moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
لامبورگینی ۵–۹۵ زاگاتو یک خودروی تولید محدود است که بر اساس لامبورگینی گالاردو ال‌پی ۵۷۰–۴ ساخته شده‌است.
این خودرو توسط زاگاتو در کونکرس د'الگنکه ویلا د'استه در سال ۲۰۱۴ به مناسبت ۹۵ سالگی مربی و ۵۰ سالگی لامبورگینی معرفی شد. شمار دقیق خودروهای تولید شده ناشناخته است، اما برخی باورمندند که نام خودرو به ۵ دستگاه برای جشن ۹۵ سالگی زاگاتو اشاره دارد. این کار توسط کلکسیونر ماشین آلبرت اسپیس سفارش داده شد. قیمت این خودرو بیش از یک میلیون دلار بود. طراحی این خودرو یادآور زاگاتو رپتور ۱۹۹۶ با سقف حبابی دوتایی و اسکوپ سقف است. در سال ۲۰۱۸، نسخه اسپایدر در وبگاه زاگاتو منتشر شد.
اشکان جعفری (زادهٔ ۱۳ دی ۱۳۸۰ در تهران) بسکتبالیست اهل ایران و عضو تیم ملی بسکتبال ایران است. وی هم اکنون بازیکن تیم باشگاه بسکتبال شهرداری گرگان است.
اشکان جعفری در سال ۱۳۹۹ (تیم نیرو زمینی) پدیده لیگ برتر بسکتبال مردان ایران شد.
اشکان جعفری در اینستاگرام
در مهندسی خودرو، موتور طولی یک موتور درون‌سوز است که در آن میل‌لنگ در امتداد محور طولانی وسیله نقلیه، از جلو به عقب قرار می‌گیرد.
این نوع موتور معمولاً برای خودروهای دیفرانسیل عقب استفاده می‌شود، به جز برخی از آئودی، ساب، اولدزموبیل تورنادو و کادیلاک الدورادو ۱۹۶۷ مجهز به موتورهای طولی در چرخ‌های جلو. در خودروهای دیفرانسیل جلو معمولاً از موتور عرضی استفاده می‌شود. کامیون‌ها اغلب دارای موتورهای طولی با دیفرانسیل عقب هستند.
برای موتورسیکلت‌ها، استفاده از یک نوع خاص به درایو بستگی دارد: در مورد محرک زنجیر یا تسمه معمولاً از یک موتور عرضی استفاده می‌شود و با درایوهای محور از یک موتور طولی استفاده می‌شود. موتورهای طولی در موتورسیکلت‌ها یک عیب دارند: «نقطه اوج» میل‌لنگ در طول کل موتور سیکلت به میزان کم یا زیاد در هنگام شتاب‌گیری کج می‌شود. این تا حدی با چرخش اجزای دیگر مانند ژنراتور و جعبه‌دنده در جهت مخالف میل‌لنگ حل می‌شود.
بیشتر خودروهای بزرگ‌تر و «پریمیوم» از این جهت موتور، هم چرخ‌های جلو و هم چرخ‌های عقب استفاده می‌کنند، زیرا موتورهای قدرتمندی مانند وی۸ با سوراخ ۹۰ درجه‌ای و خطی، معمولاً آنقدر طولانی هستند که در محفظه موتور عرضی FF قرار نمی‌گیرند. وسایل نقلیه رایج مدرن از محرک محور جلو همراه با آرایش موتور عرضی استفاده می‌کنند.
خودروهای با موتورهای طولی معمولاً دارای حداقل دایره گردش کمتری نسبت به موتورهای عرضی هستند. این به این دلیل است که فضای بیشتری در کناره‌های موتور وجود دارد و به قوس‌های چرخ‌های عمیق‌تر اجازه می‌دهد تا چرخ‌های جلو بتوانند از زاویه بیشتری بچرخند.
در اواخر دهه ۱۹۶۰، بخش‌های جنرال موتورز اولدزموبیل و کادیلاک به ترتیب مدل‌های چرخ‌محرک تورنادو و ال‌دورادو با موتور وی۸ طولی و گیربکس اتوماتیک و واحد دیفرانسیل یکپارچه داشتند که به چرخ‌های جلو نیرو می‌داد. هوندا و تویوتا همچنین خودروهای دیفرانسیل جلو با موتورهای طولی، یعنی هوندا ویگور، آکورا/هوندا لجند/RL و تویوتا ترسل را ارائه کردند.
این فهرستی از نمونه‌های معمولی از انواع موتورهایی است که می‌توان در وسایل نقلیه موتوری قرار داد:
برتونه جنسیس یا گاهی اوقات به‌عنوان لامبورگینی جنسیس شناخته می‌شود، یک خودروی مفهومی طراحی شده توسط برتون با استفاده از قطعات لامبورگینی بود. نخستین بار در نمایشگاه خودروی تورین در سال ۱۹۸۸ در معرض دید عموم قرار گرفت.
جنسیس یک مینی ون پنج در است و دارای درهای بال‌پرنده‌ای در جلو و درهای کشویی در عقب است. با همان تغذیه می‌شد موتور ۵٫۲ لیتری وی۱۲ موجود در لامبورگینی کانتاش کواترووالووله، متصل به جعبه‌دنده خودکار ۳ سرعته تورک‌فلایت که نیرو را به چرخ‌های عقب می‌فرستد. جنسیس به‌طور قابل توجهی کندتر از کانتاش بود، با وزن حدود همراه با ضرایب دنده کوتاه‌تر از جعبه‌دنده ۳ سرعته کرایسلر. درحالی‌که ال‌ام۰۰۲ اخیراً تولید خود را به پایان رسانده بود و فضای مونتاژ بالقوه را برای جنسیس یا وسیله نقلیه‌ای مانند آن آزاد کرده بود، هرگز قرار نبود فراتر از مطالعه طراحی خودروهای نمایشی فراتر رود.
دبیرستان وترسفیلد یک دبیرستان در وترسفیلد، کانکتیکات، ایالات متحده آمریکا است.
دبیرستان وترسفیلد در ابتدا در سال ۱۹۵۲ افتتاح شد و چندین بازسازی کوچک در سال‌های ۱۹۵۷، ۱۹۷۰ و ۱۹۹۳ انجام شد. ساختمان مدرسه فعلی که در این ملک قرار دارد، یک سازه آجری چند طبقه به سبک مدرن است. در دهه ۲۰۱۰، مدرسه الزامات برنامه درسی آموزشی فعلی را برآورده نکرد، استانداردهای ایمنی فعلی را رعایت نکرد، و برای افراد دارای معلولیت با کد سازگار نبود. ساختمان قدیمی مورد ارزیابی قرار گرفت و یک رفراندوم برای طرح ساخت و ساز «نوسازی به عنوان جدید» تصویب شد. بازسازی در اکتبر ۲۰۱۳ با تاریخ اتمام برنامه‌ریزی شده آوریل ۲۰۱۷ آغاز شد. تا ژانویه ۲۰۱۷ به‌طور کامل تکمیل شد.
پنی سیلیوم روکوفورتی یک قارچ ساپروتروف رایج در جنس "پنی سیلیوم" است. به طور گسترده در طبیعت، می توان آن را از خاک، مواد آلی در حال پوسیدگی و گیاهان جدا کرد.
عمده‌ترین کاربرد صنعتی این قارچ تولید پنیرهای آبی ، مواد طعم‌دهنده، ضد قارچ‌ها، پلی‌ساکاریدها ، پروتئازها و سایر آنزیم‌ها است. این قارچ در ترکیب پنیرهای روکفور ، استیلتون ، آبی دانمارکی ، کابرالس ، گورگونزولا و سایر پنیرهای آبی وجود دارد. سایر پنیرهای آبی با "پنی سیلیوم گلوکوم" ساخته می شوند.
اولین بار توسط قارچ شناس آمریکایی چارلز تام در سال ۱۹۰۶ کشف شد ، پی "روکفورتی‌ها" در ابتدا یک گونه ناهمگن از قارچ های سبز آبی و هاگ زا بود. آنها بر اساس تفاوت های فنوتیپی به گونه های مختلف گروه بندی شدند، اما بعداً توسط کنث بی رپر و تام در ۱۹۴۹ در یک گونه ترکیب شدند. "P پی روکفورتی ها در ۱۹۹۶ با آنالیز مولکولی روی زنجیره دی ان ای طبقه بندی شدند این گروه در سازی استفاده میشوند و توالی ژنی آنها در ۲۰۱۴ کامل شد". توالی کامل ژنوم در سال 2014 منتشر شد.
از آنجایی که این قارچ اجسام میوه‌دهی قابل مشاهده را تشکیل نمی‌دهد، توصیف‌ها بر اساس ویژگی‌های ماکرومورفولوژیک کلنی‌های قارچی در حال رشد در محیط‌های مختلف آگار استاندارد و ویژگی‌های میکروسکوپی است. وقتی روی آگار اتولیز مخمر Czapek یا آگار ساکارز عصاره مخمر (YES) رشد می‌کند، کلنی "P. roqueforti" معمولاً 40 است. میلی متر به قطر، قهوه ای زیتونی تا سبز مات (سبز تیره تا سیاه در سمت عقب صفحه آگار)، با بافتی مانند. کلنی ها در آگار عصاره مالت رشد کرده اند 50 عدد میلی متر قطر، به رنگ سبز مات (بژ تا سبز مایل به خاکستری در سمت عقب)، با حاشیه های کلونی عنکبوتیه (با الیاف تار عنکبوت مانند). یکی دیگر از ویژگی های مورفولوژیکی مشخصه این گونه، تولید اسپورهای غیرجنسی در فیالیدها با پیکربندی برس شکل متمایز است.
شواهدی برای مرحله جنسی در "P. roqueforti" پیدا شده است که تا حدی بر اساس وجود ژن های عملکردی از نوع جفت گیری و بسیاری از ژن های مهم شناخته شده در میوز است. در سال 2014، محققان القاء رشد ساختارهای جنسی در "P. roqueforti" ، از جمله آسکوگونیا ، کلیستوتسیا و آسکوسپورها . تجزیه و تحلیل ژنتیکی و مقایسه بسیاری از سویه های مختلف جدا شده از محیط های مختلف در سراسر جهان نشان می دهد که این گونه از نظر ژنتیکی متنوع است.
"P. roqueforti" به عنوان یکی از رایج ترین قارچ های فساد سیلو شناخته شده است. Skaar I. (1996). همچنین یکی از چندین قارچ مختلف است که می تواند نان را خراب کند.
عمده‌ترین کاربرد صنعتی این گونه، تولید پنیرهای آبی است،
محمدعلی عربی (زادهٔ ۱۳۳۲ در قوژد – وفات ۱۳۸۹) روحانی و نمایندهٔ حوزه انتخابیه کاشمر در دورهٔ دوم بوده‌است.
دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان () (ASPU) یک دانشگاه و انستیتو آموزش عالی دولتی مستقر در شهر ایروان پایتخت جمهوری ارمنستان می‌باشد. این دانشگاه در زمینه علوم پرورشی و آماده‌سازی کادر آموزشی تخصص دارد و در سال ۱۹۲۲ میلادی بنیانگذاری شده‌است. نام این دانشگاه از نام نویسنده سده ۱۹ام ارمنستانی خاچاطور آبوویان گرفته شده‌است. هم‌اکنون پروفسور سربوهی گئورگیان ریاست دانشگاه را برعهده دارد.
گاز فسیلی بیش از یک چهارم از انرژی ترکیه را تامین می‌کند. این کشور 50 تا 60 میلیارد متر مکعب از این گاز را در هر سال مصرف می‌کند، تقریبا تمامی آن وارد می‌شود. پیش‌بینی می‌شود که یک میدان گازی بزرگ در دریای سیاه در سال 2023 به بهره‌برداری خواهد رسید.
پس از تهاجم روسیه به اوکراین در سال 2022، چندین کشور اروپایی خرید نفت یا گاز روسیه را متوقف کردند، اما روابط ترکیه با روسیه به اندازه‌ای خوب است که به خرید هر دو ادامه می‌دهد. ترکیه تقریبا نیمی از گاز خود را از روسیه دریافت می کند. از سال 2023 گاز عمده گران است و بخش بزرگی از قبض واردات است.
خانوارها بیشترین میزان گاز را خریداری می‌کنند و صنایع و نیروگاه‌ها در رتبه‌های بعدی قرار دارند. بیش از 80% از جمعیت به گاز دسترسی دارند و بیش از نیمی از نیاز حرارتی کشور از طریق گاز تامین می‌شود. از آنجا که BOTAS به عنوان یک عمده فروش دولتی نفت و گاز 80% از بازار گاز را در اختیار دارد، دولت می‌تواند به مصرف‌کنندگان خانگی و صنعتی گاز یارانه بدهد و این کار را نیز انجام می‌دهد.
اداره کل تحقیقات معدنی و اکتشافات در سال 1935 شکل گرفت اما به مقدار بسیار کمی گاز دست پیدا کرد. بهترین راه واردات گاز از طریق خطوط لوله و از کشورهای همسایه است و اولین واردات از روسیه در سال 1986 انجام شد و پس از آن از ایران. با این حال، خط لوله‌ای که از آذربایجان می‌آید در سال 2007 کار خود را آغاز کرد.
گاز مایع (LNG) اولین بار در سال 1994 از الجزیره و در سال 1999 از نیجریه وارد شد. مصرف گاز در اوایل قرن 21 افزایش پیدا کرد. در حدفاصل سال‌های 2000 تا 2020، سهم انرژی وارداتی از 50% تا 70% افزایش پیدا کرد. در سال 2019، شورای اروپا به حفاری ترکیه در مدیترانه شرقی اعتراض کرد. در سال 2022 قطع ناگهانی گاز توسط ایران مشکلاتی را برای صنعت ترکیه به وجود آورد. برخی از تحلیلگران می‌گویند که ترکیه از ذخایر گاز کافی یا منابع جایگزین برای مقابله با فشار برخوردار نیست و زمانی که روسیه خطوط گاز خود را به منظور انجام تعمیرات بست (مثلا تعطیلی 10 روزه Bluestream در سال 2022 با اطلاع رسانی 2 روزه) با این کار قصد اعمال فشار سیاسی داشت.
بر خلاف برخی از کشورهای اروپایی که پس از تهاجم روسیه به اوکراین در سال 2022 خرید گاز یا نفت از روسیه را متوقف کردند، روابط ترکیه با روسیه به شکلی است که هنوز این دو مورد را خریداری می‌کند. چین و ترکیه بیشترین میزان گاز را از روسیه خریداری می‌کنند. گفته می‌شود که گاهی اوقات ارائه گزارش کامل درباره ژئوپولیتیک انرژی برای رسانه‌ها در ترکیه دشوار است. اردوغان رئیس جمهور این کشور در سال 2022 گفت که ترکیه به دلیل وابستگی به واردات نمی‌تواند به تحریم‌های روسیه بپیوندد. شرکت دولتی اکتشاف و تولید نفت و گاز ترکیه TPAO امیدوار است که بتواند به اکتشاف نفت و گاز در آب‌های لیبی بپردازد. با لیبی نیز یادداشت تفاهمی امضا گردید اما بعداً توسط دادگاه لیبی به حالت تعلیق درآمد. ترکیه به دلیل مناقشه‌ای که بر سر مناطق دریایی قبرس و ترکیه وجود دارد با بعضی از اکتشافات گاز توسط جمهوری قبرس مخالف است.
در بخش شمالی عراق، دو حزب رقیب اتحادیه میهنی کردستان (PUK) و حزب دمکرات کردستان (KDP) باید برای احداث خط لوله جدیدی با کوتاه‌ترین مسیر ممکن، به توافق برسند، زیرا این خط لوله از چاه‌هایی در بخشی از اقلیم کردستان که تحت کنترل PUK است آغاز می‌شود و  از بخش تحت کنترل KDP عبور می‌کند.
انتشار گازهای گلخانه‌ای توسط چین چه از جنبه تولید و چه مصرف، بیشترین میزان در جهان است و عمدتاً ریشه در سوزاندن زغال‌سنگ در چین دارد؛ از جمله از نیروگاه‌های با سوخت زغال‌سنگ، استخراج زغال‌سنگ، و کوره‌های بلند تولید آهن و فولاد منتشر می‌‌شود. هنگام اندازه‌گیری انتشارات بر اساس تولید، چین بیش از 14 گیگاتن (Gt)   معادل  CO2گازهای گلخانه‌ای در سال 2019 منتشر کرده است که 27% از کل این میزان در جهان است. زمانی که اندازه‌گیری بر اساس مصرف باشد، انتشارات مرتبط با کالاهای وارداتی را اضافه می‌کند و انتشارات مرتبط با کالاهای صادراتی را از آن کم می‌کنند، چین 13 گیگاتن (Gt) یا 25% از انتشار جهانی را به خود اختصاص می‌دهد.
با وجودی که چین بزرگترین منتشرکننده گازهای گلخانه ای در جهان است، جمعیت زیاد آن به این معنی است که سرانه انتشار گازهای گلخانه‌ای به ازای هر نفر در این کشور به شکل قابل توجهی کمتر از کشورهای توسعه یافته باقی مانده است. این مقدار معادل بیش از 10.1 تن CO2 معادل منتشر شده به ازای هر نفر در سال است، که کمی بیشتر از مقدار میانگین جهانی و میانگین اتحادیه اروپا است، اما به طور چشمگیری از دومین منتشرکننده بزرگ گازهای گلخانه‌ای، که ایالات متحده با 17.6 تن برای هر نفر است، کمتر است. با توجه به تاریخچه این انتشارات، کشورهایOECD  در انتشار تجمعی چهار برابر بیشتر از چین CO2 تولید کردند که دلیل آن شروع زودهنگام صنعتی‌شدن کشورهای توسعه یافته است.
اهداف مشخص شده در مشارکت تعیین شده ملی چین در سال 2016 در حال محقق شدن هستند، اما برای مبارزه مناسب با گرمایش جهانی کافی نیستند. چین متعهد شده است که حداکثر میزان انتشار آن در سال 2030 انجام شده و تا سال 2060 این انتشارات به صفر برسد. برای محدود کردن گرمایش به C 1.5، نیروگاه‌های زغال‌سنگ در چین که فاقد سیستم جذب کربن هستند باید تا سال 2045 از رده خارج شوند. چین کماکان به ساخت نیروگاه‌های زغال‌سنگ در سال 2020 ادامه می‌دهد و متعهد می‌شود که استفاده از زغال سنگ را از سال 2026 کاهش دهد. بر اساس تجزیه و تحلیل‌های مختلف، برآورد می‌شود که چین به ظرفیت انرژی تجدیدپذیر و اهداف کاهش انتشار زودهنگام برسد ولی کماکان برنامه‌های بلندمدت برای مبارزه با تغییرات اقلیمی جهانی و تحقق اهداف مشارکتی مشخص‌شده ملی (NDC) مورد نیاز است.
از سال 2006، چین بزرگترین تولید کننده CO2 در جهان بوده است. بر اساس ارزیابی‌های ارائه شده توسط آژانس ارزیابی زیست‌محیطی هلند، چین در سال 2006 نزدیک به 6.2 میلیارد تن گاز کربن‌دی‌اکسید منتشر کرده است و تولید مشترک ایالات متحده در همان سال 5.8 میلیارد تن بود. به گفته این آژانس، در سال 2006 انتشار دی اکسید کربن چین 8% بیشتر از آمریکا بوده است. ایالات متحده در سال 2005 حدود 2% بیشتر از چین دی اکسید کربن منتشر کرده است.
برق به عنوان بزرگترین تولید کننده گاز شناخته می‌شود؛ 27% از گازهای گلخانه‌ای تولید شده در سال 2020 توسط بخش برق تولید شده است. قسمت اعظم برق در چین از زغال‌سنگ استحصال می‌شود که 65% از ترکیب تولید برق را در سال 2019 به خود اختصاص داده است. تولید برق از انرژی‌های تجدیدپذیر نیز در حال افزایش است و با ساخت نیروگاه‌های خورشیدی و بادی از سال 2019 تا 2020 دوبرابر شده است.
بر اساس سالنامه آماری چین که توسط اداره ملی آمار چین در سال 2016 منتشر شده است، مصرف انرژی چین 430000 (معادل 10000 تن استاندارد زغال سنگ)، در ابتدا شامل 64٪ زغال‌سنگ، 18.1٪ نفت خام، 5.9٪ گاز طبیعی، 12.0٪ برق اولیه و سایر انرژی‌ها بوده است. از سال 2011، درصد زغال‌سنگ کاهش یافته و درصد نفت خام، گاز طبیعی، برق اولیه و سایر انرژی‌ها افزایش پیدا کرده است.
انتشار گازهای گلخانه‌ای توسط آمریکا، ۲/۵ میلیون دی‌اکسید کربن گازهای گلخانه‌ای (GHG) در سال ۲۰۲۰ بوده‌است و پس از چین دومین کشور با بیشترین میزان تولید گازهای گلخانه‌ای است و در میان کشورهایی قرار دارد که بیشترین میزان انتشار گازهای گلخانه‌ای به ازای هر فرد در دنیا را داراست. در سال ۲۰۱۹، تخمین زده شد که چین ۲۷٪ از کل GHG جهان را منتشر کرده‌است، ایالات متحده آمریکا با ۱۱٪ پس از چین قرار دارد، و هند سومین کشور با %۶/۶ می‌باشد. به‌طور کلی ایالات متحده آمریکا یک چهارم از GHG جهان را منتشر می‌کند و این بیشتر از هر کشور دیگری است. میزان انتشار سالانه بیش از ۱۵ تن در سال به ازای هر فرد است و در بین هشت کشور با بالاترین میزان انتشار قرار دارد و بالاترین سرانه انتشار گازهای گلخانه‌ای به ازای هر فرد را دارا است. با این حال، IEA تخمین می‌زند که ثروتمندترین دهک در آمریکا بیش از ۵۵ تن CO2 به شکل سرانه در سال منتشر می‌کند. به دلیل اینکه نیروگاه‌های با سوخت زغال‌سنگ در حال تعطیلی هستند، در اواخر دهه ۲۰۱۰ میزان انتشار مربوط به تولید برق به رتبه دوم بعد از حمل و نقل تنزل پیدا کرد که اکنون بزرگ‌ترین منبع انتشار است. در سال ۲۰۲۰، ۲۷٪ از انتشارات GHG آمریکا مربوط به بخش حمل و نقل، ۲۵٪ مربوط به برق، ۲۴٪ حاصل از صنایع، و ۱۳٪ حاصل از ساختمان‌های مسکونی و تجاری، و ۱۱٪ نیز مربوط به کشاورزی بوده‌اند. در سال ۲۰۲۱، بخش تولید برق دومین منبع بزرگ تولید گازهای گلخانه‌ای در آمریکا بود و در حدود ۲۵٪ از کل انتشار را به خود اختصاص داده بود. انتشار گازهای گلخانه‌ای در تغییرات اقلیمی در آمریکا و جهان مشارکت دارد.IEA (2023), The world’s top 1% of emitters produce over 1000 times more than the bottom 1%, IEA, Paris https://www.iea.org/commentaries/the-world-s-top-1-of-emitters-produce-over-1000-times-more-co2-than-the-bottom-1 , License: CC BY 4.0
انتشار گازهای گلخانه ای آمریکا از سال ۱۹۹۰ تا ۲۰۱۶ شامل گاز دی‌اکسید کربن و متان بوده. بین سال‌های ۱۸۵۰ تا سال ۲۰۱۸ ایالات متحده در مقایسه با بقیه کشورها بیشترین مقدار انتشار گازهای گلخانه ای را به صورت فزاینده به خود اختصاص داده‌است. از سال ۱۸۵۰، میزان دی‌اکسید کربن منتشر شده توسط ایالات متحده آمریکا در مقایسه با بقیه کشورها بیشترین مقدار بوده.
گازهای گلخانه‌ای و گازها شامل دی‌اکسید کربن، اکسید نیتروژن، ازن، متان، گازهای فلوئوردار، و غیره هستند که انرژی تشعشعی را جذب و در اتمسفر منتشر می‌کنند. غلظت‌های گازهای گلخانه‌ای در اتمسفر از زمان انقلاب صنعتی در اثر فعالیت‌های صنعتی به شکل چشمگیری افزایش یافته‌است. اصلی‌ترین گازهای گلخانه‌ای عبارتند از دی‌اکسید کربن، متان، اکسیدهای نیتروژن‌دار، و گازهای حاوی فلوئور. فعالیت‌های انسانی به عنوان فعالیت‌هایی شناخته می‌شوند که مربوط به تعانل بین انسان و طبیعت هستند و موجب اثرات کشنده روی گیاهان می‌گردند. چنین اثراتی شامل الگوهای آب و هوایی متغیر، خشکسالی‌ها، موج‌های گرمایی، آتش‌سوزی‌های جنگلی، اسیدی شدن اقیانوس‌ها، افزایش سطح آب دریاها، ذوب یخچال‌های طبیعی، افزایش میانگین دماهای جهانی، انقراض و بسیاری موارد دیگر هستند.
گازهای گلخانه‌ای به لحاظ مدت زمان باقی‌ماندن در اتمسفر دارای بازه وسیعی هستند. صرفنظر از منبع انتشار این گازها، این انتشارات در سراسر جهان منتشر می‌شوند و با یک مخلوط ناهمگن می‌آمیزند. غلظت آن‌ها به صورت بخش در میلیون (ppm)، بخش در میلیارد (ppb)، و بخش در تریلیون (ppt) سنجیده می‌شود. در سال ۲۰۱۹، داده‌های نشان دادند که ۹/۴۰۹ بخش در میلیون دی‌اکسید کربن در اتمسفر وجود دارد. این موضوع به شدت روی اتمسفر تأثیر می‌گذارد و باعث گرمایش جهانی و ایجاد یک پتوی ضخیم در روی جو زمین می‌گردد.
دی‌اکسید کربن از طریق سوزاندن انبوه سوخت‌های فسیلی مانند زغال‌سنگ، گاز طبیعی، و نفت همچنین درختان، پسماندهای جامد، و مواد بیولوژیکی تولید می‌شود.
انتشار گاز گلخانه‌ای توسط ترکیه پانصد میلیون تن است که بیش از یک سوم آن در اثر سوختن زغال‌سنگ، خودروها و کامیون‌ها است - عمدتاً دی‌اکسیدکربن - و یکی از دلایل تغییرات آب و هوایی در ترکیه هستند. نیروگاه‌های با سوخت زغال‌سنگ کشور بیشترین دی‌اکسید کربن را آزاد می‌کنند. یکی دیگر از منابع مهم خودروهای جاده‌ای هستند که با بنزین یا گازوئیل کار می‌کنند. پس از زغال سنگ و نفت، گاز فسیلی سومین سوخت آلاینده است که در نیروگاه‌های گازی ترکیه، خانه‌ها و محل کار سوزانده می‌شود. مقدار زیادی متان توسط دام‌ها آزاد می‌شود. گاوها به تنهایی نیمی از گازهای گلخانه‌ای حاصل از کشاورزی در ترکیه را تولید می‌کنند.
انتشار دی‌اکسید کربن (CO2) از سوخت‌های فسیلی بزرگ‌ترین بخش انتشارات گازهای گلخانه‌ای را تشکیل می‌دهد. ردیابی اقلیمی از اندازه‌گیری کربن دی‌اکسید در فضا برای تعیین منابع بزرگ انتشار مانند نیروگاه‌هایی با سوخت زغال‌سنگ در ترکیه استفاده می‌کند. بر این اساس، جنگل‌داری و استفاده از زمین یک منبع انتشار خالص در سال ۲۰۲۱ بوده‌است و حتی بدون آن نیز ۶۱۵ میلیون تن GHG در آن سال منتشر شده‌است.
رصد، گزارش‌دهی و تأیید (MRV) شامل به اشتراک‌گذاری اطلاعات و درس‌های آموخته شده‌است که باعث تحکیم اعتماد حامیان مالی اقلیمی بین‌المللی می‌شود. مؤسسه آماری دولت ترکیه (Turksat) از دستورالعمل‌های گزارش‌دهی کنوانسون چهارچوب ملل متحد روی تغییر قلیمی (UNFCCC) تبعیت می‌کند، بنابراین، از GHG وابسته به تولید برای برآورد موجودی گاز گلخانه‌ای استفاده می‌کند.
ترکیه ۵۲۴ میلیون تن گاز گلخانه‌ای را در سال ۲۰۲۰ به فضا منتشر کرده‌است که بیشتر از مقداری است که تحت بودجه کربن جهانی پایدار باشد. مقدار ناخالص انتشار به ازای هر فرد بیشتر از متوسط جهانی در 6.3 t در سال ۲۰۲۰ است. انتشار CO تجمعی در ترکیه در حدود Gt 11 برآورد می‌شود که کمتر از مقدار کل تجمعی جهانی آن است (جمعیت ترکیه در حدود ۱٪ از جمعیت جهان است). می‌توان در ترکیه از دیدگاهی متفاوت با آنچه که دسته‌بندی IPCC استاندارد ارائه می‌دهد، به این انتشارات نگاه کرد: به عنوان مثال، پژوهشی که در سال ۲۰۲۱ توسط دانشگاه اقتصاد ازمیر انجام شده‌است تخمین می‌زند که غذا «از مزرعه تا روی میز» در حدود یک سوم انتشار این کشور را تشکیل می‌دهد. این آمار مشابه با سهم انتشار جهانی بخش غذا است.
سرتا تاویسین (، , ؛ زادهٔ ۱۵ فوریهٔ ۱۹۶۲)، با نام مستعار نید (، , )، سیاستمدار و توسعه‌دهندهٔ املاک و مستغلات اهل تایلند است که از ۲۲ اوت ۲۰۲۳ به‌دنبال نتیجهٔ نشست مشترک هر دو مجلس پارلمان، به‌عنوان نخست‌وزیر تایلند انتخاب شده‌است. او پیش از این مدیر اجرایی و رئیس سانسیری بوده‌است.
سرتا در ایالات متحده تحصیل کرده‌است. او در سال ۱۹۷۷ شرکت سانسیری را تأسیس کرد، که بعداً به یکی از بزرگ‌ترین توسعه‌دهندگان املاک و مستغلات تایلند تبدیل شد و باعث شد سرتا به یک سرمایه‌دار املاک تبدیل شود. او یکی از معتمدان شناخته‌شدهٔ تاکسین شیناواترا و ینگلاک شیناواترا، نخست‌وزیران سابق تایلند است و در کنار کوچک‌ترین دختر تاکسین، پائونگ تارن شیناواترا، و چایکاسم نیتیسری، دادستان کل سابق، یکی از سه نامزد نخست‌وزیری حزب فیو تای در انتخابات عمومی ۲۰۲۳ تایلند بود.
سرتا در ۲۲ اوت ۲۰۲۳ توسط پارلمان تایلند به‌عنوان نخست‌وزیر بعدی این کشور انتخاب شد. وی وظیفه دارد مقدمات تشکیل کابینه و ارائهٔ سیاست‌های کاری را برای چهار سال آینده به مجلس ارائه کند.
در ۲۳ اوت، پادشاه تایلند انتخاب سرتا تاویسین به‌عنوان سی‌امین نخست‌وزیر تایلند را تأیید کرد. سند تأیید سیاسی او نیز در وبگاه رویال گزت قرار گرفت. در این مراسم، سرتا نخستین سخنرانی خود به‌عنوان نخست‌وزیر تایلند را نیز انجام داد.
او با پاکپیلای تاویسین، متخصص طب ضد پیری ازدواج کرده‌است. او و پاکپیلای دو پسر به نام‌های نپات تاویسین و وارات تاویسین، و یک دختر به نام چاناندا تاویسین دارند. او مجموعه‌دار صندوق‌های مسافرتی کلاسیک همانند صندوق‌های ساختهٔ لویی ویتون است. سرتا همچنین از حامیان باشگاه فوتبال لیورپول است و نیز در آکادمی سانسیری که بازیکنان فوتبال را در تایلند آموزش می‌دهد، مشارکت می‌کند.
اُسمیریدیُم و ایریدُزمین آلیاژ طبیعی عناصر اُسمیم و ایریدیم با درصدی از دیگر فلزات گروه پلاتین هستند.
اسمیریدیم برای داشتن نسبت بیشتری از ایریدیم شناخته می‌شود و ایریدزمین اسمیم بیشتری دارد. با این حال، از آنجایی که محتوای آلیاژهای طبیعی اسمیم_ایریدیم به طور قابل توجهی متفاوت است، درصدهای تشکیل‌دهنده نمونه‌ها اغلب وضعیت معکوس اسمیریدیم را نشان می‌دهد که حاوی نسبت بیشتری از اسمیم را دارد و نمونه‌های ایریدزمین حاوی ایریدیم بیشتری هستند.
ترجمه از ویکی پدیای انگلیسی
میتجا بورکرت (به آلمانی: Mitja Borkert؛ زادهٔ ۱۷ مارس ۱۹۷۴) یک طراح خودرو و مهندس ارشد آلمانی است. او از سال ۲۰۱۶ به‌عنوان مدیر لامبورگینی سنترو استایل خدمت کرده‌است. او همچنین از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۱۶ در پورشه طراح بود.
بورکرت در سال ۱۹۷۴ در آلمان شرقی آن زمان به دنیا آمد و پس از سقوط دیوار برلین، آغاز به تحصیل در بخش طراحی دانشگاه علوم کاربردی Pforzheim کرد و در رشته طراحی حمل‌ونقل فارغ‌التحصیل شد.
در سال ۱۹۹۹، بورکرت توسط پورشه در مرکز سبک آن در وایساخ استخدام شد، جایی که او سمت‌های مختلفی را بر عهده داشت، که اصلی‌ترین آنها مدیر کل طراحی پیشرفته و در سال ۲۰۱۴ مدیر طراحی بیرونی بود. در اینجا او پانامرا اسپورت توریسمو و پورشه باکستر ۹۸۷ را طراحی کرد و در ساخت نسل دوم کاین، ماکان و تایکان همکاری کرد. پس از ۱۷ سال در پورشه، او در آوریل ۲۰۱۶ شرکت آلمانی را ترک کرد تا نقش مدیر مرکز استایل لامبورگینی را بر عهده بگیرد و جایگزین فیلیپو پرینی شود که به کارگردانی ایتال دیزاین نقل مکان کرد.
در لامبورگینی، بورکرت به ساخت اونتادور اس و برخی از نسخه‌های خاص هوراکان مانند پرفومانته می‌پردازد. او در سال ۲۰۱۷ با همکاری موسسه فناوری ماساچوست در بوستون، خودروی مفهومی ترزو میلنیو را طراحی کرد.
«مصلوب» ترانه‌ای از گروه سوئدی آرمی آو لاورز است که در سال ۱۹۹۱ در دومین آلبوم استودیویی‌شان با نام " اوردوز تجملات بیش از حد" منتشر شد. «مصلوب» در ماه می ۱۹۹۲ در قالب تک‌آهنگی از آن آلبوم روانهٔ بازار شد که تبدیل به بزرگ‌ترین موفقیت آرمی آو لاورز شد. تک‌آهنگ در زمان انتشارش در بلژیک صدرنشین اولتراتاپ شد و در آلمان، سوئد، اتریش و سوئیس جزو ۱۰ تای برتر چارت‌های فروش موسیقی بود. «مصلوب» در ایالات متحده به آهنگ مورد علاقهٔ ایستگاه‌های رادیویی و کلوپ‌ها تبدیل شد و تا ردهٔ ششم جدول دنس کلاب مجلهٔ بیلبورد صعود کرد.
در سال ۲۰۱۳ آرمی آو لاورز نسخهٔ حدیدی از ترانه را با عنوان «مصلوب ۲۰۱۳» منتشر کردند.
در نگاه اول به نظر می‌رسد «مصلوب» صرفاً یک آهنگ مناسب رقص با تمپوی بالا و یک کُر تکراری باشد. اما نگاهی دقیق‌تر به اشعار، کاوشی صریح در مفاهیمی هم‌چون جنسیت، مذهب و قدرت را نشان می‌دهد. سطرهای آغازین، «این یک راز است / و من نمی‌گویم / من تو را به صلیب می‌کشم / پسر / من تو را به صلیب چهار میخ می‌کنم» حال و هوای آنچه در پیش است را مشخص می‌کند. در ادامه اشعار به‌صورت متناوب بین عناصر اغواگری جنسی («من تو را زنده خواهم خورد»)، نمادنگاری مذهبی («تو یک شاهکار هستی / و من تو را با قرمز خونین رنگ می‌کنم») و مناسبات قدرت بین راوی و سوژه‌اش («تو مسئول هستی تا وقتی که من بگویم نیستی») حرکت می‌کند. جملهٔ تکرار شوندهٔ «مصلوب شده‌ام، مثل ناجی‌ام به صلیب کشیده شده‌ام» نشان می‌دهد که راوی با عیسی و رنج او همذات پنداری می‌کند. او مایل است زندگی معنوی و درستی داشته باشد همان‌طور که در سطر «منش پرهیزکارانه، یک عمر دعا کردم» اشاره شده‌است. علی‌رغم این میل، راوی به کاستی‌ها و گناهانش واقف است و سطر «من عمیق‌ترین تاریکی‌ها را دیده‌ام و با خدایان کشتی گرفته‌ام» به همین موضوع اشاره دارد.
علیرغم ماهیت جسورانه و تحریک‌آمیز اشعار، اعضای آرمی آو لاورز در مورد مفهوم اشعار «مصلوب» سکوت کرده‌اند. برخی از طرفداران محتوای ترانه را در مورد بی‌دی‌اس‌ام یا دیگر اعمال جنسی جایگزین دانسته‌اند در حالی که برخی دیگر آن را تفسیری بر تعصب مذهبی تعبیر کرده‌اند.
موزیک ویدئوی «مصلوب» که توسط فردریک بوکلوند و مارتین پرسون کارگردانی شده در یک قلعهٔ تاریخی واقع در اسویه‌دالا فیلمبرداری شد.Henemark, Camilla; Nunstedt, Carina. (2012-10-17). "Adjö det ljuva livet". ISBN 9789137137414. در یک صحنه از ویدئو، اعضای گروه در حال رژه از کنار پرترهٔ کارل گوستاف شانزدهم نشان داده می‌شوند. در پاییز ۱۹۹۱ «مصلوب» یکی از پربازدیدترین ویدیوها در ام‌تی‌وی اروپا بود. این ویدیو در ماه می ۲۰۱۶ در یوتیوب منتشر شد و تا فوریهٔ ۲۰۲۳ بیش از ۱۴ میلیون بازدید گرفت.
۱۹۸۲ فیلم درام لبنانی به کارگردانی ولید مونس است که در سال ۲۰۱۹ نمایش داده شد.E. Nina Rothe, "Nadine Labaki stars in Oualid Mouaness’s debut film '1982'". "ذا ناشیونال", July 16, 2019.
این فیلم برای اولین بار در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو در سال ۲۰۱۹ نمایش داده شد، جایی که جایزه NETPAC را برای اولین نمایش جهانی یا بین‌المللی یک فیلم آسیایی دریافت کرد. این فیلم به عنوان فیلم نماینده لبنان در بخش بهترین فیلم بلند بین‌المللی در نود و دومین دوره اسکار انتخاب شد، اما به جمع نامزدهای نهایی راه نیافت.
وقایع فیلم در آغاز جنگ لبنان در سال ۱۹۸۲ رخ می‌دهد. یک معلم به نام یاسمین (با بازی نادین لبکی) در بیروت کار می‌کند و کودکی به نام وسام (با بازی محمد ضلی) دانش آموز اوست که در مدرسه که به دنبال ابراز عشق به همکلاسیش جوآنا (جیا ماضی) است.Linda Barnard, "Oualid Mouaness tells the story of a boyhood crush and a nation at war in '1982'". "ذا ناشیونال", September 10, 2019.
نخست‌وزیر تایلند (، , ؛ با ترجمهٔ تحت‌اللفظی «وزیر ارشد دولت») رئیس دولت تایلند است. نخست‌وزیر تایلند رئیس کابینه تایلند نیز هست. این پست از زمان انقلاب ۱۹۳۲ که کشور به سلطنت مشروطه تبدیل شد، وجود داشته‌است. قبل از کودتای ۲۰۱۴، نخست‌وزیر با رأی اکثریت ساده در مجلس نمایندگان تایلند تایلند نامزد می‌شد و سپس توسط پادشاه تایلند منصوب می‌شد و به‌نام پادشاه سوگند یاد می‌کرد. انتخاب مجلس معمولاً بر این اساس است که یا نخست‌وزیر رهبر بزرگ‌ترین حزب سیاسی در مجلس سفلی باشد یا رهبر بزرگ‌ترین ائتلاف احزاب. بر اساس قانون اساسی ۲۰۱۷، نخست‌وزیر می‌تواند بیش از هشت سال، متوالی یا غیر متوالی، این سمت را در اختیار داشته باشد. پست نخست‌وزیری در حال حاضر در اختیار سرتا تاویسین، سرمایه‌دار تایلندی است.
سقوط هواپیمای جت تجاری امبرائر لجسی ۶۰۰ در استان تور روسیه که حامل یوگنی پریگوژین، رهبر گروه واگنر و دیمیتری اوتکین، از بنیانگذاران واگنر، در ۲۳ اوت ۲۰۲۳ رخ داد. این جت تجاری از مسکو به سمت سن پترزبورگ در حرکت بود که در نزدیکی کوژنکینو سقوط کرد و ده سرنشین آن از جمله سه خدمه کشته شدند.
پس از سقوط هواپیما، ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه، در پیامی به خانواده‌های جان‌باختگان تسلیت گفت. پوتین گفت واگنر نقش مهمی در مبارزه با رژیم نئونازی در اوکراین ایفا کرد و پریگوژین را مردی بااستعداد اما پیچیده توصیف کرد که در مناطق مختلف جهان به نتایج موفقیت‌آمیزی دست یافت.‏ جو بایدن، رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا گفت از شنیدن خبر مرگ احتمالی رئیس گروه واگنر تعجب نکرد و آن غیرقابل انتطار نخواند.‏
گروه واگنر، یک شرکت نظامی خصوصی وابسته به بودجه دولتی روسیه تحت رهبری یوگنی پریگوژین، نقش راهبردی در حمله روسیه به اوکراین ایفا کرد. پریگوژین یکی از نزدیکان ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه بود. پریگوژین به‌طور آشکار از وزارت دفاع روسیه برای سوء مدیریت حملات انتقاد نمود و گفت دلایل آنان برای حملات کذب بوده. در ۲۳ ژوئن ۲۰۲۳، پریگوژین گروه واگنر را در یک شورش یک روزه بر ضد وزارت دفاع روسیه رهبری کرد. شورش از طریق مذاکرات حل شد. برخی معتقد بودند مصونیت پریگوژین بلند مدت نمی‌باشد. در ۲۳ اوت ۲۰۲۳، روز سقوط، اعلام شد پریگوژین اخیراً از سفر به آفریقا بازگشته است. کاخ کرملین ۳۰ اوت ۲۰۲۳ اعلام کرد نتیجه تحقیقات پیرامون سقوط هواپیما بیانگر احتمال عامدانه بودن این سانحه است.
در سال ۲۰۱۹ به اشتباه گزارش شد پریگوژین در حادثه سقوط یک هواپیمای ترابری ای ان-۷۲ در کنگو کشته شده و بعد از گذشت ۳ روز دیده شد.
هَـولاک اِلیس (؛ – ) پزشک، روان‌شناس، طرفدار اصلاح نژاد، روشنفکر ترقی‌خواهی، اصلاحگرا و نویسنده اهل بریتانیا بود که پژوهش‌های فراوانی در زمینهٔ میل جنسی در انسان انجام داد. او نخستین کتاب درسی پزشکی به زبان انگلیسی در مورد همجنس‌گرایی را در سال ۱۸۹۷ نوشت و همچنین آثاری در مورد انواع اعمال و تمایلات جنسی و همچنین روان‌شناسی تراجنسیتی منتشر کرد. او مفاهیم خودشیفتگی و خودتحریکی را گسترش داد که بعدها در روان‌کاوی به‌کار رفت.
الیس از جمله پژوهشگران پیشگام داروهای روان‌گردان بود و یکی از نخستین گزارش‌های مکتوب را برای عموم مردم در مورد تجربه استفاده از مسکالین نوشت که در سال ۱۸۹۶ بر روی خودش انجام داد. او از اصلاح نژاد حمایت کرد و به عنوان یکی از ۱۶ قائم مقام انجمن اصلاح نژاد از ۱۹۰۹ تا ۱۹۱۲ خدمت کرد.
وی دانش‌آموختهٔ مدرسه پزشکی بیمارستان سنت توماس بود اما هرگز به کار منظم پزشکی نپرداخت.
کارلوس مارکس-مارست (؛ زادهٔ ۱۹۸۳) کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس و تدوین‌گر اهل اسپانیا است. وی از سال ۲۰۰۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "۱۰٬۰۰۰ کیلومتر" و "روزهای در پیش" اشاره نمود.
شورای نمایندگان کارگران و سربازان پتروگراد () شورای انقلابی شهر پتروگراد پایتخت وقت روسیه بین سال‌های ۱۹۱۷ تا ۱۹۲۴ بود. این شورا معمولاً به‌طور اختصاری شورای پتروگراد نامیده می‌شود.
شورای پتروگراد در مارس ۱۹۱۷ و پس از انقلاب فوریه به عنوان شورای نمایندگان کارگران و سربازان پتروگراد تأسیس شد، در حالی که شهر از قبل دارای یک شورای شهر به نام بود. در طول روزهای انقلاب روسیه که از مارس تا اکتبر ۱۹۱۷ ادامه داشت، شورای پتروگراد تلاش کرد تا به نهاد اصلی قدرت در سراسر روسیه تبدیل شود و خود را به عنوان یک مرکز قدرت رقیب درمقابل دولت موقت معرفی کند. رقابت شورای پتروگراد و دولت موقت در تاریخ‌نگاری شوروی به نام "دوویولاستیه" (قدرت دوگانه) شناخته می‌شود. کمیته‌های شورای پتروگراد عناصری کلیدی در رهبری انقلاب روسیه بودند و برخی از آنها شورش مسلحانه را در پایتخت در هنگام وقوع انقلاب اکتبر رهبری کردند.
ریشه شورای پتروگراد به "شورای پترزبورگ"(تا پیش از ۱۹۱۴ پتروگراد به نام پترزبورگ شناخته می‌شد) برمی‌گردد که به مدت چند ماه در زمان انقلاب ۱۹۰۵ تشکیل شد و لئون تروتسکی ریاست آن را برعهده داشت. پس از شروع جنگ جهانی اول و اعزام کارگران و کشاورزان به‌عنوان سرباز به جنگ، گروه‌های چپ به فکر سازمان‌دهی مجدد در شهرهای مختلف به ویژه در پتروگراد (پایتخت وقت روسیه) افتادند. درنتیجه انجمنی به نام "گروه مرکزی کارگران" تشکیل شد که اکثر اعضای آن را منشویک‌ها تشکیل می‌دادند. از نوامبر ۱۹۱۵ به بعد که شکست‌های روسیه در جنگ آغاز شد و تلفات روس‌ها افزایش پیدا کرد، گروه مرکزی کارگران نیز رادیکال‌تر شد و به تدریج شروع به تدارک اعتراضات و اقدامات انقلابی کرد.
با افزایش اعتراضات به ادامه جنگ و شرایط نامساعد اقتصادی که از اواخر ۱۹۱۶ شروع به بدتر شدن کرده بود، دولت روسیه از وجود گروه‌های مخالف چپ احساس خطر کرد و در نتیجه در ۲۷ ژانویه ۱۹۱۷ تمام اعضای رهبری گروه مرکزی کارگران دستگیر و در قلعه پیتر و پل زندانی شدند. با وجود دستگیری رهبران مخالفان اعتراضات ادامه پیدا کرد تا اینکه در صبح روز ۲۷ فوریه (روز آغاز انقلاب فوریه) گروهی از سربازان خشمگین که از ادامه جنگ ناراضی بودند به قلعه پیتر و پل حمله کردند و رهبران مخالفان، ازجمله اعضای گروه مرکزی کارگران را آزاد کردند. رهبران و فعالان چپ‌گرای آزاد شده از در ادامه همان روز رسماً تشکیل "شورای کارگران و سربازان پتروگراد" را اعلام کردند و روند انتخاب کادر رهبری شورا را آغاز کردند.
در عصر ۲۷ فوریه بیش از ۳۰۰ نفر از رهبران کارگری و سربازان در مراسم آغاز به کار شورای پتروگراد در کاخ تورید شرکت کردند. در گام اول یک کمیته اجرایی (با نام اختصاری "ایسپولکوم") انتخاب شد که مسئولیت اداره امور شورا را برعهده داشت. اکثر اعضای ایسپولکوم را منشویک‌ها تشکیل می‌دادند و این اعضا، نیکولای چخیدزه را به ریاست شورا برگزیدند. به فرمان ایسپولکوم، روزنامه ایزوستیا به‌عنوان ارگان خبری رسمی شورای پتروگراد برگزیده شد.
در روز بعد یعنی ۲۸ فوریه، روند گزینش اعضای عمومی شورا آغاز شد و کارخانه‌ها و پادگان‌ها نمایندگان خود را برای عضویت در شورا انتخاب کردند. اکثریت برگزیده‌شدگان دارای افکار سیاسی میانه‌رو بودند و انقلابیون تندرو مانند بلشویک‌ها به ندرت درمیان آنان یافت می‌شد. در پایان روز بیش از ۳۰۰۰ نفر به عضویت در شورا انتخاب شدند که سربازان اکثریت آن‌ها را تشکیل می‌دادند. جلسات عمومی شورا اغلب پرسروصدا و بی‌نظم بود و تصمیم‌گیری‌های اصلی معمولاً در جلسات کمیته اجرایی (ایسپولکوم) گرفته می‌شد.
شورای پتروگراد در روزهای انقلاب روسیه (از فوریه تا اکتبر ۱۹۱۷) به تدریج به یک مرجع قدرت رقیب در مقابل دولت موقت روسیه که ابتدا توسط گئورگی لووف و سپس توسط الکساندر کرنسکی رهبری می‌شد تبدیل شد. این رقابت بر سر قدرت بین دولت موقت و شورای پتروگراد وضعیتی را به وجود آورد که در تاریخ‌نگاری شوروی به قدرت دوگانه مشهور است.
کمیته اجرایی (ایسپولکوم) شورای پتروگراد اغلب با عناوینی چون بورژوا و ناسیونالیست به دولت موقت حمله می‌کرد و تصمیمات این دولت را زیر سؤال می‌برد. شورای پتروگراد به تدریج توانست قدرت دولت موقت را به چالش بکشد و کنترل زیرساخت‌هایی چون پست، تلگراف، راه‌آهن و تامین غدا را از دست دولت موقت خارج سازد. شورای پتروگراد درنهایت از این تسلط بر زیرساخت‌ها برای سرنگون کردن دولت موقت در جریان انقلاب اکتبر استفاده کرد.
فرایند صعود بلشویک‌ها به قدرت در شورای پتروگراد در طول روزهای انقلاب روسیه به "بلشویزاسیون" شورای پتروگراد مشهور است. بلشویک‌ها که در روزهای ابتدایی پس از انقلاب فوریه قدرت کمی در شوراها داشتند و تعداد اندکی از آن‌ها در شوراهایی چون پتروگراد حضور داشتند، به تدریج و طبق تزهای آوریل لنین که در آن بر تصرف شوراها تأکید شده بود اقدام به تصرف شوراهایی نظیر پتروگراد کردند و درنهایت به نیروی اصلی اپوزیسیون در مقابل دولت موقت تبدیل شدند.
پس از روزهای ژوئیه و استعفای گئورگی لووف و به قدرت رسیدن کرنسکی، بلشویک‌ها از حضور اعضای حزب سوسیالیست انقلابی و منشویک‌ها در دولت کرنسکی استفاده کردند تا خود را به‌عنوان تنها نیروی مخالف سوسیالیست تثبیت کنند. بلشویک‌ها در این زمان با بیشترین توان اقدام به تولید و پخش پروپاگاندای انقلابی بر ضد دولت موقت می‌کردند. در ماه ژوئن روزانه بیش از صدهزار نسخه از روزنامه پراودا توزیع می‌شد و در ماه ژوئیه بیش از ۳۵۰ هزار اطلاعیه و شب‌نامه بر ضد دولت موقت از سوی بلشویک‌ها پخش شد.
پس از کودتای کورنیلوف و شکست آن به‌وسیله گاردهای سرخ و نیروهای نظامی وابسته به شورای پتروگراد، فضای شورا به شدت به سمت چپ رادیکالیزه شد. از سپتامبر ۱۹۱۷ به بعد فقط عده اندکی از اعضای میانه‌روی شورا به دولت موقت وفادار بودند، درحالی‌که اکثریت رادیکال شورا به شدت مخالف دولت موقت بود. ایسپولکوم (کمیته اجرایی) شورای پتروگراد در ماه‌های سپتامبر و اکتبر کاملاً با موضع بلشویک‌ها همراه بود و با هر اقدام دولت موقت بر ضد آن‌ها مخالفت می‌کرد. حتی اعضای منشویک شورا که پس از شکست قیام بلشویک‌ها در روزهای ژوئیه با دستگیری آن‌ها موافق بودند از ماه سپتامبر به بعد با نظر آن‌ها همراه شدند. در جریان کودتای کورنیلوف، کرنسکی دستور داد که برای دفاع از شهر در مقابل نظامیان بیش از ۴۰ هزار قبضه سلاح بین کارگران و گاردهای سرخ که بلشویک‌ها اکثریت آن‌ها را تشکیل می‌دادند توزیع شود. بسیاری از این اسلحه‌ها درنهایت در جریان انقلاب اکتبر بر ضد خود دولت موقت استفاده شد.
قصد بلشویک‌ها برای تصرف شورای پتروگراد بالاخره در اواخر سپتامبر به نتیجه رسید و اعضای شورای پتروگراد که حال بلشویک‌ها اکثریت آن‌ها را تشکیل می‌دادند در ۲۵ سپتامبر لئون تروتسکی را به‌عنوان رئیس جدید خود برگزیدند. انتخاب تروتسکی فرایند تبدیل شورای پتروگراد به یک نهاد انقلابی بلشویکی که از ماه آوریل آغاز شده بود را به پایان رساند.
در ۶ اکتبر با پیشروی آلمان در جبهه جنگ، پتروگراد در خطر اشغال نظامی قرار گرفت. دولت موقت تصمیم گرفت که پتروگراد را تخلیه کند و پایتخت را به مسکو منتقل کند. ایسپولکوم شورای پتروگراد به شدت این تصمیم را محکوم کرد و تروتسکی بخش سربازان شورا که اکثریت آن را منشویک‌ها تشکیل می‌دادند را وادار کرد تا قطعنامه‌ای را برای محکوم کردن تصمیم دولت موقت صادر کند. دولت موقت درنهایت بر اثر فشار شورای پتروگراد تصمیم تخلیه را لغو کرد. کرنسکی سپس تصمیم گرفت که سربازان پادگان پتروگراد را به جبهه اعزام کند، تصمیمی که مجدداً با مقاومت از سوی شورای پتروگراد روبرو شد و سرانجام لغو شد.
در ۹ اکتبر شورای پتروگراد تصمیم به ایجاد یک کمیته دفاع انقلابی برای مقابله با اشغال احتمالی پایتخت توسط آلمان گرفت. تروتسکی با حمایت بلشویک‌ها و اس‌ارهای چپ قطعنامه‌ای را پیشنهاد کرد که وظایف کمیته تازه تأسیس را شامل دفاع از انقلاب در مقابل اشغال آلمان و همچنین دشمنان داخلی انقلاب می‌کرد. علی‌رغم مقاومت منشویک‌ها، ایسپولکوم این قطعنامه را در ۱۲ اکتبر پذیرفت و قطعنامه سرانجام در ۱۶ اکتبر به تصویب مجمع عمومی شورای پتروگراد رسید. کمیته تازه ایجاد شده، کمیته نظامی-انقلابی (میلرِوکوم) شورای پتروگراد نام گرفت.
ریاست کمیته نظامی انقلابی را پاول لازیمیر، یکی از اعضای "اس‌ارهای چپ" که به مواضع بلشویک‌ها نزدیک بود برعهده داشت و معاونت وی را " نیکولای پودوُیسکی" بلشویک عهده‌دار بود. به‌خاطر نفوذ پودویسکی، کمیته نظامی انقلابی عملاً به سازمان نظامی بلشویک‌ها تبدیل شد. با ایجاد کمیته نظامی انقلابی پتروگراد، دولت موقت عملاً کنترل خود را بر اکثریت نیروهای نظامی مستقر در پایتخت از دست داد زیرا عده اندکی از نظامیان بودند که با نظرات انقلابی بلشویک‌ها موافق نبودند.
در ۲۱ اکتبر کمیته نظامی انقلابی به به پادگان پتروگراد که فرماندهان آن هنوز به دولت موقت وفادار بودند دستور داد که نیروهای خود را به بخش سربازان شورای پتروگراد تسلیم کند. فرمانده ارشد پادگان، کلنل پولکوفنیکوف که به شدت با بلشویک‌ها مخالف بود از این فرمان سرپیچی کرد. کمیته نظامی انقلابی در یک اطلاعیه عمومی سرپیچی پولکوفنیکوف از تصمیم شورا را نشانه بارز ضدیت با انقلاب دانست و با لحنی تند از فرماندهان پادگان پتروگراد انتقاد کرد. فرماندهان پادگان پیشنهاد یک مذاکره بین خود و کمیته نظامی انقلابی را مطرح کردند، مذاکره‌ای که در ۲۳ و ۲۴ اکتبر انجام شد اما موفقیت‌آمیز نبود.
در شب ۲۴ اکتبر نیروهای وابسته به دولت موقت که اقدام نظامی بلشویک‌ها را قریب‌الوقوع می‌دیدند سعی کردند تا با انجام یک حمله پیشگیرانه نیروهای نظامی بلشویک‌ها را از کار بیندازند. به این صورت انقلاب اکتبر آغاز شد. نیروهای کمیته نظامی انقلابی در واکنش اقدام به تصرف تلگراف‌خانه مرکزی پتروگراد و پل‌های روی رود نوا، که بخش مرکزی شهر را به حومه متصل می‌کرد کردند. در فاصله شب ۲۴ اکتبر تا صبح ۲۵ اکتبر نیروهای کمیته نظامی انقلابی تقریباً تمام زیرساخت‌های اساسی پتروگراد را به سرعت و بدون مقاومت خاصی تصرف کردند، زیرا تقریباً تمامی نیروهای نظامی مؤثر پایتخت از قبل با آنان همراه شده بودند و با اهداف آنان همدل بودند.
در ساعت ۱۰ صبح ۲۵ اکتبر، کمیته نظامی انقلابی با انتشار بیانیه‌ای که در حقیقت توسط شخص لنین نوشته شده بود اعلام کرد که دولت موقت سقوط کرده و قدرت آن به‌طور کامل به شورای پتروگراد انتقال یافته‌است. در بعدازظهر آن روز تروتسکی رسماً در شورای پتروگراد اعلام کرد که این شورا از این لحظه تنها دارنده قدرت در روسیه است. ساختمان شورای پتروگراد در آن زمان مملو از نمایندگان بلشویک و اس‌ار چپ بود که برای دومین کنگره سراسری شوراها از سراسر روسیه به پتروگراد آمده بودند.
در شب ۲۵ اکتبر تروتسکی رسماً دومین کنگره شوراهای کارگران و سربازان سراسر روسیه را در ساختمان مؤسسه اسمولنی که در آن زمان به‌عنوان محل استقرار شورای پتروگراد درنظر گرفته شده بود افتتاح کرد. همزمان با افتتاح کنگره سراسری شوراها، اعضای کمیته نظامی انقلابی به رهبری ولادیمیر آنتونف-افسینکو به کاخ زمستانی پتروگراد محل استقرار وزرای دولت موقت حمله کردند. با تصرف کاخ زمستانی، دولت موقت روسیه رسماً سقوط کرد و تمام قدرت به دست شوراها افتاد. ولادیمیر لنین شخصاً به جلسه کنگره شوراها در ساختمان اسمولنی آمد تا تصرف آخرین سنگر دولت موقت در پایتخت و پیروزی انقلاب اکتبر را به نمایندگان کارگران و سربازان اعلام کند.
۱۰٬۰۰۰ کیلومتر () یک فیلم عاشقانه درام با کارگردانی کارلوس مارکس-مارست است که در سال ۲۰۱۴ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می‌توان به ناتالیا تنا و داوید برداگر اشاره کرد.
جادوگر (انگلیسی: Witchboard) یک فیلم فراطبیعی ترسناک آمریکایی آماده اکران به کارگردانی چاک راسل و نویسندگی مشترک راسل و گرگ مک‌کی است. این بازسازی فیلمی به همین نام جادوگر (فیلم ۱۹۸۶) می‌باشد، و جیمی باور، مدیسون آیسمن، آرون دومینگز، آنتونیا دسپلات و چارلی تاهان در این فیلم بازی می‌کنند. این فیلم قرار است در تاریخ نامشخصی در سال ۲۰۲۴ منتشر شود.
امیلی، نامزدش کریستین و گروه دوستانشان با بازسازی یک کالسکه قدیمی، یک کافه ارگانیک جدید در محله فرانسوی نیواورلئان باز کرده‌اند. با این حال، وقتی امیلی یک تخته آونگ باستانی را پیدا می‌کند که زمانی برای احضار ارواح استفاده می‌شد، همه چیز به سمت تاریکی تغییر می‌کند و …
تصویربرداری اصلی در مونترآل و نیواورلئان از آوریل تا ژوئن ۲۰۲۳ انجام شد.
پترا () یک فیلم تراژدی- - - - اسپانیایی به کارگردانی خائیمه رُسالِس است که در سال ۲۰۱۸ منتشر شد. این فیلم در بخش دو هفته کارگردانان جشنواره فیلم کن ۲۰۱۸ اکران شد.-
میشل گاستامبیده (؛ زادهٔ ) فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان فیلم اهل اسپانیا است. او در آپ، وکلوز، فرانسه به دنیا آمد و در پامپلونا نابارا بزرگ شد و بعدها به سان سباستیان نقل مکان کرد.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "خزانه" و "پترا" اشاره نمود.
قاچاق جنسی سایبری، سوء استفاده جنسی از طریق پخش زنده اینترنتی، pp. 1–4. وب گردی/مشاهده سوءاستفاده جنسی از طریق وب‌کم یا بهره‌کشی جنسی تسهیل‌شده توسط فناوری‌های اطلاعات و ارتباطات (ICTs) یک نوع جرم سایبری است که شامل قاچاق جنسی و پخش زنده اعمال جنسی اجباری و/یا تجاوز جنسی در وب‌کم می‌شود.
قاچاق جنسی سایبری از جنایات جنسی متمایز است. قربانیان توسط قاچاقچیان به «آشیانه‌های سکس سایبری» منتقل می‌شوند، که مکان‌هایی با وب کم و دستگاه‌های متصل به اینترنت با نرم‌افزار پخش زنده هستند. در آنجا، قربانیان مجبور به انجام اعمال جنسی بر روی خود یا دیگران در بردگی جنسی می‌شوند یا توسط قاچاقچیان یا به کمک دستیار مهاجمان در ویدیوهای زنده تجاوز جنسی می‌شوند. به قربانیان غالباً دستور داده می‌شود که مشتریان یا خریدارانی را که از راه دور و نزدیک پرداخت می‌کنند، را روی صفحه‌های مشترک به صورت زنده تماشا کنند و دستورهای آنها را دنبال کنند. این اغلب یک شکل سایبری تجاری شده از روسپیگری اجباری است. p. 43. زنان، کودکان، و افراد فقیر به ویژه در برابر سکس اینترنتی اجباری آسیب‌پذیر هستند. تصاویر ارتباطات با واسطه رایانه که در جریان جنایت تولید می‌شود، نوعی پورنوگرافی تجاوز جنسی یا پورنوگرافی کودکان است که فیلمبرداری و به‌صورت رایانش بی‌درنگ پخش می‌شود و می‌توان آن را ضبط کرد.
هیچ داده‌ای در مورد میزان قاچاق جنسی سایبری در جهان وجود ندارد. فناوری برای تشخیص تمام حوادث پخش زنده جرایم هنوز توسعه نیافته‌است. سالانه میلیون‌ها گزارش از قاچاق جنسی سایبری به مقامات ارسال می‌شود. این یک صنعت غیرقانونی با ارزش میلیاردها دلار است که با عصر اطلاعات به وجود آمد و با جهانی شدن مرتبط است. این صنعت از گسترش جهانی ارتباطات و انتشار جهانی اینترنت و تلفن‌های هوشمند، به ویژه در کشورهای در حال توسعه، افزایش یافته‌است.
همچنین استفاده از نرم‌افزارها، سیستم‌های ارتباطی رمزگذاری‌شده و فناوری‌های شبکه که به‌طور مداوم در حال تکامل هستند، و همچنین رشد و توسعه سامانه‌های بین‌المللی پرداخت تجارت الکترونیک با خدمات انتقال وجه و رمزارز که هویت انتقال دهنده را پنهان می‌کنند، این فرایند را تسهیل کرده‌است.
ماهیت جنایت فراملی و مقیاس جهانی «قاچاق جنسی سایبری» ایجاب می‌کند که ملت‌ها، شرکت‌ها و سازمان‌های جهان واکنشی واحد برای کاهش حوادث جنایت داشته باشند. از قربانیان محافظت، نجات، و بازپروری کنند و عاملان را دستگیر و تحت تعقیب قرار دهند. برخی از دولت‌ها تبلیغات و کمپین‌های رسانه‌ای را آغاز کرده‌اند که بر آگاهی از جرم متمرکز است.
آنها همچنین سمینارهای آموزشی را برگزار کرده‌اند تا به مجریان قانون، دادستان‌ها، و سایر مقامات، و همچنین کارگران سازمان غیردولتی آموزش دهند تا با این نوع جرم مبارزه کنند و خدمات مراقبت‌های پس از تروما را ارائه دهند. در قرن بیست و یکم، قوانین جدیدی برای مبارزه با قاچاق جنسی سایبری نیاز است. pp. 201-203.
سایبر، به عنوان یک فرم ترکیبی، به معنای «مرتبط با شبکه‌های ارتباطی الکترونیکی، به ویژه اینترنت» تعریف می‌شود. قاچاق جنسی، قاچاق انسان به منظور استثمار جنسی، از جمله بردگی جنسی است. قربانیان به «آشیانه‌های سکس سایبری» قاچاق یا انتقال داده می‌شوند، که اتاق‌ها یا مکان‌هایی مجهز به وب‌کم هستند. جرایم سایبری همچنین شامل انتقال یا پخش زنده تصاویر بدن قربانیان و تعرض جنسی در وب بی‌درنگ از طریق رایانه دارای وب کم به رایانه‌های دیگر متصل به اینترنت، است. بنابراین بخشی در دنیای فیزیکی یا واقعی رخ می‌دهد، زیرا تجاوز جنسی واقعی است و بخشی در فضای سایبری است.
قربانیان، عمدتاً زنانو کودکان، مورد ربوده شدن،تهدید یا فریب قرار می‌گیرند. برخی تحت تأثیر موادمخدر قرار می‌گیرند. آنها اسیر می‌شوند ودر اتاق‌هایی با پنجره‌های پوشیده یا بدون پنجره و مجهز به دوربین ویدئویی نگهداری می‌شوند. آنها آسیب‌های جسمی و روانی را تجربه می‌کنند. تجاوز گروهی در وب‌کم رخ داده‌است. برخی مجبور به زنا با محارم می‌شوند. قربانیان از خوردن غذا محروم شده‌اند، از خواب محروم شده‌اند، و گاهی مجبور شده‌اند در هنگام بیماری نیز به اجرای وظایف بپردازند. آنها در زمان اسارت به بیماری‌هایی از جمله سل مبتلا شده‌اند. تعدادی مورد حمله قرار می‌گیرند یا شکنجه می‌شوند.
قربانیان می‌توانند در هر مکانی که قاچاقچیان جنسی سایبری، کامپیوتر، تبلت یا تلفن با اتصال اینترنت دارند مورد سوء استفاده قرار گیرند. این مکان‌ها، که معمولاً به عنوان «آشیانه‌های سکس سایبری» نامیده می‌شوند، می‌تواند در خانه‌ها، هتل‌ها، ادارات، کافی‌نت‌ها و سایر مشاغل باشد که شناسایی آنها را برای مجریان قانون بسیار دشوار یا غیرممکن می‌کند. تعداد قربانیان قاچاق سکس سایبری مشخص نیست. برخی از قربانیان به‌طور همزمان در فاحشه خانه یا مکان دیگری مجبور به تن‌فروشی می‌شوند.
نجات‌هایی که شامل «بهره‌کشی جنسی تجاری از کودکان» توسط والدین است، اغلب مستلزم جدایی خردسالان از خانواده و ایجاد زندگی جدید برای آنها در یک پناهگاه امن است.
برخی از قربانیان به‌طور فیزیکی جابه‌جا و اسیر نمی‌شوند، بلکه قربانی اخاذی آنلاین هستند. آنها تهدید می‌شوند، با به‌کارگیری وب‌کم اخاذی جنسی می‌شوند، یا مورد آزار و اذیت قرار می‌گیرند تا از خود در حال انجام اعمال جنسی به صورت آنلاین فیلمبرداری کنند.
قربانیان مجبور به نفوذ به خود شده‌اند، چیزی که «تجاوز جنسی از راه دور» نامیده می‌شود. برخی دیگر نیز فریب می‌خورند، از جمله توسط شرکای عاشقانهٔ جعلی که در واقع توزیع کنندگان فیلم‌های تجاوز جنسی یا پورنوگرافی کودکان هستند، تا از خودارضاییِ خود فیلم بگیرند. این ویدیوها به صورت زنده برای خریداران پخش می‌شوند یا برای فروش در آینده ضبط می‌شوند.
کسانی که از طبقه پایین‌تر، تبعیض نژادی، اقلیت یا سایر آسیب‌های اجتماعی هستند در معرض خطر بیشتری برای قربانی شدن قرار دارند. قاچاق سکس سایبری، قاچاق جنسی سایبری یا انتشار بدون رضایت محتوای جنسی شامل زنان و دختران، که اغلب با تهدید همراه است، به عنوان «خشونت جنسی دیجیتال» یا «خشونت مبتنی بر جنسیت آنلاین» نامیده می‌شود.
قربانیان، علی‌رغم اجبار، همچنان در برخی از حوزه‌های قانونی، جرم انگاری شده و مورد پیگرد قرار می‌گیرند.
قاچاقچیان قربانیان را به مکان‌هایی مجهز به وب‌کم و نرم‌افزارهای پخش زنده منتقل می‌کنند. آن‌ها به متجاوزان کمک می‌کنند و سپس مرتکب جنایات جنسی می‌شوند و فیلم‌برداری می‌کنند تا فیلم‌های پورنوگرافی تجاوز جنسی یا پورنوگرافی کودکان به صورت رایانش بی‌درنگ تولید کنند که ممکن است ضبط شده یا نشده باشد. مخاطبان آنلاین یا مصرف‌کنندگان، که اغلب از کشور دیگری هستند، ممکن است دستوراتی به قربانیان یا تجاوزکنندگان صادر کنند و هزینه‌ای بابت خدمات پرداخت کنند. متجاوزان مرد و زن، که پشت یک مانع مجازی و اغلب به صورت ناشناس فعالیت می‌کنند، از کشورهای مختلف جهان و از هر طبقه اجتماعی و اقتصادی آمده‌اند. برخی از قاچاقچیان و متجاوزان؛ اعضای خانواده، دوستان و آشنایان قربانیان بوده‌اند. قاچاقچیان ممکن است بخشیِ از یا با کمک سازمان‌های جنایتکار بین‌الملل، باندهایِ محلی یا حلقه‌هایِ جرمیِ کوچک باشند یا فقط یک نفر باشند. آنها به‌طور مخفیانه فعالیت می‌کنند و گاهی ساختارهای هماهنگ شده‌ای ندارند که می‌توانند توسط مقامات ریشه کن شوند. اکثر خریداران یا مصرف‌کنندگان مردان هستند. ماهیت رمزگذاری شده فناوری مدرن باعث می‌شود که پیدا کردن متجاوزان دشوار باشد. برخی از آنها به دنبال رضایت جنسی هستند. قاچاقچیان برای به دست آوردن خریداران، کودکان را در اینترنت تبلیغ می‌کنند. منابع حاصل از قاچاق جنسی سایبری قابل شستشو است.
شکارچیان جنسی از خارج از کشور به دنبال خدمات پخش زنده یا سفارشی هستند که از کودکان بهره‌کشی جنسی می‌کنند. آنها برای جلب اعتماد قاچاقچیان محلی، اغلب والدین یا همسایگان قربانیان را قبل از وقوع آزار جنسی، تهدید می‌کنند.
قاچاق جنسی سایبری، جزئی از جرم‌های مبتنی بر اینترنت است. مجرمان از شبکه‌های رسانه‌های اجتماعی، ویدیو کنفرانس، صفحات دوست‌یابی آنلاین، اتاق‌های گفتگوی آنلاین، اپ موبایل، سایت‌ها و دامنه‌های دارک وب و سایر صفحات و دامنه‌ها استفاده می‌کنند. آنها همچنین از تلگرام و سایر برنامه‌های خدمات پیام‌رسانی فوری مبتنی بر خدمات ابری و صوتی مبتنی بر IP و همچنین پلتفرم‌های همتابه‌همتا (P2P)، شبکه خصوصی مجازی (VPN) و پروتکل‌ها و نرم‌افزارهای تور و برنامه‌های دیگر استفاده می‌کنند تا فعالیت‌های خود را به صورت ناشناس انجام دهند.
مصرف‌کنندگان با استفاده از وسترن یونیون، پی پل و سایر سامانه‌های پرداخت تجارت الکترونیک به قاچاقچیان؛ که گاهی اعضای خانواده قربانی هستند، پرداخت کرده‌اند.
قاچاق جنسی سایبری، معمولاً در برخی از وب‌سایت‌های دارک وب رخ می‌دهد که در آن به کاربران پوشش فنی پیچیده‌ای در برابر شناسایی ارائه می‌شود.
مجرمان از فیس‌بوک و سایر فناوری‌های رسانه‌های اجتماعی استفاده می‌کنند.
آنها از طریق آگهی‌های شغلی جعلی قربانیان را جذب می‌کنند. این کار را با ایجاد آژانس‌های کاریابی جعلی انجام می‌دهند تا قربانیان با مجرم ملاقات کنند. این آگهی‌هایِ کاریابیِ جعلی می‌تواند مواردی مانند شغل‌های مدلینگ باشد. رسانه‌های اجتماعی به متجاوزان کمک می‌کند تا به‌طور همزمان با چندین نفر ارتباط برقرار کنند. آنها به‌طور مداوم درخواست‌های دوستی ارسال می‌کنند تا شانس خود را برای جذب قربانی افزایش دهند. رسانه‌های اجتماعی به متجاوزان این امکان را می‌دهد تا هویت خود را پنهان کنند. در رسانه‌های اجتماعی می‌توانید هرکسی که می‌خواهید باشید؛ بنابراین، مجرمان از حساب‌های جعلی برای جلب توجه قربانیان استفاده می‌کنند بیشتر متجاوزان به عنوان یک شخص جذاب که زندگی شاد و مجللی دارد، عمل می‌کنند. این برای جذب کاربران آسیب‌پذیری است که به آن تجملات علاقه‌مند هستند، استفاده می‌شود. افرادی که به شدت خواهان یک زندگی لوکس هستند، آسان‌ترین هدف هستند. آنها درگیر این تقلب هستند که آنها نیز می‌توانند مانند آن حساب‌های جعلی زندگی کنند. علاوه بر این، افراد جوان تر بیشتر قربانی «قاچاق جنسی سایبری» در رسانه‌های اجتماعی می‌شوند. درواقع آنها آگاهی کمتری دارند و هنوز در حال یادگیری استفاده از رسانه‌های اجتماعی هستند. علاوه بر این، نوجوانان در رسانه‌های اجتماعی آسیب پذیرتر هستند زیرا در حال کاوش هستند. نوجوانان می‌توانند از رسانه‌های اجتماعی برای کشف تمایلات جنسی خود استفاده کنند. این باعث می‌شود که آنها برای متجاوزان قابل دسترس تر شوند. بدون راهنمایی، نوجوانان در معرض خطر افتادن به دام‌ها و ترفندهای استفاده شده برای جذب آنها به «قاچاق جنسی سایبری» هستند. علاوه بر این، احتمال کمتری دارد که تشخیص دهند چه زمانی امنیت آنها در خطر است. مجرمان با قربانیان خود در رسانه‌های اجتماعی رابطه عاشقانه جعلی برقرار می‌کنند تا از آنها سوء استفاده کنند. مجرمان قربانیان را متقاعد می‌کنند که عمل جنسی انجام دهند. آنها می‌توانند این عمل‌های جنسی را از طریق ابزارهایی مانند وب‌کم انجام دهند. در رسانه‌های اجتماعی ارسال عکس یا فیلم رایج تر است. قربانیان عکس‌ها یا ویدیوهای صریح را ارسال می‌کنند زیرا به «دوست» خود در رسانه‌های اجتماعی اعتماد دارند. قربانیان این کار را از روی «عشق» یا ساده لوحی انجام می‌دهند. برخی دیگر به دلیل ترس این عمل‌ها را انجام می‌دهند، زیرا می‌ترسند با اطلاعاتی که قبلاً در زمان دوستی با مجرم به اشتراک گذاشته‌اند، تهدید شوند. با این حال، وقتی یک بار عمل جنسی را انجام می‌دهند، تبدیل به یک چرخه بی پایان می‌شود. درواقع پس از اینکه قربانیان این اعمال جنسی را انجام می‌دهند، مجرمان از آن به عنوان اهرم فشار استفاده می‌کنند؛ آنها را تهدید می‌کنند که اعمال جنسی بیشتری انجام دهند یا آنچه را که قبلاً از آنها دارند با خانواده و دوستانش در میان می‌گذارند.
آنها از سایت‌های آنلاین مانند اینستاگرام برای تبلیغ خدمات جنسی استفاده می‌کنند.
قاچاق جنسی سایبری در اسکایپ و سایر برنامه‌های ویدئو کنفرانس رخ می‌دهد. پدوفیل‌ها با استفاده از خدمات پخش زنده این برنامه‌ها سوء استفاده جنسی از کودکان را هدایت می‌کنند.
پلیس فدرال استرالیا (AFP) جنایات قاچاق سایبری را در داخل و منطقه آسیا و اقیانوسیه بررسی می‌کند.