moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
نبرد کوه بلر توسط ایالت ویرجینیای غربی از طریق نشانگر بزرگراه تاریخی تفسیر می‌شود. این نشانگر توسط بخش فرهنگ و تاریخ ویرجینیای غربی ساخته شده‌است. نشانگر می‌خواند،نبرد بلر ام تی. در آگوست سال ۱۹۲۱٬۷۰۰۰ معدنچی اعتصابی به رهبری بیل بلیزارد در مارمت گرد هم آمدند تا در لوگان راهپیمایی کنند تا مزارع زغال سنگ جنوب را برای UMWA سازماندهی کنند. با رسیدن به کوه بلر در ۳۱ اوت، توسط معاونان و محافظان مین، تحت فرماندهی کلانتر دان چفین، که در مواضع مستحکم منتظر بودند، عقب رانده شدند. نبرد پنج روزه با ورود ارتش و نیروی هوایی ایالات متحده به پایان رسید. تلاش‌های سازماندهی UMWA در جنوب WV تا سال ۱۹۳۳ متوقف شد.نشانگر در ویرجینیای غربی ۱۷، حدود شرق لوگان، بین اتل و بلر.
امیلی جنایتکار یک فیلم جنایی، درام و دلهره‌آور آمریکایی محصول سال ۲۰۲۲ به نویسندگی و کارگردانی جان پتن فورد با بازی آبری پلازا، تئو روسی، مگالین اچیکاوکی و جینا گرشان است. این فیلم برای اولین بار در جشنواره فیلم ساندنس در ۲۴ ژانویه ۲۰۲۲ به نمایش درآمد. فیلم در مجموع نقدهای مثبتی را از منتقدان برای رویدادهای اجتماعی فیلم و بازی پلازا در نقش اصلی دریافت کرد. این فیلم در ۱۲ اوت ۲۰۲۲ توسط ورتیکال انترتینمنت و رودساید اترکشنز در ایالات متحده منتشر می‌شود.
امیلی که با بدهی‌های زیادی مواجه شده، درگیر انجام کلاهبرداری با کارت اعتباری می‌شود که او را به دنیای جنایی زیرین لس آنجلس می‌کشاند.
"امیلی جنایتکار" توسط جان پتن فورد نوشته و کارگردانی شده‌است. تولید فیلم در لس آنجلس انجام شده‌است. در اوت ۲۰۲۱، حضور آبری پلازا، جینا گرشان، مگالین اچیکاوکی و تئو روسی برای بازی در این فیلم تأیید شد. ناتان هالپرن وظیفه ساخت موسیقی فیلم را برعهده داشته‌است.
این فیلم در ۲۴ ژانویه در جشنواره فیلم ساندنس ۲۰۲۲ به نمایش درآمد. در فوریه ۲۰۲۲، ورتیکال انترتینمنت و رودساید اترکشنز حق پخش فیلم را در ایالات متحده و کانادا به دست آوردند و یونیورسال پیکچرز نیز حق توزیع بین‌المللی فیلم را به دست آورد. امیلی قرار است در ۱۲ اوت ۲۰۲۲ منتشر شود.
در وب‌سایت جمع‌آوری نقد راتن تومیتوز دارای امتیاز ۹۳ درصد از ۶۹ نقد منتقد، با میانگین امتیاز ۷.۳ از ۱۰ مثبت هستند.
خدای خدای مرگ و رستاخیز یا خدای رستاخیز یک موتیف مذهبی است که در آن یک خدا یا الهه می‌میرد و دوباره زنده می‌شود.Leeming, "Dying god" (2004)Burkert 1979, 99Stookey 2004, 99Miles 2009, 193 نمونه‌هایی از خدایان که می‌میرند و بعداً به زندگی بازمی‌گردند، اغلب از مذاهب باستانی خاور نزدیک ذکر شده‌اند و سنت‌هایی که تحت تأثیر آنها قرار گرفته‌اند شامل اساطیر کتاب مقدس و یونانی-رومی و در نتیجه مسیحیت است. مفهوم خدای مردن و برخاستن اولین بار در اسطوره‌شناسی تطبیقی توسط جمز فریزر در "شاخه زرین" (۱۸۹۰) مطرح شد. فریزر این موتیف را با آیین‌های باروری پیرامون چرخه سالانه زندگی گیاهی مرتبط کرد. فریزر نمونه‌هایی از اوزیریس، تموز، آدونیس و آتیس، دیونوسوس و عیسی را ذکر کرد.Frazer, quoted in Mettinger 2001:18, cited after Garry and El-Shamy, p. 19
ڭ یک حرف اضافه‌شده به خط عربی است که از ک مشتق شده با افزودن سه نقطه به بالای آن. این حرف در خود زبان عربی استفاده نمی‌شود، اما برای نشان دادن آوای نرم‌کامی هنگام نوشتن زبان‌های ترکی استفاده می‌شود.
در گویش‌های ترکی نمایانگر آوای نرم‌کامی بود. به عنوان مثال کلمه "دݣز" ( däŋiz ، «دریا») است. deniz را در ترکی استانبولی امروزی با deñiz در قرقیزی، ترکمنی، اویغوری و ازبکی مقایسه کنید.
همچنین در سندی و سرائیکی به عنوان ڳ استفاده می‌شود.
این حرف برای نوشتن در زبان‌های زیر استفاده می‌شود یا شده است:
پدگان، روستایی در دهستان ایرافشان بخش آشار شهرستان مهرستان در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
"ارهات (")، به معنی وارسته و به بالاترین مرحلهٔ کمال رسیدن است.شناخت اساطیر چین، آنتونی کریستی، ترجمه باجلان فرخی – تهران: اساطیر 1384
در آیین بودایی از انسان کامل با نام‌های «ارهات» «ارهت» و «انسان آزاده»، در اندیشه مردم چین باستان و آیین کنفوسیوس، با نام‌های «تائو»، «انسان آزاده» و «انسان قدیس» تعبیر شده‌است.کمال پذیری انسان، نقطه عزیمت در گفتمان ادیان، محمدکاظم شاکر، فاطمه سادات موسوی حرمی، انسان پژوهی دینی سال هشتم پاییز و زمستان 1390 شماره 26
در دین بودایی، انسان کامل، یعنی کسی که به ماهیت حقیقی هستی بصیرت یافته، و به نیرْوانه (اشراق روحانی) رسیده‌است. ارهت خود را از بند خواهش‌ها آزاد کرده‌است.
رسیدن به مقام ارهت هدف غایی هر بودایی به‌شمار آمده‌است. چهار مرحلهٔ نیل به آن چنین وصف شده‌است:
۴. ارهت. آدمی، جز در اوضاع و احوالی استثنایی، تنها هنگامی می‌تواند ارهت شود که در صومعه به سر برد.دانشنامه ایران، مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی، جلد 1، صفحه 110
دانا و «زندهٔ آزاد» (arhat) از چنگال کنش و واکنش‌های متقابل آزاد می‌گردد و او دیگر در بند سلسلهٔ علت و معلول نیست و به هیچ امری پیوستگی و تعلق ندارد.ادیان و مکتبهای فلسفی هند جلد اول، تألیف داریوش شایگانآیین هندو و عرفان اسلامی (بر اساس مجمع البحرین داراشکوه) گرد آورنده داریوش شایگان، ترجمه جمشید ارجمند – تهران: نشر و پژوهش فرزان روز
پادشاهی مشروطه در ایران، به نوعی حکومت پادشاهی در ایران اشاره دارد که در آن با تشکیل ارکان مجلس قانونگذاری، دولت و نظام دادگستری، قدرت و اختیارات شاه محدود شده‌است. این نوع حکومت از سال ۱۲۸۵ خورشیدی، پس از پیروزی انقلاب مشروطه و صدور فرمان مشروطیت شروع شد و در سال ۱۳۵۷ با وقوع انقلاب و تشکیل حکومت جمهوری اسلامی به پایان رسید. مظفرالدین شاه، محمدعلی شاه و احمدشاه از دودمان قاجار و رضاشاه و محمدرضا شاه از دودمان پهلوی، شاهان مشروطه ایران بودند.
پادشاهان در ایران از دیرباز مشروعیت خود را مستقیماً از خداوند یا ایزد می‌گرفتند؛ به این معنا که منبع قدرت آنان از قدرتی ماورایی نشأت گرفته و به آنان ارزانی شده‌است. در ایران باستان به این منشأ، فره ایزدی گفته می‌شد. بعد از اسلام نیز این نوع از مشروعیت‌بخشی به قدرت ادامه یافت ولی عبارت‌هایی مانند «سایهٔ خدا» و «قطب عالم امکان» به فره ایزدی ترجیح داده شد. این نظام فرمانروایی، پادشاهی مطلقه نامیده می‌شود که در آن، شاه برای کشور مانند سر برای بدن است و مردم در مقام مملوکیت و عبودیتِ پادشاهند و وظیفه‌شان اطاعت محض از او است. بررسی رساله‌های عهد ناصری و دوران منتهی به انقلاب مشروطه نشان می‌دهد که در بین اندیشمندان آن زمان، دو نظریه در خصوص تغییر نظام سیاسی سلطنت مطلقه وجود داشته‌است؛ یکی گذار به سلطنت مطلقهٔ منظم و دیگری گذار به سلطنت مشروطه. در سلطنت مطلقهٔ منظم، پادشاه اختیار وضع قوانین را به صورت منفک و مجزا از اختیار اجرای آن به کار می‌گیرد؛ بنابراین تفاوتی که بین دو آلترناتیو مورد اشاره قرار داشت، ماهیت «قانون» است که منشأ آن در سلطنت مطلقهٔ منظم، پادشاه است و در سلطنت مشروطه، مردم هستند. به باور راسخ و بخشی‌زاده، اگرچه حتی در یک نظام استبدادی نیز آداب و سنت‌های عرفی و شرعی به عنوان قیدهایی برای ادارهٔ امور توسط پادشاه مطلقه مطرح بوده‌است، اما مفهوم کلیدی قانون در عصر مشروطه، اشاره به نفی خودکامگی و ایجاد ضابطه در حکومت بوده‌است؛ چنان‌که به گفتهٔ ملکم خان، هیچ قانون شرعی و هیچ قرار عرفی در ایران نبوده‌است که دستگاه استبداد آن را لگدکوب نکرده باشد. همایون کاتوزیان حکومت پادشاهی مشروطه را حکومتی دانسته‌است که در آن «اِعمال گستردهٔ حکومت مطلقه و خودکامه ناممکن باشد و نمایندگان انتخابی مردم مسئولان اجرایی را منصوب و فعالیت‌های آنان را کنترل و تأیید کنند و قوهٔ قضاییه نهادی مستقل باشد.»
مظفرالدین شاه، پس از شروع انقلاب مشروطه، نخست از پذیرش خواسته‌ها سر باز زد، اما در نهایت فرمان مشروطیت را امضا کرد. تاریخ این رویداد، ۱۳ مرداد ۱۲۸۵ برابر با ۱۴ جمادی‌الثانی ۱۳۲۴ بود. در ۲۶ مرداد به دعوت عضدالملک، ایلخان قاجار، مجلسی با حضور رجال سیاسی، اعیان، بازرگانان و روحانیان تشکیل و نظام‌نامهٔ انتخابات تدوین شد. بر اساس این نظام‌نامه نمایندگان مجلس از طبقات اجتماعی مختلف شامل شاهزادگان، روحانیان، اعیان، بازرگانان، زمین‌داران و اصناف انتخاب می‌شدند. همچنین زمین‌داران، بازرگانان و اصناف برای شرکت در انتخابات باید املاک یا سرمایه‌ای مشخص می‌داشتند.
با امضای فرمان مشروطیت، بلافاصله فراهم کردن مقدمات برگزاری انتخابات در دستور کار مشروطه‌خواهان قرار گرفت. به این منظور مجلسی با عنوان مجلس عالی تشکیل شد تا نظامنامهٔ انتخابات را تدوین کند. افتتاحیهٔ این مجلس در ۲۶ مرداد ۱۲۸۵ با حضور جمعیت زیادی از مردم تهران برگزار شد. ترکیب اصلی و تصمیم‌گیر این شورا متشکل از ۵۰۰ نفر از روحانیان، بازرگانان سرشناس تهران، سیاستمداران و شاهزادگان بودند.
مجلس شورای ملی در ۱۴ مهر ۱۲۸۵ افتتاح شد و تدوین پیش‌نویس قانون اساسی را با الگو قرار دادن قانون اساسی بلژیک و فرانسه آغاز کرد. نمایندگان مجلس می‌دانستند که محمدعلی میرزا، ولیعهد، مخالف مشروطه است و اگر به پادشاهی برسد، کار امضای قانون اساسی دشوار خواهد شد؛ بنابراین شتاب می‌کردند که تا پادشاهِ بیمار هنوز زنده است، کار را تمام کنند. آنها تلاش کردند این متن را به گونه‌ای تنظیم کنند که برای شاه ناخوشایند و حقارت‌آمیز نباشد؛ بنابراین برخی از اصول آن شفاف نوشته نشد. مظفرالدین شاه، نهایتاً در تاریخ ۸ دی ۱۲۸۵ قانون اساسی را امضا کرد، اما پنج روز بعد درگذشت و فرزندش محمدعلی شاه بر تخت نشست.
با مرگ مظفرالدین شاه، فرزندش محمدعلی شاه بر تخت نشست. او نمایندگان را به مراسم تاجگذاری دعوت نکرد و وزرای کابینه را به نادیده گرفتن مجلس تشویق می‌کرد و برای تضعیف مخالفان خود به اختلافات مذهبی و قومیتی در مناطق مختلف کشور دامن می‌زد.مجلس اول، با دولت و دربار رویارویی‌های جدی داشت. نمایندگان از مشیرالدوله، رئیس دولت، می‌خواستند که بر اساس قانون اساسی، وزرای خود را به مجلس معرفی کند. سرانجام، هیئت وزیران در روز ۱۴ بهمن به مجلس معرفی شدند، اما نه همهٔ آنها. نمایندگان می‌خواستند بدانند آیا کامران میرزا وزیر جنگ و ژوزف نوز وزیر گمرکات هستند یا خیر. رئیس دولت برای این دو مقام کسی را به مجلس معرفی نکرده بود و از پاسخ طفره می‌رفت. با روی کار آمدن وزیر افخم به عنوان نخست‌وزیر جدید در فروردین ۱۲۸۶، باز هم اوضاع بر همان منوال بود؛ نامه‌های مجلس به وزرا بی‌پاسخ می‌ماند و کامران میرزا با تصدی وزارت جنگ، در مقابل مجلس پاسخگو نبود. در مقابل، لایحهٔ دولت برای استقراض از دولت‌های خارجی با مخالفت مجلس همراه شد و به‌جای آن، نمایندگان خواهان تشکیل بانک ملی شدند. مجلس بعضی از حاکمان و وزیران مستبد پرنفوذ مانند ظل‌السلطان، آصف‌الدوله و کامران میرزا را برکنار کرد، نخستین بودجهٔ متعادل را تنظیم کرد، حاکمان محلی را ملزم کرد که همهٔ مالیات اخذشده را به خزانهٔ دولت واریز کنند (و بخشی از آن را برای مصارف خود نگه ندارند) و تیول و تسعیر را غیرقانونی اعلام کرد.
در ۹ اسفند ۱۲۸۶، هنگامی که محمدعلی شاه در حال عبور از خیابان‌های تهران بود، دو بمب دستی به سمت اتومبیل شاه پرتاب شد. اگرچه چند نفر از همراهان شاه و چند رهگذر کشته شدند، اما شاه آسیبی ندید. سهراب یزدانی، عوامل این سوءقصد را، به احتمال زیاد، گروه اجتماعیون عامیون دانسته‌است. به دستور شاه، چند نفر از مظنونان، از جمله حیدرخان عمواوغلی دستگیر و در کاخ گلستان زندانی و بازجویی شدند. اما چند نفر از نمایندگان مجلس، آن را مصداق دخالت در امور اجرایی کشور دانستند. آنها وزیر عدلیه، رئیس نظمیه و رئیس محکمه را به دلیل پذیرفتن این حکم شاه مقصر دانستند و این در حالی بود که شاه جان خود را در خطر می‌دید.
در ۱۴ خرداد ۱۲۸۷ محمدعلی شاه به باغشاه رفت و چندی بعد، محمدعلی شاه بیانیه‌ای را با عنوان «راه نجات و امیدواری ملت» منتشر کرد و در آن خواستار اجرای قانون مطبوعات، فراهم شدن نظام‌نامه‌ای برای انجمن‌ها و خروج تعدادی از مشروطه‌خواهان از کشور شد. در روز ۱ تیر، محمدعلی شاه در تهران و سایر شهرها حکومت نظامی اعلام کرد. در روز دوم تیر ۱۲۸۷ نیروهای نظامی و عراده‌های توپ به سمت مجلس حرکت کردند و در نهایت درگیری شروع شد. بهانهٔ اصلی این لشکرکشی، پناهنده شدن چند نفر از روزنامه‌نگاران و واعظان مشروطه‌خواه به مجلس بود. با پیروزی قوای دولتی، نیروهای مشروطه‌خواه در تهران و سایر شهرهای ایران تحت تعقیب قرار گرفتند و بسیاری از آنان دستگیر، شکنجه و کشته شدند. عدهٔ دیگری نیز به کشورها یا سفارتخانه‌های خارجی پناه بردند یا به نحوی پنهان شدند.
محمدعلی شاه در ابتدا اعلام کرد قصدی برای برانداختن نظام مشروطه ندارد و سه ماه آینده، انتخابات مجلس جدید را برگزار خواهد کرد. اما زمانی که این سه ماه سپری شد، آن را به دو ماه بعد از آن موکول کرد. در ۱۶ آبان ۱۲۸۷، شاه اعلام کرد که در نتیجهٔ خواست مردم از مشروطه چشم‌پوشی خواهد کرد، اما اعلام کرد که مجلس شورای کبرای دولتی جایگزین مجلس شورای ملی خواهد شد. برای این منظور پنجاه نفر به انتخاب شاه برای عضویت در این مجلس دعوت شدند.
ناخشنودی از تعطیلی مجلس و اقدامات محمدعلی شاه، باعث ناآرامی‌های گسترده در شهرهای مختلف ایران شد. داوطلبان مسلح در تبریز، اصفهان، رشت و چند شهر دیگر آمادهٔ مقابله با شاه شدند. شدیدترین درگیری‌ها، در تبریز روی داد. انجمن ایالتی تبریز، در غیاب مجلس شورای ملی، خود را «دولت موقت آذربایجان» نامید. مرکز غیبی با منورالفکران ارمنی ائتلاف کرد و ضمن تماس با سوسیال‌دموکرات‌های باکو، یکصد داوطلب مسلح قفقازی را در اختیار گرفت. داوطلبان مسلح تبریزی هم که عموماً از طبقات تحصیل‌کردهٔ محلهٔ شیخی بودند، تحت رهبری ستارخان و باقرخان متشکل شدند.
نیروهای مشروطه‌خواه گیلان پس از کنترل کامل رشت، به انزلی نیز دست یافتند و در اندیشهٔ فتح تهران، در اسفند ۱۲۸۷ منجیل و رودبار و در ۱۵ اردیبهشت ۱۲۸۸ قزوین را از کنترل نیروهای دولتی خارج کردند. همچنین نیروهای بختیاری، به رهبری سردار اسعد بختیاری در ۳۱ اردیبهشت ۱۲۸۸ از اصفهان به سمت تهران حرکت کردند. نیروهای مشروطه‌خواه که از به هم پیوستن اردوی گیلان و اردوی بختیاری شکل گرفته بود، در روز ۳ تیر ۱۲۸۸ به سمت تهران حرکت کردند، در حالی که محمدعلی شاه دروازه‌های تهران را به توپ تجهیز کرده بود و فرستادگان روسیه و انگلیس تلاش می‌کردند، آنها را از حمله به پایتخت منصرف کنند. این نیروها در روز ۲۲ تیر موفق شدند دروازهٔ بهجت‌آباد را بگشایند و وارد تهران شوند. زد و خورد در شهر به مدت سه روز ادامه یافت تا این که در روز ۲۵ تیرماه، محمدعلی شاه به سفارت روسیه پناهنده شد و پایتخت به کنترل مشروطه‌خواهان درآمد.
پس از فتح تهران، با تشکیل مجلس عالی متشکل از پانصد نفر از اعیان، اشراف، شاهزادگان، دیوانسالاران، روحانیان، بازرگانان، سران اصناف و مشروطه‌خواهان سرشناس، محمدعلی شاه از سلطنت خلع و فرزندش احمد میرزا به سلطنت منصوب شد.
با پایان استبداد صغیر و شروع سلطنت احمدشاه، نظام انتخاباتی مجلس شورای ملی تغییر کرد و نمایندگان به صورت غیرصنفی و غیرطبقاتی انتخاب شدند. این تغییر به نفع قشر زمینداران بود که نسبت به بقیهٔ اقشار قدرت فزاینده‌تری داشتند. به این ترتیب نمایندگان تجار و طلاب حذف شدند. از طرف دیگر در انتخابات جدید، شرط داشتن دارایی به ارزش ۱۰۰۰ تومان حذف شد و عشایر هم حق رأی پیدا کردند؛ بنابراین همهٔ مردان حق رأی پیدا کردند و افراد زیادی که تحت نفوذ زمینداران و سران عشایر قرار داشتند، موازنهٔ قدرت در مجلس‌های بعدی را به نفع زمینداران بزرگ برهم زدند. در مجلس‌های دوم تا پنجم، اجتماعیون عامیون که حامی منافع زمینداران سنتی بود، اکثریت مجلس را در دست داشت. در مقابل این حزب، حزب دموکرات قرار داشت که متشکل از روشنفکران بودند. مجلس دوم صحنهٔ نزاع این دو حزب بود که یکدیگر را ارتجاع و چپ می‌نامیدند. با وقوع این تغییرات، برنامهٔ اصلاح ساختار اقتصادی ایران که یکی از اهداف بازرگانان برای شروع جنبش مشروطه شد، با رکود و مانع برخورد کرد. به این ترتیب استقرار مشروطه نه تنها نتوانست باعث استقرار نظام سرمایه‌داری در ایران شود، بلکه باعث تحکیم ساختار اقتصادی سنتی و افزایش قدرت زمینداران، خان‌ها و تجار وابسته به آنها نیز شد.
مجاهدان مشروطه (به خصوص ستارخان و باقرخان و طرفدارانشان)، که نقش محوری در رویدادهای مشروطه داشتند، پس از فتح تهران نادیده گرفته شدند و دستور خلع سلاح آنها صادر شد که به رویداد پارک اتابک منجر شد. همچنین مجلس دوم که با هدف اصلاح نظام اداری کشور، یک مستشار امریکایی با نام مورگان شوستر را استخدام کرده بود، با کارشکنی و سپس اولتیماتوم روسیه برای اخراج وی مواجه شد. فضای ملتهب مجلس دوم شورای ملی، به التهاب فضای سیاسی کشور منجر شد و موجی از ترور سیاسی به راه افتاد که بارزترین آنها ترور سید عبدالله بهبهانی بود. این مجلس در پی اولتیماتوم دولت روسیه به دستور ناصرالملک، نایب‌السلطنه، منحل شد. مجلس سوم شورای ملی نیز که در آذر ۱۲۹۳ تشکیل شد، در کمتر از یک سال در اثر پیشروی نیروهای نظامی روس و انگلیس در خاک ایران عملاً منحل شد.
در سال ۱۲۹۳ احمد شاه به سن قانونی رسید و تاجگذاری کرد اما هشت روز بعد،جنگ جهانی اول شروع شد. در آبان ۱۲۹۳ امپراتوری عثمانی به قصد نبرد با روس‌های تزاری وارد خاک ایران شد و بی‌طرفی ایران را نقض کرد که سرآغاز یک دورهٔ ناپایداری، ناامنی و قحطی در ایران شد؛ چرا که تحرکات نیروهای متفقین در ایران را تشدید کرد و ایلات جنوب ایران که به شدت با حضور نیروهای بریتانیایی در ایران مخالف بودند، با آنان درگیری مسلحانه پیدا کردند. یکی از گسترده‌ترین مبارزه‌های مسلحانه با انگلیسی‌ها به رهبری رئیسعلی دلواری صورت گرفت. در دوران اشغال ایران در جنگ جهانی اول، دولت مرکزی ضعیف بود و امکان مدیریت اوضاع و دفاع از کشور را نداشت. در سال ۱۲۹۶ قحطی بزرگی در ایران روی داد و تقریباً نیمی از مردم ایران در اثر قحطی و آنفلوانزای اسپانیایی مردند.
انتخابات مجلس سوم به دلیل ممانعت شجاع‌الدوله، والی آذربایجان، که از سوی حکومت روسیه به این کار گماشته شده بود، در ایالت آذربایجان برگزار نشد. بدین جهت در تیرماه ۱۲۹۶، کمیتهٔ ایالتی فرقهٔ دموکرات آذربایجان در بیانیه‌ای خواستار احیای انجمن ایالتی تبریز شد. در آذرماه، با عضویت وثوق‌الدوله و قوام‌السلطنه در دولت، در تبریز اجتماعی علیه دولت تشکیل شد و شیخ محمد خیابانی، که خود را پیرو ستارخان و هوادار مشروطیت می‌خواند، در یک سخنرانی خواهان برکناری کابینهٔ جدید شد و آن را دارای ماهیت استعماری و ضد ایرانی دانست. یک عامل تأثیرگذار در رویدادهای بعدی در ایران، عقد قرارداد موسوم به قرارداد ۱۹۱۹ بین ایران و بریتانیا بود. به دلیل امضای این قرارداد، وثوق‌الدوله، نخست‌وزیر وقت تحت فشار قرار گرفت تا استعفا کند. بر اساس این قرارداد، بریتانیا بی آن که ایران رسماً مستملکهٔ آن باشد، می‌توانست نظام مستشاری مورد نظر خود را در آن برقرار نماید. جواد شیخ‌الاسلامی، استاد تاریخ دانشگاه تهران، جنبش‌های خیابانی در تبریز و نهضت جنگل در گیلان و نهایتاً کودتای سوم اسفند را از پیامدهای این قرارداد می‌داند. انگلستان پس از ناکامی در تصویب و استقرار این قرارداد، تصمیم گرفت تا رجال سیاسی وابسته به خود را در یک تشکیلات غیررسمی سازماندهی کند. ریاست این تشکیلات را، که ابتدا کمیتهٔ آهن نام داشت و بعداً به کمیتهٔ زرگنده معروف شد، سید ضیاءالدین طباطبایی بر عهده داشت و یکی از مهمترین کانون‌های سیاست‌گذاری بریتانیا در ایران به‌شمار می‌آمد. تعدادی از اعضای این کمیته، در کودتای سوم اسفند نقش مؤثر ایفا کردند؛ چنان‌که رهبری سیاسی کودتا را سید ضیاء در دست گرفت.
شروع سلطنت رضاشاه مقارن با مجلس پنجم شورای ملی بود. در مجلس پنجم طرح‌های اصلاحی متعددی تصویب شد که از آن جمله می‌توان به اجباری شدن خدمت وظیفه عمومی، الغای القاب اشرافی، رسمی شدن گاهشماری خورشیدی، قطع بودجه دربار و اجباری شدن شناسنامه برای اتباع ایران اشاره کرد. همچنین طرحی به منظور برچیدن نظام شاهنشاهی و تأسیس جمهوری ارائه شد که با مخالفت جدی نمایندگان محافظه‌کار به رهبری سید حسن مدرس مواجه شد که اعلام کرد حمله به پادشاهی، حمله به شریعت مقدس است. رضاخان در مقابل مخالفت‌ها تسلیم شد و از مجلس خواست که لایحه را رد کند.
آبراهامیان معتقد است که با قدرت گرفتن رضا شاه، ترکیب نمایندگان مجلس در مجلس‌های ششم تا سیزدهم توسط شاه تعیین می‌شد؛ این کار به عقیده وی با اتکا به ارتش و دستگاه دیوانی و دربار، به این ترتیب صورت می‌گرفت که شاه با کمک رئیس پلیس فهرستی را برای وزیر داخله تهیه می‌کرد و وی آن فهرست را برای استانداران ارسال می‌کرد. این مجلس‌ها هماهنگی کاملی با سلطنت داشتند؛ چنان‌که رضاشاه هرگز نیازی به تأسیس مجلس سنا پیدا نکرد. در این دوره شاه نخست‌وزیر و همه وزیران را انتخاب می‌کرد و برای رای اعتماد به مجلس معرفی می‌نمود. این افراد همه موفق می‌شدند اعتماد مجلس را جلب کنند و تا زمانی که اعتماد شاه را از دست نمی‌دادند، می‌توانستند به مسوولیت خود ادامه دهند. رضاشاه، به اعتقاد آبراهامیان، پس از تثبیت قدرت سیاسی، با هدف ایجاد جامعه‌ای شبه غربی به اصلاحات اجتماعی پرداخت. وی امتیازات اقتصادی خارجیان را لغو کرد؛ از جمله حق چاپ اسکناس را از بانک شاهنشاهی، اداره تلگراف را از شرکت هند و اروپا و جمع‌آوری عوارض گمرکی را از بلژیکی‌ها واستاند، با این حال اگرچه ابتدا قرارداد دارسی را در سال ۱۳۱۱ لغو کرد، اما یک سال بعد مجبور شد برای توقف بلوکه شدن دارایی‌های ایران در خارج از کشور، قرارداد مشابهی را بپذیرد که دو دهه بعد از آن باعث تنش در روابط ایران و انگلیس شد.
اقدامات مدرنیستی رضا شاه، با پشتیبانی روشنفکران آغاز شده بود و پشتوانه فکری لازم برای نوسازی جامعه توسط آنان فراهم می‌شد. رضا شاه که با سرمایه‌گذاری در توسعه راه‌ها، به‌خصوص راه‌آهن، و دستیابی به منافع ناشی از فروش نفت به منابع خوبی دست یافته بود، توانست با نوسازی و گسترش صنعت، تقاضای خوبی برای نیروی کار ماهر و فنی ایجاد کرد که با تأسیس دانشگاه‌ها همراه شد و نهایتاً به تقویت روشنفکری انجامید. اما به‌تدریج، با بروز خصلت‌های استبدادی رضاشاه، روشنفکران از دستگاه حکومت فاصله گرفتند و شاه که پایگاه اجتماعی لازم برای حکومت را در اختیار نداشت، آماج حملات سنت‌گرایان قرار می‌گرفت؛ بنابراین ناچار شد از دامنه نوسازی و اصلاحات خود بکاهد. این روند، هم شاه و هم اجتماع روشنفکران را در برابر سنت‌گرایان در موضع ضعف و آسیب‌پذیری قرار داد. به عقیده آبراهامیان، رضاشاه اگرچه توانست همراهی بخشی از طبقه بالای قدیمی را به دست بیاورد، اما در جلب حمایت طبقه متوسط سنتی موفقیت ناچیزی داشت. نارضایتی از عملکرد رضاشاه به حدی بود که سفیر انگلیس در شهریور ۱۳۲۰ به وزارت خارجه این کشور گزارش داد تغییر شاه ایران یا حتی سلطنت پهلوی به دلیل نارضایتی عمومی مورد استقبال مردم قرار خواهد گرفت و نسبت به دسیسه‌چینی آلمانی‌ها برای روی کار آوردن یک رژیم وابسته به آلمان هشدار داد. در سال ۱۳۲۰ سرانجام نیروهای متفقین از شمال و جنوب وارد خاک ایران شدند و آن را اشغال کردند. رضاشاه به اعمال خشونت علیه مخالفان و ثروت‌اندوزی متهم شد و بدون گفتگو با متفقین، به نفع ولیعهد از قدرت کناره‌گیری کرد. او به امید حفظ سلطنت ایران را سریعاً ترک کرد و بعدها در تبعید درگذشت.
محمدرضا پهلوی با رسیدن به پادشاهی پذیرفت که با متفقین همکاری نماید. این همکاری‌ها شامل اعزام نیروهای داوطلب به جنگ جهانی دوم و دستگیری پنجاه افسر نظامی آلمانی بود و در عوض شوروی و انگلیس نیز متعهد شدند که ضمن حمایت از خاندان پهلوی، شش ماه پس از خانمه جنگ، خاک ایران را ترک کنند. به گفته آبراهامیان، در اثر رقابت محمدرضا پهلوی و سهیلی (نخست‌وزیر)، انتخابات مجلس چهاردهم که در بهمن ۱۳۲۲ برگزار شد، طولانی‌ترین، رقابتی‌ترین و مهمترین انتخابات مجلس تاریخ پادشاهی مشروطه بود. شاه جدید نتوانست نیروهای وفادار خود را به مجلس بیاورد و در تعیین ترکیب مجلس، نیروهای اجتماعی و احزاب نقش مهمی یافتند.
در شهریور ۱۳۲۳ سید جعفر پیشه‌وری، نماینده اول تبریز، که اعتبارنامه‌اش در مجلس رد شده بود، به تبریز برگشت و به اتفاق فعالان سیاسی باقی‌مانده از قیام محمد خیابانی، فرقه دموکرات آذربایجان را احیا کرد. رهبران این حزب، سه خواسته مطرح کردند؛ استفاده از زبان ترکی در مدرسه‌ها و اداره‌ها، صرف درآمدهای مالیاتی منطقه برای توسعه محلی و تشکیل انجمن‌های ایالتی مطابق قانون اساسی. آنها اعلام کردند تاریخ، زبان و فرهنگ بومی آذربایجان، به این منطقه «هویت ملی» جداگانه‌ای بخشیده‌است. با اتحاد این فرقه با حزب توده، نیروهای شوروی مانع ورود نیروهای دولتی برای تجدید قوا در این منطقه شدند. در آذر ماه، این فرقه با تصرف شهرهای کلیدی آذربایجان، تأسیس حکومت خودمختار آذربایجان را اعلام کرد. به موازات آذربایجان، فرقه دموکرات کردستان نیز تشکیل حکومت خودمختار کردستان را اعلام نمود. سفارت انگلیس نیز طرح اعطای خودمختاری به همه استان‌های ایران را پیشنهاد کرد. همچنین مقرر شد کمیته سه‌جانبه‌ای متشکل از انگلیس، شوروی و آمریکا در مورد حل مشکل داخلی ایران تشکیل شود که بیم آن می‌رفت منجر به معاهده‌ای شبیه به قرارداد سن‌پترزبورگ و تقسیم ایران به حوزه‌های نفوذ قدرت‌های بزرگ دنیا شود. در اوایل بهمن ماه ۱۳۲۴، قوام‌السلطنه، سیاستمدار کهنه‌کار ضد سلطنت و نزدیک به شوروی، توانست از مجلس چهاردهم در اواخر دوران کاری آن، برای نخست‌وزیری آرای شکننده‌ای کسب کند. وی پس از سه هفته، در حالی که تازه هیئت دولت را به مجلس معرفی کرده بود، به مسکو رفت و طی مذاکرات طولانی، امتیاز نفت شمال را به شوروی پیشنهاد داد تا این کشور را متقاعد کند دست از حمایت از فرقه دموکرات آذربایجان بردارد. او در فروردین ۱۳۲۵ به توافق نهایی با آنها دست یافت که بر اساس آن، شوروی پذیرفت نیروهای خود را تا پایان اردیبهشت از آذربایجان خارج کند مشروط بر آن که دولت مرکزی این غائله را به نحو مسالمت‌آمیزی حل کند و نخست‌وزیر موضوع تشکیل شرکت نفتی ایران و شوروی را در مجلس پانزدهم مطرح کند. هوشمندی این توافق در این بود که خواست شوروی بر تشکیل شرکت نفتی، با خروجش از آذربایجان گره خورده بود؛ چون بدون خروج شوروی، انتخاباتی برگزار نمی‌شد و بدون انتخابات مجلسی تشکیل نمی‌شد تا موضوع شرکت نفتی در آن مطرح شود. قوام همچنین در خردادماه توانست با پذیرفتن بعضی از خواسته‌های فرقه دموکرات، غائله آذربایجان را ختم کند.
در بهمن ۱۳۲۷ شاه در بازدیدی که از دانشگاه تهران داشت، هدف گلوله یک خبرنگار قرار گرفت و زخمی شد. او با استفاده از فرصت پیش آمده، به این بهانه که سوءقصدکننده وابسته به گروه‌های کمونیستی-مذهبی بود، در سراسر کشور حکومت نظامی اعلام کرد، حزب توده را غیرقانونی دانست و منتقدان خود از جمله ابوالقاسم کاشانی و محمد مصدق را محدود کرد. او تحت شرایط حکومت نظامی مجلس مؤسسان را تشکیل داد و اختیار تشکیل مجلس سنا و انحلال مجلس را گرفت.
در سال ۱۳۲۹، جبهه ملی ایران خواستار ملی شدن صنعت نفت شد. پشتیبانی عمومی از این خواسته، حسنعلی منصور، نخست‌وزیر را در به رای گذاشتن قانون الحاقیه قرارداد شرکت نفت ایران و انگلیس (موسوم به قرارداد گس–گلشائیان) به تردید و تعلل واداشت. با کنار رفتن او از سمت نخست‌وزیری، رزم‌آرا، رئیس ستاد ارتش به نخست‌وزیری برگزیده شد. اما او در اسفند همان سال به دست یکی از اعضای تشکیلات فداییان اسلام ترور شد. چند روز بعد، لایحه ملی شدن صنعت نفت به تصویب مجلس و سرانجام در ۲۹ اسفند ۱۳۲۹ به تصویب مجلس سنا رسید. در اردیبهشت ۱۳۳۰ در پی ناآرامی‌هایی که به وسیله حزب توده ابتدا در آبادان و سپس در چند شهر بزرگ کشور ساماندهی شد، سرانجام محمد مصدق برای تصدی مقام نخست‌وزیری پیشنهاد و به این سمت انتخاب شد. پیروزی مصدق در اثر ایجاد ائتلافی ناهمگون از نظر ایدئولوژیک شکل گرفته بود که بلافاصله با مخالفت‌ها و کارشکنی‌های داخلی و خارجی مواجه شد. تنها نقطه اشتراک اعضای این ائتلاف، ملی شدن صنعت نفت بود. برنامه دولت دوم مصدق که پس از قیام سی تیر بر روی کار آمد، تنها معطوف به صنعت نفت و قانون انتخابات نبود و اصلاحات مالی، اقتصادی، صنعتی، بهداشتی و حقوقی را نیز شامل می‌شد. به تدریج بعضی از متحدان جدی مصدق از جمله ابوالقاسم کاشانی، حسین مکی، مظفر بقایی و ابوالحسن حائری‌زاده دست از پشتیبانی او کشیدند. به گفته استیون کینزر، انگلیس که خود را در جریان ملی شدن صنعت نفت مغبون دید، با هدف سرنگونی دولت مصدق طرح کودتایی ریخت و دولت وقت آمریکا (آیزنهاور) را نیز به بهانه جلوگیری از نفوذ کمونیسم به این طرح متمایل ساخت. در ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ اردشیر زاهدی اقامتگاه نخست‌وزیر را محاصره و او را بازداشت کرد. در اثر این رویداد، که به کودتای ۲۸ مرداد شهرت یافت، دولت مصدق سقوط کرد و دوران جدیدی آغاز شد که در آن تمام نقش‌های سیاسی و اجتماعی در اختیار شخص شاه قرار گرفت. او در ده سال نخست پس از کودتا، قدرت خود را تثبیت کرد و رهبران کودتا را به مناصب کلیدی گمارد، از آمریکا کمک مالی دریافت کرد، سازمان‌دهی پلیس مخفی جدیدی با نام ساواک را در دستور کار قرار داد و توانست مخالفان خود در حزب توده و جبهه ملی را سرکوب کند. مجلس به دو حزب میلیون و مردم تقسیم شد که در بین عموم به حزب‌های «بله قربان» و «چشم قربان» مشهور شدند. در سال ۱۳۴۲، روح‌الله خمینی که پس از درگذشت حسین طباطبایی بروجردی، در مخالفت با شاه آزادی عمل بیشتری پیدا کرده بود، ضمن وارد آوردن انتقادات جدی به عملکرد محمدرضا پهلوی قیام پانزده خرداد را رهبری کرد که به سرکوب و کشته شدن صدها معترض انجامید. خمینی دستگیر و تبعید شد، اما این قیام مقدمات انقلاب ۱۳۵۷ را فراهم کرد که به براندازی نظام پادشاهی مشروطه و استقرار نظام جمهوری اسلامی انجامید. محمدرضاشاه در ۵ مرداد ۱۳۵۹ در قاهره مصر بر اثر سرطان خون فوت کرد.
چرخش ستاره‌ای به حرکت زاویه‌ای یک ستاره حول محور آن گفته می‌شود. سرعت چرخش را می‌توان از طریق طیف ستاره یا با بررسی زمان‌بندی حرکات ویژگی‌های فعال در سطح آن اندازه‌گیری کرد.
چرخش ستاره‌ای به‌دلیل نیروی گریز از مرکز باعث ایجاد برآمدگی استوایی می‌شود. از آنجا که ستاره‌ها اجسام جامد نیستند، می‌توانند تحت تأثیر چرخش دیفرانسیل نیز قرار گیرند و در نتیجه استوای ستاره می‌تواند با سرعت زاویه‌ای متفاوتی نسبت به عرض‌های جغرافیایی بالاتر آن بچرخد. این تفاوت‌های درونی در مقدار چرخش یک ستاره می‌تواند نقش مهمی در تولید میدان مغناطیسی ستاره‌ای ایفا کند.
میدان مغناطیسی یک ستاره با باد ستاره‌ای برهم‌کنش دارد. با دورشدن باد از ستاره، سرعت زاویه‌ای آن کاهش می‌یابد. برهم‌کنش میدان مغناطیسی یک ستاره با باد آن، باعث واردشدن یک کشش به چرخش ستاره‌ای می‌شود که در نتیجه آن، تکانه زاویه‌ای از ستاره به باد منتقل شده و به تدریج و با گذشت زمان این وضعیت، سرعت چرخش ستاره را کاهش می‌دهد.
منصور سروری (؛ زادهٔ ) ورزشکار کوراش اهل افغانستان است.
خالد هوتک () ووشوکار اهل افغانستان است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال برنز شده‌است.Mohammadi, Faridullah (22 August 2018). Afghan Wushu Athlete Wins Bronze Medal At Asian Games. TOLOnews. Retrieved 5 June 2019.
استاندارد زمانی استاندارد زمان () مشخصه‌ای برای اندازه‌گیری زمان است: یا سرعتی که
زمان در آن می‌گذرد، یا نقاطی در زمان، یا هر دو. در دوران مدرن، چندین مشخصهٔ زمانی رسماً به‌عنوان استاندارد شناخته شده‌است، که قبلاً این‌ها مواردی از عرف و عمل بودند. نمونه‌ای از یک نوع "استاندارد زمانی" می‌تواند مقیاس زمانی باشد که روشی را برای اندازه‌گیری تقسیم زمان مشخص می‌کند. یک استاندارد برای زمان رسمی می‌تواند هم فواصل زمانی و هم‌زمان روز را مشخص کند.
اندازه‌گیری‌های "استاندارد زمان" با استفاده از یک ساعت برای شمارش دوره‌های تغییرات دوره‌ای انجام می‌شوند که ممکن است تغییرات یک پدیده طبیعی یا یک ماشین مصنوعی باشد.
از نظر تاریخی، "استانداردهای زمانی" اغلب بر اساس دورهٔ چرخشی زمین بود. از اواخر سدهٔ ۱۸ تا سدهٔ ۱۹ فرض بر این بود که سرعت چرخش روزانه زمین ثابت است. مشاهدات نجومی از انواع مختلف، از جمله رکوردهای کسوف، که در قرن نوزدهم مورد مطالعه قرار گرفت، این ظن را ایجاد کرد که سرعت چرخش زمین به تدریج کاهش می‌یابد و بی‌نظمی‌های کوچکی را نیز نشان می‌دهد، و این موارد در اوایل قرن بیستم تأیید شد. "استانداردهای زمانی" مبتنی بر چرخش زمین برای استفاده‌های نجومی از سال ۱۹۵۲ به بعد با یک استاندارد زمانی زودگذر بر اساس دوره مداری زمین و در عمل بر اساس حرکت ماه جایگزین شد (یا در ابتدا تکمیل شد). اختراع ساعت اتمی سزیم در سال ۱۹۵۵ منجر به جایگزینی استانداردهای زمانی قدیمی‌تر و صرفاً نجومی، برای بیشتر اهداف عملی، با استانداردهای زمانی جدیدتر مبتنی بر زمان اتمی شده‌است.
انواع مختلفی از ثانیه و روز به عنوان فاصله زمانی پایه برای اکثر مقیاس‌های زمانی استفاده می‌شود. دیگر فاصله‌های زمانی (دقیقه، ساعت و سال) معمولاً بر اساس این دو تعریف می‌شوند
چرخه واکر () که گردش واکر و سلول واکر (Walker cell) نیز نامیده می‌شود، مدلی مفهومی برای توضیح گردش هوا در مناطق حاره‌ای در لایه‌های زیرین جو زمین (تروپوسفر) است. بر پایه این مدل، بخش‌هایی از هوا، یک گردش بسته را در جهت‌های عمودی و ناحیه‌ای دنبال می‌کنند. این گردش که تقریباً با مشاهدات مطابقت دارد، به دلیل تفاوت در توزیع گرما بین اقیانوس و خشکی ایجاد می‌شود. اتمسفر حاره‌ای، علاوه بر حرکات در جهت‌های ناحیه‌ای و عمودی، در راستای نصف‌النهاری نیز به عنوان بخشی از سلول هادلی حرکت قابل توجهی دارد.
این چرخه نخستین بار توسط گیلبرت واکر فیزیک‌دان انگلیسی، کشف شده‌است. اصطلاح "چرخه واکر" نیز در سال ۱۹۶۹ توسط هواشناس نروژی-آمریکایی یاکوب بیرکنز ابداع شد.
لی هانگ-نا (؛ زادهٔ ۲۲ قوریه ۱۹۶۹) بازیگر، مدل، کارگردان و پروفسور اهل کره جنوبی است. او به خاطر ایفای نقش در درام‌هایی همچون "وینچنزو" و "سگ سیاه" شناخته می‌شود. او همچنین در فیلم‌های "انگشت ششم"، "زمان شکار" و "خواب طلایی" نیز حضور پیدا کرده‌است.
آلوارو آگیره (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است که در پست وینگر برای باشگاه فوتبال رایو وایکانو بی بازی می‌کند.
آگیره متولد مادرید، در سال ۲۰۱۴ از آلکوبنداس سی اف به مجموعه جوانان رایو وایکانو پیوست.EQUIPOConoce a los canteranos Sergio Gimeno y Álvaro Aguirre
"پیرزن در چوب یک افسانه آلمانی است، که توسط برادران گریم در قصه‌های برادران گریم منتشر شده‌است. پیرزن در چوب در مجموعه آثار برادران گریم با شماره داستان ۱۲۳ ثبت شده‌است. در آرنه-تامپسون این داستان از نوع ۴۴۲ است.Brüder Grimm: "Kinder- und Hausmärchen." Ausgabe letzter Hand mit den Originalanmerkungen der Brüder Grimm. Mit einem Anhang sämtlicher, nicht in allen Auflagen veröffentlichter Märchen und Herkunftsnachweisen herausgegeben von Heinz Rölleke. Band 3: "Originalanmerkungen, Herkunftsnachweise, Nachwort." Durchgesehene und bibliographisch ergänzte Ausgabe. Reclam, Stuttgart 1994, ISBN 3-15-003193-1, S. 217, 492.Hans-Jörg Uther: "Handbuch zu den Kinder- und Hausmärchen der Brüder Grimm." de Gruyter, Berlin 2008, ISBN 978-3-11-019441-8, S. 271–272."
یک دختر خدمتکار زیبا اما فقیر با خانواده‌ای که برای آنها کار می‌کرد به سفر رفت که دزدان به آنها حمله کردند. او پشت یک درخت پنهان شد، اما هیچ‌کس دیگری زنده نماند. او از سرنوشت خود ابراز تاسف کرد و کبوتری با یک کلید طلایی نزد او آمد. او به او گفت قفل درختی را باز کند و او در آنجا غذا پیدا کرد. عصر او را با تخت به درختی آورد. او روزهای زیادی اینطور زندگی کرد. وقتی کبوتر از او خواست کاری برای او انجام دهد، او موافقت کرد. به او گفت برو در خانه‌ای برو داخل، پیرزنی به او سلام می‌کند، جواب نمی‌دهد. او باید یک در درونی را باز کند، که اتاقی پر از حلقه‌های باشکوه را نمایان کند، اما او باید دری ساده را بگیرد.
پیرزن بسیار عصبانی بود، اما دختر به او توجهی نکرد. سپس وقتی حلقه ساده را نمی‌دید، پیرزنی را دید که سعی می‌کند قفس پرنده را با خود بردارد. آن را از او گرفت. پرنده ای را نگه می‌داشت که حلقه را در منقار خود نگه می‌داشت، پس آن را بیرون برد و مقابل درختی منتظر ماند. دو شاخه در اطراف او به آغوشی تبدیل شدند که درخت به مردی خوش تیپ تبدیل شد که او را بوسید. به او گفت که پیرزن جادوگری است که او را به درخت تبدیل کرده و روزی دو ساعت کبوتر شده و او را آزاد کرده‌است. تمام خدمتگزاران او نیز از درختان به انسانها برگشتند. با اینکه شاهزاده پسر پادشاه بود به پادشاهی پدرش رفتند و ازدواج کردند
جونگ جی-یون (؛ زادهٔ ۲۲ نوامبر ۱۹۸۴) بازیگر اهل کره جنوبی است. او به خاطر ایفای نقش در درام‌هایی همچون "دکتر هان" و "وینچنزو" شناخته می‌شود. او همچنین در فیلم‌های "قاچاقچی‌ها" و "حیله‌گران" حضور پیدا کرده‌است.
مارکوس آگیره (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است که برای دپورتیوو پاستو در لیگ سری آ کلمبیا بازی می‌کند.
یون بوک-این (؛ زادهٔ ۱۶ دسامبر ۱۹۷۰) بازیگر اهل کره جنوبی است. او حرفهٔ بازیگری خود را در سال ۱۹۹۰ و در تئاتر آغاز کرد و از آن زمان تاکنون در تئاترها، فیلم‌ها و مجموعه‌های تلویزیونی ایفای نقش کرده‌است.
چوی یونگ-جون (؛ زادهٔ ۷ ژوئیه ۱۹۸۰) بازیگر و خواننده اهل کره جنوبی است. او به خاطر ایفای نقش در "گل شیطان" (۲۰۲۰)، "پلی‌لیست بیمارستان" (۲۰۲۰–۲۰۲۱)، "وینچنزو" (۲۰۲۱) و "غم‌های ما" (۲۰۲۲) و مجموعه اینترنتی "سگ های شکاری (۲۰۲۳) شناخته می‌شود.
دانشگاه بین المللی کلمبیا (CIU) یک دانشگاه خصوصی مسیحی در کلمبیا، کارولینای جنوبی است. دانشگاه بین المللی کلمبیا دارای پنج دانشکده است: دانشکده هنر و علوم، دانشکده مشاوره، دانشکده آموزش، دانشکده مطالعات بین فرهنگی، و دانشکده دروس دینی. به دلیل ماهیت نزدیک مؤسسه و تأکید بر آموزش مسیحی و مطالعات کتاب مقدس بدون در نظر گرفتن رشته تحصیلی، بسیاری از دانشکده‌ها اعضای هیئت علمی مشترک دارند.Columbia International University 2013–2014 Academic Catalog
این دانشگاه توسط کمیسیون کالج‌های انجمن کالج‌ها و مدارس جنوبی و کمیسیون اعتباربخشی انجمن آموزش عالی کتاب مقدس تأیید شده‌است. بخش تحصیلات تکمیلی همچنین توسط وزارت آموزش کارولینای جنوبی برای ارائه مدارک تحصیلات تکمیلی تأیید شده‌است.
گسترش سازمان ملل () تا ۲ اوت ۲۰۲۲، ۱۹۳ کشور عضو سازمان ملل متحد (UN) شدند که هر یک از آنها عضو مجمع عمومی سازمان ملل متحد نیز می‌باشند.
فهرست زیر فهرستی از کشورهای عضو سازمان ملل متحد است که به ترتیب زمانی بر اساس تاریخ پذیرش آنها پشت سر یکدیگر قرار دارند (با قطعنامه‌های شورای امنیت سازمان ملل متحد که پذیرش آنها را توصیه می‌کند و قطعنامه‌های مجمع عمومی سازمان ملل متحد که آنها را پذیرفته‌است، به ترتیب با مخفف شورای امنیت و مجمع عمومی SCR و GAR نشان داده می‌شوند)، از جمله اعضای سابق. اعضایی که با "←" نشان داده شده و نام خود را تغییر داده‌اند، یا عضویت آنها در سازمان ملل یا توسط یک کشور جانشین ادامه یافته یا اینکه با سایر اعضاء ادغام یا اساساً منحل شده‌اند.
پس از تصویب منشور ملل متحد توسط پنج عضو دائم شورای امنیت سازمان ملل متحد (چین، فرانسه، اتحاد جماهیر شوروی، بریتانیا، و ایالات متحده آمریکا) و اکثریت اعضای شورای امنیت سازمان ملل متحد در ۲۴ اکتبر ۱۹۴۵ رسماً به وجود آمد. از دیگر امضاکنندگان در مجموع ۵۱ عضو اصلی (یا اعضای مؤسس) در آن سال به آن پیوستند. ۵۰ نفر از آنها منشور را در کنفرانس سازمان ملل متحد در گردهمایی سازمان بین‌المللی در سان‌فرانسیسکو در ۲۶ ژوئن ۱۹۴۵ امضا کردند، این در حالی بود که لهستان در کنفرانس نماینده‌ای نداشت و لهستان آن را در ۱۵ اکتبر ۱۹۴۵ امضا کرد.
۲۵ اکتبر ۱۹۴۵
۳۰ اکتبر ۱۹۴۵
۳۱ اکتبر ۱۹۴۵
۱ نوامبر ۱۹۴۵
۲ نوامبر ۱۹۴۵
۵ نوامبر ۱۹۴۵
۷ نوامبر ۱۹۴۵
۹ نوامبر ۱۹۴۵
۱۳ نوامبر ۱۹۴۵
۱۴ نوامبر ۱۹۴۵
۱۵ نوامبر ۱۹۴۵
۲۱ نوامبر ۱۹۴۵
۲۷ نوامبر ۱۹۴۵
۱۰ دسامبر ۱۹۴۵
۱۷ دسامبر ۱۹۴۵
۱۸ دسامبر ۱۹۴۵
۲۱ دسامبر ۱۹۴۵
۲۷ دسامبر ۱۹۴۵
مافئو پانتالئونی (انگلیسی:Maffeo Pantaleoni - ؛ ۲ ژوئیه ۱۸۵۷ در فراسکاتی ۲۹ اکتبر ۱۹۲۴ در میلان) یک اقتصاددان ایتالیایی بود. در ابتدا او یکی از طرفداران برجسته اقتصاد نئوکلاسیک بود. ولی سال‌ها بعد، قبل از جنگ جهانی اول و در طول این جنگ، به یک ناسیونالیست و سندیکالیست سرسخت تبدیل شد و روابط نزدیکی با جنبش فاشیست داشت. او وزیر دارایی در دولت کارنارو در رییکا بود که بین سال‌های ۱۹۱۹ و ۱۹۲۰ به مدت پانزده ماه در این سمت بود. او اندکی قبل از مرگش به عضویت مجلس سنای ایتالیا انتخاب شد.
پانتالئونی یکی از مشارکت‌کنندگان اصلی مکتب اقتصاد ایتالیا بود که به نام «علوم مالی» شناخته می‌شود. کتاب «تئوری ترجمه مالیاتی» به عنوان یک نوشته پیشگام در مورد امور مالی و مالیات است. به گفته جیمز مک‌گیل بیوکنن، برنده جایزه نوبل، پانتالئونی و پیروانش (مانند آنتونیو دی ویتی دی مارکو و ویلفردو پارتو) را می‌توان پیشینیان فکری نظریه انتخاب عمومی مدرن درنظر گرفت.
سیسیل هامفریز (؛ ۲۱ ژوئیه ۱۸۸۳ – ۶ نوامبر ۱۹۴۷) بازیگر اهل بریتانیا بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "وای دکتر نه!"، "دیک تورپین"، "لبه تیغ" و "بلندی‌های بادگیر" اشاره کرد.
پگی نوآک (؛ زادهٔ ۱ نوامبر ۱۹۰۷) بازیگر اهل بریتانیا بود.
از فیلم‌هایی که او در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "وای دکتر نه!" اشاره نمود.
جین کار (؛ – ) بازیگر اهل بریتانیا بود. وی بین سال‌های ۱۹۲۸ تا ۱۹۵۳ میلادی فعالیت می‌کرد.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "تئاتر یکشنبه شب"، "۳۶ ساعت"، "میلیون‌ها"، "لرد اجور می‌میرد"، "وای دکتر نه!" و "دیک تورپین" اشاره نمود.
آبراهام سوفائر (؛ – ) بازیگر اهل بریتانیا بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "منطقه نیمه‌روشن"، "دود اسلحه"، "تونل زمان"، "خواب جینی را می‌بینم"، "گمشده در فضا"، "دردسر"، "وای دکتر نه!"، "نل گوئین"، "نخست‌وزیر"، "کجا می‌روی"، "۴ نفر برای تگزاس"، "تاراس بولبا"، "ترانه بی‌پایان"، "چه!"، "چیزام"، "کریستف کلمب"، "بزرگترین داستان عالم"، "پاندورا و هلندی پرنده"، "مسئله زندگی و مرگ"، "رامبرانت"، "عمر خیام"، "سر"، "نخست‌وزیر، و "کاپیتان سندباد" اشاره کرد.
چیز دیگری است سریالی ترکی به نویسندگی و کارگردانی برکون اویا است که در ۱۲ نوامبر ۲۰۲۰ در نتفلیکس پخش شد.
تهیه‌کنندگی سریال به نمایندگی از کرک فیلم بر عهدهٔ علی فرخنده و نیسان جرن گوچن بوده و تدوینش بر عهدهٔ علی آقا. در کادر بازیگری این سریال ۸ قسمتی نام‌هایی چون اویکو کارایل، فاتح آرتمان، فوندا اریئیت، دفنه کایالار، تولین اوزن، علی‌جان یوجه‌سوی، نسرین جوادزاده، دریا کاراداش، بیگه اونال، ستار تانریوغن، اونر ارکان، و گوکخان ییکیلکان جای گرفته‌اند.
«زندگی‌های متفاوت، رؤیاهای متفاوت، و ترس‌های متفاوتی دارند. گرچه ممکن است ضد یکدیگر به نظر برسند، اما وقتی مسیرهایشان به هم می‌رسد، مرزها از میان می‌روند و همگی زندگی یکدیگر را لمس می‌کنند.»
این سریال در ۴۷مین دورهٔ جوایز پروانه طلایی در سه رشته نامزد شد.
موداک ( یا M.O.D.O.K.؛ یک سرواژه از Mental/Mobile/Mechanized Organism Designed Only for Killing) یک شخصیت خیالی است که در کتاب‌های کمیک آمریکایی منتشر شده توسط مارول کامیکس ظاهر می‌شود.
جورج تارلتون نخستین موداک است، که به عنوان کارمند سابق شرکت اَدوَنسد آیدیا مکانیزم ، یک سازمان تجارت اسلحه و متخصص در سلاح‌های آینده، تحت آزمایش‌های پزشکی جهش‌زایی قابل‌توجهی قرار می‌گیرد که در اصل برای افزایش هوش او طراحی شده بودند. این آزمایش‌ها در حالی که موفقیت‌آمیز بودند باعث شدند که سر او به طرز عجیبی توسعه‌یافته و بدنی کوتاه‌قد پیدا کند، که ظاهر مشهور شخصیت با استفاده از صندلی شناور برای تحرک را باعث می‌شود. پس از آزمایش‌ها، او خالقان خود را می‌کشد و کنترل AIM را در دست می‌گیرد. پس از جدا شدن تارلتون از موداک، موجود مستقل جدید خود را موداک سوپریر () می‌نامد و به دشمن اصلی گوئن پول تبدیل می‌شود. موداک که در عصر نقره‌ای کتاب‌های کمیک برای اولین بار حضور داشت، در بیش از چهار دهه تداوم مارول ظاهر شد و در مجموعه‌های محدود "اتحاد ابرشرورها" جلد ۱–۵ (سپتامبر تا دسامبر ۲۰۰۸)، "موداک: تأخیر سلطنت" جلد ۱ (۲۰۰۹) و "موداک بازی‌های سر" (دسامبر ۲۰۲۰ - آوریل ۲۰۲۱)، که به عنوان تبلیغ برای یک مجموعه پویانمایی با نام خودش (۲۰۲۱) منتشر شد که موداک در آن توسط پتن اسوالت صداپیشگی شده‌است.
تجسم اصلی موداک برای نخستین بار در دنیای سینمایی مارول به عنوان آنتون ایوانف / دِ سوپریر با نقش‌آفرینی زاک مک‌گاون در طول فصل چهارم و پنجم سریال "مأموران شیلد" (۲۰۱۷–۲۰۱۸) ظاهر شد‌. تصویر دیگری از این شخصیت در فیلم "" (۲۰۲۳) ظاهر شد.
فهرست آی‌جی‌ان از ۱۰۰ فرد شرور برتر کتاب‌های کمیک تمام دوران، موداک را در رتبه صدم قرار داد.
الکساندر فیلد (؛ ۶ ژوئن ۱۸۹۲ – ۱۷ اوت ۱۹۷۱) بازیگر اهل بریتانیا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "دیک تورپین" و "میلیون‌ها" اشاره نمود.
هلن فررس (؛ ۱۸۶۹ – ۱۹۴۳) بازیگر اهل بریتانیا بود.BFI.org
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "دیک تورپین" اشاره نمود.
گیلیان لیند (؛ ۲۵ اوت ۱۹۰۴ – ۲۵ اکتبر ۱۹۸۳) بازیگر اهل بریتانیا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "دیک تورپین"، "اوراکل" و "شب زفاف کاترین" اشاره نمود.
ویکتور هانبری (؛ – ) کارگردان و تهیه‌کننده فیلم اهل بریتانیا بود.
روابط بین جمهوری خلق چین و ایالات متحده آمریکا در طول دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ به دلیل مسائل تنگه تایوان تیره شد. جت‌های جنگنده نظامی آمریکایی به‌طور منظم در تنگه تایوان گشت‌زنی می‌کردند، که منجر به اعتراضات رسمی توسط حزب کمونیست چین در قالب «اخطار نهایی» برای مانورهای جنگنده آنها در این تنگه شد. با این حال، هیچ پیامد واقعی برای نادیده گرفتن «اخطارهای نهایی» داده نشد.
جمهوری خلق چین اولین «اخطار نهایی» خود را به ایالات متحده برای پروازهای شناسایی خود در ۷ سپتامبر ۱۹۵۸ در جریان بحران دوم تنگه تایوان اعلام کرد. در آن زمان، ایالات متحده جمهوری چین را تنها نماینده قانونی چین می‌دانست و پروازهای شناسایی را در آب‌های تحت کنترل جمهوری خلق چین انجام می‌داد. جمهوری خلق چین چنین حوادثی را ثبت کرد و برای هر حادثه «اخطار نهایی» را از طریق مجاری دیپلماتیک صادر کرد. بیش از ۹۰۰ «آخرین هشدار» چینی تا پایان سال ۱۹۶۴ صادر شده بود.
پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، این ضرب‌المثل به عنوان یک عبارت متداول استعاری در کشورهای پس از شوروی باقی ماند. این اصطلاح در استونی نیز به‌طور گسترده استفاده می‌شود.
جان استفورد (؛ ۱۸۹۳ – ۱۹۶۷) کارگردان و تهیه‌کننده فیلم اهل انگلستان بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "تهران"، "زنی بدون نام" و "دیک تورپین" اشاره نمود.
مسابقهٔ موتورسیکلت‌رانی () که همچنین موتو ریسینگ (moto racing) و مسابقهٔ موتورسواری نیز نامیده می‌شود، نوعی ورزش موتورسواری با موتورسیکلت‌های مسابقه‌ای است. انواع اصلی این مسابقه شامل مسابقات جاده ای موتور سیکلت و مسابقات خارج از جاده می‌شوند که هر دو در میدان مسابقه یا کورس‌های آزاد و مسابقات پیست است. دسته‌های دیگر این مسابقه شامل تپه‌نوردی، مسابقه درگ و آزمایش‌های رکورد سرعت زمینی می‌باشد.
متس ویفر (زاده ۱۶ نوامبر ۱۹۹۹) یک بازیکن فوتبال اهل هلند است. که در پست هافبک و برای باشگاه فوتبال فاینورد در لیگ برتر فوتبال هلند بازی می‌کند.
روی داگلاس (؛ – ) نوازنده پیانو، آهنگساز، موسیقی‌دان و تنظیم‌کننده اهل بریتانیا بود.
والتر بلیکلی (؛ ۱۸۹۴ – ۱۹۴۱) فیلم‌بردار اهل انگلستان بود.Low p.400
ایمن الظواهری، رهبر گروه جهادگرایی سلفی القاعده، در ۳۱ ژوئیه ۲۰۲۲ در کابل، افغانستان، در یک حملهٔ هواپیمای بدون سرنشین از سوی ایالات متحده آمریکا کشته شد. او جانشین اسامه بن لادن بود که در ۲ مهٔ ۲۰۱۱ توسط نیروهای آمریکایی در پاکستان کشته شده‌بود. الظواهری که به برنامه‌ریزی حملات ۱۱ سپتامبر علیه ایالات متحده کمک کرده بود، پس از این حملات مخفی شده‌بود و ماه‌ها پیش از ترور توسط سازمان اطلاعات مرکزی شناسایی شده بود. سیا پس از دریافت مجوز از جو بایدن، رئیس‌جمهور ایالات متحده برای آغاز حمله، دو موشک ای‌جی‌ام-۱۱۴ هل‌فایر را به بالکن خانهٔ الظواهری شلیک کرد که منجر به کشته‌شدن وی شد.
این حمله نزدیک به یک سال پس از پایان جنگ در افغانستان صورت گرفت. مقامات آمریکایی حضور الظواهری در افغانستان را نقض توافقنامه خروج نیروهای آمریکایی از افغانستان خواندند که بر پایهٔ آن طالبان اجازه ندارد به اعضای القاعده پناهگاهی دهد. در پی این حمله، اعضای شبکه حقانی تلاش کردند تا مرگ الظواهری را پنهان کنند، اگرچه آمریکا قبلاً آن را تأیید کرده بود. در واکنش به این حمله، بایدن با انتشار بیانیه‌ای از مرگ الظواهری خبر داد و آن را «اجرای عدالت» خواند.
ایمن الظواهری از رهبران سازمان شبه‌نظامی افراطی القاعده و معاون اسامه بن لادن رهبر آن بود. او حملات ۱۱ سپتامبر را که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ در کنار بن لادن در ایالات متحده انجام شد، طراحی کرده بود. پس از این حملات، جورج دبلیو بوش، رئیس‌جمهور آمریکا، فهرستی از تحت تعقیب قرارگرفته‌ترین تروریست‌های اداره تحقیقات فدرال را منتشر کرد و الظواهری را به عنوان دومین فرد تحت تعقیب پس از بن لادن معرفی کرد. در حالی که بن لادن رهبری القاعده را بر عهده داشت، بسیاری از ناظران الظواهری را مسئول عملیات‌های آن می‌دانستند. با این حال، او از یک تعقیب‌وگریز بین‌المللی و تلاش برای ترور در دورهٔ ریاست جمهوری بوش، باراک اوباما و دونالد ترامپ اجتناب کرد.
بن لادن و الظواهری تحت القاعده از افغانستان زیرِ حکومت طالبان به عنوان پایگاه استفاده می‌کردند. پس از حمله آمریکا به افغانستان و چندین سال عملیات نظامی علیه القاعده، بن لادن در سال ۲۰۱۱ در یک حملهٔ آمریکایی در ایبت‌آباد پاکستان کشته شد و الظواهری اکنون رهبری این گروه تضعیف‌شده را برعهده گرفت. در سال ۲۰۱۶ گزارش شد که او برای فرار از نیروهای آمریکایی دست به اقدامات افراطی زده‌است و مقامات آمریکایی بر این باورند که او در منطقه‌ای در امتداد مرز دیورند، مرز بین افغانستان و پاکستان، مخفی شده‌است و از یک کروما کی برای پوشاندن اطراف خود در حین ارسال پیام‌های ویدیوئی‌اش استفاده می‌کند.
پس از نزدیک به ۲۰ سال جنگ، دولت ایالات متحده در مورد توافق خروج با طالبان مذاکره کرد که توسط جو بایدن، جانشین ترامپ پذیرفته شد و بر اساس آن، طالبان موافقت کردند که پناهگاه امنی برای افراد درگیر با القاعده و سایر سازمان‌های تروریستی فراهم نکنند. در مقابل ایالات متحده پذیرفت عملیات نظامی در افغانستان را تنها با موافقت دولت طالبان انجام دهد. با شروع عقب‌نشینی نیروهای آمریکایی، طالبان به سرعت افغانستان را در سال ۲۰۲۱ بازپس گرفتند. در ۲۹ اوت ۲۰۲۱ یک حملهٔ هواپیمای بدون سرنشین در کابل توسط ایالات متحده در حین تخلیه انجام شد، که منجر به کشته‌شدن ده غیرنظامی شد؛ در حالی که اشتباهات این حمله در ابتدا نادیده گرفته‌شد، مقامات آمریکایی در پی افشای "نیویورک تایمز" مجبور به تصدیق آن شدند. از آن زمان به بعد، در مورد جلوگیری از مرگ غیرنظامیان در حملات پهبادی احتیاط بیشتری می‌شود.
مقامات آمریکایی در سال ۲۰۲۲ مطلع شدند که خانوادهٔ الظواهری پس از سقوط کابل به خانه امنی در این شهر نقل مکان کرده‌است. سیا حدود شش تا هفت ماه پیش از ترور، خانوادهٔ او را ردیابی کرده بود و در نهایت متوجه شد که خود الظواهری نیز از پاکستان به آنجا نقل مکان کرده‌است. او پس از رسیدن به آن‌جا هرگز خانهٔ امن را ترک نکرد و عادات روزانهٔ او ماه‌ها توسط جامعه اطلاعاتی ایالات متحده آمریکا پیگیری می‌شد، از اینرو می‌توانستند دقیقاً تأیید کنند که او همان فرد است. این ساختمان در شیرپور، محله‌ای در مرکز شهر کابل قرار دارد که قبلاً متروکه بود، اما پس از تصرف آن توسط وزارت دفاع افغانستان به منطقه‌ای ثروتمند تبدیل شد.
جاناتان فاینر، معاون مشاور ملی بایدن، و الیزابت شروود راندال، مشاور امنیت داخلی، نخستین اشخاصی بودند که در اوایل آوریل ۲۰۲۲ در مورد مکان الظواهری مطلع شدند. مقامات دیگر بعداً به این اطلاعات دست یافتند و جیک سالیوان، مشاور امنیت ملی، اندکی پس از آن بایدن را مطلع کرد. مقامات آمریکایی در ماه‌های مه و ژوئن این اطلاعات را تأیید کردند و گزینه‌های مختلفی را برای بایدن برای انجام یک ترور آماده کردند.
مقامات آمریکایی پس از اطلاع از اینکه الظواهری دوست دارد در بالکن خانه خود بنشیند، برای آماده‌شدن برای حمله و جلوگیری از آسیب‌رساندن به دیگر ساکنان، یک مدل مقیاس از ساختمان ساختند که در ۱ ژوئیه به بایدن نشان داده شد. مقاماتی از جمله ویلیام جی. برنز، مدیر سازمان اطلاعات مرکزی، ایوریل هینز، مدیر اطلاعات ملی، کریستین ابی زید، مدیر مرکز ملی مبارزه با تروریسم، در طول روز دربارهٔ حمله با بایدن گفتگو کردند. بایدن در ۲۵ ژوئیه یک جلسهٔ رهنمودگزاری نهایی را دریافت کرد و تمام مقامات دخیل در تصمیم برای انجام حمله به اتفاق آرا موافقت کردند.
در ۳۱ ژوئیه ۲۰۲۲، ساعت ۶:۱۸به وقت محلی، در حالی که الظواهری بیرون در بالکن خانهٔ خود در کابل ایستاده بود، یک هواپیمای بدون سرنشین ایالات متحده دو موشک ای‌جی‌ام-۱۱۴ هل‌فایر را به سمت الظواهری شلیک کرد و او را کشت. گمان زده‌شده که موشک هلفایر استفاده‌شده در این حمله از نوع خاصی بوده که به جای مواد منفجره با یک کلاهک جنبشی با تیغه‌های بازشو مجهز شده بود تا در برابر اهداف انسانی خاص برای به حداقل‌رساندن تلفات جانبی استفاده شود. به این موشک «بمب نینجا» و «جینسوی پرنده» لقب داده‌اند. "نیویورک تایمز" به نقل از یک تحلیلگر آمریکایی گزارش داد که خانهٔ مورد اصابت قرار گرفته متعلق به یکی از دستیاران ارشد سراج‌الدین حقانی، یکی از مقامات ارشد دولت طالبان است. یک مقام ارشد آمریکایی به "تایمز" گفت که الظواهری در حالی که در بالکن ایستاده بود مورد اصابت دو موشک قرار گرفت. یک تحلیلگر نظامی اظهار داشت که تصاویری از این حمله در شبکه‌های اجتماعی منتشر شدند و نشان می‌داند که موشک‌های مورد استفاده از نوع «آر۹اِکس» بوده‌اند که مجهز به تیغه‌هایی برای کشتن هدف با ضربه جنبشی برای به‌حداقل‌رساندن تلفات جانبی هستند.
خبر این رویداد دو روز پس از انجام حمله، پس از تأیید اطلاعاتی مبنی بر کشته‌شدن الظواهری منتشر شد. یک مقام ارشد دولت بایدن به خبرنگاران تأیید کرد که یک حملهٔ هواپیمای بدون سرنشین در افغانستان صورت گرفته و هدف القاعده را از بین برده‌است. بایدن تأیید کرد که او یک هفته پیش مجوز حمله را صادر کرده بود و جامعه اطلاعاتی ایالات متحده آمریکا در اوایل سال ۲۰۲۲ الظواهری را هنگام انتقال به کابل ردیابی کرده بود.
سناتورهای حزب جمهوری‌خواه از جمله مارکو روبیو و جونی ارنست از اقدامات بایدن تمجید کردند، اگرچه رهبر جمهوری‌خواه مجلس سنا میچ مک‌کانل از دولت بایدن خواست نقش مؤثرتری در اقدامات ضد طالبان ایفا کند.
باراک اوباما، رئیس‌جمهور سابق ایالات متحده، این ترور را در توییتر تحسین کرد و اعلام کرد که «اخبار امشب همچنین دلیلی بر این است که ریشه‌کن‌کردن تروریسم بدون جنگ در افغانستان امکان‌پذیر است. امیدوارم که این امر بتواند کمی صلح را برای خانواده‌های ۱۱ سپتامبر فراهم کند. برای همه اشخاصی که از دست القاعده آسیب دیده‌اند».
طالبان نه تنها حضور ایمن الظواهری در افغانستان را رد کرد بلکه کشته شدن او را «سناریو و پروژه ساختگی آمریکایی‌ها» نامید. مقامات طالبان بار ها بر این مسئله پافشاری کردند شخصی که مورد حمله ایالات متحده قرار گرفت ایمن الظواهری نبود.
ذبیح‌الله مجاهد، سخنگوی امارت اسلامی کشته شدن رهبر شبکه القاعده در افغانستان را یک ادعا خواند و افزود: «تا به حال ما به این نتیجه نرسیدیم و دلیل مقنع و واضح به دست نیامده که ثابت بسازد چنین قضیه‌ای واقع شده باشد و تا به حال هم از طرف امریکا در حد ادعا است و ما دلیل قناعت‌بخشی را به دست نیاوردیم.»
در بیانیه‌ای از سوی طالبان این عملیات محکوم شد و گفته شد که این حمله بر یک خانهٔ مسکونی در منطقهٔ شیرپور کابل انجام شده‌است. سخنگوی طالبان گفت: «این‌گونه اقدامات تکرار تجارب نافرجام بیست سال گذشته و خلاف منافع ایالات متحده آمریکا، افغانستان و تمام منطقه است».
جو بایدن، رئیس‌جمهور آمریکا در یک سخنرانی تلویزیونی اعلام کرد که «عدالت برقرار شده‌است» و اینکه نیروهای آمریکایی هرکسی را که تهدیدی برای آمریکا باشد پیدا کرده و از بین خواهند برد و این حمله را با دست‌داشتن الظواهری در حملات ۱۱ سپتامبر توجیه کرد. وزارت امور خارجه آمریکا در ۲ اوت در مورد احتمال حملهٔ هواداران القاعده به آمریکایی‌ها به‌دلیل عواقب این حمله هشدار داد و با صدور «هشدارهای احتیاطی جهانی» از شهروندان آمریکایی که به کشورهای دیگر سفر می‌کنند خواست تا محتاط باشند.
متحدان ایالات متحده در داخل و خارج از ناتو از این حمله حمایت کردند. آنتونی آلبانیزی نخست‌وزیر استرالیا گفت امیدوار است قربانیان حملات تروریستی در مرگ الظواهری «کمی آرامش» پیدا کنند، در حالی که جاستین ترودو نخست‌وزیر کانادا در توئیتی نوشت: «مرگ ایمن الظواهری گامی به سوی جهانی امن‌تر است. کانادا به همکاری با شرکای جهانی خود برای مقابله با تهدیدات تروریستی، ارتقای صلح و امنیت و حفظ امنیت مردم در کانادا و در سراسر جهان ادامه خواهد داد».
وزارت امور خارجه عربستان سعودی گفت: «الظواهری یکی از رهبران تروریسم به‌شمار می‌رود که رهبریِ برنامه‌ریزی و اجرای عملیات‌های تروریستی زیادی را در ایالات متحده و عربستان سعودی بر عهده داشته‌است».
وزارت امور خارجه چین به کشته‌شدن الظواهری واکنش نشان داد و گفت که این کشور مخالف تمام اَشکال تروریسم است، اما در عین حال با «استانداردهای دوگانه» در عملیات ضد تروریسم «به قیمت حاکمیت روی دیگر کشورها» مخالف است.