moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
افرادی مانند هانیبال بارکا، الکساندر کبیر و دوک ولینگتون در منابع تاریخی به عنوان نوابغ لجستیک مطرح هستند.
لجستیک را در فارسی «آمادگاری» نیز می‌گویند.
مدیریت لجستیک به عنوان نقشی در زنجیره تأمین است که وظیفه‌دار طراحی، نحوه اجرا، کنترل و افزایش بهره‌وری کلیه فرایندهای مرتبط با ذخیره‌سازی کالا و جریان‌های جلو برنده یا عقب رونده مؤثر، ارائه سرویس‌ها یا اطلاعات مرتبط از محل تولید تا نقطه مصرف به طوریکه نیازهای مشتریان را برآورده سازد، است.
به شخصی که به صورت حرفه‌ای در مدیریت لجستیک مشغول به کار است "logistician" می‌گویند.
چارتر مؤسسه لجستیک و حمل و نقل (CILT) در ۱۹۱۹ در انگلیس تأسیس شد و رویال چارتر را در سال ۱۹۲۶ تأسیس کرد.
موسسات چارتر یکی از مهم‌ترین بخش‌ها یا موسسات در زمینه لجستیک و حمل و نقل هستند که وظیفه امتیاز دهی میزان کیفی خدمات حرفه‌ای را در مدیریت لجستیک بر عهده دارند.
در سال ۱۳۸۷ در دانشگاه صنعتی امیرکبیر دانشکده مهندسی صنایع و سیستم‌های مدیریت ایجاد شد.
این گرایش در مقطع کارشناسی ارشد توسط دکتر کریمی به وجود آمد که هم‌اکنون جز پرطرفدارترین گرایش‌های مهندسی صنایع در کنکور کارشناسی ارشد است.
در سال ۱۳۸۹ دانشگاه علمی کاربردی شهید دستواره دوره‌های کاردانی لجستیک و انبارداری و سال ۱۳۹۳ کارشناسی لجستیک را برگزار کرده‌است. این مقاطع تحصیلی همچنان در حال برگزاری است.
همجنس‌گرایی زنانه یا دگرباشی زنانه یا لِزبیَنیسم نوعی گرایش جنسی مختصّ زنان است که عشق، احساسات و تمایلات جنسی زن به دیگر زنان معطوف است. زنان یا دختران با این گرایش را لِزبیَن می‌نامند.
لزبین برگرفته از نام جزیرهٔ «لزبوس» است در دریای اژه که محل زندگی «سافو» شاعر یونانی قرن ششم پیش از میلاد بوده‌است. او غزلیاتی در وصف عشق به زنان و مردان دارد و این امر زمینه‌ای بوده که وقتی در قرن نوزدهم عنوانی خاص برای همجنس‌گرایی زنان ظاهر شد «سافو» و زادگاهش خاستگاهی برای انتخاب نام «لزبین» قرار گرفت. در واقع در تمدن‌های باستانی نمی‌توان مرزگذاری‌های هویتی همجنس‌گرا/دگرجنس‌گرا را به صورتی که امروزه عادت کرده‌ایم تطبیق داد. مشابه عشقی که سافو به دختران بیان می‌کرده‌است را در سراسر دنیای باستان می‌توان میان زنان یافت. اما قالب‌های امروزی ما نمی‌تواند به درستی این روابط را توصیف کند. چنین تساهلی در بین‌النهرین و مصر باستان نیز وجود داشته‌است. برخی در قانون حمورابی هم اثر تساهل در مورد روابط زنان را یافته‌اند. در این قانون از کسانی یاد شده‌است به نام Salzikrum که به‌طور تحت‌لفظی به دختر-مردانه یا زن-مردانه ترجمه شده‌است.‌ اما عده‌ای این ایده را نمی‌پذیرند و معتقدند که این ایده مطابق با جامعهٔ مردسالار این دوره نبوده‌است.‌ به نظر می‌رسد که این شخصیت می‌تواند تا حدودی مطابق با ایده لزبین بودن باشد. به هر روی عنوان لزبین نخست برای اشاره به شیوه تغزلی به کار می‌رفته که حاکی از عشق میان زنان بوده‌است. اما تدریجاً به عنوان یک اصطلاح پزشکی برای توصیف رابطه جنسی میان زنان استفاده شده؛ یعنی آنچه طبق‌زنی (این اصطلاح به معنی برهم مالیدن واژن‌ها در پوزیشن قیچی است معادل آنچه که در عربی «مساحقه» و در انگلیسی «Tribadism» نامیده می‌شود) نیز خوانده شده‌است. همجنس‌گرایی زنان به عنوان لزبینیسم نخستین بار در زبان سکسولوژیست‌های قرن نوزدهم و بیستم ظاهر شد. در اواخر قرن هجدهم هاینریش اولریکس در تحقیقات خود در مورد همجنس‌گرایی مطابق دیدگاه آن دوره که هنوز گرایش جنسی و هویت جنسیتی را از هم جدا نمی‌کردند، همجنس‌گرایان را به عنوان یک جنس سوم تشخیص داده بود. او عنوان اورانیر را برای همجنس‌گرایان مرد و زن برمی‌گزید. به‌همین‌ترتیب همجنس‌گرایی نیز با یک واژهٔ پزشکی یعنی اورانیسم خوانده می‌شد که در میان سکسولوژیست‌های آلمانی تا مدتی به جای لزبینیسم به کار می‌رفت. هویت لزبین‌ها در کشورهایی اروپایی و آمریکایی شمال اغلب تحت تأثیر فعالان و محققان فمینیست است. جنبشی که از دهه شصت فعال شده‌است. اما تا پیش از این دهه جمع‌های زیر زمینی و انتشارات اغلب زیرزمینی یا در حاشیه جایی است که برون‌آیی لزبین‌ها به عنوان یک هویت میسر بوده‌است. برای مثال در سال ۱۹۵۵ میلادی هشت زن همدیگر را در سانفرانسیسکو در خانهٔ یکدیگر ملاقات می‌کردند تا مکانی برای رقص و آشنایی با یکدیگر داشته باشند. این نقطهٔ آغازی برای تشکیل یک گروه از لزبین‌ها در آمریکا بود به نام «دختران بیلیتیس» . آن‌ها مجله‌ای به نام «نردبان» را سال بعد منتشر کردند که در آن عادی بودن زندگی یک لزبین، طرح نام و زندگی مشاهیر لزبین و بیان زندگی روزمره لزبین‌ها و در مجموع عادی‌سازی امری که در این دوره هنوز داغ ننگ بزرگی در آمریکا محسوب می‌شود است. آن‌ها عنوان «متفاوت» را برای اشاره به لزبین‌ها استفاده می‌کردند برای آنکه جامعه هنوز قادر به عادی بودن عنوان لزبین نداشت
با اصلاح قانون در قبرس شمالی به عنوان آخرین کشور حوزهٔ اروپا، دیگر در این قاره، استرالیا و آمریکای شمالی کشوری وجود ندارد که همجنس‌گرایی در آن جرم محسوب شود. علاوه بر آن ازدواج همجنسگرایان هم‌اکنون در شانزده کشور دنیا قانونی است. سازمان ملل متحد اعلامیه جهانی حمایت از حقوق اقلیت‌های جنسی را منتشر کرده و تاکنون ۹۴ کشور عضو با امضای آن متعهد به رعایت این حقوق شده‌اند. در ۲۶ ژوئن ۲۰۱۵ دیوان عالی ایالات متحده آمریکا اعلام کرد که زوج‌های همجنس بنا به قانون اساسی این کشور از حق برابری قانونی برخوردارند و به این ترتیب زوج‌های همجنس در سراسر آمریکا اکنون حق ازدواج دارند. همچنین در ۲۳ ماه مه ۲۰۱۵ مردم ایرلند در یک همه‌پرسی به ازدواج زوج‌های همجنس رأی «آری» دادند.
در قوانین ایران، همجنس‌گرایی زنانه تحت عنوان «مساحقه» عملی مجرمانه محسوب می‌شود.قانون مجازات اسلامی کتاب اول (حدود) باب سوم
سحق -بر وزن سنگ- یا مساحقه معانی گوناگونی دارد، از جمله: جامهٔ کهنه، ریزه ریزه کردن، کوبیدن، نرم کردن، ساییدن و پاک کردنلغت نامه دهخدا، ذیل لغت سحق و در اصطلاح حقوقی به عمل دو زن که از هم لذت جنسی می‌برند و با مالیدن آلت زنانه خود به هم شهوت می‌کنندمحمودی (عباسعلی)، «حقوق جزای اسلام»، نهضت زنان مسلمان، ص ۶۹ و در ماده قانونی «همجنس‌گرایی زنان با اندام تناسلی»مادهٔ ۱۲۷ قانون مجازات اسلامی اطلاق می‌شود.
دربارهٔ جرم مساحقه روایتی از علی، امام اوّل شیعه نقل شده‌استالسحق فی النساء کاللواط فی الرجال لکن فیها جلد مائة لأنه لیس فیها ایلاج؛ حرعاملی، وسایل الشیعه، باب حدود؛ مستدرک الوسائل، ج ۱۸، ص ۸۶ که برگردان فارسی آن عبارت چنین است: مساحقه در میان زنان مانند لواط در بین مردان است ولکن حد مساحقه صد ضربه تازیانه است، زیرا در مساحقه دخول نیست.تبیین جایگاه جرم و مجرم در نصوص اسلامی، پایگاه حوزه، برگرفته از فصلنامه ندای صادق، شماره ۲۴، فرزین قلعه جوین، مهرانگیز
سید روح‌الله خمینی در باب مساحقه می‌گوید: «با وطی زن به زن مساحقه واقع می‌شود و اثبات این جرم مانند اثبات لواط است و مجازات آن صد ضربه تازیانه است، به شرطی که مرتکب، عاقل، بالغ و مختار و این کیفر در محصنه و غیر آن یکسان است؛ و گفته شده اگر مساحقه کننده محصنه باشد، حکمش سنگسار می‌باشد، ولی صحیح‌تر اوّلی است (تازیانه می‌خورد، و سنگسار نمی‌شود) و تفاوتی نیست در اجرای مجازات بین فاعله و مفعوله و زن کافر یا مسلمان».روح‌الله الموسوی الخمینی، تحریر الوسیله، ج۴، ص ۲۰۱
بر اساس نظر مذکور از سید روح‌الله خمینی است که قانون‌گذار در مادهٔ ۱۲۹ قانون مجازات اسلامی هم مجازات مساحقه را ۱۰۰ تازیانه تعیین کرده‌است. اگر مساحقه‌کننده پیش از شهادت شهود توبه کند، حد ساقط، ولی اگر بعد از شهادت توبه کند، موجب ساقط شدن حد نخواهد شد. به همین ترتیب است اگر مساحقه با اقرار شخص ثابت شود و او پس از اقرار توبه کند، قاضی می‌تواند از ولی‌امر، تقاضای عفو او را نماید.
«هرگاه دو زن که با هم خویشاوندی نسبی نداشته باشند بدون ضرورت، برهنه زیر یک روانداز قرار گیرند، به کمتر از صد تازیانه تعزیر می‌شوند. در صورت تکرار این عمل و تکرار تعزیر، در مرتبهٔ سوم به هر یک صد تازیانه زده می‌شود» که در اینجا برهنه بودن دو زن بدون اینکه عمل مساحقه صورت گرفته شده باشد، امارهٔ عملی همجنس‌بازی و مجرمانه محسوب شدهشامبیاتی، هوشنگ، حقوق جزای عمومی، جلد دوم، انتشارات مجد، (جلد دوم)، چاپ پانزدهم (چاپ دوم مجد): ۱۳۸۸ ص ۳۷۰ الی ۳۷۱ و به کمتر از صد تازیانه تعزیر می‌شوند. در صورت تکرار این عمل و تکرار تعزیر در مرتبه سوم به هر یک صد تازیانه زده می‌شودماده ۱۳۴ قانون مجازات اسلامی و هرگاه مساحقه سه بار تکرار شود و بعد از هر بار حد جاری گردد در مرتبهٔ چهارم حد آن قتل است.ماده ۱۳۱ قانون مجازات اسلامی
راه‌های اثبات مساحقه در دادگاه همان راه‌های اثبات لواط استماده ۱۲۸ قانون مجازات اسلامی یعنی اقرار، شهادت ۴ شاهد مرد و علم قاضی می‌باشد.اثبات جرائم منافی عفت از نگاهی دیگر- دکتر محمود آخوندیمواد ۱۱۷ الی ۱۱۹ قانون مجازات اسلامی
افلیا پرتو (زادهٔ ۱ دی ۱۳۱۷ در تهران) نوازنده پیانو و موسیقی‌دان اهل ایران است.
افلیا پرتو ۱ دی سال ۱۳۱۷ در تهران متولد شد. در سن ۱۰ سالگی به هنرستان موسیقی ملی راه یافت. او از هنرمندانی همچون «ابولحسن صبا»، «علینقی وزیری»، «روح‌الله خالقی»، «حسین تهرانی»، «مهدی مفتاح» و «جواد معروفی» بهره برده‌است. وی سال‌ها نزد «جواد معروفی» پیانو ایرانی را فراگرفت و نخستین زن ایرانی است که «پیانو ایرانی» (اجرای موسیقی ملی ایران با پیانو) نواخته و آموزش داده‌است.
او فارغ‌التحصیل کارشناسی "موزیکولوژی" از هنرستان عالی موسیقی ملی و کارشناسی ارشد "مدیریت امور فرهنگی موسیقی" از دانشگاه فارابی (دانشگاه هنر) می‌باشد. وی پس از پایان دوره کارشناسی‌اش در سال ۱۳۳۶ در اداره هنرهای زیبا در وزارت فرهنگ و هنر مشغول به کار شد. همچنین، تا هنگام بازنشستگی به تدریس موسیقی و نوازندگی پیانو پرداخت. او سالها در وزارت فرهنگ و هنر سابق سرپرست ارکستر بانوان بود. این ارکستر بزرگ از سازهای ایرانی و غربی تشکیل می‌شد که موسیقی ایرانی می‌نواختند و خود او در این ارکستر پیانو می‌نواخت. وی در سال ۱۳۷۷ گروه موسیقی «یاران» را با خوانندگی «خاطره پروانه» تأسیس نمود و کنسرت‌های متعددی با این گروه برای بانوان به صحنه برد. پس از درگذشت «خاطره پروانه» خوانندگی اجراهای گروه «یاران» را «افسانه ملک» بر عهده داشت.
مهر ۱۳۹۰ در مراسم اختتامیه دوازدهمین جشن خانه موسیقی، از "افلیا پرتو" به همراه ۸ بانوی هنرمند موسیقی دیگر تقدیر شد و تندیس‌های جشن خانه موسیقی به ایشان اهداء شد. همچنین بهمن ۱۳۹۵ در مراسم نکوداشت «جواد معروفی» از "افلیا پرتو" قدردانی شد.
پلاسیبو یک گروه آلترنتیو راک بریتانیایی است که در سال ۱۹۹۴ در لندن بنیان گذاشته شد.
اعضای بنیان‌گذار گروه برایان ملکو (خواننده و گیتاریست) و استفان آلسدِل (بیسیست) هستند که تا به امروز در گروه عضویت دارند.تاریخچهٔ پلاسیبو در وب‌گاه Allmusic آلبوم‌های گروه تابه‌حال بیش از یک میلیون نسخه در بریتانیا و یازده میلیون نسخه در تمام دنیا فروش داشته است.پلاسیبو جزئیات آلبوم آینده و تور جهانی‌اش را اعلام کرد
!نام آلبوم
!تاریخ انتشار
آرمانی شرکت طراحی مد و لباس ایتالیایی است، که در سال ۱۹۷۵ توسط جورجو آرمانی تأسیس شد.
این شرکت به طراحی و ساخت محصولات متنوعی شامل کالاهای لوکس، پوشاک، لوازم آرایشی، عطر، طراحی داخلی، جواهرات، عینک و ساعت با برندهای گوناگون می‌پردازد.
شرکت آرمانی در پایان سال ۲۰۰۵ میزان فروشی برابر با ۱٫۶۹ میلیارد دلار داشته‌است.hoovers.com
جورجو آرمانی و سرجیو گالئوتی این شرکت را با سرمایه ده هزار دلار، در سال ۱۹۷۵ در شهر میلان بنیان گذاشتند.
این شرکت امروزه در حدود ۴٬۷۰۰ کارمند و ۱۳ نمایندگی تولید در سراسر جهان دارد. هم‌اکنون شرکت آرمانی مالک شبکه‌ای از ۳۰۰ فروشگاه و بوتیک در ۳۶ کشور جهان می‌باشد.biz.yahoo.com
شرکت آرمانی به طراحی و ساخت محصولات متنوعی شامل لوازم فشن، پوشاک، لوازم آرایشی، عطر، دکوراسیون، جواهرات، عینک و ساعت با برندهای گوناگون می‌پردازد.
این شرکت همچنین از طریق همکاری با سایر شرکت‌ها به حیطه‌های تازه‌ای مانند ساخت هتلها و مراکز تفریحی زنجیره‌ای و حتی ساخت گوشی‌های موبایل نیز وارد شده‌است. آرمانی از طریق همکاری با شرکت سامسونگ، اقدام به طراحی و عرضه گوشی‌های موبایل لوکس با برند آرمانی نموده است.
این شرکت مشارکت خود را با شرکت اماراتی اعمار، برای ساخت مجموعه هتل‌های زنجیره‌ای لوکس، آغاز کرده‌است و در حال ساخت هتل‌های آرمانی، در شهرهای میلان، پاریس، نیویورک، لندن، هنگ کنگ، لس آنجلس، توکیو، شانگهای، سئول و دوبی می‌باشد.
آرمانی عرضه عطرهای زنانه و مردانه خود را پس از همکاری با شرکت لوازم آرایشی لورئال آغاز کرد.عاشقان سینه‌چاک "هوگو" یا "جورجو" (دویچه‌وله فارسی)
شرکت آرمانی به طراحی و ساخت محصولات متنوعی شامل لوازم فشن، پوشاک، لوازم آرایشی، عطر، لوازم دکور، جواهرات، عینک و ساعت با مارک‌های گوناگونی شامل جورجو آرمانی، آرمانی کولزیونی، امپوریو آرمانی، آرمانی جینز، آرمانی جونیور، آرمانی اکسچینج و آرمانی کاسا می‌پردازد.
از کرخه تا راین یک فیلم درام محصول ۱۳۷۱ (۱۹۹۳) ایران است به نویسندگی و کارگردانی ابراهیم حاتمی کیا که به سرنوشت چند قربانی استفاده از جنگ‌افزار شیمیایی در جنگ ایران و عراق می‌پردازد. از بازیگران این فیلم می‌توان به علی دهکردی و هما روستا اشاره نمود. موسیقی مشهور و پراستفادهٔ این فیلم از آثار مجید انتظامی است.
این فیلم اولین همکاری سینمایی ایران و آلمان است.
سعید که بر اثر بمب‌های شیمیایی نابینا شده به همراه گروهی از همرزمانش برای معالجه به آلمان اعزام می‌شود. لیلا خواهر سعید که سال هاست در آلمان با شوهر آلمانی و پسرشان یوناس (یونس) زندگی می‌کند، سعید را در آسایشگاه می‌بیند. بین سعید و یونس رابطه عاطفی عمیقی برقرار می‌شود. یکی از همرزمان بسیجی سعید قصد دارد پناهندگی کشور دیگری را بپذیرد و سعید و دوستان دیگرش نسبت به عمل او معترض هستند. با کوشش‌های پزشکان متخصص یکی از چشم‌های سعید معالجه می‌شود، اما آزمایش‌هایی که بر روی او انجام می‌شود روشن می‌کند که او بر اثر گازهای شیمیایی مبتلا به نوعی سرطان خون شده‌است. همسر او در ایران زایمان می‌کند و سعید پس از معالجه‌ای نافرجام می‌میرد و پس از مرگ او، خواهرش لیلا عازم ایران می‌شود.
موسیقی متن این اثر ساخته مجید انتظامی است. حاتمی کیا پس از این فیلم، در فیلم‌های "آژانس شیشه‌ای" و "بوی پیراهن یوسف" خود نیز با مجید انتظامی همکاری کرد.
به نام پدر فیلمی به کارگردانی و نویسندگی ابراهیم حاتمی‌کیا و محصول سال ۱۳۸۴ است. موضوع این فیلم دربارهٔ سال‌های پس از جنگ ایران و عراق و عوارض مادی و عاطفی آن است.
فیلم دربارهٔ رابطه یک پدر بسیجی و دختر جوانش است که مینهای باقیمانده از دوران جنگ باعث مجروح شدنش شده‌است.
جورجو آرمانی (زاده ۱۱ ژوئیه ۱۹۳۴ در شهر پیاچنزا ایتالیا) طراح لباس سرشناس ایتالیایی است که بیشتر به خاطر طراحی پوشاک مردانه شناخته شده‌است. او شرکت خود، آرمانی را در سال ۱۹۷۴ بنیان گذاشت و در آستانه قرن بیست و یکم به‌عنوان موفق‌ترین طراح از ایتالیا فراتر رفت.Giorgio Armani, biography (وبگاه ووگ)
در سال ۲۰۰۰ مجله فوربز، جورجو آرمانی را به عنوان موفق‌ترین طراح دنیا معرفی کرد. در سال ۲۰۰۱ این مجله او را در لیست اعضای جدید مد و در ردیف نوزدهم قرار داد.جورجیو آرمانی کیست؟ (وبگاه دوخت)
آرمانی پس از فعالیت مختصری در پزشکی و عکاسی، تنها بر حسب اتفاق وارد صنعت مد شد. او پس از خدمت نظام وظیفه، در فروشگاه بزرگ "لاریناسکنت" در میلان آغاز به‌کار کرد. آرمانی در سال۱۹۶۴به عنوان طراح در شرکت پوشاک مردانه "نینو کروتی هیتمن" استخدام شد. او در سال ۱۹۷۴ نخستین مارک لباس مردانه و یک سال بعد اولین مجموعه لباس زنانه‌اش را معرفی کرد.
او پس از آنکه در سال ۱۹۷۵، دیگر تولیدات مربوط به صنعت طراحی لباس با برند «جورجو آرمانی» را عرضه کرد.
اما تا سال ۱۹۸۰ تقریباً در آمریکا ناشناخته بود. در همین سال ریچارد گی‌یر (Richard Gere) در فیلم ژیگولوی آمریکایی (American Gigolo) لباس طراحی شده توسط جورجو آرمانی را پوشید. رفته رفته نگاه‌ها به سمت برند آرمانی جلب شد. آرمانی همچنین تهیهٔ لباس سریال جنایتکاران میامی (Miami Vice) را عهده‌دار شد. در سال ۱۹۸۱ نخستین سری فروشگاه‌های فروش ارزانتر و بازار بزرگ آرمانی شروع به کار کرد. در اواخر دههٔ ۱۹۹۰، آرمانی بیش از ۲۰۰ فروشگاه در سرتاسر جهان و در سال ۲۰۰۰ بخش لوازم آرایشی را راه‌اندازی کرد. امروزه شرکت آرمانی شامل ۲۰۰۰ مرکز فروش جهانی با فروش سالیانه بیشتر از یک میلیارد دلار است. شرکت آرمانی برای تبلیغات خود از افراد بسیار معروف در زمینهٔ هنر و ورزش استفاده می‌کند که از جمله آن‌ها می‌توان به دیوید بکهام ، کریستیانو رونالدو از فوتبالیستها و مگان فاکس از بازیگران هالیوود نام برد.
در سال ۲۰۱۰، او اولین هتل خود واقع در برج خلیفه (در دبی) با ۱۶۰ اتاق به طراحی جورجو آرمانی است را افتتاح کرد و انتظار می‌رود که به زودی، یک هتل دیگر در میلان افتتاح کند.
هنرستان عالی موسیقی، مدرسه‌ای برای آموزش موسیقی در تهران بود که در طول تاریخ فعالیتش چندین بار نام آن تغییر کرد.
به تصمیم ناصرالدین شاه بنا بر این شد که عده‌ای نوازندهٔ قابل برای مراسم رژه و جشن‌های نظامی فراهم شوند. از این رو به دستور ناصرالدین شاه، مخبرالدوله مامور شد تا شرایط آن را فراهم آورد. مخبرالدوله نیز یکی از موسیقی‌دانان برجستهٔ فرانسوی را که آلفرد ژان باتیست لومرA.J.B.Lemaire نام داشت به ایران دعوت کرد و در سال ۱۲۴۸ خورشیدی (برابر با ۱۸۶۹ میلادی) «مدرسه موزیک» گشایش یافت. در این دوره شش ساله درس‌های فارسی، حساب، تاریخ، موسیقی نظری، زبان فرانسه، جغرافیا، آموزش یک ساز بادی، آشنایی با آهنگسازی نظامی، سازشناسی یک ساز تخصصی، هارمونی، پیانو، ارکستراسیون و کمپوزیسیون تدریس می‌شد. موسیقی‌دان فرانسوی دیگری به نام دوالDuval که نوازنده ویولن و مربی ارکستر بود نیز با ۳۸ نفر از فارغ‌التحصیلان دارالفنون نخستین ارکستر سازهای زهی ایران را تشکیل داد و نواختن ویولن را در ایران برای نخستین بار مرسوم کرد.
با مرگ لومر در سال ۱۲۸۹ شعبه موزیک نظام دارالفنون تعطیل شد تا هنگامی که در سال ۱۲۹۳ غلامرضا مین باشیان سالار معزز که افسر ارتش و از شاگردان برجسته لمر بود و مدتی نیز در پتروگراد رشته موسیقی علمی خوانده بود و رئیس ارکستر شاهنشاهی بود، وزارت معارف تصویب کرد شعبه موزیک نظام دارالفنون به صورت یک آموزشگاه با نام «کلاس موزیک» دوباره تشکیل شود. دوره این آموزشگاه چهار ساله بود و علاوه بر آموزش موزیک نظام، رشته‌های دیگر موزیک غربی نیز آموزش داده می‌شد و شاگردان غیرنظامی نیز داشت.
در سال ۱۲۹۷ «کلاس موزیک» به صورت یک مدرسه مستقل از دارالفنون جدا شد و به مدیریت غلامرضا مین باشیان (با همکاری فرزندش نصرالسلطان) و زیر نظر وزارت معارف درآمد و نام «مدرسه موزیک» بر آن نهاده شد. دانش‌آموزانی که گواهی نامه شش ساله ابتدائی داشتند ثبت نام می‌شدند و شش سال نیز در مدرسه موزیک می‌گذراندند. شاگردان مدرسه نظامی و غیرنظامی بودند. دانش‌آموزان غیرنظامی که تعدادشان هم بیشتر بود از وزارت معارف کمک هزینه تحصیلی دریافت می‌کردند.
مین باشیان برای مدرسه یک دوره جزوه‌های سازشناسی و هماهنگی و ارکسترشناسی و موسیقی نظامی از فرانسه ترجمه و تألیف کرده بود و خود تدریس می‌کرد. او علم هارمونی را نیز از آثار «مسیوران» (استاد کنسرواتوار پاریس) ترجمه کرده بود و در ترجمه به جای واژه «هارمونی» از «تناسب» استفاده می‌کرد.
در سال ۱۳۰۰ که «اداره کل موزیک» در ارتش نوین ایجاد شد مین باشیان، رئیس مدرسه موزیک که قبلاً ریاست موزیک قشون را نیز بر عهده داشت برای ریاست اداره کل موزیک و ریاست مدرسه موزیک انتخاب شد. در این مدرسه موسیقی ایرانی نیز به شیوه علمی تدریس می‌شد. درس‌ها شامل فارسی، حساب، جغرافیا، زبان فرانسه، شرعیات، فیزیک، مشق خط، خواندن و نوشتن نت، سازهای بادی، پیانو، سازهای زهی، تئوری موسیقی، سلفژ، تناسب علم موسیقی (هارمونی)، موسیقی ایرانی و ارکستراسیون بود.
در سال ۱۳۰۷ که اشتغال کارکنان دولت در دو سازمان ممنوع شد سرتیپ مین باشیان مجبور شد مدرسه موزیک را رها کند و تنها در ارتش خدمت کند. در این سال علینقی وزیری به ریاست مدرسه موزیک برگزیده شد و نام «مدرسه موزیک» به «مدرسه موسیقی دولتی» تبدیل شد. در سال ۱۳۱۱ مهدیقلی هدایت (رئیس‌الوزراء وقت) از مدرسه بازدید کرد و چون پیشرفت مدرسه را تحسین‌برانگیز دید بودجه‌ای به مدرسه اهدا کرد که برای تهیه وسایل فنی و تأسیس کتابخانه مصرف شد و به پیشنهاد مهدیقلی هدایت نام «مدرسه موسیقی دولتی» به «مدرسه موسیقار» تبدیل شد.
در سال ۱۳۱۳ نام مدرسه موسیقی به موجب قانون تربیت معلم به «هنرستان موسیقی» تبدیل شد و به دستور رضا شاه، ستوان یکم غلامحسین مین باشیان (فرزند غلامرضا مین باشیان سالار معزز) که معاون اداره کل موزیک قشون و سرپرست ارکستر سمفونی شهرداری بود و تحصیلات عالی‌اش در رشته موسیقی کلاسیک بود، با حفظ سمت‌های پیشین خود به ریاست هنرستان موسیقی منصوب شد. تا این سال موسیقی ایرانی و موسیقی غربی هر دو در مدرسه تدریس می‌شد اما از این پس موسیقی ایرانی از برنامه آموزشی مدرسه حذف شد و از سال بعد برنامه درسی جدیدی برای مدرسه تنظیم شده و یک دوره سه ساله ابتدائی در بدو ورود هنرجویان به هنرستان پیش‌بینی شده و کلاسهای ابتدایی و متوسطهٔ هنرستان برای نخستین بار در ایران به صورت مختلط برگزار شد.
در سال ۱۳۱۷ که اداره موسیقی کشور به سرپرستی غلامحسین مین باشیان تأسیس شد، امور هنرستان موسیقی نیز به این اداره واگذار شد و به گسترش و پیشرفت هنرستان توجه بیشتری شد. برای چند رشته موسیقی (نوازندگی ویولن، ویولن سل، کلارینت، ترمبون، آواز، کمپوزیسیون، مدیریت ارکستر) دوره آموزش عالی نیز ایجاد شد که به تناسب رشته بین دو تا چهار سال بود. نام «هنرستان موسیقی» نیز به «هنرستان عالی موسیقی» تبدیل شد. یک شعبه تخصصی برای آموزش موزیک نظام نیز به هنرستان عالی موسیقی اضافه شد.
در شهریور ۱۳۲۰ نیروهای متفقین وارد ایران شدند و وضعیت اداره‌های ایران تغییراتی کرد. در ۱۷ مهر ۱۳۲۰ از طرف وزیر فرهنگ وقت، به خدمت غلامحسین مین‌باشیان و صادق هدایت، عبدالحسین نوشین و نیما یوشیج که از سال ۱۳۱۷ از طرف مین باشیان در اداره موسیقی کشور استخدام شده بودند خاتمه داده شد. سپس علینقی وزیری به ریاست اداره موسیقی کشور و ریاست هنرستان عالی موسیقی [مجدداً] انتخاب شد. در زمان مدیریت وزیری، استادان سازهای غربی که از چکسلواکی دعوت شده بودند اخراج شدند و آموزش تار و موسیقی ایرانی دوباره در برنامه هنرستان گنجانده شد و چند رشته تخصصی موسیقی غربی تعطیل شد. این امر اعتراض تعدادی از هنرجویان مدرسه عالی را برانگیخت به طوری که خبر اعتراض و اعتصاب آنها در مطبوعات ایران منعکس شد ولی شورای عالی فرهنگ برنامه جدید وزیری را تأیید کرد و در ماده هشتم و بیستم اساسنامه نوین هنرستان که در مهر ۱۳۲۱ تصویب شد هنرجویان ملزم به آموختن هر دو سبک موسیقی ایرانی و اروپائی شده و آشنائی با تار برای اطلاع از کیفیت موسیقی ایرانی یکی شرایط دریافت گواهینامه متوسطه شد.
در سال ۱۳۲۷ طرح تدریس اختصاصی موسیقی کلاسیک غربی و تأسیسِ دوبارهٔ دورهٔ عالی هنرستان در شورای عالی فرهنگ تصویب شد و آموزش سازهای ایرانی از برنامه هنرستان عالی موسیقی حذف شد.
در سال ۱۳۲۹ اداره کل هنرهای زیبا تأسیس شد و در سال ۱۳۳۰ اداره موسیقی و نمایش زیر نظر هنرهای زیبا فعالیت خود را آغاز نمود. امور مربوط به هنرستان ها نیز تحت نظر این اداره بود. در سال ۱۳۳۵ اداره کل هنرهای زیبا امور موسیقی و نمایش را جدا کرد و اداره ای با عنوان اداره موسیقی و بالت تأسیس شد و امور هنرستان زیر نظر این اداره درآمد. در مهر ۱۳۴۲ ادارهٔ آموزش و هنرهای ملی شکل گرفت و امور هنرستان‌ها را نیز دربر گرفت. در سال ۱۳۴۳ وزارت فرهنگ و هنر تشکیل و اداره کل آموزش های هنری تأسیس شد. فعالیت هنرستان عالی موسیقی و هنرستان موسیقی ملی (که به کوشش روح‌الله خالقی تأسیس شده بود) تا اواخر سال ۱۳۵۷ ادامه پیدا کرد.
پس از انقلاب سال ۱۳۵۷مدتی هنرستان تعطیل بود. پس از آن هنرستان با عنوان «هنرستان سرود و آهنگ های انقلابی» و سال ها بعد با نام «هنرستان موسیقی» به فعالیت خود ادامه داد.
شریف لطفی (زادهٔ ۲۶ اردیبهشت ۱۳۲۹ در رشت) آهنگساز، نوازندهٔ هورن، پداگوژیست موسیقی و رهبر ارکستر اهل ایران است. او بنیانگذار دانشکدهٔ موسیقی دانشگاه هنر تهران و از استادان این دانشگاه است.
شریف لطفی زادهٔ ۲۶ اردیبهشت ۱۳۲۹ در شهر رشت است. او در سن ده سالگی به علت تغییر شغل پدر به تهران عزیمت کرد. دوازده ساله بود که به تشویق پدر، که خود از شاگردان ابوالحسن صبا بود، وارد هنرستان عالی موسیقی تهران شد و هورن را به عنوان ساز تخصصی زیر نظر مرتضی حنانه فرا گرفت.
شریف لطفی با دریافت دیپلم موسیقی، همزمان در ارکستر سمفونیک تهران، ارکستر اپرای تهران و ارکستر باله، به عنوان نوازندهٔ ساز هورن مشغول به کار شد. پس از گذراندن دوره کارشناسی موسیقی در هنرستان عالی موسیقی تهران، از سوی وزیر فرهنگ و هنر به دریافت بورس تحصیلی دولتی به عنوان دانشجوی ممتاز نائل آمد. او تحصیلات خود را در آکادمی موسیقی شهر هامبورگ آلمان در زمینه‌های پداگوژی موسیقی و رهبری ارکستر ادامه داد و در همین زمان، به عنوان نوازندهٔ هورن به عضویت ارکستر سمفونیک هامبورگ و ارکستر سمفونیک برمن درآمد.
شریف لطفی پس از به پایان بردن تحصیلات تکمیلی در رشته‌های پداگوژی موسیقی و رهبری ارکستر، با بازگشت به ایران، نخست عضو هیئت علمی هنرستان عالی موسیقی و در پی آن عضو هیئت علمی دانشگاه هنر تهران شد. او برای مدتی ریاست هنرستان عالی موسیقی تهران را بر عهده داشت و پس از آن نسبت به تأسیس و رهبری ارکستر سمفونیک دانشگاه تهران اقدام نمود.
بعد از برنامه‌ریزی و تدوین رشته‌های تحصیلی موسیقی، در سال ۱۳۷۰ مرکز آموزش‌های آزاد موسیقی دانشگاه هنر را بنیان گذاشت و نهایتاً در سال ۱۳۷۳، موفق به تأسیس نخستین دانشکدهٔ موسیقی ایران، با عنوان «دانشکده موسیقی دانشگاه هنر تهران» در پردیس کرج دانشگاه هنر گردید.
رهبری ارکستر سمفونیک فرهنگسرای بهمن، ثبت و راه اندازی مجدد انجمن فیلارمونیک ایران، راه‌اندازی گروه موسیقی دانشگاه گیلان و همچنین رهبری ارکستر فیلارمونیک تهران پس از انقلاب ۵۷ با او بود. شریف لطفی بنیانگذار، عضو هیئت علمی و از استادان دانشکدهٔ موسیقی دانشگاه هنر تهران، تا اواخر سال ۱۳۸۹ ریاست دانشکده موسیقی دانشگاه هنر را بر عهده داشت.
او تا پایان دوران ریاست در دانشکدهٔ موسیقی، موفق به راه‌اندازی رشته‌های: آهنگسازی، نوازندگی موسیقی ایرانی، نوازندگی موسیقی جهانی (کلاسیک) و موسیقی نظامی در مقطع کارشناسی و همچنین رشته‌های: آهنگسازی، نوازندگی موسیقی ایرانی، نوازندگی موسیقی جهانی (کلاسیک) و اتنوموزیکولوژی در مقطع کارشناسی ارشد شد.
موسیقی فیلم مادیان از جمله آثار او است که در سال ۱۳۶۴، برندهٔ جایزه لوح زرین و دیپلم افتخار بهترین موسیقی متن از چهارمین دوره جشنواره فیلم فجر شد. همچنین کتاب "روش نوین مبانی اجرای موسیقی" از تألیفات او، در سال ۱۳۸۲ به عنوان کتاب سال برگزیده شد. برادر او ابراهیم لطفی، نوازنده و مدرس سرشناس ویلن است.
از جمله فعالیت‌های هنری شریف لطفی، می‌توان به موارد زیر اشاره نمود:
مدیر هنرستان عالی موسیقی تهران (۱۳۵۸ تا ۱۳۵۹)، بنیانگذار و رهبر ارکستر سمفونیک دانشگاه تهران (۱۳۵۹)، نخستین عضو و از بنیانگذاران شورای ارزشیابی هنرمندان کشور، برنامه‌ریزی و تدوین رشته‌های تحصیلی موسیقی برای دوره‌های کارشناسی ناپیوسته، کارشناسی و کارشناسی ارشد، مسئول برنامه‌ریزی نخستین دورهٔ آموزش‌های تکنولوژی - شاخهٔ موسیقی (دورهٔ پنج سالهٔ علمی‌کاربردی)، بنیانگذار معاونت پژوهشی دانشگاه هنر تهران و نخستین معاون پژوهشی دانشگاه هنر (۱۳۷۰)، بنیانگذاری دانشکدهٔ موسیقی دانشگاه هنر تهران (۱۳۷۳)، عضویت در گروه هنر و معماری شورای عالی برنامه‌ریزی وزارت فرهنگ و آموزش عالی، عضویت در هیئت تحریریه و مسئول بخش موسیقی «فصلنامهٔ هنر»، عضویت در هیئت علمی سمینار «مدیریت و هنر» در حوزهٔ معاونت هنری وزارت ارشاد، عضویت در هیئت واژه‌گزینی موسیقی فرهنگستان زبان و ادب فارسی، عضویت در هیئت علمی سمینار «ایران‌شناسی»، شاخهٔ موسیقی در بنیاد ایرانشناسی (۱۳۸۰)، راه‌اندازی گروه موسیقی دانشگاه گیلان (۱۳۸۱)، ثبت حقوقی و راه‌اندازی مجدد انجمن فیلارمونیک ایران
از جمله آثار شریف لطفی، به موارد زیر می‌توان اشاره نمود:
فورگیو-می-نات یک گروه موسیقی سبک گوتیک/دوم متال روسی است. فعالیت این گروه تا ۲۶ سپتامبر ۲۰۰۷ ادامه داشت.
سرتیپ غلامحسین مین‌باشیان (زادهٔ ۵ آبان ۱۲۸۶ در تهران - درگذشتهٔ ۴ فروردین ۱۳۵۹) موسیقی‌دان٬ آهنگساز و رهبر ارکستر اهل ایران بود. او رهبر «ارکستر سمفونیک بلدیه»، نخستین ارکستر سمفونیک در ایران بود.
غلامحسین مین‌باشیان ۵ آبان سال ۱۲۸۶ در تهران متولد شد. پدر او غلامرضا مین‌باشیان (سالار معزز)، موسیقی‌دان ایرانی بود.
پس از پایان تحصیل در شعبه موزیک مدرسه دارالفنون در ۱۸ سالگی به سوییس رفت و مدت ۳ سال در کنسرواتوار ژنو به تحصیلات موسیقی خود پرداخت. او در پایان هر سال تحصیلی جایزه نخست نوازندگی ویلن را کسب می‌کرد. وی پس از کنسرواتوار ژنو به تحصیل در کنسرواتوار برلین پرداخت و در سال ۱۳۰۹ فارغ‌التحصیل شد. او نخستین دانشجوی موسیقی از آسیا بود که موفق به اخذ مدال «گوستاو هلندر» (مهم‌ترین نشان هنری) از کنسرواتوار برلین شد. وی پس از پایان تحصیلات موسیقی به ایران بازگشت وبه مدت ۶ ماه تحت آموزش‌های نظامی در در دانشکده افسری قرار گرفت و پس از آن به سِمَتِ معاون ادارهٔ کل موزیک قشون انتخاب شد.
در مهر ۱۳۱۳ به دستور رضا شاه با حفظِ سِمت‌های پیشین، سرگُرد غلامحسین مین‌باشیان جایگزین «علینقی وزیری» شد و به ریاست مدرسهٔ موسیقی (هنرستان موسیقی) منصوب شد. او به جهت تحصیل موسیقی کلاسیک و دوری از ایران، موسیقی ایرانی را نوعی موسیقی محلی با اهمیتِ کم می‌پنداشت.
مین‌باشیان پس از ورود به مدرسهٔ موسیقی، هنگامی که دید بعضی از هنرجویان، ساز ایرانی می‌نوازند با آنان برخورد نمود و گفت: «باید سازتان را عوض کنید» او دستور داد تا تمام سازهای تار را از مدرسه جمع‌آوری کنند و در انبار قرار دهند.
وی برنامه‌های آموزش موسیقی ایرانی در مدرسهٔ موسیقی را تغیر داد و برنامه‌های جدیدی بر پایه کنسرواتوارهای ژنو و برلین نوشت و به تصویب شورای عالی فرهنگ رساند. در این هنگام تدریس و نواختن موسیقی ایرانی در مدرسهٔ موسیقی ممنوع شد. پس از آن بسیاری از هنرجویان، مدرسهٔ موسیقی را ترک نمودند یا تغیر ساز دادند. با این حال او اقدامات بسیار مثبتی در زمینهٔ موسیقی انجام داد.
در سال ۱۳۱۷ به پیشنهاد غلامحسین مین‌باشیان ادارهٔ موسیقی کشور در وزارت فرهنگ تأسیس شد و ریاست آن نیز بر عهدهٔ او گذاشته شد. پس از تشکیل ادارهٔ موسیقی، او موفق شد ۱۰ استاد برجستهٔ موسیقی اهل چکسلواکی را برای مدت ۳ سال استخدام کند که در آموزش نوازندگان بسیار مؤثر بودند. مین‌باشیان در پُربار شدن و به اجرا رساندنِ ارکستر هنرستان موسیقی بسیار کوشید.
با گسترده‌تر شدن فعالیت‌های مدرسهٔ موسیقی، مین‌باشیان دوره‌های عالی را تشکیل داد و نام مدرسهٔ موسیقی را «مدرسهٔ عالی موسیقی» گذاشت. او هم‌چنین کلاس‌های آموزش موسیقی را در سایر شهرهای ایران راه اندازی کرد و به مدت ۳ سال (۱۳۱۷ تا ۱۳۲۰) در حدود ۱۰۰۰ نفر از این کلاس‌ها گواهینامه دریافت نمودند. در سال ۱۳۱۷ سازمانی تحت عنوان «سازمان پرورش افکار» تشکیل شد و مین‌باشیان به ریاست کمسیون موسیقی این سازمان و همچنین کمسیون موسیقی رادیو انتخاب شد. از جمله فعالیت‌های کمسیون موسیقی برگزاری کنسرت‌های موسیقی کلاسیک برای عمومِ مردم و انتشار مجله موسیقی بود.
غلامحسین مین‌باشیان در سال ۱۳۱۲ «ارکستر سمفونیک بلدیه» (شهرداری تهران) را تأسیس و رهبری آن‌را به عهده گرفت. این ارکستر که نخستین ارکستر سمفونیک در ایران به شمار می‌رود با ۴۰ نوازنده آغاز به کار کرد. اولین برنامه این ارکستر در ۱۳ مهر سال ۱۳۱۳ به مناسبت جشن هزاره فردوسی در سالن «سینما هما» به اجرا درآورد در این برنامه قطعه‌ای از آثار مین‌باشیان با عنوان «سه داستان شاهنامه» توسط ارکستر به همراه دسته خوانندگان (گروه کر) به سرپرستی «نیکل قلندریان» که از نخستین گروه‌های کر در ایران بود٬ اجرا شد.
پس از آن در ۳ اردیبهشت سال ۱۳۱۴ دومین کنسرت این ارکستر برگزار شد. در این برنامه علاوه بر «سه داستان شاهنامه» اثر مین‌باشیان٬ اورتور «اگمونت» بتهوون٬ «سمفونی ناتمام» شوبرت٬ «آرلزین» شماره ۱ و ۲ اثر ژرژ بیزه٬ «شبی مخوف بر فراز کوه» اثر مودست موسورگسکی٬ «ترانه های کریمه» اثر اسپندیارف٬ «پیرگینت» اثر ادوارد گریک و «ریموند» اثر توماس٬ به رهبری مین‌باشیان اجرا شدند.
در ادامهٔ فعالیت‌های ارکستر٬ ۱۰ نوازندهٔ اهل چکسلواکی به آن اضافه شدند. رهبری ارکستر را «رودلف اوربانتس» بر عهده گرفت و تا سال ۱۳۲۰ دوازده کنسرت با اجرای آثاری از جاکومو پوچینی٬ آنتونین دورژارک٬ بدریخ اسمتانا و آهنگسازان دیگر موسیقی کلاسیک به اجرا درآمد.
در مهرِ سال ۱۳۲۰ هم‌زمان با ورود متفقین به ایران، از طرف وزیر فرهنگ وقت، به خدمت غلامحسین مین‌باشیان و صادق هدایت، عبدالحسین نوشین و نیما یوشیج که از سال ۱۳۱۷ از طرف مین‌باشیان در ادارهٔ موسیقی کشور استخدام شده بودند خاتمه داده شد و «علینقی وزیری» جایگزین او در هنرستان عالی موسیقی شد. با تصدیِ علینقی وزیری، مجدداً موسیقی ایرانی در هنرستان موسیقی مورد توجه قرار گرفت.
غلامحسین مین‌باشیان در ۴ فروردین ۱۳۵۹ درگذشت و در گورستان ابن‌بابویه در شهر ری به خاک سپرده شد.
بر پایهٔ منابع اسلامی، واقعهٔ غدیر خم در تاریخ ۱۸ ذی‌الحجه برابر با ۱ فروردین و همزمان با نوروز، عید باستانی ایرانیان روی داده‌است. به همین روی، شیعیان جایگاه خاصی برای این عید قائل هستند.
مراسم‌های نوروزی در طول تاریخ ایران همواره وجود داشته‌است بعد از اسلام نیز با آن مخالفتی نشد. اما در دوره صفویه که اولین سلسله حکومتی مقتدر شیعی بود جشن‌های نوروزی مناسبتی حکومتی یافت.
نوروز در دوره گورکانی(بابری) به‌خصوص در دوره اکبر شاه و جهانگیر و شاه جهان در شبه قاره هند برگزار می‌شده‌است. این جشن از دوره بابری همایون شاه و پس از بازگشت وی از ایران در هند رایج شد به‌خصوص درباریان جشن مفصلی را به مناسبت نوروز ترتیب می‌دادند. اما در اواخر دوره گورکانی به مرور این جشن تحت الشعاع جشن هولی قرار گرفته‌است. اما شیعیان هند به‌خصوص در شهر لکنو این جشن را هر سال برگزار می‌کنند که البته آیین آن با جشن ایران متفاوت است و فقط بیشتر به مدح علی می پردازند و باور دارند که نوروز آغاز خلافت امیر مومنان بوده‌است. شیعیان پاکستان نیز مراسم مشابهی دارند.
از جشن‌های قدیمی ایرانی، بیش از همه جشن سال نو و نیز در پایان تابستان جشن پاییز (مهرگان) طبیعتاً بر اساس تقویم قدیمی برگزار می‌شد. البته مسلمانان، به‌ویژه در زمان عمر دوم، عمر بن عبدالعزیز از خلفای امویه که از مخالفان شیعیان و ایرانیان بودند، کوشش کردند تا این اعیاد را ملغی کنند و کسانی را که در این مواقع به‌طور کلی هدایای متداولی برای مقامات بالاتر می‌فرستادند، تحت فشار قرار دادند.
اما این رسم چنان عمیق با اندیشه و احساس مردم ایران وابسته بود که به زودی پیروزمندانه برای خود جایی باز کرد و با اوج گرفتن کار عباسیان و به واسطهٔ نفوذ خاندان ایرانی برمکیان در وزارت کشور رواجی دوباره یافت. به‌ویژه در زمان دودمان بوییان (آل‌بویه) که نخستین دودمان شیعی ایرانی را در ایران تشکیل داده بودند، کاملاً در همه جا متداول شد و حتی در میانرودان (در بغداد و بصره) رسمی همه‌گیر شد. در سوریه، مصر و شمال آفریقا نیز این جشن در برخی از زمان‌ها به‌طور نامنظم برگزار می‌شد.
بدین ترتیب نوروز با ورود اسلام به ایران و فراگیری این مذهب در عرصه‌ای گسترده از شبه قاره هند تا شمال آفریقا، فرصت آن را پیدا کرد تا در میان اقوام غیر ایرانی نیز رایج گردد.
در کتاب‌های مشهور ادعیه همچون اقبال الاعمال سیدابن‌طاووس و مصباح المتهجد شیخ توسی اشاره‌ای به دعای تحویل سال نگردیده و این نشان می‌دهد چه در منابع اهل سنت و چه در منابع اهل تشیع سند روایی مورد اعتماد برای آن موجود نیست. اما مجلسی در کتاب زادالمعاد در خصوص این دعا گزارش می‌کند که در کتب غیر مشهور روایت کرده‌اند که در وقت تحویل سال این دعا را بسیار بخوانید: یا مقلب‌القلوب والابصار یا مدبر اللیل والنهار یا محول الحول و الاحوال حول حالنا الی احسن الحال. بنابراین با توجه به این گزارش دعای تحویل سال در دوره صفویه مرسوم و معمول بوده‌است.
در هر حال جدا از این که دعای تحویل سال تا پیش از دوره صفویه چگونه بوده و این دعا در کدام یک از مأخذ حدیثی نقل شده‌است، نفس دعا یا قرائت قرآن یا حتی نمازگزاردن هنگام تحویل سال نشان از اسلامی شدن نوروز دارد. حتی بعضی‌ها معتقدند که عبارات دعای تحویل سال برگرفته از عبارات قرآنی یا احادیث و روایاتی است که در معتبرترین مأخذ شیعی نظیر «التهذیب» شیخ توسی نقل شده‌اند.
خداستیزی یا آنتی‌تئیسم، نوعی جهان‌بینی است که به نفی ادعای وجود خدا می‌پردازد و با استدلال به مخرّب بودن خداباوری، با باور به وجود خدا، مقابله می‌کند. این اصطلاح معانی گسترده‌ای را شامل می‌گردد. در ادبیّات سکولار، به مخالفت مستقیم با هرگونه اعتقاد به پرستش، عبارت "ضدّ خدایی" گفته می‌شود.
فرهنگ لغت آکسفورد واژهٔ آنتی‌تئیست را به این صورت تعریف می‌نماید: «شخصی که با باور به وجود خدا مخالف است». تعریف پیشین از این واژه مربوط به سال ۱۸۳۳ می‌باشد. مطابق آن تعریف آنتی‌تئیسم به افرادی گفته می‌شود که دیدگاه‌های دینی و مذهبی یا همان تئیسم را به عنوان یک نوع رفتار خطرناک، مخرّب و مضر می‌دانستند.
تعریفهای دیگری از واژهٔ آنتی‌تئیسم وجود دارد. به عنوان مثال:
استفادهٔ دیگر از اصطلاح آنتی‌تئیسم توسط کریستوفر نیو توسط انجام یک آزمایش به چاپ رسیده در سال ۱۹۹۳ متداول گردید. در این مقاله، او فرض وجود یک خدای شرور را به تصویر کشید: «خداستیزان، همانند خداباوران به وجود یک قادر و دانای مطلق و همچنین خالق جاودان معتقد هستند، با این حال در حقیقت خداباوران معتقد هستند که خداوند متعال بی‌نهایت خوب و خیرخواه است و خداستیزان معتقدند که او بی‌نهایت شرور و بد می‌باشد.». See also: Daniels, Charles B. (1997). "God, demon, good, evil", "The Journal of Value Inquiry", Vol. 31 (2), June, pp.177–181.
کلمهٔ آنتی‌تئیسم (و یا آنتی‌ته-ایسم) از سال ۱۷۸۸ در زبان انگلیسی وارد شده‌است. ریشه‌های لغت‌شناسی این کلمه موید ریشه یونانی آن هستند (آنتی+تئوس).
چارلز فردریک وُرث (۱۳ اکتبر ۱۸۲۵ – ۱۰ مارس ۱۸۹۵) طراح لباس سرشناس انگلیسی بود که در نیمه دوم قرن نوزدهم صنعت مد پاریس را در دست داشت. به همین دلیل به او لقب احترام‌آمیز «پدر طراحی سطح عالی لباس زنانه» را داده‌اند. Encyclopedia Britannica article (وب‌گاه بریتانیکا), پدر طراحی لباس (وب‌گاه دوخت)
ورث در بورن در لینکلنشایر انگلستان به دنیا آمد. او در سال ۱۸۴۵ به پاریس رفت و در شرکت فروشنده پوشاک "گجلین" به کار مشغول شد. او پس از ارتقاء در این شرکت، یک بخش کوچک خیاطی زنانه را برای آن راه‌اندازی کرد. ورث با ارائه مدل‌هایی در نمایشگاه بزرگ لندن (۱۸۵۱) و نمایشگاه جهانی پاریس (۱۸۵۵)، به اعتبار و شهرت شرکت کمک کرد. او سرانجام در سال ۱۸۵۸ با کمک یک شریک تجاری، شرکت خود را افتتاح کرد.
پس از به‌قدرت رسیدن ناپلئون سوم در سال ۱۸۵۲ و بازگشت پاریس به شکوه و عظمت، او توانست با حمایت‌های ملکه، جایگاه خود را به عنوان یک طراح مشهور لباس‌های زنانه، از سال ۱۸۶۰ به بعد استوار سازد. پس از سال ۱۸۷۰، بارها نام ورث در مجله‌های مد روز مطرح شد و شهرت او در میان زنان خارج از دربار نیز فزونی یافت.
به مرور پوشاک ورث در میان مشتریان ثروتمند آمریکایی، اشراف‌زاده‌های اروپایی و نیز ستارگان تئاتر و موسیقی از محبوبیت بسیاری برخوردار شدند. ورث سالن مد خود را با نام «خانهٔ ورث» (House of Worth) در ربع آخر قرن نوزدهم افتتاح کرد. پدر طراحی لباس (وب‌گاه دوخت)
او ارتباط مشتری و خیاط را داد. با سیستم ورث، مشتریان به سالن مد او می‌آمدند تا اندازه‌های آنان گرفته شود. علاوه بر این او برای اولین بار از مانکن‌های زنده برای نمایش لباس‌ها استفاده کرد.
یکی از ابداعات مهم ورث چارچوب‌های زیر دامن بود. با این اختراع نیاز به پارچه لباس‌ها کمتر و لباسهاسبک‌تر شدند. کار مهم دیگر ورث کوتاهتر کردن بلندی دامن بود.سایت دنیای مد :: بیوگرافی فردریک ورث
ورث در سال ۱۸۸۰ در سن ۵۵ سالگی بازنشسته و در ۶۹ سالگی درگذشت.
کالباس نوعی سوسیس سنتی در کشورهای اروپای شرقی است. این محصول به‌طور سنتی از گوشت خوک یا گاو تهیه می‌شود، اما انواع دیگری نیز دارد که از گوشت بوقلمون، مرغ، اسب، بره، گوساله و غیره تهیه می‌گردد.
در ایران به تمام سوسیس‌های حجیمی که به طور سرد مصرف می‌شود، کالباس گفته می‌شود. برخی کالباس‌ها از مخلوط کردن چند نوع گوشت مختلف تهیه می‌شوند. برای ایجاد طعم‌های گوناگون، در کالباس موادی مانند سیر، خلال بادام، پسته و زیتون نیز می‌افزایند.
ستاد حفاظت اجتماعی بخش از دستگاه غیرقانونی اطلاعات موازی در ایران است که در سال ۲۰۰۴ به دستور هاشمی شاهرودی ریاست وقت قوه قضائیه و بدون طی تشریفات قانونی، صرفاً بر اساس بخشنامه‌ای که وی ابلاغ کرده بود تأسیس شد.
جمع آوری اطلاعات از محلات و مناطق یکی از اهداف این ستاد اعلام شد.
بتول نوری وند با نام هنری پروین ۱۵ اسفند ۱۳۰۸– ۱۹ مرداد ۱۴۰۲) خواننده ایرانی بود.
پروین نوری‌وند در سال ۱۳۱۷ در تهران متولد شد، وی پس از تحصیلات کارمند بانک بازرگانی (شاهنشاهی) بود. علاقه‌اش به قمرالملوک وزیری موجب شد تا به واسطه توران مهرزاد، به همایون خرم، معرفی شد و پا به عرصه هنر نهاد. وی بیش از ۳۰۰ ترانه و آواز در دهه ۳۰ و ۴۰ همچون غوغای ستارگان، پیک سحری، درد عشق و انتظار و زمستان خواند و در برنامهٔ گلها از جمله یک شاخه گل و گل‌های رنگارنگ اجراهایی داشت.
گونه صدای او در محدودهٔ کنترآلتو (آلتو/صدای بم بانوان) محسوب می‌شد و صدا و توانایی او را با دلکش مقایسه می‌کردند.
پروین در طول فعالیت هنری خود همکاری مستمری با آهنگسازانی همچون همایون خرم (بیش از ۱۲۰ ترانه برای پروین ساخت)، حسین صمدی، مرتضی حنانه، رضا ناروند، مرتضی محجوبی، جواد لشگری، انوشیروان روحانی، امین‌الله رشیدی و همچنین ترانه سرایانی همچون پرویز وکیلی، کریم فکور، رحیم معینی کرمانشاهی، پرویز خطیبی، هدایت اله نیرسینا، عبداله الفت، تورج نگهبان، مهدی سهیلی و بهادر یگانه داشت. پروین در سال ۱۳۵۳ از کار خوانندگی کناره‌گیری کرد. اوایل سال ۱۴۰۲ گروهی از هنرمندان موسیقی ایران از جمله حسین علیزاده برای او برنامه بزرگداشتی ترتیب دادند.
پروین نوری‌وند ۱۹ مرداد ۱۴۰۲ در سن ۸۵ سالگی در تهران درگذشت.
آهنگساز: واروژان
شاعر: یداله عاطفی کرمانشاهی (آشفته))
پل خلیج فارس یک پل جاده‌ای-ریلی در حال ساخت که در حال حاضر روند ساخت آن به دلایل زیست محیطی متوقف شده به طول ۲٫۴ کیلومتر در تنگه خوران است که جزیره قشم را به بندر پل در سرزمین اصلی ایران متصل می‌کند. مراسم کلنگ‌زنی این پروژه با حضور محمود احمدی‌نژاد، رئیس‌جمهور وقت، در ۲۳ اسفند ۱۳۸۹ برگزار شد. این پل جزیره قشم را از لافت به بندر پل در شهرستان بندر خمیر استان هرمزگان پیوند می‌دهد. هزینه ساخت این پل ۴۵۰ میلیون یورو برآورد شده‌است. قشم همچنین با این پل به کریدور اصلی ترانزیتی که بندر انزلی در دریای خزر را به بندرعباس در خلیج فارس و چابهار در دریای عمان متصل می‌کند، ارتباط می‌یابد.
انتظار می‌رفت این پروژه حداقل تا سال ۱۳۹۵ تکمیل شود اما تأخیرهای متعدد ناشی از اختلافات، نگرانی‌های حامیان محیط‌زیست و همچنین دنیاگیری کووید-۱۹، پروژه ساخت پل را با حدود ۱۵٪ پیشرفت، ناتمام گذاشته‌است. در بهمن ماه ۱۴۰۱ اعلام شد عملیات اجرایی پل پس از ۷ سال دوباره آغاز گردیده‌است. طبق گفته دکتر علیرضا زارع (مدیر پروژه)، حدود ۳۹۰ متر طول پل تا انتهای سال ۱۴۰۲ ساخته خواهد شد.
در سال ۱۳۶۱ دولت وقت تصمیم گرفت نخستین بندر آزاد تجاری ایران در جزیره قشم ایجاد شود که در اولین گام، تصمیم گرفته شد با ایجاد یک پل سنگی از ناحیه «لافت» که در میانه شمالی جزیره‌است و تا ساحل مقابل ۲ کیلومتر فاصله دارد، ارتباط زمینی بین قشم و سواحل جنوبی ایران برقرار شده و جزیره قشم به یک مرکز توریستی و تجاری بزرگ در دهانهٔ خلیج فارس و تنگه هرمز مبدل شود. در سال ۱۳۶۹ که جنگ به تازگی تمام شده بود، قشم، منطقهٔ آزاد تجاری و صنعتی اعلام شد و آرام آرام رو به توسعه گذاشت و در همان اوائل کار، بار دیگر زمزمه طرح احداث پل مطرح شد اما در حد حرف ماند. طرح ساخت پل خلیج فارس از هنگام دولت هاشمی رفسنجانی مطرح گردید و نهایتاً در سال ۱۳۸۸ طرح‌های مطالعاتی تکمیل و در هیئت دولت مطرح و ساخت آن شروع شد اما پیشنهاد احمدی‌نژاد برای احداث تونل طرح را مجدداً به تعویق انداخت. سرانجام مراسم کلنگ‌زنی این پروژه با حضور محمود احمدی‌نژاد در ۲۳ اسفند ۱۳۸۹ برگزار شد.
این پروژه برای توسعه اقتصادی و صنعتی قشم، بزرگ‌ترین جزیره ایران، حیاتی است. از بخش ریلی پل برای انتقال ۷ میلیون تن سنگ آهن در سال برای تولید ۳٫۵ میلیون تن فولاد در جزیره استفاده خواهد شد. این امر به رونق گردشگری در این جزیره نیز از طریق افزایش ارتباطات و اشتغال کمک خواهد کرد. همچنین یکی از مسیرهای کریدور شمال به جنوب را کامل می کند.
پروژه پل مدتی به دستور محمود احمدی‌نژاد، رئیس‌جمهور سابق، که پیشنهاد ساخت تونل زیردریایی را به جای پل داده بود، متوقف شد. این پیشنهاد در نهایت به دلیل مشکلات عبور تونل از گسل‌ها و همچنین شکاف بزرگ موجود در بستر گذرگاه، هزینه حدود ۹ برابری تونل نسبت به پل، نبود فناوری پیشرفته، هزینه‌های نگه‌داری تونل و خطرات احتمالی رد شد. پروژه این پل در نهایت تأیید شد و ساخت آن در سال ۱۳۸۹ آغاز شد.
غوغای ستارگان یا امشب در سر شوری دارم ترانه‌ای با صدای پروین با شعر کریم فکور و ملودی و آهنگسازی همایون خرم در دستگاه شور است. در دههٔ هفتاد خورشیدی صاحب اثر قطعه همایون خرم، کامبیز روشن‌روان را برای تنظیم ارکستر و محمد اصفهانی را به عنوان خواننده انتخاب کرد. ضبط استودیویی تحت نظارت خود او صورت پذیرفت و آن را با نام اوج آسمان در آلبوم تنها ماندم به همراه ۶ اثر دیگر منتشر کرد.
متن ترانه بر اساس سرودهٔ کریم فکور به شرح زیر است:
در اجرای این ترانه در آلبوم تنها ماندم تغییراتی انجام شده‌است. «رازی باشد با ستارگانم» به «باشد رازی با ستارگانم» تغییر یافته‌است و همچنین به جای دو بار تکرار «جان یابم زین شب‌ها»، بخش یا مصراع دوم با «می‌کاهم از غم‌ها» جایگزین شده‌است.
رضا خرم (فرزند همایون خرم) نامه ای اعتراضی از سوی خبرگزاری‌ها منتشر کرد که از جمله آن نقض حقوق مؤلف در قطعه غوغای ستارگان است وی بیان داشت: اخیراً به کرات دیده شده که آثار پدر اینجانب همایون خرم بدون اطلاع و اجازه توسط بانوان و آقایان بازخوانی گشته. در بسیاری موارد اجراها بسیار ضعیف، تنظیم‌ها نامناسب، ارکستراسیون نامطلوب، ایجاد تغییرات در اصل آهنگ به طرز ناشیانه، حذف یا کوتاه کردن مقدمه و جواب‌های ارکستر، اعمال سلیقه‌های شخصی و غیره می‌باشد. کلیه حقوق این آثار از نظر موسیقی و آهنگ متعلق به خانواده ما می‌باشد، بنابراین به‌طور جدی و قانونی و بدون تعارف با سارقین هنری که به هر شکلی اعم از فضای مجازی، اجرای کنسرت، انتشار لوح فشرده صوتی یا تصویری، نت نویسی در قالب کتاب و غیره از این آثار سوء استفاده می‌نمایند شدیداً برخورد خواهد شد.
ربوده‌شده ، یک فیلم در ژانر اکشن و هیجان‌آور محصول ۲۰۰۸ فرانسه است. این فیلم را پیر مورل کارگردانی کرده و لیام نیسون، فامکه یانسن و مگی گریس در آن به بازی پرداخته‌اند. فیلم‌نامه ربوده شده را لوک بسون نوشته‌است. این فیلم نخستین قسمت از مجموعه‌فیلم‌های ربوده‌شده است.
برایان میلز، جاسوس سابق سی‌آی‌ای که از همسرش جدا شده‌است، به همراه دوستانش به عنوان محافظ شخصی کار می‌کند. تا اینکه کیم (دختر ۱۷ ساله او که نزد مادرش زندگی می‌کند) از او اجازه می‌خواهد تا به همراه دوستش آماندا سفری به پاریس داشته باشند. برایان، که از خطرات سفر دختران جوان و تنها آگاه است، ابتدا مخالفت می‌کند. اما بعد با شرط ارتباط پی‌درپی تلفنی با سفر دخترش موافقت می‌کند. کیم و آماندا به محض ورود به پاریس در فرودگاه با پسر جوانی آشنا می‌شوند. این پسر بعد از یادگرفتن آدرس محل اقامت آن‌ها، گروهی از قاچاقچیان انسان را به سراغ آن‌ها می‌فرستد. این واقعه مصادف می‌شود با تماس تلفنی برایان از آمریکا با کیم و در نتیجه از ربوده شدن دخترش توسط قاچاقچیان انسان آگاه می‌شود.
برایان با کمک دوستانش می‌فهمد که ربایندگان گروهی آلبانیایی خطرناک هستند و مهلت کمی برای نجات دخترش باقی است.
از این رو بلافاصله به پاریس رفته و شروع به تحقیقات می‌کند. برای این کار به سراغ ژان کلاد یکی از همکاران سابقش در وزارت اطلاعات و امنیت فرانسه می‌رود. اما خیلی زود می‌فهمد که ژان کلاد از حامیان باندهای قاچاق انسان است. برایان با استفاده از مهارت‌های شغل پیشین خود موفق به یافتن رد دخترش شده و سرانجام دخترش را در محل فروش مخفیانه دختران جوان، می‌یابد. خریدار یک میلیونر عرب است و برایان ناچار می‌شود او و محافظانش را به قتل برساند. برایان به همراه دخترش به آمریکا بازمی‌گردد و او را به همسر سابقش می‌سپارد.
ربوده شده در ۲۸ فوریه ۲۰۰۸ در فرانسه اکران شد. در ۲۶ سپتامبر ۲۰۰۸ در بریتانیا و ۳۰ ژانویه ۲۰۰۹ در آمریکا به روی پرده رفت.
در نوامبر ۲۰۱۰، فاکس قرن بیستم اعلام کرد که دنباله‌ای از این فیلم به نام "ربوده‌شده ۲" ساخته خواهد شد. لیام نیسون قراردادی برای بازی در این فیلم امضا کرده‌است و در سال ۲۰۱۲ این فیلم اکران شد؛ و قسمت سوم با نام "ربوده‌شده ۳" در سال ۲۰۱۵ اکران شد.
تو ای پری کجایی یا سرگشته ترانه مشهور و ماندگاری است با شعر هوشنگ ابتهاج (سایه)، ملودی و آهنگسازی استادهمایون خرم در دستگاه همایون، نخستین بار با صدای حسین قوامی اجرا شد. این ترانه برای اولین بار در رادیو، در برنامه گلهای تازه شماره ۵۲ ب با تنظیم جواد معروفی پخش شد.در سال ۱۳۷۹ خورشیدی همایون خرم، کامبیز روشن روان را برای تنظیم ارکستر و محمد اصفهانی را به عنوان خواننده انتخاب کرد. ضبط استودیویی با نظارت خود او صورت پذیرفت و آن را در آلبوم تنها ماندم به همراه ۶ اثر دیگر منتشر کرد.
همایون خرم در گفت‌وگویی که ابوالحسن مختاباد، روزنامه‌نگار و پژوهشگر تاریخ موسیقی معاصر، با او در نشریه نگاه انجام داد، از چگونگی پدید آمدن این تصنیف می‌گوید:
«در منوچهری خانه باصفایی بود با باغچه که شبش رفتم آنجا. شب قشنگی بود و برخی از کارهایی را که با دستگاه حرفهای شان ضبط کرده بودند گوش کردم. من خودم کارهایی را که می‌نوشتم و اجرا می‌کردم تنها یک بار گوش می‌کردم و دیگر هم فرصتی برای گوش دادن دوباره نداشتم و تاییدشان می‌کردم. هنگام گوش دادن به کارها، آقای ابتهاج گفتند «خیلی دلم می‌خواهد که روی یک آهنگی از شما شعر بسازم.» من چیزی نگفتم اما وقتی به روی بالکن و هوای خوب و نسیم و باغچه و شب اواخر تابستان را دیدم گویی باران نت بود که می‌بارید. بلافاصله رفتم توی بالکن نشستم و این آهنگ را از بالا تا پایین نوشتم. حتی جواب‌های ارکستر پشت هم آمد. واقعاً کمتر زمانی بود که یک آهنگ تمام و کمال به ذهن بیاید؛ از صفر تا صدش؛ و به همین دلیل است که برخی از دوستان و شنوندگانی که این کار را می‌شنوند می گویند این آهنگ زمینی نیست. و من هم معتقدم که به بنده این آهنگ را دادند و «تو ای پری کجایی» الهامی بود که به من شد؛ الهامی که تمام و کمال آمد. آهنگ را برای ایشان اجرا کردم خیلی خوشحال شد و مشغول ساختن شعرش شد»
شعر این ترانه بر اساس سروده هوشنگ ابتهاج به شرح زیر است:
آچار آلن وسیله‌ای است L مانند با مقطع شش‌ضلعی برای شل و سفت کردن پیچ‌های آلن.
پیچ آلن پیچی است که در یک سرش حفره‌ای شش‌ضلعی دارد که نوک آچار آلن موقع استفاده در آن قرار می‌گیرد. معمولاً در بستن قطعات دوچرخه از این پیچ استفاده می‌شود.
آچار آلن سر گرد دارای سری توپی شکل است که استفاده از این وسیله را در راستاهایی غیر از محور پیچ میسر می‌کند.
آچار فرانسه یا آچار تنظیم‌پذیر نوعی آچار با اندازهٔ دهانهٔ متغیر است که به مهره‌ها یا پیچ‌های شش گوش یا چهارگوش می‌خورد. این آچار دارای دو فک یکی ثابت و دیگری متحرک می‌باشد که فک متحرک آن با چرخاندن یک پیچ در وسط، به فک ثابت نزدیک و دور شده و در نتیجه قابلیت تطبیق با مهره‌های مختلف را پیدا می‌کند.
این ابزار در سال ۱۸۴۲ توسط ریچارد کلابرن مهندس انگلیسی اختراع شد و از این رو در بسیاری از کشورهای اروپایی (مثل فرانسه، آلمان، اسپانیا و ایتالیا) «آچار انگلیسی» نامیده می‌شود. در بعضی کشورها مانند دانمارک یا اسرائیل به آن «آچار سوئدی» می‌گویند؛ چرا که نخستین بار جان پتر جانسون در سال ۱۸۹۱ با بهبود در طراحی این آچار آن را به نام خود ثبت نمود. «آچار جانسون» نمونهٔ تکامل یافته‌تری از آچار اولیهٔ کلابرن بود. در بعضی کشورها (مانند ایران، لهستان، مجارستان، اسلوونی و رومانی) نیز آن را آچار فرانسه می‌گویند.
آچارجغجغه یک نوع آچار است که دارای مکانیزم هرزگردی برای سهولت کار کردن است. البته باید این مکانیزم را در هنگام باز کردن یا بستن تنظیم کرد تا در جهت مناسب هرز بگردد. این نوع آچار معمولاً پایهٔ آچارهای دیگر هم می‌شود.Briggs, Katharine M. "An Encyclopedia of Fairies: Hobglobins, Brownies, Bogies and Other Supernatural Creatures". New York: Pantheon Books. 1976. p. 85. "The Celts: history, life, and culture". John T. Koch, general editor; Antone Minard, editor. ABC-CLIO. 2012. p. 238. Abad, Rubén Abad. (2008). "La divinidad celeste/solar en el panteón céltico peninsular". In: "Espacio, Tiempo y Forma". Serie II, Historia Antigua, 21: 95.
بیج-بیج یک خورش شمالی است که از گوشت چرخ کردهٔ سرخ شده همراه با سیب زمینی سرخ شده با برنج یا نان صرف می‌شود. (مانند مایه ماکارونی با سیب زمینی سرخ شده با چلو سفید) در گیلان نام آن واویشکا و در مازندران بیج بیج و در مشهد شش انداز است. در برخی از مناطق مازندران به بیج-بیج تخم مرغ هم اضافه می‌شود.
پنیرها فراورده‌های غذایی لبنی هستند که بر اساس ویژگی‌هایشان چند نوع دسته‌بندی مختلف می‌کنند از جمله نوع ترکیبات شیر، آنزیم مورد استفاده برای ترش‌کردن آن، رژیم غذایی حیوان، روش کار و میزان رطوبت پنیر.
پنیر رگه‌آبی، پنیر آبی یا بلوچیز نوعی پنیر است که با کپک آبی پرورده می‌شود.واژه‌های مصوّب فرهنگستان تا پایان دفتر یازدهم فرهنگ واژه‌های مصوّب پنیر رگه‌آبی یا پنیر آبی نامی کلی برای انواعی از پنیر است که از شیر گاو، گوسفند یا بز و به کمک کپک پنی‌سیلیوم تولید می‌شود. این نوع پنیر بیشتر در سالادها یا به‌عنوان مزه استفاده می‌شود و طعم مخصوصی دارد. به گفته کارشناسان این پنیر با پسته سرو می‌شود. بسته به نوع پنیر، باکتری را می‌توان در زمان دَلَمه‌بستن اضافه کرد یا اینکه پس از سفت‌شدن پنیر این کار را انجام داد. این پنیر معمولاً در یک روال با دمای کنترل‌شده تهیه می‌شود، مثلاً با استفاده از دستگاه مخصوص. این محصول را می‌توان به‌تنهایی مصرف کرد یا اینکه به‌صورت خردشده بر روی غذا پاشید یا اینکه همراه با غذا گرم کرد تا ذوب شود. از ویژگی‌های پنیر آبی، گرایش عطر و طعم آن به تیزی و شوری است. بوی این پنیر به نوع باکتری و ظرف و قالبی بستگی دارد که در آن رشد می‌کند؛ مثلاً باکتری Brevibacterium linens، عامل بوی اغلب پنیرهای آبی، بوی پا و بوی بدن است.
اعتقاد بر این است پنیر آبی به‌طور تصادفی و زمانی که پنیر در دمای طبیعی و در غارهای با رطوبت کنترل شده‌است نگهداری شده، به محیطی مساعد برای رشد انواع بسیاری با کتری‌های بی‌ضرر تبدیل و کشف شده. بنا به افسانه، رگفرت (Roquefort) زمانی کشف شد که یک جوان با دیدن یک دختر زیبا ناهار خود را که از نان و پنیر شیرگاومیش تهیه شده بود در یک غار رها کرد. وقتی که او پنیر ساز یک ماه بعد بازگشت، قالب (roqueforti پنی سیلیوم) پنیر را به رگفرت تبدیل کرده بود. و این پنیر را می توان به عنوان قدیمی ترین پنیر شناخته شده یاد کرد.
اغلب ادعا می‌شود که رگفرت توسط پلینیِ پیر (Pliny) در سا ل۷۹ میلادی مورد احترام قرار می‌گرفته. با این حال طبق نوشت‌ها، پلینی از پنیری نام برده از طرف قبیله گول‌ها ولی به منشأ و حتی رنگ آبی آن اشاره نشده.
Gorgonzola یکی از قدیمی‌ترین پنیرهای آبی شناخته شده‌است که در سال ۸۷۹ پس از میلاد ساخته شده ولی تا قرن ۱۱ دارای رگه‌های آبی نبوده. Stilton نوع جدیدی از پنیر است که در اواخر قرن ۱۸ ساخته شده. انواع جدیدتری از چنیر نیز ساخته شدند که نوع قرن ۲۱ آن Danablu و Cambozola هستند که به دلیل پر کردن جای خالی پنیر Roquefort تولید شدند. پنیر Roquefort به دلیل هزینه مواد اولیه و سیاست‌های اقتصادی گران شده بود.
طبق اسناد USDA، میزان ۱۰۰ گرم پنیر آبی به‌طور متوسط دارای مواد غذایی زیر است: