moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در سال ۱۹۴۶، هیکمن در نقش چیس جوان در فیلم "The Secret Heart" با بازی کلودت کولبرت، والتر پیجون، لیونل بریمور و جون آلیسون بازی کرد.
هیکمن نقش‌های کوچک متفاوتی را در برخی از مجموعه هشت فیلم «زنگ زده» کلمبیا پیکچرز بازی کرد که دربارهٔ یک پسر و ژرمن شپرد شجاعش بود: "بازگشت زنگ زده" (۱۹۴۶)، "برای عشق زنگ زده" (۱۹۴۷)، "پسر زنگ زده" (۱۹۴۷)، "My Dog Rusty" (1948)، "Rusty Leads the Way" (1948)، "Rusty's Birthday" (1949) و "Rusty Saves A Life" (1949). "Heaven Only Knows" (۱۹۴۷) که در آن او ظاهر شد، باب کامینگز که نقش مهمی در حرفه هیکمن ایفا می‌کرد، بازی کرد. هیکمن همچنین در فیلم‌های "«امور شوهرش»" (۱۹۴۸)، "«پسر با موهای سبز»" (۱۹۴۸)، "«خورشید طلوع می‌کند»" (۱۹۴۹)، «"میتی جو یانگ»" (۱۹۴۹)، و "«سال‌های شاد»" (۱۹۵۰) ظاهر شد که دریل در آن بازی کرد. در دوران نوجوانی، دواین و داریل در سال ۱۹۵۰ در یک قسمت از "تکاور تنها" با عنوان «دو قفسه طلا» به عنوان مهمان بازی کردند.
هیکمن چند سال دیگر بر روی تحصیلات خود متمرکز شد، سپس با حضور در "مدافع عمومی"، "نمایش لورتا یانگ"، "تئاتر ویدیویی لوکس" و "واترفرانت" به بازیگری بازگشت. در سال ۱۹۵۵، دواین در یکی دیگر از "قسمت‌های رنجر تنها" با عنوان "Sunstroke Mesa" ظاهر شد.
هیکمن به عنوان چاک در "نمایش باب کامینگز" از سال ۱۹۵۵ تا ۱۹۵۹ توجه زیادی به خود جلب کرد. در آن زمان، او در Loyola Mary mount مشغول به تحصیل بود. هیکمن یکی از ستارگان اولیه ای بود که در این سریال شخصیتی برونگرا داشت.
هیکمن کامینگز را یک قهرمان تلویزیونی دوران کودکی می‌دانست و گفته‌است که کامینگز هر آنچه را که در مورد بازیگری می‌داند به او آموخت. او در طول پنج فصل با کامینگز کار کرد و با او دوست بود.
زمانی که هنوز در برنامه "باب کامینگز بود"، هیکمن در برنامه‌های دیگری مانند "ماجراهای اوزی و هریت" و "مردان آناپولیس" (در کنار برادرش) به عنوان مهمان حضور داشت. او همچنین نقش قابل توجهی در فیلم "Rally 'Round the Flag, Boys!" (۱۹۵۸).
در سال ۱۹۵۸، هیکمن به عنوان بازیگر نقش اصلی "سریال The Many Loves of Dobie Gillis انتخاب" شد که از سال ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۳ پخش شد. در اولین نمایش، شخصیت دابی نوجوانی در دبیرستان بود و هیکمن در آن زمان ۲۵ ساله بود.
او به مدت چهار سال نقش دابی را بازی کرد (به همراه باب دنور، دانشجوی سابق لویولا، به عنوان دستیارش، مینارد جی. کربس).
در طول اجرای سریال، هیکمن صداپیشگی علاءالدین را در "۱۰۰۱ شبهای عربی" (۱۹۵۹) انجام داد. در ۲۳ ژوئن ۱۹۶۰، هیکمن در "نمایش فورد با بازی تنسی ارنی فورد ظاهر شد".
وقتی "Dobie Gillis" تمام شد، هیکمن زمانی که برای چنین نقش‌هایی خیلی پیر بود، خود را در قالب یک «جوان» دید.
او و آنت فونیچلو در قسمتی از درام "The Greatest Show on Earth" با بازی جک پالانس با هم ظاهر شدند. "او همچنین در روز ولنتاین"، "Vacation Playhouse" و "Wagon Train" به عنوان مهمان حضور داشت.
در سال ۱۹۶۵، هیکمن در فیلم کمدی "Cat Ballou" با جین فوندا و لی ماروین ظاهر شد.
هیکمن قرارداد چند تصویری را با American International Pictures امضا کرد. برای آن استودیو او در "Ski Party" (1965) در کنار فرانکی آوالون بازی کرد. "چگونه یک بیکینی وحشی را" با Funicello پر کنیم (۱۹۶۵). و "دکتر گلدفوت و ماشین بیکینی" (۱۹۶۵) با آوالون و وینسنت پرایس. او همچنین در فیلم "سرجنگ مرده" (۱۹۶۵) نقشی کوتاه ساخت.
هیکمن در اپیزود Run Sheep Run در کمبات به عنوان سربازی که هنگام حمله توسط لانه مسلسل آلمانی یخ کرد ظاهر شد."TV Guide", April 2–8, 1966, p.52 (listings for April 5, 1966)
"هیکمن در فیلم کمدی دکتر، تو باید شوخی کنی در" سال ۱۹۶۷ نقش مکمل داشت!. او در سال ۱۹۶۷ در فیلم خلبان "ما منهتن را بازی کرد"، اما آن را انتخاب نکردند. "Missy's Men هم نبود".
هیکمن به عنوان مهمان در "Vacation Playhouse"، "Ironside" , "Insight"، "The Flying Nun" , "My Friend Tony" , "Wonderful World of Colors Walt Disney" («سگ من، دزد»)، "Mod Squad" , "Love، سبک آمریکایی"، "Karen" , "Kolchak: The Night استاکر"، "پری میسون" و "الری کویین". او مشهورترین نقش خود را در فیلم "Whatever Happened to Dobie Gillis تکرار کرد؟"، یک خلبان تک شات بود و در فیلم تلویزیونی "فشار نیاور، وقتی آماده باشم شارژ خواهم کرد" (۱۹۷۷) ظاهر شد.
هیکمن آینده خود را در پشت صحنه و درگیر شدن در نقش‌های تولیدی یافت. از سال ۱۹۷۷ تا ۱۹۸۸، هیکمن به عنوان مدیر برنامه‌نویسی در CBS کار کرد. او برای یک فیلم کوتاه در فیلم تلویزیونی "دبیرستان ایالات متحده آمریکا" (۱۹۸۳) وقت گذاشت.
"هیکمن در فیلم تلویزیونی Bring Me the Head of Dobie Gillis" (1988) نقش دابی را تکرار کرد. زندگی‌نامه او "برای همیشه دوبی نام دارد".
در اواخر دهه ۱۹۸۰، هیکمن به کارگردانی تلویزیون اپیزودیک روی آورد، قسمت‌هایی از "دوئت"، "چارلز مسئول"، "خانه باز"، "طراحی زنان"، "زندگی را بدست" آورید، "رئیس کلاس"، "هری و هندرسون‌ها" و "خواهر، خواهر."
او هنوز هم گاهی اوقات بازیگری می‌کرد و در فیلم‌های "Murder, She Wrote" و "A Night at the Roxbury" (1998) ظاهر شد. او در سریال تلویزیونی "Clueless" نقشی نیمه منظم داشت.
او را می‌توان در "فیلم‌های Surviving Gilligan's Island: The Incredibly True Story of the Longest Three Hour Tour in History" و "Angels with Angles" (2005) دید.
هیکمن سه بار ازدواج کرد. دو ازدواج اول او، با کارول کریستنسن و جوآن پاپیله، به طلاق ختم شد. او و همسر سومش جوآن رابرتز تا زمان مرگش با هم زندگی کردند. او دو پسر داشت، یکی از ازدواج اول و یکی از سومین.
هیکمن بر اثر عوارض بیماری پارکینسون در ۹ ژانویه ۲۰۲۲ در لس آنجلس در سن ۸۷ سالگی درگذشت.
جیمز دوم قبرس (; ح. ۱۴۳۸/۱۴۳۹ یا ح. ۱۴۴۰ – ۱۰ ژوئیه ۱۴۷۳)، پادشاه ماقبل آخر قبرس بود که از ۱۴۶۳ تا زمان مرگش بود. وی فرزند ژان دوم قبرس بود که پس از به قدرت رسیدن خواهرش، شارلوت، با کمک نیروهای مصری علیه وی شورید و توانست قدرت را در قبرس به دست بگیرد. پس از مرگ وی، پسرش، جیمز سوم به پادشاهی قبرس رسید.
رئیس ستاد کل بریتانیا () ارشدترین جایگاه عملیاتی در مجموعه نیروهای مسلح بریتانیا است، که فرماندهی نیروهای نظامی این کشور را برعهده دارد. رئیس ستاد کل بریتانیا توسط نخست‌وزیر بریتانیا منصوب می‌شود و به رئیس ستاد دفاع بریتانیا گزارش می‌دهد.
مارک کارلتون اسمیت (؛ زادهٔ ) فرمانده نظامی اهل بریتانیا است، که هم‌اکنون به‌عنوان رئیس ستاد کل بریتانیا فعالیت می‌کند.
پیتر کویمبرا (؛ ۹ دسامبر ۱۳۹۲ – )، اینفانته خاندان اویش، پسر ژواو یکم پادشاه پرتغال و همسرش فیلیپا بود.
باشگاه فوتبال سرانو که معمولاً با عنوان سرانو شناخته می‌شود، باشگاه فوتبال برزیلی مستقر در شهر پتروپولیس، ایالت ریو دو ژانیرو است.
این باشگاه در ۲۹ ژوئن ۱۹۱۵ تأسیس شد.
ورزشگاه خانگی این تیم آتیلیو ماروتی، ۱۵۰۰۰ نفر گنجایش دارد.
رنگ‌های رسمی آبی و سفید هستند.
کیت خانه یک پیراهن آبی، شورت سفید و جوراب آبی است. کیت دور یک پیراهن سفید، شورت آبی و جوراب سفید است.
تگزاس جان اسلاتر (با نام رسمی: "Tales of Texas John Slaughter") یک مجموعه تلویزیونی وسترن است که هفده قسمت را بین سال‌های ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۱ به عنوان بخشی از "دنیای شگفت‌انگیز دیزنی" با بازی تام تریون در نقش اصلی پخش کرد. این شخصیت بر اساس یک شخصیت تاریخی واقعی به نام جان هورتون اسلاتور رنجر تگزاس ساخته شده بود. تریون به عنوان یک گاوچران با کلاه سفید بزرگ که لبه آن در جلو سنجاق شده بود به یاد ماند. این روایت از توسط پل فریس ارائه شده‌است.
تیتراژ ابتدایی سریال شامل این خط است:
جان اسلتر تگزاس آنها را وادار کرد آنچه را که باید انجام دهند و اگر این کار را نمی‌کردند، می‌میرند.
اسلتر تاریخی در واقع در پریش سابین در غرب لوئیزیانا به دنیا آمد و بیشتر دوران حرفه ای خود را به عنوان کلانتر، نماینده ایالتی و دامدار در شهرستان کوچیس در جنوب آریزونا گذراند، جایی که در سال ۱۹۲۲ درگذشت و مزرعه بزرگ سن برناردینو را ایجاد کرد. ۱۹۶۴ به عنوان یک بنای تاریخی ملی اعلام شد. اسلتر قبلاً در ارتش کنفدراسیون خدمت می‌کرد و یک تکاور تگزاس در سن آنتونیو بود.Billy Hathorn, "Roy Bean, Temple Houston, Bill Longley, Ranald Mackenzie, Buffalo Bill, Jr. , and the Texas Rangers: Depictions of West Texans in Series Television, 1955 to 1967", "West Texas Historical Review", Vol. 89 (2013), pp. 116-117
پس از جنگ، اسلتر و برادرانش با گاوهای شراکتی درگیر شدند و گله‌ها را از تگزاس به نیومکزیکو، کانزاس، کالیفرنیا و مکزیک بردند، و در طول مسیر «ولگردها» را جمع‌آوری کردند. برخی منابع نشان می‌دهند که اسلتر واقعی بیشتر از زمانی که به پرورش گاو یا در تعقیب عنصر بی‌قانون می‌پردازد، به بازی پوکر می‌پردازد. او که به بازی شانس اختصاص داشت، مکرراً جان کیسوم، پادشاه گاو را با ورق می‌زد. در سال ۱۸۷۶، اسلتر در سن آنتونیو با خش‌خش‌کننده گاو، بارنی گالاگر و چند مرد دیگر پوکر بازی می‌کرد که اسلتر متوجه شد که گالاگر کارت‌هایی را علامت‌گذاری کرده‌است و به نظر می‌رسد که آماده دریافت پات است. ناگهان اسلتر پول را گرفت، از در بیرون رفت، سوار اسبش شد و رفت. گالاگر اسلتر را تا مزرعه چیسوم تعقیب کرد و در آنجا به سرکارگر اطلاع داد که برای کشتن اسلتر آمده‌است. در عوض Slaughter سوراخی در قلب قمارباز متعجب ایجاد کرد. یکی از هموطنان قانون اسلتر کوتاه قد را زمانی که در تعقیب قانون شکنان بود به عنوان «عنکبوت که تار خود را برای مگس بی احتیاط می‌چرخد» توصیف کرد.Billy Hathorn, "Roy Bean, Temple Houston, Bill Longley, Ranald Mackenzie, Buffalo Bill, Jr. , and the Texas Rangers: Depictions of West Texans in Series Television, 1955 to 1967", "West Texas Historical Review", Vol. 89 (2013), pp. 116-117
یک نویسنده اسلتر را «بدترین مرد خوبی که تا به حال زندگی کرده» نامیده‌است.Billy Hathorn, "Roy Bean, Temple Houston, Bill Longley, Ranald Mackenzie, Buffalo Bill, Jr. , and the Texas Rangers: Depictions of West Texans in Series Television, 1955 to 1967", "West Texas Historical Review", Vol. 89 (2013), pp. 116-117
جان ویویان، ستاره سریال سی‌بی‌اس "آقای خوش شانس"، دو بار در این سریال با تریون در نقش جیسون همپ مزرعه‌دار نادرست و بار سوم در یک قسمت نامشخص ظاهر شد. قسمت‌های اولیه بر تگزاس تمرکز می‌کنند، به ویژه «فریوتاون»، که احتمالاً به شهر ارواح «فریو تاون» در شمال غربی پیرسال در شهرستان فریو اشاره دارد. قسمت دوم با عنوان «کمین در لاردو» که در لاردو، تگزاس اتفاق می‌افتد، بازیگر شخصیت رابرت میدلتون در نقش فرانک دیویس است که تلاش می‌کند پنج باند یاغی را در یک گروه ادغام کند. کریس الکاید در نقش یک قانون‌شکن و جادسون پرت در نقش سرهنگ کوپر در همان قسمت حضور دارند. دیگر ستاره‌های مهمان داریل هیکمن و بینگ راسل بودند.
بیشتر قسمت‌ها در مورد توسان یا تامبستون در آریزونا تنظیم شده‌اند.Billy Hathorn, "Roy Bean, Temple Houston, Bill Longley, Ranald Mackenzie, Buffalo Bill, Jr. , and the Texas Rangers: Depictions of West Texans in Series Television, 1955 to 1967", "West Texas Historical Review", Vol. 89 (2013), pp. 116-117
این سریال در برنامه‌های کلاسیک کانال دیزنی به نام «Disney Drive-In» که بعداً به عنوان «Vault Disney» شناخته شد، دوباره پخش شد.
تام تریون بعدها داستان‌نویس شد و از نام تولد خود توماس تریون استفاده می‌کرد.
دیوید کانفیلد اسمیت (David Canfield Smith)، یک دانشمند علوم کامپیوتر آمریکایی بود که بیشتر به دلیل اختراع آیکن‌های کامپیوتری و تکنیک برنامه‌نویسی که به نام برنامه‌نویسی با نمایش (programming by demonstration) شناخته می‌شود، معروف است. تأکید اولیه او بر بخش طراحی رابط کامپیوتر – انسان (CHI) است. هدف او این بود که استفاده کامپیوتر را برای مردم عادی آسان‌تر سازد. او یکی از پیشگامان رابط کاربری گرافیکی (GUI) مدرن برای کامپیوتر بوده که تکنیک‌هایی مثل «میز مجازی - desktop metaphor»، دیالوگ باکس و فرمان‌های جهانی را اختراع کرده‌است.
اسمیت در ۲۹ مارس ۱۹۴۵ در روانوک، ورجینیا به دنیا آمد. او از دبیرستان چیلیکوت (اوهایو) در سال ۱۹۶۳ فارغ‌التحصیل گردیده و در سال ۲۰۰۷ میلادی به تالار مشاهیر فارغ‌التحصیلان برجسته دبیرستان چیلیکوت معرفی گردید.
اسمیت به کالج اوبرلین رفته و در سال ۱۹۶۷ میلادی لیسانس‌اش را توأم با افتخارات در ریاضیات گرفت. در جریان سال اخیر اسمیت متوجه شد که نمی‌خواهد حرفه‌اش را به عنوان پروفسور ریاضیات به پیش ببرد، هر چند تا آن زمان هدف‌اش را شکل می‌داد. خوش‌بختانه، رشته علوم کامپیوتر در شرف آغاز شدن بود؛ به نظر می‌رسد طراحی شده بود که علاقه او از ریاضیات به حل مشکلات واقعی دنیا سوق داده شود. او پس از خواندن Computers and Thought نوشته ادوارد آ فایگنبوم و جولیان فلدمن، یک علاقه ابتدائی به هوش مصنوعی (AI) پیدا کرد. این کتاب الهام بخش پیشنهاد کرده بود که AI آینده کامپیوتر است و اسمیت می‌خواست تا در آن دخیل باشد. هرچند سی سال بیش از آنچه مردم انتظار داشتند طول کشید، اما امروزه AI آینده کامپیوتر را شکل می‌دهد. (چه بهتر یا بدتر).
در سال ۱۹۶۷ میلادی او آغاز به دنبال‌نمودن دکترایش در دانشگاه استنفورد در رشته علوم کامپیوتر کرد. او به لابراتوار هوش مصنوعی استنفورد (SAIL) پیوست. اسمیت به پیروی از فایگنبوم و فیلدمن، می‌خواست تا کامپیوتر را قادر به یادگیری بسازد. او فکر می‌کرد که اگر کامپیوتر بتواند بی‌آموزد، می‌تواند از آن توانایی استفاده کرده و به‌خود آموزش دهد و بنابر این می‌آموزد که چگونه بهتر بی‌آموزد. پس از چند تکرار، کامپیوتر می‌تواند یک یادگیرنده متخصص شود. در آن زمان انسان‌ها می‌توانند از آن برای حل مشکلات بزرگ تمدن انسانی کار بگیرند و از ان طریق پیشرفت‌های واقعی علمی می‌تواند انجام بپذیرد. با این حال پیشرفت در AI به دلیل کامپیوترهای ضعیف که امروزه در اختیار داریم، بطی بوده و تا پایان این قرن بطی باقی خواهد ماند. بعد از آغاز قرن جدید بود که کامپیوترها نهایتاً به آن اندازه قوی شدند که شبکه‌های عصب مصنوعی (ANNs) به ظرفیت خود برسند. ANNs منبع رنسانس فعلی AI هستند. سؤال این‌جاست که آیا آن‌ها آن‌قدر قدرت‌مند خواهند شد تا جایگزین انسان به عنوان گونه‌های غالب در زمین شوند؟
در همان زمان، توهم اسمیت از AI برطرف شد. او از آلن کی، اسیستانت پروفسور علوم کامپیوتر در استنفورد، کسی که در لابراتوار AI کار می‌کرد، طلب کمک کرد. یک روز کی یکی از مهم‌ترین جملات زندگی اسمیت را گفت. او گفت، «من نمی‌خواهم یک کامپیوتر هوش‌مندتر بسازم؛ من می‌خواهم از کامپیوتر استفاده کنم تا مردم هوش‌مندتر شوند». این جمله برای اسمیت ظهور یک تجلی بود. او فکر کرد که «من هم می‌خواهم چنین کنم!». او از کی خواست تا مشاور تیزس او باشد و کی پذیرفت. در اولین دیدار برای بحث روی تیزس (اسمیت هنوز در مورد موضوع تیزس فکر نکرده بود)، کی به اسمیت یک بسته کتاب‌ها در مورد هنر و فلسفه، از جمله تفکر دیداری نوشته رودولف آردهایم، عمل آفرینش نوشته آرتور کوستلر، هنر و توهم نوشته ارنست گومبریش و روان‌شناسی اختراع در رشته ریاضی نوشته جاکوس هادامارد را داد. این کار اسمیت را بسیار متعجب ساخت، زیرا او انتظار کتاب‌های در مورد الگوریتم و ساختارهای اطلاعات، طراحی زبان برنامه‌نویسی، تکنیک‌های ساخت کامپایلر وغیره را داشت. اما کی معتقد بود که ایده‌های خارج از علوم کامپیوتر برای پیشرفت این رشته حایز اهمیت هستند. اسمیت در نخست از این کار بهت زده شده بود. حالا او می‌داند که آن کتاب‌ها مهم‌ترین کتاب‌ها در زندگی حرفه‌ای او بوده‌اند؛ او مکرراً از آن‌ها یاد کرده‌است و از آن زمان به بعد آن‌ها هادی طرز فکر او شده‌اند.
اسمیت دکترایش را در سال ۱۹۷۵ میلادی به پایه اکمال رساند.Lecture on Human-Computer Interaction, Carnegie Mellon., February 2014
پیگمالیون نام تیزس اسمیت در استنفورد است. این تیزس حاوی دو ابتکار جدید است: مفاهیم آیکن‌های کامپیوتر و برنامه‌نویسی توسط نمایش. اسمیت پس از مجسمه‌ساز مشهور پیگمالیون از افسانه‌های رومی، نام این برنامه را پیگمالیون گذاشت. این برنامه در زبان کاملاً جدید برنامه‌نویسی، اسمال تاک در کامپیوتر شخصی کاملاً جدید زیراکس آلتو به کار برده شده‌است.
(نیاز به بازنویسی دارد) اسمیت و شاگردانش در استنفورد اغلب با هم همراه شده و برای حل مشکلات تبادل نظر می‌کنند. این کار معمولاً با استفاده از یک تخته سیاه انجام می‌پذیرفت. آن‌ها تصاویر و دیاگرام‌ها را برای نشان دادن راه حل ترسیم می‌کنند. سپس آن‌ها نشسته و این دیاگرام‌ها را به زبان برنامه‌نویسی ترجمه می‌کنند تا کامپیوتر آن را بپذیرد. این‌جایی است که به مشکل ظهور می‌کند. فاصله ترجمه میان تصاویر و کود خطی زیاد بود. تلاش برای کوتاه کردن آن منجر به خطاهای زیاد می‌شود. به فکر اسمیت خطور کرد که اگر کامپیوتر می‌توانست رسامی‌های تخته‌سیاه را به‌صورت مستقیم اجرا کند، مشکل آن‌ها حل است. و یک کلاس کامل از خطاها از میان می‌رفتند، وجود نخواهد داشت؛ بنابراین او تصمیم گرفت تا این موضوع را هدف تحقیق دکترایش بسازد. او باید یک تخته‌سیاه الکترونیک قابل اجرا می‌ساخت.Smith, David. "Pygmalion: A Creative Programming Environment", 1975.
اسمیت هنگام ساختن پیگمالیون اجسامی را می‌خواست که به‌صورت مستقیم به داخل سیستم دست‌کاری شوند. اسمیت از عقیده موجود در برخی از ادیان الهام گرفته بود که تصاویر نشان‌دهنده اشخاص مقدس، برخی از تقدس آن شخصیت را به‌خود می‌گیرند. اسمیت اجسام را قسمی در پیگمالیون مجسم می‌ساخت که دارای شیماتیک‌های دیداری و مکانیکی باشند. او یک نماد (آیکن) مذهبی را دید و اجسامی را ترسیم می‌کرد که به‌صورت مشابه معنای دوگانه دارند، بنابراین نام این اجسام را آیکن گذاشت.
۱۹۶۳–۱۹۶۷: لیسانس‌اش را در رشته ریاضیات از کالج اوبرلین گرفت.
۱۹۶۷–۱۹۷۵: دکترایش را در رشته علوم کامپیوتر در دانشگاه استنفورد دنبال کرد. در جریان این مدت اسمیت همچنین در زیراکس PARC کار کرده‌است، جاییکه او بخشی از گروه تحقیقاتی آموزشی آلن کی شد که اسمال‌تاک، یکی از اولین زبان‌های برنامه‌نویسی مبتنی بر اجسام، را توسعه دادند. پروژه تیزس اسمیت، پیگمالیون، در اسمال‌تاک نوشته شد.
۱۹۷۵–۱۹۷۶: برنامه‌نویس در مرکز تحقیقات تقویتی (ARC) دوگلاس انگلبارت در مؤسسه تحقیقاتی استنفورد (SRI). اسمیت به دلیل چندین مقاله آینده‌نگر که از ARC و The Mother of All Demos انگلبارت منتشر شده بود، به ARC علاقه‌مند شد. با این حال، اسمیت احساس نمی‌کرد که انگلبارت با تحقیقات پیشرفته که او به تازگی در PARC دیده بود، پیش می‌رود. از همه مهم‌تر، انگلبارت به سیستم‌های شریک سازی زمان متعهد بود، در حالی که PARC راه را به روی کامپیوترهای شخصی باز می‌کرد.
۱۹۷۶–۱۹۸۳: طراح رابط کاربری در زیراکس در بخش توسعه سیستم‌های زیراکس. اسمیت یکی از شش طراح‌های اصلی رابط کاربری برای کامپیوتر زیراکس استار بود.
۱۹۸۳–۱۹۸۴: طراح رابط کاربری در VisiCorp – در آن زمان اسمیت به VisiCorp که بزرگ‌تر از مایکروسافت بود، پیوست. چهار مورد از ۱۰ پُر فروش‌ترین اپلیکشن‌های کامپیوتری – از جمله VisiCalc را تولید کرد. او به دلیل این‌که مشتاق مخترین VisiCalc، باب فرانکستون و دان بریکلین بود، به VisiCorp پیوست. او همانند آن‌ها می‌خواست تا در تولید یک اپلیکیشن جدید سهم داشته باشد. در نتیجه، او نمونه اولیه یک اپلیکیشن جدید را که برای دیتابیس‌های منطقی مورد کاربرد داشت را ساخت، کاری که VisiCalc با مدل‌سازی مالی می‌کرد. متأسفانه، قبل از این‌که او بتواند نمونه اولیه را به محصول تبدیل کند، تجارت VisiCorp از کار افتاد. اسمیت این اتفاق را یکی از بزرگ‌ترین ناامیدی زندگی حرفه‌ی‌اش می‌نامد.
۱۹۸۴–۱۹۸۵: اسمیت، یکی از مؤسسین، مهندس سیستم و طراح رابط کاربری در Dest Systems، با سایر کارمندان سابق VisiCorp، استارت آپی را تحت چتر شرکت Dest شکل دادند تا OCR خوان Dest را با دستگاه‌های حافظه‌دار مانند آپتیکل دیسک همراه ساخته و مقدار زیاد اسناد کاغذی را به شکل الکترونیکی قابل جست‌جو و قابل ویرایش تبدیل کنند. این تیم تحت تأثیر آمار رفتند، به‌طور مثال: اسناد Boeing 747 بیش از خود هواپیما وزن داشت. باز هم، اسمیت و تیمش نمونه اولیه محصول را ساختند اما قبل از این‌که آن را به‌صورت کامل اجرا کنند، Dest با مشکلات مالی مواجه شد.
۱۹۸۵–۱۹۸۸: یکی از مؤسسین و معاون رابط‌های انسانی در Cognition – این یک استارت آپ در ماساچوست بود که می‌خواستند آنچه را ایستگاه‌های کاری مانند Mentor Graphics از Daisy برای مهندسان برق انجام داد، آن‌ها به مهندسان مکانیک انجام دهند. از لحاظ مهندسی، این کار آن‌ها مبتنی بر Sketchpad ایوان سوترلند بود؛ این برنامه از هندسه مبتنی بر موانع برای ترسیم دستگاه‌های مکانیکی مانند میکانیزم بالا-پایین‌کننده شیشه‌ها در ماشین، استفاده می‌کرد. ابعاد، زاویه‌ها و سایر اندازه‌گیری‌ها در دیاگرام‌ها به فرمول‌های ریاضیکی ربط داده شد. زمانی که ارزش‌ها در فرمول‌ها تغییر می‌کردند، دیاگرام‌ها به‌صورت اوتوماتیک آپدیت شده و تغییرات را نشان می‌دادند. مهندس می‌توانست همیشه یک تصویر دقیق دیداری از مدل ریاضیکی خود داشته باشد. اسمیت یک رابط ساده‌ای را طراحی کرد که در نوتبوک مهندسان مدل شده بود. این رابط دارای نوت‌های رسامی برای دیاگرام‌ها، نوت‌های ریاضی برای فرمول‌ها، نوت‌های متن برای توضیحات متنی وغیره بود. تمام این‌ها می‌توانست در صفحات یک کتابچه جا داده شود. این یک طرح مادیولر بود و به سادگی می‌توانست انواع جدید نوت‌ها را بعد از اختراع در خود بگنجاند. این محصول تکمیل و فروخته شد، اما Cognition هیچ‌گاه سود نکرد و از کار بازماند. Cognition در ایستگاه‌های کاری وقف شده با قدرت بالا به کار برده شده بود که به دلیل افزایش قدرت کامپیوترهای ارزان شخصی با استفاده از چیپ‌های Intel، نمی‌توانست رقابت کند. با این حال، رابط Cognition موفق بود و برنده رقابت جنرال موتورز شده و سیستم مدیریت رابط کاربری (UIMS) آن شد.
۱۹۸۸–۱۹۹۶: طراح رابط کاربری در اپل – اسمیت در گروه فناوری Advanced اپل کار کرد، جاییکه او و آلن سایفر، با کمک‌های مهم آلن کی، KidSim را اختراع کردند. KidSim بر اساس ایده اسمیت در مورد برنامه‌نویسی توسط نمایش ساخته شد. اما این پروژه یک ایده به همان اندازه قدرت‌مند را اختراع کرد: برنامه‌نویسی قوانین بصری.
۱۹۹۶–۲۰۰۲: یکی از مؤسسین و طراح رابط کاربری در Stagecast – پس از این‌که گروه فناوری Advanced توسط اپل لغو شد، اسمیت و برخی از همکارانش در اپل یک استارت آپ را به نام Stagecast ساختند تا KidSim را به یک محصول تبدیل کنند. آن‌ها KidSim را به Creator تغییر نام دادند. Creator توسط یک تیم اختصاصی مهندسان در Stagecast توسعه، تصفیه و تعمیم یافت. Creator تکمیل شده (نسخه ۱٫۰ و ۲٫۰) و به مدارس فروخته شد. اما در حوالی قرن جدید قبل از آیپد یک بازار سخت بود و نهایتاً Stagecast به دلیل نبود کمک مالی از کار افتاد. امروزه، کامپیوترهای تبلیت مانند آیپد یک پلتفورم عالی برای Creator بوده و اپ استور بهترین راه برای فروش آن است.
۲۰۰۲–۲۰۰۳: طراح رابط انسان – کامپیوتر در IBM
۲۰۰۴–۲۰۰۹: بازنشسته شدن – اسمیت و خانمش جانت در یک وسیله‌ای نقلیه‌ای تفریحی (RV) کشور را سفر کردند. او فعلاً مصروف نوشتن کتابی در مورد سفرشان است.
۲۰۰۹ – اکنون: هنوز هم بازنشسته است. در بیند، اوریگون زندگی می‌کند. از کوهنوردی، کمپنگ، اسکی، مطالعه و عکاسی لذت می‌برد. مخصوصاً از این‌که زمان دارد تا علایق غیر فنی‌اش را دنبال کند.
(نیاز به بازنویسی دارد) اسمیت میان سال‌های ۱۹۷۶ و ۱۹۸۳ میلادی به عنوان طراح رابط کاربری باری بخش توسعه سیستم زیراکس کار کرد. نقش او به عنوان یکی از شش طراح اصلی برای زیراکس استار، سهم اصلی او را در رشته تعامل انسان-کامپیوتر شکل می‌دهد. پنج طراح دیگر لاری کلارک، ایریک هارسلیم، چارلس ایربی، رالف کیمبال و جیم ریلی بودند. اسمیت هنگامی‌که در استار کار می‌کرد، توسعه این چهار ویژگی اصلی کمک کرد: میز مجازی (desktop metaphor)، دیالوگ باکس، دیزاین آیکن و فرمان‌های جهانی.
(نیاز به بازنویسی دارد) میز مجازی (desktop metaphor) عبارت از ارائه اجسام معمول دفتری در رابط کاربری کامپیوتری است. اسمیت و همکارانش می‌خواستند کامپیوتری برای دفتر توسعه دهند. کامپیوترهای قبلی برای دفتر و آنچه اسمیت آن را «کارگران دانش» می‌خواند، طراحی نشده بودند. او میان این‌که کارگران دانش و منشی‌ها – کسانی که در آن زمان کاربران کامپیوتر را شکل می‌دادند – چگونه می‌خواهند از کامپیوتر استفاده کنند، تفکیک قایل شد. برای معرفی کامپیوتری‌که کارگران دانش بتوانند به آسانی آن را فهمیده و با آن کار کنند، اسمیت معتقد بود که لازم است اجسام و ایده‌های که آن‌ها با آن آشنایی دارند، باید شامل ساخته شود. این امر باعث شد تا او اقلام معمول دفتری مانند اسناد (documents)، پوشه‌ها، کابین اسناد (file cabinets) و سبد زباله‌ها (wastebaskets) را در دیزاین‌های آیکن برای استار نشان کند."The Star User Interface: An Overview", , Proceedings from the AFIPS 1982 National Computer Conference.Xerox Star user interface demonstration, 1982Final demo of the Xerox Star, 1998
(نیاز به بازنویسی دارد) دیالوگ باکس یک صفحه کوچک است که حاوی گزینه‌های قابل کلیک می‌باشد و کاربران را قادر می‌سازد تا فرمانی را به کامپیوتر تفهیم کنند. با ارائه کردن یک فهرست گزینه‌ها در این باکس‌ها، کاربران نیاز به حافظه سپردن آن‌ها ندارند.
(نیاز به بازنویسی دارد) اسمیت آیکن‌های ابتدائی office icons را برای زیراکس استار طراحی کرد. با پیشرفت توسعه در استار و نزدیک به تکمیل شدن، او و سایر دیزاینران تصمیم گرفتند که آیکن‌ها باید حرفه‌ی‌تر معلوم شوند. شش تن آن‌ها آغاز به مصاحبه‌نمودن با هنرمندان طراحی گرافیک کردند تا پیش‌نویس ابتدائی آن‌ها را صیقل نماید. آن‌ها به زودی با نورم کاکس ملاقات کردند – هنرمندی که عملاً در دالاس، تگزاس با زیراکس کار می‌کرد. پس از این‌که کاکس چندین ست جدید آیکن‌ها را ساخت، آن‌ها آزمایش‌های کاربری را آغاز کردند تا مشخص بسازند که کدام ست برای استار سیستم مناسب‌تر است. این آزمایش‌ها مشخص می‌ساخت که کدام ست‌های مختلف از لحاظ زیباشناسی خوشایندتر، قابل شناسایی‌تر به اجسام جهان واقعی که آن را نشان می‌دهند – مانند پرنتر یا mailbox هستند و چقدر زود کاربران می‌توانند یک آیکن را از یک صفحه که پر از آیکن است، شناسایی کنند.
(نیاز به بازنویسی دارد) فرمان جهانی فرمانی‌ست که در تمام اپلیکیشن‌های سیستم کار می‌کند. با کلمات خود اسمیت، «این فرمان‌ها بدون این‌که قدرت سیستم را کاهش دهند، در کل سیستم را ساده می‌سازد». برخی از فرمان‌های جهانی برای استار Again، کاپی، خصوصیات کاپی، حذف، جابه‌جایی، نشان دادن خصوصیات و Undo بودند.
به مدت هشت سال، آلن کی، آلن سایفر و اسمیت باهم در گروه فناوری Advanced کار کردند تا راهی برای تدریس برنامه‌نویسی به کودکان پیدا کنند. در جریان این پروژه، آن‌ها به دو مسئله اساسی برخوردند. اول این‌که چگونه بدون این‌که شاگردان خسته یا دست‌پاچه شوند، با برنامه‌ها کار کنند، دوم این‌که چگونه بفهمانیم بعد از این‌که یک برنامه نوشته می‌شود، چگونه کار می‌کند. تلاش آن‌ها نهایتاً موفق بود و آن‌ها سیستمی را به نام KidSim (برای شبیه‌سازی کودکان) توسعه دادند. این سیستم کودکان در سنین قبل از مدرسه را قادر می‌ساخت تا ویدیوگیم‌ها را برنامه‌نویسی کنند تا کودکان دیگر با آن بازی کنند.
یکی از پروژه‌های جانبی اسمیت در اپل نرم‌افزار کامپوننت (component software) بود. در هاردویر، طراح به سطح ترانزستورها و رزستورها پایین نمی‌آید، بلکه به کتلاک کامپوننت رفته و یک ست سرکت‌های یک‌پارچه را انتخاب می‌کند و آن‌ها را با هم وصل می‌کند. با این حال، در نرم‌افزار، طراحی با عناصر پایین‌ترین سطح کار می‌کند: بیانیه‌های شرطیه، متغیرها و فراخوان‌های پروسیجر. گاهی اوقات یک کتابخانه روتین‌های از پیش تعریف شده‌ای را ارائه می‌کند که می‌توان آن‌ها را فراخواند و بدین ترتیب کار اجرای آن‌ها از دیزاینر برطرف می‌شود. با این حال، این کتابخانه‌ها اغلب آنچه نیاز است را انجام نمی‌دهند یا هم به صورت مناسب استفاده شده نمی‌توانند. نرم‌افزار کامپوننت تلاش کرد تا کامپوننت‌های نرم‌افزار را قادر بسازد تا به یک شکل مشابه به کامپوننت‌های هاردویر استفاده شوند. مانند بیشتر پروژه‌های اسمیت، این نیز از مرحله نمونه اولیه عبور نکرد.
یکی از پروژه‌های جانبی دیگر اسمیت OpenDoc بود. اپل می‌خواست یک مهندسی جدید اسناد را اجرا کند. در OpenDoc، یک کاربر می‌تواند اسناد با استفاده از مجموعه بی‌حد کامپوننت‌های چند رسانه‌ی، بنویسد. مهندسی آن‌قدر انعطاف‌پذیر بود که انواع جدید کامپوننت‌های را که مردم فکر می‌کردند، می‌توانست به آن شامل گردد. برای این پروژه، اسمیت به عنوان مشاور رابط کاربری عمل کرده و یک فرمان جدید جهانی را ساخت: لینک. لینک بعدها به فهرست فرمان‌های جهانی مانند cut, copy, paste و undo علاوه شد که در تمام کامپوننت‌ها قابل استفاده بود. لینک یک اتصال پویا را بین کامپوننت‌ها ایجاد کرد. به‌طور مثال، میان یک کامپوننت spreadsheet و یک کامپوننت دیتابیس، زمانی که در یکی از این کامپوننت‌ها تغییری رونما می‌شد، همان تغییر در دیگر نیز اتفاق می‌افتاد. این فرمان مقدار آپدیت سازی دستی مورد نیاز برای تغییر دادن مواد را کاهش داد و یک افزایش قابل ملاحظه‌ای در کارایی به‌وجود آورد بدون این‌که پیچیدگی را افزایش دهد. متأسفانه، OpenDoc به سرعت متوقف شد.
نهایتاً، اسمیت یک زبان برنامه‌نویسی قابل توسعه را برای استفاده در گروه فناوری Adnvaced طراحی کرد. این زبان از فناوری PLisp که قبلاً توسط لاری تسلر، هوراس ایدیا و اسمیت در استنفورد توسعه داده شده بود، استفاده می‌کرد. نتنها ساخته‌های برنامه‌نویسی جدید می‌توانست در این زبان علاوه گردد، بلکه برنامه‌نویس توانایی این را داشت تا از این ساخته‌ها در یک برنامه استفاده کند، اما همچنین توسعه‌ها باید در زمان کامپایل انجام می‌پذیرفت. این یعنی، برنامه‌نویس می‌توانست یک پیشوند را در آغاز یک برنامه بگنجاند که به‌صورت پویا ویژگی‌های را فقط برای برنامه بعدی اضافه کند. با این حال، این زبان هیچ‌گاه اجرا نشد.
Stagecast Creator یک زبان برنامه‌نویسی دیداری مبتنی بر مفهوم برنامه‌نویسی توسط مثال است. هدف از آن تدریس نحوه برنامه‌نویسی به کودکان بود. اسمیت معتقد بود که این برنامه‌نویسی ذاتاً سخت نیست بلکه مشکل اصلی این است که دانشمندان علوم کامپیوتر نتوانستند راه ساده‌تری را برای آموزش و انجام دادن آن ایجاد کنند. Creator یک راه حل به این مشکل بود. اسمیت و تیمش با تست کاربری گروه‌های کلاس‌های چهارم، پنجم و ششم، زبان برنامه‌نویسی را ساختند که در میان گروه کلاس‌های پنجم موفق بود. او معتقد بود که کلاس‌های پنجم «در سنینی بودند که ابتکار و اشتیاق آن‌ها توسط نظام تعلیمی بیرون داده نشده بود، اما آن‌قدر بزرگ شده بودند که اختراع کنند» اسمیت می‌خواست به عوض این‌که کودکان حقایق را به حافظه بسپارند، یک راه جدیدی برای سهیم سازی کودکان و یاد دادن چگونه فکر کردن به آن‌ها بی‌آبد. هرچند کودکان با Creator به دنبال شبیه‌سازی‌ها مثل ساختن ویدیوگیم بودند، اسمیت معتقد بود که تلویحاً به آن‌ها متود علمی را یاد می‌دهد. کودکان با استفاده از Creator نظریات، فرضیات و تجربیات برای تست‌نمودن آن‌ها را خلق می‌کردند، آن تجربه‌ها را اجرا کرده و بعداً نتایج آن را مشاهده می‌کردند تا ببینند که آیا با فرضیه‌ها تطابق دارند یا آن را رد می‌کنند.
Creator ادامه پروژه KidSim اسمیت در اپل بود. در سال ۱۹۹۷ میلادی، استیو جابز گروه فناوری Advanced که اسمیت به آن کار می‌نمود را لغو کرد. این به این معنی بود که KidSim دیگر کمک مالی دریافت نمی‌کرد. با این حال، اپل به اسمیت و ۱۲ کارمند دیگر گروه فناوری Advanced اجازه داد تا پروژه شان را خودشان ادامه دهند. در سال ۱۹۹۷، اسمیت و کارمندانش یک استارت آپی را به نام شرکت Stagecast ایجاد کردند تا کارشان بر KidSim را ادامه دهند. هدف از آن شرکت تکمیل کاربردهای جاوای KidSim و فروش آن به عنوان یک محصول تجاری بود. درست پس از تأسیس شرکت، KidSim به Creator تغییر نام یافت. اولین نسخه در سال ۲۰۰۰ و نسخه دوم آن در سال ۲۰۰۱ میلادی تکمیل شد. تا سال ۲۰۱۲، هنوز هم در وب سایت رسمی Stagecast, www.stagecast.com، برای خرید قابل دریافت بود. با این حال، شرکت Stagecast در سال ۲۰۰۲ به دلیل نبود کمک مالی از کاپیتالیست‌های تجاری در سیلیکون والی از کار افتاد. اسمیت با کلمات خودش گفت چندین کاپیتالیست تجاری به شرکت او گفتند که «از نرم‌افزار شما خوش ما آمد، آیا می‌توانیم یک کاپی آن را به فرزندان ما داشته باشیم؟ اما به شما کمک مالی نمی‌کنیم چون ما هیچ‌گاهی از طریق نرم‌افزارهای تعلیمی پول به‌دست نی‌آورده‌ایم». اسمیت انحلال شرکت Stagecast را دومین و بزرگ‌ترین ناامیدی زندگی حرفه‌ی‌اش می‌خواند.
اسمیت و خانمش جانت در آغاز سال ۲۰۰۴ میلادی بازنشسته شدند، خانه شان را فروخته و یک وسیله‌ای نقلیه‌ای تفریحی (RV) خریدند. در پنج سال آینده آن‌ها کشور را سفر کردند، از مکان‌های دیدنی، نواحی تاریخی عکاسی دیدار کرده و مردم مختلفی را ملاقات نمودند. آن‌ها نهایتاً از تمام پارک‌های ملی در مجاورت ایالات متحده و همچنین آثار ملی، نواحی تفریحی، نواحی تاریخی و پارک‌های ایالتی و محلی در ایالات متحده و کانادا دیدن کردند. اسمیت فعلاً با الهام از کتاب سفرها با چارلی: در جست‌جوی آمریکا اثر جان ستاینبک، کتابی را در مورد آن سال‌ها به نام سفرها با جانت (Travels with Janet) می‌نویسد.
اسمیت و خانمش زمانی که از سفر برگشتند، خانه‌ای را دربیند، اوریگون خریدند و یک زندگی آرام (در مقایسه با منطقه خلیج)، بدون حادثه (در مقایسه با استارت آپ‌های سیلیکان والی) و به نظر بعضی‌ها احتمالاً خسته‌کننده (به استثنای زندگی با نوه‌هایشان) را پیش گرفتند. جانت صرفاً به این دلیل که دوست دارد، به درس دادن پیانو در یک استدیوی کوچک ادامه می‌دهد. اسمیت به مطالعه زیاد ادامه می‌دهد – اما اغلب برای این‌که تغییری ایجاد شده باشد، کتاب‌های غیرفنی می‌خواند. او اخیراً با دکتر هنری لیبرمن از MIT با الهام از کتاب تخیلی او «چرا نمی‌توانیم همه با هم کنار بی‌آییم؟» همکاری می‌کند. ایده‌اش این است که رابط‌های کاربری کاملاً جدیدی را بررسی کند. درست مانند جانت، من این کار را صرفاً به این دلیل انجام می‌دهم که آن را دوست دارم.
دیوید دیفرانسیسکو (David DiFrancesco) (متولد نوتلی، نیو جرسی، ۱۹۴۹ میلادی)، یک دانشمند عکاسی (photoscientist)، مخترع، متخصص سینما و عکاس بود. او همراه با ادوین کتمول و آلوی ری اسمیت از اعضای بنیانگذار سه مؤسسه‌ای هستند که در گرافیک کامپیوتر برای افکت‌های ویژه دیجیتالی و فیلم پیشتاز بودند، از جمله: لابراتوار گرافیک‌های کامپیوتری مؤسسه فناوری نیویورک، بخش کامپیوتر لوکاس‌فیلم و پیکسار که توسط استیو جابز تمویل می‌شد.^ "Pixar Founding Documents". Alvyray.com. Archived from the original on 2012-09-16. Retrieved 2010-04-19Pixar Business Plan Document from 1985 from Alvy Ray Smith's website
دیفرانسیسکو به عنوان مدیر تیم فوتوساینس پیکسار در پیکسار و تیم‌اش مسؤل انتقال دقیق تصاویر دیجیتالی با وضاحت بالا به فیلم بودند. در این شغل، او اولین ابزار اسکن کننده لیزری و ثبت‌کننده را برای فیلم‌های ۳۵ میلی‌متری ساخت و متودهای قابل اعتماد موفق تجاری را برای این روند ایجاد کرد که به‌نام پیکسار ویژن یاد می‌شود. این کار پیشتاز به او دو جایزه آکادمی فنی علمی و مهندسی و ۱۶ پتنت کمایی کرد. در سال ۱۹۹۶ میلادی انجمن مهندسان تصاویر متحرک و تلویزیون، راهکارهای پیشنهاد شده او برای کنترل خروجی تصاویر دیجیتالی به فیلم را پذیرفتند.Daily Variety, Pixar Develops Laser Recording System by Marc Graser, February 9, 1999, page 6 (on line)Daily Variety, January 4, 1995, "Tech Oscars go to... ," page 1 and 44.
دیفرانسیسکو قبل از آن همراه با لی هاریسون با شرکت تصویر کامپیوتری کار کرده و آنجا مسؤل کار بر Scanimate بودند و همچنین همراه با دیک شوپ در زیراکس PARC بر اولین فناوری فریم بافر ثبت تغییر ۸ بیتی و در JPL با جیم بلین بر روی سریال‌های کوزموس کارل ساگان کار کردند. نمونه اولیه ضبط فیلم او در مجموعه دستگاه دائمی موزه بین‌المللی عکاسی و فیلم خانه جورج ایستمن، نگهداری می‌شود. تحقیق اخیر او شامل توسعه نمونه اولیه لنز میدان نوری برای کامره‌های تصویر متحرک بود که امکان فوکس مجدد تصاویر متحرک پس از تولید و گرفتن تصاویر متحرک ۳ بُعدی با یک لنز و کامره را ممکن می‌سازد.PlenopticFXGuide Article on Alvy Ray Smith
دیفرانسیسکو در سال ۲۰۰۴ میلادی یک سیستم نورپردازی استروبوسکوپی مبتنی بر LED سفارشی را طراحی کرد تا انیمیشن کاراکترهای فیزیکی Pixar Toy Story را در Zoetrope پیکسار که برای اولین‌بار در موزه هنرهای مدرن در همکاری با [نمایش بیستمین سالیاد پیکسار] نشان داده شد، همگام سازی کند. زوتروپ اصلی پیکسار به موزه‌های مختلف دنیا برده شده و چندین زوتروپ دیگر در پارک طرح‌های کالیفرنیای دیسنی‌لند در جنوب کالیفرنیا و سایر پارک‌های طرح‌های دیسنی نمایش داده می‌شوند.Pixar: 20 Years of Animation
دانش فنی دیفرانسیسکو در مورد زوتروپ در یک فیلم دو دقیقه‌ای به نام «فورزا/Filmspeed» به کارگردانی جیف زوارت مورد استفاده قرار گرفت. این فیلم سریع‌ترین زوتروپ دنیا را به شکل تصاویر ایستاده با وضاحت بلند نشان داد که از گیم ایکس‌باکس Forza Motorsport 5 گرفته شده بودند. تصاویر این بازی روی پنل‌ها پرنت شده و با فواصل زمانی کلیدی در اطراف مسیر مسابقه پارک ورزش ماشینی باربر نمایش داده می‌شدند تا توهم حرکت که به‌نام تداوم بینایی یاد می‌شود را مجدداً ایجاد کند. در ۱۹ نوامبر ۲۰۱۷، او به تالار مشاهیر نوتلی معرفی شد.
کارهای دیفرانسیسکو به عنوان عکاس در موما در شهر نیویورک، مجموعه کتابخانه دانشگاه یاله، مجموعه V&A CG لندن، انگلستان و یک تعداد مجموعه‌های خصوصی نمایش داده شده‌اند. او از دانشگاه ویسکونسن سوپریور، BFA دارد، به مؤسسه فیلم دنمارک و برنامه MFA در دانشگاه کولورادو رفته‌است. در سال ۲۰۰۰ میلادی، او از دانشگاه ویسکونسن سوپریور، دکترای افتخاری دریافت کرد.
شغل اولیه دیفرانسیسکو در جریان دهه ۱۹۶۰ در ورزش ماشینی شامل رالی‌های جاده‌ی، مسابقات روی یخ و رانندگی پورشه جیمکانا می‌شود. علاوه بر آن، دیفرانسیسکو یک گردآورنده و بازسازی‌کننده ماشینها و موتورسیکلت‌های مسابقه قدیمی شامل سیاتا ۲۰۸ سال ۱۹۵۳ که در سال ۲۰۰۷ میلادی در کونکورسو ایتالیانو نشان داده شدند، Brough Superior 1938 که با CSRG قدیمی در دهه ۱۹۸۰ مسابقه کرد، DP 1956 AC Bristol برنده محلی SCCA NW و بریس وسایط مسابقه جاده‌ای کارخانه یاماها است. او در خلق Pixar Motorama سهم داشت، رویدادی که به عنوان یک رویداد متعلق به کارمندان آغاز کرده و نهایتاً ساختن فیلم «Cars» از آن الهام گرفت و به سطح یک نمایش خصوصی ماشین شناخته شده به سطح بین‌المللی در مقر پیکسار در امریویل، کالیفرنیا رشد کرد.Jack Reuter photos on ferrariexperts.com
جیم سیلارس (Jim Sillars) (زادهٔ ۴ اکتبر ۱۹۳۷)، یک سیاست‌مدار اهل اسکاتلند و یکی از شخصیت‌های پیشگام در استقلال اسکاتلند است. وی از ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۶ میلادی از طرف حزب کارگر به عنوان نمایندهٔ حوزه انتخابیه ایرشایر جنوبی در پارلمان بریتانیا خدمت نمود. او حزب کارگر اسکاتلندی که طرف‌دار حاکمیت داخلی است را در ۱۹۷۶ میلادی بنیان‌گذاری و رهبری نموده و کار خود را به عنوان نماینده مجلس پارلمان بریتانیا تا زمان از دست دادن کرسی خود در ۱۹۷۹ میلادی ادامه داد. سیلارس در ۱۹۸۰ میلادی به حزب ملی اسکاتلند پیوسته و چندی بعد پس از برنده شدن در انتخابات میان دوره‌ای در ۱۹۸۸ میلادی به عنوان نمایندهٔ گلاسگو گوان در پارلمان بریتانیا خدمت کرد، او نائب‌رئیس حزب ملی اسکاتلند بود. او با مارگو مک‌دونالد ازدواج کرده بود و تا زمان مرگ خود در ۲۰۱۴ میلادی باهم بودند.
سیلارس در شهر ایر متولد شده و فرزند متیو، کارکن خط آهن و اگنیس سیلارس (نام خانوادگی هنگام تولد، اسپروات)، قالین باف، بود. او در مدرسه نیوتون پارک و آکادمی ایر تعلیم یافت. پس از ترک مدرسه او به عنوان کارآموز پلاسترکار کار کرده و بعداً شغل پدر خود در راه‌آهن راه ادامه داد. سیلارس قبل از این‌که مأمور آتش‌نشانی شود، از ۱۹۵۶ تا ۱۹۶۰ میلادی به عنوان رادیو اپراتور در نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا کار کرد. در همین زمانی مأمور بودن در آتش‌نشانی بود که او از طریق اتحادیه تیپ‌های آتش‌نشانی بیشتر در حوزه سیاست فعال شده و در ۱۹۶۰ میلادی به حزب کارگر پیوست. او از ۱۹۶۲ تا ۱۹۷۰ میلادی به عنوان عضو شورای شهری ایر خدمت نموده و از ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۰ میلادی رئیس سازمان‌دهی و خدمات رفاهی در کنگره اتحادیه‌های صنفی اسکاتلند (STUC) بود.
سیلارس در انتخابات میان دوره‌ای ۱۹۷۰ از حوزه انتخابیه ایرشایر جنوبی به عنوان عضو پارلمان بریتانیا انتخاب گردیده و از حزب کارگر نمایندگی می‌کرد. او به عنوان یک چپ‌گرای فصیح و اندیش‌مند که قویاً طرف‌دار ایجاد یک مجلس قانون‌گذاری تفویضی اسکاتلند است، به شهرت رسید.
او در ۱۹۷۶ میلادی انشعابی را رهبری نموده و حزب کارگر اسکاتلند را بنیان گذاشت. شکل‌گیری حزب کارگر اسکاتلند اساساً ناشی از ناتوانی دولت وقت کارگر در ایجاد یک مجلس قانون‌گذاری اسکاتلند بود. سیلارس خود را وقف کرد تا حزب کارگر اسکاتلند را به عنوان یک نیروی سیاسی سازمان دهد. اما در نهایت پس از انتخابات سراسری ۱۹۷۹ میلادی از هم‌پاشید. حزب کارگر اسکاتلند در آن انتخابات صرفاً سه نام‌زد معرفی کرده بود (از جمله سیلارس که برای حفظ کرسی ایرشایر جنوبی خود تلاش می‌کرد). تنها سیلارس توانست تا اندازه‌ای رأی نزدیک به برنده را به‌دست بی‌آورد و همین ناکامی در به‌دست آوردن یک سهم معنی‌دار آرا بود که مبانی تصمیم برای انحلال را شکل داد.
در اوایل دهه ۱۹۸۰ میلادی، سیلارس (همراه با برخی اعضای پیشین حزب کارگر اسکاتلند) به حزب ملی اسکاتلند (SNP) ملحق شدند. او به عنوان یک چپ‌گرا با گروه ۷۹ درونی حزب ملی اسکاتلند رابطه بسیار نزدیک داشت و همین گروه بود که او را تشویق به پیوستن به این حزب کرد.
سیلارس همراه با گروه ۷۹ و اعضای پیشین حزب کارگر اسکاتلند که حالا عضو حزب ملی اسکاتلند بودند، به شکل‌دهی حزب ملی اسکاتلند و ارایه یک تعریف واضح از آن به عنوان یک حزب چپِ‌میانه، شروع کردند. سیاست‌های اتخاذ شده شامل حمایت از یک طرح عدم-پرداختی در ارتباط به درآمد سرانه که توسط دولت محافظه‌کار مارگارت تاچر معرفی شده بود و همچنین سیاست استقلال در درون اتحادیه اروپا بود که سیلارس یکی از حامیان پیشتاز آن بود. سیلارس همچنین شروع به حرف زدن در مورد اقدامات مستقیم برای برجسته سازی آرمان استقلال اسکاتلند کرده و بیان داشت که: «اگر ما آماده برنده شدن استقلال هستیم، پس باید آماده شنیدن صدای دروازه زندان که محکم بسته می‌شود نیز باشیم».
او که در انتخابات سراسری ۱۹۸۷ میلادی خود را برای برنده شدن کرسی لینلیتگو نام‌زد نموده اما مغلوب تام دالیل از حزب کارگر شده بود، تصمیم گرفته شد تا سیلارس به عنوان نام‌زد حزب ملی اسکاتلند در انتخابات میان دوره‌ای گلاسگو-گوان معرفی گردید. کرسی گوان یک کرسی حزب کارگر بود (هرچند همسر سایلارس، مارگو مک‌دونالد پانزده سال قبل در ۱۹۷۳ میلادی توانسته بود در یک انتخابات میان دوره‌ای برنده این کرسی از جانب حزب ملی اسکاتلند شود)، اما سیلارس به‌طور شگرفی برنده این کرسی شد.
سیلارس نائب‌رئیس حزب ملی اسکاتلند شد، اما او با متعجب کردن بیشتر افراد، در انتخابات رهبری حزب هنگامی‌که در ۱۹۹۰ میلادی فرصت آن مهیا شد، شرکت نکرد. انتخابات سراسری ۱۹۹۲ میلادی شخصاً برای سیلارس مایه ناامیدی بود؛ چون وی کرسی گلاسگو-گوان خود را از دست داد. در همین زمان بود که سیلارس نظر معروف خود در مورد مردم اسکاتلند را که آن‌ها «وطن پرستان ۹۰ دقیقه» هستند بیان کرد (۹۰ دقیقه، اشاره به مدت زمان یک مسابقه فوتبال دارد).
این نظر سیلارس سرآغاز جدایی از رهبری حزب ملی اسکاتلند را شکل داد. رهبر حزب ملی اسکاتلند در آن زمان، الکس سموند یکی از متحدان سیلارس بود، اما نظریات وی بلافاصله پس از نتیجه انتخابات سراسری ۱۹۹۲ میلادی (و همچنین گمان می‌رود که حمایت سیلارس از رقیب سموند در مبارزات رهبری حزب، مارگارت ایوینگ) باعث آغاز این جدایی شد.
کتاب وی تحت عنوان به‌جای ترس ۲: یک برنامه سوسیالیستی برای اسکاتلند مستقل در ۲۰۱۴ میلادی به چاپ رسید و او طی این کتاب رؤیای خود برای یک اسکاتلند سوسیالیست و مستقل را به‌طور کلی ارایه کرد. این کتاب به افتخار کار ۱۹۵۲ انیورین بیوان، به‌جای ترس، نام‌گذاری شده بود.
در ۲۰۱۶ میلادی، برخلاف موضع حزب ملی اسکاتلند، او در جریان همه‌پرسی عضویت بریتانیا در اتحادیه اروپا در ۲۰۱۶ میلادی اعلام نمود که به نفع خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا مبارزه خواهد کرد. او گفته‌است: «من فکر می‌کنم که (اتحادیه اروپا) به‌طور بنیادین یک سازمان غیر دموکراتیک است که مثلاً نسبت به مردم پرتغال، اسپانیا و یونان یک بی‌توجهی سنگدلانه از خود نشان داده‌است. آن‌ها با دنبال کردن تنها سیاستی که همانا ساختن یک ایالات متحده از اروپا است، آماده هستند تا از مردم را فقیر – ملت‌های گدا – بسازند، صرف نظر از این‌که آیا مردم آن را می‌خواهند یا نه».
سیلارس در جریان همه‌پرسی ۲۰۱۴ استقلال اسکاتلند گفت: «در یک اسکاتلند مستقل، بی‌پی(BP) مفهوم ملی‌سازی را به‌طور کلی یا قسمی خواهد آموخت، همان‌گونه که در سایر کشورها آموخته‌است، چون آن‌ها به اندازه ما مجبور نبودند نرم رفتار کنند. ما صاحبان میدان‌های نفتی خواهیم بود، نه بی‌پی و نه هیچ شرکت بزرگ دیگر».
در ۲۶ مارس ۲۰۲۱، سیلارس از حزب جدید الکس سموند، حزب آلبا، پشتیبانی نموده و بیان داشت: «این یک پیشرفت بسیار مطلوب است چون به رأی دهندگانِ استقلال، حزبی فراهم می‌کند که حزب ملی اسکاتلند نیست – چون بسیاری‌ها، از جمله من با توجیهی که دارم، باور دارند که این حزب آغشته به فساد سیاسی است، این حزب در تمامی فعالیت خود از ساختن کشتی فری گرفته تا بیمارستان‌ها به‌طور کامل بی‌عرضه است و این‌که لاف از بادِ عربستان سعودی می‌زند، بدون این‌که شغلی ایجاد کند». او هنوز هم عضو حزب ملی اسکاتلند است.
دودمان سارگونی آخرین دودمان حکومتگر آشور بود که به عنوان پادشاهان آشور در طول امپراتوری آشوری نو برای کمی بیش از یک قرن از زمان به پادشاهی رسیدن سارگون دوم در ۷۲۲ پیش از میلاد تا سقوط آشور در ۶۰۹ پیش از میلاد، بر قلمروی گسترده‌ای حکومت کردند. اگرچه آشور در نهایت در زمان حکومت آنها سقوط کرد، دودمان سارگونی در اوج قدرت خود و سه جانشین بلافصل سارگون دوم سناخریب (۷۰۵–۶۸۱ پیش از میلاد)، اسرحدون (۶۸۱–۶۶۹ پیش از میلاد) آشوربانیپال (۶۶۹–۶۲۵ پیش از میلاد) بر کشور حکومت کردند. اگرچه این دودمان شامل هفت پادشاه آشوری، دو پادشاه دست نشانده در بابل و شاهزادگان متعدد است، اصطلاح «سارگونی» گاهی فقط برای سناخریب، اسرحدون و آشوربانیپال به کار می‌رود.
اگرچه دودمان سارگونی‌ها فقط سلطنت چند پادشاه را در بر می‌گیرد، اما حکومت آنها باعث شد که مرزهای امپراتوری به گونه‌ای رشد کند که کل خاور نزدیک باستان، مدیترانه شرقی، آسیای صغیر، قفقاز و بخش‌هایی از شبه جزیره عربستان و شمال آفریقا را دربرگیرد و شاهد انقیاد رقبایی چون بابل، ایلام، پارس، اورارتو، لیدیه، مادها، فریگیه، کیمریان، اسرائیل، یهودا، فینقیه، کلده، کنعان، امپراتوری کوشی، اعراب و مصر باشد، این دولت‌ها همان‌طور که رقبای آشور بودند یا به‌طور کامل تسخیر شده یا دست‌نشانده آشور شدند.
پس از فتح مجدد بابل توسط سارگون دوم در سال ۷۱۰ پیش از میلاد، سارگونی‌ها نیز به‌طور دوره‌ای به عنوان پادشاهان بابل حکومت می‌کردند، اگرچه گاهی ترجیح می‌دادند پادشاهان دست‌نشانده تعیین کنند؛ زیرا به آنان ثابت شد که کنترل بابل بسیار دشوار است، زیرا این شهر و سرزمین‌های اطراف آن در جنوب میانرودان، علیرغم اینکه روش‌های مختلفی برای جلب رضایت بابلی‌ها انجام می‌شد، بارها و بارها علیه پادشاهان سارگونی شورش کردند. در شورشی نهایی، توسط نبوپلسر در سال ۶۲۶ پیش از میلاد، موفق به تأسیس یک پادشاهی مستقل جدید به نام امپراتوری بابل نو شد که کمتر از دو دهه بعد امپراتوری آشوری نو را نابود کرد و به حکومت آنان پایان داد. در دوران دودمان سارگونی‌ها، بابلی‌ها با مادها که رقبای آشوری‌ها نیز بودند، متحد شده و اگرچه جنگ ماد و بابل علیه امپراتوری آشور در ابتدا قطعی نبود، سقوط نینوا و مرگ پادشاه سین-شر-ایشکون در سال ۶۱۲ پیش از میلاد یک ضربه مهلک برای امپراتوری آشور بود. جانشین سین-شر-ایشکون، آشور-اوبالیت دوم آنچه از ارتش آشور باقی مانده بود را در شهر حران گرد آورد، اما شهر در ۶۱۰–۶۰۹ پیش از میلاد طی نبرد و محاصره‌ای سخت، سقوط کرد و در تلاش برای بازپس‌گیری آن در ۶۰۹ پیش از میلاد شکست خورد و حکومت دودمان سارگونی‌ها و تاریخ نزدیک به دو هزار ساله آشور به عنوان یک نهاد سیاسی مستقل به پایان رسید.
جان الیوت کایرنز (John Elliott Cairnes) (زادهٔ ۲۶ دسامبر ۱۸۲۳ – ۸ ژوئیه ۱۸۷۵)، یک اقتصاددان سیاسی متولد ایرلند بود. او به عنوان «آخرین اقتصاددان کلاسیک» توصیف شده‌است.
جان کایرنز در کاسل‌بلینگهام، شهرستان لوث چشم به جهان گشود. او پسر ویلیام الیوت کایرنس (۱۷۸۷–۱۸۶۳ میلادی) اهل استامین که در نزدیکی شهر دراهیدا واقع شده‌است و ماریانی ووسلی بود، کسی که مادرش خواهر سر ویلیام بلینگهام، نخستین بارونت کاسل‌بلینگهام بود. پدر جان، برخلاف خواسته مادر خود (کاترین مور اهل مورهال، کِلینچی)، تصمیم به آغاز حرفه تجاری گرفته و در کارخانه آب‌جو سازی ووسلی در کاسل‌بلینگهام شریک شد. در ۱۸۲۵ میلادی، ویلیام کایرنز کارخانه آب‌جو سازی خود را در دراهیدا تأسیس نموده و آب‌جو سازی دراهیدا را به موفقیت تمام عیار رساند. او برای ظرفیت عالی که در تجارت و اشتیاقی ژرفی که به امور خیریه داشت، در خاطرهای باقی ماند.
پس از ترک مدرسه، جان چند سالی را در دفترخانه پدرش در دراهیدا سپری نمود. با این همه، او به‌طور کلی مشتاق ادامه آموزش خود بود و به او اجازه داده شد تا در کالج ترینتی دوبلین وارد شود، جای که او در ۱۸۴۸ میلادی مدرک لیسانس خود در رشته علوم مقدماتی (BA) و شش سال بعد مدرک فوق لیسانس خود در رشته‌ام‌ای (M.A) را به‌دست آورده و از کالج ترینیتی در دوبلین فارغ‌التحصیل گردید. پس از سپری‌نمودن برنامه درسی هنرها، او به مطالعه حقوق پرداخت و وکیل دادگستری ایرلندی عنوان شد. اما او اشتیاقی برای ادامه حرفه حقوقی از خود نشان نداد و طی چند سال بعدی او خود را وقف نوشتن در مورد پرسش‌های اجتماعی، اقتصادی و رساله‌های مرتبط با ایرلند در نشریه‌های گوناگون، کرد. تمرکز اصلی او بر اقتصاد سیاسی بود و این رشته را به‌طور کامل مورد مطالعه قرار داد."Alumni Dublinenses: a register of the students, graduates, professors and provosts of Trinity College in the University of Dublin (1593–1860)", George Dames Burtchaell/Thomas Ulick Sadleir p. 120: Dublin, Alex Thom and Co, 1935
هنگامی که او در دوبلین اقامت داشت با آرکبیساپ واتلی معرفت حاصل کرد، کسی که برای شخصیت و توانایی‌های کایرنز احترام بسیار بالایی قائل بود. در ۱۸۵۶ میلادی، کرسی اقتصاد سیاسی در دانشگاه دوبلین که توسط واتلی تأسیس شده بود، خالی شد و کایرنز در این کرسی گماشته شد. براساس لوایح این بنیاد، درس‌های نخستین سال تدریسی وی به چاپ رسید. این کتاب در ۱۸۵۷ میلادی تحت عنوان ویژگی و روش منطقی اقتصاد سیاسی، منتشر شد. این کتاب که بر ادامه اثر جان استوارت میل رساله-های در باب مسائل حل و فصل نشده اقتصاد سیاسی نوشته شده و آن را گسترش داد، یک معرفی ستودنی بر مطالعه اقتصاد به عنوان یک علم، را شکل داد. در این کتاب، قدرت تفکر و بیان نویسنده به بهترین وجه ممکن نشان داده شده‌است. عینیت منطقی، دقت زبان و درک قاطع از ماهیت واقعی حقایق اقتصادی از ویژگی‌های این کتاب و سایر کارهای وی می‌باشد. اگر این کتاب هیچ محتوای برای پیشکش کردن نمی‌داشت، باز هم با بیان واضح ماهیت و معنی واقعی اصطلاحات مبهم حقوقی که در آن وجود داشت، مزایای غیرقابل اندازه‌گیری در حوزه اقتصاد سیاسی ارایه می‌کرد. از نقطه نظر قلمرو علمی و روش اقتصاد سیاسی که در این کار آغازین به‌طور مفصل تشریح گردید، نویسنده همیشه به آن پایبند باقی‌مانده و چندین رساله بعدی وی مانند رساله‌های در مورد اقتصاد سیاسی و زمین، اقتصاد سیاسی و لِسِه فِر، چیزی جز تکرار همان آموزه‌ها نیستند. کارهای بعدی وی در حوزه علم اقتصاد، یک سری مقالات در باب مسئله طلا بود که قسماً توسط مجله فارسرز به نشر رسید که در این مقالات پیامدهای احتمالی افزایش تعداد ملازمین طلا در کشف معادن طلا در استرالیا و کالیفرنیا با مهارت و توانایی عالی تحلیل گردید. وی همچنین نقدی در مورد اثر ام. چیوالریز، در مورد سقوط احتمالی ارزش طلا، نوشت که در ژوئیه ۱۸۶۰ در نقدنامه ادینبرا به نشر رسید.
کایرنز در ۱۸۶۱ میلادی به عنوان پروفسور دانش نظری حقوق و اقتصاد سیاسی در کالج کوئینز گالوی گماشته شد، یک سال بعد او اثر تحسین‌آمیز خود را تحت عنوان قدرت برده که یکی از عالی‌ترین نمونه‌های فلسفه اقتصاد کاربردی است، منتشر کرد. در این مطالعه، از معایب ذاتی استخدام برده‌ها با تمامیت و توانایی عالی پرده برداشته شده و یافته‌های این مطالعه در زمره آموزه‌های شناخته شده اقتصاد سیاسی جا افتاده‌اند. نظریات که کایرنز در رابطه به مسئله احتمالی جنگ داخلی آمریکا اظهار نموده بود، وقوع رویدادها به یک قسمت اعظم آن صحه گذاشت و همچنین ظهور این کتاب روی رویه‌ای که متفکرین سیاسی مهم در انگلستان نسبت به ایالات مؤلفه آمریکا اتخاذ نمودند، تأثیری برجسته‌ای داشت.
در جریان بقیه مدت اقامت خود در گالوی، پروفسور کایرنز چیزی فراتر از چند پارچه و جزوه که اساساً پیرامون مسائل ایرلند بود، نه نوشت. از جمله این مقالات، مهم‌ترین آن‌ها یک سری مقالاتی بود که در مورد تأمل روی آموزش دانشگاهی نوشته شده بود. سلامت وی که در هیچ زمانی خیلی خوب نبود، اما پس از به زمین‌خوردن از اسب خود در ۱۸۶۵ میلادی، بیش از پیش ضعیف‌تر شد. پس از آن، او برای کوشش‌های فعالانه ناتوان شده بود و کار وی هم‌واره با حملاتی از بیماری مختل می‌گردید. در ۱۸۶۶ میلادی، او به عنوان پروفسور اقتصاد سیاسی در یونیورسیتی کالج، لندن گماشته شد. او مجبور کرده شد تا سال تحصیلی ۱۸۶۸–۱۸۶۹ را در ایتالیا بگذراند، اما پس از بازگشت او تا سال ۱۸۷۲ به تدریس ادامه داد. در جریان آخرین سال تحصیلی خود، او یک کلاس مختلط برگزار کرد و دختران اجازه شرکت در کلاس‌های او را داشتند. سلامت وی دیگر به او مجال نمی‌داد تا وظایف عمومی خود را پیش ببرد؛ او در ۱۸۷۲ میلادی از کرسی خود استعفا داد و با عنوان افتخاری استاد امریت اقتصاد سیاسی بازنشسته شد. در ۱۸۷۳ میلادی دانشگاه خود وی به او مدرک افتخاری دکترای حقوق (LL.D) را اعطاء کرد. کایرنز در ۸ ژوئیه ۱۸۷۵ در بلاکهیت در نزدیکی لندن، چشم از جهان فروبست.
کایرنز در ۲۷ نوامبر ۱۸۶۰ با الیزابت («الیزا») چارلوتی الکساندر (دختر جوان؛ ۱۸۳۸–۱۸۶۹) در اتحادیه کلیسایی نیکلاس قدیس در گالوی ازدواج کرد. او دختر جرج هنری مینتو الکساندر (۱۸۱۱–۱۸۵۳ میلادی)، قاضی در دادگاه عالی هند، بود. جان و الیزا کایرنز چهار فرزند داشتند، یک دختر و سه پسر که یکی آن‌ها ویلیام الیوت (۱۸۶۲ – ۱۹۰۲ میلادی) یک افسر و نویسنده بود. جان و الیزا نام پسر دومی خود را رابرت گاولد کایرنز (۱۸۶۳–۱۸۶۸ میلادی) گذاشتند که به افتخار رابرت گاولد شا (۱۸۳۷–۱۸۶۳ میلادی) یک قهرمان ارتش اتحادیه در جنگ داخلی بود.
کایرنز سال‌های آخر عمر خود را در جمع‌آوری و منتشر کردن برخی مقاله‌های پراکنده که به نقدنامه‌ها و مجله‌ها انجام داده بود و همچنین در آمادگی برای گسترده‌ترین و مهم‌ترین کار خود سپری کرد. رساله‌های سیاسی که در ۱۸۷۳ میلادی به چاپ رسید، حاوی تمامی مقالات مرتبط با ایرلند و نظام دانشگاهی آن و همچنین برخی مقالات دیگر بود که تا حدودی ماهیت مشابهی داشتند.
تاچریسم یک ایدئولوژی محافظه‌گرای بریتانیایی است که به نام مارگارت تاچر رهبر حزب محافظه‌کار نام‌گذاری شده‌است. این اصطلاح برای توصیف اصول و سیاست‌های دولت بریتانیا تحت رهبری تاچر از انتخابات عمومی سال ۱۹۷۹ تا استعفای او در سال ۱۹۹۰ و ادامهٔ آن در دولت‌های محافظه‌کار جان میجر و دیوید کامرون استفاده می‌شود.
تاچریسم نمایانگر رد و واژگونی سیستماتیکِ اجماع پسا-جنگ بود. طبق این اجماع، احزاب گوناگون در بریتانیا با پذیرش اصول اقتصاد کینزی، دولت رفاه، مالکیت دولتی و اقتصاد دستوری به یک توافق دست یافته بودند. البته استثنایی نیز برای این تحولات وجود داشت که آن نیز حفظ سرویس سلامت همگانی در بریتانیا بود.
اصول دقیق آنچه که تاچریسم را تشکیل می‌دهد و همچنین میراث خاص آن در تاریخ بریتانیا در دهه‌های گذشته بحث‌برانگیز است. از نظر ایدئولوژیک، نایجل لاوسون، وزیر خزانه داری تاچر، تاچریسم را یک قالب سیاسی می‌داند که بر بازار آزاد، مخارج محدود دولت، کاهش مالیات و یک ناسیونالیسم بریتانیایی در داخل و خارج از کشور تأکید می‌کند، توصیف کرده‌است.
اگر چه خود تاچر به ندرت از کلمهٔ «تاچریسم» استفاده می‌کرد، اما او در سخنرانی خود در مبارزات انتخاباتی سال ۱۹۸۷ در سولیهال، هنگام توصیف موفقیت‌های اقتصادی دولت‌اش اشاره کرد که «این چیزی است که من تاچریسم می‌نامم» .
روزنامهٔ دیلی تلگراف در آپریل سال ۲۰۰۸ در توصیف دولت غیرمحافظه‌کار تونی بلر نوشته بود که بلر اقدامات اصلاحی مرکزی تاچریسم از قبیل مقررات‌زدایی، خصوصی‌سازی صنایع مهم ملی، حفظ بازار کار انعطاف‌پذیر، به حاشیه راندن اتحادیه‌های کارگری و تبدیل دولت متمرکز از حکومت‌های محلی به حکومت مرکزی، را پذیرفته‌است.