moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
انواع مختلفی از سنگدانه‌ها دستخوش واکنش‌هایی شیمیایی قرار می‌گیرند که منجر به پدیدهٔ انبساط مخرّب می‌شود. در این بین بیشترین شیوع متعلّق به سنگدانه‌های حاوی سیلیس فعّال است، که می‌تواند با قلیای موجود در بتن (KO و NaO که عمدتاً از سیمان هستند) واکنش دهند (در حضور آب). از فعّال‌ترین کانی‌های موجود در سنگدانه‌ها می‌توان به اُپال، سنگ یمانی، چخماق و کوارتز تیره اشاره کرد. پس از انجام واکنش قلیایی-سیلیسی (ASR)، ژلی منبسط شونده شکل گرفته و ترک‌های گسترده و خرابی در عناصر سازه ای ایجاد می‌شود. در سطح روسازی‌های بتنی، ASR می‌تواند موجب بیرون پریدگی، به معنای خروج مخروط‌های کوچک (تا در محدودهٔ قطر) مطابق با قرارگیری سنگدانه‌ها شود.
هنگامی که برخی سنگدانه‌های حاوی دولومیت مورد استفاده قرار می‌گیرند، یک واکنش دیدولومیزیشن رخ می‌دهد، به این ترتیب که ترکیب کربنات منیزیم با یون‌های هیدروکسیل واکنش داده و هیدروکسید منیزم و یون کربنات تولید می‌کند. انبساط حاصله ممکن است موجب خرابی ماده شود. بخش به مراتب کمتری از بیرون پریدگی‌های روسازی نیز به دلیل وجود پیریت، که سولفید آهنی است که موجب بروز انبساط با تشکیل دادن اکسید آهن و اترینگایت می‌شود، هستند.
واکنش‌ها و بازکریستالیزه شدن‌های دیگری نیز از قبیل هیدراسیون کانی‌های رسی در برخی از سنگدانه‌ها می‌تواند منجر به انبساط مخرّب شود.
گسترش محصولات خوردگی (اکسیدهای آهن) میل‌گردهای فولاد کربنی سازه‌های مسلّح ممکن است تنش‌های مکانیکی ایجاد نماید که می‌تواند منجر به پیدایش ترک‌ها و گسیختگی سازهٔ بتنی شود. اگر میل‌گردها به صورتی بد جاگذاری شوند و نزدیک به سطح بتن، در تماس با هوا، قرار داشته باشند، پوسته شدن به راحتی رخ می‌دهد؛ به این معنا که قسمت‌های تختی از بتن توسّط خوردگی میل‌گردها جدا شده و ممکن است بیفتند.
کربن دی‌اکسید موجود در هوا می‌تواند کلسیم هیدروکسید موجود در بتن واکنش داده و کلسیم کربنات تولید کند. این فرایند کربناسیون نامیده می‌شود، که در اصل عکس فرایند شیمیایی کلسیناسیون آهک است که در کورهٔ سیمان رخ می‌دهد. کربوناسیون بتن فرایندی کند و ادامه‌دار از سطح خارجی به سمت درون است، امّا با افزایش عمق نفوذ کندتر می‌شود.
کربوناسیون دو نتیجه به همراه دارد: باعث افزایش مقاومت مکانیکی بتن می‌شود، ولی همچنین قلیاییت را که برای جلوگیری از خوردگی میل‌گردهای فولادی ضروری است، کاهش می‌دهد. در یک مقدار pH کمتر از ۱۰، لایهٔ نازک رویینگی سطحی حل شده و خوردگی پیش می‌رود. به دلیل نتیجهٔ دوم، کربوناسیون پدیده ای ناخواسته در شیمی بتن است. این مورد را می‌توان با به کار بردن محلول فنول فتالئین، که یک معرّف pH است، بر روی سطحی تازه شکسته آزمایش کرد؛ که سطوح کربوناته نشده و بنابراین قلیایی را با رنگ بنفش نشان می‌دهد.
کلریدها، به‌طور خاص کلسیم کلرید، برای کاهش زمان گیرش بتن استفاده می‌شوند. با این حال نشان داده شده‌است که کلسیم کلرید و (به مقدار کمتری) سدیم کلرید کلسیم هیدروکسید را خارج کرده و باعث تغییرات شیمیایی در سیمان پرتلند می‌شوند. این امر به کاهش مقاومت;Kejin Wanga, Daniel E. Nelsena and Wilfrid A. Nixon, "Damaging effects of deicing chemicals on concrete materials", "Cement and Concrete Composites" Vol. 28(2), pp 173-188. به همراه حمله به فولاد در اکثر بتن‌های مسلّح می‌انجامد.
سولفات‌هایی که به صورت محلول هستند، در تماس با سیمان می‌توانند باعث ایجاد تغییرات شیمیایی در سیمان شوند، و این موضوع ممکن است تغییرات ریزساختاری قابل توجّهی را به دنبال داشته باشد که منجر به ضعیف شدن چسب سیمان می‌شود (حملهٔ شیمیایی سولفات). محلول‌های سولفات همچنین می‌توانند موجب آسیب دیدن مصالح سیمانی متخلخل از طریق کریستال شدن و دوباره کریستال شدن شود (حملهٔ نمک). سولفات‌ها و سولفیت‌ها در محیط طبیعی در همه جا حاضر هستند و از منابع متعدّدی مانند سنگ گچ (ژیپس یا کلسیم سولفات) که معمولاً به عنوان افزودنی در سیمان حاوی خاکستر بادی موجود است، به وجود می‌آیند. به استثناء باریوم سولفات، اکثر سولفات‌ها به مقدار کم یا زیاد در آب حل می‌شوند. این محلول‌ها در باران اسیدی، که سولفور دیاکسید موجود در هوا در باران حل می‌شود، موجودند. در هنگام رعد و برق، دی‌اکسید با اکسیدشدن به تری‌اکسید تبدیل شده که باعث می‌شود سولفوریک اسید موجود در باران بیشتر اسیدی شود. زیرساخت‌های فاضلاب معمولاً با سولفات به وجود آمده از اکسید شدن سولفید هنگامی که باکتری‌ها گاز هیدروژن سولفید موجود را به یون‌های سولفید (-S) یا بای سولفید (-HS) تبدیل می‌کنند، خورده می‌شوند. این واکنش قابل بازگشت است، هم اکسیداسیون ناشی از در معرض هوا بودن و هم فاضلاب‌های سطحی با اکسیژن آمیخته؛ که منجر به تولید یون‌های سولفیت یا سولفات و یون‌های هیدروژن اسیدی در واکنش HS- + HO+ O -> 2H+ + SO- می‌شود. خوردگی به وجود آمده در تاج (بالای) مجراهای بتنی فاضلاب مستقیماً به این فرایند مربوطند، که به خوردگی تخریب تاج شناخته می‌شود.Sawyer&McCarty p.461&462
شهرک‌های مسکونی تهران یکی از راه‌حل‌های پیشنهادی به منظور حل مشکل گرانی مسکن برای شهروندان تهرانی می‌باشد، رقابت انبوه‌سازان در ساخت شهرک‌هایی با همه امکانات و خدمات رفاهی برای پذیرش توأم اقشار کم‌درآمد، میان‌درآمد و پردرآمد، قیمت‌ها را نیز رقابتی می‌کند. در ذیل فهرستی از شهرک‌های موجود در شهر تهران را می‌یابید:
مجتمع مسکونی آتی ساز واقع در شمال تهران (محله اوین)، جنب هتل اوین، جنوب هتل آزادی و مشرف به بزرگراه شهید چمران است. مجتمع آتی ساز درحالیکه در مرز دو منطقه ۱ و ۲ قرار دارد از نظر مناطق شهرداری جز منطقه ۲ بشمار می‌رود. ساخت این برج‌ها از سال ۱۳۵۵ در راستای فعالیت بلندمرتبه‌سازی، با طراحی ۲۳ برج ۱۲ تا ۳۲ طبقه توسط شرکت آتی‌ساز آغاز شد که شرکت‌های خارجی به نام‌های توستی، ارکه الکترونیک، شواندورث به عنوان پیمانکار تأسیساتی و شرکت ژاپنی میتسوبیشی در زمینه فروش آسانسور با این شرکت همکاری کرده‌اند. همچنین شرکت آرکی‌تست از ایتالیا به عنوان مشاور ساخت و پیمانکار این پروژه نیز شرکت چکش بوده‌است. هم‌اکنون این مجتمع با داشتن ۲۳ بلوک و ۲۲۹۰ واحد مسکونی و خانوار یکی از بزرگ‌ترین مجتمع‌های تهران می‌باشد و با فضای سبز و زیبا همچنین یکی از زیباترین محل‌های سکونت در شهر تهران بشمار می‌رود. نکته جالب توجه آنکه آتی ساز در واقع نه یک شهرک، بلکه یک مجتمع است! اما از آنجا که مساحت مجتمع آتی ساز بسیار وسیع و در حدود ۱۵ هکتار است، نزد اهالی تهران اغلب از آن به عنوان شهرک آتی ساز یاد می‌شود.
شهرک اکباتان یکی از بزرگ‌ترین شهرک‌های خاورمیانه است. این شهرک در غرب تهران و ناحیه شش منطقه ۵ شهرداری تهران قرار گرفته‌است. این شهرک ۵۹/۴ کیلومتر مربع وسعت و ۴۴۹۸۱ نفر جمعیت دارد. شهرک اکباتان از سمت شرق به شهرک آپادانا، از شمال به اتوبان تهران کرج و از جنوب به جاده مخصوص تهران کرج محدود گشته‌است. شهرک اکباتان در مسیر خط چهار متروی تهران قرار دارد. طراحی مجموعهٔ شهرک بر عهده جردن گروزن و ساخت آن بر عهده شرکت آمریکایی استارت بوده‌است. طرح ساخت این شهرک در ابتدا بسیار وسیع بود، و به‌طور نمونه شامل ساخت دریاچه مصنوعی می‌شده‌است. بعد از انقلاب تغییراتی در مجموعه‌های اقتصادی آن انجام گرفت. اما در حال حاضر طرح‌های آن به صورت مجموعه‌های رفاهی، فرهنگی و اقتصادی در دستور کار ساخت قرار گرفته‌است.
این شهرک، از شمال به اتوبان تهران کرج، از شرق به مجتمع مسکونی شهید فکوری، از غرب به شهرک اکباتان محدود می‌شود.
شهرک امید یکی از شهرک‌های مسکونی شمال شرق تهران و در مجاورت پارک جنگلی لویزان قرار گرفته‌است. این شهرک شامل ۱۹۴۶ واحد مسکونی در قالب ۱۸ برج در کنار ۵۴ خانهٔ ویلایی است و جمعیت ساکن در آن حدوداً ۱۰۰۰۰ نفر برآورد می‌شود. عملیات طراحی و ساخت این شهرک در شمال شرق تهران منطقه لویزان به نام «شهرک فرحناز» در اواخر حکومت پهلوی به منظور تأمین مسکن پرسنل گارد شاهنشاهی توسط یک پیمانکار فرانسوی به نام شرکت S.A.E آغاز شد. این شهرک پیش از انقلاب اسلامی قرار بود تنها به فرماندهان، امیران، افسران و درجه داران گارد شاهنشاهی اختصاص یابد و در تیرماه ۱۳۵۷ از این مجموعه حال ساخت توسط شخص محمدرضا پهلوی و دخترش فرحناز بازدید شد.
پس از انقلاب اسلامی در سال ۱۳۵۷ و انحلال گارد شاهنشاهی، این شهرک مدتی با نام پروژه قنات کوثر و سپس به «شهرک امید» تغییر نام پیدا کرد و مالکیت آن به شرکت تعاونی مسکن امید وابسته به لشکر ۲۱ حمزه نیروی زمینی ارتش (که از ادغام دو لشکر یک و دو گارد شاهنشاهی ایجاد شده بود) واگذار شد. عملیات عمرانی مطابق نقشه قبلی پس از توقفی چند ساله مجدداً از سر گرفته شد و نهایتاً ۱۸ ساختمان در سه نوع A و B و C به بهره‌برداری کامل رسید و به تدریج تحویل خریداران شد.
شهرک غرب یا شهرک قدس، یکی از مناطق شمال غربی تهران است. شهرک غرب در گذشته محل اسکان خارجی‌هایی بود که وارد تهران می‌شدند.
در سال ۱۳۴۰ «مجتمع مسکونی شهرک غرب» در شمال غربی تهران، با طراحی و معماری مهندسان آمریکایی و براساس مدل نمونه برج‌های مسکونی ایالات متحده آمریکا ساخته و به همین دلیل نام این منطقه شهرک غرب شد.
طراحی‌های مختلفی برای پرچم صلح وجود دارد.
پرچم صلح سفید، یک طرح ابتکاری با هدف متحد کردن همه ملت‌ها در زیر یک نماد مشترک در روز جهانی صلح است. در حالی که نمادهای مختلفی منجمله شاخه زیتون و کبوتر برای صلح وجود دارد ولی هیچ پرچمی که به‌طور رسمی توسط سازمان ملل متحد برای این امر انتخاب شده باشد وجود ندارد. به همین دلیل این طرح پیشنهاد کرده‌است که، یک روز از هر سال در ۲۱ سپتامبر، هر کشور نسخه تمام سفید در پرچم ملی خود را برای نشان دادن اینکه که ما همه یکی هستیم بالا می‌برند. در سال ۲۰۱۳، سفارتخانه‌های کلمبیا، گینه استوایی و اکوادور در لندن رسماً برای حمایت از ابتکار بالا بردن یک نسخه بی‌رنگ از پرچم‌های مربوط خود بعنوان پرچم صلح را در ۲۱ سپتامبر توافق کردند.
سوته ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
در سال ۱۹۹۶ برابر با ۱۳۷۴ خورشیدی طالبان، کابل پایتخت افغانستان را تصرف و امارت اسلامی افغانستان را تأسیس نمود. آنها بیش از ۹۰٪ کشور رابه استثنای مناطق کوچکی در شمال شرق (پنجشیر، بدخشان و قسمتی از تخار تحت کنترل جمعیت اسلامی و مناطق شمالی دره صوف و بلخاب تحت کنترل حزب وحدت) تحت کنترل گرفتند.
در همین سال، جامعه جهانی، شامل آمریکا، بیان نمودند که طالبان منبع بسیار پایداری برای به دست گرفتن کنترل این کشور جنگ‌زده هستند.
حادثه بمبگذاری اوت ۱۹۹۸ سفارت آمریکا از سوی رییس جمهور بیل کلینتون به بن لادن نسبت داده شده بود و کلینتون دستور حمله موشکی به کمپ‌های تعلیمی القاعده در افغانستان را صادر کرد. در همان زمان در سال ۱۹۹۹ آمریکا از طالبان خواست که بن لادن را به آنها تحویل دهند که طالبان این خواسته‌ها را رد کردند.Ghost Wars: The Secret History of the CIA, Afghanistan, and Bin Laden, from the Soviet Invasion to September 10, 2001.
سازمان اطلاعاتی آمریکا در دهه ۹۰ در افغانستان فعالیتهایی داشت که به دنبال دستگیری یا کشتن بن لادن بودند. این تیم چندین عملیات را انجام دادند اما هیچ‌وقت دستور قتل او را از طرف رییس جمهور دریافت نکردند. البته این ماموریت‌ها باعث روابط بسیار خوبی شد که در سال ۲۰۰۱ ورود آمریکا به خاک افغانستان را تسریع بخشید.
بازی‌های فکری یک سریال تلویزیونی ساخته شده توسط کایل کیلن است که در شبکه ای‌بی‌سی پخش می‌شود. که این سریال نشان می‌دهد در مورد دو برادر که یک شرکت حل مشکلات از طریق روانشناسانه را اداره می‌کنند.
یکی از گلیم‌های مشهور سیرجان در استان کرمان است.
روش بافت در گلیم‌های سیرجان متصل و جفت قلاب است.
از ویژگی‌های این گلیم شیرازه‌های ظریف و ریسمان‌های اضافه با طرح‌های مارپیچی ورنگ‌های آبی وطلایی است. قسمت‌های انتهایی گلیم‌ها به وسیله تارهای پنبه‌ای به صورت گیس‌های بلند بافته شده است برای جاینکه ریشه‌ها ریش‌ریش نشوند با پشم‌های رنگین بهم متصل شده‌اند.
در زمینه این گلیم‌ها مانند دیگر دست بافته‌های افشار، از گل‌های تزیینی کوچک وسفید استفاده می‌کنند.
در این گلیم‌ها گل‌ها به صورت منظم در متن و حاشیه‌ها قرار دارد.این گلیم‌ها در اندازه‌های کوچک و مستطیلی و بزرگ و مستطیلی بافته می‌شوند.
رنگ‌ها به کار رفته در این گلیم محدود و بیشتر قرمز، آبی وسبز تیره است.
سیرجان شهری تاریخی در استان کرمان است و از بازارهای اصلی فرش و گلیم استان کرمان است.در جنوب غربی کرمان واقع شده است و این شهر با توجه به قرار گرفتن در محورهای اتصال در تقاطع یزد-بندرعباس و کرمان-شیراز همیشه مورد توجه بوده است.
میخاییل باریشنیکوف (؛ زاده ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۶۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
مارگوت فونتین (؛ زاده درگذشته ) یک بالرین اهل بریتانیا بود. او تمام دوران حرفه ای خود را در باله سلطنتی انگلستان گذراند و از طرف ملکه الیزابت دوم به لقب "prima ballerina assoluta" ملقب گردید. اجرای او در رقص باله دریاچه قو از مشهورترین اجراهای این نمایش است. وی پیش از انقلاب ۱۳۵۷ ایران به عنوان رقصنده مهمان سازمان باله ملی ایران در این کشور برنامه اجرا کرد.
واتسلاف نیژینسکی (زادهٔ /۱۸۹۰ درگذشته ) یک بالرین مرد اهل لهستان بود. وی بین سال‌های ۱۹۰۸ تا ۱۹۱۶ میلادی، فعالیت می‌کرد.
آنا پاولوا (؛ زاده درگذشته ) بالرین اهل روسیه بود.
آنا پاولووا یکی از پیشگامان باله و رقص پرداز روسی با تأسیس کمپانی باله خود در سال ۱۹۱۱ میلادی، اولین بالرین روسی بود که در کشورهای مختلف نمایش برگزار کرد.
لوسیل بال (؛ زاده – درگذشته ) هنرپیشه و خواننده اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۳۲ تا ۱۹۸۹ میلادی فعالیت می‌کرد.
لئونارد آلفرد اشنایدر با نام هنری لنی بروس (؛ زاده درگذشته ) استندآپ کمدین، طنزپرداز و فیلم‌نامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود.
در سال ۲۰۱۷ مجله رولینگ استون در لیست ۵۰ نفر از بهترین استندآپ کمدین‌های تاریخ، او را به عنوان نفر سوم برگزید.
کارول برنت (؛ زاده ) یک هنرپیشه، کمدین و خواننده اهل ایالات متحده آمریکا است که بیشتر برای حضور در نمایش‌های تلویزیونی شناخته می‌شود. او میزبان برنامه "کارول برنت شو" بود که اولین برنامه در نوع خود بود که به میزبانی یک زن برگزار می‌شد.
برنت در سن آنتونیو، تگزاس متولد شد، او بعدها با مادربزرگش به هالیوود، لس آنجلس نقل‌مکان کرد و در دبیرستان هالیوود مشغول به تحصیل شد. او تئاتر، موسیقی و کمدی را از دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس آموخت و در کلوب‌های شبانه در نیویورک اجرا می‌کرد. اولین موفقیت او در سال ۱۹۵۹ رقم خورد، او برای بازی در تئاتر "روزی روزگاری تشک" در تئاتر برادوی نامزد جایزه تونی برای بهترین بازیگر زن در یک نمایشنامه شد. او با حضور در برنامه "گری مور شو" برای اولین بار وارد تلویزیون شد و به مدت سه سال در برنامه حضور یافت و توانست اولین جایزه امی خود را دریافت کند. برنت بعدها به لس آنجلس، کالیفرنیا نقل مکان کرد و برنامه خود به نام "کارول برنت شو" را آغاز کرد که یازده‌سال، از سال ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۸ ادامه‌داشت. نمایش ترکیبی از کمدی، آواز و رقص بود؛ طرح کمدی شامل پارودی‌های فیلم‌ها بود. برنت در طول اجرا شخصیت‌های به‌یادماندنی زیادی خلق کرد. هم برنت هم نمایش، برنده جوایز متعدد امی و گلدن گلوب شدند.
برنت در آثار سینمایی همچون "صفحه اول" (۱۹۷۴) به کارگردانی بیلی وایلدر، "چهار فصل" (۱۹۸۱) به کارگردانی آلن آلدا، "آنی" (۱۹۸۲) به کارگردانی جان هیوستون و "سروصدای پشت صحنه" (۱۹۹۲) به کارگردانی پیتر باگدانوویچ حضور داشته‌است. او در برنامه‌های تلویزیونی دیگری از جمله "آتش دوستانه" (۱۹۷۹) و به عنوان مهمان در کمدی موقعیت "دیوانهٔ تو" حضور یافت که برنده یک جایزه امی شد. او در ۱۹۹۵ با بازی در "ماه پیش از بوفالو" دوباره به تئاتر بازگشت و بار دیگر نامزد جایزه تونی برای بهترین بازیگر زن در یک نمایشنامه شد.
برنت شرح حال‌های زیادی نوشته‌است که برای بیشتر آن‌ها نامزد جایزه گرمی شد و برای "در چنین شرکت خوبی: یازده سال خنده، آشفتگی و سرگرمی در جعبه‌شنی" برنده جایزه گرمی برای بهترین آلبوم شنیداری کودکان شد.
برنت به دلیل خدمت هنری در حوزه سرگرمی آمریکا موفق به دریافت نشان افتخار آزادی رئیس‌جمهوری از سوی جرج دابلیو. بوش شد. در سال ۲۰۱۳، جایزه مارک تواین را از مرکز هنرهای نمایشی جان اف کندی دریافت کرد. در سال ۲۰۱۹، گلدن گلوب به دلیل موفقیت او در تلویزیون، جایزه‌ای به نام او (جایزه کارول برنت) به او اهدا کرد.
جک بنی (؛ زاده درگذشته ) یک هنرپیشه و افسر (ارتش) اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به ترانه ۱۹۳۶ برادوی اشاره کرد.
برنامه های رادیویی و تلویزیونی او که از سال 1932 تا زمان مرگش در سال 1974 پرطرفدار بود، تأثیر زیادی بر ژانر کمدی داشت. بنی خود را به‌عنوان خسیسی به تصویر می‌کشد که بی‌خبر ویولن خود را بد می‌نواخت و مدعی بود که دائماً 39 سال سن دارد.
فیلارت میخایلوویچ کولسا (به اوکراینی: Філарет Михайлович Колесса) مردم‌نگار، توده‌شناس، منتقد ادبی، و آهنگساز اهل اوکراین بود.http://www.encyclopediaofukraine.com/display.asp?linkpath=pages\K\O\KolessaFilaret.htm در سال ۱۸۷۱ در روستای تاتارسک (روستای پیشچانه در استان لووف امروزی) متولد شد. وی از سال ۱۹۰۹ عضو انجمن علمی شفچنکو و پایه‌گذار موسیقی شناسی قومی اوکراینی بود. وی در سال‌های ۱۸۹۱ تا ۱۸۹۲ در وین شاگرد آنتون بروکنر بود و در سال ۱۸۹۶ تحصیل خود را در دانشگاه لووف به پایان برد و به تدریس در مدارس لووف مشغول شد. وی در سال ۱۹۱۸ مدرک دکترای خود را در رشته زبان‌شناسی تاریخی از دانشگاه وین دریافت کرد. از سال ۱۹۳۹ استاد دانشگاه لووف شد، و از سال ۱۹۴۰ مدیر موزه ملی مردم نگاری لووف و مدیر بخش لووف در مؤسسه مطالعات هنری، مدیر بخش توده‌شناسی و مردم‌نگاری آکادمی علوم اوکراین شد. او در روز ۴ فوریه ۱۹۴۷ درگذشت و در لووف به خاک سپرده شد.http://books.google.at/books?id=FMy7gLCVSb8C&pg=PA308&lpg=PA308&dq=filaret+kolessa+biography&source=bl&ots=YVIeQhC7rY&sig=YIUp7dfSsX53Nno3_mMq9cimFSY&hl=en&sa=X&ei=l9MRU_HfHun8ygOl1ICgBw&redir_esc=y#v=onepage&q=filaret%20kolessa%20biography&f=false
میلتون برل (؛ زاده درگذشته ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۱۴ تا ۲۰۰۰ میلادی فعالیت می‌کرد.
فهرست برخی از فیلم‌هایی که میلتون برل در آنها به ایفای نقش پرداخته است:
جان هربرت "جکی" گلیسون (؛ زاده ۲۶ فوریهٔ ۱۹۱۶ درگذشته ۲۴ ژوئن ۱۹۸۷) یک بازیگر، کمدین و نوازنده اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۴۱ تا ۱۹۸۶ میلادی فعالیت می‌کرد.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به بیلیاردباز در نقش بشکه مینه سوتا، آقای میلیاردر، هیچ‌چیز مشترک و آب را نخورید اشاره کرد.
ولادمیر روسلیک (۱۹۴۳-۱۹۸۴) پزشک و عضو حزب کمونیست اروگوئه در دوران دیکتاتوری نظامی اروگوئه بین سال‌های ۱۹۷۴ تا ۱۹۸۴ بود.Martínez, Virginia (2013). The Russians of San Javier.. Montevideo: Ediciones de la Banda Oriental. p. 298. . او آخرین قربانی مرگ بر اثر شکنجه در این دیکتاتوری قبل از برقراری دموکراسی در اوخر سال ۱۹۸۴ بود. روسلیک در سن خاویر متولد شد و از دنیا رفت. او در اتحاد جماهیر شوروی در دانشگاه پاتریس لومومبا رشتهٔ پزشکی خواند. در شهر سن خاویر چند یادبود از وی ساخته شده‌است.
http://www.cidh.oas.org/annualrep/84.85eng/Uruguay9274.htm
استیو آلن (؛ زاده – درگذشته ) یک هنرپیشه، و نوازنده اهل ایالات متحده آمریکا بود.
او در فیلم "زنان آمازون در ماه" و "کمدین" بازی کرده است.
جانی کارسون (؛ زاده درگذشته ) مجری تلویزیون، طنزپرداز، نویسنده، تهیه‌کننده، بازیگر و موزیسین اهل ایالات متحده آمریکا بود. تأثیرگذارترین فعالیت او کار به عنوان مجری «The Tonight Show Starring Johnny Carson» به مدت ۳۰ سال (۱۹۶۲–۱۹۹۲) بود که باعث تغییر سبک در برنامه‌های آخر شب (Late Night Show) ایالات متحده شد. او ۶ جایزه امی، جایزهٔ گاورنر و پی بادی را برای فعالیتش دریافت کرد. او در سال ۱۹۸۷ عضو تالار افتخارات تلویزیون در آمریکا شد.
او پس از اعلام بازنشستگی در سال ۱۹۹۲ میلادی جای خود را در The Tonight Show به جی لنو (Jay Leno) داد.
از جمله کسانی که در سبک اجرا از جانی کارسون الهام گرفتند می‌توان به دیوید لترمن (David Letterman) مجری طولانی مدت برنامهٔ «Late Show with David Letterman» نام برد.
اد سالیوان (؛ زاده درگذشته ) یک تهیه‌کننده و شخصیت تلویزیونی اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۳۲ تا ۱۹۷۳ میلادی فعالیت می‌کرد.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است می‌توان به فریب‌خورده اشاره نمود.
معتمد دیوان کواری
میرزا حسین خان معتمد دیوان کواری در در سال ۱۲۷۵ ه ق در کوار فارس به دنیا آمد. پدرش غلامرضا خان، کلانتر کوار در زمان ناصرالدین شاه قاجار و از نوادگان ملا ماندگار و مادرش از سادات حمزوی شیراز بود.
در کودکی به شیراز رفته و در آنجا به تحصیل علمیه و کمالات رسمیه پرداخت و در خوش‌نویسی نستعلیق به کمال رسید. و چون به سنین جوانی رسید، به نویسندگی محمد رضا خان قوام الملک، نایب الحکومه فارس درآمد. و در آنجا به سبب لیاقت‌های فراوان به مراتبش افزوده شد، و پیشکار قوام در فارس شد.انقلاب ایران، ادوارد براون، ترجمه و حواشی احمد پزوه، تهران نشر معرفت 1339فارسنامه ناصری، میرزا حسن فسایی
او به دلیل بذل و بخشش فراوان مورد توجه مردم و بازاریان قرار گرفته شد. مدت‌ها پیش از انقلاب مشروطیت مبارزات خود علیه خاندان قوام را شروع کرد.انقلاب ایران، ادوارد براون، ترجمه و حواشی احمد پزوه، تهران نشر معرفت 1339وقایع اتفاقیه، گزارش اوضاع حوادث فارس در زمان مشروطیت از خفیه نویسان انگلیس، تصحیح سعیدی سیرجانی ۱۳۶۱ و از کواری ها در جریان مشروطیت به تهران رفت و از آنجا انقلاب را به شیراز و فارس بسط داد.آیت اله لاری را به شیراز دعوت کردکتاب آبی، گزارش‌های محرمانه وزارت خارجه انگلیس در باره انقلاب مشروطه ایران، تهران نشر نو 1361 و مبارزات مسلحانه خود در جریان انقلاب مشروطیت را آغاز کرد و با کمک دیگر مشروطه خواهان، فارس را به عنوان یکی از کانون‌های مهم مشروطیت تبدیل کرد و به عنوان مهم‌ترین رهبر مشروطیت فارس شناخته شد.تحفه نیر، عبدالرسول نیر شیرازی، شیراز، بنیاد فارس شناسی به دستور او قوام به قتل رسید. بعدها به خواست مشروطه خواهان از طرف شاه به عنوان ابواب جمعی فارس، بیگلربیگی وایلخانی ایلات خمسه جنوب ایران منسوب شد.کتاب نارنجی، گزارش‌های سیاسی وزارت خارجه روسیه درباره انقلاب مشروطیت، تهران انتشارات نور 1367 عاقبت در سال ۱۳۲۶ ه ق توسط عوامل قوام در تخت جمشید به قتل رسید و جسدش را در امام زاده حمزه شیراز دفن کردند.کتاب آبی، گزارش‌های محرمانه وزارت خارجه انگلیس در باره انقلاب مشروطه ایران، تهران نشر نو 1361
فردریک رمینگتون (؛ زاده ۴ اکتبر ۱۸۶۱ - درگذشته ۲۶ دسامبر ۱۹۰۹) نقاش، تصویرگر، مجسمه‌ساز و نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا بود. او در ترسیم غرب آمریکا تخصص داشت.
فردریک رمینگتون در سال ۱۸۶۱ در نیویورک به دنیا آمد. خانوادهٔ مادری او نیز که از نژاد فرانسوی باسک بودند، در اوایل دههٔ ۱۶۰۰ به آمریکا آمده و ویندزور را در کنتیکت تأسیس کردند. پدر رمینگتون که خانواده‌اش در سال ۱۶۳۷ از انگلستان به آمریکا آمده بودند، سرهنگ ارتش اتحادیه در جنگ داخلی آمریکا بود. او سردبیر روزنامه و رئیس ادارهٔ پست بود. خانواده اش نیز طرفدار سرسخت حزب جمهوری‌خواه بودند.
رمینگتون‌ها پشت در پشت سوارکار بودند. ساموئل باسکام، یکی از پدربزرگ‌های فردریک رمینگتون، در تجارت زین‌سازی فعال بود. اجداد رمینگتون همچنین در جنگ فرانسه و هند، انقلاب آمریکا و جنگ ۱۸۱۲ حضور داشتند.
فردریک رمینگتون پسر عموی الیفالت رمینگتون، بنیانگذار شرکت اسلحه‌سازی رمینگتون، که قدیمی‌ترین اسلحه‌سازی آمریکا محسوب می‌شود، بود. او همچنین با سه نفر از مشهورترین مردان کوهستان به نام «جددیه اسمیت»، «جاناتان تی وارنر» و «رابرت داک نیول» ارتباط داشت. رمینگتون از طریق خانوادهٔ وارنر با جورج واشینگتن، اولین رئیس‌جمهور ایالات متحده، در ارتباط بود.
سرهنگ رمینگتون در بیشتر چهار سال اول زندگی پسرش در جنگ بود. پس از جنگ، وی خانوادهٔ خود را برای مدتی کوتاه به بلومینگتون منتقل کرد و به عنوان سردبیر جمهوری‌خواه بلومینگتون منصوب شد، اما خانواده در سال ۱۸۶۷ به کانتون بازگشتند. فردریک تنها فرزند ازدواج آنها بود، به همین خاطر بیش از پیش مورد توجه قرار گرفت. او کودکی فعال، و نسبت به سنش بزرگ و قوی بود. همچنین عاشق شکار، شنا، سوارکاری و کمپینگ بود. فردریک دانش آموز ضعیفی بود، به ویژه در ریاضیات. او در سنین پایین شروع به کشیدن طرح‌هایی از سربازان و گاوچران‌ها کرد.
در ۱۱ سالگی فردریک رمینگتون خانواده او به اوگدنس بورگ، نیویورک نقل مکان کردند و او در «مؤسسه اسقفی ورمونت» که یک مدرسهٔ نظامی تحت مدیریت کلیسا بود، شرکت کرد؛ جایی که پدرش امیدوار بود نظم و انضباط، مشکل عدم تمرکز پسرش را بهبود ببخشد و شاید به یک حرفهٔ نظامی منجر شود. رمینگتون اولین درس‌های طراحی خود را در مؤسسه گذراند. سپس به مدرسه نظامی دیگری منتقل شد. جایی که همکلاسی‌هایش رمینگتون جوان را یک دوست دلپذیر، کمی بی‌دقت و تنبل، خوش‌اخلاق و سخاوتمند توصیف می‌کردند، اما قطعاً سرباز نمی‌دانستند. او از کشیدن کاریکاتور و نیمرخ همکلاسی‌هایش لذت می‌برد. در سن ۱۷ سالگی، او به عمویش از جاه‌طلبی‌های متواضعانهٔ خود نوشت: «من هرگز قصد ندارم که کار بزرگی انجام دهم. من فقط یک زندگی کوتاه دارم و آرزوی ثروت یا شهرت را در درجه‌ای که تنها با تلاشی فوق‌العاده از جانب من به دست می‌آید، دوست ندارم.» او حرفه ای را برای خود به عنوان روزنامه‌نگار تصور کرد، و هنر را به عنوان یک جنبهٔ جانبی در نظر گرفت.
فردریک رمینگتون در مدرسهٔ هنر در دانشگاه ییل حضور داشت و زیر نظر جان هنری نیمایر تحصیل کرد. رمینگتون تنها دانشجوی پسر سال اول بود. او دریافت که فوتبال و بوکس جالب‌تر از تمرینات هنری رسمی است، به ویژه طراحی بازیگران و اجسام بی جان. به همین خاطر او ترجیح می‌دهد طراحی کنشی داشته باشد. اولین تصویر منتشر شدهٔ او کارتون یک «بازیکن فوتبال بانداژ شده» برای روزنامهٔ دانشجویی ییل کورانت بود. اگرچه او یک بازیکن ستاره نبود، اما حضور او در تیم فوتبال قدرتمند ییل، مایهٔ افتخار بزرگی برای رمینگتون و خانواده‌اش بود. او در سال ۱۸۷۹ ییل را ترک کرد تا به پدر بیمار خود که مبتلا به سل بود رسیدگی کند. پدرش یک سال بعد درسن ۵۰ سالگی درگذشت و از طرف شهروندان اوگدنس بورگ مورد احترام قرار گرفت.
رمینگتون که از ارث پدری و با درآمدی ناچیز امرار معاش می‌کرد، حاضر نشد به مدرسهٔ هنر بازگردد و در عوض وقت خود را صرف چادر زدن و لذت بردن از خودش کرد. در سن ۱۹ سالگی، او اولین سفر خودش به غرب را انجام داد. ابتدا به مونتانا رفت. در آنجا ابتدا برای خرید یک راس گاو، و سپس استخراج از معادن اقدام کرد، اما متوجه شد که سرمایهٔ کافی برای هیچ‌یک از این دو را ندارد. سال ۱۸۸۱ در غرب آمریکایی، او چمنزارهای وسیع، بوفالوی آمریکایی، و آخرین درگیری‌های بزرگ سواره‌نظام آمریکا و قبایل بومی آمریکا، صحنه‌هایی که از زمان کودکی خود تصور کرده بود را مشاهده کرد. او همچنین در سال ۱۸۹۵ در «مونتیگ استیونز» واقع در نیومکزیکو، خرس‌های گریزلی شکار کرد. از همان سفر اول، هفته نامهٔ هارپر اولین تلاش تجاری منتشر شده رمینگتون را چاپ کرد. بازنمایی یک طرح سریع روی کاغذهای بسته‌بندی که او به شرق فرستاده بود. [15] در سال ۱۸۸۳، رمینگتون به روستاهای کانزاس، در جنوب شهر پیبادی در نزدیکی پلام گروو رفت تا دست خود را در تجارت پررونق گوسفند و پشم امتحان کند. او تمام میراث خود را سرمایه‌گذاری کرد، اما گاوداری را جزو مشاغل خشن، خسته کننده و منزوی دانست که او را از چیزهای ظریفتری که در زندگی در ساحل شرقی به آنها عادت داشت محروم می‌کرد. دامداران واقعی او را تنبل می‌دانستند. در سال ۱۸۸۴، او زمین خودش را فروخت.
رمینگتون شغل ترسیم نقشه را شروع کرد، اما در آن مرحله حاصل کارهایش هنوز پیش پا افتاده بودند. کمتر از یک سال پس از فروش دامداری اش، به خانه بازگشت. پس از به دست آوردن سرمایهٔ بیشتر از مادرش، او به کانزاس سیتی بازگشت تا یک تجارت دیگر را شروع کند، اما به دلیل کلاهبرداری از او، این کار ناموفق بود. فردریک باقیماندهٔ پول خود را به عنوان شریک، در یک میخانه سرمایه‌گذاری کرد. او در سال ۱۸۸۴ برای ازدواج با «اوا کاتن» به خانه رفت، سپس آن‌ها بلافاصله به کانزاس سیتی بازگشتند. اوا کاتن که از زندگی در میخانه ناراضی بود، فردریک را ترک کرد و به اوگدنس بورگ بازگشت. با رفتن همسرش و کسب و کار بدی که داشت، رمینگتون به‌طور جدی شروع به ترسیم نقاشی کرد و طرح‌های اولیهٔ خود را با کالاهای اساسی عوض کرد.
او به زودی موفق شد نقاشی‌های خود را به مردم محلی بفروشد تا هنر را به عنوان یک حرفهٔ واقعی ببیند. رمینگتون دوباره به خانه بازگشت. میراثش از بین رفت اما ایمانش به حرفهٔ جدیدش محفوظ ماند. او به همسرش اوا کاتن پیوست و به بروکلین نقل مکان کرد. او تحصیلات خود را در «لیگ هنرجویان نیویورک» آغاز کرد و تکنیک‌های خود را به میزان قابل توجهی تقویت کرد. زمانبندی او بسیار عالی بود، زیرا علاقهٔ روزنامه‌ها به غربِ در حال مرگ رو به افزایش بود. او تصاویر، طرح‌ها و آثار دیگرش با مضامین غربی را برای انتشار به هفته نامهٔ کالیر و هفته نامهٔ هارپر ارسال کرد، زیرا تجربیات اخیر غربی او (که بسیار اغراق‌آمیز بود) نزد ناشران شرقی که به دنبال اصالت بودند، برایش اعتبار به دست آورد. اولین جلد تمام صفحهٔ او با نام خودش در ۹ ژانویه ۱۸۸۶ هنگامی که بیست و پنج سالگ داشت در هفته نامهٔ هارپرز منتشر شد. فردریک رمینگتون با پشتوانهٔ مالی عمویش بیل، توانست حرفه هنری خود را دنبال و از همسرش نیز حمایت کند.
فریدنرایش هوندات‌واسا (؛ زاده درگذشته ) هنرمندhttp://d-nb.info/gnd/118554786/about/html و معمار اکسپرسیونیست اتریشی‌تبار اهل نیوزلند بود.
گرهارت ریشتر (؛ ؛ زاده ) که در ایران با نام گرهارد ریشتر شناخته می‌شود، هنرمند اهل آلمان است. او به طور گسترده‌ای به عنوان یکی از مهم‌ترین هنرمندان معاصر آلمان شناخته می‌شود و چندین اثر او در حراجی‌ها رکوردهای قیمتی را ثبت کرده‌اند.
ریشتر در بیمارستان درسدن-نوستاد در درسدن، زاکسن متولد شد و در رایشناو، سیلسیای سفلی (اکنون بوگاتینیا) و والترسدورف (زیتاوئر گبیرژ)، در ووژیتسای علیا بزرگ شد. حومه، جایی که پدرش به عنوان معلم روستا کار می‌کرد. مادر گرهارد، هیلدگارد شونفلدر، او را در ۲۵ سالگی به دنیا آورد. پدر هیلدگارد، ارنست آلفرد شونفلدر، در یک زمان یک پیانیست با استعداد محسوب می‌شد. ارنست پس از اشتغال به کار خانواده کار تولید آبجو، خانواده را به درسدن منتقل کرد و سرانجام ورشکست شد. هیلدگارد هنگامی که در درسدن حضور داشت، به عنوان یک کتابفروش آموزش دید و با این کار علاقه وافر به ادبیات و موسیقی را درک کرد. پدر گرهارد، هورست ریشتر، دانشجوی ریاضیات و فیزیک در Technische Hochschule در درسدن بود. این دو در سال ۱۹۳۱ ازدواج کردند.
ریشتر از سال ۱۹۵۷ تا ۱۹۶۱ به عنوان یک کارآموز اصلی در آکادمی کار می‌کرد و کمیسیون‌هایی را برای ایالت آلمان شرقی آن زمان می‌گرفت. در این مدت، او به شدت بر روی نقاشی‌های دیواری مانند Arbeiterkampf (مبارزه کارگران)، بر روی نقاشی‌های رنگ روغن (به عنوان مثال پرتره‌های بازیگر زن شرقی آلمان آنجلیکا دومروسه و همسر اول ریشتر Ema)، در انواع مختلف پرتره و در یک منظره از درسدن با نام خنثی Stadtbild (Townscape، ۱۹۵۶).
ریشتر به همراه همسرش ماریان، دو ماه قبل از ساخت دیوار برلین در سال ۱۹۶۱ از شرق به آلمان غربی فرار کرد و سپس به دلایل ایدئولوژیک هر دو نقاشی دیواری او در آکادمی هنر و موزه بهداشت رنگ آمیزی شد. خیلی دیرتر، پس از اتحاد مجدد آلمان، دو «پنجره» از نقاشی دیواری شادی زندگی (۱۹۵۶) در پلکان موزه بهداشت آلمان کشف شد، اما بعداً وقتی تصمیم به بازگرداندن موزه به اصل خود گرفت، اینها پوشانده شدند. ایالت ۱۹۳۰
در غرب آلمان ریشتر شروع به مطالعه در Kunstakademie دوسلدورف تحت کارل اوتو گوتز همراه با سیگمار پولک، ورنر Hilsing, HA شولت ، [۹] کنو Gonschior، هانس ارهارد والتر، کنراد Lueg و گوتارد Graubner . [10] [11] با Polke و کنراد فیشر [د] (نام مستعار Lueg) او را معرفی مدت Kapitalistischer Realismus (سرمایه‌داری رئالیسم) [۱۲] [۱۳] به عنوان ضد سبک هنر، تصاحب مختصر تصویری از تبلیغات. این عنوان همچنین به سبک هنری رئالیستی معروف به عنوان اشاره داشترئالیسم سوسیالیستی، سپس دکترین هنری رسمی اتحاد جماهیر شوروی، اما همچنین در مورد دکترین هنر مشتری محور سرمایه‌داری غربی اظهار نظر کرد.
ریشتر در Hochschule für bildende Künste Hamburg و کالج هنر و طراحی نوا اسکوشیا به عنوان استاد مدعو تدریس می‌کرد. وی در سال ۱۹۷۱ به کونستاکادمی دوسلدورف بازگشت، و بیش از ۱۵ سال در آنجا به عنوان استاد کار کرد.
در سال ۱۹۸۳، ریشتر از دوسلدورف به کلن اقامت گزید، جایی که امروز نیز در آنجا زندگی می‌کند و کار می‌کند. [۱۴] در سال ۱۹۹۶، او به استودیویی طراحی شد که توسط معمار Thiess Marwede طراحی شده بود. [۱۵] با تخمین ثروت ۷۰۰ میلیون یورویی، ریشتر در نشریه کسب و کار ماهانه مدیر Magazin در سال ۲۰۱۷ در رتبه ۲۲۰ از ۱۰۰۱ فرد ثروتمند و خانواده در آلمان قرار گرفت. [۱۶]
کردند. [۲]
هورست پس از تلاش برای حفظ موقعیت در سیستم جدید آموزش سوسیالیست ملی گرایانه، موقعیتی را در رایشنا یافت. خواهر کوچک گرهارد، جیزلا، در سال ۱۹۳۶ در آنجا متولد شد. هورست و هیلدگارد به دلیل واقع شدن ریچناو در حومه شهر، در درجه اول غیرسیاسی بودند. [۳] هورست، به عنوان یک معلم، سرانجام مجبور شد به حزب سوسیالیست ملی بپیوندد. او هرگز طرفدار پرشور نازیسم نبود و مجبور به شرکت در میتینگ‌های حزب نبود. [۳] در سال ۱۹۴۲، گرهارد به عضویت Deutsches Jungvolk درآمد، اما با پایان جنگ او هنوز خیلی جوان بود و نمی‌توانست عضو رسمی جوانان هیتلر باشد. [۴]در سال ۱۹۴۳، هیلدگارد خانواده را به والترسدورف منتقل کرد و بعداً مجبور شد پیانوی خود را بفروشد. [۵] دو برادر هیلدگارد به عنوان سرباز در جنگ و یک خواهر که اسکیزوفرنیک بود، در برنامه اتانازی نازی از گرسنگی کشته شدند . [۶]
ریشتر پس از کلاس 10th مدرسه را ترک کرد و قبل از تحصیل در آکادمی هنرهای زیبا درسدن، به عنوان یک نقاش تبلیغاتی و صحنه سازی شاگردی کرد. در سال ۱۹۴۸، دبیرستان حرفه ای را در زیتاو به پایان رساند، و بین سالهای ۱۹۴۹ و ۱۹۵۱، به‌طور پی در پی به عنوان شاگرد با یک نقاش علامت و به عنوان یک نقاش کار کرد. [۷] در سال ۱۹۵۰، درخواست وی برای تحصیل در آکادمی هنرهای زیبا درسدن به دلیل «بیش از حد بورژوازی» رد شد. [۷] او در نهایت تحصیلات خود را در آکادمی در سال ۱۹۵۱. معلم او آغاز شد وجود دارد کارل فون، اپن، هاینز لمار [د] و اراده گروهمان.
ریشتر در سال ۱۹۵۷ با ماریان اوفینگر ازدواج کرد. او دختر اول خود را به دنیا آورد. وی در سال ۱۹۸۲ با همسر دوم خود، عیسی گنزکن مجسمه‌ساز ازدواج کرد. ریچر پس از ازدواج در سال ۱۹۹۵ با همسر سوم خود سابین موریتز صاحب دو پسر و یک دختر شد.
در روزهای اولیه کار خود، او یک نقاشی دیواری (ارتباط با پیکاسو، ۱۹۵۵) را برای سفره خانه آکادمی هنر خود به عنوان بخشی از BA خود تهیه کرد نقاشی دیواری دیگری با عنوان Lebensfreude (شادی زندگی) که در موزه بهداشت آلمان برای او دنبال شد دیپلم. هدف آن تولید جلوه ای «مشابه جلوه کاغذ دیواری یا ملیله» بود. [۸]
تقریباً همه کارهای ریشتر هم فضای توهم گرایانه ای را که طبیعی به نظر می‌رسد و هم فعالیت بدنی و مواد نقاشی را به عنوان تداخل متقابل نشان می‌دهد. از نظر ریشتر، واقعیت ترکیبی از تلاشهای جدید برای درک - بازنمایی است. در مورد او، برای نقاشی - جهان اطراف ما. نظرات و دیدگاه‌های ریشتر در مورد هنر خود و بازار بزرگ هنری و جنبش‌های مختلف هنری، در یک تقویم «نوشتن» و مصاحبه‌ها تنظیم شده‌است. نقل قول‌های زیر گزیده‌ای از مجموعه است: [۱۷]
«من سورئالیست هستم.» [۱۸]
«تنها نگرانی من هدف است. در غیر این صورت در انتخاب سوژه‌ها اینقدر دردسر نمی‌کشم، در غیر این صورت اصلاً نقاشی نمی‌کشیدم.» [۱۹]
«نگرانی من هرگز هنر نیست، بلکه همیشه از آنچه هنر می‌توان استفاده کرد». [۲۰]
ریشتر در طی دهه ۱۹۶۰ و اوایل دهه ۱۹۷۰ تصاویر مختلف نقاشی را از عکس‌های سیاه و سفید ایجاد کرد و آنها را بر اساس منابع مختلفی قرار داد: روزنامه‌ها و کتاب‌ها، که بعضی اوقات حاوی زیرنویس‌های آنها بود (مانند هلگا ماتورا (۱۹۶۶)). عکسهای خصوصی؛ مناظر هوایی از شهرها و کوه‌ها، (Cityscape Madrid (1968) و Alps (1968))؛ دریاهای دریایی (۱۹۶۹–۷۰)؛ و یک کار بزرگ چند بخشی برای غرفه آلمان در دوسالانه ونیز ۱۹۷۲ ساخته شده‌است. وی برای چهل و هشت پرتره (۷۲–۱۹۷۱) عمدتاً چهره آهنگسازانی چون گوستاو مالر و ژان سیبلیوس و نویسندگانی مانند اچ جی ولز و فرانتس کافکا را انتخاب کرد . [۲۱]
از "نوشته هاً وی، موارد زیر به نقل قول‌های مربوط به عکاسی، رابطه آن با نقاشی و "تاری" اشاره دارد:
"عکس کاملترین عکس است. تغییری نمی‌کند؛ مطلق است، بنابراین خودمختار است، بدون قید و شرط، فاقد سبک است. هم از طریق روش اطلاع رسانی و هم از طریق آنچه از آن خبر می‌دهد، منبع من است." [۲۲]
"من نمی‌خواهم از یک عکس تقلید کنم، بلکه سعی در ساختن آن دارم. و اگر این فرض را که عکس یک قطعه کاغذ در معرض نور است را نادیده بگیرم، در حال تمرین عکاسی از طریق دیگر هستم." [۲۳]
"من تار ایجاد نمی‌کنم. تاری مهمترین چیز نیست؛ و نه یک برچسب هویت برای تصاویر من است. هنگامی که من مرزبندی‌ها را حل می‌کنم و انتقال ایجاد می‌کنم، این به منظور تخریب نمایش یا هنری تر کردن آن نیست. یا انتقال دقیق تر ، انتقال روان، سطح یکنواخت صاف، محتوا را روشن می‌کند و نمایش را معتبر می‌کند (بن بست "alla prima" بیش از حد یادآور نقاشی است و توهم را از بین می‌برد). [۱۸]
"من همه چیز را تاری می‌کنم تا همه چیز به همان اندازه مهم و به همان اندازه مهم نباشد. همه چیز را تار می‌کنم تا به نظر هنری، کاردستی، فنی، صاف و عالی به نظر نرسد. همه چیز را محو می‌کنم تا همه قسمت‌ها به هم نزدیک شوند. شاید همچنین بیش از اطلاعات غیر مهم " [۱۸]
بسیاری از این نقاشی‌ها در یک پروسه نمایش چند مرحله ای ساخته شده‌اند. او با عکسی که خودش پیدا کرده یا گرفته‌است شروع می‌کند و آن را روی بوم خود می‌افکند، جایی که آن را برای شکل دقیق ردیابی می‌کند. او با گرفتن پالت رنگی خود از عکس، نقاشی می‌کند تا ظاهر تصویر اصلی را تکرار کند. مشخصه اصلی "تاری" او گاهی با لمس سبک برس نرم، گاهی لکه سخت توسط کشش تیز با استفاده از ناخن به دست می‌آید.
از حدود سال ۱۹۶۴، ریشتر تعدادی پرتره از فروشندگان، مجموعه داران، هنرمندان و سایر افراد مرتبط با محافل حرفه ای نزدیک خود تهیه کرد. دو پرتره ریشتر از بتی، دخترش، به ترتیب در سال ۱۹۷۷ و ۱۹۸۸ ساخته شده‌است. سه پرتره با عنوان IG در سال ۱۹۹۳ ساخته شده و همسر دوم این هنرمند، عیسی گنزکن را به تصویر می‌کشد. Lesende (1994) سابین موریتس را به تصویر می‌کشد، که ریشتر در سال ۱۹۹۵ با او ازدواج کرد، در صفحات یک مجله جذاب است. [۲۴] بسیاری از نقاشی‌های رئالیستی او منعکس کننده تاریخ ناسیونال سوسیالیسم است، و نقاشی‌هایی را از اعضای خانواده ای که عضو آن بوده‌اند و همچنین قربانیان حزب نازی بودند، ایجاد می‌کند. [۲۵]ریشتر از سال ۱۹۶۶، و همچنین عکسی که دیگران به وی داده بودند، شروع به استفاده از عکس‌هایی که برای پرتره‌ها گرفته بود، کرد. [۲۴] در سال ۱۹۷۵، به مناسبت نمایش در دوسلدورف، گیلبرت و جورج به ریشتر سفارش دادند تا تصویری از آنها بسازد. [۲۶]
ریشتر از سال ۱۹۶۵ شروع به چاپ کرد. وی بیشتر از قبل از سال ۱۹۷۴ فعالیت داشت و از آن زمان فقط پروژه‌های پراکنده‌ای را به پایان رساند. در دوره ۱۹۶۵–۱۹۷۴، ریشتر بیشتر چاپهای خود (بیش از ۱۰۰ مورد) را از همان موضوعات مشابه یا مشابه در نقاشی‌های خود انجام داد. [۲۷] - او انواع فرایندهای عکاسی گرافیک را بررسی کرده‌است SCREENPRINT، لیتوگرافی نوری و collotype - در جستجوی رسانه‌های ارزان قیمت است که یک "غیر هنری" ظاهر به کار خود را به من قرض بدهید. [۲۸] [۲۹] وی در سال ۱۹۷۴ کار در رسانه‌های چاپی را متوقف کرد و از روی عکس‌هایی که خودش گرفت نقاشی را آغاز کرد. [۲۷]
در حالی که عناصر نقاشی چشم‌انداز در ابتدا در کار ریشتر در اوایل کار خود را در سال ۱۹۶۳ ظاهر شد، هنرمند سری مستقل خود را از مناظر در سال ۱۹۶۸ پس از اولین تعطیلات خود را آغاز کرد، یک سفر تفریحی که فرود آمد او را با زمین از besotted جزیره کورس . [۳۰] از آن زمان مناظر به عنوان یک گروه کاری مستقل در فعالیت‌های وی پدیدار شد. [۳۱] به گفته دیتمار الگر، مناظر ریشتر در چارچوب سنتی نقاشی رمانتیک آلمان درک می‌شود. آنها را با کار Caspar David Friedrich (1774–1840) مقایسه می‌کنند. فردریش نقاشی منظر آلمانی از پایه است. هر هنرمندی سالهای ابتدایی زندگی خود را در درسدن گذراند . [32] Große Teyde-Landschaft(1971) تصاویر خود را از عکسهای مشابه تعطیلات از مناطق آتشفشانی تنریف گرفته‌است . [۳۳]
اطلس برای اولین بار در سال ۱۹۷۲ با عنوان Atlas der Fotos und Skizzen در موزه Hedendaagse Kunst در اوترخت به نمایش درآمد، شامل ۳۱۵ قسمت بود. این کار به گسترش خود ادامه داده و بعداً به صورت کامل در لنباخهاوس در مونیخ در سال ۱۹۸۹، موزه لودویگ در کلن در سال ۱۹۹۰ و در بنیاد هنر دیا در نیویورک در سال ۱۹۹۵ به نمایش گذاشته شد. اطلس به عنوان یک کار دائرlopالمعارف در حال انجام است تقریباً ۴۰۰۰ عکس، بازتولید یا جزئیات برش خورده عکس‌ها و تصاویر، که تقریباً در ۶۰۰ صفحه جداگانه با هم گروه شده‌اند. [۳۴]
در سال ۱۹۷۲، ریشتر یک سفر ده روزه به گرینلند آغاز کرد، دوستش هان داربوون قرار بود او را همراهی کند، اما در عوض او تنها سفر کرد. قصد او تجربه و ثبت منظره متروک قطب شمال بود. در سال ۱۹۷۶، چهار نقاشی بزرگ، هر یک با عنوان Seascape از عکسهای گرینلند بیرون آمد. [۳۵]
در سال ۱۹۸۲ و ۱۹۸۳، ریشتر مجموعه ای از نقاشی‌های شمع و جمجمه را ساخت که مربوط به یک سنت دیرینه در نقاشی یادگار یادبود است. هر ترکیب معمولاً بر اساس عکسی است که ریشتر در استودیوی خودش گرفته‌است. این هنرمند با تأثیر از نقاشان استاد قدیمی وانیتاس مانند ژرژ دو لا تور و فرانسیسکو دو زورباران، شروع به آزمایش چیدمان شمع‌ها و جمجمه‌ها کرد که در درجات مختلف نور طبیعی قرار داشتند و در بالای میزهای غیر بایر نشسته بودند. نقاشی‌های شمع با اولین نقاشی‌های انتزاعی او در مقیاس بزرگ همزمان شده‌است، و نشان دهنده آنتی تز کامل با آن آثار گسترده، رنگارنگ و بی‌معنی بازی است. ریشتر فقط ۲۷ مورد از این حیوانات مرده را ساخته‌است.[۳۶] در سال ۱۹۹۵، این هنرمند پنجاهمین سالگرد بمباران متحدین در شهر خود در درسدن را در طول جنگ جهانی دوم جشن گرفت. شمع انفرادی وی در مقیاس باستانی تکثیر و مشرف به رودخانه البه به عنوان نمادی از جوان سازی قرار گرفت. [۳۷]
وی در مجموعه ای متشکل از ۱۵ نقاشی عکس مبهم با عنوان ۱۸ اکتبر ۱۹۷۷ در سال ۱۹۸۸، چهار نفر از اعضای جناح ارتش سرخ (RAF)، یک سازمان مبارز چپ‌گرای آلمان را به تصویر کشید. این نقاشی‌ها از عکس‌های سیاه و سفید روزنامه و پلیس ایجاد شده‌است. سه عضو RAF در ۱۸ اکتبر ۱۹۷۷ در سلولهای زندان خود پیدا شدند و علت مرگ آنها کانون اختلافات گسترده بود. [۳۸] در اواخر 1980s، ریشتر به تصاویر جمع‌آوری از گروه که او به عنوان پایه ای برای ۱۵ نقاشی به نمایش گذاشته برای اولین بار در کرفلد در سال ۱۹۸۹. نقاشی استفاده را آغاز کرده بود در یک تصویر رسمی بودند اولریکه ماینهوف در طول او سالها به عنوان یک روزنامه‌نگار رادیکال بر روی عکسهای دستگیری هولگر ماین؛ در عکسهای پلیس گودرون انسلین در زندان؛ در قفسه‌های کتاب آندریاس باادر و بازیکن ضبط اسلحه خود را مخفی کنید. در مورد چهره‌های مرده مینهوف، انسلین و باادر؛ و در مراسم تشییع جنازه انسلین، باادر و جان کارل راسپه.
از سال ۱۹۸۹، ریشتر با کشیدن رنگ مرطوب روی عکس‌ها روی ایجاد تصاویر جدید کار کرده‌است. این عکس‌ها، که همه توسط خود ریشتر گرفته نشده‌اند، بیشتر عکس‌هایی از زندگی روزمره است: تعطیلات خانوادگی، تصاویر دوستان، کوه‌ها، ساختمان‌ها و خیابان‌ها.
ریشتر در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به نیویورک پرواز می‌کرد، اما به دلیل حملات ۱۱ سپتامبر، از جمله به مرکز تجارت جهانی، هواپیمای او به هالیفاکس، نوا اسکوشیا هدایت شد. چند سال بعد، او یک نقاشی کوچک به‌طور خاص در مورد سقوط هواپیماها به مرکز تجارت جهانی ساخت . [۳۹] در سپتامبر: یک نقاشی تاریخچه توسط گرهارد ریشتر، رابرت استور نقاشی ریشتر را در سپتامبر ۲۰۰۵ قرار می دهددر یک مارک تفکر ضد ایدئولوژیک است که او در طول کار ریشتر می‌یابد. وی در نظر می‌گیرد که چگونه مستندات عکاسی همه جا درگیر حملات ۱۱ سپتامبر بر منحصر به فرد بودن یادآوری متمایز شخص از وقایع تأثیر می‌گذارد و مقایسه ای ارزشمند با چرخه ۱۸ اکتبر ۱۹۷۷ ریشتر ارائه می‌دهد . [۴۰]
در دهه ۲۰۰۰، ریشتر تعدادی اثر ساخت که به پدیده‌های علمی می‌پرداخت. در سال ۲۰۰۳، او چندین نقاشی با همین عنوان تولید کرد: سیلیکات. این قطعات بزرگ روی بوم، ردیف‌هایی مشبک از حباب‌های خاکستری روشن و تیره را نشان می‌دهد که اشکال آنها در حالی که از روی قاب عبور می‌کنند شبه تکرار می‌شود و زاویه آنها از نقاشی تا نقاشی تغییر می‌کند. آنها عکسی را که در Frankfurter Allgemeine Zeitung منتشر شده‌است، از شبیه‌سازی انعکاسات حاصل از دی‌اکسید سیلیسیم موجود در پوسته حشرات، ساخته شده توسط کامپیوتر، به تصویر می‌کشند. [۴۱]
دایره کامل از جدول اولیه خود (۱۹۶۲) که در آن او تصویر واقع گرایانه خود را با چرخش‌های نامطبوع رنگ خاکستری لغو کرد،
با استعداد و باهوش اما ناآرام و خودسر بود. او هیچ‌گاه از نمادهای رئالیسم اجتماعی دست نکشید و تجربه‌هایش همواره نفوذ پرقدرتی بر رشد هنر غربی گذاشت.
این که چگونه نقاشی می‌کند، مهمتر از آن است که چه چیز نقاشی می‌کند. ریشتر در درسدن به دنیا آمده و یکی از نقاشان برجسته و معروف در هنر معاصر آلمان است. آثار او در موزه‌ها که در معرض نمایش گذاشته می‌شود، بالاترین قیمتها را به خود اختصاص می‌دهد. تا به امروز او هر سال جایزه ای دریافت کرده‌است.
در سال ۱۹۹۷ میلادی برنده جایزه بین‌المللی هیئت داوران و نیس بینال شد و در همان سال موفق به دریافت جایزه بزرگ ژاپنی «جایزه امپراتوری» شد. کمتر هنرمندی می‌توان یافت که مثل ریشتر بتدریج سبک هنری اش را تغییر داده باشد و در عین حال مصمم و وفادار به ژانر نقاشی اش باشد. در حالی که دیگران دست از نقاشی می‌کشند و ابزارهای فناوری را جایگزین آن می‌کنند ریشتر همچنان کار بر پرده نقاشی را ادامه می‌دهد، البته هیچ چیز در هنر بدیهی نیست و ریشتر نیز خود این را می‌داند. کسی مثل او و با مهارت خاص به مسئله حقیقت نپرداخته‌است. آثارش همواره نقاشی‌هایی دربارهٔ نقاشی، تفسیرهایی از کار با قلم مو و پرده نقاشی و کشفیاتی از اساس و پایه هنر است موضوعات او عمل خود نقاشی، الهامات مربوط به آن، آرزوی رسیدن به حقیقت و بازنمایی‌های واقعی است همچنین رنگ و شیوه‌های مختلف استفاده از آن، نقطه کانونی آثار وی است. سوژه‌هایش بیشتر تصادفی است، بخصوص در دهه۶۰ هنگامی که با هنر پاپ کار می‌کرد. بدیهی است که مسئله مهم برای او، این نیست که کدام سوژه را کار کند، بلکه چگونگی کار برای او حایز اهمیت است بنا به عقیده خود وی، نقاشی‌های او فاقد وضوح هستند هر اثر او همچون پوششی است که بر روی چیزی کشیده می‌شود. ابژه ای که ناتوان از دانش مشخص و واضح از دنیای بیرونی یا دنیای درون هنرمند است با این توصیف، پرسشهای ریشتر حاوی دو مدعای سنتی است که مدت زیادی است به چالش کشیده نشده‌اند: اول آن که، نقاشی‌های وی چیزها را آن طور که هست، ترسیم می‌کنند و دیگر آن که آثار هنری بینش روان و درون اشخاص را به خودشان می‌شناساند.
ریشتر همواره به این دو اصل پایبند و وفادار است او حتی نشان می‌دهد که هنر «واقعگرا» فقط قسمتی از واقعیت را نشان می‌دهد و حتی ممکن است واقعیت را تحریف کند. گرهارد ریشتر همچنین تأکید می‌کند که اکسپرسیونیسم تجردی بیشتر حاصل دوراندیشی و پدیده‌های عینی همچون رنگ و زمینه تصویری است تا تخلیه هرگونه انرژی روانی ریشتر که بعد از سقوط دیوار برلین در این شهر سکونت کرد، آثارش به خاطر تناقض سبک، مورد انتقاد بسیاری از منتقدان نقاشی قرار گرفت.
زندگی هر هنرمند یک ادیسه است و زندگی «گرهارد ریشتر» بیش از یک ادیسه.
«ریشتر» با استعداد و باهوش اما ناآرام و خودسر بود. او هیچ‌گاه از نمادهای رئالیسم اجتماعی دست نکشید و تجربه‌هایش همواره نفوذ پرقدرتی بر رشد هنر غربی گذاشت.
در کنار دوست و طرفدار بازیگوشش، «زیگمار پُلکه» (متولد ۱۹۲۴)، وی جنبش شخصی خودش، رئالیسم کاپیتالیستی (Realism Capitalist) را تأسیس کرد؛ جنبشی که بر آفت جنگ سرد می‌تازید. این اولین و تنها جنبشی است که «ریشتر» به درستی در آن جا می‌گیرد. پس از آن او را می‌توان در سبک‌های دیگری دید که هیچ‌گاه عنوانی شایستهٔ استعداد و هنر پرفروغ «گرهارد ریشتر» نیستند. در بین آثار متنوع او عکس‌های ناواضح و مات، در حیطهٔ فوتورئالیسم، و آثار متاخرش در حیطهٔ نئواکسپرسیونیسم را نیز می‌توان مشاهده کرد. مشخصا آثار «ریشتر» امروز در این دو مکتب جای می‌گیرند.
گرهارد ریشتر، هنرمندی که 'هیچ هدف خاصی ندارد'
علی امینی نجفی
منتقد هنری
۷ آذر ۱۳۹۰–۲۸ نوامبر ۲۰۱۱
«شمع و جمجمه» اثر گرهارد ریشتر در حال نصب روی دیوار موزه. ارزش این تابلو دوازده میلیون یورو برآورد می‌شود
منبع تصویر،AFP
توضیح تصویر،
موزه هنری «تیت مدرن» در لندن نمایشگاهی بزرگ را به آثار گرهارد ریشتر، نقاش آلمانی، اختصاص داده‌است. این نمایشگاه به مناسبت هشتادمین سالگرد تولد هنرمندی برپا شده‌است که بسیاری او را «بهترین نقاش زنده جهان» می‌دانند.
در نمایشگاه ۱۸۰ اثر از پنج دهه فعالیت هنری ریشتر به تماشا گذاشته شده‌است، از نخستین آثارش در دهه ۱۹۶۰ که تابلوهای او با الهام از عکاسی، به رئالیسمی عینی تکیه داشتند، تا آثار تازه‌تر او که بیشتر به نقاشی انتزاعی (غیرفیگوراتیو) گرایش دارند.
کارهای ریشتر در گستره‌ای پهناور از بازنمایی رئالیستی تا رهایی کامل از «سوژه» جریان دارند. او در عرصه‌های گسترده و گوناگون کار کرده‌است، از سوژه‌های عکس‌گون تا انتزاع مطلق، از دستمایه‌های روزمره تا جلوه‌های قدسی، از چیدمان‌ها و بازسازی‌های «واقعی» تا موزاییک‌های «تزیینی» و پیکره‌های شیشه‌ای یا آینه‌ای…
این تنوع در کمتر هنرمندی دیده می‌شود، تا آنجا که گاه به نظر می‌رسد هنر ریشتر از استیل و «دستخط» که برای هر هنرمند اصیلی، ضرورت حیاتی دارد، فارغ است. اما این تنها ظاهر قضیه است: ریشتر از «هویت هنری» دور نیست.
ریشتر، با این که کمتر از کار خود حرف میِزند و به ندرت تن به مصاحبه می‌دهد، اما بارها از «معضل نقاشی» سخن گفته‌است. منتقدان هنوز «بینال ونیز» سال ۱۹۷۳ را به یاد دارند، که ریشتر در آن با دستکاری تابلوهای «کلاسیک» شرکت کرد، تا نشان دهد دوران نقاشی به سبک استادان بزرگی مانند تیسین، سپری شده‌است.
ریشتر در طول پنج دهه گذشته، همواره از نقش و جایگاه هنرمند در جوامع مدرن پرسیده‌است و خود چون پرسشگری بی‌تاب پیوسته در پاسخ‌های خود تردید کرده‌است. درک و دریافت خود از واقعیت را به چالش گرفته و در چندوچون بازنمایی یا پرداخت هنری دنیای خود تردید کرده‌است.
ریشتر حتی گهگاه از «مرگ نقاشی» سخن گفته، هرچند بلافاصله تأکید کرده‌است: «اما نمی‌توان نقاشی نکرد». این چالش همیشگی، در برخورد چندگانه، تردیدآمیز و نامطمئن او با «سوژه» مستتر است، و بهتر از هر جا در تیترگذاری معنادار برخی از کارهای او دیده می‌شود.
راهی که ریشتر برای خود یافته گردش آزاد از میان مکتب‌ها و جریان‌های هنری است. چیزی که او را به هنرمندان «پسامدرن» نزدیک می‌کند. این نزدیکی را می‌توان در گرایش او به «پیوندهای بینامتنی» نیز دید، آنجا که با سنت‌ها و مکتب‌های پیشین «دیالوگ» برقرار می‌کند.
پس ریشتر را نمی‌توان به هیچ مکتب یا جریان هنری خاصی چسباند، هرچند بسیاری از نزدیکی کارهای او با «پاپ آرت» یا مینی‌مالیسم، سخن گفته‌اند. خود او در دوره آغازین کار خود (۱۹۶۶) به روشنی گفته بود که از «مشی هنری» خاصی پیروی نمی‌کند: «من هیچ هدف خاصی ندارم، سیستم و مسیر هنری نمی‌شناسم. هیچ برنامه، سبک و مقصدی ندارم… دوست دارم در پهنه‌ای نامحدود و بی‌کران کار کنم، زیرا از قطعیت، تداوم و تکرار گریزان هستم.»
این «پرسه‌زنی» ریشتر در میان و فراسوی مکتب‌ها و جریان‌های هنری نه تنها در مراحل گوناگون کارنامه او، بلکه گاه به صورت همزمان یا موازی نیز دیده می‌شود؛ مثلاً در خلق آثاری با عینیت عکس‌های رئالیستی در کنار کارهایی انتزاعی، رنگ و فرم مطلق.
نکته مهم آن است که در این کارهای بسیار متفاوت، می‌توان همگونی یا اصالتی «حسی» را پی گرفت، که گفته‌اند با «شعر» پهلو می‌زند؛ برای نمونه میان تابلوی معروف «پایین آمدن زن برهنه» که ریشتر در سال ۱۹۶۶ بر پایه عکسی از همسر باردار خود نقاشی کرده، یا تابلوی شمع که ریشتر در سال ۱۹۸۲ آفریده می‌توان حسی یگانه دید و هر دو را در تناسب قرار داد با آثار انتزاعی او که در دهه‌های بعد خلق شده‌اند، مثلاً تابلویی مانند «سن ژان» یا همان «یوحنای قدیس».
ریشتر نقاشی را با دستکاری یا ورز دادن عکاسی شروع کرد، و بازنمایی تصویری دنیای بیرون همواره وسوسه اصلی او باقی ماند. اما او در طول پنج دهه تلاش هنری، گرانیگاه آفرینش هنری را به عرصه فرم منتقل کرد، به گونه‌ای که در کارهای او حس بصری و تأثیر بیان (اکسپرسیون) همواره از ایده، پیام یا محتوای اثر پیشی گرفت.
پویش و حرکت درونی هر اثر نه در تقابل یا تلاقی عکاسی و نقاشی، بلکه در تضاد و فاصله میان نقش واقعی (فیگوراتیو) و نقش انتزاعی روی می‌دهد. شاید سخن او روشنگر باشد، آنجا که می‌گوید: «برای من بین یک منظره و یک نقش غیرتصویری هیچ تفاوتی وجود ندارد.»
تصویر عکاسی همواره از طریق دستکاری (روتوش) با شگردهای گوناگون، خطوط و لبه‌های آشنای خود را از دست می‌دهد، به ابهام و ناشناختگی می‌رسد و گاه به نقاشی‌های امپرسیونیستی شبیه می‌شود. از طرف دیگر در کارهای انتزاعی با تراکم چندباره ضربه‌ها یا تکه‌رنگ‌ها، انگار چیزی هست «واقعی» که زیر بار رنگ، از نظر پنهان مانده‌است.
ریشتر تنها با دید «فوتوگرافیک» نیست که هنر خود را به دنیای مدرن و «ماشینی» پیوند می‌زند؛ ذهنیت او و دید هنری او نیز با دنیای امروز «میزان» است.
ریشتر یکی از نخستین هنرمندان پس از جنگ آلمان است که آگاهانه نسبت به بسیاری از حوادث تاریخی و مضامین سیاسی دوران، از اردوگاه‌های رژیم نازی گرفته تا جنگ ویتنام واکنش نشان داده‌است.
درونمایه برخی از کارهای معروف او جلوه‌های دیروز و امروز تروریسم است. از دوره کارهای «خاکستری» که به دوران تیره و تار «پاییز در آلمان» پرداختند، و بعدها در تک‌نگاری‌های دیگر. یکی از تابلوهای معروف و مؤثر او تابلوی «گودرون» است، به نام یا در بزرگداشت زنی «مبارز و چپ‌گرا» که از اعضای برجسته گروه تروریستی «فراکسیون ارتش سرخ» بود و در سال ۱۹۷۷ درگذشت. این تابلو که در سال ۱۹۸۷ خلق شده، به تازگی در یک حراجی نیویورک به بهای حدود ۲۰ میلیون دلار به فروش رفت.
تابلوی «سپتامبر» (از سال ۲۰۰۵) واکنش هنرمند است به حمله تروریستی به برج‌های «مرکز تجارت جهانی» در نیویورک، یازدهم سپتامبر ۲۰۱۱.
ریشتر به این معنا نیز هنرمندی معاصر است که آثارش از چند دهه پیش به گالری‌ها، موزه‌ها، مجموعه‌ها و از همه مهمتر به خانه هنردوستان راه یافته‌اند.
نمایشگاه مرور بر آثار گرهارد ریشتر که از ششم اکتبر امسال در «تیت مدرن» آغاز شده، تا هشتم ژانویه سال ۲۰۱۲ ادامه دارد. این نمایشگاه بزرگ‌سال آینده به برلین و پاریس می‌رود.
جان سینگر سارجنت (؛ زاده درگذشته ) یک هنرمندhttp://d-nb.info/gnd/118794582/about/html اهل ایالات متحده آمریکا بود. او از مطرح‌ترین تک‌چهره‌نگاران زمان خود بود.
از او در حدود ۹۰۰ نقاشی رنگ روغن و بیش از ۲۰۰۰ آبرنگ، و همچنین طرح‌های بی شمار و نقاشی با زغال برجای مانده‌است. آثار او نمایشگر سفرهای او به سراسر جهان، از ونیز به تیرول، کورفو، شرق میانه، مونتانا، مین، و فلوریدا است.
پدر و مادر او آمریکایی بودند، اما جان قبل از اقامتش در شهر لندن، در پاریس آموزش دیده بود.
اوبری وینسنت بردزلی ()؛ (زادۀ میلادی - درگذشتۀ میلادی) هنرمند تصویرگر اهل بریتانیا بود.http://d-nb.info/gnd/118507826/about/html او به همراه اسکار وایلد و جیمز مک‌نیل ویسلر از سردمداران جنبش زیبایی پرستی به‌شمار می‌آید و باوجود عمر کوتاهش تأثیری بسزا بر هنر نو و طراحی پوستر گذاشته است.
ترنس آلن "اسپایک" میلیگان (؛ زاده درگذشته ) بازیگر، کمدین، نویسنده، موسیقیدان، شاعر و نمایشنامه نویس انگلیسی-ایرلندی بود. میلیگان، فرزند پدری ایرلندی و مادری انگلیسی، در هند متولد شد و دوران کودکی خود را آنجا گذراند. اما بیشتر زندگی اش را در انگلستان گذراند. او که نام کوچکش را دوست نداشت، پس از شنیدن گروه Spike Jones and City Slickers در رادیو لوکزامبورگ، خود را "اسپایک" نامید. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به زندگی برایان، شبح در خورشید ظهر، مسیحی جادویی اشاره کرد.
کارل بارکس (؛ زاده "united states social security death index," index, familysearch (https://familysearch.org/pal:/mm9.1.1/jg4v-6zf : accessed 20 feb 2013), carl barks, 25 august 2000; citing u.s. social security administration, death master file, database (alexandria, virginia: national technical information service, ongoing). درگذشته ) یک کارتونیست، نویسنده و نقاش اهل ایالات متحده آمریکا بود. او خالق شخصیت کارتونی اسکروج مک‌داک می‌باشد.
ژان ژیرو (۸ مه ۱۹۳۸ – ۱۰ مارس ۲۰۱۲) هنرمند، کارتونیست و نویسندهٔ فرانسوی بود.