moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
مسئله الگوریتم NP کامل با شبه چندجمله‌ای شناخته شده و به NPکاملِ ضعیف نامیده می‌شود.مسئله الگوریتم NP کامل اگر ثابت شود که نمی‌تواند توسط الگوریتم شبه چندجمله‌ای حل شود، به NP کامل شدید نامیده می‌شود مگر اینکه P=NP باشد.انواع شدید/ضعیف‌الگوریتم NP-Hardness به طور مشابه تعریف می‌شوند.
مسئله‌ای ازتست اینکه آیا n اول هست را در نظر بگیرید، به طور ساده آیا هیچ عددی در{۲، ۳، ...، n/۲} به طور مساوی بر n تقسیم می‌شود.این رویکرد می‌تواند تا n/۲ – ۱ تقسیمات را در بر داشته باشد که در واقع در n خطی است اما نه در اندازه n. برای مثال، عدد ۲٬۰۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰ حدود ۱٬۰۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰ تقسیمات نیاز دارد، حتی اگر طول n تنها ۱۰رقم باشد.علاوه بر این به راحتی می‌توانید ورودی را بنویسید.(می گویند یک عدد ۳۰۰ رقمی) که برای این الگوریتم غیر عملی است. از آنجا که پیچیدگی محاسباتی مشکل اقدامات با توجه به طول(رمزی)ورودی، این الگوریتم ساده، در واقع نمایی است.با این حال شبه چندجمله‌ای است.
مقایسه این الگوریتم با الگوریتم عددی چندجمله‌ای صحیح می‌گوید، علاوه بر الگوریتم ساده، اضافه کردن ۲ عدد ۹رقمی حدود ۹ مرحله ساده طول می‌کشد و به طور کلی الگوریتم در طول ورودی دقیقاً به صورت خطی است.
در مقایسه با تعداد واقعی که اضافه شده بود(در بیلیون)، الگوریتم می‌تواند به نام شبه لگاریتمی باشد، هر چند چنین واژه‌ای استاندارد نیست.بنابراین، اضافه کردن اعداد ۳۰۰ رقمی غیر عملی نسیت.به طور مشابه بخش طولانی، درجه دوم است، که یک عدد m رقمی می‌تواندتوسط یک عدد n رقمی در رتبه زمانی(O(mn تقسیم شود.
در مورد Primality برای تست اینکه آیا n اول است الگوریتم متفاوتی وجود دارد و آن تولید می‌کند.(در سال ۲۰۰۲ کشف شده‌است) که در زمان (O(log۶n اجرا می‌شود.
مثال دیگری از یک مسئله که می‌تواند به طور کلی فقط با شبه چندجمله‌ای حل شود، مسئله ی کوله پشتی است.
با وجود اینکه مفهومی از شبه چندجمله‌ای تقریباً به طور انحصاری برای مسئله‌های عددی استفاده می‌شود، این مفهوم می‌تواند کلی باشد.تابع m شبه چندجمله‌ای است اگر (m(n از یک تابع چندجمله‌ای از مسئله سایز n و خاصیت اضافی از ورودی (k(n، بزرگتر نباشد.(احتمالاً k انتخاب شده‌است تا یه چیزی مربوط به مسئله باشد).این باعث می‌شود مسئله عددی یک مورد خاص با گرفتن k، تعدادی از اعداد(باینری) از ورودی باشد.
یکی از رمزگذاری، تمایز بین مقدار یک عدد و طولش است اگر ورودی‌های عددی همیشه در unary (یگانه) رمزگذاری شده باشند، سپس شبه چندجمله‌ای همزمان با چندجمله‌ای خواهد شد.
از جریمه‌های پرش برای هم‌ترازسازی توالی استفاده می‌شود. جریمه‌های پرش به محاسبهٔ کلی امتیاز تطابق‌ها کمک می‌کنند، و بنابراین، نسبت اندازهٔ جریمهٔ پرش به تعداد درایه‌های ماتریس شباهت (similarity matrix) تطابقی که نهایتاً انتخاب می‌شود را تحت تأثیر قرار می‌دهد.
جریمهٔ پرش ثابت از ساده‌ترین مدل‌های جریمهٔ پرش است. در این روش زمانی که یک پرش برای اولین بار در توالی به کار گرفته می‌شود فقط یک پارامتر d، به امتیاز تطابق اضافه می‌شود و این بدین معناست که هر پرش یک جریمهٔ یکسان دریافت می‌کند، مستقل از اینکه این پرش دارای چه اندازه ایست.
جریمهٔ پرش خطی فقط یک پارامترِ d دارد که معرف جریمه در واحد طول پرش است. این مقدار در اکثر مواقع مقداری منفی است، بنابراین تطابق با تعداد پرش‌های کمتر بهتر است از تطابق با پرش‌های بیشتر. در روش جریمهٔ پرش خطی، جریمهٔ کلی برای یک پرش بزرگ همانند جریمهٔ کلی برای چندین پرش کوچک است.
در برخی توالی‌ها بیشتر این احتمال وجود دارد که یک پرش بزرگ داشته باشیم به جای چندین پرش کوچک. برای مثال رخ دادن یک پرش به طول دو محتمل‌تر از حالت دیگر است. این تفاوت در هنگام استفاده از جریمهٔ پرش نسبی، لحاظ می‌شود، ولی در سایر سیاست‌های پرش، هر دو حالت یک امتیاز می‌گیرند. این جریمه به صورت σ + (L - 1). ε مدل می‌شود، که در آن σ، جریمهٔ اولین پرش (gap opening penalty)با هر طولی می‌باشد. ε، جریمهٔ امتداد پرش‌های (gap extension penalty) ایجاد شده به طول ۱ می‌باشد. L هم تعداد کل پرش‌ها می‌باشد. به‌طور مثال، در صورتی که ۵ پرش پشت سر هم رخ دهند، جریمهٔ آن به صورت σ + 4ε مدل می‌شود.
معمولاً معیار خاصی برای تعیین کردن مقادیر ε و σ وجود ندارد و این مقادیر با توجه به هدف ما از هم‌ترازسازی توالی‌ها تفاوت می‌کنند. معمولاً هنگامی که به دنبال دنباله‌های نزدیک به هم هستیم، مقدار جریمهٔ ایجاد شکاف (σ)، نسبتاً بزرگتر از زمانی است که دنبال رشته‌های متفاوت از هم می‌باشیم.
الگوریتم‌هایی برای هم‌ترازسازی توالی‌ها با استفاده از این جریمه وجود دارند که دو نمونه از آن‌ها که زمان اجرای متفاوتی دارند، در زیر بررسی می‌شوند.
برای هم‌ترازسازی توالی‌ها، روش‌هایی بر مبنای برنامه‌ریزی پویا معرفی شده‌اند که از معروف‌ترین آن‌ها، الگوریتم نیدلمن-وانچ می‌باشد. برای هم‌تراز سازی توالی‌ها با استفاده از جریمهٔ پرش نسبی، از الگوریتمی مانند الگوریتم نیدلمن-وانچ استفاده می‌کند. بدین صورت که گراف ویرایش (edit graph) را بدین صورت تغییر می‌دهد که یال‌های عمودی و افقی میان رأس‌ها و رأس‌های بعدیشان اضافه می‌کنیم، به طوری که هر یال به طول x، وزن σ + (ε - 1).x داشته باشد. با اضافه‌کردن این یال‌ها، زمان اجرای الگوریتم از (O(n2 به (O(n3 افزایش می‌دهد.
برای کاهش زمان اجرای الگوریتم، به جای افزایش تعداد یال‌ها، تعداد رأس‌ها را افزایش می‌دهیم. دنبالهٔ اول را v و دنبالهٔ دوم را w می‌نامیم. با فرض اینکه طول این دنباله‌ها به ترتیب برابر با n و m باشد، برای پیدا کردن هم‌ترازی میان آن‌ها، به یک ماتریس n.m نیاز داریم. در حالتی که بخواهیم جریمهٔ پرش نسبی را هم لحاظ کنیم، به سه ماتریس n.m نیاز داریم. هر کدام از این ماتریس‌ها را مانند یک سطح در نظر می‌گیریم، ماتریس وسطی را با M نشان می‌دهیم، که بیانگر تطابق (Match) یا عدم تطابق میان w و v است. ماتریس بالایی را با U نشان می‌دهیم، که نشان‌گر حذف در w است. ماتریس پایینی هم با L نمایش می‌دهیم که بیانگر حذف در v است؛ بنابراین فرمول زیر با استفاده از مفاهیم برنامه‌ریزی پویا بدست می‌آید:
تابع score در فرمول بالا، تابعی است که به ازای دو دو عنصر رشته‌های ورودی، میزان شباهت آن‌ها را مشخص می‌کند. به عنوان مثال برای هم‌ترازی توالی‌های پروتئینی، می‌توان از ماتریس بلوسام به عنوان تابع score استفاده کرد.
با (O(n2 عملیات، هر سه ماتریس پر می‌شود و امتیاز بیشینهٔ هم‌ترازی میان v و w با استفاده از جریمهٔ پرش نسبی، برابر:
می‌باشد.http://www.csbio.unc.edu/mcmillan/Comp555S16/Lecture14.html
قصه داوود و قمری نام فیلمی تلویزیونی به کارگردانی آیدا پناهنده و تهیه‌کنندگی کیانوش عیاری است. این فیلم در بیست و نهمین جشنواره بین‌المللی فیلم فجر (بخش آثار ویدئویی) به نمایش درآمد. قصه داوود و قمری کاندیدای سیمرغ بهترین فیلم ویدئویی و بهترین کارگردانی برای آیدا پناهنده و کاندیدای بهترین فیلم‌نامه برای ارسلان امیری و آیدا پناهنده و کاندیدای بهترین بازیگر زن برای حدیث میرامینی شد که در نهایت آیدا پناهنده دیپلم افتخار بهترین کارگردانی را از آن خود کرد.
قصه داوود و قمری به عنوان نامزد دریافت جایزه در پنجمین جشن انجمن منتقدان و نویسندگان سینمایی در سال ۱۳۹۰ معرفی شد. آیدا پناهنده در بخش جایزه خلاقیت و استعداد درخشان ویژه سینماگران جوان و فیلم اولی، در کنار نگار آذربایجانی برای کارگردانی فیلم «آینه‌های روبه‌رو»، امیر ثقفی برای «مرگ کسب و کار من است»، هومن سیدی برای «آفریقا» و فردین صاحب الزمانی برای «چیزهایی هست که نمی‌دانی» به عنوان نامزد دریافت جایزه معرفی شد. این فیلم در بخش مسابقه جشنواره فیلم شهر در سال ۱۳۹۰ حضور داشت.
هومن سیدی و حدیث میرامینی بازیگران اصلی این فیلم هستند.
مردی به نام داوود (با بازی هومن سیدی) که صدابردار تلویزیون است، بنا به دلایلی مجبور می‌شود که صدای یک قمری را ضبط کند اما در این حین، با مشکلات بی شماری رو به رو می‌شود …
آیدا پناهنده فارغ‌التحصیل رشته فیلمبرداری در مقطع کارشناسی و سینما در مقطع کارشناسی ارشد از دانشکده سینما و تئاتر است. قصه داوود و قمری اولین تجربه آیدا پناهنده در زمینه کارگردانی فیلم تلویزیونی است. او فیلم‌های کوتاه "آن دست‌ها"، "روشنایی‌های شهر"، "تاج‌خروس"، "گلدان‌های زمستانی" و مستندهای "ایراندخت" و "خانه قمرخانم" را کارگردانی کرده‌است.
آیدا پناهنده در بخش نگاه نو جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران در سال ۱۳۸۴ جایزه بهترین فیلم کوتاه را برای فیلم "آن دست‌ها" از آن خود کرد.
همچنین او برندهٔ دیپلم افتخار بهترین فیلمنامه کوتاه داستانی برای فیلم "روشنایی‌های شهر"، در جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران (سال ۱۳۸۶) شد. پناهنده برندهٔ جایزه بهترین فیلم کوتاه داستانی برای فیلم "تاج خروس" در دوازدهمین جشن خانه سینما (اولین جشن مستقل فیلم کوتاه-۱۳۸۷) شده و در همان سال برای فیلم "تاج خروس" دو جایزه بهترین کارگردانی و بهترین استعداد جوان را درجشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران (۱۳۸۷) دریافت کرد.
حسین سنجری (زادهٔ ۱۲۷۴- درگذشتهٔ ۱۹ بهمن ۱۳۲۱) آهنگساز و نوازندهٔ تار اهل ایران بود.
وی جهت فراگیری موسیقی و نواختن تار نزد درویش‌خان رفت و پس از چندی به کلاس مرتضی‌ نی‌داوود و سپس نزد استاد اول خود بازگشت. وی نزد دوستان خود که با نت آشنایی داشتند خط نت را هم فراگرفت و برای تکمیل آن نزد سوقومون سیمونیان (سلیمان‌خان) افسر دسته موزیک نظام رفت و در این مدرسه نواختن پیانو را هم به خوبی آموخت و پس از چندی که مدرسه عالی موسیقی افتتاح شد در آن مدرسه با هنرمندانی نظیر موسی‌ معروفی و سلیمان‌ سپانلو و عده‌ای دیگر در کلاس تار مشغول کار گردید و در اولین ارکستر مدرسه شروع به تمرین کرد.
او در ضبط صفحات آهنگ‌های علینقی وزیری شرکت کرد و خودش همیشه در جستجوی خواننده‌ای خوش‌صدا که از آوایی رسا برخوردار باشد بود و اتفاقاً شبی در منزل یکی از دوستانش با خانمی آشنا شد که از این نعمت خدادادی بهره داشت و او خانم روح‌انگیز بود و سنجری به تعلیم وی همت گمارد.
حسین سنجری در سال ۱۳۲۰ همکاری خود را با رادیو آغاز کرد و در ارکستر نوین که از ابتکارات علینقی وزیری بود شرکت و آهنگ‌هایی جهت اجرا برای خوانندگان ساخت.
حسین سنجری دو پسر خود، حشمت سنجری و هوشنگ سنجری را شخصاً در جهت فراگیری موسیقی تربیت و راهنمایی و سپس آنها را به مدرسه عالی موسیقی گذاشت که به مدارج عالی رسیدند. سنجری آهنگ‌هایی به یادماندنی خوبی ساخت که از جمله «غم عشق» با شعری از سعدی و با صدای غلامحسین بنان به یادگار مانده‌است.
حسین سنجری از پیروان دین بهائیت بود. Jewish Identities in Iran: Resistance and Conversion to Islam and the Baha'i Faith , Mehrdad Amanat, I.B. Tauris, 2013, p. 72
جاشوا آبراهام نورتون ملقب به امپراتور نورتون شهروند اهل سانفرانسیسکو در کالیفرنیا بود که در ۱۸۵۹ ادعا کرد که «امپراتور این ایالات متحده» و «محافظ مکزیک» است و خود را اعلیحضرت امپراتور نورتون یکم نامید. وی جهت پرداخت دیون خود اقدام به انتشار اسکناس‌های شخصی با تصویری از خود نمود. اگرچه او از قدرت سیاسی برخوردار نبود، اما از آن‌چنان شهرتی در بین مردم کالیفرنیا برخوردار بود که این اسکناس‌ها در بین مردم محلی معتبر شناخته می‌شدند.
نورتون در ۱۸۱۹، انگلستان زاده شد و بیشتر سال‌های ابتدایی عمر خود را در آفریقای جنوبی گذراند. او پس از دریافت ۴۰٫۰۰۰ دلار از ارث پدری‌اش به سانفرانسیسکو مهاجرت کرد. نورتون در ابتدا مدتی از طریق تجارت به امرار معاش پرداخت، اما دارایی‌هایش را در سرمایه‌گذاری در صنعت برنج کشور پرو از دست داد. وی پس از این‌که در دادگاه موفق به بی‌اعتبار نشان دادن قرارداد برنج نشد، سانفرانسیسکو را ترک کرد. پس از چند سال در حالی که ظاهراً از تعادل روانی مناسبی برخوردار نبود به سانفرانسیسکو بازگشت و در سال ۱۸۵۹ خود را امپراتور نامید.
در دوران «حکومت» خودخواندهٔ ۲۱ ساله‌اش امپراتور نورتون یکم تعداد زیادی فرمان و حکم صادر کرد. در دوازدهم اکتبر ۱۸۵۹ نورتون در فرمانی اعلام کرد که کنگرهٔ ایالات متحدهٔ آمریکا را تعطیل کرده‌است و به ارتش دستور داد که نمایندگان را دستگیر کند. ارتش و کنگره بدون پاسخی رسمی فرمان نورتون را نادیده گرفتند.
او در سال ۱۸۶۷ دستگیر شد و در آسایشگاه روانی بستری شد ، ام مردم به خیابان ها امدند و به تظاهرات عمومی در حمایت از حاکمیت او پرداختند. درنتیجه او به سرعت از آسایشگاه آزاد شد
برخی از فرمان‌های نورتون را آینده‌نگرانه دانسته‌اند. برای مثال نورتون در فرمانی دستور می‌دهد که جامعه‌ای از ملل تشکیل داده شود و در آن اختلاف‌ها به شکلی صلح‌آمیز حل شوند.
در سرشماری سال ۱۸۷۰ ایالات متحدهٔ آمریکا شغل نورتون ۵۰ ساله «امپراتور» ثبت شده و ذکر شده‌است که او دیوانه است.
او در سال ۱۸۸۰ به طرز غیرمنتظره‌ای درگذشت. در تشییع جنازه وی حدود ۳۰٫۰۰۰ نفر برای ادای احترام به نورتون به خیابان‌های سانفرانسیسکو آمدند. میراث نورتون از طریق شخصیت‌هایی که نویسندگانی چون مارک تواین، رابرت لویی استیونسن، کریستوفر مور و نیل گیمن بر مبنای شخصیت وی خلق کرده‌اند، در ادبیات جاودانه باقی‌ماند.
سوپرمن نام فیلمی ابرقهرمانانه به کارگردانی ریچارد دانر است که در سال ۱۹۷۸ بر اساس داستان‌های مصور سوپرمن ساخته شده است.
یک موجود بیگانه یتیم از سیاره اش که در حال نابودی است، به زمین فرستاده می‌شود. او در زمین بزرگ شده و به اولین و بزرگترین ابرقهرمان این سیاره، یعنی «سوپرمن» تبدیل می‌شود…
در این فیلم کریستوفر ریو در نقش سوپرمن ظاهر شده است. همچنین مارلون براندو نقش پدر سوپرمن را بازی می‌کند. جین هاکمن نیز در این با شخصیت فیلم لکس لوتر حضور دارد.
این فیلم کاندیدای ۴ اسکار (کاندیدای اسکار بهترین فیلم غیر انگلیسی زبان-کاندیدای اسکار بهترین موسیقی متن-کاندیدای اسکار بهترین تدوین-کاندیدای اسکار بهترین صدا) در سال ۱۹۷۹ شد.
ساخت فیلم سوپرمن ۵۵ میلیون دلار هزینه دربرداشت که در سال ساخت فیلم، بودجه هنگفتی برای یک فیلم به حساب می‌آمد اما فروش فوق‌العاده "سوپرمن" (بیش از ۳۰۰ میلیون دلار) راه را برای ساخت دنباله‌های فیلم، هموار ساخت.
"سوپرمن ۲" (۱۹۸۰)، "سوپرمن ۳" (۱۹۸۳)، "" (۱۹۸۷) و (۲۰۰۶)،"بازگشت سوپرمن" (۲۰۰۶) دنباله‌های این فیلم به حساب می‌آیند. لازم است ذکر شود که فیلم "بازگشت سوپرمن" ادامه‌ای بر ماجراهای قسمت اول و دوم فیلم است و قسمت‌های سوم و چهارم را نادیده گرفته است.
حزب کمونیست سوریه (عربی: الحزب الشیوعی السوری) در سال ۱۹۴۴ تأسیس گردید. مانند دیگر احزاب کمونیست جهان، حزب کمونیست سوریه در دهه ۱۹۸۰ با ظهور اپورتونیسم گورباچفی دچار انشعاب شد. در سال ۱۹۸۶ جناح هوادار پروسترویکا، به‌رهبری یوسف فیصل، از حزب کمونیست سوریه انشعاب نمود، لنینیسم را در تئوری و در عمل کنار نهاد، و حزب دیگری تحت عنوان «حزب کمونیست سوریه» در مقابل حزب مارکسیست-لنینیست‌های سوریه تأسیس نمود. از سال ۱۹۸۶ تا مارس ۲۰۱۱ در سوریه دو حزب تحت نام «حزب کمونیست سوریه (متحد)» و «حزب کمونیست سوریه (بکداش)» فعالیت می‌کردند.https://en.wikipedia.org/wiki/Syrian_Communist_Party حزب منشعب از مارکسیست-لنینیست‌ها (حزب کمونیست سوریه (متحد)) از سال ۲۰۰۰ نشریه «النور» را منتشر می‌کند.https://en.wikipedia.org/wiki/Syrian_Communist_Party_(Unified)
سورتمه سگ به سورتمه‌ای گویند که توسط چند سگ سورتمه حمل می‌شود و برای سفر‌هایی که روی یخ و برف صورت می‌گیرد کاربرد دارد.
کریس شریدان نویسنده، تهیه‌کننده تلویزیونی و صداپیشه آمریکایی است.
نیل گولدمن و گرت داناوان یک تیم نویسندگان تلویزیونی هستند که تاکنون بر روی مجموعه‌هایی مانند مرد خانواده و Scrubs کار کرده‌اند.
یک شخصیت در سریال مرد خانواده به نام "نیل گولدمن" از روی نام نیل گولدمن ساخته شد که البته از هیچ لحاظی شبیه به هم نیستند.
راکی ۲ یک فیلم ورزشی و درام آمریکایی محصول سال ۱۹۷۹ به نویسندگی، کارگردانی و بازی سیلوستر استالونه است. این دنباله فیلم راکی (۱۹۷۶) و دومین قسمت از مجموعه فیلم‌های راکی است. همچنین تالیا شایر، برت یانگ، کارل ویترز و برگس مردیت در این فیلم بازی می‌کنند. در این فیلم، راکی بالبوآ (استالونه) که در تلاش است خود را با زندگی خانوادگی وفق دهد، خود را در یک مسابقه مجدد می‌بیند که به شدت توسط آپولو کرید (وِترز) درخواست می‌شود.
توسعه راکی ۲ در سال ۱۹۷۷ و پس از تکمیل فیلمنامه توسط استالونه آغاز شد. پس از اینکه جان جی. آویلدسن، کارگردان فیلم اول نتوانست برگردد، کمپانی‌ها تمایلی به اجازه کارگردانی استالونه نداشتن. فیلمبرداری اصلی در سال ۱۹۷۸ شروع شد و فیلمبرداری عمدتاً در فیلادلفیا انجام شد و طی آن استالونه چندین جراحت دید.
فیلم راکی ۲ در ۱۵ ژوئن ۱۹۷۹ توسط یونایتد آرتیستس در ایالات متحده اکران شد. این فیلم به‌طور کلی نقدهای مثبتی از منتقدان دریافت کرد و به دلیل شخصیت پردازی، پایان و بازی استالونه تحسین شد. این فیلم ۲۰۰ میلیون دلار در سراسر جهان و ۸۵ میلیون دلار در آمریکای شمالی فروخت و سومین فیلم پرفروش سال ۱۹۷۹ در داخل کشور شد. دنباله، راکی ۳، در سال ۱۹۸۲ منتشر شد.
راکی (سیلوستر استالونه) مشت زنی نه چندان مشهور که فرصت مبارزه‌ای نمایشی با آپولو کرید (کارل ودرز) را به دست آورده در ابعادی دور از انتظار همگان ظاهر می‌شود. اما آپولو که از ناتوانی در برابر مشت‌زنی غیر حرفه‌ای شرمنده شده، خواستار مبارزه‌ای واقعی با اوست. راکی از فرجام کار خویش بیمناک است اما هراس واقعی او باختن در این مبارزه نیست، بلکه از دست دادن زنی است که او را با تمام وجودش دوست دارد…
راکی ۲ با بودجه ۷ میلیون دلار ساخته شد و در گیشه ۲۰۰ میلیون دلار فروش کرد. این فیلم به همراه فیلم مون ریکر پرفروش‌ترین فیلم سال شد.
غلامحسین فیض اللهی (زاده ۱۳۰۷ در چادگان؛ درگذشته ۱۳۷۶ در اصفهان) از برجسته‌ترین میناسازان ایرانی است. وی نزدیک به شصت سال در این رشته فعالیت داشت و آثار نفیسی از خود باقی گذارد که برخی از آنان در موزه‌های مختلف نگهداری می‌شوند.
غلامحسین فیض اللهی در بهار سال ۱۳۰۷ در چادگان به دنیا آمد. پدرش جعفرقلی نام داشت که به جهت علاقه به حسین بن علی وی را غلامحسین نامید. در کودکی و زمانی که هفت سال بیشتر نداشت پدرش را از دست داد و سرپرستی مادر و دو خواهرش را بر عهده گرفت. از همان زمان علاقه به هنر و ترسیم نقش و نگار در وی وجود داشت از این‌رو با پول اندکی که بدست می‌آورد وسیله نقاشی تهیه می‌کرد.
به جهت علاقه‌ای که به هنر به ویژه میناکاری داشت در سن ۱۸ سالگی به اصفهان رفت تا در این زمینه هنرآموزی کند. وی نزد شکرالله صنیع زاده که از برجسته‌ترین میناساز آن زمان بود آموزش میناسازی دید و بیش از بیست سال در کارگاه وی فعالیت کرد. رابطه بین او و استادش رابطه‌ای صمیمی و همچون یک مرید بود که نقش شگرفی در پرورش وی داشت. سپس کارگاه شخصی‌اش را ایجاد کرد و سال‌ها به آفرینش آثار هنری مشغول بود.
در زمانی که وی به میناسازی روی آورد این هنر در محدوده تزیین نگین انگشتری و دستبند گستره داشته که با تلاش و زحمت بسیاری که میناسازان آن زمان متحمل شدند پهنه این هنر سنتی را به حالت فعلی افزایش دادند. وی کارگاه ((مینای هنر))را در بازار هنر اصفهان، که در کنار مدرسه چهار باغ قرار داشت به همراه حسین هنردوست و مهدی غفاریان تأسیس کرد. فیض اللهی علاوه بر میناسازی در هنرهای نقاشی، تذهیب و مینیاتور نیز مهارت بالایی داشت. از این رو در تعاونی صنایع دستی اصفهان و شرکت تعاونی کشورهای اسلامی در پاکستان نیز عضویت داشت.
غلامحسین فیض اللهی در نیمه شب هشتم آذر ماه ۱۳۷۶ درگذشت و در گلشن نام آوران باغ رضوان اصفهان به خاک سپرده شد.
غلامحسين فيض اللهي ٩ فرزند دارد كه ٥ فرزند او در رشته‌های هنری فعالیت دارند .دخترانش «زهره»و «مريم»و «ليلا» نگارگر و تذهیب کار هستند و هنر میناسازی و آبگینه را نیز نزد پدرشان فرا گرفته‌اند. همچنین دو پسرش به نام‌های «غلامعلی» و «غلامرضا» از میناسازان اصفهانی می‌باشند که پسر بزرگ وی غلامعلی مدتی نیز به عنوان رئیس اتحادیه صنایع دستی اصفهان فعالیت داشته‌است.
وی آثار زیبایی از خود در زمینه میناکاری بر جای گذاشته که برخی از آن‌ها در موزه‌های داخلی نگهداری می‌شوند. همچین در شهرهای نجف، کربلا و دمشق و برای حرم‌های شیعیان آثاری ساخته است. برخی از مهم‌ترین آثار وی چنین می‌باشند:
وی در طول بیش از پنجاه سال فعالیت هنری خود تقدیرنامه‌ها و نشان‌های متعددی دریافت کرد که برخی از آن‌ها چنین می‌باشند:
تاریخ فارس در دورهٔ حکومت قاجاریه (۱۹۲۱-۱۷۹۴) پر است از رویدادهای گوناگون: حکومت ۱۲ شاهزادهٔ قاجاری، سلطهٔ بریتانیا بر خلیج فارس که خود تأثیر زیادی بر فارس گذاشت، گشایش کانال سوئز که باعث سرازیر شدن کالاها به بندرهای فارس شد، تشکیل یک گروه دوگانه از ایل قشقایی و قبیله‌های هم‌پیمان، ادامهٔ خودمختاری محلی خان‌ها و زمین‌داران بانفوذ، استقلال نسبی بزرگان قوم فارس، افزایش نقش علمای دینی در سیاست استان‌ها، ناآرامی‌های شهری که با ناآرامی‌های اقوام همراه شد و باعث بی‌نظمی در استان شد.
سطح مدیریت استانی در دورهٔ قاجار به دو بخش جایگاه‌های موقت و جایگاه‌های همیشگی تقسیم می‌شد.
یکی از جایگاه‌های اساسی و مهم محلی، کلانتر یا ناظر بر تعدادی از کدخداهای روستاها، بزرگان طایفه‌ها، محله‌ها و صنف‌ها بود. پایه‌های قدرت سیاسی این رئیسان محلی در داشتن زمین، توان نظامی و موقعیت رسمی در حکومت یا ترکیبی از این موارد بود. البته در بیشتر موارد داشتن توان نظامی و موقعیت اداری در حکومت، خود باعث بدست آوردن زمین می‌شد؛ اغلب زمین‌داران بدون توان سیاسی داراییشان را به کسی که دارای موقعیت اداری و سرپرستی یک طایفه بود می‌باختند. (برای روشن شدن مطلب، نگاه کنید به: لامبون، قائم مقامی، ص ۲۹-۱۱۶)
تا زمانی که خان‌های اقوام و کلانترها به شاه وفادارند و از فرمان‌های وزیران و سرفرمانداران انتخاب شده از سوی شاه پیروی می‌کنند می‌توانند در کارهای محلی خود استقلال کامل داشته باشند و در امور سیاسی استان تصمیم‌های کلیدی بگیرند. این مطلب بیشتر دربارهٔ ایل‌های بزرگی چون ایل قشقایی و اقوام متحد پنجگانه معروف به "ایل خمسه" مطرح بود.
گروه دیگری که در سلسله مراتب سیاسی استان‌ها جایگاهی داشتند، گروه ثروتمندان (تاجران) بودند این گروه با استفاده از اتحاد بازار و روحانیت جنبش‌های سرشناسی را علیه حکومت و دولت‌مردان به راه انداختند (اشرف ۱۹۸۸).
آغا محمدخان و فتحعلی شاه شیوهٔ حکومت سلجوقیان را که در آن باید حکومت به یکی از افراد خانوادهٔ شاهنشاهی (کسی با خون شاهی) واگذار شود، دوباره زنده کردند؛ به همین دلیل در بیشتر دورهٔ قاجار حکومت فارس به «شاهزاده – فرمانداران» سپرده می‌شد تا مدیریت کارهای استان را به کمک یک وزیر به عهده بگیرند. پس از سرنگونی حکومت زندیه و رسیدن قدرت به ایل قاجار در دههٔ ۱۷۹۰ آغا محمدخان پایتخت را از شیراز به تهران منتقل کرد و در ژانویهٔ ۱۷۹۵ حکومت فارس و کرمان را به برادرزاده‌اش «خان بابا خان جهانبانی» (فتحعلی شاه) سپرد. او تا سال ۱۷۹۷ که آغا محمدخان کشته شد سرپرست فارس و کرمان بود، پس از آن بابا خان برای تخت پادشاهی به تهران آمد. (هدایت، روضة الصفا ۴، ص ۶۱-۲۶۰، ۷-۳۰۷، سپهر، جلد ۱، ص ۷۱) به انگلیسی (هدایت، روضت الصفا IX، pp. ۲۶۰-۶۱، ۳۰۵-۷; سپهر، I، p. ۷۱)
فتحعلی شاه فرمانداری فارس را از سال ۱۷۹۷ تا ۱۷۹۸ به دو نفر از افراد برجستهٔ ایل قاجار و یک سال پس از آن به پسر ۹ ساله‌اش حسین‌علی‌میرزا سپرد و به او عنوان «فرمان‌فرما» داد. در این میان سراج علی خان نوایی نیز به عنوان رایزن و وزیر با فرمان‌فرما همراهی می‌کرد. حسین‌علی‌میرزا فرمانفرما بیش از ۳۶ سال، تا مرگ پدرش در فارس فرمانداری می‌کرد بعد از مرگ پدرش در سال ۱۸۳۴ ادعای پادشاهی کرد، سفارش کرد که در خطبه‌ها نام او را ببرند و بر روی سکه‌ها نام او را بزنند اما وقتی به تهران رسید پیش از او محمدشاه تخت پادشاهی را گرفته بود. محمدشاه برادرش فیروز میرزا را فرماندار فارس کرد و منوچهرخان معتمدالدوله را فرستاد تا استان را تصرف کند. پس از پیروزی نیروهای فیروز میرزا در فارس، شاه به او عنوان فرمان‌فرما داد.(هدایت، روضت الصفاIX، pp. ۳۶۰-۶۱، X، pp. ۹۲-۹۵، ۱۳۸-۴۰، ۱۵۶-۵۸; اعتماد السلطنه، منتظم ناصری، ed رضوانی، III، p. ۱۴۵۴، ۱۶۲۰-۲۱، ۱۶۳۰-۳۱; اعتزاد السلطنه، pp. ۴۳۱-۳۴) در طول ۱۳۰ سال حکومت ایل قاجار بر ایران بیش از ۳۰ فرماندار بر فارس حکومت کرد که ۱۰۰ از این دوره فرمانداری فارس به دست افرادی از خانوادهٔ شاهنشاهی بود
تعدادی از وزیران فارس در اوایل دورهٔ قاجاریه که نامشان به جای مانده عبارتند از: سراج علی خان نوایی (۱۸۰۵-۱۷۹۹/۲۰-۱۲۱۴) (میلادی و هجری قمری)، محمد نبی خان (۹-۱۸۰۸/۲۴-۱۲۲۳)، میرزا یوسف اشرفی (۱۴-۱۸۰۹/۲۹-۱۲۲۴) وی بازار میرزا یوسف را در شیراز بنا کرد، محمد زکی خان نوری (۲۹-۱۸۲۳/۴۴-۱۳۳۸)، محمد علی خان مشیرالملک (به‌طور متناوب، ۴۶-۱۸۲۰/۶۲-۱۲۴۳) و پسرش ابوالحسن خان مشیرالملک (۷۶-۱۸۴۶/۹۳-۱۲۶۲) و میرزا فتحعلی خان صاحبِ دیوان (۸۸-۱۸۸۱/۱۳۰۵-۱۲۹۸) نگاه کنید به جدول ۴n۱
نزدیک نیم قرن خانوادهٔ مشیرالملک به عنوان وزیر در فارس خدمت کردند درحالی که هم‌زمان خاندان قشقایی و خانوادهٔ قوامی از بازیکنان اصلی در ساختار قدرت این استان بودند.
در این بازهٔ زمانی طولانی ابوالحسن خان مشیرالملک سه بنای مهم را در شیراز برجای گذاشت که این بناها عبارتند از مسجد مشیر، حسینیهٔ مشیر، و کاروانسرای مشیر؛ همچنین تعدادی کاروانسرا و پل در دیگر نقاط استان بنا نهاد.
ابوالحسن خان در سال ۱۸۷۶ به فرمان سرفرماندار جدید فارس، فرهاد میرزا معتمدالدوله، در حالی که مورد خشم قرار گرفته بود از کار برکنار شد.(Fasāʾī، فارس نامه، ed. رستگار، I. pp. ۶۷۶، ۷۰۲، ۷۳۹، ۷۶۶، ۷۷۱، II، pp. ۹۶۶، ۹۷۶، ۹۸۲، ۱۰۶۹-۷۲; Ḥosaynqolī Khan Māfī، I، pp. ۵۶-۵۹)
دفتر شهردار (کلانتر یا بیگلربیگی) در مرکز استان (شیراز) مهم‌ترین نقش را در ساختار قدرت استانی در دورهٔ قاجار بازی می‌کرد.
آنجا محل ملاقات بزرگان صنف‌ها و مناطق بزرگ شهری بود. کلانتر مسئول اجرای قانون در شهر و جمع‌آوری خراج از ساکنان شهرها بود. دفتر کلانتر در شیراز به صورت موروثی محل خاندان قوام الملک بود. این خاندان از بازماندگان میرزا هاشم بود؛ که خود او گمان می‌رود در زمان نادرشاه افشار کلانتر نیمی از شهر بوده‌است (۱۷۵۴/۱۱۶۰). پسر میرزا هاشم، ابراهیم خان اعتماد الدوله به دفتر کلانتر شیراز و پس از آن فرماندار فارس راه یافت و در نهایت اولین وزیر اعظم قاجار شد (۱۸۰۱-۱۷۹۵/۱۲۱۵-۱۲۰۹). وی در سال ۱۸۰۱ اعدام شد. میرزا علی اکبرخان پسر اعتماد الدوله در سال ۱۸۱۱/۱۲۲۶ جایگاه کلانتری را پذیرفت؛ جایگاهی که تا پایان سرنگونی قاجار در خانوادهٔ آن‌ها باقی‌ماند. پس از آن وی عنوان قوام الملک را دریافت کرد، عنوانی که تا چهار نسل بر فرزندان او باقی‌ماند.(Fasāʾī، فارس نامه، ed رستگار، II، pp. ۹۶۰-۷۰; سعیدی، ed.، وقایع اتفاقیه، passim)
کار اصلی فرمانداران و وزیران جمع‌آوری خراج تعیین شده بر درآمد مردم بود. آن‌ها این کار را به کمک خان‌ها و کلانترها انجام می‌دادند و آن را مستقیم به خزانهٔ شاه منتقل می‌کردند و بخشی از آن را برای ادارهٔ منطقهٔ خود هزینه می‌کردند. بعد از آذربایجان، فارس بیشترین میزان درآمد را در میان استان‌های سرزمین پارس (ایران) داشت برای نمونه در دههٔ آخر قرن ۱۹ و دههٔ اول قرن ۲۰ درآمد کل فارس ۶٫۷ میلیون قران بود که این رقم برابر با ۱۳٪ درآمد کل استان‌ها بود.(Curzon، Persian Question II، pp. ۴۸۰-۸۲; جمالزاده، p. ۱۲۳) تمایل شخصی فرمانداران بر این بود که تا آنجایی که می‌توانند از مردم خراج بگیرند. ناصرالدین شاه در طول دورهٔ پادشاهی خود (۹۶-۱۸۴۸) بیشترین فشار را بر مردم وارد کرد، در آن دوران به دلیل خالی بودن خزانه، شروع کردند به فروش جایگاه‌های فرمانداری، فرمانداران این پول را از تاجران قرض می‌گرفتند و پس از آن برای پرداخت بدهی‌هایشان بر مردم فشار می‌آوردند و از آن‌ها خراج زیادی می‌گرفتند. در طول دورهٔ قاجار متوسط دورهٔ یک فرماندار در زمان محمدشاه ۲٫۳ سال، در زمان ناصرالدین شاه تقریباً ۳ سال، مظفرالدین شاه تقریباً یک سال و کمتر از یک سال در دورهٔ مشروطه. این خراج برای کارهای غیرمعمول و بی‌فایده هزینه می‌شد که یک نمونه از این کار عنوان شعاع السلطان داشت قائم مقامی، pp. ۴۱۹-۵۸ (جدول ۲)
کشمکش‌های جناحی میان بخش شهری و بزرگان ایل‌ها هم‌زمان شد با نفوذ بیشتر علمای دینی در سیاست و نارضایتی‌هایی که در میان مردم به وجود آمده بود. در نتیجهٔ این مشکلات شورش‌هایی در میان مردم علیه فرمانداران و وزیران فارس صورت گرفت. پنج مورد از شورش بزرگ آن دوران عبارتند از:
در سال ۱۸۰۹/۱۲۲۴ علیه محمد نبی خان، در سال ۱۸۳۹/۱۲۵۵ علیه فریدون میرزا فرمان‌فرما، در سال ۱۸۴۸/۱۲۶۴ علیه حسین خان نظام الدوله، در سال ۱۸۹۲/۱۳۰۹ علیه سلطان اویس میرزا احتشامی الدوله، در سال ۱۹۰۵/۱۳۲۳ علیه ملک منصور میرزا شعاع السلطنهFasāʾī، فارس نامه، ed. رستگار، pp. ۷۸، ۶۸۶، ۷۸۸-۹۰; گرمارودی، pp. ۱۳۹-۸۶; سعیدی، ed.، وقایع اتفاقیه، pp. ۳۰۶-۹۸; مخبر السلطنه هدایت، 1984، pp. ۳۰۴-۷; قائم مقامی، pp. ۴۰-۱۱۶
منابع اطلاعاتی در دسترس که توسط سازمان‌های رسمی جمع‌آوری شده‌بود تنها شورش‌ها و ناآرامی‌های گسترده را گزارش می‌کردند و در برابر فشارهایی که از سوی مقام‌های رسمی بر مردم وارد می‌شد و اعتراض‌هایی که در مقابل از سوی افراد برجسته و مردم صورت می‌گرفت، سکوت می‌کردند. وقایع الاتّفاقیه تنها شاهد خبری در رویدادهای محلی بود که بوسیلهٔ یک گزارشگر بریتانیایی از شیراز اطلاعات بدست می‌آورد؛ بدین وسیله اطلاعات ارزشمندی از شورش‌ها و اعتراض‌های محلی در سه دههٔ آخر قرن ۱۹ جمع‌آوری شده‌است. (جدول ۳)
گزارش‌ها نشان می‌دهد که در طول ۳۰ سال از ۱۸۷۴ تا ۱۹۰۴ مردم فارس قربانی رفتارهای سرکوب‌گرانه‌ای بودند که از سوی عوامل دولتی بر آن‌ها تحمیل می‌شد مانند مالیات زیادی، توقیف دارایی‌های مردم، چپاول دارایی‌های عمومی، دخالت در امور خصوصی مردم و...
مردم فارس به ویژه ساکنان شیراز به کمک تدبیرهای برخی از افراد برجسته و حمایت علمای دینی توانستند اعتراض‌های گسترده‌ای را علیه فرمانداران آن دوران ترتیب دهند. برخی از این اعتراض‌ها بدون خشونت بودند، مانند تحصن در مکان‌های مقدس و برخی با خشونت همراه می‌شدند و به شورش‌های شهری تبدیل می‌گشتند. (جدول ۳) در این میان علمای دینی نقش مهمی را در «هدایت» و «حمایت» از جنبش‌های مردمی داشتند، گزارش‌ها نشان می‌دهد که آن‌ها در ۶۲ مورد از جنبش‌های مردمی همکاری کرده‌اند.سعیدی، ed.، وقایع اتفاقیه، p. ۷۸۷ این موارد به شکل قابل توجهی در دو دههٔ آخر حکومت قاجار افزایش یافته بود، در آن هنگام دولت مرکزی ضعیف شده بود و رهبران محلی استان‌ها توانسته بودند قدرت زیادی بدست آورند.
تشکیل یک اتحادیهٔ ایلی به نام ایلات خمسه و رقابت پیوسته میان آن‌ها و ایل قشقایی یکی از بخش‌های مهم تاریخ فارس در نیمهٔ دوم قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰ بود. در اوایل دورهٔ قاجار، قشقایی‌ها، ایلخانی‌ها و ایلبیگی‌ها از مدعیان اصلی قدرت در فارس بودند و در بیشتر موارد با خاندان قدرتمند قوامی در تنش بودند. در سال ۱۸۴۱ بارون دو بود (ص ۱۸۱) گفته‌است که در آن زمان «شیراز به وسیلهٔ دو رقیب دو نیم شده بود»؛ نیمی از آن زیر نظر محمد قلی‌خان ایلبیگی از قشقایی و نیم دیگر بدست میرزا علی اکبر قوام‌الملک، کلانتر شهر بود. ناصرالدین شاه در سال ۱۸۶۱ برای خنثی کردن قدرت قشقایی‌ها و ایجاد تعادل در منطقه، دستور داد تا یک اتحاد ایلی میان پنج ایل، زیر نظر علی محمد خان قوام‌الملک صورت پذیرد. این پنج ایل معروف به ایلات خمسه عبارت بودند از: ایل بهارلو، ایل باصری، ایل عرب، ایل اینانلو و ایل نفرFasāʾī، فارس نامه، ed. رستگار، p. ۹۶۷ که برای سال‌های طولانی از سوی قشقایی‌ها به رسمیت شناخته نشدند.
بعدها وضعیت این اتحادیه به دلیل درگیری‌ها و اختلافات مختلف بسیار پیچیده شد که از مهم‌ترین دلایل آن می‌توان به تفاوت‌های نژادی اشاره کرد؛زیرا که ایل باصری ٬فارس نژاد ؛ایل‌های بهارلو ٬اینانلو و نفر ٬ترک نژاد و اعراب خمسه ٬عرب نژاد بودند و همین تفاوت‌ها سرچشمهٔ اختلافات آن‌ها بود.
این درگیری‌ها عبارت بودند از: کشمکش‌های درونی میان زیر قبیله‌ها (تیره‌ها و طایفه‌ها) و خان‌های هم پیمان، فشار قبیله‌های بیرونی بر منطقه و بر استان‌های همسایه مانند ممسنی و بویراحمدی‌ها در شمال غرب و قبیله‌های کوچکتر کازرونی، لارستانی، برازجانی، دشتی و دشتستانی در غرب و جنوب، و بختیاری‌ها در مرز شمالی استان فارس.
براساس نوشته‌های وقایع الاتفاقیه سعیدی، ed. ، pp. ۷۸۰-۸۱ در طول ۳۰ سال از ۱۸۷۴ تا ۱۹۰۴، استان فارس شاهد ناآرامی‌های قبیله‌ای بسیاری بود، شامل ۹۱ مورد جنگ میان‌قبیله‌ای، ۳۲ مورد طغیان قبیله‌ای، ۹۶ مورد غارت کاروان‌ها و ۶۲ مورد غارت شهرها و روستاها. این ناآرامی‌ها در دو دههٔ اول قرن بیستم، با ازبین رفتن پایه‌های قدرت مرکزی افزایش یافت، در این دوران اسماعیل خان صولت‌الدوله قشقایی و سه نفر از بزرگان خاندان قوامی (قوام الملک) از بازیکنان اصلی در فضای سیاسی منطقه بودند. فرمانداران فارس در این دوران پیش از آنکه بتوانند به کار مهمی دست بزنند مجبور بودند که با این چند تن از بزرگان قشقایی و قوامی هماهنگ باشند و رضایت آن‌ها را بدست آورده باشند. برای نمونه مسائل مربوط به مخبرالسلطنه در سال‌های ۱۵-۱۹۱۲ و مصدق السلطنه در ۱۹۲۰ را در ادامه بخوانید. (جدول ۲).
بازگشایی کانال سوئز و هجوم کالاهای وارد شده در مسیر بندر بوشهر، شیراز و اصفهان در دهه‌های ۱۸۷۰ تا ۱۹۱۰ برای خان‌های ایل‌ها و طایفه‌های منطقه فرصت طلایی برای باجگیری و درخواست سهم به عنوان راهزن یا سارقان کاروان‌ها به وجود آورد.
مسیر شیراز-اصفهان با مرز میان ایل قشقایی و اردوگاه تابستانی ایل خمسه تلاقی داشت و مسیر نزدیک به بوشهر تحت کنترل طوایف برازجانی، تنگستانی و دشتستانی بود.
شرایط منطقه بعد از تقسیم دو طایفه در فارس با حمایت انگلستان در سال‌های ۱۲۶۸ تا ۱۳۲۵ هجری‌شمسی (۱۸۵۲-۱۹۰۷) از محمدرضا خان قوام‌الملک بسیار پیچیده شد.
انگلستان به کمک حمایت قوم‌ها امنیت و آرامش مسیر بوشهر، شیراز و اصفهان را فراهم می‌کرد. بعداً قوام‌هایی که با حمایت انگلستان مس‍ئولیت شیراز را به عهده گرفتند، بخشی از اهالی ایل خمسه بودند و به علت مسائل طایفه‌ای نمی‌توانستند با چپاول‌های ایل خمسه مانند ایل قشقایی برخورد کنند Oberling، p. ۸۸n; see also بیات، 1986، p. ۲۴. ارتباط نزدیک قوام‌ها و انگلیسی‌ها روحیه انگلیسی ستیزی در میان ایل قشقایی به وجود آورد و چندین برخورد و مقابله با نیروهای انگلیسی به وجود آورد. عدم سازش قشقایی‌ها و انگلیسی‌ها در دوران جنگ جهانی اول و دوم ادامه یافت و در آن دوران قشقایی‌ها به نفع آلمان نازی در مقابل انگلیسی‌ها ایستادند.
در سال ۱۸۳۴، محمد شاه و در ۱۸۵۷ ناصرالدین شاه به سمت سرزمین هرات لشکرکشی کردند که هر دو بی نتیجه باقی‌ماند. انگلیسی‌ها در برابر هر دوی این لشکرکشی‌ها به سرعت واکنش نشان دادند، آن‌ها در سال ۱۸۳۴ جزیرهٔ خارک را اشغال کردند و در سال ۱۸۵۷ بوشهر و محمره (خرمشهر کنونی) را اشغال کردند و نیروهای پارسی را مجبور به عقب نشینی از هرات کردند.
در جنگ انگلیسی - پارسی سال‌های ۱۸۵۷-۱۸۵۸ نیروهای ایلیاتی در بوشهر شامل تفنگداران ایل قشقایی و مردان احمد خان تنگستانی در برابر اشغالگران انگلیسی صف آرایی کردند.Fasāʾī، فارس نامه، ed. رستگار، pp. ۷۷۲-۷۶، ۸۰۸-۱۷; Wilson، 1928، pp. ۲۵۴-۷۳; Oberling، pp. ۶۴-۶۶; Farrāšbandī; Outram
از سوی دیگر با گشایش کانال سوئز در سال ۱۸۶۹ کالاهای انگلیسی به سوی منطقه سرازیر شد و بدین وسیله تأثیر انگلیسی‌ها بر سرزمین پارس دو چندان شد. در میان دهه‌های ۱۸۷۰ تا ۱۹۱۰ توجه ویژهٔ انگلیسی‌ها در استان فارس بیشتر به حفظ امنیت در مسیر ترابری از بوشهر به سمت شیراز و اصفهان بود. مسیرهایی که از میان منطقهٔ تحت کنترل ایل قشقایی و ایلات خمسه عبور می‌کرد. بیشتر رویدادهای تاریخی که در سه دههٔ آخر حکومت قاجار در استان فارس رخ داد، همگی نتیجهٔ تنش‌ها و کشمکش‌های میان انگلیسی‌ها با فرمانداران خان‌های ایل‌ها، زمینداران، بزرگان مناطق شهری و علمای دینی بود.
انتقال پایتخت از شیراز به تهران باعث شد تا در اوایل دورهٔ قاجار، حاکمان از نظر سیاسی، نظامی و اقتصادی بیشتر به استان‌های شمالی سرزمین پارس توجه کنند و استان فارس که در جنوب قرار داشت در دوره‌ای مورد بی‌توجهی قرار گیرد؛ افرادی که در اوایل قرن ۱۹ به جنوب سرزمین پارس سفر کرده بودند همگی وجود تباهی و فساد را در این منطقه تأیید کرده بودند.Lambton، ۱۹۷۰; Hambly، pp. ۵۷۴-۷۷
با این وجود گشایش کانال سوئز، همراه شد با پیشرفت‌های استفاده از ماشین بخار در دریانوردی، کاهش نرخ ترابری دریایی به دو - پنجم در طول دو دهه از ۱۸۷۰ تا ۱۸۹۰؛ از این گذشته، جنگ میان تُرک‌ها و روس‌ها میان سال‌های ۷۸-۱۸۷۷ و سیاست‌های حفاظتی روس‌ها و بستن مسیر ترابری شمال بر کالاهای خارجی همگی باعث شد تا دریافت کالاها از آذربایجان به بندر بوشهر و لنگه منتقل شود. این دگرگونی‌ها استان فارس را به محلی برای تجارت با دیگر کشورها تبدیل کرد این رویداد پس از یک دوره تباهی، برای این استان یک کامیابی نسبی محسوب می‌شد.Curzon، Persian Question II، p. ۵۵۸; Command Papers، Cd. ۴۶۵، p.۱۶; Cd. ۲۴۶۰، pp. ۲۴۱-۶۰; اشرف، 1987، pp. ۱-۴
در اوایل دههٔ ۱۸۷۰ کشتی‌های بخار تنها ماهی یک بار به بندرهای خلیج فارس می‌آمدند درحالی که در دههٔ آخر قرن، تعداد کشتی‌های بخار که در بندرهای خلیج فارس لنگر می‌گرفتند به ۳۳۹ مورد در سال رسید که از این تعداد ۶۰ درصد آن‌ها در بندرهای بوشهر و لنگه، لنگر گرفته بودند.Lorini، pp. ۴۲۰-۲۸; Curzon، Persian Question II، pp. ۵۷۲-۷۵; Command Papers، Cd. ۴۶۵، pp. ۱-۱۶; ۱۸۷۶، pp. ۲۰۰، ۲۰۲; Cd. ۲۴۶۰، pp. ۲۴۱-۶۰. در طول سال‌های ۱۸۷۴ تا ۱۸۹۵، مقدار کل صادرات و واردات از راه بندرهای خلیج فارس از ć۱٫۷ به ć۳٫۰ میلیون در سال؛ و در سال ۱۴-۱۹۱۳ به بیش از ć۴٫۵ میلیون رسید.Busch، Appendix F; Command Papers، Cd. ۱۶۱۶، pp. ۲۰۰، ۲۰۲; اشرف، 1987، pp. ۱-۴. بوشهر که به نظر می‌آمد تنها سهمی نزدیک به یک - سوم بازرگانی سالیانهٔ خلیج فارس را داشته باشد، در بیست و پنج سال آخر قرن ۱۹ به مهم‌ترین بندر خلیج فارس تبدیل شد. تمامی این توضیح‌ها نسبت به شهر تبریز که به عنوان «مرکز بازرگانی ایران با دیگر کشورها است.» گفته شد.Command Papers، Cd. ۳۱۳۱، p. ۴۹۵
مسیر عبور کاروان‌های بوشهر به اصفهان و تهران (پایتخت) از شیراز عبور می‌کرد و این بر رونق بازرگانی خارجی در شیراز می‌افزود. بازرگانی در شیراز به ویژه در ۲۵ سال آخر قرن بسیار شکوفا شد، به گونه‌ای که مجموع درآمد ناشی از صادرات و واردات در شیراز به بیش از یک میلیون پوند استرلینگ در سال رسید. در نتیجه از این پس، شیراز به عنوان یکی از دو مرکز بازرگانی کشور هم ردیف تبریز قرار می‌گرفت.
بازرگانان شیرازی به فروش تریاک، کتان، پشم، فرش، تنباکو، چرم و پوست، اسب و قاطر، میوه‌های خشک و... می‌پرداختند و در مقابل کالاهای کتانی، شکر، چای، ادویه، فلزات، رنگ، شیشه، چینی و... خریداری می‌کردند.اشرف، 1987، pp. ۷-۱۰
در دههٔ ۱۸۹۰ یک راه آبی برای کشتی‌رانی روی رودخانهٔ کارون میان شهرهای محمره (خرمشهر) و شوشتر و یک راه مال‌رو میان شوشتر و اصفهان بوسیلهٔ کمپانی لینچ ایجاد شد. به این ترتیب یک مسیر انحرافی در راه بازرگانی بوشهر - اصفهان - تهران به وجود آمده بود.(Busch، Appendix F)
در دههٔ آخر قرن ۱۹ تا دو دههٔ اول قرن ۲۰، زمانی که حکومت مرکزی بسیار ضعیف شده بود و توان خود را در کنترل استان‌ها ازدست داده بود؛ قدرت به دست بزرگان محلی و علمای دینی افتاد و این هم‌زمان شد با ناآرامی‌ها و آشفتگی‌های پی در پی در استان فارس به ویژه در دورهٔ اعتراض‌های مربوط به قرارداد توتون و تنباکو (۹۲-۱۸۹۱)، انقلاب مشروطه (۱۱-۱۹۰۵) و جنگ جهانی اول.
واگذاری معامله تنباکو به شرکت تالبوت در شیراز تهران و تبریز باعث شد جنبشی قوی علیه این معاهده به وجود بیاید که تحریم تنباکو را در
پی داشت. نارضایتی از عملکرد نامناسب بانک امپریال در شهر شیراز یکی از عوامل مهم تحریم تنباکو از سوی شیرازی‌ها بود.(the British agent from Shiraz reported، as cited in Keddie، p. ۶۸).
در انتها سید علی فال اسیری روحانی ای که در دهه ۱۸۸۰ وی و پیروانش در مقابل یهودیان در موارد متفاوت واکنش نشان داده بودند و با برانگیختن مردم آرامگاه تازه ساخته شده حافظ را تخریب کردند و احکام شرعی را در جامعه جا انداختند و این خود مقدمه‌ای برای شکل‌گیری تحریم تنباکو در شیراز بود.(سعیدی، ed.، وقایع اتفاقیه، pp. ۱۳۹-۴۱، ۱۶۰، ۲۶۴-۶۶، ۳۷۳-۷۷، ۳۳۷-۳۹، ۳۷۴-۸۰، ۳۹۲-۹۴).
تجارت تنباکو در شیراز که مرکز اصلی کشت تنباکو بود در اوایل آوریل ۱۸۹۱ تحت تأثیر واگذاری انحصاری و همچنین بسیج مردم علیه معاهده تنباکو به سرکردگی سید علی‌اکبر فال اسیری قرار گرفت. وقتی که فال اسیری در ۸ شوال ۱۳۰۸ برابر با ۱۷ مه ۱۸۹۱ به عراق تبعید شد؛ نزدیک به سه تا چهار هزار نفر مرد و زن برای اعتراض به دستور حکومت در آرامگاه شاه چراغ در شیراز تجمع کردند.سعیدی، ed.، وقایع اتفاقیه، pp. ۳۷۸-۸۰ در نهایت در جمادی‌الثانی سال ۱۳۰۹ برابر با دسامبر ۱۸۹۱ هنگامی که فتوای پرهیز از استفاده از تنباکو (تحریم تنباکو) که آن را به میرزا محمد حسن شیرازی مرجع تقلید شیعه نسبت می‌دهند صادر شد؛ بسیاری از پیروان او پس از این فتوا، از مصرف تنباکو خودداری کردند و موج شدیدتری از اعتراض‌ها علیه امتیاز انحصاری تنباکو شکل گرفت و آشفتگی‌ها به تهران نیز کشیده شد؛ یک ماه پس از این رویداد، امتیاز انحصاری تنباکو لغو گردید. فال اسیری در مارس ۱۸۹۲ پیروزمندانه به شیراز بازگشت.ibid. ، pp. ۳۹۲-۹۴; ۴۰۰-۴۰۱; تیموری، pp. ۶۰-۷۰، ۷۲، ۱۰۳-۹۲; Keddie، pp. ۹۵-۹۷
حرص و طمع ملک منصور میرزا شعاع‌السلطنه فرزند مظفرالدین شاه و حاکم فارس در ضبط و گرفتن مالکیت روستاهای موفق و ستم در حق مردم در دوران حکومتش بر فارس در سال‌های ۱۹۰۱-۱۹۰۲ و ۱۹۰۴-۱۹۰۵ باعث شد بازاری‌ها و روحانی‌ها و مالک‌های خرد و کلان در شیراز یه انقلاب مشروطه بپیوندند.(سعیدی، ed.، وقایع اتفاقیه، pp. ۶۲۹-۶۷; قائم مقامی، pp. ۲۸-۳۸).
در پاییز ۱۹۰۵ میلادی علما و افراد سرشناس فارس به شاه در مورد ستمگری‌های حاکم فارس اطلاع دادند و جنبشی علیه وی بسیج کردند. میرزاابراهیم شریف شیرازی رهبری جنبش مخالفان شیراز و سید عبدالحسین لاری رهبر ستیزه‌گر لارستان برای حمایت از جنبش به شیراز رفتند.از رجب تا شوال ۱۳۲۳/سپتامبر تا دسامبر ۱۹۰۵ بازار شیراز تعطیل شد در زمانی که قلعه نظامی به وسیله مردان مسلح محاصره شده‌بود، تجار و صنعتگران و روحانیون به آرامگاه شاهچراغ پناه بردند. در اوایل پاییز زمانی که شعاع‌السلطنه مجبور به ترک کشور شد شاه غلام‌حسین خان صاحب‌اختیار را در اواخر دسامبر برای آرام کردن فارس گسیل کرد. در همین دوران مردم کازرون در امامزاده‌ها به بست نشستند و تجار مغازه‌های خود را بستند. در فارس تعدادی از معترض‌ها کشته‌شدند و خشونت‌ها به بهبهان و برازجان و دشتستان هم کشیده شد. خان طوایف بهمائی و بویراحمدی از پرداخت مالیات سرباززدند و دزدان راه‌ها را نا امن کردند. بعد از این آشوب‌ها صاحب‌اختیار در تاریخ جون ۱۹۰۶ برکنار شد. بار دیگر بازار شیراز به عنوان اعتراض در مقابل دسیسه صولت‌السلطنه و برکنارهایش بسته شد.(قائم مقامی، pp. ۴۰-۱۱۶).
از رقابت بین افراد سرشناس محلی کاسته نشد و در اکتبر ۱۹۰۷ سید عبدالحسین لاری با حمایت تفنگداران قشقایی برای مخالفت با خاندان قوام به شیراز رفتند. در مارس ۱۹۰۸ محمدرضا خان قوام‌الملک مخالف مشروطه ترور شد. از بهار ۱۹۰۸ تا ۲۳ ژوئن که محمدعلی شاه مجلس را به توپ بست و جنبش مشروطه را باز نگه داشت، فعالیت‌های مشروطه‌خواهی در شیراز رو به افزایش بود.(Woṯūqī and Kamālī Sarvestānī، pp. ۲۳-۳۰).
از سال ۱۹۰۹ سید عبدالحسین لاری در مناطق جنوب و جنوب شرقی فارس دست به شورش زد و برای لارستان قوانین تعیین کرد و این روند تا بهار ۱۹۱۵ ادامه داشت تا مخبرالسلطنه حالکم فارس حبیب‌الله خان قوام‌الملک را برای آرام کردن مناطق لارستان و جمع‌آوری مالیات‌ها به آنجا گسیل کرد.(تاریخ بیداری، ed. سعیدی، pp. ۲۷۸، ۳۱۸، ۳۳۷، ۳۵۷، ۳۹۵; آیت‌اللهی، pp. ۵۲-۸۰; مخبر السلطنه هدایت، 1984، p. ۳۲۵).
در سال ۱۹۱۱ صولت‌الدوله فرصت بازگشت به عنوان حاکم فارس را بدست‌آورد در زمانی که دوست قدیمی‌اش رضاقلی‌خان نظام‌السلطنه توانست بخش‌هایی از محدوده تحت سلطه ایل قشقایی را مالک شود. قوام‌الملک و برادرش ناصرالدوله به فرمان حاکم جدید بازداشت شدند و پس از فشارهای بسیار از سوی تهران نظام السلطنه رضایت داد تا آن‌ها را به اروپا بفرستد. در راه بوشهر تعدادی از قشقایی‌ها در نزدیکی‌شیراز به کمین نشستند و ناصرالدوله را کشتند و قوام‌الملک توانست تا فرار کند و به سفارت انگلستان پناه برد. در تابستان همان سال جنگی در استان شروع شد و شهر را احاطه کردو در بخش غربی نیروهای حاکم و قشقایی‌ها و در بخش شرقی نیروهای قوام مستقر شدند. به کمک حمایت ایل خمسه و پشتیبانی انگلیسی‌ها نظام‌السلطنه از شهر بیرون انداخته‌شد و قوام‌السلطنه به عنوان حاکم بازگشت.(مخبر السلطنه هدایت، 1950، pp. ۳۱۴-۱۵; Oberling، pp. ۹۰-۱۱۱)
در سال ۱۹۱۲ هنگامی که مخبرالسلطنه به عنوان حاکم فارس منسوب شد وی رابطه خوبی بین صولت‌الدوله و میرزا حبیب‌الله خان قوام الملک برقرار کرد. وی صلح و آرامش را برای فارس و به خصوص در مسیرهای بوشهر-شیراز-اصفهان به ارمغان آورد. وی این آرامش را به کمک همکاری خان‌های ایل‌ها و ژاندارمری بدست آورد. ژاندارمری به کمک افسران سوئدی تأسیس شده‌بود.(مخبر السلطنه هدایت، 1950، pp. ۳۱۶-۱۹; بیات، 1994، pp. ۹-۱۹)
در طول جنگ جهانی اول، استان فارس به محل رقابت میان انگلیسی‌ها و آلمانی‌ها و کشمکش‌های بی‌رحمانهٔ دست‌نشانده‌های آن‌ها و متحدانشان در میان خان ایل‌ها تبدیل شده بود. گروه بریتانیایی متعهد شده بود تا پشتیبان حبیب الله قوامی الملک و پسرش ابراهیم خان، بخشی از ایل خمسه و خان‌های هدایت-داودی، لیراوی و خاندان شبانکاره شبانکاره باشد و آن‌ها را به رسمیت بشناسد. گروه آلمانی و هوادارانشان با سوئدی‌ها و بعضی از مقام‌های اداری پارسی در شهربانی (ژاندارمری) و متحدانشان در حزب دموکرات فارس و تعدادی از خان‌های محلی در کازرون و بوشهر، شامل ناصر دیوان کازرونی و رئیس‌علی دلواری به توافق رسیده بودند و قرار بود از آن‌ها پشتیبانی کنند. در این میان شیخ جعفر محلاتی
شیخ جعفر محلاتی از روحانیان شیرازی با دادن فتوای جهاد به حمایت آلمان و عثمانی علیه متفقین به جمع کمپ آلمان پیشرو پیوست. مخبرالسلطنه هدایت در سال ۱۹۱۵ و صولت‌الدوله قشقایی در سال ۱۹۱۸ به کمپ آلمان پیوستند.(بیات، 1994، pp. ۳۲-۴۹)
ویلهم واسموس نماینده تسلیم نشدنی آلمانی که نام لاورنس را برای خود انتخاب کرده‌بود در طول جنگ جهانی اول به جمع‌آوری نیرو و ایجاد جنبش ضد انگلیسی در فارس پرداخت.(see، e.g. ، Sykes، passim; von Mikusch، passim)
با بکار گرفتن روسی و انگلیسی ستیزی ایرانی‌ها به نفع نیروهای عثمانی و آلمانی و متحدان آن‌ها واسیموس کمپ تبلیغاتی‌ای در میان ایرانی‌ها ایجاد کرد وی حتی برای ایجاد تأثیر بیشتر مسلمان شد و نام محمد ویلهلم را انتخاب کرد و همچنین بیان اینکه نیروهای آلمان و متحدان پیروز نهایی هستند.(سپهر، pp. ۱۴۰-۴۱)
بعدها طوایف کمک‌های مالی و تسلیحاتی از سوی واسموس دریافت کردند. وی از نارضایتی طوایف از انگلیسی‌ها بهره جست که نتیجه‌اش اختلال‌هایی در امور فارس بود.
در ۸ اوت ۱۹۱۵ نیروهای انگلستان در بوشهر مستقر شدند و در ۱۴ سپتامبر مخبرالسلطنه از شیراز برکنارشد و حبیب‌الله قوام‌الملک به عنوان حاکم شیراز منسوب شد. بین اوت و اکتبر ۱۹۱۵ قوام‌السلطنه یک میلیون و سیصد و پنجاه‌هزار قران به عنوان حمایت از سوی دولت انگلستان دریافت کرد.(Oberling، p. ۱۳۹، n. ۲۷)
ولی در اواخر دسامبر به کمک حمایت نیروهای پیشرو آلمان ژاندارمری و دموکراتهای تندرو نیروهای انگلیسی از شیراز بیرون انداخته‌شدند و متعلقاتشان ضبط شد. در پاییز ۱۹۱۵ برخوردهای خونینی بین انگلیسی‌ها و طوایف پیشرو آلمان منطقه بوشهر رخ داد که در این دوره رئیس‌علی دلواری رئیس نیروهای ضد انگلیسی کشته شد.(Yāḥosaynī، pp. ۹۴-۱۸۹; بیات، 1994، pp. ۲۹-۷۱; idem، 1990، pp. ۱۰۹-۷۵)
در فوریه ۱۹۱۶ قوام‌الملک از سوی انگلیسی‌ها حمایت شد و عازم شیراز شد که در تصادف کشته شد. پسرش ابراهیم خان عنوان قوام‌الملک را انتخاب کرد و با رهبری طوایف مسلح پیروز شد.
و در آوریل حاکم شیراز شد. در ۱۱ نوامبر ژنرال سر پرسی سایکس برای باج‌گیری و دریافت مالیات به فارس با فرمان دوست قدیمی‌اش عبدالحسین میرزافرمانفرما حاکم فارس به شیراز گسیل شد.(for a detailed account of the South Persia Rifles، see Safiri; see also Sykes، II، pp. ۴۷۰-۷۲; بیات، 1994، pp. ۶۷-۱۵۱; according to Moṣaddeq، Farmānfarmā acquired a gift of some half-a-million tomans to cooperate with the SPR; Moṣaddeq، 1980، pp. ۹۸-۱۰۰) بعدها سایکس با صولت‌الدوله در اواخر ۱۹۱۶ به تفاهم و صلح رسید.(Sykes، II، pp. ۴۷۲-۷۹)
ضمناً در تاریخ ۲۶ ژوئن ۱۹۱۶ جنبش ضد انگلیسی برخاست که فردای آن روز سرکوب شد.(Sykes، II، pp. ۵۰۴-۷)
در تاریخ می ۱۹۱۸ اسماعیل خان صولت‌الدوله ریاست ایل قشقایی (به جز تیره کشکولی) را به دست گرفت و انگلیسی‌ها کنترل خود را در استان فارس از دست دادند و همچنین اقوام حامی دولت آلمان (دشتی، دشتستان، تنگستان) به مبارزه با انگلیسی‌ها پرداختند.
مصونیت قانونی یکی از سبب‌های معافیت از مجازات است که شخص دارای آن در صورت ارتکاب عمل مجرمانه از تبعات عمل خود معاف است و به جهت آن قابل تعقیب و مجازات نیست. مبنای وضع مصونیت‌ها برخی مصلحت‌ها و ملاحظات سیاسی و اجتماعی است.
کاپیتول ایالت تگزاس (Texas State Capitol) بنایی است که شاخه مقننه دولت تگزاس در آن قرار دارد. معمار بنا الایا مایرز نام دارد.
بنای کنونی در سال ۱۸۸۲ ساخته شد، از گرانیت صورتی ساخته شده، ۷ فوت از ساختمان مشابه در واشنگتن دی سی ارتفاع بیشتر دارد، رو به شهر مکزیکو سیتی دارد (به احترام گذشتهٔ تگزاس که روزگاری متعلق به خاک مکزیک بود)، و بر روی گنبد آن تندیسی است که «بانوی آزادی» نام دارد.
تندیس در دست خود ستاره‌ای دارد، که اشاره ایست به اینکه لقب تگزاس «ایالت تک ستاره» است.Texas Lone Star State Capital Austin
معمار بنا (که اهل میشیگان بود) در هنگام تأسیس بنا، روشنایی برقی برای تالارهای ساختمان پایتخت در نظر گرفتJournal of the House of Representatives of the State of Michigan, Volume 1. Michigan. Legislature. House of Representatives. State Printers. , ۱۸۸۵ pp.۳۴۷ که در آن زمان از پیشرفتهای جدید زمان خود محسوب می‌گشت. در سال ۱۸۹۶، جایگزین کردن ژنراتورهای برقی ساختمان نزدیک به ۲ میلیون دلار خرج برداشت.The Electrical world, Volume 27. Electrical World. , ۱۸۹۶ pp.۱۶۵
ساختمان از راه تونل به دیوان عالی ایالت و دیگر ساختمان‌های دولتی راه دارد.
دفتر فرماندار نیز در همین مکان واقع است.
این فهرست کشورها، بر پایه نابرابری تعدیل شده شاخص توسعه انسانی، توسط برنامه توسعه سازمان ملل در سال ۲۰۱۰، در گزارش توسعه انسانی به چاپ رسید. بر اساس این گزارش، نابرابری‌هایی در توزیع بهداشت و آموزش و درآمد وجود دارد. که شرح این گزارش در جدول زیر امده‌است.
تمام داده‌ها بر اساس تخمین سال ۲۰۱۰ است.
شاخص رضایت از زندگی یک تحلیل روانشناسی اجتماعی از آدرین ج. وایت از دانشگاه لستر است، که تلاش می‌کند درجه رضایت مندی را در کشورهای مختلف نشان دهد.
در این محاسبه، میزان سلامتی، ثروت، و دسترسی به آموزش و بهداشت پایه‌ای ملاک قرار داده شده‌است.
این مثالی است از اندازه‌گیری شادی با پرسش مستقیم از مردم در مورد رضایتشان از زندگی، در مقابل تقسیم‌بندی‌های دیگر همانند تولید ناخالص ملی.
برخی مطالعات نشان می‌دهد که شادی را می‌توان به‌طور مؤثر اندازه‌گیری کرد.
میناکاری، میناگری یا میناسازی هنری است که سابقه‌ای در حدود پنج هزار سال دارد و از صنایع دستی محسوب می‌شود. امروزه این هنر بیشتر بر روی مس انجام می‌شود ولی می‌توان بر روی طلا، نقره، سفال نیز آن را به عمل آورد. طلا و نقره تنها فلزاتی هستند که به هنگام ترکیب با مینا اکسید نمی‌شوند از اینرو امکان اجرای طرح همراه با جزئیات و با شباهت هر چه تمامتر بر روی مینا را ایجاد می‌کنند در حالی که میناهای مسی چنین کیفیتی را ندارند. میناکاری بر روی طلا و نقره هنر شکل‌گیری مینا بر روی آن از ترکیب اکسیدهای فلزات و چند گونه نمک در مجاورت حرارت بالا (۷۵۰ تا ۸۵۰ درجه سانتی گراد) می‌باشد. که رنگ‌ها در طول زمان و بر اساس دما به وجود می‌آیند. امروزه در ایران کانون تولید ظروف میناکاری شهر اصفهان و استادان برجسته‌ای در تولید آثار مینا مشغول به فعالیت هستند.
پیشینه این هنر در ایران به زمان هخامنشیان می‌رسد و در زمان ساسانیان دچار تحولی بزرگ می‌شود، بنا بر نظر بسیاری از محققان تاریخ هنر، این دوره اوج شکوفایی هنر میناکاری است و معتقدند که میناکاران بیزانس و به دنبال آن سایر ممالک خارجی، این هنر را با ویژگی‌های عالی و شگفت انگیزش، از هنرمندان ایرانی در دوره ساسانیان فراگرفتند.
محصولات این هنر در بسیاری از نقاط ایران تولید می‌شوند؛ اما اصفهان کانون تولید میناکاری ایران به‌شمار می‌رود و استادان برجسته ای در این زمینه را در خود جای داده‌است.
در فرهنگ دهخدا میناسازی چنین تعریف شده‌است: نقاشی و تزیین فلزاتی همانند طلا، نقره و مس به وسیلهٔ رنگ‌های لعابدار مخصوصی که در حرارت بسیار زیاد پخته و ثابت شود.
نزدیک‌ترین معنای لغوی برای مینا به معنی آسمان آبی است.
مینا کاری هنری است که طرح‌های متفاوتی که معمولاً با قلم سفید است بر روی ظروف مسی، نقره‌ای و طلایی نقش می‌شود. رنگ زمینهٔ زیر نقوش معمولاً به رنگ‌های آبی، سبز و گاهی قرمز می‌باشد که اگر به چشم هنر به داخل ظروف منقوش مینا بنگریم یادآور پهنای زیبای آبی آسمان باشد. شاید به همین خاطر است که اسم این هنر را مینا کاری نامیده‌اند.
میناکاری هنری با پیشینه‌ای در حدود پنج هزار سال است که برای زیبایی بخشیدن زیور آلات و ظروف مختلف استفاده می‌شده‌است. این هنر ترکیبی از آتش و خاک است که با هنر نقاشی آمیخته می‌گردد و نقش‌های زیبایی را می‌آفریند. به گفته برخی کارشناسان و در پی تطبیق دادن میناکاری‌های بیزانس با آثار ایرانی، این هنر در ایران شکل گرفته و سپس به دیگر کشورها رفته‌است.Sullivan, Michael, "The arts of China", 4th edn, p.  239, University of California Press, 1999, , , Google books البته در اروپا آثاری باستانی یافت شده که پیشینه‌ای بسیار طولانی دارند. برای نمونه شش انگشتر طلا مربوط به سیزده سده پیش از میلاد در قبرس یافت شده که نمونه‌ای از میناکاری مرصع می‌باشند. همچنین مجسمه معروف زئوس که در یونان پیدا شده مربوط به پانصد سال پیش از میلاد می‌باشد.Osborne, 331Ogden, 166
همچنین در مورد لعاب شیشه‌ای مینا بر روی فلز؛ و در کاوش‌هایی که در نهاوند صورت گرفت یک جفت گوشواره طلا به دست آمده‌است که سبک زرگری آن به سده هفتم تا هشتم پیش از میلاد مربوط می‌باشد.
در کاوش‌های صورت گرفته در نهاوند، یک جفت گوشواره طلا به دست آمده‌است که سبک زرگری آن به سده هفتم تا هشتم پیش از میلاد مربوط می‌شود و نمونه ای از لعاب شیشه ای مینا بر روی فلز به‌شمار می‌رود. یکی از این نمونه‌های قدیمی بازوبندی از طلا به همراه میناکاری‌های تزیین شده بر روی آن است که مربوط به دوران هخامنشیان می‌باشد. در حال حاضر این اثر باستانی در موزه ویکتوریا و آلبرت لندن نگهداری می‌شود. کاسه برنزی موجود در موزه هنر لس آنجلس نیز از دیگر نمونه‌های ایرانی این هنر است که قدمت آن به ۵۵۰ تا ۳۳۰ پیش از میلاد بازمی‌گردد و ۱۵ سانتی‌متر قطر و ۳٫۲ سانتی‌متر عمق دارد.
بشقاب‌های ساسانی که در ارمنستان کشف شده در موزه هنرهای اسلامی برلین و در موزه متروپولیتن نیویورک نگهداری می‌شوند، نمونه‌های از آثار باستانی میناکاری ایرانی می‌باشند. همچنین در موزه آرمیتاژ سن پترزبورگ و موزه‌های انگلستان و فرانسه نیز آثار دیگری از میناکاری ایرانی موجود می‌باشد.
اوج هنری این هنر در دوره سلجوقیان بوده که تهیه ظروف برنجی و میناکاری مرسومیت داشته‌است و این آثار به کشورهای همسایه نیز فرستاده می‌شده‌است. یکی از نمونه‌های ارزشمند این دوره «سینی آلپ ارسلان» است که میناکاری بر روی نقره است و در موزه صنایع ظریفه بوستون نگهداری می‌شود. این اثر توسط استادی به نام «حسن الکاشانی» ساخته شده و نامش با خط کوفی بر روی آن حک شده‌است.
در این دوره هنر فلزکاری به به دنبال آن میناکاری ایرانی دچار تغییرهایی گشت. سبک نوینی در میناکاری ایران به وجود آمد به‌طوری‌که تصویرها و شکل‌هایی که مربوط به ظاهر و لباس درباریان ایرانی بود جایگزین نگاره‌های عربی شد. همچنین در دوره تیموری نیز ترصیع فلز به شرقی‌ترین صورت خودش رسید.
در این زمان نقش‌های مینیاتوری همانند مجلس‌های بزم در دبار، شکار و اسب‌سواری بیشتر رواج داشت و میناکاری بر روی نقره انجام می‌شد. همچنین نقش‌های اسلیمی و ختایی به طرح‌ها افزوده شد و رنگ قرمز نیز بیشتر از همه دوره‌ها به کار میناکاران آمد.
در دوران قاجار، میناکاری کمی از تب و تاب افتاد و به اشیایی مانند سر قلیان و کوزه قلیان و کوزه و بادگیر قلیان محدود شد. در کاخ گلستان تاجی میناکاری شده از مس مربوط به آغامحمدخان دیده می‌شود. در دربار شاهان این سلسله به ویژه ناصرالدین شاه که قلیان کشیدن از سرگرمی‌هایش بود، قلیان‌های میناکاری شده وجود داشت. در خانه‌های اشراف و بزرگان نیز قلیان، کمربند، آفتابه لگن، انفیه‌دان، گلاب‌پاش، گوشواره، اشکدان و قوطی سیگار میناکاری شده نیز به چشم می‌خورد.