moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
کسوما دی کوروس به ادرنه (آدریانوپولیس) رسید و دوست داشت از آنجا به قسطنطنیه برود، اما شیوع بیماری طاعون او را مجبور نمود تا به انوس برود. او در ۷ فوریه ۱۸۲۰ انوس را ترک نموده و از طریق یک کشتی یونانی به اسکندریه رسید. او در آخرین روز فوریه در آنجا رسید، اما به علت شیوع بیماری طاعون، مجبور شد به زودی آنجا را نیز ترک نماید. او سوار بر عرشه یک کشتی سوریه‌ای به لارانکا در قبرس و از آنجا توسط یک کشتی دیگر به طرابلس و لاذقیه رفت. از آنجا، او با پای پیاده عازم سوریه شده و در ۱۳ آوریل به حلب رسید. او حلب را در ۱۹ می ترک کرد، با کاروان‌های مختلف همراه شد و با سفر توسط قایق الواری در امتداد رود از شهرهای شانلی‌اورفه، ماردین و موصل گذشت و در ۲۲ ژوئیه به بغداد رسید. او به شهروند بریتانیایی، آقای ریچ نامه‌ای نوشته و در رابطه با سفرش از او طالب کمک شد. یک دوست مجارستانی به‌نام آقای اسوبودا، لباس اروپایی و پول برای وی فراهم نموده و کسوما مدتی با وی ماند. او در ۴ سپتامبر بغداد را ترک کرد و همراه با کاروان از کرمانشاه و همدان عبور نموده و در ۱۴ اکتبر ۱۸۲۰ به تهران رسید. او از هنری ویلوک کمک جست و ویلوک به وی کمک کرد تا بتواند چهار ماه را در آنجا بگذراند. او در ۱ مارس ۱۸۲۱ تهران را ترک کرد، گذرنامه و مدارک خود را در آنجا رها نموده و لباس اروپایی خود را به لباس پارسی تغییر داد، اما یادداشت‌های خود را به زبان مجارستانی نگه‌می‌داشت تا در صورتیکه در راه بخارا وفات نماید، این یادداشت‌های او قابل شناسایی باشد. او در ۱۸ آوریل به مشهد رسید، اما بنا بر وضعیت نابسامان در این منطقه تا ۲۰ اکتبر در آنجا ماند. او در ۱۸ نوامبر به بخارا رسید. در نخست، او تصمیم داشت تا زمستان را در بخارا سپری کند، اما به‌خاطر ترسی که از ارتش روسیه حس می‌کرد، پس از پنج روز بخارا را ترک نموده و به کاروانی ملحق شد که با عبور از بلخ، خلم و بامیان، به تاریخ ۶ ژانویه ۱۸۲۲ به کابل رسید. او کابل را در ۱۹ ژانویه ترک نموده و عازم پیشاور شد. در ۲۶ ژانویه، او با دو افسران فرانسوی، آقای آلارد و آقای ونچورا در داکه ملاقات نموده و آنها وی را تا لاهور همراهی نمودند. او در ۱۱ مارس به لاهور رسیده و به تاریخ ۲۳ مارس لاهور را ترک و با عبور از آمریتسار و جامو، در ۱۷ آوریل به کشمیر رسید. او، پس از پیدا کردن یک همراه، در ۹ ماه مه کشمیر را ترک نموده و در ۹ ژوئن به شهر له رسید. او که مسیر سفر به‌سوی یارکند را خطرناک یافت، تصمیم گرفت تا دوباره به لاهور بازگردد و در ۱۶ ژوئیه ۱۸۲۲ در مسیر راه کشمیر با ویلیام مورکرافت، جهانگرد مشهور انگلیسی ملاقات کرد.
ژول ملین (؛ ۲۰ مه ۱۸۳۸ – ) سیاست‌مدار و مدیر اجرایی اهل فرانسه بود. وی از ۱۸۹۶ تا ۱۸۹۸ به‌عنوان نخست‌وزیر فرانسه فعالیت می‌کرد.
تئوبرت مالر (Teobert Maler)، بعدها تئوبرتو (Teoberto) (زادهٔ ۱۲ ژانویه ۱۸۴۲ – درگذشتهٔ ۲۲ نوامبر۱۹۱۷) کاوشگری بود که تمام تلاش خود را صرف مستندنگاری ویرانه‌های تمدن مایا کرد.
تئوبرت مالر از والدینی آلمانی و در شهر رم متولد شد. پدرش دیپلمات ایالت دوک‌نشین بادن بود. مالر در شهر کارلسروهه در رشتهٔ معماری و مهندسی تحصیل کرد، سپس در سن ۲۱ سالگی به وین رفت، جایی که نزد معمار، هاینریش فون فرستل مشغول به کار و شهروندی اتریشی شد.
او مشتاق به دیدن بیشتر دنیا بود و به عنوان سرباز با امپراتور ماکسیمیلیان به مکزیک رفت. او از دانشجوی افسری به درجهٔ فرماندهی رسید. مالر پس از آنکه تسلیم نیروهای جمهوری‌خواه مکزیک شد، ترجیح داد به جای تبعید به اروپا در مکزیک بماند. بعدها مالر تابعیت مکزیک را گرفت و نام کوچک خود را به «تئوبرتو» تغییر داد که در زبان اسپانیایی راحت‌تر تلفظ می‌شد.
مالر به عکاسی و آثار باستانی آمریکای میانه علاقه‌مند بود. در سال ۱۸۷۶، او عکس‌های دقیقی از بناهای میتلا گرفت. تابستان سال بعد، او به سن کریستوبال دی لاس کساس نقل مکان نمود و در ژوئیه به دیدن ویرانه‌های پالنکه رفت. در حالی که تا آن زمان، چندین گزارش از آن محل منتشر شده بود، با وجود این، بازدید چندانی از آنجا صورت نگرفت و مالر مجبور شد با استخدام گروهی از بومیان محلی، به کمک ساطور و قمه، راهی به سمت ویرانه‌ها باز کند. او یک هفته در پالنکه به طراحی، اندازه‌گیری و عکس‌برداری از محل مشغول بود و متوجه شد که گزارش‌های منتشر شدهٔ پیشین ناکافی و بیشتر بازدیدکنندگان قبلی، توضیحات‌شان را تنها به بخشی از ساختمان‌های قابل رؤیت در آنجا محدود کرده بودند. زمانی که مالر آنجا بود، بازدیدکنندهٔ دیگری به نام گوستاو برنولی، که گیاه‌شناسی، سوئیسی بود نیز به آنجا آمد. او هم به مکان‌های تاریخی مایا علاقه‌مند و اخیراً از تیکال بازدید کرده بود. برنولی ظن مالر را تأیید کرد که برای مستندنگاری ویرانه‌های این منطقه باید کارهای زیادی صورت بگیرد.
در بهار سال ۱۸۷۸، مالر مجبور شد به اروپا بازگردد تا به املاک پدرش که درگیر مشکلات حقوقی مهمی شده بود، رسیدگی کند. در حالی که وکلایی که استخدام کرده بود، به این قضیه رسیدگی می‌کردند، مالر در پاریس ساکن بود، جایی که دربارهٔ آثار باستانی مکزیک سخنرانی و همهٔ مطالب مربوط به آمریکای میانه را که در شهر پیدا می‌شد، مطالعه می‌کرد. در سال ۱۸۸۴، مشکل املاک برطرف شد و به مالر ثروت اندکی رسید، او به مکزیک بازگشت تا خود را وقف بررسی و مطالعهٔ مایا کند.
او در ایالت یوکاتان و در خانه‌ای کوچک در شهر تیکول ساکن شد، در آنجا یک استودیوی عکاسی راه انداخت و به یادگیری زبان مایایی مشغول شد. هرچند، بیشتر زمان خود را به همراه چند فرد مایایی در جنگل‌ها می‌گذراند و آن‌ها به او در پاکسازی جنگل از خرابه‌ها و حمل تجهیزات عکاسی کمک می‌کردند. او شروع به بازدید از مکان‌های اصلی که قبلاً شناخته شده بودند، مانند چیچن ایتزا و اوکسمال کرد، با شوق و ذوق، تمام سرنخ‌ها را دنبال کرد و اولین فردی شد که بسیاری از ویرانه‌های جدید را ثبت کرده‌است. او به مدت ۳ ماه در ویرانه‌های چیچن زندگی کرد و آنجا را بسیار کامل‌تر از بازدیدکنندگان پیشین مستند کرد.
در طی سال‌های بعد، مالر همچنین دربارهٔ بسیاری از مکان‌های دورافتاده در منطقهٔ ال پتن در گواتمالا و در امتداد مسیر رودخانهٔ یوسیوماسینتا کاوش‌هایی را انجام داد.
مالر از روال رایج آن زمان در قرن نوزدهم، که عتیقه‌شناسان و باستان‌شناسان، مجسمه‌های جالب را از مکان‌های تاریخی برداشته و به شهرهای اروپا یا آمریکای شمالی می‌فرستادند، بیزار بود. مالر در یادداشت‌هایش به آسیب‌هایی که این کار به بناها وارد می‌کرد، اشاره کرده بود. او به این باور رسیده بود که بناها باید دست نخورده حفظ شوند و به‌طور مکرر پیشنهاد خود را برای دولت مکزیک می‌فرستاد. امروزه، دیدگاه مالر را فراتر از زمانهٔ خودش می‌دانند.
مالر به اهمیت انتشار پژوهش‌های خود، آگاه بود، اما نتایج چندان موفقی نداشت. مؤسسهٔ پی‌بادی دانشگاه هاروارد ترتیبی داد تا گزارش‌های او از سال ۱۸۹۸ منتشر شود. نتیجهٔ کار شامل مجموعه‌ای از کتاب‌های با اهمیت بود، اما رابطهٔ میان مالر و مؤسسهٔ پی‌بادی شکرآب شد. مالر اصرار داشت که کتاب‌ها نسبت به آنچه ویراستاران پی‌بادی لحاظ کرده بودند، حاوی جزئیات و تصاویر دقیق‌تری باشند، تماس و ارتباط با مالر دشوار بود، زیرا او اغلب برای کاوش‌های جدید به جنگل‌ها می‌رفت و تا ماه‌ها نمی‌توانستند برای بازنویسی و تصحیح کتاب‌ها به او دسترسی داشته باشند. در سال ۱۹۰۹، مؤسسهٔ پی‌بادی به قرارداد خود با مالر خاتمه داد، اگرچه تا سال ۱۹۱۲ طول کشید تا انتشار مطالبی که آن‌ها از او پذیرفته بودند، به پایان برسند. این کتاب‌ها همچنان منابعی مهم در مطالعات مایا هستند.
در سال ۱۹۰۵، مالر به کاوش‌های طاقت‌فرسا و حضوری خود در جنگل‌ها پایان داد و به خانهٔ خود در مریدا، یوکاتان بازگشت.
در سال ۱۹۱۰، مالر به امید یافتن حامیانی برای انتشار گزارش‌هایش به اروپا سفر کرد، اما هیچ موفقیتی به جز فروش تعدادی از عکس‌هایش به کتابخانهٔ ملی فرانسه در پاریس نداشت.
تئوبرتو مالر در سال‌های آخر عمر تا حدی به عنوان فردی مردم گریز شناخته می‌شد. ظاهراً مالر سرمایه‌اش را به دلیل سرمایه‌گذاری‌های نامناسب و بحران اقتصادی سال ۱۹۰۷ در یوکاتان، از دست داد. او با فروش نسخه‌هایی از عکس‌های خود به گردشگران و باستان‌شناسان جوان و ایراد سخنرانی دربارهٔ هنر و معماری مایا در مدارس هنرهای زیبای مریدا، امرار معاش می‌کرد. مالر در ۷۵ سالگی در مریدا درگذشت.See Alma Durán-Merk and Stephan Merk: I declare this to be my last Will: Teobert Maler's testament and its execution. in: Indiana 28 (2011), pp. 339-358, http://www.redalyc.org/pdf/2470/247022796015.pdf
بسیاری از گزارش‌های مالر پس از مرگش، تعدادی از آن‌ها در دههٔ ۱۹۳۰ و بیشتر آن‌ها در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۹۰ منتشر شدند.
فیلیپ براساک (؛ زادهٔ ۳۱ اوت ۱۹۵۹) بانکدار و مدیر اجرایی اهل فرانسه است، که هم‌اکنون به‌عنوان مدیر عامل اجرایی بانک کردیت اگریکول فعالیت می‌کند. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (افسر) و لژیون دونور (شوالیه) شده‌است.
سِر توماس لیوینگستون میچل (Sir Thomas Livingstone Mitchell) (زادهٔ ۱۵ ژوئن ۱۷۹۲ – درگذشتهٔ ۵ اکتبر ۱۸۵۵)، نقشه‌بردار و کاوشگر استرالیای جنوب‌شرقی، در گرنجموث در استرلنگ‌شایر، اسکاتلند به‌دنیا آمد. در ۱۸۲۷ میلادی، او به عنوان دستیار نقشه‌بردار کل نیو ساوت ولز گماشته شد. سال بعدی، او نقشه‌بردار کل شده و تا هنگام مرگ خود در این سمت باقی ماند. میچل برای کارهای که در راستای نقشه‌برداری استرالیا انجام داده بود، در ۱۸۳۹ میلادی لقب اشرافی شوالیه را به‌دست آورد.
توماس میچل در ۱۵ ژوئن ۱۷۹۲ در اسکاتلند زادهٔ شد، فرزند جان میچل اهل کارون ورکس بود و از ایام کودکی توسط دایی خود، توماس لیوینگستون اهل پارک‌هال، استرلنگ‌شایر بزرگ شد.
پس از مرگ دایی خود، او هنگامی که سیزده سال عمر داشت، به عنوان داوطلب به ارتش بریتانیا در پرتغال ملحق شده و در جنگ شبه‌جزیره شرکت کرد. در ۲۴ ژوئن ۱۸۱۱، به عمر نزده سالگی، او نخستین مأموریت رسمی خود را به عنوان ستوان دوم در گردان یکم تیپ ۹۵ام تفنگداران (بعداً تیپ تفنگ/کت سبزهای سلطنتی) دریافت نمود. با استفاده از مهارت خود به عنوان یک نقشه‌کش بسیار ماهر، بعضاً او در اداره کل کارپردازی ارتش تحت هدایت سِر جورج موری توظیف می‌گردید. او در هنگام یورش به قلعه‌های سیوداد رودریگو، باداخوس و سان سباستیان و همچنین در نبردهای سالامانکا و پیرنه حضور داشت. متعاقباً، او مدال خدمت در ارتش را دریافت نمود که دارای خط‌های افقی بوده و نشان‌دهنده تعداد نبردهای او بود.
زمانی که جنگ به پایان رسید، از میچل خواسته شد تا برای چهار سال در اسپانیا و پرتغال بماند و نقشه‌های میدان‌های جنگ را برای انبار نظامی تکمیل نماید.Depot of Military Knowledge, Britain's first central organisation for the collection, preservation and dissemination of military intelligence (including the collection, preparation and copying of maps), was created in 1803 by the Duke of York. During the war a branch was set up in Lisbon. وظایف وی همچنین شامل اتمام چندین نقشه‌برداری مهم بود که اتمام آن قبلاً به علت جریان داشتن جنگ در آن منطقه، غیرممکن بود. در ۱۰ ژوئن ۱۸۱۸، هنگامی که میچل هنوز در این سمت بود، با ماری بلانت (دختر ژنرال ریچارد بلانت) در لیسبون ازدواج نموده و به یک گروهان در فوج ۵۴ام ترفیع نمود.
در تابستان ۱۸۱۹، او به بریتانیا بازگشته و وقت خود را کاملاً به اتمام نقاشی‌ها وقف کرد، اما بنا بر قطع شدن یارانه‌های حکومت او مجبور شد این کار را متوقف نماید. کاهش تأسیسات نظامی پس از خروج ارتش اشغالی از فرانسه، میچل را مجبور کرد تا به‌طور نیمه-وقت کار کند. این کار مدت‌ها بعد، زمانی که میچل در میان سال‌های ۱۸۳۸ و ۱۸۴۰ در لندن به‌سر می‌برد، به اتمام رسید. نقاشی‌های تکمیل شده توسط جغرافی‌دان مقیم لندن، جیمز ویلد در ۱۸۴۱ میلادی تحت عنوان کتاب نقشه‌های جغرافیایی حاوی نبردهای اصلی، محاصره‌ها و رویدادهای جنگ شبه‌جزیره به چاپ رسید. این نقاشی‌ها که کیفیت بسیار بالایی دارند، منبع اصلی برای توپوگرافی جنگ شبه‌جزیره هستند.UK National Archives, Kew: file reference WO 78/5800, in 4 folders & 1 roll file
میچل در ۱۸۲۷ میلادی با حمایت سِر جورج موری به عنوان دستیار نقشه‌بردار کل نیو ساوت ولز گماشته شده و این حق به او داده شد تا جانشین جان اکسلی شود. اکسلی سال بعدی وفات کرد و میچل در ۲۷ می ۱۸۲۸، نقشه‌بردار کل شد. در این سمت خود، او کارهای زیادی برای بهبود کیفیت و دقت نقشه‌برداری انجام داد – کار حیاتی در مستعمرهٔ که قطعات بزرگ زمین جدیداً ایجاد شده و به ساکنین جدید به فروش می‌رسید. یکی از نخستین جاده‌های که تحت رهبری او ساخته شد، جاده بزرگ شمالی بود که در میان سال‌های ۱۸۲۶ و ۱۸۳۶ توسط کارگران اجباری ساخته شده و سیدنی را به منطقه هانتر وصل می‌کرد. جاده بزرگ جنوبی (حالا به آزادراه هیوم تغییر نام داده شده‌است) که نیز توسط کارگر اجباری ساخته شد، سیدنی و گولبورن را با هم وصل می‌کرد. او یادداشت «کارهای که در جاده‌سازی و کارهای عمومی تا ۱۸۵۵ میلادی در نیو ساوت ولز انجام داده بود» را حفظ می‌کرد، از جمله رسامی‌ها و برنامه‌های سیدنی، ایمو پلینز، کوه‌های آبی، گذرگاه وکتوریا، جاده‌های منتهی به باتورست، ویزمنز فیری و مردمان بومی استرالیا.
میچل، هنگامی که به عنوان نقشه‌بردار کل خدمت می‌کرد، نقشه‌ها و برنامه‌های سیدنی از جمله دارلینگ پوینت، پوینت پایپر، شهر و بندرگاه جکسون را نیز به اتمام رساند. در ۱۸۳۴ میلادی، به او وظیفه سپرده شد تا نقشه نزده شهرستان را نقشه‌برداری نماید. نقشه‌ای که او ترتیب داد به حدی با مهارت و دقت انجام شده بود که به‌خاطر آن، لقب اشرافیه شوالیه به او داده شد."Canberra's Engineering Heritage", William Charles Andrews, Institution of Engineers, Canberra, 1990 p1 در همین ایام، تصویری از میچل که او را در اونیفورم سرگرد تیپ تفنگداران یکم، هنگ ۹۵ام نشان داده و با سوتی که برای تحرکات قوا استفاده می‌شد به کمال رسیده بود، نیز نقاشی شد.
در جریان خدمت در نیو ساوت ولز، میچل چهار سفر اکتشافی نقشه‌برداری را که از نظر تاریخی قابل‌توجه و گسترده بود در مناطق داخلی شرق استرالیا انجام داد.
در ۱۸۳۱ میلادی، یک مجرم فراری به‌نام جورج کلارک «سلمان» (بنای یادبود وی در حومه باربرز لاگون، بوگابری، نیو ساوت ولز موجود است)، کسی که برای چندین سال با بومیان جزیره استرالیا (مردمان کامیلاروی) زندگی کرده بود، ادعا نمود که یک رود بزرگ به‌نام کیندر از رشته‌کوه‌های لیورپول در نیو ساوت ولز به‌سوی دریا جریان دارد. چارلز استورت باور داشت که سیستم زهکشی مورای-دارلینگ، سیستم اصلی زهکشی نیو ساوت ولز را تشکیل می‌دهد و میچل می‌خواست استورت را غلط ثابت کند. میچل یک سفر اکتشافی را که متشکل از خود وی، دستیار نقشه‌بردار جرج بویل وایت و ۱۵ مجرم که در صورت رفتار خوب وعده بخشش به آنها داده شده بود، راه اندازی نمود. میچل ۲۰ گوساله نر، سه گاری چهار-چرخه سنگین، سه گاری سبک و نُه اسب را برای انتقال تدارکات با خود گرفته و در ۲۴ نوامبر ۱۸۳۱ میلادی سفر خود را آغاز نمود تا این ادعا را تحقیق نماید. پس از رسیدن به ولومبی در هانتر ولی، دستیار نقشه‌بردار محلی به‌نام هینیج فینچ نیز ابراز علاقه نمود تا به این سفر اکتشافی بپیوندد و میچل نیز پیوستن او را تأیید کرد، اما به این شرط که تدارکات اضافی مورد نیاز را به‌دست آورده و بعداً به سفر بپیوندد.
سفر اکتشافی به سمت شمال ادامه یافته و در ۵ دسامبر از رشته کوه‌های لیورپول بالا رفتند، در آنجا آنها قبیلهٔ بومی جزیره استرالیا را یافتند که از خانه اصلی خود در هانتر ولی فرار کرده بودند و از بیماری که ظاهراً آبله به‌نظر می‌رسید، رنج می‌بردند. سفر اکتشافی در ۸ دسامبر به کوئیریندی و در ۱۱ دسامبر به ایستگاه والامول در تامورت که در آن زمان شمالی‌ترین زیستگاه مردان سفیدپوست بود، رسید.
میچل سفر خود به‌سوی شمال را در قلمرویی که هنوز مستعمره نشده بود، ادامه داد و یک مرد گامیلارای (بومیان جزیره استرالیا) به‌نام «آقای براون» راهنمای آنها بود. در اواسط دسامبر، آنها بقایای یک حصار دام و کلبه‌ای که توسط جرج کلارک و همکاران بومی وی ساخته شده بود را در منطقه‌ای که حالا موسوم به بوگابری است، یافتند. تا اوایل ژانویه ۱۸۳۲، گروه میچل در امتداد رود ناموی در حال سفر بودند، اما آقای براون در این مرحله آنها را تنها گذاشته بود. گروه میچل بدون اینکه راهنمای داشته باشند، به حرکت خود سمت شمال ادامه داده و در اواسط ژانویه توانستند به رود گویدیر برسند، جاییکه آنها یک روستای کوچک از مردمان بومی را یافتند که کلبه‌های آنها دارای بام‌های مخروطی شکل بود. آنها به امتداد رود گویدیر به سمت غرب ادامه دادند و تا اواخر ماه به رود باروان رسیدند. میچل به‌طور صحیح نتیجه‌گیری نمود که رود باروان به سمت رود دارلینگ امتداد می‌یابد و تصمیم گرفت تا دیگر جلو نرود.
در این مرحله، فینچ در نهایت به گروه اصلی پیوست. فینچ به آنها خبر رساند که تدارکاتی که او به‌دست آورده بود توسط مردمان بومی در گورولی غارت شدند. دو مردی که او برای محافظت از تدارکات گذاشته بود نیز کشته شده بودند. تأثیر مستقیم این خبر این بود که میچل تصمیم گرفت تا سفر اکتشافی را ترک نموده و به جنوب بازگردد. گروه از راهی‌که رفته بودند دوباره بازگشتند اما در مسیر راه با گروه‌های بزرگی از مردمان بومی جزیره استرالیا، کنش‌های شدید اما صلح‌آمیز داشتند. آنها در ۱۸ فوریه به گورولی رسیدند، جاییکه میچل جسد دو مرد کشته شده را دفن نموده و توانسته بود برخی تجهیزات را نجات دهد. مردمان بومی که مرتکب قتل دو مرد شده بودند، در تلاشی برای استمالت از جرم خود، به گروه متوصل شده و نیزه‌های خود را به زمین گذاشته و زنان را برای مردان میچل پیشکش کردند. میچل پیشکش آنها را رد کرد اما راهنمایی آنها در رابطه موجودیت به یک راه برگشت سهل به رود ناموی را پذیرفت. میچل پس از اینکه به والامول بازگشت، وایت را به عنوان رهبری گروه اصلی گماشته و خود به‌طور شتابان به سیدنی برگشت. او به این باور رسید که ادعای کلارک در مورد رود کیندور واقعیت ندارد. چهارده سال بعد، میچل افشا کرد که مجرمین با زنان بومی وارد رابطه جنسی شده بودند.
وزارت دفاع اسپانیا () از وزارتخانه‌های دولت اسپانیا است، که در سال ۱۷۰۵ تأسیس شد و وظیفه پشتیبانی لجستیک از نیروهای مسلح اسپانیا را برعهده دارد.
فرمانده ویلیام لویس هرندون (William Lewis Herndon) (زادهٔ ۲۵ اکتبر ۱۸۱۳ – درگذشتهٔ ۱۲ سپتامبر ۱۸۵۷) یکی از کاوشگران و دریانوردان سرشناس نیروی دریایی ایالات متحده بود. در سال ۱۸۵۱، او رهبری یک گروه اکتشافی آمریکایی را به درهٔ آمازون برعهده داشت که گزارشی به‌نام "کاوش در درهٔ آمازون" را تهیه کرد که به‌طور فراگیری در سال ۱۸۵۴ منتشر شد.
هرندون به خصوص برای نجات ۱۵۲ زن و کودک، زمانی که در سپتامبر ۱۸۵۷، فرماندهی کشتی تجاری "سنترال آمریکا" را برعهده داشت، مورد توجه قرار گرفت. طی طوفان سه روزه در نزدیکی سواحل کارولینای شمالی، کشتی از کار افتاد. هرندون ترتیبی داد که تعدادی از زنان و کودکان، صحیح و سالم به کشتی دیگری انتقال داده شوند. هیچ راهی برای نجات کشتی نبود و هرندون ترجیح داد با بیش از ۴۰۰ مسافر و خدمه در کشتی بماند. کشتی در ۱۲ سپتامبر در نزدیکی کیپ هاتراس غرق شد. این حادثه، بزرگترین تلفات جانی یک کشتی تجاری در تاریخ ایالات متحده را رقم زد.
دو سال بعد، دخترش الن لویس هرندون با چستر آلن آرتور، رئیس‌جمهور آتی ایالات متحده ازدواج کرد.
ویلیام لویس هرندون در فردریکزبرگ، ایالت ویرجینیا چشم به جهان گشود. او با فرانسیس الیزابت هانسبورو ازدواج کرد و صاحب دختری به نام الن لویس هرندون (همسر آتی چستر آلن آرتور) شدند که در کالپپر کورت هاوس، ویرجینیا متولد شد. نویسنده لوسی هرندون کراکت، نوهٔ برادرش بود.
هرندون در اول نوامبر ۱۸۲۸، دانشجوی نیروی دریایی شد. در سال ۱۸۳۴، دورهٔ دانشجویی خود را با موفقیت به پایان رساند و در سال ۱۸۴۱ به درجهٔ ناوبانی ارتقاء یافت. او از آن زمان تا سال ۱۸۴۲ در اقیانوس آرام، آمریکای جنوبی، مدیترانه و آب‌های خلیج، دریاگردی کرد.
از سال ۱۸۴۲ تا ۱۸۴۶، هرندون به همراه پسرخاله و شوهر خواهر خود، متیو فونتین موری، در انبار نقشه‌ها و تجهیزات رصدخانهٔ نیروی دریایی ایالات متحده خدمت کرد. آنها در آنجا نقشه‌های مربوط به اقیانوس‌شناسی را آماده می‌کردند و کارهایی که برای دریانوردی ایمن و دقیق در دریاها ارزشمند بود را انجام می‌دادند.
در زمان جنگ مکزیک و آمریکا، هرندون با افتخار فرماندهی کشتی دو دکله "آیریس" را برعهده داشت.
در سال ۱۸۵۱، هرندون رهبری گروهی اکتشافی به درهٔ آمازون را برعهده داشت؛ منطقه‌ای وسیع که توسط اروپایی‌ها اکتشاف نشده بود، هرچند هزاران سال بود که قبایل بی‌شماری از افراد بومی در آنجا ساکن بودند. هدف از این سفر، تشخیص منابع تجاری و ظرفیت‌های دره بود. در ۲۱ مه ۱۸۵۱، هرندون به همراه ستوان لردنر گیبون و پنج مرد دیگر، از لیمادر پرو حرکت و وارد جنگل‌های آمازون شدند. پس از عبور از کوردیلرا، گیبون برای کاوش شاخه‌های بولیوی از رود آمازون از گروه جدا شد، در حالی که هرندون به کاوش شاخهٔ اصلی ادامه داد. هرندون پس از طی مسیر ۴۳۶۶ مایلی (۷۰۲۶ کیلومتری) که او را از طبیعت بکر و از سطح دریا به ارتفاعات ۱۶۱۹۹ فوتی (۴۹۳۷ متری) برد، در ۱۱ آوریل ۱۸۵۲ به شهر پارا در برزیل رسید.
در ۲۶ ژانویه ۱۸۵۳، هرندون گزارشی جامع و مصور در ۴۱۴ صفحه به وزیر نیروی دریایی، جان پی کندی ارائه کرد. این گزارش توسط نیروی دریایی در سال ۱۸۵۴ با عنوان کاوش درهٔ آمازون منتشر شد. نیروی دریایی دستور داد که «۱۰۰۰۰ نسخهٔ اضافی از این گزارش برای مجلس سنا چاپ شود». این گزارش به‌طور فراگیری پخش و در آثاری دربارهٔ قوم‌شناسی و تاریخ طبیعی به آن استناد شد.
هرندون پس از دو سال خدمت در کشتی‌های جنگی پوتوماک و سان جاسینتو، در سال ۱۸۵۵، فرماندهٔ کشتی بخار سنترال آمریکا، متعلق به شرکت پُست آتلانتیک، در مسیر نیویورک به اسپینوالدر پاناما، شد. کاپیتان‌های نیروی دریایی به فرماندهی کشتی‌های بخار پُستی در مسیرهای اقیانوس‌اطلس و اقیانوس آرام منصوب می‌شدند. این کشتی‌ها توسط شرکت‌هایی که تحت قرارداد با دولت فدرال بودند، اداره و نگهداری می‌شدند. در آن زمان، این کشتی‌های بخار مقادیر زیادی طلا را از نواحی زرخیز کالیفرنیا به شهرهایی در کرانهٔ شرقی و ضرابخانهٔ ایالات متحده در فیلادلفیا منتقل می‌کردند. (سنترال آمریکا نام جدید جورج لاو و اسپینوال نام انگلیسی کلون، پاناما بود).
هرندون در حال انتقال حدود ۱۵ تُن طلا (در آن زمان به ارزش ۲٬۰۰۰٬۰۰۰ دلار) و ۴۷۴ مسافر که بسیاری از آنها کالیفرنیایی و در حال بازگشت به کرانهٔ شرقی بودند و همچنین ۱۰۱ خدمه بود. چند روز پس از ترک کوبا در ۷ سپتامبر ۱۸۵۷، کشتی با طوفان سه روزه در نزدیکی کیپ هاتراس مواجه شد. شدت طوفان پیوسته افزایش می‌یافت. تا ۱۲ سپتامبر، کشتی سنترال آمریکا از طریق چندین نشتی به دلیل عدم وجود دیواره‌های ضدآب و از کارافتادگی، لبریز از آب شد. آب جمع‌شده در انبار کشتی باعث خاموشی دیگ‌های بخار شد و پمپ‌های محرکه را از کار انداخت.
هرندون متوجه شد که کشتی در حال غرق شدن است. او پرچم کشتی را وارونه به اهتزاز درآورد، به این امید که کشتی دیگری آنها را ببیند. در ساعت ۲ بعد از ظهر، کشتی مرین از هند غربی برای کمک به مسافران از راه رسید. کشتی مرین ظرفیت پذیرش همهٔ مسافران و خدمه را نداشت. فرمانده هرندون بر سوارکردن زنان و کودکان به قایق‌های نجات برای انتقال به کشتی مرین نظارت کرد. او ساعت خود را به یکی از زنان مسافر داد تا برای همسرش بفرستد و به او بگوید که نمی‌توانست کشتی را ترک کند در حالی که هنوز آدم روی کشتی بوده‌است. بیشتر زنان و کودکان به سلامت به کشتی مرین رسیدند. نگرانی هرندون برای مسافران و خدمه‌اش به نجات ۱۵۲ نفر از ۵۷۵ سرنشین کشتی کمک کرد.
مردان کشتی سنترال آمریکا سعی کردند با شکستن قطعات چوبی، تخته‌های شناور درست کنند، به این امید که از غرق شدن جان سالم به در ببرند. بعدها تعدادی از آنها توسط کشتی‌های عبوری نجات یافتند، اما بیشتر ۴۲۳ نفر باقی مانده در کشتی جان باختند که بزرگترین تلفات جانی یک کشتی تجاری در تاریخ ایالات متحده بود. بازماندگان فاجعه گزارش کردند که آخرین بار فرمانده هرندون را با لباس فرم دیده‌اند که کنار اتاقک دیدبانی کشتی ایستاده و دستش روی نردهٔ کشتی بود و کلاهش را به نشانهٔ احترام در دست داشت و در حالی که کشتی به یک سو کج و در حال غرق شدن بود، سرش را به نشانهٔ نیایش خم کرده بود.
فاجعهٔ کشتی و از دست دادن مقدار زیادی طلا که بانک‌ها هنوز به آن وابسته بودند، به وحشت مالی ۱۸۵۷ در ایالات متحده منجر شد.
بقایای کشتی در سال ۱۹۸۷ در کاوش‌های گنج‌یابی پیدا شد.
یاد و خاطرهٔ هرندون به طرق مختلف تجلیل شده‌است:
مارگاریتا روبلز (؛ زادهٔ ) قاضی و سیاستمدار اهل اسپانیا است، که هم‌اکنون به‌عنوان وزیر دفاع اسپانیا فعالیت می‌کند. وی پیش‌تر از ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۰ وزیر امور خارجه اسپانیا بود.
گارد سلطنتی اسپانیا () یگان پیاده‌نظام زیرمجموعه نیروهای مسلح اسپانیا است، که در سال ۱۵۰۴ تأسیس شد و وظیفه آن حفاظت از پادشاه اسپانیا و اعضای خانواده سلطنتی می‌باشد.
«...و کیسه در رودخانه است» سومین قسمت از فصل اول مجموعه تلویزیونی آمریکایی "بریکینگ بد" است. این قسمت به نویسندگی وینس گیلیگان و کارگردانی آدام برنستین در ۱۰ فوریه ۲۰۰۸ از شبکه ای‌ام‌سی در ایالات متحده و کانادا پخش شد.
والت و جسی بقایای خونین امیلیو را تمیز می‌کنند در حالی که کریزی-۸ در زیرزمین به هوش می‌آید. در حین صحبت با والت، کریزی-۸ فاش می‌کند که جسی به او و امیلیو دربارهٔ زندگی شخصی والت گفته‌است. سپس والت با جسی روبرو می‌شود، در حالی که مت‌آمفتامین می‌کشد، جسی او را سرزنش می‌کند که به پایان معامله‌اش بر سر این دو عمل نکرده و آنجا را ترک می‌کند. در همین حال، اسکایلر به ماری می‌گوید که در حال کار بر روی یک داستان کوتاه جدید با شخصیتی معتاد است و او از او دربارهٔ ماری جوآنا می‌پرسد. ماری فرض می‌کند که اسکایلر فکر می‌کند والت جونیور در حال مواد کشیدن است، اما اسکایلر اصرار دارد که او فقط در مورد داستان خود صحبت می‌کرد. ماری از هنک می‌خواهد که والت جونیور را مستقیماً بترساند، و او را وادار می‌کند تا والت جونیور را به راه‌سرا ببرد تا نشان دهد که چگونه مت‌آمفتامین دندان‌های یک فاحشه را نابود کرده‌است.
والت به اسکایلر تلفن می‌زند تا از دیر آمدنش عذرخواهی کند و به دروغ ادعا می‌کند که در کارواش کار می‌کند. اسکایلر به والت اطلاع می‌دهد که می‌داند دو هفته قبل کارش را در آنجا ترک کرده و با عصبانیت به او می‌گوید که به خانه نیاید. والت مزایا و معایب کشتن کریزی-۸ را می‌سنجد، سپس در حالی که برایش ساندویچ می‌برد، در طبقه زیرزمین می‌افتد و بشقاب را خرد می‌شود. پس از اینکه به هوش می‌آید، والت به کریزی-۸ می‌گوید که سرطان ریه دارد. والت پس از مکالمه با کریزی-۸ و ظاهراً ایجاد عهد با او، تصمیم می‌گیرد او را آزاد کند. والت می‌رود تا کلید قفل دوچرخه را که کریزی-۸ را اسیر نگه داشته‌است، بیاورد. با این حال، او متوجه می‌شود که یک قطعه بزرگ از بشقاب شکسته گم شده‌است، که نشان می‌دهد کریزی-۸ آن را در حالی که بیهوش بوده برداشته است و قصد دارد از آن به عنوان سلاح استفاده کند. والت با اکراه گردن کریزی-۸ را با قفل دوچرخه تحت فشار می‌گذارد در حالی که کریزی-۸ با بشقاب شکسته به پای والت ضربه می‌زند. والت به خانه برمی‌گردد و اسکایلر را می‌بیند که روی تخت نشسته و گریه می‌کند. والت می‌گوید چیزی برای گفتن به او دارد.
در همین حال، هنک و چندین مأمور اداره مبارزه با مواد مخدر محل آشپزی را در بیابان به همراه ماشین کریزی-۸ کشف می‌کنند. داخل ماشین کیسه کوچکی از بلور مت‌آمفتامین که توسط والت پخته شده بود را پیدا کردند. خانواده بومیان آمریکایی ماسک آزمایشگاهی را که دختر جوان در قسمت قبلی پیدا کرد، تحویل می‌دهند.
این قسمت توسط وینس گیلیگان نوشته شده و آدام برنستین کارگردانی آن را بر عهده داشته‌است؛ این قسمت در ۱۰ فوریه ۲۰۰۸ از شبکه ای‌ام‌سی در ایالات متحده و کانادا پخش شد.
عنوان این قسمت بخشی از دیالوگ فیلم "بوی شیرین موفقیت ۱۹۵۷" است که در آن شخصیتی اعلام می‌کند که او مشکلی را حل کرده‌است. این یعنی اینکه والت کریزی-۸ را کشته‌است.جی جی هانسکر: «این بدان معناست که تو یک برنامه داری. می‌توانی انجام دهی؟»سیدنی فالکو: «امشب، قبل از اینکه به رختخواب بری. گربه در کیسه است و کیسه در رودخانه است.»
این قسمت مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. ست آمیتین از آی‌جی‌ان به این قسمت امتیاز ۸٫۹ از ۱۰ داد و بیان کرد: «اگر هر قسمت از هر برنامه تلویزیونی را در وجود خود قرار دهید و آن را در یک توپ غول‌پیکر جمع کنید، شک داریم که با چیزی به شدت آن یک دقیقه تلویزیونی که والت کریزی-۸ را کشت، ظاهر شوید.» دونا بومن از "ای. وی. کلاب" به قسمت «A-» داد و گفت: «همه چیزهای تیره‌ای که خیلی دوست داشتم و در بالا توضیح دادم -- با این حال این یک قسمت پر از خطوط خنده دار بود.»
در سال ۲۰۱۹، "The Ringer قسمت" «... و کیسه در رودخانه است» را در رتبهٔ دهم بهترین قسمت از ۶۲ قسمت کل "بریکینگ بد قرار داد". Vulture.com آن را در رتبه ۲۲ گذاشت.
ریزآرایه پروتئینی یا تراشه پروتئینی روشی با توان عملیاتی بالا است که برای ردیابی کنش و واکنش و فعالیت‌های پروتئین‌ها و تعیین کارکرد آنها و تعیین عملکرد در مقیاس بزرگ استفاده می‌شود. مزیت اصلی آن در این واقعیت نهفته‌است که می‌توان تعداد زیادی پروتئین را به صورت موازی ردیابی کرد. این تراشه از یک سطح پشتیبانی مانند یک اسلاید شیشه ای، غشای نیتروسلولز، مهره یا صفحه میکروتیتر تشکیل شده‌است که مجموعه ای از پروتئین‌های جذب به آن متصل است. مولکول‌های کاوشگر پیوندی که معمولاً با رنگ فلورسنت برچسب گذاری شده‌اند، به آرایه افزوده می‌شوند. هر واکنشی بین پروب و پروتئین بی حرکت، یک سیگنال فلورسنت منتشر می‌کند که توسط اسکنر لیزری خوانده می‌شود. ریزآرایه‌های پروتئینی سریع، خودکار، مقرون به صرفه و بسیار حساس هستند و مقادیر کمی از نمونه‌ها و معرف‌ها را مصرف می‌کنند. مفهوم و روش ریزآرایه‌های پروتئینی برای اولین بار در ریزآرایه‌های آنتی‌بادی (همچنین به عنوان ماتریس آنتی‌بادی نیز شناخته می‌شود) در سال ۱۹۸۳ در یک نشریه علمی و یک سری پتنت معرفی و نشان داده شد.; ; . توسعه فناوری با توان بالا در پشت ریزآرایه پروتئینی نسبتاً آسان بود زیرا مبتنی بر فناوری توسعه یافته برای ریزآرایه‌های DNA است، که به پرکاربردترین ریزآرایه‌ها تبدیل شده‌اند.
سه نوع ریزآرایه پروتئینی وجود دارد که در حال حاضر برای مطالعه فعالیت‌های بیوشیمیایی پروتئین‌ها استفاده می‌شود.
پنج حوزه اصلی وجود دارد که در آن آرایه‌های پروتئینی استفاده می‌شوند: تشخیص، پروتئومیکس، آنالیز کارکرد پروتئین، شناسایی آنتی‌بادی، و توسعه درمان.
ذخیره‌گاه طبیعی مرکزی سورینام () یک واحد حفاظتی در سورینام است که منطقه‌ای از جنگل‌های بارانی استوایی را حفظ می‌کند.
ذخیره‌گاه طبیعی مرکزی سورینام در سال ۱۹۹۸ توسط سازمان بین‌المللی حفاظت و دولت سورینام از ادغام سه ذخیره‌گاه طبیعی موجود رالی‌والن، تافلبرگ و ایلرتس دهان گبرگته ایجاد شد. این منطقه در سال ۲۰۰۰ به دلیل اکوسیستم جنگل‌های بارانی استوایی بکر خود در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار گرفت.
این جنگل از سوی جف هاربرز، بنیانگذار مایکروسافت، حمایت مادی دریافت کرده‌است.
ذخیره گاه در منطقه بوم‌جنگل‌های مرطوب گویان است. این منطقه شامل از جنگل‌های استوایی اولیه کوهستانی و دشتی شامل بخش‌هایی از ارتفاعات گویان می‌شود.
به خاطر تندروها و گونه‌های پرنده‌اش، از جمله خروس‌سنگی گینه شناخته شده‌است.Nature Reserve of Suriname Visit Suriname بیش از ۵۰۰۰ گیاه گوناگون و پستانداران بزرگ مانند جگوار، آرمادیلو غول پیکر و هشت گونه از پستانداران در منطقه شناسایی شده‌اند. یک ایستگاه تحقیقاتی در پای ولتزبرگ قرار دارد و این منطقه یک جاذبه گردشگری است.
رحموک نصرتی (زادهٔ ۲ اردیبهشت ۱۳۱۰ – درگذشتهٔ ۱۶ خرداد ۱۴۰۰) خوانندهٔ موسیقی نواحی سیستان و بلوچستان، لالایی‌خوان و زهیروک‌خوانِ اهل ایران بود. از او با عناوینی همچون «گنجینهٔ آوازها و تصنیف‌های بلوچستان» و «بانوی لالایی ایران» یاد شده‌است.
رحموک نصرتی ۲ اردیبهشت سال ۱۳۱۰ در شهرستان فنوج استان سیستان و بلوچستان متولد شد. او در خواندن لالایی‌ها، زهیروک (آوازهای فراق و جدایی)، لیکو و کردی‌خوانی مهارت داشت. ماشاالله بامری، خواننده و پژوهشگر موسیقی بلوچستان موجب معرفی رحموک نصرتی در جشنوارهٔ موسیقی نواحی ایران شد. او در سال ۱۳۸۳ در جشنوارهٔ موسیقی بومی زنان نواحی ایران به روی صحنه رفت. در سال ۱۳۸۴ نیز در دومین جشنوارهٔ موسیقی بومی زنان مناطق و نواحی ایران حضور داشت و به همراه عصمت هودیانی به اجرا پرداخت. پس از آن با حضور در جشنواره‌های متعدد به شهرت بیشتر رسید و در جشنوارهٔ موسیقی مناطق و نواحی کرمان، مورد تقدیر قرار گرفت. رحموک نصرتی دارای مدرک درجه یک هنری و از اعضای مؤسسه هنرمندان پیشکسوت بود.
او سال‌های پایانی زندگی را در تنگدستی و بیماری سپری کرد. در سال ۱۳۹۳ دختر رحموک نصرتی گفت به دلیل اینکه هزینهٔ درمان مادرش را نداشته، به اجبار تنها داراییِ خود را که گوشواره‌هایش بوده، فروخته‌است و پس از آن دیگر توانِ پرداختن هزینه‌های زندگی و درمان او را ندارد.
رحموک نصرتی که مدت‌ها به بیماری رماتیسم مبتلا بود در ۱۶ خرداد سال ۱۴۰۰ در سن ۹۰ سالگی درگذشت.
پلو جوجه هاینانس یک غذای مرغ آب‌پز و برنج است که با سس فلفل و معمولاً با تزئین خیار سرو می‌شود. این خوراک توسط مهاجران از هاینان در جنوب چین ایجاد شد و از غذای مرغ هاینانس ونچانگ اقتباس شد. این یکی از غذاهای ملی سنگاپور در نظر گرفته می‌شود و بیشتر با غذاهای سنگاپور مرتبط است. این غذا همچنین در سرتاسر آسیای جنوب شرقی، به ویژه اندونزی و مالزی یک غذای اصلی آشپزی است.
پلو جوجه هاینانس یک غذای اقتباس شده از مهاجران اولیه چینی است که در اصل از استان هاینان در جنوب چین تهیه شده‌اند. این غذا بر اساس یک غذای معروف هاینانس به نام مرغ ونچانگ () ساخته شده‌است که یکی از چهار غذای مهم هاینان مربوط به سلسله کین است. هاینانس در چین به‌طور سنتی از نژاد خاصی مرغ به نام ونچانگ برای تهیه این غذا استفاده می‌کرد. غذای اصلی توسط جمعیت چینی هاینانی خارج از کشور در منطقه نانیانگ (آسیای جنوب شرقی کنونی) اقتباس شده‌است.
در سنگاپور، این غذا از صرفه جویی به وجود آمد، که توسط مهاجران طبقه خدمتکار که سعی داشتند طعم مرغ را افزایش دهند، ایجاد شد.
در بحثی که به دهه‌ها قبل از سال ۱۹۶۵ بازمی‌گردد، زمانی که دو کشور از هم جدا شدند، مالزی و سنگاپور هر دو ادعای اختراع این خوراک را داشتند.
در سال ۲۰۰۹، وزیر گردشگری وقت مالزی، نگ ین ین، گفت که پلو جوجه هاینانسبه طور منحصر به فرد مالزیایی است و توسط کشورهای دیگر ربوده شده‌است". وی بعداً توضیح داد که در مورد قصدش برای ثبت اختراع غذاها به اشتباه از او نقل قول شده‌است و اینکه مطالعه ای در مورد منشأ غذاها انجام خواهد شد و اگر به اشتباه ادعا شود عذرخواهی خواهد شد.
در سال ۲۰۱۸، وزیر دارایی مالزی، لیم گوان انج، به شوخی گفت که سنگاپور ادعا کرده‌است که "پلو جوجه هاینانس مال آنهاست (و اگر مراقب نباشیم، " چار کوای تئو " روزی مال آنها خواهد شد.
این بحث به عنوان نمونه ای از معده گرایی توصیف شده‌است.
کاترین لینگ از "سی‌ان‌ان" پلو جوجه هاینانس را یکی از «۴۰ غذای سنگاپوری که بدون آن نمی‌توانیم زندگی کنیم» نامید. این غذا در سال ۲۰۱۸ توسط CNN به عنوان یکی از ۵۰ خوراک برتر جهان معرفی شد. دیوید فارلی از بی‌بی‌سی آن را «the dish worth the 15-hour flight» خواند و گفت: «به‌طور فریبنده‌ای ساده است – که خوب است، زیرا روی کاغذ به‌شدت خسته‌کننده به نظر می‌رسد». "Saveur" آن را «یکی از محبوب‌ترین صادرات آشپزی آسیای جنوب شرقی» نامید.
در مالزی، "nasi ayam" (به معنای واقعی کلمه «پلو جوجه» در زبان مالایی) «یک غذای اصلی آشپزی» و یک غذای خیابانی محبوب به ویژه در ایپوه، مرکز مهاجرت هاینانی است.
اصطلاح عمومی "ناسی ایام" می‌تواند به انواع مختلفی از جمله مرغ سوخاری و سرخ شده اشاره داشته باشد، می‌توان آن را با انواع سس‌ها از جمله باربیکیو و با انواع مخلفات از جمله برنج بخارپز به جای برنج روغنی چاشنی شده، سوپ، سرو شود. یا کله پاچه مرغ سرو کرد.
در مالاکا و موار، برنج به جای کاسه به شکل توپ سرو می‌شود. این غذا معمولاً به عنوان "توپک برنج مرغ" شناخته می‌شود. برنج بخارپز شده به شکل گوی‌هایی به اندازه توپ گلف در می‌آید و در کنار مرغ خرد شده سرو می‌شود.
مرغ مطابق با روش‌های سنتی هاینانس تهیه می‌شود که شامل تنگاب‌پزی کردن کل مرغ در دمای زیر جوش برای پختن و تولید آب است. مرغ را پس از پختن در یخ فرو می‌برند تا پوستی ژله‌مانند ایجاد شود و برای خشک شدن آویزان می‌شود.
تنه از چربی گرفته شده و مقداری از چربی و مایع آن به همراه زنجبیل، سیر و برگ‌های پاندان در پخت برنج استفاده می‌شود و برنجی روغنی و خوش طعم تولید می‌کند که گاهی به آن برنج روغنی می‌گویند. در سنگاپور مهم‌ترین قسمت مرغ نیست، بلکه برنج است.
پلو جوجه هاینانس یک غذای رایج در تایلند است که به آن "khao man kai" می‌گویند () در لغت به معنای برنج روغنی مرغ است. جوجه‌هایی که در تایلند برای این غذا استفاده می‌شوند معمولاً جوجه‌های آزاد از نژادهای محلی هستند که در نتیجه بافت لاغرتر و خوشمزه‌تری دارند. با این حال، گوشت مرغ از مزارع مرغداری در مقیاس بزرگ به‌طور فزاینده ای مورد استفاده قرار می‌گیرد. "Khao man kai" با چاشنی خیار و گاهی اوقات توفو با خون مرغ و گشنیز تازه، همراه با یک کاسه نام سوپ، یک آبگوشت مرغ شفاف که اغلب حاوی دایکون برش‌شده است، سرو می‌شود.
ژُرژ حُبیکا (به ) (زادۀ ۸ فوریه ۱۹۶۲، در  بسکنتا) یک طراح مد اوت کوتور و نیز لباس‌های آمادۀ لبنانی و بنیانگذار برند و خانۀ مد Georges Hobeika است.
حبیکا در سال ۱۹۹۵ آتلیۀ خود را به طور رسمی در بیروت افتتاح کرد و بیش از یک دهه است که مجموعه‌ لباس‌های خود را در هفته مد پاریس به نمایش می‌گذارد. حبیکا به عنوان عضو مهمان به طور رسمی توسط اتحادیه مد اوت کوتور به رسمیت شناخته شده است.
حبیکا در حال حاضر مالک و مدیر خانه مد خود است که شامل ۴ خط تولید می‌باشد: ژرژ هوبیکا کوتور، ژرژ هوبیکا عروس، ژرژ هوبیکا انحصاری و جی اچ از ژرژ حبیکا. حبیکا برند خود را از نمایشگاه خود در پاریس و نیز از دفتر مرکزی آتلیۀ خود در بیروت اداره می کند.
پالینوپسیا (به یونانی: "پیلین" به معنی «دوباره» و "اوپسیا" به معنی «دیدن») به عارضه‌ای گفته می‌شود که با دیدن مداوم یک تصویر پس از حذف آن از میدان بینایی همراه است. پالینوپسیا به تنهایی تشخیص یک بیماری نیست؛ بلکه شامل گروهی متنوع از علائم بصری پاتولوژیک با علل مختلف است. ماندگاری تصویر در میدان دید یک مترادف برای پالینوپسیا تلفی می‌شود.
در سال ۲۰۱۴، Gersztenkorn و Lee به‌طور جامع همه موارد پالینوپسیا را بررسی کردند و آن را به دو گروه مرتبط بالینی تقسیم کردند: پالینوپسیا بصری و پالینوپسیا توهم‌زا. پالینوپسیا توهم‌آمیز، معمولاً به دلیل تشنج یا ضایعات قشر خلفی، شامل پس‌تصویر طولانی مدت با وضوح بالا است. پالینوپسیا بصری معمولاً به دلیل میگرن، ضربه به سر، داروهای تجویزی، سندرم دید برفکی یا اختلال ادراک مداوم توهم‌زا (HPPD) ایجاد می‌شود که دارای پس تصویر تحت تأثیر نور و حرکت محیط است که بدون شکل، نامشخص یا با وضوح پایین است.
افراد مبتلا به پالینوپسیا اغلب سایر توهمات و اختلالات بینایی مانند فتوپسی، دیسمتروپسی، سندرم دید برفکی، پدیده انتوپتیک زمینه آبی و غیره را گزارش می‌کنند.
ضایعات قشر مغزی شامل مسیر بینایی خلفی (تومور، آبسه، خونریزی، انفارکتوس، ناهنجاری شریانی وریدی، دیسپلازی قشر، آنوریسم) و علل مختلف تشنج (هیپرگلیسمی، جهش کانال یونی، بیماری کروتزفلد-جاکوب، تشنج ایدیوپاتیک و غیره) باعث بیش‌فعالی یا بیش تحریک‌پذیری قشر کانونی می‌شود که منجر به فعال سازی نامناسب و مداوم مدار حافظه دیداری می‌شود.
پالینوپسیا بصری یک اختلال عملکرد ادراک بصری تلقی می‌شود که ناشی از تغییرات پراکنده و مداوم در تحریک‌پذیری عصبی است که بر مکانیسم‌های فیزیولوژیکی نور یا درک حرکت تأثیر می‌گذارند. پالینوپسیا بصری توسط میگرن، سندرم دید برفکی، اختلال ادراک پایدار توهم زا، داروهای تجویزی و ضربه به سر ایجاد می‌شود یا ممکن است ایدیوپاتیک باشد. طبق گزارش‌ها، داروهای ترازودون، نفازودون، میرتازاپین، توپیرامات، کلومیفن، داروهای ضدبارداری خوراکی و ریسپریدون باعث پالینوپسیا بصری می‌شوند. یک بیمار اغلب دارای چندین نوع پالینوپسیا بصری است که نشان دهنده اختلال در درک نور و حرکت است. نور و حرکت از طریق مسیرهای مختلف پردازش می‌شوند که نشان‌دهنده تغییرات تحریک‌پذیری پراکنده یا سراسری در مغز است.
پالینوپسیا یک علامت پاتولوژیک است و باید از پس تصاویر فیزیولوژیکی که یک پدیده شایع و خوش‌خیم هستند، متمایز شود. پس‌تصاویر فیزیولوژیکی هنگام مشاهده یک محرک نورانی و تغییر تمرکز بینایی ظاهر می‌شوند. برای مثال، بعد از خیره شدن به صفحه کامپیوتر و نگاه کردن به سویی دیگر، یک پس‌تصویر مبهم از صفحه نمایش در میدان بینایی باقی می‌ماند. یک محرک به‌طور مداوم همان پس‌تصویر را ایجاد می‌کند که به شدت و کنتراست محرک، زمان تثبیت و وضعیت سازگاری شبکیه بستگی دارد. پس تصویرهای فیزیولوژیک معمولاً دارای رنگ مکمل محرک اصلی هستند (پس تصویر منفی)؛ در حالی که پس تصویرهای پالینوپتیک معمولاً دارای همان رنگ محرک اصلی هستند. (پس تصویر مثبت) ابهاماتی بین پالینوپسیا بصری و پس‌تصاویر فیزیولوژیکی وجود دارد زیرا معیارهای دقیقی وجود ندارد که مشخص کند آیا پس‌تصویر پاتولوژیک است یا خیر.
پالینوپسیا بصری ناشی از ناهنجاری در درک اولیه یک محرک است و شبیه یک توهم بینایی است که درکی تحریف شده از یک محرک خارجی را شامل می‌شود. پالینوپسیا توهم زا به دلیل یک ناهنجاری پس از کدگذاری یک محرک در حافظه دیداری بوده و شبیه به یک توهم بصری پیچیده‌است. این نوع از پالینوپسیا در واقع ایجاد یک تصویر بصری شکل‌گرفته در ذهن است که وجود خارجی ندارد.
شرایط خارجی مانند شدت محرک، کنتراست پس‌زمینه، تثبیت و حرکت معمولاً بر ایجاد و شدت پالینوپسیا بصری تأثیرگذار است؛ اما پالینوپسیا توهم‌آمیز را تحت تأثیر قرار نمی‌دهد. پالینوپسیا بصری شامل پس‌تصاویری است که کوتاه‌مدت یا شکل‌نگرفته هستند، آن‌ها در همان محل در میدان بینایی محرک اصلی رخ می‌دهند و پیوسته یا قابل پیش‌بینی هستند. پالینوپسیا توهم‌زا شامل تشکیل پس‌تصویر و صحنه‌هایی است که به ظاهر واقعی بوده و با وضوح بالا و به صورت طولانی مدت رخ می‌دهند. آن‌ها در هر نقطه از میدان بینایی ایجاد می‌شوند و غیرقابل پیش‌بینی هستند. پالینوپسیا بصری توسط آسیب‌شناسی عصبی پراکنده مانند تغییرات کلی در گیرنده‌های انتقال‌دهنده عصبی ایجاد می‌شود، در حالی که پالینوپسیا توهم‌آمیز معمولاً توسط آسیب‌شناسی کانونی قشر مغز ایجاد می‌شود.
همچنین علائم بالینی که پالینوپسیا بصری را از نوع توهم‌زا آن متمایز می‌کند به افتراق و ارزیابی خطر در توهمات بینایی کمک می‌کند. توهمات بصری پیچیده تشکیل شده نگران کننده‌تر از توهمات بصری ساده هستند.
باید تحقیقات بیشتری در خصوص تأثیر داروهای مختلف در درمان پالینوپسیا بصری انجام شود. هنوز مشخص نیست که آیا تاریخچه اصلی علائم و درمان آن تحت تأثیر علت ایجاد آن است یا خیر. همچنین مشخص نیست که آیا همپوشانی اثربخشی درمان برای پالینوپسیا بصری و سایر پدیده‌های مشابه مانند سندرم دید برفکی، اسیلوپسی، دیسمتروپسی و هاله‌ای دیدن منابع نور وجود دارد یا خیر.
پیشرفت‌های آینده در اف‌ام‌آرآی می‌تواند به میزان زیادی درک ما را از پالینوپسیا توهم‌آمیز و حافظه دیداری بیشتر کند. همچنین افزایش دقت در اف‌ام‌آرآی احتمالاً امکان مشاهده تغییرات کوچک متابولیکی یا پرفیوژن در پالینوپسیا بصری را بدون استفاده از پرتوهای یونیزان موجود در سی‌تی اسکن و ایزوتوپ‌های رادیواکتیو فراهم کند. مطالعه سایکوفیزیک ادراک نور و حرکت می‌تواند درک ما از پالینوپسیا بصری و بالعکس را افزایش دهد. به عنوان مثال، استفاده از بیمارانی که دنباله نور را مشاهده می‌کنند در مطالعات ادراک حرکتی می‌تواند درک ما را از مکانیسم‌های ثبات بینایی و سرکوب حرکت در طول حرکات چشم (مانند سرکوب ساکادیک) افزایش دهد.
اجازهٔ رقص روی صحنه مجموعه‌ای از کنسرت‌ها با اجرای گروه کره‌ای بی‌تی‌اس بود. به‌علت محدودیت‌های کووید ۱۹ در گردهمایی‌ها و سفرها، این مجموعه کنسرت‌ها در قالب اجراهای استادیومی با یا بدون حضور مخاطب زنده برگزار شد. فهرست ترانه‌های اجراشده در این کنسرت‌ها، شامل قطعاتی از آلبوم‌های قبلی گروه بود. این ۱۲ کنسرت در تاریخ ۲۴ اکتبر ۲۰۲۱، از سئول کرهٔ جنوبی آغاز شد و در ۱۶ آوریل ۲۰۲۲، در لاس وگاس نوادا پایان یافت.
این فهرست ترانه‌های اجراشده در کنسرت آن‌لاین ۲۴ اکتبر ۲۰۲۱ است و شامل تمام کنسرت‌های این مجموعه نیست.
ژنگ یی سائو که با نام چینگ شی هم شهرت دارد یک فرمانده دزدان دریایی چینی است که در سال‌های ۱۸۰۱ تا ۱۸۱۰ میلادی در دریای جنوبی چین فعالیت می‌کرد.
او سال ۱۷۷۵ در خانواده‌ای معمولی به دنیا آمد و سال ۱۸۰۱ با دزد دریایی به نام ژنگ یی ازدواج کرد. پس از مرگ شوهرش در سال ۱۸۰۷ او فرماندهی اتحادیه دزدان دریایی را با کمک فرزندخوانده‌اش به دست گرفت و بعدها با فرزندخوانده‌اش ازدواج کرد. او ۴۰۰ کشتی و ۴۰۰ تا ۶۰۰ هزار ملوان را فرماندهی می‌کرد و با قدرت‌های بزرگی مانند کمپانی هند شرقی بریتانیا، امپراتوری پرتغال و دودمان چینگ درگیر بود.
او در سال ۱۸۱۰ با مقامات چینگ توافق کرد که در صورت مصونیت قضایی و اجازه حفظ قسمتی از ناوگانش تسلیم شود. ژنگ یی سائو تا سال ۱۸۴۴ زندگی کرد و در آن سال فوت نمود. او یکی از موفق‌ترین دزدان دریایی تاریخ است.
ژنگ یی سائو سال ۱۷۷۵ در گوانگ‌دونگ به دنیا آمد. او احتمالاً از مردم تانکا بود و به تن‌فروشی و قوادی در یک روسپی‌خانه قایقی در گوانگ‌دونگ مشغول بود تا آنکه سال ۱۸۰۱ با یک دزد دریایی معروف به نام ژنگ یی ازدواج کرد.
ژنگ یی از خانواده‌ای دزدان دریایی معروفی می‌آمد که سابقه‌شان به دوران دودمان مینگ می‌رسید.
او که فرمانده و رهبر قابلی بود در سال ۱۸۰۵ توانست دیگر دزدان دریای جنوبی چین را قانع کند که اتحادیه‌ای را تشکیل بدهند. اتحادیه تازه تأسیس متشکل از شش ناوگان بود که هر یک به رنگ پرچم‌شان خوانده می‌شدند و رنگ‌ها عبارت بودند از قرمز، سیاه، آبی، سفید، زرد و بنفش. ژنگ یی فرماندهی بزرگترین ناوگان اتحادیه، ناوگان قرمز را به عهده داشت.
در سال ۱۸۰۷ ژنگ یی طی طوفانی به دریا افتاد و جان سپرد. ژنگ یی سائو به سرعت فرماندهی ناوگان را به دست گرفت و با کمک نزدیکانش توانست تعادل را در اتحادیه حفظ کند. او با گوئو پودایی که فرمانده ناوگان سیاه (دومین ناوگان پرقدرت اتحادیه) بود و در کودکی توسط ژنگ یی دزدیده شده و به دزد دریایی تبدیل شده بود نزدیک بود و در حالی که خود رهبری شوهرش بر کل ناوگان اتحادیه را در دست داشت فرماندهی ناوگان قرمز را به ژانگ بائو داده بود. یکی از مقامات چینی این دو را دیده بود می‌گوید: «ژانگ بائو از دستورهای ژنگ یی سائو اطاعت می‌کند و پیش از هر عملی او را طرف مشورت قرار می‌دهد».
پس از تثبیت قدرت ژنگ یی سائو فعالیت ناوگان اتحادیه گسترش یافت و طی مدت کوتاهی در سال ۱۸۰۸ دزدان دریایی توانستند نیمی از ناوگان چینی موجود در منطقه را طی چند درگیری منهدم نمایند و راه رود مروارید برای دزدان باز شد.
سال ۱۸۰۹ سالی پر از اتفاق برا اتحادیه بود. در ژوئیه ناوگان دودمان چینگ توانست ناوگان سفید اتحادیه دزدان دریایی را در جوهای منهدم نماید اما علی‌رغم این ضربه بزرگ ژنگ یی سائو در اوت همان سال فرمان هجومی وسیع را صادر کرد. ناوگان سرخ به دونگوان و ناوگان سیاه به شاندی حمله می‌کردند. ژنگ یی سائو نیز با ناوگان شخصی‌اش به سوی ناحیه شینهوی بادبان می‌کشید. اثر این ترکتازی برای حکومت چین ویرانگر بود. ناوگان سیاه شش هفته به غارت مشغول بود که در نتیجه آن ۱۰ هزار نفر کشته شدند و ناوگان سرخ هم روستاها و شهرهای بسیاری را ویران کرد. نیروی دریایی چین هم در اکتبر بار دیگر از دزدان دریای شکست خورد و منهدم شد.
مقامات چینی که از مقابله دزدان دریایی ناتوان بودند از اروپایی‌ها تقاضا کردند تا آنان را یاری نمایند. امپراتوری پرتغال که در آن زمان ماکائو را در اختیار داشت این خواسته را پذیرفت زیرا در سپتامبر ۱۸۰۹ ژنگ یی سائو کشتی دو دکله فرماندار تیمور پرتغال را گرفته بود.
در نوامبر ژنگ یی سائو به همراه تعداد کمی کشتی در خلیج تونگ چونگ برای تعمیرات لنگر انداخته بود که پرتغالی‌ها سه کشتی را جهت اذیت کردن ژنگ یی سائو به آن محل فرستادند و او هم از ناوگان سرخ خواست تا به یاری‌اش بیایند. هنگامی که ناوگان سرخ به خلیج رسید پرتغالی‌ها رفته بودند و ناوگان سرخ هم برای تعمیرات در همان‌جا لنگر انداخت. اما چند روز بعد شش ناوچه پرتغالی به منطقه وارد شدند و دزدان دریایی را در خلیج تونگ چونگ محاصره کردند چند روز بعد چینی‌ها هم ۹۳ کشتی برای کمک به محاصره ارسال نمودند.
دزدان دریایی به دفعات سعی کردند محاصره را بشکنند اما به خاطر باد نامساعد نتوانستند. محاصره همچنان ادامه داشت و هیچ‌یک از طرفین نمی‌توانست دیگری را شکست دهد. فرمانده ناوگان چینی‌ها در این زمان تصمیم گرفت ۴۳ کشتی خود را به کشتی آتش تبدیل کند و آن‌ها را به سمت ناوگان دزدان دریایی بفرستد اما دزدان دریایی توانستند کشتی‌ها را منحرف و آتش را خاموش کنند. چندتا از کشتی‌ها هم بر اثر تغییر جهت باد به سمت ناوگان چینی‌ها بازگشتند که باعث آتش گرفتن دو تا از کشتی‌های ایشان شد. با تغییر باد دزدان دریایی توانستند محاصره را بشکنند و به دریای جنوبی چین برسند. در این درگیری چینی‌ها ۳ کشتی را از دست دادند اما هیچ‌یک از کشتی‌ها دزدان دریایی غرق نشد.
شرایط برای ژنگ یی سائو کم‌کم در حال تغییر بود. ناوگان سیاه در جریان درگیری‌های پیشین از کمک خودداری کرده بود و نهایتاً با دریافت امان‌نامه خود را تسلیم چینی‌ها کردند.
پس از پرتغالی‌ها کمپانی هند شرقی بریتانیا هم به نبرد پیوسته بود و اکنون کشتی‌ها دولتی چین به همراه اروپایی‌ها در حال گشتزنی بودند. ایجاد گروه‌های شبه‌نظامی در بنادر و جلوگیری از تجدید قوا ناوگان دزدان دریایی هم به شدت دزدان را ضعیف کرده بود.
با وساطت حاکم پرتغالی ماکائو میان ژنگ یی سائو و مقامات چینی مذاکراتی جهت تسلیم او آغاز شد اما از آنجایی که ژنگ یی سائو خواهان حفظ ۸۰ کشتی و ۵۰۰۰ ملوان خود برای تجارت نمک بود مذاکرات به شکست انجامید. با ورود ده کشتی هندشرقی انگلیسی به نزدیکی محل مذاکره، ژنگ یی سائو که به توطئه و کمین چینی-انگلیسی مشکوک بود به سرعت با ناوگان خود عقب نشست.
در نهایت چند ماه بعد مذاکرات دیگری انجام شد که براساس آن در ۲۰ آوریل ۱۸۱۰ میلادی ژنگ یی سائو به همراه ۱۷۳۱۸ دزد دریایی، ۲۲۶ کشتی، ۱۳۱۵ توپ و ۲۷۹۸ عدد سلاح مختلف تسلیم شدند.
پس از تسلیم ژنگ یی سائو زندگی آرامی داشت تا آنکه در سال ۱۸۴۴ در سن ۶۹–۶۸ سالگی هنگامی که مالک قمارخانه مشهوری در گوانگ‌دونگ بود درگذشت.
فرانسوا خاویر اوبری (François Xavier Aubry) (۳ دسامبر ۱۸۲۴–۱۸ اوت ۱۸۵۴ میلادی)، تاجری فرانسوی-کانادایی و کاوشگر جنوب غرب آمریکا بود. دستاوردهای او شامل رکوردهای سرعت در مسیر سانتافه و کاوش‌های اولیه در مدار ۳۵ درجه شمالی در غرب قسمت شمالی آمریکا بود.
اوبری فرزند جوزف و ماگدلاین (لوپین) اوبری در سنت-ژوستن، کبک در ۳ دسامبر ۱۸۲۴ میلادی بود. او در یک زمین کشاورزی در آنجا رشد یافت. هنگامی که ۱۸ سال سن داشت به سنت نلوئیس، میزوری نقل مکان کرد، جاییکه به عنوان روحانی دکان کار کرد. بعد از این که منافع موجود برای کالاهای انتقال یافته در مسیر سانتافه را دید، اوبری پولش را برای خرید چندین ارابه و حیوانات بارکش ذخیره کرد. سپس یک خط اعتباری بدست آورد که به وسیله آن کالاهای تجاری را خریداری کرده و سپس در تاریخ ۹ مه ۱۸۴۶ میلادی به عنوان بخشی از کاروان یک تاجر از ایندیپندنس به مسیر سانتافه رفت. پس از فروش کالاهایش در سانتافه، اوبری با منافع مالی کافی بازگشت و توانست به‌طور کامل وام‌هایش را بازپرداخت کند. در ۱۸۴۷ میلادی به ایندیپندنس، میزوری نقل مکان کرد و به‌طور تمام وقت به عنوان حمل کننده کالا در طول مسیر شروع به کار کرد.
اوبری هنگام کار در مسیر سانتافه متوجه شد که سرعت در بیشینه‌سازی فرصت‌هایش نقشی کلیدی دارد. بدین منظور او به جای سنت مرسوم یک سفر در سال، شروع به انجام ۲ سفر در سال در آن مسیر نمود. افزایش جریان مالی به او امکان داد تا حیوانات بارکش بهتری را تهیه کرده و کالاها را در هر دو مسیر حمل کرده و به دنبال راه‌هایی جهت افزایش سرعت بگردد. یکی از این تلاش‌ها در جهت کاهش زمان سپری شده برای طی ۱۳۰۰ کیلومتر رفت و برگشت در تاریخ ۲۲ دسامبر ۱۸۴۶ میلادی صورت پذیرفت. با وجود این که اوبری در مسیر توسط بومیان، راهزنان و آب و هوای متخاصمانهٔ زمستانی مورد هجمه قرار می‌گرفت، او تنها پس از ۱۴ روز به ایندیپندنس رسید و رکورد قبلی‌اش را ۱۰ و نیم روز شکست. روزنامه‌ها به دلیل این دستاورد او را اوبریِ «تلگراف» نامیده و مدعی شدند که این تلاش «در مرز ماوراء الطبیعه» قرار دارد.
اوبری پس از این موفقیت به دنبال راه‌هایی بود که باز هم سرعتش را افزایش دهد. در تلاش برای انجام سه سفر طی ۱۸۴۸ میلادی، اوبری میزوری را اواسط مارس ترک کرد، قبل از این که به اندازه کافی علف برای خوراک چارپایان رشد کرده باشد؛ لذا غذای حیوانات باربری را با حمل منبع ذرت خوراکی تأمین نمود. اوبری بازگشتش از سانتافه به ایندیپندنس را در ۸ روز و ده ساعت صورت داد. برای سفر بازگشتی دومش در آن سال، اسب‌های اضافی در طول مسیر قرار داد. اوبری صبح ۱۲ سپتامبر ۱۸۴۸ میلادی، یک کپی از نسخه «جمهوری‌خواهی سانتافه» را حمل کرد که در آن اخبار عزیمتش درج شده بود. سفر او به دلیل باران و گل مختلف شد، اما توانست عصر ۱۷ سپتامبر پس از ۵ روز و ۱۶ ساعت به ایندیپندنس برسد. در نتیجه این سفر، او برنده ۵ هزار دلار شده و به او لقب «اسکیمر دشت‌ها» را دادند.
سپس اوبری که متقاعد شده بود رکورد او شکسته نخواهد شد به سانتافه نقل مکان نمود. او می‌خواست که پتانسیل بازار را در شهر چی‌واوا کاوش کند، لذا کاروانی را در فوریه ۱۸۴۹ میلادی به شهر هدایت کرد. کاروان دومش که به دنبال میانبری برای رد کردن کالاهای خریداری شده به میزوری بود از تگزاس عبور کرده تا کالاهایی را در ویکتوریا خریداری کرده و سپس به سوی چی‌واوا از طریق ال پاسو پیشروی نمود. این مسیر جدید با این که از نظر اقتصادی فوایدی داشت، مشخص شد که سخت بوده و اوبری تنها یک سفر دیگر را صورت داد. اواخر ۱۸۵۱ میلادی، اوبری به مسیر سانتافه بازگشت، جایی که جایگزینی را برای آن بخش از شاخه سیمارون کشف کرد، جایگزینی که فاصله سفر را ۸۴ کیلومتر کم کرد و دسترسی به برکه آبی در بخشی که فارغ از آن برکه غیرقابل سکونت بود را ارائه نمود. این مسیر میانبور به «میانبور اوبری» معروف شد.
توجه اوبری در ۱۸۵۲ میلادی به کالیفرنیا معطوف شد. در این هنگام بود که تصمیم گرفت قافله‌ای را به ریو گرانده و رودخانه‌های گیلا ببرد. او از آنجا به سان فرانسیسکو از طریق توسان و لس آنجلس پیش رفت و ۳۵۰۰ گوسفند، ۱۰۰ قاطر و ۱۰ ارابه از تدارکات را بدانجا تحویل داد.
اوبری پس از فروش کالاهایش با ۱۰ آمریکایی، ۶ مکزیکی و یک آشپز سیاهپوست داشت. او دوست داشت تا از طریق سرراست‌ترین مسیر ممکن به سانتافه بازگردد. هیئت او در ۱۰ ژوئیه ۱۸۵۳ میلادی از گذرگاه تجون، قبل از رسیدن به رودخانه کلرادو در ۲۳ ژوئیه عبور نمود. نقطه عبور اوبری در ۳۲ کیلومتری شمال دهانه رودخانه بیل ویلیامز تخمین زده شده‌است. از آنجا مسیرش به دلیل نقصان در نام مکان‌ها غیر قطعی است. توصیفات اوبری از درخت‌های سدر، کاج و صنوبر همراه با ذکر اوصاف مرتبط با تنگه‌های عمیق نشان می‌دهد که او از کوه‌های مرکزی آریزونا عبور کرده‌است. با شروع از ۳ اوت، این هیئت تهت هجمه گروهی از بومیان که اوبری به آن‌ها «Garroteros» (راهزنان که به وسیله خفه کردن مردم راهزنی کرده یا خفه سازی بطرز اسپانیولی انجام می‌دهند) می‌گفت قرار گرفت (احتمالاً اشاره به یومان‌ها یا موهاوی‌ها دارد). وضعیت این هجمه در ۱۴ اوت، هنگامی که یک فرمانده که وانمود به دوستی کرده و به اردوی اوبری نزدیک شد، تغییر پیدا کرد. در پایان ملاقات، رئیس دست راست اوبری را به عنوان پیام رمزی گرفت، پیامی که منجر به این شد که چماق‌های مخفی را بیرون کشیده و به هیئت اوبری حمله کنند. این حمله منجر به مجروح شدن تقریباً تمامی هیئت شد، اما قادر بودند که حمله را با ریوالورهای کلت دفع کرده و ۲۵ نفر از حمله‌گران را کشته و سایرین را نیز در این فرایند مجروح کنند. پس از این ماجرا، قافله به مبارزه با تماس‌های متخاصمانه با بومیان ادامه داد تا در ۶ سپتامبر به زونی پوبلوو، نیومکزیکو رسیدند.
مسجد من هم () جنبشی بود که در ابتدا آن زنان مسلمان از آزارهای جنسی که در حج دیده بودند صحبت می‌کردند. اما پس از مدتی زنان مسلمان تجربیات آزار جنسی که در دیگر مکان‌های مذهبی اسلامی متحمل شده بودند را هم با این نام به اشتراک می‌گذاشتند. واژه من هم در این جنبش الگو گرفته از جنبش من هم است که در سال ۲۰۱۷ جهانی شد.
در فوریه ۲۰۱۸ یک زن مسلمان پاکستانی تجربیات آزار جنسی خود از سفر حج را در فیسبوک به اشتراک گذاشت. مدتی بعد این مطلب پاک شد اما تا همان زمان توجه‌ها را به خود جلب کرد و زنان مسلمان دیگری هم تجربیات خود در این مورد را بیان نمودند.
روزنامه‌نگار مصری-آمریکایی منی الطحاوی هم تجربیات خود از آزار جنسی در سفر حج را که در سال ۱۹۸۲ در کتابش منتشر کرده بود را با "#MosqueMeToo" در توییتر منتشر کرد. زنان بسیار دیگری هم با این هشتگ در فضای مجازی از تجربیات آزار خود در مکان‌های مذهبی گفتند.
در شبکه‌های اجتماعی تعدادی به این هشتگ واکنش نشان دادند و آن را ابزار اسلام‌هراسی یا تبلیغات غربی‌ها دانستند.