moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
1-BASKETBRAWL/بسکت براول:در این مود، دو تیم ۳ نفره به رقابت با یکدیگر می‌پردازند. در ابتدای بازی یک توپ وسط میدان قرار دارد. بازیکنان هردو تیم باید ضمن جنگیدن با یکدیگر توپ را درون سبد تیم حریف قرار بدهند. هر تیمی که سریعتر اختلاف را به بالای 5 امتیاز برساند(سقف تعداد گل ها 10 امتیاز است) برندهٔ مسابقه است. هر پرتاب درون سبد از درون محوطه مشخص شده سبد 2 امتیاز و از بیرون آن 3 امتیاز دارد. درصورت اتمام زمان ۲ دقیقه ای بازی، تیمی که بیشتر امتیاز گرفته برندهٔ مسابقه اعلام می‌شود. درصورتی که زمان بازی به پایان برسد و دو تیم مساوی باشند، یک دقیقه وقت اضافه محاسبه خواهند شد. با شروع وقت اضافه، تمامی موانع بازی (جعبه‌ها و چمن‌ها و…) از بین می‌روند و هر تیمی که در این یک دقیقه اولین امتیاز را بگیرد برندهٔ مسابقه است. درصورت تساوی دوباره بین دوتیم، بازی مساوی تمام می‌شود.
2-DUELS/دوئل: در این مود دو بازیکن بصورت تک به تک باهم به رقابت می پردازند. هر بازیکن برای خود سه براولر انتخاب می کند که اگر هر کدام شکست بخورد،براولر بعدی برای او انتخاب می شود (مثل بازی های مبارزه ای). در آخر هر کسی که هر سه براولر حریف را شکست دهد ، برنده خواهد شد . اگر دوئل طولانی شود ، مانند مود های شوداون و ناک اوت، گاز های سمی کم کم زمین را در بر میگیرند تا اینکه یک بازیکن شکست بخورد.
3-WIPEOUT/وایپ اوت: در این مود دو تیم سه نفره به رقابت می‌پردازند، هر تیم باید در مجموع 10 بار افرادِ تیم حریف را از بین ببرد تا برنده شود، مدت زمان این مود ۳ دقیقه است، در صورتی که زمان بازی به پایان برسد تیمی که امتیاز بیشتری دارد( یعنی تعداد دفعات بیشتری افراد تیم حریف از بین برده است(اما کمتر از 10 دفعه)) برنده است و اگر امتیاز هر دو تیم برابر باشد بازی مساوی تمام میشود.
4-BOT DROP/بات دراپ:در این مود دو تیم سه نفره با هم به رقابت می پردازند. در طول بازی ربات هایی از آسمان به زمین میافتد(اگر روی بازیکن بیفتد از سلامتی او کم می شود)که به بازیکنی که به آن ضربه وارد کند حمله ور میشود. با کشتن هر ربات یک پیچ به زمین میافتد. هر تیمی که زود تر به 12 پیچ برسد برنده است. آخرین ربات یک ربات بزرگ تر است که به جای یک پیچ، سه پیچ می اندازد. در صورت تساوی پیچ های دو تیم، بازی مساوی تمام می شود.
5- HUNTERS /هانترز: در این مود ۱۰نفر در یک مپ بزرگ به مسابقه میپردازن. هدف بازی کشتن۶ نفر است، با هربار مردن براساس تعداد کشته هایتان در مکان جدیدی زنده میشوید. اولین نفری که بتواند ۶نفر را بکشد برنده بازی میشود و بقیه افراد براساس تعداد کشته هاشون رتبه بندی میشوند. نفر اول مسابقه با بیشترین تعداد کشته تمام مدت با یک فلش علامت داده میشود.
مودهای ویژه:
در این مود‌ها به بازیکن‌ جام اضافه و یا از آن کسر نمیشود.
1- Robo Rumble/روبو رامبل: در این مود یک تیم سه نفره باید در مدت زمان ۲ دقیقه از یک گاوصندوق در برابر ربات‌ها حفاظت کنند. ربات‌های کوچک پشت سر هم به گاوصندوق حمله می‌کنند و هر از گاهی یک ربات بزرگ نیز به گاو‌صندوق حمله می‌کند. در صورتی که تیم سه نفره بتواند مانع نابود شدن گاوصندوق شود برنده می‌شود. این مود از سطح Normal شروع می‌شود و با Insane XVI تمام می‌شود. در سطح‌های بالاتر ربات بزرگ عصبانی تر می‌شود و نابود کردن سخت‌‌تر می‌شود.
2- Big Game/بیگ گیم: در این مود یک تیم پنج نفره به رقابت با یک براولر بزرگ با سلامتی زیاد و قدرت ضربه بیشتر می‌پردازند. این مود ۲ دقیقه زمان دارد و در صورتی که تیم ۵ نفره بتواند براولر بزرگ را نابود کند برنده می‌شود و در صورتی که پس از پایان ۲ دقیقه نتوانند از پس او بر بیایند، براولر بزرگ برنده می‌شود.
3- Boss Fight/باس فایت: در این مود یک تیم سه نفره به مبارزه با یک ربات بزرگ می‌پردازند. این ربات در طول بازی لیزر شلیک می‌کند، با شتاب به سمت براولرها حمله می‌کند و موشک‌های آتشین پرتاب می‌کند. هر از گاهی ربات‌های کوچکی به سمت بازیکنان حمله می‌کنند. در صورتی که تیم سه نفره بتواند ربات بزرگ را نابود کند برنده می‌شود و در صورتی که ربات بزرگ هر سه نفر را نابود کند، این تیم بازنده می‌شود. در صورتی که یکی از اعضای تیم کشته شود و هنگامی که حداقل یکی از هم تیمی‌هایش زنده باشد، پس از ۲۰ ثانیه به زمین بر می‌گردد. این مود از سطح Normal شروع می‌شود و با Insane XVI تمام می‌شود. در سطح‌های بالاتر ربات بزرگ عصبانی تر می‌شود و نابود کردن آن در هر مرحله سخت‌تر می‌شود.
1-VOLLEYBRAWL/ والی براول
2-LONE STAR / لون استار
3-PAY LOAD /پیلود
4-SUPER CITY RAMPAGE/سوپرسیتی رمپیچ
5-TROPHY THIEF/ دزدی جام
6-HOLD THE TROPHY/نگه داشتن جام
7-POWER PLAY/ پاورپلی
در این بازی به کاراکترهای مبارز، براولر گفته می‌شود. در حال حاضر 69 براولر در این بازی وجود دارد و ممکن است با شروع هر فصل از بازی به تعداد براولرها اضافه شده و شخصیت‌های جدید همراه با قابلیت‌های متفاوت به بازی اضافه شوند.
براولرهای بازی عبارتند از:
۱. شِلی (Shelly): براولر آغازین
ایران براول
قضیه ۳ اتحاد وندموند فرض کنید r , n ,m اعداد صحیح نامنفی بوده و r کوچکتر مساوی از n , m است. آنگاه:
شکل شماره ۱
تذکر: این اتحاد توسط ریاضی‌دان الکساندر-توفیل وندرموند در قرن هجدهم کشف شد.
اثبات: فرض کنید m عنصر در یک مجموعه و n عنصر در مجموعه دوم وجود داشته باشد. آنگاه تعداد روش‌هایی که می‌توان r عنصر را از اجتماع این مجموعه‌ها انتخاب کرد، برابر است با (شکل ۲)
روش دیگر برای انتخاب r عنصر از اجتماع این مجموعه‌ها این است که k عنصر از مجموعه اول و r-k عنصر از مجموعه دوم برداشته شود که k یک عدد صحیح ۰≤k≤r است.
با استفاده از اصل ضرب، این کار را می‌توان به (شکل ۳) روش انجام داد.
بنابراین این تعداد روش‌های انتخاب r عنصر از اجتماع، همچنین برابر است با:
این اتحاد وندرموند را ثابت می‌کند.
نتیجه ۴ از اتحاد وندرموند نتیجه می‌شود.
نتیجه ۴ اگر n یک عدد صحیح نامنفی باشد، آنگاه:
اثبات: از اتحاد وندرموند با m=r=n استفاده کرده و بدست می‌آوریم:
تساوی آخر با استفاده از رابطه (شکل ۷) به دست آمده‌است.
همان‌طور که اثبات قضیه ۴ نشان خواهد داد، اتحادهای ترکیبیاتی را می‌توان با شمارش رشته‌های بیتی با خصوصیات مختلف نیز بدست آورد.
قضیه ۴ فرض کنید r , n اعداد صحیح نامنفی با r≤n هستند. آنگاه:
اثبات: از اثبات ترکیبیاتی استفاده می‌کنیم. طبق مثال ۱۴ از بخش ۵–۳، سمت چپ رابطه، (شکل ۹) ، تعداد رشته‌های بیتی با طول n + 1 که شامل r + 1 بیت یک هستند را می‌شمارد.
با در نظر گرفتن مکان‌های ممکن آخرین بیت ۱ در رشته‌ای با r+1 بیت یک، نشان می‌دهیم که طرف راست نیز همان اشیاء را می‌شمارد.
آخرین بیت یک باید در مکان‌های r+1 , r+2 , … یا n+1 ظاهر شود. به علاوه اگر آخرین بیت یک، k امین بیت باشد، باید r بیت یک، در بین اولین k-1 مکان قرار گیرند.
در نتیجه طبق مثال ۱۴ از بخش ۵–۳، تعداد چنین رشته‌هایی برابر (شکل ۱۰) است.
با محاسبه مجموع برای kهای r+1≤k≤n+1، به دست می‌آوریم که
رشته بیتی با طول n شامل دقیقاً r+1 بیت یک وجود دارد. (توجه کنید که آخرین جمله اثبات، با تغییر مغیر j=k-1 نتیجه می‌شود. (
چون سمت چپ و راست هر دو اشیاء یکسانی را می‌شمارند، با هم برابرند. این اثبات را تماس می‌کند.
ریاضیات گسسته / تألیف کنت. اچ. روزن
واژه خودترمیم شوندگی در علم مواد یعنی بازیابی خودبه خود خواص اولیه ماده پس از تخریب ماده توسط عامل خارجی.
این اصطلاح به‌صورت تئوریک چنین تعریف شده‌است: سیستم موادی که بتواند تنها در معرض حمله عامل تخریبی، عوامل ترمیم کننده آزاد کند، به صورتی که انسجام فیزیکی و استحکام مکانیکی خود را پس از تخریب بازیابد و در عین حال آن را از فروشست و تبادل یونی حفاظت نماید.
به این مواد هوشمند در اصطلاح Self-Repairing ,Self-Healing ,Autonomic-Healing یا Autonomic-Repairing گفته می‌شود.
مواد خود اصلاح شونده به موادی گفته می‌شود که به صورت جزئی یا کامل آسیب وارده به خودشان مثل ترک را بهبود می‌بخشد و انتظار می‌رود که خواص اصلی آن‌ها حفظ شود.نجمه نجم الدین، گلزار راغب، غزاله رحیمی، فاطمه صباغی - مواد خود اصلاح شونده و مکانیزم‌های ترمیم خو دبه خودی - دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات، دانشکده مهندسی پزشک
مواد خود ترمیم شونده به عنوان دسته‌ای از مواد هوشمند مطرح شده‌اند که به صورت خودکار، آسیب سطحی یا درونی آن‌ها ترمیم می‌شود.
یکی از مهمترین خصوصیات برجسته مواد بیولوژیکی، توانایی خود اصلاح شوندگی و بازیابی عملکرد به محض اعمال آسیب توسط بارهای مکانیکی خارجی است. در طبیعت، خود اصلاح شوندگی در سطح مولکول‌های مجزا مانند ترمیم DNA یا در سطح میکروسکوپی مانند ترمیم استخوان‌های شکسته، بستن و ترمیم آسیب‌های وارده به رگ‌های خونی و ترمیم یک برش کوچک روی انگشت، اتفاق می‌افتد. اما مواد ساخت بشر عموماً این توانایی ترمیم را دارا نیست.Martin D. Hager, Peter Greil, Christoph Leyens, Sybrand van der Zwaag, Self-Healing Materials. WILEY-VCH Verlag GmbH & Co. KGaA, Weinheim Adv. Mater. 2010, 22, 5424–5430
پلیمرهای شکننده و کامپوزیتهای ساختاری که از آن‌ها تشکیل می‌شود وقتی در معرض بارگذاری ترمومکانیکی پی در پی قرار می‌گیرد، مستعد ایجاد میکرو ترک‌ها است. برای کامپوزیتهای ساختاری، این میکرو ترک‌های زمینه به هم می‌پیوندد و باعث سایر خرابی‌ها مثل جدا شدن فیبر از زمینه و لایه لایه ای شدن آن می‌شود. تشخیص و در مرحله بعد ترمیم این آسیب‌ها، اغلب مشکل است زیرا اغلب این آسیب‌ها، در عمق سازه رخ می‌دهد و با پیشروی این آسیب‌ها، درنهایت یک پارچگی سازه به خطر می‌افتد.M.R. Kesslera, N.R. Sottosc,d, S.R. Whiteb,d. Self-healing structural composite materials. Composites: PartA 34 (2003) 743–753
بنابراین طراحی مواد مهندسی بر اساس دو الگوی "جلوگیری از آسیب" و "مدیریت آسیب" صورت می‌گیرد.
در این راستا، مواد خود اصلاح شونده دارای قابلیت‌های گسترده‌ای، خصوصاً برای کاربردهای ایمن در دراز مدت در نواحی غیرقابل دسترس است.
استراتژی‌ها و رویکردهای مختلفی برای طراحی مواد خود اصلاح شونده در دسته‌های مختلف مواد مهندسی، مورد بررسی قرارگرفته است. این مواد دارای خصوصیات ذاتی متفاوتی است؛ با این حال، برای همهٔ آن‌ها اصلاح خود به خودی بر اساس اصول مشترکی است. پیشنیاز اصلاح خود به خودی یک آسیب (مکانیکی)، تشکیل یک فاز متحرک است که ترک موجود را ببندد (شکل ۲). اگر آسیبی روی ماده ایجاد شود (شکل ۱الف و ب) یک ترک به وجود می‌آید. ترمیم خود به خودی در سطح میکروسکوپی تا ماکروسکوپی اتفاق می‌افتد. در ابتدا با بروز آسیب، به صورت خود به خودی یا به وسیله یک محرک خارجی، تشکیل فاز متحرک (شکل ۲پ) تحریک می‌شود. سپس به دلیل انتقال مستقیم جرم به سمت محل آسیب و متعاقباً واکنش اصلاح موضعی، به تدریج آسیب از بین می‌رود (شکل ۲ت) لازم است ذکر شود که اتصال مجدد صفحات ترک با برهم کنش‌های فیزیکی یا پیوندهای شیمیایی صورت می‌گیرد. پس از ترمیم آسیب، مادهٔ متحرک قبلی مجدداً ثابت می‌شود و بازیابی کامل خصوصیات مکانیکی حاصل می‌شود (شکل ۱ث) این اصل کلی، محدود به یک دستهٔ خاص از مواد نیست و با توجه به خواص مواد مختلف، دمای مورد نیاز برای شروع فرایند متفاوت خواهد بود. به عنوان مثال دمای محیط برای بتن دمای پایین (کمتر از ۱۲۰ درجهی سانتیگراد) برای پلیمرها (و کامپوزیت‌های آنها) دمای بالا برای فلزات (کمتر از ۶۰۰درجه سانتیگراد) و سرامیک‌ها (بیشتر از ۱۸۰۰ درجه سانتیگراد) مورد استفاده قرار می‌گیرد. همچنین، ابعاد آسیبی که می‌تواند ترمیم شود با توجه به ابعاد نمونه و تعداد گونه‌های انتقال یافته متفاوت است.
مواد خود اصلاح شوندهٔ نیازمند تحریک خارجی مثل حرارت یا نور است. انرژی بیشتر برای فرایند ترمیم با کنترل شرایط و استفاده از محرک‌های خارجی هدفمند (مثل نور لیزر، حرارت القایی یا مقاومتی) تأمین می‌شود. در مقابل، مواد خود اصلاح شوندهٔ مستقل نیازمند محرک‌های خارجی نیستند و آسیب، خود محرکی برای فرایند ترمیم است.S. D. Bergman, F. Wudl, J. Mater. Chem. 2008, 18, 41
مواد خود اصلاح شوندهٔ برونی دارای قابلیت نهان برای ترمیم خود به خودی نیستند؛ بلکه فرایند ترمیم در آن‌ها به کمک مؤلفه‌های خارجی صورت می‌پذیرد، مثل کپسول‌های نانو یا میکرو که در ماتریس مواد مختلف، نفوذ داده می‌شود. محتوای این کپسول‌ها، فاز متحرک روی قسمت آسیب دیده را به وجود می‌آورد. در مقابل، ترمیم خود به خودی درونی نیازمند عامل‌های مجزایی نیست و درنتیجه بیشتر ترجیح داده می‌شود. اما بسته به نوع مواد و مکانیزم ترمیم همیشه امکان‌پذیر نخواهد بود. تشکیل پیوندهای شیمیایی (اولیه یا ثانویه) و نیز برهمکنش‌های فیزیکی بین سطوح ترک (چسبندگی، رطوبت) مثال‌های موفقی برای ترمیم خود به خودی از این طریق است، به شرط اینکه عرض ترک کمتر از یک مقدار مشخص باشد.Talrega, R. Damage development in composites: mechanisms and modelling. J. Strain Anal. Eng. Des. 24, 215–222 (1989)
کامپوزیت خود اصلاح شونده از یک ماده کامپوزیتی با زمینه پلیمری و ساختاری تقویت شده با الیاف و ماده اصلاح کننده تشکیل شده‌است. در این کامپوزیت، یک عامل اصلاح کننده میکروکپسول شده و یک کاتالیزور شیمیایی جامد درون فاز زمینه پلیمری پراکنده شده‌است. فرایند اصلاح کنندگی با انتشار ترک به داخل میکرو کپسول‌ها آغاز می‌شود و سپس عامل اصلاح‌کننده در داخل صفحه ترک آزاد می‌شود. ظاهر شدن عامل اصلاح کننده در برابر کاتالیزور شیمیایی باعث شروع شدن پلیمریزاسیون (پلیمر سازی) و اتصال صفحات ترک به یکدیگر می‌شودTalrega, R. (ed.) Damage Mechanics of Composite Materials 139–241 (Elsevier, New York, 1994)White SR, Sottos NR, Geubelle PH, Moore JS, Kessler MR, Sriram SR, Brown EN, Viswanathan S. Autonomic healing of polymer composites. Nature 2001; 409:794–7(شکل۳).
عامل اصلاح کننده، پوسته میکرو کپسول، کاتالیزور شیمیایی، زمینه پلیمری و الیاف تقویت کننده، بخش‌های اصلی یک کامپوزیت خود اصلاح شونده را تشکیل می‌دهند. عامل اصلاح کننده می‌تواند، مونومر دی سیکلوپنتادین (DCPD) باشد که همراه با ترت بوتیل کته کول (100 – 200 ppm) دارای لزجت کم و عمر مفید بسیار خوبی است. برای دست یافتن به میکرو کپسول‌های با قطر میانگین (۱۱۶ µm) عامل اصلاح کننده به روش پلیمریزاسیون درجا در پلی اوره فرمالدهید، به صورت کپسولی در می‌آید. کاتالیزوری که استفاده می‌شود، کلراید روتنیوم بنزیلیدین بیس (تری سیکلو هگزیل فسفین) است (کاتالیزور گرابس) کاتالیزور گرابس یک پلیمریزاسیون مقابله ای حلقه گشا (ROMP) از (DCPD) را آغاز کرده و پلیمری سخت با اتصالات عرضی زیاد ایجاد می‌کند. تجزیه گرمایی کاتالیزور گرابس، در بالای ۱۲۰درجه سانتیگراد رخ می‌دهد.Kessler MR. Characterization and performance of a selfhealing composite material. PhD Dissertation. University of Illinois at Urbana-Champaign; 2002.M. M Caruso , D. A. Delafuente , V. Ho , N. R. Sottos , J. S. Moore , S. R. White , Macromolecules 2007 , 40 , 8830
در حال حاضر، در حوزه مواد خود اصلاح شونده، پلیمرها مهمترین کاربرد را دارند. علت این امر ناشی از سهولت عملکرد و اصلاح سیستم‌های پلیمری و امکان القای تحریک ترمیم در دماهای کمتر است. در این دسته از مواد، ترمیم خود به خودی برونی به کمک عامل‌های ترمیم مایع صورت می‌گیرد. به این ترتیب که پس از ایجاد آسیب مکانیکی در نمونه، میکرو کپسول‌های پرشده با یک مونومر، محتویات خود را در محل ترک آزاد می‌سازند؛ سپس مونومرها در داخل صفحهٔ ترک با کمک یک کاتالیزور به پلیمر تبدیل می‌شود و اتصال مجدد صفحات ترک به یکدیگر صورت می‌گیرد. اما مشکل این است که بازیابی عملکرد در نمونه فقط یکبار امکان‌پذیر است. به همین دلیل استفاده از سایر عامل‌های ترمیم، مثل حلال‌های خالص (کلروبنزن)B. J. Blaiszik , M. M. Caruso , D. A. McIlroy , J. S. Moore , S. R. White ,N. R. Sottos , Polymer 2009 , 50 , 990 و نیز ترکیبی از مونومرهای واکنش‌پذیرC. Suryanarayana, K. Chowdoji Rao, D. Kumar, Progr. Org. Coatings 2008, 63, 72. روغن تخم برزکJ. Yang, M. W. Keller, J. S. Moore, S. R. White, N. R. Sottos, Macromolecules 2008, 41, 9650 ایزوسیاناتS. H. Cho, H. M. Andersson, S. R. White, N. R. Sottos, P. V. Braun, Adv. Mater. 2006, 18, 997 پلی دی متیل سیلوکسان و پلی دی اتیل سیلوکسان یا رزین‌های اپوکسیT. Yin , M. Z. Rong , M. Q. Zhang , G. C. Yang , Comp. Sci. Technol.2007 , 67 , 201D. S. Xiao, Y. C. Yuan, M. Z. Rong, M. Q. Zhang, Polymer 200950, 2967 مورد مطالعه قرارگرفته اند.
شکل ۴ مفهوم خود اصلاح کنندگی را توضیح می‌دهد. اصلاح شدن با قرار دادن یک عامل اصلاح کنندهٔ میکرو کپسول شده و یک محرک شیمیایی کاتالیزوری در داخل یک زمینه اپوکسی انجام می‌شود. ترک ایجادشده میکرو کپسول‌ها را پاره می‌کند. درنتیجه عامل اصلاح کننده با اثر مویینگی، در صفحه ترک آزاد می‌شود. پلیمر سازی عامل اصلاح کننده با تماس با کاتالیزور تعبیه شده شروع می‌شود و بین صفحات ترک، پیوند و اتصال برقرار می‌کند. آسیب ایجادشده که باعث راه اندازی این مکانیزم می‌شود، اصلاح خودکار محل تعیین شده را میسر می‌سازد.X. Chen , M. A. Dam , K. Ono , A. Mal , H. Shen , S. R. Nutt , K. Sheran , F. Wudl , Science 2002 , 295 , 1698
امروزه سیستم‌های میکرو کپسول نیمه تجاری برای روکش‌های پلیمری و پلیمرهای حجیم در دسترس قرار دارد. عامل ترمیم می‌تواند در داخل فیبرهای توخالی (الیاف شیشه) قرار داده شود که درنتیجه امکان انتقال عامل با محدودهٔ گسترده‌ای فراهم می‌شود. مطالعات اخیر نشان داده‌است که کپسولهای کروی یا فیبرهای استوانه ای برای دست یافتن به بازدهی بالا، در فرایند ترمیم سودمند است. ترمیم خود به خودی درونی در اکثر موارد نیازمند یک محرک خارجی هدفمند (مخصوصاً حرارت) است. اما سایر محرک‌ها نیز برای ترمیم پلیمرها به کار می‌روند. لازم است ذکر شود که در کنار محرک‌های مکانیکی شناخته شده، محرک‌های الکتریکی، الکترومغناطیسی، مغناطیسی، بالیستیک و نوری نیز وجود دارند. در ساده‌ترین مورد، ترمیم خود به خودی درونی با برهم کنش‌های فیزیکی حاصل می‌شود. به عنوان مثال حرارت دادن به پلیمرها، باعث شکل‌گیری جدید زنجیره‌ها شده و منجر به بسته شدن ترک می‌شود. برای آسیبی که شامل ایجاد شکاف در زنجیره‌های پلیمری است، ترمیم خود به خودی با تشکیل پیوندهای شیمیایی جدید حاصل می‌شود، ً مثلاً پلی کربنات‌ها دارای گروه‌های انتهایی برای واکنش است، برای شبکه سازی حرارتی بازگشت‌پذیر با واکنش‌های دیلز آلدرX. Chen , F. Wudl , A. K. Mal , H. Shen , S. R. Nutt , Macromolecules 2003 , 36 , 1802Y. -L. Liu , C. -Y. Hsieh , J. Polym. Sci. , Part A: Polym. Chem. 2006 , 44 , 905"E. B. Murphy , E. Bolanos , C. Schaffner-Hamann , F. Wudl , S. R. Nutt , M. L. Auad , Macromolecules 2008 , 41 , 5203M. Wouters , Prog. Org. Coat. 2009 , 64 , 156Y. -L. Liu , Y. -W. Chen , Macromol. Chem. Phys. 2007 , 208 , 224• P. Cordier , F. Tournilhac , C. Soulié-Ziakovic , L. Leibler , Nature 2008 , 451 , 977 و افزودنی‌های مایکل است اما عموما دماهای بالاتری (بالاتر از ۱۰۰درجهٔ سانتیگراد) برای فرآیند ترمیم خود به خودی مورد نیاز است. پلیمرهای ساختاری دینامیکی (دینامرها) که شامل اجزای مونومری که با اتصالات بازگشت پذیر به هم وصل می‌شود، دینامرها پتانسیل جالب توجهی را برای مواد خود اصلاح شونده) مثلا در شبکه‌های پلیمری) نمایان ساخت که در حال حاضر در دست بررسی است.
در مقایسه با پیوندهای کووالانسی، برهم کنش‌های ضعیف تری همچون پیوند هیدروژنی نیز در فرایند ترمیم مواد خود اصلاح شوندهٔ درونی مورد توجه قرارگرفته است. اخیراً لیبلر و همکارانش پلیمر خود اصلاح شونده با ترمیم خود به خودی درونی شامل یک الیگومری، الاستومر ترموپلاستیک حاوی اسیدهای چرب و دی اتیلن آمین عامل دار شده با اوره را گزارش کرده‌اندD. Montarnal , P. Cordier , C. Soulé-Ziakovic , F. Tournilhac , L. Leibler , J. Polym. Sci. , Part A: Polym. Chem. 2008, 46 , 7925 در حین رخداد یک آسیب، ً عمدتاً پیوندهای هیدروژنی از هم‌گسسته می‌شود ولی به دلیل بازگشت‌پذیر بودن، می‌تواند پس از تراکم، سطوح بریده شده را بازسازی نماید (شکل ۵) مکانیزم ترمیم توسط پیوندهای هیدروژنی با روکش‌های آکزونوبل به عنوان روکش‌های ترمیم کننده خود به خودی مستقل نیز مشاهده شده‌است که قادر به هموارسازی سطح، تحت تأثیر کمترین افزایش دما است.
علاوه بر پیوندهای هیدروژنی فوق، که عمدتاً از کمپلکس فلزی یا برهم کنش‌های فلز لیگاند است (مثل کمپلکس‌های فلز ترپیریدین) برهم کنش‌های یونی و برهمکنش‌های π-π نیز در ترمیم خود به خودی مواد، مورد توجه قرارگرفته اند. این پیوندها مشابه یک بست یا قلاب مولکولی عمل می‌کنند. به این صورت که با گسسته شدن پیوندهای شیمیایی (کووالانسی و غیر کووالانسی) در حین رخداد یک آسیب این پیوند قابلیت تشکیل مجدد رادارند.
زمینهٔ دیگر در حوزه مواد خود اصلاح شونده، مکانوشیمی است. تنش مکانیکی می‌تواند یک کاتالیزور را فعال کند و یک واکنش شیمیایی را القا نماید.
خود ترمیمی به سه روش: «سیستم کپسولی»، «» و «سیستم ذاتی» انجام می‌شود.
در درون این مواد، کپسول‌هایی وجود دارند که در درون این کپسول‌ها، عامل ترمیم وجود دارد (مطابق شکل) هنگامی که در الیاف پارگی به وجود می‌آید این کپسول‌ها نیز پاره می شوندو عامل ترمیم به بیرون می‌ریزد و باعث ترمیم بافت می‌شود.
در درون این مواد، رگه‌هایی تو خالی شبیه کانال یا فیبر وجود دارد. همچنین عامل ترمیم وجود دارد که در صورت پارگی این عامل بیرون ریخته و موجب ترمیم در بافت‌ها می‌شود.
این مواد قابلیت‌های نهانی دارند که از طریق واکنش‌های حرارتی برگشت‌پذیر، پیوند هیدروژنی و پخش مولکولی و در هم تنیدگی باعث ترمیم می‌شود.
لین و همکارانش فهمیدند که حضور نانو ذرات سیلیکای اصلاح سطح شده با فلوئور آلکیل در پوشش به‌طور قابل توجه خصیت دفع مایعات رادر پارچه به خصوص برای مایعات با کشش سطحی بسیار پائین مانند اِتانول را بهبود می‌دهد.
اخیراً ترمیم خود به خودی مواد بتنی هیدرولیکی هدف بسیاری از پژوهش‌های علمی بوده‌است. در یک بتن تخریب شده، آب به داخل ترک‌ها نفوذ می‌کند و تشکیل موضعی هیدرات‌ها را القا می‌کند که با توجه به فشار آب، مقدار Ph مورفولوژی ترک و عرض ترک باعث ترمیم ترک می‌شود. به طورکلی، عرض ترک نقش مهمی را در فرایند اصلاح خود به خودی ایفا می‌کند. به همین دلیل، کامپوزیت‌های سیمانی مهندسی (ECC) ساخته شده‌اند که عرض ترک را حتی در کرنشهای بسیار بالا در مقادیر کمتر از ۶۰ میکرومتر کنترل می‌کنند در طراحی بتن‌های خود اصلاح شونده از باکتری‌ها نیز استفاده شده‌است. دراین روش که الهام گرفته از طبیعت است، باکتری‌ها در بتن بدون تحرک می‌شوند و در صورت نفوذ آب به داخل ترک‌های جدید، فعال شده و مواد معدنی را ته‌نشین می‌کنند در مقایسه با بتن، اطلاعات کمی دربارهٔ فرایندهای بازسازی مواد سرامیکی مهندسی ترک دار در دسترس است. در سرامیک‌ها، دماهای بسیار بالای موضعی، برای ترمیم مورد نیاز است. علت این امر انرژی فعالسازی بالای انتقال جرم نفوذی در ساختارهای کووالانسی یا یونی سرامیک‌ها (مثل کامپوزیت SiC/AlSiO) است. واکنش ترمیم، از مرز و سطح دانه در نقاط تماس با ناحیهٔ ترک آغاز می‌شود. به علاوه، اکسایش فازهای غیر سمی در اتمسفر اکسید شونده مانند هوا، یک مکانیزم ترمیم مؤثر دیگر در حوزه مواد سرامیکی است. همچنین، در مواد چند جزئی و چند فازی تشکیل یک مادهٔ مذاب یوتکتیک (انتقال فاز) به عنوان مکانیزم‌های ترمیم احتمالی مطرح است اکثر فعالیت‌های صورت گرفته در زمینهٔ ترمیم خود به خودی مواد سرامیکی در دماهای بالا صورت گرفته‌است. به عنوان مثال، یک فاز شیشه ای حاوی کامپوزیت Si3N4/SiCدر دمای ۱۰۰۰درجه سانتیگراد ترمیم می‌شود که افزایش قابل توجه استحکام خستگی استاتیکی و دینامیکی را نیز به همراه دارد. مثال دیگر، روکش‌های حفاظت از خوردگی روی سرامیک‌های SiCاست که در آن‌ها فرایند خود اصلاح شوندگی از طریق مکانیزم اکسایش صورت می‌گیرد. به این صورت که حرارت ناشی از احتراق، واکنش ترمیم را آغاز می‌کند و در طی این فرایند یک پرکنندهٔ واکنش پذیر SiOC/MoSi2در ماتریس SiOCبا نفوذ اکسیژن دچار اکسایش می‌شود و به موجب آن SIO2 تشکیل شده و ترک را به صورت کامل می‌بندد (شکل ۵).
ترمیم خود به خودی در فلزات بسیار دشوارتر از سایر مواد است. با توجه به اندازه کوچک اتم‌های فلزی و عدم جهت‌گیری مناسب در پیوندهای شیمیایی، مکانیزم‌های شناخته شدهٔ ترمیم در فلزات فقط محدود به ترمیم نقص‌ها با حجم کوچک می‌شود. ازاین رو، موردهای موفق درزمینه ترمیم خود به خودی مواد فلزی کمیاب است. در این زمینه فرایند ترمیم می‌تواند لایه‌های سطحی فلز را در برابر اثرات مضر اتمسفر محافظت کند. اخیراً، ترمیم خود به خودی آلیاژهای Mg-Cu-Al مورد بررسی قرارگرفته است هی و همکارانش ترمیم خود به خودی آلیاژ Bi-Tiرا مورد بررسی قرار دادند. در این آلیاژ سیم‌های مرتب شدهٔ موازی در جهت تنش طراحی شد و یک ترک به صورت عمودی در جهت این سیم‌ها ایجاد شد. این سیم‌ها در تشکیل پل بین ترک‌ها نقش داشته و از طرف دیگر به عنوان میله‌های اتصال عمل می‌کنند. از آنجایی که این مواد تحت تبدیلات مارتنزیت قرار می‌گیرند، سیم می‌تواند کرنش‌های بالایی را تحمل کند و امکان بستن ترک‌ها را فراهم آورد.
روکش‌ها امکان حفظ و بهبود خصوصیات عمده مواد را فراهم می‌کنند. آنها می‌توانند یک بستر دور ماده فراهم کنند و از آن در برابر آسیب‌های محیط محافظت کنند؛ بنابراین، هنگامی که آسیب رخ می‌دهد (اغلب به شکل ترک‌های ریز) عناصر محیطی مانند آب و اکسیژن می‌توانند از طریق پوشش پخش شوند و ممکن است باعث صدمه یا خرابی ماده شوند. ترک‌های ریز در پوشش‌ها به ترتیب می‌تواند منجر به تخریب مکانیکی یا لایه لایه شدن پوشش شوند یا دلیل خرابی الکتریکی در کامپوزیت‌های تقویت شده با فیبر و میکروالکترونیک باشند. از آنجا که آسیب در چنین مقیاسی کم می‌باشد، تعمیر در صورت امکان، اغلب دشوار و پرهزینه است؛ بنابراین، یک روکش که به‌طور خودکار می‌تواند خود را بهبود ببخشد (روکش خود ترمیم شونده) می‌تواند با استفاده از خواص بازیابی خودکار (مانند خصوصیات مکانیکی، الکتریکی) باعث افزایش طول عمر مفید شود. اکثر رویکردهایی که در مورد مواد خود ترمیم کننده توضیح داده شد، می‌تواند برای ساخت روکش‌های خود ترمیم شونده از جمله میکرو کپسوله سازی (در یک محافظ قرار دادن - محصو) و معرفی پیوندهای فیزیکی برگشت‌پذیر مانند پیوند هیدروژن، پیوند یونی و پیوندهای شیمیایی کاربرد داشته باشد. میکروکپسولاسیون رایج‌ترین روش برای تولید روکش‌های خوددرمانی است. رویکرد کپسول در ابتدا توسط وایت و همکاران او توصیف شده‌است. به تازگی، از سوسپانسیون‌های مایع حاوی کپسول‌های ریز محصور شده از فلز یا کربن سیاه برای بازگرداندن هدایت الکتریکی در یک دستگاه میکروالکترونیکی چند لایه و الکترودهای باتری استفاده شده‌است. با این حال استفاده از میکرو کپسول برای بازگرداندن خصوصیات الکتریکی در پوشش محدود است. متداول‌ترین کاربرد این روش در پوشش‌های پلیمری برای محافظت در برابر خوردگی، ثابت شده‌است. محافظت در برابر خوردگی از مواد فلزی در مقیاس اقتصادی و زیست‌محیطی از اهمیت قابل توجهی برخوردار است. برای اثبات اثربخشی میکروکپسولها در پوششهای پلیمری برای محافظت در برابر خوردگی، محققان تعدادی ماده را محصور کرده‌اند. این مواد شامل مونومرهای ایزوسیانات مانند رزین اپوکسی، روغن کتان و روغن تونگ هستند. برای محصور کردن این مواد در کپسول از پوسته‌های مانند فنل فرمالدئید، اوره فرمالدئید، دندریتیک، ملامین فرمالدئید و غیره استفاده شده‌است. هر ماده پوسته شایستگی‌ها و ناهنجاری‌های خاص خود را دارد. با استفاده از مواد فوق در پوشش‌ها ثابت شد که این کپسول‌ها به‌طور مؤثری از فلز در برابر خوردگی محافظت می‌کنند و طول عمر پوشش را افزایش می‌دهند.
روشهای فراوانی برای ارزیابی توانایی‌های خوددرمانی برای انواع مواد مختلف تدوین شده‌است.
از این رو، هنگامی که خود درمانی بهبود می‌یابد، باید پارامترهای مختلفی در نظر گرفته شود مانند:
نوع محرک (در صورت وجود)، زمان بهبودی، حداکثر میزان چرخه بهبودی که مواد می‌توانند تحمل کنند، در حالی که خواص باکره مواد (خواص استفاده نشده و دست نخورده) را در نظر می‌گیریم.
این به‌طور معمول پارامترهای فیزیکی مربوطه مانند مدول کششی، کشیدگی در هنگام شکست، مقاومت در برابر خستگی، رنگ و شفافیت را در نظر می‌گیرد. توانایی خود ترمیمی از یک ماده خاص به‌طور کلی به بازیابی یک خاصیت خاص نسبت به مواد باکره، که به عنوان بازده خوددرمانی معرفی می‌شود، اشاره دارد. با مقایسه مقدار تجربی مربوطه به دست آمده برای نمونه باکره با نمونه شفابخش (بهبود یافته)، می‌توان بازده خوددرمانی را تعیین کرد.
در حین استفاده، همهٔ مواد طبیعی و سنتزی آسیب می‌بیند. اگر میزان آسیب از یک مقدار بحرانی فراتر رود، شکست قطعه و نهایتاً کاهش عملکرد دستگاه رخ می‌دهد. در مقابل، مواد خود اصلاح شونده می‌توانند روند گسترش آسیب را معکوس کند و از این رو قادر به افزایش طول عمر محصولات خواهند بود (مدیریت آسیب) مواد خود اصلاح شونده تا حد زیادی قابلیت اطمینان محصولات را افزایش می‌دهند. به علاوه، ً افزایش طول عمر اجزای اساسی مثلاً در تولید انرژیهای جایگزین (بادی، حرارت خورشیدی) در کاربردهای جدید نوری مثل LED یا ایمپلنت‌های پزشکی می‌تواند نقش مهمی در بهینه‌سازی بازده اقتصادی داشته باشد. مثلاً می‌توان طول عمر استنت‌ها را به کمک این مواد به مقدار قابل توجهی افزایش داد و از این رو هزینه‌های درمانی نیز به‌طور قابل ملاحظه ای کاهش می‌یابد. مواد خود اصلاح شونده در صنایع هوافضا و خودروسازی می‌توانند هزینه‌های انرژی و زیست‌محیطی را کاهش دهند.
آسیب‌های ساختاری به کمک مواد اصلاح شونده قابل اصلاح یا ترمیم است به تبع آن خصوصیات مکانیکی نیز تا حدی بازیابی می‌شود. در این گزارش به بررسی رفتار ترمیم خود به خودی در انواع مواد پرداخته شده‌است. اصول و مکانیزم عملکرد مواد کامپوزیتی و پلیمری در فرایند اصلاح خود به خودی بسیار نزدیک به هم است. امکان انجام ترمیم خود به خودی در کامپوزیت‌ها و پلیمرها نسبت به فلزات یا سرامیک‌ها بیشتراست که این امر ناشی از ساختار مولکولی ویژهٔ پلیمرها و کامپوزیت‌ها در محدوده دمایی کاربرد آنها است. لازم است ذکر شود که درزمینه ترمیم خود به خودی چالش‌های دیگری نیز مطرح است. مثلاً توسعهٔ مواد خود اصلاح شوندهای که قادر به بازیابی سایر خصوصیات مانند رسانایی، رنگ، فلوئورسنس پس از تخریب مکانیکی یا سایر اثرات منفی (نور شدید، حرارت و سایر موارد) است. چالش‌هایی نیز درزمینهٔ سیستم‌های نانو وجود دارد مثل نانو مواد فتونی متامواد) این سیستم‌ها به دلیل نسبت سطح به حجم بالا بیشتر در معرض آسیب قرار می‌گیرند.
اندوتلیوم قرنیه دارای بافت تخصصی، سلول‌های پهن و دارای میتوکندری می‌باشد که که خط سطح خلفی قرنیه را پوشش می‌دهند و با اتاق قدای در تماس هستند. اندوتلیوم قرنیه وظیفهٔ حمل و نقل مایعات و مواد محلول در آن‌ها را در سراسر سطح خلفی قرنیه دارد و موجب حفظ قرنیه را به صورت دهیدراته نگه می‌دارد که این حالت برای عبور دهی نور از آن لازم است (قرنیه شفاف باقی می‌ماند)
اندوتلیوم قرنیه از لحاظ جنین‌شناسی از ستیغ عصبی منشأ گرفته‌است. پس از زایمان مجموع سلول‌های اندوتلیال قرنیه (حدود ۳۰۰٬۰۰۰ سلول در هر قرنیه) است که در اوایل سه‌ماهه دوم بارداری به این مقدار رسیده‌است. پس از آن تراکم سلولی اندوتلیال (اما نه به صورت مطلق تعداد سلول‌ها) به سرعت در حال کاهش است، زمانی که قرنیهٔ جنین در حال رشد است. تعداد سلول‌های اندوتلیال در نهایت به مقدار تراکم بزرگسالان خواده رسید که تقریباً حدود ۲۴۰۰–۳۲۰۰ سلول در میلی‌متر مربع است. تعداد سلول‌های اندوتلیال در یک قرنیهٔ تاکمل یافته با افزایش سن، کاهش می‌یابد و تا سن حدود ۵۰ سال تثبیت می‌شود.
اندوتلیوم طبیعی قرنیه یک لایهٔ یکنواخت به اندازه سلول‌ها است که عمدتاً شکل شش ضلعی دارند. این شکل‌های لانه زنبوری کاشی کاری شده باعث عملکرد با بازده بیشتر، در نقل وانتقالات قرنیه می‌شود. اندوتلیوم قرنیه به سایر لایه‌های قرنیه از طریق غشای Descemet (دسمه) که یک لایه سلولی تشکیل شده عمدتاً از کلاژن است، متصل است.
عملکرد اصلی فیزیولوژیکی اندوتلیوم قرنیه منجر به نشت املاح و مواد مغذی از زلالیه به بیشتر لایه‌های سطحی قرنیه می‌شود در حالی که به صورت هم‌زمان پمپاژ آب در جهت مخالف از استروما به زلالیه در جهت عکس در جریان است. این دو عملکرد اندوتلیوم قرنیه توسط فرضیه «پمپ نشت» توصیف می‌شود. پس قرنیه یک بافت بدون رگ است که در آن انتقال مطلوب مواد رخ می‌دهد و موجب تغذیهٔ اپیتلیوم قرنیه، کراتوسیت‌های استروما و اندوتلیوم قرنیه از طریق انتشار گلوکز و سایر املاح از زلالیه می‌شود. سپس اندوتلیوم قرنیه آب را از استروما به زلالیه از طریق یک سری مبادله گرهای فعال و غیرفعال یونی انتقال می‌دهد. این پروسهٔ حساس نقل و انتقال انرژی به دلیل عملکرد Na+/K+ATPase (پمپ سدیم-پتاسم) و carbonic anhydrase (کربنیک آنهیدراز) می‌باشد. یون‌های بی کربنات به وسیلهٔ فعالیت کربنیک آنهیدراز تشکیل می‌شوند که در سراسر غشای سلولی باعث می‌شوند تا آب به صورت منفعل عبور کند.
سلول‌های اندوتلیال قرنیه به ندرت دچار میتوز وتقسیم می‌شوند، خصوصاً بعد از تولد. جراحت وارد شده اندوتلیوم قرنیه به دلیل تروما یا دیگر عوامل به کمک بزرگ شدن سلول‌های اندوتلیوم به جای تقسیم میتوز دچار ترمیم می‌شود. از بین رفتن سلول‌های اندوتلیوم قرنیه خصوصاً زمانی که شدید باشد، می‌تواند موجب کاهش تراکم آن‌ها به حد زیر آستانه مورد نیاز برای deturgescence قرنیه شود. این آستانهٔ مورد نیاز در افراد مختلف مقادیر متفاوتی دارد اما معمولاً بین ۵۰۰–۱۰۰۰ سلول در میلی‌متر مربع است. به‌طور معمول از دست دادن تراکم سلولی اندوتلیال همراه با افزایش اندازه (polymegathism) و شکل سلول (polymorphism) می‌باشد. ادم قرنیه نیز می‌تواند به عنوان یک عارضهٔ خطرناک به دلیل عدم عملکرد صحیح اندوتلیوم به خاطر التهابات یا دلایل دیگر، اتفاق بیفتد ورود آب بیش از حد به قرنیه عملکرد نرمال کلاژن نوع I موجود در قرنیه را مختل می‌کند و موجب ایجاد پخش نور در قرنیه می‌شود. علاوه بر این، هیدراتاسیون بیش از حد قرنیه می‌تواند موجب ادم در لایهٔ اپیتلیال قرنیه شود که موجب نامنظمی‌های اپتیکی حساس در لایهٔ اشکی بین قرنیه و هوا شود. هر دو عمال پخش نور استروما و سطح نامنظم اپیتلیال منجر به تخریب عملکرد نوری قرنیه و کاهش حدت بینایی می‌شود.
علل نقایص اندوتلیال شامل ضربات ناخواسته حین جراحی‌های داخلی چشم (مانند جراحی آب مروارید) و دیستروفی فوکس می‌باشد. دلایل جراحی شامل دو عامل ترومای حاد حین عمل و همچنین مزمن بعد از عمل جراحی ترومای مزمن بعد از عمل جراحی مانند از یک malpositioned لنز داخل چشمی یا حفظ قطعه هسته‌ای در اتاق قدامی می‌باشد. عوامل خطرناک دیگر عبارتند از: narrow-angle glaucoma، پیریو iritis
یک بیماری نادر به نام X-linked اندوتلیال دیستروفی قرنیه در سال ۲۰۰۶ توصیف شد.
هیچ درمان پزشکی وجود ندارد که بتواند موجب التیام زخم یا بازسازی اندوتلیوم قرنیه بشود. در مراحل اولیه ادم قرنیه علائم تاری دید و دردهای چشمی اپیزودیک نافذ، با توجه به تورم و تاول‌های (bullae) اپیتلیوم قرنیه ایجاد می‌شود. تسکین جزئی این علائم گاهی اوقات می‌تواند از طریق استفادهٔ موضعی قطره سالین هایپرتونیک، استفاده از لنز نرم بانداژ/یا استفاده از micropuncture استرومال ایجاد می‌شود. در مواردی که ادم شدید قرنیه رخ می‌دهد و اندوتلیوم قرنیه به صورت غیرقابل بازگشت آسیب می‌بیند، تنها درمان مؤثر جایگزینی اندوتلیوم قرنیه بیمار از طریق روش جراحی پیوند قرنیهاست.
از لحاظ تاریخی، penetrating keratoplasty یا پیوند تمام ضخامت قرنیه شد درمان انتخابی برای برگشت شکست اندوتلیال انتخاب شد. اخیراً تکنیک‌های جدید توسعه یافتهٔ پیوند قرنیه برای فعال کردن بیشتر انتخابی جایگزینی انتخابی اندوتلیوم قرنیهٔ بیمار ایجاد شده‌اند. این رویکرد endokeratoplasty نام دارد و برای فرایندهایی که مربوط به بیماری‌های اندوتلیوم است عمدتاً استفاده می‌شود. Penetrating keratoplasty که روند بیماری باعث آسیب غیرقابل برگشت نه فقط به اندوتلیوم قرنیه بلکه به دیگر لایه‌های قرنیه نیز شده‌است، نیز مورد استفاده قرار می‌گیرد.
درمقایسه باkeratoplasty تمام ضخامت، روش endokeratoplasty زمان بازیابی کوتاه‌تر دارد و دید بهتر بهبود می‌یابد و مقاومت بیشتری نسبت به پارگی دارد. اگر چه ابزار و تکنیک‌های جراحی برای endokeratoplasty هنوز در تکامل هستند در حال حاضر یکی از عملکردهای معمول معمول در endokeratoplasty روش تراش اتوماتیک Descemet اندوتلیال یا به طر اختصار روش Keratoplasty (DSEK [یا DSAEK]) می‌باشد. در این حالت از endokeratoplasty، اندوتلیوم با نقص عملکرد میزبان به همراه لایهٔ Descemet غشای از مرکز قرنیه جدا می‌شوند و به جای آن‌ها لایه‌های سالم از یک بیمار اهداکننده پیوند زده می‌شود. این لایه متشکل از خلفی استرومای خلفی غشای Descemet و اندوتلیوم است که از cadaveric بافت قرنیهٔ اهداکننده جدا شده که با دستگاه‌های اتوماتیک یا مکانیزه انجام می‌شود.
روش‌های تحقیقاتی جراحی اندوتلیال قرنیه جایگزین شده شامل روش کراتوپلاستی غشای دسمه یا(DMEK) می‌باشد که در آن بافت اهدا شده تنها متشکل از غشای Descemet و اندوتلیوم است و اندوتلیال تراپی جایگزین، در محیط کشت انجام می‌شود و در نهایت پیوند زده می‌شود. این تکنیک اگر چه هنوزمراحل اولیهٔ پیشرفت قرار دارد اما به پیشرفت پیوند به وسیلهٔ کاهش حضور بافت استرومای خلفی از بافت گرافت شده کمک می‌کند.
یک گراف نامسطح است، اگر و فقط اگر شامل زیرگرافی همومورفیک با K3,3 یا K5 باشد.
مشاهده کردیم که K3,3 و K5 مسطح نیست. اگر گرافی شامل یکی از این دو گراف به عنوان زیرگراف باشد، مسطح نیست.
به‌طور شگفت‌آوری تمام گراف‌های نامسطح باید شامل زیرگرافی باشند که با استفاده از عملیات مجاز خاص از K3,3 و K5 به دست می‌آید.
اگر گرافی، مسطح باشد، هر گرافی که از حذف یال {u,v} و اضافه کردن راس جدید w به همراه یال‌های {w,u} و {u,w} به دست می‌آید، نیز مسطح خواهد بود.
به چنین عملی زیر تقسیم مقدماتی گفته می‌شود.
گراف‌های G1=(V1,E1) و G2=(V2,E2) همومورفیک نامیده می‌شوند، اگر بتوان آن‌ها را از یک گرف یکسان، با دنباله‌ای از زیرتقسیم‌های مقدماتی به دست آورد.
ریاضی‌دان هلندی کازیمیرز کوراتوسکی در سال ۱۹۳۰ قضیه ۲ را که گراف‌های مسطح را با استفاده از مفهوم همومورفیسم توصیف می‌کند، بیان کرد.
قضیه ۲: یک گراف نامسطح است، اگر و فقط اگر شامل زیرگرافی باشد که با K3,3 یا K5 همومورفیک است.
واضح است که یک گراف شامل زیرگرافی همومورفیک با K3,3 یا K5 غیر مسطح است؛ ولی عکس آن این که هر گراف غیر مسطح شامل زیر گرافی همومورفیک با K3,3 یا K5 است، پیچیده بوده و در اینجا مطرح نخواهد شد.
پیوپیلومتر نامی برای دو دستگاه مختلف یک مورد استفاده در مراقبت‌های حساس پزشکی که میزان رفلکس مردمکی را اندازه‌گیری می‌کند و دیگری مورد استفاده در چشم پزشکی است که اندازه‌گیری فاصله بین مردمک‌ها از طریق محرک‌های بینایی انجام می‌دهد.
pupillometer خودکار یک وسیلهٔ قابل حمل، دستی است که به کمک مادون قرمز نتایج قابل اعتماد و هدف مند از اندازهٔ اندازه مردکم‌ها و تقارن و واکنش آن‌ها از طریق اندازه‌گیری رفلکس آن‌ها به نور به دست می‌دهد. مستقل از معاینه کننده، pupillometer خودکار نتایج قابل اعتماد و سابجکتیو را از واکنش سریع مردمک‌ها شامل سایز و واکنش را که قابل تغییر هستند همانند سایر علایم حیاتی به پزشک نشان می‌دهد. pupillometer خودکار همچنین ،نتایج کمی قابل اعتماد و مؤثری را به صورت طبقه‌بندی شده از روند پاسخ مردمک به نور به ما می‌دهد.Olson D, Fishel M. The use of automated pupillometry in critical care.Meeker M, Du R, Bacchetti P, et al.Chen J, Gombart Z, Rogers S, Gardiner S, Cecil S, Bullock R. Pupillary reactivity as an early indicator of increased intracranial pressure: the introduction of the neurological pupil index.Du R, Meeker M, Bacchetti P, Larson M, Holland M, Manley G. Evaluation of the portable infrared pupillometer.
pupillometry خودکار برای دقت بیشتر و نظم اطلاعات مردمک، موارد موضوعی را از موارد ارزیابی مردمکی جدا می‌کند. اطلاعات مردمکی می‌تواند به صورت اتوماتیک به پروندهٔ بیمار انتقال داده شود. این کار برای کاهش خطا در ثبت نتایج بیماران لازم است.
بهترین استفاده از یک pupillometer خودکار زمانی است که بیمار دربخش مراقبت‌های ویژه یا اورژانس بیمارستان قرار دارد و پزشکان نیاز به اطلاعات پایه از تغییرات مردمکی و بدنی او دارند.
رایج‌ترین استفاده از pupilometer استفاده از آن برای اندازه‌گیری فاصله مردمک (PD) است. فاصله بین مردمکی در ساخت عینک استفاده می‌شود به طوری که دقیقاً مرکز مردمک در مرکز اپتیکی عدسی قرار گیرد. این رایج‌ترین استفاده از این دستگاه است. فاصلهٔ بین مردمکی ممکن است با خط کش میلی‌متری که بر روی پل بینی بیمار قرار داده می‌شود، اندازه‌گیری شود که هم برای فواصل دور و هم برای فواصل نزدیک کاربرد دارد.
انواع روش‌های اندازه‌گیری فاصله بین مردمکی برای فواصل دور وجود دارد. اپتومتریست‌ها با کمک خط کش میلی‌متری این کار را انجام می‌دهند. استفاده از هنر دستگاه‌های تصویری مرکز یاب است که ارائه دهنده دقت بالاتر و تکرار در مقایسه با دستی اندازه‌گیری. دقت است و به خصوص یک نگرانی برای مترقی لنز کوچک که در آن انحراف به شدت کاهش عملکرد لنز.
علاوه بر آن اندازه‌گیری زمانی که یک بازدیدکننده داشته است یک عینک ساز وجود دارد انواع مختلفی از تلفن همراه برنامه‌های کاربردی و برنامه‌های تحت وب است که یک فرد می‌توانید استفاده کنید. برنامه در دسترس برای آی فون و آی پاد لمسی و آی پد. نرم‌افزار تحت وب است که با استفاده از انواع آنلاین فروشندگان عینک.The Pupil Meter به منظور استفاده از نرم‌افزار تلفن یا وب سایت نرم‌افزار یک دوربین و یک کارت اعتباری با یک نوار مغناطیسی مورد نیاز به کمک در اندازه‌گیری فرآیندهای.
متناوباً، یک پاپیلومتر برای بررسی پاسخ مردمک- یک دستگاه تک چشمی برای اندازه‌گیری میزان دیلاتیشن مردمک در پاسخ به محرک‌ها استفاده می‌شود.
در علم چشم پزشکی پاسخ مردمکی به نور با پاسخ مردمکی به فوکوس (مثال: مردمکی که ممکن است در فوکوس در نزدیک تنگ شود، همانند پاسخ مردمک در بیماری ارگیل رابرتسون) در تشخیص سفلیس متفاوت است.
اگرچه پیوپیلومتر استفاده می‌شود اما می‌توان از چراغ قوه و چارت نزدیک نیز استفاده نمود.
میزان اتساع مردمک در چشم می‌تواند نشانگر هوشیاری و توجه باشد. Check date values in: codice_1 ()
روش قابل اندازه‌گیری بار شناختی مانند اتساع یا انقباض مردمک‌ها در حال استفاده در تحقیقات بازاریابی برای ارزیابی جذابیت آگهی‌های بازرگانی تلویزیون می‌باشد. اتساع مردمک‌ها در افزایش فرایندهای ذهنی نشان دهندهٔ توجه یا پاسخ روانی می‌باشد. پاسخ مردمکی نیز یافت شده است که منعکس کننده فرآیندهای حافظه بلند مدت در پیش بینی موفقیت شکل گیری رمزگذاری حافظهKafkas, A. , & Montaldi, D. (2011). و همچنین در بازیابی عملکرد درک متفاوت نقش دارد.Kafkas, A. , & Montaldi, D. (2012).
جنبش مردمی برای رفاه و عدالت () جنبشی سیاسی در دانمارک استhttp://www.sj-nyheder.dk/apps/pbcs.dll/article?AID=/20070303/NY_SLAGELSE/103030597 که در ۲۱ دسامبر سال ۲۰۰۶ توسط اعضای سابق حزب پیشرو دانمارک تأسیس شده‌است.
این جنبش برای حقوق اساسی مردم دانمارک کار می‌کند تا فرصت‌های پیشرفت برای شهروندان این کشور و امنیت جامعه و افراد آن بیشتر شود.Website for the People's Movement for Justice and Welfare - General rules
روزنامه این جنبش داگنز دانمارک (دانمارک امروز) است.dagens Danmark
کریستین هرکیلد (Kristian Poul Herkild) ۲۱ دسامبر ۲۰۰۶–۲۰۱۴
سوشو () یک کمون در دپارتمان‌های فرانسه دو (فرانسه) می‌باشد که در ناحیه بورگونی-فرانش-کنته در شرق فرانسه واقع شده است.
جنبش حقوق بشر و فمینیسم از سال ۱۹۵۰ توسط زنان آفریقایی- آمریکایی مخالف با جداسازی جنسی در اتوبوس‌ها صورت گرفت. این جنبش جرقه جنبش حقوق مدنی را زد و بدنبال آن فعالان جهان نیز از آن الهام گرفتند. اعتراض زنان جوان به مرد سالاری در خانواده و سرکوب جنسی، عامل اصلی قیام‌های دهه ۶۰ بود. جنبش زنان که گسترش یافته بود کمک کرد تا در دهه‌های بعدی نقش زنان برجسته تر شود. زنان همچنین در خط مقدم بسیاری از مبارزات کارگری در دهه‌های هفتاد و هشتاد بودند. برای مثال در انگلستان رهبری زنان در خیزش‌های ایرلند شمالی و در اعتصاب گرانویک یا در اعتصاب معدنچیان برجسته بود.
سال ۱۴۰۲ خورشیدی، هزار و چهارصد و دومین سال گاه‌شماری هجری خورشیدی است. سرآغاز آن سه‌شنبه ۱ فروردین ۱۴۰۲ خورشیدی برابر با ۲۱ مارس ۲۰۲۳ میلادی (مطابق ۲۸ شعبان ۱۴۴۴ قمری قراردادی) و لحظهٔ تحویل آن، ساعت [۰۰:۵۴:۲۸] روز سه شنبه ۱ فروردین ۱۴۰۲ خورشیدی به وقت ایران است. این سال عادی است.
رویدادها و پدیده‌های نجومی سال جاری:https://gadgetnews.net/745867/the-most-important-astronomical-events-of-1402/
سوشو یک کمون در شرق فرانسه است.
سوشو همچنین می‌تواند به یکی از موارد زیر اشاره داشته‌باشد:
پی اس ای می‌تواند به یکی از موارد زیر اشاره داشته‌باشد:
با رشد صنایع، استفاده از کاتالیست‌های مؤثرتر در صنایع شیمیایی و محیط زیست برای کاهش آلودگی محیط و هزینه تولید اهمیت روزافزون یافته‌است. نانوکاتالیزگری ترکیبی از دو زمینه ی رشد یافته ی کاتالیزگری و نانوفناوری جدید است. کاتالیست‌ها جزو نخستین کاربردهای نانو فناوری در مقیاس صنعتی بوده‌اند. استفاده از ذرات ریز در کاتالیزگری ناهمگن حجم کاتالیست را کم و استفاده بهینه از جزء فعال را میسر می‌کند.
کاتالیزگری ناهمگن بخش مهمی از فناوری مورد استفاده در صنایع شیمیایی است. کنترل آلودگی تولید سوخت خودرو با مواد با کیفیت بالا و ارزان، نمونه ای از بخش‌های تأثیرپذیر از کاتالیزگری ناهمگن هستند. کاتالیست‌ها موادی مهم و واسط مسیر انجام واکنش‌های شیمیایی هستند که تشکیل گزینش پذیر محصولات موردنظر را با سرعتهای قابل توجهی ممکن می‌سازند.
در سال‌های اخیر پیشوند نانو در مطالعات کاتالیستی معمول شده‌است. اصطلاح «نانو کاتالیزگری» را به صورت یک فرایند کاتالیستی شامل ذرات فلزی نانوذره، خوشه‌های آن‌ها و اکسیدها و یا ترکیبات دیگر که در ابتدا در محیط واکنش قرار داده شده یا در نتیجه ی محصولات تشکیل شده‌است، تعریف می‌کنیم. کاتالیزگری به صورت یک هم بست یا پُل عمل می‌کند که زمینه‌های زیادی از فیزیک نظری، فیزیک حالت جامد، شیمی و مهندسی شیمی را کنار هم می‌آورد. در نتیجه مفهوم اصلی در کاتالیزگری با ترکیب شیمیایی سطح و روش‌های کنترل آن مرتبط است.
در اواسط قرن بیستم، از فلز گرانبهای پلاتین به عنوان کاتالیست برای افزایش عدد اکتان بنزین از راه فرایندی که پلاتفرمینگ نامیده می‌شود در صنعت پالایش استفاده شد. از آن هنگام پیشرفت‌های بسیار مهمی در کاتالیست‌ها انجام شده‌است مانند ساخت کاتالیست‌های دوفلزی برای افزایش کارایی و عمر کاتالیست‌ها. یکی از روش‌های بهبودِ کارایی و کاهش هزینه ی کاتالیست، مهندسی کردنِ کاتالیست به گونه ای است که ذرات کاتالیست بسیار کوچک باشند و پراکندگی فلزهای کاتالیست تنها به انجام واکنش‌های مطلوب بینجامد.
زئولیت‌ها در دهه ۱۹۶۰ توسعه یافتند که یک پیشرفت به سمت کنترل ساختار در نانومقیاس را به نمایش گذاشتند. ساختار زئولیت‌ها کمتر از ۱ نانومتر کنترل می‌شود. زئولیت‌ها عمر طولانی تری نسبت به کاتالیست‌های دیگر دارند. اکنون از بسیاری فرایندهای نفتی و شیمیایی برای بهبود گزینش پذیری و کاهش ضایعات، آلودگی و هزینه جایگزینی کاتالیست استفاده می شود.
اصطلاح نانوکاتالیزگری با کار آغازین هاروتا و همکارانش در ۱۹۸۹ که فعالیت بالای نانوذرات طلا را برای اکسایش مونواکسید کربن در دمای نزدیک دمای محیط کشف کردند، معمول شد. فلز نجیب و غیرفعال طلا اگر به صورت مناسب تهیه شود در کاتالیزگریِ بسیاری از واکنش‌ها بسیار فعال و قابل استفاده است. نانو ذرات طلا روی پایه اکسیدی، کاتالیستی فعال برای اکسایش دمای پایین مونواکسید کربن است.
توسعه دهندگان کنونی با درک کامل از شیمی و واکنش شیمیایی در حال طراحی و ساخت کاتالیست‌ها در مقیاس مولکولی هستند. کنترلِ اندازه ی ترکیبِ پراکنش در معرض بودنِ ساختار بلوری و پایداری نانو ذره کاتالیستی در تولید کاتالیست‌های بی عیب، کاری مهم است که از دید بازار کنترل، طراحی این ویژگی‌ها با هزینه رقابتی پایین اهمیت زیادی دارد. تلاش‌ها برای تولید نانو کاتالیست های ماندگار باید هم نیازهای علمی و فنی و هم نیازهای بازار یعنی اقتصادی بودن فرایند تولید را تأمین کند در غیر این صورت صنایع امکان استفاده از این نانو کاتالیست‌ها را برای جایگزینی کاتالیست‌های سنتی قدیمی در فرایندهای شیمیایی انرژی و غیره ندارند.
پایداری حرارتی نانو مواد به دلیل ابعاد بحرانی آن‌ها محدود است؛ یعنی هر چه ریز بلور کوچک‌تر باشد، پایداری گرمایی آن کم‌تر است. هدف اصلی، استفاده از پایه ی دستیابی برای توزیعی بهینه از اجزای فعال کاتالیستی و پایداری آن‌ها در مقابل کلوخه شدن و در نتیجه افزایش عمر کاتالیست است.
نانو ذرات به دلیل مساحت زیاد سطحِ خود تمایل به کلوخه شدن برای تشکیل ذرات درشت تر دارند بنابراین پایدار سازی نانو ذرات برای استفاده کاتالیستی به روش‌های مختلف به‌طور گسترده ای مطالعه شده‌است. اخیراً بسیاری مواد فلزی با نانو ساختار، سنتز شده و برخی به صورت مستقیم به عنوان کاتالیست برای واکنش‌های گوناگون با نتایج قابل قبول به کار برده شده‌اند.
نانو کاتالیست‌ها مانند سایر کاتالیست‌های همگن غیرفعال می‌شوند و نیاز به بازیابی یا تعویض با کاتالیست تازه دارند.
روش‌های سنتز نانو ذرات: روش‌های تولید نانو ذرات بسته به ابعاد ذرات مورد نظر به دو دسته خرد کردن و ساختن تقسیم می‌شوند.
متداول‌ترین روش برای کوچک کردن اندازه ذرات جامد، آسیاب کردن آنهاست. کوچک‌ترین ذرات تولید شده از فرایند آسیاب کردن از نظر اندازه محدودیت دارند و بعد از این اندازه ذرات آسیاب شده به دلیل کلوخه شدن ذرات افزایش می‌یابند.
امروزه به کمک روش‌های مختلف، نانوذرات با بکارگیری واکنش‌های شیمیایی و با تغییر حالت‌های فیزیکی در فاز گازی تولید می‌شوند. روش‌های فاز گازی معمولاً نانوذرات با کیفیت بالاتری را تولید می‌کنند ولی در مقایسه با روش‌های فاز جامد یا مایع ظرفیت پایین‌تری دارند که علت آن دانسیته بسیار پایین محصولات تولید شده از این روش است.
در سال‌های اخیر روش‌های جدید فاز گازی بر اساس واکنش شیمیایی با همراهی پلاسما توسعه یافته‌اند؛ خوراک مایع مواد خام به همراه یکدیگر با واکنشگر گازی به داخل محفظه احتراق خورانده می‌شود. در محفظه احتراق مواد به شکل گاز در می‌آیند و نانوذرات به وسیله ی واکنش شیمیایی در فاز گاز با کمک تابش پلاسما تولید می‌شوند.
روش‌های متنوعی از جمله تبخیر، تجزیه، کریستالیزاسیون، رسوب گیری، سل ژل، پلیمریزاسیون و غیره برای تولید نانوذرات در فاز مایع وجود دارند. سرعت تولید نانوذرات در این روش معمولاً از روش فاز گاز بیشتر و برای تولید انبوه ذرات مناسب است.
یکی از روش‌های مورد استفاده در فاز مایع، کریستالیزاسیون کروی نانوذرات پلیمری به روش نفوذ حلال امولسیونی است. در این روش پلیمری مانند پلی لاکتید کو گلایکولید ابتدا در یک حلال مانند مخلوط استون و اتانول حل می‌شود. سپس مخلوط حاصل برای ساخت نانوذرات پلیمری در سوسپانسیون با مکانیزم کریستالیزاسیون به آب محتوی پلی وینیل الکل افزوده می‌شود.
واکنش شیمیایی کلوئیدی کنترل شده یکی از روش‌های اصلی سنتز نانوذرات فلزی، مواد مغناطیسی و نیمه رساناها است. سنتز نانوکاتالیست‌ها با این روش چندین مزیت دارد. مثلاً اندازه نانوذرات را می‌توان دقیقاً در محدوده ۱ الی ۳۰ نانومتری کنترل کرد. همچنین می‌توان شکل نانوذرات را نیز تا حدودی کنترل کرد. در این روش از عوامل پوشش دهنده مانند پلیمر ها، دندریمر ها و مواد فعال سطحی برای پایدار کردن نانوذرات و جلوگیری از تراکم آن‌ها استفاده میشود..
نانومواد کاتالیستی تهیه شده با این روش محدوده ای از فلزات مانند فلزهای واسطه (مس، نیکل، پلاتین، کبالت، پالادیم و ...) اکسیدهای فلزی منفرد، مخلوط اکسیدهای فلزی (مانند پروسکایت‌ ها) و فلزات پوشش داده شده با اکسیدهای فلزی را شامل می‌شوند. بر اساس این روش که شولمن و همکارانش در سال ۱۹۵۹ ارائه کردند یک محیط میکرو امولسیونی با افزودن یک الکل چرب به یک امولسیون معمولی تشکیل می‌شود. با وجود این، یک سیستم سه تایی شامل آب، روغن و ماده فعال سطحی نیز ممکن است سازنده میکرو امولسیون باشد. سنتز نانوذرات معدنی معمولاً در میکرو امولسیون‌های آب در روغن که شامل مایسل‌های کوچک در سطح میکروسکوپی هستند، صورت می‌گیرد. هستۀ آبی این توده‌ها (مایسل‌ها) با مولکول‌های مادۀ فعال سطحی که بخش قطبی مولکولهایشان به سمت فاز روغنی هست، احاطه می‌شوند. در هستۀ آبی این توده‌ها، الکترولیت‌ها ممکن است نمک‌های فلزی حل شده باشند. در ادامه نمک‌های فلزی با بکارگیری عوامل رسوب دهنده یا احیاکننده، به رسوب‌های معدنی تبدیل خواهند شد. این عوامل را می‌توان مستقیم به میکرو امولسیون حاوی پیش سازنده‌های فلزی افزود یا ابتدا در یک میکرو امولسیون (مشابه با میکرو امولسیون حاوی پیش سازنده فلزی) حل کرد.
روش اصلی تهیه نانوکاتالیست‌ها و پایه‌ها در نانومقیاس ساختن، رشد دادنِ گونه‌های حاصل از پیش ماده است. روش‌هایی برای تنظیم و جهت دهی رشد ذرات در اندازه و ساختار مطلوب لازم هستند. در این رویکرد استفاده از مواد گوناگون مانند قالب‌ها و مواد فعال سطحی که در مرحله بعد، از کاتالیست تهیه شده جدا می‌شوند در بیش تر موارد نقش کلیدی دارد. برای اطمینان از رسیدن به اندازه و ساختار مطلوبِ نانو مواد لازم است نمونه ساخته شده، با روش‌های شناسایی موجود ارزیابی شود.
در بررسی خواص نانوکاتالیست‌ها بررسی سطح اهمیت زیادی دارد. هدف از بررسی سطح، یافتن رابطه ای بین خواص سطح و فعالیت کاتالیستی است که با استفاده از آن می‌توان خواص کاتالیستی رایش بینی کرد.
بسیاری از خواص فیزیکی مورد نیاز را می‌توان خواصِ بافت نانوکاتالیست (خواصی که به وسیلهٔ بافت نانوکاتالیست تعیین می‌شوند) نامید. مساحت سطح ویژه (کل سطح قابل دسترس)، تخلخل ویژه (حجم حفرات در دسترس)، توزیع اندازه حفره ها، شعاع میانگین حفره ها و توزیع اندازه ذرات را میتوان برخی از این خواص دانست.
از مهم‌ترین روش‌های شناسایی ساختار نانو کاتالیست‌ها شیوه‌های تصویربرداری با میکروسکوپ الکترونی است که با این تصاویر می‌توان مورفولوژی سطح را بررسی کرد. تصاویر میکروسکوپ الکترونی با درشت نمایی خاصی شکل ذرات و بلورهای موجود در توده نانوکاتالیست، توزیع اندازه ذرات و چگونگی پخش آن‌ها را روی پایه نشان می‌دهد. در تصاویر حاصل از این شیوه می‌توان شکل تجمع ذرات را مشاهده کرد. میکروسکوپ‌های نوری با قدرت تفکیکی حدود ۱ میکرومتر و میکروسکوپ‌های الکترونی و یونی با قدرت تفکیک حدود ۱ آنگستروم قابل دسترسی هستند. مورفولوژی سطح عمدتاً با سه نوع میکروسکوپ الکترونی روبشی، عبوری و نیروی اتمی بررسی می‌شود. پیشرفت‌هایی که در این شیوه‌های تصویربرداری حاصل شده، آن‌ها را به قوی‌ترین شیوه‌های موجود برای تعیین ماهیت فیزیکی نانوکاتالیست تبدیل کرده‌است.
از آن جا که کاتالیزگری ناهمگن پدیده ای سطحی است، بنابراین خواص سطح بخش مهمی از خواص نانوکاتالیست‌ها را تشکیل می‌دهند. در بررسی‌های سطح نانوکاتالیست برای شناسایی خصوصیات الکترونی و اسید یا باز بودن سطح، از روش‌های مختلفی مانند احیا به روش برنامه‌ریزی دمایی، واجذب به روش برنامه‌ریزی دمایی و جذب شیمیایی می‌توان استفاده کرد.
از جمله خصوصیات مهم در شناخت یک نانوکاتالیست می‌توان به ترکیب فازی و عنصری، ترکیبات سطحی و کمپلکس‌ها اشاره کرد. یکی از مهم‌ترین بررسی‌ها روی نانوکاتالیست شناخت ترکیب‌های موجود درون آن است؛ به عبارتی باید فهمید که پس از عملیات آماده‌سازی (خشک کردن و کلسیناسیون) مواد اولیه سازندهٔ کاتالیست به چه شکلی درمی آیند. این بررسی دو نتیجه مهم در پی دارد:
الف: مشخص کردن نوع ترکیب‌های مؤثر واکنش با تعیین ترکیب‌های بلوری موجود در نانوکاتالیست
ب: تعیین شرایط لازم برای رسیدن به این ترکیب‌ها در مرحله کلسیناسیون
انرژی سطحی نانوبلورهای فلزی در مقایسه با مواد توده به دلیل کمبود پیوندهای فلز-فلز اتم‌های سطحی به نسبت زیاد است که باعث ظرفیت شیمیایی ناکافی می‌شود. افزون بر این نانوذرات ریزتر درجه انحنای بیش تری دارند که پیوند اتم‌های سطحی آن‌ها را ضعیف تر می‌کنند و به ویژه برای اشکال غیر کروی که شمار زیادی گوشه‌ها و لبه‌های تیز دارند. در بیش تر کاتالیست‌های فلزی اندازه ذرات فلزی در گستره بحرانی ۱ الی ۱۰ نانومتر تغییر می‌کند. در مورد خواص الکترونی، اندازه بحرانی بیش از ۲ نانومتر (چند صد اتم) باعث پدید آمدن ساختار نواری می‌شود. نکته بسیار مهم دیگر در مورد اثرهای اندازه ذره، توزیع اندازه خوشه است. عموماً در کاتالیست‌های واقعی به دلیل روش‌های تهیه، توزیع اندازه ذره وسیع است. امروزه روش‌های تهیه کاتالیست‌های مدل روی پایه، با توزیع اندازۀ بسیار باریک توسعه داده شده‌اند و از راه تشکیل خوشه با رسوب بخار انجام می‌شوند.