moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
کشتی‌سازی زلنادولسک () یک شرکت کشتی‌سازی مستقر در زلنادولسک، روسیه است. این شرکت بخشی از هولدینگ آک بارس است.
هنگامی که غرب اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی در اوایل جنگ جهانی دوم خالی از تجهیزات شد کارخانه زلنادولسک در محوطه کارخانه شروع به ساخت شکاری زیردریایی کلاس Artillerist کرد و به یک کشتی‌ساز نظامی مهم تبدیل شد.
پس از جنگ، این کارخانه کشتی‌سازی در ساخت کلاس‌های ناو شکاری زیردریایی و ناوچه‌های کوچک طراحی شده توسط دفتر طراحی خود، از جمله کلاس‌های ناو شکاری زیردریایی کرونشتاد، ناوچه کلاس پوتی و کاروت کلاس گیریشا تخصص داشت. پس از توسعه محوطه در اوایل دهه ۱۹۷۰، کارخانه زلنادولسک ناوچه‌های بزرگتر فریگیت کلاس کانی را تولید کرد که منحصراً برای صادرات در نظر گرفته شده بود. کلاس کانی بعدها توسط ناوچه کلاس ژپارد جایگزین شد.
کارخانه زلنادولسک همچنین کشتی‌های سطحی مسلح به موشک‌های بزرگ مانند کلاس درگاچ (طراحی شده توسط دفتر مرکزی طراحی دریایی آلماز در سن پترزبورگ) و همچنین برخی از کشتی‌های وابسته به نیروی دریایی را ساخت. معمولاً حداقل یک نوع کشتی غیرنظامی نیز در حال تولید بوده‌است، از جمله: یدک‌کش‌های رودخانه‌ای کلاس زلنادولسک در دهه ۱۹۵۰، قایق باله‌دار مسافری نوع میتیئر (طراحی شده در نیژنی نووگورود)، قایق‌های ماهیگیری دریای کاسپین در طول دهه ۱۹۶۰ و کشتی‌های یخچال‌دار ۳۷۰۰ تنی کلاس تاتارستان برای صنعت ماهیگیری در دهه ۱۹۷۰.
رامون یورنز (; – ) بازیکن فوتبال و مربی حرفه‌ای اهل اسپانیا بود.
یورنز در بارسلونا به دنیا آمد و بین سال‌های ۱۹۲۶ تا ۱۹۳۸ به عنوان دروازه‌بان برای بارسلونا بازی کرد و ۸۶ بازی در تیم اصلی در تمامی رقابت‌ها انجام داد. او با قد ۱٫۶۴ متر، کوتاه قدترین دروازه‌بان تاریخ باشگاه است. او بعداً برای باشگاه به عنوان مربی کار کرد و ۵۳ سال را در باشگاه گذراند. او همچنین در سال ۱۹۵۰ این باشگاه را مدیریت کرد.
در ورزش، یک بازیکن آینده‌دار هر بازیکنی است که حقوقش متعلق به یک تیم حرفه‌ای است، اما هنوز از آستانه‌ای فراتر نرفته‌است که در واقع به آن وضعیت تازه‌کاری (که توسط لیگ مربوطهٔ خود تعریف می‌شود) گفته می‌شود یا هنوز در تیم خود مورد استفاده قرار نگرفته‌است. گاهی اوقات می‌توان افراد آینده دار را به یک تیم جوانان برای پرورش و کسب تجربه بیشتر فرستاد، یا به تیم‌های دارای سطح پایین یعنی تیم‌های که در رده‌ها و سطوح پایین‌تر حضور دارند قرض داد. آنها همچنین ممکن است تصمیم بگیرند که برای بازی به دانشگاه (اکثر دانشگاه‌ها یا به عبارتی کالج‌ها دارای تیم فوتبال برای خود هستند که این تیم‌ها در سطح دانشگاهی و حتی سراسری به رقابت در لیگ‌ها می‌پردازند) بروند.
در لیگ حرفه‌ای تیم‌های ورزشی حرفه‌ای نیز با تصمیم خود، با انتخاب‌های از پیش تعیین شده، یا با لیگ‌های حرفه‌ای کنونی، برای به دست آوردن یک بازیکن آینده دار دیگر یا یک بازیکن معتبر لیگ برتر، بازیکنان آینده‌دار خود را مبادله می‌کنند. گاهی اوقات گفته می‌شود تیم‌هایی که چندین بازیکن ستاره خود را با بازیکنان آینده‌دار تیم‌های دیگر مبادله می‌کنند، فروش آتشی دارند.
بازیکن آینده‌دار هاکی روی یخ آمریکای شمالی معمولاً بازیکنی است که توسط یک تیم در لیگ ملی هاکی پیش قرار داد یا قرارداد بسته‌است و به یک تیم جوانان برای پیشرفت فرستاده می‌شود. این لیگ‌هایی که بازیکنان برای پیشرفت و با تجربه شدن فرستاده می‌شوند عبارتند از لیگ هاکی آمریکا و ECHL. علاوه بر این لیگ‌های غیر حرفه ای، بازیکنانی که پیش قرارداد با تیم اصلی بسته بودند (نه قرارداد اصلی) ممکن است برای تیمی که از آن در لیگ هاکی کانادا (شامل لیگ هاکی انتاریو، لیگ برتر هاکی جوانان کبک، و لیگ هاکی وسترن)، NCAA، لیگ هاکی ایالات‌متحده بازی کرده‌اند، به بازی برای اینها ادامه بدهند. همچنین لیگ‌های مختلف اروپایی مانند اکسترالیگا چک، لیگای فنلاند، لیگ دویچه ایوشوکی آلمان، لیگ هاکی قاره ایروسیه، لیگ اسلواکی، لیگ هاکی سوئد، فیوردکرافتلیگان نروژ یا لیگ ملی سوئیس.
کشور اتحاد قُمُر شامل چهار جزیره اصلی است که در امتداد یک محور شمال غربی-جنوب شرقی در انتهای شمالی کانال موزامبیک، بین موزامبیک و جزیره ماداگاسکار قرار گرفته‌اند. این جزایر که هنوز به‌طور گسترده با نام فرانسوی خود شناخته می‌شوند، به‌طور رسمی توسط دولت قمر با نام‌های سواحلی خود خوانده می‌شوند. این جزایر عبارتند از گراند کومور (نجازیدجا)، موهِلی (موالی)، آنژوان (نزوانی) و مایوت (ماهوره) هستند. (نام‌های در پرانتز نام‌های سواحلی جزایر است). فاصله جزیره‌ها از یکدیگر، در کنار کمبود امکانات بندری خوب، ترابری و ارتباطات را با مشکل مواجه می‌کند. گراند کومور حدود ۲۰۰ کیلومتر از مایوت، چهل کیلومتر از موهلی، و هشتاد کیلومتر از گراند کومور فاصله دارد. جزایر قمر آفتابی هستند.
مساحت این جزایر ۲۲۳۶ کیلومتر مربع (شامل مایوت) است و ادعای آب‌های سرزمینی آن ۳۲۰ کیلومتر مربع است. کوه کارتالا (۲۳۱۶ متر) در گراند کومور یک آتشفشان فعال است. از ۱۷ تا ۱۹ آوریل ۲۰۰۵، این آتشفشان شروع به پرتاب خاکستر و گاز کرد و بیش از ۱۰ هزار نفر را مجبور به فرار کرد. قمر در داخل صفحه سومالی واقع شده‌است.
تخریب و فرسایش خاک ناشی از کشت محصولات در شیب‌ها بدون ایوان‌بندی مناسب و جنگل‌زدایی از مسائل زیست‌محیطی کنونی در اتحاد قمر است.
گراند کومور بزرگترین جزیره در این گروه از جزایر است که شصت و هفت کیلومتر طول و بیست و هفت کیلومتر عرض دارد و مساحت آن ۱۱۴۶ کیلومتر مربع است. این جزیره که از چهار جزیره در مجمع الجزایر دیرتر پدید آمده‌است، منشأ آتشفشانی نیز دارد. دو آتشفشان برجسته‌ترین ویژگی‌های توپوگرافی جزیره را تشکیل می‌دهند: لاگریل در شمال، با ارتفاع ۱۰۰۰ متر، خاموش شده و تا حد زیادی فرسایش یافته‌است. کارتالا در جنوب، با ارتفاع ۲۳۶۱ متر، آخرین بار در سال ۱۹۷۷ فوران کرد. فلاتی به ارتفاع متوسط ۶۰۰ تا ۷۰۰ متر این دو کوه را به هم متصل می‌کند. از آنجایی که گراند کومور از نظر زمین‌شناسی جزیره ای نسبتاً جدید است، خاک آن نازک و صخره‌ای است و نمی‌تواند آب را در خود نگه دارد. در نتیجه، آب حاصل از بارندگی شدید جزیره باید در مخازنی ذخیره شود. هیچ صخره مرجانی در امتداد ساحل وجود ندارد و جزیره فاقد بندر خوبی برای کشتی‌ها است. یکی از بزرگترین بقایای جنگل‌های بارانی قُمُر که زمانی گسترده بود، در دامنه‌های کارتالا قرار دارد. پایتخت کشور از سال ۱۹۶۲ در مورونی بوده‌است.
آنژوان، مثلثی‌شکل است و چهل کیلومتر از نوک تا پایین جزیره مسافت است و کل جزیره ۴۲۴ کیلومتر مربع مساحت دارد. سه رشته کوه - سیما، نیوماکله و جیمیلیمه - از یک قله مرکزی به نام متینگویی (۱۵۷۵ متر) سرچشمه می‌گیرند و شکل متمایزی به جزیره می‌دهند. آنژوان که از دید زمین‌شناختی قدمت بیشتری نسبت به گراند کومور دارد، پوشش خاک عمیق‌تری دارد، اما کشت بیش از حد باعث فرسایش جدی خاک شده‌است. صخره‌های مرجانی نزدیک به ساحل قرار دارند. مرکز جزیره یعنی موتسامودو بندر اصلی آن نیز است.
موهلی سی کیلومتر درازا و دوازده کیلومتر پهنا دارد و مساحت آن ۲۹۰ کیلومتر مربع است. این جزیره کوچکترین در میان چهار جزیره است و دارای یک زنجیره کوه مرکزی است که در بالاترین حد خود به ۸۶۰ متر می‌رسد. مانند گراند کومور، توده‌هایی از جنگل‌های بارانی را حفظ کرده‌است. مرکز موهلی شهر فومبونی است.
مایوت که از نظر زمین‌شناسی قدیمی‌ترین جزیره از چهار جزیره است، سی و نه کیلومتر طول و بیست و دو کیلومتر عرض دارد که مجموعاً ۳۷۵ کیلومتر مربع است و بلندترین نقاط آن بین ۵۰۰ تا ۶۰۰ متر از سطح دریا ارتفاع دارد. به دلیل هوازدگی بیشتر سنگ‌های آتشفشانی، خاک در برخی مناطق نسبتاً غنی است. یک صخره مرجانی به خوبی توسعه‌یافته که بیشتر جزیره را احاطه کرده‌است، حفاظت از کشتی‌ها و زیستگاه ماهی‌ها را تضمین می‌کند. جاوجی، پایتخت قمر تا سال ۱۹۶۲ و در حال حاضر مرکز اداری مایوت، بر روی صخره‌ای در ساحل شرقی جزیره اصلی واقع شده‌است. جاوجی توسط یک گذرگاه دست‌ساز به «لو پامانزی» متصل می‌شود. لو پامانزی در فاصله ده کیلومتری مایوت قرار دارد و بزرگترین جزیره در میان چندین جزیرک مجاور مایوت است. جزیرک‌های چندی در آب‌های ساحلی مایوت پراکنده هستند. این امر برای گراند کومور، آنژوان و موهلی هم صادق است.
آب‌های جزایر قمر زیستگاه تهی‌خار (کولاکانت) است، ماهی کمیاب با باله‌های اندام‌مانند و اسکلت غضروفی. این ماهی بازمانده از دوران باستان است که قدمت آن به ۴۰۰ میلیون سال می‌رسد و زمانی تصور می‌شد که حدود ۷۰ میلیون سال پیش منقرض شده‌است. یک نمونه زنده در سال ۱۹۳۸ در جنوب آفریقا صید شد. از آن زمان تا به حال تهی‌خارهای دیگری در مجاورت جزایر قمر یافت شده‌اند.
چندین پستاندار، منحصر به خود جزایر هستند. خفاش میوه‌ای لیوینگستون زمانی که کاشف آن دیوید لیوینگستون آن را در سال ۱۸۶۳ کشف کرد، فراوان بود، اما شمار آن به جمعیتی حدود ۱۲۰ نفر کاهش یافته‌است که به‌طور کامل در آنژوان است. بزرگترین خفاش جهان، خفاش میوه ای جت سیاه رنگ لیوینگستون دارای طول بال‌های نزدیک به دو متر است. یک گروه حفاظتی بریتانیایی در سال ۱۹۹۲ یک گروه اکتشافی به قمر فرستاد تا تعدادی از این خفاش‌ها را به بریتانیا بیاورند تا جمعیتی برای تولید مثل ایجاد کنند.
گونه دورگه‌ای از لمور قهوه‌ای معمولی که در اصل از ماداگاسکار است، قبل از استعمار اروپا توسط انسان به این جزایر وارد شد و امروزه هم در مایوت یافت می‌شود. لمور خدنگی که آن هم توسط انسان از ماداگاسکار وارد قمر شده، در جزایر موهلی و آنژوان یافت می‌شود.
۲۲ گونه پرنده منحصر به مجمع الجزایر این ناحیه هستند و ۱۷ گونه از آنها محدود به اتحادیه قمر هستند. این پرندگان شامل مرغ حق کارتالا، مرغ حق آنژوان و مگس‌گیر هامبلات است.Ian Sinclair & Olivier Langrand (2003) "Birds of the Indian Ocean Islands", Struik, Cape Town.
تا حدودی در پاسخ به فشارهای بین‌المللی، قمری‌ها در دهه ۱۹۹۰ بیشتر نگران محیط زیست شدند. اقداماتی نه تنها برای حفظ جانوران کمیاب، بلکه برای مقابله با تخریب محیط زیست، به ویژه در آنژوان پرجمعیت در حال انجام است. به‌طور خاص، برای به حداقل رساندن قطع درختان برای سوخت، به نفت سفید یارانه پرداخت می‌شود و تلاش‌هایی برای جایگزینی از بین رفتن پوشش جنگلی ناشی از تقطیر یلانگ یلانگ برای عطر در حال انجام است. صندوق حمایت از توسعه جامعه، که توسط انجمن توسعه بین‌المللی (IDA، وابسته به بانک جهانی) و دولت قمر پشتیبانی می‌شود، برای بهبود تأمین آب در جزایر نیز تلاش می‌کند.
آب و هوای قمر استوایی دریایی است، با دو فصل: گرم و مرطوب از نوامبر تا آوریل، نتیجهٔ بادهای موسمی شمال شرقی، و فصل خنک تر و خشک‌تر در بقیه ایام سال. میانگین دمای ماهانه در امتداد سواحل بین درجه است. اگرچه میانگین بارندگی سالانه است، آب در بسیاری از مناطق قمر یک کالایی کمیاب است. موهلی و مایوت دارای نهرها و دیگر منابع طبیعی آب هستند، اما گراند کومور و آنژوان، که بستر کوهستانی آنها آب را کم نگه می‌دارد، تقریباً فاقد آب جاری طبیعی هستند. طوفان‌هایی که در فصل گرم و مرطوب رخ می‌دهد، می‌توانند خسارات زیادی به خصوص در مناطق ساحلی ایجاد کند. به‌طور متوسط، حداقل دو بار در هر دهه خانه‌ها، کشتزارها و تأسیسات بندری توسط این طوفان‌های بزرگ ویران می‌شوند.
لاریسا پاچکو (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل برزیل است. وی از سال ۲۰۱۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
بل وای‌اف‌ام-۱ ایراکودا یک هواپیمای جنگنده سنگین آمریکایی بود که توسط شرکت بل ایرکرفت در اواسط دهه ۱۹۳۰ توسعه یافت. این اولین هواپیمای نظامی بود که توسط بل تولید می‌شد. ایراکودا که درابتدا بل مدل ۱ نامگذاری شده بود، اولین بار در ۱ سپتامبر ۱۹۳۷ پرواز کرد. این هواپیما با پیشرفت‌های طراحی جسورانه و نقص‌های قابل توجهی که در نهایت هواپیما را زمین گیر کرد مشخص شد.
اگرچه تولید محدودی داشت و در نهایت یک اسکادران کاملاً عملیاتی تشکیل شد، اما در نهایت تنها یک نمونه اولیه و ۱۲ مدل تولیدی در سه نسخه با تفاوت‌های اندک از آن ساخته شد.
مارلوئز کوئنن (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل پادشاهی هلند است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به گلدن گلوری اشاره کرد.
آگوستاوستلند (همکنون لئوناردو) ای‌دبلیو۶۰۹، سابقاً بل/آگوستا بی‌ای۶۰۹، یک هواگرد تیلتروتور با قابلیت برخاست و فرود عمود (VTOL)دو موتوره با پیکربندی شبیه به بل بوئینگ وی-۲۲ آسپری است. توانایی فرود عمودی مانند هلیکوپتر را دارد در حالی که برد و سرعتی بیش از روتورکرافت معمولی دارد. هدف ای‌دبلیو۶۰۹ بازار هوانوردی غیرنظامی، به ویژه مشتریان VIP و کاربران نفت و گاز فراساحلی است.
تراویس براون (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی و بوکسور اهل ایالات متحده آمریکا است. وی همسر روندا رزی می‌باشد.
آنماریا دی مارس (؛ زادهٔ ) ورزشکار جودو اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده‌است. او مادر روندا رزی می‌باشد.
کریس ویدمن (؛ زادهٔ ) کشتی‌گیر، ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی و کاراته‌کا اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
حلقه‌زنی یک فرآیند شکل‌دهی ورق فلزی است که برای تبدیل لبه‌ها به یک حلقه توخالی استفاده می‌شود. حلقه‌زنی را می‌توان برای حذف لبه‌های تیز و افزایش ممان اینرسی نزدیک انتهای پیچ خورده انجام داد.Boljanovic, Vukota (2004), "Sheet metal forming processes and die design", Industrial Press, p. 55, ISBN 978-0-8311-3182-1 سایر قسمت‌ها برای انجام عملکرد اصلی خود مانند لولاهای درب پیچ می‌شوند.
در عملیات حلقه‌زنی، از جا دررفتن یا برآمدگی همیشه باید از قالب دور شود. این امر با جلوگیری از آسیب‌های غیرضروری ناشی از خراشیدگی به افزایش طول عمر قالب کمک می‌کند. ضربه باید به اندازه مورد نیاز حلقه باشد. حلقه‌زنی اغلب به‌عنوان بخشی از شکل‌دهی پیشرونده عملیات چندگانه و تولید بالا انجام می‌شود.
قالب حلقه‌دار برای حلقه زدن موادی با ضخامت خاص طراحی شده است. قالب‌ها عموماً از فولاد سخت شده ساخته شده اند، زیرا میزان سایش ناشی از این عملیات زیاد است. حفره‌های صاف و گرد آن‌ها اغلب روی هم قرار می‌گیرند و صیقل داده می‌شوند تا به یکنواخت شدن مواد کمک کنند.
سه معیار مختلف برای هدف تجزیه و تحلیل کیفیت پیشنهاد شده است.  تاثیر پارامترها بر رفتار شکل دهی مورد مطالعه قرار گرفته است.  از بین تمام پارامترها، شعاع شیار قالب، شرایط اصطکاک، و طول تکیه گاه لوله در تعیین کیفیت اتصالات مهم هستند.  معیارهای پیشنهادی ساده هستند و می‌توان آنها را بدون اندازه‌گیری و محاسبات برای ارزیابی کیفیت اتصال در سطح مغازه پیاده‌سازی کرد. شبیه‌سازی اجزای محدود به دستیابی به موارد بهینه برای تشکیل موفقیت آمیز کمک می‌کند.  Department of Mechanical Engineering, IIT Guwahati, Guwahati 781 039, Assam, India
رفتار پیچ‌خوردگی وارونگی شبه استاتیک درون به بیرون لوله‌ها، با استفاده از تکنیک روش انرژی بر اساس شرایط بحرانی برای طراحی دقیق‌تر مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. اولین قسمتی که شعاع خمش بحرانی ρ را به عنوان یک معیار پیچش دار برای تمایز بین پیچش و شعله ور شدن در قالب مخروطی استخراج کرد که در آن نماهای سخت شدن کرنش n و زاویه نیم راس قالب α از نظر تئوری اثرات بسیار مشخصی بر روی کامپیوتر دارند.  با این حال , ضریب اصطکاک μ وابستگی به بزرگی n نیست . در نتیجه، همبستگی بسیار رضایت‌بخش‌تری بین پیش‌بینی و آزمایش به دست می‌آید و مطالعه کیتازاوا یک مورد خاص از این کار است. بخش دوم به صورت نظری یافتن دامنه پیچش نیم دایره ای (<) و بار فشرده سازی P وارونگی در وارونگی لوله با قالب یک چهارم دایره است.  به نظر می‌رسد که خواص مواد لوله‌های آلومینیومی مورد استفاده تأثیر کمی بر رفتار پیچش در وارونگی دارد.  اشاره شد که فاکتورها آشکارا بر موقعیت پیچش نیم دایره ای وارونگی تأثیر می‌گذارند اما بر اندازه دامنه آن تأثیر نمی گذارند.  از طرف دیگر n بر خلاف μ به طور قابل توجهی بر بار فشرده سازی تأثیر می‌گذارد.  توافق خوبی بین پیش‌بینی نظری و نتایج تجربی برای بار فشرده‌سازی به دست می‌آید، به جز در مورد شعاع قالب فیله تیز برای اثر خمشی که در پیش‌بینی نادیده گرفته می‌شود.Kuang-Wu Institute of Technology and Commerce, Department of Mechanical Engineering, 151 I-Der Street, Peitou, Taipei, Taiwan, Republic of China
رفتار شکاف محوری و پیچش لوله‌های فلزی ساندویچی دایره ای با هسته فوم فلزی به صورت تحلیلی و تجربی بررسی شده است. لوله‌های ساندویچ به صورت محوری شکافته می‌شوند و نوارها توسط ترک‌های پیش ساخته در انتهای دیستال نمونه‌ها به سمت بیرون خم می‌شوند.  آزمایش‌های فشرده‌سازی محوری لوله‌های فلزی ساندویچی مدور انجام شده و حالت‌های تغییر شکل پیدا می‌شود.  یک مدل نظری برای پیش‌بینی رفتار انشعاب محوری و پیچ‌شدن لوله‌های فلزی ساندویچی مدور شامل اثرات پارگی ترک‌ها، خمش پلاستیک، پیچ‌شدن، فشرده‌سازی فوم و اصطکاک ایجاد شده است.  نشان داده شده است که پیش‌بینی‌های تحلیلی نتایج تجربی را به‌طور منطقی دریافت می‌کنند. اثرات ضخامت لوله، استحکام کف، ضخامت فوم، تعداد ترک‌های پیش‌ساخته و نیم‌زاویه قالب در دستگاه‌های جذب انرژی با شکافتن محوری و پیچ‌شدن لوله‌های ساندویچی دایره‌ای از اهمیت حیاتی برخوردار است.State Key Laboratory for Strength and Vibration of Mechanical Structures, School of Aerospace Engineering, Xi’an Jiaotong University, Xi’an 710049, China
کشور جزیره‌ای آنتیگوآ و باربودا در قوس شرقی جزایر بادپناه آنتیل کوچک قرار دارد که اقیانوس اطلس را از دریای کارائیب جدا می‌کند. جزیره آنتیگوآ در فاصله ۶۵۰ کیلومتری جنوب شرقی پورتوریکو واقع شده‌است. باربودا در ۴۸ کیلومتری شمال آنتیگوآ قرار دارد و جزیره خالی از سکنه ردوندا نیز در ۵۶ کیلومتری جنوب غربی آنتیگوا جای گرفته‌است.
بزرگترین جزیرهٔ آنتیگوا ۲۱ کیلومتر عرض ۲۸۱ کیلومتر مساحت دارد.codice_1: CS1 maint: postscript ()
آنتیگوا و باربودا هر دو به‌طور کلی جزایر کم‌ارتفاعی هستند که زمین آنها بیش از فعالیت‌های آتشفشانی تحت تأثیر سازندهای آهکی قرار گرفته‌است.Sturges-Vera, Karen (1987). "Antigua and Barbuda: Geography". In Meditz, Sandra W. ; Hanratty, Dennis M. (eds.). "Islands of the Commonwealth Caribbean: a regional study". Washington, D.C. : Federal Research Division, Library of Congress. p.  435-437. OCLC 49361510. "This article incorporates text from this source, which is in the public domain""."codice_1: CS1 maint: postscript ()
سازندهای آهکی در شمال شرق و شمال غرب توسط یک دشت مرکزی از سازندهای رسی از ناحیه آتشفشانی جنوب غربی جدا می‌شوند.Sturges-Vera, Karen (1987). "Antigua and Barbuda: Geography". In Meditz, Sandra W. ; Hanratty, Dennis M. (eds.). "Islands of the Commonwealth Caribbean: a regional study". Washington, D.C. : Federal Research Division, Library of Congress. p.  435-437. OCLC 49361510. "This article incorporates text from this source, which is in the public domain""."codice_1: CS1 maint: postscript ()
نقشه شمال شرقی آنتیگوا دارای چندین جزیره کوچک و بسیار کوچک است که برخی از آنها مسکونی هستند. . خطوط ساحلی هر دو جزیره تا حد زیادی با سواحل، تالاب‌ها و بنادر طبیعی پس و پیش رفتگی دارند. این جزایر توسط صخره‌ها تپه‌های شنی زیرآبی احاطه شده‌اند. بارندگی در جزایر اندک است و بنابر این رود و نهر کمی در آن‌ها دیده می‌شود. هر دو جزیره فاقد مقادیر کافی آب زیرزمینی شیرین هستند. جزیره کوچک ردوندا تا ارتفاع ۲۴۶ متری بالا می‌رود و زمین هموار بسیار کمی دارد، در حالی که باربودا بسیار هموار است و تپه‌های کمی دارد.
آب و هوای این جزایر به عنوان دریایی گرمسیری طبقه‌بندی می‌شود و توسط بادهای بسامان نسبتاً ثابت شمال شرقی، با سرعت‌های بین تعدیل می‌شود. .Sturges-Vera, Karen (1987). "Antigua and Barbuda: Geography". In Meditz, Sandra W. ; Hanratty, Dennis M. (eds.). "Islands of the Commonwealth Caribbean: a regional study". Washington, D.C. : Federal Research Division, Library of Congress. p.  435-437. OCLC 49361510. "This article incorporates text from this source, which is in the public domain""."codice_1: CS1 maint: postscript ()
میانگین بارندگی در سال است، با مقدار بسیار متفاوت از فصل به فصل.Sturges-Vera, Karen (1987). "Antigua and Barbuda: Geography". In Meditz, Sandra W. ; Hanratty, Dennis M. (eds.). "Islands of the Commonwealth Caribbean: a regional study". Washington, D.C. : Federal Research Division, Library of Congress. p.  435-437. OCLC 49361510. "This article incorporates text from this source, which is in the public domain""."codice_1: CS1 maint: postscript ()
طوفان‌ها به‌طور متوسط سالی یک بارSturges-Vera, Karen (1987). "Antigua and Barbuda: Geography". In Meditz, Sandra W. ; Hanratty, Dennis M. (eds.). "Islands of the Commonwealth Caribbean: a regional study". Washington, D.C. : Federal Research Division, Library of Congress. p.  435-437. OCLC 49361510. "This article incorporates text from this source, which is in the public domain""."codice_1: CS1 maint: postscript ()
مهمترین مسئله زیست‌محیطی محدودیت منابع آب شیرین طبیعی است که با پاکسازی درختان برای افزایش تولید محصول تشدید می‌شود و باعث می‌شود آب بارش‌ها به سرعت بر روی زمین جاری شود. کمی از پوشش گیاهی طبیعی آنتیگوآ باقی مانده‌است، زیرا این جزیره قبلاً برای کاشت شکر پاکسازی شده بود. آنتیگوآ برخلاف جزایر دیگر در گروه جزایر بادپناه، جنگل کمی دارد. انبه، گواوا، نارگیل و موز در جنوب غرب جزیره رشد می‌کنند (جنگل ۲۰ درصد از مساحت زمین را پوشش می‌دهد). باربودا در شمال شرق خود به خوبی جنگلی و پناهگاهی برای حیات وحش است.https://www.commonwealthgovernance.org/countries/americas/antigua_and_barbuda/geography/
کلیتوریس‌برداری (clitoridectomy)، یا عمل برداشتن کلیتوریس‌، جراحی، کوتاه کردن یا برداشتن جزئی کلیتوریس می‌باشد. این اقدام به ندرت به عنوان یک روش درمانی، مانند زمانی که سرطان در کلیتوریس ایجاد شده یا گسترش پیدا کرده است، استفاده می شود، . اغلب در نوزادان اینترسکس انجام می شود. معمولاً برداشتن کلیتوریس به روش غیر پزشکی به منظور ختنه زنان (FGM) انجام می گردد.
کلیتوریس برداری اغلب برای حذف بدخیمی یا بافت مرده کلیتوریس انجام می شود. این امر گاهی اوقات همراه با ولوکتومی کامل انجام می شود. همچنین ممکن است به دلیل پرتو درمانی در ناحیه لگن، جراحی ضروری شود.
برداشتن کلیتوریس ممکن است به دلیل بدخیمی یا ضربه باشد.
نوزادان دختر دارای ژن کاریوتایپ که آلت تناسلی آن ها دچار هیپرپلازی مادرزادی آدرنال است، تحت عمل واژینوپلاستی قرار می‌گیرند که معمولا اندازه کلیتوریس را بدون برداشتن کامل آن کاهش می‌دهد. اندازه غیر معمول کلیتوریس به دلیل عدم تعادل غدد درون‌ریز در رحم ایجاد می‌شود.
دیگر دلایل برای جراحی شامل مشکلاتی میکروفالوس و افرادی که فقدان عضو مولریان(فقدان عضو واژن) دارند می شود.
چنین درمانی‌هایی بر روی کودکان نگرانی را در زمینه حقوق بشر برمی‌انگیزد.
کلیتوریس برداری رایج ترین شکل ختنه زنان است. سازمان بهداشت جهانی (WHO) تخمین می زند که کلیتورکتومی بر روی 200 میلیون دختر و زن که در حال حاضر زنده هستند انجام شده است. مناطقی که اغلب کلیتوریس برداری ها در آنجا انجام می شود شامل آسیا، خاورمیانه و نواحی غرب، شمال و شرق آفریقا است. این رویه درمیان مهاجرانی که از این مناطق مخاجرت کرده‌اند نیز وجود دارد. اکثر جراحی ها به دلایل فرهنگی یا مذهبی انجام می شود.
کلیتوریس برداری در زنانی با شرایط بیناجنس وقتی در دوران کودکی یا تحت فشار انجام شود بحث‌برانگیز است. زنان بیناجنس که در معرض چنین رفتاری قرار می‌گیرند، از از دست دادن حس فیزیکی و استقلال خود صحبت کرده‌اند. در سال‌های اخیر، چندین نهاد حقوق بشری از مدیریت جراحی زودهنگام با چنین ویژگی‌هایی انتقاد کرده‌اند.
در سال 2013، در یک مجله پزشکی فاش شد که چهار ورزشکار زن نخبه، که نامشان برده نشد، از کشورهای در حال توسعه، پس از اینکه آزمایش تستوسترون نشان داد که آنها دارای شرایط بین جنسیتی هستند، تحت اخته کردن و کلیتوریس برداری جزئی قرار گرفتند. در آوریل 2016، گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور بهداشت، داینیوس پوراس، این درمان را به عنوان نوعی ختنه زنان "در صورت عدم وجود علائم یا مسائل بهداشتی که این روش ها را توجیه کند" محکوم کرد.
ایستگاه ساپرتون () یک ایستگاه مرتفع در خط اکسپو (اسکای‌ترین) مترو ونکوور اسکای‌ترین (ونکوور) است. این ایستگاه در خیابان برونیت، بالای راه‌آهن کانادا پاسیفیک در محله ساپرتون در نیو وست مینستر، بریتیش کلمبیا، کانادا واقع شده‌است. در نزدیکی بیمارستان رویال کلمبیا قرار دارد. دفاتر مرکزی ترانس لینک نیز در مجاورت ایستگاه قرار دارند.
کارتل مواد مخدر (به انگلیسی Drug Cartel) هر سازمان جنایی که عملیات قاچاق مواد مخدر را انجام می‌دهند را می‌گویند. آنها از توافقنامه‌های مدیریت شده بین قاچاقچیان مختلف مواد مخدر تا شرکت‌های تجاری رسمی را شامل می‌شوند. این اصطلاح زمانی به کار رفت که بزرگترین سازمان‌های قاچاق برای هماهنگی تولید و توزیع کوکائین به توافق رسیدند. از آنجایی که این قرارداد شکسته شد، کارتل‌های مواد مخدر دیگر کارتل نیستند، اما این اصطلاح از بین نرفته‌است و اکنون عموماً برای اشاره به هر سازمان جنایی مرتبط با مواد مخدر استفاده می‌شود.
ساختار اصلی یک کارتل مواد مخدر به شرح زیر است:
گروه‌های عملیاتی دیگری نیز در داخل کارتل‌های مواد مخدر وجود دارند. برای مثال، تولیدکنندگان و عرضه‌کنندگان مواد مخدر، اگرچه در ساختار اصلی در نظر گرفته نشده‌اند، اما در کنار سرمایه‌گذاران و پول‌شویان، گرداننده‌های مهم هر کارتل مواد مخدر هستند. علاوه بر این، تأمین کنندگان تسلیحات در یک دایره کاملاً متفاوت عمل می‌کنند، و از نظر فنی بخشی از تدارکات کارتل در نظر گرفته نمی‌شوند.
ایستگاه براید () یک ایستگاه مرتفع در خط اکسپو (اسکای‌ترین) سیستم حمل و نقل سریع (مترو ونکوور اسکای‌ترین (ونکوور) است. این ایستگاه در نزدیکی تقاطع خیابان براید و خیابان برونت در محله برونت کریک در نیو وست مینستر، بریتیش کلمبیا، کانادا واقع شده‌است. این ایستگاه که در نزدیکی مرز کوکیتلام کوکیتلام قرار دارد، یک نقطه انتقال اصلی برای مسیرهای اتوبوسی است که در شهرهای سه‌گانه (بریتیش کلمبیا) خدمت می‌کنند.
ایستگاه مونت پلزنت () یک ایستگاه زیرزمینی برنامه‌ریزی شده برای خط میلنیوم سیستم ترانزیت سریع مترو ونکوور اسکای‌ترین (ونکوور) است که در گوشه جنوب غربی تقاطع شرق برادوی و خیابان اصلی (ونکوور) در محله مونت پلزنت ونکوور، بریتیش کلمبیا، کانادا واقع خواهد شد. قرار است در سال ۲۰۲۵ افتتاح شود.
دانشگاه هنر و طراحی امیلی کار () یک مدرسه و دانشگاه هنری دولتی پس از متوسطه است که در ونکوور، بریتیش کلمبیا، کانادا واقع شده‌است. در سال ۱۹۲۵ به عنوان مدرسه هنرهای تزئینی و کاربردی ونکوور، به عنوان اولین مؤسسه اعطای مدرک در بریتیش کلمبیا که به‌طور خاص برای دانشجویان هنرهای تجسمی و هنرهای نمایشی ایجاد شده‌است، تأسیس شد.
ایستگاه گریت نورثن وی-گرین کار () یک ایستگاه زیرزمینی برنامه‌ریزی شده برای خط میلنیوم سیستم ترانزیت سریع مترو ونکوور اسکای‌ترین (ونکوور) است. این ایستگاه در تقاطع گریت نورثن وی و خیابان تورنتون در مجاورت دانشگاه هنر و طراحی امیلی کار در ونکوور، بریتیش کلمبیا، کانادا واقع خواهد شد. قرار است در سال ۲۰۲۵ افتتاح شود.
نرما مریک اسکلارک (؛ ۱۵ آوریل ۱۹۲۶–۶ فوریهٔ ۲۰۱۲) نخستین زن آفریقایی-آمریکایی بود که مجوز طرّاحی معماری را در ایالات نیویورک (۱۹۵۴) و کالیفرنیا (۱۹۶۲) دریافت کرد. اسکلارک بیشتر برای طراحی سفارت ایالات متحده در توکیو، ژاپن در سال ۱۹۷۶ و ایستگاه ترمینال یک در فرودگاه بین‌المللی لس آنجلس در سال ۱۹۸۴ شناخته است. پس از طراحی چندین ساختمان، او اولین زن سیاه‌پوستی بود که همراه با دو زن دیگر، مارگوت سیگل و کاترین دایموند از سال ۱۹۸۵ تا ۱۹۸۹ صاحب دفتر معماری خود شدند. آنا ام لوئیس، نویسنده، به دلیل موفقیت‌های اسکلارک به‌عنوان یک زن سیاه‌پوست در رشته‌ای مردانه و همچنین صدای زنانی بودن که در مشاغل خاصی با تبعیض مواجه می‌شدند، به او لقب «رزا پارک معماری» را داد.
نورما مریک اسکلارک در ۱۵ آوریل ۱۹۲۶ در هارلم، نیویورک زاده شد. پدر و مادرش، والتر ارنست مریک و آملیا (امی) ویلوبی، پزشک و خیاط اهل سنت وینسنت و باربادوس بودند. او در کراون هایتس، بروکلین بزرگ شد. اسکلارک در سنین جوانی به پدرش نزدیک تر بود که بیشتر آموزش‌ها و توانایی‌های خود را از او دریافت کرد. اسکلارک با حفظ ارتباط ویژه پدر و دختری، پس از این که در دبیرستان کالج هانتر به او آموزش داده شد که چگونه در چندین فعالیت عملی کند و در ریاضیات و علوم فوق‌العاده ظاهر شد، به معماری متمایل شد.
اسکلارک پس از گذراندن یک سال از دوران دانشگاهی خود در کالج بارنارد، سال‌های بعد را در دانشگاه کلمبیا گذراند و مدرک لیسانس خود را در رشتهٔ معماری دریافت کرد. اسکلارک در طول تجربه‌اش در دانشکده، سختی‌های زیادی برای همکاری با همکلاسی‌هایش داشت. او باید دائماً با دانش‌آموزان عمدتاً سفیدپوستی روبرو می‌شد که مدارک با ارزشی داشتند و با دانشجویان دیگر روابط و گروه‌های مطالعاتی تشکیل می‌دادند تا در تکالیف جلوتر از بقیه باشند. اسکلارک که به تنهایی با این موانع کنار می‌آمد، از انزوای خود برای کار در خارج از محیط کلاس استفاده کرد. در نتیجه، پنج سال بعد با مدرک معماری به عنوان تنها زن آفریقایی آمریکایی فارغ‌التحصیل شد.
پس از دریافت مدرک، اسکلارک نتوانست در شرکتهای معماری کار پیدا کند، بنابراین از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۴ در دپارتمان کارهای عمومی نیویورک مشغول به کار شد. اسکلارک که از کار چهار ساله خود به توقعات بیجا از او راضی نبود، تصمیم گرفت در آزمون معماری شرکت کند زیرا احساس می‌کرد شغلش توانایی‌هایش را به چالش نمی‌کشد. در نتیجه، او اولین زن آفریقایی-آمریکایی در نیویورک بود که در سال ۱۹۵۴ مجوز فعالیت معماری دریافت کرد. در عرض یک سال پس از دریافت مجوز، او در اسکیدمور، اوینگز و مریل استخدام شد که از حد انتظارات او در دست داشتن و به چالش کشیدن مهارت‌های او فراتر رفت. اسکلارک در حالی که به مدت پنج سال در SOM کار می‌کرد، شغل دومی را انتخاب کرد و «دوره‌های معماری عصرانه را در کالج جامعه شهر نیویورک تدریس کرد» تا خرج دو فرزندش را بدهد و مادرش را در مسئولیت‌های خانوادگی کمک کند.
در سال ۱۹۶۰، اسکلارک سمت اولین معاون رئیس زن در شرکت گروئن و همکاران را در لس آنجلس پذیرفت و به مدت دو دهه در آنجا کار کرد. او در حین کار در شرکتی که یک جهش بزرگ در حرفه او بود، تبعیض‌هایی را در محیط کار تجربه کرد. به عنوان یک نماینده مدرن که به وسیله نقلیه دسترسی نداشت، رئیس اسکلارک او را به خاطر تأخیر او در کار سرزنش می‌کرد، با این که همکار مرد سفیدپوست او مسئولیت رانندگی را بر عهده داشت و هر روز باعث دیر شدن آنها می‌شد. در نتیجه، او خودرویی برای خود خرید تا به این رفتار ناعادلانه پایان دهد.
دو سال بعد، اسکلارک اولین معمار زن آفریقایی آمریکایی شد که در سال ۱۹۶۲ در کالیفرنیا مجوز فعالیت دریافت کرد. چهار سال پس از دریافت مجوز، او همچنین اولین شف معمار زن آفریقایی آمریکایی گرون شد. در گرون، نقش اسکلارک شامل نظارت بر کارکنانی بود که او استخدام کرده بود و در عین حال در پروژه‌های بزرگ دیگر به‌طور همزمان همکاری می‌کرد. این پروژه‌ها شامل کالیفرنیا مارت، مرکز طراحی اقیانوس آرام، مرکز خرید فاکس هیلز، تالار شهر سن برناردینو، معبد لئو بک و سفارت ایالات متحده آمریکا در توکیو بود. با وجود اینکه او یک معمار بود، «اسکلارک به جای معمار طراحی به عنوان مدیر پروژه خدمت کرد، اگرچه همراه با سزار پلی به عنوان معمار طراح در سفارت ایالات متحده در توکیو نام او ثبت شده‌است.» در زمان دوران حرفه ای او به عنوان یک معمار، رایج بود که زنان در کارشان به رسمیت شناخته نمی‌شدند، زیرا این یک حوزه مسلط مردانه بود که بر تصویر آنها از خود متمرکز بود. هر زمان که مشتری به یک معمار معرفی می‌شد، حضور و نام یک معمار زن اغلب مخفی نگه داشته می‌شد تا کسب و کار ادامه یابد.
در سال ۱۹۸۰، پس از جدایی از شرکت گرون، اسکلارک اولین زن سیاهپوستی بود که پس از اینکه اولین زن آفریقایی آمریکایی در سال ۱۹۵۹ بود، به عنوان عضو مؤسسه معماران آمریکا (AIA) انتخاب شد.Morton, Patricia (2020). McLeod, Mary; Rosner, Victoria (eds.). "Norma Merrick Sklarek". "Pioneering Woman of American Architecture". Beverly Willis Architecture Foundation.
از سال ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۵، او همچنین در شرکت ولتون بکت کار کرد و در آنجا به عنوان مدیر پروژه ساخت و ساز ۵۰ میلیون دلاری برای ایستگاه ترمینال یک در فرودگاه بین‌المللی لس آنجلس فعالیت کرد."New Terminals Boost Airport Capacity". "Building Design & Construction". 26 (4): 68–74. April 1985. – via EBSCOhost. ترمینال یک در ژانویه ۱۹۸۴ درست در زمانی که «میلیون‌ها گردشگر برای المپیک تابستانی می‌آمدند» تکمیل شد. با گذشت سالها، بازسازی‌ها افزایش یافت.
پس از ولتون بکت در سال ۱۹۸۵، اسکلارک کار خود را توسعه داد و در آنجا همراه با با مارگوت سیگل و کاترین دایموند شرکت خودشان را تأسیس کردند. این شرکت در آن زمان بزرگ‌ترین شرکت تحت مالکیت زنان بود. سیگل، اسکلارک و دایموند پیشنهادهایی را در مورد پنج پروژه ارائه کردند و هر پنج تا برنده شدند، رکوردی کع پیش از این بی‌سابقه بود. اسکلارک به امید اینکه دوباره روی پروژه‌های بزرگتر کار کند، شرکت را در سال ۱۹۸۹ ترک کرد. او به معلمی بسیاری از زنان جوانی که آرزو داشتند معمار شوند ادامه داد، روی طراحی مال آمریکا کار کردند، و تا زمان بازنشستگی در سال ۱۹۹۲، به عنوان مدیر به انجمن Jon Jerde پیوست.
پس از بازنشستگی، اسکلارک توسط فرماندار برای خدمت در هیئت معماران کالیفرنیا منصوب شد و چندین سال به عنوان رئیس شورای ملی اخلاق AIA خدمت کرد. رئیس سابق AIA دربارهٔ او گفت: «او قادر به انجام هر کاری بود. او معمار کامل بود.» او با درک اینکه تبعیض نقش مهمی در زمینه معماری به عنوان یک زن و آمریکایی آفریقایی‌تبار بازی می‌کند، مصمم باقی ماند و راهی را برای زنان جوان آینده هموار کرد تا همین کار را انجام دهند.
در حالی که او به حرفه خود ادامه می‌داد و جوایز مختلفی دریافت می‌کرد، در سال ۲۰۱۲ به علت مشکلات قلبی درگذشت.
اسکلارک دو پسر به نام‌های گریگوری و دیوید فیرودر و همچنین سه ازدواج در طول زندگی حرفه‌ای خود داشت. مادرش نگهداری از کودکان را برعهده داست تا اسکلارک بتواند فعالیت حرفه ای خود را ادامه دهد. پس از اینکه در یکی از ازدواج‌هایش با نام نورما مریک فیرودر شناخته شد، در سال ۱۹۶۷ نام خانوادگی خود را به اسکلارک تغییر داد، زمانی که با رولف اسکلارک فارغ‌التحصیل باهاوس، معمار گروئن، که در شرکت گرون با او آشنا شد، ازدواج کرد. رولف اسکلارک در سال ۱۹۸۴ درگذشت و نرما چند سال بعد با دکتر کورنلیوس ولش ازدواج کرد.
به افتخار او، دانشگاه هاوارد جایزهٔ بورسیهٔ معماری "Norma Merrick Sklarek" را ارائه می‌دهد.
اسکلارک در زمانی که درَ رکت گرون کار می‌کرد، با سزار پلی در تعدادی پروژه همکاری کرد اما نامش فقط در طرّاحی سفارت ایالات متحده در ژاپن ثبت شده‌است.
بابک دولتی (زادهٔ دی ۱۳۵۳) شاعر، ترانه‌سرا و نویسندهٔ اهل ایران است. او آثار خود را به دو زبان کُردی و فارسی می‌نویسد و نخستین مجموعهٔ رباعی کردی جنوبی (باشور) را سروده و منتشر کرده‌است.
بابک دولتی، دی سال ۱۳۵۳ در کرمانشاه متولد شد. او تحصیلات دانشگاهی خود را در رشتهٔ زبان و ادبیات فارسی ادامه داد و با دریافت مدرک کارشناسی ارشد در این رشته فارغ‌التحصیل شد. بابک دولتی از سال ۱۳۷۲ فعالیت‌های حرفه‌ای خود را در حیطهٔ شعر آغاز کرد و ضمنِ تدریس ادبیات فارسی در دبیرستان‌ها به غزلسرایی مشغول شد. او در سال ۱۳۸۴ نخستین کتاب شعر خود را در قالب غزل، با عنوان "دست‌نوشته‌های یک سنگ" منتشر کرد. وی که مدیریت برخی از انجمن‌های مرتبط با شعر و ادبیات را بر عهده داشته، در زمینهٔ روزنامه‌نگاری نیز به فعالیت پرداخته و در این زمینه، مقام دوم غرب کشور را کسب کرده‌است. او همچنین در سال ۱۴۰۰ به عنوان یکی از برگزیدگان، جایزهٔ کتاب سال استان کرمانشاه را برای نوشتن کتابِ "خه‌و" دریافت کرد.
بیژن ارژن معتقد است بابک دولتی در کتاب "خه‌و" با معرفی وزن‌های جدید توانسته «یک زبان را از سینه‌کش ادبیات شفاهی، تا قله‌های ادبیات مکتوب بالا بکشد.» همچنین ظاهر سارایی از شاعران و منتقدان کُرد، کتاب "خه‌و" را مجموعه‌ای در شمار مجموعه‌های طراز اول شعر کُردی دانسته و معتقد است این کتاب و کتابِ "خان"، اثر دیگر بابک دولتی، «مرزهای زبان و بلاغت و زیبایی‌شناسی شعر کُردی جنوبی را جابه‌جا کرده و بر بالندگی و غنای آن افزوده‌است.»
از جمله فعالیت‌های بابک دولتی، به موارد زیر می‌توان اشاره کرد:
داوری جشنوارهٔ بین‌المللی شعر فجر، دبیری همایش غزلسرایان کرمانشاه، داوری در جشنواره‌های مختلف مرتبط با شعر، روزنامه‌نگاری، نقد و ترجمه در حیطهٔ شعر و ادبیات، ترانه‌سرایی
اسکوتاریوس، یک گلادیاتور سادهٔ رومی با سپری بسیار بزرگ بود که بدان سپر سامنیت هم می‌گفتند، که نام خود را از یکی از دیگر انواع دیگر گلادیاتورها معروف به گلادیاتور سامنیت گرفته‌است. در زبان لاتین، به سپر سکوتوم می‌گفتند، جایی که نام اسکوتاریوس از آن می‌آید. اسکوتاری‌ها به دلیل داشتن سپری بلند، اغلب زرهی برای پوشاندن ساق پا، به ویژه برای ساق پای راست بر تن می‌کردند. این زره معمولاً از زرهی که شوالیه‌های پارمولاری (یکی از چند انواع گلادیاتورها) بر تن می‌کردند کوچک‌تر بود، چرا که سپرشان نسبت به سپر اسکوتاری‌ها کوچک‌تر، و با این حال نسبتاً سپری با اندازه‌ای بزرگ بود. همچنان اسکوتاری‌ها معمولاً شمشیرهایی کوچک‌تری حمل می‌کرده و کلاه‌خود گیره‌ای بر سر می‌کردند. از اسکوتاری و پارمولاری توسط مارکوس آئورلیوس در "تاملات" به عنوان دو جناح در نبرد گلادیاتورها که هم مردم عادی و هم سایر گلادیاتورها از آنها پشتیبانی می‌کردند یاد شده‌است.
از یک اسکوتاری می‌توان به نگهبانی که دارای سپر است هم یاد کرد، همچون فردی که در گذشته سپر می‌ساخته‌است.
بورلی لرین گرین (؛ ۴ اکتبر ۱۹۱۵ – ۲۲ اوت ۱۹۵۷) معمار آمریکایی بود. به گفتهٔ درک اسپرلوک ویلسون، سردبیر معماری، او «نخستین زن آفریقایی-آمریکایی است که مجوز معماری در ایالات متحدهٔ دریافت کرده‌است.» نام او در سال ۱۹۴۲ به عنوان یک معمار در ایلینوی ثبت شده‌است.
بورلی لرین گرین در ۴ اکتبر ۱۹۱۵ از وکیلی به نام جیمز ای. گرین و همسرش ورا اهل شیکاگو، ایلینوی متولد شد. این خانواده اصالت آفریقایی-آمریکایی داشتند. او هیچ برادر و خواهری نداشت. او در دانشگاه ادغام نژادی ایلینوی در اربانا-شمپین (UIUC) تحصیل کرد و در سال ۱۹۳۶ با مدرک کارشناسی در مهندسی ساختمان فارغ‌التحصیل شد و نخستین زن آفریقایی-آمریکایی شد که این مدرک را از دانشگاه کسب کرد. یک سال بعد او مدرک کارشناسی ارشد در رشتهٔ برنامه‌ریزی شهری و مسکن دریافت کرد. او همچنین در باشگاه نمایشی "Cenacle" عضو بود و عضو انجمن مهندسان عمران آمریکا هم بود.
تعهدات مدنی گرین پس از پایان دوره کارشناسی ارشد خود در سال ۱۹۳۷ گسترش یافت. در آن سال، گرین بخشی از یک کمیته آفریقایی آمریکایی بود که برای خرید یک آمبولانس برای تیپ بین‌المللی که با جمهوری اسپانیا در جنگ داخلی اسپانیا می‌جنگید، پول جمع‌آوری کرد. سال بعد، او کلوپ دختران ساوث ساید را رهبری کرد، که کار آگاه‌رسانی و یافتن راه‌حال‌هایی برای رسیدگی به «غفلت محسوس از نیاز دختران سیاهپوست در تمام سنین» در دوران رکود بزرگ بود.
پس از فارغ‌التحصیلی، او به شیکاگو بازگشت و در سال ۱۹۳۸ در ادارهٔ مسکن استخدام شد. او نخستین معمار زن آفریقایی-آمریکایی با مجوز در ایالات متحده شد که در ۲۸ دسامبر ۱۹۴۲ در ایالت ایلینوی ثبت نام کرد. گرین همچنین برای نخستین دفتر معماری به رهبری یک آمریکایی آفریقایی‌تبار در مرکز شهر شیکاگو کار کرد. علیرغم دست‌آوردهایش، غلبه بر موانع نژادی برای یافتن کار در شهر دشوار بود. جریان اصلی مطبوعات شیکاگو عموما! او و دیگران معماران سیاه‌پوست را نادیده می‌گرفتند.
گزارشی روزنامه‌ای در سال ۱۹۴۵ در مورد پروژه توسعه شرکت بیمه عمر متروپولیتن در شهر استیوزنت باعث شد که گرین به شهر نیویورک نقل مکان کند. او درخواست خود را برای شرکت در طرّاحی ارائه داد که با این که در برنامه‌ریزی اولیهٔ کارفرما در بارهٔ جداسازی نژادی، امّا برای طرّاحی استخدام شد. تنها پس از چند روز، او پروژه را رها کرد تا بورسیهٔ تحصیلی در مقطع کارشناسی ارشد معماری در دانشگاه کلمبیا را بپذیرد. او در سال ۱۹۴۵ مدرک معماری گرفت و در شرکت ایزادر رزفیلد مشغول به کار شد. شرکت رزفیلد در درجهٔ اول تأسیسات درمانی را طراحی می‌کرد. گرین تا سال ۱۹۵۵ در دفتر رزفیلد باقی ماند، اما با ادوارد دورل استون در حداقل دو پروژه در اوایل دهه ۱۹۵۰ همکاری کرد. در سال ۱۹۵۱، او درگیر پروژهٔ ساخت تئاتر در دانشگاه آرکانزاس شد و در سال ۱۹۵۲، به برنامه‌ریزی مجتمع هنری در کالج سارا لارنس کمک کرد. پس از سال ۱۹۵۵، او با مارسل برور کار کرد و در طراحی مقر سازمان ملل متحد، یونسکو، در پاریس و برخی از ساختمان‌های پردیس دانشگاه هایتس دانشگاه نیویورک همکاری کرد، اگرچه هر دوی این پروژه‌ها پس از مرگ گرین تکمیل شدند.
او در ۲۲ اوت ۱۹۵۷ در شهر نیویورک به‌طور ناگهانی درگذشت. مراسم یادبود او در خانه تشییع جنازه یونیتی در منهتن، یکی از ساختمان‌هایی که خود او طراحی کرده بود، برگزار شد. افراد سرشناسی همچون بیلی استریهورن، لنا هورن و همسرش، لنی هیتون در این مرسام شرکت داشتند، پس از آن چند روز بعد، جسد او به شیکاگو منتقل شد و در آنجا به خاک سپرده شد.
این فهرست تنها بخشی از آثار او است و فقط شامل آنهایی است که نام او رسماً به عنوان طرّاح در آنها ذکر شده‌است:
نهاد عکاسی نیویورک (به انگلیسی: The New York Institute of Photography یا NYIP) یک آموزشگاه آنلاین انتفاعی مستقر در شهر نیویورک است که دوره‌های گوناگون عکاسی را به دانشجویان سراسر جهان ارائه می‌دهد.
NYIP در حال حاضر ده دوره در زمینه عکاسی ارائه می‌دهد.
بر اساس بروشورهای اولیه، نهاد عکاسی نیویورک در سال ۱۹۱۰ توسط امیل برونل تأسیس شد. در آن زمان او نام آموزشگاه را آموزشگاه عکاسی E. Brunel گذاشت. امیل مجسمه‌ساز/هنرمند/عکاس بود که بیشتر به خاطر پرتره‌های افراد مشهور شهرت داشت.
NYIP در سال ۱۹۱۵ به‌طور رسمی به عنوان یک تجارت در دوره عالی ایالت نیویورک ثبت شد.
در روزهای نخست، NYIP یک آموزشگاه شبانه‌روزی بود که دفترهایی در منهتن، بروکلین و شیکاگو داشت. استادها همیشه عکاسان حرفه‌ای بودند. دفاتر منهتن، جایی که مسیر اصلی در ابتدا گسترش یافته بود، ۱٬۴۰۰ متر مربع فضا را پوشش می‌داد. یک دوره مطالعه خانگی در دهه ۱۹۴۰ اضافه شد اما به اندازه سخنرانی‌های حضوری محبوبیت نداشت.
NYIP برای نخستین بار زمانی که شورای ملی مطالعه خانگی کلاس افتتاحیه خود را در سال ۱۹۵۶ اعلام کرد، اعتبار آموزشی دریافت کرد. در همان زمان، شرکت به‌دست هارولد دکف، چاپگری که شرکت انتشارات تریبون را بنیانگذاری کرد، خریداری شد.
در سال ۱۹۷۱، اندکی پس از مرگ هارولد دکف، NYIP ورشکست شد. ماروین دکف، پسر هارولد، حقوق ادامه کار را خرید. در سال ۱۹۷۶، او این تجارت را به دان شف فروخت. ماروین و دان با هم کار کردند تا تجارت را از پایه بازسازی کنند. آنها مطالب آموزشی را بازنویسی کردند، آغاز به آزمایش انواع گوناگون تبلیغات کردند و روی گسترش دوره‌های مطالعه خانگی کار کردند.
علاوه بر دوره‌ها، نهاد عکاسی نیویورک تعدادی کتاب در زمینه‌های گوناگون عکاسی، از جمله "کارگردانی تصاویر متحرک" و "عکاسی متحرک" چاپ کرده‌است.
این بخش‌ها در کانادا و بریتانیا نیز وجود دارد. در سال ۲۰۱۲، نهاد عکاسی نیویورک اعلام کرد که با آموزش از راه دور روسیه همکاری می‌کند تا نسخه‌ای به زبان روسی از دوره کامل عکاسی حرفه‌ای خود را ایجاد کند.
نهاد عکاسی نیویورک دارای اعتبار ملی برای ارائه آموزش از راه دور توسط گروه اعتباربخشی آموزش از راه دور است. افزون بر این، از آنجایی که آموزشگاه در نیویورک است، مجوز آن توسط بخش آموزش و پرورش ایالت نیویورک صادر شده‌است.
The Better Business Bureau به نهاد عکاسی نیویورک امتیاز A می‌دهد.
پارمولاریوس یکی از دیگر انواع گلادیاتورهایی بود که سپری کوچک موسوم به پارما حمل می‌کردند. به دلیل داشتن سپری کوچک، پارمولاری‌ها زرهی برای پوشاندن هر دو ساق پایشان بر تن می‌کردند، اما برخلاف اسکوتاری‌ها که سپرهای بزرگی حمل می‌کردند و تنها بر ساق پای راستشان زره می‌پوشیدند، این زره از زره ساق‌پوش آنها بزرگتر بود. از اسکوتاری و پارمولاری توسط مارکوس آئورلیوس در "تاملات" به عنوان دو جناح در نبرد گلادیاتورها که هم مردم عادی و هم سایر گلادیاتورها از آنها پشتیبانی می‌کردند یاد شده‌است.
ثرکس، یا تراکیه‌ای، یکی از انواع گلادیاتورهای رومی بود که به شکل تراکیان مسلح شده بود، با سپری کوچک و چهارگوش یا گرد که بدان "پارمولا" نیز می‌گفته (حدود ۶۰ در ۶۵ سانتی‌متر) و یک شمشیر بسیار کوتاه با لبه‌ای نسبتا خمیده که بدان سیکا می‌گفتند (مانند نسخه کوچکتر داس جنگی داکیه‌ای) و هدفش ایجاد جراحت در پشت بدون زره و نامجهز حریف بود. سایر سلاح‌های او شامل زره ساقی مجهز، یک کمر محافظ بالای یک کمربند، و یک کلاه‌خود با یک ستون کناری، گیره و ستیغ بود. گلادیاتریکس ها نیز همان تسلیحات و زره را به کار می‌بردند.
در اساطیر لیتوانیایی، آیتواراس یک روح طبیعت است. این موجود همچنین با نام‌های دیگری مانند آتواراس، داماویکاس، پوکیس، اسپاریژیوس، کوکلیکاس، گوسینیلیس، ژالتوکشاس و اسپیروکاس شناخته می‌شود و با پوکیس لتونیایی یکسان است. یک آیتواراس شبیه یک مرغ سیاه یا سفید با یک دم آتشین شبیه شهاب‌واره است. گفته می‌شود یک آیتواراس از تخم یک مرغ ۹ تا ۱۵ ساله زاده می‌شود. اگر یک آیتواراس بمیرد، به جرقه تبدیل می‌شود.
در بسیاری از موارد، گفته شده‌است که این موجود لیتوانیایی یک پرنده با ظاهر بیرونی اژدها است. یک آیتواراس در یک خانه زندگی می‌کند و معمولاً از آن خارج نمی‌شود. آیتواراس برای ساکنان خانه هم خوش‌شناسی و هم بدشانسی می‌آورد.
دومینیکا جزیره‌ای در دریای کارائیب است که در نیمه راه بین جزایر فرانسوی گوادلوپ (در شمال) و مارتینیک (در جنوب) واقع شده‌است. دومینیکا به دلیل گیاهان و جانوران دیدنی، سرسبز و متنوع که توسط یک مجموعه از پارک‌های طبیعی گسترده محافظت می‌شود، به عنوان «جزیره طبیعت کارائیب» شناخته می‌شود. این جزیره چهارمین جزیره بزرگ در شرق کارائیب با جمعیتی عمدتاً آفریقایی‌تبار است.
پست‌ترین نقطه کشور در سطح دریا در امتداد ساحل است و بالاترین آن مورن دیابلوتینز (۱٬۴۴۷ متر (۴٬۷۴۷ فوت)) است). ساحل منتهی الیه جنوب غربی جزیره شامل یک دهانه بزرگ زیردریایی فرو ریخته‌است. بخش‌هایی از لبه آشکار این دهانه، نوک جنوب غربی جزیره در اسکاتز هد را تشکیل می‌دهد. منابع طبیعی شامل کشاورزی، نیروی برق‌آبی و الوار می‌باشد.
از نظر جغرافیایی، دومینیکا از بسیاری جهات متمایز است. این کشور یکی از ناهموارترین مناظر در دریای کارائیب را دارد که توسط جنگل بارانی چندلایه و عمدتاً بهره‌برداری‌نشده پوشیده شده‌است. دومینیکا همچنین یکی از پرباران‌ترین سرزمین‌های زمین است و رواناب‌های آن رودخانه‌های آبشاری و استخرهای طبیعی تشکیل می‌دهد. این جزیره که زیستگاه گونه‌های کمیاب حیات وحش است، نمونه‌ای از جزایر حفاظت‌شده استوایی زیبا و دست‌نخورده‌است. بر اساس یک باور رایج در جزایر هند غربی، دومینیکا تنها قلمرو بر جدید است که کریستف کلمب اگر آن را امروزه می‌دید می‌توانست آن را بازشناسد.
دومینیکا بزرگترین و شمالی‌ترین جزایر بادگیر است. این جزیره از شرق با اقیانوس اطلس و از غرب با دریای کارائیب رو به رو است. نزدیکترین همسایگان آن جزایر فرانسوی گوادلوپ در حدود ۴۸ کیلومتر (۳۰ مایل) در سمت شمال، و مارتینیک، حدود ۴۰ کیلومتر (۲۵ مایل) در سمت جنوب هستند. دومینیکا به شکل مستطیل و کمی کوچکتر از شهر نیویورک است. این جزیره ۷۵۰ کیلومتر مربع (۲۹۰ مایل مربع) مساحت و ۴۷ کیلومتر (۲۹ مایل) طول و ۲۹ کیلومتر (۱۸ مایل) عرض دارد. روسو، پایتخت و بندر اصلی کشور، در موقعیت مطلوبی در ساحل جنوب غربی پناه گرفته‌است.
نام خلیج‌ها از نوک شمالی جزیره در جهت عقربه‌های ساعت به شرح زیر است: خلیج آگوچا، خلیج ساندویچ، خلیج گراند باپتیست، خلیج پتی باپتیست، خلیج لا تیل، خلیج خشن، خلیج ماریگوت، خلیج استراحت واکر، خلیج سوفیا، خلیج لندن دری، خلیج منگو، خلیج میدل، خلیج پانتو هول، خلیج پتی سوفریر سوفریر، خلیج، خلیج وودبریج، خلیج پرنس روپرت، خلیج داگلاس.
آب و هوای این جزیره گرمسیری است که توسط بادهای بسامان شمال شرقی و بارندگی شدید تعدیل می‌شود.
دومینیکا دارای آب و هوای جنگل‌های بارانی استوایی و در برخی مناطق نزدیک به آب و هوای گرمسیری موسمی است با دمای مشخصاً گرم و بارندگی شدید. گرما و رطوبت بیش از حد توسط جریان پیوسته بادهای بسامان شمال شرقی که به‌طور دوره ای در طول تابستان نیمکره شمالی به طوفان تبدیل می‌شوند تا حدودی کاهش می‌یابد. شیب‌های تند داخلی نیز دما و باد را تغییر می‌دهد. به دلیل تأثیرات تعدیل کننده اقیانوس‌های اطراف، محدوده تغییرات دمایی اندک است. میانگین دمای روز معمولاً از ۲۶ درجه سلسیوس (۷۸٫۸ درجه فارنهایت) در ژانویه تا ۳۲ درجه سلسیوس (۸۹٫۶ درجه فارنهایت) در ژوئن متغیر است. محدوده روزانه دما معمولاً در بیشتر نقاط بیشتر از ۳ درجه سلسیوس تغییر ندارد، اما کاهش دما به ۱۳ درجه سلسیوس در بلندترین قله‌ها غیر معمول نیست.
بیشتر منابع آب کافی جزیره توسط بادهای بسامان (بادهای تجاری) تأمین می‌شود. اگرچه مقدار آن با موقعیت مکانی متفاوت است، بارندگی در طول سال امکان‌پذیر است و بیشترین تعداد بارش ماهانه از ژوئن تا اکتبر ثبت شده‌است. میانگین بارندگی سالانه در امتداد ساحل شرقی بادگیر اغلب بیش از ۵٬۰۰۰ میلیمتر (۱۹۶٫۹ اینچ) است، و دامنه‌های باران‌گیر کوه‌ها تا ۹٬۰۰۰ میلیمتر (۳۵۴٫۳ اینچ) دریافت می‌کنند که از بالاترین میزان انباشت بارش در جهان است. با این حال، مجموع بارش در کرانه غربی بادگیر، تنها حدود ۱٬۸۰۰ میلیمتر (۷۰٫۹ اینچ) در سال است. درجه رطوبت ارتباط نزدیکی با الگوهای بارندگی دارد که بیشترین مقدار آن در شیب‌های بادگیر و کمترین آن در مناطق حفاظت‌شده رخ می‌دهد. رطوبت نسبی بین ۷۰ تا ۹۰ درصد در روزو ثبت شده‌است.
طوفان‌ها و بادهای شدید که به احتمال زیاد در مرطوب‌ترین ماه‌ها رخ می‌دهد، گاهی ویرانگر هستند. جدیدترین طوفان قابل توجه طوفان ویرانگر ماریا در سال ۲۰۱۷ بود در ۱۷ اوت ۲۰۰۷، طوفان دین، که در آن زمان رده ۱ بود، به جزیره برخورد کرد. یک مادر و پسر هفت‌ساله‌اش بر اثر رانش زمین ناشی از بارش شدید باران به خانه‌شان جان باختند. در یک حادثه دیگر دو نفر بر اثر سقوط یک درخت بر روی خانه‌شان مجروح شدند. نخست‌وزیر روزولت اسکریت برآورد کرد که ۱۰۰ تا ۱۲۵ خانه آسیب دیده‌است و بخش کشاورزی به ویژه محصول موز آسیب زیادی دیده‌است.
پیش از آن طوفان‌های دیوید و فردریک در اوت ۱۹۷۹ و آلن در اوت ۱۹۸۰ رخ داده بود. طوفان‌های سال ۱۹۷۹ بیش از ۴۰ کشته، ۲۵۰۰ مجروح، و ویران شدن گسترده مسکن و فرآورده‌های کشاورزی را به همراه داشت. بسیاری از کالاهای کشاورزی در طوفان ۱۹۸۰ از بین رفتند و حدود ۲۵ درصد از محصول موز در سال ۱۹۸۴ توسط بادهای شدید از بین رفت.
در زیر داده‌های آب و هوای روزو، پایتخت واقع در سمت غربی دومینیکا که تا حدی از بادهای بسامان توسط کوه‌ها محافظت شده‌است، آورده شده‌است.
دومینیکا واپسین جزیره‌ای بود که در دریای کارائیب شکل گرفت. این جزیره در حدود ۲۶ میلیون سال پیش در اثر فعالیت آتشفشانی ایجاد شد. دومینیکا روی دو صفحه زمین‌ساختی متضاد قرار گرفته‌است. این توضیح می‌دهد که چرا جزیره ای به این کوچکی دارای کوه‌هایی به ارتفاع ۵٬۰۰۰ فوت (۱٬۵۲۴ متر) است.
از نظر زمین‌شناسی، دومینیکا بخشی از قوس آتشفشانی ناهموار آنتیل کوچک است. ستون فقرات مرکزی کشور، یک محور شمال غربی-جنوب شرقی از دامنه‌های آتشفشانی تند و دره‌های عمیق است که معمولاً از ارتفاع ۳۰۰ تا ۱٬۴۰۰ متر (۹۸۴ تا ۴٬۵۹۳ فوت)) بالاتر از سطح دریا متغیرند. چندین رشته کوه با گرایش شرق به غرب به دشت ساحلی باریک امتداد می‌یابند. ساحل جزیره پوشیده از صخره‌های دریایی است. بلندترین قله جزیره، مورن دیابلوتینز با ۱٬۴۴۷ متر (۴٬۷۴۷ فوت) است؛ مورن تروآ پیتونز، با ارتفاع ۱٬۴۲۳ متر (۴٬۶۶۹ فوت)، بیشتر در جنوب قرار دارد و محل پارک ملی است.
نمای داخلهٔ جزیره دارای کوه‌های ناهموار با منشأ آتشفشانی است. آتشفشان هنوز در این جزیره کاملاً مشهود است، محبوب‌ترین نمونه‌ها دریاچه جوشان دومینیکا و «دره ویران» است. دریاچه جوشان (دومین دریاچه جوشان بزرگ جهان) درون یک دهانه قرار دارد و توسط یک آبشار تغذیه می‌شود - باور بر این است که جوشش آن ناشی از گرمای یک محفظه ماگما در زیر دریاچه است. درهٔ ویران یک دره گوگردی از دودکش‌های آتشفشانی و چشمه‌های آب گرم است که مانع از رشد قابل توجه گیاهان می‌شود - در تضاد کامل با جنگل‌های بارانی اطراف. دهانه آتشفشانی که امروزه از نظر فنی غیرفعال است، آخرین بار در سال ۱۸۸۰ فوران کرد. منطقه ای که در ۴ ژانویه ۱۸۸۰ منفجر شد «دقیقاً ۹ مایل مربع» گزارش شد.
سطح ناهموار دومینیکا با گذشته آتشفشانی آن تعریف شده‌است. سازندهای سنگی عمدتاً آندزیت و ریولیت آتشفشانی هستند، با تخته سنگ‌های افتاده و برآمدگی‌های لبه‌تیز بر روی پایه‌های شیب‌دار. خاک‌های رسی و شنی با رنگ روشن تا تیره که از سنگ‌ها و پوشش گیاهی تجزیه‌شده به دست می‌آیند، عموماً حاصلخیز و متخلخل هستند. با این حال، تنها چند دره داخلی و نوار ساحلی به اندازه کافی مسطح هستند تا پیامدهای انباشتگی خاک حاصل شود.
اگرچه تعداد زیادی تکانهٔ لرزه‌ای خفیف در سال ۱۹۸۶ ثبت شد، فوران‌های آتشفشانی هزاران سال پیش متوقف شد. چشمه‌های گوگردی و منافذ بخار که عمدتاً در بخش‌های مرکزی و جنوبی جزیره متمرکز شده‌اند، همچنان فعال هستند. یکی از بزرگترین چشمه‌ها، همان دریاچه جوشان است که در پارک ملی قرار دارد.
دومینیکا سرشار از آب است با رودهای مرتفعی با جریان سریع که به دره‌های عمیق می‌ریزند و استخرهای طبیعی و دریاچه‌های دهانه را تشکیل می‌دهند. رودها قابل کشتیرانی نیستند، اما بسیاری از آنها منابع انرژی برق آبی هستند. آبشار ترافالگار، واقع در نزدیکی پارک ملی، یکی از دیدنی‌ترین مکان‌های جزیره است. این آبشار شامل آبشارهای دوقلویی است که به نام‌های مادر و پدر شناخته می‌شوند. در پایه هر آبشار استخرهای طبیعی وجود دارد. رودخانه‌های اصلی که به سمت غرب جریان دارند، لایو و روزو هستند، و اصلی‌ترین رودخانه‌ای که به سمت شرق زهکشی می‌کند، تولامان نام دارد. بزرگترین دریاچه دهانه‌ای به نام بوری در پارک ملی قرار دارد. در جزیره مجموعاً ۳۶۵ آبراه و ۸۳ آبراه «مهم» وجود دارد که شامل رودخانه‌ها و نهرها نیز می‌شود.
۱۷۲ گونه پرنده شامل چهار گونه مرغ مگس، باز بال‌پهن، حواصیل شب تاج‌زرد و لرزانک قهوه‌ای وجود دارد. برخی از گیاهان و حیواناتی که تصور می‌شود در جزایر اطراف منقرض شده‌اند، هنوز در جنگل‌های دومینیکا یافت می‌شوند.
طوطی آمازون شاهانه پرنده ملی دومینیکا است و بومی جنگل‌های کوهستانی آن است.
سواحل دریای کارائیب جزیره دومینیکا محل زندگی بسیاری از گونه‌های دریایی است. مهم‌تر از همه، گروه کوچکی از نهنگ‌های عنبر در طول سال در این منطقه زندگی می‌کنند. اینها جانورانی خجالتی هستند، اما اگر در یک روز آرام بیرون بروید، بخت زیادی برای دیدن آنها وجود دارد. سایر گونه‌های دریایی که معمولاً در این منطقه دیده می‌شوند عبارتند از: نهنگ خلبان، دلفین فریزر، دلفین خال‌دار گرمسیری و دلفین پوزه‌بطری معمولی. حیواناتی که کمتر دیده می‌شوند عبارتند از: نهنگ غازنوک، نهنگ دندان‌کلفت، نهنگ عنبر ریزقد، نهنگ عنبر کوتوله، دلفین یونس، دلفین معمولی، نهنگ گوژپشت و نهنگ براید. این امر دومینیکا را به مقصدی برای گردشگران علاقه‌مند به تماشای نهنگ تبدیل کرده‌است.
میل می-۱ (نام گزارش شده توسط USAF /DoD «تایپ ۳۲»، نام گزارش شده توسط ناتو "Hare") یک بالگرد سبک سه یا چهار صندلی ساخت شوروی بود. این اولین هلیکوپتر شوروی بود که وارد تولید انبوه شد. این بالگرد با یک موتور شعاعی Ivchenko AI-26V تغذیه می‌شد. این هواپیما در سال ۱۹۵۰ وارد خدمت شد و اولین بار در روز هوانوردی شوروی در سال ۱۹۵۱، در توشینو مشاهده شد و به مدت ۱۶ سال تولید می‌شد. بیش از ۱۰۰۰ دستگاه از آن در اتحاد جماهیر شوروی و ۱۵۹۴ دستگاه در لهستان به عنوان SM-1 ساخته شد.
هواپیماهای با کاربرد، پیکربندی و یا دوره زمانی مشابه
تالاب قره‌گل نام تالابی در ۴۰ کیلومتری بوکان واقع در استان آذربایجان غربی است. این تالاب در نزدیکی روستای قره‌گل شهرستان بوکان قرار گرفته‌است و از سیمینه رود تغذیه و آبگیری می‌شود.
تالاب قره‌گل انواع پرندگان مهاجر و بومی مانند غاز خاکستری، پلیکان، فلامینگو، چنگر، مرغابی کله سبز، کاکایی صورتی و کاکایی خاکستری و پرستوی دریایی را جذب می‌کند. این تالاب با ۳۰۰ هکتار وسعت در حاشیه محور مهاباد - بوکان واقع شده‌است.
زنان اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی نقش بسیار مهمی در جنگ کبیر میهنی ایفا نمودند. بسیاری از آن‌ها در بخش‌های صنعتی، حمل و نقل، کشاورزی و دیگر نقش‌های مدنی جایگزین مردان شدند تا آن‌ها بتوانند برای جنگ اعزام شوند اما افزون بر این بسیاری از زنان وارد ارتش شدند که بیشترشان در بخش پزشکی خدمت کردند.