moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
فرد کاپلان در مقاله "اسلیت" در ۲۰ اکتبر۲۰۰۶ نوشت که میزان مرگ و میر قبل از حمله محاسبه شده توسط نویسندگان گزارش لنست در سال۲۰۰۶ نیز بسیار پایین بود. او گفت که این باعث می‌شود تخمین "لنست" از مرگ و میر بیش از حد از زمان تهاجم بسیار بالا باشد. فرد کاپلان نوشت:بر اساس بررسی‌های خانوارها، این گزارش تخمین می‌زند که درست قبل از جنگ، نرخ مرگ و میر در عراق۵٫۵ در هر ۱۰۰۰ نفر بود. (یعنی از هر ۱۰۰۰ نفر، ۵٫۵ نفر در سال جان خود را از دست می‌دهند) نتایج همچنین نشان می‌دهد که در سه سال و نیمی که از شروع جنگ می‌گذرد، این نرخ به ۱۳٫۳ در هر۱۰۰۰ رسیده‌است؛ بنابراین، «مرگ‌های اضافی» به ۷٫۸ (۱۳٫۳ منهای ۵٫۵) در هر ۱۰۰۰ می‌رسد. آنها از این رقم به تخمین ۶۵۵۰۰۰ مرگ و میر برسند. با این حال، طبق داده‌های سازمان ملل، بر اساس بررسی‌های انجام شده در آن زمان، نرخ مرگ و میر قبل از حمله عراق ۱۰ در هر ۱۰۰۰ بود."Number Crunching. Taking another look at the Lancet's Iraq study". By Fred Kaplan. October 20, 2006. "Slate."در مقاله "اسلیت" در ۲۰ نوامبر ۲۰۰۶٬۲ نفر از نویسندگان مطالعه "لنست"، گیلبرت برنهام و لس رابرتز، می‌نویسند:طبق آمار سازمان ملل، کاپلان ادعا می‌کند که این نرخ واقعاً ۱۰بوده‌است. او نوشت: «اگر نرخ پیش از تهاجم عراق واقعاً۵٫۵ در۱۰۰۰ بود، تقریباً از همه کشورهای خاورمیانه و بسیاری از کشورهای اروپایی کمتر بود». این فقط اشتباه است! اگر کاپلان آمارهای نرخ مرگ و میر سازمان ملل را بررسی کرده بود، اکثر کشورهای خاورمیانه واقعاً نرخ مرگ و میر کمتری نسبت به اکثر کشورهای اروپایی دارند و در واقع نرخ مرگ و میر کمتر از ۵٫۵ است. نرخ مرگ و میر در اردن۴٫۲، ایران۵٫۳ و سوریه۳٫۵ است. دلیل کاهش نرخ ساده است: اکثر کشورهای خاورمیانه در مقایسه با اکثر کشورهای غربی جمعیت بسیار جوان تری دارند."Counting Corpses. "The Lancet" number crunchers respond to "Slate"s Fred Kaplan. (And Kaplan replies)". By Gilbert Burnham and Les Roberts. November 20, 2006. "Slate."از مقاله ۱۹ اکتبر۲۰۰۶ واشینگتن پست این وجود دارد:در یک مصاحبه تلفنی، جان پدرسن، مدیر تحقیق برای مطالعه [UNDP] در سال۲۰۰۴، گفت که عوامل متعددی احتمالاً یافته‌های متفاوت محققان را نشان می‌دهند. یکی از مسائل کلیدی این است که چگونه محققان از مرگ‌های شناسایی شده در تحقیق‌های میدانی خود به تعداد مرگ و میر در کل کشور تعمیم می‌دهند. پدرسن خاطرنشان کرد که مطالعه لنست بر اساس نرخ مرگ و میر قبل از حمله ۵٫۵ مرگ در هر هزار نفر [در سال] است. او گفت که سازمان ملل از رقم ۹ مرگ در هر هزار نفر استفاده کرده‌است. او خاطرنشان کرد، برون‌گیری از نرخ پایین‌تر مرگ‌ومیر قبل از حمله منجر به افزایش بیشتر مرگ‌ومیرهای پس از حمله می‌شود.«نرخ مرگ و میر قبل از تهاجم» سازمان ملل متحد در بالا به میزان ۹مرگ در ۱۰۰۰ نفر در سال، بیشتر از میزان مرگ و میر سال۲۰۰۲ یا۲۰۰۳ است که توسط هر دو مطالعه لنست اندازه‌گیری شده‌است.
حتی اگر مطالعات لانست در سال‌های۲۰۰۴ و۲۰۰۶ با مجموعه‌های مختلفی از خانواده‌ها در سراسر عراق مصاحبه کرد، آنها به همان نرخ مرگ و میر قبل از جنگ در سال۲۰۰۲ رسیدند. از مقاله "لنست" در سال۲۰۰۶: «شباهت قابل توجه بین تخمین های۲۰۰۴ و۲۰۰۶مرگ و میر قبل از جنگ، نگرانی‌ها در مورد توانایی افراد برای یادآوری دقیق مرگ‌ها در یک دوره ۴ساله را کاهش می‌دهد.»
در اینجا گزیده‌ای از مکمل به مطالعه "لنست" در سال۲۰۰۶ آمده‌است:به منظور تجزیه و تحلیل، داده‌های ۴۰ماهه نظرسنجی به سه دوره مساوی مارس۲۰۰۳ تا آوریل۲۰۰۴ تقسیم شدند. می۲۰۰۴ تا می۲۰۰۵ و ژوئن۲۰۰۵ تا ژوئن۲۰۰۶. پس از تهاجم، میزان مرگ و میر هر سال افزایش یافت.
تفاوت بین میزان مرگ و میر قبل از حمله و نرخ‌های مختلف مرگ و میر پس از حمله، میزان مرگ و میر اضافی برای هر دوره است. جدول ۳در مقاله "لنست" این نرخ‌ها را به صورت ۲٫۶٬۵٫۶ و ۱۴٫۲ فهرست می‌کند. چرا نرخ مرگ و میر اضافی برای ژوئن۲۰۰۵ تا ژوئن۲۰۰۶ به جای۱۴٫۳ بعنوان ۱۴٫۲فهرست شده‌است، ممکن است به دلیل نحوه گرد کردن باشد. نرخ کلی مرگ و میر اضافی برای کل دوره بررسی پس از حمله به عنوان ۷٫۸مرگ در۱۰۰۰/سال در جدول۳ ذکر شده‌است.
تفاوت بین نرخ مرگ و میر قبل از حمله "لانست" و سازمان ملل متحد ۳٫۵ مرگ در ۱۰۰۰نفر در سال است. مطالعه لنست از تعداد۲۶۱۱۲۳۵۳ (از مکمل لنست) به عنوان جمعیت عراق استفاده کرد. ۳٫۵ضربدر ۲۶۱۱۲ برابر است با ۹۱۳۹۲. بنابراین ۳٫۵مرگ در ۱۰۰۰ نفر در سال به معنای حدود ۹۱۴۰۰ مرگ در یک سال در جمعیت ۲۶٫۱ میلیون نفری است.
در مقاله ای در ۵ مارس 2007"Could 650,000 Iraqis really have died because of the invasion?". By Anjana Ahuja. "The Times." 5 March 2007. در "تایمز"، مایکل اسپگات، اقتصاددان می‌گوید که در گزارش لنست در سال ۲۰۰۶، یافته گیج کننده ای وجود دارد که مرگ و میر کودکان کاهش یافته‌است.
مقاله بی‌بی‌سی در ۲۵ مه 2000"Child death rate doubles in Iraq". "BBC." 25 May 2000. گزارش داد که قبل از اعمال تحریم‌های عراق توسط سازمان ملل در سال۱۹۹۰، مرگ و میر نوزادان بین سال های۱۹۸۴ تا۱۹۸۹ به ۴۷در هر۱۰۰۰ تولد کاهش یافته بود. این در مقایسه با حدود۷ در هر۱۰۰۰ در بریتانیا است." مقاله بی‌بی‌سی از مطالعه‌ای در دانشکده بهداشت و پزشکی استوایی لندن با عنوان «تحریم‌ها و مرگ‌ومیر کودکان در عراق» گزارش می‌دهد که در مه ۲۰۰۰ در مجله پزشکی "لنست" منتشر شد.Centre for Population Studies. DFID Reproductive Health Work Programme . Lists bibliographic details for article, "Sanctions and childhood mortality in Iraq".
مقاله بی‌بی‌سی در سال۲۰۰۰ گزارش داد که پس از اعمال تحریم‌های سازمان ملل پس از حمله عراق به کویت در سال۱۹۹۰، «آنها دریافتند که در جنوب و مرکز عراق، مرگ و میر نوزادان بین سال‌های۱۹۹۴ تا۱۹۹۹ به۱۰۸ در هر۱۰۰۰ افزایش یافته‌است، در حالی که مرگ و میر کودکان شامل موارد بین یک سال و پنج سال از ۵۶به ۱۳۱در هر۱۰۰۰ موشک.
مقاله بی‌بی‌سی در سال۲۰۰۰ نیز گزارش داد: «با این حال، دریافت که مرگ و میر نوزادان و کودکان در منطقه خودمختار، عمدتاً کردنشین در شمال کشور، در واقع کاهش یافته‌است، که شاید منعکس‌کننده توزیع مطلوب‌تر کمک‌ها در آن منطقه باشد».
مطالعات تحت حمایت سازمان ملل که پس از سال۲۰۰۳ انجام شد، نشان داد که ارقام قبلی مرگ و میر کودکان در جنوب/مرکز عراق (که توسط دولت صدام ارائه شده بود) بیش از دوبرابر افزایش یافته بود و نرخ مرگ و میر کودکان در آن مناطق حتی کمتر از نرخ در این مناطق شمال عراق بود.
تحریم‌های سازمان ملل در ۲۲ مه۲۰۰۳ (با استثنائات خاص مربوط به تسلیحات) پایان یافت.
مادلین هیکس، روانپزشک و محقق بهداشت عمومی در کینگز کالج لندن در بریتانیا، می‌گوید که «به سادگی نمی‌تواند» ادعای این روزنامه را باور کند که ۴۰ خانه متوالی در یک روز بررسی شده‌است. او می‌گوید: «به سادگی زمان کافی در روز وجود ندارد، بنابراین باید به این نتیجه برسم که حداقل برای برخی از این مصاحبه‌ها چیز دیگری در حال انجام است. او می‌گوید خانواده‌ها ممکن است «توسط کسی آماده شده باشند، برای گزارش‌دهی سریع آماده شده باشند،» که «موضوع سوگیری را مطرح می‌کند.»
مقاله ای در ۲۴ اکتبر۲۰۰۶ "گاردین" این پاسخ را از گیلبرت برنهام نویسنده مطالعه "لنست" گزارش می‌کند:دیگران پیشنهاد کرده بودند که بررسی ۴۰خانوار در یک روز غیرممکن است اما در واقع محققان به دو تیم تقسیم شدند و هر کدام با ۲۰خانواده مصاحبه کردند."UK scientists attack Lancet study over death toll". By Sarah Boseley. 24 October 2006. "The Guardian."مقاله بی‌بی‌سی در ۳۰ اکتبر۲۰۰۶ این پاسخ را از نویسنده مطالعه "لنست"، لس رابرتز گزارش می‌کند:در عراق در سال۲۰۰۴، بررسی‌ها حدود دو برابر بیشتر طول کشید و معمولاً یک تیم دو نفره حدود سه ساعت طول می‌کشید تا با یک خوشه ۳۰خانه ای مصاحبه کنند. یک خوشه روستایی را به یاد دارم که حدود شش ساعت طول کشید و بعد از تاریک شدن هوا برگشتیم. با این وجود، نگرانی‌های هیکس معتبر نیست زیرا چندین روز یک تیم در سال۲۰۰۴ با دو خوشه مصاحبه کرد.Lancet author answers your questions". October 30, 2006. BBC.
جیمز شین البان (James Shane Alban) (زادهٔ ۳۰ اکتبر ۱۸۰۹ – درگذشتهٔ ۷ آوریل ۱۸۶۲)، وکیل آمریکایی، از پیشگامان ویسکانسین و سرهنگ ارتش اتحادیه در جنگ داخلی آمریکا بود. وی هنگام رهبری هنگ پیاده هجدهم ویسکانسین در نبرد شایلو جان باخت. او به عنوان عضو مجلس سنای ایالتی ویسکانسین نیز خدمت کرد.
البان در شهرستان جفرسون، اوهایو از ویلیام و الیزابت البان زاده شد. در ۸ سالگی، خانواده‌اش به شهرستان استارک، اوهایو نقل مکان نموده و وی در آنجا در یک مزرعه کار کرد، تحصیلات عمومی دریافت نمود و حقوق خواند.
البان در ۱۸۳۳ میلادی با آماندا هاریس ازدواج کرد و آنها باهم پنج فرزند داشتند. البان در ۱۸۳۶ میلادی با خانواده جوان خود به سمت غرب حرکت کرد، نخست در نزدیکی شیکاگو توقف نموده و پس از آن در ۱۸۳۸ میلادی به حرکت خود به سوی قلمروی ویسکانسین ادامه داد. آنها از شهرستان دین عبور نموده و در نزدیکی منطقهٔ که حالا موسوم به شهر ساوک است توقف کردند تا مذاکرات میان ایالات متحده و قبیله وینه‌بگو را تماشا کنند، مذاکره‌ای که در نهایت منتهی به واگذاری تمامی زمین‌های شرق می‌سی‌سی‌پی از سوی وینه‌بگو شد. قبل از نافذ شدن این پیمان، البان خانواده خود از رود ویسکانسین که کاملاً یخ زده بود، عبور داده و به جای منتقل نمود که هنوز بخشی از قلمروی وینه‌بگو بود. در ۲۰ دسامبر ۱۸۳۸، خانواده البان در انتهای جنوبی ساوک پرایری ساکن شدند. البان‌ها نخستین خانواده «سفیدپوست» محسوب می‌شوند که در این شهرستان مسکن گزین شد و همچنین گفته می‌شود که دختر آنها الیزابت، نخستین کودک «سفیدپوست» بود که در این شهرستان متولد شد.
در ۱۸۳۹ میلادی، زمانی که البان در حال اکتشاف شمال محل سکونت خانواده خود بود، جهیل دیول را کشف نموده و موقعیت آنرا به کاوشگر ابین پیک گزارش داد. در زمستان ۱۸۳۹–۱۸۴۰ میلادی، البان و یک تعداد دیگر از ساکنین منطقه، از مجلس قانون‌گذاری قلمرو دادخواست نمودند تا منطقه آنها را به عنوان یک شهرستان جدید به رسمیت بشناسد – ساوک.
همسر وی آماندا در ۱۸۴۳ میلادی درگذشت و البان فرزندان خود را دوباره به اوهایو منتقل نمود. با این حال، او در ۱۸۴۴ میلادی با همسر دوم خود، کلاریسا دانفورت، ازدواج نموده و دوباره به قلمروی ویسکانسین نقل مکان کرد. این بار او در پلاور، شهرستان پورتیج مسکن گزین شده و نخستین دفتر حقوقی را در آنجا باز کرد. او در ۱۸۴۷ میلادی به عنوان نخستین وکیل مدافع شهرستان پورتیج گماشته شده و همچنین به عنوان خزانه‌دار این شهرستان خدمت کرد. در ۱۸۴۸ میلادی، او با لوتر هانچیت به شراکت آغاز کرد، کسی که بعدتر با دختر بزرگ وی لوسیندا ازدواج نمود.
در ۱۸۵۱ میلادی، البان از سوی تکت انتخاباتی حزب ویگ (آمریکا) به عنوان عضو مجلس سنای ایالتی ویسکانسین انتخاب گردیده و از گوشه وسیع شمال‌شرقی ایالت در دوره‌های ۱۸۵۲ و ۱۸۵۳ نمایندگی کرد. هنگام حضور در مجلس سنا، البان در کمیته تأسیس شرکت‌ها و کمیته آموزش، مدرسه و زمین‌های دانشگاه می‌نشست. زمانی که البان در کمیته دومی خدمت می‌کرد، نقش مهمی در تأسیس دانشگاه میلواکی و کالج ریسین ایفا کرد.
در آوریل ۱۸۵۴، البان برای کسب سمت قاضی دادگاه تجدید نظر ویسکانسین با عضو-مجلس جورج دبلیو. کیت، در هفتمین دوره دادگاه تجدید نظر وارد رقابت شد، اما شکست خورد. البان به پیشه حقوقی خود ادامه داد و در سیاست نیز دخیل ماند. در ۱۸۵۶ میلادی، او به انتشار روزنامه خود، پالور هرالد، آغاز نموده و از آن طریق برای لغو برده‌داری دادخواهی نمود.
با آغاز جنگ داخلی آمریکا، البان به عنوان سرهنگ در هنگ پیاده هجدهم ویسکانسین مأموریت دریافت کرد. او در اواخر ۱۸۶۱ و در ماه فوریه ۱۸۶۲ به استخدام داوطلبان آغاز نموده و هنگ خود را در پایگاه تراوبریج، میلواکی آموزش و انسجام می‌داد. این هنگ در ۱۵ مارس ۱۸۶۲ به خدمت فراخوانده شده و بسوی تنسی پیشروی نموده و در آنجا به ژنرال یولیسیز سایمن گرانت از ارتش تنسی ملحق شدند.
آنها در ۵ آوریل به پیتسبرگ لندنگ، تنسی رسیدند و بلافاصله به جناح چپ خط اتحادیه اعزام شدند، این در حالیست که آنها در آن زمان حتی به عنوان یک هنگ هم منسجم نشده بودند. آنها در طول شب پایگاه ساختند و در اوایل صبح از سوی نیروهای کنفدراسیون از دو جناح مورد حمله قرار گرفتند. این هنگ، همانند سایر هنگ‌های غیر منسجم داوطلبان از اوهایو و ایلینوی، در نهایت توانست موضع دفاعی خود را دریافت و در مقابل حملات بعدی نیروهای کنفدراسیون مقاومت کند. اما در این جریان، پس از چندین ساعت نبرد، سرهنگ البان هنگامی که بالای اسب خود بود توسط یک تیرانداز بسیار ماهر مورد اصابت گلوله قرار گرفت. او روز بعد درگذشت و یکی از ۲۳٬۷۴۶ نفری بود که در نبرد شایلو تلف شد."Proceedings of the State Bar Association of Wisconsin", vol. 1, State Bar Association of Wisconsin: 1905, pp. 242-243. کسی که پس از وی فرماندهی را بر دست گرفت، سرهنگ ساموئل بیل، نیز در این جنگ زخم برداشته و فرمانده بعدی، سرگرد جوسیا دبلیو. کرین، نیز کشته شد.
در نهایت نماینده آینده مجلس گبریل بوک جانشین وی به عنوان فرمانده هنگ شده و برای دو سال بعدی جنگ این هنگ را رهبری کرد.
جسد سرهنگ البان به پالور برگردانده شده و در گورستان پالور به خاک سپرده شد.
نُه فرزند از ده فرزند سرهنگ البان پس از مرگ وی به حیات ادامه دادند. برادر وی ویلیام نیز به تعقیب وی به ویسکانسین آمده و در پالور مسکن گزین شد.
دهکده و اجتماع البان، ویسکانسین در شهرستان پورتیج به افتخار وی نام‌گذاری شده‌است.
مارکتالیا () نام شهری در کشور کلمبیا است.
سوپتران () نام شهری در کشور کلمبیا است.
کوندوتو () نام شهری در کشور کلمبیا است.
گواتیکا () نام شهری در کشور کلمبیا است.
پوریسیما () نام شهری در کشور کلمبیا است.
کومبیتا () نام شهری در کشور کلمبیا است.
مومیل () نام شهری در کشور کلمبیا است.
کامپو د لا کروز () نام شهری در کشور کلمبیا است.
جان مک دوگال آترتون (John McDougal Atherton) (۱۸۴۱–۱۹۳۲)، تاجر آمریکایی، توسعه‌دهنده املاک، اقتصاددان، سرمایه‌گذار و سیاستمدار ساکن در لوئیزویل، کنتاکی بود. از سال ۱۸۶۹ الی ۱۸۷۱ آترتون برای یک دوره به عنوان عضو مجلس نمایندگان کنتاکی انتخاب شد و به عنوان یک دموکرات خدمت کرد. او که سومین نسل از تولیدکنندگان ویسکی بود، بیشتر به خاطر ویسکی آترتون، برندی که تا سال ۱۸۹۹ مالک آن بود، شناخته شد.
او در ۱ آوریل ۱۸۴۱ در شهرستان لارو، کنتاکی به دنیا آمد. وی پسر پیتر آترتون و الیزابت میفیلد (۱۸۰۸–۱۸۸۵) بود. پدرش، پیتر لی آترتون، در سن هفتاد و سه سالگی، زمانی که جان سه ساله بود، درگذشت. مادرش خیلی زود دوباره ازدواج کرد.
آترتون به مدرسه سنت جوزف در باردزتاون، کنتاکی رفت. سپس وی به کالج جورج تاون و دانشکده حقوق دانشگاه لوئیزویل راه یافت.
قبل از ممنوعیت الکل در ایالات متحده آمریکا، آترتون تولیدکننده ویسکی از خیسانده ترش و شیرین بود. در حقیقت وی حرفه خود را از این مسیر شروع نمود.
ناپدری آترتون، مارشال کی (۱۸۰۶–۱۸۷۷)، در زندگی او بسیار تأثیرگذار بود. حمایت‌های مارشال باعث شد تا آترتون به سمت سرمایه‌گذاری‌های معروف در تولید ویسکی سوق یابد و او را قادر ساخت تا اولین کارخانه تقطیر خود را در ۲۶ سالگی راه‌اندازی کند. شرکت جی. اِم. آترتون در سال ۱۸۶۷ تأسیس شد. «ویسکی آترتون» از ۳۰ نوامبر ۱۸۶۶ به بازار عرضه شد. ناپدری او، مارشال کی، اولین شریک تجاری او بود و آنها برای ۸ سال مشغول تولید ویسکی از خیسانده شیرین بودند. به احتمال زیاد سرمایه‌گذاران دیگری نیز وجود داشته‌اند. در سال ۱۸۷۵، کوکران و فولتون، یک عمده فروش مشروب در لوئیزویل، سهم پدراندرش را در کارخانه تقطیر آترتون خریداری کرد. با این حال، آترتون تنها مالک شرکت تقطیر اِی. می‌فیلد بود که ویسکی از خیسانده ترش تولید می‌کرد. کوکران و فولتون ۵۰ در صد از سهام تولید را به دست آورد، اما چیزی از دارایی‌ها نصیب شان نشد. در نهایت در سال ۱۸۸۰، عمده فروشان مشروب به کوکران، فولتون و آترتون تبدیل شدند. شراکت در نهایت منحل شد و تسویه حساب صورت گرفت.
مجموعه‌ای از برندهای ویسکی او شامل این مواردند: «آترتون» (از ۱۸۶۷)، «می‌فیلد» (از ۱۸۶۹)، «ویندزور»، «کلیفتون» و «هاوارد»، «کارتر» و «کنوود»، «براون‌فیلد» و «بیکر» بودند.
در سال ۱۸۸۱ آترتون خودش را به عنوان رئیس و پسرش را به عنوان معاون رئیس معرفی نمود و به این شکل تجارت خود را ثبت کرد.
در سال ۱۸۸۲ در ۴۱ سالگی، آترتون در مجموع مالک چهار کارخانه تقطیر در شهرستان لارو بود که مجموعاً او را به بزرگترین تولیدکننده بوربون در ایالات متحده تبدیل کرد. دو کارخانه تقطیر او در آترتونویل، می‌فیلد و آترتون بودند که روبروی کریک ناب، در فاصله‌ای کوتاه از مزرعه ناب کریک، زادگاه آبراهام لینکلن قرار داشتند. کارخانه تقطیر دیگر، «ویلیام میلر و شرکاء» از روی نام حسابدارش بود که ویسکی مس آتشی را با نام تجاری ویندزور تولید می‌کرد. کارخانه دیگر او «اُ. برایان و شرکاء» از روی نام تقطیرکننده‌اش بود که ویسکی با خیسانده ترش را با نام تجاری کلیفتون تولید می‌کرد.
در سال ۱۸۸۲ او دفتر مرکزی شرکت جی. اِم. آترتون را به ویسکی راو، لوئیزویل در خیابان اصلی ۱۲۵ غربی منتقل کرد. این منطقه تاریخی شهر اکنون به عنوان منطقه اصلی غربی، لوئیزویل نامیده می‌شود. این شرکت در اوج ظرفیت خود از ۲۲۰۰ بوشل غلات استفاده کرد و ۶۶۰۰ گالن ویسکی تولید کرد. حداکثر ظرفیت ذخیره‌سازی او در آترتونویل، کنتاکی ۱۵۰۰۰۰ گالن بود.
آترتون به‌عنوان تولیدکننده ویسکی و مدیر «تراست تقطیرکنندگان و کَتل فیذرز» (که بیشتر به عنوان «ویسکی تراست» شناخته می‌شود)، زمانی که رسوایی «حلقه ویسکی» بالا گرفت و برای اولین بار در سال ۱۸۸۲ در نیویورک تایمز گزارش شد، مورد بحث و جدل قرار گرفت. در سال ۱۸۸۳، پسرش پیتر لی آترتون (۱۸۶۲–۱۹۳۹) که از نظر قانونی دو سال قبل در ۱۸ سالگی معاون رئیس شرکت شده بود، وارد تجارت خانوادگی شد.
او یکی از مدیران مؤسس «انجمن تقطیر کنتاکی» بود. پیتر مخالف ممنوعیت بر اساس قانون اساسی بود و در سال ۱۸۸۶ بنیانگذار و اولین رئیس «انجمن ملی حفاظت» شد.
در سال ۱۸۸۸ آترتون تقطیرکننده برجسته شد. الی یک دهه بعد رسوایی ویسکی با شهادت آترتون در کمیته کنگره به رهبری ویلیام ویندوم در ۲۷ ژوئیه ۱۸۸۸ ادامه یافت. در جریان این اعترافاتش، هنری اسمیت، نماینده ویسکانسین از وی پرسید که آیا ویسکی‌های تقطیری ارزانی که توسط تولیدکنندگان عمده در غرب میانه ساخته می‌شوند، ویژگی بارزی دارند یا خیر. آترتون با کنایه پاسخ داد:
طی یک دوره ۱۰ ساله، تعداد کارمندان به ۲۰۰ نفر افزایش یافتند و این شرکت به بزرگ‌ترین صاحبکار در شهرستان لارو تبدیل شد. به دنبال این موفقیت، تجارت‌های دیگری نیز راه‌اندازی شد. هتل آترتون در سال ۱۸۹۰ افتتاح شد و آترتونویل، کنتاکی در اطراف این مکان، شامل یک محکمه و مدرسه گسترش یافت. اندکی بعد، این شهر به افتخار او نام‌گذاری شد.
مخالفت با الکل نیروهای تندرو را با جریان ممنوعیت هم‌مسیر ساخت و این مخالفت به عنوان راه حلی برای بسیاری از مشکلات اجتماعی ترویج یافت. این جنبش برای نزدیک به یک قرن، در زمان حیات مروجان خود، سرعت بیشتری داشت.
به عنوان اهداف طبی، ضرورت روزافزون به الکل وجود داشت که با تقلب‌کاری رفع می‌شد. قانون «ضمانت بسته‌بندی» نیز پیامدهایی داشت، زمانی که برندهایی مانند «اولد فارستر»، متعلق به جورج گاروین براون که قبلاً بوربن تهیه شده از کارخانه‌های آترتون را ترکیب می‌کرد و همچنین سایر کارخانه‌های همسایه مانند ماتینگلی و ملوود، از قانون تبعیت کردند و شروع به ضمانت بسته‌بندی کردند.
در نهایت، کمپین پایان‌ناپذیر جنبش نیروهای تندرو باعث شد که آترتون در سال ۱۸۹۹ سهام کنترلی خود را در شرکت جی. اِم. آترتون واگذار کند.
در سال ۱۸۹۹ آترتون در نهایت تمام سهام خود در شرکت جی. اِم. آترتون را به شرکت «دیستیلریز اَند ویرهاوس کنتاکی» فروخت تا بر تجارت املاک و مستغلات خود تمرکز کند. این اتفاق در ۱۲ مه ۱۸۹۹ در نیویورک تایمز گزارش شد.
آترتون حتی پس از اینکه منافع تجاری خود را تبدیل کرد، همچنان به نمایندگی از «منافع جامعه»، تقطیرسازان، شرکای تجاری خود و کارمندان سابق خود صحبت می‌کرد. وی به روزنامه‌ها، نامه می‌نوشت و اصلاحیه هجدهم ارا نقد می‌کرد. او عمیقاً از رأی سال ۱۹۱۸ ناامید شد. اطراف کارخانه تقطیر بسیار رونق یافته بود.
او از نزدیک شاهد شتاب جنبش اعتدال بود که به ممنوعیت الکل منجر شد؛ از دست دادن عاجل وظایف و تأثیر آن بر اقتصاد محلی. تندروها به باشگاه معتبر پندنیس که آترتون یکی از اعضای مؤسس آن بود، یورش بردند و مقادیر زیادی الکل را ضبط کردند. همچنین اعمال غیرقانونی، مانند دزدی ویسکی از مؤسسات خصوصی توسط دزدان مسلح، افزایش یافت. این ممنوعیت در سال ۱۹۱۹ وضع شد و تا پایان عمر آترتون برجای ماند. اگرچه این ممنوعیت تنها تا ۵ دسامبر ۱۹۳۳، یک سال پس از مرگ او ادامه یافت، اما لارو جزو مناطق خشک الکلی باقی ماند.
دام پرینیون () نام تجارتی برای نوعی شامپاین (شراب گازدار) تاریخ‌دار فرانسوی است.
دام پرینیون از مخلوط انگورهای پینونوآر و شاردونی تهیه می‌شود و نسبت این دو نوع انگور در ترکیب نهایی در سال‌های مختلف متغیر است.
این نوع شامپاین نام خود را از "دام پرینیون" راهب فرانسوی و سرداب‌دار یک صومعه بندیکتی در قرن هفدهم گرفته است.
شیطان در جزئیات است که در ایران با عنوان هر لحظه التهاب شناخته می‌شود یک فیلم اکشن و دلهره‌آور آمریکایی محصول سال ۲۰۱۳ به کارگردانی و نویسندگی ویمون بون است. این فیلم یک کهنه سرباز ارتش آریزونا را در بر می‌گیرد که از یک تجربه نظامی دچار اختلال استرس پس از سانحه می‌شود، زمانی که در نقشه یک کارتل مواد مخدر مکزیکی گرفتار می‌شود. در این فیلم ری لیوتا، امیلیو ریورا، جوئل ماتیوس، ریموند جی بری، نوئل گوگلیمی، لین گریسون و جیک جاکوبسون به ایفای نقش پرداخته‌اند.
این فیلم در ایالات متحده به صورت دیسک بلوری و دی‌وی‌دی در ۱۲ مارس ۲۰۱۳ منتشر شد.
ویلیام آگوستوس بارستو (William Augustus Barstow) (زادهٔ ۱۳ سپتامبر ۱۸۱۳ – درگذشتهٔ ۱۳ دسامبر ۱۸۶۵)، تاجر، مدیر حوزه عمومی و سیاستمدار آمریکایی بود. او سومین فرماندار و دومین دبیر ایالت ویسکانسین بود و در زمان جنگ داخلی آمریکا به عنوان افسر ارتش اتحادیه خدمت کرد. پیش از آنکه ویسکانسین، ایالت شود، بارستو در ساخت شهرستان واکیشا نقشی اساسی داشت.
بارستو متولد و بزرگ‌شدهٔ پلینفیلد، ایالت کنتیکت بود و در مزرعهٔ خانوادگی‌شان کار و در مدارس محلی تحصیل نمود. در ۱۶ سالگی، او به نورویچ، کنتیکت نقل مکان و به عنوان فروشنده در فروشگاه برادرش، ساموئل مشغول به کار شد. بعدها آنها تجارت خود را به کلیولند، ایالت اوهایو منتقل کردند. پس از بحران مالی سال ۱۸۳۷، خانوادهٔ بارستو به خطهٔ ویسکانسین نقل مکان کرده و در سال ۱۸۳۹ در واکیشا مستقر شدند. در آن زمان، واکیشا بخشی از شهرستان میلواکی بود که با نام «پرایر ویلیج» و بعدها «پرایریویل» شناخته می‌شد.
خانوادهٔ بارستو با ساخت آسیاب آردساز به تاجرانی مهم در شهرک جدید تبدیل شدند. ویلیام در سال ۱۸۴۲، رئیس پُست‌خانهٔ دهکده شد و ساموئل در سال ۱۸۴۵، به عضویت مجلس قانون‌گذاری منطقه‌ای درآمد. در سال ۱۸۴۳، ویلیام برای سمت بخشدار شهرستان میلواکی از سوی حزب دموکرات نامزد شد، اما کاندیدای منفرد، ادوارد دی. هولتون، او را شکست داد. در آن انتخابات، به‌خاطر ادعاهایی مبنی بر اینکه بارستو برای حفظ نامزدی خود، همایش انتخاباتی را با حامیانش پُر کرده بود، رأی دهندگان دموکرات از او روی برگرداندند.
بارستو به جینسویل، ایالت ویسکانسین نقل‌مکان کرد. او با افتتاح یک بانک و ایجاد طرح‌های مختلف ساخت راه‌آهن، رئیس راه‌آهن سنت کروآ و لیک سوپریور شد. سرمایه‌گذاری‌های تجاری‌اش عمدتاً ناموفق بودند، زیرا بانک او در بحران مالی سال ۱۸۵۷، ورشکسته شد و شرکت راه‌آهن او به علت رسوایی رشوه‌خواری از بین رفت. با این حال، او همچنین در فعالیت‌های سیاسی حزب دموکرات نقش داشت و به عنوان نمایندهٔ ویسکانسین در انجمن ملی دموکرات در سال ۱۸۶۰ خدمت و برای انتخابات و نامزدی استفان آرنولد داگلاس تلاش کرد.
پس از شروع جنگ داخلی آمریکا، بارستو در نامه‌ای به ژنرال جان چارلز فرمونت، فرماندهٔ حوزهٔ غربی، پیشنهاد تشکیل هنگ سواره نظام را داد. در طی ماه‌های بعد، وزارت جنگ ایالات متحده درخواست آنها برای افزایش هنگ‌های سواره نظام را محدود و اختیارات قانونی هنگ بارستو را لغو کرد، اما، پس از درخواست‌های بارستو و فرماندار الکساندر راندال و بیان این موضوع که هنگ تقریباً تکمیل شده‌است، وزارت جنگ، اختیارات قانونی او را بازگرداند. در ۳۱ ژانویه ۱۸۶۲، سومین هنگ سواره نظام ویسکانسین به فرماندهی سرهنگ ویلیام بارستو در اردوگاه بارستو، در نزدیکی جینسویل به خدمت ارتش اتحادیه فراخوانده شد و در ۲۶ مارس، ایالت ویسکانسین را به سمت سنت لوئیس ترک کرد.
کمی پس از ورود آنها به سنت لوئیس، سرهنگ بارستو، رئیس دژبانی کانزاس و هنگ او برای انجام وظیفه در سراسر این ایالت پخش شد. سرهنگ بارستو در بیشتر دوران انتصابش، در خارج از قلعهٔ لیونورث به عملیات نظامی مشغول بود. او تنها چند ماه پس از شروع خدمتش، بیمار و تا چندین ماه درگیر آن بود تا اینکه در تابستان ۱۸۶۳ پذیرفت که دوباره مسئول دادگاه‌های نظامی در سنت لوئیس، میزوری شود. خدمت او در ۴ مارس ۱۸۶۵ خاتمه یافت و در ۱۳ مارس ۱۸۶۵، به درجهٔ سرتیپی داوطلبان (ترفیع عطف به ماسبق) نائل شد.
او پس از ترک خدمت، همچنین در لیونورث، کانزاس ماند و برای قراردادی برای زندان ایالتی درخواست داد. دو تن از پسران او نیز به این شهر نقل مکان کردند. وضعیت سلامت او به خاطر سال‌های حضور در جنگ رو به تضعیف بود و از اسهال مزمن رنج می‌برد. او در ۱۳ دسامبر ۱۸۶۵ در لیونورث، کانزاس درگذشت.
ویلیام آگوستوس بارستو با ماریا کوارلز از کنوشا، ویسکانسین ازدواج کرد. آنها صاحب چهار پسر شدند.
بارستو پسر ویلیام اوگاستا بارستو و سالی هال بارستو بود. عموهایش، جان و ابنیزر بارستو به صورت داوطلبانه در ارتش قاره‌ای در جنگ انقلاب آمریکا حضور داشتند. نوهٔ ابنیزر بارستو، جان لستر بارستو سی و نهمین فرماندار ورمونت بود.
خیابان بارستو در مرکز شهر واکیشا، ایالت ویسکانسین به احترام او نام‌گذاری شده‌است.
سن خوزه دل فراگوا () نام شهری در کشور کلمبیا است.
اوباندو () نام شهری در کشور کلمبیا است.
اونگوئیا () نام شهری در کشور کلمبیا است.
گوآچوکال () نام شهری در کشور کلمبیا است.
پوراسه () نام شهری در کشور کلمبیا است.
توربانا () نام شهری در کشور کلمبیا است.
پورتو لگوئیزامو () نام شهری در کشور کلمبیا است.
مونتری () نام شهری در کشور کلمبیا است.
سسکیله () نام شهری در کشور کلمبیا است.
لاندازوری () نام شهری در کشور کلمبیا است.
چیما () نام شهری در کشور کلمبیا است.
گواسکا () نام شهری در کشور کلمبیا است.
کوتورا () نام شهری در کشور کلمبیا است.
مانائوره () نام شهری در کشور کلمبیا است.
گاچانسیپا () نام شهری در کشور کلمبیا است.
پولونووو () نام شهری در کشور کلمبیا است.
ال پنول () نام شهری در کشور کلمبیا است.
چیبولو () نام شهری در کشور کلمبیا است.
سانتوآریو () نام شهری در کشور کلمبیا است.
ترینیداد () نام شهری در کشور کلمبیا است.
کالیما () نام شهری در کشور کلمبیا است.
سن پدرو () نام شهری در کشور کلمبیا است.
لا آپارتادا () نام شهری در کشور کلمبیا است.
ماناتی () نام شهری در کشور کلمبیا است.
سن روکه () نام شهری در کشور کلمبیا است.
لیتورال دل سن خوان () نام شهری در کشور کلمبیا است.
فرانسیسکو پیزارو () نام شهری در کشور کلمبیا است.
یوتوکو () نام شهری در کشور کلمبیا است.
سن ویسنته () نام شهری در کشور کلمبیا است.
نوبسا () نام شهری در کشور کلمبیا است.
سن استانیسلاو () نام شهری در کشور کلمبیا است.
میستراتو () نام شهری در کشور کلمبیا است.
کومبیتارا () نام شهری در کشور کلمبیا است.
تورو () نام شهری در کشور کلمبیا است.
ال پینیون () نام شهری در کشور کلمبیا است.
کاپاراپی () نام شهری در کشور کلمبیا است.
کانیاسگورداس () نام شهری در کشور کلمبیا است.
ویلا ریکا () نام شهری در کشور کلمبیا است.
دیستراکسیون () نام شهری در کشور کلمبیا است.
چیناکوتا () نام شهری در کشور کلمبیا است.
لریدا () نام شهری در کشور کلمبیا است.
لا پریماورا () نام شهری در کشور کلمبیا است.
گاراگوآ () نام شهری در کشور کلمبیا است.
سوباچوکه () نام شهری در کشور کلمبیا است.
یاکوپی () نام شهری در کشور کلمبیا است.
سن پابلو () نام شهری در کشور کلمبیا است.
گامارا () نام شهری در کشور کلمبیا است.
تولدو () نام شهری در کشور کلمبیا است.
کاکزا () نام شهری در کشور کلمبیا است.
لا اوریبه () نام شهری در کشور کلمبیا است.
سالگار () نام شهری در کشور کلمبیا است.
سوتارا () نام شهری در کشور کلمبیا است.
مدیو سن خوان () نام شهری در کشور کلمبیا است.
پایلیتاس () نام شهری در کشور کلمبیا است.
خوان د آکوستا () نام شهری در کشور کلمبیا است.
ساباناس د سن آنگل () نام شهری در کشور کلمبیا است.
سن سباستیان د بوئناویستا () نام شهری در کشور کلمبیا است.
هل این ا سل یک رویداد غیر رایگان (Pay-Per-View) در کشتی حرفه‌ای است که توسط کمپانی دبلیودبلیوئی و برای هر دو برند راو و اسمک‌داون تهیه می‌شود و این دوره‌اش هم در ۵ ژوئن ۲۰۲۲ در ورزشگاه آل‌استیت ارینا شهر روزمونت ایالت ایلینوی برگزار شد. این رویداد چهاردهمین رویداد با نام هل این ا سل بود.
هل این ا سل شامل مسابقاتی بین دشمنی‌های موجود، ماجراهای پیش آمده و استوری‌هایی خواهد بود که پیش از این در برنامه‌های را و اسمَک‌دَون پخش شده بود. کشتی‌گیرها با توجه به مسابقات یا سری اتفاقاتی که برایشان رخ می‌دهد و تنش را به حداکثر می‌رساند، نقش منفی یا قهرمان به خود می‌گیرند و در این رویداد به مسابقه و رقابت می‌پردازند.
بعد از اینکه کودی رودز، سث رالینز را در رسلمانیا ۳۸ و رسلمانیا بکلش شکست داد، کودی رودز در یک مسابقه بر سر قهرمانی ایالات متحده در شوی راو ۹ مه در مقابل آستین تئوری قرار گرفت؛ که در آن مسابقه سث رالینز به کودی رودز حمله کرد که همین باعث باخت او شد. هفته بعد، رودز، رالینز را برای یک مسابقه دیگر چلنج کرد، این دفعه داخل هل این ا سل، که رالینز قبول کرد.
در شوی راو ۲۵ آوریل، آسکا پس از ۹ غیبت در شو ها به دلیل مصدومیت به رینگ بازگشت. هفته بعد مقام دبلیودبلیوئی آدام پیرس فرصتی برای پیروزی کمربند قهرمانی به او داد. که آن مسابقه به دلیل دخالت بکی لینچ بدون برنده پایان یافت. هفته بعد در یک مسابقه تک به تک بین بکی لینچ و آسکا، آسکا پیروز شد تا در مقابل بیانکا بلر برای کمربند زنان راو در هل این ا سل قرار بگیرد. در شوی راو ۲۳ مه، یک فرصت دیگر به بکی لینچ برای مسابقه بر سر کمربند قهرمانی داده شد که در آن مسابقه در مقابل آسکا پیروز شد تا به مسابقه آسکا و بلر در هل این ا سل اضافه شود و مسابقه تبدیل به سه جانبه شد.
در رسلمانیا ۳۸، بابی لشلی در مقابل اوماس پیروز شد. هفته بعد در شوی راو، مدیر برنامه‌ی بابی لشلی، ام‌وی‌پی به او خیانت کرد و به اوماس پیوست، کسی که بعدا در رسلمنیا بکلش، لشلی را با کمک ام‌وی‌پی شکست داد. بعد از آن در شوی راو ۱۶ مه، بابی لشلی، اوماس را در یک مسابقه قفس فولادین با قانون فرار از قفس شکست داد. هفته بعد، لشلی تصمیم گرفت که به این درگیری پایان دهد؛ پس در مقابل ام‌وی‌پی قرار گرفت، با این قانون که برنده آن مسابقه، نوع مسابقه لشلی در مقابل اوماس در هل این ا سل را انتخاب کند. در آن مسابقه ام‌وی‌پی با کمک اوماس به پیروزی رسید و تصمیم نهایی بر این شد که لشلی در مقابل ام‌وی‌پی و اوماس در یک مسابقه هندیکپ دو به یک قرار بگیرد.
جمشید افشار (زاده ۱۳۳۱ در تهران) سرهنگ خلبان جنگنده گرومن اف-۱۴ تامکت نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران است.
در طول جنگ ایران و عراق او با ۵ یا ۶ پیروزی هوایی تأیید شده توسط مورخ فرانسوی پیر رازو، به عنوان یک خلبان تک‌خال شناخته می‌شود.
افشار جزء دومین گروه خلبانان ایرانی بود که در خرداد ۱۳۵۳ برای آموزش به آمریکا اعزام شدند. وی در زمان اعزام به ایستگاه هوایی دریایی اقیانوسیه پایگاه هوایی نیروی دریایی اوشینا، درجه سروانی داشت. او به همراه سرگرد ح. شوقی در طراحی عملیات سلطان ۱۰ نقش اساسی ایفا کرد.
تام کوپر و فرزاد بیشاپ شش مورد زیر را به عنوان پیروزی‌های تأیید شده افشار تأیید کرده‌اند:
۱–۱۳ اکتبر ۱۹۸۰: میگ-۲۳
۲–۲۱ نوامبر ۱۹۸۰: میگ-۲۱
۳–۲۷ نوامبر ۱۹۸۰: میگ-۲۱
۴–۷ اکتبر ۱۹۸۶: داسو میراژ اف۱
۵- فوریه ۱۹۸۷: سوخو-۱۷
۶–۱۵ مه ۱۹۸۸: داسو میراژ اف۱
بتولیا () نام شهری در کشور کلمبیا است.
باخو باودو () نام شهری در کشور کلمبیا است.
آنوری () نام شهری در کشور کلمبیا است.
موسکرا () نام شهری در کشور کلمبیا است.
پولیکارپا () نام شهری در کشور کلمبیا است.
نارینیو () نام شهری در کشور کلمبیا است.
ویلا د لیوا () نام شهری در کشور کلمبیا است.
تارکی () نام شهری در کشور کلمبیا است.
گوآراندا () نام شهری در کشور کلمبیا است.
سابانا د تورس () نام شهری در کشور کلمبیا است.
مرکادرس () نام شهری در کشور کلمبیا است.
پلایا () نام شهری در کشور کلمبیا است.
مالاگا () نام شهری در کشور کلمبیا است.
لا کروز () نام شهری در کشور کلمبیا است.
سوئسکا () نام شهری در کشور کلمبیا است.
کومارال () نام شهری در کشور کلمبیا است.
ال روسال () نام شهری در کشور کلمبیا است.
سن مارتین د لوبا () نام شهری در کشور کلمبیا است.
سوآرز () نام شهری در کشور کلمبیا است.
ماپیریپان () نام شهری در کشور کلمبیا است.
خامبالو () نام شهری در کشور کلمبیا است.
توکایما () نام شهری در کشور کلمبیا است.
بارانکو د لوبا () نام شهری در کشور کلمبیا است.
سن مارتین () نام شهری در کشور کلمبیا است.
پورتو ریکو () نام شهری در کشور کلمبیا است.
ولز () نام شهری در کشور کلمبیا است.
تولوویخو () نام شهری در کشور کلمبیا است.
پورتو گایتان () نام شهری در کشور کلمبیا است.
آنزوآتگویی () نام شهری در کشور کلمبیا است.
تادو () نام شهری در کشور کلمبیا است.
فیلوسیکلوویر () (سیکلوپروپاویر، MBX-400) یک داروی ضد ویروسی است که برای درمان عفونت سیتومگالوویروس تولید شده است و همچنین فعالیتی در برابر سایر ویروس‌های DNA دو رشته‌ای نشان می‌دهد. این دارو به آزمایش‌های بالینی انسانی فاز دوم رسیده است.
پورتو ناره () نام شهری در کشور کلمبیا است.
اورومیتا () نام شهری در کشور کلمبیا است.
لوس پالمیتوس () نام شهری در کشور کلمبیا است.
آسترئا () نام شهری در کشور کلمبیا است.
ریورا () نام شهری در کشور کلمبیا است.
آپیا () نام شهری در کشور کلمبیا است.
پوپیالس () نام شهری در کشور کلمبیا است.
پورتو سالگار () نام شهری در کشور کلمبیا است.
رتیرو () نام شهری در کشور کلمبیا است.
یوندو () نام شهری در کشور کلمبیا است.
دیوید زالزمن (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ونزوئلا است که به عنوان هافبک برای موناگاس در لیگ دسته اول فوتبال ونزوئلا بازی می کند.
در سال‌های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۳ در تیم جوانان باشگاه بارسلونا بازی می‌کرد.
مایکل زوک (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
زوک متولد کاتالونیا، اسپانیا، در خیرونا بزرگ شد و کار خود را با هتل آکوا آغاز کرد، جایی که در ۱۶ بازی به عنوان هافبک ۲۷ گل به ثمر رساند.
آرنال دل سور () نام شهری در کشور کلمبیا است.
تنخو () نام شهری در کشور کلمبیا است.
ویلانووا () نام شهری در کشور کلمبیا است.
لوس آندس () نام شهری در کشور کلمبیا است.
ساماکا () نام شهری در کشور کلمبیا است.
سوآزا () نام شهری در کشور کلمبیا است.
ال کارمن د چوکوری () نام شهری در کشور کلمبیا است.
لوپز د میکای () نام شهری در کشور کلمبیا است.
توتورو () نام شهری در کشور کلمبیا است.
ال پاوخیل () نام شهری در کشور کلمبیا است.
گالراس () نام شهری در کشور کلمبیا است.
سیمیتی () نام شهری در کشور کلمبیا است.
پورتو تریونفو () نام شهری در کشور کلمبیا است.
گینبرا () نام شهری در کشور کلمبیا است.
تامینانگو () نام شهری در کشور کلمبیا است.
ال رتن
یولن آگیرزابالا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است که در پست دروازه‌بان در اتلتیک بیلبائو بازی می‌کرد.
آگیرزابالا که در سان سباستیان، استان گیپوسکوا، سرزمین باسک به دنیا آمد، در سال ۲۰۱۸ از آنتیگوکو به جوانان اتلتیک بیلبائو پیوست.
کریستف آتانگانا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کامرون است که به عنوان دروازه‌بان برای باشگاه فوتبال قبله بازی می‌کند.
آتانگانا کار خود را با باشگاه فوتبال اتلتیک بیلبائو اسپانیایی در لا لیگا آغاز کرد.
دن گور (؛ زادهٔ ) فیلم‌نامه‌نویس، تهیه‌کننده فیلم، تهیه‌کننده تلویزیونی و شورانر اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۹۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
موتاتا () نام شهری در کشور کلمبیا است.
دون دیگیرولامو (؛ زادهٔ ) مهندسی صدا اهل ایالات متحده آمریکا است. وی بین سال‌های ۱۹۷۸ تا ۲۰۱۱ میلادی فعالیت می‌کرد.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جوایز امی و جایزه اسکار بهترین صداگذاری شده‌است.
مورالس () نام شهری در کشور کلمبیا است.
گوادالوپ () نام شهری در کشور کلمبیا است.
پورتو کنکوردیا () نام شهری در کشور کلمبیا است.
آرته جانسون (; – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۵۴ تا ۲۰۰۶ میلادی فعالیت می‌کرد.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "سسمی استریت"، "گرگ آسمان"، "کوجک، و "مسیر کاننبال ۲" اشاره کرد.
مونته کریستو () نام شهری در کشور کلمبیا است.
تئوراما () نام شهری در کشور کلمبیا است.
خاویر گریلو مارکسواخ (؛ زادهٔ ) فیلم‌نامه‌نویس، تهیه‌کننده فیلم و تهیه‌کننده تلویزیونی اهل ایالات متحده آمریکا است.
آلبان () نام شهری در کشور کلمبیا است.
دیوید هادسون دیپاتی (; arnold pg. 27-31 – david depatie - obituary - seattle times) تهیه‌کننده فیلم و تهیه‌کننده تلویزیونی اهل ایالات متحده آمریکا بود.
دانته دی لورتو (؛ زادهٔ ) تهیه‌کننده فیلم، مدیر اجرایی تولید، بازیگر تلویزیون، بازیگر سینما، و تهیه‌کننده تلویزیونی اهل ایالات متحده آمریکا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جوایز امی ساعات پربیننده شده‌است.
جک هندی (؛ زادهٔ ) کمدین، بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است.
دیو گولز (؛ زادهٔ ) عروسک‌گردان، صداپیشه و بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "سرود کریسمس ماپت"، "ماجراهای المو در گروچلند" و "ماپت‌های فضایی" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جوایز امی ساعات پربیننده شده‌است.
جرل جروم (؛ زادهٔ ) بازیگر، موسیقی‌دان اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۱۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "مهتاب" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جوایز امی ساعات پربیننده شده‌است.
کانالته () نام شهری در کشور کلمبیا است.
نیکانور ساگاردوی گونزالو، معروف به کانیتو (; – ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا بود که در پست مدافع بازی می‌کرد.
کانیتو در سال ۱۹۴۸ با باشگاه کشور باسک اتلتیک بیلبائو قرارداد امضا کرد.
وی همچنین تیم ملی فوتبال اسپانیا بازی کرده‌است.
پوندرا () نام شهری در کشور کلمبیا است.
آبی نیلگون یک فیلم درام آمریکایی محصول سال ۲۰۰۹ که شامل چندین قوس داستانی به هم پیوسته‌است. این فیلم توسط تیموتی لین بوئی نوشته و کارگردانی شد و آخرین نقش سینمایی پاتریک سوویزی قبل از مرگش در سپتامبر همان سال را به نمایش می‌گذارد. این فیلم تنها در سینماهای ایالات متحده اکران محدودی داشت و در نهایت در ماه مه ۲۰۰۹ عمدتاً در دیسک دی‌وی‌دی منتشر شد. این فیلم متعاقباً در قزاقستان و روسیه و در کانال‌های تلویزیونی تلویزیونی کابلی ایالات متحده در اواخر سال ۲۰۰۹ منتشر شد.
این فیلم در راتن تومیتوز امتیاز ۲۵٪ از هشت نقد منتقد را با میانگین امتیاز ۳٫۷ از ۱۰ به فیلم می‌دهد.
چندین نفر از ساکنان لس آنجلس در شب کریسمس از طریق شانس، تراژدی و مداخله الهی یکدیگر را ملاقات می‌کنند.
لری (با بازی سوویزی) رئیس یک سازمان جرایم شرکتی است. او صاحب یک باشگاه استریپ هست که در آن رز جانی (با بازی جسیکا بیل) مادر مجردی که پسر کوچکش در کما است، کار می‌کند. کوورتی دولیتل (با بازی ردمین) مردی جوان است که عاشق او می‌شود. لری سعی می‌کند جک دوهنی (با بازی لیوتا) کارمند سابقش را متقاعد کند که از همکارانش انتقام نگیرد. دوهنی بعداً به رز جانی فاش می‌کند که پدر اوست. چارلی (با بازی ویتاکر) یک کشیش سابق است که خودکشی می‌کند. لکسوس یک زن روسپی که قبلاً پیوند عاطفی غیرمنتظره‌ای با کشیش دارد.
تیکیسیو () نام شهری در کشور کلمبیا است.
کوگوآ () نام شهری در کشور کلمبیا است.
دون ماتیاس () نام شهری در کشور کلمبیا است.
والدیویا () نام شهری در کشور کلمبیا است.
تائورامنا () نام شهری در کشور کلمبیا است.
ال رتورنو () نام شهری در کشور کلمبیا است.
ماگوئی پایان () نام شهری در کشور کلمبیا است.
روبرتو پایان () نام شهری در کشور کلمبیا است.
سولانو () نام شهری در کشور کلمبیا است.
لوس کوردوباس () نام شهری در کشور کلمبیا است.
چوکونتا () نام شهری در کشور کلمبیا است.
هاتونوئوو () نام شهری در کشور کلمبیا است.
سن کارلوس () نام شهری در کشور کلمبیا است.
جفری ونس (؛ زادهٔ ) پژوهشگر تاریخ سینما و مؤلف اهل ایالات متحده آمریکا است.
وی کتاب‌هایی دربارهٔ دربارهٔ ستارگان سینما و از جمله باستر کیتون، هارولد لوید، چارلی چاپلین، داگلاس فربنکس، جودی گارلند نگاشته‌است و مدتی به‌عنوان متصدی اسناد و پرونده‌های «بنیاد مری پیکفورد» فعالیت داشت.
پورتو لوپز () نام شهری در کشور کلمبیا است.
رابرت ایزرائیل (؛ زادهٔ ) نوازنده پیانو، موسیقی‌دان، آهنگساز و رهبر ارکستر اهل ایالات متحده آمریکا است.
وی در زمینهٔ ساخت موسیقی فیلم در فیلم صامت فعالیت داشت و پا جای پای بزرگانی چون گیلورد کارتر و آرتور کلاینر گذاشت.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "در میان حاضران" اشاره نمود.
استیون کویتلاواک ملندز (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم، پویانما، تهیه‌کننده فیلم و تهیه‌کننده تلویزیونی اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۶۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جوایز امی شده‌است.
لرینگ مندل (؛ – ) فیلم‌نامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "توطئه" اشاره نمود.
جف لاونس (؛ زادهٔ ) نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۱۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جوایز امی شده‌است.
جان جی لوید (; – ) طراح تولید اهل ایالات متحده آمریکا بود.
دیوید گیبز لوید (; – ) فیلم‌نامه‌نویس، و تهیه‌کننده تلویزیونی اهل ایالات متحده آمریکا بود.
توماس رابرت کیت (؛ زادهٔ ) آهنگساز، رسانا، ارکستراسیون، موسیقی‌دان اهل ایالات متحده آمریکا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "تیک، تیک… بوم!" اشاره کرد.
بارنت کلمن (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم، بازیگر، کارگردان تلویزیونی، و تهیه‌کننده تلویزیونی اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۸۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
استیو جانسون (؛ زادهٔ ) چهره‌پرداز اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۸۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جوایز امی ساعات پربیننده شده‌است.
شیلا نوینز (؛ زادهٔ ) تهیه‌کننده تلویزیونی، و تهیه‌کننده فیلم اهل ایالات متحده آمریکا است.
دانیل لیپمن (؛ زادهٔ ۲ اوت ۱۹۵۰) فیلم‌نامه‌نویس و تهیه‌کننده تلویزیونی اهل ایالات متحده آمریکا است.
مایکل جون لیسون (؛ ۲۶ اوت ۱۹۴۱ – july 27, 2016 (age 74)) فیلم‌نامه‌نویس، ترانه‌سرا، تهیه‌کننده فیلم، و تهیه‌کننده تلویزیونی اهل ایالات متحده آمریکا بود.
تونی لامبرتی (؛ زادهٔ ) مهندسی صدا اهل ایالات متحده آمریکا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جوایز امی ساعات پربیننده شده‌است.
الکس لاکامور (؛ زادهٔ ) آهنگساز اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "تیک، تیک… بوم!" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جوایز امی ساعات پربیننده شده‌است.
توماس کیل (; – ) کارگردان نمایش، کارگردان تلویزیونی، و کارگردان فیلم اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جوایز امی ساعات پربیننده شده‌است.
مندی مور (؛ زادهٔ ) طراح رقص، رقصنده و تهیه‌کننده اهل ایالات متحده آمریکا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جوایز امی ساعات پربیننده شده‌است.
کریستوفر میسیانو (؛ زادهٔ ) کارگردان و تهیه‌کننده اهل ایالات متحده آمریکا است.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جوایز امی ساعات پربیننده و جایزه انجمن کارگردانان آمریکا شده‌است.
دوروتی مک‌کیم (؛ زادهٔ ) تهیه‌کننده فیلم اهل ایالات متحده آمریکا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جوایز امی ساعات پربیننده شده‌است.
فیزلر فی ۱۵۶ "اشتورش" (لک‌لک) (آلمانی: Fieseler Fi 156 "Storch") یک هواگرد رابط ساخت شرکت فیزلر در آلمان پیش از جنگ جهانی دوم بود. عملکرد این هواگرد در برخاست و فرود کوتاه و سرعت واماندگی پایین ۵۰ کیلومتر در ساعت قابل توجه بود.http://www.flugzeuginfo.net/acdata_php/acdata_fi156_en.php
فیزلر فی ۱۵۶ تابستان سال ۱۹۳۵ به عنوان هواگرد برخاست و فرود کوتاه طراحی شد. این هواگرد سه‌سرنشین و تک‌باله بال‌بالا بود بود که نیرو محرکه خود را یک موتور آرگوس با توان ۲۴۰ اسب بخار (۱۷۹ کیلووات) می‌گرفت. یک ویژگی قابل توجه آن ارابه فرود بلند بود که امکان نشست نرم در زمین‌های ناهموار را می‌داد. دو مدل فی ۱۵۶آ با هوازِه ثابت و فی ۱۵۶ب با هوازه متحرک خودکار پدید آمد. فی ۱۵۶ب گونه غیرنظامی بود که عملیاتی نشد. شرکت فیزِلِر سه پیش‌نمونه (فاو-۱، فاو-۲ و فاو-۳) از مدل فی ۱۵۶آ تولید کرد. فاو-۱ با پیشران فلزی قابل تنظیم روی زمین، نخستین بار روز ۲۴ مه سال ۱۹۳۶ به پرواز درآمد. فاو-۲ پیشران چوبی داشت و در فاو-۳ تجهیزات نظامی نصب شد. وزارت هوانوردی رایش متأثر عملکرد هواگرد، دستور به ساخت پیش‌نمونه‌های دیگر و آماده‌سازی برای تولید انبوه داد. به هر صورت، این وزارتخانه بر مبنای سیاست رقابتی خود، سفارشی بر مبنای مشخصات فی ۱۵۶ برای دیگر شرکت‌های صنعتی نیز صادر کرد که منجر به ارائه مسرشمیت ب‌اف ۱۶۳ و زیبل زی ۲۰۱ و فوکه-وولف اف‌و ۱۸۶ شد. با این حال، پیش از آن که رقبا به پرواز درآیند، فی ۱۵۶آ-۱ برای خدمت در "لوفت‌وافه"، وارد خط تولید انبوه شد. تولید سال ۱۹۳۹ با مدل فی ۱۵۶سی ادامه یافت. از این هواگرد در سرتاسر جنگ جهانی دوم در نقش‌های گوناگونی استفاده شد که ترابری ستادی (فی ۱۵۶سی-۱)، شناسایی برد کوتاه (فی ۱۵۶سی-۲) و آمبولانس (فی ۱۵۶دی) از آن جمله بودند. مدل آزمایشی فی ۱۵۶ایی گونه خاص ارابه فرود شنی‌دار جهت عملیات در فرودگاه‌های دشوار، داشت. با توجه به تأکید بر هواگردهای خط مقدم همچون اف‌وه ۱۹۰، تولید فی ۱۵۶ به کارخانه‌هایی در فرانسه و چکسلواکی سپرده می‌شد. تولیدات دوران جنگ به بیش از ۲٬۵۰۰ فروند رسید.
"فی ۱۵۶سی-۳":
پیتر میکون (؛ زادهٔ ) بازیگر، بازیگر تئاتر، بازیگر تلویزیون، صداپیشه و بازیگر سینما اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی از سال ۱۹۹۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "اورویل" اشاره کرد.
ارکستر ملی سلطنتی اسکاتلند () یکی از پنج ارکستر بین‌المللی اسکاتلند است که در گلاسگو واقع شده و در طول فعالیتش، نقش مهمی در تاریخ موسیقی اسکاتلند ایفا نموده‌است.
جوزی مک‌آوین (؛ 1919 – ) طراح تولید اهل جمهوری ایرلند بود.
استیو لیتل (؛ زادهٔ ) بازیگر، کمدین و نویسنده آمریکایی است. وی از سال ۲۰۰۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "آشنایی با مادر"، "توپ‌های خشم"، "حقیقت زشت"، ""، "پذیرفته" و "تمی" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جوایز امی ساعات پربیننده شده‌است.
ولزبورو (به انگلیسی: Wellsboro) یک بخش در شهرستان تیوگای پنسیلوانیا است که توسط Sam Mattie I تأسیس شده است و در ۵۲ مایلی (۸۴ کیلومتری) شمال غربی ویلیام اسپورت واقع شده است. در اوایل قرن بیستم، ولزبورو نقطه کشتیرانی و مرکز تجاریِ منطقه وسیعی بود و دارای تبخیرکننده‌های میوه، کارخانه‌های آرد و پشم، کارخانه تغلیظ شیر، کارخانه‌های مرمرسازی، کارخانه‌های اره‌کشی، کارخانه‌های ریخته‌گری و ماشین‌آلات، و کارخانه‌های تولید شیشه‌های برش‌خورده، مواد شیمیایی، قالیچه، پیچ و مهره، سیگار برگ، کالسکه و مبلمان بود. در سال ۱۹۰۰ ، ۲۹۴۵ نفر در این بخش زندگی می‌کردند. در سال ۱۹۱۰، ۳۱۸۳ نفر در این بخش زندگی می‌کردند. جمعیت این شهر در سرشماری سال ۲۰۱۰، ۳۲۶۳ نفر بوده است. این مرکز بخش شهرستان تیوگا است، و همچنین محل گراند کنیون پنسیلوانیا است.
ولزبورو در واقع شده است
بر اساس اطلاعات اداره سرشماری ایالات متحده ، این منطقه دارای مساحت کلی است. که آن خشکی و آن (=۰.۶۱ درصد) آب است.
بر اساس سرشماری در سال ۲۰۰۰، ۳۳۲۸ نفر، ۱۴۶۹ گروه هم‌خانه و ۸۶۶ خانوار ساکن در این بخش بودند. تراکم جمعیت ۶۸۱ نفر در مایل مربع (۲۶۲.۸ / km2) بوده است. ۱۶۰۲ واحد مسکونی با تراکم متوسط ۳۲۷.۸ در هر مایل مربع (۱۲۶.۵ / km2) وجود داشت. ترکیب نژادی منطقه ۹۸.۱۴٪ سفید ، ۰.۳۹٪ آفریقایی آمریکایی ، ۰.۱۸٪ بومی آمریکایی ، ۰.۹۰٪ آسیایی ، ۰.۱۸٪ از سایر نژادها ، و ۰.۲۱٪ از دو یا چند نژاد بود. اسپانیایی یا لاتین تبارها از هر نژاد ۰.۵۷٪ از جمعیت را تشکیل می دادند.
تعداد ۱۴۶۹ خانه در این بخش بودند که از این تعداد ۲۵ درصد دارای فرزندان زیر ۱۸ سال بودند، ۴۷.۰ درصد زوج متاهل بودند که با هم زندگی می کردند، ۹.۷ درصد زن خانه دار بدون حضور شوهر و ۴۱.۰ درصد غیرخانواده بودند. ۳۶.۱٪ از کل خانواده ها را خانواده‌های تک‌نفره تشکیل می دادند، و ۱۸.۲٪ از افراد تنها زندگی می کردند که ۶۵ سال یا بیشتر داشتند. متوسط تعداد ساکنان خانه‌ها ۲.۱۷ و متوسط اندازه خانواده‌ها ۲.۸۳ بود.
در این بخش، جمعیت از ۲۰.۹٪ افراد زیر ۱۸ سال، ۷.۷٪ از افراد ۱۸ تا ۲۴، ۲۳.۱٪ از افراد ۲۵ تا ۴۴، ۲۴.۲٪ از افراد ۴۵ تا ۶۴ سال، و ۲۴.۱٪ از افراد ۶۵ سال یا بیشتر تشکیل شده بود. میانگین سنی ۴۴ سال بود. به ازای هر ۱۰۰ زن ۸۰.۹ مرد وجود داشت. به ازای هر ۱۰۰ زن ۱۸ ساله و بالاتر، ۷۵.۳ مرد وجود داشت.
درآمد متوسط برای ساکنان یک خانه در منطقه ۳۰/۱۶۹ دلار و درآمد متوسط برای یک خانواده ۳۹,۸۹۸ دلار بود. درآمد متوسط مردان ۳۷۰۸۳ دلار در مقابل ۲۰۴۹۲ دلار برای زنان بود. درآمد سرانه برای شهرستان ۱۸۰۹۶ دلار بود. حدود ۹.۵ درصد از خانواده ها و ۱۴.۸ درصد از جمعیت زیر خط فقر بودند ، از جمله ۱۹.۸ درصد از افراد زیر ۱۸ سال و ۱۳.۹ درصد از افراد دارای ۶۵ سال یا بیشتر.
توماس سونرگارد (؛ زادهٔ ) موسیقی‌دان، رهبر ارکستر، نوازندهٔ سازهای کوبه‌ای و استاد موسیقی اهل دانمارک است.
وی دانش‌آموختهٔ «آکادمی سلطنتی موسیقی دانمارک» و از سال ۲۰۱۸ رهبر ارکستر ملی سلطنتی اسکاتلند است.
لا اسمرالدا () نام شهری در کشور ونزوئلا است.
تخم بلدرچین در بسیاری از نقاط جهان یک غذای لذیذ محسوب می‌شود. از جمله آسیا، اروپا و آمریکای شمالی. در غذاهای ژاپنی، گاهی از آن‌ها به صورت خام یا پخته شده به عنوان "تاماگو" در سوشی استفاده می‌شود و اغلب در ناهارهای "بنتو" یافت می‌شود.
در برخی از کشورهای دیگر، تخم بلدرچین کمتر عجیب و غریب در نظر گرفته می‌شود. در برزیل، کلمبیا، اکوادور و ونزوئلا، یک تخم بلدرچین آب‌پز یک رویهٔ معمولی روی هات‌داگ و همبرگر است که اغلب با خلال دندان در جای خود ثابت می‌شود. در فیلیپین، "kwek-kwek" یک غذای خوشمزهٔ خیابانی است که از تخم بلدرچین‌های نرم آب‌پز تشکیل شده‌است که قبل از سیخ کردن و سرخ شدن در خمیر نارنجی رنگ فرورفته‌اند. در اندونزی، بسته‌های کوچک تخم بلدرچین آب‌پز شده توسط فروشندگان خیابانی به عنوان تنقلات و تخم بلدرچین‌های سیخ‌شده به‌عنوان "ساتای" برای همراهی با غذاهای اصلی مانند "سوتو" و "بوبور ایام" فروخته می‌شود. در ویتنام، کیسه‌های تخم بلدرچین آب‌پز شده در غرفه‌های خیابانی به عنوان میان‌وعده ارزان قیمت آبجو فروخته می‌شود. در کرهٔ جنوبی، کیسه‌های بزرگ و ارزان قیمت تخم بلدرچین آب‌پز شده در فروشگاه‌های مواد غذایی فروخته می‌شود.
بانک تورنتو () شرکت خدمات مالی و بانکداری کانادایی بود، که در سال ۱۸۵۵ تأسیس شد و در سال ۱۹۵۵ در پی ادغام با بانک دومینیون و تأسیس تورنتو-دومینیون بانک، منحل گردید.
بانک دومینیون () شرکت خدمات مالی و بانکداری کانادایی بود، که در سال ۱۸۶۹ توسط جیمز آستین تأسیس شد و در سال ۱۹۵۵ در پی ادغام با بانک تورنتو و تأسیس تورنتو-دومینیون بانک، منحل گردید.
جیمز آستین (; – ) بانکدار، کارآفرین و اهالی کسب‌وکار اهل کانادا بود، که در سال ۱۸۶۹ بانک دومینیون را تأسیس کرد.
فریدام موبایل () شرکت مخابرات کانادایی است، که در سال ۲۰۰۹ توسط آنتونی لاکاورا تأسیس شد.
اینتوسیاست گیمینگ () شرکت رسانه‌ای و بازی ویدئویی کانادایی است، که در سال ۲۰۱۴ توسط مناشه کستنباوم تأسیس شد.
شغل من چیست؟ یک مسابقه تلویزیونی آمریکایی است که مابین سال‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۶۷ از شبکهٔ سی‌بی‌اس پخش شد. این برنامه در آغاز سیاه‌وسفید و بعدها رنگی شد. هیئت داوران این مسابقه را سلبریتی‌ها و هنرمندان سرشناس تشکیل می‌دانند که در آن سوالاتی از شرکت‌کننده می‌پرسیدند و می‌باید شغل آنها را حدس می‌زدند. هر هفته یک «مهمان اسرارآمیز» هم در برنامه حضور داشت.
این برنامه سه مرتبه در سال‌های ۱۹۵۲، ۱۹۵۳ و ۱۹۵۸ میلادی برندهٔ جایزه امی و یک‌مرتبه در سال ۱۹۶۲ برندهٔ جایزهٔ گلدن گلوب شد.
در سال ۲۰۱۳ میلادی، مجلهٔ مشهور تی‌وی گاید این سریال را در رتبهٔ نهم «۶۰ مسابقهٔ تلویزیونی برتر تاریخ تلویزیون» قرار داد.Fretts, Bruce (June 17, 2013). "Eyes on the Prize", "TV Guide", pp. 14 and 15, https://web.archive.org/web/20140314004130/https://www.tvguide.com/news/greatest-game-shows-1066568.aspx/.
بانک قاهره اوگاندا () شرکت خدمات مالی و بانکداری اوگاندایی است، که در سال ۱۹۹۵ توسط بانک قاهره تأسیس شد.
این زندگی شماست () یک برنامهٔ مستند واقع‌نما است که ابتدا در سال‌های ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۲ از رادیو، و سپس از سال ۱۹۵۲ تا ۱۹۶۱
از شبکهٔ تلویزیونی ان‌بی‌سی پخش شد. سازنده و مجری این برنامه رالف ادواردز بود. در این برنامه، مجری به همراه یک دوربین سیار، مهمان یا مهمانان برنامه را غافلگیر می‌کرد و آنها را به استودیو ضبط برنامه می‌برد و در آن طی مرور زندگی شخصی و حرفه‌ای آنها در حضور تماشاگران، برخی از اعضای خانواده، دوستان قدیمی و همکاران را بدون آنکه مهمانان برنامه از قبل بداند، به استودیو می‌آورد (یا صدایشان را پخش می‌کرد) و مجدداً آنها را غافلگیر می‌کرد. در پایان از مهمانان برنامه تجلیل می‌شد.
افراد سرشناس و هنرمندان نامدار و بزرگی به این برنامه دعوت شده و ضمن مرور زندگی‌شان از آنان قدردانی شد.
مرکز درمانی سنت جان () یک بیمارستان غیرانتفاعی متعلق به کلیسای کاتولیک در شهر سنتا مونیکا، کالیفرنیا در ایالات متحده آمریکا است. این بیمارستان در سال ۱۹۴۲ بنیان‌گذاری شد و از سال ۲۰۱۴ جزئی از مجموعهٔ «خدمات بهداشتی و درمانی پراویدنس» شده‌است.
غریبه‌ای درون یک زن یک فیلم سیاه و سفید در ژانر درام و جنایی به کارگردانی میکیو ناروسه است که در سال ۱۹۶۶ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به کیجو کوبایاشی و میچیو آراتاما اشاره کرد. این فیلم براساس رومان «"خط نازک"» (The Thin Line) اثر ادوارد عطیه ساخته شده‌است.
ریزماهی یک اصطلاح جمعی برای بچه ماهی‌های نابالغ است، معمولاً با طول بین . ریزماهی‌ها انواع ماهی‌های کوچک و سیمین‌فام هستند که به‌عنوان طعمهٔ ماهیگیری نیز به‌کار می‌روند. چنین ماهی‌های جوانی اغلب با هم در گروه‌هایی در امتداد سواحل سفر می‌کنند و به مصب‌ها و گاهی به سمت رودخانه‌ها حرکت می‌کنند، جایی که می‌توان آنها را به راحتی با تور ماهی‌گیری صید کرد.
ریزماهی‌ها لطیف و خوراکی هستند و در نیوزیلند یک غذای لذیذ محسوب می‌شوند. کل بدن ماهی خورده می‌شود - از جمله سر، باله‌ها، استخوان‌ها و اندرونه. برخی از گونه‌ها خوش‌خوراک‌ترند و گونه‌های خاصی که به‌عنوان طعمه سفیدرنگ به بازار عرضه می‌شوند.
از آنجایی که صید ریزماهی از بچه‌ماهی‌های نابالغ بسیاری از گونه‌های غذایی مهم (مانند شاه‌ماهی، ماهی خمسی، ساردین، ماهی خال‌خالی، خارماهی و بسیاری گونه‌های دیگر) تشکیل شده‌است، از نظر زیست‌محیطی یک ماده غذایی قابل دوام نیست و چندین کشور کنترل‌های شدیدی را بر صید آن اعمال می‌کنند.
به‌طور سنتی، ماهیگیران مارماهی‌های جوان را به عنوان یک غذای ارزان مصرف می‌کردند، اما تغییرات محیطی باعث کاهش جمعیت مارماهی شده‌است. مشابه ریزماهی‌ها، آنها در حال حاضر به عنوان یک غذای لذیذ در نظر گرفته می‌شوند و تا ۱۰۰۰ یورو در هر کیلوگرم قیمت دارند.Basque food: Angulas Retrieved 14 February 2012.
بچه سرپایان سرخ شده (معمولاً سپیداج، اما گاهی ماهی مرکب یا هشت‌پا) معروف به پونتیلیتاس یا چوپیتوس، در جنوب اسپانیا و جزایر بالئاری و دیگر مناطق یک خوراک محبوب هستند.
میرزا رضا مستوفی ملقب به بنان الملک از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره دوم بعنوان نماینده تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت.
مستوفی در سال ١٢۶٣ ه.خ رئیس مالیه اصفهان شد و تا سال ١٢۶٧ ه.خ در این شغل باقی ماند.
میرزا رضا در سال ١٢٧١ سرکنسول ایران در مصر شد.