moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
این مادران در حالی که سعی می‌کردند از سرنوشت فرزندانشان آگاه شوند و بدانند چه بلایی بر سر آنها آورده‌اند، خود را سازماندهی کردند و در سال ۱۹۷۷ در میدان پلازا مایو در بوئنوس آیرس، در مقابل کاخ ریاست‌جمهوری در حالی که دولت می‌خواست همه مردم کشور ساکت باشند، تجمع کردند. حضور علنی این مادران دوران زندگی، خانواده‌های درهم شکسته و میزان قساوت اعدام‌ها توسط نیروی زمینی آرژانتین را به نمایش گذاشت، به لحاظ حقوقی، اقدام مادران میدان مایو پاسخی به دادخواهی و نقض حقوق بشر بود. این زنان با هم یک نیروی پویا و غیرمنتظره ایجاد کردند که در مخالفت با محدودیت‌های سنتی زنان و مادران در آمریکای لاتین بود. مادران با هم می‌آمدند، به راه می‌افتادند، اطلاعات محل تجمع را هماهنگ می‌کردند، در انجام این اقدامات نقض حقوق بشر را برای جهان به روشنی مورد تأکید قرار می‌دادند و آگاهی‌ها در مورد مقیاس‌های محلی و جهانی را افزایش می‌دادند. میراث آن‌ها و پیشرفت‌های بعدی‌شان به دلیل سازماندهی مداوم این گروه بود، به‌کارگیری نمادها و شعارها و اعتراضات هفتگی خاموش آنها از موفقیت‌های کارشان بوده‌است. امروزه، مادرانی که خواستار مبارزه برای احترام به حقوق بشر در آمریکای لاتین یا جاهای دیگر هستند، این مادران را الگو قرار می‌دهند.. Denver University, Case Specific Briefing Paper, "Mothers of the Plaza de Mayo: First Responders for Human Rights", 2011. Accessed: May 4, 2015.
دولت نظامی آسوسنا ویافلور، بنیانگذار مادران میدان مایو، را همراه با دو راهبه‌ی فرانسوی همراهش به‌نام‌های آلیس دومون و لیونی دوکه ربود و آنان را زیر شکنجه به قتل رساند. خورخه رافائل ویدلا چهل و سومین رئیس‌جمهور آرژانتین به همراه آلفردو آستیز از مقامات دولت نظامی وقت بودند که فرمان قتل‌ها را صادر کرده بودند و در سرکوبی مادران و دیگر مخالفان نقش داشتند. آنان در سال‌های ۲۰۱۰ و ۲۰۱۲ به جرم جنایت علیه بشریت در دادگاهی در آرژانتین محاکمه و به حبس ابد محکوم شدند. این وقایع در طول جنگ کثیف رخ داد.. "Purdue University Press", article, "Textual Strategies to Resist Disappearance and the Mothers of Plaza de Mayo", 2007. Accessed: May 4, 2015.
لی هارپر (؛ زادهٔ ) فوتبالیست اهل بریتانیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آرسنال، باشگاه فوتبال والسال، باشگاه فوتبال کویینز پارک رنجرز، باشگاه فوتبال نورث‌همپتون تاون، باشگاه فوتبال میلتون کینز دونز، باشگاه فوتبال سیتینگبورو، و باشگاه فوتبال میلتون کینز دونز اشاره کرد.
میرزا قدیم ایروانی () نقاش آذربایجانی می‌باشد، که در قرن ۱۸ در شهر ایروان خانات ایروان زندگی کرده‌است.Görkəmli Azərbaycan rəssamı Mirzə Qədim İrəvani
میرزا قدیم ایروانی در سال ۱۸۲۵ در شهر ایروان خانات ایروان چشم به دنیا گشود. پدر وی استاد منبت‌کاری ماهری بود. میرزا قدیم پس از آنکه دوره راهنماییش را در ایراوان پشت سر گذاشت، وارد مدرسه «اصول جدید» شد.Əsgər Zeynalov, İrəvan ziyalıları, Bakı, "Oğuz eli", 1999
پس از فارغ‌التحصیل شدن در این مدرسه، راه تفلیس را در پیش گرفته و آنجا در دانش سرایی به ادامه تحصیل پرداخت. وی در سال‌های ۱۸۴۰ به ایروان بازگشته و تا آخر عمرش در کنار فعالیت‌های هنری به‌عنوان تلگرافچی نیز مشغول کار شد. آثار میرزا قدیم ایروانی عبور از روش سنتی مشروطی به هنر واقع‌گرایانه تلقی می‌شود.The founder of Azerbaijani panel painting- Mirza Kadym Irevani
وی در سال ۱۸۷۵ دار فانی را وداع گفت.
در بدو فعالیت هنری اش، وی بیشتر روی روش تزئینی متمرکز شده و تابلوها و نقش‌هایی برای دوخت‌های هنری می‌آفرید. وی در طول این دوره، دیگر ترکیب‌های آمیخته‌ای از تنوع‌های گل و شکوفه‌های مختلفی همچون رز و سوسن ایجاد و همچنین تصویرهای زنده و واقعی پرندگان را تجسم می‌نمود. همان آثار که، متمایز از رنگ‌کاری مینیاتوری سنتی می‌باشند، جلوه دهنده آشنایی هر چه نزدیکتر میرزا قدیم ایروانی با نگارگری اروپایی هستند. وی در ابتدای فعالیتش در کنار خلاقیت‌های یاد شده، چندین پرتره روی کاغذ، شیشه و آینه نیز پدیدآورده است.Görkəmli Azərbaycan rəssamı Mirzə Qədim Irəvani
خلاقیت میرزا قدیم ایروانی موید وجود شکل‌های سه‌پایه نقاشی در هنر آذربایجانی است. وی در طول آفرینش خویش به پرتره‌نگاری زن نیز پرداخته‌است، که دو تا از آنها «زن نشسته» و «زن جوان» نام دارند که با الهام از شخصیت زن توصیف شده در فولکلور آذربایجانی و اشعار ملاپناه واقف، با بهره‌مندی از ظرافت‌های حرفه نقاشی و هنرنمایی هر چه تمام تر خلق گردیده‌اند.MİRZƏ QƏDİM İRƏVANİNİN YARADICILIĞI
این دو اثر که، در اواسط قرن ۱۹ میلادی نگارگری شده‌اند، بیشتر سنت‌های مینیاتوری قرون وسطایی را از خود نشان می‌دهند. امروزه هر دو نقش در موزه ملی هنر جمهوری آذربایجان در معرض نمایش گذاشته شده‌اند.
برخی از نقاشی‌های میرزا قدیم ایروانی در «کاخ سردار» واقع در ایروان موجود بود، که سه پرتره به اسامی «فتح‌علی شاه»، «عباس میرزا»، «ماه تلت خانم»، «وجیه‌الله میرزا» را دربرمی‌گرفت. افزون بر اینها، پرتره ای موسوم به «سرباز گمنام» نیز در داخل کاخ وجود داشت؛ ولی در نتیجهٔ تخریب کاخ مزبور در سال ۱۹۱۴م. تمام این پرتره‌ها جز پرتره‌های «فتح‌علی شاه» و «عباس میرزا» که از دیوارها برداشته و به شهر تفلیس منتقل شدند، از بین رفتند. فقط نسخه‌هایی از این پرتره‌ها به جا مانده‌است.About Mirza Kadym Iravani
می‌توان از بقیهٔ نقاشی‌های ایروانی از «زن رقاص»، «درویش»، «پهلوان»، «سرباز سواره» نیز اسم برد.
در اواخر قرن ۱۹ میلادی، هنرهای تجسمی آذربایجانی تحت تأثیر تفکرات دمکراتیک، اندیشه‌های فلسفی مترقی، هنجارهای جدید زیبایی و ابدیات نوین در محیطی که، روشنفکران وقت آذربایجانی مانند میرزا فتحعلی آخوندزاده، حسن بیگ زردابی، سید عظیم شیروانی و غیره… فعال بودند، به پیشرفت خود استمرار می‌داد.Təsviri incəsənətimizin ilk realist rəssamı
در این وهله، مشخصاتی که، جهت‌های اصلی توسعه هنرهای تجسمی آذربایجانی را در میان می‌گذاشتند، شامل عبور تدریجی از سبک تزئینی مشروطی مختص قرون وسطی به روش نقاشی واقع گرایانه و غنی‌سازی شکل‌های هنری و ایجاد انواع جدید بود. این غنی سازی‌ها را می‌توان در آثار مصوران منسوب به این دوره زمانی چون «م. نواب»، خورشیدبانو ناتوان، «اوستا قنبر قره‌باغی» و غیره… دید.
بیل هارپر (; – ) فوتبالیست اهل بریتانیا بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آرسنال، و باشگاه فوتبال هیبرنین، باشگاه فوتبال پلیموث آرگیل، باشگاه فوتبال آرسنال، و تیم ملی فوتبال اسکاتلند اشاره کرد.
اکواستار () یک شرکت مخابراتی و ماهواره‌ای در ایالات متحده آمریکا است.
این شرکت که در سال ۱۹۸۰ میلادی تأسیس شده مقر آن در شهر انگلوود، کلرادو است و در سال ۲۰۱۶ دارای ۲۰۰۰ کارمند بوده‌است.
راه‌آهن لندن و جنوب غربی () یا LSWR شرکت ترابری ریلی در انگلستان بود که بین سال‌های ۱۸۳۸ و ۱۹۲۲ فعالیت می‌کرد. این شرکت خطوط راه‌آهن بین لندن تا پلیموت) را در اختیار داشت. این شرکت در ۱۹۲۳ با شرکت راه‌آهن جنوبی ادغام شد.
ایشان کَتَّر (متولد ۱ نوامبر ۱۹۹۵) بازیگر هندی است. پسر بازیگران راجش کتر و نیلیما عظیم است. او اولین بار به عنوان یک کودک در سال ۲۰۰۵ در فیلم "Vaah!Life Ho Toh Aisi! ظاهر شد که درآن" برادر ناتنی اش شاهد کاپور درخشید. او در بزرگسالی در درام ساخته مجید مجیدی به نام "فراتر از ابرها" (۲۰۱۷) که در آن او نقش یک فروشنده مواد مخدر را بازی می‌کرد و همچنین در درام عاشقانه Dhadak (2018 درخشید.
ایشان کتر پسر بازیگران بالیوود، نیلیما عظیم و راجش کتر؛ و برادر ناتنی شاهد کاپور است. او پسر نیلیما عظیم از ازدواج اولش با بازیگر پانکاج کاپور است.خاطر خود را به عنوان کسی که به ارزش‌های طبقه متوسط خود افتخار می‌کند توصیف می‌کند. او توضیح می‌دهد که در یک خانواده غنی از نظر فرهنگ و سینما و هنرهای نمایشی بزرگ شده‌است و برای پیشرفت در هنر بسیار کار کرده‌است.I’m proud of my middle-class background, says Ishaan Khatter, , 7 April 2018. خاطر در Jamnabai Narsee مدرسه و Billabong دبیرستان بین‌المللی، Juhu در بمبئی تحصیل کرده‌است. او همچنین در آکادمی Shiamak داور رقص را آموخته‌است.
ایشان کتر برنده بهترین بازیگر جایزه در 5th International Bosphorous جشنواره برای عملکرد خود در "فراتر از ابرها شد".
لایحه محافظت از یادمان‌های باستانی ۱۸۸۲ () مصوبه‌ای در پارلمان بریتانیا بود. این لایحه را لاباک، که نمایندهٔ لیبرال میدستون در پارلمان بود، در سال ۱۸۷۳ لایحه‌ای با نام «محافظت از یادمان‌های ملی»{ را در پارلمان مطرح کرد. این طرح رای نیاورد.
لاباک در شش سال آتی هر سال این لایحه را در پارلمان مطرح کرد و هر بار شکست خود. لاباک در یکی از این مجالس متن کامل هفت مشعل معماری دوستش جان راسکین را خواند.
با این حال محافظه‌کاران به رهبری بنجامین دیزرائیلی پیشنهادهای حداقلی لاباک را تهدیدی برای حقوق مالک می‌دیدند.
در نهایت در ۱۸۸۲ و با پیروزی لیبرال‌ها به رهبری ویلیام اوارت گلدستون در انتخابات لایحه محافظت از یادمان‌های باستانی تصویب شد.
نشنال تراست نیز در سال ۱۸۹۵ تأسیس شد.
سر ادموند آنتروباس (; – ) بارون و سیاستمدار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. املاک او شامل محوطهٔ استون‌هنج می‌شد. در اواخر عمر او دولت انگلستان تلاش کرد برای محافظت از یادمان‌های باستانی، محوطهٔ استون‌هنج را از او بخرد ولی سر ادموند تا آخر عمرش به مأموران دولتی حتی اجازهٔ نزدیک شدن به استون‌هنج را نداد.
سکه جفرسون سکه پنج سنتی ضرب شده ایالات متحده از سال ۱۹۳۸ بوده، که جایگزین سکه بوفالو شد. از سال ۱۹۳۸ تا سال ۲۰۰۴ روی سکه‌های ۵ سنتی تصویر پدر و بنیانگذار و سومین رئیس‌جمهور آمریکا توماس جفرسون که توسط هنرمند فلیکس اسکالج طراحی شده بود، استفاده می‌شد. همچنین در سال ۲۰۰۵ نیز از طراحی جو فیتزجرالد برای روی سکه استفاده شد. از سال ۲۰۰۶ تصویر جفرسون از رو به رو، از نو توسط جیمی Franki طراحی شد. البته پشت سکه‌ها همچنان همان طرح اسکالج است.https://en.wikipedia.org/wiki/Jefferson_nickel
زاراثوس یک شخصیت خیالی شرور بزرگ در کتب کمیک بوده و انتشار شده توسط مارول کمیکس است. این شخصیت به دست روی توماس ، گری فریدریک و مایک پلاگ ساخته شده است و اولین بار در مارول نور شدید شماره ۵ (اوت ۱۹۷۲) حضور پیدا کرد. او به عنوان دشمن گوست رایدر شناخته می شود.
en.wikipedia Zarathos
Marvel Database Zarathos (Earth-616)
Zarathos In Marvel.com
رسته‌های ارتش جمهوری اسلامی ایران به هر یک از واحدهای تخصصی ارتش جمهوری اسلامی ایران گفته می‌شود که اعضای آن در یک زمینه خاص فعالیت می‌کنند. معمولاً نشانی بر روی یقه همه نظامی‌ها (کارکنان فرماندهی انتظامی، ارتش، سپاه) دوخته می‌شود که نشانگر رسته محل فعالیت آن فرد است.
بوراک توزکوپاران (؛ زاده ۱۴ نوامبر ۱۹۹۲) یک بازیگر اهل ترکیه است.
وی در شهر استانبول زاده شد و از سال ۲۰۱۱ فعالیت خود را آغاز کرد. وی علاوه بر بازیگری در یک گروه موسیقی به نام پروانه فعالیت می‌کند.burk tozkoparan kimdir?burk tozkoparan kimdir? بوراک توزکوپاران به علت بازی در گوزل در نقش اوزان معروف شد و در سال ۲۰۱۵ در سریال غنچه‌های زخمی به ایفای نقش علی پرداخت. و در سریال یکدل در سال ۲۰۱۹ ایفای نقش پرداخت و همچنین در سریال عشق در صدای تو وجود دارد و فیلم سینمایی او می‌توان عشق اینترنتی گفت و در سریال مست عشق نیز ایفای نقش داشت
فیلیپ ریف (؛ زاده – درگذشته ) نویسنده، و جامعه‌شناس اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی از ۱۹۶۱ تا ۱۹۹۲ در دانشگاه پنسیلوانیا به تدریس جامعه‌شناسی پرداخت.
دیوید ریف (؛ زادهٔ ) پژوهشگر، روزنامه‌نگار، کارشناس سیاسی و نویسندهٔ آمریکایی است.
مظفر مسافری (زاده ۳۱ فروردین ۱۳۱۴ در بندر انزلی – درگذشته ۱۱ مهر ۱۳۷۱ در بندر انزلی) مربی و ورزشکار رشته بوکس ایران بود.http://ostani.hamshahrilinks.org/Print?itemid=190435 او قهرمان و نفر اول بوکس ایران و آسیا در دهه‌های ۱۳۳۰ تا ۱۳۵۰ بود و نخستین قهرمانی تیمی تیم ملی بوکس ایران را در سال ۱۳۵۰ (۱۹۷۱ میلادی) به عنوان سر مربی در کارنامه خود دارد. او هم چنین به عنوان سرمربی تیم ملی بوکس ایران در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۷۲ مونیخ حضور داشته.http://ofogheanzali.ir/9028/گلایه-پیشکسوتان-بوکس-انزلی-از-بی-مهری-ه/
بوکس انزلی در دوران مربیگری مسافری بیشترین تعداد قهرمانان ایران و آسیا و ارتش‌های جهان را داشت. قهرمانانی همچون حسین اغماض ، محمد آذرحزین، جبار فعلی، کریم کامیاب، کریم صمدی، نصرت وکیل منفرد، قاسم سلمسدانی و داود بلانش. به طوری که از کاروان شش نفره‌ی تیم بوکس ایران در المپیک مونیخ، چهار نفر انزلیچی بودند. از این رو به وی لقب پدر بوکس انزلی داده شد.
مظفر مسافری در شهر ساحلی و ورزشدوست بندر انزلی از استان گیلان چشم به جهان گشود. وی دوران متوسطه‌ی خود را در دبیرستان بوذرجمهر که در آن سال‌ها خاستگاه بسیاری از ورزشکاران، هنرمندان و شخصیت‌های نامی شهر و استانش بوده و نقشی همچون آکادمی علمی و ورزشی داشته، سپری کرد.
همسر وی مونس رودباری نام دارد که او هم از ورزشکاران انزلی و قهرمان تنیس روی میز شهر بوده. حاصل ازدواج آن‌ها چهار فرزند به نام‌های محمدرضا، حسین، محمد و نازنین می‌باشد که همگی تحت تأثیر فضای ورزشی خانواده بزرگ شده و به ورزش‌های مختلف پرداختند. از جمله محمدرضا که دروازه‌بان تیم ملی هاکی ایران در اواخر دهه ۶۰ و اوایل ۷۰ بوده.
علاقه‌مندی به ورزش
مسافری از دوران دانش آموزی به دلیل حضور مربیان و پایه‌گذاران ورزش نوین همچون جبار صمدی، احمد نژداغی، عزیز وکیل منفرد و دیگر بزرگان شهر، به ورزش علاقه‌مند شد و در رشته‌های مختلف ورزشی همچون دو و میدانی، فوتبال و تنیس روی میز در سطح شهر و آموزشگاهی شرکت کرده و عناوینی کسب می‌نمود.
خودش گرایشش به ورزش را این گونه شرح می‌دهد:
"در سنین نوجوانی شور و شوق زیادی به ورزش داشتم و در مدرسه در هر مسابقه‌ای که بود شرکت می‌کردم؛ فرقی نمی‌کرد که چه رشته‌ای باشد. اولین مدال خود را از تنیس روی میز گرفتم و بعداً در دو استقامت قهرمان شهرم شدم و به مرور در سایر رشته‌های ورزشی شرکت داشته و قهرمان شهر خود شده و مدال می‌گرفتم. تا اینکه اعلان اولین دوره مسابقات بوکس قهرمانی کشور را که قرار بود در شهرم برگزار گردد دیدم. با اشتیاق فراوان به تماشای مسابقات رفتم. در این دوره از مسابقات، از انزلی آقایان مهدی پورعباسی، سیلویا کنستانتین و ایرج در طلوعی شرکت کرده بودند که در طلوعی قهرمان اولین دوره مسابقات بوکس کشور شد. این قهرمانی مرا به طرف این ورزش جذب کرد و در مسابقات آموزشگاهی همان سال در شهر خودم و از دبیرستان بوذرجمهر شرکت کرده و به مقام اول نائل شدم."
مظفر مسافری در سال ۱۳۳۴ به عنوان بوکسور وزن ۵۴ کیلوگرم از انزلی، در مسابقات قهرمانی کشور که در هتل دربند شهر تهران برگزار می‌شد شرکت کرده و در همان اولین حضور کشوری خود توانست قهرمان ایران شده و مدال طلا را به زادگاه خود ببرد.
در سال ۱۳۳۶ برای دومین بار در مسابقات کشوری در تهران شرکت کرده و برای دومین بار مقام قهرمانی کشور را در وزن ۵۷ کیلوگرم بدست آورد و به تیم ملی ایران دعوت شد و به همراه این تیم برای مسابقه با تیم لبنان به این کشور رفته و در آنجا موفق شد این تیم را شکست دهد.
سال ۱۳۳۸ در وزن ۶۰ کیلوگرم در مسابقات کشوری شرکت کرده و باز هم عنوان قهرمانی را کسب نمود و متعاقبش به همراه تیم ملی برای مسابقات به کشور پاکستان رفته که آنجا هم بر حریفان خود پیروز گشت.
سال ۱۳۳۹ به خدمت سربازی رفته و با کم کردن وزن، دوباره در رده‌ی ۵۷ کیلوگرم و این بار در شهر تبریز پا به مسابقات گذاشت و برای چهارمین بار پیاپی قهرمان کشور شد. جایی که از زبان خودش، زیباترین خاطره‌ی دوران ورزشی‌اش شکل گرفت.
پس از این مسابقات و در قالب تیم ملی ایران، مسابقه‌ای با تیم ملی ایتالیا برگزار کردند که در آنجا مغلوب حریف ایتالیایی‌اش شد. به گفته‌ی خودش، این تنها باخت دوران ورزش حرفه‌ای‌اش بوده.
قهرمانی‌های او تا سال ۱۳۴۲ ادامه داشت و در این سال حین برگزاری مسابقات انتخابی تیم ملی جهت اعزام به کشور آلمان و در اعتراض به نحوه‌ی داوری و وضع مسابقات، دستکشها و رینگ بوکس را بوسیده و برای همیشه از دوران قهرمانی خداحافظی کرد.
سال ۱۳۴۸ پیشنهاد مربیگری تیم منتخب گیلان را دریافت نموده و با این تیم به مسابقات مشهد اعزام شدند. تیم گیلان در این مسابقات سه مدال طلا کسب کرده و مسافری کاپ بهترین مربی سال را دریافت نمود. همین عنوان و کاپ، سال ۱۳۵۰ و پس از قهرمانی تیم گیلان در مسابقات قهرمانی کشور در رشت دوباره به وی اهدا شد.
در این سال وی به عنوان سرمربی تیم ملی ایران برای شرکت در مسابقات آسیایی ۱۹۷۱ تهران برگزیده شد. مسابقاتی که تیم ایران با کسب سه مدال طلا، دو مدال نقره و چهار مدال برنز، عنوان قهرمانی آن را کسب کرد. عنوانی که فقط یکبار دیگر در سال ۱۳۵۶ و در زمان مربیگری محمود مساعدیان بدست آمد.
برندگان مدال این مسابقات عبارت بودند از:
مدال طلا:
مدال نقره:
مدال برنز:
در این سال‌ها بوکسورهای انزلی اسکلت تیم ملی ایران را تشکیل می‌دادند، بطوریکه در اردوی آمادگی تیم ملی جهت شرکت در بازی‌های المپیک، شش بوکسور انزلیچی حضور داشتند. در نهایت سه نفر از آنان به همراه مظفر مسافری (بعنوان سر مربی) عازم این مسابقات شدند. دو بوکسور غیر شمالی که در این تیم حضور داشتند، و منوچهر بهمنی بودند.
پس از بازگشت از بازی‌های المپیک، اختلافات مسافری با هیات بوکس گیلان از سویی و فدراسیون بوکس کشور از سوی دیگر شروع شد. آنان نمی‌توانستند بپذیرند که شالوده‌ی تیم ملی بر مبنای ورزشکاران یک شهرستان کوچک باشد. مسافری هم با انجام مصاحبه‌های تند در جراید و علیه فدراسیون (که عکس آن‌ها در همین صفحه وجود دارند)، در نهایت برای اینکه بوکس انزلی بعلت حضور شخص او و مخالفت‌هایش لطمه نخورد، علی‌رغم عشق به شهرش و این رشته، استعفای خود را تقدیم فدراسیون کرد.
پس از انقلاب اسلامی، ورزش بوکس سال‌ها تعطیل گشت و در سال ۶۸ دوباره راه‌اندازی شد. در همان سال ریاست فدراسیون بوکس از مسافری و دیگر پیشکسوتان این رشته خواست تا به این ورزش جان دوباره ببخشند.
مطلب زیرین به نقل از مجله‌ی کیهان ورزشی (هفته‌نامه)، شماره ۱۴۸۹۰، مورخ ۲۲ مهر ۱۳۷۲، صفحه ۲۷:
"او پس از انقلاب و با شروع مجدد فعالیت رشته‌ی بوکس انزلی که همه گاه صاحب ملی پوشان بسیار در سطح تیم ملی بوده، وارد کار شد و مدت ۴ ماه مربیگری تیم انزلی را بعهده داشت که بدلیل اختلافات داخلی و مشکلات بین استان و شهرستان برای همیشه از بوکس خداحافظی کرد."
به گفته‌ی تمامی دوستان و شاگردان وی، مسافری بیشتر از اینکه مربی ورزشی باشد، مربی و قهرمان اخلاق بود.
از میان دوستان و ورزشکاران همشهری و همدوره‌ی او که عناوین ملی، آسیایی و جهانی داشته و نقش بسزایی در پیشرفت بوکس شهرستان انزلی و همینطور ایران داشتند می‌توان به ایرج سلامی کهن، اکبر خوجینی، خسرو کوچکیان، کمال مسافری، ایرج درطلوعی و منوچهر درطلوعی اشاره کرد.
انتقام یک شخصیت خیالی ابرشرور در کتاب‌های کامیک منتشر شده توسط مارول کامیکس است. او برای نخستین بار به عنوان یک هماورد در مقابل شخصیت روح‌سوار معرفی شد. شخصیت "انتقام" توسط هاوارد مکی خلق شده‌است؛ که برای اولین بار، در شمارهٔ ۲۳ از مجلهٔ "بلیز: ارواح انتقام" در آوریل ۱۹۹۳ ظاهر شد.
مایکل بدیلینو یک کارآگاه پلیس و مأمور دولتی بود. او مرد خوبی بود و با روح سوار (جانی بلیز) ارتباط خوبی داشت. اما بعدها مفیستو به او پیشنهادی داد و او با کمال میل آن را پذیرفت. وی روح خود را به مفیستو فروخت و با روح شیطانی با نام انتقام عوض کرد. او با داشتن این روح خبیث شده بود و دیگر روابط خوبی با روح سوار نداشت. وی به عنوان دشمن روح‌سوار به شمار می‌رود.
او در گوست رایدر (بازی ویدئویی) سال ۲۰۰۷ به عنوان رئیس مرحله اول حضور یافت. بازیکن در نقش روح سوار بود و باید با موتور به دنبال «انتقام» می رفت تا به آن ضربه بزند.
وندل جانسون (؛ – ) روان‌شناس هنرمند و نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا بود.
اندرو بی. لیپمن (؛) دانشمند ارشد پژوهشی در آزمایشگاه رسانه ای MIT اهل ایالات متحده آمریکا است.
نیک مورگان (؛ زادهٔ ۱۹۵۳) استاد ارتباطات غیرزبانی، و نویسنده آمریکایی است. مورگان مدارک A.B. در ادبیات انگلیسی از دانشگاه پرینستون در ۱۹۷۶، و M.A، و دکترای آن در ادبیات انگلیسی از دانشگاه ویرجینیا را به ترتیب در ۱۹۷۷ و ۱۹۸۱ دریافت کرد.
والتر جی. آونگ (؛ – ) انسان‌شناس، تاریخ‌نگار، نویسنده، فیلسوف، کشیش انجمن عیسی، منتقد ادبی و روزنامه‌نگار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
آی. اِی. ریچاردز (زادهٔ ۲۶ فوریهٔ ۱۸۹۳ – درگذشتهٔ ۷ سپتامبر ۱۹۷۹) آموزگار، منتقد ادبی، سخنور اهل انگلستان، و بنیان‌گذار جنبش نقد نو بود.
ریچاردز در سال ۱۹۲۶ با دوروتی پیلی (ریچاردز)Dorothy Pilley Richards (۱۸۹۴–۱۹۸۶)، کوهنورد حرفه‌ای و برجسته، ازدواج کرد.
اورت راجرز (; – )، پژوهشگر، آموزگار و یکی از برجسته‌ترین نظریه پردازان و جامعه شناسان اهل ایالات متحده آمریکا بود.
او یک استاد برجسته در وزارت ارتباطات و روزنامه‌نگاری در دانشگاه نیومکزیکو بود.
دبورا تنن (؛ ) زبان‌شناس و استاد دانشگاه دانشگاه جرج‌تاون در واشینگتن، دی.سی. اهل ایالات متحده آمریکا است.
ترنر کانستراکشن () شرکت ساخت‌وساز آمریکایی است، که در زمینه ارائه خدمات مشاور مهندسی، خدمات لجستیک، مدیریت پروژه ساخت و معماری داخلی، ساخت املاک و مستغلات، زیرساخت‌های صنعتی و مراکز داده فعالیت می‌کند.
شرکت ترنر در سال ۱۹۰۲ توسط هنری شندلی ترنر در خیابان برادوی تأسیس شد. این شرکت امروزه دارای ۴۶ شعبه دفتر فنی در ایالات متحده، همچنین ۲۰ کشور جهان می‌باشد و به‌طور متوسط سالانه بیش از ۱٫۵۰۰ پروژه را اجرا و راه‌اندازی می‌نماید. دفتر مرکزی شرکت ترنر در شهر منهتن، نیویورک قرار دارد و زیرمجموعه‌ای از شرکت آلمانی هاچتیف بشمار می‌آید.
داریوس (؛ زادهٔ ۲۴ سپتامبر ۱۹۸۴) خواننده رپ اهل مکزیک است.
کاواراتی () یک جزیره در بخش لاکشادویپ، هند در دریای عرب است.
این جزیره دارای ۳٫۹۳ کیلومتر مربع مساحت، ۵ کیلومتر طول، ۱٫۵ کیلومتر عرض و ۱۱٬۴۷۳ نفر جمعیت می‌باشد.
پتر شولتسه (؛ –) ریاضیدان آلمانیست که به خاطر کار بر هندسه جبری حسابی شناخته می‌شود. او استاد دانشگاه بن است و از ریاضیدانان پیشرو در جهان محسوب می‌شود."Mathematiker Peter Scholze (24) nimmt Ruf nach Bonn an – als jüngster deutscher W3-Professor." In: "idw-online.de." 15 October 2012.بنیاد پژوهش آلمانPeter Scholze to receive 2013 Sastra Ramanujan Prize
او در گومنازیوم هاینریش هرتس در فریدرایشسهاین، تحصیل کرد.Mit ihm kann man rechnen, tagesspiegel.de در المپیاد جهانی ریاضی شرکت و سه مدال طلا و یک مدال نقره کسب کرد.
در ۲۵ سالگی پی اچ دی خود را در سال ۲۰۱۲ از دانشگاه بن دریافت کرد.او مدرک کارشناسی را در عرض سه ترم و کارشناسی ارشد خود را در دو ترم پس از آن دریافت کرد.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال فیلدز و جایزه تحقیقاتی کلی شده‌است.
شولتز شاگرد راپاپورت و راپاپورت شاگرد دلین و دلین شاگرد گروتندیک پدر هندسه جبری مدرن است. از این چهار ریاضیدان گروتندیک دلین و شولتز برنده ی مدال فیلدزند و در مقیاس تاریخی از بزرگان ریاضی محسوب می شوند؛ این مسئله بیانگر نقش موثر استادان بزرگ شولتز در تربیت او دارند.
شولتز همچنین در کلاس های فیلدز مدالیست هم وطن خود فالتینگز شرکت می کرد.
سعدی حسنی (زادهٔ ۱ اردیبهشت ۱۳۰۲ در وین – درگذشتهٔ ۲۶ آذر ۱۳۶۵، هامبورگ، آلمان) پژوهشگر موسیقی و موسیقی‌شناس ایرانی بود.
سعدی حسنی در ۱ اردیبهشت ۱۳۰۲ متولد شد. در سال ۱۳۲۴ مدرک لیسانس خود را در رشته حقوق سیاسی از دانشگاه تهران دریافت کرد. از سال ۱۳۲۹ با دوره دوم مجله موسیقی که با «نام نامه موسیقی» منتشر می‌شد و «انجمن هنری جوانان» همکاری نزدیک داشت.او به جهت ادامه تحصیلات خود در سال ۱۳۳۲ به اتریش مهاجرت نمود و موفق به اخذ دکترای حقوق از دانشکده علوم سیاسی وین شد. وی همزمان با تحصیل علوم سیاسی در دانشکده علوم موسیقی وین، به تحصیل موسیقی غرب پرداخت. پس از پایان تحصیلات و بازگشت به ایران، نخستین مقالات خود را در مجلۀ «سخن» به چاپ رساند و در سال ۱۳۳۳ مجموعه‌ای از نقدها و تفسیرهای او در کتابی با عنوان «"هفت نغمه چنگ"» منتشر شد.او از موسیقی دانان تأثیرگذار برای شناساندن موسیقی هنری غرب به ایرانیان بوده‌است. وی در زمانی که هیچ کتابی در زمینه شناخت موسیقی هنری غرب در اختیار مردم ایران قرار نداشت و آثار موسیقی کلاسیک کمیاب بود، سال‌ها در رادیو تهران به تفسیر آثار آهنگسازان بزرگ جهان همراه با نمونه‌هایی از آثار آنان همت گماشت.۲ کتاب مهم او، کتاب «"تاریخ موسیقی (از رمانتیسم تا دوره معاصر)"» و کتاب «"تفسیر موسیقی"» در دهه ۳۰ توسط انتشارات صفی علیشاه تهران منتشر شد و تا چند دهه پس از انتشار، همچنان از مهم‌ترین منابع نوشتاری فارسی دربارهٔ موسیقی غرب بودند.در سال ۱۳۴۶ تالار رودکی تهران (تالار وحدت) گشوده شد و سعدی حسنی به عنوان نخستین مدیر عامل آن برگزیده شد. او در سال ۱۳۵۱ «انجمن ژونس موزیکال ایران» (جوانان دوستدار موسیقی) را بنا نهاد. این انجمن با همراهی بسیاری از نوازندگان، کنسرت‌های موسیقی کلاسیک ایران و غرب را در شهرهای مختلف اجرا نمود. وی همچنین از سال ۱۳۵۲ چهارمین دوره مجله موسیقی را با نام «نشریه انجمن ژونس موزیکال ایران» مدیریت و منتشر نمود.او پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران با دریافت حکم ممنوع‌الخروجی مواجه شد و در انزوا با سکته‌ای ناقص، بیمار شد. سرانجام با کمک دوستانش در اواخر سال ۱۳۶۲، اجازه خروج برای درمان به وی داده شد و برای معالجه راهی برلین شد.
از جمله فعالیت‌های هنری و اجرایی سعدی حسنی به موارد زیر می‌توان اشاره کرد:
سعدی حسنی پس از یک دوره بیماری طولانی، در ۲۶ آذر ۱۳۶۵ در هامبورگ آلمان درگذشت.
گومنازیوم (;) در نظام آموزشی آلمان در میان سه نوع آموزش متوسطه آلمان پیشرفته‌ترین آنهاست، دو نوع دیگر رآلشوله و هاوپتشوله هستند. گونامزیوم شدیداً بر یادگیری دانشگاهی تأکید دارد و با نظام grammar school بریتانیا و پیش‌دانشگاهی در آمریکا قابل مقایسه است. به دانش آموزی که در گونامزیوم تحصیل می‌کند گومناسیاست گفته می‌شود. در سال ۲۰۰۹/۲۰۱۰ در آلمان ۲۰۹۴ گومنازیوم وجود داشت که دانش آموز در آنها تحصیل می‌کردند.Federal Statistical office of Germany, Fachserie 11, Reihe 1: Allgemeinbildende Schulen - Schuljahr 2009/2010, Wiesbaden 2010
این مدارس عموماً مدارسی دولتی با بودجه دولتی هستند، اما تعدادی ژیمنازیوم محلی و خصوصی نیز وجود دارد. در سال ۲۰۰۹/۱۰، ۱۱.۱درصد از دانش آموزان ژیمناسیوم در یک سالن خصوصی حضور داشتند. این مدارس اغلب شهریه دریافت می کنند، اگرچه بسیاری از آنها بورسیه تحصیلی نیز ارائه می دهند. هزینه های تحصیل در مقایسه با دیگر کشورهای اروپایی کمتر است. برخی از ژیمناسیوم‌ها مدارس شبانه روزی هستند، در حالی که برخی دیگر به عنوان مدارس روزانه اداره می شوند. آنها در حال حاضر عمدتاً به صورت مختلط هستند و تعداد کمی از مدارس تک جنسیتی باقی مانده است.
دانش‌آموزان عموماً در سن ۱۰ سالگی پذیرفته می‌شوند و باید چهار سال (شش سال در برلین و براندنبورگ که در سن ۱۲ سالگی ثبت‌نام می‌شوند) دوره grundschule (آموزش ابتدایی) را گذرانده باشند. در برخی از ایالت های آلمان، مجوز درخواست برای ژیمنازیا به طور اسمی به توصیه نامه ای که توسط یک معلم یا معدل مشخصی نوشته شده است، بستگی دارد، اگرچه زمانی که والدین درخواست می کنند، می توان از مصاحبه برای تصمیم گیری در مورد نتیجه استفاده کرد.
به طور سنتی، یک دانش آموز به مدت ۹ سال در غرب آلمان در ژیمناسیوم شرکت می کرد. با این حال، از سال ۲۰۰۴، یک جنبش سیاسی قوی برای کاهش زمان صرف شده در ژیمناسیوم به هشت سال در سراسر آلمان وجود داشته است. امروزه اکثر دانش آموزان در سراسر آلمان به مدت ۸ سال در ژیمنازیوم شرکت می کنند (که G8 نامیده می شود) و از سال نهم سنتی یا oberprima صرف نظر می کنند (به جز در راینلاند-فالتز و نیدرزاکسن که هنوز یک سال ۱۳دارد؛ باواریا سال سیزدهم را در سال 2024، برمی گرداند. نوردراین وستفالن و شلزویگ هلشتاین، سال سیزدهم را در سال 2025 بازمی‌گردانند)، که تقریباً معادل سال اول آموزش عالی است. دانش آموزان سال آخر در امتحان نهایی abitur شرکت می کنند.
ژیمنازیوم از جنبش انسان گرایانه قرن شانزدهم به وجود آمد. اولین سیستم مدرسه عمومی که شامل ژیمنازیوم شد در سال ۱۵۲۸در زاکسن پدیدار شد و بعدها مطالعه یونانی و لاتین به برنامه درسی اضافه شد. این زبان‌ها پایه و اساس آموزش و تحصیل در ژیمنازیوم شد، که در یک دوره نه ساله ارائه شد. عبری نیز در برخی از ژیمنازیوم ها تدریس می شد. ادغام فلسفه، زبان انگلیسی و شیمی در برنامه درسی نیز ژیمنازیوم را از سایر مدارس متمایز می کند.
مدارس متوسطه پروس از سال ۱۹۱۸عنوان "Gymnasium" را دریافت کردند که برای مدتی تنها راه برای تحصیل در دانشگاه بود. به دلیل ظهور ناسیونالیسم آلمانی در دهه ۱۹۰۰، تمرکز Gymnasium بر انسان گرایی مورد حمله قرار گرفت و باعث از دست دادن اعتبار آن شد. یکی از سرسخت‌ترین منتقدان، فردریش لانگه بود که به «اومانیسم بیش از حد و «ایده‌آلیسم زیبایی‌شناختی» مدرسه حمله کرد. او استدلال کرد که این مکتب با اهداف میهن‌پرستی، وظیفه، و ایده آلمانی بودن همسو نیستند و تاریخ کشور نیز می‌تواند آن را فراهم کند. آموزش و بینش ارائه شده توسط مدل‌های دوران باستان کلاسیک. در دوران ناسیونال سوسیالیسم، طبق نظر هیتلر برای دختران عملاً غیرممکن شد که در یک ژیمنازیوم تحصیل کنند، همانطور که در نبرد من آمده است، تحصیل دختران باید مشروط شود. تنها با وظیفه مادری.
پس از جنگ جهانی دوم، آموزش و پرورش آلمان با معرفی سیستم، محتوا، اهداف و اخلاق جدید اصلاح شد. Gymnasium همراه با مدارس حرفه ای و عمومی حفظ شد.
Realgymnasium در عوض یک دوره نه ساله شامل لاتین، اما نه یونانی ارائه می دهد. Prussian Progymnasien و Realprogymnasien دوره های شش یا هفت ساله ارائه کردند و اوبرشولن بعداً دوره های نه ساله را بدون یونانی و لاتین ارائه داد.
اوایل قرن بیستم شاهد افزایش تعداد مدارس دخترانه Lyzeum بود که یک دوره شش ساله ارائه می کردند. برجستگی روزافزون ژیمناسیوم دختران عمدتاً به دلیل برتری جنبش فمینیستی آلمان در قرن نوزدهم و بیستم بود که مطابق با افزایش تقاضا برای تحصیلات دانشگاهی زنان بود.
ژیمنازیوم های مختلط از دهه ۹۷۰ رایج شده است و امروزه ژیمنازیوم های تک جنسیتی در آلمان نادر است.
آسوسنا ویافلور ()؛ (زادهٔ: - درگذشته: )متولد آویاندا آرژانتین و یک فعال اجتماعی و کنشگری بود. ویافلور یکی از بنیانگذاران انجمن حقوق بشری آرژانتین بود که به مادران میدان مایو نام‌گذاری شد؛ و هدفش دادخواهی از ناپدید شدن قهری افرادی بود که در دوران جنگ کثیف در آرژانتین قربانی شدند.
ویافلور دختری از یک خانواده فقیر کارگری بود. مادرش اما نیتز هنگامی که آسوسنا متولد شد تنها ۱۵ سال داشت. پدرش فلورنتینو ویافلور نیز ۲۱ سال داشت و در یک کارخانه پوشاک پشمی کار می‌کرد. پیشینه خانوادگی آسوسنا حضور در فعالیتهای نظامی در حمایت از رئیس‌جمهور اسبق آرژانتین، خوان دومینیک پرون بود.
جهانشاه جاوید (زادهٔ ۳ مارس ۱۹۶۲) روزنامه‌نگار ایرانی و بنیانگذار و سردبیر نشریات آنلاین و "ایرون دات کام" است.
جاوید در آبادان به دبستان و مدرسه راهنمایی رفت. پدربزرگ او ابوالقاسم بختیار موسس دانشکده پزشکی دانشگاه تهران بود. ۱۴ساله بود که برای تحصیل در دبیرستان خصوصی تاچر به جنوب کالیفرنیا فرستاده شد.https://www.bbc.com/persian/iran-39682928 جاوید در سال ۱۳۵۹ به عنوان مترجم به خبرگزاری جمهوری اسلامی پیوست و تا اواسط دهه ۹۰ میلادی در آنجا کار کرد. در سال ۱۹۹۰ ایران را ترک کرد و شروع به تحصیل روزنامه‌نگاری و ارتباطات در دانشگاه نیومکزیکو در آلبوکرکی و بعدها کالج هانتر در نیویورک کرد و در سال ۱۹۹۵ مدرک کارشناسی خود را در رشتهٔ مطالعات رسانه‌ای از این کالج دریافت کرد.
در ژوئیه ۱۹۹۵ او "ایرانیان دات کام"، مجله‌ای آنلاین دربارهٔ ایران و ایران‌ها، را آغاز کرد. در سال ۲۰۱۲ سهم خود از این وبسایت را فروخت و یک نشریه آنلاین جدید به نام "ایرون دات کام" را آغاز کرد.
او هم‌اکنون در شهر کوسکو واقع در پرو زندگی و کار می‌کند.
آلیس دومون، کتی ()؛ (زادهٔ: - درگذشته: ) فعال حقوق بشر اهل فرانسه بود. وی یک خواهر راهبه در میان ده نفر از افراد مرتبط با مادران میدان مایو بود،
آلیس در میان گروه حقوق‌بشری مادران میدان مایو بود که ربوده و به بازداشتگاه سری در مدرسه کوچک افسران نیروی دریایی آرژانتین برده شد. براساس اظهارات شاهدانی که وی را در مدت ۱۰ روز در آنجا مشاهده کردند، او تحت بازجویی و شکنجه قرار گرفت، مجبور به نوشتن نامه‌ای شد که ادعا می‌کرد در یک گروه چریکی که با دولت مخالفت می‌کند، شرکت داشته و در صحنه‌ای در مقابل یک بنر گروه مونتونرو (جنبش پرونیست که در سال ۱۹۶۹ و در دهه ۱۹۷۰ میلادی با دولت آرژانتین مبارزات مسلحانه می‌کرد) عکس گرفته‌است (این عکس برای مطبوعات منتشر شد).
آن گروه از بازداشت شدگان، همراه با آلیس دومون و منجمله یک فرانسوی دیگر خواهر راهبه لیونی دوکه، برای کشتار جمعی از مرکز بازداشت سری منتقل شدند. جسد آلیس دومون هیچگاه پیدا نشد. در دسامبر ۱۹۷۷ در سواحل جنوبی بوئنوس آیرس به‌دنبال شسته شدن گورها برخی از اجساد پیدا شد که آن‌ها را به سرعت در گورهای جمعی دفن کردند. یک گزارش خبری در مارس ۱۹۷۸ توسط آژانس خبرگزاری فرانس پرس فرانسه مخابره شد که براین عقیده هستند که اجساد دو راهبه فرانسوی و دیگر افراد مرتبط با مادران میدان مایو، در بین اجساد پیدا شده بوده‌اند.
آلیس دومون در منطقه شارکومونت، در دو (فرانسه) متولد شد. او در سن جوانی وارد انجمن مأموریت‌های خارجی پاریس شد. در سال ۱۹۶۷ او به آرژانتین دعوت شد، جایی که بعداً در هورلینگهام و مورون - بوئنوس آیرس ساکن شد. او به افراد ناتوان تعلیم می‌داد و با فقرا کار می‌کرد.
دومون یکی از اعضای گروهی به سرپرستی پدر اسماعیل کالکاگنو، پسر عموی اول خورخه رافائل ویدلا بود که از سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۱ در زمان آدم‌ربایی و قتل دیکتاتور حاکم آرژانتین بود، آلیس دومون و راهبه همکارش لیونی دوکه به ویدلا معرفی شدند زیرا او به کمک پسرش آلخاندرو، کودکی معلول که در کاسا د لا کاریداد در مورون به او آموزش داده و از او مراقبت می‌کردند، نیاز داشت. در بوئنوس آیرس، دو خواهر وقت خود را به کارهای اجتماعی در میان ساکنان فقیرترین شهرستانهای آرژانتین اختصاص دادند. آلیس دومون به همراه لیونی دوکه، یک خواهر مذهبی فرانسوی که با او دوستی عمیقی برقرار کرده بود،Seoane, María (2001), "El dictador", Buenos Aires: Sudamericana در آنجا منصوب شدند.
دومون کار اجتماعی خودرا وقف ساکنان شهرک‌های حلبی‌آباد کرده بود. در سال ۱۹۷۱ او به کورینتس رفت تا با سازمان لیگاس آگراریاس که توسط تولیدکنندگان کوچک پنبه تشکیل شده بود همکاری کند."Historia de apariciones" , by Victoria Guinzberg, Diario Mar Deajo
پس از کودتای نظامی در ۲۴ مارس ۱۹۷۶، حکومت نظامی با سرکوب شدید مخالفان سیاسی و تروریسم دولتی کارش را آغاز کرد. دومون تصمیم گرفت با سازمان‌های حقوق بشری درگیر شود. پس از بازگشت به کورینتس، او در خانه لیونی دوکت اقامت گزید.
در دسامبر ۱۹۷۷، خواهران آلیس و لیونی، همراه با مادران میدان مایو و دیگر فعالان حقوق بشر، درخواستی را برای اسامی ناپدیدشدگان را از دولت برای افشای محل نگهداری آنها تهیه و ارسال کردند. این درخواست در ۱۰ دسامبر ۱۹۷۷، روز ناپدید شدن آلیس دومون، در روزنامه ناسیون منتشر شد. نام گوستاوو نینو در میان امضاها به عنوان یک نام جعلی معرفی شد که در ماه مه توسط آلفردو آستیز کاپیتان نیروی دریایی برای نفوذ در میان مادران میدان مایو استفاده شده بود."In memorian de Léonie Duquet" , "La Vaca," 27 September 2005
در سال ۲۰۰۰، میدان کوچکی در بوئنوس آیرس در یادبود این دو خواهر راهبه به نام‌های "آلیس دومون و لیونی دوکه " نامگذاری شد. همه ساله در سالگرد مرگ آنان مراسمی در کلیسای سانتا کروز بوئنوس آیرس، جایی که در آن فعالیتهای مذهبی داشتند، برگزار می‌شود. در این مکان همچنین مقبره‌های چندین نفر از مادران میدان مایو که در دسامبر ۱۹۷۷ در آن کارزار فعالیت داشتند، دفن است."Inhumaron los restos de la monja francesa Léonie Duquet" , "Clarín," September 25, 2005
در سال ۲۰۱۱، آلفردو آستیز که در گروه مادران میدان مایو نفوذ کرده و سازماندهی، ربودن، زندانی کردن و کشتن آنها را در دسامبر ۱۹۷۷ به پیش برده بود،Those kidnapped include the following: Azucena Villaflor de Vicenti, Esther Ballestrino de Careaga, and María Ponce de Bianco (three founders of the Mothers); the French nuns Alice Domon and Léonie Duquet, and human rights activists Angela Auad, Remo Berardo, Horacio Elbert, José Julio Fondevilla, Eduardo Gabriel Horane, Raquel Bulit, and Patricia Oviedo. به خاطر جنایت علیه بشریت و سایر جنایاتی که مرتکب شده بود محکوم به اعدام گردید. او را به دلیل قساوتش در شکنجه فرشته بلوند مرگ می‌نامیدند."Capítulo II, Víctimas, E. Religiosos" , Informe Nunca Más, CONADEP, 1985
پل هارفورد (؛ زادهٔ ) فوتبالیست اهل بریتانیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آرسنال، باشگاه فوتبال بلکبرن روورز، باشگاه فوتبال آلدرشات تاون، باشگاه فوتبال ویگان اتلتیک، باشگاه فوتبال شروزبری تاون، باشگاه فوتبال فارن‌بورو، و باشگاه فوتبال ساتون یونایتد اشاره کرد.
چارلی هر (; – ) ورزشکار فوتبال اهل بریتانیا بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال بیرمنگام سیتی، باشگاه فوتبال آرسنال، باشگاه فوتبال استون ویلا، باشگاه فوتبال واتفورد، و باشگاه فوتبال پلیموث آرگیل اشاره کرد.
دیوید هانا (); زاده ۲۴ آوریل ۱۸۶۷ – ۱۹۳۶) بازیکن فوتبال بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آرسنال، باشگاه فوتبال داندی، و باشگاه فوتبال لیورپول اشاره کرد.
کلاکسویک (به لاتین: Klaksvík) دومین شهر بزرگ در جزایر فارو است که در منطقه شهری کلاکسویک واقع شده‌است. کلاکسویک ۷۲ کیلومتر مربع مساحت و ۴٬۷۴۰ نفر جمعیت دارد.
شهرهای ویک، کیث‌نس، سیسیمیوت، کوپاووگور، تروندهایم، نورشوپینگ، تامپره، Grenå، ادنسه و بخش نورشوپینگ خواهرخوانده‌های کلاکسویک هستند.
ارنست هانکس (؛ آوریل ۱۸۸۸ – اکتبر ۱۹۶۵ (سال ۷۷)) فوتبالیست بود. وی در پست مهاجم وسط در لیگ فوتبال برای باشگاه فوتبال آرسنال بازی می‌کرد.
نیک هاموند (؛ زادهٔ ) فوتبالیست اهل بریتانیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آبردین، باشگاه فوتبال سوئیندون تاون، باشگاه فوتبال آرسنال، باشگاه فوتبال بریستول راورز، باشگاه فوتبال ریدینگ، باشگاه فوتبال پیتربورو یونایتد، و باشگاه فوتبال پلیموث آرگیل اشاره کرد.
زبان ماپوچه‌ای یک زبان تک‌خانواده در کشورهای شیلی، آرژانتین است.
این زبان که توسط مردم ماپوچه تکلم میشود دارای ۲۵۸٬۶۲۰ نفر گویشور دارد.
ری هانکین (؛ زادهٔ ) فوتبالیست اهل بریتانیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال میدلزبرو، باشگاه فوتبال آرسنال، باشگاه فوتبال برنلی، باشگاه فوتبال شامروک روورز، باشگاه فوتبال ولورهمپتون واندررز، باشگاه فوتبال لیدز یونایتد، و باشگاه فوتبال پیتربورو یونایتد اشاره کرد.
جان هالز (؛ زادهٔ ) فوتبالیست اهل بریتانیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کولچستر یونایتد، باشگاه فوتبال برنتفورد، باشگاه فوتبال پرستون نورث اند، باشگاه فوتبال ریدینگ، باشگاه فوتبال شفیلد یونایتد، باشگاه فوتبال وایکام واندررز، باشگاه فوتبال آلدرشات تاون، باشگاه فوتبال استوک سیتی، باشگاه فوتبال کریستال پالاس، باشگاه فوتبال آرسنال، و باشگاه فوتبال استوک سیتی اشاره کرد.
علی‌اکبر گودرزی (زاده ۱۳۳۴ - درگذشته ۱۲ آبان ۱۳۹۵) دوبلور، گوینده مستند و شاعر اهل ایران بود. وی از سال ۱۳۶۴ وارد حرفه دوبله شده بود. وی گوینده ویژه آنونس و مستند بود، صدایی سلیس و آرامش بخش داشت.
هیسپار موزتاغ (موزتاغ به معنی کوه یخی) () زیررشته‌ای از رشته‌کوه‌های قره‌قروم است که منطقه گوجال در گلگت-بلتستان پاکستان، شمال یخچال هیسپار، جنوب دره شمشال، و شرق دره هونزا واقع شده‌است.
هیسپار موزتاغ پس از بالتورو موزتاغ دومین زیررشته بلند از رشته‌کوه قره‌قروم است. بلندترین قله این کوه‌ها دستاغل سر است که ۷٬۸۸۵ متر ارتفاع دارد.
لیونی دوکه ()؛ (زادهٔ: - درگذشته: ) یک راهبه فرانسوی بود. او با یک خواهر راهبه فرانسوی به نام آلیس دومون کار می‌کرد و بعد از فعالیت با مادران میدان مایو در دسامبر ۱۹۷۷ به دستور خورخه رافائل ویدلا رئیس‌جمهور آرژانتین توسط آلفردو آستیز که در گروه مادران میدان مایو نفوذ کرده بود به ناپدید شدن قهری وی مبادرت شد.
لیونی دوکه و آلیس دومون در دهه ۱۹۷۰ در محله‌های فقیرنشین بوئنوس آیرس کار می‌کردند و از مادران میدان مایو که در سال ۱۹۷۷ تأسیس شد، حمایت کردند. با وجود تلاش‌های مکرر فرانسه برای ردیابی این دو خواهر، دیکتاتوری نظامی آرژانتین در سال ۱۹۹۰ توسط یک دادگاه فرانسوی در پاریس محاکمه شد و معلوم شد که کاپیتان آرژانتینی آلفردو آستیز لیونی دوکه را دستگیر کرده‌است و گمان می‌رود وی در «ناپدید شدن» هر دو خواهر راهبه فرانسوی دخیل بوده‌است. او به‌طور غیابی به حبس ابد محکوم شد.Agence France-Presse, "Léonie Duquet, missionária francesa, vítima do anjo louro da morte" (Leonie Duquet, French missionary, victim of the 'Blond Angel of Death'")], "Ultimo Noticias", 29 August 2005, accessed 10 June 2013 در آرژانتین هنگام ریاست جمهوری خورخه رافائل ویدلا، آستیز و سایر افسران نظامی و امنیتی به موجب قوانین مصوب ۱۹۸۶ و ۱۹۸۷ از پی‌گرد قانونی مصون ماندند. این قوانین در سال ۲۰۰۳ لغو شدند و در سال ۲۰۰۵ اعمال خلاف قانون پیشین دوباره مورد بازبینی قرار گرفت. در ژوئیه ۲۰۰۵ چندین جسد در یک گور جمعی در گورستان عمومی لاوایه در ۴۰۰ کیلومتری جنوب بوئنوس آیرس کشف شد. DNA پزشکی قانونی در ماه اوت یکی از آن‌ها را لیونی دوکه معرفی کرد. آزمایش دی‌ان‌ای نشان داد که در همان قبر جمعی بقایای سه تن از مادران میدان مایو «ناپدید شده» که از بنیان‌گذاران مادران میدان مایو بودند و از دسامبر ۱۹۷۷ گم شده‌بود، پیدا شد. اما جسد آلیس دومون پیدا نشد. از زمان تأیید قتل دوکه، فرانسه در سال ۲۰۰۵ بدنبال استرداد آستیز بوده‌است. وی پس از اینکه به اتهام آدم‌ربایی و شکنجه بازداشت شد، در آرژانتین محکوم به اعدام گردید.
لیونی دوکه در سال ۱۹۱۶ در لونج‌مزون فرانسه، جایی که در یک خانواده کاتولیک به دنیا آمد. او که به خدمت در کلیسا علاقه‌مند بود، به مؤسسه خواهران نوتردام در ماموریت‌های خارجی به عنوان کارآموزی پیوست. بعد از اینکه به عنوان یک راهبه سوگند یاد کرد، به خارج سفر کرد و به عنوان یک مبلغ مذهبی در سطح بین‌المللی کار کرد. دو راهبه لیونی دوکه و آلیس دومون در اوایل دهه ۱۹۷۰ به آرژانتین فرستاده شدند.
دوکه وقت خود را به یاری‌رسانی به فقرا اختصاص داده بود و در میان آن‌ها در استان بوینوس آیرس و همچنین در پایتخت کار می‌کرد. او در کلیسای جامع سن پابلو در راموس مخیا در قسمت جنوبی شهر زندگی کرد. او به حمایت از جنبش مادران میدان مایو که در آوریل ۱۹۷۷ آغاز به کار کرد، پرداخت. مادران می‌خواستند آن‌ها را تبلیغ کنند، کودکان را تبلیغ کنند و دولت را مجبور کنند تا از سرنوشت فرزندانشان آگاه شده یا محل دفن آن‌ها را بدانند. دیکتاتوری نظامی سیاستش سرکوب مخالفت سیاسی همرا با تروریسم گسترده دولتی بود. هزاران تن از شهروندان آرژانتینی که مخالف دولت بودند «ناپدید شده» و برخی دیگر نیز کشته شدند. در دسامبر ۱۹۷۷، دوکه دستگیر شد و در ناحیه سن پابلو راموس توسط کاپیتان دریایی آلفردو گارسیا ربوده شد.
مدت کوتاهی پس از آن بود که آستیز یک اقدام پلیس را در کلیسای صلیب مقدس در بوئنوس آیرس علیه مادران میدان مایو پیگیری کرده بود، جایی که او ترتیبات ربودن مجموع ده نفر از ۱۳ نفر از بنیانگذاران این گروه را به همراه دو نفر دیگر از بنیانگذاران سازماندهی کرد. الیس دومون خیلی زود ربوده شد. آستیز را به دلیل قساوتش «فرشته مرگ» نام داشت، او یکی از بدنام‌ترین شکنجه‌گرها در آرژانتین بود. زندانیان را به ESMA بردند که یک بازداشتگاه سری و مرکز شکنجه و زندان بود. براساس شهادت بازماندگان، این دو خواهر و زندانیان دیگر در حدود ۱۰ روز در آنجا نگه‌داشته شدند و به شدت تحت بازجویی و شکنجه قرار گرفتند. خواهرها مجبور شدند نامه بنویسند و نامه‌های خود را به آن‌ها نشان بدهند و بگویند که در مخالفت با دولت وقت خورخه رافائل ویدلا عمل کرده‌اند. آن‌ها در مقابل یک پرچم گروه مونتونرو قرار داده و عکس گرفته بودند تا به نظر برسد آن‌ها با این گروه چریکی بوده‌اند. این عکس در مطبوعات محلی و فرانسوی منتشر شد. در اعترافات زنان شواهدی از شکنجه فیزیکی نشان دادند. اندکی پس از آن، همه این گروه از «دانشکده مکانیک افسران نیروی دریایی» منتقل شدند و به این معنی بود که همه کشته شده‌اند. گفته می‌شود لیونی دوکه توسط یک گارد ارتش بافرمان جوخه آتش کشته شده‌است. از آنجا که نه جسد او و نه جسد آلیس دومون پیدا نشد، برخی از ناظران بر این باور بودند که ممکن است این زنان در میان قربانیان کشته شده باشند، این در حالی بود که شایعاتی وجود داشت که هنوز در کنار اقیانوس در نزدیکی بوئنوس آیرس زنده هستند، در اوایل سال ۱۹۷۸، افراد ناشناسی شروع به شستشوی مقابر کنار سواحل جنوب بوینوس آیرس کردند.
" ناپدید شدن " این دو تبعه فرانسه، توجه بین‌المللی را به خود جلب کرده بود و از آرژانتین درخواست این دو نفر را کردند. سازمان ملل متحد تحقیق دربارهٔ سو استفاده‌های حقوق بشری در آرژانتین را پیگیری کرد. فرانسه خواستار اطلاعات هر دو راهبه فرانسوی شد، ولی دولت آرژانتین همه مسئولیت آن‌ها را انکار کرد. با اینحال با وجود از دست دادن برخی از بنیانگذاران، مادران میدان مایو، آن‌ها به راهپیمایی خود ادامه دادند و در عرض یک سال صدها زن و دوست خانواده به آن‌ها پیوستند و خواستار دادخواهی از دولت شدند. راهپیمایی هفتگی و سالانه مقاومت در برابر سکوت دولت در مورد ناپدید شدگان نیز ادامه پیدا کرد.
در طول محاکمه دانشکده مکانیک افسران نیروی دریایی، لوئیس ماریا مندیا در ژانویه ۲۰۰۷ در دادگاه آرژانتین شهادت داد که یک مأمور اطلاعاتی فرانسوی، برتراند دو پرسوال، در ربودن دوکو و دومون شرکت داشته‌است. پرسوال که امروز در تایلند زندگی می‌کند، هرگونه ارتباط با ربوده شدن راهبه‌ها را رد کرده‌است. او اعتراف کرده‌است که یکی از اعضای سابق سازمان ارتش مخفی (OAS) که توسط فرانسوی‌ها در الجزایر در طول جنگ داخلی آموزش دیده بود، پس از به پایان رسیدن قراردادش در مارس ۱۹۶۲ که جنگ الجزایر پایان یافت (۱۹۵۴–۱۹۶۲) به آرژانتین رفت.
مأموران اطلاعاتی فرانسه مدت‌ها مظنون بودند که همتایان آرژانتینی خود را در زمینه تکنیک‌های «ضد شورش» (از جمله استفاده از شکنجه در تحقیقات) آموزش داده‌اند. مستند تلویزیونی ماری مونیک رابین، جوخه‌های مرگ – مدرسه فرانسوی (۲۰۰۳)، بر اساس کتاب او، ساخته شد که در آن سرویس‌های اطلاعاتی فرانسه همتایان آرژانتینی خود را در تکنیک‌های ضد شورش آموزش داده‌اند.
لوئیس ماریا مندیا در طول شهادت خود به این فیلم به عنوان مدرک اشاره کرد و از دادگاه آرژانتین خواست تا والری ژیسکار دستن رئیس‌جمهور سابق فرانسه، مسمر نخست‌وزیر سابق فرانسه، فرانسوا د لا گورس سفیر سابق فرانسه در بوئنوس آیرس و همه مقامات را به جایگاه شهود بیاورد. در سفارت فرانسه در بوئنوس آیرس بین سالهای ۱۹۷۶ و ۱۹۸۳ به دلیل نقش آنها در تخلفات به دادگاه احضار شدند. علاوه بر این در خصوص ارتباط فرانسوی، او گفت که ایزابل پرون، رئیس دولت سابق و کارلوس روکوف و آنتونیو کافیرو وزرای سابق، که قبل از کودتای ۱۹۷۶ ویدلا «حکمات ضد براندازی» را امضا کرده بودند، سیاست و سازوکار تروریسم دولتی را تنظیم کردند. .
گراسیلا دالئو، بازمانده دانشکده مکانیک افسران نیروی دریایی، ادعاهای مندیا را تاکتیکی برای توجیه جنایاتش مشروع توصیف کرد. بر اساس قانون اطاعت واجب ۱۹۸۷ که تحت فشار ارتش تصویب شد، نظامیان و پرسنل امنیتی سطوح پایین‌تر نمی‌توانند به دلیل اجرای دستورها تحت پیگرد قانونی قرار گیرند. به‌طور مشابه، مندیا گفت که او و دیگران از «احکام ضد براندازی» ایزابل پرون اطاعت کرده‌اند (که به آنها ظاهر رسمی قانونی می‌دهد، اگرچه شکنجه توسط قانون اساسی آرژانتین ممنوع بود)."Impartí órdenes que fueron cumplidas", "Página/12", 2 February 2007
قوانین عفو ۱۹۸۶ و ۱۹۸۷ در سال ۲۰۰۳ لغو شد و در سال ۲۰۰۵ توسط دادگاه عالی آرژانتین مغایر با قانون اساسی اعلام شد. در زمان محاکمه مندیا، این قانون هیچ حمایتی از او و سایرینی که متهم به جنایات ارتکابی تحت دیکتاتوری نظامی بودند، نداشت.
در سال ۲۰۱۲، یک دادستان آرژانتینی علیه خولیو آلبرتو پوچ (es)، یک خلبان هلندی-آرژانتینی، به دلیل پرواز با هلیکوپتری که اجساد، دوکه و دومون سه زن دیگر را برای انداختن به اقیانوس اطلس حمل می‌کرد، متهم کرد."Argentine Denies Taking Part in Dirty War-Era “Death Flights”" , "Latin American Herald Tribune", 27 November 2012
فلسفهٔ سیاسی ایمانوئل کانت (۱۸۰۴-۱۷۲۴) فلسفه‌ای سیاسی است، که دارای رهیافت جمهوری‌خواهی کلاسیک است.کتابخانۀ آنلاین آزادی: "اصول علم سیاست کانت، مشتمل بر مقالۀ وی دربارۀ صلح پایدار، سهمی در علم سیاست، ۱۸۷۴" (انگلیسی)، ترجمۀ و. هاستی، ادینبورگ: کلارک، ۱۸۹۱. کانت در کتاب (۱۷۹۵) فهرستی از شرایطی را ارائه می‌دهد که به باور او برای خاتمه دادن به جنگ و ساختن صلحی همیشگی ضرورت دارد. این شرایط جهانی متشکل از دولت‌های جمهوری مشروطه است که توسط اجتماع سیاسی تأسیس شده‌اند.کانت، ایمانوئل. "صلح پایدار"، ترجمۀ لویس وایت بِک، ۳۷۷. نظریهٔ جمهوری‌خواهی کلاسیک او در آموزهٔ حق (۱۷۹۷) بسط داده شده که بخش نخست از کتاب متافیزیک اخلاق است.ریدل، مانفرد. "میان سنت و انقلاب: انتقال هگلی فلسفۀ سیاسی"، کمبریج، ۱۹۸۴. فلسفهٔ سیاسی کانت در انتهای سدهٔ بیستم در کشورهای انگلیسی‌زبان نوزایی قابل توجهی را گذراند، به گونه‌ای که در عرض چند سال مطالعاتی بر روی آن انجام شد که در طول چندین دههٔ قبل بی‌سابقه بود.اسمیت، آ. آنتونی. (۱۹۸۵/۴/۱)، "فلسفۀ سیاسی کانت: حاکمیت قانون یا دموکراسی شورایی؟"، در "بررسی علم سیاست"، شمارۀ ۴۷، دورۀ ۲. صص ۲۸۰-۲۵۳. doi:10.1017/s003467050003672x. JSTOR 1406673
سهم اصلی کانت در فلسفهٔ سیاسی و فلسفهٔ حقوق به آموزهٔ حاکمیت قانون (به آلمانی: Rechtsstaat) مربوط است. بر اساس این آموزه، قدرت دولت به منظور حفظ شهروندان از اعمال خودسرانهٔ اقتدار محدودیت دارد. حاکمیت قانون مفهومی در اندیشهٔ حقوقی اروپای قاره‌ای است که در اصل از فلسفهٔ حقوق آلمانی وام گرفته شده‌است که می‌تواند به «دولت قانونی» یا «دولت حقوقی» نیز ترجمه‌شود. در این دولت مشروطه که اغلب با مفهوم آنگلو-آمریکایی حاکمیت قانون در پیوند است، اعمال قدرت حکومتی به وسیلهٔ قانون محدود می شود.اشمیت، کارل. "مفهوم امر سیاسی"، فصل ۷، "بحران دموکراسی پارلمانی". فلسفهٔ سیاسی کانت به واسطهٔ فرض کردن محدودیت دولت بر اساس قرارداد اجتماعی به عنوان مسئله‌ای مقرراتی، فلسفه‌ای لیبرال توصیف می‌شود.جرالد گاوس، و شِین د. کورتلند، ۲۰۱۱، لیبرالیسم، دانشنامۀ فلسفۀ استانفورد.کانت، ایمانوئل، ۱۹۷۱. متافیزیک اخلاق، بخش نخست، بابز-مریل.
شهروندان در حاکمیت قانون به صورت وسیعی در آزادی‌های مدنی پایه‌ای سهیم می‌شوند و می‌توانند از دادگاه‌ها استفاده کنند. یک کشور نمی‌تواند لیبرال دموکراتیک به شمار بیاید بدون آنکه نخست حاکمیت قانون در آن مستقر شود. نویسندگان آلمانی معمولاً تئوری‌های ایمانوئل کانت را در آغاز شرح‌شان از جنبش رسیدن به حاکمیت قانون قرار می‌دهند.هایک، فریدریش، "تأسیس آزادی". پس از آنکه قانون اساسی ایالات متحده و فرانسه در اواخر سدهٔ هجدهم به تصویب رسید، «حاکمیت قانون» در معنای «دولت مبتنی بر قانون اساسی» در آثار متأخر ایمانوئل کانت مطرح شد. رهیافت کانت بر برتری قانون اساسی مکتوب کشوری مبتنی است. این برتری می‌باید ضمانتی برای ایدهٔ اصلی او ایجاد کند: یک حیات توأم با صلح پایدار به عنوان وضعیت پایه‌ای برای سعادت مردم‌اش و رفاه آن‌ها. کانت دکترین خود را بر اساس مشروطیت و حکومت قانون بنیاد نهاد. او بنابراین مسئلهٔ اصلی مشروطیت را به صورت «تأسیس یک دولت در نهایت بر اساس اخلاقیات شهروندانش مبتنی است که آن نیز به نوبهٔ خود بر خوب بودن این تأسیس استوار است». ایدهٔ کانت بنیاد تئوری‌های قانون اساسی در سدهٔ بیستم بوده‌است.
مفهوم حاکمیت قانون مبتنی بر ایده‌هایی است که توسط ایمانوئل کانت کشف شده‌اند، برای مثال در بنیاد مابعدالطبیعه اخلاق می‌گوید: «وظیفهٔ تأسیس یک حیات صلح‌آمیز پایدار و عالم‌گیر تنها بخشی از تئوری حقوق در درون چارچوب خرد ناب نیست، بلکه به‌صورت فی‌نفسه هدفی مطلق و غایی محسوب می‌شود. یک دولت برای رسیدن به این هدف می‌باید اجتماعی از شمار زیادی از مردم باشد که حق مالکیت‌شان با تضمین‌های قانونی و توسط یک قانون اساسی مشترک محافظت می‌شود. برتری این قانون اساسی ... باید به صورت پیشینی از ملاحظاتی دربارهٔ دست‌یابی به ایدئال مطلق در منصفانه‌ترین و بی‌طرفانه‌ترین سازمان از زندگی مردم تحت حفاظت حقوق عمومی مشتق شود».کانت، ایمانوئل، در "تاریخ فلسفۀ سیاسی"، ویراستۀ لئو اشتراوس و ژوزف کراسپی، انتشارات دانشگاه شیگاگو، شیکاگو و لندن، ۱۹۸۷. مفهوم حاکمیت قانون در زمینهٔ آلمانی در کتاب روبرت فون مول با عنوان «علم پلیس آلمان بر اساس اصول دولت مبتنی بر قانون اساسی» (۱۸۳۴-۱۸۳۲) ظاهر شد، که در مخالفت با حکومت پلیسی آریستوکراتیک قرار گرفت.
کانت با دموکراسی -که در آن دوره به معنای دموکراسی مستقیم بود- مخالف بود و باور داشت که حکومت اکثریت آزادی فردی را تهدید می‌کند. او می‌گفت: «درست این است که بگوییم دموکراسی ضرورتاً خودکامگی است، چراکه قدرتی اجرایی را تأسیس می‌کند که در آن «همه» برای و حتی علیه کسی که موافق نیست تصمیم می‌گیرند؛ به عبارت دیگر «همه»ای که کاملاً هم همه نیستند تصمیم می‌گیرند و این تناقض ارادهٔ عمومی با خودش و با آزادی است».کانت، ایمانوئل. "صلح پایدار"، ترجمۀ لویس وایت بِک، ۳۵۲. او نیز همانند بیشتر نویسندگان آن زمان سه فرم از حکومت را تمیز می‌داد: دموکراسی، آریستوکراسی و پادشاهی، و حکومت‌های ترکیبی که ایدئال‌ترین فرم حکومتی بودند.
جنبهٔ متمایز فلسفهٔ سیاسی کانت این عقیدهٔ اوست که دانشگاه می‌بایست مدلی از کشمکش خلاقانه باشد: نقش فیلسوف در دانشگاه می‌بایست پاسبانی دانشکده‌های بالاتر باشد که در روزگار کانت الهیات، حقوق و پزشکی بودند. فیلسوف باید یقین حاصل کند که تدریس آن‌ها با اصول خرد مطابقت می‌کند، به همین ترتیب هدف صلح همیشگی در جامعه تنها زمانی می‌تواند به دست بیاید که حاکمان با فیلسوفان به صورت منظم در مشورت باشند.برای توضیح و دفاعی از این دو جنبه از تئوری سیاسی کانت، نک: "ایدئال کانت برای دانشگاه به عنوان مدلی برای صلح جهانی"، در "مقالات همایش بین‌المللی دویست سال پس از کانت"، تهران، ایران، انتشارات دانشگاه علامه طباطبایی، ۲۰۰۵؛ صص ۲۲۲-۲۰۷. و "فیلسوف به عنوان مأمور مخفی صلح: جدی گرفتن احیای کانت از یک پرسش قدیمی"، در والریو رودن، دیکاردو ر. ترا، و گیدو آ. آلمیدا (ویراستاران)، "قانون و صلح در فلسفۀ کانت"، جلد چهارم، مقالات دهمین کنگرۀ بین‌المللی کانت، برلین: والتر دو گرویتر، ۲۰۰۸؛ صص ۶۱۲-۶۰۱.
سرافینو د تیوُلی (; – ) نقاش گروه ماکیایولی اهل پادشاهی ایتالیا بود.
تیوُلی در لیورنو به دنیا آمد پس از تحصیل در یک مدرسهٔ مذهبی خصوصی در فلورانس به دنبال یادگیری نقاشی زیر نظر کارلو مارکو رفت. در اواسط دههٔ ۱۸۴۰ تیولی با ویتو دانکُنا آشنا شد و به گروه او در "نقاشی فضای باز" پیوست.
در ۱۸۴۸ به صورت داوطلب توسکانی برای جوزپه گاریبالدی در جریان وحدت ایتالیا جنگید. در ۱۸۵۵ نقاشی‌های او توجه هنرمندانی که در کافه میکلانجیولو در فلورانس رفت‌وآمد می‌کردند (و همچنین آن دسته از هنرمندانی که بعدها به ماکیایولی مشهور شدند]] را جلب کرد. تیولی همان سال به پاریس سفر کرد و به شدت تحت تأثیر مکتب باربیزون قرار گرفت و احساس کرد که سایه‌روشن‌های آنها می‌تواند باعث بازتولد هنر معاصر شود. او بی درنگ پس از بازگشتش به فلورانس این تأثیر را به دوستانش هم منتقل کرد و بر دیگران نیز تأثیر گذاشت از این رو تلماکو سینیورینی او را "پدر ماکیا" نامید.Steingräber, E. , & Matteucci, G. 1984, p. 112.
تیولی بازدیدهای بیشتری از پاریس کرد و در ۱۸۶۳ نمایشگاهی از آثارش در تالار ردشدگان ترتیب داد. او در ۱۸۷۳ به پاریس نقل مکان کرد و با هنرمندانی همچون جیمز تیسو و کامی پیسارو آشنا شد و با ادگار دگا دوست شد. تیولی در ۱۸۹۰ به فلورانس بازگشت و تا هنگام مرگش در ۱۸۹۲ تقریباً با کسی ارتباط برقرار نکرد و تنها ماند.
آرماه یا نجاشی (حکمرانی ۶۱۴ تا ۶۳۱ میلادی) (عربی: النجاشی‎) پادشاهِ مسیحیِ امپراتوری یا پادشاهی آکسوم، در محدوده اتیوپی امروز بوده‌است.
در گذشته اعراب عربستان سرزمین آنان را حبشه می‌خوانده‌اند. این پادشاه، اول از طریق سکه‌هایی که در زمان پادشاهی وی ضرب شده‌اند و از حدود ۱۸۹۵ میلادی، با نام هشام ابن ابجار، یا سهاما (در زبان انگلیسی) یا همان نجاشی شناخته شده‌است که در سال ۶۱۵ یا ۶۱۶ میلادی به مسلمانانی که از عربستان گریخته بودند، پناه می‌دهد.A letter to Antoine d'Abbadie, dated 8 January 1869, mentions a coin of this ruler.
بنابر نظر استوارت مونرو (۱۹۴۷ تا ۲۰۰۴) آرماه یا گرسم آخرین پادشاهان آکسوم بوده‌اند که سکه ضرب کرده‌اند. نوع برنزی سکه‌هایی که در زمان آرماه ضرب شده‌اند نشانهٔ صلیب مسیحیان را دارند که بیانگر مسیحی بودن آن پادشاه هستند.