moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
عامل تیراندازی ارجان چتین (Arcan Cetin) زاده ترکیه است و ۲۰ سال سن دارد و اجازه اقامت دائم قانونی در ایالات متحده آمریکا را نیز دارد. بر پایه اطلاعات صفحه فیس‌بوک چتین، که توسط رسانه‌های محلی منتشر شده است او اهل آدانا در جنوب ترکیه است. ناپدری وی گفته که او دارای سابقه بیماری روانی است.
چتین در منطقه «اوک هاربر» که ۳۰ کیلومتر با محل وقوع تیراندازی فاصله داشت بازداشت شده.
یادداشت‌هایی که چتین در اینترنت منتشر کرده حاوی اشاراتی به یک قاتل زنجیره‌ای، آدولف هیتلر و همچنین تصاویری از ابوبکر البغدادی، رهبر گروه موسوم به دولت اسلامی و رهبر ایران آیت‌الله خمینی است.
اوتمار گرستر (؛ ۲۹ ژوئن ۱۸۹۷ – ۳۱ اوت ۱۹۶۹) یک آهنگساز، رهبر ارکستر، استاد دانشگاه، و کنسرت مایستر اهل آلمان بود.
او دانش‌آموختهٔ «کنسرواتوار موسیقی هوخ» بود و در همان‌جا با پل هیندمیت آشنا شد. با به روی کار آمدن حزب ناسیونال‌سوسیالیست کارگران آلمان و قدرت گرفتنِ آلمان نازی، روابط اوتمار با این حزب گاهی مسئله‌ساز و اغلب مسالمت‌آمیز و با همکاری بود. او در سال ۱۹۳۳ میلادی برای این حزب یک «قطعه موسیقی تقدیس» ساخت و برای سازمان مسیحی آلمان، با شعری از «بالدور فن شیراخ»Fred K. Prieberg: "Handbuch Deutsche Musiker 1933–1945", CD-Rom-Lexikon, Kiel 2004, pages 2055–2056 آهنگ و ترانه‌ای به نام «تو باید بسوزی» نوشت."Ihr sollt brennen" همچنین در سال ۱۹۳۹ میلادی ترانهٔ محبوبی به نام «عروس غریبه» و قطعه‌ای کُرال به نام «هوانورد آلمانی» ساخت و در همین سال، به عنوان «سرباز راه‌سازی» در ارتش آلمان خدمت کرد. او در همین دوران و در سال ۱۹۴۰ میلادی، ترانهٔ «سپاهِ جاده‌سازان اِسن» با شعری از خودش ساخت.Fred K. Prieberg: "Handbuch Deutsche Musiker 1933–1945", CD-Rom-Lexikon, Kiel 2004, page 2057
با پایان جنگ جهانی دوم، نامِ او در فهرست سیاه نیروهای متفقین قرار گرفت. با این حال اوتمار در اسن به فعالیت‌هایش ادامه داد و با تقسیم آلمان به نیمهٔ شرقی و غربی به آلمان شرقی رفت و به حزب اتحاد سوسیالیستی آلمان پیوست و در سال ۱۹۴۸ میلادی، راهبر و رئیس «آکادمی موسیقی فرانتس لیست» در وایمار شد. او از سال ۱۹۵۱ میلادی استاد رشته موسیقی در «آکادمی موسیقی لایپزیگ» بود و در سال ۱۹۶۲ میلادی بازنشسته شد.
اوتمار گرستر همچنین از سال ۱۹۵۱ تا ۱۹۶۸ میلادی، رئیس «انجمن آهنگسازان و موسیقی‌شناسان» آلمان شرقی بود.
پیش‌نویس فیلم‌نامه یا تریتمنت ، شرح روایی و کامل و دقیق داستان است. چیزی شبیه داستان کوتاه و به‌گونه‌ای نوشته می‌شود که بتوان با تمام جزئیات، فیلم را شناخت.گذرآبادی، محمد، ص ۲۲۷
غلامحسین نادی نماینده حوزه نجف آباد استان اصفهان در مجالس اول و دوم شورای اسلامی بود. او عضو مجمع مدرسین و محققین حوزه علمیه قم است.
او از اعضای شورای هماهنگی جبهه اصلاحات قم می‌باشد و در انتخابات مجلس دهم از قم نامزد حضور در انتخابات مجلس شورای اسلامی شد.
علی ناری‌زاده(۱۳۲۶ مریوان) نماینده مردم مریوان در اولین دوره مجلس شورای اسلامی بود. با با کسب ۱۹٬۶۱۳ رای از ۳۷٬۲۹۱ رای ماخوذه برابر با ۵۲٫۶۰ درصد آراء توانست به مجلس راه یابد.
هِل این اِ سِل یک رویداد غیر رایگان (Pay-Per-View) در کشتی حرفه‌ای می‌باشد که توسط کمپانی دبلیودبلیوئی تهیه می‌شود و این دوره اش هم در ۳۰ اکتبر ۲۰۱۶ در مجموعه ورزشی تی‌دی گاردن شهر بوستون ایالت ماساچوست برگزار شد.http://www.wwe.com/shows/hellinacell/article/get-wwe-hell-in-a-cell-2016-tickets این هشتمین دوره از برگزاری این رویداد بود. برای اولین بار در تاریخ، مسابقه زنان در درون قفس انجام شد و این مسابقه، مسابقه اصلی رویداد هم بود که طی آن، شارلوت مقابل ساشا بنکس به پیروزی رسید تا قهرمان جدید کمربند زنان راو شود.
"هِل این اِ سِل" شامل مسابقاتی بین دشمنی‌های موجود، ماجراهای پیش آمده و استوری‌هایی خواهد بود که پیش از این در برنامه‌های راو پخش شده بود. کشتی‌گیرها با توجه به مسابقات یا سری اتفاقاتی که برایشان رخ می‌دهد و تنش را به حد اکثر می‌رساند، نقش منفی یا قهرمان به خود می‌گیرند.
در نبرد قهرمانان، کوین اونز به لطف دخالت آشکار بهترین دوست خود یعنی کریس جریکو موفق به شکست سث رالینز شد و کمربند یونیورسال خود را حفظ کرد. در هفته‌های پس از آن، اونز و رالینز به تحریک یکدیگر پرداختند تا اینکه مسابقه بین این‌دو در رویداد "هِل این اِ سِل" قطعی شد.http://www.wrestleview.com/wwe-news/68078-wwe-announces-two-championship-matches-upcoming-hell-cell-ppv-october-30/ در "راو" ۱۰ اکتبر، جنرال منیجر راو یعنی میک فولی و مدیر "راو" یعنی استفنی مک‌ماهون اعلام کردند که برای جلوگیری از هرگونه دخالت، این مسابقه از نوع هِل این اِ سِل خواهد بود. در همان شب، قرار شد رالینز مقابل جریکو قرار گیرد و اگر جریکو پیروز میشد، او هم به مسابقه "هِل این اِ سِل" اضافه میشد، اما رالینز در آن مسابقه به پیروزی رسید.http://www.wrestleview.com/wwe-wrestling-results/wwe-raw-results/68109-wwe-raw-results-101016-live-oakland-paul-heyman-advertised-appear-hell-cell-hype/
در "نبرد قهرمانان"، رومن رینز موفق به شکست روسِف شد تا قهرمان جدید کمربند ایالات متحده شود.http://www.pwtorch.com/site/2016/09/25/clashppvresults/ شب بعد در "راو"، مسابقه مجددی بین این‌دو برگزار شد که در نهایت با شمارش معکوس بدون برنده اعلام شد.http://www.pwtorch.com/site/2016/09/26/sept26rawresults/ در "راو" ۳ اکتبر، لانا از رینز خواست تا یک بار دیگر با روسف مبارزه بر سر کمربند خود داشته باشد. روسف ناگهان به رینز حمله‌ور شد و در حال خروج با کمربند بود که ناگهان رینز از پشت به او سوپرمن پانچ زد و کمربند را پس گرفت و گفت که مبارزه را میپذیرد ولی این مسابقه از نوع "هِل این اِ سِل" خواهد بود.http://www.wrestleview.com/wwe-wrestling-results/wwe-raw-results/67760-wwe-raw-results-10316-live-los-angeles-charlotte-vs-sasha-banks-raw-womens-title/
جِی‌باس سیم () یک چارچوب نرم‌افزاری تحت وب است که توسط جِی‌باس -شاخه‌ای از رد هت- توسعه داده شده است.
وودفورد، لندن (به انگلیسی: Woodford) یک ناحیه در لندن است که در منطقه ردبریج لندن واقع شده‌است.
نوروود غربی (به انگلیسی: West Norwood) یک ناحیه در لندن است که در منطقه لمبت لندن واقع شده‌است.
ولینگ (به انگلیسی: Welling) در کشور است که در منطقه بکسلی لندن واقع شده‌است.
ولینگ ۴۱٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
وانستید (به انگلیسی: Wanstead) یک ناحیه در لندن است که در منطقه ردبریج لندن واقع شده‌است.
ایستگاه متروی وانستید در این ناحیه قرار دارد.
یوهان اگیدیوس باخ (؛ ۹ فوریه ۱۶۴۵ – نوامبر ۱۷۱۶) یک آهنگساز، نوازندهٔ ارگ و ویولا و رهبر ارکستر اهل آلمان بود.
او عموی یوهان سباستیان باخ بود.
امیر ارژنگ کاظمی با نام هنری سامان (زادهٔ ۱۳۴۶ در تبریز)، خواننده و آهنگساز موسیقی پاپ ایرانی است.
سامان با نام اصلی امیر ارژنگ کاظمی در ۱۳۴۶ در تبریز به دنیا آمد. سامان ۳ سال بعد از انقلاب اسلامی ایران به همراه خانواده به ترکیه مهاجرت کرد و بعد رهسپار آمریکا شد. وی در ترکیه شروع به خواندن با زبان ترکی کرد.
نخستین آلبوم او "پری" در سال ۱۳۶۹ منتشر شد که به دلایلی انتشار آن از سوی شرکت ترانه متوقف شد و پس از آن دومین آلبوم خود را با نام "الهه عشق" در سال ۱۳۷۳ روانه بازار کرد که مورد استقبال مردم قرار گرفت. عمده شهرت او، ترانه «"شمعدونی"» است که با شعر مریم حیدرزاده و ملودی منوچهر چشم آذر در سال ۱۳۷۹ منتشر شد. سامان برای سال‌ها در کاباره‌های ایرانی دوبی می‌خواند و از آن پس مقیم دوبی شد.
با از رونق افتادن بازار موسیقی ایرانی و گردشگری در دوبی، چندین بار به ایران سفر کرد. در یکی از همین سفرها در سال ۱۳۸۶ به همکاری با خوانندگان از جمله یاس هم پرداخت و ترانه مشترکی به نام "بازم کمه" با او منتشر کرد. سامان در مصاحبه‌ای مربوط به سال ۱۳۹۷ دربارهٔ علت حضورش در ایران گفته: «من از مسئولان نظام جمهوری اسلامی تشکر میکنم که اجازه دادند در کشورم زندگی کنم من یک ایرانی وطن‌پرست هستم و دوست دارم در وطن خودم به فعالیت بپردازم. نه اهل کار سیاسی هستم نه مسائل دیگرحدود دو سال است در ایران زندگی می‌کنم و آلبوم جدیدم را نیز که شامل ۱۶ تراک می‌باشد در ایران ضبط کرده‌ام و امیدوارم این آلبوم مورد تأیید وزارت ارشاد اسلامی قرار بگیرد». بهار ۱۳۹۷ حضور او در مراسم خاکسپاری ناصر ملک مطیعی خبرساز شده بود.
سامان در ترکیه گروه موسیقی را برای خود تشکیل داد، بعد از آن به آمریکا مهاجرت و کار خوانندگی حرفه‌ای را آغاز کرد. وی در سال ۲۰۰۰ به شیخ‌نشین دبی مهاجرت میکند و سالها در کاباره‌های ایرانی این شهر مشغول به خوانندگی میشود که کاباره تهران و کاباره مولن‌روژ از بارزترین آنهاست.
وی در سال ۱۳۹۱ به امید فعالیت در ایران به وطن بازگشت و در همین زمان در جزیره قشم کنسرتی نیز برگزار کرد. وی در مدتی که در ایران حضور داشت در مراسم‌های عروسی که در باغ‌های اطراف تهران برگزار میشد حضور بعمل میرساند و در برخی سفره‌خانه‌های سنتی نیز در قبال دریافت پول به اجرا می‌پرداخت. او امیدوار بود که بسان فریدون آسرایی، بتواند مجوز فعالیت بگیرد ولی بعد از یک دهه بلاتکلیفی و ناتوانی از دریافت مجوز، مجبور به ترک ایران شد.
وی در بهمن ۱۳۹۸ درحال اجرا در سفره‌خانه‌ای در شمال تهران در منطقه جردن بازداشت شد.
وی بعد از یک دهه بلاتکلیفی پس از آنکه موفق به دریافت مجوز نشد در سال 1400 و پس از آنکه در اینستاگرام ویدئویی بر ضد شرایط موسیقی در ایران منتشر کرد از ایران خارج شد و فعالیت خود را دوباره در خارج از ایران در استانبول و دبی از سر گرفت.
فشار داخل چشم () یا IOP فشار مایع داخل چشم انسان است. تونومتری یکی از روش‌های تشخیص این فشار است. اندازه‌گیری این فشار، یکی از جنبه‌های مهم در ارزیابی بیمارانی است که در معرض آب‌سیاه هستند. اغلب تونومترها، این فشار را برحسب میلی‌متر جیوه اندازه‌گیری می‌کنند.
فرانک نام چند یکای پول است. فرانک فرانسه یکای پول پیشین فرانسه پیش از پیوستن به یورو در ۱۹۹۹ میلادی بود. فرانک سوئیس به دلیل اعتبار مؤسسات مالی سوئیسی، یکی از ارزهای عمدهٔ کنونی جهان است. گفته می‌شود که این نام از عبارت لاتین francorum rex به معنی شاه فرانک‌ها (که روی سکه‌های فرانسوی تا سدهٔ ۱۸ ثبت می‌شد) یا از واژهٔ فرانسوی franc به معنی آزاد گرفته شده‌است.
اکنون سوئیس، لیختن‌اشتاین و بیشتر کشورهای آفریقایی فرانسوی‌زبان از فرانک استفاده می‌کنند. پیش از معرفی یورو، کشورهای فرانسه، بلژیک و لوکزامبورگ نیز از این یکای استفاده می‌کردند. فرانک در مستعمرات امپراتوری فرانسه از جمله الجزایر و کامبوج نیز به کار برده می‌شد.
معمولاً یک فرانک به ۱۰۰ سانتیم تقسیم می‌شود. نماد فرانک فرانسه ₣ یا به صورت متداول‌تر F بود. بانک‌ها و بازارهای مالی از مخفف‌های FF برای فرانک فرانسه، FB برای فرانک بلژیک و FL برای فرانک لوکزامبورگ استفاده می‌کردند.
نخستین بار فرانک به عنوان یک سکهٔ طلای فرانسوی در سال ۱۳۶۰ میلادی به مناسبت آزادی ژان دوم از بند انگلیسی‌ها ضرب شد. ژان دوم چهار سال پیشتر در نبرد پواتیه دستگیر و اسیر شده‌بود. این سکه معادل با یک پوند تور بود.
فرانک فرانسه نام سکه‌ای بود که از ۱۳۶۰ تا ۱۳۸۰ از جنس طلاL. Ciani, Les Monnaies Royales Françaises (1926) p.77 and p.92 و از ۱۵۷۵ تا ۱۶۴۱ از جنس نقرهL. Ciani, Les Monnaies Royales Françaises (1926) p.314 and p.356 در فرانسه ضرب می‌شد. لوئی سیزدهم در ۱۶۴۱ آن را منسوخ کرد تا دو سکهٔ طلایی لوئی و نقره‌ای اکو مورد استفاده قرار گیرند. دوباره از ۱۷۹۵ تا ۱۹۹۹ ارز ملی فرانسه بود. فرانک فرانسه برای بسیاری از مستعمرات پیشین فرانسه مانند مراکش و الجزایر نیز ضرب می‌شد. اکنون بسیاری از این کشورها پس از استقلال، همچنان از فرانک به عنوان ارز رسمی خود استفاده می‌کنند.
در ۳۱ دسامبر ۱۹۹۸ ارزش فرانک فرانسه نسبت به یورو به صورت هر یورو معادل ۶٫۵۵۹۵۷ فرانک تثبیت شد و پس از معرفی اسکناس‌ها و سکه‌های یورو در ۱۹۹۹ تا ۲۸ فوریهٔ ۲۰۰۲ به عنوان ارز رسمی معامله می‌شد و تا ۱۹ فوریهٔ ۲۰۱۲ در بانک‌ها قابل مبادله بود.
۱۴ کشور آفریقایی از فرانک سی‌اف‌ای استفاده می‌کنند. ارزش این فرانک در ابتدا (۱۹۴۵) معادل ۱٫۵ فرانک فرانسه و از ۱۹۴۸ معادل ۲ فرانک (از ۱۹۶۰ معادل ۰٫۰۲ فرانک جدید) بود. ولی پس از ژانویهٔ ۱۹۹۴ ارزش آن به ۰٫۰۱ فرانک فرانسه کاهش یافت. از ژانویهٔ ۱۹۹۹ هر فرانک سی‌اف‌ای معادل با ۰٫۰۰۱۵۲۴۴۹ یورو مبادله می‌شود.
هم‌چنین فرانک اقیانوسیه در مستعمرات پیشین و کنونی فرانسه در اقیانوس آرام به کار برده می‌شود. ارزش این واحد در حال حاضر ۰٫۰۰۸۴ یورو است.
فتح بیشتر بخش‌های اروپای غربی در دوران انقلاب فرانسه و جنگ‌های ناپلئون منجر به گسترش بیشتر دامنهٔ کاربرد فرانک شد. پادشاهی جدید بلژیک، پس از استقلال از هلند، در سال ۱۸۳۲ فرانک بلژیک را تصویب کرد. لوکزامبورگ در ۱۸۴۸ و سوئیس در ۱۸۵۰ فرانک را به عنوان ارز رسمی خود انتخاب کردند.
در سال ۱۸۶۵، فرانسه، بلژیک، لوکزامبورگ و ایتالیا اتحادیهٔ پولی لاتین را پدیدآوردند که اسپانیا و یونان نیز در ۱۸۶۸ به آن پیوستند. هر کشور یک واحد پول ملی به ارزش ۴٫۵ گرم نقره یا ۰٫۲۹۰۳۲۲ گرم طلا (خالص) داشت که ارزش آن با ارزهای دیگر اتحادیه یکسان بود. در ۱۹۲۶ بلژیک و فرانسه دچار استهلاک مالی شدند که منجر به تعریف پایهٔ پولی جدیدی برای معاملات بین‌المللی شد و هر دو از اتحادیه خارج شدند. اتحادیه در پایان همان سال، منحل شد.
فرانک بلژیک و لوکزامبورگ در آغاز سال ۱۹۹۹ با یورو جایگزین شد. هر فرانک معادل با ۰٫۰۲۴۷۸۹ یورو مبادله شد.
فرانک سوئیس که ارزش آن در برابر یورو از آوریل تا سپتامبر ۲۰۰۰ افزایش قابل توجهی یافت، یکی از قدرتمندترین ارزهای جهان باقی مانده‌است و اکنون هر فرانک معادل حدود پنج‌ششم یک یورو مبادله می‌شود. فرانک سوئیس در سوئیس و لیختن‌اشتاین به کار برده می‌شود. هرچند که لیختن‌اشتاین ارز خود را نیز دارد که در زمان‌های مختلف برای یادبود یا کاربردهای ضروری مورد استفاده قرار می‌گیرد.
نیروی زمینی آلمان (, ) شاخه زمینی ورماخت، نیروهای مسلح آلمان از ۱۹۳۵ تا ۱۹۴۵ بود. این نیرو پس از آغاز تسلیح مجدد آلمان با زیر پا گذاشته شدن علنی محدودیت‌های پیمان ورسای در سال ۱۹۳۵ جایگزین رایشس‌هیر، نیروی زمینی رایشسور، نیروهای مسلح جمهوری وایمار شد. در پی انضمام اتریش به آلمان در سال ۱۹۳۸ نیروی زمینی این کشور نیز جزوی از نیروی زمینی آلمان شد. نیروی زمینی آلمان مبدع رزم برق‌آسا موسوم به "بلیتس‌کریگ"، جهت کسب پیروزی‌های سریع علیه دشمنانی با قدرت بیشتر بود.
این نیرو در اوت ۱۹۴۶ رسماً منحل شد. در طول جنگ جهانی دوم حدود ۱۳٫۶ میلیون نفر شامل نیروهای داوطلب و سربازان وظیفه در این نیرو خدمت کردند.
پس از شکست امپراتوری آلمان و پایان جنگ جهانی اول، فاتحان پیمان ورسای را بر آلمان تحمیل کردند. بر اساس این پیمان نیروی زمینی این کشور به یک نیروی ۱۰۰ هزار نفری با تنها ۴ هزار افسر محدود شد که با انفصال اجباری صدها هزار نفر از خدمت از جمله ده‌ها هزار افسر، فقط می‌توانستند نقش امنیت داخلی و مرزبانی را ایفا کند. این نیروی زمینی صرفاً می‌توانست ۲۱ هنگ پیاده‌نظام هر یک با ۳ گردان پیاده‌نظام، یک گردان آموزش و یک گردان خمپاره‌انداز و ۷ هنگ توپخانه هر یک با سه گردان در کنار هفت گردان مهندسی، بهداری، مخابرات و موتوریزه که مجموعاً هفت لشکر پیاده‌نظام را تشکیل می‌دادند، در اختیار داشته باشد. علاوه بر انحلال و ممنوعیت ستاد کل و دانشکده‌های جنگ و افسری، نیروی زمینی آلمان از داشتن تانک و توپخانه با کالیبر بیش از ۱۰۵ میلی‌متر نیز محروم شد. جهت حصول اطمینان از عدم امکان آماده‌سازی جهت یک جنگ بزرگ دیگر، نیروهای ذخیره و مهمات انبار شده نیروی زمینی این کشور نیز محدود گشتند.
حاکمیت جدید آلمان که به جمهوری وایمار شهرت یافت، در سال ۱۹۱۹ با سازمان دهی نیروهای پیشین، یک نیروی مسلح موقت جهت پر کردن خلع ایجاد نمود که "رایشسور" ("Reichswehr") نام گرفت و به دلیل ممنوعیت وجود ستاد کل، عملاً زیر نظر وزارت دفاع بود. نیروی زمینی این سازمان "رایشس‌هیر" ("Reichsheer") نامیده شد. با توجه به منع شدن نیروی زمینی آلمان بر اساس پیمان ورسای از داشتن فرمانده کل، وزارت دفاع توصیه فن زکت مبنی بر تشکیل «فرماندهی نیروی زمینی» را پذیرفت. «دفتر نیرو» یکی از بخش‌های فرماندهی نیروی زمینی به حساب می‌آمد. قدرت واقعی نیروی زمینی در این دفتر متمرکز گشته بود که در حقیقت به‌طور مخفیانه نقش ستاد کل را ایفا می‌نمود. سازمان این نیرو انعطاف بالایی داشت و به راحتی می‌توانست به منظور اداره یک نیروی زمینی بسیار بزرگ‌تر گسترش یابد.
با توجه به این که امکان باقی ماندن نسبت بسیار اندکی از نفرات نیروی زمینی امپراتوری آلمان در نیروی زمینی جدید وجود داشت، استانداردهای بسیار سخت گیرانه‌ای برای گزینش آن‌ها وضع شد. بخشی از این ویژگی‌ها برای ترجیح دادن افراد شامل داشتن سنی بین ۱۷ تا ۲۱ سال، عدم تأهل، وضعیت جسمانی عالی و تحصیلاتی بالاتر بود. فرماندهان گروهان‌ها، گردان‌ها یا سایر یگان‌ها مسئول پذیرش افراد شده بودند. به همین جهت کسانی انتخاب شدند که عقایدی مشابه این فرماندهان از جمله محافظه‌کاری، ملی‌گرایی، سلطنت‌طلبی و ضدیت با جمهوریت داشتند. این افراد پانزده ماه در تیپ‌های خود در "رایشس‌هیر" به عنوان درجه‌دار خدمت کردند و سپس کسانی برگزیده شدند که از یک آزمون سربلند خارج گشتند. افراد پذیرفته شده بدون توجه به رسته سابقشان، به یک دوره در دانشکده پیاده‌نظام در درسدن فرستاده شدند.
"رایشس‌هیر" از همان ابتدا شروع به نقض مخفیانه مفاد پیمان ورسای کرد. آلمانی‌ها موارد متعددی از محدودیت‌ها را به طرق مختلف دور زدند. از جمله این اقدامات سازمان‌دهی نیروهای مسلح در قالب قوای شبه‌نظامی، ذخیره‌سازی تجهیزات و مهمات، طراحی و آزمایش تانک‌ها و تاکتیک‌های مرتبط و تأسیس دانشکده‌های آموزشی مربوط به آن در کشورهای دیگر از جمله شوروی بود. "رایشس‌هیر" کشور را به هفت منطقه نظامی ("Wehrkreis") (تا سال ۱۹۳۷ سیزده و سال ۱۹۴۲ نوزده منطقه) تقسیم کرد که هر یک با فرماندهی در سطح سپاه، مسئولیت جذب، بسیج، تدارکات، اداره، آموزش و جایگزینی نیروهای مربوط به اراضی خود را بر عهده داشتند. فرمانده هر منطقه نظامی فرماندهی یک لشکر پیاده‌نظام که شماره منطقه را به خود گرفته بود، را نیز به شکل مجزا در اختیار داشت.
با به قدرت رسیدن حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران به رهبری آدولف هیتلر در سال ۱۹۳۳، آلمان که می‌دانست همچنان توانایی مقابله رو در رو با دشمنان خود را ندارد و به احتمال قریب به یقین با هویدا شدن این مسئله، از جانب آن‌ها مورد هجوم نظامی پیش‌دستانه قرار خواهد گرفت، به شکل مخفیانه به تسلیح خود ادامه داد. همان سال نخست تصمیم بر افزایش ۱۴ هزار نفری پرسنل فعال نیروی زمینی در قالب یگان‌های جدید توپخانه، مخابرات و ضدهوایی و تشکیل یک نیروی ذخیره ۸۵ هزار نفری برای آن شد. طبق این برنامه بودجه نظامی افزایش پیدا می‌کرد و ۹ یگان جدید مرزبانی که اساساً در کنار مهارت‌های لازم در مرزبانی، آموزش پیاده‌نظام را دریافت می‌کردند، نیز تشکیل می‌گشت. در ابتدا قصد دولت ایجاد یک نیروی زمینی سیصد هزار نفری در قالب ۲۱ لشکر پیاده‌نظام تا سال ۱۹۳۸ بود. با افزایش خطر درگیر شدن در یک جنگ، هیتلر با تغییر برنامه اولیه، دستور به آماده شدن نیروی زمینی ۳۰۰ هزار نفره تا ماه اکتبر سال ۱۹۳۴ داد. سال ۱۹۳۵، برنامه تسلیح مجدد علنی و فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان (Oberkommando des Heeres یا OKH) ایجاد شد.
در سال ۱۹۳۴ با فرمان آدولف هیتلر مبنی بر آماده‌سازی ۲۱ لشکر پیاده‌نظام، هر منطقه نظامی که از پیش یک لشکر پیاده‌نظام در اختیار داشت، با جداسازی گروهان آموزش و یک گروهان پیاده‌نظام از سه گردان پیاده‌نظام هر یک از هنگ‌های لشکر خود، یک هنگ مستقل پیاده‌نظام ایجاد نمود. این ۲۱ هنگ پیاده‌نظام هر یک شماره ای بین ۲۲ تا ۴۲ به خود گرفتند. ۴۲ هنگ پیاده‌نظام دیگر که همچنان در قابل لشکرهای پیاده‌نظام خود باقی مانده بودند، به کمک نیروهای داوطلب یا افسران و سربازان دو گردان دیگر، گروهان آموزش و گروهان سوم پیاده‌نظام خود را مجدداً احیا نمودند و برخی گروهان پیاده‌نظام چهارمی نیز تشکیل دادند. بدین ترتیب نیروی زمینی آلمان تا پایان سال ۱۹۳۵، مجموعاً دارای ۱۶۵ گروهان پیاده‌نظام بود. به طریق مشابهی ۱۴ هنگ توپخانه نیز ایجاد گردید. بدین صورت که هر یک از هفت هنگ توپخانه‌ای که از پیش وجود داشتند، به کمک دو گردان خود دو هنگ توپخانه مستقل ایجاد نمودند. هر کدام از این هنگ‌های توپخانه نیروهای در اختیار خود را به صورت چهار گردان هر یک با دو آتشبار سه توپه (مجموعاً ۲۴ توپ) سازمان داد.
پس از ورود نوزده گردان پیاده‌نظام آلمانی به منطقه غیرنظامی شده راینلند (سه گردان پیاده‌نظام تا غرب رود راین) در ماه مارس سال ۱۹۳۶ و شکستن علنی مفاد پیمان‌های ورسای و لوکارنو، آلمانی‌ها علاوه بر ایجاد چند منطقه نظامی دیگر، اکتبر همان سال چهار لشکر پیاده‌نظام به کمک نیروهای پلیس محلی در راینلند و هشت لشکر پیاده‌نظام در مناطق دیگر تشکیل دادند. با وجود این که پیمان‌های لوکارنو و ورسای حضور نیروهای مسلح آلمانی را در منطقه رایلند ممنوع اعلام کرده بودند اما به این کشور اجازه داشت ۳۱۵۰۰ نیروی پلیس در آن داشته باشد. آلمانی‌ها که بالغ بر ۱۰ تا ۱۲ درصد بیش از این عدد نیروی پلیس در رایلند به کار برده بودند (با تسامح طرف دیگر قرارداد)، از همین شمار افراد جهت تشکیل لشکرهای پیاده‌نظام خود استفاده کردند. بدین شکل تا پاییز سال ۱۹۳۶ مجموع توان نیروی زمینی آلمان به حدود ۵۲۰ هزار نفر رسید. تا سال ۱۹۳۷، ۲۹ لشکر ذخیره پیاده‌نظام متشکل از نیروهای گروه یک (با دست کم یک سال سابقه خدمت فعال) و دو ذخیره (افرادی که در سال‌های صلح به سن هجده سالگی رسیده بودند)، ایجاد شدند که اکثراً مجموع نفرات آن‌ها به استاندارد ۱۶ هزار نفر نمی‌رسید.
با الحاق اتریش به آلمان در ماه مارس سال ۱۹۳۸ و وارد شدن نیروهای مسلح این کشور به ورماخت، قوای پیاده‌نظام اتریش که از پیش به صورت هفت لشکر سازمان یافته بود، در قالب دو لشکر پیاده‌نظام (یکی در وین و دیگری در لینتس) در کنار سایر لشکرها به نیروی زمینی آلمان پیوستند و شماره‌های ۴۴ و ۴۵ را به خود گرفتند. بسیاری از افسران اتریشی بدون از دست دادن مقام و درجه خود در ورماخت پذیرفته شدند. به هر حال عده زیادی از این افراد و چندین یگان اتریشی جهت گذراندن دوره‌های آموزشی راهی دانشکده‌های نظامی آلمان گشتند.
جوخه ("Gruppe") یگان بنیادین نیروی زمینی آلمان بود. در نیروی زمینی آلمان سازمان، توان، تسلیحات و تجهیزات هر یگان را «نمودارهای سازمانی جنگی» (Kriegsstärke Nachweisung) تعیین می‌نمود که بر پایه پایین‌ترین سطوح (گروهان و دسته) قرار داشت. این موضوع گاهی سبب می‌شد دو لشکر، به عنوان یگان رزمی اصلی، از یک نوع یکسان دارای سازمان و توان متفاوتی باشند. این انعطاف سازمانی نیروی زمینی آلمان را قادر می‌ساخت یگان‌های خود را تا پایین‌ترین سطوح بر اساس نیاز آن‌ها و نیروی انسانی، تجهیزات و تسلیحات در دسترس تغییر دهد.
هنگام صلح، مناطق نظامی که در دوره پیشین ایجاد شده بودند و توسط ورماخت نیز مورد استفاده قرار گرفتند، به همراه سپاه داخل هر یک، بالاترین سطح از سلسله مراتب نظامی در نیروی زمینی آلمان به حساب می‌آمدند. با آغاز جنگ جهانی دوم دو مرتبه نظامی دیگر شامل ارتش میدانی و گروه ارتش ایجاد گردید. برای پشتیبانی از این آرایش‌های بزرگ در هنگام خدمت فعال، یگان‌هایی تحت عنوان «نیروهای ارتش یا گروه ارتش» که شامل توپخانه سنگین، مهندسان، یگان‌های خدماتی و آرایش‌های اداری مشابه دیگر می‌شد، وجود داشت. این یگان‌ها به هیچ‌یک از آرایش‌های بزرگ اتصال دائمی نداشتند و به صلاح دید فرماندهی عالی به‌کارگیری و به می‌شدند.
هر گروه ارتش شامل سه تا چهار ارتش میدانی و به شکل میانگین حدود یک میلیون نفر نیرو بود و توسط یک فیلدمارشال فرماندهی می‌شد. هر ارتش پیاده‌نظام میدانی نیز به نوبه خود، تحت فرمان یک ارتشبد، شامل دو تا پنج سپاه پیاده‌نظام و گاهی یک سپاه زرهی تقویت شده (گروه زرهی) و حدود ۲۰۰ هزار نفر نیرو بود. ارتش مستقل بیستم کوهستان که در شمال اسکاندیناوی حضور داشت، مستقیماً تحت هدایت فرماندهی عالی ورماخت عمل می‌کرد.
سپاه‌های پیاده‌نظام، موتوریزه، کوهستان و زرهی تحت امر یک سپهبد هر یک شامل دو تا پنج لشکر با حدود ۶۰ هزار نفر نیرو می‌شدند.
نیروی زمینی آلمان به شکلی دقیق، منعطف و پذیرا نسبت به ایده‌های جدید تجربیات جنگ جهانی اول را مورد مطالعه قرار داد. آگاهی از شرایط دشمنان آینده و محل جنگ با آن‌ها نوآوری را تسهیل و موجب تأکید بر رزم تهاجمی شد. این مسئله در نهایت به عمل حول دکترین ""بلیتس‌کریگ"" انجامید. نیروهای جدید زرهی آلمان بدین ترتیب بر پایه این دکترین راه حلی برای مشکلات آلمان در جنگ پیشین ارائه نمودند و تا سال ۱۹۳۹ به بنیانی استوار برای نیروی زمینی بدل گشتند. کاربرد تسلیحات زرهی در قابل دکترینی واقع‌بینانه از رزم‌ترکیبی بدون تخصیص یافتن منابع بیشتری در این بخش نسبت به دیگر دشمنان اروپایی، منجر به دستیابی به پیروزی‌های بین سال‌های ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۱ گشت.
با وجود پیشرفت‌های گسترده فناورانه، نیروی زمینی آلمان در تمامی دوره حیات خود متکی به اسب‌ها باقی ماند. ضعف در صنعت نفت، تعداد نسبتاً اندک خودروها و محدودیت تولید تانک اجازه مکانیزه‌سازی کامل به این نیرو نمی‌داد. با وجود این که نیروی زمینی امپراتوری آلمان در جنگ جهانی اول حدود ۱٬۴۰۰٬۰۰۰ اسب داشت، این مقدار در جنگ جهانی دوم در نیروی زمینی آلمان به ۲٬۷۰۰٬۰۰۰ اسب رسید. به هر صورت، نیروی زمینی آلمان تسلیح مجدد را سال‌ها پیش از همسایگان آغاز کرد و با وجود کاستی‌ها بسیار آماده‌تر از رقیبان خود بود.
نیروی زمینی تعداد زیادی از داوطلبان غیر آلمانی را در جبهه شرقی جنگ جهانی دوم به کار گرفت. اسپانیای تحت حاکمیت فرانسیسکو فرانکو ماه ژوئیه سال ۱۹۴۱ نیروهای داوطلب خود را در قالب لشکر آبی (لشکر دویست و پنجاهم پیاده‌نظام) در اختیار آلمان قرار داد. این لشکر تا ماه اکتبر سال ۱۹۴۳ در قسمت شمالی جبهه شرقی در ناحیه لنینگراد و ولخوف به نبرد پرداخت. هنگ تقویت‌شده ۳۶۹ پیاده‌نظام با سه هزار داوطلب کروات و بوسنیایی نیز در ماه ژوئیه سال ۱۹۴۱ شکل گرفت. این یگان پس از یک دوره آموزشی نسبتاً طولانی، به لشکر صدم پیاده‌نظام سبک نیروی زمینی آلمان در اوکراین ملحق گشت و در نبرد استالینگراد مشارکت نمود. هنگ تقویت‌شده ۶۳۸ پیاده‌نظام متشکل از سه هزار داوطلب فرانسوی در ماه اکتبر سال ۱۹۴۱ پدید آمد. این یگان در قالب ارتش چهارم زرهی نیروی زمینی آلمان در تهاجم به مسکو حضور یافت و سپس در وظایف ضد پارتیزانی در لهستان و بلاروس به کار رفت تا این که نهایتاً ماه سپتامبر سال ۱۹۴۴ به وافن اس‌اس منتقل شد. تعداد ۸۶۰ تن از داوطلبان فرانسوی زبان اهل بلژیک هم ماه اوت سال ۱۹۴۱ لژیون والون (گردان ۳۷۳ پیاده‌نظام والون) را برای نیروی زمینی آلمان ایجاد کردند. از این یگان در جنوب روسیه و قفقاز استفاده گشت.
با وجو ماهیت نژادی جنگ بین آلمان و شوروی، هزاران تن از غیر نظامیان و نظامیان روس و سایر مردمان نواحی تصرف‌شده به صورت داوطلبانه به نیروی زمینی آلمان پیوستند. از این افراد که با عنوان اختصاری هیوی (Hiwi - داوطلب کمکی) شناخته می‌شدند، در یگان‌های مختلف غالباً در وظایف غیرنظامی همچون ترابری و ساخت‌وساز و در هنگام اضطرار در میدان‌های رزم استفاده می‌گشت. نیروی زمینی آلمان روز ۲۹ اوت سال ۱۹۴۱ برای نخستین بار یگان‌های رزمی این نیروهای داوطلب را به منظور وظایف امنیتی و ضد پارتیزانی در ناحیه گروه ارتش شمال و گروه ارتش مرکز تشکیل داد. روز ۶ اکتبر همان سال مجوز جذب عمده شهروندان شوروی به عنوان نیروی رزمی صادر گردید. لشکرهای نیروی زمینی آلمان مجاز به به‌کارگیری معادل حداکثر ۱۵ درصد از توان از این داوطلبان بودند. شمار داوطلبان اهل شوروی در نیروی زمینی آلمان در سال ۱۹۴۳ حدود ۲۵۰ هزار نفر برآورد گشته‌است. جذب این نیروها تا ماه مه سال ۱۹۴۵ ادامه داشت.
پاول کلنگل (؛ ۱۳ مه ۱۸۵۴ – ۲۴ آوریل ۱۹۳۵) یک آهنگساز، رهبر ارکستر، تنظیم‌کننده، نوازنده پیانو، ویولن و ویولا اهل آلمان بود.
او برادر نوازندهٔ ویولنسل، «یولیوس کلنگل» و دانش‌آموختهٔ «کنسرتوار موسیقی لایپزیگ» و همچنین «دانشگاه لایپزیگ» بود و از این دانشگاه مدرک دکترا دریافت نمود.
یوزف شوبرت (؛ ۲۰ دسامبر ۱۷۵۴ – ۲۸ ژوئیه ۱۸۳۷) یک آهنگساز و نوازندهٔ ویولن و ویولا اهل آلمان بود.
آثار او مشتمل بر ۱۵ مَس، ۴ اپرا، ۱۷ سونات و ۴۹ کنسرتو است.
بهروز مرادی (زادهٔ ۱۳۴۰ کرمانشاه) نظامی و سیاست‌مدار ایرانی است، که در دولت دهم از ۱۳۹۱ تا ۱۳۹۲ به‌عنوان معاون برنامه‌ریزی و نظارت راهبردی رئیس‌جمهور فعالیت می‌کرد.
وی فعالیت نظامی را در خلال جنگ ایران و عراق از سپاه پاسداران آغاز کرد و در طول جنگ، فرماندهی تیپ ۲۹ نبی‌اکرم را برعهده داشت. او از ۱۳۷۸ تا ۱۳۸۰ فرمانده لشکر ۱۹ فجر بود و در فاصله سالهای ۱۳۸۰ تا ۱۳۸۴ به‌عنوان معاون هماهنگ‌کننده نیروی مقاومت بسیج فعالیت می‌کرد.
مرادی در دولت محمود احمدی‌نژاد از ۱۳۸۴ تا ۱۳۸۸ استانداری همدان را برعهده داشت، از ۱۳۸۹ تا ۱۳۹۱ مدیرعامل سازمان هدفمندسازی یارانه‌ها بود. وی از ۱۳۹۲ تا ۱۳۹۳ به‌عنوان معاون طرح و برنامه دانشگاه جامع بین‌المللی ایرانیان فعالیت می‌کرد و در فاصله سال‌های ۱۳۹۲ تا ۱۳۹۴ نیز فرماندهی قرارگاه قرب نوح را برعهده داشت.
مرادی در زمان جنگ عراق و ایران فرمانده تیپ نبی اکرم کرمانشاه بود و پس از جنگ نیز به عنوان معاون هماهنگ‌کننده نیروی مقاومت بسیج کشور فعالیت می‌کرد. از دیگر مسوولیت‌های او پس از جنگ می‌توان به فرماندهی تیپ نبی اکرم کرمانشاه، فرماندهی لشکر ۱۹ فجر اشاره کرد. با آغاز ریاست جمهوری محمود احمدی‌نژاد او به استانداری همدان انتخاب شد و چهار سال در این سمت باقی ماند و بعد از آن سمت مسئولیت سازمان هدفمندی یارانه‌ها انتخاب شد و در سال‌های پایانی دوره دولت دهم به عنوان معاون برنامه‌ریزی و نظارت راهبردی رئیس‌جمهور انتخاب شد.
یکی از جنجالی‌ترین اقدامات در زمان ریاست سازمان هدفمندسازی یارانه‌ها درگیری لفظی با سید حسین حسینی نماینده فریمان بود.
وی در روز ۲۲ خرداد ۱۳۹۲ چند روز قبل از پایان دوره ریاست جمهوری محمود احمدی‌نژاد نشان لیاقت و مدیریت را دریافت کرد.
همچنین احمدی‌نژاد بهروز مرادی را در آخرین روز ریاست جمهوری خود به سمت معاونت طرح و برنامه دانشگاه ایرانیان منصوب کرد.
هرمان ریتر (؛ ۱۶ سپتامبر ۱۸۴۹–۲۵ ژانویه ۱۹۲۶) یک آهنگساز، مورخ موسیقی و نوازندهٔ ویولا اهل آلمان بود.
او دانش‌آموختهٔ «آکادمی نوین موسیقی» و «دانشگاه هایدلبرگ» در برلین بود.
او علاوه بر آهنگسازی، چندین کتاب دربارهٔ تاریخ موسیقی اروپا نگاشته است.
فریده گیوه چی ملقب به فریده خواننده موسیقی پاپ ایرانی است. او متولد شهر گرگان در استان گلستان است. او کار خوانندگی را در آمریکا آغاز نمود.
ویلدستون (به انگلیسی: Wealdstone) یک ناحیه در لندن است که در منطقه هارو لندن واقع شده‌است.
ایستگاه هارو و ویلدستون در این ناحیه قرار دارد.
آپر نوروود (به انگلیسی: Upper Norwood) یک ناحیه در لندن است که در منطقه کرویدون لندن واقع شده‌است.
آپمینستر (به انگلیسی: Upminster) یک ناحیه در لندن است که در منطقه هیورینگ لندن واقع شده‌است.
ناحیه آپمینستر دارای ۲۵٬۳۶۱ نفر جمعیت می‌باشد و ایستگاه آپمینستر در آن قرار دارد.
تالس هیل (به انگلیسی: Tulse Hill) یک ناحیه در بریتانیا است که در منطقه لمبت لندن واقع شده‌است.
تالوورث (به انگلیسی: Tolworth) یک ناحیه در لندن است که در منطقه سلطنتی کینگستون آپون تیمز واقع شده‌است.
هله دختر آتاماس و نفله، و خواهر فریکسوس در افسانه‌های یونان باستان است. او در داستان یاسون و آرگونوت‌ها پدیدار می‌شود.
اینو نامادری هله و برادرش فریکسوس، از فرزندان ناتنی‌اش بیزار بود. او به نیرنگ همه دانه‌های انبار شهر را تفت داد، تا دیگر از آنها ساقه‌ای نروید. هنگامی که کشاورزان نگران شدند و خواستار راهنمایی پیشگو بودند. اینو به مردانی که نزد پیشگو روان شدند باج داد، تا به دیگران بگویند که پیشگو ریختن خون فریکسوس و کشتن او را تنها راه چاره و گره‌گشا می‌داند. پیش از اینکه خون فریکسوس ریخته شود، مادر تنی آنها نفله، گوسفندی را برای رهایی فرزندانش از تنگنا فرستاد.Apollodorus, The Library, Book 1، [1.9.1]
آنها بر پشت گوسفند زرین در آسمان به پرواز درآمدند، تا اینکه در میانهٔ راه، هله از پشت گوسفند به میان دریا افتاد و به زیر آب فرو رفت. آن‌جا سپس به نام او تنگهٔ هلسپونتس نامیده شد. فریسکوس زنده به کولخیس رسید.Hyginus, Fabulae, Fables 1-49، [2]-[3] آن‌جا آئیتس به گرمی پذیرای او شد و دخترش خالیکوپه را به همسری فریسکوس درآورد. فریسکوس برای سپاسگزاری پشم زرین گوسفند را به شاه آئیتس هدیه کرد، سپس این پشم زرین در پرستشگاه آویخته شد.Hyginus, Astronomica, Fables 2.18-43، [II.20]
طریق عشق عنوان آلبومی است با خوانندگی محمدرضا شجریان، آهنگسازی پرویز مشکاتیان و اجرای گروه عارف که در سال ۱۳۶۸ در پاریس اجرا و در ۵ مهر ماه ۱۳۹۵ در ایران منتشر شد. این آلبوم در آواز افشاری و نوا اجرا شده و دارای ۱۰ قطعه است.
این آلبوم در پنجم مهر ماه ۱۳۹۵ در تالار وحدت رونمایی شد. در آیین رونمایی این اثر، ابتدا پرویز پرستویی سخنرانی کرد. سپس همایون شجریان به همراه بیژن و ارژنگ کامکار، سهراب پورناظری، آیین مشکاتیان، مهیار طریحی و میلاد محمدی به روی صحنه آمدند. در آغاز همایون شجریان از افراد حاضر در سالن تشکر کرد و از حال پدرش سخن گفت. در پایان هم از حضور افتخاری بیژن و ارژنگ کامکار برای اجرا با گروه قدردانی کرد. در ادامه ساز و آواز و تصنیف ساقی ساخته استاد پرویز مشکاتیان اجرا شد. در این مراسم هنرمندانی همچون داریوش پیرنیاکان، سالار عقیلی، علی جهاندار، کیوان ساکت، محمد فیروزی، حمیدرضا نوربخش، داود گنجه‌ای، لوریس چکناوریان، کیخسرو پورناظری و ... حضور داشتند.
می‌می پولاک (؛ – ) یک هنرپیشه و کارگردان تئاتر اهل سوئد بود. وی بین سال‌های ۱۹۲۲ تا ۱۹۹۱ میلادی فعالیت می‌کرد.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "سونات پاییزی"، "" و "میان‌پرده‌های تابستانی" اشاره کرد.
نبرد نیو اورلئانز () یک نبرد تعاملی است که بین ۸ تا ۱۸ ژانویه ۱۸۱۵ شکل گرفت این جنگ بخشی از جنگ نهایی مجموعه جنگ‌های ۱۸۱۲ می‌باشد که در حقیقت یک جنگ یک طرفه بود، جنگجویان آمریکایی، به رهبری سرلشکر اندرو جکسون توانستند مانع پیشروی و اشغال نیو اورلئان و بخش وسیعی از سرزمین‌های ایالات متحده به واسطهٔ خرید قلمرو گسترده لوئیزیانا به توسط ارتش بریتانیا تحت رهبری دریاسالار الکساندر کوچران و ژنرال ادوارد پکنهام بشوند که در پایان به انهزام آنها انجامید.
گویش تونی در شرق ایران رایج است و زیر مجموعه‌ای از زبان فارسی نو می‌باشد ولی به دلیل تفاوت ساختاری که در صرف افعال، جمله‌بندی، وزن و ادای واژگان دارد درک آن را برای شنونده ناآشنا بسیار دشوار می‌نماید. افرادی که با این گویش تکلم می‌کنند، بیش از صد هزار نفر برآورد می‌شود.
برخی از افعال ساده در این گویش به صورت مرکب به کار می‌روند مانند:
برخی افعال مرکب در این گویش به صورت پیشوندی به کار می‌روند مانند:
نکته دیگری که در این گویش بسیار به چشم می‌خورد پیشوندهایی است که بر سر اغلب افعال قرار می‌گیرند:
ضمایر شخصی و ضمایر اشاره
گذشته فعل نشستن
حال فعل نشستن
آینده فعل نشستن
در برخی واژگان حرف "خ"به جای صامت"ق" به کار می‌رود
در برخی واژگان حرف "ب" حذف و تبدیل پیشوند افعال به صورت گذشته خود " v" به کار می‌رود مانند:
در برخی واژگان حرف "پ" به حرف "ف" تغییر نیافته و به صورت گذشته خود به کار می‌رود مانند:
واژگانی که با شین یا سین شروع می‌شوند صدای اُ یا اِ به کار می‌روند مانند:
در برخی از واژگان حرف"و" به جای "ف" استفاده می‌شود مانند:
در برخی از واژگان صامت‌های "ت" و "ن" حذف می‌شود مانند:
برخی واژگان ساده به صورت مرکب به کار می‌روند که عموماً از ترکیب اسم + مصدر یا پیشوند + اسم یا به صورت ترکیبی از مضاف + مضافٌ‌الیه ساخته می‌شوند مانند:
برخی واژگان این گویش کهن با زبان‌های ایرانی غربی همچون لری مشترک است.
مهم‌ترین اثر مکتوب و به جامانده از این گویش دیوان میرتونی مربوط به سده نهم هجری قمری است. دو بیت از اشعار میر تونی
واژه‌هایی که برای صداهای مختلف به کار می‌روند، این واژه‌ها در اکثر موارد با اضافه شدن ساکن «سین» و «تا» ساخته می‌شوند.
شهرستان کلادنو (به لاتین: Kladno District) یک ناحیه در جمهوری چک است که در منطقه بوهمی مرکزی واقع شده‌است.
شهرستان کلادنو ۷۱۹٫۶۱ کیلومترمربع مساحت و ۱۵۲٬۱۶۳ نفر جمعیت دارد.
لیدیتسه (به لاتین: Lidice) یک روستا در جمهوری چک است که در شهرستان کلادنو واقع شده‌است. این شهر در ۲۲ کیلومتری شمال‌غربی پراگ قرار دارد و در نزدیکی روستای ویران‌شده دیگری به همین نام بنا شده‌است. روستای قدیمی لیدیتسه در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۲ به دستور آدولف هیتلر و هاینریش هیملر پس از ترور راینهارت هایدریش در عملیات انتروپوید و به تلافی آن ویران شد.
چند روز بعد از مرگ هایدریش، روستای لیدیتسه توسط سربازان آلمان نازی محاصره شد. تمام مردان بالای پانزده سال که تعداد آنها به ۱۷۳ نفر می‌رسید را در یک مزرعه جمع کردند و در گروه‌های ده نفره تیرباران کردند. در محلی که این تیرباران انجام شد، به یاد قربانیان، صلیبی با حلقه‌ای از سیم خاردار قرار گرفته‌است.
زنان و کودکان را از هم جدا کردند. زنان را به اردوگاه‌های کار اجباری فرستادند و بیشتر کودکان در اتاق‌های گاز جان خود را از دست دادند. به یاد کودکان لیدیتسه، کودکانی که هیچ‌گاه به روستای خود بازنگشتند، مجسمه‌های یادبودی ساخته شده‌است. این مجسمه‌ها که توسط ماریه اوچیتیلووا (Marie Uchytilová) ساخته شده، ۴۲ دختربچه و ۴۰ پسربچه را نشان می‌دهند که تابستان همان سال در اتاق‌های گاز کشته شدند.
از روستای لیدیتسه تنها چند دیوار آجری باقی مانده‌است."لیدیتسه؛ روستایی که ویران شد اما فراموش نشد"
لوران بینه رمان‌نویس، جزییات این ویرانی را چنین توصیف می‌کند:رمان: هایدریش، هوش و حواس هیملر؛ لوران بینه؛ ترجمه احمد پرهیزی؛ نشر ماهی ۱۳۹۸
"ساکنان لیدیتسه، که چرتشان پاره شده‌است، هیچ نمی‌دانند چه بر سرشان آمده‌است، یا دست کم درست نمی‌دانند. آنان را از بسترهایشان بیرون کشیده‌اند، با ضربات قنداق تفنگ از خانه‌هایشان رانده و همگی را در میدان روستا و جلو کلیسا گرد آورده‌اند. نزدیک به پانصد مرد و زن و کودک که شتابان لباس پوشیده اند، هاج و واج و هراسیده، خود را در محاصرهٔ مردان یونیفرم پوش پلیس شهری می‌بینند. آنان هیچ خبر ندارند که این یگان را مشخصاً از شهـر هاله -اندر-زاله راهی لیدینسه کرده‌اند، از زادگاه هایدریش. اما حالا دیگر همگی می‌دانند که فردا هیچ‌کس سر کار نخواهد رفت. آنگاه آلمانی‌ها کاری را آغاز می‌کنند که از آن به بعد به مشغلهٔ محبوبشان بدل می‌شود: آن‌ها شروع می‌کنند به دسته‌بندی افراد. زنان و کودکان را در مدرسه محبوس می‌کنند و مردان را در زیرزمین خانه‌ای روستایی می‌چپانند. انتظار بی پایان روستاییان آغاز می‌شود و اضطرابی همـه گیر چهره‌هایشان را می‌پوشاند. کودکان درون مدرسه می‌گریند. آن بیرون گویی آلمانی‌ها زنجیر پاره کرده‌اند. آنان جنون زده اما با حواس جمع، تمام ساختمان‌های لیدیتسه را به باد یغما و چپاول می‌دهند، تمام نود و سه خانهٔ مسکونی و یک یک عمارتهای عمومی، از جمله کلیسا را. آلمانی‌ها تابلوهای نقاشی و کتاب‌هایی را که به گمان‌شان به کاری نمی‌آیند از پنجره بیرون می‌اندازند و آن‌ها را در میدان‌گاه بار می‌کنند و به آتش می‌کشند. هرچه را هم که سودمند می داننـد برای خود برمی‌دارند، رادیوها و دو چرخه‌ها و چرخ‌های خیاطی … این کار ساعتها طول می‌کشد و در پایان از لیدیتسه جز ویرانه ای برجا نمی‌ماند.
در ایالات متحده، مکزیک، کوبا، ونزوئلا، اروگونه و برزیل، نام میدان‌ها و محله‌ها و حتی روستاهایی را به لیدیتسه تغییر می‌دهند. مصر و هند همبستگی خود را رسماً ابراز می‌کنند. نویسندگان، آهنگسازان، سینماگران و نمایشنامه نویسان در آثار خود به ستایش از لیدیتسه می‌پردازند. روزنامه‌ها و مجله‌ها و شبکه‌های رادیویی و تلویزیونی اخبار لیدیتسه را پوشش می‌دهند. در واشینگتن، فرمانده نیروی دریای اعلام می‌کند: «اگر نسل‌های آینده از ما بپرسند چرا در این جنگ شرکت کرده‌ایم، داستان لیدیتسه را برایشان روایت خواهیم کرد.» بر بمب‌هایی که از آسمان شهرهای آلمان فرو می‌بارند با قلم مو نام روستای شهید را نوشته‌اند. در شرق نیز سربازان شوروی عبارات مشابه‌ای را روی لوله تانک‌های تی ۳۴ می‌نویسند. باری، هیتلر با ویران کردن لیدیتسه واکنشی نشان داده‌است که بیش تر به رفتار یک وحشی روان پریش می‌ماند (و مگر او چیزی غیر از این است؟) تا رهبر یک حکومت (البته این عنوان هم دربارهٔ او صدق می‌کند). به دنبال چنین اقدامی، پیشوا سهمگین‌ترین شکست خود را تجربه می‌کند، آن هم در عرصه‌ای که به گمان خود در آن استاد است. در پایان آن ماه، وی در کارزار بین‌المللی تبلیغات شکست خورد، شکستی جبران ناپذیر."
لیدیتسه ۴۳۵ نفر جمعیت دارد.
شهر کاونتری خواهرخواندهٔ لیدیتسه هست.
تمزمید (به انگلیسی: Thamesmead، تلفظ: ) یک ناحیه در لندن است که در منطقه سلطنتی گرینویچ واقع شده‌است.
تمزمید ۳۱٬۸۲۴ نفر جمعیت دارد.
سیدنم (به انگلیسی: Sydenham) () یک ناحیه در لندن است که در منطقه لویشام لندن واقع شده‌است.
سیدنم ۲۸٬۳۷۸ نفر جمعیت دارد.
سیدکاپ (به انگلیسی: Sidcup) یک ناحیه در لندن است که در منطقه بکسلی لندن واقع شده‌است.
امیر رسایی خواننده موسیقی پاپ اهل ایران است. او از چهره‌های شناخته شدهٔ موسیقی پاپ پیش از انقلاب سال ۱۳۵۷ ایران است.
امیر حسین رسایی با نام هنری امیر رسایی در سال ۱۳۲۲ در محلهٔ دروازه شمیران تهران به دنیا آمد. وی در دبستان مزین الدوله مشغول به تحصیل شد که ناظم مدرسه هم منوچهر نوذری بود. زمانی که ۱۵ سال داشت در سال ۱۳۳۷ در مجلهٔ "اطلاعات بانوان" و هم‌زمان، همان موقع تلویزیونی در ایران شروع به کار کرد که مدیریت آن بر عهده آقای ثابت پاسال بود. آن زمان آهنگ‌های راک و ایتالیایی و به خصوص آهنگ‌های ویگن را می‌خواند. اتفاقاً در آن زمان علی عباسی، مجلهٔ "ستاره سینما" را داشت و عکس‌های بسیاری از امیر رسایی در این مجله منتشر می‌کرد. امیر رسایی در ۱۵ سالگی، حدود ۴ سال نزد حسین ملک، سنتور نواخت و شاگرد او بود. مدتی نیز عماد رام به منزل پدری امیر رسایی می‌رفت و با او تمرین می‌کرد. این آموزش‌ها زمانی بود که او زیر ۲۰ سال سن داشت. زمانی که رسایی با رضا ناروند، سرپرست دانشجویان دانشگاه تهران به رادیو رفت، هنرمندانی نظیرِ جواد بدیع زاده، حبیب‌الله بدیعی، انوشیروان روحانی، علی تجویدی، مشیر همایون شهردار و مرتضی حنانه از او امتحان گرفتند. قبل از اینکه امیر رسایی وارد رادیو شود چند خواننده اصلی موسیقی پاپ از جمله ویگن، منوچهر سخایی، غلامعلی روانبخش و محمد نوری فعالیت می‌کردند. او در سال ۱۳۴۱ با ابلاغ رسمی وارد رادیو شد و ماهیانه ۱۵۰ تومان به عنوان حقوق دریافت می‌کرد. در آن زمان رادیو «ایران» وجود نداشت و ابتدا رادیو «تهران» نام داشت. استودیو شماره ۸ هنوز افتتاح نشده بود و بیشتر آثار موسیقی در استودیو شماره ۲ اجرا می‌شد. امیر رسایی در آن زمان با ارکستر برنامهٔ «شما و رادیو»، ارکستر «پاپ موزیک» و ارکستر «جوانان» همکاری داشت.
در ۱۱ اردیبهشت ۱۳۵۶، احمد مسعود مدیر کاباره تهران با امیر رسایی قراردادی بست که برای افتتاح این کاباره در لس آنجلس برنامه اجرا کند، وی در آن زمان در ایران همراه با هایده در «کاباره باکارا» می‌خواند. قرارداد وی با احمد مسعود به مدت سه ماه بود. به همین علت او از رادیو سه ماه مرخصی گرفت. ابتدا از ایران به نیویورک و پس از آن به لس آنجلس رفت. قراردادش در آنجا از سه ماه به شش ماه تمدید شد و از آن پس هر سه ماه تمدید می‌شد. امیر رسایی به ناچار خانه‌ای در لس آنجلس خرید و تا سال ۱۳۵۹ به فعالیت در کاباره تهران ادامه داد. او پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران، به ناچار در آمریکا ماند. امیر رسایی در دههٔ ۱۳۸۰ برای گرفتنِ مجوز فعالیت و انتشار موسیقی در ایران تلاش کرد.
رایسلیپ (به انگلیسی: Ruislip) ( ) یک ناحیه در لندن است که در منطقه هیلینگدون لندن واقع شده‌است.
رایسلیپ ۳۱٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
مازارس از نام‌های ایرانی و یکی از فرماندهان ارتش کوروش پادشاه هخامنشی می‌باشد.
هرودوت از مازارس به عنوان یکی از فرماندهان بزرگ کوروش یاد می‌کند.
پس از آنکه کوروش در سال ۵۳۹ پ. م لیدیه یک پادشاهی باستانی در عصر آهن که در غرب آناتولی وجود داشته، که مکان امروزی آن با استان‌های امروزی ازمیر و مانیسا در ترکیه برابر است، پایتخت سنتی پادشاهی لیدیه شهر سارد بود و پادشاهی لیدیه در گسترده‌ترین حالت خود تمامی آناتولی غربی را در تصرف خود داشت". را گشود یک افسر لیدی به نام پاکتیاس که کوروش در حکومت خود مقامی در خزانه‌داری به او داده بود، سپاهی متشکل از لیدی‌ها و یونانی‌های لونی تشکیل داد.
این افسر علیه ساتراپ کوروش در سارد و لیدیه به نام تابالوس شورید و نیروهای ایرانی در کاخ سلطنتی را محاصره کرد و جهت تأمین مالی شورش خود به انبار معروف لیدیه دارایی‌های شاه کرزوس. دستبرد زد.
هنگامی که خبر شورش به گوش کوروش رسید، خشمگین شد و تصمیم گرفت با سوزاندن کامل سارد، لیدی‌ها را مجازات کند. شاه کرزوس که پس از شکست، مشاور کوروش در دربار شده بود از او درخواست کردکه به پایتخت پیشین او آسیب نرساند. به گفتهٔ هرودوت توصیه کرزوس این بود که جمعیت آنجا را خلع سلاح کند و قوانینی برای آنها وضع کند که فکر آنها را به عادت‌های تجمل‌گرایی و خوش‌گذرانی مشغول سازد. کرزوس به کوروش گفت: «با انجام این کار دیری نخواهد پایید که مردم چنان سست و بی‌حال و چنان ضعیف می‌شوند که هیچ ترسی از آنها نخواهی داشت.»
کوروش که به خاطر مهربانی با مردم و سرزمین‌هایی که می‌گشود، معروف شده بود با این توصیه موافقت کرد و فرمانده مازارس را فرستاد تا طبق توصیه کرزوس ناآرامی را سرکوب کند و به او دستور داد پاکتیاس را زنده دستگیر کند تا او را مجازات نماید. اما هنگام نزدیک شدن نیروهای مازارس، پاکتیاس از شهر فرار کرد و به لونیای یونان پناه برد.
مازارس او را تعقیب کرد و در این حین دولت‌شهر پرینه و مگنزیا را گشود و پس از چندین حمله پاکتیاس را دستگیر کرد و برای مجازات نزد کوروش فرستاد. پس از آن مازارس به گشودن آسیای کوچک آسیای خُرد یا آسیای کوچک به شبه‌جزیره‌‌ای گفته می‌شود که امروزه به آن آناتولی نیز گفته می‌شود. منطقه‌ای است که در بخش پیش‌آمدگی غربی آسیا واقع شده‌است و محدوده آن تا شمال توسط دریای سیاه در شمال‌شرقی گرجستان و در شرق آن ارتفاعات ارمنستان در جنوب‌شرقی‌اش میان‌رودان و در جنوب آن دریای مدیترانه و در غرب آن دریای اژه واقع شده‌است. در دوران نوسنگی آسیای کوچک مسیر گذر موج پیشروان آسیایی بود که از خاور نزدیک برای کشاورزی در سواحل شرقی یونان و کرت و طی دوران پنجمین سدهٔ پ. م و بعد از آن در بالکان و سراسر اروپا پراکنده شدند". ادامه داد اما در حالیکه مشغول جنگ بود به دلایل نامشخص درگذشت.
سپس کوروش فرمانده برجستهٔ خود هارپاگ را جایگزین او کرد. هارپاگ با استفاده از شیوهٔ جدید ساخت خاکریز به منظور رخنه در دیوار شهرهای محاصره شده توانست آسیای صغیر، لیسیا، کیلیکیه و فینیقیه را بگشاید.
فرانتس زیکس (؛ – ) یک مقام رسمی نازی اهل آلمان بود.وی توسط راینهارد هایدریش به ریاست اداره دوم و بعد اداره هفتم اداره اصلی امنیت رایش منصوب شده بود.وی هم‌چنین قرار بود در صورت اشغال بریتانیای کبیر جوخه‌های مرگ آینزاتس‌گروپن را در شهرهای لندن، منچستر، بیرمنگام، بریستول، لیورپول، ادینبورو و گلاسکو ایجاد کند.پس از نبرد بریتانیا زیکس به فرماندهی یک واحد از نیروهای گروه ب آینزاتس‌گروپن منصوب شد.
زیکس پس از جنگ به اتهام جنایت جنگی در دادگاه آینزاتس‌گروپن در نورنبرگ محاکمه و به ۲۰ سال زندان محکوم شد. یک دادگاه عفو محکومیت او را به ۱۰ سال کاهش داد و در نهایت در ۳۰ سپتامبر ۱۹۵۲ آزاد شد.
رایسلیپ منور (به انگلیسی: Ruislip Manor) ( ) یک ناحیه در بریتانیا است که در لندن واقع شده‌است.
پورلی (به انگلیسی: Purley) یک ناحیه در لندن است که در منطقه کرویدون لندن واقع شده‌است.
ماسویل هیل (به انگلیسی: Muswell Hill) یک ناحیه در لندن است که در منطقه هرینگی لندن واقع شده‌است.
فریدریش پانتسینگر (؛ ۱ فوریه ۱۹۰۳ – ) یک اس‌اس-اوبرفورر اهل آلمان بود.وی از ۵ سپتامبر ۱۹۴۳ تا ۶ می ۱۹۴۴ فرمانده گروه A آینزاتس‌گروپن در کشورهای حوزه دریای بالتیک و بلاروس و از ۱۵ اوت ۱۹۴۴ رئیس اداره پنجم اداره اصلی امنیت رایش بود.
وی پس از جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۶ دستگیر و توسط شوروی زندانی شد.در مسکو در مارس ۱۹۵۲ دو بار به ۲۵ سال کار اجباری محکوم شد اما ۳ سال بعد آزاد شد و به آلمان بازگشت و توانست مدتی برای آژانس اطلاعات فدرال کار کند.در سال ۱۹۵۹ دوباره به اتهام جنایت جنگی دستگیر شد و در ۸ اوت همان سال در سلول زندانش خودکشی کرد.
استوک نیویینگتون (به انگلیسی: Stoke Newington) یک ناحیه در لندن است که در منطقه هکنی لندن واقع شده‌است.
ناگز هد، لندن (به انگلیسی: Nag's Head) یک ناحیه در لندن است که در منطقه ایزلینگتون لندن واقع شده‌است.
آلگماینه اس‌اس () پرعضوترین شاخه نیروهای شبه‌نظامی اس‌اس آلمان نازی بود.این سازمان رسماً در پاییز سال ۱۹۳۴ تشکیل شد.
اداره اصلی اقتصادی و اجرایی اس‌اس () یک سازمان نازی برای مدیریت امور مالی، سیستم‌های تأمین و پروژه‌های کسب و کار آلگماینه اس‌اس بود.این سازمان هم‌چنین اردوگاه‌های کار اجباری آلمان نازی را هدایت می‌کرد و یکی از ابزارهای اصلی در راه حل نهایی محسوب می‌شد.
استلاریس یک بازی ویدئویی ۴اکس است که توسط شرکت پارادوکس اینتراکتیو توسعه و منتشر شده‌است. محیط بازی فضا است و هدف بازی پیدا کردن سیاره‌های جدید برای مستعمره‌سازی و شکست دشمنان فضایی است. امکان تجارت و قراردادهای دیپلماتیک نیز در این بازی دیده‌شده‌است. این بازی در ۹ مه ۲۰۱۶، برای سیستم عامل‌های مایکروسافت ویندوز، مک‌اواس و لینوکس روی سکوی استیم منتشر شد، و سپس در ۲۶ فوریه ۲۰۱۹، برای کنسول‌های پلی‌استیشن ۴ و اکس‌باکس وان نیز در دسترس قرار گرفت. این بازی در سه نسخه پایه، نوا و گالکسی منتشر شده‌است، که نسخه‌های نوا و گالکسی دارای دو گونه اضافی هستند.
استلاریس یک بازی ویدئویی استراتژی هم‌زمان و استراتژی مقیاس بزرگ در فضا است که در سال ۲۲۰۰ آغاز می‌شود. بازیکن، یک گونه (انسان) را انتخاب می‌کند. هر گونه دارای مزایا و معایب خود است و بازیکن می‌تواند براساس نوع بازی خود گونه را انتخاب کند. پس از آن، بازیکن از یک سیاره و سیستم شروع به گسترش قلمرو خود و مستعمره‌سازی سیاره‌های دیگر می‌کند. در این بین دیگر گونه‌ها هم به این کار مشغول می‌شوند. بازیکن می‌تواند از طریق منو دیپلماسی با دیگر گونه‌ها تجارت کند یا قراردادهای سیاسی امضا کند. برنده کسی است که بیش از ۴۰ درصد سیاره‌های موجود در بازی را مستعمره‌سازی کند یا اینکه تمامی تمدن‌های دیگر را نابود کرده باشد.
این بازی توسط پارادوکس دولوپمنت استودیو توسعه یافته، که زیر مجموعهٔ پارادوکس اینتراکتیو است. در ۲۵ اوت ۲۰۱۵ اولین بار از انتشار این بازی پرده برداشته شد. این بازی از موتور کلاوزویتس استفاده می‌کند که در بازی "اروپا یونیورسالیس" نیز هم به کار رفته‌است. پس از انتشار بازی توسعه‌دهندگان از تعدادی بسته‌های کمکی و به روزرسانی برای رفع مشکلات بازی خبر دادند. تا ۳۰ سپتامبر ۲۰۱۶، دو بستهٔ رایگان به روز رسانی برای بازی منتشر شده‌است که روند بازی را کمی تغییر داده‌است.
وبگاه "سنگ، کاغذ و قیچی" این بازی را یکی از بهترین‌های پارادوکس معرفی کرده‌است. وبگاه متاکریتیک به این بازی میانگین امتیاز ۷۸ از ۱۰۰ داده‌است. بیشتر نقد منفی به بازی قسمت خسته‌کنندهٔ میانی است که فاقد هر نوع اتفاق قابل توجه‌ای است و باعث خستگی بازیکنان می‌شود. این قسمت از بازی در به روزرسانی‌ها مورد توجه توسعه‌دهندگان قرار گرفته‌است و قرار است، تغییر کند.
در روز اول انتشار بازی ۲۰۰۰۰۰ نسخه از بازی به فروش رفت که حتی از بازی سیتیز اسکایلاین، پرفروش‌ترین بازی در یک روز پارادوکس بیشتر بود. تا ۲۱ ژوئن این بازی ۵۰۰۰۰۰ نسخه فروش داشته‌است.
ابوالعبّاس مُبَرَّد (۲۸ مارس ۸۲۶، بصره - ۸ ژانویه ۹۰۰، بغداد) (نسب: ابوالعباس محمد بن یزید بن عبدالأکبر ثُمالی أزدی) لغوی و نحوی برجستهٔ عربی در سدهٔ سوم قمری بود. در رشته‌های علم لغت، نحو، ادبیات، قرآن، تاریخ، اخلاق و سلوک آثاری نگاشت که با شاهکارش "الکامل فی اللغة والأدب" شهرت یافت.
در ۲۸ مارس ۸۲۶/ ۱۰ ذی‌الحجه ۲۱۰ق به بصره زاده شد. از جَرمی و مازنی علم آموخت و نزد آن دو کتاب سیبویه را خواند؛ همچنین از ابوحاتم سجستانی نیز آموخت. میان او و ابوالعباس ثعلب، رقابتی سخت بود «چرا که مبرد فصیح‌تر و مثال‌گری نیکو بود».
هنگامی که اهلِ مجلسِ خلیفه متوکل در قرائتِ آیهای از آیه‌های قرآن اختلاف پیدا کردند، متوکل او را از بصره به سامرا فراخواند؛ به سال ۲۴۶ق. مبرّد آنجا به خوبی میزبانی شد و ماند. پس از قتل متوکل در اواخر سال ۲۴۷ق، مبرّد به بغداد رفت و به تدریس پرداخت. درگذشت مبرد در ۸ ژانویه ۹۰۰/ ۲۸ ذی‌الحجه ۲۸۶ق در بغداد بود.
و نیز کمی شعر از او.
منظور از مسلم‌آباد ممکن است یکی از این موارد باشد:
میرزا مهدی یک نام کوچک است. افراد شاخص با این نام از این قرارند:
برنامه‌سازی تصادفی () مبحثی در بهینه‌سازی است که در آن مسألهٔ بهینه‌سازی همراه با عدم قطعیت است. چراکه در بهینه‌سازی‌های متداول معمولاً تمام پارامترها به معلوم و داراری مقدار مشخص هستند در حالیکه در مورد پدیده‌های جهان واقعی این پارامترها به صورت یقینی قابل پیاده‌سازی نیست و به صورت احتمالاتی بایست مدل شود؛ یکی از راه‌های مناسب برای این مدلسازی، بهینه‌سازی استوار است که استفادهٔ گسترده‌ای در مدلسازی‌های مهندسی دارد.
حسینی شیرازی می‌تواند به یکی از این افراد اشاره کند:
پیراتنابه مایعی برون-یاخته‌ای است که در درون حلزون گوش (بخشی از گوش درونی) قرار دارد. ترکیب یونی پیراتنابه همانند مایع مغزی-نخاعی و پلاسما است. یون مثبت اصلی در پیراتنابه سدیم است: مقدار سدیم و پتاسیم در پیراتنابه به ترتیب ۱۳۸ mM و ۶٫۹ mM است.
گوش درونی دو بخش دارد: پیچال استخوانی و پیچال غشایی. پیچال غشایی توسط پیچال استخوانی احاطه شده است و حاوی شاره ای است که درون تنابه نامیده می شود. میان دیوار بیرونی پیچال غشایی و دیوار پیچال استخوانی فضای پیراتنابه ای است که حاوی پیراتنابه است. پیچال غشایی در پیراتنابه معلق است.
شنا با کوسه‌ها () فیلمی در ژانر کمدی-درام به کارگردانی جرج هوانگ است که در سال ۱۹۹۴ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به کوین اسپیسی، فرانک ویلی، میچل فوربز، بنیسیو دل تورو و روی داترایس اشاره کرد.
به دیگری نیکی کن () فیلمی در ژانر درام به کارگردانی میمی لدر است که در سال ۲۰۰۰ منتشر شد.
برد فیلیپس () نقاش و نویسندهٔ معاصر اهل کاناداست. آثار پیچیدهٔ تاریکش انباشته از مضامینی همچون خودکشی، خودآزاری و سکس است. او بین سال‌های ۲۰۰۲ تا ۲۰۱۳ در ونکوور زندگی می‌کرد و اکنون در انتاریو اقامت دارد.
اولد ویک () یک تئاتر واقع در جنوب شرق ایستگاه واترلو در لندن است.
گمشده در یانکرز () نمایشنامه‌ای از نیل سایمون است.
مرد یخین می‌آید () نمایشنامه‌ای نوشتهٔ یوجین اونیل است. این نمایشنامه در سال ۱۹۳۹ نوشته شد و در سال ۱۹۴۶ منتشر گردید.
در ریاضیات، جواب ضعیفِ (جواب تعمیم یافته ی) یک معادله دیفرانسیل معمولی یا معادله دیفرانسیل با مشتقات جزئی، تابعی است که مشتقات آن در ناحیه‌ای که معادله دیفرانسیل تعریف شده، ممکن است موجود نباشند با این حال، به مفهومی (که به شکل دقیقی تعریف می‌شود) در معادله داده شده صدق کند. تعاریف مختلفی از مشتق ضعیف موجود است که برای رده‌های مختلف معادلات مناسب هستند. یکی از مهم‌ترین این تعاریف، بر اساس مفهوم توزیع بیان می‌شود.
اگر از زبان توزیع اجتناب کنیم؛ از یک معادله دیفرانسیل شروع کرده آن را به گونه‌ای بازنویسی می‌کنیم که (تا حد امکان) هیچ مشتقی از جواب معادله دیده نشود (این شکل جدید به فرمول بندی ضعیف موسوم است) و جواب‌های آن، جواب‌های ضعیف نامیده می‌شوند. شگفت‌انگیز است که یک معادله دیفرانسیل ممکن است جواب‌هایی داشته باشد که به مفهوم کلاسیک مشتق پذیر نیستند و فرمول بندی ضعیف، اجازه یافتن چنین جواب‌هایی را می‌دهد.
جواب‌های ضعیف اهمیت زیادی دارند زیرا عمده معادلات دیفرانسیلی که در مدل سازی پدیده‌های واقعی مواجهیم دارای جواب‌های به اندازه کافی هموار نیستند و بنابراین تنها راه حل این معادلات، استفاده از فرمول بندی ضعیف است. حتی وقتی معادله دیفرانسیل دارای جواب مشتق پذیر است، اغلب مناسب است که ابتدا وجود جواب‌های ضعیف را بررسی کنیم و در واقع بعد از آن، نشان دهیم که این جواب‌ها جواب‌های هموار هستند.
به عنوان مثالی از این مفهوم، معادله مرتبه اول معادله موج را در نظر بگیرید:
که در آن نماد مشتق جزئی به کار رفته‌است و u تابع دو متغیر حقیقی است. فرض کنیم که "u" به طور پیوسته مشتق پذیر در فضای اقلیدسی R2 است. با ضرب معادله (۱) در تابع هموار formula_2 با محمل فشرده و انتگرال گیری بدست می‌آوریم:
استفاده از قضیه فوبینی جهت تغییر ترتیب انتگرال‌ها و همچنین انتگرال‌گیری جزء به جزء (در "t" برای جمله اول و در "x" برای جمله دوم) این معادله به صورت زیر می‌شود:
نشان دادیم معادله (۱)، معادله (۲) را نتیجه می‌دهد مادامی که "u" به‌طور پیوسته مشتق پذیر است. نکته کلیدی در مفهوم جواب ضعیف این توابع u وجود دارند که در معادله (۲) صدق می‌کنند و مشتق پذیر نیستند و بنابراین در معادله (۱) صدق نمی‌کنند. یک مثال ساده از چنین تابعی " |u(t, x) = |t − x" است. به راحتی با انتگرال گیری جزء به جزء به‌طور مجزا روی ناحیه بالا و پایین خط x=t، می‌توان بررسی کرد که این تابع در معادله (۲) صدق می‌کند. یک جواب "u" از معادله (۲) یک جواب ضعیف از معادله (۱) نامیده می‌شود.