moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
دره‌ دلاور (به انگلیسی: Delaware Valley) یا فیلادلفیای بزرگ یک منطقه کلان‌شهری در ایالات متحده آمریکا است که شامل فیلادلفیا و سایر شهرهایی است که در امتداد رود دلاور واقع شده‌اند. دره‌ی دلاور ۷٬۱۴۶٬۷۰۶ نفر جمعیت دارد. این منطقه شامل شهرهای جنوب شرقی پنسیلوانیا، جنوب نیوجرسی، و یک شهرستان در شمال دلاور و یک شهرستان در شمال شرقی مریلند است.
الکان انترتینمنت یک شرکت تولید فیلم آمریکایی است که در سال ۱۹۹۷ توسط تهیه‌کنندگان فیلم، برودریک جانسن و اندرو کوسوو تأسیس شد.
شیوا مکی نیان (زاده ۱۳۶۰ در اصفهان) هنرپیشه اهل ایران است. وی با حضور متعدد در جشنواره‌های معتبر تئاتر دنیا از سن ۱۸ سالگی تا کنون توانسته بیشترین تعداد اجراهای خارج از کشور را در میان بازیگران ایرانی داشته باشد. بازی در آثاری به زبان‌های انگلیسی و فرانسوی از جمله شاخصه‌های وی محسوب می‌شود.
شیوا مکی نیان از سال ۱۳۷۸ با بازی در تئاتر فعالیت خود را در اصفهان آغاز کرد. سپس تحصیلات آکادمیک خود را در مقطع کارشناسی و در رشته تئاتر با گرایش بازیگری در دانشگاه هنر و معماری تهران گذراند. پس از آن در رشته تئاتر با گرایش بازیگری در دانشگاه تربیت مدرس تهران در مقطع کارشناسی ارشد تحصیل نمود. شیوا مکی نیان پایان‌نامه کارشناسی ارشد خود را با عنوان "زندگی و آثار یک بازیگر مرد؛ مهدی هاشمی (با رویکرد به تحلیل متدهای مرسوم در تجربیات بازیگری)" ارائه نمود که توانست رتبه A را از داوران دریافت نماید.
وی علاوه بر دریافت جایزه بهترین بازیگر زن در بیست و ششمین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر و بازیگر برگزیده کانون ملی منتقدان تئاتر ایران در سال ۱۳۹۲، در سه دوره جشنواره تئاتر فجر و دو دوره جشن بازیگر نامزد دریافت بهترین بازیگر زن بوده‌است. شیوا مکی نیان علاوه بر بازیگری تئاتر، در سینما نیز فعالیت می‌نماید. بازی در فیلم‌های سینمایی عطر داغ، اگزما، عشق و جنون، شهر آشوب و راز کوچه بن‌بست از جمله آثار سینمایی وی به‌شمار می‌رود.
او تاکنون با کارگردانانی همچون ، هادی مرزبان، آرش دادگر و آرش عباسی در تئاتر همکاری داشته‌است.
پسران () مجموعهٔ تلویزیونی آمریکایی در ژانر ابرقهرمانی است که توسط اریک کریپک برای سرویس استریم آمازون پرایم ویدئو ساخته شده‌است. این مجموعه مبتنی بر کتاب کامیک به همین نام نوشتهٔ گارث انیس و داریک رابرتسون است که در ابتدا از طریق دی‌سی کامیکس منتشر می‌شد. داستان آن به گروهی از شورشی‌های آتش به اختیار می‌پردازد که در حال مقابله با افراد ابرتوانا (که از توانایی‌هایشان سوءاستفاده می‌کنند) هستند. در آن گروه بازیگرانی متشکل از کارل اربن، جک کواید، لاز آلونسو، تومر کاپون و کارن فوکوهارا در نقش شورشی‌ها و آنتونی استار، ارین موریارتی، دومینیک مک الیگوت، چیس کرافورد، جسی آشر و ناتان میچل در نقش اعضای ابرقهرمان «هفت» به ایفای نقش می‌پردازند.
اقتباس از کتاب کامیک مذکور در ابتدا به‌عنوان فیلم بلند مد نظر بود و توسعهٔ آن در سال ۲۰۰۸ آغاز شد که قرار بود آدام مک‌کی فیلم را کارگردانی کند. به‌دلیل تفاوت در دیدگاه میان دست‌اندرکاران و استودیوهایی که فیلم را انتخاب کردند، این پروژه در برزخ توسعه رها شد. توسعهٔ این پروژه در سال ۲۰۱۶ توسط سینمکس احیا شد. این شرکت اعلام کرد این پروژه به‌عنوان یک سریال تلویزیونی بازسازی خواهد شد. کریپک به‌عنوان شورانر انتخاب شد، در حالی که ست روگن و اوان گلدبرگ تهیه‌کنندگان اجرایی سریال شدند. آمازون پرایم ویدئو حق انتشار این سریال را در نوامبر ۲۰۱۷ به دست آورد و تولید آن از مهٔ ۲۰۱۸ در آمازون پرایم ویدئو آغاز شد.
فصل اول "پسران" در هشت قسمت در ۲۶ ژوئیهٔ ۲۰۱۹ پخش شد. فصل دوم در ۴ سپتامبر ۲۰۲۰ و فصل سوم در ۳ ژوئن ۲۰۲۲ پخش شد. این مجموعه در ژوئن ۲۰۲۲ برای فصل چهارم تمدید شد. این مجموعهٔ در زمینهٔ نویسندگی، خط داستانی، طنز و اجرای بازیگران مورد تحسین منتقدان قرار گرفت و نامزد دریافت شش جایزهٔ امی بوده‌است. "پسران" بخشی از یک دنیای سینمایی مشترک است که شامل سریال اسپین‌آف "جن وی" (۲۰۲۳) نیز می‌شود.
پسران در جهانی قرار دارند که افراد ابرقدرت توسط عموم مردم به عنوان قهرمان شناخته می‌شوند و متعلق به شرکت قدرتمند وات اینترنشنال هستند که از آن‌ها بازاریابی و درآمدزایی می‌کند. ابرقهرمان‌ها در واقع از شخصیت‌های قهرمانانهٔ خود، بیشتر افراد متکبر و فاسد هستند. این مجموعه در درجهٔ اول بر روی دو گروه تمرکز دارد: هفت، تیم برتر ابرقهرمانان وات اینترنشنال و گروه پسرها، هوشیارانی که به دنبال کنترل قهرمانان فاسد هستند.
پسران توسط بیلی بوچر هدایت می‌شوند، که همهٔ افراد ابرقدرت را حقیر می‌شمارد و هفت توسط میهن‌پرست (هوم لندر) خودخواه و ناپایدار هدایت می‌شوند. همان‌طور که بین دو گروه درگیری ایجاد می‌شود، این سریال اعضای جدید هر تیم را نیز دنبال می‌کند: هیویی کمبل از پسران، که پس از کشته شدن دوست دخترش توسط یکی از هفت نفر، به افراد پسرها می‌پیوندد؛ و آنی ژانویه / استارلایت از هفت، یک قهرمان جوان و امیدوار که مجبور می‌شود با حقیقت قهرمانانی که تحسین‌شان می‌کند روبرو شود.
در تاریخ ۲۶ سپتامبر ۲۰۱۸، پوستر رسمی این مجموعه منتشر شد. در ۵ اکتبر ۲۰۱۸، همزمان با پنل سریال در سالانه طنز نیویورک، پیش پردهٔ تبلیغاتی تیزر این مجموعه منتشر شد. در ۲۴ ژانویهٔ ۲۰۱۹، پیش نمایش تبلیغاتی دیگری از طریق حساب رسمی توییتر ست روگن منتشر شد. پس از پخش تیزر دیگری، این سریال در ۲۶ ژوئیهٔ ۲۰۱۹ به نمایش درآمد. در ۲۲ ژوئیه، Slipknot آهنگ جدیدی به نام Solway Firth را با یک موسیقی ویدیویی همراه با کلیپ‌ها و صوتی از نمایش منتشر کرد. در تاریخ ۲۶ ژوئن سال ۲۰۲۰، اعلام شد که فصل دو در ۴ سپتامبر سال ۲۰۲۰ آغاز به کار می‌کند، هم‌اکنون ۷ قسمت اول فصل دوم در دسترس است و بقیه به صورت هفتگی پخش می‌شوند. یک فیلم کوتاه همراه با عنوان «قصاب» پس از شروع پخش جریانی در دوره‌ای منتشر خواهد شد. پیش پردهٔ رسمی فصل دوم در ۴ اوت ۲۰۲۰ منتشر شد.
در راتن تومیتوز، فصل اول بر اساس ۹۹ نظر، با میانگین امتیاز ۷٫۷۲ از ۱۰، دارای امتیاز تأیید ۸۴٪ است. در نگاه اجمالی وبگاه آمده‌است: «اگرچه مسافت پیموده شده بیننده ممکن است متفاوت باشد، اما لذت و تمایل شدید پسرها برای درگیر شدن با مضامین سنگین و مرتبط مطمئناً باعث خوشحالی کسانی می‌شود که به دنبال گروه جدیدی از ضد قهرمانان هستند تا ریشه‌یابی کنند.» در مورد متاکریتیک، این نمره میانگین ۷۴ از ۱۰۰ را دارد، بر اساس بررسی ۱۹ منتقد، که نشان‌دهندهٔ «بررسی‌های معمول مطلوب» است.
کریستوفر لارنس از روزنامهٔ "لاس وگاس ریویو ژورنال" نوشت: «پسران بی‌احترام، بدجنس، پسران را به دنبال طمع و فساد در پشت مجموعه صنعتی ابرقهرمانان می‌کشند.» متیو گیلبرت از بوستون گلوب نوشت: «بازیگران خوب هستند، به ویژه شو، کسی بسیار کارآمد است؛ کوئید، که کارهای احمقانه انجام می‌دهد و عصبی است اما شجاع و دوست‌داشتنی است و اوربان که راهنمای گونزو هیگی است.» کریستی پوچکو در آی‌جی‌ان به قسمت اول نمرهٔ ۷٫۲ از ۱۰ می‌دهد و نحوهٔ داستان را از کمیک اما با تغییرات هوشمندانه. پوچکو از بازیگران تعریف و تمجید می‌کند، به‌ویژه «موریارتی در عملکرد خود یک تفاوت جزئی ایجاد می‌کند که از اجازه دادن به استارلایت احساس نمی‌کند مانند یک دختر بچه دو بُعدی باشد». او ساده‌لوح نیست. او امیدوار است و او یک مبارز است. او نتیجه گرفته که پسران هنوز هم می‌توانند یک سواری هیجان انگیز باشند زیرا انتظارات از ژانر دوستانهٔ خانوادگی را با پیچ و تاب‌های تاریک و صحنه‌های گرافیکی غیرقابل توجیهی از رابطهٔ جنسی و خشونت زیر و رو می‌کند. Kripke در برخی از لحظات خیره‌کننده، لرزش‌های سرگرم‌کننده و سکانس‌های اکشن فوق‌العاده عالی کار می‌کند. البته یک لبه شخصی دارد، اما دوباره، وقتی می‌بینید که مردانی که میهن‌پرست (آنتونی استار) آشکارا جعلی و شیطانی دوست دارند چه چیزی را تحمل می‌کنند، منطقی است که او زندگی خود را وقف هدف‌گیری کرده‌است.
در راتن تومیتوز، فصل دو دارای امتیاز تأیید ۹۷٪ بر اساس ۵۸ بررسی است، با میانگین امتیاز ۸٫۲۸ از ۱۰. در نگاه اجمالی وبگاه آمده‌است: «پسران در فصل دوم عالی ظاهر می‌شوند و عمیقاً در شخصیت‌های پیچیده خود فرومی‌روند و بدون اینکه هیچ‌یک از مشت‌های مهم اجتماعی خود را بکشد، عمل را بالا می‌برند.» میانگین نمرهٔ ۸۰ از ۱۰۰، بر اساس ۱۳ منتقد، نشان‌دهندهٔ «بررسی‌های معمول مطلوب» است. در آمازون این مجموعه شاهد بمب‌گذاری اولیهٔ بررسی با ۴۹٪ از ۱٬۴۰۰ بررسی باقی مانده تا ۶ سپتامبر ۲۰۲۰ بود که یک ستاره را ارائه می‌داد، بیشتر آن‌ها قسمت‌های موجود را تحسین می‌کردند در حالی که انتقاد خود را از برنامه انتشار متلاطم فصل اعلام می‌کردند
اریک دگانس از NPR فصل دوم را «یک کار کاملاً خرابکارانه و سرگرم‌کننده با تحسین» توصیف کرد.
در اکتبر ۲۰۱۹، نیلسن اعلام کرد ردیابی بینندهٔ برنامه‌های Amazon Prime را آغاز کرده‌است. طبق گفتهٔ The Boys در ۱۰ روز اول اکران خود ۸ میلیون بیننده را به خود جلب کرده‌است، و این برنامه را به یکی از موفق‌ترین برنامه‌های اصلی آمازون پرایم تبدیل کرده‌است. پیش از نمایش نهایی، آمازون قرارداد ساخت "پسران را" برای فصل دوم تمدید کرد.
باشگاه فوتبال تاج تهران در فصل ۱۳۳۴ این فصل، دهمین فصل حضور تیم تاج، که امروزه با نام استقلال شناخته می‌شود در فوتبال ایران بود. تاج در این فصل تنها در جام حذفی تهران و چند دیدار دوستانه شرکت کرد.
در این سال بازیکنان سابق تاج تهران که به علت اختلافات داخلی به مدت دو سال از این تیم دور بودند، دوباره به تیم تاج تهران بازگشتند. اما سال ۱۳۳۴ را باید سال سکوت فوتبال ایران دانست. در این سال نه رقابت ملی انجام شد و نه حتی رقابت‎های باشگاهی برگزار گردید. در این سال ابتدا جام حذفی تهران آغاز شد و تیم تاج در بازی برابر حریف خود تهرانجوان تهران شکست خورد و از دور رقابت‌ها کنار رفت. اما دور دوم بازی‌ها به دلیل اختلاف گسترده میان فدراسیون فوتبال و تمامی باشگاه‌های فوتبال، برگزار نشد و بازی‌ها نیمه‌تمام باقی ماند. در پی همین اختلافات، جام باشگاه‌های تهران هم برگزار نشد. اما در مسابقات رده سنی نوجوانان (در آن‌زمان مسابقات خردسالان نامیده می‌شد) تیم نوجوانان تاج تهران که با نام تیم ایرج در مسابقات شرکت می‌نمود، با درخشش بازیکن ریزنقش و تکنیکی و کاپیتان سال‌های آینده تاج تهران، کامبیز جمالی برای دومین بار پیاپی قهرمان نوجوانان تهران شد.
این بازی‎ها فقط در دور نخست انجام شد و از مرحله دوم، مسابقات نیمه‌تمام ماند. تیم تاج تهران در همان دور نخست با شکست روبرو شد و از دور مسابقات کنار رفته بود.
بازیکنانی که در این سال برای تیم تاج به میدان رفتند عبارت بودند از: پیر کارلو، قربان‌علی تاری، مهدی اصغری، فریدون صادقی، محمد ساوجی، مهدی صفری، نمرود استواری، عارف قلیزاده، رضا زمینی، خوشنام، علی سیادت، ایرج حاتم، ناصر رضاقلی، گارنیک مهرابیان، اصغر جدیکار، علی لشکری، منوچهر رضایی، فرید داوری، تقی خرمی، عباس برازنده، علی‌اصغر بیداریان، بیوک جدیکار، محمود بیاتی، پرویز کوزه‎کنانی، نادر افشارعلوی، ناصر حاج‎مختار، واهان سیمونیان، عباس افشین، فتح‎الله حسن‎بیگی
آلسپارک یک شرکت تولید و توزیع فیلم آمریکایی است که در سال ۲۰۰۹ در لس آنجلس تأسیس شد.
حوا () یک فیلم به کارگردانی ناتالی پورتمن است که در سال ۲۰۰۸ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به بن گازارا، لورن باکال، و اولیویا ترلبی اشاره کرد.
دروغ و سرقت به (انگلیسی:"Lying and Stealing") یک فیلم جنایی، درام محصول آمریکا به کارگردانی مت اسلتون در سال ۲۰۱۹ است.
داستان فیلم دروغ و سرقت در مورد مرد جوانی است که کار او سرقت آثار هنری بوده و از این راه زندگی خود را می‌گذراند، تا اینکه اف.بی. آی رَدش را می‌زند تا از طریق او به شخصی که پشت تمام این سرقت‌های هنری است برسد و…
ماریوش (به لهستانی: Mariusz)، نام کوچک لهستانی‌ست و ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
شی آیهوا (؛ زادهٔ ) قایقران روئینگ سابق اهل چین است. از افتخارات وی میتوان به کسب طلا مدال روئینگ چهار نفره دوپارو در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۸ اشاره کرد.
شیان دانگمی (؛ زادهٔ ) جودوکار اهل چین است. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال طلا وزن ۵۲ کیلوگرم در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۴ و بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۸ اشاره کرد.
شیائو هایلیانگ (؛ زادهٔ ) شیرجه‌رو اهل چین است. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال طلا در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۰ اشاره کرد.
شینگ هوینا (؛ زادهٔ ) دونده دو استقامت اهل چین است. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال طلا دو ۱۰٬۰۰۰ متر در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۴ اشاره کرد.
شو آنچی (؛ زادهٔ ) شمشیرباز اهل چین است.
شو یانمی (؛ زادهٔ ) شیرجه‌رو اهل چین است. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال سکو ۱۰ متر در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۸ اشاره کرد.
یانگ هائو (؛ زادهٔ ) بازیکن والیبال اهل چین است.
یانگ جینگهوی (؛ زادهٔ ) شیرجه‌رو اهل چین است. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال طلا سکو ۱۰ متر همزمان در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۴ اشاره کرد.
یانگ لینگ (؛ زادهٔ ) تیرانداز سابق اهل چین است. از افتخارات وی میتوان کسب مدال طلا در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۹۶ و بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۰ اشاره کرد.
یانگ وِنیی (؛ زادهٔ ۱۱ ژانویه ۱۹۷۲) شناگر اهل چین است.
یانگ شیولی (؛ زادهٔ ) جودوکار اهل چین است. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال طلا وزن ۷۸ کیلوگرم در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۸ اشاره کرد.
یائو جینگیوان (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل چین است. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال طلا وزن ۶۷.۵ کیلوگرم در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۴ اشاره کرد.
یین جیان (؛ زادهٔ ) قایقران قایق بادبانی اهل چین است. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال طلا در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۸ اشاره کرد.
یوان هوا (؛ زادهٔ ) جودوکار اهل چین است. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال طلا وزن ۷۸+ کیلوگرم در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۰ اشاره کرد.
زنگ گوچیانگ (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل چین است. از افتخارات وی میتوان به کسب طلا وزن ۵۲ کیلوگرم در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۴ اشاره کرد.
ژانگ هوی (؛ زادهٔ ) اسکیت‌باز سرعت اهل چین است. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال طلا اسکیت سرعت مسیر کوتاه ۳۰۰۰ متر امدادی در بازی‌های المپیک زمستانی ۲۰۱۰ اشاره کرد.
ژانگ جوانجوان (؛ زادهٔ ) کماندار اهل چین است. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال طلا انفرادی در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۸ اشاره کرد.
ژانگ نا (؛ زادهٔ ) بازیکن والیبال ساحلی اهل چین است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۷ مدال طلا، ۳ مدال برنز شده‌است.
ژانگ پینگ (؛ زادهٔ ) بازیکن والیبال اهل چین است. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال طلا به‌همراه تیم ملی والیبال زنان چین در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۴ اشاره کرد.
شیائو جونفنگ (؛ زادهٔ ) ژیمناست هنری اهل چین است. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال طلا ژیمناستیک تیمی در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۰ اشاره کرد.
سونیا بلوسووا (زاده ۴ فوریه ۱۹۹۰) آهنگساز ،نوازنده پیانو و موسیقی‌دان اهل روسیه که ساکن در لس آنجلس، کالیفرنیا است. بلوسووا در سن ۱۳ سالگی به عنوان دستاورد کودک شناخته شد و به دلیل دستاوردهای برجسته خود در ترکیب موسیقی، جایزه وزارت فرهنگ روسیه را دریافت کرد.
وب سایت رسمی پخش کننده پیانو
شینگ آئووی (؛ زادهٔ ۱۵ فوریه ۱۹۸۲) ژیمناست هنری اهل چین است. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال طلا بخش تمامی اسباب در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۰ اشاره کرد.
شو هایفنگ (؛ زادهٔ ) تیرانداز اهل چین است.
شو لیجیا (؛ زادهٔ ) قایقران قایق‌ران بادبانی اهل چین است.
یانگ ونجون (؛ زادهٔ ) قایقران کانو اهل چین است.
یانگ شیا (؛ زادهٔ ۸ ژانویه ۱۹۷۷) وزنه‌بردار اهل چین است.
یانگ شیائوجون (؛ زادهٔ ۱۸ مه ۱۹۶۳) بازیکن والیبال اهل چین است.
یانگ شیلان (؛ زادهٔ ) بازیکن والیبال اهل چین است.
جنگ صلیبی وندی ()، به مجموعه لشکرکشی‌های سال ۱۱۴۷ میلادی، در شمال که جزئی از جنگ‌های صلیبی شمالی و جنگ صلیبی دوم بود، اطلاق می‌شود که با رهبری امپراتوری مقدس روم علیه مردم وند آغاز شد که سرانجام با پیروزی صلیبیون و گرویدن مردمان وند به مسیحیت به پایان رسید. فرمان پاپ سلستین سوم در سال ۱۱۹۳، نقطهٔ آغاز رسمی جنگ‌های صلیبی بود. البته پیش از آن پادشاهی‌های مسیحی اسکاندیناوی، لهستان و امپراتوری مقدس روم، حرکت برای مطیع کردن همسایگان کافر خود را آغاز کرده بودند. مردم غیرمسیحی هدف این لشکرکشی‌ها شامل ملت‌های زیر بودند:
در سده‌های پیش از آغاز جنگ‌های صلیبی، درگیری مسلحانه میان بالت‌ها، فنلاندی‌های بالتی و اسلاوهای ساکن ساحل بالتیک با همسایگان ساکسون و دانمارکی خود در شمال و جنوب، رواج داشت. دلیل عمدهٔ نبردهای پیشین، تلاش برای نابودی قلعه‌ها و مسیرهای تجاری دریایی و دستیابی به مزیت‌های اقتصادی در ناحیه بود و اساساً جنگ‌های صلیبی همین الگوی درگیری را ادامه می‌دادند. البته این بار توسط پاپ الهام گرفته و تجویز شده بودند و توسط شاهان پاپی و راهبان مسلح صورت می‌گرفتند. این جنگ‌ها در سده‌های دوازدهم و سیزدهم انجام گرفت و نتیجهٔ آن‌ها انقیاد بومیان و تعمید اجباری آن‌ها بود.
پس از آغاز جنگ صلیبی دوم، بسیاری از آلمانی‌های جنوبی داوطلبِ اعزام به سرزمین مقدس برای جنگ صلیبی شدند ولی آلمانی‌های ساکسون در شمال، تمایلی به این کار نشان ندادند. آن‌ها در نشست دیت امپراتوری در فرانکفورت در ۱۳ مارس ۱۱۴۷ م به سنت برنارد از میل خود به مبارزه علیه اسلاوهای کافر خبر دادند. پاپ اوژن سوم نیز برای تصویب این طرح ساکسون‌ها، فرمانی به نام "دیوینا دیسپنساشن""Divina dispensatione" را در تاریخ ۱۳ آوریل صادر کرد. با این فرمان اعلام شد که تفاوتی بین پاداش‌های معنوی جنگجویان صلیبی مختلف وجود ندارد. کسانی که داوطلب جنگ علیه اسلاوهای کافر شدند عمدتاً از دانمارکی‌ها، ساکسون‌ها و لهستانی‌ها تشکیل شده بودند، البته بعضی از اهالی بوهم نیز در میان‌شان حضور داشتند. نمایندهٔ پاپ، آنسلم هاولبرگ، در فرماندهی کل نیروها قرار گرفت. این لشکرکشی به‌وسیلهٔ خانواده‌های ساکسون؛ مانند اسکانین‌ها،"Ascanians" ویتین‌ها و شانبورگرزهاSchauenburgers هدایت می‌شد.
مشارکت آلمانی‌ها در جنگ صلیبی، اوبوتری‌ها را آشفته کرده‌بود. آن‌ها پیشگیرانه در ژوئن ۱۱۴۷ م به واگریا در هولشتاین حمله کردند که منجر به لشکرکشی جنگجویان صلیبی در اواخر تابستان ۱۱۴۷ م شد. پس از اخراج اوبوتری‌ها از قلمرو مسیحیان، صلیبی‌ها قلعه اُبادریت را در دابین و قلعه لیوتیزیان را در دمین هدف قرار دادند. نیروهایی که در حمله به دابین شرکت داشتند شامل: کانوت پنجم، اسون سوم، آدلبرت دوم، اسقف اعظم برمن و دوک هنری شیر بودند. هنگامی که برخی از جنگجویان صلیبی از غارت و چپاول حمایت می‌کردند، دیگران با این پرسش که «آیا زمینی که ما ویران می‌سازیم، زمین ما نیست؟ یا مردمی که ما با آن‌ها می‌جنگیم مردم ما نیستند؟» به انجام این کار اعتراض کردند. ارتش ساکسون تحت فرماندهی دوک هنری شیر پس از آن‌که رهبر بت‌پرستان نیکلات موافقت کرد که در پادگان دابین غسل تعمید شوند، عقب‌نشینی کرد.
پس از محاصرهٔ ناموفق دمین، گروهی از جنگجویان صلیبی به‌وسیلهٔ یک مرزبان از مسیرشان منحرف شده و در عوض به پومرانی حمله کردند. جنگجویان صلیبی که به شهر مسیحی شچچین رسیده‌بودند، پس از ملاقات با اسقف آلبرت پومرانی و شاهزاده راتیبور یکم، دوک پومرانی پراکنده گشتند. به‌گفتهٔ برنارد کلروو، هدف جنگ صلیبی در شمال، مبارزه با اسلاوهای کافر بود: «تا زمانی که خداوند کمک‌مان می‌کند آن‌ها باید تغییر دین دهند یا کشته شوند.»
اگرچه جنگ صلیبی موفق به تغییر دین بسیاری از وندها نشد، اما ساکسون‌ها به‌طور قابل توجهی در دابین توانستند پدیدآور تغییر دین مردم شوند، با این وجود آن‌ها به محض متفرق شدن سپاه صلیبی‌ها بلافاصله دوباره به عقاید کفرآمیز خود بازگشتند. آلبرت پومرانی توضیح داد: «اگر آن‌ها برای تقویت ایمان مسیحی آمده بودند، باید این کار را با موعظه انجام دهند، نه از طریق بازوهایشان».
در پایان جنگ صلیبی، حومهٔ مَکلِنبورگ و پومرانی با خونریزی زیاد، به‌ویژه توسط سربازان هنری شیر، غارت و ویران شد. این امر برای کمک به دستیابی به پیروزی‌های بیشتر توسط مسیحیان در دهه‌های آینده بود. همچنین ساکنان اسلاو بسیاری از روش‌های تولیدشان را از دست دادند که باعث مقاومت محدودشان در نبردهای آینده شد.
یانگ یانگ (؛ زادهٔ ) بدمینتون‌باز اهل چین است. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال طلا بدمینتون انفرادی مردان در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۸ اشاره کرد.
یانگ یانگ (؛ زادهٔ ) اسکیت‌باز سرعت اهل چین است. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال طلا در اسکیت سرعت ۵۰۰ متر و ۱۰۰۰ متر در بازی‌های المپیک زمستانی ۲۰۰۲ اشاره کرد.
یانگ یانگ (؛ زادهٔ ) اسکیت‌باز سرعت اهل چین است. از افتخارات وی میتوان به کسب ۴ مدال نقره و یک مدال برنز در بازی‌های المپیک زمستانی اشاره کرد.
ژان شوگانگ (؛ زادهٔ ۱۵ مه ۱۹۷۴) وزنه‌بردار اهل چین است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱۳ مدال طلا، ۳ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است.
ژانگ گوژنگ (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل چین است.
ژانگ هونگ (؛ زادهٔ ) اسکیت‌باز سرعت اهل چین است. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال طلا اسکیت سرعت ۱۰۰۰ متر در بازی‌های المپیک زمستانی ۲۰۱۴ اشاره کرد.
ژانگ رونگفانگ (؛ زادهٔ ) بازیکن والیبال اهل چین است.
ژانگ شان (؛ زادهٔ ۲۳ مارس ۱۹۶۸) تیرانداز اهل چین بود.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۶ مدال طلا شده‌است.
ژانگ شیانگشیانگ (؛ زادهٔ ۱۶ ژوئیه ۱۹۸۳) وزنه‌بردار اهل چین است.
جنگ صلیبی لیوونی ()، به فتح مناطق لیتوانی، لتونی و استونی که جزئی از جنگ‌های صلیبی شمالی است که به‌دست ژرمن‌های تحت فرماندهی امپراتوری مقدس روم در اواخر قرن ۱۲ و آغاز قرن ۱۳ آغاز شد و سرانجام با پیروزی صلیبیون و فتح مناطق مذکور به پایان رسید. فرمان پاپ سلستین سوم در سال ۱۱۹۳، نقطهٔ آغاز رسمی جنگ‌های صلیبی بود. البته پیش از آن پادشاهی‌های مسیحی اسکاندیناوی، لهستان و امپراتوری مقدس روم، حرکت برای مطیع کردن همسایگان کافر خود را آغاز کرده بودند. مردم غیرمسیحی هدف این لشکرکشی‌ها شامل ملت‌های زیر بودند:
جیونا اوستینلی (زاده ۱۲ مارس ۱۹۸۶) یک آهنگساز سوئیسی-ایتالیایی ساکن در لس آنجلس است.
کارزار کریمه که در تاریخ‌نگاری نظامی شوروی از آن با عنوان دفاع راهبردی کریمه یاد می‌شود، یک نبرد طولانی و پیچیده هشت‌ماهه بین نیروهای محور و ارتش سرخ برای سلطه بر شبه‌جزیره کریمه در جبهه شرقی جنگ جهانی دوم بود. این کارزار که تلفات سنگینی بر جای گذاشت، از تابستان سال ۱۹۴۱ تا نیمه نخست سال ۱۹۴۲ ادامه پیدا کرد و در نهایت با پیروزی نیروهای آلمانی و متحدان رومانیایی آن‌ها به پایان رسید.
پس از آغاز عملیات بارباروسا، تهاجم آلمان به شوروی در ماه ژوئن سال ۱۹۴۱، ارتش یازدهم ورماخت به فرماندهی سپهبد اریش فون مانشتاین، در کنار ارتش‌های سوم و چهارم رومانی از روز ۲۶ سپتامبر سال ۱۹۴۱ درگیر این کارزار شدند که ارتش پنجاه و یکم شوروی همراه با ناوگان دریای سیاه به مقابله ایستادند. پس از رخنه نیروهای آلمانی به درون کریمه بیشتر این شبه‌جزیره، به استثنای شهر مستحکم سواستوپول در جنوب آن، به سرعت به تصرف مهاجمان درآمد. آلمانی‌ها سواستوپول را به محاصره درآورند. با وجود چندین تلاش ورماخت در طول چند ماه برای تخسیر سواستوپول، این محاصره حدود ۲۵۰ روز به طول انجامید. در این حین ارتش سرخ با پیاده‌سازی نیرو در شبه‌جزیره کرچ برای مدتی قسمت‌هایی از شرق کریمه را باز پس گرفت. به هر صورت، نیروهای آلمانی، در جریان آماده‌سازی برای تهاجم تابستانه سال ۱۹۴۲ موسوم به مورد آبی، پس از بیرون راندن دشمن از کرچ در ماه مه، در نهایت سواستوپول را روز ۴ ژوئیه سال ۱۹۴۲ به سلطه خود درآوردند. کارزار کریمه به جهت شرایط شرایط خاص و انزوای جغرافیایی آن به شکل نسبتاً مستقلی نسبت به سایر رزمگاه‌های جبهه شرقی اتفاق افتاد.
شبه‌جزیره کریمه با قرار گرفتن پایگاه اصلی ناوگان دریای سیاه نیروی دریایی شوروی در سواستوپول در آن و همچنین شبه‌جزیره کرچ در شرق آن به عنوان ورودی قفقاز، از همان ابتدا هدف مهمی برای ورماخت بود؛ به وجهی که در مرحله طرح‌ریزی عملیات بارباروسا، تهاجم آلمان به شوروی، در ردیف اهدافی چون لنینگراد و حتی با اولویتی بالاتر از مسکو، مورد اشاره و تأکید آدولف هیتلر، پیشوای رایش سوم قرار می‌گرفت. پس از آغاز عملیات بارباروسا و پیشروی ورماخت در عمق خاک شوروی، هیتلر با صدور فرمان شماره ۳۴ پیشوا در روز ۱۲ اوت سال ۱۹۴۱، ضمن تأکید مجدد بر اهمیت این منطقه، گروه ارتش جنوب را در کنار موارد دیگر، موظف به تصرف کریمه کرد. بر این مبنا، آلمان می‌توانست با تصرف کریمه خطر حملات هوایی دشمن علیه میدان‌های نفتی رومانی، به عنوان منبع حیاتی آلمان، را بر طرف کند. فرماندهی گروه ارتش جنوب روز ۹ سپتامبر ارتش یازدهم ورماخت در جناح جنوبی این گروه ارتش را مأمور به پیگیری همزمان حفاظت از جناح راست گروه ارتش در شمال دریای آزوف و سلطه بر شبه جزیره کریمه کرد. سپهبد اریش فون مانشتاین، فرمانده جدید ارتش یازدهم تصمیم به در اولویت قرار دادن کریمه گرفت. درحالی‌که نبرد در ناحیه کی‌یف همچنان در جریان بود، آلمانی‌ها با رسیدن به ساحل دریای آزوف روز ۱۷ سپتامبر ارتباطات زمینی با کریمه را قطع کردند. پس از پاکسازی منطقه تحت محاصره کی‌یف در اواخر ماه سپتامبر، فرماندهان ارشد نظامی آلمان انتظار داشتند با نیرویی نسبتاً اندک شبه‌جزیره کریمه را تسخیر کنند و پیش از فرا رسیدن زمستان وارد قفقاز شوند. طبق طرح اولیه فون مانشتاین، سپاه ۵۴ ورماخت به فرماندهی سپهبد اریک هانزن متشکل از دو لشکر چهل و ششم و هفتاد و سوم پیاده‌نظام، می‌بایست به باریکه پرکوب به عنوان ورودی شبه‌جزیره، یورش می‌برد. پس از ایجاد رخنه در دفاع دشمن، سپاه ۴۹ کوهستان ورماخت و لشکر "لایب‌اشتاندارته آدولف هیتلر" اس‌اس با بهره‌گیری از آن وارد کریمه می‌شدند. در این هنگام ارتش سوم رومانی تحت هدایت عملیاتی فون مانشتاین، از جناح شرقی نیروهای ارتش یازدهم ورماخت محافظت می‌کرد.
با توجه به منتفی بودن امکان عملیات‌های هوابرد برای فرود در پشت خط دفاعی دشمن و آب-خاکی برای پیاده‌سازی نیرو در سواحل کریمه، تهاجم به باریکه پرکوپ می‌بایست به شکل یک حمله مستقیم رو در رو صورت می‌گرفت. سپاه ۵۴ ورماخت با قرار دادن لشکر چهل و ششم پیاده‌نظام در جناح چپ، لشکر هفتاد و سوم پیاده‌نظام در جناح راست و لشکر پنجاهم پیاده‌نظام در پشت سر آن‌ها، تهاجم به باریکه پرکوب را از روز ۲۴ سپتامبر آغاز کرد. یک گردان توپ تهاجمی، بیست گردان توپخانه و راکت‌اندازهای نیبل‌ورفر از این تهاجم پشتیبانی می‌کردند. با وجود بهره‌گیری از پشتیبانی هوایی و توپخانه، پیشروی آلمانی‌ها برای سه روز نخست در پهنه مسطح ناحیه در مقابل کمربند دفاعی ارتش سرخ با عمق ۴۰ کیلومتر، به کندی پیش رفت و تلفات سنگینی به هر دو طرف وارد شد. با توجه به این که هیچ پوششی در پهنه مسطح شوره‌زارهای این ناحیه وجود نداشت، مهاجمان مجبور بودند مبادرت به حفر گاهی چند متر جان‌پناه در زمین برای خود کنند. با این آتش متمرکز و دقیق توپخانه شوروی شرایط را برای آلمانی‌ها بسیار دشوار می‌کرد. استقرار توپخانه ارتش سرخ در مواضع مستحکم زرهی و بتنی و استتار مناسب آن به سختی امکان ضد آتشبار را به توپخانه ورماخت می‌داد. خط اصلی دفاعی شوروی با سه لشکر ۱۵۶، ۲۷۱ و ۲۷۶ تفنگ‌دار بر شبکه سنگرهای احداث‌شده در سده هجدهم ملقب به «دیوار تارتار» قرار داشت. نیروهای ورماخت در نهایت توانستند با به‌کارگیری مهندسان رزمی، در عرض سه روز بعدی از قسمت آرمیانسک از سد مواضع ارتش سرخ بگذرند. در این هنگام ضد حمله هنگ ۵ تانک شوروی به سمت شمال خط نیروهای فرسوده آلمانی را شکست و عناصر این یگان خود را به پشت خط مقدم لشکر هفتاد و سوم ورماخت رساندند. به هر صورت این هنگ نتوانست کار به جایی ببرد و در برابر آتش متمرکز توپخانه و هواگردهای ورماخت متحمل تلفات سنگین و وادار به عقب‌نشینی گردید. بدین شکل آلمانی‌ها قادر به عبور از باریکه شدند. ارتش سرخ تا استحکامات بین دریاچه‌های ناحیه ایشون عقب نشست و مواضع دفاعی جدیدی اتخاذ کرد. تا بدین لحظه حدود ۱۱ هزار نفر از قوای شوروی به اسارت نیروهای آلمانی درآمده بودند.
در این هنگام به دستور فرماندهی عالی آلمان لشکر "لایب‌اشتاندارته آدولف هیتلر" اس‌اس که در طرح اولیه فون مانشتاین می‌بایست وارد کریمه می‌شد و امید می‌رفت بتواند با یک حرکت برق‌آسا سواستوپول در جنوب شبه‌جزیره را تسخیر کند، به گروه زرهی ۱ ملحق شد. دو لشکر سپاه ۵۴ ورماخت که در نبرد بر سر باریکه پرکوب تلفات زیادی خورده بودند، نیز تا پیش از فرایند بازسازی نمی‌توانستند به عمق کریمه یورش ببرند. در همین حال ارتش‌های نهم و هجدهم جبهه جنوبی شوروی از روز ۲۴ سپتامبر ضد حمله‌ای را علیه نیروهای محور در شمال دریای آزوف آغاز کردند تا اتصال از دست رفته با ارتش پنجاه و یکم شوروی در کریمه را بازیابند. این تهاجم جبهه جنوبی شوروی علیه جناح شرقی ارتش یازدهم ورماخت که توسط ارتش سوم رومانی محافظت می‌شد، روز ۲۶ سپتامبر موجب پدیداری شکاف‌هایی در آن شد. با توجه به حساسیت شرایط، فون مانشتاین به سپاه ۴۹ کوهستان ورماخت که در حال عبور از باریکه پرکوب بود، دستور به بازگشت به شمال داد تا اوضاع را در جناح شرقی به سامان کند. با وجود مرتفع شدن خطر در این موضع، فون مانشتاین دیگر هیچ آرایش تازه‌نفسی برای ادامه تهاجم به کریمه در اختیار نداشت.
در ادامه با سپرده شدن مسئولیت تهاجم به شرق به گروه زرهی ۱ و انتقال سپاه ۴۹ کوهستان به آن، ارتش یازدهم ورماخت که ناتوان از پیگیری همزمان دو مأموریت پیشین بود، با دریافت سپاه ۳۰ و یک لشکر پیاده‌نظام دیگر برای سپاه ۵۴ ورماخت، دستور به متمرکز کردن تمامی قوای خود بر پاکسازی کریمه گرفت. فون مانشتاین علاوه بر این موفق به گرفتن سپاه ۴۲ ورماخت با دو لشکر پیاده‌نظام برای ارتش خود شد. بدین ترتیب ارتش یازدهم ورماخت دومین تلاش برای ورود به کریمه را با توانی به شدت تقویت‌شده صورت می‌داد.
در همین حال، با دستور روز ۳۰ سپتامبر "استاوکا"، فرماندهی عالی نیروهای مسلح شوروی، ارتش سرخ با تخلیه بندر تحت محاصره اودسا، نیروهای خود را بین روزهای ۲ تا ۱۶ اکتبر از طریق دریای سیاه به سواستوپول منتقل کرد تا دفاع کریمه را تقویت کند. با انتقال این نیروها دفاع کریمه هم‌اینک شامل ارتش مستقل پنجاه و یکم شوروی به فرماندهی ارتشبد فیودور کوزنتسوف با دوازده لشکر تفنگ‌دار و چهار لشکر سواره‌نظام می‌شد. این نیروها حدوداً دو برابر قوای تحت امر فون مانشتاین بودند. کوزنتسوف یک تهاجم بزرگ از سمت آلمانی‌ها را پیش‌بینی می‌کرد اما با نگرانی از این که فون مانشتاین دست به یک عملیات آبی-خاکی بزند، نیروهای خود را در خط ساحلی کریمه پخش کرد.
نیاز به بازسازماندهی و ذخیره‌سازی تدارکات لازم، تلاش دوم فون مانشتاین برای ورود به کریمه را تا روز ۱۸ اکتبر به تعویق انداخت. تهاجم مجدداً به کمک دو لشکر سپاه ۵۴ و یک لشکر بیست و دوم پیاده‌نظام سپاه ۳۰ ورماخت از سر گرفته شد. با توجه به محدودیت طول خط مقدم (تنها حدود ۷ کیلومتر) فون مانشتاین نمی‌توانست لشکر دیگری را وارد میدان کند. از این رو مابقی لشکرهای او پشت خط مقدم منتظر فراهم آمدن فضا بودند. هم‌اینک شمار قوای شوروی در دفاع از باریکه به هشت لشکر تفنگ‌دار و چهار تیپ سواره‌نظام رسیده بود. علاوه بر این نیروی هوایی شوروی قدرت بیشتری در آسمان داشت و عملیات برای آلمانی‌ها را دشوارتر می‌کرد. همزمان سپاه ۴ هوایی "لوفت‌وافه" نیز با مجموع توان شش و نیم گروه بمب‌افکن، سه گروه بمب‌افکن شیرجه‌ای، دو گروه هواگرد تهاجمی و پنج گروه جنگنده، حملات شدیدی به نقاط تمرکز نیروهای دشمن، استحکامات و سایر مواضع مدافعان صورت می‌داد. در این حین "لوفت‌وافه" حملاتی هم به پایگاه‌های هوایی شوروی در کریمه انجام می‌داد تا از تاثرگذاری هواگردهای دشمن بر شرایط بکاهد.
در همین زمان، فرماندهی گروه ارتش جنوب از فرماندهی عالی درخواست کرد لشکر شصتم پیاده‌نظام موتوریزه به عنوان یک یگان متحرک از سپاه ۳ موتوریزه از گروه زرهی ۱ به ارتش یازدهم ورماخت منتقل شود تا فون مانشتاین بتواند به سرعت کریمه را تصرف کند و از شبه‌جزیره کرچ وارد قفقاز شود. به هر صورت با توجه به شرایط گروه زرهی ۱ در ناحیه رود دن، روز ۲۶ اکتبر با این درخواست مخالفت شد. با این حال نیروی کمی وعده داده شده از "لوفت‌وافه" شامل سه گروه جنگنده و دو گروه بمب‌افکن شیرجه‌ای تحت امر خلبان تک‌خال، سرهنگ ورنر مولدرس، روز ۲۴ اکتبر به موقعیت رسید تا از ارتش یازدهم ورماخت پشتیبانی کند.
علاوه بر تلفات سنگین نیروهای ارتش سرخ که غالباً در اثر آتش توپخانه دشمن به آن وارد می‌آمد، آلمانی‌ها که برخلاف معمول در این موقعیت وادار به تهاجم رو در رو شده بودند، نیز بسیاری از نفرات خود را از دست دادند. به هر صورت با توجه به مهارت و تجربه بیشتر، قوای ورماخت دست بالا را در برابر نیروهای بی‌تجربه شوروی که بسیاری از آن‌ها به تازگی جذب نیروهای مسلح شده بودند، داشتند. بدین شکل تحت فشار آلمانی‌ها خط مقدم رفته‌رفته به سمت جنوب حرکت کرد. تا روز ۲۵ اکتبر ارتش پنجاه‌ویکم شوروی در کریمه تمامی دوازده لشکر خود را وارد درگیری‌ها کرد و دیگر نیروی ذخیره نداشت. بدین ترتیب مقاومت مدافعان روز ۲۸ اکتبر در ناحیه ایشون از هم پاشید تا نیروهای فون مانشتاین در نهایت قادر به ورود به کریمه شوند.
فون مانشتاین تا این لحظه پس از گذشت دوازده روز نبرد سخت، از لشکرهای دیگر خود استفاده نکرده بود تا با قوای تازه‌نفس از این فرصت بهره لازم را ببرد. او پس از شکستن آخرین خط دفاعی دشمن در باریکه، به تمامی سه سپاه خود دستور به تهاجم داد. سپاه ۴۲ ورماخت در جناح چپ می‌بایست با سه لشکر به سمت شرق شبه‌جزیره کرچ می‌رفت، سپاه ۳۰ ورماخت در مرکز خط مقدم با دو لشکر مستقیماً راه جنوب را پیش می‌گرفت و سپاه ۵۴ ورماخت در جناح راست نیز با دو لشکر در جانب سواستوپول یورش می‌برد. با توجه به این که فون مانشتاین در این زمان هیچ لشکر زرهی یا موتوریزه‌ای در اختیار نداشت، ارتش یازدهم ورماخت به توصیه سرهنگ تئودور بوسه، افسر عملیات‌های آن، یک گروه رزمی پر سرعت متشکل از ادوات موتوریزه یگان‌های پیاده‌نظام خود تحت فرماندهی سرهنگ هاینتس سیگلر تشکیل داد تا پیشاپیش مابقی نیروها، دشمن را تعقیب کند. با توجه به شرایط جغرافیایی و نبود هیچ مانع طبیعی در پهنه استپ‌های مسطح منطقه، ارتش سرخ هیچ موضع دفاعی آماده‌ای در جنوب باریکه پرکوب نداشت و حتی نمی‌توانست پشت سر خود را پوشش دهد تا عقب‌نشینی نیروهای آن به یک گریز آشفته بدل شود. حملات هوایی سپاه ۴ هوایی "لوفت‌وافه" هم در جلوگیری از برقراری یک مقاومت سازمان‌یافته توسط نیروها شوروی مؤثر بود. حرکت نیروهای آلمانی به اندازه‌ای سریع صورت گرفت که نظام فرماندهی و هدایت ارتش سرخ در کریمه فرو پاشید. بارندگی و گل‌آلود شدن راه‌ها مشکل بیشتری نسبت به نیروهای دشمن برای آلمانی‌ها ایجاد می‌کرد. شوروی روز ۲۹ اکتبر اعلام وضعیت محاصره در نقاطی از شبه‌جزیره که همچنان تحت سلطه آن بود، کرد. روز ۱ نوامبر سیمفروپول در مرکز شبه‌جزیره توسط تنها یک گردان ضدتانک موتوریزه ورماخت تسخیر شد و یفپاتوریا در ساحل غربی را گردان دیگری تصرف کرد. روز ۳ نوامبر لشکر صدوهفتادم پیاده‌نظام ورماخت شهر و بندر کلیدی فئودوسیا در جنوب شرقی شبه‌جزیره را نیز به سلطه آلمانی‌ها درآورد. تا روز ۸ نوامبر مدافعان به دو قسمت تقسیم و ارتش ساحلی شوروی به سمت سواستوپول در جنوب و ارتش پنجاه‌ویکم شوروی به سمت کرچ در شرق پس زده شدند. ارتش پنجاه‌ویکم شوروی قادر به نشان دادن مقاومت مؤثر نشد. کوزنتسوف، فرمانده این ارتش سعی کرد نیروهای خود را به بندر کرچ برساند. با تصرف این بندر در روز ۱۵ نوامبر توسط سپاه ۴۲ ورماخت، با وجود گریز بخشی از نیروهای ارتش سرخ، راه مابقی شد که به اسارت تعدادی زیادی از آن‌ها انجامید. تنها ستاد ارتش پنجاه‌ویکم شوروی و تعداد اندکی از نیروهای آن توانستند، با پشت سر گذاشتن تقریباً تمامی تسلیحات سنگین، تانک‌ها و خودروهای خود، از طریق تنگه کرچ به کوبان بگریزند.
بدین ترتیب فون مانشتاین تمامی شبه‌جزیره کریمه، جز شهر مستحکم سواستوپول، را تسخیر کرد. شوروی در جریان نبردهای باریکه پرکوپ و ناحیه ایشون و عقب‌نشینی متعاقب آن دو ارتش میدانی متشکل از دوازده لشکر خود را از دست داد. آلمانی‌ها در این مدت بیش از ۱۰۰ هزار نفر را به اسارت گرفتند و ۷۰۰ توپ و ۱۶۰ تانک منهدم‌شده یا به غنیمت درآمد.
در این حال گروه‌های پارتیزانی متشکل از سربازان یگان‌های متفرق ارتش سرخ، همچنان از مخفیگاه‌های خود در کوه‌های یایلا به مبارزه ادامه می‌دادند. سپاه کوهستان رومانی مسئولیت مراقبت از این ناحیه را بر عهده داشت.
فون مانشتاین قرارگاه ارتش یازدهم ورماخت را به مدرسه تازه‌ساخت روستای سارابوز در شمال سیمفروپول منتقل کرد. طرح اولیه او به دنبال تسخیر سریع شهر مستحکم سواستوپول توسط سپاه ۵۴ ورماخت بود اما بارندگی و گل‌آلود شدن راه‌ها امکان رسیدن به سرعت لازم جهت چنین کاری را به نیروهای این سپاه نداد. پیشروی سپاه ۵۴ ورماخت روز ۸ نوامبر در فاصله حدود ۱۰ کیلومتری شرق و شمال سواستوپول متوقف شد. سپاه ۳۰ ورماخت با نزدیک شدن از جانب شرقی و پس از زدن عناصر ارتش سرخ از ناحیه بالاکلاوا، حلقه محاصره حول سواستوپول را تنگ‌تر کرد. مدافعان ارتش سرخ درون شهر شامل سه لشکر و بقایای چهار لشکر دیگر می‌شد.
با بدل شدن این شهر به نقطه تمرکز کارزار، هر دو طرف شروع به تقویت نیروهای خود در آن کردند. شوروی علاوه بر نیروهایی که از اودسا به سواستوپول آورده بود، یگان‌هایی را نیز از قفقاز به آن منتقل نمود. در هنگام تکمیل محاصره سواستوپول، حدود ۵۲ هزار نفر از نیروهای ارتش سرخ با ۱۷۰ توپ درون آن قرار داشتند. ارتش مستقل ساحلی شوروی خط دفاعی استواری حول سواستوپول ایجاد کرد که شامل سه حلقه هم‌مرکز استحکامات می‌شد. علاوه بر این، در قالب شرایط سخت جغرافیایی مخصوصاً در قسمت‌های شرقی و جنوبی، مواضع دفاعی در غارها، صخره‌ها و تپه‌های سنگی برقرار گردید.
شوروی در دوره میان‌دوجنگ سواستوپول را برای مقابله با یک تهاجم از دریا آماده کرده بود. به هر صورت از اواخر سال ۱۹۴۰ و مخصوصاً در حین محاصزه اودسا آماده‌سازی‌هایی نیز در مقابل تهاجم زمینی صورت گرفت. شوروی سه حلقه دفاعی به ترتیب با فاصله ۲ تا ۳ کیلومتر، ۵ تا ۸ کیلومتر و ۱۵ کیلومتر از بندرگاه، حول سواستوپول ایجاد کرد. بیش از سه هزار پناهگاه با حدود ۱۴۰ هزار مین، خندق‌های ضدتانک و سنگرها احداث شدند. حضور ۱۰۰ هواگرد نیروی هوایی و شناورهای ناوگان دریای سیاه شوروی دفاع از این شهر مستحکم را به یک عملیات مشترک بدل می‌ساخت. هدایت تمامی این نیروها ابتدا بر عهده سرلشکر ایوان پتروف، فرمانده حوزه دفاعی سواستوپول، بود تا این که روز ۱۰ نوامبر این مسئولیت به دریاسالار فیلیپ اکتیابرسکی، فرمانده ناوگان دریای سیاه شوروی واگذار شد. مدافعان از طریق دریای سرخ تدارکات و نیروی کمکی دریافت می‌نمودند. به جهت شرایط زمستانی و تقلیل توان رزمی "لوفت‌وافه" آلمانی‌ها نمی‌توانستند این مسیر تدارکاتی را قطع کنند.
پس از بررسی تمامی جوانب فون مانشتاین تصمیم به قرار دادن تهاجم اصلی توسط سپاه ۵۴ ورماخت با چهار لشکر پیاده‌نظام و بیشتر پشتیبانی توپخانه بر قسمت شمالی با شرایط جغرافیایی مطلوب‌تر گرفت. سپاه ۳۰ ورماخت نیز با دو لشکر پیاده‌نظام یک حمله ثانویه برای درگیر نگاه داشتن نیروهای دشمن در قسمت جنوبی بخش شرقی به انجام می‌رساند. با توجه زمان مورد نیاز برای انتقال نیرو از ناحیه کرچ و استقرار توپخانه در نقاط مورد نظر، آغاز تهاجم برای روز ۲۷ نوامبر طرح‌ریزی شد. به صورت شرایط میدانی این اجازه را نداد. با آغاز فصل زمستان و بارش برف قرار گرفتن توپخانه ارتش یازدهم ورماخت در موقعیت برای بمباران اولیه شهر تا میانه ماه دسامبر به طول انجامید. این شرایط همچنین انتقال تدارکات را با مشکل مواجه می‌ساخت و با بیمار کردن نیروها به آن‌ها تلفات وارد می‌آورد. در این هنگام با توجه به حساس بودن شرایط در سایر نقاط خط مقدم در جبهه شرقی و در اولویت نبودن کریمه برای فرماندهی عالی آلمان، لشکر هفتادوسوم پیاده‌نظام ارتش یازدهم ورماخت که در جایگاه ذخیره تهاجم به سواستوپول قرار داشت، از این ارتش جدا شد تا به ناحیه رود میوس در ناحیه گروه زرهی ۱ منتقل شود. پشتیبانی هوایی ارتش یازدهم ورماخت هم برای مشارکت در نبرد مسکو کریمه را ترک کرد. این مسئله برتری هوایی را به شوروی بازگرداند. فرماندهی عالی آلمان حتی قصد گرفتن لشکر صدوهفتادم پیاده‌نظام ورماخت را نیز داشت که با اصرار فون مانشتاین از آن گذر شد.
مهندسان و نیروهای ساخت‌وساز آلمان در این مدت تعمیر و تغییر عرض خطوط آهن تا سواستوپول را تکمیل نمودند. این مسئله انتقال سریع تدارکات به خط مقدم را برای ورماخت ممکن ساخت. ارتش یازدهم ورماخت گلوله‌باران مواضع دشمن و تأسیسات بندری سواستوپول را از روز ۱۳ دسامبر آغاز کرد. تهاجم زمینی به جهت درگیر بودن تمامی بمب‌افکن‌های شیرجه‌ای سپاه ۸ هوایی "لوفت‌وافه" در بخش دیگری از خط مقدم، چند بار به تأخیر افتاد. فون مانشتاین با نگرانی از رسیدن نیروی کمکی بیشتر به دشمن، در نهایت تصمیم به آغاز تهاجم به سواستوپول از روز ۱۷ دسامبر بدون پشتیبانی بمب‌افکن‌های شیرجه‌ای گرفت؛ چرا که وضعیت آب‌وهوایی به هر صورت این امکان را به "لوفت‌وافه" نمی‌داد. سپاه ۵۴ ورماخت از جانب شمالی و سپاه ۳۰ ورماخت از جانب شرقی به سمت شهر یورش بردند. تهاجم آلمانی‌ها که تقریباً بدون نیروی ذخیره و به صورت رو در رو انجام می‌گرفت، به خوبی پیش نرفت. ناهمواری‌های ارضی کار پیشروی را برای آن‌ها دشوارتر می‌ساخت. در این حال تنها لشکر بیست و دوم پیاده‌نظام سپاه ۵۴ ورماخت که درگیر نبردهای پیشین نشده بود، با میزان کامل توان خود در شرایط مناسبی برای عملیات به سر می‌برد. این لشکر در عرض چند روز توانست از دو لایه نخست استحکامات دشمن بگذرد. عناصر پیشتاز لشکر بیست و دوم پیاده‌نظام ورماخت تا روز ۲۰ دسامبر فاصله کمی با ساحل شمالی خلیج سرورنایا داشتند. ارتفاعات این ناحیه دارای حساسیت ویژه‌ای قلمداد می‌شد و آلمانی‌ها می‌توانستند از آن شهر را مستقیماً زیر آتش توپخانه بگیرند. روز بعد لشکر آلمانی رخنه در مواضع لشکر چهلم سواره‌نظام شوروی در آخرین لایه دفاعی را آغاز کرد و خود را به تنها ۱ کیلومتری ساحل رساند. دقیقاً همین زمان نیروی کمکی ارتش سرخ در قابل تیپ مستقل ۷۹ تفنگ‌دار دریایی از راه رسید و اجازه پیشروی بیشتر به لشکر بیست و دوم پیاده‌نظام ورماخت که به انتهای توان خود رسیده بود، نداد. در روزهای آتی لشکر ۳۴۵ تفنگ‌دار شوروی نیز از تواپسه در قفقاز به این نقطه منتقل شد.
در این حال ارتش یازدهم ورماخت برای محافظت از خط ساحلی طولانی شبه‌جزیره در مقابل پیاده‌سازی نیرو توسط شوروی، یگان‌هایی را در طول آن مستقر کرده بود که امکان به‌کارگیری آن‌ها در تهاجم به سواستوپول را نمی‌داد. بدین منظور، سپاه ۴۲ ورماخت با سه لشکر پیاده‌نظام آلمانی و یک تیپ ۸ سواره‌نظام رومانی از کرچ تا فئودوسیا قرار داشت و سپاه کوهستان رومانی مسئول قسمت فئودوسیا تا آلوشتا بود. به هر صورت تمرکز اصلی فون مانشتاین بر سواستوپول بود و نیروهای دفاع ساحلی ورماخت حداقلی به حساب می‌آمدند.
در قالب ضدحمله کلی ارتش سرخ در تمامی طول خط مقدم که اوایل ماه دسامبر از ناحیه مسکو شروع شده بود، "استاوکا" روز ۷ دسامبر به جبهه فرا قفقاز شوروی دستور داد در عرض دو هفته یک تهاجم آبی-خاکی به شبه‌جزیره کرچ آماده‌سازی و اجرای کند. هدف از این عملیات پیاده‌سازی همزمان ارتش‌های پنجاه و یکم و چهل و چهارم شوروی در نزدیکی شهر کرچ و بندر فئودوسیا جهت محاصره و انهدام ارتش یازدهم ورماخت و متعاقباً بازپس‌گیری تمامی شبه‌جزیره کریمه بود. عملیات پیاده‌سازی تحت هدایت دریاسالار اوکتیابرسکی، فرمانده ناوگان دریای سرخ شوروی صورت می‌گرفت. شرایط آب‌وهوایی گردآوری نیروهای زمینی و هوایی شوروی در شبه‌جزیره تامان را کُند و استفاده از شناورهای دریایی کوچک‌تر را برای آن‌ها محدود کرد. در ابتدا آغاز عملیات برای روز ۲۱ دسامبر برنامه‌ریزی شده بود اما با تهاجم آلمانی‌ها به سواستوپول از روز ۱۷ دسامبر و اعزام نیروی کمکی از جانب جبهه فرا قفقاز به آن، یک هفته به تأخیر افتاد. بیشتر این نیروها از قوای مربوط به پیاده‌سازی در فئودوسیا بودند؛ از این رو قرار شد این قسمت از عملیات چند روز دیرتر از قسمت شبه‌جزیره کرچ صورت گیرد.
هنگامی که تلاش ارتش یازدهم ورماخت برای ورود به سواستوپول هنوز به مقصود نهایی خود نرسیده نبود، ارتش سرخ با نیروهای ارتش پنجاه و یکم خود روز ۲۶ دسامبر مجموعه‌ای از حملات آبی-خاکی را علیه نقاط مختلفی از شبه‌جزیره کرچ به انجام رساند و در دو طرف شهر کرچ پیاده شد. دو روز بعد ارتش چهل و چهارم شوروی عملیات پیاده‌سازی دیگری این بار علیه فئودوسیا صورت داد و تا ۲۹ دسامبر حدود ۴۱ هزار نفر و ۲۴۰ توپ را وارد آن کرد. به جهت کمبود نیرو و شرایط نامساعد آب‌وهوایی، آماده‌سازی و صورت گرفتن هیچ‌یک از این دو تهاجم از پیش مورد شناسایی هوایی و دریایی آلمانی‌ها قرار نگرفته بود. شرایط آب‌وهوایی نامطلوب از دخالت مؤثر بمب‌افکن‌ها و "اشتوکا"های "لوفت‌وافه" جلوگیری کرد. در این زمان تنها یک گردان مهندسی، دو گروهان ساخت‌وساز، یک آتشبار توپخانه و یک گروهان ضدتانک آلمانی در فئودوسیا مستقر بود. این نیروها نتوانستند جلوی سقوط شهر به دست نیروهای ارتش سرخ را بگیرند و به سمت غرب عقب نشستند. نیروهای رومانیایی در قالب تیپ ۴ سواره‌نظام مقاومت ضعیفی در مقابل ورود نیروهای دشمن به ناحیه فئودوسیا نشان دادند. به هر صورت با ارتقای وضعیت آب‌وهوایی هواگردهای آلمانی روزهای ۳۰ و ۳۱ دسامبر توانستند در این موضع دو کشتی ترابری دشمن را غرق کنند و به دو کشتی دیگر آسیب بزنند. این که در این مرحله خطوط ارتباطی ارتش یازدهم ورماخت قطع نشد به جهت احتیاط زیاد فرماندهان محلی شوروی بود؛ چرا که نیروهای شوروی قصد داشتند پیش از آن که رو به غرب بروند ابتدا دو سر پل خود را به یکدیگر متصل و شهر کرچ را تصرف کنند.
به هر صورت با توجه به بی‌تجربگی ارتش سرخ در این رابطه و فقدان آمادگی لازم، عملیات پیاده‌سازی در شبه‌جزیره کرچ در شرایط سخت زمستانی با دمایی تا منفی ۲۰ درجه زیر صفر، به صورت آشفته‌ای پیش رفت. مدافعان محلی آلمانی قادر به از بین بردن شش رخنه ساحلی از مجموع ده مورد شدند. با این وجود ارتش سرخ توانست با نیروی زیادی جای پایی در کریمه باز و شبه‌جزیره کرچ را تسخیر کند. سپاه ۴۲ ورماخت به فرماندهی سپهبد هانس فون اشپونک، به عنوان مدافع شبه‌جزیره کرچ در این زمان تنها یک لشکر چهل و ششم پیاده‌نظام را در آن داشت. با توجه به عدم کفایت این مقدار نیرو، فرماندهی گروه ارتش تصمیم به بازگرداندن یکی از هنگ‌های لشکر هفتاد و سوم پیاده‌نظام با یک گردان توپخانه سبک به ارتش یازدهم ورماخت گرفت. همچنین مقرر شد در صورت تخلیه شبه‌جزیره کرچ تمامی تأسیسات بندری آن منهدم شود. با وجود تمایل فون اشپونک بر حفظ موضع خود و حصول برخی موفقیت‌ها در این زمینه، حضور نیروهای ارتش چهل و چهارم شوروی در پشت سر آن در فئودوسیا، باعث نگرانی شدید بود. فون اشپونک از فون مانشتاین درخواست مجوز تخلیه موضع در خطر خود کرد که با آن مخالفت مواجه شد. فون اشپونک دو بار دیگر این درخواست را تکرار اما پاسخ مشابهی دریافت کرد. در نهایت، برخلاف خواسته فرماندهی ارتش یازدهم ورماخت، فون اشپونک به ابتکار خود دستور به عقب‌نشینی سپاه ۴۲ ورماخت به پارپاچ در قسمت کم‌عرض شبه‌جزیره کرچ در دهانه غربی آن داد. لشکر چهل و ششم پیاده‌نظام ورماخت می‌بایست به سمت غرب می‌رفت تا به سر پل دشمن در فئودوسیا حمله و از به محاصره افتادن خود جلوگیری کند. در این حال به نظر می‌رسید لازم است یک لشکر ورماخت از جبهه سواستوپول به فئودوسیا منتقل شود. به هر صورت به این معنای توقف حمله به سواستوپول بود که با مخالفت فرماندهی فرماندهی عالی مواجه گشت. گروه ارتش نیز نمی‌توانست جز بخش‌هایی یک لشکر رومانیایی، نیروی بیشتری تأمین کند. به هر صورت ناوگان چهارم هوایی "لوفت‌وافه" موظف به هدف قرار دادن دشمن در کرچ و فئودوسیا شد.
تا این زمان از کارزار لشکر چهل و ششم پیاده‌نظام ورماخت ظرفیت تحرک‌پذیری خود را از دست داده بود و طبق گزارش یک هفته پیش آن تنها ۲۰ درصد خودروهای موتوری آن در حالت عملیاتی بودند. روز ۲۹ دسامبر این لشکر در حقیقت تنها ۲۵۰ خودرو از مجموع ۱۴۰۰ خودروی سازمانی خود، در اختیار داشت. بدین شکل عقب‌نشینی این لشکر مستلزم رها کردن تقریباً تمامی تسلیحات سنگین بود و در شرایط سخت زمستانی با راهپیمائی اجباری با دشواری زیادی صورت گرفت که به سرمازدگی هزاران نفر انجامید. بر اساس فرمان اولیه و پس از رسیدن به دهانه شبه‌جزیره کرچ، با چرخش به سمت جنوب غربی پیاده‌نظام فرسوده لشکر بدون پشتیبانی توپخانه روز ۳۱ دسامبر یک حمله بی‌حاصل به سمت فئودوسیا صورت داد و سپس مجدداً به سمت غرب رفت. به هر صورت لشکر چهل و ششم پیاده‌نظام ورماخت در نهایت توانست از مهلکه بگریزد و در همکاری با نیروهای رومانیایی و هنگ تازه‌دریافت‌شده ۲۱۳ پیاده‌نظام، یک خط دفاعی در غرب پارپاچ ایجاد کند. این خط نسبتاً طولانی که به صورت مورب از شمال شرقی به جنوب غربی کشیده شده بود، فئودوسیا را در دست ارتش سرخ باقی می‌گذاشت در پی این حوادث، فون اشپونک به جهت سر برتافتن از فرمان صریح مافوق از مقام خود عزل، محاکمه و راهی زندان شد. با توجه به این که لشکر چهل و ششم پیاده‌نظام ورماخت بدون برخورد جدی با نیروهای دشمن متحمل خسارات زیادی شد، فیلدمارشال والتر فون رایشناو، فرمانده گروه ارتش جنوب اعلام کرد: «این لشکر شرافت خود را از دست داده‌است. تا زمانی که شرافت خود را [در میدان رزم] بازنیابد هیچ ترفیع درجه و نشان افتخاری به این لشکر تعلق نخواهد گرفت.»
فرماندهی عالی آلمان همچنان برای حفظ و امنیت‌بخشی کریمه اهمیت زیادی قائل بود. تهاجم به سواستوپول روز ۳۱ دسامبر متوقف شد تا مسئله نیروهای دشمن در فئودوسیا حل شود. مشکل در حفظ خط دفاعی لشکر چهل و ششم پیاده‌نظام ورماخت، فون مانشتاین را مجاب به دست زدن به تهمید ویژه‌ای کرد. او به منظور رسیدن به خط بهتری تصمیم به اجرای ضد حمله با سپاه ۳۰ ورماخت گرفت. دو لشکر پیاده‌نظام سپاه ۳۰ ورماخت راهپیمایی اجباری مشابهی در شرایط سخت زمستانی از غرب شبه‌جزیره کریمه به شرق آن صورت دادند. نخستین یگان‌های آن‌ها روز ۴ ژانویه به سیمفروپول رسیدند. همان شب ارتش سرخ در یفپاتوریا در شمال سواستوپول نیرو پیاده کرد و همزمان پارتیزان‌ها شورشی در آن ایجاد کردند تا آلمانی‌ها صبح روز بعد وادار به بازگرداندن یکی از هنگ‌های پیاده‌نظام خود به این موضع شوند. زیر حملات هوایی شدید گروه‌های ۲ و ۳ جناح ۷۷ بمب‌افکن شیرجه‌ای "لوفت‌وافه"، پس از سه روز درگیری در این موقعیت پیروزی نصیب آلمانی‌ها و شهر مجدداً توسط آن‌ها تصرف گردید. تلاش ارتش سرخ برای پیاده کردن نیرو در سایر قسمت‌های خط ساحلی غربی و جنوبی شبه‌جزیره در برابر آتش ادوات دفاع ساحلی ورماخت به جایی نرسید و یک ناوشکن پشتیبان شوروی نیز در جریان آن غرق شد. در این حال اقدام مدافعان سواستوپول برای شکستن حلقه محاصره نیز ناموفق بود و آلمانی‌ها توانستند بیشتر مواضع خود را حفظ کنند. در جریان مجموعه این عملیات‌های پیاده‌سازی بین روزهای ۲۵ دسامبر تا ۲ ژانویه شوروی از مجموع ۸۲٬۵۰۰ نیرویی که به کار گرفت متحمل حدود ۳۲٬۵۰۰ نفر تلفات غیرقابل‌بازیابی و ۹٬۵۰۰ مجروح شد.
فون مانشتاین در ابتدا در نظر داشت ضد حمله به سمت فئودوسیا را از روز ۱۱ ژانویه آغاز کند. به هر صورت با افزایش ناگهانی دما در روزهای ۸ و ۹ ژانویه سطح منطقه گل‌آلود و امکان تحرک مناسب از آلمانی‌ها گرفته شد. در این حال نیروهای شوروی نیز تهاجمی از مواضع خود صورت ندادند و مشغول تحکیم مواضع خود بودند. با مشاهده انتقال مدام نیروی کمکی برای دشمن، فون مانشتاین گذر زمان را به نفع طرف مقابل می‌دید؛ بدین ترتیب با وجود برقراری وضعیت گل‌آلود ضد حمله را در نهایت از روز ۱۵ ژانویه با حداکثر نیروی در دسترس یعنی سه لشکر چهل و ششم، صد و سی و دوم و صدوهفتادم ورماخت، لشکر هجدهم رومانی و دو هنگ رومانیایی دیگر، با حملات هواگردهای "اشتوکا"ی "لوفت‌وافه" به استحکامات، آتش‌بارهای توپخانه و نقاط تجمع و تمرکز نیروهای شوروی، آغاز کرد. این تهاجم ارتش سرخ را که خود برای تهاجم به سمت غرب آماده می‌شد، در بدترین وضعیت غافلگیر کرد. قدرتمندترین مقاومت نیروهای شوروی در ولادیسلاوفکا در شمال فئودوسیا، برای باز نگاه داشتن مسیر عقب‌نشینی به شبه‌جزیره کرچ اتفاق افتاد. شرایط گل‌آلود برای دو روز حرکت آلمانی‌ها را کند کرد اما دو روز بعدی یخبندان به منطقه بازگشت و سرعت آن‌ها افزایش یافت. در این شرایط با توجه به فاصله زیاد پایگاه‌های نیروی هوایی شوروی در شبه‌جزیره تامان از محل درگیری و نتیجتاً حضور ضعیف جنگنده‌های آن، بمب‌افکن‌های آلمانی مشکل اندکی در آسمان داشتند. آلمانی‌ها دشمن را به شکل آشفته‌ای عقب راندند، فئودوسیا را روز ۱۸ ژانویه پس گرفتند و در خطی بسیار کوتاه‌تر در باریکه پارپاچ مستقر گشتند. در جریان این تهاجم، سرلشکر الکسی پرووشین، فرمانده ارتش چهل و چهارم شوروی در اثر حمله هواگردهای "لوفت‌وافه" به شدت زخمی شد. ضمن کشته شدن نزدیک به ۶۷۰۰ تن از قوای ارتش سرخ، آلمانی‌ها در این عملیات در ناحیه فئودوسیا حدود ۱۰۶۰۰ تن از نیروهای دشمن را به اسارت و ۲۷۰ قطعه توپ و ۸۵ تانک را به غنیمت گرفتند.
فون مانشتاین با به دست آوردن دست بالا قصد داشت تهاجم را ادامه دهد. گروه ارتش جنوب گردان ۶۰ زرهی با ۷۵ تانک را بدین منظور اختصاص داد. سازمان‌دهی مجدد پیاده‌نظام ورماخت برای ادامه عملیات شب ۲۳ ژانویه به پایان رسید ولی گردان زرهی مذکور هنوز در موقعیت مطلوب قرار نگرفته بود. مقرر گشت پیاده‌نظام شب ۲۵ ژانویه خط دشمن را بشکند تا گردان ۶۰ زرهی بلافاصله پس از رسیدن از طریق آن در اراضی تحت سلطه دشمن رخنه کند. به هر صورت، با آغاز تهاجم ارتش سرخ در ناحیه ایزیوم علیه گروه ارتش جنوب، سه گروه از هواگردهای ناوگان چهارم هوایی "لوفت‌وافه" منطقه را به مقصد ناحیه خارکوف ترک کردند. گروه ارتش جنوب با توجه به نیاز خود، گردان ۶۰ زرهی را نیز روز ۲۴ ژانویه مجدداً فراخواند. بدین ترتیب ارتش یازدهم با لغو طرح تهاجم، موضع تدافع زمستانه به خود گرفت.
در این زمان شرایط در شبه‌جزیره کریمه به بن‌بست کشیده شد. آلمانی‌ها همچنان بر بدنه اصلی این شبه‌جزیره و باریکه‌های پرکوب و پارپاچ مسلط بود اما ارتش سرخ دو نقطه راهبردی یعنی شهر سواستوپول و شبه‌جزیره کرچ را در اختیار داشت. در طی ماه ژانویه سال ۱۹۴۲ ارتش چهل و هفتم شوروی نیز قدم در شبه‌جزیره کرچ گذاشت. با وجود حفظ محاصره سواستوپول، حضور سه ارتش شوروی در شرق تهدید بزرگی برای ارتش یازدهم ورماخت به حساب می‌آمد.
هر دو طرف در حال آماده‌سازی برای تهاجم بودند. با یخ زدن سطح تنگه کرچ و امکان تردد بر روی آن، شوروی جریان مستمری از نیروی کمکی و تسلیحات از جمله تیپ‌های تانک را از شبه‌جزیره تامان در شرق به شبه‌جزیره کرچ ارسال کرد. بمب‌افکن‌های "لوفت‌وافه" عموماً به جهت وضعیت بد آب‌وهوایی و شرایط ضعیف تدارکاتی، قادر به دخالت مؤثر نشدند. به دستور ژوزف استالین، رهبر شوروی روز ۲۸ ژانویه جبهه کریمه شوروی تحت فرمان سپهبد دمیتری کوزلوف متشکل سه ارتش حاضر در شبه‌جزیره کرچ تشکیل گردید. طرح کوزلوف عبور از باریکه پارپاچ به سمت کاراسوبازار و تهاجم عمیق به پشت سر ارتش یازدهم ورماخت که هنوز بر سواستوپول متمرکز بود، را پیش‌بینی می‌کرد. او می‌خواست در همین حین نیروهای آلمانی در حوالی فئودوسیا را به محاصره درآورد و منهدم کند. آماده‌سازی ارتش سرخ برای این تهاجم به دقت مورد رسد آلمانی‌ها قرار گرفت؛ به وجهی که حتی روز آغاز آن از پیش برای فون مانشتاین معلوم بود و تمهیدات مقابله‌ای مؤثری در برابر آن اجرا شد.
از روز ۱۸ فوریه نیروی هوایی جبهه کریمه شوروی شروع به حملات هوایی علیه پایگاه‌های هوایی "لوفت‌وافه" در کریمه کرد. تا پایان ماه فوریه تنها پایگاه هوایی ساکی، محل استقرار گروه ۱ جناح ۱۰۰ رزمی "لوفت‌وافه"، ۲۱ بار مورد هدف قرار گرفت. این حملات و اقدامات متقابل "لوفت‌وافه" در کل نتوانست آسیب چندانی متحمل طرف مقابل کند. کوزلوف در نهایت تهاجم بزرگ خود با تمامی سه ارتش جبهه کریمه شوروی به سمت غرب کریمه را از روز ۲۷ فوریه آغاز کرد. این تهاجم با دادن تلفات سنگین هیچ موفقیت عملیاتی خاصی حاصل نکرد و تنها عایدی آن برای ارتش سرخ ایجاد یک برآمدگی ۱۰ کیلومتری در قسمت شمالی خط مقدم بود. در ادامه دو تلاش دیگر نیروهای کوزلوف در طول ماه مارس و اوایل آوریل برای پیشروی نیز به جایی نرسید. نیروهای آلمانی، شامل سپاه ۴۲ ورماخت در جناح چپ (شمالی) و سپاه ۳۰ ورماخت در جناح راست (جنوبی)، با وجود ضعف از منظر عددی، مهارت خاصی در امر دفاع نشان دادند. رومانیایی‌ها هم در منتهی‌الیه جنوبی خط مقدم، با وجود عدم باور فون مانشتاین به آن‌ها، توانستند مواضع خود را حفظ کنند. "لوفت‌وافه" با نیروهایی بیشتر از ایام پیشین، این بار نقش ویژه‌ای در ناکام گذاشتن قصد دشمن داشت. تراکم بالای مهاجمان در فضایی بسیار محدود موجب افزایش تلفات آن‌ها در مقابل حملات هوایی می‌شد. تا روز ۱۵ آوریل نیروهای ارتش سرخ با تحمل بیش از ۴۰ درصد تلفات، وادار به عقب‌نشینی تا خط آغازین خود شدند. یکی از اندک فواید این حملات ارتش سرخ کاهش فشار آلمانی‌ها بر سواستوپول با انتقال نیرو به جبهه کرچ و فراهم آمدن فضای تنفس برای مدافعان در محاصره این شهر بود.