moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
پیکر او، پس از تشییع از مقابل دانشگاه تهران، جهت خاکسپاری به زادگاهش، شهر بیرجند، منتقل شد و در تاریخ ۲ مردادماه ۱۳۹۱ در محل بوستان محمدحسن گنجی در خیابان توحید، به خاک سپرده شد.محمدحسن گنجی، جغرافی‌دان سرشناس ایرانی، درگذشت - بی‌بی‌سی فارسیپدر علم جغرافیای ایران درگذشت - تابناکمحمدحسن گنجی، استاد سرشناس جغرافیا در ایران، درگذشت - رادیو فردا
وی پس از اخذ درجهٔ لیسانس از انگلستان (در سال ۱۳۱۷)، به ایران بازگشت و به مدت ۱۴ سال با سمت دبیری در دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه تهران و دانشسرای عالی به تدریس جغرافیا پرداخت.
همچنین پس از اخذ مدرک دکتری در سال ۱۳۳۴ از آمریکا، به ایران بازگشت و پس از طی ۵ سال دورهٔ دانشیاری، در سال ۱۳۳۹ به‌عنوان استادی پاره‌وقت (با رتبهٔ ۱۰) دانشگاه تهران ارتقا یافت و متصدی کرسی جغرافیای انسانی شد. در مهرماه ۱۳۴۷ خدمت تمام‌وقت دانشگاه را پذیرفت و از سال ۱۳۴۸ در سمت استاد و مدیر گروه آموزشی جغرافیا در دانشگاه انجام وظیفه کرد.
گنجی، پس از به پایان رساندن تحصیلات متوسطه در زادگاه خود، یعنی بیرجند، در مهرماه ۱۳۰۹ خورشیدی به تهران آمد تا حقوق بخوانَد؛ ولی در تهران متوجه شد که بیشتر استادان مدرسهٔ عالی حقوق آن زمان، فرانسوی هستند، و چون زبان فرانسوی نمی‌دانست، به دارالمعلمین عالی رفت که نخستین بنیاد آموزش عالی آن زمان بود. دارالمعلمین عالی، که در ۱۳۰۷ بنیان‌گذاری شده‌بود، دو گروه «فلسفه و ادبیات» و «تاریخ و جغرافیا» داشت. گنجی در رشتهٔ تاریخ و جغرافیا نام‌نویسی کرد و پس از سه سال، در ۱۳۱۲ لیسانس آن رشته را دریافت کرد. از آنجا که گنجی در کنکور اعزام به خارج در بخش معلمی تاریخ و جغرافیا مقام اول را به دست آورده‌بود، در ۲۵ شهریور ۱۳۱۲ همراه با حدود ۹۰ نفر دیگر، که ۲۰ نفر از آنان از دانش‌آموختگان دانشسرای عالی بودند، به فرانسه فرستاده شد.
چون در دبیرستان شوکتی بیرجند تا اندازه‌ای با زبان انگلیسی آشنا شده‌بود، او را با ۱۲ نفر دیگر از دانشجویان، که به زبان انگلیسی آشنایی داشتند، پس از چند روز ماندن در پاریس، به لندن فرستادند. در آن روزها معمول بود که دانشجویان فرستاده‌شده به انگلستان را برای یک سال به زندگی در یک خانوادهٔ انگلیسی وامی‌داشتند تا زبان و آداب انگلیسی را فراگیرند. اما چون گنجی زبان انگلیسی را به اندازهٔ نیاز می‌دانست، او را بی‌درنگ پس از ورود به انگلستان به دانشگاه ویکتوریا در منچستر معرفی کردند که در آن زمان یکی از پنج دانشگاه معتبر، پس از آکسفورد و کمبریج، به‌شمار می‌آمد.
در سال دوم ماندن در انگلستان بود که پس از یک سال مطالعه و بررسی رشته‌های گوناگون، تصمیم گرفت که در زمینهٔ جغرافیا کار کند، و از آن زمان تاریخ برای او در درجهٔ دوم اهمیت قرار گرفت. او در آن سال در گروه تخصصی جغرافیا در دانشگاه منچستر نام‌نویسی کرد و پس از چهار سال توانست لیسانس تخصصی و ممتاز در جغرافیا را به دست آورَد، که برابر کارشناسی ارشد به‌شمار می‌آید.
او دلیل گرایش خود را به جغرافیا و به‌ویژه هواشناسی دو رویداد خشکسالی و سیلی می‌داند که در روزگار کودکی و نوجوانی در زادگاهش رخ داد و باعث آسیب زیادی به روستاییان شده‌بود. همچنین، در روزگاری که در خارج تحصیل می‌کرد، بحث‌های داغی پیرامون نظریهٔ تکامل در جریان بود و از آنجا که بارها شنیده‌بود که پاسخ جانداران به دگرگونی آب و هوا، نقش مهمی در تکامل جانداران دارد، به موضوع‌های مربوط به آب و هوا و محیط بسیار گرایش پیدا کرده‌بود.
گنجی در مهرماه ۱۳۱۷ به ایران بازگشت و با عنوان دبیر (امروزه در رتبه‌بندی علمی دانشگاهی به آن مربی می‌گویند) در دانشکدهٔ ادبیات و دانشسرای عالی به تدریس جغرافیا پرداخت. دورهٔ خدمت دبیری او ۱۴ سال به طول انجامید، و چون با مقررات آن روز هرگز نمی‌توانست بدون درجهٔ دکتری، استاد دانشگاه شود، با استفاده از فرصت مطالعاتی، در شهریور ۱۳۳۱ به آمریکا رفت و پس از دو سال تحصیل در دانشگاه کلارک (در شهر ورستر ایالت ماساچوست) درجهٔ دکتری در جغرافیا را به دست آورد.نشریهٔ الکترونیکی جغرافیای ایران
گنجی، در کنار تدریس و تحقیق، در بسیاری از مؤسسات دولتی و خصوصی، که با زمینه‌های جغرافیایی ارتباط داشته‌اند در مراحل برنامه‌ریزی و همچنین در دوران‌های اجرایی مشارکت داشته‌است.
در تاریخ سوم آذرماه ۱۳۹۰ توسط شهرداری منطقهٔ ۷ تهران خریداری شد. این مکان زیرنظر معاونت اجتماعی - فرهنگی منطقهٔ ۷ اداره می‌شود.
در سال ۱۳۵۴، به‌عنوان استاد ممتاز دانشگاه تهران انتخاب شد.
وی در بیست‌ونهمین کنگرهٔ اتحادیهٔ بین‌المللی جغرافیایی در کرهٔ جنوبی در سال ۲۰۰۰ میلادی به‌عنوان یکی از ۱۵ جغرافیدان برجستهٔ جهان شناخته شد، همچنین سازمان هواشناسی جهانی WMO، جایزهٔ علمی سال ۲۰۰۱ خود را به او اعطا کرد. وی نشان درجه سه در خدمات دولتی را نیز دریافت کرده‌است. گنجی، از اوایل انقلاب تا پایان عمر، بالغ بر ۶۳ لوح تقدیر از مراکز آثار و مفاخر علمی، چهره‌های ماندگار، انجمن‌های علمی جغرافیایی و دانشگاه‌ها دریافت کرده‌است.
مربیان و استادان گنجی در طی دوران تحصیل او عبارت بودند از: میرزا احمد نراقی، شیخ احمد سلیمانی نراقی، کلنل علینقی وزیری، مفیدالملک، سیدرضی حسین (ناظم هندی)، عباس اقبال آشتیانی، امیرتوکل کامبوزیا، ماژور مسعودخان کیهان، بدیع‌الزمان فروزانفر، سیدمحمدکاظم عصار، صادق رضازادهٔ شفق، عبدالحسین شیبانی وحیدالملک، عیسی صدیق اعلم، اسدالله بیژن و…
گنجی، در کنار فعالیت خود در دانشگاه تهران، از مهرماه ۱۳۳۵ تا مهرماه ۱۳۴۷ ریاست ادارهٔ کل هواشناسی ایران را نیز بر عهده داشت. وی در این مدت، نمایندهٔ ثابت دولت ایران در سازمان جهانی هواشناسی بود. او به مدت ۵ سال ریاست هواشناسی منطقهٔ آسیا و عضویت کمیتهٔ اجرایی سازمان یادشده را نیز بر عهده داشت.
او از اردیبهشت ماه ۱۳۴۲ تا مهرماه ۱۳۴۷ معاونت پارلمانی وزارت راه، و در زمان ریاست دانشگاهیِ رضا، از سال ۱۳۴۷، به مدت یک سال سمت معاونت اداری و مالی دانشگاه تهران را عهده‌دار شد. آنگاه، پس از چندی، مشاور دانشگاه گردید و سپس از خردادماه ۱۳۵۳ عهده‌دار ریاست دانشکدهٔ ادبیات و علوم انسانی گردید و تا پایان خدمت ۳۷سالهٔ دانشگاهیِ خود در این سمت باقی بود.
وی در بهمن‌ماه ۱۳۵۴ به افتخار بازنشستگی نائل آمد و از مهرماه ۱۳۵۴ تا پایان سال ۱۳۵۷ ریاست مؤسسهٔ آموزش عالی امیر شوکت‌الملک علم بیرجند را بر عهده داشت و از سال ۱۳۶۸ تا ۱۳۷۲ مشاور رئیس سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح بود؛ و از سال ۱۳۷۳ نیز، با سمت مشاور دانشکدهٔ علوم زمین دانشگاه شهید بهشتی، در طراحی و اجرای برنامه‌ها مشارکت داشته‌است.
همچنین از سال ۱۳۶۵ عضویت بخش جغرافیایی سازمان مطالعه و تدوین کتب دانشگاهی (سمت) را دارا بوده و با بیشتر دانشگاه‌های تهران، به‌ویژه دانشگاه تربیت مدرس، همکاری داشته و در دوره‌های دکتری جغرافیا تدریس کرده‌است.
وی همچنین عضویت کمیتهٔ رهبری "اطلس اقلیمی ایران" را در سازمان هواشناسی ایران بر عهده داشته‌است.
از دیگر مشاغل وی می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
گنجی سفرهای علمی متعددی به کشورهای اسکاتلند، پرتغال، دانمارک، سوئد، فنلاند، پاکستان، هندوستان، ژاپن، اندونزی، مالزی، سنگاپور، هنگ کنگ، لبنان، اتریش، آلمان، هلند، بلژیک، اسپانیا، فرانسه، نروژ، شوروی سابق (مسکو، کیف، ایروان و باکو)، استرالیا، کانادا، ایالات متحده آمریکا و کلیهٔ شیخ‌نشین‌های خلیج فارس نمود.
گنجی در کنگرهٔ بین‌المللی جغرافیایی (آمستردام ۱۹۳۸، واشینگتن ۱۹۵۲، دهلی نو ۱۹۶۸ و مونترال کانادا ۱۹۷۲)، سمینار جغرافیایی کشورهای آسیایی و آفریقایی (علیگرهٔ هندوستان، ۱۹۵۶)، کمیسیون حل اختلاف آب هیرمند بین ایران و افغانستان (واشینگتن، ۱۹۵۶)، کمیتهٔ اجرایی طرح مناطق خشک یونسکو (کانبرای استرالیا، ۱۹۵۶)، کمیتهٔ منطقه‌ایِ سازمان هواپیمایی کشوری بین‌المللی (رم، ۱۹۵۹)، کمیتهٔ هواشناسی سازمان پیمان مرکزی (آنکارا، ۱۹۵۹، ۱۹۶۰، ۱۹۶۱ و ۱۹۶۳، لندن، ۱۹۶۰)، اجلاسیهٔ هواشناسی منطقهٔ آسیا (رانگون، ۱۹۵۹، بانکوک، ۱۹۶۲، تهران، ۱۹۶۶ و توکیو، ۱۹۷۰)، کمیسیون اقلیم‌شناسی سازمان هواشناسی جهانی (لندن، ۱۹۶۰ و استکهلم، ۱۹۶۵)، کنگرهٔ سازمان هواشناسی جهانی (ژنو، ۱۹۶۳، ۱۹۶۷ و ۱۹۷۱)، اجلاسیهٔ کمیتهٔ اجرایی سازمان هواشناسی جهانی (ژنو، ۱۹۶۵، ۱۹۶۶، ۱۹۶۸، ۱۹۶۹ و ۱۹۷۱)، کمیتهٔ ارتباطات سازمان عمران منطقه‌ای (اسلام‌آباد پاکستان، ۱۹۶۶)، دومین کنگرهٔ سازمان ملل متحد دربارهٔ یکنواخت ساختن اسامی (لندن، ۱۹۷۲)، کنفرانس یونسکو دربارهٔ آموزش جغرافیا در آسیای شرقی و اقیانوسیه (سنگاپور، ۱۹۷۲)، دومین اجلاسیهٔ گروه کارشناسان هواشناسی جهانی دربارهٔ کاربرد اقلیم‌شناسی در مسائل محیطی (ژنو، ۱۹۷۲)، دومین کمیتهٔ فنی اندازه‌گیری آلودگی هوا (هلسینکی، ۱۹۷۳)، کنفرانس یونسکو دربارهٔ آموزش جغرافیا در آسیای جنوبی (دهلی نو، ۱۹۷۴)، هشتمین اجلاسیهٔ گروه کارشناسان جغرافیای سازمان ملل (نیویورک، ۱۹۷۵)، سمپوزیوم هواشناسی در رابطه با آمایش زمین (اشویل، کارولینای شمالی، ۱۹۷۵)، بیست و سومین کنگرهٔ بین‌المللی جغرافیا (مسکو، ۱۹۷۶)، سومین کنگرهٔ سازمان ملل برای یکنواخت کردن اَعلام جغرافیایی (آتن، ۱۳۵۶، مونترال، ۱۳۶۵ و ژنو، ۱۳۷۰)، سفر عتبات عالیات در گروه دانشگاه تهران (۱۳۵۶)، سفر چین در گروه دانشگاه تهران (۱۳۵۷)، یازدهمین اجلاسیهٔ گروه کارشناسان ملل متحد (ژنو، ۱۳۶۳)، چهارمین اجلاسیهٔ منطقه‌ای برای همسان‌سازی نام‌های جغرافیایی (تهران، ۱۳۶۹)، سمینار مرزهای ایران در مرکز ژئوپلیتیک و مرزهای بین‌المللی دانشگاه لندن (لندن، ۱۳۷۰)، سمینار هویت ایران در پایان قرن بیستم در دانشگاه لندن (لندن، ۱۳۷۷) شرکت فعال داشته‌است.
گنجی، حدود ۱۰ درس جدید و گوناگون را به‌تدریج وارد برنامهٔ رشتهٔ جغرافیا نمود و همه را شخصاً به‌تناوب در سال‌های تحصیلی مختلف تدریس کرد. از آثار وی می‌توان به ۱ جزوهٔ درسی، ۱۶ اثر تألیفی، ۶ نقد کتاب، ۱۲ مقدمهٔ کتاب، ۸۰ مقالهٔ علمی، ۱۹ سخنرانی و ۱۴ مقاله به زبان انگلیسی اشاره کرد.
او بنیان‌گذار دانشگاه بیرجند است.
-جنگ و جغرافیا یا روابط دول بزرگ در اقیانوسیه. تهران، بنگاه پروین، ۱۳۲۱
-بشر چیست. ترجمه از آثار مارک تواین. تهران چاپ سوم، بنگاه افشاری، ۱۳۵۱
-جغرافیا سال پنجم ابتدایی (با همکاری حسین خلیلی‌فر). تهران، بنیاد فرانکلین، ۱۳۳۷
-جغرافیا ششم ابتدایی با همکاری حسین خلیلی‌فر. تهران، بنیاد فرانکلین، ۱۳۳۷
- آمار بارندگی ایران. تهران، مرکز تحقیقات علمی مناطق خشک دانشگاه تهران، ۱۳۳۸
-کتاب‌های جغرافیای دبیرستان از سال اول تا سال ششم (با همکاری گروه مؤلفان). دههٔ ۱۳۴۰
-فهرست مقاله‌های جغرافیایی (با همکاری جواد صفی‌نژاد). تهران، دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه تهران، ۱۳۴۱
-جغرافیای ایران (چهار فصل در جلد اول ایرانشهر). تهران، نشریه شمارهٔ ۲۲ کمیسیون ملی یونسکو، ۱۳۴۲
-اطلس اقلیمی ایران. تهران، مؤسسه جغرافیای دانشگاه تهران، ۱۳۴۶
-مجموعهٔ ۳۳ مقالهٔ جغرافیایی. تهران، بنیاد جغرافیایی و کارتوگرافی سحاب، ۱۳۵۳
-جغرافیا در ایران از دارالفنون تا انقلاب اسلامی. مشهد، آستان قدس رضوی، ۱۳۶۷
-تاریخچهٔ جغرافیا در تمدن اسلامی. تهران، بنیاد دائرةالمعارف اسلامی، ۱۳۶۸
-نامه‌هایی از قهستان (ترجمه و تعلیق). مشهد، مرکز خراسان‌شناسی، ۱۳۷۹
تحریف نام خلیج فارس باعث نهضت علمی و پژوهشی در کشور شد
پُستگْرِس‌کیواِل ، یا به طور ساده‌تر پُستگْرِس، یک سامانه مدیریت پایگاه داده‌های شی-رابطه‌ای استمستندات پستگرس‌کیوال: پستگرس‌کیوال چیست؟ که برای سکوهای مختلفی از جمله لینوکس، فری بی‌اس‌دی، ویندوز، و مک اواس ده موجود است.مستندات پستگرس‌کیوال: سکوهای پشتیبانی شده پستگرس‌کیوال توسط گروه توسعه سراسری پستگرس‌کیوال توسعه داده می‌شود، که شامل تعداد زیادی از افراد داوطلب است.
پستگرس‌کیوال بخش اعظم استاندارد را پیاده‌سازی می‌کند،مستندات پسترگس‌کیوال: پیروی از اس‌کیوال ACID-موافق است،درباره پستگرس‌کیوال کاملاً تراکنشی است (این شامل شرح‌های تعریف داده نیز می‌شود)،مستندات پستگرس‌کیوال: تراکنش‌ها دارای نوع داده‌ها، عملگرها، روش‌های فهرست، توابع، توابع جمع‌بندی، زبان‌های رویه‌ای قابل توسعه است، و دارای افزونه‌های بسیاری است که توسط دیگران ایجاد شده است.
پستگرس‌کیوال تکامل یافته پروژه پستگرس (POSTGRES) در دانشگاه برکلی است.مستندات پستگرس‌کیوال: تاریخچه پستگرس ادامه پایگاه داده رابطه‌ای اینگرس (INGRES) بود.مقاله طراحی پستگرس
پیاده‌سازی پستگرس در سال ۱۹۸۶ آغاز شد. مفهوم‌های اولیه در مقاله «طراحی پستگرس» ارائه شد، و تعریف مدل داده اولیه در مقاله «مدل داده پستگرس» معرفی شد. طراحی سامانه قواعد در «طراحی سامانه قواعد پستگرس» شرح داده شد. معماری و منطق مدیر ذخیره‌سازی در «طراحی سامانه ذخیره‌سازی پستگرس» توضیح داده شد.
در سال ۱۹۹۴، «اندرو یو» و «جولی چن» مفسر زبان اس‌کیوال (SQL) را به پستگرس اضافه کردند، که این نسخه از محصول با عنوان «پستگرس ۹۵» در وب به عنوان نسخه منبع‌بازی از کد اصلی پستگرس برکلی ارائه شد.
کد پستگرس ۹۵ کاملاً با زبان سی استاندارد نوشته شده بود و از لحاظ حجم کد ۲۵ درصد کوچکتر بود. نسخه ۱ پستگرس ۹۵ در آزمون وسیکانزین حدود ۳۰ الی ۵۰ درصد سریع‌تر از پستگرس ۴٫۲ عمل می‌کرد.
در سال ۱۹۹۶، واضح بود که نام «پستگرس ۹۵» نامی نیست که بتواند در طول زمان برجا بماند. به همین دلیل نام پستگرس‌کیوال انتخاب شد، تا هم رابطه با سیستم پستگرس اصلی نشان داده شود و هم امکانات استفاده از اس‌کیوال برجسته شود. همچنین، تصمیم گرفته شد که نسخه‌ها از ۶. ۰ ادامه پیدا کنند، و نسخه‌گذاری پستگرس اصلی را ادامه دهند.
پُستگرس‌کیواِل بر روی هر کدام از معماری‌های زیر عمل می‌کند: ایکس۸۶، ایکس۸۶-۶۴، آی‌ای۶۴ ایتانیوم، پاور پی‌سی، پاور پی‌سی۶۴، S/۳۹۰، S/390x، اسپارک، اسپارک ۶۴، آلفا، آرم، میپس، میپسل، ام۶۸کی، و پی‌آ-ریسک.
پستگرس‌کیوال بر روی سیستم عامل‌های زیر موجود است: لینوکس (تمام توزیع‌های اخیر)، ویندوز (ویندوز ۲۰۰۰ SP4 و بعد)، فری بی اس دی، اپن‌بی‌اس‌دی، نت‌بی‌اس‌دی، مک اواس اکس، ای‌آی‌اکس، بی‌اس‌دی/اواس، اچ‌پی-یواکس، آیریکس، اپن ایندیانا، اپن سولاریس، و یونیکس ترو۶۴.
پستگرس‌کیوال از بخش اعظم زبان اس‌کیوال پشتیبانی می‌کند، و بسیاری از امکانات مدرن را نیز در اختیار می‌گذارد:
همچنین، کاربران قادر به توسعه پستگرس‌کیوال به روش‌های مختلف هستند، به عنوان مثال کاربران قادر به افزودن موارد زیر هستند:
پستگرس‌کیوال اجازه می‌دهد که توابع تعریف شده توسط کاربر در زبانی علاوه بر اس‌کیوال و سی نیز نوشته شود. این زبان‌های دیگر معمولاً زبان‌های رویه‌ای نامیده می‌شوند.مستندات پستگرس‌کیوال - توابع زبان‌های رویه‌ای زبان‌های رویه‌ای از بخش‌های توکار پستگرس‌کیوال نیستند و به صورت ماژول‌های قابل بارگذاری استفاده می‌شوند.
در حال حاضر چهار زبان رویه‌ای همراه توزیع استاندارد پستگرس‌کیوال وجود دارد: پی‌ال/پی‌جی‌اس‌کیوال (PL/pgSQL)، پی‌ال/تی‌سی‌ال (PL/TCL)، پی‌ال/پرل (PL/Perl)، و پی‌ال/پایتون (PL/Python).
به عنوان مثال برای ایجاد تابعی با استفاده از پی‌ال‌پایتون که کمینه دو عدد را محاسبه می‌کند، می‌توانیم به صورت زیر عمل کنیم:
CREATE EXTENSION IF NOT EXISTS plpythonu;
CREATE FUNCTION pymin(a integer, b integer)
AS $$
$$ LANGUAGE plpythonu;
از نسخه ۹٫۱ به بعد، پستگرس‌کیوال می‌تواند از داده‌های سایر سیستم با استفاده از لفافه‌های خارجی داده (Foreign Data Wrappers) استفاده کند.پستگرس‌کیوال ۹٫۱ عرضه شد با استفاده از این امکان، می‌توان جدولی ساخت که منبع اطلاعاتش هر منبع خارجی، مانند فایل موجود در سیستم فایل، یا پایگاه داده دیگر، یا یک وب سرویس باشد. این به این معنی است که پرس‌وجوها می‌توانند این منابع داده را مانند جدول عادی استفاده کنند، و حتی این جدول‌ها را با جدول‌های عادی پیوند دهد. لیستی از لفافه‌های خارجی داده در ویکی پستگرس‌کیوال موجود است.
به عنوان مثال، فرض کنید یک فایل دارید که هر رکورد آن در یک سطر قرار دارد و مقادیر فیلدها با کاراکتر «|» از هم جدا شده است، و هر رکورد شامل سه فیلد نام، شهر، و سن است. به صورت زیر می‌توان یک جدول ایجاد کرد که منبع داده‌هایش این فایل است:
CREATE FOREIGN TABLE person {
} SERVER file_server
OPTIONS (format 'text', filename '/path/to/file', delimiter '|', null ");
برای اینکه بتوان تعریف بالا را انجام داد، ابتدا باید افزونه file_fdw و سرور file_server را ایجاد کرد:
CREATE EXTENSION IF NOT EXISTS file_fdw;
CREATE SERVER file_server FOREIGN DATA WRAPPER file_fdw;
قبل از نسخه ۹٫۳، لفافه‌های خارجی داده تنها خواندنی بودند. از نسخه ۹٫۳ به بعد امکان نوشتن در لفافه‌های خارجی داده نیز افزوده شد.
انواع داده‌های وسیعی در پستگرس‌کیوال پشتیبانی می‌شوند،مستندات پستگرس‌کیوال - انواع داده که شامل موارد زیر است:
از فهرست‌ها می‌توان برای بهبود عملکرد پایگاه‌داده استفاده کرد. فهرست‌ها به سرویس‌دهنده پایگاه‌داده اجازه می‌دهد تا سطرهای خاص را سریع‌تر از حالت بدون فهرست بیابد.
انواع مختلف فهرست در پستگرس‌کیوال موجود است،مستندات پستگرس‌کیوال: انواع فهرست که شامل موارد زیر می‌شود:
هر فهرست از الگوریتم متفاوتی استفاده می‌کند و برای انواع خاصی از پرس‌وجوها مناسب است.
پستگرس‌کیوال از واقعه‌نگاری قبل نوشتن برای اطمینان از جامعیت داده استفاده می‌کند.مستندات پستگرس‌کیوال - واقعه‌نگاری قبل نوشتن به طور خلاصه، مفهوم اصلی WAL این است که تغییرات فایل‌های داده (محل ذخیره‌سازی جدول‌ها و فهرست‌ها) تنها در صورتی باید انجام شود که این تغییرات واقعه‌نگاری شده‌اند، و رکوردهای واقعه‌نگاری مرتبط در حافظه دایمی ثبت شده است. در اینصورت، درصورت بروز اشکال در اجرای پایگاه‌داده، می‌توانیم با استفاده از وقایع ثبت‌شده داده‌ها را بازیابی کنیم.
پستگرس‌کیوال از کنترل همروندی چندنسخه‌ای برای ثبات داده استفاده می‌کند.مستندات پستگرس‌کیوال - کنترل همروندی - معرفی یعنی اینکه هر تراکنش، صرف‌نظر از وضعیت فعلی پایگاه‌داده، نسخه‌ای از پایگاه‌داده که مربوط به زمانی پیش است را می‌بیند. این ویژگی تراکنش‌ها را از مشاهده داده بی‌ثباتی که در طول اجرای تراکنش‌های همزمان بر روی سطرهای یکسان ایجاد می‌شود محافظت می‌کند.
مزیت اصلی کنترل همروندی چندنسخه‌ای این است که قفل‌های استفاده شده برای خواندن داده با قفل‌های استفاده شده برای نوشتن داده متفاوت است، و بنابراین نوشتن هرگز مانع خواندن و خواندن هرگز مانع نوشتن نمی‌شود.
برای پستگرس‌کیوال چندین نوع رابط وجود دارد، و به صورت وسیعی توسط کتابخانه‌های زبان‌های برنامه‌نویسی مختلف پشتیبانی شده است. این کتابخانه‌ها شامل موارد زیر است:
کاربران برجسته پستگرس‌کیوال شامل موارد زیر است:
دکتر هاوس یا هاوس ام.دی. که به اختصار با نام هاوس نیز شناخته می‌شود، یک مجموعهٔ تلویزیونی آمریکایی در گونهٔ درام پزشکی است که از تاریخ ۱۶ نوامبر ۲۰۰۴ تا ۲۱ مهٔ ۲۰۱۲ از شبکهٔ فاکس طی هشت فصل پخش شد. دکتر گریگوری هاوس شخصیت اصلی داستان است که یک نابغهٔ پزشکی و مردم‌گریز است و به مصرف داروی مسکن اعتیاد دارد. او مسئول یک تیم تشخیص افتراقی در بیمارستان خیالی پرینستون پلینزبورو می‌باشد. ایدهٔ اصلی این مجموعه توسط پل آتاناسیو مطرح شد، در حالی که دیوید شور که نامش به عنوان خالق اصلی سریال مطرح می‌شود، بیش‌تر در خلق شخصیت اصلی داستان یعنی دکتر هاوس نقش داشت. کیتی جیکوبز، شریک تجاری آتاناسیو به همراه برایان سینگر از تهیه‌کنندگان اجرایی این مجموعه بودند. فیلم‌برداری مجموعه بیش‌تر در محلهٔ غربی لس‌آنجلس یعنی سنچری سیتی صورت می‌گرفت.
هاوس در این مجموعه در بسیاری از مواقع با پزشکان دیگر خصوصاً تیم تشخیص خودش درگیر می‌شود؛ چرا که تشخیص‌هایش بیش‌تر بر پایهٔ نکات ریز و بحث‌برانگیز در مورد بیمارها می‌باشد. درگیری‌اش با قوانین بیمارستان او را در بیشتر مواقع در مقابل رئیس بیمارستان دکتر لیسا کادی (لیسا ادلستین) قرار می‌دهد. تنها دوست واقعی هاوس دکتر جیمز ویلسون (رابرت شان لئونارد) است که در همان بیمارستان رئیس بخش سرطان‌شناسی است. در طول سه فصل اول، تیم تشخیص هاوس شامل سه پزشک به نام‌های دکتر رابرت چیس (جسی اسپنسر)، دکتر الیسون کمرون (جنیفر موریسون) و دکتر اریک فورمن (عمر اپس) است. پس از سه فصل این تیم از هم می‌پاشد و هاوس در کنار فورمن سه پزشک جدید به نام‌های دکتر رمی هدلی (اولیویا وایلد)، دکتر کریس تاوب (پیتر جکوبسن) و دکتر لارنس کاتر (کل پن) استخدام می‌کند. چیس و کمرون هم در بخش‌های دیگری از بیمارستان مشغول هستند. کاتر در اواخر فصل پنج می‌میرد و کمرون در اوایل فصل شش بیمارستان را ترک می‌کند؛ هم‌چنین چیس به تیم تشخیص بازمی‌گردد. سیزده در بیشتر قسمت‌های فصل هفتم غایب است و مارتا ام. مسترز (امبر تمبلین) جایش را می‌گیرد. کادی و مسترز در پایان فصل هفت از بیمارستان می‌روند؛ فورمن رئیس جدید بیمارستان می‌شود و دکتر جسیکا آدامز (اودت انابل) و دکتر چی پارک (چارلین وای) به تیم هاوس می‌پیوندند.
"هاوس" از فصل دوم تا فصل چهارم بین ده سریال برتر در ایالات متحده قرار داشت. در سال ۲۰۰۸ با توزیع در ۶۶ کشور جهان، هاوس پربیننده‌ترین سریال تلویزیونی در جهان بود. این مجموعه تلویزیونی جایزه‌های بسیاری از جمله پنج جایزه امی، دو جایزه گلدن گلوب، یک جایزه پیبادی و ۹ جایزه برگزیده مردم دریافت کرده‌است. در ۸ فوریه ۲۰۱۲، فاکس اعلام کرد که فصل هشتم، فصل پایانی این مجموعه خواهد بود. قسمت آخر آن در ۲۱ مهٔ ۲۰۱۲ پخش شد و به دنبال آن یک ویژه‌برنامهٔ یک‌ساعتی نیز پخش گردید.
دکتر گریگوری هاوس پزشکی نابغه و مردم‌گریز است که سرپرست یک تیم تشخیص پزشکی در بیمارستان پرینستون پلینزبورو در نیوجرسی می‌باشد. هر قسمت معمولاً حول مسئلهٔ تشخیص مریضی یک بیمار می‌گذرد و شروع قسمت نیز معمولاً خارج از بیمارستان اتفاق می‌افتد و وقایعی را که منتهی به شروع نشانه‌های بیمار می‌شود را نشان می‌دهد. در طول هر قسمت روش‌های مختلفی برای درمان بیمار به کار برده می‌شود که معمولاً موفقیت‌آمیز نیست و در پایان قسمت و در زمانی که وضعیت بیمار بحرانی می‌شود، معمولاً درمان جواب می‌دهد. آن‌ها معمولاً پرونده‌هایی را قبول می‌کنند که پزشکان دیگر از تشخیص بیماری‌شان ناتوان بوده‌اند؛ همچنین هاوس از قبول پرونده‌هایی که از نظرش جالب نیستند خودداری می‌کند. خط داستانی سریال بیش‌تر حول نظریه‌های غیرمعمول پزشکی او و واکنش دیگر پزشکان به این مسئله می‌گردد.
تیم هاوس از تشخیص افتراقی برای پیدا کردن علل بیماری استفاده می‌کند. با فهرست کردن موارد احتمالی بر روی یک وایت‌برد و به مرور بیشتر موارد حذف می‌شوند و در نهایت هم یکی از اعضای تیم (معمولاً خود هاوس) به تشخیص درست می‌رسد. معمولاً در مراحل اولیه تشخیص‌ها اشتباه است و درمان‌ها در بهترین شرایط تغییری در اوضاع بیمار ایجاد نمی‌کنند؛ در مواردی هم باعث بدتر و پیچیده‌تر شدن وضع بیمار می‌شوند؛ اما همین شرایط پیچیده هم باعث بروز علائم جدیدی می‌شود که به عمل تشخیص کمک می‌کند. دلیل اصلی بیماری معمولاً به یکباره به ذهن هاوس می‌رسد، معمولاً در هنگام صحبت با یکی از شخصیت‌های داستان ایدهٔ آن به ذهنش می‌رسد که اغلب در رابطه با موضوع بحث است.
دکتر گرگوری هاوس (با نقش آفرینی هیو لوری) پیچیده‌ترین و مهم‌ترین شخصیت سریال و در واقع شخصیت وی هستهٔ اصلی تشکیل‌دهندهٔ سریال است. هاوس که خود متخصص بیماری‌های عفونی و هم‌چنین نفرولوژیست است، رئیس یک تیم تشخیصی در بیمارستان آموزشی پرینستون پلیزبورو PPTH است.
هیو لوری به خوبی از عهده این نقش برآمده و بسیار تأثیرگذار بوده، او برای بازی در این نقش ۴ بار نامزد بهترین هنرپیشه مرد تلویزیونی گلدن گلوب بوده و دو بار در سال‌های ۲۰۰۸ و ۲۰۰۹ برنده این جایزه شده و در سال‌های ۲۰۰۵، ۲۰۰۷، و ۲۰۰۸ نیز نامزد جایزه امی شده‌است. لوری که خود فرزند یک پزشک –به نام رن لوری – است گفته‌است احساس گناه می‌کند که به خاطر یک نسخه بدلی بودن از پدرش درآمد بسیار بیشتری نصیب‌اش می‌شود. او از آغاز فصل دوم ۲۷۵۰۰۰ تا ۳۰۰۰۰۰ دلار برای هر اپیزود دریافت کرده و این مبلغ در فصل پنجم به ۴۰۰۰۰۰ دلار رسیده‌است.
درباره شخصیت دکتر هاوس، اخیراً کتاب «دکتر هاوس و فلسفه: همه دروغ می‌گویند» ترجمه و منتشر شده که به بررسی منش دکتر هاوس می‌پردازد.
دکتر جیمز ویلسون (با بازی رابرت شان لئونارد)، اونکولوژیست، تنها دوست واقعی هاوس و رئیس دپارتمان سرطان‌شناسی است.
دکتر لیزا کادی (لیزا ادلستین): اندوکرینولوژیست (متخصص غدد)، رئیس هاوس و مدیر بیمارستان است. هاوس روابط و اندرکنش پیچیده‌ای با او دارد. در اکثر موارد به علت فرار هاوس از ویزیت بیماران و همچنین اقدامات نامعمولی که برای تشخیص یا درمان بیماران به کار می‌بندد، این دو با هم درگیری لفظی پیدا می‌کنند که پر از تنش و کش و قوس‌های جنسی است. در فصل پنج آن‌ها برای اولین بار یک‌دیگر را می‌بوسند، اما ارتباط فیزیکی آن‌ها ادامه نمی‌یابد تا اینکه در پایان فصل شش کادی به هاوس می‌گوید که عاشق‌اش ست، آن‌ها همدیگر را می‌بوسند و توافق می‌کنند که زندگی مشترکی شروع کنند.
در سه فصل اول تیم تشخیصی هاوس از دکتر اریک فورمن (با بازی عمر اِپس) (نورولوژیست) دکتر آلیسون کامرون (با بازی جنیفر موریسون) (ایمونولوژیست) و دکتر رابرت چیس (با بازی جِسی اِسپنسر) (جراح و متخصص مراقبتهای ویژه) تشکیل شده‌است. در پایان فصل سوم گروه از هم می‌پاشد. هاوس به تدریج سه عضو دیگر برای تیم انتخاب می‌کند. دکتر رمی هادلی (سیزده) (با بازی اولیویا وایلد) دکتر گرین تاوب و دکتر لارنس کوتنر، که فورمن بعدها مجدداً به این گروه می‌پیوندد. کوتنر نیز تا پایان فصل پنجم از گروه کنار گذاشته می‌شود.
اِستِیسی (با بازیلاسا وارد): وکیل کار کشته و همسر سابق هاوس در قسمت بیست و یک فصل اول استیسی برای معالجه بیماری همسرش به دکتر هاوس مراجعه می‌کند و دکتر هاوس همسر استیسی را معالجه می‌کند و بر همین اساس استیسی که یک وکیل کار کشته‌است به عنوان وکیل بیمارستان توسط کادی استخدام می‌شود و هاوس در این مدت علاقه خود را به استیسی نشان می‌دهد و در قسمت ده فصل دو در هتل فرودگاه آن‌ها همدیگر را می‌بوسند.
شباهت‌های دکتر هاوس به شرلوک هلمز -کارآگاه مشهور داستان‌های جنایی- در سرتاسر سریال احساس می‌شود. هلمز و هاوس هر دو موسیقی می‌نوازند -هاوس پیانو و گیتار و هولمز ویولن- و هر دو به شکلی مواد مصرف می‌کنند -هاوس معتاد قرص ویکودین (حاوی اکسی کدون و استامینوفن) است و هلمز هم گاهی کوکائین استفاده می‌کند. شماره آپارتمان هاوس ۲۲۱B نیز نوعی ارجاع به آدرس هولمز است.
دیوید شور تهیه‌کننده سریال می‌گوید که همیشه شرلوک هلمز را تحسین می‌کرده و شیفتهٔ بی‌تفاوتی هولمز نسبت به موکلان‌اش بوده‌است، ویژگی که به وضوح در شخصیت هاوس مشاهده می‌شود. به‌طور کلی شخصیت دکتر هاوس، تاکیدش بر روانشناسی بیماران، روش استدلال استنتاجی وی، و اکراه‌اش از پذیرفتن بیماری‌هایی که برای‌اش جالب نیستند همه تداعی‌کنندهٔ کارآگاه داستان‌های سر آرتور دویل هستند. رویکرد تشخیصی دکتر هاوس رد کردن یک یک تشخیص‌های افتراقی تا رسیدن به تشخیص نهایی است که هلمز نیز روش مشابهی را پی می‌گیرد. حتی شور می‌گوید نام هاوس به شکلی ادای دینی به هولمز بوده‌است.
دوستی هاوس با جیمز ویلسون هم ارتباط هلمز با دکتر واتسون را تداعی می‌کند. رابرت شان لئونارد هنرپیشه نقش دکتر ویلسون می‌گوید که ابتدا قرار بر این بوده که دکتر ویلسون -که نام‌اش نیز بی‌شباهت به نام دکتر واتسون نیست- نقش بیشتری در کنار دکتر هاوس و به عنوان مشاور ایفا کند -همان‌گونه که واتسون همیشه در کنار هولمز کار می‌کند- اما در نهایت این جنبه از نقش دکتر واتسون به تیم تشخیصی واگذار شده‌است.
علاوه بر این‌ها در اپیزودهای سریال نیز ارجاعاتی به داستان‌های شرلوک هولمز شده‌است. نام بیمار اصلی در قسمت اول سریال ربکا آدلر است که تداعی‌کننده نام آیرین آدلر در اولین داستان شرلوک هولمز است. در پایان فصل دوم مرد مسلحی به هاوس شلیک می‌کند که نامش Moriarity -نام دشمن همیشگی هولمز- است. در چند اپیزود کتاب خاطرات شرلوک هولمز در نماها ظاهر می‌شود.
همچنین در یکی از اپیزودهای فصل پنج هاوس برای گول‌زدن تیمش از یک کتاب از جوزف بل استفاده می‌کند که الهام‌بخش دویل برای شرلوک هولمز بوده‌است. کتاب را ویلسون در کریسمس گذشته به هاوس هدیه داده و پیغام گذاشته که: هاوس، این کتاب مرا به یاد تو می‌اندازد. در عین حال ویلسون قبل از این‌که اشاره شود که وی این کتاب را به هاوس داده‌است، به دو نفر از اعضای تیم می‌گوید که الهام‌بخش این داستان بیماری به نام آیرین ادلر بوده‌است.
یک پزشک داخلی بنام یورگن شفر، سرپرست مرکز دانشگاهی بیماری‌های شناخته نشده بیمارستان ماربورگ کشور آلمان، بیماری یکی از بیماران خود را بر اساس نشانه‌های همانند یک بیمار در اپیزود ۱۱ فصل هفتم دکتر هاوس حساسیت به فلز کبالت تشخیص و مورد معالجه قرار داد و این تشخیص به‌درستی انجام گرفته و بیمار حساسیت ناشی از کبالت موجود در پروتز لگن داشت. دکتر شفر می‌گوید: در پی جستجوی چرایی نشانه‌های بیماری به یاد قسمتی از مجموعه دکتر هاوس بنام فمیلی پرکتیس (Family Practice) افتادم که در آن یک بیمار نشانه‌هایی مانند بیمار من داشت. بیمار پس از این تشخیص مورد معالجه قرار گرفته و قسمت زیادی از کارکرد حیاتی اعضای بدنش را دوباره بدست آورد. از طرف پزشکان آلمان نامه‌ای در مجله تخصصی پزشکی لنست به چاپ رسید و با اشاره به مورد دکتر شفر از همکار خود با عنوان دکتر هاوس سپاسگزاری کردند.
یک محیط توسعهٔ یکپارچه با کوته‌نوشت IDE، نرم‌افزاری است که امکانات کاملی را برای برنامه‌نویسان رایانه جهت توسعهٔ نرم‌افزار فراهم می‌کند. IDE معمولاً از حداقل یک ویرایشگر کد منبع، ساخت ابزارهای اتوماسیون و یک اشکال زدایی تشکیل شده‌است. برخی از IDEها، مانند NetBeans و Eclipse، حاوی کامپایلر، مترجم یا هر دو مورد لازم هستند. دیگران، مانند SharpDevel و Lazarus، چنین کاری نمی‌کنند.
مرز بین IDE و سایر قسمت‌های وسیع‌تر از توسعهٔ نرم‌افزار کاملاً مشخص نیست. گاهی یک سیستم کنترل نسخه یا ابزارهای مختلف برای ساده‌سازی یک رابط کاربری گرافیکی (GUI) یکپارچه شده‌است. بسیاری از IDEهای مدرن همچنین دارای یک مرورگر کلاس، یک مرورگر شیء و یک نمودار سلسله مراتبی کلاس برای استفاده در توسعهٔ نرم‌افزار شی‌گرا هستند.
محیط‌های توسعه یکپارچه به منظور به حداکثر رساندن بهره‌وری برنامه‌نویس با ارائه مؤلفه‌های گره‌دار با رابط‌های کاربری مشابه طراحی شده‌اند. IDEها یک برنامه واحد ارائه می‌دهند که در آن تمام توسعه‌ها انجام می‌شود. این برنامه به‌طور معمول ویژگی‌های بسیاری را برای نویسندگی، اصلاح، کامپایل، راه‌اندازی و اشکال‌زدایی نرم‌افزار ارائه می‌دهد. این با توسعه نرم‌افزار با استفاده از ابزارهای نامربوط، مانند vi, GCC یا make سازگار است.
یک هدف از IDE، کاهش تنظیمات لازم برای تکمیل چندین برنامه توسعه است؛ در عوض همان مجموعه از قابلیت‌های یک واحد منسجم را فراهم می‌کند. کاهش زمان راه‌اندازی می‌تواند بهره‌وری توسعه دهنده را افزایش دهد؛ به خصوص در مواردی که یادگیری استفاده از IDE سریعتر از ادغام دستی و یادگیری همه ابزارهای فردی است. ادغام تنگ‌تر از همه وظایف توسعه پتانسیل بهبود بهره‌وری کلی فراتر از کمک به کارهای تنظیم را دارد. به عنوان مثال، کد را می‌توان در حالی که ویرایش می‌شود به‌طور مداوم تجزیه و تحلیل کرد؛ در صورت معرفی خطاهای نحوی، فیدبک فوری ارائه می‌دهد؛ بنابراین به توسعه دهندگان امکان می‌دهد کد را بسیار سریعتر و راحت‌تر با IDE اشکال‌زدایی کنند.
برخی از IDEها به یک زبان برنامه‌نویسی اختصاصی اختصاص داده شده‌است؛ این امکان را می‌دهد که مجموعه‌ای از ویژگی‌ها که بیشترین تطابق را با الگوی برنامه‌نویسی زبان دارد. با این حال، بسیاری از IDEهای چند زبانه وجود دارد.
در حالی که اکثر IDEهای مدرن گرافیکی هستند، IDEهای مبتنی بر متن مانند Turbo Pascal قبل از در دسترس بودن سیستم‌های پنجره‌ای مانند مایکروسافت ویندوز و X Window System (X11) مورد استفاده رایج قرار می‌گرفتند. آنها برای اجرای دستورها یا ماکروها معمولاً از کلیدهای عملکردی یا کلیدهای مهم استفاده می‌کنند.
IDE در ابتدا هنگام توسعه از طریق کنسول یا ترمینال امکان‌پذیر شد. سیستم‌های اولیه قادر به پشتیبانی از آنها نبودند، زیرا برنامه‌ها با استفاده از نمودارهای پخش شده، ورود به برنامه‌ها با کارتهای سوراخ دار (یا نوار کاغذی و غیره) پیش از ارسال آنها به کامپایلر ساخته می‌شدند. Dartmouth BASIC اولین زبانی بود که با IDE ایجاد شد (و همچنین اولین کسی بود که هنگام نشستن در مقابل یک کنسول یا ترمینال برای استفاده طراحی شده بود). IDE آن (بخشی از سیستم به اشتراک گذاری زمان Dartmouth) بود. مبتنی بر دستور، و بنابراین به نظر نمی‌رسد بسیار شبیه به IDEهای گرافیکی مبتنی بر منو پس از ظهور رابط کاربری گرافیکی. با این حال، ویرایش، مدیریت پرونده، تلفیق، اشکال زدایی و اجرای را به روشی سازگار با IDE مدرن یکپارچه کرده‌است.
همچنین به ساختار برنامه‌نویسی ساخت یافته از IBM (1974) مراجعه کنید.
Maestro I محصولی از Softlab مونیخ است و نخستین محیط توسعه یکپارچه جهان برای نرم‌افزار بود. مائسترو I برای ۲۲۰۰۰ برنامه‌نویس در سراسر جهان نصب شد. تا سال ۱۹۸۹، ۶۰۰۰ نصب در جمهوری فدرال آلمان وجود داشته‌است. مائسترو مسلماً رهبر جهان در این زمینه در دهه ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ بود. امروز یکی از آخرین Maestro من را می‌توان در موزه فناوری اطلاعات در آرلینگتون یافت.
یکی از اولین IDEها با یک مفهوم افزونه، Softbench بود. در سال 1995 Computerwoche اظهار داشت که استفاده یک IDE توسط توسعه دهندگان به خوبی مورد استقبال قرار نگرفته‌است زیرا این امر در خلاقیت آنها حکمر خواهد زد.
از دسامبر سال ۲۰۱۹، سه IDE که صفحات بارگیری آنها بیشتر در جستجوی آنها قرار گرفته عبارتند از: اکلیپس، اندروید استودیو و مایکروسافت ویژوال استودیو.
ویرایشگر IDE معمولاً برجسته سازی نحو را ارائه می‌دهد، می‌تواند ساختارها، کلمات کلیدی زبان و خطاهای نحوی را با رنگ‌های بصری و جلوه‌های فونت نشان دهد.
تکمیل کد یک ویژگی مهم IDE است که برای سرعت بخشیدن به برنامه‌نویسی در نظر گرفته شده‌است. IDEهای مدرن حتی دارای تکمیل کد هوشمند هستند.
IDEهای پیشرفته پشتیبانی از پالایشگاه‌های خودکار را پشتیبانی می‌کنند.
انتظار می‌رود که یک IDE کنترل نسخه یکپارچه را به منظور تعامل با مخازن منبع فراهم کند.
IDE همچنین برای اشکال زدایی، با استفاده از یک دیباگر یکپارچه، با پشتیبانی از تعیین نقاط شکست در ویرایشگر، ارائه بصری مراحل و غیره استفاده می‌شود.
IDEها می‌توانند پشتیبانی پیشرفته ای را برای جستجوی کد ارائه دهند: به منظور یافتن اعلامیه‌های کلاس و عملکرد، کاربردها، خواندن یا نوشتن متغیر و میدانی و غیره. IDEها می‌توانند از انواع مختلف رابط کاربری برای جستجوی کد استفاده کنند؛ به عنوان مثال ابزارک‌های مبتنی بر فرم و رابطه‌ای مبتنی بر زبان طبیعی
برنامه‌نویسی ویژوال یک سناریوی استفاده است که در آن به‌طور کلی یک IDE مورد نیاز است. ویژوال بیسیک به کاربران امکان ایجاد برنامه‌های جدید را با حرکت برنامه‌نویسی، بلوک‌های ساختمانی یا گره‌های کد برای ایجاد نمودارهای جریان یا نمودارهای ساختاری می‌دهد که سپس کامپایل شده یا تفسیر می‌شوند. این نمودارها معمولاً مبتنی بر زبان مدل‌سازی یکپارچه هستند.
این رابط با سیستم Lego Mindstorms رواج یافته‌است و توسط تعدادی از شرکت‌ها که مایل به سرمایه‌گذاری بر روی مرورگرهای سفارشی مانند آنچه در موزیلا است، فعالانه مورد سوء استفاده قرار می‌گیرد. KTechlab از کد پویا پشتیبانی می‌کند و یک IDE و شبیه‌ساز محبوب Open Source برای توسعه نرم‌افزار برای میکروکنترلرها است. برنامه‌نویسی ویژوال همچنین وظیفه قدرت برنامه‌نویسی توزیع شده را دارد (به عنوان مثال نرم‌افزار LabVIEW و EICASLAB). یک سیستم برنامه‌نویسی بصری اولیه، حداکثر، پس از طراحی سینت سایزر آنالوگ مدل شد و از 1980s برای توسعه نرم‌افزار عملکرد موسیقی در زمان واقعی استفاده می‌شود. نمونه اولیه دیگر Prograph بود، یک سیستم مبتنی بر dataflow که در ابتدا برای Macintosh توسعه یافته بود. محیط برنامه‌نویسی گرافیکی «انگور» برای برنامه‌ریزی کیت‌های ربات qfix استفاده می‌شود.
این رویکرد همچنین در نرم‌افزارهای ویژه مانند Openlab استفاده می‌شود، جایی که کاربران نهایی می‌خواهند انعطاف‌پذیری یک زبان برنامه‌نویسی کامل، بدون منحنی یادگیری سنتی مرتبط با یک را داشته باشند.
بعضی از IDEها از چندین زبان پشتیبانی می‌کنند، مانند GNU Emacs مبتنی بر زبان سی و Emacs Lisp و IntelliJ IDEA , اکلیپس، MyEclipse یا NetBeans، همه بر اساس جاوا، یا MonoDevel، مبتنی بر سی‌شارپ یا PlayCode.
پشتیبانی از زبان‌های جایگزین اغلب توسط افزونه‌ها ارائه می‌شود و به آنها امکان می‌دهد همزمان در همان IDE نصب شوند. به عنوان مثال، Flycheck یک برنامه مدرن چک کردن نحو در پرواز برای GNU Emacs 24 با پشتیبانی از ۳۹ زبان است. اکلیپس و Netbeans دارای افزونه‌هایی برای سی / سی پلاس‌پلاس، Ada ,GNAT (به عنوان مثال AdaGIDE)، پرل، پایتون، روبی و پی‌اچ‌پی هستند که براساس برنامه‌های افزودنی فایل، محیط یا تنظیمات پروژه بین اتوماتیک انتخاب می‌شوند.
برنامه نویسان یونیکس می‌توانند ابزارهای خط فرمان POSIX را در یک محیط کامل توسعه، قادر به توسعه برنامه‌های بزرگی مانند هسته لینوکس و محیط آن قرار دهند. [۸] به این معنا، کل سیستم یونیکس به عنوان یک IDE عمل می‌کند. ابزارهای نرم‌افزاری GNU رایگان (مجموعه کامپایلر گنو (GCC)، اشکال زدایی GNU (GDB) و ساخت GNU) در بسیاری از سیستم عامل‌ها از جمله ویندوز در دسترس هستند. فلسفه فراگیر یونیکس «همه چیز یک جریان متنی است» توسعه دهندگان را که از ابزارهای خط فرمان پشتیبانی می‌کنند، قادر به استفاده از ویرایشگرهایی با پشتیبانی از بسیاری از ابزارهای استاندارد ساخت یونیکس و GNU، ساختن IDE با برنامه‌هایی مانند Emacs یا Vim می‌کند. داده نمایشگر اشکال زدایی در نظر گرفته شده‌است به عنوان یک جلو گرافیکی پیشرفته برای بسیاری از ابزارهای استاندارد دیباگر مبتنی بر متن. برخی از برنامه نویسان، مدیریت ساختن فایلها و مشتقات آن را با ابزار ساختن کدهای مشابه که در یک IDE کامل گنجانده شده‌است، ترجیح می‌دهند. به‌عنوان مثال، بیشتر مشارکت کنندگان در پایگاه داده PostgreSQL و GDB را مستقیماً برای ایجاد ویژگیهای جدید استفاده می‌کنند. حتی هنگام ساخت PostgreSQL برای Microsoft Windows با استفاده از Visual C ++، از اسکریپت‌های Perl به جای اینکه به ویژگی‌های IDE تکیه کنید، جایگزینی برای ساخت استفاده می‌شود. برخی از IDEهای لینوکس مانند Geany تلاش می‌کنند تا جلوی گرافیکی را برای عملیات ساخت سنتی ارائه دهند.
در سیستم عامل‌های مختلف ویندوز مایکروسافت، از ابزارهای خط فرمان برای توسعه به ندرت استفاده می‌شود. بر این اساس، بسیاری از محصولات تجاری و غیرتجاری وجود دارد. با این حال، هر یک از طراحی متفاوتی که معمولاً ناسازگاری ایجاد می‌کند، استفاده می‌کنند. اکثر فروشندگان اصلی کامپایلر برای ویندوز هنوز نسخه‌های رایگان ابزار خط فرمان خود، از جمله مایکروسافت (Visual C ++، Platform SDK , .NET Framework SDK، ابزار nmake) را ارائه می‌دهند.
IDE همیشه در محیط‌های Mac OS و MacOS کلاسیک اپل محبوب بوده و قدمت آن به کارگاه برنامه نویسان Macintosh , Turbo Pascal , THINK Pascal و THINK C در اواسط دهه ۱۹۸۰ بازمی‌گردد. در حال حاضر برنامه نویسان macOS می‌توانند بین IDEهای بومی مانند Xcode و ابزارهای منبع بازمانند Eclipse و Netbeans را انتخاب کنند. ActiveState Komodo یک IDE اختصاصی چند زبانه است که در macOS پشتیبانی می‌شود.
برخی از ویژگی‌های IDE می‌توانند از پیشرفت‌های هوش مصنوعی بهره‌مند شوند. به‌طور خاص، می‌توان اطلاعاتی را از اقدامات IDE در بین توسعه دهندگان جمع‌آوری کرد تا ویژگی‌های IDE را تقویت کنند. به عنوان مثال، یک رویکرد مبتنی بر داده برای تکمیل کد منجر به تکمیل کد هوشمند می‌شود.
یک محیط توسعه یکپارچه وب (Web IDE)، همچنین با عنوان IDE آنلاین یا Cloud IDE شناخته می‌شود، یک IDE مبتنی بر مرورگر است که امکان توسعه نرم‌افزار یا توسعه وب را فراهم می‌کند. از یک مرورگر وب مانند گوگل کروم یا موزیلا فایرفاکس می‌توانید به یک IDE وب دسترسی داشته باشید و یک محیط کار قابل حمل را فراهم کند. یک وب IDE معمولاً شامل همه ویژگی‌های یکسان با یک IDE سنتی یا رومیزی نیست، اگر چه تمام ویژگی‌های اصلی IDE مانند برجسته کردن نحو، معمولاً وجود دارد.
لیست IDEهای معروف پایتون
جام قهرمانی فوتبال ملت‌های اروپا ۲۰۰۸، سیزدهمین دوره مسابقات جام ملت‌های اروپا است که به‌طور خلاصه یورو ۲۰۰۸ نامیده می‌شود و بین روزهای ۷ ژوئن تا ۲۹ ژوئن سال ۲۰۰۸ و در کشورهای اتریش و سوئیس برگزار شد.
این دومین دوره از سه دوره مسابقات یورو که به‌طور مشترک توسط دو کشور میزبانی می‌شوند، بود. پس از مسابقات جام ملت‌های اروپا ۲۰۰۰ که میزبان‌هایش کشورهای هلند و بلژیک بودند و پیش از مسابقات جام ملت‌های اروپا ۲۰۱۲ که کشورهای لهستان و اوکراین از شرکت‌کنندگان در آن پذیرایی خواهند کرد.
در مجموع ۱۶ تیم در این دوره حضور داشتند. اتریش و سوئیس به‌عنوان میزبان مسابقات خودبخود شرکت داشتند؛ ۱۴ تیم باقی‌مانده در بازی‌هایی که از اوت ۲۰۰۶ شروع شد، مشخص شدند. اتریش و لهستان نخستین بار بود که در مسابقات ظاهر می‌شدند. اسپانیا قهرمان یورو ۲۰۰۸ به‌عنوان نماینده کنفدراسیون فوتبال اروپا (یوفا) در جام کنفدراسیون‌ها ی سال ۲۰۰۹ حضور پیدا کرد.
دو کشور میزبان پیشنهاد خودشان را برای میزبانی بازی‌ها ارائه کردند و خود را در رقابتی بزرگ بر سر میزبانی بازی‌ها دیدند. رقبای آن‌ها در این رقابت یونان/ترکیه، اسکاتلند/ایرلند، روسیه، مجارستان، کرواسی/بوسنی و هرزگوین، و اتحاد چهارگانه شمال اروپا یعنی نروژ/سوئد/دانمارک/فنلاند بودند. اتریش پیش از این نیز همراه با یک کشور دیگر که مجارستان بود، برای میزبانی یورو ۲۰۰۴ پیشنهاد داده بود. اما سرانجام به پرتغال باختند.
اتریش/سوئیس، یونان/ترکیه، و مجارستان پیش از رأی پایانی پیشنهاد شده بودند. یونان و ترکیه عقب نشستند و به مجارستان و اتریش/سوئیس اجازه داد که در این نبرد پیروز شوند.
سوئیس تمامی بازی‌های مرحله گروهی‌اش را در بازل و اتریش تمامی بازی‌های مرحله گروهی‌اش را در وین انجام داد.
در سال ۲۰۰۴ میلادی (۱۳۸۳ خورشیدی) محل انجام بازی‌های زوریخ برای برنامه‌ریزان دردسرساز شد. در اصل، باید ورزشگاه هاردتورم برای بازسازی و استفاده به‌عنوان محل برگزاری مسابقات این شهر می‌بود، اما چالش‌های قانونی این نقشه را تا زمانی به تأخیر انداخت که به زمین این اجازه را نمی‌داد که در سال ۲۰۰۸ مورد استفاده قرار گیرد. این موضوع مشکل‌ساز بود، توافق‌نامه بین یوفا و برگزارکنندگان تصریح می‌کرد که در هر کشور باید ۴ محل برای برگزاری مسابقات در نظر گرفته شود. این مشکل زمانی برطرف شد که برگزارکنندگان پیشنهاد کردند به‌جای هاردتورم، ورزشگاه لتزیگراند بازسازی شود. یوفا نقشه تجدید نظر شده را در ژانویه ۲۰۰۵ تصویب کرد. ورزشگاه لتزیگراند اولین مسابقه فوتبالش را اول مهر ۱۳۸۶ میزبانی کرد.زوریخ - ورزشگاه لتزیگراند
جام جدیدی به برندگان یورو ۲۰۰۸ داده شد.
نسخه جدید جام هانری دلاونای، توسط آسپری لاندن ساخته شد.خبر جام جدید در سایت یوفا جام جدید تقریباً یک المثنی از نسخه اصلی است، اما کاملاً مثل آن نیست. پیکرهٔ کوچکی که یک توپ را جادو می‌کرد و پشت جام اصلی بود حذف شده‌است. پایهٔ نقره‌ای جام نیز برای ایستاتر شدن آن بزرگ‌تر شده‌است. نام کشورهای برنده که پشت پایهٔ مرمری بود، اکنون پشت جام حکاکی شده‌است. کل جام که از نقره تمام‌عیار ساخته شده، ۸ کیلوگرم وزن و ۶۰ سانتی‌متر ارتفاع دارد.
قرعه‌کشی دور انتخابی روز ۷ بهمن ۱۳۸۴ رأس ساعت ۱۲:۰۰ (به وقت مرکزی اروپا) در شهر مونتروکس سوئیس برگزار شد.
دور انتخابی یک ماه پس از مسابقات جام جهانی فوتبال ۲۰۰۶ آغاز شد. اتریش و سوئیس به‌طور خودکار به‌عنوان کشورهای میزبان مسابقات به دور پایانی راه یافتند. شکل‌بندی راه‌یابی به دور بعد نسبت به دوره‌های پیشین دگرگون شده بود. برنده‌ها و تیم‌های دوم هر هفت گروه که برای مسابقات پایانی واجد شرایط می‌شوند، به همراه میزبانان که دو شیار باقی‌مانده را پر کرده بودند، ۱۶ تیم نهایی را تشکیل می‌دهند. تغییری که صورت گرفته اینست که هیچگونه بازی پلی‌آف در کار نیست و تیم‌های دوم هر گروه نیز مستقیماً به دور بعد می‌روند. تیم‌های سوم گروه‌ها دیگر فرصتی برای راه‌یابی ندارند. شش‌تا از گروه‌ها هفت تیمی بود و گروه ۱ تنها گروهی بود که هشت تیم را دربرداشت.
۱ سال‌های توپر نشان‌دهنده قهرمانی کشور نام‌برده، در مسابقات است.
۲ به‌عنوان چک‌اسلواکی
۳ به‌عنوان آلمان غربی
۴ به‌عنوان اتحاد جماهیر شوروی
۵ به‌عنوان کشورهای مستقل مشترک‌المنافع
قرعه‌کشی مسابقات پایانی در روز ۱۱ آذر ۱۳۸۶ انجام شد. با بازگشت به شکل مورد استفاده در یورو ۹۲ و یورو ۹۶ بازی‌های هر گروه فقط در دو ورزشگاه انجام می‌شود، که تیم سید شده برای سه بازی در همان شهر می‌ماند. همانگونه که فینال‌های ۲۰۰۰ و ۲۰۰۴ نیز بود، فینالیست‌ها به ۴ گلدان سیدبندی تقسیم می‌شوند، که این تقسیم‌بندی بر پایه میانگین امتیازات در هر بازی در مرحله مقدماتی جام جهانی فوتبال ۲۰۰۶ و یورو ۲۰۰۸ است. هر گروه نیز یک تیم از هر گلدان را داراست. اتریش و سوئیس، به‌عنوان میزبانان مشترک، و یونان به‌عنوان مدافع عنوان قهرمانی، خودبخود در سید اول قرار گرفته بودند.شکل‌بندی از سایت یوفااطلاعات یوفا یورو ۲۰۰۸ هلند بر اساس ضریب تأثیر یوفا در رده‌بندی نهایی یورو ۲۰۰۸ سیدبندی شده بود.
دوازده داور و بیست‌وچهار کمک‌داور برای این مسابقات انتخاب شده‌اند:
هر تیم می‌بایست ۲۳ بازیکن که سه تا از آن‌ها دروازه‌بان هستند، تا ۸ خرداد ۱۳۸۷ معرفی می‌کرد. اگر یکی از بازیکنان به شدت مجروح می‌شد، تیمش می‌توانست برای پیش‌گیری از حضور این بازیکن مصدوم در یورو، تا پیش از شروع مسابقات او را با یک بازیکن دیگر جایگزین کند.
"همهٔ زمان‌ها برحسب ساعت تابستانی اروپای مرکزی () هستند"
در جدول‌های زیر:
توپ مسابقه‌ای که برای رقابت‌های پایانی در نظر گرفته شده، در مراسم قرعه‌کشی معلوم شد. این توپ که یوروپس (Europass) نام دارد و آدیداس آن را تولید کرده، ۱۴ تکه‌است و ساختارش همانند تیم‌گیست (Teamgeist) می‌باشد، فقط سطح آن را کمی اصلاح کرده‌اند.
چهار تولیدکنندهٔ لباس، در مسابقات حضور دارند:
ترانهٔ رسمی یورو ۲۰۰۸ ترانهٔ «آیا می‌توانی مرا بشنوی» از انریکه ایگلسیاس است. این ترانه روز ۹ تیر پس از برپایی جشن اختتامیه به صورت زنده در ورزشگاه ارنست هاپل وین اجرا شد. مدت زمان «آیا می‌توانی مرا بشنوی» ۳ دقیقه و ۴۴ ثانیه است و موزیک‌ویدئوی آن که توسط پائول ماینر کارگردانی شده، چندتا از ترفندهای فوتبال را نشان می‌دهد.
هم‌چنین دو آهنگ به نام‌های «مانند یک ابرستاره» و «یورش را احساس کن» که شگی آن‌ها را ضبط کرده‌است هم به عنوان ترانه‌های نمادین یورو ۲۰۰۸ برگزیده شده‌اند. از آن‌ها به عنوان موسیقی پس‌زمینه در نماهنگ‌های تریکس و فلیکس استفاده شده‌است.
ترانهٔ سوئیسی رسمی بازی‌ها نسخهٔ جدیدی از «برینگ ان های» اجراشده توسط باشی (خواننده) است.
شعار یورو ۲۰۰۸ روز ۵ بهمن ۱۳۸۵ انتخاب شد: منتظر احساسات باشید.
رئیس یوفا، میشل پلاتینی می‌گوید: «این شعار به‌طور مختصر و مفید چیزی را که یورو ۲۰۰۸ می‌خواهد ارائه کند را توضیح می‌دهد: همه‌جور احساسات - لذت، نومیدی، آسودگی یا فشار زیاد - درست تا سوت پایان.»منتظر احساسات باشید در یورو ۲۰۰۸
دو نماد خوش‌بختی یورو ۲۰۰۸، پس از رأی‌گیری از عموم مردم دو کشور میزبان نام‌گذاری شدند. انتخاب‌ها این‌ها بودند:
پس از دریافت ۳۶٫۳٪ از آرا، تریکس و فلیکس انتخاب شدند. کریستین ماستکلر، که کارگردان مسابقات در سوئیس است، می‌گوید: «من مطمئنم که این نمادهای خوش‌بختی و نام‌های آن‌ها برای فهمیدن تمام ماجرا بخشی حیاتی خواهد بود.»نام‌گذاری رسمی نمادها
یوفا تصویب کرد که در مجموع ۱۸۴ میلیون یورو به شرکت‌کنندگان رقابت‌ها داده شود، که این میزان بیش‌تر از ۱۲۹ میلیونی است که به عنوان جایزه در رقابت‌های پیشین داده شد. توزیع‌ها به شکل زیر خواهد بود:
پاداش حضور در مسابقات: ۷٫۵ میلیون یورو
پاداش‌های اضافی بر اساس عملکرد تیم‌هاست:
اگر قهرمان مسابقات، همه بازی‌های دور گروهی را با پیروزی تمام کند، در مجموع ۲۳ میلیون یورو جایزه دریافت می‌کند که این اتفاق برای افتاد.
از اول مهر ۱۳۸۶ بسیاری از رادیو-تلویزیون‌های ملی جهان حقوق پخش مسابقات را بدست آورده‌اند.حقوق پخش مسابقات یورو ۲۰۰۸ برای دیدن یک فهرست کامل، حقوق پخش جام ملت‌های اروپا ۲۰۰۸ را ببینید.
فرح‌دخت عباس طاقانی با نام مستعار پوران (زادهٔ ۱۵ بهمن ۱۳۱۲ در تهران – درگذشتهٔ ۱۲ مهر ۱۳۶۹ در تهران) خواننده و بازیگر ایرانی بود.
پوران با نام اصلی «فرح‌دخت عباس طاقانی» متولد ۱۵ بهمن ۱۳۱۲، در دههٔ ۳۰ یکی از مشهورترین خوانندگان ایران بود و این شهرت خود را تا اواسط دههٔ ۵۰ همچنان حفظ کرد. او ابتدا با نام «بانوی ناشناس» و سپس «بانو شاپوری» (نام خانوادگی همسر اولش) و بعد از آن با نام مستعار «پوران» پا در وادی هنر گذاشت.
پوران پس از اینکه تحصیلات متوسطه را در دبیرستان اسدی تهران به اتمام رساند، وارد هنرستان عالی موسیقی شد و از شاگردان عباس شاپوری (آهنگساز) گردید و در سال ۱۳۳۰ کار خوانندگی را با نام بانوی ناشناس آغاز کرد و در سال ۱۳۳۱ وارد رادیو ایران شد. او با نام بانوی ناشناس در صفحهٔ گرامافون می‌خواند که پس از آشنایی و ازدواج با همسر اول خود نام خانوادگی او را به‌عنوان نام مستعار خود برگزید.
پوران پس از ازدواجش با عباس شاپوری که ترانه‌ساز بسیاری از آفرینش‌های او بود، با نام بانو شاپوری شناخته شد و به فعالیت هنری خود ادامه داد. اما پس از جدایی از او، نام هنری پوران را برای خود برگزید. عباس شاپوری مدت هفت سال (از ۱۶ بهمن ۱۳۳۰ تا ۷ آبان ۱۳۳۷) پوران را تحت آموزش مستقیم خود قرار داد و حدود صد آهنگ برای وی ساخت و اجرا کرد.
پوران سپس به همسری حبیب روشن‌زاده (مفسر ورزشی تلویزیون) درآمد که این ازدواج دوم نیز منجر به طلاق شد. یک فرزند به نام شهریار شاپوری و دو فرزند به نام‌های امید و آرزو روشن‌زاده از وی باقی مانده‌است.
پوران پس از مدتی توانست وارد برنامهٔ «گل‌ها» شود، و فعالیت‌های او بیشتر ترانه‌خوانی بود. او در سال ۱۳۳۹ وارد کار سینما شد و در چندین فیلم بازی کرد.
او سابقهٔ خوانندگی در برنامهٔ «گل‌ها» (به عنوان مثال برنامه‌های شمارهٔ ۳۲۶ و ۳۵۰ هر دو در دستگاه ماهور و برنامهٔ شمارهٔ ۴۴۴ در دستگاه همایون و برنامهٔ شمارهٔ ۵۲۲ در آواز ابوعطا) را نیز به عنوان تصنیف‌خوان در کارنامهٔ خود دارد. او با برخی از خواننده‌ها از جمله ویگن، عارف، منوچهر سخایی و ایرج ترانه‌های دوصدایی اجرا کرده‌است.
پوران بعد از انقلاب ۱۳۵۷ به‌همراه فرزندانش به ایالات متحده آمریکا رفت و ساکن لس آنجلس شد و در غربت فعالیت هنری کمی همچون ضبط چند ویدئو برای آهنگ‌های مشهور قدیمی‌اش داشت و سرانجام در اواخر دههٔ ۶۰ شمسی به ایران بازگشت.
پوران در اوایل سال‌های دههٔ ۶۰ دچار بیماری سرطان سینه و ناراحتی‌های کبدی شد. او که در اواخر دههٔ ۶۰ به ایران بازگشته‌بود، او بر اثر بیماری در بیمارستان خاتم‌الانبیا در تهران بستری شد. در روزهای بستری‌شدنش در بیمارستان، همسر سابقش عباس شاپوری در کنارش حضور داشت. پوران سرانجام در بیمارستان درگذشت و در امامزاده طاهر (کرج) به خاک سپرده‌شد.
از خویشاوندان سرشناس پوران می‌توان به عزت روح‌بخش (خاله)، مهین اسکویی (خواهر)، گیتی روحانی (خواهر)، انوشیروان روحانی (شوهرخواهر)، کارمن اسکویی (خواهرزاده) اشاره کرد.
پوران خواهرزادهٔ عزت روح‌بخش، دیگر خوانندهٔ ایرانی آن دوران است که به‌وسیله او جذب آوازخوانی شد. همچنین پوران خواهر همسر انوشیروان روحانی، موسیقی‌دان و آهنگساز برجستهٔ ایرانی و خالهٔ رضا روحانی از موسیقی‌دانان و آهنگسازان ایرانی است.
پس از مرگ پوران بسیاری از ترانه‌های او در خارج یا داخل ایران بازخوانی شدند، شامل ترانهٔ "هم‌صدا" با صدای معین در سال ۱۳۶۹، ترانهٔ "گلی جان" توسط سیاوش قمیشی در سال ۱۳۹۴، ترانهٔ خاطره‌ها با صدای لیلا فروهر که چهار آهنگ از پوران به نام‌های ویرون بشی ای دل، وای چه بلایی ای دل، ای هم‌صدای من، و جون منی با تنظیم منوچهر چشم‌آذر را شامل می‌شد. ترانهٔ «من چه‌کنم» با صدای شکیلا، ترانهٔ «من چه‌کنم» با صدای افسانه و ترانه نیلوفر با صدای مارتیک
جبهه هوا خط مرز بین توده هوای گرم و سرد را می‌گویند که بنا به وضعیت غالب (یعنی وضعیتی که توده هوای سرد غالب بر گرم باشد یا بالعکس) جبهه را نام‌گذاری می‌کنند. ویژگی‌های چگالی هوا، باد، دما و رطوبت برای هر جبهه هوا متفاوت است. جبهه‌های آشفته و ناپایدار معمولاً به دلیل تفاوت‌های موجود در آن اغلب در امتداد مرز توده‌های هوای گرم و سرد ایجاد می‌شود.
کورهٔ بُلَند کوره‌ای عمودی است که در کارخانه‌های ذوب فلز برای استخراج فلز به ویژه آهن، از سنگ معدنی استفاده می‌شود. کوره بلند به عنوان اصیل‌ترین روش جداسازی از سنگ آهن شمرده می‌شود.
به همراه سنگ آهن، کک و آگلومره هم داخل کوره بلند ریخته می‌شود. در کوره بلند سوخت جامد، معمولاً کُک همراه با جریان دمشی هوا می‌سوزد و کانی‌ها را ذوب می‌کند.افضلی، محمدرضا، فرهنگ مهندسی مکانیک، تهران: فرهنگ معاصر، ۱۳۸۶، ص۹۷
کوره‌های بلند در چین از حدود سده پنجم پیش‌از میلاد وجود داشته‌اند. در سده‌های میانه در اروپا نیز این‌گونه کوره‌ها ساخته‌شد و در سده ۱۵ از استان نامور در بلژیک به مناطق دیگر گسترش یافت. سوخت به‌کاررفته در این کوره‌ها زغال سنگ بود.Ebrey, Walthall, Palais (2006). East Asia: A Cultural, Social, and Political History. Boston: Houghton-Mifflin Company. P. 30. بزرگترین کوره بلند ایران به حجم ۲۰۰۰ متر مکعب و در ذوب آهن اصفهان احداث شده‌است. کوره‌های بلند در دو نوع زنگدار و بدون زنگ ساخته می‌شوند. فناوری ساخت کوره بلندهای ایران سابقاً توسط شوروی سابق و اخیراً توسط شرکت پوسکو کره جنوبی وارد ایران شده‌است. کوره‌های روسی اساساً زنگدار و کوره‌های کره‌ای با فناوری جدیدتر و بدون زنگ ساخته می‌شوند. در کوره‌های بدون زنگ شارژ مواد توسط تجهیزی دوار صورت گرفته و باعث می‌شود مواد با نظم زیادی در کوره انباشته شود، لذا جریان هوای دم کوره به صورت یکنواخت در بین مواد نفوذ کرده و نهایتاً مصرف کُک کمتری به همراه خواهد داشت.
کوره‌های بلند با حجم از ۷۰ مترمکعب تا ۵۰۰۰ متر مکعب طراحی می‌شوند.
سیستم cowper stove برای پیش گرم کردن هوای ورودی در کورهٔ بلند بخش مهمی از روش مدرن تولید آهن است. کوره‌های مدرن بسیار کارآمد هستند که از جملهٔ دلایل آن استفاده از سیستم بازیابی برای استفاده از گرمای گازهای خارج شده از کورهٔ بلند، افزایش فشار هوا و اینجکت پودر کک می‌باشد. علت دیگر آن افزایش مقدار اکسیژن ورودی به کوره است. این عوامل باعث افزایش تولید آهن، مقدار گازهای گرمازا و حجم کک مورد استفاده در کوره شده‌است. بزرگترین سیستم کورهٔ بلند آهن در جهان در کرهٔ جنوبی قراردارد که ۶۰۰۰ متر مکعب حجم دارد. این کوره می‌تواند در حدود ۵۶۵۰۰۰۰ تن در سال آهن تولید کند.این یک جهش بزرگ در تولید آهن نسبت به کوره‌های بلند قدیمی در قرن ۱۸ که حدوداً ۳۶۰ تن در سال آهن تولید می‌کردند.
کوره‌های بلند در حال حاضر به ندرت در ذوب سرب استفاده می‌شوند. کوره‌های بلند سرب بسیار کوتاه‌تر از کورهٔ بلند آهن هستند و از نظر شکل هندسی مکعب مستطیلی هستند.ارتفاع کلی آن در حدود ۵ تا ۶ متر است.کوره‌های بلند مدرن سرب فاقد دیواره جانبی با پوشش نسوز هستند و پایهٔ کوره از مواد نسوز (آجر نسوز ریخته‌گری) ساخته شده‌است.
Hot blast مهمترین پیشرفت در کارایی و بازده کورهٔ بلند و یکی از مهمترین فناوری‌های توسعه یافته در انقلاب صنعتی بوده‌است. این فناوری توسط جیمز باومومنت و ویلسون تاون در سال ۱۸۲۸ اختراع شد که با پیش گرم کردن گاز ورودی به وسیلهٔ سوزاندن گازهای نسوختهٔ خروجی مصرف کک را به شدت کاهش داد و هم چنین باعث افزایش ظرفیت کورهٔ بلند به علت کاهش حجم سوخت شد.
کوره‌های مدرن برای افزایش کارایی مانند مخزن‌های ذخیره‌سازی سنگ معدن مجهز به مجموعه ای از تجهیزات پشتیبانی هستند. مواد اولیه توسط اتومبیل‌های انتقال سنگ معدن به مجتمع انبار منقل می‌شود. مواد اولیه توسط یک ماشین container که از وینچ یا تسمه نقاله استفاده می‌کند به بالای کورهٔ بلند آورده می‌شود.
روش‌های مختلفی برای شارژ کورهٔ بلند وجود دارد. بعضی از کوره‌های بلند از سیستم زنگ دوتایی استفاده می‌کنند که در آن از دو زنگ برای کنترل ورود مواد اولیه به داخل کورهٔ بلند استفاده می‌شود. هدف از استفاده از این زنگ‌ها به حداقل رساندن اتلاف گازهای داغ از کوره و به تبع آن از دست رفتن انرژی است. کوره‌های بلند به صورت مداوم به وسیلهٔ لوله‌های آبگرد که در اطراف آن قرار دارد خنک کاری می‌شود. ابتدا مواد اولیه در زنگ بالا یا زنگ کوچک تخلیه می‌شوند سپس زنگ کوچک بسته می‌شود تا از خروج گازهای داغ جلوگیری شود. زنگ بزرگ باز می‌شود و با استفاده از مکانیزم خاصی که دارد مواد اولیه را به‌طور یکنواختی در کوره پخش می‌کند. سیستم دیگری که برای شارژ کورهٔ بلند وجود دارد استفاده از سیستم " bell less " است. این سیستم از چند دریچه برای فراهم کردن مواد اولیهٔ کوره استفاده می‌کند. این دریچه‌ها در کنترل میزان ورود مواد اولیه به کورهٔ بلند دارای دقت بیشتری نسبت به نسبت به سیستم زنگ دوتایی است که از این طریق باعث افزایش کارایی کورهٔ بلند می‌شود.