moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
طرح‌نگاری پرتوافکنی نوری بیش از ۲۰ سال از اصلی‌ترین راه‌های تولید قطعات نیمه هادی بوده‌است. از مدت‌ها قبل پیش‌بینی شده بود که طرح‌نگاری پرتوافکنی نوری، ظرفیت تولید قطعات با هزینه اقتصادی مناسب و اندازه ویژگی (Feature size) کم همراه با تولید کنترل شده مدارهای مجتمع را دارد. پیچیدگی طرح‌نگاری نوری، به‌طور خاص مربوط به ساخت ماسک می‌شود. نقشه بین‌المللی فناوری برای نیم‌رساناها (ITRS/International Technology Roadmap for Semiconductors) پیش‌بینی می‌کند که احتمالا یک نمونه طرح‌نگاری برای ساخت الگویی با نیم گام 45 نانومتر نیاز است. شکل ۳ نمایشی از نیم گام پیش‌بینی شده با زمان برای چهار مدل از ITRS. هرکدام از این مدل‌های ITRS یک شتاب کاهشی در نیم گام را پیش‌بینی کرده‌اند. نامزد پیشرو و موفق در طرح‌نگاری پرتوافکنی نوری، طرح‌نگاری فرابنفش فرین و طرح‌نگاری پرتوافکنی الکترونی هستند.
تقریبا تمام فناوری‌ها از یکی از سه ذره انرژی دار، شامل پروتون، الکترون و یون جهت پرتوافکنی به ماده مقاوم به پرتو استفاده می‌کنند. تنها استثناء nanoimprint است، که از یک الگوی مادر برای برجسته کردن ماده مقاوم با استفاده از دما و فشار بدون هیچ گونه پرتوافکنی استفاده می‌کند. بعضی از فناوری‌ها از یک ماسک برای در معرض قرار گرفتن قسمتی از یک الگو یا تمام الگو در یک گام پرتوافکنی استفاده می‌کنند.
همان طور که اشاره شد در طرح‌نگاری پرتوافکنی از ماسک و از ماده مقاوم به پرتو استفاده می‌شود، که ماده مقاوم به پرتو ماده‌ای پلیمری است و در مقابل پرتو تابیده شده به دو صورت از خود رفتار نشان می‌دهد. یا ماده پلیمری در اثر پرتونگاری شبکه آن تقویت می‌شود که در این حالت ماده مقاوم را منفی (Negative) می‌نامیم؛ و اگر ماده پلیمری پس از تابش پرتو شبکه آن استحکام خود را از دست بدهد در این حالت ماده مقاوم به پرتو را مثبت (Positive) می‌نامیم (شکل ۴ (
در حالتی که ماده مقاوم منفی است پس از انجام طرح‌نگاری الگوی ایجاد شده روی زیرلایه برعکس الگوی ماسک خواهد بود؛ و در حالتی که ماده مقاوم مثبت باشد پس از انجام طرح‌نگاری الگوی ایجاد شده روی زیرلایه مشابه الگوی ماسک خواهد بود (شکل‌های ۵ و ۶)
همان طور که از شکل‌های ۵ و ۶ مشخص است پس از تاباندن پرتوی UV به ماده مقاوم، البته با گذر از ماسک، ماده مقاوم بسته به اینکه مثبت است یا منفی، استحکام آن به ترتیب کم یا زیاد می‌شود؛ لذا رفتار آن‌ها در برابر محلول شیمیایی متفاوت خواهد بود، بدان معنا که برای ماده مقاوم مثبت، آن قسمتی که پرتو به آن تابیده شده‌است نسبت به آن قسمتی از آن که پرتو به آن تابیده نشده‌است از استحکام کمتری برخوردار بوده و لذا در اثر محلول شیمیایی خورده خواهد شد و در نتیجه الگوی ماسک روی زیرلایه به وجود خواهد آمد. در مورد ماده مقاوم منفی، همان طور که قبلاً اشاره شد نحوهٔ ایجاد الگو برعکس ماسک خواهد بود و اصول کار مشابه ماده مقاوم مثبت است.
تابش در طول‌موج‌‌های EUV، به وسیله همه مواد به میزان زیادی جذب می‌شود، بنابراین، سطوحی از ماسک که باید نور را بازتاب کنند، با چندین لایه پوشانده می‌شوند. استفاده از امواج بازتاب شده میزان روزنه عددی را کاهش می‌دهد. روزنه عددی یک سامانه نوری، عدد بدون بعدی است که محدوده زاویه‌ای را که سامانه می‌تواند نور دریافت کند یا خیر، مشخص می‌کند. روزنه عددی ابزار دریافت‌کننده ئی‌یووی‌ال، تقریباً در یک سامانه که چهار برابر کاهش یافته‌است، ۰٫۱ تا ۰٫۲۵ است. از آنجاییکه تابش EUV به میزان زیادی توسط مواد جذب می‌شود، سطحی از ماسک که بازتاب‌کننده نور است، با چندین لایه پوشش داده می‌شود. این لایه‌ها یک بازتاب تشدیدشده براگ (Bragg) شکل می‌دهند که طول‌موجی نزدیک به طول‌موج‌ اصلی تابانده شده دارد. ماسک ئی‌یووی‌ال شامل یک زیرلایه است که در اثر گرما به میزان کم و با فاکتور شش اینچ مربع منبسط می‌شود، که با چندین لایه از Mo/Si پوشانده می‌شود. ماسک پوشانده شده با چندین لایه، با یک لایه جذب‌کننده که الگوی IC مورد نظر را می‌تواند روی زیرلایه با بزرگنمایی چهار برابر منتقل کند، پوشش داده می‌شود. پوشش‌های چند لایه برای ئی‌یووی‌ال توزیعی از بازتاب‌های براگ دارند که به خاطر وجود لایه‌های دوره‌ای است و به این خاطر این پوشش‌ها داده می‌شود که بازتاب را در یک طول‌موج‌ خاص زیاد کند. بازتاب با زاویه برخورد و طول‌موج‌ تغییر می‌کند. در طول‌موج‌‌های ئی‌یووی‌ال (5-20 نانومتر)، تقریباً می‌توان گفت همه مواد ضریب شکست نزدیک به یک دارند. هنک و همکارانش ضریب شکست را به صورت ترکیبی به شکل زیر ارائه کردند:
دو یا بیشتر از دو ماده به‌طور نوعی انتخاب می‌شود تا تشکیل چند لایه دهند، و یک ماده انتخاب می‌شود به‌طوری‌که مقدار δ در طول‌موج‌ عمل‌کننده زیاد باشد و بازتاب را حداکثر نماید. این ماده باید همچنین اتلاف بازدهی کمی داشته باشد، کم شدن β باعث حداقل شدن جذب می‌شود. از آنجا که بازتاب برخورد نرمال برای همه مواد در طول‌موج‌ های EUV کم است، تعداد زیادی از لایه‌ها آرایش پیدا می‌کنند و هرکدام به گونه‌ای قرار می‌گیرد که فاز بازتاب آن با فاز مربوط به لایه‌های دیگر جمع شود؛ بنابراین، دوره‌ای بودن لایه‌ها به این خاطر است که تداخل امواج ناشی از بازتاب هر یک از لایه‌ها که δ بزرگی دارند، را سازنده کند. ماده دیگر طوری‌که δ و β کمی داشته باشد، انتخاب می‌شود تا ضریب کنتراست بین لایه‌ها را حداکثر و جذب را حداقل کند. در گروه موجی با طول‌موج‌ حدود 13.5 نانومتر، Mo و Ru هردو δ بزرگ و β نسبتا کوچکی دارد و سیلیکون δ و β کمی دارد. مواد دیگری ممکن است جهت بهینه کردن بیشتر بازتاب اضافه شوند. بیشترین بازتاب در طول‌موج‌ براگ اتفاق می‌افتد. اسپیلر، باربی و آتوود معادله براگ را برای اصلاح شکست ارائه کرده‌اند. معادله براگ برای یک چندلایه که از دو ماده یا بیشتر ساخته شده به صورت زیر است:
m درجه شکست موج است، d دوره لایه‌ها، و d و d ضخامت دو لایه در هر دوره هستند.
جدای از شباهت به طرح‌نگاری نوری، انجام ئی‌یووی‌ال برای حجم زیاد تولید IC با مشکلات زیادی روبرو است:
اگر از این مشکلات چشم پوشی کنیم، ئی‌یووی‌ال پتانسیل زیادی برای توسعه وضوح طرح‌نگاری تا نیم گام 22 نانومتر و حتی کمتر از این مقدار، دارد. اگرچه هنوز مشکلات زیادی در فناوری باقی مانده‌است، ولی واضح است که EUV به عنوان روش اصلی ایجاد الگوهای ادواتی با نیم گام 45 نانومتر و کمتر شناخته می‌شود (شکل۷)
تیم ملی فوتبال ونزوئلا نماینده کشور ونزوئلا در مسابقات بین‌المللی و آمریکای جنوبی است که زیر نظر فدراسیون فوتبال ونزوئلا فعالیت می‌کند.
تیم ملی ونزوئلا اولین بازی رسمی خود را در تاریخ ۱۲ فوریه ۱۹۳۸ میلادی در برابر تیم ملی فوتبال پاناما برگزار کرده‌است.
تیم ملی ونزوئلا تاکنون در هیچ‌یک از ادوار جام جهانی فوتبال حضور نداشته و در مسابقات کوپا آمریکا نیز مقامی بهتر از چهارمی کسب نکرده‌است.
ونزوئلا در سال ۲۰۱۱ به رده ۳۹ رده‌بندی فیفا رسیده که بهترین رکورد و نتیجه تیم ملی آن از ابتدا تاکنون بوده‌است.
اولوموتس شهری در منطقه اولوموتس کشور جمهوری چک است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۷ میلادی ۱۰۰٫۱۶۸ نفر بوده‌است.
این شهر در منطقه موراویا، یعنی نیمه شرقی جمهوری چک، واقع شده و رودخانه موراوا از کنار آن می‌گذرد. پیش از آنکه سپاهیان سوئدی در جریان جنگ سی ساله اولوموتس را ویران کنند، این شهر پایتخت تاریخی موراویا و مرکز اصلی کلیسایی منطقه بود.
امروزه این شهر مرکز استان اولوموتس جمهوری چک و ششمین شهر بزرگ این کشور است. جمعیت اولوموتس در حدود ۱۰۰ هزار نفر و مجموع جمعیت این شهر و مناطق مرتبط اطراف حدود ۴۸۰ هزار نفر است.
چــِسکه بودِیوویتسه شهری در منطقه بوهمیای جنوبی کشور جمهوری چک است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۷ میلادی ۹۴٫۷۴۷ نفر بوده‌است.
اوستی ناد لابــِم شهری در منطقه اوستی ناد لابم کشور جمهوری چک است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۷ میلادی ۹۴٫۵۶۵ نفر بوده‌است.
هاویرْژْو شهری در منطقه موراویا-سیلزیا کشور جمهوری چک است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۷ میلادی ۸۴٫۲۱۹ نفر بوده‌است.
کْلادنو شهری در منطقه بوهمیای مرکزی کشور جمهوری چک است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۷ میلادی ۶۹٫۲۷۶ نفر بوده‌است.
کاروینا شهری در منطقه موراویا-سیلزیا کشور جمهوری چک است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۷ میلادی ۶۳٫۰۴۵ نفر بوده‌است.
فْریدِک-میستــِک شهری در منطقه موراویا-سیلزیا کشور جمهوری چک است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۷ میلادی ۵۹٫۴۱۶ نفر بوده‌است.
تــِپلیتسه شهری در منطقه اوستی ناد لابم کشور جمهوری چک است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۷ میلادی ۵۱٫۰۴۶ نفر بوده‌است.
یْیْهلاوا شهری در ویسوچینا کشور جمهوری چک است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۷ میلادی ۵۰٫۹۱۶ نفر بوده‌است.
خوموتوف شهری در منطقه اوستی ناد لابم کشور جمهوری چک است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۷ میلادی ۴۹٫۸۱۷ نفر بوده‌است.
پْرْژ ِرُو شهری در منطقه اولوموتس کشور جمهوری چک است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۷ میلادی ۴۶٫۹۱۲ نفر بوده‌است.
پْرُستیه‌یُو شهری در منطقه اولوموتس کشور جمهوری چک است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۷ میلادی ۴۵٫۸۵۸ نفر بوده‌است.
یابلُنـِتس ناد نیسو شهری در استان لیبرتس کشور جمهوری چک است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۷ میلادی ۴۴٫۸۲۲ نفر بوده‌است.
مْلادا بُلِسلاو شهری در منطقه بوهمیای مرکزی کشور جمهوری چک است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۷ میلادی ۴۳٫۹۲۳ نفر بوده‌است.
تْرْژِبیچ شهری در ویسوچینا کشور جمهوری چک است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۷ میلادی ۳۸٫۵۹۶ نفر بوده‌است.
چــِسکا لیپا شهری در منطقه لیبرتس کشور جمهوری چک است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۷ میلادی ۳۸٫۱۸۱ نفر بوده‌است.
تْرْژینِتس شهری در منطقه موراویا-سیلزیا کشور جمهوری چک است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۷ میلادی ۳۷٫۷۴۶ نفر بوده‌است.
باغ زارچ، قناتی است که در از توابع بخش زارچ، شهرستان زارچ در استان یزد قرار دارد. طول این قنات حدود ۸۰کیلومتر است و از آن به عنوان بزرگ‌ترین قنات جهان یاد می‌شود.
این قنات در شهر زارچ واقع شده‌است. تعدادی از میله‌های آن در محل مسجد جامع یزد قرار دارد. احتمالاً نشان می‌دهد که این قنات قبل از اسلام وجود داشته و پس از آن، مسجد جامع یزد را در حریم قنات بنا نموده‌اند تا از طریق پایاب از آب قنات جهت وضو گرفتن استفاده شود. مظهر قنات در شهر زارچ قرار دارد. این قنات سه شاخه کوره جدا از هم به نام‌های: شیرین- شور –ابراهیم خویدکی دارد که در مجموع طول کوره قنات بیش از ۷۱ کیلومتر می‌باشد.
تعداد میله‌ها: ۲۱۱۵ حلقه
عمق مادر چاه: ۸۵ متر
آبدهی فعلی: نزدیک به خشکی
تعداد مالکین و شاربین: ۸۰۰ خانوار کشاورز
سطح زیر کشت باغی قنات: حدود ۲۵ هکتار
سطح زیر کشت زراعی: حدود ۴۰۰ هکتار
مدیریت سنتی و بهره‌برداری از قنات زارچ:
مدیریت، حفظ، نگهداری، تقسیم و توزیع آب به عهده شورای قنات زارچ می‌باشد که پنج نفر عضو داشته و از سوی کلیه مالکین و شاربین قنات انتخاب می‌شوند. دو نفر از محل سرچشمه زارچ و سه نفر از محل توده زارچ انتخاب می‌شوند. شورای قنات یک نفر را به عنوان نماینده تام‌الاختیار به مدت یک سال معرفی می‌نمایند تا از کلیه مالکین و شاربین قنات خودیاری جمع کرده و همچنین رابط بین کشاورزان و ادارات مربوطه باشد. نماینده مذکور جهت حفاظت و نگهداری و حفر پیشکار قنات (محل انتهای قنات در کوره پس از مادر چاه را پیشکار گویند) مقنی و کارگر قنات به کار می‌گیرد تا به نحو احسن هرگونه عملیات مورد نیاز را به خوبی انجام دهد و دستمزد کارگران را پرداخت نماید.
از سوی شورای قنات دو نفر به عنوان میرآب جهت توزیع و تقسیم آب قنات، یکی در محل سرچشمه و دیگری در محل توده زارچ به مدت یک سال انتخاب می‌شوند. میرآب با مراجعه به دفاتر آب برنامه و حقابه میزان مالکیت هر فرد و بر حسب نوبت، آب را به کشاورزان تحویل می‌دهند. سرچشمه زارچ دارای شش شبانه روز آب و محل توده زارچ نه شبانه روز آب دارد. همچنین دستمزد میرآب که به نام «سد» معروف است از روی سهم آب کشاورزی در هر مدار ۱۵ روز یک بار به میزان یک جرعه آب (به مدت ۱۱ دقیقه) تحویل می‌شود.
طول این قنات ۳۰ متر است و تعداد ۵ میله چاه دارد. عمق مادر چاه این قنات، ۳ متر و فاصلهٔ مظهر تا محل آن ۵۰ متر می‌باشد. دبی این قنات ۱۰ لیتر بر ثانیه است.
از ویژگی‌های دیگر قنات زارچ می‌توان به مربعی بودن مقطع چاه‌های آن در مقایسه با همتایان دیگر که مقطعی بیضوی یا دایره وار دارند، اشاره کردکه پیشینه حفر چنین چاه‌هایی به زمان زرتشتیان بر می‌گردد.
مظهر این قنات در شهر زارچ استان یزد واقع شده و دارای سه شاخه یا تونل زیر زمینی جدا از هم است که تونل‌های آن: «شیرین»، «شور» و «ابراهیم خویدکی» نام دارد.
از آب قنات زارچ ۸۰۰ خانوار کشاورزی استفاده می‌کنند و حدود ۲۵ هکتار سطح زیر کشت باغی از جمله باغات انار، انگور، انجیر، سیب، پسته و هلو به همراه ۴۰۰ هکتار سطح کشت زراعی تحت پوشش این قنات قرار دارد.
تعداد مالکان این قنات ۱۰ نفر می‌باشد و اراضی تحت کشت این قنات ۴۰ هکتار می‌باشد.
قنات زارچ که از مهم‌ترین قنوات ساخت دست بشر است در تاریخ ۱۶ تیر ۱۳۸۴ با شماره ۱۴۸۳۰ در فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسید. با توجه به اهمیت این سازه طویل، برنامه‌ریزی شده‌است پس از اقداماتی ازجمله مرمت، احیاء و ساماندهی پایاب‌ها، مسیر قنات و تعدادی پاشیرهای آب انبارهای موجود در محور تعریف شده، پرونده ثبت آن در فهرست جهانی به یونسکو ارسال شود.قنات زارچ یزد در راه جهانی شدن . [خبرگزاری جمهوری اسلامی ایران(ایرنا) http://www.irna.ir]
یازده قناتی که ثبت جهانی شده‌اند، هرکدام به لحاظ قدمت، designation1_type معماری، عمق، طول و مشخصاتی از این دست، منحصر به فرد و بی نظیر هستند. در این میان قنات زارچ با عنوان طولانی‌ترین قنات ایران در فهرست جهانی به ثبت رسید.
زْنُیمو شهری در منطقه موراویای جنوبی کشور جمهوری چک است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۷ میلادی ۳۴٫۹۰۲ نفر بوده‌است.
مایکل روس، (زاده ۲۱ ژوئن ۱۹۴۰ در بیرمنگام انگلستان)، یک فیلسوف زیست‌شناسی در دانشگاه ایالتی فلوریدا است؛ که به خاطر کارهایش در زمینه مناقشه بین نظریه فرگشت و آفرینش‌گرایی، و نیز در زمینه تعیین حدود علم مشهور شده است. وی خود را یک خداناباور می‌داند ولی معتقد است، نظریه فرگشت با ایمان مسیحی می‌تواند سازگاری داشته باشد.
آلیستر ادگار مک گراث آندریاس ایدریوس (زاده ۲۳ ژانویه ۱۹۵۳ در بلفاست ایرلند شمالی،) دین شناس، کشیش مسیحی، و تاریخدان ایرلندی است که در حال حاضر استاد الهیات و آموزش در کینگز کالج لندن و رئیس فعلی مرکز الاهیات، مذهب و فرهنگ است. او دارای دو مدرک دکترا در بیوفیزیک مولکولی و معارف از دانشگاه آکسفورد است.
او استاد علم و دین در دانشگاه آکسفورد است و به عنوان کشیش دستیار در گروهی از محله های روستای کلیسای انگلستان در کوتس ولدز خدمت می کند. وی بعنوان پژوهشگر ارشد در کالج هریس منچستر نیز  مشغول است، و علاوه بر کار رسمیش در آکسفورد، رئیس مرکز آکسفورد برای دفاعیات مسیحی است. در سپتامبر 1966 او دانش آموز کالج متدیست بلفاست شد و در کنار تحصیل در دانشکده الهیات، او در رشته ریاضیات محض و کاربردی، فیزیک، شیمی و بیوشیمی تحصیل کرد. تحقیقات علمی او منجر به انتشار تعدادی مقاله تحقیقاتی بی همتا  از جانب او گردید. مک گراث به عنوان یک آتئیست سابق، ضمن حفظ احترام ایشان منتقد این تفکر بی خدائی و علاقه اصلی پژوهشی او «الهیات طبیعی» است، که در حال حاضر رو به تجدید و احیاست و در این راستا از او سخنرانی ها و کتب بسیاری منتشر شده است. تعامل الهیات مسیحی و علوم طبیعی متعاقباً موضوع اصلی کار تحقیقاتی او بوده است و به خوبی در سه جلد کتاب «الهیات علمی» او دیده می شود. پس از کار آکادمیک اولیه در علوم طبیعی، مک گراث به مطالعه الهیات و تاریخ فکری روی آورد، در حالی که گهگاه درگیر بحث های فرهنگی گسترده تر در مورد عقلانیت و ارتباط ایمان مسیحی می شد؛ و در کسوت آپولوژیستی مسیحی، استدلال‌ها و نوشته‌های مستدلی را در دکترین مسیحی نظریه پردازی میکند. در سال‌های اخیر، او به‌ویژه به ظهور «بی‌خدایی علمی» علاقه‌مند بوده و درباره رویکرد متمایز به دفاعیات و نظریه پردازی بی‌خدایی که در نوشته‌های ریچارد داوکینز یافت می‌شود، تحقیق کرده است. او مرتباً با ملحدان برجسته وارد بحث و گفتگو می‌شود، و در حال حاضر در حال تحقیق درباره نقش نمادین چارلز داروین در دفاعیات و نظریه پردازی بی‌خدایان، و توسل به مفهوم بحث‌برانگیز و مشکل‌ساز «مِمِ meme» در  انتشارات آتئیستی اخیر درباره ریشه‌های اعتقاد به خداوند است.
جان کرنول (زاده ۱۹۴۰) روزنامه نگار و نویسنده انگلیسی و فلوی کالج عیسی در کمبریج است. شهرت او به خاطر کتاب‌های فراوانی همچون نوشتن در مورد پاپ، روزنامه نگاری جستجوگرانه، و درک عامیانه از علم و فلسفه است. اخیراً او به موضوع رابطه علم، اخلاق و علوم انسانی روی آورده است.
اندرو براون (زاده ۱۹۵۵ در لندن) روزنامه‌نگار و نویسنده، سردبیر بخش عقاید در یکی از گاهنامه‌های برخط روزنامه گاردین است. وی همچنین ستونی ثابت در روزنامه (مطبوع) گاردین دارد. او به خاطر کتاب ماهیگیری در آرمانشهر، در سال ۲۰۰۹ برنده جایزه اورول شد.Full profile | guardian.co.uk
سر جان ریس (زاده ۲۳ ژوئن ۱۹۴۲) کیهان‌شناس و اختر فیزیکدان انگلیسی است. او بین سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۰ رئیس انجمن سلطنتی بوده‌است.Martin Rees
سر پیتر مداوار (زاده ۲۸ فوریه ۱۹۱۵ – درگذشته ۲ اکتبر ۱۹۸۷) زیست‌شناس و نویسنده بریتانیایی که کارش بر روی وازنش و کشف تحمل ایمنی اکتسابی چنان برای پیوند اعضا و اعمال پزشکی مربوط به بافت اساسی بود که از او به عنوان «پدر پیوند اعضا» یاد می‌شود.
مداوار جوانترین فرزند پدر لبنانی و مادری بریتانیایی بود. او در کالج مالبرو و کالج مگدالن آکسفورد درس خواند و استاد جانورشناسی دانشگاه بیرمنگام و کالج دانشگاهی لندن بود. تا پیش از اینکه توسط سکته مغزی قسمتی از بدنش فلج شود مدیر انستیتوی ملی تحقیقات پزشکی در میل هیل بود. او به همراه دو دانشجوی دوره دکترا و فوق دکترایش اصول تحمل ایمنی اکتسابی را تبیین کرد (پدیده عدم پاسخگویی سیستم ایمنی به ملکولهای خاص)، که از نظر تئوری توسط فرانک مک فارلن برنت پیش‌بینی شده بود و این تبدیل به بنیادی برای پیوند بافت و اعضا گردید. در سال ۱۹۶۰ میلادی، به‌طور مشترک با فرانک مک فارلن برنت «به خاطر کشف تحمل ایمنی شناختی اکتسابی» برنده جایزه نوبل در زمینه فیزیولوژی پزشکی گردید.Mitchison, N. A. (1990). "Peter Brian Medawar. 28 February 1915-2 October 1987". Biographical Memoirs of Fellows of the Royal Society 35: 282. DOI:10.1098/rsbm.1990.0013
آغوش سرد ترس: یک سمفونی عاشقانه تاریک دومین آلبوم چندآهنگهٔ گروه سمفونیک پاور متال ایتالیایی راپسودی آو فایر است که در سال ۲۰۱۰ توسط نوکلیر بلست منتشر شد.
کار آهنگسازی تمامی ترک‌های این آلبوم برعهدهٔ لوکا توریلی و آلکس استاروپولی بوده و فابیو لیونه نیز در آهنگسازی ترک‌های ۵ و ۶ شرکت داشته‌است. همچنین ترانه‌سرایی تمامی ترک‌های این آلبوم را لوکا توریلی انجام داده و کار تنظیم ارکسترال آهنگ‌ها برعهدهٔ آلکس استاروپولی بوده است.
راه دررو، یک مجموعهٔ تلویزیونی طنز-اجتماعی ایرانی به کارگردانی سعید آقاخانی است که از شبکه سه سیما به مناسبت نوروز ۱۳۹۰ تهیه و تولید شد.
مسعود (مهران غفوریان) به همراه همسرش سمیرا (مونا بیگی) و خواهرش گلرخ (مرجانه گلچین)، که علی‌رغم سن بالایش مجرد است، در خانه‌ای اجاره‌ای زندگی می‌کند. مشکلات مالی مسعود که ناشی از یک ماجرای کلاهبرداری است، برایش به جا مانده و او را در مخمصه‌ای می‌اندازد که فرار از آن ۱۵ قسمت مجموعهٔ تلویزیونیِ "راه دررو" را دربرمی‌گیرد….
مرجانه گلچین
یوسف تیموری
امیر غفارمنش
غلامرضا نیکخواه
سعید آقاخانی
باقر صحرارودی
جلیل فرجاد
حمید لیقوانی
احمد پورمخبر
حلیمه سعیدی
روشنک عجمیان
مونابیگی
محسن کیایی
میناکریمی جبلی
پارسوآپورقبادی
امنیت معنایی اولین بار توسط گلدواسر و میکالی در سال ۱۹۸۴ اینگونه تعریف شد که یک مفهوم امنیتی برای رمزنگاری کلید عمومی است. معنای شهودی آن این است که یک متن رمزشده نباید اطلاعات مهمی را دربارهٔ متن رمزنشده فاش کند. به عنوان مثال حتی اگر یک حمله‌کننده بداند که یک متن رمزنشده صفر یا یک است، متن رمزشده نباید به او در تشخیص صفر یا یک بودن آن کمک کند. از زمانی که این مفهوم مطرح شده‌است، طرح‌های مختلفی برای رمزنگاری کلید عمومی در راستای تأمین امنیت معنایی، ارائه شده‌اند.باقرزندی. علی، عظیمیان. کوشیار، مهاجری. جواد، سلماسی زاده. محمود. "بررسی ارتباط بین امنیت معنایی و تمایزناپذیری در برابر حملات متن آشکار منتخب، متن رمز منتخب غیر تطبیقی و متن رمز منتخب تطبیقی در چارچوب مدل مقایسه ای". سومین کنفرانس انجمن رمز ایران، ۱۳۸۴
Ryo Nojima, Hideki Imai, Kazukuni Kobara, and Kirill Morozov." Semantic security for the mceliece cryptosystem without random oracles". Des. Codes Cryptography, 49(1-3):289–305, 2008
امنیت معنایی مطابق با امنیت مطلقی است که توسط کلود شانون مطرح شد. در واقع در مقایسه با امنیت مطلقی که شانون مطرح کرد، می‌توان امنیت معنایی را نسخه محدود به مرتبه چندجمله‌ای امنیت مطلق شانون تلقی کرد. پس از گلدواسر و میکالی، گلدریچ تعریف امنیت معنایی را بهبود بخشید. وی امنیت معنایی را به این صورت تعریف کرد: اگر A حمله‌کننده‌ای باشد که به طرح رمزگذاری (Pε = (K, ε, D حمله می‌کند، در ابتدا یک پیام تصادفی x از محدوده پیام formula_1 تولید می‌شود که در هر فضای چندجمله‌ای قابل نمونه‌برداری است. سپس x رمزگذاری می‌شود تا متن رمزشده y را تولید کند. اگر pk کلید عمومی باشد، |x| طول پیام باشد و (h(x اطلاعات قبلی x باشد، حمله‌کننده سعی می‌کند تا هر گونه اطلاعات (f(x را در مورد x استخراج کند. اگر برای هر حمله‌کننده A شبیه‌ساز آن یعنی formula_2 وجود داشته باشد به طوری که بتواند (f(x را تنها از روی ((pk, |x|, h(x) به خوبی خود A حدس بزند، آنگاه Pε امن تلقی می‌شود.Yodai. Watanabe, Junji. Shikata, and Hideki. Imai. "Equivalence Between Semantic Security and Indistinguishability Against Chosen-Ciphertext Attacks". Public-Key Cryptography 2003, LNCS vol
2567, Springer-Verlag, pp. 71–84, 2003
اگر حمله‌کننده formula_3 مراحل زیر را انجام دهد:
یک کلید رمز K از مجموعه formula_4 استخراج می‌شود.
مرحله اول: formula_5 یک توزیع قابل نمونه‌برداری D را بر مجموعه formula_6 به همراه اطلاعات وضعیت s تولید کرده تا در مرحله دوم حمله آن‌ها را ارسال کند.
پیام m از مجموعه formula_6 بر اساس توزیع D استخراج می‌شود.
formula_8 و یک عدد تصادفی r از مجموعه formula_9 استخراج می‌شود.
formula_10 و سپس متن رمزشده c اینگونه محاسبه می‌شود:
مرحله دوم: formula_5 اطلاعات وضعیت s و متن رمزشده c را دریافت می‌کند و مسند f را تولید می‌کند.
حمله‌کننده در صورتی موفق است که (f(m درست باشد. این بدان معناست که حمله‌کننده قادر بوده حداقل یک بیت‌ اطلاعات در مورد m از متن رمزشده به دست آورد. هرچند موفقیت حمله‌کننده از طریق تولید یک مسند ثابت به سادگی امکان‌پذیر است. در صورتی که مسند m ,f را با مقداری بزرگتر از هر متن رمزنشده تصادفی دیگر داشته باشد، حمله‌کننده توانسته امنیت معنایی را نقض کند.
برتری یک حمله‌کننده formula_13 در مقابل امنیت معنایی یک طرح رمزگذاری formula_14 با رابطه زیر تعریف می‌شود:
یک طرح رمزگذاری formula_14 در صورتی که برای هر حمله‌کننده A در مدت زمان t رابطه formula_17 برقرار باشد، (ε, t)-امن از لحاظ معنایی نامیده می‌شود.
یک طرح رمزگذاری formula_14 در صورتی که حمله‌کننده A حداکثر formula_19 و formula_20 درخواست رمزگذاری در مرحله اول و به ترتیب formula_21 و formula_22 درخواست رمزگشایی در مرحله دوم داشته باشد و در مدت زمان t رابطه formula_17 برقرار باشد، (ε, t, formula_19, formula_20, formula_21, formula_22)-امن از لحاظ معنایی نامیده می‌شود.Duong Hieu Phan and David Pointcheval. "About the security of ci-
phers (semantic security and pseudo-random permutations)". In Proc.
Selected Areas in Cryptography (SAC’04), volume 3357 of Lecture
Notes in Computer Science, pages 185–200, Springer-Verlag, 2004
امنیت معنایی دو حالت انتخابی و تطبیقی دارد. در حالت انتخابی حمله‌کننده هویت هدف خود را در آغاز کار انتخاب می‌کند اما در حالت تطبیقی هویت هدف را بعد از ارسال چند پرس و جوی تطبیقی به یک پایگاه داده که کلیدهای سری را مطابق با هویت‌های درخواستی ارائه می‌دهد و بر اساس نتایج آن‌ها تعیین می‌کند، که در این حالت هدف حمله کمتر حالت انتخابی دارد.Javie. Herranz, Fabien. Laguillaumie, Carla. Ràfols." Relations between semantic security and anonymity in identity-based encryption". Information Processing Lecturers 111 (2011) 453-460
امنیت مطلق
ممکن است به یکی ار موارد زیر اشاره داشته باشد.
میله چاه استوانه‌ای است که طول این میله بر حسب زمینی که در آن چاه حفر می‌گردد متفاوت است. برای چاه آب قطر تقریبی آن ۹۰ سانتیمتر است.
حفر میله باید تا رسیدن به رگه‌های آب‌کش خاک ادامه پیدا کند زیرا اگر حفر میله چاه مثلاً در رگه‌ای از خاک رس متوقف گردد بعلت غیرقابل نفوذ بودن آن رگه چاه بسرعت پر شده و غیرقابل استفاده می‌گردد. رگه‌های ماسه که در آن قلوه‌سنگ‌های درشت داشته و فاقد مواد چسبنده باشد بهترین رگه آبکش می‌باشند.
عمق میله چاه نباید از ۱۲ متر کمتر باشد. البته بدون محاسبه ارتفاع انباره و در ساختمان‌های بلند و سنگین محل حفر چاه و عمق میله و امتداد کانال‌های انباره باید حتماً با نظر مهندس محاسب انجام شود زیرا چنانچه عمق میله باندازه کافی نباشد ممکن است در موقع عبور کانال‌های انباره از زیر پی‌های نقطه‌ای در اثر قطع گردیدن تنش‌های پخش شده از پی که در اثر وزن ساختمان به وجود می‌آید پی‌ها نشستهای عمده و غیرقابل پیش‌بینی نموده و موجب تخریب ساختمان گردد.
میله چاه باید کاملاً عمودی حفر گردد چنانچه در موقع حفر به قطعات بزرگ سنگی برخورد نمودیم بهتر است که یا محل چاه را تغییر دارد یا با وسائلی مانند دینامیت و غیره سنگ را سوراخ نموده و به حفاری ادامه دهیم. در هر حال نباید میله چاه را از خط مستقیم منحرف نموده در موقع میله‌کنی اگر خاک محل ریزشی باشد باید از کول یا امکانات دیگر استفاده نمود.
به آن قسمت از چاه که به طور عمودی نسبت به سطح زمینی که کنده می شود میله چاه می گویند متراژ حفاری میله چاه بستگی به نوع جنس لایه های خاک ومناطق مختلف مکان حفاری و چند مورد دیگر می باشد.
هنگام حفر میله باید کاملا به سمت پایین شاقولی بوده و انحراف نداشته باشد. باید جای پا در جداره چاه پیش بینی شود تا بتوان وارد چاه شد و یا از آن خارج شد. درصورت امکان بهتر است عمق میله چاه بین 8 تا 16 متر اختیار شود البته نسبت به جنس زمین و ساختمان تا چاه هنگام ایجاد انبار در تحمل نیروهای وارده ، مقاوم تر بوده و در صورت ریزش احتمالی  ، خطر کمتری را ایجاد نماید.
مادر چاه به اولین چاه قنات یعنی دورترین چاه از مظهر قنات مادر چاه گفته می‌شود. قسمت انتهایی قنات، پیشکار قنات نامیده می‌شود که در آخرین قسمت آن، مادر چاه قنات قرار گرفته‌است.جهت احداث قنات در پای کوه‌ها و در دامنه‌های باشیب مناسب معمولاً از مظهر آن که همان سطح زمین خشک است، شروع و به مناطق آبده و مادر چاه، ختم می‌شود. در ابتدای کار دهانه قنات یا هرنج که خشک است و پس از آن اولین چاه‌ها یا میله‌ها، که این‌ها هم خشک هستند و در امتداد هم با فاصله‌های تقریباً مساوی حفر می‌شوند، به این قسمت‌ها در اصطلاح قسمت خشک کار قنات گفته می‌شود. پس از این مراحل کار به سمت بالادست که همان قسمت‌های آبده قنات می‌باشند ادامه پیدا می‌کند.
عمق چاه‌ها از مادر چاه تا مظهر قنات به تناسب شیب زمین کم شده تا جایی که در مظهر قنات این ارتفاع به صفر می‌رسد. عمیق‌ترین مادر چاه قنات‌های ایران مربوط به قنات قصبه است که حدود ۳۵۰ متر عمق دارد.
تعیین دقیق محل حفر مادر چاه یکی از حساس‌ترین مراحل حفر قنات است. در گذشته برای یافتن مکان مناسب مادر چاه شخصی با تجربه و خبره محل را از نظر وضع پوشش گیاهی و مراتع بررسی می‌کرده و مکانی که در آن گیاهان بیشتری (از جمله خارها با توجه به ریشه عمیقشان) وجود داشت را به عنوان محل حفر مادر چاه تعیین می‌کرد.
در رمزنگاری، پد یک بار مصرف یک روش رمزگذاری است که نمی‌تواند شکسته‎‌شود ولی نیاز به کلیدی دارد که از قبل به اشتراک گذاشته شده است و طولی برابر یا بیشتر از پیام ارسالی دارد. در این روش، متن اصلی، با یک کلید مخفی رندوم، که به آن پد یکبار مصرف هم میگویند، جفت می‌شود. سپس هر بیت یا کاراکتر از متن اصلی، با ترکیب شدن با بیت یا کاراکتر معادل خود در کلید، با استفاده از جمع پیمانه‌ای، رمزگذاری می‌شود.
اگر کلید
1. واقعا رندوم باشد،
2. حداقل طولی برابر با طول متن اصلی داشته باشد،
3. هیچ وقت در کل یا در بخشی، دوباره استفاده نشود،
4. و کاملا مخفی نگه داشته شود، متن رمز شده،
قابل رمزگشایی یا شکسته شدن نخواهد بود. همچنین اثبات شده است که هر متن رمز شده با ویژگی پنهانی بودن کامل، باید از کلیدهایی با ویژگی‌های مشابه پد یکبار مصرف، به طور موثر استفاده کند.
ورژن‌‌های دیجیتالی از رمزهای با پد یکبار مصرف، توسط ملت‌ها برای ارتباطات دیپلماتیک و نظامی حیاتی، استفاده شده است. ولی مشکل توزیع امن کلید، آنها را برای بیشتر کاربردها، غیرعملی کرده است.
اولین بار در سال 1882 فرانک میلر، پد یکبار مصرف را توصیف کرد و سپس در سال 1917 بازنگری روی آن صورت گرفت. در 22 جولای 1919 برای گیلبرت ورنام به خاطر استفاده از عملگر xor در رمزگذاری با پد یکبار مصرف، حق انحصاری اختراعات صادر شد. سیستم او که از "رمز ورنام" او صادر شده بود، رمزی بود که از ترکیب یک پیام با یک کلید که از نوار پانچ خوانده میشد، ساخته می‌شد. در ساختار اصلی، سیستم ورنام آسیب پذیر بود، چون نوار کلید یک حلقه بود، که هربار این حلقه یک دوره کامل را طی میکرد، دوباره استفاده می‌شد. استفاده یک باره، بعدا و زمانی که جوزف مابورن متوجه شد اگر نوار کلید کاملا رندوم باشد کشف رمز غیرممکن می‌شود، ایجاد شد.
بخش "پد" در پد یکبار مصرف، از پیاده‌سازی‌های اولیه می‌آید؛ زمانی که کلید روی یک تکه کاغذ، که اجازه می‌داد برگه بالایی فعلی بعد از مصرف خاموش و نابود شود، ارائه میشد. برای مخفی سازی، این پد گاهی خیلی کوچک بود، طوری که یک ذره بین قوی برای استفاده از آن لازم بود. سازمان امنیت ملی از برگه‌هایی با اندازه‌ای استفاده می‌کرد که در کف دست یا پوست گردو جا می‌شدند. برای افزایش امنیت، پدهای یکبار مصرف گاهی روی کاغذهایی که از نیتروسلولوز بسیار قابل اشتعال چاپ می‌شوند تا به راحتی پس از مصرف، سوزانده شوند.
کمی ابهام در مورد اصطلاح "رمز ورنام" وجود دارد چون بعضی منابع از "رمز ورنام" و "پد یکبار مصرف" به صورت هم‌معنی استفاده می‌کنند در حالی که بعضی دیگر به هرنوعی از رمز جریانی جمع پذیر از جمله آنهایی که برپایه یک شبه رندوم ساز پنهانی و رمز شده هستند، "رمز ورنام" می‌گویند.
فرانک میلر اولین کسی بود که در سال 1882 سیستم پد یکبار مصرف را برای امن کردن تلگراف توصیف کرد.
سیستم پد یکبار مصرف بعدی، الکتریکی بود. در سال 1917 گیلبرت ورنام یک رمز مبتنی بر فناوری تله‌پرینت را اختراع و ثبت انحصاری کرد. هر کاراکتر در یک پیام، به صورت الکتریکی با کاراکتری در یک نوار پانچ کاغذی ترکیب می‌شد. جوزف مابورن، که ابتدا کاپیتانی در ارتش آمریکا بود و سپس رئیس سپاه ارتباطات شد، متوجه شد که دنباله کاراکترها در نوار کلید، می‌تواند کاملا رندوم باشد و در آن صورت، کشف رمز بسیار سخت‌تر خواهد شد. آنها باهم اولین سیستم پد یکبار مصرف را ساختند.
پیشرفت بعدی سیستم پد کاغذی بود. دیپلمات‌ها برای مدت‌ها از کدها و رمزها برای حفظ محرمانگی و کمینه کردن هزینه تلگراف‌ها استفاده کرده بودند. برای کدها، کلمات و عبارات با استفاده از یک کتاب کد دیکشنری مانند تبدیل به گروه‌هایی از اعداد (معمولا 4 یا 5 رقم) می‌شدند. برای امنیت بیشتر، اعداد مخفی می‌توانستند با هر گروه کد قبل از ارسال ترکیب (معمولا معمولا جمع پیمانه ای) شوند در حالی که این اعداد مخفی به صورت دوره‌ای تغییر میکردند (به آن فوق رمزگذاری گفته می‌شود).
در اوایل 1920 سه رمزنگار آلمانی (ورنر کانز، رادولف شافلر و اریک لانگلز) که در شکستن چنین سیستم‌هایی همکاری می‌کردند متوجه شدند که اگر آنها از یک عدد جداگانه، جمع پذیر و رندوم انتخاب شده برای هر گروه کد استفاده کنند، هرگز شکسته نمی‌شوند.
آنها پدهای کاغذی دو نسخه‌ای با خطوطی از گروه اعداد رندوم را استفاده می‌کردند. هر برگ یک شماره سریال و هشت خط داشت. هر خط، شش عدد پنج رقمی داشت. یک برگ به عنوان کاربرگ برای رمزگذاری یک پیام استفاده می‌شد و بعد نابود می‌شد. شماره سریال برگه همراه با پیام رمز شده ارسال می‌شد. دریافت کننده عملیات را برعکس میکرد و بعد نسخه خود را نابود می‌کرد. اداره خارجی آلمان این سیستم را تا 1923 عملی کرد.
یک مفهوم جداگانه استفاده از پد یکبار مصرف از حروف برای رمزگذاری مستقیم متن اصلی مطابق مثال زیر بود. لئو مارکس اختراع چنین سیستمی را برای قوه مجریه عملیات ویژه بریتانیا در طول جنگ جهانی دوم توصیف می‌کند، با اینکه در آن زمان مشکوک شده بود که آنها از پیش در جهان بسیار تقسیم شده رمزنگاری برای مثال در پارک بلتچی، شناخته شده است.
کشف نهایی توسط نظریه پرداز، کلاد شانون، در دهه 1940 انجام شد. او کسی بود که معنای تئوری پد یکبار مصرف را فهمید و اثبات کرد. شانون نتایجش را در یک گزارش محرمانه شده در سال 1945 ارائه و به صورت عمومی در سال 1949 منتشر کرد. در همین زمان نظریه پرداز اطلاعات روس، ولادیمر کالتنیکو به صورت مستقل امنیت کامل پد یکبار مصرف را اثبات کرد. نتایج او در سال 1941 در گزارشی که به نظر می‌آید محرمانه باقی خواهد ماند، ارائه شد.
فرض کنیم آلیس می‌خواهد پیام "HELLO"  را برای باب بفرستد. فرض کنید دو پد کاغذی از دنباله حروف رندوم و کاملا یکسان قبلا به نحوی ایجاد و به صورت امنی به این دو نفر داده شده‌است. آلیس برگه مناسب و استفاده نشده‌ای از پد را انتخاب می‌کند. نحوه انتخاب آن معمولا از قبل برای آینده تعیین می‌شود. برای مثال، گفته می‌شود "از برگه دوازدهم در یک می استفاده کن." یا "برگه در دسترس بعدی را برای پیام بعدی استفاده کن."
آنچه در برگه انتخاب شده وجود دارد، "کلید" این پیام است. هر حرف از پد با راهی از قبل تعیین شده، با حرفی از پیام ترکیب می‌شود. (این که به هر حرف یک مقدار عددی نسبت دهیم، مثلا "a" را صفر و "b" را یک و ... بدانیم، کاری مرسوم است ولی اجباری نیست.)
در این مثال، روش ترکیب کردن کلید و پیام با استفاده از جمع پیمانه‌ای است. در این روش مقدار عددی هر حرف در پیام و معادل آن در کلید، باهم در پیمانه 26 جمع می‌شوند. پس مثلا اگر کلید با "XMCKL" آغاز شده باشد و پیام همان "HELLO" باشد، کد گذاری به صورت زیر انجام می‌شود:
اگر عددی از 25 بزرگتر است، باقی مانده آن بعد از کم کردن از 26 در مدل جمع پیمانه‌ای استفاده می‌شود. این به سادگی یعنی اگر محاسبات به بعد از حرف "Z" کشیده شود، دوباره از "A" آغاز می‌کنیم. در نتیجه متن رمز شده‌ای که قرار است برای باب بفرستیم، "EQNVZ" است. باب از صفحه کلید معادل استفاده می‌کند و با همان روش فقط به صورت برعکس به متن اصلی می‌رسد. اینجا کلید از متن رمز شده کم می‌شود و با استفاده از محاسبات پیمانه‌ای پاسخ داده می‌شود:
مشابه بالا، اگر جواب منفی شود، با 26 جمع می‌شود تا آن را صفر یا مثبت کند.
در نتیجه باب می‌تواند پیام آلیس "HELLO" را بازیابی کند. هردو نفر یعنی باب و آلیس برگه کلید را بلافاصله پس از مصرف نابود می‌کنند؛ در نتیجه از استفاده دوباره و حمله به رمز، جلوگیری می‌شود.
سازمان امنیت ملی معمولا برای ارگان‌های خود پدهای یکبار مصرف چاپ شده بر روی برگه‌های کوچک و مشتعل شونده میفرستاد. این برگه‌ها به صورت شیمیایی تبدیل به نیتروسلولوز می‌شدند که درنتیجه فورا می‌سوختند و خاکستری به جا نمی‌گذاشتند.
پدهای یکبار مصرف کلاسیک که برای جاسوسی بودند، از پدهای بسیار ریز، برگه‌های راحت مخفی شونده، مداد تیز و یک سری محاسبات ذهنی استفاده می‌کردند. این متد اکنون می‌تواند به صورت یک برنامه نرم‌افزاری پیاده سازی شود که از فایل‌های داده به عنوان ورودی (متن اصلی)، خروجی (متن رمزشده) و کلید (همان دنباله رندوم مورد نیاز) استفاده میکند. عملیات xor معمولا برای ترکیب کردن متن اصلی و المان‌های کلید استفاده می‌شود. این روش به ویژه در کامپیوترها جالب توجه است چون معمولا یک دستورالعمل ماشین محلی است و درنتیجه بسیار سریع است. ولی به هرحال سخت است که مطمئن شویم که کلید واقعا رندوم است، یکبار استفاده شده است، هیچ وقت برای دشمن احراز نمی‌شود و بعد از استفاده کاملا نابود می‌شود. پیاده سازی بخش‌های اضطراری یک برنامه نرم‌افزاری پد یکبار مصرف، چالش‌های واقعی را ایجاد می‌کند؛ مثلا جابه‌جایی امن، ارسال متن اصلی، کلید واقعا رندوم و استفاده تنها یکباره از کلید.
در ادامه مثال بالا، فرض کنید ایو می‌تواند به متن رمزشده آلیس یعنی "EQNVZ" دسترسی پیدا کند. اگر ایو بی‌نهایت زمان داشت، می‌توانست بفهمد کلید "XMCKL" می‌تواند متن اصلی "HELLO" را ایجاد کند ولی همچنین می‌فهمید که کلید "TQURI" می‌تواند متن اصلی "LATER" را ایجاد کند که آن هم به طور برابر یک پیام قابل قبول است.
درواقع، ممکن است که از "رمزگشایی" متن رمز شده، به هر پیامی رسید که همان تعداد کاراکتر را دارد و به سادگی با کلید متفاوتی ایجاد شده است؛ در حالی که هیچ اطلاعاتی در متن رمزشده وجود ندارد که به ایو اجازه دهد از بین تعابیر مختلف متن رمز شده انتخاب کند.
پدهای یکبار مصرف از نظر صورت نظریه‌ اطلاعات امن هستند که یعنی پیام رمز شده (مثلا متن رمزی) هیچ اطلاعاتی را در مورد پیام اصلی به رمزگشا ارائه نمی‌دهد (مگر بیشترین طول ممکن برای پیام). این یک مفهوم بسیار قوی از امنیت است که اولین بار در زمان جنگ جهانی دوم توسط کلاد شانون رشد یافت و درهمان زمان‌ها از نظر ریاضی اثبات کرد که این موضوع برای پد یکبار مصرف صحیح است. نتایج او در "مجله فنی بل لبز" در سال 1949 منتشر شد. پدهای یکبار مصرف اگر به درستی استفاده شوند حتی برای دشمنانی که قدرت محاسبه بی‌نهایت دارند، غیر قابل درک هستند.
کلاد شانون با استفاده از ملاحظات نظریه اطلاعات ثابت کرد پد یکبار مصرف دارای خاصیتی است که او به آن نام "امنیت کامل" را داد. این به این معنی است که متن رمز شده C دقیقا هیچ اطلاعات اضافه‌ای در مورد متن اصلی نمی‌دهد. این به این دلیل است که با استفاده از یک کلید واقعا رندوم که فقط یکبار استفاده می‌شود، یک متن رمز شده می‌تواند به هر نوع متن اصلی با همان طول تبدیل شود و همه آنها به طور یکسان ممکن هستند. در نتیجه احتمال پیشین از متن اصلی M با احتمال پسین از متن اصلی M که که هر دو یک متن رمز شده را بدهند، برابر است.
از نظر ریاضی، این موضوع به صورت formula_1تعریف شده است؛ به نحوی که formula_2 انتروپی اطلاعات متن اصلی است و formula_3 احتمال شرطی انتروپی متن اصلی است که متن رمز شده C را داده است. (در اینجا H حرف یونانی بزرگ اتا است.) این نشان می‌دهد که برای هر پیام M و متن رمزشده C، باید حداقل یک کلید K وجود داشته باشد که آنها را به عنوان پد یکبار مصرف به هم ربط دهد. به گفتار ریاضیاتی، این یعنی formula_4  که C، M و K مقدار مشخص متن اصلی، متن رمز شده و کلید را نشان می‌دهد. درواقع اگر بخواهید از هر متن اصلی در فضای پیام M به هر رمز در فضای رمزشده C برسید (رمزگذاری) یا از هر رمز در فضای رمزشده C به هر متن اصلی در فضای پیام M برسید (رمزگشایی) به حداقل formula_5 کلید نیاز دارید. (همه کلیدها با احتمال برابر formula_6  استفاده شده است تا از امنیت کامل مطمئن شویم.)
یک راه دیگر برای توضیح امنیت کامل، این ایده است که برای هر پیام formula_7 در فضای پیام M و برای هر رمز c در فضای پیام C داریم:  که در آن  احتمالات را نشان می‌دهد و جانشین انتخاب یک کلید k از فضای کلید K با یک الگوریتم احتمالاتی E بر پایه شیر یا خط شده است. امنیت کامل یک مفهوم قوی از سختی رمز گشایی است.
الگوریتم رمزنگاری متقارن متداول، از الگوهای پیچیده جایگذاری و جابه‌جایی استفاده می‌کند. در بهترین حالتی که هم اکنون استفاده می‌شود مشخص نیست که آیا یک پروسه رمزگشایی می‌تواند وجود داشته باشد که بتواند این تغییرات را بدون دانستن کلید استفاده شده در رمزگذاری به صورت معکوس انجام دهد یا خیر. (یا تا حد نیاز، بخشی را معکوس کند.)
الگوریتم‌های رمزنگاری نامتقارن برپایه مسائل ریاضی هستند که تصور می‌شود حل آنها سخت است؛ مثلا تجزیه اعداد یا لگاریتم گسسته. به هرحال اثباتی وجود ندارد که این مسائل سخت هستند و یک شکاف ریاضیاتی می‌تواند آنها را نسبت به حملات آسیب پذیر کند.
با اشاره به امنیت کامل، برخلاف الگوریتم رمزنگاری متقارن پد یکبار مصرف حتی در برابر حملات بررسی همه حالات، مصون می‌ماند. امتحان کردن همه کلیدها به سادگی همه متون اصلی را با احتمال برابر برای متن اصلی واقعی بودن، به دست می‌آورد. حتی با دانستن متن اصلی، مثلا با داسنتن بخش‌هایی از پیام، حملات بررسی همه حالات قابل استفاده نیست چون مهاجم نمی‌تواند به هیچ اطلاعاتی از بخش‌های دیگر کلید که برای رمزگشایی بقیه پیام لازم است، برسد. بخش‌های شناخته شده فقط بخش‌هایی از کلید که مربوط به خودشان است را فاش می‌کنند و آنها با یک حالت کاملا یک به یک به هم مربوط شده اند. هیچ بخشی از کلید به بخش دیگر آن وابسته نیست.
پیتر شور و دیگران نشان داده اند که کامپیوترهای کوانتومی در حل کردن بعضی از مسائل سخت که امنیت رمزگذاری‌های نامتقارن را تضمین می‌کنند بسیار سریع‌تر هستند. اگر کامپیوترهای کوانتومی با بیت‌های کوانتومی کافی ساخته شوند و از پس محدودیت‌هایی برای تصحیح خطا بر بیایند، بعضی از الگوریتم‌های رمزنگاری کلید عمومی منسوخ می‌شوند. درحالی که پدهای یکبار مصرف همچنان امن باقی خواهند ماند. موضوعات رمزنگاری کوانتومی و رمزنگاری پس از کوانتوم را برای بحث بیشتر در حوزه کامپیوترهای کوانتومی دربرابر امنیت اطلاعات مطالعه کنید.
با وجود اثبات شانون بر امنیت کامل پدهای یکبار مصرف، آنها موانع جدی در عمل دارند چون به موارد زیر نیاز دارند:
پدهای یکبار مصرف بعضی از مشکلات عملی فعلی را در رمزنگاری حل می‌کند. رمزهای با کیفیت بالا به صورت گسترده در دسترس هستند و امنیت آنها به عنوان یک نگرانی بزرگ در نظر گرفته نمی‌شود. استفاده از این رمزها تقریبا همیشه راحت‌تر از پدهای یکبار مصرف است. مقدار کلیدی که باید به صورت صحیح و امن ساخته شود، به صورت امن پخش شود و به صورت امن نگهداری شود خیلی کمتر است و رمزنگاری با کلید عمومی بر این مشکلات پیروز شده است.
اعداد رندوم با کیفیت بالا سخت ساخته می‌شوند. توابع عدد رندوم سازی که در کتابخانه‌های بیشتر زبان‌های برنامه نویسی استفاده می‌شود برای استفاده در رمزنگاری مناسب نیستند. حتی آن رندوم سازهایی که برای استفاده معمولی در رمزنگاری مناسب هستند، مثل /dev/random و بسیاری از رندوم سازهای سخت افزاری، ممکن است از توابع رمزنگاری استفاده کنند که امنیت‌شان اثبات نشده است. یک مثال از اینکه اعداد رندوم واقعی چگونه می‌توانند ساخته شوند با اندازه‌گیری تابش رادیواکتیو است.
به طور ویژه استفاده یکباره بسیار ضروری است. اگر یک پد یکبار مصرف فقط دوبار استفاده شود، عملیات محاسباتی ساده می‌تواند آن را به رمز کلید جریانی کاهش دهد. اگر هر دو متن اصلی از یک زبان طبیعی (مثلا انگلیسی یا روسی) آمده باشد، با اینکه هردو آنها مخفی هستند، هر دو در معرض شانس بالای کشف با رمزگشایی تحلیلی و با ابهام کم هستند. البته یک پیام طولانی‌تر فقط می‌تواند در بخش‌هایی شکسته شود که با پیامی کوتاه‌تر همپوشانی دارد به علاوه احتمالا کمی بیشتر که با کامل کردن یک کلمه یا عبارت به دست می‌آید. مشهورترین استفاده از این آسیب پذیری مربوط برای پروژه ونونا اتفاق افتاد.
از آنجایی که پد مانند هر مورد مخفی به اشتراگ گذاشته شده، باید به صورت امن ذخیره و عبور داده شود، و پد باید حداقل به اندازه پیام طول داشته باشد، معمولا هیچ فایده‌ای در استفاده از پد کردن یکبار مصرف وجود ندارد چون یک نفر می‌تواند به سادگی همان متن اصلی را به جای بفرستد (چون هردو می‌توانند طول برابر داشته باشند و باید امن نگه داشته شوند). به هرحال وقتی که یک پد بسیار طولانی به صورت امن ارسال شده باشد (برای مثال یک دیسک کامپیوتری پر از داده‌های رندوم) می‌تواند برای بیشمار پیام در آینده استفاده شود البته تاجایی که جمع طول آنها با سایز این پد برابر شود. توزیع کوانتومی کلید هم با فرض کامپیوترهای کوانتومی خطاپذیر یک راه حل برای این مشکل ارائه می‌دهد.
توزیع پد یکبار مصرف بسیار طولانی ساده نیست و معمولا یک ریسک عمده را مطرح می‌کند. پد ضرورتا کلید رمزگذاری است ولی برخلاف کلیدهای رمزهای مدرن باید خیلی طولانی باشد و برای انسان به خاطر سپردن آن خیلی سخت‌تر است. وسایل ذخیره سازی مانند فلش درایور، دی‌وی‌دی یا پخش‌کننده‌های صوتی دیجیتالی شخصی می‌توانند برای حمل یک پد یکبار مصرف خیلی بزرگ از جایی به جای دیگر به شکل غیر مشکوکی استفاده شوند؛ ولی حتی در این حالت، نیاز به انتقال فیزیکی پد در مقایسه با دستورالعمل‌های انتقال کلید در یک سیستم رمزگذاری با کلید عمومی مدرن، یک مانع است. ضمن اینکه چنین وسیله‌ای نمی‌تواند به صورت قابل اعتماد و امن پاک شود مگر با تخریب فیزیکی (مثلا سوزاندن). اگر یک دی‌وی‌دی 4.7 گیگابایتی پر از داده پد یکبار مصرف از نظر اندازه به اجزاء یک میلی متر مربعی خرد شود (0.0016 مربع)، بیشتر از 4 مگابایت داده را (مسلما بازیابی آن سخت است ولی غیر ممکن نیست) در هر جز نگه می‌دارد. به علاوه ریسک کشف رمز در هنگام جابه جایی (برای مثال یک یک نفر آن را بدزد، کپی کند و پد را جایگزین کند) در عمل بسیار بیشتر از احتمال کشف برای رمزی مانند AES است. در نهایت میزان تلاش لازم برای مدیریت کلید پد یکبار مصرف برای شبکه‌های بزرگ ارتباطی خیلی زیاد می‌شود؛ می‌توان گفت تعداد پدهای مورد نیاز بیشتر از توان دوی تعداد افرادی می‌شود که پیام‌ها را آزادانه انتقال می‌دهند.  برای ارتباط بین فقط دو نفر، یا یک شبکه با جانمایی ستاره‌ای مشکل کمتر است.
کلید باید بعد از استفاده به صورت امن نابود شود تا مطمئن شویم که کلید دوباره هرگز استفاده نمی‎شود و از پیام فرستاده شده محافظت کنیم. از آنجایی که کلید باید از یک پایانه تا پایانه دیگر منتقل شود و تا زمانی که پیام ارسال یا دریافت شود باقی بماند، در مقابل بازیابی قانونی آسیب‌پذیرتر از متن اصلی گذرایی است که از آن محافظت می‌کند.
مطابق مصارف گذشته، پدهای یکبار مصرف هیچ احراز هویتی برای پیام ارائه نمی‌کنند که نبود آن می‌تواند در سیستم‌های دنیای واقعی یک تهدید ایجاد کند. برای مثال یک مهاجم که میداند پیام شامل "meet jane and me tomorrow at three thirty pm" است، می‌تواند کدهای معادل پد را مستقیما از دو المان شناخته شده (متن رمز شده و متن اصلی شناخته شده) استخراج کند. سپس می‌تواند آن متن را با هر متن دیگری با طول برابر جایگزین کند، مثلا از  "three thirty meeting is canceled, stay home"استفاده کند. دانش مهاجم از پد یکبار مصرف به همین طول بایت محدود است که باید برای هر محتوای دیگری از پیام نگه داشته شود تا معتبر باشد. این کمی متفاوت با انعطاف پذیری است که در آن اینکه پیام اصلی شناخته شده است جدی گرفته نمی‌شود. همچنین حمله رمز جریانی را مطالعه کنید.
روش‌های استاندارد برای جلوگیری از آن برای مثال استفاده از یک پیام احراز هویت می‌‌تواند به همراه سیستم پد یکبار مصرف استفاده شود تا از چنین حملاتی جلوگیری کند. همچنین متدهای کلاسیک مانند پدکردن با طول متغیر و جمع‌سازی روسی می‌توانند استفاده شوند ولی همه آنها امنیت کاملی را که خود پد یکبار مصرف دارند، کم دارند. هش‌کردن همه جانبه راهی برای احراز هویت پیام‌ها تا یک قید امنیتی دلخواه ارائه می‌دهد. (برای مثال برای هر P > 0 یک هش به اندازه کافی بزرگ اطمینان می‌دهد که حتی احتمال موفقیت یک مهاجم بدون قید محاسباتی کمتر از P است.) ولی این از داده رندوم و اضافه پد استفاده می‌کند و احتمال پیاده سازی سیستم بدون کامپیوتر را حذف می‌کند.
پد یکبار مصرف با وجود مشکلاتی که دارد، فواید عملیاتی هم دارد. در بعضی شرایط فرضی جاسوسی پد یکبار مصرف می‌تواند مفید باشد چون می‌توانیم آن را به صورت دستی و با مداد و کاغذ حساب کنیم. درواقع، تقریبا همه رمزهای با کیفیت دیگر، بدون کامپیوتر غیرعملی هستند. به هرحال در دنیای مدرن کامپیوترها (مانند آنهایی که در وسایل الکترونیکی شخصی جاسازی شده اند، مثلا گوشی‌های موبایل) آنقدر در همه‌جا حاضر هستند که معمولا داشتن کامپیوتری مناسب برای اجرای رمزگذاری متداول (مثلا گوشی موبایلی که می‌تواند نرم‌افزار رمزی مخفی شده را اجرا کند) شک برانگیز نیست.
پدهای یکبار مصرف در شرایط خاصی از اوایل قرن ۱۹۰۰ استفاده می‌شدند. در ۱۹۲۳ از آن برای ارتباطات دیپلماتیک توسط تشکیلات دیپلماتیک آلمان استفاده شد. سرویس دیپلماتیک جمهوری ویمار استفاده از این روش را در سال ۱۹۲۰ آغاز کرد. احتملا شکستن رمزگذاری ضعیف شوروی توسط بریتانیا و عمومی کردن پیام‌ها به خاطر منافع سیاسی در دو مورد در دهه ۱۹۲۰ (مورد ARCOS)، شوروی را مجبور کرد که در حدود سال ۱۹۳۰ برای کاربردهایی پد یکبار مصرف را بپذیرد. بعدتر جاسوس‌های شورای امنیت هم به این صورت شناخته شدند که از پد یکبار مصرف کاغذی و مداد استفاده می‌کردند. سرهنگ رادولف آبل، که در شهر نیویورک در سال ۱۹۵۰ دستگیر و محکوم شد و "کروگرها" (مثلا موریس و لونا کوهن) که در بریتانیای کبیر در دهه ۱۹۶۰ دستگیر و محکوم به جاسوسی شدند، مثال‌هایی از آن هستند. هردو مورد هنگامی که پد یکبار مصرف فیزیکی را با خود داشتند پیدا شدند.
بعضی از ملل از سیستم پد یکبار مصرف برای مخابرات حساس خود استفاده کرده‌اند. لئو مارکس گزارش می‌کند که قوه مجریه عملیات ویژه بریتانیا در جنگ جهانی دوم از پد یکبار مصرف برای رمزی کردن مخابرات بین اداراتش استفاده کرده است. پد یکبار مصرف برای استفاده در ارگان‌های برون مرزی‌اش دیرتر در جنگ معرفی شد. تعداد کمی از ماشین‌های رمزی نوارهای یکبار مصرف بریتانیایی شامل راککس و نورین می‌شود. ماشین اسپرچ سازمان پلیس مخفی آلمان هم می‌توانست از نوار یکبار مصرفی که آلمان شرقی، روسیه و حتی کوبا برای فرستادن پیام رمز شده به ارگان‌های خود استفاده می‌کردند، استفاده کند.
مخلوط کننده صدا در جنگ جهانی دوم، سیگسالی هم نوعی سیستم یکبار مصرف بود. این دستگاه به سیگنال در یک پایانه نویز اضافه می‌کرد و در پایانه دیگر آن را حذف می‌کرد. این نویز در پایانه‌های کانال به صورت رکوردهای لاکی بزرگ، که به شکل جفت‌های منحصر به فرد ساخته می‌شدند، پخش می‌شد. مشکلات همگام سازی شروع و فاز انحراف طولانی‌تر، هر دو قبل از این که سیستم بتواند استفاده شود، ظاهر و حل شدند.
خط تلفن ویژه بین مسکو و واشنگتن که در سال ۱۹۶۳ بعد از بحران موشکی کوبا ساخته شد، از ماشین تحریر تلگرافی محافظت شده با یک سیستم نوار یکبار مصرف تجاری استفاده کرد. هر کشور نوارهای کلیدی را که با آن پیام‌هایش را رمز می‌کرد، آماده می‌کرد و از طریق سفارتش برای کشور دیگر می‌فرستاد. یک خاصیت منحصر به فرد پد یکبار مصرف در این مورد این بود که هیچ کدام از کشورها لازم نبود روش‌های حساس رمزگذاری بیشتری را برای دیگری فاش کند.
نیروهای ویژه ارتش ایالات متحده از پد یکبار مصرف در ویتنام استفاده کردند. آنها با استفاده از کد مورس و پد یکبار مصرف و مخابره موج رادیویی پیوسته (که حامل کد مورس بود) به ارتباط امن و قابل اعتماد رسیدند.
در طی حمله سال ۱۹۸۳ گرانادا، ارتش ایالات متحده تدارکات ثبت یک جفت پد یکبار مصرف را در یک انبار کوبایی پیدا کردند.
با شروع در سال ۱۹۸۸ کنگره ملی آفریقا (ANC) از پدهای یکبار مصرفی که برپایه دیسک بودند، به عنوان بخشی از سیستم ارتباط امن بین سران خود در خارج از آفریقای جنوبی و عاملان داخل کشور، به عنوان بخشی از عملیات والا، که تلاشی موفق برای ساخت یک شبکه مقاوم داخل آفریقای جنوبی بود، استفاده کرد. اعداد رندوم روی دیسک بعد از استفاده پاک می‌شدند. یک مهماندار هواپیمای بلژیکی به عنوان پیک برای داخل آوردن دیسک پدها نقش آفرینی کرد. یک تجدید تدارکات منظم برای این دیسک‌ها لازم بود، چون به سرعت تماما استفاده می‌شدند. یک مشکل با این سیستم این بود که نمی‌شد از آن برای ذخیره امن داده استفاده کرد. بعدا والا یک رمز جریانی کلید شده با کدهای رزرو شده را برای حل مشکل به آن اضافه کرد.
یک مفهوم مرتبط کد یکبار مصرف است، یعنی نشانه‌ای که فقط یکبار مصرف می‌شود. مثلا "آلفا" برای "ماموریت انجام شد"، "آفرین" برای "ماموریت شکست خورد"، یا حتی "چراغ قوه" برای "حمله متفقین به فرانسویان ساکن آفریقای شمالی"، نمی‌توانند به هیچ شکل معقولی در معنای کلمه رمزگشایی شوند. فهم پیام به اطلاعات اضافه، معمولا "عمق" تکرار، یا تحلیل‌های مخابراتی نیاز دارد. به هرحال چنین فنونی (با اینکه معمولا توسط عاملین واقعی و مربیان بیسبال استفاده می‌شوند) به هیچ شکل معناداری رمزنگاری با پد یکبار مصرف نیستند.
حداقل از دهه 1970، آژانس ملی امنیت ایالات متحده (NSA) تنوعی از پدهای یکبار مصرف دستی را هم به صورت عام منظوره و هم به صورت ویژه با 86000 پد ساخته شده در سال مالی 1972، تولید کرد.
پدهای خاص منظوره برای چیزی که این سازمان به آن "pro forma" می‌گفت ساخته شد. در این سیستم چارچوب، حالت و فرمت همه پیام‌های متنی یکسان یا تقریبا یکسان است. همان نوع اطلاعات، پیام به پیام قرار است به همان شکل نمایش داده شود و فقط مقادیر خاص مثل اعداد در هر پیام عوض می‌شود. مثال‌هایی از آن، پیام آغاز عملیات هسته‌ای و گزارش‌های یابنده‌ جهت رادیویی (COMUS) هستند.
پدهای عام منظوره در فرمت‌های متعددی ساخته شدند؛ مثلا یک لیست ساده از حروف رندوم (DIANA)، یا فقط اعداد (CALYPSO)، پدهای کوچک برای ارگان‌های سری (MICKEY MOUSE) و پدهای طراحی شده برای رمزگشایی سریع‌تر پیام‌های کوتاه با هزینه تراکم کمتر. یک مثال، ORION، 50 ردیف از الفبای متن اصلی را در یک طرف خود داشت و در طرف دیگر، حروف رندوم متن رمزی معادل را داشت. با قرار دادن یک برگه در بالای یک تکه برگه کربن در حالتی که سمت کربنی رو به بالا است، یک نفر می‌توانست یک دور یک حرف در هر ردیف دایره بکشد و حرف معادل در سمت دیگر به وسیله برگه کربنی دایره دار می‌شد. در نتیجه یک برگه ORION می‌توانست یک پیام با طول حداکثر 50 کاراکتر را به سرت رمزگذاری یا رمزگشایی کند. ساخت پدهای ORION نیاز به چاپ دوطرفه در یک وضعیت دقیق داشت که فرآیند سختی بود در نتیجه آژانس ملی امنیت ایالات متحده کار خود را به فرمت پد دیگری یعنی MEDIA تغییر داد که 25 ردیف الفبای جفت شده و کاراکترهای رندوم داشت.
این آژانس همچنین سیستم‌های خودکار برای ارکان مرکزی سازمان جاسوسی آمریکا و واحدهای نیروی ویژه ساخت تا آنها بتوانند به صورت کارآمد، روی تعداد زیادی از پیام‌های با پدهای یکبار مصرف جداگانه که از یا برای افراد نگهدارنده‌های پد هستند، فرآیند را انجام دهند.
در طی جنگ جهانی دوم و دهه 1950، ایالات متحده استفاده وسیعی از سیستم نوار یکبار مصرف کرد. علاوه بر فراهم کردن محرمانگی، مدارهای امن شده به وسیله نوار یکبار مصرف، دائما، حتی زمانی که هیچ مخابره‌ای وجود نداشت، اجرا می‌شدند و در نتیجه در مقابل تحلیل مخابرات محافظت می‌شدند. در سال 1955 این سازمان 1660000 رول نوار یکبار مصرف تولید کرد. هر رول، قطری معادل 8 اینچ داشت، شامل 100000 کاراکتر بود و در 166 دقیقه و با قیمت 4.55 دلار ساخته می‌شد. تا سال 1972 فقط 55000 رول ساخته شده بود که نوارهای یکبار مصرف با ماشین‌های چرخان مثل SIGTOT و بعد از آن با وسایل الکترونیکی بر پایه شیفت رجیسترها جایگزین شدند. آژانس ملی امنیت ایالات متحده سیستم‌های نوار یکبار مصرف را مانند SIGTOT و 5-UCO به عنوان مواردی که در جاسوسی مخابرات، تا زمان معرفی رمزهای الکترونیکی KW-S6 در سال 1957 استفاده شده‌اند، توصیف می‌کند
درحالی که پدهای یکبار مصرف امنیت کامل ایجاد می‌کنند، اگر به درستی ساخته و استفاده شوند، اشتباهات کوچک می‌تواند منجر به کشف رمز موفق شوند:
هرچند به صورت تجربی مشاهده شد که کلید خصوصی غیرتکراری و تصادفی که تنها یک بار برای رمزگذاری استفاده می‌شد به شدت امنیت پد یک‌بار مصرف را افزایش می‌دهد، اما صرفاً در سال ۱۹۴۹ بود که این واقعیت توسط شانون کشف شد. نظریه امنیت مطلق که امنیت شانون نیز نامیده می‌شد و توسط شانون ارائه شد، می‌تواند به روش زیر مشخص شود.
اگر یک تحلیل‌گر رمز منفعل تنها متن رمزشده
formula_8…formula_9formula_10 formula_11
را داشته باشد که نتیجه رمزگذاری پد یک‌بار مصرف است، تحلیل‌گر رمز تنها می‌تواند این حدس را در مورد متن رمزنشده بزند که یک رشته دودویی با طول L است. به عبارت دیگر برای تحلیل‌گر رمز، هر رشته دودویی با طول L می‌تواند برابر با متن رمزنشده باشد. این مسئله قوی‌ترین نظریه امنیتی است، چرا که از توزیع آماری متن رمزنشده و منابع محاسباتی مستقل است (هر میزان محاسبات یا هر پیشرفت دیگری در محاسبات نمی‌تواند برای این شکل از امنیت تهدید محسوب شود) نامعلوم بودن متن رمزنشده برای تحلیل‌گر رمز منفعل از طریق رهگیری متن رمزشده کاهش نمی‌یابد. این بدان معناست که هیچ اطلاعاتی از متن رمزشده فاش نمی‌شود. این مسئله یک تضاد قوی نسبت به سایر الگوریتم‌های رمزنگاری که در آن‌ها استخراج اطلاعاتی از متن رمزشده اجتناب‌ناپذیر است، می‌باشد.