moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
) ومناسبات‌های دیگر در زیر شاحهٔ پهناور وسایبان آن برگزار می‌شد. مردم از کنار وگوشهٔ شهر و همچنین از سایر امارات‌های دیگر در روز عید به سوی این درخت کهن‌سال وتاریخی می‌شتابیدند، و روزی بخوشی وشادی در پایهٔ آن درخت بزرگ می‌گذرانیدند. و مانند کودکانی که به أغوش مادر می‌شتابند، به آغوش درخت کهن‌سال می‌شتافتند، و در زیر شاخه‌های پهن ودراز وسایهٔ أفکنده آن آسایش و آرامش می‌یافتند. این درخت در نیمهٔ أول قرن
نوزد هم میلادی توسط حاکم وقت شارجه «الشیخ سلطان (الأول) بن صقر بن راشد القاسمی» (۱۸۰۳–۱۸۶۶) کاشته شده‌است. و در ماه أوت سال ۱۹۷۸ میلادی خوشکیده‌است. گویند در حدود (۱۵۰) سال عمر کرده أست. چنان‌که در وصف این درخت کهن‌سال (شجرة الرولة) حاکم شارجه (۱۹۵۱–۱۹۶۶) الشیخ صقر بن سلطان القاسمی این شعر زیبا سروده أست:
این درخت مشهورترین و کهنسال‌ترین درخت در شارجه و در امارات بوده‌است، وتا امروز همچنین است، وآوازهش از عمانات هم گذشته بوده‌است. بارها و بارها سایبانی بوده برای عابرانی که از این نقطه عبور می‌نموده أند، و برای صرف غذا سفرهٔ خویش را در سایهٔ آن پهن می‌کردند.
در اواخر قرن بیستم، مردم نسبت به این درخت تاریخی وکهن بی‌مهری نمودند، بعد از اینکه در شهر مراکز تجارتی مجلل ایجاد شد، و مکان‌های تفریح مدرن یافتند مردم آن درخت کهن‌سال وتاریخی به یاد فراموشی سپردند. گویا درخت کهن‌سال نیز این بی مهر ی انسان‌ها را احساس می‌نمود، انسان‌هایی که از زمان کودکی، نوجوانی، و حتی پیری در زیر شاخه‌های توانای آن روزی سپری نموده بودند، ودرخت نیز مانند مادری که
بچه‌هایش را به آغوش می‌گیرد، از آن انساهای مرفه حال قرن بیستم، از گزند باد و برق و باران وأشعهٔ آفتاب حمایت وحفاظت نموده بود، امروز، این انسان‌ها (بچه‌های دیروز) به درخت کهن‌سال بی‌مهری می‌ورزند. در عید فطر سال ۱۹۶۳ میلادی یکی از شاعران خطهٔ هرمزگان از مکان دیدن می‌کند وشور شادی مردم و بچه‌ها وخوشحالی آنان در أیام عید فطر، وفرح وسرور در چشم مردم مشاهده می‌کند، این بیت شعر زیبا را می‌سراید:
درخت کهن‌سال کم‌کم پژمرده می‌شود، و در صبح گاه ماه اوت ۱۹۷۸ میلادی نقش بر زمین شود. گویا خاک نمناک و مرطوب اطراف درخت کهن، نیز مانند انسان‌های قرن بیستم، بی وفایی کرد و نتوانست آن را سر پا نگه دارد. وسر انجام آن درخت تاریخی وکهن نقش بر زمین می‌شود. اکنون همان کودکانی که دیروز در زیر سایهٔ برگ‌های دراز و پهنه این درخت کهن بازی وشادی می‌کردند، و سالیانی از عمر خویش را سپری کرده‌اند، به دیدار آن مکان (جای درخت لور) که به می‌دانی بزرگ تبدیل شده‌است می‌آیند و خاطرات آن روزها را برای جوانان امروز تعریف می‌کنند و برای آن افسوس می‌خورند.
در سال ۱۹۷۹ میلادی توسط شهرداری شارجه بدستور حاکم بلاد شیخ دکتر سلطان بن محمد القاسمی، میدان بزرگی در جای گاه «درخت الُرولَة» ساخته می‌شود، و به یادگار درخت کهن‌سال نام میدان ( میدان الرولة ) گذاشته می‌شود.
تندیس به عربی ( نصب تذکاری ) به شکل درخت تاریخی از مس ساخته می‌شود وقسمت‌هایی از درخت (لور) خشک شده در آن قرار داده می‌شود، و در ستونی به شکل درخت ( الُرولَة ) که از آهن واسمنت ساخته می‌شود قرار داده می‌شود، و در وسط میدان قرار می‌دهند. وسعت (میدان الرولة) ۲۵۶ هزار قدم مربع است، و به شکل مستطیل است، ازسمت شمال به خیابان العروبة، و از سمت جنوب به خیابان الزهراء منتهی می‌شود. در دوطرف میدان ۳۰ عدد درخت (لور) یا (الرولة) کاشته شده‌است. تمام اطراف میدان
چراغانی است، و در مناسبات وأعیاد وجشنوارها، احتفالاتی در میدان برگذار می‌شود.
داده اُلوم، یا داده‌دِه روستایی است از توابع بخش داشلی‌برون شهرستان گنبد کاووس در استان گلستان ایران.
این روستا در دهستان کرند قرار داشته و براساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت آن ۲۸۹نفر (۵۰خانوار) بوده است.درگاه ملی آمار ایران
روستای داده الوم تقریبا در 40 کیلومتری غرب مراوه تپه و 130 کیلومتری شمال شرقی گنبدکاووس قرار دارد.
همسایگان این روستا (قولاق بورته-قربان قلیچ-هوتن-کلیجه)
قربان قلیچ ملا، روستایی است از توابع بخش داشلی‌برون شهرستان گنبد کاووس در استان گلستان ایران.
این روستا در دهستان کرند قرار داشته و براساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت آن ۸۰نفر (۱۴خانوار) بوده است.درگاه ملی آمار ایران
آی تمر، روستایی است از توابع دهستان کرند در بخش داشلی‌برون در شمال شهرستان گنبد کاووس نزدیکی مرز ترکمنستان در استان گلستان ایران است.
بر اساس سرشماری سال۱۳۹۰ جمعیت این روستا ۱٬۲۰۰ نفر (۲۵۰ خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
کُرَند، شهری از توابع بخش داشلی‌برون در 140 کیلومتری شهرستان گنبد کاووس در استان گلستان ،کشور ایران قرار دارد.
این شهر در بخش داشلی‌برون قرار دارد و جمعیت آن حدوداً ۶۰۰۰ نفر بود و دارای ۱۵۰۰ خانوار می باشد.
این شهر در 140 کیلومتری شهرستان گنبد کاووس قرار دارد و 15 کیلومتر از مرز ترکمنستان فاصله دارد .مرز بین ترکمنستان و ایران به یک رشته کوه از هم جدا میشوند نام محلی این رشته کوه سونگی داغ است و همه ساله مردم این شهر در نوروز برای تفریح و سرگرمی به این کوه می آیند همچنین صیادان زیادی نیز در این کوه وجود دارند که به شکار پرنده های شکاری قیمتی مشغول هستند در این کوه بر های کوهی نیز وجود دارد ولی متاسفانه بدلیل شکار بیش از هد این گونه درحال برچیده شدن است .
بیشتر مردم این شهر به کشاورزی و دامداری مشغولند و مابقی داری شغل آزاد است به این شهر به علت دوری منطقه محرومی است و امکانات آموزشی مناسبی ندارند این شهر پارک های تفریحی مناسبی ندارد.
این شهر فقط در ایام بهار آب هوای خوبی دارد و درخت بسیار کمی در خود شهر و حومه آن وجود دارد
در تابستان ها مورد هجوم ریزگرد ها و توفان های شن قرار میگیرد رودخانه اترک نیز اغلب ماه های سال خشک است و تنها در زمستان آب دارد هرچند آب شوری که از روستای اجی سو می آید در بستر رودخانه جریان دارد ولی این آب نه برای دام ها و نه برای کشاورزی مناسب است هرچند شهر کرند منطقه کم بارانی قرار دارد ولی بسیاری از خیابان های آن آسفالت نشده است و به صورت خاکی می‌باشد و هنگامی که باران می آید عبور و مرور را دشوار می‌کند.
امروزه با درختکاری در خیابان اصلی کمی به مبلمان شهری کمک کرده است ولی اگر در خیابان های فرعی هم درختکاری شود بهتر خواد بود.
دژ رشکان در نزدیکی صفائیه (محله) شهر ری و تپه چشمه‌علی قرار دارد. یکی از دژ و قلعه‌های محافظ هسته اولیه ری به‌شمار می‌رفت. این دژ با ساختاری متشکل از لاشه سنگ و ساروج، متعلق به دوره اشکانیان است. این دژ گذشته با انتساب به فخرالدوله ابن رکن الدوله دیلمی، فخرآباد نامیده می‌شد.ری باستان، کریمیان، حسین، جلد اول، نشر انجمن آثار ملی، ۱۳۴۵
نام قلعه عظیم «رشکان» از کلمه «ارشک یکم» که بنیانگذار این سلسله پادشاهی بوده گرفته شده‌است و دیگر پادشاهان این سلسله جهت افتخار کلمه ارشک را به نام خود اضافه می‌کردند. ری در آن زمان «ارشکیه » نام داشته‌است. از این محل وسایل جنگی کهنه زیادی بدست آمده که در موزه ایران باستان موجود می‌باشد.دژ رشکان راهنمای کتاب اول
در این قلعه کاخ‌ها، اموالی گران‌بها و اسلحه خانه‌هایی وجود داشت. بخش‌های اصلی قلعه تا زمان قاجار نیز بر جا بود، اما امروزه قسمت اعظم آن تخریب شده‌است. دیوارهای غربی این دژ دارای سوراخ‌هایی برای تیر وکمان است.
تات‌نشین‌های بلوک زهرا سفرنامه‌ای از جلال آل احمد نویسندهٔ معاصر ایران است که به معرفی تات‌های شهرستان تاکستان شهرستان بوئین‌زهرا می‌پردازد. این کتاب در واقع سفرنامه‌ای است که در آن نویسنده شرح وقایع سفری که در هنگام کودکی همراه با پدر خویش از تهران تا ابراهیم‌آباد قزوین (زادگاه یکی از والدینش) انجام داده را نوشته‌است. آل احمد در این سفرنامه با نگاهی مردم‌شناسانه به معرفی روستاها و شهرهای میانهٔ راه مانند بوئین‌زهرا و اشتهارد پرداخته و در این معرفی، جنبه‌های مردم‌شناسی، زبان‌شناسی، جغرافیا، فرهنگ و آداب و رسوم مردم را وانمایی کرده‌است.
کتاب «تات‌نشین‌های بلوک زهرا» نخستین بار با مشخصات زیر به چاپ رسید و پس از آن بارها تجدید چاپ شد:
جمعیت این دهستان در حدود (۴۹۴۵۴) نفر و (۳۰۰ خانوار) می‌باشد.
شهدای صالحین نام یکی از گورستانهای اصلی شهر کابل، پایتخت افغانستان است. این گورستان در دامنهٔ کوه آسمایی قرار دارد.
در تپهٔ نارنج در جوار شهدای صالحین که به تازگی حفاری شده و یک استوپهٔ بودایی از خاک به‌در آمده‌است.ساکایی، طغیان، نهرین یا نارین (بحثی در جغرافیای تاریخی نارین) ، بازدید: اکتبر ۲۰۰۸.
اِمپیوریوم یک گروه نوآور موسیقی آلمانی است که در سال ۱۹۹۴ پایه‌گذاری شد و در سال ۱۹۹۵ با انتشار آلبوم دموی "Der Wie Ein Blitz Von Himmel Fiel" فعالیتش را آغاز کرد.سایت گروه امپیوریوم
نام اِمپیوریوم از در واژهٔ لاتین امپیوریَن ریشه دارد که در فلسفه و کیهان‌شناسی یونان باستان به معنی بالاترین مکان در کره‌های آسمانی یا همان بهشت و جایگاه خدا است. در کیهان‌شناسی یونان باستان باور بر این بود که این بخش از بهشت مملو از عنصر آتش است بنابراین می‌توان واژهٔ امپیوریوم را «بهشت سوزان» معنی کرد.
امپیوریوم را مارکوس استاک و آندریاس باخ بنیان گذاشتند. آلبوم‌های ابتدایی گروه بیشتر حال و هوای سیمفونیک متال دارند اما دو آلبوم "جایی در شب" (۱۹۹۹) و "وایلند" (۲۰۰۲) سبکی متفاوت دارند و نئوفولک به‌شمار می‌آیند. فضای آثار امپیوریوم بیشتر غمناک، تاریک و پاره‌ای اوقات هم عاشقانه است.
پس از آلبوم "وایلند" اعضای گروه تصمیم گرفتند دیگر آهنگی ضبط نکنند اما در سال ۲۰۱۰ دوباره گرد هم آمدند و اولین کار آن‌ها از زمان جدایی‌شان با نام «روزهای پیش از پاییز» در آلبومی با نام "Whom the Moon a Nightsong Sings" که توسط گروه اولور و چند گروه دیگر تهیه شده بود، منتشر شد. در سال ۲۰۱۱، گروه در شهر لایپزیگ برای نخستین بار اجرای زنده ای برگزار کرد که آن اجرا در سال ۲۰۱۳ در قالب دی‌وی‌دی و کتابچه شامل مصاحبه و کنسرت با نام "به‌سوی پانتئون" در دسترس عموم قرار گرفت. در سال ۲۰۱۴ آلبوم "چرخهٔ جذر و مَد" با سبک دارک نئوفولک/نئوکلاسیکال از آن‌ها منتشر شد و یک سال بعد ئی‌پی "آسیاب" که شامل دو قطعه و در سبک دارک فولک بود. آخرین آلبوم امپیوریوم با نام "بر فراز ستارگان" در سال ۲۰۲۱ منتشر شد.
آق آباد، دهستانی است از توابع بخش مرکزی شهرستان گنبد کاووس در استان گلستان ایران.
براساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت این دهستان ۲۹٬۷۰۷نفر (۵٬۹۳۱خانوار) بوده است.درگاه ملی آمار ایران
باغلی ماراما، دهستانی است از توابع بخش مرکزی شهرستان گنبد کاووس در استان گلستان ایران.
براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت این دهستان ۳۳٬۱۴۸ نفر (۷٬۱۷۹ خانوار) بوده است.درگاه ملی آمار ایران
دهستان فجر نام دهستانی در بخش مرکزی شهرستان گنبد کاووس، استان گلستان در ایران است. براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۰۶۷۲ نفر (۸۹۳۲ خانوار) بوده‌است. این دهستان شامل روستاهای
سلطانعلی، دهستانی است از توابع بخش مرکزی شهرستان گنبد کاووس در استان گلستان ایران.
[براساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت این دهستان ۳۷۹۸نفر (۶٬۳۰خانوار) بوده‌است. اکثریت مردم این دهستان به دامداری و کشاورزی اشتغال دارند. که البته بنا به اقتضای پیشرفت جوامع جوانان این دهستان به سمت مشاغل دیگری از جمله کارهای ساختمانی، مغازه داری، رانندگی و بسیاری از شغل‌های دیگر روی آورده‌اند. به دلیل وجود مدارس ابتدایی تا دبیرستان دخترانه و پسرانه اکثریت تا مقطع دیپلم ادامه تحصیل داده و به دانشگاه‌ها هم راه پیدا کرده‌اند و در مقاطع کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکترا در بهترین رشته‌ها و دانشگاه‌های کشور تحصیل کرده و در ادارات دولتی و بخش‌های خصوصی و پست‌های مختلف مدیریتی مشغول به کار می‌باشند
مردم این روستا همگی ترکمن می‌باشند، و باهم آشنا و رسومات فرهنگی و مذهبی خود را حفظ کرده‌اند.
استاد الحاج عظیم بردی آخوندجباری یکی علمای بزرگ و سرشناس منطقه ترکمن صحرا ساکن این روستا می‌باشد.
از لحاظ وجود مکان‌های دولتی وغیردولتی بجز مدارس و مرکز بهداشت و درمانگاه. پست بانک و مرکز صداوسیما برج‌های تقویت امواج رادیویی هم در سمت شمال روستا وجود دارد. هم چنین پایگاه بسیج شهیدصیادشیرازی و پایگاه بسیج صفیه و حوزه مقاومت حمزه سیدالشهدا، تعاونی روستایی، و… را دارا می‌باشد. عزیز محمد میکائیلی فرمانده پایگاه بسیج سلطانعلی جوانی خوش‌اخلاق و دلسوز و از چهره‌های تأثیر گذار و مردمی روستا می‌باشد و در کارهایی عمرانی و امور خیریه و کمک رسانی به اقشار مختلف روستا پیش قدم می‌باشد.
عبدالرحمن هاشمی دهیار روستا، یکی از دهیاران نمونه استان می‌باشد.
در کل، جوانان روستای سلطانعلی از لحاظ علمی، فرهنگی و اجتماعی زبان زد خاص و عام می‌باشند، که نمونه بارز آن آقای علی ناهیدی قوجق خیّر نمونه و خوش‌اخلاق می‌باشد.
این روستا به زبان محلی ثالتانالی هم خوانده می‌شود.
نامهٔ پهلوانی کتابی از فریدون جنیدی است. این کتاب با انگیزه آموزش زبان پهلوی به همگان نوشته شده و در آن ابتدا دبیرهٔ پهلوی و پس از آن دستور زبان پهلوی آموزش داده شده‌است.
در این کتاب موجود است:
جمعیت آن ( ۱۰۰) نفر (۹ خانوار) می‌باشد.
جمعیت آن (۴۵) نفر (۵ خانوار) می‌باشد.
پانتئون (انگلیسی: Pantheon) معبد رومی سابق و کلیسای کاتولیک فعلی در رم ایتالیا است که در محوطه معبد پیشین که توسط مارکوس آگریپا در زمان سلطه آگوستوس سفارش داده شده بود بنا گردید. این معبد احتمالاً در سال ۱۲۶ پس از میلاد توسط هادریانوس بازسازی و وقف شد. تاریخ عمارت این بنا دقیقاً مشخص نیست چون هادریانوس برای این معبد کتیبه نویسی نکرد و کتیبه قدیمی معبد آگرپیا که سوخته بود را حفظ نمود.کلیت تاریخ عمومی (جلد۱)؛ دکتر حسینعلی ممتحن
معبد پانتئون رم به عنوان یکی از بزرگترین گنبدهای جهان جزو شگفتی‌های دنیای معماری است.
پانتئون یکی از پرآوازه‌ترین و پر نفوذترین بناها در تاریخ معماری است. این معبد در حدود ۱۲۵ میلادی ساخته شد. پانتئون معبدی گرد و گنبد دار است، در جلویش رواقی مستطیلی دارد که به نظر می‌رسد آنچنان که باید و شاید با ساخت گردوار اولیه آن تناسبی ندارد و احتمالاً بعدها برآن افزوده شده‌است.
تأثیر اولیه حاصل از مشاهده این بنا احتمالاً با تأثیر امروزیش متفاوت بوده‌است، زیرا پانتئون در آغاز یک بنای مستقل نبود بلکه به یک باسیلیکای قدیمی تر متصل بود و امتداد آن یال‌های جانبی پانتئون را می‌پوشانده است.
گذشته از این، در جلوی رواق معبد یک حیاط ستون بندی شده قرار داشت که بخشی از رواق نیز جزو آن بود و در آغاز تنها بخش قابل رؤیت ساختمان از روبرو بود. این حیاط که در دوره هادریانوس ساخته شد، احتمالاً از طرح‌های همین امپراتور تنوع طلب بوده‌است. بنای پانتئون از گونه‌ای سادگی پرهیبت در مقیاس بزرگ برخوردار است. برفراز اندرون مدورش گنبدی نیمکره وار به قطر ۴۳ متر زده‌اند که فاصله نوک گنبد از کف پانتئون نیز ۴۳ متر است.
بدین ترتیب، طرح پانتئون بر تقاطع دو دایره – یکی عمودی، دیگری افقی – قابل تصور به صورت مقاطعی از یک کره «فضا» که در درون بنا محاط شده‌اند استوار گشته‌است.
گنبد پانتئون، پوسته‌ای بتونی دارد که تدریجاً در سمت قاعده بر ضخامتش افزوده می‌شود تا در جای لازم بر قدرت آن بیفزاید. در مرکز گنبد، سوراخی گرد (به نام «چشمه نور» یا «نورگیر») به قطر ۹ متر تعبیه شده که شیشه‌ای ندارد، رو به آسمان باز شده و تنها منبع نور برای تأمین روشنایی اندرون بنا است.
دیوارهای نگه دارنده گنبد بسیار ضخیمند و در سطحشان فرونشستگی‌های مستطیل و نیمدایره یک در میان ایجاد شده‌است، که بر بالای هر کدام طاقی هلالی زده شده تا فشار حاصل از گنبد را به جرزهای عظیم سنگی منتقل کنند. گنبد پانتئون از درون قاب‌بندی شده تا آنکه هم جلوه هندسی زیبایی از مربع‌های کوچک در درون دایره‌ای عظیم را پیدا کند هم از فشار و سنگینی کل گنبد بکاهد بی آنکه صدمه‌ای به قدرتش زده باشد.
کف پانتئون، مختصر تحدبی دارد و زهکشهایش به صورت خطوطی کم عمق در مرکز (مستقیماً در زیر نورگیر) ایجاد شده‌اند تا هر آبی را که از آن بالا می‌ریزد به سوی خود سرازیر گرداند
دیوارها و حجم‌ها در معماری مصر و بین‌النهرین به قدری اهمیت دارند که آنچه دیده می‌شود همین‌ها هستند، فضا فقط به شکل «منفی» وجود دارد یعنی تصادفاً بین حجم‌ها ظاهر می‌شود. این گونه معماری را معماری حجم‌ها می‌نامند. معماری یونانی نیز مخصوصاً به حجم‌ها، نسبتهای میان حجم‌ها و شکل‌دادن به عناصر حجمی توجه داشت، با صفت معماری استخوان بندی یا ساختاری متمایز شده‌است.
نخستین بار رومیان هستند که معماری را به شکل واحدهایی از فضا در تصور می‌آورند که با استفاده از دیوار بستهایی قابل شکل‌دادن هستند.
درون پانتئون، مطابق این علاقه معماران رومی، یک کل واحد، همشکل و متکی به خود است که حجم‌ها یا دیوارهای نگه دارنده هیچ گسستی در آن پدیدنمی‌آورند، کلی است که بازدیدکننده را در خود جا می‌دهد بی آنکه او را محبوس کند، جهان کوچکی است که از طریق نورگیرش به سوی ابرهای گریزپا، آسمان آبی، خورشید، طبیعت کیهانی و خدایان راه می‌یابد. گریختن از سر و صدا و گرمای سوزان یک روز تابستانی رم و پناه آوردن به محیط خنک و عظمت آرام پانتئون، تجربه‌ای است که تقریباً در وصف نمی‌گنجد و هر کسی باید خود شخصاً آن را بیازماید. از همه چیز که بگذریم، این کار یک تجربه معماری نیز هست.
نباید از یاد برد که نیروی ابتکار رومیان در ساختن فضاهای بزرگ درونی به شناخت و اطلاعات مهندسی ایشان از خواص حجم‌ها و ایستایی حجم‌ها خنثی بستگی داشت. قوس، طاق و گنبد، واحدهایی ساختمانی بودند که رومیان با مهارتی بی مانند در جهان باستان و کم‌نظیر در جهان معاصر، ابداع و تکمیل کردند.
جمعیت آن ( ۵۵) نفر (۶ خانوار) می‌باشد.
جمعیت آن ( ۷۰) نفر (۶ خانوار) می‌باشد.
جمعیت آن ( ۱۲۱) نفر (۷ خانوار) می‌باشد.
جمعیت آن ( ۸۰) نفر (۵ خانوار) می‌باشد.
جمعیت آن ( ۸۷) نفر (۶ خانوار) می‌باشد.
جمعیت آن ( ۹۰) نفر (۷ خانوار) می‌باشد.
جمعیت آن ( ۱۲۳) نفر (۹ خانوار) می‌باشد.
نجیشه به عربی ( النجیشة )، روستایی است در دهستان المقاطر از توابع استان شبوه در کشور یمن در شبه جزیره عربستان.
جمعیت آن (۱۳۴) نفر (۹ خانوار) می‌باشد.
جمعیت آن ( ۱۲۷ ) نفر ( ۷ خانوار) می‌باشد.
جمعیت آن ( ۷۶ ) نفر ( ۵ خانوار) می‌باشد.
جمعیت آن ( ۶۶ ) نفر ( ۵ خانوار) می‌باشد.
جمعیت آن ( ۷۷ ) نفر ( ۶ خانوار) می‌باشد.
جمعیت آن ( ۸۸ ) نفر ( ۷ خانوار) می‌باشد.
جمعیت آن ( ۸۸) نفر (۷ خانوار) می‌باشد.
جمعیت آن ( ۹۹ ) نفر ( ۹ خانوار) می‌باشد.
جمعیت آن ( ۱۰۰ ) نفر ( ۹ خانوار) می‌باشد.
فولکس واگن بیتل یا فولکس واگن سوسک که در ایران به فولکس قورباغه‌ای شهره است، یک خودرو تولید شده توسط فولکس‌واگن و یکی از مشهورترین خودروهای جهان است.
این خودرو در ایران با نام فولکس قورباغه‌ای شناخته می‌شود و در برخی منابع ترجمه نیز از عبارت فولکس سوسکی و فولکس کفش‌دوزکی یاد شده‌است.
هدف از طراحی این خودرو، تولید خودرویی اقتصادی و قابل استفاده برای عموم مردم بود.
این خودرو نخستین بار در سال ۱۹۳۸ و با نام فولکس واگن تیپ یک تولید شد. تولید فولکس واگن بیتل در سال ۱۹۹۴ دوباره با طراحی مدرن و با نام نیو بیتل (بیتل جدید) از سر گرفته شد و تا سال ۲۰۰۳ ادامه داشت که البته از جذابیت بیتل اصل برخوردار نیست.
با توجه به عمر طولانی تولید این خودرو سطح بسیار متنوعی از تجهیزات در مدل‌های گوناگون آن یافت می‌شود و از موتورهای گوناگونی بهره می‌برد. به‌جز مدل‌های استاندارد مدل‌های سفارشی گوناگونی نیز از این خودرو تولید شده‌است.
فولکس‌واگن بیتل با دارا بودن محبوب‌ترین طراحی خودرو تا کنون، طراحی سادهٔ خود را برای بیش از ۴۰ سال تغییر نداد. این خودرو توسط فردیناند پورشه به‌عنوان خودرویی ارزان برای مردم آلمان پس از جنگ جهانی دوم طراحی شد.
ریشهٔ فولکس‌واگن بیتل به دههٔ ۳۰ میلادی بازمی‌گردد؛ هنگامی که آدولف هیتلر دستور ساخت آن را داد. اما نقطهٔ عطف این خودرو در دههٔ ۵۰ اتفاق افتاد، هنگامی‌که این خودرو به یک پدیدهٔ جهانی تبدیل شد. با تعریف دوبارهٔ خودروی مقرون‌به‌صرفه و قابل اعتماد، بیتل در بسیاری از زمینه‌ها معادل دههٔ پنجاهی فورد مدل T بود. با گذشت زمان، مردم بیشتر و بیشتر سازوکار ساده و رویکرد تولید ساده این خودرو را تحسین کردند. با فروش میلیون‌ها نسخه در سراسر جهان، بیتل به محبوبیتی چشمگیر در ۲۰ سال پس از تولید خود دست یافت. فروش پایانی این خودرو که تا سال ۲۰۰۳ تولید می‌شد، پس از ۶۵ سال به عدد بی‌نظیر ۲۱ میلیون دستگاه رسید. این خودرو آن‌قدر موفق بود که بسیاری از خودروسازان را وادار به تفکر دوباره در مورد استراتژی‌های خودروهای کوچک خود و حتی تلاش برای نسخه‌برداری از فرمول بیتل کرد.
در اوایل دهه ۱۹۳۰ میلادی آدولف هیتلر که به تازگی به مقام پیشوایی آلمان رسیده بود طرحهای خود را برای یک خودرو ارزان و ساده که برای عموم قابل استفاده باشد به دکتر «فردیناند پورشه» ارائه کرد. پیش از این پورشه به همراه «زونداپ» طرح‌هایی را برای چنین خودرویی درسر داشتند که یکی از آن‌ها «پورشه تیپ ۱۲» با موتور تعبیه شده در عقب خودرو و طراحی قوس مانند بود.
دستور هیتلر کاملاً روشن بود: «ساخت خودرویی با قیمت برابر با یک موتورسیکلت با حداکثر سرعت۱۰۰ کیلومتر و توانایی جابه‌جای اعضای یک خانواده ۵ نفره»
پورشه کار طراحی را آغاز کرد و سرانجام در سال ۱۹۳۶ طرح‌های خودرو پایانی و نخستین پیش‌نمونه تولید شد. این خودرو کاملاً مطابق فلسفه پورشه طراحی شده بود که اعتقاد داشت بهترین خودروها انواع موتور عقب، هوا خنک و دیفرانسیل عقب هستند. پورشه این خودرو را «پورشه ۶۰» نامید اما مسئولان آلمانی نام KDF WAGEN را بر روی آن گذاشتند. نام بیتل (Beetle به معنی سوسک) نامی بود که از سوی جامعه بر این خودرو گذاشته شد اما تا سال ۱۹۶۷ از سوی فولکس واگن به رسمیت شناخته نشد. تولید خودرو در کارخانه‌ای که به همین منظور ساخته شده بود آغاز گردید.
تولید هنوز روند کندی داشت که ناگهان آتش جنگ جهانی دوم شعله‌ور شد. به همین سبب تمام توان کارخانه به سمت تولید انواع مناسب میدان‌های جنگ متمرکز شد. در طی جنگ کارخانه فولکس واگن چندین بار بمباران شد اما هر بار دوباره تولید از سر گرفته می‌شد. یکی از علل محبوبیت این خودرو نیز این بود که در بمباران‌ها، به دلیل عقب بودن موتور آسیب جدی نمی‌دید. پس از اشغال آلمان، سران انگلیس قصد داشتند کارخانه را به این کشور منتقل کنند، اما هیچ شرکت انگلیسی حاضر به پذیرش این کارخانه نشد و فولکس واگن در آلمان باقی ماند و روند تولید روال عادی خود را از سر گرفت.
در طی این مدت موتورهای ۱٫۱ لیتری و ۱٫۲ لیتری روی این خودرو نصب می‌شد. مدل‌های پیش از دهه ۵۰ را می‌توان از شیشه دوتکه عقب شناخت. در دهه ۶۰ موتورهای ۱٫۳ لیتری جایگزین انواع پیشین شدند. قیمت مناسب، دوام بالا و کاربری آسان سبب شد تولید این خودرو با سرعت ادامه پیدا کند و در فوریه سال ۷۲، رکورد فورد مدل تی را با بیش از ۱۵ میلیون دستگاه بشکند.
در اواخر دهه ۶۰ با ورود رقبای ارزان قیمت ژاپنی که امکانات مناسب و طرح به‌روزتری داشتند، مسئولان فولکس ناچار شدند تغییراتی در بیتل اعمال کنند که حاصل آن یک موتور ۱۵۰۰ سی‌سی ۵۴ اسبی، قفل داخلی درها، چراغ دنده عقب و… بود. این مدل را می‌توان از چراغ عقب بزرگ و شبکه‌های روی در موتور شناخت.
در دهه ۱۹۷۰ با تولید گلف عده‌ای معتقد بودند دوران بیتل‌ها به سر آمده اما این اتفاق رخ نداد و تنها تولید بیتل از آلمان خارج و به کشورهای برزیل و مکزیک منتقل شد. موتور قدرتمند ۱۶۰۰ سی‌سی نیز در همین دوران روی بیتل نصب شد. تولید این خودرو تا سال ۲۰۰۳ در مکزیک ادامه داشت و سرانجام با عرضه ۲۱٫۵۲۹٫۴۶۴ دستگاه به تولید این مدل پایان داده شد که این میزان بیشترین رقم تولید خودرو تا به اکنون است.
هرچند تویوتا کورولا در مجموع بیش از این تعداد ساخته اما کرولا به دفعات تغییر کرده‌است ولی بیتل بدون تغییر جدی به این رکورد دست پیدا کرد. تقریباً تمام انواع بیتل حتی نوع کروکی آن به بازار ایران وارد شدند.
خودرو فولکس‌واگن بیتل در بسیاری از فیلم‌های هالیوودی و غیر هالیوودی نقش داشته‌است، که مهم‌ترین آن‌ها هربی محصول شرکت والت دیزنی است، که ماجرای یک فولکس بیتل مسابقه است، که درک و شعور دارد.
آدولف هیتلر، رهبر نازی‌های آلمان هم به فکر ساختن یک خودروی ارزان بود که همگان بتوانند آن را خریداری کنند. اگر چه او هرگز نتوانست رانندگی را تجربه نماید؛ ولی علاقه شدیدی به خودرو داشت.
فردیناند پورشه نیز یکی دیگر از علاقه‌مندان به این طرح بود که با صرف انرژی بسیار و تجربیات گسترده خود، نخستین خودروی کوچکش را در سال ۱۹۲۲ ساخت و برای تولید انبوه این خودرو در سطح وسیع تلاش زیادی کرد. آرزوی او برای ساخت خودرو همگانی در سال ۱۹۳۰ با ایجاد کارخانه‌ای برآورده شد؛ ولی او تصمیم داشت خودروهایی بزرگ‌تر با کارایی بالاتر و قیمت پایین‌تر تولید کند.
در سال بعد او فعالیتش را با کار بر روی پروژه جدیدی آغاز و یک موتور ۵ سیلندر طراحی کرد. با حمایت‌های هیتلر پورشه توانست این خودروها را در حدود نصف قیمت بقیه خودروهای موجود در آلمان ارائه کند. سه مدل اول این خودرو در گاراژ خانه فردیناند تولید شد، سپس طرح‌های آن در اختیار شرکت اوپل قرار گرفت و خودروهایی با قیمت‌های ارزان تولید شد. این مدل نواقصی داشت که برای اصلاح آن سرمایه‌گذاری بزرگی از سوی هیتلر انجام گرفت و سه ماه بعد شرکت فولکس‌واگن به معنی گروه تولیدکننده خودروهای مردم آلمان تأسیس شد. در ابتدای کار حدود ۳۰ مدل مختلف خودرو ساخته شد که همه این مدل‌ها توسط ارتش آلمان تست شدند. هیتلر در سال ۱۹۳۸ شعبه جدیدی برای این شرکت تأسیس کرد و این قسمت جدید به سرعت تولید خودروهای ارزان قیمت را برای افرادی که قدرت خرید پایین‌تری داشتند، آغاز کرد.
نخستین خودروهای پیش از جنگ این شرکت کی‌دی‌اف-واگن محصول سال ۱۹۳۹ بود که همگان آن‌ها را با نام «بیتل» می‌شناختند. در طی جنگ این شرکت بر اثر بمباران هوایی شدیداً آسیب دید و با پایان گرفتن جنگ در سال ۱۹۴۵ آلمان به چند بخش تقسیم شد و کارخانه کی‌دی‌اف-واگن در بخشی که تحت کنترل انگلیسی‌ها بود، قرار گرفت. پس از آن خودروهای بیتل به کشورهای دیگر صادر شدند.
این شرکت در سال ۱۹۴۵ توانست ۱۷۸۵ دستگاه خودرو به بازار عرضه کند که همه آن‌ها به عنوان سرویس مورد استفاده قرار گرفتند. در سال بعد این رقم به ۱۰ هزار دستگاه افزایش یافت. این شرکت در ابتدای سال ۱۹۴۸ به آلمانی‌ها پس داده شد و «هاینریش نورداف» ریاست آن را به عهده گرفت. او تصمیم گرفت شرکت را توسعه دهد و در این راستا دو کارخانه برای تولید نمونه‌هایی با سقف متحرک (کروکی) فولکس قورباغه‌ای در نظر گرفته شد. کارخانه کارمان (کارمان) برای ساخت نمونه چهار نفره و هبمولر (Hebmüller) برای نمونه‌های دو نفره انتخاب شدند.
هاینریش در گذشته برای شرکت‌های اوپل و ب. ام. و کار کرده بود و اطلاعات خوبی در زمینه خودروهای آمریکایی و روش تولید انبوه آن‌ها داشت. او با علم صادرات خودرو کاملاً آشنا بود و در همان سال تعداد زیادی از تولیدات این شرکت را به خارج از آلمان صادر کرد.
پورشه که تا آن زمان به عنوان مهندس مشاور شرکت فعالیت داشت، در کارخانه بزرگ خود خودروهای اسپرت تولید می‌کرد. نورداف در آوریل سال ۱۹۶۹ پس از بازنشستگی در گذشت و با تغییر مدیریت، این شرکت دچار مشکلات شدید شد که به مرور زمان موفق به حل آن‌ها شدند. تا سال ۱۹۷۲ این شرکت توانسته بود حدود ۱۵ میلیون دستگاه خودرو تولید کند که پیروزی بزرگی محسوب می‌شد؛ البته در ماه مه سال ۱۹۸۱ تولید ۲۰ میلیون بیتل توسط فولکس واگن در کشور مکزیک جشن گرفته شد.
شهر تبریز بر دامنهٔ کوه سرخاب واقع گشته که به‌قولی نامش (توریس یا تاوریس) برگرفته از نام این کوه سرخ‌فام بوده‌است. این شهر به‌دلیل شرایط خاص جغرافیایی و طبیعی از اهمیت بالای اقتصادی و سیاسی برخوردار است و پیدایش تمدن‌های باستانی نظیر سان‌ها و مادها در دوره‌های پیش از تاریخ گواهی این ادعا است. در کاوش‌های باستان‌شناسی در محوطهٔ مسجد کبود وجود تمدن و فرهنگ بیش از ۴٬۵۰۰ ساله را در این شهر به اثبات رسانده و در صورت کشف محل دژ (تاروئی تارماکیس) در محدودهٔ فعلی شهر تبریز بر اهمیت خراکتور آن افزوده خواهد شد. براساس نوشته‌های مورخان و جهان‌گردان در سده‌های بعد از اسلام، تبریز نه تنها از شهرهای مهم و معتبر آذربایجان، بلکه از شهرهای مهم کشور نیز بوده‌است. عبور جاده ابریشم از نزدیکی آن موجب شکوفایی اقتصادی و فرهنگی گردیده و ارتباطات سیاسی، اقتصادی و فرهنگی موجبات تغییر و تحول فرهنگ، تمدن و آداب و رسوم مردم این سرزمین گردیده و مقدمات ایجاد بسیاری از علوم، مکاتب، موسسات و نهادهای مدنی برای اولین‌بار در کشور را به ارمغان آورده‌است و نام شهر تبریز را به‌عنوان «شهر اولین‌ها» در کشور بلند کرده‌است. اولین مدرسه، اولین کتابخانه، اولین بیمارستان، اولین نشریه، اولین تئاتر، اولین بلدیه و… در این شهر بوده‌است. بناهای تاریخی تبریز به ساختمان‌ها و سازه‌هایی در شهر تبریز گفته می‌شود که در طول تاریخ طولانی تا دوران معاصر این شهر به دست حاکمان و مردم این شهر بنا شده‌است. شمار زیادی از قدیمی‌ترین بناهای این شهر در طول سال‌های حکومت ایلخانیان ساخته شدند.
آثار باستانی و تاریخی متعدد نظیر بناهای زیر در تبریز قرار گفته‌اند.
این تفرجگاه از بناهای تاریخی شهر تبریز بوده و در ۷ کیلومتری این شهر واقع گردیده‌است. «قهرمان میرزا» پسر هفتم عباس میرزا در دوران حکمرانی خود در تبریز آن را تملک کرده و عمارت دوطبقه‌ای در وسط استخر ایجاد نمود؛ سپس تپه‌ها و مزارع اطراف آن را به مجموعهٔ فوق ملحق ساخته و مجموعه‌ای از جوی‌ها و آبشارها مهیا ساخت که در نوع خود بسیار زیبا بود. ولی با درگذشت وی فرزندانش به تصور بدیمن‌بودن بنای فوق آن را رها کردند. از آن تاریخ تا سال ۱۳۰۹ خورشیدی که شهرداری تبریز اقدام به تعمیر و تبدیل آن به‌عنوان گردشگاه عمومی کرد، به‌صورت استخر ذخیرهٔ آب مزارع و فضای سبز شهر درآمده‌بود. رطوبت ناشی از نفوذ آب به پایه‌های بنای وسط استخر، شهرداری را مجبور ساخت که چندین‌بار آن را بازسازی نماید.
شاه = بزرگ، گل = دریاچه، شاه گلی = دریاچه بزرگ
باغ دو کمال در محلهٔ بیلانکوه (ولیانکی) و در محدودهٔ خیابان آبرسانی تبریز واقع گردیده‌است. علت نامگذاری این مکان به باغ دوکمال وجود آرامگاه دوتن از مشاهیر ایرانی یعنی کمال‌الدین بهزاد -نقاش- و «کمال‌الدین مسعود خجندی» -شاعر- می‌باشد.
میرزا فتحعلی‌خان پسر حاجی میرزا علی‌اکبر قوام‌الملک و نوهٔ اعتمادالدوله صدراعظم آقامحمدخان در مدتی که پیشکاری ولی‌عهد را در تبریز داشت به ایجاد بناهای قابل توجهی اقدام نمود که از جملهٔ آن‌ها ایجاد باغی معروف به «باغ صاحب‌دیوان» در دروازهٔ ورودی شهر تبریز از جانب مشرق بود. وی ساختمانی زیبا در وسط این باغ احداث نمود که بعدها رو به ویرانی نهاد و امروزه زندان مرکزی تبریز در همان باغ قرار دارد. از دیگر اقدامات وی اقدام به جمع‌آوری وجوه و هدایای مردم تبریز برای بستن سد دوطرف مهران‌رود بود که تبریز را برای همیشه از خطر سیل رهانید. ایجاد سرای‌ها و بازارچه‌های قیصریه نیز از دیگر اقدامات عمرانی وی محسوب می‌شود.
«حاج مهدی کوزه‌کنانی» از متمولین شهر تبریز که طرف‌دار جنبش آزادی‌خواهی و مشروطه‌طلبی بود، این بنای زیبا را جهت تجمع و تشکیل جلسات سران و رهبران مشروطه ایجاد کرد. خانهٔ مشروطیت در سال ۱۲۴۷ هجری توسط یکی از معماران بنام آن روز شهر تبریز -حاج‌ولی معمار- ساخته شد و نمونه‌ای از شیوهٔ معماری رایج در دورهٔ قاجاریه می‌باشد. این بنا در حال حاضر بازسازی شده و تحت عنوان «موزهٔ مشروطیت» مورد استفادهٔ علاقه‌مندان و پژوهشگران قرار گرفته‌است. خانهٔ مشروطیت هم‌اکنون در محلهٔ راسته‌کوچهٔ تبریز (خیابان مطهری) واقع شده‌است.
این بنا را «خواجه رشیدالدین فضل‌الله همدانی» -وزیر «سلطان محمد غازان» - بنیاد نهاد. محل تأسیس آن دامنهٔ کوه‌های سرخاب و در منطقهٔ باغمیشهٔ تبریز بوده‌است. بنا به اظهار خود رشیدالدین در این شهرک زیبای علمی ۲۴ کاروانسرا، ۱٬۵۰۰ مغازه، ۳۰٬۰۰۰ خانهٔ مسکونی به‌همراه حمام، کارخانه، ضرابخانه، اماکن آموزشی، درمانی و … ایجاد کرده‌است و از دورترین کشورهای جهان طالبان علم و دانش و فن به آن‌جا نقل مکان کرده و به تعلیم و تعلم و کسب تجربه و مهارت‌های شغلی می‌پرداخته‌اند. فقط در بخش آموزشی و درمانی این مجموعهٔ علمی بیش از ۵۰ پزشک از کشورهای هند، مصر و چین عهده‌دار خدمت بوده‌اند. در سال ۷۱۸ هجری خواجه رشیدالدین فضل‌الله همدانی با دسیسهٔ رقیبش تاج‌الدین علی‌شاه و در دورهٔ حکومت «سلطان ابوسعید» به قتل رسید و به‌دنبال آن این مجتمع دانشگاهی باارزش که در آن دوره از بزرگترین مراکز آموزشی جهان محسوب می‌شد، غارت و با خاک یکسان گردید.
این بنا که در محل فعلی کاخ استانداری آذربایجان شرقی قرار داشته‌است، ساختمان چهارطبقه‌ای بوده که دارای عمارت کلاه‌فرنگی نیز بوده‌است و بنای آن را به «نجف‌قلی خان» پسر «مرتضی‌قلی خان» نسبت داده می‌شود. ابتدا این بنا را «درب اعلی» نامیده‌اند و در زمان عباس میرزا که به محل حکمرانی ولی‌عهد تبدیل شد به «عالی قاپو» موسوم گردید. در دوران ولی‌عهدی ناصرالدین شاه به «شمس العماره» تغییر نام داد و نهایتاً در دورهٔ مظفرالدین شاه با تعمیر کلی بنا، عمارت حرم‌خانه را نیز بر آن افزودند. پس از انقلاب مشروطیت و فروپاشی سلسلهٔ قاجار به محل استقرار والی آذربایجان تبدیل شد. در سال ۱۳۱۲ خورشیدی این بنا آتش گرفت و بسیاری از بخش‌های مربوط به دورهٔ زندیه وقاجاریه از بین رفتند.
این کاخ که طرح آن برگرفته از شیوهٔ معماری آلمانی می‌باشد، به‌شکل عقاب بال گشاده ساخته شده‌است. محلی که این بنا در آن ساخته شده قبلاً «گورستان نوبر» بوده که با هموارسازی آن، کاخ شهرداری را در آن‌جا ایجاد کرده‌اند. این هموارسازی‌ها از سال ۱۳۱۴ خورشیدی آغاز و بعد از ۵ سال و در سال ۱۳۱۸ خورشیدی به‌پایان رسید. «ارفع‌الملک جلیلی» شهردار پرتلاش تبریز در ایجاد و اتمام آن کوشش بسیار نموده‌است. این بنا دارای یک برج به ارتفاع حدود ۵٫۳ متر و ساعت چهارصفحه‌ای می‌باشد که در مرکز شهر واقع شده و به‌عنوان یکی از نمادهای اصلی شهر تبریز محسوب می‌گردد.
استان اورنبورگ یکی از واحدهای فدرال روسیه است که در ناحیه فدرالی ولگا قرار دارد.
اقتصاد اورنبورگ بر پایه کشاورزی است است و از محصولات آن می‌توان به سیب زمینی ذرت و گل آفتابگردان اشاره کرد.
مگارا به معنی «خانه‌های عظیم»، در اساطیر یونانی دختر بزرگ کرئون پادشاه تبای و اولین همسر هراکلس بود.Apollodorus, "Library," 2.4.11, 2.7.8
او برای قدردانی از هراکلس به خاطر دفاع از تبای در مقابل اُرکومنوس در یک جنگ تن به تن، دختر بزرگ خود "مگارا" را به هراکلس تقدیم کرد و هراکلس او را به وطن خود و خانهٔ آمفیتروئون برد. مگارا برای او یک پسر و دو دختر به دنیا آورد (در برخی از تفسیرات آن‌ها دارای هشت فرزند بودند)، که هراکلس آن‌ها را همراه با "مگارا" هنگامی که هرا او را دچار دیوانگی موقتی کرده بود کشت. در بعضی از تفسیرات آمده "مگارا" را به یولائوس پهلوان تبسی دادند بعد از اینکه هراکلس تبس را برای همیشه ترک کرد.
بر طبق گفته‌های اوریپید، هنگامی که هراکلس در حال بازگشت به خانه از سفر خود به جهان زیرین بود، دریافت که در یونان جنگی رخ داده است. در طول غیبت او، لیکوس به ائوبویا حمله کرده بود تا کرئون را سرنگون و در نهایت به قتل برساند. درست هنگامی که لیکوس در حال کشتن مگارا و فرزندانش بود، هراکلس از راه رسید. او به سرعت به دفاع از خانواده خود شتافت تا با تیر و کمانش لیکوس را از پا درآورد. درست در لحظهٔ قربانی کردنش برای زئوس، هرا مداخله نمود و هراکلس را به یک جنون و خشم ناگهانی دچار نمود. هراکلس شروع به تیراندازی به جانوران خیالی ساخته ذهنش کرد و در انتها همسر خود مگارا و سه فرزندشان را به قتل رساند (در برخی از تفسیرات مگارا از دست او پا به فرار گذاشت). هنگامی که او در حال کشتن پدر خود آمفیتروئون بود که او را با پدر ائوروستئوس، استنلوس اشتباه گرفته بود، آتنا از راه رسید و هراکلس را با طنابی به تخته سنگی بست و او را به خواب سنگینی فروبرد. هنگامی که هراکلس بیدار شد، متوجه کار خود شده و بسیار وحشت زده گشت و قصد خودکشی داشت. خوشبختانه دوست او تسئوس نیز در آنجا حضور داشت و توانست او را آرام و بالاخره متقاعد سازد که خود را بازیابد.
تویستِد سیستِر یک گروه موسیقی گلم متال آمریکایی است که در سال ۱۹۷۲ پایه‌گذاری شد.
آثار آن‌ها آمیزه‌ای از شاک راک الیس کوپر و حالت سرکش موسیقی هنرمندان موج نوی هوی متال بریتانیایی مانند کیس، آیرن میدن و جوداس پریست را در خود دارد و آرایش‌های غیر معمول‌شان یادآور برخی گروه‌های گلم راک اولیه، همچون نیویورک دالز است. تویستد سیستر را از نظر فرم موسیقایی در ردهٔ گلم متال به‌شمار می‌آورند، اگرچه نظر اعضای گروه راجع به سبک‌شان متفاوت است.
تویستد سیستر را جی جی فرنچ (گیتاریست) در دسامبر ۱۹۷۲ بنیان‌گذاشت و مارک مندوزا (بیس گیتار)، ادی اوجدا (الکتریک گیتار)، اِی‌جی پیرو (درامز) و دنیل اسنایدر در سال‌های ۷۴، ۷۵ و ۷۶ به گروه پیوستند. همهٔ ترانه‌های گروه از سال ۱۹۷۶ به بعد توسط دی اسنایدر (خواننده) نوشته شده‌است. اسنایدر در جایی گفته‌است که جانی کارسون ابتدا واژهٔ «This» را به‌عنوان نام گروه پیشنهاد داده بود اما اعضای گروه چون فکر کردند ممکن است هواداران‌شان عبارت «This sucks» را به‌جای آن استفاده کنند، این پیشنهاد را رد کردند. اسنایدر از نظر سبک، موسیقی تویستد سیستر را نقطهٔ تلاقی اسلید و سکس پیستولز می‌داند.
تویستد سیستر با ترانه‌های موفقی مانند «ما این را برنمی‌تابیم» و «می‌خوام راک بزنم» و به‌لطف پخش شدن مرتب ویدئوهای‌شان از ام‌تی‌وی در دههٔ ۸۰ معروف شدند. «بها» و «نمی‌تونی راک اند رول رو متوقف کنی» و «Burn In Hell» از دیگر ترانه‌های موفق آن‌ها بود. بسیاری از ترانه‌های آن‌ها حاوی مضامینی مانند درگیری کودکان با والدین‌شان و انتقاد به سیستم آموزشی هستند.
آلبوم چهارم آن‌ها با نام "گرسنه بمان" که در سال ۱۹۸۴ منتشر شد از برجسته‌ترین آثار تویستد سیستر به‌شمار می‌رود. این آلبوم در زمان انتشارش در ایالات متحده تا ردهٔ ۱۵اُم بیلبورد ۲۰۰ صعود کرد. در سال ۲۰۱۵ ای‌جی پیرو بر اثر سکتهٔ قلبی جان باخت. تویستد سیستر در سال ۲۰۱۶ آخرین اجرایش را به نمایش گذاشت و دیگر فعالیتی ندارد.
واسوخت در واژه به معنی بیزاری و روگردانی از معشوق است.لغتنامهٔ دهخدا|سایت واژه‌یاب، سرواژهٔ واسوخت.
و در اصطلاح ادبیات سنتی نیز به سبکی از اشعار گفته می‌شود که مضمون آن مربوط به همین رویگردانی باشد.
شاعرانی چون سعدی، امیر خسرو و وحشی بافقی و صوفی عشقری شعرهایی در سبک واسوخت سروده‌اند.
در ادبیات دورهٔ مشروطه و آغاز دورهٔ بازگشت ادبی نیز شاعرانی چون دهخدا، شهریار، میرزادهٔ عشقی چنین شعرهایی سروده‌اند.نشریهٔ الکترونیکی عروض، بازدید: اکتبر ۲۰۰۸.
واسوخت شاخه‌ای از سبک قدیمی وقوع‌گویی است.
سبک وقوع‌گویی که در اوایل سدهٔ دهم هجری قمری در شعر پارسی پدید آمد، برزخی بین شعر دوره تیموری و سبک هندی بود و در این سبک شاعر آشکار و بی‌پرده زبان حال خود را واگویه می‌کرد. واسوخت شاخه‌ای از وقوع‌گویی است که دوری جستن و روی‌گردانی دلداده از دلبر را مد نظر دارد.اطلاعات، بازدید: ۸ اکتبر ۲۰۰۸
در واسوخت، شاعر به خاطر شکست در عشق و عدم کامیابی، از استغناء به غناء و از نیاز به ناز روی می‌آورد و به جای ستایش به سرزنش دوست می‌پردازد و بی‌وفایی او را با بی‌وفایی پاسخ می‌دهد.
شبلی نعمانی از وحشی بافقی به عنوان آغازگر این شیوه بیانی یاد می‌کند.شعر العجم، شبلی نعمانی، ج ۳، ص ۱۶.
سبک واسوخت در ترانه‌های رپ فارسی امروزی نیز به‌کار می‌رود. ترانه‌های «واسوخت» پیشینیان زبان و واژگانی مؤدبانه با خود داشتند و امروزیان زبانی گستاخ و دشنام‌واره.روزنامهٔ کارگزاران ، شماره ۴۷۷، پنجشنبه، ۵ اردیبهشت، ۱۳۸۷. بازدید: ۸ اکتبر ۲۰۰۸.
آغازگر این نوع از موسیقی پاپ ایران را آهنگ خیالی نیست شادمهر عقیلی با ترانه ای از شاهکار بینش‌پژوه و آهنگسازی و تنظیم شادمهر عقیلی دانسته‌اند.مجلهٔ اینترنتی هفت‌سنگ ، بازدید: ۸ اکتبر ۲۰۰۸
باشگاه فرهنگی ورزشی شاهین یک باشگاه فوتبال ایرانی است. این باشگاه در سال ۱۳۲۱ راه‌اندازی شد و تا هنگام فروپاشی در سال ۱۳۴۶ یکی از قطب‌های بزرگ فوتبال ایران بود. این باشگاه در سال ۱۳۴۶ منحل شد و به دست علی عبده، بنیان‌گذار باشگاه پرسپولیس تأسیس شد، بازیکنان شاهین که پیکره اصلی تیم ملی فوتبال ایران را تشکیل می‌دادند به باشگاه پرسپولیس ملحق شدند. کمی بعد از تلفیق این دو باشگاه، خیامی، مدیرعامل ایران ناسیونال (ایران‌خودرو فعلی) باشگاه پیکان را تشکیل داد و با ریخت و پاش فراوان اقتصادی، بازیکنان پرسپولیس را به خدمت گرفت. این تیم بدون حتی یک باخت، قهرمان لیگ وقت شد و قوی‌ترین تیم فوتبال باشگاهی ایران لقب گرفت. دیری نپایید که خیامی از تیم‌داری منصرف شد و باشگاه پیکان بعد از مدت کوتاهی از هم پاشید و تمام بازیکنان سابق پرسپولیس دوباره به باشگاه فوتبال علی عبده بازگشتند. با بازگشت ستاره‌های پرسپولیس، این تیم در سال ۱۳۵۰ اولین قهرمانی لیگ خود را رقم زد تا مسیر قهرمانی ستاره‌های شاهین و پرسپولیس در سال‌های بعد هموار شود. البته بعد از انحلال باشگاه شاهین، تیمسار پرویز خسروانی، مالک باشگاه تاج، تصمیم به خلق شاهینی جدید با نام شهباز گرفت. ولی برخلاف تصورات و نیات وی، این تیم فروغی نداشت و نتوانست پیروی باشگاه شاهین باشد و چند سال بعد از شکل‌گیری به لیگ‌های پایین‌تر فوتبال باشگاهی ایران سقوط کرد.
تیم شاهین سابقه بازی با پرسپولیس را در کارنامه خود دارد. تیم شاهین در حال حاضر در لیگ برتر نونهالان و نوجوانان تهران فعالیت دارد. از مهم‌ترین افتخارات باشگاه فوتبال شاهین تهران می‌توان به ۴ قهرمانی و ۸ نایب قهرمانی در جام باشگاه‌های تهران و ۶ قهرمانی و ۲ نایب قهرمانی در جام حذفی تهران اشاره کرد تیم شاهین امسالدر لیگ دسته سوم کشور حضور دارد.
در خرداد ۱۳۲۱، عباس اکرامی، بنیانگذار باشگاه شاهین دیوان حافظ را باز کرد و این شعر را دید:
از این رو باشگاهی را که با کمک جوانان دانشجو بنیاد گذاشته بود، شاهین نام نهاد. او که یک آموزگار بود و باشگاه را با یاری شماری جوانان دانشجو با شعار اول اخلاق، دوم درس، سوم ورزش بر پا ساخته بود. باشگاه شاهین توانست بازیکنان بزرگی مانند پرویز دهداری، امیرمسعود برومند، همایون بهزادی، حبیب محقق زاده، جعفر کاشانی، حمید شیرزادگان، حسین کلانی و بسیاری دیگر را که در تیم ملی بازی کردند، به فوتبال ایران بشناساند.
باشگاه شاهین در دهه‌های سی و چهل خورشیدی یکی از نیرومندترین و مهم‌ترین تیم‌های فوتبال ایران بود. تیم‌های فوتبال این باشگاه پس از چندی به سه تیم شاهین، عقاب و شهباز افزایش یافت. بازیکنان این تیم‌ها را دانش‌آموزان دبیرستان‌ها تشکیل می‌دادند. در آن دوران از سال ۱۳۲۵ تا هنگام فروپاشی، شاهین در کنار تیم‌های تاج، سرباز و دارایی رقابت اصلی فوتبال ایران را شکل می‌داند. این باشگاه در دهه ۱۳۲۰ تیم‌های پایه فوتبال نیز داشت.
شاهین در دهه ۱۳۴۰ به اوج محبوبیت در میان هواداران رسید، اما برخی رخدادها فدراسیون فوتبال ایران و سازمان تربیت بدنی را رویاروی آن‌ها قرار داد. سرانجام ناسازی و اختلاف میان آن‌ها بالا گرفت و بیشتر شد و دستاویزی شد تا در روز ۱۸ تیر ۱۳۴۶، دو روز پس از برد ۳–۱ شاهین برابر باشگاه تهرانجوان، سازمان ورزش و تفریحات ایران انحلال باشگاه شاهین را اعلام کند.
دربارهٔ دلیل انحلال باشگاه شاهین سخنان بسیاری گفته می‌شود. اگرچه سازمان ورزش دلیل انحلال این باشگاه را در ابلاغیه رسمی «منافات فعالیت‌ها با روح عالیه ورزش» نام برده‌است، اما برخی کارشناسان، دلایل پشت پرده سیاسی را کارساز می‌دانند. در مسابقات آن سال دو تیم شاهین و دارایی رقابت نزدیکی بر سر قهرمانی داشتند. در جریان دیدار شاهین و تهران‌جوان رئیس باشگاه شاهین نسبت به حضور یکی از بازیکنان حریف اعتراضیه‌ای را به سرهنگ سرودی رئیس فدراسیون ارائه می‌دهد که با برخورد شدید عوامل فدراسیون در سکوهای امجدیه روبه‌رو می‌شود. حوادث و حاشیه‌های پیرامون این دیدار سبب شد تا سازمان تربیت بدنی در اطلاعیه‌ای پروانهٔ باشگاه شاهین را از تاریخ سه‌شنبه ۲۰ تیر ۱۳۴۶ لغو نماید. طبق روایتی که مورد تأیید باشگاه شاهین است، حسین سرودی رئیس وقت فدراسیون فوتبال در درگیری‌های روز بازی و لغو پروانه شاهین بیشترین نقش را داشته‌است. او درخواست انحلال شاهین را به سازمان تربیت بدنی ارائه می‌دهد و سپس از طریق محمد خاتم که در آن زمان فرماندهٔ نیروی هوایی ارتش بود، منوچهر قراگوزلو رئیس سازمان تربیت بدنی را ترغیب می‌کند تا رای را تأیید نماید. سرودی به همراه محمد خاتم از اعضای تاج در دههٔ ۱۳۲۰ بودند که پس از اختلاف با پرویز خسروانی از تاج جدا شده و در دههٔ ۱۳۴۰ از هواخواهان دارایی و در جبههٔ مقابل باشگاه تاج بودند و همچنین محمد خاتم یکی از سهامداران شرکت سی آر سی و باشگاه پرسپولیس نیز بود. شاهینی‌ها به دلیل عدم حضور در رده‌های بالای فدراسیون فوتبال توان مقابله با افراد پُر نفوذ دارایی را نداشتند. یک سال پس از این ماجراها پرویز خسروانی به ریاست سازمان تربیت بدنی رسید و در سال نخست صدارت او هر دو باشگاه دارایی و تهران‌جوان منحل گردیدند که به عقیدهٔ برخی اقدامی تلافی‌جویانه و در جواب قدرت‌نمایی اعضای دارایی بوده‌است. سال ۱۳۴۷ ابتدا تیم تهران‌جوان که ریشهٔ مشترکی با دارایی داشت منحل گردید، سپس باشگاه شعاع از گردونهٔ رقابت‌ها کنار گذاشته شد، و در نهایت رئیس باشگاه دارایی با انتشار بیانیه‌ای انحلال باشگاه خود را اعلام کرد. از این میان باشگاه دارایی در دههٔ ۱۳۵۰ به عرصهٔ مسابقات بازگشت و در سال‌های پس از انقلاب نیز فعالیت داشت.
پس از انحلال شاهین هواداران این باشگاه دنباله مسابقات را پیگیری نکردند. هنگامی که شاهین فرو پاشید، چند باشگاه مانند پاس، راه‌آهن و عقاب در پی به‌کارگیری بازیکنان شاهین برآمدند و این به معنای از هم پاشیدن این تیم بود. اما با رایزنی علی عبده با پرویز دهداری و مسعود برومند، بازیکنان باشگاه شاهین به تیم پرسپولیس پیوستند.
در دهه پنجاه این باشگاه با نام «شهباز» دوباره بازگشایی شد و به سطح نخست فوتبال ایران بازگشت که دستاورد آن یک مقام سومی در دوره چهارم جام تخت جمشید در سال ۱۳۵۵ و صدرنشینی جام تخت جمشید در سال ۱۳۵۷ بود که به دلیل رخدادهای انقلاب نیمه‌کاره باقی ماند. در آن دوران بازیکنانی مانند ناصر حجازی، نصرالله عبداللهی، ابراهیم قاسم پور، رضا عادلخانی و فرهاد جلالی در آن تیم عضویت داشتند.
این باشگاه پس از انقلاب دوباره به نام پیشین خود «شاهین» بازگشت. در دهه شصت خورشیدی هماورد نیرومندی برای تیم‌های پرسپولیس و استقلال به‌شمار می‌رفت، به گونه‌ای که در سال ۱۳۶۴، استقلال را ۳–۱ و در سال ۱۳۶۶، پرسپولیس را ۲–۰ شکست داد. اما با وجود تلاش فراوان بازیکنان این تیم در فینال باشگاه‌های تهران در سال ۱۳۶۴ با درخشش ناصر حجازی در ضربات پنالتی به استقلال باخت و فینال سال ۱۳۶۵ را نیز با ضربه آزاد ناصر محمدخانی ۱–۰ به پرسپولیس واگذار کرد.
سپس با پیدایش دوباره تیم دارایی و قدرت گرفتن پاس، از سال ۱۳۶۷ این تیم کم‌کم افت کرد و با کوچ بازیکنان ارزشمند خود مانند کریم باوی، مجتبی محرمی، فرشاد پیوس، مرتضی فنونی زاده و رحیم یوسفی به پرسپولیس و امیر قلعه نوعی، مرتضی یکه، محمدرضا شکورزاده، مرتضی اردستانی به استقلال، تیم شاهین دهه شصت توان و قدرت خود را از دست داد.
پس از انقلاب و برای جلوگیری از هر گونه پیشامدی جعفر کاشانی که از سوی اکرامی وظیفه احیا مجدد باشگاه شاهین را عهده‌دار شده بود بر آن شد که شالوده باشگاه شاهین که دارای ورزشگاه و امکانات خود بود را از نظر حقوقی محافظت نماید، بنابراین اساسنامه باشگاه شامل ۲۵ ماده آماده و به شماره ۳۶۵۷ در تاریخ ۸ مهر ۱۳۶۸ در اداره ثبت شرکت‌ها و موسسات غیرتجاری به ثبت رسید و شروع به سازندگی باشگاه شاهین نمود و یکی از مدرن‌ترین و مجهزترین مجموعه‌های ورزشی ایران را بر اساس ارزوهای خود بنا نهاد که آن ساختن مجموعه‌ای باشکوه و مجهز در حد و اندازه بهترین باشگاه‌های ورزشی دنیا بود. این تیم در سال ۱۳۸۹ در لیگ دسته سوم ایران (با در نظر گرفتن لیگ برتر چهارمین لیگ ایران) بازی می‌کرد.
در آن دوران سه باشگاه باشگاه فوتبال تاج، دارایی و شاهین که بیشتر مردم هوادار یکی از این سه تیم بودند، شخصیت‌های نظامی و سیاسی را بر راس خود می‌دیدند که رویدادهای ورزشی را تحت تأثیر روابط آنان قرار می‌داد. عباس اکرامی، بنیادگذار مکتب شاهین که پیشتر سمت‌های دولتی داشته، پس از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ و در اوج گرایش‌های ضد انگلیسی ایرانیان، به رویارویی با حکومت پهلوی مشهور بود. مردم کوچه و خیابان، شاهین را مرکز جریان ضد شاهنشاهی می‌دانستند و اکثر هواداران شاهین از مخالفان بودند. با این وجود تعابیر سیاسی در میان بازیکنان تیم چندان مصداقی نداشت و سکوهای شاهین به صورت خودجوش حرکت می‌کردند.
در مراسم بازگشایی مسابقات انتخابی جام قهرمانی فوتبال ایران در سال ۱۳۴۲ که پیش از بازی دارایی – شاهین در حضور محمدرضا شاه در ورزشگاه امجدیه برگزار شد، گروهی از هواداران شاهین فریاد می‌زدند «شا» و گروهی دیگر در پاسخ فریاد می‌زدند «هین». در ادامه فشار سکوها به اندازه‌ای افزایش یافت که شاه ورزشگاه را ترک کرد و بازی نیمه کاره ماند. با این اتفاق مسئولان امنیتی مجوز برگزاری را به بهانهٔ عدم امنیت مسابقات ابطال کرده لیگ استان تهران تعطیل شد، البته دستگاه حاکم به این مقدار بسنده نکرده تعطیلی به فصل بعد هم کشیده شد.
در سال ۱۳۸۸ قراردادی با شرکت مدیران پوینده البرز منعقد گردید بر اساس این قرارداد کلیه فعالیت‌های فوتبال باشگاه فرهنگی ورزشی شاهین به منظور سرمایه‌گذاری و توسعه فعالیت‌های تیم داری به این شرکت واگذار گردید. متأسفانه شرکت مدیران پوینده البرز بدون توجه به تعهدات خویش طی مدت ۵ سال نسبت به تغییر نام خود ابتدا به شاهین البرز و سپس شاهین تهران اقدام کرد؛ و در ادامه این روند غیراخلاقی نسبت به ثبت آرم ۷۲ ساله باشگاه نیز اقدام کرد؛ و اکنون تحت نام شرکت فوتبال شاهین تهران به فعالیت خویش ادامه می‌دهد؛ لذا باشگاه فرهنگی ورزشی شاهین اعلام کرده‌است شرکت فوتبال شاهین تهران هیچ ارتباطی با باشگاه فرهنگی ورزشی شاهین که در سال ۱۳۲۱ و توسط عباس اکرامی تأسیس گردیده نداشته و
دارای شخصیت حقوقی کاملاً مجزا از باشگاه فرهنگی ورزشی شاهین می‌باشد. در پی ثبت علامت قدیمی باشگاه فرهنگی ورزشی شاهین توسط شرکت فوتبال شاهین تهران فعلی، شاهین البرز سابق و شرکت مدیران پوینده البرز اسبق، باشگاه فرهنگی ورزشی شاهین نسبت به تغییر علامت خویش اقدام و علامت جدید را که ۲ سال قبل از استفاده از علامت قبلی خود و توسط عباس اکرامی در سال ۱۳۲۰ تهیه شده بود به عنوان آرم جدید خود در اداره ثبت علائم تجاری به ثبت رساند. متأسفانه شرکت فوتبال شاهین تهران فعلی، شاهین البرز سابق و شرکت مدیران پوینده البرز اسبق با سوﺀاستفاده و خیانت در امانتی که باشگاه فرهنگی ورزشی شاهین در اختیارش قرار داده بود نسبت به ثبت علامت ۷۲ ساله این باشگاه اقدام کرد.
برای دیدن نام بازیکنان باشگاه شاهین، را ببینید
عباس فراهانی
یدالله اکبری
بهروز رهبری فرد
مهدی نکونام
شاهین شکرانه
علی اصغر اعرابی
جام جهانی ۱۹۷۸ (از تیم شهباز)
المپیک ۱۹۶۴ (از تیم شاهین)
المپیک ۱۹۷۶ (از تیم شهباز)
باشگاه فرهنگی ورزشی شاهین در تاریخ خود در ۹ جام به قهرمانی دست یافت: ۳ قهرمانی در مسابقات جام باشگاه‌های تهران ۶ قهرمانی در جام حذفی تهران. شاهین هرگز موفق به قهرمانی در لیگ ایران نشده‌است، چرا که در دو دورهٔ حضور این تیم در سطح نخست فوتبال ایران لیگ سراسری ملی برگزار نمی‌شد. شاهین زمانی که با نام شهباز در فوتبال ایران حاضر بود در واپسین دوره جام تخت جمشید که در پی رخ دادن انقلاب نیمه‌کاره ماند صدرنشین بود. شاهین با بازیابی نام پیشین خود پس از انقلاب اسلامی ایران، توانست ۱ مرتبه دیگر قهرمان جام حذفی تهران شود.
مرازیق به عربی ( اَلمَرازیق )، نام دهستانی است در عزلهٔ (بنی قحطان العالیة) در ناحیهٔ (الأحقاف) در کنار تلماسه‌ها ربع‌الخالی، از توابع استان جوف در کشور یمن در شبه جزیره عربستان. همچنین مرزوقی یا ( مرزوقیان ) نام قبیلهٔ بزرگی در بادیه نجد است. شاخه‌ای از این قبیله در سدهٔ ده هم هجری قمری به سوی سواحل «بر فارس» کوچیده أند و از آن تاریخ مناطق گسترده‌ای از جنوب ایران و منطقهٔ شیبکوه هرمزگان تحت نفوذ داشته بودند أند. و مرکز حکمرانی آنان دهستان مغویه از توابع بندر لنگه بوده‌است. هنوز کاخ فرمانروایان مرزوقیان در دهستان مغویه که شاهد برآن تاریخ است، پابرجا و استوار باقی مانده‌است.
دهستان مرازیق یکی از دهستان‌های آباد منطقهٔ أحقاف است، ودارای باغ‌های مرکبات و میوه جات می‌باشد.
جمعیت این دهستانر حدود (۸۷۴) نفر (۲۱ خانوار) می‌باشد.
روستای توابع این دهستان به شرح زیر می‌باشد:
جمعیت آن ( ۱۲۰) نفر (۱۳ خانوار) می‌باشد.
جمعیت آن ( ۱۰۰) نفر (۱۱ خانوار) می‌باشد.
جمعیت آن ( ۹۰) نفر (۹ خانوار) می‌باشد.
جمعیت آن ( ۶۵) نفر (۵ خانوار) می‌باشد.
ماکوتو کوبایاشی (۷ آوریل ۱۹۴۴) یک فیزیک‌دان ژاپنی است.
او استاد بازنشسته در سازمان پژوهش شتاب‌دهنده پرانرژی (KEK) در سوکوبای ژاپن است.
او در سال ۲۰۰۸ میلای به همراه شیهید ماسکاوا موفق به کسب جایزه فیزیک نوبل شد. او و همکارش این جایزه را به خاطر کشف «منشا تقارن گسیخته» دریافت کردند.
کوبایاشی هم‌اکنون در سکوبای ژاپن بر روی دستگاه‌های شتابگر ذرات بنیادین کار می‌کند.
اسدالله کرمانی (درگذشت ۸۹۲ه‍.ق) نستعلیق‌نویس که در خطوط ششگانه هم تبحر داشت از خوشنویسان قرن نهم است که مدتی را در عثمانی گذراند.فضایلی
او هم خط نسخ و ثلث را خوش می‌نوشته و هم نستعلیق را. در کتاب مناقب هنروران (تالیف: سال ۹۹۵ه‍.ق) آمده از آنجای که او در زمان درگذشت میرعلی هروی خردسال بوده نمی‌توان او را شاگرد میرعلی دانست و او را در نستعلیق از شاگردان عبدالرحیم انیسی خوارزمی و کاتبی متین القلم می‌داند. فضایلی ص ۳۳۴ به نقل از احوال و آثار ص ۶۴
در کتاب تحفة الخطاطین آمده که اسدالله کرمانی منسوب به کرمانشاه است و او را از شاگردان محمد کرمانی می‌داند و معتقد است که بر شیوه یاقوت مستعصمی می‌نوشته. در کتاب مصورالخط العربی ضمن صحه بر شاگرد محمد کرمانی بودن، آمده اسدالله کرمانی به‌سرزمین عثمانی مهاجرت کرده و مدتی در آنجا اقامت گزید.فضایلی ص ۳۳۴
احمد قره حصاری (متولد ۸۳۷ ه‍.ق) ملقب به ملا شمسی بیقره حصاری از خوشنویسان عثمانی یکی از شاگردان اوست. فضایلی ص ۳۳۹
میرزاصادق (متولد ۱۲۲۶ شمسی، اردبیل) از شاعران ایرانی است.
متخلص به بیضا ازشاعران معاصر اردبیل است.
در سال ۱۲۲۶ شمسی دراردبیل متولد گردید. او شغل تجارت داشته و به وارد و صادر نمودن پوست اشتغال می‌ورزید.
اشعارش غالباً به زبان ترکی آذری و در مدایح ومرثیه ثرایی اهل بیت بوده‌است. درگفته‌هایش ذوق عرفانی به چشم می‌خورد؛ و به گفته یکی از نوادگانش خود بیضا درایام بیماری مشرف به موتش سروده‌هایش راکه با مرکب نوشته شده بوده‌است درظرف آبی ریخته وشسته‌است.
با این حال جسته گریخته ازاشعاراودر یادداشت‌های دیگران باقی‌مانده‌است. دو بیت زیر نمونه‌ای از اشعار ترکی اوست. بیضاء در تفسیر قرآن شریف، نهج البلاغه و آثار گرانپایه متقدرفسمیحسن
مین از قبیل: سنائی، عطار، خاقانی، سعدی، حافظ، مولوی، فضولی و سایر قلمداران عرصه شعر و ادب و عرفان مطالعات عمیقی داشته، در کنار این ذخایر و گنجینه‌های قنا ناپذیر علوم بیان و کلام، عروض و بدیع و قافیه، فلسفه و منطق و النهایه آنچه را که در پرورش روح بلند یک شاعر عارف ضرورت دارد به خوبی فرا گرفته‌است. می‌گویند مرحوم بیضاء به دلیل احاطه به علوم اسلامی و مسائل فقهی، گاهی اوقات وکالت اشخاص را قبول و در دعاوی مطروحه در محاکم از حقوق موکلین خود دفاع می‌کرده‌است.
دیوان شعرش با نام (کلام بیضای اردبیلی) در ۵۱۰ صفحه از سوی چند تنی از علاقه‌مندانش گرد آوری و با همت هیئت اردبیل‌شناسی و صندوق قرض‌الحسنه مهدیه با یک پیشگفتار و سه مقدمه در خرداد سال ۷۴ چاپ و منتشر گردید.
بیضادر سال ۱۳۰۱ شمسی در زادگاهش اردبیل در سن ۷۵ سالگی درگذشت، جسمش در کنار قبرستان بقعه شیخ صفی الدین اردبیلی (آرامگاه شهدای جنگ چالدران) دفن گردید.
روز سه شنبه ۱۶ مهرماه در تالار سوره حوزه هنری از کتاب بیضاء اردبیلی با نام «ید بیضاء» با حضور چهره‌های برجسته علمی و فلسفی در تهران برگزار گردید.
کمال‌الدین حسین حافظ هروی (درگذشت سال ۹۷۴ ه‍. ق) از خوشنویسان صاحب‌نام قرن دهم و هم‌عصر شاه طهماسب صفوی که افزون بر نستعلیق، خطوط ششگانه را نیز استادانه می‌نوشت.فضایلی
او از یک چشم نابینا بود و افزون بر خوشنویسی، حافظ قرآن و خوش‌آواز و مردی درویش و وارسته بود. نمد می‌پوشید، پیاده سفر می‌کرد، در اکسیر کار کرده و لاجوردشوی ماهری بود. از خراسان به عراق سفر کرد و مدتی در قم ماند؛ از آنجا به اردوی شاه طهماسب اول صفوی پیوست؛ در مجلس شاه صحبت از خوشخوانی او به میان آمد، شاه امر کرد بخواند، وی بی‌درنگ گفت «خواندنم نمی‌آید» شاه از این صراحت خوشش آمد و هدایای زیاد و همه ضروریات زندگی را به او بخشید؛ اما او بی‌نیازتر از ان بود که می‌پنداشتند، در عین فقر همه را رها کرد و زیر بار منت نرفت. کمال الدین پس از مدتی از عراق به خراسان رفت و در مشهد در سال ۹۷۴ ه‍. ق درگذشت.دکتر مهدی بیانی ص۶۴
هنرشناسان قدیم او را در همه شیوه‌های خوشنویسی و خطوط مختلف ستوده‌اند و برای نستعلیق او مزیت قائل شده‌اند. نمونه خط نستعلیق او دیده نشده ول آثار باقیمانده از وی در خط ثلث ممتاز و در نسخ عالی است.دکتر مهدی بیانی ص۶۴
حافظ هروی یکی از خوشنویسان عهد شاه طهماسب صفوی (۹۳۰–۹۸۵ ه‍. ق) بود و کتیبه‌ای از او در مسجد جامع اصفهان صفه صاحب باقی است که به قلم سه‌دانگ کتیبه‌ای به خط ثلث عالی نوشته و این امضاء را دارد: «"فی تاریخ سنه ثمان و ثلاثین و تسعماپه کتبه کمال الدین حسین الحافظ الهروی"»فضایلی ۳۳۵
کنسرن به اتحادیه تراست‌ها گفته می‌شود که در اروپا و به‌ویژه در آلمان شایع است.