moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
امیر حبیب‌الله خان که همیشه یک دوست وفادار به بریتانیا بوده، هنگام شکار در دره لغمان به قتل می‌رسد. پس از این رویداد رقابت برای تخت پادشاهی شروع می‌شود. اعلامیه‌ای از جلال‌آباد صادر می‌شود که نصرالله خان خود را سلطان خوانده‌است، اما در کابل قدرت از جانب امان‌الله خان که سومین پسر امیر فقید است تصاحب شده‌است. مادر امان‌الله زن پرقدرت حبیب‌الله بود؛ اما با این حال پسر بزرگ امیر فقید که عنایت الله است ظاهراً از ادعای نصرالله حمایت نموده. اما امان‌الله به‌زودی نشان می‌دهد که کنترل اوضاع را در دست دارد و رقیبِ مدعی را کنار می‌کشد. برای این‌که چرا ناراحتی نصرالله (برادر شاه فقید) از ترور حبیب‌الله بی‌جا نیست، چیزهای فراتر از تنها یک گمان وجود دارد. امیر جدید پادشاهی خود را با اعلام این‌که وی آن‌های را که در ترور پدرش دست داشتند مجازات خواهد کرد، این‌که وی اصلاحاتی را در کشور به‌میان خواهد آورد، از جمله لغو برده‌داری مجازی که به‌شکل فجیع در کشور وجود دارد و این‌که وی سنت دوستی با هندوستان را حفظ خواهد کرد. به تاریخ ۱۳ آوریل درباری در کابل برگزار می‌شود و در آن ترور امیر فقید مورد تحقیق قرار می‌گیرد. یک سرهنگ به قتل امیر فقید محکوم گردیده و اعدام می‌شود. برادر امیر جدید، یعنی نصرالله نیز در قتل شریک دانسته شده و محکوم به حبس ابد می‌گردد.
امان‌الله آنچه را آغاز می‌کند که بعداً مشهور به جنگ سوم افغان و انگلیس می‌شود. یک ارتش بزرگ افغان به مرز هندوستان می‌ریزد و شروع به چپاول گسترده در ولایات شمال غربی می‌کنند. پس از چند روز و قبل از این‌که ارتش افغان شکست جدی را متقبل شوند، امیر با حکومت هندوستان وارد مذاکرات موقتی می‌شود. جنگ ادامه می‌یابد و نیروهای بریتانیایی در سرحد توسط جنرال سر آرتور بریت رهبری می‌گردد. هواپیماهای متعلق به نیروهای هندو-انگلیسی جلال‌آباد و کابل را بمباران می‌کنند. بعد از تاخیرهای فراوان در نهایت یک کنفرانس صلح به تاریخ ۲۶ ژوئیه در راولپندی آغاز می‌شود، که در آن سر همیلتون گرانت از دولت هندوستان و سردار علی احمد خان از امیر نمایندگی می‌گردد. یک معاهده مقدماتی صلح (پیمان راولپندی) به تاریخ ۸ اوت به امضاء رسد. بر اساس مواد این توافق‌نامه، کمک‌های باقی‌مانده که به امیر فقید تعهد شده بود ضبط می‌گردد. درحال حاضر هیچ کمکی به امیر جدید صورت نمی‌گیرد. امتیازی که به افغانستان برای وارد نمودن تسلیحات و مهمات از هندوستان داده شده بود نیز ابطال می‌شود. سرحدی که در منطقه خیبر تعیین شده‌است باید حتماً از جانب دولت هندوستان نشانه‌گذاری شده و افغان‌ها باید این نشانه‌گذاری را بپذیرند. با این حال دولت هندوستان رضایت خود مبنی بر قبولی یک دفتر سیاسی جدید افغانستان را شش ماه بعد اظهار می‌نماید. افزون بر این موارد، یک مورد دیگر نیز در تفاهم‌نامه گنجانده شده‌است که بعداً اعلام می‌شود و انتقادهای شدیدی را در انگلستان برمی‌انگیزد. در گذشته تفاهم‌نامهٔ میان بریتانیا و افغانستان وجود داشت که بر مبنای آن افغانستان باید با هیچ کشور خارجی دیگر به‌جز از بریتانیا رابطه نمی‌داشت. طبق پیمان جدید این شرط برداشته شده‌است و در نتیجه حکومت امیر آزادی کامل را به‌دست می‌آورد تا با هر کشوری خارجی وارد رابطه شود. بسیاری‌ها این مواد تفاهم‌نامه را به عنوان یک مورد مصیبت‌بار می‌پندارند و امیر در جریان این سال یک هیئت سیاسی به مسکو می‌فرستد.
امیر امان‌الله خان استقلال افغانستان را از بریتانیا اعلام می‌کند.
بنیاد لاجوردی مجموعه‌ای‌ مستقل و غیرانتفاعی است که از سال ۱۳۸۴ با تمرکز بر شناخت و ترویج فرهنگ و هنر معاصر ایران و جهان، فعالیت خود را آغاز کرد. برپایی نمایشگاه‌های مختلف از هنرمندان نوگرا، برگزاری نشست‌های تحقیقی و آموزشی، نشر کتاب، فعالیت‌های آرشیوی و ایجاد فرصت برای اجرای پروژه‌های تجربی در فضای هنرهای تجسمی و رسانه‌های جدید، از جمله فعالیت‌های این بنیاد است.
بنیاد لاجوردی تلاش می‌کند بستری بستری برای ‌مطالعه و فهم هنر معاصر و ارتباط آن‌ها با جریان‌های روز اجتماعی در ایران و جهان ایجاد کند. این بنیاد در راستای تقویت روابط بین‌المللی بین‌فرهنگی از طریق همکاری با دانشگاه‌ها و موسسات فرهنگی-هنری معتبر، فضایی برای معاشرت و همکاری هنرمندان با مردم، مجموعه‌داران و نمایشگاه‌گردان‌ها ایجاد می‌کند.
این بنیاد با برپايی نمايش‌های مختلف در حوزه هنرهای تجسمی و رسانه‌های جدید فعالیت می‌کند. برگزاری نمایش‌هایی همچون "«بوم‌سانی-هم‌دلی»" -که با مشارکت یازده هنرمند معاصر اروپایی برگزار شد-، نمايش آثار چاپي هنرمند آلمانی‌ «گونتر اوكر»، نمايش آثار تصويرسازی هنرمند اسپانيايی «ايسيدرو فرر» و نمايش پوسترهای هنرمندان لهستان در تهران، از جمله فعالیت‌های بین‌المللی بنیاد لاجوردی است.
با توجه به رویکرد دانش‌بنیان بنیاد لاجوردی در شناخت و ترویج فرهنگ و هنر معاصر، اغلب نمایش‌ها و پروژهای این بنیاد با نشر کتاب همراه است. از جمله این کتاب‌ها می‌توان به «آثار چاپ دستی هنرمندان جهان در موزه هنرهای معاصر تهران»، «کرنش به حافظ» در همکاری با سازمان میراث فرهنگی و مرکز اسناد و کتابخانه‌ی ملی ایران، «منتخب آثار وای زد کامی» با همکاری گالری آب انبار و گالری گاگوسیان و «زندگی و آثار بابک اطمینانی» اشاره کرد. نشر هنر معاصر، ناشر کتاب‌های بنیاد لاجوردی است.
بنیاد لاجوردی، علاوه بر همکاری با موزه‌ها و حمایت از هنرمندان، مراکز فرهنگی هنری و خیریه‌ها، با گالری‌ها و مجلات معتبر ادبی و فرهنگی نیز فعالیت‌های مشترکی را انجام می‌دهد. از جمله این همکاری‌ها می‌توان به نشر کتاب برای موزه هنرهای معاصر تهران، همکاری در پروژه «نیمروز» با فرهنگسرای نیاوران، حمایت از انجمن صنفی طراحان گرافیک ایران و همین‌طور برگزاری پنجشنبه صبح‌های بخارا در فضای این بنیاد اشاره کرد.
آلکساندر سامسونی گریگوریان (؛ – ) یک کارگردان تئاتر اهل ارمنستان بود.
وی در ۲۰ اوت ۱۹۳۶ در باکو به دنیا آمد و از فارغ‌التحصیل شد. گریگوریان در تئاتر روسی استانیسلاوسکی ایروان مشغول به فعالیت بود و استاد انستیتو دولتی سینما و تئاتر ایروان نیز بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون شهروند افتخاری ایروان، هنرمند مردمی ارمنستان شوروی (۱۹۷۸) و نشان دوستی شده‌است. وی در ۳۱ اکتبر ۲۰۱۷ در سن ۸۱ سالگی در ایروان درگذشت و در آرامستان مرکزی ایروان (توخماخ) به خاک سپرده شد.
آرماندو وایادارس (؛ زادهٔ ) فعال حقوق بشر، نویسنده، دیپلمات و شاعر اهل ایالات متحده آمریکا است. در سال ۱۹۶۰ به دلایل متناقضی توسط دولت کوبا دستگیر شد. دولت کوبا مدعی شد که او در تروریسم ضد کاسترو همدست بوده‌است، در حالی که منابع خارجی دستگیری او را به دلیل معترض به کمونیسم بود می‌دانستند، نتیجه اینکه باعث شد عفو بین‌الملل او را زندانی عقیدتی معرفی کند.
پس از آزادی در سال ۱۹۸۲، او شرح حبس و شکنجه خود توسط دولت کوبا را در کتابی به رشته تحریر درآورد و در ۱۹۸۷ توسط رئیس‌جمهور ایالات متحده رونالد ریگان به عنوان سفیر ایالات متحده در کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل متحد منصوب شد.
والادارس اهل پینار دل ریو، کوبا است. به گفته خودش، او در ابتدا از حامیان انقلاب کوبا فیدل کاسترو بود، سپس به کارمند دفتر وزارت ارتباطات برای دولت انقلابی تبدیل شد، که در یک اداره پست کار می‌کرد.
در ۱۹۶۰، در ۲۳ سالگی، او از گذاشتن تابلوی «من با فیدل هستم» بر روی میز کارش در محل کار خودداری کرد. آرماندو متعاقباً به سی سال زندان محکوم شد. دولت کوبا اعلام کرد که دستگیری او به اتهام تروریسم بوده و او قبلاً برای پلیس مخفی دیکتاتوری فولخنسیو باتیستا کار کرده‌است. در مقابل سازمان‌های حقوق بشر بین‌المللی اسلو آزادی، پن بین‌المللی و عفو بین‌الملل معتقد بودند، والادارس صرفاً به دلیل موضع‌گیری ضد کاسترو زندانی شده‌است و لذا او را زندانی عقیدتی نامیدند.
وایادارس عضو شورای مشورتی بین‌المللی بنیاد یادبود قربانیان کمونیسم است.
از ویلچر من (۱۹۷۶)
ژنرال گوریک گورگنی هاکوبیان (؛ - ) یک فرد نظامی اهل ارمنستان که از تاریخ ۸ نوامبر ۲۰۰۴ تا تاریخ ۱۱ فوریه ۲۰۱۶ سمت ریاست سرویس امنیت ملی ارمنستان را برعهده داشت.
وی در ۱۱ فوریهٔ ۱۹۴۶ در گیومری به دنیا آمد و از دانشگاه پلی‌تکنیک ارمنستان فارغ‌التحصیل گشت. وی پس از یک دوره طولانی بیماری در ۳۰ سپتامبر ۲۰۱۷ در سن ۷۱ سالگی در درگذشت.
لوون گورگنی هایراپتیان (؛ زاده - درگذشته ) روزنامه‌نگار، کارآفرین، فیلسوف و نیکوکار اهل ارمنستان که ده‌ها میلیون دلار به اهداف ارمنستان، جمهوری آرتساخ و دیاسپورای ارمنی کمک کرد.
وی در ۱۲ مارس ۱۹۴۹ در وانک به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی مسکو فارغ‌التحصیل گشت. وی برنده جوایزی همچون نشان افتخار جمهوری ارمنستان شد. وی در نیمه‌شب ۱۸ اکتبر ۲۰۱۷ در سن ۶۸ سالگی در سلول زندان موردوویا درگذشت.
این مقاله فهرستی از جنگ‌ها و نبردهای شاهنشاهی صفوی با دولت‌های همسایه می‌باشد.
آندرانیک خچومیان (؛ زاده ۱۳۳۴)، مترجم و بازیگر تئاترو عضو انجمن نویسندگان خانه تئاتر و همچنين عضو انجمن نويسندگان كودك و نوجوان است.
خچومیان، مترجم آثار بسیاری از زبان ارمنی به فارسی و فارسی به ارمنی است که موفق به دریافت نشان کانتق، از نشان‌های برجسته ارمنستان شد.
آندرانیک خچومیان سالِ ۱۳۳۴ (۱۷ اکتبرِ ۱۹۵۵) در تهران به دنیا آمد. وی زمینه‌ساز حضور نویسندگان و گروه‌های تئاتری دو کشور ارمنستان و ایران به مناسبت‌های مختلف بود. و عضو انجمن نویسندگان خانه تئاتر است. او تاکنون ۳۶ عنوان کتاب از ارمنی به فارسی ترجمه کرده‌است و نقش بسزایی در ارتباطات ادبی و فرهنگی بین ایران و ارمنستان دارد اولین مترجمی است که نمایشنامه‌های معاصر ارمنی را به زبان فارسی ترجمه کرد.
در شهریور ۱۳۸۹ انجمن نویسندگان و مترجمان ارمنستان به دلیل فعالیت فرهنگی و تلاش برای نزدیکی فرهنگ دو کشور ایران و ارمنستان و همچنین ترجمه نمایشنامه‌های ایرانی به ارمنی از این مترجم برجسته ایرانی ارمنی تجلیل و قدردانی کرد. وی سال ۱۳۹۵ موفق به دریافت نشان کانتق شد. این جایزه هر سال از سوی کانون نویسندگان ارمنستان با همکاری کلیسای اجمیازین مقدس به مترجمان برتر سال اهدا می‌شود. خچومیان این جایزه را از دست ادوارد میلیتونیان، رئیس کانون نویسندگان و هنرمندان جمهوری ارمنستان دریافت کرده‌است.
خچومیان تاکنون ۲۸ عنوان کتاب از ارمنی به فارسی ترجمه کرده‌است و نقش بسزایی در ارتباطات ادبی و فرهنگی بین ایران و ارمنستان دارد.
دکتر آندرانیک سیمونیان، رئیس کرسی ارمنی‌شناسی دانشگاه آزاد تهران نیز با اشاره به اهمیت کار مترجمینی که تقرب فرهنگی دو ملت را باعث می‌شوند به نزدیکی و تشابهات فرهنگی ایرانیان و ارمنیان پرداخت.
نهاد برده‌داری در آمریکای شمالی از اولین سال‌های مستعمراتی ایالات متحده تا سال ۱۸۶۵ میلادی وجود داشت تا این‌که سیزدهمین اصلاحیه قانون اساسی به‌طور دائمی برده‌داری را از سرتاسر ایالات متحده حذف کرد. این نهاد همچنین در میان حاکمیت قبایل سرخ‌پوست در قلمرو سرخ‌پوستان توسط معاهدات صلحی که ایالات متحده بعد از جنگ خواستار آن بود، حذف گردید.
در بیشتر قرن هفدهم و بخشی از قرن هجدهم، تعداد برده‌های مرد بیشتر از برده‌های زن بود، که تجربه‌های هر یک از این گروه‌ها را در مستعمرات متفاوت می‌ساخت. زندگی و کارکردن در شرایط و مناطق مختلف باعث شد تا زنان و مردان آفریقایی–آمریکایی تجربه‌های متنوع برده‌داری را داشته باشند. با افزایش تعداد زنان آفریقایی ربوده شده و همچنین آن‌هایی که در مستعمرات به عنوان برده به دنیا آمدند، نسبت جنسیت برده‌ها میان سال‌های ۱۷۳۰ و ۱۷۵۰ یکسان شد. «وضعیت زنان آفریقایی–آمریکایی از این لحاظ خاص است که در نقطه تقاطع دو ایدئولوژی توسعه یافته در آمریکا قرار داشتند، یکی اینکه زن بودند و دیگر اینکه مربوط به سیاه‌پوستان می‌شدند». هویت زن بودن و سیاه‌پوست بودن زنان آفریقایی آن‌ها را در معرض نژادپرستی و همچنین جنسیت‌گرایی قرار می‌داد.
از سال ۱۷۰۰ تا ۱۷۴۰ میلادی، حدود ۴۳٬۰۰۰ برده به ویرجینیا وارد گردید و تقریباً تمام آن‌ها به استثنای ۴٬۰۰۰ تن به طور مستقیم از آفریقا وارد شده بودند.Saxton, Martha, Being Good: Women's Moral Values in Early America, New York City, 2003, 121 تحقیقات تازه نشان می‌دهد که تعداد زنان و مردان وارد شده در این دوران تقریباً برابر بود و شامل تعداد زیادی از اطفال نیز می‌شد. از آنجایی که بیشتر آن‌ها از غرب آفریقا بودند، فرهنگ آن‌ها در میان بردگان قرن هجدهم در ویرجینا یک فرهنگ مرکزی بود. ارزش‌های آفریقایی ترویج یافت و فرهنگ زنان غرب آفریقا اغلباً قابل مشاهده بود. برخی از مثال‌های ترویج فرهنگی، رابطه عمیق و قوی میان مادر و طفل و میان زنان در جامعه زنانه بود.Saxton, Martha, "Being Good: Women's Moral Values in Early America," New York City, 2003, 122-123 به‌طور خاص در میان گروه قومی ایگبو (که امروزه در نیجریه قرار دارند) که میان یک ثلث تا نیمی از بردگان وارد شده در اوایل قرن هجدهم را شکل می‌دادند، اقتدار زنان (omu) «در طیف گستردهٔ از مسائل مهم به زنان به‌صورت خاص و در جامعه به‌صورت کل، حاکم بود».Saxton (2003), "Being Good", p. 122 قوم ایگبو نماینده گروهی از مردمی بودند که به چیساپیک آورده شدند، اما در کل، آفریقایی‌ها از یک طیف فرهنگی متنوع آمده بودند. تمام آن‌ها از دنیایی که اجتماع زنان در آن قوی بود،Saxton (2003), "Being Good", p. 124 به جامعه مردسالار و به شدت نژادپرستی معرفی شده بودند. مردان سفیدپوست برای توجیه آزار جنسی و بدجنسی خود، عموماً زنان سیاه‌پوست را از دید شهوات جنسی معرفی می‌کردند.Saxton (2003), "Being Good", p. 125
دختران ویرجینیا، تعداد اندک دختران سیاه‌پوست، تحصیل نکرده و اکثراً بی‌سواد بودند. بردگان آفریقایی و آفریقایی آمریکایی‌تبار تعداد زیادی از سمت‌ها را اشغال کردند. مستعمرات جنوبی عمدتاً جوامع زراعتی بودند و زنان برده در مزارع، نهال نشانی، انجام کارهای روزمره اما اغلب در فضای داخل خانه، پرورش و مراقبت از اطفال، آشپزی، لباس‌شویی و… مصروف کرده بودند.
ایرا برلین تاریخ‌نگار میان «جوامع برده» و «جوامع دارای برده» فرق قایل شد. نیو انگلند جامعهٔ دارای برده بوده و به تجارت‌های دریایی و انواع مختلف زراعت وابستگی داشت، در مقایسه در جوامع برده در جنوب که «از لحاظ اجتماعی، اقتصادی و سیاسی به‌کار بردگان وابسته بودند، تعداد جمعیت کثیر برده بودند و مالکان اجازه داشتند بدون نظارت قانون، از قدرت بالایی بر بردگانشان برخوردار باشند».Catherine Adams and Elizabeth H. Pleck. "The Uniqueness of New England," Love of Freedom, New York, City, 29. نیو انگلند جمعیت کوچک بردگان را در اختیار داشت و مالکان خود را مسئول می‌دانستند، تا از بردگانشان حفاظت و راهنمایی کرده و مراقب آن‌ها باشند. زنان برده در نیو انگلند در مقایسه با مناطق دیگر به دلیل «سیستم حقوقی نیو انگلند، تواتر آزاد سازی بردگان توسط مالکان آن‌ها و فرصت‌های استخدام، مخصوصاً میان مردان برده، آن‌هایی که فرصت این را داشتند تا با بدست آوردن مقدار کافی پول برای خود، همسر و کودک خریداری کنند»، فرصت‌های بیشتر برای آزادشدن داشتند.Catherine Adams and Elizabeth H. Pleck. "The Uniqueness of New England," Love of Freedom, New York, City, 30.
زنان برده عمدتاً نقش‌های سنتی «کار زنان» را به عهده داشتند و اغلب در روز کار می‌کردند. آن‌ها عمدتاً به عنوان خدمتکار، در آشپزخانه، انبار و باغ کار می‌کردند. آن‌ها کارهای پُست و خدمت‌کارانه انجام می‌دادند: ظروف نقرهٔ خانوادگی یا اثاثیه را صیقل می‌دادند، در لباس و مو کمک می‌کردند، حمام را از آب پر می‌کردند، مردان را پیرایش می‌دادند و کارهای کوچک خانگی مانند جارو کردن، خالی کردن سطل زباله، حمل چندین گالون آب در روز، شستن ظروف، درست کردن آبجو، مراقبت از کودکان خردسال و سالمندان، پخت و پز و نان‌پزی، دوشیدن گاوها، غذا دادن به جوجه مرغ‌ها، ریسندگی، بافندگی، ورقه کردن، خیاطی و شستشو را انجام می‌دادند. کار روزانه آن‌ها نسبت به کار مزرعهٔ زنان برده در مناطق دیگر، سختی کمتری داشت، با این وجود زنان برده در نیوانگلند، اغلب در شرایط بد زندگی و سوء تغذیه، سخت کار می‌کردند. «در نتیجه کارسنگین، شرایط نامناسب مسکن و رژیم غذایی نامناسب، یک زن سیاه‌پوست متوسط بیش از چهل سال عمر نمی‌کرد».Catherine Adams and Elizabeth H. Pleck. "The Uniqueness of New England," Love of Freedom, New York, City, 35.
زنان برده به زنان سفیدپوست به عنوان هدیه از سوی شوهرانشان و به عنوان هدیه عروسی و کریسمس داده می‌شدند. این ایده که اربابان نیوانگلند با بردگان خود در مقایسه با برده‌داران جنوبی با مهربانی بیشتری رفتار می‌کردند افسانه است. آن‌ها آزادی تحرک کمی داشتند، به تحصیل و هیچ نوع آموزشی دسترسی نداشتند. «مواردی مربوط به بردگانی که توسط صاحبانشان علامت گذاری می‌شدند، گوش‌هایشان میخکوب می‌شد، فرار می‌کردند، خودکشی می‌نمودند، خانواده‌هایشان از هم می‌پاشید یا مخفیانه به صاحبان جدید در باربادوس فروخته می‌شدند، قبل از این‌که بی‌ارزش شوند، برای رد افسانه اربابان مهربان کافی به نظر می‌رسد. آن‌ها زمانی‌که بر بردگان خود عصبانی می‌شدند، با خشم آن‌ها را می‌زدند و به راحتی دست به شلاق می‌بردند.»Catherine Adams and Elizabeth H. Pleck. "The Uniqueness of New England," Love of Freedom, New York, City, 36. برده‌های زن گاهی توسط اربابان خود به منظور تولید مثل اجباری مجبور به برقراری روابط جنسی با مردان برده می‌شدند. همچنین غیرعادی نبود که زنان برده مورد تجاوز جنسی قرار بگیرند و در برخی موارد توسط اربابان خود باردار می‌شدند.
صرف نظر از مکان، بردگان زندگی سخت و تحقیرآمیزی را تحمل می‌کردند، اما کار در مستعمرات جنوبی از همه شدیدتر بود. مستعمرات جنوبی جوامع برده بودند. آن‌ها «از نظر اجتماعی، اقتصادی و سیاسی به کار برده‌ها وابسته بودند، جمعیت زیادی از برده‌ها داشتند و مالکان بدون این‌که توسط قانون کنترل شوند می‌توانستند بر بردگان خود قدرت گسترده‌ای داشته باشند». مزارع، ساختار قدرت اقتصادی جنوب بود و کار زنان و مردان برده بنیاد آنرا شکل می‌داد. در اوایل، بردگان در جنوب عمدتاً در کشاورزی، مزارع و نهال نشانی کار کرده و ایندیگو، برنج و تنباکو می‌کاشتند. پنبه پس از دهه ۱۷۹۰ به یک محصول عمده تبدیل شد. زنان برده در طیف گستردهٔ از مشاغل کار می‌کردند. از آن‌ها انتظار می‌رفت که هم کارهای مزرعهٔ انجام دهند و هم صاحب طفل شوند و از این طریق جمعیت بردگان را افزایش دهند. در سال‌های قبل از انقلاب آمریکا، جمعیت زنان برده عمدتاً در نتیجه افزایش طبیعی افزایش یافت نه واردات. «زمانی که برده‌داران دریافتند که عمل‌کرد تولید مثل زنان برده می‌تواند سودآور باشد، به‌کاربری روابط جنسی زاینده بخشی جدایی ناپذیر از استثمار جنسی برده‌های زن شد». بسیاری از زنان برده، فرزندان خود را بدون کمک زیادی از مردان بزرگ کردند. زنان برده نه تنها برای انجام کارهای خانه و مزرعه برده‌داران، بلکه برای بچه‌دار شدن، تغذیه و پرورش کودکانی که برده‌داران می‌خواستند پیوسته نیروی کارشان را توسط آن مشبوع کنند نیز به‌کارگرفته می‌شدند. زنان به عنوان بردگان خانه، خدمتکاران خانه بودند: آشپزی، خیاطی، خدمت‌گزاری و تربیت فرزندان کارگران مزرعه. بعداً آن‌ها در بسیاری از کارخانه‌ها مورد استفاده قرار گرفته و در توسعه ایالات متحده نقش اساسی داشتند و در آن‌جا با هزینه‌های کمتری نگهداری می‌شدند.
دژ رانیکوت (، ) تاریخی یک قلعه تاریخی تالپور در نزدیکی سن، منطقه جمشورو، سند، پاکستان است.Ranikot Fort Tourism Pakistan Retrieved 14 June 2014 قلعه رانیکوت به عنوان دیوار بزرگ سند نیز شناخته می‌شود و اعتقاد بر این است که با محیطی تقریباً بزرگترین قلعه جهان است. باروهای این قلعه با دیوار چین مقایسه شده‌است.
این سایت در سال ۱۹۹۳ توسط کمیسیون ملی پاکستان برای وضعیت میراث جهانی یونسکو نامزد شد و از آن زمان در فهرست آزمایشی سایت‌های میراث جهانی یونسکو قرار دارد. این قلعه تحت قانون آثار باستانی، ۱۹۷۵ و اصلاحات بعدی آن به عنوان یک مکان تاریخی فهرست شده‌است و حفاظت از آن ارائه می‌شود.
قلعه رانیکوتدر ۹۰ کیلومتری شمال حیدرآباد در بزرگراه سند قرار دارد. همچنین در بزرگراه ایندوس از کراچی به سن یک ساعت راه دسترسی آسان وجود دارد. یک جاده انحرافی که با فاصله کمی از سان، نزدیک‌ترین شهر، شروع می‌شود، در امتداد جاده ناهموار ۲۱ کیلومتری (۱۳ مایل) به قلعه منتهی می‌شود و به دروازه شرقی قلعه، معروف به دروازه سان، می‌رسد. سان یک ریل راه‌آهن در خط کوتری-لارکانا از راه‌آهن پاکستان است. این قلعه در داخل پارک ملی کیرتار، دومین پارک ملی بزرگ پاکستان قرار دارد.
هدف اصلی و معماران قلعه رانیکوت ناشناخته است. قبلاً اعتقاد بر این بود که این قلعه در زمان حکومت‌های ساسانیان، سکاها، اشکانیان یا یونانیان باختری ساخته شده‌است
رانیگات ( ) مجموعه ای از ویرانه‌های بودایی قرن دوم پس از میلاد است که در مساحتی به وسعت ۴ کیلومتر مربع که مربوط به تمدن گانهارا است، گسترده شده‌است. رانیگات در دره بونر در استان خیبر پختونخوا پاکستان واقع شده‌است.
به گفته باستان شناسان، رانیگات برای قرن‌ها مرکز هنر و فرهنگ بودایی باقی ماند. رانیگات، بخش مشهوری از فولکلور بوده‌است و آهنگ‌ها و داستان‌هایی در مورد آن نوشته شده‌است.http://www.dawn.com/news/1125480
رانی گات (به زبان پشتو ملکه سنگ‌ها) یک مکان باستانی بودایی ۲۵۰۰ ساله متعلق به تمدن گانداهارا است که در ناحیه بونر خیبر پختونخوا، پاکستان واقع شده‌است. رانیاگوت گواه خوبی از گذشته بودایی این منطقه است. این سایت در بالای یک تپه قرار دارد که با بالا رفتن از پله‌های ساخته شده توسط ژاپنی‌ها قابل دسترسی است. جاذبه‌های اصلی عبارتند از؛ استوپاس، صخره‌ای بزرگ که توسط مردم باستان در فاصله‌ای نصب شده و احتمالاً از آن استفاده می‌کردند. شهر یا شهرک به زیبایی طراحی شده و از سنگ‌های کوه‌های محلی به‌طور گسترده استفاده شده‌است.
این سایت در روستای نوگرام در منطقه بونر واقع شده‌است و می‌توان از طریق یک جاده کوچک از نوگرام به آنجا رسید.Archaeological Site of Ranigat - UNESCO World Heritage Centre
این سایت تحت حفاری توسط یک تیم مشترک یونسکو و ژاپن از دهه ۱۹۸۰، دارای مسائل مربوط به خرابکاری بوده‌است. این سایت اکنون تحت نظارت است و توسط یک حصار سیم خاردار احاطه شده‌است.Archaeological Site of Ranigat - UNESCO World Heritage Centre
این سایت در ۳۰ ژانویه ۲۰۰۴ در رده فرهنگی به فهرست موقت میراث جهانی یونسکو اضافه شد.Archaeological Site of Ranigat - UNESCO World Heritage Centre
گزارش یونسکو در مورد رانیگات
بانپور ( ; ، شهری است که قدمت آن به قرن اول قبل از میلاد می‌رسد و در سند امروزی پاکستان واقع شده‌است. ویرانه‌های شهر در بزرگراه ملی N-5 در شرق کراچی قرار دارند. قدمت آن به دوران سکاها و اشکانیان برمی‌گردد و بعداً از قرن هشتم تا سیزدهم توسط مسلمانان کنترل شد و پس از آن متروک شد. بقایای یکی از قدیمی‌ترین مساجد شناخته شده در منطقه که قدمت آن به سال ۷۲۷ بعد از میلاد بازمی‌گردد، هنوز در این شهر حفظ شده‌است. در سال ۲۰۰۴، وزارت باستان‌شناسی و موزه‌های پاکستان این مکان را برای میراث جهانی یونسکو ارائه کرد.
طرح بندر شامل پنج منطقه اصلی است که چشمگیرترین آنها، تپه‌ای به ارتفاع ۱۰ متر، در ساحل خود نهر قرار دارد. این تپه با ابعاد ۶۱۰ در ۳۰۵ متر، با دیوار دفاعی آهکی به عرض ۳ متر با ۴۶ سنگر گرد و ۳ دروازه مشخص است. در این بندر جایگاه مسجد، سرای (کاروانسرا) و دفاتر اداری شهر معلوم است. کتیبه ای مربوط به سال ۷۲۷ میلادی (حدود ۱۶ سال پس از فتح سند توسط ژنرال عرب، محمد بن قاسم)، در مسجد شهر نشان می‌دهد که این محل بهترین نمونه حفظ شده از یک مسجد اولیه در منطقه هندوستان است؛ زیرا دیگر مساجد مشابه بازسازی شده‌اند. در واقع، شواهد استفاده مجدد از سنگ‌های تراشیده‌شده از سازه‌های معابد هندوئیسم، نشان می‌دهد که این محل دست‌خوش یک تغییر عمده فرهنگی و آیینی شده‌است.
در ۲۳ آوریل ۲۰۱۴، دولت سند اعلام کرد که یک بخش جدید (متشکل از تاتا، بادین و سوجاوال) با نام بخش بانپور ایجاد می‌کند تا اهمیت تاریخی این مکان را برجسته کند.
بانبهور در کرانه شمالی نهر غارو، در حدود ۶۵ کیلومتری شرق کراچی در ناحیه تاتا سند، پاکستان واقع شده‌است.
خدمات آمبولانس خانه آزادی (Freedom House Ambulance Service)، اولین مرکز خدمات فوریت‌های پزشکی در ایالات متحده بود که کارمندان آن بهیاران بوده و فراتر از کمک‌های ابتدائی اولیه آموزش دیده بودند. این مرکز که در سال ۱۹۶۷ میلادی به منظور ارائه خدمات به منطقه عمدتاً سیاهپوست هیل در پیتسبورگ، پنسلوانیا بیان‌گذاری شده و اکثریت کارمندان آن آفریقایی-آمریکایی بودند. خدمات آمبولانس خانه آزادی با آموزش پرسنل خود به معیارهای جدید مراقبت‌های اضطراری پزشکی برای بیماران در مسیر بیمارستان‌ها، زمینه جدید پزشکی ایجاد کرد. معیارهای آموزش امدادگری و طراحی آمبولانس که در خدمات آمبولانس خانه آزادی بدان پرداخته شد، معیار مراقبت‌های اضطراری در سطح ملی و حتی بین‌المللی را تعیین می‌کرد. با وجود موفقیت‌های‌ش، خدمات آمبولانس پس از آغاز به کار، هشت سال بسته شد.
قبل از اواسط دهه ۱۹۶۰، خدمات آمبولانس در ایالات متحده معمولاً توسط پلیس یا مراکز محلی تشییع جنازه فراهم می‌شد. چنین خدماتی حداکثر کمک‌های اولیه ابتدائی را فراهم کرده و سریعاً بیمار را به بیمارستان منتقل می‌کردند. در آمبولانس‌های پلیس، کارمندان آمبولانس معمولاً بیمار را پشت ون پلیس قرار داده و سریعاً به بیمارستان منتقل می‌کردند. دستگاه پزشکی ایالات متحده هنوز پیشرفت‌هایی مراقبت‌های اضطراری را در طبابت میدان جنگ به کار نگرفته بود. زندگی در حومه‌های شهر در ایالات متحده پس از جنگ جهانی دوم منجر به تصادفات و جراحت‌هایی می‌شد که بیشتر دور از بیمارستان بودند، که نبود مراقبت‌های پزشکی در مسیر راه بیمارستان‌ها را تشدید می‌کرد.
در سال ۱۹۶۶ میلادی، آکادمی ملی علوم یک مقاله سفید را با عنوان «مرگ و معلولیت تصادفی: بیماری نادیده گرفته شده جامعه مدرن» منتشر کرد. این مقاله بیان کرد که تا ۵۰۰۰۰ مرگ در هر سال در نتیجه ناکافی بودن کارمندان آمبولانس و نبود بیمارستان‌های مناسب در نزدیکی اتفاق می‌افتد و خواستار توجه به نیاز به بهبود مراقبت‌های قبل از بیمارستان گردید. شدت وضعیت در پیتسبورگ زمانی توجهات را به خود جلب کرد که فرماندار سابق پنسیلوانیا و شهردار سابق پیتسبورگ، دیوید ال لارنس، دچار حمله قلبی شده و توسط پلیس به بیمارستان محلی منتقل گردید. لارنس هنگام ورود به بیمارستان هیچ فعالیت مغزی نداشت و پس از برداشتن خدمات پشتیبانی، جان خود را از دست داد، مرگی که از نظر پزشک معالج او «پیتر سافار»، می‌توانست با مراقبت‌های کافی قبل از بیمارستان جلوگیری شود.
در پیتسبورگ، پلیس شهر خدمات آمبولانس را در داخل شهر انجام می‌داد و بیماران را از طریق واسطه پلیس حمل می‌کرد در حالی که مراکز محلی تشییع جنازه و خدمات آمبولانس را در حومه شهر ارائه می‌کردند. زمان انتظار برای خدمات در محله‌های عمدتاً سیاهپوست، به‌ویژه در منطقه هیل که از نظر اقتصادی در وضعیت خوبی قرار نداشت، اغلب طولانی‌تر بود. علاوه بر این، تنش بین پلیس و جامعه باعث شد بسیاری تمایلی نداشته باشند با پلیس تماس بگیرند.
این برنامه بودجه اولیه خود را از مبارزه علیه فقر لیندون جانسون و صندوق موریس فالک دریافت کرد. صندوق فالک توسط فیل هالن، راننده سابق آمبولانس، که به دنبال بهبود پاسخ به حالات اضطرار پزشکی و همچنین ایجاد فرصت‌های شغلی برای مردان آفریقایی-آمریکایی در پیتسبورگ بود، اداره می‌شد.
سافار، با شنیدن این‌که هالن در حال کار برای بهبود خدمات آمبولانس در پیتسبورگ است، با او تماس گرفت. دختر سافار پس از انتقال به بیمارستان در نبود مراقبت در مسیر، بر اثر حمله نفس‌تنگی (asthma) جان باخت، او قبلاً در مراقبت‌های اضطراری قبل از بیمارستان از جمله توسعه احیای قلبی ریوی (CPR) و ترویج استفاده از آن توسط افراد غیرعادی کار کرده بود. او ایده‌های خود را در مورد چگونگی ارایه معیار جدیدی از مراقبت توسط خدمات آمبولانس جدید ارائه کرد. ایده‌های او شامل آموزش شدید امدادگران و بهبود طراحی آمبولانس بود.
هالن با شرکت‌های خانه آزادی به تماس شده و از آن‌ها خواست تا در استخدام امدادگران برای خدمات جدید آمبولانس کمک کنند. در آن زمان، شرکت‌های خانه آزادی روی پروژه‌های حقوق مدنی از جمله ثبت نام رای‌دهنده‌گان و سازمان‌دهی جلسات NAACP و همچنین ارائه آموزش‌های شغلی و کمک در جست‌جوی کار به سیاهپوستان پیتسبورگ کار می‌کرد. خانه آزادی با همکاری در برنامه آمبولانس موافقت کرد.
اولین گروه از استخدام‌کنندگان خدمات آمبولانس خانه آزادی متشکل از ۲۵ مرد بودند، که از منطقه هیل، محلهٔ کم درآمد و عمدتاً سیاهپوست، استخدام شدند. در آن زمان، رسانه‌های محلی از ساکنان این محله به عنوان «غیرقابل استخدام» یاد می‌کردند و افراد استخدام شدگان شامل مردانی بودند، که از بیکاری طولانی مدت رنج می‌بردند. نیمی از استخدام شدگان از دبیرستان فارغ‌التحصیل نشده بودند. برخی دارای سوابق جرمی از جمله جنایات بودند. افراد استخدام شده شامل کهنه سربازان جنگ ویتنام نیز بودند.
دکتر پیتر سافار آموزش برای امدادگران را طراحی و اجرا کرد، یک دوره ۳۲ هفته‌ای ۳۰۰ ساعته که شامل آناتومی، فیزیولوژی، CPR، کمک‌های اولیه پیشرفته، پرستاری و رانندگی تدافعی بود. به کسانی که دوره دبیرستان را تکمیل نکرده بودند، کمک می‌شد تا شهادت‌نامه معادل دبیرستان (GED) خود را دریافت کنند.
دکتر سافار با دکتر ران استوارت و پاول پاریس برای ایجاد یک چارت آموزشی کار کرد، که به‌زودی امدادگران را در سراسر جهان شکل دهد. دکتر سافار به زودی با نانسی کارولین، جوان و جاه طلب آشنا شد که در حین اتمام دوره طب خود بود. او قرار به سافار، استوارت و پاریس در تدوین نصاب درسی جدید برای امدادگران خانه آزادی کمک کند. استوارت و پاریس همچنین در حال تلاش برای ایجاد مکانی بودند که مردم منطقه پیتسبورگ بتوانند برای تحصیل در رشته فوریت‌های پزشکی بیایند.
برنامه خدمات آمبولانس خانه آزادی در سال ۱۹۶۷ میلادی آغاز شده و در سال ۱۹۶۸ به‌صورت رسمی کار خود را با دو آمبولانس آغاز کرد.
امدادگران خانه آزادی پیش از این‌که آمبولانس‌های خودشان را دریافت کنند، برای کمک به افراد مجروح در جریان شورش‌های ترور پادشاه در سال ۱۹۶۸ میلادی، همراه با پلیس در آمبولانس مصروف خدمت بودند. شهر با خدمات آمبولانس خانه آزادی برای رسیدگی به حمل و نقل اضطراری در مرکز شهر و برخی از محله‌های عمدتاً سیاهپوست قرارداد بست.
آن‌ها به دلیل معیارهای بالای مراقبتی که ارائه می‌کردند، معروف شدند و اغلب توسط تماس گیرندگان از پلیس درخواست می‌شدند. خدمات آمبولانس خانه آزادی در سال اول تقریباً به ۵۸۰۰ نفر پاسخ داده و بیش از ۴۶۰۰ بیمار را عمدتاً در محله‌های آفریقایی-آمریکایی در پیتسبورگ انتقال دادند. براساس داده‌های جمع‌آوری شده توسط دکتر سافار، امدادگران در اولین سال عملیات خود جان ۲۰۰ نفر را نجات دادند. در جاهایی که خدمات آهسته پلیس به محله‌های سیاهپوست، محل تنش بود، امدادگران خانه آزادی در بیشتر محله‌ها زمان واکنشی کم‌تر از ده دقیقه داشتند.
در سال ۱۹۷۵ میلادی، دکتر نانسی کارولین توسط دکتر سافار به عنوان مدیر پزشکی خانه آزادی استخدام شد. او آموزش مداومی را برای امدادگران در زمینه‌های بی‌سابقه‌ای مانند لوله‌گذاری، مراقبت‌های قلبی و تزریق داخل وریدی (I.V) ترتیب داد. آموزشی که دکتر کارولین ارائه کرد، مبنایی برای اولین نصاب درسی امدادگران شد، که توسط کارولین نوشته شده و در سال ۱۹۷۵ میلادی توسط دولت فدرال پذیرفته شد. داده‌ها و مطالعات انجام شده توسط کارولین، شیوه‌های EMS را برای ستاره داوود سرخ (MDA) شکل داد.
هفتاد و دومین جوایز امی ساعات پربیننده از بهترین برنامه‌های تلویزیونی ایالات متحده در ساعات پربیننده که از ۱ ژوئن ۲۰۱۹ تا ۲۱ مه ۲۰۲۰ توسط آکادمی علوم و هنرهای تلویزیون انتخاب شدند، تقدیر کرد. مراسم قرار بود در ابتدا در تئاتر مایکروسافت در لس آنجلس برگزار شود اما با توجه به دنیاگیری کووید-۱۹، در شرایطی که برندگان از راه‌دور از خانه یا مکان‌های دیگر سخنرانی می‌کردند، در استیپلز سنتر در ۲۰ سپتامبر ۲۰۲۰ برگزار شده و توسط ای‌بی‌سی در ایالات متحده پخش شد. پیش از آن هفتاد و دومین جوایز امی ساعات پربیننده هنرهای خلاق در ۱۴، ۱۵، ۱۶، ۱۷ و ۱۹ سپتامبر برگزار شده‌بود. جیمی کیمل میزبان مراسم بود.
نامزدها در ۲۸ ژوئیه ۲۰۲۰ توسط لاورن کاکس، جاش گد، لزلی جونز و تاتیانا مازلانی معرفی شدند. "نگهبانان" با ۱۱ نامزدی بالاتر از "وراثت" با ۱۰ و "اوزراک" با ۹ نامزدی، پیشتاز بود.
"شتز کریک" کمدی موقعیت (سیت‌کام) کانادایی به اولین مجموعه کمدی یا درام تبدیل شد که در یک سال واحد، در هر ۴ رده اصلی بازیگری برنده می‌شود. همچنین اولین مجموعه کمدی یا درام است که در یک سال واحد تمام ۷ جایزه عمده را می‌برد. این نمایش برای فصل آخرش در کنار دو جایزه امی هنرهای خلاقی که بدست آورد، بیشترین تعداد جایزه در یک سال واحد را در میان مجموعه‌های کمدی کسب کرد. دن لوی به اولین فردی تبدیل شد که برای نقشش به‌عنوان تهیه‌کننده، بازیگر، کارگردان و نویسنده "شتز کریک"، در یک سال واحد در هر چهار رشته اصلی برنده جایزه می‌شود. "وراثت" مجموعه تلویزیونی درام تولیدشده توسط اچ‌بی‌او، و مجموعه تلویزیونی کوتاه "نگهبانان" نیز هر کدام ۴ جایزه دریافت کردند.
برنامه‌هایی که چندین نامزدی عمده را بر پایه تعداد نامزدی‌ها در هر کار و شبکه دریافت کرده‌اند، در زیر فهرست شده‌اند:
فیلیپی (. "فیلیپوی") یک شهر بزرگ یونانی در شمال غربی جزیره مجاور، تاسوس بود. نام اصلی آن کرنیدس (به ، "Krenides" "فواره") بود. این شهر توسط فیلیپ دوم مقدونی در سال ۳۵۶ قبل از میلاد تغییر نام داد و در قرن چهاردهم پس از فتح عثمانی‌ها متروک شد. شهرداری فعلی فیلیپوی در نزدیکی خرابه‌های شهر باستانی قرار دارد و بخشی از منطقه مقدونیه شرقی و تراکیه در کاوالا، یونان است. در سال ۲۰۱۶ در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد.
استعمارگران تاسی در سال ۳۶۰/۳۵۹ قبل از میلاد در کرنیدس در تراکیه در نزدیکی دریای اژه در دامنه کوه اوربلوس، که اکنون کوه لکانی نامیده می‌شود، در حدود ۱۳ کیلومتر (۸٫۱ مایل) شمال، سکونتگاهی ایجاد کردند. در غرب کاوالا، در مرز شمالی مردابی که در دوران باستان، کل دشتی را که آن را از تپه‌های پانگایون به سمت جنوب جدا می‌کرد، پوشانده بود. در سال ۳۵۶ قبل از میلاد، فیلیپ دوم، پادشاه مقدونیه، شهر را فتح کرد و آن را به فیلیپی تغییر نام داد.
این شهر در طول جنگ داخلی آزادی‌خواهان (۴۳–۴۲ قبل از میلاد) که پس از ترور ژولیوس سزار در سال ۴۴ قبل از میلاد در منابع ظاهر شد. وارثان سزار مارک آنتونی و اکتاویان در اکتبر سال ۴۲ قبل از میلاد در نبرد فیلیپی در دشت غرب شهر با نیروهای قاتلان مارکوس جونیوس بروتوس و گایوس کاسیوس لونگینوس مقابله کردند. آنتونی و اکتاویان در این نبرد نهایی در برابر پارتیزان‌های جمهوری پیروز شدند. آنها تعدادی از سربازان کهنه‌کار خود را آزاد کردند تا شهر را مستعمره کنند، که به عنوان "Colonia Victrix Philippensium" مجدداً تأسیس شد.
آمول‌سار () یک کوه در در ارمنستان به ارتفاع می‌باشد که در استان‌های سیونیک و وایوتس‌جور واقع شده‌است.
مهر مارکوسیان () کشتی‌گیر رشته کشتی آزاد اهل ارمنستان است که در سی و پنجمین دوره مسابقات کشتی نظامیان جهان به میزبانی تهران در وزن ۸۶ کیلوگرم موفق به کسب مدال نقره شد.
در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است.
مانوئل خندزرتسیان (؛ زادهٔ ) کشتی‌گیر رشته کشتی آزاد اهل ارمنستان است که در سی و پنجمین دوره مسابقات کشتی نظامیان جهان به میزبانی تهران در وزن ۵۷ کیلوگرم موفق به کسب مدال برنز شد..
منوآ یاریبکیان () کشتی‌گیر رشته کشتی آزاد اهل ارمنستان است که در سی و پنجمین دوره مسابقات کشتی نظامیان جهان به میزبانی تهران در وزن ۷۴ کیلوگرم موفق به کسب مدال برنز شد..
تشدید بیماری تنفسی به دلیل واکسن یا بیماری تنفسی تشدید شده (ERD)، یک رویداد نامطلوب است که در آن دوره بیماری تنفسی تشدید شده با شیوع بیشتری در جمعیت واکسینه‌شده در مقایسه با گروه کنترل رخ می‌دهد. یکی از موانع در برابر توسعه واکسن است و می‌تواند منجر به شکست تأیید آن شود.
نمونه‌های تاریخی این پدیده در نامزدهای واکسن برای ویروس سین‌سیشیال تنفسی (RSV)، کروناویروس سندرم حاد تنفسی، سندرم تنفسی خاورمیانه (MERS) و همچنین برخی از سویه‌های آنفولانزا مشاهده شده‌است.
در هنگام تلاش‌ها برای ساخت واکسن کووید-۱۹، که هدف آن، کروناویروس سندرم حاد تنفسی ۲، متعلق به زیر شاخه ویروسی کروناویروس است، نگرانی‌هایی در مورد احتمال بروز VAERD مطرح شد. اما علیرغم پایش، این مشکل در مراحل کارآزمایی بالینی فاز III برای واکسن کووید-۱۹ مدرنا و واکسن کووید-۱۹ فایزر–بیوان‌تک مشاهده نشد.
لیکویان جهان قدیم یک خانواده از بسیاری از پرندگان گنجشک‌سان جهان قدیم هستند. آنها از نظر اندازه و رنگ نسبتاً متنوع هستند، اما با پرهای کرکی نرم مشخص می‌شوند. اینها پرندگان مناطق گرمسیری هستند که بیشترین تنوع را در جنوب شرق آسیا و شبه‌قاره هند دارند. لیکویان جهان قدیم یکی از دو گروه غیرمرتبط پرندگانی هستند که به نام لیکوها شناخته می‌شوند، گروه دیگر پرنده‌های استرالیایی از خانواده لیکوهای استرالزی (همچنین به عنوان لیکونماها شناخته می‌شوند).
تنوع ریخت‌شناسی نسبتاً زیاد است. ببشتر گونه‌های شبیه "سسک‌ها"، جیجاق‌ها یا توکاها را دربر می‌گیرد. این گروه از خانواده‌های پرندگان جهان قدیم است که با بیشترین تعداد گونه‌های هنوز در حال کشف شدن است.
لیکویان پرندگان کوچک تا متوسط هستند. آنها پاهای قوی دارند و بسیاری از آنها کاملاً زمینی هستند. آنها نوک معمولی دارند، شبیه به توکاها یا سسک‌ها، به جز برای لیکویان نوک‌شمشیری که همان‌طور که نام آنها پیداست، نوک خمیده به پایین دارند. بیشتر آنها پرهای عمدتاً قهوه‌ای دارند، با کمترین تفاوت بین جنس‌ها، اما بسیاری از گونه‌ها با رنگ روشن‌تر نیز وجود دارند.
رده‌بندی لیکوهای جهان قدیم مدتهاست که مورد مناقشه قرار گرفته‌است. در طول بیشتر قرن بیستم، این خانواده به عنوان "آرایه زباله‌دان" برای پرندگان آوازخوان جهان قدیم (مانند گرکلاغ یا چرخ‌ریسک الیکایی) استفاده می‌شد. ارنست هارترت، پرنده‌شناس آلمانی، زمانی که در سال ۱۹۱۰ این نگرش را با این جمله نیمه‌شوخی خلاصه کرد که: " "Was man nicht unterbringen kann, sieht man als Timalien an" " (آنچه را که نمی‌توان در رده‌بندی قرار داد، به عنوان یک لیکوی جهان قدیم در نظر گرفته می‌شود).
این خانواده در حال حاضر ۵۶ گونه دارد که به ده سردهٔ زیر تقسیم می‌شوند:
سسک بیشه از پرندگان آوازخوان حشره‌خواری از سرده "سسک‌های بیشه نمادین"، "سسک‌های بیشه جنوب آسیا" و "Bradypterus" هستند. آنها در گذشته در "آرایه زباله‌دان " تیرهٔ سسکان جهان قدیم قرار داده شده بودند. اعتقاد بر این است که هیچ‌یک از سرده‌هایی که به‌طور سنتی محدود شده‌اند، تک‌تباری نیستند.Alström "et al." (2006)
به دلیل شباهت بیرونی آن‌ها که به‌طور همگرا توسط فشارهای انتخابی قوی به دلیل زیستگاه یکسان به دست می‌آید، گاهی تصور می‌شد که آن‌ها وابستگان نزدیک هستند. با این حال، آنها به دو خانواده به خوبی دور از هم در بالاخانواده سسک‌واران شامل "سسک‌ها و لیکویان " تعلق دارند:
یکی از مهم ترین عنوان‌های باشگاه فوتبال سپاهان که این باشگاه را تبدیل به باشگاهی ویژه در فوتبال ایران می کند، حضور در جام باشگاه‌های‌جهان سال۲۰۰۷ است.[ تساوی سپاهان برابر اوراوا ژاپن "(خبرگزاری فارس)"]
[[پرونده:تیم سپاهان ۲۰۰۷.jpeg|چپ|بندانگشتی|بازیکنان تیم سپاهان در جام باشگاه های جهان]]
برای مردم اصفهان و علاقمندان به فوتبال به ویژه هواداران سپاهان  و البته فوتبال ایران , بدون شک روز دوم آبان یادآور نام سپاهان است؛ روزی که همزمان با تولد باشگاه، نام سپاهان در کنار تیم های بزرگی همچون [[باشگاه فوتبال آ.ث. میلان|آث میلان]] ایتالیا، [[باشگاه فوتبال بوکا جونیورز|بوکاجونیورز]] آرژانتین، پاچوکای مکزیک، وایتاکرزیونایتد نیوزلند، ساحل تونس و [[باشگاه فوتبال اوراوا رد دیاموندز|اوراواردز]] ژاپن قرار گرفت تا پس از کسب اولین نایب قهرمانی لیگ قهرمانان آسیا با روش جدید برگزاری، سپاهان تا به امروز اولین و آخرین نماینده فوتبال ایران باشد که [[پرچم ایران]] را در [[جام باشگاه‌های فوتبال جهان|جام باشگاه‌های جهان]] به اهتزاز درآورده است.
[[پرونده:سپاهان و میلان.jpeg|چپ|بندانگشتی|آرم تیم سپاهان در کنار آرم تیم آث میلان ایتالیا]]
[[پرونده:مراسم افتتاحیه ۲۰۰۷.jpeg|چپ|بندانگشتی|مراسم افتتاحیه جام باشگاه های جهان ۲۰۰۷ ژاپن]]
حضور در معتبرترین تورنمنت بین الملی فوتبال و مطرح شدن نام پرافتخار ایران و سپاهان در سطوح بین‌المللی کاری بسیار بزرگ و تاریخی بود.
[[پرونده:بازی سپاهان و ویتاکر یونایتد.jpeg|چپ|بندانگشتی|بازی سپاهان در مقابل ‌ویتاکر یونایتد نیوزیلند]]
سپاهان در آن مسابقات دو مرتبه به میدان رفت؛ دیدار اول که مقابل ویتاکر یونایتد نماینده کشور اقیانوسیه برگزار شد، با نتیجه 3 بر 1 به سود سپاهان خاتمه یافت؛ گل های این مسابقه برای طلایی پوشان فوتبال ایران را دو بار عماد رضا و یک بار عبدالوهاب و تک گل نماینده اقیانوسیه هم با گل به خودی هادی عقیلی ثبت شد.
[[پرونده:بازی سپاهان و تیم ژاپنی.jpeg|چپ|بندانگشتی|بازی تیم سپاهان در مقابل تیم اوراوا ردز ژاپن]]
در دیدار دوم اما شاگردان بوناچیچ (سرمربی وقت سپاهان) با نتیجه 3 بر 1 مقابل اوراوا ردز ژاپن و تنها گل سپاهان را محمود کریمی ثبت کرد. كنفدراسيون فوتبال آسيا نوشت: «زور سپاهان به اوراوا ردز نرسید»
[[پرونده:مراسم باشگاه های جهان ۲۰۰۷.jpeg|چپ|بندانگشتی|مراسم افتتاحیه جام باشگاه های جهان ۲۰۰۷ ژاپن]]
اما هرگز بازی های تیم سپاهان در جام باشگاه های جهان از صدا و سیمای ایران پخش نشد و به جای آن سریال بر روی آنتن رفت!!!%DB%8C-%D8%AF%D8%A7%D8%B4%D8%AA-%D8%AA%D9%84%D9%88%DB%8C%D8%B2%DB%8C%D9%88%D9%86-%D8%B3%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D9%84-%D9%BE%D8%AE%D8%B4-%DA%A9%D8%B1%D8%AF-87318/
[[پرونده:سپاهان جام ۲۰۰۷.jpeg|چپ|بندانگشتی|مراسم افتتاحیه جام باشگاه های جهان ۲۰۰۷ ژاپن
آرم سپاهان در کنار تیم های دیگر حاضر در جام]]
در پایان هم آث میلان، تیم قدرتمند آن سال های اروپا موفق به شکست بوکاجونیورز و قهرمانی شد. همچنین سپاهان، به مقام پنجمین تیم قدرتمند جهان رسید.
[[پرونده:قهرمانی آث میلان ایتالیا.jpeg|چپ|بندانگشتی|باشگاه فوتبال آث میلان ایتالیا، قهرمان جام باشگاه های جهان سال ۲۰۰۷ ژاپن]]
از نکات ویژه این مسابقه، حضور [[کارلو آنچلوتی|کارلو آنچلوتی]] به عنوان سرمربی [[باشگاه فوتبال آ.ث. میلان|آث میلان]] [[ایتالیا]] و [[آدریانو گالیانی|آریانو گالیانی]]، مدیر اجرایی باشگاه [[باشگاه فوتبال آ.ث. میلان|آث میلان]] در ورزشگاه برای ارزیابی رقبای احتمالی این تیم قرمز و مشکی پوش بود. بازيكنان [[باشگاه فوتبال بوکا جونیورز|بوكاجونيورز]] آرژانتين و تیم سپاهان ایران را نيز در جايگاه ويژه اين بازي را نظاره می کردن
[[پرونده:تیم سپاهان ۲۰۰۷ ژاپن.jpeg|چپ|بندانگشتی|حلقه شادی بازیکنان باشگاه فوتبال سپاهان ایران]]
تيم سپاهان با آرايش محمد سواری، هادی عقيلی، فرشاد بهادرانی، محسن بنگر، هادی جعفری، عبدالوهاب ابوالهيل، جابا مجيری، احسان حاج صفی، محمد سيد صالحی، عماد محمد رضا (کبيرلو از دقيقه ۸۷)، و محمود کريمی (کاپيتان)، (از دقيقه ۶۴ حسين کاظمی) به ديدار حريف نيوزيلندی رفت.
در اين بازی محرم نويد کيا، کاپيتان تيم سپاهان به دليل مصدوميت روی نيمکت ذخيره ها نشست و داور بازی اهل مکزيک بود.
مسابقه سپاهان با ويتکرز نخستين مسابقه رسمی فيفا بود که با توپ «ميکروچيپ» بازی شد.
در توپ های هوشمند اين جام هشت چيپ کوچک کار گذاشته شده است که وقتی توپ از خط دروازه گذشت واکنش مغناطيسی زمين، عبور آن را نشان دهد. در اين لحظه علامت به داور مسابقه می رسد که صفحه ای در مچ خود دارد و گل را اطلاع می دهد. او تنها کسی است که از به ثمر رسيدن گل مطلع می شود.
رقابت جام باشگاه های جهان سال ۲۰۰۷، ۱۶ ميليون دلار جايزه نقدی دارد که به تناسب عنوانها، بین تيمهای اول تا آخر توزیع شد.
تيم وايتکرز با شکست از سپاهان، هفتم شد و نيم ميليون دلار جایزه گرفت. تيم سپاهان که مشترکا با تیم دیگری پنجم شد، يک ميليون دلار جایزه گرفتند. تیم چهارم دو میلیون دلار، تيم سوم دو و نیم میلیون دلار و تیم دوم چهار میلیون دلار جایزه گرفتند. همچنین به قهرمان رقابتهای جام باشگاههای جهان، آث میلان پنج ميليون دلار جایزه اهدا شد.
فهرست سفیران ایالات متحده در شورای حقوق‌بشر سازمان ملل متحد () نماینده دیپلماتیک ایالات متحده در شورای حقوق‌بشر سازمان ملل متحد است. مقر آن در نمایندگی ایالات متحده در سازمان ملل متحد و سایر سازمان‌های بین‌المللی واقع در ژنو، سوئیس می‌باشد. این عنوان به‌طور رسمی رتبه سفیر و نماینده ایالات متحده در شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد به‌شمار می‌رود.
تا سال ۲۰۰۶، این سمت معمولاً به عنوان سفیر ایالات متحده در شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد شناخته می‌شد و با سازمان قبلی یعنی کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل متحد ارتباط داشت. به‌طور رسمی به عنوان نماینده ایالات متحده در کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل متحد نامیده می‌شد. درابتدا سمتی به عنوان سفیر نداشت اما بعداً سمت سفیر به رتبه‌هایش اضافه شد.
هیئت نمایندگی ایالات متحده در شورای حقوق بشر بخشی از مأموریت ایالات متحده در ژنو است و سایر سفرای ایالات متحده مستقر در ژنو سفرای ایالات متحده در سازمان ملل متحد و سایر سازمان‌های بین‌المللی در ژنو محسوب می‌شوند. از جمله سفیران مشهورتر ایالات متحده که در سازمان ملل متحد در نیویورک مستقر هستند عبارت هستند از سفیر ایالات متحده در سازمان تجارت جهانی و سفیر ایالات متحده در کنفرانس خلع سلاح.
به صورت مقدماتی کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل متحد در آوریل ۱۹۴۶ ایجاد شد و سپس در ژانویه ۱۹۴۷ به صورت دائمی تشکیل گردید."Eleanor Roosevelt", "Current Biography Yearbook 1949". Published 1950. النور روزولت بانوی اول سابق ایالات متحده به عنوان رئیس اولین کرسی آن انتخاب شد. او نقش مهمی در تشکیل و تصویب اعلامیه جهانی حقوق بشر در سال ۱۹۴۸ ایفا کرد. النور روزولت همچنین به عنوان نماینده ایالات متحده در کمیسیون حقوق بشر خدمت کرد. در ۱۹۵۱ او این کرسی را ترک کرد، اما به عنوان نماینده ایالات متحده در آن باقی ماند.
مانند سمت‌های معمول سفیران، کاندیداها توسط رئیس‌جمهور ایالات متحده انتخاب می‌شوند که البته تأیید سنای ایالات متحده نیز مورد نیاز است. اظهار نظر در مورد افرادی که این پست را اشغال می‌کنند اغلب با این تصورات مرتبط است که کمیسیون حقوق بشر ضد ایالات متحده است. و به ویژه ضد اسرائیل است. ایالات متحده برای دوره‌ای که از ۲۰۰۱ شروع شد، از کمیسیون حذف گردید. بعدها، ایالات متحده در ۲۰۱۸ از این شورا خارج شد.
علاوه بر النور روزولت، این سمت را برخی مشاهیر آمریکایی از جمله چهار عضو قبلی کنگره ایالات متحده برگزیدند که یکی از آنها جرالدینه فرارو، نامزد حزب دموکرات برای معاونت رئیس‌جمهور بوده‌است. جدیدترین فردی که این سمت را بر عهده داشت، کیث هارپر بود که از ژوئن ۲۰۱۴ تا ژانویه ۲۰۱۷ این سمت را برعهده داشت.
در زیر فهرستی براساس زمانبندی از کسانی که این منصب را با نام‌های مختلف در اختیار داشته‌اند آورده شده‌است. (مشخص نیست دقیقاً چه زمانی رتبه سفیر ایجاد شد)، اما از ارجاعات مختلفی که به نمایندگان به عنوان سفیر در سراسر دهه ۱۹۷۰ گفته می‌شد می‌توان زمانی برای آن در نظر گرفت. به عنوان مثال هنگامی‌که انتصابی از جانب رئیس‌جمهور صورت نمی‌گیرد یا تأیید نمی‌شود، یا عضوی از ایالات متحده در این نهاد حضور نداشته‌است.
هیستوریا هیروزولیمیتانا لیبری از بالدریک دویلی، شاعر، راهب، وقایع‌نگار و اسقف انگلیسی، است. وی در شورای کلرمون فرانسه در نوامبر ۱۰۹۷ حضور داشت ولی در لشکرکشی مسیحیان به شرق شرکت نکرد. با این حال، در سال ۱۱۰۰ این اثر خود را به‌نگارش درآورد که دربارهٔ وقایع مجمع کلرمون، نخستین جنگ صلیبی و لشکرکشی سال ۱۱۰۱ است. اطلاعات وی اساساً مبتنی بر کتاب "گِسْتا فرانکوروم" مورخ گمنام و گفته‌ها و روایت‌های شاهدان عینی و جنگجویان صلیبی است که به اروپا بازگشته بودند. بالدریک در اثر خود اطلاعات اندک اما مهمی دربارهٔ وضعیت سربازان صلیبی تحت فرماندهی آلان چهارم، دوک بریتانی، با استناد به منابع شفاهی ارائه کرده است.
طبق گفته رانسیمان، بالدریک سعی کرد تا کتاب "گستا" را را به شیوه‌ ادبیانه‌تری بنویسید. به سخن دیگر، "هیستوریا هیروزولیمیتانا" بیشتر یک بازنویسی ادبی و دراماتیک و مهیج از کتاب مورخ گمنام به شیوهٔ رسمی لاتین است. با وجود این، بالدریک اطلاعات محدود، اما مهمی دربارهٔ وضعیت سربازان صلیبی لشکر تحت فرماندهی آلان چهارم، دوک بریتانی با استناد به منابع شفاهی بدان افزوده است که حائز اهمیت هستند.
دِ گِسْتا پِر فِرانکوسْ () اثر گیبرت نوژنتی، شرح‌حال‌نویس و وقایع‌نگار لاتینی‌زبان نخستین جنگ صلیبی و وقایع نخستین سال‌های استقرار صلیبیون در اراضی مقدس است. وی یکی از سه روحانی برجسته غربی بود که در سال ۱۱۰۹ با اتکا بر تألیفات در زمینه الهیات به تجدید نگارش گزارش مردم‌پسند و سادهٔ مؤلف گمنام از نخستین جنگ صلیبی با عنوان "گستا" اقدام کرد و تلاش کرد تا اثر وی او را لحنی انتقادآمیز و اخلاقی دهد و آن را "دِ گِسْتا پِر فِرانکوسْ" نام نهاد. گزارش گیبرت مبتنی بر کتاب "گستا"ست ولی او باورها و اعتقادهای مذهبی زمینه‌ساز در ایجاد جنگ صلیبی را به‌طور جسورانه‌تر و با شدت بیشتری بیان کرده‌است.
این اثر وقایع مربوط به مراحل اولیه جنگ‌های صلیبی و پس از آن، یعنی سال‌های ۱۰۹۵ تا ۱۱۰۴، را دربردارد. وی نحوه ورود مسیحیان به اورشلیم و قتل‌عام ساکنان شهر را شرح می‌دهد. همچنین این کتاب حاوی نسخه‌ای از سخنرانی پاپ اوربان دوم در مجمع کلرمون است، با این حال مشخص نیست که وی در این مجمع شرکت داشته یا نه. اما کاملاً مشخص است که وی در نخستین جنگ صلیبی نرفته و در هیچ‌یک از لشکرکشی‌های صلیبیون به شرق شرکت نداشته‌است. همچنین گیبرت از شرکت کنندگان بیزانسی در نخستین جنگ صلیبی گزارشی نمی‌دهد، ولی نامه‌ای از امپراتور آلکسیوس یکم به روبرت یکم، دوک فلاندرز حفظ نموده که دربارهٔ تهدیدی است که امپراتوری بیزانس و مکان‌های مقدس آن از جانب ترکان (سلاجقه) با آن روبه‌رو بودند.
وقایع‌نامه سلیمان بار شمعون () نوشتهٔ سلیمان بار شمعون، وقایع‌نگار یهودی، است که گزارش‌های او در این کتاب از منابع عبری مهم دربارهٔ حوادث یهودآزادی صلیبیون همزمان با نخستین جنگ صلیبی است. وی در این کتاب از خود به‌عنوان ثبت‌کننده کشتار یهودیان در منطقهٔ راینلاند و نابودی یکی از دهکده‌های یهودی‌نشین در کلن نام می‌برد؛ وقایع‌نامه او به احتمال زیاد در نیمه دوم قرن ۱۲ ملادی، در فاصلهٔ زمانی سال ۱۱۴۰ تألیف شده است.
گستا رِگوم آنگلروم () از ویلیام مالمسبری، وقایع‌نگار و راهب بندیکتی دیر مالمسبری، تاریخی به زبان لاتین است که در اوایل سال ۱۱۲۶ نگارش آن به پایان رسیده‌است. این اثر متشکل از پنج بخش است و تاریخ وقایع سرزمین انگلستان را از زمان ورود ساکسون‌ها تا سال ۱۱۲۵ دربردارد. علاوه بر این، این کتاب شامل مطالب مفصل و جامعی نظیر تاریخ وقایع نخستین جنگ صلیبی و نیر پیامدهای آن تا سال ۱۱۰۲ است. با این حال وی هرگز به شرق نرفت و در هیچ نبردی از جنگ‌های صلیبی شرکت نجست. با این حال تنها وقایع‌نگاری است که گفتگوها و روابط بین کربغا، فرمانده ترکان سلجوقی و استفان بلوآ در جریان محاصره انطاکیه سخن گفته‌است.
با آن که بخش‌های مربوط به جنگ‌های صلیبی این اثر خلاصه‌ای از وقایع‌نامه فوشیه شارتری همراه با استنادهای محدود به گستاست، اما ویلیام مالمسبری اطلاعات بسیار مستقل و منحصربه‌فردی در اثر خود جای داده‌است، مانند گزارش از سخنرانی پاپ اوربان دوم در مجمع کلرمون؛ خلاصه‌هایی از توصیف‌های گمشده از شهر رم در قرن ۷ میلادی و اشیای مقدس قسطنطنیه؛ اطلاعات شرح‌حال نگارانه‌ای دربارهٔ رهبران و فرماندهان صلیبی نظیر گادفری بوین، بوهموند یکم انطاکیه، روبرت کورتس و ریمون سن‌ژیل؛ وضعیت لاتینی‌های شرق؛ نحوهٔ سقوط و اشغال انطاکیه از سوی صلیبیون و خلاصه اخبار صلیبی متنوعی که احتمالاً از طریق با سربازان بازگشته از جنگ گردآوری کرده بود.
آمار ماکسول-بولتزمن () در مکانیک آماری، توزیع ذرات مادهٔ کلاسیک را در حالت‌های مختلف انرژی در تعادل گرمایی توصیف می‌کند. این آمار، زمانی که دما به‌اندازهٔ کافی بالا باشد، یا چگالی ذرات آنقدر کم باشد که اثرات کوانتومی ناچیز به‌حساب آید، قابل استفاده است.
تعداد مورد انتظار ذرات با انرژی formula_1 برای آمار ماکسول-بولتزمن برابر است با
رضا خندان می‌تواند به افراد زیر اشاره کند:
«کارناوال» ترانه‌ای از ناتالی مرچنت خواننده/ترانه‌سرای اهل ایالات متحدهٔ آمریکا است. «کارناوال» که تک‌آهنگ اصلی اولین آلبوم انفرادی مرچنت (بدون تن‌تاوزند منیاکس) بود، در زمان انتشارش در ایالات متحده تا ردهٔ دهم بیلبورد هات ۱۰۰ صعود کرد.
در سال ۲۰۱۵ و در بیستمین سالگرد آلبوم "سوسن خال‌دار" اجرای جدیدی از قطعات آن در آلبومی با نام "" منتشر شد. نسخهٔ ۲۰۱۵ «کارناوال» دارای یک ریتم آکوستیک یکنواخت با ضرب‌آهنگی شبیه ضبط اصلی است اما با خلوت‌تر شدن تنظیم، تأکید بیشتری بر قدرت صدای مرچنت می‌شود. از تفاوت‌های دیگر این نسخه حذف خوانندهٔ هم‌خوان است که در اجرای اصلی با صدای کتل کینگ ضبط شده‌بود.
مرچنت «کارناوال» را در مورد شهر نیویورک نوشته و آن را «آهنگ نیویورک» می‌نامد. او که زاده و بزرگ‌شدهٔ منطقه‌ای روستایی در جیمزتاون (نیویورک) است در برنامهٔ "Storytellers" وی‌اچ‌وان در این‌باره گفته‌است:
سی‌دی تک‌آهنگ نسخهٔ آمریکا
نوار کاست تک‌آهنگ نسخهٔ آمریکا
سی‌دی تک‌آهنگ نسخهٔ اروپا و استرالیا
ویدئوی سیاه و سفید «کارناوال» که ملودی مک‌دنیل آن را کارگردانی کرده نوعی ادای احترام به عکاسی خیابانی است. در این ویدئو مرچنت در خیابان‌های نیویورک قدم می‌زند و هرآن‌چه را می‌بیند با یک دوربین لایکا ام۳ ثبت می‌کند. بسیاری از صحنه‌های ویدئو هم به سبک عکاسی خیابانی فیلم‌برداری شده‌اند.
استیون توماس ارلواین در آل‌میوزیک از «کارناوال» به‌عنوان اثری «بی‌ریا و رِندانه» یاد کرده‌است.
به عقیدهٔ دیوید براون از انترتینمنت ویکلی این‌که در ترانه‌ای با نام «کارناوال»، کُرهٔ زمین به‌صورت خانهٔ عجایبی در جهنم تصویر شود، کاری‌ست که فقط از ناتالی مرچنت برمی‌آید.
استرالیاژرف‌مرغان کلادی از پرندگان است که شامل راسته‌های پنگوئن‌سانان و کبوتردریایی‌سانان (پرندگان دریایی بینی‌لوله‌ای) است. تجزیه و تحلیل ژنوم کامل ۴۸ گونه پرنده در سال ۲۰۱۴ به این نتیجه رسید که پنگوئن‌ها گروه خواهری کبوتردریایی‌سانان هستند، که حدود ۶۰ میلیون سال پیش از آن جدا شده‌اند.
مرغ توفان ممکن است به یکی از دو خانواده پرنده اشاره داشته باشد، هر دو در راسته کبوتردریایی‌سانان، زمانی که به عنوان یک خانواده در نظر گرفته شوند.
این دو خانواده عبارتند از:
۴۵ روز: مبارزه برای یک ملت یک فیلم مستند است که جنگ ناگورنو قره باغ را به تصویر کشیده‌است و در سال ۲۰۲۱ منتشر شد. این فیلم توسط امیل قسان فیلمبرداری و روایت و توسط آسکو آکوپیان تهیه شده‌است. این فیلم برای بخش مستند جوایز اسکار نامزد شده‌است. این فیلم برای نخستین در اوت ۲۰۲۱ در ایروان ارمنستان اکران شد و سپس در سپتامبر ۲۰۲۱ در تئاتر چینی تی‌سی‌ال هالیوود، لس آنجلس به نمایش درآمد.
هریت آربوثنوت (؛ – ) یک روزنامه‌نگار انگلیسی، ناظر اجتماعی و میزبان سیاسی اوایل قرن نوزدهم انگلیسی به نمایندگی از جانب حزب محافظه‌کار بود. در طول دهه ۱۸۲۰ او نزدیکترین دوست زن قهرمان واترلو و نخست‌وزیر بریتانیا، اولین دوک ولینگتون بود.Longford, p. 195. او مکاتبات و معاشرت طولانی با دوک داشت که همه آنها را در خاطرات روزانه خود ثبت کرد، که در نتیجه به‌طور گسترده برای بررسی تمام زندگینامه‌های معتبر دوک ولینگتون مورد استفاده قرار می‌گیرد.
او در پیرامون اشراف بدنیا آمد و پدر و مادرش هنری فین و همسرش الیزابت، نی سویمر بودند. او با یک سیاستمدار و یکی از اعضای حاکمیت، چارلز آربوثنوت ازدواج کرد؛ بنابراین او به‌راحتی می‌توانست با بسیاری از شخصیت‌های کلیدی دوره نیابت سلطنت و اواخر عصر ناپلئون ملاقات کند. او که جلسات و گفتگوها را اغلب کلمه به کلمه ضبط می‌کرد، امروزه به «خانم آربوثنوت» تبدیل شده که در بسیاری از زندگی‌نامه‌ها و تاریخ‌های آن دوران ذکر گردیده‌است. مشاهدات و خاطرات او از زندگی در تشکیلات بریتانیا به افراد محدود نمی‌شود؛ بلکه سیاست، رویدادهای بزرگ و زندگی روزمره را با توجه یکسان به جزئیات مستند می‌کند و تصویر واضح و روشنی از وقایع شرح داده‌شده در اختیار مورخان قرار می‌دهد. خاطرات او سرانجام در سال ۱۹۵۰ با عنوان "مجله خانم آربوثنوت" منتشر شد.
هریت آربوثنوت در ۱۰ سپتامبر ۱۷۹۳ متولد شد و نامش در هنگام تولد، هریت فین انتخاب گردید و دختر هون هنری فین بود. پدرش نیز دومین پسر توماس فین، هشتمین ارل وست مورلند بود.Longford, ODNB. هنری فین به عنوان یک مرد جوان، «بسیار بیکار و بی‌خیال و وقت گذران در اطراف شهر» توصیف شده بود.Lincolnshire archives, p. 19. با این حال، او فرصت عضویت در پارلمان لایم را پیدا کرد و در سال ۱۷۷۲ به عنوان نگهبان جاده‌های خصوصی پادشاه منصوب شد. در سال ۱۷۷۸، او با مادر آربوثنوت، آن باتسون، وارث اموال ادوارد باکلی باتسون، ازدواج کرد. این زوج ۱۴ فرزند شامل نه پسر و پنج دختر داشتند.
هریت جوان بیشتر دوران کودکی خود را در خانه خانوادگی خود در فولبک‌هال، که بالای تپه‌های آهکی بالای گرانتهام در لینکلن شایر قرار داشت، گذراند. این خانه که از طرف پدر هنری فین به او داده شده بود، در زمان کودکی آربوثنوت عمارتی مدرن و چندان بزرگ نبود. این خانه پس از آتش‌سوزی در سال ۱۷۳۳ بازسازی شد و در سال ۱۷۸۴ توسط هنری فین بزرگ‌تر و مدرنیزه شد.Fulbeck Hall.