moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
ویلیام دوئر (William Duer) (زادهٔ ۱۸ مارس ۱۷۴۳ – درگذشتهٔ ۷ مه ۱۷۹۹)، وکیل، توسعه‌دهنده املاک و مستغلات و دلال آمریکایی اهل شهر نیویورک متولد بریتانیا بود. دوئر که یک فدرالیست بود، به عنوان «دوست مردم» ("Philo-Publius") به حمایت از تصویب قانون اساسی ایالات متحده نوشت. وی پیشتر در کنگره قاره‌ای و کنوانسیونی که قانون اساسی نیویورک را ترتیب داد، خدمت نموده بود. او در ۱۷۷۸ میلادی روی اصول کنفدراسیون امضاء نمود، از اینرو وی یکی از پدران بینان‌گذار ایالات متحده آمریکا است.
دوئر در ۱۷۴۳ میلادی در دوون، بریتانیای کبیر به‌دنیا آمد. او پسر جان دوئر و فرانسیس فرای بود، پدر وی یک مزرعه‌دار در آنتیگوآ در هند غربی که خانه‌ای در دوون نیز داشت. مادر وی دختر سِر فردریک فرای، فرمانده یک واحد نظامی در هند غربی بود و او در آنجا با دوئر آشنا شده و ازدواج نمود.
دوئر در کالج ایتون آموزش دید و زمانی که هنوز زیر سن بود به عنوان پرچم دار وارد ارتش شد. وی رابرت کلایو را به عنوان دستیار شخصی (اید-دی-کامپ) هنگام بازگشت وی به هند به عنوان فرماندار کل در ۱۷۶۲ میلادی، همراهی نمود. دوئر شدیداً از آب و هوا متأثر شده و بیمار شود، از اینرو لرد کلایو را دوباره به انگلستان فرستاد، پس از آن او برای پنج سال تا زمان مرگ پدرش در آنجا باقی ماند و املاک پدرش در دومینیکا را به ارث برد.
دوئر پس از ترک ارتش به آنتیگوآ رفت. او برای نخستین‌بار در ۱۷۶۸ میلادی به ایالت نیویورک سفر کرد تا برای تأمین منظم و مداوم الوار به مزرعه‌های وی در آنتیگوآ و دومینیکا، قرارهای بگذارد. وی به عنوان یک مزرعه‌دار، معاملات گسترده‌ای با فیلیپ اسکایلر داشت و اسکایلر او را قانع ساخت تا در اوایل دهه ۱۷۷۰ میلادی به نیویورک نقل مکان کند. دوئر در یکی از سفرهای پیشین خود، چندین قطعه زمین در قسمت بالایی رود هادسن در نزدیکی آلبانی خریداری نموده بود. این منطقه که معروف به فورت میلر بود، هم به عنوان محل سکونت و هم محل نخستین ماجراجویی‌های مالی وی محسوب می‌گردید. دوئر کارخانه‌های چوب بری، انبارها و یک فروشگاه تأسیس کرد.
او در ۱۷۷۳ میلادی به انگلستان بازگشت و قراردادی را از نیروی دریایی سلطنتی جهت تأمین الوار برای تیر و دکل به‌دست‌آورد. تا ۱۷۷۶ میلادی، او توانسته بود کسب‌وکار تا حدی موفقیت‌آمیز را تنها بر مبنای تولید الوار بسازد.
دوئر در اصل یک ویگ میانه‌رو بود و به نحوی نمی‌خواست تا در مقاومت فعال علیه حکومت بریتانیا دخیل باشد. اما او در ۱۷۷۵ میلادی عضو کنگره استانی شد؛ او عضو کمیته‌ای بود که سال بعدی نسخه اصلی قانون اساسی نیویورک را ترتیب داد.
دوئر عضو نخستین مجلس سنای قانون‌گذاری نیویورک بوده و از ۹ سپتامبر ۱۷۷۷ تا ۳۰ ژوئن ۱۷۷۸ به عنوان نماینده ناحیه شرقی در مجلس سنای نیویورک خدمت کرد. وی در ۱۷۷۸ و ۱۷۷۹ میلادی عضو کنگره قاره‌ای بود. هنگامی که وی در کنگره خدمت می‌کرد، طبق گزارش‌ها او به‌طور مکرر رئیس‌جمهوری آینده جان آدامز و متخصص مالی رابرت موریس اهل فیلادلفیا را تحت تأثیر قرار می‌داد، وی همچنین با موریس در کمیته مالی و «اداره کل جنگ» که جانشین وزارت جنگ بود، خدمت کرد.
دوئر در ۱۷۷۹ میلادی به تجارت خصوصی بازگشت و با جان هولکر که نماینده تجاری فرانسه بود شریک شد. او همچنین با تأمین تدارکات ارتش آمریکا تحت قراردادهای که رابرت موریس برای وی تنظیم نموده بود، تجارت پرسودی انجام داد.
پس از پایان جنگ، دوئر به یک سفته‌باز چشمگیر مبدل شد؛ وی همچنین در ۱۷۸۶ میلادی در مجلس عمومی نیویورک انتخاب گردید. زمانی که الکساندر همیلتون که داماد اسکایلر بود در ۱۷۸۹ میلادی نخستین وزیر خزانه‌داری ایالات متحده شد، دوئر نیز نخستین معاون وزیر شد. او به خرید و فروش اوراق قرضه آمریکایی ادامه داد، از جمله شرکت ناکام سوسیوتو برای خریداری قرض آمریکا از فرانسه به یک تخفیف.
دوئر در نتیجه وحشت ۱۷۹۲ میلادی کاملاً ورشکسته شده و بقیه زندگی خود را در زندان بدهکاران سپری نمود.Cowan, David J. (2009, Spring). "William Duer and America's First Financial Scandal", "Financial History", 97, 20–35. ناکامی وی علت این وحشت پنداشته می‌شد، ظاهراً نخستین وحشتی که بر اثر سفته‌بازی ناشی شد. ضرر ناشی از این رویداد ۳ میلیون دلار تخمین زده شد و فقر ناشی از آن دربرگیرنده بسیاری‌ها در تمامی طبقه‌های اجتماعی بود.
دوئر در ۱۷۷۹ میلادی با خانم کاترین الکساندر (۱۷۵۵ – ۱۸۲۶ میلادی) که دومین دختر سارا (نام تولد: لوینگستون) الکساندر و ژنرال ویلیام الکساندر بود ازدواج کرد، ویلیام الکساندر مدعی عنوان اشرافی ارل استیرلینگ و سرلشکر ارتش قاره‌ای در جریان جنگ انقلاب آمریکا بود. ازدواج آنها در خانه الکساندر در مرکز شهرستان به‌نام «دَ بلدینگز» در نزدیکی بسکینگ ریج، نیوجرسی برگزار شد. این عروسی به سبک زندگی یک مرد اشرافی انگلیسی طراحی شده بود و تمامی ویژگی‌های یک خانه بزرگ انگلیسی را داشت. پدربزرگ پدری کاترین جیمز الکساندر، دادستان کل نیوجرسی و مادر بزرگ وی بازرگان مری اسپرات پرووست الکساندر بود. مادربزرگ و پدربزرگ مادری وی کاترین وان بروغ لوینگستون و فیلیپ لوینگستون، دومین لرد لوینگستون مانور بودند. همسر وی متعلق به خانواده‌های دی پیسترزها، لوینگستون‌ها و اسکایلرها بود، خانواده‌های که جایگاه برجسته‌ای در جامعه آن دوران داشتند.
آنها باهم صاحب هشت فرزند بودند، شامل:
دوئر در ۱۸ آوریل ۱۷۹۹ به عمر ۵۷ سالگی در شهر نیویورک درگذشت. وی در مقبره خانوادگی در زیر کلیسای سابقه سنت توماس مدفون شده بود و بعداً در جامائیکا، لانگ آیلند، نیویورک به خاک سپرده شد. پس از مرگ وی، همسر بیوه او در ۱۵ سپتامبر ۱۸۰۱ با ویلیام نلسون ازدواج کرد.Burstyn, Joan N. "Past and promise: lives of New Jersey women", Syracuse University Press, 1997; . Pg. 171-173Robert F. Jones, ""The King of the Alley": William Duer; Politician, Entrepreneur, and Speculator, 1768–1799" (1992), p. 1; Jonathan J. Bean. "Duer, William"; "American National Biography Online", February 2000. Older sources give Duer's year of birth as 1747.
از طریق پسر بزرگ خود ویلیام، او پدربزرگ دننگ دوئر، پدر پدربزرگ جیمز گور کینگ دوئر و پدربزرگِ پدربزرگ آلیسدوئر میلر (۱۸۷۴ – ۱۹۴۲ میلادی) شاعر و نویسنده فمینیست بود. از طریق پسر خود جان، او پدربزرگ ویلیام دوئر (۱۸۰۵ – ۱۸۷۹ میلادی) بود، کسی که به عنوان نماینده نیویورک در کنگره ایالات متحده خدمت نمود.
آکا مانتو، شنل قرمز، (ژاپنی: 赤マント، روماجی: Aka Manto)با روبان‌های قرمز و آبی، (ژاپنی: 赤い紙青い紙، روماجی: Akai-Kami-Aoi-Kami) و گاه شناخته شده با نام شنل آبی، (ژاپنی: 青マント، روماجی: Aoi Manto), یک ژاپنی با پیچه ای قرمز است.
این شخصیت دربرابر کسانی ظاهر می‌شود که از دستشویی‌های عمومی یا مدرسه ای استفاده می‌کنند.
با توجه به حکایت‌های ضد و نقیض افسانه، اما با یک حکایت تأیید شده، این روح می‌پرسد که شنل یا روبان قرمز می‌خواهند یا آبی؟
در هر دو حالت، شخص کشته می‌شود، پس باید با بی اعتنایی به حرف روح شروع به فرار کردن کنند یا هردو گزینه را رد کنند.
"آکا مانتو" به عنوان یک روح مرد، شبح یا روح گوشه‌گیر(یوکای) شناخته می‌شود که در دستشویی‌های عمومی یا مدارس پرسه می‌زند. گفته می‌شود که "آکا مانتو" بویژه به دستشویی‌های زنانه سر می‌کشد، و در برخی نسخه‌های افسانه، گفته می‌شود که به آخرین باجه‌های دستشویی می‌رود. گفته شده که روح یک شنل قرمز شناور و یک ماسک می‌پوشد که صورتش را پنهان کرده، و بدون نقاب، زیبا و جذاب شناخته شده.
طبق افسانه‌ها، اگر شخصی در دستشویی عمومی یا مدرسه روی توالت نشسته باشد، "آکا مانتو" ممکن است ظاهر شود و از آنها بپرسد که آیا کاغذ توالت قرمز می‌خواهند یا آبی. بسته به نسخه داستان، ممکن است از آنها بخواهد که بین یک شنل یا پیچه قرمز یا آبی، یکی را انتخاب کنند. اگر گزینه «"قرمز"» را انتخاب کنند، به‌گونه‌ای بدنشان بریده می‌شود، که جسدشان در خون خودشان می‌غلطد. روش خاصی که شخص زخمی می‌شود بسته به روایت متفاوت است، از جمله که با چاقو سوراخ سوراخ می‌شود یا پوستش کنده می‌شود. ممکن است ستون مهرشان را جدا کند و به‌گونه شنل مانند (شنل قرمز) به گردنشان بپیچد. اگر فرد «"آبی"» را انتخاب کند، عواقب آن از خفه کردن تا تخلیه تمام خون از بدنش متغیر است.
اگر فرد زرنگی کرده و از "آکا مانتو" رنگی دیگری بخواهد، اغلب گفته می‌شود که در نتیجه به دنیای مردگان یا جهنم برده می‌شود. در برخی نسخه‌ها، انتخاب کاغذ یا شنل «"زرد"» باعث می‌شود که سر شخص را به زور در توالت فروکند. نادیده گرفتن روح، یا این که شخص هیچ نوع کاغذی را نخواهد، گفته می‌شود که روح دور می‌شود. در برخی از روایت‌ها، رد هر دو گزینه و فرار از "آکا مانتو" نیز منجر به زنده ماندن می‌شود، گاه "آکا مانتو" به سادگی مانع خروج فرد می‌شود.
"متیو مایر"، نویسنده و فولکلورشناس بیان کرده که "آکا مانتو" به عنوان شایعه در مدرسه به‌وجود آمده که قدمت آن به اوایل دهه سوم قرن بست برمی گردد. در آن زمان، کلمه "مانتو" معمولاً به یک ژاکت بدون آستین به سبک "کیمونو" گفته می‌شد، در حالی که در عصر حاضر، "مانتو" کلمه ژاپنی برای شنل و پیچه تعریف شده. به همین دلیل، نسل‌های مختلف دیدگاه‌های متفاوتی دربارهٔ ظاهر "آکا مانتو" داشته‌اند.
Akagami-Aogami به عنوان هیولای هفتگی در قسمت دوم انیمه سریال "Ghost Stories" س ساخت سال ۲۰۰۰ ظاهر می‌شود.
بازی ویدیویی "" در سال ۲۰۰۳ دارای حریفی است که با نام ""قاتل شنل پوش"" شناخته می‌شود، که ممکن است بر اساس افسانه "آکا مانتو" ساخته شده باشد.
بازی ویدیویی "آکا مانتو" ۲۰۱۹ که توسط "Chilla's Art" ساخته و منتشر شده، بر اساس این افسانه است.
در سریال تلویزیونی ۲۰۲۱ کره جنوبی "Squid Game"، بازیکنان توسط مردی به یک تورنمنت مرگبار آورده می‌شوند که از آنها می‌خواهند در ازای پول، بازی کودکان کره ای داکجی ("ddakji)" را بازی کنند. فرد به آنها پیشنهاد می‌کند کاغذی قرمز یا آبی را انتخاب کنند، اما این انتخاب روی نتیجه تأثیر ندارد. "هوانگ دونگ هیوک"، کارگردان سریال، در مصاحبه ای تأیید کرد که این اشاره به افسانه "آکا مانتو" بوده‌است.
ویلیام ایرواین (William Irvine) (زادهٔ ۳ نوامبر ۱۷۴۱ – درگذشتهٔ ۲۹ ژوئیه ۱۸۰۴)، پزشک، سرباز و دولتمرد ایرلندی-آمریکایی اهل کارلایل، پنسیلوانیا بود. او قبل از اینکه به انقلاب آمریکا بپیوندد و در طول جنگ انقلابی آمریکا علیه بریتانیایی‌ها مبارزه کند، به عنوان جراح در یک کشتی برای نیروی دریایی سلطنتی، طبابت می‌کرد. با تشدید تنش میان مستعمرهٔ آمریکا و دولت بریتانیا در طول دهه ۱۷۷۰، ایرواین، آرمان انقلابی را درک کرد و با آن متحدشد. او پس از آن به عنوان سرتیپ در جنگ انقلابی آمریکا، در وسترن تئاتر خدمت‌کرد. پس از جنگ، او در کنگرهٔ قاره‌ای خدمت کرد و بعدها نقش فعالی در خاتمه دادن شورش ویسکی در پنسیلوانیا ایفا کرد. او همچنین دو دوره در کنگره، به نمایندگی از پنسیلوانیا خدمت کرد و در سایر امور عمومی این استان نیز فعال‌بود.
ایرواین از خانواده‌ای اسکاتلندی-ایرلندیِ پروتستان بود که نزدیک انیسکیلن، در شهرستان فرمانا، اولستر، در پادشاهی ایرلند به‌دنیا آمد. قومیت اسکاتلندی‌ایرلندی و مذهب پروتستان او، در ابتدا مانعی در دنیای اجتماعی تحت سلطه انگلیس در آمریکای استعماری بود.Ridner, 2001, p. 10 او از دانشگاه دوبلین فارغ‌التحصیل شد. در آنجا، پزشکی و ادبیات کلاسیک را زیر نظر جورج کلگهورن که بعدها شایستگی و دانش ایرواین در پزشکی را تضمین کرد، آموخت.Ridner, 2001, p. 10Essay, Irvineclan.com پس از آن، او برای کار به عنوان جراح کشتی در من آو وار بریتانیا پذیرفته شد و در طول جنگ فرانسه و بومیان آمریکا خدمت کرد. در ۱۷۶۳ به مستعمرات بریتانیا در آمریکا مهاجرت کرد و در کارلایل، پنسیلوانیا ساکن شد. در آن سال او نماینده مجمع‌های انقلاب استانی برگزار شده در ۱۷۶۴–۱۷۶۶ شد. او در ۱۷۷۲ با آن کالندر، دختر رابرت کالندر، شهروند برجستهٔ کارلایل ازدواج کرد. ایرواین احترام زیادی برای او قائل بود و اولین پسرش را به نام او نام‌گذاری کرد.Irvine-Newbold family papers, p. 7 ایرواین دو برادر داشت؛ اندرو که افسر ارتش قاره‌ای بود و متیو که پزشک و جراح در لشکر ژنرال چارلز لی بود. پسر او، کالندر، در ۱۷۷۴ به‌دنیا آمد و در ۱۷۹۸ کاپیتان توپ‌خانه و مهندسان شد. زمانی که انتصاب سیاسی ایرواین مستلزم نقل مکان به فیلادلفیا شد کالندر، املاک پدرش در بروکن استراو را مدیریت کرد.Irvine-Newbold family papers, p. 4 پسر دوم او، ویلیام، در ۱۸۰۸ به عنوان کاپیتان توپ‌خانهٔ سبک، وارد ارتش شد و در جنگ ۱۸۱۲ شرکت کرد. کوچک‌ترین پسر ایرواین، آرمسترانگ، نیز در جنگ ۱۸۱۲ به عنوان آجودان ارتش نظامیان مشترک‌المنافع پنسیلوانیا خدمت کرد.Fiske & Wilson:  Cyclopædia of American Biography, Volume III, p. 358Biographical Directory of the United States CongressIrvine-Newbold family papers, p. 11 ایرواین در طول دوران نظامی خود یک نامه‌نویس مشتاق بود و غیر از مکاتبات نظامی، به‌طور منظم با همسرش آن و فرزندانش نامه‌نگاری می‌کرد.Irvine-Newbold family papers, p. 2
ایرواین به عنوان نماینده پنسیلوانیا در کنگرهٔ سوم انتخاب شد که از ۲ دسامبر ۱۷۹۳ تا ۳ مارس ۱۷۹۵ خدمت می‌کرد. در ۱۷۹۷ او به عنوان کمیسر به پنسیلوانیا فرستاده شد تا اختلافات مربوط به شورش ویسکی را حل کند. هنگامی که او در این تلاش شکست خورد، به عنوان فرماندهٔ نیروهای شبه نظامی منصوب شد و در نهایت به شورش ویسکی پایان داد.Ridner, 2001 p. 18
ایرواین به مشارکت خود در زندگی عمومی پنسیلوانیا ادامه داد و بر توزیع زمین‌هایی که به کهنه سربازان اهدا شده بود، نظارت و هدایت کرد. او دو دوره در کنگره خدمت کرد، در مجمع قانون اساسی پنسیلوانیا خدمت کرد و در هیئت مأمورانی بود که حساب‌های مالی میان ایالت‌های مختلف و دولت فدرال تازه تأسیس را تسویه می‌کردند. در دهه ۱۷۹۰، ایرواین نقش مهمی در بررسی زمین‌ها و تعیین مرزهای شهرها در غرب پنسیلوانیا ایفا کرد.Irvine-Newbold family papers, p. 3
ایرواین چندین قطعه زمین در نزدیکی دهانه نهر بروکن استراو در رودخانه آلگنی خریداری کرد که برخی از آن‌ها را به پسرش کالندر داد.Ridner, 2001, p. 32 این منطقه خیلی زود رشد کرد و به حومه وارن، پنسیلوانیا تبدیل شد. پسر بزرگ ایرواین، کالندر ایرواین، زمین را کشت کرد، یک فروشگاه عمومی در آن نزدیکی تأسیس کرد و خانه‌ای زیبا روی سراشیبی مشرف به رودخانه ساخت. این ملک به نام «بروکن‌استراو» شناخته و به خانه و مرکز تجارت سه نسل از نوادگان ایرواین تبدیل شد. این مکان جایی است که مشاغل و زندگی خانوادهٔ ایرواین در چهار نسل بعدی در آن متمرکز شده‌است.Irvine-Newbold family papers, pp. 1–2 ایرواین شاکی پروندهٔ دادگاه عالی ایرواین علیه سیمز لس بود که شامل ادعاهای متفاوت زمینی میان ایرواین و چارلز سیمز از ویرجینیا بود که ادعا داشت جزیره مونتور توسط پنسیلوانیا برای خدمتش در جنگ انقلابی به او اعطا شده بود. دادگاه به اتفاق آرا به نفع سیمز که زودتر ادعا کرده بود، رأی‌داد.Maeva Marcus, "The documentary history of the Supreme Court of the United States", 8:153.Supreme Court Law reports, 1870, p. 298
در اواخر دهه ۱۷۹۰، ایرواین برای آخرین بار در پاسخ به یک شورش مالیاتی دیگر جایگاهی نظامی را بر عهده گرفت. در طول سال ۱۷۹۷، تنش میان فرانسه و ایالات متحده افزایش یافت. دولت آمریکا به دنبال تأمین مالی برای بهبود ارتش و آماده شدن برای آنچه که به شبه جنگ (جنگ دریایی) تبدیل شد، بود. برای تأمین مالی جنگ، کنگره، مالیاتی را بر خانه‌ها و سایر دارایی‌ها وضع کرد. مالیات جدید به نام مالیات پنجره شناخته شد. بر اساس این قانون اندازه یک خانه، با توجه به تعداد پنجره‌های آن تعیین می‌شد. در پاسخ، شهروندان که بیشتر هلندی‌های ساکن در پنسیلوانیا بودند، در آنچه که شورش سیب زمینی سرخ شده نامیده شد، شورش کردند. برخی از جمع‌کنندگان مالیات از شهرها رانده و برخی زندانی شدند. برای سرکوب شورش، رئیس‌جمهور آدامز به نیروها دستور مداخله داد تا افراد مختلف مسئول را دستگیر کنند. ایرواین به گروهی پیوست که به سمت کواکرتاون پیشروی می‌کردند. ایرواین برای یکی از دوستانش نوشت: «زنگ زمان و عمر بر من می‌خزد، می‌ترسم در این حرفه من را بی‌دست و پا کند.» با این حال، ایرواین، علی‌رغم احتیاط‌هایش، این امتحان سخت را تحمل کرد و سلامت به خانه بازگشت. این شورش آخرین خدمت نظامی فعال ایرواین بود، هرچند که او به کارش در ارتش ادامه داد. در۱۸۰۱، او به عنوان سرپرست فروشگاه‌های نظامی در فیلادلفیا منصوب‌شد.Irvine-Newbold family papers, pp. 3–4
در ۱۸۰۱ ایرواین به عنوان رئیس انجمن استانی سینسیناتی انتخاب شد و این سمت را تا زمان مرگش حفظ کرد.
ایرواین در ۲۹ ژوئیه ۱۸۰۴ در فیلادلفیا، پنسیلوانیا فوت کرد. او را در یک قبرستان نزدیک تالار استقلال دفن کردند. در ۱۸۳۳ او را مجدد در گورستان جدید رونالدسون دفن کردند. زمانی که گورستان در دههٔ ۱۹۵۰ بسته شد، قبر چند افسر جنگ انقلابی مانند ایرواین توسط پیشوای سوئدهای قدیمی شناسایی و در قبرستان کلیسای گلوریا مجدد به خاک سپرده‌شدند.Irvine-Newbold family papers, pp. 29, 47Historic Gloria Dei (Old Swedes' Preservation CorporationGloria Old Swedes Cemetery, Dei Burial Ground, Pennsylvania
رامین پرهام (زاده آبان ۱۳۴۲ در کاشان) بازیگر، پژوهشگر و نویسنده ایرانی است. او نویسنده کتاب "مشروطه نوین" است.
رامین پرهام، زاده آبان ماه سال ۱۳۴۲ در کاشان است. وی چهار سال پس از انقلاب ۱۳۵۷، در سن نوزده سالگی به کشور فرانسه مهاجرت کرد. پرهام، بعد از پایان دوره نخست دانشگاهی از فرانسه به ایالات متحده آمریکا رفت و دوره دکترای خود را در رشته زیست‌شناسی مولکولی گیاهان در دانشگاه ایلینوی ادامه داد. پرهام بعد از اتمام دوره دکترا به دانشگاه ویرجینیا رفت. وی هفت سال پس از تحصیلات، به فرانسه بازگشت و در بخش خصوصی در فرانسه سرگرم کار شد و سپس به نوشتن روی آورد. او از اعضای فعال اتحاد برای دموکراسی در ایران است.
رامین پرهام، کتابی به‌نام "مشروطه نوین" تألیف کرده‌است که در آن به شرح چگونگی رخ‌دادن جنبش مشروطه ایران می‌پردازد. همچنین پرهام در این کتاب، راه پیشرفت ایران را در تفکر نقادانه می‌داند.
ویلیام پاکا (William Paca) (زادهٔ ۳۱ اکتبر ۱۷۴۰ – درگذشتهٔ ۱۳ اکتبر ۱۷۹۹)، از پدران بنیان‌گذار ایالات متحده آمریکا و یکی از امضاءکنندگان انجمن قاره‌ای و اعلامیه استقلال ایالات متحده آمریکا بوده‌است. او نمایندهٔ مریلند در نخستین و دومین کنگره قاره‌ای، فرماندار مریلند و قاضی فدرال ایالات متحده آمریکا برای منطقهٔ مریلند بوده است.
پاکا در ۳۱ اکتبر ۱۷۴۰ در ابینگدام، ایالت مریلند، آمریکای بریتانیا چشم به جهان گشود. او در سال ۱۷۵۲ وارد مدرسه در آکادمی فیلادلفیا و مدرسه خیریه شد و به کالج فیلادلفیا (دانشگاه پنسیلوانیا کنونی) رفت و در سال ۱۷۵۹ با مدرک کارشناسی هنر از کالج فیلادلفیا فارغ‌التحصیل شد.Goodrich, p. 346 and Russo, "William Paca" او همچنین در سال ۱۷۶۲ مدرک کارشناسی‌ارشد خود را در رشتهٔ هنر از همان مؤسسه دریافت کرد. اگرچه این رشته نیازی به مطالعه و تحصیل بیشتر نداشت ولی پاکا به تنهایی درخواست آن را داشت و از شرایط خوبی نیز برخوردار بود.Russo, "William Paca" او همچنین در معبد داخلی در لندن شرکت کرده و در سال ۱۷۶۱ به همراه استفان بوردلی درس حقوق خواند و در همان سال در هیئت وکلا پذیرفته شد. پاکا در سال ۱۷۶۳ وارد مرحلهٔ تمرین خصوصی در آناپلیس شد.
پاکا فرزند جان پاکا (زادهٔ حدود ۱۷۱۲ – درگذشتهٔ ۱۷۸۵) که یک مزرعه‌دار ثروتمند در منطقهٔ انگلیسی و الیزابت اسمیت (درگذشتهٔ ۱۷۶۶) بود. او دومین پسر خانواده پس از برادرش بزرگش، آکیلا بوده و پنج خواهر داشت. پاکا از مری چو که دختر یکی از مزرعه‌داران برجستهٔ مریلند بود، خواستگاری کرده و در ۲۶ مه ۱۷۶۳ با یکدیگر ازدواج کردند. آنها صاحب سه فرزند شدند گرچه فقط پسرشان، جان فیلمون به سن بزرگسالی رسید و بقیه در کودکی از دنیا رفتند.
پاکا میان سال‌های ۱۷۶۷ تا ۱۷۷۴ عضو مجلس سلفی مربوط به املاک مریلند بود. او از سال‌های ۱۷۷۴ تا ۱۷۷۹ نمایندهٔ مریلند در نخستین و دومین کنگرهٔ قاره‌ای بود. وی یکی از امضاءکنندگان اعلامیهٔ استقلال آمریکا در سال ۱۷۷۶ محسوب می‌شود. او در سال‌های ۱۷۷۶ تا ۱۷۷۷ و ۱۷۷۸ تا ۱۷۸۰ عضو سنای مریلند نیز بود. پاکا در سال ۱۷۷۸ قاضی دادگاه عالی مریلند بود. همچنین از ۱۷۸۰ تا ۱۷۸۲ قاضی دادگاه استیناف در پرونده‌های بازداشت شد. او میان سال‌های ۱۷۸۲ تا ۱۷۸۵ فرماندار ایالت مریلند بود. او در سال ۱۷۸۶ عضو مجلس نمایندگان مریلند بود. او در تأسیس کالج واشینگتن در چسترتوون، مریلند بسیار اثرگذار بود. او در سال ۱۷۸۸ نمایندهٔ مجمع ایالتی مریلند بوده تا رأی دهد که آیا مریلند باید قانون اساسی پیشنهادی ایالات متحده را تصویب کند یا نکند.
فقط ساموئل چیس در آن زمان میان بقیهٔ وکلای جوان در آناپلیس دوست صمیمی و همکار سیاسی پاکا شد. پاکا و چیس مخالفان محلی را با قانون تمبر سال ۱۷۶۵ رهبری کردند و سازمان پسران آزادی را در شهرستان آنا آروندل، مریلند راه‌اندازی کردند.
پاکا در ۲۲ دسامبر ۱۷۸۹ قرار ملاقاتی از طرف جورج واشینگتن، رئیس‌جمهور وقت، در دورهٔ تعطیلی موقت خود در مورد یک کرسی جدید که در بند ۷۳ اساسنامهٔ کل ایالات متحده آمریکا تصویب شده، در دادگاه منطقه‌ای ایالات متحده آمریکا برای منطقهٔ مریلند، دریافت کرد. او در ۸ فوریه ۱۷۹۰ برای این موقعیت شغلی توسط رئیس‌جمهور واشینگتن، نامزد شد و در ۱۰ فوریه ۱۷۹۰ توسط سنای ایالات متحده آمریکا تأیید شده و در همان روز حکم خود را دریافت کرد.
حرفهٔ پاکا در کرسی فدرال اثر قابل توجهی بر صلاحیت قضایی اداره نیروی دریایی دادگاه فدرال و آن چیزی که قرار بود در چهار دههٔ بعد به کار اصلی دادگاه عالی تبدیل شود، داشت. او به عنوان نخستین قاضی فدرال برای دادگاه منطقهٔ مریلند، نظری در مورد پروندهٔ بتسی ارائه کرد که زمانی که توسط دادگاه عالی برگردانده شد، پیامدهای گسترده‌ای داشت. پاکا در آن پرونده بر اساس سوابق محکم حقوق بین‌الملل و بریتانیا استدلال کرد که دادگاه منطقه، صلاحیت قضایی حکمیت در مورد جوایزی که توسط کشتی‌های خارجی به بنادر آمریکا آورده می‌شوند، ندارد. دادگاه عالی در رأی‌های متوالی خلاف آن را بیان کرد و یک صلاحیت انحصاری در مورد جوایزی که به دادگاه‌های ناحیه فدرال واگذار شده بود، ایجاد کرد و این امتیاز را از کنسولگری‌های خارجی که مسئولیت آنها بود، سلب کرد. نظر پاکا نخستین نظر دادگاه منطقه‌ای بود که منتشر شد، گرچه به‌طور کامل برگردانده شد، بینشی در آموزش حقوقی گستردهٔ امضا کننده اعلامیه استقلال و مؤلف/گردآورندهٔ چندین مفاد آنچه به منشور حقوق تبدیل شد، ایجاد کرد.Peter G. Fish, Federal Justice in the Mid-Atlantic South: United States Courts from Maryland to the Carolinas, 1789–1835 (2002).
خدمات قضایی پاکا در ۱۳ اکتبر ۱۷۹۹ به دلیل مرگ او در ملکش در رودخانه وای، در شهرستان کوئین آن، مریلند، خاتمه یافت و در ملک و قبرستان خانوادگی به خاک سپرده شد.His obituaries report he died on October 13, 1799, so the date of October 23, reported by some sources, may be in error. See:
پاکا در سال ۱۷۸۳ به عنوان عضو افتخاری انجمن سینسیناتی در ایالت مریلند پذیرفته شد.Thomas, William Sturgis (1929). "Members of the Society of the Cincinnati, Original, Hereditary and Honorary; With a Brief Account of the Society's History and Aims" New York: T.A. Wright, p. 114.The Society of the Cincinnati webpage , accessed January 28, 2021 «در مصوبهٔ اعطای این افتخار که در ۲۲ نوامبر ۱۷۸۳ تصویب شد، آمده‌است که: با توجه به توانایی‌ها، شایستگی‌ها، وطن‌پرستی جناب آقای فرماندار پاکا، این انجمن دستور می‌دهد که دبیرکل ویلیامز منتظر جناب عالی بماند و به ایشان اطلاع دهد که این انجمن به خود این افتخار را می‌دهند که او را به عنوان عضوی افتخاری در نظر بگیرند»."Maryland Historical Magazine, Vol. 37" Baltimore, MD: The Maryland Historical Society. 1942. p. 15. او بعدها میان سال‌های ۱۷۸۴ تا ۱۷۸۷ به عنوان معاون رئیس انجمن مریلند خدمت کرد.Metcalf, Bryce (1938). "Original Members and Other Officers Eligible to the Society of the Cincinnati, 1783-1938: With the Institution, Rules of Admission, and Lists of the Officers of the General and State Societies" Strasburg, VA: Shenandoah Publishing House, Inc. , p. 22. اعضای افتخاری برخلاف اعضای موروثی واجد شرایط نمایندگی توسط یک نواده زنده نیستند.Thomas, p. 12.
خانهٔ آناپلیس او، خانه و باغ پاکا، به فهرست ثبت ملی اماکن تاریخی اضافه شده و در سال ۱۹۷۱ به عنوان بنای تاریخی ملی برگزیده شد. باشگاه ویلیام پاکا در نیو پراویدنس، نیوجرسی، به افتخار وی نام‌گذاری شده‌است. نام‌گذاری این باشگاه بیانگر این واقعیت است که پاکا تنها ایتالیایی-آمریکایی بوده که اعلامیهٔ استقلال را امضاء کرد و دلیل اعطای این افتخار به وی نیز همین موضوع است. خانه پاکا- کارول در کالج سنت جان به افتخار پاکا و یار او، کارلس کارول کارلتون، دیگر امضا کننده اعلامیهٔ استقلال، نام‌گذاری شده‌است.
پاکا با اصل و نسبی ایتالیایی از ابروتزو توصیف شده‌است.Signers of the Declaration: William Paca, Maryland National Park Service; accessed March 13, 2008.Caso, p. 57 and Welsh, "They Too Made America Great"; Branden Books, 1978. Online source: ; accessed March 13, 2008. "This history includes a rather detailed exploration and affirmation of the well established Italian origin of the Paca family of Maryland in response to the earlier Stiverson and Jacobsen text."Maryland, The Seventh State Website for the book Maryland, The SeventhcalebJohn T. Marck, author; accessed March 13, 2008."Italian American Contributions" The National Italian American Foundation Website; accessed March 13, 2008.The Italian-American Web-site of New York "William Paca;" accessed March 13, 2008NIAF MileStones of the Italian American Experience " 1774 – William Paca, original signer of the Declaration of Independence, and Francesco Vigo, advance the American Revolution;" accessed March 13, 2008.P.S. 155 Playground, William Paca School History New York City Department of Parks and Recreation Web-site; accessed: March 13, 2008.Echoes of Abruzzo and Molise in America ; Omero Sabatini, author. Abruzzo Molise Heritage Society Web-site; accessed March 13, 2008. طبق گفتهٔ استنلی ساوث: «شایعه ایتالیایی بودن این نام ناشی از سخنی بود که در سال ۱۹۱۱ توسط جیمز کاردینال گیبونز از بالتیمور مبنی بر وجود رابطه‌ای بین پاکا و خانواده ایتالیایی پچی، بیان شد.South, Stanley A. An Archaeological Evolution. New York: Springer, 2005. p. 202 در نامه‌ای به مجلهٔ نیویورک تایمز به تاریخ ۱۸ ژوئیه ۱۹۳۷، یکی از نوادگان پاکا ادعا کرد:
نیاکان ویلیام پاکا اصالتی ایتالیایی و بریتانیایی داشتند. نام او در اصل به صورت پاکی (سیک) هجی می‌شود.
با این حال، در مصاحبه‌ای با جیووانی شیاوو، نویسندهٔ نامه ظاهراً پیشنهاد این را که نام وی پچی است به کاردینال گیبون نسبت داده‌است.Giovanni Ermenegildo Schiavo. 1976. The Italians in America Before the Revolution. New York: Vigo Press. p. 74. شیاوو همچنین گزارش داده که پاکا در طول مصاحبه به پاپ لئو سیزدهم که نام خانوادگی‌اش پچی بوده، اشاره کرده‌است. استیورسون و یاکوبسن گزارش کردند که هجی نام خانوادگی جد مهاجر ویلیام پاکا، رابرت، شامل پیکر، پکر، پیکا، پکا و پاکا است.Stiverson, G. A. , & Jacobsen, P. R. 1976. William Paca, a biography. Baltimore: Maryland Historical Society. p. 26. نه «پچی» و نه «پاچی» (و نه «پاکا») تأیید نشده‌اند، اما می‌توان به این واقعیت توجه کرد که املای ایتالیایی این نام برای کارمندان انگلیسی‌زبان آن زمان مشخضاً دشوار یا به کل ناآشنا بوده‌است.
اگر خانوادهٔ پاکا اصالت ایتالیایی داشتند، از همدیگر دور بودند. پدر ویلیام پاکا، جان پاکا و همچنین پدربزرگش، آکیلا پاکا (زادهٔ حدود ۱۶۷۵ – درگذشتهٔ ۱۷۲۱) هر دو در مریلند چشم به جهان گشودند. پدر پدربزرگش، رابرت پاکا، در سال ۱۶۳۲ در انگلستان چشم به جهان گشود و در سال ۱۶۵۱ وارد مریلند شده و احتمالاً با نام خانوادگی «پیکر» نیز خوانده می‌شد.Mackenzie, George Norbury, and Nelson Osgood Rhoades, editors. Colonial Families of the United States of America: in Which is Given the History, Genealogy and Armorial Bearings of Colonial Families Who Settled in the American Colonies From the Time of the Settlement of Jamestown, 13th May, 1607, to the Battle of Lexington, 19th April, 1775. 7 volumes. 1912. Reprinted, Baltimore: Genealogical Publishing Co. , Inc. , 1966, 1995. p. 395-397Hester Dorsey Richardson, Side-lights on Maryland History: With Sketches of Early Maryland Families, 194-200
خانوادهٔ پاکا هیچگاه ارتباط خود را با آبروزو قطع نکردند. جان پاکا با وجود اینکه در مستعمره بریتانیایی زندگی می‌کردند ولی به سرزمین خود تعلق خاطر داشت و نام نخستین فرزند خود را آکیلا گذارد (آکیلا نام لاکوئیلای فعلی بود که تنها در سال ۱۹۳۹ این نام را به خود دید) و به فرزندان خود فرهنگ و زبان خاستگاه‌شان را آموخت.
ویلیام پرسکات (William Prescott) (۲۰ فوریه ۱۷۲۶–۱۳ اکتبر ۱۷۹۵)، از سرهنگان آمریکایی حاضر در جنگ انقلابی این کشور بود که در نبرد بانکرهیل نیز فرماندهی نیروهای میهن‌پرست را بر عهده داشت. پرسکات را بیشتر به واسطه دستوری که به سربازانش داد، می‌شناسند: «تا زمانی که سفیدی چشمان‌شان را ندیدید، شلیک نکنید». به این ترتیب نیروهای شورشی از فواصل نزدیک‌تری به سوی دشمن تیراندازی می‌کردند و شلیک‌های آنها دقیق‌تر و کشنده‌تر می‌شد؛ در نتیجه بهتر می‌توانستند موجودی اندک مهمات خود را حفظ کنند. البته در مورد این که چنین جمله ماندگاری ابداع خود او بوده یا توسط شخص دیگری پیش از او نقل شده‌است، اختلاف نظر وجود دارد.
پرسکات در شهر گروتن واقع در ایالت ماساچوست به‌دنیا آمد، البته در آن هنگام هنوز ایست‌پِپیرل بخشی از گروتن محسوب می‌شد. والدینش بنجامین پرسکات (۱۶۹۶–۱۷۳۸) و ابیگیل الیور پرسکات (۱۶۹۷–۱۷۶۵) بودند. وی در ۱۳ آوریل ۱۷۵۸ با ابیگیل هیل (۱۷۳۳–۱۸۲۱) ازدواج کرد، آنها صاحب یک فرزند شدند و او را ویلیام پرسکات جونیور نامیدند. ویلیام پرسکات خانه‌ای در خیابان پرسکات شهر پِپیرل ماساچوست داشت. پِپیرل شهری مرزی در مجاورت هالیس نیوهمپشایر بود. از این رو مدت‌ها سرخ‌پوستان در همسایگی‌شان زندگی می‌کردند، به همین دلیل آنها احساس ناامنی داشتند و هرگز بدون اسلحه برای انجام کارهای روزمره به مزرعه نمی‌رفتند. سرهنگ پرسکات زمین‌های خود را برای پسرش، عالی‌جناب ویلیام پرسکات، به ارث گذاشت. پس از اینکه ویلیام در بوستون درگذشت، نگهداری از آن زمین‌ها به نوه او ویلیام اچ. پرسکات که مؤرخ بود واگذار شد و او زمین‌ها را تحت همان نام اصلی سرخ‌پوستی‌شان حفظ کرد.
پرسکات به عنوان عضوی از نیروهای شبه نظامی استانی در سلسله نبردهای جورج کینگ شرکت داشت و در محاصره سال ۱۷۴۵ لوئیس‌برگ تحت فرماندهی ویلیام پپرل که بخشی از آن عملیات بود، نیز خدمت کرد؛ بنابراین می‌توان گفت او هم در نام‌گذاری شهر پپیرل ماساچوست که به افتخار فرمانده او در این نبرد صورت گرفت و در سال ۱۷۵۳ از گروتن جدا شد، نقش داشته‌است. سرهنگ پرسکات، با درجه ستوانی در عضویت نیروهای استانی بود و در سال ۱۷۵۵ به منظور بیرون راندن فرانسوی‌های بی‌طرف از نوااسکوشیا به آن جا اعزام شد. وی پس از بازگشت، همان‌طور که پیش‌تر اشاره شد، با خانم هیل ازدواج کرد و به سمت سروانی ارتقای یافت. در سال ۱۷۵۵ و با تشدید و گسترش جنگ فرانسویان و سرخ‌پوستان، وی در نبرد فورت بوسژور شرکت کرد. به دلیل خدماتش در این جنگ از او درخواست شد تا به ارتش بریتانیا بپیوندد ولی پرسکات این پیشنهاد را نپذیرفت.Surrender of General Burgoyne
سرهنگ پرسکات تا پایان سال ۱۷۷۶ به خدمت خود در ارتش ادامه داد. وی تا زمانی که آمریکایی‌ها ملزم به ترک گاورنرزآیلند نشدند، دراین شهر مستقر بود. او در پاییز ۱۷۷۷، به صورت داوطلبانه برای کمک به دستگیری ارتش تحت فرماندهی ژنرال بورگوین عازم میدان نبرد شد که در واقع آخرین مأموریت نظامی او بود. بعدها، ویلیام پرسکات به عنوان یکی از اعضای کنگره استانی انتخاب شد، کنگره‌ای که در شهر سالم برگزار گشت. پس از بازنشستگی از ارتش، وی به مدت سه سال به عنوان کارمند شهرداری، عضو انجمن شهر و نماینده مجلس ایالتی خدمت کرد و تا پایان عمر نیز در مقام نائب رئیس دادگاه مشغول به کار بود. با آغاز شورش شیز او بلافاصله به کنکورد عزیمت کرد و به حفاظت از دادگستری و برقراری نظم و قانون اهتمام ورزید. پرسکات سال‌های آتی در مجلس ایالتی ماساچوست فعالیت داشت. همچنین در سال ۱۷۸۶ و در پی احضار شبه‌نظامیان برای سرکوب شورش شیز به آنجا رفت. گفته می‌شود برادراو، الیور پرسکات، در سرکوب این شورش نقش مؤثری ایفا کرده‌است. «نویسنده شخصاً این ماجرا را از سرهنگ پرسکات شنیده‌است که: در سال ۱۷۷۶، هنگامی که با نیروهای خود در نزدیکی نیویورک مستقر بودند، نگهبانان یک فراری بریتانیایی را نزد او آوردند. همین که آنها به اردوگاه نزدیک شدند، فراری نگاهی به نگهبانان انداخت و پرسید «کسی که آنجا ایستاده سرهنگ پرسکات است؟» نگهبان این موضوع را به اطلاع سرهنگ رساند. سرهنگ پرسکات پرسید: «من را از کجا می‌شناسی؟» آن مرد جواب داد: «شما را در بانکر هیل دیدم و بلافاصله به جا آوردم که شما چه کسی هستید.» سرهنگ پرسکات پرسید: «چرا آن وقت من را نکشتی؟» سرباز گفت: «من تمام تلاشم را کردم، راستش وقتی فکر می‌کردم که دیگر نمی‌توانید فرار کنید بیش از یک بار با دقت به سمت شما نشانه رفتم. وقتی هم خیلی به من نزدیک بودید با سرنیزه‌ام چندین ضربه کاری به شما زدم» سرهنگ پرسکات گفت: «تو مرد شجاعی هستی، به چادر من بیا، می‌خواهم از تو پذیرایی کنم». «یک بار هنگام عقب‌نشینی ازمیدان نبرد، سرهنگ پرسکات در خیابان چارلزتاون و در نزدیکی آبراهه وارد خانه‌ای شد که سه چهار نفر در آنجا حضور داشتند و تازه یک ظرف نوشیدنی آماده کرده بودند. آنها پیش از اینکه حتی خود لب به این نوشیدنی بزنند، آن را به سرهنگ پرسکات تعارف کردند. این رفتار برای مردی که داشت از خستگی و تشنگی هلاک می‌شد، بسیار لذت بخش و پسندیده بود. پرسکات ظرف را گرفت، اما قبل از اینکه فرصت نوشیدن آن را پیدا کند، یک گلوله توپ از کنار خانه عبور کرد و آن مردها بلافاصله از آنجا فرار کردند و سرهنگ پرسکات را به حال خود رها کردند تا به تنهایی و با آسودگی خیال محتوی ظرف را بخورد». دکتر اُ. پرسکات بعدها گفت که سرهنگ پرسکات یک میهن‌پرست واقعی بود. او یک همسایه مهربان، نیکوکار و تا حد امکان صلح‌طلب، محبوب و مورد احترام همگان بود. ویلیام پرسکات به علت ورم قفسه سینه در پپیرل درگذشت وبا احترام نظامی که شایسته جایگاه، زندگی و شخصیت او بود، در گورستان والتون به خاک سپرده شد. همسر او نیز در ۲۱ اکتبر ۱۸۲۱ در سن ۸۸ سالگی از دنیا رفت.Military Hall of Honor
ویلیام پرسکات هرگز صاحب برده نبود و به این کار معترض بود. وی از اینکه برده‌داری در ماساچوست غیرقانونی اعلام شود، حمایت می‌کرد. از این رو هنگامی که در سال ۱۷۸۳ برده‌داری در این ایالت لغو شد، پرسکات آشکارا جشن گرفت.https://www.history.com/news/10-things-you-may-not-know-about-the-battle-of-bunker-hillhttp://www.masshist.org/teaching-history/loc-slavery/essay.php?entry_id=504#:~:text=1783%20On%20July%208%2C%20slavery,his%20owner%20for%20his%20freedom . وی همچنین به صراحت به تمجید از سرباز آمریکایی – آفریقایی به نام سالم پور می‌پرداخت که در کنار او در بانکرهیل جنگیده بود. تمجید او تا آنجا ادامه یافت که حتی نامه‌ای خطاب به دادگاه ماساچوست نوشت و در آن ضمن ستایش رفتار این سرباز، خواستار اعطای پاداش به او شد.https://aaregistry.org/story/salem-poor-an-original-patriot/#:~:text=Poor%20was%20a%20free%20Negro%20in%20Andover%2C%20MA.&text=His%20valor%20and%20gallantry%20at,great%20and%20Distinguished%20a%20Character.
به منظور گرامی داشت نبرد بانکرهیل تندیسی از پرسکات ساخته شد و در سال ۱۸۸۱ در چارلزتاون ماساچوست نصب گردید.
رانده‌شده فیلمی محصول سال ۲۰۱۰ و به کارگردانی کالم مککارتی است. در این فیلم بازیگرانی همچون جیمز نسبیت، کیت دیکی، جیمز کازمو، نیال بروتون، هانا استنبریج، کارن گیلان، ایان وایت و دانیل پورتمن ایفای نقش کرده‌اند.
دارک هجز خیابانی از درختان راش در امتداد جاده برگاگ بین آرموی و استرانوکوم در شهرستان آنتریم، ایرلند شمالی است. ردیف درختان این خیابان، یک تونل را تشکیل می‌دهند که به عنوان مکانی در سریال تلویزیونی محبوب اچ‌بی‌او یعنی "بازی تاج‌وتخت" استفاده شده‌است که منجر به تبدیل شدن این خیابان به یک جاذبه توریستی محبوب شده‌است.
حوالی سال ۱۷۷۵ جیمز استوارت خانه جدیدی به نام خانه گریس هیل به نام همسرش گریس لیند ساخت. وی در امتداد جاده ورودی به این خانه بیش از ۱۵۰ درخت راش اروپایی کاشت تا جلوه‌ای باشکوه ایجاد کند.
پایان ناخوشایند یا پایان خوش دیگری نیست فیلمی محصول سال ۲۰۱۳ و به کارگردانی جان مککی است. در این فیلم بازیگرانی همچون کارن گیلان، استنلی وبر، ایان د کسکر، فریا میور، ایمی منسن، گری لوئیس، کیت دیکی، هنری ایان کوسیک و ماتیلدا تورپه ایفای نقش کرده‌اند.
افسونگری ۳: بوسه مرگ یک فیلم ترسناک آمریکایی محصول سال ۱۹۹۱ به کارگردانی راشل فلدمن با بازی چارلز سولومون جونیور، دومینیک لوسیانا و نیکول لورن است. این سومین فیلم از مجموعه افسونگری است. این فیلم توسط استودیو تروما توزیع شد و توسط ویستا استریت اینترتینمنت تولید شد.https://www.troma.com/films/witchcraft-3-the-kiss-of-death/ پس از آن در سال ۱۹۹۲ منتشر شد.https://film.avclub.com/we-dutifully-sat-through-all-13-entries-in-horror-s-lon-1798285967
ویلیام اسپنر (چارلز سولومون) اکنون یک بزرگسال است و به عنوان دستیار دادستان منطقه کار می‌کند و مصمم به داشتن یک زندگی عادی و از بین بردن میراث جادویی خود است. جدیدترین مشتری او روبن کارتر (احمد ریس)، یک نوجوان آفریقایی-آمریکایی است که متهم به تجاوز جنسی و قتل فرد مطلقه‌ای است که برای او کارهای عجیب و غریب انجام داده‌است. به گفته وکیل دادگستری، ویویان هیل (نیکول لورن)، ایالت یک پرونده باز و بسته دارد. اثر انگشت روبن در سرتاسر خانه مقتول است و پزشکی قانونی مدرکی دال بر رابطه جنسی روبن و زن مرده پیدا کرده‌است. دوست دختر اسپنر، شارلوت (لیزا توتمن) توسط مالک باشگاه شیطانی لوئیس (دومونیک لوسیانا)، که از قدرت شیطانی خود برای تبدیل زنان به برده خود استفاده می‌کند، اغوا می‌شود. کشیش جوندولار (ویلیام ال بیکر) یک جادوگر است و به اسپنر کمک می‌کند تا از قدرت‌هایش استفاده کند.
این فیلم در چندین سایت پخش با تأیید سن در دسترس است.https://www.youtube.com/watch?v=ePXO2NTeBIA به صورت دی‌وی‌دی نیز منتشر شده‌است.
دانشگاه بَلَمَند (به عربی: جامعة البلمند) یک دانشگاه خصوصی در لبنان است که در طرابلس (لبنان) واقع شده‌است.
دانشکده های دانشگاه بلمند شامل:
در زمینه تولید مدارهای مجتمع، دای‌سازی ویفر یا دای‌زنی ویفر فرآیندی است که طی آن دای از یک ویفر نیم‌رسانا پس از پردازش ویفر جدا می‌شود. فرایند دای‌سازی می‌تواند شامل خط‌گذاری و شکستن، اره‌زنی مکانیکی (معمولاً با ماشینی به نام "اره دای‌ساز") یا برش لیزری باشد. همه روش‌ها معمولاً برای اطمینان از دقت و صحت، خودکار هستند. پس از فرایند دای‌سازی، تراشه‌های سیلیکونی منفرد در جا تراشه‌های پوشینه‌دار می‌شوند که برای استفاده در ساخت افزاره‌های الکترونیکی مانند رایانه و غیره مناسب هستند.
در حین دای‌سازی، ویفرها معمولاً بر روی نوار دای‌‌زنی نصب می‌شوند که دارای پشتی چسبنده است که ویفر را روی یک قاب فلزی نازک نگه می‌دارد. نوار دای‌ساز بسته به کاربرد دای، خواص متفاوتی دارد.
دای‌سازی ویفرهای سیلیکونی ممکن است با یک روشی مبتنی‌بر-لیزر، به‌اصطلاح فرایند دای‌سازی نهان، انجام شود. این به عنوان یک فرایند دومرحله‌ای عمل می‌کند که در آن نواحی ضعیف ابتدا با اسکن‌کردن پرتو درامتداد خطوط برش‌زنی موردنظر وارد ویفر می‌شوند و دوم اینکه یک غشای حامل زمینه‌ساز برای برانگیختن شکست گسترده می‌شود.
میرزاهدایت الله شمس‌الحکما از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره نخست بعنوان نماینده کرمان در مجلس شورای ملی حضور داشت.
شیخ محسن خان قاجار از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره نخست بعنوان نماینده کرمان در مجلس شورای ملی حضور داشت.
آقانصرالله معاون التجار از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره نخست بعنوان نماینده کرمان در مجلس شورای ملی حضور داشت.
سرویس امنیتی اوکراین یا SBU () مرجع اجرای قانون و سازمان اطلاعاتی و امنیتی اصلی دولت اوکراین در زمینهٔ فعالیت‌های ضداطلاعاتی و مبارزه با تروریسم است. SBU همچنین واحد نیروهای ویژه خود، موسوم به "گروه آلفا" را اداره می‌کند.
SBU جانشین شاخهٔ اوکراینی کاگ‌ب شوروی است که پس از اعلامیهٔ استقلال اوکراین در سال ۱۹۹۱ ایجاد شد. از زمان انقلاب ۲۰۱۴ اوکراین، SBU پس از یک تجدید ساختار، در خدمت دولت جدید اوکراین قرار گرفت.Ex-Ukrainian Spy Chief: Russian Camps Spreading Chaos, Voice of America (July 26, 2015) SBU از آن زمان، در عملیات علیه روسیه و تجزیه‌طلبان طرفدار روسیه در دونباس، پس از شروع جنگ در دونباس و سپس در جنگ گسترده‌تر مداخله نظامی روسیه در اوکراین، شرکت داشته‌است.
سرویس امنیتی اوکراین، در حیطهٔ صلاحیت خود که توسط قانون تعریف شده‌است، به حفاظت از حاکمیت ملی، نظم در انجام قانون اساسی اوکراین، تمامیت ارضی، پتانسیل اقتصادی، علمی، فنی و دفاعی اوکراین، منافع قانونی دولت و حقوق مدنی می‌پردازد. مقابله با فعالیت‌های اطلاعاتی و خرابکارانهٔ سرویس‌های ویژه خارجی و مداخله غیرقانونی سازمان‌ها، گروه‌ها و افراد خاص و همچنین تضمین حفاظت از اسرار دولتی، از وظایف این سرویس است.
سایر وظایف این سرویس، عبارت‌اند از مبارزه با جنایات تهدیدکنندهٔ صلح و امنیت بشریت، تروریسم، فساد و فعالیت‌های مجرمانهٔ سازمان‌یافته در حوزهٔ مدیریت و اقتصاد و همچنین مقابله با سایر اقدامات غیرقانونی که در کوتاه‌مدت، منافع حیاتی اوکراین را تهدید می‌کند.
"تأسیس ۲۰ سپتامبر ۱۹۹۱"
یحیی احمدی کرمانی از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره نخست و دوره سوم بعنوان نماینده کرمان در مجلس شورای ملی حضور داشت.
یحیی کرمانی (زاده ٨ تیرماه ١٢۴٩ کرمان) از شاگردان ناظم‌الاسلام کرمانی بود. دروس ابتدایی را از برادرش شیخ جعفر آموخت و دروس ادبی و ریاضی را از ناظم‌الاسلام فرا گرفت.
شیخ یحیی در سال ١٢٩۶ خورشیدی به ریاست معارف (آموزش‌وپرورش) و اوقاف کرمان منصوب گردید. بیشتر مدارس اولیه کرمان به سبک نوین، در زمان ریاست او تأسیس شد.
‌*تاریخ کرمان
شیخ یحیی کرمانی در سفرش به عتبات، به بیماری مالاریا مبتلا و پس از رسیدن به شهر بافت در سال ١٣٠٠ هجری خورشیدی درگذشت و همان ‌جا به خاک سپرده شد.
محمدعلی کرمانی از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره نخست بعنوان نماینده کرمان در مجلس شورای ملی حضور داشت.
میرزا حسن کرمانی از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره نخست بعنوان نماینده کرمان در مجلس شورای ملی حضور داشت.
میرزا محمدخان نقشینه معروف به ادیب التجار از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره نخست بعنوان نماینده اصفهان در مجلس شورای ملی حضور داشت.
فهرست حاکمان صفوی گیلان دربرگیرندهٔ حاکمانی است که در ایران صفوی (۱۱۴۸–۹۰۷) بر گیلان فرمان راندند. گیلان در دوران صفوی، به تعبیر حزین لاهیجی، «اغلب در میانهٔ سه پادشاهِ صاحب‌دستگاه، انقسام داشت». حکومت‌های سه‌گانهٔ گیلان از شرق به غرب به‌ترتیب بیه‌پیش، بیه‌پس و تالش نام داشتند که بیه‌پیش به مرکزیت لاهیجان و توسط کیاییان، بیه‌پس به مرکزیت فومن و توسط اسحاقوندان، و بالاخره تالش به مرکزیت آستارا و توسط مهرانیان اداره می‌شد. به جز دوره‌ای کوتاه که در اثر دخالت حکومت مرکزی، بیه‌پس به بیه‌پیش ملحق شد، تلاش‌های متعدد این دو برای غلبه بر یکدیگر، نافرجام بود. گیلان در سال ۱۰۰۰ ه‍.ق توسط شاه عباس یکم () از حالت استقلال نسبی خارج شد. بیه‌پیش در ۶ شوال ۱۰۰۰ فتح شد و به فرهادخان قرامانلو سپرده شد. همزمان، بیه‌پس نیز به تصرف قزلباشان درآمد. تصرف تالش به دلیل مقاومت حاکم آن تا صفر ۱۰۰۱ طول کشید. با فتح گیلان، شاه عباس حکومت‌های موروثی را برانداخت با این حال، مهرانیان با اجازهٔ شاه از سال ۱۰۲۱ ه‍.ق دوباره حکومت موروثی را به دست آورده و تا پایان دولت صفوی حفظ نمودند.
سیداسماعیل دبیری اصفهانی از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره نخست بعنوان نماینده اصفهان در مجلس شورای ملی حضور داشت.
محمدهادی جواهری اصفهانی از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره نخست بعنوان نماینده اصفهان در مجلس شورای ملی حضور داشت.
میرزا محمد باقر ادیب گلپایگانی از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره نخست بعنوان نماینده گلپایگان در مجلس شورای ملی حضور داشت.
ناحیه ووجونگ ( ) یکی از پنج‌‌ناحیه شهر مرکزی «سوژو» ، «استان‌جیانگ سو» ، چین است. دارای مسطح بوده که در سال ۲۰۰۱، با تعداد ۵۹۰۰۰۰ نفر ساکن این ناحیه، ثبت رسمی شد.
در حال حاضر، ووجونگ دارای ۸ ناحیه فرعی و ۷ بخش در حومه شهر است.
شبکه توزیع شده یک سیستم شبکه رایانش توزیع شده است که در آن اجزای برنامه و داده‌ها به چندین منبع وابسته هستند.
شبکه توزیع شده که در رایانش توزیع شده استفاده می‌شود ، سیستم شبکه‌ای است که برنامه‌نویسی کامپیوتری ، نرم‌افزار و داده‌های آن در بیش از یک کامپیوتر پخش می‌شوند، اما پیام‌های پیچیده را از طریق گره‌های خود (رایانه‌ها) مخابره می‌کنند و به یکدیگر وابسته هستند. هدف یک شبکه توزیع شده به اشتراک گذاشتن منابع است، معمولاً برای دستیابی به یک هدف واحد یا مشابه. معمولاً این امر از طریق یک شبکه کامپیوتری انجام می‌شود، با این حال، محاسبات مبتنی بر اینترنت در حال افزایش است. به طور معمول، یک سیستم شبکه توزیع شده از فرآیندها ، رشته‌ها، عوامل و اشیاء توزیع شده تشکیل شده است. صرفاً اجزای فیزیکی توزیع شده کافی نیست تا به عنوان یک شبکه توزیع شده شناخته شود. معمولاً شبکه های توزیع شده از اجرای همزمان برنامه استفاده می کنند.
محاسبات کلاینت/سرور نوعی رایانش توزیع شده است که در آن یک کامپیوتر، یک کلاینت، داده‌ها را از سرور، یک مرکز محاسبات اولیه، درخواست می‌کند که مستقیماً با داده‌های درخواستی، گاهی اوقات از طریق یک عامل، به کلاینت پاسخ می‌دهد. شبکه توزیع شده کلاینت/سرور در محاسبات مبتنی بر وب نیز محبوب است. کلاینت/سرور این اصل است که یک کامپیوتر کلاینت می تواند قابلیت‌های خاصی را برای کاربر فراهم کند و بقیه قابلیت‌ها را از سایر کامپیوترهایی که خدماتی را برای کلاینت ارائه می دهند درخواست کند. پروتکل انتقال ابرمتن وب اساساً به طور کامل کلاینت/سرور است.
یک شبکه توزیع‌شده همچنین می‌تواند مبتنی بر عامل باشد، که در آن آنچه عامل یا مؤلفه را کنترل می‌کند به‌طور ضعیف تعریف شده است، و مؤلفه‌ها می‌توانند تنظیمات از پیش پیکربندی شده یا پویا داشته باشند.
تمرکززدایی جایی است که هر کامپیوتر در شبکه می تواند برای کار محاسباتی مورد استفاده قرار گیرد، که برعکس مدل کلاینت/سرور است. معمولاً فقط از رایانه‌های بیکار استفاده می‌شود و به این ترتیب تصور می‌شود که شبکه‌ها کارآمدتر هستند. محاسبات نظیر به نظیر (P2P) بر اساس یک شبکه غیرمتمرکز و توزیع شده، از جمله فناوری دفتر کل توزیع شده مانند بلاک چین است.
شبکه مش یک شبکه محلی متشکل از دستگاه‌ها (گره‌ها) است که در اصل برای برقراری ارتباط از طریق امواج رادیویی طراحی شده بود و امکان استفاده از انواع مختلف دستگاه‌ها را فراهم می‌کرد. هر گره قادر است با هر گره دیگری در شبکه ارتباط برقرار کند.
قبل از دهه 1980، محاسبات به طور معمول بر روی یک کامپیوتر رومیزی کم هزینه متمرکز بود. اما امروزه منابع محاسباتی (کامپیوترها یا سرورها) معمولاً به صورت فیزیکی در بسیاری از مکان‌ها که شبکه‌های توزیع‌شده در آن برتری دارند، توزیع می‌شوند. برخی از انواع محاسبات به خوبی از سطح خاصی از موازی بودن و دستاوردهای اجزای سخت‌افزاری برتر عبور نمی‌کنند ، و بنابراین یک گلوگاه می‌شوند، مانند کلمات دستورالعمل در مقیاس بسیار بزرگ. با افزایش تعداد رایانه ها به جای قدرت اجزای آنها، این تنگناها برطرف می‌شود. موقعیت‌هایی که اشتراک گذاری منابع به یک مسئله تبدیل می‌شود، یا جایی که تحمل خطای بالاتری مورد نیاز است نیز شبکه‌های توزیع شده کمک کننده هستند. شبکه های توزیع شده نیز از سطوح بالاتر ناشناس بودن حمایت می کند.
شرکت‌هایی با رشد سریع و نیازهای مقیاس‌پذیر ممکن است حفظ شبکه توزیع‌شده خود تحت مدل سنتی محاسبات کلاینت/سرور را چالش برانگیز بدانند. رایانش ابری ابزار رایانش توزیع شده بر روی برنامه‌های کاربردی مبتنی بر اینترنت، ذخیره‌سازی و خدمات محاسباتی است. ابر مجموعه‌ای از رایانه‌ها یا سرورهایی است که برای ارائه محاسبات مقیاس‌پذیر و با ظرفیت بالا یا وظایف مرتبط به یکدیگر از نزدیک متصل هستند.
آمایش دای مرحله‌ای از برساخت افزاره‌های نیم‌رسانا است که طی آن یک ویفر برای بسته‌بندی آی‌سی و آزمایش آی‌سی آماده می‌شود. فرایند آمایش دای معمولاً از دو مرحله تشکیل می‌شود: نصب‌کردن ویفر و دای‌سازی ویفر.
نصب‌کردن ویفر مرحله‌ای است که در هنگام آمایشِ دایِ ویفر به‌عنوان بخشی از فرایند ساخت نیم‌رسانا انجام می‌شود. در این مرحله، ویفر بر روی یک نوار پلاستیکی که به یک حلقه متصل است، نصب می‌شود. نصب‌کردن ویفر درست قبل از برش ویفر به دای‌های جداگانه انجام می‌شود. لایه چسبی که ویفر روی آن نصب شده‌است تضمین می‌کند که دای‌های منفرد درطول «دای‌زنی» محکم در جای خود باقی می‌مانند، به صورتی که این فرایند "برش‌زنی ویفر" نامیده می‌شود.
در ساخت افزاره‌های ریزالکترونیکی، برش‌زنی دای، دای‌زنی یا تَکینِش فرایند کاهنده یک ویفر دربرگیرنده چندین مدار مجتمع یکسان به دای‌های جداگانه که هرکدام دربرگیرنده یکی از آن مدارها هستند، است.
فورت ژسوس به معنای قلعهٔ عیسی (پرتغالی: "Forte Jesus de Mombaça، اسپانیایی: Fuerte de Jesús") قلعه‌ای است که در جزیره مومباسا قرار دارد. طراحی این قلعه توسط معمار ایتالیایی Giovanni Battista Cairati بین سالهای ۱۵۹۳ و ۱۵۹۶ انجام شده و بنای آن به دستور پادشاه فیلیپه دوم کاستیل، که همچنین به عنوان پادشاه فیلیپه اول پرتغال و آلگاروس سلطنت می‌کرد، برای محافظت از بندر قدیمی مومباسا ساخته شد. فورت ژسوس تنها قلعه ای بود که توسط پرتغالی‌ها در سواحل سواحیلی نگهداری می‌شد و به عنوان گواهی بر تلاش‌های اولیهٔ موفقیت‌آمیز یک قدرت غربی برای ایجاد نفوذ بر تجارت اقیانوس هند شناخته می‌شود.
کایراتی، طراح قلعه، از معمار ایتالیایی پیترو کاتانئو الهام گرفت، در حالی که سازنده اصلی آن گاسپار رودریگز بود. این قلعه آخرین کار خارج از کشور کایراتی بود. اگرچه طراحی فورت ژسوس نمونه ای از معماری رنسانس است، اعتقاد بر این است که تکنیک‌های سنگ‌تراشی، مصالح ساختمانی و نیروی کار توسط مردم محلی سواحیلی ارائه شده‌است. این قلعه از آسمان به شکل بدن یک مرد دیده می‌شود و تقریباً مربع است و چهار سنگر در گوشه‌های آن قرار دارد. این قلعه شاهکار استحکامات نظامی اواخر رنسانس در نظر گرفته می‌شود.
فورت ژسوس حداقل ۹ بار بین سال ۱۶۳۱ که پرتغالی‌ها آن را در جنگ با سلطان یوسف بن الحسن مومباسا از دست دادند، تا سال ۱۸۹۵ که تحت سلطه بریتانیا قرار گرفت و به زندان تبدیل شد، میان قدرت‌های مختلف دست به دست شد. پس از اینکه پرتغالی‌ها آن را از سلطان در سال ۱۶۳۲ پس گرفتند، آن را بازسازی کردند و استحکامات بیشتری ساختند و متعاقباً سقوط قلعه را دشوارتر کردند. این قلعه از سال ۱۶۹۶ تا ۱۶۹۸ توسط اعراب عمانی به رهبری سیف بن سلطان مورد محاصره دو ساله قرار گرفت. تسخیر این قلعه توسط عمان، پایان حضور پرتغالی‌ها در سواحیل بود، اگرچه آنها برای مدت کوتاهی بین سال‌های ۱۷۲۸ و ۱۷۲۹ با کمک دولت-شهرهای سواحیلی آن را تصرف کردند و دوباره آن را اشغال کردند. این قلعه از سال ۱۷۴۱ تا ۱۸۳۷ تحت فرمانروایی محلی قرار گرفت، زمانی که مجدداً توسط عمانی‌ها تصرف شد و به عنوان پادگان مورد استفاده قرار گرفت. بریتانیا در سال ۱۸۹۵ این قلعه را گرفت و با تأسیس تحت‌الحمایه آفریقای شرقی (که بعداً در سال ۱۹۲۰ به مستعمره و تحت الحمایه کنیا تغییر نام یافت) منطقه را کنترل نمود.
فورت ژسوس در سال ۱۹۵۸ به عنوان یک پارک ملی اعلام شد و در سال ۲۰۱۱ توسط یونسکو به عنوان میراث جهانی اعلام شد و به عنوان یکی از برجسته‌ترین و به خوبی حفظ شده‌ترین نمونه‌های استحکامات نظامی پرتغالی در قرن شانزدهم مورد توجه قرار گرفت."Fort Jesus, Mombasa". "UNESCO World Heritage Centre". Retrieved 1 January 2017. این قلعه پربازدیدترین جاذبه گردشگری مومباسا است.
تمرکز اصلی در سال‌های اولیهٔ تحقیقات، استیون هتفیل، متخصص جنگ بیولوژیک بود که در نهایت، تبرئه شد. بروس ادواردز ایوینز، دانشمند آزمایشگاه‌های دفاع زیستی دولت در فردریک، مریلند، در حدود ۴ آوریل ۲۰۰۵ مورد سوءظن قرار گرفت. در ۱۱ آوریل ۲۰۰۷، ایوینز تحت نظارت دوره‌ای قرار گرفت. یک سند اِف‌بی‌آی بیان کرد که او "یک مظنون بسیار حساس" در حملات سیاه‌زخم سال ۲۰۰۱ بود. در ۲۹ ژوئیهٔ ۲۰۰۸، ایوینز با مصرف بیش از حد استامینوفن خودکشی کرد.
دادستان‌های فدرال، در ۶ اوت ۲۰۰۸، بر اساس شواهد دی‌ان‌ای، ایوینز را تنها مجرم این پرونده اعلام کردند. دو روز بعد، سناتور چاک گرسلی و نماینده راش دی. هولت خواستار رسیدگی به پروندهٔ وزارت دادگستری و اِف‌بی‌آی در رسیدگی به تحقیقات شدند. اِف‌بی‌آی به‌طور رسمی تحقیقات خود را در ۱۹ فوریهٔ ۲۰۱۰ خاتمه داد.
در سال ۲۰۰۸، اِف‌بی‌آی از آکادمی ملی علوم درخواست بررسی روش‌های علمی مورد استفاده در تحقیقات خود را کرد که آکادمی نیز، یافته‌های خود را در گزارش سال ۲۰۱۱ "منتشر" کرد. این گزارش، نتیجه‌گیری دولت مبنی بر این‌که ایوینز عامل جنایت بوده‌است را مورد تردید قرار داد و دریافت که نوع سیاه‌زخم به‌کار رفته در نامه‌ها به درستی شناسایی شده‌است، اما شواهد علمی کافی برای ادعای اِف‌بی‌آی مبنی بر منشأ آن وجود ندارد. اف‌بی‌آی با اشاره به این‌که هیئت بازبینی، تأکید کرده‌است که تنها بر اساس علم، نمی‌توان به نتیجه‌گیری قطعی رسید، پاسخ داد و گفت که مجموعه‌ای از عوامل، باعث شد اف‌بی‌آی به این نتیجه برسد که ایوینز، عامل آن بوده‌است. برخی از اطلاعات در مورد پرونده و مشکلات روانی ایوینز، هنوز منتشر و افشا نشده‌است.
این حملات، یک هفته پس از حملات ۱۱ سپتامبر و تخریب مرکز تجارت جهانی در شهر نیویورک و آسیب رساندن به پنتاگون در آرلینگتون، ویرجینیا انجام شد.
در قسمت ۲۴ از فصل ۴ مجموعهٔ درام-جنایی ذهن‌های جنایتکار به این پرونده ارجاع داده شده‌است.
فصل دوم سریال نشنال جئوگرافیک، The Hot Zone بر روی این حمله، متمرکز است.
فابیو کاردوزو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال پاسوژ د فریرا و باشگاه فوتبال رنجرز اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۵ سال پرتغال، زیر ۱۶ سال پرتغال، زیر ۱۷ سال پرتغال، زیر ۱۸ سال پرتغال، زیر ۱۹ سال پرتغال، و زیر ۲۰ سال پرتغال بازی کرده‌است.
کاردوزو بازیکن پرتغال در مسابقات قهرمانی فوتبال زیر ۱۹ سال اروپا در سال ۲۰۱۳ بود.
کاردوزو همچنین در مسابقات تولون ۲۰۱۴ نماینده پرتغال در رده سنی زیر ۲۰ سال بود.
وندرسون رودریگز دو ناسیمنتو گالنو که به گالنو (؛ زادهٔ ) معروف است، بازیکن فوتبال اهل برزیل است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به پورتو و براگا اشاره کرد.
او بیشتر دوران حرفه ای خود را در پرتغال گذرانده‌است و بیش از ۱۰۰ بازی لیگ برتر فوتبال پرتغال، در دو دوره در پورتو، براگا، پورتیموننزه و ریو آوه انجام داده‌است.
در مارس ۲۰۲۲، گالنو پس از پنج سال اقامت در این کشور تابعیت پرتغالی را دریافت کرد و در صورت تمایل می‌تواند برای تیم ملی فوتبال پرتغال بازی کند.
کلودیو راموس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ویتوریا گیماریش و باشگاه فوتبال توندلا اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۶ سال، زیر ۱۷ سال، زیر ۱۸ سال، زیر ۲۰ سال و بزرگسالان پرتغال بازی کرده‌است.
راموس اولین بازی خود را برای بزرگسالان پرتغال در ۱۴ اکتبر ۲۰۱۸ در جریان پیروزی در بازی دوستانه مقابل اسکاتلند در هامپدن پارک انجام داد و در ۴ دقیقه آخر به عنوان بازیکن تعویضی، به جای بتو، برای تیم ملی فوتبال پرتغال بازی کرد.
این مقاله فهرست دانشگاه‌های نظامی نیروهای مسلح ایرانی است.
تیم ملی فوتبال زیر ۱۶ سال پرتغال () تیم فوتبالی است که نماینده کشور پرتغال در سطح زیر ۱۶ سال است و تحت نظر فدراسیون فوتبال پرتغال اداره می‌شود.
پرتغال با کسب مقام سوم در جام جهانی زیر ۱۶ سال فوتبال ۱۹۸۹ قهرمانی جهانی زیر ۱۶ سال فیفا راه یافته‌است.
ویتور ماچادو فریرا که به ویتینیا مشهور است (؛ زادهٔ )، بازیکن فوتبال اهل پرتغال است.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال، زیر ۱۸ سال، زیر ۱۹ سال و زیر ۲۱ سال پرتغال و هم‌چنین بزرگسالان پرتغال بازی کرده‌است.
ویتینیا با بازی در سطوح مختلف جوانان برای پرتغال، کاپیتان تیم زیر ۱۹ سال در مسابقات قهرمانی اروپا زیر ۱۹ سال ۲۰۱۹ اروپا در ارمنستان شد.
ویتینیا به تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال پرتغال، برای مسابقات قهرمانی اروپا زیر ۲۱ سال ۲۰۲۱ دعوت شد. او به عنوان یکی از بازیکنان تیم مسابقات، انتخاب شد زیرا پرتغال پس از شکست ۱ بر صفر در فینال از تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال آلمان در ۶ ژوئن ۲۰۲۱ به عنوان نایب قهرمانی رسید.