moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
وی همچنین گفته بود: «به نام خداوند آموزگار و به نام شهدای گلگون‌کفن جنگ هشت ساله و درود به شرافت آن شهدا که مملکت را حفظ کردند. من سرهنگ پیاده ستاد خرم‌دین هستم… ۳۰ سال خدمت کردم، ۶۹ ماه در مناطق عملیاتی بودم، دو مرتبه شیمیایی شدم و ۴ بار ترکش خوردم و خوشحالم که در مقابل مملکت انجام وظیفه کردم.»
بابک خرمدین متولد سال ۱۳۵۳ در تهران و دارای مدرک کارشناسی ارشد سینما از دانشکده هنرهای زیبا دانشگاه تهران و فارغ‌التحصیل ۱۳۸۸ بود. او در سال ۸۹ به‌عنوان دانشجو راهی لندن شد و پس از مدتی به ایران بازگشت.
بابک خرمدین در ۲۵ اردیبهشت ۱۴۰۰ به دست والدینش در شهرک اکباتان تهران به قتل رسید. در ۲۶ اردیبهشت و پس از آن‌که بخش‌هایی از جسد مثله شدهٔ او توسط یک کارگر شهرداری در شهرک اکباتان پیدا شد، پلیس پدر و مادر خرمدین را بازداشت کرد و آن‌ها به قتل فرزندشان اعتراف کردند.
در ۲۷ اردیبهشت اکبر خرمدین، پدرش اعتراف کرد که با همدستی همسرش مواد بیهوش کننده به فرزندشان خورانده‌اند و پس از بیهوشی او را به قتل رساندند و جسد را پس از مثله کردن در سطل زباله‌هایی در فاز ۳ اکباتان، آریاشهر و میدان صنعت رها کرده‌اند. اکبر خرمدین انگیزهٔ قتل پسرش را اذیت کردن‌ها و رفتار نامناسب مقتول با پدر و مادرش عنوان کرد.
همچنین در یک روایت تازه‌تر خانوادهٔ فرامرز (داماد اکبر خرمدین) ادعا کرده‌اند که اکبر بیماری سرطان پیشرفته دارد و به همین خاطر به دلیل ناامیدی از نزدیک بودن مرگش، تلاشی هم برای پنهان کردن بقایای جسد پسر خود (بابک) برخلاف دختر و داماد خود نکرده است.
در ۲۹ اردیبهشت پدر و مادر خرمدین اعتراف کردند که دامادشان فرامرز و دخترشان آرزو را نیز به ترتیب در سال‌های ۱۳۹۰ و ۱۳۹۷ با همان روش به قتل رسانده‌اند، تکه‌تکه کرده‌اند و اجسادشان را در سطل زباله انداخته‌اند. آن‌ها دلیل قتل دامادشان را «مشکلات اخلاقی» و دلیل قتل دخترشان را «مصرف مشروبات الکلی و مواد مخدر و ارتباط با افراد غریبه» عنوان کردند. به گفتهٔ مقامات، یک روانپزشک سلامت روانی این دو نفر را تأیید کرده‌است. رئیس دفتر آسیب‌دیدگان اجتماعی بهزیستی در این ارتباط گفت: «سالم بودن در پرونده‌های این‌چنینی به معنی این نیست که افراد از نظر روانی سالم هستند، بلکه به زبان جرم و جنایت منظور این است که جنون ندارند و مسئول رفتار خود می‌باشند، اما حتماً دچار اختلالات خاصی هستند.»
پس از پیدا شدن بخشی از یک جسد مثله شده در شهرک اکباتان، پلیس جنایی از روی اثر انگشت جسد بابک خرمدین را شناسایی کرده و پس از بررسی فیلم‌های ثبت شده در دوربین‌های مدار بسته، پدر و مادر این کارگردان دستگیر شده و به قتل اعتراف کردند. آن دو همچنین در جریان بازپرسی اقرار کرد که داماد و دخترشان را نیز به ترتیب در سال‌های ۹۰ و ۹۷ به قتل رسانده‌است.
در همین حال محمد شهریاری، سرپرست دادسرای امور جنایی تهران، گفت که اکبر خرمدین گفته فرامرز، شوهر دخترش آرزو، «مشکلات اخلاقی داشته و او را به همان شیوه قتل بابک، در سال ۹۰ به قتل رسانده و جسدش را به خارج از خانه منتقل کرده و در سطل زباله انداخته‌است.»
اکبر خرمدین و ایران موسوی اعلام کرده‌اند دخترشان آرزو را نیز در سال ۹۷ «به دلیل مصرف مشروبات الکلی و مواد مخدر و ارتباط با افراد غریبه به همان شیوه قتل بابک، به قتل رسانده‌اند.»
یکی از بستگان خانواده خرمدین که نخواست نامش فاش شود، به ایران اینترنشنال گفت که آخرین بار در تیر و مرداد سال ۹۷ آرزو را دیده و پس از آن مادرش گفته که آرزو به ترکیه رفته و سپس به کانادا پناهنده شده‌است.
به گفته او، آرزو سال ۸۹ با فرامرز ازدواج کرده بود، اما بعدها گفتند از فرامرز خبری نیست. سرپرست دادسرای امور جنایی تهران گفت که آرزو پیش از ازدواج با فرامرز یک بار دیگر ازدواج کرده و سال ۸۸ از همسرش جدا شده بود.
به گفته شهریاری، افشین و آذر دیگر فرزندان این خانواده و از بابک و آرزو کوچک‌ترند. او افزود: «پدر بابک خرمدین بیشتر تفکرات ملی دارد تا مذهبی و حتی به خاطر تعلق خاطر به بابک خرمدین شخصیت تاریخی ایرانیان، نام خانوادگی خود را عوض کرده بود. او همچنین می‌گوید که حق داشته بابک را به خاطر فساد اخلاقی‌اش به قتل برساند و اعتقاد دارد که آدم باید پاک باشد.»
اکبر خرمدین گفته‌است: «پسرم مجرد بود. به خاطر اختلافاتی که داشتیم صبح یک‌شنبه او را با خوراندن مواد بیهوشی، بیهوش کردم و سپس با ضربات چاقو به قتل رساندم و برای خارج کردن جسدش از خانه، آن را تکه‌تکه کردم و در نزدیک‌ترین سطل آشغال خیابان انداختم.»
حسین رحیمی، فرمانده نیروی انتظامی تهران بزرگ، نیز گفت که پدر و مادر بابک خرمدین بعد از قتل داماد و دخترشان، ادعا می‌کردند داماد و دخترشان در خارج از کشور زندگی می‌کنند در صورتی که آنها را در داخل کشور به قتل رسانده بودند.
اکبر خرمدین پیشتر دربارهٔ دلیل قتل بابک نیز گفته بود: «بابک از ۵ یا ۶ سال قبل ناگهان تغییر رویه و رفتار داد و عقاید متفاوتش رو شد. از کارهایش خسته شده بودم. من و مادرش را خیلی اذیت می‌کرد. افکارش با ما مطابقت نداشت. حرف‌هایی می‌زد که اصلاً با اصول من یکی نبود.»
او که دارای گرایش‌های عرب‌ستیزانه است در پاسخ به این سؤال که این همه شخصیت‌های تاریخی چرا به سمت بابک خرمدین رفتید؟ گفت: «بخاطر اینکه ضد عرب بود. به دلیل اینکه عرب‌ها آن موقع در ایران بودند و ۲۷۰ سال بر ما حکومت کردند. نهضت از زمان ابومسلم شروع شد. نهضت ابومسلم پنج سال بود. نهضت بابک ۲۲ سال بود. بابک ۲۲ سال با اعراب جنگید و این سبب شد که توانستیم اعراب را از ایران پاک و مقدس بیرون کنیم.» وی اضافه کرد: «من ائمه اطهار را می‌پرستم، دوستشان دارم و پیرو مکتب علی و محمد هستم. به خاطر همین، حضرت علی می‌گوید بهترین سرمایه یک انسان فرزند نیک است منتها فرزندان من ۱۷ سال زمانی که دانشگاه رفتند بالاسرشان نبودم.»
محمدجواد شفیعی، بازپرس شعبه پنجم دادسرای جنایی تهران دربارهٔ این پرونده گفت: «شاهد هستیم که برخی افراد و حتی بازیگران اظهارنظرهای شخصی و غیرمسؤولانه‌ای را در فضای مجازی منتشر می‌کنند بی‌آن که اسناد و مدارکی ارائه کنند، موضوعاتی را به مقتولان و عاملان جنایت نسبت می‌دهند که هنوز برای دستگاه قضا به اثبات نرسیده و حتی تصاویری را در فضای مجازی منتشر می‌کنند که مورد تایید در ارتباط با این پرونده نیست. مردم و هنرمندان از گمانه‌زنی‌ها و گفته‌های غیرمسؤولانه در ارتباط با این پرونده خودداری کنند، چراکه مرجع قضایی با آن‌ها به دلیل اظهارنظرهای غیرمسؤولانه برخورد قانونی خواهد کرد. اگر فرد یا افرادی در ارتباط با این پرونده اطلاعاتی مربوط به مقتولان یا عامل جنایت و همدستش دارند، باید به مرجع قضایی یا پلیس اطلاع دهند تا اطلاعات محرمانه آن‌ها بررسی شود و صحت و رد موضوع مشخص شود و پرونده به نتایج مناسب برسد، نه این که بدون بررسی موضوع، آن را در فضای مجازی منتشر کنند و به آبروی خانواده‌ها آسیب برسانند.» اظهارات اتهام زنندگان در متن زیر توسط بازپرس پرونده تکذیب شده‌است و غیر قانونی اعلام شده‌است.
اتهام تجاوز به آرزو خرمدین اولین بار توسط دوست صمیمی آرزو خرمدین مطرح شد. هر دو دوست ساکن شهرک اکباتان و از کودکی با او همکلاسی بوده‌اند و تا زمان قتل این دوستی ادامه داشته‌است. گفت: «نه در دوره مدرسه، وقتی بزرگ‌تر شدیم، یک روز؛ مقابلم نشست و گفت: "می‌خواهم رازی به تو بگویم که اگر نگویم، نگفتنش خفه‌ام می‌کند" و گفت: " کودک که بودم، هشت ساله، پدرم… م. " به مادرم گفتم. مادر گفت" ساکت باش و هیچ چیزی به هیچ کسی نگو…" مادرم که از خانه خارج می‌شد، پدر و من که تنها می‌ماندیم…" آرزو در تمام سال‌های دوستی‌مان تنها سه بار این داستان را تعریف کرد و هر مرتبه می‌لرزید.»
لیلا اوتادی در یک پست اینستاگرامی نوشت: «پدر با همکاری مادر به دختر تجاوز می‌کرد و خبر‌ها حاکی‌ست دعوای شب قبل از مرگ بابک نیز بر سر تعرض پدر به یکی از دانشجویان دختر مراجعه کننده به خانه آن‌ها بوده؛ و جالب که پدر دم از فساد اخلاقی بچه‌هایش می‌زند.»
دختر دیگر خانواده خرمدین در مورد اتهام تجاوز گفت: «من نمی‌دانم افرادی که اظهارنظرهای بی‌مورد می‌کنند چرا به فکر آبروی افراد نیستند. خواهش می‌کنم با آبروی ما بازی نکنید. خواهرم به هیچ عنوان درخصوص این که پدرم او را آزار می‌داده صحبتی با من که خواهرش بودم نکرده بود و من واقعا اطلاعی در این خصوص ندارم. بعید می‌دانم چنین موضوعی صحت داشته باشد.» اکبر خرمدین در جریان اعتراف‌های خود گفته است که در صورت آزادی از زندان دو فرزند دیگر خود را نیز به قتل می‌رساند. هیچ کس مفقود شدن لیلا خرمدین را اعلام نکرده است.
ایران موسوی ثانی، مادر بابک خرمدین، پس از دستگیر شدن گفت: «از مرگ بچه‌هایم اصلا ناراحت نیستم. من با شوهرم دوتایی تصمیم به قتل می‌گرفتیم و شوهرم بسیار خوب و خوش‌رفتار است و بابک خرمدین او را کتک می زده‌است و کارهایی می کرده‌است که شرم دارد بگوید و تصمیم به تسلیم کردن خودمان بعد قتل بابک خرمدین داشتیم که دستگیر شدیم» و در برابر سوال مخفی کردن قتل‌های قبلی جواب داد که «نگفتیم دیگه!»
چند هفته بعد از اظهارات اولیه ایران موسوی، همسر اکبر خرمدین، در ۷ تیر ۱۴۰۰ یک فایل صوتی از داخل زندان از وی منتشر شد. ایران موسوی در این فایل صوتی برخلاف سخنان اولیه‌اش مدعی تجاوز جنسی اکبر خرمدین به دخترشان، آرزو شد. او در این فایل صوتی تاکید کرد که به زور با این مرد ازدواج کرده و بارها قربانی خشونت و تجاوز از سوی او شده است.
پس از انتشار اخبار قتل‌های اکبر خرمدین، شوخی‌هایی در توئیتر راجع‌به پدرومادر دست‌به‌دست شد.
اکبر خرمدین در تاریخ ۳۰ آبان ۱۴۰۰ در زندان رجایی‌شهر به دلیل ایست قلبی درگذشت.
اس‌ان بروکسل ایرلاینز () شرکت هواپیمایی بلژیکی است، که در سال ۲۰۰۲ تأسیس شد.
ویرجین ترینز () شرکت ترابری ریلی بریتانیایی است، که در سال ۱۹۹۷ تأسیس شد.
آی-اسپیس () شرکت هوافضای چینی است، که در سال ۲۰۱۶ تأسیس شد.
زیرو ۲ اینفینیتی () شرکت هوافضای اسپانیایی است، که در سال ۲۰۰۹ تأسیس شد.
روتاری راکت () شرکت هوافضای آمریکایی است، که در سال ۲۰۰۱ تأسیس شد.
پی‌ال‌دی اسپیس () شرکت هوافضای اسپانیایی است، که در سال ۲۰۱۱ تأسیس شد.
اوربکس () شرکت هوافضای بریتانیایی است، که در سال ۲۰۱۵ تأسیس شد.
ری‌اکشن انجینز () شرکت هوافضای بریتانیایی است، که در سال ۱۹۸۹ تأسیس شد.
Kuiper Systems LLC یکی از شرکت های تابعه آمازون است که در سال 2019 برای استقرار یک مجموعه اینترنت ماهواره ای پهن باند بزرگ برای ارائه اتصال به اینترنت پهن باند تاسیس شد.[1][2] این استقرار با نام پروژه خود "Project Kuiper" نیز شناخته می شود.[1]
گالاکتیک سوئیت دیزاین () شرکت هوافضای اسپانیایی است، که در سال ۲۰۰۷ تأسیس شد.
شاکلتون انرژی () شرکت هوافضای آمریکایی است، که در سال ۲۰۰۷ تأسیس شد.
سامورکولد رکوردز () شرکت رسانه‌ای آمریکایی است، که در سال ۲۰۰۴ تأسیس شد.
نوکونا () شرکت پوشاک آمریکایی است، که در سال ۱۹۲۶ تأسیس شد.
تایلرکرفت () شرکت هوانوردی آمریکایی است، که در سال ۱۹۳۵ تأسیس شد.
رویال پرپل () شرکت پالایش نفت آمریکایی است، که در سال ۱۹۸۶ تأسیس شد.
لوک پیرسون (زاده ۱۲ اکتبر ۱۹۸۷) کاریکاتوریست و انیماتور بریتانیایی است، که بیشتر بخاطر سری کمیک‌های هیلدا برای Nobrow Press و هیلدا، سری Netflix بر اساس کمیک‌ها شناخته می‌شود. وی همچنین قسمت‌هایی از داستان کارتون شبکه ماجراجویی را در طول فصل‌های پنجم و هفتم به صورت داستانی نوشته‌است.
صنایع لافکین () شرکت خدمات نفتی آمریکایی است، که در سال ۱۹۰۲ تأسیس شد.
تاریخ یهودیان در هند به تاریخ باستان بر می‌گردد.9652781797&hl=en&sa=X&ei=UNa1VM-AFc_kuQSLiYLIAQ&ved=0CB8Q6wEwAA#v=onepage&q=two%20millennia&f=false "The Jews of India: A Story of Three Communities" by Orpa Slapak. The Israel Museum, Jerusalem. 2003. p. 27. .Weil, Shalva. "India's Jewish Heritage: Ritual, Art, and Life-Cycle". Mumbai: Marg Publications [first published in 2002; 3rd edn.]. 2009. یهودیت یکی از اولین ادیان خارجی بود که در تاریخ ثبت شده به هند وارد شد.Weil, Shalva. "Indian Judaic Tradition" in Sushil Mittal and Gene Thursby (eds) "Religions in South Asia", London: Palgrave Publishers, 2006. pp. 169-183. یهودیان هند اقلیت مذهبی هند هستند، اما بر خلاف بسیاری از مناطق جهان، در طول تاریخ در هند زندگی کرده‌اند و هیچ موردی از یهود ستیزی از مردم اکثریت محلی نداشته‌است.Weiss, Gary (August 13, 2007). "India's Jews". Forbes. Retrieved July 9, 2016. جوامع باستانی که بهتر تأسیس شده‌اند، بسیاری از سنتهای محلی را از طریق اشاعه فرهنگی جذب کرده‌اند.Weil, Shalva. "Bene Israel Rites and Routines" in Shalva Weil (ed.) "India's Jewish Heritage: Ritual, Art and Life-Cycle", Mumbai: Marg Publications, 2009. [first published in 2002]; 3Arts, 54(2): 26-37. در حالی که برخی از یهودیان اظهار داشتند اجدادشان در زمان پادشاهی یهودا به هند رسیده‌اند، برخی دیگر خود را از فرزندان ده قبیله گمشده اسرائیل معرفی می‌کنند.Weil, Shalva. (1991) "Beyond the Sambatyon: the Myth of the Ten Lost Tribes." Tel-Aviv: Beth Hatefutsoth, the Nahum Goldman Museum of the Jewish Diaspora. تخمین زده می‌شود که جمعیت یهودیان هند در اواسط دهه ۱۹۴۰ در حدود ۲۰٬۰۰۰ نفر به اوج خود رسیده و به دلیل مهاجرت آنها به اسرائیل پس از ایجاد آن در سال ۱۹۴۸، به سرعت در حال کاهش است.
علاوه بر مهاجران یهودیWeil, Shalva. "From Persecution to Freedom: Central European Jewish Refugees and their Jewish Host Communities in India" in Anil Bhatti and Johannes H. Voigt (eds) "Jewish Exile in India 1933-1945", New Delhi: Manohar and Max Mueller Bhavan,1999. pp. 64-84. و مهاجران اخیر، هفت گروه یهودی در هند وجود دارد:
کهن‌ترین جوامع یهودی هند مربوط به پادشاهی کوچین بود.9652781797&hl=en&sa=X&ei=UNa1VM-AFc_kuQSLiYLIAQ&ved=0CB8Q6wEwAA#v=onepage&q=two%20millennia&f=false "The Jews of India: A Story of Three Communities" by Orpa Slapak. The Israel Museum, Jerusalem. 2003. p. 27. .Weil, Shalva. "Cochin Jews", in Carol R. Ember, Melvin Ember and Ian Skoggard (eds) "Encyclopedia of World Cultures Supplement", New York: Macmillan Reference USA, 2002. pp. 78-80. روایت سنتی این است که بازرگانان یهودیه در سال ۵۶۲ پیش از میلاد به کرانگانور، بندری باستانی در نزدیکی کوچین رسیدند و در سال ۷۰ میلادی پس از تخریب معبد دوم، یهودیان بیشتری از اسرائیل تبعید شدند. بسیاری از نیاکان این یهودیان اظهار داشتند که در زمان سلطنت پادشاه عبری سلیمان در هند اقامت گزیدند. این زمانی بود که چوب ساج، عاج، ادویه جات، میمون‌ها و طاووس‌ها در تجارت کوچین محبوب بودند. در مورد دلیل ورود آنها به هند هیچ تاریخ یا دلیل خاصی ذکر نشده‌است، اما محققان عبری قدمت آن را تا حدود اوایل سده میانه اعلام کرده‌اند. موچین گروهی از جزایر گرمسیری کوچک است که مملو از بازارها و فرهنگهای مختلف مانند هلندی، هندو، یهودی، پرتغالی و انگلیسی است. جامعه متمایز یهودیان آنجووانام نام داشت. کنیسه در ماتانچری هنوز فعال است و متعلق به یهودیان پارادزی، فرزندان سفاردیم است که در سال ۱۴۹۲ از اسپانیا اخراج شدند، اگرچه از سال ۲۰۱۵ جامعه یهودیان در ماتانچری مجاور قلعه کوچین تنها شش عضو باقی مانده داشت.
یهودیان نیز بلافاصله در سال ۱۶۴۰ در مدرس (چنای کنونی) پس از تأسیس آن در آنجا ساکن شدند. بیشتر آنها بازرگانان مرجانی از لگورن، کارائیب، لندن و آمستردام بودند که اصالتاً پرتغالی بودند و به خانواده‌های هنریکس دی کاسترو، فرانکو، پایوا یا پورتو تعلق داشتند.
بنی مناش گروهی متشکل از بیش از ۹۰۰۰ نفر از ایالت‌های میزورام و مانیپورWeil, Shalva. "Lost Israelites from North-East India: Re-Traditionalisation and Conversion among the Shinlung from the Indo-Burmese Borderlands." "The Anthropologist", 2004. 6(3): 219-233. هستند که نوعی یهودیت انجیلی را انجام می‌دهند و ادعا می‌کنند از یکی از قبایل گمشده اسرائیل تبار دارند. آنها در اصل شکارچی بدن و حیوان گرایی بودند و در آغاز سده بیستم به مسیحیت گرویدند، اما در دهه ۱۹۷۰ به دین یهود گرویدند.
بن افرایم گروه کوچکی از یهودیان تلوگو-زبان هستند که در شرق آندرا پرادش زندگی می‌کنند.
چندین خانواده در آندرا پرادش هستند که از آیین یهود پیروی می‌کنند. بسیاری از آنها از آداب و رسوم یهودیان ارتدکس پیروی می‌کنند، مانند پوشیدن ریش بلند توسط مردان و استفاده مداوم از پوشش سر (مردان) و پوشش مو (زنان).
یهودیت در دهلی عمدتاً بر جامعه خارج از کشور که در دهلی کار می‌کنند و همچنین دیپلمات‌های اسرائیلی و یک جامعه محلی کوچک متمرکز است. در پهارگانج، خبد کنیسه و مرکز مذهبی خود را در منطقه کوله پشتی ایجاد کرده‌است که گردشگران اسرائیلی مرتباً از آن بازدید می‌کنند.
اکثریت یهودیان هند از زمان ایجاد دولت مدرن در سال ۱۹۴۸ "علیا " (مهاجرت) به اسرائیل کرده‌اند. اکنون بیش از ۷۰٬۰۰۰ یهودی هند در اسرائیل زندگی می‌کنند (بیش از ۱٪ از کل جمعیت اسرائیل). از ۵۰۰۰ نفر باقیمانده، بزرگترین جامعه در بمبئی متمرکز شده‌است، جایی که ۳۵۰۰ نفر از بیش از ۳۰٬۰۰۰ یهودی ثبت شده در دهه ۱۹۴۰ در آنجا اقامت داشتند و به یهودیان بنه اسرائیل و بغدادی تقسیم شده‌اند،Rachel Delia Benaim, 'For India's Largest Jewish Community, One Muslim Makes All the Tombstones,' Tablet 23 February 2015. اگرچه یهودیان بغدادی از آن خودداری کردند بنی اسرائیل را به عنوان یهودی به رسمیت بشناسد و به همین دلیل از صدقه دادن به آنها خودداری کرد.Nathan Katz, "Who Are the Jews of India?," California University Press, 2000 pp.91ff. یادآوری‌هایی از مکانهای یهودی در کرالا وجود دارد که هنوز مانند کنیسه‌ها باقی مانده‌است. اکثر یهودیان از پایتخت قدیمی هند انگلیسی کلکته نیز طی شش دهه گذشته به اسرائیل مهاجرت کرده‌اند.
ایر تراکتور () شرکت هوافضای آمریکایی است، که در سال ۱۹۷۸ تأسیس شد.
واکنش مسلحانه یک فیلم اکشن آمریکایی محصول سال ۱۹۸۶ به کارگردانی فرد اولان ری با بازی دیوید کارادین و لی وان کلیف است.Cohn, Lawrence L. "Review: Armed Response". "Variety" (324). October 8, 1986. p. 21.
یکی از مردان رئیس خطرناک یاکوزا معروف به آکیرا تاناکا مجسمه ای را که قصد داشت از آن به عنوان پیشنهاد صلح بین یاکوزای محلی و یک انبر چینی رقیب استفاده کند، گم می‌کند.
نواراما () شرکت بازی ویدئویی اسپانیایی است، که در سال ۲۰۰۳ تأسیس شد.
خبرگزاری کاتالان () شرکت رسانه‌ای اسپانیایی است، که در سال ۱۹۹۹ تأسیس شد.
آستروبوتیک () شرکت هوافضای آمریکایی است، که در سال ۲۰۰۷ تأسیس شد.
هتل‌های اچ۱۰ () شرکت مهمان‌نوازی اسپانیایی است، که در سال ۱۹۹۹ تأسیس شد.
پرینس، نامی برای یک خانواده از موتورهای خودرو چهارسیلندر خطی، توسعه‌یافته توسط گروه پی‌اس‌ای و بی‌ام‌و است. این یک خانواده موتور کامپکت از حجم ۱٫۴ تا ۱٫۶ لیتر است. این موتور داری بیشتر ویژگی‌های مدرن مانند تزریق مستقیم بنزین، توربوشارژ و زمان‌بندی متغیر سوپاپ است.
(5500rpm) این موتور در مینی کوپر اس جایگزین خانواده موتورهای Tritec در مینی شد و اولین بار در سال 2006 برای مینی معرفی شد. بعداً در سال ۲۰۱۱ همچنین برای مدل های BMW F20 و F21 114i، 116i و 118i. این اولین گزینه نصب طولی موتور برای موتور پرینس بود. PSA در سال ۲۰۰۶ شروع به استفاده از خانواده پرینس برای جایگزینی بخشی از خانواده TU خود کرد (بخش دیگر با موتور EB جایگزین شد) - پژو 207 اولین خودرویی بود که آن را دریافت کرد. اجزای موتور توسط پی اس ای در کارخانه Douvrinمینی فرانسه، با مونتاژ موتورهای   و بی ام و  در هامس هال در Warwickshire، بریتانیا تولید می شود. پروژه موتور پرنس ربطی به شرکت پرنس موتور ندارد. در اواخر سال ۲۰۰۶، تمدید همکاری بین دو گروه اعلام شد،  که نوید موتورهای چهار سیلندر جدید را داد، بدون جزئیات بیشتر. در ۲۹ سپتامبر ۲۰۱۰اعلام شد که نسخه ۱.۶ لیتری توربو موتور پرینس از سال ۲۰۱۲ به ساب برای استفاده در مدل های آینده، در درجه اول 9-3، عرضه خواهد شد. با این حال با بسته شدن ساب عرضه هرگز آغاز نشد. در نمایشگاه خودروی ژنو ۲۰۱۱، ساب از آخرین خودروی مفهومی خود ساب فینیکس با موتور BMW Prince 1.6T 200 اسب بخار (149 کیلووات؛ 203 اسب بخار) رونمایی کرد.[5] در 25 ژوئن 2014 موتور 1.6 لیتری توربو پرنس هشتمین جایزه بین المللی موتور سال را در دسته 1.4 تا 1.8 لیتری به دست آورد. در سال 2014، موتور پرینس، در میان سایرین، موتور جدید BMW B38 را شکست داد که جایگزین موتور Prince در خط تولید مینی و بی‌ام‌و می‌شود.
تالاسند () شرکت مهندسی آمریکایی است، که در سال ۲۰۰۹ تأسیس شد.
ساوت‌وست ویندپاور () شرکت برق آمریکایی است، که در سال ۱۹۹۹ تأسیس شد.
پاورلایت () شرکت مهندسی آمریکایی است، که در سال ۲۰۰۴ توسط جردین کاره تأسیس شد.
تاریخ یهودیان در ایرلند به هزاران سال پیش بازمی‌گردد. اگرچه جامعه یهودیان در ایرلند همیشه جمعیت کمی داشته‌است (حداقل از سال ۱۸۹۱ از ۵۵۰۰ نفر بیشتر نیست)، اما این جامعه کاملاً تأسیس شده‌است و به‌طور کلی در زندگی ایرلندی‌ها نیز به خوبی پذیرفته شده‌است. یهودیان در ایرلند در طول تاریخ از تحمل نسبی برخوردار بوده‌اند که عمدتاً در سایر نقاط اروپا وجود نداشته‌است.
اولین اشاره به یهودیان در ایرلند در سال ۱۰۷۹ بود. سالنامه اینیسفالن «پنج یهودی از خارج از کشور با هدیه به توردلبخ، پادشاه مونستر آمدند، و آنها دوباره به خارج از کشور بازگردانده شدند»."The Annals of Inisfallen", author unknown, translated by Seán Mac Airt 1951
تا زمان حمله نورمن‌ها به ایرلند هیچ اشاره دیگری به یهودیان یافت نمی‌شود. در سال ۱۱۶۹ که توسط استرانگبو (ریچارد دو کلار، دومین ارل پمبروک) بر خلاف ممنوعیت هنری دوم انگلیس، فتح ایرلند به دست نورمن‌ها آغاز شد. استرانگبو به نظر می‌رسد که از لحاظ مالی توسط قرض دهنده یهودی در سال ۱۱۷۰ کمک شده‌است.
در زمان قحطی بزرگ (۱۸۴۵–۱۸۵۲)، که در آن تقریباً ۱ میلیون ایرلندی جان خود را از دست دادند، بسیاری از یهودیان به سازماندهی کمک کردند و سخاوتمندانه به رفع گرسنگی کمک کردند.
در اواخر سده نوزدهم و اوایل سده بیستم مهاجرت یهودیان به ایرلند افزایش یافت. در سال ۱۸۷۱، جمعیت یهودیان ایرلند ۲۵۸ نفر بود. در سال ۱۸۸۱، به ۴۵۳ رسیده‌است. بیشتر مهاجرت‌ها تا این زمان از انگلیس یا آلمان بوده‌است. گروهی که در واترفورد اقامت گزیدند ولزی بودند که خانواده‌های آنها در اصل از اروپای مرکزی بودند. در پی کشتارهای روسیه، مهاجرت بیشتر از اروپای شرقی (به ویژه لیتوانی) افزایش یافت. تا سال ۱۹۰۱، حدود ۳۷۷۱ یهودی در ایرلند زندگی می‌کردند که بیش از نیمی از آنها (۲۲۰۰) در دوبلین اقامت داشتند. تا سال ۱۹۰۴، تعداد کل جمعیت یهودیان تقریباً ۴۸۰۰ نفر بود. کنیسه‌ها و مدارس جدیدی برای تأمین غذا به مهاجران تأسیس شد، بسیاری از آنها فروشگاه‌ها و مشاغل دیگر تأسیس کردند. بسیاری از نسل‌های بعدی در محافل تجاری، دانشگاهی، سیاسی و ورزشی برجسته شدند.
جمعیت یهودیان ایرلند در دهه ۱۹۴۰ به حدود ۵۵۰۰ نفر رسید، اما طبق سرشماری سال ۲۰۱۶، این میزان عمدتاً به دلیل جذب و مهاجرت به حدود ۲۵۰۰ نفر در سال ۲۰۱۶ کاهش یافته بود. جمعیت یهودیان ایرلند در سال ۱۹۴۸ پس از استقرار اسرائیل، تعداد زیادی کاهش یافت. تعداد زیادی از یهودیان ایرلندی به خاطر اعتقادات عقیدتی و مذهبی به آنجا نقل مکان کردند. در دهه‌های بعدی، یهودیان بیشتری نیز به دلیل کاهش زندگی یهودیان در ایرلند و چشم‌اندازهای اقتصادی بهتر، به اسرائیل، انگلستان و ایالات متحده مهاجرت می‌کنند. علاوه بر این، نرخ ازدواج و جذب، از جمله رویدن شدن به کیش مسیحیت کاتولیک برای ازدواج، نیز بالا بود.
جمهوری ایرلند در حال حاضر دارای سه کنیسه در دوبلین است. یک کنیسه دیگر در بلفاست در ایرلند شمالی وجود دارد. کنیسه در کورک در سال ۲۰۱۶ بسته شد.
قانون اساسی ایرلند در سال ۱۹۳۷ به‌طور خاص از یهودیان حمایت می‌کرد. شامون دو والرا به دلیل برخوردی که با یهودیان در سایر نقاط اروپا در آن زمان داشت، این قانون بخشی از قانون اساسی در نظر گرفته شد."In Search of Ireland's Heroes" Carmel McCaffrey
رخدادهای ضدیهودی به پلیس در جمهوری ایرلند گزارش شده‌است:
یهودیان ایرلند شمالی اساساً در بلفاست زندگی می‌کردند، جایی که جماعت عبری بلفاست، یک جامعه ارتدکس اشکنازی، در سال ۱۸۷۰ تأسیس شد.Belfast article, Jewish Encyclopedia, 1901–1906. جوامع سابق در دری و لورگان قرار داشتند. اولین اشاره به یهودیان در بلفاست مربوط به سال ۱۶۵۲ است و یک «قصاب یهودی» در سال ۱۷۷۱ ذکر شد، که بیانگر شباهت یک جامعه یهودی در آن زمان است.
بر اساس سرشماری سال ۲۰۱۶ ایرلند، ایرلند در سال ۲۰۱۶ دارای ۲۵۵۷ یهودی بود که از این تعداد ۱۴۳۹ نفر (۵۶٪) در پایتخت آن، دوبلین زندگی می‌کردند.
قلعه یک فیلم اکشن و دلهره‌آور آمریکایی محصول سال ۲۰۲۱ به کارگردانی جیمز کالن برساک، تهیه کنندگی رندال امت با بازی جسی متکالف، بروس ویلیس، چاد مایکل موری، کلی گریسون و ناتالیا بورن است. این فیلم که در پورتوریکو فیلمبرداری شده‌است و به اولین قسمت از سه‌گانه این مجموعه محسوب می‌شود پس از این قلعه ۲ و قلعه ۳ منتشر می‌شود.
این فیلم در ۱۷ دسامبر ۲۰۲۱ به صورت ویدئو هنگام درخواست منتشر شد.
رابرت، مأمور سابق سی آی ای است که زندگی آرامی را در مکانی مخفی در جنگل سپری می‌کند. روزی پسرش برای ملاقات با او از راه می‌رسد در حالیکه دشمن قدیمی رابرت به نام بالزاری نیز در تعقیب اوست. بالزاری و هم جوخه‌ای‌هایش حمله‌ای تمام عیار را آغاز می‌کنند و رابرت و پسرش در پناهگاهی مجهز به سلاح‌های پیشرفته پناه می‌گیرند.
فیلم قلعه به عنوان بخشی از سه‌گانه فیلم‌هایی با بازی جسی متکالف، بروس ویلیس، چاد مایکل موری و کلی گریسون در ۳ مه ۲۰۲۱ اعلام شد. فیلم‌برداری اصلی همان روز در پورتوریکو آغاز شد. فیلم دوم با عنوان قلعه ۲ با فیلم اول پشت سر هم فیلمبرداری شد. تولید سه‌گانه در ۳ نوامبر ۲۰۲۱ به پایان برسد. در ۱۵ مه ۲۰۲۱، کارگردان جیمز کالن برساک فاش کرد که فیلمبرداری فیلم اول بسته شده‌است.
خوان سانتوس آتاهوالپا (؛ زادهٔ: حدود ۱۷۱۰ - درگذشته: حدود ۱۷۵۶) رهبر مصمم یک شورش بومی موفق در حوضه آمازون و کوه‌های آند علیه نایب‌السلطنه پرو بود. این شورش در سال ۱۷۴۲ در گران پاژونال در پرو اسپانیا در میان مردم آشانینکا آغاز شد. سرخ‌پوستان بومی مبلغین کلیسای کاتولیک را اخراج و ۲۳ مقر آن‌ها در مناطق جنگلی پرو را تخریب یا آنها را مجبور به تخلیه نمودند که اغلب با مقاومت آنها روبرو شدند. چندین لشکرکشی اسپانیا سعی در سرکوب شورش داشتند، اما نتوانستند یا شکست خوردند. در سال ۱۷۵۲، سانتوس تلاش کرد تا شورش را به مناطق آند گسترش دهد و از حمایت مردم نواحی کوهستانی نیز برخوردار شود. وی بخش اندامارکا را تصرف کرد و سه روز آن‌را نگه داشت و سپس به جنگل عقب‌نشینی کرد. از بعد از سال ۱۷۵۲ سابقه تاریخی از سانتوس در دست نیست.
در مورد اوایل زندگی خوان سانتوس تاریخچه بسیار کمی ثبت شده‌است. او یک فرد بومی بود که در حدود سال ۱۷۱۰، احتمالاً در کوسکو، به دنیا آمد، گرچه چندین محل تولد دیگر نیز در مورد او گفته شده‌است. او سه برادر داشت. وی توسط یسوعیان (انجمن عیسی) در کوسکو آموزش دید. خودش گفته که به اروپا و آنگولا سفر کرده که احتمالاً به عنوان خدمتکار یسوعیان بوده‌است. زبان مادریش کچوا بود و همچنین به اسپانیایی، لاتین و آشنینکا صحبت می‌کرد. سانتوس ظاهراً مدتها بود که اندیشه انقلاب در سر داشت. به گفته اسپانیایی‌ها وی در جوانی برای تبلیغ پیام خود و کاشت بذر عصیان به‌طور گسترده در پرو سفر کرده‌است. این سفرها ظاهراً منطقه گران پاژونال را هم شامل می‌شده‌است، یعنی همان جایی که سانتوس صحبت به زبان آشنینکا را فرا گرفت. بعداً فرانسیسیکن‌ها ادعا کردند که او از کوسکو به جنگل‌های آمازون گریخته‌است. او را یک فراری اعلام کردند زیرا او ارباب خود، یک کشیش یسوعی، را به قتل رساند، گرچه هیچ مدرکی از آن زمان نیست که این را اثبات کند.
نام آتاهوالپا از حاکم اینکا آتاهوالپا، حاکم امپراتوری اینکا (به زبان کچوا: تاوانتینسویو) در زمان تسخیر اسپانیا در قرن شانزدهم گرفته شده‌است. سانتوس نام آتاهوالپا و هواینا کاپاک را با ادعای تناسخ امپراطورهای سابق اینکا، به خود اختصاص داد.
مردم آشانینکا پرجمعیت‌ترین مردم بومی آمازون پرو بودند و در سرزمینی در حدود ۱۰۰۰۰۰ کیلومتر مربع از ۱۰ تا ۱۴ درجه عرض جنوبی در دامنه‌های آند و دشت‌های پایین آمازون پراکنده بودند. جمعیت آنها حدود ۵۲۰۰۰ نفر بود. همه آشانینکا و همچنین سایر گروه‌های پراکنده، در این شورش شرکت نداشتند. شورش خوان سانتوس از فلات مرتفع گران پاژونال (علفزار بزرگ) آغاز شد و منطقه نفوذ او تا نواحی سررو دلاسل (کوه نمک) و تا استان چانچامایو گسترش یافت. دیگر گروه‌های بومی که از شورش حمایت می‌کردند، مردم آموشا و نوماتسیگنگا بودند.
منطقه شورش با رودخانه‌هایی که آنرا به لیما، پایتخت و بزرگترین شهر پرو، متصل می‌نمود نزدیکترین و قابل دسترس‌ترین قسمت حوضه آمازون بود و لذا وقایع آنجا مورد توجه و نگرانی ویژه اسپانیایی‌ها بود.
تبلیغات مذهبی فرانسیسکن‌ها در سال ۱۶۳۵ آغاز شد و از همان ابتدا مخالفت آشانینکاها و دیگران را در مقابل داشت. آشانینکاها چندین کشیش را به قتل رساندند و مقرهای مبلغین اغلب به دلیل خصومت مردم محلی رها می‌شدند. تلاشی پیگیر و گسترده برای مسیحی کردن مردم بومی از سال ۱۷۰۹ با ارسال هیئت‌های بسیار از مبلغین مذهبی آغاز شد. تلاش‌های فرانسیسکن‌ها در سال ۱۷۳۳ به گران پاژونال، که منطقه‌ای منزوی بود، رسید. در سال ۱۷۳۶، از پایگاه سانتا رزا د اوکوپا، مبلغین گزارش دادند که آنها ۲۴ ایستگاه تبلیغ ایجاد کرده‌اند که ۴٬۸۳۵ تن از سکنه محلی را تحت پوشش می‌گیرد. فرانسیسیکن‌ها در این مقرها توسط افراد مسلح خود که اکثراً برده‌های آفریقایی بودند، نظم و انضباط را حفظ می‌کردند. تعدادی از این مقرها دارای پادگان‌های نظامی مجهز به تفنگ و توپ بودند. فرانسیسکن‌ها همچنین کشاورزان و صنعتگران وارداتی را که بومیان را در کار خود به خدمت می‌گرفتند، تشویق می‌کردند.
بومیان به سه دلیل جذب این مبلغین می‌شدند. اول، احتمالاً علاقه آنها به دین مسیحی بوده‌است. ثانیاً، مبلغین ابزارهای فولادی مانند تبر و بیل را توزیع می‌کردند که زندگی یک کشاورز که شیوه کارش بریدن و سوزاندن بود را آسان می‌کرد و همچنین امکان تبدیل ابزارهای فولادی به اسلحه را فراهم می‌کرد که به آنها در جنگ با دشمن برتری می‌داد. ثالثاً، مردم بومی برای طعام و ایضاً ذخیره‌سازی غذا به نمک احتیاج داشتند و مبلغین دسترسی به مخزن نمک در سررو دلا سال را در کنترل داشتند. این مشوق‌ها از ویژگی‌های نامطلوب زندگی با مبلغین بود. مبلغین تلاش کردند افراد بومی کوچ‌نشین را به زندگی ساکن عادت دهند. این مسئله مشکلاتی در تولید غذا ایجاد کرد زیرا خاک جنگل نابارور بود و محصول سریعاً از بین می‌رفت و لذا افراد ساکن در تولید غذای کافی مشکل داشتند. با این حال، جدی‌ترین مشکل روستاهایی که توسط اسپانیایی‌ها به وجود آمده بودند، آنطور که خود اسپانیایی‌ها آنرا سیاست تشویق یا مجبور کردن افراد بومی به سکونتگاه‌های دائمی می‌نامیدند، همه‌گیری بیماری‌های اروپایی بود که بومیان را در سراسر قاره آمریکا، به ویژه کسانی که در نزدیکی یکدیگر ساکن بودند نابود کرد. به عنوان مثال، یک اپیدمی در مقر مبلغین در اننو در سال ۱۷۲۳–۱۷۲۲ منجر به کاهش جمعیت از ۸۰۰ به ۲۲۰ شد زیرا بیشتر ساکنان در اثر بیماری فوت کردند یا از محل سکونت گریختند.
در پرو، سانتوس از کوزکو به کاخامارکا سفر کرد. در حدود سال ۱۷۴۰ وی دستیار مبلغین فرانسیسکن در استان چانچامایو، در جنگل مرکزی شد. این مبلغین ورود اسپانیایی‌هایی را که به دنبال بهره‌برداری از نمک از یک تپه نزدیک (سررو د لا سال) بودند تسهیل می‌کردند. آنها بومیان آشانینکا را به عنوان نیروی کار گرفتند و در این راه ظلم و خشونت‌هایی را بر آنها اعمال کردند. مشاهده سلطه بی‌رحمانه اسپانیایی‌ها که آنها با مصونیت کامل اعمال می‌کردند، انگیزه شورش را در خوان سانتوس به وجود آورد. وی مصمم شد تا تاج و تخت اجدادش را برگرداند و سرخ پوستان را آزاد سازد.
هنگامی که شورش آغاز شد، خوان سانتوس ۳۰ تا ۴۰ ساله بود. او کوشما یا لباس مخصوص سرخپوستان جنگل را به تن می‌کرد و همیشه صلیب ساخته شده از چوب چونتا با گوشه‌های نقره‌ای رنگ بر روی سینه داشت. او معمولاً مقدار زیادی برگ کوکا، که آن را «گیاه خدا» می‌نامید می‌جوید. او ویژگی‌های یک مستیزو را داشت. یکی از راهبان فرانسیسکن که با او دیدار کرده بود، وی را قد بلند و برنزه توصیف کرد و افزود: «او مقداری مو بر بازوان خود دارد، صورت کوچکی دارد، کاملاً اصلاح کرده به نظر می‌رسد… چهره خوبی دارد. رنگ پریده با موهایی که از پیشانی تا ابروها کوتاه شده‌اند و بقیه از استخوان فک آویخته‌است»، یعنی مطابق روش غربی قرن هجدهم به حالت دم اسبی جمع شده‌است.
فرانسیسکن‌ها و مبلغین آنها با شورش‌های بسیاری روبرو شدند. آخرین شورش‌های قبل از قیام خوان سانتوس در سال ۱۷۳۷ بود. یک رئیس قبیله آشانینکا به نام ایگناسیو توروته دو هیئت مبلغین را نابود کرد که در آن ۱۳ نفر از جمله ۵ کشیش کشته شدند. یکی از بازماندگان گزارش داد که توروته دلایل خود برای شورش را به کشیشی گفته‌است:
«شما و نفراتتان هر روز با خطبه‌ها و آموزه‌های‌تان ما را می‌کشید و آزادی ما را از بین می‌برید.»
بیست تن از پیروان توروته توسط اسپانیایی‌ها دستگیر و اعدام شدند و او خودش در جنگل ناپدید شد.
در ماه مه ۱۷۴۲، خوان سانتوس به همراه یک نفر از قوم پیرو، به نام بیسابکی، در محل هیئت مذهبی فرانسیسکن در منطقه کوئیزوپانگو در لبه جنوبی گران پاژونال، در چند کیلومتری شمال شهر امروزی پورتو اوکوپا ظاهر شد. آنچه وی انجام داده یا گفته‌است ناشناخته است. اما وی علاوه بر آشانینکا در میان آموشا و سایر افراد بومی نیز مورد حمایت قرار گرفت. طی چند روز بیش از شش هیئت مذهبی در منطقه سرو دلا سل و چانچامایو توسط مردم بومی تعطیل شدند.
دانش وی از زبان کچوا و چندین زبان آمازونی این امکان را برای خوان سانتوس داشت که توسط بومیان جنگل مرکزی که با اشتیاق فراوان به مبارزه او پیوستند، به راحتی درک شود. این شورش توانست مردم جنگل مرکزی را جمع کند: آشانینکا، یانشا و حتی شیپیبو، یعنی جمعیتی که در حوضه رودخانه‌های تامبو، پرنه و پیچیس سکونت دارند. کل این منطقه با نام گران پاژونال شناخته می‌شد و قلمرو مأموریت‌های فرانسیسکان بود.
خوان سانتوس بیش از ۲۰۰۰ نفر داشت که با آنها توانست جنگل مرکزی را کنترل کند، سرزمینی که در غیر اینصورت توسط قدرت نایب السلطنه تنظیم نمی‌شد.
اولین هدف شورشیان عقب راندن دشمن در اننو بود، تا بعداً به ماتانزاس، کیسوپانگو و پیچانا، ادامه یابد. آنها در مجموع ۲۷ پایگاه مبلغان را تخریب کردند و تهدید کردند که به سیرا نیز حمله خواهند کرد.
نایب السلطنه مارکی دو ویلاگرشیا به فرمانداران خود در مرزهای جائوجا و تارما، بنیتو ترونکوزو و پدرو دی میلا کمپو دستور داد تا برای محاصره شورشیان وارد منطقه آشفته شوند. این کار انجام شد و فرماندار تروناکوسو به کیسوپانگو رسید. او در آنجا با مقاومت زیادی روبرو شد، اما توانست سرخ‌پوستان را عقب بنشاند. خوان سانتوس از این درگیری اجتناب کرد و راهی شهر هوانکابامبا شد. نیروهای استعمار برای جستجوی او از تارما خارج شدند، اما رهبر مستیسو موفق به فرار شد.
در ژوئن، یک کشیش، سانتیاگو واسکز دو کالسدو، برای دیدار با خوان سانتوس به کوئیزوپانگو سفر کرد. از آن تماس و سایر مواردی که رهبران بومی گزارش داده‌اند، برخی از شخصیت و اهداف سانتوس روشن‌تر شده‌است. سانتوس می‌گفت که او مسیحی است و مرام را به زبان لاتین می‌خواند. او برای بازپس‌گیری «پادشاهی خود» به پاژونال آمده بود و ادعا می‌کرد که حلولی از آتاهوالپا، آخرین امپراتور اینکاها است و قصد دارد، با کمک مردم بومی، آنرا احیا کند. سانتوس می‌گفت که او با خشونت مخالف است، اما قصد دارد اسپانیایی‌ها و بردگان آفریقایی آنها را با کمک انگلیسی‌ها از پرو بیرون کند. (هیچ مدرکی وجود ندارد که سانتوس با انگلیسی‌ها در تماس بوده باشد، اما ادعای کمک گرفتن وی اسپانیایی‌ها را نگران کرده بود) محقق استفانو وارسه می‌گوید «نگرش‌های سانتوس» رفتار یک فرد معتدل «پر از» الهام عرفانی بود. وی عصیان خود را، همچنان‌که در آن سالیان در جوامع استعماری بود، بر اساس دین قرار داد. خوان سانتوس قول داد که شورش، صلح و سعادت را برای همه آندها به ارمغان خواهد آورد که از جنگل شروع شده و به مناطق مرتفع و سواحل گسترش می‌یابد. خوان سانتوس می‌گفت که اوج شورش او تاج‌گذاری به عنوان ساپا اینکا (حاکم عالی تاوانتینسویو) خواهد بود.
به نظر می‌رسید اهداف سانتوس بیشتر ساکنان سرزمین‌های مرتفع بود که تابع امپراتوری اینکا بودند، بیش از آشانینکا و دیگر مردمان جنگل که تحت قید امپراتوری نبوده و احتمالاً اهداف بلندپروازانه او را نداشتند. همان‌طور که در مورد دو اسیر آفریقایی گفته شد. انگیزه آنها در حمایت از سانتوس این بود که «آنها کشیشی نمی‌خواستند و مایل به مسیحی شدن نبودند». خصومت اولیه سانتوس با آفریقایی‌ها به سرعت تغییر کرد و چندین برده سابق آفریقایی فرانسیسکن‌ها از طرفداران مهم شورش شدند. آفریقایی‌ها به دلیل دانششان در مورد سلاح‌های اروپایی و تاکتیک‌های نبرد ارزشمند بودند. بسیاری از مردم بومی و مستیسوهای آند نیز به شورش پیوستند.
سال بعد، اسپانیایی‌ها اقدام به اعزام واحدهای نیرو به کویمیری (امروزه لامرسد)، در دره چانچامایو کردند. آنها تحت فرمان شهردار شهر تارما، آلفونسو سانتای اورتگا، و همراه فرماندار مرز، بنیتو ترونکوسو بودند. در ۲۷ اکتبر ۱۷۴۳، آنها به کویمیری رسیدند، و در آنجا برای خود شروع به ساختن یک پایگاه نظامی نمودند که در نوامبر به پایان رسید. این پایگاه مجهز به چهار توپ و تجهیزات دیگر و مهمات مربوط به آن بود. در ۱۱ نوامبر، قاضی سانتا عازم مقر مرکزی شد و کاپیتان فابریسیو برتولی را با ۶۰ سرباز در آن پایگاه رها کرد. خوان سانتوس که از تمام حرکات حریف خود آگاه بود، قصد حمله به این پایگاه کوچک را داشت. ابتدا محموله‌ای از مواد غذایی را که به سمت قلعه می‌رفت توقیف کرد. سپس محاصره را آغاز کرد. عدم روحیه همراه با یک بیماری همه‌گیر بسیاری از سربازان اسپانیایی را دربر گرفت. این امر تا حدی پیش رفت که سربازان از گرسنگی تحت فشار قرار گرفتند و برخی نیز صفوف خود را ترک کردند. خوان سانتوس از برتولی خواست تسلیم شود، اما او نپذیرفت و معتقد بود که نیروهای مورد تقاضای او به زودی به راهنمایی یک مبلغ مذهبی که از دست شورشیان فرار کرده بود، وارد می‌شوند. سرانجام خوان سانتوس تصمیم به حمله به قلعه گرفت و همه اسپانیایی‌ها کشته شدند. این در آخرین روزهای سال ۱۷۴۳ اتفاق افتاد
کشیشان فرانسوی، افراد عادی و نوکیشان که در بیست و یک مرکز از بیست و سه مرکز مبلغین مسیحی در جنگل مرکزی زندگی می‌کردند، به دو مرکز بازمانده فرار کردند. این دو کویمیری، نزدیک شهر لا مرسد امروزی و سونومورو در نزدیکی شهر امروزی سان مارتین د پانگوآ بودند. خوان سانتوس پایگاه عملیات خود را ۱۱۰ کیلومتر به شرق از کویزوپانگو به اننو، یک مرکز مبلغین با انزوای کمتر اما استراتژیک، بر روی رودخانه پرنه در منطقه سرو دلا سال، منتقل کرد.
اولین خشونت شورش در سپتامبر ۱۷۴۲ رخ داد. این هنگامی بود که نیروهای شبه نظامی محلی به سرپرستی سه فرانسیسکن در اطراف کویمیری در کمین افتاده و کشته شدند. در همان ماه دو نیروی اسپانیایی از سربازان معمولی برای سرکوب شورش از آند اعزام شدند، اما آنها موفق به یافتن خوان سانتوس نشدند. اسپانیایی‌ها در کویمیری قلعه‌ای بنا کردند و ۸۰ سرباز را با توپخانه در آنجا گذاشتند، در همان حال بیشتر ارتش را به شهر تارما در منطقه آند به عقب بردند. سانتوس قلعه را محاصره کرد ولی عبور امن اسپانیایی‌ها به تارما را پیشنهاد داد، اما آنها این پیشنهاد را رد کردند. اسپانیایی‌ها در تلاش برای تأمین غذا برای قلعه، یک نیروی کمکی از تارما فرستادند اما این نیرو در کمین افتاد و ۱۷ نفر آنها کشته شدند. سربازان ناامید و گرسنه اسپانیایی تصمیم به فراراز قلعه گرفتند، اما توسط نیروهای بومی رهگیری شدند و همه ۸۰ نفر کشته شدند. هنگامی که یک نیروی کمکی متشکل از ۳۰۰ نفر در ژانویه ۱۷۴۳ به قلعه رسیدند، آنها با آتش توپخانه بومیان استقبال شدند و مجبور به عقب‌نشینی گردیدند. تنها شهر سونومور از ماموریت‌های قبلی همچنان در دست اسپانیایی‌ها ماند. سانتوس و پیروانش بیش از دو سال کنترل بی‌چون و چرای مناطق وسیعی را در دست داشتند.
شهر پارادایس یا شهر بهشت یک فیلم اکشن آمریکایی محصول سال ۲۰۲۲ به کارگردانی چاک راسل از فیلم‌نامه‌ای به قلم کوری لارج و اد جان دریک است. در این فیلم بروس ویلیس، جان تراولتا و بلیک جنر بازی می‌کنند.
هنگامی که یان سوان (بروس ویلیس) شکارچی جایزه پس از ناپدید شدن در آب‌های مائویی مورد اصابت گلوله قرار می‌گیرد و گمان می‌رود که جان خود را از دست داده‌است، پسر سوان، رایان (بلیک جنر)، شریک سابقش (استیون دورف) و یک کارآگاه محلی (پرایا لوندبرگ) به دنبال یافتن او هستند. قاتلان او پس از تهدید شدن توسط یک دلال قدرتمند بی رحم (جان تراولتا)، به نظر می‌رسد که رایان و تیمش گزینه دیگری ندارند - تا زمانی که یک سفر به جامعه جزیره‌ای به شدت محافظت شده بنام شهر پارادایس آنها را با یک متحد پیش‌بینی نشده متحد می‌کند.
فیلم "شهر پارادایس" در ۱۴ مه ۲۰۲۱ اعلام شد، زمانی که گزارش شد که بروس ویلیس و جان تراولتا اولین همکاری خود را پس از بیست و شش سال (به دنبال "پالپ فیکشن" در سال ۱۹۹۴) انجام می‌دهند.
فیلمبرداری در ۱۷ می ۲۰۲۱ در مائوئی، هاوایی آغاز شد و پس از سه هفته به پایان رسید. تریسی بنت، کمیسر شهرستان مائویی گفت: "معمولاً در یک فیلم اکشن معمولاً حدود سه ماه طول می‌کشد - و آنها این کار را در دو هفته انجام دادند. به دلیل اطلاع کوتاه مدت، محدودیت‌هایی در این مورد وجود داشت. آنها نمی‌توانستند دقیقاً جایی که می‌خواهند یا چیزی را که می‌خواهند فیلم‌برداری کنند، بنابراین دائماً فیلمنامه را بازنویسی می‌کردند.» شهر بهشت یکی از آخرین فیلم‌هایی است که ویلیس در آن نقش آفرینی کرد که به دلیل تشخیص آفازی از بازیگری کناره‌گیری کرد.
رکورد جهانی معمولاً بهترین و مهمترین عملکرد جهانی است که تاکنون در یک توانمندی، ورزش یا فعالیت خاص دیگری ثبت و تأیید شده‌است. کنفدراسیون‌های جهانی "ایمارو، ایمارو اسپرت، تافیسا" و انجمن بین المللی ورزش‌های همگانی تافیسا تنها نهادهای رسمی و قانونی رکوردهای جهانی است که رکوردهای قابل توجه بسیاری را جمع‌آوری و منتشر می‌کنند.
ایران و مالزی از جمله کشورهایی هستند که رکوردشکنی در جهان به یک علاقه ملی تبدیل شده‌است. در هند نیز ثبت و شکستن رکوردها محبوب است.
تاریخ یهودیان در پالائو یک تاریخ نسبتاً اخیر است که با ورود زوج اسرائیلی تووا و ناوت بورنفسکی و فرزندان آنها آغاز شده‌است، که در سال ۱۹۹۳ برای فعالیت در مرکز غواصی «فیش 'ان فینز» و رستوران «باراکودا» به پالائو نقل مکان کردند. رستوران این خانواده گسترش پیدا کرد و دو فرزند را که اولین کودکان ثبت شده یهودی متولد شده در پالائو بودند، زاده شدند. هر دو کودک نام میانی بومی پالائویی دارند.
برجسته‌ترین شهروند یهودی استوارت بک، یک وکیل یهودی-آمریکایی بود که به مذاکره در مورد قرارداد انجمن آزاد کمک کرد و پالائو را به عنوان یک کشور مستقل در ۱۹۹۴ تأسیس کرد، او دارای تابعیت افتخاری است و اولین نماینده دائمی پالائو در سازمان ملل در سال ۲۰۰۳http://www.palauun.org/ Palau UN website لری میلر دادرس دستیار دادگاه عالی پالائو بود.
فیلیپینی آمریکایی‌ها () آمریکایی‌هایی هستند که اصالت فیلیپینی دارند.
فرزانه نوابی به انگلیسی ( Farzana Nawabi) (زاده 27 سنبله ( شهریور)- ۱۳۸۱) خواننده و بازیگر سینما تلویزیون اهل افغانستان است.
از فیلم‌های وی در ان نقش داشت نقاب پوش. مینه سرگردان. نامه ای به رئیس جمهور و سریال خط سوم و سریال سرخ سالی و سریال شهربانو میباشد. او پس از سقوط افغانستان در سال 1400توسط طالبان افغانستان را ترک کرد و باخانواده اش به فرانسه پناهنده شد.
او در چندی از ودیوهایش در صفحه یوتیوب خود بودن در فرانسه و مهاجرت به یک کشور دیگر و بدور از وطن را کار دشوار خواند.
وی برنده جایزه جشنواری ملی لاجور کابل نیز می‌باشد.
فرزانه نوابی در سال ۱۳۸۱ در یک خانواده هنرمند در شهر کابل بدنیا آمد. پدر وی نیز یکی از هنرپیشه‌های سینما افغانستان است. او اولین سریال بلندش را در خط سوم آغاز کرد و همین گونه درخشید تا در اولین فیلم سینمایی نقاب پوش که در سال ۱۳۹۵ ساخت کانادا و افغانستان بود نقش بازی کرد.
وی همچنین در فیلم نامه ای به رئیس جمهور نیز بازی کرد که این فیلم ساخته کارگردان مطرح افغانستان رویا سادات بود. در سال ۱۳۹۴ نقش کلیدی را در فیلم مینه سرگردان بازی کرد که به کارگردانی یوسف بره کی ساخته و اکران شد.
جهانگیر جهانگیروف (; – ) آهنگساز، رهبر ارکستر، و دارنده عنوان افتخاری هنرمند مردمی آذربایجان شوروی در وهله شوروی سابق بود.
جهانگیر جهانگیروف ۲۰ ژوئیه سال ۱۹۲۱ در شهرک بالاخانی باکو در آذربایجان شوروی چشم به جهان گشود. وی دانش‌آموخته کنسرواتوار به نام آصف زینالی و آکادمی موسیقی باکو بود. بین سال‌های ۱۹۴۴ تا ۱۹۶۰، رهبری گروه کر سازمان صدا و سیما آذربایجان شوروی را به عهده داشت. اغلب ترانههای ساخته شده توسط او برای اولین بار توسط همان گروه کری اجرا شد که خودش رهبرش بود. افزون بر این، وی به عنوان کارگردان هنری در تالار دولتی فیلارمونیک آکادمیک جمهوری آذربایجان فعالیت داشت. در سال ۱۹۵۰، جهانگیر جهانگیروف جایزه دولتی اتحاد شوروی و در سال ۱۹۶۰ عنوان افتخاری هنرمند مردمی آذربایجان شوروی را دریافت کرد.
جهانگیر جهانگیروف ۲۵ ماه مارس سال ۱۹۹۲ درگذشت.
جهانگیر جهانگیروف مؤلف تعداد زیادی قطعه موسیقی معروف در آذربایجان است. از میان آن‌ها می‌توان از ترانه سمفونی «رود ارس» (۱۹۴۹)، سوئیتهای «آهنگ دربارهٔ دوستی» (۱۹۵۶)، فضولی (۱۹۵۹)، نسیمی (۱۹۷۳)، اوراتوریوهای صابر (۱۹۶۲)، حسین جاوید- ۵۹ (۱۹۸۴)، پیروزی معظم (سال ۱۹۸۵- اختصاص یافته به ۴۰- امین سالروز پیروزی در جنگ جهانی دوم)، اپراهای «آزاد» (۱۹۵۷) و «بخت خواننده» (۱۹۷۸) نام برد. علاوه بر این، وی موسیقی فیلم‌های «کورای تسخیر ناپذیر»، کوراوغلو و «گردان غیرقابل شکست» را ساخته‌است.
جایزه بزرگ موناکو ۲۰۲۱ پنجمین جایزه بزرگ از ۲۳ جایزه بزرگ است که در پیست موناکو، مونت‌کارلو، موناکو برگزار می‌شود. این جایزه بزرگ یک جایزه بزرگ موناکو است.
همچنین این مسابقه اولین مسابقه‌ای از چند سال اخیر است که درآن ردبول ریسینگ پیشتاز امتیازها شد.
تیم مک‌لارن در این جایزه بزرگ از طرح خاصی استفاده می‌کند که با طرح اصلی ماشین تفاوت بسیار دارد.همچنین تیم ویلیامز می‌نویسد که هر یک از افراد تیم چند مسابقه را با تیم داده‌اند.
به دلیل شهری بودن پیست، و کوتاه بودن مسابقه و پیست ترکیب تایر نرم برای این مسابقه توسط پیرلی انتخاب شد.
یهودیان ازبک دو جامعه متمایز دارند: یهودیان سنتی و مذهبی‌تر بخارایی و یهودیان اروپایی اشکنازی تبعید شده.
در سال ۱۹۸۹ در ازبکستان ۹۴۹۰۰ یهودی زندگی می‌کردندWorld Jewish Population 2001 , "American Jewish Yearbook", vol. 101 (2001), p. 561. اما کمتر از ۵۰۰۰ نفر در سال ۲۰۰۷ باقی مانده بودند (بیشتر آنها در تاشکند هستند).World Jewish Population 2007 , "American Jewish Yearbook", vol. 107 (2007), p. 592.
در ازبکستان ۱۲ کنیسه وجود دارد.Uzbek Jewish worries JTA
بیشتر یهودیان ازبکستان به دلیل مهاجرت یهودیان بخارایی به اسرائیل و ایالات متحده اکنون اشکنازی هستند.Rift over root differences remains unmended for Jews of Uzbekistan Jewish Telegraph Agency
سمیون عبدوراخمانوف رئیس جامعه یهودیان فرغانه است. در دره فرغانه شش کنیسه وجود دارد. در فرغانه، نمنگان و کوکند چند صد یهودی زندگی می‌کنند که حدود ۸۰۰ نفر از آنها در این منطقه زندگی می‌کنند. عبدالرحمان اف گفته‌است که بزرگترین مشکلی که جامعه یهودیان ازبک با آن روبرو هستند، اقتصاد است.
در جریان قتل‌عام اندیجان در ماه مه ۲۰۰۵، سفارت اسرائیل در تاشکند از عبدوراخمانوف خواست که فهرستی از یهودیان "درصورت نیاز به انتقال به اسرائیل " تهیه کند.
جمعیت یهودیان ازبکستان (که آن زمان به نام جمهوری شوروی سوسیالیستی ازبکستان شناخته می‌شد) میان سالهای ۱۹۲۶ و ۱۹۷۰ تقریباً سه برابر شد، سپس بین سالهای ۱۹۷۰ و ۱۹۸۹ به آرامی کاهش یافت، و از سال ۱۹۸۹، زمانی که سقوط کمونیسم شروع شد، بسیار سریعتر کاهش یافت. طبق سرشماری شوروی، در سال ۱۹۷۰، ۱۰۳۰۰۰ یهودی در ازبکستان زندگی می‌کردند.
میان سالهای ۱۹۸۹ و ۲۰۰۲، بیش از نود درصد از جمعیت یهودی ازبکستان ازبکستان را ترک کرده و به کشورهای دیگر، عمدتاً به اسرائیل نقل مکان کردند.
یهودیان بحرین یکی از کوچکترین جوامع یهودی جهان را تشکیل می‌دهند، اگرچه ریشه آن به اواخر دوران باستان برمی گردد. منابع تلمودی به بنادر و جزایر حاشیه خلیج فارس اشاره می‌کنند که نشان می‌دهد یهودیان احتمالاً قبلاً در این منطقه ساکن شده‌اند. منابع عربی، حضور یهودیان را در پایتخت قدیمی بحرین، الحجر، در زمان فتح اسلامی در ۶۳۰ ثبت کردند. در سده۱۲، بنیامین تطیلی، ماجراجوی یهودی، از ۵۰۰ یهودی ساکن در قیس و ۵۰۰۰ نفر در القطیف نام برد، که درگیر شیلات مروارید یودند. در سده نوزدهم، بازرگانان یهودی از عراق، فارس و هند در بحرین حضور داشتند.
جامعه یهودیان در طول سده بیستم رو به افول نهاد. در سال ۱۹۶۸، تنها برخی از ۱۰۰ یهودی در شهرستان پایتخت جدید باقی منامه زندگی می‌کردند.Fischel, Walter (2007). در آغاز سده بیست و یکم، حدود ۳۰ یهودی در بحرین باقی ماندند. جامعه مالکیت یک کنیسه را حفظ کرد، اما از آن استفاده نمی‌شد و خدمات در روزهای تعطیل در خانه‌های خصوصی برگزار می‌شد. جامعه یهودیان نیز گورستان خود را حفظ کردند.
از زمان استقلال در ۱۹۷۱، بحرین هیچ روابط رسمی‌ای با اسرائیل نداشت تا اینکه توافقنامه اسلو میان اسرائیل و فلسطینیان در سال ۱۹۹۳ امضا شد. پس از آن روابط نیمه رسمی، به ویژه تجاری، برقرار شد.Fischel, Walter (2007). یهودیان بحرین اجازه دیدار از اسرائیل را نداشتند، اگرچه، به‌طور رسمی، بحرین در ازای توافق تجارت آزاد با ایالات متحده در سال ۲۰۰۴ موافقت کرد.Khedouri, Nancy Elly (2008) "From Our Beginning to Present Day" Bahrain: Al Manar Press.
در سپتامبر ۲۰۲۰، بحرین و اسرائیل توافق کردند که روابط دیپلماتیک برقرار کنند. ارتباط سفر بین دو کشور نیز برقرار شد.
منابع تلمودی وجود دارد که به یک جامعه یهودی که در مناطق جغرافیایی بحرین امروزی وجود دارد و همچنین اشاراتی در متون عربی به حضور یهودیان در هاجر (سواحل شرقی عربستان داخلی) در زمان محمد وجود دارد، اشاره می‌کند.Fischel, Walter (2007). Delew, Burhanaldeen. گزارش شده‌است که یهودیان از زمان تلمود در پادشاهی مدرن بحرین زندگی می‌کردند. در منابع عربی آمده‌است که یهودیان در هاجر، پایتخت بحرین، از سال ۶۳۰ زندگی می‌کردند و وقتی محمد لشکری را برای اشغال سرزمین فرستاد، از گرویدن به اسلام امتناع کردند.
در سده دوازدهم، بنیامین تطیلی ثبت کرد که نزدیک به ۵۰۰ یهودی در قیس زندگی می‌کردند و ۵۰۰۰ نفر در القطیف اقامت داشتند. وی بازگو کرد که این یهودیان صنعت مروارید محلی را کنترل می‌کردند.
جامعه یهودی مدرن بحرین ریشه خود را در مهاجرت بازرگانان عراقی از خانواده یهودی یادگار در دهه ۱۸۸۰ می‌داند.Khedouri, Nancy Elly (2008) "From Our Beginning to Present Day" Bahrain: Al Manar Press.
پس از جنگ جهانی دوم، افزایش احساسات ضد انگلیس در سراسر جهان عرب گسترش یافت و منجر به شورش‌هایی در بحرین شد. تمرکز این شورش‌ها در جامعه یهودی بود. در سال ۱۹۴۸، ۱۵۰۰ یهودی در بحرین زندگی می‌کردند، در حالی که برخی منابع جمعیت یهودیان را ۶۰۰ نفر در سال ۱۹۴۸ اعلام کرده‌اند. در ۵ دسامبر ۱۹۴۷، در پی خشونت‌های مداوم در فلسطین، در منامه علیه جامعه یهودیان ناآرامی‌هایی آغاز شد. اوباش خانه‌ها و مغازه‌های یهودیان را غارت کردند، کنیسه شهر را تخریب کردند، یهودیان را مورد حمله فیزیکی قرار دادند و یک زن مسن یهودی را به قتل رساندند. اکثر اعضای جامعه یهودیان بحرین املاک خود را رها کرده و به بمبئی تخلیه کردند و بعداً در اسرائیل اقامت گزیدند، بسیاری از آنها در شهر پردس حننا-کارکور اقامت داشتند. دیگران به انگلستان رفتند. در سرشماری سال ۱۹۵۰ تعداد ۲۹۳ یهودی در این کشور ثبت شد.
تاریخ یهودیان در مغولستان با راه‌های تجاری سده نوزدهم میان سیبری - بازرگانان یهودی و مغول‌ها آغاز می‌شود. این امر منجر به ورود برخی از خانواده‌های یهودی به مغولستان شد.
پیش از سال ۱۹۲۰، بیشتر یهودیانی که به مغولستان رسیدند از نژاد روسی بودند و از هرج و مرج جنگ داخلی روسیه فرار کرده بودند. حتی برخی از آنها به اشراف مغولستان ارتقا یافتند مانند مورد زنزر که به احترام زنابازار، اولین بوگد خان، نام خود را تغییر داد. این جامعه در سال ۱۹۲۱ توسط روسهای سفیدپوست به رهبری بارون رومن فون آنگرن-استرنبرگ، که حتی یهودیانی را که فرار می‌کردند، تعقیب کرد و از بین ۶۰۰ یهودی همه را کشت: مردان، زنان و کودکان، نابود شد. در سال ۶–۱۹۲۵، یک روزنامه‌نگار روسی-یهودی با جامعه ای متشکل از ۵۰ خانواده تازه مستقر در منطقه ای دور افتاده از مغولستان خارج، تقریباً مرز مانچوری روبرو شد. در سال ۱۹۲۶، اولان باتور ۶۰۰ یهودی روس داشت که سعی در ترک مغولستان خارجی داشتند، که در آن زمان خاک شوروی بود.
پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، تعدادی از شهروندان یهودی در جستجوی فرصت‌های اقتصادی بهتر کشور را ترک کردند. عده ای عازم اسرائیل شدند که با مغولستان توافق‌نامه ویزا داشت.https://www.haaretz.com/1.4770716
بسیاری از گردشگران اسرائیلی هر تابستان از مغولستان دیدن می‌کنند و دو کشور برای معافیت ویزا توافق مشترک دارند.https://www.haaretz.com/1.4770716 با وجود آن، تعداد یهودیان کمتر از ۱۰۰ نفر است در سال ۲۰۰۳، سازمان همکاری مغول و یهودی شکل گرفت. رئیس سازمان، سوماتی لووساندندف، گفته‌است: «انگشتان دو دست به اندازه کافی وجود دارد تا همه یهودیانی که در اینجا زندگی می‌کنند را بشماریم.» نزدیکترین جامعه یهودی با یک خاخام، شهر ایرکوتسک در سیبری است که رئیس خاخام آهارون واگنر می‌خواهد ارتباط نزدیک خود را با جامعه یهودی مغول همسایه نگه دارد.
یک جمعیت یهودی از سال ۱۶۵۴ تقریباً به‌طور مداوم در باربادوس زندگی میکرده‌اند.
ورود یهودیان به باربادوس نتیجه مستقیم دادخواست تفتیش عقاید اسپانیا، به ویژه فرمان الحمرا است. در سال ۱۴۹۲، برخی از یهودیان سفاردی از آزار و شکنجه در شبه جزیره ایبری به مقصد برزیل گریختند، جایی که آنها تا سده ۱۷ زندگی کردند. آنها از آنچه که قبلاً برزیل هلندی بود (به‌طور خاص رسیفی، که در آنجا یک جامعه بزرگ یهودی وجود داشت)، مکانی که در سال ۱۶۵۴ به دست تفتیش‌گران پرتغالی فتح شد، مجبور به فرار شدند.
جمعیت اولیه باربادوسی از دو منبع دیگر افزایش یافت. در سال ۱۶۶۴، شهرک یهودیان در کاین منحل شد و عده کمی به باربادوس نقل مکان کردند. به مرور زمان دو اجتماع تأسیس شد، مرکز اصلی آن پیرامون کنیسه نیده اسرائیل در پایتخت، بریج تاون و یک جامعه کوچکتر در شمال شهر اسپایتس‌تاون بود. در بریج تاون، از مجموع ۴۰۴ خانه‌دار، ۵۴ نفر یهودی بودند.
چشم‌چران‌ها یک فیلم سینمایی آمریکایی در ژانر دلهره‌آور شهوانی به نویسندگی و کارگردانی مایکل موهان با بازی سیدنی سوئینی، جاستیس اسمیث، ناتاشا لیو بوردیزو و بن هاردی است که در سپتامبر ۲۰۲۱ توسط آمازون استودیوز در سرویس پرایم ویدئو منتشر شد.
فیلم‌برداری اصلی در اکتبر ۲۰۱۹ در مونترآل، کانادا آغاز شد.
مهندسی سوئیفت () شرکت هوافضای آمریکایی است، که در سال ۱۹۸۳ تأسیس شد.
تی‌آی فلوید () شرکت مهندسی خودروی بریتانیایی است، که در سال ۲۰۰۰ تأسیس شد.
اسپیس‌شیپ کمپانی () شرکت هوافضای آمریکایی است، که در سال ۲۰۰۵ توسط برت روتان و ریچارد برانسون تأسیس شد.
امیر انصاری (؛ زادهٔ ) کارآفرین، دانشمند و مخترع اهل ایران است. وی برادر انوشه انصاری می‌باشد.
نیروی دریایی شاهنشاهی هخامنشی (به پارسی باستان: 𐎴𐎠𐎺, nāva) نیروی دریایی باستانی امپراتوری پارس بود که میان سال‌های ۵۲۵ پیش از میلاد تا ۳۳۰ پیش از میلاد، خدمت‌گذاری می‌کرد. ایجاد سازمان، زیرساخت و اساس مالی نیروی دریایی هخامنشی به داریوش بزرگ نسبت داده شده‌است. نیروی دریایی هخامنشی نخستین «نیروی دریایی پادشاهی» واقعی بود که در تاریخ پدید آمد.
ایجاد سازمان، زیرساخت و اساس مالی نیروی دریایی هخامنشی به داریوش بزرگ نسبت داده شده‌است.
منابع تاریخی کنونی، نشان داده‌اند که هخامنشیان تا چه اندازه‌ای بر مدیریت منابع آبی سفارش کرده‌اند و در این راه، چگونه به کاوش ساحل شرقی آفریقا و رودخانه سند مشغول شده‌اند. نقش‌های بر روی سکه‌های دوره نیز نشانگر دیگری از این هستند که ناوگان هخامنشی، از چه واحدها و مواردی ساخته شده بوده‌است و اینکه چگونه چنین ناوگانی، سازماندهی می‌شده‌است.
پژوهشگران پیشینهٔ عملکرد این نیروی دریایی را به دو دوران جداگانه از ۵۲۵ تا ۴۷۹ و از ۴۷۹ تا ۳۳۰ پیش از میلاد دسته‌بندی کرده‌اند.
نیروی دریایی هخامنشی نخستین «نیروی دریایی پادشاهی» واقعی بود که در تاریخ پدید آمد.
نیروهای دریایی تا اندازه بسیاری رعایای ساحلی امپراتوری هخامنشی را زیر تأثیر بردند. آنان زیر کنترل محکم‌تری از پایتخت قرار گرفتند و به‌شدت درگیر اردوکشی‌های نظامی هخامنشیان بودند.