moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
رسول‌زاده (ترکی آذربایجانی: Rəsulzadə) شهری است در نزدیکی باکو که عمدتاً جزو حومه شهر باکو محسوب می‌گردد.این شهر ۴۸٬۷۱۶ نفر جمعیت دارد. این شهر به محمدامین رسول‌زاده اولین رئیس جمهور آذربایجان به این نام نامیده شده‌است.
بیله‌جری (به ترکی آذربایجانی: Biləcəri) شهری است در نزدیکی باکو که عمدتاً جزو حومه شهر باکو به شمار می‌رود. این شهر ۴۵۶۷۸ نفر جمعیت دارد.
مَشهَدی‌آقا (مشتی‌آقا) (به ترکی آذربایجانی: Maştağa) شهری است در نزدیکی باکو و در ساحل دریای خزر. این شهر عمدتاً جزو حومه شهر باکو محسوب می‌گردد. این شهر ۴۲۶۳۵ نفر جمعیت دارد.
هوسان (به ترکی آذربایجانی: Hövsan) شهری است در نزدیکی باکو که عمدتاً جزو حومه شهر باکو محسوب می‌گردد. این شهر ۳۸٬۶۷۵ نفر جمعیت دارد.
جایدشت، شهرکی از توابع بخش مرکزی شهرستان فیروزآباد در استان فارس ایران است. جایدشت از شهرک های پر جمعیت استان فارس می‌باشد. زبان رایج اهالی شهرک ترکی قشقایی است.
این روستا در دهستان جایدشت قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۵٬۵۲۴ نفر (۱٬۷۸۰ خانوار) بوده‌است.
روستای جایدشت با ۵،۵۲۴تن جمعیت طبق آمار رسمی سازمان آمار ایران در سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۹۵ یکی از روستاهای بزرگ استان فارس است و از ۵۲ شهر استان جمعیت بیشتری دارد.
ترَولینگ ویلبریز یک اَبَرگروه موسیقی در دههٔ ۸۰ میلادی بود. اعضای ترَولینگ ویلبریز را جورج هریسون، باب دیلن، جف لین، تام پتی و روی اوربیسن تشکیل می‌دادند که نمایندگان ۳ نسل از ستارگان موسیقی راک بودند.تاریخچهٔ ترَولینگ ویلبریز در وب‌گاه allmusic آن‌ها طی دو سال فعالیت‌شان ۲ آلبوم منتشر کردند.
"Wilburys" اصطلاحی است که توسط جرج هریسون و جف لین ابداع شد. در سال ۱۹۸۷ که آن‌دو در استودیو مشغول کار بر روی آلبوم "Cloud Nine" هریسون بودند برای هرکدام از دستگاه‌های ضبط استودیو نام حیوانات مختلف را در نظر گرفته بودند. یک‌بار هریسن با اشاره به خطاهای ناشی از خرابی تجهیزات ضبط به‌شوخی به لین گفت: "We'll bury 'em in the mix" (ما همه‌شان را در زمان میکس دفن می‌کنیم). زمانی که قرار شد گروه تشکیل شود هریسون ابتدا "The Trembling Wilburys" را برای نام گروه پیشنهاد داد. لین پیشنهاد کرد که "Traveling" به‌جای "Trembling" استفاده شود و بالاخره بقیهٔ اعضای گروه این نام را پذیرفتند. املای آمریکایی واژهٔ "Traveling" از نوع بریتانیایی‌اش که "Travelling" نوشته می‌شود متفاوت است و چون ۳ نفر از ۵ عضو گروه آمریکایی بودند و ۲ نفرشان بریتانیایی، املای آمریکایی واژه برای نام‌گذاری گروه استفاده شد.
کتاب بدون دخترم هرگز نوشتهٔ بتی محمودی است. وی همسر آمریکایی بزرگ محمودی است. فیلم بدون دخترم هرگز در سال ۱۳۷۰ بر اساس این داستان ساخته شده‌است.
بر اساس کتاب مهتاب در چهار سالگی به‌همراه پدر و مادر خود برای تعطيلات به ايران رفت اما پدرش با ورود به ايران به آن‌ها می گوید "شما در کشور من هستيد، بايد به قوانين آن احترام بگذاريد و تا پايان عمر اين‌جا بمانيد." و از قوانین خروج از کشور فرزند که به سود اوست در این راه استفاده می کند.
بتی در سال ۱۹۷۷ با دکتر سید "مودی" بزرگ محمودی ازدواج کرد. در سال۱۹۸۴، زمانی که دخترشان چهار ساله بود، بتی با اکراه موافقت کرد که همسرش را در یک تعطیلات دو هفته‌ای به ایران همراهی کند تا خانواده او با مهتاب آشنا شوند. با این حال،بتی امیدوار است پس از دو هفته به آمریکا بازگردند اما پس از ماجراهایی شوهرش از مراجعت به آمریکا سربازمی‌زند .بتی که حاضر نیست بدون دخترش به امریکا برگردد با چند قاچاقچی همراه با دخترش از مرز ترکیه خارج می‌شود . باقی کتاب «بدون دخترم هرگز» ماجرای فرار بتی و مهتاب از ایران و بازگشت آنها به آمریکا را بازگو می‌کنند.
نویسنده جنبه های خاصی از داستان را تغییر داده تا از کسانی که به او و دخترش در فرار کمک کردند محافظت کند. او در این رابطه چنین می‌نویسد:این یک داستان واقعی است.
شخصیت ها و وقایع واقعی هستند. اما اسامی و مشخصات هویتی برخی افراد برای محافظت از آن‌ها و خانواده‌‌هایشان در برابر احتمال دستگیری و اعدام توسط حکومت جمهوری اسلامی ایران مخفی شده‌است. این اسامی عبارتند از: حمید( صاحب یک فروشگاه پوشاک مردانه)، جودی ( زن آمریکایی که با یک ایرانی ازدواج کرده است)، برادر شوهر جودی، علی، دوستان جودی، رشید، تریش، سوزان، معلم مدرسه خانم ازهر، خانم مرموز علوی، اماهل و قاچاقچی، مصحن.بتی چندین بار تبلیغ کلیشه‌ای منفی از ایرانیان در این کتاب را تکذیب کرد. او توضیح داد که «ایرانی‌ها را نمی‌توان در یک دسته از متنفران متعصب آمریکایی قرار داد». همچنین به موارد متعددی از زنان که شوهرانشان با آن‌ها بدرفتاری نکردند، اشاره کرد. اما همچنین در سراسر کتاب اظهار داشت که اکثر قاچاقچیانی که به مردم کمک می‌کردند از ایران فرار کنند، قابل اعتماد نیستند.
این کتاب نامزد جایزه پولیتزر شد.
نسخه‌ای از کتاب، همزمان با فیلمی به همین نام در دهه ۱۹۹۰، توسط انتشارات سنت مارتین در سال ۱۹۹۱ منتشر شد. نقاشی روی جلد این کتاب، سالی فیلد را در نقش بتی و شیلا روزنتال را در نقش مهتاب با لباس شب در حالی که باهم نماز می‌خوانند به تصویر می‌کشد. این نسخه، حاوی چندین اسکرین شات سیاه و سفید کمیاب از فیلم بود، از جمله لبخند یکی از بازیگران که نقش سختگیرانه‌ای در فیلم داشت.
کـُرّه به بچهٔ اسب و خر (الاغ) و برخی دیگر از چهارپایان گفته می‌شود. منظور از مطلق نیز بچهٔ اسب است. کره اسب‌ها تا ۴ ماهگی آنزیم‌های گوارشی با فعالیت در روده کور برای دست یافتن به مواد مغذی موجود در دانه حبوبات و علوفه‌ها را ندارند. کره اسبها می‌توانند از دانه حبوبات یونجه و چراگاه تغذیه کنند، اما ازاین منابع، موا غذایی کمی دریافت می‌کنند. آنزیم‌های لاکتاز و مالتاز در کره اسبها تا سه ماهگی غالبترند. این آنزیمها شکر شیر را هضم می‌کنند. با بالا رفتن سن اسبها آنزیم‌های دیگری که برای شکستن کربوهیدراتها لازمند فعال می‌شوند.
روده کور قسمتی از روده بزرگ است که کربوهیدراتهای حل نشدنی را هضم می‌کند. در ایب‌های بالغ روده کور بالغ میکرو وجود دارد که به هضم سلولز و فیبر کمک می‌کنند. به‌طور عمده روده کور به عنوان یک خمره تخمیر است اما در ابتدای دوره زندگی به‌طور کامل توسعه پیدا نکرده‌است.
بالا لاریجان، دهستانی است از توابع بخش لاریجان شهرستان آمل در استان مازندران ایران.
بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت آن ۴۰۴۳ نفر (۱۱۶۹ خانوار) بوده‌است.
لاریجان سفلی، دهستانی است از توابع بخش لاریجان شهرستان آمل در استان مازندران ایران.
براساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت آن ۲۸۶۳ نفر (۸۸۴ خانوار) بوده‌است.
بالاخیابان لیتکوه، دهستانی است از توابع بخش مرکزی شهرستان آمل در استان مازندران ایران.
بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت آن ۲۲۱۷۱ نفر (۵۵۳۳ خانوار) بوده‌است.
پایین خیابان لیتکوه، دهستانی است از توابع بخش مرکزی شهرستان آمل در استان مازندران ایران.
براساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت آن ۲۰٬۶۷۹ نفر (۵٬۳۱۳ خانوار) بوده‌است.
هرازپی جنوبی، دهستانی است از توابع بخش مرکزی شهرستان آمل در استان مازندران ایران.
براساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت آن ۱۶۴۰۴ نفر (۴۲۴۹ خانوار) بوده‌است.
دهستان دابوی جنوبی، دهستانی است از توابع بخش دابودشت شهرستان آمل در استان مازندران ایران.
براساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت آن ۳۷۷۹۶ نفر (۹۷۹۳ خانوار) بوده‌است.
در سال ۲۰۰۹، کمیته نروژی صلح نوبل به علت «تلاش فوق‌العاده برای تقویت دیپلماسی بین‌المللی و ترغیب به همکاری میان مردم» جایزه صلح نوبل سال را به باراک اوباما اهدا کرد.The Nobel Peace Prize 2009 Nobel Foundation پیش از اوباما دو رئیس‌جمهور دیگر آمریکا این جایزه را در زمان ریاست جمهوری، دریافت کرده بودند ولی اوباما اولین رئیس‌جمهوری آمریکاست که دراولین سال ریاست جمهوری خود آن را دریافت کرده‌است. اهدای این جایزه باعث برانگیخته شدن واکنش‌های حمایتی و انتقادی از سوی رهبران جهان شد. اوباما مبلغ ۱٫۴ میلیون دلار، اهدایی بنیاد نوبل برای دریافت این جایزه را به خیریه اهداء خواهد کرد.Obama says Nobel Peace Prize is "call to action» وبگاه خبرگزاری رویترز
سی ان ان دلایل این انتخاب را اینگونه بیان می‌کند:۱-فرستادن جورج میچل به خاورمیانه و تلاش در جهت ایجاد صلح بین فلسطینیان و اسرائیل. ۲-فرستادن هیلاری کلینتون به روسیه در جهت توقف کمک به ایران که خواستار مسلح‌شدن احتمالی به سلاح اتمی می‌باشد. ۳-تغییر استراتژی جنگ آمریکا در افغانستان. ۴-وعده خروج نظامیان آمریکایی از عراق.
باراک اوباما در واکنش به خبر دریافت صلح نوبل سال ۲۰۰۹ گفت: "این جایزه باید با همه کسانی که برای دستیابی به عدالت و کرامت انسانی تلاش می‌کنند تقسیم شود... با زن جوانی که با وجود خطر کتک خوردن یا گلوله، با آرامش برای دست یابی به حق خود راهپیمائی می‌کند... با رهبری که چون حاضر نیست از تعهد خود به دموکراسی دست بردارد در خانه‌اش زندانی شده‌است.رادیو فرانسه در گزارشی اعلام کرد که صحبت از «زن جوان» اشاره‌ای به هیلاری کلینتون تعبیر شده، و «رهبر زندانی در خانه خود» را اشاره‌ای به آنگ سان سوکی، مخالف برمه‌ای دانسته‌اند.آیا اوباما جایزهٔ خود را به ندا آقاسلطان تقدیم کرد؟ رادیو بین‌المللی فرانسه، ۱۰ اکتبر ۲۰۰۹
گرشام برت دیگر سیاستمدار جمهوری‌خواه آمریکایی نیز با انتقاد از تصمیم کمیته اهدای جوایز نوبل خاطرنشان کرد
رقصاک یا داءالرقص نام گروهی از بیماری‌ها است که موجب حرکتی پرشی و غیرارادی به ویژه در شانه‌ها و مفاصل خاصره‌ای - رانی و صورت می‌شوند و موجب پیچ و تابی شبیه به رقص در بدن می‌گردد. حرکات، جهشی هستند و برعکس حرکت‌پریشی اغلب مفاصل بزرگ درگیرند. رقصاک یا اکتسابی است یا ژنتیکی.
کره سیدنهام شایعترین فرم رقصاک اکتسابی است که تنها علامت نورولوژیک موجود در بیماری تب روماتیسمی است. کره هانتینگتون یک اختلال پیشرونده و تباهی‌زای (دژنراتیو) سلول‌های مغزی است. انتقال ژنتیکی و به صورت اتوزومال غالب می‌باشد. شیوع بیماری یک در هر ده هزار نفر دیده می‌شود.
بیماری ویلسون و برخی داروها مانند لوودوپا نیز می‌توانند موجب رقصاک شوند.
پیرغیب بالا، روستایی است از توابع بخش شهداد شهرستان کرمان در استان کرمان ایران.
این روستا در دهستان اندوهجرد قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۷۷ نفر (۱۵خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
جهر، روستایی است از توابع بخش جوشان شهرستان گلباف در استان کرمان ایران. عنوان «جهر» معرف وضع طبیعی آن است که در گودی قرار گرفته و دور از حاشیه کویر لوت واقع شده است.
این روستا در دهستان اندوهجرد قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۴۵۸نفر (۱۱۳خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
زوار، روستایی از توابع بخش شهداد شهرستان کرمان در استان کرمان ایران است.
این روستا در دهستان اندوهجرد قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۹۵نفر (۲۳خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
کدرود، روستایی است از توابع بخش شهداد شهرستان کرمان در استان کرمان ایران.
این روستا در دهستان اندوهجرد قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۸۴نفر (۱۵خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
هنزا، روستایی است از توابع بخش شهداد شهرستان کرمان در استان کرمان ایران.
این روستا در دهستان اندوهجرد قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۶۸نفر (۱۷خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
پشوییه، روستایی است از توابع بخش شهداد شهرستان کرمان در استان کرمان ایران.
این روستا در دهستان اندوهجرد قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۱۲۳نفر (۴۰خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
باغ هوتک، روستایی است از توابع بخش شهداد شهرستان کرمان در استان کرمان ایران.
این روستا در دهستان سیرچ قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۱۵۵نفر (۴۲خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
پوزه کوه، روستایی است از توابع بخش شهداد شهرستان کرمان در استان کرمان ایران.
این روستا در دهستان سیرچ قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۳۲نفر (۸خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
فیض‌آباد، روستایی است از توابع بخش شهداد شهرستان کرمان در استان کرمان ایران.
این روستا در دهستان سیرچ قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۴۵۳نفر (۱۱۳خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
کاظم‌آباد، روستایی از توابع بخش شهداد شهرستان کرمان در استان کرمان ایران است.
این روستا در دهستان سیرچ قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۸۵نفر (۲۰خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
لوئیجی نونو آهنگساز ایتالیایی در ۲۹ ژانویه ۱۹۲۴ در ونیز به دنیا آمد و در ۸ مه ۱۹۹۰ در همان شهر درگذشت.
او که یک چهره برجسته در آوانگارد اروپایی پس از جنگ بود، استقلال خود را از آن حلقه در اواخر دهه 1950 اعلام کرد و تعهد اجتماعی و سیاسی پرشور خود را از طریق پیشرفته ترین ابزارهای فنی، به ویژه الکترونیک، بررسی کرد. در حالی که پیام‌های سیاسی در آثار او از اواخر دهه 1970 به بعد کمتر آشکار است، او در دهه آخر خود، از طریق تمرکز شدید مواد موسیقی و توجه دقیق به خود صدا، بر اساس نگرانی‌های اخلاقی در مورد ادراک، ارتباطات و تعامل انسانی به دنبال شیوه‌هایی از گوش دادن و اجرا بود که در سطح قابل درکی تجسم یابد.
لوئیجی نونو براساس تمایلات سوسیالیستی‌اش بسیار تلاش کرد تا موسیقی مجلسی و ارکسترال را به فضای کارخانه‌ها ببرد. وی موفق به این کار شد اما این کنش تداوم نداشت و در نهایت تبدیل به پروژه‌ای شکست‌خورده شد. نخبه‌گرایی موسیقی علمی و آکادمیک اروپا که هنرمندان را به شدت مشغول به خود کرده بود بزرگ‌ترین ضربه را بر پیکر خود وارد کرد.سایت موسیقی ما. بازدید: اکتبر ۲۰۱۵.
نونو، متولد ونیز، عضو یک خانواده هنری ثروتمند بود. پدر و مادرش، ماریو نونو و ماریا مانتی، نامی مشابه پدر بزرگ پدری‌اش، نقاش لوئیجی نونو، یکی از نمایندگان مکتب ونیزی قرن نوزدهم، برای او انتخاب کردند. نونو پدربزرگش لوئیجی نقاش بود و عموی بزرگش اوربانو مجسمه ساز – نونو از سنین پایین به تاریخ فرهنگی و هنر علاقه نشان داد. علاقه او به موسیقی توسط والدینش که موسیقیدانان آماتور بودند و دارای مجموعه قابل توجهی از قطعات ضبط شده بودند تشویق شد. از سال 1941 تا 1945 او آهنگسازی را نزد مالیپیرو در کنسرواتوار ونیز خواند، جایی که تاکید بر چند صدایی آوازی و سنت مادریگال، و همچنین آگاهی از موسیقی مکتب دوم وین، استراوینسکی و بارتوک وجود داشت. تجارب نونو از جنگ، اشغال نازی ها و مقاومت برای پیشرفت عمومی او اساسی بود، در حالی که از نظر موسیقی ملاقات او با برونو مادرنا حیاتی بود. از سال 1946 به بعد آنها یک انجمن طولانی مدت ایجاد کردند. جامعه کوچکی از نوازندگان در اطراف آنها در ونیز بزرگ شدند که از طریق بررسی مبانی متضاد، هارمونیک و رسمی موسیقی هنری اروپا، هدفشان توسعه یک زبان موسیقی جدید بود. نقطه مرجع اصلی آنها لوئیجی دالاپیکولا بود که به نسل قبلی آهنگسازان ایتالیایی تعلق داشت و نونو در سال 1947 با او رابطه ای متقابل و دوستی برقرار کرد. این گروه به طور خاص تمایلی به کشف و یادگیری از مکتب دوم وین داشتند.
کناران، روستایی است از توابع بخش شهداد شهرستان کرمان در استان کرمان ایران.
این روستا در دهستان سیرچ قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۱۸نفر (۵خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
در فاصله ۴۰ کیلومتری از گرم‌ترین منطقه روی زمین، روستایی ییلاقی به نام سیرچ قرار دارد؛ دهستان سیرچ همانند تکه‌ای از بهشت در دل کویر گرم، هر شخصی را حیرت‌زده می‌کند. این دهستان که از توابع بخش شهداد شهرستان کرمان استان کرمان میباشد که فاصله ای در حدود 50 کیلومتری از مرکز استان دارد، در دره‌ای سرسبز قرار گرفته است که از دامنه قله جفتان شروع می‌شود و تا شهداد ادامه دارد. دهستان سیرچ از جمله جاهای دیدنی کرمان است که گویی با اقلیم این استان در تناقض است.
با وجود اینکه فاصله چندان زیادی از منطقه شهداد و و کلوتهای شهداد و گندم بریان ندارد، سیرچ دارای آب‌وهوایی کوهستانی است و از جمله مناطق ییلاقی استان کرمان محسوب می‌شود. دهستان سیرچ جزو جاهای دیدنی شهداد به شمار می‌رود و آب‌و‌هوای خنک و مرطوب آن سبب شده به مناطق شمالی ایران شباهت پیدا کند. علاوه بر این، قرارگیری روستای سیرچ در ارتفاعات و سرسبزی بی‌نظیر آن موجب شده است تا از آن به‌عنوان سوئیس ایران نیز یاد کنند.
درختان سرو و چنار برای سال‌ها است که روستای ییلاقی سیرچ را در آغوش خود گرفته‌اند. روستای سیرچ که در روزگار قدیم به نام «بهارستان» شهرت داشته است، در هریک از فصل‌های سال، زیبایی خاص خود را دارد؛ هر چند در فصل بهار و پاییز، این زیبایی بیشتر خودنمایی می‌کند.
مردمان روستا به شغل دامداری و کشاورزی مشغول هستند و در کنار آن نیز با توجه به وضعیت آب‌وهوایی این روستا و همچنین داشتن آب کافی، شرایط پرورش ماهی نیز فراهم است.
روستای سیرچ در ارتفاع ۱,۵۵۰ متری از سطح دریا قرار دارد؛ همین امر سبب شکل‌گیری آب‌وهوایی نسبتا معتدل و خنک در این روستا شده است. وجود رودخانه‌ای دائمی و خروشان نیز باعث شکل‌گیری طبیعت سرسبز پیرامون روستا شده است. آب رودخانه و بارش کافی باران، منبع اصلی برای آبیاری محصولات کشاورزی روستای سیرچ به شمار می‌روند. از جمله محصولاتی که در این روستا به عمل می‌آیند می‌توان به انگور، گیلاس، آلبالو، انجیر، شلیل، انار و گردو اشاره کرد.
خوش آب‌وهوایی روستای سیرچ سبب شده تا از قدیم، در این روستا، درختان مختلفی همچون سرو و چنار رشد کنند؛ از همین رو، درخت‌های قدیمی زیادی در این روستا به چشم می‌خورند؛ یکی از قدیمی‌ترین درختان روستای سیرچ که از جمله جاذبه‌های گردشگری آن به شمار می‌رود، درخت سرو کهنی است که بنابر گفته‌ها، بیش از هزار سال سن دارد و به «سرو هزار ساله سیرچ» معروف است.
پیست اسکی ،از زیباییهای آب‌وهوای خنک روستای سیرچ سبب شده در فصل‌های پاییز و زمستان، کوهستان‌های پیرامون آن پوشیده از برف باشند؛ پیست اسکی سیرچ باموقعیت وشرایط طبیعی بسیار زیبا در ورودی روستای سیرچقرار دارد و در آنجا می‌توان بازی‌های زمستانی مختلفی را انجام داد.
براساس سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۱٬۶۸۸نفر (۴۴۵خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
کشتوئیه، روستایی است از توابع بخش شهداد شهرستان کرمان در استان کرمان ایران.
این روستا در دهستان سیرچ قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۱۱۳نفر (۲۸خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
ناصرآباد روستایی در دهستان سیرچ بخش شهداد شهرستان کرمان استان کرمان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۷۳ نفر (۲۵خانوار) بوده‌است.
تفلیس (تلفظ: tbilisi) پایتخت و بزرگ‌ترین شهر گرجستان است.
تفلیس در جنوب شرق اروپا قرار گرفته‌است، موقعیت مکانی تفلیس یعنی قرارگیری در مسیر شرق و غرب، این شهر را نقطهٔ اتصال امپراتوریی‌های رقیب گوناگون قرار می‌داده‌است و امروزه موقعیت آن را به عنوان یک مسیر مهم برای انرژی جهان و پروژه‌های بازرگانی تضمین می‌کند.
تاریخ پرفراز و نشیب تفلیس را می‌توان از معماری آن درک کرد که ترکیبی از معماری قرون وسطی، معماری کلاسیک جدید و معماری استالینیست است.
تفلیس تا کنون پایتخت موارد زیر بوده‌است:
با ظهور اسلام در میانهٔ قرن هفتم میلادی و شروع جهانگشایی اعراب به بهانهٔ گسترش اسلام، گرجستان نیز از حملات اعراب در امان نماند، اعراب با حضور دراز مدت خود، خسارات و لطمات فراوانی به گرجستان وارد ساختند. با کاسته شدن از نفوذ خلفای عباسی در قفقاز و ظهور ترکان سلجوقی وضعیت گرجستان به سبب تجاوز ترکان و فتوحات بزرگ آن‌ها وخیم شد. ترکان سلجوقی اراضی گرجستان را به مرتع تبدیل می‌کردند و بدین ترتیب پایهٔ اقتصاد فئودالی را متزلزل ساختند. مبارزهٔ بی‌امان گرجی‌ها در نهایت منتج به محدود کردن فضای تأثیر اعراب شد که فقط در تفلیس جریان داشت. حکومت اعراب بر تفلیس با شکست آنها در جنگ دیدگوری در سال ۱۰۲۲ میلادی پایان یافت.دفتر مطالعات سیاسی و بین‌المللی، گرجستان، ۵۶–۵۷.
شاردن در وصف تفلیس چنین می‌نویسد:
«شهر تفلیس جمعیت زیاد دارد، سکنهٔ این شهر از اقوام و ملل مختلف ترکیب یافته چنان‌که می‌توان گفت در هیچ نقطهٔ دنیا اختلاط جمعیت بدین سان نیست. بازرگانی این شهر رونق بسیار دارد، دربارش مجلل و با شکوه است و از نظر کثرت درباریان و عظمت بنا و دیگر شرایط و لوازم همطراز دربار پادشاهان می‌باشد… برخی از عالمان جغرافیا نام این شهر را تبیلی کالاکی گذاشته‌اند که به معنی شهر گرم است از این سبب که این شهر دارای چشمه‌های آب گرم و معدنی زیاد می‌باشد یا به این جهت که برخلاف بیشتر شهرهای دیگر گرجستان هوایش سرد نیست.»شاردن، سفرنامهٔ شاردن، ۳۵۸.
ابن حوقل تفلیس را چنین وصف نموده‌است:
«تفلیس… شهری است فراخ نعمت و استوار و پر برکت و ارزان کالاست و نسبت به سایر بلاد مشابه از این حیث برتری دارد… مردم آنجا سالم و مهمان نوازند و به کسی که اندکی فهم یا بهره‌ای از ادب داشته باشد علاقه مندند…»ابن حوقل، ایران فی الصّورة الأرض، ۸۹.
مؤلف حدودالعالم در وصف تفلیس چنین می‌نویسد: «تفلیس شهری است بزرگ و خرّم و استوار وآبادان و با نعمت بسیار…»ستوده، حدودالعالم، ۱۶۲.
مؤلف تاریخ قم چنین می‌نویسد: «... حق جل و علا از جمیع شهرها کوفه و قم و تفلیس را برگزیده است.»حسن بن محمد بن علی بن عبدالمالک، تاریخ قم، ۷.
صافی خلخالی قصیده‌ای در وصف تفلیس سروده که چند بیت از آن چنین است:
کراتوکنژنکتیویت بهاره یا کراتوکنژنکتیویت حساسیتی این بیماری یک حساسیت مزمن، غیرواگیر و دوطرفه ملتحمه، پلک فوقانی و قرنیه است. در فصل بهار، مناطق گرمسیر و روستاها و در پسران شایعتر است. شروع این بیماری به‌طور معمول بین ۳ تا ۲۰ سالگی می‌باشد و در سنین بالا اغلب بهتر می‌شود.
علائم شایع آن خارش شدید چشم، ترشحات غلیظ و چسبنده که گاه در روی مژه فوقانی دلمه می‌بندد، حساسیت به نور و التهاب مخاط چشم است. اغلب بیماران سابقه حساسیت یا اگزمای دوران کودکی را دارند.
چشم‌پزشک در معاینه ممکن است برجستگی‌های سفید رنگ و سفتی را پشت پلک فوقانی یا اطراف قرنیه مشاهده کند که این یافته کراتوکونژنکتیویت بهاره را از سایر بیماری‌ها متمایز می‌کند. گاهی درگیری در قرنیه به صورت نقطه نقطه و سطحی و در موارد شدید زخمی با حدود کاملاً مشخص و استریل مشاهده می‌شود که می‌تواند دید بیمار را به‌طور موقت یا دائمی کاهش دهد. برای تشخیص افتراقی این بیمار از کراتوکونژنکتیویت آتوپیک باید به سن شروع بیماری، محل زخم‌ها، درماتیت وعدم وجود تغییرات فصلی توجه شود.
واکنش‌های آلرژیک در نتیجه پاسخ شدید سیستم ایمنی بدن به مواد آلرژن به وجود می‌آیند. مهم‌ترین سلول شرکت‌کننده در بیماری کراتوکونژنکتیویت بهاره ائوزینوفیلها هستند.
هدف از کنترل این بیماری، کاهش علائم و جلوگیری از ایجاد عوارض تهدیدکننده بینائی است. موثرترین درمان حذف یا دوری از مواد آلرژن است که در اغلب اوقات غیرممکن می‌باشد.
کمپرس سرد، عینکهای محافظ، استفاده از اشک مصنوعی و پمادهای چشمی اغلب باعث تسکین علائم می‌شود. برای درمان مرحله حاد این بیماری می‌توان از آنتی هیستامینهای موضعی و در موارد شدیدتر از قطره‌های کورتیکواستروئید موضعی استفاده کرد. استفاده از مواد ثابت کنند ه غشاء سلول مانند کرومولین سدیم علائم فعلی بیماری را کاهش نمی‌دهد بلکه باعث کاهش علائم بیماری در روزهای بعد می‌شود، لذا برای جلوگیری و کنترل علائم بیماری استفاده می‌شود.
بیمارانی که زخم قرنیه دارند، باید با قطرههای سیکلوپلژیک و آنتی‌بیوتیکهای موضعی تحت درمان قرار گیرند. استفاده از یک لنز پانسمانی و نازک می‌تواند باعث کاهش تماس بین قرنیه و پلک شود. زمانی که قسمت سطحی قرنیه ترمیم شد آنگاه می‌توان از قطره‌های کورتیکواستروئید نیز استفاده کرد.
بهتر است برای کنترل این بیماری یک ماه قبل از شروع و در طول فصل حساسیت، از کرومولین سدیم استفاده کرد و آن‌ها را قطع نکرد زیرا پس از قطع، با شروع مجدد حداقل ۲ هفته طول می‌کشد تا اثر آن‌ها ظاهر شود.
فورت فرونتناک نام دژی بوده فرانسوی که به انگیزه‌های نظامی و نیز کاربرد پست‌خانه‌ای در ۱۶۷۳ و در جای کنونی کینگستن، انتاریو در کانادا ساخته شده‌بود. این دژ در جایی استراتژیک ساخته‌شده بود، بر دهانهٔ رود کاتاراکی و در جایی که رود سن لارنس دریاچهٔ انتاریو را ترک می‌کند. این سنگر نام خود را از لویی دو فرنتناک فرماندار فرانسه نو وام‌دارد چرا که او مجری ساخت این سنگر بود. این سنگر را به دلیل جای ساختش فورت کاتاراکی نیز خوانده‌اند.
این دژ دو جنگ را به خود دید. یکی در سال ۱۶۸۸ که سرخ‌پوستان ایروکوی آن را به محاصره درآوردند و دیگر نبرد سنگر فرونتناک در ۱۷۵۸ میلادی. در مورد نخست شهربندان سرخ‌پوستان دو ماه به درازا کشید. اگرچه سنگر پایدار ماند ولی سکونت‌گاه‌های گرد آن ویران شد و بسیاری از دژنشینان مردند. البته دلیل مرگ بیشترشان بیماری اسکوربوت بود. سرانجام فرانسویان آنجا را رها کردند ولی پیش از رهاکردن دست به ویرانی آن زدند. سپس در ۱۶۹۵ دوباره بر آن چیره‌گشتند و بازسازیش کردند.
مورد دوم در پی رقابت میان انگلستان و فرانسه برای چیرگی بر آمریکای شمالی و آنگاه جنگ هفت‌ساله میان این دو کشور رخ داد. در ۱۷۵۸ انگلیسان با ۳ هزار نیرو بر این دژ تاختند. در پادگان شهر ۱۱۰ مرد جنگی بود که به پدافند برخاستند. ولی سرانجام در برابر رهایی از مرگ دژ را به انگلیسیان سپردند. انگلیس‌ها نیز پس از دستیابی به تجهیزات و مهمات درون دژ آن را ویران ساختند.
Wikipedia contributors، "Fort Frontenac،" Wikipedia، The Free Encyclopedia، http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Fort_Frontenac&oldid=318570473 (accessed October 11، 2009).
درمانگاه یا کلینیک ساختمان یا بخشی در بیمارستان یا مرکز بهداشتی-درمانی که به درمان بیماران یا مراقبت پزشکی از بیماران سرپایی اختصاص دارد. معمولاً درمانگاه موسسه‌ای مستقل است که به درمان بیماران می‌پردازد ولی برخلاف بیمارستان بیماران را بستری نمی‌کند.
در ایران درمانگاه معمولاً می‌تواند دارای بخشهای پزشک عمومی و متخصص، دندانپزشکی، داروخانه، مامایی، رادیولوژی، آزمایشگاه و … باشد. مجوز تأسیس و پروانه بهره‌برداری درمانگاه را وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی از طریق دانشگاه‌های علوم پزشکی مربوطه صادر می‌نماید. درمانگاه می‌تواند خصوصی، دولتی یا خیریه باشد. هر درمانگاهی بجز مؤسس باید برای هر شیفت فعال خود دارای مسئول فنی پزشک باشد. درمانگاه می‌تواند عمومی یا تخصصی (مانند درمانگاه پوست و مو یا درمانگاه دندانپزشکی) باشد.
برخلاف ساختمان پزشکان، درمانگاه مؤسسه واحدی است لذا می‌تواند با سازمانهای بیمه گر و ادارات قرارداد (جهت پذیرش بیماران) ببندد، سرنسخه و سربرگ داشته باشد و پذیرش و صندوق واحدی برای بخشهای مختلف داشته باشد.
مجتمع درمانی یا پلی‌کلینیک کلینیک یا مرکز مراقبت‌های بهداشتی است که معاینات عمومی و تخصصی را ارائه می‌دهد و درمان طیف گسترده‌ای از بیماری‌ها و آسیب‌های بیماران سرپایی را انجام می‌دهد اما معمولاً مستقل از بیمارستان به‌شمار می‌آید. زمانی که یک مجتمع درمانی بسیار بزرگ باشد و نیازهای مختلف بیماران و مراجعین را تأمین کند به آن بیمارستان می‌گویند."polyclinic". CollinsDictionary.com. HarperCollins. همچنین این کلمه برای بخش‌های سرپایی (درمانگاه‌های سرپایی) بیمارستان‌های (عمومی) نیز استفاده می‌کنند. کلینیک برای بیماران سرپایی در برخی از زبان‌ها، به عنوان مثال فرانسوی، به‌طور خاص از کلمه «پلی کلینیک» برای ارجاع به کلینیک‌های سرپایی خصوصی استفاده می‌کنند.
معمولاً مجتمع درمانی مانند درمانگاه مؤسسه ای مستقل است که به درمان بیماران می‌پردازد ولی برخلاف بیمارستان بیماران را بستری نمی‌کند و برخلاف درمانگاه معمولاً همزمان بیماران در چند رشته تخصصی (مانند چشم، ارتوپدی، قلب و …) پذیرش می‌شوند.
مینی‌بوس گونه‌ای خودروی ترابرد مسافر است و در سرویس مدارس، ادارات و کارخانجات کاربرد بسیاری دارد که ظرفیت آن از یک ون بیشتر بوده و از یک اتوبوس کمتر است. معمولاً ظرفیت مینی‌بوس بین ۸ تا ۳۰ صندلی است. پیشرانه مینی‌بوس برخلاف اتوبوس، اغلب در جلوی خودرو قرار دارد.
بر اساس تعریف بند «چ» ماده ۵۱ آئین‌نامه راهنمایی و رانندگی ایران، مینی‌بوس خودروی مسافربری است که ظرفیت آن با راننده بین ۱۶ تا ۲۶ نفر می‌باشد. بر اساس قوانین ایران، همه دارندگان گواهینامه پایه دوم رانندگی پیشین، به شرط گذشتن یک سال از تاریخ اخذ گواهینامه و به شرط دارا بودن حداقل سن ۲۳ سال تمام، می‌توانستند رانندگی مینی‌بوس را برعهده گیرند. براساس قوانین جاری دارندگان گواهینامه پایه سوم با گذشت دو سال از اخذ آن و داشتن سن ۲۳ سال تمام می‌توانند در آزمون گواهینامه پایه دوم شرکت کنند.
خوش‌رود، دهستانی است از توابع بخش بندپی شرقی شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
براساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت آن ۱۱۷۵۸ نفر (۳۱۴۳ خانوار) بوده‌است.
دهستان شهیدآباد به یکی از دهستان‌های زیر اشاره دارد:
فیضیه، دهستانی است از توابع بخش مرکزی شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
براساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت آن ۲۴۰۷۳ نفر (۶۲۱۰ خانوار) بوده‌است.
اسبوکلا، دهستانی است از توابع بخش مرکزی شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
براساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت آن ۱۶۳۱۹ نفر (۴۱۹۷ خانوار) بوده‌است.
گنج افروز، دهستانی است از توابع بخش مرکزی شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
براساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت آن ۲۲۷۹۲ نفر (۶۰۹۵ خانوار) بوده‌است.
سجاد رود (سِجرو)، دهستانی است از توابع بخش بندپی شرقی شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
دهستان سجادرود (سِجرو) از پرجمعیت‌ترین دهستان‌های ایران است.
این دهستان در بخش بندپی شرقی در شهرستان بابل قرار دارد و برابر سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت آن ۲۶۸۰۹ نفر (۶۷۳۸ خانوار) بوده‌است.
فیروز جاه، دهستانی است از توابع بخش بندپی شرقی شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت آن ۳۲۰۱ نفر (۸۶۱ خانوار) بوده‌است این دهستان به طور کامل در عرصه های جنگلی واقع شده است .
بابل‌کنار، دهستانی است از توابع بخش بابل‌کنار شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
براساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت آن ۱۶۹۹۰ نفر (۴۹۱ خانوار) بوده‌است.
درازکلا، دهستانی است از توابع بخش بابل‌کنار شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
براساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت آن ۷۴۳۱ نفر (۲۱۳۶ خانوار) بوده‌است.
کاری‌پی (در گذشته: جلال ارزک)، دهستانی است از توابع بخش لاله‌آباد شهرستان بابل در استان مازندران در شمال ایران. شغل اصلی ساکنین روستاهای کاری‌پی کشاورزی و محصول اصلی آن برنج است. بخشی از جاده جدید بابل به آمل از این دهستان می‌گذرد.
این دهستان، در سال ۱۳۶۶ به مرکزیت زرگرمحله ایجاد شده و شامل پنجاه و یک آبادی و یک شهر است.
براساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت آن ۲۷۸۲۸ نفر (۹۲۰۶ خانوار) بوده‌است. سه مرکز مهم جمعیتی آن (بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵) به شرح زیر می‌باشد.
لاله‌آباد (به مازندرانی: لاله‌وا)، دهستانی است از توابع بخش لاله‌آباد شهرستان بابل در استان مازندران در شمال ایران. شغل اصلی ساکنین روستاهای لاله‌آباد کشاورزی و محصول اصلی آن برنج است. بخشی از جاده قدیم بابل به آمل از این دهستان می‌گذرد.
این دهستان، در سال ۱۳۶۶ به مرکزیت پایین احمدچاله‌پی ایجاد شده و شامل بیست و نه آبادی است.
براساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت آن ۱۷۳۲۳ نفر (۵۷۴۵ خانوار) بوده‌است. سه مرکز مهم جمعیتی آن (بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵) به شرح زیر می‌باشد.
گتاب جنوبی، دهستانی است از توابع بخش گتاب شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
براساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت آن ۱۴۷۴۳ نفر (۳۵۳۲ خانوار) بوده‌است.
گتاب شمالی، دهستانی است از توابع بخش گتاب شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
براساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت آن ۲۳۴۰۵ نفر (۵۹۰۵ خانوار) بوده‌است.
باسماچیان نام گروهی از مسلمان‌های آسیای‌میانه است که در میان سال‌های ۱۲۹۷ تا ۱۳۰۹ خورشیدی (برابر ۱۹۱۸ تا ۱۹۳۰ میلادی) شورش‌هایی را ضد شوروی انجام می‌دادند. این جنبش با آمدن انورپاشا وزیر جنگ پیشین عثمانی به بخارای شرقی تقویت شد. پس از قتل او، ابراهیم بک تا سال ۱۳۰۵ خورشیدی (۱۹۲۶ میلادی) فرماندهی باسماچیان را برعهده داشت. قلع و قمع باسماچیان تا اواخر این دهه به درازا کشید و در جریان آن خسارات بسیاری به اقتصاد بخارای شرقی و فرغانه وارد آمد. در این اغتشاشات گروهی از مردم امیرنشین بخارا که نگران آینده بودند، به افغانستان و ایران مهاجرت کردند.
واژه «باسماچی» در ازبکی به معنای «راهزن» یا «دزد» است روس‌ها این اصطلاح را برای نام‌گذاری گروه‌های مبارز در آسیای میانه به کار می‌بردند که به مردم سراسر منطقه نشان دهند که آن‌ها جنایتکارانی بیش نیستند.
پس از پیمان آخال که ایران از تمامی سرزمین‌های خود در آسیای میانه چشم پوشید، بدرفتاری زمامداران روس با مردم، کم‌کم مردم را به آنان بدبین ساخت. پس از انقلاب ۱۹۱۷ روسیه که روس‌ها چیرگی کامل بر تمام شهرها یافتند، آغاز به دگرگونی‌های فرهنگی و اجتماعی و سیاسی و اقتصادی زدند که بیش از پیش آن‌ها را در بین مردم بدبین ساخت و زمینه‌ساز جنبش‌هایی ضد روس‌ها شد.
این جنبش از شهر بخارا آغاز و کم‌کم به فرغانه، خوقند، سمرقند، سیردریا و آمودریا و کوهستان‌های تاجیکستان و بخش‌هایی از قرقیزستان و در کل به همهٔ آسیای میانه رسید. رهبری گروه را شخصی به‌نام ابراهیم بک پیش می‌برد که در زمان نادر بر اثر سازش دو دولت ابراهیم از افغانستان داخل ترکمنستان گردید و با ۷۰۰ سرباز کشته شد. پس از آن باسماچی‌ها مدت ۳۵ سال با دولت اتحاد شوروی جنگیدند. تا آنکه در زمان خروشچف نیمه آزادی را به‌دست آوردند؛ دولت شوروی بدخشان تاجیکستان را به‌نام ولایت مختار بدخشان نام گذاشتند.
با گذشت زمان رهبران محلی شروع به همکاری با مقامات شوروی کردند و مردم نیز در پی سیاست‌های بومی‌سازی لنین و استالین به حزب کمونیست پیوستند. بسیاری نیز در جمهوری‌های تاجیک، ازبک، قرقیز، قزاق و ترکمن به مقامات بالایی رسیدند. در زمان شوروی‌سازی آسیای میانه، کانون مبارزات ضددینی اسلام بود. دولت با سرکوب روحانیون اسلامی و نشانه‌های هویت اسلامی مانند حجاب، بیشتر مساجد را تعطیل کرد. ازبک‌هایی که همچنان مسلمان بودند، ملی‌گرا شناخته می‌شدند و بیشتر هدف زندان یا اعدام قرار می‌گرفتند. جمع‌آوری و صنعتی‌سازی استالینی نیز همانند سایر نقاط اتحاد جماهیر شوروی پیش می‌رفت.
پس از اینکه جنبش باسماچی به عنوان یک نیروی سیاسی و نظامی نابود شد، مبارزانی که در مناطق کوهستانی پنهان مانده بودند شروع به جنگ چریکی کردند. قیام باسماچی تا سال ۱۹۲۶ در بیشتر مناطق آسیای میانه خاموش شده بود. با این حال، درگیری‌ها و درگیری‌های گاه و بیگاه در مرزهای افغانستان تا اوایل دهه ۱۹۳۰ ادامه داشت. جنید خان در سال ۱۹۲۶ خیوه را تهدید کرد، اما سرانجام در سال ۱۹۲۸ تبعید شد.Michael Rywkin, "Moscow's Muslim Challenge", 42. دو فرمانده برجسته، فضیل مقسوم و ابراهیم بک، به فعالیت خود در خارج از افغانستان ادامه دادند و در سال ۱۹۲۹ به جمهوری شوروی سوسیالیستی تاجیکستان حمله کردند. ابراهیم بک وقتی به مقاومت به جمعی‌سازی دامن زد، جنبشی دوباره را آغاز کرد و موفق شد این سیاست را تا ۱۹۳۱ در ترکمنستان به تأخیر بیندازد، اما خیلی زود دستگیر و اعدام شد. سپس جنبش تا حد زیادی خاموش شد.Ritter, William S (1990). "Revolt in the Mountains: Fuzail Maksum and the Occupation of Garm, Spring 1929". Journal of Contemporary History 25: 547. .Ritter, William S (1985). "The Final Phase in the Liquidation of Anti-Soviet Resistance in Tadzhikistan: Ibrahim Bek and the Basmachi, 1924-31". Soviet Studies 37 (4). آخرین عملیات اصلی باسماچی‌ها در اکتبر ۱۹۳۳، هنگامی که نیروهای جنید خان در صحرای کاراکوم شکست خوردند، رخ داد. جنبش باسمچی در سال ۱۹۳۴ کاملاً از میان رفته بود.
این شورش موضوع فیلم‌های «اوسترن» بسیاری از جمله "خورشید سفید بیابان"، "گلوله هفتم" و "محافظ شخصی" و همچنین مجموعه تلویزیونی "مرز کشور" بوده‌است.
پس‌روده‌بینیواژه‌های مصوب فرهنگستان زبان و ادب پارسی، دفتر نخست تا چهارم یا کولون‌بینی یا کولونوسکوپی معاینه و بررسی داخل پس‌روده (کولون) و انجام اقدامات تشخیصی و درمانی با دستگاه پس‌روده‌بین (کولونوسکوپ) را می‌گویند.
برای اینکار معمولاً ابتدا بیمار با مصرف مسهل یا تنقیه (انما) روده خویش را خالی می‌کند. سپس با دستگاه کولونوسکوپ که لوله‌ای شکل بوده و سر آن دوربینی دارد از راه مقعد وارد روده بزرگ می‌شوند و به بررسی مخاط کولون و راست روده از نظر وجود زخم یا بدخیمی می‌پردازند. اغلب دستگاه‌های کولونوسکوپ امکان نمونه‌برداری (biopsy) همزمان از مخاط روده و ضایعات مشکوک را به پزشک می‌دهند.
معاینات دوره‌ای در افراد مسن یا افراد دارای پولیپوز خانوادگی یا سابقه سرطان روده بزرگ در بستگان، بررسی وجود خون در مدفوع، بررسی احتمال بیماریهای التهابی روده مانند کولیت اولسروز بیماری کرون که مانند کولیت اولسروز باعث التهاب در روده بزرگ می‌شود ولی حالت التهاب آن فرق دارد. دیورتیکول یا نوعی بیرون زدگی قسمتی از روده بزرگ. پولیپ‌های روده بزرگ یا کولون. سرطان کولون یا روده بزرگhttp://www.webmd.com/colorectal-cancer/colonoscopy-16695 ترجمه شده در http://familydoctor.ir/fa/page/379
مصرف مسهل: لازم است شب قبل از انجام کولونوسکوپی از داروهای مسهل به منظور نرم نمودن مدفوع و پاک کردن روده‌ها استفاده شود. این دارو هم به شکل قرص و هم به شکل پودر قابل دسترس است.
تنقیه: وارد نمودن آب یا محلول صابون ملایم با استفاده از بطری شستشوی مخصوص از طریق مقعد
مصرف داروهای ضد انعقاد: اگر از داروهای ضد انعقاد و رقیق کننده خون مانند آسپرین، داروهای آرتروز، داروهای دیابت و ویتامین‌های حاوی آهن استفاده می‌شود باید با پزشک مشورت کرد.
مایعات قرمز و بنفش: از دو روز قبل مصرف خوراکی‌های قرمز و بنفش مانند انگور و انار ممنوع است.
رژیم غذایی: از دو روز قبل از کولونوسکوپی لازم است بیمار از غذاهای جامد استفاده نکند و خوراکی‌هایی نظیر آب، چای، قهوه، آبمیوه رقیق، آبگوشت رقیق، یخمک طعم‌دار و ژله بی‌رنگ را جایگزین کند.نحوه انجام آزمایش کولونوسکوپی
نرم‌افزارهای زیادی جهت تهیه گزارش ریپورت کولونوسکوپی و آندوسکوپی توسط تولیدکنندگان نرم‌افزار ساخته شده‌است که معروفترینهای آن:
یما یا یَمَه (سانسکریت: यम)، در هند یَمَراجه (यमराज) نیز نامیده می‌شود، در تبت: شینجِه (གཤིན་རྗེ།)، در چین: یان‌لووَنگ (閻羅王) یا به‌طور ساده‌تر یان (閻)، در ژاپن: اِنمَه دای-اّو (閻魔大王)، ایزد مرگ، نخستین بار در وداها آمده‌است. او پسر سوریا (ایزد) است. شخصیت مشابه در اساطیر ایرانی آئین مزدیسنا ییمَه خشائیتَه است که در اوستا آمده‌است و با جم و ییمه جمشید پیوند دارد. واژه ییمه و یما و یمی یک ریشه مشترک دارند.
در فرهنگ ژاپنی و چینی و در بودایی نیز یم و یما و یمی اساطیر مشابهی با استوری‌های هندی و ایرانی هستند. جم در اسطوره‌های ایرانی با این نام پیوند دارد.
جم در داستانهای ایرانی اولین پادشاه جهان است.
حکمت‌الله ملاصالحی (زاده ۱۳۲۹ در طالقان) استاد تمام دانشگاه تهران و مدرس مدعو دانشگاه آتن و نخستین پژوهشگری است که مباحث عمیق و دشوار دانش نوظهور «فلسفه باستان‌شناسی» را در ایران پی ریزی کرده‌است.
در سال ۱۳۲۹ در شهرستان طالقان زاده شد. تحصیلات ابتدایی و متوسطه را به تناوب در طالقان و تهران سپری کرد و در سال ۱۳۴۹ موفق به دریافت دیپلم ادبی از دبیرستان پهلوی تهران شد. در همان سال در کنکور سراسری شرکت کرد و در سال ۱۳۵۳ در رشته باستان‌شناسی و هنر از دانشگاه تهران لیسانس گرفت. در سال ۱۳۵۴ با تشویق و یاری مهرداد بهار، سیمین دانشور و یوسف مجیدزاده به یونان رفت و در سال ۱۳۶۴ موفق به دریافت دکتری باستان‌شناسی و تاریخ با درجه عالی از دانشکده فلسفه دانشگاه آتن شد. «تحلیلی بر مرگ در تمدن مینوسی - مسینی بر مبنای شواهد باستان شناختی» عنوان پایان‌نامه دکتری او بود.
ملاصالحی پس از دریافت دکتری، چند ترم در دانشگاه‌های آتن و سالونیک دعوت به ارائه سخنرانی‌های ترمی شد و به موازات آن، دو سال نیز در رایزنی فرهنگی ایران در آتن به تدریس پرداخت و سپس برای ادامه مطالعات و تحصیل در مقطع پسادکتری باستان‌شناسی به لندن رفت. وی پس از یک سال اقامت در لندن، از سوی دانشگاه تهران برای تدریس به ایران دعوت شد. ملاصالحی در سال‌های پایانی دهه شصت به ایران آمد و ضمن تدریس و همکاری علمی و عملی با گروه باستان‌شناسی دانشگاه تهران در مطالعات میدانی دشت قزوین، به ریاست مؤسسه باستان‌شناسی دانشگاه تهران انتخاب شد.
در دهه هفتاد همکاری چند سویه خود را با شورای برنامه‌ریزی دانشکده هنر دانشگاه شاهد و همچنین حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی و دانشگاه تربیت مدرس ادامه داد و در دهه هشتاد به همکاری با بخش واژه گزینی فرهنگستان زبان و ادب فارسی پرداخت.
همکاری با بنیاد حکمت اسلامی صدرا، مشاور عالی بنیاد سینمایی فارابی، عضو هیئت تحریریه مجله علمی و پژوهشی «مطالعات باستان‌شناسی» دانشگاه تهران، سردبیری مجله «باستان‌شناسی و مطالعات میان رشته‌ای» دانشگاه تهران و جهاد دانشگاهی، عضو هیئت امنای بنیاد ایران‌شناسی با حکم رئیس‌جمهوری از سال ۱۳۹۲، سردبیر فصلنامه «بهارستان هنر» کتابخانه مجلس شورای اسلامی، مقاله برگزیده دومین و ششمین جشنواره مطبوعات در سال‌های ۱۳۷۳ و ۱۳۷۷، ریاست پژوهشکده اندیشه و هنر اسلامی حوزه هنری در سال ۱۳۷۳ و عضویت در شورای موزه‌های دانشگاه تهران در سال ۱۳۸۴ از دیگر فعالیت‌های فرهنگی و مدیریتی او به‌شمار می‌رود. استاد از سال ۱۳۸۱ در شهرستان ساوجبلاغ ساکن شده‌است. لازم به ذکر است مراسم تکریم از خدمات علمی و فرهنگی ایشان توسط بنیاد نخبگان استان تهران در تاریخ 12 اسفند 1394 برگزار شد.
معصومه رحیم زاده (دانش‌آموخته کارشناسی ارشد باستان‌شناسی از دانشگاه تهران) همسر دکتر ملاصالحی و دکتر ودیهه ملاصالحی (عضو هیئت علمی گروه معماری دانشگاه آزاد اسلامی واحد سمنان)، خواهر او است.
از ملاصالحی دوازده عنوان کتاب و نیز مقالات متعددی به زبان‌های فارسی، انگلیسی و یونانی در نشریات معتبر داخلی و خارجی در زمینه‌های متنوع فلسفه، باستان‌شناسی، دین پژوهی، هنرهای آیینی و مسایل دیگر به چاپ رسیده‌است. نام کتاب‌ها به این شرح است:
- جلوه‌های کهن هنر آیینی (۱۳۷۷)؛ زیبایی و هنر از منظر وحیانی اسلام (۱۳۷۸)؛ درآمدی بر معرفت‌شناسی باستان‌شناسی (۱۳۸۲)؛ جستاری در فرهنگ، پدیده موزه و باستان‌شناسی (۱۳۸۴)؛ انسان، فرهنگ و سنت (۱۳۸۷)، باستان‌شناسی در بوته معرفت شناختی (۱۳۸۷)؛ باستان‌شناسی دین: با فانوس نظر در جستجوی آیین‌های گمشده (۱۳۹۰)؛ باستان‌شناسی در صافی جستارهای فلسفی (۱۳۹۴)؛ فرش ایرانی تصویری از باغ بهشت (۲۰۱۷ به زبان یونانی)؛ مجموعه مقالات بررسی باستان شناختی محوطه مانایی قلایچی بوکان با تکیه بر آجرهای لعابدار موزه ملی ایران (۱۳۹۶، با همکاری یوسف حسن‌زاده)؛ انسان تاریخی و تاریخ متعالی: تاملاتی در تاریخ‌مندی انسان (۱۳۹۷)؛ مبادی و مبانی باستان شناسی شناختی (۱۳۹۷، با همکاری وحید عسکرپور).
لائودیکه یا لائودیسه در اسطوره‌های یونان، دختر پریاموس و هکابه است.
او با هلیکانون پسر آنتنور ازدواج کرد. زمانی که آکاماس به عنوان قاصد یونانیان برای بازگرداندن هلن به تروا آمد، لائودیکه به او دل بست و از او فرزندی به دنیا آورد. در شب غارت تروا، زمین دهان گشود و او را بلعید.ویل دورانت، ۸۸۴
عاشورای شمسی روز مطابق عاشورا در تقویم هجری شمسی است که معمولاً برابر با بیستم مهرماه می‌باشد و بعضی شیعیان این روز را بزرگداشت می گرفته‌اند. این روز در گاهشماری‌های دیلمی روز چهارم نوروزماه دیلمی (برابر تیر و مرداد خورشیدی) بود که در آن برای حسین بن علی سوگواری می‌کردند.
بازماندگان ملا علی بابا مهرانی (مخلص) در روستای مهران طالقان (واقع در غرب استان البرز) حدود یک قرن و نیم است که همه ساله، آخرین جمعه تیر ماه را به مناسبت سالگرد کشته‌شدن حسین (عاشورا) سوگواری می‌کنند. آنان با سیاهپوش کردن معابر و منازل و برافراشتن پرچم‌های سیاه به عزاداری، سینه زنی، تعزیه خوانی و اطعام می‌پردازند. ملا علی بابا مهرانی فرزند شیخ لطفعلی از شعرا و ادبای عصر زندیه‌ است. او تا ۵۰ سالگی کمتر شعر می‌سروده و بیشتر تعزیه خوانی می‌کرده‌است که پس از مشاهده رویایی معنوی در سال ۱۲۸۰هجری قمری با جدیّتی بیشتر به تعزیه خوانی مشغول شده و در تعیین زمان دقیق اتفاقات محرم بر اساس گاهشماری دیلمی از این رؤیا مدد می‌گیرد. آخرین جمعه تیر ماه بر اساس گاهشماری کوه نشینان‚ شمال ایران مصادف با روز عاشورا است.دائرةالمعارف تشیع، ج۱۱، نشر شهید سعید محبی، ص۱۹، مقاله «عاشورای قدیم»، نوشته حسین عسگری.
در روزگاران گذشته که هنوز استفاده از تقویم ماههای خورشیدی رواج چندانی نداشت؛ گاهشماری دو سوی دامنه‌های البرز به ویژه طالقان به این صورت محاسبه می‌شد که هر ماه را سی روز حساب می‌کردند که به این ترتیب سال، ۳۶۰ روزه می‌شده و پنج روز باقی‌مانده از ۳۶۵روز سال خورشیدی را جزء ایام عمر خود محسوب نمی‌کردند. آن‌ها ۲۱ تا ۲۵ فروردین را با عنوان «پنجه پیتک» (خمسه مسترقه)، پنج روز آخر سال به‌شمار می‌آوردند. ماه‌های این تقویم به گویش محلی عبارتند از: اول ماه، سیا ماه، دیه ماه، ورفن ماه، نوروزماه، تن شور ماه، کرچ ماه، هری ماه، تیر ماه، مردال ماه، شریر ماه، امیر ماه. درباره۳۶۰روز بودن این تقویم که بر خلاف ماه‌های خورشیدی از نظر مطابقت ماه با فصل فرق داشت؛ گفته‌اند: «رواج دهندگان آن ۵ روز اول را جزء سال جدید به حساب نمی‌آوردند تا سایر ماه‌ها ۳۰ روزه شود. شاید نمی‌توانستند ماههای نیم سال اول را ۳۱ روزه محاسبه کنند؛ به همین دلیل وقتی ۵ روز اول سال را به سال دیلمی می‌افزاییم سال ۳۶۵ روز به دست می‌آید». نوروزماه گاهشماری‚ دیلمی برابر با ماه‌های چهارم و پنجم خورشیدی (تیر و مرداد) است که مانند ماه‌های طبری از نیمه تیر ماه آغاز می‌گردد..
بازماندگان ملاعلی بابا در طالقان بر این باورند که ۱۰ محرم سال ۶۱ هجری قمری (=عاشورا) برابر با ۲۰ مهر ۵۹ خورشیدی و مصادف با چهارم نوروز ماه گاهشماری دیلمی بوده‌است. از نسخه خطی «تشبیه المصائب» ملاعلی بابامهرانی چنین بر می‌آید که دوستداران حسین در روستای مهران طالقان علاوه بر ایام محرم در روز چهارم نوروز ماه به عنوان «عاشورای قدیم» سوگواری می‌کردند که به تدریج به روز هفتم و بعدها به روز هجدهم و هم‌اکنون به آخرین جمعه تیر ماه (نیمه دوم نوروز ماه دیلمی) انتقال یافته‌است. برخی از اهالی روستای مهران بر این نظرند که مرحوم مخلص با استفاده از علم نجوم روزگار خویش و مکاتبه با «مرحوم شیخ جعفر مازندرانی»، تاریخ عاشورای سال ۶۱ هجری قمری را با تاریخ فرس قدیم مطابقت داده و آغازگر آیین عاشورای قدیم در منطقه طالقان بوده‌است..
عاشورای شمسی سال ۶۱ هجری قمری طبق بعضی محاسبات نجومی با توجه به گاه‌شماری هجری قمری هلالی با سه‌شنبه، ۲۰ مهر ۵۹ هجری خورشیدی (۹ اکتبر ۶۸۰ میلادی) برابر دانسته می‌شود.
اما براساس محاسبات جدولی گاه‌شماری هجری قمری قراردادی این روز با چهارشنبه، ۲۱ مهرماه خورشیدی (۱۰ اکتبر میلادی) همان سال تطبیق داده می‌شود.تبدیل تاریخ هجری قمری به جلالی
لالوداموس (Laodamas) در اسطوره‌های یونان، پادشاه تب است.
علیه اپیگون‌ها جنگید و آیگیالئوس را کشت. به روایتی خود نیز به دست آلکمئون کشته شد.
ماجرای دریفوس یک رسوایی سیاسی بود که جمهوری سوم فرانسه را از سال ۱۸۹۴ تا پایان ماجرا در سال ۱۹۰۶ درگیر خود کرد. این ماجرا در طول سالیان تبدیل به نمادی از بی‌عدالتی مدرن در جهان فرانسه‌زبان شده و همچنان یکی از برجسته‌ترین نمونه‌های اشتباه قضائی و یهودستیزی به حساب می‌آید. مطبوعات و افکار عمومی تاثیر و نقش بسیار مهمی در این ماجرا داشتند.
ماجرا زمانی آغاز شد که سروان آلفرد دریفوس در دسامبر ۱۸۹۴ به خیانت متهم گردید. دریفوس یک افسر یهودی‌تبار ۳۵ سالهٔ اهل آلزاس در توپخانهٔ ارتش فرانسه بود و او را به نادرستی متهم کرده بودند که اسرار ارتش فرانسه را در اختیار سفارت آلمان در پاریس گذاشته و مرتکب خیانت شده است. مجازاتی که برای او تعیین کردند حبس ابد در جزیرهٔ شیطان واقع در گویان فرانسه بودJean-Denis Bredin, L'Affaire, Fayard, Paris, 1993 (1re édition 1981) (ISBN 2-260-00346-X) و او نزدیک به ۵ سال از مجازات خود را در این جزیره تحمل کرد.
در سال ۱۸۹۶ شواهدی به دست آمد (عمدتاً از طریق تحقیقی که ماریه ژرژ پیکوارت، رئیس واحد ضدجاسوسی، انجام داده بود) که نشان می‌داد دریفوس بی‌گناه است و مقصر واقعی یک سرگرد ارتش فرانسه به نام "فردینان والزین استرازی" بوده است. مقامات عالی‌رتبهٔ ارتش فرانسه جلوی انتشار این شواهد جدید را گرفتند و یک دادگاه نظامی که تنها دو روز طول کشید، بدون ذکر نام استرازی را تبرئه کرد. ارتش فرانسه، بر اساس یک سری اسناد جعلی، اتهامات جدیدی علیه دریفوس مطرح کرد. به دنبال این وقایع، نامهٔ سرگشادهٔ مشهور امیل زولا با عنوان من متهم می‌کنم...! در روزنامهٔ "L'Aurore" منتشر شد که جنبشی در حمایت از دریفوس به راه انداخت و دولت را تحت فشار گذاشت تا پروندهٔ او را بازگشایی کند.
در سال ۱۸۹۹، دریفوس را برای محاکمهٔ مجدد به فرانسه بازگرداندند. رسوایی سیاسی و قضائی بزرگی که در پی این اتفاق روی داد، جامعهٔ فرانسه را دو پاره کرد: کسانی که حامی دریفوس بودند (و اکنون "Dreyfusards" خوانده می‌شوند) مانند سارا برنارد، آناتول فرانس، شارل پگی، آنری پوانکاره و ژرژ کلمانسو؛ و کسانی که او را محکوم می‌کردند (و اکنون "anti-Dreyfusards" خوانده می‌شوند) مانند ادوار درومون که مدیر و ناشر روزنامهٔ یهودستیز "La Libre Parole" بود. در محاکمهٔ مجدد، دریفوس را باز هم مجرم شناختند و به ۱۰ سال حبس محکوم کردند اما دریفوس مورد عفو قرار گرفت و آزاد شد. در سال ۱۹۰۶، دریفوس را از اتهامات پیشین تبرئه و با درجهٔ سرگرد در ارتش فرانسه منصوب کردند. او در کل دوران جنگ جهانی اول در ارتش فرانسه بود و خدمت خود را با درجهٔ سرهنگ دوم در نیروی زمینی فرانسه به پایان رساند. دریفوس در سال ۱۹۳۵ درگذشت.
ماجرای دریفوس از سال ۱۸۹۴ تا ۱۹۰۶، جامعهٔ فرانسه را به گروه‌های مختلف تقسیم کرد از جمله مدافعان جمهوری، حامیان دریفوس که مخالف کلیسا و طرفدار ارتش بودند، و مخالفان دریفوس که عمدتاً کاتولیک بودند. این رخداد، عرصهٔ سیاسی فرانسه را به تلخی کشاند و موجب رادیکال شدن فضا شد.
در سال ۱۸۹۳ بود که اداره آمار و اطلاعات ارتش فرانسه پی برد که شوارتسکین، وابسته نظامی سفارت آلمان در پاریس، با افسری فرانسوی ارتباط دارد و اطلاعاتی از مراکز حساس نظامی و تسلیحاتی ارتش، بین آن‌ها تبادل شده‌است. از این فرد که با نام مستعار «دی» فعالیت داشت، نمونه‌هایی به عنوان دست خطی که اطلاعات را در اختیار قرار داده به دست سرهنگ هانری از بخش آمار و اطلاعات ارتش افتاد.
پس از آن از تمامی افسران مشغول به خدمت در مراکز حساس و ستادهای فرماندهی آزمایش خط انجام گرفت و دستخط دریفوس را با «دی» مطابق تشخیص دادند.
دریفوس از خانواده‌ای مرفه و فرزند یک تاجر یهودی بود که به سال ۱۸۷۰ در پی اشغال آلزاس و لورن توسط آلمان برای حفظ تابعیت فرانسوی آنجا را ترک کرده بود. آلفرد در ۱۳ اکتبر ۱۸۹۴ به وزارت جنگ احضار شده و متهم به جاسوسی شد. دریفوس اتهام را رد کرد، اما با آزمایش دوباره دستخط شک مقامات به او بیشتر شد.
همزمان با این، روزنامه‌ای ضدیهودی در مقاله‌ای با عنوان «خیانت بزرگ»، دریفوس را به خیانت متهم و خواستار مجازات شدید وی شد. پس از آن بود که فشارها بر دریفوس افزایش یافت؛ و فعالیت مطبوعات در رابطه با این موضوع شدت گرفت و حتی یهودیان مسئول شکست ۱۸۷۰ از آلمان معرفی شدند که تأثیر زیادی در جامعه داشتند.
در جریان دادگاه، آلفونس برتیلون، رئیس اداره جرم‌شناسی پلیس پاریس، به عنوان «کارشناس خط» علیه آلفرد دریفوس شهادت داد.The Long Collusion of Photography and Crime , "The New Yorker"Man who invented the mug shot: The ground-breaking work of Alphonse Bertillon, "The Independent"
در ۲۲ سپتامبر ۱۸۹۴ دادگاه نظامی وی را به خلع درجه، حبس، تبعید ابد و محرومیت دائمی از حقوق اجتماعی محکوم کرد؛ و در روز ۵ ژانویه طی مراسمی تحقیرآمیز از وی خلع درجه شد. دریفوس به جزیره گویان که به جزیره شیطان لقب گرفته بود تبعید و در آنجا زندانی شد.
چهار سال از تبعید و حبس وی گذشت. امیل زولا در روز ۱۳ ژانویه در مقاله‌ای با عنوان «من متهم می‌کنم» در نشریه اُورُوِر (Aurore) (سپیده دم) که نامه‌ای سرگشاده به رئیس‌جمهور وقت فرانسه فلیکس فوره بود، به اعتراض برآمد. این رخداد باعث تخفیف مجازات دریفوس به ده سال ترک وطن انجامید.
اما پس از آن باز هم زولا و برخی دیگر به اعتراضات خود ادامه دادند تا در سال ۱۸۹۹ به دستور رئیس‌جمهور وقت فرانسه، دریفوس آزاد شد. اما آزادی وی در حکم بی‌گناهی‌اش نبود. در سال ۱۹۰۲ و هم‌زمان با پیروزی حزب چپ فرانسه بود که پس از کش و قوس، و درخواست تجدیدنظر از طرف وکیل دریفوس، در ۱۲ ژوئیه ۱۹۰۶ وی از تمامی اتهامات تبرئه شد.روژه مارتن دوگار نویسنده فرانسوی در رمان «ژان باروا» شرح مفصلی از ماجرا ارائه می‌دهد.
[مارسل پروست] هم در سرتاسر کتابش «[در جستجوی زمان از دست رفته]» بارها و بارها از این محاکمه جنجالی سخن به میان می‌آورد
آلفرد دریفوسمدخل دریفوس ، لغت‌نامه دهخدا افسر ستاد توپخانه در ارتش فرانسه بود که به خیانت به کشورش محکوم شده بود. وی که یهودی‌تبار بود، به جرم «خیانت به جمهوری فرانسه» از طریق «جاسوسی برای آلمان» به محاکمه کشانده شده بود. وی در دادگاه نظامی جنجالی در سال ۱۸۹۴ میلادی، محکوم به خلع درجه و تبعید ابدی به جزیره شیطان در ناحیه گویان در شمال شرقی آمریکای جنوبی شد. پس از حدود پنج سال و کشف اسناد و مدارک جدیدی که دریفوس را بی‌گناه نشان می‌داد، بحث‌های سیاسی در مورد محاکمه او بالا گرفت.مرز فرزانگی در سیاست ، نوشته سعید حجاریان در روزآنلاین
تئودور هرتسل، روزنامه‌نگار و فعال سیاسی یهودی که جلسات دادگاه آلفرد دریفوس را برای نشریه اتریشی نویه فرایه پرسه (Neue freie Press) گزارش می‌کرد، در پی ماجراهای دادگاه و مشاهده احساسات یهودستیزانه در در میان افراد جامعه، متقاعد شد که یهودیان نیازمند داشتن کشوری مستقل برای خود هستند و از این روی کتابی را با عنوان «کشور یهود» نوشت و برای رسیدن به این هدف جنبش صهیونیسم را تأسیس کرد.
ماجرای دریفوس، رویدادی است که طی آن آلفرد دریفوس در دادگاه به اتهام خیانت به حبس محکوم گشت. پس از حدود پنج سال، بی‌گناهی وی روشن گشت. امیل زولا، به حمایت از وی در اعتراض به عمل دادگاه به یک سال حبس محکوم شد. پس از آن سیصد تن از نویسندگان و اندیشمندان طی نامه‌ای در اعتراض به این حکم برخاستند که به اعلامیه روشنفکران مشهور شد.
هادی نجم‌آبادی (۱۲۵۰–۱۳۲۰ قمری) از روحانیان بلندآوازه عصر ناصری و مظفری است.
هادی نجم‌آبادی، یکی از مجتهدان مشهور تهران در دوران پادشاهی ناصرالدین شاه و مظفرالدین شاه قاجار بوده‌است. وی را باید یکی از تأثیرگذاران مهم تاریخ معاصر ایران دانست که هم در زمینه فکر تجدد خواهی و هم در مسائل سیاسی ایران، اثر آفرین بوده‌است. افکار و اندیشه‌های شیخ را در کتاب تحریر العقلاء می‌توان جست. وی را نزدیکترین روحانی‌های ساکن ایران به سیدجمال الدین دانسته‌اند. نامه‌هایی که یاران سید جمال الدین، همچون میرزا آقاخان کرمانی و شیخ احمد روحی، برای شیخ هادی نجم‌آبادی می‌فرستادند، گاه از چنان حساسیتی برخوردار بود که در صورت کشف، کشته شدن نامه‌رسان را در پی داشت.
در اثبات شهامت سیاسی او همین بس که منزلش مأمن بزرگانی مانند میرزا حسن خان رشدیه (بنیانگذار مدارس نوین در ایران) و میرزا رضا کرمانی بود. طبق اسنادی غیرقابل انکار، او با سیدجمال الدین اسدآبادی، مرتبط بوده‌است و همچنین در جریان انقلاب‌های جهانی قرار داشت و اخبار و اطلاعات این وقایع چه از طریق روزنامه‌های پارسی زبانان چاپ خارج از کشور و چه به وسیله دوستان و رفقای فرنگ رفته به وی می‌رسید.‌
نجم‌آبادی یکی از مجتهدان نامدار در سالیان پیش از مشروطیت بود که نقش مثبتی در آگاه کردن مردم در گرایش به افکار و اندیشه‌های نو و در نهایت پیدایش مشروطه خواهی داشته‌است. البته او تنها کسی بود که پس از اعدام میرزا رضا کرمانی برای او مجلس یادبود گرفت.
نجم‌آبادی از جمله اعضای نخستین فراموشخانه ایجاد شده در ایران بود.‌
تورج امینی، شیخ هادی نجم‌آبادی را بابی مذهب می‌داند و برای اثبات دیدگاه خود به تنها اثر او (کتاب تحریر العقلا) استناد می‌کنند.سایت گفتمان، مقاله «حاج شیخ هادی نجم‌آبادی»، نوشته تورج امینی. ولی به اعتقاد مرکز اسناد انقلاب اسلامی بخش بزرگی از کتاب تحریر العقلاء به رد بابیگری اختصاص دارد. اکبر ثبوت (پژوهشگر تاریخ) طی مقاله‌ای با عنوان «بهایی گری علیه مشروطه خواهی» به ادّعاهای سید مقداد نبوی رضوی نویسنده کتاب تاریخ مکتوم و تورج امینی مبنی بر گرایش شیخ هادی به بابیت، پاسخ داده‌است. مباحثی همانند پیوندهای بهاییان با محمّد علی شاه قاجار، هم آوایی بهاییان و مشروعه خواهان در تحلیل جنبش مشروطه، سخنان نجم‌آبادی در تخطئه باب و بابیان، تضاد گفته‌های باب و بابیان با معتقدات نجم‌آبادی به ویژه در زمینه خداشناسی و توحید از عناوین این پاسخ است.اکبر ثبوت، «بهایی گری علیه مشروطه خواهی»، مجله مهرنامه، ش 39، بهمن 1393، صص 194 - 197.
تورج اتابکی نجم‌آبادی را مجتهدی با گرایش بابی می‌داند که تلاشش برای عرضهٔ مفاهیم غربی حقوق، آزادی‌ها و ترقی فردی، و پیشرفت فناورانه غرب در برابر افول ایران برای مخاطب ایرانی بر سکوتش در خصوص گرایش بابیش افزود. تأکید بر هویت ناب اسلامی و اعتقاد به آموزه‌های اجتماعی قرآن به عنوان بنیان‌های اصلاحگری اصیل اسلامی او این سکوت را تشدید کرد.‌