moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
اصطلاح "تجربهٔ کاربری" توسط دونالد نورمن در اواسط دهه‌ی ۱۹۹۰ ابداع شد و کاربرد گستره‌تری پیدا کرد.
ویسپوبیش (درخت طوبی) نام درختی اساطیری در اسطوره‌های ایرانی است.
این درخت در دریای فراخ‌کرت قرار دارد و آشیانهٔ سیمرغ افسانه‌ای بر آن است. نام ویسپوبیش در پارسی میانه به معنای «درمان همهٔ دردها» است و در کتاب اوستا آمده که همهٔ داروهای درمان‌بخش و همچنین تخم همهٔ گیاهان بر ویسپوبیش نهاده شده‌است. از این رو نام دیگر این درخت، در پارسی میانه، «ون جد بیش وس‌تخمگ» به معنی «اندوه‌زدای بسیارتخمه» است. واژهٔ ویسپوبیش به معنی ویسپو (همه)+ بیش (درد) است.
در مینوی خرد آمده که هرگاه سیمرغ از ویسپوبیش برخیزد هزار شاخه از آن درخت برویَد و چون بنشیند هزار شاخه از آن بشکند و تخم آن پراکنده شود.
در بندهشن آمده که تخم‌های موجود بر فراز ویسپوبیش را گاو یکتا آفریده و هر سال سیمرغ همهٔ آن تخم‌ها را از آن درخت می‌ریزد، در آن آب می‌آمیزد، هنگامی که تیشتر آب دریای فراخ‌کرت را برمی‌گیرد تخم‌های گیاهان را با خود به آسمان می‌برد و سپس بر روی همهٔ زمین می‌باراند.
اهورامزدا این درخت و تخم‌های آن را آفریده تا برای درمان هزار گونه بیماری آماده باشد.
در ادبیات پس از اسلام این درخت را طوبی نامیدند. شهاب‌الدین سهروردی در کتابچه عقل سرخ می‌نویسد که درخت طوبی درختی عظیم است در بهشت. هر میوه و ثمره که تو در جهان می‌بینی بر آن درخت است. سیمرغ آشیانه بر طوبی دارد. «بامداد سیمرغ از آشیان خود به‌در آید و پر بر زمین بازگستراند، از اثر پَر او میوه بر درخت پیدا شود و نبات بر زمین.»
یک کتاب ستاره‌شناسی کهن به نام تنکلوشا که ریشه در کتب اخترشناسی ساسانی دارد و ترجمه عربی آن به ما رسیده نیز ویسپویسش را تحت عنوان «طوبی» ذکر می‌کند و همان توصیفات اوستا را از این درخت بازگو می‌کند.
مدال شیر و خورشید سرخ در دوره پادشاهی محمدرضاشاه پهلوی و برای ستایش از کسانی که در راه دستیابی به آرمان‌های جمعیت شیر و خورشید سرخ ایران کوشیده بودند، ایجاد گردید.
محلهٔ‌های حسن‌آباد و زرگنده در ۳ کیلومتری تجریش واقع شده‌اند و یکی از مشهورترین و قدیمی‌ترین محله‌های شمرون [ شمیران ] می‌باشند. به دلیل مجاورت با سفارت روسیه، این محله ییلاق کارکنان سفارت روسیه محسوب می‌شد. وجه تسمیه زرگنده به کشف سکه‌ها و کوزه‌های باارزش کشف شده در تپه‌های اطراف آن برمی‌گردد. زیارتگاه امامزاده اسماعیل و بیمارستان موقوفه جواهری در این محل می‌باشد. زرگنده یکی از محله‌های مرفه نشین منطقه ۳ (شمیران) می‌باشد.
نام زرگنده یک روایت تاریخی دارد. روایت این‌طور می‌گوید که زرگنده در واقع زرکنده بوده‌است. محله زرگنده به دو قسمت محله پایین و محله بالا تقسیم شده‌است و چون قسمت بالا روی تپه قرار داشت و از دسترس اماکنی چون بانک‌ها و مراکزی برای نگهداری پول و اموال مردم دور بود، مردم شبانه به کوه‌های آنجا می‌آمدند و پول و طلای خود را در این مکان دفن می‌کردند. پس از مدتی افرادی دیگر به این مکان می‌رفتند و آن پول‌ها و طلاها را پیدا می‌کردند و با خود می‌آوردند و این‌طور می‌شد که به اصطلاح می‌گفتند فلانی از تپه‌ها زر کنده‌است.
زرگنده دو نما دارد یک نما با قدم زدن در قسمت شمالی نمایان می‌شود که دسترسی‌های نزدیکی به خیابان‌های الهیه و جردن دارد و از شلوغی دور است، کسبه و مغازه کم دیده می‌شود و تنها صدای ماشین‌هایی که در تنگی کوچه و خیابان می‌لولند جلب نظر می‌کند. اما نمای دیگر وقتی رو می‌شود که شیب محله به سمت سرازیری می‌رود و شلوغی و رفت و آمد بیشتر می‌شود.
زندگی کارگری و دانشجویی با شلوغی که ناشی از رفت و آمد مداوم اهالی در کوچه پس کوچه‌هایی که قسمت جنوبی زرگنده با وجه شمالی خیلی فرق دارد. در شمال خانه باغ‌هایی ۵۰۰ و هزار متری با سکنه دو یا سه نفره اینجا اما خانواده‌هایی ۵ یا ۶ نفره زیر سقف‌های ۴۰ و ۵۰ متری روزگار می‌گذرانند.
وزیرآباد نام مکان‌های زیر است.
سمیه بنت خیاط یا سمیه بنت خباط ‎مادر عَمَّار یاسر و اولین زنی است که نزد مسلمانان به عنوان شهید اسلام شناخته می‌شود.
منابع اسلامی می‌گویند که وی پس از روی آوردن به دین اسلام، با سختی زیادی روبه‌رو شد.جمل من أنساب الأشراف، أحمد بن یحیی بن جابر بن داود البَلَاذُری، تحقیق: سهیل زکار و ریاض الزرکلی، ناشر: دار الفکر - بیروت، چاپ: اول، 1417 هـ - 1996 م، ج۱، ص۱۵۸؛ اسوه‌های ایثار، نگاهی به زندگانی عمار یاسر، نشر: فردابه (۱۳۸۱)، شابک: ۹۶۴-۶۸۳۴-۹۰-۶، بخش پیشگفتار
سمیه دختر خیاط یا سمیّه دختر خبّاب کنیز حبشی ابوحذیفه پسر مغیره - بزرگ قبیله بنی مخزوم - و عموی ابوالحکم (معروف به ابوجهل) بود.بحار الانوار، ج ۱۸، ص ۲۴۱؛ ریاحین الشریعة، ج ۴، ص ۳۵۳؛ معارف و معاریف، ج ۶، ص ۳۳۴؛ تراجم اعلام النساء، ج ۲، ص ۲۱۵.
همسرش یاسر، پسر عامر و از اعراب عنسی مذحجی قحطانی یمن بود؛ که همراه دو برادرش «حارث» و «مالک» از یمن به مکه راه افتاد تا برادر چهارمش را که بر اثر قحطی و خشکسالی و فساد اوضاع حکومت یمن، آواره شده بود، پیدا کند. یاسر در مکه ماند و ابوحذیفه، کنیزش را به همسری یاسر درآورد.
از این ازدواج، پسری به نام «عمار» زاده شد.
هنگامی که سمیّه و شوهرش به پیشنهاد پسرشان عمّار اسلام آوردند، مغیره، ابوحذیفه، حکم پسر هشام، و ابوجهل او و شوهرش را به شکنجه گرفتند.
مشرکان این سه نفر را در گرم‌ترین مواقع مجبور می‌کردند که خانهٔ خود را ترک بگویند و در زیر آفتاب گرم و باد سوزان بیابان به سر ببرند.فرازهایی از تاریخ پیامبر اسلام، نوشته جعفر صحابی، تهران ۱۳۷۱، دفتر نشر فرهنگ اسلامی، معاونت آموزش و تحقیقات، برگهٔ ۱۱۷ ابوجهل در آن گرمای سوزناک خورشید عربستان و بر روی شن‌زارهای داغ به شکنجهٔ سمیه، یاسر و عمار پرداخت. آن‌ها سنگ‌های سنگینی روی سینهٔ هر یک از این سه نفر گذاشته و به سختی آن‌ها را شکنجه و آزار می‌دادند.
ابوجهل می‌گفت: یکی از این سه امر باعث رهایی و آسایش شما خواهد بود:
ولی از آن‌ها سخنی جز «الله اکبر» و «لا اله الا الله» و بد گفتن به لات و عزی و یاد کردن نام محمد با احترام چیزی شنیده نمی‌شد.عمار یاسر، پیشاهنگ اسلام و پرچمدار علی (ع)، ص ۷۱.
ابن اسحاق در مغازی روایت می‌کند که ابوجهل سنگی بزرگ بر سینه سمیّه می‌فشرد و می‌گفت بگو که لات و منات و عزی خدایان تواند. امّا سمیّه در همان حال به یگانگی خدا شهادت می‌داد و حاضر نشد خدایی لات و منات و عزّی را بپذیرد. ابوجهل سنگ را سخت‌تر می‌فشرد و با تازیانه سمیّه را می‌زد. بر اساس مغازی، کنیزان ابوجهل نزد او رفتند و از او خواستند سمیّه را رها کند اما او نپذیرفت.
وقتی ابوبکر از مسلمان شدن سمیه آگاه شد، نزد ابوجهل و ابوحذیفه رفت و از ایشان خواست که سمیّه را به او بفروشند. به استناد مغازی، هر چقدر ابوبکر قیمت را بالا برد ابوجهل حاضر به فروش سمیّه نشد. ابوبکر حتّی حاضر شد خون‌بهای سمیّه را به ابوجهل بپردازد تا ابوجهل در مقابل سمیّه را آزاد کند امّا ابوجهل نپذیرفت. پس از این، ابوجهل فروش برده به ابوبکر را ممنوع اعلام کرد. ابن اسحاق می‌نویسد که وقتی محمّد از تلاش ابوبکر برای خرید سمیّه آگاه شد او را دعا کرد.
در نتیجهٔ این مقاومت و پایداری، شکنجه‌های ابوجهل بر آن‌ها شدیدتر می‌شد؛ زره‌های آهنین بر بدن‌شان می‌کرد و آن‌ها را در آفتاب سوزان صحرای مکه نگاه می‌داشت؛ به نحوی که حرارت آفتاب و داغی آهن، بدنشان را می‌پخت و مغزشان را به جوش می‌آورد.ریاحین الشریعة، ج ۴، ص ۳۵۳؛ منتهی الآمال، ص ۱۶۱.
روزگار مکه به همین ترتیب با سختی و شدت هر چه تمام‌تر برای تازه مسلمان‌ها از جمله «سمیه» و همسر و فرزندش، سپری شد تا این که سرانجام سال پنجم بعثت فرا رسید. این شکنجه‌ها آن‌قدر تکرار شد که یاسر در آن میان جان سپرد. آخرین سخن سمیه نیز این بود که «ما راه خود را یافته‌ایم و به محمد ایمان آورده و رهبری او را پذیرفته‌ایم و هرگز از ایمان و هدفمان دست برنمی‌داریم». پس از آن، در یکی از روزها که «سمیه» با شکیبایی، زیر آزار و اذیت و شکنجهٔ بود، ابوجهل نیزه‌ای بر قلب او وارد کرد تا آن که سمیه جان سپرد.فرازهایی از تاریخ پیامبر اسلام، نوشته جعفر صحابی، تهران ۱۳۷۱، دفتر نشر فرهنگ اسلامی، معاونت آموزش و تحقیقات، برگهٔ ۱۱۷اعلام النساء المؤمنات، ص ۵۱۸؛ بحار الانوار، ج ۱۸، ص ۲۴۱.
جوانان قریش که شاهد این صحنه بودند، با تمام وحدت منافعی که در کوبیدن اسلام داشتند، عمار را از زیر شکنجهٔ ابوجهل نجات دادند، تا بتواند جسد پدر و مادر خود را به خاک بسپارد.
سمیه به معنی دختر کوچک والامقام است.لغتنامه دهخدا
زورو (به اسپانیایی:Zorro) شخصیتی داستانی که جانستون مک‌کالی در سال ۱۹۱۹ آن را خلق کرد که فیلم و کتاب‌های زیادی از آن تا بحال منتشر شده‌است. زورو که در زبان اسپانیایی معنای روباه دارد، نام هویت مخفیِ دون دیه گو دلاوگا است، نجیب‌زاده‌ای که در دوران سلطهٔ اسپانیا بر کالیفرنیا زندگی می‌کند.
داستان دون دیه گو دلاوگا – اشراف زاده‌ای که دلش با فقرا بود- اولین بار در سال ۱۹۱۹ توسط جانستون مک کالی (کمیک‌نویس آمریکایی) تعریف شد. در ۲۸ نوامبر ۱۹۲۰ توسط داگلاس فربنکس (ستارهٔ سینمای صامت) روی پرده جان گرفت و از آن سال تا به حال زورو در یادها مانده‌است.
ایزابل آلنده، نویسندهٔ منزوی و روشنفکر نیز طوری از این داستان تأثیر گرفت که ۴ ماه از عمرش را صرف یادگیری شمشیر بازی کرد تابتواند هجدهمین روایت از داستان این شمشیر زن افسانه‌ای را بازنویسی کند.
دون دیه گو در کالیفرنیای ۱۷۹۰ زندگی می‌کند؛ زمانیکه این قسمت از آمریکا متعلق به مکزیک و خود مکزیک هم مستعمرهٔ اسپانیا بوده‌است. دون دیه گو اصلیتی اندلسی دارد و یک برادر خواندهٔ کوچک به نام برنارد (که در بعضی نسخه‌ها تبدیل به نوکر لال و وفادار او شد) و یک اسب سیاه و تیزتک به اسم تورنادو و نامزدی به نام لولیتا بولیدو دارد. او بافرمانده کالیفرنیا، پدرو فاگس (این شخصیتی واقعی در تاریخ است) مبارزه می‌کند. این قصه قدیمی مکزیکی که تا به حال ۱۹ بار به صورت فیلم و سریال در آمده و بازیگران زیادی در جلد این عیار اسپانیایی رفته‌اند؛ از آنتونی هاپکینز تا آلن دلون و آنتونیو باندراس و حتی در ۱۹۴۴ یک زن به نام لیندا استیرلینگ نقش او را بازی کرد.
برخی از اقتباس‌های معروف سینمایی از این شخصیت به شرح زیر است:
یک مجموعه تلویزیونی بسیار مشهور با تهیه کنندگی شرکت والت دیسنی نیز از این شخصیت ساخته شده است:
تبدیل هاف روشی برای استخراج ویژگی‌ها در آنالیز تصاویر، بینایی رایانه‌ای و پردازش تصویر دیجیتال است.Shapiro, Linda and Stockman, George. “Computer Vision,” Prentice-Hall, Inc. 2001 این روش در یک تصویر به دنبال نمونه‌هایی از یک الگو می‌گردد. این نمونه‌ها ممکن است کامل نباشند و همچنین تا حدی دچار اعوجاج شده باشند. به عنوان نمونه از کاربردهای این روش می‌توان به تشخیص وجود خط مستقیم در یک تصویر اشاره کرد.
تاریخچهٔ مختصر زمان: از بیگ بنگ تا سیاهچاله‌ها () کتاب در زمینهٔ کیهان‌شناسی نظری نوشتهٔ فیزیک‌دان انگلستانی استیون هاوکینگ است."A Brief History of Time" is based on the scientific paper این کتاب برای اولین بار در سال ۱۹۸۸ منتشر شد. هاوکینگ این کتاب را برای خوانندگانی نوشت که هیچ دانش قبلی دربارهٔ فیزیک نداشتند و افرادی که علاقه‌مند به یادگیری چیزهای جدید در مورد موضوعات جالب هستند. این کتاب با فروش بالایی همراه بود و بیش از ۲۵ میلیون نسخه فروخت.
این کتاب به عنوان پرخواننده‌ترین کتاب کیهان‌شناسی شهرت یافته‌است و به بیش از ۳۳ زبان زندهٔ دنیا؛ تا سال ۱۹۹۳، ترجمه و چاپ شده‌است. هاوکینگ در این کتاب با زبانی ساده به بازگویی داستان جهان پرداخته‌است. این کتاب در سال ۱۳۶۹ با نام "تاریخچهٔ زمان، از انفجار بزرگ تا سیاه‌چاله‌ها" در ایران به چاپ رسیده‌است.شناسنامه کتاب تاریخچه زمان، چاپ چهارم، ۱۳۷۲ او در مورد مفاهیم اساسی مانند فضا و زمان، بلوک‌های اساسی ساختاری که جهان را تشکیل می‌دهد (مانند کوارکها) و نیروهای اساسی حاکم بر آن (مانند گرانش) گفتگو می‌کند. او در مورد پدیده‌های کیهان‌شناختی مانند بیگ بنگ و سیاه‌چالهها نیز می‌نویسد. در یکصد و هشتاد و چهارمین هفتهٔ چاپ آن، به دلیل طولانی‌ترین حضور در فهرست پرفروش‌ترین کتاب‌های نشریه ساندی تایمز، در کتاب رکوردهای گینس ثبت شده‌است. همچنین این کتاب در بسیاری از سایت‌های علمی به عنوان محبوب‌ترین کتاب علمی جهان شناخته شده است. براساس آمارهای مختلف نیز این کتاب در بین پرفروش‌ترین کتاب‌های علمی تاریخ در رتبه چهارده قرار گرفته است درحالی که رتبه نخست در اختیار کتاب منشاء انواع چارلز داروین است.
نیروی هوایی محله ای در شرق تهران است و جزئی از منطقه ۱۳ شهرداری تهران به حساب می‌آید. محله نیروی هوایی دارای هفت خیابان اصلی است که با نام های یکم، دوم، سوم و تا هفتم (سیمتری نیروی هوایی) نام‌گذاری شده‌اند. این محله از جنوب به خیابان پیروزی، از شرق به مسیل منوچهری، از شمال به پادگان نیروی هوایی و از غرب به خیابان دهقان محدود می‌شود. تراکم جمعیت بالا و کمبود فضای سبز و راه‌بندان نسبتاً سنگین محله، از معضلات این محله محسوب می‌شود.
اولین ساکنان محله افسران و درجه داران نیروی هوایی ارتش ایران بودند و به همین دلیل و همچنین مجاورت با پادگان نیروی هوایی به این نام خوانده می‌شود. تاریخچه شکل‌گیری محله نیروی هوایی به اوایل دهه ۱۳۴۰ شمسی باز می‌گردد. نیروی هوایی از شبکه خیابانی منظمی برخودار است که خیابان‌های اصلی آن در راستای شمالی - جنوبی قرار دارند و کوچه‌های در جهت شرق به غرب امتداد یافته‌اند. خیابان پنجم، اول و فلکه دوم نیروی هوایی از مکان اصلی این محله محسوب می‌شوند که تجمع کاربری تجاری در آن‌ها بیشتر است. مثال:تمام خیابان ۱/۳۰ تا ۱۴/۳۰ جز نیرو هوایی محسوب می‌شود. از قدیمی ترین مکان های تجاری این منطقه ، تالار پذیرایی پیمان واقع در خیابان ۵/۳۱ بوده که در دهه چهل توسط حسن لاریجانی برای برگزاری مراسم های عروسی بنا گردیده. قیمت مسکن در این محله، نسبت به محله‌های مجاورش قیمتی بالاتر می‌باشد.
افرادی معروفی که در این محله زندگی می کنند عبارتند از: علی فتح الله زاده، حمید علی دوستی و...
پاساژ و مراکز خرید موجود در نیروی هوایی عبارتند از: مجتمع ولیعصر (واقع درخیابان 5/30) و مجتمع آفتاب (واقع در ضلع شمال شرغی فلکه اول خیابان پنجم)
اخلاقی، اخلاقی بودن یا دانش اخلاق ، دسته‌ای از علوم انسانی است که موضوع آن شناخت مصادیق ارزش‌ها و بیانگر راه‌های کسب فضائل و ترک رذائل اخلاقی است. دربارهٔ خوب یا بد بودن یک امر دیدگاه‌های مختلفی وجود دارد؛ مثلاً در یک دیدگاه، تنها در صورتی یک امر خوب است که نتیجه‌های دلخواه به همراه داشته باشد ( نتیجه گرایی/پیامدگرایی/ غایت گروی) اما دیدگاهی دیگر، بدون رد نتیجه‌های دلخواه، خوب بودن یک امر را ذاتی می‌داند (وظیفه گرایی) یا در دیدگاهی دیگر می‌توان گفت، خوب و بد، مفاهیمی هستند درخدمت بقاء و تولیدمثل؛ یعنی چیزی خوب است که به نفع بقاء و تولید مثل ژن‌ها باشد و چیزی بد است که به این موارد ضرر بزند (فرگشت‌گرایی). مسئله اخلاق با توجه به جایگاه علمی آن در معارف دینی، همواره مورد توجه علمای دین بوده‌ است. همچنین هر مکتبی داعیه دار مباحث اخلاقی هست و در این باره سخنی به میان می‌آورد چرا که اخلاق ریشه در فطرت انسان دارد. برخی از ادیان ، گرایش دوم در اخلاق را پذیرفته و ادعا می‌نمایند. در اخلاق دین‌مدار این نتیجه‌ها ممکن است در جهان دیگر که فرامادی است نیز اتفاق بیافتند اما در اخلاق غیر دینی، رخداد نتیجه‌های دلخواه برای مثلاً جامعهٔ انسانی، تنها در جهان مادی مد نظر است. در این اخلاق ریزالگوهای اخلاقی و این‌که چه اموری نتیجه‌هایی دلخواه برای جامعهٔ انسانی دارند، ممکن است با اجماع روانشناسان و جامعه‌شناسان برجسته تعیین شود نه لزوماً متولیان دین."Ethics." Microsoft® Encarta® 2009 [DVD]. Redmond, WA: Microsoft Corporation, 2008.Consequentialism (Stanford Encyclopedia of Philosophy)
اخلاقیات در دو زمینه به کار می‌روند، یکم: تشخیص فردی (خوب از بد) و دوم: روش‌های رفتاری که گاه به عنوان «عرف رفتاری» نهادینه شده در یک گروه فرهنگی، مذهبی، اجتماعی یا فلسفی شناخته می‌شود.
اخلاقیات فردی با اهداف درست یا غلط، انگیزه‌ها یا اعمال تعریف و تشخیص داده می‌شوند؛ اهدافی که آموخته شده‌اند، ایجاد شده‌اند یا از طرف اشخاصی که در گروه هستند، توسعه یافته‌اند.
در زبان فرانسه واژه اخلاقیات به معنای آداب و رسوم نیز به کار می‌رود.
تعریف فرهنگ لاروس (le Petit Larousse) از اخلاقیات به شرح زیر است:
Morale به لاتین (mores, mœurs):
همچنین فرهنگ فرانسه روبر (Le Petit Robert) این‌گونه تعرف شده‌است: اخلاقیات: علم خوبی و بدی، اصول رفتار؛ تئوری رفتار انسانی به مثابه تکالیفی برای رسیدن به خوبی.
علم اخلاقیات، مجموعه اشکال مختلف خُلق و خوی یک شخص، تعریف‌کننده یک رفتار. اخلاقیات اغلب به یک سنت آرمانی وابسته است (مدل کانتی) که بین چیزی که هست و چیزی که باید باشد، تمایز ایجاد می‌کند، در حالیکه آداب و رسوم وابسته به یک سنت مادی گرا است (مدل اسپینوزا) که تنها به دنبال پیشبرد واقعیت‌های موجود برای دستیابی به خوشبختی همگانی، از طریق رفتار منطقی است.
از دیدگاه درست رفتاری (déontologie)، اخلاقیات در مورد نظام تکالیفی که باید در یک حرفه انجام شود، بحث می‌شود.
از دیدگاه زبان عامی و فنی اخلاق به سه معنی به کار می‌رود
یکی از اولین کتاب‌هایی که مستقلاً به علم اخلاق پرداخته‌است کتاب "اخلاق نیکوماخوس" اثر ارسطو است که به فرزندش، نیکوماخوس نوشته‌است.
دسته‌بندی آموزه‌های اخلاقی اسلام توسّط محسن میرباقری در دوره الفبای زیستن، چنین بیان شده‌است:
در مقاله ی اخلاق در شاهنامه نوشته است:اخلاق در شاهنامه به سه روش گفته شده است: نخست از راه بیان کردار و رفتار ایرانیان، اخلاق گزارش شده است. یعنی در حال گزارش تاریخ، آنچه که ایرانیان و به ویژه بزرگان و پهلوانان نامی ایران انجام داده اند، گویای منش و اخلاق ایرانی است. کتاب مقالات شاهنامه تالیف دکتر محمد رسولی
جایگاه اخلاق در نقشهٔ علم، در انتهاست.
دسته‌بندی علوم توسّط خواجه نصیر الدین طوسی در آغاز کتاب اخلاق ناصری، جایگاه علم اخلاق را در بین سایر علوم چنین آورده:
علم اخلاق مبادی اش را از علوم منطق، مابعدالطّبیعه (یعنی فلسفه) برای مبادی هستی شناختی، و علم‌النّفس (انسان‌شناسی) و روان‌شناسی می‌گیرد. شاخه‌ای از اخلاق که عهده‌دار تأمین مبادی اخلاق است فرا اخلاق نام دارد؛ لذا فرا اخلاق یک علم درجه دوم است؛ یعنی چون بر اساس علم منطق علوم را باید بر حسب موضوع شان و نه محمول شان دسته‌بندی نمود؛ و موضوع فرااخلاق در علوم دیگر است؛ فرا اخلاق یک علم یا شاخه‌ای از آن نیست.حمید - پارسانیا، منبع: هفته نامه - پگاه حوزه - ۱۳۸۷ - شماره ۲۴۳، آبان
باشگاه اندیشه (www.bashgah.net)
علم اخلاق در فراهم آوردن مبادی علم حقوق و سیاست و تدبیر مُدُن نقش دارد. ارسطو، کتاب "اخلاق نیکوماخوس" اش را به عنوان مقدّمه‌ای برای کتاب سیاست مُدُنش نوشته
علم اخلاق بعضی از مبادی دو علم تدبیر منزل و سیاست مدن را نیز تأمین می‌کند.
اخلاق به سه شاخهٔ کاملاً مجزا تقسیم می‌شود:
در یک دیدگاه دیگر شاخه‌های اخلاق به ارتباطات انسانی بازگشت می‌کند یعنی ارتباطات چهارگانه انسان که عبارتند از:
بر همین اساس در تقسیم‌بندی و شاخه‌های اخلاق این موارد شکل می‌گیرد:
ج ـ ۱. فضایل اخلاقی
ج ـ ۲. رذایل اخلاقی (اخلاق فردی)
د ـ ۱. فضایل اخلاقی
د ـ ۲. رذایل اخلاق (اخلاق اجتماعی)
هـ. بخش اخلاق کاربردی و هنجاری (عملی)
اخلاقیات می‌تواند فردی باشد، در این حالت شامل یک باید شخصی است، شخص خود تصمیم گیرنده و وضع‌کننده قانونی است که او را به انجام یا عدم انجام فعلی ملزم می‌کند. در این حالت هدف اخلاقیات و درستکاری، پیشبرد و بهبود وضعیت زندگی در جامعه است.
تئوری‌های مختلفی در مورد رابطه بین اخلاقیات و درستکاری وجود دارد. تحلیلگران از دو دایره برای نشان دادن رابطه این دو مقوله استفاده می‌کنند. برای بعضی از آنها، این دو دایره هم مرکز هستند و در این حالت، درستکاری کاملاً درون اخلاقیات قرار می‌گیرد. برخی دیگر معتقدند که این دو دایره با هم تلاقی دارند و بدین ترتیب سه وضعیت پیش می‌آید: قوانین اخلاقی بدون ابعاد قضایی، قوانین قضایی بدون بعد اخلاقی و قسمت مشترک آن، قوانین اخلاقی که دارای بعد قضایی نیز هستند. برخی دیگر نیز این دو دایره را کاملاً از هم مجزا می‌انگارند، ولی این نظریه به دلیل داشتن استثنائات زیاد قابل قبول نیست.
اخلاقیات و درستکاری هر کدام زمینه‌های مشخص خود را دارند، از هم جدا هستند ولی در عین حال نقاط تماسی با یکدیگر دارند، نه می‌توان در مورد جدایی آن‌ها صحبت کرد، و نه می‌توان آن‌ها را ممزوج دانست.
اخلاقیات می‌تواند منحصر به یک (هر) فرد باشد و تنها در مورد او صدق کند، در حالی که درستکاری تنها در جامعه معنا پیدا می‌کند.
قدمعلی سرامی دربارهٔ علم اخلاق معاصر اینگونه بیان می‌دارد: «میان این انسانی که عقلای عشق‌گریز قوم بر آن علم اخلاق خویش را استوار داشته‌اند، با انسانی که اندیشمندان عاشق‌پیشه در نظر داشته‌اند، از زمین تا آسمان راه است. علم اخلاق عاشقانه، براساس شناخت خلق و خوی همهٔ آدمیان بنیاد گرفته‌است. در این علم، همهٔ فرزندان آدم چه هابیلی و چه قابیلی و طبیعت‌هایشان، آدمانه است. در این دانش عاشقانه، سیاووش و سودابه، عصمت و عصیان، در کنار هم‌اند و حتی ابلیس مرجوم ظاهر است و در باطن، تکلیف او با خدای کرام‌الکاتبین خواهد بود. در این اخلاق، عقل و نفس مکمّل یکدیگرند که اندر این ملک چو طاووس به کار است مگس.»باز هم اندر خم یک کوچه‌ایم، قدمعلی سرامی، انتشارات ترفند، تهران ۱۳۹۹، ص ۵۰۵
لطفاً توجه شود که شماره پاورقی در مورد منابع و توضیحات مستقل از هم و از نظر ظاهر نیز متفاوت اند
کاروانسرای سنگی آهوان یا کاروانسرای انوشیروانی آهوان در منطقهٔ سردسیر آهوان در ۴۲ کیلومتری خاور شهر سمنان قرار گرفته‌است. ساختمان این کاروانسرا از سنگ و ملات ساروج است. این کاروانسرا در قرن پنجم هجری ساخته شده‌است."دفتر فنی معاونت حفظ و احیاء سازمان میراث فرهنگی "(اکسل) در نزدیکی این بنا، کاروانسرای شاه‌عباسی آهوان نیز قرار دارد که در دوره صفویه در کنار کاروانسرای قدیمی ساخته شده‌است.
کاروانسرای انوشیروانی آهوان در طول تاریخ و از اوایل اسلام تا دوره ایلخانی مورد توجه بوده و همواره تعمیراتی برروی آن برای حفظ بنا انجام می‌شد که گاه تغییراتی را نیز به دنبال داشته و اکنون از ساختمان این رباط فقط دیواره‌های اطراف و قسمتی از دالان‌های ورودی بزرگ باقی مانده و از بقیه بنا تنها، تلی از سنگ‌های کوچک و بزرگ به چشم می‌خورد.
یکی از ویژگی‌های معماری ساسانی ساخت کاروانسراهای چهار ایوانی است و چهار ایوانی بودن رباط انوشیروانی این نظریه را به حقیقت نزدیکتر می‌کند که این بنای کهن برای تأمین امنیت مسافران در راه خراسان بنا شده و جزو بزرگ‌ترین کاروانسراهای دوره ساسانی محسوب می‌شود.
گمان می‌رود که این کاروانسرا از ساختمان‌های دارای اهمیت بوده و گونهٔ ساختمان و آثار موجود، دیرینگی آن را تأیید می‌کند. اکنون از ساختمان این کاروانسرا فقط دیوارهای اطراف و قسمتی از دالان ورودی بزرگ جلو آن بجا مانده و بقیه به صورت تلی از سنگ‌های کوچک و بزرگ درآمده است. حیاط مرکزی کاروانسرا مستطیل شکل است و ۲۶ اتاق دارد.
آبراهام والنتاین ویلیامز جکسون از خاورشناسان نام‌آشنا دربارهٔ این رباط کهن در سفرنامه خود ضمن ارایه طرحی از رباط انوشیروان آهوان آن را از بناهای دوره ساسانی خسرو اول انوشیروان و متعلق به شرف‌الدین معالی انوشیروان پسر ملک‌المعالی منوچهر فرمانروای قومس، طبرستان و گرگان می‌داند که در سال‌های ۴۲۰–۴۲۱ هجری قمری حکومت می‌کرده‌است.
نویسنده مطلع الشمس دربارهٔ این کاروانسرا چنین می‌گوید:
با گذشت زمان و با توجه به راهبردی بودن منطقه آهوان، در دوره صفوی کاروانسرای دیگری در کنار رباط سنگی انوشیروانی ساخته شد. با ساخت کاروانسرای شاه‌عباسی آهوان، رباط انوشیروانی به‌تدریج رونق خود را از دست داد.
در ۲۶ شهریور ۱۴۰۲ در جریان چهل و پنجمین اجلاس کمیته میراث جهانی یونسکو در ریاض، دو کاروانسرای سنگی و آجری (شاه‌عباسی) آهوان به‌همراه ۵۳ کاروانسرای تاریخی دیگر (جمعاً ۵۴ کاروانسرا در ۲۴ استان ایران) تحت عنوان کاروانسراهای ایرانی در فهرست میراث جهانی قرار گرفتند. این مجموعه جهانی به عنوان بیستمین و هفتمین اثر جهانی کشور ایران شناخته می‌شود.
ادیان مختلف، بنا به تعالیم و احکام خود، آدابی برای وضو دارند:
روماتیسم یا اختلالات روماتیک شرایطی ‌است که موجب درد مزمن و اغلب متناوبی می گردد که بر روی مفاصل یا بافت همبند اثرگذار است. روماتیسم نمایانگر اختلال بخصوصی نیست، بلکه بیش از ۲۰۰ نوع شرایط و بیماری مختلف را پوشش می دهد که شامل التهاب مفصلی و "روماتیسم غیر-مفصلی" که به "نشانگان درد ناحیه‌ای" یا "روماتیسم بافت نرم" نیز می‌شود. همپوشانی نزدیکی بین اختلال بافت نرم و روماتیسم وجود دارد. برخی مواقع، عبارت "اختلالات روماتیکی بافت نرم" جهت توصیف این شرایط به کار می رود.
عبارت "بیماری‌های روماتیکی" در MeSH جهت ارجاع به اختلالات بافت همبندی به کار رفته است. شاخه‌ای از پزشکی که به تشخیص و درمان روماتیسم اختصاص یافته است را روماتولوژی می‌نامند.
واژهٔ روماتیسم (Rheumatism) در بسیاری از نقاط دنیا، از جمله در ایران، برای شرح دردهای مختلف استخوانی، مفاصل و ساختمان‌های اطراف مفاصل توسط عامهٔ مردم بکار می‌رود. ریشه این واژه، روما در زبان یونانی می‌باشد. این واژه نخستین بار در کتاب Corpus بقراط در سدهٔ چهارم قبل از میلاد، آورده شده است. معنی آن جریان یافتن است و یونانی‌های باستان علت درد و ورم مفاصل را جریان یافتن مایعات بیماری‌زا از مغز به مفاصل می‌پنداشتند. با آنکه امروزه می‌دانیم که این نظریه غلط است، ولی اصطلاح روماتیسم از قرن شانزدهم توسط یک پزشک فرانسوی بنام بالونیوس (Guillaume de Baillou) وارد علم پزشکی شد و تاکنون نیز باقی مانده است.http://iranianra.ir/page/195/روماتیسم-وآرتریت
اصطلاح روماتیسم هنوز هم در مکالمات روزانه و متون تاریخی شنیده و دیده می‌شود، اما دیگر به صورت گسترده در متون پزشکی و تخصصی به کار نمی‌رود؛ زیرا که دیگر بیماری مشخصی به نام روماتیسم شناخته نمی‌شود.
این واژه چنان طیف وسیعی از مشکلات را پوشش می‌دهد که اگر در توضیح علائم یک مریض از واژهٔ روماتیسم استفاده کنیم، عملاً چیز خاصی نگفته‌ایم. با این حال، منابعی که به روماتیسم اشاره دارند اکثراً منظورشان آرتریت (التهاب مفصل) است. به هرحال، روماتیسم غیر مفصلی که به نام سندرم درد موضعی یا روماتیسم بافت نرم هم خوانده می‌شود، باعث ناراحتی و مشکلات قابل توجهی است.
روماتولوژی
انجمن جغرافیایی ملی ، نام سازمان مردم‌نهاد است که در ۱۳ ژانویه سال ۱۸۸۸ میلادی در ایالات متحده آمریکا تأسیس شد. هم‌اکنون انجمن جغرافیای ملی از بزرگ‌ترین سازمان‌های مردم‌نهاد در جهان است که هدف خود را بر شناساندن و پاسداری از محیط‌زیست، باستان‌شناسی، زیست‌شناسی و علوم جغرافیایی بنا کرده‌است.
جان ام. فاهی (John M. Fahey) یکی از رئیس های نشنال جئوگرافیک دربارهٔ هدف نشنال جئوگرافیک می‌گوید: «هدف ما تشویق مردم برای علاقه‌مند کردن آنان جهت توجه و مواظبت از سیاره‌شان است.»
گیلبرت گراونر دیگر پیشین هیئت مدیره بنیاد نشنال جئوگرافیک نشان افتخار آزادی رئیس‌جمهوری سال ۲۰۰۵ را برای «رهبری آموزش جغرافیا» دریافت کرد.
بنیاد نشنال جئوگرافیک در ۲۷ ژوئن سال ۱۸۸۸ (تیرماه ۱۲۶۷) توسط ۳۳ دانشمند و جهانگرد که علاقه‌مند به تشکیل انجمنی برای افزایش و گسترش دانش جغرافیا بودند در واشینگتن، دی.سی. تأسیس شد.
یکی از مؤسسان این بنیاد «الکساندر گراهام بل» مخترع تلفن بود که پس از گاردینر گرین هابارد ریاست این مؤسسه را به عهده گرفت. ایده استفاده از نگاره در کنار مقالات که از عوامل اصلی محبوبیت این مجله به‌شمار می‌رود را «بل» ارائه داد.
به این ترتیب از شماره ژانویه ۱۹۰۵ میلادی این نشریه از نگاره استفاده شد.
بنیاد نشنال جئوگرافیک توسط ۲۳ عضو هیئت مدیره متشکل از گروهی از معلمین برجسته، دانشمندان، مقامات سابق دولتی و طرفداران محیط زیست، اداره می‌شود.
انجمن جغرافیای ملی دارای مجله اختصاصی خود با نام نشنال جئوگرافیک (National Geographic) است که از سال ۱۸۸۸ میلادی و دقیقاً ۹ ماه پس از آغاز فعالیت انجمن، شروع به انتشار کرد و امروزه یکی از مشهورترین و پراعتبارترین مجلات مرتبط با علوم طبیعی در جهان است.
این مجله ۳۶۰ میلیون نفر مشترک در سراسر جهان دارد و بوسیله علامت اختصاصی زرد رنگی در حاشیه جلد آن است به سرعت قابل شناسایی است. مجله نشنال جئوگرافیک هم‌اکنون به «۳۱زبان» در سرتاسر دنیا از جمله زبان فارسی در ایران با نام گیتانما منتشر می‌شود. مجله شامل مطالبی دربارهٔ جغرافی، معلومات عمومی، تاریخ جهان، فرهنگ، اتفاقات جاری جهان و عکاسی از اماکن و هر چیز دیگر در تمام گیتی است.
انجمن نشنال جئوگرافیک در کنار مجله اصلی، چهار گاهنامه دیگر نیز منتشر می‌کند:
تاکنون صدها گزارش ساخته نشنال جئوگرافیک از تلویزیون‌های سراسر جهان نشان داده شده‌اند. ساخته‌های جغرافیایی در ایالات متحده از سال ۱۹۶۴ در کانال سی‌بی‌اس و سپس در سال ۱۹۷۳ به کانال اِی‌بی‌سی (شرکت پخش رسانه‌ای آمریکا) راه یافت و در سال ۱۹۷۵ به پی‌بی‌اس منتقل شد. این سریال‌ها (مانند لوییس لیکی و جیکس کاستئو) داستان‌ها را در یک قالبی علمی بیان می‌کرد.
در سال ۱۹۹۷ انجمن جغرافیای ملی از طریق بخش اخبار ان‌بی‌سی و شبکه تلویزیونی و کانال نشنال جئوگرافیک (NGS) اقدام به پخش ماهواره‌ای برنامه برای بیننده‌های خود در سرتاسر جهان نمود.
از ساخته‌های برجسته نشنال جئوگرافیک می‌توان از فیلمی با شرکت هریسون فورد (Harrison Ford) که براساس یادداشتهای روزانه یک فرمانده نیروی دریایی روسی بود، نام برد.
یکی از کارهای ماندگار نشنال مستند زیبای رژه پنگوئن‌ها با کارگردانی لوک ژاکه و صدای مورگان فریمن در سال ۲۰۰۵ است. همچنین وب‌سایت نشنال جئوگرافیک شامل تولیدات چندرسانه‌ای، فیلم‌های کوتاه، و بهترین موسیقی‌ها است.
نشنال جئوگرافیک برای درک بهتر مقالات و گزارش‌ها دربارهٔ مناظر گوشه کنار دنیا، تصمیم گرفت نگاره‌هایی با استانداردهای مخصوص خود داشته باشد.
در دهه ۱۹۳۰ لوئیز ماردن نویسنده و عکاس برجسته نشنال جئوگرافیک، نشریه را متقاعد کرد که اجازه دهند از دوربین‌های ۳۵ میلیمتری کوچک که بر روی دوربین‌های حجیم‌تر با شیشه‌های روکش‌دار و سه‌پایه سوار می‌شود استفاده کند.
نگاره‌های نشنال جئوگرافیک به سرعت جای خود را با عکس‌های قدیمی هم در صفحات مجله عوض کرد و این پاداش موفقیت او بود.
در سال‌های بعدی، همان زمانی که هنوز جلد مجله علامت زرد داشت، عکسی بزرگی که بسیار واضح و شفاف و بر روی کاغذ بلوطی چاپ شده بود، بهترین عکس ماه آمریکا شناخته شد.
در سال ۲۰۰۴ میلادی، انجمن جغرافیای ملی در اطلس تازه‌ای که از جهان منتشر کرده بود، نسبت به اطلس پیشین خود تغییراتی را اعمال کرد. از جمله آن تغییرات، گنجاندن نام «خلیج عربی» در داخل پرانتز در مقابل نام «خلیج فارس» بود. همچنین در اطلس جدید، جزایر ابوموسی، تنب بزرگ و تنب کوچک که متعلق به کشور ایران است را «جزایر اشغال شده توسط ایران و مورد ادعای امارات» خوانده بود. این تصمیم جنجالی انجمن جغرافیای ملی، موجی از اعتراض ایرانیان داخل و خارج از کشور را برانگیخت.
نهایتاً با فشار و اعتراضات گسترده ایرانیان در سراسر جهان به اقدام انجمن جغرافیای ملی، مؤسسه نقشه‌های آنلاین خود را اصلاح کرد و عبارت «خلیج عربی» را که در داخل پرانتز در مقابل نام خلیج فارس گنجانده بود حذف کرد و به جای آن در مقابل نام خلیج فارس نوشت: «نامی که بیش از هر چیز برای این خلیج رایج بوده و در طول تاریخ به کار رفته، خلیج فارس است، هرچند برخی نیز آن را خلیج عربی می‌نامند».
این مؤسسه همچنین توضیحی را که پیشتر در مقابل نام سه جزیره ایرانی خلیج فارس قرار داده و آن‌ها را جزایر «اشغال شده توسط ایران و مورد ادعای امارات» خوانده بود را نیز حذف کرد. تغییر دیگری که مؤسسه جغرافیای ملی بر نقشه خلیج فارس خود اعلام کرد، حذف عبارت‌های «قیس» و «شیخ شعیب» به عنوان نام‌های عربی جزیره‌های کیش و لاوان بود. این تغییرات بعد از آن صورت گرفت که سخنگوی وزارت خارجه ایران اعلام کرد: «رئیس مؤسسه نشنال جئوگرافیک طی نامه‌ای به عذرخواهی پرداخته و اعلام آمادگی کرده‌است که «اشتباه» این مؤسسه را در مورد نام خلیج فارس جبران کند».
انجمن جغرافیای ملی به مناسبت این تغییرات با انتشار بیانیه‌ای اعلام کرد که این تغییرات در پی مشورت با مراجع دولتی، دانشگاهی و برخی سازمان‌ها و افراد صورت گرفته‌است.Atlas Uldates: Persian Gulf, National Geographic
در طول تاریخ، نشنال جئوگرافی با نفوذ فوق‌العاده خود فقط برخوردهای نژادپرستانه را تقویت کرده‌است. تا دهه ۱۹۷۰ میلادی، این مجله، آمریکایی‌های غیر سفیدپوست را نادیده گرفته و بر اساس کلیشه‌های رایج، نژادهای مختلف را مانند یک گروه عجیب یا وحشی نشان داده است. برای نمونه در سال ۱۹۱۶ این نشریه بومیان استرالیا را «وحشی‌هایی با کمترین بهره هوش در میان انواع انسان‌ها» خطاب کرد. همچنین در نگاره‌های خود مرزبندی بین "ما و آنها" و "متمدن‌ها و غیرمتمدن‌ها" دیده می‌شود. مانند آمریکایی‌های غیر سفیدپوست که فقط به شکل کارگر و پیشخدمت نشان داده می‌شدند. از دیگر نمونه‌ها عدم اشاره به جنبش آپارتاید در آفریقای جنوبی است.
این مجله در یکی از نسخ‌های سال ۱۹۸۲ نگاره‌ای از مجموعه اهرام جیزه مصر روی جلد را چاپ کرد که مشخص شد دستکاری شده و به این ترتیب نخستین رسوایی استفاده از ادوبی فوتوشاپ را برای این نشریه به همراه داشت.
شبکه تلویزیونی نشنال جئوگرافیک از تاریخ ۲۳ مهر ۱۳۹۰ برابر با ۱۵ اکتبر ۲۰۱۱ کانال نشنال جئوگرافیک فارسی را نیز راه‌اندازی کرد.National Geographic Channel - Videos, TV Shows & Photos - خاور میانه - فارسی
این کانال ابتدا در تاریخ 1 مه 2013 تعطیل شد ، سپس پس از راه اندازی مجدد در 28 اوت 2017 ، دوباره در اول ژانویه سال 2020 با یک اطلاعیه کوتاه به زبان فارسی این شبکه خاموش گردید.
رضا دقتی عکاس شناخته‌شده ایرانی همکار نشنال جئوگرافیک است.
همچنین در شماره اوت مجله نشنال جئوگرافیک که مقاله اصلی خود را به ایران اختصاص داده بود نگاره‌هایی از نیوشا توکلیان عکاس ایرانی به چاپ رسید.
حبیب احمدزاده (زاده ۲۷ مهر ۱۳۴۳) رمان‌نویس، مستندساز، فیلمنامه‌نویس و محقق معاصر ایرانی است.
حبیب احمدزاده در ۲۷ مهر ۱۳۴۳ در آبادان متولد شد. پدرش که اهل دلوار در شهرستان تنگستان در استان بوشهر است، در آستانه جنگ ایران و عراق به آبادان مهاجرت کرد. احمدزاده فارغ‌التحصیل کارشناسی ارشد ادبیات نمایشی از دانشگاه هنر تهران و دکترای پژوهش هنر در دانشگاه تربیت مدرس است. او از جمله فعالان در عرصه ادبیات و هنر پایداری بوده و تا کنون دو کتاب و چندین فیلمنامه در این زمینه نگاشته‌است.
فیلمنامه فیلم‌های سینمایی "اتوبوس شب"پایگاه خبری حوزه هنری و "چتری برای کارگردان" (فیلم تلویزیونی) از کتاب "داستان‌های شهر جنگی" اقتباس شده‌اند.
فارک با نام کامل نیروهای مسلح انقلابی کلمبیا، یک سازمان چریکی انقلابی مارکسیست-لنینیستی است. دولت کلمبیا آن را گروهی تروریستی می‌داند.
نیروهای مسلح انقلابی کلمبیا در دهه ۱۹۶۰ (میلادی) به عنوان «شاخه مسلح» حزب کمونیست کلمبیا تشکیل شد. در دهه ۱۹۸۰ میلادی، با انتشار شواهدی مبنی بر دست‌داشتن این گروه در قاچاق مواد مخدر، فارک رسماً از حزب کمونیست کلمبیا جدا شد، اما به حیات چریکی خود ادامه داد.موافقت کلمبیا با مذاکرات صلح با شورشیان فارک، بی‌بی‌سی فارسی
مقام‌های دولت کلمبیا تخمین می‌زنند که سازمان فارک دارای کادری بالغ بر ۸ هزار چریک باشد.
در تاریخ ۳۱ ژانویه ۲۰۰۶ یکی از رهبران احتمالی این گروه با نام یاتی رودریگز در منطقه آلتو دلالینِآ دستگیر شد.
در تاریخ ۱ مارس ۲۰۰۸ طی عملیاتی، نیروهای ارتش و پلیس کلمبیایی در داخل خاک اکوادور، ۲۰ چریک این سازمان و از جمله رائول ری‌اس یکی از فرماندهان ارشد این گروه به قتل رسید. به گفته دولت کلمبیا، رائول ری‌اس سخنگو و یکی از مذاکره‌کنندگان ارشد فارک در عرصه بین‌المللی بود.
تا کنون بیش از ۱۷ هزار نفر در درگیری‌های بین فارک و دولت کشته شده‌اند.واشینگتن پست: سیا برای کشتن ده‌ها رهبر فارک به دولت کلمبیا کمک کرده‌است
خوان مانوئل سانتوس، رئیس‌جمهوری کلمبیا و رودریگو لوندونو، فرماندهٔ گروه فارک با یکدیگر در هاوانا دیدار و بر سر رسیدگی قضایی به جرائم اعضای فارک و جرائم صورت گرفته توسط نیروهای دولتی توافق کردند.
مذاکرات صلح از ۲۶ اوت ۲۰۱۲ در هاوانا بین دولت کلمبیا و فارک آغاز شد و در ۲۵ اوت ۲۰۱۶ به پایان رسید. موافقتنامه‌ها حاوی اصلاحات روستایی، مشارکت سیاسی، آتش‌بس دوجانبه، راه حل مشکل مواد مخدر و سازوکار اجرا و ارزیابی صلح می‌باشند.
۲۶ سپتامبر ۲۰۱۶، رئیس‌جمهوری کلمبیا و رهبر گروه فارک «رودریگو لوندونو» (تیموشنکو)، با امضای یک توافقنامهٔ صلح به بیش از نیم قرن رویارویی خونین پایان دادند.
توافق انجام شده با دولت کلمبیاّ به موجودیت فارک به عنوان «یک گروه تروریستی» - پایان می‌دهد و از آن یک حزب سیاسی می‌سازد. مردم کلمبیا توافق صلح دولت این کشور با شورشیان چپگرای فارک را در یک رای‌گیری بسیار نزدیک رد کردند. همه‌پرسی در روز ۲ اکتبر ۲۰۱۶ برگزار گردید. نتایج نهایی همه‌پرسی نشان داد که ۵۰٫۲۲ درصد رای‌دهندگان بدون توجه به نظر خوان مانوئل سانتوس رئیس‌جمهوری این کشور، با این توافق مخالفت کردند. سیزده میلیون در رای‌گیری شرکت کردند و تفاوت آرا تنها شصت هزار رای بود.
در ۲۲ اوت ۲۰۱۷ رودریگو لوندونو، رهبر فارک با انتشار پیامی اعلام کرد که برای شرکت در کنگره این گروه در تاریخ ۲۷ اوت تا اول سپتامبر جهت تشکیل یک حزب سیاسی از کوبا به کلمبیا بازگشته است. وی به دلیل بیماری در تاریخ ۲ ژوئیه۲۰۱۷ در بیمارستانی در شهر وییاویسنیو در کلمبیا بستری شد که متعاقباً برای ادامه معالجه به کوبا رفته بود.
دوری‌ها یا دوری‌های یونانی (به یونانی: Δωριεῖς، مفرد:Δωριεύς) یکی از چهار تیرهٔ مردمان یونان باستان بودند. سه تیره دیگر آخه‌ای‌ها، آیولی‌ها و ایونی‌ها بودند.
از میان نویسندگان یونانی هرودوت، توسیدید و پوزانیاس و از همه برجسته‌تر پلوتارک درباره خاستگاه دوری‌ها نوشته‌اند.
اسپارتها تبار دوری داشتند.
کنفرانس جهانی صلیب سرخ و هلال احمر یکی از مهمترین نشست‌های بشردوستانه در سطح جهانی است. «کنفرانس جهانی» در واقع شورای عالی نهضت جهانی صلیب سرخ و هلال احمر محسوب می‌شود.
در این کنفرانس، که معمولاً با دوره چهارساله برپا می‌شود، «" تیم نماینده دولت‌های "»Satates parties عضو در کنوانسیون‌های ژنوGeneva Conventions
و اعضای نهضت جهانی صلیب سرخ و هلال احمر گردهم می‌آیند و در موضوعات «بشردوستانه» و مشترک، گفتگو و تصمیم گیری می‌کنند.
مطابق قوانین و دستورالعمل‌های «نهضت»:
۱-اعضای «کنفرانس جهانی» (بر اساس بند ۹ قوانین مربوطه)عبارتند از:
۲- ناظران و دیده بان‌هاobservers که توسط کمیسیون‌های مربوطه جهت شرکت در کنفرانس دعوت می‌گردند.
کنفرانس جهانی از سال 2006 حرکت جدیدی با عنوان صلیب سرخ، هلال احمر، کریستال سرخ آغاز نمود تا مشارکت و همراهی کشورهای بیشتری را جلب نماید.
دیوژن یا دیوجانس کَلْبی (به یونانی: Διογένης ὁ Σινωπεύς؛ حدود ۴۱۲–۳۲۳ پیش از میلاد) در سینوپ در اجتماع ایونیان در آسیای صغیر زاده شد که امروزه آن را ترکیه می‌خوانند. او یکی از پایه‌گذاران فلسفه مکتب کلبیون به‌شمار می‌رود. او در جوانی به آتن رفت و به تحصیل فلسفه پرداخت. وی از مبلغین ساده‌زیستی بود، چنان‌که گفته می‌شود سرمایه‌اش یک عصا، یک بالاپوش و یک کاسه (کوزه) بوده‌است.دانشنامه پیام بخش فلاسفه مشهور حکایات زیادی نشان‌دهندهٔ ستایش وی از زندگی به شیوه سگ می‌باشد. او در سال ۳۲۳ پیش از میلاد در شهر کورینتوس وفات یافت.
پدر دیوژن در سینوپ سکه ضرب می‌کرد. دیوژن به دلیل ضرب سکه تقلبی به همراه پدرش و اتهام کاهش ارزش پول از سینوپ تبعید شد. پس از تبعید، او به آتن مهاجرت کرد و از بسیاری از هنجارهای شهر انتقاد کرد. او هراکلس را کهن الگوی خود قرار داد و اعلام کرد تقوا و ساده زیستی را می‌بایست در عمل نشان داد. او با سبک زندگی سادهٔ خود تمام قوانین اجتماع را به سخره می‌گرفت. هنگامی که به او می‌گفتند اهل کجا هستی، می‌گفت: من شهروند جهان هستم. حکایت مشهوری از او هست که شبی در آتن چراغ به دست گرفت و می‌گفت «به دنبال انسان می‌گردم.» مولوی قرن‌ها بعد چنین داستانی را به شکل نظم درآورد و از این فیلسوف یونانی یاد کرد.
دی شیخ با چراغ همی گشت گرد شهر
کز دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست
او با عقاید افلاطون دربارهٔ انسان مخالف بود و چندان با نظریات ارسطو نیز سر سازگاری نداشت.
این فیلسوف یونانی که پابرهنه و ملبس به ردایی - که از زندگی دنیایی تنها دارایی‌اش بود - زندگی ساده‌ای را می‌جست و چنان بی‌قید و نسبت به تعلقات دنیوی بی‌تفاوت بود که آزادانه در بشکه‌ای می‌زیست. او، که مادیات برایش بی‌ارزش بود، تنها برای معاش خود در قبال پند و اندرز حکمت‌آمیزی که به مردم می‌داد به قرص نانی بسنده می‌کرد. از این رو او را فیلسوف گدا نیز می‌گویند. دیوژن دارای طنزی گزنده و بی‌اعتنا به مقام‌های دنیوی و افتخارات زمانه بود چنانچه زمانی که اسکندر مقدونی که به دیدار دیوژن رفته بود؛ از او پرسید که آیا نیاز به چیزی داری؟ دیوژن در پاسخ گفت: «بلی، خواهش می‌کنم از جلوی آفتاب من کنار برو.» اسکندر به همراهانش، که از خشم می‌خواستند دیوژن را آزار برسانند، گفت: «اگر اسکندر نبودم دوست داشتم دیوژن باشم.»The Life of Alexander
دربارهٔ اوایل زندگی دیوژن اطلاعات زیادی در دسترس نیست. می‌دانیم پدر او در کار ضرب سکه و بانکدارای بوده‌است و همانگونه که اغلب پیش‌بینی می‌شود اون نیز به کار مذکور اشتغال داشته‌است. اما او و پدرش متهم به ضرب سکه تقلبی می‌شوند. دیوژن از سینوپ تبعید می‌شود و تمام موقعیت‌های مادی و اجتماعی خود را از دست می‌دهد. در یافته‌های باستان‌شناسی در سینوپ سکه‌هایی به نام پدر دیوژن(Hicesias) یافت شده‌است. سینوپ در آن زمان مدام میان یونانیان و ایرانیان در حال انتقال بوده (بدون سند، نویسنده در این مورد همانند جاعلان تاریخ شرق میانه هیچ نیازی به سند ندارد) و گمان می‌رود دلایل سیاسی پشت تبعید دیوژن وجود داشته‌است
داستانی وجود دارد که دیوژن به نیایشگاه دلفی رفت و از الهه دلفی کمک خواست و الهه به او اعلام کرد که خود را از «مادیات برهاند.» سپس دیوژن هدف زندگی خود را مشخص کرد که به چالش کشیدن آداب و رسوم و ارزش‌های تثبیت شده یونان باستان بود. بحث دربارهٔ تفاوت میان ذات انسان و قوانین و احکام انسانی موضوع مورد علاقه فلسفه یونان باستان بود. دیوژن با برده‌ای به نام منس به آتن آمد. او هنگام جدایی از همسفر خود گفت «اگر منس می‌تواند بدون دیوژن زندگی کند پس دیوژن نیز می‌تواند بدون منس زندگی کند.» دیوژن در فلسفه‌اش وابستگی به شدت سرکوب می‌کند و آنرا را نالازم می‌داند. او از آنتیستنس خواست که مرشدش باشد اما فیلسوف مهجور یونانی خواسته او را رد کرد و حتی اشیایی به سمت او پرت کرد. دیوژن به او گفت «هیچ چیزی نمی‌تواند مرا از یادگیری بازدارد تا وقتی که تو به من چیزی یاد دهی.» همچنان مکان و زمان ملاقات این دو نامشخص است. دیوژن دوری از لذت‌های زمینی را زمینه‌ساز آزادی می‌دانست و نظری ریشخند آمیز نسبت به رفتار متظاهرانه، احمقانه، پوچ و مصنوعی انسان داشت. او آنچنان ساده زیست بود که هنگامی که دید پسری با دستانش از جوی آب می‌خورد کوزه‌اش را به کناری انداخت و خود را احمق خطاب می‌کرد.
هنگامی که افلاطون در کلاس درس خود انسان را دوپای بدون پر دانست، دیوژن مرغی پرکنده را به درون کلاس او انداخت و گفت «مراقب باشید! این انسان افلاطون است!» پس از این اتفاق آکادمی افلاطون تعریف ناخن‌های پهن را به تعریف انسان اضافه نمود.
بر اساس حکایات جسته گریخته دیوژن توسط دزدان دریایی در حمله به شهر اژیون اسیر شد و در کرت به عنوان برده به یک مرد اشرافی فروخته شد. او دربارهٔ فروش خود گفت که هر که او را بخرد غلام نمی‌خرد بلکه رئیس می‌خرد! یکی از اشرافیان روحیه او را پسندید و او را به تربیت فرزندانش گماشت. مشخص نیست که آیا پس از تربیت دو پسر آن مرد آزاد گردید و بقیه عمر خود را در کرینت گذراند یا در خانهٔ مرد درگذشت. گمانه‌هایی بر اینکه حتی او در بشکه ای در آتن زیست و فوت کرد وجود دارد. اما اکثر مورخان تأیید می‌کنند او در بشکه‌ای در کرینت مابقی عمر خود را گذراند.
یکی از حکایاتی که از او در کرینت نقل می‌شود این است که نقل شد به زودی فیلیپ مقدونی (پدر اسکندر مقدونی) وارد شهر خواهد شد. همه اعضای شهر به کاری مشغول شدند. عده‌ای مشغول وصله پینه شدند. دیگری با سنگ اشیایی آماده می‌کرد و افرادی از لحاظ بدنی خود را آماده می‌کردند. همه سعی می‌کردند خود را مفید نشان دهند به جز دیوژن که معمولاً هیچ کاری نمی‌کرد. ناگهان دیوژن شروع کرد تشت آب خود را جابجا کردن هنگامی که دلیل کار او را پرسیدند گفت «من نمی‌خواستم تنها بیکار شهر باشم.»
در کرینت بود که دو تن از مشهورترین افراد تاریخ یکدیگر را ملاقات کردند. حکایاتی که از ملاقات این دو در دسترس است تفاوت‌های کوچکی دارد اما اصل حکایت تغییر نکرده‌است: هنگامی که دیوژن در صبحگاه حمام آفتاب می‌گرفت، اسکندر مقدونی مشتاق به ملاقات او بود. اسکندر به او گفت آیا لطفی هست که برای تو انجام دهم؟ دیوژن پاسخ داد: «بله، مانع تابش آفتاب بر من نشو.» اسکندر اعلام کرد: «اگر اسکندر نبودم، مایل بودم دیوژن باشم!» و دیوژن بلافاصله پاسخ داد «اگر دیوژن نبودم همچنان دوست داشتم دیوژن باشم!» یکی دیگر از حکایاتی که دربارهٔ ملاقات این دو فرد نقل می‌شود این است که دیوژن میان انبوهی جسد انسان به دقت دنبال چیزی می‌گشت. اسکندر از او دلیل کارش را جویا شد و او پاسخ داد «من به دنبال استخوان‌های پدرت بودم اما نمی‌توانم میان استخوان‌های او و یک برده تفاوتی بیابم.»
گمانه زنی‌های بسیاری دربارهٔ مرگ دیوژن و علل این اتفاق وجود دارد. عده‌ای نقل کرده‌اند که او با خوردن یک هشت پای خام مریض شد و درگذشت. گمانه دیگر آلوده شدن توسط گاز گرفتن سگی است. هنگامی که از او پرسیدند چگونه دفن شوی به دیوارهای شهر اشاره کرد و گفت او را به بیرون شهر بیندازند تا طعمه حیوانات شود. از او پرسیدند آیا این موضوع ناراحتت نمی‌کند گفت «خیر! حتی باید یک تکه چوب به من دهید تا آخرین لحظات زندگی خود حیوانات را از خود دور کنم!» از او پرسیدند چگونه می‌خواهد از چوب استفاده کند زمانی که از کمترین میزان هوشیاری برخوردار است؟ پاسخ داد «اگر هوشیار نیستم، چرا باید به اتفاقی که زمان مرگم می‌افتد اهمیت بدهم؟» در نهایت دیوژن حتی مردم کرینت را مسخره می‌کرد که دربارهٔ رفتار مناسب با مردگان بسیار نگرانند. در نهایت مردم شهر به یادبود او ستونی از تندیس مرمر در جایی که همیشه استراحت می‌کرد قرار دادند، در حالی که سگی نیز کنار او نشسته بود.
دیوژن را، در کنار آنتیستنس و هیپارچیا، یکی از پایه‌گذاران مکتب فلسفی مکتب کلبیون می‌دانند. با اینکه می‌گویند او بیش از ده کتاب را تألیف کرده و هفت نمایشنامه تراژدی نیز نوشته، هیچ نوشتهٔ مکتوبی از دیوژن برجا نمانده‌است. ایده‌های کلبیان از نحوه تعلیم و زندگی آنان جدا نیستند؛ بنابراین، تمام آنچه امروزه از دیوژن می‌دانیم مربوط به حکایات و جملات منسوب به او در متون کلاسیک است.
دیوژن صراحتاً اعتقاد داشت که هنجارهای مصنوعی جوامع انسانی با خوشبختی ناسازگار است و می‌بایست به سادگی طبیعت بازگشت. ریاضت او در تعالیم اش آنچنان بود که بعدها رواقیان او را مردی خردمند نامیدند. او می‌گفت: «انسان‌ها هدایای سادهٔ خدایان را پیچیده کرده‌اند.» همانگونه پیشتر رفت، ارسطو فردی بود که از تعلق به جهان سخن گفت نه به یک شهر یا کشور. اما دیوژن اولین فردی بود که خود را شهروند جهان نامید. دیوژن عقیده ارسطو دربارهٔ این‌که فیلسوف پزشکِ روحِ انسان است را قبول داشت در حالی که به ارسطو می‌تاخت که چرا فحاشی را تحقیر می‌کند. افلاطون دیوژن را اینگونه توصیف کرد:ارسطو است در حالی که دیوانه شده.
دیوژن اعتقادی را که داشت زیست. او تلاش داشت نشان دهد خرد و خوشبختی از جامعه مستقل است و با تمدن تنها به قهقرا خواهید رفت. او خانواده، سازمان‌های سیاسی و حقوق مالکیت را نیز تحقیر نمود و اعتقادی به شرافت و نجابت نیز نداشت. او در بازار غذا می‌خورد، به کسانی که به او توهین می‌کردند ادرارو در تئاتر قضای حاجت می‌کرد.
در بسیاری از حکایات دیوژن را به سگ تشبیه نموده‌اند و خود او نیز فضایل سگ را می‌ستود. هنگامی که از او پرسیدند چرا خود را مثل یک سگ می‌بینی گفت: «تشکر می‌کنم از آنان که به من چیزی می‌دهند. زوزه می‌کشم بر سر آنان که مرا پس می‌زنند و مقابل شیطان صفتان نیز دندان تیز می‌کنم.» دیوژن اعتقاد داشت انسان‌ها همچون سگان ریاکار و چاپلوس هستند و باید شیوه زندگی سگان را مطالعه کرد. او می‌گفت انسان‌ها یکدیگر را فریب می‌دهند و دروغ می‌گویند، در حالی که سگ‌ها با اتکا به غریزه رفتار می‌کنند.
به چهار دلیل افرادی چون دیوژن را کلبی مسلکی می‌خوانند: ۱:به سبک زندگی انسانهای جامعه بی توجهند و همچون سگ‌ها در جمع غذا می‌خورند و عشق می‌ورزند و در خیابانها و وانجا می‌خوابند.
۲:سگ را حیوان بی شرمی می‌خوانند و آنان نیز بدون خجالت و نجابت زندگی می‌کنند اما بی شرمی را پایین‌تر از عفت نمی‌دانند بلکه بالاتر می‌خوانند.
۳:سگ نگهابان خوبی است و آنان نیز از فلسفه خود نگهبانی می‌دهند.
۴:سگ یک حیوان تیزبین است که به راحتی دوست را از دشمن تشخیص می‌دهد. کلبی مسلکان نیز آنان را که منطبق بر فلسفه خود هستند را دوست می‌شناسند و بر آنان که با فلسفه‌شان دشمنی دارند مانند سگها واغ واغ می‌کنند.به همین دلیل است که مردمان کرینت تندیس او را بر پا ساختند در حالی که یک سگ کنار فیلسوف نشسته بود.
در سال ۱۹۸۳، پیتر اسلوتردیک، نویسنده و مورخ آلمانی، به شکلی جدی عقاید دیوژن را مورد بحث قرار داد. او در کتابش ("Critique of Cynical Reason") از دیوژن به kynical یاد کرد. چنین فردی آنچه را که در جامعه فاسد و تحقیر آمیز می‌یابد در خود تخریب می‌کند تا تلنگری به جامعه بزند. هدف چنین فردی تجسم بخشیدن به یک قهقرای کاذب است تا جامعه عناصر فاسد خود را در نهایت حذف کند.
اِدریسیان (به عربی: الأدارسة) یا آل ادریس دودمان شیعی بودند که طی سال‌های ۱۷۲– 363ه‍. ق / ۷۸۸–۹۷۴ م در مراکش و بخشی از الجزایر فرمانروایی کرده‌اند. ادریسیان نخستین دولت شیعه تاریخ به‌شمار می‌روند. این دودمان خود را به حسن ابن علی منسوب می‌کرد و از این رو با سلسله امامان شیعه پیوسته بود.کلیفورد ادموند بوسورث، ۴۵.
بنیانگذار این دودمانادریس بن عبدالله مشهور به ادریس اول است. او از نوادگان حسن بن علی بود و در قیام فخ علیه هادی خلیفه عباسی مشارکت داشت. پس از سرکوب این قیام توسط عباسیان، ادریس به مصر می‌گریزد. در مصر توسط وزیر برید آنجا، واضح، پنهان شد و سپس مخفیانه به شهر ولیله در مغرب رفت. او در مغرب با جلب حمایت روسای قبایل بربر توانست دولتی مستقل تشکیل دهد و مناطقی از شرق مراکش و غرب الجزایر را فتح کند. پس از مسموم شدن ادریس توسط فرستاده عباسیان، پسرش ادریس دوم به حکومت رسید. در ابتدای سلطنت او، به دلیل خردسالی، دو تن به نام‌های راشد (غلام ادریس اول) و ابوخالد به عنوان نایب السطلنه قلمروی ادریسیان را تا زمانی که ادریس به بلوغ رسید و خود زمام امور را بدست گرفت، اداره می‌کردند. از اقدامات مهم ادریس دوم، تأسیس شهر فاس بود که به یکی از کانون‌های مهم سیاسی و فرهنگی مغرب بدل شد. پس از مرگ ادریس، فرزند او محمد به سلطنت رسید. محمد در طول سلطنت خود قلمروی پدر را بین برادران خود تقسیم کرد. امری که موجب آغاز دوره‌ای از اغتشاشات و جنگ‌های داخلی شد. با به تخت نشستن پسرش یحیی، دولت ادریسیان دوباره ثبات پیدا کرد و آرامش در آن برقرار شد. از اقدامات مهمی که در زمان یحیی انجام گرفت، رونق و توسعه شهر فاس بود. جانشینان یحیی، یحیی بن یحییعلی بن عمریحیی بن قاسم حاکمان ضعیفی بودند و در دوران آنها دوباره مملکت در اغتشاش فرو می‌رود و چندین بار پایتخت ادریسیان، فاس، به دست شورشیان می‌افتد. یحیی چهارم در سال ۲۹۲ ق / ۹۰۵ م به تخت می‌نشیند و پس از مدت‌ها بار دیگر آرامش و ثبات حکم فرما می‌گردد. یحیی چهارم پادشاه توانمندی بود و موفق می‌شود قلمروی ادریسیان را به اوج وسعت برساند. اما دوران شکوه یحیی چهارم با آغاز حکومت فاطمیون همراه می‌شود. در پی هجوم فاطمیون به مغرب، یحیی ناچار می‌شود در سال ۳۰۷ ق / ۹۱۹ م به‌طور ظاهری اقتدار فاطمیون را به رسمیت شناخته و هر سال مقدار معینی خراج به آنها بدهد. چند سال بعد یحیی توسط فاطمیون برکنار و تبعید می‌شود. پس از مدت کوتاهی حاکمیت مستقیم فاطمیون بر مغرب، حسن بن محمد ملقب به حجام، نوه ادریس دوم، در طی یک شورش، کنترل شهر فاس را بدست می‌گیرد و حاکمیت خاندان آل ادریس را احیاء می‌کند. حسن چندین بار با فاطمیون پیکار می‌کند اما عاقبت در پی یک کودتا، کنترل شهر فاس را از دست داد و اندکی بعد درگذشت (۳۱۵ ق / ۹۲۷ م). در سال ۳۱۷ ق/۹۲۹ م بازماندگان آل ادریس به قلعه حجر النسر، در منطقه ریف، پناه می‌برند و مرکز حکومت خود را آنجا قرار می‌دهند. از این تاریخ به بعد مرکز خاندان ادریسی از فاس به حجر النسر منتقل می‌شود. آل ادریس برادر حسن، ابراهیم بن محمد، را رهبر خود قرار می‌دهند. ابراهیم با تلاش‌های خود توانست اقدامات فاطمیون برای فتح قلعه حجر النسر عقیم بگذارد. پس از مرگ ابراهیم، به ترتیب برادر و برادرزاده‌اش، قاسم گنون بن محمد و احمد بن قاسم گنون حکومت کردند. احمد بن قاسم خود را تحت الحمایه خلافت قرطبه کرد و توانست حمایت خلیفه وقت قرطبه، عبدالرحمن سوم، را به دست آورد. بعد مدتی میان احمد و عبدالرحمن اختلاف می‌افتد و در نهایت احمد توسط سپاهیان عبدالرحمن مورد حمله قرار میگیرد و توسط او خلع و به اسپانیا تبعید می‌شود. عبدالرحمن برادر او، حسن بن قاسم، را به عنوان حاکم مغرب قرار می‌دهد. در پی لشکرکشی فاطمیون به مغرب، حسن تحت الحمایگی فاطیمون را می‌پذیرد. این عمل دیری نمی‌پاید زیرا خلافت قرطبه اندکی بعد در سال ۳۶۳ ق / ۹۷۴ م دوباره به مغرب حمله و حسن را خلع می‌کند. پس از برکناری حسن، هیچ عضو دیگری از خاندان آل ادریس جانشین او نشد و در نتیجه حکومت ادریسیان برافتاد.دائرة المعارف بزرگ اسلامی جلد ۱، ص ۵۶۱–۵۶۴
ادریسیان نخستین دولت‌های اسلامی مغرب به شمار می‌روند که زمینه را برای مسلمان شدن مردم آن مناطق و همچنین ظهور دولت‌های مسلمان بعدی را فراهم کردند. در زمان ادریسیان اعراب زیادی از مناطق مختلف به مغرب مهاجرت می‌کنند و در آنجا ساکن می‌شوند و این زمینه را برای تغییر زبان و بافت قومیتی مغرب، از بربر به عرب، را فراهم آورد. بسیاری از بازماندگان ادریسیان امروزه در کشور مراکش زندگی می‌کنند.
گودی کمر، کاوپُشتی یا لوردوز یا لوردوسیس اصطلاحی پزشکی است که انحنا به داخل در بخشی از ستون مهره‌های بدن (کمر و گردن) را توصیف می‌کند.ویکی‌پدیای انگلیسی این انحنا به صورت عادی به بدن انسان کمک می‌کند تا حجم بالای تودهٔ بدنی را بر روی بخش لگن خاصره) تحمل نماید و راه رفتن را آسان سازد.
اصطلاح کاوپشتی به‌طور سنتی به عنوان وجود انحنای غیرطبیعی به سمت داخل در بخش دوم ستون فقرات کمری تعریف شده‌است.Medical Systems: A Body Systems Approach, 2005 با این حال، این اصطلاح همچنین برای اشاره به انحنای طبیعی به سمت داخل ناحیه کمری و گردنی ستون فقرات انسان استفاده می‌شود. این نوع انحنا که طبیعی مربوط به تفاوت ضخامت در ستون مهره‌ها است عموماً بعد از سن بلوغ یا در میانه بیست‌سالگی نمایان می‌گردد.
به‌طور مشابه، کیفوز (گوژپشتی) سنتاً به خمیدگی غیرطبیعی روبه‌بیرون ستون مهره‌ها اشاره دارد، اما در عین حال، انحنای طبیعی به سمت بیرون (محدب) در نواحی قفسه سینه و خاجی را نیز کیفوز نامیده‌اند.
برای دقیق‌تر شدن اصطلاح کاوپشتی، امروزه به انحنای مقعر بیش از حد بخش کمر، بیش‌کاوپشتی (هیپرلوردوز/هایپرلوردوسیس) می‌گویند. بیش‌کاوپشتی شرایطی است که در ان بخش کمری (لامبر) ستون مهره‌ها برای تحمل استرس و فشار بیش از حد به جلو خم می‌شود که این خم شدن باعث بروز قوس بیش از حد می‌گردد. این شرایط در رقصنده‌ها به وفور مشاهده می‌شود.
بیش‌کاوپشتی معمولاً در اثر ضعف ماهیچه‌های مرتبط ایجاد می‌گردد و عموماً با ورزش‌های اصلاحی می‌توان این ناهنجاری را رفع کرد.
از علل این ناهنجاری می‌توان به سستی حالت‌گیری بدنیpoor posture‎، بی‌نظمی توان و طول ماهیچه‌ای، سستی ماهیچه همسترینگ یا ضعف ماهیچه مازویی بزرگ (سوآس/سوئز بزرگ) نام برد. بیماری‌های ژنتیکی نظیر کوتولگی (اکندروپلازی)، عدم جایگیری صحیح مهره در بخش کمر (لغزش مهره)، پوکی استخوان، چاقی، گوژپشتی، دیسک ایتیس (تورم بیش از حد بخشی از ستون مهره‌ها در اثر عفونت) یا بیماری (EDS) انعطاف بیش از حد در محل بعضی از مفاصل) اشاره کرد.
به علاوه تنگی ماهیچه بین دو کتف و چربی در بخش شکم که سبب جلو افتادگی می‌شود، کمبود ویتامین دی، حاملگی و راشیتیسم نیز می‌تواند در بروز عارضه گودی بیش از حد کمر مؤثر باشد.
به عدم وجود میزان انحنای لازم در بخش کمر، کم‌کاوپشتی (لامبرهایپولوردوسیس) گفته می‌شود. این شرایط زمانی ایجاد می‌شود که فرد انحنای کمتری نسبت به حالت معمولی در بخش کمری نشان دهد. این عارضه سبب می‌شود که در فرد احتمال ابتلا به شرایطی که در ان آسیب دیدگی به بخش اعصاب ستون فقرات وارد می‌شود به‌طور چشمگیری افزایش یابد و از دلایل بروز ان می‌توان به عدم جایگیری مهره‌های بخش کمر در محل طبیعی اشاره کرد.
در بسیاری از افراد حالت بیش‌کاوپشتی تأثیر به‌سزایی در کاهش قد دارد و آخرین امار از کاهش یک تا شش سانتی‌متر قد فرد گزارش می‌دهد. دردهای شدیدی را می‌تواند در ناحیه کمر در صورت عدم رسیدگی و مراقبت، ایجاد کند. پرشدت‌ترین اثر می‌تواند برون‌ریزی یا آسیب‌دیدگی دیسک بین دو مهره در ناحیه تحت فشار در کمر فرد دارای این ناهنجاری را سبب شود.
فاکتورهای طبیعی که سبب می‌شود فرد در بخش کمر عدم انعطاف‌پذیری بیشتری را شاهد باشد.
کوتاهی یکی از پاها سبب می‌شود تا عدم توازن و تعادل ناشی بر عضلات هیپ (سرینی) تأثیر بگذارد و خود به خود این ناهنجاری در بخش کمر شکل گیرد.
از مشکلات متداول در بخش سرین (باسن)، عدم انعطاف عضلات جمع‌کننده هست که می‌تواند برای فیزیک بدنی ضعف به همراه بیاورد.