moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در مقام ارائه نظر برآمد و حاصل آن تدریس ولایت فقیه شد. در این باره هم کتابی تألیف کرد که در فرانسه اجازه انتشار یافت. من و آقای حبیبی کتاب را مطالعه و بررسی کردیم اما هیچ چیز مفیدی در آن نیافتیم. من وقتی همراه جنازه مرحوم پدرم به نجف رفتم … به او گفتم که آیا با انتشار این کتاب می‌خواهید رژیم شاه را ابدی کنید؟ چه کسی در این دنیا می‌پذیرد ملتی علیه این نظام به پا خیزد و هزینه‌های بسیاری بدهد تا ولایت فقیهی را که شما می‌خواهید جایگزین نظام شاه کند؟
خمینی پاسخ داد: خیر، هدف من از این کتاب باز کردن فتح باب است تا افرادی همچون شما و آقای مرتضی مطهری، طرحی برای حکومت اسلامی آماده کنید. از او خواستم این سخن را به مکتوب کند. او هم این کار را کرد و از همه حقوق دانان و پژوهشگران امور دین اسلام خواست در باب نظام سیاسی و دولت جانشین کار کنند.
متن کتاب "ولایت فقیه"
جا سوئیچی یک ابزار نظم دهنده است که برای نگه داشتن کلیدها استفاده می‌شود و از گم شدن آنها جلوگیری می کند. جاسوئیچی ها با جنس های مختلفی قابل تهیه هستند مثل پلاستیک، چوب، چرم و حتی فلز! یکی از فروشنده های جاسوئیچی در ایران که به صورت تخصصی در این زمینه کار می کند، ,کاروپکس می باشد و عمدتاً جاسوئیچی هایی طرح های مختلف فانتزی ، کاور های سوئیچ و در جنس های چرمی ، استیل ، پلاستیکی و چوبی را ارائه میدهد.
در رشته‌افسانهٔ تالکین اشارهٔ زیادی به نام مکان‌های مختلف شده‌است. بعضی از آن‌ها در زیر شرح داده شده‌اند:
دهکده‌ای در روهان، جنوب ادوراس واقع در کناره‌های رود اسنوبورن در درهٔ هالودیل.
پیکرهٔ سنگی الندیل و آناریون که از ستون‌های عظیمی در دو طرف رود آندوئین و ورودی دریاچه نن‌هیتوئل در حوالی سال ۱۲۴۰ دوران سوم به دستور رومنداکیل دوم ساخته شدند. این دو مجسمهٔ عظیم نشانه‌ای برای شروع مرزهای شمالی گاندور بودند و نشان‌دهندهٔ این که دشمنان گاندور بیش از این نمی‌توانند جلو بیایند.
هر دو مجسمه با کلاه خود و تاجی بر سر و تبرزینی در دست راست ساخته شده‌اند و دست چپ خود را به شکل هشدار به سمت دشمنان گاندور بالا آورده‌اند.
آنها همچنین به نام‌های دروازهٔ شاهان و ستون‌های شاهان نیز معروف بودند.
در زبان انگلیسی باستان به معنی «قلعهٔ قدیمی» است. این قلعه توسط ائورل جوان در سرزمینی به نام فولد ساخته شد، چندین مایل در شرق ادوراس. اگرچه پسر او برگو در اوایل تاریخ روهان به ادوراس نقل مکان کرد ولی آنجا محل اقامت نوادگان ائوفر، سومین پسر برگو شد. در دوران زمامداری تئودن شاه، آنجا خانهٔ ائومر، سومین ارتشبد روهان بود.
تپهٔ نگاه، تپه‌ای واقع در ساحل غربی رود آندوئین و جنوب دریاچهٔ نن‌هیتوئل بالاتر از آبشار رائوروس. این قله یکی از سه بلندی در آبشار رائوروش بود. آن دوی دیگر آمون‌لائو و تول براندیر بودند. جایگاه بینایی بروی این بلندی به عنوان برج نگهبانی مرز شمالی گاندور ساخته شده بود. آن در روزهای نخست تاریخ گاندور و احتمالاً در دوران دوم ساخته شده بود.
در ، یاران حلقه از لوتلورین توسط آندوئین به جنوب سفر کردند ولی گروه در این بلندی‌ها از هم جدا شدند: بورومیر در نظر داشت که حلقه را از فرودو تصاحب کند ولی فرودو فرار کرد، بورومیر کمی بعد از آن در راه دفاع از مری و پی‌پین توسط اورک‌های سارومان که برای دستگیری فرودو آمده بودند کشته شد. فرودو پس از فرار از دست برومیر بر روی جایگاه بینایی نشست و همان‌طور که حلقه را در دست داشت توانست اتفاقاتی را که صدها مایل آنطرف تر در جریان بود ببیند. از آمون‌هن فرودو و سام سفر خود را به شرق آندوئین ادامه دادند و مری و پرگرین توک نیز که اسیر اورک‌ها بودند به سمت آیزنگارد برده می‌شدند. این عمل اورک‌ها باعث جدایی یاران حلقه شد.
تپهٔ گوش، تپه‌ای واقع در ساحل شرقی رود آندوئین و جنوب دریاچهٔ نن‌هیتوئل بالاتر از آبشار رائوروس. این قله یکی از سه بلندی در آبشار رائوروش بود و آمون‌هن تپهٔ قرینه‌اش در ساحل غربی بود. در بین آن‌ها و در مرکز آبشار رائوروس جزیرهٔ تول براندیر سربرآورده که هیچ‌کس بر روی آن قدم نگذاشته‌است.
اگرچه زمانی آمون‌لائو در شمال مرزهای گاندور قرار داشت و جایگاهی همچون آمون‌هن در آن‌جا نیز وجود داشت (احتمالاً به نام جایگاه شنوایی) ولی در اتفاقات دوران جنگ حلقه از آن نامی برده نشده چرا که مدت‌ها قبل این سرزمین‌ها از زیر تسلط گاندور بیرون آمده و تحت کنترل سائورون بودند.
قسمتی از راه سبز یا جادهٔ شمالی-جنوبی که بلندی‌های گورپشته در غربش و بلندی‌های جنوبی در شرقش قرار دارند. آن‌سوتر از آندرات جاده با جادهٔ بزرگ شرق تقاطع می‌یابد، جایی در غرب دروازهٔ بری.
وقتی نازگول از موردور برای جستجوی حلقه یگانه به شایر آمدند رهبر آن‌ها ویچ‌کینگ در آندرات اردو زد. در ضیمیمهٔ کتاب آمده‌است که احتمالاً ویچ‌کینگ در مدت توقفش در آنجا موجودات گورپشته را از خواب بیدار کرده.
بندر باستانی الف‌ها در گاندور واقع در جنوب محل اتصال رود مورتاند و رینگلو.
در یکی از نوشته‌های تالکین ادهلاند توسط الف‌های سینداری که از ویرانی بلریاند جان سالم به در برده و توسط سه کشتی کوچک به آنجا رسیده بودند ساخته شده‌است. در نسخهٔ دیگری آمده‌است که سرگردانان دوریاتی این بندر را ساخته‌اند. در هر دو نسخه آمده که هر دو گروه دانش ساخت کشتی داشتند، دانشی که در دوره نخست فقط در اختیار گیردان و قوم الفی فالاس بود. در نسخهٔ نهایی آمده‌است که ادهلاند توسط الف‌های ناندور معروف و برجسته شده‌است.
آمروت، ارباب لوتلورین، در سال ۱۹۸۱ دوران سوم حوالی ادهلاند هنگامی که در جستجوی عشقش نیمرودل بود، گم شد. تقریباً پس از آن همهٔ الف‌ها آنجا را به سمت غرب ترک کردند تا از سایه‌های سرزمین میانه به قلمروی قدسی آمان پناه ببرند. در زمان جنگ حلقه هیچ الفی در ادهلاند باقی نمانده بود و هنگامی که آنجا متروک شد به قلمروهای گاندور پیوست.
اِرِد وترین یا «کوهستان سایه» رشته‌کوهایی در شمال سرزمین میانه در دوره نخست بود که در طول مرز آرد گالن در غرب امتداد داشت و سدی میان هیت‌لوم و بلریاند غربی به‌وجود می‌آورد.
رودهای بسیاری از این رشته‌کوه‌ها سرچشمه می‌گرفتند مثل ناروگ، تی‌گلین و سیریون. شرقی‌ترین نقطهٔ ارد وترین به حوالی اخوریات می‌رسید و دره‌ای پلکانی را شکل می‌داد که سیریون از آن می‌گذشت. ارد وترین پس از آمدن موج‌های بزرگ در پایان دوره نخست ناپدید شد، وقتی که والار تصمیم گرفتند شکل سرزمین میانه را تغییر دهند.
ارد لیتوی یا کوه‌های خاکستر رشته کوه‌های شمال موردور بودند. از مورانون جایی که به افل دوات می‌رسد آغاز شده صدها مایل به سمت شرق ادامه می‌یابد. نام کوه‌های خاکستر به این دلیل انتخاب شده که این کوه‌ها در مسیر بادی بودند که خاکسترهای کوه هلاکت را حمل می‌کرد و بر روی این کوه‌ها می‌ریخت.
اِرِد لوین یا کوه‌های آبی یا کوه‌های ماه یک رشته کوه بزرگ بود که مرز غربی ناحیهٔ بزرگ اریادور را تشکیل می‌دهد. در اصل بلریاند که خود ناحیه‌ای بزرگ بود در مرز غربی رشته کوه بود اما در پایان دوره نخست، بیشتر برلیاند نابود شده بود و تنها زمین‌های باقی‌مانده در غرب کوه‌های لیندون بود.
برخی از خاندان دورین که از بحران‌های تنهاکوه جان سالم به در برده بودند به رهبری تراین دومJ. R. R. Tolkien (1955), The Return of the King, 2nd edition (1966), George Allen & Unwin, Appendix B p. 369; در ۲۸۰۲ دورهٔ سوم، در جنوب ارد لوین ساکن شدند. تورین سپر بلوط هم پیش از آنکه برای اربور به پا خیزد در این منطقه زندگی می‌کرد. خواهرزاده‌های تورین، فیلی و کیلی و همچنین گیملی که نسبت دوری با آن‌ها داشت همگی در کوه‌های آبی به دنیا آمدند.
ارد میترین یا کوهستان خاکستری رشته کوه‌های طویلی در شمال مرز رووانیون بود. رشته‌کوه‌های خاکستری بازماندهٔ دیوار ارد انگرین یا کوه‌های آهن بود که زمانی تمام مرز شمالی سرزمین میانه را درمی‌نوردید؛ ولی در آخر دوره نخست نابود شدند.
نام شهری در سرزمین میانی و پایتخت قدیم گاندور است. این شهر توسط الندیل و پسرانش ایسیلدور و آناریون در پایان دورهٔ دوم بنیان گذاشته شد. اُسگیلیاث در دو سوی رود آندوئین قرار داشت. در جریان نزاع‌های داخلی اسگیلیاث سوخت و پالانتیر آن گم شد. پس از آن در ۱۶۴۰ دورهٔ سوم پایتخت به میناس آنور منتقل شد و این رویداد شروع سقوط اسگیلیاث بود. در ۲۴۷۵ دورهٔ سوم پس از یورش اورک‌های موردور شهر نیمه ویران کاملاً رها شد و پل بزرگ آن نابود شد. اما برومیر از گاندور، اورک‌ها را به عقب راند.Tolkien, J. R. R. "Appendix A: Gondor and the Heirs of Anárion". The Lord of the Rings. .
بلندترین برج از سه برجی که بر روی تپه‌های برج قرار داشتند. گفته شده که این برج‌ها توسط گیل-گالاد، پادشاه بزرگ نولدور در سرزمین میانه، و به افتخار آمدن الندیل به سرزمین میانه پس از نابودی نومه‌نور، ساخته‌شد.
پس از آن الندیل تنها پلانتیری که توانایی نشان دادن غرب را داشت در این برج قرار داد. این پلانتیر بر خلاف شش پلانتیر دیگر توانایی برقراری ارتباط با دیگر پلانتیرها را نداشت و فقط غرب را نشان می‌داد. این پلانتیر بعدها به سنگ الندیل معروف گشت.
این برج هزاران سال پس از مرگ گیل-گالاد و الندیل با نگهداری گیردان و الف‌های لیندون سالم ماند ولی پلانتیر آن توسط الروند و گروهی که همراه با او عازم قلمروی قدسی آمان بودند به والینور برده شد.
سرزمینی ناهموار و غیرقابل عبور در دو طرف نن‌هیتوئل. در ، فرودو و سام سعی در گذر از امین مویل شرقی و رسیدن به دروازهٔ سیاه موردور را دارند ولی در آنجا گم می‌شوند تا اینکه گالوم آن‌ها را می‌یابد. پس از اصرار و تهدید زیاد گالوم قانع می‌شود که راه خروج از آنجا و باتلاق‌های مرگ را نشانشان دهد.
(سینداری تپهٔ گرگ و میش) سرزمین‌های مرتفعی در شمال اریادور که به تپهٔ "اون‌دیم" نیز معروف است. این تپه‌ها حدود صد مایلی شمال شایر واقعند؛ در جنوبش شهر آنومیناس، اولین پایتخت آرنور، در کنار دریاچهٔ اون‌دیم قرار دارد. رود برندی‌واین از این دریاچه سرچشمه می‌گیرد همچنین رود لون نیز شاخه‌ای از این دریاچه دریافت می‌کند.
در دوران دوم هنگامی که نومه‌نوری‌ها برای اولین بار به سرزمین میانه بازگشتند، مردمانی از نوادگان اداین در تپه‌های امین یول زندگی می‌کردند. به همین دلیل نومه‌نوری‌ها مقرشان را در نزدیکی آن‌ها برپا کردند و این تپه‌ها بعداً به مرکز پادشاهی آرنور تبدیل شدند. پس از آمدن الندیل و نومه‌نوری‌های پناهنده، آن‌ها با مردمان نسل اداین و همچنین انسان‌های از نسل غیر از اداین (مثل مردمان بری) ترکیب شدند و مردمان آرنور را تشکیل دادند.
در زبان انگلیسی قدیم نامی بود که روهیریم به بخشی از فیرین‌هولت داده بودند. این نام به‌دلیل گرازهای وحشی‌ای که در آن منطقه زندگی می‌کردند به آن‌جا داده شده بود.
تورفتگی وسیعی در جنوب شرقی جنگل میرک‌وود که به دلیل قطع درختان آن منطقه توسط مردمان شمالی ایجاد شده بود.
بخشی از پادشاهی روهان که در شرق رود اسنوبورن و غرب آنورین در گاندور، واقع است. این سرزمین در شرق ادوراس قرار دارد.
سرزمین زراعی دهقان ماگوت واقع در مرداب‌های شرق شایر. زمین باتلاقی آن‌جا برای ساخت خانه‌های هابیتی که معمولاً به صورت سوراخ هابیتی است مناسب نیست لذا مجبور به ساخت خانه بر روی زمینند. خود تالکین گفته‌است این نام از انگلیسی قدیم آمده و تقریباً به معنی "زمین لوبیا" است.
برج‌هایی که بر فراز قلهٔ سلبدیل در بالای خزد-دوم قرار داشتند، جایی که گندالف، بلای جان دورین را شکست داد. تنها راه رسیدن به آنجا پلکانی دراز به نام پلکان بی‌پایان بود که از قعر معادن موریا آغاز می‌شد.
همچنین به نام نیش‌های موردور نیز خوانده می‌شوند. دو برج که در دو طرف دروازهٔ سیاه موردودر قرار دارند که هرکدام نام مخصوص خود را دارند؛ کارچاست و نارچاست. این برج‌ها توسط مردان گاندور پس از شکست سائورون در دوران دوم ساخته شدند تا برای نگهبانی از ورودی موردور استفاده شوند ولی بعدها در دوران سوم توسط سائورون تسخیر شدند. برج‌ها حدود سال ۱۹۴۴ پس از شکست اوندوهر از ارابه‌سواران متروک و رها شدند ولی به نظر می‌رسد قبل از آن در آن‌جا نگهبانانی وجود داشته‌است.
در نوشته‌های تالکین مشخص نشده که کدام برج در کدام طرف مورانون قرار گرفته؛ ولی به نظر می‌رسد کارچاست در سمت شرقی و نارچاست در سمت غربی قرار داشته‌اند. کارچاست در سینداری به معنی «برج نیش» و نارچاست به معنی «برج آتش» است. برج‌ها در زمان جنگ حلقه همراه با نابودی سائورون و حلقهٔ یگانه نابود شدند. فروریزی آن‌ها در به کارگردانی پیتر جکسون نشان داده شده‌است.
چمنزاری سرسبز در در بالای آبشار رائوروس و در دامنهٔ آمون هن. آن در ساحل غربی دریاچهٔ نان‌هیتوئل و نزدیک به انتهای آن واقع است. در این مکان بود که جدایی یاران حلقه به وقوع پیوست.
نام شهری در جنوب اریادور. در سینداری به معنای تقاطع جاده است و در اصل نام قلعه‌ای واقع در تقاطع جادهٔ باستانی شمالی-جنوبی با فنلاندز در سر گواتلو است. زمین‌های پیرامون تاربد هموار و باتلاقی است؛ جاده مایل‌ها بعد از گذرگاه در امتداد رودخانه امتداد پیدا کرده‌است.
تخته‌سنگی جزیره‌گون در دریاچهٔ نن‌هیتوئل و در بالای آبشار رائوروس. در غرب با آمون‌هن و در شرق با آمون لائو هم‌مرز است. در روزهای پسین برج‌هایی که بر روی تپه‌های کنار این جزیره قرار داشتند برای گاندور بسیار ارزشمند بودند. اگرچه تاکنون هیچ‌کس قدم بر تول‌براندیر نگذاشته یا حداقل افسانه‌ها حاکی از آنند.
مجموعه‌ای از تپه‌های شیب‌دار در غرب اریادور، که در سینداری امین براید خوانده می‌شوند. آن‌ها تقریباً در ۳۰ مایلی لنگرگاه‌های خاکستری قرار دارند و حدود ۵۰ مایلی غرب بلندی‌های سفید. بر روی این تپه‌ها برج‌های بلند الفی واقعند و بلندترین آن‌ها که الوستیریون نام دارد سنگ الندیل، یکی از پلانتیرها را در خود دارد.
این تپه‌ها مرز باستانی بین قلمروی الفی لیندون و پادشاهی آرنور را شکل می‌دهند و جاده قدیمی شرق که تا ریوندل ادامه دارد از بین آن‌ها می‌گذرد. در اوایل دوران چهارم، الانور گمجی و همسرش به تپه‌های برج نقل مکان کردند و شهر "زیرتپه" را در دامنه‌های شرقی تپه‌ها بوجود آوردند و به نگهبانان وست‌مارچ تبدیل شدند وقتی که شاه اله‌سار مرزهای شایر را به عنوان هدیه تا تپه‌های برج گسترش داد.
سرزمینی در جنوی شرقی موردور و شرق هاراد نزدیک.
سرزمین‌های مرتفعی در غرب کوهستان مه‌آلود و شمال کولدفلز. آنجا میدان جنگ مردمان آزاد آرنور و آنگمار در دوران سوم بود، هنگامی که ویچ‌کینگ پس از شکست در جنگ فورنوست فرار کرد.
سرزمینی پهن و بی‌درخت بین امین مویل و کیریت گورگور. این نام در سینداری به معنی «دشت نبرد» است و به جنگ آخرین اتحاد برمی‌گردد که نبرد بین سپاه سائورون و سپاه متحد الف‌ها و انسان‌ها در آن مکان درگرفت. جنازهٔ کشته‌شدگان همان‌جا فاسد شدند و از بین رفتند ولی بخشی از آن سرزمین مردابی شد، باتلاق‌های مرگ، که تصویر کشته‌شدگان در آنجا دیده می‌شد.
بعداً در دوران سوم، داگورلد میدان بسیاری از نبردهای بین گاندور و ایسترلینگ‌ها بود، از جمله جنگ مورانون. جنگ‌های بیشمار طی هزاران سال باعث شده بود که این سرزمین به مکانی شوم و نحس تبدیل شود و جای جایش برکه‌هایی سمی و زمین‌های سوخته دیده می‌شد.
سرزمینی در غرب گاندور. این سرزمین هیچگاه بخشی از قلمروهای گاندور یا حتی پادشاهی دوباره متحد نبود. آنجا سرزمین بازماندگان [درواداین]، ساکنان اصلی ارد نیمراس، بود که پس از حملهٔ نومه‌نوری‌ها پراکنده شدند. شمال این سرزمین همچنین سکونت‌گاه [دونلندی‌ها] نیز شده بود، اگرچه از درواداین به خاطر استفاده از تیرهای زهری می‌ترسیدند.
دریاچه‌ای که زیر دروازهٔ خزد-دوم واقع است. این دریاچه را دورف‌ها خود خه‌لد-زارام می‌خواندند. بر اساس افسانه‌های مردمان دورین، دورین بی‌مرگ وقتی در کوه گونداباد (در شمال کوه‌های مه‌آلود) از خواب برخاست، سفری را به سمت جنوب آغازید ولی هنگامی که به این دریاچه رسید توقف کرد و در آن نگریست و تصویر تاج ستارگان را بر سر خود دید. سپس او خزد-دوم را در آن‌جا پیدا کرد.
در دوران جنگ حلقه، یاران حلقه پس از فرار از موریا از نزدیکی این دریاچه با عجله می‌گذشتند ولی گیملی حاضر نشد بدون نگاه کردن در دریاچه آنجا را ترک کند و فرودو و سام نیز او را تا ساحل دریاچه همراهی کردند و به داخل آن نگاه انداختند.
سرزمینی واقع در سواحل شمال غربی دریاچهٔ رون که به‌خاطر شراب‌هایش معروف است.
(سینداری «ظلم سیاه») قلعه‌ای قدیمی در شمال موردور. آن در شمال افل دوات و در دامنهٔ آیزنمات قرار دارد. در اصل این قلعه توسط گاندوری‌ها پس از سقوط سائورون در انتهای دوران دوم ساخته شد ولی بعداً توسط نیروهای وی تسخیر شد.
سرزمینی در شمال غربی سرزمین میانه و سرزمین انسان‌هایی معروف به دونلندی‌ها. مردمان آنجا بلند قد، سیه چهره و مو مشکی بودند. ریشهٔ باستانی آن‌ها به خاندان هالت می‌رسد که باعث می‌شود آن‌ها رابطهٔ دوری با دونداین داشته باشند. آن‌ها دشمنان قدیمی روهیریم بودند و به ثروت روهان رشک می‌ورزیدند. آن‌ها در سرزمین‌های حاشیهٔ روهان زندگی می‌کردند و در دوران جنگ حلقه توسط سارومان اغوا شده به مزارع و سرزمین‌های روهان حمله کردند.
قله‌ای در کوهستان سفید که در بالای درهٔ هارو قرار داشت. دون‌هارو که در بالای صخره‌هایی در دره‌های قسمت شرقی قرار داشت موازی کوه دویموربرگ بود. آن‌سوی دون‌هارو جنگلی از درخت کاج به‌نام دیملوت قرار داشت.
در داخل دیملوت درهٔ باریکی قرار داشت که راه به سمت دروازهٔ جادهٔ مردگان از آن می‌گذشت. این جاده از زیر دویموربرگ می‌گذشت و در دوران سوم توسط مردمان کوه‌نشین بسته شده بود تا هنگامی که آراگورن آن‌ها را از قسم خود رهایی بخشید.
دره‌ای امن در شمال کوهستان سفید که گودی هلم در آن واقع بود و قلعهٔ شاخ آواز در آن‌جا ساخته شده بود. آن‌جا محل نبرد شاخ آواز در طی جنگ حلقه بود.
شهر انسان‌ها در کنار رود کلدوین (رود روان)، بین تنها کوه و دریاچهٔ لانگ. حکمران آنجا تا قبل از نابودیش توسط اسماگ در سال ۲۷۷۰ دوران سوم، گیریون بود. پس از احیای پادشاهی زیر کوه توسط دورف‌ها، انسان‌ها نیز شروع به بازسازی شهر کردند.
دیل در طی جنگ حلقه توسط ایسترلینگ‌ها و موردور بار دیگر نابود شد. مردم شهر به اره‌بور عقب‌نشینی کردند و پناه بردند. در همان موقع و در نبرد دیل بود که شاه داین آهنین پا و براند شاه دیل کشته شدند. اگرچه پس از سقوط سائورون محاصره شکسته شد و دیل بار دیگر بازسازی شد ولی آنجا دیگر به شکوه و شهرت و قدرت قبلش بازنگشت و قسمتی از آن به خاطر ضعیف شدن دورف‌های همسایشان در اره‌بور بود.
نامی که مردمان شمال در زبان خود به دره‌ای واقع در شرق خزد-دوم داده‌اند. این دره همچنین به نام‌های ناندوهیریون در سینداری و آزانول‌بیزار در زبان خوزدول خوانده می‌شود. نبردی خونین در آن‌جا در سال ۲۷۹۹ دوران سوم بین دورف‌ها و اورک‌های موریا درگرفت که در آن رهبر اورک‌ها آزوگ کشته شد. در ۲۹۸۹ بالین و یارانش در این دره با اورک‌هایی که جلوی آن‌ها را در سفر به معادن موریا گرفته بودند درگیر شدند. ۳۰ سال بعد یاران حلقه پس از ازدست دادن گندالف و فرار از موریا در آن دره اردوگاهی زدند. ویژگی این دره دریاچه‌ای صاف و تمیز همچون کریستال به‌نام دریاچهٔ آبگین بود که دورین اولین بار تصویر ستارگان را در آن دید. رود سیلورلود از این دره به سمت لورین می‌گذرد.
جنگلی از درخت کاج در دامنهٔ کوه دویموربرگ و بعد از دون‌هارو. معنی نام «بیشهٔ تاریک» است و راهی کهن در آن‌جا وجود دارد که به دروازهٔ جادهٔ مردگان ختم می‌شود. جادهٔ مردگان از زیر کوه دویموربرگ عبور می‌کند. در دوران سوم این جاده توسط مردگان دون‌هارو اشغال شده بود تا اینکه آراگورن آن‌ها را از قسمشان آزاد کرد.
منطقهٔ تپه‌ای غرب آبشار رائوروس در رود آندوئین.
سلبدیل که در زبان خازدول، زیراک‌زیگیل خوانده می‌شود و ترجمهٔ انگلیسی آن سیلورتاین (نیش نقره‌ای) است یکی از سه قله‌ای است که در بالای شهر دورفی خزد-دوم در کوه‌های مه‌آلود واقع است. این قله غربی‌ترین قله نسبت به دوقلهٔ دیگر (کارادراس و فان‌اودی‌هول) است. برج دورین بر روی این قله واقع است، جایی که گندالف با بالروگ در نبرد قله جنگید.
فوروخل یا سرزمین مردمان برفی، نام قلمروی در انسان‌ها در شمال اریادور بود. این منطقه مشخصا اسم خود را از خلیج فوروخل که در شمال سکونت گاه‌هایشان بود گرفته بودند. مردمان برفی تیره‌ای از انسان‌ها بودند که در سرمای سخت بقایای کوه ارد انگرین که محتمل است مورگوت آن را ایجاد کرده باشد زندگی می‌کردند. این قوم یکی سرکرده مشهور داشت که آرودوی آخرین پادشاه آرتداین و جد آراگورن را که از دست پادشاه جادوگر آنگمار گریخته بود پناه داد. هنگامی که آرودوی آماده می‌شد تا با کشتی ای که گیردان برایش فرستاده بود به لیندون برود، وی به نشانه قدرشناسی، حلقه باراهیر را به سرکرده ایشان داد، ولی او به توصیه سرکرده مردم فوروخل که به او هشدار داده بود در این وقت به دریا نرود و دریا آرودوی را خواهد بلعید توجه نکرد. از سر تصادف پیشگویی سرکرده آدمهای فوروخل درست از آب درآمد و آرودوی در بله گایر به همراه دو پلان تیری مهم آنومیناس و آمون سول غرق شد.
جزیرهٔ سنگی کوچکی در بالای رودخانهٔ آندوئین و در شمال راه باستانی. در فصل هفتم کتاب هابیت، گندالف می‌گوید که پلکانی که از پایین سنگ تا بخش هموار بالای آن رسیده‌است توسط بئورن ساخته شده و «کارراک» نامی است که بئورن بر آن نهاده.
تپهٔ آمروت جایی که گل‌های الانور رشد می‌کنند واقع در قلب لوتلورین است، آمروت پیش از اینکه گم شود در آن‌جا زندگی می‌کرد. اینجا مگانی بود که آراگورن و آرون با هم نامزد کردند و عهد بستند و آرون پس از مرگ آراگورن به آنجا رفت تا بمیرد.
سرزمین‌هایی مرتفع در غرب کوهستان مه‌آلود و جنوب اتن‌مورز که توسط شاخهٔ شمالی رود بروئینن از آن‌ها جدا شده‌است.
کوهی در شمال اریادور؛ مکان آن دقیقاً مشخص نیست ولی احتمالاً جایی در اتن مورس یا کوه‌های آنگمار قرار دارد یا جای دیگری در رشته‌کوه‌های خاکستری. اورک‌ها در آن‌جا ساکن بودند و یک بار نیز از آن‌جا به شایر حمله کردند.
کوهی در مرزهای شمالی کوهستان مه‌آلود؛ قلعهٔ دورف‌ها و بعدها اورک‌ها.
بر اساس افسانه‌های دورف‌ها، دورین بی‌مرگ، یکی از آباء دورف‌ها در کوه گونداباد کمی پس از بیداری الف‌ها از خواب برخاست. از همین رو کوه گونداباد همیشه مکان مقدسی برای دورف‌ها بود.
در اواسط دوران دوم اورک‌ها به گونداباد حمله کردند و تا آخر دوران دوم، پس از سقوط سائورون و گم شدن حلقهٔ یگانه آنجا تحت اشغال آن‌ها بود. در دوران سوم این مکان بار دیگر توسط اورک‌های آنگمار به عنوان پایتخت اشغال شد و این دلیل تنفر دورف‌ها از آنگمار بود. پس از سقوط آنگمار گونداباد همچنان قلعهٔ اورک‌ها باقی‌ماند، حتی پس از جنگ دورف‌ها و اورک‌ها و متروک ماندن آن‌جا. سپاه اورک‌هایی که در جنگ پنج سپاه شرکت کرد، گفته شده از کوه‌ها آمدند.
سه قله‌ای که معادن موریا در زیر آن‌ها قرار داشت به کوه‌های موریا معروف بودند، کارادراس، سلبدیل و فان‌اودی‌هول. بدنهٔ اصلی شهر دورف‌ها در زیر سلبدیل قرار داشت.
در داستان ارباب حلقه‌ها، یاران حلقه تصمیم به گذر از کارادراس را داشتند ولی به خاطر برف شدید نتوانشتند از کوه عبور کنند و مجبور به عبور از معادن موریا شدند.
رشته‌کوه‌هایی در شمال سرزمین میانه که از کوه گونداباد (در مرز شمالی کوهستان مه‌آلود) به سمت غرب کشیده شده بودند. پادشاه جادوگر آنگمار این نام را بر این رشته‌کوه‌ها گذاشت. این کوه‌ها احتمالاً در دوران‌های مختلف محل زندگی اورک‌ها و هم دورف‌ها بوده‌است. پایتخت آنگمار، کارن-دوم، در دامنه‌های غربی کوه‌های آنگمار قرار داشت.
کیریت گورگور که در سینداری شکاف وحشت خوانده می‌شود راه اصلی و ورودی موردور است که در محل برخورد افل دوات و ارد لیتوی واقع شده. این معبر توسط دروازهٔ سیاه و برج‌های نیش محافظت می‌شود.
گپ روهان یا رخنهٔ روهان گذرگاهی است در دنیای جان رونالد روئل تالکین. در کوه‌های مه‌آلود و کوه‌های سفید واقع بوده‌است.
در این گذرگاه رودخانه‌های ایزن و ادورن جریان دارند که مرز قلمرو پادشاهی روهان را شکل می‌دهند. پیشتر روهان به عنوان کلناردهون شناخته شده بود بنابراین گذرگاه به گذرگاه کلناردهون معروف بود. مثلث تشکیل شده از رودخانه‌های ایزن و ادورن و کوه‌های سفید منطقه‌ای مورد اختلاف روهیریم و دانلندینگز بود. جادهٔ بزرگ کهن که قلمروی گندر و اندر را متصل می‌ساخت از این گذرگاه می‌گذشت و از ایزن در قسمت کم عمق ایزن عبور می‌کرد. دست یابی به گذرگاه توسط دژ انگرنوست یا همان ایزنگارد کنترل می‌شد که بعدها در دوره سوم زیر فرمان سارومان بود. در هنگام جنگ حلقه همرامان حلقه تصمیم گرفتند که از این گذرگاه عبور نکنند زیرا ان گذرگاه بیش از حد به آیزنگارد نزدیک بود و زیر نظر اورک‌ها بود در عوض از موریا سفر کردند. روهیریم تعدادی نبرد را با دانلندینگزها و اورک‌ها در این گذرگاه جنگیده‌اند که در یکی از ان‌ها تئودرد پسر تئودن جراحتی مرگبار برداشت.
مینهیریات که در زبان سینداری به معنی "میان رودان" است در اریادور قرار داشت. مینهیریات هیچ مرز مشخصی در شمال ندارد اما در جنوب، شرق و غرب محدود به رود و دریای بزرگ بود.
دریاچه‌ای بزرگ در مسیر رود آندوئین بین امین مویل و شرق روهان. این دریاچه دقیقاً ۳۲ کیلومتر طول (از شمال به جنوب) و ۱۶ کیلومتر پهنا (شرقی-غربی) دارد. در ورودی شمالی رود به دریاچه، مردمان گاندور در زمان سلطنت رومنداکیل دوم مجسمهٔ پادشاهان، آرگونات را آن‌جا ساختند تا نشانه‌ای برای مرز شمالی قلمروشان باشد اگرچه در زمان جنگ حلقه این مرز کیلومترها عقب کشیده شده بود. در خروجی جنوبی دریاچه سه تپه دیده می‌شود؛ آمون‌هن، در ساحل غربی، آمون لائو در ساحل شرقی و تول براندیر به شکل جزیره‌ای بین این دو. هیچ‌کس تا به حال قدم بر این جزیره نگذاشته چرا که سرعت و فشار آب به‌خاطر همجواری تول‌براندیر یا آبشار رائوروس اجازه نزدیکی قایق‌ها به آنجا را نمی‌دهد.
یاران حلقه در ۲۶ قوریه ۳۰۱۹ دوران سوم به نن‌هیتوئل رسیدند و در پارت‌گالن اردو زدند. جدایی یاران حلقه در این مکان اتفاق افتاد. بورومیر در جنگ با اورک‌های سارومان کشته شد. مری و پی‌پین توسط آن‌ها اسیر شدند. فرودو و سام با قایق به ساحل شرقی فرار کردند و آراگورن، گیملی و لگولاس تصمیم به تعقیب اورک‌ها و آزادسازی مری و پی‌پین گرفتند و نام سه شکارگر را بر خود نهادند.
این باتلاق در جنوب امین‌مویل و شرق رود آندوئین واقع است و توسط دلتای انت‌واش آبگیری می‌شود. باتلاق‌های مرگ کمی شرق‌تر از آن قرار دارند و احتمالاً ادامهٔ همین باتلاقند. همچنین به نام وست‌ونگ معروف است.
سرزمینی در جنوب گاندور و موردور که شهر ساحلی اومبار در آن واقع است.
لنگرگاهی در کناره‌های جنوبی خلیج لون در لیندون. همچون فورلوند، این لنگرگاه نیز پس از زیر آب رفتن بلریاند ساخته شد.
دره‌ای شمالی-جنوبی و عمیق که توسط رود اسنوبورن در کوهستان سفید کشیده شده‌است. در پایانهٔ جنوبی این دره و در زیر کوهی به نام استارک‌هورن، دون‌هارو، پناه‌گاه بزرگ روهان، قرار دارد. در پایانهٔ شمالی آن که رود اسنوبورن به دشت‌های روهان می‌رسد، ادوراس (پایتخت روهان) واقع است.
بنیاد عبدالرحمن برومند نهادی است غیرانتفاعی و غیردولتی که برای پیشبرد حقوق بشر و دموکراسی در ایران تأسیس شده‌است.
این بنیاد توسط لادن برومند و رؤیا برومند در سال ۱۳۸۰هجری شمسی ده سال پس از قتل پدرشان عبدالرحمن برومند تأسیس شد. خواهران برومند هر دو در فرانسه تحصیل کرده‌اند و دکترای خود را در رشته تاریخ گرفته‌اند. رضا ناصحی فعال حقوق بشری و فارغ‌التحصیل جامعه‌شناسی از دانشگاه تهران در سال ۱۳۸۲به این بنیاد پیوست.درباره بنیاد برومند
بنیاد برومند یک بنیاد مستقل و غیرسیاسی است که تلاش می‌کند تا از طریق آموزش و تقویت فرهنگ مردم سالاری و اشاعه اندیشه حقوق بشر به تاًمین عدالت و استقرار دموکراسی کمک کند. این بنیاد در حال تهیه بانک اطلاعات و اسنادی از مسائل حقوق بشر و نقض آن است که بتواند مورد استفاده پژوهشگران تاریخ معاصر ایران قرار بگیرد.
ششم مرداد سال ۱۳۸۹ قاضی جفری رابرتسون بر اساس پژوهشی که روی آرشیو اسناد بنیاد برومند انجام داد یک گزارش ۱۴۵ صفحه‌ای منتشر نمود و با ذکر نام و با سند و مدرک مسئولان وقت جمهوری اسلامی ایران را به جنایت علیه بشریت و نسل‌کشی متهم کرد و سازمان ملل را به پیگیری قضایی این فراخواند.رادیو فردا: انتشار گزارش ۱۴۵ صفحه ای قاضی رابرتسون درباره کشتارهای سال ۶۷ این پژوهش به عنوان ادله اثباتی جزو مدارک و مستندات دادگاه حمید نوری مورد استناد قرار گرفته‌است.
بودجه بنیاد برومند از طریق حمایتهای مالی بنیاد ملی دموکراسی در آمریکا، افراد حقیقی و سازمان‌های خیریه تأمین می‌شود.
جیمز باند: مأمور زیر آتش (به انگلیسی: James Bond 007: Agent Under Fire) اولین سری از بازی‌های جیمز باند می‌باشد که بر روی پلی استیشن ۲، ایکس باکس و گیم کیوب عرضه گردید. این بازی ابتدا توسط شرکت الکترونیک آرتز در سال ۲۰۰۱ میلادی بر روی کنسول پلی استیشن ۲ و سپس نسخه‌ای از آن در سال ۲۰۰۲ میلادی برای کنسول‌های ایکس باکس و گیم کیوب به بازارهای جهانی عرضه گردید. سبک این بازی اکشن و به صورت تیراندازی اول شخص می‌باشد.
بازیباز در این بازی در نقش شخصیت جیمز باند قرار گرفته و هدف اصلی آزاد نمودن "نایت شِید" (Zoe Nightshade) مأمور مخفی سازمان جاسوسی آمریکا (CIA) از اسارت شخصیت منفی بازی "نایگل بلاچ" (Nigel Bloch) می‌باشد. همچنین وظیفه بدست آوردن نمونه‌های DNA موجود در شرکت صنعتی Malprave نیز یکی دیگر از اهداف جیمز باند در این بازی می‌باشد.
گیم پلی این بازی بسیار شبیه به بازی‌های دیگر این سری یعنی "چشم طلایی" و "دنیا کافی نیست" می‌باشد. در این بازی بازیباز در نقش جیمز باند و از دید او در بازی شرکت کرده و مراحل را با استفاده از اسلحه‌های متنوع و ابزارهای ویژه پشت سر می گذارد. همچنین ماشین فوق مدرن جیمز باند "بی ام دبلیو زد ۸" نیز در این بازی و در بعضی مراحل قابل استفاده می‌باشد. براساس درجه سختی بازی و امتیاز جمع‌آوری شده توسط بازیباز در انتهای هر مرحله، بازیباز امتیاز خاصی توسط بازی دریافت می‌کند که می‌تواند منجر به بازشدن بعضی قابلیت‌های ویژه و جانبی برای بازیباز باشد.GameSpot
لازم به ذکر است نسخه پلی استیشن ۲ این بازی امتیاز بالاتری نسبت به نسخه دو کنسول دیگر در بین سایتهای منتقد بازی دریافت کرده‌است.Game Ranking
اسلحه‌های به کار رفته در این بازی عبارتند از :GameFAQs
قدرت الله شریفی ترکی (زاده ۱۳۱۴ - درگذشته ۱۹ دی ۱۳۹۴) از شاعران به نام کشورمان و از بزرگان شعر و ادب شهر شیروان می‌باشد.
در سن یازده سالگی پس از فوت مادرش مشق شعر می کرد.
او که متولد سال ۱۳۱۴ شمسی است در سال پنجم ابتدایی مدرسه انوشیروان انشاهایش را موزون می نوشت.
او براستی شاعر است و انسانی ناب.
شک نکنید اگر زمانه ناگوار با او یار می بود و گوش های عزیز او بر اثر بیماری دچار ناشنوایی نمی شد امروز نام او در ردیف شاعرانی چون فریدون مشیری، م. آزاد و ... برده می شد چرا که به استناد تاریخ مطبوعات، کمتر مجله ای در سالهای قبل از انقلاب را میافتی که در کنار شعر مشیری، آزاد، نادر نادرپور و ... شعر او را نبینی و نخوانی.
اشعار استاد شریفی از سال ۱۳۳۸ در مطبوعات و بیش از ۳۰ نشریه قدیم و جدید به طور مرتب چاپ شده است.
وی بارها مورد تجلیل مراکز فرهنگی و دانشگاهی و جشنواره ها قرار گرفته است.
مدت ۳۰ سال است که پدر انجمن ادبی اندیشه و شریف در شیروان بوده و هست و شاگردان موفق و صاحب نام و کتاب را به جامعه فرهنگی ایران تقدیم کرده است. از شاگردان او میتوان به هیوا مسیح شاعر سر شناس کشور اشاره کرد.
اشعار او در بیش از ۱۰ کتاب مجموعه شعر طی سالهای ۱۳۴۷ تا ۱۳۸۲ در کنار شعر شاعران دیگر منتشر شده است و در برخی محافل ادبی خوانده میشود حتی بی حضور استاد.
گزیده ی اشعار از بین انبوه سروده های استاد در قالب های نو، غزل و رباعی در سه جلد کتاب به نام های عطش سبز شدن (سال ۱۳۷۵) و عطری به رنگ سرخ گل ناز (سال ۱۳۸۷) و باید به گل مجال تنفس داد (سال ۱۳۸۷) تقدیم به جامعه شعر و ادب ایران شده است.
در مسیر نسیمت
قدرت الله شریفی در شامگاه ۱۹ دی ۱۳۹۴ شمسی درگذشت.
یوسف بخشی خوانساری (۱۲۹۸ در خوانسار - ۱۳۵۸ در ری) شاعرایرانی بود. عمده شهرت بخشی به خاطر سرودن اشعاری به گویش محلی خوانساری می‌باشد وی همچنین دارای اشعاری به زبان فارسی نیز می‌باشد.
بلیچ اولین آلبوم استودیویی گروه گرانج نیروانا است. اعضای گروه این آلبوم را در سیاتل، واشینگتن و با بودجهٔ ۶۰۶ دلار و ۱۷ سِنت ضبط کردند. بلیچ در تاریخ ۱۵ ژوئن ۱۹۸۹ با لیبل شرکت مستقل ساب پاپ روانهٔ بازار شد. هرچند کرت کوبین گفته بود بسیاری از اشعاری که نوشته هیچ معنی به‌خصوصی ندارند، مایکل آزارد بیوگرافی‌نویس این فرضیه را مطرح کرده که کوبین متن ترانه‌ها را دربارهٔ وقایعی که تا آن زمان در زندگی‌اش رخ داده بود نوشته بوده‌است.
"بلیچ" در زمان انتشار با استقبال خوبی از سوی منتقدان روبرو شد اما فروش متوسطی داشت. پس از آن‌که در سال ۱۹۹۲ گفن رکوردز طی قراردادی پخش بین‌المللی "بلیچ" را بر عهده گرفت، نام آلبوم در جدول‌های مختلف پرفروش‌ترین‌های موسیقی وارد شد-از جمله در جایگاه ۸۹اُم بیلبورد ۲۰۰ قرار گرفت-و ۱،۷ میلیون نسخه در آمریکا فروش کرد. این آلبوم در زمان انتشارش در بریتانیا تا رتبهٔ ۳۳ جدول پرفروش‌ترین آلبوم‌ها صعود کرد و به‌مدت ۷ هفتهٔ متوالی (مارس و آوریل ۱۹۹۲) در آن جدول حضور داشت.
نسخهٔ ریمستر شدهٔ "بلیچ" در سال ۲۰۰۹ و به مناسبت ۲۰اُمین سالگرد تأسیس نیروانا، به همراه قطعاتی از اجراهای زندهٔ گروه در آن دوره، منتشر شد.
نام آلبوم از روی یک پوستر هشدار در مورد ایدز گرفته شده که به معتادان هروئین هشدار می‌داد سوزن‌های خود را قبل از استفاده ضدعفونی کنند.
بیشتر مراحل ضبط بلیچ در استودیوی ریسپروکال سیاتل و توسط تهیه‌کنندهٔ محلی جک اِندینو انجام شد. اولین جلسهٔ ضبط قطعات در ۲۴ دسامبر ۱۹۸۸ بود که ۵ ساعت طول کشید. ادامهٔ کار ضبط آلبوم از ۲۹ تا ۳۱ دسامبر و در ۱۴اُم و ۲۴اُم ژانویه انجام شد. اندینو مجموع زمانی که برای ضبط آلبوم صرف شد را ۳۰ ساعت ثبت کرده‌است. ۳ ترانهٔ «Floyd the Barber»، «Paper Cuts» و «Downer»این ترانه فقط در نسخه‌ای که در قالب سی‌دی منتشر شد وجود دارد در جلسه‌های ضبط سال ۱۹۸۸ و با همراهی درامرپیشین نیروانا دیل کراور ضبط شده بودند. با وجود این‌که اعضای گروه سعی کردند این ۳ قطعه را با همراهی درامر جدیدشان چد چنینگ دوباره ضبط کنند، در نهایت تصمیم گرفتند از همان بخش‌های اجرا شده توسط کراور در رمیکس نهایی آلبوم استفاده کنند.
طبق گفتهٔ اِندینو ترانهٔ «Big Long Now» به‌خاطر این‌که کوبین عقیده داشت آلبوم به اندازهٔ کافی قطعات آرام و سنگین دارد از "بلیچ" حذف شد، با این‌که خودش دوست داشت آن آهنگ را نگه دارد. "Blandest" دیگر ترانه‌ای بود که از آلبوم حذف شد. انتشار آلبوم تا چند ماه بعد که ساب پاپ موفق شد بودجهٔ کافی برای پخش آن فراهم کند به تعویق افتاد. جیسن اِوِرمن که مدت کوتاهی به‌عنوان گیتاریست دوم با نیروانا همکاری داشت هزینهٔ ۶۰۶ دلاری ضبط آلبوم را فراهم کرد. در نسخهٔ اولیهٔ منتشر شده نام اِوِرمن به‌عنوان نوازندهٔ دوم گیتار آورده شده‌بود اما چون در ضبط قطعات نهایی آلبوم اجرایی نداشت، در نسخهٔ دیلاکس که بعداً منتشر شد نام او حذف شد. او همان شخصی‌ست که تصویرش در حال ساز زدن در کنار کوبین روی جلد بلیچ استفاده شده‌است. ناواسلیک در مورد اِوِرمن گفته است: «ما فقط می‌خواستیم در گروه، مانند خانهٔ خودش احساس راحتی کند».
تمامی آهنگ‌ها توسط کرت کوبین نوشته شده‌است ( به غیر از آنهایی که درون () به آن اشاره شده است)
Blew" – 2:55"
Floyd the Barber" – 2:18"
About a Girl" – 2:48"
School" – 2:42"
3:35 - "Love Buzz" (نوشته شده توسط "رابی ون لیون")
Paper Cuts" – 4:06"
Negative Creep" – 2:56"
Scoff" – 4:10"
Swap Meet" – 3:03"
Mr. Moustache" – 3:24"
Sifting" – 5:22"
آبخور در کشتی‌سازی و مهندسی دریایی به فاصله عمودی از سطح آب تا پایین‌ترین بخش شناور گفته می‌شود. همچنین ژرفای بیشینه بندرها نیز آبخور نامیده می‌شود و نشان‌دهنده بیشینه آبخور شناورهایی است که می‌توانند در این بندر پهلو بگیرند.
واژه آبخور ممکن است در زمینه‌هایی زیر به کار رود:
وی بیشتر به خاطر حضور در فیلم کلوپ صبحانه (۱۹۸۵) و ادوارد دست‌قیچی (۱۹۹۰) مشهور است. او هم چنین در سریال منطقه مرده (۲۰۰۷-۲۰۰۲)، ولنتاین غارنشین است، ماشین جنگ، تعطیلات نشنال لمپون، فردی انگولک شد و سیکس پک بازی کرده است.
کِلِر کاترین دِینز (متولد ۱۲ آوریل ۱۹۷۹)، بازیگر آمریکایی تئاتر، تلویزیون و سینماست. وی بازیگر چندین نقش، از جمله "آنجلا کیس" در سریال "به اصطلاح زندگی من"، "ژولیت" در "رومئو + ژولیت" اثر باز لورمن، "یوین" در "گرد ستاره" و کیت بروستر در "" بازی کرده‌است. از بازی‌های درخشان او می‌توان به "تمپل گراندین" در سریالی به‌همین نام از شبکه اچ‌بی‌او اشاره کرد، که برای آن، جایزهٔ اِمی گرفت. او همچنین بازیگر نقش "کِری مَتیسون" در سریال "میهن" برای شبکهٔ شوتایم است.
کلر دِینز در منهتن نیویورک، زاده‌شد"دینز در منهتن متولد و بزرگ شد…" مادرش، کارلا، که بعدها مدیربرنامه‌اش شد کارهایی مانند نقاشی و پرستاری می‌کرد. پدرش، کریسوف دینز متخصص رایانه و طراح عکس است. دینز، آنگلوساکسون سفیدپوست پروتستان است. پدربزرگش، گیبسون اندرو دینز، که ۱۹۱۰ تا ۱۹۹۹۰ در لیچفید کنکتیکت می‌زیسته، استاد معماری در دانشگاه ییل بود. کلیر دینز، برادری بزرگتر به نام آسا (زاده ۱۹۷۳) دارد.
دینز در نوجوانی، در آموزشگاه هنرهای نمایشی حرفه‌ای،Superiorpics.com بازیابی ۲۴ مهر ۱۳۹۰ مدرسه دالتون در منهتن نیویورک، و سپس دبیرستان فرانسوی لس‌آنجلس در کالیفرنیا درس خواند. او، ۱۹۹۸ به دانشگاه ییل، محل تدریس پدرش رفت. توصیه‌نامه‌اش به دانشگاه را الیور استون نوشت. بعد از دو سال تحصیل در کارشناسی ارشد روان‌شناسی، تحصیل را به‌قصد تمرکز بر حرفه سینمائیش رها کرد.
کلر دِینز هنرپیشه میهمان در سریال "نظم و قانون" در قسمت "پوست عمیق" بود. او همچنین در قسمت "آنچه هایدی لیتر گفت" از سریال "" از اچ‌بی‌او، بازی کرد. ۱۹۹۴، که ۱۵ سال داشت، در نقش "آنجلا کیس" پانزده‌ساله در سریال درام "به اصطلاح زندگی من" ظاهر شد که برای آن، برندهٔ گلدن گلاب و نامزد امی شد. پخش این سریال، بعد از ۱۹ قسمت، ادامه نیافت.
۲۰۱۰، دینز در "تمپل گراندین،" بازیگر نقش تمپل گراندین که اوتیست است، بود؛ و برندۀ اِمی بهترین بازیگر زن نقش اصلی در سریال کوتاه یا فیلم، و گلدن گلاب ۲۰۱۱ بهترین بازیگر زن در سریال کوتاه یا فیلم تلویزیونی شد. این فیلم، با نقدهای مثبت روبه‌رو شد و خود تمپل گراندین از فیلم تعریف کرد.
۲۰۱۰، دینز در پایلوت سریالی از شبکهٔ "شوتایم" به‌نام "میهن،" نقش مأموری از سازمان سیا که به یک اسیر جنگی مشکوک می‌شود بازی کرد. دیگر بازیگران این پایلوت، مندی پتینکین و دیمین لوئیس بودند."Cinemablend.com"
پس از لغو شدن مجموعهٔ "آنچه من زندگی می‌نامم"، دینز به بازی در فیلم روی آورد. ۱۹۹۴، او در نقش الیزابت مارس در فیلم اقتباسی "زنان کوچک،" در کنار کیریستن دانست، وینونا رایدر، سامانتا ماتیس و سوزان ساراندون بازی کرد. وی همچنین در نقش دخترِ هالی هانتر در "خانه‌ای برای تعطیلات" به کارگردانی جودی فاستر، نیز ظاهر شد. دینز، ۱۹۹۵، در فیلم "دوستت دارم، دوستت ندارم" مقابل ژن مورو و جود لا به بازی پرداخت. بازی بعدی‌اش در "به جولیان در ۳۷ سالگی‌اش" در نقش راشل بود.
دینز، نخستین بار، ۱۹۹۶ در نقش اول فیلمی بازی کرد. او در نقش ژولیت کاپولت در فیلمی از باز لورمن، ۱۹۹۶، به نام رومئو و ژولیت ظاهر شد. وی در این فیلم با لئوناردو دی‌کاپریو، در نقش رومئو مانتاگو، هم‌بازی بود. همان سال اعلام شد که او بازی در نقش اول "تایتانیک" را رد کرده‌است. دینز بعدها در اظهارنظری گفت که به وی پیشنهاد نقشی در این فیلم نشده‌بود.
متیو "مت" دیویس بازیگر آمریکایی است که بیشتر بخاطر ایفای نقش الاریک "ریک" سالتزمن در سریال خاطرات خون‌آشام شهرت دارد.
وی در سریال جدید شبکه ی CW با نام میراث که ترکیبی از سریال های خاطرات خون آشام و اصیل ها است نقش دارد.
فهرست فیلم‌هایی که متیو دیویس در آنها به ایفای نقش پرداخته است:
همینطور او در سریال جدید شبکه CW به نام CULT نیز بازی میکند
علی جهاندار (زادهٔ ۱۳۲۷ در روستای شمام، شهرستان رودبار)، ردیفدان و خوانندهٔ موسیقی سنتی ایرانی است.
وی از سال ۱۳۷۰ تا کنون به تدریس آواز مشغول بوده و کارگاه های تخصصی آواز را در سراسر کشور برگزار میکند.
علی جهاندار، در سال ۱۳۲۷ در روستای شمام از توابع رستم‌آباد شهرستان رودبار به دنیا آمد.
شغل اصلی مردم آن منطقه کشاورزی و دامداری بود او بیشتر زمان کودکی اش را صرف کمک به خانواده می‌کرد. او علاقه اش به موسیقی را اینچنین بیان می‌کند: از کودکی به هر صدای خوشی توجه می‌کردم خواه این صدای آبشار یا زنگوله‌ای می‌بود. کم‌کم به نی محلی علاقه پیدا کردم و ازآن لذت می‌بردم و برای خود دنیایی را ساخته بودم که با دنیای دیگر همبازی‌هایم متفاوت بود در آن زمان هیچ وسیله ارتباطی نبود و هیچ‌کس در آن منطقه با آواهای موسیقیا یی آشنایی نداشت.
دوران نوجوانی ایشان از کار در کارگاه سدسازی سد سیاهرود آغاز گشت.
مدتی را در آن جا مشغول بود و به پیشرفت‌های قابل ملاحظه‌ای دست یافت، که منجر شد مراحل کاری را به سرعت طی کند. در سن ۱۹ سالگی ازدواج نمودند و پس ازمدتی به پیش‌نهاد یکی از پیمان‌کاران به اهواز رفتند. در آن‌جا پیمان‌کار قسمتی از پروژه هفت تپه اهواز بود، ولی برای این‌که نزدیک به اداره فرهنگ و هنر اهواز باشد، خانه‌ای استیجاری در اهواز انتخاب کردند تا شاید از این طریق به آواز که یکی از علاقه‌های ذاتی شان بود، بپردازند. برحسب اتفاق رئیس اداره فرهنگ و هنر اهواز صاحب‌خانه منزلشان بود. ماجرا از این قرار بود که جهاندار که یک شب در حال آوازخواندن در منزل بود، صاحب‌خانه می‌آید و از ایشان می‌پرسد که شما می‌خواندید؟ جهاندار که فکر می‌کرد ایشان از آواز خواندنش شاکی شده، پاسخ می‌دهد که بله، من می‌خوندم. صاحب‌خانه هم می‌گوید که شما خیلی خوب و منظم می‌خوانید. بنده رئیس اداره فرهنگ و هنر اهواز هستم. اگر ماییلید به آن جا بیایید تا بیشتر آشنا شویم. سپس در یکی از مراسمی که به همت اداره فرهنگ و هنر برگزار شد، جهاندار به عنوان خواننده آن مرکز معرفی می‌شود.
شهرام میرجلالی نوازنده تار و عود نیز در سن ۱۲ سالگی در آن گروه عضویت داشت. زمانی که برای پروژه نیروگاه رامین به اصفهان رفت (بعد از انقلاب) برادر علی‌رضا افتخاری همکار ایشان بود، که مسبب آشنایی ایشان با علی‌رضاافتخاری می‌شود. سال ۶۲ بود که ایشان نزد محمدرضا شجریان رسیدند. زمینه این آشنایی را محمد موسوی فراهم کرده بود.
سال ۱۳۶۲ توسط محمد موسوی به محمدرضا شجریان معرفی می‌شود و از سال ۱۳۶۲ تا ۱۳۷۱ نزد ایشان به تحصیل آواز مشغول بوده و در این مدت تمام پروژه‌های عمرانی که در آن کار می‌کرد را رها نمود.
جهاندار پس از حضور در کلاس آواز محمدرضا شجریان با پرویز مشکاتیان آشنا می شود و به واسطه ارتباط نزدیک و صمیمی شکل گرفته بین ایشان ، با نظر محمدرضا شجریان نخستن کاست رسمی خود را به آهنگسازی مشکاتیان و اجرای گروه عارف روانه بازار کرد.
محمد اصفهانی بخشی از موسيقي ايـرانـي را با بهره مندي از استاد محمدرضا شجریان و شاگرد مبرزش علی جهانـــدار فراگرفته است .
در حال حاضر علی جهاندار به آموزش آواز می‌پردازد و هم‌چنین در حال تهیه اثری است که ردیف‌های آوازی را آموزش می‌دهد. آثار پیشین او عبارتند از:
کاری است با آهنگسازی پیمان سلطانی در این اثر تعدادی از غزلیات سعدی ابتدا به صورت آواز با همراهی ارکستر شنیده می شود. آوازها توسط پنج پیشکسوتِ هنر آواز ایرانی خوانده شده است. علی اصغر شاه زیدی، محسن کرامتی، مظفر شفیعی، علی جهاندار و حمیدرضا نوربخش اشعار سعدی را به زیبایی اجرا کرده اند. در بخش دوم نیز اشعار توسط نقاش نامی آیدین آغداشلو و بر روی بستر موسیقی دکلمه شده است. نوا و صدای ساز حاج قربان سلیمانی در بخش هایی از کار شنیده می شود که در سال ۱۳۹۵ منتشر شد.https://www.charkhoneh.com/content/930570838.
ایالت بولیوار یکی از ایالت‌های ۲۳گانهٔ ونزوئلا است که در بخش شرقی این کشور واقع شده‌است. پایتخت این ایالت، شهر سیوداد بولیوار است.
بولیوار با ۲۳۸٬۰۰۰ کیلومتر مربع وسعت، ۲۶٫۲۴ درصد از مساحت کل ونزوئلا را به خود اختصاص داده و از این لحاظ، بزرگ‌ترین ایالت این کشور محسوب می‌شود.
جمعیت بولیوار در سال ۲۰۰۷ بالغ بر ۱٬۵۳۴٬۸۰۰ نفر برآورد شده که ۵٫۸۷ درصد از جمعیت کل کشور را شامل می‌شود. این ایالت از این جهت، هفتمین ایالت ونزوئلا به‌شمار می‌رود.
بولیوار در سال ۱۹۰۱ تأسیس شده و از لحاظ ناحیهٔ زمانی، ۴ ساعت و ۳۰ دقیقه با گرینویچ اختلاف دارد.
«فرانسیسکو رانگل» از سال ۲۰۰۴ میلادی به بعد، سمت فرمانداری این ایالت را برعهده گرفته‌است.
مهیار بازیکن فوتسال صومعه سرا است وی متولد سال1387. است
شرکت راه‌آهن کیئو یک شرکت راه‌آهن خصوصی در ژاپن است. خطوط راه‌آهن این شرکت از جنوب غربی توکیو تا قسمت شمال استان کاناگاوا کشیده شده‌است. این شرکت در سال ۱۹۴۸ تأسیس شده‌است.
چاک سر، روستایی است از توابع بخش سرخ‌رود شهرستان محمودآباد در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان دابوی شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۱۸ نفر (۱۳۹خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
حاجی کلاسفلی، روستایی است از توابع بخش سرخ‌رود شهرستان محمودآباد در استان مازندران ایران.ممد
این روستا در دهستان دابوی شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۱۹ نفر (۲۲۷خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
درویش آباد، روستایی است از توابع بخش سرخ‌رود شهرستان محمودآباد در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان دابوی شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۴۲ نفر (۶۹خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
حاجی‌کلا علیا، روستایی است از توابع بخش سرخ‌رود شهرستان محمودآباد در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان دابوی شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۴۰ نفر (۱۲۶خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
زنگی‌کلا علیا، روستایی است از توابع بخش سرخ‌رود شهرستان محمودآباد در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان دابوی شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۳۳۶ نفر (۳۵۷خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
افراسرا، روستایی است از توابع بخش سرخ‌رود شهرستان محمودآباد در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان دابوی شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۹۲ نفر (۸۰خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
زنگی کلاسفلی، روستایی از توابع بخش سرخ‌رود شهرستان محمودآباد در استان مازندران ایران می باشد.
این روستا در دهستان دابوی شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۰۳ نفر (۸۶خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
اسلام محله، روستایی است از توابع بخش سرخ‌رود شهرستان محمودآباد در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان دابوی شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۴۳ نفر (۱۴۴خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
گل محله، روستایی است از توابع بخش سرخ‌رود شهرستان محمودآباد در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان دابوی شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۴۳ نفر (۱۶۰خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
سیرجارون، روستایی است از توابع بخش سرخ‌رود شهرستان محمودآباد در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان دابوی شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۴۲ نفر (۱۱۸خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
احمدآباد کلیج سفلی، روستایی است از توابع بخش سرخ‌رود شهرستان محمودآباد در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان دابوی شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۴۸ نفر (۱۲۰خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
احمدآبادکلیج علیا، روستایی است از توابع بخش سرخ‌رود شهرستان محمودآباد در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان دابوی شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۳۵ نفر (۱۲۶خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
علویکلامیر، روستایی است از توابع بخش سرخ‌رود شهرستان محمودآباد در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان دابوی شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۱۹ نفر (۱۸۲خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
کنس‌مرز، روستایی است از توابع بخش سرخ‌رود شهرستان محمودآباد در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان دابوی شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۴۷ نفر (۸۶خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
میرده سفلی، روستایی است از توابع بخش سرخ‌رود شهرستان محمودآباد در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان دابوی شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۷۰ نفر (۳۰۰ خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
میرده علیا، روستایی است از توابع بخش سرخ‌رود شهرستان محمودآباد در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان دابوی شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۴۸ نفر (۴۲ خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
چهارافرا، روستایی است از توابع بخش سرخ‌رود شهرستان محمودآباد در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان هرازپی شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۲۶ نفر (۸۲خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
رودپشت، روستایی است از توابع بخش سرخ‌رود شهرستان محمودآباد در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان هرازپی شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۲۹ نفر (۲۳۱خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
کلمرزعلیا، روستایی است از توابع بخش سرخ‌رود شهرستان محمودآباد در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان هرازپی شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۹۳ نفر (۱۳۷خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
عزت‌آباد، روستایی از توابع بخش سرخ‌رود شهرستان محمودآباد در استان مازندران در ایران است.
این روستا در دهستان هرازپی شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۴۸ نفر (۹۰خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
بیشه کلا، روستایی است از توابع بخش سرخ‌رود شهرستان محمودآباد در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان هرازپی شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۷۸۱ نفر (۴۹۲خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
دریاسر، روستایی است از توابع بخش سرخ‌رود شهرستان محمودآباد در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان هرازپی شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۳۷ نفر (۹۲خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
علمده غربی، روستایی است از توابع بخش سرخ‌رود شهرستان محمودآباد در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان هرازپی شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۹۳ نفر (۱۰۳خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
علمده شرقی، روستایی است از توابع بخش سرخ‌رود شهرستان محمودآباد در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان هرازپی شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۲۲ نفر (۸۸خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
سیاه‌کلا، روستایی است از توابع بخش سرخ‌رود شهرستان محمودآباد در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان هرازپی شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۳۳ نفر (۶۵خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
معلم کلا، روستایی است از توابع بخش سرخ‌رود شهرستان محمودآباد در استان مازندران ایران. این روستا یکی از پرجمعیت ترین روستا های شهرستان محمود آباد می باشد که اکثریت روستاییان این روستا به کشاورزی و کشت برنج مشغول می باشند.
این روستا در دهستان هرازپی شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران سرشماری عمومی نفوس و مسکن (۱۳۹۵)، جمعیت آن 2416 نفر (879 خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
سید عباس موسوی (دیپلمات)
روستای معلم کلاء بخش سرخرود
ملاکلا، روستایی است از توابع بخش سرخ‌رود شهرستان محمودآباد در استان مازندران ایران. مدیریت روستای در حال حاضر ابراهیم طهماسبی مدیریت میکند.
این روستا در دهستان هرازپی شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۲۴۱ نفر (۶۲۹خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
== دهیاری و شورا=
در سال آذر ماه 1399 دهیار و دو تن از اعضای شورای این روستا به اتهام رشوه دستگیر شدند.
اهالی ملاکلا در عرصه های علمی درخشش فراوانی داشتند. دکتر جواد وحیدی استاد دانشگاه علم و صنعت تهران نمونه بارز این افراد است . از وی تاکنون بیش از 80 جلد کتاب و بیش از 100 مقاله علمی منتشر شده است. وی همچنین به عنوان پژوهشگر با دانشگاه یونیسا در شهر پروتریای افریقای جنوبی همکاری دارد. دکتر بهرام طهماسبی پزشک و عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی از دیگر افراد علمی برجسته روستا است.
ابوالحسن آباد، روستایی است از توابع بخش سرخ‌رود شهرستان محمودآباد در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان هرازپی شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران
[وشون دله گیخار مقصوده ملقب به چقصود چو موس]
١٣٨۵ (۷۴خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
تازه آباد، روستایی است از توابع بخش سرخ‌رود شهرستان محمودآباد در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان هرازپی شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۴۷ نفر (۱۱۹خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
زرداب، روستایی از توابع بخش سرخ‌رود شهرستان محمودآباد در استان مازندران ایران است.
این روستا در دهستان هرازپی شمالی قرار دارد و از نظر اداری با بخشداری سرخرود در ارتباط است و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۰۷۳ نفر (۳۰۷خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
زرداب از شمال به روستای ابوالحسن آباد از شمال شرق به روستای احمدآباد کلیج از شمال غرب به روستای معلم کلا از شرق به روستای عبدالله آباد از جنوب غرب به روستای تازه آباد و از جنوب شرق به روستای کنس مرز و از شرق به روستای علوی کلا میر ارتباط دارد.
وجه تسمیه نام این روستا با توجه به شواهد موجود در روستا از پیشوند زر و پسوند داب ساخته شده است. زر در برخی از گفتار اشاره به مکانی در روستا ( قلعه بن) دارد که در گذشته سکه های طلا ضرب میشده و در برخی گفتار اشاره به خوشه های طلایی برنج مرغوب این روستا دارد. پسوند داب نیز مخفف دابو می باشد.لازم به ذکر است که نام روستا به صورت زردآب نیز نوشته می شود که نادرست است.
عبدالله‌آباد روستایی در دهستان هرازپی شمالی بخش سرخرود شهرستان محمودآباد استان مازندران ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۱٬۴۴۴ نفر (۵۱۸خانوار) بوده‌است.
روستای عبدالله آباد از جنوب با روستای فرامده از شرق با روستای تازه آباد و از غرب با روستای علی‌آباد و از شمال با روستای زردآب و معلم کلا همسایه می‌باشد.
سقانفار عبدالله آباد دوره قاجاریه ساخته شده و به ثبت (شماره ثبت: ۱۸۶۹۴ مورخه:۱۳۸۵/۱۲/۲۸) رسیده‌است.
فرامده، روستایی است از توابع بخش سرخ‌رود شهرستان محمودآباد در استان مازندران است.
اولین نشا مکانیزه برنج در ایران در این روستا آغاز شد.
این روستا در دهستان هرازپی شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۴۲ نفر (۱۴۲خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایرانشغل اصلی مردم روستا کشاورزی است که که همانند دیگر روستاهای مازندران برنج کشت می شود.
کلوسا، روستایی است از توابع بخش سرخ‌رود شهرستان محمودآباد در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان هرازپی شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۰۸ نفر (۵۱خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
وازیک، روستایی است از توابع بخش سرخ‌رود شهرستان محمودآباد در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان هرازپی شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۰۴ نفر (۱۳۱خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
افراتخت، روستایی است از توابع بخش سرخ‌رود شهرستان محمودآباد در استان مازندران ایران.پایتخت تابستانی کیا افراسیاب چلاوی از سلسله چلاو یان آمل
این روستا در دهستان هرازپی شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال 1395، جمعیت آن 184 نفر (بیش از 40 خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
اورطه دشت، روستایی است از توابع بخش سرخ‌رود شهرستان محمودآباد در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان هرازپی شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال 1395، جمعیت آن ۳۷۵ نفر (بیش از ۸۸خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
اسداله آباد، روستایی است از توابع بخش سرخ‌رود شهرستان محمودآباد در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان هرازپی شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۲۵ نفر (۳۳خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
اسکنده، روستایی است از توابع بخش سرخ‌رود شهرستان محمودآباد در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان هرازپی شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۱۵ نفر (۱۳۶خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
علی آباد، روستایی است از توابع بخش سرخ‌رود شهرستان محمودآباد در استان مازندران ایران. ونه دله آدمهای خوبی درنه که شمه صحبت نیه
این روستا در دهستان هرازپی شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۰۹ نفر (۲۰۰خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
مسیر جاده هراز شهر آمل - شهر محموداباد روستای بیشه کلا و بعد روستای علی آباد هراز پی