moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
منشأ نام آتیلا دقیقاً معلوم نیست چون اطلاعات بسیار کمی دربارهٔ اسامی هون‌ها موجود است. ممکن است این نام از کلمه آتیل که در آلتایی قدیم به معنی آب و نیز نام رود ولگا در زبان ترکی است، ایجاد شده باشد. (همچنین این نام را با "آتالیق" -به معنی پدرخوانده- که عنوانی مهم در قبایل ترک بوده مقایسه کنید) مورخ لهستانی نام آتیلا را به صورت آگویلا بکار برده که معنی کلمه آگوا در زبان لاتین آب است. برخی هم معتقدند که نام آتیلا از ترکیب کلمه ایتلت مجاری (به معنی قاضی) یا آتا در زبان گوتی (آتا -به معنی پدر-از زبان ترکی وارد این زبان شده‌است) با پسوند تصغیر ایلا ایجاد شده‌است. نوشته‌های تاریخی نشان می‌دهد که نام "آتیلا" در اروپای مرکزی قبل از آتیلای هون نیز رواج داشته‌است.
نام آتیلا در زبان‌های مختلف به شکل‌های متفاوتی مورد استفاده قرار می‌گیرد به عنوان مثال:
نقل است که آتیلا شمشیری داشت به نام مارس که معتقد بود این شمشیر را خدای جنگ، مارس، به او هدیه کرده‌است. داستان از این قرار است که روزی در دوران جوانی در دشتی تنها بود که طوفانی برپا شد. او برای پناه بردن به مکانی امن هراسان می‌دوید تا خود را به سرپناهی برساند. در همین حین در مقابل پایش رعد و برقی بر زمین برخورد کرد و آنچه باقی گذاشت یک شمشیر بود با لبه‌ای پهن که آن را مارس نام نهاد.
آتیلا که در شب زفاف آخرین ازدواجش با ایلدیکو که زنی جوان و زیبا از گوت‌ها بود در اثر خون‌ریزی بینی و به روایتی خون‌ریزی داخلی فوت کرد. هون‌ها جنازه آتیلا را در سه تابوت درون هم قرار دادند تابوت اول که جسد درون آن قرار داشت از طلا، تابوت دوم که تابوت طلایی را درون خود جا داده بود از نقره و سومین تابوت که تابوت نقره درون آن جای می‌گرفت از فولاد بود. تابوت آتیلا را در بستر رود تیزا دفن کردند.
آتیلا آن چنان محبوب مردم خود بود که در عزای او به جای اشک ریختن رگ‌های خود را می‌زدند و خون خود را می‌ریختند.امروز در تاریخ(۲۰فروردین)
آتیلا فرزندان بسیاری داشت از میان فرزندان او سه تن از پسرانش به نامهای الاک، دنگیزیخ و ارناخ بر سر تصاحب تاج و تخت پدر به جنگ با یکدیگر پرداختند که این نزاع با پیروزی الاک همراه بود.
در بیشتر کشورهای اروپای غربی وی نمادی از بیرحمی و تجاوزگری است. بر عکس برخی تاریخ‌نگاران وی را پادشاهی بزرگ و شریف دانسته‌اند. آتیلا در فرهنگ مجارها و ترکها و فرهنگهای وابسته یک قهرمان است.BBC NEWS | Europe | Hungary blocks Hun minority bid در افسانه‌های اسکاندیناوی نیز از آتیلا به نیکی یاد شده‌است. در منظومه‌های حماسی آلمانیها آتیلا دیگر یک بلای آسمانی نیست. او پادشاهی است صلح‌جو که میلی به مبارزه و کشور گشایی ندارد. در سرود نیبلونگن این امر به‌وضوح دیده می‌شود.
در قزاقستان نیز آتیلا یک قهرمان است و بانک ملی این کشور تصویر او بر روی سکه‌های ۱۰۰ تنگه‌ای حک نموده‌است.
در سال ۱۸۲۹ محققی به نام "یوری هوکا-ونلین (Jurij Huca-Venelin) " نظریه اسلاو بودن آتیلا و هونها را مطرح کرد که مورد توجه بسیار قرار گرفت. به دنبال او "ایوان اگورویچ زابلین (Ivan Egorevic Zabelin)" نیز بر پایه کمک آتیلا به اسلاوها در جنگ با گوت‌ها چنین ادعایی را مطرح کرد و در کتاب خود به نام «آتیلا و روسها» از آتیلا به عنوان حاکم مطلق تمامی روسها (اوکراینی‌ها، روسها و بلاروسها) دانست. انتساب تزارهای بلغارستان به آتیلا باعث محبوبیت او در بلغارستان شده‌است.http://sitemaker.umich.edu/mladjov/files/bulgarian_rulers.pdf
بازی Total War: ATTILA () مربوط به ظهور و گسترش فرمانروایی آتیلا در اروپا و جنگ‌های وی با رومیان می‌باشد.
محسن هشترودی (۲۲ دی ۱۲۸۶ هشترود – ۱۳ شهریور ۱۳۵۵ تهران) اندیشمند، شاعر و ریاضی‌دان ایرانی بود. هشترودی از طرفداران علوم پایه بود و به شعر و موسیقی و فلسفه علاقه داشت. وی به‌عنوان یک متفکر منتقد پیشرو و ریاضیدان دارای اهمیتی نمادین و شخصیتی اثرگذار در جامعه علمی معاصر ایران بوده‌ است. او همچنین توانایی بیان مطالب علمی به زبان ساده را داشت.
محسن هشترودی در ۲۲ دی ۱۲۸۶ در شهر هشترود چشم به جهان گشود. پدرش اسماعیل هشترودی از روحانیون و همراهان شیخ محمد خیابانی یکی از فعالان نهضت مشروطه بود. محسن هشترودی تحصیلات دبستانی خود را در مدرسه‌های سیروس و اقدسیه در شهر تبریز به پایان برد و سپس برای ادامه تحصیل در دارالفنون به تهران آمد. چند سالی در تهران به تحصیل پزشکی گذراند، تا در سال ۱۳۰۴ به عنوان دانشجوی بورسیه دولتی برای تحصیل در رشته ریاضیات به کشور فرانسه اعزام شد.
محسن هشترودی در سال ۱۳۱۴ با درجه کارشناسی در رشته ریاضیات از دانشگاه سوربن فارغ‌التحصیل شد. سپس با سرپرستی الی کارتان در همان دانشگاه به پژوهش در زمینه هندسه دیفرانسیل پرداخت و مدرک دکترای خود را در رشته ریاضیات در سال ۱۳۱۶ دریافت کرد. پس از بازگشت به ایران به عنوان استادیار در دانشکده علوم دانشسرای عالی به کار مشغول شد. در سال ۱۳۲۰ کرسی استادی دانشسرای عالی را دریافت کرد. در سال ۱۳۳۰ به مقام ریاست دانشگاه تبریز رسید، و در سال ۱۳۳۶ به عنوان رئیس دانشکده علوم دانشگاه تهران انتخاب شد. در سال ۱۳۲۳ با «رباب مدیری» ازدواج کرد که حاصل این ازدواج دو دختر و یک پسر به نام‌های فرانک، فریبا و رامین بود.
هشترودی در طول زندگی حرفه‌ای خود ارتباطش را با مجامع علمی بین‌المللی حفظ کرد: وی در سال ۱۳۲۹ به عنوان نماینده دانشگاه تهران در کنگره بین‌المللی ریاضی‌دانان هاروارد شرکت کرد، در مؤسسه مطالعات پیشرفته دانشگاه پرینستون و به درخواست ریاست مؤسسه اوپنهایمر به عضویت پذیرفته شد، و یک ترم پاییزی را نیز به تدریس در دانشگاه هاروارد پرداخت. هشترودی بر اثر سکته قلبی در ۱۳ شهریور ۱۳۵۵ در سن ۶۸ سالگی در تهران درگذشت و در قبرستان بهشت زهرا آرامگاه شماره ۸۲۴ به خاک سپرده شد.روزنامه رستاخیز - پنجشنبه 14 رمضان 1396 یادنامه ایشان با نام «یاد آر ز شمع مرده یاد آر» در سال ۱۳۸۵ توسط انتشارات سنا منتشر شده‌است.سازمان اسناد و کتابخانه ملی جمهوری اسلامی ایران
هشترودی مهارت زیادی در بیان اصول و پدیده‌های علمی و فناوری‌های جدید به زبان ساده داشت و با نوشته‌ها و سخنرانی‌های خود می‌توانست با قشر بزرگی از جامعه ارتباط برقرار کند و مفاهیم اصلی دانش و فناوری را به آنان منتقل نماید. به فلسفه، شعر و موسیقی علاقه زیادی داشت و خود نیز اشعاری سرود.
او تأکید زیادی بر اهمیت علوم پایه داشت تا جایی که شاخه‌های دیگر دانش مانند علوم اجتماعی و علوم انسانی را بی‌اهمیت و غیرعلمی می‌خواند. در همین حال فلسفه، هنر و عرفان را مکمل علم می‌دانست. وی بر این باور بود که «علم» تنها نوع ارزشمند دانش، «هنر» نگاهی ظریف به زندگی، و «فلسفه» غایت معرفت‌شناسی است، و هیچ‌یک بدون نوآوری و اصالت ارزشی ندارند.
تخصص هشترودی در زمینه هندسه دیفرانسیل بود. مهم‌ترین اثر علمی نگاشته‌شده توسط محسن هشترودی، پایان‌نامه دکترای او در زمینه هندسه دیفرانسیل است که در آن یکی از مدل‌های ریاضی استادش الی کارتان را تعمیم داد که امروزه به نام «التصاق هشترودینگارش «هشترودی» به‌صورت "Hachtroudi" از املای نام خانوادگی محسن هشترودی به زبان فرانسوی گرفته شده که زبان پایان‌نامه دکترای او بوده‌است.» "(Hachtroudi Connection)" شناخته می‌شود. او در طول زندگی حرفه‌ای در ایران چند مقاله کوتاه علمی نیز منتشر کرد. جدای از پژوهش علمی، هشترودی به عنوان یک متفکر منتقد و ریاضیدان نامدار ایرانی، دارای اهمیت نمادین و شخصیتی اثرگذار در جامعه علمی معاصر ایران بوده‌ است.
پرویز شهریاری دربارهٔ محسن هشترودی گفته‌است: «نخستین بار که استاد را شناختم در دانشگاه تهران بود که به عنوان دانشجو در کلاس درس او حاضر شده بودم. وقتی که از کلاس بیرون آمدم، به واقع دگرگون شده بودم. پس به این ترتیب هم می‌شود درس داد، پس می‌توان معلم ریاضی بود ولی روح و ذهن دانشجو را چنان افسون کرد که او در برابر شرف انسانی و دانش عام و همه جانبهٔ استاد، از طرفی، خود را کوچک احساس کند و از طرفی دیگر، پُر از شوق و امید شود. درس استاد درس انسانیت و درست اندیشیدن بود و آدمی را در دنیایی از شوق و شگفتی فرو می‌برد… به راحتی و بی‌پروا حرف می‌زد و بدون اینکه برای هر مجلسی شأن جداگانه‌ای قایل باشد، آنچه در دل داشت بیرون می‌ریخت و هرگز فراموش نمی‌کنم لحظاتی را که در پایان نخستین کنفرانس معلمان ریاضی که در دانشگاه پَهلوی شیراز تشکیل شده بود، نیم ساعتی صحبت یا دقیقتر بگویم درددل می‌کرد و تقریباً همه همراه او می‌گریستند.»
به نوشته منوچهر آتشی، نقشی که هشترودی در ادبیات معاصر ایران داشت، همان نقشی است که برتراند راسل در ادبیات انگلیسی داشت البته با معیاری کوچکتر. وی دراین باره گفته‌است: «محسن هشترودی دارای درجه دکترای ریاضیات از نخستین دانشجویان ایرانی بود که همزمان با اجتهاد در رشته‌های فیزیک و ریاضی، دارای شناخت عمیق از هنر و ادبیات و نقاشی نو بود و وقتی وارد محافل روشنفکری ایران شد به عنوان قطبی برای رفع و رجوع دشواری‌های مسایل و مباحث فکری شناخته شد. تلاش هشترودی بیشتر وقف این بود که رابطه زنده و آشکار بین هنر و دانش تازه را کشف نموده و به آگاهی پژوهندگان برساند.»
امیرحسین آریان‌پور نوشته‌است: «هشترودی مشاغل غیر دانشگاهی را به هیچ نمی‌گرفت و به ندرت به مجالس بزرگان پا می‌نهاد. زندگی ساده‌ای داشت. پس از ساعات تحقیق و تدریس با دوستانش شطرنج بازی می‌کرد، به موسیقی گوش فرا می‌داد و داستان می‌خواند. در برابر فشارهای کشندهٔ روزگار —فقر ظاهری و باطنی جامعه، مرگ فرزند، و پیری— به هنر پناه می‌برد و از بازخوانی غزل‌های حافظ آرامش می‌یافت و با سرودن شعرهای لطیف سبکبار می‌شد. با این وصف گاهی دامنش از دست می‌رفت و کارش به شَطح می‌کشید.»
مِیل(به انگلیسی: ، به اختصار: dec، نماد: δ) یکی از دو مختصه‌ای است که معادلِ آسمانی عرض جغرافیایی است و برای سنجش موقعیت اجرام در کرهٔ آسمان استفاده و نسبت به استوای آسمان اندازه‌گیری می‌شود.
میل به کوچک‌ترین زاویه بین یک شی معین و استوای سماوی گفته می‌شود.
از °۹۰- درجه تا °۹۰+ درجه تغییر می‌کند و اگر جسمی در نیم‌کره شمالی سماوی و در میل خاصی باشد حداکثر در متمم عرض جغرافیایی معادل آن و جنوبی دیده خواهد شد و برعکس مثلاً میل ستاره شباهنگ °۱۶- است پس در عرض‌های جغرافیای بالاتر از +۷۴° دیده نخواهد شد.
بُعد در اخترشناسی (با نمادِ α)، مؤلفهٔ خط یا قوس طولی از مختصات استوایی کُرهٔ آسمان، مابه ازای طول جغرافیایی کرهٔ زمین است.
متداول‌ترین دستگاه مختصات، عبارت از تصویر طول و عرض جغرافیایی کرهٔ زمین بر آسمان است. درست در راستای استوای زمین، استوایی آسمانی در فضا تجسم می‌شود که آن را معدل‌النهار نام گذارده‌اند. همچنین، درست در بالای قطب‌های زمین، قطب‌هایی در آسمان فرض می‌شود به نام قطب‌های آسمانی. با بهره‌گیری از این مفاهیم، کُره‌ای به نام کُرهٔ آسمان در پیرامون زمین پنداشته می‌شود که این مختصات بر روی آن مشخص می‌گردد.
در مختصات سماویِ استوایی به جای طول جغرافیایی اصطلاح بُعد و به جای عرض جغرافیایی اصطلاح مِیل به‌کار می‌رود.
با بهره‌گیری از مختصات آسمانی، هر نقطه از آسمان را می‌توان مشخص کرد. حروف یونانیِ آلفا و بتا به‌ترتیب برای نشان دادن بُعد و میل به‌کار می‌روند.
بُعد، کوچک‌ترین زاویه بین دایرهٔ ساعت صفر و یک شیء آسمانیِ معین است. بُعد، مانند زمان، بر حسب ساعت و دقیقه از نقطهٔ اول حَمَل یا نقطهٔ اعتدال بهاری به سمت مشرق تقسیم‌بندی می‌شود. چنانچه به صورت زاویهٔ ۳۶۰ درجه ترسیم شود، از نقطهٔ اول حمل به صورت معکوس یعنی به سمت مغرب درجه‌بندی می‌شود.
آموزه‌های صوفیان از دیروز تا امروز نام کتابی است از سید حسین نصر، فیلسوف ایرانی.
این کتاب شامل سه بخش است. بخش نخست کتاب به آموزه‌های بنیادین تصوف از قبیل جایگاه عقل و وحی، مقامات و احوال، ولایت و غیره اختصاص دارد. بخش دوم شامل دو بحث مهم تاریخی یعنی رابطه تصوف و تشیع و ویژگی‌های تصوف قرن هفتم و تأثیر مکتب ابن عربی است. بخش سوم را مؤلف به نحوه مواجهه تصوف با مسائل مهم جهان از قبیل دستمایه‌های عرفان اسلامی در حل بحران محیط زیست، نوگرایی و تحول خواهی تمدن جدید اختصاص داده‌است.
این کتاب در ابتدا به زبان انگلیسی نوشته شده‌است. عنوان اصلی آن تصوف پویا است. مترجمان فارسی این کتاب حسین حیدری و محمدهادی امینی هستند. ناشر کتاب انتشارات قصیده‌سرا است.
بُعد (Dimension)، در معنی عاد و ژرفا. برای بیان این اندازه‌ها در فارسی از واژه‌های عربی طول، عرض، ارتفاع و عمق هم استفاده می‌شود.
در فیزیک کلاسیک، برای یک نقطه در فضا، سه بُعد فیزیکی در نظر گرفته می‌شود؛ ابعاد پایه در این ساختار، با واژگان جلو و عقب، راست و چپ و بالا و پایین، بیان می‌گردند. جابه‌جایی در هر راستای دیگری، به کمک این واژگان و تنها با سه جهت اصلی، قابل بیان است. انتقال به پایین، همان جابه‌جایی منفی در راستای بالا است؛ برای مثال، حرکتِ رو به بالا و جلو، یک حرکت ترکیبی است؛ یک ترکیب خطی از جابه‌جایی در راستای بالا و جلو. در شکلی ساده، یک نقطه را بدون بعد یا صفر بعدی، یک خط را تک‌بُعدی، یک سطح را دوبعدی و یک مکعب را سه‌بعدی می‌نامیم. افزون بر بعدهای سه‌گانه در فیزیک، زمان به عنوان بُعد چهارم، شناخته می‌شود. اساس یا شروع معماری نقطه است؛ که از کنار هم قراردادن نقطه‌ها، خط، از کنار هم قرار دادن خط‌ها صفحه، و از کنار هم قرار دادن صفحه‌ها حجم ایجاد می‌شود.
بعد کمیت‌های فیزیکی را در دسته‌های خاصی دسته‌بندی می‌کند و هر کمیت، بنا به نوعش یکای ویژه خود را دارد.
از علوم فیزیک جدید این‌گونه برداشت می‌شود که جهان فقط از سه بعد تشکیل نشده بلکه ابعاد گسترده‌تر از آنند؛ مثلاً نظریه ریسمان برای تحقق نیاز به ۱۱ بعد دارد.نظریه ریسمان در این صورت زمان فقط تعریف ما از بعد دهم است نه تعریف اصلی آن. همان‌طور که نظریه ریسمان بر این باور است که در یازده بعد، ۱۰ بعد فضایی و ۱ بعد زمان وجود دارد.
دنیای صفر بعدی در واقع نقطه ایست که دارای اندازه نیست و فقط یک تعریف است. خط در دنیای یک بعدی به اتصال دو نقطه هندسی گفته می‌شود که تنها یک مفهوم هستند و هیچ بعدی ندارند.
در دانش ریاضیات، یک فضای formula_1 بعدی یک فضای توپولوژیک است که ابعادش formula_1 تا می‌باشد (عدد طبیعی=formula_1). بهترین مثال که مربوط یا شبیه طرح اصلی می‌باشد، یک فضای اقلیدسی formula_1 بعدی (formula_5) است که هندسه اقلیدسی را در formula_1 بعد توصیف می‌کند. گاهی به فضای formula_1 بعدی با اندازه formula_1 مقادیر بزرگ مثلاً ۲۰ را فضای با ابعاد پرشمار نیز می‌گویند. اشکال هندسی را نیز می‌توان با هر ارزش عددی formula_1 تعمیم داد. به عنوان مثال مثلث دو بعدی و چهاروجهی سه بعدی را می‌توان به عنوان نمونه بارز سیمپلکس n بعدی تصور کرد. (سیمپلکس در تعریف هندسی یک مفهوم تعمیم داده شده به یک مثلث یا چهاروجهی است که تعداد ابعاد آن اختیاری فرض می‌گردد، یک formula_1-سیمپلکس که یک چند گوشه formula_1 بعدی است پوش محدبش formula_1 + ۱ رأس دارد). همچنین دایره و کره را می‌توان به عنوان نمونه بارز فرا-کره formula_1 بعدی تصور کرد. یک مفهوم عمومی تر می‌گوید، یک خمینه formula_1بعدی، فضایی است که به صورت مکانی شبیه فضای اقلیدسی formula_1 بعدی است با این تفاوت که ساختار کروی آن ممکن است نا اقلیدسی باشد. باشد. فضای formula_1 بعدی بیضوی (formula_17) و هذلولوی (formula_18) به ترتیب با مقادیر ثابت خمیدگی مثبت و منفی مورد بررسی و مطالعه قرار می‌گیرند.
مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، "Dimension"، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد. (نسخهٔ چهارم سپتامبر ۲۰۰۶).
در ریاضیات و فیزیک بعد یک فضا یا شی به صورت غیررسمی کمترین مختصات لازم برای نمایش ان دران است.
در هندسه، به همتای چهاربعدی یک مکعب، تِسِرَکت گفته می‌شود، به عبارت دیگر تسرکت یک ابرمکعب چهاربعدی است.
حرکت در راستای بعد چهارم یک تسرکت، می‌تواند نماینده تغییر شکل کرانمند مکعب در جریان زمان باشد.
نقطه‌ای را در نظر بگیرید. نقطه هیچ بعدی ندارد، از هر طرف به آن نگاه کنید یکسان به نظر می‌رسد.
حال نقطه را از طرفی بکِشید. اکنون یک خط به وجود می‌آید، خط طول دارد اما بعد دیگری ندارد (عرض و ارتفاع ندارد). خط را میتوان با دو نقطه ساخت.
سپس خط را که یک بعد (طول) دارد در یک فضای دو بعدی (صفحه) قرار دهید. حال می‌توانید خط را از طرفی گرفته، آن را بکشید و یک مربع تشکیل دهید. اگر دقت کنید می‌بینید که مربع شما نیز از چهار خط تشکیل شده‌است.
پس از آن مربع را وارد بعد سوم می‌کنیم و به آن ارتفاع می‌دهیم (مربع را از طرفی گرفته و آن را به سمت بالا می‌کشیم) و یک مکعب که از تعداد شش مربع تشکیل شده را می‌سازیم.
سپس مکعب را وارد فضای چهاربعدی می‌کنیم، از طرفی آن را گرفته و در جهت عمود بر ابعاد قبلی آن را می‌کشیم و یک تسرکت می‌سازیم که از هشت مکعب تشکیل شده‌است.
تصور یک تسرکت محال است زیرا دنیای ما سه بعدی است و ذهن ما تنها سه بعد را تشخیص می‌دهد ولی تسرکت یک جسم چهاربعدی است.ما تنها می‌توانیم سایه ای از یک تسرکت را تصور کنیم، درحقیقت در تسرکت همهٔ خطوط راست و هم‌اندازه هستند و همهٔ زوایا ۹۰ درجه می‌باشند.
از بازکردن مکعب شکلی دوبعدی به دست می‌آید (می‌توان آن را روی صفحه کشید) که از شش مربع تشکیل شده‌است، یک تسرکت باز شده نیز از هشت مکعب تشکیل شده و شکلی سه بعدی است.
سایه هر جسم سه بعدی، دو بعدی است و سایه یک جسم چهار بعدی سه بعدی است.
مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، "tesseract"، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد. (نسخهٔ ۴ سپتامبر ۲۰۰۶).
اتومبیل‌دزدی بزرگ یک بازی ویدیویی در سبک اکشن-ماجراجویی و جهان باز و اولین نسخه از مجموعه بازی‌های "اتومبیل‌دزدی بزرگ" است که در اکتبر سال ۱۹۹۷ توسط دی‌ام‌ای دیزاین (که امروزه با نام راک‌استار نورث شناخته می‌شود) برای ام‌اس-داس و مایکروسافت ویندوز منتشر شد. این بازی سپس یکبار دیگر در تاریخ ۱۴ دسامبر ۱۹۹۷ در اروپا و ۳۰ ژوئن ۱۹۹۸ در ایالات متحده آمریکا برای کنسول پلی‌استیشن عرضه شد. در "اتومبیل‌دزدی بزرگ" به بازیکن اجازه داده می‌شد که نقش یک خلافکار را ایفا کند و آزادانه در یک شهر بزرگ پرسه بزند و مأموریت‌های مختلفی مانند قتل و سرقت را انجام دهد.
دنباله‌ای برای این بازی با عنوان "اتومبیل‌دزدی بزرگ ۲" در سال ۱۹۹۹ عرضه شد.
بازی (اتومبیل دزدی بزرگ) از یک سری سطوح تشکیل شده‌است که هر کدام در یکی از سه شهر اصلی قرار دارند. در هر سطح هدف نهایی بازیکن رسیدن به تعداد نقاط هدف است که معمولاً با انجام وظایفی برای دزدان محلی شهر حاصل می‌شود. هر سطح مجموعه وظایف منحصر به فرد خود را دارد. انجام موفقیت‌آمیز یک مأموریت به بازیکن امتیازاتی می‌دهد و فرصتی را برای تلاش برای انجام مأموریت‌های سخت‌تر برای جوایز بالاتر فراهم می‌کند، در حالی که عدم موفقیت امتیاز کمی می‌دهد و ممکن است به‌طور دائمی فرصت‌های بیشتری را برای کارهای بیشتر مهار کند.
بازیکن آزاد است هر کاری که می‌خواهد انجام دهد. بازیکن می‌تواند با تیراندازی در شهر امتیاز کسب کند یا اتومبیل را بدزدد و به سود خود بفروشد، اگرچه برای رسیدن به مقدار زیادی از پول باید سطح را تکمیل کنید، بازیکنان معمولاً مأموریت‌هایی را به دست می‌آورند که باعث کسب درآمد آنها می‌شود. بعضی از اعمال مجرمانه مثل استفاده از ماشین پلیس برای فرار از مردم دو برابر امتیاز دریافتی است.
در حین انجام مأموریت‌ها، هنوز آزادی وجود دارد زیرا بیشتر اوقات بازیکن در انتخاب مسیر آزاد است، اما مقصد معمولاً ثابت است. این سطح آزادی است که (اتومبیل دزدی بزرگ) را از سایر بازی‌های رایانه‌ای اکشن در آن زمان متمایز می‌کند. در نسخه Pc منتشر شده از بازی اجازه گیم پلی چند نفره تحت شبکه را می‌دهد.
بازی اتومبیل دزدی بزرگ در سه شهر بزرگ اتفاق می‌افتد که همگی از شهرهای واقعی الگوبرداری شده‌اند: Liberty City برگرفته از شهر نیویورک، وایس سیتی برگرفته از شهر میامی و San Andreas برگرفته از شهر لس آنجلس در ایالات متحده آمریکا است. هر سه شهر از جرایم گسترده و فساد مثل تصادف، دزدی و قتل و مبارزه با افسران پلیس و… رنج می‌برند.
این سه شهر بعداً در بسیاری از بازی‌های اتومبیل دزدی بزرگ بود که عبارتند از: اتومبیل‌دزدی بزرگ ۲، اتومبیل‌دزدی بزرگ ۳، ، ، ، ، اتومبیل‌دزدی بزرگ ۴، ، اتومبیل دزدی بزرگ ۵.
بازیکنان می‌توانند هشت شخصیت بازی را انتخاب کنند: تراویس، کت، نیکی، دیواین، بابا، تروی، کیولوف و اولریکا (با این حال نسخه پلی استیشن فقط به بازیکنان امکان می‌دهد چهار شخصیت مرد را انتخاب کنند)
در گیم پلی بازی هیچ تفاوتی وجود ندارد، زیرا همه شخصیت‌ها دقیقاً یک ژاکت زرد مشابه دارند، همچنین می‌توانید شخصیت خود را نامگذاری کنید.
"اتومبیل‌دزدی بزرگ: موسیقی متن" آلبوم موسیقی متن بازی گرند دفت اوتو که در سال ۱۹۹۷ توسط دی‌ام‌ای دیزاین که امروزه با نام راک‌استار نرت می‌شناسیم، منتشر شد. کولین آندرسون، کرگ کونر و گرنت میدلتون آهنگ‌سازان این آلبوم هستند.
(اتومبیل دزدی بزرگ) اصلی در DOS تولید شد و بعداً به Microsoft Windows (با استفاده از SciTech MGL) , Sony PlayStation و Game Boy Color منتقل شد. نسخه Game Boy Colour از نظر فنی غیرقابل جمع بود، که به دلیل بزرگ بودن شهرها، یک موفقیت فنی بود و آنها را چندین برابر بزرگتر از دنیای بازی Game Boy Color کرد به دلیل سخت‌افزار محدود دستی، با این حال برای تهیه کردن برای نسل جوان بازی به شدت سانسور شد و لعن و فحش حذف شد.
PC نسخه همراه در چندین اجرایی مختلف برای DOS و MS-ویندوز، که استفاده از مجموعه ای از فایل‌های داده (به جز برای ۸ بیتی نسخه DOS که با استفاده از گرافیک‌های مختلف اما مشابه)
(سرقت بزرگ اتومبیل) قرار بود بر روی سگا عرضه شود، اما به دلیل محبوبیت سریع کنسول قبل از پایان توسعه، پروژه متوقف شد و بازی هرگز منتشر نشد. پس از انتشار موفقیت‌آمیز پلی استیشن، توسعه برای نینتندو آغاز شد، شایعاتی منتشر شد که بازی دارای پیشرفت‌های گرافیکی و مأموریت‌های جدید بود، اما بدون اینکه منتشر شود، پروژه لغو شد.
در پوستر بازی (اتومبیل دزدی بزرگ) عکسی از پلیس نیویورک در سال ۱۹۸۰ در پلیموث گران فیوری است که در تقاطع خیابان پنجم و خیابان ۵۶ قرار دارد و برج ترامپ در پس زمینه تصویر قرار دارد. همین پوستر نیز جایگزینی برای اتومبیل‌دزدی بزرگ ۲ در بازارهای منتخب بود.
GTA، در معانی زیر کاربرد دارد:
پیکان یک خودروی سواری است که از سال ۱۳۴۶ تا ۱۳۸۴ توسط ایران خودرو تولید می‌شد و در واقع فیس‌لیفتی از خودروی هیلمن هانتر است. ایران خودرو (ایران ناسیونال) به تولید پیکان تا سال ۱۳۵۷ ادامه داد. پس از انقلاب ۱۳۵۷، تولید پیکان کاهش یافت تا جایی که در اواخر دهه ۱۳۶۰ به مرز توقف تولید رسید. با این حال با تولید قطعات در داخل کشور حیات پیکان تا سال ۱۳۸۴ ادامه پیدا کرد و وانت پیکان تا سال ۱۳۹۳ تولید شد و تیراژ این خودرو در زمان توقف تولید به بیش از ۲ میلیون دستگاه رسید. پیکان سدان سری آخر مدل ۱۳۸۲ و ۱۳۸۳ مدل این خودرو شامل سقف پژویی و مدل‌های آخر ۸۳ شامل کیلومتر پژویی بود. پیکان یکی از محبوبترین خودروهای ایرانی بود.
بعد از چندین تلاش ناموفق برای ساخت خودروهای فیات در اوایل دهه ۱۳۴۰، قرارداد مونتاژ پیکان (آخرین مدل هیلمن هانتر؛ (کرایسلر) روتس ارو مدل ۱۹۶۶) در ایران بین شرکت ایران ناسیونال (ایران خودروی کنونی) و گروه صنعتی روتس (Group Rootes) انگلستان، که در حال ورشکستگی بود، بسته شد و تولید این خودرو پس از یک دهه تولید در انگلستان، در ایران شروع شد. طراحی اصلی پیکان کاری از شرکت تالبوت از زیر مجموعه‌های گروه روتس بود. یک سال بعد در سال ۱۳۴۷ شرکت آمریکایی کرایسلر توانست گروه صنعتی روتس را بخرد که تأثیری بر روند تولید پیکان در ایران نداشت و مدل‌های مختلف پیکان در ایران تولید می‌شد. در سال ۱۳۵۹ تولید پیکان با ظاهری جدید (معروف به چراغ بنزی) طراحی معروف کرایسلر بود در ایران آغاز شد. روند مونتاژ خودرو در ایران خودرو به همین ترتیب تا سال ۱۳۶۴ ادامه یافت و تا این سال کماکان قطعات اصلی از خارج وارد و شرکت ایران خودرو آن‌ها را مونتاژ می‌کرد، و در کنار آن قسمت‌هایی چون بدنه، رادیاتور، شیشه و کمک فنر عقب و جلو در ایران ساخته می‌شدند. در سال ۱۳۶۴ خط تولید پیکان در کرایسلر انگلستان متوقف شد و در شرکت پژو فرانسه ادغام شد و در نتیجه ایران خودرو با کاهش دستگاه انتقال قدرت اصلی مواجه شد و تولید پیکان از سقف بیش از ۷۰ هزار دستگاه در سال ۱۳۶۳ به سه هزار دستگاه در سال ۱۳۶۸ سقوط کرد. در این سال کارخانه پژو موافقت کرد ایران خودرو با به‌کار بردن سامانه تعلیق و موتور پژو ۵۰۴ بر روی بدنه پیکان، به تولید پیکان ادامه دهد که این روند در حدود شش سال دوام آورد. پس از آن با ساخت قطعات لازم در ایران، پیکان۱۶۰۰ در شهریور ماه ۱۳۷۱ تولید شد و تولید آن تا ۲۵ اردیبهشت سال ۱۳۸۴، در حدود ۱۳ سال، ادامه داشت.
همچنین در سال ۱۳۷۲ طرح پرتو تایپی از سوی ایران خودرو برای پیکان معرفی شد ولی هرگز به تولید انبوه نرسید. اما در سال ۱۳۷۳ نوعی پیکان موسوم به سپر جوشن تولید شد که فقط اندکی به آن طرح شبیه بود. یکسری از تغییرات دیگر که مربوط به طرح پیش نمونه بود نیز در سال‌های بعد در پیکان‌ها اجرا شد.
در روز ۲۵ اردیبهشت سال ۱۳۸۴ پس از گذشت ۳۸ سال و تولید دو میلیون و ۲۹۵ هزار دستگاه، تولید پیکان متوقف شد و آخرین پیکان تولیدی به موزه فرستاد شد. پس از آن تلاش‌های فراوانی برای ایجاد یک خودروی جایگزین برای این خودرو انجام شد. از جمله خودروهای جانشین می‌توان به ال۹۰، چری کیوکیو ۶، طرح ان پی (که منجر به خلق پژو ۲۰۶ صندوقدار شد)، پژو روآ، خودرویی بر اساس پلت فرم پژو ۴۰۵ (که نتیجه آن سمند شد) اشاره کرد که البته طرح‌های مذکور یا ناکام ماند یا مورد استقبال قرار نگرفت یا قیمت آن‌ها گران تمام شد.
استقبال ایرانیان از پیکان سبب شد در اوایل دهه ۱۳۵۰ مدل جوانان نیز که دارای حجم موتور مشابه، اما قدرت موتور بیشتر با سرسیلندر آلومینیومی بود به خط تولید پیکان اضافه شود. پیکان جوانان به‌واسطهٔ داشتن دو کاربراتور سرعت و شتاب بیشتری داشت و در قسمت جلو پنجره دارای چهار عدد چراغ جلو بود و در داخل خودرو در قسمت جلو داشبورد تفاوت‌هایی با مدل‌های معمولی داشت و با داشتن آمپر برق و فشار روغن در کنار درجه باک و دمای موتور جلوه خاصی داشت و علاقه‌مندانی را جذب خود کرده بود.
پیکان دولوکس یکی از معروف‌ترین مدل‌های پیکان بود. این نوع مدل از مدل‌های اولیه پیکان بود. سپر این نوع مدل از نوع شمشیری بود. این مدل برای قد بلندها که وارد ماشین می‌شدند دشواری‌هایی ایجاد می‌کرد. فرم بدنه این مدل از نوع کبریتی بود.
در اواسط دههٔ ۵۰ شمسی به دلیل انتقاداتی که به ظاهر قدیمی پیکان وارد بود، ایران ناسیونال از کرایسلر اروپا درخواست فیس لیفت پیکان را کرد. کرایسلر در این فیس لیفت از چراغهای عقب و جلو، جلوپنجره، غربیلک فرمان و صفحه کیلومتر خودروی سیمکا ۱۳۰۷ استفاده کرد که آن را با نام کرایسلر آلپاین عرضه می‌کرد.
این فیس لیفت اختصاصاً برای بازار ایران انجام شد که در ایران به پیکان چراغ بنزی معروف شد. نمونه‌های اولیه تا سال ۱۳۶۲ با موتور ۱۷۲۵ سی‌سی اصلی پیکان عرضه می‌شدند که همچنان پیکان دولوکس نام داشتند.
پس از انقلاب سال ۱۳۵۷، شرکت ایران خودرو از برادران خیامی گرفته شد و تحت مالکیت دولت قرار گرفت که نتیجه آن کاهش محصولات خانواده پیکان به دو نوع سدان و وانت شد. اما دولت با سرهم کردن قطعاتی که در انبار ایران خودرو از مدل‌های قبل باقی‌مانده بود این خودرو را ساخت.
پیکان کار نوعی از مدل‌های مخصوص پیکان بود. این نوع مدل در دهه ۵۰ در کارخانه ایران ناسیونال تولید شد. این نوع خودرو بنا به درخواست مشتریانی که محل کارشان صنعتی بود ساخته شد. این خودرو بعد از انقلاب هم تولید شد. موتور این نوع مدل از نوع مدل تخت بود که تقریباً شتاب بالایی داشت. چراغ دنده عقب این مدل از چراغ‌های ترمز و خطر و راهنما جدا بود.
این پیکان شبیه پیکان دولوکس بود، اما تفاوت آن با دولوکس، موتوری قوی به‌قدرت ۷۳ اسب بخار و گیربکس اتوماتیک چهار دنده و دارای شیشه برقی جلو بود.
پیکان استیشن به عنوان یکی از محصولات شرکت ایران خودرو شناخته می‌شود. این خودرو به عنوان یک وسیله نقلیه اقتصادی و کاربردی در بازار خودروی ایران معرفی شد. پیکان استیشن از نظر ظاهری با بدنه بزرگ طراحی شده است که امکان حمل بار و اسباب‌واسه‌های مختلف را فراهم می‌کند. این خودرو معمولاً در انجام کارهای کوچک تجاری به کار می‌رود.
پیکان استیشن معمولاً با موتور‌های بنزینی یا دیزلی عرضه می‌شد و با توجه به نیاز مشتریان، می‌تواند با ویژگی‌ها و تجهیزات مختلفی ارائه شود. این خودرو در گذشته به عنوان یکی از محصولات پرفروش و محبوب در بازار ایران بوده است.
در سال ۱۳۶۹ ایران خودرو با استفاده از سامانه تعلیق و موتور ۱۸۰۰(۹۳ اسب بخاری)، پژو ۵۰۴ بر روی بدنه پیکان، نوع جدیدی از پیکان را که در ایران به پیکان پژویی معروف شد تولید نمود و تا ۷ سال به تولید آن ادامه داد.
این مدل پیکان به خاطر دارا بودن موتور پژو ۵۰۴ بر روی اتاق سبک پیکان از قدرت و شتاب کم‌نظیری برخوردار بود. شتاب عالی این خودرو در زمان تولیدش زبان زد عام شده بود به‌طوری‌که تعداد بسیاری ازین مدل ماشین به خاطر سرعت بالا و عدم آیرودینامیک مناسب با موتور، تصادفات زیادی به بار آورد.
شتاب اولیه و سرعت این خودرو نسبت به پژو ۵۰۴ و حتی پژو ۴۰۵ هم بیشتر است و این به لطف بدنه سبک پیکان و موتور قوی پژو امکان‌پذیر شده‌است.
دلیل اصلی تولید این مدل پیکان خرید تالبوت توسط پژو بود که منجر به وقفه در تولید پیکان در کارخانه ایران خودرو شد، که پس از مدتی با پیشنهاد کارخانه پژو تعداد محدودی از موتورهای پژو ۵۰۴ که در فرانسه مانده بود به ایران فروخته شد و پیکان پژویی به مدت ۷ سال تولید و با اتمام موتورهای پژو ۵۰۴ تولید این خودرو به فراموشی سپرده شد.
تولید آن از فروردین ۱۳۷۴ با تولید موتور ۱۶۰۰ سی‌سی مگا موتور و استفاده از بدنه پیکان ۱۶۰۰ فیس‌لیفت در ایران و گیربکسهایی از کشورهای آرژانتین (گیربکس ۵ دندهٔ دوج ۱۵۰۰)، آلمان (گتراگ) و سرانجام تولید داخل (نیرو محرکه) آغاز شد و تا سال ۱۳۸۳ ادامه یافت.
این خودرو نسخه وانت تک کابین پیکان است که در سال ۱۳۴۸ توسط روتس و به سفارش ایران ناسیونال طراحی شد و در ایران به تولید رسید. این مدل تا سال ۱۳۷۰ با چراغ‌های جلوی گرد و چراغ‌های عقب خربزه‌ای شکل کوچک عرضه می‌شد و در این سال بود که دماغه آن به شکل پیکان فیس‌لیفت یا چراغ بنزی در آمد. در سال ۱۳۷۳ چراغ‌های عقب آن نیز تغییر شکل یافت و با نمونه‌ای بلندتر تعویض شد. در سال ۱۳۸۵ با نصب موتور پژو روآ نام این خودرو به باردو تغییر یافت و در سال ۱۳۹۱ نیز شکل سپرهای آن برای رعایت استاندارد تغییر کرد. در سال ۱۳۹۳ این خودرو با موتور روآی سال عرضه شد و در همان سال تولید آن متوقف شد و ایران خودرو وانت آریسان را جایگزین آن کرد.
در سال ۱۳۷۲ تصاویری از پیش نمونه تغییر چهره پیکان توسط ایران خودرو منتشرشد. ایران خودرو حتی آن را پیش فروش کرد. آینه بغل پلاستیکی، سپرهای جلو و عقب بلندتر، قالپاق‌های تغییر شکل یافته، افزودن یک باله کوچک روی در صندوق عقب و … این خودرو را نسبت به پیکان معمولی متمایز می‌کرد. اما پس از یک سال فقط سپرها و قالپاق‌های مدل پرتوتایپ (آن‌هم با طرحی متفاوت نسبت به پیش نمونه) روی پیکان قرار گرفتند که باعث تولید مدل سپر جوشن شد. سپر جوشن به واسطه ناهماهنگ بودن شکل سپر با بدنه خودرو زیاد موفق عمل نکرد و نهایتاً تولید آن به دلیل فروش پایین در سال ۱۳۷۸ متوقف شد. مدل وانت شامل نسخه سپر جوشن نمی‌شد.
اولین مصرف‌کننده نامدار پیکان امیرعباس هویدا، نخست‌وزیر ایران بود که تا آخرین روزهای صدارت، خودرو مرسدس بنز ضدگلوله خود را سوار نشد و پیکان سرمه‌ای رنگش را ترجیح داد و او بود که جمله «به امید روزی که هر ایرانی یک پیکان داشته باشد» را وارد تاریخ ایران کرد.
این پیکان مدل ۱۹۷۴ که اهدایی محمدرضا شاه پهلوی به رهبر کشور رومانی بود به قیمت پایه ۴ هزار یورو معادل بیش از ۱۰۰ میلیون تومان اعلام شده بود. مجموعه‌داران ایرانی برای به دست آوردن خودروی لوکس ساخت ایران که توسط شاه ایران به نیکولای چائوشسکو، دیکتاتور رومانی، هدیه شده بود، صف کشیده‌بودند. سرانجام یک کلکسیونر رومانیایی این پیکان را به قیمت ۹۵ هزار یورو خریداری کرد در حالیکه بالاترین قیمت پیشنهادی از سوی خریداران ایرانی ۹۰ هزار یورو بوده‌است.
استودیو ، محل تولید و ضبط صدا، موسیقی و فیلم است. استودیو شامل میکروفن و صافی صدا و دستگاه دیجی و اکو و غیره است. دیوار استودیو با فیبر پوشیده می‌شود تا صدا در آن نپیچد و کیفیت آن بالا رود. معمولاً استودیوها را در زیرِ زمین می‌سازند تا صدای آن دیگران را آزار ندهد.
واژهٔ لاتین "استودیو" در زبان‌های اروپایی معنی گسترده‌ای دارد و انواع گوناگون هنرکده‌ها و تسهیلات تولیدی هنری گفته می‌شود. این واژه در یکی از معانی خود یعنی استودیوی ضبط (Recording studio) به فارسی رسیده‌است.
یک استودیو می‌تواند در اندازه کوچک برای یک خواننده گیتاریست باشد یا در اندازه بزرگ در فضای بزرگ برای یک ارکستر که شامل صداها نوازنده است باشد
به‌طور ایدئال، هر دو فضاهای ضبط و نظارت (گوش دادن و مخلوط کردن) به‌طور خاص توسط یک مهندس صدا یا آکوستیک برای رسیدن به خواص صوتی مطلوب (انعکاس صدا یا پخش یا جذب انعکاس صدا) طراحی شده‌است. بدین منظور معمولاً مهندس صدا برای رسیدن به خواص مطلوب صوتی از ترکیب متعادلی از پنل‌های آکوستیک جاذب، بیس ترپ و دیفیوزر در محیط استودیو استفاده می‌کند.
استودیو ضبط ممکن است برای ضبط صدای خوانندگان، نوازندگان ساز (مثلا گیتار الکتریکی، پیانو، ساکسیفون یا گروه‌هایی مانند ارکسترها)، هنرمندان برای تبلیغات یا تعویض دیالوگ در فیلم، تلویزیون یا انیمیشن مورد استفاده قرار گیرد
متالیکا () گروه موسیقی هوی متال آمریکایی است. این گروه در سال ۱۹۸۱ به وسیله خواننده و گیتاریست جیمز هتفیلد و درامر لارس اولریک در لس آنجلس فعالیت خود را آغاز کرد و برای بخش عمدهٔ فعالیتشان در سان فرانسیسکو اقامت داشته‌اند. تمپوهای سریع، آلات موسیقی و نوازندگی پرحرارت گروه، آن‌ها را در کنار مگادث، انترکس و اسلیر به یکی از «چهار بزرگ» بنیان‌گذار ترش متال تبدیل کرد. ترکیب کنونی متالیکا عبارتند از: اعضای بنیان‌گذار و ترانه‌سراهای اصلی، یعنی هتفیلد و اولریک؛ گیتاریست اصلی کرک همت و نوازندهٔ بیس رابرت تروهیو. اعضای سابق گروه، گیتاریست دیو ماستین (که در پی اخراج از متالیکا، گروه مگادث را تشکیل داد) و نوازندگان بیس ران مکگاونی، کلیف برتون و جیسون نیوستد هستند.
متالیکا نخست با انتشار سومین آلبومشان، "عروسک‌گردان" (۱۹۸۶) به موفقیت تجاری دست یافت. از این آلبوم به‌عنوان یکی از هوی‌ترین آلبوم‌های متال و بهترین اثر گروه یاد می‌شود. آلبوم بعدی، "... و عدالت برای همه" (۱۹۸۸)، منجر به نخستین نامزدی آنان برای جایزهٔ گرمی شد. پنجمین آلبوم، "متالیکا" (۱۹۹۱)، نقطهٔ عطفی برای گروه و شاهد تغییر سبک ترش متال آنان بود؛ این آلبوم شمار بیشتری از مخاطبان جریان اصلی را جذب گروه کرد و به موفقیت تجاری قابل توجهی دست یافت و تا به امروز بیش از ۱۶ میلیون نسخه در ایالات متحده فروش کرده و همچنین پرفروش‌ترین آلبوم دورهٔ سانداسکن به‌شمار می‌رود. متالیکا پس از تجربهٔ ژانرها و گرایش گوناگون در آثار بعدی، با نهمین آلبومشان، "آهنربای مرگ" (۲۰۰۸) به سبک ترش متال خود بازگشتند.
این گروه، ۸ بار برندهٔ جایزه گرمی شده‌است که این به نوبه خود یک رکورد محسوب می‌شود و ۱۱ آلبوم منتشر شده از این گروه نیز به‌طور پی‌درپی در "بیلبورد" ۲۰۰ از شماره یک کار خود را شروع کرده که این موضوع نیز یک رکورد محسوب می‌شود. در سال ۲۰۱۸ متالیکا برنده جایزه پولار در سوئد شد. متالیکا همچنین، اولین گروه موسیقی است که در هر هفت قاره جهان اجرای زنده داشته‌است که برای این گروه، یک رکورد محسوب می‌شود.https://www.guinnessworldrecords.com/news/2013/12/metallica-become-first-band-to-play-on-seven-continents-with-antarctica-gig-53609 متالیکا نخستین گروه هوی متالی است که برنده جایزه پولار شده‌است. آلبوم سال ۱۹۹۱ آن‌ها، "متالیکا"، بیش از ۲۵ میلیون نسخه در ایالات متحده و ۶۱ میلیون در سراسر جهان فروش داشته که آن را تبدیل به پانزدهمین آلبوم پرفروش آمریکا ساخته‌است.
آهنگ «Stone Cold Crazy» از گروه کوئین آلبوم sheer heart attak منشأ الهام گروه‌های ترش متال مانند مگادث و متالیکا شد. کوئین شیوهٔ جدیدی از چیدمان آواز و گیتار در موسیقی راک را ارائه کرد که مخلوطی بود از هارد راک با گلم راک، هوی متال، پراگرسیو راک و گاهی هم اپرا.
در ۲۸ اکتبر سال ۱۹۸۱ لارس اولریش نوازنده درام به جیمز هتفیلد نوازنده گیتار و خواننده پیشنهادی داد که جیمز نمی‌توانست آن را رد کند: «من برای گروهم، بر روی آلبوم جدید "اسلیگل" جایی برای یک آهنگ دارم».
حقیقت این است که لارس تا آن زمان گروهی نداشت ولی آن روز، هنگامی که جیمز به او پیوست، این گروه شکل گرفت. آن دو اولین آهنگ را با یک دستگاه ارزان‌قیمت ضبط کردند؛ درحالی‌که جیمز وظیفه خواندن و نواختن گیتار ریتم و بیس را به عهده داشت و لارس نواختن درام را به عهده گرفت و به تنظیمات موسیقی کمک کرد و نقش گرداننده را داشت. سرانجام ران مکگاونی برای نواختن گیتار بیس به گروه پیوست و دیو ماستین نیز به عنوان گیتاریست به گروه ملحق شد. گروه اسم خودمانی متالیکا به معنی «یورش متال جوان» را انتخاب کرد و شروع به اجرای برنامه در شهر لس آنجلس کرد و در گشایش کنسرت گروه‌هایی چون "ساکسون" قطعاتی اجرا می‌کرد. آن‌ها سرانجام دمویی تمام عیار به نام «تا شلاق هست زندگی نیست» را ضبط کردند. این دمو در داخل و خارج توسط لارس و دوستان خرید و فروش‌کننده نوارهای متالش پخش شد. «تا شلاق هست زندگی نیست» توجه جمعیت زیرزمینی متال را برانگیخت و گروه علاقه‌مندانی خصوصاً در سانفرانسیسکو و نیویورک پیدا کرد. سپس دو برنامه در سانفرانسیسکو اجرا کردند و گروه تماشاچیان آنجا را از تماشاچیان «آنجایند که دیده شوند» در لس آنجلس، دوستانه‌تر یافت. آنجا همچنین توجه گروه خوب و آینده‌دار "تروما" خصوصاً نوازنده گیتار بیس آن‌ها یعنی کلیف برتون را جلب کردند. سرانجام متالیکا به شمال ایالت نقل مکان کرد و کلیف به گروه پیوست.
در نیویورک یک نسخه از «تا شلاق هست زندگی نیست» به صفحه‌فروشی "جان زازولا" که به درستی بهشت متال نام داشت راه یافت. "زازولا" به سرعت متالیکا را استخدام کرد تا به شرق بیایند و چند برنامه اجرا و یک آلبوم ضبط کنند. گروه به نیویورک رفت، تنها برای اینکه به اطلاع گرداننده و تولیدکننده خود برسانند که: «نوازنده گیتار لید ما باید برود». رادی مارک ویتاکر گیتاریست گروهی را در سانفرانسیسکو پیشنهاد کرد و در اوّل آوریل ۱۹۸۳ کرک همت به متالیکا پیوست.
آلبوم اول متالیکا همه‌شان را بُکُش در اواخر ۱۹۸۳ انتشار یافت.
به‌دنبال انتشار «همه‌شان را بکش» گروه به اجرای کنسرت در شهرهای مختلف پرداخت. در سال ۱۹۸۴ آلبوم دوم با نام سوار بر آذرخش ضبط و منتشر شد. این آلبوم درحالی‌که لحن معترضانه همه‌شان را بکش را حفظ کرده بود، هم از لحاظ موسیقی و هم از لحاظ مفاهیم شعری از آلبوم اول پخته‌تر بود. قابل توجه‌ترین آهنگ از میان ۸ ترانه سوار بر آذرخش، ترانه چهارم یعنی محو شدن در تاریکی بود. این آهنگ که الهام گرفته از دزدی وسایل گروه در اوایل همان سال در بستون بود، به شکل نسبتاً ژرفی به موضوع شکست و ناکامی می‌پردازد. ترانه‌های دیگر از «سفینه عشق اچ‌پی» و فیلم «ده فرمان» الهام گرفته شده‌اند. گروه قرار داد دیگری با مؤسسه "بزاگ" مدیریت «کیو-پرایم» و درست بعد از آن با شرکت معروف "ضبط الکترا" بست.
در سال ۱۹۸۶ آلبوم سوم متالیکا «عروسک گردان» انتشار یافت و گروه به‌همراه آزی آزبورن به اجرای تور پرداخت. متالیکا به بلندی‌های تازه می‌رسید. آلبوم جدید به رتبه ۲۹ دست‌یافت و از حضور ۹۱ هفته‌ای در جدول پرفروش‌های آمریکا لذت برد. هنگامی که بازوی جیمز در ورزش اسکیت بورد شکست، گروه با افت کوچکی مواجه شد. جان مارشال تا بهبودی جیمز به گروه پیوست. با تور آزی کل گروه به اروپا رفت و تدارک سفری مخاطره‌انگیز به خاور دور را دید.
همه امیدوار بودند جیمز بتواند وظیفه خود را در نواختن گیتار به عهده گیرد ولی در اولین برنامه اروپایی مارشال به‌جای جیمز گیتار نواخت.
جیمز در ۲۶ سپتامبر ۱۹۸۶ برای انجام وظایف خود دوباره به گروه پیوست. اما این آخرین باری بود که گروه با کلیف برنامه اجرا کرد. صبح روز بعد اتوبوس حامل اعضای گروه که به سمت سوئد می‌رفت بر روی یخ لیز خورد و کلیف که نزدیک پنجره بر روی تخت خواب بود در اثر این اتفاق به بیرون پرتاب شد و اتوبوس بر روی او افتاد. جیمز در آن لحظه از شدت عصبانیت می‌خواست راننده را بکشد ولی بقیهٔ اعضا مانع این اتفاق شدند. کلیف علاوه بر نوازندگی بیس، برای گروه مثل معلم و مربی نیز بود. او فرزانگی موسیقایی و نگرش «خودت باش» را در اختیار گروه می‌گذاشت.
مدتی پس از مرگ کلیف اعضا می‌خواستند گروه را منحل کنند اما آن‌ها روزی به هم گفتند که اگر کلیف بود از آن‌ها می‌خواست که ادامه دهند؛ جیسون نیوستد از میان ۴۵ درخواست‌کننده برای عضویت در متالیکا انتخاب شد. علت این انتخاب، توانایی‌های او و داشتن عادت‌های مشابه با گروه بود. تصمیم بر این گرفته شد که مجدداً به حال و هوای تور بازگردند تا هم نوازندهٔ بیس جدید را با امور آشنا کنند هم سرپوشی بر غم از دست دادن کلیف بگذارند. گروه به بهانه معرفی جیسون صفحه‌ای از کلیه آهنگ‌های ضبط‌شده منتشر کرد. صفحه با نام «بازدیدی دوباره-دوباره از روزهای گاراژ» منتشر شد که به نظر دنبالهٔ «بازدیدی دوباره از روزهای گاراژ» است که در سال ۱۹۸۴ به‌صورت «طرف دوم» منتشر شده بود.
وقتی جیسون جای ثابتی در گروه به‌دست‌آورد، گروه برای ضبط آلبوم چهارم خود ... و عدالت برای همه آماده شد.
«… و عدالت برای همه» که در اوت ۱۹۸۸ منتشر شد، در رده‌بندی پرفروشهای آمریکا به رتبه ۶ دست یافت و نامزد جایزه «گرمی» برای بهترین گروه «متال/هارد راک» شد. گروه دوباره به اجرای تورهای گسترده‌ای در کشورهای مختلف پرداخت. دو ترانهٔ آلبوم «عدالت» به‌طور مستقل در آمریکا منتشر شد و گروه برای ترانه تنها جرئتِ ساختِ اولین ترانهٔ ویدئویی را به خود داد و سرانجام برای اجرای مستقل «تنها» به جایزه گرمی دست یافت.
در سال ۱۹۹۱ گروه آلبومی با نام خود، با عنوان متالیکا منتشر کرد که به آلبوم سیاه هم شناخته می‌شود. این آلبوم که با تولیدکنندگی باب راک منتشر شد نسبت به آلبوم‌های قبلی کاری تازه بود. آهنگ‌ها کوتاه‌تر و نواها پُرتر، عمیق‌تر و با یکنواختی کمتر بودند.
«آلبوم سیاه» خیلی زود توانست در نقاط مختلف جهان رتبه اول را کسب کند و هفته‌ها در صدر بماند. چندین ترانه از این آلبوم به‌طور مستقل یا ترانه ویدئویی منتشر شد. این آلبوم موفق‌ترین آلبوم متالیکا تا به امروز است. گروه جایزه‌های متعددی از جمله یک گِرَمی برای خود آلبوم و چندین جایزه «ام-تیوی» و «جایزه موسیقی آمریکا» را به خود اختصاص داد. گروه تورهای بسیاری گذاشت، به تنهایی در توری موسوم به «شامگاهی با متالیکا» با گروه گانز ان روزز یا در فستیوال‌های متعدد به اجرای برنامه پرداخت. متالیکا آلبوم سیاه و همچنین ترانه‌های دیگر را به میان مردم برد.
همچنین در سال ۱۹۹۲ به همراه گانز ان روزز و هنرمندان بسیاری مانند دیوید بویی و التون جان در کنسرت بزرگداشت فردی مرکوری به اجرا پرداخت.
Load , Reload , Garage Inc, S&M
پنج سال طول کشید که آلبوم بعدی متالیکا منتشر شد. آلبومی با نام بارگذاری که طولانی‌ترین آلبوم متالیکا تا آن زمان بود. این آلبوم شامل ۱۴ آهنگ بود و تمامی ظرفیت موجود بر روی سی‌دی را پر کرد. این آلبوم و نیز آلبوم بعدی بازبارگذاری که در سال ۹۷ منتشر شد، تولیدکنندگان مشترک داشتند و هر دو آلبوم با هم نوشته و تقریباً هم‌زمان ضبط شد و ادامه‌دهنده راهی بود که با «آلبوم سیاه» آغاز شد. از لحاظ موسیقی پر محتوا و کوبنده، ترانه‌ها رها، قدرتمند و التقاطی بودند، منصفانه نیست اگر بگوییم متالیکا تغییر زیادی کرد؛ چراکه گروه همان گروهی است که «همه‌شان را بکش» و «…و عدالت برای همه» را ضبط کرده ولی دوقلوهای لود، متالیکایی را نشان می‌دهد که دوران «فقط نگرش، فقط سرعت» را پشت سر گذاشته و به نگرش «خودت باش» بازگشته‌است.
با به پایان رسیدن تورهای پی در پی «لود» و «ریلود» و احتمالاً پایان این مرحله از متالیکا کاملاً طبیعی است که گروه تا حدی درون‌نگر شود. درحالی‌که آلبوم‌های لود از لحاظ شعر بخش قابل توجهی از آنچه را که در درون ماست، به شکلی عاطفی و ناخداگاه منتشر می‌کرد، اما زمان آن می‌رسید که به درون آنچه که این گروه را ساخته بود نگریسته شود.
هیچ بازتابی بهتر از تأثیراتش، متالیکا را، متالیکا نمی‌سازد. مانند ۱۹۸۱ که آغاز به کار کردند و ۱۹۸۴ با «بازدید دوباره از گاراژ» و «بازدیدی دوباره-دوباره از گاراژ» در ۱۹۸۷، گروه به گاراژ بازگشت؛ متالیکا همواره گروه گاراژی بوده و هست. خواه در زیرزمین کرک یا رستوران جیسون یا در دخمه لارس و خواه بر روی صحنه و مقابل ۵۰۰۰۰ تماشاچی، متالیکا همیشه همان ترانه یا ردیف را می‌نوازد که جایی در کنار جاده می‌نوازد، که جایی در کنار جاده، آن‌ها را یاری کرده بود.
گروه تا به حال دو پروژه «گاراژی» به صورت «طرف دوم» منتشر کرده و در حقیقت پروژه‌های «روزهای گاراژ» چنان قابل جمع‌آوری و کمیاب شده‌اند که نسخه نه چندان خوب آن‌ها با قیمت‌های سرسام‌آور به فروش می‌رسد. گروه ۱۱ ترانه جدید را انتخاب کرده و سومین پروژه «گاراژی» خود را باز هم با همراهی باب راک ضبط کرد. آلبوم به درستی «گاراژ الحاقی» نام گرفت چرا که تمام ترانه‌های گاراژی قبلی را همراه با ۱۱ ترانهٔ جدید در خود داشت.
متالیکا به‌همراهی ارکستر سانفرانسیسکو در سال ۱۹۹۹ آلبوم زنده اِس اَند اِم را به رهبری مایکل کیمن منتشر کرد. آلبوم به سرعت در مکان دوم جدول‌ها جای گرفت.
در سال ۲۰۰۰ گروه سایت «نپستر» (یک سرویس فایل اشتراکی اینترنتی که به اعضا اجازه می‌داد از کامپیوترهای یکدیگر موسیقی دانلود کنند) را به علت نقض قانون حق تاًلیف به دادگاه کشاند. اما چندی بعد شکایت خود را پس گرفت، شاید بیشتر به‌خاطر تأثیر بدی که بر جای گذاشته بود. ترانه «ناپدید می‌شوم» که برای موسیقی فیلم «» نوشته شده بود یکی از ترانه‌های این دوره است. در ژانویه سال ۲۰۰۱ جیسون نیوستد اعلام کرد که از گروه کناره‌گیری کرده‌است و در آوریل همان سال، درست بعد از شرکت در جوایز، آلریک و همت به استودیو رفتند تا کار بر آلبوم بعدی را آغاز کنند و هتفیلد مسئولیت گیتار بیس را به عهده گرفت. اما در اول اوت تمامی برنامه‌های ضبط و دیگر برنامه‌های گروه قطع شد و جیمز هتفیلد برای ترک اعتیاد خود به الکل، به مرکز ترک اعتیاد مراجعه کرد.
پس از بهبودی جیمز هتفیلد، «باب راک» جای خالی «نیوستد» را در جلسه‌های ضبط آلبوم پر کرد و در نتیجه گروه پس از ۳ سال آلبوم جدید خود را به بازار عرضه کرد. اسم آلبوم خشم مقدس می‌باشد که دارای نقدهای دوگانه بوده و آلبومی قابل بحث است. این آلبوم از ۱۱ ترانه تشکیل شده‌است و برای اولین بار در تاریخ هنری متالیکا دارای گیتار سولو نمی‌باشد.
در تاریخ ۵ فوریه ۲۰۰۳ رابرت تروهیو رسماً به عنوان نوازنده گیتار بیس جدید متالیکا معرفی می‌شود و به همراه گروه در تور دیوانه‌وار عصبانی از دنیا آغاز به کار می‌کند.
در سال ۲۰۰۸ و پس از ۵ سال متالیکا آلبوم آهنربای مرگ را با تهیه‌کنندهٔ جدیدشان ریک روبین منتشر کرد که اولین آلبوم آن‌ها است که به‌همراه رابرت تروهیو ضبط شده بود و پنجمین آلبومی بود که در صدر جدول پرفروشترین‌ها قرار گرفت، که خود رکوردی برای متالیکا به حساب می‌آمد. متالیکا با این آلبوم بازگشت به ریشه خود یعنی ترش متال کرده‌است و با آهنگ‌های طولانی و سولوهای خشن و ریتم تند به موسیقی سال‌های دهه ۸۰ میلادی خود برگشته‌است. در سال ۲۰۰۹ متالیکا رسماً وارد تالار مشاهیر راک اند رول شد و پس از آن در تور کنسرت تبلیغاتی آلبوم جدیدشان به نام تور مغناطیسگر دنیا (World Magnetic Tour) شرکت کردند.
متالیکا برای اولین بار به همراه اسلیر، مگادث و انترکس در قالب سری فتیوال سونیسفیر در بلغارستان و رومانی و ترکیه شرکت کرد.
پس از گذشتن بیش از دو سال در تاریخ ۲۱ نوامبر ۲۰۱۰ در ملبورن استرالیا تور مغناطیسگر دنیا به پایان رسید.
متصل… به خودتخریبی (به انگلیسی: <bdi>Hardwired... To Self-Destruct</bdi>) دهمین آلبوم استودیویی گروه موسیقی هوی متال آمریکایی، متالیکا، است که در ۱۸ نوامبر ۲۰۱۶ منتشر شد. این آلبوم اولین آلبوم متالیکا در هشت سال گذشته و بعد از آلبوم آهنربای مرگ است و این یعنی طولانی‌ترین زمان بین انتشار دو آلبوم توسط آنها. این اولین آلبوم متالیکا است که کرک همت، گیتاریست گروه که در سال ۱۹۸۳ به متالیکا ملحق شد در نوشتن ترانه‌های آن مشارکت ندارد. دلیل آن هم توسط خود کرک همت این‌گونه بیان شده که تلفن همراه خود را گم کرد در حالی که بسیاری از ایده‌ها برای آلبوم جدید در آن قرار داشت. متالیکا پس از انتشار آلبوم متصل… به خودتخریبی (<bdi>Hardwired... To Self-Destruct</bdi>) اجرایی زنده و مشترک به‌همراه لیدی گاگا از ترانه "Moth Into Flame" در پنجاه و نهمین مراسم جوایز گرمی سال ۲۰۱۷ داشت که علاوه بر اینکه ورود متالیکا به روی صحنه از سوی مجری اعلام نشد و میکروفون جیمز هتفیلد خواننده گروه با مشکل عدم پخش صدا مواجه شد واکنشی شدید و انتقادی را نیز از سوی طرفداران گروه در اینستاگرام، فیسبوک گروه و شبکه‌های اجتماعی به دلیل اجرا با لیدی گاگا در پی داشت.
در تابستان ۲۰۱۳ متالیکا "تور تابستانی ۲۰۱۳" را اجرا کرد و در جریان این تور در ۷ قاره آمریکای شمالی، آمریکای جنوبی، آفریقا، آسیا، اروپا، اقیانوسیه و جنوبگان به اجرا پرداخت و تبدیل به اولین گروهی شد که در هر ۷ قاره جهان اجرای زنده داشته‌است.
نیکلاس ادوارد «نیک» کِیو آهنگ‌ساز، خواننده، نوازنده، فیلم‌نامه‌نویس، نویسنده و بازیگر پاره‌وقت استرالیایی است.سایت All Music او را بیش از هر چیز برای رهبری گروه نیک کیو و بد سیدز می‌شناسند، گروهی که در سال ۱۹۸۳ پایه‌گذاری شد و به واسطهٔ ترانه‌های متنوع و اعضای دائم در حال جایگزینی‌اش معروف است. پیش از این، او رهبری گروه برتدی پارتی را بر عهده داشت. یکی از افراطی‌ترین گروه‌های پست-پانک اوایل دهه هشتاد. در سال ۲۰۰۶ او گروه گرایندرمن را تشکیل داد با سبک گاراژ راک که آلبوم اولشان را سال بعد منتشر نمودند.
نیک کیو به «شاهزادهٔ تاریکی» ملقب است و مشخصهٔ موسیقی‌اش اغلب هیجانات شدید است.
از فیلم‌های معروف او می‌توان به بازی در فیلم "جانی سوئید" اشاره کرد.
آپوکالیپتیکا یک گروه موسیقی بدون کلام فنلاندی است که از ۳ (قبلاً ۴) نوازنده ویولن‌سل و یک درامر تشکیل شده‌است. آنها در نواختن موسیقی هوی متال با استفاده از ویولن‌سل مهارت دارند، و قطعات موسیقی کلاسیک را نیز اجرا می‌کنند. همهٔ اعضا گروه از فارغ‌التحصیلان آکادمی سیبلیوس هلسینکی هستند.
نوشتار اصلی: "ترانه‌شناسی آپوکالیپتیکا"
رضا گنجه‌ای (۱۲۸۶ محله ششگلان تبریز - ۱۵ شهریور ۱۳۷۴ ژنو) روزنامه‌نگار و مدیر و مؤسس نشریهٔ "باباشمل" و وزیر صنایع و معادن دوران محمدرضا شاه پهلوی بود.
رضا گنجه‌ای پسر حاج علی‌نقی گنجه‌ای از مالکان و بازرگانان مشروطه‌خواه آذربایجان بود. در مدرسه حکمت تبریز درس خواند، در سال ۱۳۰۵ به تهران عزیمت کرد و به مدرسه صنعتی ایران و آلمان وارد شد.
در سال ۱۳۰۷ پدرش به نمایندگی تبریز در مجلس شورای ملی انتخاب شد و دوازدهم مهر سال بعد در حالی که با درشکه به مجلس می‌رفت بر اثر رم کردن اسبهایش دچار سانحه شد و درگذشت.
وزارت طرق و شوارع (وزارت راه) رضا گنجه‌ای را در سال ۱۳۰۹ برای ادامه تحصیل به پلی‌تکنیک زوریخ فرستاد. پس از بازگشت به ایران ابتدا به استخدام راه‌آهن درآمد و در سال‌های بعد در دانشکدهٔ فنی دانشگاه تهران، رتبهٔ دانشیاری و سپس استادی داشت.
گنجه‌ای از ابتدای سال ۱۳۲۲ تا سال ۱۳۲۶ نشریهٔ فکاهی-سیاسی "باباشمل" را در تهران منتشر می‌کرد که از شهرت و تأثیر شایانی برخوردار بود. نوشته‌های رضا گنجه‌ای در این نشریه با نام مستعار باباشمل چاپ می‌شد و از عالی‌ترین نمونه‌های طنز در نشریات معاصر ایران شناخته می‌شود.
رضا گنجه‌ای پس از ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ در کابینه سپهبد زاهدی معاون وزیر پست و تلگراف شد و در سال ۱۳۳۴ در کابینهٔ حسین علاء وزارت‌خانه نوبنیاد صنایع و معادن رابه مدت یک سال به عهده گرفت.
پتالینگ جایا (به مالزیایی: ڤتالیڠ جای) شهری اقماری نزدیک منطقه فدرال کوالالامپور در مالزی و واقع در منطقه پتالینگ در استان سلانگور این کشور است. این شهر ۹۷٫۲ کیلومتر مربع وسعت دارد و بزرگ‌ترین شهر استان سلانگور است. پتالینگ جایا رسماً در ۲۰ ژوئن ۲۰۰۶ به عنوان «شهر» پذیرفته شد.
پتالینگ جایا دارای دانشگاه‌ها و مؤسسات آموزشی بسیار است که مهم‌ترین شان دانشگاه مالایا، مهم‌ترین دانشگاه مالزی، است. دانشگاه بین‌المللی اسلامی مالزی و دانشگاه تون عبدالرزاق و کالج دانشگاهی سان‌وی از سایر دانشگاه‌ها هستند. کالج تیلورز از قدیمی‌ترین کالج‌های خصوصی این منطقه‌است.
Wikipedia contributors, «Petaling Jaya,» Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Petaling_Jaya&oldid=184986099 (accessed January ۱۸، ۲۰۰۸).
کالیمانتان، نام در زمان استعمار بورنئوی هلند، نام آن قسمت از جزیره بورنئو است که جزو خاک اندونزی به‌شمار می‌آید. این قسمت، مرکز و جنوب این جزیره را اشغال می‌کند و ۵۴۴٬۱۵۰ کیلومتر مربع مساخت دارد. در زبان اندونزیایی نام کالیمانتان برای اشاره به کل جزیره بورنئو به‌کار می‌رود.
نام کالیمانتان از سانسکریت گرفته شده و به معنی «جزیره با هوای سوزان» است که به هوای بسیار گرم و مرطوب این جزیره اشاره دارد.
خاک اندونزی ۷۳ درصد از مساحت جزیره بورنئو و ۶۹٫۵ درصد از جمعیت آن را دربر می‌گیرد.
قسمت‌های غیراندونزیایی این جزیره در زمان استعمار بورنئوی بریتانیا نام داشت و عبارتند از کشور برونئی و منطقه مالزی شرقی که مالزی شرقی دو ایالت صباح و ساراواک کشور مالزی و ناحیه فدرال لابوآن را در خود جای داده‌است.
کالیمانتان اندونزی به چهار استان تقسیم می‌شود.
واقعه «کونفرونتاسی» یا «رویارویی اندونزی و مالزی» از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۶ بر سر مرزهای مالزی و اندونزی در جزیره بورنئو اتفاق افتاد.
کالج دانشگاهی تیلورز یکی از بهترین مراکز آموزش مالزی است که در دنیا معتبر و شناخته شده است. کالج تیلورز مالزی در چندین نقطه مالزی شعبه دارد:
این کالج در ۱۹۶۹ تأسیس شده و قدیمی‌ترین کالج خصوصی مالزی است. شعبه اصلی این کالج در منطقه اس اس ۱۵ در شهرک سوبانگ جایا (در شهر پتالینگ جایا) است.
کالج تیلورز دوره‌های مختلفی در مقطع پیش دانشگاهی و فوق دیپلم ارائه می‌کند. برنامه‌های پیش دانشگاهی این کالج که از انگلستان، استرالیا و کانادا هستند از معتبرترین برنامه‌های مشابه در مالزی به شمار می‌روند.
برای مثال این کالج (به همراه کالج دانشگاهی سان وی) یکی از دو مرکزی است که دولت اونتاریو در کانادا به عنوان نماینده به رسمیت می‌شناسد. این کالج در ضمن از اواخر سال ۲۰۰۶ به عنوان "کالج دانشگاهی" شناخته می‌شود. این به علت ارائه دوره‌های لیسانس است.
Wikipedia contributors، "Taylor's University College،" Wikipedia، The Free Encyclopedia، http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Taylor%27s_University_College&oldid=184952942 (accessed January ۱۹، ۲۰۰۸).
سه‌گانه: مرغزار گریان (دشت گریان) فیلمی یونانی به کارگردانی تئو آنگلوپولوس، محصول مشترک یونان، فرانسه و ایتالیا است که در سال ۲۰۰۴ ساخته شد.
فیلم‌نامه این فیلم را تئو آنگلوپولوس و تونینو گیورا نوشته‌اند.Set Cookies
بازیگران فیلم نیکوس پورسادینیس، واسیلیس کولووس و تولا استاتوپولویی هستند.
داستان نخستین اثر آنجلوپولوس در قالب سه گانه از سال ۱۹۱۹ و با تعدادی پناهنده یونانی آغاز می‌شود.
این فیلم، نخستین بخش از یک سه‌گانه‌ی سینمایی به کارگردانی تئو آنگلوپلوس است.
شخصیت اصلی فیلم ـ النی ـ از بچه‌های بی‌خانمان یونانی‌ست که در کودکی به هم‌راه خانواده‌ی الکسی از یونان به سوی بندر ادیسه رفت. پیروزی فاشیست‌ها، حمله نازی‌ها و جنگ‌های داخلی یونان ارتش سرخ، اشغال یونان توسط نیروهای آلمان در جنگ دوم جهانی، جنگ داخلی، موافقان و مخالفان رژیم حاکم و حضور آمریکایی‌ها در جزیره اوکیناوا بر زندگی آنان تأثیر می‌گذارد. النی در نوجوانی از الکسی حامله می‌شود. مادر الکسی، خانواده‌ی بی‌فرزندی می‌یابد تا بچه‌های دوقلوی او را پنهان از هم‌سرش بزرگ کنند. النی که به جوانی می‌رسد، پدر الکسی ـکه هم‌سرش درگذشتهـ می‌خواهد با او ازدواج کند. در روز جشن، النی از مراسم می‌گریزد و هم‌راه با الکسی به شهر می‌روند. الکسی با نوازندگان دوره‌گرد هم‌کاری می‌کند تا هزینه‌اش را به دست آورد. او برای گسترش کارش، همراه یک گروه موسیقی به آمریکا می‌رود. جنگ جهانی آغاز شده‌است و برای بازگشت به یونان تنها یک راه به نظر او می‌رسد؛ پیوستن به ارتش آمریکا. او به ارتش آمریکا می‌پیوندد و در یکی از نبردها در جایی دور کشته می‌شود. پسران او هر یک به گروهی می‌پیوندند و هر دو در جنگ‌های داخلی یونان رو در روی هم می‌ایستند و کشته می‌شوند. خودش از این زندان به آن زندان و از این غربت به آن غربت می‌رود و به قول خودش تنها رنگ یونیفرم‌ها عوض می‌شود.
این فیلم یک تراژدی مدرن آمیخته شده با تئاتر اصیل یونانی‌ست.
عنصر آب در این فیلم نقش بسزایی دارد. آب نشانه‌ی پاکی و جاری بودن احساس در روستاست که در برابرش قطار قرار می‌گیرد که حیرت‌آور است. نیمی از این فیلم بر روی آب است این فیلم روی آب شروع و با مرگ پسر النی روی آب پایان می‌یابد.
همچنین در نماهایی با پارچه‌های سفیدی که بر بند رختی آویزان‌اند، تصویرهایی بدیع و سمبولیک می‌آفریند. مرغزار گریانِ آنگلو پولوس فیلمی‌ست شاعرانه و سرشار از نقاشی‌های بکر و بسیار نوآورانه.
این فیلم خوانش تازه‌ای از تراژدی یونانی‌ست و نوعی خشم را نسبت به جنگ در درون خویش جا داده‌است.
بخش دوم این سه گانه در سال ۲۰۱۱ در اروپا اکران شد.