۳ به‌هدف فعالیت به حزب به ملواکی رفت و از سال ۱۹۳۳ تا سال ۱۹۳۶ به عنوان مدیر آموزش حزب خدمت کرد، از سال ۱۹۳۴ تا سال ۱۹۳۶ سردبیر روزنامهٔ ملواکی لیدر (یک روزنامهٔ سوسیالیسست) بود و با سازمان‌های مختلفی کار می‌کرد.
وی به یکی از اعضای فعال فدراسیون ترقی‌خواهان کشاورز- کارگر و حزب سوسیالیست تبدیل شد. بیمیلر عضو فدراسیون معلمان آمریکا و انجمن روزنامه‌های ایالات متحده بود، در هیئت اجرایی شورای مشاغل فدراسیون ملواکی خدمت کرد و نائب رئیس ناحیهٔ ترنر ویسکانسین بود.
در سال ۱۹۳۶ در تکت انتخاباتی حزب مترقی ویسکانسین (سوسیالیست‌ها و ترقی‌خواهان نوعی ائتلاف انتخاباتی را عملی می‌کردند اما پیشینهٔ‌اش واضحاً او را یک سوسیالیست فعال معرفی می‌نماید)، از حوزهٔ انتخابیه دوم شهرستان ملواکی (محله‌های دوم و دهم شهر ملواکی) به مجلس قانون‌گذاری ایالتی ویسکانسین انتخاب شد و با ۶٬۷۶۷ رای در برابر ۵۸۶۷ رای کرتلو و ۲۱۲۹ رای در برابر آلیکس کلی جمهوری‌خواه، کلارنس کرتلو نماینده دموکرات را کنار زد. بیمیلر در کمیته‌های دائمی قضائی و رفاه عمومی، کمیته مشترک ویژهٔ «قانون‌گذاری در مورد ادارهٔ دولت ایالتی» و شاید مهم‌تر از همه در «کمیتهٔ موقت» که در سال ۱۹۳۷ توسط قانون‌گذاران به‌منظور بحث روی سازماندهی مجدد دولت ویسکانسین تشکیل شده بود، منصوب شد.Ohm, Howard F.; Bryhan, Leone G., eds. "The Wisconsin Blue Book, 1937" Madison: Democrat Printing Company, State Printer, 1937; pp. vii-viii, 53, 360, 432, 542, 543, 544, 551-552
در سال ۱۹۳۸ با کسب ۵٬۰۹۸ رای در برابر ۲۹۳۴ ادوارد جی. مولر جمهوری‌خواه و۲۸۴۸ رای ویلیام دبلیو. مورفی دموکرات، مجدداً به مجلس انتخاب شد. به کار خود در کمیتهٔ قضائی ادامه داد و در کمیتهٔ ویژه «نیازهای درآمد دولت برای دوسال جاری» و کمیتهٔ قوانین عنوان خودرو، منصوب شد.Ohm, Howard F.; Bryhan, Leone G., eds. "The Wisconsin Blue Book, 1940" Madison: Democrat Printing Company, State Printer, 1940; pp. 53, 265, 266, 550, 619
در سال ۱۹۴۰ با کسب ۷٬۸۱۲ رای در برابر ۴٬۸۶۹ رای اتوکهرین، نماینده پیشین سوسیالیست ایالت (که اکنون به عنوان جمهوری‌خواه وارد رقابت‌های انتخاباتی شده بود) و ۴۰۹۵ رای المیر فوریستر دموکرات، یک‌بار دیگر مجدداً انتخاب شد. بیمیلر به کمیتهٔ لوایح نهایی (لایحه ثبت نام شده نسخه نهایی) و کمیتهٔ اضافی ویژهٔ «فعالیت‌های خراب‌کارانه و آمریکا ستیزانهٔ گروه‌های خاصی کارمندان دخیل در تولید نیازمندی‌های دفاع ملی»، انتقال شد. پیشینهٔ رسمی وی او را دیگر در فهرست اعضای فعال حزب سوسیالیست ذکر نمی‌کند بلکه وی را به‌عنوان یکی از اعضای فدراسیون حزب ترقی‌خواه توصیف می‌کند. و رهبر رایزنشی (رهبر فراکسیون مجلس) حزب ترقی‌خواه در مجلس شد.Ohm, Howard F.; Bryhan, Leone G., eds. "The Wisconsin Blue Book, 1942" Madison: State of Wisconsin, 1942; pp. 53, 257, 258, 259, 593, 669
بیمیلرتا سال ۱۹۴۲ زمانی‌که به‌خاطر اشغال یک پست در هیئت تولیدات جنگی به واشینگتن رفت، به کار به عنوان سازمان‌دهندهٔ اتحادیه فدراسیون کارگری ایالت ویسکانسین، ادامه داد. بار دیگر کاندید نشد و مایکل اف. اوکانل، جانشین وی در کنگره شد.
بیمیلر در سال ۱۹۴۴ به عنوان دموکرات (بیمیلر در آن موقع حزب سوسیالیست و حزب ترقی‌خواه را ترک کرده بود) از حوزهٔ انتخابیهٔ پنجم کنگره ایالت ویسکانسین مستقر در ملواکی در کنگره هفتاد و نهم انتخاب شد و با کسب ۸۸٬۶۰۶ رای در برابر ۷۸٬۸۳۴ رای تهیل، ۴٬۷۵۸ رای ادوین نپه نمایندهٔ پیشین ایالتی سوسیالیست و ۲٬۱۰۳ رای آیروین آرون کنشگر سیاسی مستقل، لوئیس دی. تیل نمایندهٔ جمهوری‌خواه را کنار زد.OurCampaigns.com > United States > Wisconsin > WI - District 05 November 07, 1944
در انتخابات مجدد سال ۱۹۴۶، توسط چارلز جی. کریستین شکست خورد و به‌عنوان مدیر آموزش سیاسی اتحادیه تودوزها به کار آغاز کرد. در جریان این مدت با تعداد زیادی سوسیالیست‌ها و ترقی‌خواهان پیشین همراه شد تا در تأسیس سازمان سیاسی آمریکایی‌ها برای اقدام دموکراتیک، کمک نماید. با هیوبرت هامفری در قسمت درخواست موفقیت‌آمیز پلانک قوی حقوق مدنی در کنوانسیون ملی دموکرات‌ها که نماینده و رئیس کمیتهٔ معرفی کننده پلانک این کنوانسیون بود، همکاری کرد.
بیمیلر پس از این‌که کرسی خود را در کنگره از دست داد تا پایان دورهٔ دولت ترومن در وزارت کشور (داخله) کار کرد. از سال ۱۹۵۳ تا سال ۱۹۵۶، به عنوان نمایندهٔ تقنین (لابی‌گر) برای فدراسیون کارگری آمریکا و سپس از سال ۱۹۵۶ تا سال ۱۹۷۸ مدیر ریاست قانون‌گذاری (سرلابی‌گر) فدراسیون کارگران آمریکا - کنگره سازمان‌های صنعتی، خدمت کرد. در این جریان به‌ویژه در دولت‌های کندی و جانسون، نقشی مهمی در تصویب حقوق مدنی، قانون بیمهٔ پزشکی سال‌مندان و سایر اسناد تقنینی اجتماعی و اقتصادی داشت.
بیمیلر به عنوان قانون‌گذار، عضو کنگره، و فعال و مدافع کارگری، در اکثریت قوانین مهم دوران خود نقش داشته‌است. وی در ۳ مه آوریل سال ۱۹۸۲ در بتزدا ایالت مریلند درگذشت. مقالات وی در مرکز کارل آلبرت در دانشگاه اکلاهما موجود است.
شرافت پلیس () یک فیلم کمدی صامت کوتاه به کارگردانی فرانک گریفین است که در سال ۱۹۱۴ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می‌توان به اولیور هاردی و ریموند مک‌کی اشاره کرد.
آیینه تولید و کتاب ژان بودریار (۲۷ ژانویه ۱۹۲۹–۶ مارس ۲۰۰۷) جامعه‌شناس و فیلسوف، نظریه‌پرداز فرهنگی، مفسر سیاسی و عکاس فرانسوی است که در سال ۱۹۷۳ نوشته‌است. آن نقد سیستماتیک مارکسیسم است. تز بودریار این است که نظریه ماتریالیسم تاریخی کارل مارکس (۱۸۸۳-۱۸۱۸) بیش از حد ریشه در مفروضات و ارزش‌های اقتصاد سیاسی دارد که مارکس سعی در نقد آنها داشت تا چارچوب مناسبی برای کنش رادیکال ارائه کند. تقصیر مارکسیسم در اولویت دادن به همان مفاهیمی همچون ضرورت، ارزش و کار است که سرمایه را پایه‌گذاری کردند.
از نظر بودریار، مارکس از اقتصاد سیاسی فراتر نرفت، بلکه صرفاً سمت معکوس یا «آیینه» آن را دید. مارکسیسم صرفاً گزاره‌های اساسی اقتصاد سیاسی را تقویت می‌کند، به ویژه این ایده که خودسازی از طریق کار مولد و بیگانه نشده انجام می‌شود. به قول بودریار، «[مارکسیسم] انسان‌ها را متقاعد می‌کند با فروش نیروی کارشان ازخودبیگانه شده‌اند، بنابراین این فرضیه رادیکال‌تر را سانسور می‌کند که ممکن است به عنوان نیروی کار ازخودبیگانه شوند.»
بودریار پیشنهاد می‌کند کارگران خود را از «ارزش کار» رها کرده و به اصطلاحاتی غیر از تولید فکر کنند.
آثار بودریار اغلب در راستای پست‌مدرنیسم و به‌طور خاص پساساختارگرایی است.
ژان بودریار تلاش می‌کند به دو پرسش اساسی پاسخی شایسته دهد و دو بایسته شایسه را پیشنهاد می‌کند: آیا مفاهیم کار و تولید با جامعه صنعتی در حال توسعه سازگار هستند؟ «سازمان پیش از صنعت» چیست؟
او در این بررسی، بر مارکسیسم تمرکز می‌کند که مدلی تولیدگرا و فتیشیسم کار ایجاد کرده‌است و استدلال می‌کند باید آیینه تولید را بشکنیم چون "تمام متافیزیک غربی را منعکس می‌کند" و منطق مارکسیستی را از زادگاهش یعنی بستر محدودکننده اقتصاد سیاسی رها کنیم.
منظور، آن دیگری بود () یک فیلم کمدی صامت کوتاه به کارگردانی آرتور هاتلینگ است که در سال ۱۹۱۴ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می‌توان به اولیور هاردی و میبل پیج اشاره کرد.
بابای همشون () یک فیلم کمدی صامت کوتاه به تهیه کنندگی آرتور هاتلینگ است که در سال ۱۹۱۴ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می‌توان به بیلی باورز، اولیور هاردی، برت تریسی و هری لورین اشاره کرد.
جان برادلی اشفورد (John Bradley Ashford) (۱۰ نوامبر ۱۹۴۹ – درگذشتهٔ ۱۹ آوریل ۲۰۲۲)، سیاستمدار اهل ایالات متحده بود که در مجلس قانون‌گذاری نبراسکا و به عنوان نماینده حوزه انتخابیه دوم نبراسکا در مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا خدمت کرد.
اشفورد، پس از اینکه از ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۵ میلادی در مجلس قانون‌گذاری ایالتی خدمت نمود، خود را به عنوان نماینده حوزه انتخابیه دوم نبراسکا از حزب جمهوری‌خواه در انتخابات کنگره ایالات متحده نامزد کرد، اما مغلوب گردید. وی دوباره به مجلس قانون‌گذاری ایالتی برگشته و از ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۵ خدمت نمود و متعاقب آن خود را در مقابل متصدی لی تری در انتخابات مجلس نمایندگان ایالات متحده نامزد کرد و موفق شد. پس از دو سال خدمت در مجلس نمایندگان، وی توسط دان بیکن مغلوب گردیده و بعدتر در ۲۰۱۸ میلادی زمانی که برای کسب مجدد کرسی خود در مجلس وارد انتخابات گردید، توسط دموکرات‌ها شکست خورد.
جان برادلی اشفورد در ۱۰ نوامبر ۱۹۴۹ در اوماها، نبراسکا زاده شده و والدین وی دان اشفورد و الین سوانسون نام داشتند. دان اشفورد در جریان جنگ جهانی دوم به عنوان هوانورد-بمب افکن خدمت نموده و نشان صلیب پرواز ممتاز را دریافت نموده بود. الین سوانسون و خانواده وی از سوئد مهاجرت نموده بودند و پدر الین در اوماها، نبراسکا مشغول تجارت بازرگانی بود و همچنین در تشکیل کنفرانس ملی مسیحیان و یهودیان همکاری نمود، چون ساکنین محلی کسب‌وکار یهودیان را تحریم نموده بودند.
اشفورد در دبیرستان ویست‌ساید در اوماها آموزش دیده و در ۱۹۶۷ میلادی از آن فارغ شد. وی از ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۱ میلادی به دانشگاه کولگیت رفته و با کسب مدرک لیسانس بی‌ای از آنجا فارغ‌التحصیل گردید. همزمان با آموزش در دانشگاه کولگیت، وی همچنین به عنوان کار آموز نزد سناتور رومن هروسکا خدمت نموده و در جنبش ضد جنگ ویتنام شرکت می‌کرد. هرچند وی از فیلم فارست گامپ بخاطر تصویری که از ابی هافمن ارایه نموده بود انتقاد نمود، اما همچنین اظهار داشت که به هر حال از این فیلم لذت برد چون «این فیلم سفرنامهٔ از اوایل زندگی من بود».
وی از ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۴ میلادی در دانشگاه کریتون در رشته حقوق آموزش دیده و با کسب مدرک جی‌دی (Juris Doctor) از آنجا فارغ‌التحصیل گردید. اشفورد از ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۵ میلادی به عنوان وکیل کارمندان در اداره بزرگراه‌های فدرال خدمت کرد.
در ۱۹۸۶ میلادی، اشفورد می‌خواست به عنوان نماینده حوزه انتخابیه دوم نبراسکا از سوی حزب دموکرات در مقابل متصدی جمهوری‌خواه هال دواب وارد انتخابات شود. با این حال، وی در ۱۵ ژانویه اعلام نمود که به نمایندگی از حوزه انتخابیه ششم در مجلس قانون‌گذاری ایالتی نامزد خواهد شد، چون تصمیم‌های مهمی در سطح ایالت اتخاذ شده‌است و نامزد شدن از این حوزه کمتر از یک پیکار انتخاباتی کنگره‌ای تمام خواهد شد. وی در ۳ فوریه به‌طور رسمی کارزار انتخاباتی خود را اعلام کرد. او با بدست آوردن پشتیبانی حزب دموکرات در این انتخابات سراسری توانست نامزد مورد حمایت حزب جمهوری‌خواه رابرت جی. گنینگهام را شکست دهد.
اشفورد در ۷ ژانویه ۱۹۸۷ در مجلس قانون‌گذاری ایالتی سوگند وفاداری یاد نموده و در جلسه ۱۹۸۷ – ۱۹۸۹ در کمیته‌های قضایی و حمل و نقل خدمت کرد. در جلسه ۱۹۸۹–۱۹۹۱، وی در کمیته‌های هیئت اجرائی و تخصیص وجوه برای خدمت گماشته شد. در جریان جلسه ۱۹۹۳ – ۱۹۹۵ وی در کمیته تخصیص وجوه و همچنین به عنوان رئیس کمیته همکاری‌های میان-حکومتی گماشته شده و خدمت نمود.
عضو کمیسیون اداری شهرستان داگلاس، استیو مک‌کولیستر در ۳۱ ژوئیه ۱۹۸۷ گفت که او و اشفورد روی این صحبت نمودند که اشفورد به حزب جمهوری‌خواه پیوسته و بجای هال دواب از حوزه انتخابیه دوم نبراسکا خود را در انتخابات نامزد نماید. اشفورد در ۳ اوت تأیید کرد که او در مورد تغییر حزب گفتگو نموده‌است، اما در عین حال اظهار داشت که این گفتگو صرفاً نظری بوده و اینکه اگر سیسی زورینسکی از سوی حزب دموکرات از این حوزه انتخابیه وارد انتخابات گردد، وی به عنوان یک جمهوری‌خواه بجای دواب وارد کارزار انتخاباتی نخواهد شد، چون نظرسنجی‌ها نشان می‌داد که زورینسکی ۴۳٪ و ۲٪ حامی دارد.
اشفورد در ۲۸ ژانویه ۱۹۸۸ اعلام نمود که وی حزب خود را به جمهوری‌خواه تغییر داده و فرماندار کی ای. اور از وی حمایت می‌کند. او همچنین اظهار داشت که در انتخابات مجلس سنا از نامزد دموکرات پشتیبانی خواهد کرد، اما روز بعد وی در کمیته مالی کارزار انتخاباتی نامزد دموکرات باب کری گماشته شد. در جریان انتخابات مقدماتی ریاست جمهوری جمهوری‌خواهان در ۱۹۸۸ میلادی، اشفورد، هجده تن دیگر از نمایندگان جمهوری‌خواه مجلس قانون‌گذاری ایالتی و معاون فرماندار ویلیام ای. نیکول، سناتور باب دول را به عنوان نامزد رئیس‌جمهور معرفی کردند.
اشفورد در ۲۲ فوریه ۱۹۹۰ اعلام نمود که تصمیم دارد مجدداً خود را در انتخابات نامزد کند و هیچ نامزد دیگری حاضر نشد در مقابل وی وارد انتخابات گردد.
در ۱۹۹۵ میلادی، اشفورد و همسر وی چاک هیگل در انتخابات مجلس سنای ایالات متحده حمایت نموده و از اعانه-جمع‌کننده‌های وی حمایت مالی نمود، چون وی از ممنوعیت فروش سلاح‌های جنگی حمایت می‌نمود و مخالف سقط جنین بود به استثنای موارد تجاوز جنسی، زنا با محرم یا مواردی که زندگی مادر در خطر باشد. اما پس از اینکه هیگل موضع خود در ممنوعیت سلاح‌های جنگی را تغییر داده و همچنین مخالفت خود را با سقط جنین در تمامی حالات، بجز از مواردی که زندگی مادر در خطر باشد، اعلام نمود، اشفورد و همسرش از حمایت وی دست کشیدند. در جریان انتخابات مقدماتی ۱۹۹۶ ریاست جمهوری جمهوری‌خواهان، وی از استیو فوربز پشتیبانی نموده و به عنوان یکی از نمایندگان وی از حوزه انتخابیه کنگره‌ای دوم نبراسکا وارد کارزار انتخاباتی شد. در ۱۹۹۷ میلادی، وی دلال سیاسی در تک‌پارلمانی نبراسکا شده و ۵۰۰$ کسب کرد.
در ۲۰۰۵ میلادی، او اظهار داشت که تصمیم گرفته‌است تا برای یک دوره دیگر در مجلس قانون‌گذاری ایالتی وارد انتخابات شود. وی بعدتر اعلام کرد که از حوزه انتخابیه بیستم نبراسکا نامزد خواهد شد. در این انتخابات سراسری، وی کارول کاسی را شکست داد.
در جریان ۱۰۰امین دور مجلس قانون‌گذاری از ۲۰۰۷ تا ۲۰۰۹ میلادی، وی به عنوان عضو کمیته آموزش و همچنین رئیس کمیته قضایی انتصاب یافته و خدمت نمود. در جریان ۱۰۱امین دور مجلس قانون‌گذاری از ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۱ میلادی، وی برای مجدداً به عنوان عضو کمیته آموزش و رئیس کمیته قضایی گماشته شده و خدمت کرد.
در ۲۰۱۴ میلادی، گمان می‌رفت که وی به عنوان نامزد حزب دموکرات یا در مجلس سنا یا برای کسب کرسی دادستان کل وارد انتخابات شود، اما وی در این انتخابات نامزد نشد. در انتخابات ۲۰۱۴ فرمانداری نبراسکا، او از نامزد دموکرات چاک هسیبروک حمایت نمود.
اشفورد در ۱۴ اوت ۱۹۹۳ اعلام نمود که مجدداً در انتخابات مجلس قانون‌گذاری ایالتی شرکت نخواهد کرد و اینکه علاقه دارد تا به عنوان نامزد حزب جمهوری‌خواه از حوزه انتخابیه کنگره‌ای دوم نبراسکا وارد انتخابات مجلس نمایندگان شود. او در ۲ اکتبر به‌طور رسمی نیت خود مبنی بر نامزدی از سوی حزب جمهوری‌خواه به نمایندگی از حوزه انتخابیه دوم را اعلام نموده و اظهار داشت که اولویت‌های وی منع سلاح‌های جنگی سبک-نظامی و تمرکز روی اصلاحات اشتغال‌زایی و رفاه خواهد بود. در انتخابات میان حزبی جمهوری‌خواه، وی از جون لین کریستنسن که بیش از پنجاه درصد آرای عمومی را بدست آورده بود، شکست خورد اما با اندکی تفاوت در رده بلندتر از رونالد ال. استاسکیویکز قرار گرفت. در جریان کارزار انتخابات مقدماتی، وی مبلغ ۱۴۵٬۷۱۵٫۰۰ دلار اعانه گردآوری نموده و مبلغ ۱۴۶٬۰۰۲٫۰۰ دلار هزینه کرد.
پس از شکست در انتخابات مقدماتی، اشفورد در ۱۱ می ۱۹۹۴ بیان داشت که علاقه دارد در انتخابات ویژه شهرداری اوماها خود را نامزد کند. وی در ۱ ژوئن اعلام کرد که در این انتخابات شرکت نخواهد کرد. پس از آن او به پیکار انتخاباتی شهرداری برندا کونسل ملحق شد.
پسرک مادر () یک فیلم کمدی صامت کوتاه به تهیه‌کنندگی آرتور هاتلینگ است که در سال ۱۹۱۴ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می‌توان به اولیور هاردی اشاره کرد.
او شلوارش را می‌خواست () یک فیلم کمدی صامت کوتاه به تهیه‌کنندگی آرتور هاتلینگ است که در سال ۱۹۱۴ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می‌توان به اولیور هاردی و ریموند مک‌کی اشاره کرد.
موفق باشی، لئو گرانده () یک فیلم کمدی-درام بریتانیایی محصول سال ۲۰۲۲ به کارگردانی سوفی هاید و نویسندگی کیتی برند است. اما تامپسون و دریل مک‌کورمک بازیگران این فیلم هستند. تامپسون نقش معلمی بیوه را ایفا می‌کند که یک کارگر جنسی را برای خود استخدام می‌کند.
"موفق باشی، لئو گرانده" اولین افتتاحیهٔ جهانی خود را در جشنواره فیلم ساندنس ۲۰۲۲ در ۲۲ ژانویهٔ ۲۰۲۲ داشت و در ۱۷ ژوئن ۲۰۲۲، در بریتانیا توسط لاینزگیت و به صورت دیجیتال در ایالات متحده توسط سرچلایت پیکچرز اکران شد. این فیلم نقدهای مثبتی را از طرف منتقدان دریافت کرده‌است.
نانسی استوکس یک بیوه بازنشسته است که پس از یک ازدواج خسته‌کننده به دنبال عشق و هیجان است. او یک کارگر جوان خوش‌تیپ به نام لئو گرانده را استخدام می‌کند، به این امید که از یک شب لذت‌بخش و خود اکتشافی لذت ببرد.
در اکتبر ۲۰۲۰، اعلام شد که اما تامپسون در فیلمی به کارگردانی سوفی هاید بر اساس فیلمنامه‌ای از کیتی برند بازی خواهد کرد. دبی گری و آدریان پولیتوفسکی تهیه کنندگی آن را بر عهده دارند. دریل مک‌کورمک در فوریه ۲۰۲۱ به بازیگران پیوست. هاید گفت که از کار با تامپسون لذت می‌برد و هر دوی آن‌ها با هم کار کردند و فیلم حاصل، ساخته مشترک هر دوی آنها بود.
تصویربرداری اصلی در ۸ مارس ۲۰۲۱ آغاز شد و در ۲۰ آوریل ۲۰۲۱ به پایان رسید. مکان‌های فیلمبرداری شامل لندن و نوریچ بود. تامپسون ضبط صحنه‌های برهنه را با وجود سنش، «دشوار» توصیف کرده و افزود: «در درخواست‌های وحشتناکی که نه تنها در دنیای واقعی بلکه در دنیای بازیگری از زنان می‌شود هیچ تغییری ایجاد نشده‌است».
این فیلم اولین بار در جشنواره فیلم ساندنس ۲۰۲۲ به نمایش درآمد، که در آخرین لحظه به دلیل افزایش موارد سویه امیکرون در طول دنیاگیری کووید-۱۹ در ایالات متحده آمریکا، در ۲۲ ژانویهٔ ۲۰۲۲ به یک رویداد آنلاین و نه حضوری تبدیل شد.
راتن تومیتوز بر اساس نظر ۶۱ منتقد، میانگین امتیاز ۸/۱۰ و رتبه ۹۷٪ را به فیلم داده‌است. اجماع انتقادی این وب‌سایت می‌گوید: «داستان‌های بیداری جنسی کم نیستند، اما "موفق باشی، لئو گرانده" ثابت می‌کند که هنوز هم می‌توانید با یک چرخش تازه — و بسیار خنده‌دار — داستان‌های بیداری جنسی را بگویید.»
آی‌اواس ۱۶ ()، شانزدهمین نسخه از سیستم عامل موبایل آی‌اواس است که توسط اپل توسعه یافته و جانشین آی‌اواس ۱۵ است. این سیستم عامل برای آیفون استفاده می شود. این نسخه در کنفرانس جهانی توسعه‌دهندگان اپل در تاریخ ۶ ژوئن ۲۰۲۲ به عنوان جانشین آی‌اواس ۱۵ معرفی گردید. نسخه عمومی آی‌اواس ۱۶ در سپتامبر ۲۰۲۲ منتشر شد.
نخستین نسخه بتای توسعه دهنده آی‌اواس ۱۶ در ۶ ژوئن ۲۰۲۲ منتشر گردید.
"مشاهده سایت رسمی اپل؛ یادداشت های انتشار, و بروزرسانی محتوای امنیتی."
چارلز ادوارد بنت (Charles Edward Bennett) (۲ دسامبر ۱۹۱۰–۶ سپتامبر سال ۲۰۰۳)، سیاستمدار آمریکایی بود که از سال ۱۹۴۹ تا سال ۱۹۹۳، عضو مجلس نمایندگان ایالات متحده به نمایندگی از ایالت فلوریدا بود. وی یک دموکرات بود که در شهر جکسون‌ویل فلوریدا زندگی می‌کرد. وی با سابقه‌ترین عضو یکی از مجلسین کنگره در تاریخ فلوریدا بود.
بنت در شهر کانتون نیویورک متولد شد و در پایان دورهٔ کودکی به فلوریدا نقل مکان نمود. وی از دبیرستان تمپا فارغ شد. بنت یکی از اعضای پیشاهنگ عقاب بود و جایزه ممتاز پیشاهنگ عقاب را از سازمان پسران پیشاهنگی آمریکا دریافت نمود.
در تاریخ دانشگاه فلوریدا، بنت تنها فردی است که هم به‌عنوان سردبیر روزنامه دانشجویی (تمساح مستقل فلوریدا) و هم به‌عنوان رئیس انجمن دانشجویی، خدمت کرد. به عنوان سردبیر روزنامهٔ تمساح، سرمقاله‌ای را به طرفداری از انزوا و بر ضد دخالت کشور در جنگ‌های خارجی، نوشت.
بنت مدرک کارشناسی خود را در سال ۱۹۳۲ بدست آورد و سپس در دانشکدهٔ حقوق ثبت نام کرد. پس از فراغت با مدرک دکتری حقوق در سال ۱۹۳۴، در جکسون‌ویل به وکالت پرداخت و در سال ۱۹۴۱ در مجلس قانون‌گذاری ایالتی فلوریدا انتخاب شد.
در در ماه مارس سال ۱۹۴۲، به‌منظور پیوستن به ارتش ایالات متحده، استعفا کرد و در جریان اشغال فلیپین توسط ژاپنی‌ها، به عنوان یک مبارز چریکی با افتخار خدمت کرد. در در خارج، به مرض فلج اطفال مبتلا شد که سبب فلج شدن پاهایش تا اخیر عمر شد. ۱۶ ماه دورهٔ درمان را در یک بیمارستان نظامی در آرکانزاس گذراند و سپس از زانو بند، عصا یا چوب زیر بغل برای راه رفتن استفاده می‌کرد. وی به دریافت مدال لژیون افتخار فلیپین و مدال صلیب طلایی مفتخر گردید. در ایالات متحده مفتخر به دریافت مدال برنز و ستارهٔ نقره‌ای گردید و به عنوان کاپیتان در سال ۱۹۴۷ ترخیص شد.
در سال ۱۹۵۳ با دوروتی جین ازدواج کرد و آن‌ها چهار فرزند داشتند: لوسیندا (سیندی)، چارلز جونیور (که در سال ۱۹۷۷ در اثر مصرف بیش از اندازهٔ مواد مخدر فوت نمود)، جیمز و بروس.Kerr, Jessie-Lynn: Florida Times-Union, January 12, 2008, "Congressman Bennett's wife 'was always happy'"
بنت پس از جنگ از حوزهٔ انتخابیه دوم آن‌زمان در کنگره انتخاب شد. وی ۲۱ بار دیگر از این حوزهٔ انتخابیه با مرکزیت جکسون‌ویل که در سال ۱۹۶۷ به حوزهٔ انتخابیه تغییر شماره داد شد، انتخاب شد. بنت به‌ندرت با مخالفت شدید مواجه شد، حتی زمانی‌که جکسون‌ویل تحت نفوذ فزایندهٔ جمهوری‌خواهان قرار گرفت. برای مثال، در سال ۱۹۷۲ در برابر رقیب اسمی جمهوری‌خواه (یکی از شش مرتبه‌ای که جمهوری‌خواهان یک رقیب را در برابر وی قرار داند) با ۸۲ درصد آرا برنده شد، حتی در حالی‌که ریچارد نیکسون بیش از ۷۰ درصد رای حوزهٔ انتخابیه را بدست آورد.
در سال ۱۹۵۱، قواعد اخلاقی را تحت عنوان ده فرمان برای کارمندان دولتی پیشنهاد کرد. پس از رابطه نامشروع شرمن آدامز، این سند به‌عنوان نخستین قواعد اخلاقی برای خدمات دولت در سال ۱۹۵۸ به تصویب رسید. در سال ۱۹۵۵ لایحه‌ای را طرح کرد که جملهٔ خدا را باور داریم را به پول کشور درج کرد. وی مانیفست جنوبی سال ۱۹۵۶ را امضا کرد و بر قانون حقوق مدنی سال‌های ۱۹۵۷، ۱۹۶۰، ۱۹۶۴ و ۱۹۶۴ رای منفی داد اما بر قانون حقوق رای‌دهی سال ۱۹۶۵ رای مثبت داد.
برای این‌که برای موکلینش ثابت بسازد که معلولیت وی با خدمتش در کنگره تداخل نمی‌کند، رکورد با طولانی‌ترین سلسله ناگسستنی رای‌های نام خوان ثبت شده بدون غیبت در زمان خواندن رای را، جمع کرد. Florida Times-Union, September 9, 2003, "CHARLES E. BENNETT: A noble life" او هر سال حقوق بازنشستگی معلولیت سربازی خود و چک‌های تأمین اجتماعی را به خزانه‌داری ایالات متحده باز می‌گشتاند تا قروض دولتی کاهش یابد.Doing Their Small Part to Reduce the National Debit, by Sewell Chan, The New York Times, 24 September 2010 بودجه کمپین باقی‌مانده به سازمان‌های پارک ملی داده شد. طبق تقویم سالیانه سیاست آمریکایی سال ۱۹۸۰، «وی مخالف حساب‌های دفتری غیررسمی، درآمد خارجی برای اعضا و افزایش حقوق اعضای کنگره است که این امر سبب شد که یکی از همکارانش وی را 'کمی بیش از حد پارسا' نام‌گذاری کند».
اما موضع اخلاقی مستحکم وی برای هم‌کارانش در مجلس نمایندگان که برای وی لقب «آقای پاک» را داده بودند، بیش از حد به نظر می‌رسید. Arlington National Cemetery, Biography-Charles E. Bennett با وجودی‌که مسئول تأسیس نخستین کمیتهٔ موقتی اخلاق در مجلس بود، اما در حین تشکیل نخستین کمیتهٔ رسمی نامی از وی برده نشد.
جای تعجب ندارد که بنت با درنظر داشتن حضور گستردهٔ دفاعی در منطقهٔ جکسون‌ویل، در سیاست دفاعی خود تا حدی تهاجمی بود. او در صف رئیس کمیتهٔ نیروهای مسلح مجلس نمایندگان در سال ۱۹۸۵ قرار داشت، کمیتهٔ نیروهای مسلح یکی از قدرتمندترین هیئت در بدنهٔ مجلس بود و وی تقریباً تمام دورهٔ کاری خود در مجلس را در آن کمیته خدمت کرد. با این‌حال توسط لس آسپین در این پست شکست خورد. در حالی‌که آسپین سابقه خدمت کمی نسبت به بنت داشت، دیدگاه وی در مورد سیاست دفاعی بیشتر با سایر اعضای گروه دموکرات مطابقت داشت.
بنت قرار بود برای دور بیست و سوم در سال ۱۹۹۲ در حوزهٔ انتخابیه چهارم که مجدداً شماره گذاری شده بود، در برابر تیلی فاولر، رئیس شورای شهر جکسون‌ویل و قوی‌ترین رقیب جمهوری‌خواه وی در دهه‌های اخیر، کاندید شود. اما ناگهان پس از مریضی خانمش در سال ۱۹۹۲ از رقابت برای انتخاب مجدد دست کشید. فولر در ماه نوامبر برنده انتخابات شد. در زمان بازنشستگی، وی دومین با سابقه‌ترین عضو مجلس نمایندگان (پس از جیمی ویتن دموکرات همکارش) بود. او هنوز هم یکی از با سابقه‌ترین عضو یکی از مجلسین در تاریخ فلوریدا است. دموکرات‌ها با اثبات این‌که چگونه این حوزهٔ انتخابیه جمهوری‌خواه شد، از زمان بازنشستگی بنت تنها پنج مرتبه نامزدی را در این حوزهٔ انتخابیه معرفی کردند و هیچ‌یکی از آن‌ها بیش از ۳۵ درصد رای نبرده‌است.
چارلز بنت یک محقق تاریخ بود که نه جلد کتاب در مورد تاریخ شمال فلوریدا تحقیق و به رشته تحریر درآورد، از جمله ارتشبد مک‌جورج: قهرمان یا سرکش در مورد گرگورمک‌گرگور، لادونیر و فورت کارولین و سه سفر و دوازده در رودخانهٔ سنت جان. بنای یادبود ملی فورت کارولین و محوطهٔ حفاظت از محیط زیست و تاریخی تیموکوآن، هردو در اثر تلاش‌های وی ایجاد شده بودند. University of Florida Scholarships & Fellowships, Charles E. and Dorothy J. Bennett Fund وی یگانه فردی است که مفتخر به دریافت جایزه یک عمر دستاورد انجمن تاریخی جکسون‌ویل شده و این انجمن تصریح کرد «سهم وی در تحقیقات اصلی و افزوده‌های وی به بدنهٔ دانش در مورد تاریخ منطقه، حیرت‌آور است».Lisska, Emily: Jax Historical Society website, Journal-Charles E. Bennett, "Charles E. Bennett's special reverence for Florida leaves a treasure trove of written history and historic landmarks"
پپه‌ها در ساحل () یک فیلم کمدی صامت کوتاه به کارگردانی آرتور هاتلینگ است که در سال ۱۹۱۴ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می‌توان به اولیور هاردی، فرانک گریفین و ریموند مک‌کی اشاره کرد.
ترکیبات آروماتیک ترکیبات آلی هستند که به عنوان «هیدروکربن‌های آروماتیک (معطر) تک حلقه‌ای یا چند حلقه‌ای» نیز شناخته می‌شوند. عضو اصلی آنها بنزن است. هتروآرین‌ها ارتباط نزدیکی با هم دارند، زیرا حداقل یک اتم کربن از گروه CH با یکی از ناجوراتم‌های اکسیژن، نیتروژن یا گوگرد جایگزین می‌شود. نمونه‌هایی از ترکیبات غیر بنزنی با خواص آروماتیک می‌توان از فوران، یک ترکیب هتروسیکلیک با یک حلقه پنج عضوی که شامل یک اتم اکسیژن است، یا پیریدین، یک ترکیب هتروسیکلیک با یک حلقه شش عضوی حاوی یک اتم نیتروژن است، نام برد.
بنزن،<chem>C6H6</chem>، ساده‌ترین هیدروکربن آروماتیک است و در بین هیدروکربن‌های آروماتیک اولین هیدروکربنی است که به این نام، نامگذاری شد. ماهیت پیوند آن برای اولین بار توسط آگوست ککوله در قرن ۱۹ شناسایی شد. هر اتم کربن در چرخه شش ضلعی دارای چهار الکترون برای اشتراک گذاری است. یکی از الکترون‌ها به اتم هیدروژن پیوند می‌دهد و به هر دو اتم کربن همسایه هر کدام ۱ الکترون پیوند می‌دهد. دیگر یک الکترون باقیمانده با یکی از دو اتم کربن همسایه به اشتراک گذاشته می‌شود، بنابراین در حلقه بنزن یک کربن یک پیوند دوگانه با یکی از کربن‌های همسایه ایجاد کرده‌است و با اتم کربن دیگر، یک پیوند یگانه ایجاد شده‌است، به همین دلیل است که در برخی موارد از نمایش دادن مولکول بنزن آن را به صورت شش ضلعی با پیوند یگانه و دوگانه به صورت یکی در میان به تصویر می‌کشند.
نمایش‌های دیگر از این ساختار، ساختار شش ضلعی را با دایره ای در داخل آن به تصویر می‌کشند تا نشان دهند که شش الکترون در اطراف اوربیتال‌های مولکولی غیرمحلی به اندازه خود حلقه، شناور هستند. این نشان‌دهنده ماهیتی معادل با شش پیوند کربن-کربن در مولکول بنزن است که همگی از مرتبه پیوند ۱٫۵ هستند. که این خاصیت توسط ساختار رزونانسی توضیح داده شده‌است. الکترون‌ها به صورت شناور در بالا و زیر حلقه تجسم می‌شوند که با میدان‌های الکترومغناطیسی که تولید می‌کنند حلقه را صاف نگه می‌دارند.
خواص کلی هیدروکربن‌های آروماتیک:
نماد دایره برای آروماتیک بودن توسط سِر رابرت رابینسون و شاگردش جیمز آرمیت در سال ۱۹۲۵ معرفی شد و از سال ۱۹۵۹ توسط کتاب درسی موریسون و بوید در مورد شیمی آلی رایج شد. تعریف و استفاده صحیح از نظر علمی از این نماد مورد بحث است زیرا: برخی از نشریات از آن برای "هر" سیستم π چرخه ای استفاده می‌کنند، در حالی که برخی دیگر از نشریات فقط برای سیستم‌های π ای که از قانون هوکل پیروی می‌کنند، استفاده می‌کنند که به‌طور اختصاصی استدلال می‌کند که مطابق با پیشنهاد اصلی رابینسون، استفاده از نماد دایره باید به سیستم‌های تک حلقه ای ۶ π-الکترونی محدود شود. به این ترتیب نماد دایره برای پیوند شش الکترونی شش مرکزی را می‌توان با نماد Y برای پیوند دو الکترونی سه مرکزی مورد استفاده قرار می‌گیرد.
سیستم‌های دارای حلقه آروماتیک در بسیاری از واکنش‌های آلی شرکت می‌کنند.
در جایگزینی آروماتیک، یک جایگزین روی حلقه آرن، معمولاً هیدروژن، با جایگزین دیگری جایگزین می‌شود. دو نوع اصلی جایگزینی آروماتیک الکتروفیلیک زمانی که معرف فعال، یک الکتروفیل است و جایگزینی آروماتیک هسته دوست زمانی که معرف، یک هسته دوست است وجود دارد. در جایگزینی آروماتیک رادیکال-هسته دوست، معرف فعال یک رادیکال است. نمونه ای از جایگزینی آروماتیک الکتروفیل نیتراسیون سالیسیلیک اسید است:
در واکنش‌های جفت شدن، یک فلز، جفت بین دو قطعه رادیکال قراردادی را کاتالیز می‌کند. واکنش‌های جفت شدن رایج با آرن‌ها منجر به تشکیل پیوندهای کربن-کربن جدید می‌شود، به عنوان مثال، آلکیل‌آرن‌ها، وینیل‌آرن‌ها، بیریل‌ها، پیوندهای کربن-نیتروژن جدید (آنیلین‌ها) یا پیوندهای کربن-اکسیژن جدید (ترکیبات آریلوکسی) دارند. به عنوان مثال، آریلاسیون مستقیم پرفلوئوروبنزن‌ها است.
هیدروژنه کردن آرن‌ها باعث ایجاد حلقه‌های اشباع شده می‌شود. ترکیب ۱-نفتول به‌طور کامل به مخلوطی از ایزومرهای دکالین-ال احیا می‌شود.
ترکیب رزورسینول، هیدروژنه شده با نیکل رینی در حضور سدیم هیدروکسید آبی، باعث تشکیل یک انولات می‌شود که با متیل یدید به ۲-متیل-۱٬۳-سیکلوهگزاندیون آلکیله می‌شود:
واکنش‌های حلقه زایی معمول نیستند. در واکنش حرارتی غیرمعمول دیلز-آلدر، آرن‌ها را در واکنش واگنر-ژائورگ می‌توان یافت. دیگر واکنش‌های حلقه زایی فتوشیمیایی با آلکن‌ها از طریق برانگیخته پار انجام می‌شود.
در واکنش‌های آروماتیزاسیون، آروماتیک بودن واکنش دهنده برای همیشه از بین می‌رود.
مشتقات بنزن دارای یک تا شش استخلاف هستند که به هسته مرکزی بنزن متصل هستند. نمونه‌هایی از ترکیبات بنزن با تنها یک استخلاف عبارتند از : فنل، که حامل یک گروه هیدروکسیل است، و تولوئن با یک گروه متیل است. هنگامی که بیش از یک استخلاف روی حلقه وجود دارد، رابطه فضایی آنها مهم می‌شود که برای آن الگوهای استخلافی "ارتو"، "متا" و "پارا" ابداع می‌شوند. به عنوان مثال، سه ایزومر برای کرزول وجود دارد، زیرا گروه متیل و گروه هیدروکسیل را می‌توان در کنار یکدیگر قرار داد ("اورتو")، یک موقعیت را از یکدیگر جدا کرد ("متا")، یا دو موقعیت را از یکدیگر جدا کرد ("پارا"). زایلنول علاوه بر گروه هیدروکسیل دارای دو گروه متیل است و برای این ساختار ۶ ایزومر وجود دارد.حلقه آرن قابلیت بارها تثبیت شدن را دارد. به عنوان مثال، این در فنل ( -OH)، که در هیدروکسیل (OH) اسیدی است، دیده می‌شود، زیرا بار روی این اکسیژن ( –O−) تا حدی به حلقه بنزن تبدیل می‌شود.
سایر هیدروکربن‌های آروماتیک تک حلقه ای عبارتند از سیکلوتترادکاهپتاان یا سیکلواکتادکانوناان.
هیدروکربن‌های آروماتیک چند حلقه ای (PAHs) هیدروکربن‌های آروماتیک هستند که از چندین حلقه آروماتیک تشکیل شده‌اند و حاوی ناجوراتم یا حامل استخلاف نیستند. نفتالین از ساده‌ترین نمونه PAH هاست. PAHها در ذخایر نفت، زغال سنگ و قطران وجود دارند و به عنوان محصولات جانبی سوختن سوخت (چه سوخت فسیلی یا زیست توده) تولید می‌شوند. آنها به علت آلایندگی تولید شده هنگام سوختن نگران کننده هستند زیرا برخی از ترکیبات آلاینده‌ها به عنوان سرطان زا، جهش زا و تراتوژن شناسایی شده‌اند. PAHها همچنین در غذاهای پخته شده یافت می‌شوند. مطالعات نشان داده‌است که سطوح بالایی از PAHها، به عنوان مثال، در گوشت پخته شده در دمای بالا مانند فرایند پخت کباب، یا در ماهی دودی یافت می‌شود.
آنها همچنین در محیط بین ستاره ای، در دنباله دارها و در شهاب سنگ‌ها نیز یافت می‌شوند و یک مولکول نامزد برای درنظرگیری به عنوان مولکول‌های پایه ای برای اولین شکل‌های حیات هستند. در گرافن، موتیف PAH به ورقه‌های بزرگ ۲ بعدی گسترش یافته‌است.
شورلت تراکر (به ) یک مینی اس‌یووی است که توسط جنرال موتورز از سال ۲۰۱۹ تولید می‌شود. این خودرو که به عنوان جانشین شورلت ترکس (که در چندین بازار تراکر نیز نامیده می‌شود) قرار دارد، در برزیل برای بازار آمریکای لاتین و در چین توسط سایک-جی‌ام برای بازار چین تولید می‌شود. علیرغم استفاده از نام تراکر، این خودرو به خودرویی که در آمریکای شمالی به‌عنوان سوزوکی اسکودوی تغییر یافته از دهه ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۰ فروخته می‌شد، ارتباطی ندارد.
تراکر در بازار چین در سال ۲۰۱۹ در کنار تریل‌بلیزر معرفی شد. تراکر بازار چین برای جانشینی ترکس در چین طراحی شده‌است و نام چینی آن ترکس است.
تراکر اولین بار در سال ۲۰۲۰ در برزیل ظاهر شد و تولید آن در مونتاژ سائو کائتانو دو سول آغاز شد. جنرال موتورز سپس اعلام کرد که تراکر برای جایگزینی نسل اول ترکس وارد مکزیک خواهد شد.
تراکر در ژوئیه ۲۰۲۱ در بازار فیلیپین رونمایی شد. تراکر در این بازار از چین وارد می‌شود.
در آوریل ۲۰۲۲ جنرال موتورز آرژانتین تولید این خودرو را در کارخانهٔ جنرال آلوار واقع در استان سانتافه آغاز کرد.La Chevrolet Tracker empezó a fabricarse en Argentina on Karvi, 20 Apr 2022General Motors inicia la producción del Tracker en Argentina on Parabrisas, 8 Jun 2022
پلت‌فرم بازارهای نوظهور جهانی (جی‌ئی‌ام، به ) که تراکر بازار چین بر روی آن ساخته شده‌است برای بازارهای خودروی در حال توسعه از جمله چین و آمریکای لاتین طراحی شده‌است. تراکری که در سال ۲۰۱۹ در چین عرضه شد، یکی از وسایل نقلیه با پلت‌فرم جی‌ئی‌ام است و احتمالاً برای عرضه در بازارهای ایالات متحده و کانادا در نظر گرفته نشده‌است.
تراکر در بازار چین با دو موتور ۳ سیلندر ۱٫۰ لیتری توربو با قدرت ۸۴ کیلووات و ۳ سیلندر ۱٫۳ لیتری توربو با قدرت ۱۲۱ کیلووات در دسترس است.
شورلت تراکر به‌طور پیش‌فرض به شش کیسهٔ هوا و سامانهٔ کنترل پایداری مجهز است.
در طول برخی از تست‌های تصادف لاتین ان‌سی‌ای‌پی بر روی تراکر، پیش‌کشنده‌های کمربند ایمنی آتش‌نشانگر آن مواد عایق را در پایه ستون B مشتعل کردند که باعث آتش‌سوزی آن و فراخوانی توسط شورلت شد. علاوه بر این، سگک‌های کمربند ایمنی پس از تصادف به حالت عادی باز نشدند. لاتین ان‌سی‌ای‌پی اعلام کرد که نتایج منتشر شده برای تراکر مربوط به خودرویی است که در فراخوان اصلاح شده‌است.
استنتاج الگوریتمی پیشرفت‌های جدیدی را در روش‌های استنباط آماری حاصل می‌کند تا توسط دستگاه‌های محاسباتی قوی که به طور گسترده در دسترس هر تحلیلگر داده ای است، امکان‌پذیر باشد. سنگ بنای این رشته شامل تئوری یادگیری محاسباتی ، محاسبات دانه ای ، بیوانفورماتیک است و برای مدت ها پیش، احتمال ساختاری نیز جزء این دسته بود . تمرکز اصلی بر روی الگوریتم‌هایی است که آمار را بر اساس یک پدیده تصادفی ریشه‌یابی می‌کنند و مقدار داده‌هایی را که باید از آنها تغذیه شود تا نتایج قابل اعتمادی بدست آید، محاسبه می‌کنند. این موضوع علاقه ریاضیدانان را از مطالعه قوانین توزیع به ویژگی های عملکردی آمار و علاقه دانشمندان کامپیوتر را از الگوریتم های پردازش داده ها به اطلاعاتی که آنها پردازش می کنند تغییر داد.
در مورد شناسایی پارامترهای یک قانون توزیع، خواننده آگاه ممکن است مناقشات طولانی را در اواسط قرن بیستم در مورد تفسیر تنوع آن ها از نظر توزیع اعتباری ، احتمالات ساختاری ، پیشین/پسین ها و . . . به یاد آورد. از دیدگاه معرفت‌شناسی ، این امر مستلزم اختلاف نظر در مورد ماهیت احتمال بود: آیا این ویژگی فیزیکی پدیده‌ها است که از طریق متغیرهای تصادفی توصیف می شود یا یک روش برای سنتز داده ها درباره یک پدیده است؟ فیشر با انتخاب دومین مورد، قانون "توزیع اعتباری" پارامترهای یک متغیر تصادفی معین را که توسط نمونه ای از مشخصات آن استنباط کرد تعریف می کند . برای مثال، او با این قانون محاسبه می‌کند: «احتمالی که μ (میانگین یک متغیر گوسی – یادداشت omeur) کمتر از هر مقدار تخصیص داده شده باشد یا احتمالی که بین هر مقدار تخصیص داده شده باشد، یا به طور خلاصه، توزیع احتمال آن در نمونه در نظر گرفته شده».
فیشر سخت مبارزه کرد تا از تفاوت و برتری مفهوم خود از توزیع پارامتر در مقایسه با مفاهیم مشابه ای چون توزیع پسین بیز، احتمال سازنده فرزر و فواصل اطمینان نیمن دفاع کند. برای نیم قرن، فواصل اطمینان نیمن برای تمام اهداف عملی برنده شد و ماهیت پدیدارشناختی احتمالات را اعتبار بخشید. با این دیدگاه، وقتی با یک متغیر گوسی سروکار دارید، میانگین μ توسط ویژگی‌های فیزیکی پدیده‌ای که مشاهده می‌کنید در واقع در جایی که مشاهدات، عملگرهای تصادفی هستند ثابت می‌شود. بنابراین مقادیر مشاهده‌شده، مشخصات یک نمونه تصادفی هستند. به دلیل تصادفی بودن آن‌ها، می‌توانید فواصل زمانی خاص نمونه حاوی μ ثابت را با احتمال معینی که نشان دهنده اطمینان است، محاسبه کنید.
فرض کنید X، متغیری گوسی By default, capital letters (such as "U", "X") will denote random variables and small letters ("u", "x") their corresponding specifications. با پارامتر formula_1 و formula_2 است و formula_3 نمونه ای که از آن گرفته شده است، می باشد . کار با آماره :
میانگین نمونه است، پی می بریم که
از توزیع تی-استیودنت با پارامتر (درجه های آزادی) m - 1 پیروی می کند، به طوری که
"T" را بین دو چندک اندازه گیری کرده و عبارت آن را به عنوان تابعی از formula_1 نمایش دهید و فواصل اطمینان را برای formula_1 بدست آورید.
با مشخصات نمونه:
با داشتن "m" = 10، آماره formula_11 و formula_12 را محاسبه می کنید، و فاصله اطمینان 0.90 را برای formula_1 با حدود (3.03,5.65) بدست می آورید.
از دیدگاه مدل سازی، اختلاف کلی مانند دوراهی مرغ و تخم مرغ به نظر می رسد: