moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
برادران آهن‌آلات را از پدرشان در ۱۷۵۴ میلادی به ارث بردند و کورتیس (بزرگترین برادر) دو سوم سود و پیتر یک سومش را به ارث برد. برادران در حدود ۱۷۶۵ میلادی، عملیات آهن‌کاری‌ها را را تصاحب کرده و آن را با موفقیت توسعه دادند. کورتیس کوره کورنوال را که آهن خام تولید می‌کرد را عملیاتی کرده و پیتر نیز که تجربه آهن‌کاری بیشتری داشت، «هوپول فورگس» در «همر کریک» که شمش آهن با ارزش‌تری تولید می‌کرد را راه اندازی کرد. در ۱۷۷۳ میلادی، کورتیس مالیات‌های ۱۰۰۰ جریب فرنگی (۴ کیلومتر مربع) را در موقعیت کوره پرداخت کرده و پیتر نیز مالیات‌های ۵۰۰ جریب فرنگی (دو کیلومتر مربع) را در موقعیت ریختگری‌ها پرداخت نمود که انعکاس‌دهندهٔ وسعت عملیات و مالکیت متناسب با آن بود. آن‌ها تجارت را حین و پس از انقلاب عملیاتی کردند و تا زمان مرگشان (پیتر در ۱۷۸۶ و کورتیس در ۱۷۸۹ میلادی) کاملاً کامیاب شدند.
بیشتر آهن‌کاری‌های کورنوال از دست خانواده طی دوره ۱۷۸۲ تا ۱۸۰۲ میلادی خارج گشته و به دست رابرت کولمن رسید که مبدل به اولین میلیونر پنسیلوانیا گشت. اما بخشی که شامل حقوق دسترسی به کانه‌ها بود در وراثت پیتر جونیور باقی ماند، او نیز بر آن افزود تا اینکه جزو تولیدکنندگان عمده آهن از کوه هوپ استیت در اواسط قرن نوزدهم میلادی شد.
کورتیس گراب یکی از رادیکالان رک‌گو و از حامیان اولیهٔ انقلاب بود. این برادران از مشارکت‌کنندگان اصلی جنگ انقلابی بود و آهن‌کاری‌هایشان توپ‌ها، مهمات، گلوله و طشت نمک (که از آن برای تولید نمک از آب دریا استفاده می‌شد) برای نیروهای مستعمراتی را تأمین می‌کرد. جرج واشینگتن شخصاً از کورنوال ملاقات کرده تا از تجهیزات تحقیقات به عمل آورد. هردو برادران به عنوان شبه‌نظامیان سرهنگ انتخاب شدند، واحد کورتیس دومین گردان لانکاستر و پیتر جونیور هشتمین گردان لانکاستر بودند که هردو مسئول اردوی فلایینگ شدند. کورتیس در ۱۷۷۵، ۱۷۷۷، ۱۷۷۸ و ۱۷۸۲ میلادی برای مجلس پنسیلوانیا انتخاب شد.
یکی از حکایات جالب کمی بینش نسبت به آن دوره‌ها را ارائه می‌دهد. یکی از نقش‌های کورتیس طی جنگ سرکشی از ۳۴۰ زندانی جنگی مزدور بود که در اوت ۱۷۷۷ میلادی به کورنوال آورده شده بود تا به تخفیف مشکل کمبود کارگر ناشی از جنگ کمک کند. «مزدوران» در مکان ملاقات محلی به نام «جماعت موراویایی» در رابطه با مخالفت‌های پیشوایان روحانی (شبان‌ها) سکونت یافتند. متأسفانه، آنها رفتار نادرستی نداشتند و موجب مشکلات جدی چون آسیب به اموال کلیسا شدند. بعداً پیشوای روحانی به کورتیس گفت که «آنها به‌طور مفرط مست کردند و سپس زنان و بعد از آن هم مردان که از برخیشان طرفداری کرده و در نهایت درگیری عمومیت یافت». همه زندگی یک سرهنگ مرتبط با جنگ علیه بریتانیاییان نبود!
پیتر و برادرش در حدود ۱۷۶۵ میلادی بر عملیات آهنکاری تسلط یافتند و پیتر «ریخته‌گری‌های هوپول» و کورتیس نیز کوره کورنوال را مدیریت کرد. آنها آهن آلات را طی انقلاب با موفقیت عملیاتی کردند. با این حال آنها افراد پیچیده‌ای بودند که اموراتشان به شدت بهم بافته شده و به‌طور فزاینده‌ای سوزاننده شده بود. عداوت‌های ادامه‌دار و پیچیدگی‌های قانونی منجر به تکه-تکه شدن مالکیت آهن‌الات و نهایتاً خروج مالکیت آن از دست خانواده گراب به دستان رابرت کولمن شد که از آن جهت ساخت آینده خویش استفاده نمود. هردو گرابز و کولمنز از نیروی کار بردگان آفریقایی-آمریکایی در عملیاتشان استفاده نمودند.
درگیری‌ها بین برادران در ۱۷۸۳ میلادی به نقطه بحرانی رسید، هنگامی که کورتیس تصمیم گرفت تا با عمو/عمه/خاله زاده بیست ساله خود آن گراب، نوه دختری عموی برادران، ناتانیل گراب ازدواج کند. بزرگترین پسر کورتیس پیتر سوم دغدغه‌مند وراثتش شد و تقاضای حل آن را کرد. کورتیس بخشی از سودهای آهن‌آلاتش را به پسرش منتقل کرد که متأسفانه نیازمند نیازمند بخشی از دارایی‌های قانونی بود که قبلاً به صورت غیررسمی به اشتراک گذاشته شده بودند. یکی از چیزهایی که در دارایی‌های جدید پیتر سوم گنجانده شده بود، یک سوم سود ریخته‌گری‌های هوپول در «همر کریک» بود. پیتر که ریخته‌گری‌ها را اداره می‌کرد ترسید و با خرید زمین در یک مکان که به آن «ماونت هوپ» می‌گفت واکنش نشان داد تا با این کار کوره خودش را در رقابت با برادرش ساخته و لذا دچار بدهکاری شد. این عداوت تشدید شده و پیتر سوم نگران تجارت شده و منافعش را به رابرت کولمن، دوستی که برای برادران کار می‌کرد و در آن زمان نیز آهنساز بود داد. کورتیس به این رقابت از سوی برادرش واکنش نشان داده و با کولمن متحد شده و تاکتیک‌های مختلفی را امتحان کرد تا برادرش را از تجارت خارج کند. پیتر که در محاصره فشارها قرار گرفته بود شوریده حال گردیده و در ۱۷۶۸ میلادی خودکشی کرد. آهنکاری‌ها توسط دادگاه در میان کورتیس، املاک پیتر و کولمن تقسیم شد. کولمن نیز بعداً ریخته‌گری‌های هوپول از پیتر را بدست آورد.
با مرگ کورتیس در ۱۷۸۹ میلادی، املاک او به ورثه اش رسید که در درجه اول به پسرش کورتیس جونیور رسید. اما او تنها ۱۷ سال داشت و در وضعیت سلامتی خوبی نبود. او در ۱۷۹۰ میلادی مرد و میراثش را برای اعضای خانواده گذاشت که هیچ‌کدام قادر به گرداندن آهن‌آلات نبودند. کولمن آهن آلات را تا ۱۷۹۸ میلادی برای خانواده مدیریت کرد و در آن زمان بود که آن‌ها با فروشش موافقت کردند. رابرت کولمن با تملک‌های قبلی صاحب اکثر مالمیک سابق گراب شد که به اموال خود افزوده و آن را گسترش داد تا مبدل به اولین میلیونر پنسیلوانیا شد.
اموالی که در املاک پیتر باقی مانده بودند نیز در نهایت توسط پسر دومش هنری بیتس گراب گسترش یافت و خانواده اش نیز به بزرگترین تولیدکننده آهن در اواسط قرن نوزدهم میلادی شد که مرکز عملیاتشان در «ماونت هوپ استیت» بود.
کورتیس از بین برادران جزو جمع دوست ترینشان بود و برخی مواقع نیز زندگی غیر عرفی داشت. او با آن فیو در ۱۷۵۴ میلادی ازدواج کرد و در ۱۷۵۷ نیز صاحب پسری به نام پیتر گراب سوم شدند. اما ازدواجشان طبق نظر کورتیس نبود و به مدت کوتاهی پس از آن به قصد اروپا آنجا را ترک کرده و خانواده اش را رها کرد. چنین تاکتیکی در آمریکای مستعمراتی نامرسوم نبود، جایی که طلاق عملاً غیرممکن بود. آن که باور داشت کورتیس مرده‌است مجدداً با «آرکیبالد مک‌نیل» در ۱۷۶۳ میلادی ازدواج کرده و صاحب یک فرزود شد. اما کورتیس برگشت و در نهایت می‌خواست تا وضعیت را اصلاح کرده و از مجلس استانی خواست تا ازدواج را منحل کرده و به او امکان ازدواج مجدد دهند. هیچ‌کس تا به حال اجازه طلاق برای ازدواج مجدد را در آنجا نگرفته بود؛ اما کورتیس پافشاری کرده و با عمل قانونی مجلس در ۱۷۶۹ میلادی مجوز طلاق گرفت.
تمامی کنش‌هایی که توسط قانونگذاران مستعمراتی صورت می‌پذیرفت باید توسط هیئت تجارت بریتانیایی بازنگری می‌شد و تصور می‌شد که طبیعت بی‌سابقهٔ این کنش ممکن است توسط قدرت‌هایی که پارلمان در اختیار دارد مورد حمله قرار گیرد. طلاق کورتیس مجوز نهایی شدن گرفت، اما در ۱۷۷۲ میلادی فرمانداران مستعمراتی بدین سو هدایت شدند که که هیچگونه عمل طلاق بیشتری را که توسط قانونگذاران مستعمراتی ارسال می‌شد را دیگر نپذیرند. این رویداد مثالی از کنش‌های بریتانیاییان بود که توسط ساکنین مستعمرات تجربه شده و در نهایت تمایل آن‌ها برای استقلال را تقویت کرد.
بعد از طلاق، کورتیس با «الیزابت کارپنتر» ازدواج کرد و صاحب دو فرزند کورتیس جونیور در ۱۷۷۲ و الیزابت در حدود ۱۷۷۵ میلادی شد. به نظر می‌رسد که الیزابت کارپنتر زمانی پس از تولد دخترشان مرده‌است، چرا که از بایگانی‌های تاریخی ناپدید شده‌است.
کورتیس در ۱۷۸۳ میلادی تصمیم گرفت تا با عمو/عمه/خاله زاده بیست ساله‌اش ازدواج کند که یقیناً منجر به بحران توصیف شده در بالا شد. کورتیس و آن سه فرزند به نام‌های ساموئل، مارتا و جولیانا قبل از مرگ کورتیس در ۱۷۸۹ میلادی در سن ۶۹ سالگی شد. کورتیس در قبرستان «کلیسای اصلاح‌یافته تابور» به خاک سپرده شد که بعدها از قبرستان هبرون قدیم در لبنان برداشته شد.
الکساندروس خالکوکوندیلیس (؛ ۱۸۸۰ – ) دونده و ورزشکار پرش طول اهل یونان بود.
گوندر هاگ (؛ ۳۱ دسامبر ۱۹۱۸ – ۲۷ نوامبر ۲۰۰۴) دونده دو نیمه‌استقامت اهل سوئد بود.
ایگنیسیوس گایسا (؛ زادهٔ ) ورزشکار پرش طول اهل غنا-هلند است.
کریستین امرتیل (؛ زادهٔ ۱۸ اوت ۱۹۷۹) دونده سرعت زن اهل باهاما بود.
آلین فرانسیک (؛ زادهٔ ۷ ژوئن ۱۹۷۶) دونده سرعت اهل گرنادا بود.
یوری کریمارنکو (؛ زادهٔ ) ورزشکار پرش ارتفاع اهل اوکراین است.
دوایت توماس (; ) دونده سرعت اهل جامائیکا بود.
لزلی ژون (؛ زادهٔ ) دونده سرعت اهل فرانسه است.
اولگا واسدکی (؛ زادهٔ ) ورزشکار پرش سه‌گام اهل یونان بود.
ادوارد هامالاینن (؛ زادهٔ ۲۱ ژانویه ۱۹۶۹) ورزشکار دهگانه و هفت‌گانه اهل فنلاند بود.
مونا لی (؛ زادهٔ ) دونده سرعت زن اهل ایالات متحده آمریکا است.
نیکولتا گراسو (؛ زادهٔ ) پرتاب‌گر دیسک زن اهل رومانی بود.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۲ مدال نقره و ۶ مدال برنز شده‌است.
خسوس تمیرو بنابنته (؛ زادهٔ ) داور فوتبال اهل اسپانیا است. او نخستین داور فوتبال اهل اسپانیا است که به عنوان یک همجنسگرا آشکارسازی کرد. او در دروان فعالیت حرفه‌ای خود مورد آزار و اذیت قرار گرفت، به طوری که گاهی نیاز به پلیس محافظ ایجاد شد. در همین راستا او بنیاد رخا دیرکتا را تأسیس کرد که با همجنسگراهراسی در ورزش مبارزه می‌کند.
جیمز فینلی (James Finley) (4 فوریه ۱۷۲۵–۶ ژانویه ۱۷۹۵)، از کاهنان آمریکایی پرسبیترینی و سیاستمداری بود که از ساکنین پیشتاز پنسیلوانیای غربی بود. او یا همسرش صاحب خانه‌ای بود که در آن توماس جفرسون اولین تلاش‌هایش برای پیش نویس اعلامیه استقلال ایالات متحده را صورت داد.
جیمز فینلی در ۴ فوریه ۱۷۲۵ میلادی در شهرستان آرمای ایرلند بدنیا آمد. او پسر مایکل فینلی و آن دختر ساموئل اونیل بود. او در سن نه سالگی به آمریکا مهاجرت کرد و زیر نظر ساموئل بلیر در آکادمی فگز منور مطالعه نمود که در تاونشیپ لندندری، شهرستان چستر پنسیلوانیای امروزی قرار داشت.Dwight Guthrie, "Presbyterian Beginnings in the West," Ever a Frontier: The Bicentennial History of the Pittsburgh Theological Seminary, edited by James Arthur Walther, Wm. B. Eerdmanns Publishing Company, 1994, pages 50-51
فینلی در ۱۷۵۲ میلادی با هانا اوانس (۱۷۱۵–۱ آوریل ۱۷۹۵) ازدواج کرد که دختر رابرت اوانس بود. این زوج هفت پسر و دو دختر داشتند. هشت تا از فرزندانشان تا بلوغ زندگی کردند. یکی از پسرانشان به نام جیمز (۱۷۶۹–۱۷۷۲) در سن سه سالگی فوت کرد.Genealogical and Personal History of Fayette County Pennsylvania, Vol. I-II, John W. Jordan, ed. New York, USA: Lewis Historical Publishing Company, 1912
جیمز برادر اندرو فینلی و برادر و دانشجوی ساموئل فینلی است (پنجمین پرزیدنت کالج نیوجرسی از ۱۷۶۱ تا ۱۷۶۶ میلادی، کالجی که بعدها به نام دانشگاه پرینستون شناخته شد). جیمز از پرینستون فارغ‌التحصیل شد، گرچه که در حقیقت او در مؤسسه سلفش که در آن زمان به کالج لاگ ویلیام تنانت شناخته می‌شد و در نشامینی، شهرستان باکس پنسیلوانیا شرکت جسته و فارغ‌التحصیل شده بود."Clan Finley", RADM Herald F. Stout, 2d Ed 2 VV bound as 1, Dover OH:1956, V1 p26
بنجامین راش، یکی از امضاء کنندگان اعلامیهٔ استقلال، از خویشاوندان فینلیز بود و هنگام مرگ پدرش در سن شش سالگی به خانه ساموئل فینلی منتقل شد. جیمز احتمالاً از طریق برادر ساموئل با یکی دیگر از امضاء کنندگان اعلامیه استقلال، ریچارد استوکتون و همچنین الیور الزورت که بعدها سومین قاضی ارشد دادگاه ایالات متحده آمریکا شد و همچنین با ابنزر هازارد که بعدها «پستمستر جنرال» شد آشنا گشت.
فینلی تجربه احیاء کننده‌ای تحت تأثیر رابرت اسمیت داشت و با اونجلیست برجسته جورج ویتفیلد مسافرت کرد. فینلی در ۱۷۵۲ میلادی حکم خود را دریافت کرده و شبان (پیشوای روحانی) کلیسای ناتینگهام شرقی، نزدیک مرز مورد مناقشهٔ مریلند-پنسیلوانیا شد.
او سه یا چهار بار قبل از ۱۷۸۲ میلادی، احتمالاً حدود ۱۷۶۵ میلادی به پنسیلوانیای غربی مسافرت کرد. فینلی در ۱۷۷۱ میلادی خدمات سبط (یکشنبه) در کوه‌های آلگنی تحت مأموریت سینود اهل فیلادلفیای پرسبیتاریانی را هدایت نمود. در ۱۷۷۲ میلادی او با پسرش ابنزر به شهرستان فایت پنسیلوانیا و مزرعه‌ای که فنیلی نزدیک «دونلپ کریک» خریداری کرده بود مسافرت کرد.
او در ۱۷۸۲ میلادی تماسی مبنی بر خدمت به عنوان شبان (پیشوای روحانی) در چندین جماعت کلیسایی و مناطق مسکونی را از جماعت متحد در انشعابات رودخانه یوقیوقنی دریافت کرده و پذیرفت.
در اثر «همیشه پیشرو: تاریخچه جشن دویست سالهٔ مدرسه الهیات پیتسبرگ» که زندگی‌نامهٔ کوتاهی از فینلی است ذکر شده که: «فینلی یکی از هفت محترم بود» که همگی از پرینستون فارغ‌التحصیل شده و مسئولیت ترویج مسیحیت و پرسبیتریانیسم را در سراسر غرب بر عهده داشتند. چیزی که آن‌ها به روش خود انجام دادند چنان موفقیت‌آمیز بود که تمام ناحیه به زودی آن را «زایون غربی» نامید. فینلی در ۱۷۹۵ میلادی در سن هفتاد سالگی در گذشت. او میراثی را در آکادمی کانونزبرگ از خود باقی گذاشت که تبدیل به کالج جفرسن و سپس کالج واشینگتن و جفرسن شد.
تاریخچه خانوادگی فینلی نشان می‌دهد که طی انقلاب آمریکا او به مجلسی وصل بوده که پیشنویس اعلامیه اعلامیهٔ استقلال ابتدا در آن تهیه شد. منابع وب او را به عنوان صاحب خانه‌ای معرفی می‌کنند که توماس جفرسون در آن چنان احساس ناراحتی می‌کرد که به خانه مرزی در لبه شهرک نقل مکان نمود.http://freepages.genealogy.rootsweb.com/~cafamilies/finley/famous.html - Accessed: April 9, 2007 منابع دیگر بیان می‌دارند که این خانه‌ای که جفرسون در آن اعلامیهٔ مورد نظر را نوشت توسط جیکوب گرف، یک آجرچین محلی تصاحب و اشغال شده‌است.http://www.ushistory.org/declaration/graff.htm - Accessed: April 9, 2007
فینلی درگیر مناقشات مرزی بین ویرجینیا و پنسیلوانیا در پیشبرد منافع پنسیلوانیا بود. او چندین سفر به شهرستان وستمورلند آن زمان داشت که احتمالاً ناحیه کنونی شهرستانهای گرین و واشینگتن بوده و در آنجا به جمع‌آوری امضای عریضه‌هایی مشغول شد که اکنون در NARAی واشینگتن قرار دارد. برخی گمانه زنی کرده‌اند که این سفرها نیز جزو مأموریت‌های جاسوسی بوده که توسط بنجامین فرانکلین و کمیته امنیت صورت پذیرفته‌است.Clan Finley RADM Herald F. Stout, 2d Ed 2 VV bound as 1, Dover OH:1956, V1 p26 در ۱۷۹۵ میلادی، فینلی برای «قانونگذاری ایالتی پنسیلوانیا» انتخاب شد.List Members of PA State Legislature, PA State Library, Harrisburg
داستان زیر در مورد فینلی ثبت شده، هنگامی که پسر سوم و فرزند چهارمش ابنزر (۱۷۵۸–۱۸۴۹)، به سختی از دست سرخپوستان فرار کرد: «[ابنزر] با پدرش در ۱۷۷۲ میلادی به شهرستان فیت [PA] آمد و در سرزمین‌های تاونشیپ ردستون که توسط پدرش در ۱۷۷۱ میلادی خریده شده بود سکنا گزید. ابنزر جوانکی جسور و متهور بود و در میان افراد پیشتازی که حولش بودند به سرعت پیشرفت کرده و رفعت و قدرت یافت. ساموئل فینلی که همزمان آمد داما خویشاوندش نبود، مسئول مزرعه بوده و توسط بردگان سیاهپوستش که از مریلند آورده شده بودند کمک می‌شد. ساموئل فینلی برای وظایف شبه‌نظامی مطرح شد، اما اجازه داده شد که ابنزر به عنوان جایگزینش بدانجا رود. درحالی که او در فورت والاس بود، یکی از سوارانی که حاوی اخباری مبنی بر نزدیک شدن سرخپوستان بود آمد. 'یانگ فینلی' یکی از اعضای هیئت دوازده نفره‌ای بود که حصار نظامی را ترک کرده و به زودی با تعداد زیادی از سرخپوستان قبل از مواجهه با کسانی که از جنگ با آنها عقب‌نشینی کرده بودند مواجه شدند و با آنها به نبرد پرداختند. تفنگ فینلی گیر کرد و هنگام توقف جهت تعمیرش از بقیه عقب افتاد. یکی از سرخپوستان با تفنگی که به سویش نشانه رفته بود می‌خواست به او شلیک کند، در این زمان یکی از سکنا گزینندگان به سرخپوست شلیک کرد. فینلی دوید و تعقیب نمود و طی مدت زمان کوتاهی خود را به آخرین فرد رساند و آن فرد هدف تبرزینی که به سوی فینلی پرتاب شده بود قرار گرفت و به پشت سرش خورد. با این که تحت فشار بود توسط شلیک همراهش محافظت می‌شد و با امنیت از پل عبور کرده و به دژ نظامی رسید. این رویداد یکی از رویدادهای جالب توجه از حس وقوع رویداد نامیمون در آینده یا تلپاتی یا هرچیز دیگری که می‌خواهید آن را بنامید بود و باید ثبت شود: طی نبرد فینلی جوان و فرارهای سخت و باریکی که ذکر شد، پدرش رو. جیمز فینلی که سیصد مایل دورتر بود حس و الهام عجیب و غیرقابل تعریفی داشت مبنی بر این که پسرش در خطر بزرگی است اما نمی‌توانست در رابطه با طبیعت یا علت آن به فهم متمایزی برسد. او زانو زد و زمان درازی را به صمیمانه‌ترین عبادات خویش برای پسرش سپری نمود و به این حس رسید که خطر گذشته‌است. او آن زمان را در خاطر داشت و چند هفته بعد که نامه‌ای را از پسرش دریافت کرد که حاوی گزارشی از فرارهای سخت و باریک از مرگ در آن یافت، متوجه شد که زمان آن تطابق دقیقی با تجربه عجیبش داشته‌است. رو. فینلی مردی مطلقاً صادق بود، خواننده خود باید برای خودش علت این ارتباط بیسیم بین پدر و پسری که سیصد مایل از هم فاصله مکانی داشتند را واکاوی کند.»
جیمز فینلی در ۶ ژانویه ۱۷۹۵ میلادی در روستراور پنسیلوانیا فوت کرد و در حیاط کلیسای رهوبوت پرسبیتاریان دفن شده‌است.
یئو جین ها (؛ زادهٔ ) بازیگر سینما اهل کره جنوبی است. او بیشتر برای بازی در بهار، تابستان، پاییز، زمستان… و بهار به کارگردانی کیم کی-دوک شناخته می‌شود.
عثمان‌آباد، روستایی در دهستان کمبل سلیمان بخش مرکزی شهرستان چابهار در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲٬۶۸۰ نفر (۶۶۱ خانوار) بوده‌است.
نوکبند، روستایی در دهستان کمبل سلیمان بخش مرکزی شهرستان چابهار در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
وشنام نورمحمد، روستایی در دهستان کمبل سلیمان بخش مرکزی شهرستان چابهار در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
گومازی عبدالکریم، روستایی در دهستان کمبل سلیمان بخش مرکزی شهرستان چابهار در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۵۹ نفر (۱۳ خانوار) بوده‌است.
نمرآباد یا پرومی حاجی ابراهیم، روستایی در دهستان کمبل سلیمان بخش مرکزی شهرستان چابهار در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
نیکلاس هافلر هافبک آلمانی است که هم‌اکنون در باشگاه فوتبال فرایبورگ، از باشگاه‌های حاضر در بوندس‌لیگا، با شماره پیراهن ۲۷ بازی می‌کند.
هافلر در اوبرلینگن متولد شد و در سال ۲۰۰۵ با رده‌های پایه فرایبورگ قرارداد امضا کرد و سه سال را در تیم جوانان گذراند و بعد در ژوئیه ۲۰۱۱ با قراردادی قرضی به مدت دو سال به تیم ارتسبیرگ آئو، که در بوندس‌لیگا ۲ فعالیت داشت، پیوست. پس از آن به فرایبورگ بازگشت و سه سال را در تیم دوم این باشگاه گذراند و پس از پایان این دوره سه ساله، وارد تیم اول فرایبورگ شد.
فینال جام حذفی فوتبال ایتالیا ۲۰۲۱ هفتاد و چهارمین فصل از رقابت‌های کوپا ایتالیا بود. این مسابقه در ۱۹ مهٔ ۲۰۲۱ بین یوونتوس و آتالانتا برای اولین بار در ورزشگاه ماپی – چیتا دل تریکولوره برگزار شد. در نهایت یوونتوس با برتری در ضربات پنالتی برای چهاردهمین بار قهرمان کوپا ایتالیا شد.
هانس اولاو لاهلوم (نروژی: Hans Olav Lahlum) زاده ۱۲ سپتامبر ۱۹۷۳م، برابر با ۲۱ شهریور ۱۳۵۲ خ، یک نویسنده و مورخ نروژی است. شهرت وی بیشتر به دلیل نوشتن زندگینامه شخصیتهای برجسته سیاسی و رمانهای جنایی در بافتی سیاسی-تاریخی است.
هانس اولاو لاهلوم، در سال ۲۰۰۲م، با مدرک کارشناسی ارشد، در رشته‌های تاریخ و فلسفه از دانشگاه اسلو، فارغ‌التحصیل شد. وی عضو
حزب سوسیالیست چپ (نروژ) بوده و در مباحث اجتماعی نروژ، چهره ای شناخته شده‌است. هانس اولاو لاهلوم، در سال ۲۰۰۷م، با انتشار زندگینامه اسکار تورپ، شناخته شد. وی همچنین در سالهای بعدی با نوشتن یا مشارکت در نوشتن زندگینامه شخصیتهای برجسته سیاسی نروژی از جمله هوکن لی و ری اولف استین، به عنوان یک مورخ، موقعیت خود را تحکیم کرد. از جرج واشینگتن تا جرج دابلیو. بوش، نام اثری دیگر از هانس اولاو لاهلوم، است که از تسلط وی، به تاریخ سیاسی در خارج از مرزهای نروژ، نشان دارد.هانس اولاو لاهلوم، در سال ۲۰۱۰م، اولین رمان جنایی خود را به نام «آدم مگس‌ها» منتشر کرد. در این رمان ما با بازرس پلیسی به نام «ک ۲» و دستیار و مشاورش که دختری معلول است و باید از صندلی چرخدار استفاده کند، به نام «:پاتريشيا» آشنا می‌شویم. بعد از موفقیت این رمان، لاهلوم، در سالهای بعدی چندین رمان دیگر در ژانر داستان‌های کارآگاهی و معمایی منتشر کرد. در همه این رمان‌ها، شخصیت بازرس «ک ۲» و دوست و مشاورش: پاتريشيا، نقش اصلی را دارند. اما در سال ۲۰۱۷م، لاهلوم، با انتشار رمان «پنج نشان» که یک داستان روانشناختی و تاریخی است، به حوادث جنگ جهانی دوم و پی آمدهای آن در روزگار فعلی می‌پردازد و کاملاً از سنت قبلی خود فاصله می‌گیرد.
هانس اولاو لاهلوم، همچنین به عنوان بازیکن و مفسر شطرنج چهره ای شناخته شده‌است. وی از دهه ۱۹۹۰م، در صحنه ملی و بین‌المللی بازیهای شطرنج حضور داشته و در تربیت شطرنج بازان جوان نروژ، هم به عنوان داور و مربی و هم به عنوان خبرنگار و مفسر مشارکت داشته و از جمله مصاحبه وی با ماگنوس کارلسن نمونه ای از این مشارکت است.
باشگاه فوتبال تابی یک باشگاه فوتبال سوئدی در تابی است که در پاییز ۲۰۱۲ پس از ادغام دو باشگاه Täby IS و IFK Täby تأسیس شد. این تیم از فصل ۲۰۲۰ در لیگ ۱ ، نورا (سطح سوم فوتبال سوئد) بازی می‌کند.
باشگاه فوتبال تابی در پاییز ۲۰۱۲ پس از ادغام Täby IS و IFK Täby تأسیس شد. تیم مردان در سال ۲۰۱۹ قهرمان بخش ۲ نورا سویالند شد و برای اولین بار به دسته ۱ صعود کرد.
اندرو لویس (Andrew Lewis) (زادهٔ ۹ اکتبر ۱۷۲۰- درگذشتهٔ ۲۶ سپتامبر ۱۷۸۱)، پیشگام، نقشه‌بردار، افسر نظامی و سیاستمدار آمریکایی متولد ایرلند در مستعمره ویرجینیا و در طول جنگ انقلابی آمریکا بود.Lyon Gardiner Tyler, Encyclopedia of Virginia Biography (1915), Vol.1 p 277 او سرهنگ شبه نظامیان در طول جنگ فرانسویان و سرخپوستان، همین‌طور، سرتیپ در جنگ انقلابی آمریکا بود، معروف‌ترین پیروزی او نبرد پوینت پلیزنت در جنگ دانمور در سال ۱۷۷۴ بود، همچنین او نیروهای لرد دانمور را از نورفک و جزیره گوین در ۱۷۷۶ به بیرون فرستاد. او به تأسیس لیبرتی هال (بعدها دانشگاه واشینگتن و لی) در سال ۱۷۷۶ کمک کرد.
لویس در شهرستان دونگال، ایرلند، در خانوادهٔ سرهنگ جان لویس (فوت شده در ۱۷۶۲) و همسرش مارگارت لین به‌دنیا آمد. جان لویس، در سال ۱۷۳۲، پس از کشتن صاحب‌خانه خود طی یک درگیری، به همراه پسرانش اندرو و توماس، به ویرجینیا فرار کردند. آن‌ها جزو اولین شهرک‌نشینان، در بخش وسیع شهرستان آگوستای غربی بودند؛ جان لویس قبل از مهاجرت زمین بزرگی دریافت کرده بود.
اندرو لویس، تحصیلات ابتدایی و مهارت‌های نقشه‌برداری آموخت. او حداقل پانزده سال را به کشاورزی و کار به عنوان نقشه‌بردار در جنوب غربی ویرجینیا پرداخت. در ۱۷۵۱ او و پدرش بخش زیادی از منطقه گرین بریر در شهرستان آگوستا (که خیلی سال بعد به شهرستان گرین بریر در ویرجینیای غربی تبدیل شد) را کاوش کردند. جان لویس نام رودخانهٔ گرین بریر را پس از گیرکردن به قسمتی از یک گیاه خاردار درنظر گرفت.John Lewis Peyton, Memoir of William Madison Peyton, of Roanoke, note at p. 30 citing Charles A. Stuart of Greenbrier's "Memoir of the Indian Wars" (Virginia Historical Society 1833), available at https://babel.hathitrust.org/cgi/pt?id=uva.x000551185;view=1up;seq=42 اندرو لویس همچنین به عنوان ستوان بخش و بعدها به عنوان کاپیتان در میان شبه نظامیان شهرستان آگوستا، خدمت کرد.
در اوایل دهه ۱۷۴۰، اندرو لویس با الیزابت گیونز، دختر ساموئل و سارا (کتی) گیونز که قبل از آن ساکن شهرستان آنتریم ایرلند بودند، ازدواج کرد. آن‌ها خانه خود را به‌نام ریچفیلد، در محلی که بعدها به شهرستان روانوک در نزدیکی سالم تبدیل شد، بنا کردند. فرزندان آن‌ها شامل ساموئل (حدود ۱۷۴۸–۱۷۶۳)، جان (۱۷۵۰–۱۷۸۸)، توماس (۱۷۵۲–۱۸۰۰)، اندرو جونیور (۱۷۵۹–۱۸۴۴)، آنا (که با اندرو لمبرت ازدواج کرد (۱۷۶۸–۱۸۴۵))، ویلیام (۱۷۶۴–۱۸۱۲) و چارلز (حدود ۱۷۶۸–۱۷۸۱) بودند. نوه دختری آن‌ها آگاتا استروتر (۱۸۵۲–۱۷۷۹) با الیجا مک کلاناهان ازدواج کرد.
مرز ویرجینیا به میدان نبرد در جنگ میان فرانسوی‌ها و هندیان تبدیل شد، همان‌طور که بیشترمرزهای مستعمرات شمالی‌تر پنسیلوانیا (که مانند ویرجینیا ادعای سرزمین‌های غرب کوه‌های آپالاچی را داشتند) و مریلند (که مرزهای آن به آپالاچینز ختم می‌شد) نیز میدان نبرد شد. ویرجینیا نیروهای استانی را سازمان داد تا از شهرک‌نشینانی که در معرض حملات، توسط هندی‌ها از تجاوز به قلمرو خود ناراحت بودند، دفاع کنند؛ لویس، کاپیتان هنگ جورج واشینگتن در ویرجینیا شد. پس از شکست در نبرد گریت میدوز در ۱۷۵۴، واشینگتن مجبور شد تسلیم فرانسوی‌ها شود. لویس در آن زمان در فورت نسیستی (در پنسیلوانیای امروزی) بود و او نیز از سراسر آپالاچیان به سمت شرق عقب‌نشینی کرد.
واشینگتن مجموعه‌ای از استحکامات مرزی را برای محافظت از شهرک‌نشینان، در شرق آپالاچیان پیشنهاد کرد. لویس در ابتدا، پایگاه فورت دینویدی را در رودخانه جکسون در شهرستان باث کنونی ساخت، اما در ۲۱ سپتامبر ۱۷۵۵ از مقام خود برکنار شد. مجمع ویرجینیا خیلی زود ارتقاء لویس به سرگردی را تصویب کرد و او را مأمور نظارت بر ناحیهٔ امتداد رودخانه گرین بریر کرد. در ۱۸ فوریه ۱۷۵۶، لویس اردوکشی بیگ سندی را از فورت فردریک با نیروهای ترکیبی از شبه نظامیان و چروکی‌ها به منظور حمله به شهرهای شاونی در امتداد رودخانه‌های بیگ سندی و اوهایو، رهبری کرد تا حملات شاونی را تلافی کنند. لویس چندین اردوکشی را علیه شهرک‌های هندیان و پایگاه‌های فرانسویان رهبری کرد. در سپتامبر ۱۷۵۸ در اردوکشی فوربس، لویس در جریان حمله سرگرد جیمز گرانت به فورت دوکسن، دستگیر شد. لویس به کبک برده شد و تا اواخر ۱۷۵۹، در آنجا زندانی بود.
بیانیه ۱۷۶۳، به‌طور رسمی، گسترش غربی ویرجینیا را در سراسر آپالاچیان ممنوع کرد. اما لویس سفرهای شکاری و اکتشافی خود را در منطقه-ای که بعدها ویرجینیای غربی نامیده شد، ادامه داد. وقتی آرامش نسبی برگشت، لویس وارد سیاست شد. سه سال بعد از ایجاد شهرستان بوتتورت از شهرستان آگوستا در ۱۷۶۹، رأی دهندگان شهرستان بوتتورت، لویس و جان بویر را به عنوان نمایندگان پاره‌وقت خود در مجلس بورجس انتخاب کردند و چندین بار دیگر قبل از ۱۷۸۰ آن‌ها را مجدد برگزیدند. هرچند که سفر طاقت فرسا به ویلیامزبورگ یا بعدها ریچموند و همچنین انقلاب آمریکا، مانع از حضور زیاد آن‌ها در سال‌های بعد شد.Cynthia Miller Leonard PP. 102, 105, 109, 112, 114, 117
در ۱۷۷۴، دانمور، فرماندار ویرجینیا، نیروهایش را به سمت فورت پیت و کشور اوهایو هدایت کرد که به جنگ دانمور معروف شد. لویس که در آن زمان به درجهٔ سرهنگی ارتقا یافته بود، گروه دوم نیروها را از مسیری جنوبی‌تر، هدایت کرد. کورنستاک، رئیس قبیله شاونی در حالی که لویس در گذرگاه رودخانه اوهایو در پوینت پلیزنت اردو زده بود، به نیروهای لویس حمله کرد. پیروزی لویس در نبرد پوینت پلیزنت در ۱۰ اکتبر ۱۷۷۴، شهرت نظامی او را تضمین کرد.
لویس یکی از متولیان بنیان‌گذاری لیبرتی هال، آکادمی آگوستای سابق به همراه برادرش توماس لویس، ساموئل مک داول، سامپسون ماتیوس، جورج موفت، ویلیام پرستون و جیمز وادل شد. در سال ۱۷۷۶ آکادمی، با شور و هیجان انقلابی، نام خود را به لکسینگتون ویرجینیا تغییر داد. لیبرتی هال در ۱۷۸۲ توسط اجتماع مشترک‌المنافع جدید ویرجینیا، دوباره به کالج واشینگتن تغییر نام داد. پس از جنگ داخلی آمریکا، این دانشگاه به دانشگاه واشینگتن و لی تبدیل شد و اکنون نهمین مؤسسه قدیمی آموزش عالی این کشور است.Waddell, Joseph A (1902) "Annals of Augusta County, Virginia, from 1726 to 1871 Waddell's Annals of Augusta County, Virginia, from 1726 to 1871, Retrieved October 20, 2012
زمانی که انقلاب آمریکا آغاز شد، فرماندار دونمور، قانون‌گذاران ویرجینیا را معلق کرد. ویگ‌ها (پروتستان‌های اسکاتلندی که خیلی زود به شورشیان آمریکایی تبدیل شدند) قوه مقننه موقت ویرجینیا را تشکیل دادند که شامل اندرو لویس (از شهرستان بوتتورت) و برادرش توماس (از شهرستان آگوستا) به عنوان نماینده بود. هنگامی که کنگره قاره‌ای، ارتش قاره‌ای را در ۱۷۷۵ تشکیل داد و جورج واشینگتن را فرماندهٔ آن ساخت، او درخواست کرد که لویس سرتیپ شود. در ابتدا کنگره قاره‌ای تصمیم گرفت تا تنها یک نفر از هر استان فرمانده باشد و چارلز لی که با تجربه‌تر بود به عنوان تنها فرمانده کل ویرجینیا منصوب شد.
در مارس ۱۷۷۶، لویس سرتیپ شد و بر دفاع از ویرجینیا نظارت می‌کرد و مردانی را برای ارتش قاره‌ای تربیت می‌کرد. کمیته امنیتی ویرجینیا، از لویس درخواست کرد تا حملات فرماندار دانمور را در امتداد ساحل، از آخرین سنگر خود که یک مؤقعیت مستحکم در جزیره گوین در خلیج چساپیک بود، متوقف کند. در ۹ ژوئیه ۱۷۷۶، لویس نیروهای ویرجینیا را، در حالی که لرد دانمور از راه دریا فرار کرد و به سمت دریای کارائیب رفت و دیگر بازنگشت، رهبری نمود و جزیره را تصرف کرد؛ بنابراین، لویس از نورفولک و منطقه همپتون رودز محافظت کرد.Tyler p. 277
در ۱۵ آوریل ۱۷۷۷، لویس به دلیل وضعیت بد سلامتی‌اش، از مأموریت استعفا داد. او همچنین با نارضایتی افراد خود و همچنین کل ارتش روبرو شد. ستوان توماس تاونز، حاضر در جزیره گوین، نوشت: «لویس پس از شکست دشمن (لرد دانمور) ثابت کرد، خائن است و باعث شد آن‌ها فرار کنند». علاوه بر این، زمانی که در اوایل ۱۷۷۷ ترفیع درجات برای سرلشکر اعلام شد، لویس کنار گذاشته شد. جورج واشینگتن که به هر افسر توانایی نیاز داشت، ناامیدی خود را به لویس اعلام کرد و او در ۱۷ مارس ۱۷۷۷ در پاسخ گفت: «در آخرین بار، به جناب‌عالی عدم امکان باقی‌ماندن من، در این وضعیت نامطلوب، در ارتش را اعلام کردم. جانشین شدن من، به عنوان استیضاح ضمنی شخصیت من تلقی می‌شود؛ بنابراین من از دادگاه، پژوهش در مورد رفتار خودم را درخواست کردم. من باور دارم، اکنون زمان آن است که بتوانم این بخش را بدون هیچ‌گونه آسیبی به منافع عمومی، ترک کنم. در این صورت، منتظر جناب‌عالی خواهم ماند و شک ندارم که درخواستم قبول می‌شود و می‌توانم خود را از هر اتهامی که کینه‌توزی یا حسادت می‌تواند به من وارد کند، تبرئه کنم».TO BRIGADIER-GENERAL ANDREW LEWIS. - George Washington, The Writings of George Washington, vol. V (1776-1777)
رأی دهندگان شهرستان بوتتورت به حمایت از لویس ادامه دادند و در ۱۷۸۰ به دنبال تشکیل اتحادیه مشترک‌المنافع، او را برای مجلس نمایندگان ویرجینیا انتخاب کردند، هرچند که خدمات او کوتاه بود، زیرا در اواخر همان سال، فرماندار توماس جفرسون، او را برای شورای اجرایی منصوب کرد. سال بعد، لویس زمانی که از جلسه شورا به خانه برمی‌گشت، بیمار شد؛ در ۲۶ سپتامبر در شهرستان بدفورد در نزدیکی لینچبورگ بر اثر تب، درگذشت. بقایای او برای دفن در قطعه خانوادگی در خانه‌اش، بازگردانده شد. اما محل قبرش مشخص نشد. سرهنگ الیجا مک کلاناهان که با نوه لویس، آگاتا لویس مک کلاناهان ازدواج کرده بود و در جوانی در مراسم تشییع جنازه او شرکت کرد بود، بعدها قبر او را به منشی دادگاه شهرستان روانوک نشان داد.Cox, Ray. 2017. Early Roanoke County founder rests at well-groomed gravesite. Roanoke Times. Apr 10, 2017. در ۱۸۸۷ بقایای جسد ژنرال لویس، مجدد در قبرستان هیل شرقی در سالم، ویرجینیا دفن شد.
اندرو الیور (Andrew Oliver) (زادهٔ ۲۸ مارس ۱۷۰۶ - درگذشتهٔ ۳ مارس ۱۷۷۴)، تاجر و مقام دولتی در استان خلیج ماساچوست بود. او که در خانواده‌ای بازرگان و ثروتمند و از نظر سیاسی قدرتمند به‌دنیا آمده بود، بیشتر به عنوان مقام رسمی ماساچوست و مسئول اجرای مفاد قانون تمبر شناخته می‌شود که به همین دلیل به صورت نمادین به دار آویخته شد. او هرگز آن وظایف را به‌طور واقعی انجام نداد و بعدها به عنوان معاون فرماندار استان منصوب شد.
اندرو الیور در ۲۸ مارس ۱۷۰۶ در بوستون، مرکز استان انگلیسی خلیج ماساچوست به‌دنیا آمد. پدرش دانیل الیور، یک تاجر ثروتمند و فعال سیاسی بود و مادرش الیزابت بلچر الیور، خواهر جاناتان بلچر، پسر یک تاجر ثروتمند دیگر و فرماندار استان در دهه ۱۷۳۰ بود. اندرو دو برادر داشت: دانیل الیور (۱۷۰۴–۱۷۲۷) و پیتر الیور (۱۷۱۳–۱۷۹۱). اندرو که به عنوان فردی «متین و پارسا» شناخته می‌شد، به کالج هاروارد فرستاده شد و در سال ۱۷۲۴ از آنجا فارغ‌التحصیل شد.Bell, p. 515Batinski, p. 8
الیور سپس وارد تجارت خانوادگی شد و با برادرش پیتر یک کسب و کار تجاری راه‌اندازی کرد که تمرکز آن بر شراب و منسوجات معطوف بود. این تجارت موفقیت‌آمیز بود و این دو برادر در نهایت اسکله طولانی بوستون را تحت کنترل درآوردند. در ۲۰ مارس ۱۷۲۸، الیور با مری فیچ، دختر سرهنگ توماس فیچ ازدواج کرد. قبل از مرگ مری در سال ۱۷۳۲ این زوج صاحب سه فرزند بودند؛ تنها یکی از آنها، پسری به نام اندرو تا بزرگسالی زنده ماند. پس از مرگ مری، الیور به انگلستان سفر کرد و در سال ۱۷۳۴ به ماساچوست بازگشت.Bell, p. 516 او در ۱۹ دسامبر ۱۷۳۴ با مری سنفورد اهل نیوپورت در رود آیلند، خواهر زن توماس هاچینسون ازدواج کرد. این زوج چهارده فرزند داشتند.
در سال ۱۷۳۷ الیور پا به عرصه سیاست گذاشت و به عنوان حسابرس شهر بوستون پیروز انتخابات شد. او اداره چندین دفتر محلی دیگر را بر عهده داشت و رهبر فراکسیون هاچینسون-الیور شد که امور سیاسی ماساچوست مستعمره‌ای را در دست داشت. او در سال ۱۷۴۲ به عضویت مجمع استانی انتخاب شد و در سال ۱۷۵۵ توسط سرپرست فرمانداری، اسپنسر فیپس به عنوان منشی استانی منصوب شد.
در سال ۱۷۶۵، الیور مأموریت یافت تا قانون نامحبوب تمبر را در ماساچوست اجرا کند. او شخصاً مخالف این قانون بود، اما به مردم می‌گفت که طرفدار آن است و این امر موجب شد تا مستعمره‌نشینان علیه او قیام کنند. در ۱۴ اوت، در مظاهرات که توسط گروه نُه میهن‌پرست برگزار شد، مجسمه او به صورت نمادین از درخت آزادی بوستون به دار آویخته شد. این گروه زمینه‌ساز شکل‌گیری گروه پسران آزادی بود. آن شب خانه و دفاتر او توسط جمعیت خشمگین غارت شد. در ۱۷ اوت، مجبور شد تا به صورت علنی از مأموریت خود استعفا دهد. در ۱۷ دسامبر، پسران آزادی دوباره او را مجبور کردند که علناً سوگند یاد کند تا هرگز به عنوان ترویج‌دهنده قانون تمبر فعالیت نخواهد کرد.
هنگامی که برادر همسرش توماس هاچینسون در سال ۱۷۷۱ فرماندار شد، او به عنوان معاون فرماندار مستعمره منصوب شد. نامه‌هایی که او و هاچینسون در اواخر دهه ۱۷۶۰ در جریان اعتراضات به قوانین تاونزند نوشته بودند، در سال ۱۷۷۳ منتشر شد و طوفانی از اعتراضات را علیه این دو مرد برانگیخت. سلامت الیور که پس از مرگ همسرش بیشتر به مخاطره افتاده بود، موجب شد تا صدماتی جدی به کسب و کارشان وارد شود. الیور در ۳ مارس ۱۷۷۴، پس از یک «سکته ناقص» درگذشت.Bell, p. 518 پسران آزادی از مرگ او بسیار خوشحال شدند و مراسم تدفین او به اعتراض و خشونت کشیده شد. به‌خاطر جو سیاسی متشنج، دوستان و بستگانِ کمی در آن مراسم شرکت کردند.Bell, p. 519
اکثر اعضای خانواده الیور در طول انقلاب آمریکا وفادار باقی ماندند و در سایر نقاط امپراتوری بریتانیا سکونت کردند.
تیس کوپان حاج‌سلیمان، روستایی در دهستان وشنام دری بخش مرکزی شهرستان چابهار در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۳۱۶ نفر (۷۴ خانوار) بوده‌است.
چارلز لی (Charles Lee) (۱ ژانویه ۱۷۵۸–۲۴ ژوئن ۱۸۱۵)، وکیل و سیاستمدار آمریکایی اهل ویرجینیا بود که از ۱۷۹۵ تا ۱۸۰۱ به عنوان دادستان کل ایالات متحده خدمت کرد، پس از خدمت به عنوان دادستان شهر اسکندریه و همچنین سه دوره به عنوان نمایندهٔ شهرستان فیرفکس، او وزیر امور خارجه موقت ایالات متحده از ۱۳ مه ۱۸۰۰ تا ۵ ژوئن ۱۸۰۰ بود.
چارلز سومین فرزند از یازده فرزند هنری (۱۷۳۰–۱۷۸۷) و لوسی (گریمز) لی بود که در مزرعه پدرش به نام لیسیلوانیا در شهرستان پرنس ویلیام، ویرجینیا متولد شد. او عضو یکی از اولین خانواده‌های ویرجینیا بود، برادر بزرگ‌تر او ژنرال هنری لی معروف به «هری سبک اسب» بود. ریچارد بلاند لی، یکی دیگر از برادران او، وکیل بود که نماینده کنگره شد و دوازدهمین رئیس‌جمهور آمریکا، زکری تیلور، پسر عموی سوم او بود. ریچارد همچنین امور حقوقی اقوام دورتر را انجام می‌داد. از جمله اجرای وصیت‌نامه ریچارد هنری لی که یکی از پسران/وارثان او، لودول لی نیز در اسکندریه وکالت می‌کرد.
لی آموزش خصوصی متناسب با جایگاه خود دریافت کرد، سپس در ۱۷۷۵ برای تحصیل در کالج نیوجرسی (که بعدها دانشگاه پرینستون شد) به پرینستون، نیوجرسی سفر کرد. لی قبل از بازگشت به ویرجینیا، نزد جرد اینگرسول در فیلادلفیا حقوق خواند.Edmund Jennings Lee, Lee of Virginia, 1642-1892 (Philadelphia 1895: reprint by Genealogical Publishing Company 1974) p. 362
در ۱۷۸۹، چارلز با آن لی (۱ دسامبر ۱۷۷۰ – ۹ سپتامبر ۱۸۰۴) که دومین دختر عموی او و دختر ریچارد هنری لی (پسر عموی اولش یک بار حذف شد) بود، ازدواج کرد و تا سال ۱۸۰۰ در شماره ۲۲۰ خیابان واشینگتنِ اسکندریه، زندگی کردند. سپس تا زمان مرگ آن لی در شماره ۴۰۷ خیابان واشینگتن (جاییکه چارلز لی با برادرش ادموند و همسرش (خواهر آن، سارا) تا یک سال پس از ازدواج مجددش به زندگی، ادامه داد) زندگی کردند.T. Michael Miller, Artisans and Merchants of Alexandria, Virginia vol.1 (Alexandria) p. 267Lees of Virginia p. 188 این زوج شش فرزند داشتند: آن لوسیندا لی (۱۷۹۰–۱۸۴۵)، پسر شیرخوار (آرتور) لی (۱۷۹۱–۱۷۹۱)، ریچارد هنری لی (فوریه تا مارس ۱۷۹۳)، چارلز هنری لی (متولد اکتبر ۱۷۹۴)، ویلیام آرتور لی (سپتامبر ۱۷۹۶–۱۸۱۷) و آلفرد لی (۱۸۶۵–۱۷۹۹). در ژوئیه ۱۸۰۹، لی دوباره با مارگارت اسکات پیتون از شهرستان فاکیه (۱۷۸۳–۱۸۴۳) ازدواج کرد. لی کمی قبل از ازدواج، ملکی را در اسکندریه فروخته بود، سپس چندین قطعه را در وارنتون (مرکز شهرستان فاکیه) فروخت و یک خانهٔ آجری دو طبقه در خیابان پرنس در اسکندریه اجاره کرد.T. Michael Miller p. 268 چارلز و مارگارت لی چهار فرزند داشتند: رابرت ادن لی (۱۸۱۰–۱۸۴۳)، الیزابت گوردون لی (۱۸۹۲–۱۸۱۳)، ویلیس دروری لی (متوفی ۱۸۴۳) و الکساندر لی (۱۸۱۵–۱۸۱۵).Lee of Virginia p. 365
پس از ورود به ویرجینیا بار، لی در اسکندریه وکالت کرد (در بیشتر مواقع در بخشی از ناحیه کلمبیا وکالت می‌کرد)، همان کاری که برادرانش، ریچارد بلاند لی و ادموند جی لی، عمویش آرتور لی (حداقل از نظر فنی) و پسر عمو/برادر همسرش، لودول لی انجام می‌دادند. علاوه بر وظایف دولتی، لی یک فعالیت حقوقی خصوصی داشت که یکی از مشتریان او جورج واشینگتن بود (از ۱۷۸۵ تا انتصاب او به عنوان دادستان کل در ۱۷۹۵). او همچنین دادستان شهر اسکندریه بود تا اینکه در ۱۷۹۴ از مقام خود استعفا داد و در ۱۸۰۱ یک مقام قضایی محلی را بر عهده گرفت. چارلز لی نیز مانند عموی ملاک خود، ریچارد لی، سمت‌هایی انتصابی را به عنوان؛ (پردرآمدترین) جمع‌کننده مالیات بندر اسکندریه (۱۷۸۹–۱۷۹۳)، افسر نیروی دریایی در پوتوماک جنوبی (۱۷۷۷–۱۷۸۹)، منشی شرکت پوتوماک (۱۷۸۵) و کارمند شورای مشترک اسکندریه (۱۷۸۵) برعهده داشت.T. Michael Miller pp. 267, 358Lees of Virginia p. 362
رأی دهندگان شهرستان فیرفکس سه بار در سال‌های ۱۷۹۳، ۱۷۹۴ و ۱۷۹۵، لی و ساموئل آرل را به عنوان دو نماینده خود در مجلس نمایندگان ویرجینیا انتخاب کردند، (هرچند که آرل در سال آخر درگذشت و الیشا سی دیک جایگزین او شد و در ۱۷۹۶، هر دو توسط چارلز سیمز و آگوستین جی اسمیت جایگزین شدند).Cynthia Miller Leonard, The Virginia General Assembly 1619-1978 (Richmond: Virginia State Library 1978) pp. 191, 195, 199
رئیس‌جمهور جورج واشینگتن پس از مرگ ویلیام برادفورد در مقامش، لی را به عنوان دادستان کل منصوب کرد. پس از تصویب سنا، لی در ۱۰ دسامبر ۱۷۹۵ به آن مقام رسید و تا زمانی که واشینگتن از سمت خود خارج شد، به خدمت خود ادامه داد. جانشین جورج واشینگتن، رئیس‌جمهور جان آدامز، لی را به‌طور حدودی برای کل دولت خود (تا ۱۹ فوریه ۱۸۰۱) در آن سمت باقی گذاشت. لی پیشنهاد آدامز را برای انتصاب او به عنوان قاضی دادگاه عالی و جانشینی الیور السورث، رد کرد.Lees of Virginia p. 363 در ۱۸ فوریه ۱۸۰۱، آدامز، لی را برای مقام یکی از ۱۶ قاضی جدید دادگاه مداری که توسط قانون قضایی ۱۸۰۱ ایجاد شده بود (یک سازماندهی مجدد قضایی که همچنین قضات دادگاه عالی ایالات متحده را به پنج قاضی کاهش داد و به‌طور موقت، قاضی مداری را حذف کرد) نامزد کرد. اگرچه سنا انتصاب او را در ۳ مارس ۱۸۰۱ تأیید کرد (همراه با «قضات نیمه شب» انتصاب رئیس‌جمهور آدامز در مقامش، پایان یافت)، اما قانون سازماندهی مجدد قضایی در ۸ آوریل ۱۸۰۲ (با قانون قضایی ۱۸۰۲) لغو شد.Lees of Virginia pp. 362-363
لی، قبل و در طول خدمت فدرال خود، در اسکندریه زندگی کرد که در آن زمان بخشی از پایتخت بود. او در ۱۷۹۴ به عضویت شورای شهر اسکندریه انتخاب و دوباره نیز انتخاب شد.T. Michael Miller, Alexandria (Virginia) Officialdum 1749-1992 (Heritage Books 1992) pp. 6-7 او از بازگرداندن بخش جنوبی ناحیه کلمبیا به ویرجینیا حمایت کرد که بالاخره در ۱۸۴۷ اتفاق افتاد. در سال ۱۸۰۴، اعضای شورا، لی را به عنوان شهردار اسکندریه انتخاب کردند، اما او از خدمت در این مقام امتناع کرد؛ بنابراین، الیشا سی دیک به جای او انتخاب شد.T. Michael Miller p. 267T. Michael Miller, Officialdum p. 9 سال قبل، برادرش ادموند جی لی، به عنوان بایگان شورا خدمت نمود و ابتدا در ۱۸۰۵ به عنوان نماینده بخش سوم انتخاب شد، سپس رئیس شورا (در ۱۸۱۰) و شهردار (۱۸۱۵) شد.T. Michael Miller, Officialdum pp. 9-13 لی، مزارع لیسیلوانیا را از پدرش به ارث برد، هرچند که مادرش لوسی، حق داشت تا پایان عمرش در آنجا زندگی کند، (که تا ۱۷۹۲ در آنجا ساکن بود و فوت کرد)، اما برای کاهش مشکلات مالی (به احتمال مربوط به سرمایه‌گذاری با برادرش لایت هورس هری لی)، چارلز لی آن را به پسر عموی خود ویلیام لی، رهن داد. محل سکونت آن در آتش سوخت، در نهایت سطح زمین زیر کشت نیز فروخته شد.Lees of Virginia p. 167
پس از دوران دادستانی کل، لی علاوه بر تبدیل شدن به یکی از برجسته‌ترین وکلای حاکم در ویرجینیای شمالی و ناحیه کلمبیا، مسئول بندر ناحیه پوتوماک شد. به عنوان یک وکیل خصوصی، لی وکالت ویلیام ماربری و سایر منصوبان «قاضی نیمه شب» توسط رئیس‌جمهور آدامز در پرونده ماربری وی مدیسون، پرونده تاریخی علیه دولت جفرسون به دلیل انتصابات سیاسی محقق نشده را بر عهده داشت. به‌طور همزمان، لی از هاگ استوارت، در استوارت وی لایرد دفاع کرد. لی همچنین از هارون بور، معاون سابق رئیس‌جمهور در ماجرای معروف خیانت، دفاع کرد.Lees of Virginia p. 363
لی همچنین پیشنهاد توماس جفرسون برای انتصابش به عنوان قاضی دادگاه عالی ایالات متحده را نپذیرفت.
اکثر اعضای خانوادهٔ لی، مزرعه‌ها را با استفاده از برده‌ها اداره می‌کردند. چارلز لی در ۱۷۸۷ صاحب دو برده در اسکندریه بود.Netti Schriener-Yantis and Florene Speakman Love, The 1787 Census of Virginia (Springfield, Virginia: Genealogical Books in Print 1987) p. 332 همچنین او با مردی با همین نام رایج، در چندین شهرستان تایدواتر ویرجینیا که اجدادش مزرعه داشتند، برده داشت.
لی در ۲۴ ژوئن ۱۸۱۵ در شهرستان فاکیه ویرجینیا در سن ۵۷ سالگی درگذشت و در قبرستان وارنتون در وارنتون دفن شد.
کهیرکند یا کهیرکند حاج‌خداداد، روستایی در دهستان وشنام دری بخش مرکزی شهرستان چابهار در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
رضا حداد (https://raftegan.com/memorial/rf-9986 – ) کارگردان تئاتر اهل ایران بود. او دانش‌آموختهٔ کارگردانی تئاتر از دانشگاه هنر و معماری تهران بود و فعالیت حرفه‌ای خود را از سال ۱۳۶۵ با کارگردانی تئاتر آغاز کرد. وی سابقه اجراهای بسیاری در خارج از کشور و دریافت جایزه بین‌المللی را داشت. رضا حداد به ساخت آثار پست‌مدرن و به استفاده از المان‌های تصویری افزوده به صحنه برای تاثیر بیشتر روی مخاطب شناخته می‌شد.
رضا حداد به انجمن‌های صنفی تئاتر، کمک‌های مالی بسیاری می‌کرد و برای گروه‌های تئاتری و یا انتشار کتاب و همچنین بنیادهای خیریه، تبلیغات رایگان منتشر می‌کرد.
رضا حداد در سال ۱۳۷۲ برای تحصیل در رشته تئاتر وارد دانشکده هنر و معماری دانشگاه آزاد تهران شد. او نخستین نمایش ورودی‌های سال ۱۳۷۲ را به همراه هم‌کلاسی‌های خود در همان دانشکده به روی صحنه برد. این نمایش، اجرای نمایشنامه معروف "پهلوان اکبر می‌میرد" بهرام بیضایی بود. او نخستین نمایش حرفه‌ای خود را در فاصله کوتاهی پس از فارغ‌التحصیلی در جشنواره تئاتر سال ۱۳۷۶ به عنوان کارگردان در سالن قشقایی تئاتر شهر روی صحنه برد. این نمایش، اجرای نمایشنامه "رستم از شاهنامه رفت" نوشته منیرو روانی‌پور بود.
رضا حداد تحصیلات خود را تا کارشناسی ارشد کارگردانی تئاتر ادامه داد. او از دومین اجرای خود از ویدئو مپینگ استفاده کرد که تا آن زمان در ایران کمتر کسی به آن پرداخته بود. او برای اجرای این تکنیک، ویدئوپروجکشن‌هایی را کشور بلژیک وارد کرد و برای اجرای سه تئاتر "آمدیم، نبودید، رفتیم"، "کابوس‌های خنده‌دار برای شب و چندتایی هم برای روز،" و "کشتن کفتر چاهی" هر سه نوشته محمد چرمشیر از این تکنیک استفاده کرد. استفاده از مهناز افشار هم روی صحنه و هم در ویدئوهایی که در این نمایش پروجکشن در نمایش "آمدیم، نبودید، رفتیم" در سال ۱۳۹۱ در تماشاخانه ایرانشهر چنان اثر داشت که پای دیگر بازیگران را نیز به تئاتر باز کرد.
رضا حداد در سال ۱۳۸۳ در تالار نوی تئاتر شهر که مختص اجراهای تجربی و مدرن در ایران پس از انقلاب بود کار حرفه‌ای خود در تئاتر تجربی ایران را با نمایشنامه با "دهان‌بند سکوت" از محمد چرمشیر آغاز کرد. رضا حداد در سال ۱۳۸۸ نمایشنامه "مکاشفه در باب یک مهمانی خاموش" به قلم آتیلا پسیانی را در تماشاخانه ایرانشهر به روی صحنه برد.
حداد بنیان‌گذار تماشاخانه آفتاب و دبیر نخستین دوره جشن کارگردان بود. او سرپرست دو گروه تئاتر سایه و گروه تئاتر آفتاب بود و برای مدتی سالن تئاتری را به عنوان سالن تئاتر آفتاب راه انداخت.
رضا حداد همیشه با چهره‌های شاخص تئاتر ایران همکاری داشت و بازیگران مطرح تئاتر و سینمای ایران چون پانته‌آ بهرام، لیلی رشیدی، سیامک انصاری، بابک حمیدیان، ستاره پسیانی، فاطمه نقوی، و برزو ارجمند در آثار او به ایفای نقش پرداختند.
او همچنین تجربه بازیگری نمایش "باغ مرگ" به کارگردانی سیامک احصایی در سال ۱۳۸۹ را دارد. سرپرستی گروه تئاتر سایه و گروه تئاتر آفتاب از دیگر عناوین حرفه‌ای او بودند. از میان آثار او نمایش‌های "مکاشفه در باب یک مهمانی خاموش" و "آمدیم، نبودید، رفتیم" در قالب فیلم تئاتر روانه بازار شده‌اند.
رضا حداد همچنین عضو هیئت موسس و مدیرعامل هلدینگ گروه ارتباطی شبکه آفتاب یکی از بزرگترین شرکت‌های تبلیغاتی ایران بود. او کار تبلیغات را در سال ۱۳۷۷ به همراه سه نفر دیگر و در یک اتاق با ساخت برنامه‌های تلویزیونی آغاز کرد. دو سال بعد دو نفر جدا شدند و او به همراه مازیار حبیبی‌نیا با تغییر فعالیت‌های خود، گروه ارتباطات آفتاب را راه‌اندازی کردند و به ساخت تیزرسازی تلویزیونی، تبلیغات شهری از جمله بیلبوردها در سطح شهرهای ایران و تبلیغات بر روی متروها و اتوبوس‌ها روی آوردند.
این شرکت، نشریه شبکه آفتاب را منتشر می‌کرد. بااینکه این نشریه از نظر مالی نشریه‌ای وابسته به یک بنگاه تبلیغاتی بود اما همین ویژگی که نشریه، نیازی به سودآوری نداشت موجب شد تا نویسندگان آن بتوانند محتوای متفاوتی برای مخاطبان خود تهیه کنند.
رضا حداد صبح جمعه ۲۹ اردیبهشت ۱۴۰۲ بدلیل سکته قلبی در منزلش درگذشت.
مراسم خاکسپاری پیکر او صبح روز یکشنبه ۳۱ اردیبهشت ۱۴۰۲ با حضور هنرمندان عرصه سینما و تئاتر در محوطه اصلی خانه هنرمندان برگزار شد.
هنری لارنس (Henry Laurens) (زادهٔ ۶ مارس ۱۷۲۴- سبک قدیمی؛ ۲۴ فوریه ۱۷۲۳ – درگذشتهٔ ۸ دسامبر ۱۷۹۲)، از بنیان‌گذاران آمریکا، بازرگان، تاجر برده و برنج‌کار کارولینای جنوبی بود که یک رهبر سیاسی در طول جنگ انقلابی شد. او نمایندهٔ دومین کنگره قاره‌ای بود. لارنس، جانشین جان هنکاک به عنوان رئیس کنگره قاره‌ای شد. وی یکی از امضاءکنندگان اصول کنفدراسیون بود.
لارنس از شراکت در بزرگ‌ترین تجارت‌خانه برده در آمریکای شمالی به نام آستین و لارنس، ثروت زیادی به‌دست آورده بود. تنها در دهه ۱۷۵۰، این شرکت واقع در چارلستون، بر فروش بیش از ۸۰۰۰ برده آفریقایی نظارت کرده بود. لارنس برای مدتی، به عنوان نائب‌رئیس کارولینای جنوبی و همچنین به عنوان وزیر ایالات متحده در هلند در زمان جنگ انقلابی، خدمت کرد. او در دریا توسط بریتانیایی‌ها اسیر شد و برای چندین سال در برج لندن، زندانی بود. بزرگ‌ترین پسر او، جان لارنس، دستیار شخصی جورج واشینگتن و سرهنگ ارتش قاره‌ای بود.
اجداد لارنس هوگنوت‌هایی (پروتستان‌های فرانسوی پایبند به پروتستانیسم اصلاح شده یا کالوینیستی) بودند که پس از لغو فرمان نانت در ۱۶۸۵ از فرانسه فرار کردند. پدربزرگش، آندره لارنس در ۱۶۸۲، زودتر از بقیه، آنجا را ترک و سرانجام راه خود را به سمت آمریکا هموار کرد، ابتدا در شهر نیویورک و سپس در چارلستونِ کارولینای جنوبی، مستقر شد. جان، پسر آندره، با هستر (یا استر) گراست که او هم یک پناهنده سیاسی هوگنوت بود، ازدواج کرد. هنری فرزند سوم آن‌ها و بزرگ‌ترین پسرشان بود. جان لارنس زین‌ساز شد و سرانجام کسب و کارش به بزرگ‌ترین کسب و کار از نوع خودش در سرزمین‌های استعماری، تبدیل شد.
در ۱۷۴۴، لارنس به لندن فرستاده شد تا به آموخته‌های تجاری خود بیفزاید. این موضوع، در شرکت ریچارد اوسوالد اتفاق افتاد.Gillespie, p.20 پدرش در ۱۷۴۷ فوت کرد و املاک قابل توجهی را در وصیتش به هنری ۲۳ ساله اختصاص داد.
لارنس با النور بار، دختر یکی از خانواده‌های برنج کار کارولینای جنوبی در ۲۵ ژوئن ۱۷۵۰، ازدواج کرد. آن‌ها ۱۳ فرزند داشتند که خیلی از آن‌ها در نوزادی یا کودکی مُردند.Wallace, p.180 الینور در ۱۷۷۰، یک ماه پس از به دنیا آوردن آخرین فرزندش، فوت کرد. لارنس، ۳ پسرشان را برای تحصیل به انگلستان برد و جان لارنس، بزرگ‌ترین پسرش را تشویق به تحصیل در رشته حقوق کرد. جان لارنس به جای تکمیل تحصیلاتش، در ۱۷۷۶ به منظور خدمت در جنگ انقلابی آمریکا، به ایالات متحده برگشت.
لارنس همانند اکثر مردان توانمند، در زمان خودش، در میان شبه‌نظامیان خدمت می‌کرد. او در مبارزات علیه بومیان چروکی در ۱۷۵۷–۱۷۶۱، در طول جنگ فرانسه و بومیان آمریکا (که به عنوان جنگ هفت ساله نیز شناخته می‌شود) به درجه سرهنگ دومی رسید.
لارنس در ۱۷۵۷ برای مجلس استعماری انتخاب شده بود. او هر سال مجدد انتخاب می‌شد تا اینکه یک بار وقتی انقلاب، مجلس را با یک مجلس استانی به عنوان یک دولت موقت جایگزین کرد، انتخاب نشد. سال غیبت او در مجلس، ۱۷۷۳ بود زمانی که از انگلستان دیدن کرد تا شرایط آموزش پسرانش را مهیا کند. او در ۱۷۶۴ و ۱۷۶۸ به عضویت شورای مستعمره منصوب شد، اما هر دو بار از پذیرفتن آن امتناع کرد. در ۱۷۷۲، او به انجمن فلسفه آمریکایی فیلادلفیا پیوست و مکاتبات گسترده‌ای با سایر اعضای آن انجام داد.
با نزدیک شدن به انقلاب آمریکا، لارنس در ابتدا تمایل داشت از آشتی با پادشاهی بریتانیا حمایت کند. اما با بدتر شدن شرایط، او به‌طور کامل از موضع آمریکا حمایت کرد. هنگامی که کارولینا نسبت به ایجاد یک دولت انقلابی اقدام کرد، لارنس برای کنگره استانی انتخاب شد که اولین بار در ۹ ژانویه ۱۷۷۵ تشکیل شده بود. او از ژوئن تا مارس ۱۷۷۶ رئیس کمیته امنیت و افسر رئیس آن کنگره بود. زمانی که کارولینای جنوبی یک دولت کاملاً مستقل را تشکیل داد، او به عنوان معاون رئیس کارولینای جنوبی از مارس ۱۷۷۶ تا ۲۷ ژوئن ۱۷۷۷ خدمت کرد. لارنس برای اولین بار در ۱۰ ژانویه ۱۷۷۷ به عنوان نماینده کنگره قاره‌ای انتخاب شد و تا ۱۷۸۰ در کنگره خدمت کرد. وی از ۱ نوامبر ۱۷۷۷ تا ۹ دسامبر ۱۷۷۸ رئیس کنگره قاره‌ای بود.
در پاییز ۱۷۷۹، کنگره، لارنس را وزیر خود برای هلند معرفی کرد. در اوایل ۱۷۸۰، او این سمت را برعهده گرفت و با موفقیت در مورد حمایت هلندی‌ها از جنگ، مذاکره کرد. اما در سفر بازگشت دریایی خود به آمستردام در پاییز آن سال، ناو بریتانیایی وستال، کشتی او، پاکت قاره‌ای "مرکوری"Tuchman را در سواحل نیوفاندلند رهگیری کرد. اگرچه مرسولات او در آب انداخته شد، اما توسط بریتانیایی‌ها از آب گرفته شدند و پیش‌نویس معاهده احتمالی ایالات متحده و هلند را در ۱۷۷۸ توسط ویلیام لی و بانک‌دار آمستردام ژان دو نوفویل در اکس لا شاپل تهیه شده بود، کشف شد. این امر باعث شد بریتانیا به جمهوری هلند اعلان جنگ کند که به عنوان جنگ چهارم انگلیس و هلند شناخته شد.
بریتانیایی‌ها لارنس را به خیانت متهم کردند و او را به انگلستان منتقل و در برج لندن زندانی کردند (او تنها آمریکایی است که در برج زندانی شد). زندانی شدن او توسط آمریکایی‌ها مورد اعتراض قرار گرفت. در میدان، اکثر اسیران به عنوان اسیران جنگی در نظر گرفته می‌شدند و در حالی که شرایط، اغلب وحشتناک بود، تبادل اسرا و امتیازات پُستی، پذیرفته شده بود. ریچارد اسوالد، شریک تجاری سابقش و مالک اصلی جزیره بانس و پایگاهی جزیره‌ای برای تجارت برده در رودخانه سیرالئون، در زمان حبس، به لارنس کمک کرد. اسوالد از طرف لارنس با دولت بریتانیا مذاکره کرد. سرانجام در ۳۱ دسامبر ۱۷۸۱ در تبادل با ژنرال لرد کورنوالیس، آزاد شد و سفر خود را به آمستردام تکمیل کرد. او به فعالیت جمع‌آوری کمک‌های مالی برای تلاش‌های آمریکایی پرداخت.
بزرگ‌ترین پسر لارنس، سرهنگ جان لارنس در ۱۷۸۲ در نبرد کامبهی ریور، به عنوان یکی از آخرین تلفات جنگ انقلابی، کشته شد. او از نام-نویسی و آزادی بردگان برای جنگ حمایت و به پدرش پیشنهاد کرد که از ۴۰ موردی که می‌خواست به ارث ببرد، شروع کند. او از پدرش خواسته بود تا برده‌های خانواده را آزاد کند، اما اگرچه هنری لارنس درگیر ماجرا شده بود، اما هرگز ۲۶۰ برده خود را آزاد نکرد.
در ۱۷۸۳، لارنس به عنوان یکی از مأمورهای هیئت صلح برای مذاکرات منتهی به معاهده پاریس، به پاریس فرستاده شد. در حالی که او معاهده اولیه را امضا نکرد، در رسیدن به توافقات ثانویه‌ای که مسائل مربوط به هلند و اسپانیا را حل می‌کرد، نقش اساسی داشت. ریچارد اسوالد، شریک سابق لارنس در تجارت برده، مذاکره‌کننده اصلی بریتانیا در جریان مذاکرات صلح پاریس بود.
لارنس به‌طور کلی در ۱۷۸۴ از زندگی عمومی بازنشسته شد. او به دنبال بازگشت به کنگره قاره‌ای، کنوانسیون قانون اساسی در ۱۷۸۷ و مجلس استانی بود، اما او از همه این سمت‌ها رد شد. او در کنوانسیون استانی ۱۷۸۸ خدمت کرد، جاییکه به تصویب قانون اساسی ایالات متحده رأی داد.
نیروهای بریتانیایی، در طول اشغال چارلستون در جنگ، خانه لارنس در مپکین را به آتش کشیدند. زمانی که لارنس و خانواده‌اش در ۱۷۸۴ بازگشتند، در حالی که خانهٔ بزرگشان بازسازی می‌شد، در یک ساختمان بیرونی زندگی می‌کردند. او باقی‌مانده عمر خود را در این ملک زندگی کرد و برای بازپرداخت ۴۰ هزار پوندی که انقلاب برای او هزینه کرده بود، (معادل حدود ۱۵٫۶ میلیون دلار در سال ۲۰۱۹) کار و تلاش کرد.
لارنس با شروع دهه ۴۰ سالگی از بیماری نقرس رنج می‌برد و این مشکل او را در بقیه عمرش آزار می‌داد. لارنس در ۸ دسامبر ۱۷۹۲ در ملک خود به نام مپکین در کارولینای جنوبی، درگذشت. او در وصیت‌نامه خود درخواست کرد که می‌خواهد، سوزانده شود و خاکسترش در ملکش دفن شود.Laurens cenotaph at Mepkin گزارش شده‌است که او اولین سفیدپوست مُردهٔ سوزانده شده در ایالات متحده بود که به دلیل ترس از زنده به گور شدن آن را انتخاب کرد. پس از آن، املاک او چندین دست جابه‌جا شد. بخش‌های بزرگی از املاک او هنوز وجود دارد و امروزه به عنوان صومعهٔ تراپیست استفاده می‌شود.
شهر لارنس در کارولینای جنوبی و شهرستانش، به نام او نام‌گذاری شده‌اند. حومه و روستای لارنس در نیویورک به نام او نام‌گذاری شده‌اند. شهرستان لارنس در جورجیا برای پسرش جان، نام‌گذاری شده‌است. ژنرال لاچلان مک‌اینتاش که به عنوان کارمند لارنس کار می‌کرد و دوست نزدیک او شد، فورت لارنس در اوهایو را به نام او، نام‌گذاری کرد.
دمبدف دوستین، روستایی در دهستان وشنام دری بخش مرکزی شهرستان چابهار در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۷۳ نفر (۱۸ خانوار) بوده‌است.
گومازی سنجر، روستایی در دهستان وشنام دری بخش مرکزی شهرستان چابهار در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۶۰ نفر (۳۲ خانوار) بوده‌است.
راک بی‌کلام گونه‌ای از موسیقی راک بدون آواز است. گاهی از آواز به عنوان صدای پس‌ زمینه ملودی برای فضا‌سازی استفاده می‌شود. نمونه‌هایی از راک بی‌کلام را می‌توان تقریباً در هر زیر ژانر راک، اغلب از نوازندگانی که در این سبک تخصص دارند یافت. راک بی‌کلام از اواسط دهه ۱۹۵۰ تا اواسط دهه ۱۹۶۰ با هنرمندانی چون بیل داگت کمبو، فایربالز، شدووز، ونچرز، جانی، هوریکنز و اسپاتنیکس بیشترین محبوبیت را داشت. گروه برادران آلمن، نوازندگان چند ساز بودند. جف بک همچنین دو آلبوم بی کلام را در دهه ۱۹۷۰ ضبط کرد. نوازندگان پروگرسیو راک و آرت راک در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، اجراهای محبوبی از این موسیقی را به نمایش گذاشتند.
در طول دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، ژانر راک بی‌کلام تحت سلطه چندین تک‌نواز گیتار از جمله جو ستریانی، اینگوی مالمستین و استیو وای بود. دهه ۲۰۰۰ جای خود را به سبک جدیدی از نوازندگان داد. به عنوان مثال، جان لوری (با نام مستعار John 5)، یک آلبوم انفرادی بی کلام منتشر کرد. در دهه ۲۰۰۰ نیز این سبک شاهد ظهور موسیقی بی‌کلام توسط گروه‌هایی بود که معمولاً آن ها را پست راک می‌نامند.
راک بی کلام در طول دهه اول راک اند رول (اواسط دهه ۱۹۵۰ تا اواسط دهه ۱۹۶۰)، قبل از تهاجم بریتانیا، محبوبیت بیشتری داشت.