moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
این محاصره آغاز حمله تورگش به فرارود بود، که اخیراً اعراب آن را به دست آورده بودند و این منطقه در دو دههٔ پس از آن به میدان جنگ میان دو امپراتوری تبدیل شد.
استان کاناس (به اسپانیایی: Provincia de Canas) یک استان در پرو است که در منطقه کوزکو واقع شده‌است.> استان کاناس ۲٬۱۰۳٫۷۶ کیلومتر مربع مساحت و ۴۲٬۳۶۸ نفر جمعیت دارد.escale.minedu.gob.pe - UGEL map of the Canas Province and the Melgar Province (Puno Region)
استان چومبیویلکاس (به اسپانیایی: Provincia de Chumbivilcas) یک استان در پرو است که در منطقه کوزکو واقع شده‌است.escale.minedu.gob.pe - UGEL map of the Chumbivilcas Province (Cusco Region) استان چومبیویلکاس ۵٬۳۷۱٫۰۸ کیلومتر مربع مساحت و ۷۷٬۷۲۱ نفر جمعیت دارد.
بیژن علی‌محمدی (۲۴ اردیبهشت ۱۳۴۰ – ۱۴ آبان ۱۳۹۸) دوبلور و مدیر دوبلاژ ایرانی بود.
از جمله کارهای شاخص او می‌توان به صداپیشگی شخصیت پوریای ولی در مجموعهٔ پویانمایی "پهلوانان"، شخصیت سید روح‌الله خمینی در سریال "معمای شاه" و شخصیت استاد در انیمیشن "لاکپشت‌های نینجا" اشاره کرد.
بیژن علی محمدی در سال ۱۳۴۰ در تهران متولد شد.
کار دوبله را از سال ۱۳۶۴ با مجموعه تلویزیونی خارجی جزیره گریز آغاز کرد.
بیژن علی‌محمدی نخستین بار در تلویزیون حضور یافته و سال ۱۳۹۴ در سریال معمای شاه به کارگردانی محمدرضا ورزی بازی کرده‌است. گرچه موفقیت این اثر نسبت به آثار شاخص بعدیش مانند فیلم ناسور، بیشتر نبود اما تجربه خوبی برای بیژن علی‌محمدی محسوب می‌شد. بیژن علی‌محمدی در سال ۱۳۹۴ دورهٔ پرتلاشی را در عرصه سینما و تلویزیون گذراند و در آثار مهمی بازی کرده‌است. او در این سال با بازی در ۲ فیلم و سریال مهم سینما و تلویزیون خود را به مردم معرفی کرد. آثار مهم بیژن علی‌محمدی در این سال، بازیگری در سریال معمای شاه به کارگردانی محمدرضا ورزی و فیلم ناسور به کارگردانی کیانوش دالوند محسوب می‌شود.
بیژن علیمحمدی، دوبلور و مدیر دوبلاژ، روز سه‌شنبه، ۱۴ آبان ۱۳۹۸، در ۵۸ سالگی بر اثر ایست قلبی درگذشت.
استان کوسکو (به اسپانیایی: Provincia del Cuzco) یک استان در پرو است که در منطقه کوسکو واقع شده‌است. استان کوسکو ۶۱۷٫۰ کیلومتر مربع مساحت و ۴۴۷٬۵۸۸ نفر جمعیت دارد.
استان اسپینار (به اسپانیایی: Provincia de Espinar) یک استان در پرو است که در منطقه کوسکو واقع شده‌است.escale.minedu.gob.pe - UGEL map of the Espinar Province (Cusco Region)Peru 1:100,000, Condoroma 2640, Map prepared and published by the Defense Mapping Agency, Hydrographic/Topographic Center, Bethesda, MD استان اسپینار ۵٬۳۱۱٫۰۹ کیلومتر مربع مساحت و ۶۶٬۹۰۸ نفر جمعیت دارد.
استان لا کونونسیون (به اسپانیایی: Provincia de La Convención) یک استان در پرو است که در منطقه کوسکو واقع شده‌است.escale.minedu.gob.pe - UGEL map of the La Convención Province (Cusco Region) استان لا کونونسیون ۳۰٬۰۶۱٫۸۲ کیلومتر مربع مساحت و ۱۴۷٬۱۴۸ نفر جمعیت دارد.
استان پارورو (به اسپانیایی: Provincia de Paruro) یک استان در پرو است که در منطقه کوسکو واقع شده‌است.escale.minedu.gob.pe - UGEL map of the Paruro Province (Cusco Region) استان پارورو ۱٬۹۸۴٫۴۲ کیلومتر مربع مساحت و ۳۲٬۲۴۴ نفر جمعیت دارد.
مک‌گروبر (انگلیسی: "MacGruber") یک فیلم سینمایی کمدی و اکشن آمریکایی محصول سال ۲۰۱۰ که بر اساس طرحی از برنامه "پخش زنده شنبه شب" به همین نام ساخته شده‌است و خود نقیضه از سریال تلویزیونی اکشن و ماجراجویی مک‌گروبر است.
این فیلم در ابتدا برای اکران در ۲۳ آوریل ۲۰۱۰ برنامه‌ریزی شده بود، اما در عوض این فیلم در ۲۱ مه ۲۰۱۰ اکران شد و در برابر بودجه ۱۰ میلیون دلاری در سراسر جهان ۹٫۳ میلیون دلار درآمد کسب کرد.
استان پائوکارتامبو (به اسپانیایی: Provincia de Paucartambo) یک استان در پرو است که در منطقه کوسکو واقع شده‌است.escale.minedu.gob.pe - UGEL map of the Quispicanchi Province 1 (Cusco Region) استان پائوکارتامبو ۶٬۲۹۵٫۰۱ کیلومتر مربع مساحت و ۴۷٬۳۱۳ نفر جمعیت دارد.
نهادگرایی نوین رویکردی در مطالعه نهاد هاست که توجه آن به اثرات محدود کننده و مقدور کننده قوانین رسمی یا غیررسمی بر روی اشخاص یا گروه‌ها است.
نهادگرایی نوین اولین بار در سال ۱۹۷۷ توسط جامعه‌شناس جان میر معرفی شد.
مطالعه نهادها و روابط بینشان سالهاست که مورد توجه پژوهش‌های دانشگاهی بوده‌است. در اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰ میلادی، نظریه پردازان اجتماعی شروع به نظم دادن به نوشتجات خود کردند. یکی از برجسته‌ترین امثال این نوشتجات اثر اقتصاددان و نظریه‌پرداز آلمانی، ماکس وبر بود؛ وبر بر روی ساختار سازمانی (یا همان دیوان‌سالاری) در جامعه، و نهادگرایانگی که تحت تأثیر قاعده «قفس آهنین» شکل گرفته و توسط دیوان‌سالاری سازمانی خلق شده بود، تمرکز نمود. در بریتانیا و ایالات متحده، مطالعات نهادهای سیاسی تا دهه پنجاه قرن ۲۰ میلادی بر علوم سیاسی حکمفرما بود. این رویکرد، که گاهی آن را نهادگرایی «قدیمی» می‌نامند، به تحلیل نهادهای رسمی دولت از دیدگاه تطبیقی توجه داشت. بدنبال این نوع از نهادگرایی، علوم سیاسی رخ داد که دیدگاه‌های جدیدی برای تجزیه و تحلیل سیاست مانند پوزیتیویسم، تئوری انتخاب عقلانی و رفتارگرایی به ارمغان آورد، و اولویت از نهادها به افراد تشکیل دهندهٔ آنها تغییر یافت. نهادگرایی نوین واکنشی به انقلاب رفتاری بود.
نهادگرایی در سال ۱۹۷۷ با مقاله تأثیرگذاری که توسط جان دبلیو مایر از دانشگاه استنفورد و دانشجوی دکترای وی برایان روون منتشر شد، احیای قابل توجهی را تجربه کرد. فرمول اصلاح شده نهادگرایی که در این مقاله پیشنهاد شده‌است، تغییر قابل توجهی در نحوه انجام تحلیل نهادی ایجاد کرده‌است. تحقیقاتی که در پی آن انجام شد به عنوان نهادگرایی «نوین» شناخته شد، مفهومی که به‌طور کلی در ادبیات دانشگاهی به عنوان «نهادگرایی نوین» شناخته می‌شود.
در اوایل دهه ۱۹۸۰ هنگامی که پاول دی ماجیو و والتر پاول آگاهانه نظریه قفس آهنی وبر را مورد بازبینی مجدد قرار دادند، اصلاحات قابل توجه دیگری رخ داد. در دهه بعد، انبوهی از مقالات در این زمینه در بسیاری از رشته‌ها، از جمله رشته‌های خارج از علوم اجتماعی، مشاهده شد. نمونه‌هایی از مجموعه کارهای دهه بعد را می‌توان در اثر گلچین دی ماجیو و پاول در سال ۱۹۹۱ درزمینه جامعه‌شناسی یافت. در اقتصاد، اثر برنده جایزه نوبل داگلاس نورث نمونه ای برجسته است.
کاتلین تلن و سوون استینمو نهادگرایی جدید را با «نهادگرایی قدیمی» مقایسه می‌کنند، که اکثراً روی روایت‌های دقیق نهادها متمرکز شده بود و تمرکز کمی روی تحلیل‌های مقایسه ای داشت؛ بنابراین، نهادگرایی قدیمی برای پژوهش تطبیقی و نظریه تبیینی مفید نبود. این «نهادگرایی قدیمی» زمانی تضعیف شد که دانشمندان به‌طور فزاینده ای نشان دادند که چگونه قوانین رسمی و ساختارهای اداری موسسات رفتار بازیگران و نتایج سیاست‌ها را به درستی توصیف نمی‌کنند.
مطالعاتی که اخیراً انجام شده‌است تأکید بر رقابت بین منطق‌ و استدلال‌های گوناگون دارند، و توجه خود را معطوف منابع متنوع ناهمگن در زمینه ها و تعبیه نهادی ملاحظات فنی می‌کنند. مفهوم منطق معمولاً به باورها و قواعد فرهنگی گسترده‌تری اشاره دارد که شناخت را ساختار می‌دهد و تصمیم‌گیری را در یک زمینه هدایت می‌کند. در سطح سازمان، منطق می‌تواند توجه تصمیم گیرندگان اصلی را به مجموعه ای محدود از موضوعات و راه حل‌ها معطوف کند؛ این کار منجر به شکل‌گیری تصمیماتی منطقی می‌شود که هویت‌ها و استراتژی‌های موجود سازمانی را تقویت می‌کنند. در راستای نهادگرایی نوین، نظریه سیستم حاکمیت اجتماعی تأکید می‌کند که نهادهای خاص و نمونه سازمانی آنها عمیقاً در محیط‌های فرهنگی، اجتماعی و سیاسی جای گرفته‌اند و ساختارها و عملکردهای خاص اغلب بازتابی از قوانین، عرف‌ها، و الگوهای ساخته شده در محیط گسترده‌تر هستند.
رویکردهای علمی متعددی به عنوان بخشی از نهادگرایی نوین معرفی شده‌اند.
بخش عمده ای از مقدمه این مقاله مربوط به دیدگاهی هنجاری می‌شود که گاهی اوقات به عنوان نهادگرایی نوین «اصلی» شناخته می‌شود. نهادگرایی هنجاری تفسیری جامعه‌شناسی از نهادها است و معتقد است که «منطق مناسب بودن» رفتار بازیگران درون یک نهاد را هدایت می‌کند. این نوع نهادگرایی پیش‌بینی می‌کند که هنجارها و قوانین رسمی نهادها عملکرد کسانی را که در آنها فعالیت می‌کنند شکل می‌دهند. به گفته جیمز مارچ،. «منطق مناسب بودن» به این معنی است که اقدامات «با استفاده از قوانینی که در هویت‌ها سازمان یافته‌اند» با موقعیت‌ها مطابقت دارند؛ بنابراین نهادگرایی هنجاری بدین باور است که رفتار بازیگران نهادی به سه چیز بستگی دارد: موقعیتی که بازیگران با آن روبرو می‌شوند، هویت بازیگران در آن موقعیت، و تجزیه و تحلیل بازیگر از قوانینی که به‌طور کلی رفتار او را در آن موقعیت کنترل می‌کنند.
این رویکرد با نهادگرایی هنجاری در تضاد است: بدین منظور که در عوض طراحی مجموعه ای از اقدامات پیش‌بینی شده جهت به حداکثر رساندن سود، در این رویکرد هر بازیگر معینی در یک مؤسسه احساس محدودیت و موظف بودن به هنجارها و قوانین نهاد را داراست.
نهادگرایی انتخاب عقلانی از نظریه انتخاب عقلایی الهام گرفته‌است، اما با آن یکسان نیست. طرفداران این رویکرد استدلال می‌کنند که انتخاب‌های منطقی بازیگران سیاسی محدود است (این امر عقلانیت محدود شده نامیده می‌شود). این محدودیت‌ها مورد قبول اند، چرا که افراد می‌توانند اهداف خود را به بهترین وجه از طریق مؤسسات تحقق بخشند. به عبارت دیگر، نهادها سیستم‌هایی از قوانین و انگیزه‌های رفتاری هستند که در آن افراد سعی می‌کنند سود خود را به حداکثر برسانند.
بنا به اظهار این نوع از نهادگرایی، «تاریخ مهم است».. مسیرهایی که در اوایل پیدایش یک مؤسسه انتخاب یا طراحی می‌شوند، معمولاً در طول توسعه مؤسسه نیز دنبال می‌شوند. نهادها بر اساس الگوی توسعه خود دستور جلسه ای اساسی، چه غیررسمی (نحوه انجام امور به‌طور کلی) و چه رسمی (مجموعه قوانین و تعامل نهادی)، در نظر خواهند گرفت.
از مفاهیم کلیدی این رویکرد، وابستگی است: مسیر تاریخی یک نهاد یا نهاد سیاسی معین منجر به وقایع تقریباً اجتناب ناپذیری خواهد شد. این امر در بعضی از موسسات ممکن است چرخه ای خود-ماندگار باشد: بدین معنا که گروهی از اقدامات منجر به شکل‌گیری اقداماتی نظیر خود می‌شود.
نهادگرایی جامعه شناختی شکلی از نهادگرایی نوین است که مربوط به «روشی است که نهادها برای افراد معنا می‌آورند و عناصر مهم نظری را برای نهادگرایی هنجاری در علوم سیاسی فراهم می‌کنند». برخی از نهاد گرایان جامعه‌شناسی معتقدند که نهادها در سازمان‌ها شبیه به هم شده‌اند (که نشانگر نوعی همسانی است)، با این که به روش‌های مختلف تکامل یافته‌اند.
به گفته ریچارد اسکات، جامعه‌شناس سازمانی برجسته، «انطباق یا پیروی در بسیاری از شرایط صرفاً به دلیل غیرقابل تصور بودن سایر رفتارها رخ میدهد؛ به روزمرگی روی آورده می‌شود، چرا که به باورمان "روشی است که کارها را انجام می‌دهیم" و بنابراین امری بدیهی است» (ص 57). عاملی که به تصمیمات و اقدامات افراد جهت می‌بخشد نه ترس از مجازات یا تلاش برای انطباق است، و نه نوعی احساس تعهد اجتماعیست؛ بلکه بنا بر جنبه شناختی نهادگرایی نوین افراد گزینه‌های خاصی را انتخاب می‌کنند زیرا نمی‌توانند هیچ گزینه دیگری را تصور کنند.
این رویکرد یک چشم‌انداز اقتصادی است که سعی دارد با تمرکز بر نهادها (یعنی هنجارها و قواعد اجتماعی و حقوقی) که اساس فعالیت اقتصادی هستند، و همچنین با تجزیه و تحلیلی فراتر از اقتصاد نهادی قبل از خود و اقتصاد نئوکلاسیک، اقتصاد را گسترش دهد. اقتصاد نهادی نوین را می‌توان گامی گسترده خواند که شامل جنبه هاییست که در اقتصاد نئوکلاسیک وجود ندارد. این رویکرد جنبه‌های اقتصاد سیاسی کلاسیک را از نوع کشف می‌کند. عمده محققان مرتبط با این موضوع عبارتند از: ماساهیکو آئوکی، آرمن آلچیان، هارولد دمستز، استیون چئونگ،Harold Demsetz (1967). "Toward a Theory of Property Rights," "American Economic Review", 57(2), pp. 347-359.Harold Demsetz (1969) "Information and Efficiency: Another Viewpoint," Journal of Law and Economics", 12(1), pp. ."Steven N. S. Cheung (1970). "The Structure of a Contract and the Theory of a Non-Exclusive Resource," "Journal of Law and Economics", 13(1), pp. 49-70.S. N. S. Cheung (1973). "The Fable of the Bees: An Economic Investigation," "Journal of Law and Economics", 16(1), pp. 11-33. آونر گریف، یورام بارزل، کلاد منارد (اقتصاددان)، تارون آجم‌اغلو، و چهار برنده نوبل به نام‌های رونالد کوز، داگلاس نورث، الینور اوستروم،Ronald Coase (1998). "The New Institutional Economics," "American Economic Review", 88(2), pp. 72-74.R. H. Coase (1991). "The Institutional Structure of Production," Nobel Prize Lecture PDF, reprinted in 1992, "American Economic Review", 82(4), pp. 713-719.Douglass C. North (1990). "Institutions, Institutional Change and Economic Performance", Cambridge University Press.Douglass C. North (1995). "The New Institutional Economics and Third World Development," in "The New Institutional Economics and Third World Development", J. Harriss, J. Hunter, and C. M. Lewis, ed. , pp. 17-26.Elinor Ostrom (2005). "Doing Institutional Analysis: Digging Deeper than Markets and Hierarchies," "Handbook of New Institutional Economics", C. Ménard and M. Shirley, eds. "Handbook of New Institutional Economics", pp. 819-848. Springer. و الیور ئی. ویلیامسون.Oliver E. Williamson (2000). "The New Institutional Economics: Taking Stock, Looking Ahead," "Journal of Economic Literature", 38(3), pp. 595-613 (press +). همگرایی چنین محققانی منجر به تأسیس انجمن اقتصاد نهادی و سازمانی (جامعه بین‌المللی اقتصاد نهادی نوین سابق) در سال ۱۹۹۷ شد.
طرفداران نهادگرایی برهانی، مانند ویوین اشمیت، بر تأثیر ایده‌ها و گفتمان‌ها بر ثبات و تغییر نهاد تأکید می‌کنند.
نهادگرایان ساختارگرا بر این باورند که گفتمانهای سیاسی یا اجتماعی می‌توانند در ایجاد ارتباط مؤثر باشند: بازیگرانی که نظرات خود را به صورت علنی بیان می‌کنند می‌توانند منجر به تغییر اجتماعی یا هماهنگی کارکردها شوند؛ بنابراین ایده‌ها و معانی، مکانیزمی را برای بازیگران متعددی فراهم می‌کنند تا در مورد هنجارها و ارزش‌ها به توافق برسند و بنابراین تغییرات اجتماعی ایجاد کنند.. این امر به‌طور فزاینده ای فراتر از علوم سیاسی می‌رود و به تئوری روابط بین‌الملل و تحلیل سیاست خارجی ملحق می‌شود...
نهادگرایی فمینیستی یک رویکرد نهادگرایانه جدید است که «چگونگی عملکرد هنجارهای جنسیتی در نهادها و چگونگی ساخت و حفظ دینامیک قدرت جنسیتی» را در فرآیندهای نهادی بررسی می‌کند.
استان اوروبامبا (به اسپانیایی: Provincia de Urubamba) یک استان در پرو است که در منطقه کوسکو واقع شده‌است.escale.minedu.gob.pe - UGEL map of the Urubamba Province (Cusco Region) استان اوروبامبا ۱٬۴۳۹٫۴ کیلومتر مربع مساحت و ۶۰٬۷۳۹ نفر جمعیت دارد.
حزب کمونیست بنگلادش () یک حزب سیاسی با ایدئولوژی مارکسیسم–لنینیسم در کشور بنگلادش است. این حزب در ائتلاف دموکراتیک چپ است.
پس از تقسیم هند در سال ۱۹۴۷، در جریان دومین کنگره حزب کمونیست هند در کلکته، نمایندگانی که از مناطقی در ایالت تازه تأسیس پاکستان (که بنگلادش را نیز تشکیل می‌دهد) می‌آیند در ۶ مارس ۱۹۴۸ به‌طور جداگانه ملاقات کردند جلسه تشکیل و تصمیم به تشکیل حزب کمونیست پاکستان گرفت. نپال ناگ دبیرکل حزب شد.
قدرت و فعالیت اصلی حزب تازه تأسیس در استان پاکستان شرقی (بنگلادش فعلی) بود. این استان شرقی از نظر جغرافیایی تقریباً ۲۰۰۰ نفر از استان غربی جدا شد کیلومتر از خاک هند. به دلیل این جدایی جغرافیایی گسترده همراه با آزار و شکنجه توسط دولت پاکستان و توسعه ناهموار جنبش دموکراتیک در دو قسمت پاکستان، کمونیست‌های شرق پاکستان نیاز به داشتن یک مرکز مستقل برای پیشبرد بیشتر فعالیت‌های خود احساس کردند. چهارمین کنفرانس کمیته استانی پاکستان شرقی حزب، که به‌طور مخفیانه در سال ۱۹۶۸ تشکیل جلسه داد، خود را اولین کنگره حزب کمونیست پاکستان شرقی اعلام کرد و کمیته مرکزی حزب را انتخاب کرد. با ظهور بنگلادش به عنوان یک کشور مستقل در سال ۱۹۷۱، این حزب نام فعلی خود را حزب کمونیست بنگلادش گرفت.
این حزب نقش مهمی در قیام ۱۹۶۹ و همچنین در شورش سراسری پس از آن از جمله جنبش عدم همکاری ۱۹۷۱ ایفا کرد. حزب کمونیست همچنین به‌طور فعال در نه ماه مبارزه مسلحانه برای استقلال بنگلادش در سال ۱۹۷۱ شرکت کرد. یک «نیروی ویژه چریکی» به فرماندهی مستقیم CPB- NAP - BSU علیه ارتش پاکستان جنگید. کمونیستها همچنین در بخشهای دیگر مبارزان مقاومت مسلح از جمله مبارزان آزادی و ارتش جدید بنگلادش شرکت داشتند. مونی سینگ، رئیس‌جمهور پیشین این حزب، به عنوان عضوی از شورای مشورتی دولت موقت بنگلادش انتخاب شد.
استقلال بنگلادش در سال ۱۹۷۱ فصل جدیدی را در تاریخ حزب کمونیست بنگلادش گشود. حزب کار قانونی و علنی خود را آغاز کرد. حزب با هدف بسیج سازمانها و جنبشهای اتحادیه‌های کارگری در خطوط انقلابی، مرکز ملی سندیکایی را تشکیل داد. Gana Oikya Jote در ۱۴ اکتبر ۱۹۷۳ متشکل از لیگ اوامی بنگلادش، حزب کمونیست و حزب ملی آوامی (مظفر) با هدف آماده‌سازی زمینه ای برای استقرار سوسیالیسم در کشور تشکیل شد و کمیته Jote متشکل از ۱۹ عضو با تشکیل شد. سه عضو از حزب کنونیست بنگلادش. در کنگره خود در داکا (۱۹۷۳)، حزب قانون اساسی جدیدی را تصویب کرد و کمیته مرکزی ۲۶ عضوی با مونی سینگ به عنوان رئیس‌جمهور و محمد فرهاد به عنوان دبیرکل انتخاب شدند. در ۱۵ اوت ۱۹۷۵ رئیس‌جمهور شیخ مجیب توسط بخشی از ارتش ترور شد که سرانجام این کشور را تحت سلطه نظامی راستگرایان درآورد. رهبران و کارگران حزب کمونیست قربانی سرکوب جدی تحت حکومت نظامی در سال ۱۹۷۵ شدند. رهبران حزب در مرکز و مناطق بازداشت شدند، علیه بسیاری حکم صادر شد (۱۹۷۶)، و در اکتبر ۱۹۷۷ حزب کمونیست بنگلادش ممنوع اعلام شد. در سال ۱۹۷۸ ممنوعیت حزب لغو شد و رهبران آن آزاد شدند. این حزب در انتخابات عمومی ۱۹۷۸ شرکت کرد. این حزب به عنوان عضوی از جبهه اویکا پشتیبانی فعالانه ای از زهیر زیمام در انتخابات ریاست جمهوری در سال ۱۹۷۹ داشت. این نزب در سال ۱۹۸۳ علیه حکومت نظامی حسین محمد ارشاد به اتحاد ۱۵ حزب پیوست. این حزب در انتخابات ۱۹۸۶ جاتیای سنگساد شرکت کرد و پنج کرسی را بدست آورد. حزب کمونیست بنگلادش نقشی حیاتی در جنبش برکناری ارشاد در سال ۱۹۹۰ داشت.
این حزب در سال ۱۹۹۱ با توجه به فروپاشی سوسیالیسم به سبک شوروی در اروپای شرقی، از جمله اتحاد جماهیر شوروی، با بحران بزرگی روبرو شد. رهبران حزب به دو اردوگاه تقسیم شدند، یکی طرفدار انحلال این حزب و جایگزینی آن با یک سکوی جدید در خطوط دموکراتیک و دیگری طرفدار حفظ حزب در شکل اصلی آن بودند. این درگیری در سال ۱۹۹۳ زمانی حادتر شد که دو گروه مخالف کنوانسیونهای جداگانه ای را در داکا ترتیب دادند. گروه مارکسیست - لنینیست، در کنوانسیون خود که در ۱۵ ژوئن ۱۹۹۳ برگزار شد، به نفع وجود مستقل حزب کمونیست در بنگلادش تصمیم گرفتند، و کمیته اجرایی مرکزی جدید آنها با رفیق شهیدولا چودهوری به عنوان رئیس‌جمهور و رفیق موزهیدالاسلام سلیم به عنوان کلی تشکیل شد. دبیر، منشی.
حزب کارگران (بازسازی شده) بنگلادش در فوریه ۲۰۱۰ در حزب کمونیست بنگلادش ادغام شد.
انترناسیونالیسم انقلابی جنبه اصلی اصول سیاست آن است. تمرکزگرایی دموکراتیک اصل سازمانی راهنمای CPB است. کنگره حزب که هر ۴ سال یکبار تشکیل می‌شود، عالی‌ترین نهاد حزب است که کمیته مرکزی مسئول در برابر آن را انتخاب می‌کند. کمیته مرکزی بالاترین ارگان حزب در فاصله بین دو کنگره است.
کمیته مرکزی ۵۱ عضوی توسط نهمین کنگره حزب (اوت ۲۰۰۸) انتخاب شد. یک هیئت رئیسه ۷ نفره شامل رئیس‌جمهور و دبیرکل توسط CC انتخاب شد. همچنین یک شورای ملی متشکل از ۱۹۱ عضو وجود دارد که حداقل سالی یکبار برای مشاوره و کمک به CC در اجرای تصمیمات کنگره تشکیل می‌شود. کنگره همچنین یک کمیسیون کنترل ۴ نفره را انتخاب کرد. CPB در ۶۲ منطقه از ۶۴ منطقه و ۲۷۵ مورد از ۵۲۰ بخش فرعی در بنگلادش سازمان دارد. کمیته‌های منطقه ای و فرعی فعالیت‌های کمیته‌های منطقه ای و شاخه‌های اولیه حزب را هماهنگ و هدایت می‌کنند. اعضای حزب در این شاخه‌های اصلی سازمان یافته‌اند، شاخه‌های آنها «گروه‌های فعال» را تشکیل می‌دهند که در خدمت آماده‌سازی کادرها برای عضویت در حزب هستند. علاوه بر عضویت در حزب، این حزب فرصتی را برای گنجاندن «اعضای وابسته» از میان طرفداران حزب فراهم می‌کند. اعضای حزب و فعالین حزب در اتحادیه‌های کارگری و سازمان‌های توده ای کارگران کشاورزی، دهقانان، زنان، دانشجویان، جوانان، کودکان، معلمان، پزشکان، وکلا، متخصصان، اقلیت‌های ملی بومی و بومیان، سازمان‌های فرهنگی و غیره کار می‌کنند. علی‌رغم تعداد نسبتاً کمی از اعضای حزب و اعضای وابسته (مجموعاً ۲۵۰۰۰ نفر)، این حزب قادر است از طریق نفوذ خود در این سازمانهای توده ای، صدها هزار نفر را بسیج کند.
ارگان اصلی حزب "Ekota" است که هر هفته منتشر می‌شود.
CPB در حال کار با استراتژی تحقق «تحول انقلابی دموکراتیک جامعه و دولت» با هدف نهایی سوسیالیسم - کمونیسم است. حزب متناسب با این هدف استراتژیک «تحول دموکراتیک انقلابی» یک برنامه ۱۷ ماده ای ارائه داده‌است.
CPB توجه ویژه ای به تقویت حزب و سازمانهای توده ای، افزایش انسجام در میان کمونیستها و حرکت به سمت وحدت کمونیستی، تقویت و گسترش جبهه دموکراتیک چپ (که توسط احزاب مختلف کمونیست و چپ تشکیل شده‌است) است.
حزب کمونیست همچنین در تلاش بوده تا نیروهای چپ و لیبرال دموکراتیک را گرد هم آورد تا جایگزینی برای دو حزب عمده فعلی فراهم کند. این حزب در راه اندازی یک ترکیب ۱۱ نفره فعالانه با این هدف مشارکت فعال داشت. با این حال، در تحولات اخیر (از اواخر سال ۲۰۰۶) بقیه این اتحاد در اتحاد ۱۴ حزب به رهبری اتحادیه عوامی قرار گرفته‌است.
حزب کمونیست بنگلادش همچنین وظیفه فوری مبارزه با بنیادگرایی مذهبی را در اولویت قرار می‌دهد. این حزب به شدت از ماتریالیسم دیالکتیکی صحبت می‌کند. برای همین در تلاش است تا جنبشی متحد را با همه نیروهای دموکراتیک سکولار ممکن از جمله اتحاد آوامی ایجاد کند.
حزب کمونیست بنگلادش در شش انتخابات از هفت انتخابات عمومی اول شرکت کرد (به استثنای فوریه ۱۹۹۶ که به‌طور گسترده‌ای تحریم شد). آنها دو بار نمایندگی، ۵ کرسی در سال ۱۹۸۶ و ۵ کرسی در سال ۱۹۹۱ به دست آوردند.
حمله صلیبیون به مصر (۱۱۶۳-۱۱۶۹) به مجموعه لشکرکشی که توسط پادشاهی اورشلیم برای گسترش حوزه قدرت و قلمروی خود در مصر بعد از ضعف خلافت فاطمیان اطلاق می‌شود. این جنگ به دنبال آشفتگی داخلی و مسئله جانشینی در خلافت فاطمیان شروع شد که دو قدرت آن زمان، یعنی دودمان زنگیان به رهبری نورالدین زنگی و پادشاهی اورشلیم به رهبری امالریک یکم درصدد از این شرایط برای بسط قدرت خود بودند. در نهایت صلیبیون موفق به بسط قلمروی خود رد مصر نشدند و زنگیان نیز پس از اعلان سلطنت جدید توسط صلاح‌الدین ایوبی در مصر، حوزه قدرت خود را در مصر از دست داد.
منحنی کوزنتس فرضیه‌ای را بیان می‌کند که توسط سیمون کوزنتس در دهه ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ مطرح شد. بر اساس این فرضیه، زمانی که اقتصادی توسعه پیدا می‌کند، نیروهای بازار در ابتدا باعث افزایش نابرابری اقتصادی و سپس منجر به کاهش آن می‌شوند.
یک توضیح برای این پدیده این است که در مراحل اولیه توسعه اقتصادی، فرصت‌های سرمایه‌گذاری، برای آن کسانی که پول دارند زیاد می‌شود و در همان حال هجوم نیروی کار ارزان روستایی به شهرها باعث کاهش دستمزدها می‌شود. در حالی که در اقتصادهای توسعه یافته، ذخایر سرمایه انسانی (تخمینی از هزینه ای که متحمل شده اما هنوز پرداخت نشده‌است) به جای ذخایر سرمایه فیزیکی به عنوان منبع اصلی رشد اقتصاد مطرح می‌شود؛ و نابرابری اقتصادی با کاهش سطوح آموزش، سرعت رشد اقتصادی را کاهش می‌دهد، زیرا افراد فقیرتر و محرومتر در شرایط ناقص بازارها و اعتبار، پول کافی برای تأمین مخارج تحصیل خود را ندارند.
منحنی نشان می‌دهد، که هر گاه صنعتی شدن در کشوری اتفاق می‌افتد- و به ویژه با مکانیزه شدن کشاورزی- کانون اقتصاد آن کشور به شهرها سوق داده می‌شود. مهاجرت داخلی کشاورزانی که به دنبال یافتن مشاغل با درآمد بهتر در مراکز شهری هستند شکاف قابل توجهی در نابرابری روستایی-شهری ایجاد می‌کند (صاحبان بنگاه‌ها سود به دست می‌آورند، در حالیکه کارگران این صنایع مشاهده می‌کنند درآمدشان با نرخ بسیار کمتری افزایش می‌یابد و احتمالاً کارگران کشاورزی کاهش درآمدشان را خواهند دید) با افزایش جمعیت شهری، جمعیت روستا کاهش می‌یابد. سپس انتظار می‌رود وقتی افراد به سطح مشخصی از میانگین درآمد دست می‌یابند، نابرابری اقتصادی کاهش یابد و فرآیندهای صنعتی سازی-دموکراتیک شدن و بهبود وضعیت رفاهی مردم- با رشد سریعی که ایجاد می‌کند مزیت‌هایی را برای همه مردم ایجاد فراهم می‌کند و درآمد سرانه افزایش می‌یابد. کوزنتس معتقد است که نابرابری شکلی مانند "U" وارونه را دنبال می‌کند، زیرا یکبار نابرابری اقتصادی افزایش می‌یابد اما پس از آن، با افزایش درآمد سرانه، مجدداً این نابرابری اقتصادی کاهش می‌یابد.
نمودارهای منحنی کوزنتس یک منحنی به شکل U معکوس را نشان می‌دهد، هرچند متغیرهای محورها، اغلب ترکیبی و هماهنگ هستند و نابرابری یا ضریب جینی روی محور Y و توسعه اقتصادی، زمان یا درآمدهای سرانه روی محور X نشان داده می‌شوند.
از سال ۱۹۹۱ به بعد منحنی کوزنتس زیست‌محیطی (EKC) به یک ویژگی معیار در مقالات فنی مربوط به سیاست گذاری زیست‌محیطی تبدیل شده‌است گرچه کاربرد آن هنوز شدیداً مورد بحث و جدل است.
نسبت کوزنتس عبارت است از اندازه‌گیری نسبت درآمد خانوارهایی که بیشترین درآمد را دارند (معمولاً %۲۰ بالایی خانوارها) به درآمد خانوارهایی که کمترین درآمد را دارندKuznets, Simon. 1955. Economic Growth and Income Inequality. "American Economic Review" 45 (March): 1–28. و معمولاً توسط %۲۰ پایین‌ترین یا %۴۰ پایین‌ترین سطح درآمد اندازه‌گیری می‌شود. با مقایسه %۲۰ بالاترین درآمد با %۲۰ پایین‌ترین درآمد، انتظار می‌رود که توزیع درآمد کاملاً برابر باشد و به ۱ برسد؛ اما مقایسه %۲۰ بالاترین درآمد با %۴۰ پایین‌ترین درآمد، این عدد را به ۰٫۵ می‌رساند.
کوزنتس دو توضیح مشابه برای این پدیده تاریخی داشت:
در هر دو توضیح، پس از اینکه %۵۰ جابجایی نیروی کار به سوی مشاغلی با دستمزد بالاتر انجام شد، نابرابری اقتصادی کاهش خواهد یافت.Kuznets, Simon. 1955. Economic Growth and Income Inequality. "American Economic Review" 45 (March): 1–28.
منتقدان نظریه منحنی کوزنتس معتقدند شکل U که در این منحنی مطرح می‌شود، هر کشور به‌طور مجزا این روند پیشرفت را طی نکرده‌است، بلکه از تفاوت‌های تاریخی بین کشورها نشات می‌گیرد؛ مثلاً بسیاری از کشورهای با درآمد متوسط که در مجموعه داده‌های کوزنتس استفاده شدند در آمریکای لاتین قرار داشتند که به صورت تاریخی، سطوح نابرابری اقتصادی در این منطقه بالا بوده‌است. وقتی این متغیر در منحنی کنترل می‌شود، شکل U منحنی شروع به از بین رفتن می‌کند. (به عنوان مثال، Deininger and Squire 1998) فیلدز (۲۰۰۱) با در نظر گرفتن شواهد تجربی که مبتنی بر مدل پانل‌های بزرگی از کشورها یا رویکردهای سری زمانی است، فرضیه کوزنتس را رد می‌کند.
معجزه آسیای شرقی (EAM) برای زیر سؤال بردن نظریه منحنی کوزنتس استفاده شده‌است. رشد اقتصادی سریع هشت کشور آسیای شرقی – ژاپن، کره جنوبی، تایوان، سنگاپور (چهار ببر آسیایی)، اندونزی، تایلند، و مالزی – در سال‌های ۱۹۶۵ تا ۱۹۹۰، معجزه آسیای شرقی نامیده شد. تولیدات صنعتی و صادرات به سرعت و با قدرت رشد کرد. همزمان با این رشد اقتصادی، امید به زندگی افزایش یافت و میزان جمعیتی که در فقر مطلق زندگی می‌کردند، کاهش یافت. این فرایند توسعه برخلاف نظریه منحنی کوزنتس بود. پژوهش‌های بسیاری انجام شده‌است تا مشخص کند معجزه آسیای شرقی (EAM) چطور توانست از تأمین منافع رشد اقتصادی سریع برای مردم و توزیع گسترده آن میان آنها اطمینان حاصل کند، زیرا نظریه کوزنتس عنوان می‌کند انباشته‌شدن سریع سرمایه، منجر به افزایش اولیه در نابرابری اقتصادی می‌شود. جوزف استیگلیتز بیان می‌کند که فرایند توسعه اقتصادی گسترده و موفقی که آسیای شرقی همزمان با کاهش فوری نابرابری اقتصادی در جمعیت خود تجربه می‌کند را می‌توان با سرمایه‌گذاری مجدد فوری مزایای اولیه ناشی از این رشد اقتصادی توضیح داد که در اصلاح زمین (افزایش بهره‌وری، درآمد و پس‌انداز روستایی)، آموزش همگانی (تأمین فرصت‌های برابر بیشتر و آنچه که استیگلیتز «زیرساخت روشنفکری» برای بهره‌وری نامگذاری می‌کند) و سیاست‌های صنعتی برای توزیع عادلانه‌تر درآمد از طریق دستمزدهای بالا و افزایشی؛ محدود کردن افزایش قیمت اجناس سرمایه‌گذاری می‌شود. این عوامل، میانگین توانایی مصرف و سرمایه‌گذاری شهروندان در اقتصاد را افزایش داد، تا مشارکت بیشتری در رشد اقتصادی داشته باشند. استیگلیتز تأکید می‌کند که نرخ بالای رشد اقتصادی، منابعی رابرای ترویج برابری اقتصادی فراهم کرد، که به عنوان یک حلقه بازخورد مثبت برای حمایت از نرخ بالای رشد عمل کرد. «معجزه آسیای شرقی» از فرضیه منحنی کوزنتس تخطی می‌کند که منحنی کوزنتس اصرار دارد رشد، موجب تولید نابرابری می‌شود و نابرابری اقتصادی یکی از ملزومات رشد کلی اقتصاد است.
گابریل پالما، استاد دانشگاه کمبریج در تحقیقات اخیر خود هیچ شواهدی برای منحنی کوزنتس دربارهٔ نابرابری اقتصادی نیافت:
«به نظر می‌رسد شواهد آماری مربوط به بخش «رو به بالا» در «U معکوس» این منحنی که رابطه بین نابرابری اقتصادی و درآمد سرانه را نشان می‌دهد ناپدید شده‌است، زیرا بسیاری از کشورهای کم‌درآمد و دارای درآمد کم تا متوسط، اکنون توزیع درآمدی مشابه با بسیاری از کشورهایی با درآمد متوسط دارند (به جز کشورهای آمریکای لاتین و آفریقای جنوبی). در حال حاضر توزیع درآمد نیمی از کشورهای صحرای آفریقا و بسیاری از کشورهای آسیایی از جمله هند، چین و ویتنام، مشابه توزیع درآمد در شمال آفریقا، کشورهای کارائیب و لایه دوم کشورهای تازه صنعتی شده (NIC) است. این سطح درآمد مشابه سطح درآمد نیمی از لایه اول کشورهای تازه صنعتی شده، کشورهای مدیترانه‌ای اروپای شرقی و کشورهای انگلیسی زبان عضو سازمان توسعه و همکاری اقتصادی (OECD) (به جز آمریکا) نیز هست. درنتیجه، اکنون حدود ۸۰ درصد جمعیت جهان در کشورهایی با ضریب جینی حدود ۴۰ زندگی می‌کنند.»
پالما اشاره می‌کند در میان کشورهایی با درآمد متوسط، فقط کشورهایی که در آمریکای لاتین و آفریقای جنوبی واقع‌اند، در گروه نابرابری اقتصادی مربوط به خودشان قرار دارند. او به جای استفاده از منحنی کوزنتس، جمعیت را تبدیل به دهک‌هایی می‌کند تا رابطه بین درآمد آنها و نابرابری در درآمد را بررسی کند. سپس پالما نشان می‌دهد دو روند توزیعی در نابرابری اقتصادی در یک کشور اتفاق می‌افتد:
«یکی از این روندها به شکل «گریز از مرکز» است و در دو دنباله توزیع رخ می‌دهد – منجر به افزایش تنوع سهم درآمد ۱۰ درصد بالا و چهل درصد پایین درآمد در این کشورها می‌شود. روند دیگر به شکل «مرکزگرا» است و در میانه دنباله توزیع رخ می‌دهد – به یکنواختی قابل‌توجهی در سهم درآمد نیمی از جمعیت که در دهک ۵ تا ۹ قرار دارند، منجر می‌شود.»
بنابراین سهم ۱۰ درصد از پولدارترین افراد جمعیت، بر سهم ۴۰ درصد از فقیرترین افراد جمعیت تأثیر می‌گذارد، و افرادی با درآمد متوسط و متوسط رو به بالا، در همه کشورها در وضعیت یکسان باقی می‌مانند.
توماس پیکتی در "سرمایه در قرن بیست و یکم"، کارایی منحنی کوزنتس را رد می‌کند. او اشاره می‌کند در برخی کشورهای ثروتمند، سطح نابرابری درآمد در قرن بیست و یکم، از سطح نابرابری درآمد در دهه‌های پایانی قرن بیستم پیش افتاده‌است و عنوان می‌کند که وقتی در بلندمدت نرخ بازده سرمایه بیشتر از نرخ رشد اقتصادی باشد،نتیجه آن انباشت ثروت است.
رابرت فوگل، اقتصاددان، در زندگینامه‌ای که با توجه به روش‌های علمی سیمون کوزنتس نوشت، به برخی هشدارهای خود کوزنتس دربارهٔ «شکنندگی داده‌ها» که در این فرضیه به کار می‌رود، اشاره کرد. فوگل می‌گوید بیشتر مقاله کوزنتس به توضیح عوامل متضادی که در این فرضیه مطرح می‌شدند اختصاص یافته‌است. فوگل بر بیان این بخش از نظر کوزنتس تأکید دارد که «حتی اگر داده‌ها معتبر باشند، این داده‌ها متعلق به دوره زمانی بسیار محدود و تجربیات تاریخی استثنایی هستند». فوگل اشاره کرد با وجود این «هشدارهای مکرر»، پیش‌بینی‌های احتیاط‌آمیز کوزنتس نادیده گرفته شد و جایگاه منحنی کوزنتس توسط دیگر اقتصاددانان تا حد یک «قانون» ترفیع یافت.
تحقیق دابسون و راملوگان، به دنبال شناسایی رابطه‌ای بین نابرابری و آزادسازی تجارت بود. یافته‌های ترکیبی دربارهٔ این موضوع مطرح شده‌است- بعضی از کشورهای در حال توسعه، در پی آزادسازی تجارت، نابرابری بیشتر یا نابرابری کمتر اقتصادی را تجربه کرده‌اند یا هیچ تفاوتی در نابرابری اقتصادی تجربه نکرده‌اند. به این ترتیب دابسون و راملوگان عنوان می‌کنند شاید باز بودن تجارت بتواند از طریق چارچوب منحنی کوزنتس، به نابرابری اقتصادی مرتبط شود. نمودار آزادسازی تجارت در برابر نابرابری اقتصادی، بازبودن تجارت را در محور X، و نابرابری اقتصادی را در محور Y اندازه‌گیری می‌کند. دابسون و راملوگان بازبودن تجاری را با توجه به نسبت صادرات و واردات (تجارت کل) و میانگین نرخ تعرفه، تعیین می‌کنند؛ نابرابری با نرخ ناخالص ثبت‌نام در مدراس ابتدایی، سهم کشاورزی در تولید کل، نرخ تورم، و خصوصی‌سازی تجمعی تعیین می‌شود. با مطالعه داده‌های چند کشور آمریکای لاتین که سیاست‌های آزادسازی تجارت را در ۳۰ سال گذشته اجرا کرده‌اند، به نظر می‌رسد منحنی کوزنتس در رابطه بین آزادسازی تجارت و نابرابری (که با ضریب جینی اندازه‌گیری می‌شود) به کار می‌آید. درهرحال بسیاری از این کشورها در بخش تولید که با نیروی کار کم مهارت انجام می‌شود، شاهد جابجایی به سوی فعالیت‌های متمرکز بر منابع طبیعی بودند. این جابجایی چندان به نفع کارگران کم‌مهارت نخواهد بود؛ بنابراین اگرچه شواهد این کشورها نشان می‌دهد منحنی کوزنتس در رابطه با آزادسازی تجارت تأیید می‌شود، اما دابسون و راملوگان بیان می‌کنند سیاست‌های توزیع مجدد باید همزمان اجرا شود تا افزایش اولیه نابرابری اقتصادی کاهش یابد.
منحنی کوزنتس زیست‌محیطی (EKC) یک رابطه فرضی بین کیفیت زیست‌محیطی و رشد تولید ناخالص داخلی (GDP) را نشان می‌دهد: بر اساس این بحث که بحثی ساختگی است، شاخص‌های مختلف تخریب زیست‌محیطی معمولاً با رشد اقتصادی مدرن، بدتر می‌شود، تا وقتی که میانگین درآمد در طول دوره توسعه، به نقطه مشخصی برسد. بعضی پژوهش‌ها نشان داده‌اند در این نقطه مشخص، شاخص‌های تخریب زیست‌محیطی شروع به بهبود می‌کنند. این بحث ابتدا توسط جین گرامسان و پاول کروگر در مقاله «تأثیرات زیست‌محیطی قرارداد تجارت آزاد آمریکای شمالی» مطرح و مشهور شد. این مقاله فقط نشان داد گاز گلخانه‌ای غیرمستقیم، دی‌اکسید سدیم، ماده تاریک و ذرات معلق الگویی به شکل U معکوس دارند. بلافاصله پس از طرح این مقاله، بانک جهانی و بکرمن این موضوع را به اشتباه تفسیر کردند و بحث آن را به این شکل در سیاست‌های خود در نظر گرفتند که همه تأثیرات منفی زیست‌محیطی، الگوی منحنی زیست‌محیطی کوزنتس را دنبال خواهند کرد. تحقیقات فراوانی نتیجه گرفتند که فراتر از این آلاینده‌ها و مسائلی نظیر کیفیت آب که تهدیدی فوری برای سلامت انسان محسوب می‌شوند، رشد تولید ناخالص داخلی نیز به محیط زیست آسیب می‌زند و با «نقطه عطف» دیرپای خود، کمکی به محیط زیست نمی‌کند. منحنی کوزنتس زیست‌محیطی منجر به انتخاب‌های نامناسب در سیاست‌گذاری و آسیب‌های زیست‌محیطی زیادی شد.
کاربردپذیری منحنی کوزنتس زیست‌محیطی در مورد مباحث آلاینده‌هایی غیر هوایی، بعضی کاربردهای منابع طبیعی و حفاظت از تنوع زیستی، مناقشات زیادی دربردارد. مثلاً ممکن است افزایش درآمد موجب کاهش مصرف انرژی، زمین و منابع (گاهی اوقات اثر بوم‌شناختی نامیده می‌شود) نشود. درحالیکه نسبت سرانه انرژی به "تولید ناخالص داخلی حقیقی" کاهش یافته‌است، مصرف کل انرژی هنوز در بیشتر کشورهای توسعه یافته در حال افزایش است، و به همان میزان، انتشار کل بسیاری از گازهای گلخانه ای نیز رو به افزایش است. بعلاوه، وضعیت بسیاری از «خدمات کلیدی اکوسیستم» که توسط اکوسیستم‌ها تهیه می‌شود، از جمله تهیه آب تازه، حاصلخیزی خاک ، و شیلات، همچنان در کشورهای توسعه یافته رو به زوال است. طرفداران منحنی کوزنتس زیست‌محیطی می‌گویند این رابطه متغیر، ضرورتاً موجب بی‌اعتبار شدن فرضیه نمی‌شود، بلکه ممکن است کاربرد منحنی‌های کوزنتس در شاخص‌های مختلف زیست‌محیطی با در نظر گرفتن اکوسیستم‌های مختلف، شرایط اقتصادی متفاوت، مقررات و فناوری‌های مختلف هر یک از کشورها، تفاوت‌هایی دربرداشته باشد به این معنی که منحنی کوزنتس زیست‌محیطی دیگر یک نظریه معتبر تلقی نمی‌شود زیرا به‌طور کلی برای محیط زیست طبیعی کاربرد ندارد و عواملی به جز درآمد نیز، در بهبود محیط‌زیست نقش دارند.
دست کم یک منتقد می‌گوید آمریکا هنوز در تلاش است تا سطح درآمد لازم برای اولویت‌بندی آلاینده‌های زیست‌محیطی مشخصی نظیر انتشار کربن را کسب کند و بنابراین هنوز باید منحنی کوزنتس زیست‌محیطی را دنبال کند. یاندل و همکاران استدلال می‌کنند منحنی کوزنتس زیست‌محیطی برای کربن کاربرد ندارد زیرا بیشتر آلاینده‌ها از جمله سرب و گوگرد، مشکلات محلی به وجود می‌آورند، بنابراین جدیت و واکنش بیشتری برای پاکسازی محل از این قبیل آلاینده‌ها نیاز است. وقتی کشوری توسعه می‌یابد، ارزش نهایی پاکسازی این قبیل آلاینده‌ها، بهبود مستقیم قابل‌توجهی در کیفیت زندگی شهروندان آن به وجود می‌آورد. بالعکس، کاهش انتشار دی‌اکسید کربن تأثیر چشمگیری بر سطح زندگی محلی ندارد، بنابراین انگیزه اصلی پاکسازی آلودگی ناشی از آن، تنها به دلیل نوع دوستانه بهبود محیط زیست جهانی است. این موضوع تبدیل به «فاجعه ای برای انبازه‌ها» شده‌است. در این تراژدی، برای همه کاراتر است که محیط زیست را آلوده کنند و هیچ‌کس آن را تمیز نکند، درنتیجه وضعیت برای همه بدتر می‌شود. (هاردین، ۱۹۶۸) بنابراین حتی در کشوری مانند آمریکا با سطح بالای درآمد نیز، انتشار کربن مطابق با منحنی کوزنتس زیست‌محیطی، در حال کاهش نیست. درهرحال به نظر می‌رسد اتفاق نظر کمی در این باره وجود دارد که آیا منحنی کوزنتس زیست‌محیطی با توجه به انتشار دی‌اکسیدکربن شکل می‌گیرد یا خیر، زیرا دی‌اکسیدکربن یک آلاینده جهانی است که هنوز باید اعتبار آن در محدوده منحنی کوزنتس اثبات شود. یاندل و همکاران نیز نتیجه گرفتند «سیاست‌هایی که رشد اقتصادی را تحریک می‌کنند (آزادسازی تجارت، بازسازی اقتصادی و اصلاح قیمت) باید برای محیط زیست نیز مفید باشند.»
سایر منتقدین اشاره می‌کنند محققان، هنگامی که مقیاس‌های بلندمدت‌تر ارزیابی می‌شوند، با شکل منحنی نیز مخالفند؛ مثلاً میلیمت و استنگاس، شکل سنتی «U معکوس» را رد می‌کنند و به صورت یک N در نظر می‌گیرند که نشان می‌دهد با توسعه یک کشور، آلودگی افزایش می‌یابد و هنگامی که کشوری به آستانه تولید ناخالص داخلی می‌رسد، آلودگی کاهش می‌یابد و سپس وقتی افزایش درآمد ملی ادامه می‌یابد، آلودگی مجدداً افزایش می‌یابد. این قبیل یافته‌ها هنوز مورد مناقشه هستند، اما اهمیت زیادی دارند زیرا پرسش مهمی را مطرح می‌کنند که آیا زمانی که کشوری به آستانه اقتصادی مشخصی می‌رسد، آلودگی شروع به کاهش می‌کند یا خیر و آیا کاهش آلودگی فقط مربوط به آلاینده‌های محلی است یا خیر و آیا این آلودگی به سادگی به کشورهای فقیرتر در حال توسعه صادر می‌شود یا خیر. لوینسون نتیجه می‌گیرد منحنی کوزنتس زیست‌محیطی برای پشتیبانی از سیاست‌گذاری در بخش آلودگی صرف‌نظر از اینکه سیاست لسه فر یا سیاست مداخله‌گر را به کار گیرد کافی نیست. با این‌حال مطبوعات، از مقالاتی از این دست استفاده زیادی کرده‌اند.
ارو و همکاران می‌گویند اگر در چرخه توالی آلودگی- درآمد از جوامع کشاورزی (تمیز) به سوی اقتصادی صنعتی (به شدت آلوده)، و سپس به سوی اقتصادی خدماتی (تمیزتر)، آلودگی به دلیل سطوح درآمد بالاتر و مصرف انبوه از سوی جمعیت، مجدداً افزایش یابد، این توالی اشتباه خواهد بود. یک مشکل این مدل این است که قدرت پیشبینی ندارد زیرا مشخص نیست مرحله بعد توسعه اقتصادی به چه شکل خواهد بود.
سوری و چاپمن استدلال می‌کنند منحنی کوزنتس زیست‌محیطی در مقیاس جهانی قابل‌کاربرد نیست، زیرا احتمالاً کاهش آلودگی خالص در مقیاس جهانی اتفاق نخواهد افتاد. کشورهای ثروتمند معمولاً فعالیت‌هایی که بیشترین آلودگی را ایجاد می‌کند، از جمله تولید لباس و مبلمان را به کشورهای فقیرتری صادر می‌کنند که هنوز در حال پیشرفت صنعتی هستند. (سوری و چاپمن، ۱۹۹۸) بنابراین، همزمان با توسعه کشورهای فقیر، دیگر جایی برای صدور آلودگی‌های کشورهای ثروتمند باقی نمی‌ماند. این چرخه پاکسازی زیست‌محیطی که همراه با رشد اقتصادی اتفاق می‌افتد، نمی‌تواند به شکل نامحدودی قابل تکرار باشد، زیرا ممکن است در نهایت دیگر جایی برای صادرات زباله و فرآیندهای آلاینده‌زا وجود نداشته باشد. اما ژن گروسمن و آلن بی کروگر، نویسندگانی که ابتدا بین رشد اقتصادی، پاکسازی زیست‌محیطی و منحنی کوزنتس همبستگی ایجاد کردند، نتیجه می‌گیرند شواهدی وجود ندارد که کیفیت شرایط محیط زیست، با رشد اقتصادی به صورت یکنواخت بدتر شود.
استرن هشدار می‌دهد «انجام مطالعات اقتصادسنجی بد، کار بسیار آسانی است» و «سابقه استفاده از منحنی کوزنتس زیست‌محیطی، به خوبی نشان می‌دهد چه اشتباهاتی در این زمینه انجام می‌شود». او درمی‌یابد «به ویژگی‌های آماری داده‌های استفاده شده، توجه نشده‌است، از جمله وابستگی سریالی یا روندهای تصادفی در سری‌های زمانی؛ و آزمون‌های اندکی دربارهٔ درستی مدل انجام شده‌است. درهرحال یکی از اهداف اصلی انجام اقتصادسنجی، آزمایش این موضوع است که روابط واضح که بین پدیده‌ها دیده می‌شوند… معتبر هستند یا خیر، و کدام یک از این روابط، دارای همبستگی‌های کاذب هستند». او یافته‌های صریح خود را به این شکل بیان می‌کند: «وقتی این قبیل آمارها را در نظر می‌گیریم و از روش‌های مناسبی استفاده می‌کنیم، متوجه می‌شویم منحنی کوزنتس زیست‌محیطی وجود ندارد. (پرمن و استرن ۲۰۰۳) درعوض، دیدگاه واقع‌بینانه‌تری دربارهٔ تأثیر رشد اقتصادی و تغییرات تکنولوژیکی بر کیفیت زیست‌محیطی پیدا می‌کنیم. به نظر می‌رسد بیشتر شاخص‌های تنزل زیست‌محیطی، به‌طور یکنواخت با توجه به درآمد در حال افزایش هستند، هرچند «کشش درآمد» کمتر از یک است و فقط تابع ساده‌ای از درآمد نیست. تأثیرات مرتبط به زمان نیز تأثیرات زیست‌محیطی را در کشورها با همه سطوح درآمد، کاهش می‌دهند. درهرحال، در کشورهای در حال رشد که درآمد متوسط دارند، تأثیر مقیاس که موجب افزایش آلودگی و سایر عوامل تخریب زیست‌محیطی می‌شود، این تأثیر زمانی را تشدید می‌کند. در کشورهای ثروتمند، رشد آهسته‌تر است و تلاش برای کاهش آلودگی می‌تواند بر تأثیر مقیاس غلبه کند. این بحث، مبدأ تأثیر آشکار منحنی کوزنتس زیست‌محیطی است.»
بعلاوه، منحنی کوزنتس زیست‌محیطی نمی‌تواند آسیب زیست‌محیطی دائمی را برگرداند، از جمله از دست رفتن تنوع زیستی، جنگل‌های قدیمی و قله‌های یخی. بیشتر تخریب زیست‌محیطی که به شکل یک منحنی کوزنتس زیست‌محیطی اتفاق می‌افتد نمی‌تواند به حالت قبل برگردد، صرف‌نظر از اینکه جریان‌های آسیب زیست‌محیطی تا چه حد علامت‌های نمودار را تغییر دهند، حتی اگر منحنی کوزنتس زیست‌محیطی می‌توانست پیش‌بینی صحیحی ارائه کند، که تاکنون نیز به این صورت نبوده‌است.
الکساندر رابرتسون مرسر یک فوتبالیست آماتور اسکاتلندی بود که به عنوان هافبک راست برای کویینز پارک در لیگ اسکاتلند بازی می‌کرد.
مرسر در زمان جنگ جهانی اول به عنوان سرجوخه موقت در پیشاهنگی لوات خدمت می‌کرد.
یخک ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
بلوچی (به لاتین: Balūchī) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت هرات واقع شده‌است.
فارسی (به لاتین: Farsi) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت هرات واقع شده‌است. فارسی ۲٬۲۷۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گلران (به لاتین: Gulran) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی گلران واقع شده‌است.
گزاره (به لاتین: Guzara) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی گذره واقع شده‌است.
انجیل (به لاتین: Injil) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی انجیل واقع شده‌است.
کورزان (به لاتین: Kowarzan) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت هرات واقع شده‌است.
پادشاه دو دل (؛ ) یک مجموعه تلویزیونی کره جنوبی سال ۲۰۱۲ با بازی ها جی‌وون و لی سونگ گی است. این درام در مورد ولیعهد کره جنوبی است که عاشق یک مأمور ویژهٔ کره شمالی می‌شود. این مجموعه از ۲۱ مارس تا ۲۴ مه ۲۰۱۲، چهارشنبه و پنجشنبه‌ها ساعت ۲۱:۵۵ (کی‌اس‌تی) از ام‌بی‌سی برای ۲۰ قسمت پخش شد.
در یک واقعیت جایگزین، کره جنوبی امروزی توسط یک پادشاهی مشروطه و از خاندان چوسان اداره می‌شود. لی جه-ها (لی سونگ گی) یک ولیعهد جذاب و خوش‌تیپ و مادی‌گرا است که به سیاست اهمیت نمی‌دهد و نسبت به دومین نفر بودن در خط تاج و تخت احساس بی میلی می‌کند. لی جه-کانگ (لی سونگ-مین)، پادشاه کنونی او را فریب داد تا به یک همکاری نظامی مشترک با کره شمالی بپیوندد و به عنوان ابزاری «برای کمک به رشد او» باشد.
در این زمان، کیم هانگ-آه (ها جی‌وون) یک افسر نیروهای ویژهٔ کره شمالی و دختر یکی از مقامات بلند پایهٔ ارتش کره شمالی است. جه-ها و هانگ-آه، همدیگر را در آموزش نظامی مشترک ملاقات می‌کنند که نقش حیاتی در برقراری روابط دوستانه بین دو کشور جدا شده دارد.
پشتون زرغون یک ولسوالی در ولایتهرات است. پشتون زرغون ۱٬۰۴۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کوشک کهنه (به لاتین: Kushki Kuhna) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی کشک کهنه واقع شده‌است. کوشک کهنه ۱٬۱۲۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ظاهرخانه (به لاتین: Zaher Khune) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت زابل واقع شده‌است. ظاهرخانه ۱٬۶۴۶ نفر جمعیت دارد.
سیاه چوب کلای (به لاتین: Siah Chub Kalay) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت زابل واقع شده‌است.
گلزار کلای (به لاتین: Golzar Kalay) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت زابل واقع شده‌است. گلزار کلای ۲٬۴۵۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
چاوگای (به لاتین: Cawgay) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت زابل واقع شده‌است.
آروج (به لاتین: Aruj) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در کوهستانات واقع شده‌است.
بلوچی (به لاتین: Balūchī) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت سرپل واقع شده‌است.
چیراس (به لاتین: Chiras) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت سرپل واقع شده‌است.
گاوانک (به لاتین: Gawanak) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در کوهستانات واقع شده‌است.
نگالا (به لاتین: Negala) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در کوهستانات واقع شده‌است.
جاوک (به لاتین: Jawak) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در کوهستانات واقع شده‌است.
جرغان (به لاتین: Jarghan) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در کوهستانات واقع شده‌است.
انگیشکه (به لاتین: Ingishkah) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت سرپل واقع شده‌است.
زبرک (به لاتین: Zabrak) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی بلخاب واقع شده‌است.
آق‌گنبذ (به لاتین: Aq Gonbaz) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت سمنگان واقع شده‌است.
عاصی‌آباد (به لاتین: Asiabad) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت سمنگان واقع شده‌است.
بش قول (به لاتین: Besh Qol) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت سمنگان واقع شده‌است.
بری گلوبال () شرکت تولید صنعتی آمریکایی است، که در سال ۱۹۶۷ تأسیس شد.
بند سارق (به لاتین: Band-e Sareq) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت سمنگان واقع شده‌است.
بالاحصار (به لاتین: Balahesar) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت سمنگان واقع شده‌است.
بالاحصار ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
بی‌جی‌سی () شرکت خدمات مالی و بانکداری آمریکایی است، که در سال ۱۹۴۵ تأسیس شد.
دالخاکی (به لاتین: Dalkhaki) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت سمنگان واقع شده‌است.
ایبک (به لاتین: Haibak) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت سمنگان واقع شده‌است.
تصاویری از ۱۹۳۹ میلادی
بلوبرد بایو () شرکت داروسازی آمریکایی است، که در سال ۱۹۹۲ تأسیس شد.
حسین کوکسچن (متولد ۲۶ ژانویه ۱۹۸۸)، معروف به کی‌سی ربل، یک خواننده رپ آلمانی از کردتباران ترکیه است. او که در اسن، آلمان مستقر است، تحت لیبل موسیقی «ارتش شورشی» فعالیت می‌کند. وی شش آلبوم منتشر کرد که چهار آلبوم در جایگاه جدول آلبوم‌های آلمان قرار گرفتند.
صندل (به لاتین: Sandal) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است.
بایو-تکنی () شرکت داروسازی آمریکایی است، که در سال ۱۹۶۷ تأسیس شد.
بلک نایت () شرکت خدمات مالی آمریکایی است، که در سال ۲۰۱۴ تأسیس شد.
ارچی (به لاتین: Archi) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت کندز واقع شده‌است. ارچی ۸٬۷۹۲ نفر جمعیت دارد و ۴۷۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
برندیواین () شرکت املاک آمریکایی است، که در سال ۱۹۹۴ تأسیس شد.
برایت‌هاوس () شرکت بیمه آمریکایی است، که در سال ۲۰۰۶ توسط شرکت مت‌لایف تأسیس شد.
بلدای (به لاتین: Baladay) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت قندهار واقع شده‌است.
بلندی (به لاتین: Balandi) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی پنجوائی واقع شده‌است.
بوم (به لاتین: Bum) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت قندهار واقع شده‌است.
دامان (به لاتین: Daman) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی دامان واقع شده‌است. دامان ۱٬۰۳۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
دایی (به لاتین: Dayi) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت قندهار واقع شده‌است. دایی ۲٬۵۰۰ نفر جمعیت دارد.
غورک (به لاتین: Ghorak) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی غورک واقع شده‌است. غورک ۱٬۱۹۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بریکسمور () شرکت املاک و مستغلات آمریکایی است، که در سال ۲۰۰۳ تأسیس شد.
گلزار (به لاتین: Golzar) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت قندهار واقع شده‌است.
البک (به لاتین: Ilbak) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت قندهار واقع شده‌است.
کار-ملا (به لاتین: Kar-Mulla) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی قندهار واقع شده‌است.
بروکفیلد پراپرتیز () شرکت املاک و مستغلات آمریکایی است، که در سال ۱۹۲۳ تأسیس شد.
معروف (به لاتین: Maruf) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در معروف (ولسوالی) واقع شده‌است.
ملا ولی واله (به لاتین: Mulla Wali Waleh) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی سپین‌بولدک واقع شده‌است.
نجیبان (به لاتین: Najeeban) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی پنجوائی واقع شده‌است.
یخ کارز (به لاتین: Yakh Karez) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت قندهار واقع شده‌است.
والی (به لاتین: Wali) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت قندهار واقع شده‌است.
بروکفیلد پراپرتی پارتنرز () شرکت املاک و مستغلات آمریکایی است، که در سال ۲۰۱۳ توسط شرکت مدیریت دارایی بروکفیلد تأسیس شد.
والاکن (به لاتین: Walakan) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی قندهار واقع شده‌است.
تیزاک () یک روستا در کشور افغانستان است.
تیزاک ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
براون اند براون () شرکت بیمه آمریکایی است، که در سال ۱۹۳۹ تأسیس شد.
برش نگاری مغز با گسیل پوزیترون یک شکل از برش نگاری با گسیل پوزیترون (PET) است که برای اندازه گیری متابولیسم مغز و توزیع عوامل شیمیایی بیرونی نشان دار شده با ماده رادیواکتیو در سراسر مغز استفاده می شود. PET میزان گسیل مواد شیمیایی فعال متابولیکی نشان دار شده با ماده رادیواکتیو را که به جریان خون تزریق شده اند، اندازه گیری می کند. داده های خروجی برش نگاری مغز با گسیل پوزیترون، توسط رایانه پردازش می شود تا تصاویری چند بعدی از توزیع مواد شیمیایی در مغز تولید شود.
رادیو ایزوتوپهای گسیل کننده پوزیترون معمولاً توسط سیکلوترون تولید می شوند و مواد شیمیایی، با این اتم های رادیواکتیو برچسب گذاری می شوند. رادیو ایزوتوپ های رایج مورد استفاده در کلینیک ها 18F (فلوراید) ، 11C (کربن) و 15O (اکسیژن) هستند . این ترکیب نشان دار شده که "ردیاب هسته ای یا ردیاب رادیواکتیو" نامیده می شود، در جریان خون تزریق شده و در نهایت از طریق گردش خون به مغز راه می یابد. شناساگرهای موجود در اسکنر PET، مقدار رادیواکتیویته را از میزان بارهای ترکیبی در مناطق مختلف مغز تشخیص می دهند. یک رایانه از داده های جمع آوری شده توسط شناساگرها برای ایجاد تصاویر چند بعدی (اغلب تصاویر 3 بعدی حجمی یا 4 بعدی متغیر با زمان) استفاده می کند که توزیع ردیاب هسته ای را در مغز نشان می دهد. در بسیاری از موارد از یک رشته گسترده از لیگاندها برای نقشه برداری از جنبه های مختلف فعالیت انتقال دهنده عصبی استفاده می شود. رایج ترین ردیاب های PET، فرم های نشان دار شده گلوکز مانند فلورودئوکسی گلوکوز (18 F) هستند.
بزرگترین مزیت اسکن PET این است که ترکیبات مختلف قادر هستند جریان و اکسیژن و متابولیسم گلوکز را در بافتهای مغز فعال نمایش دهند. این اندازه گیری ها، میزان فعالیت نواحی مختلف مغز را منعکس می کند و امکان کسب اطلاعات بیشتر در مورد نحوه کار مغز را فراهم می کند. زمانی که اسکن PET نخستین بار در دسترس قرار گرفت، از نظر وضوح تصویر و سرعت انجام فرایند (حدود 30 ثانیه)، به سایر روش های تصویربرداری متابولیک برتری داشت. افزایش وضوح تصویر، این امکان را فراهم کرد تا مطالعه بهتری در خصوص نواحی فعال شده مغز پس از انجام یک کار خاص صورت گیرد. بزرگترین ایراد اسکن PET محدود بودن آن به بررسی و نظارت بر فعالیت های کوتاه مدت، به دلیل سرعت بالای واپاشی هسته ای است.
پیش از فراگیری استفاده از تصویربرداری تشدید مغناطیسی عملکردی (fMRI)، اسکن PET روش ارجح تصویربرداری کاربردی (بر خلاف ساختاری) مغز بود و هنوز هم کمک های بزرگی به علوم اعصاب می کند. اسکن PET در جراحی های استریوتاکتیک با هدایت PET، پرتو جراحی ها برای درمان تومورهای داخل جمجمه، ناهنجاری های شریانی و سایر موارد قابل درمان با جراحی نیز مفید است.
اسکن PET برای تشخیص بیماری های مغز نیز مورد استفاده قرار می گیرد، به خصوص به این دلیل که تومورهای مغزی، سکته های مغزی و بیماری های مرتبط با زوال عصبی (مانند بیماری آلزایمر و پارکینسون) همه باعث ایجاد تغییرات بزرگی در متابولیسم مغز می شوند که خود باعث به وجود آمدن تغییرات قابل تشخیص در اسکن PET می شود. PET احتمالاً در مراحل اولیه ابتلا به انواع خاصی از زوال عقل (مانند بیماری آلزایمر و بیماری پیک) بیشترین کاربرد را دارد. زیرا در این موارد، آسیب اولیه به شدت پراکنده است و تغییر کمی در حجم مغز و ساختار آن ایجاد می شود که برای ایجاد تغییر محسوس در تصاویر CT و MRI استاندارد کافی نیست و در نتیجه امکان تمایز افراد دچار به این بیماری ها از افراد مسنی که به آتروفی قشری دچار شده اند (که منجر به زوال عقل کلینیکی نمی شود) وجود ندارد.
PET همچنین برای ام اس، سایر سندرم های مییلین زدا و همچنین برای تحقیق در مورد پاتوژن ها استفاده می شود و در آن از رادیو لیگاندهای خاص برای فعالیت میکروگلیا کار گرفته میشود. در حال حاضر به طور گسترده ای از پروتئین انتقال دهنده 18 کیلو دالتونی (TSPO) استفاده می شود. همچنین PET-CT ترکیبی نیز گاهی انجام می شود.
تصویربرداری PET با اکسیژن- 15 به طور غیر مستقیم جریان خون وارد شده به مغز را اندازه گیری می کند. در این روش، افزایش سیگنال رادیواکتیویته نشان دهنده افزایش جریان خون است که فرض می شود با افزایش فعالیت مغز رابطه دارد. به دلیل نیمه عمر 2 دقیقه ای، برای استفاده های این چنینی باید O-15 مستقیماً از یک سیکلوترون پزشکی لوله کشی شود که این کار سخت است.
تصویربرداری PET با 18F-FDG از این واقعیت بهره می برد که مغز به طور معمول یک مصرف کننده سریع گلوکز است. برش نگاری مغز با گسیل پوزیترون به وسیله 18F-FDG، استفاده از گلوکز در نواحی مختلف مغز را اندازه گیری می کند و می تواند در تشخیص های نوروپاتولوژیک مورد استفاده قرار بگیرد.
توسعه تعدادی کاوشگر جدید برای تصویربرداری PET غیرتهاجمی از تجمع عصبی در مغز انسان، تصویربرداری آمیلوئید را به آستانه استفاده بالینی آورده است. این کاوشگرهای تصویربرداری آمیلوئید امکان مشاهده پلاک های آمیلوئید در مغز بیماران آلزایمری را فراهم می کند و می تواند به پزشکان در تشخیص بالینی صحیح قبل از مرگ کمک کند و در توسعه درمان های جدید ضد آمیلوئید تأثیرگذار باشد. [ 11 C] PMP یک رادیو داروی جدید است که در تصویربرداری PET برای تعیین فعالیت سیستم انتقال دهنده عصبی استیل کولینرژیک با فعالیت به عنوان یک بستر برای استیل کولین استراز استفاده می شود. معاینه پس از مرگ بیماران، کاهش سطح استیل کولین استراز را نشان داده است. [ 11 C] PMP برای نقشه برداری از فعالیت استیل کولین استراز در مغز استفاده می شود و می تواند تشخیص های AD قبل از مرگ را فراهم کند و به نظارت بر درمان های AD کمک کند. کمپانیAvid Radiopharmaceuticals ترکیبی به نام فلوربتاپیر تولید و تجاری کرده است که از رادیونوکلئید فلورین 18 با دوام بیشتر برای تشخیص پلاک های آمیلوئید با استفاده از اسکن PET استفاده می کند.