moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
اندرسون به یکی از نخستین زنان مبدل شد که در جریان انتخابات ۱۸۹۶ به عنوان عضو مجلس قانون‌گذاری یوتا انتخاب گردید. هنگام خدمت به عنوان نماینده، وی ریاست کمیته مجلس در امور بهداشت عمومی را برعهده داشت، هرچند معدود لوایح پیشنهادی وی تصویب گردید. وی دو لایحه را نوشت، HB 39 و HB 26. HB 39 مرتبط با افسران پلیس و مأمورین آتش‌نشانی بود. جزئیات مشخص HB 39 نامعلوم است. این لایحه به‌خاطر یک گزارش خراب در کمیته رد شد. هدف HB 26 آموزش پیامدهای استفاده از مواد مخدر در مدارس بود. این لایحه نیز رد شد، اما یک لایحه جایگزین با همان احکام به لوایح ایالت اضافه گردید.
اندرسون به باور خود برای برابری جنسیتی متعهد بود. یکی از همکاران وی در مجلس، اس.ای. کنر، اظهار داشت که وی یک فرد قاطع بود و آموزه‌های سیاسی مستحکم داشت که با دقت و با ملاحظه شکل گرفته بود. در این دوران حرفه سیاسی اندرسون، یکی از دغدغه‌ها در مورد حضور زنان در سیاست این بود که با این کار آنها به اصطلاح جذابیت زن بودن خود را از دست می‌دهند. هنگام صحبت در مورد اندرسون و احتمالاً به‌خاطر فروکش این ترس‌ها، کنر گفت، «با این حال او آسایش شیرین و زنانگی خود را از دست نداد». مقاله‌ای که در ۱۸۹۷ میلادی نوشته شد و در سالت لیک تریبیون به نشر رسیده بود، اندرسون را یک فرد دانا و به‌خوبی آگاه از رویدادها و نگرانی‌های جاری، توصیف نمود.
اندرسون پس از سه هفته بیماری در ۲۲ دسامبر ۱۹۰۰ وفات کرد. انتظار می‌رفت تا وی سلامت خود را به‌طور کامل بازیابد، اما او ناگهان بیشتر ضعیف شد و مدت کوتاهی پس از اینکه فرزندان وی در اطرافش جمع شدند، درگذشت. زمانی که سارا درگذشت، دختران وی، ماود و فلورنس، میان ۱۶ تا ۱۸ ساله بودند. روزنامه اودن استاندارد مرگ وی را گزارش نموده و گفت، «خانم سارا الیزابت اندرسون یکی از برجسته‌ترین و معروف‌ترین زنان در شهر اودن و شهرستان وبر بود. زندگی او تصدیق بزرگ بود بر خوبی و ارزش خود وی به عنوان یک زن، یک مادر و یک همسر؛ او یکی از نجیب‌ترین و واقعی‌ترین دوست‌ها بود».
شرمن میلر بوث (Sherman Miller Booth) (۲۵ سپتامبر ۱۸۱۲ – ۱۰ اوت ۱۹۰۴)، از طرفداران الغای بردگی، ویراستار و سیاستمدار ایالت ویسکانسین بود و در تشکیل حزب آزادی، حزب خاک آزاد و حزب جمهوری‌خواه نقش برازنده داشت. بوث پس از تحریک کردن به فرار از زندان یک بردهٔ فراری در تناقض با قانون بردهٔ فراری، در سطح ملی به شهرت رسید.
شرمن بوث که در دونپورت نیویورک متولد شده بود در منطقهٔ غربی نیویورک که به‌خاطر جنبش‌های دینی و اصلاحی مختلف شهرت داشت، بزرگ شد. پدرش مخالف برده‌داری بود. شرمن در آکادمی جفرسون که در همان نزدیکی قرار درس خواند و بعدها با طور متناوب بین تدریس و کشاورزی، چندین سال در آن تدریس نمود. در سال ۱۸۳۷ رئیس سیار و سازمان‌دهندهٔ انجمن اعتدال در مصرف الکل بود. شرمن در سال ۱۸۳۷ به‌عنوان یک سخنران قانع‌کننده و پُر رونق شهرت پیدا کرد. در سال ۱۸۳۸ در دانشگاه ییل به دروس آغاز کرد و خود را به‌عنوان یک دانش‌آموز استثنایی ثابت ساخت. شرمن مکرراً کمک‌های مالی را رد نمود و در عوض تصمیم گرفت که با ادامه دادن به تدریس خود را حمایت نماید.Diane S. Butler. "The Public Life and Private Affairs of Sherman M. Booth". "Wisconsin Magazine of History", Spring 1999, pp. 167-168.
در سال ۱۸۳۹ شرمن همراه با سایر دانش‌آموزان به‌منظور تدریس زبان انگلیسی به آفریقایی‌های محبوس که از کشتی بردهٔ "آمیستاد" گرفتار شده بودند، استخدام شد. پس از این‌که آن‌ها توسط دادگاه عالی آمریکا موفق به رهایی شدند، شرمن به تدریس آن‌ها ادامه داد. دخالت شرمن در این مورد، سبب پیوستن او به جنبش گسترده‌تر الغای برده‌داری شد.
در حالی‌که بوث هنوز در کالج بود، در سال ۱۸۴۰ به سازمان‌دهی حزب آزادی کمک کرد، این حزب که طرفدار الغای برده‌داری بود، از انجمن ضد برده‌داری و خارجی آمریکایی انجیلی پا به عرصهٔ وجود گذاشت. بوث در تلاش گسترش مبارزهٔ الغای برده‌داری از کلیساها به مجالس ایالتی بود و به یکی از سازمان‌دهندگان عمدهٔ حزب برای ایالت کنتیکت تبدیل شد. بوث پس از فراغت از انجمن فی. بتا کاپا از دانشگاه ییلی در سال ۱۸۴۱، به شهر مریدن در ایالت کنتیکت رفت و با کارکنان روزنامهٔ طرفدار الغای برده‌داری کریستین فریمن پیوست و سردبیر مسئول آن شد.Butler, pp. 170-171.
درست چند روز قبل از ایالت شدن ویسکانسین در سال ۱۸۴۸، بوث و ایهابد کادینگ ویراستاریش به هدف ایجاد یک روزنامهٔ طرفدار الغای برده‌داری دیگر به‌نام آمریکن فریمن، وارد ایالت ویسکانسین شدند. بوث به زودی صاحب امتیاز انحصاری این روزنامه شد و آن را از واکیشا به میلواکی منتقل کرد و نام روزنامه را به ویسکانسین فریمن تغییر نام داد. بوث به‌عنوان دبیرکل کنوانسیون حزب آزادی که در همان سال در بوفالو در ایالت نیویورک برگزار شده بود، به شکل‌گیری حزب خاک آزاد جدید و توسعه برنامه‌های آن حزب فراتر از لغو برده‌داری به هدف ایجاد یک ائتلاف بزرگتر، کمک نمود. بوث با این انگیزه روزنامه‌اش را به ویسکانسین فری دموکرات تغییر نام داد. بوث در سال ۱۸۵۰ تصویب قانون بردهٔ فراری را محکوم نمود و با سایر طرفداران حزب آزاد ویسکانسین بر قانون‌گذاران ایالتی فشار وارد نمود تا حکم قرار احضار زندانی و محاکمهٔ بردگان فراری متهم را ارائه نمایند.Butler, pp. 171-172. بوث در سال ۱۸۵۱ لئونارد جی. فارول از حزب ویگ را ترغیب نمود تا به پُست فرمانداری کاندیدا شود که منتج به انتخاب او و قطع کنترل ایالت توسط حزب دموکرات شد.
سال ۱۸۵۴ با پیدایش لایحهٔ کانزاس - نبراسکا شروع شد که به مردم عوام اجازه تصمیم‌گیری در مورد مسئلهٔ بردگی در سرزمین‌ها را می‌داد. بوث با تقلید از سایر روزنامه‌ها لایحه را تقبیح نمود و در ۳۰ ماه ژانویه پیشنهاد داد که به‌منظور مخالفت با لایحهٔ کانزاس - نبراسکا یک کنفرانس سراسری ایالت در کاخ کنگره در مدیسون برگزار شود. بوث در جلسهٔ میلواکی در ۱۳ فوریه ریاست کمیتهٔ تصویب قطعنامه‌ها را به‌عهده داشت که این قطعنامه‌ها بعداً توسط تعداد زیادی از نشست‌های ضد نبراسکا که در سراسر ایالت برگزار شده بود از جمله گردهمایی ۲۰ مارس ریپون که منتج به ایجاد حزب جمهوری‌خواه شد، اقتباس و به تصویب رسید.Butler, pp. 174-175.
جاشو گلاور بردهٔ فراری از میسوری، در شب ۱۰ مارس سال ۱۸۵۴ در کلبهٔ خود در راسین ایالت ویسکانسین توسط پنج نفر به رهبری گارلند ارباب سابقش و یک مارشال فدرال، دستگیر شد. گلاور را بدون هیچ توضیحی به‌جبر داخل واگن کردند و به زندان در میلواکی بردند. خبر دستگیری او سریعاً پخش شد و بوث صبح روز بعد از طریق تلگرام ازین موضوع آگاهی یافت. بوث پی برد که قرار بازداشت توسط قاضی فدرال صادر شده بود و به‌خاطر ارزیابی وضعیت به زندان رفت. بوث سپس سوار بر اسب «تمامی آزادگان که مخالف برده شدن یا برده گرفتن هستند» را بسیج نمود تا به ساعت ۲ بعد از ظهر در چهارراه دادگاه در تظاهرات شرکت نمایند. در حضور تقریباً ۵٬۰۰۰ نفر جمعیت و یک‌تعدادی که از راسین می‌آمدند، بوث خطر نقض قانون را به‌صورت واضح بیان کرد اما با این‌حال جمعیت مردم را تشویق نمود تا خشم و انزجار خود را ابراز نماید. پس از تجمع انبوه مردم در زندان، بیش از صد مرد اهل راسین و کلانتر آن‌ها خواستار بازداشت مارشال فدرال به‌خاطر حمله و ضرب و جرح شدند. دادگاه فدرال تقاضای جمعیت مردم را رد نمود. پس از امتناع مکرر از پذیرش درخواست شان، جمعیت مردم ماجراجو، دروازه زندان را شکستند و گلاور به‌طور سالم به شهر به واکیشا فرار نمود. گلاور بعداً از طریق دریاچهٔ میشیگان به کانادا رفت. بوث شخصاً در نجات گلاور شرکت نکرد اما سه روز بعد در روزنامهٔ خود اعلام کرد که قانون بردهٔ فراری در ویسکانسین عملاً لغو شده‌است.Butler, pp. 176-178.
بوث دو روز بعد به‌خاطر کمک و همدستی در آزادی یک بردهٔ فراری در تناقض با قانون بردهٔ فراری، بازداشت شد. بوث در عوض رد نقش خود در تحریک عملکرد جمعیت مردم، ادعا نمود که این قانون در مغایرت با قانون اساسی قرار دارد و به‌جای بی‌اثر اعلام کردن حق محاکمه توسط هیئت قضائی، گفت که «آرزو دارد هریک مقام فدرال در ویسکانسین را به چوبهٔ‌دار آویزان ببیند». پس از چنین سخنان تحریک‌آمیز، وینفیلد اسمیت کمیسر ایالات متحده وجه کفالت آزادی بوث را ۲۰۰۰ دلار تعیین کرد که حامیانش فوراً این مبلغ را پرداخت نمودند و بوث را آزاد کردند تا نه‌تنها به مبارزهٔ خود علیه قانون برده‌داری ادامه دهد، بلکه دوباره به نفع کنواسیون ضد برده‌داری سراسری ایالت، سرمقاله بنویسد. سایر روزنامه‌های ایالتی موافقت نمودند و بوث در ۹ ژوئن به یک تجمع عظیم تاریخی ۱۳ ژوئیه در مقر کنگره ایالت ویسکانسین واقع مدیسون، دعوت شد.Butler, pp. 178-179.
بوث خود را دوباره تسلیم دادگاه فدرال نمود تا بایرون پین وکیلش از دادگاه عالی ویسکانسین در مورد حکم قرار احضار زندانی تجدید نظر خواهی نماید. دادگاه تحت رهبری قاضی دستیار آبرام دی. اسمیت، بوث را رها نمود و اعلام نمود که قانون بردهٔ فراری سال ۱۸۵۰ نه‌تنها که در مغایرت با قانون اساسی قرار دارد بلکه یک «قانون فتنه‌انگیز و ظالمانه» است. دادگاه فدرال با دعوت هیئت قضائی عالی در مدیسون به این گفته‌ها پاسخ داد که در نتیجه حکم بازداشت بوث صادر شد. علی‌رغم این همه، بوث در عقب صحنه در سازماندهی کنوانسیون ضد برده‌داری، تعیین اعضای هیئت رئیسه و تعیین مرام‌نامه حزب جمهوری‌خواه ویسکانسین، کار کرد.Butler, pp. 179-184. حزب جدید در رای‌گیری ماه نوامبر فوق‌العاده موفق بود و نه‌تنها یک نماینده کنگره بلکه مجلس قانون‌گذاری ایالتی را نیز به‌دست‌آورد که در نتیجه نخستین سناتور جمهوری‌خواه کشور، چارلز دورکی را انتخاب نمود.Richard N. Current. "The History of Wisconsin, Volume II: The Civil War Era, 1848-1873". Madison: State Historical Society of Wisconsin, 1976, p.224.
کومپاسو د'اُرو ،؛ به معنی: پرگار طلا) نام یک جایزۀ طراحی صنعتی است که در ایتالیا در سال ۱۹۵۴ میلادی توسط شرکت "لا ریناشنته" از ایدۀ اصیلی از جو پونتی و آلبرتو روسلی نشأت گرفته‌ است. از سال ۱۹۶۴ میلادی به‌ طور انحصاری توسط انجمن طراحی صنعتی (آ‌دی‌ای) میزبانی می‌شود. این اولین و در میان شناخته شده‌ترین جوایز در زمینۀ خود است. این جایزه با هدف قدردانی و ارتقای کیفیت در زمینۀ طرح‌های صنعتی ساخته شده در ایتالیا است و توسط آ‌دی‌ای اهدا می‌شود.
پرگار طلا در سال ۱۹۵۴ میلادی راه اندازی شد و اکنون بالاترین افتخار در حلقۀ طراحی صنعتی در ایتالیا است و به اندازۀ جوایز بین‌المللی درجۀ یک، مانند جایزۀ رد دات مشهور است. این اولین جایزه در نوع خود در اروپا بود و به زودی ابعاد و اهمیت بین‌المللی پیدا کرد و مناسبت‌هایی را که در آن نمایشگاه‌های اشیاء برندۀ جایزه در اروپا، ایالات متحدۀ آمریکا، کانادا و ژاپن برگزار می‌شد، چند برابر کرد. برادران کاستیلیونی در ایجاد جوایز آ‌دی‌ای و پرگار طلا مشارکت داشتند. انزو ماری از سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۷۹ میلادی رئیس آ‌دی‌ای بود. در حال حاضر بخش مدیریت پرگار طلا با انجمن طراحی صنعتی ایتالیا است و همچنین عضو کمیتۀ بین‌المللی طراحی صنعتی و دفتر طراحی اروپا است.
از زمان آغاز به کار، تقریباً ۳۰۰ طرح برنده این جایزه شده‌اند که طیف وسیعی از محصولات مانند دوچرخه‌های مسابقه، چرخ خیاطی قابل حمل، میز، مبل، گلدان، رخت آویز، کشو، ساعت، چراغ رومیزی، تلفن، پنکۀ برقی و دستگاه قهوه‌ساز را پوشش می‌دهند. ماشین آلات برخی از طرح‌های دریافت‌شده در میلان، در مجموعۀ جایزۀ پرگار طلا آ‌دی‌ای به نمایش گذاشته شده‌اند. در ۲۲ آوریل ۲۰۰۴ میلادی، وزارت میراث فرهنگی و فعالیت‌ها و گردشگری – از طریق سرپرستی خود در لمباردی – این مجموعه را «منافع هنری و تاریخی استثنایی» اعلام کرد، بنابراین آن را به بخشی از میراث فرهنگی ملی تبدیل کرد.
این جایزه به‌ عنوان پرگار در سال ۱۸۹۳ میلادی برای اندازه‌گیری نسبت طلایی که توسط آدالبرت گورینگر ابداع شد، اهداء گردید.
فرایند تخمیر در شراب سازی، آب انگور را به یک نوشیدنی الکلی تبدیل می‌کند. در طی تخمیر، مخمرها قندهای موجود در آب میوه را به اتانول و دی‌اکسید کربن (به عنوان یک محصول جانبی) تبدیل می‌کنند. در شراب سازی، دما و سرعت تخمیر عامل‌های بسیار مهمی هستند و همچنین سطح اکسیژن موجود در پوراب باید در شروع تخمیر مورد توجه قرار گیرد. خطر گیر افتادن تخمیر و ایجاد چندین سطح شراب نیز می‌تواند در این مرحله رخ دهد، که می‌تواند بین ۵ تا ۱۴ روز برای "تخمیر اولیه" و به‌طور بالقوه ۵ تا ۱۰ روز دیگر برای "تخمیر ثانویه" ادامه داشته باشد. تخمیر ممکن است در مخازن فولاد ضدزنگ، که در بسیاری از شراب‌های سفید مانند رایزلینگ رایج است، در یک خمره چوبی باز، داخل بشکه شراب و داخل بطری شراب مانند تولید بسیاری از شراب‌های گازدار انجام شود.Jancis Robinson (ed): ""The Oxford Companion to Wine"" Third Edition, pp. 267–69. Oxford University Press 2006 .Jancis Robinson: "Jancis Robinson's Wine Course" Third Edition, pp. 74–84. Abbeville Press 2003 .
محتوای فنولی در شراب به ترکیبات فنولی، فنول طبیعی و پلی فنول در شراب اشاره دارد که شامل گروه بزرگی از چند صد ترکیب شیمیایی است که بر طعم، رنگ و حس دهان شراب تأثیر می‌گذارد. این ترکیبات شامل اسیدهای فنولیک، استیل‌بنوئیدها، فلاونول‌ها، دی‌هیدروفلاونول‌ها، آنتوسیانین‌ها، مونومرهای فلاوانول (کاتچین‌ها) و پلیمرهای فلاوانول (پروآنتوسیانیدین‌ها) هستند. این گروه بزرگ از فنل‌های طبیعی را می‌توان به‌طور کلی به دو دسته فلاونوئیدها و غیر فلاونوئیدها تقسیم کرد. فلاونوئیدها شامل آنتوسیانین‌ها و تانن‌ها هستند که به رنگ و حس شراب کمک می‌کنند. غیر فلاونوئیدها شامل استیلبنوئیدها مانند رسوراترول و اسیدهای فنولیک مانند اسیدهای بنزوئیک، کافئیک و سینامیک هستند.
رنگ شراب یکی از قابل تشخیص‌ترین ویژگی‌های شراب است. رنگ نیز عنصری اثرگذار در مزه شراب است، زیرا شراب‌های سنگین معمولا رنگ عمیق‌تری دارند. لوازم جانبی که به‌طور سنتی برای قضاوت در مورد رنگ شراب مورد استفاده قرار می‌گرفت طعم وین بود، فنجانی کم عمق که به فرد اجازه می‌داد رنگ مایع را در نور کم سرداب ببیند. رنگ عنصری در طبقه‌بندی شراب‌ها است.
آدی‌ای (انجمن طراحی صنعتی) انجمنی متشکل از ۱۱۰۰ طراح، تولیدکننده، روزنامه‌نگار تجاری، مدارس و پژوهشگران طراحی مستقر در ایتالیا است.
آچا-قائیندی (به لاتین: Acha-Kayyngdy) یک روستا در قرقیزستان است که در شهرستان ات‌باشی واقع شده‌است. آچا-قائیندی ۵٬۱۸۱ نفر جمعیت دارد.
توماس باین (Thomas Bayne) (زادهٔ ۱۸۲۴ – درگذشتهٔ ۵ ژوئیه ۱۸۸۸) (معروف به «سم نیکسون»)، سیاستمدار آفریقایی-آمریکایی از حزب جمهوری‌خواه بود. او که از بدو تولد، برده بود، پیش از فرار به نیوبدفورد، ایالت ماساچوست و تغییر نام خود به توماس باین، در نورفوک، ایالت ویرجینیا، دستیار دندانپزشک و رهبر سازمان کمک به فرار بردگان سیاه‌پوست از جنوب به شمال بود.
باین پس از جنگ داخلی آمریکا، به نورفوک بازگشت و به عنوان دندانپزشک و همچنین واعظ مشغول به کار و رهبر جامعهٔ آفریقایی-آمریکایی شد. او در سال ۱۸۶۸ نمایندهٔ حزب جمهوری‌خواه در مجمع قانون اساسی ویرجینیا شد، اما از آن پس هرگز به مقام دیگری منصوب نشد.Cynthia Miller Leonard, The General Assembly of Virginia: July 30, 1619-January 11, 1978 (Richmond: Virginia State Library 1978) p 508
به گفتهٔ باین، او با نام ساموئل نیکسون و به عنوان برده در کارولینای شمالی به دنیا آمد. او در سال ۱۸۴۴ فرار کرد، اما پس از یک سال، دوباره دستگیر و به چارلز اف مارتین، دندان‌پزشکی در نورفوک، ویرجینیا فروخته شد. دکتر مارتین، متوجه هوش و ذکاوت توماس شد و او را به عنوان دستیار خود آموزش و در نهایت به او اجازه داد که به حساب و کتاب مطب رسیدگی کرده و همچنین برای ویزیت به منزل مراجعین برود.
نیکسون با زنی به نام ادنا در نورفوک ازدواج کرد و صاحب دختری شد. از آنجاییکه نیکسون می‌توانست آزادانه در شهر رفت و آمد کند، به سازمان کمک به فرار بردگان سیاه‌پوست پیوست. سرانجام، پس از حدود ده سال خدمت به دندان‌پزشک، نیکسون ترسید که شاید دستگیر شود. او همسر و فرزندش را ترک کرد و با کشتی عازم شمال شد.
نیکسون در سیلم واقع در ایالت نیوجرسی، شهری بندری در امتداد رودخانهٔ دلاور در نزدیکی فیلادلفیا، پنسیلوانیا، از کشتی پیاده شد. ابیگیل گودوین، عضو فرقهٔ کویکر، به نیکسون پناه داد و به رابط‌های خود در فیلادلفیا نوشت که او فردی باهوش و در عین حال لاف‌زن است. اگرچه، ابیگیل مشکوک بود که نیکسون واقعاً فردی فراری است یا جاسوس، با این حال، وسایل سفر او را فراهم کرد و به بنجامین لاندی و دیگر رابط‌های خود در فیلادلفیا اطلاع داد و طولی نکشید که نیکسون با آنها تماس گرفت و آنها او را به سمت شمال فرستادند.William Still, pp. 256-259, available at https://archive.org/stream/undergroundrailr00stil/undergroundrailr00stil_djvu.txt
اگرچه به نیکسون توصیه شده بود که به کانادا برود، اما او با رسیدن به نیوبدفورد، ایالت ماساچوست در سال ۱۸۵۶، تصمیم گرفت که آنجا بماند.National Park Service, New Bedford Lesso Plan Journey 2 begins at p. 53 at https://www.nps.gov/subjects/ugrr/education/upload/findingfreedom.pdf او در آنجا، نام خود را به توماس باین تغییر داد و طولی نکشید که مطب دندان‌پزشکی موفقی را در این شهر بندری باز کرد. در سال ۱۸۶۰، باین با حمایت جمهوری‌خواهان محلی و حامیان جنبش اعتدال، به عضویت شورای شهر نیوبدفورد درآمد.
در مه ۱۸۶۵، باین به نورفوک بازگشت، دخترش را پیدا کرد و او را به ماساچوست فرستاد. ماه بعد، او در تمجید از حق رأی برابر، در نورفوک سخنرانی کرد. هرچند، برخلاف فردریک داگلاس، باین مخالف حق رأی زنان بود و اظهار داشت که وظیفهٔ اساسی زنان، بچه‌دار شدن و پرورش آنهاست.Eric Foner, "Reconstruction 1863-1877" (Harper & Row 1988), p. 87.
در ژانویه ۱۸۶۶، باین در مجمع همگانی سیاه‌پوستان در واشینگتن دی سی شرکت و به عنوان نایب رئیس این مجمع خدمت کرد. در این مجمع از کنگره درخواست شد که پیش از اطمینان از رعایت حقوق آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار، ایالات سابق هم‌پیمان را دوباره نپذیرد. باین در ۳ فوریه ۱۸۶۶، در برابر کمیتهٔ فرعی تحت نظر کمیتهٔ مشترک بازسازی کنگره شرایط سخت ویرجینیا در پس از جنگ، گواهی داد. طولی نکشید که جمهوری‌خواهان رادیکال در کنگره، موضوع بازسازی کنگره، از جمله حکومت نظامی در ویرجینیا را به اجرا درآورند.
در ۷ ژانویه ۱۸۶۷، رئیس‌جمهور اندرو جانسون، لایحهٔ حق رأی سیاه‌پوستان منطقهٔ کلمبیا را وتو کرد که این موضوع جمهوری‌خواهان رادیکال از جمله جیمز ام اشلی از اوهایو را بر آن داشت که تحقیقات استیضاح را آغاز کنند. سه ماه بعد، در ۱۷ آوریل ۱۸۶۷، از زمانی که کنگره پذیرش مجدد ویرجینیا و دیگر ایالات هم‌پیمان را مشروط به اتخاذ قوانین اساسی جدید مبنی بر عدم اجازهٔ برده‌داری و پذیرش حق رأی آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار کرده بود و چون جمهوری‌خواهان اتحادیه برای مجمع آتی قانون اساسی ویرجینیا برنامه‌ریزی کرده بودند، در ریچموند گرد هم آمده و باین را به عنوان نایب رئیس مجمع خود انتخاب کردند.
در ۲۲ اکتبر ۱۸۶۷، رأی دهندگان نورفوک، باین و دموکرات عضو اتحادیه، هنری ام باودن (زادهٔ ۱۸۱۹- درگذشتهٔ ۱۸۷۱) را به عنوان نمایندگان شهر خود در مجمع آتی قانون اساسی ایالتی انتخاب کردند.Encyclopedia Virginia/Bowden
مجمع سال ۱۸۶۸ قانون اساسی ویرجینیا، برای اولین بار در ۳ دسامبر ۱۸۶۷ (برابر با تشکیل چهلمین جلسهٔ کنگرهٔ ایالات متحده) تشکیل و باین برای کمیتهٔ قوانین، مقررات و کمیتهٔ حوزهٔ اجرایی دولت انتخاب شد. هرچند، تفویض اختیار به نمایندگان تا ژانویه به تعویق افتاد.
در ۱۱ دسامبر در ریچموند، ویرجینیاهای محافظه‌کار به رهبری الکساندر هیو ایچ استوارت از استونتن گرد هم آمدند تا نامزدهایی را انتخاب کنند که با هر آنچه که این مجمع ارائه می‌کرد، به مخالفت بپردازند. برخی از آنها به خصوص از حضور نمایندگان آفریقایی-آمریکایی آزرده بودند، هرچند، تعدادشان کم بود و تعدادی از رأی دهندگان سفیدپوست تعمداً در انتخابات اکتبر برای انتخاب نمایندگان مجمع قانون اساسی رأی نداده بودند. در ۱۳ دسامبر، روزنامهٔ ریچموند انکوایر، آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار مجمع را به سخره گرفت.Henry p. 284
مجمع قانون اساسی در ۲ ژانویه ۱۸۶۸، دوباره تشکیل جلسه داد و احتمالاً باین قدرتمندترین یا صریح‌ترین فرد آفریقایی-آمریکایی بوده‌است. او می‌خواست ایالات هم‌پیمان را از حق رأی محروم و همچنین به خاطر مالیات بالای اراضی که می‌توانست منجر به تفکیک املاک وسیع شود، مالیات سرانه تعیین کند. او همچنین جزء اقلیت‌هایی بود که می‌خواستند مدارس دولتی را یکپارچه کنند (مدارس دولتی بدعتی در قانون اساسی بود).Foner pp. 311, 322, 327, available at digitalcommons.odu.edu باین همچنین از قطعنامه‌ای برای ادامهٔ فعالیت آژانس بردگان آزادشده در ویرجینیا حمایت کرد، اگرچه ظاهراً این کار خارج از اختیارات مجمع بود.Michlael Hucles, "Many Voices, Similar Concerns2, "The Virginia Magazine", p. 554. در ۲۴ مارس، یکی از نمایندگان، قطعنامه‌ای را ارائه کرد که باین را به پنج سخنرانی در روز محدود می‌کرد. در ۱۷ آوریل ۱۸۶۸، مجمع پس از تصویب اساسنامهٔ پیشنهادی (و مادهٔ بحث‌برانگیز سلب حق رأی ایالات هم‌پیمان) با ۵۱ رأی موافق در برابر ۳۶ رأی مخالف، موقتاً تعطیل شد. در آغاز، این مجمع با ۱۰۵ عضو که ۷۲ نفر آنها رادیکال (از جمله ۲۵ آمریکایی آفریقایی‌تبار) و ۳۳ نفر محافظه‌کار بودند، شروع به کار کرد.Robert Selph Henry, "The Story of Reconstruction" (New York: Grosset & Dunlap, 1938), p. 283.
در ۶ ژوئیه ۱۸۶۹، جمهوری‌خواهان رادیکال، باین را به عنوان نامزد کنگره از سوی دومین حوزهٔ انتخاباتی معرفی کردند. او از جیمز اچ پلات جونیور که رأی دهندگان پترزبورگ، او را به عنوان نمایندهٔ خود به مجمع قانون اساسی فرستاده بودند، شکست خورد. باین به کنگره درخواست تجدید نظر داد، اما هیچ‌کس نمی‌خواست، مادهٔ رد شدهٔ قانون اساسی جدید که به موجب آن ایالات هم‌پیمان و موافقان آنها از حق رأی محروم می‌شدند را اجرایی کند.
علاوه بر این، ماه‌ها پس از خروج نیروهای فدرال در اوایل سال ۱۸۷۰، در مه، محافظه‌کاران در انتخابات محلی نورفوک پیروز شدند. جان بی وایتهد، پیتر دیلوورث، عضو حزب رادیکال را شکست داد و شورای شهر نورفوک به دست محافظه‌کاران افتاد، هرچند چهار سیاه‌پوست کرسی‌های شورای شهر را به دست آوردند.Thomas C. Parramore, Peter C. Stewart, "Norfolk: the First 400 Centuries" (University of Virginia Press), p. 237. باین از سوی رادیکال‌ها برای ریاست ادارهٔ مالیات، کاندیدا شد، اما رأی‌دهندگان به ای کی هیل، عضو حزب جمهوری‌خواه محافظه‌کار رأی دادند.H.W. Burton, The History of Norfolk, Virginia (Norfolk Virginian, 1877) p. 134 available at internet archive باین بعدها برای منصب پزشک برای نوانخانه نامزد شد. هرچند، در مناظره‌ای با جوزف تی ویلسون، فردی آمریکایی-آفریقایی که برای سمت افسر و بازرس گمرک کاندیدا شده بود و روزنامهٔ ویرجینیای نورفوک، او را رهبر جدید جامعهٔ سیاه‌پوستان می‌دانست، شکست خورد.Hucles, pp. 560, 564, citing "Norfolk Virginian", May 10, 1870, and January 29, 1873.
با این حال، باین همچنان در نورفوک ماند. سرشماری‌های سال‌های ۱۸۷۰ و ۱۸۸۰ نشان می‌دهند که او تنها زندگی می‌کرد و وضعیت او در سرشماری آخر، به عنوان بیوه مرد ثبت شده بود.
در ژوئیه ۱۸۸۷، باین در وصیت‌نامه‌ای، دارایی‌های خود را به دخترش و فرزندان او واگذار کرد. در مه، در آسایشگاه لونتیک ایالت مرکزی، در پترزبورگ پذیرفته شد. در ۷ ژوئیه، روزنامهٔ پابلیک لجر نورفوک، کارت پستالی از سرپرست آسایشگاه منتشر کرد که نشان می‌داد، دندان‌پزشک «دکتر» توماس باین که پیشتر از لحاظ سیاسی «در دوران خود» سرشناس بود، دو روز پیش از دنیا رفته‌است. او در گورستان وست پوینت در نورفوک به خاک سپرده شد.findagrave citing "The Public Ledger", July 7, 188 8 با این حال، ویرجینیا هیچ سابقه‌ای از مرگ او با عناوین باین یا نیکسون نداشت.
امروزه، در تورهای گردشگری در راه‌آهن زیرزمینی نورفوک (محل فرار سیاه‌پوستان) و همچنین تورهای خود راهنمای شهر، از نیکسون یاد می‌شود. به علاوه، پنسیلوانیا از نام او در رابطه با راه‌آهن زیرزمینی در فیلادلفیا یاد می‌کند.http://explorepahistory.com/story.php?storyId=1-9-8&chapter=2
آق-جار (به لاتین: Ak-Jar) یک روستا در قرقیزستان است که در شهرستان ات‌باشی واقع شده‌است. آق-جار ۵٬۵۵۹ نفر جمعیت دارد.
قند موجود در شراب در مرکز چیزی است که فرایند شراب سازی را ممکن می‌کند. در طی فرایند تخمیر، قندهای انگور شرابی شکسته شده و توسط مخمر به الکل (اتانول) و دی‌اکسید کربن تبدیل می‌شود. انگورها قندها را در حین رشد روی درخت انگور از طریق جابجایی مولکول‌های ساکارز که در اثر فتوسنتز از برگ‌ها تولید می‌شوند، جمع می‌کنند. در طول رسیدن مولکول‌های ساکارز توسط آنزیم اینورتاز به گلوکز و فروکتوز هیدرولیز (جداسازی) می‌شوند. تا زمان برداشت، بین ۱۵ تا ۲۵ درصد انگور از قندهای ساده یا مونوساکاریدها تشکیل می‌شود.
گلوکز و فروکتوز هر دو قندهای شش کربنه هستند اما قندهای سه، چهار، پنج و هفت کربنه نیز در انگور وجود دارند. همه قندها قابل تخمیر نیستند، قندهایی مانند آرابینوز پنج کربنه، رامنوز و زایلوز پس از تخمیر همچنان در شراب وجود دارند. محتوای قند بسیار بالا به محض رسیدن به مقدار مشخصی (بالا) الکل، مخمر را به‌طور مؤثر از بین می‌برد.
نقش شکر در تعیین محتوای الکل نهایی شراب گاهی شراب‌سازان را تشویق می‌کند تا شکر (معمولاً ساکارز) را در طول شراب‌سازی در فرآیندی که به عنوان چاپالیزاسیون شناخته می‌شود، صرفاً به منظور افزایش محتوای الکل اضافه کنند. - چوپالیزه کردن "شیرینی" شراب را افزایش نمی‌دهد.J. Robinson (ed) "The Oxford Companion to Wine" Third Edition pp. 665–66 Oxford University Press 2006
آق-جار (به قرقیزی: Ак-Жар، اق جار) یک روستا در قرقیزستان است که در شهرستان قوچقار واقع شده‌است. آق-جار ۲٬۲۰۷ نفر جمعیت دارد و ۱٬۸۷۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
حافظ سلیمان‌اوغلو (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل ترکیه بود.
بایزاک (به لاتین: Bayzak) یک روستا در قرقیزستان است که در شهرستان یومگل واقع شده‌است. بایزاک ۶٬۳۸۶ نفر جمعیت دارد.
سان روپینگ (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل چین بود.
کیتیما سوتانان (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل تایلند است.
بوغوچو (به قرقیزی: Бугучу، بۇعۇچۇ) یک روستا در قرقیزستان است که در شهرستان قوچقار واقع شده‌است. بوغوچو ۱٬۰۹۷ نفر جمعیت دارد و ۱٬۹۱۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ولادیمیر اسوتیلکو (؛ ۲۸ سپتامبر ۱۹۱۵ – ) وزنه‌بردار اهل روسیه بود.VLADIMIR SVETILKO. chidlovski.net
سوه سوه وین (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل میانمار بود.
پاول سیرچین (؛ ۷ نوامبر ۱۹۵۷ – ) وزنه‌بردار اهل روسیه بود.Pavel Syrchin. chidlovski.netМБУ "КГФСК" . krasnokamsk.ruЗамечательные люди района . permculture.ruПотерянное золото московской олимпиады. mediacompas.ru (11 November 2008)Павел Сырчин скончался от пневмонии. vkgazeta.ru
امگکچیل (به لاتین: Emgekchil) یک روستا در قرقیزستان است که در شهرستان نارین واقع شده‌است. امگکچیل ۳٬۳۵۳ نفر جمعیت دارد و ۲٬۳۸۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
یوریکو تاکاهاشی (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل ژاپن بود.
تان یایون (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل چین است.
تانگ دشانگ (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل چین است.
یوزف تاوخنر (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل اتریش بود.
گری تیلور (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل بریتانیا بود.
قره-بولونگ (به لاتین: Kara-Bulung) یک منطقهٔ مسکونی در قرقیزستان است که در منطقه نارین واقع شده‌است. قره-بولونگ ۱٬۹۱۷ نفر جمعیت دارد و ۲٬۱۶۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
لوردانا توما (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل رومانی است.
قره‌سو (به لاتین: Kara-Suu) یک روستا در قرقیزستان است که در شهرستان ات‌باشی واقع شده‌است. قره‌سو ۵٬۵۲۳ نفر جمعیت دارد و ۲٬۱۱۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
فرانسیس تورنفیر (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل فرانسه بود.
میلنا ترندافیلووا (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل بلغارستان است.
آناستازیا ساکیری (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل یونان بود.
یاوهنی سیخانتسو (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل بلاروس است.
تیما توریوا (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل روسیه است.
قوش‌تپه (به لاتین: Kosh-Döbö) یک منطقهٔ مسکونی در قرقیزستان است که در منطقه نارین واقع شده‌است. قوش‌تپه ۴٬۴۸۳ نفر جمعیت دارد و ۲٬۱۷۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گئورگیوس تزلیلیس (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل یونان بود.
ایلیرجان سولی (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل آلبانی بود.
گابور سارواش (; – ) وزنه‌بردار اهل مجارستان بود.
جان ترپاک (; – ) وزنه‌بردار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
ننو ترزیسکی (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل بلغارستان بود.
مارتین تشوویچ (؛ زادهٔ ۲۶ اکتبر ۱۹۷۴) وزنه‌بردار اهل اسلواکی بود.
مینگ-بلاغ (به لاتین: Ming-Bulak) یک منطقهٔ مسکونی در قرقیزستان است که در شهرستان نارین واقع شده‌است. مینگ-بلاغ ۱٬۴۳۸ نفر جمعیت دارد و ۲٬۰۱۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
اولگا ته (؛ ) وزنه‌بردار اهل روسیه است.
ایبوکی تاکاهاشی (; ) وزنه‌بردار زن اهل ژاپن است.
ریرا سوزوکی (; ) وزنه‌بردار زن اهل ژاپن است.
تابیلگیتی (به لاتین: Tabylgyty) یک روستا در قرقیزستان است که در شهرستان یومگل واقع شده‌است. تابیلگیتی ۵۱۷ نفر جمعیت دارد و ۱٬۴۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
تنگدیک (به قرقیزی: Теңдик، تەڭدىك) یک روستا و قشلاق در قرقیزستان است که در شهرستان قوچقار واقع شده‌است. تنگدیک ۵٬۰۵۲ نفر جمعیت دارد.
فهرست زیر ۶۶ کشور را بر اساس تعداد وابستگی‌های دیپلماتیک آنها در سال ۲۰۱۹ مرتب کرده‌است. همچنین تعداد نمایندگی‌های مختلف در خارج از کشور مانند سفارتخانه‌ها، کنسولگری‌ها، نمایندگی‌های دائمی و سایر نمایندگی‌های دیپلماتیک ذکر شده‌اند. همهٔ داده‌ها از "شاخص دیپلماسی جهانی ۲۰۱۹" مؤسسهٔ Lowy گرفته شده‌اند.
توماس سیلم بوکاک (Thomas Salem Bocock) (۱۸ مه ۱۸۱۵–۵ اوت ۱۸۹۱)، سیاستمدار و حقوقدان قرن نوزدهم از ایالت ویرجینیا بود. بعد از خدمت به عنوان عضو کنگره ایالات متحدهٔ قبل از جنگ، در اکثر دوران جنگ داخلی آمریکا رئیس مجلس نمایندگان ایالات مؤتلفه بود.
توماس که در کاخ دادگاه شهرستان باکینگهام واقع در شهرستان باکینگهام ایالت ویرجینیا متولد شد، ششمین فرزند از یازده فرزند توماس بوکاک (کشاورز، حقوق‌دان، کاتب دادگاه شهرستان اپوماتوکس و دوست توماس جفرسون) و مری فلود (از یک خانوادهٔ قدرت‌مند و سرشناس که بعدها هری اف. بیرد را تولد کرد) بود که در کودکی توسط پدرش و دیگر آموزگاران خصوصی، آموزش داده شد. توماس به کالج همپدن – سیدنی رفت و در آنجا با رابرت لوئیس دابنی (رقیب او برای ایراد خطابهٔ پایان کلاس) دوست شد و در سال ۱۸۳۸ فارغ شد.
ویلیس پری بوکاک (۱۸۰۷–۱۸۸۷) بزرگترین برادر توماس، ممکن موفق‌ترین حقوق‌دان در منطقهٔ (شهرستان باکینگهام که در سال ۱۸۴۵ از شهرستان اپوماتوکس جدا گردید) و به همین‌گونه دادستان کل ایالت که در سال ۱۸۵۲ آغاز به کار نمود، بوده‌است. هرچند ویلیس مربی حقوقی توماس، از سمت رسمی خود استعفا کرد و در سال ۱۸۵۷ و مدت کوتاهی پس ازدواج با مورنینگ اسمیت، بیوه ثروتمندی اصیل کارولینای جنوبی، به شهرستان مارنگو در ایالت آلاباما نقل مکان نمود، اما با این وجود برای دیدار خانواده‌اش می‌آمد. جان هولمز بوکاک، برادر بزرگ دیگر توماس کیشش کلیسای پروتستان در لینچبرگ و بعداً در ناحیهٔ کلمبیا شد.Charles F. Ritter and Jon Vakelyn, Leaders of the American Civil War: A Biographical and Historiographical Dictionary (Routledge, 2014) available on Google books هنری بلود بوکاک (متولد سال ۱۸۱۷) برادر جوان‌تر توماس، نیز یک حقوق‌دان، کاتب دادگاه شهرستان اپوماتوکس (در زمان تسلیمی لی به گرانت)، رئیس بانک کشاورزی در لینچبرگ و به همین‌گونه رهبر غیرروحانی پروتستان و سپس متولی کالج همپدن – سیدنی شد. برادران آن‌ها به‌نام‌های ویلیام استیون بوکاک، چارلز توماس بوکاک و نیکولاس فلود، ازدواج کردند اما چنین حرفه‌های برجسته نداشتند و میلتون بوکاک در نوجوانی فوت نمود؛ خواهران آن‌ها به‌نام‌های آماندا، مارتا، مری ماستون و مری فوکوار همه ازدواج نمودند.Nathaniel R. Featherston, Appomattox County: History and Genealogy (Genealogical Publishing Company, 2009 at p. 114
توماس بوکاک در سال ۱۸۴۶ با دختر دوم عمویش به‌نام سارا پاتریک فلود ازدواج نمود اما وی در اثر زایمان یا عوارض ثانوی درگذشت. آن‌ها یک دختر به‌نام بل (۱۸۴۹–۱۸۹۱) داشتند. همسر دوم توماس، آنی هولمز فاولکر بود. آن‌ها در سال ۱۸۵۳ در شهرستان برکلی ایالت ویرجینیا (که بعداً به ویرجینیای غربی تغییر نام یافت)، ازدواج نمودند و پنج فرزند داشتند: توماس استنلی بوکاک، ویلیس پی. بوکاک (۱۸۶۱–۱۹۴۷) و دختران‌شان به‌نام‌های مزی. اف، الا. اف، و سالی. اف (که تمام شان دو مرتبه ازدواج نمودند).Featherston p. 114
بوکاک تحت نظر برادر بزرگش در رشته حقوق تحصیل نمود و در سال ۱۸۴۰ در کانون وکلا پذیرفته شد. وکالت را در در حوزهٔ مربوط به دادگاه باکینگهام شروع نمود و در مجلس نمایندگان ویرجینیا انتخاب شد که از سال ۱۸۴۲ تا ۱۸۴۴ در آنجا خدمت کرد. توماس همچنین نخستین دادستان شهرستان اپوماتوکس ایالت ویرجینیا بعد از جدایی از شهرستان باکینگهام بود و از سال ۱۸۴۵ تا ۱۸۴۶ خدمت نمود.
بوکاک در سال ۱۸۴۶ به‌عنوان یک دموکرات در مجلس نمایندگان ایالات متحده انتخاب شد و از سال ۱۸۴۷ تا سال ۱۸۶۱ خدمت کرد. از سال ۱۸۵۳ تا سال ۱۸۵۵ و دوباره از سال ۱۸۵۷ تا ۱۸۵۹ رئیس کمیتهٔ امور دریایی شد. بوکاک در سال ۱۸۵۹ معرفی ریاست مجلس شد اما پس از هشت هفته بحث و مذاکره و چندین دوره رأی‌گیری موفق به انتخاب رئیس مجلس نشد.
بوکاک به‌عنوان یک برده‌دار متعهد و ملی‌گرای جنوبی، از حملهٔ سناتور پرستون بروک به چارلز سامنر تمجید کرد اما بعدها در مسئله برده‌داری کانزاس مجدداً خود را یک میانه‌رو اعلام کرد. بوکاک در سال ۱۸۶۰ در مراسم افتتاحیهٔ مجسمه اسبی واشینگتن در محوطهٔ مرکز ایالت واقع ریچموند سخنرانی کرد اما صعود او در محافل کنفدراسیون پس از سخنرانیش علیه لایحهٔ نیرو یا قانونی برای تدارک جمع‌آوری عوارض واردات در ۲۰ و ۲۱ فوریه سال ۱۸۶۱ (که در کنوانسیون جدایی ویرجینیا نشر و توزیع نمود)، ناشی شد.
بوکاک در سال ۱۸۶۱ پس از آغاز جنگ داخلی و جدایی ویرجینیا به عنوان دموکرات به مجلس نمایندگان ایالات مؤتلفه یا کنفدراسیون انتخاب شد و تا پایان جنگ در سال ۱۸۶۵ خدمت کرد. بوکاک عضو کنگره موقت کنفدراسیون تک پارلمانی و به همین‌گونه کنگره‌های اول و دوم کنفدراسیون بعدی بود. بوکاک به اتفاق آرا رئیس مجلس نمایندگان ایالات مؤتلفه یا کنفدراسیون انتخاب شد و از سال ۱۸۶۲ تا سال ۱۸۶۵ در این سمت خدمت کرد. با ان حال بوکاک در سال اخیر همانند متحدش رابرت ام.تی. هانتر، با رئیس‌جمهور جفرسون دیویس و جیمز ای. سدن دوست شخصی و متحد سیاسی او، بر سر موضوع مسلح سازی برده‌ها با این استدلال که چنین یک کاری بمثابهٔ لغو برده‌درای است، قطع رابطه کرد. بوکاک ریچموند را در جریان تخلیه آوریل سال ۱۸۶۵ ترک کرد و سپس به خانه‌اش در وایلدوی فرار کرد.
پس از پایان جنگ در نزدیکی ناحیهٔ مربوط به دادگاه اپوماتوکس، بوکاک بیش از بیست برده داشت. بوکاک نمی‌خواست به بردگان سابق خود به عنوان کارگر حقوق پرداخت نماید، در عوض برای‌شان می‌گفت که همان غذا و سرپناهی را که خود در بردگی داشت به آن‌ها فراهم می‌نماید. بوکاک حتی تلاش کرد تا چندین نفر را که قبلاً برده شده بودند از همسایه‌ها خریداری نماید. آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار به رئیس شهربانی متوصل شدند که گفته بود، آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار مستحق «غرامت سخاوت‌مندانه» هستند.Remaking Virginia: Transformation through Emancipation. Exhibit at Library of Virginia beginning July 6, 2015
بوکاک به لینچبرگ (وایلدوی را به‌عنوان خانهٔ تابستانی خود ابقا کرد) رفت تا در آنجا وکالت نماید و در تأسیس حزب محافظه‌کار ویرجینیا کمک کرد. در سال ۱۸۶۸ از رئیس‌جمهور اندرو جانسون در انتخابات (با وجودیکه احتمالاً بسیار مهم است که یک مقام کنفدراسیون تحت پوشش اعلامیه‌های عفو عمومی بحث‌برانگیز خود قرار گیرد)، سپس از نامزدهای ناموفق ریاست جمهوری از حزب دموکرات هریک هوراس گریلی در سال ۱۸۷۲ و ساموئل تیلدن در سال ۱۸۷۶، حمایت نمود.
بوکاک به‌عنوان یکی از طراحان قوانین جیم کرو، از سال ۱۸۷۷ تا سال ۱۸۷۹ درمجلس نمایندگان ویرجینیا خدمت کرد. وی نمایندهٔ کنوانسیون‌های ملی دموکرات‌ها در سال‌های ۱۸۶۸، ۱۸۷۶ و ۱۸۸۰ بود. بوکاک با حزب ویرجینیا رجیستر مخالفت نمود و بالاخره زمام سیاسی را به نسل جوان‌تر از جمله الکساندر هیو هولمز استوارت انتقال داد و بر وکالت و خانواده‌اش تمرکز نمود.Wakelyn (page numbering omitted in excerpt
بوکاک در ۵ اوت سال ۱۸۹۱ در شهرستان اپوماتوکس ایالت ویرجینیا فوت کرد و در قبرستان اولد بوکاک در نزدیکی مزرعه‌اش در «وایلدوی» به خاک سپرده شد.
بازیابی شده در ۲۰۰۹-۰۴-۲۹
انجمن شمالی دسامبریست‌ها () انجمنی واقع در سن پترزبورگ بود که پس از انحلال انجمن‌هایی دیگر با هدف ایجاد اصلاحات در امپراتوری روسیه پس از جنگ‌های ناپلئونی تأسیس شد
پیش از شورش دسامبریست‌ها برخی از افسران در نتیجه اصلاحات لیبرالی تزار الکساندر اول پیشرفت کرده بودند و تشویق شدند. لیبرالیسم در سطح رسمی تشویق شد و انتظارات زیادی را در آن دوره زمانی موجب شد. مدافع اصلی و درجه نخست اصلاحات در این دوران کنت میخائیل میخائیلوویچ اسپرانسکی بود. اسپرانسکی به سازمان‌دهی امور مربوط به وزارت کشور، اصلاح آموزش کلیسایی و تقویت نقش دولت در توسعه اقتصادی کشور کمک بسیاری کرد. نقش اسپرانسکی پس از سال ۱۸۰۸ بیشتر هم شد. از آن زمان تا سال ۱۸۱۲، که اسپرانسکی تبعید شد او به شدت اصلاحات خود را ادامه داد.
نظرات سیاسی انجمن شمالی در چهار حوزه به شرح ذیل قابل تبیین است:
اعضای انجمن معتقد بودند که اراضی بایستی به دو دسته تقسیم شود:
مؤسسه آموزش و تحقیقات پزشکی جواهر لعل (جیپمر) یک دانشکده پزشکی است که در پوندیچری، پایتخت قلمرو اتحادیه پودوچری، در هند قرار دارد. جیپمر یک موسسه اهمیت ملی (ای ان ای) و یک بیمارستان بازگشت مراقبت‌های عالی است. این کشور تحت نظارت و کنترل مستقیم اداری وزارت بهداشت و رفاه خانواده و دولت هند است که دارای استقلال برای اداره کارهای داخلی خود است.
جیپمر دارای بیش از ۳۰۰ عضو هیئت علمی، بیش از ۷۰۰ پزشک مهاجر و بیش از ۸۰۰ پرسنل پرستاری، اداری و پشتیبانی است. سالانه ۱۵۰ دانشجو در مقطع لیسانس و ۲۰۰ دانشجو در مقطع فوق لیسانس پذیرش می‌گیرند.
۱۸۲۳: هند فرانسوی پیشین مدرسه پزشکی پوندیچری را برای آموزش مردمان فرانسوی در پوندیچری بنیانگذاری نمود.About| Us . JIPMER. این یکی از نخستین مؤسسات پزشکی گرمسیری بود و کادر آموزشی صورت پذیر از جراحان و پزشکان نیروی دریایی فرانسه و گروه‌های "استعماری بود". به دانش آموزانی که در اینجا آموزش می‌دیدند مدرکی به نام "دکتر محلی" واگذار می‌شد که به آنان اجازه می‌داد در سرزمین‌های استعماری درمانگری کنند. دانشگاه در آن زمان در قلب پوندیچری، روبروی "میدان دوگل"، که حالا درتالار مجلس قانونگذاری است، قرار داشت.
۱۹۵۶: بعداز منتقل کردن "قانونی" پودوچری به هند در تاریخ ۱۹۵۶، دولت هند مدیریت دانشگاه را در بدست گرفت و آن را به "دانشگاه پزشکی، پوندیچری" تغییر اسم داد. برای مدت کوتاهی، این دانشگاه پزشکی دانوانتری نیز نامیده می‌شد.
۱۹۵۹: طاق ساختمان جدید دانشگاه پزشکی در گوریمدو، در نزدیکی شهر توسط کنت استانیسلاس اوستروگ سفیر فرانسه در هند گذاشته شد.
۱۹۶۴: دانشگاه پزشکی دانوانتری به گوریمدو، به پردیس جدیدی به اسم دانوانتری ناگار نقل مکان کرد.
۱۹۶۴: این موسسه درتاریخ ۱۳ ژوئیه ۱۹۶۴ توسط دکتر ساروپالی راداکریشنان، رئیس‌جمهور گذرای هند، نام فعلی خود را به افتخار نخستین نخست‌وزیر هند، پاندیت جواهر لعل نهرو، به نام «موسسه تحصیلات تکمیلی و تحقیقات پزشکی جواهرلال» (جیپمر) نام گذاری نمود. .
۱۹۶۶: قسمت اصلی بیمارستان بازگشایی شد و مرکز خون برقرار شد که نشان دهنده منتقل دادن کلیه خدمات‌های کلینیکی به پردیس جدید بود.
۱۹۷۵: مرکز ملی تربیت معلم در جیپمر بانیانگذاری شد که نشان دهنده شروع مشارکت جیپمر در تربیت نسل‌های معلمان پزشکی در سراسر کشور است.
۱۹۹۵: بخش سازمان یافته قلب و عروق یک آزمایشگاه کاتتریزاسیون قلب را برای ارائه خدمات مداخله ای قلب بازگشایی کرد.
۲۰۰۰: ناحیه اورژانس و تروما بنیانگذاری شد.
۲۰۰۱: یک قسمت اداری جداگانه برای یکی کردن تمام دفاتر در سراسر محوطه بیمارستان افتتاح شد.
۲۰۰۲: قسمت رادیوتراپی به نام یک مرکز منطقه ای سرطان جهش یافت. این مرکز کنونی شامل قسمت‌های رادیوتراپی، انکولوژی پزشکی و انکولوژی جراحی است.
۲۰۰۶: دانشکده پرستاری جیپمر افتتاح و آغاز به کار کرد.
۲۰۰۸: جیپمر با برنهاد پارلمان هند به نام یک موسسه مهم ملی ارتقا یافت.B'lore: NIMHANS gets national importance status - News Oneindia.
۲۰۰۹: قسمت فوق تخصصی آغاز به کار نمود و در شروع خدماتی از جراحی قلب، قلب، اورولوژی و جراحی پلاستیک عرضه کرد.
۲۰۱۲: خدمات اطفال، مامایی و زنان به بیمارستان زنان و کودکان جیپمر انتقال یافت که توسط دکتر مانموهان سینگ، نخست‌وزیر وقت هند بازگشایی شد.
پردیس جیپمر در ورودی غربی پوندیچری مستقر شده و در بزرگ شده‌است. از تپه ای که در محلی به اسم گوریمدو شناخته می‌شود.
پردیس شامل دانشگاه پزشکی، قسمت‌های بیمارستانی قدیمی و جدید، خوابگاه‌های دانشجویی و مقیم، اتاق‌های کارکنان، کندریا ویدیالایا، یک شعبه از ۲ بانک ملی، ۲دستگاه خودپرداز، یک اداره پست، یک معبد، دکتر ای پی جی عبدالکلام است. زمین‌های بازی و زمین‌های ورزشی سالن اجتمایی جیپمر.
این مؤسسه توسط مدیر اداره می‌شود که مدیر اجرایی است و مسئولیت کلی اداره مؤسسه و بیمارستان آن را عهده‌دار بود. سرپرست پزشکی به مدیر کمک می‌نمود تا تمام راندمان‌های بیمارستان وابسته به مراقبت از بیمار را متحد کند. ریاست (دانشگاهی) وظایف نظارت و هماهنگی کلیه فعالیت‌های دانشگاهی از قبیله تدریس را بر عهده دارد، در حالی که ریاست (پژوهشی) به تمامی فعالیت‌های مربوط با پژوهش برسی می‌نمود.
"قسمت رادیوتراپی" در جیپمر در تاریخ ۲۰۰۲ به یک مرکز سرطان منطقه ای تبدیل شد. از تاریخ ۲۰۱۴، مرکز منطقه ای سرطان دارای دو بخش است که در یک ساختمان جدید واقع شدند، به اسم‌های رادیوتراپی و انکولوژی پزشکی. ابزارهای پیشرفته پرتودرمانی، از تابش ۳بعدی منسجم و ای ام آرتی تا پرتو درمانی راهنمایی شده با تصویر (ای آر تی) در دسترس است. ابزارهای نخستین تشعشع مثل کبالت دوبعدی و لیناک، براکی تراپی اچ تی آربرای همه بیماران سرطانی رایگان است. علاوه بر این، بیشتر داروهای شیمی درمانی پر هزینه که معمولاً مورد استفاده قرار می‌گیرند نیز به صورت رایگان ارائه می‌شوند. درگذشته پیوند مغز استخوان نیز در این مرکز در حال انجام است. آر سی سی، جیپمرتنها بیمارستان در جنوب هند است که درمان رایگان سرطان را عرضه می‌دهد، همان جور که برای سایر خدمات پزشکی پیشرفته مثل پزشکی ریه، نفرولوژی، گوارش و غیره نیز انجام می‌شود
جیپمر در زمان تعیین آن به اسم یک مؤسسه اهمیت ملی، به تنهایی یک دانشگاه است و مدارک خود را دریافت می‌کند. پس از آن، به دانشگاه پوندیچری هم نیازبود. بسیاری از دوره‌های پزشکی، پرستاری و پیراپزشکی را در مقطع کارشناسی و کارشناسی ارشد ارائه می‌دهد. پذیرش در تمام دوره‌ها بر طبق استعدادانجام می‌شود.
جیپمر دوره‌های متنوعی را عرضه می‌نمایاند. دوره‌های لیسانس شامل ام بی بی اس، بی اس سی. (تکنولوژی آزمایشگاهی پزشکی)، کارشناسی. (علوم پزشکی متحد - فناوری آزمایشگاه قلب / دیالیز / عصبی / او تی)، بی ام آر اس سی (لیسانس علوم سوابق پزشکی). بی. اس سی. (پرستاری) در تاریخ ۱۳۸۵ شروع به کار کرد. دوره‌های تحصیلات تکمیلی شامل ام دی، ام سی، و دیپلم در بسیاری از تخصص‌ها، ام. اس سی. در رشته پرستاری، بیوشیمی پزشکی و فیزیولوژی پزشکی و دکتری در چندین رشته. دوره‌های فوق تخصصی شامل ام سی ایچ در جراحی قلب، اورولوژی، جراحی مغز و اعصاب، جراحی پلاستیک، جراحی کودکان، جراحی گوارش و دی ام در قلب، نورولوژی، نفرولوژی، نوزادان، فارماکولوژی بالینی و ایمونولوژی است. در ژانویه ۲۰۱۴ جیپمر دوره کارشناسی ارشد بهداشت عمومی را آغاز کرد. دوره تکنسین فوریت‌های پزشکی ام آر اوو ام آر تی.
داوطلبان دوره‌های عرضع شده در جیپمر بر طبق ورودی سراسر هند ان ای ای تی منتخب می‌شوند. امتحانات ورودی سالی یک بار برای صندلی‌های کارشناسی و ۲ بار در سال برای صندلی‌های فوق لیسانس برگزار می‌شود. فراخوان‌ها و نتیجه‌های این آزمون‌ها (شامل اسامی داوطلبان برگزیده) در روزنامه‌های معتبر سراسری و همچنین سایت موسسه اعلام می‌شود.
جیپمردر حال حاضر ۲۴۹ دانش آموز را هر سال یک بار از روش آزمون ورودی سراسر هند در دوره ام بی بی اس می‌پذیرد. برخی از صندلی‌ها برای بومیان بودوچری و نامزدهای دولت مرکزی محفوظ است. از این تعداد، ۱۸۷ صندلی برای پردیس بودوچری و ۶۲ برای پردیس لکه‌ها آن است که در تاریخ ۲۰۱۶ آغاز به کارکرد.
دوره‌های ۳ساله تحصیلات تکمیلی عرضه شده در جیپمر شامل ام دی در پزشکی عمومی، فوریت‌های پزشکی، پزشکی هسته ای، تشعشع سرطان، زنان و زایمان، آسیب‌شناسی، پزشکی قانونی، میکروبیولوژی، فیزیولوژی، فارماکولوژی، اطفال، بیهوشی، بیهوشی، بیهوشی، پوست، پوست و ار دی و روانپزشکی و MS در جراحی عمومی، جراحی ارتوپدی، چشم پزشکی، گوش، بینی، حنجره و آناتومی. آزمون ورودی یعنی ای ان ای-سی ای تی از سال ۲۰۲۰ بازگشایی شده‌است و ۲بار در سال برای دوره‌های کارشناسی ارشد در ماه مه و نوامبر برگزار می‌شود.
دوره‌های فوق تخصصی
دوره‌های ۳ ساله فوق تخصصی در تخصص‌های پزشکی (دی ام) و جراحی (ام سی اچ) عرضه می‌شود. آنها مثل: قلب، جراحی قلب و قفسه سینه، مغز و اعصاب، جراحی اعصاب، نفرولوژی، اورولوژی، پزشکی و جراحی گوارش، انکولوژی پزشکی، نوزادان، فارماکولوژی بالینی و ایمونولوژی بالینی.
داوطلبان دکترا در بسیاری از قسمت‌ها مثل بهداشت عمومی، فارماکولوژی، بیوشیمی، ایمونولوژی، میکروبیولوژی و نظایر آنها قبول می‌شوند. پذیرش بر اساس آزمون ورودی است که هر سال ۱بار برگزار می‌شود.
لیسانس. پرستاری ۴سال دوره حرفه ای. پذیرش برطبق آزمون ورودی انجام می‌شود.
لیسانس (تکنولوژی آزمایشگاه پزشکی) و لیسانس (علوم پزشکی متحد) - دوره‌های آزمایشگاه قلب، بیهوشی، او تی، دیالیز و نورو - دوره‌های سه ساله. پذیرش بر طبق آزمون ورودی انجام می‌شود.
فوق لیسانس (بیوشیمی پزشکی و فیزیولوژی پزشکی). پذیرش بر طبق آزمون ورودی انجام می‌شود.
جیپمردر تاریخ ۲۰۱۹ توسط جشم انداز هند در میان دانشگاه‌های پزشکی هند در رتبه پنجم و توسط "در هفته" رتبه سوم را کسب نمود. در تاریخ ۲۰۲۰ توسط چارچوب رتبه‌بندی نهادی ملی (ان ای آر اف) در بین دانشگاه‌های پزشکی در هند رتبه هشتم کسب نمود.
جیپمرکار دومین بلوک فوق تخصصی خود (اس اس بی-ای ای) یعنی مدرسه بین‌المللی بهداشت عمومی جیپمررا شروع کرده‌است. جیپمربا سایر موسسات، از جمله دانشکده بهداشت عمومی هاروارد، برای تبادل اساتید، ابزارهای آموزشی، تحقیقات و داده‌ها در مورد بهداشت عمومی همکاری می‌کند. پیوند جیپمر با دانشکده بهداشت عمومی هاروارد بخشی از تفاهم نامه بزرگتر بین دانشکده پزشکی آمریکا و وزارت بهداشت و رفاه خانواده هند است. جیپمر همچنین کار بیمارستان خارج از سایت در کارای کال را شروع کرده‌است.
مرکز خدمات پزشکی از راه دور جیپمر با بیمارستان دانشگاه ملی بوندانگ کره جنوبی همکاری نماید و آغاز به استفاده از شبکه اطلاعاتی ترانس اوراسیا (تین) کرد. جیپمر عضو شبکه تین می‌باشد و این بیمارستان توانایش را دارا می‌باشد که دانش وی را با کشورهای اروپایی و آسیایی به اشتراک بگذارد. برای آغاز، بر ۱۵ فوریه ۲۰۱۶ کادر جیپمر واکنش بیشتراز ویدیو کنفرانس با استفاده از شبکه تین با دانشگاه ملی سئول بیمارستان بوندانگ (ان کردن) کره جنوبی. بعد جیپمر اولین مرکزی شد که از خدمات پزشکی از راه دور برای این منظور استفاده کرد. شبکه اطلاعاتی ترانس اوراسیا از فناوریهای فناوری اطلاعات و ارتباطات برای افزایش همکاریهای منطقه ای با کشورهای آسیا و پر کردن شکاف دیجیتالی بین منطقه‌های کمتر توسعه یافته استفاده می‌کند. این دانشگاه‌ها و موسسات تحقیقاتی را با شبکه اینترنتی با ظرفیت بالا اتصال به یکدیگر می‌کند تا مبادلات دانش را بیشتر کند و پروژه‌های تحقیقاتی گسترده بین‌المللی را واقعی نماید.
اتحادیه دانشجویان «انجمن دانشجویان جیپمر» (جی سی ای) است. نمایندگان بدنه دانشجویی هر ساله در یک انتخابات سراسری دانشگاه انتخاب می‌شوند. بدنه مشابه، هرچند کوچکتر، برای دانشجویان و دستیاران تحصیلات تکمیلی وجود دارد و انجمن پزشکان مقیم جیپمر (جی آر دی ای) نامیده می‌شود.
فارغ التحصیلان جیپمر، به خصوص کسانی که از دوره ام بی بی اس فارغ‌التحصیل شده‌اند، چندین انجمن و سازمان فارغ‌التحصیل را تشکیل داده‌اند.
والتر پرستون براونلو (Walter Preston Brownlow) (زادهٔ ۲۷ مارس ۱۸۵۱ – درگذشتهٔ ۸ ژوئیه ۱۹۱۰)، سیاستمدار آمریکایی و نماینده ناحیه اول تنسی از سال ۱۸۹۷ تا زمان وفاتش در مجلس نمایندگان ایالات متحده بود. او با اکتساب تعداد زیادی از کرسی‌های فدرال به حوزه مربوطه خود و همچنین مبارزات درون حزبی درمقابل هنری کلی ایوانز و نیوول سندرز بر کنترل حزب جمهوری‌خواه ایالتی، شهره شد و از او همواره به این منظور یادآوری می‌گردد. براونلو به علاوه دوران کنگره‌اش از سال ۱۸۸۱ تا ۱۸۸۳ به عنوان دربدار مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا نیز خدمت کرد و از سال ۱۸۷۶ تا ۱۹۱۰ روزنامه‌های جونزبورو و هرالد و تریبون را منتشر کرد.Walter Neale, "Walter Preston Brownlow," "Autobiographies and Portraits of the President, Cabinet, Supreme Court, and Fifty-fifth Congress", Volume 1 (The Neale Company, 1899).Richard W. Austin, "Memorial Address for Representative Brownlow," House of Representatives Documents: 61st Congress, 3rd Session (December 5, 1910 - March 4, 1911), Volume 121 (1911), pp. 40-50.
براونلو برادرزاده ویلیام «پارسون» براونلو فرماندار رادیکال تنسی پس از جنگ داخلی بود.
براونلو پسر جوزف و ماری (بار) متولد ابینگدان، ایالت ویرجینیا می‌باشد. او تا زمان درگذشت پدرش ۱۸۶۱ به مدت سه سال در مدارس عمومی بود. او که نیاز به کسب درآمد داشت به عنوان پیام‌رسان تلگراف کار کرد. در جریان جنگ داخلی زمانی که ۱۳ سال داشت خواست در اتحادیه ارتش شرکت کند اما به‌خاطر زیر سن بودن رد گردید. او بعد از پایان جنگ، نخست به عنوان کارآموز برادرش در تجارت قلع در منطقه روجرزویل، تنسی کار کرد و بعد به عنوان مهندس در راه‌آهن روجرزویل و جفرسون ایفای وظیفه می‌نمود."Walter P. Brownlow," "Goodspeed's Biographical Sketches of Washington County, Tennessee", 1887. Transcribed for TNGenWeb by Louise Jackson. Retrieved: 19 August 2013.
در سال ۱۸۷۶ براونلو به عنوان روزنامه‌نگار توسط روزنامه ناکسویل ویگ و کرونیکل استخدام شد، روزنامه که توسط پیشکار عمویش ویلیام رول (که در این زمانه مشترکاً توسط عمویش اداره می‌گردید) تأسیس گردیده بود. او به‌طور کلی در آن سال مسایل کمپین‌های سیاسی را پوشش می‌داد، این مسایل عبارت از فعالیت در جمع‌آوری آراء آگوستوس اچ پتیبون و امرسون اتریج بود. او در اکتبر ۱۸۷۶ روزنامه‌های جونزبورو هرالد و تریبون را خریداری و تا زمان مرگش ۱۹۱۰ آنها را منتشر و ویرایش می‌کرد.
براونلو نماینده کنوانسیون ملی جمهوری‌خواهان در سال ۱۸۸۰ بود و در سال ۱۸۸۱ به عنوان مسئول پُست در جونزبرو، تنسی منصوب شد. در دسامبر ۱۸۸۱، به عنوان دربدار مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا برای دوره ۴۷ کنگره (۱۸۸۱–۱۸۸۳) انتخاب شد، موقعیتی که مسئولیت کنترل ورودی بستر مجلس را دارد. دستیار دربان او ریچارد دبلیو آستین متحد سیاسی آینده‌اش بود. براونلو به عنوان سرپرست اتاق تحتانی سنا جاییکه اسناد مجلس سنا برای عموم مردم پردازش و توزیع می‌شد از سال ۱۸۸۵ تا ۱۸۹۳ کار کرد. پس از ترک این سمت برای مدت کوتاهی در دفتر نماینده کنگره آلفرد ای. تیلور کار کرد.Phillip Langsdon, "Tennessee: A Political History" (Franklin, Tenn. : Hillsboro Press, 2000), pp. 223-224.
براونلو نخست در سال ۱۸۹۴ برای به‌دست آوردن کرسی کنگره ناحیه اول اقدام نمود. درکنوانسیون حزب ایالتی، او به دلیل نامزد شدن با ویلیام اندرسن کولمن به بن‌بست رسید و نامش را از فهرست نامزدها حذف کرد تا برای اندرسن اجازه برنده شدن در انتخابات ۱۴۴ام را بدهد. در سال ۱۸۹۶، دوباره به‌دنبال رقابت سه جانبه با اندرسن و میلبورن برآمد. برخلاف کمپین سال ۱۸۹۴، نامزدها برای کمپین سال ۱۸۹۶ در انتخابات ابتدایی تعیین شدند که براونلو با اکتساب ۸۸۴۳ رأی پیروز میلبورن ۶۵۹۰ رأی و اندرسن ۵۴۴۸ رأی گرفت. او در انتخابات عمومی، نامزد دموکرات‌ها فهرست لاورنس را با گرفتن ۲۵٬۰۷۵ رأی به ۱۳٬۹۱۶ رأی مغلوب کرد.
در میان سال‌های ۱۸۹۰، حزب جمهوری‌خواه تنسی به دو جناح مخالف تقسیم شد که یکی از آن توسط براونلو و دیگری توسط نماینده اسبق کنگره هانری کلی ایفانس اداره می‌شد (این کشمکش‌ها در ابتدا شامل تقسیمات حمایت فدرال بود). این خصومت در طول دوره کنگره براونلو (و طی چندین سال پس از مرگ وی) ادامه یافت. پشتیبانان براونلو ریچارد دبلیو. آستین، جان ای. مک کال، فاستر. وی. براون و تجارت پیشه‌های ناکسویل ادوارد جی. سنفورد، جیمز ای. فاولر و ویلیام جی. اولیور بودند.Langsdon, "Tennessee: A Political History", pp. 226-232. پسران عموی او، فرزندان و نوه‌های برادر مشهورش، در منطقه ناکسویل تأثیر گزار ماندند. حمایت‌کننده‌های ایفانس شامل تجارت پیشه‌های چاتونگا نویل ساندرز و ناتان دبلیو. هیل سیاستمدار ناکسویل بودند.
در کنوانسیون ملی جمهوری‌خواهان در سال ۱۸۹۶، براونلو و آستن در رد شدن درخواست ایوان برای نامزدی معاون ریاست جمهوری نقش داشتند. براونلو با چیره شدن بر ایوانس به عنوان نماینده ایالت به کمیته ملی جمهوری‌خواهان انتخاب شد که در آنجا با مارک حانا، مدیر کمپین نامزد ریاست جمهوری ویلیام مک کینلی دوست شد. رابطه با حانا و مک‌کنلی برای براونلو کلیدی و برای به‌دست آوردن و تقسیم حمایت فدرال درجریان اواخر سال‌های ۱۸۹۰ مفید بود. در سال ۱۸۹۷، براونلو تازه‌کار ایفانس را به سمت مسئول پُست (postmasters) در نظر گرفت اما جیمز ای. گری را به عوض وی به‌خاطر مخالفت با ایفانس انتخاب کرد. بعد از آنکه ایفانس به عنوان عالی‌رتبه حقوق بازنشستگی منصوب شد، تلاش‌های براونلو برای اخراج وی ناکام ماند.
تا سال ۱۹۰۰، براونلو به‌طور مؤثری حزب جمهوری‌خواه تنسی را کنترل کرد. در کنوانسیون ایالتی حزب آن سال در شهر نشویل، بروانلو بعنوان رئیس تعیین گردید و متحدین او در کمیته صلاحیت رد هر نامزد ریاست جمهوری را به وی دادند. ایوانس و هواداران خشمگینش از کنوانسیون خارج و به نشانه مخالفت در اطراف شهر راهپیمایی برگزار کردند. هردو کنوانسیون نمایندهای را به کنوانسیون ملی جمهوری‌خواهان در سال ۱۹۰۰ فرستادند، مگر براونلو بیشتر کرسی‌های ایالت را به‌دست‌آورد. براونلو در آن سال به آسانی توانست از پس چالش ابتدایی قاضی ایچ. تایلر کمپبل برآید. متحد براونلو، جان ای. مک کال، نامزد حزب برای فرمانداری بود.Langsdon, "Tennessee: A Political History", pp. 235-236.
در سال ۱۹۰۴ نشانه‌های شکست براونلو در حزب نمایان شد، زمانیکه نامزد مورد نظر وی، آستین، توسط نامزد تحت حمایت ایوان، هیل، برای کرسی خالی نماینده بازنشستگی کنگره ناحیه دوم هانری آر. گیبسون، مغلوب شد.Langsdon, "Tennessee: A Political History", p. 240. جمهوری‌خواهان متعددی این ایالت از اداره حزب توسط براونلو بیزار شدند. سام آر. سیلس براونلو را به‌خاطر استفاده از طریقه‌های سؤال برانگیز برای مختل کردن کنوانسیون‌های ایالت ملامت، جان چیلس هوک خواستار تحقیق در مورد روش‌های براونلو شد. بعد ازاینکه ایوانس نامزد تحت حمایت براونلو، تی. آسبوری رایت، را برای نامزدی فرمانداری ایالت سال ۱۹۰۶ شکست داد، براونلو بطرز بی رحمانه‌ای بر ایوانس و ساندرز هجوم برده، طرفداران بیشتر را مخالف خود کرد، به گروه ایوانس اجازه داد تا کنترل دوباره حزب ایالتی را دریافت کند. نماینده مشهور قبلی کنگره آلفرد ای تیلور در برابر براونلو به صفت نامزد مستقل ناحیه اول اقدام نمود، اما براونلو بی دردسر دوباره گماشته شد.Langsdon, "Tennessee: A Political History", pp. 244-247.
پس از باخت ایوانس به مالکولم آر پیترسن در انتخابات سرتاسری، سندرز کنترل گروه سیاسی خود را به عهده گرفت و توانست که چندین متحد سیاسی خود را در سمت مسئول پُست (postmasters) منصوب کند. در سال ۱۹۰۸، اگرچه به‌طور قابل توجهی بر اثر بیماری ضعیف شد، براونلو تلاش کرد تا کنترل حزب ایالتی را بازپس گیرد. دوست او ویلیام جی الیور اوباشان مسلح را در نشویل رهبری می‌کرد، کنترل کنوانسیون حزب ایالتی را در دست گرفت و متحدان براونلو را به عنوان نماینده در کنوانسیون ۱۹۰۸ ملی جمهوری‌خواهان انتخاب کرد. درهمین حال جناح سندرز نماینده گان خود را به کنوانسیون فرستاد و پس از پی بردن کمیته ملی از اقدامات الیور کرسی‌های ایالت را به آنها اعطا کرد.Langsdon, "Tennessee: A Political History", p. 251.
اسواتینی جمعیت کمی دارد و تعداد اندکی وابستهٔ دیپلماتیک دارد. این مقاله فهرستی از وابسته‌های دیپلماتیک اسواتینی را شامل می‌شود.
[[رده:فهرست وابسته‌های دیپلماتیک بر پایه کشور فرستنده|اسواتینی]]
این مقاله شامل فهرست وابسته‌های دیپلماتیک اتیوپی است که کنسول‌گری‌های افتخاری را در بر نمی‌گیرد.
در ژوئیه ۲۰۲۱، دولت اتیوپی اعلام کرد که حداقل ۳۰ وابستهٔ دیپلماتیک خود در خارج از کشور را می‌بندد.Ethiopia: Breaking - Ethiopia Recalls Dozens of Diplomats, Closes Consulates in Various Countries