moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
کوری رئیس و مدیر ارشد اجرائی SOL پارتنرز است، شرکتی که در ۲۰۱۲ میلادی بنیان‌گذاری شده و فراهم‌کننده خدمات مشتریان به زبان اسپانیایی برای وام‌دهندگان روزپرداخت است. SOl پارتنز در راستای وظایف کلیدی وام‌دهی امریکن وب لون همکاری نمود.
در دسامبر ۲۰۱۶، کوری روزنامه مستقر در پورتوریکو، نوتیسیل، را خریداری نمود.
مارک کوری بنیان‌گذار ایگزیکوتیو پراید است، شبکهٔ از مدیران ارشد اجرایی که از حقوق دگرباشان جنسی حمایت می‌نماید. کوری در یک پُست وبلاگی در هافینگتن پست، اظهار داشت که تجربه وی هنگام ظاهر شدن به عنوان یک هم‌جنسگرا در ۲۰۰۹ میلادی، چگونه تجارب وی را به عنوان یک مالک کسب‌وکار و مدیر شکل داد، او بیان کرد که «این یک امر ضروری است تا مدیران ارشد و مالکان کسب‌وکار، به‌ویژه آن‌های که بخشی از اجتماع دگرباشان جنسی هستند، وجداناً یک محیط مناسب دگرباشان جنسی را در آمریکای صنعتی ایجاد نمایند». پس از تیراندازی باشگاه شبانه اورلندو، شرکت ایگزیکوتیو پراید ۳۰٬۰۰۰ دلار را به هدف حمایت از قربانیان تیراندازی پلیس، به صندوق گوفندمی (GoFundMe) اهدا نمود.
کوری بنیاد خانواده مارک ائی. کوری را در ۲۰۱۵ میلادی بنیان‌گذاری نمود، بنیادی که سالانه یک جشنواره گردآوری اعانه «کلاب کوری» را برای دریافت کنندگان منتخب، میزبانی می‌نماید؛ اعانه‌گردآوری شده در جشنواره ۲۰۱۶ این بنیاد به بنیاد کودکان سان جرج در پورتوریکو داده شد.
مد جونز (Med Jones) (همچنین معروف به: مد یونز) (Med Yones)، اقتصاددان اهل ایالات متحده است. او رئیس مؤسسه بین‌المللی مدیریت، یک مؤسسه پژوهشی مقیم ایالات متحده است. کار او در این مؤسسه متمرکز بر اقتصاد، سرمایه‌گذاری و استراتژی تجاری می‌باشد."Med Jones Biography"
مد جونز یکی از معدود اقتصاددانانی است که رکود بزرگ ۲۰۰۸ ناشی از ترکیدن حباب بازار مسکن ایالات متحده، بحران بازار مسکن به دلیل وام درجه دو و بحران مالی ۲۰۰۷–۲۰۰۸ را پیش‌بینی نمود. در یک ورق سفید در ۲۰۰۶ میلادی، او سه ریسک اقتصادی عمده در ایالات متحده را برای دهه ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۷ فهرست کرد. در میان این ریسک‌ها، حباب مسکن و وام مصرف‌کننده، ریسک‌های اصلی تهدید کننده اقتصاد ایالات متحده بودند. در مارس ۲۰۰۷، او در مصاحبه‌ای با "رویترز" اظهار داشت که تأثیر بازار مسکن تنها به بخش خانه سازی/مسکن محدود نخواهد شد، او در رابطه با افزایش ورشکستگی‌ها، سقوط بازار سهام و از دست دادن اعتبار اقتصاد ایالات متحده هشدار داد. براساس گزارش رویترز، «او گفت که ترکیدن حباب بازار خرید و فروش مسکن و میزان بلند وام مصرف‌کننده یک نگرانی بزرگ است» و «اگر مردم به این فکر شوند که ورشکستگی‌های زیادی (در بازار وام درجه دو مسکن) رخ می‌دهد، پس شما شاهد تنزیل قیمت‌ها در بازار سهام خواهید بود». از آن هم مهم‌تر این‌که، او به صراحت در مورد یک بحران اقتصادی به مراتب بدتر ناشی از بازار مسکن هشدار داده و اظهار داشت که «بدترین چیزی که می‌تواند در یک اقتصاد رخ دهد، از دست دادن اعتبار است»."International Student Initiative for Pluralism in Economics (ISIPE) - The Indian Economist""US Economy Risks and Strategies 2007-2017"Bubbles Booms and Bust Book ""Early warning for the Stock Market - Reuters Interview"
در ۲۰۰۷ میلادی، فدرال رزرو هنوز هم نمی‌توانست تأثیرات حباب مسکن و سقوط بازار وام درجه دو مسکن را ببینید. در اوت ۲۰۰۷، بانک فدرال رزرو نیویورک گزارش داد که مشکلات بر استرنز (شرکت خدمات مالی) هیچ ریسک قابل‌توجه را متوجه اقتصاد نمی‌سازد. رئیس فدرال رزرو اظهار داشت که: «بازار مسکن با دقت بیشتری دیده شده و احتمال پدیدآمدن بدترین پیامدها پایین‌تر آورده شده‌است». در ماه می ۲۰۰۸، در یک استحضار در کنگره، رئیس فدرال رزرو بن برننکی گفت که او تنها تأثیرات «محدود» بازار وام درجه دو بر «بازار وسیع‌تر مسکن»، را دید."CNN Report: The Federal Reserve was blind to crisis in 2007""Newsweek"
در ۲۰۰۹ میلادی، اقتصاددان‌های برتر و برخی برندگان جایزه نوبل اقتصاد به‌خاطر این‌که از ناتوانی خود در پیش‌بینی بحران دفاع کردند مورد انتقاد قرار گرفتند، چون آن‌ها اظهار داشته بودند که بحران اقتصادی غیرقابل پیش‌بینی بود. براساس گزارش دانشگاه وارتون، «آنچه مسئله را بدتر کرد، تنها این نبود که اقتصاددان‌های برتر نتوانستند بحران را پیش‌بینی کنند، بلکه آن‌ها به صراحت وقوع بحران را رد کردند»."Richard Posner - Economists on the Defensive--Robert Lucas - The Atlantic""Wharton University Knowledge - Finance "
پیش‌بینی اقتصادی جام مقدس سرمایه‌گذاری است. وال‌استریت میلیاردها دلار را روی پژوهش و تحلیل اقتصادی هزینه می‌کند. پیش‌بینی صحیح اقتصادی، توسط دانشگاهیان و سرمایه‌گذاران چیزی قریب به غیرممکن پنداشته می‌شود. با این حال، بعضی اوقات برخی تحلیل‌گران نظریات مشخصی ارایه می‌کنند که با نظریه جمهور مخالف بوده و با درستی استثنایی برخی اقتصاددانان و سرمایه گذاران پیشتاز را غلط ثابت می‌کنند. از میان اقتصاددان‌های که بحران مالی را پیش‌بینی کردند، پیش‌بینی‌های جونز صحیح‌ترین آن‌ها گفته می‌شود."IBIS World Industry Reports""Does Stock Forecasting Work - US News & World Report - Smart Money"
در ۲۰۱۰ میلادی، اداره رئیس‌جمهوری باراک اوباما و اقتصاددانان برجسته در اندیشکده‌های پیشتاز روی یافتن راه‌های برای بازگرداندن «اعتبار اقتصادی» متمرکز بودند."The Status Report: Obama’s Effort to Restore Economic Confidence"
در ۲۰۱۵ میلادی، هفت سال پس از رکود مالی بزرگ، پژوهش‌گران آکادمیک مقاله‌ای را در مجمع جهانی اقتصاد پیشکش نموده و تشریح نمودند که مسئله اعتبار اقتصادی در حوزه دانشگاه به‌طور کامل جدی گرفته نمی‌شد و این امر یکی از عوامل اصلی در بهبود پس از رکود بزرگ بود." World Economic Forum
سرمایه‌گذاران و مشاورین سرمایه‌گذاری که از پیش‌بینی‌های جونز پیروی می‌نمایند، او را از زمره برجسته‌ترین مدیران پول و اقتصاددانان مستقل می‌دانند.
علی‌رغم داشتن ریکارد صحیح‌ترین پیش‌بینی درمورد رکود بزرگ و بهبود پس از آن، او خود سرمایه‌گذاران را بر علیه استفاده از پیش‌بینی‌هایش توصیه می‌کند. جونز باورمند است که پیش‌بینی اقتصادی غیرقابل اعتماد بوده و وال‌استریت یک کازینو (قمارخانه) است. او در مصاحبه‌ای می‌گوید، «من به هیچ‌کسی توصیه نمی‌کنم تا بر اساس چشم‌انداز من از اقتصاد، سرمایه‌گذاری نماید. حقیقت این است که زمانی افراد در وال‌استریت سرمایه‌گذاری می‌کنند، آن‌ها در واقع در مورد آینده شرط می‌بندند». به علاوه، هرچند او برای کار خود در اقتصاد معروف است، اما خود تلاش می‌کند تا از حرفه اقتصاد فاصله بگیرد."An interview with Simon Danaher, Online Editor of International Advisor"
معرفی نخستین شاخص شادمانی ناخالص ملی (شاخص GNH) در ۲۰۰۵ میلادی که به عنوان شاخص سلامت ناخالص ملی (شاخص GNW) نیز یاد گردد، به آقای جونز نسبت داده می‌شود."UAE Appoints the first Minister of Happiness""Value Economics Book"
در ۲۰۰۶ میلادی، او اوراق سفید را تحت عنوان تقلای ناشادمانی آمریکایی منتشر نموده و به سیاست‌سازان، اقتصاددان‌ها و پژوهش‌گران فراخوان داد تا چارچوب شاخص شادمانی ناخالص ملی را اجرا نمایند. در مورد این نوآوری در مقالات آکادمیک و پژوهشی به‌طور گسترده بحث شده و شاخص GNH را مدلی برای توسعه و اندازه‌گیری اقتصادی عنوان کردند."The American Pursuit of Unhappiness""Huffington Post, Dr Peter Coleman, director of the International Center for Cooperation and Conflict Resolution at Columbia University""GNH Index Research Citations"
اصطلاح شادمانی ناخالص ملی (GNH) برای نخستین‌بار در ۱۹۷۲ میلادی توسط سیکو مانشولت، یکی از بنیان‌گذاران اتحادیه اروپا و چهارمین رئیس کمیسیون اروپا، به‌کار برده شد. شادمانی ناخالص ملی اغلب به‌طور نادرست به چهارمین پادشاه بوتان، جیگمه سینگیه وانگچوک، نسبت داده می‌شود، کسی که در اواخر دهه ۱۹۹۰ به ترویج این مفهوم پرداخت. فلسفه شادمانی ناخالص ملی پیشنهاد می‌کرد که هدف اصلی دولت بهبود شادمانی است. این فلسفه به علت ماهیت ذهنی شادمانی و نبود تعریف کمی دقیق از شادمانی ناخالص ملی و همچنین فقدان مدل‌های عملی برای اندازه‌گیری تأثیر سیاست‌های اقتصادی بر سلامت ذهنی شهروندان، از نظر اجرایی با مشکلاتی مواجه شد."McDonald, Ross (2005). "Rethinking Development. Local Pathways to Global Wellbeing". St. Francis Xavier University, Antigonish, Nova Scotia, Canada. p. 3."
هدف شاخص شادمانی ناخالص ملی این بود تا معیار جدیدی به عنوان جایگزین معرف سنتی تولید ناخالص داخلی (GDP) ارایه نماید، این معیار جدید معرف‌های اندازه‌گیری و چارچوب سیاست توسعه ذهنی و عینی اجتماعی-اقتصادی را باهم پیوند می‌داد. شاخص شادمانی ناخالص ملی به این هدف طراحی شد تا بیانیه سیاسی تنها ذهنی نسل اول را به یک مفهوم کلی قابل اجرای نسل دوم (عینی و ذهنی) تبدیل نموده و شادمانی را به یک معیار توسعه اجتماعی-اقتصادی مبدل نماید. این معیار پیشنهاد شده توسعه اجتماعی-اقتصادی را با پیگیری توسعه در هفت حوزه: اقتصادی، زیست‌محیطی، فیزیکی، ذهنی، محیط کار، اجتماعی و سیاسی از طریق داده‌های عینی و نتایج ذهنی نظرسنجی‌ها، اندازه‌گیری می‌کند. شادمانی ناخالص ملی به هدف مبدل شدن به تابع شاخص مجموع میانگین سرانه پیشنهاد شده‌است. در همان سال، او یک نقشه نظرسنجی شاخص شادمانی ناخالص ملی را منتشر نمود که می‌تواند سلامتی ذهنی در کشورهای مختلف را محک بزند و همبستگی و وابستگی میزان شادمانی با تفاوت‌ها در سیاست‌های محلی را برای تشخیص بهترین روش‌ها و صدور سیاست‌های عمده اجتماعی-اقتصادی نشان دهد. نخستین نظرسنجی شاخص شادمانی در ۲۰۰۵ میلادی انجام شد."The Global Gross National Happiness Index - Global GNH Index"
پس از معرفی شاخص شادمانی ناخالص ملی در ۲۰۰۵ میلادی، چندین نوآوری آغاز گردید که شاخص شادمانی ناخالص ملی را در اجتماع خود پذیرفتند.
در گزارشی (۲۰۱۲) که برای نماینده کنگره ایالات متحده هانس کلارک تهیه شد، پژوهش‌گران بن، بیچی و جاستون زورن در مدرسه حکومت جان اف. کندی در دانشگاه هاروارد توصیه نمودند که «کنگره باید پارامترهای وسیع معرف‌های ضمیمه‌ای ملی جدید و به دقت طراحی شده را تجویز نماید؛ کنگره همچنین باید یک کمیسیون دو حزبی از متخصصین را برای رسیدگی به مسائل روش‌شناختی حل نشده و شامل سازی معرف‌های بدیل، ایجاد نماید». آن‌ها پیشنهاد نمودند که حکومت می‌تواند از نتایج این نظرسنجی برای دانستن این‌که کمترین رضایت در کدام ابعاد سلامت وجود دارد و این‌که کدام شهرستان‌ها/ولسوالی‌ها و گروه‌های جمعیتی بیشترین کاستی را دارند استفاده نموده و منابع را بر مبنای آن تخصیص دهد». این گزارش، شاخص شادمانی ناخالص ملی و هفت حوزه اندازه‌گیری آن را به عنوان یکی از چارچوب‌های اصلی که باید به آن پرداخته شود، فهرست می‌نماید."National Indicators for a New Era (page 81), Ben, Beachy and Juston Zorn, of the John F Kennedy School of Government at Harvard University"
در ۲۰۰۷ میلادی، تایلند شاخص سبز و شادمانی (GHI) را نشر می‌کند.[http://thailand.prd.go.th/view_news.php?id=2154&a=2 [Green and Happiness Index (GHI"]
در ۲۰۰۹ میلادی، سیستم نظرسنجی گالوپ در ایالات متحده یک نظرسنجی شادمانی را به راه انداخته و در سطح ملی داده گردآوری نمود. شاخص سلامت گالوپ بر مبنای چارچوب شاخص شادمانی ناخالص ملی ۲۰۰۵ میلادی، مدل‌سازی شد. نمره شاخص سلامت، میانگین شش شاخص-فرعی دیگر است که ارزیابی زندگی، سلامت روانی، محیط کاری، سلامت فیزیکی، رفتارهای سالم و دسترسی به نیازمندی‌های اولیه را اندازه‌گیری می‌کند. در اکتبر ۲۰۰۹، نمره ایالات متحده ۶۶٫۱/۱۰۰ بود."Developing Life Cycle Environmental Indicators - Sheikh Alam (2016) - Queensland University of Technology (QUT) Brisbane, Australia"
در ۲۰۱۰ میلادی، شاخص شادمانی ناخالص ملی بوتان برای نخستین بار آغاز شد، شاخص شادمانی ناخالص ملی بوتان شبیه شاخص اولیه‌ای است که توسط مد جونز ساخته شد."In pursuit of political happiness - Alastair Campbell, Strategy Director of UK Prime Minister Tony Blair"
در ۲۰۱۱ میلادی، قطع‌نامه ۶۵/۳۰۹ مجمع عمومی ملل متحد دارای این عنوان بود، «شادمانی: به‌سوی یک رویکرد کلی نسبت به توسعه».UN Happiness Resolution"
در ۲۰۱۱ میلادی سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD) «شاخص زندگی بهتر» (BLI) را راه‌اندازی می‌کند."Better Life Index"
در ۲۰۱۱ میلادی، شبکه شاخص سلامت کانادا (شبکه CIW) شاخص سلامت کانادا (CIW) را راه اندازی می‌کند."Canadian Index of Wellbeing"
در ۲۰۱۱ میلادی، یکی از روزنامه‌های پیشتاز اسرائیلی، هاآرتس، مقاله‌ای را منتشر نموده و طی آن پیشنهاد نمود که شاخص اقتصادی تولید ناخالص داخلی غربی یک مدل توسعه ناکامل است و درخواست استفاده از فلسفه شادمانی ناخالص ملی بوتان و شاخص شادمانی ناخالص جونز در اسرائیل را نمود."Why Ordinary Economic Indicators Do Not Tell The Whole Truth, haaretz, Israel"
در ۲۰۱۲ میلادی، شهر سیاتل در واشینگتن شاخص جدید شادمانی خود را ایجاد نمود که روی معیارهای شبیه شاخص شادمانی ناخالص ملی تأکید داشت."Seattle Happiness Initiative"
در ۲۰۱۲ میلادی، کره جنوبی شاخص شادمانی را ایجاد نموده و از چارچوب شاخص شادمانی ناخالص مالی استفاده نمود."South Korea Happiness Index"
در هند، دورنما و نقشه‌راه ۲۰۳۰ حکومت گوا در ۲۰۱۲ میلادی، شاخص شادمانی ناخالص ملی را به عنوان مدلی برای اندازه‌گیری شادمانی مشخص نمود.(Goa 2030 Vision and Roadmap -Page 110) "Goa 2035 Vision, page 110"
در ۲۰۱۴ میلادی، حکومت دبی شاخص شادمانی محلی خود را آغاز نمود تا خشنودی و رضایت مردم از خدمات مختلف حکومت را اندازه‌گیری نماید."The National Newspaper"
در ۲۰۱۴ میلادی، انگلستان آمار سلامت و خوشحالی خود را آغاز کرد."National Well-Being Statistics"
استاد پیتر تی. کولمن، رئیس مرکز بین‌المللی همکاری و حل منازعه در دانشگاه کلمبیا که در سطح دنیا معروف است، در ۲۰۱۲ میلادی پیشنهاد نمود که شاخص شادمانی ناخالص ملی جونز را می‌توان در شاخص صلح جهانی (GPI) به‌کار برد."The Missing Piece in- Sustainable Peace, Professor Peter T. Coleman, professor of psychology and education at Columbia University"
سایر شاخص‌های شادمانی در خور توجه که از شاخص شادمانی ناخالص ملی ۲۰۰۵ پیروی نمودند شامل: شاخص زندگی بهتر سازمان همکاری و توسعه اقتصادی در ۲۰۱۱ میلادی، گزارش رضایت جهانی در ۲۰۱۱ میلادی و شاخص پیشرفت اجتماعی (SPI) در ۲۰۱۳ میلادی.
مد جونز در مشخصات خود در میان اقتصاددانان وال‌استریت ژورنال به عنوان یک اقتصاددان مستقل شناخته می‌شود."Wall Street Economists: A Research Project on Economic Predictions - Med Jones Page"
رد سونیا یا سونیای سرخ یک شخصیت خیالی ابرقهرمان در کمیک‌های شمشیر و جادوگری است، که توسط نویسنده روی توماس و طراح بری وینزر-اسمیت در سال ۱۹۷۳ برای مارول کامیکس خلق شده‌است. "رد سونیا" تاحدودی برگرفته از شخصیت‌های رابرت هاوارد، رد سونیا از روگاتینو، "دارک اگنس" و به‌ویژه والریا می‌باشد.
مارول کامیکس تا سال ۱۹۸۶، داستان‌هایی با حضور "رد سونیا" منتشر کرد، و در سال ۱۹۹۵ برای یک داستان کوتاه نزد این شخصیت بازگشت. در سال ۲۰۰۵، داینامیت انترتینمنت شروع به نشر داستان‌هایی دربارهٔ این قهرمان نمود، که در طی آن سونیای اصلی کشته شد و یک نسخهٔ تناسخ یافته جایگزین او گردید. در سال ۲۰۱۳، این سری توسط گیل سیمون بازراه‌اندازی شد، و از طریق فلش‌بک روایت یک نسخهٔ تغییر یافته از داستان اولیه زندگی او را بازگو می‌کند. نویسندگان بعدی سونیا شامل: ایمی چو، مارک راسل، لوک لیبرمن، جیمی پالمیوتی، و آماندا کانر هستند.
"رد سونیا" در عناوین متعددی هم به عنوان قهرمان اصلی و به صورت انفرادی و هم همراه با شخصیت کونان بربر، و همچنین در ادغام با شخصیت‌های مارول و داینامیت کامیکس ظاهر شده‌است. رمان رد سونیا در دهه ۱۹۸۰ (میلادی) توسط دیوید سی. اسمیت و ریچارد ال. تیرنی منتشر شد، و در سال ۱۹۸۵، فیلمی سینمایی به همین نام با بازی بریگیته نیلسن در نقش اصلی به نمایش درآمد. لباس مشخص سونیا زرهٔ بیکینی مانند وی است که معمولاً از زره‌های پولک‌دار تشکیل شده‌است.
مناقشه ۲۰۱۱-۲۰۱۲ تنگه هرمز نزاعی بین ائتلافی از کشورها و ایران بود. این کشمکش در ۲۷ دسامبر ۲۰۱۱ (۶ دی ۱۳۹۰)، زمانی که محمدرضا رحیمی معاون اول رئیس جمهور ایران تهدید به بستن تنگه هرمز کرد، به وجود آمد. طی سال‌های متمادی، ایران به دفعات اعلام کرده که در صورت منع شدن از استفاده از این آبراه استراتژیک برای صادرات نفت و در مواجهه با تحریم‌های ایالات متحده، هرگونه رفت و آمد کشتی‌ها را در این تنگه متوقف خواهد کرد.FACTBOX-Strait of Hormuz: the world's most important oil artery
متعاقباً تعدادی رزمایش دریایی و آزمایش موشکی توسط ایران انجام شد. لذا ائتلافی از کشورها با ارسال ناوگانی از کشتی‌های جنگی برای جلوگیری از هرگونه تلاش ایران برای بستن تنگه هرمز اقدام کردند و علنا از طریق نامه‌هایی به ایران هشدار دادند که این تنگه را نبندد.
این مناقشه با تحریم اتحادیه اروپا مبنی بر ممنوعیت صادرات نفت از ایران به اروپا در ۲۳ ژانویه ۲۰۱۲ در تلاش برای بازدارندگی ایران از ادامه برنامه هسته‌ای خود بالا گرفت. صادرات نفت حدود ۸۰ درصد از درآمد عمومی ایران را تشکیل می‌دهد که تقریباً ۲۰ درصد آن متعلق به صادرات نفت به اروپا می‌شود. کشورهای آسیایی مانند ژاپن و کره جنوبی که هر دو ۲۶ درصد از صادرات نفت ایران را به خود اختصاص می‌دهند، نیز تمایل خود را برای کاهش معاملات نفتی با ایران ابراز کردند.
تنگه هرمز در سواحل ایران قرار دارد و یک مسیر و آبراه تجاری بین‌المللی شناخته شده است. این تنگه با طولی برابر با ۲۱ مایل دریایی (۳۹ کیلومتر) باریکترین آبراه دریایی و به عنوان یک تنگراه استراتژیک دریایی شناخته می‌شود. نفت یک کالای کلیدی در اقتصاد و سیاست جهانی است که تقریباً ۲۰ درصد از نفت جهان از طریق تنگه هرمز جا‌به‌جا می‌شود.
تنگه هرمز پیش از این نیز صحنه درگیری بین ایران و آمریکا بوده است. در ۱۸ آوریل ۱۹۸۸ (۲۹ فروردین ۱۳۶۷)، نیروی دریایی ایالات متحده نبردی یک روزه را علیه نیروهای ایرانی در داخل و اطراف تنگه به راه انداخت. این عملیات که توسط ایالات متحده عملیات آخوندک نامیده شد، به تلافی برخورد یک مین دریایی رهاشده از کشتی مین‌گذار ایرانی در ۱۴ آوریل (۲۵ فروردین) به ناوچهٔ آمریکایی ساموئل بی. رابرتز اجرا شد. نیروهای آمریکایی در این درگیری یک ناو نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران، یک ناوچه توپدار و شش فروند قایق تندرو مسلح را غرق کردند و به ناو دوم آسیب جدی وارد کردند.
در ۲۶ ژانویه ۲۰۱۲ (۶ بهمن ۱۳۹۰)، روزنامه کریسچن ساینس مانیتور نوشت:
روزنامه کریسچن ساینس مانیتور اضافه می‌کند که تهران می‌تواند به سادگی با مسدود کردن تنگه هرمز به اهداف خود دست یابد. این روزنامه همچنین به رزمایش چالش هزاره ۲۰۰۲ اشاره کرده است. این رزمایش یک تمرین جنگی بزرگ شبیه‌سازی شدهٔ جنگ به صورت بازی ویدئویی بود که توسط نیروهای مسلح ایالات متحده در اواسط سال ۲۰۰۲ انجام شد. در این شبیه‌سازی که در آن دشمنی فرضی به رنگ «قرمز»، به فرماندهی ژنرال بازنشسته "پاول ون ریپر" از هنک تفنگداران دریایی، از روش‌های قدیمی استفاده کردند، توانستند از شبکه نظارت الکترونیکی پیچیده ایالات متحده تحت عنوان نیروی‌های «آبی» گریز زده و بخش قابل توجهی از نیروی دریایی «آبی» را غرق کنند.
در ۲۷ دسامبر ۲۰۱۱ (۶ دی ۱۳۹۰)، محمدرضا رحیمی، معاون اول رئیس جمهور ایران تهدید کرد در صورتی که صادرات نفت ایران به خاطر تحریم‌های اقتصادی محدود یا قطع شود، تمام معاملات نفتی تنگه هرمز را متوقف خواهد کرد. همچنین در این تاریخ، ناو هواپیمابر ایالات متحده یواس‌اس جان سی. استنیس سفر چهار روزه خود به بندر جبل علی در امارات متحده عربی را به پایان رساند و برای حمایت از عملیات ائتلافی زمینی در افغانستان از طریق تنگه هرمز، به شمال دریای عرب رفته و در آنجا مستقر شد.
همزمان با این تهدید، ایران رزمایش نظامی ۱۰ روزه ولایت ۹۰ را در آب‌های بین‌المللی نزدیک تنگه هرمز انجام داد. ایالات متحده در مقابله با این رزمایش، شروع به افزایش نیروهای دریایی مستقر خود در خلیج فارس و اطراف آن کرد و ناو هواپیمابر یواس‌اس جان سی. استنیس خود را به این منطقه فرستاد که البته توسط نیروهای ایرانی شناسایی و از آن عکس‌هایی گرفته و منتشر شد. سخنگوی ناوگان پنجم نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا در پیامی گفته بود که ناوگان دریایی آمریکا «همیشه آماده مقابله با اقدامات بدخواهانه» است، در حالی که دریادار حبیب‌الله سیاری از نیروی دریایی ایران اذعان می‌کرد که قطع جریان معاملات محموله‌های نفتی در تنگه هرمز برای ایران «آسان» است. البته تحلیلگران امنیتی در غرب تا حد زیادی مطمئن بودند که توانایی‌های ایران برای ایجاد اختلال در تجارت این منطقه کافی نخواهد بود.
در ۳ ژانویه ۲۰۱۲ (۱۳ دی ۱۳۹۰)، پس از پایان رزمایش ولایت ۹۰، سرلشکر عطاءالله صالحی، فرمانده نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی ایران، از طریق خبرگزاری دولتی ایرنا به ایالات متحده هشدار داد که ناو هواپیمابر یواس‌اس جان سی. استنیس را در خلیج فارس مستقر نکند. سرلشکر صالحی گفته بود که به خاطر رزمایش‌های دریایی ایران، ایالات متحده ناو هواپیمابرش را به خارج از حوزه خلیج فارس منتقل کرده که در صورت بازگشت ناو، ایران ساکت نخواهد ماند. وی همچنین گفته بود: ایران اخطار خود را تکرار نخواهد کرد... به آمریکاییان توصیه می‌کنم ناوشان را که به دریای عمان نقل مکان کرده، به خلیج فارس باز نگردانند. and
در ۴ ژانویه ۲۰۱۲ (۱۴ دی ۱۳۹۰)، خبرگزاری فارس گزارش داد که لایحه‌ای در مجلس شورای اسلامی ایران در حال آماده‌سازی است که بر طبق آن ورود شناورهای نیروهایی دریایی خارجی به خلیج فارس ممنوع است مگر اینکه از نیروی دریایی ایران مجوز دریافت کنند. نماینده مجلس نادر قاضی‌پور، نیز خاطرنشان کرده بود: «شناورهای نظامی و ناوهای جنگی هر کشوری بخواهند بدون هماهنگی و اجازه نیروی دریایی ایران از تنگه هرمز عبور کنند، باید توسط نیروهای مسلح ایران متوقف شوند.» همچنین احمد وحیدی، وزیر دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح، بار دیگر تاکید کرد که «نیروهای فراملی» جایی در منطقه خلیج فارس ندارند.
فرمانده "بیل اسپیکس"، سخنگوی نیروی دریایی ایالات متحده، در تایید این که استقرار تجهیزات نظامی ایالات متحده طبق معمول ادامه خواهد داشت، اظهار داشته بود: «نیروی دریایی ایالات متحده تحت کنوانسیون‌های دریایی بین‌المللی عمل می‌کند و با نظارت دائمی، ثبات منطقه را به منظور اطمینان از جریان مداوم و ایمن ترافیک دریایی در آبراه‌های حیاتی برای تجارت جهانی فراهم می‌آورد.»
در ۷ ژانویه ۲۰۱۲ (۱۷ دی ۱۳۹۰)، انگلستان اعلام کرد که ناوشکن تیپ ۴۵ اچ‌ام‌اس درینگ خود را به خلیج فارس می‌فرستد. ناو اچ‌ام‌اس درینگ که از پیشرفته‌ترین ناوها در رده خود است و ادعا می‌شد که یکی از «پیشرفته‌ترین کشتی‌های جنگی» جهان است، اولین مأموریت خود را در خلیج فارس شروع کرد. اگرچه، دولت انگلستان می‌گفت که این اقدام از مدت‌ها قبل برنامه‌ریزی شده بوده است و ناو اچ‌ام‌اس درینگ جایگزین ناوچه گشتی این کشور در خلیج فارس موسوم به "آرمیلا" خواهد شد. در طول استقرار ناو اچ‌ام‌اس درینگ، نیروی دریایی آمریکا با گروه ضربت موسوم به در خلیج فارس و گروه ضربت موسوم به در دریای عرب شمالی، آن را پشتیبانی می‌کرد.
در ۹ ژانویه ۲۰۱۲ (۱۹ دی ۱۳۹۰)، احمد وحیدی، وزیر دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح ایران، ادعای بستن تنگه هرمز توسط ایران را تکذیب کرد و گفت: «جمهوری اسلامی ایران مهم‌ترین تأمین‌کننده امنیت در این تنگه است... اگر كسی بخواهد امنیت خلیج فارس را به خطر اندازد،‌ در آن صورت امنیت آن برای همه به خطر می‌افتد.» وحیدی بار دیگر تاکید کرد که «نیروهای فراملی» جایی در منطقه خلیج فارس ندارند. همچنین، در ۹ ژانویه ۲۰۱۲ (۱۹ دی ۱۳۹۰)، گروه ضربت نیروی دریایی آمریکا موسوم به به همراه ناو هواپیمابر یواس‌اس کارل وینسون، به گروه ضربت موسوم به و ناو هواپیمابر یواس‌اس جان سی. استنیس، در دریای عرب شمالی پیوستند. گروه ضربت دریایی موسوم به نیز، به رهبری ناو هواپیمابر یواس‌اس آبراهام لینکلن، به دلیل تشدید تنش‌ها در تنگه هرمز در حال رفتن به دریای عرب بود.
وزارت امور خارجه ایران در ۱۶ ژانویه ۲۰۱۲ (۲۶ دی ۱۳۹۰)، دریافت نامه‌ای از ایالات متحده در مورد تنگه هرمز را «از سه کانال مختلف» تأیید کرد. مقامات ایرانی اعلام کردند که به نامه پاسخ خواهند داد، هرچند به محتوای نامه اشاره‌ای نشد. ایالات متحده قبلاً اعلام کرده بود که قصد دارد به ایران هشدار دهد که بستن تنگه هرمز عبور از «خط قرمز» است که با واکنش آمریکا مواجه خواهد شد. ژنرال مارتین دمپسی، رییس ستاد مشترک نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا، اظهار داشت که ایالات متحده «وارد عمل شده و تنگه را بازگشایی خواهد کرد»، که این اقدام مستلزم استفاده از ابزارهای نظامی، از جمله کشتی‌های مین‌روب‌ و جنگی بوده و حملات هوایی احتمالی را در پی خواهد داشت. لئون پانه‌تا، وزیر دفاع ایالات متحده آمریکا، در سخنرانی‌ای در میان سربازان در تگزاس گفته بود که ایالات متحده بستن تنگه توسط ایران را تحمل نخواهد کرد. با این وجود، ایران به بحث درباره تأثیر بسته شدن تنگه هرمز بر بازار جهانی نفت ادامه می‌داد و تهدید می‌کرد که هرگونه اختلال در عرضه نفت، شوکی به بازار جهانی وارد می‌کند که «هیچ کشوری» نخواهد توانست از پس آن بربیاید.
در ۱۹ ژانویه ۲۰۱۲ (۲۹ دی ۱۳۹۰)، گروه ضربت نیروی دریایی آمریکا موسوم به برای پشتیبانی ناوگان پنجم نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا وارد خلیج فارس شد و گروه ضربت که مورد شناسایی ایرانیان قرار گرفته بود را مرخص کرد. همچنین در این اثنا، خبرگزاری‌ها اعلام کرده بودند که محمد خزاعی، سفیر و نماینده ایران در سازمان ملل، در مصاحبه اخیر خود با "برنامه تلویزیونی آمریکایی چارلی رز" اظهار داشته که در صورت خدشه وارد شدن به امنیت ایران، جمهوری اسلامی بستن تنگه هرمز را در نظر خواهد گرفت.
در ۲۲ ژانویه ۲۰۱۲ (۲ بهمن ۱۳۹۰)، ناوچه تیپ ۲۳ اچ‌ام‌اس آرگیل انگلستان و ناو "لا موت-پیکوت" فرانسه به گروه ضربت نیروی دریایی آمریکا موسوم به ملحق شدند و یک ناوگان دریایی آمریکایی-بریتانیایی-فرانسوی تشکیل دادند و بدون هیچ درگیری از تنگه هرمز عبور کردند و به خلیج فارس وارد شدند. در ۲۳ ژانویه (۳ بهمن)، ناوگانی دریایی نیز توسط کشورهای مخالف با ایران به خاطر تهدیدات مبنی بر بستن تنگه هرمز تشکیل شد. کشتی‌های این ناوگان که تا قبل از این در خلیج فارس و دریای عرب در سواحل ایران فعالیت می‌کردند شامل دو ناو هواپیمابر آمریکایی (کارل وینسون و آبراهام لینکلن)، سه ناوشکن آمریکایی (یواس‌اس مامسن، یواس‌اس استرت و یواس‌اس راسل) و هفت ناو جنگی انگلیسی از جمله ناوشکن درینگ و تعدادی ناوچه تیپ ۲۳ (اچ‌ام‌اس وست‌مینستر، آرگیل و اچ‌ام‌اس سامرست) بود.
در ۲۴ ژانویه (۴ بهمن) پس از اعمال تحریم‌های اتحادیه اروپا بر نفت ایران، تنش‌ها بیشتر شد. یکی از اعضای مهم مجلس شورای اسلامی گفته بود که اگر تحریم‌های جدید مانع صادرات نفت ایران شود، جمهوری اسلامی راه ورودی به خلیج فارس را خواهد بست. محمداسماعیل کوثری، نایب رئیس کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس شورای اسلامی در گفت‌وگو با خبرگزاری فارس، گفته بود: «اگر اختلالی در فروش نفت ایران رخ دهد، قطعاً تنگه هرمز بسته خواهد شد».
در ۱۴ فوریه ۲۰۱۲ (۲۵ بهمن ۱۳۹۰)، ناو آبراهام لینکلن، ناو "کیپ سنت جورج" و ناوشکن استرت از تنگه هرمز عبور کردند و به شمال دریای عرب رفتند، لذا عملیات اولیه گروه ضربت دریایی موسوم به در خلیج فارس به پایان رسید. تحرکات این گروه ضربت دریایی آمریکایی، توسط قایق‌ها و هواپیماهای گشتی ایرانی در حین عبور از تنگه هرمز زیر نظر گرفته شده بود. طی این مدت گروه ضربت دریایی آمریکا موسوم به ، علاوه بر پشتیبانی هوایی نیروهای ائتلافی در افغانستان، به دیده‌بانی هوایی حدود ۳۰ مایل دریایی (۵۶ کیلومتر؛ ۳۵ مایل) دورتر از سواحل ایران نیز مشغول بود.
در ۶ ژوئن ۲۰۱۲ (۱۷ خرداد ۱۳۹۱)، ناو عملیات آبی خاکی ایالات متحده آمریکا موسوم به یواس‌اس پونس به ناوگان پنجم نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا مستقر در خلیج فارس، ملحق شد. ناو یواس‌اس پونس به محلی برای نشست و برخاست هلیکوپترهای مین روب سی‌اچ-۵۳ئی تبدیل شد. نیروی دریایی ایالات متحده علاوه بر شش هلیکوپتر مستقر در خلیج فارس، چهار هلیکوپتر دیگر سی‌اچ-۵۳ئی را نیز برای پشتیبانی اعزام کرد. در ۲۴ ژوئن ۲۰۱۲ (۴ تیر ۱۳۹۱)، چهار کشتی مین‌روب کلاس برای استقراری هفت ماهه به ناوگان پنجم نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا ملحق شدند. این چهار کشتی به چهار مین‌روب دیگر کلاس مستقر در خلیج فارس و همچنین چهار کشتی مین‌روب نیروی دریایی سلطنتی انگلستان که با کشتی‌های گشتی موسوم به "آرمیلا" پشتیبانی می‌شدند، پیوستند. هم کشتی‌ها و هم هلیکوپترهای مین‌روب ایالات متحده با پهپادهای دریایی ضد مین موسوم به "سیفوکس" تجهیز شده بودند.
در ژوئیه ۲۰۱۲ (تیر ۱۳۹۱)، سرلشکر ایرانی حسن فیروزآبادی برنامه‌های جمهوری اسلامی را برای مسدود کردن تنگه هرمز در صورت تهدید جدی منافع ایران اعلام کرد.
رزمایش بین‌المللی ضد مین سال ۲۰۱۲ موسوم به یا ، از ۱۶ تا ۲۷ سپتامبر ۲۰۱۲ (۲۶ شهریور تا ۶ مهر ۱۳۹۱) در چندین مکان مختلف از مناطق عملیاتی ستاد فرماندهی مرکزی نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا از جمله خلیج فارس برگزار شد. این رزمایش چندملیتی، بزرگترین رزمایشی بود که تا کنون در منطقه برگزار می‌شد و نیروی دریایی بیش از ۳۰ کشور در این رزمایش حضور داشتند. هدف رزمایش حفاظت از سه نقطه استراتژیک و حیاتی دریایی شامل تنگه هرمز، کانال سوئز و تنگه باب‌المندب بود ("نقشه را ببینید").
نیروی دریایی ایران نیز در ۲۸ دسامبر ۲۰۱۲ (۸ دی ۱۳۹۱) رزمایش «ولایت ۹۱» را به مدت شش روز در تنگه هرمز آغاز کرد. فرمانده این رزمایش دریادار حبیب‌الله سیاری خاطرنشان کرد:
در جریان رزمایش «ولایت ۹۱»، نیروی دریایی ایران موشک‌های کروز خود موسوم به نور و قادر، موشک‌های ضد هوایی رعد و "موشک بالستیک تاکتیکی نصر" را آزمایش کرد.
علیرغم افزایش ۲ درصدی قیمت نفت در ابتدای این کشمکش، بازارهای نفت جهانی در نهایت واکنش قابل توجهی به تهدید ایران نشان ندادند. همچنین "توربیورن باک جنسن"، تحلیلگر مسایل نفتی در زمینه مدیریت ریسک جهانی، به این نتیجه رسید که «با توجه به حجم بالای تجهیزات آمریکا در منطقه، ایران نمی‌تواند جریان معاملات نفتی را برای مدت قابل توجهی متوقف کند». در حالی که اظهارات قبلی ایران تأثیر کمی بر بازار جهانی نفت داشت، تحریم‌های جدید علیه ایران و در نتیجه تهدیدها و اظهارنظرهای بی‌اساس بیشتر از سوی دولت این کشور، در نهایت قیمت‌ نفت خام را تا بیش از ۴ درصد افزایش داد. این بالا رفتن قیمت موجب عدم اطمینان و واکنش کشورهایی مانند چین شد که نتیجه آن کاهش خرید نفت در ژانویه ۲۰۱۲ از ایران به میزان ۵۰ درصد در مقایسه با خریدهای انجام شده در سال ۲۰۱۱ بود.
بسته شدن تنگه هرمز نه تنها در غرب، بلکه در کشورهای آسیایی مانند ژاپن، هند و کره جنوبی نیز باعث افزایش قیمت نفت خواهد شد. این سه کشور آسیایی مجموعاً ۴۲ درصد از صادرات نفت ایران را به خود اختصاص می‌دهند (ژاپن ۱۷ درصد، کره جنوبی ۹ درصد و هند ۱۶ درصد). چین نیز یکی دیگر از خریداران نفت ایران است که ۲۰ درصد از صادرات نفت ایران را به خود اختصاص داده است.
در طول این کشمکش، چند کشور ناوها و کشتی‌های جنگی خود را به خلیج فارس و دریای عرب اعزام کردند تا از هر گونه مسدود شدن تنگه هرمز توسط ایران جلوگیری کنند.
جست و خیز در قبرستان فیلمی محصول سال ۱۹۹۲ و به کارگردانی جف استانزلر است. در این فیلم بازیگرانی همچون تیم راث، آلکسیس آرکت، دانیترا ونس و ساموئل ال. جکسون ایفای نقش کرده‌اند.
حزب پیشرو (به زبان نروژی: Fremskrittspartiet) یک حزب سیاسی نروژی است. نام این حزب به زبان فارسی، تقریباً به معنی «پیشرفت» است. این حزب در تاریخ ۸ آویل ۱۹۷۳ میلادی به ثبت رسیده و خود را به عنوان یک حزب لیبرال دمکرات معرفی می‌کند. حزب پیشرو، به جناح راست سیاست نروژ تعلق دارد. در انتخابات پارلمانی سال ۲۰۲۱، این حزب با به دست آوردن ۱۱٫۶ درصد آرا، ۲۱ کرسی نمایندگی در مجلس ملی نروژ را به خود اختصاص داد. این نتیجه در مقایسه با انتخابات سال ۲۰۱۷ همراه با کاهش بود و حزب پیشرو، با از دست دادن ۶ کرسی در مجلس، ۳٫۶ درصد پسرفت داشت.
حزب پیشرو، توسط شخصی به نام آندرس لانگه، و به نام همین شخص، با عنوان «حزب آندرس لانگه»، با هدف محدودسازی مداخلات دولتی در امور زندگی مردم و کاهش سطح مالیات و عوارض رسمی و دولتی، در ۸ آوریل ۱۹۷۳ تشکیل شده‌است. در سال ۱۹۷۷ میلادی، این حزب با الهام از حزبی به نام حزب پیشرو، در دانمارک، نام خود را به شکل فعلی تغییر داد و تحت عنوان حزب پیشرو، به فعالیت خود ادامه داد.
بنیانگذار حزب، یعنی شخص آندرس لانگه، قبلاً نیز چندین بار به نامزدی در انتخابات فکر کرده بود، اما تا سال ۱۹۷۳ به شکل کامل، اقدام رسمی انجام نداده بود. نارضایی عمومی از سطح بالای مالیات‌ها در طی سالهای ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۱ میلادی، تحت نخست‌وزیری پییر بورتن، از حزب سنتر پارتی، احتمالاً عامل اصلی موفقیت این حزب نو ظهور، در انتخابات سال ۱۹۷۳ بوده‌است. در انتخابات سال ۱۹۷۳ با این که از تأسیس این حزب، بیشتر از ۵ ماه نگذشته بود؛ این حزب با اختصاص ۵ در صد آرا به خود، ۴ نماینده، راهی مجلس ملی نروژ کرد. اما آندرس لانگه، یعنی بنیانگذار حزب، یک سال بعد از این موفقیت انتخاباتی، در سال ۱۹۷۴ درگذشت و سازمان حزبی که از او به میراث باقی مانده بود، بدون حضور رهبری قوی، رو به ضعف نهاد و در انتخابات بعدی در سال ۱۹۷۷ میلادی، هیچ راهی به مجلس ملی نروژ، پیدا نکرد و بی نماینده ماند.
در سال ۱۹۷۸ میلادی، کارل آی. هاگن، که شخصی دارای قدرت کلام و آشنا با دنیای مطبوعات بود، رهبری حزب را بر عهده گرفت. در میان احزاب سیاسی در نروژ، کمتر حزبی این چنین وابسته به حضور رهبر بوده‌است. در سال ۱۹۸۱ بار دیگر این حزب با چهار نماینده و تحت عنوان رسمی حزب پیشرو، به مجلس بازگشت.
در سال ۲۰۰۶ میلادی، کارل آی. هاگن، بعد ۲۸ سال به نفع معاون خود، سیو جنسن، از سمت خود کناره گرفت و رهبری حزب را به وی سپرد. در سال ۲۰۲۱ در یک نشست حزبی و بعد از کناره‌گیری سیو جنسن، از سمت خود، خانم سیلوی لیستاگ به رهبری حزب انتخاب شد.
انتخابات سال ۲۰۱۳ بهترین موفقیت در تاریخ حزب را برای حزب پیشرو، به همراه داشته‌است. سالی که این حزب برای اولین بار مسئولیت حکومتی بر عهده گرفت و همراه با حزب محافظه کار نروژ در دولت ارنا سولبرگ، در طول یک دوره ۶ ساله شرکت داشت.
وسترن اسیدی (به انگلیسی: Acid Western) نوعی زیرشاخه از ژانر وسترن است که در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ ظهور کرد. در این سبک جاه طلبی‌های استعاری آثار مورد تحسین منتقدان مانند شین و جویندگان را با افراط فیلم‌های وسترن اسپاگتی و چشم‌انداز پاد فرهنگ دهه ۱۹۶۰ ترکیب می‌شوند، همچنین موجب افزایش مصرف مواد مخدر غیرقانونی مانند ماری جوآنا و ال اس دی در میان مردم شد. در وسترن اسیدی، آثار بسیاری هستند که قراردادهای وسترن‌های قبل از خود را زیر و رو می‌کنند تا نسخه‌ای دیوانه‌کننده از آمریکای سفید خودویرانگر را در بدبینانه‌ترین حالت ممکن به تصویر بکشند که مشتاق ریشه‌های نفس گرایانه است.
اصطلاح وسترن اسیدی نخستین بار توسط منتقد سینما، پالین کیل و در نقد او بر فیلم ال توپو ساخته آلخاندرو جودوروفسکی در هفته نامه نیویورکر نوامبر ۱۹۷۱ ابداع شد. جاناتان رزنبام این ایده را در نقد فیلم مرد مرده به کارگردانی جیم جارموش در ژوئن ۱۹۹۶، مصاحبه بعدی جارموش برای Cineaste و بعد در کتاب مرد مرده از BFI Modern Classics گسترش داد.
در این کتاب، رزنبام از چندین جنبه این ژانر نام می‌برد: موسیقی تسخیرکننده نیل یانگ، تأثیرگذاری تنباکو، نقش آفرینی جانی دپ و جایگاه فیلم در ژانر وسترن اسیدی.
رزنبام در یکی از فصول کتاب با عنوان «دربارهٔ وسترن اسیدی» نه تنها به کیفیت توهم‌زای سرعت فیلم و بازنمایی آن از واقعیت می‌پردازد، بلکه استدلال می‌کند که فیلم وارث حساسیت هنری و سیاسی ناشی از پادفرهنگ دهه ۱۹۶۰ است که به دنبال نقد و براندازی نظام سرمایه‌داری می‌باشد.
در وسترن سنتی سفر به غرب به عنوان راهی برای رهایی و بهبود در نظر گرفته می‌شود، اما در وسترن اسیدی برعکس آن و سفری به سوی مرگ توصیف می‌شود.
رزنبام از اصطلاح «وسترن اسیدی» برای توصیف «رؤیای گرامی ضد فرهنگ» در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ استفاده کرد که با افرادی مانند مونتی هلمن، دنیس هاپر، جیم مک براید، رودی وورلیتزر و همچنین فیلم‌هایی مانند کاخ گرازر مرتبط بود. الکس کاکس نیز در دهه ۸۰ میلادی با فیلم واکر به چیزی مشابه این دست زد.
فیلم کالت مونت هلمن با نام تیراندازی (۱۹۶۶) را می‌توان اولین وسترن اسیدی در نظر گرفت که ویل هاچینز، وارن اوتس و جک نیکلسون بازیگران اصلی این فیلم هستند و به‌طور ناشناس توسط راجر کورمن تأمین مالی شده‌است. این فیلم اولویت‌های معمول ژانر وسترن را زیر و رو می‌کند تا حس ترس و عدم اطمینان را که مشخصه ضد فرهنگ اواخر دهه ۱۹۶۰ بود به تصویر بکشد.
هلمن در ادامه با فیلم تاختن در گردباد (۱۹۶۶) به مسیر خود ادامه داد. رودولف وورلیتزر به عنوان مسئول‌ترین فرد برای کاوش در این ژانر شناخته می‌شود که عملاً خود آن را در اواخر دهه ۶۰ اختراع کرد و سپس به پرورش آن در فیلم‌نامه‌های آثاری مانند گلن و راندا، جاده آسفالت دوطرفه، واکر و پت گرت و بیلی د کید کمک کرد. وورلیتزر روی فیلمنامه Gone Beaver کار کرد که توسط رزنبام با عنوان «فیلمنامه ای رؤیایی» برای جیم مک براید توصیف شد. این فیلم یک وسترن بلندپروازانه با بودجه بالا در مورد تله‌گذاران اولیه آمریکایی و سرخپوستان بود، که برای آن زبانی فراساخته از «گفت‌وگوی تله‌گذار» ابداع شد که ساخت این فیلم یک روز قبل از تولید متوقف شد. فیلمنامه ساخته نشده وورلیتزر در دهه ۱۹۷۰ با نام زبولون الهام بخش فیلم مرد مرده جارموش بود. وورلیتزر بعداً فیلمنامه خود را به رمان The Drop Edge of Yonder تبدیل کرد.
رزنبام فیلم "مرد مرده" را «تحقق همراه با تأخیر طولانی مدت» وسترن اسیدی نامید که «شعری دلهره‌آور و وحشیانه را برای توجیه برنامه‌های توهم‌آمیز خود می‌سراید». اخیراً فیلم بلوبری ساخته یان کونن در سال ۲۰۰۴ به عنوان نمونه ای از این ژانر ذکر شد.
نیا در بزن فیلمی محصول سال ۲۰۰۵ و به کارگردانی ویم وندرس است. در این فیلم بازیگرانی همچون سام شپارد، تیم راث، جسیکا لنگ، گابریل مان، سارا پلی، فیروزه بالک، اوا ماری سنت، جیمز گامون، مارلی شلتن و کرت فولر ایفای نقش کرده‌اند.
ابوالحسن ایلچی کبیر (زادهٔ ۱۳۱۶) کشتی‌گیر ناشنوای اهل ایران و دارندهٔ مدال طلای المپیک ناشنوایان است.
فدراسیون کشتی ایران، رقابت‌های کشتی آزاد و فرنگی قهرمانی ناشنوایان کشور را برای ارج نهادن به او «جام حاج علی افتخار و ابوالقاسم ایلچی کبیر» نامگذاری کرده‌است.
میتشا کالکی (Michał Kalecki) (۲۲ ژوئن ۱۸۹۹ – ۱۸ آوریل ۱۹۷۰)، اقتصاددان مارکسیستی لهستانی بود. او در طول زندگی‌اش در مدرسه اقتصاد لندن، دانشگاه کمبریج، دانشگاه آکسفورد و مدرسه اقتصاد ورشو کار کرد و مشاور اقتصادی دولت‌های لهستان، فرانسه، کوبا، اسرائیل، مکزیک و هند بود. او همچنین به عنوان معاون بخش اقتصاد سازمان ملل متحد در شهر نیویورک بود.
کالکی «یکی از برجسته‌ترین اقتصاددانان قرن بیستم» و «احتمالاً اصلی‌ترین آن‌ها» خوانده شده‌است. اغلب ادعا می‌شود که او تعداد زیاد ایده‌های مشابه به جان مینارد کینز را قبل از کینز توسعه داد، اما در جهان انگلیسی زبان کمتر معروف است. او ترکیبی را پیشنهاد کرد که تحلیل طبقاتی مارکسیستی و نوشتجات جدید دربارهٔ نظریهٔ اولیگوپولی را مدغم ساخت و کار او تأثیر برجسته‌ای بر مکاتب تفکر اقتصادی نئومارکسیستی ("سرمایه مونوپولی") و پساکینزی برجا گذاشت. او یکی از اولین اقتصاددانان کلانی بود که مدل‌های ریاضیاتی و اطلاعات آماری را در مسائل اقتصادی به کار برد. کالکی که در همان زمان یک اقتصاددان سیاسی و فردی با عقاید چپی بود، بر جوانب اجتماعی و پیامدهای سیاست‌های اقتصادی تأکید داشت.
کالکی سهم بزرگ نظری و عملی در حوزه‌هایی چون چرخه تجاری، رشد، اشتغال کامل، توزیع عایدات، چرخه رونق سیاسی، اقتصاد اولیگوپولیستی و ریسک از خود به‌جا گذاشت. در کنار سایر علایق چشمگیر او: مسائل پولی، توسعه اقتصادی، علم مالیه، ربح و تورم قرار داشتند. کالکی در سال ۱۹۷۰ میلادی نامزد جایزه یادبود نوبل علوم اقتصادی بود، اما در همان سال از دنیا رفت.
میتشا کالکی در ۲۲ ژوئن ۱۸۹۹ در ووچ، لهستان کنگره که سپس بخشی از امپراطوری روسیه شد، به دنیا آمد. اطلاعات در مورد سال‌های ابتدائی او بسیار پراکنده‌اند که بخشی از آن در جریان اشغال نازی از دست رفت، اما او در مرکز صنعتی با نیروی کاری آشفته بزرگ شد که دیدگاه‌های آینده او را متأثر ساخت. کالکی در سال ۱۹۱۷ میلادی در پولیتکنیک ورشو ثبت نام و مهندسی عمران خواند. او یک شاگرد توانا بود و کلی سازی نظریه پاسکال را با ترسیم یک شش ضلعی در یک منحی درجه دو رسمی ساخت: کالکی آن را برای یک چندضعلی که تعداد اضلاح آن 2n باشد، کلیت بخشید.
کالکی به دلیلی که پدرش یک کارخانه کوچک نساجی را از دست داد، مجبور شد به عنوان محاسب شغل بگیرد؛ در جریان سال اولش در ورشو او به کار کردن به‌صورت پراکنده ادامه داد. پس از اتمام سال اول مهندسی، مجبور شد از سال ۱۹۱۸ تا ۱۹۲۱ تحصیلاتش را متوقف ساخته و خدمت نظامیش را تکمیل کند. پس از اتمام خدمت به پلی‌تکنیک گدانسک ملحق شد، جاییکه او تا سال ۱۹۲۳ در آنجا ماند اما به دلیل وضعیت مالی خانواده مجبور شد، قبل از فارغ‌التحصیلی آنجا را ترک کند.
در جریان این سال‌ها او، هرچند به‌صورت غیررسمی، اول به اقتصاد متمایل شد. اغلب آثار «غیراورتودوکسی»، مخصوصاً از میکایل توگان بارانوسکی و روزا لوکزامبورگ را مطالعه می‌کرد. سال‌ها بعد آن‌ها برخی از نوشته‌های او مرتبط با رشد بالقوه سیستم کاپیتالیستی را متأثر ساختند.
کالکی چون مجبور بود شغل تمام وقت بگیرد، تحصیلات رسمی‌اش را ترک کرد. اولین وظیفه او جمع‌آوری اطلاعات در شرکت‌های بود که دنبال قرضه بودند. در این مدت او تلاش ناموفق برای راه اندازی یک روزنامه داشت، اما در عوض آغاز به نوشتن مقاله به دو مجله، Polska gospodarcza (اقتصاد لهستان) و Przeglad gospodarczy (مرور اقتصاد) کرد. احتمالاً حین نوشتن این مقالات او آغاز به اندوختن مهارت‌های گرفتن و تجزیه و تحلیل کردن اطلاعات تجربی کرد که بعداً از آن در کارهای حرفه‌ی‌اش استفاده برد.
کالکی در سال ۱۹۲۹ میلادی درخواست کار در مؤسسه تحقیقات در چرخه‌ها و بهای تجاری (Instytut Badania Koniunktur Gospodarczych i Cen) در ورشو داد و به دلیل توانایی که در استفاده از آمار داشت، آنجا موفق شد شغل بگیرد. او به مدت ۷ سال آنجا ماند. در ۱۸ ژوئن ۱۹۳۰ او با آدا استرنفیلد ازدواج کرد. در مؤسسه نامبرده او با لودیک لانداو معرفی شد، کسی که دانش آماری‌اش بر کارهای کالکی تأثیر گذاشت. اولین انتشارات او ویژگی عملی داشت و بر ایجاد ارتباط میان دامنه‌های-ماکرو (macro-magnitudes) متمرکز بود. اولین مقاله که تعداد زیاد مشارکت‌های بعدی را پیش‌بینی کرده بود، در سال ۱۹۳۲ در مجله Przeglad socjalistyczny (مرور سوسیالیست) با نام مستعار هنریک براون چاپ شد. این مقاله به تأثیرات کاهش دستمزد در جریان رکود اقتصادی پرداخت.
کالکی در سال ۱۹۳۳ میلادی Proba teorji koniunktury (تلاشی در نظریه چرخه تجارت)، مقاله‌ای که بیشتر مسائلی را که بر افکار او تا آخر زندگی‌اش حاکم بود، را نوشت. کالکی در این مقاله برای اولین بار یک نظریهٔ جامع چرخه‌های تجاری را توسعه داد. تهداب نظریهٔ ماکرو اقتصادی تقاضای مؤثر او در مقاله‌ای ارائه شد که ایده‌های مشابه را که سه سال بعد توسط جان مینارد کینز در نظریه کلی استخدام، ربح و پول چاپ شد، پیش‌بینی کرده بود. به گفته لاورنس کلاین (۱۹۵۱)، کالکی «سیستمی را ایجاد کرد که حاوی همه مسائل مهم سیستم کینزی به علاوه مسائل دیگر بود». در مقدمه‌ای بر ترجمه انگلیسی سال ۱۹۶۶ این مقاله، خوان روبینسون نوشت: «جملات صریح و متمرکز او یک مقدمه بهتر به نظریه کلی استخدام، ربح و پول نسبت به تمام آنچه در این زمینه تولید شده‌است، می‌دهد».
به استثنای یک تعداد اندک اقتصاددانان (مخصوصاً اقتصادسنجان) که با کار او آشنا بودند، فعالیت‌های کالکی که اساساً به زبان لهستانی بودند، معروف نشدند. در اکتبر ۱۹۳۳ میلادی او مقاله‌اش را به اتحادیه بین‌المللی اقتصادسنجی در لایدن خواند و در سال ۱۹۳۵ میلادی آن را در دو مجله بزرگ: Revue d’Economie Politique و Econometrica به چاپ رسانید. خوانندگان هیچ‌یک از آن دو مجله به‌صورت خاص متأثر نشدند، اما این مقاله نظریات مطلوب را از اقتصاددانان برجسته مثل راگنار فریش و جان تنبرگن دریافت کرد.
کالکی در سال ۱۹۳۶ میلادی در برابر اقدامات با انگیزه سیاسی که از سوی مؤسسه تحقیقات در برابر همکارانش از جمله لانداو در دست گرفته شده بود، اعتراض کرد. کالکی استعفا داد و پس از دریافت کمک هزینه مسافرتی بنیاد راکفلر، به کار در خارج آغاز کرد. اگر او این کمک هزینه را دریافت نمی‌کرد، جنگ باعث می‌شد او در لهستان باقی بماند و با درنظر داشتن ریشه یهودی احتمال این‌که زنده نماند وجود داشت.
این بورسیه کالکی را قادر ساخت تا با خانمش به سوئد سفر کند، جاییکه پیروان نت ویکسل تلاش می‌کرد نظریهٔ مشابه به کالکی را شکل دهد. در سوئد در سال ۱۹۳۶ میلادی او از چاپ نظریهٔ کلی کینز اطلاع یافت. کالکی بر یک توضیح جامع ایده‌های اقتصادی که قبلاً توسعه داده بود کار می‌کرد، اما با یافتن بیشتر چیزهای‌که می‌خواست در مورد کتاب کینز بگوید، اثرش را متوقف ساخته و به انگلستان رفت. او در اول از مدرسه اقتصاد لندن بازدید کردیده و پس از آن به کمبریج رفت. ازین‌رو دوستی او با ریچارد کان، خوان روبینسون و پیرو اسرافا آغاز شد که یک نشانه همیشگی بر تمام آن‌ها گذاشت. کالکی در سال ۱۹۳۷ میلادی با کینز ملاقات کرد. ملاقات آن‌ها عالی بود و کنز کناره‌گیری کرد. هرچند به نتایج که هریک آن‌ها در جریان کارشان به آن رسیده بودند مشابه بود، ویژگی‌های آن‌ها نمی‌توانست زیاد از هم متفاوت باشد. کالکی با مهربانی از ذکر این‌که اولویت‌های چاپی دارد، صرف نظر کرد. به گونه‌ای که خوان روبینسون می‌گوید:
بعدها کالکی همیشه تصدیق می‌کرد که «انقلاب کینزی» نام مناسبی برای جنبش در اقتصاد است، زیرا او اهمیت موقعیت تثبیت شده کینز، شناختی که کینز از آن برخوردار بود و نقش تعیین‌کننده او در ترویج و پذیرش نهایی ایده‌های کالکی در آن پیشگام بود، پی برده بود.
کالکی در سال ۱۹۳۹ میلادی یکی از مهم‌ترین آثارش، مقاله‌های در مورد نظریهٔ نوسانات اقتصاد، را نوشت. هرچند تصور او در طول سال‌ها تغییر کرد، تمام عناصر مهم اقتصاد کالکی قبلاً در این اثر موجود بودند: به یک معنی انتشارات بعدی او حاوی توضیحات محض ایده‌های مطرح شده در این‌جا بود.
از آنجاییکه کلیکی به‌صورت کلی مشتاق انقلاب کینزی بود، در مقاله‌اش جوانب سیاسی استخدام کامل که آناتول کالتسکی آن را یکی از پیش‌بینی‌کننده‌ترین مقالات اقتصادی منتشر شده تا آن زمان نامید، پیش‌بینی کرده بود که این انقلاب دوام نمی‌آورد. کالکی معتقد بود که استخدام کامل که توسط سیاست کینزی ارائه شده‌است نهایتاً منجر به قاطعیت بیشتر طبقه کارگر و تضیف سمت اجتماعی رهبران تجاری می‌شود و باعث می‌شود که نخبگان در برابر فرسایش قدرت سیاسی شان واکنش نشان داده و برای جابجایی آن سیاست فشار بی‌آورند، علی‌رغم این‌که در آن سود بیشتر نسبت به سیستم لیزه فیر وجود دارد.
کالکی در اوایل سال ۱۹۴۰ میلادی توسط مؤسسه آمار آکسفورد (OIS) استخدام شد. وظیفه او آنجا اساساً عبارت از نوشتن تحلیل آماری و اقتصادی برای دولت بریتانیا در مورد مدیریت اقتصاد جنگ بود. گهگاهی در دانشگاه آکسفورد سخنرانی می‌نمود. گزارش‌های مشرح که کالکی برای دولت آماده کرد عمدتاً در مورد جیره‌بندی کالاها بود و طرحی که او توسعه داد بسیار شبیه سیاست‌های پذیرفته شده پس از معرفی جیره‌بندی بود. به گفته جورج فایول، «کار کالکی در زمان جنگ از آنچه که شایسته اوست کم‌تر شناخته شده‌است».
مقالات متعدد کالکی در زمان جنگ به موضوع تورم وقف داده شده بود. او استدلال کرد، در زمینه اقتصاد، در برابر تلاش‌های دولت مبنی بر سرکوب تورم توسط قواعد رسمی قیمت‌ها و ثابت سازی دستمزد دولتی (ثابت نگهداشتند دستمزدها)، در هر یک از موارد جیره‌بندی اقتصادی را در عوض پیشنهاد نمود (مخصوصاً سیستم جیره‌بندی کامل در مقایسه به برنامه ثابت سازی دستمزد).
برخی از کارهای بزرگ کالکی در این مدت نوشته شدند. در سال ۱۹۴۳ او دو مقاله نوشت، یکی با اضافات جدید به نظریهٔ سنتی حلقه تجارت سروکار داشته و دیگر نظریهٔ کامل اصلی حلقات تجاری او را که در اثر رویدادهای سیاسی به‌وجود آمده بودند، ارائه می‌کرد. مقاله دوم در سال ۱۹۴۴ به چاپ رسید و بر فرضیه استخدام کامل مبتنی بود. این مقاله ترکیب مطالعات کالکی و همکارانش در OIS بود که شدیداً توسط کالکی متأثر شده بودند.
کالکی در سال ۱۹۴۵ میلادی OIS را به این دلیل ترک نمود که حس می‌کرد از استعدادهایش به درستی قدردانی نمی‌شود. او در کارهایش تواضع زیادی داشت و توقع حقوق زیادی نداشت، اما از این‌که در برابر او به دلیل مهاجر بودن تبعیض روا داشته می‌شد، ناراحت شد. یکی از دلایلی که او در یک سمت بالاتر گماشته نشد این بود که او درخواستی برای تابعیت بریتانیایی نکرد.
کالکی برای مدتی به پاریس رفته و سپس به مونتریال نقل مکان کرد، جاییکه او برای پانزده ماه ماند و در دفتر بین‌المللی کارگران کار کرد. در ژوئیه ۱۹۴۶ میلادی او دعوت دولت لهستان را برای ریاست دفتر برنامه‌ریزی مرکزی وزارت اقتصاد پذیرفت اما چند ماه بعد آنجا را ترک کرد. در پایان ۱۹۴۶ میلادی، او شغل معاون دپارتمان امور اقتصادی دبیرخانه سازمان ملل متحد را در نیویورک به عهده گرفت. او تا سال ۱۹۵۵ در آنجا باقی ماند، عمدتاً گزارش‌ها اقتصاد جهانی را تهیه می‌کرد. کالکی در نتیجه فشارهای مککارتیست‌ها از آن‌جا استعفا داد. استدلال می‌شود که او در زمینه‌های سیاسی مجازات شد (یک سمت برنامه‌ریزی اقتصادی غیرشایسته به او نسبت داده شد). او با پرونده سازی‌های سناتور جوزف مککارتی تحت فشار قرار گرفت به گونه‌ای که بیشتر دوستان نزدیکش از آن متأثر شدند. کالکی که از سوی سنای ایالات متحده حامی کمونیسم قلم‌داد شد، نهایتاً نتوانست به موفقیت‌های حرفه‌ای در ایالات متحده دست یابد (هرچند او در آنجا پساکینزی‌ها را متأثر ساخت)، برخلاف در انگلستان، او پیروان زیادی داشت و مخصوصاً از سوی دوستش خوان روبینسون حمایت می‌شد.
نقاشی باروک فلاندری به هنر تولید شده در هلند جنوبی در زمان کنترل اسپانیایی‌ها در قرن‌های ۱۶ و ۱۷ اشاره دارد. این دوره تقریباً از زمانی شروع می‌شود که با بازپس‌گیری آنتورپ توسط اسپانیا طی سالهای ۱۵۸۵ تا ۱۷۰۰، جمهوری هلند از مناطق هابسبورگ اسپانیا به جنوب جدا شد، زمانی که قدرت هابسبورگ اسپانیا با مرگ شاه چارلز دوم پایان یافت.Vleighe, p. 1. آنتورپ، خانه هنرمندان برجسته پیتر پل روبنس، آنتونی ون دایک، و یاکوب جوردن، پیوند هنری بود.
نقاشی تاریخ که شامل موضوعات کتاب مقدس، اساطیری و تاریخی است، توسط نظریه پردازان قرن هفدهم به عنوان اصیل‌ترین هنر به حساب می‌آمد. اگرچه پس از سال ۱۶۰۹ روبنس شخصیت برجسته‌ای بود، اما آبراهام یانسنز یک نقاش مهم تاریخ در آنتورپ بین سال‌های ۱۶۰۰ و ۱۶۲۰ محسوب می‌شد.
دن فارمر (متولد ۵ آوریل ۱۹۶۲) یک محقق و برنامه‌نویس امنیت رایانه آمریکایی است که در توسعه اسکنرهای آسیب‌پذیری برای سیستم‌های عامل یونیکس و شبکه‌های کامپیوتری پیشگام بود. Gibbs, W. W. (1997) "Profile: Dan Farmer – From Satan to Zen", Scientific American 276(4), 32-34.
فارمر اولین مجموعه نرم افزاری خود را زمانی که دانشجوی علوم کامپیوتر در دانشگاه پردو بود، در سال 1989 توسعه داد. جین اسپافورد ، یکی از اساتید او، به او برای شروع پروژه کمک کرد. این نرم افزار Computer Oracle and Password System (COPS) نام دارد، شامل چندین اسکنر آسیب پذیری کوچک و تخصصی است که برای شناسایی نقاط ضعف امنیتی در یک بخش از سیستم عامل یونیکس طراحی شده اند.
ایدانل بریل کانلی (Idanell Brill Connally) (زادهٔ ۲۴ فوریه ۱۹۱۹ – درگذشت ۱ سپتامبر ۲۰۰۶)، از ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۹ میلادی بانوی اول تگزاس بود. او همسر جان کانلی، فرماندار تگزاس و بعداً وزیر خزانه‌داری ایالات متحده بود.
در حادثه ترور جان اف. کندی رئیس‌جمهور ایالات متحده در ۲۲ نوامبر ۱۹۶۳ میلادی در دالاس، تگزاس، او و همسرش نیز سرنشینان لیموزینِ رئیس‌جمهور بودند.
کانلی در آستین، تگزاس متولد شده و بزرگترین فرزند از پنج فرزند کاتلین انی (تخلص قبل از ازدواج، اینکس) و آرنو دبلیو. بریل بود. او در دانشگاه تگزاس آموزش دید، جای که در ۱۹۳۸ میلادی به او لقب «دلربای دانشگاه» داده شد. کانلی در نخست آرزو داشت تا بازیگر سینما شود، اما پس از ملاقات با شوهر آینده‌اش، جان کانلی در ۱۹۳۷ میلادی در دانشگاه تگزاس، از این برنامه‌های خود منصرف شد. آن‌ها در ۱۹۴۰ میلادی باهم ازدواج نمودند.
جان کانلی پیشه سیاسی خود را با کار برای نماینده وقت کنگره (و رئیس‌جمهور آینده ایالات متحده)، لیندون بی. جانسون آغاز کرد. جان کانلی در ۱۹۶۲ میلادی به عنوان فرماندار تگزاس انتخاب شود. او متعاقباً برای دو دوره بعدی نیز مجدداً به عنوان فرماندار انتخاب گردید.
در جریان تصدی‌اش به عنوان بانوی نخست، کانلی باغ‌های کاخ فرماندار تگزاس را ساخته و نقره این ایالات را گردآوری نمود.
در ۲۲ نوامبر ۱۹۶۳، در حادثه‌ای که رئیس جمهور ایالات متحده جان اف کندی در دالاس، تگزاس ترور شد، کانلی و همسرش نیز سرنشین لیموزین ریاست جمهوری بودند. کانلی زمانی که با رئیس‌جمهور کندی سوار ماشین بودند، به رئیس‌جمهور کندی گفت، «آقای رئیس‌جمهور، شما نمی‌توانید بگویید که دالاس شما را دوست ندارد» و رئیس‌جمهور تصدیق نموده و پاسخ داد که «نه، به یقین که شما نمی‌توانید». در خلال چند ثانیه، او نخستین صدای چیزی را شنید که بعداً گفت سه شلیک گلوله با توالی سریع بودند.
رئیس‌جمهور و فرماندار کانلی مورد اصابت گلوله قرار گرفته بودند که در نتیجه منتهی به مرگ رئیس‌جمهور و جراحت شدید فرماندار شد. نیلی کانلی به زمین خم شد تا از شوهرش که پس از شلیک دومی به زمین افتاده بود، مراقبت کند. او اظهار داشت که «من هیچگاه دوباره به عقب نگاه نکردم. من فقط تلاش می‌کردم تا از او مراقبت کنم». کانلی گفته بود که ماندنی‌ترین تصویری که او از ترورِ دالاس داشت، تصویر آمیزه‌ای از خون و گل‌ها بود. او در مصاحبه‌ای در ۲۰۰۳ میلادی با اسوشیتد پریس گفت، «تصویری بود از گل‌های سرخ و زرد و خون که در همه جای ماشین… و همه جای ما، پخش شده بود». «من هیچگاه آن را فراموش نمی‌کنم. … این حادثه بسیار سریع، کوتاه و نیرومند بود».
کانلی در کتاب ۲۰۰۳ خود، از میدان عشق – ساعات آخری ما با جان اف. کندی، خاطرات شخصی خود از رویداد که تنها چند روز از پس از ترور نوشته بود، را شریک ساخت. او در کتابش گفته‌است که به باور وی، گلوله‌ای که به شوهر وی اصابت کرده از دو گلوله که به کندی اصابت کرده بود، متفاوت بود.
پس از خدمت به عنوان بانوی نخست تگزاس، کانلی در راستای گردآوری اعانه برای چندین مؤسسه خیریه ازجمله چلدرین مریکل نتورک تلیتان برای بیمارستان کودک هرمان، کار کرد. او از ۱۹۸۴ به بعد در مرکز سرطان ام.دی. اندرسون دانشگاه تگزاس خدمت نموده و از طریق صندوق خیریه که به‌نام خود وی بود، میلیون‌ها دلار برای برنامه‌های پژوهشی و بیماران اعانه گردآوری کرد. چندی بعد، او از سوی بنیاد کروهنز و کولیتیس لقب زن باافتخار را به‌دست‌آورد. وی همچنین عضو کمیسیون تاریخی تگزاس بود و در راستای اتمام پارک ترانکوالیتی واقع در هیوستون، همکاری نمود.Texas Medical Center News. Tmc.edu. Retrieved on 2013-07-15.
در ۱۹۸۸ میلادی، کانلی به بیماری سرطان پستان دچار شد. او تحت معالجه قرار گرفته و بهبود یافت. سال بعدی، ریچارد نیکسون، دونالد ترامپ و باربارا والترز برای افتخار بخشیدن به وی و جمع‌آوری اعانه برای پژوهشی در حوزه بیماری قند، در ضیافتی که او برگزار کرده بود حضور یافتند. در ۱۹۹۸ میلادی، ده سال پس از ابتلا به بیماری سرطان پستان، کانلی هشتادمین زاد روز خود را همراه با سایر نجات‌یافتگان سرطان پستان، طی محفلی در مرکز سرطان نیلی بی. کانلی در بیمارستان اندرسون در هیوستون، تجلیل نمود.
پس از ۱۹۸۰ میلادی، شرکت‌های تجاری شخصی، نسبت به پیشه جان کانلی به عنوان سیاست‌مدار و وکیل کارگزار، کمتر موفقیت‌آمیز بود. یک شرکت نفت که او در آن سرمایه‌گذاری نموده بود دچار مشکلات شد و پروژه‌های املاک به ارزش ۲۰۰ میلیون دلار ناکام گردید. او تحت فصل ۱۱ قانون ورشکستگی فدرال برای سازماندهی مجدد امور مالی شخص خود درخواست داده و تحت فصل ۷ برای تصفیه شرکت مشارکت بارنیس-کانلی درخواست داد، شرکتی مقیم آستین که او همراه با نایب فرماندار پیشین میان بارنس بنیان‌گذاری نموده بود. این حراج تنها بخشی از ۹۳ میلیون دلار بدهی که کانلی نزد محکمه ورشکستگی در آستین فهرست نموده بود، را پرداخت کرد.
جان کانلی و نیلی در ۲۱ دسامبر ۱۹۴۰ در کلیسای فرست یونایتد متودیست در آستین باهم ازدواج کردند. آن‌ها چهار فرزند داشتند: کاتلین، جان بی. کانلی ۳، شارون و مارک مادیسون. در ۱۹۵۹ میلادی، رابرت الین هیل از اتهام مرتبط با قتل دختر جوان کانلی (کاتلین کانلی هیل) در آوریل ۱۹۵۹ میلادی، توسط هیئت منصفه پزشکی قانونی در فلوریدا تبرئه گردید. رابرت هیل و کاتلین کانلی هیل، ۴۴ روز قبل از مرگ کاتلین باهم ازدواج کرده بودند. جان و نیلی کانلی الی زمان مرگ جان در ۱۹۹۳ میلادی بر اثر بیماری نومُنیا، باهم بودند.
در ۱ سپتامبر ۲۰۰۶، کانلی به عمر ۸۷ سالگی در حین خواب درگذشت. در زمان مرگ خود، او در کاخ وستمینستر، آسایشگاهی در آستین که او از یک سال بدانسو در آنجا بسر می‌برد، زندگی می‌کرد. او در قبرستان ایالتی تگزاس در آستین به خاک سپرده شد.