moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
مکارم شیرازی در تفسیر خود، به معنای وسیع کفر پرداخته و چنین آورده‌است که کفر در لغت و در قرآن به معنای انکار و مخالفت است. پس کفر هم می‌تواند شامل انکار خدا و پیامبری محمد باشد و هم به مخالفت با دستورهای دیگر خداوند اطلاق شود؛ لذا جمله «ان الله لایهدی القوم الکافرین» مخالفان مسئله امامت و ولایت را دربر خواهد گرفت. بنابر نظر طباطبایی، مقصود از کفر در جمله پایانی آیه مرتبط با حکمی است که خداوند در عبارت «ما انزِل الیک من ربّک» مطرح می‌کند. به اعتقاد او، منظور از هدایت در اینجا هدایت به راه راست نیست؛ بلکه خداوند مانع از رسیدن مخالفان محمد به اهداف پلید خود و صدمه به دین خدا می‌شود و اسباب موفقیت در این راه را در اختیارشان نمی‌گذارد. همان‌طور که در دو جای دیگر قرآن — آیه ۲۵۸ سوره بقره و آیه ۶ سوره منافقین — به عدم هدایت خدا به گناه و ظلم دربارهٔ فاسقان و ظالمان اشاره شده‌است.
فخر رازی مفسر شافعی مذهب، دو جمله پایانی آیه را مرتبط با هم دانسته‌است و منظور از «الناس» در عبارت «والله یعصمک من الناس» را کفار می‌داند. در این صورت مفهوم جمله اینست که خداوند تو — پیامبر— را از مکر و حیله کفار حفظ می‌کند. نظر او درباره عدم هدایت این گروه از مردم چنین است که خداوند به کافران امکان رسیدن به خواسته‌هایشان را نخواهد داد. آلوسی مانند فخر رازی «الناس» را کفار معرفی می‌کند و جمله «ان الله لایهدی القوم الکافرین» را علت عصمت و نگهداری پیامبر در جمله قبلی می‌داند. بنابراین از نظر او نیز خداوند کفار را به سوی آرزوهایشان هرگز هدایت نمی‌کند. منظور از هدایت در این آیه به عقیده میبدی از مفسران اهل سنت، هدایت به رشد و علم صحیح است که خداوند کافران را تا وقتی که در کفر به‌سر می‌برند؛ به این امور هدایت و راهنمایی نخواهد کرد. ابوحیان اندلسی در "تفسیر البحر المحیط" اقوال مختلفی را درباره عبارت آخر آیه آورده‌است. او از «لایهدی القوم الکافرین» چنین برداشت کرده که وظیفه پیامبر اسلام ابلاغ و رساندن است و هدایت به دست خداست. لذا خدا به پیامبرش می‌گوید: «نگران نباش ... آن کس را که کفر او مسلم است، هرگز هدایت و یاری نمی‌کنم.» ابوحیان از قول ابن عطیه این مسئله را یک قاعده عمومی می‌داند که هدایتی در راه کفر نیست و فرد کافر در مسیر کفرش راهنمایی نخواهد شد. دومین نظری که ابوحیان می‌آورد از زمخشری است که از نظر او، علاوه بر عدم یاری و هدایت از جانب خدا، پایان کار کفار به هلاکت و نابودی‌شان می‌انجامد. آخرین نظر نیز عدم هدایت گروه کافران به سمت بهشت عنوان شده‌است. معنای هدایت (به‌طور مطلق) بنابر تعریف راغب اصفهانی در "المفردات"، راهنمایی همراه با لطف و مهربانی گزارش شده‌است.
فرید مراد (۱۴ سپتامبر ۱۹۳۶ – ۴ سپتامبر ۲۰۲۳) پزشک و داروشناس اهل ایالات متحده آمریکا و برنده جایزه نوبل پزشکی در سال ۱۹۹۸ بود.Ferid Murad - Autobiography
او در سال ۱۹۳۶ در ایندیانا در آمریکا و در یک خانواده آلبانیایی-تبار متولد شد و در حال حاضر استاد بازنشستهٔ مرکز علوم درمانی دانشگاه تگزاس در هیوستون آمریکا است.
روبرتو روسلینی (زاده ۸ مه ۱۹۰۶ – درگذشته ۳ ژوئن ۱۹۷۷) کارگردان مشهور از پایه‌گذاران نئورئالیسم در سینمای ایتالیا بود.PETER BRUNETTE, "FILM; When Neo-Realism Collided With Reality" , New York Times, Published: February 17, 2002ROBERTO ROSSELLINI, The Columbia Encyclopedia, Sixth Edition 2008Ora Gelley, "Europa ’51: The Face of the Star in Neorealism’s Urban Landscape", Film Studies • Issue 5 • Winter 2004 p41. او را پدرخواندهٔ موج نو سینمای فرانسه می‌دانند.David Forgacs, Sarah Lutton, Geoffrey Nowell-Smith, "Roberto Rossellini: magician of the real", British Film Institute, 2000. , Peter Brunette, "Roberto Rossellini", Oxford University Press, 1987. ISBN 0-19-504988-8, Peter E. Bondanella, "The Films of Roberto Rossellini", Cambridge University Press, 1993. ISBN 0-521-39866-5, Tag Gallagher, "The Adventures of Roberto Rossellini: His Life and Films" Da Capo Press, 1998. ISBN 0-306-80873-0,
او همچنین با اینگرید برگمن، بازیگر مشهور هالیوودی ازدواج کرد.
روبرتو روسلینی در خانواده‌ای بورژوا در شهر رم زاده شد. پدرش آنجیولو جوزپه (Angiolo Giuseppe) که پپی نو (Peppino) خوانده می‌شد، معمار بود که نخستین تالار سینما را در شهر رم ساخت. مادرش الترا به گفتهٔ روسلینی «زنی بود خانه‌دار، با چشم‌هایی بسیار نزدیک بین، خیلی کم‌روی، و بس خنده آور. خیلی سخت می شد با او ساخت»نگاه کنید به: The Adventures of Roberto Rossellini
زندگی روسلینی‌ها در ناز و نعمت می‌گذشت، تا بدانجا که در خیابان لودویسی خانه داشتند (همان خیابان که در ۱۹۲۲ موسولینی نخستین مهمانسرای رم را در آن ساخت) و روبرتو و برادرش رنزو -- که در آینده آهنگساز شد و آهنگ‌های بسیاری از فیلم‌های روسلینی را ساخت -- و دگر فرزندان را پرستارها بزرگ می‌کردند. روسلینی جوان بسیار ول‌خرج بود و پول به هدر می‌داد. او خود بیاد می‌آورد که به هنگام جوانی به سرماخوردگی اسپانیایی دچار شده بود و به این بهانه بیست ماه را در بستر گذراند. بیست ماهی که به گفتهٔ او «هنگامی سراسر از خوشی» برایش بود چراکه همه به نوازش گذشت؛ و چنین بود که او در چهارده سالگی زن بستری آموخت و نخستین خودروی خویش را در پانزده سالگی خرید. او هرگز به آموزشگاهی نرفت و از آموزگاران ویژه در خانه آموخت.
برای او خانهٔ روسلینی‌ها همه جای خوش گذرانی نبود و در آن همچنین به آفرینندگی، هنر و انگاشت نیز دل پیوندی داده می‌شد. روبرتو و برادرش رنزو از اوان کودکی جامه‌های شگرفی دربر می‌کردند و برای خانوادهٔ خویش نمایش بازی می‌گذاشتند.(ROSSELLINI, ROBERTO). GUARNER, JOSE LUIS. Roberto Rossellini. Translated by Elisabeth Cameron. (NY): Praeger Publishers, Inc. , (1970)
روبرتو ۲۶ ساله بود که در ۱۹۳۲ پدر از دست داد و بناگاه دریافت که همه دارایی پدر با خوشگذرانی‌هاشان به باد رفته ست. پس برای نخستین بار به جستجوی کار پرداخت. در ۱۹۳۴ در سینما آغاز بکار نمود و همهٔ چم‌های کار را از فیلمنامه‌نویسی و ویراستاری تا صدابرداری فرا آموخت؛ و بزودی پس از نوشتن فیلم‌نامه برای نخستین فیلم خویش: «پیش‌درآمد برای پس از نیمروز فاون (ایزد کشت، نیمه بز، نیمه مرد)» Prélude à l'aprés-midi d'un faune ساختن آن را آغاز نمود؛ ولی فرمانروایی فاشیسم به رهبری بنیتو موسولینی به بهانهٔ آنکه این فیلمی بی شرمانه است از پخش آن جلوگیری نمود. وگرچه هنگامی‌که ویتوریو موسولینی پسر رهبر، که در کار سینما بود، او را به همکاری فراخواند او آن پذیرفت.
روسلینی چهارده ساله بود که فاشیستها در ایتالیا فرمانروایی را به‌دست گرفتند؛ بنابراین سال‌های شکل‌گیری شخصیتش در دوران فاشیسم گذشت.
نخستین باوردار پرده یی screen credit روسلینی در فیلم گزافه پیامی propaganda به نام «خلبان، لوچیانو سرا» Luciano Serra, Pilota بود که در ۱۹۳۸ به فراوری ویتوریو موسولینی، پسر رهبر، ساخته شد. فیلم بر پایهٔ داستانی از گوفردو الساندرینی Goffredo Alessandrini و فراچسکو مازورو Francesco Masoero بود و فیلم‌نامه را الساندرینی، که کارگردانی فیلم هم با او بود، نوشت و روسلینی در نوشتن فیلم‌نامه به او یاری داد و همچنین بخش‌هایی از فیلم را نیز کارگردانی نمود. در سال ۱۹۴۰ روسلینی کارگردان ارته وند technical director فیلم‌های پذیرفته شدهٔ فاشیست‌ها بود.
دراین چرخه روسلینی سه فیلم گزافه پیامی فاشیست را خود کارگردانی نمود که درآینده به هنگام نبشتن کارنامهٔ خویش برای کایه دو سینما در سال ۱۹۵۵ از شناسایی آن‌ها به آوند کارهای خویش سرباز زد. نخستین از این سه «ناو سپید» La Nave Bianca نام داشت. این فیلم به گونهٔ فیلمی گواه دار documentary آغاز شد ولی به فیلمی داستانی دگرگونی گرفت. روسلینی در این فیلم از هنرپیشه‌های دگرپیشه amateur actors سودجسته و این نشان بارز کارهای آینده او شد. «ناو سپید» بیش از آنکه فیلمی سیاسی یا اندیشارگرا باشد فیلمی بود انسانی که با دیدی مهرانگیز به ملوانان و کارکنان بیمارستان نگاه می‌انداخت. دو دیگر از این سه‌گانه فیلم «خلبانی بازمی‌گردد» Un pilota ritorna در ۱۹۴۲ و "مردی بر چلیپاً L'umomo della croce در ۱۹۴۳ بودند.
تنها دو سال پس از فرجامین فیلم چرخهٔ فاشیستی خویش روسلینی «رم شهر بی دفاع» Roma, Citta Aperta -- شاید که پر ارجترین فیلم خویش و نماد برجستهٔ فیلم‌های نئورئالیستی neorealism -- را ساخت. او فیلمنامهٔ این فیلم را در ۱۹۴۳ نوشت همان هنگامی‌که نازی‌ها ایتالیا را درگرفت خود داشتند. این فیلم گردآورده ایست از داستان‌های مردم رم در دورهٔ درگرفت و موضوعٔ فیلم داستان دستگیری یکی از رهبران پایداری در برابر نازی هاست. این فیلم در هنگامی ساخته شد که پول وسرمایه کمیاب بود و فیلم خام بسختی یافت می‌شد. از دگر سوی در پیرامون او همه چشم‌اندازهای خرابی و روینی و آسیب‌های جنگ بود و چنین بود که فیلمبرداری در خود جای رویدادها انجام گرفت و نیازی به صحنه‌سازی نبود؛ و به همین گونه هزینه‌های فیلم با بهره بری از مردم جنگ زده به جای به‌کارگیری هنرپیشه‌ها، پایین می‌آمد. ازآن پس بهره‌گیری از جای راستین به جای صحنه‌سازی و به‌کارگیری از مردم به جای هنرپیشگان پیشه‌ای از ویژگی‌های بارز سبک نئورئالیستی گشت. آرمان اینگون از ارته‌ها آن بود که تا بدانجا که شدایی داشت تماشاگران را به جهان درون فیلم نزدیکتر کنند. به‌گفتهٔٔ او «خود جهان، و نه داستان آن، هستار زندهٔ فیلم شدایی گراست.»
همانگونه که بازکاو فیلم آندره بازن André Bazin می‌گوید. سبک نئورئالیستی تنها یک داستان را با اندکی از هوای شدایی نمی‌آمیزد تا که زرق وبرقی بیافریند؛ که بل برآنست تا همهٔ تکه‌پاره‌های شدایی را با همه رمز و راز آن پیش نهد تا تماشاگر خود آن پاره‌ها را پهلوی هم بگذارد و آن رمز وراز بگشاید. روسلینی خود می‌گفت در آن گاهان که فیلم «رم شهر بی‌پناه» را می‌ساخت «نیاز شگرفی به یافتن راستی» در هوا موج می‌زد و آنچه که او و دیگر کارگردانان نوشداگر کردند «بیش از آنکه پیروی از یک سبک باشد پشتیبانی از جایگاهی درست وای بود»نگاه کنید به: The Elusive Realism of Rossellini By MANOHLA DARGIS New York Times November 10, 2006
روسلینی برای آنکه این فیلم را در آمریکا نشان دهد آن را به بهایی ناچیز به سربازی آمریکایی فروخت. آن سرباز فیلم را به جوزف باستین Joseph Bustyn فروخت که او آن را برای دو سال در نیو یورک بپرده نمایش گذاشت. دو دیگر فیلم‌های این چرخه «از خودی‌ها» Paisà در ۱۹۴۶ شش داستان از آفند نیروهای متفقین به ایتالیا از ماه ژوئیه ۱۹۴۳ تا زمستان ۱۹۴۴ و از ونیز تا سیسیلی است. وسه دیگر «آلمان، سال صفر» Germania, anno zero ۱۹۴۷ زندگی پسر جوانی را در برلین دنبال می‌کند که پیش‌آمدهای جنگ و نازی‌ها زندگیش را به مرز نابودی کشانده‌اند. در «آلمان، سال صفر» روسلینی برخی ازارته‌های فیلم‌های هالیوود را بکار گرفت و این مایهٔ آن شد که بازکاوان چپ‌گرا و مارکسیست فیلم بر او خرده گیرند که او به بنیان‌های شدایی realism وفادار نمانده‌است و این آغاز پادایی چپ با او بود از آن پس.
فرا از سه‌گانه‌هایش، در ۱۹۴۸ روسلینی فیلم «شیدایی» L'Amore را در دو بخش کارگردانی نمود. بخش یکم بر پایهٔ نمایشنامه‌ای از ژان کوکتو به نام «صدای انسان» La voix humaine بود و بخش دوم از فیلم‌نامه بر پایهٔ داستانی از فدریکو فلینی جوان به نام «شگفتاک» Il Miracolo. بازیگری آنا مانیانی، که در آن هنگام معشوقه روسلینی بود بس ستایش شده‌است. در بخش نخست زنی می‌کوشد تا گفتگویی تلفنی داشته باشد با دلداری بی مهر؛ و در بخش دوم زن ساده دلی می‌پندارد که آبستن مسیح است و ولگردی که پدر کودک اوست سنت جوزف است.
در ۱۹۴۸ روسلینی نامهٔ زیر را از اینگرید برگمن دریافت کرد که برای همیشه زندگی هنریش را دگرگون نمود.
روسلینی برای او و با او فیلم «استرامبولی، سرزمین خدا» Stromboli, terra de Dio را ساخت. این داستان «کارین» زنی فراری از لیتوانی است که همسر ماهیگیر ایتالیایی بی نوایی می‌شود تا از زندانی شدن در یک اردوگاه بگریزد ولی خود را در تلهٔ استرامبولی یک جزیرهٔ دورافتادهٔ آتش فشانی می‌یابد.
استرامبولی آغاز چرخهٔ تازه‌ای در زندگی روسلینی بود او و برگمن که هر دو همسر داشتند دلباختهٔ هم شدند. روسلینی از همسرش مارسلا دو مارکیز Marcella De Marquis و معشوقه‌اش آنا مانیانی جدا شد تا با برگمن که شوهر خویش پیتر لیندستورم Petter Lindstrom را با دخترش در کالیفرنیا رها کرده بود زندگی کند. روسلینی و برگمن تا سال ۱۹۵۶ با هم بودند و در این دوره با هم پنج فیلم ساختند. در این دوره مارکسیست‌ها بر او بس خرده می‌گرفتند که بس از هالیوود هنایش می‌گیرد و سینماگران سبک نئورئالیستی دیگر او را از گروه خود نمی‌شناختند. با این همه مجلهٔ کایه دو سینما Cahiers du Cinéma که سخنگوی سینمای موج نو فرانسه بود او را «پدر سینمای نو» خواند.
آندره بازن منتقد فرانسوی در بخشی از نوشتهٔ خود با عنوان «پدافند از روسلینی» نوشت:
By André Bazin, François Truffaut, Dudley Andrew, Hugh Gray
Translated by Hugh Gray
Contributor François Truffaut, Dudley Andrew
Published by University of California Press, 2004
ISBN 0-520-24228-9, ۹۷۸۰۵۲۰۲۴۲۲۸۹
بازن سپس به بررسی یک یک این فیلم‌ها می‌پردازد و ثابت می‌کند که همهٔ این کارها مدرن و ارزنده هستند. در فیلم «اروپا ۵۱» (۱۹۵۲) برگمن در رل «ایرنه» زنی ثروتمند بازی می‌کند که پس از خودکشی پسرش از شیوهٔ زندگی خویش دل‌افسرده و پشیمان است. پس ازآن که «آندریا» دوست کمونیستش او را با محله‌های فقیرنشین رم آشنایی می‌دهد ایرنه همهٔ وقت خودرا به کمک به بینوایان می‌گذراند و این بدگمانی شوهرش را برمی‌انگیزد که شاید او با آندریا سروسری دارد و از اینرو او را در آسایشگاهی بستری می‌سازد. در فیلم سفری به ایتالیا (۱۹۵۳) زن و شوهری انگلیسی در سفرشان به ایتالیا هنگامی‌که به ناپل می‌رسند میانه‌شان بهم می‌خورد. این فیلم امروزه یکی از ارزنده‌ترین کارهای روسلینی شناخته می‌شود فرانسوا تروفو آن را نخستین فیلم مدرن خواند. روسلینی در این فیلم نوآوری‌های بسیاری را بکار می‌گیرد. برای نمون او از نشان دادن فیلم‌نامه به برگمن و جرج ساندرز George Sanders که رل‌های زن و شوهر را بازی می‌کنند خودداری می‌کند تا آن‌ها در بازی حالتی سرگردان داشته باشند. همچنین از بسیاری از تکه فیلم‌های گواهاک از چشم‌اندازهای ایتالیا کمک می‌گیرد تاکه فضایی تعلیقی پدیدآورد. او این رویه را در فیلم «هراس» La paura ساختهٔ ۱۹۵۴ نیز دنبال می‌کند. «هراس» بر پایهٔ داستانی از نویسندهٔ آلمانی استفان زویگ Stefan Zweig است و روسلینی برآنست تا بازسازی آلمان را از هر دو جهت مادی و معنوی (ماترایی و میانایی) بررسی کند.
روسلینی در ۱۹۵۹ پس از جدایی از برگمن یکی از پیچیده‌ترین و زیباترین کارهای سینمایی خویش را به نام ژنرال دلارووره Il generale della Rovere با بازیگری هنرپیشه بزرگ ایتالیایی ویتوریو دسیکا به پرده درآورد. این فیلم برندهٔ جوایز بسیار از جمله جایزهٔ شیر زرین از فستیوال ونیز ۱۹۵۹، جایزه بهترین فیلم از دوید دی دوناتلو David di Donatello سندیکای روزنامه نویسان سینمایی ایتالیا ۱۹۶۰ گردید. داستان فیلم پژوهشی است در دگرگونی شخصیت و پیچیدگی‌های روانی و اخلاقی.
در سال ۱۹۶۳ روسلینی هویدا نمود که از آن پس سینما را کنار خواهد گذاشت و تنها به کارهای تلویزیونی خواهد پرداخت تا آموزش فرهنگی را شداواری دهد؛ و چنین بود که در این چرخه او چندین فیلم زندگی‌نامه‌ای و فیلم کوتاه گواه وند documentaries برای تلویزیون فرآورد کرد. از شمار این فیلم‌ها باید از «فرمان‌روایی لویی چهاردهم» La Prise de pouvoir par Louis XIV در ۱۹۶۶، «سوکراتیس» (سقراط)Socrate در۱۹۷۱، «آگوستین هیپو» Agostino d'Ippona و «بلیز پاسکال» Blaise Pascal هر دو در ۱۹۷۲، «دکارت» Cartesius در ۱۹۷۴، «کنسرت برای میکل آنژ» Concerto per Michelangelo در ۱۹۷۷ باید نام برد.
br>/>
اگرچه باید گفت که در سال‌های پایانی این چرخه روسلینی دو فیلم «سال یکم» Anno uno و «مسیحا» Il messiah را نیز ساخت.
در «سال یکم»، ۱۹۷۴ روسلینی زندگی‌نامهٔ آلچید دو گاسپری Alcide de Gasperi را بازمی‌نمایاند که نخست‌وزیری ایتالیا را در هشت فرمانروایی در سال‌های ۱۹۴۸ تا سال درگذشت اش در ۱۹۵۴ دردست داشت. او پیش از آن رانشمدار و سردبیر روزنامه بود که نام و ارجی بسزا در پادمندی با موسولینی یافته بود. گاسپری (با بازی لویجی وانوچی Luigi Vannucchi) از سوی فرمان واری فاشیسم زندانی شده و پس از رهایی در۱۹۲۹ در واتیکان خموشانه به کار پرداخت. در هنگامهٔ جنگ دوم جهانی او که اینک شصت ساله بود به جنبش پایداری پیوست. گاسپری در سال‌های نخست وزیریش توانست از پیوند نزدیکش با واتیکان سود برد تا از یازش کلیسا در رانش کشور بکاهد؛ و در «مسیحا»، ۱۹۷۵ او با دیدی انسان گرایانه زندگی عیسی مسیح را به پرده می‌آورد. عیسی او انسانی آشاوند است که نیکنودی او انگیزانندهٔ رهبری او ست و نه از این که پسر خدا باشد.
فیلم‌های روسلینی از همان آغاز با ستایش باز کاوان روبرو شدند اگرچه خرده گیران چپ از بی وفایی او به «نئورئالیستی» ناب و پالوده گلایه داشتند و خرده گیران راست آن‌ها را گزافه نمایی کمونیستی می‌خواندند. «رم شهر بی‌پناه» به آوند نمادی برای سینمای ایتالیا شناخته شد. برای نمون «انیو فلایانو»Ennio Flaiano از شمار ستایندگان او در بارهٔ این فیلم نوشت: «کارگردانی روسلینی بسوی بنیادین‌ها پی جویی می‌کند؛ و از بی راهه روی سر باز می‌زند؛ و داته‌هایش
facts را، که فیلم از آن‌ها سرشار است، خونسردانه و موشکافانه بازمی‌گشاید. «ماسیمو میدا» Massimo Mida در همین باره نوشت: «آن کار بازتازه، بی همگون و راستین که هنر ایتالیا برای سال‌ها چشم براهش بود… فیلمی که پیشینه و آیین ولنگاری را نابود می‌کند و با نیروی ترکیدنی سهمگین راهی در دل کوهساران گذر ناپذیر بازمی‌گشاید.» از سوی دیگر «جیمز اگی» James Agee در پاته با آن در نشریهٔ Nation نوشت: «یک گزافه نمایی کمونیستی… کلاهبرداری از سر تماشاگران». واتیکان در روزنامهٔ اوسرواتوره رومانو Osservatore Romano خرده‌گیری تیز تری داشت و «گزینش غریب و در خور پرسش» روسلینی را «دورانداختنی» برمی‌شمرد.
در دههٔ ۱۹۵۰ اندک پشتیبانی که چپ از او می‌نمود به باد شد. آن‌ها او را «روان آشاگر» spiritualist می‌خواندند. بر او خرده می‌گرفتند که به ستیز رده‌ها Class struggle باور ندارد و به جای آن بگونه‌ای «تاریخ گرایی کاتولیکی» Catholic historicism دلبسته است چراکه او «کشیش» و نه «کمونیست» را کس گانهٔ والای فیلم‌ها یش نموده و کشیش او نماد جنبش پایداری نیست که بل او نشان از شکست ناپذیری روان آشاست. همهٔ مرگ و هشیاری در فیلم‌های نو شدای او تنها گسترده گویی‌هایی است که هیچ آموزشی را برای پیوندهای انسانی در برندارند. بنا بر گفتهٔ این خرده گیران روسلینی از نیاز به پژوهش در «تاریخ پایداری گشتا شده» Actual historical Resistance، از روشن‌گری گفتمانی در میان نیروهای آشکار همگانه dialectic among concrete social forces برای آن پژوهش، و نیاز به بررسی نیروها و دات‌های تاریخ سر باز می‌زند. در بینش آشاروانی و اتاریخی ahistorical او این «گفتمان گری نیروهای تاریخ» نیست که پیروزی انسان گرایی را شدایی می‌دهد که بل آن پندارهٔ «عشق» در مسیحیت است.
شاید این خرده‌گیری‌ها در گذشته درست می‌نمودند، اما می‌بایست در دید داشت که شمار اندکی از فیلم‌ها، به ویژه فیلم‌های مارکسیستی ایتالیایی، روشنگر گفتمانی از هر گونه بوده‌اند و هیچ‌یک از آن‌ها تاکنون دات‌های تاریخ را نمی‌آزمایند. از دگر سوی، بر رسی‌های نو و بدور از آفندهای‌های خشک و تیز هنجاره‌ها و یازش‌های مارکسیستی، ارزش ناب کارهای روسلینی را آشکاری می‌دهند. اگرچه روسلینی خود همواره به ارزش جستجو برای یافتن راستی و شدایی در کارهایش پا فشرده، ابن گونه دلواپسی‌ها بتازگی در بررسی کارهای او راه یافته‌اند.نگاه کنید به: The Films of Roberto Rossellini
By Peter E. Bondanella
Published by Cambridge University Press, 1993
ISBN 0-521-39866-5, ۹۷۸۰۵۲۱۳۹۸۶۶۴
«روث بن غیات» Ruth Ben-Ghiat و «جفری نؤل اسمیث» این گونه بررسی را به فیلم‌های دورهٔ فاشیست او گسترش می‌دهند. بن غیات ویژگی‌های دوران نئورئالیستی را از همان کارهای آغازین روسلینی بازمی‌یابد و نؤل اسمیث ویژگی دیگر کارهای او را در نبودن هم پیوندی و همبستگی میان مردمان می‌یابد که چه در سه‌گانه‌های نوشداییی او و چه در فیلم‌های نوین او با برگمن به آشکاری پدیدارند.نگاه کنید به بخشهای «The Fascist War Trilogy» نبشتهٔ روث بن غیات و «North and South, East and West: Rossellini and Politics» نبشتهٔ جفری نؤل اسمیث در Roberto Rossellini: Magician of the Real
Edited by David Forgacs, Sarah Lutton and Geoffrey Nowell-Smith
London: BFI Publishing, 2001. ،
«ساندرو برناردی» Sandro Bernardi از سوی دیگر پژوهش تیز و باریک بینانهٔ مزدایش the sacred را در چشم‌اندازهای او نشان می‌کند؛ و به پندار برناردی «در چشم اندازه است که کس گانه‌ها، در آزمودن بینش خویش، از خود فرا می‌شوند و جهانی را که در پیرامون شان گسترده‌است باز می‌شناسند. پیوند تک تن‌ها با همگان، آیین وری مردگان، شیدایی و بازگشایی و تماشای جهان پدیدارهایی هستند که چشم‌انداز را به افسانه وست می‌دهند به نشانشی از مزدایش»نگاه کنید به بخش «Rossellini's Landscapes: Nature, Myth, History» در نسک پیشین
فراتر آنکه، ارزش بسیاری از ارته‌های روسلینی در آزمون‌هایش با گذشت سالیان آشکارتر میَ شود. برای نمون به‌کارگیری دوربین همچون دستگاهی دانش‌پژوه برای کاوش روانی یک کس گانه، همچون کسگانهٔ آنا مانیانی در فیلم «شیدایی». روسلینی او را در زیر ذره بین دوربینش در اتاقی برهنه از هر چیز می‌گذارد و درگذاری دانشورانه به کاوش روان او آهنگ می‌کند. در آزمونی دیگر در فیلمی از یاد رفته به نام «گاراک کشندهٔ تبه کاران» La macchina ammazzacattivi در ۱۹۵۴ روسلینی که شیفتهٔ اندیشار «شدایی آفریده شدهٔ تماشاگر» Observer created reality در کوانتم فیزیک است می‌کوشد تا این پدیده را آزمون کند و چنین است که در زیر لایه‌های ی نازک نو شدایی فیلم‌های او ژرفای اندیشار انسان گرانه او در باز تاب این آزمون‌ها نمایان می‌شود.
مرکز علوم درمانی دانشگاه تگزاس ای اند ام از مراکز دانشگاهی علوم پزشکی در آمریکا است. این مرکز ارائه‌کننده علوم درمانی نظیر پزشکی، دندانپزشکی، پرستاری، علوم زیست‌پزشکی، بهداشت عمومی، و داروسازی است. مرکز علوم درمانی دانشگاه تگزاس ای اند ام در سال ۱۹۹۹ به صورت مستقل از سامانه دانشگاه ای‌اندام تگزاس تأسیس و در ۲۰۰۳ با دانشگاه تگزاس ای اند ام ادغام شد.
http://en.wikipedia.org/wiki/Texas_A%26M_Health_Science_Center
مرکز علوم درمانی دانشگاه تگزاس تک از مراکز دانشگاهی علوم پزشکی در آمریکا است.
این دانشگاه در شهر لاباک در شمال تگزاس واقع است و عضو سامانه دانشگاه تگزاس تک است.
http://en.wikipedia.org/wiki/Texas_Tech_University_Health_Sciences_Center
جایزه لسکرSepar - Access Denied از جایزه‌های مهم رشته‌های علوم پزشکی در جهان است. این جایزه توسط بنیاد لسکر که توسط آلبرت لسکر و همسرش مری لسکر تأسیس شد، اعطا می‌شود.
از ۱۹۴۶ تا کنون، این جایزه هرساله در ۴ زمینه در علوم بهداشت اعطا می‌شود. برخی از جایزه لسکر با عنوان «نوبل آمریکا» نام برده‌اند.Bay State researchers share 'America's Nobel Prize' - The Boston Globe جایزه لسکر در سالهای اخیر توسط برخی به عنوان شاخصی احتمالی برای پیش‌بینی جوایز نوبل آینده دیده شده‌است. هشتاد و شش نفر از برندگان جایزه لسکر، از جمله ۳۲ نفر در دو دهه اخیر، برنده جایزه نوبل شده اند.
رباعیات خیام نام آلبوم موسیقی با دکلمهٔ احمد شاملو و آواز محمدرضا شجریان از رباعیات خیام است. در این اثر، احمد شاملو، ۳۰ رباعی از خیام را دکلمه می‌کند و محمدرضا شجریان، ۵ رباعی را با آواز می‌خواند. موسیقی این آلبوم ساختهٔ فریدون شهبازیان است.
این آلبوم در سال ۱۳۵۵ منتشر شد.
شعری که با مصرع «ابر آمد و زار بر سر سبزه گریست» آغاز می‌شود در بیات اصفهان، شعری که با مصرع «می نوش که عمر جاودانی این است» آغاز می‌شود در بیات اصفهان و رباعی «هنگام سپیده دم خروس سحری» در ابوعطا خوانده شده‌است.پایگاه مجازی تخصصی لطیفهٔ نهانی، برگرفته از کتاب هزار گلخانهٔ آواز، نوشته حمید جواهریان.
مهندسی رباتیک یک برنامه آموزشی و با دید تخصصی به رباتیک است. رشته رباتیک شامل آموزش هایی در زمینه‌ مهندسی برق، کامپیوتر و مکانیک است که به طور ترکیبی در ساخت و استفاده از ربات‌ها استفاده می شود.
هدف از این رشته تجمیع تحقیقات رباتیک است که در حال حاضر در دپارتمان‌های مختلف انجام می‌شود. دانشجویان رشته رباتیک باید بتوانند نقش مؤثری در توسعه تکنولوژی‌های مربوط به رباتیک داشته باشند. این رشته بر پایه دروس علمی و تحقیقات عملی پایه‌ریزی شده و دانشجویان باید زمان زیادی را در آزمایشگاه رباتیک و تحت نظارت اساتید درس بخوانند.
پیش‌بینی می‌شود که رباتیک یکی از ۱۰ صنعت برتر آینده باشد. کاربرد محصولات رباتیک از محدوده کارخانجات فراتر رفته و در حال تسری به کاربردهای روزمره است. توسعه و تحقیق در مورد کاربردهای جدید نیازمند توجه ویژه به این رشته و تربیت مهندسین خلاق و متخصص است. از طرفی در چند سال گذشته فعالیت‌های چشمگیری در زمینه رباتیک در بین دانش آموزان و دانشجویان صورت پذیرفته که باعث به وجود آمدن طیف وسیعی از علاقه‌مندان به این رشته گردیده که مشتاق ادامه فعالیت‌های آکادمیک در این زمینه هستند. با ایجاد رشته رباتیک می‌توان به نیازهای صنعتی و اجتماعی هم‌زمان پاسخ داد.
تجربه فعالیت‌های رباتیکی کشور نشان داده‌است که دانش آموختگان رشته رباتیک به علت ماهیت بین رشته‌ای و فعالیت تیمی مورد نیاز این رشته، توانایی مهندسی بسیار زیادی کسب کرده و قادرند در تمام صنایعی که نیازمند اتونوموس و طراحی ماشین آلات صنعتی هستند به خوبی ایفای نقش نموده و در پروژههای صنعتی بزرگ شرکت یا آن را با موفقیت رهبری نمایند.
در حقیقت اگر یک مهندس رباتیک قصد نو آوری و ایجاد یک تکنولوژی را در سر بپروراند و برای مثال طرح یک ربات فوتبالسیت آدم واره را بریزد ملزوم به استفاده از دروسی که قبلاً، فراگرفته یا تکمیل آن‌ها می‌باشد به عبارتی باید در برنامه‌نویسی و تنظیم الگوریتم بهینه، طراحی مدارهای الکتریکی و الکترونیکی مورد نیاز، طراحی مکانیزم عالی و بی نقص و کار آمد در ایجاد تعادل پویا مهارت کافی داشته باشد.
به خصوص در زمینه طراحی کامپیوتری مدارها، اجزاء و از همه مهم‌تر برنامه‌نویسی در سطح بالایی قرار داشته باشد تا این نیازها را برطرف کند.
بر فرض برای طراحی یک ربات آی کاوشگر باید با روش‌های عایق بندی آشنا باشد یا در یک ربات پرنده با طراحی سیستم آیرودینامیکی تا حدودی آشنایی داشته باشد یا در تولید و ساخت ربات جنگنده، آشنا به موارد مختلف و ویژگی‌های مختلف آن‌ها مثل استحکام و سبک‌وزنی یا انعطاف، سختی و دیگر موارد این چنینی باشد.
ویلیام الیور استون (؛ زاده ) کارگردان، نویسنده و تهیه‌کننده آمریکایی است.
او به واسطه کارگردانی سری فیلم‌هایی که در مورد جنگ ویتنام ساخته شده بود، به شهرت رسید و تاکنون سه بار موفق به دریافت جایزه اسکار شده‌است.
در سال ۱۹۶۵ استون به عنوان یک معلم زبان انگلیسی در سایگون پایتخت ویتنام جنوبی مشغول به کار شد. بعد از شش ماه آنجا را ترک کرد و به مکزیک رفت. از همان موقع کار روی داستانش مربوط به جنگ ویتنام را آغاز کرد که بالاخره بعد از یک دهه در سال ۱۹۹۷ به پایان رسید.Oliver Stone Biography وی پدر شان استون بازیگر هالیوود است.
اَسِنجان یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان سردصحرا بخش مرکزی شهرستان تبریز واقع شده‌است.
جمعیت این روستا در سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۸۵ خورشیدی، ۱٬۴۵۱ نفر برآورد شده‌است.
به گفته اهالی، این روستا به در حمله روس ها به ایران کل جمعیتش را بادود در غار خفه کرده اند.
زبان اهالی این روستا ترکی اذربایجانی است.
اهالی این روستا مسلمان و شیعه اثنی عشری هستند.
حرفه اهالی اسنجان تحت تأثیر آب‌وهوا و اقلیم این منطقه است.  کوهستانی بودن منطقه موجب شده تا دامداری جزو فعالیت‌های اصلی اهالی به‌شمار رود. کشاورزی دیمی نیز در اطراف روستا وجود دارد و عموما نخود و هندوانه دیمی کاشته می شود. باغداری نیز از دیگر شغل‌های مردمان این روستا است که تنها در  اطراف رودخانه موجود در روستا انجام میگیرد.
آب و هوای این روستا سرد و خشک است.
انرجان یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان سردصحرا بخش مرکزی شهرستان تبریز واقع شده‌است.
با جمعیتی بیش از ۱۰۰۰ نفر یکی از روستاهای مربوط به دهستان سرد صحرا می‌باشد.
از لحاظ آب و هوایی دارای آب هوای سرد و خنک می‌باشد.
در این روستا فعالیت‌های کشاورزی مانند کاشت گندم، جو، نخود و … فعالیت‌های باغبانی مانند درختانی مانند گردو، سیب، زردآلو، گیلاس، آلوچه، توت و … وجود دارد.
روستای انرجان دارای بیش از ۵۰۰۰ راس دام می‌باشد و هرساله محصولات دامداری و لبنیاتی فراوانی در این روستا تولید می‌شود.
مسیر آن از آخماقیه خارج شده و در مسیر رصدخانه خواجه نصیرالدین طوسی دانشگاه تبریز واقع شده‌است.
خِلِجان یکی از شهرک های حومهٔ تبریز بود که از سال ۹۳ خورشیدی به‌ صورتِ رسمی به تبریز الحاق شده و در حال حاضر قسمتی از شهرداری منطقه ۷ تبریز به شمار می‌رود. اين شهر در قسمت جنوب غرب تبريز قرار دارد . طبق آخرين سرشماري نفوس و مسكن در سال ۱۳۹۵ اين شهر داراي حدودا ۱۲۰۰۰ نفر جمعيت مي باشد . این شهر در جنوب غربی تبریز واقع شده و از
طرف شمال و غرب به سردرود و اطرف جنوب به روستای ورنق و از طرف شرق به تبریز همسایه است
كلمه ي خلجان يك واژه عربي است كه به معناي خداي استخر است كه بي ربط با تعداد زياد قنات ها و چشمه هاي اين منطقه نيست .
قدمت شهرک خلجان تا به حال به درستي تخمين زده نشده است اما با توجه به سنگ قبر هاي موجود در قبرستان باباحميد خلجان و همچنين سنگ گهواره ي موجود در آرامگاه هاي مذهبي قدمت اين ديار فعلا تا سده ي ۶ و ۷ هجري يعني دوره ي ايلخانان ثابت گرديده است .
يكي از ويژگي هايي كه رنگ بوي خاصي به منطقه ي خلجان مي دهد قنات هاي آن است . شهر خلجان با بيش از ۴۰ قنات عنوان مهد قنات آذربايجان را يدك مي كشد كه اگر وسعت منطقه را در نظر بگيريم در هيچ كجاي كشور اين تعداد قنات در يك منطقه وجود ندارد و اين قنات ها بزرگترين جاذبه ي گردشگري اين شهر به حساب مي آيند .
از ديگر مناطق گردشگري خلجان مي توان به غار نعيم ، قبرستان تاريخي باباحميد ، مرقد صحابه ي پيامبر ابودجانه ي انصاري و كوه شاه قلعه اشاره كرد .
قسمتی از سریال جلال در حمام تاریخی این روستا فیلم برداری شد.
انگور، گوجه سبز، زردآلو، گردو و شاتوت از جمله محصولات این شهر محسوب می‌شوند.
گردو خلجان یکی از بهترین گردو های شناخته شده در سطح کشور هست.اکثر درختان در باغ های این روستا درخت گردو هستن.گردو های خلجان هرساله به کشور های حوزه خلیج فارس .روسیه.عراق صادر میشود.
شغل عده ی زیادی از ساکنان این محله، باغداری، دامداری و قالیبافی است. بافت فرش‌های نفیس در این محله، رواج بسیاری دارد و چندین کارگاه فرش در این محله فعالیت دارند.
زینجناب یکی از روستاهای تاریخی استان آذربایجان شرقی است که در دهستان سردصحرا بخش مرکزی شهرستان تبریز واقع شده‌است.
زینجناب در ۲۵ کیلومتری تبریز واقع شده‌است.
این روستا دارای قدمت ۸۰۰ساله می باشد که شخصیت های مهمی از جمله محمد مسلمی پور بازیکن تیم ملی سپاهان و تراکتور و حال حاضر الومینیوم اراک
وکیل پایه یک رشید اعظمی
وکیل پایه یک جهان نوران
وکیل پایه یک و سردفتر ازدواج حاج جعفر اسکوئی
سر دفتر اسناد حاج محمد صلحی فر (پور زینجناب)
و شخصیت های دیگر از این روستا می باشند
این روستا در کوه پایه دیاگی بناشده است
این روستا با روستاهای هزه بران، آمقان، عنصرود و سفیده خوان (اسبره خون) همسایه بوده حد و مرز روستا به دامنه‌های کوه سهند ختم می‌شود.
روستا دارای مسجد زیبایی بنام (محمد حنفیه) می‌باشد که دارای ستون‌ها و منبر سنگی تاریخی زیبایی هست، بنای مسجد در سابق از خشت خام و سنگ و گل و چوب بوده، اما در سال 1388 به شیوه معماری اسلامی بازسازی شده است. داخل مسجد یک منبر سنگی قدیمی، حاوی نقوش کنده‌کاری شده و آیات قرآنی و در طرفین منبر، دو ستون سنگی وجود دارد. در گذشته کنار منبر، صندوق چوبی مستطیلی وجود داشته که داخل آن، ‌قسمت بالای طوقی را می‌گذاشتند که گویا علم و پرچم محمد حنفیه بوده که از هشتصد سال قبل وجود داشته است. این علم حدود صد سال پیش توسط سارقان دزدیده شده و امروزه محل آن مشخص نیست. در نزدیکی روستا رصدخانه خواجه نصیرالدین طوسی در بالای کوه (بلیندی) مستقر می‌باشد و زیارتگاه (سیاهپوش) در آن طرف روستا قراردارد. این روستا در کوهپایه های کوه سهند قرار دارد.
گردو و پنیر و عسل زینجناب بسیار معروف است.تولید نفیس ترین فرش های دست باف ابریشم البته محصولات دیگری همچون زردآلو، آلوچه، سیب و… نیز تولید می‌شود. در سال‌های قبل به دلیل نبود شیرپزخانه؛ دامداران روستا مجبور به فروش شیر به روستاهای اطراف می‌شدند و بعدها نیز با وجود تأسیس شیرپزخانه، چون پنیرساز نداشتند مجبور به استخدام پنیرساز ار روستای لیقوان می‌شدند که به همین دلیل پنیر خوشمزه زینجناب با نام لیقوان در بازار شناخته می‌شد. ولی اکنون آوازه پنیر زینجناب از مرزها نیز رد شده‌است.
بیشتر جوانان به بافتن قالی تبریز مشغول هستند که با چله و نخ ابریشم و در ۳۰٪ از آن از پشم گوسفندی استفاده می‌شود. این نوع قالی‌ها نیز اکثراً جنبه صادراتی داشته و ارزآوری ویژه ای دارند. روستای زینجناب مانند بسیاری از روستاهای دیگر دارای نان محلی بوده که حاصل زحمت زنان روستا و دستپخت بسیار عالی و خوشمزه آنهاست. نان محلی به دو صورت فطیر مغزدار و نان لواش پخته می‌شود، البته اندازه لواش‌های روستای زینجناب سه برابر لواش‌های شهری بوده و به دلیل پخت با زغال آن هم در تنورهای سنتی؛ عطر و طعم وصف ناپذیری دارد.
مکان های دیدنی:۱-رصدخانه خواجه نصیرالدین طوسی ۲- مسجد محمد حنفیه ۳- زیارتگاه سیاهپوش ۴- باغات و رودخانه زینجناب که از دامنه‌های سهند سرچشمه گرفته و باغات زینجناب به دامنه‌های سهند ختم می‌شود.
کُرجان یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان سردصحرا بخش مرکزی شهرستان تبریز واقع شده‌است.
کرجان یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان سردصحرا بخش مرکزی شهرستان تبریز واقع شده‌است. این روستا دارای ۴۰۰خانوار با ۱۹۰۰ نفر جمعیت در ۸ کیلومتری جنوب غرب تبریز واقع گردیده‌است.
روستای کرجان از توابع بخش مرکزی تبریز است و گورستانی تاریخی دارد. این گورستان بر دامنه و کمرهٔ تپه‌ای در شرق رودخانهٔ کُرجان واقع شده و مجموعه‌ای از نمونه‌های عالی خط، طراحی و مجسمه‌سازی و حجاری است. در این گورستان مقابر خواجه محمد کججانی، خواجه احمدشاه، خواجه علی، قاضی عمر خراسانی، خواجه عوض، امیر غیاث‌الدین محمد و ده‌ها تن دیگر از رجال علم و سیاست و عرفان قرار دارد، که البته این گورستان در حال حاضر هم فعال بوده و اهالی روستا برای دفن امواتشان از این مکان استفاده می‌کنند.
در مورد خواجه محمد کججانی و خاندان وی باید گفت که طبق نوشته‌های مؤلف کتاب روضات‌الجنان، وی فرزند خواجه صدیق بن حاجی محمد بوده و نسب او به امام زین‌العابدین علی می‌رسد. او از عرفای باتقوا و مورد احترام مردمان زمان خویش بوده‌است. اکثر قبرهای موجود در گورستان تاریخی کججان متعلق به افراد خانواده و منسوبان این عارف بزرگ است.
هزارباران یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان سردصحرا بخش مرکزی شهرستان تبریز واقع شده‌است.این روستا ۹۶۲ نفر جمعیت دارد.
روستا به لحاظ موقعیت جغرافیایی روستای هزار باران یکی از روستاهای بسیار زیبایی شهرستان تبریز و از بخش مرکزی شهرستان تبریز در دهستان سرد صحرا واقع شده‌است. فاصله آن از مرکز شهر حدود ۲۵ کیلومتر می‌باشد. این روستا با روستاهای اطراف خود، با نام‌های انرجان و زینجناب به ۷/۵ و ۷ کیلومتر فاصله دارد.
ورنق یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان سردصحرا بخش مرکزی شهرستان تبریز واقع شده‌است.این روستا ۴۷۰ نفر جمعیت دارد.
الوار سفلی (اشاغی الوار) یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان آجی‌چای بخش مرکزی شهرستان تبریز واقع شده‌است.این روستا ۱۵۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
معدن برنز
الوار علیا یکی از محلات کلانشهر تبریز است.این روستا ۱۷۴۶ نفر جمعیت دارد.
این محله به علت قرارگیری در محدوده طرح جامع شهر تبریز، با مصوبه شورای عالی شهرسازی و معماری ایران درخصوص طرح جامع شهر تبریز به صورت منفصل به این شهر الحاق گردیده و در حال حاضر جزء محلات شهرداری منطقه ۶ کلانشهر تبریز می‌باشد.
الوار اولیا به عنوان یکی از مراکز صنعتی تبریز شناخته می شود
وجود چند صد سوله صنعتی و کارگاهی این شهرک را به یکی از مناطق جذاب برای سرمایه گذاری تبدیل نموده است
قرار گرفتن در مسیر جاده منطقه آزاد ارس و منطقه ویژه اقتصادی سهلان و داخل حریم شهری تبریز بودن از ویژگی های فوق العاده این منطقه صنعتی می باشد
اوغلی یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان آجی‌چای بخش مرکزی شهرستان تبریز واقع شده‌است.این روستا ۷۳۸ نفر جمعیت دارد.
شهرک باغ معروف یکی از شهرک های تبریز در استان آذربایجان شرقی است که دربخش مرکزی شهرستان تبریز واقع شده‌است.زبان مردم باغ معروف ترکی می باشد. این شهر ویژه حدود 50000 نفر جمعیت دارد.
شهرک باغ معروف تبریز
باغ معروف یک ناحیه ویژه واقع در عرصه بکر و مسطح غرب کلانشر تبریز میباشدکه ورای حواشی باتمرکز بر رفع موانع و تسهیل در امور زیربنایی استوار و امیدوار با شتاب فزاینده به سمت شکوفایی اجتماعی و اقتصادی در حرکت است
این ناحیه ویژه‌ از شهر تبریز با برخورداری از ویژگیهای ممتاز اقلیمی،اقتصادی و اجتماعی منحصر به خود و با اتکال به منابع محلی در کوتاه مدت توانسته است وفق جهت تعالی اجتماعی و اقتصادی، آهاد سرمایه گذاران باسلایق وسطوح مالی متفاوت و برخوردار از ایده های متمایز را بخصوص فعالان در عرصه نوسازی واحداث ساختمان های مسکونی،ویلایی،تجاری،صنعتی،خدماتی را مجذوب خود نماید این شهرک در جوار منطقه 7 شهرداری تبریز درمتعادلترین آب وهوای شهر تبریز واقع بوده و از عمده زیرساخت های شهری بهره‌مند است
و به دلایل برخورداری از شبکه‌های مادر انشعاب و توزیع برق،گاز،آب شرب وارتباطات مخابراتی
وجود نیروی انسانی کارآمدا با مهارتهای مختلف مورد نیاز برای هرگونه عملیات عمرانی،صنعتی وخدماتی
برخورداری از تمرکز انبوه تولید کنندگان و توزیع کنندگان عمده مصالح،ابزاروملزومات ساختمانی،صنعتی وانواع ماشین الات سبک و سنگین عمرانی،ترابری وصنعتی
انبارها و سردخانه های بزرگ و کوچک
دسترسی آسان به بزرگ راههای ترانزیت تجاری ایران واروپا (راه ابریشم)
دسترسی آسان به فرودگاه و راه آهن بین المللی
متنوع‌ترین اجتماع انسانی،اقتصادی،عمرانی و صنعتی در این ناحیه از تبریز را تشکیل داده است جمیع این ویژگی ها باعث شده است تا سرمایه‌گذاری بویژه در امر تولید مسکن در کوتاه ترین زمان بازده چشمگیری داشته باشد بر این اساس محله باغ معروف تبریز ناحیه ممتاز ویژه در چشم انداز اقتصادی تبریز است.
نقاط ضعف
باغمعروف مشکلاتی از جمله نداشتن فضای سبز و استخر در این شهرک ساکنان از آن رنج می برند.
مکان های مهم باغمعروف
میدان ولی عصر
میدان محمد رسول الله
کوچه کریم معصومیان
قبرستان (سردری یولو)
اصغر ( عسگر)آباد
قربان آباد
بهداشت درمان
حوزه امامت سپاه
پست بانک ایران
خواجه دیزج یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی ایران است که در دهستان آجی‌چای بخش مرکزی شهرستان تبریز واقع شده‌است.
بر اساس نتایج سرشماری سال ۱۳۹۵ منتشر شده در سایت مرکز آمار ایران جمعیت خواجه دیزج ۱۹۴۴ نفر بوده که از آن تعداد ۱۰۰۵ نفر مرد و ۹۳۹ نفر زن می‌باشد و تعداد ۶۱۶ خانوار در روستای خواجه دیزج زندگی می‌کنند.سایت مرکز آمار ایران: نتایج سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۹۵
این آمار طبق نتایج سرشماری سال ۱۳۹۰ شامل ۱۹۷۹ نفر جمعیت و تعداد ۵۸۱ خانوار بود.سایت مرکز آمار ایران: نتایج سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۹۰
این روستا طبق نتایج سرشماری سال ۱۳۸۵ دارای ۱۵۸۱ نفر جمعیت بود.سایت مرکز آمار ایران: نتایج سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۸۵
روستای خواجه دیزج در ۳۸ درجه و ۷ دقیقه عرض شمالی و ۴۶ درجه و ۹ دقیقه طول شرقی و در ارتفاع ۱۳۲۳ متری از سطح دریا واقع شده‌است. این روستا در سمت غرب تبریز و وابسته به بخش مرکزی شهرستان تبریز بوده و از طریق جاده مایان حدوداً ۱۵ کیلومتر با شهر تبریز فاصله دارد. آزادراه شهید باکری در جوار شرقی، بازار خودرو تبریز و بازار مبلمان تبریز در جوار شمال شرقی، و شهرک صنعتی چرمشهر تبریز در جوار جنوب غربی خواجه دیزج قرار دارند.
سهلان (ساغالان) یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان آجی‌چای بخش مرکزی شهرستان تبریز واقع شده‌است.این روستا ۳۶۶۴ نفر جمعیت دارد.
منابع نشان می‌دهند، نام اصلی این روستا ساغالان است.ائل بیلیمی، تیرماه سال 1395، شماره 78.ائل بیلیمی، شهریورماه سال 1398، شماره 116.
اوزان، فروردین ماه سال 1400، شماره 20.
ساغالان طبق نظر نویسندگان مقالات از دو کلمه ساغ و آلان تشکیل شده‌است. ساغ به معنی هموار و آلان به معنی منطقه است و ساغالان منطقه هموار معنی می‌دهد.
حسن بی هادی، اتیمولوژیست، زبان‌شناس و صاحب ، در یک فرهنگ لغت ترکی به ترکی، صفحه ۳۲ فرهنگ و موقع توضیح لغت آلان (alan) از ساغلان نام برده آنرا برگرفته از ساغ آلان نوشته‌است. ساغ آلان را نیز آلان خیلی مقاوم، وطن، استپ معنی نموده‌است. بی هادی در این فرهنگ و صفحه ۱۰۹۵ هنگام شرح ساغ (sağ) دوباره پیدایش ساغلان از ساغ آلان را یاد کرده، اشاره ساغلان به سهلان را نیز ذکر نموده‌است. همچنین همان معنی‌هایی که در آلان آمده بود را تکرار کرده‌است.
استپ درفرهنگ فارسی معین جلگة وسیع و بی درخت معنی شده‌است.
این معنی شبیه مفهوم منطقه هموار است.
صمد چایلی، اتیمولوژیست و زبانشناس، در صفحه ۱۳۴ فرهنگ از اسامی جغرافیایی آذربایجان، اسامی سهلان و سآلان را آورده‌است. نام سهلان را اشتباه و سآلان را خوانشی از ساآلان دانسته‌است. اسم اصلی روستا را ساآلان و معنای آنرا آلان بزرگ یا جای آشکار از اطراف (دشت) دانسته‌است.
این معنی هم شبیه مفهوم منطقه هموار است.
در کتابی با عنوان آذربایجان (احوال جغرافیه و تقسیمات سیاسیه سیله اصول اداره سی) که به زبان ترکی عثمانی، چاپ استانبول و سال ۱۹۱۸ میلادی است، نام دو رود جلگه این روستا در صفحه 10، آجی چای و ساغالان چایی (رود ساغالان) ذکر شده اند. ساغالان از نام روستا اخذ، به رود آبیاری کننده اراضییش و بیشتر مشهور به سینیق چایی اطلاق و در این سند منعکس گشته است.
در نقشه ای که در کتابخانه دیجیتال مجلس بزرگ ملت ترکیه نگهداری میشود و مربوط به زمان امپراتوری عثمانی و سال 1302 هجری قمری و به زبان ترکی عثمانیاست نام ساغالان به شکل "سغالان" ضبط شده است.
ذکر نام ساغالان در کتاب تاریخ آذربایجان و آثار باستانی و جمعیت‌شناسی آن، تألیف محمدجواد مشکور نام روستا به شکل سهلان (ماغالان) آورده شده‌است.مشکور، محمدجواد. تاریخ آذربایجان و آثار باستانی و جمعیت‌شناسی آن. تهران: نشر بهمن، 1349.
ماغالان باید ساغالان باشد و حرف اول اشتباه تایپی است، چونکه اسم این روستا چه شفاهی و چه کتبی در گذشته و حال هموار با حرف س شروع شده‌است. برای مثال، میرزا مهدی خان استرآبادی در صفحه ۸۱ کتاب "جهانگشای نادری" نام این روستا را "سهیلان" قید کرده‌است.استرآبادی، میرزا مهدی خان. تاریخ جهانگشای نادری:
جیمز موریه در صفحه ۳۴۱ کتاب "سفرنامه جیمز موریه" نام روستا را "ساهالان (Sahalan)" نوشته‌است.موریه، جیمز. جیمز موریه جلد 2. ترجمه ابوالقاسم سری. تهران: نشر توس، 1386.
احمد کسروی در صفحه ۷۴۹ کتاب "تاریخ مشروطه ایران" اسم روستا را "ساوالان" نگاشته‌است.کسروی، احمد. تاریخ مشروطه ایران جلد 1. تهران: امیرکبیر، 1363.
محمدباقر ویجویه در صفحه ۱۱۹ کتاب "تاریخ انقلاب آذربایجان و بلوای تبریز" نام این روستا را "سهلان" ذکر کرده‌است.ویجویه، محمدباقر. تاریخ انقلاب آذربایجان و بلوای تبریز. تهران: گهر، 2535 شاهنشاهی.
در نقشه صفحه ۱۸۹ کتاب اطلس تاریخی نقشه‌ها و تصویرهای جغرافیایی آذربایجان، نام این روستا بصورت ساآلان (Saalan) قید شده که تلفط رایج این روستا بدین شکل است.انوری، امیرهوشنگ. اطلس تاریخی نقشه‌ها و تصویرهای جغرافیایی آذربایجان. تهران: نشر ندای تاریخ، 1394 ساآلان تلفظ ساغالان می‌باشد.
"نامه ریش سفیدان ساغالان جهت تغییرنام روستا"
از آثار باستانی ساغالان می‌توان به تپه پیرموسی اشاره کرد. شهر ناشناخته گیلیخان نیز در نزدیکی آن قرار دارد.
جعفر کاویان، وزیر جنگ حکومت خودمختار آذربایجان، مشهورترین فرد برخاسته از ساغالان بوده‌است. پدر کاویان، محمدعلی سهلانی (ساغالانلی محمدعلی) هم از یاران ستارخان بوده‌است.
نامگذاری گمرک مشهور سهلان، به دلیل وجود ایستگاه سهلان در مسیر راه‌آهن بوده که سالها قبل از گمرک مذکور موجود بوده‌است. از قراین چنین بر می‌آید، ایستگاه سهلان در دهه ۱۳۳۰ ایجاد شده‌است. این ایستگاه دارای کارکنانی بوده، در آنجا قطار نگه می‌داشته، مسافر جابجا می‌نموده‌است. منتهی، بعد از ایجاد گمرک در حدود ۲ کیلومتری آن، دیگر ایستگاه قطار نیز به خود گمرک مننتقل گشته و ایستگاه سهلان عملاً متروک گردیده‌است.
قزل‌دیزج یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی ایران است که در دهستان آجی‌چای بخش مرکزی شهرستان تبریز واقع شده‌است.
بر اساس نتایج سرشماری سال ۱۳۹۵ منتشر شده در سایت مرکز آمار ایران جمعیت قزل‌دیزج ۱۵۸۰ نفر بوده که از آن تعداد ۸۲۰ نفر مرد و ۷۶۰ نفر زن می‌باشد و تعداد ۳۶۵ خانوار در روستای قزل‌دیزج زندگی می‌کنند.سایت مرکز آمار ایران: نتایج سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۹۵
این آمار طبق نتایج سرشماری سال ۱۳۹۰ شامل ۱۵۷۴ نفر جمعیت و تعداد ۳۹۸ خانوار بود.سایت مرکز آمار ایران: نتایج سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۹۰
این روستا طبق نتایج سرشماری سال ۱۳۸۵ دارای ۱۳۳۳ نفر جمعیت بود.سایت مرکز آمار ایران: نتایج سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۸۵
روستای قزل‌دیزج در ۳۸ درجه و ۴ دقیقه عرض شمالی و ۴۵ درجه و ۵۹ دقیقه طول شرقی و در ارتفاع ۱۳۲۰ متری از سطح دریا واقع شده‌است. این روستا در سمت غرب تبریز و وابسته به بخش مرکزی شهرستان تبریز بوده و از طریق جاده مایان حدوداً ۳۴ کیلومتر با شهر تبریز فاصله دارد. روستای مایان سفلی در جوار شرقی روستای قزل‌دیزج قرار دارد.
تقی رفعت که مدیر روزنامه تجدد و نشریه آزادیستان و از پیشگامان شعر نو در ایران بوده و از همراهان شیخ محمد خیابانی بود، در سال ۱۲۹۹ خورشیدی یک روز پس از شکست قیام تبریز و کشته شدن شیخ محمد خیابانی در قریهٔ قزل دیزج (نزدیک شهر تبریز) در سن سی و یک سالگی با شنیدن خبر قتل شیخ انتحار کرد.محمدعلی صفوت (۱۳۲۸) داستان دوستان یا تذکرهٔ ادبا و شعرای آذربایجان، قم، چاپخانهٔ قم. ص ۸۳
کوجووار یکی از محلات تاریخی شهر تبریز است. این محله در غرب شهر تبریز (جنب پالایشگاه و پتروشیمی) واقع شده و جزء محدودهٔ شهرداری منطقهٔ ۷ تبریز محسوب می‌شود. در ۲ بهمن ۱۳۸۵ خورشیدی، با مجوز کمیسیون نام‌گذاری معابر و اماکن عمومی شهر تبریز، نام این محله به‌دلیل حفظ نام‌های تاریخی، به صورت رسمی و قانونی از کجاباد به کجوار بازگردانده شد.«تغییرنام کجاباد به کجوار». "کیهان"، ۹ اسفند ۱۳۸۵، ص ۱۱. همچنین شورای نامگذاری در تاریخ ۲ مرداد ۱۳۹۷ شیوة صحیح نگارش نام این مکان را به صورت «کوجووار» تصویب کرد.مصوبه اصلاح شیوه نگارش نام کوجووار
ریشهٔ نام و تاریخ بنای کوجووار به درستی مشخص نیست و روایات مطرح شده در مورد این محله ناقص است. دو روایت مستند در مورد نام آن نقل شده‌است.
در زبان مردم قدیم منطقه، «کوجو» و «کوجی» نوعی پارچه پشمی بسیار جالب خوش بافت (شبیه جاجیم) با رنگ‌های متنوع اصیل طبیعی پشمی بود که به عنوان بالاپوش، روانداز، بارانی، پالتو، بورغه، چوخا و … استفاده می‌شد و همچنین اسباب و آلتی را هم می‌گفتند که در بافندگی، تارها را پس و پیش می‌کند. ☃☃ «وار» هم به معنای بودن و موجود بودن، تولید و به عمل آوردن است. پس «کوجووار» به معنای بسیار جالب جایگاهی است که در آن بهترین نوع پارچه پشمی مورد نیاز کشاورزان و دامداران و کاروانیان تولید و به بازار مصرف عرضه می‌شد. ☃☃☃☃↵روایت دیگر چنین است که واژه گوجووار به دوران هیتی‌ها برمیگردد که «گؤو» را خدای بزرگ خود می‌دانستند. «گؤو» در اصل به معنی آسمان ونیرو و زندگی وجنب وجوش است. برخی از مردم منطقه به این محله گوجووار می‌گویند که از این نام گرفته شده‌است.تاریخ مختوم - صفحه 55 گؤو خدای اسکیت
نام‌های دیگری که برای کوجووار نوشته شده‌اند، عبارتند از کجاباد (Kojabad)، کجوار (Kojovar)، کجاآباد (Kojāābād)، کج‌آباد (Koj āābād) و گوجووار (Gujuvar).
براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۹۵ خورشیدی، جمعیت کوجووار بالغ بر ۶٬۰۰۱ نفر بوده که از این تعداد ۳٬۱۷۰ نفر مرد و ۲٬۸۳۱ نفر زن بوده‌اند. همچنین برپایهٔ همین آمار، شمار خانوارهای ساکن در این محله بالغ بر ۱٬۸۸۱ خانوار بوده‌است.«سرشماری عمومی نفوس و مسکن 1395».
خطهٔ کوجووار از دیرباز مهد مردان و زنان فرهنگ‌پرور و ادب‌دوست بوده‌است. شخصیت‌های علمی و ادبی که نام بلند آنها در کتب قدیمی ثبت شده اما با بی‌توجهی عموم مردم به فراموشی سپرده شده‌است.
ابوحفص عمر بن عبدالمؤمن بن یوسف کوجوواری بعد از مهاجرت به شهر بلخ و تحصیل علوم دینی شیخ‌الاسلام این شهر گردید. وی همراه مؤلف کتاب هدایه به سال ۵۴۴ هجری قمری (۵۲۸ هجری شمسی) عازم مکّه معظمه و مدینه منوره شدند و پس از انجام فریضه حج و زیارت مدینه در مراجعت به شهر همدان رفتند. وی در این سفر از صاحب هدایه بهره‌های علمی زیادی برد و روایاتی را از او آموخت، امّا در چندین سال بعد در بعضی از مسائل فقهی با صاحب هدایه اختلاف نظر پیدا کرد و دربارهٔ آنها با او به مناظره پرداخت.رحمانی ولوی، مهدی و منصور جغتایی (1386) تاریخ علمای بلخ، مشهد، بنیاد پژوهشهای اسلامی
رضوان کوجوواری دانشمند فاضل و شاعر شیرین‌سخن در این خطه زندگی می‌کرد.همراز، رضا (1395) یادداشت‌هایی از تاریخچه زبان و ادبیات ترکی آذربایجان در این سوی ارس، تبریز، یاران اشعار ایشان بیشتر به زبان ترکی و فارسی بوده و این بیت مطلع شعری از او است:
مین حوری غلمان اولا کونلوم سنی ایستر
مین مهر درخشان اولا کونلوم سنی ایستر
هزاران حوری و غلمان اگر باشند باز این دل ترا خواهد
هزاران مهر رخشان هم اگر باشند باز این دل ترا خواهدیاری، جلیل (1399) رضوان کوجوواری: شاعر پرده‌نشین آذربایجان، غروب، شماره 16: 225-220
کوجووار قطب صنعت لوازم خانگی آذربایجان است و اکثر ساکنان این محله در کارگاه‌های صنعتی مشغول تولید لوازم خانگی و صنعتی (اجاق گاز، بخاری گازی، کولر آبی، یخچال فریزر و کابینت فلزی) هستند. تعداد این کارگاه‌ها بالغ بر ۳۰۰ واحد می‌باشد. در گذشته، این محله باغ‌ها و مزارع فراوانی را در خود جای داده بود که منبع درآمد ساکنان محسوب می‌شد؛ ولی امروزه به‌جهت مستقر شدن کارخانه‌های تولیدی و صنعتی شهر تبریز در این منطقه (همانند پالایشگاه و پتروشیمی تبریز) و آلودگی ناشی از آن، اکثر این باغ‌ها و مزارع کشاورزی از بین رفته‌اند.دیروز بوی گندم، امروز طعم اتیلنکودکان ما با بوی مواد شیمیایی و احساس خفگی از خواب بلند می‌شونددردنامه مردم کوجووار برای مهندس قاسمیکودکان ما با بوی مواد شیمیایی و احساس خفگی از خواب بلند می‌شوندآلودگی پالایشگاه تبریز همچنین، آجر کوجووار که در کارخانه‌های آجرپزی اطراف این محله تولید می‌شود، یکی از مهم‌ترین کالاهای صادراتی منطقه به‌شمار می‌رود. گندم و کلزا نیز از مهم‌ترین محصولات کشاورزی این منطقه محسوب می‌شوند.
کوجووار به سبب مجاورت با شرکت‌های بزرگ صنعتی (بالاخص شرکت پالایش نفت تبریز، شرکت پتروشیمی تبریز و شرکت پلی‌نار) در معرض آلودگی شدید هوا، آب و خاک است. علی‌رغم تلاش فعالان محیط زیستی کوجووار تا الان بهبودی در اوضاع آلودگی منطقه حاصل نشده‌است.بازی برد- برد پتروشیمی و کوجوواربا تهدیدکنندگان سلامت محیط زیست مدارا نمی‌شود
«کند ایچی» نام مرکزی‌ترین محلهٔ کوجووار است. این محله از لحاظ کالبدی، اقتصادی و اجتماعی مرکز کوجووار محسوب می‌شود. به لحاظ تاریخی، عموماً محلات و کوچه‌های اصلی کوجووار به نام مقصدی نامگذاری شده‌اند که آن جاده بدان مقصد منتهی می‌شد. به عنوان مثال، جاده منتهی به سردرود و باغ معروف و مایان به نام «سردری یولو»، «باغ معروف یولو» و «مایان کوچه‌سی» نام نهاده شده‌اند. همچنین «شوش یولو» نام جاده‌ای است که در قدیم کوجووار را به جادهٔ شوسهٔ تبریز-آذرشهر وصل می‌کرد که با آمدن پالایشگاه تبریز این مسیر نیز قطع گردید. از دیگر محلات کوجووار می‌توان به «ناخیر یولو»، «خرمنگاه کوچه‌سی»، «شاهسون کوچه‌سی»، «مدرسه کوچه‌سی»، «مخابرات کوچه‌سی»، «گؤز دربندی» و «ماللا دربندی» اشاره کرد. در سال‌های اخیر، با آمدن مهاجرانی از بیرون محله‌ای به نام «قره داغلی‌لار محله‌سی» نیز در قسمت غرب کوجووار شکل گرفته‌است.
مسجد محمد حنفیه واقع در شمال کوجووار یکی از اماکن تاریخی و مذهبی این منطقه می‌باشد. بنا به روایتی قبل از نهضت قیزیل باش‌ها مردمان منطقه کیسانی مذهب بودند؛ که این بنا متعلق به این مذهب می‌باشد. مذهب کیسانیهمقابر و مساجد منتب به محمد حنفیه در اطراف تبریز. مرکز اسناد مجلس شورای اسلامی امکنه شریف و رجال تبریز- میرزا علی ثقة الاسلامتاریخ مختوم - ص 111 و 112- مبحث تاریخی حجة الاسلام میرزا حسن اسحقی بنای قبلی این مسجد از خشت خام، چوب و کاه‌گل بوده‌است، اما بنای جدیدی سال ۱۳۵۶ به بعد توسعه یافته و بازسازی شده بود که از آجر، آهن و سیمان بوده. بنا به گفته اهالی، قبلاً یک قبر در محل مسجد وجود داشته، اما در بازسازی بنا از بین رفته‌است. سنگی حاوی قدمگاه یکی از معصومین (ع) در مسجد وجود داشته که از سرنوشت آن اطلاعی در دست نیست.شماری از زیارتگاه‌های استان آذربایجان شرقی، ص ۱۵۲–۱۵۳
مایان علیا ممکن است یکی از موارد زیر باشد:
روستای مایان علیا (مشهد)
روستای مایان علیا (تبریز)
بابا باغی یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان اسپران بخش مرکزی شهرستان تبریز واقع شده‌است.
جمعیت این روستا بر پایهٔ نتایج سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۸۵ خورشیدی، ۴۰۹ نفر بوده‌است.
باباباغی در میان دره‌ای از کوه‌های شمال غرب تبریز و در نزدیکی کوه بهلول و کوه‌پایه‌های حلّی بنا شده‌است. قریه باباباغی روزگاری محل تفریح و شکار ناصرالدین میرزا ولیعهد قاجار در تبریز بود.
در حال حاضر این منطقه به عنوان مرکز درمان بیماران جذام مورد استفاده قرار گرفته و تنها مرکز تخصصی درمان بیماران جذامی در ایران است.
فیلم مستند خانه سیاه است، به کارگردانی فروغ فرخزاد در سال ۱۳۴۱ در این محل فیلمبرداری شده بود.
نام باباباغی از اسم شخصی به نام «بابا» است (در زبان ترکی، «باباباغی» یعنی «باغ بابا») که در روزگار ولیعهدی ناصرالدین میرزا، باغبانِ باغی بود، بسیار آباد و مرتب. در همین مکانِ آسایشگاهِ امروزیِ جذامیان که وسایل رفاه و راحتی ولیعهد را که برای شکار به این کوهستان می‌آمد، فراهم کرده و پیوسته مورد تشویق ناصرالدین میرزا قرار می‌گرفت. تا این که ناصرالدین میرزا در تهران به تخت پادشاهی نشسته و در ازای خدمات باغبانش «بابا»، این باغ را به او بخشید. مدت‌ها شخصِ بابا این باغ را اداره می‌کرد، تا اینکه وفات یافته و باغ مزبور بی‌صاحب ماند تا در پایان مبارزات مشروطه و قیام مردم تبریز، ستارخان که از مبارزه و جنگ خسته شده بود، از والی و حاکم آذربایجان، مخبرالسلطنه هدایت درخواست کرد که باغ را به او واگذار نماید تا به کشاورزی و باغداری بپردازد؛ اما این درخواست مورد قبول واقع نشد؛ زیرا قرار بر این بود که ستارخان به هر قیمتی که باشد، از تبریز دور شده و به تهران برده شود. در مورد واگذاری باغ باباباغی به ستارخان در «تاریخ هیجده ساله آذربایجان»، نوشته احمد کسروی چنین آمده‌است:
«... این از آقای بلوری است که آن سالی که ستارخان از اردبیل بازگشت و من در تبریز نمایندهٔ انجمن ایالتی بودم، ستارخان باباباغی را از برای خود خواست و مرا میانجی ساخته و به انجمن چنین پیام داد: «من (ستارخان)، سگ این توده هستم و همیشه می‌خواهم پاسبان این توده باشم، شما باباباغی را به من واگذار کنید، بروم در آنجا به کشت و کار بپردازم و روز بگزارم و باز هر زمان نیاز افتاد بیایم و جانبازی کنم…» بلوری می‌گوید، من این پیام او را رسانیدم و کوشیدم که باغ را به او واگذارند؛ اما آقای هدایت (مخبرالسلطنه) خرسندی نداد.»
در سال ۱۳۰۰ خورشیدی که عبدالله‌خان امیرطهماسبی، حاکم ایالت آذربایجان و فرمانده لشکر شمال غرب ایران شد، باباباغی بلاتکلیف مانده بود و ماجرایی پیش آمد که مسئولان وقت، تصمیم گرفتند، این محیط سرسبز، ولی دور افتاده را به آسایشگاه جذامیان اختصاص دهند؛ لذا باباباغی به اداره صحیّه (بهداری) تبریز واگذار شد، تا تمام بیماران جذامی را در این باغ اسکان دهند و دهکده‌ای بسازند و از آن‌ها مراقبت و مواظبت نمایند و آن ماجرا چنین است که سابقاً تعدادی از بیماران جذامی در روستایی در ارتفاعات غربی روستای ونیار به نام «سوودلوق» زندگی می‌کردند که راه قدیم تبریز به اهر از گردنه پایان از نزدیکی آن می‌گذشت. در این میان روستاییان جذامی از روستای خود پایین آمده، دست به راهزنی می‌زدند و مردم هم از ترس بیماران راهزن پا به فرار می‌گذاشتند و هر چه داشتند به دست آن‌ها می‌افتاد و این اوضاع تا اواخر دوره قاجار ادامه داشت، تا سرانجام پس از اختصاص باباباغی به آسایشگاه بیماران جذامی، مسئولان وقت و مأموران اداره بهداری، تمام بیماران را جمع‌آوری کرده، در محوطه باباباغی اسکان دادند. امروزه بقایای روستای مزبور در حول و حوش بلندی‌های سوودلوق به چشم می‌خورد.