moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
این کتاب را نشر مرکز نخستین بار در سال ۱۳۷۸ در تهران چاپ و منتشر کرده‌ است. شابک آن بوده و ۲۸۰ صفحه دارد. "کولی کنار آتش" داستان دختری کولی (چادرنشین) به‌نام «آینه» است که طی سفری اودیسه‌وار از جنوب ایران به پایتخت می‌رود.
سنگ‌نوشته‌های هخامنشی، سنگ‌نوشته‌هایی به خط میخی و بازمانده از سده‌های چهارم تا ششمِ پیش از میلاد (از سلطنت کوروش دوم تا اردشیر سوم) هستند. این سنگ‌نوشته‌ها افزون‌بر بایگانیِ اداری تخت جمشید و دیگر یافته‌های باستان‌شناختی از منابع دست‌اول در نگارش تاریخ امپراتوری هخامنشیان هستند هرچند مورخان در این اَمر بیشتر به گزارش‌های یونانی (مانند هرودوت) وابسته‌اند.
سنگ‌نوشته‌های هخامنشی با نمونه‌های آشوری و بابلیِ پیشینش از نظر چندزبانگی و شیوه‌های بلاغی متفاوت‌اند.Matthew W. Stolper: "Achämenid Languages and Inscriptions." In: John E. Curtis, Nigel Tallis (Hrsg.): "Forgotten Empire. The World of Ancient Persia." University of California Press, Berkeley/ Los Angeles 2005, S.  18–24. کتیبه‌های هخامنشی سه‌زبانه هستند؛ به زبان‌های فارسی باستان، عیلامی و بابلی و از دو خط (میخیِ بابلی و میخیِ عیلامی که دو مُدل از یک نوع خط هستند) بهره برده‌اند. نوشته‌ای که به فارسی باستان است موقعیتِ ممتاز در سنگ‌نوشته‌ها را دارد: در بالا اگر سنگ‌نوشته به‌صورت عمودی است و در وسط اگر به‌صورت افقی است.
رمزگشایی و خوانشِ خط میخی، ابتدا با سنگ‌نوشته‌های تخت جمشید آغاز و با سنگ‌نوشتهٔ بیستون تکمیل شد. پژوهشگران ابتدا خطِ میخیِ فارسیِ باستان را رمزگشایی کردند و سپس نسخه‌های عیلامی و بابلی را براساس آن خواندند.
سنگ‌نوشته‌های سه‌زبانه، وضعیت چندقومیتیِ امپراتوری را می‌نمایانند: زبان فارسی باستان یک زبان هندواروپایی است، زبان بابلی یک زبان سامی است و زبان عیلامی هم یک زبان مجزا است. سه نسخهٔ این سنگ‌نوشته‌های سه‌زبانه، ترجمهٔ دقیقِ یکدیگر نیستند. گاهی عباراتی در یکی از نسخه‌های هستند که در دو نسخهٔ دیگر نیستند. همچنین هنگامی که متون به افراد مشخصی اشاره می‌کنند، تفاوت‌هایی در جزئیات دیده می‌شود: نسخهٔ فارسی باستانی اغلب در توصیفِ حاکمان، نسخهٔ عیلامی در توصیفِ مکان‌ها و نسخهٔ بابلی در توصیفِ مردمانِ تابع به کار می‌روند که نمایانندهٔ ارتباط هر یک از این زبان‌ها با طبقات اجتماعیِ گویشورشان است.
برخی سنگ‌نوشته‌های هخامنشی مانندِ سنگ یادبودی که در نزدیکیِ کانال سوئز پیدا شد به خط هیروگلیف مصری نوشته شده‌اند. دیگر متونِ به هیروگلیف بر سفال‌ها و کوزه‌هایی یافت شدند که احتمالاً در مصر ساخته شده بوده‌اند اما در شوش و تخت جمشید و بابل کشف شدند. مجسمه‌ای از داریوش یکم هم در مصر ساخته شده بوده‌است اما به شوش برده شده بوده‌است.
غیبتِ «زبان آرامی امپراتوری» (Imperial Aramaic) با توجه به آنکه در دوره‌های بعدی زبان رسمی بود، قابل توجه است. بر روی چند شیءِ هخامنشی مانند مُهر و وزنه و سکه، علامت‌های مجزای آرامی دیده می‌شود. تنها نوشتهٔ آرامیِ هخامنشی به نام پاپیروس بیستون در الفانتینِ مصر علیا پیدا شد که ترجمه‌ای از سنگ‌نوشتهٔ بیستون بود.
در ۱۹۵۸ ریچارد هلک آماری از شمار و طولِ نوشته‌های عیلامی در سنگ‌نوشته‌های هخامنشی به دست داد. سنگ‌نوشتهٔ بیستون طولانی‌ترین سنگ‌نوشته است درحالی که دیگر سنگ‌نوشته‌ها، کوتاه‌تر و تکراری‌ترند. ۴۴ متن عیلامی مربوط به سلطنت داریوش یکم، ۱۳ متن عیلامی مربوط به سلطنت خشایارشا یکم و یکی ۷ متن عیلامی هم مربوط به هر کدام از سلطنت‌های اردشیر یکم و اردشیر دوم اند. تنها دو سنگ‌نوشتهٔ عیلامیِ CMa و CMc مربوط به دوران سلطنت کوروش کبیر هستند.Richard Hallock: "Notes on Achaemenid Elamite." In: "Journal of Near Eastern Studies." Band 17, 1958, S.  256.
بیشتر سنگ‌نوشته‌های هخامنشی در منطقهٔ مادریِ امپراتوری (پاسارگاد، تخت جمشید، نقش رستم) و شمارِ کمتری در دیگر نقاطِ امپراتوری (شوش، بیستون، گنج‌نامه، بابل) کشف شده‌اند. از معدود سنگ‌نوشته‌های بیرون از ایران، سنگ‌نوشتهٔ خشایارشا در ترکیه و چند سنگ‌نوشتهٔ از زمان کوروش بزرگ است.
بیشتر نوشته‌ها بر روی بناها و مجسمه‌های سلطنتی هستند و نقوشِ بسیاری تکراری‌اند. سنگ‌نوشته‌های داریوش بزرگ توسطِ جانشیناتش تقلید شدند. پژوهشگران باور دارند که این پدیده به‌جهتِ تأکید بر استمرار و تداوم امپراتوری بوده‌است.
قاعدهٔ نام‌گذاریِ سنگ‌نوشته‌های هخامنشی ابتدا توسط رولاند کنت در سال ۱۹۵۳ ارائه شدRoland Grubb Kent: "Old Persian: Grammar, Texts, Lexicon." 2. revidierte Auflage (="American Oriental Series". Band 33). New Haven 1953 (babel.hathitrust.org, Digitalisat) و بعدها توسط مانفرد مایرهوفر، علیرضا شاپور شهبازی و رودیگر اشمیت بسط یافت.Rüdiger Schmitt: "Die altpersischen Inschriften der Achaimeniden". Editio minor mit deutscher Übersetzung. Reichert, Wiesbaden 2009. ()
حرف نخستِ نامِ مخففی که برای سنگ‌نوشته‌ها برگزیده می‌شود، حرفِ نخستِ نامِ پادشاهی است که در سنگ‌نوشته بیشتر به او اشاره شده، حرف دوم مربوط به مکانِ کشفِ سنگ‌نوشته‌است و حرف سوم نیز توسط پژوهشگران برای ایجاد تمایز میانِ سنگ‌نوشته‌هایی است که در یک مکان کشف شده‌اند.
در کتاب کتیبه‌های هخامنشی، نوشتهٔ پیر لوکوک (Pierre Lecoq) فهرست سنگ‌نوشته‌های هخامنشی این گونه آمده‌است:
کتیبه‌های پی‌بنای کاخ آپادانایِ تخت جمشید هشت کتیبهٔ باستانی هستند که از دوران زمامداری داریوش بزرگ به جا مانده‌اند. این کتیبه‌ها از زیر ستون‌های کاخ آپادانا در تخت جمشید کشف شده‌اند. چهار کتیبه از این کتیبه‌ها از جنس طلا و چهار کتیبهٔ دیگر از جنس نقره‌اند. بزرگ‌ترین و باشکوه‌ترین کاخ داریوش اول، آپادانا بوده‌است. بنای این کاخ در تاریخ ۵۱۵ پیش از میلاد آغاز شد و تکمیل آن سی سال طول کشید. ساختمان این کاخ بزرگ و باشکوه، کاری ماندنی محسوب می‌شد، به همین سبب داریوش بزرگ فرمان داد تا نام و نشان و ویژگی‌های ایرانشهر (ایران) را بر چهار کتیبهٔ (/خشت) طلایی و چهار کتیبهٔ نقره‌ای، به سه زبان و خط پارسی باستان، بابلی و عیلامی حک کنند و چهار جعبهٔ سنگی که هرکدام ۴۵ سانتی‌متر طول و عرض و ۱۵ سانتی‌متر بلندی داشت، ساختند و در هر جعبه، یک کتیبهٔ طلایی و یک کتیبهٔ نقره‌ای به‌همراه چند سکه، از نوع سکه‌های ایونیه و لودیه و یونان، که در آن روزگار رواج داشت قرار دادند (در سال ۵۱۵ پیش از میلاد هنوز سکهٔ داریوش، موسوم به داریک یا داریوشی، ضرب نشده بود) و در چهار گوشه تالار کاخ، زیر پی دیوار آپادانا، با تخته سنگ‌هایی گران مدفون ساختند.
کتیبه‌های پی‌بنای دیوار جنوبی تخت جمشید بخشی از کتیبه‌های موجود در تخت جمشید هستند که در ضلع جنوبی پارسه قرار داردند. این کتیبه‌ها به‌فرمانِ داریوش بزرگ و هنگامی که درب جنوبی جایگاه آمدوشد به تخت جمشید بود، به مناسبت پی‌بنای کاخ تخت جمشید نوشته شده‌اند. این کتیبه‌ها بر روی تخته‌سنگی در ابعاد ۷۲۰ در ۲۰۵ سانتی‌متر که در جبههٔ جنوبی کار گذاشته‌است، نوشته شده‌است. این کتیبه از چهار قسمت تشکیل شده‌اند که در هر قسمتِ آن کتیبه‌ای به خط میخی کنده شده‌است. دو کتیبهٔ سمت چپ (غربی) به خط و زبان فارسی باستان نوشته شده‌اند. دو کتیبهٔ سمت راست (شرقی) از چپ به راست به‌ترتیب به خط میخی ایلامی و خط میخی بابلی نوشته شده‌اند.
کتیبهٔ اردشیر یکم در تخت جمشید یکی از چندین کتیبهٔ موجود در تخت جمشید است که از دوران هخامنشیان به جا مانده‌است. این کتیبه نشان می‌دهد که او نیز از پدر خود خشایارشا و نیایش داریوش بزرگ در دین پیروی کرده و پیرو کیش اهورایی بوده‌است.
کتیبهٔ داریوش بزرگ در کاخ آپادانای شوش، یکی از الواح ارزشمندی است که متعلق به دوران هخامنشیان می‌باشد. این لوح در یکی از دروازه‌های کاخ آپادانا شوش کشف شده‌است. در سال ۱۹۱۱ (میلادی) ژاک دو مورگان و رولاند دو مکوئنم با حفاری در کاخ آپادانای شوش موفق به این اکتشاف شدند. این لوحهٔ تاریخی که از خاک رس می‌باشد، در موزهٔ لوور نگهداری می‌شود. کتیبهٔ داریوش بزرگ، دارای ابعاد ۴۲ در ۴۲ سانتی‌متر است و قسمتی از آن از بین رفته‌است. کتیبهٔ داریوش بزرگ در کاخ آپادانای شوش به خط پارسی کهن است و یکی از نخستین متون به جا مانده از این پادشاه هخامنشی در آستانه به دست گرفتن قدرت می‌باشد. این کتیبه علاوه‌بر اینکه مجوز و فرمان‌نامهٔ ساخت بنای کاخ آپادانای شوش را بیان کرده‌است، اطلاعات گرانقدری را در مورد داریوش اول و هخامنشیان به باستان‌شناسان ارائه داده‌است.
سنگ‌نوشتهٔ بیستون بزرگ‌ترین سنگ‌نوشتهٔ جهان، نخستین متن شناخته شدهٔ ایرانی و از آثار دودمان هخامنشیان (۵۲۰ پ. م) واقع در شهر بیستون در سی کیلومتری شهر کرمانشاه بر دامنهٔ کوه بیستون است. سنگ‌نوشته بیستون یکی از مهم‌ترین و مشهورترین سندهای تاریخ جهان و مهم‌ترین متن تاریخی در زمان هخامنشیان است که شرح پیروزی داریوش بزرگ را بر گوماته مغ و به بند کشیدن یاغیان را نشان می‌دهد. محوطهٔ بیستون از آثار ملی ایران است و خود این اثر هم از سال ۲۰۰۶ یکی از آثار ثبت شدهٔ ایران در میراث جهانی یونسکو است.
کتیبه‌های داریوش بزرگ در سوئز، یادبودهایی بودند که به سه زبان پارسی باستان، عیلامی، بابلی و مصری نوشته شده بودند و در وادی تملات، برای یادآوری بازکردن کانالی میان رود نیل و دریاچهٔ تلخ بزرگ، نصب شده بودند. بهترین یادبود حفظ‌شده، سنگ یادبودی است از جنس گرانیت صورتی که توسط چارلز دو لیسپس، پسر فردینان دو لیسپس، در ۳۰ کیلومتری سوئز و در سال ۱۸۶۶ کشف شد. این یادبود که با نام سنگ یادبود شالوف نیز شناخته می‌شود، احداث نیای کانال سوئز مدرن توسط ایرانیان را ضبط کرده‌است، کانالی که از طریق وادی تملات، بوباستیس (که به شاخه‌ای از رود نیل متصل است) را به دریاچهٔ تمساح و از آن‌جا با استفاده از راه‌آبه‌ای طبیعی، به دریای سرخ متصل می‌کند. هدف اصلی این کانال، ساختن راهِ کشتیرانی‌ای میان نیل و دریای سرخ و در حقیقت میان مصر و ایران بود.
کتیبهٔ سه‌زبانهٔ خشایارشا در نزدیکی دریاچهٔ وان ترکیه، بر فراز صخره‌ای و در ارتفاع ۲۰متری از سطح زمین و در نزدیکی یک قلعه واقع شده‌است. این کتیبه در اصل توسط داریوش بزرگ آماده‌سازی شده‌است اما به‌دلایلی تکمیل نشده و خالی رها شده‌است، اما خشایارشا پسر داریوش بزرگ، در دوران زمامداری خود آن را به سه زبان پارسی باستان، بابلی و عیلامی تکمیل کرده و به یادگار گذاشته‌است. این کتیبه ۲۷ سطر و ۳ ستون دارد و از چپ به راست، به سه زبان پارسی باستان، بابلی و عیلامی نوشته شده‌است. این کتیبه به‌همراه یادمان‌های سوئز، تنها کتیبهٔ شاهنشاهی هخامنشی است که در خارج از مرزهای کنونی ایران قرار دارد.
سنگ‌نوشته‌های گنج‌نامه نوشتارهایی از دوران داریوش و خشایارشای هخامنشی است که بر دل یکی از صخره‌های کوه الوند در فاصله ۵ کیلومتری غرب همدان و در انتهای درهٔ عباس‌آباد حکاکی شده‌است. کتیبه‌ها هر کدام در سه ستون ۲۰ سطری به زبان‌های پارسی باستان، بابلی و عیلامی قدیم نوشته شده‌اند. متن پارسی باستان در سمت چپ هر دو لوح جای گرفته‌است و ۱۱۵ سانتی‌متر پهنا دارد. متن بابلی در وسط هر دو کتیبه نوشته شده و متن عیلامی در ستون سوم قراردارد.
منشور حقوق بشر کوروش یا استوانهٔ کوروش بزرگ لوحی از گل پخته‌است که در سال ۵۳۸ پیش از میلاد به‌فرمان کوروش بزرگ هخامنشی پادشاه و بنیان‌گذار شاهنشاهی هخامنشی نگاشته شده‌است. نیمهٔ نخست این لوح از زبان رویدادنگاران بابلی و نیمهٔ پایانی آن سخنان و دستورهای کورش به زبان و خط میخی اکدی (بابلی نو) نوشته شده‌است. این استوانه در سال ۱۲۵۸ خورشیدی/ ۱۸۷۹ میلادی در نیایشگاه اِسَگیله (معبد مردوک، خدای بزرگ بابلی) در شهر بابل باستانی پیدا شده و در موزهٔ بریتانیا در شهر لندن نگهداری می‌شود. این منشور یکی از بزرگ‌ترین نشانه‌های روحیهٔ بردباری در فرهنگ ایرانی است.
سنگ‌نوشتهٔ هخامنشی در جزیرهٔ خارک در سال ۱۳۸۶ در پی احداث جاده‌ای در جزیرهٔ خارک کشف شده‌است که به خط میخی ایران باستان و با طول و عرض تقریبی یک متر می‌باشد که بر روی سنگی مرجانی نوشته شده‌است. طبق تاریخ‌گذاری این کتیبه، قدمت آن به ۲۴۰۰ سال پیش و زمان هخامنشیان بازمی‌گردد.
شهپر امیرابراهیمی (۱۳۱۸ بندر انزلی، گیلان – ۱۲ دی ۱۳۸۶ مالمو، سوئد) خواننده قدیمی و مردمی رادیو ایران و بازیگر پرطرفدار تئاترهای خیابان لاله‌زار و سینمای ایران در دهه چهل خورشیدی بود. به دلیل هم‌نام بودن، گیلانی بودن و هم‌سن بودن هر دو، گاهی با کتایون امیرابراهیمی اشتباه گرفته‌می‌شوند.
او در تاریخ ۱۲ دی ۱۳۸۶ (۲ ژانویه ۲۰۰۸)، در سن ۶۸ سالگی در شهر مالمو، سوئد درگذشت.شهپر خواننده مردمی ایرانی درگذشت ("بی‌بی‌سی فارسی")
شهپر در طول سال‌های دهه چهل خورشیدی، همراه با مهوش و آفت، یکی از سه خواننده عامه‌پسند و پرطرفدار ایران به‌شمار می‌آمد.
برخی از معروف‌ترین ترانه‌های شهپر عبارتند از: من شهپرم، دروازه‌بان بی‌عرضه، عمو سبزی‌فروش، لج کردی لج ، حمومی ، تیروم تیروم و مرسی جونم.
شهپر در طول سال‌های فعالیت خود در سینمای ایران، در کنار بازیگران معروف وقت سینمای ایران از جمله بهروز وثوقی، پوری بنایی، گوگوش، آذر شیوا، بهمن مفید، پرویز صیاد، تقی ظهوری، علی میری، عارف، فروزان، فریبا خاتمی، ایرج قادری، منوچهر وثوق و مستانه جزایری ایفای نقش کرد.
بخش پُلّان، یکی از بخش‌های شهرستان چابهار در استان سیستان و بلوچستان ایران است. مرکز این بخش، شهر پلان است.
شهر: پلان
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت بخش پلان برابر با ۳۳٬۰۰۴ نفر بوده‌است.
بخش پلان، سومین بخش پرجمعیت و بزرگ استان سیستان و بلوچستان است.
هم‌اکنون بخش پلان، جمعیتی بیشتر از ۳ شهرستان زیر داشته و جمعیتی نزدیک به شهرستان لاشار دارد:
بخش مرکزی، یکی از بخش‌های شهرستان چابهار در استان سیستان و بلوچستان ایران است. مرکز این بخش، شهر چابهار است.اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران، تهران: ۱۳۸۳ خ.
شهر: چابهار
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت بخش مرکزی شهرستان چابهار برابر با ۱۴۵٬۰۰۷ نفر بوده‌است.
دزدان دریایی کارائیب یک مجموعه‌فیلم فانتزی در ژانر شمشیربه‌دستان به تهیه‌کنندگی جری بروکهایمر بر اساس جاذبه پارک تفریحی والت دیزنی به همین نام است. این مجموعه یکی از اجزای اصلی رسانه‌ای به همین نام است.
کارگردانان این سری شامل گور وربینسکی (فیلم ۱–۳)، راب مارشال (۴)، یواخیم رانینگ (۵–۶)، اسپن سندبرگ (۵) است. نویسندگان اصلی فیلم تد الیوت و تری روسیو (۱–۴)؛ سایر نویسندگان استوارت بیتی (۱)، جای ولپرت (۱)، جف نیثنسن (۵)، کریگ مازن (۶) است. داستان توسط جک اسپارو (جانی دپ)، ویل ترنر (اورلاندو بلوم) و الیزابت سوان (کیرا نایتلی) دنبال می‌شود. شخصیت‌هایی مانند هکتور باربوسا (جفری راش) و جوشامی گیبز (کوین مک‌نالی) در طول فیلم جک، ویل و الیزابت را دنبال می‌کنند. چهارمین فیلم با سیاه‌ریش (ایان مک‌شین) و آنجلیکا (پنه‌لوپه کروز)، درحالی که پنجمین فیلم با آماندو سالازار (خاویر باردم)، هتری تیونر (برنتون توایتز) و کارینا اسمیث (کایا اسکودلاریو) ادامه پیدا می‌کند. این فیلم‌ها در یک فضای تاریخی داستانی اتفاق می‌افتند. جهانی تحت سلطه امپراتوری بریتانیا، شرکت بازرگانی هند شرقی (براساس شرکت واقعی تجارت هند شرقی) و امپراتوری اسپانیا، با دزدان دریایی که آزادی از قدرت حاکم را نشان می‌دهند.
این سری با "" آغاز می‌شود که نقدهای مثبتی را دریافت کرد و ۶۵۴ میلیون دلار آمریکا فروش کرد. بعد از موفقیت فیلم اول والت دیزنی اعلام کرد که در حال کار بر این مجموعه است. دومین فیلم مجوعه تحت عنوان صندوقچه مرد مرده منتشر شد، این دنباله موفقیت‌آمیز بود و رکوردهای مالی را در روز اکران خود در سراسر جهان شکست. صندوقچه مرد مرده با کسب درآمد تقریباً ۱٫۱ میلیارد دلاری در باکس آفیس در جهان در رده اول فیلم سال قرار گرفت. سومین فیلم مجموعه تحت عنوان پایان جهان منتشر شد و ۹۶۰ میلون دلار درآمد کسب کرد و دیزنی چهارمین فیلم خود را تحت عنوان سوار بر امواج ناشناخته در سال ۲۰۱۱ در قالب دوبعدی، سه‌بعدی دیجیتال و آی مکس منتشر کرد.
این مجموعه‌فیلم با فروش ۴٫۵ میلیارد دلار به چهاردمین مجموعه‌فیلم پرفروش تاریخ تبدیل شده‌است و اولین مجموعه فیلمی است که با ساخت دو یا چند فیلم بالای یک میلیارد فروش داشته‌است. این فیلم‌ها بالاترین جذب را در گروه سنی ۱۲ تا ۱۸ سال داشتند.
الیزابت سوآن و ویل ترنر (اورلاندو بلوم) دو جوان در سطح‌های خانوادگی متفاوت هستند که عاشق هم می‌شوند. در این میان پای جک اسپارو (جانی دپ) به میان باز می‌شود که همراه ویل به ماجرایی خطرناک می‌روند تا الیزابت را از دست یک کاپیتان نفرین شده کاپیتان هکتور باربوسا نجات دهند.
الیزابت سوآن و ویل ترنر قرار است با هم ازدواج کنند اما وزیری از سوی دولت آن‌ها را محکوم به اعدام می‌کند چون آن‌ها جک اسپارو را فراری داده‌اند. اما اگر ویل قطب‌نمای جادویی جک اسپارو را برای وزیر (کاتلر بکت) بیاورد آن‌ها نجات می‌یابند. اما…
لرد کاتلر بکت (تام هالندر) پس از دست یابی به قلب دیوی جونز (بیل نایی) قدرتمند شده و اکنون هر کس که حتی شراکتی با دزدان دریایی داشته‌است را اعدام می‌کند و به مجازات می‌رساند. تنها امید دزدان دریایی مجمع برادران است که به حضور تمامی اعضا نیاز دارد که اگر به یاد بیاورید در () کاپیتان جک اسپارو (جانی دپ) به اعماق دریا رفت و به دنیای مردگان پیوست. اکنون دوستان جک اسپارو در تلاشند با رفتن به دنیای مردگان جک اسپارو را برگردانده و مجمع برادران را تشکیل بدهند.
بازیگران: جانی دپ. جفری راش. اورلاندو بلوم. کی را ناتلی. کوین مک نالی. چو یون فا. نائومی هریس
کاپیتان جک اسپارو (جانی دپ) به همراه آنجلیکا (پنلوپه کروز) به دنبال چشمه آب حیات‌اند. جک نمی‌داند که آیا آنجلیکا به وی علاقه‌مند است یا فقط قصد دارد تا با استفاده از جک، چشمه آب حیات را بیابد و زمانی که آنجلیکا او را مجبور به سوار شدن به «ملکه آن» کشتی هولناک ریش سیاه (یام مک شین) می‌کند، جک در اندیشه این فرو که آیا ریش سیاه ترسناکتر است یا آنجلیکا…
کاپیتان ارماندو سالازار (خاویر باردم) پس از اینکه از مثلث شیطان رهایی می‌یابد دزدان دریایی را یکی پس از دیگری از میان برمی‌دارد ولی هدف اصلی او کاپیتان جک اسپارو (جانی دپ) است که در نبردی دیرینه کاپیتان سالزار را شکست داد و باعث شد که او تا ابد به شکل اشباح باقی بماند. در این میان پسر جوانی به نام هنری ترنر (برینتون ثویتس‎) که فرزند ولیام ترنر (اورلاندو بلوم) است برای رهایی پدرش از کشتی هلندی پرنده (فلایینگ داچمن) به کمک جک نیاز دارد و در جستجوی اوست به دختری به نام کارینا اسمیث (کایا اسکودلاریو) که یک ستاره‌شناس است و مدعی اطلاع از نقشه ایست که آنهارا به سمت نیزه پوزییدون (خدای دریا) که آخرین راه فرار از انتقام سالازار است هدایت می‌کند.
بخش مرکزی شهرستان خاش یکی از بخش‌های شهرستان خاش در استان سیستان و بلوچستان ایران است.اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران، تهران: ۱۳۸۳ خ.
شهرها: خاش و اسماعیل آباد
بنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت بخش مرکزی شهرستان خاش در سال ۱۳۹۵ برابر با ۱۰۱،۴۸۲ نفر بوده است.
بخش ایرندگان یکی از بخش‌های شهرستان خاش در استان سیستان و بلوچستان ایران است.مرکز این بخش، شهر ده رئیس است.
بنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت بخش ایرندگان شهرستان خاش در سال
۱۳۹۵ برابر ۱۳٬۳۲۳تن(۴۵۲۳)بوده‌است.
وسعت این بخش
چیزی حدود ۲هزار کیلومتر مربع می‌باشد و کوه بیرک با ارتفاع ۲۷۴۰ متر مهم‌ترین ارتفاع بخش ایرندگان است و بیشترین مساحت منطقه کوه بیرک را بین سه شهرستان خاش مهرستان و سوران به خود اختصاص داده.
کوه بیرک از شرق دشت پی گل شروع (غرب کوه واقع در ایرندگان) و تا شمال غربی شهر مهرستان امتداد دارد، طول تقریبی آن حدود از ۱۲۰ کیلومتر و عرض آن به‌طور متوسط ۱۰ کیلومتر می‌باشد. طول جنوبی و غربی و شمال غرب آن در بخش ایرندگان شهرستان خاش واقع است که روستاهای گواتامک، سپتوک، منطقه سر کور و روستاهای دهستان کهنو و پستاک و چگرد در جنوب آن و اسپه و زیرکدان و … در غرب آن و پالیزان (روستای تاریخی و باستانی در دل کوه با میوه‌های سردسیری فراوان) و گوالشتان، بگ، رسول آباد و … در شمال آن واقع شده‌اند. بلندترین ارتفاع این کوه در منطقه سپتوک ایرندگان با ارتفاع ۲۷۴۰ متر قرار دارد. طول شمال شرقی و شرقی آن در سیب و سوران و طول جنوب شرقی آن در مهرستان قرار دارد. البته بیشتر خوانندگان، نویسندگان و مسئولین محترم این کوه را به نام مهرستان می‌شناسند در صورتی که بیشترین مقدار آن در بخش ایرندگان می‌باشد که تنها دلیل آن وجود دکل مخابراتی و صداوسیماست که در شرقی‌ترین ضلع این کوه یعنی در مهرستان واقع است و جاده دسترسی به این دکلها از طریق مهرستان می‌باشد.
بیشترین داروهای گیاهی بلوچستان از کوهپایه‌ها و اطراف آن برداشت می‌شود طبق گزارش‌ها محلی نیز حیوانات وحشی زیادی مثل گراز پلنگ ایرانی، خرس (به بلوچی مَم)، خرگوش، بز کوهی و پرندگان متعددی در آن حوزه وجود دارد.
با توجه به آب و هوای مطبوع آن و انواع گیاهان و درختچه‌های خوشبو، عسل آن شهرت دارد و همچنین بهترین دامهای محلی را دارا می‌باشد که گوشت دامی آن شبیه بز کوهی نرم و لطیف است. این منطقه دارای آب‌های معدنی فراوانی است که برای طب سنتی از آن استفاده می‌گردد.
کوه بیرک، قلعه ایرندگان، رودخانه ایرندگان، رودخانه کهنوک، رودخانه مرنتاک، غار گواتامک، غار صداکی، تنگهٔ سکن ایرندگان، روستای مارندگان، روستای دادکان، تنگه دادکان، پالیزان، کوه زریچک، کوه چهار گران، منطقه سنگ نگاره‌ها و غارهای چهار گران، منطقه بکر و کوهای منیاتوری دشت کوه، چشمه‌های دکجمال و درهٔ دنیکو.
بنای اصلی باقی‌مانده قلعه ایرندگان در قاعده، به صورت مستطیل ۳۶ در ۲۵ متر، در سه طبقه ساخته شده‌است. به گونه‌ای که هر چه بر ارتفاع آن افزوده می‌شود از حجم آن کم می‌شود و در ظاهر به شکل «مصطبه هرم» در می‌آیدکه موجب ایستایی بیشتر بنا و جلوگیری از رانش دیوارهای قطور و مرتفع آن می‌شود.
محل ورود قلعه تنها از طریق پلکان شمال شرقی امکان‌پذیر بوده‌است و واردشونده‌ها پس از عبور از درب اصلی قلعه به وسیله معبری به در گاهی در سمت میانی دیواره جنوبی و از آنجا به وسیله یک راهرو تونل به طول ۱۶/۵ متر با شیب نسبتاً تند به حیاط مرکزی می‌رسیدند. همچنین برای دسترسی به آ چاهی در حیاط مرکزی حفر شده‌است.
قلعه ایرندگان در مجموع ۱۰ اتاق کوچک و بزرگ داشته که در اطراف حیاط مرکزی جای گرفته‌اند و برای دسترسی به فضاهای حاکم‌نشین و تابستانی، راه پله یی مخفی، کم عرض، با شیب زیاد وجود دارد.
در مورد تاریخ ساخت قلعه به دلیل کم‌کاری و بی‌توجهی میراث فرهنگی خاش اطلاعات دقیقی در دسترس نمی‌باشد، اما بر اساس اطلاعات محلی سابقه قلعه به دوران صفاریان بر می‌گردد، و در دوران افشاریه و قاجاریه مرمت و گسترش یافته‌است، در اطلاعات ثبت شدهٔ میراث فرهنگی و آثار ملی ایران به طرزی عجیب و غیر باور کردنی ساخت قلعه در دوران قاجاریه معرفی شده، این در صورتیست که کهنسالان ایرندگانی از پدران و پدربزرگان خود نقل می‌کنند که تاریخ ساخت قلعه را نمی‌دانسته‌اند که خود اثبات‌کنندهٔ تاریخ قلعه است، لازم است برای مشخص کردن تاریخ دقیق ساخت قلعه از سوی اداره میراث فرهنگی تحقیقات لازم صورت گیرد و شبهات پیش آمده را برطرف سازندقلعه ایرندگان ، قلعه ایرندگان
غار «صداکی» از جاذبه‌های بکر و منحصر بفرد واقع در ارتفاع حدود هزارو۵۰۰ متری کوه بیرک محدودهٔ ایرندگان است. این غار در ۵۵کیلومتری خاش و در بخش ایرندگان، بالا دست روستای پستاک قرار دارد. از ویژگی‌های منحصربفرد این غار، وجود سه چاهک و یک دهنه چشمه آب است که زمینه حیات را برای جانورانی از قبیل پلنگ ایرانی، خفاش دم موشی و انواع خزندگان از قبیل سوسمارها فراهم ساخته‌است. دهنه این غار دو متر و طول آن ۴۰۰ متر است که دارای دو تالار بزرگ با ظرفیت هر یک به تعداد هزار نفر است. این غار دارای ارتفاع ۵ تا ۲۰ متر و همچنین سه دالان به‌طور تقریبی هر یک بیش از ۱۰۰ متر است که به دلیل صعب العبور بودن، جایگاه بسیار مناسبی برای خفاشان و سایر جانداران به‌شمار می‌رود. همچنین در مورد سنگ نوشته و تصاویر روی سنگ‌ها و دیواره‌های این غار باید دانست که طبق بررسی‌های روی سنگ‌ها و دیواره‌های این غار، نوشته‌هایی حک شده‌است که تحقیقات روی آن‌ها در حال انجام است. سقف و کف این غار دارای آویزه‌های نمکی و قندیل‌های زیبایی است که توجه هر بیننده‌ای را به خود جلب می‌کند. غار صداکی به دلیل قابلیت‌های گردشگری، دیرینه‌شناسی، باستان‌شناسی و زمین‌شناسی و همچنین زیست‌محیطی، از اهمیت خاصی برخوردار است و باید روی هر یک از این شاخصه‌ها مطالعات و بررسی‌های دقیق انجام گیرد. بخش ایرندگان شهرستان خاش از قابلیت‌ها و پتانسیل‌های بسیاری از جمله فرهنگی و تاریخی و گردشگری برخوردارهست که ناشناخته و نیازمند تحقیق و کاوش هستند
این غار در۱۲۰ کیلومتری جنوب شهر خاش و در بخش ایرندگان و از نظر مختصات جغرافیایی در «۲۷° ۳۱۰۳۹; ۵۸٫۴» شمالی و «۶۱° ۲۰۰۳۹; ۳٫۳» شرقی در ارتفاع ۱۷۱۲ متری واقع شده‌است. دهانه ورودی این غار به قطر حدود یک متر است. پس از ورود به داخل غار، وارد دالانی به عرض ۵/۱ و ارتفاع ۳ متر می‌شویم که هر چه جلوتر برویم عرض و ارتفاع بیشتر می‌شود تا جایی که در اواسط مسیر ارتفاع به حدود ۱۰ تا ۱۲ متر و عرض ۳۰ تا ۳۵ متر می‌رسد. انتهای این غار حدود ۱۰۰ متری به غاری کم عرض ولی طولانی در دل کوهستان ختم می‌شود. این غار میان مرز ایرندگان و مهرستان قرار دارد
زمانی نه چندان دور منطقه ایرندگان مرکز توتستان، پرورش کرم ابریشم و از مراکز پارچه بافی جنوب شرق ایران بوده که آثاری از کارگاه‌های ان هنوز در روستاهای دادکان، ده قلعه پروم، هشیک، جنگلک، ... باقی است در زمان قدیم گلیم بافی، جلک ریسی، شیکن بافی، چادربافی (پلاس یا سیاه چادر)، گوال دوزی، نخ ریسی از پشم و موی گوسفند، خورجین دوزی در ایرندگان رواج داشته.
ایرندگان به سبب موقعیت در مرز مکران و سرحد و دارا بودن شرایط سرد سیری و گرمسیری دارای پوشش گیاهی بسیار غنی می‌باشد و متنوع‌ترین داروهای گیاهی بلوچستان در کوه پایه‌های ایرندگان برداشت می‌شود؛ و همچنین در این منطقه به دلیل اب و هوای گرم میوه‌های گرم سیری بسیاری وجود دارد مانند: انواع خرما و غیره…
وجود کوهستان‌های مرتفع و همچنین سلسه کوه‌های بیرک، سیه بند و زردان در بخش ایرندگان موجب شکل‌گیری رودخانهٔ بزرگ ایرندگان شده که این رودخانه و منطقه ایرندگان دارای شرایط و پتانسیل‌ها و زیست‌محیطی منحصر به فرد می‌باشد، از جمله موارد منحصر به فرد ایرندگان می‌توان به تنوع آب و هوایی بالا ی این منطقه اشاره کرد. وجود گونه‌های گیاهی سردسیری و گرمسیری متنوع شرایط ایده‌آلی برای وجود انواع گیاهان فراهم کرده‌است. مهم‌ترین گونه‌های درختی ایرندگان شامل انواع درختان سردسیری و گرم سیری، بنه، داز، گز، بادام کوهی، کنار و پدگ است و وجود درختانی نظیر”شیشم” یا جَک حاکی از غنای ژنتیکی گیاهی این منطقه از شهرستان خاش است.
جَک یا شیشم درختی است بزرگ، خزان‌کننده و بومی کشورهای پاکستان نپال هند بوتان و افغانستان است در کشور ایران نیز دارای رویشگاه‌های طبیعی محدود با سطح اندک دراستان‌های هرمزگان، خوزستان سیستان و بلوچستان وکرمان می‌باشد. نام این درخت در فارسی شیشم است که در ایرندگان بلوچستان آن را جک، در جیرفت و هرمزگان آن را جک، در آبادان سیسو می‌گویند.
در استان سیستان و بلوچستان در حاشیه رودخانه و کنار زمین‌های کشاورزی ایرندگان به صورت طبیعی روییده و به وفور دیده می‌شود و برای مردم ایرندگان مورد احترام می‌باشد. این درختان در استان علاوه بر ایرندگان در تنگه سرحه نیکشهر نیز وجود دارند.
درخت جَک جزء درختان صنعتی بسیار مهم به‌شمار می‌رود. چوب سخت و محکم آن برای خراطی بسیار مناسب که رنگ و جلا را به خوبی پذیرفته و درخشان می‌گردد. به راحتی به صورت ورقه قابل جدا شدن است، به همین جهت در روکش‌سازی ازآن استفاده می‌شود. برگ‌های درختان جک به عنوان علوفه برای تغذیه دام‌ها مورد استفاده است. این درخت از انواع درختان نادر در ایران است و در برخی مناطق ممنوع القطع می‌باشد.
http://rc.majlis.ir/fa/law/show/122003
بخش مرکزی یکی از بخش‌های شهرستان زابل در استان سیستان و بلوچستان ایران است.اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران، تهران: ۱۳۸۳ خ.
شهرها: زابل و بنجار
براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت بخش مرکزی شهرستان زابل برابر با ۱۵۱،۰۷۸ نفر بوده است.
بخش مرکزی شهرستان زاهدان یکی از بخش‌های شهرستان زاهدان در استان سیستان و بلوچستان ایران است.اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران، تهران: ۱۳۸۳ خ.این بخش حوزه انتخابیه زاهدان را تشکیل می دهد و از معدود بخش هائی است که یک حوزه انتخابیه تشکیل می دهد،قابل ذکر است که این بخش ۲ نماینده دارد.
شهرها: زاهدان
بنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت بخش مرکزی شهرستان زاهدان در سال ۱۳۸۵ برابر با ۵۹۳۱۹۰ نفر بوده‌است.
بخش نصرت‌آباد یکی از بخش‌های شهرستان زاهدان در استان سیستان و بلوچستان ایران است.اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران، تهران: ۱۳۸۳ خ.
شهر : نصرت‌آباد
بنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت بخش نصرت آباد شهرستان زاهدان در سال ۱۳۹۵ برابر با ۱۸،۴۶۲ نفر بوده است.
بخش کورین یکی از بخش‌های شهرستان زاهدان در استان سیستان و بلوچستان ایران است.اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران، تهران: ۱۳۸۳ خ.
شهر: سرجنگل
بنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت بخش کورین در سال ۱۳۹۵ برابر با ۲۵٬۸۹۸ نفر بوده‌است.
بخش کورین ششمین بخش پرجمعیت و بزرگ استان سیستان و بلوچستان است.
جمعیت بخش کورین در سال ۹۵ بالغ بر ۲۵ هزارنفر بوده است و آمار حاکی از آن است که در سال ۱۴۰۰ بیش از ۳۰ هزارنفر جمعیت داشته است و جمعیت آن از ۲ شهرستان زیر بیشتر است.
بخش مرکزی، یکی از بخش‌های شهرستان سراوان در استان سیستان و بلوچستان ایران است. مرکز این بخش، شهر سراوان است.اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران، تهران: ۱۳۸۳ خ.
شهرها: سراوان، محمدی، گشت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت بخش مرکزی شهرستان سراوان برابر با ۱۳۲٬۷۴۶ نفر بوده‌است.
بخش مرکزی، یکی از بخش‌های شهرستان گلشن استان سیستان و بلوچستان ایران است. مرکز این بخش، شهر جالق است.اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران، تهران: ۱۳۸۳ خ.
شهر: جالق
براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت بخش مرکزی شهرستان گلشن برابر با ۲۲٬۰۹۴ نفر بوده‌است.
شهرستان مهرستان یکی از شهرستان‌های استان سیستان و بلوچستان ایران است. مرکز این شهرستان، شهر مهرستان است.
شهرستان مهرستان نام گذشته آن مه گس بوده و واژه «مه‌گس» mah-gas یک واژه کهن زبان پهلوی می‌باشد که از دو جزء «مه» به معنی بزرگ و «گس» به معنی شهر و جا تشکیل گردیده‌است. کلمهٔ گس امروزه در ادبیات بلوچی مورد استفاده می‌باشد. البته در عرف بلوچی به معنای خانه نیز استفاده می‌شود.
اولین محققی که لهجه‌های بلوچی را بیشتر به‌طور سیستماتیک مورد مطالعه قرارداد ویلهلم گیگر Wilhelm Geiger بود. او بلوچی را به دو لهجه اصلی تقسیم کرده و بلوچی شمالی (سرحدی) و بلوچی جنوبی (مکرانی) نامید. وی همچنین بلوچی جنوبی را به گروه‌های شرقی و غربی و بلوچی شمالی را به گروه‌های شمالی و جنوبی که بترتیب توسط طوایف لغاری Leghلri و مری Mari نمایندگی می‌شدند تقسیم کرد. گیگر برای نشان دادن تفاوت لغوی لهجه‌ها به این واقعیت اشاره می‌کند که بلوچی شمالی به میزان بالایی از زبانهای هندی همسایه لغت اقتباس می‌کند در حالیکه بلوچی جنوبی بیشتر دارای لغات اقتباس شده با ریشه فارسی می‌باشد. (ترجمه و نقل از جهانی (۸۹))
یکی دیگر از محققین لهجه‌های بلوچی «سر جرج گریرسون» Sir George Grierson می‌باشد. او لهجه‌های بلوچی را به شرقی و غربی تقسیم کرد. وی معتقد بود که بلوچی غربی در محدوده حکومتی بریتانیا دارای سه لهجه می‌باشد و آنهارا بر اساس منطقه عمده‌ای که در آن صحبت می‌شوند، لهجه کراچی karلči، کیچی kیči و پنجگوری panjguri نامید.
محقق برجسته دیگری که به صورت سیستماتیک لهجه‌های بلوچی را مطالعه کرده‌است پروفسور جوزف الفنبین Josef Elfenbein می‌باشد، او در کتاب «زبان بلوچی، لهجه‌شناسی بامتن» برای نشان دادن تفاوت بین لهجه‌های مختلف، لیستی شامل آواشناسی، دستور (صرف و نحو) و لغت تهیه کرده و آن را به عنوان معیار مقایسه شباهت‌ها و تمایز لهجه‌ها بکار برده‌است. در اینجا فقط به چند مورد از ویژگی‌های خاص این لهجه‌ها بر اساس معیار الفنبین اکتفا می‌کنیم.(نقشه جغرافیایی لهجه‌ها)
زبان و لهجه در مهرستان اغلب لهجه بلوچی آنهم از نوع ایرانشهری، سربازی، و… می‌باشد. و زبان فارسی نیز در این شهر موجود می‌باشد. البته برخی از ساکنان اصلی مهرستان یعنی طایفه ملازهی لهجهٔ غلیظ و مخصوص به خودشان را دارند.
موسیقی مهرستان طی سالیان دراز گرمابخش شادی و شور مردم این سامان بوده‌است سازه‌هایی مثل قیچک، رباب، بنجو، تمبورک، و دهلک وسعتی در خور توجه به موسیقی این خطه داده‌است. دهل و سرنا از دیگر سازهای رایج به ویژه در قادراباد رونق افزای جشن و سرور بوده‌است. از انواع موسیقی در شهرستان می‌توان موسیقی‌های مجلسی را نام برد.
از هنرمندان به نام مهرستان می‌توان از محمد سورنایی و در مرکز شهر گروه موسیقی عرفانی به خوانندگی عبدالملک حسینی را می‌توان نام برد؛ و از شاعران شهرستان می‌توان آقای محمدرفیع محمودزائی و آقای یارمحمد اربابی (شیدا) که هر دو از شاعران بزرگ این شهرستان هستند را نام برد.
تنوع و تعدد بازی‌های سنتی در مهرستان گسترده‌است برخی از این بازی‌ها عبارتند از نه دارو، سه دارو، تلکی، هفت سنگ، مجول، چوک، تالی، کپک، چم چراگی، دبل و…
پوشش مردان و زنان بلوچ بسیار ساده و در عین حال زیبا و مناسب برای اقلیم بلوچستان می‌باشد. عموماً پوشاک مردان بلوچ شامل یک پیراهن بلندو شلوار گشاد و بسیار پرچین به همراه دستار یا لنگی بردور سر می‌باشد. پوشاک زنان بلوچ نیز تقریباً مشابه پوشاک مردان است با این تفاوت که بخشهایی از سر آستین، سر پارچه و قسمت پیش و جلوی پیراهن را با قطعات پارچه با زیباترین نقش‌های بومی و محلی رنگارنگ سوزن دوزی شده و تزئین نموده‌اند، رنگ و نقش این تزئینات سوزن دوزی شده در مناطق مختلف بلوچستان اندکی با هم متفاوت می‌باشد.
شهرستان مهرستان شامل ۳ بخش، ۶ دهستان و ۲ شهر به شرح زیر است:
براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت شهرستان مهرستان برابر با ۷۰٬۵۷۹ نفر بوده‌است.
بخش بم‌پشت، یکی از بخش‌های شهرستان سراوان در استان سیستان و بلوچستان ایران است. مرکز این بخش، شهر سیرکان است.
شهر: سیرکان
بر پایه سرشماری سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت بخش بم‌پشت برابر با ۲۵٬۰۲۶ نفر بوده‌است.
بخش بم‌پشت نهمین بخش پرجمعیت و بزرگ استان سیستان و بلوچستان است.
بخش هیدوچ، یکی از بخش‌های شهرستان سیب و سوران در استان سیستان و بلوچستان ایران است. مرکز این بخش، شهر هیدوچ است.
شهر: هیدوچ
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت بخش هیدوچ برابر با ۲۲٬۲۱۶ نفر بوده‌است.
هیدوچ، شهری در بخش هیدوچ شهرستان سیب و سوران در استان سیستان و بلوچستان ایران است. این شهر، مرکز بخش هیدوچ است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت شهر هیدوچ برابر با ۱٬۶۷۴ نفر (۳۸۳ خانوار) بوده‌است.
زبان توصیف خدمات وب یا ویزدل (Web Services Description Language - WSDL) به توصیف کامل خدمات وب، توابع قابل دسترسی در آن‌ها، و روش‌های فراخوانی این توابع مبادرت می‌کند.
دانشگاه الازهر (به عربی:جامعة الأزهر الشریف) که در بین سال‌های ۹۷۰ تا ۹۷۲ به عنوان یک دانشگاه در شهر قاهره مصر پایه‌گذاری شد، مرکز اصلی ادبیات عربی و علوم اسلامی اهل تسنن در جهان است. احمد الطیب هم‌اکنون شیخ دانشگاه الازهر است.
این دانشگاه بزرگترین مؤسسه دینی و اسلامی در جهان اسلام و سومین و قدیمی‌ترین دانشگاه در جهان اسلام بعد از دو دانشگاه «الزیتونه» و «قرویین» است.
جامع الأزهر مهم‌ترین دانشگاه مصر است. محمد العربی فرمانده خلیفه فاطمی عبدالحمید بن محمد علی فاطمی در ابتدای دولت فاطمیه آن را تأسیس نمود، تا مسجد و مدرسه‌ای باشد که مبلغین فاطمیان را تربیت نماید و مذهب اسماعیلی شیعه که مذهب فاطمیون مصر بود، را ترویج نمایند؛ و بنای آن بعد از فتح مصر در ۱۴ رمضان سال ۳۵۹ (قمری) (۹۷۰ (میلادی)) آغاز گردید.
همچنین خلیفه المعزالدین الله الفاطمی دومین خلیفه دولت فاطمیه اولین نماز جمعه رمضان سال ۳۶۱ هجری مصادف با ۹۷۲ میلادی را در آن اقامه و آن را به عنوان دانشگاه رسمی دولت جدید مصر نامگذاری نمود.
الأزهر اولین مسجدی بود که در شهر قاهره بنا گردید، به همین علت مسجد جامع قاهره محسوب می‌گردید؛ و ساختمان آن عبارت بود از یک صحن که سه رواق در اطراف آن بود، که بزرگترین آن‌ها رواق قبله بود؛ و بعد مجموعه‌ای از رواق و شبستان و مدرسه و محراب ومناره و مأذنه به آن اضافه گردید.
ساختمان اداری شامل دو مجموعه دانشکده ویژه پسران و دختران است که در گروه پسران چهارده دانشکده در رشته‌های علوم انسانی، پزشکی، کشاورزی و فنی و مهندسی فعالیت می‌کند و پنج دانشکده نیز در رشته‌های علوم انسانی و پزشکی ویژه دختران است. این دانشگاه هم‌اکنون بیش از ۱۲۰ هزار دانشجو دارد که همه ساله نزدیک به بیست هزار نفر از آنان در مقاطع لیسانس، فوق لیسانس و دکتری از آن فارغ‌التحصیل می‌شوند.تاریخچه و عملکرد الازهر مصر
این مرکز در ابتدا دانشگاه قاهره نامیده می‌شد و بعداً به الازهر تغییر داده شد. دلیل نام‌گذاری آن به الأزهر، انتسابش به فاطمه زهرا، فرزند پیامبر اسلام است که فاطمیان از نوادگان و منتسبین به او بودند.
بنای مسجد دو سال طول کشید؛ و اولین نماز جمعه هفتم رمضان ۳۶۱هـ در آن اقامه گردید؛ و در سال ۳۷۸هـ/۹۸۸م خلیفه فاطمی العزیز بالله آن را مدرسه‌ای برای آموزش مسائل و علوم باطنیه اسماعیلین قرار داد و محصلین از آفریقا و آسیا برای تحصیل به آنجا می‌آمدند؛ و تحصیل در آنجا بدون هزینه و رایگان صورت می‌گرفت. فاطمیین منابع درآمدی به صورت وقف برای تأمین هزینه‌های آن ایجاد نمودند؛ و بعد از آنکه صلاح الدین در مصر به قدرت رسید برپایی نماز جمعه را در آنجا منع کرد و آن را به مسجدی و مدرسه‌ای سنی تبدیل نمود؛ و موقوفه‌هایی بر آن وقف نمودند و درهای آن برای تمامی طالبین علم در سرتاسر جهان اسلام باز شد؛ و برای آنان مسکن و ماهیانه‌ای از درآمد موقوفاتش تهیه می‌شد.
الأزهر نقش مهمی در حفظ و گسترش کیان عربی و بر گسترش زبان عربی و حفظ آن از ترک و انحراف بعد از سقوط خلافت عباسیان در بغداد داشت، و در حفظ زبان ترکی در ایام خلافت عثمانیان و حکومت محمد علی پاشا در سال ۱۸۰۵ بر مصر نیز تأثیر به سزایی داشت.
الأزهر تأثیر به سزایی بر حکومتها و جلوگیری از ظلم آنان داشت و فعالیت‌های سیاسی زیادی را در تاریخ خود برجا گذاشته‌است.
از جمله مقابله با فرانسوی‌ها در زمان حمله ناپلئون به مصر و آغاز انقلاب برضد آنان، که باعث خروج فرانسویان از مصر شد.
Wikipedia contributors, "Al-Azhar University," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Al-Azhar_University&oldid=205705784
http://ar.wikipedia.org/wiki/جامع_الأزهر
بخش مرکزی شهرستان نیک‌شهر یکی شهرستان نیک‌شهر در استان سیستان و بلوچستان ایران است.اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران، تهران: ۱۳۸۳ خ.
شهر: نیک‌شهر
بنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت بخش مرکزی شهرستان نیکشهردر سال ۱۳۸۵ برابر با ۵۲۴۱۳ نفر بوده‌است.
بخش بنت یکی از بخش‌های شهرستان نیک‌شهر در استان سیستان و بلوچستان ایران است.اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران، تهران: ۱۳۸۳ خ.
شهر: بنت
بنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت بخش بنت شهرستان نیکشهر در سال ۱۳۹۵ برابر با ۲۸٬۷۲۲ نفر بوده‌است.
بخش بنت پنجمین بخش پرجمعیت و بزرگ استان سیستان و بلوچستان است.
شهرستان فنوج یکی از شهرستان‌های استان سیستان و بلوچستان ایران است. مرکز این شهرستان، شهر فنوج است.
فنوج در جنوب غربی سیستان و بلوچستان و ۱۶۲کیلومتری جنوب شهرستان ایرانشهر و ۵۵۰ کیلومتری مرکز استان (زاهدان) و ۱۷۷۵ کیلومتری مرکز کشور (تهران) قرار دارد و از غرب به استان کرمان منتهی می‌شود، در طول ۹۵ درجه و ۳۸ دقیقه طول شرقی و ۲۶ درجه و ۳۵ دقیقه عرض شمالی واقع گردیده و ارتفاع آن از سطح دریا ۱۸۵ متر می‌باشد. شهرستان فنوج با وسعت ۷۷۳۰ کیلومترمربع معادل ۱/۴ درصد مساحت استان را به خود اختصاص داده‌است.
در خصوص نام فنوج روایات فراونی وجود دارد که محتمل‌ترین آن شهر فن و هنر ("فن": به معنی هنر و صنعت و "وج": پسوند جمع می‌باشد) است.
فنوج به لحاظ آب و هوا دارای آب و هوای گرم و خشک تا نیم خشک با رطوبت نسبتاً متوسط و میزان بارندگی سالیانه حدود ۴۸۰ میلی‌متر می‌باشد. آب و هوای شهرستان فنوج در تمام فصول سال با سایر شهرستان‌های اطراف متفاوت است. بادهای ملایم و خنک فنوج (لقب: زن فراموش) از قدیم‌الایام بسیار معروف و مقبول گردشگران و مسافرین بوده‌است. و بارش‌های رگباری و تند باد و رعد و برق و تگرگ شدید تابستانی (موسمی یا مانسون) که بیشتر سال‌ها در ارتفاعات شمالی و غربی همان منطقه سفید کوه ذرتی ، گسپردن و سیاهکان اتفاق می‌افتد حتی یک روز در زمستان در فنوج ۲۲۶ میلیمتر باران و تگرگ گزارش شد که بر اساس این بارندگی تمام نقاط شهر فنوج سفید پوش گردید گویی که برف باریده باشد اما در واقع بارش شدید و بی‌سابقه تگرگ علت این واقعاً حیرت‌آور شده بود.
از مهم‌ترین رودخانه‌های شهرستان فنوج می‌توان به رودخانه‌های (سفید کوه ذرتی)-رامکی-مگون-کُوشک-هفت دختران-کلمورت-کراپچی-سبیلان-کرحمت-پیر سهران-کتیج (کُتیچ) رودخانه‌های تنگه فنوج و رودخانه فصلی مسکوتان و مدانچ) اشاره نمود و از جمله کوه‌های فنوج می‌توان به «تَکّوُه» یا کوه سفید (سفید کوه) که جزء جاذبه‌های گردشگری و دیدنی شهر نیز محسوب می‌گردد اشاره نمود. «تکوه» با شکوه و هیبت خاص خود زیبایی وصف ناپذیری به کل شهرداده و جاده «هراز» که برای اکثر ایرانیان شناخته شده می‌باشد در مقیاسی کوچکتر در تنگه فنوج به دست بی‌مثال خالق طبیعت تکرار شده‌است یا آبشار گسپردن وطبیعت زیبای و کوهستانی سرسبز بن سرخ ذرتی می‌توان اشاره کرد
شهرستان فنوج شامل ۲ بخش،۴ دهستان و ۲ شهر به شرح زیر است:
از جمله محصولات کشاورزی نیز می‌توان به گونه‌های مختلف خرما-انواع مرکبات-انگور-انار و همین‌طور محصولات زراعی نظیر یونجه، انواع حبوبات، تنباکو، برنج، جو، گندم، و… اشاره نمود. همچنین چندگونه گیاهی منحصر به فرد نیز در شهرستان فنوج وجود دارد:
فنوج امروزی به قبل از اسلام بازمی‌گردد آثار و سفالهای به جامانده در قلعه معروف به بزرگان و پشت قلعه که از زمان ایران باستان بوده نشان از گذشته پر رونق در این شهرستان بوده‌است. فنوج یکی از مناطق کهن بلوچستان می‌باشد که کاوشهای صورت گرفته در این منطقه حاکی از وجودتمدنی چندهزار ساله می‌باشد و از نواحی بررسی شده (تپه دِهْ قاضی- تپه دَ مْبانْ (فنوج ناحیه چهل دختران کاوشگر: مارک اورل اشتین)- تپه پیرکُنا (ناحیه چهل دختران) و تپه مَگوْنْ: (کلاً بزرگان)-سفید کوه نیلگ ذرتی که از تپه ها باستانی آن کاملا گویای همه چیز هست -کوه نگاران- محوطه باستانی کتیج- محوطه باستانی زپرینگ- قلاع مِسْکوتانْ- فَنوجْ- مُحْتَرَمْ آباد) می‌باشند. محل ارتباط مکران (بلوچستان) با منطقه پررونق و دارای تمدن کهن جیرفت و جنوب کرمان و هرمزگان بوده، نقاشی‌های یافت شده در کوه‌های اطراف فنوج همچنین سنگ نوشته‌ها و غارهای منقش به طرح‌های باستانی و گورهای باستانی غیراسلامی یافت شده در دامنه سفیدکوه نیز گواه بر این ادعا می‌باشد مسجد جامعه و قلعه کلایان مشرف به رودخانه بزرگ زوار (خزانوک) نیز از میراث گذشتگان این شهر می‌باشد.
از جاذبه‌های گردشگری شهرستان فنوج می‌توان به محله باستانی پشت قلعه اشاره کرد که قدمت آن به قبل از اسلام و ورود آریایی‌ها (از شاخه گراماتی) به این سرزمین می‌رسد و آماده پذیرش گردشگران عزیز می‌باشد.
از دیگر جاذبه‌های گردشگری می‌توان به مسجد پشت قلعه (قدمت تقریبی۴۵۰ الی ۵۰۰سال پیش) مربوط به دوره صفویه می‌باشد، این مسجد در محله باستانی پشت قلعه قرار دارد.
تا قبل از استقرار آریایها در فنوج نژادهای بومی در منطقه می‌زیسته‌اند. قوم بلوچ از اصیل‌ترین اقوام ایرانی می‌باشد که فنوج نیز جزئی از آن است و ازجمله طوایف شهرستان می‌توان به طایفه (امیری_اربابی_رئیسی_شیرانی _سیدقریشی _دُرّانی_قاضی‌زاده_هوت‌لاچیبگی‌وکلاتی_بارانی _محمدی_استادی‌یاداودی_نصرتی_زبردستی_ملک_چاکری—درزاده_کدخدایی_لشکری_حیدری‌وبلوچی)اشاره‌نمودزبان مردم شهرستان فنوج گویش فنوجی از زبان بلوچی بوده و با توجه به طوایف مختلفی که در سطح شهرستان هستند تعداد لهجه‌ها نیز گوناگون می‌باشد. (بلوچی از زبانهای ایرانی شاخه شمال باختری است. این زبان توسط مردم بلوچ (مکرانی) در کشورهای ایران، پاکستان، افغانستان و ترکمنستان و برخی کشورهای عربی حوزه خلیج فارس و دریای مکران گویش می‌شود) در شهرستان فنوج آیین‌ها برگرفته از سنت‌ها و آداب و رسوم گذشتگان، اعتقادات مردم و نیز دین مبین اسلام می‌باشد.
در مراسم مذهبی (اعیاد فطر و قربان) لیالی قدر، قرآن خوانی و مراسم ختم در منازل به صورت دوره‌ای برگزار می‌شود و دادن غذا و افطاری به همسایه‌ها مرسوم است که به اصطلاح محلی باجی گفته می‌شود.
در آئین تشکیل خانواده و ازدواج که عمدتاً بیشتر ازدواج‌ها درون فامیلی و از میان وابستگان نزدیک است (ابتدا از طرف خانواده داماد بعد از رایزی‌های اولیه برای انجام خواستگاری که به زبان بلوچی مرکی حدای یا نپری نامیده می‌شود می‌روند. برای انجام مراسم عروسی در گذشته بسته به توان مالی و شهرت افراد ۲ روز تا یک هفته جشن و پایکوبی برگزار می‌شده. در دو نوبت نیز به نام شب حنابندان و ظاهری یا جشن انجام می‌شده‌است. برای کمک به خانواده داماد نیز درگذشته و حال از جانب بستگان و آشنایان کمک نقدی که به زبان محلی ""بجاری"" می‌نامند در شب جشن عروسی و قبل از شروع مراسم دریافت می‌گردد. در طول مراسم نیز برنامه‌های ساز و دهل برگزار و دوچاپی معروف فنوج و برخی شهرستان‌های حاشیه (رقص محلی) به صورت دسته جمعی توسط مهمانان و جوانان حاضر در مراسم برگزار می‌گردد. پس از اتمام مراسم عروسی ۷ روز به عنوان پاتختی عروس و داماد محسوب می‌گردد و در این هفت روز فامیل و آشنایان دو طرف به مراسم پاتختی آمده و با نان روغنی (هل کالی) و شربت و چایی پذیرایی می‌شوند.
از دیرباز هنر آشپزی بانوان فنوج شهره خاص و عام بوده و از انواع خوراکی‌ها و غذاهای محلی می‌توان به تباهگ (گوشتی که با انار خشک طعم دار گردیده و خشک شده) اشاره نمود، همچنین انواع بریانی با ادویه‌های محلی، تنورچه، انباگ، باقالی پلو، بت ماش اناری، دلک (آش)، هتوک یا ناورشت (ماهی، گوشت، مرغ محلی) و همچنین چنگال با پکرا و انواع ترشی لیمو و پوئچ اشاره نمود.
براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت شهرستان فنوج برابر با ۴۹٬۱۶۱ نفر بوده‌است.
شهرستان لاشار یکی شهرستان‌های استان سیستان و بلوچستان ایران است. مرکز این شهرستان، شهر اسپکه است.
این شهرستان در تاریخ ۱۳ تیر ۱۴۰۰ از شهرستان نیک‌شهر جدا شد و مستقل گردید.
شهرستان لاشار از شمال با شهرستان بمپور، از شرق تا جنوب با شهرستان نیک‌شهر و از غرب با شهرستان فنوج همسایه است.
فاصله مرکز شهرستان لاشار (شهر اسپکه) با زاهدان، مرکز استان سیستان و بلوچستان ۴۰۰ کیلومتر است.اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران، تهران: ۱۳۹۵ خ.
آب و هوای شهرستان لاشار در تابستان، گرم و خشک و در زمستان، سرد و خشک است؛ همچنین در این منطقه، در فصل تابستان، بادهای باران‌آور موسمی و در فصل زمستان، بادهای باران‌آور مدیترانه‌ای، موجب ریزش پراکنده باران می‌شود.
شهرستان لاشار شامل ۲ بخش، ۴ دهستان و ۱ شهر به شرح زیر است:
ساخت جاده ترانزیتی چابهار - ایرانشهر- زاهدان- میلک و عبور آن از حوزه شهرستان نیکشهر فرصت بسیار خوبی برای گردشگران فراهم کرده تا از مناظر طبیعی و روستاهای سرسبز بخش لاشار دیدن کنند.
آبشارها و چشمه‌های آبگرم شیرآباد (پی تاپ) با مناظر زیبا و دیدنی رودخانه و استخرهای عمیق طبیعی و همین‌طور آبشارهای زیبا آن واقع در فاصله ۱۵ کیلومتری محور ترانزیتی نیکشهر به ایرانشهر در محل دو راهی شرق روستای هریدوک، روستا کوپچ با طبیعت پر جلوه وسوزندوزی منحصربه‌فردش و آبادی کشیگان با طبیعت و رودخانه زیبا در جنوب دهستان کوبچ قرار دارد جای زیبا برای تفریح و سرگرمی می‌باشد. همچنین در مسیر عبور به نیکشهر از جاده ترانزیتی درسمت راست با کوه بلند، جذاب و دیدنی اوگینک به زبان محلی (نیلگ) مواجه می‌شوید که بزرگ‌ترین کوه لاشار می‌باشد و دارای چشمه‌ها وآبادی‌های زیبا وسر سبز در دامنه کوه می‌باشد. آبشار گرموسی در منطقه لاشارجنوبی و در چهار کیلومتری جنوب غربی روستای کوپچ، در آبادی کشیگان قرار دارد. حدود سه قرن پیش شخصی به نام موسی چندین بوته نخل در نزدیکی این آبشار کاشت. به همین دلیل نیز آبشار با نام گرموسی شهرت پیدا یافته‌است و آبادی پشت آن، معروف به پشت گر شد. نخل‌های به‌جامانده در پشت آبشار گرموسی، قدمتی حدود ۳۰۰ سال دارند و زیبای دو چندانی به این آبشار زیبا و دل‌انگیز داده‌اند.
کوه منبع آب ورکات که به بام لاشار جنوبی نیز معروف است جایی بسیار بکر برای دیدن مناظر اطراف و روستاهای هم جوار است کوه منبع آب یا همان بام ورکات جلوه ویژه ای به این روستا بخشیده‌است به اضافه آن نخلستان بزرگ روستای ورکات (رئیوس) که هم جوار با جاده ترانزیت نیز هست جای بسیار مناسب برای گردشگران و مسافران نوروزی می‌باشد که در کنار این نخلستان به استراحت نشسته و از مناظر دیدن و استفاده می‌کنند
غار ملا سلیمان معروف به (هود سلیمان) یکی از غارهای تاریخی و جاذبه گردشگری در منطقه لاشارجنوبی نزدیک روستای کوپچ و از توابع این روستا است. این غار در یکی از دره‌های رود کوچهک از شعبه‌های رودخانه کوپچ در کوه‌های گراوانی به فاصله ۵ کیلومتری جنوب روستای کوپچ واقع شده‌است.
روستای تنگ سرحه و بخش پیپ با طبیعت بکر و چشم‌اندازهای طبیعی و انواع پوشش گیاهی، وجود گیاهان دارویی، انواع پرندگان وحشی، نخلستانها، چشمه‌های آب در دامنه کوه، رودخانه تنگ سرحه با داشتن صخره‌ها و استخرهای طبیعی و سرسبزی طبیعت آن، گوشه‌ای از جذابیت‌های شهرستان لاشار است.
روستای زیبای ورکات با کوه‌های اطراف خود کوه اِستیل یا همان کوه منبع که بام این روستا می‌باشد جلوه خاصی به این روستا بخشیده‌است کوه‌های سیاهان نخلستان ریئوس پیران جنگل‌های ورکات امکان دیدنی هستن که بسیاری از مردم روستاهای اطراف و گردشگران بین راهی از این مکان‌ها دیدن می‌کنند
آبشار گواتامیچ در شرق بخش پیپ به فاصله دو کیلومتری جاده ترانزیت نیکشهر به ایرانشهر و روستای گردشگری بغدان با طبیعت زیبا و دل‌انگیز و وجود رودخانه پرآب و مناظر دیدنی، باغات میوه‌های گرمسیری و سردسیری در حاشیه رودخانه، آبشار اوگینک نام محلی (گر پشت) با ۸۰ متر ارتفاع در فاصله سه کیلومتری غرب روستای اوگینک و محور ترانزیتی که بزرگ‌ترین آبشار استان محسوب می‌شود با چشم‌اندازهای طبیعی از مناطق بسیار دیدنی برای دوستداران ورزش کوهنوردی و طبیعت گردان است.
آبشار گلیگ به فاصله یک و نیم کیلومتری محور ترانزیتی و غرب روستای جاکس با آبشارهای پلکانی و حوضچه‌های طبیعی و صخره‌های رنگارنگ و انواع پوشش گیاهی، روستای تفریحی «کَس مزور» در بخش چانف به فاصله پنج کیلومتری از مرکز دهستان با داشتن باغات مرکبات و رودخانه که تلفیقی از زیبایی طبیعت را به نمایش گذاشته‌است، هر بیننده‌ای را به خود جذب می‌کند.
از دیگر جاذبه‌های گردشگری بخش لاشار قلعه‌های تاریخی متعلق به دورانهای مختلف از جمله قلعه اسپکه در بخش اسپکه، قلعه هریدوک در روستای هریدوک و قلعه سرمیچ در روستای سرمیچ است.
روستاهای سرسبز با انواع پوشش گیاهی و وجود داروهای گیاهی در سراسر حوزه بخش لاشار و دو طرف محور ترانزیتی چابهار-نیکشهر-ایرانشهر جلوه‌ای خاص به این منطقه بخشیده‌است به‌طوری‌که اکثر کسانی که از این محور تردد می‌کنند ساعت‌ها به گشت و گذار در مناظر دیدنی و زمین‌های سرسبز و جمع‌آوری بومی می‌پردازند وهمچنین از رودخانه تنگه سرحه می‌توان یکی از زیبایی‌های این مسیر زیبا باشد کسی ک از این مسیر عبور می‌کند از دشت کوه وریگ زارها می‌گذرد ک این نشانه زیبایی‌ها وجلوه‌های بخش زیبا وبزرگ لاشارست امیدست ک لاشار مقصد شماهم باشد منتظرتان هستیم.
روستای گردشگری بن‌رود در جنوب غربی لاشار
این روستا دارای جاذبه‌های طبیعی و گردشگری زیادی و فاقد امکانات رفاهی و دولتی می‌باشد. از جاذبه‌های طبیعی و گردشگری آن می‌توان از رودخانه‌های رخشان، مدهان و پیران خونی که پرآب و سرسبز هستند، کوه‌های بلند و نخلستانها و قنات‌های این روستا نام برد. ولی متأسفانه به دلیل دور بودن آن از جاده‌های اصلی، نبود جاده آسفالته و عدم تبلیغات در شبکه‌های اجتماعی کسی از همچین جای سرسبزی و روستای خوش آب و هوا خبر ندارد.
مردم شهرستان لاشار، مردمانی بسیار قدیمی، خونگرم و با اصل و نسب می‌باشند؛ بیشتر مردم این شهرستان، بلوچ می‌باشند که بیشترشان از نوادگان میر گوهرام خان لاشاری هستند.
اقوام منطقه لاشار عبارت‌اند از: رئیسی، میرلاشاری، گردهانی، جاوشیری، بلوچی، زین‌الدینی، دانش، آزباغی ،سهوئی، امیری، سردارزهی، شاهوزهی، حسن زهی، رستمی،ورکاتی ،درزاده، اربابی‌،طوقی،نارویی، محمدی،ملازهی،'،'،پروین،گردهانی،نوایی،پرورش،زین الدینی و … .
جمعیت شهرستان لاشار تقریباً برابربا ۴۵۰۰۰ نفر می‌باشد.
از عمده‌ترین صنایع دستی منطقه لاشار می‌توان به قالی بافی، گلیم بافی، حصیربافی، پرده بافی، چادر بافی، خراطی، سوزن دوزی، سکمه دوزی و آینه دوزی، پریوار دوزی، توردوزی، خامه دوزی و سیاه دوزی اشاره کرد. بخصوص محصولات داز وحشی تنگه سرحه در سطح استان و کشور و حتی جهانی اسم و رسم خاصی دارد.
بخش مرکزی شهرستان سرباز یکی از بخش‌های شهرستان سرباز در استان سیستان و بلوچستان ایران است.اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران، تهران: ۱۳۸۳ خ.
بنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت بخش مرکزی شهرستان سرباز شهر در سال ۱۳۹۵ برابر با ۲۸،۳۰۶ نفر بوده‌است.
بخش آشار، یکی از بخش‌های شهرستان مهرستان در استان سیستان و بلوچستان ایران است. مرکز این بخش، شهر آشار است.
شهر: آشار
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت بخش آشار برابر با ۱۵٬۹۴۹ نفر بوده‌است.
بخش پیشین، یکی از بخش‌های شهرستان راسک در استان سیستان و بلوچستان ایران است. مرکز این بخش، شهر پیشین است.
شهر: پیشین
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت بخش پیشین برابر با ۳۰٬۲۳۲ نفر بوده‌است.
بخش پیشین چهارمین بخش استان سیستان و بلوچستان از نظر جمعیتی است.
لیست بخش‌های بزرگ استان سیستان و بلوچستان که در آینده شهرستان خواهند شد:
هم‌اکنون بخش پیشین با ۳۰٬۲۳۲ نفر جمعیتی بیشتر از ۲ شهرستان زیر دارد.
شهرستان زرآباد یکی از شهرستان‌های استان سیستان و بلوچستان در ایران است. مرکز این شهرستان، شهر زرآباد است.
این شهرستان در تاریخ ۱۳ تیر ۱۴۰۰ از شهرستان کنارک جدا شد و مستقل گردید.
شهرستان زرآباد با ۵ هزار هکتار باغ موز و تولید بیش از ۱۵۵ هزارتن موز در سال بعنوان پایتخت موز ایران شناخته شده است.
زرآباد به دلیل نزدیکی به دریا دارای آب و هوای گرم و مرطوب است. هوای این نقطه از ایران در زمستان گرم و بهاری ست در تابستان به دلیل وزش بادهای موسمی از سمت دریا «مونسون» معتدل می‌باشد. داشتن چنین آب و هوایی سبب شده محصولات کشاورزی فراوانی نظیر موز، پاپایا (خربزه درختی)، گواوا (زیتون محلی)، انبه، کنار، چیکو و هندوانه، خربزه، ... در ان کشت و برداشت می‌شود.
زرآباد دارای یکی از دشت‌های حاصلخیز کرانهٔ مکران می‌باشد
رودخانه‌های زرآباد که سهم بسزایی در تأمین آب کشاورزی دشت زرآباد دارند بدین شرح می‌باشند:
دو دیدگاه در مورد نام زرآباد وجود دارد، دیدگاه اول :به دلیل نزدیکی به دریا و داشتن گمرک فعال (گمرک گالک یکی از قدیمی‌ترین گمرکات جنوب کشور) و از آن‌جایی که در زبان بومی محلی بلوچ به دریا زِر می‌گفتند به زرآباد شهرت پیدا کرده و دیدگاهی دیگر وجود دارد که بخاطر وجود زمین‌های حاصلخیز و از آن‌جایی که به باغات و مزارع در زبان بومی محلی زریبهَ گفته می‌شود به زرآباد که آباد شده به وسیله باغات و مزارع است شهرت پیدا کرده‌است.
لازم به ذکر است که کشت و زرع من جمله موز، از دهه ۷۰ شمسی آغاز شده است. درصورتی که سکونت از مدتها ها قبل وجود داشته است. زرآباد قدیم نیز منطقه‌ای مسکونی در جنوب جهلو(زراباد جدید بعدی) بوده که رسمیت یافتن آن دوران پهلوی دوم صورت گرفته است.
اما اکنون، جهلو بعنوان مرکز زرآباد جدید رسمیت یافته است. نظر ب جاده ورودی از سمت کنارک که از کوه است، پس از پایین آمدن از کوه به این روستا می‌رسیم. جهل(johl) به معنی پایین می باشد.
حصیربافی و سوزن دوزی از صنایع دستی شاخص این شهر می‌باشد، کار بیشتر زنان این شهر سوزن دوزی است.
شهرستان زرآباد از شمال با شهرستان نیک‌شهر، از شرق با شهرستان کنارک، از غرب با شهرستان جاسک استان هرمزگان و از جنوب با دریای عمان همسایه است.
شهرستان زرآباد شامل ۲ بخش، ۴ دهستان و ۱ شهر به شرح زیر است:
بنابر سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت شهرستان زرآباد برابر با ۲۰٬۰۰۰ نفر بوده‌است. این جمعیت، غالبا اهل سنت حنفی و اسلاف صالح هستند
زرآباد در سال های وقوع انقلاب از حداقل امکانات زندگی بی بهره بود. با وقوع انقلاب و حرکت جهادسازندگی، نیروهای جهادسازندگی اولین ارگان دولتی هستند که پس از انقلاب در زرآباد حضور پیدا می کنند و تا حد توان مشکلات مردم منطقه را برطرف کنند. حالا پس از سال هایی که مردم زرآباد کپرنشین بودند و زندگی سختی داشتند، امروز زرآباد به مرکز تولید موز ایران تبدیل شده است.
بخش مرکزی، یکی از بخش‌های شهرستان کنارک در استان سیستان و بلوچستان ایران است. مرکز این بخش، شهر کنارک است.
شهرها: کنارک و شهر جدید تیس
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت بخش مرکزی شهرستان کنارک برابر با ۶۴٬۶۱۹ نفر بوده‌است.
بخش مرکزی شهرستان زهک یکی از بخش‌های شهرستان زهک در استان سیستان و بلوچستان ایران است.اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران، تهران: ۱۳۸۳ خ.
شهر: زهک
بنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت بخش مرکزی شهرستان زهک در سال ۱۳۸۵ برابر با ۵۰۳۳۴ نفر بوده است.
بخش جزینک یکی از بخش‌های شهرستان زهک در استان سیستان و بلوچستان ایران است.اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران، تهران: ۱۳۸۳ خ.
شهر : جزینک