moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
صفات و نشانه‌های امام از نظر شیخ طوسی بنابه گفته "دانشنامه جهان اسلام"؛ عالم بودن، بهترین خلق از میان مردم و معصوم بودن اوست. همچنین به عقیده او، معرفی امام توسط پیامبر و امام قبلی که نص نیز گفته می‌شود، از شاخصه‌های مهم شناخت مدعی مقام امامت در اعتقاد شیعیان امامیه می‌باشد. محمد باقر پنجمین امام شیعیان، از «نصّ، علم، نور و عصمت» به‌عنوان مؤلفه‌های ضروری امامت از نگاه شیعه نام می‌برد. در این میان نص به‌نوبهٔ خود ملزوماتی دارد که به‌عقیدهٔ لالانی راه را بر سوءاستفادهٔ مدعیان دروغین امامت می‌بندد؛ زیرا نص علاوه بر اینکه به‌عنوان انتصاب صریح امام توسط خداوند تعریف می‌شود، بر مبنای حدیثی از باقر فقط در نسل پیامبر ادامه پیدا می‌کند. این ویژگی موروثی بودن، نوعی محدودیت ایجاد می‌کند تا همهٔ مدعیان نصّ، به‌راحتی نتوانند به رهبری و امامت دست پیدا کنند. طومارهای دینی سِرّی و سلاح پیامبر از جمله دیگر ملزومات نص به‌شمار می‌رود و از یک امام به امام بعدی منتقل می‌شود. محمد باقر اهمیت این سلاح‌ها برای مسلمانان را هم‌سنگ اهمیت تابوتِ عَهد برای بنی‌اسرائیل می‌داند. از دیگر ملزومات نص در دیدگاه محمد باقر، علم خاص و ویژه‌ای است که دریافت‌کنندهٔ نص آن را به ارث می‌برد. علمی که سرچشمه‌اش علی بن ابی‌طالب است و در زبان پیامبر با عبارت «من شهر علم هستم و علی دَرِ آن است.»متن عربی: اَنَا مَدینَةُ العِلْمِ وِ عَلیٌّ بابُها ... توصیف شده‌است. از نظر باقر علمی که به آدم داده شد با مرگش از بین نرفت، بلکه از نسلی به نسل دیگر منتقل شد. بر مبنای این نظریه، پیامبر اسلام وارث علم تمام پیامبران پیشین است. پیامبر سپس این علم را به علی داد که علی هم به‌نوبهٔ خود آن را برای ائمهٔ بعدی به ارث گذاشت؛ بنابراین امامتی که باقر از آن سخن می‌گوید مبتنی بر علم است نه قدرتِ سیاسی، هرچند آن را نیز حقّ ائمه می‌داند. باقر برای پرهیز از سردرگمی، میان نبیّ و رسول و مُحدَّث (امام) فرق می‌گذارد و مرتبهٔ هر یک را از جهت چگونگیِ اتصال به عالَم بالا متفاوت توصیف می‌کند. بنابر احادیث دیگری که از باقر روایت شده‌است، به‌نظر می‌رسد نص، افزون‌بر علم، مُتَضَمِّن نور هم بوده‌است. این نور که از آن به‌عنوان «نور خدا» نام برده می‌شود، بنابر تفسیر باقر در آیهٔ ۸ سورهٔ تَغابُن، همان نور امامان است: «و به خدا و فرستاده‌اش ایمان بیاورید و به نوری که فروفرستادیم.»
از دید شیعیان محمد تمام ویژگی‌ها و وظایف امام را دارد و علاوه‌برآن وظیفه تشریع و تبلیغ دین و ویژگی ارتباط با خدا از طریق وحی را نیز دارد. همچنین فاطمه دختر محمد تمام ویژگی‌های بالا را دارد و فقط مسئولیت‌های زیر را ندارد.
دو فرقه اسماعیلیه و زیدیه از فرقه‌های دیگر شیعه هستند که همچنان به لحاظ سیاسی و اجتماعی در جریانند. دیدگاه این دو فرقه نسبت به امامت از سده‌های نخستین اسلام شکل گرفته‌است. این دو فرقه ابتدا معتقد به امامت و رهبری اهل بیت بودند ولی با گذشت زمان افراد دیگری را به رهبری برگزیدند و از نظر عقاید تفاوت‌هایی با شیعه امامیه دارند.
فرقه زیدیه که پس از کشته شدن زید بن علی در سال ۱۲۲ هجری به وجود آمد، در اصول اعتقادی مانند خداشناسی، راهنماشناسی، معادشناسی با شیعیان امامیه هم‌عقیده‌اند، هرچند در امور جزئی و مسائل کلامی خصوصاً در بحث امامت با امامیه و سایر گروه‌های شیعی تفاوت دیدگاه و اختلاف نظر دارد. نظریه امامت آنها با پذیرش نص خفی بر امامت علی بن ابی‌طالب و نص جلی بر امامت حسنین همراه است ولی در امامت بعد از حسین بن علی قائل به نص نیستند. بلکه بر این باورند که هر فرد فاطمی که با شمشیر قیام و به خود دعوت کند، اطاعتش واجب است. از این رو به خاطر تقیه کردنِ علی بن حسین، امامتش را نپذیرفتند و به زید بن علی روی آوردند. آنها امامت را بالاترین جایگاه قدرت در جامعه اسلامی می‌دانند. در نزد آنان امام قداستی ندارد و دارای عصمت و علم لدنی نیست. از این رو هدایت جامعه به سمت خدا از وظایف امام نخواهد بود و انتخاب امام تنها برای اجرای حدود، جهاد و… لازم است. بنابر این از نظر آنها تنها راه نصب امام، شرع و راه شناخت امام قیام و دعوت است. به گزارش انصاری از محققان شیعه، مسئله امر به معروف و نهی از منکر در دیدگاه زیدیه دارای اهمیت بالایی است تا جایی که امامت به عنوان زیر مجموعه آن محسوب می‌شود. بنابراین خط فکری زیدیه در این مسئله به نظریه اهل سنت نزدیک‌تر است و از جایگاه سیاسی _ اجتماعی به آن نگاه می‌کنند. آنها مانند شیعیان امامیه معتقد به مرجعیت دینی امام هستند ولی همچنان ملازمت میان امامت و رهبری دینی با رهبری سیاسی را قبول ندارند. لذا نظر آنها در تعیین امام با گروه امامیه متفاوت است. امامیه معتقد به نص و امام منتخب از جانب خدا هستند درحالیکه زیدیه قائل به انتخاب هستند و پذیرش امت در تعیین امام را موجب مشروعیت آن می‌دانند. از شرایط زیدیه برای امام، می‌توان به فاطمی بودن امام _ از نسل فاطمه دختر پیامبر باشد _ و اقدام او به دعوت _ اقدام به امر به معروف و نهی از منکر و قیام به شمشیر به وقت نیاز و ضرورت _ اشاره کرد. در مقابل امت نیز مکلف به قیام به امر به معروف و نهی از منکرند و هنگامیکه امام اقدام به دعوت نمود، وظیفه دارند که او را همراهی کنند. بر این اساس هرگاه فردی از نسل فاطمی علیه حکومتی ستمکار خروج نماید؛ بر مردم واجب است که با او بیعت کنند و زمینه امر به معروف و نهی از منکر را در جامعه فراهم نمایند.
اسماعیلیان وجود امام را ضروری می‌دانند و معتقدند که زمین هرگز از امام و هدایت‌گر خالی نخواهد بود. لزوم ادای امانت الهی، لزوم حفظ دین، تعلیم و هدایت، اقتضای عدل الهی، تبیین حکم الهی و دعوت مردم به آمادگی برای روز داوری از دلایلی است که آنها برای وجوب امامت و وجود امام برمی‌شمردند. از نظر آنان وصی هر پیامبر پس از او برترین مردم زمان خویش است. امام را «وارث پیامبر» می‌دانند که شایستگی سرپرستی امت را داراست. همچنین آنها اعتقاد به عصمت امام دارند و از شرایط امامت نص و علم را قبول دارند. اسماعیلیه معتقد به امامت دائمی هستند و چون شریعت محمد را آخرین شریعت الهی می‌دانند؛ پس امامت در امت او تا روز قیامت پابرجاست. به عقیده آنان امام «مرکز آسمان‌ها» و «قطب زمین» است که در صورت عدم وجود او زمین اهل خود را فرو می‌برد. همچنین به اعتقاد آنها امام به امر خدا و اراده او صاحب اختیار همه مخلوق‌ها هستند. در دیدگاه اسماعیلیه، حفظ دین و شریعت، مدیریت و رهبری جامعه و تفسیر آیات قرآن از مهم‌ترین وظایف امام است.
روایت‌های بسیاری از راویان شیعه و سنی گزارش شده‌است که به نقل از پیامبر اسلام تعداد اوصیای بعد از ایشان به عدد نقبای بنی اسرائیل، حواریون عیسی و ماه‌های سال تشبیه شده‌است. این حدیث نبوی که در مجموع احادیث مسلمانان از اهمیت بالایی برخوردار است، با این مضمون نقل شده‌است: «الخلفاء بعدی اثنا عشر کعدد نقباء بنی اسرائیل». این روایت را ۱۹ صحابی و ۶ امام روایت کرده‌اند. از مجموع این روایت‌ها به وضوح دوازده‌گانگی خلفای پیامبر دریافت می‌شود. برخی شیعیان با استناد به حدیث جابر و برخی احادیث دیگر معتقدند ائمه ۱۲ فرد کاملاً مشخص هستند، که از جانب خدا و از زمان محمد با اسم معرفی شده‌اند. البته برخی احادیث، امامت عموم اهل بیت را اثبات می‌کند مثل حدیث ثقلین و برخی دیگر به تعداد امامان اشاره کرده‌است. برای نمونه مسلم در "صحیح" خود از جابربن سمره به نقل از محمد روایت کرده‌است که گفت: این دین همیشه تا قیام قیامت و تا هنگامی که دوازده نفر خلیفه بر سر شما باشند، استوار و برپاست. این خلفا همگی از قریش هستند. روایت دیگری نیز از پیامبر اسلام به این مضمون نقل شده‌است: کار این امّت همیشه به سامان است و پیوسته بر دشمنانشان پیروزند تا آنگاه دوازده نفر خلیفه که همگی آن‌ها از قریش هستند؛ درگذرند.
به گفته مادلونگ اسلام شناس آلمانی، در قرآن همواره برای خویشاوندان پیامبران گذشته ارزش خاصی بیان شده‌است. همچنین در این کتاب وجوه تشابهی میان خاندان پیامبران پیشین و خاندان محمد وجود دارد؛ لذا لازم است که پیامبر اسلام برای خاندان خویش جایگاهی را در نظر گرفته‌باشد. به عنوان نمونه قرآن برای خاندان محمد به لحاظ طهارت و پاکی مقام خاصی را قائل شده‌است یا در برخی آیه‌های قرآن خویشان نَسَبی پیامبران پیشین وارث ملک و حکم، حکمت، کتاب و امامت پیامبران دانسته‌شده‌اند. به عقیده مادلونگ بر این اساس و تا جایی که از بیان افکار محمد در قرآن برمی‌آید؛ او نظری بر جانشینی طبیعی ابوبکر پس از خودش نداشته و رضایتی از این اتفاق بیان نکرده‌است. او معتقد است اگرچه قرآن به مؤمنان سفارش کرده که برخی امور را از طریق شورا حل کنند ولی مسئله جانشینی محمد در این گروه نمی‌گنجد و نصب جانشین محمد از طریق انتخاب الهی صورت گرفته‌است. چرا که خداوند معمولا از خویشان نزدیک هر پیامبری جانشینی برای او برمی‌گزیند که ممکن است این جانشینان، پیامبر باشند یا نباشند.
در حوزه امامت کتاب‌های فراوانی به زبان‌های فارسی و عربی به رشته تحریر درآمده‌اند. تعدادی از این کتاب‌ها به شرح ذیل است: آیینه هدایت در اثبات ولایت از نظر قرآن و سنت (فارسی)؛ تالیف: ابراهیم احمد امینی نجفی. آیات محکمه قرآنیه داله بر امامت ائمه (علیهم السلام) (فارسی) مؤلف: احمد بن زین الدین احسائی. آیات الولایة و برهان الهدایة (عربی)؛ نوشته: محمد بن محمد رفعت شیرازی. ابطال الاختیار (عربی)؛ تألیف: محمد بن علی بن بابویه (شیخ صدوق). اثبات الامامة الخاصة بالکتاب و السنة (عربی)؛ نوشته: میرزا هدایت الله بن ملا صادق برغانی. اثبات الخلافة بالقرآن و اسکات المنکرین بالبرهان (فارسی)؛ تألیف: محمد عظیم. امام‌شناسی (فارسی)؛ نویسنده: سید محمد حسین حسینی طهرانی. الافصاح فی امامة علی بن ابی‌طالب (عربی)؛ تالیف: محمد بن محمد بن نعمان (شیخ مفید).
حزب مارکسیست-لنینیست آلمان یا م.ل.پ.د (به آلمانی: Marxistisch–Leninistische Partei Deutschlands, MLPD) یک حزب سیاسی مارکسیست-لنینیست و ضد تجدیدنظرطلبی است که در کشور آلمان فعالیت می‌کند. این حزب در ۱۹۸۲ توسط اعضای اتحادیۀ کارگران کمونیست آلمان (به آلمانی: Kommunistischer Arbeiterbund Deutschlands, KABD) تأسیس شد.
حزب مارکسیست-لنینیست آلمان از به دست گرفتن قدرت توسط پرولتاریا، سرنگونی روابط سرمایه‌دارانۀ تولید و جایگزینی آن با یک نظم اجتماعی نوین با جهت‌گیری سوسیالیستی طرفداری می‌کند و این اهداف را همچون مرحله‌ای انتقالی در گذار به جامعۀ بدون طبقۀ کمونیستی می‌داند. حزب مارکسیست-لنینیست آلمان در این راستا به نظریات کارل مارکس، فریدریش انگلس، ولادیمیر لنین، ژوزف استالین و مائو تسه تونگ ارجاع می‌دهد. این حزب اصطلاحات "استالینیسم" و "مائوئیسم" را به عنوان اصطلاحاتی جنگی تلقی می‌کند که جنبش مارکسیست-لنینیستی را منشعب کرده‌اند. حزب مارکسیست-لنینیست آلمان در حالی که جنبه‌های از آثار سیاسی استالین و مائو را به نقد می‌کشد، اما از آن آثار دفاع کرده و از این حیث با اغلب گروه‌های چپ آلمان تفاوت دارد.
حزب مارکسیست-لنینیست آلمان در کنفرانس بین‌المللی احزاب و سازمان‌های مارکسیست لنینیست (نشریه بین‌الملل) و همچنین کمیته هماهنگی بین‌المللی احزاب و سازمان‌های انقلابی عضویت و مشارکت دارد. نمایندگان حزب در کنگره‌های دیگر احزاب کمونیستی سراسر جهان شرکت می‌کنند.
جزب مارکسیست-لنینیست آلمان جهت‌گیری سیاسی خود را "سوسیالیسم راستین" (به آلمانی: Echter Sozialismus) می‌نامد. افزودن پسوند "راستین" به گفتۀ این حزب اهمیتی تاکتیکی دارد، چرا که دیگر گرایش‌های رفرمیستی و تجدیدنظرطلبانه مانند تروتسکیسم را همچون انحرافاتی در نظر می‌گیرد که به باور حزب مارکسیست-لنینیست آلمان "انشعابی تنگ‌نظرانه از مارکسیسم" است. حزب مارکسیست-لنینیست آلمان خود را بر این اساس از دیگر احزاب چپ مانند حزب کمونیست آلمان، چپ و حزب برابری سوسیالیستی متمایز می‌کند.
حزب مارکسیست لنینیست آلمان در انتخابات فدرال ۲۰۰۵ شرکت کرد و در تبلیغات خود با استفاده از عکس مارکس و لنین توجه بسیاری را به خود جلب کرد. این حزب در تبلیغات خود را به عنوان آلترناتیو رادیکال حزب چپ مطرح می‌کرد. نهایتاً این حزب ۰٫۱ درصد از آرا را کسب کرد. قوی‌ترین حضور آن در ایالات ساکسونی-آنهالت و تورینگیا بود که موفق به کسب ۰٫۴ درصد آرا شد.
ائتلاف ۹۰/سبزها حزبی سیاسی در کشور آلمان است که در سال ۱۹۹۳ با ائتلاف "سبزها" و "ائتلاف ۹۰" تشکیل شد. سبزها که در سال ۱۹۸۰ در آلمان غربی تأسیس شده بود پس از اتحاد دوباره آلمان در ۱۹۹۰ با "حزب سبز آلمان شرقی" ادغام شده بود. ائتلاف ۹۰ نیز در سال‌های ۱۹۸۹–۱۹۹۰ در آلمان شرقی بنیان‌گذاری شده بود.
این حزب که معمولاً با نام حزب سبزآلمان شناخته می‌شود، از موفق‌ترین و معروف‌ترین احزاب محیط‌زیست‌گرای جهان بوده‌است و بین سال‌های ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۵ همراه با حزب سوسیال دمکرات و از سال ۲۰۲۱ به همراه حزب سوسیال دموکرات و حزب دموکرات آزاد در دولت ائتلافی آلمان حضور داشت. ائتلاف ۹۰/سبزها در انتخابات پارلمانی سال ۲۰۱۳ با ۸٫۴ درصد آراء موفق به کسب ۶۳ کرسی از مجموع ۶۳۰ کرسی نمایندگی بوندستاگ، پارلمان فدرال آلمان، شد. در انتخابات سال ۲۰۰۹ پارلمان اروپا هم ۱۲٫۴ درصد آراء مردم آلمان به این حزب اختصاص یافت و ۱۴ کرسی از ۹۹ کرسی آلمان در پارلمان اروپا به این ائتلاف رسید.
تعداد اعضای این حزب در آوریل ۲۰۲۰ به ۱۰۱ هزار نفر رسید. با این تعداد ائتلاف ۹۰/سبزها چهارمین حزب بزرگ آلمان از نظر تعداد اعضا است.
این حزب پس از اتحاد دوباره آلمان و در سال ۱۹۹۳ از اتحاد دو حزب کوچک‌تر ایجاد شد:
حفاظت از محیط زیست، تحمل و همزیستی مسامت‌آمیز در یک جامعهٔ چندفرهنگی از جمله اصول بنیادین این حزب هستند که خط‌مشی و سیاست حزب بر آن‌ها استوار است.
ائتلاف ۹۰/سبزها از ۱۹۹۸ تا اکتبر ۲۰۰۵ بخشی از دولت ائتلافی آلمان بود و بعد از انتخابات فدرال ۲۰۲۱ بوندستاگ دوباره به همراه حزب سوسیال دموکرات و حزب دموکرات آزاد دولت ائتلافی تشکیل داد. این حزب در ۱۱ دولت‌ ایالتی در آلمان حضور دارد و نخست‌وزیر ایالت بادن وورتمبرگ نیز از این حزب است. ویکی‌پدیای آلمانی
اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان بزرگ‌ترین حزب محافظه‌کار این کشور است که در سال ۱۹۴۵ تأسیس شد. این حزب که می‌توان آن را «راست میانه» دانست همچنین عضو اتحادیه دموکرات بین‌المللی است. رهبری کنونی این حزب با آرمین لاشت است که یکی از نامزدهای بالقوه این حزب در انتخابات فدرال ۲۰۲۱ آلمان است.
اتحادیه دموکرات مسیحی در ایالت بایرن فعالیت نمی‌کند و از اینرو در پارلمان فدرال بوندستاگ، فراکسیون مشترکی را با اتحادیه سوسیال مسیحی بایرن به نام اتحادیه تشکیل می‌دهد. اتحادیه سوسیال مسیحی بایرن در واقع حزب خواهر اتحادیه دموکرات مسیحی است که در ایالت بایرن فعالیت می‌کند. سیاست‌های فدرال این دو حزب در قالب یک تفاهمنامهٔ ائتلاف پارلمانی با یکدیگر هماهنگ می‌شود، در حالیکه در سیاست‌های ایالتی هر دو حزب مستقل از یکدیگر فعالیت می‌کنند. برای اشاره به هردوی آن‌ها معمولاً از اصطلاح «اتحادیه» استفاده می‌شود.
هر دوی این احزاب بیشتر طرفداران خود را مابین کاتولیک‌ها، پروتستان‌ها، روستاییان و اعضایی از همه طبقات اقتصادی پیدا می‌کنند. سیاست کلی اقتصادی و اجتماعی‌شان محافظه‌کارانه است و بیشتر از احزاب سیاسی دیگر به کلیساهای کاتولیک (و تا حدود کم‌تری پروتستان) نزدیک هستند. با وجود این تأکید حزب بر مسیحیت امروز کم‌تر از چند دهه گذشته‌است و می‌توان گفت امروز آن‌ها بیشتر از این‌که ایدئولوژیک باشند، پراگماتیک هستند.
در ۱۹۹۰ این حزب با حزب هم‌گام‌اش در آلمان شرقی که دقیقاً هم‌نام آن‌ها بود (اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان) ادغام شد.
اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان از زمان تاسیسش تا به حالا برای همه از هر فرقه مسیحی و همچنین غیرمسیحیان باز بوده‌است. دلیل این که این اتحادیه خود را صراحتا مسیحی نام داده‌است، تصمیم حزب مبتنی بر متعهد بودن برای توضیح چهره مسیحی انسان است. با تأسیس این حزب درسال ۱۹۴۵، مقابله با خصومت سیاسی بین کاتولیک‌ها و پروتستان‌ها انگیزه اصلی برای استفاده از کلمهٔ «مسیحی» در نام این حزب بود. از اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان گاهی به عنوان جانشین حزب مرکزی آلمان نام برده می‌شود.
برنامه سیاسی اتحادیه از سال ۲۰۰۷ بر طبق این گفته بنا شده‌است: «طبق تفاهم مسیحیان، انسان، طبیعت و محیط آفرینش خداوند هستند.» بر این اساس، خداوند انسان را به شکل خودش آفرید، که شأن و منزلت انسان به عنوان مطلوبی که ارزش محافظت از آن را دارد، حاصل می‌شود. از طبیعت به عنوان آفریده‌ای یاد می‌شود که انسان اجازه ندارد آن را آزادانه دور بیندازد، اما خداوند آن را به انسان سپرده‌است تا انسان از آن محافظت کند.
به محض پایان جنگ جهانی دوم، گفتگوهای غیررسمی برای تأسیس یک حزب با محوریت مسیحیت دموکرات در آلمان آغاز شد. این گفتگوها به تأسیس حزب دموکرات مسیحی در برلین در ۲۶ ژوئن ۱۹۴۵ منجر شدند. در سپتامبر همان سال شعبه‌های حزب در راینلند و وستفالن نیز افتتاح شدند.
اعضای مؤسس حزب دموکرات مسیحی از اعضای سابق حزب مرکزی آلمان، حزب دموکرات آلمان، حزب خلق ملی آلمان و حزب خلق آلمان تشکیل می‌شد. همه این افراد به همراه آندریاس هرمس مؤسس شعبه برلین حزب دموکرات مسیحی، در دوره دیکتاتوری نازی تجربه زندانی شدن به اتهام عضویت در مقاومت آلمان را داشتند. پس از آن در سال‌های جنگ سرد تا ۱۹۶۹ حزب دموکرات مسیحی تصمیم به جذب محافظه‌کاران، ضدکمونیسم‌ها، نازی‌های سابق و همدستان آنان گرفت و بعضی از این افراد (مانند هانس گلوبکه و تئودور اوبرلاندر) را در رده‌های بالای حزبی جای داد.
یکی از درس‌هایی که این حزب از جمهوری وایمار گرفت این بود که تفرقه بین احزاب دموکراتیک باعث خیزش و قدرت گرفتن حزب نازی شد؛ بنابراین از نظر مؤسسان این حزب، تشکیل یک حزب دموکرات مسیحی برای متحد کردن تمام نیروهای دموکرات مسیحی و جلوگیری از تکرار اشتباهات گذشته اجتناب ناپذیر بود. نتیجه دیدارهای مؤسسان حزب، موافقت با تشکیل یک حزب با مرام مسیحی (با اعضای کاتولیک و پروتستان) که بشدت تحت تأثیر محافظه‌کاری لیبرال بود. حزب دموکرات مسیحی در برلین از زمان تشکیل تا اولین کنوانسیون حزبی‌اش در سال ۲۱ اکتبر ۱۹۵۰ که کنراد آدناور را بعنوان اول دبیرکل حزب برگزید موفقیت قابل توجهی را کسب کرد.
در ابتدای اشغال آلمان، مشخص نبود که کشورهای پیروز در جنگ جهانی دوم از کدام حزب آلمان پشتیبانی خواهند کرد، اما در سال‌های آخر دهه ۴۰ میلادی ایالات متحده و بریتانیا با فاصله گرفتن از حزب سوسیال دموکرات، تمایل بیشتری به حمایت از حزب دموکرات مسیحی داشتند. حزب سوسیال دموکرات در نظر متحدین غربی، حزب ملی‌گراتر به نظر می‌آمد که حاضر به دادن هر امتیازی به شوروی برای اتحاد مجدد آلمان بود و آدناور را دست‌نشانده آمریکا و متحد واتیکان می‌دانست. از طرفی میانه‌روی حزب دموکرات مسیحی، انعطاف‌پذیری اقتصادی و ضدیت آن‌ها با کمونیست‌ها توجه قدرت‌های غربی را جلب کرد. آدناور همچنین توانسته بود اعتماد بریتانیا را نیز کسب کند.Paul Gottfried (fall 2007). "The Rise and Fall of Christian Democracy in Europe". "Orbis".
حزب دموکرات مسیحی اندکی بعد به دلیل تضاد دیدگاه در مورد مسائلی همچون روابط با غرب و اتحاد آلمان و حفظ آلمان بعنوان یک کشور بی‌طرف در سیاست جهانی دچار دوپارگی شد. آدناور همچنان سرسختانه از سیاست‌های غرب‌گرایانه خود دفاع می‌کرد و به همین دلیل برخی از رقبای خود را کنار گذاشت. وی همچنین هرگونه ائتلاف با حزب سوسیال دموکرات را تا زمان حصول اطمینان از مواضع ضدکمونیستی این حزب رد کرد. رد ساختاری اتحاد مجدد آلمان (اتحاد آلمان در تئوری باعث دور شدن آلمان از متحدین غربی آن می‌شد) باعث جدا شدن بخش بزرگی از رای‌دهنده‌های پروتستان می‌شد، به‌خصوص که تعداد زیادی از پناهنده‌های مناطق اشغال شده آلمان در شرق رودخانه اودر که ساکن آلمان شرقی بودند حق رای دادن نداشتند.
حزب دموکرات مسیحی، بعد از تشکیل آلمان غربی در سال ۱۹۴۹ به مدت بیست سال حزب حاکم در این کشور بود. آدناور تا سال ۱۹۶۳ رهبر این حزب باقی می‌ماند که در این سال لودویگ ارهارد وزیر سابق اقتصاد جای او را در رهبری حزب گرفت. در سال ۱۹۶۶ حزب دموکرات آزاد آلمان به دلیل اختلاف نظر در سیاست‌های مالی و اقتصادی از شرکت در دولت ائتلافی با حزب دموکرات مسیحی سر باز زد و ارهارد مجبور به استعفا شد. در نتیجه کورت گئورگ کیسینگر از حزب دموکرات مسیحی به صدارت عظمای آلمان رسید و دولتی ائتلافی با حزب سوسیال دموکرات (به اصطلاح ائتلاف بزرگ) تشکیل داد.
محبوبیت حزب سوسیال دموکرات بعد از ورود به ائتلاف به سرعت افزایش پیدا کرد و آن‌ها در انتخابات سال ۱۹۶۹ موفق به ائتلاف با حزب دموکرات‌های آزاد شدند که برای اولین بار باعث خروج حزب دموکرات مسیحی از دولت در آلمان شد و این حزب را به اپوزیسیون تبدیل کرد. حزب دموکرات مسیحی به همراه حزب خواهر آن، حزب سوسیال مسیحی بایرن به‌شدت منقد سیاست‌های گردش به شرق ویلی برانت صدراعظم سوسیال دموکرات آلمان بودند و به قرارداد ۱۹۷۰ مسکو و قرارداد ۱۹۷۰ ورشو که ادعاهای ارضی بر مناطق اشغال شده آلمان توسط شوروی را پس می‌گرفت و خط اودر نایسه را بعنوان مرز شرقی آلمان به رسمیت می‌شناخت اعتراض می‌کردند. اتحادیه دموکرات مسیحی همچنین همکاری‌های نزدیکی با فدراسیون اخراجی‌ها (Heimatvertriebene) داشت. این فدراسیون از آلمانی‌هایی که از مناطق از دست رفته آلمان در طول جنگ جهانی دوم اخراج شده بودند و امید به بازگشت به خانه‌هایشان را داشتند تشکیل شده بود.
در آوریل ۱۹۷۲ اتحادیه دموکرات مسیحی شانس خود را برای بازگشت به قدرت بالا دید و درخواست رای عدم اعتماد به دولت کرد. راینر بارتسل دبیرکل اتحادیه دموکرات مسیحی تقریباً مطمئن بود که صدر اعظم بعدی آلمان خواهد بود. اما تمام اعضای بوندستاگ آنطور که انتظار می‌رفت رای ندادند. ویلی برانت دوباره رای اعتماد گرفت و در قدرت باقی ماند؛ بنابراین اتحادیه دموکرات مسیحی به مدت سیزده سال در اپوزیسیون باقی ماند. در سال ۱۹۸۲ حزب دموکرات آزاد از ائتلاف با حزب سوسیال دموکرات خارج شد و اتحادیه دموکرات مسیحی دوباره قدرت را در آلمان به دست گرفت.
هلموت کهل به عنوان رهبر اتحادیه دموکرات مسیحی به همراه حزب دموکرات‌های آزاد پیروز انتخابات فدرال ۱۹۸۳ آلمان شد و وی بعنوان صدر اعظم آلمان سوگند یاد کرد.
بعد از سقوط دولت آلمان شرقی در سال ۱۹۸۹، هلموت کهل با پشتیبانی دولت‌های آمریکا، فرانسه و بریتانیا، خواستار اتحاد مجدد آلمان شد. در روز ۳ اکتبر ۱۹۹۰ دولت آلمان شرقی فروپاشید و مناطق آن ضمیمه دولت آلمان غربی شدند. حزب اتحادیه دموکرات مسیحی در آلمان شرقی با متحد غربی‌اش ادغام شدند و نمایندگان آن در یک لیست واحد در انتخابات بوندستاگ ۱۹۹۰ شرکت کردند. در این انتخابات ائتلاف اتحادیه دموکرات مسیحی و حزب دموکرات آزاد پیروز شدند. با اینکه هلموت کهل دوباره بعنوان صدراعظم آلمان انتخاب شد، اما محبوبیت حزب بخاطر رکود شدید اقتصادی در ایالت‌های جدید شرقی و مالیات‌های سنگین در ایالت‌های غربی کاهش شدیدی پیدا کرد. با این حال اتحادیه دموکرات مسیحی با اختلاف ناچیزی پیروز انتخابات فدرال ۱۹۹۴ شد که دلیل آن بهتر شدن اوضاع اقتصادی آلمان بود.
هلموت کهل تا زمان شکست حزبش در انتخابات ۱۹۹۸ رهبر حزب باقی ماند و سپس ولفگانگ شویبله بعنوان رهبر حزب انتخاب شد. کمی بعد از آن در سال ۲۰۰۰ شویبله به دلیل رسوایی اقتصادی درون حزبی از مقام خود استعفا کرد و آنگلا مرکل جای او را گرفت که تا سال ۲۰۱۸ رهبری حزب دموکرات مسیحی را بر عهده داشت. در انتخابات فدرال ۱۹۹۸ اتحادیه دموکرات مسیحی به همراه اتحادیه سوسیال مسیحی بایرن بدترین شکست خود را از زمان تأسیس حزب در سال ۱۹۴۹ متحمل شدند. در این انتخابات حزب سوسیال دموکرات به رهبری گرهارد شرودر در ائتلاف با حزب سبز به رهبری یوشکا فیشر اکثریت کرسی‌های بوندستاگ را بدست گرفتند و تا ساعت ۲۰۰۵ در دولت باقی ماندند. در انتخابات سال ۲۰۰۲ اتحادیه دموکرات مسیحی نتایج بهتری بدست آورد، اما به دلیل نرسیدن به حد نصاب اکثریت از تشکیل دولت بازماند.
در سال ۲۰۰۵ اتحادیه دموکرات مسیحی توانست در ده انتخابات ایالتی در آلمان به پیروزی برسد. بعضی از این ایالت‌ها برای حزب سوسیال دموکرات ایالت‌های کلیدی محسوب می‌شدند. گرهارد شرودر صدراعظم سوسیال دموکرات که موقعیت حزب خود را ضعیف می‌دید با این تصور که در صورت برگزاری انتخابات پیروز خواهد شد، درخواست انتخابات زودهنگام کرد. اتحادیه دموکرات مسیحی با اختلاف بسیار اندکی از حزب سوسیال دموکرات پیش افتاد اما قادر به تشکیل دولت نبود. دو حزب بعد از هفته‌ها مذاکره بر سر تشکیل یک ائتلاف بزرگ از دو حزب به توافق رسیدند. با این توافق آنگلا مرکل صدر اعظم آلمان می‌شود و حزب سوسیال دموکرات هشت وزارت‌خانه کلیدی در آلمان را به دست می‌گرفت. .
توافق ائتلاف در یک کنفرانس خبری حزبی در روی ۱۴ نوامبر تأیید شد. و آنگلا مرکل در روز ۲۲ نوامبر ۲۰۰۵ بعنوان اولین زن صدر اعظم در آلمان سوگند یاد کرد. .
اولین چالش‌های آنگلا مرکل در اولین دوره زمامداری‌اش در سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۹ بحث‌هایی بود که آیا اتحادیه دموکرات مسیحی به اندازه کافی حزبی محافظه‌کار است یا اینکه در حال حرکت به سمت سوسیال دموکراسی است. در مارس ۲۰۰۹ مرکل در سخنانی اعلام کرد: گاهی من لیبرال، گاهی محافظه‌کار، گاهی سوسیال مسیحی هستم و و این چیزی است که به اتحادیه دموکرات مسیحی معنا می‌بخشد."Mal bin ich liberal, mal bin ich konservativ, mal bin ich christlich-sozial – und das macht die CDU aus". Angela Merkel in the TV Show "Anne Will", 22 March 2009. Cited in
اتحادیه دموکرات مسیحی و اتحادیه سوسیال مسیحی بایرن در انتخابات بوندستاگ ۲۰۰۹ نتایج ضعیف‌تری از انتخابات سال ۲۰۰۵ کسب کردند، اما حزب دموکرات آزاد در این حزب بهترین نتایج انتخاباتی خود را بدست آورد و امکان بدست آوردن اکثریت کرسی‌های بوندستاگ در صورت ائتلاف با این حزب ممکن شد که اولین دولت راست میانه بعد از ۱۹۹۸ در آلمان بود.
از اواخر سال ۲۰۱۰ تصمیماتی همانند معلق کردن سربازی اجباری و تعطیل کردن نیروگاه‌های اتمی (کمی بعد از فاجعه فوکوشیما در ژاپن) که اصول اساسی محافظه‌کارانه اتحادیه دموکرات مسیحی را می‌شکست، باعث حرکت بیشتر حزب به سمت لیبرالیسم و آزردگی برخی از اعضا و رای‌دهنده‌های محافظه‌کار این حزب شد. در کنفرانس حزبی نوامبر ۲۰۱۱، اتحادیه دموکرات مسیحی بعد از سال‌ها مخالفت با تعیین حداقل حقوق در آلمان، کف درآمدی را برای مزدبگیران پیشنهاد کرد.
ماتیاس یونگ، کارشناس انتخاباتی و مشاور مرکل اصطلاح "عدم حرکت متقارن" را برای استراتژی اتحادیه دموکرات مسیحی در مبارزات انتخاباتی ۲۰۰۵٬۲۰۰۹ و ۲۰۱۳ ابداع کرد که در این استراتژی حزب اتحادیه در مورد موضوعات مختلف، مواضعی شبیه به رقبای انتخاباتی خود می‌گرفت. به‌طور مثال مواضع اتحادیه دموکرات مسیحی در مواردی مثل عدالت اجتماعی (شبیه حزب سوسیال دموکرات) و محیط زیست (شبیه حزب سبز) باعث می‌شد که حزب رقیب نتواند رای‌دهندگان بالقوه خود را سازماندهی کند. برخی از بندهای پلتفرم انتخاباتی اتحادیه دموکرات مسیحی در سال ۲۰۱۳ از نظر چپ‌گرایی از حزب سوسیال دموکرات هم سبقت می‌گرفت. اگرچه این استراتژی از نظر انتخاباتی کارآمد به نظر می‌رسید، اما باعث هشدارهایی به اتحادیه دموکرات مسیحی در خصوص آینده این حزب شده بود و اینکه با این سیاست اتحادیه دموکرات مسیحی ماهیت خود را از دست خواهد داد.
ائتلاف حزب دموکرات آزاد با اتحادیه دموکرات مسیحی تا سال ۲۰۱۳ به طول انجامید. در انتخابات بوندستاگ ۲۰۱۳ حزب دموکرات آزاد تمام کرسی‌های خود را در بوندستاگ از دست داد و برای اولین بار از راه‌یابی به پارلمان بازماند. این در حالی بود که اتحادیه دموکرات مسیحی بهترین آرای انتخاباتی خود را از سال ۱۹۹۰ کسب کرده بود و به همراه حزب خواهرش اتحادیه سوسیال مسیحی بایرن تنها چند کرسی با اکثریت مطلق بوندستاگ فاصله داشتند. تحلیل‌گران این نتایج درخشان را به گستردگی طیف رای‌دهندگان به اتحادیه دموکرات مسیحی از هر سن و جنس و همچنین محبوبیت بالای شخص آنگلا مرکل نسبت می‌دهند.
پس از آنکه مذاکرات با حزب سبز برای تشکیل دولت ائتلافی به نتیجه نرسید، دولت ائتلافی با حضور حزب سوسیال دموکرات و یک ائتلاف بزرگ تشکیل شد.
جمله‌ای منسوب به نخست‌وزیر سابق ایالت بایرن، فرانتس یوزف اشتراوس می‌گوید که هیچ حزب دموکراتیک قانونی‌ای نباید راست‌گراتر از اتحادیه دموکرات مسیحی و سوسیال مسیحی وجود داشته باشد.Based on a quote by CSU leader and Bavarian minister-president فرانتس یوزف اشتراوس، 9 August 1987. Quoted in SWR2 Archivradio , 15 October 2018. با این حال حزب اتحادیه از سال ۲۰۱۳ با چالشی جدی مواجه شد و آن چیزی نبود جز خیزش حزبی راست‌گرا به نام آلترناتیو برای آلمان که در راست‌گرایی گوی سبقت را از اتحادیه دموکرات مسیحی ربود. این حزب از تعدادی از محافظه‌کاران در جهت مقابله با سیاست‌های مرکل برای مدیریت بحران مالی اروپایی در سال‌های ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۴ تشکیل شد و بعد از آن فعالیت‌های خود را بر مقابله بر سیاست‌های مرزهای باز مرکل در بحران پناهجویی متمرکز کرد. نزدیک ده درصد از اعضای حزب آلترناتیو برای آلمان در آن زمان از جداشدگان از اتحادیه دموکرات مسیحی بودند.
در انتخابات بوندستاگ سال ۲۰۱۷، حزب اتحادیه درصد بزرگی از آرای مردمی و کرسی‌های بوندستاگ خود را از دست داد که بزرگترین شکست این حزب در انتخابات بوندستاگ از سال ۱۹۴۹ بود. تعداد کرسی‌های از دست رفته در بوندستاگ به ۵۰ کرسی می‌رسید. بعد از مذاکرات ناموفق اتحادیه با حزب دموکرات آزاد و حزب سبز و بن‌بست سیاسی که هفته‌ها به طول انجامید، حزب اتحادیه تصمیم به تداوم ائتلاف بزرگ با حزب سوسیال دموکرات گرفت. در اکتبر ۲۰۱۸ آنگلا مرکل اعلام کرد که از رهبری اتحادیه دموکرات مسیحی کناره‌گیری می‌کند، اما تا پایان دوره یعنی سال ۲۰۲۱ در مقام صدراعظم آلمان باقی خواهد ماند.
در روز ۷ دسامبر ۲۰۱۸ آنگرت کرامپ کارن‌بائور در انتخابات درون حزبی بعنوان رهبر حزب انتخاب شد. کرامپ کارنبائور در نظر کارشناسان بعنوان دنباله‌روی راه مرکل شناخته می‌شد، با این حال از مرکل محافظه‌کارتر بود و نظراتی مخالف با موضوعات اجتماعی همچون ازدواج همجنسگرایان داشت. انتخاب کرامپ کارنبائور در ابتدا باعث افزایش حمایت عمومی از حزب اتحادیه دموکرات مسیحی و همچنین محبوبیت شخصی وی شد. با این حال محبوبیت وی بتدریج رو به کاهش گذاشت تا اینکه اتحادیه دموکرات مسیحی بدترین نتایج انتخاباتی خود را در انتخابات پارلمان اروپا در سال ۲۰۱۹ کسب کرد که فقط ۲۹٪ تعداد آرا بود. کارنبائور در آن زمان یکی از سیاستمداران اتحادیه دموکرات مسیحی با کمترین میزان محبوبیت بود.
مانفرد وبر از اتحادیه سوسیال مسیحی بایرن کاندیدای اصلی حزب مردم اروپا در انتخابات ۲۰۱۹ پارلمان اروپا بود. اگرچه گروه پارلمانی حزب مردم اروپا سرانجام اورزولا فن در لاین از اتحادیه دموکرات مسیحی را نامزد ریاست کمیسیون اروپا کرد. او که در ژوئیه ۲۰۱۹ به این مقام برگزیده شد اولین زنی بود که ریاست این کمیسیون را بر عهده داشت.
کرامپ کارنبائور در روز ۱۰ فوریه ۲۰۲۰ پس از رسوایی در دولت ایالتی تورینگن از رهبری اتحادیه دموکرات مسیحی کناره‌گیری کرد. در آن زمان مذاکرات برای تشکیل دولت ایالتی تورینگن در جریان بود و شعبه ایالتی اتحادیه دموکرات مسیحی در تورینگن برای جلوگیری از به قدرت رسیدن حزب چپ مذاکراتی را با حزب راست افراطی آلترناتیو برای آلمان برای تشکیل دولت ایالتی آغاز کرده بود. در آلمان بعد از جنگ جهانی دوم همکاری احزاب دموکراتیک با راست‌های افراطی تابو شمرده می‌شد. کارنبائور متهم شد که قادر به اجرای انضباط در داخل حزب در طول بحران نبوده، در حالی که به گفته او مواضع نامشخص حزب در قبال همکاری با حزب آلترناتیو برای آلمان و حزب چپ باعث این مشکل بوده‌است. در حالی که بحران دولت ایالتی تورینگن به استعفای کارن باور سرعت بخشید، او معتقد بود که تصمیمش را برای استعفا مدتی پیش از آن گرفته بود در حالی که رسانه‌ها این استعفا را به ضعف مدیریتی وی نسبت دادند.
با این حال کرامپ کارن‌باور در مقام وزیر دفاع آلمان و رهبر داخلی حزب تا انتخابات داخل حزبی فوریه ۲۰۲۱ باقی ماند. این انتخابات که قرار بود در آوریل ۲۰۲۰ برگزار شود به دلیل همه‌گیری کووید ۲۰۱۹ بارها به تعویق افتاد و سرانجام به‌طور آنلاین برگزار شد. در این انتخابات آرمین لاشت نخست‌وزیر ایالت نوردراین وستفالن با ۵۲/۸٪ درصد آرای اعضای حزب به رهبری اتحادیه دموکرات مسیحی رسید. رقیب وی فریدریش مرتس که ۴۷/۲٪ آرا را بدست آورد در انتخابات داخل حزبی سال ۲۰۱۸ هم از کرامپ کارنبائور شکست خورده بود. انتخاب لاشت در نگاه ناظران تداوم میانه‌روی مرکل و اتحادیه دموکرات مسیحی به‌شمار می‌آید.
در حالی که کنراد آدناور و لودویگ ارهارد با احزاب غیر نازی همکاری می‌کردند، اتحادیه دموکرات مسیحی تلاش می‌کرد که احزاب اپوزیسیون راستگرایش را به حاشیه براند. از سوی دیگر فقدان احساسات ضد کمونیسم بعنوان یک دیدگاه سیاسی در آلمان غربی دهه ۶۰ بعلاوهٔ سکولاریزاسیون و انقلاب فرهنگی در این سال‌ها، بقای اتحادیه دموکرات مسیحی را با چالشی جدی مواجه کرده بود.
در سال‌های بعد از ۲۰۰۰، آنگلا مرکل تمایل زیادی نداشت که به‌طور علنی ارزش‌های مسیحیت را بعنوان بنیاد ایدئولوژیک حزب معرفی کند. با این حال اتحادیه دموکرات مسیحی هیچگاه به‌طور رسمی ارزش‌های مذهبی‌اش را انکار نکرد. مرکل و سخنگوی بوندستاگ نوربرت لامرت همواره تلاش در روشن ساختن این موضوع داشتند که فرهنگ غالب در اتحادیه دموکرات مسیحی مدارا و همزیستی مسالمت آمیز هستند. بنا به گفته تحلیل‌گر حزب، اشتفان آیزل، امتناع مرکل از تأکید بر ارزش‌های سنتی حزبی احتمالاً نتیجه معکوس برای حزب داشته، زیرا مرکل موفق نشده پایگاه اصلی حزب را برای رای دادن بسیج کند.Stefan Eisel: Reale Regierungsopposition gegen gefühlte Oppositionsregierung "Die Politische Meinung," Dezember 2005.
اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان همواره اصول دموکراسی مسیحی را در سیاست‌هایش اعمال می‌کند و بر درک مسیحیان از انسان‌ها و مسئولیت‌شان در مقابل خدا تأکید می‌کند. با این حال در فهرست اعضای اتحادیه، اشخاصی هستند که به ادیان دیگری باورمنداند یا دیندار نیستند. مآخذ سیاست‌های کلی اتحادیه دموکرات مسیحی، کاتولیسیزم سیاسی، آموزه‌های اجتماعی کاتولیک، پروتستانیزیسم سیاسی، لیبرالیسم اقتصادی و محافظه‌کاری ملی هستند. لیبرالیسم سیاسی در دوره صدارت اعظم هلموت کهل در سال‌های ۱۹۸۲ تا ۱۹۹۸ نمود بیشتری داشت.
بعنوان یک حزب محافظه‌کار، اتحادیه دموکرات مسیحی از مجازات شدیدتر شهروندان در موارد نقض قانون و همچنین دخالت بوندس‌وهر (ارتش فدرال) در موارد مربوط به امنیت داخلی و تروریسم حمایت می‌کند. در موارد مربوط به مهاجران، هدف اتحادیه دموکرات مسیحی کنترل میزان مهاجرت در آلمان است. با این حال اتحادیه از هم‌پیوندی مهاجران از طریق کلاس‌های زبان و حل شدن بیشتر آنان در جامعه حمایت می‌کند.
در زمینه سیاست خارجی اتحادیه دموکرات مسیحی خود را متعهد به ادغام بیشتر آلمان در اتحادیه اروپا می‌داند و قائل به روابط قوی بین آلمان و ایالات متحده است. حزب به دلیل موارد فراوان نقض حقوق بشر در ترکیه مخالف عضویت این کشور در اتحادیه اروپاست، با این حال روابط قوی اتحادیه اروپا با ترکیه را به عضویت ترکیه در این اتحادیه ترجیح می‌دهد. همچنین عدم به رسمیت شناختن جمهوری قبرس بعنوان کشوری مستقل از سوی ترکیه نیز دلیل دیگری بر مخالفت اتحادیه دموکرات مسیحی با عضویت ترکیه در اتحادیه اروپاست. چرا که بر طبق قوانین اتحادیه اروپا، تمام کشورهای عضو باید استقلال و تمامیت ارضی یکدیگر را به رسمیت بشناسند.
اتحادیه دموکرات مسیحی در طول تاریخ خود چهار بار در سطح فدرال و به دفعات زیاد در سطح دولت‌های ایالتی با حزب سوسیال دموکرات برای تشکیل دولت ائتلاف کرده‌است. همچنین این حزب در چندین ایالت با حزب سبز دولت ائتلافی تشکیل داد. با این وجود پس از قتل والتر لوبکه فرماندار شهر کاسل توسط گروه‌های منتسب به راست در آلمان در ژوئن ۲۰۱۹، کنگره حزبی در هامبورگ هر گونه ائتلاف در سطح ایالتی و فدرال را با حزب آلترناتیو برای آلمان ممنوع ساخت.
کنگره حزبی بالاترین نهاد تصمیم‌گیری برای اتحادیه دموکرات مسیحی است. اعضای حزب حداقل هر دو سال یک‌بار جمع می‌شوند و سیاست‌های اصولی حزب را به همراه برنامه‌های حزبی معین می‌کنند
کنگره حزبی اتحادیه دموکرات مسیحی از نمایندگان انجمن‌های منطقه‌ای، انجمن‌های خارجی و روسای افتخاری حزبی تشکیل می‌شود. انجمن‌های ایالتی دقیقاً هزار نماینده را که باید توسط کنوانسیون‌های ایالتی یا منطقه ای انتخاب شوند به کنگره می‌فرستند. تعداد نمایندگانی که یک انجمن منطقه ای می‌تواند بفرستد به تعداد اعضای انجمن شش ماه قبل از کنگره حزب و نتیجه آخرین انتخابات فدرال در ایالت فدرال مربوط به آن بستگی دارد. انجمن‌های خارجی که توسط کمیته اجرایی فدرال به رسمیت شناخته شده‌اند، هر کدام یک نماینده صرف نظر از تعداد اعضای خود به کنگره حزب می‌فرستند.
کمیته فدرال دومین ارگان قدرتمند حزبی است و به کلیه امور سیاسی و سازمانی که وظایف آن صریحاً برای کنگره حزب فدرال اختصاص نیافته، رسیدگی می‌کند. به همین دلیل آن را اغلب «کنگره حزب کوچک» می‌نامند.
مدیر اجرایی فدرال حزب، رئیس حزب در حوزه فدرال نیز است. مصوبات کنگره فدرال حزبی و کمیته فدرال را اجرا می‌کند و کنگره فدرال حزبی را سازماندهی می‌دهد. هیئت رئیسه حزب، مسئول اجرای مصوبات کمیته فدرال اجرایی و رسیدگی به امور فعلی یا فوری است. هیئت رئیسه حزب متشکل از اعضای برجسته هیئت فدرال اجرایی حزب است.
تا سال‌های قبل از ۱۹۶۶ آمار دقیقی از تعداد اعضای اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان وجود نداشت و تخمینی کلی در مورد تعداد آن زده می‌شد. آمار تعداد اعضا از سال ۱۹۶۶ به بعد، بر پایه تخمین تعداد اعضا در ۳۱ دسامبر ۱۹۶۶ محاسبه می‌شود. بر پایه این آمار تا سال ۲۰۱۸ تعداد اعضای حزب اتحادیه دموکرات مسیحی ۴۲۰۲۴۰ نفر بود.Andrea Shalal (26 July 2018). "Senior German conservative chides party for bickering". Reuters. Retrieved 17 October 2018.
در سال ۲۰۱۲ میانگین سن اعضای حزب ۵۹ سال بود و ۶ درصد اعضا سنی زیر ۳۰ سال داشتند. تحقیقی که توسط بنیاد کنراد آدناور انجام شد نشان داد که ۲۵/۴٪ اعضا زن و ۷۴/۶٪ مرد هستند. تعداد اعضای زن در ایالت‌های جدید که تا قبل از ۱۹۹۰ جزو آلمان شرقی بودند بیشتر از مناطق غربی و حدود ۲۹/۲٪ است."Die Mitglieder der CDU" (in German).
حزب مرکز آلمان، که معمولاً با نام «حزب مرکز کاتولیک» معروف بود، حزبی سیاسی و کاتولیک بود که در زمان امپراتوری آلمان و جمهوری وایمار در آلمان فعالیت می‌کرد.
ابن حزب در ۶ ژوئیه ۱۹۳۳ خود را منحل اعلام کرد. پس از جنگ جهانی دوم این حزب از نو آغاز به کار کرد اما هرگز نتوانست به اهمیت و وزن پیشین خود دست پیدا کند، بویژه به این علت که بیشتر اعضای پیشین آن به اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان پیوستند.
به هر حال حزب مرکز هنوز نیز به عنوان حزبی کوچک وجود دارد و بیشتر در ایالت نوردراین-وستفالن فعالیت می‌کند اما هرگز آن نقش کلیدی و مهمی که پیش از جنگ جهانی دوم داشت را بازی نمی‌کند.
حزب دموکرات آزاد حزبی سیاسی لیبرال بازار آزاد در آلمان است. این حزب عضوی از انترناسیونال لیبرال و حزب رفرم و لیبرال دموکرات اروپا است.
طرفداران حزب آزاد معمولاً از طبقهٔ متوسط و بالا تشکیل می‌شود که خود را «مستقل» می‌دانند و به نوعی ادامهٔ سنت لیبرالی در اروپا هستند. گرچه این حزب عموماً رای خیلی قوی ندارد و رای آن بین پنج تا دوازده درصد نوسان داشته است اما از بعد از جنگ جهانی دوم در اکثر دولت‌ها، یا در ائتلاف با اتحادیه دموکرات مسیحی یا در ائتلاف با حزب سوسیال دموکرات، حضور داشته است. این حزب از ۱۹۴۹ به این طرف همیشه در پارلمان فدرال آلمان، بوندستاگ، و بجز ۱۵ سال، همیشه در دولت‌های ائتلافی با احزاب دیگر حضور داشته است. در انتخابات پارلمانی سراسری سال ۲۰۱۳ این حزب برای اولین بار از زمان تأسیس به حد نصاب ۵٪ آرای سراسری دست نیافت و از راهیابی به پارلمان بازماند.
ماتیاس پلاتزک (زادهٔ ۲۹ دسامبر ۱۹۵۳ در پوتسدام) سیاست‌مداری آلمانی و عضو حزب سوسیال دموکرات آلمان است. او از سال ۲۰۰۲ تا سال ۲۰۱۳ «وزیر-رئیس» ایالت براندنبورگ است.
وی از ۱۵ نوامبر ۲۰۰۵ تا ۱۰ آوریل ۲۰۰۶ رئیس حزب سوسیال دموکرات بود.
Wikipedia contributors, "Matthias Platzeck," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Matthias_Platzeck&oldid=192665180 (accessed February 22, 2008).
حزب دموکرات ملی آلمان (ان پ د) دست‌راستی‌ترین حزب بزرگ در سیاست آلمان است. این حزب در ۲۸ نوامبر ۱۹۶۴ به عنوان نیای حزب امپراتوری آلمان (د آر پ) تأسیس شد و از ۱۹۹۶ تا ۲۰۱۱ رهبر آن اودو فوگت بود.
در سال ۲۰۰۱ دولت آلمان به رهبری گرهارد شرودر از حزب اس پ د سعی کرد تا با طرح شکایتی در دادگاه حفاظت از قانون اساسی آلمان، حزب "ان پ د" را مخالف با قانون اساسی اعلام کرده و آن را منحل نماید ولی در سال ۲۰۰۳ موضوع شکایت منتفی و پرونده بسته شد، چرا که در جریان برگزاری دادگاه مشخص شد که تعدادی از اعضای "ان پ د" که با استناد به رفتار آنها شکایت تنظیم شده بود در واقع مامورین مخفی سازمان‌های اطلاعاتی دولت فدرال آلمان هستند که به درون حزب نفوذ کرده و سعی در تخریب چهره "ان پ د" داشته‌اند.German court rejects attempt to ban neo-Nazi party | World news | The Guardian
حزب "ان پ د" به شدت مخالف پیروی آلمان از سیاست‌های اسرائیل و حمله نظامی به ایران است.Das ist nicht unser Krieg! - Deutsche Stimme
حزب رایش سوسیالیست حزبی سیاسی در آلمان غربی سابق بود که پس از جنگ جهانی دوم و در ۱۹۴۹ تأسیس شد. این حزب خود را رسماً «سوسیالیست ملی» و طرفدار آدولف هیتلر می‌خواند و از حزب امپراتوری آلمان منشعب شده بود. اتو ارنست رمر و فریتس دورلس از مهم‌ترین چهره‌های این حزب بودند. این حزب از سوی هانس اولریش رودل حمایت می‌شد.
حزب رایش سوسیالیست مدعی بود که حاکمان آلمان غربی مهره آمریکایی‌ها هستند و کارل دونیتس آخرین پیشوای مشروع رایش پان ژرمن است. این حزب معتقد بود که هولوکاست افسانه است و مدعی شد که کوره‌های آدم‌سوزی داخائو پس از پایان جنگ توسط آمریکایی‌ها ساخته شده‌اند. حزب رایش سوسیالیست معتقد بود که اروپا تحت رهبری رایش آلمان باید به عنوان «نیروی سوم» علیه سرمایه‌داری و کمونیسم عروج کند.
حزب رایش سوسیالیست جناحی نظامی نیز داشت که "جبههٔ رایش" نامیده می‌شد. حزب رایش سوسیالیست بیش از ده هزار عضو داشت و در انتخابات لنت‌تاگ زاکسن سفلا ۱۶ کرسی و در لنت‌تاگ برمن ۸ کرسی کسب کرد. فعالیت این حزب در سال ۱۹۵۲ ممنوع اعلام شد.
کارل دونیتس (۱۶ سپتامبر ۱۸۹۱ – ۲۴ دسامبر ۱۹۸۰) نظامی و سیاست‌مدار آلمانی بود که در دوره رایش سوم برای دو سال فرماندهی "کریگسمارینه" و مدت بسیار کوتاهی ریاست‌جمهوری آلمان را بر عهده داشت.
از معدود نظامیان ارشد آلمان بود که هیچگاه رسماً به حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران نپیوست. پس از خودکشی آدولف هیتلر، حدود بیست روز رئیس‌جمهور آلمان بود و معاهده تسلیم آلمان در پایان جنگ جهانی دوم به امضای او رسید.
ماه سپتامبر سال ۱۸۹۱ در برلین زاده شد. در هجده سالگی به عنوان دانشجو-افسر وارد نیروی دریایی امپراتوری آلمان گردید. ماه سپتامبر سال ۱۹۱۳ به درجه ستوان دومی ترفیع یافت. هنگام آغاز جنگ جهانی اول در ناو سبک اس‌ام‌اس برسلاو خدمت می‌کرد. به همراه این ناو با عبور از محاصره دریایی متفقین در مدیترانه، به استانبول رسید. با حضور در امپراتوری عثمانی در دریای سیاه به نبرد پرداخت و بر فراز محل تهاجم متفقین به گالیپولی پرواز شناسایی انجام داد. پس از دریافت نشان درجه یک و دو صلیب آهنین، پاییز سال ۱۹۱۶ به آلمان بازگشت و خواهان خدمت در نیروی زیردریایی شد. بدین ترتیب ماه مارس سال ۱۹۱۸ فرماندهی زیردریایی اس‌ام اوسی ۲۵ به او سپرده گشت. سال بعد هنگام فرماندهی زیردریایی اس‌ام اوب ۶۸ به یک کاروان در مدیترانه حمله برد. در اثر درگیری زیردریایی او آسیب دید تا به همراه خدمه به اسارت نیروی دریایی بریتانیا دربیاید.
ماه ژوئیه سال ۱۹۱۹ از اسارت آزاد شد. پس از پایان جنگ به "رایشس‌مارینه" پیوست و فرمانده یک قایق اژدرافکن گردید. دهه ۱۹۲۰ به عنوان افسر ستادی، در تلاش برای اقناع رهبران آلمان جهت بازسازی ناوگان زیردریایی‌ها که وجود آن‌ها در اساس پیمان ورسای در "رایشسور" ممنوع بود، چند مقاله در ارتباط با این جنگ‌افزار به نگارش درآورد.
با به قدرت رسیدن آدولف هیتلر، سال ۱۹۳۴ با درجه ناوبان دومی ماموریت ایجاد نیروی زیردریایی در کیل به او محول گشت. با وجود دستاوردهای خارق‌العاده، تمایل فرماندهی "کریگسمارینه" به کشتی‌های جنگی بزرگ امکان پدیدآوری ناوگان متعدد زیردریایی‌ها را فراهم نساخت تا آلمان در آغاز جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۳۹ صرفا ۵۷ او-بوت شامل تنها ۲۶ مورد با قابلیت عملیات‌های برد بلند در اختیار داشته باشد. تلاش‌هایش در این زمبنه سبب شد تا حدودی زیادی او را پدر او-بوت‌ها بخوانند. مفهوم تهاجم گسترده به کاروان‌های دریایی در قابل تاکتیک موسوم به ""دسته گرگ‌ها"" و سامانه کنترل مرکزی با اطلاعات هواگردهای برد بلند را پدید آورد.
با عزل اریش ردر در ماه مارس سال ۱۹۴۲، او که در سال‌های اولیه جنگ مدارج و نشان‌های فراوانی دریافت نموده بود، با ترفیع به درجه بزرگ دریابد، به فرماندهی "کریگسمارینه" منصوب شد. با این حال با افزایش دخالت‌های ایالات متحده و در نهایت ورود آن به جنگ و همچنین پیشرفت فناورانه متفقین در زمینه مقابله با زیردریایی‌ها، از اوایل سال ۱۹۴۳ ورق به ضرر آلمان بازگشت و راهبرد تهدید او-بوت‌ها شکست خورد. با دستیابی به اعتماد پیشوا، اواخر جنگ را در قرابت با هیتلر گذراند. تلاش او برای ساختن ناوگانی مدرن از زیردریایی‌ها با کمبود منابع به جایی نرسید. او-بوت‌های جدید و قدرتمندتری طراحی شد اما تلفات آن‌ها بسیار بیشتر از تولیدات بود. در این دوران با انجام سخنرانی‌های تبلیغاتی به چهره‌ای سرشناس بدل گشت. میانه ماه آوریل سال ۱۹۴۵ به فرماندهی تمامی نیروهای آلمانی در شمال اروپا منصوب شد.
روز ۳۰ آوریل پیامی مبنی بر مرگ هیتلر و برگزیده شدن به جانشینی او به عنوان رئیس جمهور آلمان دریافت کرد. پیش از تسلط نیروهای دشمن بر آن‌ها، موفق شد در قالب آخرین خدمت نیروی تحت امرش هزاران پناهجو را از طریق دریا از منطقه بالتیک خارج کند.
در دادگاه نورنبرگ به طرح‌ریزی جنگ متهم و در حکمی نسبتا معتدل به ده سال حبس محکوم گردید. این دوران را در زندان اشپاندائو گذراند. کارل دونیتس روز کریسمس سال ۱۹۸۰ درگذشت.
حزب پلنگ‌های خاکستری حزب سیاسی در آلمان است که توسط فعال سیاسی تورده اونروه بنیان‌گذاشته شد.
فعالیت عمدهٔ این حزب دفاع از حقوق سالمندان و تضمین پایداری حقوق بازنشستگی است. این حزب در زمینه‌های زیست‌محیطی نیز فعال است.
این حزب در انتخابات فدرال اخیر آلمان حدود ۰.۴ درصد رای آورد که آن را پس از احزاب اصلی جز بیشترین رای‌ها در بین احزاب فرعی و کوچک قرار می‌دهد.
حزب رفاه حیوانات آلمان حزبی سیاسی است که در این کشور فعالیت می‌کند.
این حزب در ۱۹۹۳ بنیان‌گذاشته شد و امروز چیزی حدود ۱۰۰۰ عضو دارد. هدف اصلی این حزب، گنجاندن حقوق حیوانات در قوانین آلمان است.
این حزب در انتخابات فدرال اخیر آلمان حدود ۰٫۲ درصد رای آورد که آن را پس از احزاب اصلی جز بیشترین رای‌ها در بین احزاب فرعی و کوچک قرار می‌دهد.
Wikipedia contributors, "Human Environment Animal Welfare," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Human_Environment_Animal_Welfare&oldid=165425842
حزب خانوادهٔ آلمان حزبی سیاسی در آلمان است. این حزب در ۱۹۸۱ تأسیس شد و رهبر آن از ۱۹۸۹ به این طرف فرانس جوزف بریر بوده‌است.
این حزب در شوراهای محلی زارلند اعضایی دارد.
این حزب در انتخابات فدرال اخیر آلمان حدود ۰٫۴ درصد رای آورد که آن را پس از احزاب اصلی جز بیشترین رای‌ها در بین احزاب فرعی و کوچک قرار می‌دهد.
حزب مسیحیان وفادار به انجیل (, PBC)، حزبی بنیادگرای پروتستان و محافظه‌کار در سیاست آلمان است.
این حزب در ۱۹۸۹ بنیان گذاشته شد. این حزب مخالف ازدواج هم‌جنس‌گرایان، سقط جنین و جدایی مذهب از دولت است. این حزب معتقد است قانون اساسی اروپا باید به خدا ارجاع دهد و قویاً از اسرائیل حمایت می‌کند.
این حزب عضوی از جنبش سیاسی مسیحی اروپا است.
حزب باواریا (به آلمانی: "Bayernpartei") حزبی سیاسی است که در ایالت باواریا در جنوب آلمان فعالیت می‌کند.
این حزب در ۱۹۴۶ تأسیس شده‌است و خود را «میهن‌پرست باواریایی» می‌داند و طرفدار استقلال باواریا درون اتحادیه اروپا است. این حزب را می‌توان به همراه اتحادیه سوسیال مسیحی به عنوان نیای حزب مردم باواریا که پیش از جنگ جهانی دوم وجود داشت دانست. این حزب ابتدا در دههٔ ۴۰ و ۵۰ موفقیت‌هایی داشت اما امروز تا حدود زیادی محبوبیت خود را از دست داده‌است.
این حزب هنوز موجود است اما از سال ۱۹۶۲ به این سمت نماینده‌ای به پارلمان ایالتی باواریا نفرستاده‌است.
رئیس کنونی حزب آندراس ستله است.
"برای روستایی به این نام قراول‌خانه (دشتستان) را ببینید."
در ساختمان‌های تاریخی ایران، به‌ویژه در قلعه‌ها، ارگ‌ها و برج‌ها بخشی بوده به نام قَراوُل‌خانه.
قراول‌خانه معمولاً کاربردهای گوناگونی داشته، از جمله:
قراول‌خانه‌های بیرجند
هایدلبرگ () شهری دانشگاهی است در ایالت بادن-وورتمبرگ در جنوب غربی آلمان که رود نکار از میان آن می‌گذرد. این شهر پنجمین شهر بزرگ این ایالت بعد از اشتوتگارت، کارلسروهه، مانهایم و فرایبورگ می‌باشد.
طبق سرشماری سال ۲۰۱۶، جمعیت آن ۱۵۹٬۹۱۴ نفر تعیین شده که حدوداً یک چهارم این تعداد دانشجو بوده‌اند. هایدلبرگ که در ۷۸ کیلومتری جنوب فرانکفورت قرار دارد.
هایدلبرگ در قدیم از مراکز دانش و هنر بوده‌است.
امروزه نیز وجود پژوهشگاه‌های متعدد در درون و پیرامون آن، این سنت را ادامه داده‌است. دانشگاه روپرشت-کارلز هایدلبرگ از قدیمی‌ترین نهادهای آموزشی اروپا است. علاوه بر این دانشگاه اس آر اچ هایدلبرگ که یکی از قدیمی‌ترین و بزرگ‌ترین دانشگاه‌های خصوصی آلمان است در این شهر قرار دارد.
جشنواره فیلم مانهایم-هایدلبرگ هرساله به‌طور مشترک با مانهایم در این شهر برگزار می‌شود.
در این شهر، کارخانهٔ تولیدکنندهٔ دستگاه‌های چاپ هایدلبرگ نیز وجود دارد که جزو قدیمی‌ترین، معروفترین و برترین سازندگان دستگاه‌های چاپ می‌باشد.
دانشگاه هایدلبرگ، قدیمی‌ترین دانشگاه آلمان است که در سال ۱۳۸۶ میلادی، تأسیس شد.هایدلبرگ شهر دانشجویی که استادانش جایزه نوبل را درو کرده‌اند، دویچه وله فارسی
منطقهٔ رور (به آلمانی: "Ruhrgebiet") ناحیه پیوستهٔ شهری در ایالت نوردراین-وستفالن آلمان است که از چندین شهر بزرگ صنعتی تشکیل شده‌است.
محدودهٔ این ناحیه از جنوب، رودخانهٔ رور، از غرب، رودخانهٔ راین و از سوی شمال رود لیپه است.
منطقهٔ رور با حدود ۵٫۳ میلیون جمعیت بخشی از ناحیهٔ کلانشهری راین-رور به‌شمار می‌آید. ناحیهٔ راین-رور ۱۲ میلیون نفر جمعیت را در بر می‌گیرد.
این منطقه عنوان پایتخت فرهنگی اروپا در سال ۲۰۱۰ میلادی را ازآن خود کرد.
فهرستی از شهرهای کشور هلند:
اُوترخت یکی از شهرهای هلند و نیز مرکز و پرجمعیت‌ترین شهر استان اوترخت است. اُوترخت یک شهر مهم و دانشگاهی در هلند و اروپا است. این شهر در مرکز هلند واقع شده است و با جمعیتی برابر با 1 میلیون و 307 هزار نفر ( سال 2019 ) چهارمین شهر بزرگ هلند به ‌شمار می‌رود.https://opendata.cbs.nl/statline/#/CBS/nl/dataset/37230ned/table?ts=1578685738191
شهر اُوترخت زندگی فرهنگی فعالی دارد و از این نظر پس از آمستردام در مقام دوم کشور قرار می‌گیرد. اوترخت گزینش برای پایتخت فرهنگی اروپا در سال ۲۰۱۸ را نشانه رفته ‌است.
استان یوترکت یکی از ۱۲ استان هلند است.
مرکز استان اوترخت شهر یوترکت است.
این استان با مساحت ۱۳۸۵ کیلومتر مربع کوچک‌ترین استان کشور هلند است. جمعیت این استان ۱٫۲۳۴٫۷۴۱ نفر است. این استان را به خاطر مرکزیت و تراکم بالای جمعیتش عموماً جزئی از منطقه کلان‌شهری رانداستاد به‌شمار می‌آورند.
دومین شهر اصلی استان یوترکت، آمرسفورت و سومین شهر بزرگ آن فینن‌دال است.
شهر یوترکت در قدیم مرکز اسقف‌نشین یوترکت بود که حدوداً قلمروی استان کنونی را در بر می‌گفت.
از سال ۲۰۱۱ موجودیت این استان پس از ۱۲ سده به خطر افتاده و هیأت وزرای هلند بر روی طرحی در زمینه ضمیمه کردن این استان به استان‌های هلند شمالی و فلیوولاند کار می‌کند.
رایشس‌تاگ نام ساختمان پارلمان آلمان است.خطر حملهٔ تروریستی به پارلمان آلمان، دویچه‌وله فارسی رایشستاگ در شهر برلین واقع شده‌است. در این گنبد نورمن فاستر از سبک اکوتک استفاده کرده‌است. طرح نورمن فاستر در سال ۱۹۹۳ در برلین برنده شد.
این ساختمان از سال ۱۸۹۴ تا ۱۹۳۳ محل پارلمان آلمان بود و در پایان جنگ جهانی دوم براثر اتفاقاتی که دلیلشان هنوز مشخص نیست به آتش کشیده شد. سرانجام در سال ۱۹۹۹ و پس از بازسازی‌های گسترده، بوندس‌تاگ به این مکان بازگشت.
یک جوان هلندی به نام مارینوس وان درلوب که جزو کمونیست‌ها و وابسته به روسیه بود به عنوان مجرم و کمونیست اعلام شد. همچنین هیتلر در مصاحبه محرمانه‌ای در سال ۱۹۳۱ گفته بود:
ساختمان پارلمان آلمان (رایشستاگ) برای معرفی معماری اکوتک برای حفظ محیط زیست در طرح بازسازی رایشستاگ دربرلین ۱۹۹۳ طرح نورمن فاستر به عنوان برنده اعلام شد. فاستر در طرح خود یک گنبد شیشه‌ای به جای گنبد تخریب شده پارلمان در جنگ جهانی دوم در نظر گرفت. این گنبد جدید از چند نظر جالب توجه‌است.
هنگام شب گنبد از طریق تالار مجلس روشن می‌شود و به صورت گنبدی نورانی می‌درخشد که نشانه‌ای از قدرت و توانایی پروسه دموکراتیک در آلمان فدرال است. از نظر اقلیمی در تابستان تهویه طبیعی تالار از طریق گنبد شیشه‌ای صورت می‌گیرد. در زمستان هوای گرم که از تالار مجلس به فضای زیر گنبد صعود کرده بازیافت و مجدداً مورد استفاده قرار می‌گیرد؛ و بالاخره آینه‌های وسط گنبد، روشنایی طبیعی و تصویر مردم (خاستگاه قدرت مجلس) را به تالار نمایندگان منعکس می‌کنند.کتاب معماری معاصر غرب - نوشته وحید قبادیان - فصل معماری های-تک و اکوتک
سازه گنبد رایشستاگ از جنس کریستال است که نور را به وضوح از خود عبور می‌دهد. گنبد از چند جهت حائز اهمیت است؛ اول اینکه در داخل گنبد دو رامپ مارپیچ قرار دارد که به سکوی فوقانی برای تماشای مناظر و دیدن افراد در گنبد منتهی می‌شود. سلول‌های خورشیدی فتوولتیک با ۳۰۰ متر مربع مساحت بر روی بام جنوبی ساختمان برای تأمین برق قرار دارد. پنجره‌های هوشمند برای تهویه هوا در اطراف خود گنبد همچنین استفاده از سوخت تجدیدشونده بیوگاز برای تولید برق بدون آلودگی که از انتشار% ۹۴ تولید دی‌اکسید کربن ممانعت می‌کند. در گنبد طراحی یک نقاب متحرک در زیر گنبد شیشه‌ای قرار دارد که حرکت آن توسط کامپیوتر تنظیم شده‌است و از تابش و انعکاس مستقیم نور آفتاب به داخل تالار مجلس جلوگیری می‌کند. از دیگر ویژگی‌های این گنبد ذخیره‌شدن حرارت اضافی در قسمت‌های مختلف ساختمان در یک مخزن طبیعی است که آب گرم برای گرمایش را تأمین می‌کند.http://www.noormags.ir
لیختِن‌اِشتاین ()، با نام رسمی شاهزاده‌نشین لیختن‌اشتاین ()،"Duden Aussprachewörterbuch", s.v. "Liechtenstein[er]". یک کشورک محصور در خشکی آلمانی‌زبان است که در نزدیکی آلپ، و در میان اتریش و سوئیس قرار دارد. ششمین کشور کم جمعیت جهان است.
لیختن‌اشتاین یک پادشاهی مشروطه است و رئیس کشور شاهزادهٔ لیختن‌اشتاین است. درازای کشور لیختن اشتاین بر مبنای داده های جغرافیایی در بیشترین حالت ممکن فقط ۲۴ کیلومتر بوده است.
لیختن‌اشتاین از غرب و جنوب با سوئیس و از شرق و شمال با اتریش همسایه است. این کشور با مساحتی حدود و جمعیتی ۳۸٬۷۴۹ نفری چهارمین کشور کوچک اروپا محسوب می‌شود.Bevölkerungsstatistik. Amt für Statistik. Liechtenstein. 30 June 2019 لیختن‌اشتاین به ۱۱ شهرستان تقسیم شده‌است که بزرگترینِ آن‌ها شان است، در حالی که پایتخت این کشور فادوتس نام دارد. این کشور همچنین کوچک‌ترین کشور جهان است که با دو کشور مرز مشترک دارد.
از نظر اقتصادی، لیختن‌اشتاین یکی از بالاترین سرانه‌های تولید ناخالص داخلی برای هر نفر در جهان را دارد.CIA – The World Factbook – Country Comparison :: GDP – per capita (PPP) Cia.gov. Retrieved 24 December 2011. این کشور دارای یک بخش مالی قوی است که در فادوتس متمرکز است. این کشور زمانی به عنوان گریزگاه مالیاتی میلیاردرها شناخته می‌شد، اما اکنون چنین نیست. به عنوان یک کشور آلپی، لیختن‌اشتاین یکی از مقاصد علاقه‌مندان به ورزش‌های زمستانی است.
لیختن‌اشتاین یکی از اعضای سازمان ملل متحد، انجمن تجارت آزاد اروپا، و شورای اروپا است. اگرچه یکی از اعضای اتحادیه اروپا نیست، اما عضو منطقه شنگن و منطقه اقتصادی اروپا است. این کشور یک اتحادیه گمرکی و وحدت پولی با سوئیس دارد.
این کشور در مرکز اروپا قرار دارد و از شرق و شمال توسط اتریش و از غرب و جنوب توسط سوئیس احاطه شده‌است.
کوه‌های آلپ در شرق این شاهزاده‌نشین قرار دارد. غرب کشور متشکل از جلگهٔ سیلابی رود راین است. رودهای مهم آن راین و سامینا و بلندترین نقطه آن گروز پیتز است که ۲۵۹۹ متر ارتفاع داردو
این کشور آب و هوای آلپی معتدل دارد البته دارای زمستان‌هایی بسیار سرد و تابستانهایی خنک است.
پایتخت لیختن‌اشتاین فادوتس است اما بزرگ‌ترین شهر این کشور، شان با ۵ هزار و ۵۰۰ نفر جمعیت می‌باشد.
این کشور در سال ۱۸۶۸ اعلان بیطرفی کرد. لیختن‌اشتاین که به واسطهٔ خاک اتریش از آلمان جداست، تنها شاهزاده‌نشین آلمانی بود که در ۱۸۷۱ به امپراتوری آلمان نپیوست. از سال ۱۹۱۹ سوئیس مسئولیت سیاست خارجی لیختن اشتاین را بر عهده گرفت و از ۱۹۲۴ این کشور از اتحاد گمرکی و پولی با سوئیس برخوردار بوده‌است، با این حال از ۱۹۸۹ نقش فعالتری در عرصهٔ بین‌المللی به خود گرفته‌است،
شاهزاده هانس آدام دوم پس از مرگ پدرش فرانتز جوزف سوم در سال ۱۹۸۹ جایگزین او شد. ماریو فریک از اتحادیهٔ میهن پرستان در سال ۱۹۹۳ ریاست دولت را بر عهده گرفت، در سال ۲۰۰۱ نیز اوتمار هاسلر جای او را در سمت نخست‌وزیری گرفت.
لیختن‌اشتاین کشوری‌ست پادشاهی با پارلمان ۲۵ نفره و دولتی ۵ نفره.