moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
ارمنی‌های کانادا () به شهروندان و دارندگان اقامت دائم کانادا با پس زمینه قومی ارمنی گفته می‌شود. طبق سرشماری سال ۲۰۱۶ کانادا، تعداد آنها حدود ۶۴۰۰۰ نفر است، در حالی که برآوردهای مستقل ادعا می‌کنند حدود ۸۰٬۰۰۰ کانادایی با تبار ارمنی هستند که بالاترین تخمین‌ها به ۱۰۰٬۰۰۰ نفر می‌رسد. گرچه به‌طور قابل توجهی کوچکتر از جامعه ارمنی‌های آمریکا است، اما شکل‌گیری هر دو مرحله مشابهی را آغاز کردند که از اواخر قرن نوزدهم شروع شد و در قرن بیستم و بعد از آن به تدریج گسترش یافت. اکثر ارمنی‌های کانادا از فرزندان بازماندگان نسل‌کشی ارامنه از خاورمیانه (سوریه، لبنان، مصر) هستند که کمتر از ۷٪ درصد از کل ارامنه کانادا در ارمنستان متولد شده‌اند. امروزه بیشتر ارمنی‌های کانادا در مونترال بزرگ و تورنتو بزرگ زندگی می‌کنند، جایی که کلیساها، مدارس و مراکز اجتماعی را تأسیس کرده‌اند.
اولین گروه از ارمنی‌ها در دهه ۱۸۸۰ به کانادا مهاجرت کردند. اولین ارمنی که در کانادا ساکن شد شخصی به نام گارابد نرگاریان بود که در سال ۱۸۸۷ به پورت هوپ، انتاریو آمد. در سال ۱۸۹۲ تعداد ۳۷ نفر و در سال ۱۸۹۵ تعداد ۱۰۰ نفر ارمنی در کانادا مستقر شدند. اولین مهاجران ارمنی به کانادا اکثراً مردانی بودند که به دنبال کار بودند. پس از کشتار حمیدیه در میانه دهه ۱۸۹۰ خانواده‌های ارمنی از امپراتوری عثمانی در کانادا مستقر شدند. قبل از نسل‌کشی ارامنه در سال ۱۹۱۵ حدود ۱٬۸۰۰ ارمنی قبلاً در کانادا زندگی می‌کردند. آنها اکثراً از استان‌های ارمنستان امپراتوری عثمانی بودند و معمولاً در مناطق شهری صنعتی زندگی می‌کردند. هجوم ارامنه به کانادا در دوران پس از جنگ جهانی اول محدود بود زیرا ارمنی‌ها به عنوان آسیایی طبقه‌بندی می‌شدند.با این وجود، حدود ۱٬۵۰۰ نفر از بازماندگان نسل‌کشی (عمدتاً زنان و کودکان) به عنوان پناهنده به کانادا آمدند. در سال‌های ۱۹۲۳ تا ۱۹۲۴ حدود ۱۰۰ یتیم ارمنی ۸ تا ۱۲ ساله، که بعداً به نام پسران جورج‌تاون معروف شدند، توسط صندوق امداد ارامنه کانادا از کورفو، یونان به جورج‌تاون، انتاریو به کانادا آورده شدند. این اولین اقدام بشردوستانه کانادا در مقیاس بین‌المللی بود که آزمایش نوبل نام گرفت. خانه مزرعه جورج‌تاون (در حال حاضر مرکز جامعه سدارویل) در سال ۲۰۱۰ به عنوان مکان تاریخی و حفاظت‌شده شهرداری تعیین شد.
به‌طور کلی، بین سال‌های ۱۹۰۰ تا ۱۹۳۰ حدود ۳٬۱۰۰ ارمنی وارد کانادا شدند که ۷۵٪ در انتاریو و ۲۰٪ در کبک مستقر شدند. در همان زمان، مهاجرت به ایالات متحده وجود داشت. بین سال‌های ۱۸۹۹ و ۱۹۱۷ تعداد ارمنیانی که از کانادا وارد ایالات متحده شده‌اند ۱٬۵۷۷ نفر بود.بین سال‌های ۱۹۳۱ و ۱۹۴۹ فقط ۷۴ ارمنی به کانادا مهاجرت کردند. در دهه ۱۹۴۰ جامعه هنوز بیش از ۴۰۰۰ نفر نبود.دو مرکز اولیه جامعه ارامنه در برنتفورد و سنت کاترینز، انتاریو بود که در دهه ۱۹۲۰ هر یک ۵۰۰ ارمنی داشت. اولین کلیسای ارامنه در سال ۱۹۳۰ در سنت کاترینز تأسیس شد و به مرکز ارامنه در کانادا تبدیل شد.https://en.m.wikipedia.org/wiki/Armenian_Canadians#CITEREFOuzounian2003
قوانین مهاجرت در دوران پس از جنگ جهانی دوم سست شد. با تلاش‌های کنگره ارامنه کانادا هزاران نفر از ارامنه اجازه ورود پیدا کردند. در دهه ۱۹۶۰ حدود ۵۰۰۰ ارمنی در کانادا ساکن شدند و تا دهه ۱۹۷۰ جامعه ارمنی کانادا ۳۰٬۰۰۰ نفر را در خود جای می‌داد. بیشتر ارامنه از خاورمیانه (سوریه، لبنان، مصر، ترکیه) و یونان آمدند. مهاجران از ارمنستان شوروی نیز به‌طور فزاینده‌ای به کانادا نقل مکان می‌کردند. مقاله دائرةالمعارف ارمنستان شوروی دربارهٔ ارامنه (۱۹۸۰) توسط سورن یرمیان حدود ۵۰٬۰۰۰ ارمنی در کانادا را تخمین زد. همین تعداد را هراگ وارتانیان داده بود که در سال ۲۰۰۰ برای مجله اتحادیه خیرخواهان عمومی ارمنی می‌نوشت.
در دهه ۲۰۱۰ هزاران خانواده ارمنی سوریه که از جنگ در آنجا گریخته بودند در کانادا ساکن شدند. تا دسامبر ۲۰۱۵ مرکز جامعه ارامنه، یک آژانس حمایت مالی توسط دولت و ارامنه کانادا به‌صورت جداگانه حدود ۲٬۵۰۰ ارمنی سوریه را حمایت مالی کردند. اسقف‌های کلیسای ارمنی کانادا تا سال ۲۰۱۶ حدود ۱۰۰۰ پناهجوی ارمنی سوری را حمایت مالی کردند.
بی‌ای‌ای فصل ۴۷–۱۹۴۶ تنها فصل حضور تیم دیترویت فالکونز در انجمن بسکتبال آمریکا (بی‌ای‌ای/ان‌بی‌ای) می‌باشد. فالکونز با ثبت رکورد ۲۰–۴۰ فصل عادی را به پایان رساند و نتوانست به بازی‌های حذفی راه پیدا کند و پس از پایان فصل نیز منحل شد.1946-47 Detroit Falcons
رادن صالح، نقاش اندونزیایی در سدهٔ ۱۹ میلادی بود. او یکی از نقاشان مهم اندونزی به‌شمار می‌آید.
خیاط سلطنتی فیلمی در ژانر تاریخی و درام به کارگردانی لی وون سوک محصول سال ۲۰۱۴ کره جنوبی با بازی هان سوک-کیو، گو سو، پارک شین-هه و یو یون-سوک است.
دید نجومی (به انگلیسی: Astronomical Seeing) به میزانی تاری اجرام نجومی یا به میزانی که آن‌ها به اصطلاح چشمک می‌زنند (مانند ستاره‌ها) اشاره دارد. این تاری و دید ایجاد شده به دلیل آشفتگی جو زمین است که منجر به تغییرات در شاخص ضریب شکست نور می‌شود. وضعیت دید نجومی در یک شب و در یک موقعیت مشخص، نشان می‌دهد که تا چه میزان اتمسفر زمین تصاویر اجرام آسمانی مشاهده شده توسط تلسکوپ را تغییر می‌دهد یا به اصطلاح آشفته می‌کند. هوا یک محیط آشفته‌است و منجر می‌شود تا نور از جرم آسمانی تا رسیدن به تلکسوپ بارها و بارها بشکند و تغییر مسیر و زاویه بدهد.
رایج‌ترین روش اندازه‌گیری دید نجومی، توسط کمیت «پهنا در نصف مقدار بیشینه» (FWHM) ی شدت نور در طول صفحهٔ دید (تابع گسترش نقطه برای تصویربرداری در مسیر جو) است. اگر در یک بازه زمانی طولانی از یک ستاره تصویربرداری کنیم، تصویر این ستاره را به صورت یک گلولهٔ رقصان می‌بینیم. به این معنا که نور ستاره همواره در یک محدودهٔ دایره در حال خاموش و روشن شدن دیده می‌شود. به این محدودهٔ در حال تغییر صفحه دید می‌گویند. قطر صفحهٔ دید بهترین رزولوشن زاویه ای است که می‌تواند به وسیله یک تلسکوپ نوری در یک نوردهی طولانی به دست بیاید. قطر صفحه دید با توجه به وضعیت دید در زمان رصد مشخص می‌شود. یک دید خوب در یک وضعیت هوایی ثابت و با تاری کمتر حاصل می‌شود. در بهترین شرایط، قطر صفحه دید چیزی در حدود ۰٫۴ آرک-ثانیه است که در مناطق مرتفع یا بعضی روستاهای کوچک مانند مونوکی و لوپالما محقق می‌شود.
دیدی نجومی یکی از بزرگترین مشکلات اخترشناسی زمین محور است. درحالی که تلسکوپ‌های بزرگ به صورت تئوری رزولوشنی در حد میلی آرک-ثانیه دارند، تصویر حقیقی به میانگین صفحه دید در طول رصد بستگی دارد. این به این معناست که ممکن است میان تئوری و عمل به اندازه ۱۰۰ برابر اختلاف وجود داشته باشد.
گادس بانی نام فیلم مستندی است که در سال ۱۹۹۴ به کارگردانی نیک بوگاس ساخته شد.
این فیلم در مورد زندگی یک زن‌پوش به اسم ساندی کریسپ است که با نام هنری گادس بانی فعالیت می‌کرد.
تمرکز فیلم بر روی تغییر جنسیت او به یک زن و همچنین مبارزه‌اش با معلولیتی است که در کودکی بر اثر بیماری فلج اطفال رخ داده بود.
بلغارهای کانادا () به شهروندان و دارندگان اقامت دائم کانادا با پس زمینه قومی بلغاری گفته می‌شود.
مهاجرت گسترده بلغارها به کانادا از اواخر دهه ۱۸۹۰ و اوایل قرن ۲۰ آغاز شد. بلغارها در درجه اول در شهرهای صنعتی کانادا، عمدتاً تورنتو، انتاریو، که مرکز اصلی مهاجرت بلغارها به آمریکای شمالی بود، ساکن شدند. بین سالهای ۱۹۰۰ و ۱۹۴۴، ۱۹٬۹۵۵ نفر از بلغارستان در کانادا ساکن شدند. با این حال، این تعداد مهاجرت گسترده بلغارها از امپراتوری عثمانی و بعداً مقدونیه، دوبروجا، تراکیه جنوبی، مناطق غربی و بیسارابیا که تحت حاکمیت صربستان و یونان بود و عمده مهاجرت بلغارها به کانادا بود، شامل می‌شد.Magocsi, p. 287. بیشترین موج مهاجرت از پادشاهی بلغارستان به کانادا در سال ۱۹۱۲ بود که ۶٬۳۸۸ نفر به آن کشور وارد شدند. موج قابل توجه دیگر در سال ۱۹۱۴ بود، متشکل از ۴٬۵۱۲ نفر و همین‌طور از سال ۱۹۰۷ تا ۱۹۰۹، که تعداد آن‌ها ۲٬۵۲۹ نفر بود.Колев, pp. 294–295.
در سرشماری سال ۱۹۲۱ کانادا ۱٬۷۶۵ نفر که بلغاری معرفی شده‌اند ثبت شده‌است. از این تعداد، ۱٬۳۷۸ نفر در انتاریو زندگی می‌کردند. در سال ۱۹۳۱، بلغاری‌های خودشناسی ۳٬۱۶۰ نفر بودند (در انتاریو ۲٬۴۱۵ نفر)، درحالی که در سال ۱۹۴۱ تعداد آن‌ها ۳٬۲۶۰ نفر بود (در انتاریو ۲٬۵۵۳ نفر).Колев, p. 296. با این حال، برآوردهای دیگر، ۱۰ هزار بلغاری در کانادا را تا سال ۱۹۱۳ ذکر کرده‌اند که از این تعداد ۴۰۰۰ نفر فقط در تورنتو و ۲۰ هزار نفر بلغاری در کانادا تا سال ۱۹۳۹ هستند.Magocsi, p. 289. جمعیت بلغارها در تورنتو بیشتر متشکل از مهاجران از مقدونیه و به ویژه از منطقه کوستور (کاستوریا) بود. بر اساس سوابق دیپلماتیک و کلیسایی بلغارها در سال ۱۹۳۶، بلغارها فقط در تورنتو ۳٬۵۰۰ نفر بودند، درحالی که تخمین‌های دیگر حاکی از ۵۰۰۰ نفر است.Колев, pp. 297–299.
جامعه بلغاری در کانادا ارتباط عمیقی با مقدونی‌های کانادا دارد. تا قبل از جنگ جهانی دوم، بیشتر افرادی که امروزه خود را مقدونی‌های کانادا معرفی می‌کنند، ادعای هویت قومی بلغاری را داشتند و به عنوان بخشی از گروه قومی بلغاری ثبت شده بودند.Magocsi, p. 289. در دهه ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، جامعه بلغارها در کانادا تعداد بیشتری از آن‌ها در پایتخت یعنی اتاوا، انتاریو، ونکوور، بریتیش کلمبیا و مونترال، کبک مستقر شدند.Magocsi, p. 290.
ارمنی‌های بریتانیا به شهروندان و دارندگان اقامت دائم بریتانیا با پس زمینه قومی ارمنی گفته می‌شود. از قرن هجدهم میلادی مهاجرت پراکنده‌ای از ارمنستان به بریتانیا صورت گرفته‌است که بیشترین هجوم پس از جنگ جهانی دوم بوده‌است. بیشتر آنها در شهرهای بزرگ لندن و منچستر مستقر هستند. در سرشماری ۲۰۰۱ بریتانیا ۵۸۹ نفر متولد ارمنستان که در بریتانیا زندگی می‌کنند ثبت شده‌اند،https://web.archive.org/web/20050511105416/http://www.oecd.org/dataoecd/18/23/34792376.xls و در سال ۲۰۱۳، اداره آمار ملی تخمین زده‌است که ۱٬۲۳۵ نفر از ساکنین بریتانیا در ارمنستان به‌دنیا آمده‌اند و تعداد اتباع ارمنستان ۱٬۷۲۰ نفر است،http://www.ons.gov.uk/ons/about-ons/business-transparency/freedom-of-information/what-can-i-request/published-ad-hoc-data/labour/april-2014/nationality-and-country-of-birth-by-age--sex-and-qualifications-jan---dec-2013.xls هرچند که توسط کنفرانس دیاسپورای ارمنی تخمین زده شده‌است که حداکثر ۱۸۰۰۰ ارمنی وجود دارد از جمله کسانی که متولد بریتانیا و از تبار ارمنی هستند و در بریتانیا زندگی می‌کنند.https://web.archive.org/web/20080327062045/http://www.armeniadiaspora.com/followup/population.html
آنتونیا گرانسدن (استاد دانشگاه ناتینگهام) در مورد بازدید از صومعه سنت آلبنز در سال ۱۲۲۸ از اسقف اعظم ارمنستان و در سال ۱۲۵۲ از گروه ارامنه می‌نویسد.Antonia Gransden. Historical Writing in England: c. 500 to c. 1307. — Routledge, 1996. — P. 318. "Matthew had excellent means of obtaining information. St Albans was within twenty miles of London, and had close connections, through its cells at Tynemouth, Belvoir, Binham and Wymondham, with the north, the midlands and East Anglia. Its guest-house served as a hotel for visitors from all over England and from abroad (in 1228 an Armenian archbishop, and in 1252 a group of Armenians, stayed in the abbey25). Henry III visited the abbey at least nine times before 1259." اولین جامعه ارامنه در بریتانیا در قرن نوزدهم در منچستر شکل گرفت. تعدادی از تجار نساجی، تولیدکنندگان کوچک و خرده‌فروشان، در سال ۱۸۷۰ اولین کلیسای ارمنی در بریتانیا (کلیسای مقدس ترینیتی واقع در منچستر) را افتتاح کردند.http://www.timesonline.co.uk/tol/comment/faith/article458049.ece در سال ۱۸۹۶ حدود ۵۰۰ ارمنی در لندن زندگی می‌کردند.
کلیسای ارتدوکس یونانی سنت مری تهران در تهران واقع شده‌است. این کلیسا در سال ۱۹۵۱ برای خدمت به جامعه یونانی آن موقع تأسیس شد که در دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، قبل از انقلاب اسلامی، ۳۰۰۰ نفر بودند. این کلیسا هنگام تأسیس در تقاطع خیابانهای روزولت و تخت جمشید واقع می‌شد. این خیابانها پس از انقلاب اسلامی به ترتیب به طالقانی و مفتح تغییر نام یافتند.
رؤیایی برای یک بی‌خوابی فیلمی محصول سال ۱۹۹۸ و به کارگردانی تیفانی دیبارتلو است. در این فیلم بازیگرانی همچون آیونی اسکای، جنیفر آنیستون، مکنزی آستین، مایکل لندز، رابرت کلکر و سیمور کاسل ایفای نقش کرده‌اند.
ϟϟ در خاک دشمن رژه می‌رود (به آلمانی: "ϟϟ marschiert in feindesland) همچنین به عنوان سرود شیطان"' (به آلمانی: Teufelslied) این یک مارش راهپیمایی رایش سوم بود که توسط وافن اس اس استفاده شد. این ترانه شامل عناصر قهرمانی، وفاداری، ضد کمونیسم و میهن‌پرستی است که در ریتمی از موسیقی معمولی آلمان ارائه می‌شود.
به دلیل روند جنگ، این آهنگ چندین بار اصلاح شد. در اصل، این شعر به سواحل رود ولگا در روسیه و بعداً به حاشیه رودخانه اودر در مرز بین آلمان و لهستان اشاره داشت، جایی که در سال ۱۹۴۵ درگیری‌های شدیدی در آنجا رخ داد.
همچنین یک نسخه نروژی از این ترانه به نام "På Vikingtog" وجود داشت که توسط اعضای بخش لشکر پنجم پانزر خوانده شده بود. یک نسخه ترجمه شده و اصلاح شده توسط اعضای لشکر ۲۰ گرانادیر ϟϟ وافن اس اس (شماره ۱ استونی) با عنوان "Laul Pataljon Narwa" ("آواز گردان ناروا") خوانده شد. همان آهنگ با شعرهای مختلف نیز آهنگ راهپیمایی لشکر Grenadier 19 Waffen ϟϟ (2 لتونی) بود.
و همچنین چتربازان آلمانی گونه ای از این ترانه را داشتند، میهن دوستانه تر و واضح تر که کمتر اشاره به نازیسم داشت. در همان زمان سابقه ای برای همان آهنگ وجود دارد، راهپیمایی رژه لژیون کندور (به آلمانی: Parademarsch der Legion Condor)، با همان موسیقی اما متن متفاوت.
پس از جنگ جهانی دوم، نسخه‌های مختلفی از این آهنگ وجود داشت، نسخه ای با متن کمی متفاوت و ترجمه شده، این آهنگ نیز به لژیون خارجی فرانسه راه یافت و امروز نیز با عنوان "La Legion marche" خوانده می‌شود. در برزیل این آهنگ توسط نیروی هوایی برزیل ترجمه، اصلاح و استفاده شده‌است، و همچنین توسط ارتش ایتالیا ترجمه، اصلاح و استفاده می‌شود. تا آنجا که شرکت چهارم ارتش شیلی از نسخه ای اصلاح شده اما با همان مبنا، با لحنی میهن پرستانه و افتخار از پیروزی‌های کشور استفاده کرد.
دمارکیس «دی» باست (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال بلغاری‌تبار اهل ایالات متحده آمریکا است. او همچنین نماینده بین‌المللی تیم ملی بسکتبال بلغارستان است. او برای تیم بسکتبال دانشگاه ایالتی می‌سی‌سی‌پی بازی کرده‌است.
پری الیس (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال حرفه‌ای اهل ایالات متحده آمریکا است.
مُرغاب می‌تواند در موارد زیر بکار رود:
پل استول (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال حرفه‌ای مکزیکی اهل ایالات متحده آمریکا است.
جی. آر. گیدنز (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. او در ابتدا برای تیم دانشگاه کانزاس بازی می‌کرد.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به مین رد کلاوز، بوستون سلتیکس، و نیویورک نیکس اشاره کرد.
جمال جونز (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال حرفه‌ای اهل ایالات متحده آمریکا است.
آنتونی هیکی (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال حرفه‌ای اهل ایالات متحده آمریکا است.
جیلن رز (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به تورنتو رپترز، فینیکس سانز، شیکاگو بولز، ایندیانا پیسرز، نیویورک نیکس، و دنور ناگتس اشاره کرد.
الکس پوئیترس (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است.
مارکل استارکس (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال حرفه‌ای اهل ایالات متحده آمریکا است. او برای تیم دانشگاه جرج‌تاون بازی کرده‌است.
واکنش‌ها و گفته‌های انتقادی و سیاسیِ محمّدرضا شجریان موضوع بحث و مطالعه بوده است. او به سیاست‌های حکومت‌های ایران و نقض حقوق هنرمندان در جمهوری اسلامی ایران معترض بوده است.
شجریان در همراهی با معترضانِ سالِ ۱۳۸۸ تصنیفِ «زبان آتش» («تفنگت را زمین بگذار») را خواند. وی، با اینکه می‌گفت سیاسی نیست، آثارش ناخودآگاه با سیاست گره خورده‌است.
به دلیل موضع‌گیری‌های سیاسی شجریان، در روزنامه کیهان به وی اتهاماتی، از جمله، مهره اجنبی و همکاری با دشمن، زده شد؛ با این حال، پرونده شکایت شجریان، پس از یک دهه معطل ماندن در قوه قضاییه، بی‌نتیجه، بسته شد.
او پیش‌تر نیز گفته بود که به دلیل تهدید شدن از سوی یکی از آیت‌الله‌ها به مصادره دارایی‌هایش ناگزیر شده بود که دارایی‌ها، از جمله، نوارهای آوازش را تا سه بار، جابه‌جا کند.
وی همچنین آواز «شهر یاران بود و خاک مهربانان این دیار، مهربانی کی سر آمد شهریاران چه شد؟! (آلبوم بیداد همایون)» را در اعتراض به بیداد و وضعیت سیاسی چند سال نخست انقلاب (۵۷) خوانده بود.
آلبوم سیاسی دیگر وی یعنی «آلبوم قاصدک» (جماعتی که نظر را حرام می‌گویند، نظر حرام بکردند و خون خلق حلال) از سوی وزارت ارشاد اسلامی، مجوز نگرفت و به صورت زیرزمینی منتشر شد.
پس از اعتراضات سراسری سال ۱۳۸۸ (جنبش سبز ایران)، هیچ‌یک از آوازهای وی به درخواست خودش دیگر پخش نشد.
شجریان با اینکه نامش در فهرست تجلیل در جشنواره فجر-که هر ساله به مناسبت سالگرد پیروزی انقلاب ۱۳۵۷ برگزار می‌شود-قرار گرفت، به آن جشنواره نرفت.
همایون شجریان، پسر محمد رضا شجریان در هنگام به خاک سپاری پدر، در برابر شعارهای سیاسی مردم بر ضد حکومت جمهوری اسلامی، گفت که مرگ پدرم را سیاسی نکنید، زیرا هنر فراتر از سیاست است. بعداً یکی از تحلیل‌گران سیاسی (زیباکلام) در واکنش به این صحبت گفت که علاقه و احترام مردم به استاد شجریان، [فقط] به خاطر هنر و آواز او نیست؛ بلکه به خاطر مسائل سیاسی است.
در اعتراض به کشتار ۱۷ شهریور ۱۳۵۷ و آتش‌سوزی سینما رکس آبادان نامهٔ استعفای هوشنگ ابتهاج، محمدرضا شجریان و محمدرضا لطفی از رادیو که به خطّ شجریان تنظیم شده و درآن آمده‌است:
با توجه به اتفاقاتی که ۱۷ شهریور ۱۳۵۷ افتاد، کنسرت بیستم شهریور (۱۳۵۷) در مسکو با گروه شیدا را لغو می‌کنند و ۱۰ روز بعد از آن ساواک شجریان احضار می‌کند و بعد از مدتی صحبت‌های پراکنده و بی‌ربط به موضوع، از او می‌پرسید: شما چرا برای کنسرت نرفتید؟ شجریان پاسخ می‌دهد:
شجریان در مصاحبه‌ای در اعتراض به پخش شدن سرود «سپیده» اش برای تبلیغ ورود خمینی به ایران گفت:
همچنین در جایی دیگر، دربارهٔ ادامه ندادن همکاری‌اش با صدا و سیمای جمهوری اسلامی به دلیل فتوای خمینی دربارهٔ موسیقی نیز گفته بود:
او دربارهٔ نتیجه اعتراضات مردم نیز گفته بود:
و در جای دیگری نیز در اعتراض به سرکوب مردم توسط جمهوری اسلامی گفته بود:
و دربارهٔ سرکوب هنر توسط جمهوری اسلامی و روحانیون گفت:
شجریان در آخرین مصاحبه خود با روزنامه ایران گفته‌است: مسئول است اما سیاسی نیست؛ متعهد است اما سیاسی کار نیست.
پس از مرگ شجریان عباس میلانی در تلویزیون فارسی بی‌بی‌سی ادعا کرد که متنی را از شجریان در اختیار دارد که نوعی «قانون اساسی دوره گذار» است. برخی رسانه‌های داخل ایران نوشتن این متن توسط شجریان در مقام یک موسیقی‌دان را مورد انتقاد قرار داده‌اند و در خصوص اعتبار ادعای میلانی نیز ابراز تردید کرده‌اند.
آئورون هالی‌دی (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال برای ایندیانا پیسرز از اتحادیه ملی بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به ایندیانا پیسرز و تیم بسکتبال یوسی‌ال‌ای بروینز اشاره کرد.
ادی وندردوز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال آمریکایی اهل ایالات متحده آمریکا است.
آیک دیوگو (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به گلدن استیت واریرز، لس آنجلس کلیپرز، ساکرامنتو کینگز، ایندیانا پیسرز، پورتلند تریل بلیزرز، و سن آنتونیو اسپرز اشاره کرد.
هیز پولارد (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال آمریکایی است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به لس آنجلس رمز و لس آنجلس چارجرز اشاره کرد.
دونالد اسلون (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به آتلانتا هاوکس، نیو اورلینز پلیکانز، ایندیانا پیسرز، بروکلین نتس، و کلیولند کاوالیرز اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
جو مادسن (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال آمریکایی است. او در فوتبال کالجی بازی کرده‌است.
آئورون بروکس (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به فینیکس سانز، ساکرامنتو کینگز، دنور ناگتس، هیوستون راکتس، و شیکاگو بولز اشاره کرد.
آدونیس توماس (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به اورلندو مجیک اشاره کرد.
جیسون کمبل (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال آمریکایی اهل ایالات متحده آمریکا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به واشینگتن ردسکینز، شیکاگو بیرز، اوکلند ریدرز، و کلیولند براونز اشاره کرد.
جیک رایان (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال آمریکایی اهل ایالات متحده آمریکا است.
بن وودساید (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است.
حزب کمونیست تایلند (کوته نوشت: CPT ; ، ) یک حزب کمونیست در تایلند بود که از سال ۱۹۴۲ تا دهه ۱۹۹۰ فعال بود. این حزب در ابتدا به عنوان حزب کمونیست سیام شناخته می‌شد.
، اگر چه فعالیت‌های کمونیستی در تایلند از اوایل سال ۱۹۲۷ آغاز شد، این حزب در تاریخ ۱ دسامبر ۱۹۴۲ رسماً تأسیس شد. در دهه ۱۹۶۰، این حزب با افزایش عضو و در نتیجه حمایت مواجه شده و در اوایل دهه ۱۹۷۰ دومین جنبش بزرگ کمونیستی در سرزمین اصلی آسیای جنوب شرقی (پس از ویتنام) بود. این حزب در سال ۱۹۶۵ جنگ چریکی را علیه دولت تایلند آغاز کرد. با وجود اختلافات درونی، حزب در اوج موقعیت سیاسی خود توانسته بود به دولت راه پیدا کند. حمایت مردم روستایی از حزب حداقل چهار میلیون نفر برآورد شده‌است و شاخه نظامی آن نیز در حدود چهارده هزار نیروی مسلح بود.Battersby, Paul. "Border Politics and the Broader Politics of Thailand's International Relations in the 1990s: From Communism to Capitalism". "Pacific Affairs", Vol. 71, No. 4. (Winter, 1998-1999), pp. 473-488. نفوذ آن در شمال شرقی، شمال و جنوب تایلند متمرکز شده بود. این حزب در اوایل دهه ۱۹۹۰ به دلایلی همچون اختلافات درون حزبی، تغییر موضع احزاب کمونیستی جهان، سیاستهای موفق ضد شورشی دولت وقت تایلند، پیشنهاد عفو عمومی اعضای حزب و جنگ سرد که با شکست اتحاد جماهیر شوروی به پایان رسید، از صحنه سیاست خارج شد.
منشأ جنبش کمونیستی در تایلند، به تأسیس حزب کمونیست دریاهای جنوبی در بین سالهای ۱۹۲۶ تا ۱۹۲۷ بر می‌گردد. به دلیل افزایش مهاجران چینی بعد از جنگ داخلی چین، حمایت از فعالیت‌های حزب افزایش پیدا کرد. نظریات متفاوت است، ولی گمان می‌رود حزب کمونیست سیام (تایلند) در اواخر ۱۹۲۹ و اوایل ۱۹۳۰ افتتاح شد.
در طول مرحله اولیه وجود خود، حزب کمونیست سیام (تایلند) همچنان یک حزب کوچک بود و اعضای آن عمدتاً از روشنفکران شهر بانکوک تشکیل می‌شدند. در اوایل سال ۱۹۴۸، منابع اطلاعاتی انگلیس گزارش‌ها را، مبنی برداشتن ۳۰۰۰ عضو این حزب در سراسر کشور، «اغراق‌آمیز» دانستند. این حزب در یک دوره کوتاه از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۸ قانونی بود. در این سال‌ها، مقر مخفی حزب در یک ساختمان چوبی در جاده سی فرایا در بانکوک بود."Book Review: From Decorated Hero to Public Enemy No. 1". Asia Pacific Media Service
یک هیئت از حزب کمونیست تایلند در فوریه ۱۹۵۱، در دومین کنگره ملی حزب کمونیست ویتنام (CPV) در توین کوانگ شرکت کرد."Nhân Dân": CPV led the resistance war, while continuing nation building
حزب کمونیست تایلند دومین کنگره حزب خود را در سال ۱۹۵۲ برگزار کرد."An internal history of the Communist Party of Thailand". "Journal Magazine"
در سال ۱۹۶۰، این حزب در نشست بین‌المللی احزاب کمونیست و کارگر که در مسکو برگزار شد، شرکت کرد.Communist Parties of the World
حزب کمونیست تایلند سومین کنگره حزب خود را در سپتامبر ۱۹۶۱ برگزار کرد."An internal history of the Communist Party of Thailand". "Journal Magazine" در طی انشعاب چین و شوروی، حزب کمونیست تایلند از حزب کمونیست چین طرفداری می‌کرد. این موضوع در اکتبر ۱۹۶۴، در پیام تبریک به مناسبت پانزدهمین سالگرد جمهوری خلق چین روشن شد. از نظر ایدئولوژیکی نیز، حزب با مائوئیسم همسو بود. در سال ۱۹۶۱، سیاست مبارزه مسلحانه، مطابق با تجربه چین که در سال ۱۹۶۴ علنی شد، تدوین شد. به دنبال حمایت از چین، حزب کمونیست تایلند، حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی را به عنوان تجدید نظر طلب و طرفدار نظر اجتماعی امپریالیستی محکوم کرد. از سال ۱۹۶۶، روابط با حزب کمونیست ویتنام رو به وخامت رفت، زیرا حزب مستقر در تایلند از همتای ویتنامی خود به دلیل عدم طرفداری از چین انتقاد کرد.
صدای مردم تایلند و ایستگاه رادیویی حزب، در مارس ۱۹۶۲ در یوننان، در جنوب چین تأسیس شد.Sison, Jose Maria. ""Notes on People's War in Southeast Asia" "
این حزب، جبهه میهنی تایلند را در تاریخ ۱ ژانویه ۱۹۶۵ راه اندازی کرد. جبهه میهنی تایلند، یک برنامه شش ماده ای برای صلح و بی‌طرفی داشت. این جبهه، خواستار تشکیل دولت میهنی و دموکراتیک بود و با دولت تایلند و حضور نیروهای آمریکایی در این کشور مخالفت می‌کرد. این جبهه آماده بود تا نقش جبهه متحد را در موقعیت مثلثی استراتژی جنگ مردم (حزب-ارتش-جبهه) پر کند.
مبارزه مسلحانه با شدت کم، در اوت ۱۹۶۵، هنگامی آغاز شد که حزب از طریق رادیوی خود اعلام کرد: «یک دوره مبارزه مسلحانه آغاز شده‌است». همزمان، حزب اقدامات مسلحانه را در منطقه ناکائه در استان ناکون پانوم آغاز کرد. در آن زمان تخمین زده می‌شد که این حزب حدود ۱۲۰۰ مبارز مسلح تحت فرماندهی خود دارد.Alpern, Stephen I. "Insurgency in Northeast Thailand: A New Cause for Alarm", "Asian Survey", Vol. 15, No. 8. (August 1975), pp. 684-692.
مخالفت با حضور نظامی آمریکا در تایلند، یکی از عناصر قدرت این حزب در طول جنگ ویتنام بود. این حزب ادعا می‌کرد که تایلند، یک کشور نو استعماری تحت سلطه آمریکا است؛ بنابراین بر مبارزه برای استقلال ملی تأکید شد. از سال ۱۹۶۸، بخش عمده ای از اعضای حزب، که از مائوئیسم الهام گرفته بودند، این موضوع که «تایلند یک کشور نیمه استعمار است» را را رد کردند."An internal history of the Communist Party of Thailand". "Journal Magazine"
از سال ۱۹۶۸، شبکه چریکی این حزب از کمتر از ۴۰۰۰ مبارز مسلح تشکیل شده بود که در کوه‌های شمالی و سایر مناطق پیرامونی پراکنده شده بودند. این چریک‌ها، پیوند محدودی با پشتیبانی خارجی داشتند.
در سال ۱۹۶۹، ارتش آزادی‌بخش خلق تایلند تشکیل شد و مرحله جدیدی را در تجمع نیروهای چریکی رقم زد. این جنگ مسلحانه، به مناطق مختلفی در شمال، در کوه‌های پتچابون و رشته کوه فی پان نام گسترش یافته بود. نیروهای مسلح حزب نیز در مناطقی که نیروهای مسلح حزب کمونیست مالایا مستقر بودند، در مرزهای مالزی حضور داشتند.
در ژوئیه ۱۹۶۹، نه عضو حزب، از جمله یک عضو عالی‌رتبه حزب دستگیر شدند. این دستگیری‌ها توسط دولت به عنوان یک پیروزی حیاتی بر حزب اعلام شد.Neher, Clark D. "Thailand: Toward fundamental change". "Asian Survey", Vol. 11, No. 2 (February 1971), pp. 131-138
از سال ۱۹۷۰، ارتش آزادیبخش خلق تایلند پشتیبانی لجستیکی قابل توجهی از چین و ویتنام دریافت کرد. این نیروها، عملیات‌های خود را، از جمله حملات به پایگاه‌های بمب افکن نیروی هوایی آمریکا در این کشور شدت بخشیدند.
هنگامی که تایلند و جمهوری خلق چین در سال ۱۹۷۵ روابط دیپلماتیک برقرار کردند، در اطلاعیه ایی در رادیوی حزب از این پیشرفت استقبال شد.
پس از کشتار ۶ اکتبر ۱۹۷۶ در دانشگاه سماسات و در شرایط افزایش سرکوب پس از تسلط ارتش بر کشور، حزب کمونیست تایلند توانست پایگاه عضویت خود را گسترش دهد. بسیاری از تازه جذب شده‌ها را دانشجویان، کارگران، روشنفکران، کشاورزان و اعضای حزب سوسیالیست تایلند تشکیل می‌دادند. بیش از هزار دانشجو از جمله اکثر نمایندگان منتخب دانشگاه‌ها در سراسر کشور به این حزب پیوستند. بخش بزرگی از اعضای تازه استخدام شده آموزشهای سیاسی و نظامی را در اردوگاه‌های ارتش آزادی‌بخش خلق تایلند در لائوس دیدند. مدرسان از تایلند، لائوس و ویتنام بودند.
در بسیاری از موارد، دانش آموزان به زندگی شهری عادت داشتند و در پذیرفتن واقعیت‌های سخت مبارزات چریکی مشکل داشتند؛ بنابراین حزب تصمیم گرفت تا بسیاری از آنها را به جای جنگل‌های عمیق، در روستاها قرار دهد. دانشجویان تازه‌وارد به گروه‌های پنج تا ده نفره تقسیم می‌شدند که در حدود ۲۵۰ «روستای آزادشده» کشور توزیع شده بودند.
تا سال ۱۹۷۷، این حزب ۶۰۰۰ تا ۸۰۰۰ مبارز مسلح و حدود یک میلیون هوادار داشت. نیمی از استان‌های کشور در آن زمان توسط منابع رسمی تایلند «تحت نفوذ کمونیست» اعلام شدند.
ورود روشنفکران چپ به حزب، توانایی حزب را برای پیگیری سیاستهای جبهه متحد تقویت کرد. به دنبال افزایش اعضا، حزب تصمیم گرفت تا به بخش‌های گسترده‌تری از جامعه تایلند و تشکیل جبهه دموکراتیکی گسترده دست پیدا کند. در ۷ مه ۱۹۷۷، حزب سوسیالیست تایلند اعلام کرد که در مبارزه مسلحانه با حزب کمونیست تایلند همکاری خواهد کرد. در ۲ ژوئیه، دو حزب تشکیل جبهه ای متحد را اعلام کردند.
در ۴ اکتبر، رادیوی حزب کمونیست تایلند، تشکیل کمیته هماهنگی نیروهای میهنی و دموکراتیک را در ۲۸ سپتامبر اعلام کرد. کمیته هماهنگی از نه نفر تشکیل شده بود:
در آن زمان نیروهای مسلح آزادیبخش مردم مسلمان تایلند و مرکز ملی دانشجویان تایلند نیز با حزب کمونیست تایلند همسو بودند.
رشد نظامی و سیاسی حزب با تحولات وسیعتر از بین می‌رود. این حزب به حمایت دولتها و احزاب کمونیست در کشورهای همسایه وابستگی داشت و با تغییر اتحادهای بین‌المللی، حزب کمونیست تایلند خود را آسیب‌پذیر می‌دانست.
در اواخر سال ۱۹۷۸، جنگ بین ویتنام و کامبوج، دو کشوری که از حزب کمونیست تایلند حمایت می‌کردند، به دلیل شکاف چین و شوروی آغاز شد. لائوس، کشوری که میزبان بسیاری از پایگاه‌های ارتش آزادی‌بخش خلق تایلند بود، در این مناقشه طرف ویتنام بود. در ژانویه ۱۹۷۹، حزب کمونیست تایلند و ارتش آزادی‌بخش خلق تایلند، توسط دولت از لائوس اخراج شدند؛ این یک ضرر نظامی برای حزب بود. بنین ورثونگ و بخش کوچکی از دیگر رهبران و روشنفکران دانشجویی از رهبری حزب جدا شدند و در ۲۲ اکتبر ۱۹۷۹ حزب آزادی ایسان تایلند (که به‌طور کلی "پاک مای"، «حزب جدید» نامیده می‌شد) را در وینتیان تشکیل دادند. "پاک مای" یک حزب کمونیست بود که از مواضع ویتنام و لائوس پشتیبانی می‌کرد و در لائوس مستقر بود.Heaton, William R. "China and Southeast Asian Communist Movements: The Decline of Dual Track Diplomacy". "Asian Survey", Vol. 22, No. 8. (August 1982), pp. 779-800.Sirkrai, Surachai. "General Prem Survives on a Conservative Line". "Asian Survey", Vol. 22, No. 11. (November 1982), pp. 1093-1104.Marks, Thomas A. "Thailand: Anatomy of a Counterinsurgency Victory" "Military Review", January–February 2007
در ابتدا، حزب کمونیست تایلند موضع بی‌طرفی را در درگیری بین ویتنام و کامبوج اتخاذ کرد و باعث شد روابط با طرفهای چینی و ویتنامی خراب شود. با این حال، با مداخله نظامی ویتنام در کامبوج، حزب در بیانیه ای که در ۷ ژوئن ۱۹۷۹ منتشر شد، اقدام ویتنام را محکوم کرد.
با بهبود روابط دیپلماتیک و تجاری بین تایلند و چین، و وجود دشمنی مشترک، یعنی ویتنامِ طرفدارِ شوروی، حمایت‌های اخلاقی و لجستیکی چینی‌ها از حزب کمونیست تایلند به شدت کاهش یافت. حزب کمونیست چین به این حزب توصیه کرد تا گفتگوی انقلابی خود علیه دولت تایلند را در پخش رادیویی کاهش دهد و از نیروهای دموکرات کامپوچایی علیه ویتنامی‌ها حمایت کند. در ۱۰ ژوئیه ۱۹۷۹، رادیوی حزب اعلام کرد که پخش خود را متوقف می‌کند. در ۱۱ ژوئیه، آخرین برنامه رادیو حزب پخش شد. "رنمین ریبائو،" در ۳۰ سپتامبر پیامی تبریک از حزب به مناسبت سی امین سالگرد تأسیس جمهوری خلق چین ارسال کرد که در آن خواستار وحدت ستیزه‌جویان بین کمونیست‌های تایلند و چین بود، اما پس از آن اخبار در مورد حزب کمونیست تایلند در رسانه‌های چین کمیاب شد.
در سال ۱۹۸۰، دولت تایلند برای تشویق کادرهای حزب برای خروج از حزب، حکمی با عنوان " ۶۶/۲۵۲۳ " را تصویب کرد.Punyaratabandhu-Bhakdi, Suchitra. "Thailand in 1983: Democracy, Thai Style". "Asian Survey", Vol. 24, No. 2, A Survey of Asia in 1983: Part II. (February 1984), pp. 187-194. اعضای کمونیست حزب سرانجام مورد عفو قرار گرفتند.
در مارس ۱۹۸۱، حزب سوسیالیست تایلند با ادعای تحت کنترل بودن حزب کمونیست تایلند توسط عوامل خارجی، روابط خود را با این حزب قطع کرد.
در آوریل ۱۹۸۱، رهبر حزب به دنبال گفتگو با دولت تایلند بود. دولت در پاسخ داد که مبارزان حزب، قبل از آغاز هرگونه گفتگو باید از حالت چریکی خارج شده و سلاح‌های خود را کنار بگذارند. در بیانیه ای در تاریخ ۲۵ اکتبر ۱۹۸۱، سرلشکر چاوالیت یونگچاییود، مدیر گروه عملیات ارتش تایلند، گفت که جنگ علیه نیروهای مسلح حزب کمونیست تایلند به پایان خود نزدیک می‌شود، زیرا همه پایگاه‌های اصلی ارتش آزادی‌بخش خلق تایلند در شمال و شمال شرقی از بین رفته‌است.
در سال ۱۹۸۲، دولت، تحت نخست‌وزیری ژنرال پرم تینسولانوندا، دستورالعمل دیگری با نام ۶۵/۲۵۲۵ را صادر کرد و پیشنهاد عفو به جنگجویان حزب و ارتش آزادی‌بخش داد."It Was Like Suddenly My Son No Longer Existed" Human Rights Watch, Volume 19, No. 5(C), March 2007
در سال‌های ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۳، حزب با خروج گسترده اعضا و در نتیجه کاهش پتانسیل نظامی مواجه شد.Punyaratabandhu-Bhakdi, Suchitra. "Thailand in 1983: Democracy, Thai Style". "Asian Survey", Vol. 24, No. 2, A Survey of Asia in 1983: Part II. (February 1984), pp. 187-194.
بسیاری از اعضای خارج شده، همان افرادی بودند که بعد از واقعه ۱۹۷۶ به این حزب پیوسته بودند. آن‌ها به این نتیجه رسیده بودند که تایلند، به عنوان کشوری صنعتی در حال پیشرفت است و روش جنگ چریکی باید کنار گذاشته شود.Sirkrai, Surachai. "General Prem Survives on a Conservative Line". "Asian Survey", Vol. 22, No. 11. (November 1982), pp. 1093-1104.
دامری روآنگسوتام، یکی از اعضای با نفوذ سیاسی دفتر و سوراچای سای دان، یکی از چهره‌های برجسته حزب در جنوب تایلند، در آن زمان توسط نیروهای دولتی دستگیر شدند.
از ابتدای دهه ۱۹۹۰ تاکنون گزارشی از فعالیت حزب گزارش نشده‌است. از سرنوشت دقیق این حزب اطلاعی در دست نیست و تا امروز ممنوع اعلام شده‌است. [//fa.wikipedia.org/w/index.php?title=ویژه:ترجمهٔ_محتوا&page=Communist+Party+of+Thailand&from=en&to=fa&targettitle=Communist+Party+of+Thailand# [20]]
از دهه ۱۹۷۰، این حزب توسط یک دفتر سیاسی ۷ نفره رهبری می‌شد که توسط کمیته مرکزی ۲۵ نفره انتخاب می‌شدند. زیر نظر کمیته مرکزی کمیته‌های مختلف استانی ("چانگ وات") و زیر نظر آنها کمیته‌های منطقه ای ("آمفو") قرار داشتند. در سطح محلی ساختارهای حزب "تمبون" (زیرمجموعه) و "موبان" (دهکده) وجود داشت.Marks, Thomas A. "Thailand: Anatomy of a Counterinsurgency Victory" "Military Review", January–February 2007
اطلاعات در مورد رهبری حزب کمیاب است. حزب کمونیست تایلند همیشه در مورد هویت رهبران خود محتاطانه عمل می‌کرد. بر اساس یک سند ۱۹۷۷ کامپوچیایی، ادعا می‌شد که دبیرکل حزب "Khamtan" بود ("نام مستعار" از Phayom Chulanont).Frings, K. Viviane, "Rewriting Cambodian History to 'Adapt' It to a New Political Context: The Kampuchean People's Revolutionary Party's Historiography (1979-1991)" in "Modern Asian Studies", vol. 31, No. 4. (October 1997), pp. 807-846. در منابع دیگر «رفیق سامانان» (Jaroen Wanngam) به عنوان رهبر حزب در همان دوره ذکر شده‌است.
قبل از تشکیل حزب کمونیست سیام، حزب کمونیست چین دارای یک شاخه تبعید فعال در میان چینی‌های قومی در این کشور بود. این حزب در سال ۱۹۴۶ وضعیت قانونی یافت و تأثیر عمده ای بر اتحادیه‌های کارگری و دانشجویان چینی داشت. این حزب حدود ۲۰۰۰ عضو فعال و ۳۰۰۰ هوادار دیگر در سیام داشت. پس از تأسیس جمهوری خلق چین در سال ۱۹۴۹، بیشتر کمونیستهای چینی در تایلند به حزب کمونیست تایلند پیوستند. از سال ۱۹۴۹ تا ۱۹۷۶، عضویت حزب عمدتاً از نظر قومی چینی بود. به دنبال گسترش سریع حزب پس از کشتار ۱۹۷۶، تایلندی‌های قومی اکثریت اعضای حزب را تشکیل می‌دهند. همچنین می‌توان به حضور پررنگ سایر اقلیت‌های قومی در صفوف حزب وجود اشاره کرد. در حالی که بسیاری از همونگ‌ها در همسایگان لائوس تمایل به نیروهای ضد کمونیستی داشتند، این حزب توانست پایگاه قدرتمندی در میان همونگ‌های تایلند ایجاد کند.Kaufmann, Chaim. "Possible and Impossible Solutions to Ethnic Civil Wars" in "International Security", vol. 20, No. 4. (Spring, 1996), pp. 136-175.
جی‌ون کارتر (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به فینیکس سانز اشاره کرد.
آنتونی کارتر (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به تورنتو رپترز، میامی هیت، نیویورک نیکس، دنور ناگتس، مینه‌سوتا تیمبرولوز، و سن آنتونیو اسپرز اشاره کرد.
استیو فرانسیس (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به اورلندو مجیک، هیوستون راکتس، و نیویورک نیکس اشاره کرد.
کوامی براون (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به گلدن استیت واریرز، فیلادلفیا سونتی‌سیکسرز، لس آنجلس لیکرز، واشینگتن ویزاردز، ممفیس گریزلیز، شارلوت هورنتس، و دیترویت پیستونز اشاره کرد.
تراویس ویر (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به لس آنجلس لیکرز و نیویورک نیکس اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده‌است.
سی. جی. ولکاکس (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به پورتلند تریل بلیزرز، اورلندو مجیک، و لس آنجلس کلیپرز اشاره کرد.
ادی هاوس (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به فینیکس سانز، میامی هیت، میلواکی باکس، بروکلین نتس، نیویورک نیکس، ساکرامنتو کینگز، لس آنجلس کلیپرز، بوستون سلتیکس، و شارلوت هورنتس اشاره کرد.
ترنس من (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. او برای تیم لس آنجلس کلیپرز از اتحادیه ملی بسکتبال بازی می‌کند.
لورنس بوورز (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است.
مت بارنز (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به گلدن استیت واریرز، فیلادلفیا سونتی‌سیکسرز، فینیکس سانز، لس آنجلس لیکرز، لس آنجلس کلیپرز، ساکرامنتو کینگز، شیکاگو بولز، ممفیس گریزلیز، نیویورک نیکس، و اورلندو مجیک اشاره کرد.
جان کانچار (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. او در تیم ممفیس گریزلیز از اتحادیه ملی بسکتبال بازی می‌کند.
جان لوکاس سوم (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به یونیورسو ترویزو، تورنتو رپترز، دیترویت پیستونز، هیوستون راکتس، و شیکاگو بولز اشاره کرد.
کامرون مور (; – ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا بود.
جارل مارتین (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به ممفیس گریزلیز اشاره کرد.
ری اسپالدینگ (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است.
کاماری مورفی (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است.
کاتینو موبلی (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به لس آنجلس کلیپرز، اورلندو مجیک، هیوستون راکتس، ساکرامنتو کینگز، و نیویورک نیکس اشاره کرد.
چاک هیز (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به ساکرامنتو کینگز، تورنتو رپترز، و هیوستون راکتس اشاره کرد.
کارلوس آرویو (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل پورتوریکو است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به یوتا جاز، میامی هیت، بوستون سلتیکس، دنور ناگتس، باشگاه فوتبال بارسلونا، تورنتو رپترز، دیترویت پیستونز، و اورلندو مجیک اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۶ مدال طلا، ۲ مدال نقره، ۴ مدال برنز شده‌است.
مالکوم بروگدون (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به ایندیانا پیسرز و میلواکی باکس اشاره کرد.
جارویس وارنادو (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به میامی هیت، فیلادلفیا سونتی‌سیکسرز، شیکاگو بولز، بوستون سلتیکس، و ویرتوس رم اشاره کرد.
آندره داوکینز (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است.
آلن ویلیامز (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به بروکلین نتس، چینگدائو دابل استار، و فینیکس سانز اشاره کرد.
جارد باتلر (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. او برای همایش ۱۲تای بزرگ بازی می‌کند.
مراسم سی و ششمین دوره جایزه کتاب سال جمهوری اسلامی ایران و بیست و ششمین دوره جایزه جهانی کتاب سال با حضور حسن روحانی، رئیس‌جمهوری ایران سه‌شنبه ۱۶ بهمن ۱۳۹۷ در تالار وحدت برگزار شد.
کندال مارشال (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به میلواکی باکس، فیلادلفیا سونتی‌سیکسرز، لس آنجلس لیکرز، و فینیکس سانز اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده‌است.
جیلن هادسن (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. او برای تیم لیگ ترقی ان‌بی‌ای بازی می‌کند.
جیلن آدامز (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است.
جرمی اسپرینکل (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال آمریکایی است.
لامار پترسون (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به آتلانتا هاوکس و آستین توروس اشاره کرد.
بادی هیلد (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل باهاما است.
بریانته وبر (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به میامی هیت و ممفیس گریزلیز اشاره کرد.
دوایت بایکس (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به لس آنجلس لیکرز اشاره کرد.
داریو هانت (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است.
تا تو بودی فیلمی محصول سال ۱۹۹۷ و به کارگردانی اسکات وینانت است. در این فیلم بازیگرانی همچون جین تریپل‌هورن، دیلان مک‌درموت، سارا جسیکا پارکر، ایوون زیما، مادلین زیما، آماندا فولر، جنیفر آنیستون، کریگ برکو، جنل ملونی، مایکل تاکر، کارن آلن، آلیس درامند، کن اولین، پاتریک مالاهید، نینا فوخ، سوسن والترز، کیسی لمونز، استیو آنتین، ریچارد فنسی، ایان گومز، کرن مایو-چندلر، آنتونی گوئیدرا، جان هاکس، جک کروشن و ژولیو اسکار مچوسو ایفای نقش کرده‌اند.
حزب کمونیست دریاهای جنوبی (به اختصار SSCP)، حزب کمونیست نانیانگ ()، یک حزب کمونیست در جنوب شرقی آسیا بود که در سال ۱۹۲۵، زمانی تأسیس شد که حزب کمونیست چین شاخه‌های تبعید خود را در منطقه جدا کرد تا راه را برای احزاب کمونیست محلی ایجاد کند. این حزب در تلاشهای قبلی کمونیست اندونزیایی Tan Malaka برای ایجاد احزاب کمونیست در منطقه موفق عمل کرد.
دفتر مرکزی این حزب در سنگاپور قرار داشت. در سال ۱۹۳۰ این حزب منحل شد و احزاب کمونیست ملی مانند حزب کمونیست هندوچین (به رهبری هوشی مین)، حزب کمونیست مالایی و حزب کمونیست سیام تشکیل شدند.
یک شاخه جزئی از حزب کمونیست دریاهای جنوبی در برمه تشکیل شد. این گروه توسط وو وی سای (ملقب به وو چینگ سین) که در ماه مه ۱۹۲۹ به رانگون رسیده بود، تشکیل شد. او به همراه همسرش فعالیتهای تبلیغاتی را در محله چینی‌های رانگون انجام داد. گروه کوچکی از اعضا تشکیل شد، اما به‌طور کلی تأسیس جنبش کمونیستی چین در برمه شکست خورد، زیرا جامعه چینی‌های برمه تحت سلطه عناصر طبقه متوسط قرار داشت. رانگون کارگران چینی نسبتاً کمی داشت. وو وی سای در سال ۱۹۳۰ برمه را ترک کرد. گروهی که باقی مانده بود یعنی کمیته موقت، بخش ویژه برمه از حزب کمونیست دریاهای جنوبی، فقط اعضای انگشت شماری داشت. مقامات انگلیسی برخی از آنها را به چین تبعید کردند.Lintner, Bertil. "The Rise and Fall of the Communist Party of Burma (CPB)". Southeast Asia Program series, no. 6. Ithaca, N.Y. : Southeast Asia Program, Cornell University, 1990. p. 5
الیس آمبرن (; – ) زندگی‌نامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا از شهرستان جک، تگزاس بود.
سی و پنجمین دوره جایزه کتاب سال جمهوری اسلامی ایران و بیست و پنجمین دوره جایزه جهانی کتاب سال با حضور حسن روحانی، رئیس‌جمهوری ایران چهارشنبه ۱۸ بهمن ۱۳۹۶ در تالار وحدت برگزار شد.
الیس آرنال (; – ) سیاست‌مدار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
الیس بیکر (؛ ۲۶ اکتبر ۱۸۹۸ – June 22, 1984) بازیگر، و بازیگر تئاتر اهل ایالات متحده آمریکا بود.
فصل ۴۷–۱۹۴۶ پیتسبورگ آیرونمن تنها فصل حضور تیم پیتسبورگ آیرونمن در انجمن بسکتبال آمریکا (بی‌ای‌ای) می‌باشد. این تیم با ثبت رکورد ۱۵–۴۵ این فصل را به پایان رساند.https://www.basketball-reference.com/teams/PIT/
اختتامیه سی و چهارمین دوره کتاب اسل ایران ۱۹ بهمن‌ماه ۱۳۹۵، با حضور حسن روحانی رئیس‌جمهور، محمد باقر نوبخت سخنگوی دولت، سید رضا صالحی امیری وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی و اصحاب قلم و فرهنگ در تالار وحدت برگزار شد. در این مراسم از برگزیدگان و شایسته تقدیرها تجلیل شد.
مارک هلپرین (؛ زادهٔ ) رمان‌نویس، روزنامه‌نگار و صاحب‌نظر محافظه‌کار اهل ایالات متحده آمریکا است.
الیس بارکس (؛ زادهٔ ) بازیکن بیس‌بال اهل ایالات متحده آمریکا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به بوستون رد ساکس اشاره کرد.
الیس کانن (؛ زادهٔ ۲۸ مارس ۱۹۵۹) تاک شو، سلبریتی و ناشر اهل ایالات متحده آمریکا است.
سی و دومین دوره کتاب سال جمهوری اسلامی ایران در بهمن ۱۳۹۳ در تهران برگزار شد.
الیس دابلیو. کارتر (؛ ۲ نوامبر ۱۹۰۶ – ۲۳ اکتبر ۱۹۶۴) فیلم‌بردار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
مراسم بیست و یکمین دوره کتاب سال جمهوری اسلامی ایران در بهمن ۱۳۸۲ برگزار شد.
الیس چپمن (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است.
الیس کورمن (; – ) سیاستمدار، و کشاورز اهل کانادا بود.
مراسم سی و هشتمین کتاب سال جمهوری اسلامی ایران در بهمن ۱۳۹۹ در تهران برگزار شد.
دایره‌المعارف‌ها و فرهنگنامه‌ها
- دانشنامه فرهنگ مردم ایران، تألیف گروه نویسندگان.
فلسفه و روان‌شناسی
فلسفه غرب
- تناهی استعلایی: پژوهشی درباره هستی‌شناسی بنیادین هایدگر، تألیف احمد رجبی.
- مصباح السالکین لنهج‌البلاغه من کلام امیر المؤمنین علیه‌السلام، تألیف کمال‌الدین میثم بن علی بن میثم البحرانی.
سیره معصومین و اصحاب
- سیر تدوین و تطور صحابه‌نگاری، تألیف محمدرضا هدایت‌پناه.
- فرهنگ زبان‌آموز پیشرفته فارسی، تألیف سیدمصطفی عاصی.
علوم خالص
- شیمی پپتید: مبانی، سنتز و کاربردها، تألیف سعید بلالایی، فرهاد گل‌محمدی و پگاه شاکری.
- خون‌شناسی دامپزشکی، تألیف محمد حیدرپور.
-مروری فشرده بر میکروب‌شناسی دامپزشکی، تألیف پی. ج. کوئین، بی. کی. مارکی، اف. سی. لئونارد، ای. اس. فیتزپاتریک و اس. فنینگ، ترجمه پژمان محمودی‌کوهی و عبدالمجید محمدزاده.
- فرهیختگی در محیط مردمی: غزل‌خوانی تهرانی و بسترهای فرهنگی ـ اجتماعی آن، تألیف ساسان فاطمی.
متون قدیم
- ریاض الملوک فی ریاضات السلوک، ترجمه و انشای نظام‌الدین شامی، تصحیح بهروز ایمانی.
مستندنگاری
به‌صورت مشترک:
- فرکانس 1160؛ اینجا آبادان؛ صدای مقاومت و ایستادگی، نوشتة فضل‌الله صابری.
- گوهر صبر: خاطرات گوهرالشریعة دستغیب، نوشتة طیبه پازوکی.
منتخب بخش سپاس:
مؤسسة علمی و فرهنگی دارالحدیث
منتخب شخصیت علمی:
دکتر رسول جعفریان
محمدعلی مهدوی راد از سوی وزیر ارشاد به‌عنوان دبیر دوره سی‌وهشتم منصوب شده‌است.
دیلون فیلیپس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است.
پل کالامبایی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال تونبریج آنجلز اشاره کرد.
مکتب میتو، میتوگاکو به یک مکتب فلسفی و رشته اندیشه سیاسی در زمینهٔ تاریخ ژاپن و مطالعات شینتو اشاره دارد که در سال ۱۶۵۷ در ولایت هیتاچی، قلمروی میتو، استان ایباراکی امروزی به‌وجود آمد.
در سال ۱۶۵۷ هنگامی که توکوگاوا میتسوکونی (۱۶۲۸–۱۷۰۰)، دومین ارباب، دایمیوی قلمروی میتو، تدوین کتاب دای نیهون شی (تاریخ ژاپن بزرگ) را سفارش داد، پیدایش این مکتب آغاز شد. از جمله محققانی که برای این پروژه جمع شده بودند، آساکا تانپاکو (۱۶۵۳۷–۱۷۳۷)، ساسا مونکیو (۱۶۹۸–۱۶۴۰)، کوریاما سنپی (۱۶۷۱–۱۷۰۶) و میاکه کانران (۱۶۷۳–۱۷۱۸) بودند. رویکرد اساسی این مکتب نئوکنفوسیانیسم بود، بر اساس این دیدگاه که توسعه تاریخی از قوانین اخلاقی پیروی می‌کند. توکوگاوا میتسوکونی معتقد بود که ژاپن، به عنوان ملتی که مدتها تحت حکومت یکپارچه امپراتور ژاپن بوده‌است، یک نمونه کامل از یک «ملت» است؛ بنابراین دای نیهون شی به تاریخ ژاپن تحت کنترل امپراتورها تبدیل شد و بر احترام به دربار امپراتوری و خدایان شینتو تأکید کرد. به منظور ثبت حقایق تاریخی، مورخان این مدرسه، منابع تاریخی محلی را جمع‌آوری می‌کردند و غالباً آثار تاریخی خود را در این فرایند جمع می‌کردند. مواد تحصیلی میتوگاکو در اوایل تاریخ‌نگاری و کارهای علمی بود.
حدود اواخر قرن هجدهم، میتوگاکو پرداختن به موضوعات اجتماعی و سیاسی معاصر را نیز مد نظر قرار داد، و دوره بعدی میتوگاکو را آغاز کرد. نهمین رهبر خاندان میتو، توکوگاوا ناری‌آکی (۱۸۰۰–۱۸۶۰)، با تأسیس کودوکان (میتو) به عنوان آموزشگاه خاندان، میتوگاکو را بسیار گسترش داد. علاوه بر تفکر کنفسیوس‌گرایی و کوکوگاکو، این دانشکده، دانش پزشکی، نجوم و سایر علوم طبیعی را نیز به خود اختصاص داد و تا دوره باکوماتسو ادامه داشت. مدرسه تأثیر عمده ای بر جنبش سوننو جوئی گذاشت و به یکی از نیروهای محرک اصلاحات میجی تبدیل شد. با این وجود، نتوانست از حمایت دولت جدید برخوردار شود و کودوکان (میتو) منحل شد و کتابخانه آن تا حد زیادی تحت تصرف دولت قرار گرفت.
در تابستان ۱۳۹۸ با تصویب شورای اسلامی شهر بابلسر و طبق نامه شماره ۹۶۴ به شهرداری بابلسر، جمع‌آوری و ساخت پناهگاه و عقیم‌سازی سگ‌های بی سرپرست در دستور کار کمیسیون زیباسازی، المان‌های شهری و فضای سبز قرار گرفت و با تخصیص زمین از طرف شهرداری وکمک‌های خیرین، ساخت پناهگاه و نقاهتگاه مهر بابلسر به ابعاد ۱۲۰۰ متر و ظرفیت نگهداری ۴۰۰ الی ۵۰۰ حیوان آماده بهره‌برداری گردید؛ و در ۱۹ بهمن ۱۳۹۸ افتتاح گردید. هدف تلاش ما در جهت تبدیل محیط اطرافمان به محلی شایسته‌تر برای زندگی در پناه همزیستی انسان و حیوان است. فرهنگسازی و آگاهی بخشی به مردم در راستای حمایت از حیوانات راه اصلی رسیدن ما به این هدف است.
از مرداد ماه سال ۱۴۰۲ پناهگاه مهر شهرداری بابلسر، با نام جدید مرکز نگهداری از حیوانات پناه فعالیت و رسالت خود را ادامه می دهد.
خط صورتی نازک فیلمی محصول سال ۱۹۹۸ و به کارگردانی جو دیتل و مایکل ایرپینو است. در این فیلم بازیگرانی همچون جنیفر آنیستون، ویل فرل، مالی شنون، مایک مایرز، دیوید شویمر، تیت داناوان، مارگارت چو، دیوید کراس، ایلیانا داگلاس، آلکسیس آرکت، آندره‌آ بندوالد، مگان کاوانا، دایان دلانو، نورا دان، کریستین الیز، فیل لامار، ان میرا، جوئل مورای، تیلور نگرون، سم پنکیک، جیسون پریستلی، مری‌لین رایسکوب، اندی ریکتر، ریچارد ریلی، راستی شومر، مورا تیرنی، وینسنت ونترسکا، تاک واتکینز و سوزان ایگلی ایفای نقش کرده‌اند.
مراسم بیست و هشتمین دوره کتاب سال جمهوری اسلامی ایران در بهمن ۱۳۸۹ در تهران برگزار شد.
مراسم بیست و نهمین دوره کتاب سال جمهوری اسلامی ایران در بهمن ۱۳۹۰ در تهران برگزار شد.
مراسم بیست و هفتمین دوره کتاب سال جمهوری اسلامی ایران در بهمن ۱۳۸۸ در تهران برگزار شد.
مراسم سی‌امین دوره کتاب سال جمهوری اسلامی ایران در بهمن ۱۳۹۱ در تهران برگزار شد.
مراسم سی و یکمین دوره کتاب سال جمهوری اسلامی ایران در بهمن ۱۳۹۲ در تهران برگزار شد.
مراسم پانزدهمین دوره کتاب سال جمهوری اسلامی ایران در بهمن ۱۳۷۶ در تهران برگزار شد.آینه دوران: گزارش جشنواره‌های کتاب سال، تهران: خانه کتاب، ۱۳۹۷
دریاچهٔ روکوا یک دریاچه حوضه بسته در دره روکوا در جنوب غربی تانزانیا است.
چندقلوزایی بارداری است که منجر به تولد دو یا چند فرزند شود. سه یا چهار قلوها معمولاً غیر همسان هستند و در نتیجه استفاده از داروهای تحریک تخمک گذاری ایجاد می‌شوند. با این حال چندقلو زایی ممکن است شامل چندقلوهای همسان، غیر همسان یا ترکیبیhttp://www.salamatnews.com/news/285132 از هر دو باشد.
این نوع بارداری با خطرات زیادی همراه است که از آن جمله می‌توان به تولد نوزاد زودرس، مسمومیت حاملگی، دیابت بارداری،https://www.isna.ir/news/98090402522 مشکلات جفت و مشکلات وابسته به رشد جنین اشاره کرد.
نوآوری‌های فکری و فرهنگی و سبک‌های هنریِ بهرام بیضایی (۱۳۱۷) طرفِ توجّهِ فراوان و موضوعِ بحث‌های گوناگونی، اغلب میانِ فارسی‌زبانان، بوده است. به قولِ منصور خلج: «جستجو در ادبیات کهن، شناخت اساطیر، کنجکاوی در شیوه‌های نثر فارسی، مطالعه‌ی تاریخ و شاهنامه همگی تجربیات گرانبهایی شد که پایه و مایه‌ی کار نگارش و نیز نگرش‌های صحنه‌یی و سینمایی بیضایی بر آنها استوار است.»
شاخهٔ دیگرِ نوشتجاتِ بیضایی فیلمنامه‌هاست. وی، به خاطرِ محدودیتِ امکان و دشواریِ شرایطِ فیلم‌سازی، بیشترِ فیلمنامه‌هایش را چاپ کرده‌است. با چاپِ این فیلمنامه‌ها و به خاطرِ قابلیّتِ ادبیش گونه‌ای نو در ادبیات پیدا شده،بوده‌اند نویسندگانی پیش از بیضایی و هم‌روزگارش که فیلمنامهٔ فیلم‌نشده‌شان منتشر شده؛ مثلِ خورخه لوئیس بورخس و ویلیام فاکنر و تنسی ویلیامز و آرتور میلر و هارولد پینتر. ولی قاعده بر این نبوده است؛ چنان که مثلاً رأیِ کریستوفر نیو چنین بوده که فیلمنامه را، از این حیث که تقریباً در همهٔ فیلم‌ها تصویر بر زبان مقدّم است، به ندرت می‌توان داخلِ ادبیات شناخت. () و گرایشِ کتابخوانان به فیلمنامه‌های فیلم‌نشده سبب شده تا فیلمنامه از گونه‌های ادبیِ فارسی شود و کم یا بیش مقبولِ خاطر افتد. از جمله، فیلمنامه‌هایی مانندِ "طومار شیخ شرزین" (۱۳۶۵) و "دیباچه‌ی نوین شاهنامه" (۱۳۶۵) پُرفروش بوده و به زبان‌های دیگر نیز درآمده، و کارهایی مانندِ "مرگ یزدگرد" (۱۳۵۸، که نمایشنامه است و فیلم هم شده) و "آینه‌های روبرو" (۱۳۵۹) گاه بیش از یک بار ترجمه شده، و گاه اجراهای گوناگونِ تئاتری یا فیلم-تئاتری نیز داشته، ولی اغلب نه به کارگردانیِ بیضایی – که در اصل فیلمنامه‌ها را به خاطرِ نگرفتنِ پروانهٔ فیلم‌سازی از دولت یا میسّر نشدنِ ساخت به اسبابِ گوناگون به صورتِ کتاب چاپ کرده‌است، بی آن که فیلمش ساخته شده باشد. (حتّی بعضی از نمایش‌ها و فیلم‌های بیضایی از روی متن‌هایی ساخته شده که پیش‌تر به صورتِ مکتوب منتشر شده بوده است.) حمیدرضا منتظری فیلمنامه‌های بیضایی را «اثر هنری کامل» دانسته و احمد تمیم‌داری آشناییِ بیضایی با فرهنگ و ادبِ کهن را سببِ توفیقِ نسبیِ فیلمنامه‌هایش شناخته است. در هر دو رأی‌گیریِ سالِ ۱۳۸۵ مجلّهٔ "فیلم‌نگار" (از اهالیِ سینما و از خوانندگانِ مجلّه) بیضایی برترین فیلمنامه‌نویسِ تاریخِ سینمای ایران شناخته شد؛ هرچند هیچ کدام از فیلمنامه‌هایش اوّل نشد. ولی در هر دو رأی‌گیریِ سالِ ۱۳۷۵ مجلّهٔ "فیلم" فیلمنامهٔ "روز واقعه"ٔ بیضایی برترین فیلمنامهٔ ایران پس از انقلابِ ۱۳۵۷ شناخته شد. فیلم‌سازانِ دیگر نیز ی برجسته‌ای مانندِ "سلندر" (۱۳۵۹) و "خطِّ قرمز" (۱۳۶۰) و "روز واقعه" (۱۳۷۳) از نوشته‌های بیضایی ساخته‌اند.
منشوراتِ غیرداستانیِ بیضایی در لغت‌شناسی و افسانه‌شناسی و تاریخ یا بازنگری و بازاَندیشیِ تاریخیِ نمایشِ مشرق‌زمین است. گفتارها و گفتگوهایی دربارهٔ کارنامهٔ خودش و سینمای آلفرد هیچکاک نیز از وی چاپ شده‌است. بیضایی از پیشگامانِ تاریخ‌نگاریِ اجتماعیِ نمایش در فرهنگِ ایرانی و از ایران‌شناسان و پژوهندگانِ قدرِ اوّلِ زبانِ فارسی به شمار می‌آید. همان طور که بسیاری از آثارِ خلّاقه‌اش از پژوهشِ تاریخی و غیره مایه گرفته، نوشته‌های پژوهشیش نیز از ساختمانِ رواییِ تاریخ‌نگارانه و داستانی و طبع‌آزماییِ ذوقی بی‌بهره نیست. او صاحبِ نظرات و گمان‌هایی در افسانه‌شناسیِ تطبیقی و مطالعاتِ فرهنگی است، مثلِ نظریهٔ یکسانیِ داستانِ قابِ "هزارویک شب" و "شاهنامه" که هم به صورتِ نمایش"شب هزارویکُم" و هم در قالبِ رسالاتِ نظری"ریشه‌یابی درخت کهن" و "هِزاراَفسان کجاست؟" تبیین کرده است.