moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
اگر این لایه از FRP ساخته نشده باشد، انتخاب‌های متعددی برای این لاینر ترموپلاستیک وجود دارد. مهندس مربوطه باید مخزن را بر اساس نیازهای خوردگی شیمیایی تجهیزات طراحی کند. PP, PVC, PTFE, ECTFE, ETFE, FEP, CPVC, PVDF به عنوان کاندیدای لایه داخلی معمولی ترموپلاستیک استفاده می‌شود.
با توجه به ویژگی‌های FRP از جمله ضعف در کمانش، استحکام بسیار زیاد در برابر نیروهای کششی و مقاومت آن در برابر خوردگی، یک مخزن هیدرواستاتیک، یک کاربرد منطقی برای کامپوزیت است. مخزن به گونه ای طراحی شده‌است که در برابر نیروهای هیدرواستاتیکی مورد نیاز با جهت‌گیری الیاف در جهت مماسی مقاومت کند. این استحکام حلقه را افزایش می‌دهد و مخازن را به‌طور ناهمسانگرد قوی تر از فولاد می‌کند.
مخازن FRP که مطابق استاندارد BS 4994 طراحی شده‌اند به‌طور گسترده در صنایع شیمیایی در بخش‌های زیر استفاده می‌شوند: تولیدکنندگان کلر قلیایی، کود، خمیر چوب و کاغذ، استخراج فلز، تصفیه، آبکاری، آب‌نمک، سرکه، فرآوری مواد غذایی و تجهیزات کنترل آلودگی هوا، به ویژه در تصفیه‌خانه‌های فاضلاب شهری و تصفیه‌خانه‌های آب.
مخازن فرایند این پلاستیک در کاربردهای مختلف تجاری و صنعتی از جمله کاربردهای شیمیایی، آب و فاضلاب، غذا و نوشیدنی، معدن و فلزات، نیرو، انرژی و کاربردهای با خلوص بالا استفاده می‌شوند.
از اسکرابرهای FRP برای شستشوی مایعات استفاده می‌شود. در فناوری کنترل آلودگی هوا، اسکرابرها در سه نوع حوزهٔ خشک، حوزهٔ مرطوب و حوزهٔ بیولوژیک عرضه می‌شوند.
اسکرابرهای خشک تشکیل شده از یک محیط خشکِ جامد است که محدودیت‌های متعددی در طراحی دارند مانند:
اسکرابرهای مرطوب معمولاً سیال آلوده را در محلول شستشو خیس می‌کنند و باید با معیارهای دقیق‌تری طراحی شوند. محدودیت‌های طراحی برای اسکرابرهای رسانهٔ مرطوب معمولاً عبارت‌اند از:
مخزن ذخیره‌سازی معمولی ساخته شده از FRP دارای ورودی، خروجی، دریچه، درگاه دسترسی، تخلیه و نازل سرریز است. با این حال، ویژگی‌های دیگری نیز وجود دارد که می‌تواند در مخزن گنجانده شود. نردبان‌های بیرونی امکان دسترسی آسان به سقف را برای بارگیری فراهم می‌کنند. سازه باید طوری طراحی شود که بار کسی که روی این نردبان ایستاده‌است را تحمل کند و حتی در مقابل فردی که روی پشت بام ایستاده‌است مقاومت کند. کف شیب‌دار امکان تخلیهٔ راحت‌تر را فراهم می‌کند. گیج‌های سطح به کسی اجازه می‌دهد تا سطح مایع در مخزن را به دقت بخواند. ظرف باید در برابر ماهیت خورنده سیال موجود در آن مقاوم باشد.
مخازن فایبرگلاس تحت نظارت چندین گروه قرار می‌گیرند.
برای جلوگیری از عدم قطعیت مربوط به تعیین ضخامت به تنهایی، BS4994 مفهوم «ویژگی‌های واحد» را معرفی کرد. این ویژگی در واحد عرض، در واحد جرم آرماتور است. به عنوان مثال، UNIT STRENGTH به عنوان بار بر حسب نیوتن بر میلی‌متر (از عرض ورقه) برای لایه‌ای متشکل از ۱ کیلوگرم شیشه در هر متر مربع تعریف می‌شود؛ یعنی واحد N/mm در هر کیلوگرم بر متر مربع شیشه است.
در مشخصات RTP-1، نگرانی‌های اولیه مربوط به تنش و کرنش، مانند تنش حلقه‌ای، تنش محوری، و تنش شکستگی به خواص فیزیکی مواد، مانند مدول یانگ (که ممکن است به دلیل فرایند سیم‌پیچی رشته به تحلیل ناهمسانگرد نیاز داشته باشد، مربوط می‌شود). این‌ها به بارهای طراحی مانند فشار و کرنش داخلی مربوط می‌شود.
این استاندارد اروپایی جایگزین BS4994-87 می‌شود که اکنون با عنوان Current, Obsolescent, Superseded مشخص شده‌است.
این استاندارد سنگاپور برای مخزن آب مقطعی GRP است که جاری است.
پلی الکترولیت‌ها پلیمرهایی هستند که واحدهای تکرار شونده آنها دارای یک گروه الکترولیت هستند. پلی کاتیون ها و پلی آنیون ها پلی الکترولیت هستند. این گروه ها در محلول های آبی (آب) تفکیک می شوند و پلیمرها را شارژ می کنند. بنابراین خواص پلی الکترولیت هم مشابه الکترولیت‌ها (نمک‌ها) و هم پلیمرها (ترکیبات با وزن مولکولی بالا) است و گاهی پلی‌نمک نامیده می‌شود. مانند نمک‌ها، محلول‌های آن‌ها رسانای الکتریکی هستند. مانند پلیمرها، محلول های آن‌ها معمولا دارای گرانروی هستند. زنجیره‌های مولکولی باردار، که معمولاً در سیستم‌های ماده نرم وجود دارند، نقش اساسی در تعیین ساختار، پایداری و برهم‌کنش‌های مجموعه‌های مولکولی مختلف دارند. رویکردهای نظری برای توصیف ویژگی‌های آماری آن‌ها به طور کل با همتایان خنثی الکتریکی آن‌ها متفاوت است، در حالی که در زمینه‌های فنی و صنعتی از ویژگی‌های منحصر به فرد آن‌ها بهره‌برداری می‌کنند. بسیاری از مولکول‌های بیولوژیکی پلی الکترولیت هستند. به عنوان مثال، پلی پپتیدها، گلیکوزآمینوگلیکان‌ها و DNA پلی الکترولیت هستند. هر دو پلی الکترولیت طبیعی و مصنوعی در صنایع مختلفی استفاده می‌شوند.
اسیدها به دو دسته ضعیف یا قوی طبقه بندی می شوند (و بازها به طور مشابه ممکن است ضعیف یا قوی باشند). به طور مشابه، پلی الکترولیت‌ها را می توان به "ضعیف" و "قوی" تقسیم کرد. پلی الکترولیت "قوی" پلی الکترولیتی است که برای اکثر مقادیر معقول pH به طور کامل در محلول تفکیک می‌شود. بر عکس، یک پلی الکترولیت "ضعیف" دارای یک ثابت تفکیک (pKa یا pKb) با محدوده 2 تا ~ 10 است، به این معنی که در pH متوسط ​​تا حدی تفکیک می‌شود. پس، پلی الکترولیت های ضعیف به طور کامل در محلول شارژ نمی‌شوند، و علاوه بر این، بار جزئی آنها را می‌توان با تغییر pH محلول، غلظت ضد یون یا قدرت یونی اصلاح کرد.
خواص فیزیکی محلول‌های پلی الکترولیت معمولاً به شدت تحت تأثیر درجه شارژ قرار می‌گیرد. از آنجایی که تفکیک پلی الکترولیت، یون‌های متضاد را آزاد می کند، این حتما بر قدرت یونی محلول و در پی آن بر طول دبای تأثیر می‌گذارد. این به نوبه خود بر سایر خواص مانند رسانایی الکتریکی تأثیر می‌گذارد.
هنگامی که محلول‌های دو پلیمر با شارژ مخالف (یعنی محلول پلی کاتیون و یکی از پلی آنیون) با هم مخلوط می‌شوند، معمولاً یک حجم پیچیده (رسوب) تشکیل می‌شود. این به دلیل این که پلیمرهای دارای بار مخالف یکدیگر را جذب کرده و به یکدیگر متصل می‌شوند، رخ می‌دهد.
ساختار هر پلیمر تحت تأثیر عوامل گونگونی قرار می‌گیرد: به ویژه معماری پلیمر و میل ترکیبی حلال. در مورد پلی الکترولیت‌ها، شارژ نیز تاثیر دارد. در حالی که یک زنجیره پلیمری خطی بدون بار معمولاً در یک ساختار تصادفی در محلول یافت می‌شود (به یک ولگشت تصادفی سه بعدی خود اجتنابی نزدیک است)، بارهای روی یک زنجیره پلی الکترولیت خطی از طریق نیروهای دو لایه یکدیگر را سرکوب می‌کنند که باعث می‌شود زنجیره یک ترکیب میله مانند گسترش یافته‌تر را اتخاذ کنند. اگر محلول حاوی مقدار زیادی نمک اضافه شده باشد، بارها غربال می‌شوند و در نتیجه زنجیره پلی الکترولیت به یک ترکیب معمولی‌تر فرو می‌ریزد (که اساساً مشابه یک زنجیره خنثی در حلال خوب است).
پلی الکترولیت‌هایی که دارای هر دو گروه تکرار کاتیونی و آنیونی هستند، پلی آمفولیت‌ها نامیده می‌شوند. رقابت بین تعادل اسید و باز این گروه ها منجر به پیچیدگی‌های اضافی در رفتار فیزیکی آن‌ها می‌شود. این پلیمرها معمولاً تنها زمانی حل می‌شوند که نمک اضافه شده کافی وجود داشته باشد، که برهمکنش بین بخش‌های دارای شارژ مخالف را بررسی می‌کند. در مورد هیدروژل‌های ماکرو متخلخل آمفوتریک، عمل محلول نمک غلیظ به دلیل اتصال عرضی کووالانسی ماکرومولکول‌ها منجر به انحلال مواد پلی آمفولیت نمی‌شود. هیدروژل‌های ماکرو متخلخل مصنوعی سه بعدی توانایی عالی برای جذب یون‌های فلزات سنگین در محدوده وسیعی از pH از محلول‌های آبی بسیار رقیق را نشان می‌دهند که می‌تواند بعداً به عنوان یک جاذب برای تصفیه آب شور استفاده شود. همه پروتئین‌‌ها پلی آمفولیت هستند، زیرا برخی از اسیدهای آمینه تمایل به اسیدی دارند، در حالی که برخی دیگر بازی هستند.
پلی الکترولیت‌ها کاربردهای زیادی دارند که بیشتر مربوط به اصلاح جریان و خواص پایداری محلول‌ها و ژل‌های آبی است. به عنوان مثال، آنها می توانند برای بی‌ثبات کردن یک سوسپانسیون کلوئیدی و برای شروع لخته‌سازی (بارش) استفاده شوند. همچنین می توان از آنها برای انتقال شارژ سطحی به ذرات خنثی استفاده کرد و به آن‌ها این اجازه را می‌دهد که در محلول آبی پراکنده شوند. بنابراین اغلب به عنوان غلیظ کننده، امولسیفایر، حالت دهنده، شفاف کننده و حتی کاهش دهنده نیروی پسار استفاده می‌شود. آنها در تصفیه آب و برای استخراج نفت استفاده می‌شوند. بسیاری از صابون‌ها، شامپوها و لوازم آرایشی دارای پلی الکترولیت هستند. علاوه بر این، آن‌ها به بسیاری از غذاها و مخلوط های بتن (فوق روان کننده) اضافه می‌شوند. برخی از پلی الکترولیت‌هایی که روی برچسب مواد غذایی هستند عبارتند از: پکتین، کاراگینان، آلژینات‌ها و کربوکسی متیل سلولز. همه به جز آخرین منشاء طبیعی دارند. در نهایت در مواد مختلفی از جمله سیمان استفاده می‌شود.
از آنجا که برخی از آنها محلول در آب هستند، برای کاربردهای بیوشیمیایی و پزشکی نیز مورد استفاده قرار می‌گیرند. در حال حاضر تحقیقات زیادی در مورد استفاده از پلی الکترولیت‌های زیست سازگار برای پوشش‌های ایمپلنت، انتشار کنترل شده دارو و سایر کاربردها وجود دارد. پس، اخیراً، مواد درشت متخلخل زیست سازگار و زیست تخریب پذیر متشکل از کمپلکس پلی الکترولیت توصیف شده است، جایی که این ماده تکثیر عالی سلول های پستانداران و محرک های نرم مانند ماهیچه‌ها را نشان می دهد.
پلی الکترولیت‌ها در شکل گیری نوع جدیدی از مواد به نام پلی الکترولیت چندلایه (PEMs) استفاده شده اند. این لایه‌های نازک با استفاده از تکنیک رسوب لایه به لایه (LbL) ساخته می‌شوند. در طول رسوب LbL، یک بستر رشد مناسب (معمولاً شارژ) بین حمام‌های رقیق محلول‌های پلی الکترولیت با بار مثبت و منفی فرو می‌رود. در طی هر فرورفتن مقدار کمی از پلی الکترولیت جذب می‌شود و شارژ سطحی معکوس می‌شود، که امکان ساخت تدریجی و کنترل شده لایه‌های الکترواستاتیکی لایه‌های پلی کاتیون-پلیانیون را فراهم می‌کند. دانشمندان کنترل ضخامت چنین لایه‌هایی را تا مقیاس تک نانومتری رسانده‌اند. فیلم‌های LbL همچنین می‌توانند با جایگزین کردن گونه‌های شارژ شده‌ مانند نانوذرات یا پلاکت‌های رسی به جای یکی از پلی‌الکترولیت‌ها یا علاوه بر آن‌ها ساخته شوند. رسوب LbL نیز با استفاده از پیوند هیدروژنی به جای الکترواستاتیک انجام شده است. برای اطلاعات بیشتر در مورد ایجاد چند لایه، لطفاً به جذب پلی الکترولیت مراجعه کنید.
تشکیل LbL از PEM (PSS-PAH (پلی (آلی آمین) هیدروکلراید)) روی یک سطح طلا در شکل مشاهده می‌شود. این تشکیل با استفاده از تشدید پلاسمون سطحی چند پارامتری برای تعیین سینتیک جذب، ضخامت لایه و چگالی نوری اندازه‌گیری می‌شود.
مزایای اصلی پوشش‌های PEM شامل توانایی پوشش مطابق با اجسام (یعنی این تکنیک محدود به پوشش اجسام مسطح نیست)، مزایای زیست‌محیطی استفاده از فرآیندهای مبتنی بر آب، هزینه‌های معقول و استفاده از خواص شیمیایی خاص فیلم برای اصلاح بیشتر، مانند سنتز نانوذرات فلزی یا نیمه هادی، یا انتقال فاز تخلخل برای ایجاد پوشش های ضد انعکاس، دریچه های نوری، و پوشش های فوق آبگریز.
اگر زنجیره‌های پلی الکترولیت به سیستمی از ماکرویون‌های شارژ شده (یعنی آرایه‌ای از مولکول‌های DNA) اضافه شوند، ممکن است پدیده جالبی به نام پل الکترولیت ایجاد شود. اصطلاح برهمکنش‌های پل‌سازی معمولاً به موقعیتی گقته می‌شود که یک زنجیره پلی‌الکترولیت تنها بتواند به دو (یا بیشتر) ماکرویون با بار مخالف (مثلاً مولکول DNA) جذب شود، بنابراین پل‌های مولکولی ایجاد می‌کند و از طریق اتصال آن، برهمکنش‌های جذاب بین آنها را واسطه می‌کند.
در جداسازی ماکرویون‌های کوچک، زنجیره بین ماکرویون‌ها فشرده می‌شود و اثرات الکترواستاتیکی در سیستم کاملاً تحت تأثیر اثرات فضایی قرار می‌گیرد - سیستم به طور مؤثر تخلیه می‌شود. همانطور که جداسازی ماکرویون را افزایش می‌دهیم، زنجیره پلی الکترولیت جذب شده به آنها را به طور همزمان کش می‌دهیم. کشش زنجیر باعث ایجاد فعل و انفعالات جذاب فوق الذکر به دلیل خاصیت ارتجاعی لاستیکی زنجیر می‌شود.
به دلیل اتصال آن، رفتار زنجیره پلی الکترولیت تقریباً هیچ شباهتی به مورد یون‌های غیر متصل محدود ندارد.
در اصطلاح پلیمری، پلی اسید یک پلی الکترولیت است که از ماکرومولکول‌های حاوی گروه‌های اسیدی در بخش قابل توجهی از واحدهای تشکیل شده تشکیل شده است. معمولاً گروه های اسیدی –COOH، –SO3H یا –PO3H2 هستند.
رزین تبادل یونی
نمک های پلی پیریدینیم
بازیابی فرآیندی است که طی آن دانه های تغییر شکل یافته می توانند انرژی ذخیره شده خود را با حذف یا تنظیم مجدد عیوب در ساختار کریستالی خود کاهش دهند. این عیوب، در درجه اول نابجایی ، با تغییر شکل پلاستیکی مواد ایجاد می‌شوند و باعث افزایش مقاومت تسلیم یک ماده می‌شوند. از آنجایی که بازیابی چگالی نابجایی را کاهش می دهد، فرآیند معمولاً با کاهش استحکام ماده و افزایش همزمان شکل پذیری همراه است. در نتیجه، بهبودی ممکن است بسته به شرایط مفید یا مضر در نظر گرفته شود. بازیابی مربوط به فرآیند مشابه تبلور مجدد و رشد دانه است که هر یک از آنها مراحل بازپخت هستند. بازیابی با تبلور مجدد رقابت می کند، زیرا هر دو توسط انرژی ذخیره شده هدایت می شوند، اما همچنین تصور می شود که پیش نیاز ضروری برای هسته سازی دانه های تبلور مجدد است. به این دلیل نامیده می شود که به دلیل کاهش دررفتگی، هدایت الکتریکی بازیابی می شود. این باعث ایجاد کانال‌هایی بدون نقص می‌شود.
فرآیندهای فیزیکی که تحت عنوان بازیابی، رشد دانه و تبلور مجدد قرار می گیرند، اکثرا به سختی قابل تشخیص هستند. دوهرتی و همکاران در سال 1998 بیان کردند:
"نویسندگان توافق کرده اند که ... فرآیند بازیابی را می توان به عنوان تمام فرآیندهای بازپختی که در مواد تغییر شکل یافته رخ میدهد در نظر گرفت که در آن مهاجرت مرز دانه با زاویه بالا رخ ندهد."
بنابراین فرآیند بازیابی را می توان از فرآیند های تبلور مجدد و رشد دانه متمایز کرد زیرا هر دو این فرآیند ها دارای حرکت وسیع مرزهای دانه با زاویه بالا هستند.
اگر بازیابی در طول تغییر شکل رخ دهد (وضعیتی که در پردازش در دمای بالا رایج است) به آن "دینامیک" می گویند در حالی که بازیابی که پس از پردازش رخ می دهد "استاتیک" نامیده می شود. تفاوت اصلی در این است که در طول بازیابی دینامیکی، انرژی ذخیره شده همچنان با کاهش آن در فرآیند بازیابی - وارد می شود - که منجر به شکلی از تعادل دینامیک می شود.
یک فلز به شدت تغییر شکل یافته حاوی تعداد زیادی نابجایی است که عمدتاً در "درهم" یا "جنگل" گیر کرده اند. حرکت نابجایی در فلزی با انرژی خطای انباشته شده کم نسبتاً دشوار است و بنابراین توزیع نابجایی پس از تغییر شکل تا حد زیادی تصادفی است. در مقابل، فلزات با انرژی خطای انباشته شده متوسط ​​تا زیاد، به عنوان مثال. آلومینیوم، تمایل به تشکیل یک ساختار سلولی دارند که در آن دیواره های سلولی از درهم تنیدگی های خشن تشکیل شده است. فضای داخلی سلول ها به نسبت تراکم دررفتگی کاهش یافته است
هر نابجایی با یک میدان کرنش همراه است که مقداری کم اما محدود در انرژی ذخیره شده مواد نقش دارد. هنگامی که دما افزایش می یابد - معمولاً کمتر از یک سوم نقطه ذوب مطلق - نابجایی ها متحرک می شوند و قادر به سر خوردن ، لغزش متقاطع و بالا رفتن هستند. اگر دو نابجایی با علامت مخالف به هم برسند، عملاً از بین می روند و سهم آنها در انرژی ذخیره شده حذف می شود. هنگامی که نابودی کامل شد، تنها دررفتگی اضافی از یک نوع باقی می ماند.
پس از نابودی، نابجایی‌های باقی‌مانده می‌توانند خود را در آرایه‌های مرتبی تراز کنند که در آن سهم فردی آن‌ها در انرژی ذخیره‌شده با همپوشانی میدان‌های کرنش کاهش می‌یابد. ساده‌ترین حالت، آرایه‌ای از نابجایی لبه‌های بردار برگر یکسان است. این مورد ایده آل را می توان با خم کردن یک کریستال منفرد که روی یک سیستم لغزش تغییر شکل می دهد تولید کرد (آزمایش اصلی که توسط کان در سال 1949 انجام شد). نابجایی های لبه خود را به مرزهای شیب بازآرایی می کنند، یک مثال ساده از مرز دانه با زاویه پایین. تئوری مرز دانه پیش بینی می کند که افزایش در جهت گیری نادرست مرز انرژی مرز را افزایش می دهد اما انرژی در هر جابجایی را کاهش می دهد. بنابراین، نیروی محرکه ای برای ایجاد مرزهای کمتر و به شدت نادرست وجود دارد. وضعیت در مواد پلی کریستالی بسیار تغییر شکل یافته به طور طبیعی پیچیده تر است. بسیاری از جابجایی‌های برگر برگرهای مختلف می‌توانند برای تشکیل شبکه‌های پیچیده دو بعدی تعامل داشته باشند.
همانطور که قبل تر اشاره کردیم، ساختار تغییر شکل یافته اکثرا به صورت یک ساختار سلولی سه بعدی با دیواره های متشکل از درهم رفتگی است. تا وقتی که بازیابی ادامه پیدا میکند، این دیواره های سلولی به سمت یک ساختار زیر دانه ای واقعی تغییر می کنند. این امر از طریق حذف تدریجی نابجایی های خارجی و بازآرایی نابجایی های باقی مانده در مرزهای دانه به مرزدانه هایی با زاویه پایین اتفاق می افتد.
تشکیل زیردانه ها با سخت شدن زیردانه ها همراه است که در این فرآیند اندازه متوسط افزایش یافته در حالی که تعداد زیردانه ها کاهش می یابد.در این فرآیند سطح کل مرز دانه ها کاهش میابد در نتیجه باعث کاهش انرژی ذخیره شده در مواد می شود. سخت شدن ریزدانه ها دارای ویژگی های مشترک بسیاری با رشد دانه است.
اگر بتوان به طور تقریبی ساختار فرعی را آرایه ای از زیردانه های کروی با شعاع R و انرژی مرزی γ در نظر گرفت، آنگاه انرژی ذخیره شده یکنواخت است و نیروی وارد شده بر مرز به صورت مساوی توزیع می شود.
فشار محرک P به صورت زیر محاسبه می شود:
با توجه به این که γ به جهت گیری نادرست مرزی زیردانه های اطراف وابسته است، فشار محرک P به طور کلی در فرآیند درشت شدن ثابت نمی ماند.
نانو لترز یک مجله علمی ماهانه است که توسط انجمن شیمی آمریکا منتشر می‌شود. این مجله در ژانویه ۲۰۰۱ تأسیس شد. سردبیر فعلی آن تری دبلیو اودوم از دانشگاه نورث وسترن است. این مجله تمام جنبه‌های علم و فناوری نانو و زیرشاخه‌های آنها را پوشش می‌دهد.
هایدن دالتون (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است.
او در پست فوروارد قدرتی بازی می‌کند. او بسکتبال را با بازی برای کالج مرکزی وایومینگ و کابوی وایومینگ شروع کرد.
وسلی پرسون (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به ممفیس گریزلیز، پورتلند تریل بلیزرز، میامی هیت، دنور ناگتس، فینیکس سانز، کلیولند کاوالیرز، و آتلانتا هاوکس اشاره کرد.
ادی گیل (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به ایندیانا پیسرز، ممفیس گریزلیز، پورتلند تریل بلیزرز، و میلواکی باکس اشاره کرد.
جیمون گوردون (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی افس پیلسن، باشگاه بسکتبال اسپلیت، و باشگاه بسکتبال المپیاکوس اشاره کرد.
تیموتی مارک توماس (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به دالاس ماوریکس، شیکاگو بولز، فیلادلفیا سونتی‌سیکسرز، میلواکی باکس، فینیکس سانز، لس آنجلس کلیپرز، و نیویورک نیکس اشاره کرد.
پلیمرهای فروالکتریک گروهی از پلیمرهای قطبی کریستالی هستند که فروالکتریک نیز هستند، به این معنی که آنها یک قطبش الکتریکی دائمی را حفظ می کنند که می تواند معکوس شود یا در یک میدان الکتریکی خارجی عوض شود.
پلیمرهای فروالکتریک، مانند پلی‌وینیلیدین فلوراید (PVDF)، در مبدل‌های صوتی و عملگرهای الکترومکانیکی به دلیل رفتار پیزوالکتریک ذاتی‌شان، و به‌عنوان حسگرهای حرارتی به دلیل رفتار پیروالکتریک ذاتی‌شان استفاده می‌شوند.
اولین بار در سال 1971 گزارش شد، پلیمرهای فروالکتریک زنجیره های پلیمری هستند که باید رفتار فروالکتریک از خود نشان دهند، از این رو رفتار پیزوالکتریک و پیروالکتریک دارند.
یک پلیمر فروالکتریک باید دارای قطبش الکتریکی دائمی باشد که می تواند بارها و بارها توسط یک میدان الکتریکی مخالف معکوس شود. در پلیمر، دوقطبی ها می توانند به طور تصادفی جهت دهی شوند، اما اعمال میدان الکتریکی دوقطبی ها را تراز می کند و منجر به رفتار فروالکتریک می شود. برای اینکه این اثر اتفاق بیفتد، ماده باید کمتر از دمای کوری خود باشد. بالاتر از دمای کوری، پلیمر رفتار پاراالکتریک از خود نشان می‌دهد که اجازه رفتار فروالکتریک را نمی‌دهد زیرا میدان‌های الکتریکی همسو نمی‌شوند.
پیامد رفتار فروالکتریک منجر به رفتار پیزوالکتریک می‌شود، که در آن پلیمر در هنگام اعمال تنش، میدان الکتریکی ایجاد می‌کند یا با اعمال میدان الکتریکی، شکل خود را تغییر می‌دهد. این به عنوان کوچک شدن یا تغییر در ساختار پلیمر در یک میدان الکتریکی در نظر گرفته می شود؛ که با کشش و فشرده سازی پلیمر، میدان های الکتریکی تولید شده را می توان اندازه گیری کرد. رفتار پیروالکتریک از تغییر دما ناشی می شود که باعث رفتار الکتریکی مواد می شود. در حالی که تنها رفتار فروالکتریک برای یک پلیمر فروالکتریک مورد نیاز است، پلیمرهای فروالکتریک فعلی رفتار پیروالکتریک و پیزوالکتریک را نیز نشان می دهند.
برای داشتن پلاریزاسیون الکتریکی که بتوان آن را معکوس کرد، پلیمرهای فروالکتریک اغلب مانند سایر مواد فروالکتریک کریستالی هستند. خواص فروالکتریک از الکترت ها به دست می آید که به عنوان یک جسم دی الکتریک تعریف می شود که با اعمال میدان الکتریکی و گرما قطبی می شود. پلیمرهای فروالکتریک از این نظر متفاوت هستند که کل بدن تحت پلاریزاسیون قرار می گیرد و نیاز به گرما ضروری نیست. اگرچه آنها با الکترت تفاوت دارند، اما اغلب به آنها الکترت گفته می شود. پلیمرهای فروالکتریک در دسته ای از مواد فروالکتریک قرار می گیرند که به عنوان مواد "نظم-بی نظم" شناخته می شوند. این ماده از دوقطبی های تصادفی جهت دار که پاراالکتریک هستند، به دوقطبی های مرتب شده که فروالکتریک می شوند، تغییر می کنند.
پس از کشف PVDF، بسیاری از پلیمرهای دیگر که حاوی خواص فروالکتریک، پیزوالکتریک و پیروالکتریک هستند، مورد بررسی قرار گرفتند. در ابتدا ترکیبات و کوپلیمرهای مختلف PVDF، مانند پلی وینیلیدین فلورید با پلی (متیل متاکریلات) کشف شد.
ساختارهای دیگری مانند پلی تری فلوئورواتیلن و نایلون با اعداد فرد دارای خواص فروالکتریک کشف شدند.
مفهوم فروالکتریکی برای اولین بار در سال 1921 کشف شد. این پدیده در دهه 1950 پس از افزایش استفاده از BaTiO، نقش بسیار بزرگتری در کاربردهای الکترونیکی بازی کرد. این ماده فروالکتریک بخشی از ساختار هشت وجهی اکسیژن به اشتراک گذاری گوشه است، اما فروالکتریک ها را نیز می توان به سه دسته دیگر دسته بندی کرد. این دسته بندی ها شامل پلیمرهای آلی، کامپوزیت های پلیمری سرامیکی و ترکیبات حاوی رادیکال های پیوند هیدروژنی است. بالاخره در سال 1969 کاوای برای اولین بار اثر پیزوالکتریک را در پلیمر پلی وینیلیدین فلوراید مشاهده کرد. دو سال بعد، خواص فروالکتریک همان پلیمر گزارش شد. در طول دهه‌های 1970 و 1980، این پلیمرها برای ذخیره‌سازی و بازیابی داده‌ها استفاده می‌شدند. متعاقباً، در دهه گذشته رشد فوق‌العاده‌ای در کاوش در علم مواد، فیزیک و فناوری پلی (پلی‌وینیلیدین فلورید) و دیگر پلیمرهای فلوئوردار وجود داشته است. کوپلیمر PVDF با تری فلوئورواتیلن و نایلون‌های فرد، پلیمرهای دیگری بودند که فروالکتریک بودنشان کشف شد. این امر تعدادی از برنامه های کاربردی در حال توسعه را در مورد پیزوالکتریک و پیرالکتریک به پیش برد.
ساده ترین راه برای سنتز PVDF، پلیمریزاسیون رادیکال وینیلیدین فلوراید (VF) است، با این حال، پلیمریزاسیون کاملاً منحصر به منطقه ای خاص نیست. ساختار نامتقارن VF منجر به ایزومرهای جهت گیری در طول پلیمریزاسیون می شود. پیکربندی مونومر در زنجیره می تواند "سر به سر" یا "سر به دم" باشد.
برای به دست آوردن کنترل بیشتر بر روی سنتز پلیمرهای منطقه ای، کوپلیمریزاسیون پیشنهاد شد. یکی از این روش ها، معرفی پلیمر پیش ساز ساخته شده از کوپلیمریزاسیون VF با 1-کلرو-2،2-دی فلوئورواتیلن (CVF) یا 1-برومو-2،2-دی فلوئورواتیلن (BVF) است. مونومرهای کلردار یا برومه شده در کربن CF خود با رشد رادیکال ∙CHCF مورد حمله قرار می گیرند. پس از کلرزدایی احیا کننده یا برم زدایی با تری بوتیلین هیدرید، آنها به یک واحد VF معکوس در پلیمر نهایی تبدیل می شوند. بنابراین، یک منطقه ایزومر PVDF تشکیل می شود.
برای به حداقل رساندن انرژی پتانسیل زنجیره های ناشی از برهمکنش های فضایی و الکترواستاتیک داخلی، چرخش در مورد پیوندهای منفرد در زنجیره PVDF اتفاق می افتد. دو آرایش پیوند پیچشی مطلوب وجود دارد: ترانس (t) و گاوش± (g±). در مورد "t"، جانشین ها در 180 درجه نسبت به یکدیگر قرار دارند. در مورد "g±"، جانشین ها در 60± درجه نسبت به یکدیگر قرار دارند. مولکول‌های PVDF حاوی دو اتم هیدروژن و دو اتم فلوئور در هر واحد تکراری هستند، بنابراین می‌توانند ترکیب‌های متعددی را انتخاب کنند. با این حال، موانع چرخشی نسبتاً زیاد هستند، زنجیره‌ها را می‌توان به شکل‌های مطلوبی به غیر از کمترین انرژی تثبیت کرد. سه ترکیب شناخته شده PVDF عبارتند از تمام ترانس، tg+tg− و tttg+tttg−. دو ترکیب اول رایج ترین آنها هستند و در شکل سمت چپ ترسیم شده اند. در ترکیب tg+tg−، تمایل دوقطبی ها به محور زنجیره منجر به مولفه های قطبی هر دو عمود (4.0 × 10−30 سانتی متر در هر تکرار) و موازی با زنجیره (3.4 × 10−30 سانتی متر در هر تکرار) می شود. در ساختار تمام ترانس، هم ترازی تمام دوقطبی های آن در یک جهت عادی با محور زنجیره است. به این ترتیب، می توان انتظار داشت که تمام ترانس قطبی ترین ترکیب در PVDF باشد (7.× 10-30 سانتی متر در هر تکرار). این ترکیبات قطبی عوامل مهمی هستند که منجر به خواص فروالکتریک می شوند.
پلیمرهای فروالکتریک و سایر مواد در بسیاری از کاربردها گنجانده شده اند، اما هنوز تحقیقات پیشرفته ای در حال انجام است. به عنوان مثال، تحقیقاتی در مورد کامپوزیت های پلیمری فروالکتریک جدید با ثابت دی الکتریک بالا در حال انجام است. پلیمرهای فروالکتریک، مانند پلی وینیلیدن فلوراید و پلی[وینیلیدین فلوراید-کو-تری فلوئورواتیلن]، برای بسیاری از کاربردها بسیار جذاب هستند زیرا رفتارهای پیزوالکتریک و پیروالکتریک خوب و مقاومت صوتی کم را نشان می دهند که با آب و پوست انسان مطابقت دارد. مهمتر از آن، می توانند برای برآورده کردن نیازهای مختلف طراحی بشوند. یک رویکرد رایج برای افزایش ثابت دی الکتریک، پراکندگی پودر سرامیکی با ثابت دی الکتریک بالا در پلیمرها است. پودرهای سرامیکی محبوب مجتمع های مبتنی بر سرب مانند تند. این می تواند ضرر رسان باشد زیرا سرب می تواند به طور بالقوه مضر باشد و در بارگذاری ذرات بالا، پلیمرها انعطاف پذیری خود را از دست می دهند و یک کامپوزیت با کیفیت پایین به دست می آید. پیشرفت‌های کنونی از روش ترکیبی برای ساخت کامپوزیت‌هایی استفاده می‌کنند که بر اساس ترکیب ساده PVDF و پودرهای فلزی ارزان‌قیمت هستند. به طور خاص، پودرهای نیکل برای ساخت کامپوزیت ها استفاده شد. ثابت دی الکتریک از مقادیر کمتر از 10 تا تقریبا 400 افزایش یافته است. این افزایش بزرگ توسط نظریه تراوش توضیح داده می شود.
از این مواد فروالکتریک به عنوان حسگر نیز استفاده شده است. به طور خاص، این نوع پلیمرها برای سنسورهای فشار بالا و فشار ضربه ای استفاده شده است. کشف شده است که پلیمرهای فروالکتریک پس از اعمال تنش، پیزولومینسانس را نشان می دهند. پیزولومینسانس در موادی که پیزوالکتریک هستند جستجو شده است.
تشخیص دادن چندین منطقه در یک منحنی تنش-کرنش معمولی برای یک ماده جامد، مفید است. سه منطقه منحنی تنش-کرنش شامل الاستیک، پلاستیک و شکستگی است. نور ساطع شده در رژیم الاستیک پیزولومینسانس شناخته شده است. شکل 7 منحنی تنش-کرنش کلی را نشان می دهد.
این نوع پلیمرها در کاربردهای زیست پزشکی و روباتیک و پلیمرهای کریستالی مایع نقش داشته اند. در سال 1974، آر. بی. میر فروالکتریکی را در کریستال های مایع اسمکتیک کایرال با شرایط تقارن خالص پیش بینی کرد. اندکی پس از آن، کلارک و لاگروال کار بر روی اثر سریع الکترواپتیکی، در ساختار بلور مایع فروالکتریک (SSFLC) تثبیت شده با سطح انجام دادند. این امکان امیدوارکننده ای را برای کاربردهای فنی کریستال های مایع فروالکتریک در دستگاه های نمایشگر با اطلاعات بالا باز کرد. از طریق تحقیقات کاربردی، نشان داده شد که ساختار SSFLC در مقایسه با نمایشگرهای کریستال مایع نماتیکی که معمولاً مورد استفاده قرار می‌گیرند، زمان سوئیچینگ و رفتار دوپایی سریع‌تری دارد. در همان دوره زمانی، اولین پلیمرهای کریستالی مایع زنجیره جانبی (SCLCP) سنتز شدند. این پلیمرهای شانه مانند دارای زنجیره های جانبی مزوژنیک هستند که به صورت کووالانسی (از طریق واحدهای فاصله دهنده انعطاف پذیر) به ستون فقرات پلیمری متصل می شوند. مهمترین ویژگی SCLCPها حالت شیشه ای آنهاست. به عبارت دیگر، این پلیمرها هنگامی که زیر دمای انتقال شیشه‌ای سرد می‌شوند، در امتداد یک محور حالت مرتب «یخ‌زده» دارند. این برای تحقیق در زمینه دستگاه های ذخیره سازی داده های نوری و نوری غیرخطی مفید است. نقطه ضعف این است که این SCLCP ها به دلیل ویسکوزیته چرخشی بالا از زمان تعویض کند خود رنج می برند.
ماده فروالکتریک خاصیت حلقه پلاریزاسیون – میدان الکتریکی – پسماند را نشان می‌دهد که مربوط به «حافظه» است. یکی از کاربردها، ادغام فیلم های پلیمری فروالکتریک لانگمویر-بلاجت (LB) با فناوری نیمه هادی برای تولید حافظه با دسترسی تصادفی فروالکتریک غیرفرار و دستگاه های ذخیره سازی داده است. تحقیقات اخیر با فیلم‌های LB و فیلم‌های مرسوم‌تر با حلال نشان می‌دهند که کوپلیمرهای VDF (شامل 70٪ وینیلیدین فلوراید (VDF) و 30٪ تری فلوئورواتیلن (TrFE)) مواد قابل اعتمادی برای کاربردهای حافظه غیرفرار هستند. این دستگاه به شکل حافظه خازنی فلز - فروالکتریک - عایق - نیمه هادی (MFIS) ساخته شده است. نتایج نشان داد که فیلم‌های LB می‌توانند دستگاه‌هایی را با عملکرد ولتاژ پایین ارائه دهند.
شرکت Thin Film Electronics با موفقیت حافظه‌های غیرفرار چاپ شده رول به رول را بر اساس پلیمرهای فروالکتریک در سال 2009 نشان داد.
اثر فروالکتریک همیشه نیروی مختلف را به خواص الکتریکی مرتبط می کند که می تواند در مبدل ها اعمال شود. انعطاف پذیری و هزینه کم پلیمرها کاربرد پلیمرهای فروالکتریک در مبدل ها را تسهیل می کند. پیکربندی دستگاه ساده است، معمولاً از یک قطعه فیلم فروالکتریک با یک الکترود در سطوح بالا و پایین تشکیل شده است. تماس با دو الکترود طراحی را تکمیل می کند.
هنگامی که دستگاه به عنوان یک سنسور عمل می کند، یک نیروی مکانیکی یا صوتی که به یکی از سطوح وارد می شود باعث فشرده شدن مواد می شود در نتیجه از طریق اثر مستقیم پیزوالکتریک، ولتاژی بین الکترودها ایجاد می شود.
در عملگرها، ولتاژ اعمال شده بین الکترودها از طریق اثر پیزوالکتریک معکوس باعث ایجاد فشار بر روی فیلم می شود.
ثابت شده است که مبدل های نرم به شکل فوم های پلیمری فروالکتریک پتانسیل بالایی دارند.
دولف شایز (; – ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا بود.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون تیم آل-ان‌بی‌ای و جایزه مربی سال ان‌بی‌ای شده‌است.
این مقاله، فهرستی از توییت‌هایی که بیشترین بازنشر را دارند نشان می‌دهد (بازنشر یا ریتوییت، به توییتی گفته می‌شود که دوباره توسط حساب‌های دیگر بدون هیچ تغییری ارسال می‌گردد). توییتر، فهرستی رسمی از این قبایل را ارائه نمی‌کند، اما رسانه‌های دیگر این فهرست‌ها را تهیه می‌کنند. تا ژانویه ۲۰۲۳، توییت برتر این فهرست بیش از ۴ میلیون ریتوییت دارد و توسط میلیاردر ژاپنی یوساکو مائزاوا توییت شده‌است.
ای‌سی‌اس سنترال ساینس یک مجله علمی ماهانه با داوری همتا و دسترسی آزاد است که رشته شیمی و زمینه‌های مرتبط را پوشش می‌دهد. نام این مجله که در فارسی می‌توان آن را «علم مرکزی» ترجمه کرد اشاره به نقش سنتی شیمی در پیوند دادن میان علوم فیزیکی و زیستی دارد. این مجله که در سال ۲۰۱۵ میلادی تأسیس شد و اولین مجله با دسترسی کاملاً آزاد است که توسط انتشارات انجمن شیمی آمریکا منتشر شده‌است. سردبیر کارولین آر. برتوزی از دانشگاه استنفورد است. این مجله بسیار گزینش‌گر است به‌طوری که در هر سال تنها ۱۰۰ تا ۲۰۰ مقاله از پژوهشگرانی به چاپ می‌رساند که دارای اهمیت بسیار خاصی باشند. در مقام مقایسه، مجله شناخته شده‌ای به مانند جکس در هر سال حدود ۳۰۰۰ مقاله منتشر می‌کند.
هنوک آبراهامسون (; – ) بازیکن فوتبال اهل سوئد بود.
اوکه آندرشون (; – ) بازیکن فوتبال اهل سوئد بود.
شیشه گرم یا شیشه کوره ای است که معمولا برای مقاصد هنری و با حرارت دادن آن در به کار می رود. فرایندهای مورد استفاده بستگی به دمایی دارد که به دست می آید و از و تا را شامل می شود.
کار شیشه گرم با توجه به دمای کاری و زمانی که شیشه در این دما سپری می کند، از فرایندهای مختلفی استفاده می کند. با افزایش دما به تدریج نرم تر و سختی و آن کم تر می شود. شیشه‌های کوره‌کاری شده (برخلاف کار با لامپ) به آرامی واکنش نشان می دهد، و بنابراین مقدار تاثیر آن بر شیشه بستگی به زمانی دارد که در دمای کاری سپری می کند.
سه فرآیند اصلی با تغییرات درون آن ها وجود دارد. فرآیند گسترده به دما بستگی دارد، تغییرات درون آن به زمان و همچنین به تغییرات جزئی دما بستگی دارد. این فرایندها عبارتند از:
استفاده از چندین فرآیند به نوبه خود برای یک قطعه معمول است. شیشه های رنگی ممکن است با هم ترکیب شوند تا یک ورقه چند رنگ کامپوزیتی بسازند. سپس این شیشه سرد شده و به صورت تکه تکه دوباره مونتاژ می شود، که سپس با هم ترکیب می شوند. در نهایت قطعه برای شکل دادن به یک قالب ریخته می شود.
شیشه معمولا تنها برای یک فرآیند در یک چرخه گرمایشی کار می کند و در جایی که یک قطعه نیاز به چندین چرخه دارد، به دمای پایین تر بین آن ها باز می گردد.
همجوشی استفاده از گرما برای اتصال شیشه توسط ، با یا بدون تغییر مرتبط در شکل، بسته به دما است.
همجوشی چسبی عبارت است از اتصال شیشه ها به یکدیگر، با کم ترین تغییر ممکن در شکل قطعات. همجوشی چسبی ممکن است به صورت تزیینی یا برای مونتاژ یک قطعه بزرگ شیشه از استفاده شود.
در جایی که همجوشی چسبی برای اعمال جزئیات تزیینی کوچک بر روی یک قطعه بزرگ تر استفاده می شود، اغلب می توان قطعات کوچک را تا حدی ذوب کرد تا شکل آن ها تغییر کند (معمولا کروی تر می شوند، تحت تاثیر )، اما بدون تغییر شکل قطعه حامل. این کار را می توان با استفاده از افزایش دما انجام داد، اما فقط به طور خلاصه. تکه های بزرگ توده های حرارتی بزرگ، آهسته تر از تزئینات کوچک گرم می شوند.
همجوشی کامل مانند همجوشی چسبی است، اما دما بالاتر است به طوری که قطعات ذوب شده شروع به ادغام می کنند. در حالت کامل، افزودنی های تزیینی به یک سطح به طور کامل جذب آن می شوند و سطح دوباره صاف می شود. این کار معمولا برای اثر تزیینی انجام می شود.
شیشه ذوب شده تا دمایی که در آن شیشه نرم می شود و شروع به تغییر شکل می کند، گرم می شود. ممکن است در امتداد یک انحنا خم شود یا اگر به اندازه کافی حرارت داده شود، ممکن است به اندازه کافی کش بیاید و منحنی شود تا از یک انحنای ترکیبی مانند یک کاسه پیروی کند.
قالب گیری ذوب با یک ورقه شیشه ای مسطح که بالای یک قالب سرامیکی قرار می گیرد آغاز می شود. هنگامی که گرم می شود، شیشه تحت وزن خود در قالب فرو می ریزد.
این قالب ها معمولا به صورت تجاری ساخته می شوند و در طیف وسیعی از اشکال و اندازه های استاندارد عرضه می شوند: کاسه، سینی و غیره. برای قطعات سفارشی، یک کارگر شیشه نیز ممکن است یک قالب تخصصی یا موقت را به عنوان یک قالب یک تکه بسازد.
برای جلوگیری از به دام افتادن هوا، قالب با یک سوراخ تخلیه کوچک سوراخ می شود. در غیر این صورت شیشه داغ با لبه قالب یک آب بندی خوب تشکیل می دهد و یک حباب هوا به دام می افتد. چنین حباب به دام افتاده ای اغلب مشکلاتی ایجاد می کند-هنگام خنک شدن این هوا ممکن است منقبض شود و خلاء جزئی ایجاد کند که برای شکستن شیشه کافی است. از آنجا که شیشه به اندازه کافی حرارت نمی بیند تا مایع شود، این هوا نمی تواند به صورت حباب فرار کند و بنابراین نیاز به تخلیه می باشد.
برای جلوگیری از چسبیدن شیشه به قالب از شست وشوی کامل آن استفاده می شود.
یک قالب برای ذوب آزاد به شکل یک حلقه با یک دهانه مرکزی است. هنگامی که حرارت داده می شود، شیشه از این دهانه می افتد و یک کاسه را تشکیل می دهد. بسته به دما و زمان، این کاسه ممکن است کم عمق یا عمیق باشد. اگر یک قفسه کوره در زیر قالب حلقه ای قرار گیرد، این کار شیشه در حال سقوط را می گیرد و یک ظرف با پایه صاف ایجاد می کند.
از ذوب آزاد برای ساخت ظروف بلندتر با کناره های شیب دارتر مانند گلدان استفاده می شود.
پوشاندن از انواع ریخته گری آزاد است، که در آن قالب در مرکز قطعه قرار می گیرد و لبه خارجی زیر حرارت قرار می گیرد. از آنجا که این لبه خارجی بدون محدودیت است، تمایل به افتادن در چین های بزرگ دارد. بنابراین لبه بسیار نامساوی است، اگرچه یک قطعه با دقت پوشانده شده ممکن است هنوز تقارن کامل را حفظ کند. به همین دلیل قطعات پوشانده شده شده اغلب به عنوان ظرف یا قالب استفاده می شوند.
قطعات پوشانده شده گاهی در هنگام سرد شدن ساییده و صاف می شوند تا ناهمواری لبه آن ها کاهش یابد.
ریخته گری فرایندی است که در آن شیشه شروع به ذوب شدن می کند و مانند یک مایع رفتار می کند. در حال حاضر شکل آن به طور کامل توسط قالب محدود شده و شکل قبلی از دست می رود. شیشه ویسکوز است و برخلاف ، شیشه نرم در قالب جاری نمی شود. بنابراین تغییرات در شیشه در قطعه نهایی حفظ می شود، بنابراین رنگ ها و ترکیبات موجود در آن ممکن است هنوز در قالب باقی بمانند.
شیشه ممکن است از شمش های (شمش های )، ورقه ای، قطعات شیشه ای به طور شل ریخته گری شده (این قطعات معمولا با ریخته گری با دمای پایین مورد استفاده قرار می گیرند، به طوری که مرز آن ها به طور عمدی بعد از آن قابل مشاهده باشد) یا شیشه های ، شیشه آسیاب شده یا پودر شده.
قالب‌های ریخته‌گری ممکن است قالب‌های سرامیکی قابل استفاده مجدد باشند یا قالب‌های یکبار مصرف گچ. این قالب ممکن است به نوبه خود توسط فرآیند شکل گرفته باشد.
خمیر شیشه ای از قالب های پودری ریخته می شود، با یک چسب مخلوط می شود. این کار به خمیر اجازه می دهد تا به کناره های یک قالب بزرگ در یک لایه نازک اعمال شود. هنگامی که قالب ریخته می شود، یک ظرف با دیواره نازک تشکیل می شود. شفافیت قالب نهایی به اندازه قالب مورد استفاده بستگی دارد: پودر ریز یک قالب مات، متوسط یا درشت تولید می کند که ممکن است برای ریخته گری یک قطعه شفاف استفاده شود.
در ، لبه ها به مدت کوتاهی در شعله حرارت داده می شوند تا صاف و گرد شوند.
این یکی از معدود فرایندهایی است که شامل کار دستی بر روی شیشه داغ در حالی که هنوز در کوره است، می شود. به شیوه ای مشابه لغزش در سرامیک ها، الگویی بر روی سطح شکل می گیرد، سپس با یک میله فلزی نوک تیز به پر تبدیل می شود.
کار با شیشه گرم شبیه به کار با سرامیک است، به این صورت که قطعه ای مونتاژ می شود، در کوره سرد قرار می گیرد و سپس از طریق یک چرخه از پیش تعریف شده گرم می شود، از جمله یک مرحله سرد کردن آهسته بعد از آن. بر خلاف شیشه داغ، شیشه گرم به ندرت به صورت دستی در حین گرم شدن کار می کند.
کار شیشه گرم معاصر تقریبا به طور جهانی در یک با حرارت الکتریکی انجام می شود، اگرچه برخی از کوره های گاز یا نفت سوز هنوز مورد استفاده قرار می گیرند. دلیل این امر دقت کنترل بیشتر و قابلیت برنامه ریزی در دسترس با گرمایش الکتریکی، و همچنین هزینه سرمایه کم تر و نصب مناسب آن ها است.
تمام کوره ها برای کار با شیشه نیاز به یک دارند که معمولا بر پایه است، زیرا آگاهی از دمای کوره برای کنترل این فرآیند ضروری است.
کوره های الکتریکی دارای کنترل کننده هایی با پیچیدگی های مختلف هستند: ساده ترین آن ها "کنترل بی نهایت" است، یک تنظیم کننده ساده . از آنجا که این تنها قدرت را کنترل می کند، به جای دما، چنین کوره ای باید به صورت دستی در طول چرخه کنترل شود. از آنجا که چرخه های پختن در طول چندین ساعت، به طور بالقوه روزها برای قطعات معماری بزرگ گسترش می یابند، کنترل خودکار بدون نظارت آشکارا مهم است. کنترل دمای خودکار از یک استفاده می کند که دمای تنظیم شده ثابتی را حفظ می کند. کنترل کننده های پیچیده تر اجازه می دهند که نرخ گرمایش و سرمایش شیب نیز کنترل شود که یک عامل مهم در گرمایش شیشه ای است. کنترل کننده های اختصاصی برای استفاده از کوره شیشه ای، کل چرخه های گرمایشی خود را قبل از استفاده با چندین دمای تنظیم شده، زمان نگهداری و شیب بین آن ها تعریف می کنند. پیچیده ترین کنترل کننده ها به استفاده از شیشه اختصاص دارند و اجازه می دهند تا چرخه های از پیش تعریف شده مانند "Fuse" یا "Slump" از یک منوی ساده انتخاب شوند، بدون اینکه اپراتور آن ها نیاز به آگاهی از دمای دقیق مورد نیاز داشته باشد.
رفتار شیشه در هنگام حرارت بسیار پیچیده است.
= جابجایی باز شدن نوک ترک =
جابجایی باز شدن نوک ترک (CTOD) یاformula_1 فاصله بین وجوه مخالف نوک ترک در موقعیت 90 درجه است. موقعیت پشت نوک ترک که در آن فاصله اندازه‌گیری می‌شود دلخواه است، اما معمولاً از نقطه‌ای استفاده می‌شود که در آن دو خط 45 درجه که از نوک ترک شروع می‌شوند، سطوح ترک را قطع می‌کنند.این پارامتر در مکانیک شکست برای مشخص کردن بارگذاری روی ترک استفاده می‌شود و می‌تواند با پارامترهای دیگر بارگذاری نوک ترک مانند ضریب شدت تنشformula_2 و J-انتگرال الاستیک-پلاستیک مرتبط باشد.
برای شرایط تنش سطحی، CTOD را می توان به صورت زیر نوشت:
جایی کهformula_4 تنش تسلیم است،formula_5 طول ترک است، formula_6مدول یانگ است وformula_7 استرس اعمال شده از راه دور است.
تحت بارگذاری خستگی، دامنه حرکت نوک ترک در طول زمان یک چرخه بارگذاری ، formula_8 می تواند برای تعیین نرخ رشد خستگی با استفاده از معادله رشد ترک استفاده شود. گسترش کرک برای یک چرخهformula_9 ، معمولاً از مرتبه formula_8 است.
بررسی نمونه‌های آزمایش شکسته، منجر به مشاهده این شد که سطوح ترک قبل از شکستگی به دلیل کند شدن یک ترک اولیه تیز توسط تغییر شکل پلاستیک، از یکدیگر جدا شده‌اند. درجه کند شدن ترک متناسب با چقرمگی ماده افزایش می یابد. این مشاهدات منجر به در نظر گرفتن باز شدن در نوک ترک به عنوان معیاری برای چقرمگی شکست شد. COD در اصل به طور مستقل توسط آلن کوترل و A. A. Wells پیشنهاد شد. A. A. Wells, "Crack Propagation Symposium", Cranfield, (1961) 210 این پارامتر به CTOD معروف شد. G. R. Irwin بعداً فرض کرد که انعطاف پذیری نوک ترک باعث می شود ترک به گونه ای رفتار کند که انگار کمی طولانی تر است. بنابراین، تخمین CTOD را می توان با حل جابجایی در نوک فیزیکی ترک انجام داد.
CTOD یک پارامتر واحد است که انعطاف پذیری نوک ترک را در خود جای می دهد. اندازه گیری آن در مقایسه با تکنیک هایی مانند انتگرال J آسان است. این یک پارامتر شکستگی است که معنی فیزیکی بیشتری نسبت به بقیه دارد.
با این حال، هم ارزی CTOD و انتگرال J فقط برای مواد غیر خطی اثبات شده است، اما برای مواد پلاستیکی نه. گسترش مفهوم CTOD برای تغییر شکل های بزرگ دشوار است. محاسبه J-انتگرال در مورد فرآیند طراحی با استفاده از تکنیک های روش اجزای محدود آسان تر است.
CTOD را می توان بر حسب فاکتور شدت تنش formula_2 به شکل زیر بیان کرد:
جایی کهformula_13 قدرت تسلیم است، formula_6 مدول یانگ است وformula_15 برای تنش صفحه ای و formula_16برای کرنش صفحه ای.
رابطه بین CTOD و J داده شده به صورت:
جایی که متغیر formula_18 معمولا بین 0.3 و 0.8 است.
آزمایش CTOD معمولاً بر روی موادی انجام می شود که قبل از شکست دچار تغییر شکل پلاستیک می شوند. ماده تست شونده کم و بیش شبیه نمونه اصلی است، اگرچه ابعاد را می توان به نسبت کاهش داد. بارگذاری برای شباهت به بار مورد انتظار انجام می شود. بیش از 3 آزمایش برای به حداقل رساندن هرگونه انحراف آزمایشی انجام می شود. ابعاد مواد آزمایش باید تناسب را حفظ کند. نمونه روی میز کار قرار می گیرد و یک بریدگی دقیقاً در مرکز ایجاد می شود. ترک باید طوری ایجاد شود که طول عیب تقریباً نصف عمق باشد. بار اعمال شده بر روی نمونه به طور کلی، یک بار خمشی سه نقطه ای است. برای اندازه گیری دهانه ترک از نوعی کرنش سنج به نام crack-mouth clip gage استفاده می شود. نوک ترک به صورت پلاستیک تغییر شکل می دهد تا زمانی که یک نقطه بحرانی ایجاد شود و پس از آن یک ترک شکاف ایجاد شده که ممکن است منجر به شکست جزئی یا کامل شود. بار بحرانی و اندازه گیری های کرنش سنج در بار، ذکر شده و یک نمودار رسم می شود. باز شدن نوک ترک را می توان از طول ترک و باز شدن در دهانه شکاف محاسبه کرد. با توجه به مواد مورد استفاده، شکستگی می تواند شکننده یا انعطاف پذیر باشد که می توان از نمودار نتیجه گرفت.
استانداردهای آزمایش CTOD را می توان در کد ASTM E1820 - 20a یافت.
آزمایش‌های اولیه از یک گیج تخت به شکل دست و پا استفاده می‌کردند که در شکاف قرار می‌گرفت. با باز شدن شکاف، پدل گیج می چرخد ​​و یک سیگنال الکترونیکی به یک پلاتر x-y ارسال می شود. با این حال، این روش نادرست بود، زیرا رسیدن به نوک ترک با پاروسنج دشوار بود. امروزه جابجایی V در دهانه ترک اندازه گیری می شود و CTOD با فرض اینکه نصفه های نمونه صلب هستند و حول یک نقطه لولا می چرخند، استنباط می شود.B E Amstutz, M A Sutton, D S Dawicke"An Experimental study of CTOD for mode I/mode II stable crack growth in thin aluminium specimens", ASTM Special 1995
اریک آلمگرن (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل سوئد بود.
جیم لس (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به ساکرامنتو کینگز، لس آنجلس کلیپرز، و آتلانتا هاوکس اشاره کرد.
کامرون ردیش (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است.
ترکیبات هوسلر بین فلزات مغناطیسی با ساختار کریستالی مکعبی رو به مرکز و ترکیبی از XYZ (نیمه هوسلر) یا XYZ (هوسلرهای کامل) هستند، که در آن X و Y فلزات واسطه هستند و Z در بلوک p است. این اصطلاح از نام مهندس معدن و شیمیدان آلمانی فردریش هوسلر گرفته شده‌است که در سال ۱۹۰۳ چنین ترکیبی (CuMnAl) را مطالعه کرد. بسیاری از این ترکیبات خواص مربوط به اسپینترونیک را نشان می‌دهند، مانند مقاومت مغناطیسی، تغییرات اثر هال، فرو مغناطیس، ضد فرو و آهن، نیمه فلزی و نیمه فلزی، نیمه رسانایی با قابلیت فیلتر چرخشی، ابررسانایی، ساختار نوار توپولوژیکی و به‌طور فعال مورد مطالعه قرار می‌گیرند. مواد ترموالکتریک. مغناطیس آن‌ها از مکانیزم تبادل دوگانه بین یون‌های مغناطیسی همسایه ناشی می‌شود. منگنز که در مرکز بدنه ساختار مکعبی قرار دارد، یون مغناطیسی‌ای است که در اولین ترکیب هوسلر کشف شده بود. (برای جزئیات بیشتر در مورد این‌که چرا این اتفاق می‌افتد ، منحنی Bethe-Slater را ببینید).
بسته به زمینه ادبیات مورد بررسی، ممکن است با همان ترکیبی که با فرمول‌های شیمیایی مختلف به آن اشاره می‌شود، مواجه شوید. نمونه‌ای از رایج‌ترین تفاوت‌ها XYZ در مقابل XYZ است که در آن مرجع به دو فلز واسطه X و Y در ترکیب مبادله می‌شود. قرارداد سنتی XYZ از تفسیر هوسلر به عنوان مواد بین فلزی ناشی می‌شود و معمولاً در ادبیات مطالعه کاربردهای مغناطیسی ترکیبات هوسلر استفاده می‌شود. از طرف دیگر، قرارداد XYZ بیشتر در مواد ترموالکتریک و کاربردهای رسانای شفاف استفاده می‌شود که در آن‌ها هوسلرهای نیمه هادی (اکثر نیمه هوسلرها نیمه هادی هستند) استفاده می‌شود. این قرارداد، که در آن چپ‌ترین عنصر جدول تناوبی اول است، از تفسیر Zintl از ترکیبات نیمه رسانا استفاده می‌کند که در آن فرمول شیمیایی XYZ به ترتیب افزایش الکترونگاتیوی نوشته شده‌است. در ترکیبات معروفی مانند FeVAl که از نظر تاریخی به عنوان فلز (نیمه فلزی) در نظر گرفته می‌شدند، اما به تازگی نشان داده شده‌اند که نیمه هادی‌های با شکاف کوچک هستند، ممکن است هر دو سبک مورد استفاده قرار گیرند. در مقاله حاضر ممکن است گاهی اوقات ترکیبات نیمه هادی به سبک XYZ نام برده شوند.
اگرچه به‌طور سنتی تصور می‌شد که در ترکیبات XYZ و XYZ تشکیل می‌شود، مطالعات منتشر شده پس از سال ۲۰۱۵ ترکیبات هوسلر را در ترکیبات غیر معمول مانند XYZ و XYZ کشف و به‌طور قابل اعتمادی پیش‌بینی می‌کنند. علاوه بر این ترکیبات سه‌تایی، ترکیبات هوسلر چهارتایی به نام دو نیمه هوسلر XYY'Z (مثلا TiFeNiSb) و نیمه‌هوسلر سه‌گانه XX'YZ (برای مثال MgVNiSb) نیز کشف شده‌است. علاوه بر این، LiXYZ چهارتایی مبتنی بر لیتیوم از محاسبات پیش‌بینی شده‌است. این «خارج از استوکیومتری» (خارج از استوکیومتری در اینجا به انحراف آن‌ها از ترکیبات شناخته شده XYZ و XYZ اشاره دارد. اگرچه، این‌ها ترکیباتی با استوکیومتری‌های جدید هستند) هوسلرها معمولاً نیمه هادی هستند و در دمای پایین T=0K در استوکیومتری‌ها به‌طور نامساعدی با پیکربندی متعادل ظرفیتشان قابل شناسایی هستند. با این حال، ترکیبات پایدار و خواص الکتریکی مربوطه، می‌توانند به دما کاملاً حساس باشند. دمای انتقال نظم-اختلال در این ترکیبات غیر استوکیومتری نیز اغلب می‌تواند زیر دمای اتاق رخ دهد. مقادیر زیاد عیب‌ها در مقیاس اتمی در هوسلرهای غیراستوکیومتری به آن‌ها کمک می‌کند تا رسانایی حرارتی بسیار پایینی داشته باشند و آن‌ها را برای کاربردهای ترموالکتریک مطلوب کنند. ترکیب نیمه هادی XYZ توسط فلز واسطه X که نقشی دوگانه (دهنده الکترون و همچنین گیرنده) در ساختار بازی می‌کند، تثبیت می‌شود.
مطالعات اولیه ترکیب هوسلر کامل CuMnAl دارای خواص زیر است. خاصیت مغناطیسی آن به‌طور قابل توجهی با عملیات حرارتی و ترکیب متفاوت است. القای اشباع دمای اتاق حدود ۸۰۰۰ گاوس است که از عنصر نیکل (حدود ۶۱۰۰ گاوس) بیشتر است اما از آهن (حدود ۲۱۵۰۰ گاوس) کوچک‌تر است. برای مطالعات اولیه به مراجعه کنید. در سال ۱۹۳۴، بردلی و راجرز نشان دادند که فاز فرومغناطیسی دمای اتاق یک ساختار کاملاً منظم از نوع L2 Strukturbericht است. این نوع دارای یک شبکه مکعبی اولیه از اتم‌های مس با سلول‌های متناوب با منگنز و آلومینیوم است. پارامتر شبکه ۵٫۹۵ Å است. آلیاژ مذاب دارای دمای جامدوس در حدود ۹۱۰ درجه سانتیگراد است. همان‌طور که زیر این دما سرد می‌شود، به فاز بتای مکعبی نامنظم، جامد و بدن محور تبدیل می‌شود. زیر ۷۵۰ درجه سانتیگراد، یک شبکه مرتب شده B2 با یک شبکه مسی مکعبی اولیه تشکیل می‌شود که توسط یک زیرشبکه منگنز-آلومینیوم بی‌نظم در مرکز بدن قرار دارد. خنک‌کننده زیر ۶۱۰ درجه سانتی‌گراد باعث مرتب شدن بیشتر شبکه فرعی منگنز و آلومینیوم به شکل L2 می‌شود. در آلیاژهای غیر استوکیومتری، دمای سفارش کاهش می‌یابد و دامنه دمای بازپخت، در جایی که آلیاژ ریز رسوب تشکیل نمی‌دهد، نسبت به مواد استوکیومتری کوچک‌تر می‌شود.
اوگسلی مقدار ۳۵۷ درجه سانتی‌گراد را برای دمای کوری پیدا کرد، که در زیر آن ترکیب فرومغناطیسی می‌شود. پراش نوترون و سایر تکنیک‌ها نشان داده‌اند که یک گشتاور مغناطیسی از حدود ۳٫۷ مگنتون بور تقریباً تنها بر روی اتم‌های منگنز قرار دارد. از آن‌جایی که این اتمها ۴٫۲ Å از هم فاصله دارند، برهمکنش تبادلی که اسپین‌ها را هم تراز می‌کند، احتمالاً غیرمستقیم است و از طریق الکترون‌های رسانا یا اتم‌های آلومینیوم و مس انجام می‌شود.
مطالعات میکروسکوپ الکترونی نشان داد که مرزهای ضدفاز حرارتی (APBs) در طول خنک‌سازی از طریق دماهای سفارشی شکل می‌گیرند، زیرا دامنه‌های مرتب شده در مراکز مختلف درون شبکه بلوری هسته‌ای می‌شوند و اغلب در جایی که به هم می‌رسند با یکدیگر خارج می‌شوند. حوزه‌های ضد فاز با بازپخت شدن آلیاژ رشد می‌کنند. دو نوع APB مربوط به نوع B2 و L2 وجود دارد. در صورت تغییر شکل آلیاژ، APBها نیز بین نابجاییها تشکیل می‌شوند. در APB اتم‌های منگنز نزدیک‌تر از قسمت عمده آلیاژ و برای آلیاژهای غیر استوکیومتری با مس اضافی (مثلاً CuMnAl)، یک لایه ضد فرومغناطیسی روی هر APB حرارتی تشکیل می‌شود. این لایه‌های ضد فرومغناطیسی به‌طور کامل جایگزین ساختار حوزه مغناطیسی معمولی می‌شوند و اگر با بازپخت آلیاژ رشد کنند با APBها باقی می‌مانند. این به‌طور قابل توجهی خواص مغناطیسی آلیاژ غیر استوکیومتری را نسبت به آلیاژ استوکیومتری که دارای ساختار دامنه طبیعی است تغییر می‌دهد. احتمالاً این پدیده به این واقعیت که منگنز خالص یک ضد فرومغناطیس است مربوط می‌شود، اگرچه مشخص نیست که چرا این اثر در آلیاژ استوکیومتری مشاهده نمی‌شود. اثرات مشابهی در APBها در آلیاژ فرومغناطیسی MnAl در ترکیب استوکیومتری آن رخ می‌دهد.
برخی از ترکیبات هوسلر نیز خواص موادی به نام آلیاژهای حافظه دار فرومغناطیسی را نشان می‌دهند. این‌ها به‌طور عمده از نیکل، منگنز و گالیم تشکیل شده‌اند و می‌توانند طول خود را تا ۱۰ درصد در میدان مغناطیسی تغییر دهند.
درک خاصیت‌های مکانیکی ترکیبات هوسلر برای کاربردهای حساس به دما (مانندترموالکتریک) که برخی از زیر کلاس‌های ترکیبات هوسلر برای آن‌ها استفاده می‌شوند، بسیار مهم است. با این حال، مطالعات تجربی به ندرت در ادبیات دیده می‌شود. در واقع، تجاری کردن این ترکیبات به دلیل توانایی این ماده برای انجام چرخه حرارتی شدید و مکرر و مقاومت در برابر ترک ناشی از ارتعاشات محدود شده‌است. یک معیار مناسب برای مقاومت در برابر ترک، چقرمگی ماده است که معمولاً با یکی دیگر از ویژگی‌های مهم مکانیکی یعنیمقاومت مکانیکی، معکوس می‌شود. در این بخش، ما مطالعات تجربی و محاسباتی موجود در مورد خاصیت‌های مکانیکی آلیاژهای هوسلر را برجسته می‌کنیم. توجه داشته باشید که خاصیت‌های مکانیکی چنین دسته‌ای از مواد از نظر ترکیبی متنوع، انتظار می‌رود که به ترکیب شیمیایی خود آلیاژها بستگی داشته باشد، و بنابراین تشخیص روند خواص مکانیکی بدون مطالعه موردی دشوار است.
مقدارهای مدول الاستیک آلیاژهای نیمه هوسلر از ۸۳ تا ۲۰۷ گیگا پاسکال متغیر است، در حالی که مدول توده‌ای محدوده محدودتری از ۱۰۰ گیگا پاسکال در HfNiSn تا ۱۳۰ گیگا پاسکال در TiCoSb دارد. مجموعه‌ای از محاسبات مختلف تئوری تابعی چگالی (DFT) نشان می‌دهد که پیش‌بینی می‌شود که ترکیبات نیمه‌هوسلر نسبت به آلیاژهای هوسلر چهارتایی، کامل و معکوس دارای مدول الاستیک، برشی و حجمی کمتری باشند. DFT همچنین کاهش مدول الاستیک با دما در NiXAl (X=Sc, Ti, V) و همچنین افزایش سفتی با فشار را پیش‌بینی می‌کند. کاهش مدول نسبت به دما نیز در TiNiSn ,ZrNiSn و HfNiSn مشاهده می‌شود که ZrNiSn بیشترین مدول و Hf کمترین مدول را دارد. این پدیده را می‌توان با این واقعیت توضیح داد که مدول الاستیک با افزایش جدایی بین اتمی کاهش می‌یابد: با افزایش دما، ارتعاشات اتمی نیز افزایش می‌یابد و در نتیجه در جدایی بین اتم‌ها تعادل بیشتری ایجاد می‌شود.
استحکام مکانیکی نیز به ندرت در ترکیبات هوسلر مورد مطالعه قرار می‌گیرد. یک مطالعه نشان داده‌است که در خارج از استوکیومتری Ni، ماده به حداکثر مقاومت ۴۷۵ مگاپاسکال در ۷۷۳ کلوین می‌رسد که به شدت به زیر ۲۰۰ مگاپاسکال در ۹۷۳ کلوین کاهش می‌یابد. از فضای ترکیب سه تایی Ni-Mn-Sn دارای حداکثر مقاومت فشاری حدود ۲۰۰۰ مگاپاسکال با تغییر شکل پلاستیک تا ۵٪ بود. با این حال، افزودن ایندیم به آلیاژ سه تایی Ni-Mn-Sn نه تنها تخلخل نمونه‌ها را افزایش می‌دهد، بلکه مقاومت فشاری را تا ۵۰۰ مگاپاسکال کاهش می‌دهد. از این مطالعه مشخص نیست که چه درصدی از افزایش تخلخل ناشی از افزودن ایندیم باعث کاهش استحکام می‌شود. توجه داشته باشید که این برخلاف نتیجه مورد انتظار از تقویت محلول جامد است، جایی که افزودن ایندیم به سیستم سه تایی حرکت نابجایی را از طریق برهمکنش نابجایی-املاح کند می‌کند و متعاقباً استحکام ماده را افزایش می‌دهد.
چقرمگی شکست را نیز می‌توان با اصلاحات ترکیب تنظیم کرد. به عنوان مثال، میانگین چقرمگی Ti(Zr, Hf)NiSn از 1.86 MPa m1/2 تا 2.16 MPa m1/2 است که با محتوای Zr/Hf افزایش می‌یابد. آماده‌سازی نمونه‌ها ممکن است بر چقرمگی شکست اندازه‌گیری شده تأثیر بگذارد، اما همان‌طور که O'Connor و همکاران توضیح داده‌اند. در مطالعه آن‌ها، نمونه‌هایی از TiHfCoIrSbSn با استفاده از سه روش مختلف تهیه شد: واکنش حالت جامد در دمای بالا، آسیاب گلوله‌ای با انرژی بالا، و ترکیبی از هر دو. این مطالعه چقرمگی شکست بالاتری را در نمونه‌های تهیه‌شده بدون مرحله آسیاب گلوله‌ای با انرژی بالا از ۲٫۷ مگاپاسکال بر متر1/2 تا ۴٫۱ مگاپاسکال در مترمربع، در مقایسه با نمونه‌هایی که با آسیاب گلوله‌ای ۲٫۲ مگاپاسکال بر متر1/2 به تهیه شده بودند، نشان داد. ۳٫۰ مگاپاسکال متر1/2. چقرمگی شکست به آخال‌ها و ترک‌های موجود در مواد حساس است، بنابراین مطابق انتظار به آماده‌سازی نمونه بستگی دارد.
ترکیبات نیمه هوسلر دارای خاصیت‌های متمایز و قابلیت تنظیم بالا هستند که این کلاس را به عنوان مواد ترموالکتریک بسیار امیدوارکننده می‌کند. یک مطالعه پیش‌بینی کرده‌است که می‌تواند تا ۴۸۱ ترکیب نیمه‌هوسلر پایدار با استفاده از محاسبات اولیه با توان عملیاتی بالا همراه با تکنیک‌های یادگیری ماشین وجود داشته باشد. ترکیبات نیمه هوسلر خاص مورد علاقه به عنوان مواد ترموالکتریک (گروه فضایی) ترکیبات سه تایی نیمه هادی با فرمول کلی XYZ هستند که در آن X یک فلز واسطه الکترومثبت‌تر است (مانند Ti یا Zr), Y یک فلز واسطه با الکترومثبت کمتر است (مانند Ni یا Co)، و Z عنصر اصلی گروه سنگین است (مانند Sn یا Sb). این گستره منعطف انتخاب عنصر به ترکیب‌های مختلف اجازه می‌دهد تا فاز نیمه هوسلر را تشکیل دهند و طیف متنوعی از خواص مواد را ممکن می‌سازد.