سینما از اواسط دهه ۲۰ مخاطبان زیادی را در آلمان به خود جذب کرد. در آن دوره روزانه دو میلیون نفر در سراسر آلمان به سینما می‌رفتند. تمام مردم مخاطب سینما نبودند، اما برخی از افراد بیشتر از دیگران به سینما می‌رفتند.Kolb 2009, S.  108. در دوره‌ای که فیلم‌های صامت تولید می‌شدند، نام‌هایی همچون [[روبرت وینه]] (با فیلم [[مطب دکتر کالیگاری]])، [[فریتس لانگ]] (فیلم‌های [[دکتر مابوزه: قمارباز]]، [[متروپلیس (فیلم ۱۹۲۷)|متروپولیس]])، [[فریدریش ویلهلم مورنائو]] (با فیلم [[نوسفراتو]]) و [[گئورگ ویلهلم پابست]] (با فیلم [[خیابان اندوه]]) از کارگردان‌های مشهور آن دوره بودند. فیلم‌های چارلی چاپلین و فیلم‌های ساخت روسیه همچون رزم‌ناو پوتمکین اثر [[سرگئی آیزنشتاین]] نیز محبوبیت زیادی یافتند.Kolb 2009, S.  108 f. با پیشرفت تکنولوژی‌ها برای تولید فیلم‌های صدادار، مفاهیم هنری که در موضوع و بطن فیلم برای تولید فیلم صامت مورد نیاز بود بنیان خود را از دست دادند. تکنولوژی‌های جدید برای تولید فیلم سرمایه‌گذاری‌های بیشتری می‌طلبید و به همین دلیل تمرکز سرمایه‌گذاران روی صنعت سینما افزایش پیدا کرد. ژانر جدیدی که از سال ۱۹۲۹ در سینمای آلمان شروع شد و نوعی سینمای موزیکال بود، توانست مخاطبان زیادی را به خود جذب کند و تا حدی افکار عمومی را از موضوعات همانند بحران اقتصادی دور کند. فیلم‌هایی همچون [[فرشته آبی (فیلم)|فرشته آبی]] (۱۹۳۰) و رقص‌های کنگره (۱۹۳۱) فیلم‌هایی از این دست بودند. [[لیلیان هاروی]] و [[ویلی فریچ]] اولین زوج رؤیایی در تاریخ سینمای آلمان بودند که توانستند میلیون‌ها نفر را به پای پرده‌های سینما بکشند.Heike Goldbach: "Ein Feuerwerk an Charme. Willy Fritsch. Der Ufa-Schauspieler. Über eine große Filmkarriere in wechselhaften Zeiten." tredition, Hamburg 2017, ISBN 978-3-7439-1290-8, S.  100. در اولین سال‌های استقرار جمهوری وایمار، موسیقی روز آلمان تحت سلطه جنبش [[موسیقی اکسپرسیونیستی|اکسپرسیونیسم]] درآمده بود که نقطه اوج آن افتتاحیه نمایش "اپرای ووتسک" (Wozzeck) در اپرای دولتی برلین در سال ۱۹۲۵ بود.Ursula Büttner: "Weimar." "Die überforderte Republik." 1. Auflage, Klett-Cotta, Stuttgart 2008, ISBN 978-3-608-94308-5, S.  316. در همان دوره [[آرنولد شونبرگ]] تغییر [[آتونالیته]] به [[موسیقی دوازده‌نغمه‌ای]] را آغاز کرده بود.Andreas Jacob: "Weimar und die Pluralisierung der Lebensstile." In: Sabine Mecking und Yvonne Wasserloos (Hrsg.). "Musik, Macht, Staat." "Kulturelle, soziale, und politische Wandlungsprozesse in der Moderne." V&R unipress, Göttingen 2012, ISBN 978-3-89971-872-0, S.  150–153. با اینکه سبک موسیقی جدید نوعی حس رهایی از قیود را به مخاطب القا می‌کرد، عده‌ای نیز دوباره به سمت موسیقی‌های دوره پیش ذهن‌گرایی رجوع کردند؛ آهنگسازان دوباره [[موسیقی باروک|باروک]] همانند [[گئورگ فریدریش هندل]] یا [[یوهان سباستیان باخ|یوهان سباستین باخ]] در این دوره طرفداران خاص خود را یافتند و اجراهای سمفونیک از این آهنگسازان مخاطب‌های فراوانی داشت. مخاطبان فراوانی نیز به سمت موسیقی جاز کشیده شدند. اپرای جاز ارنست کرنک با نام "یونی بازی می‌کند" (Jonny spielt auf محصول ۱۹۲۷)، جُنگ نمایشی "شکلات بچه‌ها" (Chocolate Kiddies محصول ۱۹۲۴) با موسیقی [[دوک الینگتون]] و اپرای جاز "نگره" (Nègre محصول ۱۹۲۰) با درخشندگی [[ژوزفین بیکر]] و لوئیس داگلاس از جمله آثار پرمخاطب در آن دوره بود. با این حال این اجراهای جاز که تصاویری کلی و گاهی کلیشه‌ای از زندگی سیاهان آمریکایی به مخاطب ارائه می‌دادند، هر از گاهی همانند موسیقی جاز در آلمان هدف حملات ملی‌گرایانه و نژادپرستانه واقع می‌شدند.Peter Jelavich: "Berlin Cabaret." Harvard University Press, Cambridge, MA 1996, ISBN 0-674-06762-2, S.  170–175. موسیقی عامه‌پسند در آلمان وایماری متأثر از موسیقی آمریکایی بود که توانست از شبکه ضبط، توزیع و همچنین موسیقی فیلم برای گسترش خود استفاده کند. موسیقی فیلم تأثیر فراوانی روی ذائقه موسیقایی مردم می‌گذاشت؛ هنرمندان فعال در این صنعت که در موسیقی جاز و موسیقی فولک هم دستی داشتند توانستند با فیلم‌هایی همانند "سه نفر در پمپ بنزین" (محصول ۱۹۳۰) در صنعت موسیقی بدرخشند.Andreas Jacob: "Weimar und die Pluralisierung der Lebensstile." In: Sabine Mecking und Yvonne Wasserloos (Hrsg.). "Musik, Macht, Staat." "Kulturelle, soziale, und politische Wandlungsprozesse in der Moderne." V&R unipress, Göttingen 2012, ISBN 978-3-89971-872-0, S.  170–174. در کنار این، آهنگ‌هایی "همانند زمان فقط یکی‌ست و بر نمی‌گردد" اثر [[ورنر ار. هیمان|ورنر ریشارد هیمان]] (که در فیلم کنگره رقص (۱۹۳۱) اجرا شد) یا "من از سر تا پا برای عشق آماده‌ام" با آهنگسازی [[فردریک هالندر]] (که در فیلم [[فرشته آبی (فیلم)|فرشته آبی]] (۱۹۳۱) اجرا شد) توانستند در سطح بین‌المللی به شهرت برسند. ادبیات دوره وایمار، با شروع خود دارای نویسندگانی مانند [[گرهارد هاوپتمان]]، [[هاینریش مان]] یا [[اشتفان گئورگه]] بود که درخشان‌ترین آثارشان را قبل از سال ۱۹۱۸ خلق کرده بودند. در دوره وایماری رمان‌های معاصر پیشرفت زیادی داشتند و نویسندگانی همانند [[لیون فویشتوانگر]]، [[آرنولد تسوایگ]]، [[یاکوب واسرمان]]، [[هانس فالادا]] و [[اریش ماریا رمارک]] آثار درخشانی را در سبک رمان معاصر عرضه کردند که در آثارشان به‌طور مستقیم به معضلات اجتماعی می‌پرداختند. رمان‌های رمان‌های برلین الکساندرپلاتس اثر [[آلفرد دوبلین]] یا [[کوه جادو]] اثر [[توماس مان]] نقاط عطفی در ادبیات واقع‌گرایانه آلمان در دوره وایمار بودند. شعر انتقادی و هجو که در کارهای [[اریش کستنر]] یا [[کورت توخولسکی]] دیده می‌شد نیز طرفداران خود را داشت.Longerich 1995, S.  179 f. ; Peukert 1987, S.  170; Kolb 2009, S.  102. رمان‌های معاصر فروش بالایی در دوره جمهوری وایمار داشتند. به‌عنوان مثال تا ماه مه ۱۹۳۰ بیش از یک میلیون نسخه از رمان [[در جبهه غرب خبری نیست]] اثر [[اریش ماریا رمارک]] به فروش رفت. آثار نویسندگان غیرآلمانی همانند کنوت هامسون، جان گالزورثی و جک لندن فروش بالایی در آلمان داشت. با این حال کارهای ادبی در سبک ضدمدرن در برخی از موارد فروش بسیار بالایی داشت. آثاری از ورنر بویملبورگ و [[ارنست یونگر]] به همراه گوستاو فرنسن و لودویگ گانگهوفر از نمونه‌های شاخص ادبیات ملی‌گرایانه با موضوع جنگ هستند. رمان‌های با موضوعات تخیلی (آثاری از [[کارل مای (نویسنده)|کارل مای]]) و رمان‌های پلیسی (آثاری از [[ادگار والاس]]) نیز بسیار پرفروش بودند. با این وجود رکورد بالاترین نسخه‌های چاپ شده به هدویگ کورتس-ماهلر تعلق داشت.Nicole Nottelmann: "Strategien des Erfolgs." "Narratologische Analysen exemplarischer Romane Vicki Baums." Königshausen & Neumann, Würzburg 2002, ISBN 3-8260-2305-6, S.  21–25.