moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
حق اختراع (به ثبت رسیده در ۱۹ اوت ۱۹۴۰) برای تنظیم‌کننده (آداپتور) فیلتر رنگی برای تلویزیون سیاه و سفید در سال ۱۹۴۲ اعطا شد که این سیستم مثابه گیرنده‌های رنگی بود که در سال ۱۹۳۶ توسط جان لوگی بِرد در بریتانیا و در اوت ۱۹۴۰ بوسیله شرکت CBS در آمریکا ارائه شده بود.
در ۳۱ اوت ۱۹۶۴ «کامراناً نخستین پخش رنگی خود را از آزمایشگاهش در» گیک آزمایش‌های رادیوی مکزیک «در خیابان» لوسرناً در شهر «مکزیکوسیتی» فرستاد. این سیگنال ویدئویی با فرکانس ۱۱۵ مگاهرتز و با بسامد صوتی ۴۰ متر باند (metre band) پخش شد. وی اجازه ساخت نخستین تبلیغ رنگی را در مکزیک در ۸ فوریه ۱۹۶۳ دریافت کرد و «برنامه Paraiso Infantil» ساخت وی، از تلویزیون XHGC شهر مکزیکوسیتی پخش شد.
تلویزیون رنگی به محض پخش برنامه‌های تلویزیونی رنگی در آمریکا، از کانادا نیز متداول شد. ایستگاه‌های تلویزیونی این کشور ساخت برنامه‌های تلویزیونی رنگی خود را از سال ۱۹۶۶ آغاز کردند.
تلویزیون رنگی در اروپا با کمی تأخیر ساخته شد و با توجه به برخی مشکلات فنی به تعویق افتاد. اروپائی‌ها با توجه به اتخاذ تصمیماتی برای ارائه سیستمی با ۶۲۵ خط نور برای پخش برنامه‌های سیاه و سفید و با فریم کمتر اما پهنای باند بزرگتر، نتوانستند به‌طور مستقیم استاندارد رنگ آمریکا را در پیش گیرند.
این امر در هر صورت یک فقدان صلاحیت محسوب می‌شد، چرا که شامل مشکلاتی در زمینه رنگ بود که با معرفی دستگاه‌های ضبط ویدئویی در اواخر دهه ۵۰ این مشکلات شدت پیدا کرد. از آنجا که در آن زمان استودیوهای پخش برنامه‌های تلویزیونی دولتی بودند، انگیزه‌های تجاری نیز کمتر مطرح بود.
گرچه کار بر روی سیستم‌های گودبرداری رنگ‌های مختلف با ثبت نخستین اختراع SECAM در سال ۱۹۶۵، تقریباً از دهه ۵۰ آغاز شد، سال‌ها گذشت تا بالاخره نخستین برنامه‌های تلویزیونی در سال ۱۹۶۷ پخش شد. آلمانی‌ها با توجه به نارضایتی از عملکرد NTSC و اقدامات اولیه SECAM، در سال ۱۹۶۳ گیرنده PAL را راه اندازی کردند. این سیستم مشابه NTSC بود ولی برخی از نظرات SECAM را نیز بکار برده بود.
فرانسوی‌ها در این زمینه از SECAM تبعیت کرده و به‌طور عمده از روس‌ها در این زمینه استفاده کردند.
نخستین گیرنده‌های PAL با مشخصات کامل به یک خط تأخیری فرا صوتی دقیق وابسته بود که در نخستین روزهای سنجش حدود هزینه‌های گیرنده را جبران می‌کرد. سایر سیستم‌های کد برداری رنگ که تا آن زمان تصویب شده بودند، بر مشکلات رنگ در NTSC فائق می‌آمدند ولی گیرنده PAL از آن جهت منحصربه‌فرد بود که می‌توانست به عنوان یک گیرنده اقتصادی بدون استفاده از یک خط تأثیری، با عملکرد بهتر و در مواردی بهتر از یک معادل مدل NTSC ساخته شود.
SECAM به چنین دقتی برای خط تأخیری خود نیاز نداشت و می‌توانست از گونه‌های فلزی ارزان قیمت تر و از لحاظ میدان مغناطیسی قویتر بهره‌مند شود. در زمان آغاز استفاده از گیرنده‌ها PAL در پخش برنامه‌ها در سال ۱۹۶۷ با تعصب مشاهده شد که پیشرفت‌ها در تکنیک‌های ساخت شیشه (آینه) هزسینو دقت در خطوط تأخیر را به حدی پائین آورد که گیرنده با سیستم PAL آسان نیز از لحاظ تجاری به سختی ساخته می‌شود و تمامی‌گیرنده‌های SECAM همانند گیرنده‌های PAL خط تأخیر را عملاً بکار می‌گرفتند. تا پایان قرن ۲۰ خطوط تأخیر از شیشه به‌طور کامل در تمامی معادل‌های الکترونیکی خود جایگزین شدند و تقریباً تمامی دستگاه‌های تلویزیونی اکنون می‌توانند گیرنده‌های PAL, SECAM و NTSC را کد برداری کنند.
نخستین پخش برنامه رنگی در اروپا به وسیلهٔ شبکه دوی BBC در اول ژوئیه ۱۹۶۷ با گیرنده PAL آغاز به کار کرد. نخستین پخش در غرب آلمان در ماه اوت در پی فرانسه در ماه اکتبر صورت گرفت.
سیستم PAL اکثر کشورهای اروپای شرقی و انگلیس، پرتقال، بلژیک، هلند، اتریش، مجارستان و امپراطوری چین و اتومن منتشر شد.
در ایتالیا بر سه تصویب یک سیستم تلویزیونی رنگی ملی با نام ISA ساخته شده به وسیله «ایندیست»، مشاجراتی صورت گرفت و این عقیده سرو صدا به راه انداخت. در نتیجه ایتالیا یکی از آخرین کشورهای اروپایی بود که پس از آزمایش‌های فنی طولانی به‌طور رسمی سیستم PAL را در سال ۱۹۷۷ تصویب کرد.
فرانسه، لوکزامبورگ و شوروی و دیگر قلمروهای خارجی آن‌ها سیستم SECAM را انتخاب کردند. SECAM یک انتخاب رایج در کشورهای با پستی و بلندی زیاد و کشورهای با اساس گسترده نصب تجهیزات سیاه و سفید بود، چرا که سیگنال ناهموار SECAM بهتر با این مکان‌ها سازگار بود. تنها نقص واقعی SECAM این بوده که بر خلاف NTSC و PAL، دسترسی به پس تولید یک SECAM کد برداری شده، بدون یک کاهش عمیق در کیفیت عملاً امکان‌پذیر نیست. نخستین پخش برنامه رنگی مرتب با استفاده از SECAM در اول اکتبر ۱۹۶۷ در شبکه دوی فرانسه صورت گرفت. در فرانسه و انگلیس برنامه‌های تلویزیونی رنگی در فرکانس UHF تولید می‌شد که تا دهه ۸۰ در بریتانیا با ۴۰۵ خط نور و در فرانسه با ۸۱۹ خط شکل می‌گرفت. (فرکانس VHS برای تصاویر سیاه و سفید استفاده می‌شد) سایر کشورها نیز که تصاویر سیاه و سفید با ۶۲۵ خط نور را بر روی فرکانس‌های UHF, VHF به نمایش می‌گذاردند، برنامه‌های رنگی را بر روی شبکه‌های مشابه به سادگی پخش می‌کردند.
لازم است ذکر شود که برخی برنامه‌های تلویزیونی بریتانیا به ویژه برنامه‌هایی که به وسیله شبکه تفتنی ITC یا برای آن شبکه ساخته می‌شدند، پیش از معرفی تلویزیون رنگی به این کشور برای فروش به شبکه‌های آمریکایی ساخته می‌شدند.
نخستین برنامه تلویزیونی بریتانیا به شکل رنگی، یک سریال درام با عنوان «ماجراجویی آقای لانسلوت» بود که نخستین با به صورت سیاه و سفید در سال ۵۷–۱۹۶۵ ساخته شد و بعدها برای فروش به شبکه NBC آمریکا به صورت رنگی درآمد.
در ژاپن شرکت NHK با استفاده از یک نوسان در سیستم NTSC در ۱۰ سپتامبر ۱۹۶۰ یک تلویزیون رنگی را معرفی کرد. با این وجود سایر کشورهای این منطقه از جمله سنگاپور(۱۹۷۳)، نیوزیلند(۱۹۷۳) و هند (۱۹۸۲) و استرالیا(۱۹۷۵) تا مدت‌ها بعد این روش را بکار نگرفتند و در عوض سیستم PAL را بکار گرفتند.
کره جنوبی تلویزیون رنگی را با استفاده از سیستم NTSC تا سال ۱۹۸۰ معرفی نکرد؛ گرچه این کشور این تلویزیون‌ها را برای صادرات تولید می‌کرد.
نخستین خدمات رنگی تلویزیون در آفریقا در سال ۱۹۷۳ با استفاده از سیستم PAL در جزیره «زن زیبار» تانزانیا معرفی شد. در آن زمان آفریقای جنوبی هیچ سرویس تلویزیونی نداشت (باتوجه به مخالفت‌های رژیم آپارتاید)، اما در سال ۱۹۷۶ یک سرویس راه اندازی شد. نیجریه در دهه ۷۰ سیستم PAL را برای پخش برنامه‌های رنگی اتخاذ کرد ولی کشورهای نظیر غنا و زیمبابوه تا دهه ۸۰ با سیستم سیاه و سفیدکار می‌کردند.
دراوایل دهه ۷۰ برزیل نخستین کشور در آمریکای جنوبی بود که با استفاده از سیستم PAL با عنوان PAL-M در ترکیب با سیستم NTSC و PAL تصاویر رنگی تلویزیونی را دریافت کردند. نخستین برنامه رنگی در ۱۹ فوریه ۱۹۷۲ پخش شد.
نخستین سرویس تلویزیونی منظم در آمریکا در دوم ژوئیه سال ۱۹۲۸ راه اندازی شد. «کمیسیون رادیویی فدرال»، «سی اف جنکینس» را برای پخش برنامه از ایستگاه «ویتون» در «مری لند» در حومه واشینگتن تعیین کرد؛ ولی برای حداقل ۱۸ ماه نخست، تنها تصاویر سایه نما از فیلم متحرک پخش می‌شد.
ایستگاه رادیویی WRNY به سازمان دهندگی «هوگوگرنسبک» با مسئولیت محدود برای پخش برنامه‌های تلویزیونی زنده در شهر نیویورک با استفاده از تصاویر ۴۸ خطی در ۱۴ اوت ۱۹۲۸ راه اندازی شد. به‌طور هم‌زمان گزنسبک نخستین مجله مربوط به تلویزیون در جهان را با همان عنوان منتشر کرد. ایستگاه تلویزیونی جنرال الکتریک در «اسچنکتادی» نیویورک از ۱۳ ژانویه ۱۹۲۸ به‌طور نامنظم آغاز به کار کرد و از طریق امواج کوتاه با تصاویر ۴۸ خطی نورهای انعکاس را پخش می‌کرد که تا ماه سپتامبر به هفته‌ای چهار برنامه رسید.
ایستگاه AB × W۲ با سیستم CBS در شهر نیویورک نخستین برنامه‌های هفتگی خود را در ۲۱ ژوئیه ۱۹۳۱ با استفاده از سیستم الکترومکانیکی ۶۰ خطی آغاز کرد. در نخستین برنامه «شهردار جیمی واکر»، «بوسرل سیستر»، «کیت اسمیت» و «جرج گرشوین» دخالت داشتند. این سرویس در فوریه سال ۱۹۳۳ پایان یافت. «دان لی» در دسامبر ۱۹۳۱ ایستگاه AO× W۲ را در لوس آنجلس راه اندازی کرد. این ایستگاه تلویزیونی با استفاده از فرکانس UHF برنامه‌هایی را به‌طور منظم به استثنای یکشنبه‌ها و روزهای تعطیل تا چندین سال پخش می‌کرد.
تا سال ۱۹۳۵ م استودیوهای پخش برنامه‌های تلویزیونی الکترومکانیکی با وضوح پایین، در آمریکا ظاهر شدند؛ به استثنای دانشگاه‌های دولتی که این روند تا سال ۱۹۳۹ به طول انجامید. کمیسیون ارتباطات فدرال در آمریکا دریافت هیچ استانداری فنی مشخصی برای روند تولید تلویزیون وجود ندارد، بنابراین تمامی ایستگاه‌های تلویزیونی مشابه در آمریکا تنها مجوز آزمایشی دریافت کردند و هیچ مجوز تجاری داده نشد. نمایش یک سیستم تماماً الکترونیکی توسط «فیلو فارنس ورث» در مؤسسه فرانکلین در فیلادلفیا، خط مستقیمی در جهت آینده تلویزیون ایجاد کرد.
در ۱۵ ژوئن ۱۹۳۶، شبکه وان لی نمایش یک‌ماهه‌ای را در تلویزیون با وضوح بالا در بر روی ریسیور (گیرنده) AO× W۶ (و بعدها KTSL) با تصویر ۳۰۰خطی از یک فیلم متحرک آغاز کرد. شبکه ۱۹۳۶ ارائه کرد و در ششم نوامبر نخستین برنامه عمومی خود را در مطبوعات پخش کرد. شبکه NBC پخش برنامه‌های منظم خود را در ۳۰ آوریل ۱۹۳۶ با پخش یک برنامه از افتتاحیه «نمایشگاه جهانی ۱۹۳۹ در نیویورک» آغاز کرد. تا ژوئن ۱۹۳۹ برنامه‌های تلویزیونی منظم الکترونیکی با ۴۴۱ خط نور در شهر نیویورک و لوس آنجلس و تا ماه نوامبر در ایستگاه جنران الکتریک در «سچنکتاری» در دسترس بود. از ماه مه تا دسامبر ۱۹۳۹، ایستگاه NBC جنرال الکتریک در شهر نیویورک هر هفته از چهارشنبه تا یکشنبه برنامه پخش می‌کرد و به‌طور کلی در هر ماه ۵۸ ساعت برنامه داشت. این برنامه‌ها ۳۳درصد اخبار، ۲۹درصد درام و ۱۷درصد برنامه‌های آموزشی بود که به‌طور متوسط دو هزار دستگاه گیرنده و بین پنج تا هشت هزار بیننده تا پایان سال از این برنامه‌ها بهره می‌جستند.
یک خودروی کوچک می‌توانست حوادث را تا ۱۰ مایل فاصله از فرستنده که بر بالای «ساختمان امپراطوری دولتی آمریکاً قرار داشت، پوشش دهد. کابل هم محور برای پوشش حوادث در» باغ مادیسون" بکار گرفته شد. منطقه تحت پوشش برای یک تصویر خوب دایره‌ای به شعاع ۴۰ تا ۵۰ مایل از ساختمان امپراطوری بود که این منطقه پیش از ۱۰ میلیون نفر را پوشش می‌داد.
FCC در دوم می۱۹۴۱، استانداردهای مهندسی تلویزیون NTSC را با ۵۲۵ خط و ۳۰فریم و با صدایی که با تغییر در فرکانس ایجاد می‌شود، اتخاذ کرد. دستگاه‌هایی که تا سال ۱۹۳۹ با تجزیه کمتر، به فروش رفت، هنوز هم برای کسب استانداردهای جدید قابل تغییر هستند. FCC دریافت زمان برای ارائه مجوز تجاری به تلویزیون فرا رسیده و بنابراین نخستین مجوز این چنینی در ا ول ژوئیه ۱۹۴۱ به ایستگاه‌های تلویزیونی CBS, NBC در نیویورک و پس از آن به ایستگاه فیلکو در فیلادلفیا اعطا شد. پس از پیوستن آمریکا به جنگ جهانی دوم، FCC زمان مورد نیاز برای پخش برنامه را برای اعطای مجوز تجاری از ۱۵ ساعت در هفته به ۴ ساعت کاهش داد. اکثر ایستگاه‌های تلویزیونی از پخش برنامه محروم شدند. برنامه‌هایی نظیر سرگرمی‌هایی همچون بوکس، حوادث باغ مادیسون و اخبار جنگ نیز به برنامه‌ها افزوده شدند. در سال ۱۹۴۲م، پنج هزار دستگاه در دست استفاده بود ولی تولید برنامه‌های جدید تلویزیونی، رادیویی و سایر تجهیزات پخش برای اهداف شهری از آوریل ۱۹۴۲ تا اوت ۱۹۴۵ تعطیل شد.
" شرکت پخش برنامه کاناداً شبکه آمریکایی NTSC با سیستم ۵۲۵ خط نور را به عنوان استاندارد پخش خود تعیین کرد. این شبکه در سپتامبر ۱۹۵۲ پخش تلویزیونی خود را آغاز کرد. نخستین برنامه ششم سپتامبر ۱۹۵۲ از ایستگاه CBFT در کبک در مونترال پخش شد. این شبکه به دو زبان انگلیسی و فرانسوی برنامه پخش می‌کرد. دو روز بعد از آغاز کار این شبکه در ۱۸ سپتامبر ۱۹۵۲ ایستگاه CBLT در اونتاریو، تورنتو آغاز به کار کرد. این شبکه یک ایستگاه انگلیسی زبان برای این کشور بود. نخستین ایستگاه تلویزیونی خصوصی در اکتبر ۱۹۵۳ در سادبیوری، اونتاریو (با عنوان CKSO) راه اندازی شد.
در ۱۴ آوریل ۱۹۳۱ نخستین برنامه تلویزیونی با استاندارد ۳۰ خطی به وسیله «رنه بار تلمی» پخش شد. در ۶ دسامبر ۱۹۳۱ «هنری دی فرانس» شبکه CGT را راه اندازی کرد. در دسامبر ۱۹۳۲ «بارتلقی» یک برنامه آزمایشی سیاه و سفید را با عنوان (تلویزیون پاریس) (در ۶۰ خط) یک ساعت در هفته پخش کرد که بعدها از اوایل ۱۹۳۳ به پخش روزانه مبدل شد.
نخستین شبکه رسمی تلویزیون فرانسه در ۱۳ فوریه ۱۹۳۵ با ۶۰ خط با پخش برنامه از ۸:۱۵ تا ۸:۳۰ شب رسماً آغاز به کار کرد. این برنامه با بازی «بیاتریس برتی» از استودیوی «رادیو- پی تی تی ویژن» در پاریس صورت گرفت. این برنامه دامنه ۱۰۰ کیلومتری داشت. در ۱۰ نوامبر، «جرج مندل» رئیس استودیوی PTT نخستین برنامه تلویزیونی را در ۱۸۰ خط نور از فرستنده برج ایفل پخش کرد. در قرن ۱۸ «سوزی وینکر» نخستین گوینده از ماه ژوئن به بعد، برنامه‌ای را از خبرگزاری پخش کرد.
برنامه‌ها از چهارم ژانویه ۱۹۳۷ فهرست منظمی یافت و در طول هفته ساعت ۱۱:۳۰–۱۱ صبح و ۸:۳۰–۸ شب و در روزهای یکشنبه از ۷:۳۰–۵:۳۰ بعدازظهر پخش شد. در ژوئیه ۱۹۳۸ حکمی برای سه سال برای استاندارد با فرکانس VHF با ۴۵۵ خط نور تعیین شد. در سال ۱۹۳۹ تنها حدود ۲۰۰ تا ۳۰۰ دستگاه تلویزیون شخصی وجود داشت که برخی در اماکن عمومی نیز در دسترس بود.
با ورود فرانسه به جنگ جهانی دوم در سال مذکور، پخش برنامه‌ها متوقف شد و فرستنده برج ایفل خراب شد. در سوم سپتامبر ۱۹۴۰ تلویزیون فرانسه به وسیله نیروهای اشغالگر آلمان مصادره شد. یک توافقنامه فنی به وسیلهٔ شرکت (Compagnie des Comptevrs) و شرکت «تله فونکن» به امضا رسید و یک توافقنامه مالی برای آغاز سرویس دهی به وسیلهٔ وزارت ملی پست و رادیوی آلمان به امضا رسدی در ۷ می۱۹۴۳ در ساعت ۳ بعدازظهر نخستین برنامه مجدداً پخش شد. این برنامه از تلویزیون پاریس در «کاگناک جی» پخش شد. این برنامه‌های منظم (پنج ساعت و یک ربع در روز) تا ۱۶ اوت ۱۹۴۴ ادامه یافت. حدود یک هزار دستگاه با ۴۴۱ خط- اکثراً در بیمارستان‌های سربازان- این برنامه‌ها را مشاهده می‌کردند.
در سال ۱۹۴۴ «رنه بارتلمی» یک استاندارد تلویزیون ۸۱۹ خطی را ارائه کرد. بارتلمی در طول دوران اشغال، به تلویزیونی با ۱۰۱۵ و حتی ۱۰۴۲ خط دست یافت. در اول اکتبر ۱۹۴۴ خدمات تلویزیونی پس از آزادسازی پاریس آغاز شد. این خدمات از استودیوهای «کوگناک- جی» پخش شد. در اکتبر ۱۹۴۵ پس از تعمیرات، فرستنده برج ایفل دوباره راه اندازی شد. در ۲۰ اکتبر ۱۹۴۸ «میتراند» استاندارد پخش برنامه‌های ۸۱۹ خطی را تصویب کرد که پخش آن‌ها در اواخر ۱۹۴۹ بدان شکل آغاز شد. فرانسه تنها کشور اروپایی بود که این‌گونه برنامه را تصویب کرد. (سایر کشورها برنامه‌های با خطوط ۶۲۵ را انتخاب کردند)
پخش برنامه‌های الکترومکانیکی در آلمان در سال ۱۹۲۹ آغاز شد ولی این برنامه‌ها تا سال ۱۹۳۴ صامت بود. سرویس شبکه الکترونیکی در ۲۲ مارس ۱۹۳۵ با ۱۸۰ خط نور با استفاده از سیستم رابط فیلم یا دوربین‌هایی با دیسک نیپکو آغاز شد. پخش برنامه‌ها با استفاده از دوربین‌های بر مبنای میدان یونی در ۱۵ ژانویه ۱۹۳۶ آغاز شد. بازبینهایی تابستانی المپیک برلین با استفاده از دوربین‌های الکترونیکی با میدان یونی و دوربین‌های رابط فیلم در اوت ۱۹۳۶ در برلین و هامبورگ ضبط و پخش شد. اتاق‌هایی با ظرفیت ۲۸ نفر با یک تلویزیون برای استفاده در اختیار افراد فاقد تلویزیون قرار گرفت. آلمانی‌ها در فوریه ۱۹۳۷ سیستم با ۴۴۱ خط را در اختیار گرفتند و در طول جنگ جهانی دوم آن را به خارج از برج ایفل و به فرانسه بردند. در پایان جنگ جهانی دوم، «شبکه رادیویی نیروهای مسلح» در آمریکا با هدف ارائه برنامه تلویزیونی آمریکایی برای نیروهای اشغالگر در آلمان، از
گیرنده‌های تلویزیون آمریکا برای ساخت برنامه‌های ۵۲۵ خطی استفاده کرد. آن‌ها برای جلوگیری از نوسانات خطوط برق، فرکانس عمودی را به ۵۰ هر تز تغییر داد و فرکانس افقی را از ۷۵۰ و ۱۵ هرتز به ۶۲۵ و ۱۵ هرتز و بلندی خطوط را ۵/۰ میکرو ثانیه تغییر داد. گیرنده‌های تلویزیونی آمریکا با این سیگنال یک سیستم ۶۲۵ خطی با بُرد(Field) ۵۰ را ایجاد کردند که به یک استاندارد در آلمان مبدل شد.
نخستین برنامه تلویزیونی بریتانیا به وسیله سیستم تلویزیونی الکترومکانیکی بِرد در سپتامبر ۱۹۲۹ در فرستنده رادیو بی‌بی‌سی ساخته شد بایرد تا سال ۱۹۳۰ تعداد محدودی برنامه برای پنج روز هفته تولید کرد. در ۲۲ اوت ۱۹۳۲ شبکه بی‌بی‌سی خدمات منظم شخصی خود را با استفاده از سیستم ۳۰ خطی الکترومکانیکی بِرد راه اندازی کرد که این سرویس تا ۱۱ سپتامبر ۱۹۳۵ ادامه یافت. در دوم نوامبر ۱۹۳۶، بی‌بی‌سی پخش برنامه‌ها را با یک سرویس سیستم دوگانه آغاز کرد. این سیستم چیزی بین استاندارد ۴۰۵ خطی «مارکونی- اپی» و استاندارد ۲۴۰ خطی بِرد بود و با پخش برنامه از «الکساندراپلس» در لندن، شبکه تلویزیونی بی‌بی‌سی را به نخستین سرویس تلویزیونی منظم با وضوح بالا در جهان مبدل کرد. دولت بریتانیا با توجه به پیشنهاد کمیته ویژه مشاوره، تصمیم گرفت به سیستم «مارکونی- رامی» توجه بیشتری نشان داده و سیستم بِرد را در فوریه ۱۹۳۷ منحل کرد. شبکه‌های تلویزیونی در لندن از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۹ به‌طور متوسط روزانه چهار ساعت برنامه پخش کردند که ۱۲ تا ۱۵ هزار گیرنده آن‌ها را دریافت می‌کردند. برخی دستگاه‌های تلویزیونی در رستوران‌ها و قهوه‌خانه‌ها برای مشاهده مسابقات ورزشی بعضی اوقات ۱۰۰ بیننده داشتند. آغاز جنگ جهانی دوم موجب تعطیلی در پخش برنامه‌های بی‌بی‌سی در اول سپتامبر ۱۹۳۹ و آغاز مجدد آن از «الکساندرا پلس» در ۷ ژوئن ۱۹۴۶ شد. نخستین برنامه زنده از قاره اروپا در ۲۷ اوت ۱۹۵۰ پخش شد. نخستین برنامه زنده بریتانیا در ۲۳ ژوئیه ۱۹۶۲ به وسیله ماهواره «تل استار» از آمریکا پخش شد.
اتحاد جماهیر شوری در ۳۱ اکتبر ۱۹۳۱ پخش برنامه تلویزیونی را با پخش آزمایشی برنامه الکترومکانیکی با ۳۰ خط را در مسکو آغاز کرد و نخستین تلویزیون را در سال ۱۹۳۲ به‌طور تجاری تولید کرد. نخستین برنامه تلویزیونی آزمایشی الکترونیکی با استفاده از تجهیزات تولیدی و نصب شده به وسیلهٔ RCA در ۹ مارس ۱۹۳۷ در مسکو پخش شد. پخش منظم برنامه در ۳۱ دسامبر ۱۹۳۱ در این کشور آغاز شد.
نخستین پخش منظم برنامه در کانادا در سال ۱۹۵۲ با احداث دو ایستگاه تلویزیونی آغاز شد. CBS دو ایستگاه یکی در ۶ سپتامبر در مونترال، کبک و دیگری را دو روز بعد در تورنتو، اونتاریو راه اندازی کرد.
نخستین برنامه تلویزیونی زنده فرا قاره‌ای در سان فرانسیسکو، کالیفرنیا در چهارم سپتامبر ۱۹۵۱ از کنفرانس معاهده صلح ژاپن پخش شد. در سال ۱۹۵۸، CBC بزرگترین شبکه تلویزیونی جهان را از سیدنی، نوا اسکاتیا به ویکتوریا، انگلیس- کلمبا تکمیل کرده نخستین پخش زنده مدام از اخبار فوری در جهان به وسیله CBC در طول حادثه معدن «اسپرینگ میل» در ۲۳ اکتبر ۱۹۵۸ صورت گرفت.
تنظیم برنامه‌ها در ایستگاه‌های تلویزیونی صورت گرفت (برخی اوقات شبکه نامیده می‌شود). در ابتدا راه‌های زمینی راه‌های پخش برنامه‌های تلویزیونی بودند؛ زیرا قوانین دولت عادی و پهنای باند محدود بود.
در آمریکا کمیسیون ارتباطات فدرال در سال ۱۹۴۱ به ایستگاه‌های تلویزیونی اجازه پخش تبلیغات را داد، ولی لزوم اخذ مجوز را تعهد به خدمات عمومی تعیین کرد. انگلیس بالعکس یک روش متفاوت را انتخاب کرد و هزینه‌ای را برای ارائه مجوز برای صاحبان شبکه تلویزیونی تعیین کرد تا از آن برای تأمین بودجه مورد نیاز شبکه BBC به عنوان یک شبکه دولتی استفاده کند.
توسعه در بخش تلگراف و ماهواره به معنای پخش برنامه در دهه ۷۰ موجب شد تا تجار به سوی سرمایه‌گذاری در زمینه ایجاد شبکه‌ها روی آورند و موجب افزایش تعداد شبکه‌های تلویزیونی نظیر HBO و SKY شوند.
هر کشور در جهان اکنون عملاً حداقل یک شبکه تلویزیونی را راه اندازی کرده‌است. صنعت تلویزیون اکنون در تمام جهان رشد داشته و موجب شده تا هر کشور فرهنگ و روابط اجتماعی خود را با یکدیگر تبادل کنند.
در دوره تلویزیون‌های الکترود مکانیکی، دستگاه‌های تلویزیون ساخته شده با مجوز تجاری از سال ۱۹۲۸ تا ۱۹۳۴ در بریتانیا، آمریکا و روسیه به فروش رفتند. نخستین تلویزیون در سال ۱۹۲۸ به وسیله بِرد در بریتانیا و آمریکا به فروش رفت که در آن زمان تلویزیون‌ها، رادیویی حاوی یک لامپ نئون در پشت دیسک مکانیک با سوراخ‌های مارپیچی بود که تصاویری قرمز در اندازه کوچک تولید می‌کرد که به وسیله یک شیشه مغناطیسی این تصویر دو برابر می‌شد. تلویزیون بایرد بدون رادیو هم در دسترس بود. این مدل تلویزیون در سال‌های ۳۳–۱۹۳۰ به عنوان نخستین تلویزیون با تولید بالا، حدود یک هزار دستگاه فروش رفت. نخستین تلویزیون الکترونیکی با مجوز تجاری ساخته شده با لامپ‌های اشعه کاتود در سال ۱۹۳۴ توسط «تلفون کن» در آلمان ساخته شدند و سپس در سال‌های ۱۹۳۴ و ۱۹۳۸ به ترتیب توسط تلویزیون سازان انگلیسی و آمریکایی دنبال شدند. ارزان‌ترین تلویزیون پیش از جنگ جهانی دوم، تنها مدلی بود که در سال ۱۹۳۸ با صفحه ۸ سانتی‌متری به قیمت ۱۲۵ دلار آمریکا معادل یک هزار و ۷۳۲ در سال ۲۰۰۵ ساخته شد. ارزان‌ترین مدل با صفحه ۳۰ سانتی نیز به قیمت ۴۴۵ دلار (شش هزار و ۲۵۶ دلار در سال ۲۰۰۵) فروخته شد.
به‌طور تقریبی پیش از جنگ جهانی دوم ۱۹هزار تلویزیون الکترونیکی در بریتانیا و ۱۶۰۰ دستگاه در آلمان ساخته شد. حدود ۸–۷ هزار دستگاه الکترونیکی نیز پیش از ممنوعیت در تولید در آوریل ۱۹۴۲ در آمریکا تولید شد. (تولید مجدداً در اوت ۱۹۴۵ آغاز شد)
استفاده از تلویزیون در آمریکا پس از جنگ جهانی دوم به واسطه لغو ممنوعیت‌های تولید، پیشرفت‌های فنی مربوط به جنگ، توسعه شبکه‌های تلویزیونی مربوط به جنگ، کاهش قیمت دستگاه‌های تلویزیونی به واسطه رشد تولید، افزایش اوقات فراغت و افزایش درآمد خالص شاغلین رشد چشمگیری یافت. در حالیکه تنها ۵/۰ درصد از خانواده‌ها در آمریکا در سال ۱۹۴۶ تلویزیون داشتند، این تعداد در سال ۱۹۵۴ به ۷/۵۵ درصد و در سال ۱۹۶۲ به ۹۰درصد رسید. در بریتانیا نیز در سال ۱۹۴۷ تنها ۱۵ هزار خانواده تلویزیون داشتند؛ که این تعداد در سال ۱۹۵۲ به یک میلیون و ۴۰۰ هزار و در سال ۱۹۶۸ به ۱۵ میلیون و ۱۰۰ هزار خانواده رسید. برای چندین سال، کشورهای مختلف از استانداردهای فنی متفاوت بهره می‌جستند. فرانسه نسخت استاندارد ۴۴۱ خطی آلمان را اتخاذ کرد؛ اما بعدها آن را به ۸۱۹ خط افزایش داد که بدین ترتیب بهترین تعریف را از یک سیستم تلویزیونی و تقریباً سیستمی با دو برابر نور دهی سیستم ۴۰۵ خطی بریتانیا ارائه کرد. با این وجود این اقدام بدون هزینه نبود؛ چرا که دوربین‌ها باید میزان پیکسل را چهار برابر تولید کند و بنابراین پهنای باند را چهار برابر کند و در نتیجه حساسیت آن به همان میزان کاهش می‌یابد. فرانسه نیز همانند سیستم CCIR اروپا به سیستمی با ۶۲۵ خط روی آورد.
در نهایت کل اروپا به استاندارد سیستم PAL با ۶۲۵ خط متصل شدند که دنباله نمونه آلمان بود. در همین اثنا در آمریکایی شمالی NTSC با ۵۲۵ خط از سال ۱۹۴۱ ثابت ماند.
طول دبی()(که به نامهای طول دبای و طول دبیه هم شناخته می‌شود) یکی از طولهای مهم فیزیک است
این طول به طولی از یک گاز یونیزه می‌گویند که اگر طول (یا حجم) گاز یونیده از طول دبی کمتر باشد آن گاز هیچ گاه خصوصیات یک پلاسما را از خود نشان نخواهد داد این طول به افتخار پیتر دبیه نامیده شده است.کتاب فیزیک پلاسما نوشته پیتر آ.استروک صفحه ۴
طول دبی را از معادله زیر به دست می‌آورند:
ناخالصِ هدف‌زنی‌ها که در انگلیسی به آن "" یا "" گفته می‌شود، اصطلاحی در دامنه‌یِ واژگان صنعت تبلیغ و عبارت است از: جمعِ آنچه که با فهرستی از رسانه‌هایِ تعیین‌شده، به سویِ هدف روانه می‌شود. ناخالصِ هدف‌زنی‌ها برابر است با دسترسی ضرب‌در فراوانی. در فارسی به آن "ناخالصِ بینندگان یا شنوندگان" هم گفته می‌شود.
در رشته مخابرات یک تبادل تلفنی یا یک انتقال تلفنی سیستمی از اجزاء الکترونیکی است که تماس‌های تلفنی را برقرار می سازد. اداره مرکزی ساختمان فیزیکی است که برای پوشش دادن ابزار داخلی سیستم استفاده می‌شود. این ابزار شامل کلیدهای تلفن است که باعث می‌شوند که تماس‌های تلفنی کار کنند به این معنا که باعث برقراری اتصال می‌شوند و اطلاعات گفتاری را منتقل می‌کنند. واژه تبادل را می‌توان همچنین برای اشاره به ناحیه‌ای تحت خدمات یک کلید مشخص به کار برد (که عموماً در صنعت مخابرات آمریکا با نام مرکز سیم کشی شناخته می‌شود) اگر بخواهیم دقیق تر شویم در بعضی نواحی این تبادل به سه رقم اول عدد آن منطقه مربوط می‌شود از لحاظ اعداد و ارقام سایر عناوین مربوط به سیستم‌های زنگی کهنه شامل Office code, NXX می‌شوند در ایالات متحده کلمه تبادل می‌تواند همچنین معنای قانونی دسترسی محلی و منطقه انتقال را داشته باشد.
امروزه مراکز تماس (ارتباطات) ، یکی از مهمترین بخش های یک کسب و کار هستند چون به صورت مستقیم در تعامل با مشتریان هستند و نقش مهمی در حفظ تجربه مشتری دارند.
حالا به این بحث میرسیم که مرکز تماس چیست؟
مرکز تماس دفتر یا بخشی از یک اداره هست که تماس های تلفنی مشتریان چه تماس های ورودی(Inbound) و تماس های خروجی (Outband) را توسط تعدادی مشاوران پاسخگویی می کنند.
البته مراکز تماس امروزی کمی با قدیم متفاوتند زیرا محدود به تماس های تلفنی نیستند و تمامی تعاملات چه با استفاده از تلفن ، ایمیل، شبکه های اجتماعی و ... را انجام می دهند.
خدمات :
مرکز تماس ورودی
در این مراکز تماس ، مشاوران و نمایندگان فقط پاسخگویی تماس های تلفنی را انجام می دهند و به این صورت نیست که با مشتریان تماس بگیرند.
مرکز تماس خروجی
در این حالت، کارشناسان مرکز تماس با مشتریانی که در حال حاضر دارید یا مشتریان آینده شما تماس می‌گیرند. این کار معمولاً توسط تماس گیر خودکار صورت می‌گیرد و به همین دلیل تعداد تماسهای زیادی را می‌توان در طی یک ساعت گرفت.
بیشترین استفاده از مراکز تماس خروجی (Outbound Contact Center):
برون سپاری مرکز تماس
برون سپاری مرکز تماس به این معنا هست که یک کسب و کار برای کم کردن هزینه های خود پاسخگویی خدمات مشتریان خود را به یک شرکت ارائه دهنده مرکز تماس می دهد ، اینکار باعث پایین آمدن هزینه ی شرکت و بهتر انجام شدن اینکار می شود. زیرا شرکت های ارائه دهنده مرکز تماس ، تمامی زیر ساخت های مورد نیاز را دارند و مشاورانشان آموزش دیده اند و به خوبی این کار را برای شما انجام می دهند.
۱. امتیازات کیفی
این معیار تا به حال به عنوان مهم‌ترین شناخته می‌شود. این معیار به عملکرد کارشناسان در طی تماس‌ها و تجربه کلی آن‌ها می‌پردازد.
مدیران مرکز تماس باید قادر باشند که بتوانند به مکالمات کارشناسان در هنگام تماس‌ها گوش دهند. امتیازات معمولاً در بین ۱۰–۵ تماس برای هر کارشناس در ماه سنجیده می‌شود.
۲. حل شدن مشکلات در تماس اول
همچنین به عنوان نیز شناخته می‌شود. این معیار به این موضوع می‌پردازد که یک مشتری چند بار برای حل کردن مشکل خود باید با سازمان تماس بگیرد. این کار روشی بسیار مناسب برای اندازه گرفتن مشکلات از دید مشتریان است.
اما مشکل اینجاست که اندازه‌گیری دقیق این کار ممکن است مشکل باشد. برای مثال، یک تماس بازگشتی ممکن است که مربوط به مشکلی دیگر باشد. برای حل کردن این مشکل، مراکز ارتباط از راه‌های زیر استفاده می‌کنند
۳. رضایت مشتری
قدیمی‌ترین و مورد استفاده‌ترین متریک که نگاهی به میزان درصد مشتریان خوشحال دارد. ارزیابی این موضوع هم کاری آسان و ساده است. چهار شیوه رایج برای نظرسنجی رضایت مشتری در مرکز تماس وجود دارد. ۱. ارسال لینک نظرسنجی در قالب پیامک، ۲. ارسال لینک پرسشنامه آنلاین در قالب ایمیل، ۳. استفاده از نظرسنجی تلفنی در انتهای تماس و ۴. استفاده از نظرسنجی تلفنی بعد از تماس.
۴. سطح خدمات
این یکی از اولین متریک‌هایی بود که توسط سیستم توزیع خودکار تماس‌ها (ACD) به وجود آمد. این متریک نگاهی به درصد پاسخ گویی به تماس‌ها در مدت زمان داده شده دارد. انتظار می‌رود که به‌طور میانگین به ۸۰٪ تماس‌ها در ۲۰ ثانیه و ۹۵٪ تماس‌ها در ۱۵ ثانیه جواب داده شود.
۵. میانگین زمان مکالمات
این معیار سال‌ها به عنوان شایع‌ترین معیار شناخته می‌شود. این متریک به کل زمان در طول تماس اشاره دارد. این معیار شامل زمان مکالمه، زمان انتظار و wrap _ up timeاست. اما به تازگی به این معیار ایراداتی وارد شده‌است. مدیران بر این باروند که این معیار، کارشناسان مرکز تماس را به این سمت می‌برد که بدون اینکه هنوز به‌طور کامل به درخواست مشتری رسیدگی کرده باشند، تماس را قطع کنند.
نقش‌های کلیدی
مدیر مرکز
این شخص مسئول تمام عملکردها و بودجه مرکز است. آن‌ها بر اساس افراد، فرایندها، تکنولوژی و مشتریانی که همگی بخشی از مرکز ارتباط و استراتژی آینده و توسعه مرکز، تصمیم می‌گیرند.
مدیر مرکز معمولاً شخصی است که با دیگر دپارتمان‌ها مانند منابع انسانی و انفورماتیک در ارتباط است.
بسته به اندازه مرکز، مدیر مرکز تعدادی سرپرست تیم یا معاون مدیر دارد که سرپرست‌ها و معاونین به مدیریت گزارش می‌دهند.
مدیران، مسئول استخدام و آموزش کسانی هستند که آن افراد باید مستقیماً به آن‌ها گزارش دهند.
سرپرست / سوپروایزر
این شخص مسئول مدیریت کردن تیم کارشناسان است. نقش سرپرست این است که اطمینان حاصل کند کارشناسان وظایف خود را به درستی انجام می‌دهند، عملکردهای آن‌ها را بررسی کند و به کارشناسان خود آموزش‌های لازم را بدهد. این شخص مسئول است که کارشناسان خود را در جریان تمام اتفاقاتی که در مرکز می‌افتد و ممکن است که بر روی کارشان تأثیر بگذارد، قرار دهد. همچنین سوپروایز در استخدام کردن کارشناسان جدید یا کار کردن بر روی پروژه‌ای مشخص نیز ممکن است فعالیت کند.
منابع انسانی
بین بخش منابع انسانی و مرکز ارتباط باید رابطه‌ای خیلی نزدیکی به منظور فعالیت‌هایی مانند استخدام و آموزش وجود داشته باشد. معمولاً منابع انسانی نقشی برای اطمینان بخشیدن به ضوابط و شرایط استخدام و وظایف مربوط به آن و همچنین نظم بخشیدن و آموزش دادن به مرکز ارتباط را دارد.
آموزش دهندگان
بعضی مراکز، از آموزش دهدنگان استفاده می‌کنند. آن‌ها مسئول آماده کردن و آموزش دادن به کارشناسان در مراکز ارتباط با مشتری هستند.
در مراکز بزرگتر، علاوه بر Team Leader، هر تیم دارای یک مربی (Coach) نیز می‌باشد که کار او پشتیبانی و دادن دانش فنی به کارشناسان می‌باشد. این شخص معمولاً کسی است که خود کارشناسی (Agent) خیلی خوبی بوده و توانایی گرفتن اطلاعات و کمک کردن به دیگران برای بهبود بخشیدن به عملکردشان را دارد.
کارشناس مرکز تماس
کار آن‌ها تماس گرفتن یا پاسخ دادن به تماس‌های تلفنی است که بسته به سیاست سازمان‌ها برای برآورده کردن نیازهای مشتریان خود صورت صورت می‌پذیرد. نقش آن‌ها می‌تواند فروختن محصولات یا خدمات، ارائه خدمات مشتری، انجام تحقیقات بازار یا حتی پاسخ دادن به ایمیل‌ها و پیامک‌ها باشد.
مدل‌های مختلفی از کارشناسان مرکز تماس وجود دارد و همچنین مهارت‌های مختلفی نیز برای نقش‌های مختلف آن‌ها تعریف می‌شود. بسیاری از مردم فکر می‌کنند که اگر شما یک کارشناس مرکز تماس باشید، پس می‌توانید هر یک از نقش‌های داده شده را به خوبی اجرا کنید، در حالی که اصلاً اینطور نیست.
کارشناسانی هستند که وظیفه آن‌ها اداره کردن تماس‌های داخلی (Inbound Call) می‌باشد که در این حالت مشتری با سازمان تماس می‌گیرد و کارشناس تماس‌های آن‌ها را پاسخ می‌دهد. همچنین تماس‌های خارجی (Outbound Call) وجود دارد، که در این زمان کارشناس با مشتری برای انجام تحقیقات بازار یا فروختن کالایی تماس می‌گیرد. اصولاً بسته به تیپ شخصیتی که افراد دارند، این نقش‌ها به آن‌ها داده می‌شود. بعضی مراکز هم کارشناس‌های ترکیبی دارند یعنی آن‌ها هم تماس‌های داخلی (Inbound Call) و هم تماس‌ها خارجی (Outbound Call) را اداره می‌کنند.
آمار استخدام
تحقیقات نشان می هد که ۳٫۷۰۰٫۰۰۰ نفر در ۳۵۰۰۰ مراکز تماس در اروپا به استخدام درآمده‌اند.
همچنین در سال ۲۰۱۳ در بیش از ۳۵۰۰۰ مراکز ارتباط با مشتری، با میانگین ۷۸ صندلی بیش از ۳٫۷۰۰٫۰۰۰ نفر در ۳۰ کشور اروپایی به استخدام درآمده‌اند که میزان رشد آن‌ها سالانه ۴٫۴٪ نیز رو به افزایش است.
تحقیقات همچنین تخمین می‌زند که ۲۵٪ تماس‌ها مربوط به مرکز تماس‌هایی که تماس خروجی دارند و ۷۵٪ از تماسها مربوط به مرکز تماس‌هایی که تماس‌های داخلی دارند (مثل خدمات بانکها و بیمه‌ها) است.
امروزه با شکل گیری مفاهیم جدیدی همچون برون سپاری (outsourcing) و دفتر کار مجازی، بسیاری از شرکت‌های بزرگ، یا حتی شرکت‌های کوچکتری که بسته به سیاست بازاریابی خود در بازه‌ای از زمان حجم تماس‌هایشان افزایش چشمگیری می‌کند، مدیریت تماسهای امور مشتریان، پشتیبانی و فروش خود را به مراکزی خارج از مکان فیزیکی کسب و کار خود می‌سپارند (یا برونسپاری می‌کنند) که فعالیتشان به‌طور تخصصی در زمینه مدیریت تماس است. یعنی از منشی مجازی استفاده می‌کنند. با این کار هم هزینه و هم بار مسئولیتشان تا اندازه زیادی سبک می‌شود.
رایانهٔ کیفی"رایانه کیفی" از واژه‌های مصوب فرهنگستان زبان و ادب فارسی به جای "laptop computer" در انگلیسی و در حوزهٔ رایانه است. یا لپ‌تاپ به معنی "روی دامان‏" (در مقابل رایانه رومیزی)، به رایانه شخصی کوچک، سبک و قابل حمل گفته می‌شود. فرهنگستان زبان فارسی عبارت لپتاپ"لپتاپ" از واژه‌های مصوب فرهنگستان زبان و ادب فارسی به جای "laptop computer" در انگلیسی و در حوزهٔ رایانه است. را به جای "لپ‌تاپ" پیشنهاد داده است.
وزن لپ‌تاپ معمولاً بین ۱ تا ۳ کیلو است که به اندازه و مواد مصرف شده در ساخت آن بستگی دارد. این رایانه کوچک‌تر از رایانه‌های رومیزی است و می‌تواند با یک باتری کار کند یا از یک آداپتور AC/DC خارجی تغذیه شود. بسیاری از آن‌ها چند سلول ۳ ولت دارند که در اجرای عملکرد ساعت و دیگر فرایندها در هنگام قطع برق مفید است. لپ‌تاپ‌ها به‌طور کلی دارای همان اجزایی هستند که در یک رایانه رومیزی وجود دارد، با این تفاوت که تا جای ممکن از وزن و اندازه آن‌ها کاسته شده‌است. لپ‌تاپ‌ها دارای صفحه نمایش بلور مایع هستند و چند طرح حافظه در آن‌ها برای RAM در نظر گرفته شده‌است. لپ‌تاپ‌ها دارای یک صفحه کلید سرخود هستند و یک ماوس نیز روی صفحه زیرین ولی می‌توان صفحه‌کلید و ماوس خارجی و جداگانه نیز به آن‌ها متصل کرد.
در یک لپ‌تاپ استاندارد همه اجزا و ورودی‌ها و خروجی‌هایی که در یک رایانه رومیزی دیده می‌شوند با هم ترکیب شده و یک واحد را به وجود می‌آورند. این اجزا عبارتند از: نمایشگر رایانه، بلندگوی رایانه، صفحه‌کلید، دیسک‌گردان نوری، وب‌بین و میکروفون. بعضی از لپ‌تاپ‌ها دارای صفحه لمسی هستند. لپ‌تاپ‌ها معمولاً شارژر دارند. ویژگی‌های سخت‌افزاری لپ‌تاپ‌ها با توجه به مدل، ساخت و قیمت متفاوت است.
قبل از توسعه رایانه نوت بوک و لپ‌تاپ، عقاید مشابه ارائه شد مانند: الن کی که Xerox pare را در اوایل ۱۹۷۰ راه‌اندازی کرد. نخستین رایانه پرتابل در ۱۹۸۱ معرفی شد و در آن از سیستم‌عامل CP/M استفاده شد. اگر چه این رایانه خیلی سنگین و بزرگ بود و مانیتور کوچک CRT داشت اثر زیادی در تجارت داشته‌است. این‌ها اولین رایانه‌های پرتابل بوده‌اند و Xerox note دوباره در PARC در ۱۹۷۶ توسعه یافت.
آزبورن ۱ اندازه چرخ خیاطی پرتابل را داشت و توانست برای هواپیماهای تجاری استفاده شود. با این وجود نمی‌توان آن را با باتری راه‌اندازی کرد. در سال ۱۹۸۲ کایروپ نوع دوم سیستم را عرضه کرد که براساس CP/M طراحی شده‌است. این سیستم دو برابر درایو فلاپی می‌باشد و می‌تواند ظرفیت ۲ برابر تولید کند.
یک موفقیت مربوط به Compag بود که اولین محصول آن در ۱۹۸۳ عرضه شد. رایانه IBM یک سیستم استاندارد می‌باشد و می‌تواند از نوع Dsborne به‌شمار رود. توان AC در راه‌اندازی آن استفاده خواهد شد. استفاده از داس یک ویژگی از IBM می‌باشد که با pc سازگاری ندارد.
یک ماشین دیگر در سال ۱۹۸۱ عرضه شد و در سال ۱۹۸۳ به نام Epson hx۲۰ معرفی گردید. ویژگی این ماشین صفحه کلید ۶۸ بیتی و داشتن باتری از جنس کادمیوم نیکل بود. صفحه نمایش LCD در حدود ۴ خط متن را با ۲۰ کاراکتر نشان می‌دهد. پرینتر ماتریس نقطه‌ای ۲۴ ستون به نام ترجمه گر BASIC و ۱۶KB از RAM همگی نقش مهم در این روند دارند.
laptop واقعی یک grid 1101 بود که توسط موگارید در ۱۹۸۰–۱۹۷۹ عرضه شد. این سیستم طرح کنترلی دارد و صفحه نمایش مسطح آن می‌تواند خمیده شود. آن‌ها با چند باتری عمل می‌کنند که به صفحه نمایش پلاسمای ۲۰۰×۳۲۰ پیکسل مجهز هستند. با این وجود در ارتش آمریکا و ناسا از طرح فضایی در طی ۱۹۸۰ استفاده شد. سازندگان grid بازده ویژه حق خود را به‌دست آوردند و این نوآوری متداول شد. این شرکت از دو laptop دیگر نیز استفاده کرده‌است؛ که sharppc ۵۰۰ و gavilan sc نام دارند. آن‌ها در سال ۱۹۸۳ و ۱۹۸۴ فروخته شدند. این سیستم به نام laptop معروف است. این می‌تواند به ابزار تماسی که بر صفحه کلید قرار دارند مجهز شود. آن‌ها مانند GRID کیس کوچک دارند ولی سازگاری IBM در آن‌ها زیاد است. آن‌ها قدرت اجرایی با هر نرم‌افزاری را دارا هستند. آن‌ها صفحه نمایش LCP دارند و می‌توانند به پرینتر خارجی وصل شوند. Delmont که در ۱۹۸۴ عرضه شد مانند gaveling است که در ۱۸۶–۸ Intel استفاده گردید.
لپ‌تاپ‌ها در انواع مختلفی ساخته شده‌اند؛ و خریدار با توجه به کاری که با لپ‌تاپ می‌خواهد انجام بدهد آن‌ها را خریداری می‌کند.
گونه‌هایی از لپ‌تاپ:
این نوع از لپ‌تاپ‌ها دارای اندازه کوچکی هستند و در نتیجه قابلیت جابجایی راحت تری نسبت به سایر مدل‌ها دارند. اندازه آن‌ها مانند PDA است و نوت‌بوک نیز خوانده می‌شوند و می‌توان آن‌ها را روی زانو گذاشته و از آن‌ها استفاده کرد. البته باید اشاره کرد که قسمت سخت‌افزاری لپتاپ حرارت تولید می‌کند که این خود عامل آسیب خواهد شد. با توجه به اندازه نسبتاً کوچک آن‌ها، از ترکیب صفحه نمایش ۲۰ سانتی‌متری همچنین صفحه کلید مینیاتوری و البته رابط موس استفاده می‌شود و در اختیار کاربر قرار می‌گیرد که می‌تواند تجربه متفاوتی برای کاربر ایجاد کند. این نوع لپ‌تاپ‌ها دارای عملکردی ضعیف هستند و از مؤلفه‌های پرانرژی محسوب می‌شوند.
این نوع از لپ‌تاپ‌ها صفحه نمایش کوچکتر از ۱۲ اینچ به صورت مورب دارند و وزن آن‌ها بین ۳–۵ پوند است. صفحه کلید آن‌ها اندازه استاندارد نیست و بعضی از دکمه‌های صفحه کلید استاندارد را ندارد. مخاطبین اولیه آن‌ها مسافران تجاری و دانشجویانی هستند که به laptop سبک نیاز دارند. آن‌ها اغلب هزینه خرید بالایی دارند. البته دارای عمر طولانی باتری می‌باشند و از Cpu با توان خانگی نیز استفاده می‌کنند. laptop از نوع نوری و باریک دارای وزن ۶–۴ پوند است و اندازه صفحه نمایش بین ۱۲ و۱۴ اینچ می‌باشد. laptop قاب بزرگ وزن ۷–۵ پوند دارد و اندازه صفحه نمایش ۱/۱۴ اینچ و ۴/۱۵ می‌باشد.
این‌نوع از لپ‌تاپ‌ها عمدتاً در محل ثابت استفاده می‌شوند و به علت وزن و اندازه غیرطبیعی نسبت به سایر لپ‌تاپ‌ها مطلوب نمی‌باشند. البته فضای بیشتری را برای مؤلفه‌ها عرضه می‌کنند و به‌اندازه ۱۷ – ۲۰ اینچ هستند. این‌ها دارای عمر باتری نسبتاً کوتاه می‌باشند که تقریباً ۳ساعت دوام می‌آورد زیرا سخت‌افزار قرار داده شده در این نوع لپ‌تاپ‌ها جهت استفاده مؤثر باتری بهینه نشده‌اند. گاهی آن‌ها را luggable گویند. این مثال از آن‌ها شامل نوت بوک بازی است که می‌تواند پردازش گرافیکی سه بعدی انجام دهد.
‌‌‌‌لپ‌تاپ‌ها می‌توانند بر یک طیف محاسباتی بین ابزار پرتابل قرار گیرند. نقطه استفاده آن مانند نرم‌افزار دسک تاپ است ولی نمی‌تواند محاسبات متحرک را انجام دهد. دیگر نقاط طیف عبارتند از:
این‌ها به آسانی حرکت می‌کنند و نمی‌توانند هنگام حمل استفاده شوند. زیرا به توان AC نیاز دارند. رایج‌ترین آن‌ها osbornel می‌باشد که می‌تواند نرم‌افزار دسک‌تاپ را راه‌اندازی کند ولی حامی محاسبه متحرک نمی‌باشد.
رایانه‌ها به شکل نوت بوک کاغذی هستند و رابط آن‌ها دارای شیار مغناطیسی است و نرم‌افزار می‌تواند با یک صفحه نمایش تماسی شناخته شود. ازسال ۲۰۰۷ رایج‌ترین آن‌ها به نام tabletpc عرضه شد که صفحه نمایش تماسی دارد. بعضی از آن‌ها صفحه کلید ندارند و قابل انتقال می‌باشند. آن‌ها چرخش ۱۸۰ درجه دارند و بر بالای صفحه کلید تا می‌شوند. آن‌ها عمل‌کرد محدود در محل‌های خاص داشته‌اند و می‌توانند وظایف عادی را انجام دهند.
Tablet اینترنتی به شکل لوج است و می‌تواند در محاسبه متحرک استفاده شود. آن‌ها از لینوکس استفاده می‌کنند؛ و می‌توانند چند برنامه را راه‌اندازی کنند ولی جایگزین رایانه نمی‌شوند. ویژگی MP3، ویدئو، مرورگر اینترنت، chat و تصویر در آن‌ها بارز است. PDAها نیز رایانه کوچک و جیبی هستند که عملکرد محدود دارند. آن‌ها حامی محاسبه متحرک هستند هرگز هر نرم‌افزار را راه‌اندازی نمی‌کنند. رایانه‌های دستی کوچکتر هستند و تلفن هوشمند یا PDA دارای یک تلفن سلولی مکمل می‌باشد. مرزهای این مقوله‌ها مشخص نمی‌باشد. OQOUPC یک PC با اندازه PDA می‌باشد. Apple emate کوچکتر از laptop است ولی نرم‌افزار PDA را راه‌اندازی می‌کند. خط Hpomnibook نیز دارای ابزار رایانهی دستی است. سخت‌افزار نوکیا ۷۷۰ مانند PDA است و ۶۰۰۰ Zaurus در آن کاربرد داشته‌است. تنها دلیل که آن را PDA نمی‌خوانند آن است که نرم‌افزار PIM ندارد. از سوی دیگر ۷۷۰ و Zerus می‌توانند یک نرم‌افزار linux را اجرا کنند.
‌‌‌‌لپ‌تاپ دو در یک، ‌‌‌‌لپ‌تاپ‌هایی هستند که هم می‌توان از آن‌ها به عنوان ‌‌‌‌لپ‌تاپ و هم تب‌لت استفاده کرد.
این نوع لپ‌تاپ ها مخصوص بازی های ویدیویی هستند و به درد بازی میخورند اما به غیر از بازی ویدیویی میتوان از این استفاده های دیگری کرد
اجزای پایه لپ‌تاپ همانند دسکتاپ‌ها عمل می‌کنند.
واحد پردازش مرکزی در لپ‌تاپ‌ها قادر است در انرژی صرفه‌جویی کند و در مقایسه با سی پی یوی دسکتاپ‌ها گرمای کمتری تولید می‌کند. واحد پردازش مرکزی یا همان CPU های ‌‌‌‌لپ‌تاپ عموما توسط دو شرکت اینتل و AMD ساخته می‌شوند. رده بندی پردازنده های ‌‌‌‌لپ‌تاپ با PC متفاوت است. امروزه سایت هایی هستند که این رده بندی ها را انجام می‌دهند و آنها را اصلاحا تحت عنوان بنچمارک CPU به کاربرانشان ارائه می‌دهند. فرضا پیوند بعدی یک بنچمارک CPU ‌‌‌‌لپ‌تاپ است که از نسل 8 تا نسل 12 پردازنده های اینتل و AMD را رده بندی کرده و منتشر کرده است.
قدرت هر ‌‌‌‌لپ‌تاپ یا PC با نوع، تعداد هسته، سرعت فرکانس و نسل پردازنده پردازنده ارتباط مستقیم دارد. همچنین معیار های دیگری همانند قابلیت آورکلاک یا لیتوگرافی پردازنده نیز می‌توانند در سرعت و قدرت پردازنده تاثیر گذار باشند.بنچمارک پردازنده ها و رده بندی سی پی یو ها | دیجی 63
در تصویر بالا شما یک مادربرد را می‌بینید که بر روی آن تعداد زیادی ماژول رم و پردازنده سوار شده است
باتری بیشتر لپ‌تاپ‌ها از نوع لیتیم-یون یا باتری لیتیم پلیمر بود. این باتری‌ها هوشمند و قابل‌شارژ هستند. باتری ‌‌‌‌لپ‌تاپ ها بسته به تعداد سلول و میزان ظرفیت و از آن طرف بسته به مقدار توان مصرفی پردازنده و کارت گرافیک شارژدهی دارند.
در لپ‌تاپ‌ها معمولاً اجزای زیر دیده نمی‌شود: دکمه ریست، درایو فلاپی‌دیسک، مودم، ارتباط فروسرخ (IrDA)، کارت PC. جدا از این موارد در ‌‌‌‌لپ‌تاپ های جدید عموما درگاه های USB کمتر شده و جای خود را به درگاه جدید تایپ C داده اند. استفاده از DVD رایتر در ‌‌‌‌لپ‌تاپ های جدید نیز در حال منسوخ شدن است.
اگر چه استاندارد جهانی عامل تشکیل عوامل جانبی و کارت PC در رایانه دسکتاپ می‌باشد، هنوز باید استانداردهای جهانی برای عوامل امروزی در بخش داخلی طراحی گردند. ولتاژ الکتریکی، طرح مادربورد، آداپتور داخلی و غیره، کابل LCD و درایو فلاپی به صفحه اصلی متصل هستند. آن‌ها تحت اثر چند فیلد می‌باشند و باید ارتباط با سخت‌افزار ناسازگار عملی شود. این‌ها پیچیده‌تر از ابزار الکترونیکی مصرفی می‌باشند. قطعات متفاوت دارای مسائل خاص هستند و باید متخصصان با این ابزار و سخت‌افزارها آشنایی پیدا کنند. این یک اقدام خاص تجاری می‌باشد.
این روند بسیار محدود است و این به دلیل فنی و اقتصادی نمی‌باشد. از سال ۲۰۰۶ هیچ نوع استانداردی برای laptop گزارش نشد. هر فروشنده از طرح اختصاصی استفاده می‌کند و در نهایت می‌توان به مؤلفه‌هایی دست یافت که در بخش رقابت قرار گرفته‌اند با چند مورد استثناء می‌توان دید که مؤلفه‌های laptop به ندرت می‌توانند بین سازندگان مورد پذیرش قرار گیرند. آن‌ها در خطوط متفاوت تولید مورد توجه خاص هستند. ابزار جانبی آن‌ها بر PCB اصلی قرار می‌گیرند و بنابراین ارتقاء با استفاده از ورودی‌های خارجی عملی خواهد شد و می‌توان از شیار کارت و لوازم بی‌سیم استفاده کرد. دیگر مؤلفه‌ها مانند RAM و درایو سخت و باتری‌ها نیز توسط کاربر ارتقاء خواهند یافت. بسیاری از این laptopها دارای cpu متحرک هستند اگر چه حمایت از دیگر cpuها به مدل‌های خاص محدود شده‌است. cpu شیاری می‌تواند به راحتی استفاده شود. در این شرایط مدل‌های سال گذشته به خوبی نمی‌توانند عمل ذخیره و جایگزینی را انجام دهند. بسیاری از این لپ‌تاپ‌ها دارای شیار داخلی minipct هستند و از wifi یا بلوتوث به عنوان یک نسخه استفاده خواهد شد ولی باید سنجش آن‌ها در کارت‌های نصب شده انجام شود. این نوع طرح‌ها می‌توانند به همراه USB و رابط I/O استفاده شوند. اگر چه کاربرها باید حامل لوازم جانبی USB باشند. در این حالت ان‌ویدیا و ATI یک رابط استاندارد برای واحد پردازش گرافیکی می‌باشند. انتخاب‌ها با توجه به PCIE/AGP بعد از بازاری محدود می‌باشد. در ژانویه ۲۰۰۷ نیز Asus اعلام کرد که ویدئوی خارجی ایستگاه XG برای لپ‌تاپ‌ها مفید است. ایستگاه XG به laptop وصل می‌شود و این با استفاده از USB-۲ و رابط کاری عملی است. در فوریه ۲۰۰۷ یک استاندارد جدید برای کابل خارجی PCI و کانکتور معرفی شد. این‌ها می‌توانند در آینده با استفاده از طرح حمایتی PCI و شاسی رشد یابند.
به لپ تاپ هایی گفته می شود که خط تولید آنها متوقف شده و به فروش نرفته اند. این قبیل لپ تاپ ها معمولا به کشور های خاورمیانه ارسال می شوند. علاوه بر این، لپ تاپ هایی که به هر دلیلی مشتری پس از خرید آن را به فروشگاه مرجوع کرده است نیز لپ تاپ استوک محسوب می شوند. این لپ تاپ ها به دلیل باز شدن بسته بندی، دیگر کالای آکبند محسوب نشده به انبار منتقل شده و به فروش نمی رسند. به عبارت دیگر لپ تاپ استوک هیچ ایرادی ندارند و در ساخت آنها از قطعات با کیفیت استفاده شده است، اما فصل فروش آنها به پایان رسیده یا در تمام این مدت در انبار محفوظ بوده اند.
خرید لپ تاپ استوک از نظر اقتصادی بسیار به صرفه است و می‌تواند تا حد زیادی در هزینه‌ها صرفه جویی کند. همچنین برای فروشنده نیز مفید است و به جای دور انداختن لپ تاپ، باعث بازگشت مقداری از پول نیز می‌شود.
همچنین برای طبیعت نیز بسیار مفید است و باعث کاهش زباله نیز می‌شود.
لپ تاپ استوک معمولا دارای گارانتی شرکت سازنده نیست و ممکن است توسط فروشنده تا چند ماه گارانتی شود.
امروزه شرکت‌ها و برندهای زیادی در سطح جهان به تولید لپ‌تاپ مشغول هستند. از جمله برندهای معروفی مانند:
با جو بلک ملاقات کن فیلمی محصول سال ۱۹۹۸ آمریکا به کارگردانی مارتین برست و با بازی برد پیت، آنتونی هاپکینز، کلر فورلانی، جیک وبر و مارسیا گی هاردن است.
مرگ در قالب جسم مرد جوانی به نام جو بلک (برد پیت) ظاهر می‌شود او با مردی به نام ویلیام پریش(آنتونی هاپکینز) روبرو می‌شود و به او می‌گوید که مدت کوتاهی از زندگی او مانده ولی تا آن موقع جو بلک همراه او خواهد بود و این مدتی است که او در استراحت است و فرصت آموختن و آشنایی با ویلیام پریش را دارد.
از آن پس ویلیام جو را در همه جا با خود می‌برد و با او در مورد همه کارها مشورت می‌کند از جمله در مورد ادغام شرکت با یک شرکت دیگر موضوع خشم درو (جیک وبر) که از اعضای هیئت مدیره است را برمی‌انگیزد و او هیئت مدیره را متقاعد می‌کند تا ویلیام پریش را بازنشسته کنند ویلیام که دوست ندارد حاصل سال‌ها کارش به هدر رود با دعوت از درو (جیک وبر) و صحبت با او و انتقال همزمان این صحبت‌ها از طریق تلفن به سایر هیئت مدیره موفق می‌شود تا تبانی او با شرکت رقیب برای از بین بردن شرکت خودش را اثبات کند و او را از شرکت اخراج کند.
از طرفی دختر ویلیام به نام سوزان پریش (کلر فورلانی) عاشق جو بلک شده و می‌خواهد با او باشد و وقتی با این حرف جو روبرو می‌شود که به زودی او از این‌جا خواهد رفت به او می‌گوید حاضر است تا با او به هر کجا که جو می‌رود بیاید اما ویلیام به جو(برد پیت) می‌گوید او عاشق مردی شده که تو در جسم او رفتی اما جو که او هم عاشق سوزان شده می‌خواهد سوزان را با خودش به دنیای دیگر ببرد اما ویلیام (آنتونی هاپکینز) از جو می‌خواهد تا واقعیت را به سوزان بگوید و سپس واکنش او را ببیند در پایان جو قسمتی از حقیقت را به سوزان می‌گوید و تصمیم می‌گیرد تا از او خداحافظی کند واو را با خود نبرد در نهایت در پایان جشن تولد ۶۵ سالگی ویلیام، جو جان او را می‌گیرد و مردی که در ابتدای فیلم در کافی شاپ بوده(برد پیت) به جسم خود بازمی‌گردد و با سوزان (کلر فورلانی) آشنا می‌شود.
ازگارد یا آسگارد (به زبان نروژی باستان: Ásgarðr) در اساطیر اسکاندیناوی، یکی از نه بخش جهان در کیهان‌شناسی نورس و اقامتگاه اِزیرها (یا به روایتی آس‌ها) خدایان جنگاور اسکاندیناوی است. آزگارد که در میان نه بخش جهان بالاتر از دیگران و در آسمان جای دارد، با دیواری بلند از سنگ‌های بزرگ محافظت می‌شود. دیوار آزگارد توسط یکی از یوتون‌ها به نام بلاست (یا هریمثورز) ساخته شد. اودین و همسرش فریگ فرمانروایان آزگارد به شمار می‌رفتند.
هم سطح با آزگارد، دو بخش دیگر از جهان به نام‌های واناهایم و الف‌هایم نیز قرار گرفته‌اند. تالاری به نام والهالا نیز در آزگارد ساخته شده‌است که در آن جنگجویان کشته شده (اینهریار)، در انتظار نبرد نهایی (راگناروک) به سر می‌برند. سرزمین "آزگارد" و میدگارد، اقامتگاه انسان‌ها بوسیلهٔ پل رنگین‌کمان بایفراست به یکدیگر متصل هستند.
در میان آزگارد دشت بزرگ ایداوول (یا ایدا) جای دارد که خدایان در این دشت در تالاری به نام گلادزهایم و ایزدبانوان در تالاری به نام وینگولف جمع شده و مورد موضوعات مهم به تصمیم‌گیری می‌پردازند.
خدایان همچنین هر روز بر سر چاه سرنوشت (اورداربرونر) که در زیر ریشهٔ ایگدرازیل در آزگارد است به گفتگو می‌پردازند.تاج و تخت این قلمرو در روز رگناروک توسط ایزد مرگ هل (اساطیر) تصرف میشود.
در کتاب های کامیک مارول , ازگارد بعنوان شهری بزرگ و باشکوه در کیهان, نگهبان ۹ قلمرو و زادگاه ثور ابرقهرمان مارول معرفی شده است که سرانجام در واقعه رگناروک نابود میشود.
دایرکتوری سرویس یک نرم‌افزار کاربردی یا مجموعه‌ای از نرم‌افزارهای کاربردی است که وظیفهٔ ذخیره و سازمان‌دهی اطّلاعات مربوط به کاربران و منابع یک شبکهٔ رایانه‌ای را به عهده داشته و به مدیر شبکه این امکان را می‌دهد که دسترسی کاربران به منابع شبکه را مدیریت نماید. دایرکتوری سرویس در عین حال به عنوان یک لایهٔ محافظ بین کاربران و منابع مشترک شبکه عمل می‌کند.
دایرکتوری سرویس را نباید با منبع ذخیرهٔ دایرکتوری که در واقع محلّ نگهداری اطّلاعات مربوط به اجزای نامگذاری شده که توسط دایرکتوری سرویس مدیریت می‌شوند، اشتباه نمود. در دایرکتوری سرویس مدل پراکندهٔ X.500، از تعداد یک یا بیش از یک فضای تخصیص یافته برای نام (درخت اجزاء) جهت تشکیل دایرکتوری سرویس استفاده می‌شود. دایرکتوری سرویس به عنوان واسطی برای دسترسی به اطلاعات موجود در یک یا بیش از یک فضای تخصیص یافته در دایرکتوری عمل می‌نماید. واسط دایرکتوری سرویس نقش مسئولیت مرکزی و مشترکی را ایفا می‌نماید که می‌تواند امنیت کافی را برای آن دسته از منابع سیستم که مدیریت اطلاعات دایرکتوری را انجام می‌دهند فراهم آورد.
همچون یک بانک اطلاعاتی، دایرکتوری سرویس به نحوی طراحی شده که می‌تواند به شکلی کارآمد اطلاعات را خوانده و امکانات پیشرفتهٔ جستجو در بین خصیصه‌های مختلفی که می‌توانند به شئ‌های موجود در دایرکتوری مرتبط شوند را فراهم سازد. اطلاعاتی که در دایرکتوری ذخیره شده‌اند با استفاده از طراحی براساس خصیصه‌های قابل تغییر تعریف می‌شوند. سرویس‌های دایرکتوری از مدل پراکنده برای ذخیره‌سازی اطلاعات خود استفاده می‌کنند و این اطلاعات معمولاً بین دایرکتوری سرورها دوباره سازی می‌شوند.
یک دایرکتوری سرویس که "سرویس نامگذاری" خوانده می‌شود مانند نقشهٔ راهنمایی عمل می‌کند که منابع شبکه را به آدرس‌های مربوط به آن‌ها در شبکه مرتبط نموده و آن‌ها را به این ترتیب مورد شناسائی قرار می‌دهد. با استفاده از دایرکتوریهایی از نوع "سرویس نامگذاری" کاربر نیاز ندارد تا آدرس فیزیکی منابع شبکه را به خاطر بسپارد، چرا که تنها نام منبع کافیست تا محل آن را مشخص نماید. هریک از منابع در شبکه به عنوان یک شئ در دایرکتوری سرور محسوب می‌گردند. اطلاعات مربوط به هر منبع شبکه تحت عنوان خصیصهٔ شئ مربوط به آن منبع در دایرکتوری سرور ذخیره می‌شود. سطح امنیت اطلاعات هر شئ می‌توانند به نحوی تعیین شود که فقط کاربرانی قابلیت دسترسی به آن‌ها را داشته باشند که دارای مجوز لازم هستند. دایرکتوری‌های پیچیده تری با فضاهای نامگذاری مختلفی تحت عنوان "مشترکین", "دستگاه‌ها", "میزان مالکیت", "ترجیحات", "محتواً و غیره طراحی شده ان smieciEMدjestes. فرایند این طراحی تا حد بسیار زیادی بستگی به مدیریت "شناسه" دارد.
دایرکتوری سرویس "فضای نامگذاری" را برای شبکه تعریف می‌کند. یک "فضای نامگذاری" در این مقوله عبارتی است که از آن برای نگهداری یک یا چند شئ تحت عنوان "ورودی نامگذاری شده" استفاده می‌شود. فرایند طراحی دایرکتوری معمولاً دارای مجموعه‌ای از قوانین است که چگونگی نامگذاری و شناسایی منابع شبکه را تعریف می‌کنند. این قوانین مشخص می‌کنند که نام‌ها باید منحصربه‌فرد بوده و گنگ نباشند. در X.500 (مجموعهٔ استانداردهای دایرکتوری سرویس) و LDAP نام منبع شبکه "نام مشخصه" خوانده می‌شود و از آن برای اشاره به مجموعه‌ای از خصیصه‌ها ("نامهای مشخصهٔ نسبی") که نام یک ورودی دایرکتوری را تشکیل می‌دهند استفاده می‌گردد.
یک دایرکتوری سرویس ساختاری از اطلاعات به اشتراک گذاشته شده‌است که از آن برای پیدا کردن، مدیریت، اداره کردن، و سازمان دهی اجزاء مشترک و منابع شبکه مانند دیسکها، پوشه‌ها، فایلها، چاپگرها، کاربران، گروه‌ها، دستگاه‌ها، شماره‌های تلفن و شئ‌های دیگر استفاده می‌شود. دایرکتوری سرویس بخش مهمی از سیستم عامل شبکه است. در موارد پیچیده‌تر دایرکتوری سرویس مخزن اصلی برای ارائهٔ خدمات شبکه است. به عنوان مثال جستجوی کلمهٔ «کامپیوترها» با استفاده از دایرکتوری سرویس ممکن است پاسخی شامل فهرستی از کامپیوترها و اطلاعات مربوط به نحوهٔ دسترسی به آن‌ها را ارائه نماید.
«دوباره سازی» و «پراکندگی» دارای معانی کاملاً مشخص و منحصر بkutasه فردی در طراحی و مدیریت یک دایرکتوری سرویس هستند. عبارت «دوباره سازی» به این معنی است که یک «فضای نامگذاری» (یا شئ) موجود در یک دایرکتوری در دایرکتوری سرورهای دیگر نیز کپی می‌شود تا هم به عنوان نسخهٔ پشتیبان از آن‌ها استفاده شود و هم به دلیل وجود نسخهٔ محلی از ایجاد ترافیک غیرضروری در شبکه خودداری گردد. «فضای نامگذاری» دوباره سازی شده توسط مقام مسئول نسخهٔ اصلی مدیریت می‌شود. عبارت «پراکنده» به معنی اینhuj است که دایرکتوری سرورهای متعددی که هریک «فضای نامگذاری» مختلفی را در خود جای داده‌اند به یکدیگر متصل شده‌اند تا یک دایرکتوری سرویس پراکنده را به وجود آورند. در این حالت هر «فضای نامگذاری» مستقل
می‌تواند از طرف مقامات مسئول مختلفی مدیریت شود.
دایرکتوری سرویس‌های تولید شده توسط تولیدکنندگان و نهادهای استاندارد مختلف عبارتند از انواع قدیمی و جدید ارائه شدهٔ زیر:
وجوه تمایز معددوی بین یک دایرکتوری سرویس سنتی و یک بانک اطلاعاتی رابطه ای وجود دارد.
· "خصیصهٔ اجباری" کSید دارای این خصDFSDFSDیصه باشد
· "خصیصهٔ ممکن" که میFSDFSSDFSDه تعریف شود، اما در عین حال می‌تواند در هنگام به وجود آوردن شئ نیز حذف گردد. نبود برخی خصیصه‌ها به نوعی شبیه گزینهٔ "پوچ" در بانک‌های اطلاعاتی رابطه ای هستند.
طراحی دایرکتوری‌ها تفاوت بسیاری با طراحی بانک‌های اطلاعاتی رابطه ای دارد. طراح بانک‌های اطلاعاتی سعی در طراحی مدل اطلاعاتی برای مسائل تجاری و نیازهای فرایندی دارد که غالباً در آن ملاحظات مربوط به مشتریان آنلاین، سرویس، مدیریت کاربران، میزان نسبی حضور و سیستم از قلم انداخته می‌شوند. حال آنکه در مورد دایرکتوری اگر بنابراین است که اطلاعات در یک منبع ذخیرهٔ قابل استفاده برای بسیاری از برنامه‌های کاربردی و کاربران قرار گیرند، باید طراحی اطلاعات (و شناسه‌ها) و ساختار آن به گونه‌ای انجام شود که منعکس‌کنندهٔ نقش شئ‌ها در دنیای واقعی باشد. در بسیاری از موارد این شئ‌ها معرف کاربران، دفاتر آدرس، لیستهای اسامی، ترجیحات، تعاریف میزان مالکیت، محصولات و خدمات، دستگاه‌ها، پرونده‌های اطلاعات، سیاست‌ها، شماره تلفنها، اطلاعات مسیر دهی، و غیره می‌باشند. افزون بر این طراح باید به ملاحظات کاربردی طراحی در رابطه با کارایی و مقیاس کار نیز توجه داشته باشد. برای یک بررسی سریع در خصوص طراحی کاربردی به این مثال فکر کنید: ۵۰ شئ و ۱ میلیون کاربر دارید که هریک از کاربران یا برنامه‌های کاربردی آن‌ها نیاز خواهند داشت تا ۵۰۰۰ بار در ثانیه یا دقیقه یا در ساعت (به منظور دریافت مجوز و بروز رسانی فضای خدمات‌گیری خود) به این شئ‌ها دسترسی یابند. حال ببینید آیا سرور و سایر تجهیزات شبکه‌ای که در نظر گرفته‌اید قادر به پاسخگویی به چنین حجمی از کار است یا خیر.