moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
" هنگامی که وظیفه ی آموزش و پرورش، به خواندن، نوشتن ومحاسبه کردن فروکاست یافت؛ خواندن جهان، فهم آن و بهبود بودن انسانی دانش‌آموزان؛ این شهروندان جهان کوچک آموزش و پرورش، از یادها رفت، در این میان، روش آموزشی_ تئاتر پداگوژیک _ که به سان سازمانی مربی گرا , به سامان دهی ذهن و رفتار متربیان برای رسیدن به یگانگی وجودی و بروز خلاقیت برای خوانش، فهم و بهبود جهان می اندیشید، تولد یافت و آموزگاری را که از آن روش آموزشی بهره می برد_ پداگوگ_ نام نهاد".
" به من نگو، به من نشان بده" ! شاید خلاصه ترین جمله برای چیستی تئاتر پداگوژیک ،همین باشد ، اما با بررسی شرایط  یادگیرنده و نیز شرایط شکل‌گیری تئاتر پداگوژیک به یک  ناسازه می‌رسیم ، تئاتر پداگوژیک اگر شخصی‌سازی نشود و به تفاوتهای فردی یادگیرندگان توجه کافی نشان ندهد ، به ضد خودش تبدیل می‌شود ، یعنی در اثنای تربیت شهروندان شهر دموکراتیک ، یکسان‌سازی دانش شهروندی منجر به سلب آزادی از یادگیرندگان خواهد شد.
و از طرفی با توجه به سرعت بالای تغییرات زندگی و سبک زندگی رو به رشد، در شرایط آشوب و در دموکراسی آینده ، یادگیری یک ضرورت همیشگی خواهد بود، در حالی که کالایی شدن آموزش خود نوعی بردگی ذهنی و فرسودگی جسمی و هدر رفت انرژی مادی و معنوی را برای یادگیرندگان ، در پی خواهد داشت.
عنصر اساسی که باید آموخته شود چیست؟! و یادگیری مادام‌العمر بدون خطرات مذکور چه می‌تواند باشد ؟!
مدل آموزشی ریو رهیافتی برای سینرژیک نمودن این نوع متد آموزشی بوده که شخصی‌سازی یادگیری و درنتیجه آزادی‌بخش بودن آموزش
و نیز مادام‌العمر بودن آن را تضمین می‌نماید."
زبان اصلی این کتاب فارسی است و در سه جلد منتشر شده است.
شابک جلد یک کتاب: 0_5_99364_622_978
شابک جلد دوم کتاب:7_6_99364_622_978
شابک جلد سوم کتاب:4_7_99364_622_978
شابک دوره ی کتاب:3_4_99364_622_978
مترولینکس () یک آژانس کراون دولت انتاریو است که ترابری جاده‌ای و ترابری عمومی را در ناحیه تورنتوی بزرگ و همیلتون (GTHA) که بخش زیادی از گلدن هرس‌شو انتاریو را شامل می‌شود را مدیریت و ادغام می‌کند.
ایستگاه تبادل () یک ایستگاه قطار برای بیش از یک مسیر ترابری ریلی در سیستم ترابری عمومی که به مسافران اجازه می‌دهد تا از یک مسیر به مسیر دیگر تغییر خط بدهند، اغلب بدون نیاز به ترک. یک ایستگاه یا پرداخت کرایه اضافی.
گلوریا رادولسکو (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است. از فیلم‌هایی که او حضور داشته می‌توان به پدر ماتئو اشاره کرد.
ایستگاه مونت دنیس () یک پایانه حمل و نقل بین وجهی در حال ساخت در تورنتو، انتاریو، کانادا است.
مونت دنیس () محله ای در ناحیه یورک (تورنتو) تورنتو، انتاریو، کانادا، و بخش ۱۱ در تورنتو است. این محله که عمدتاً در امتداد خیابان اگلینتون بین رود هامبر (انتاریو) و خط راه‌آهن رفت‌وآمد کیچنر واقع شده‌است، بیشتر به‌خاطر کداک هایتز شناخته می‌شد، زمانی که یک مرکز اصلی تولید فیلم متعلق به کداک اداره می‌شد.
یک پاسخ کارکردی در بوم‌شناسی، میزان مصرف دگرپروردگی به عنوان تابعی از تراکم غذا (مقدار غذای موجود در یک بومگاه معین) است. با پاسخ عددی مرتبط است که نرخ تولید مثل یک مصرف‌کننده به عنوان تابعی از تراکم غذا است. به دنبال CS Holling، پاسخ‌های کارکردی به‌طور کلی به سه نوع طبقه‌بندی می‌شوند که نوع I, II و III هولینگ نامیده می‌شوند.
ایستگاه پارک و موزه آقاخان () یک ایستگاه قطار سبک شهری در حال ساخت در خط ۵ اگلینتون، بخشی از سیستم متروی تورنتو است.
تانک روی ماه یک فیلم مستند فرانسوی محصول سال ۲۰۰۷ در مورد توسعه، پرتاب و بهره‌برداری از ماه نوردهای کاوش شوروی، "لونوخود ۱" و "لونوخود ۲" در بازه زمانی ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۳ است. این فیلم از فیلم‌های تاریخی آرشیوهای آمریکایی، روسیه و فرانسه استفاده می‌کند که لئونید برژنف، یوری گاگارین، لیندون جانسون، جان اف کندی، نیکیتا خروشچف، سرگئی کورولف، الکسی کوسیگین، الکسی لئونوف، سام ریبورن و بسیاری از چهره‌های هم عصر دیگر را در بر می‌گیرد. تأکید ویژه ای بر طراح اصلی لونوخودها، الکساندر کموردژیان است.
ایستگاه اونیو () یک ایستگاه قطار سبک شهری در حال ساخت در خط ۵ اگلینتون، بخشی از سیستم متروی تورنتو است.
ایستگاه بیچمونت () یک ایستگاه قطار سبک شهری در حال ساخت در خط ۵ اگلینتون، بخشی از سیستم متروی تورنتو است.
آینده نزدیک نام کتابی است نوشتهٔ کوین کلی نویسندهٔ آمریکایی، که اولین بار در سال ۲۰۱۶ منتشر شد.
کتاب آینده نزدیک در مورد ۱۲ فناوری جدیدی صحبت می‌کند که احتمالاً در آینده ای نه چندان دور بر روی سبک زندگی انسان‌ها تأثیر می‌گذارد. از این دوازده فناوری می‌توان به فناوری‌هایی مثل هوش مصنوعی یا فیلتر کردن و اینترنت اشیا اشاره کرد.
این کتاب در ایران توسط شایان تقی‌نژاد در سال ۱۳۹۸ توسط نشر آموخته به فارسی برگردانده شده‌است.
ایستگاه کالدونیا () یک ایستگاه قطار سبک شهری در حال ساخت در خط ۵ اگلینتون، بخشی از سیستم متروی تورنتو است.
فیربانک () محله ای در تورنتو، انتاریو، کانادا. این منطقه بخش مرکزی بزرگی از شهر سابق یورک (تورنتو)، انتاریو در تقاطع خیابان دافرین و خیابان اگلینتون غربی را پوشش می‌دهد.
Myrinet ، ANSI/VITA 26-1998، یک سیستم شبکه محلی پرسرعت است که توسط شرکت مایریکام طراحی شده است تا به عنوان یک اتصال متقابل بین چندین ماشین برای تشکیل کلاسترهای کامپیوتری استفاده شود.
مایرینت به عنوان سیستمی دارای سربار پروتکلی کمتر نسبت به استانداردهایی مانند اترنت ، و در نتیجه توان عملیاتی بهتر، تداخل کمتر و تأخیر کمتر در هنگام استفاده از پردازنده مرکزی میزبان معرفی شد. اگرچه می‌توان از آن به‌عنوان یک سیستم شبکه سنتی استفاده کرد، اما مایرینت اغلب مستقیماً توسط برنامه‌هایی استفاده می‌شود که در مورد آن اطلاعات دارند، در نتیجه از تماس با سیستم عامل دور می‌زنند.
مایرینت از نظر فیزیکی از دو کابل فیبر نوری تشکیل شده است. بالادست و پایین دست، که با یک کانکتور به کامپیوترهای میزبان متصل می شوند. ماشین‌ها در آن از طریق روترها و سوئیچ‌های کم سربار متصل می‌شوند، برخلاف اتصال مستقیم یک ماشین به ماشین دیگر. مایرینت شامل تعدادی ویژگی اغماض خطا است که عمدتاً توسط سوئیچ ها پشتیبانی می شود. اینها شامل کنترل جریان، کنترل خطا، و نظارت بر ضربان قلب در هر لینک است. مایرینت "نسل چهارم" که Myri-10G نام دارد، از نرخ داده 10 گیگابیت بر ثانیه پشتیبانی می کند و می تواند از اترنت 10 گیگابیتی در PHY (لایه فیزیکی) (کابل ها، اتصال دهنده ها، فاصله ها، سیگنالینگ) استفاده کند. Myri-10G فروش خود را در پایان سال 2005 آغاز کرد.
مایرینت در سال 1998 توسط موسسه استاندارد ملی آمریکا برای استفاده در VMEbus با عنوان ANSI/VITA 26-1998 تایید شد. یکی از اولین انتشارات مایرینت یک مقاله IEEE در سال 1995 است.
مایرینت یک پروتکل سبک وزن با سربار کمی است که به آن اجازه می دهد با توان عملیاتی نزدیک به سرعت سیگنال اولیه لایه فیزیکی کار کند. برای ابررایانش ها، تأخیر پایین مایرینت حتی مهم‌تر از عملکرد توان عملیاتی آن است، چون طبق قانون Amdahl ، یک سیستم موازی با کارایی بالا معمولاً با کندترین فرآیند متوالی خود در تنگنا قرار می گیرد، که در همه به جز شرم‌آورترین حجم کاری موازی ابررایانه‌ها، اغلب تأخیر انتقال پیام در سراسر شبکه است.
طبق گفته مایریکام 141(28.2%) از ابررایانه های TOP500 ژوئن 2005 از فناوری مایرینت استفاده می کردند. در لیست TOP500 نوامبر سال 2005، تعداد ابر رایانه ‌هایی که از مایرینت استفاده می‌کردند به 101 رایانه یا 20.2 درصد، در نوامبر 2006، 79 رایانه (15.8 درصد)، و تا نوامبر 2007، 18 رایانه (3.6 درصد) کاهش یافت که فاصله زیادی با اترنت گیگابیتی در 54٪ و InfiniBand در 24.2٪ داشت.
در لیست TOP500 ژوئن 2014، تعداد ابررایانه‌هایی که از اتصال مایرینت استفاده می‌کردند 1 (0.2%) بود. List Statistics
Deployment Time Series Chart
در نوامبر 2013، دارایی های مایریکام (از جمله فناوری مایرینت) توسط CSP Inc. خریداری شد. در سال 2016 گزارش شد که گوگل نیز پیشنهاد خرید این شرکت را داده است.
به دلیل باگ سیستم ویکی پدیا فارسی این بخش اضافه نگردید. لطفا اصلاح گردد.
ایستگاه فیربانک () یک ایستگاه قطار سبک شهری در حال ساخت در خط ۵ اگلینتون، خط جدیدی است که بخشی از سیستم متروی تورنتو است. این مکان در محله فیربانک (تورنتو) در تقاطع خیابان دافرین و خیابان اگلینتون غربی واقع خواهد شد.
۲۱ ۲۱ دید طراحی موزه‌ای در روپونگی در میناتو، توکیو، ژاپن است که در سال ۲۰۰۷ میلادی افتتاح شد. این موزه، یک موزهٔ طراحی است، که توسط معمار تادائو آندو و طراح مُد ایسی میاکه ایجاد شده‌است. آندو می‌گوید: «ایده این بود که نه تنها موزه‌ای ایجاد کنیم که نمایشگاه‌ها را به نمایش بگذارد»، «بلکه مکانی برای تحقیق دربارهٔ پتانسیل طراحی به عنوان عنصری که زندگی روزمرهٔ ما را غنی می‌کند، مکانی که با برانگیختن در طراحی، علاقه عموم را به طراحی افزایش می‌دهد. آن‌ها مناظر و چشم‌اندازهای متفاوتی در مورد اینکه چگونه می‌توانیم جهان و اشیاء اطراف خود را مشاهده کنیم، هستند.» این ساختمان که توسط آندو طراحی شده‌ است، در لبهٔ منطقهٔ پارک قرار دارد و دارای ۱٬۷۰۰ متر مربع (۱۸٬۳۰۰ فوت مربع) فضای زیرزمین است که شامل دو گالری و یک کافهٔ ضمیمه شده توسط سرآشپز و رستوران‌دار تاکاماسا اوتاکه اداره می‌شود. سازهٔ بتنی دو-سطح شامل یک سقف فولادی شن و ماسه-دستی (که طراحی آن از مفهوم ای-پی‌اُ‌سی («یک تکه پارچه») ایسی میاکه الهام گرفته شده‌ است) و پانل‌های شیشه‌ای به طول ۱۴ متر (۴۶ فوت) است.
هدایت‌کنندگان فعلی طراحان ژاپنی ایسی میاکه، تاکو ساتو و نائوتو فوکاساوا هستند.
۲۹ پی اشواسمان-وخمن () همچنین شناخته شده با نام "اشواسمان-وخمن ۱" دنباله‌داری است که در ۱۵ نوامبر سال ۱۹۲۷ توسط فریدریش کارل آرنولد اشواسمان و آرنو آرتور وخمن، اخترشناسان آلمانی در رصدخانه هامبورگ برگدورف کشف شد. (Cometography Home Page)
این دنباله‌دار از جهاتی کاملاً غیرعادی است به دلیل آنکه در حالی که معمولاً در قدر ۱۶ معلق است به‌طور ناگهانی دچار طغیان می‌شود. چنین شدت طغیان متغیری (فرکانس متغیر ۷/۳ در هر سال) باعث می‌شود که "۲۹ پی اشواسمان-وخمن" بین قدر ۱ تا ۵ درخشنده‌تر باشد. شدت درخشندگی نیز در طول ۱ یا ۲ هفته محو می‌گردد. قدر این دنباله‌دار متناوب از ۱۸ تا ۱۰ است. در ۱۴ ژانویه ۲۰۲۱، «۲۹ پی اشواسمان-وخمن» در روشنایی با قدر ۱۶/۶ تا ۱۵/۰ مشاهده شد. طغیان‌ها بسیار ناگهانی هستند و در عرض ۲ ساعت به حداکثر می‌رسند که می‌تواند نشان‌دهندهٔ منشأ یخ فشانی آنها باشد.
دنباله‌دار «۲۹ پی اشواسمان-وخمن» عضوی از اجرام آسمانی نسبتاً جدید سانتور می‌باشد که دست‌کم، ۵۰۰ مورد از آنها شناخته شده‌است. ستاره‌شناسان بر این باور هستند که سانتورها اخیراً از کمربند کویپر به سمت داخل کشیده شده‌اند. چنین به نظر می‌رسد که برخی از سانتورها به صورت پویا و حتی شاید فیزیکی با ۲۹ پی اشواسمان-وخمن مرتبط باشند. قطر هسته (دنباله‌دار) ۷٫۴±۶۰٫۴ کیلومتر تخمین زده می‌شود.
اوک وود ویلیج () محله‌ای در ناحیه یورک (تورنتو) تورنتو، انتاریو، کانادا است. این محله یک منطقه بهبود کسب و کار (BIA) است. دارای یک جشنواره هنری سالانه و یک کتابخانه عمومی است که در سال ۱۹۹۷ ساخته شده‌است.
سانیا اشتیگلیک (؛ زادهٔ ) دیپلمات اهل اسلوونی است. اشتیگلیک کارمند دولتی، دیپلمات و سیاست‌مدار و رئیس سابق هیئت اجرایی یونیسف در سطح بین‌المللی بوده‌است.Officers of the UNICEF Executive Board 1946–2014, UNICEFExecutive Board , UNICEF
او از ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۲ سفیر اسلوونی در سازمان ملل متحد در نیویورک بود و به عنوان رئیس هیئت اجرایی یونیسف در سال ۲۰۱۱ خدمت کرد. در سال ۲۰۱۶ مدیرکل اداره امور چندجانبه، همکاری‌های توسعه و حقوق بین‌الملل شد و در همان سال به سمت وزیر امور خارجه اسلوونی منصوب شد.Sanja Štiglic new state secretary at Foreign Ministry, Slovenia Times
او در سال‌های ۲۰۰۳ و ۲۰۰۴ معاون وزیر در اسلوونی و در سال‌های ۱۹۹۶ و ۱۹۹۷ مشاور وزیر امور خارجه بود.Sanja Štiglic , Government of Slovenia
ایستگاه اوک وود () یک ایستگاه قطار سبک شهری در حال ساخت در خط ۵ اگلینتون، بخشی از سیستم متروی تورنتو است.
حلقه بینگهام () ایستگاه و حلقه چرخشی در پایانه شرقی خطوط تراموا ۵۰۳ خیابان کینزتون کمیسیون حمل و نقل تورنتو (TTC) است. بین خیابان ویکتوریا پارک و خیابان بینگهام، درست در شمال جاده کینگستون (تورنتو) در تورنتو قرار دارد.
۵۰۳ خیابان کینزتون () یک مسیر در سیستم تراموای تورنتو از شرق به غرب تورنتو در انتاریو، کانادا است که توسط کمیسیون حمل و نقل تورنتو اداره می‌شود. ۵۰۳ خیابان کینزتون در مسیری به منطقه مالی مرکز شهر از حلقه بینگهام در امتداد جاده کینگستون حرکت می‌کند و بیشتر مسیر خود را با ۵۰۱ کوئین و ۵۰۴ کینگ به اشتراک می‌گذارد.
درخشش بازتابی ماهواره () نور بازتابیده از ماهواره‌های چرخان در اطراف مدار زمین است که به واسطه انعکاس نور خورشید پس از برخورد با پنل‌های فتوولتاییک یا آنتن ماهواره‌ها حاصل می‌شوند. درخشش بازتابی ماهواره‌ها اغلب با چشمان غیر مسلح هم قابل مشاهده هستند و به شکل یک منور گذرا نمایان می‌گردند. نوارهای درخشان بر جا مانده از این درخشش بازتابی، نوعی آلودگی نوری تلقی می‌گردد که می‌تواند تأثیر منفی بر اخترشناسی، اخترشناسی آماتوری و همین‌طور مردمان بومی محلی داشته باشد.
بسیاری از ماهواره‌ها با قدر ظاهری روشن‌تری می‌تابند که با چشم غیر مسلح به خوبی مشهود هستند. چنین قدر ظاهری می‌تواند رقمی میان +۶٫۵ باشد. آن دسته از ارقام که کوچکتر هستند، روشن‌تر هستند و بر همین قیاس، قدرهای منفی، روشن‌تر از قدرهای مثبت هستند. صورت فلکی ماهواره‌ای ایری‌دیوم یکی از نخستین منابع انسانی آلودگی نوری فضای نزدیک بود که انتقادات بسیاری را در پی داشت. صورت فلکی ماهواره‌ای بزرگتر همانند صورت‌فلکی ماهواره‌ای وان‌وب و استارلینک نیز انتقادهای فزاینده‌ای را دریافت کرده‌اند. نسل اول صورت فلکی ماهواره‌ای ایری‌دیوم از سال ۱۹۹۷ در مجموع ۹۵ ماهواره مخابراتی و ارتباطی را در مدار پایینی زمین قرار داد، ماهواره‌هایی که بانی و مسب درخشش بازتابی ایری‌دیوم بودند. درخشان‌ترین منورها در میان تمام ماهواره‌های در حال گردش از سال ۱۹۹۷ آغاز شد. از سال ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۹ بسیاری از این ماهواره‌ها با ماهواره‌های نسل جدید جایگزین شده‌اند که تقریباً، درخشش بازتابی تولید نمی‌کنند و نسل نخست، تا ۲۷ سپتامبر ۲۰۱۹ از مدار زمین خارج شدند.
حلقه بالون () به یک وسیله نقلیه ریلی یا قطار اجازه می‌دهد بدون نیاز به انداختن وسیله نقلیه به خطی دیگر یا توقف، جهت خود را معکوس کند. حلقه‌های بالون می‌توانند برای قطارهای مسافربری و قطارهای باری واحد مفید باشند.
حلقه‌های بالون در سیستم‌های تراموا رایج هستند.
تخریب میراث تاریخی مرتبط با صدر اسلام یک پدیده مداوم است که عمدتاً در منطقه حجاز در غرب عربستان سعودی، به ویژه در اطراف دو شهر مقدس اسلام، مکه و مدینه رخ داده‌است. تخریب‌ها توسط دولت سعودی به تخریب مساجد، آرامگاه‌ها و مدفن‌ها، خانه‌ها و مکان‌های تاریخی مرتبط با محمد پیامبر اسلام، یاران او و بسیاری از شخصیت‌های بنیان‌گذار تاریخ اولیه اسلام متمرکز شده‌است. در عربستان سعودی، بسیاری از تخریب‌ها رسماً بخشی از توسعه مستمر مسجدالحرام در مکه و مسجد النبی در مدینه و امکانات خدماتی کمکی آنها به منظور پذیرش تعداد روزافزون مسلمانانی است که به زیارت (حج) می‌پردازند.
بخش اعظم شبه جزیره عربستان تا سال ۱۹۳۲ در سومین و کنونین دولت سعودی، پادشاهی عربستان سعودی، از نظر سیاسی متحد شد. لشکرکشی به رهبری ملک عبدالعزیز بن سعود و ارتش قبایل بادیه نشین حجاز را فتح کرد و طایفه حاکم هاشمی را برکنار کرد. حاکمان جدید نجدی، عرب‌های کوچ نشین، عمدتاً خود را در زمام جامعه بسیار پیچیده می‌دیدند. یک ساختار سیاسی منسجم بر اساس نظام مجلس شورا (شورای مشورتی) قرن‌ها بود که برقرار بود. یک نهاد اداری مرکزی بودجه سالانه‌ای را مدیریت می‌کرد که هزینه‌های مدارس متوسطه، نیروهای نظامی و پلیس را اختصاص می‌داد. به همین ترتیب، بافت مذهبی نجد و حجاز بسیار متفاوت بود. آداب و رسوم فرهنگی سنتی حجازی تقریباً ماهیت مذهبی داشتند. جشن‌های بزرگداشت محمد، خانواده و یارانش، تکریم قدیسان متوفی، زیارت عتبات، مقابر و اماکن متبرکه مرتبط با هر یک از اینها از آداب و رسوم بومی اسلام حجازی بود. با انتقال اقتدار اداری حجاز از داخل به دست مسلمانان وهابی نجدی، علمای وهابی اعمال مذهبی محلی را خرافات بی‌اساسی می‌دانستند که جایگزین تحریم‌های مدون دینی می‌شد که مفاسد کامل دین و گسترش بدعت تلقی می‌شد. آنچه به دنبال داشت، حذف زیرساخت‌های فیزیکی، آرامگاه‌ها، مقبره‌ها، مساجد و مکان‌های مرتبط با خاندان و یاران محمد بود.
در سال‌های ۱۸۰۱ و ۱۸۰۲، سعودی‌ها به رهبری عبدالعزیز بن محمد بن سعود به شهرهای مقدس شیعیان کربلا و نجف در عراق امروزی حمله کردند و آن‌ها را تصرف کردند، بخش‌هایی از جمعیت مسلمان شیعه را قتل‌عام کردند و مقبره حسین بن علی، نوه محمد و پسر علی را ویران کردند. در سال‌های ۱۸۰۳ و ۱۸۰۴، سعودی‌ها مکه و مدینه را تصرف کردند و آثار تاریخی و اماکن و زیارتگاه‌های مختلف مسلمانان مانند زیارتگاهی را که بر روی قبر فاطمه دختر محمد ساخته شده بود، ویران کردند و حتی قصد داشتند قبر خود محمد را به عنوان بت‌پرستی تخریب کنند، که باعث خشم در سراسر جهان اسلام شد. در مکه مقبره‌های نزدیکان محمد واقع در گورستان ابوطالب از جمله همسر اولش خدیجه بنت خویلد تخریب شد. تخریب اولیه این مکان‌ها در سال ۱۸۰۶ زمانی که ارتش وهابی دولت اول سعودی مدینه را اشغال کرد و به‌طور سیستماتیک بسیاری از سازه های قبرستان بقیع را با خاک یکسان کرد، آغاز شد. این محل دفن وسیع در مجاورت مسجد النبی است که بقایای بسیاری از اعضای خاندان محمد، یاران نزدیک و شخصیت‌های اصلی صدر اسلام را در خود جای داده‌است. ترک‌های عثمانی که خود تمرین‌کننده‌هایی از سویه‌های تساهل‌آمیزتر و گاه عرفانی‌تر اسلام بودند، مقبره‌های مفصلی بر قبور بقیع ساخته بودند. اینها به‌طور کامل هموار شدند. مساجد در سراسر شهر نیز هدف قرار گرفتند و تلاشی برای تخریب مقبره محمد انجام شد. انتقادهای گسترده از این اقدام اخیر توسط جوامع مسلمان در نقاط مختلف حتی به دوری هند، در نهایت منجر به کنار گذاشتن هرگونه تلاش در این مکان شد. ادعاهای سیاسی علیه کنترل منطقه توسط ترکیه آغازگر جنگ عثمانی و سعودی (۱۸۱۱–۱۸۱۸) شد که در آن شکست طرف سعودی، قبایل وهابی را مجبور کرد از حجاز به داخل کشور عقب‌نشینی کنند. نیروهای ترکیه دوباره کنترل منطقه را به دست گرفتند و متعاقباً بین سال‌های ۱۸۴۸ و ۱۸۶۰ بازسازی گسترده اماکن مقدس را آغاز کردند که بسیاری از آنها با استفاده از بهترین نمونه‌های طراحی و استادکاری عثمانی انجام شدند.
در ۲۱ آوریل ۱۹۲۵ مقبره‌ها و گنبدهای بقیع در مدینه یک بار دیگر با خاک یکسان شد و به همین ترتیب نشانه‌هایی از محل دقیق آرامگاه اعضای خاندان و نوادگان محمد، همچنان که تا به امروز باقی مانده‌است. بخش‌هایی از قصیده برده، قصیده معروف قرن سیزدهم که در ستایش محمد توسطشرف‌الدین بوصیری نوشته شده بود، که بر روی قبر محمد نوشته شده بود، نقاشی شده بود. از جمله مکان‌هایی که در این زمان مورد هدف قرار گرفت، قبور شهدای جنگ احد، از جمله قبر حمزه بن عبدالمطلب، عموی محمد و یکی از محبوب‌ترین حامیان او، مسجد فاطمه الزهرا دختر محمد بود. مسجد دو مناره (منارتین) و همچنین قبة الثنایا، گنبدی که به عنوان محل دفن دندان پیش محمد ساخته شده بود که بر اثر ضربه ای که در جریان جنگ احد وارد شده بود شکسته شد. در مدینه، مشروبات ام ابراهیم، خانه ماریه همسر مصری محمد و زادگاه پسرشان ابراهیم و همچنین محل دفن حمیده البربریه مادر موسی الکاظم در مجاورت آن ویران شد. این مکان سنگفرش شد و امروزه بخشی از پلکان مرمری عظیم در کنار مسجد است. کمیته علمی دائمی منصوب شده توسط دولت عربستان سعودی در یک سلسله احکام اسلامی با اشاره به اینکه تکریم بیش از حد منجر به شرک (بت‌پرستی) است، دستور تخریب این بناها را صادر کرده‌است.
قرن بیست و یکم شاهد افزایش تخریب اماکن در مکه و مدینه توسط مقامات سعودی، همراه با توسعه لوکس بوده‌است.
از آنجایی که مراسم حج سالانه سال به سال جمعیت بیشتری را به خود جذب می‌کند، مقامات سعودی لازم دانستند بخش‌های وسیعی از مناطق مسکونی سابقاً در اطراف دو مسجد مهم را با خاک یکسان کنند تا راه را برای زیرساخت‌های مربوط به زیارت باز کنند. در سال ۲۰۱۰، پیش‌بینی شد که توسعه دهندگان قرار است حدود ۱۳ میلیارد دلار برای بزرگترین پروژه توسعه در تاریخ شهر هزینه کنند.
در حالی که توافق گسترده‌ای برای نیاز به امکاناتی وجود دارد که بتواند تعداد بیشتری از زائران را در خود جای دهد، توسعه هتل‌های مجلل و برج‌های آپارتمانی، رستوران‌ها، مراکز خرید و چشمه‌های معدنی باعث شده‌است که برخی از تجاری سازی بیش از حد مکانی که حرم مقدر الهی مسلمانان خود جای داده‌است، انتقاد کنند.
هجوم سریع سرمایه‌گذاری در مکه و مدینه بسیاری را به این باور می‌رساند که پول و رشد اقتصادی دلیل نهایی مقامات سعودی است. منتقدان استدلال می‌کنند که این تمرکز پولی با سیاست دولت وهابی کار می‌کند که حذف فرهنگی و اجتماعی گسترده در شهرهای مقدس را تحمیل می‌کند، و هر عنصری را که مشوق اعمال خلاف عقیده وهابی باشد پاک می‌کند.
به "گزارش ایندیپندنت"، خانه موالی که گفته می‌شود محمد در آن متولد شده‌است، در شرف جایگزینی با یک کاخ سلطنتی بزرگ است که بخشی از پروژه ساخت و ساز چند میلیارد پوندی در مکه است که منجر به تخریب صدها اثر تاریخی شده‌است.
سعودی‌ها درعیه، پایتخت ویران شده دولت اول سعودی را به یک جاذبه گردشگری بزرگ تبدیل می‌کنند.
در زیر لیست کاملی از مکان‌های تخریب‌شده آورده شده‌است:
هی یک شرکت مبلمان دانمارکی است که در سال ۲۰۰۲ میلادی توسط مت و رولف هی در کپنهاگ، دانمارک تأسیس شد. هدف آن ایجاد و فروش مبلمانی با طراحی خوب بود که از نظر قیمت و همچنین «مفاهیم طراحی» در دسترس باشد. از سال ۲۰۱۹ میلادی، اکثریت این برند متعلق به شرکت مبلمان آمریکایی هرمان میلر است.
بنیانگذاران به عنوان مدیران خلاق هی، با رولف مسئول بخش مبلمان و مت مسئول لوازم جانبی هستند. آنها از نزدیک در توسعه محصولات هی مشارکت دارند که به‌طور مشترک بین طراحان داخلی و توسعه دهندگان محصول و همچنین فهرستی از طراحان بین‌المللی مانند رونان و اروان بورولک، ناتالی دوپاسکیه، استفان دیز و نائوتو فوکاساوا انجام می‌شود.
آوان () نام شهر و منطقه ای باستانی از تمدن ایلام بود. در بین سال‌های ۲۷۰۰ تا ۱۶۰۰ پیش از میلاد دولت-شهر اوان در غرب ایران واقع بود که امروزه اطلاعات کمی از آن شناخته شده‌است. با وجود گمانه‌زنی‌های گوناگون، مکان دقیق این شهر ناشناخته است.
شهر را شخصی با نام پلی تأسیس کرد که بازماندگانش با نام «سلسله پلی» (سلسله ای از فرمانروایان ایلامی) شناخته می‌شوند، اما بیشتر به خاطر اسم شهر پادشاهی اوان شناخته می‌شود
طبق فهرست پادشاهان سومری، آوان در حدود ۲۴۵۰ پیش از میلاد به اولین سلسله اور پایان داد و سپس سه پادشاه آوان بر مناطق جنوبی سومر حکومت کردند.
در حدود ۲۳۰۰–۲۲۰۰ قبل از میلاد، امپراتوری اکد پیروزی‌های متعددی را بر آوان، تحت فرمانروایی سارگون بزرگ، ریموش و نارام‌سین به دست آورد. با این حال این امپراطوری با هیتا، نهمین پادشاه آوان، پیمان همکاری امضا کرد.
آوان در زمان پادشاهی شار کالی شری از امپراطوری اکدی مستقل شد. اما مدتی بعد، سلسله اوان با مرگ آخرین پادشاه آن، کوتیک اینشوشیناک به پایان رسید و به دنبال آن حکومت سلسله سوم اور بر منطقه بین سال‌های حدود ۲۱۰۰–۲۰۰۰ ق. م آغاز گشت.
منطق طراحی مستندات صریح از دلایل تصمیمات اتخاذ شده در هنگام طراحی یک سیستم یا مصنوع است. همان‌طور که در ابتدا توسط دبلیو. آر. کونز و هورست ریتل توسعه یافت، منطق طراحی به دنبال ارائه ساختار مبتنی بر استدلال برای فرایند سیاسی و مشارکتی برای پرداختن به مشکلات شرورانه است.
منطق طراحی فهرست صریح تصمیمات اتخاذ شده در طول فرایند طراحی و دلایلی است که چرا این تصمیمات گرفته شده‌اند. هدف اصلی آن حمایت از طراحان با ارائهٔ ابزاری برای ثبت و انتقال مناظرات و استدلال پشت فرایند طراحی است. بنابراین باید شامل موارد زیر باشد:
حوزه‌های علمی متعددی در مطالعهٔ منطق طراحی دخیل هستند، مانند علوم کامپیوتر علوم شناختی، هوش مصنوعی، و مدیریت دانش. برای پشتیبانی از منطق طراحی، چارچوب‌های مختلفی مانند کیواُ‌سی، دی‌آرسی‌اس، آی‌بی‌آی‌اس و دی‌آرال پیشنهاد شده‌است.
در حالی که قالب‌های استدلال را می‌توان با کارهای استفان تولمین در دههٔ ۱۹۵۰ میلادی ردیابی کرد، ادعاها، حکم‌ها، پشتوانه‌ها و ابطال‌ها، منشأ منطق طراحی را می‌توان به توسعه دبلیو. آر. کونز و هورست ریتل در مورد موضوع جستجو کرد. نشانه‌گذاری سیستم اطلاعاتی مبتنی بر موضوع (آی‌بی‌آی‌اس) در سال ۱۹۷۰ میلادی. چندین نوع از آی‌بی‌آی‌اس از آن زمان ارائه شده‌است.
اولین سیستم مدیریت منطقی (آرام‌اس) پروتکل بود که از پی‌اچ‌آی پشتیبانی می‌کرد و پس از آن سیستم‌های دیگر مبتنی بر پی‌اچ‌آی میکروپولیس و فیدیاس قرار گرفتند. اولین سیستمی که از آی‌بی‌آی‌اس پشتیبانی می‌کرد، اس‌تی‌آی‌ای‌سی هانس دهلینگر بود. ریتل یک سیستم کوچک را در سال ۱۹۸۳ میلادی توسعه داد (آن نیز همچنین منتشر نشد) و جی‌آی‌بی‌آی‌اس شناخته شده‌تر (آی‌بی‌آی‌اس گرافیکی) در سال ۱۹۸۷ میلادی توسعه یافت.
همهٔ رویکردهای موفق دی‌آر شامل استدلال ساختاریافته نیستند. به عنوان مثال، رویکرد تحلیل سناریو-ادعای کارول و راسون منطق سناریوهایی را نشان می‌دهد که نحوهٔ استفاده از سیستم و چگونگی پشتیبانی ویژگی‌های سیستم از اهداف کاربر را توصیف می‌کند. رویکرد کارول و راسون به منطق طراحی برای کمک به طراحان نرم‌افزار و سخت‌افزار کامپیوتری در شناسایی مبادلات اساسی طراحی و استنتاج در مورد تأثیر مداخلات طراحی بالقوه است.
بیپ، بیپ (Beep, Beep) یک انیمیشن کوتاه محصول ۱۹۵۲ برادران وارنر از سری انیمیشن‌های "مری ملودیز" به کارگردانی چاک جونز است. این فیلم کوتاه در ۲۴ مه ۱۹۵۲ منتشر شد و شخصیت‌هایی چون کایوت و رودرانر در آن حضور دارند. نام این کارتون برگرفته از صدایی است که رودرانر تولید می‌کند، که در ایران برخی به اشتباه از لفظ نادرست "میگ, میگ" استفاده می‌کنند.
ماهی شکارگر ماهی‌های بیش از فراگوشتخوار هستند که به‌طور فعال ماهی‌های دیگر یا جانوران آبزی را شکار می‌کنند که نمونه‌هایی از آن‌ها شامل کوسه، نول‌ماهی، کوترماهیان، اردک‌ماهی / اردک‌ماهی زشت، ماهی دیواربین، ماهی لوتی و ماهی آزاد می‌باشد. برخی از ماهی‌های همه‌چیزخوار، مانند پیرانای شکم‌سرخ، گاهی می‌توانند شکارچی نیز باشند، اگرچه آنها به‌طور جدی به عنوان ماهی‌های اجباری گوشت‌خوار در نظر گرفته نمی‌شوند.
ایستگاه فورست هیل () یک ایستگاه قطار سبک شهری در حال ساخت در خط ۵ اگلینتون، بخشی از سیستم متروی تورنتو است.
ایستگاه گلدن میل () یک ایستگاه قطار سبک شهری در حال ساخت در خط ۵ اگلینتون، بخشی از سیستم متروی تورنتو است.
ایستگاه حکیمی لبویچ () یک ایستگاه قطار سبک شهری در حال ساخت در خط ۵ اگلینتون، بخشی از سیستم متروی تورنتو است.
ریک جوزف کروسو (زاده ۷ ژانویه ۱۹۵۹) بیزنس‌من میلیاردر آمریکایی است. او بنیانگذار و مدیر اجرایی (مدیر عامل) کروسو، از شرکت‌های آمریکایی املاک و مستغلات است. کروسو که در حال حاضر به عنوان رئیس هیئت امنای دانشگاه کالیفرنیای جنوبی فعالیت می‌کند، رئیس کمیسیون پلیس لس آنجلس و یکی از اعضای هیئت کمیسران آب و برق بوده‌است. کاروسو که یکی از اعضای سابق حزب جمهوری‌خواه است، زمانی که در انتخابات شهرداری لس آنجلس در سال ۲۰۲۲ نامزد شد، وابستگی خود را به حزب دموکرات تغییر داد.
کروسو در لس آنجلس به دنیا آمد. پدر او، هنری کروسو، بنیانگذار دالر رنت-ئه-کار و مالک بسیاری از نمایندگی‌های فروش خودرو در منطقه لس آنجلس بود. مادرش گلوریا در جوانی مدل بیلبورد بود. ریک در سال ۱۹۸۰ مدرک لیسانس را از دانشگاه کالیفرنیای جنوبی، که در آن از اعضای انجمن برادری سیگما آلفا اپسیلون، تروجان نایتس بود دریافت کرد و مدرک جی دی را از مدرسه حقوق دانشگاه پپرداین در سال ۱۹۸۳ به عنوان دانشور مارگارت مارتین بلاک دریافت کرد. در سال ۱۹۹۵، او به عنوان دانش‌آموخته سال توسط مدرسه حقوق پپرداین شناخته شد.
کاروسو وکیل املاک و مستغلات در بخش مالیه شرکتی در فینلی کومبل بود، اما در سال ۱۹۹۰، وکالت را ترک کرد تا به‌طور تمام وقت املاک تجاری خرده فروشی و مسکونی را توسعه دهد.
در سال ۱۹۸۷، او کروسو را تأسیس کرد، شرکتی که توسعه، مالک و مدیریت املاکی مانند دگروو در فارمرز مارکت در لس آنجلس، آمریکانا ات برند در گلندیل، کامنز در کلبسس، پرامنید در وستلیک، دلیکس در تاوزند اوکس (اجاره شده از شهر تاوزند اوکس)، ۸۵۰۰ برتون وی (در واترساید مارینا دل ری)، دهکده پلیسیدز در اقیانوس آرام، و رزوو میرامار بیچ در سانتا باربارا را بر عهده دارد.
در طول تصدی او به عنوان مدیر عامل شرکت، این شرکت در دو مورد در سال ۲۰۱۵ و در سال ۲۰۱۷ متهم به مشارکت در اقدامات طراحی شده برای کاهش آزادی بیان به دلیل رد تبلیغات یک مستند دربارهٔ نسل‌کشی ارامنه توسط یک مرکز خرید کروسو، امریکانا ات برند (در گلندیل، کالیفرنیا) شد. در حالی که اعتراضات عمومی در مورد تصمیم امریکانا وجود داشت، کروسو این ادعاها را رد کرد و تعهد خود را به رفتار منصفانه و با احترام برابر با همه تأیید کرد. تصمیم در مورد این آگهی بعداً لغو شد.
او در مورد مسائل مربوط به املاک و مستغلات در مدرسه اداره عمومی کندی در دانشگاه هاروارد، مدرسه سیاست عمومی پرایس یواس‌سی و کنفرانس جهانی موسسه میلکن سخنرانی کرده‌است. کروسو سالانه به عنوان سخنران میهمان در شورای بین‌المللی مراکز خرید شرکت می‌کند.
کاروسو ایده نامزدی برای شهرداری لس آنجلس را در انتخابات ۲۰۰۹ و ۲۰۱۳ مطرح کرد، اگرچه در نهایت نامزد نشد.
او در سال ۲۰۱۹ برای شرکت در انتخابات ۲۰۲۲ ابراز علاقه کرد. این توجه در طول همه‌گیری کووید-۱۹، زمانی که کروسو برای کمک به کاخ سفید در تسهیل بازیابی آینده آمریکا از این بیماری انتخاب شد، علنی شد. او در این مدت مصاحبه‌های متعددی در مورد اولویت‌بندی کسب و کارهای کوچک در دوران بازیابی انجام داد. کاروسو کمپین خود را برای انتخابات ۲۰۲۲ در ۱۱ فوریه ۲۰۲۲، یک روز قبل از پایان مهلت ثبت نام آغاز کرد.
ریک کاروسو و همسرش تینا چهار فرزند دارند: الکس، گریگوری، جاستین و جیانا. آنها در بخش مرفه برنت وود لس آنجلس زندگی می‌کنند. هر چهار فرزند در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی که پدرشان در آن تحصیل کرده و میلیون‌ها دلار به آن کمک کرده‌است تحصیل کرده‌اند. کاروسو، از طریق یک تراست، هزینه یک عمارت ۴٫۴ میلیونی در پسیفیک پالیسیدز برای پسرش جاستین را پرداخت کرد. کاروسو یک کاتولیک معتقد است.
ایستگاه ایون ویو () یک ایستگاه قطار سبک شهری در حال ساخت در خط ۵ اگلینتون، بخشی از سیستم متروی تورنتو است.
دگروو (به انگلیسی: The Grove) یک مجتمع خرده فروشی و سرگرمی در لس آنجلس است که در بخش‌هایی از بازار تاریخی کشاورزان واقع شده‌است.
گروو دارای یک پارک مرکزی بزرگ با یک فواره متحرک است که توسط WET طراحی شده‌است. نمایش فواره-موسیقی آن هر ساعت پخش می‌شود، اگرچه این نمایش یک برنامه غیرموسیقی در بین نمایش‌ها نیز دارد. طراحی رقص آب یادآور فواره‌های بلاژیو در لاس وگاس است — که آن هم توسط WET نیز طراحی شده‌است — اما در مقیاس بسیار کوچکتر.
این ملک همچنین دارای مجسمه ای به "نام روح لس آنجلس" است. نمایش‌های زنده اغلب در آنجا اجرا می‌شوند - در محوطه چمن‌زار کنار فواره‌ها. یک سیستم حمل‌ونقل داخلی متشکل از ماشین‌های واگن برقی برای اتصال دگروو و بازار کشاورزان مجاور استفاده می‌کند.
نوردستروم بزرگترین مغازه دگروو است و این مرکز خرید دارای فروشگاه‌های پرچمدار برندهایی مانند بارنز اند نوبل و اپل است. ابرکرومبی اند فچ قبلاً مغازه پرچمدار ساحل غربی خود را در این مرکز خرید داشت که در سال ۲۰۱۵ بسته شد و از آن زمان با نایکی جایگزین شده‌است. فروشگاه‌های دیگر در این مرکز عبارتند از: مایکل کورس، گپ، جی.کرو، کریت اند برا، نایکی، مک کاسمتیکس، کوچ، برندی ملویل، لولولمن، مدول، , ری-بن، سفورا، اسپلندید، اتلتیکا، سواروفسکی، تاپ شاپ / تاپمن و امریکن گرل پلیس.
مکان اصلی سرگرمی یک مجموعه سینماهای ۱۴ پرده ای است که قبلاً متعلق به پسیفیک تیترز بود، اما در آوریل ۲۰۲۱ برای همیشه بسته شد. ای ام سی تیترز اواخر همان سال اجاره را بر عهده گرفت و مکان جدید خود را در اوت ۲۰۲۱ به روی عموم باز کرد.
در اواسط نوامبر، درخت کریسمس گروو به نمایش گذاشته می‌شود و هر روز عصر، با شروع مراسم سالانه نورافشانی درخت، روشن می‌شود. این درخت هر عصر تا پایان فصل کریسمس روشن می‌ماند. این درخت با ارتفاع معمولاً تا یا بیشتر، یکی از بلندترین درختان کریسمس در منطقه لس آنجلس است. در سال‌های اخیر، گروو همچنین تبدیل به «به یک سرزمین عجایب زمستانی» شده‌است که در آن برف مصنوعی هر شب در ساعت ۷ و ۸ بعد از ظهر تا شب کریسمس می‌بارد.
پروژه سایبرسین یک پروژه متعلق به کشور شیلی بود که از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۳ طی دوره ریاست جمهوری سالوادور آلنده اجرا شد. هدف از این پروژه ساخت یک سامانه تصمیم یار پراکنده و غیرمتمرکز بود تا در مدیریت اقتصاد ملی به کشور کمک کند. پروژه از ۴ مدول تشکیل می شد: شبیه ساز اقتصادی، نوعی نرم افزار مشتری برای چک کردن عملکرد کارخانه، اتاق فرمان و یک شبکه ملی از ماشین های تلکس که به یک کامپیوتر مِین فریم یا اصلی متصل بودند.
پروژه سایبرسین در زمان خود، روشی بر پایه تئوری مدول سیستم پایا داشت که برای طراحی سازمانی و تکنولوژی خلاقانه به کار می رفت: در این روش یک شبکه از ماشین های تلکس (سایبرنت) در تشکیلات تحت نظارت دولت حضور داشتند که اطلاعات را با دولت حاضر در سانتیاگو داد و ستد می کردند. اطلاعات حاضر در زمینه به نرم افزار الگوساز آماری (سایبر اِستراید) داده می شد که شاخص های تولید را کنترل می کرد. شاخص هایی همچون تدارکات مواد خام یا تعداد بالایی از غیبت های کارگران که حدودا در زمان واقعی باعث می شد تا در ابتدا به کارگران هشدار داده شود و در موقعیت های حاد تر اگر آن پارامترها بسیار از بازه تعیین شده تخطی می کردند این هشدار حتی به دولت مرکزی نیز داده می شد. اطلاعات همچنین به عنوان ورودی در نرم افزار شبیه ساز اقتصادی(CHECO، مخفف شبیه ساز اقتصادی کشور شیلی) نیز وارد می شد که دولت می توانست از آن برای پیشبینی احتمالی تصمیمات اقتصادی استفاده کند. در آخر یک اتاق فرمان پیشرفته (آپس روم) فضایی را آماده می کرد که در آن مدیران بتوانند داده های اقتصادی مرتبط را ببیند، پاسخ هایی امکان پذیر برای شرایط ضروری آماده کنند و توصیه و دستورات خود را به کارخانه ها و تشکیلاتی که در وضعیت اضطراری هستند با استفاده از شکبه تلکس انتقال دهند.
طراح اصلی سیستم یک دانشمند تحقیق در عملیات بریتانیایی به نام استافورد بیر بود و سیستم، نظریات او را در مورد سایبرنتیک های سازمان یافته در مدیریت صنعتی، در خود جای داده بود. یکی از اهداف اصلی سیستم، انتقال قدرت تصمیم گیرنده در تشکیلات صنعتی به نیروی کار بود تا بتواند خودگردانی کارخانه ها را بهبود بخشد.
پس از کودتا نظامی در ۱۱ سپتامبر ۱۹۷۳ سایبرسین منحل شد و اتاق فرمان آن نیز نابود شد.
نام پروژه به انگلیسی (Cybersyn) ترکیبی از دو واژه cybernetics و synergy است. از آنجایی که در اسپانیایی این نام عامه پسند نبود به آن Synco گفته می شد که هم سرواژه اسپانیایی "Sistema de  INformación y Control"  (سیستم اطلاعات و کنترل) بود و همینطور نوعی ایهام با کلمه اسپانیایی cinco داشت که به معنای شماره پنج است آن هم به این دلیل که به ۵ مرحله مدول سیستم پایایی که بیر طراحی کرده بود اشاره دارد.
استافورد بیر یک مشاور بریتانیایی در سایبرنتیک های مدیریتی بود. او همچنین از ایده آل های سوسیالیسم کشور شیلی در راستای نگه داری از سیستم دموکراتیک این کشور و خودگردانی کارگران به جای تحمیل نوعی سیستم شوروی محور حمایت می کرد. سیستمی که دستوراتی بالا به پایین و کنترلی داشت.
در جولای ۱۹۷۱، فرناندو فلورس، یک کارمند درجه بالا از شرکت توسعه تولیدات شیلی (CORFO) که تحت نظارت پدرو ووسکویچ بود، با بیر برای مشاوره گرفتن تماس گرفت. این مشاوره برای به کار گیری تئوری های بیر در مدیریت بخش تازه ملی شده اقتصاد شیلی بود. بیر این را یک فرصت عالی برای پیاده کردن ایده هایش در یک مقیاس ملی دید. علاوه بر مشاوره دادن، او اکثر کارهای مشاوره ای دیگر خود را کنار گذاشت و وقت بیشتری را برای چیزی که تبدیل به پروژه سایبرسین شد، صرف کرد. او اغلب برای همکاری با مجریان محلی به شیلی سفر می کرد و از مخاطب های شخصی خود برای کمک گرفتن از متخصصان فنی بریتانیایی استفاده می کرد.
برنامه اجرایی بسیار جسورانه بود و سیستم به یک مرحله پیشرفته ای از نمونه اولیه خود در شروع سال ۱۹۷۳ رسید.
سیستم تقریبا در اکتبر ۱۹۷۲ کارآمد بود حتی زمانی که حدود ۴۰۰۰۰ راننده کامیون معترض، خیابان های منتهی به سانتیاگو را مسدود کردند. با توجه به گفته های گوستاوو سیلوا ( منشی اجرایی انرژی در CORFO) ماشین های تلکس سیستم، به مدیریت انتقال منابع به درون شهر کمک شایانی کردند. این کار نیز فقط به کمک ۲۰۰ کامیون سرکوبگر انجام شد و از خسارت احتمالی که ممکن بود توسط ۴۰۰۰۰ راننده کامیون ایجاد شود جلوگیری کرد.
۵۰۰ ماشین تلکس استفاده نشده توسط دولت پیشین وجود داشت. هرکدام از آنها وارد کارخانه شدند.  در بخش کنترلی در سانتیاگو، هرروزه داده ها از هر کارخانه ای گرفته می شد و به یک کامپیوتر انتقال داده می شد (اعداد مختلفی همچون ورودی مواد خام، خروجی تولیدات و تعداد غایبین). این کامپیوتر نیز یک پیشبینی کوتاه مدت و اصلاحات لازم را اعمال می کرد. ۴ مرحله از کنترل ( کارخانه، شاخه، بخش، کل) به همراه یک فیدبک آلژدونیک در کار حضور داشت. اگر یک مرحله از کنترل مشکلی را در مدتی معلوم حل نمی کرد، مرحله ای بالاتر متوجه آن می شد. نتایج در اتاق فرمان مورد بحث قرار می گرفت و طرحی سطح بالا پیشنهاد می شد. شبکه ماشین های تلکس که سایبرنت نام داشت اولین عامل اجرایی سایبرسین بود و تنها عاملی بود که به طور مداوم توسط دولت آلنده استفاده می شد.
نرم افزار مورد استفاده در سایبرسین، سایبر اِستراید نام داشت و از فیلترینگ و کنترل بایِسی استفاده می کرد. این نرم افزار توسط مهندسین اهل شیلی در مشارکت با تیمی ۱۲ نفره از برنامه نویسان بریتانیایی نوشته شد. اولین بار سایبرسین روی IBM 360/50 اجرا شد اما بعدا به یک مِین فریم سبک تر که از باروز ۳۵۰۰ استفاده می کرد انتقال داده شد.
اتاق فرمانی فوق مدرن نیز توسط تیمی به سرپرستی گی بونسیِپه، که یک طراح رابط به شمار می آمد طراحی شد. این اتاق ۷ صندلی چرخ دار ( از لحاظ خلاقانه بودن بهترین تعداد بود)  به همراه چندین دکمه داشت که برای کنترل کردن چندین صفحه بزرگ طراحی شده بود. این صفحات، داده ها را به تصویر می کشیدند و چندین پنل دیگر نیز برای نشان دادن اطلاعات وجود داشت، هرچند این امکانات از لحاظ کارآمدی محدود بودند چرا که تنها،  نمودارهای از قبل آماده شده را نشان می دادند. این پنل ها نیز هرکدام شامل چندین صفحه بودند.
هدف، توزیع و پخش کنترل و دخیل کردن کارگران در برنامه ریزی کاری بود. طراحی بیشتر نوعی متمرکزسازی بوروکراسی کنترل بود که از طریق گزارش دهی پایین به بالا و جهت بالا به پایین انجام می شد. انتظار می رفت تا کارگران فرایندها را انجام دهند و از منابع در جهتی که خواسته شده و برنامه ریزی شده، استفاده کنند. هر انحراف بزرگی از مسیر نیز باید به بالا گزارش می شد و دستورات اصلاحی هم باید به پایین سرازیر می شد.
پروژه با مقداری جزئیات در ویرایش دوم کتاب های مغز شرکت و سکو برای تغییر از استافورد بیر آمده است. کتاب سکو برای تغییر شامل پیشنهاداتی در حوزه نوع آوری های اجتماعی نیز هست. همچون داشتن نمایندگانی از گروه های ذی نفع متفاوت درون یک مرکز کنترل.
یک توسعه مرتبط دیگر با این پروژه، پروژه سایبرفولک بود که به شهروندان اجازه می داد تا اطلاعاتی در مورد وضعیت روحی خود به سازمان دهندگان پروژه ارسال کنند.
در اتاق فرمان از صندلی های تولیپ استفاده شده بود که مشابه صندلی های مورد استفاده در برنامه علمی- تخیلی تلویزیونی کشور آمریکا یعنی Star Trek بود. البته با توجه به طراحان متفاوت، استایل صندلی ها تحت تاثیر جو فیلم های علمی تخیلی نبود.
یک دانشمند علم کامپیوتر به نام پُل کاکشات و اقتصاددانی به نام آلین کاترل در کتابی که سال ۱۹۹۳، به نام پیش به سوی سوسیالیسم مدرن نوشتند، به پروژه سایبرسین اشاره کردند. در این کتاب گفته شد که این پروژه الهام بخش مدلی ابداعی از این دو نویسنده بوده است که در راستای اقتصاد سوسیالیستی کامپیوتر محور می باشد. نشریه گاردین در سال ۲۰۰۳ این پروژه را نوعی اینترنت سوسیالیستی که یک دهه از زمانش جلوتر بود، خطاب کرد.
نویسندگان لی فیلیپس و میچال رُزوُرسکی نیز بخشی از پروژه را در کتاب خود که در سال ۲۰۱۹ به نام جمهوری مردمی والمارت منتشر شد، اختصاص دادند. این نویسندگان موضوعی را ارائه کردند تا از امکان پذیری یک اقتصاد برنامه ریزی شده که توسط یک قدرت پیشران موقتی اداره می شود، دفاع کنند. این روش توسط سازمان های بزرگی همچون آمازون، والمارت و پنتاگون استفاده می شود. البته این نویسندگان اینکه پروژه سایبرسین تا چه حد می تواند زیربنا باشد را به چالش کشیدند. خصوصا در بخشی از کتاب گفته شد: " حتی اگر یک سیستم در وضعیت اضطراری استفاده شود ( مثل جنگ داخلی در یک کشور) و تعدادی از تشکیلات را درون خود جای داده باشد و تنها به طور جزئی یک وضعیت وخیم را بتواند بهبود ببخشد، می تواند در وضعیت های غیر بحرانی و آرام نیز در مقیاس جهانی مورد استفاده قرار بگیرد."  به خصوص که این پروژه به دلیل کودتای نظامی در سال ۱۹۷۳ تکمیل نشد و در ادامه با اصلاحاتی اقتصادی توسط پسران شیکاگو به کار گرفته شد.
نویسنده علمی تخیلی اهل شیلی به نام خورخه بارادیت یک رمان علمی تخیلی اسپانیایی زبان به نام سینکو را در سال ۲۰۰۸ منتشر کرد. این رمان یک نوع رمان تبدیل تاریخی از سال ۱۹۷۹ است که در آن بارادیت می گوید: " این کار جلوی کودتای نظامی را می گیرد، دولت سوسیالیستی با هم متحد می شوند و باعث ایجاد اولین وضعیت سایبرنتیکی می شود که یک مثال جهانی است، یک راه سوم حقیقی و یک معجزه."
در اکتبر سال ۲۰۱۶، برنامه رادیویی ۹۹% آشکار، پادکستی در رابطه با پروژه برگزار کرد. پادکست رادیو آمبولانته نیز مقادیری از تاریخچه آلانده و پروژه سایبرسین را در قسمتی از برنامه خود به نام "اتاقی که یک مغز بود" در سال ۲۰۱۹ افشا کرد.
در مقاله ای در سال ۲۰۱۴ برای نشریه نیویورکر، روزنامه نویسی در حوزه تکنولوژی به نام اِوگِنی موروزوف مدعی شد که سایبرسین راه را برای کلان داده هموار کرده و پیشبینی کرده که بیگ تک چگونه کار می کند. او همچنین از نحوه استفاده از داده های اوبر و الگوریتم هایی برای مدیریت تدارکات و خواسته هایی برای خدمات دهی آن در دنیای امروزی به عنوان مثال استفاده کرد.
ایستگاه کیلس داله () یک ایستگاه قطار سبک شهری در حال ساخت در خط ۵ اگلینتون، بخشی از سیستم متروی تورنتو است.
لی هوی-چانگ (؛ زادهٔ )Profile of Lee Hoi-chang سیاست‌مدار اهل کره جنوبی است. وی از ۱۷ دسامبر ۱۹۹۳ تا ۲۱ آوریل ۱۹۹۴ نخست‌وزیر این کشور بود.
جسی تاربکس بیلز (; – ) اولین عکاس زن در ایالات متحده و اولین زنی که در شب عکاسی کرده، بود.
او بیشتر به خاطر عکس‌های خبری مستقل خود، به ویژه از نمایشگاه خرید لوئیزیانا در سال ۱۹۰۴، و عکس‌های پرتره‌ از مکان‌هایی مانند دهکده بوهمین گرینیچ ویلج شناخته شده است.
نشانه‌های تجاری او «توانایی پیش بردن» و سرسختی او در غلبه بر موانع جنسیتی در حرفه‌اش بود.
بیلز در ۲۳ دسامبر ۱۸۷۰، جسی ریچموند تارباکس در همیلتون، انتاریو، کوچکترین فرزند جان ناتانیل تاربکس و ماری آنتوانت باست به دنیا آمد. جان تاربکس تولید کننده چرخ خیاطی بود و همکاری او با بزرگترین شرکت چرخ خیاطی در کانادا باعث ثروتمند شدن خانواده تاربکس شد. با این حال، وقتی بیلز هفت ساله بود، پدرش تمام سرمایه خود را در یک سرمایه‌گذاری بد از دست داد و ورشکست شد و به‌همین دلیل الکلی شد که سرانجام با اصرار همسرش خانه را ترک کرد.
بیلز «کودکی باهوش و زودرس» بود و در مدرسه جز شاگردان ممتاز بود. در چهارده سالگی در موسسه کالج انتاریو پذیرفته شد و در هفده سالگی گواهی تدریس خود را دریافت کرد. بیلز شروع به تدریس در مدرسه‌ای یک اتاقه در ویلیامزبرگ، ماساچوست کرد. در آن زمان برادرش پل نیز در آنجا زندگی می‌کرد.
در سال ۱۸۹۳ بیلز موقعیت آموزشی جدیدی در گرینفیلد، ماساچوست بدست آورد و از نمایشگاه جهانی کلمبیا در شیکاگو بازدید کرد. در بازدید از نمایشگاه، علاقه بیلز به ملاقات با فرانسیس بنجامین جانستون و گرترود کاسبیر برانگیخته شد.
در سال ۱۸۹۹، بیلز اولین پیشنهاد کار حرفه‌ای خود را از طرف روزنامه بوستون پست دریافت کرد و از او خواست تا از زندان ایالتی ماساچوست عکاسی کند.
با افزایش تعداد عکاسان زن در طول دهه ۱۹۲۰، بیلز تمرکز خود را در عکاسی تخصصی روی سخنرانی‌های عمومی، باغ‌های حومه شهر و املاک ساحل‌های شرقی ثروتمند تغییر داد.
در سال ۱۹۲۸، او و نانت به کالیفرنیا برای عکاسی از املاک هالیوود نقل مکان کردند. رکود اقتصادی بزرگ آمریکا در آن سال‌ها، بیلز و نانت را در سال ۱۹۳۳ به نیویورک بازگرداند، جایی که بیلز در روستای گرینویچ زندگی و کار می‌کرد.
ایستگاه لرد () یک ایستگاه قطار سبک شهری در حال ساخت در خط ۵ اگلینتون، بخشی از سیستم متروی تورنتو است.
ایستگاه لی ساید () یک ایستگاه قطار سبک شهری در حال ساخت در خط ۵ اگلینتون، بخشی از سیستم متروی تورنتو است.
ایستگاه مونت پلزنت () یک ایستگاه قطار سبک شهری در حال ساخت در خط ۵ اگلینتون، بخشی از سیستم متروی تورنتو است.
ایستگاه اوکانر () یک ایستگاه قطار سبک شهری در حال ساخت در خط ۵ اگلینتون، بخشی از سیستم متروی تورنتو است.
ایستگاه فارمسی () یک ایستگاه قطار سبک شهری در حال ساخت در خط ۵ اگلینتون، بخشی از سیستم متروی تورنتو است.
ایستگاه ساینس سنتر () یک ایستگاه قطار سبک شهری در حال ساخت در خط ۵ اگلینتون، بخشی از سیستم متروی تورنتو است.
ایستگاه اسلون () یک ایستگاه قطار سبک شهری در حال ساخت در خط ۵ اگلینتون، بخشی از سیستم متروی تورنتو است.
پارک سانی بروک () یک پارک عمومی بزرگ در تورنتو، انتاریو، کانادا است. در شمال لی ساید و جنوب مناطق بریدل پت شهر واقع شده‌است. این پارک محل بسیاری از مسیرهای دوچرخه‌سواری، پارک‌های سگ‌ها و اصطبل‌های سانی بروک است.
جاناتان اچ. ترنر (زاده ۷ سپتامبر ۱۹۴۲) سی‌وهشتمین استاد دانشگاه کالیفرنیا، ریورساید ایالات متحده آمریکا در رشته جامعه‌شناسی است.
ترنر مدرک کارشناسی را در سال ۱۹۶۵ از دانشگاه کالیفرنیا، ریورساید و کارشناسی ارشد را در سال ۱۹۶۶ و دکتری را در سال ۱۹۶۸ از دانشگاه کرنل دریافت نمود.
در سال تحصیلی ۱۹۶۹–۱۹۷۰ ترنر در دانشگاه کالیفرنیا، ریورساید مدرس پژوهشی شد. او در این حرفه، رئیس انجمن جامعه‌شناسی اقیانوس آرام و انجمن جامعه‌شناسی کالیفرنیا شد. وی همچنین همکار انجمن پیشبرد علوم آمریکا است.
ترنر به‌طور گسترده در سراسر جهان سخنرانی کرده و استاد مدعو در دانشگاه کمبریج در انگلستان، دانشگاه برمن در آلمان، دانشگاه بیله‌فلد در آلمان، دانشگاه شاندونگ و دانشگاه نان‌کای در جمهوری خلق چین بوده‌است.
او به عنوان یک نظریه‌پرداز عمومی جامعه‌شناسی شناخته می‌شود و در حوزه‌های جامعه‌شناسی احساسات، روابط قومی، نهاد اجتماعی، قشربندی اجتماعی و زیست‌جامعه‌شناسی تخصص دارد.
در سال ۲۰۰۸ ترنر به همراه نویسنده همکارش، جان ای. استتس برای کتاب «راهنمای جامعه‌شناسی احساسات» از انجمن جامعه‌شناسی آمریکا جایزه دریافت کرد. ترنر همچنین جایزه استاد پژوهشی را در دانشگاه کالیفرنیا برای پژوهش‌هایش در زمینه مسایل اجتماعی دریافت کرده‌است.
ترنر بیش از چهل کتاب، از جمله کتاب‌های درسی و بیش از دویست مقاله نوشته‌است.
ایستگاه پارک سانی بروک () یک ایستگاه قطار سبک شهری در حال ساخت در خط ۵ اگلینتون، بخشی از سیستم متروی تورنتو است.
ایستگاه وینفورد () یک ایستگاه قطار سبک شهری در حال ساخت در خط ۵ اگلینتون، بخشی از سیستم متروی تورنتو است.
ایستگاه چاپلین () یک ایستگاه قطار سبک شهری در حال ساخت در خط ۵ اگلینتون، بخشی از سیستم متروی تورنتو است.
آناهید هاکوبیان (Անահիտ Հակոբյան) سیاستمدار اهل جمهوری آرتساخ می‌باشد که از تاریخ ۷ فوریه ۲۰۲۲ تا کنون سمت وزیر آموزش، علوم، فرهنگ و ورزش جمهوری آرتساخ می‌باشد.
کم‌گوشت‌خوار ، جانوری است که کمتر از ۳۰ درصد گوشت را برای رژیم غذایی خود مصرف می‌کند که بیشتر آن را قارچ‌ها، میوه‌ها و دیگر مواد گیاهی تشکیل می‌دهد. نمونه‌هایی از جانوران کم‌گوشت‌خوار زنده عبارتند از: خرس گریزلی ("Ursus horribilis")، خرس سیاه ("Ursus americanus")، خرس‌گربه ("Arctictis binturong")، خرسک دم‌حلقه‌ای ("Potos flavus") و انسان.
بیش‌گوشت‌خوار یا فراگوشت‌خوار ، جانوری است که رژیم غذایی آن بیش از ۷۰ درصد گوشت است، چه از طریق شکار فعال یا از طریق مردارخواری. رژیم غذایی غیرگوشتی باقی‌مانده ممکن است شامل غذاهای غیرجانوری مانند قارچ‌ها، میوه‌ها یا دیگر مواد گیاهی باشد. برخی از نمونه‌های موجود از جانوران بیش‌گوشت‌خوار عبارت‌اند از: تمساح‌ها، جغدها، سنگ‌چشم‌ها، عقاب‌ها، کرکس‌ها، گربه‌ایان، بیشتر سگ‌های وحشی، دلفین‌ها، مارها، عنکبوت‌ها، عقرب‌ها، آخوندک‌ها، کوسه‌ها، نیزه‌ماهی‌ها،هامورها و پیراناها. هر گونه از خانوادهٔ گربه‌ایان، از جمله گربهٔ اهلی، در حالت طبیعی خود یک فراگوشت‌خوار است. علاوه بر این، این اصطلاح همچنین در دیرین‌زیست‌شناسی برای توصیف گونه‌های جانوری به کار می‌رود که دارای بخش برش دندانی آن‌ها نسبت به جزء آسیا هستند. بیش‌گوشتخواران لازم نیست که شکارچی اوج باشند. به عنوان مثال، ماهی قزل‌آلا منحصراً گوشتخوار هستند، اما در تمام مراحل زندگی طعمهٔ موجودات مختلف هستند.
بسیاری از پستانداران پیشاتاریخ کلاد گوشت‌خوارریختان (Carnivora و میاکویدا بدون گوشت‌دندان‌سانان)، همراه با راسته اولیه Creodonta، و برخی از پستانداران حتی پیش از آن خاک‌سفیددزدسانان، بیش‌گوشت‌خوار بودند. نخستین پستاندار گوشتخوار خاک‌سفیددزد است که در دوره کرتاسه پسین و اوایل پالئوژن در آمریکای شمالی حدود سال ۶۶ میلیون سال پیش وجود داشته‌است. دایناسورهای ددپا مانند تیرنوسوروس "Tyrannosaurus rex" که در اواخر کرتاسه وجود داشتند، اگرچه پستاندار نبودند ولی گوشت‌خوار اجباری بودند.
پولک‌خواری ، یک رفتار تغذیه‌ای تخصصی در ماهی است که شامل خوردن پولک ماهی‌های دیگر می‌شود. پولک‌خواری گسترده‌است و به‌طور مستقل در حداقل پنج خانواده آب شیرین و هفت خانواده دریایی تکامل یافته است. یک رفتار تغذیه‌ای مرتبط، باله‌خواری (Pterygophagy) است که برخی ماهی‌ها از باله ماهی‌های دیگر تغذیه می‌کنند.
فرانکو فراری (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است که هم‌اکنون به‌صورت قرضی از ناپولی در باشگاه حاضر در سری سی، باشگاه فوتبال دلفینو پسکارا بازی می‌کند. از باشگاه‌هایی که او در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال پیاچنزا و باشگاه فوتبال برشا اشاره کرد.
وی توانسته‌است اقامت و تابعیت کشور ایتالیا را نیز کسب کند و در صورت لزوم و تمایل می‌تواند برای تیم تیم ملی فوتبال این کشور نیز بازی کند.
او اولین بازی خود در سری سی را برای توتوکویو در ۲۲ ژانویه ۲۰۱۷ در بازی مقابل لوپا رم انجام داد.
در ۳ اوت ۲۰۱۸، او به صورت قرضی به برشا پیوست.
در ۱۴ ژانویه ۲۰۱۹، او به صورت قرضی دیگر به پیاچنزا نقل مکان کرد.
در ۳ اوت ۲۰۱۹، فراری به صورت قرضی از باشگاه ناپولی تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۰ به باشگاه حاضر در سری سی، باری پیوست.
در ۳۰ ژانویه ۲۰۲۰ او به صورت قرضی به لیورنو نقل مکان کرد.
در ۳ اکتبر ۲۰۲۰ او به باشگاه فوتبال کومو قرض داده شد.
در ۳ اوت ۲۰۲۱، او به‌طور قرضی به باشگاه فوتبال دلفینو پسکارا پیوست.
برادر فرانکو فراری، جیانلوکا نیز بازیکن فوتبال است و در حال حاضر برای باشگاه فوتبال گودوی کروز در لیگ برتر فوتبال آرژانتین بازی می‌کند.
کاوازاکی کی‌اچ-۴ یک بالگرد چندمنظوره سبک متعلق به دهه ۱۹۶۰ بود. این بالگرد در ژاپن به عنوان نسخه توسعه یافته بل ۴۷ توسط شرکت کاوازاکی از سال ۱۹۵۲ و به صورت تحت لیسانس تولید می‌شد. بارزترین تفاوت بین کی‌اچ-۴ و نسخه اولیه آمریکایی آن، کابین جدید و بزرگ آن بود. کابین کی‌اچ-۴ به‌طور کامل محصور شده بود (اگرچه درهای جانبی قابل جابجایی بودند) و برای سه مسافر در کنار هم روی یک نیمکت پشت صندلی خلبان، صندلی تعبیه شده بود. این بالگرد با یک سیستم کنترل جدید، ابزار دقیق اصلاح شده و مخزن سوخت بزرگتر ارائه شد.
در مجموع ۲۱۱ فروند کی‌اچ-۴ ساخته شد، از جمله چهار فروند که از بل ۴۷جی‌های موجود اصلاح شده بودند. اکثریت قریب به اتفاق آنها توسط کاربران غیرنظامی خریداری شدند، اگرچه برخی توسط نیروهای نظامی ژاپن و تایلند خریداری شدند.
فینال جام باشگاه‌های جهان ۲۰۱۵ مسابقه فینال جام باشگاه‌های جهان ۲۰۱۵، تورنمنت فوتبال به میزبانی ژاپن بود. این دوازدهمین فینال جام باشگاه‌های جهان، یک تورنمنت توسط فیفا بین برندگان شش کنفدراسیون قاره‌ای و همچنین قهرمان لیگ کشور میزبان بود.
فینال بین باشگاه آرژانتینی ریور پلاته، نماینده کونمبول به عنوان قهرمان فعلی جام لیبرتادورس و باشگاه اسپانیایی بارسلونا، نماینده یوفا به عنوان قهرمان فعلی لیگ قهرمانان اروپا برگزار شد. این بازی در ورزشگاه بین‌المللی یوکوهاما در یوکوهاما در ۲۰ دسامبر ۲۰۱۵ برگزار شد. بارسلونا این بازی را ۳–۰ برد تا سومین عنوان قهرمانی خود در جام باشگاه‌های جهان را به دست آورد. برد بارسلونا پنجمین جام آنها در سال ۲۰۱۵ نیز بود.
ریور پلاته پس از برد مجموع ۳–۰ مقابل اونال در فینال، به عنوان قهرمان جام لیبرتادورس ۲۰۱۵ به مسابقات راه یافت. این اولین باری بود که ریور پلاته در این مسابقات شرکت می‌کرد. آنها دو بار در جام بین قاره‌ای، سلف جام باشگاه های جهان، با یک برد (۱۹۸۶) و یک باخت (۱۹۹۶) بازی کرده‌اند. آنها پس از شکست دادن باشگاه ژاپنی سانفریس هیروشیما در نیمه نهایی به فینال رسیدند.
بارسلونا پس از پیروزی ۳–۱ مقابل یوونتوس در فینال، به عنوان قهرمان لیگ قهرمانان اروپا ۱۵–۲۰۱۴ به این مسابقات راه یافت. این چهارمین باری بود که بارسلونا در این مسابقات شرکت می‌کرد، پس از دو برد در سال‌های ۲۰۰۹ و ۲۰۱۱، و همچنین نایب قهرمانی در سال ۲۰۰۶. آنها یک بار در جام بین قاره‌ای بازی کرده‌اند، که در آن نایب قهرمان شدند (۱۹۹۲). آنها پس از شکست دادن باشگاه چینی گوانگ‌ژو اورگراند در نیمه نهایی به فینال رسیدند.
آندره‌آ برانزی ؛ (زادهٔ میلادی) معمار و طراح ایتالیایی متولد فلورانس است. او در حال حاضر در میلان زندگی و کار می‌کند و تا سال ۲۰۰۹ میلادی استاد و رئیس دانشکدۀ طراحی داخلی دانشگاه پلی‌تکنیک میلان بود.
برانزی که به عنوان معمار در دانشکده معماری فلورانس تحصیل کرد، مدرک خود را در سال ۱۹۶۶ میلادی دریافت کرد و آرکیزوم آسوچاتی را با جیلبرتو کورتی، پائولو دگانلو، ماسیمو موروتسی در سال ۱۹۶۶ میلادی در فلورانس تأسیس کرد، جایی که آن‌ها شهر بدون-توقف را توسعه دادند. در سال ۱۹۷۶ میلادی استودیو آلکیمیا را تأسیس کرد و در دهۀ ۱۹۸۰ میلادی شروع به همکاری با گروه ممفیس کرد. برانزی همچنین به عنوان مدیر فرهنگی آکادمی دوموس، اولین مدرسۀ طراحی تحصیلات تکمیلی ایتالیا، برای ده سال اول آن فعالیت داشت. آثار طراحی او در مجموعه‌های دائمی مانند مرکز ژرژ پمپیدو، پاریس گنجانده شده‌ است. موزۀ هنر متروپولیتن، نیویورک؛ موزۀ هنرهای زیبا هیوستون، هیوستون؛ موزۀ هنر مدرن، نیویورک؛ موزۀ ویکتوریا و آلبرت، لندن؛ موزۀ طراحی ویترا، ویل آم راین، و غیره.
در سال ۱۹۷۹ میلادی، آندره‌آ برانزی جایزۀ معتبر طراحی صنعتی ایتالیاییِ پرگار طلا را دریافت کرد.
در سال ۲۰۰۵ میلادی، برانزی دومین جایزۀ پرگار طلا خود را دریافت کرد.
در سال ۲۰۰۸ میلادی، او توسط انجمن سلطنتی برای تشویق هنر، تولید و تجارت (آراس‌ای) در بریتانیا به عنوان طراح افتخاری سلطنتی برای صنعت انتخاب شد.
در ۱۵ اکتبر ۲۰۱۸ میلادی، جوایز رولف شاک توسط آکادمی سلطنتی هنرهای زیبای سوئد به او اهدا شد.
برای اهداف دولت محلی، اسکاتلند به ۳۲ منطقه تقسیم شده است که به عنوان "مناطق شورایی" () تعیین شده‌اند، که همه توسط مقامات واحدی که به عنوان "شورا" تعیین شده‌اند، اداره می‌شوند.
جورجیسم، که در دوران مدرن زمین‌گرایی نیز نامیده می‌شود و از نظر تاریخی به عنوان جنبش مالیات واحد شناخته می‌شود، یک ایدئولوژی اقتصادی است که معتقد است، اگرچه مردم باید مالک ارزشی باشند که خودشان تولید می‌کنند، رانت اقتصادی ناشی از زمین - از جمله از همه منابع طبیعی. مشاعات، و مکان‌های شهری - باید به‌طور مساوی متعلق به همه اعضای جامعه باشد. پارادایم جورجیستی که از نوشته‌های هنری جورج اقتصاددان و اصلاح طلب اجتماعی آمریکایی توسعه یافته‌است، به دنبال راه حل‌هایی برای مشکلات اجتماعی و زیست‌محیطی است که بر اساس اصول حقوق زمین و مالیه عمومی است که تلاش می‌کند کارایی اقتصادی را با عدالت اجتماعی ادغام کند.
زمین گرایی به توزیع رانت اقتصادی ناشی از مالکیت زمین، انحصارات طبیعی، حقوق آلودگی، و کنترل عوام، از جمله عنوان مالکیت منابع طبیعی و سایر امتیازات ساختگی (مثلاً مالکیت معنوی) مربوط می‌شود. هر منبع طبیعی که ذاتاً در عرضه محدود باشد می‌تواند رانت اقتصادی ایجاد کند، اما نمونه کلاسیک و مهم انحصار زمین شامل استخراج اجاره زمین مشترک از مکان‌های شهری ارزشمند است. زمین گرایان استدلال می‌کنند که مالیات بر رانت اقتصادی کارآمد، عادلانه و منصفانه است. توصیه اصلی سیاست جورجیست، مالیاتی است که بر ارزش زمین ارزیابی می‌شود، با این استدلال که درآمدهای حاصل از مالیات بر ارزش زمین (LVT) می‌تواند برای کاهش یا حذف مالیات‌های موجود (مانند درآمد، تجارت، یا خرید) که ناعادلانه و ناکارآمد هستند، استفاده شود. برخی از جورجیست‌ها نیز از بازگشت درآمدهای عمومی مازاد به مردم از طریق درآمد پایه یا سود سهام شهروندان دفاع می‌کنند.