moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
یک درخت اغلب عملکرد‌های اضافی متعددی از جمله نقاط تزریق شیمیایی، ابزار مداخله چاه، ابزار کاهش فشار، نقاط نظارت (مانند فشار، دما، خوردگی، فرسایش، تشخیص شن و ماسه، سرعت جریان، ترکیب جریان، بازخورد دریچه و موقعیت دریچه خفه‌ کننده ) و نقاط اتصال دستگاه‌هایی مانند مبدل‌های فشار و دما پایین سوراخ (DHPT) را ارائه می‌دهد. در چاه‌های تولید، ممکن است مواد شیمیایی یا الکل‌ها یا تقطیرهای نفتی برای جلوگیری از مشکلات تولید (مانند انسداد) تزریق شود.
استفاده از سیستم کنترل بر روی درخت زیر دریا برای نظارت، اندازه‌گیری و واکنش به خروجی‌های حسگر روی درخت یا حتی پایین سوراخ چاه باعث افزایش کارایی می‌شود. سیستم کنترل متصل به درخت، شیر ایمنی چاه (SCSSV، DHSV SSSV) را کنترل می‌کند در حالی‌که درخت به عنوان یک اتصال و مجرای سیستم کنترل به شیر اطمینان حفره عمل می‌کند.
پیچیدگی درخت در چند دهه اخیر افزایش‌یافته است‌. آنها اغلب به جای اینکه از اجزای فلنجی منفرد مونتاژ شوند، از بلوک‌های فولادی حاوی شیرهای متعدد تولید می‌شوند. این امر ‌به ویژه در كاربرد‌هاي زیردریایی که با توجه به قاب و سیستم‌های پشتیبانی اي که بلوک دریچه اصلی در آن یکپارچه شده‌است، باعث ایجاد تفاوت‌های زیادی با درخت شده‌است.
توجه داشته‌باشید که درخت و سرچاه قطعات جداگانه‌ای هستند که نباید به عنوان یک قطعه اشتباه گرفته‌شوند. درخت کریسمس در بالای سر‌چاه نصب می‌شود. یک سرچاه بدون درخت کریسمس در حین عملیات حفاری و همچنین برای موقعیت‌هایی که بعداً درختی در بالای خیز نصب می‌شود، استفاده می‌شود. چاه‌هایی که با پمپ‌های میله‌ای تولید می‌شوند (جک‌های پمپ، خرهای تکان دهنده، پمپ‌های ملخ و غیره) اغلب از هیچ درختی استفاده نمی‌کنند زیرا نیازی به مهار فشار وجود ندارد.
درختان زیردریایی‌ و سطحی دارای تنوع زیادی از پیکربندی دریچه‌ها و ترکیبی از دریچه‌های ‌دستی و/یا فعال (هیدرولیک یا پنوماتیک) هستند‌. نمونه‌هایی‌ در‌ مشخصات API 6A و 17D مشخص شده‌اند.
یک درخت سطح پایه شامل دو یا سه دریچه دستی است(معمولاً شیرهای دروازه‌ای به دلیل ویژگی‌های جریان آنها، در صورتي كه كاملا باز باشند داراي محدودیت کم برای جریان سیال‌اند).
معمولاً یک درخت سطحی‌ پیچیده حداقل چهار یا پنج دریچه دارد که معمولاً در یک الگوی چلیپایی چیده شده‌اند (از این رو اصطلاح "درخت کریسمس" پابرجا است). به دو شیر پایینی، شیر اصلی (به ترتیب بالا و پایین ) می‌گویند. شیرهای اصلی معمولاً در حالت کاملاً باز هستند و "هرگز" در هنگام جریان چاه باز یا بسته نمی‌شوند (به جز در مواقع اضطراری) تا از فرسایش سطوح آب‌بندی شیر جلوگیری شود. شیر اصلی پایینی معمولاً به صورت دستی کار می‌کند، در حالی که شیر اصلی بالایی اغلب به صورت هیدرولیکی فعال می‌شود و به آن اجازه می‌دهد تا به عنوان وسیله ای برای بسته شدن از راه دور در چاه در مواقع اضطراری استفاده شود. یک شیر بال فعال معمولاً برای بسته شدن در چاه هنگام جریان استفاده می‌شود، بنابراین شیرهای اصلی را برای بسته شدن مثبت برای اهداف تعمیر و نگهداری حفظ می‌کند. شیرهای بال هیدرولیک معمولاً به گونه‌ای ساخته می‌شوند که بدون مشکل بسته شوند، به این معنی که برای باز‌ ماندن به فشار هیدرولیک فعال نیاز‌ دارند. به همین دلیل اگر سیال کنترل از کار بیفتد، چاه به طور خودکار و بدون اقدام اپراتور خود را مسدود می‌کند.
شیر دست راست معمولاً شیر بال جریان یا شیر بال تولید نامیده می‌شود، زیرا در مسیر جریانی است که هیدروکربن ها به تأسیسات تولید می‌روند (در مورد چاه‌های تزریقی، مسیری که آب یا گاز از تولید به چاه طی می‌کند ).
شیر دست چپ را اغلب شیر بال کش (KWV) می‌نامند. این ماده عمدتاً برای تزریق مایعاتی مانند بازدارنده‌های خوردگی یا متانول برای جلوگیری از تشکیل هیدرات استفاده می‌شود. در دریای شمال به آن بازوی جانبی غیر فعال (NASA) میگویند. معمولاً به صورت دستی کار می‌کند.
شیری که در بالا قرار دارد دریچه سواب نامیده می‌شود و در مسیری قرار دارد که برای مداخلات چاه مانند كابل و لوله مغزی سیار استفاده شود . برای چنین عملیاتی، یک روان کننده بر روی بالای درخت نصب می‌شود و سیم یا سیم پیچ از طریق روان کننده پایین می‌آید و از شیر سواب عبور می‌کند و به داخل چاه می‌رود. این شیر معمولاً به صورت دستی کار می‌کند.
برخی از ‌درختان دارای یک دریچه سواب دوم هستند که این دو روی هم قرار گرفته‌اند. هدف اين است كه با حفظ قاعده دو مانع، اجازه دهیم‌ تجهیزات از بالای در‌خت با جریان چاه پایین بیایند.‌ تنها با یک دریچه سواب، شیر اصلی بالایی معمولاً بسته‌ می‌شود تا به عنوان مانع دوم عمل کند و چاه را مجبور می‌کند در طول عملیات حفر کردن به مدت یک روز بسته شود. با این ‌حال‌، اجتناب از توقف تولید برای یک روز معمولاً سود کمی است و ارزش ‌هزینه ‌ا‌ضافی‌‌ برای داشتن یک ‌درخت کریسمس با دریچه سواب دوم ‌را‌ ندارد.
درختان ‌زیر‌دریایی در ‌پیکربندی‌های عمودی یا ‌افقی با تخصص‌های ‌بیشتری مانند دو‌ سوراخ‌، تک سوراخ، متحدالمرکز، حفاری، خط گل، بدون راهنما یا ‌راهنما ‌در دسترس ‌هستند. اندازه و وزن درختان زیر دریا ممکن‌ است از چند ‌تن‌ ‌تا حدود‌ 70 تن ‌برای کاربردهای بدون ‌راهنما در آب‌های عمیق (بیش از 3000 فوت) با ‌فشار بالا ‌متغیر باشد. درختان زیر ‌دریا در مقایسه با درختان سطحی‌ دارای دریچه‌ها و لوازم جانبی زیادی هستند‌. به طور معمول، یک ‌درخت زیر دریا دارای یک دریچه خفه کننده (اجازه دهنده کنترل جریان)، یک رابط اتصال جریان (هاب، فلنج یا سایر اتصالات)، رابط کنترل زیر دریا (هیدرولیک مستقیم، الکتروهیدرولیک یا الکتریکی) و سنسورهایی برای جمع آوری‌ داده‌هايي مانند فشار، دما، جریان ماسه، فرسایش، جریان‌ چند ‌فازی و جریان تک فاز مانند آب یا گاز ‌است.
کریستیان فردریش فون لاینس (؛ – ) معمار و استاد دانشگاه اهل پادشاهی وورتمبرگ بود.
او در سال ۱۸۵۳، سفر مطالعاتی را به همراه "فردریش ویلهلم هاکلندر" و "تئودور هورشلت" به ایتالیا، اسپانیا و آفریقای شمالی انجام داد.
مکس ۲: قهرمان کاخ سفید یک فیلم ماجراجویی آمریکایی که در سال ۲۰۱۷ توسط کمپانی برادران وارنر و سانسوپت اینترتینمنت توزیع شده‌است. این فیلم در ۵ می ۲۰۱۷ منتشر شد."Max 2: White House Hero Blu-ray Disc Details | High-Def Digest. "و دنباله‌ای بر فیلم مکس (فیلم ۲۰۱۵) است.Max 2: White House Hero Movie (Completed) - Movie Insider فیلم در لوکیشنی در ونکوور، بریتیش کلمبیا و اطراف آن فیلمبرداری شده‌است. فیلم‌برداری اصلی فیلم در ژوئن ۲۰۱۶ آغاز شد و در ۱۳ ژوئیه ۲۰۱۶ به پایان رسید.Max 2, Hooligan Squad & Status Update Start Filming
مکس (سگ وفادار) را به کاخ سفید انتقال می‌دهند در حالی که بوچ سگ سرویس مخفی، در مرخصی زایمان است. او وظیفه محافظت از تی جی که پسر رئیس‌جمهور است را به عهده دارد…
اچ. سی. ارتمان (; – ) زبان‌شناس، شاعر، مترجم، و نویسنده اهل اتریش بود.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان اتریش برای علم و هنر و جایزه گئورگ بوشنر شده‌است.
اچ. تی. کربی اسمیت (؛ زادهٔ ) شاعر اهل ایالات متحده آمریکا است.
ادگار-هانری بوتری (; – ) مجسمه‌ساز، و نقاش اهل فرانسه بود.
ادولف دلاندرس (; – ) آهنگساز اهل فرانسه بود.
ار. پل باتلر (؛ زادهٔ ) اخترشناس، و پژوهشگر اهل ایالات متحده آمریکا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "بر من حکمرانی کن"، "نگهبان خواهر من" اشاره کرد.
ارل پارکر (; – ) آموزگار، پژوهشگر، و مهندس اهل ایالات متحده آمریکا بود.
الفونس مونچابلون (; – ) نقاش، و سنگ‌تراش اهل فرانسه بود.
اموس جویل جونیور (; – ) دانشمند در زمینه مهندسی برق اهل ایالات متحده آمریکا بود.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال ملی فناوری و نوآوری، مدال افتخار آی‌تریپل‌ئی، مدال الکساندر گراهام بل آی‌تریپل‌ئی، عضو پیوسته انجمن مهندسان برق و الکترونیک، و مدال بالنتاین استیوارت شده‌است.
امه میلارت (; – ) آهنگساز اهل فرانسه بود.
ای تام گرونفلد (؛ ۱۹۴۶ – ) چین‌شناس، و تاریخ‌نگار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
انیکت چارلز لموننیر (؛ ۶ ژوئن ۱۷۴۳ – ) نقاش اهل فرانسه بود.
اوتس کولک بووسما (; – ) فیلسوف اهل ایالات متحده آمریکا بود.
اورارد هوم (; – ) زیست‌شناس، پزشک، جراح، و دیرین‌شناس اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود.
اونوره دومت (; – ) معمار اهل فرانسه بود.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (افسر)، لژیون دونور (فرمانده)، جایزه بزرگ رم، و لژیون دونور (شوالیه) شده‌است.
اونوره-ژان-اریستید هوسون (; – ) مجسمه‌ساز اهل فرانسه بود.
امیلیو کیو داداریو (; – ) سیاستمدار، و وکیل اهل ایالات متحده آمریکا بود.
ان. ار. مادهوا منون (; – ) Legal educator، وکیل اهل هند بود.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون پادما شری و برنامه فولبرایت شده‌است.
انتیه بوتیوس (؛ زادهٔ ) دانشمند در زمینه زیست‌شناسی دریا اهل آلمان است.
اندی پوسکوویچ (؛ زادهٔ ) هنرمند و استاد دانشگاه اهل ایالات متحده آمریکا است.
انموند الکساندر پتیت (; – ) معمار اهل فرانسه بود.
اکاترینا دگوت (؛ زادهٔ ) نقاد، نمایشگاه‌گردان، و نویسنده اهل روسیه است.
اکینومی امبوده (؛ زادهٔ ) سیاست‌مدار اهل نیجریه است.
اسله تویه (؛ زادهٔ ) پژوهشگر، و کارشناس سیاسی اهل نروژ است.
اریستید هینیارد (; – ) آهنگساز اهل فرانسه بود.
الفونس-امریده کوردونیه (; – ) مجسمه‌ساز اهل فرانسه بود.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (افسر)، لژیون دونور (شوالیه)، و جایزه بزرگ رم شده‌ است.
ایرملا هیجییا-کیرشرایت (؛ زادهٔ ) زبان‌شناس، مترجم، و استاد دانشگاه اهل آلمان است.
ایلدیکو رایموندی (; – ) خواننده، خواننده اپرا، و آموزگار اهل اتریش بود.
همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان اتریش برای علم و هنر شده‌است.
ایسیدور پیلس (; – ) نقاش اهل فرانسه بود.
بامدیله ای. اوجو (؛ زادهٔ ) کارشناس سیاسی اهل ایالات متحده آمریکا است.
بنینی گاگنرو (; – ) نقاش، و قلم‌زن اهل فرانسه بود.
پاندورنگ شاستری اتویل (; – ) سخنران انگیزشی، فیلسوف، و انقلابی اهل هند بود.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه رامون مگسیسی شده‌است.
سامانه تعلیق فعال گونه‌ای از سامانه تعلیق خودرو در وسایل نقلیه است. این سامانه به جای تعلیق غیرفعال که توسط فنرهای بزرگ در جایی که حرکت به‌طور کامل توسط سطح جاده تعیین می‌شود فراهم شده، از سامانهی آنبورد برای کنترل حرکت عمودی چرخ‌های خودرو نسبت به شاسی یا بدنه خودرو استفاده می‌کند. تعلیق‌های فعال به دو گروه تقسیم می‌شوند: تعلیق‌های فعال واقعی و تعلیق‌های تطبیقی یا نیمه فعال. در حالی که سامانه‌های تعلیق نیمه تطبیقی تنها استحکام کمک فنر را برای تطبیق با تغییر شرایط جاده یا شرایط دینامیکی تغییر می‌دهند، سامانه‌های تعلیق فعال از نوعی محرک برای بالا و پایین بردن جداگانه شاسی در هر چرخ استفاده می‌کنند.
این فناوری‌ها به سازندگان خودرو این امکان را می‌دهد تا در پیچ‌ها با قائم نگه داشتن لاستیک‌ها بر سطح جاده، به سطح بهتری از کیفیت سواری و هندلینگ خودرو دست یابند و شرایط ایجاد کشش و کنترل بهتر را فراهم کنند. یک کامپیوتر داخلی حرکت بدنه را از حسگرهای سراسر خودرو تشخیص می‌دهد و با استفاده از داده‌های حاصل شده، عملکرد تعلیق‌های فعال و نیمه فعال را کنترل می‌کند. این سامانه عملاً در بسیاری از شرایط رانندگی از جمله پیچیدن، شتاب‌گیری و ترمز کردن، چرخش بدنه و تغییرات زمین را حذف می‌کند.
تئوری Skyhook این است که سامانه تعلیق ایده‌آل به خودرو امکان این را می‌دهد تا وضعیت پایداری داشته باشد، انگار که توسط یک قلاب فرضی از آسمان آویزان شده‌است، بدون اینکه تحت تأثیر شرایط جاده قرار گیرد.
از آنجا که یک اسکای هوک واقعی به‌طور آشکار غیر عملی است، سامانه‌های تعلیق فعال واقعی بر اساس عملیات محرک هستند. خط فرضی (شتاب عمودی صفر) بر اساس مقدار ارائه شده توسط سنسور شتاب نصب شده بر روی بدنه خودرو محاسبه می‌شود (شکل ۳ را ببینید). عناصر دینامیکی تنها شامل فنر خطی و تعدیل کننده خطی هستند. در نتیجه، هیچ گونه محاسبات پیچیده لازم نیست.
یک وسیله نقلیه به وسیلهٔ فنر و تعدیل کننده در یک سامانه تعلیق دمپر فنری معمولی، مانند شکل ۱، با زمین در تماس است. برای رسیدن به سطح پایداری شبیه به تئوری Skyhook، وسیله نقلیه باید از طریق فنر و خط فرضی با دمپر با زمین تماس پیدا کند، مانند شکل ۲. از دید تئوری، در حالتی که ضریب میرایی به بی‌نهایت برسد، خودرو در شرایطی قرار می‌گیرد که کاملاً روی خط فرضی ثابت می‌شود، در نتیجه خودرو تکان نمی‌خورد.
نخستین مورد معرفی شده از سامانه تعلیق فعال، از محرک‌های جداگانه استفاده می‌کند که می‌تواند نیروی مستقلی را بر روی سامانه تعلیق اعمال کند تا ویژگی‌های سواری را بهبود بخشد. از مشکلات این طرح می‌توان به هزینه بالا، پیچیدگی و حجم زیاد دستگاه و نیاز به نگهداری مداوم در برخی از اجراها اشاره کرد. تعمیر و نگهداری می‌تواند به ابزارهای تخصصی نیاز داشته باشد و ممکن است تشخیص برخی از مشکلات دشوار باشد.
سامانه‌های تعلیق هیدرولیکی با استفاده از هیدرولیک کنترل می‌شود. اولین نمونه در سال ۱۹۵۴ با سامانه تعلیق Hydropneumatic که توسط Paul Magès در سیتروئن ساخته شد ظاهر شد. فشار هیدرولیک توسط یک پمپ هیدرولیک پیستونی شعاعی با فشار بالا تأمین می‌شود. سنسورها به‌طور مداوم حرکت بدنه و سطح سواری خودرو را کنترل می‌کنند و پیوسته اطلاعات جدید را به اصلاح کننده‌های ارتفاع هیدرولیکی ارائه می‌دهند. در طی چند میلی ثانیه، سامانه تعلیق نیروهای متقابلی برای بالا و پایین بردن بدنه ایجاد می‌کند. در حین مانورهای رانندگی، نیتروژن محصور شده سریعاً فشرده می‌شود و شش برابر بیشتر از فنرهای فولادی استفاده شده توسط وسایل نقلیه تا آن زمان تراکم پذیری ارائه می‌دهد.
این سامانه در رانندگی مستقیم، از جمله روی سطوح ناهموار، به‌طور قابل توجهی خوب عمل کرد، اما کنترل کمی بر سفتی چرخش داشت.
میلیون‌ها خودروی تولیدی با تغییراتی در این سامانه ساخته شده‌اند.
سامانه‌های تطبیقی یا نیمه فعال فقط می‌توانند ضریب میرایی چسبناک کمک فنر را تغییر دهند و به سامانه تعلیق انرژی اضافه نمی‌کنند. در حالی که سامانه تعلیق تطبیقی معمولاً زمان پاسخ آهسته و تعداد محدودی از مقادیر ضریب میرایی دارد، تعلیق‌های نیمه فعال دارای زمان پاسخ نزدیک به چند میلی ثانیه هستند و می‌توانند طیف گسترده‌ای از مقادیر میرایی را ارائه دهند. در نتیجه، سامانه‌های تعلیق تطبیقی معمولاً فقط حالت‌های مختلف سواری (راحتی، معمولی، ورزشی…) مربوط به ضرایب میرایی متفاوت را پیشنهاد می‌کنند، در حالی که سامانه‌های تعلیق نیمه فعال بسته به شرایط جاده و دینامیک خودرو، میرایی را در لحظه تغییر می‌دهند. اگرچه مداخله آنها محدود است (به عنوان مثال، نیروی کنترل هرگز نمی‌تواند جهت متفاوتی نسبت به بردار فعلی سرعت تعلیق داشته باشد)، تعلیق‌های نیمه فعال هزینه طراحی کمتری دارند و انرژی بسیار کمتری مصرف می‌کنند. در زمان‌های اخیر، تحقیقات در مورد سامانه‌های تعلیق نیمه فعال با توجه به قابلیت‌های آن‌ها به پیشرفت خود ادامه داده‌است و شکاف بین سامانه‌های تعلیق نیمه فعال و کاملا فعال را کاهش داده‌است.
یکی دیگر از روش‌های نسبتاً جدید شامل دمپرهای مغناطیسی با نام تجاری MagneRide است. این روش در ابتدا توسط شرکت دلفی برای جنرال موتورز توسعه داده شد و مانند بسیاری از فناوری‌های جدید دیگر برای کادیلاک STS (از مدل ۲۰۰۲) و در برخی از مدل‌های دیگر GM از سال ۲۰۰۳ استاندارد بود. این یک ارتقاء برای سامانه‌های نیمه فعال ("تعلیق خودکار حسگر جاده") بود که برای چندین دهه در خودروهای سطح بالای GM استفاده می‌شد. این سامانه اجازه می‌دهد تا همراه با رایانه‌های مدرن سریعتر، سفتی سامانه تعلیق همه چرخ‌ها را به‌طور مستقل تغییر دهد. استفاده از این دمپرها در ایالات متحده افزایش یافته‌است و در حال حاضر به خودروهای گران‌قیمت برخی از مارک‌های خارجی اجاره داده شده‌است.
این سامانه به مدت ۲۵ سال در حال توسعه بود. سیال دمپر حاوی ذرات فلزی است. از طریق رایانه داخلی، ویژگی‌های انطباق دمپرها توسط یک آهنربای الکتریکی کنترل می‌شود. اساساً افزایش جریان در مدار مغناطیسی دمپر باعث افزایش شار مغناطیسی مدار می‌شود. این به نوبه خود باعث می‌شود که ذرات فلزی هم تراز خود را تغییر دهند که منجر به افزایش ویسکوزیته سیال می‌شود و در نتیجه نرخ تراکم/بازگشت را افزایش می‌دهد، در حالی که کاهش ویسکوزیته اثر دمپرها را با تراز کردن ذرات در جهت مخالف نرم می‌کند. اگر ذرات فلز را به عنوان بشقاب غذا تصور کنیم، در حالی که تراز می‌شوند تا در لبه قرار گیرند - ویسکوزیته به حداقل می‌رسد. از منظر دیگر، آنها در ۹۰ درجه بسیار صاف تراز خواهند شد؛ بنابراین سیال بسیار چسبناک تر می‌شود. این میدان الکتریکی تولید شده توسط آهنربای الکتریکی است که هم ترازی ذرات فلز را تغییر می‌دهد. اطلاعات حاصل از سنسورهای چرخ (در مورد گسترش تعلیق)، فرمان، سنسورهای شتاب - و سایر داده‌ها، برای محاسبه سفتی بهینه در آن لحظه از زمان استفاده می‌شود. واکنش سریع سامانه (میلی ثانیه) اجازه می‌دهد تا در یک لحظه خاص، یک چرخ عبوری نرم‌تر از روی یک دست انداز در جاده انجام دهد.
سیاست‌های محاسباتی تقاطعی میان علوم رایانه و علوم سیاسی می‌باشد. این مبحث شامل کاربرد متودهای محاسباتی، همچون ابزار آنالیز و متودهای پیشبینی کننده در جهت ارایه راه حل‌های مختلف برای سؤالات علوم سیاسی استفاده می‌شود. محققان در این زمینه از مجموعه‌های بزرگی از داده‌ها، در جهت تحقیق دربارهٔ رفتار کاربر استفاده می‌کنند. از امثال آنها می‌توان به پروژه‌هایی اشاره کرد که از طبقه‌بندی آماری، با هدف پیش‌بینی و شناسایی گرایش سیاسی کاربران در رسانه‌های اجتماعی یا اخبار استفاده می‌کنند. این نظم و ترتیب ارتباط نزدیکی با دارد. اگرچه هدف اصلی سیاست محاسباتی، مشکلات مربوط با سیاست و آنالیز آنها می‌باشد، سیاست محاسباتی غالباً در جهت هدف قرار دادن افراد برای اهداف تبلیغاتی استفاده می‌شود.
با وجود اینکه منبع داده تعریف شده مشخصی دربارهٔ تحقیقات انجام شده در زمینه سیاست‌های محاسباتی وجود ندارد، رایج‌ترین منابع شبکه‌های اجتماعی و متون مناظره‌های سیاسی هستند. از متودهای مختلفی بطریق محاسباتی برای شناسایی مدل رفتار مدلسازی‌های عامل بنیان استفاده می‌شود. اکثراً برای شکل‌دادن و تحلیل داده از شبکه‌های اجتماعی استفاده می‌شود، که در آن افراد به‌صورت گره یک گراف و تعامل آنها با کاربران دیگر به‌صورت یال گراف نمایش داده می‌شوند. متودهای مورد استفاده در پردازش زبان‌های طبیعی برای داده‌های مبتنی بر متن استفاده می‌شود، همچون یک متن عادی از یک پست در یک شبکه اجتماعی و متون مناظره سیاسی. برای مثال: عقیده کاوی که در آن از الگوریتم‌هایی استفاده شده که قابلیت دسته‌بندی یک پیام بعنوان یک متن مثبت، منفی یا خنثی را دارند، و می‌توانند نظرات شخصی یک فرد را در مواجهه با نامزدها یا احزاب سیاسی پیشبینی کنند. از موارد دیگر الگوریتم‌های یادگیری ماشینی در زمینه پیشبینی گرایش سیاسی فرد در اخبار، ارتباط سیاسی کاربران شبکه‌های اجتماعی، و اینکه آیا مقاله‌های سیاسی اخبار، دروغین می‌باشند یا خیر استفاده می‌شوند. از مدل‌های محاسباتی غالباً در جهت آزمودن رفتار شناختی یک فرد مرتبط با محتوای سیاسی، همچون ارتباط میان ذهن انسان و قطبیدگی یا تفکر ایدیولوژیک استفاده می‌شود.
این نظم و ترتیب موجود در سیاست‌های محاسباتی نتیجه افزایش روزافزون استفاده از شبکه‌های اجتماعی و پیشرفت‌های چندسال اخیر در متودهای محاسباتی می‌باشد. شبکه‌های اجتماعی به بسیاری از محققان علمی و استراتژیست‌های کمپین‌های سیاسی مقادیر بی شماری از داده‌های پنهان، یا داده‌های تولیدی خود کاربر را در اختیارشان قرار می‌دهد، و همچنین در طی سالهای اخیر شاهد پیشرفت‌هایی در علوم کامپیوتر در زمینه ذخیره و مدیریت مجموعه‌های بزرگی از داده‌ها بودیم. سیاست محاسباتی نشاندهنده پیشرفت چشمگیری در تحقیقات علوم سیاسی می‌باشد، همچنان که اطلاعات بیشماری را می‌توان برای هر فرد، و نه مجموعه ای از افراد، جمع‌آوری کرد. از این اطلاعات می‌توان به‌طور مؤثری در جهت هدف قرار دادن رای‌دهندگان احتمالی استفاده کرد. یکی از اولین کمپین‌های سیاسی که از سیاست محاسباتی استفاده کرد، بود. بعنوان مثال از داده‌های بدست آمده از اَپ فیسبوک بعنوان منابع داده در این کمپین سیاسی استفاده شد. این کمپین یک متغیر بنام «رای‌دهندگان احتمالی» برای تعیین کردن کسانی که به احتمال زیاد به اوباما رای می‌دادند توسعه داد. از آن زمان به بعد، سیاسی زیادی پدید آمدند، که یک سری شرکت خصوصی می‌باشند که اطلاعات فرد رای‌دهنده را، که مربوط به داده‌های مصرف‌کننده است، می‌فروشند. یک نمونه از این شرکت‌های داده، شرکت i360 می‌باشد، که توسط خانواده کوک تأمین مالی می‌شوند. بسیاری از مشتریان شرکت i360 شاهد پیروزی خود در در سال ۲۰۱۴ شدند.
ارتباط استراتژیست‌های کمپین‌های سیاسی با سیاست‌های محاسباتی با انتقاداتی مواجه شده‌است. برخی از محققان بابت حریم خصوصی رای‌دهندگان که با متودهای جدیدی آنها را هدف قرار می‌گیرند، اظهار نگرانی کرده‌اند، در حالی که قانون خاصی درمورد حفاظت از داده کاربر در ایالت متحده وجود ندارد. آنها به (عدم تقارن اطلاعاتی) را که کمپین‌های سیاسی اطلاعات زیادی از افراد رای‌دهنده دارند را اشاره می‌کنند، و این درحالیست که خود رای‌دهندگان دقیقاً نمی‌دانند که کمپین‌های سیاسی با اطلاعات آنها چه کاری انجام می‌دهند. براساس گفته‌های این محققان، ماهیت و سرشت جعبه سیاه الگوریتم‌هایی که اطلاعات رای‌دهندگان را جمع‌آوری می‌کنند، شدت این قضیه را تشدید می‌کنند، همچنان که درک اینکه این داده‌ها چطور پردازش می‌شوند نیز دشوار است. و جامعه‌شناس ، معتقد است که عدم تقارن اطلاعاتی که از پیشرفت‌های اخیر در سیاست‌های محاسباتی پدید آمده، به گفتمان سیاسی در فضای عمومی آسیب می‌رساند، به‌خصوص در ارتباطات میان کمپین‌های سیاسی و رای‌دهندگان، با توجه به اطلاعاتی که کمپین‌های سیاسی از رای‌دهندگان احتمالی خود دارند، ارزش ایده‌ها و افکار شاید در نگاه دیگران چیز مهمی نباشد اما ارزش این ایده‌ها وابسته به شخص یا افرادی باشد که این ایده‌ها را بیان می‌کنند. این محققان همچنین به مسایل تبعیضی که با سیاست محاسباتی رو به افزایش هستند اشاره می‌کنند، اینطور که افرادی که توسط الگوریتم‌ها به‌صورت یک مدل خاص پیشبینی می‌شوند، به احتمال کمتری رای می‌دهند و این قضیه می‌تواند در بازاریابی سیاسی و اطلاع‌رسانی به‌طور کامل نادیده گرفته شوند. توفکسی بیان می‌کند که کمپین‌های سیاسی می‌توانند تبلیغات متفاوتی را براساس پیام‌هایی که رای‌دهنده احتمالی بیشتر با آنها همدردی می‌کند ارایه دهند، و به این شکل سیاست مداران می‌توانند با تمرکز بیشتر برروی موضوعات کم‌اهمیت تر و تمرکز کمتر بر روی موضوعات پراهمیت تر، باعث شوند تا به‌طور مؤثری با اتحاد گروه‌های مناسبی از رای‌دهندگان، رای بیاورند. وکیل مدافع حقوق رای، وامه آکوسا، گفته که الگوریتم‌ها می‌توانند بر علیه افراد مقام بالا استفاده شوند. وی همچنین بیان کرده که افراد از اینکه توسط کارگزاران داده ردیابی می‌شوند، آگاهی داشته باشند، می‌تواند تأثیر را در گفتمان سیاسی داشته باشد. محقق میانرشته ای آشو م.ج. سولو به این نکته اشاره می‌کند که یکی از مزیت‌های مثبت سیاست‌های محاسباتی این است که می‌تواند منجر به استفاده کارآمدتر در هزینه‌های کمپین‌های سیاسی بشود.
۱-وینستون، پاتریک اچ. ; فینلیسون، مارک آ. «سیاست‌های محاسباتی». سمانتیک اسکالر 7589841
۲-توفکسی، زینپ (02-07-2014). "مهندسی عمومی : اطلاعات بزرگ، نظارت و سیاست‌های محاسباتی". دوشنبه اول. ندش : 10.5210/fm.v19i7.4901.
ISSN 1396-0466.
۳- چستر، جف؛ مونتگومری، کاترین سی. (31-12-2017). "The role of digital marketing in political campaigns". نقد خط مشی اینترنت. ندش 10.14763/2017.4.773. :10419/214047. ISSN 2197-6775.
4- E. U. Haq, T. Braud, Y. D. Kwon and P. Hui, "A Survey on Computational Politics," in "IEEE Access", vol. 8, pp. 197379-197406, 2020, doi: 10.1109/ACCESS.۲۰۲۰٫۳۰۳۴۹۸۳.
5- Kim, Sung-youn (2020-09-28). "Computational Models of Political Decision Making". "Oxford Research Encyclopedia of Politics". doi:10.1093/acrefore/۹۷۸۰۱۹۰۲۲۸۶۳۷٫۰۱۳٫۸۸۱. ISBN <bdi></bdi>. Retrieved 2021-06-04.
6- Zmigrod, Leor; Tsakiris, Manos (2021-04-12), "Computational and neurocognitive approaches to the political brain: key insights and future avenues for political neuroscience", "Philosophical Transactions of the Royal Society B: Biological Sciences". 376 (1822): 20200130. doi:10.1098/rstb.2020.0130. PMC 7935136. PMID ۳۳۶۱۱۹۹۹.
7- Akosah, Kwame N. (2014–2015). "Cracking the One-Way Mirror: How Computational Politics Harms Voter Privacy, and Proposed Regulatory Solutions". "Fordham Intellectual Property, Media & Entertainment Law Journal". 25: 1007.
8- Solo, Ashu MG. "The new fields of public policy engineering, political engineering, computational public policy, and computational politics." Proceedings of the International Conference on e-Learning, e-Business, Enterprise Information Systems, and e-Government (EEE). The Steering Committee of The World Congress in Computer Science, Computer Engineering and Applied Computing (WorldComp), ۲۰۱۱.
عایق چند لایه (MLI) عایق حرارتی است که از چندین لایه ورقه‌های نازک تشکیل شده‌است و اغلب در فضاپیماها و تجهیزات برودتی استفاده می‌شود. MLI یکی از موارد اصلی طراحی حرارتی فضاپیماها است که در درجه اول برای کاهش تلفات حرارتی در برابر تشعشعات در نظر گرفته شده‌است. عایق‌های چند لایه در برابر سایر تلفات حرارتی مانند رسانش گرمایی یا همرفت عایق نمی‌باشند؛ بنابراین معمولاً این نوع عایق‌ها در ماهواره‌ها و سایر برنامه‌های کاربردی که در خلاء مورد اسفاده قرار می‌گیرند، به کار می‌روند؛ زیرا در خلاء انتقال گرما تماماً به صورت تابش خواهد بود. MLI به بسیاری از ماهواره‌ها و سایر کاوشگرهای فضایی ظاهری پوشیده از ورق طلا می‌دهد، این پوشش متشکل از لایه کاپتون به منظور عایق الکتریکی و مایلار آلومینیومی برای بازتاب حداکثری تشعشعات است.
برای کاربردهای غیر فضایی، MLI به عنوان بخشی از یک سیستم عایق خلاء کار می‌کند. به عنوان مثال برای استفاده در تجهیزات برودتی، MLI را می‌توان در داخل لوله‌های این تجهیزات نصب کرد. MLI همچنین ممکن است همراه عایق‌های خلاء پیشرفته برای استفاده در تجهیزاتی که با دمای بالا مواجه هستند، ترکیب شود.
قوانین حاکم در MLI بر اساس تعادل تشعشعات است. برای اینکه بفهمید چگونه کار می‌کند، با یک مثال عینی شروع کنید - یک متر مربع از یک سطح جسم سیاه که قابلیت جذب همه طول موج‌های الکترومغناطیس را دارد؛ در فضای خلأ خارج جو تصور کنید که در دمای ثابت ۳۰۰ کلوین نگهداری می‌شود و به دور از منابع گرمایی مانند خورشید به آن گرما تابش می‌کنیم. طبق قانون استفان – بولتزمن، این سطح با قابلیت انتشار یا ثابت گسیلندگی ۱ در حدود ۴۶۰ وات تابش خواهد داشت. حالا تصور کنید که یک لایه نازک (اما مات) با قابلیت انتشار ۱ (این قابلیت جذب همه طول موج‌های الکترومغناطیس را دارد) به فاصله ۱ سانتی‌متر از صفحه اصلی قرار می‌دهید. این لایه جدید که در آن همه چیز در تعادل است تا تابش ۲۳۰ وات از هر طرف خنک می‌شود. لایه جدید ۴۶۰ وات از صفحه اصلی دریافت می‌کند. از این ۴۶۰ وات، ۲۳۰ وات به صفحه اصلی و ۲۳۰ وات به فضا تابش می‌شود. سطح اصلی هنوز ۴۶۰ وات تابش می‌کند، اما ۲۳۰ وات از لایه‌های جدید می‌گیرد و برآیند تابش دریافتی آن ۲۳۰ وات خواهد بود؛ بنابراین به‌طور کلی، تلفات تابش از سطح با افزودن لایه اضافی به نصف کاهش می‌یابد.
برای کاهش بیشتر تلفات حرارتی می‌توان لایه‌های بیشتری را به عایق اضافه کرد. کارایی این لایه‌ها را می‌توان با بازتاب زیاد سطوح بیرونی نسبت به تشعشعات حرارتی بهبود بخشید که جذب و تابش گرما را کاهش می‌دهد. عملکرد یک مجموعه لایه در عایق MLI را می‌توان بر حسب ضریب انتقال حرارت آن "U" توصیف کرد، که نرخ جریان گرمای تابشی "Q را" بین دو سطح موازی با مساحت A و با اختلاف دما formula_1تعیین می‌کند.
از نظر تئوری، ضریب انتقال حرارت بین دو لایه با ثابت گسیلندگی formula_3 و formula_4 تحت شرایط خلاء، به صورت زیر است
که در آن "T" میانگین دما (بر حسب کلوین) دو لایه و formula_6 Wm−2K−4 ثابت استفان-بولتزمن است. اگر هر لایه در هر دو طرف دارای ثابت گسیلندگی یکسانformula_7 باشد، به تعداد N لایه بین دو سطح با ثابت گسیلندگی بالا قرار می‌گیرد، رابطه ضریب انتقال حرارت کلی بدین صورت اصلاح می‌شود.
طبق روابط فوق واضح است که افزایش تعداد لایه‌ها، ضریب انتقال حرارت را کاهش می‌دهد که معادل این است که عایق بهتر عمل کرده‌است. در این معادله فرض شده‌است که اختلاف دما نسبت به دمای مطلق کوچک است. در فضا، جایی که دمای ظاهری بیرون می‌تواند ۳ کلوین باشد (تابش پس زمینه کیهانی)، مقدار دقیق "U" متفاوت است.
لایه‌های MLI تا زمانی که در تماس حرارتی نباشند می‌توانند به یکدیگر نزدیک شوند. فضای جداسازی که به وسیله توری سفید از جنس پارچه ایجاد شده‌است، باید بسیار کوچک باشد. برای کاهش وزن و ضخامت عایق، لایه‌های داخلی بسیار نازک ساخته می‌شوند، اما باید در برابر تشعشعات حرارتی مات باشند. از آنجایی که به استحکام ساختاری زیادی نیاز ندارند، این لایه‌های داخلی معمولاً از پلاستیک بسیار نازک، با ضخامت، حدود ۶ میکرومتر (۱/۴ میلی‌متر)؛ مانند کاپتون، که در یک یا هر دو طرف با یک لایه نازک از فلز، معمولاً نقره یا آلومینیوم به منظور بازتاب حداکثری تشعشعات پوشیده شده‌است، ساخته می‌شوند. لایه‌ها باید تا حد امکان بدون تماس نزدیک به یکدیگر قرار بگیرند، زیرا بایستی رسانایی حرارتی بسیار کمی بین لایه‌ها وجود داشته باشد. یک عایق معمولی حداقل دارای ۴۰ لایه است. لایه‌ها ممکن است برجسته یا چروک شده باشند، بنابراین آنها فقط در چند نقطه با لایه‌های دیگر تماس پیدا می‌کنند، که توسط یک توری پارچه‌ای نازک از هم جدا می‌شوند، که در تصویر بالا قابل مشاهده است. لایه‌های بیرونی به دلیل تماس با محیط بیرون بیشتر در معرض فرسایش قرار دارند پس باید مستحکم‌تر باشند و اغلب پلاستیک ضخیم‌تر و مستحکم‌تر هستند و با موادی مانند فایبرگلاس تقویت می‌شوند.
در کاربردهای ماهواره‌ای، MLI در زمان پرتاب پر از هوا خواهد بود. همان‌طور که موشک به سمت بالا می‌رود، این هوا باید بدون آسیب رساندن به عایق بتواند از آن خارج شود. لایه نیازمند سوراخ‌هایی است که این مشکل را برطرف کند، حتی اگر این کار اثر عایق بودن آن را کاهش بدهد.
در صنایع برودتی، MLI موثرترین نوع عایق است. بنابراین، معمولاً در مخازن گاز مایع (مثلاً LNG، LN ، LH ، LO )، انجمادها، خطوط لوله برودتی و دستگاه‌های ابررسانا مورد استفاده قرار می‌گیرد. علاوه بر این به دلیل اندازه و جرم مناسب آن ارزش دارد. عایق متشکل از ۴۰ لایه از MLI و ضخامت در حدود ۲۰ میلی‌مترhttp://cds.cern.ch/record/593269/files/lhc-2002-018.pdf و جرمی حدود ۱٬۲ کیلوگرم در واحد سطح است.
روش‌های تولید این نوع عایق بین تولیدکنندگان متفاوت است و برخی از عایق‌های MLI عمدتاً با استفاده از فناوری خیاطی ساخته می‌شوند. لایه‌های برش خورده، روی هم چیده می‌شوند و در لبه‌ها به هم دوخته می‌شوند.
سایر روش‌های جدیدتر شامل استفاده از طراحی به کمک رایانه و فناوری ساخت به کمک رایانه برای جوش دادن یک طرح کلی دقیق از شکل عایق نهایی با استفاده از جوش اولتراسونیک بر روی مجموعه نهایی لایه‌ها است.
درزها و شکاف‌های موجود در عایق عامل نشت گرما هستند. روش جدیدی برای استفاده از پین‌های برچسب پلی اتر اترکتون (PEEK) (مشابه قلاب‌های پلاستیکی که برای چسباندن برچسب قیمت به لباس‌ها استفاده می‌شود) برای ثابت کردن لایه‌های عایق به جای دوخت برای بهبود عملکرد حرارتی در حال توسعه است.
فضاپیماها همچنین ممکن است از MLI به عنوان اولین خط دفاعی در برابر برخورد غبار استفاده کنند و بدین منظور یک یا چند لایه ممکن است با یک ماده مکانیکی مستحکم تر، مانند پارچه بتا جایگزین شود.
در بیشتر کاربردها، لایه‌های عایق باید به زمین متصل شوند، بنابراین نمی‌توانند بار و قوس ایجاد کنند و باعث تداخل رادیویی می‌شوند. از آنجایی که ساخت و ساز معمولی منجر به عایق الکتریکی و همچنین عایق حرارتی می‌شود، این کاربردها ممکن است شامل اسپیسرهای آلومینیومی باشد که جایگزین پارچه در محل دوخت عایق‌ها نسبت به هم است.
استفاده از مواد مشابه برای کاربردهای دیگر، عایق‌های تک لایه و عایق‌های دو لایه (به ترتیب SLI و DLI) نیز در فضاپیماها رایج است.
فردریش اشتولتز (; – ) شیمی‌دان اهل آلمان بود. وی نخستین فردی بود که توانست اپی‌نفرین (آدرنالین) را به صورت سنتزی در سال ۱۹۰۴ به دست بیاورد.*
کوکوی کوتوله یک گونه کوکو از خانواده کوکویان است. در سردۀ "Microdynamis" تک‌نماد است. در گینه نو یافت می‌شود، جایی که زیستگاه طبیعی آن جنگل‌های دشت مرطوب نیمه‌گرمسیری یا جنگل گرمسیری است. BirdLife International (2016). ""Microdynamis parva"". "IUCN Red List of Threatened Species". 2016: e.T22684046A93012403. doi:. Retrieved 13 November 2021. نزدیک‌ترین خویشاوندان آن کوکوسیاه‌های راستین ("Eudynamys") هستند. Sorenson, Michael D.; Payne, Robert B. (2005).
جغد خلیجی خاوری یک نوع جغد خلیجی است که معمولاً با جغدهای انبار طبقه‌بندی می‌شود. این گونه کاملاً شب‌زی است و در سراسر جنوب شرق آسیا و بخش‌هایی از هند یافت می‌شود. چندین زیرگونه دارد. دارای صورت قلبی‌شکل و کشیدگی گوش‌مانند است. جغد خلیجی کنگو ("Phodilus prigoginei") قبلاً به دلیل دانش ناکافی به عنوان یکی از زیرگونه‌های جغد خلیجی خاوری طبقه‌بندی می‌شد، اما مشخص شد که حتی ممکن است متعلق به یک سرده هم نباشد. جغد خلیجی سریلانکا نیز به عنوان یک زیرگونه در نظر گرفته شد.
جغدهای خلیجی یک سرده از جغدهای انبار جهان قدیم است. ویژگی‌های تعیین‌کننده جغدهای خلیجی، جغدهای کوچکتر آنها در مقایسه با سایر جغدهای انباری و صورت U یا V شکل آنها است. این جغدها را می‌توان در جنوب تا جنوب شرق آسیا و بخش‌هایی از آفریقای مرکزی در اکوسیستم‌های جنگلی و مرتعی یافت.
سردۀ "Phodilus" توسط جانورشناس فرانسوی ایزیدور جفروی سنت هیلر در سال 1830 ایجد شد . برخی از آرایه‌شناسان دو گونه را در این سرده قرار می‌دهند، در حالی که برخی دیگر سه گونه می‌دانند. این نام از واژۀ یونان باستان "phōs" برای "نور" یا "روز" و "deilos" برای "ترس" یا "بزدل" گرفته شده است. اکثر دیدیگاه‌های رده‌بندی سه گونه موجود در این سرده را می‌شناسند:
سِر فرانسیس اُوِن گَبِت ویلیامز ؛ ( – ) از اهالی کسب‌وکار اهل بریتانیا و بنیان‌گذار تیم اتومبیل‌رانی ویلیامز بود.
ویلیامز، بنیان‌گذار (۱۹۶۶) و یکی از اعضای پیشین کادر مدیریتی تیم فرمول یک ویلیامز بود. او تیمی را ساخت که نام خودش را گرفت و یکی از موفق‌ترین تیم‌های تاریخ این ورزش است.Matt Jeffery, Formula 1 Chronicles: Frank Williams , Highandbye.com, 21 June 2012 طی دوران حضور ویلیامز در دهه‌های ۱۹۹۰ و ۱۹۸۰ این تیم ۹ بار قهرمان فرمول یک جهان شد و هفت دوره هم راننده‌های این تیم قهرمانی فرمول یک را تجربه کردند. او و دخترش، کلر در سپتامر ۲۰۲۰ تیم ویلیامز را به سرمایه‌گذاران آمریکایی فروختند و از این ورزش کناره گرفتند. ویلیامز پس از تصادف سال ۱۹۸۶ در فرانسه دچار آسیب طناب نخاعی شد و پس از آن ویلچرنشین شد. تیم ویلیامز اولین رتبه نخست خود در یک جایزه بزرگ را سال ۱۹۷۹ در پیست سیلورستون و هنگامی که کلی رگاتزونی پشت فرمان ماشین بود بدست آورد. سال پس از آن نیز هم تیم ویلیامز با رانندگی آلن جونز قهرمان فرمول یک شد.
پس از بستری شدن فرانک ویلیامز در روز جمعه، او در ۲۸ نوامبر ۲۰۲۱ در سن ۷۹ سالگی درگذشت. استفانو دومنیکالی، رئیس و مدیر اجرایی فرمول یک نیز احترام خود را تقدیم ویلیامز کرد و او را یک غول واقعی در ورزش نامید.
پمپ جت ، هیدروجت یا واتر جت یک سامانه دریایی است که یک جت آب برای رانش تولید می کند. آرایش مکانیکی ممکن است یک پروانه مجرای (پمپ جریان محوری)، یک پمپ گریز از مرکز، یا یک پمپ جریان مخلوط باشد که ترکیبی از هر دو طرح گریز از مرکز و محوری است. این طرح همچنین دارای یک ورودی برای تامین آب پمپ و یک نازل برای هدایت جریان آب به خارج از پمپ است. http://www.hamiltonmarine.co.nz/includes/files_cms/file/JetTorque%2008.pdf
یک پمپ جت با داشتن یک ورودی (معمولاً در پایین بدنه ) کار می کند که به آب اجازه می دهد از زیر کشتی به داخل موتورها عبور کند. آب از طریق این ورودی وارد پمپ می شود. پمپ می تواند دارای طراحی گریز از مرکز برای سرعت های بالا یا پمپ جریان محوری برای سرعت های پایین تا متوسط باشد. فشار آب در داخل ورودی توسط پمپ افزایش می یابد و از طریق یک نازل به عقب منتقل می شود. با استفاده از "سطل" معکوس، رانش معکوس را نیز می توان برای حرکت به عقب، سریع و بدون نیاز به تعویض دنده یا تنظیم نیروی رانش موتور به دست آورد. از سطل معکوس نیز می توان برای کمک به کاهش سرعت کشتی در هنگام ترمز استفاده کرد. این ویژگی دلیل اصلی مانور جت های پمپ است.
نازل همچنین هدایت جت های پمپ را فراهم می کند. صفحاتی مانند سکان ها را می توان به نازل وصل کرد تا درگاه جریان آب و سمت راست را هدایت کند. به نوعی، این شبیه به اصول "بردار رانش" هوایی است، تکنیکی که مدت‌هاست در وسایل نقلیه پرتاب (موشک‌ها و موشک‌ها) و سپس در هواپیماهای جت نظامی استفاده می‌شود. این به کشتی های پمپ جت با چابکی فوق العاده در دریا کمک می کند. مزیت دیگر این است که هنگام حرکت به سمت عقب با استفاده از سطل معکوس، بر خلاف کشتی‌های ملخ‌دار، فرمان معکوس نمی‌شود.
فشار یک واترجت جریان محوری با پخش جریان در هنگام عبور از تیغه های پروانه و پره های استاتور افزایش می یابد. سپس نازل پمپ این انرژی فشار را به سرعت تبدیل می کند و در نتیجه نیروی رانش تولید می کند. http://www.hamiltonmarine.co.nz/includes/files_cms/file/JetTorque%2008.pdf
واترجت‌های جریان محوری حجم‌های بالایی را با سرعت پایین‌تر تولید می‌کنند، که آن‌ها را برای کشتی‌های با سرعت کم تا متوسط بزرگ‌تر مناسب می‌کند، به استثنای کشتی‌های شخصی آبی ، که در آن حجم‌های آب بالا نیروی رانش و شتاب فوق‌العاده و همچنین سرعت‌های بالا را ایجاد می‌کند. اما این شناورها نسبت قدرت به وزن بالایی نیز در مقایسه با بیشتر شناورهای دریایی دارند. واترجت های جریان محوری رایج ترین نوع پمپ هستند.
طرح‌های واترجت با جریان مختلط جنبه‌های پمپ‌های جریان محوری و جریان گریز از مرکز را در بر می‌گیرد. فشار هر دو توسط انتشار و خروج شعاعی ایجاد می شود. طرح‌های جریان مختلط حجم کمتری از آب را با سرعت بالا تولید می‌کنند و آن‌ها را برای اندازه‌های کوچک تا متوسط کشتی و سرعت‌های بالاتر مناسب می‌سازد. کاربردهای متداول شامل کشتی‌های تفریحی با سرعت بالا و جت‌های آبی برای مسابقات رودخانه‌ای با آب کم عمق است (به ماراتن رودخانه مراجعه کنید).
طرح های واترجت با جریان گریز از مرکز از جریان شعاعی برای ایجاد فشار آب استفاده می کنند.
طرح های سانتریفیوژ دیگر معمولاً به جز بر روی پایه های بیرونی استفاده نمی شوند.
جت های پمپ دارای مزایایی نسبت به ملخ های لخت برای کاربردهای خاص هستند، که معمولاً به الزامات مربوط به عملیات با سرعت بالا یا کشش کم عمق مربوط می شود. این شامل:
در آوریل 1932، مهندس ایتالیایی سوندو کامپینی یک قایق پیشرانه با جت پمپ را در ونیز ایتالیا به نمایش گذاشت. این قایق به حداکثر سرعت دست یافت که سرعتی قابل مقایسه با یک قایق با موتور معمولی با خروجی مشابه است. نیروی دریایی ایتالیا که بودجه توسعه این قایق را تامین کرده بود، هیچ سفارشی نداد اما فروش طرح در خارج از ایتالیا را وتو کرد. اولین قایق جت مدرن توسط مهندس نیوزلندی ویلیام همیلتون در اواسط دهه 1950 ساخته شد.
زمانی پمپ جت ها به کشتی های تفریحی پرسرعت (مانند جت اسکی و قایق های جت ) و سایر کشتی های کوچک محدود می شدند، اما از سال 2000 تمایل به کشتی های پرسرعت افزایش یافته است. و بنابراین پمپ جت در کشتی های بزرگتر، کشتی های نظامی و کشتی ها محبوبیت پیدا می کند. در این کشتی های بزرگتر، آنها می توانند با موتورهای دیزلی یا توربین های گازی تغذیه شوند. سرعت تا می توان با این پیکربندی حتی با بدنه جابجایی به دست آورد. The Information page of the Stena HSS 1500
کشتی های پمپ جت بسیار قابل مانور هستند. نمونه هایی از کشتی هایی که از پمپ جت استفاده می کنند، Car NicobarCar Nicobar هستند گشت زنی در دادگاه ، در قایق های موشکی کلاس Hamina، ناوچه‌های کلاس Valour ، کشتی‌های خدمات دریایی پرسرعت Stena، کلاس "Seawolf" ایالات متحده و کلاس "ویرجینیا" ، و همچنین زیردریایی‌های کلاس "Borei" روسی، و کشتی‌های رزمی ساحلی ایالات متحده.
دیزی هاگارد (؛ زادهٔ ) بازیگر، نویسنده اهل بریتانیا است. وی از سال ۱۹۹۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "هری پاتر و محفل ققنوس"، "اپیزود، و "سقوط ناگهانی" اشاره کرد.
سالامونیاک، همچنین سال آمونیاک یا سالمیاک، یک ماده معدنی طبیعی نادر است که از کلرید آمونیوم، NHCl تشکیل شده‌است. این ماده به شکل‌ها و رنگ‌های مختلفی در طبیعت وجود دارد. نظیر بلورهای بی‌رنگ، سفید یا زرد مایل به قهوه ای در حالت ایزومتریک-هگزوکتادرال. این ماده معمولاً شکاف بسیار نازکی دارد و با اعمال نیرو به شکل شکستگی کونوئیدی می‌شکند. سال آمونیاک کاملاً نرم است و میزان سختی آن بین ۱٫۵ تا ۲ با معیار سختی موس است و چگالی نسبی آن پایین ۱٫۵ است. این ماده محلول در آب است و میزان انحلال به نسبت بالایی دارد. سال آمونیاک همچنین نام باستانی ترکیب شیمیایی کلرید آمونیوم است. اصطلاح سال آمونیاک تا حد زیادی در قرن بیستم از کاربرد عمومی خارج شد. اما امروزه به کانی آمونیوم کلرید و فرم طبیعی آن، سال آمونیاک می‌گویند.
پلینیوس نویسنده و تاریخ‌نگار روم باستان در جلد سی و یکم کتاب "تاریخ طبیعی خود"، به نمکی به نام آمونیاکوم اشاره می‌کند که در آن زمان در استان رومی سیرنایکا تولید می‌شده"،" این نام گذاری به دلیل نزدیکی محل تولید آن به نام یک معبد در این نزدیکی بوده‌است، معبدی به نام ژوپیتر آمون (به یونانی Ἄμμων "آمون)." با این حال، توصیف پلینیوس از این نمک با خواص آمونیوم کلرید مطابقت ندارد. با توجه به تفسیر هربرت هوور در ترجمه انگلیسی او از "تاریخچه فلزات" اثر جورجیوس آگریکولا، احتمالاً نمکی که پلینوس از آن یاد کرده، نمک دریایی معمولی بوده‌است."Hoover, Herbert (1950). Georgius Agricola De Re Metallica - Translated from the first Latin edition of 1556. New York: Dover Publications. p. 560. ISBN 978-0-486-60006-2." در هر صورت، آن نمک در نهایت نام آمونیاک و ترکیبات آمونیوم را به خود داد.
اولین ارجاع تأیید شده به "سال" "آمونیاک" به عنوان کلرید آمونیوم در کار گروهی چند شیمی‌دان اروپایی به نام سودو-گِبِر است که تحت عنوان کتاب در جست و جوی حقیقت چاپ شده "است"، در بخشی از این کتاب در فصل "آماده سازی سالیس آرمونیاک ("De Salis armoniaci præparatione")" شیوه آماده‌سازی سال آمونیاک "آمده‌است"، "سالیس آرمونیاک" نامی رایج در قرون وسطی برای سال آمونیاک بود.
دو ویژگی سال آمونیاک را در میان شیمی دانان و کیمیاگران عرب بسیار پراهمیت کرد: ۱) خاصیت رنگ‌آمیزی (و در برخی موارد حلال کامل) فلزات، و ۲) طریقه کشف آنها؛ زیرا سال آمونیاک از تقطیر برخی از مواد حیوانی تولید می‌شد و این مطلب برای کیمیاگران آن زمان مطلب مهمی بود. این ماده همچنین به‌عنوان مادهٔ خارج شونده در تقطیر موی حیوانات، کیمیاگران عرب را متقاعد کرد که اکسیرهای کیمیاگری را باید از طریق تقطیر مواد آلی جست‌وجو کرد که شاید با تصور قبلی آن‌ها هم مطابقت داشت. سال آمونیاک به همان اندازه که برای شیمی دانان عرب مهم بود، مورد علاقه اروپایی‌ها هم بود، و چون کیمیا جای خود را به شیمی و پزشکی داد، نقش سال آمونیاک به سرعت از کلیدی برای تهیه سنگ حیات و اکسیرهای کیمیاگری، به عنصری حیاتی در تولید دارو در پزشکی و داروسازی تغییر کرد.
سال آمونیاک معمولاً به صورت لایه لایه و پوشیده شده، از تصعید آتشفشانی در اطراف دریچه‌های آتشفشان‌ها تشکیل می‌شود و در اطراف دودخان‌های آتشفشانی، رسوبات کود مرغی و درزهای زغال‌سنگ‌های داغ یافت می‌شود. در کانی این ماده، مواد معدنی مرتبط مثل زاج سدیم، گوگرد بومی و سایر مواد معدنی آتشفشانی یافت می‌شود. این ماده در برخی از آتشفشان‌های فعال یافت می‌شود، برخی کوه‌های آتشفشانی قابل توجه عبارتند از: تاجیکستان. کوه وزوویوس در ایتالیا؛ و کوه‌های پاریکوتین، میچوآکان در مکزیک.
این ماده به‌طور معمول برای تمیز کردن سیم لحیم، در لحیم کاری پنجره‌های رنگی استفاده می‌شود. در جواهرسازی و پالایش فلزات گران بها، کربنات پتاسیم به طلا و نقره در ظرف مخصوص ذوب فلزات با پوشش بوراکس اضافه می‌شود تا براده‌های آهن یا فولادی که ممکن است ضایعات را آلوده کرده باشند، خالص کنند. سپس این جواهرات و فلزات گران بها با هوا خنک می‌شوند و با مخلوط یک به یک پودر زغال سنگ و سال آمونیاک ذوب می‌شود تا یک شمش محکم از فلز یا آلیاژ مربوطه به دست بیاید؛ مثلاً در مورد نقره آلیاژ مورد نظر به همراه ۷٫۵٪ مس است که طلای کارات هم نام دارد.
سال آمونیاک در گذشته در محصولات نانوایی هم استفاده می‌شده تا به کلوچه‌ها یا بیسکویت‌ها بافت ترد بدهد، اما کاربرد سال آمونیاک یا سایر ترکیبات آمونیاک مثل کربنات آمونیوم در پخت و پز، و حرارت پخت مواد غذایی، به‌طور کلی با تولید بیکینگ پودر یا جوش شیرین مدرن (بی کربنات سدیم) جایگزین شد. همچنبن، سال آمونیاک، در تولید شیرین بیان سالمیاک هم استفاده می‌شود، که از شیرین بیان سالمیاک در خیلی از شیرینی‌های امروزی استفاده می‌شود، به عنوان مثال در شیرین بیان شور یا پاستیل سالمیاک، از این شیرین بیان استفاده شده‌است. در ایران، تاجیکستان، هند، پاکستان و کشورهای عربی به آن «نوشادر» می‌گویند و برای ترد شدن تنقلاتی مانند سمبوسه و جلبی استفاده می‌شود. علاوه بر این، سال آمونیاک یا گاهی همتای مصنوعی آن برای تولید حمام‌های خنک‌کننده و همچنین در رنگرزی و دباغی چرم کاربرد دارد (همچنین به کاربرد کلرید آمونیوم مراجعه کنید).
سال آمونیاک فرآوری شده (کلرید آمونیوم) الکترولیت در سلول‌های پیل لکلانشه، پیشرو باتری خشک بود. یک میله کربن و یک میله یا استوانه از جنس روی الکترودها را تشکیل می‌دادند و سال آمونیاک الکترولیت آنها بود.
همچنین سال آمونیاک توسط پزشکان اسلامی برای اهداف دارویی وارد داروخانه‌های برخی کشورهای اسلامی شد."Pormann, Peter E. ; Savage-Smith, Emilie (2007). Medieval Islamic Medicine. Washington D.C. : Georgetown University Press. p. 120. ISBN 978-1-58901-161-8."
ماده به دست آمده از سال آمونیاک یعنی کلرید آمونیوم به عنوان خلط آور در درمان سرفه استفاده می‌شود. اثر خلط آور آن ناشی از اثر تحریکی بر روی مخاط برونش است که باعث تولید مایع اضافی دستگاه تنفسی می‌شود که احتمالاً فرایند سرفه را راحت تر می‌کند. نمک‌های آمونیوم تحریک کننده مخاط معده هستند و ممکن است باعث تهوع و استفراغ شوند. کلرید آمونیوم به عنوان یک عامل اسیدی سیستمیک در درمان آلکالوز متابولیک شدید، در آزمایش بارگذاری اسید خوراکی، برای تشخیص اسیدوز توبولار کلیوی دیستال، برای حفظ pH ادرار و میزان اسیدی بودن آن، و در درمان برخی از اختلالات دستگاه ادراری استفاده می‌شود.
آمونیوم کلرید
آمونیوم بی‌کربنات
گریوز آفتالموپاتی ، که همچنین به عنوان بیماری تیروئید چشمی (TED) نیز شناخته می‌شود، یک بیماری التهامی خود ایمنی است که باعث اختلال در حدقه و بافت اطراف چشم، جمع شدن پلک فوقانی، تأخیر پلکی، تورم، قرمزی (اریتما)، ورم ملتحمه، و برون‌چشمی می‌شود. این بیماری بیشتر در افراد مبتلا به بیماری گریوز، و کمتر در افراد مبتلا به تیروئیدیت هاشیموتو، یا در افرادی که یوتیروئید دارند رخ می‌دهد.
درموپاتی گریوز که به عنوان درموپاتی تیروئیدی یا گریوز پوستی نیز شناخته می‌شود یک عارضهٔ پوستی نادر ناشی از بیماری گریوز، با نرخ بروز پایین است.
درموپاتی گریوز تقریباً همیشه با علائم چشمی یافت شده در بیماری گریوز همراه است. معمولاً با تغییر رنگ پوست همراه است و استفاده از وازلین روی ناحیه آسیب دیده می‌تواند احساس سوزش و خارش را تسکین دهد.
خیابان کرنتنر (به آلمانی: Kärntner Straße) معروف‌ترین خیابان خرید در مرکز وین است. که از اشتفان پلاتز تا اپرای ایالتی وین در کارلسپلاتز واقع در رینگ‌اشتراسه ادامه دارد. اولین اشاره به خیابان کرنتنر مربوط به سال ۱۲۵۷ میلادی است که از آن به عنوان "Strata Carintianorum" یاد شده که نشانگر اهمیت آن به عنوان یک جاده تجاری به جنوب استان کرنتن است.
کانال‌های بالقوهٔ کاتیونی گیرنده گذرا، زیرخانوادهٔ A عضو ۱ () که با نام گیرندهٔ واسابی هم شناخته می‌شود، یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"TRPA1"» کُدگذاری می‌شود.
این پروتئین در واقع یک مجرای یونی است که در غشای پلاسمایی بسیاری از سلول‌های انسان و حیوانات یافت می‌شود. اهمیت این مجرای یونی آن است که در انسان و سایر پستانداران، گیرندهٔ «درد»، «سرما» و «خارش» و همچنین گیرندهٔ محرک‌های محیطی است که در سایر پاسخ‌های تدافعی (اشک، مقاومت راه‌های هوایی و سرفه) نقش دارند.
این پروتئین که عضوی از خانوادهٔ «کانال‌های بالقوهٔ گیرنده گذرا» هستند، دارای ۱۴ تکرار آنکرین است که گیرندهٔ محرک‌های شیمیایی و مکانیکی هستند. یکی از وظایف اختصاصی این پروتئین، درک، یک‌پارچه‌سازی و مهار پیام‌های «درد» در دستگاه عصبی پیرامونی است.
پژوهش‌های اخیر نشان داده‌است که این پروتئین توسط تعدادی از ترکیبات شیمیایی واکنش‌پذیر (آلیل ایزوتیوسیانات، سینامالدهید، فارنسیل تیوسیالیک اسید، فرمالین، هیدروژن پراکسید، ۴-هیدروکسی‌نوننال، اکرولین و گازهای اشک‌آور) و ترکیبات شیمیایی واکنش ناپذیر (نیکوتین و پی‌اف-۴۸۴۰۱۵۴) فعال می‌شود و در نتیجه نوعی حسگر شیمیایی در بدن محسوب می‌گردد. این پروتئین در بدن انسان، همراه با TRPV1 در شاخه‌های آورانِ اولیه رشته عصبی گروه C بیان می‌شود و گیرندهٔ مهمِ درد نوسیسپتیو است که با تحریکشان، درد آغاز می‌شود. با آنکه معلوم نیست آیا تشخیصِ سرمای شدید، توسط این گیرنده میانجی‌گری می‌شود یا خیر، اما چندین پژوهش به‌روشنی نشان داده‌است که سرما قادر به تحریک این مجراهای یونی در محیط‌های آزمایشگاهی (برون‌تنی) است.
پروتئین TRPA1 یکی از بی‌قاعده‌ترین کانال‌های بالقوهٔ کاتیونی گیرنده گذرا هستند، چرا که توسط طیف وسیعی از مواد محرک شیمیایی موجود در گیاهان، غذاها، مواد آرایشی و آلوده‌کننده‌های زیست‌محیطی فعال می‌شوند.
فعال شدن این مجرای یونی توسط روغن زیتون، علتِ احساس طعم تند و زبان‌گزِ این روغن در پشتِ زبان است.
با آنکه برخی مواد غیرالکترون‌دوست همچون تیمول و جوهر نعنا، از آگونیست‌های TRPA1 محسوب می‌شوند، اما بیشتر فعال‌کننده‌های این پروتئین، مواد شیمیایی الکترون‌دوست هستند که این کار را از طریق ایجاد یک پیوند کووالانسی برگشت‌پذیر با ریشه‌های سیستئینی موجود در مجرای یونی انجام می‌دهند. یکی دیگر از نمونه مواد غیرالکترون‌دوست، داروی بیهوشی پروپوفول است که تزریقش به‌درونِ سیاهرگ، دردناک است و علت این درد، فعال‌شدن TRPV1 و TRPA1 است.
پژوهش‌های انجام‌شده در موش‌ها، خوکچه هندی و انسان نشان داده‌است که پروستاگلاندین E2 از طریق گیرنده جفت‌شونده با پروتئین جی (EP3) سبب بروز سرفه می‌شود و این کار را احتمالاً با «فعال‌سازی غیرمستقیم» یا «حساس‌کردن» گیرنده‌های TRPA1 و TRPV1 انجام می‌دهد. چندریختی ژنتیکی در گیرنده‌های EP3 (مثلاً آر.اس. ۱۱۲۰۹۷۱۶) در بروز سرفه‌های ناشی از داروهای بازدارندهٔ آنزیم مبدل آنژیوتانسین نقش دارند.
در سال ۲۰۰۸ معلوم شد که کافئین فعالیت پروتئین TRPA1 را در انسان کاهش می‌دهد اما در موش‌ها، این پروتئین در درکِ حضورِ کافئین در بدن نقش دارد.
پروتئین TRPA1 در تحریک راه‌های هوایی توسط دود سیگار، مواد شوینده و تمیزکننده و همچنین در تحریک پوست در سیگاری‌هایی که تلاش می‌کنند با درمان‌های جایگزینی نظیر مواد استنشاقی، اسپری‌های و برچسب‌های پوستی، سیگار را ترک کنند، نقش دارد. جهش بدمعنی در ژن «"TRPA1"» سبب بروز «سندرم ارثی دردهای نامنسجم و مقطع» می‌گردد. یک خانوادهٔ کلمبیایی از دردهای ناتوان‌کنندهٔ بالاتنه از دوران نوزادی رنج می‌برند که در اثر ناشتابودن یا خستگی آغاز می‌شود و بیماری، سرما و فعالیت بدنی هم در آغاز آن نقش دارد. از طرف دیگر، جهش‌های کارکردزا (gain-of-function mutations) در دومِـین تراغشایی، سبب می‌گردد که این مجرای یونی حساسیتِ بیش‌ از حدی به برخی داروها داشته باشد.
متابولیت‌های استامینوفن به گیرنده‌های TRPA1 می‌چسبند و همان کاری را گیرنده‌ها می‌کنند که کپسایسین در نخاع موش‌ها انجام می‌دهد و اثر ضددرد ایجاد می‌کنند که به‌نظر می‌رسد یکی از مکانسیم‌های عملکرد ضددردِ استامینوفن باشد.
ثابت شده که اگزالات - که یکی از متابولیت‌های داروی ضد سرطان اکسالی‌پلاتین است - سبب مهار پرولیل هیدروکسیلاز می‌گردد که به TRPA1 انسانیِ غیرحساسِ به سرما، خاصیت حساسیت شبه‌سرما می‌دهد (از طریق تولید اکسیژن فعال توسط میتوکندری‌ها). این مسئله یکی از دلایل احتمالی عارضهٔ جانبی اختصاصی اکسالی‌پلاتین (نوروپاتی حاد محیطی ناشی از سرما) است.
بنجامین بنکر (Benjamin Banneker) (9 نوامبر ۱۷۳۱– ۱۹ اکتبر ۱۸۰۶) یک سالنامه نویس، نقشه‌بردار، مالک زمین و کشاورز آزاد آفریقایی-آمریکایی بود، که دانش ریاضی و تاریخ طبیعی داشت. بنکر که در شهرستان بالتیمور، مریلند از یک زن آزاد افریقایی-امریکایی که قبلاً برده بود متولد شد، اصلاً تحصیلات رسمی نداشت یا تحصیلات بسیار اندکی داشت و بیشتر خود آموخته بود. وی بعد از این‌که به «میجر اندرو الیکات» در نقشه‌برداری مرزهای اولیه ناحیه کلمبیا، که پایتخت فدرال ایالات متحده است، کمک کرد به شهرت رسید.
دانش نجوم بنکر به وی کمک کرد تا یک سلسله سالنامه‌هایی که به لحاظ تجاری موفقیت‌آمیز بودند را بنویسد. وی در مورد موضوعات برده‌داری و برابری نژادی با توماس جفرسون مکاتبه داشت، جفرسن کسی بود که چندی قبل‌تر پیش‌نویس اعلامیه استقلال ایالات متحده را ترتیب داده بود. طرفداران لغو برده‌داری و برابری نژادی آثار بنکر را تحسین و ترویج نمودند.
هرچند یک آتش‌سوزی در روز تدفین بنکر بیشتر نوشته‌ها و اموال شخصی وی را تخریب کرد، اما یکی از ژورنال‌ها و چندین دست نوشته وی باقی‌مانده‌است و امروزه برای بازدید مردم در دسترس قرار دارد. نام پارک‌ها، مدارس، جاده‌ها و سایر چیزهای که به‌نام وی نام‌گذاری شده‌است خاطرها و کارهای وی را زنده نگه می‌دارد. با این حال، بیشتر جوانب زندگی وی در مورد دست‌آوردهایش اغراق‌آمیز بوده یا دست‌آوردهای دیگران را به وی نسبت می‌دهد.(1) (2) Bedini, 1969, p. 7.(3) Bedini, 1972, p. 126.(4) Bedini, 1972, p. 186.(5) Bedini, 1972, p. 403, Item 85(6) (7) (8) (9) Bedini, 1999, p. 43.(10) Bedini, 1999, pp. 132-136.(11) Toscano, 2000. (12) (13) (14) Cerami, 2002, p. 142.(15) (16) Fasanelli, Florence D, "Benjamin Banneker's Life and Mathematics: Web of Truth? Legends as Facts; Man vs. Legend", a talk given on January 8, 2004, at the MAA/AMS meeting in Phoenix, AZ. "Cited in" (17) (18) .(19) (20) (21) (22) (23) (24) (25) (26) (27) (28) (29) (30) (31) (32)
بنجامین بنکر متولد ۹ نومبر ۱۷۳۱ در بالتیمور، مریلند از ماری بینیکی که یک برده آزاد سیاه‌پوست بود و رابرت که یک برده آزاد شده اهل کشور گینه بود و در ۱۷۵۹ وفات نمود، زاده شد.Bedini, 2008 در مورد تاریخچه خانوادگی بنکر دو نظریه متضاد وجود دارد.
خود بنکر و زندگی‌نامه‌نویسان اولیه می‌گویند که وی تنها اجداد آفریقایی داشته‌است.(1) Banneker, 1792b, p. 6. "Sir, I freely and cheerfully acknowledge, that I am of the African race, and in that color which is natural to them of the deepest dye"(2) McHenry, pp. 185-186. "BENJAMIN BANNEKER, a free Negro, has calculated an Almanack for the ensuing Year, 1792, ... . "This Man is about fifty-nine years in age; he was born in "Baltimore county"; his father was an "African", and his mother, the offspring of "African" parents."(3) Latrobe, p. 6. "His father was a native African, and his mother the child of natives of Africa; so that to no admixture of the blood of the white man was he indebted for his peculiar and extraordinary abilities."Perot, full text, pp. 5, 19–21, 33–36, 67.(1) هیچ‌یک از نوشته‌های بنکر که تا امروزه سالم مانده‌است نشان دهنده اجداد سفیدپوست نبوده و نام مادربزرگ وی نیز در آن‌ها ذکر نشده‌است.
با این وجود، زندگی‌نامه نویسان بعدی استدلال کردند که مادر بنکر فرزند «مالی ویلش» که یک خدمت‌کار سفیدپوست بود و یک برده آفریقایی به‌نام بنیکا بوده‌است.(1) Tyson, p. 4.(2) Johnson نخستین متن توصیفی منتشر شده در مورد مالی ویلش مبتنی بر مصاحبه‌های بود که با نوه‌های وی در ۱۸۳۶ میلادی صورت گرفت، سال‌ها بعد از وفات مالی و بنجامین.Tyson, p. 3. بر اساس این داستان جدید، مالی بنیکا را خرید تا به کمک او بتواند مزرعه‌ای را در نزدیکی محله امروزی آسیاب‌های الیکات، مریلند که در غرب بالتیمور واقع شده‌است، بسازد.Tyson, pp. 4-7.