moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "ازدواج مجدد"، "شاهزاده کلاهبردار"، "ماجراهای دیوانه‌وار خاخام جیکوب"، "داستان یک پلیس"، "قهرمان‌ها دهانشان بوی شیر نمی‌دهد" و "بهترم" اشاره کرد.
ژرژ استاکت (; – ) بازیگر اهل فرانسه بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "درود بر مریم مقدس"، "پیرو خله"، "دسته جدا افتاده‌ها"، "تایم تو لیو"، "ای مثل ایکاروس"، "ژرمینال"، "تعطیلات آخر هفته" و "نبرد پلیس‌ها" اشاره کرد.
سعیده عرب (زادهٔ فروردین ۱۳۳۰ در تهران) بازیگر سینما و تلویزیون اهل کشور ایران است. از معروف‌ترین نقش‌های تلویزیونی که وی تاکنون بازی کرده‌است می‌توان به نقش لیه در سریال یوسف پیامبر اشاره کرد.
کوه دیم نوک‌آباد، روستایی در دهستان پلان بخش پلان شهرستان چابهار در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۳۹۷ نفر (۹۵ خانوار) بوده‌است.
گارکندی یعقوب‌آباد، روستایی در دهستان پلان بخش پلان شهرستان چابهار در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۳۵ نفر (۵۳ خانوار) بوده‌است.
ماندیرو ملا ابراهیم، روستایی در دهستان پلان بخش پلان شهرستان چابهار در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲۵۱ نفر (۹۱ خانوار) بوده‌است.
گزانی مولداد، روستایی در دهستان پلان بخش پلان شهرستان چابهار در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۶۱ نفر (۴۳ خانوار) بوده‌است.
گزانی خان‌محمد، روستایی در دهستان پلان بخش پلان شهرستان چابهار در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۹۴ نفر (۶۳ خانوار) بوده‌است.
سجرا، روستایی در دهستان پلان بخش پلان شهرستان چابهار در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲۶۵ نفر (۷۰ خانوار) بوده‌است.
عارو بازار، روستایی در دهستان پلان بخش پلان شهرستان چابهار در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۲۳ نفر (۴۹ خانوار) بوده‌است.
اسماعیل بازار، روستایی در دهستان پلان بخش پلان شهرستان چابهار در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۰۰ نفر (۵۳ خانوار) بوده‌است.
سیداحمدشاه بازار، روستایی در دهستان پلان بخش پلان شهرستان چابهار در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بندسر علی بازار، روستایی در دهستان پلان بخش پلان شهرستان چابهار در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۶۷ نفر (۴۰ خانوار) بوده‌است.
سند باروزهی، روستایی در دهستان پلان بخش پلان شهرستان چابهار در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۳۴ نفر (۲۵ خانوار) بوده‌است.
گزوکی، روستایی در دهستان پلان بخش پلان شهرستان چابهار در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۵۴ نفر (۳۳ خانوار) بوده‌است.
مزار بازار، روستایی در دهستان پیرسهراب بخش پیرسهراب شهرستان چابهار در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۳۳ نفر (۴۲ خانوار) بوده‌است.
پیربخش سوپک بازار، روستایی در دهستان پیرسهراب بخش پیرسهراب شهرستان چابهار در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۷۹ نفر (۲۱ خانوار) بوده‌است.
خیرمحمد جامی زهی بازار، روستایی در دهستان پیرسهراب بخش پیرسهراب شهرستان چابهار در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۱۳ نفر (۲۲ خانوار) بوده‌است.
کانویر سی-۱۳۱ ساماریتن یک هواپیمای ترابری نظامی دو موتوره آمریکایی است که از سال ۱۹۵۴ تا ۱۹۵۶ توسط کانویر تولید شد. این هواپیما، نسخه نظامی از خانواده هواپیماهای مسافربری کانویر سی‌وی-۲۴۰ است.Gradidge 1997, p. 20–21.
روشن علی‌اف (؛ ۱۹۵۵ – ۱۳ مارس ۲۰۰۲) بازرس جنایی اهل جمهوری آذربایجان بود.
لوسیل راندون (; زاده – درگذشته ۱۷ ژانویه ۲۰۲۳)، مشهور به خواهر آندره، ابرصدساله فرانسوی بود که از ۱۹ آوریل ۲۰۲۲ تا ۱۷ ژانویه ۲۰۲۳ پیرترین انسان زنده با عمر تأییدشده () بود. خواهر آندره در سال ۱۹۴۴ راهبه کاتولیک شد.
راندون متولد سال ۱۹۰۴ در جنوب فرانسه بود و شاهد دو جنگ جهانی و ۲۷ رئیس دولت فرانسه و ۱۰ پاپ بود. راندون در یک خانواده پروتستان بزرگ شد و پدربزرگ او کشیش بود. او در سال ۱۹۲۳ در سن ۱۹ سالگی به مذهب کاتولیک گروید. او بعداً در سال ۱۹۴۴ به گروه دختران خیریه کاتولیک پیوست و نام خواهر آندره را به افتخار برادر بزرگ‌تر خود گرفت.
در سال ۲۰۲۱ پیرترین انسانی بود که از ابتلا به کرونا جان سالم بدر برد. وقتی تست کرونای خواهر آندره مثبت اعلام شد، او را از سایر سالمندان آسایشگاه شهر تولون در جنوب فرانسه جدا کردند و سه هفته در قرنطینه بود. خواهر آندره که نابینا بود پس از بهبودی گفت «خوشحالم که زنده هستم اما از مرگ نمی‌ترسم؛ چون در آن دنیا مادر و پدر و برادرم را خواهم دید.» خواهر آندره عادت داشت هر روز صبح، تکه‌ای شکلات بخورد.
او در یک مرکز نگهداری سالمندان در تولون فرانسه اقامت داشت و ۱۷ ژانویه ۲۰۲۳ در خواب درگذشت.
روشن محمدوف (؛ زادهٔ ) روزنامه‌نگار اهل جمهوری آذربایجان است.
پاللاما (به لاتین: Pallama) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان شمال غربی، سری‌لانکا واقع شده‌است.
پاله هنپولا (به لاتین: Palle Henepola) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
پاله تالاوینا (به لاتین: Palle Talawinna) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
تغمن‌لی
توغ‌لو
سوسوز یک منطقهٔ مسکونی کردنشین در ترکیه است که در کاهتا واقع شده‌است.
سیراکایا یک منطقهٔ مسکونی کردنشین در ترکیه است که در کاهتا واقع شده‌است.
سیراجا یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در کاهتا واقع شده‌است.
ساری‌سو یک منطقهٔ مسکونی کردنشین در ترکیه است که در کاهتا واقع شده‌است.
سالکیم‌باغی یک منطقهٔ مسکونی کردنشین در ترکیه است که در کاهتا واقع شده‌است.
شاهین‌تپه یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در کاهتا واقع شده‌است.
اورتانجا یک منطقهٔ مسکونی کردنشین در ترکیه است که در کاهتا واقع شده‌است.
اولوک‌لو
کاراجااورن یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در کاهتا واقع شده‌است.
کارادوت یک منطقهٔ مسکونی کردنشین در ترکیه است که در کاهتا واقع شده‌است.
کاواک‌لی یک منطقهٔ مسکونی کردنشین در ترکیه است که در کاهتا واقع شده‌است.
کایادیبی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در کاهتا واقع شده‌است.
کوجاحصار یک منطقهٔ مسکونی کردنشین در ترکیه است که در کاهتا واقع شده‌است.
کوچ‌تپه یک منطقهٔ مسکونی کردنشین در ترکیه است که در کاهتا واقع شده‌است.
کوسه‌لر یک منطقهٔ مسکونی کردنشین در ترکیه است که در کاهتا واقع شده‌است.
کوزآغاچ یک منطقهٔ مسکونی کردنشین در ترکیه است که در کاهتا واقع شده‌است.
آچما یک منطقهٔ مسکونی کردنشین در ترکیه است که در گرگر، آدیامان واقع شده‌است.
پاراگاهامادا (به لاتین: Paragahamada) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
لهستان ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
ترانس‌نیستریا ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
آبانکای ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
آباکان ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
آباشا ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
ابرغان ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
ماتئوس لیما ماگالهاس (؛ زادهٔ ) که به اختصار ماتئوس نامیده می‌شود بازیکن فوتبال اهل برزیل است.
باشگاه فوتبال براگا
یان کوتو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل برزیل است. وی در حال حاضر برای باشگاه فوتبال براگا بازی می‌کند اما به صورت قرضی از منچسترسیتی به این باشگاه پیوسته‌است.
کوتو متولد کوریتیبا از شهرهای ایالت پارانا است. در سال ۲۰۱۲ در ده سالگی به مجموعه جوانان کوریتیبا پیوست. در سال ۲۰۱۹، در حالی که هنوز در رده‌های جوانان بازی می‌کرد، در یادداشت "نسل بعدی ۲۰۱۹" نشریه گاردین، به‌عنوان یکی از ۶۰ استعداد برتر جوان جهان قرار گرفت.
کوتو که برای فصل ۲۰۲۰ به تیم اصلی منتقل شد، اولین بازی بزرگسالان خود را در ۲۱ فوریه انجام داد و به عنوان بازیکن تعویضی، جانشین پاتریک ویرا، که مصدوم شده‌بود، گردید.
ویتور تورمنا دی فاریاس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل برزیل است.
نونو سکویرا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال لیتشوئس و باشگاه ورزشی ناسیونال اشاره کرد.
در اکتبر ۲۰۲۰، فرناندو سانتوس سکویرا را به تیم ملی پرتغال برای بازی دوستانه با اسپانیا و بازی‌های لیگ ملت‌های اروپا مقابل فرانسه و سوئد دعوت کرد.
الیزا اورامی (زادهٔ ۹ آذر ۱۳۴۴، مشهد) دوبلور و بازیگر اهل ایران است.
او همسر اردلان شجاع‌کاوه است.
ماریلا کاتبرت در آنه شرلی
المصراتی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لیبی است.
المصراتی اولین بار برای بازی در قهرمانی ملت‌های آفریقا ۲۰۱۴ که در آفریقای جنوبی برگزار می‌شد، به تیم ملی فوتبال لیبی دعوت شد، و در همه بازی‌ها به جز یک بازی، برد در ضربات پنالتی در مقابل تیم ملی فوتبال غنا، شرکت داشت.
«براگا»
«لیبی»
آندره فیلیپه لوز هورتا یا به اختصار آندره هورتا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی براگا، باشگاه فوتبال لس آنجلس، و باشگاه فوتبال ویتوریا ستوبال اشاره کرد.
وی برادر ریکاردو هورتا دیگر بازیکن حرفه‌ای فوتبال است.
تیاگو سا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۸ سال پرتغال، زیر ۱۹ سال پرتغال، و زیر ۲۰ سال پرتغال بازی کرده‌است.
سا در ویلا ورد، ناحیه براگا به دنیا آمد و در سن ۱۰ سالگی به تیم جوانان باشگاه فوتبال براگا پیوست.
او پنج فصل اول خود را به‌عنوان بازیکن بزرگسال با تیم دوم براگا در سگوندا لیگا گذراند، اولین بازی او در این رقابت‌ها در ۱۱ اوت ۲۰۱۳ در جریان باخت خانگی ۲ بر ۱ مقابل باشگاه فوتبال توندلا بود.
در اوایل فصل ۲۰۱۸–۲۰۱۹، سا به دلیل آسیب دیدگی شدید زانوی ماتئوس، به اولین انتخاب تیم تبدیل شد. اولین بازی او در لیگ برتر فوتبال پرتغال در ۳۱ اوت و در برد ۱ بر صفر خارج از خانه مقابل شاوش انجام شد.
سا در ژانویه ۲۰۱۹ به عنوان بازیکن تازه‌وارد سال براگا انتخاب شد. چند روز بعد، او قرارداد جدیدی را امضا کرد تا خود را تا سال ۲۰۲۳ با این باشگاه ببیند. او پس از بازگشت ماتئوس برزیلی به آمادگی جسمانی، جایگاه خود را از دست داد.
پائولو آندره رودریگز اولیویرا یا به اختصار پائولو اولیویرا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اسپورتینگ، باشگاه فوتبال پنافیل، و باشگاه فوتبال ویتوریا گیماریش اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال پرتغال، زیر ۱۸ سال پرتغال، زیر ۱۹ سال پرتغال، زیر ۲۰ سال پرتغال، زیر ۲۱ سال پرتغال، و پرتغال بازی کرده‌است.
اولیویرا ۴۶ بازی ملی، از جمله ۲۳ بازی برای تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال پرتغال برای تیم ملی فوتبال پرتغال در سطح جوانان انجام داده‌است. او اولین بازی خود را با تیم ملی فوتبال پرتغال در ۳۱ مارس ۲۰۱۵ در تقابل با تیم ملی فوتبال کیپ ورد انجام داد.
میان من و او و فیلمی هندی محصول سال ۲۰۱۲ و به کارگردانی لال جوزه است. در این فیلم بازیگرانی همچون پریتویراج سوکوماران، پراتپ پوتن، ناراین، ساموروتا سونیل، ریما کالینگال، رمیا نامبسان، کالاباوان مانی، سلیم کومار، سورابی لاکشمی و سوکوماری ایفای نقش کرده‌اند.
بیانکا میکوئلا لاندرو (زادهٔ ۱۶ اوت ۱۹۹۱) که به اسم بیا (به انگلیسی: Bia) شناخته می‌شود؛ خواننده، ترانه‌سرا و مدل آمریکایی است.
بیا اصالتاً اهل مدفورد، ماساچوست است او از نژاد پورتوریکویی آفریقایی‌تبار و آمریکایی ایتالیایی‌تبار است. او در مصاحبه‌ای با وبسایت اکسیژن دربارهٔ اینکه در سنین جوانی تصمیم برای رپر شدن گرفته بود صحبت کرد و گفت در آن زمان به رپرها در ضبط آهنگ در استودیو کمک می‌کرده‌است. بیا برای مدت کوتاهی در دانشگاه تحصیل کرد، اما پس از اینکه متوجه شد اینکار یرای او مفید نیست تحصیل را رها کرد و شروع به کار کردن در بار کرد تا هزینه‌های استودیو را بپردازد. او در سال ۲۰۱۷ به لس آنجلس مهاجرت کرد.
به گفتهٔ بیا، او از جی-زی رپر آمریکایی، ایوی کوئین رپر پورتوریکویی، سلنا خوانندهٔ آمریکایی و رپرهای همکارش بنکرول فرش، ۲۱ سویج، نیکی میناژ، فاکسی برون، ام.آی.ای.، بلک یانگستا الهام گرفته‌است و آلیا و ریانا اسطوره‌های او هستند. بیا همچنین گفته است با هیچ هنرمندی مانند ریانا ارتباط بر قرار نکرده‌است.
پسر تامیلی دوست‌داشتنی و یا پسر تامیلی خوش‌تیپ فیلمی هندی محصول سال ۲۰۰۷ و به کارگردانی بارتام است. در این فیلم بازیگرانی همچون ویجای، شریا سارن، نامیتا، سانتانام، سایاجی شینده، اشیش ویدیارتی، چامس، شاکلا و آپوکوتی ایفای نقش کرده‌اند.
سید حسین نور صادقی اصفهانی، متخلص به سعادت نوری، زاده (۶ آبان ۱۲۸۹ش- ۲۴ شوال ۱۳۲۸ق) در اصفهان است.
سید حسین نور صادقی، تحصیلات ابتدائی را در دبستان فرهنگ و متوسطه را در دبیرستان صارمیه اصفهان و تحصیلات عالیه را در دانش سرای عالی انجام داد. سپس به استخدام بانک کشاورزی درآمد ولی پس از یک سال استعفا داده و به تجارت، نویسندگی و روزنامه‌نگاری پرداخت. وی روزنامه «نقش جهان» را از سال ۱۳۲۲ تا ۱۳۳۶ ش منتشر کرد. او به زبان‌های انگلیسی و عربی آشنا بود و به چند کشور اروپائی سفر کرد و سرانجام در سال ۱۳۷۲ ش در تهران وفات یافت.
۱. «اصفهان»
۲. «ترجمه» سه منجم روسی و سه منجم انگلیسی» (نوشته ژول ورن)
۳. «ترجمه سفرنامه او ژن فلاندن به ایران»
۴. «ترجمه هشت سال در ایران» (نوشته سر پرسی سایکس)
۵. «ترجمه قتل دوشس»
۶ «گلهای سعادت»
۷. «شهرهای تاریخی ایران»
۸. «ظل السلطان»
۹. رجال دوره قاجاریه
۱۰. تاریخ مختصر ایران
۱۱. سفرنامه ویلسن
۱. دیدارها و یادگارها: خاطرات مدیر مجله یغما، حسین سعادت نوری - حبیب یغمایی. آینده: سال هشتم اردیبهشت ۱۳۶۱، شماره ۲.
۲.میرزا عبدالحسین سر رشته دار اصفهانی و میرزا حسین خان مستوفی، حسین سعادت نوری. وحید: اردیبهشت ۱۳۴۸، شماره ۶۵.
۳.شیخ محمد باقر نجفی متخلص به الفت، حسین سعادت نوری، ارمغان: دوره سی و هفتم فروردین ۱۳۴۷ شماره ۱.
عبدالعزیز بن مروان (; درگذشته ۱۲ مه ۷۰۵ میلادی - ۸۶ قمری) فرمانروای مصر در دوران خلافت اموی بود.
جویبار لحظه‌ها با نام قبلی چون سبوی تشنه کتابی از محمدجعفر یاحقی است که در آن نویسنده به نقد و بررسی ادبیات معاصر فارسی اعم از نثر و نظم می‌پردازد. این کتاب از جمله منابع اصلی درس ادبیات معاصر در دانشگاه‌های ایران است.
تِیک ایت ایزی هاسپیتال یک دوئت ساکن لندن از ایران بود؛ که توسط اشکان کوشانژاد (خواننده و تهیه‌کننده) با نام مستعار "«اش کوشا»" و نگار شقاقی (خواننده و ترانه‌سرا) در تهران تشکیل شد.
اولین آهنگ دمو آنها با نام Human Jungle در ژوئیه ۲۰۰۸ به عنوان یک تک آهنگ از ئی پی بعدی "Human Jungle" ضبط شد که منجر به ضبط تک آهنگ‌های "My Sleepy Fall" و "Chasing The Sun" شد.
این دو هنرمند در سال ۲۰۰۹ در فیلم مستند داستانی "کسی از گربه‌های ایرانی خبر نداره ساخته" بهمن قبادی، کارگردان ایرانی بازی کردند. این فیلم که بدون مجوز ساخته شده‌است داستان آنها را دنبال می‌کند که بعد از آزادی از زندان، برای جمع کردن یک گروه جدیدِ موسیقی، به قلب تهران می‌زنند و سفری زیرزمینی را آغاز می‌کنند تا تک تک افراد گروهشان را از میان گروه‌های مخفی زیرزمینی پیدا کنند. آن‌ها می‌خواهند از ایران بروند تا خودشان را به جشنواره‌های در برلین و پاریس برسانند. به دلیل موفقیت فیلم و آشفتگی‌های پس از انتخابات در تابستان ۱۳۸۸ در ایران، کوشا نژاد، شقاقی و قبادی مجبور به درخواست پناهندگی شدند و از آن زمان نتوانسته‌اند به وطن خود بازگردند.
چهار تا از آهنگ‌های این دوئت در موسیقی متن فیلم "هیچ‌کس دربارهٔ گربه‌های ایرانی نمی‌داند" به‌کار رفته‌است که در سال ۲۰۱۰ در سراسر جهان منتشر شد.
رابرت گلوب (زاده ۲۳ ژانویه ۱۹۶۷) تاجر و سیاستمدار اسلوونیایی است.
گلوب در سال ۱۹۹۴ دکترای خود را در رشته مهندسی برق در دانشگاه لیوبلیانا گرفت. پس از تحصیل، او یک محقق فولبرایت در ایالات متحده در موسسه فناوری جورجیا در آتلانتا بود.
در سال ۲۰۰۴، گلوب یک شرکت تجارت انرژی GEN-I را تأسیس کرد، که تا سال ۲۰۲۱ رئیس آن بود.
عبدالرحمن بن عتبه الفهری () معروف به بن جحدم فرمانروای مصر در دوران خلافت اموی بود.
سعید بن یزید بن علقمه الازدی () فرمانروای مصر در دوران خلافت اموی بود.
مسلمه بن مخلد الانصاری (؛ ۶۱۶ یا ۶۲۰ – ۹ آوریل ۶۸۲) فرمانروای مصر در دوران خلافت اموی بود.
عقبه بن عامر (؛ درگذشته ۶۷۷/۶۷۸) فرمانروای مصر در دوران خلافت اموی بود.
جنبش آزادی ( , GS) که قبلاً به عنوان حزب اقدامات سبز ( , Z.DEJ)، یک حزب سیاسی سبز-لیبرال در اسلوونی است. کنگره مؤسس آن در روز شنبه ۸ مه ۲۰۲۱ برگزار شد. توسط یور لبن تأسیس شد و تأسیس آن در ژانویه همان سال در برنامه استودیو سیتی اعلام شد. این حزب به دنبال ایجاد تعادل بین پیشرفت صنعتی و حفظ محیط زیست از طریق اقدامات زیست‌محیطی است.
یور لبن به عنوان رئیس اول انتخاب شد و گرگور اربژنیک نایب رئیس حزب اقدامات سبز شد. رهبری ۱۱۹ نماینده را انتخاب کردند. در ژانویه ۲۰۲۲، حزب توسط رابرت گولوب تصاحب شد که نام آن را نیز به جنبش آزادی تغییر داد.
ریورسو یک شرکت متخصص در کمک‌های ترجمه ابزارهای زبان، مبتنی بر هوش مصنوعی و خدمات زبان است. اینها شامل ترجمه آنلاین بر اساس NMT (ترجمه ماشین عصبی)، فرهنگ لغت متنی، تطابق دوزبانه آنلاین، گرامر و املا و ابزارهای صرف فعل می‌شود. مجموعه خدمات زبانی آنلاین ریورسو بیش از ۹۶ میلیون کاربر دارد و شامل انواع مختلفی از برنامه‌های وب زبان و ابزار برای ترجمه و یادگیری زبان است. ابزارهای آن از بسیاری از زبان‌ها از جمله عربی، چینی، انگلیسی، فرانسوی، عبری، اسپانیایی، ایتالیایی و روسی پشتیبانی می‌کند. ریورسو از زمان تأسیس خود، ابزارهای ترجمه ماشینی را برای ترجمه خودکار متون به زبان‌های مختلف، از جمله ترجمه ماشینی عصبی، ارائه کرده‌است. وب‌سایت ریورسو همچنین فرهنگ‌های دوزبانه مشترکی را بین جفت‌های مختلف زبان ارائه می‌کند که از منابع جمعی استفاده می‌کنند تا به کاربران امکان ارسال مدخل‌های جدید و ارائه بازخورد را بدهند. همچنین دارای ابزارهایی برای صرف افعال در زبان های مختلف، ابزارهای بررسی املا و راهنمای دستور زبان چند زبانه نوشتاری برای زبان آموزان است.
عتبه بن ابی سفیان (؛ درگذشته ۶۶۵ یا بعد) برادر معاویة بن ابی‌سفیان و فرمانروای مصر در دوران خلافت اموی بود.
در نظریه الکترونیک و سامانه کنترل، بهرهٔ حلقه مجموع بهره است که به صورت نسبت یا برحسب دسی بل، حول یک حلقه بازخورد بیان می‌شود. حلقه‌های بازخورد به‌طور گسترده‌ای در الکترونیک در تقویت‌کننده‌ها و نوسان‌سازها و به‌طور کلی در سامانه‌های کنترل صنعتی الکترونیکی و غیرالکترونیکی برای کنترل کارخانه و تجهیزات صنعتی استفاده می‌شود. این مفهوم در زیست‌شناسی نیز کاربرد دارد. در یک حلقه بازخورد، خروجی یک دستگاه، فرایند یا کارخانه نمونه برداری می‌شود و برای تغییر ورودی، برای کنترل بهتر خروجی اعمال می‌شود. بهره حلقه، همراه با مفهوم مربوط به جابه‌جایی فاز حلقه، رفتار دستگاه و به ویژه پایدار بودن یا ناپایدار بودن خروجی را تعیین می‌کند که می‌تواند منجر به نوسان شود. اهمیت بهره حلقه به عنوان پارامتری برای توصیف‌کردن تقویت‌کننده‌های بازخوردی الکترونیکی برای اولین بار توسط هاینریش بارک‌هاوزن در سال ۱۹۲۱ شناسایی شد و توسط هندریک وید بُد و هری نایکوئیست در آزمایشگاه‌های بل در دهه ۱۹۳۰ توسعه یافت.
یک نمودار بلوکی تقویت‌کننده الکترونیکی با بازخورد منفی در سمت راست نشان داده شده‌است. سیگنال ورودی با بهره حلقه-باز "A" به تقویت‌کننده اعمال می‌شود و تقویت می‌شود. خروجی تقویت‌کننده به یک شبکه فیدبک با بهره "β" اعمال می‌شود و از ورودی به تقویت‌کننده کم می‌شود. بهره حلقه با تصور شکسته‌شدن حلقه بازخورد در نقطه‌ای و محاسبه بهره این شبکه در صورت اعمال سیگنال محاسبه می‌شود. در نمودار نشان‌داده‌شده، بهره حلقه حاصل ضرب بهره‌های تقویت‌کننده و شبکه بازخورد، "-Aβ" است. علامت منفی به این دلیل است که سیگنال بازخورد از ورودی کم می‌شود.
بهره‌های "A" و "β" و درنتیجه بهره حلقه معمولاً با فرکانس سیگنال ورودی تغییر می‌کنند و بنابراین معمولاً به صورت توابعی از فرکانس "زاویه‌ای ω" برحسب رادیان بر ثانیه بیان می‌شوند. اغلب به صورت نموداری با فرکانس در محور افقی "ω" و بهره در محور عمودی نمایش داده می‌شود. در تقویت‌کننده‌ها، بهره حلقه تفاوت بین منحنی بهره حلقه-باز و منحنی بهره حلقه-بسته (در واقع، منحنی ۱/β) در مقیاس دسی‌بل است.
در الکترونیک، معیار پایداری بارک‌هاوزن یک شرط ریاضی برای تعیین این است که درچه‌صورت یک مدار الکترونیکی خطی نوسان خواهدکرد. این معیار درسال ۱۹۲۱ توسط فیزیک‌دان آلمانی هاینریش گئورگ بارک‌هاوزن (۱۸۸۱–۱۹۵۶) مطرح‌شد. ین معیار، برای جلوگیری از نوسان‌کردن مدارهای الکتریکی دارای بازخورد منفی، مانند مدارهای آمپ‌اَمپی، و در طراحی نوسان‌سازها، کاربرد زیادی دارد.
معیار بارک‌هاوزن در طراحی مدارهای خطی دارای بازخورد به میان می‌آید. نمی‌توان آن را مستقیماً روی عناصر فعال با مقاومت منفی مانند نوسان‌سازهای دیود تونلی اعمال کرد.
در نوسان پایدار، یک جفت قطب باید روی محور موهومی صفحه فرکانس مختلط قرار دارد. درعمل، پایدار ماندن نوسان‌ساز، با قرار داشتن قطب‌ها روی محور موهومی ناممکن است؛ بنابراین، در یک نوسان‌ساز پایدار، دو شرط زیر باید برقرار شوند؛
اگر بهره تقویت‌کننده در مدار، "A"، و تابع انتقال مسیر بازخورد، β("j"‌ω) باشد، بهره حلقه، β"A" است. نوسان مدار، تنها در فرکانسی پایدار خواهد بود که:
عبدالله بن عبدالملک (؛ حدود ۶۷۷ – ۷۴۹/۷۵۰) فرمانروای مصر در دوران خلافت اموی بود.
به گفته یعقوبی مورخ عرب، عبدالله بن عبدالملک توسط سفاح اولین خلیفه عباسی در حیره در سال ۷۴۹/۵۰ به صلیب کشیده شد.
قره بن شریک العبسی (; درگذشته ۷۱۵) فرمانروای مصر در دوران خلافت اموی بود.
عبدالملک بن رفاعه (; درگذشته ۷۲۷) فرمانروای مصر در دوران خلافت اموی بود.
ایوب بن شرحبیل () فرمانروای مصر در دوران خلافت اموی بود.
بشر بن صفوان الکلبی (؛ – ۷۲۷) فرمانروای مصر در دوران خلافت اموی بود.
حنظله بن صفوان الکلبی () فرمانروای مصر در دوران خلافت اموی بود.
محمد بن عبدالملک ابن مروان (؛ درگذشته ۷۵۰) فرمانروای مصر در دوران خلافت اموی بود.
الحر بن یوسف (؛ درگذشته ۷۳۱) فرمانروای مصر در دوران خلافت اموی بود.
حفص بن الولید بن یوسف الحضرمی (؛ درگذشته دهه ۷۴۰) فرمانروای مصر در دوران خلافت اموی بود.
حوثره بن سهیل (; درگذشته ۷۵۰) فرمانروای مصر در دوران خلافت اموی بود.
المغیره بن عبیدالله الفزاری (; درگذشته ۷۴۹) فرمانروای مصر در دوران خلافت اموی بود.
عبدالملک بن مروان بن موسی بن نصیر () آخرین فرمانروای مصر در دوران خلافت اموی بود.
حسان بن عتاهیه (؛ درگذشته ۷۵۰) فرمانروای مصر در دوران خلافت اموی بود.
عبدالرحمان بن خالد الفهمی (؛ درگذشته دهه ۷۴۰) فرمانروای مصر در دوران خلافت اموی بود.
الولید بن رفاعه الفهمی (; درگذشته ژوئن ۷۳۵) فرمانروای مصر در دوران خلافت اموی بود.
عبدالله بن عمرو بن العاص (؛ درگذشته ۶۸۴) پسر عمرو عاص و فرمانروای مصر در دوران خلافت اموی بود.
یک داستان با بل برایم بخوان یک مجموعه لایو اکشن آمریکایی است که توسط پاتریک دیویدسان و ملیسا گولد ساخته شده‌است. این مجموعه بل از فیلم "دیو و دلبر" (۱۹۹۱) را نشان می‌دهد که اکنون صاحب یک فروشگاه کتاب در دهکده است. معمولاً کودکانی که دوست دارند داستانی بشنوند از او استقبال می‌کنند. بل با بچه‌ها تعامل می‌کند و در حین انجام فعالیت‌هایی در اطراف فروشگاه، پویانمایی‌های کوتاه قدیمی دیزنی را روایت می‌کند. این مجموعه در ۸ سپتامبر ۱۹۹۵ در شبکه دیزنی به نمایش درآمد.
به گفته کن وینر، معاون رئیس تلویزیون بوئنا ویستا، استفاده از انیمیشن‌های کوتاه قدیمی دیزنی این امکان را به نمایش می‌دهد که کیفیت انیمیشن بالاتری نسبت به نمایش آموزشی ارائه دهد که استانداردهای کمیسیون فدرال ارتباطات را برآورده می‌کند.
در اوایل سال ۱۹۹۵، گفته شد که نمایش دو فیلم کوتاه در هر قسمت (با موسیقی و صداهای به روز) ارائه می‌دهد، که بل و کودکان گاهی اوقات برای اهداف بحث یا «آزمایش توانایی‌های شناختی» آنها را قطع می‌کردند.
بل (لینزی مک‌لئود) در فرانسه زندگی می‌کند و پس از ازدواج با شاهزاده‌اش، صاحب فروشگاه کتاب و موسیقی خود است. لوئیس و کارول، دو کرم کتاب جادویی، هارمونی گربه و کتاب بزرگ، یک کتاب بزرگ سخنگو روی یک پایه کتاب، در کتابفروشی به او کمک می‌کنند. بچه‌های محلی از کتاب‌فروشی دیدن می‌کنند که بل برایشان آواز می‌خواند و داستان می‌گوید و معمولاً به اخلاقیاتی که که در آن روز به اتفاق افتاده‌است مربوط می‌شود.
کلیپ‌هایی از کارتون‌های قدیمی دیزنی اغلب برای نشان دادن داستان‌ها استفاده می‌شود، از جمله:
خیابان فرانت () یک خیابان شرقی به غربی در مرکز شهر تورنتو، انتاریو، کانادا است. این خیابان برای اولین بار در سال ۱۷۹۶ ساخته شد و یکی از خیابان‌های اصلی شهر یورک است. خیابان در امتداد خط ساحلی دریاچه انتاریو همان‌طور که در آن زمان وجود داشت، کشیده شد.
ایستگاه اسپاداینا () یک ایستگاه مترو در خط یک یانگ-یونیورسیتی و خط ۲ بلور-دانفورث در تورنتو، انتاریو، کانادا است.
خیابان یونیورسیتی () یک خیابان اصلی شمال به جنوب در هسته شهر تورنتو، انتاریو، کانادا است. از خیابان فرانت (تورنتو) در جنوب شروع می‌شود، این شاهراه به سمت شمال می‌رود تا به خیابان کالج درست در جنوب پارک ملکه ختم شود.
در تحلیل فی‌البداهه، به صرف وقوع یک رویداد، قانونی برای آن وضع می‌شود. این نوع تحلیل در جایی که یک رابطه علی جست نمی‌شود، بخصوص گمانه‌زنی‌های پزشکی، به‌کار می‌رود. ممکن است این نوع تحلیل غلط یا مغالطه باشد.
ایستگاه یونیون () یک ایستگاه مترو در خط یک یانگ-یونیورسیتی متروی تورنتو تورنتو، انتاریو، کانادا است. در سال ۱۹۵۴ به عنوان یکی از دوازده ایستگاه اصلی در فاز اول خط یونگ، اولین خط حمل و نقل مترو در کانادا افتتاح شد. تا زمان افتتاح خط دانشگاه در سال ۱۹۶۳، پایانه جنوبی خط بود و امروزه نقطه عطف خط U شکل است. همراه با ایستگاه اسپادینا، یکی از دو ایستگاهی است که در طول شب برای پشتیبانی از مسیرهای تراموا در اواخر شب باز است.
ایستگاه یونیون در خیابان فرانت (تورنتو) بین بخش‌های خط خیابان یانگ و خیابان یونیورسیتی (تورنتو) واقع شده‌است.
ساموئل اسپریگ «رد» کارول (۲۱ سپتامبر ۱۸۳۲ – ۲۸ ژانویه ۱۸۹۳) افسر کادر ارتش ایالات متحده بود که در طول جنگ داخلی آمریکا به درجه سرتیپی رسید. او بومی مریلند بود و بیشتر به خاطر خدماتش به عنوان فرمانده بریگاد جبل الطارق معروف بود، یک تیپ پیاده نظام در ارتش پوتوماک که نقش کلیدی در دفاع از تپه گورستان در طول نبرد گتیسبورگ و همچنین در دفع بخشی از حمله شارژ پیکت .
ساموئل اس. کارول در نزدیکی پارک کنونی تاکوما در مریلند به دنیا آمد. او نوه چارلز کارول از بلیو (۱۷۶۷-۱۸۲۳) (پسر عموی چارلز کارول، امضاکننده اعلامیه استقلال ) بود. او در مدارس محلی تحصیل کرد، و از کالج سنت جیمز ( مدرسه سنت جیمز )، مریلند، Life of the Right Reverned John Barrett Kerfoot, First Bishop of ..., Volume 1 فارغ التحصیل شد و به کار در آکادمی نظامی ایالات متحده در وست پوینت، نیویورک برگزیده شد. او در کلاس ۱۸۵۶ رتبه ۴۴ از ۴۹ دانشجوی دانشگاه را دریافت کرد و به عنوان ستوان دوم در پیاده نظام برگزیده شد. او قبل از بازگشت به وست پوینت به عنوان فرمانده پست، به وظیفه مرزی در پست های مختلف در غرب قدیمی منصوب شد.
در ۳ سپتامبر ۱۸۵۶ با خانم هلن بنت در سنت لوئیس، میسوری ازدواج کرد. هلن فرزند ارشد ویلیام بنت، یک تاجر برجسته متولد مریلند، و همسرش کاترین دوبوآس بود. آنها سه فرزند شناخته شده داشتند.
کارول مدت کوتاهی پس از شروع جنگ داخلی در پیاده نظام ایالات متحده ۱۰ام به درجه کاپیتان ارتقا یافت. در دسامبر ۱۸۶۱، به عنوان سرهنگ هشتمین پیاده نظام اوهایو منصوب شد، یک هنگ سه ساله که به طور انحصاری در جبهه شرقی وظیفه داشت. در طول کمپین دره ۱۸۶۲ُ کارول فرماندهی تیپ ۴ را در بخش جیمز شیلدز برعهده داشت. کارول فرماندهی پیشتاز ارتش اتحادیه در نبرد کراس کیز را بر عهده داشت. او برای عملکردش در نبرد کوه سدر مورد ستایش قرار گرفت. او با این تیپ به منطقه ویرجینیای شمالی منتقل شد و در درگیری در نزدیکی رودخانه راپیدان از ناحیه سینه به شدت مجروح شد. او به موقع بهبود یافت تا فرماندهی میدانی خود را در سپاه III قبل از نبرد فردریکزبورگ از سر بگیرد.
در سال ۱۸۶۳، کارول فرماندهی تیپ ۱، لشکر ۳ از سپاه دوم را در نبرد چنسلورزویل بر عهده داشت. در طول روز دوم در گتیسبورگ، اوهایوی هشتم او در امتداد جاده امیتسبورگ درگیر شد، در حالی که سه هنگ دیگر تیپ جبل الطارق، ۱۴ ایندیانا، سرهنگ. جان کونز (191) 4th Ohio, Lieut. سرهنگ لئونارد دبلیو. کارپنتر (۲۹۹) و ویرجینیای غربی هفتم، لیوت. سرهنگ جاناتان اچ. لاک‌وود به کنفدراسیون‌های پیشرو از کارولینای شمالی و ببرهای لوئیزیانا از بخش Jubal Early در دامنه‌های تپه گورستان ضدحمله کرد و آنها را در تاریکی فزاینده به عقب براند. کارول بعداً در طول کمپین ماین ران، تیپ ضعیف خود را در برخی درگیری‌های کوچک رهبری کرد.
کارول در ۱۲ می ۱۸۶۴ به درجه سرتیپی ارتقا یافت. او دو بار در طول کمپین زمینی دو بار زخمی شد، یک بار در نبرد وایلدرنس و بار دیگر در دادگاه اسپاتسیلویانا . پس از بهبودی، او برای مدت کوتاهی فرماندهی وزارت ویرجینیای غربی را بر عهده داشت و بعداً رهبری یک لشکر در ارتش شناندوا را بر عهده داشت.
وقتی جنگ به پایان رسید، کارول در ارتش منظم پس از جنگ باقی ماند و در بخش بازرس کل خدمت کرد. او همچنان تحت تأثیر جراحات دوران جنگ قرار گرفت و در سال ۱۸۶۹ با درجه سرلشکری از ارتش بازنشسته شد. در اوت ۱۸۸۶، همسرش از او طلاق گرفت.
در اواخر ژانویه ۱۸۹۳، کارول به ذات الریه مبتلا شد و شش روز بعد در سن ۶۰ سالگی در اقامتگاهش، "بل ویو"، در نزدیکی پارک تاکوما در مریلند درگذشت. مرگ او به دلیل عدم بهبودی کامل از زخم هایش تسریع شد. تشییع جنازه او در کلیسای سنت جان در واشنگتن دی سی برگزار شد. او با افتخارات نظامی کامل در قبرستان اوک هیل در جورج تاون، واشنگتن دی سی به خاک سپرده شد.
در سال ۱۸۶۱، فورت کارول (با نام مستعار بتری کارول Battery Carroll)، در لبه کنگره هایتس در دی‌سی به نام او نامگذاری شد.
خیابان اصلی پارک تاکوما به یاد او خیابان کارول نامگذاری شده است.
قشردستبندی بخشی از مغز است که در قسمت درون قشر مغز قرار دارد. این قشر شامل کل شکنج دستبندی است که بلافاصله بالای جسم پینه‌ای قرار دارد و ادامه آن در است. قشر دستبندی معمولاً جزو لب‌کناره‌ای در نظر گرفته می‌شود. عملکردهای این قشر ایجاد و پردازش احساسات، تنظیم خلق و خو، مقياس خلق و خو، آگاهی احساسی و ارتباط فضایی و شخصی اطلاعات حسی میباشد.
شکنج دستبندی قدامی
این قسمت با نواحی ۲۴، ۳۲ و ۳۳ مطابقت دارد. واقع در زیر جنس جسم پینه‌ای دارای یک قسمت حلزونی و یک قسمت سلکال است. .
شکنج دستبندی خلفی
این قسمت با نواحی ۲۳ و ۳۱ برودمن مطابقت دارد. این قشر بخش بزرگی از آکسون‌های خود را از هسته بالای تالاموس دریافت می‌کند.
cingulum در زبان لاتین به معنای بند زنانه است. این ناحیه به شکل دستبند است.
اطلاعات مربوط به نتیجه عملکرد همراه پاداش و بدون پاداش را از قشر دریافت می‌کند. این بخش مسئول تنظیم خلق و خو، تنظیم سیستم عصبی خودمختار، تناسب حالت خلقی، یادآوری خاطرات مثبت و منفی می‌باشد و از این جهت در اکثر بیماری های روانی مانند اسکیزوفرنی، اختلال دوقطبی و افسردگی نقش بسیار مهمی دارد. آسیب به این بخش یادگیری حاصل عمل، و تنظیم احساسات به دليل بازنمایی های مربوط به‌ سيستم پاداش‌ آن‌ مختل می‌کند.
شنکج دستبندی خلفی
این بخش اطلاعات مرتبط با حرکت و ادراک فضایی را از لوب آهیانه ای دریافت می‌کند و به سیستم حافظه ای هیپوکامپ به وسیله قشر پاراهیپوکامپ ارسال می‌کند و شکنج دستبندی قدامی ورودی اطلاعات مربوط به پاداش (دریافت شده از قشر اوربیتوفرونتال) را از طریق شکنج دستبندی خلفی و قشر پاراهیپوکامپ به حافظه رویدادی هیپوکامپ ارسال می‌کند.بدین ترتیب آسیب به این بخش میتواند حافظه رویدادی و مرور آنرا مختل کند، خصوصا در قسمت اطلاعات فضایی. این عملکرد ها به جایگاه این بخش لیمبیک در ارتباطات مغزی مرتبط میباشند.
آنارشیسم در ایران ریشه در تعدادی از فلسفه‌های دینی دگراندیش و نیز در گسترش شعر ضد استبدادی در سراسر حکومت سلسله‌های مختلف شاهنشاهی بر کشور دارد. در دوران مدرن، آنارشیسم در اواخر قرن نوزدهم در ایران پدیدار شد و در پی انقلاب مشروطه، با جنبش جنگل که جمهوری شورایی سوسیالیستی ایران را در گیلان تأسیس کرد، به شهرت رسید.
به‌دنبال کودتا و انحلال جمهوری شورایی گیلان، سلسله پهلوی، دیگر جنبش‌های آنارشیستی را نیز سرکوب کرد. جنبش‌های سوسیالیستی سرانجام پس از تهاجم انگلیس و شوروی شروع به تأسیس مجدد کردند، اما کودتای تحت حمایت غرب بسیاری از این جنبش‌ها را به صورت مخفیانه وادار کرد. گرایش‌های آنارشیستی از جنبش مبارزات مسلحانه دوباره شروع به ظهور کردند، اما دوباره در طول انقلاب ۱۳۵۷ و توسط نظام جمهوری اسلامی سرکوب شدند.
در زمان امپراتوری ساسانیان، مزدک از نوعی سوسیالیسم اولیه دفاع می‌کرد، خواستار عشق آزادانه، الغای مالکیت خصوصی و سرنگونی پادشاه بود. او به اشتراک گذاشتن را به عنوان یک وظیفه دینی می‌دید و اینکه هیچ‌کس نباید بیش از دیگران داشته باشد، اگرچه منابع در مورد اینکه او طرفدار مالکیت اشتراکی یا توزیع مجدد بود بحث می‌کردند. ادعای دوم این است که او زمین، دارایی، زنان و بردگان را از ثروتمندان به فقرا داده‌است. او و هزاران تن از پیروانش در سال ۵۸۲ پس از میلاد قتل‌عام شدند، اما آموزه‌های او بر فرقه‌های اسلامی قرون بعدی تأثیر گذاشت.
تعدادی از مکاتب اسلامی که تمایلات آنارشیستی قابل توجهی از خود نشان می‌دادند، پس از فتح مسلمانان در قرن هفتم در ایران به‌وجود آمدند. در جریان فتنه دوم، فرقه افراطی از خوارج معروف به آذریقه جنوب ایران را تا زمان شکست آنها از خلافت اموی در دست داشتند. یک فرقه خردگرای اسلام با گرایش‌های آنارشیستی قابل توجه، معتزله بودند که مانند معاصران خوارج خود، ضرورت امامت را انکار می‌کردند. آنها در خلافت عباسی، به ویژه در دوره میهن که توسط خلیفه مأمون تأسیس شد، به شهرت رسیدند، اما پس از ظهور متوکل، تحت آزار و اذیت مذهبی قرار گرفتند. بسیاری از معتزله در زمان حکومت سلسله‌های علید که رسماً از نوعی اسلام شیعه به نام زیدیه پیروی می‌کردند، به شمال ایران پناه بردند که توسط عباسیان نیز مورد آزار و اذیت قرار گرفته بود.
ظهور اسلام شیعه در ایران شاهد توسعه گرایش‌های آنارشیستی در شاخه‌های اسماعیلی بود، مانند قرمطیان که به خاطر اعمال کمونیستی خود مشهور بودند، و نزاریان که دژی در الموت ایجاد کردند و از آنجا سازماندهی کردند؛ و همچنین حشاشین که تهدیدی برای ثبات امپراتوری سلجوقی به‌شمار می‌رفت.
در آغاز قرن سیزدهم، جنبش ضداساسی دراویش صوفی معروف به قلندریه در سراسر ایران بزرگ محبوبیت پیدا کرد و گرایش‌های آنارشیستی فردگرایانه را توسعه داد که هنجارهای اجتماعی را رد می‌کرد و بر انحراف اجتماعی تأکید داشت. تأثیر گرایش‌های آنارشیک در ایران ادامه یافت، که در متنی قرن چهاردهم نشان می‌دهد که استدلال‌های پیشین خوارج و معتزله را بر علیه ضرورت امامت، با تکیه بر سنت‌های قبیله‌ای آزادی‌خواه بادیه‌نشین، تکرار می‌کرد. اما اوایل قرن هفدهم آغازی برای افول فرقه‌های مذهبی اقلیت در کشور بود، زیرا اتحاد مجدد ایران تحت امپراتوری صفوی در سال ۱۵۰۱ آغازگر روند تغییر مذهب بود که منجر به غالب شدن شیعه دوازده امامی شد. دین در کشور علیرغم سرکوب شیعه در دوران حکومت سلسله افشاریه بعدی، به قدرت رسیدن سلسله قاجار در سال ۱۷۸۹، تشیع دوازده امامی را به عنوان مذهب رسمی کشور مجدداً تحمیل کرد.
مدت کوتاهی پس از تأسیس حکومت قاجار، شیخ احمد، مکتب عرفانی تشیع دوازده امامی را که بر پایه ظهور موعود مهدی بود، تأسیس کرد. جانشین شیخ کاظم رشتی به شاگردانش یاد داد که مهدی را بشناسند و اندکی قبل از مرگ، یاران خود را برای یافتن آنها به بیرون فرستاد. در سال ۱۸۴۴، سید علی محمد شیرازی لقب "باب" را گرفت و ادعا کرد که نائب حجت بن الحسن است و مذهب بابی را تأسیس کرد. در پی قیام بابیان، موجی از آزار و اذیت توسط قاجارها به راه افتاد و باب و بسیاری از پیروانش اعدام شدند. بابیست‌ها متعاقباً به مبارزه‌ای زیرزمینی علیه سلطنت قاجار و روحانیت شیعه دست زدند، به طوری که منابع قاجار بعداً بابیت را مترادف با آنارشیسم دانستند، همان‌طور که یکی از ناظران معاصر توضیح داد: «اروپا در هرج و مرج است. آنارشیست‌ها، یعنی دشمنان پادشاهان مستبد در هر ملتی، در سراسر اروپا قدرتمند هستند. در داخل و به ویژه در تهران، آنارشیست‌های ایرانی، یعنی بابیان، حدود ۵۰۰۰۰ نفر هستند.» انشعاب در جنبش بابی در سال ۱۸۶۳ رخ داد، پس از آنکه حسینعلی نوری ادعا کرد «کسی که خداوند او را آشکار خواهد کرد» و تأسیس شد. دیانت بهائی که اکثریت بابیان به آن گرایش داشتند، در حالی که جناح اقلیت به رهبری صبح ازل ادعای او را رد کردند. علیرغم دست کشیدن بهاءالله از ضد قاجاریه و محکوم کردن خشونت علیه حکومت، ناصرالدین شاه قاجار همچنان نسبت به بهائیان بدگمان بود و هیچ تفاوتی بین آنها و ازالی‌های تندروتر که به مخالفت با دولت و روحانیت ادامه می‌دادند، قائل نبود. و حتی "تقیه" کرد - که بهائیان آن را رد کردند. در اواخر قرن نوزدهم، هرکسی که به ضد دولت‌گرایی یا ضد روحانیت گرایش داشت، بابی نامیده می‌شد، که باعث شد بابیت به برجسته‌ترین صدای مخالف در امپراتوری قاجار تبدیل شود، که بسیاری از گرایش‌های اپوزیسیون از آن شروع کردند. ظهور. اندیشه‌های بابیت‌هایی مانند میرزا آقاخان کرمانی و شیخ احمد روحی در گسترش سکولاریسم، مشروطیت، ناسیونالیسم، آزادی‌خواهی و سوسیالیسم در ایران تأثیر گذاشت.
در دوران سلطنت ناصرالدین شاه قاجار، افکار چپ رادیکال از قبل در قفقاز و شمال ایران گسترش یافته‌بودنه و بسیاری از کارگران شمالی شروع به رشد آگاهی طبقاتی کردند. از جمله ایدئولوژی‌های سیاسی جدیدی که به کشور وارد شد، آنارشیسم بود که در اواخر قرن نوزدهم در سراسر ایران ظاهر شد و به‌ویژه در استان گیلان قوت گرفت. در رشت، پایتخت گیلان، آنارشیست ارمنی الکساندر اتابکیان مجله خود را به نام "کمون" در سال ۱۸۹۶ منتشر کرد و بعداً گروهی از آنارشیست‌های ایرانی تظاهراتی را در اعتراض به اعدام فرانسیس فرر ای گواردیا معلم آنارشیست کاتالانی برگزار کردند. گروهی که به ویژه به دلیل استقبال از رادیکالیسم سیاسی مورد توجه قرار گرفتند، آذربایجانی‌های ایرانی بودند که یکی از آنها احسان الله خان دوستدار جوان بود که خود در زمان تحصیل در پاریس یک آنارشیست شده بود.
افزایش احساسات ضد استبدادی در کشور جای خود را به یک دوره طغیان مستمر علیه حاکمیت مطلقه قاجارها داده بود که نمونه بارز آن جنبش اعتراضی علیه اعطای امتیاز تنباکو به انگلستان بود. ترور ناصرالدین توسط میرزا رضا کرمانی زمینه‌ساز تحولات سیاسی در ایران شد که در سال ۱۹۰۶ با وقوع انقلاب مشروطه به اوج خود رسید که کشور متعالی ایران را به یک سلطنت مشروطه تبدیل کرد.
لیبرالیسم نسبی مظفرالدین شاه قاجار منجر به ظهور یک اپوزیسیون مشروطه‌خواه برجسته در میان طبقه متوسط و روشنفکر، از جمله سوسیالیست‌های انقلابی حزب سوسیال دمکرات و مرکز مخفی، سوسیالیست‌های آرمانگرای جامعه بشریت شده بود. رادیکال‌های کمیته انقلاب و اسلام گرایان جامعه مخفی. پس از یک بحران اقتصادی، موجی از اعتراضات علیه دولت به راه افتاد که به اعتصاب عمومی ختم شد که در نهایت دولت را مجبور به تدوین قانون اساسی و تشکیل مجلس شورای ملی با انتخاب دموکراتیک کرد. در همین حال، تشدید جنبش باعث تشکیل مجامع منطقه‌ای شد که به عنوان نوعی قدرت دوگانه در مخالفت با حکومت‌های استانی و جوامع مشروطه موجود عمل می‌کردند که آزادانه روزنامه‌های رادیکال خود را در تهران منتشر می‌کردند. اما تاجگذاری محمدعلی شاه قاجار در سال ۱۹۰۷، آغاز مبارزه بین سلطنت مطلقه و مشروطیت بود، زیرا تلاشهای شاه جدید برای جلوگیری از تصویب نهایی قانون اساسی منجر به اعتصاب عمومی دیگری به نام ترور میرزاعلی شد. اصغرخان امین السلطان و شورش‌های گسترده مردمی، پیروزی انقلاب مشروطه را تضمین کرد. حسن ارسنجانی بعدها در مورد منحصر به فرد بودن انقلاب مشروطه برای زمان خود به دلیل ترکیب موفقیت‌آمیز آن از تظاهرات مسالمت آمیز، جلسات توده ای و اعتصابات عمومی، آن را با نظریه آنارشیستی قیام مقایسه کرد.
درحالی که لیبرال‌ها تلاش می‌کردند اصلاحات بیشتری را در مجمع به پیش ببرند، رادیکال‌های خارج از پارلمان کمپینی برای سکولاریسم ترتیب دادند و روزنامه‌های رادیکال برای اولین بار در تاریخ ایران مقالاتی حاوی ضد روحانیت منتشر کردند. مجله "حبل المتین" از نظم جدید مشروطه به دلیل همکاری آن با روحانیون انتقاد کرد که آنها را عامل انحطاط عمومی خاورمیانه می‌دانستند. جنبش حقوق زنان نیز در این زمان خود را تشکیل داد و مدارس دخترانه و جوامع زنانه را برای فشار بر برابری جنسیتی تأسیس کرد. بسیاری از مرتجعین که از ظهور سکولاریسم و رادیکالیسم وحشت داشتند، شروع به عضوگیری از پیروان در مخالفت با مجلس کردند. شیخ فضل‌الله نوری در جلسه محافظه کاران، بی‌ثباتی جامعه ایران پس از انقلاب را به گردن «ارمنی ملحد» میرزا ملکم خان می‌اندازد و اعلام می‌کند که لیبرال‌های مجلس «راه را برای سوسیالیسم، آنارشیسم و نیهیلیسم هموار می‌کنند». ". محمدعلی شاه قاجار که به تازگی تاجگذاری کرده بود، با حمایت امپراتوری روسیه و بریتانیا، بریگاد قزاق ایرانی را فرماندهی کرد تا مجلس شورای ملی را بمباران کند و حکومت مطلقه را بر ایران بازگرداند.
قیام‌های مسلحانه مشروطه‌خواهان در سراسر کشور به وقوع پیوست و جامعه اصناف یک اعتصاب عمومی را سازماندهی کرد و تعدادی از حکومت‌های استانی خودمختاری خود را اعلام کردند. سوسیالیست‌های انقلابی مرکز مخفی، با همکاری روشنفکران ارمنی و سوسیال دموکرات‌های آذری، شروع به ایجاد یک «سازمان پرولتاریا» مستقل کردند که صدها داوطلب مسلح از قفقاز به رهبری ستارخان و باقرخان را پذیرفت. جنگ داخلی شهر تبریز را در امتداد طبقاتی تقسیم کرد و احمد کسروی مشاهده کرد که: «سن‌کلوت‌ها و فقرای بی‌مالک سر خود را پرورش دادند. نیروی محرکه این مردان به سوی هرج و مرج بود. ابتدا برای سرنگونی قدرت استبدادی دربار، سپس برای مقابله با طبقات ثروتمند و دارایی.» اگرچه مشروطه خواهان در تبریز پیروز شدند، اما دریافتند که طبقات پایین شهر عمدتاً در کنار روحانیت علیه انقلاب قرار گرفته‌اند.
یپرم خان با رهبری ائتلافی از سوسیال دموکرات‌ها، سوسیال انقلابیون و داشناک‌ها موفق شد شهر رشت را تصرف کند و پرچم سرخ را بر فراز شهر به اهتزاز درآورد و سپس رهبری یک حمله چریکی را علیه تهران بر عهده گرفت. رادیکال‌های آذری در مشهد، مقامات سلطنتی محلی را سرنگون کردند و اولین برنامه سوسیالیستی را در ایران اعلام کردند: خواهان دفاع مسلحانه از قانون اساسی و اصلاحات اجتماعی متعدد. مشروطه خواهان به زودی در جنگ داخلی پیروز شدند و شاه را مجبور به تبعید کردند و پسرش احمدشاه قاجار را جایگزین او کردند و حکومت مشروطه خواهانه را دوباره توسط مجلس برقرار کردند.
دو حزب برجسته سیاسی که از انقلاب بیرون آمدند، اعتدال‌گرایان راست و دموکرات‌های چپ بودند که یکدیگر را به‌عنوان مرتجع و آنارشیست محکوم می‌کردند. حزب دمکرات بازماندگان تعدادی از جوامع رادیکال قبل از انقلاب، عمدتاً از استان‌های شمالی را گرد هم آورد. دموکرات‌های خارج از پارلمان به رهبری حیدرخان عموغلی، که اتحادیه‌های کارگری را تأسیس کرد و رهبری یک شبه نظامی کارگری را بر عهده داشت، در حالی که محمد امین رسول زاده سردبیر روزنامه این حزب بود که برای اولین بار در تاریخ ایران مارکسیسم را تبلیغ می‌کرد. دموکرات‌ها خود را در مخالفت با فئودالیسم داخلی و سرمایه‌داری خارجی اعلام کردند و خواستار تعدادی اصلاحات گسترده در قانون اساسی شدند. آنها همچنین در برنامه ای که آنها را با داشناک‌های ارمنی و بلشویک‌های روسیه به اتحاد رساند، به نفع تمرکز و ناسیونالیسم به عنوان موازنه ای در برابر امپریالیسم انگلیس-روس و استبداد شاهیست بحث کردند.
اصلاحات پیشنهادی دموکرات‌ها با مخالفت شدید میانه‌روها روبرو شد که پس از به دست گرفتن قدرت در سال ۱۹۰۹، خواستار دفاع از جامعه در برابر «تروریسم آنارشیست‌ها، الحاد دموکرات‌ها و ماتریالیسم مارکسیست‌ها» شدند. سیاست سکولاریسم به‌ویژه دو حزب را از هم جدا کرد، که با ترور روحانی سید عبدالله بهبهانی توسط حسن تقی‌زاده دموکرات، به اوج خود رسید و متعاقباً حکومت دستور خلع سلاح عموم مردم را صادر کرد. هنگامی که سلسله شورش‌های قبیله‌ای در میان جمعیت‌های اقلیت قومی کشور آغاز شد، امپراتوری روسیه از فرصت استفاده کرد و شهرهای انزلی و رشت را اشغال کرد و با تهدید تهران، خواستار امتیازاتی شد. این امر منجر به انحلال مجلس دوم و موجی از اعتراضات و شورش‌های توده ای علیه اشغالگری انگلیس و روسیه شد که در نهایت ناموفق بود. با رهبران خود در تبعید، جنبش رادیکال تا حد زیادی منحل شد و تنها داشناک‌ها و افسران پلیس داوطلب ارمنی تداوم جنبش مشروطه خواهان چپ را فراهم کردند.
در طول جنگ جهانی اول، اعتدال‌گرایان و دموکرات‌ها مجلس سوم ایران را در قم تشکیل دادند و در آنجا با امپراتوری روسیه درگیر شد. احسان الله خان و ابوالقاسم لاهوتی به فرماندهی محمدتقی پسیان در جنگ با روسها در قم شرکت کردند. دولت مجبور به عقب‌نشینی به کرمانشاه شد، جایی که توسط امپراتوری بریتانیا ویران شد و بسیاری از اعضای آن مجبور به تبعید شدند. احسان الله خان در زمان حضور در نیروهای مسلح دولت مهاجر، متقاعد شد که آشتی بین دو جناح غیرممکن است. با انحلال دولت مشروطه، این جنبش چریکی در استان گیلان بود که به نیروی پیشرو در مبارزه علیه اشغالگری انگلیس و روسیه تبدیل شد.
با وقوع نهضت جنگل در گیلان، احسان الله خان دوستدار، روشنفکر آنارشیست آذری، گروهی از دموکرات‌های چپ را از تهران برای شرکت در انقلاب رهبری کرد. در زمان وقوع انقلاب روسیه، جنبش جنگل بیشتر گیلان را تحت کنترل داشت. یک ناظر انگلیسی که توسط یک ناظر انگلیسی به عنوان «رابین هودز از راهپیمایی‌های خزر» توصیف شده بود، اموال را از ثروتمندان سلب مالکیت کردند و آن را بین فقرا توزیع کردند.
تا مه ۱۹۲۰، جمهوری سوسیالیستی شوروی ایران توسط جبهه متحد جنگلی‌ها به رهبری میرزا کوچک خان، آنارشیست‌ها به رهبری احسان الله خان دوستدار و کمونیست‌ها به رهبری حیدرخان عموغلی تأسیس شد. علیرغم اینکه دولت کوچک خود را به عنوان یک جمهوری سوسیالیستی معرفی می‌کرد، عمدتاً از اسلام گرایان محافظه کار تشکیل شده بود که به مردم خود دستور می‌داد از سنت مذهبی پیروی کنند و از طبقه بازرگان استان حمایت می‌کردند.
در این مرحله، آنارشیست‌ها و کمونیست‌ها با تأسیس «کمیته انقلابی» جدا از کمیساریای کوچک، با پایگاه قدرت آن در ارتش سرخ گیلان - به فرماندهی احسان الله، شروع به ساختن قدرت دوگانه کرده بودند. تنش بین جنگلی‌ها و کمونیست‌ها شروع شد، زیرا کمونیست‌ها شروع به استفاده از نیروی مسلح برای جمع‌آوری مالیات کردند و بسیاری از عناصر خارجی را به ارتش سرخ گیلان وارد کردند و بسیاری از جمعیت استان را از خود دور کردند. علاوه بر این، حمله ارتش سرخ به گیلان، تنش‌ها را با دولت مرکزی در تهران تشدید کرد و به مداخله امپراتوری بریتانیا انجامید.
قبل از اینکه رقابت‌های جناحی طولانی بر سر اختلاف بین دیدگاه‌شان برای انقلاب گیلان آغاز شود: کوچک‌ها و جنگلی‌ها به دنبال گسترش یک انقلاب ملی‌گرایانه و مشروطه‌خواه بودند، جایی که احسان‌الله و کمونیست‌ها برای یک انقلاب اجتماعی تبلیغ می‌کردند که منعکس کننده مواضع مربوطه بود. اعتدال‌گرایان و دموکرات‌ها که این جناح‌ها در اصل از آن بیرون آمده بودند. در ۳۱ ژوئیه ۱۹۲۰، جناح‌های چپ دست به کودتا زدند و احسان الله به فرماندهی ارتش سرخ برای سرنگونی دولت کمیساریا، کوچک را مجبور به فرار از پایتخت رشت کرد. «کابینه سرخ» جدید، به ریاست احسان الله خان و متشکل از جنگلی‌های چپ، اعضای حزب کمونیست، آنارشیست‌ها و دموکرات‌های چپ، سیستم «کمونیسم جنگی» را اجرا کرد و جنگ طبقاتی را علیه سرمایه‌داری و فئودالیسم به راه انداخت. دولت احسان‌الله در دوران قدرت خود، بیکاری را بسیار کاهش داد، برنامه آموزشی گسترده‌ای را اجرا کرد و تلاش کرد تا بانک ملی را در راستای خطوط متقابل تأسیس کند اما رادیکالیسم دولت جدید، همراه با فقدان گیلانی‌های بومی در مناصب رسمی و مبارزات ضد مذهبی آن، تنش‌ها را بین دولت و مردم محلی تشدید کرد. روحانیون محلی علیه دولت فتوا صادر کردند و تلاش‌های بازتوزیع زمین حتی توسط دهقانان به دلایل مذهبی رد شد. دهقانان و طبقات متوسط گیلان که عمدتاً از انقلاب ملی حمایت می‌کردند تا انقلاب اجتماعی، از حکومت جدید شوروی بیگانه شدند و این امر منجر به مقاومت مسلحانه کوچک خان در برابر حکومت کمونیستی شد که از حمایت قابل توجهی از گیلانیان بومی برخوردار شد.
اعضای دولت سرخ، از جمله احسان الله خان، در کنگره خلق‌های شرق در سپتامبر ۱۹۲۰ شرکت کردند، جایی که ایدئولوژی ضد ملی احسان الله در جنگ طبقاتی مورد حمایت گریگوری زینوویف قرار گرفت و او را فعالانه از هرگونه اتحاد آینده با طبقات متوسط منصرف کرد. . این منجر به انشعاب در درون حزب کمونیست فارس شد، به طوری که حیدرخان عموغلی کنترل حزب را به دست گرفت و اعضای طرفدار برنامه آنارشیستی احسن‌الله مانند آواتیس سلطان‌زاده را اخراج کرد و سیاست حزب را در جهت همکاری با طبقات متوسط تغییر داد. در یک انقلاب ملی برای سرنگونی سلطنت و بیرون راندن مداخله جویان بریتانیا. حیدر همچنین پیشنهاد مشارکت در سیاست پارلمانی و حتی همکاری با دولت رضاخان را داد که باعث شد سلطان زاده از رهبری حیدر به عنوان «ملی-اصلاح طلب» فاقد هرگونه سیاست کمونیستی انتقاد کند. سلطان زاده با حمایت زینوویف، متعاقباً یک اپوزیسیون کمونیست چپ را با جناح "عدالت" حیدر تشکیل داد و جناح کمونیست چپ توسط جعفر پیشه‌وری در سومین کنگره انترناسیونال کمونیست نمایندگی شد. از سوی دیگر، جناح حیدر از حمایت ژوزف استالین برخوردار بود، که برنامه سیاسی او خود را در حزب عدالت نشان داد.
با تعدیل سیاست کمونیستی حیدر، دولت احسان‌الله کمونیسم جنگی را کنار گذاشت و «سیاست اقتصادی جدید» را اجرا کرد که بر جنگ طبقاتی و انقلاب جهانی تأکید نداشت، دخالت دولت در اقتصاد و زندگی روزمره را کاهش داد و به کارزار ضد مذهبی خود پایان داد. حیدر همچنین با کوچک خان که در ماه می ۱۹۲۱ به عنوان بخشی از یک جبهه متحد احیا شده دوباره به حکومت شوروی پیوست، میانجیگری کرد. جناح چپ کمونیست سلطان زاده از دولت کنار گذاشته شد و احسان الله به یک نقش کوچک تنزل یافت. تا اوت ۱۹۲۱، جناح حیدر به‌طور کامل آنارشیست‌ها و کمونیست‌های چپ را از حکومت شوروی کنار گذاشت، اشان‌الله را از پست دولتی خود برکنار کرد و بقایای برنامه رادیکال خود را رها کرد، و در نهایت حیدر دوباره جمهوری شوروی تحت حکومت خود را اعلام کرد. پس از اخراج احسان‌الله از دولت، نیرویی متشکل از ۳۰۰۰ نفر از نیروهای ارتش سرخ گیلان را در راهپیمایی به سمت تهران رهبری کرد، اما توسط فضل‌الله زاهدی شکست خورد و ضعفی در قدرت انقلابی جمهوری گیلان آشکار شد.
تنش‌های داخلی در دولت شوروی بر سر اصلاحات ارضی با کودتای جنگلی‌های دست راستی، ترور حیدرخان و تخریب مقر حزب کمونیست و وارد شدن به مذاکره با دولت مرکزی به اوج خود رسید. در همین حال، دولت رضاخان با روسیه شوروی «پیمان دوستی» امضا کرده بود و در مورد خروج ارتش سرخ روسیه از گیلان در اکتبر ۱۹۲۱ مذاکره کرده بود و پس از آن مجدداً کنترل دولت مرکزی بر استان را تثبیت کرد. پس از ویرانی جمهوری گیلان، درگیری مسلحانه بین نیروهای راست به رهبری میرزا کوچک خان و نیروهای چپ به رهبری احسان‌الله خان درگرفت که با فرار نیروهای کوچک به کوه‌های تالش با پیروزی چپ خاتمه یافت. کوچیک به زودی به سرمازدگی تسلیم شد و در مخفیگاه جان باخت، جایی که احسان‌الله در نهایت مجبور به تبعید به باکو شد. تا سال ۱۹۲۵، رضاخان توسط مجلس، شاه اعلام شد و قاجارها را خلع کرد و حکومت خاندان پهلوی را بر ایران برقرار کرد.
در فوریه ۱۹۲۷، احسان‌الله خان به مسکو رفت و در آنجا با دیگر انقلابیون ایران ملاقات کرد و برنامه‌ریزی برای ایجاد یک شبکه انقلابی زیرزمینی را آغاز کرد تا در میان مردم ایران تحریک شود. او این کار را مستقل از حزب کمونیست که اکنون زیرزمینی ایران عمل می‌کند تصور می‌کرد و از کمیته اجرایی کمینترن درخواست حمایت کرد، مشروط به عدم مداخله در فعالیت‌های او. از باکو تأسیس این شبکه را به رهبری برادرش در تهران هماهنگ کرد که فعالیت‌های مخفیانه خود را آغاز کرد. این حال، کمینترن پس از تصویب قرارداد تجاری بین ایران و اتحاد جماهیر شوروی در اکتبر ۱۹۲۷، از حمایت وعده داده شده خود سر باز زد. احسان‌الله خان و شبکه انقلابی نوپای خود را منحل کرد. در سال ۱۹۲۸، پس از اینکه احسان‌الله خان تعدادی کاریکاتور که رضاشاه را دست نشانده امپراتوری بریتانیا نشان می‌داد، پخش کرد، ارتباطات بین دولت‌های ایران و آذربایجان منجر به این شد که NKVD به او و شبکه‌اش دستور داد تا برای همیشه از فعالیت‌های سیاسی خود دست بکشند. احسان الله خان بعدها به عنوان «دشمن مردم» در جریان پاکسازی بزرگ اعدام شد. در سال ۱۹۳۰، رضاشاه در واکنش به فعالیت‌های احیا شده حزب کمونیست، دستور تصویب قانون امنیت ملی را صادر کرد که ترویج «ایدئولوژی جمع‌گرایانه» را که شامل سوسیالیسم، کمونیسم و آنارشیسم می‌شد، غیرقانونی اعلام کرد.
در پی تهاجم انگلیس و شوروی به ایران که منجر به کناره‌گیری و تبعید رضاشاه شد، بسیاری از زندانیان سیاسی کشور آزاد شدند و اندیشه‌های سیاسی چپ بار دیگر شکوفا شد. هنگامی که ابراهیم حکیمی به عنوان نخست‌وزیر به قدرت رسید، تصمیم گرفت هم روابط با اتحاد جماهیر شوروی را تسهیل کند و هم سیاست‌های سرکوبگرانه را علیه جنبش‌های سیاسی چپ به راه انداخت. حکیمی تظاهرات عمومی را ممنوع کرد، حزب تازه تأسیس کمونیست را غیرقانونی اعلام کرد و از گفتگو با «آنارشیست‌ها» که حزب دمکرات آذربایجان (ADP) را رهبری می‌کردند، خودداری کرد. یکی از این به اصطلاح «رهبران آنارشیست» حزب کمونیست چپ، جعفر پیشه‌وری بود که اخیراً یک دولت خلقی تحت حمایت اتحاد جماهیر شوروی در آذربایجان تأسیس کرده بود و چندین دهه قبل از آن در حکومت شوروی احسان‌الله خان در گیلان شرکت کرده بود. در ژوئن ۱۹۴۶، سرانجام پیشه‌وری با دولت مرکزی به توافق رسید و خودمختاری آذربایجان را رها کرد و در کنار حزب کمونیست توده، حزب سوسیالیست ایران و تعدادی دیگر از احزاب ناسیونالیست چپ به جبهه متحد احزاب مترقی پیوست. در سال ۱۹۴۶، جبهه متحد برای مدت کوتاهی بخشی از دولت ائتلافی ایجاد شده توسط احمد قوام شد، اما این مدت کوتاه بود. در پی قیام تعدادی از طوایف قشقایی و بختیاری علیه «کمونیسم، الحاد و آنارشیسم» و همچنین مخالفت مستمر ارتش و فشار قدرت‌های غربی، محمدرضا شاه به سرعت به قوام دستور داد تا ائتلاف دیگری بدون هیچ چپی تشکیل دهد. احزاب سیاسی جناح
متعاقباً حزب توده بر سر سیاست‌های حمایت بی‌قید و شرط خود از اتحاد جماهیر شوروی و مخالفت با مبارزات آزادی‌بخش ملی در آذربایجان و کردستان وارد نزاع داخلی شد و احسان طبری منتقدان این سیاست‌ها را به «منفی‌گرایی، بدبینی، آنارشیسم، فردگرایی شدید و غیره متهم کرد. اختلالات شخصیتی رایج در جامعه ایران» که منجر به تعدادی انشعاب، اخراج و استعفا شد. در سال ۱۹۴۸، جلال آل احمد پس از گسست از حزب توده، نیروی سوم را تأسیس کرد، که او به دلیل تسلیم شدن در برابر «غرب‌گرایی» انتقاد کرد و در عین حال از جبهه ملی به خاطر گنجاندن مذهب در سکوی آن انتقاد کرد. به‌طور خاص برای حمایت مردمی جبهه اعتبار دارد. با توجه به درک تدریجی آل احمد که دین می‌تواند پتانسیل انقلابی داشته باشد، متحد سابق او خلیل ملکی به او گفت «تو آنارشیست شده‌ای». به گفته یدالله شهیب زاده، فلسفه سیاسی آل احمد «نماینده یک برداشت آنارشیستی از دموکراسی بود».
حزب ایران به همراه محمد مصدق ائتلاف جبهه ملی را تأسیس کرد که به مجلس راه یافت و تلاش برای ملی کردن شرکت نفت انگلیس و ایران را در سال ۱۹۵۱ رهبری کرد و در نهایت یک دولت اقلیت تشکیل داد. دولت با حمایت مردم دوباره انتخاب شد، اما بعداً در یک کودتای سلطنتی با حمایت ایالات متحده و بریتانیا سرنگون شد. شاه قدرت را تحکیم کرد و به عنوان یک خودکامه شروع به حکومت کرد و اپوزیسیون چپ کشور را با پلیس مخفی تازه تأسیس موسوم به ساواک سرکوب کرد. در نهایت، شاه اعلام کرد که مخالفت با رژیم او «محدود به یک مشت پوچ‌گرا، آنارشیست و کمونیست» است، زیرا بسیاری از رهبران سیاسی جناح چپ قبلاً از کشور فرار کرده بودند.