moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
آماندا تا به حال در مجموعه‌های تلویزیونی مانند: "من با اون هستم"، "دو مرد و نصفی"، Quintuplets و "جوی" حضور مهمان داشته‌است. او همچنین در یک موزیک ویدئو برای ویلیام هانگ هنرمند مو چتری "دوست دختر جدید" ظاهر شد.
داره صبح می‌شه فیلمی است که برای اولین بار در بخش «هنر و تجربهٔ» سی و سومین دوره جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمد.http://www.fajrfilmfestival.com/?p=cntpage&txtid=3306 در این فیلم رؤیا نونهالی و مهدی احمدی و رعنا آزادی‌ور و بابک کریمی و ایرج شهزادی به ایفای نقش پرداختند. این فیلم در تاریخ ۴ مهر ۱۳۹۴ در سینماهای ایران اکران شد.
قصهٔ چهار خانواده با رازهای درهم‌تنیده‌شان را در یک شب تا صبح روایت می‌کند، قصهٔ عشق و بحران رابطه، قصهٔ رازهایی که سال‌ها مدفون شده و امشب وقت دوباره عیان شدنش است.http://www.salamcinama.ir/movie/212/داره-صبح-می-شه
یلدا جبلی: فیلم "داره صبح می‌شه" روایتگر چهار اثر موازی و در عین حال درهم‌تنیده است که یک‌شبه با هم به روی کاغذ نیامد. این قصه‌ها در امتداد هم هستند و در جاهایی به هم گره می‌خورند.
فیلمنامه کاملاً دیالوگ‌محور است و جاذبهٔ فیلم هم به ارتباط و دیالوگ‌های میان شخصیت‌هاست. این فیلم نیازمند مخاطب باحوصله و باهوش است که با قصه همراه شود. از اینکه این فیلم در بخش هنر و تجربه پذیرفته شد، احساس خوشایندی دارم. این فیلم احساسات و عواطف ازیادرفته در سینما را برای مردم یادآوری می‌کند.
رؤیا نونهالی: این فیلم به تماشاگر با حوصله نیاز دارد که در دنیای امروز بسیار کم‌اند. آدم‌هایی که دنبال کارهای ویژه بروند.
«داره صبح می‌شه» فیلمی است که مخاطب خاص دارد؛ اما در کنار
آن مخاطب عام را هم جذب می‌کند. هر کس این فیلم را ببیند از این پس فیلم‌های جبلی را دنبال خواهد کرد.
تعلیق ناباوری یک اصطلاح در مطالعات ادبی و سینمایی است که در آن مخاطب یک متن دیداری، نوشتاری یا شنیداری به‌صورت ارادی ناباوری خود را کنار می‌گذارد تا بتواند با جهان متن هم‌آوایی کند. این اصطلاح را اولین بار فیلسوف و شاعر زیبایی‌شناس انگلیسی سمیوئل تیلور کولریج در سال ۱۸۱۷ ضرب کرد. ما می‌دانیم که داریم نمایشی از یک فیلم تخیلی را می‌بینیم، اما به راحتی این جهان را به همان صورتی که ارائه می‌شود، به همراه قواعد، شخصیت‌ها و خطوط پیرنگی آن، می‌پذیریم.Lewis, J. (2014). Essential cinema: An introduction to film analysis. Boston, MA: Wadsworth, Cengage Learning.
جی. آر. آر. تالکین در مقالهٔ «"در باب قصه‌های پریان"» به ماهیت «باورِ ادبی»، یا به گفتهٔ خودش «باور ثانویه» می‌پردازد. او در بررسی و ارتقای فرمول کولریج، یعنی «تعلیق ارادیِ ناباوری»، می‌گوید «داستان‌پرداز یک «خُردخالق» موفق است. او جهانی ثانوی خلق می‌کند تا ذهن شما وارد آن شود. در بطن این جهان، هرچه او تعریف کند، «حقیقت» است: به عبارت دیگر، با قوانین آن جهان سازگار است. در نتیجه شما تا زمانی که در بطن آن جهان هستید، آن داستان را باور می‌کنید و به‌محض این‌که ناباوری ایجاد شود، این سحر از بین می‌رود؛ یعنی این جادو، یا هنر، شکست می‌خورد. در این صورت شما دوباره به جهان اولیه بازمی‌گردید و از بیرون به این جهان ثانویِ نافرجام می‌نگرید». "تعلیق ناباوری" شاید برای «جستجوی محسنات در اثری هنری که از نظر ما شکست‌خورده» ضروری باشد، اما برای خوانندگانی که حقیقتاً «آن قصه را دوست دارند» این امر غیرضروری است: «آنان نیازی ندارند ناباوری را تعلیق کنند؛ بلکه آنان این امور را باور می‌کنند».
«شب گرم تابستان» () یک فیلم درام جنایی به کارگردانی «دیوید فریدکین» است که در سال ۱۹۵۷ منتشر شد.
یک خبرنگار در حین گذراندن ماه‌عسل خود، دست به کاری خطیر می‌زند و تصمیم می‌گیرد مصاحبه‌ای با یک سارق بانک انجام دهد.
ساندرا لین براون (متولد ۱۲ مارس ۱۹۴۸ در ویکو، تگزاس) یک نویسنده معروف آمریکایی در زمینه رمان‌های رمانتیک و مهیج است. براون کارهایی نیز با تخلص ریچل راین، لارا جوردن و ارین سنت. کلر نوشته است.
ساندرا براون در ویکو، تگزاس متولد شد و در فورث ورث بزرگ شد. او در دانشگاه تگزاس کریستین در رشته زبان انگلیسی شروع تحصیل کرد ولی در سال ۱۹۶۸ برای ازدواج با مایکل براون دانشگاه را ترک کرد. شوهرش گوینده سابق اخبار تلویزیونی و برنده فیلم‌های مستند است. "Sandra Brown". Sandra Brown. Retrieved 2012-10-29. بعد از ازدواج، براون در تایلر برای کی ال تی وی بعنوان هواشناس شروع به کار کرد. سپس به منطقه دالاس فورث ورث بازگشت و گزارشگر نسخه تلویزیونی مجله پی ام شد.
براون در سال ۱۹۸۱ با تشویق شوهرش، نویسندگی را آغاز کرد. National Book Festival از آن زمان، او حدود ۷۰ رمان و بیش از ۵۰ کتاب پرفروش نیویورک تایمز نوشته است. در سال ۲۰۰۸، درجه دکترای افتخاری دریافت کرد.
رمان "ابریشم فرانسوی" او تبدیل به یک فیلم شد و در سال ۱۹۹۴ در تلویزیون پخش شد. سوزان لوسی، شاری بلفونته و لی هورسلی در این فیلم بازی کردند. See Yahoo movies
در سال ۲۰۰۷، او در سریال شبکه کورت به نام قتل توسط کتاب همکاری کرد. این سریال درباره قتل بتی گور در وایلی، تگزاس در ۱۳ ژوئن ۱۹۸۰ است.
آخرین کتاب براون، "ضرب العجل"، در سال ۲۰۱۳ منتشر شد.
«دارجلینگ محدود» () فیلمی در ژانر کمدی-درام به کارگردانی وس اندرسن است که در سال ۲۰۰۷ منتشر شد.
سه برادر آمریکایی که یک سال است با هم صحبت نکرده‌اند، تصمیم می‌گیرند با هم با قطار به سراسر هند سفر کنند، تا دوباره پیوند برادری‌شان را مثل گذشته محکم سازند…
سه دختر زرنگ () فیلمی در ژانر کمدی رمانتیک و موزیکال به کارگردانی هنری کاستر است که در سال ۱۹۳۶ منتشر شد.
ناخداهای دلیر () فیلمی به کارگردانی ویکتور فلمینگ است که در سال ۱۹۳۷ منتشر شد.
این فیلم برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد توسط اسپنسر تریسی در سال ۱۹۳۷ شده‌است.
درِ صحنه () فیلمی در ژانر درام به کارگردانی گرگوری لا کاوا است که در سال ۱۹۳۷ منتشر شد.
مکتب آنال () به مکتب گروهی از تاریخ‌نگاران گفته می‌شود که روش آنها همان شیوهٔ تاریخ‌نویسیِ تاریخ‌نویسان فرانسوی در سدهٔ بیستم است و بر تاریخ طولانی‌مدت اجتماعی تأکید دارد. نام این مکتب از نام یک مجلهٔ فرانسوی با نام «Annales d'histoire économique et sociale» گرفته شده‌است که توسط جمعی از تاریخ‌نویسان مکتب آنال منتشر می‌شد.See for recent issues
این مکتب تأثیر بسیاری بر کارهای تاریخ‌نویسی در فرانسه و شماری از دیگر کشورها گذاشت، به‌ویژه در زمینه‌های استفاده از روش‌های علوم اجتماعی به‌وسیلهٔ پژوهشگران تاریخ، تأکید بیشتر بر جنبه‌های اجتماعی تا جنبه‌های سیاسی و دیپلماتیک در پژوهش‌های تاریخی و رویکردی بر ضد تحلیل طبقاتی تاریخ‌نگاری مارکسیستی.
تقریباً بعد از ۱۹۲۰ میلادی بود که مارک بلوخ و لوسین فور (بنیانگذاران تاریخ‌نگاری مکتب آنال) بر ضد تاریخ‌نگاری سنتی روایی اروپایی برخاسته، نوعی تاریخ‌نگاری مسئله‌محور را مطرح کرده بودند که به سؤالات بزرگ از طریق بررسی منظم تحولات ساختاری پاسخ دهند. از سال ۱۹۲۰ به بعد، تاریخ‌نگاران نسل نخست مکتب آنال (لوسین فور، مارک بلوخ و فرناند برودل) چند ویژگی را طی تکامل مکتب خود به عنوان صفات اصلی مکتب آنال مطرح ساختند:
در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ میلادی، در آثار مورخان نسل دوم مکتب آنال پنج گرایش عمده به چشم می‌خورد:
فرناند برودل ایدهٔ تأثیرات جبری محیطی را مطرح کرده بود. یعنی عقیده‌ای که مرکزیت و محوریت جهان طبیعت در تاریخ انسانی را باور دارد. یعنی تاریخ بشر تاریخ پایان‌ناپذیر تلاش انسان در برابر عناصر مختلف است. اما لوسین فور در کتاب "مقدمه‌ای جغرافیایی بر تاریخ" بر جبر جغرافیا تاخته، اعلام کرد که «آدمی در انطباق با محیط جغرافیایی همواره ممکن‌ها را فراروی دارد و نه ضرورت‌ها را. با تحققِ بخشی از آنچه امکان تحقق دارد، در توسعهٔ آینده جوامع انسانی میزانی از تعیین‌شدگی حکمفرما می‌شود لیکن آدمی هرگز نه قدرت تغییر (چه کم و چه بیش) را از دست می‌دهد و نه امکان انتخاب از همهٔ آنچه ممکن است را و با انتخاب بخشی از همهٔ ممکن‌ها، امکانات جدیدی زاده می‌شوند.»
تفکر آنالیست‌ها در باب تولید اقتصادی و نقش آن در تاریخ، برآمده از رویارویی آنان با مورخان مارکسیست بود که هر دو تأکید بیش‌تری بر نقش تولید داشتند، در حالی که مورخان مارکسیست خواستار بررسی بینش اولیه و نسبتاً سختگیرانهٔ خود در باب تاریخ زمین و تداوم بلندمدت آن شده‌اند تا مفاهیم شیوه‌های تولید را مورد تجدید نظر قرار دهند.
آنالیست‌ها باور داشتند که معلومات متراکم‌شدهٔ ناشی از تحقیقات دسته‌جمعی پژوهندگان و جمع‌آوری اطلاعات توسط محققان دفترنشین، هر دو فاقد خصلت انسان‌دوستی هستند و هر دو مصالح عالیهٔ بشریت را به دست فراموشی می‌سپارند.ملک نوبان در مقدمه بر مظاهری، "جاده ابریشم"، ۱۳۷۲، ص دوازده – چهارده.
نسل نخست آنالیست‌ها نظریهٔ تفّوق حوزهٔ فرهنگی مدیترانه بر سایر نقاط جهان را مطرح کرده بودند.ملک نوبان در مقدمه بر مظاهری، "جاده ابریشم"، ۱۳۷۲، ص دوازده – چهارده.
اروپامحوری در آن زمان، هم در آثار آنالیست‌ها دیده می‌شد و هم در آثار مارکسیست‌ها که دعوی جهان‌وطنی داشتند. هر دو گروه اعتقاد داشتند که مراحل توسعه باید با تقلید از مراحلی طی شود که اروپا در تاریخ خود گذرانده‌است. جوامع مختلف «گزینش‌های مشخص تمدن‌گرایانه که کاملاً مجزا و متفاوت هستند و حتی اگر همزیستی مسالمت‌آمیز و پیوسته‌ای داشته باشند، شیوه‌های سازمان‌یافتگی و فرهنگی متفاوت دارند».
از حیث تاریخ‌نگری، می‌توان علی مظاهری را با نگارش کتاب "جادهٔ ابریشم"، نخستین مورخ آنالیست ایرانی دانست که نظریهٔ اروپامحورِ جادهٔ ابریشم را به چالش طلبیده بود. او در عوض مرکزیت جاده را به مشرق‌زمین یعنی جهان ایرانی و تمدن چینی برده و ضمن ارائهٔ سفرنامه‌های شرقی (ایرانی و چینی) با حواشی پرمغزی که بر آن‌ها زده، جایگاه ایران و جهان اسلام را در این میانه به تصویر کشیده‌است.
از حیث تاریخ‌نگاری، روش او به‌تدریج تکامل یافته و از تاریخ اجتماعی به سبک نسل اول و دوم مورخان فرانسوی مکتب آنال سرچشمه گرفته، با مطالعهٔ منابع و نسخ خطی فراوان ایرانی و اسلامی موجود در کتابخانه‌های اروپایی، به‌تدریج رنگ و بوی ایرانی و شرقی و بومی گرفته و در کتاب "جادهٔ ابریشم" خاصه در حواشی آن کتاب به کمال رسیده‌است. روش او به‌طور کلی ابداعی و نوین است. چنان‌که برخلاف سنن رایج در تاریخ‌نگاری ایرانی، به مطالعات بین‌رشته‌ای پرداخته و گسترهٔ وسیعی از منابع را اعم از تاریخی، جغرافیایی، و حتی ادبی و دیوان‌های شاعران و نیز کتب تاریخ علم را به عنوان منابعی قابل استفاده در تاریخ‌نگاری اقتصادی در نظر گرفته‌است.
ستاره‌ای متولد شده است () فیلمی در ژانر درام به کارگردانی ویلیام ولمن و جک کانوی است که در سال ۱۹۳۷ منتشر شد.
کربو می‌تواند به موارد زیر اشاره کند:
میدان آزادی میدانی در شهر تفلیس است که مجسمه‌ای از جرجیس در آن قرار دارد. و به میدان لیبرتی نیز شهرت دارد. این میدان در بخش تاریخی و قدیمی شهر در نزدیکی موزه ملی گرجستان قرار گرفته است.
آنوتا () جزیره‌ای آتشفشانی در بخش جنوب شرقی جزایر سلیمان در استان تموتو است که یکی از کوچکترین جزیره‌های پلی‌نزی است.Jared Diamond, "Guns, Germs and Steel" (Norton) 1997, p. 59.
آندرئا یانونه (; زاده ۹ اوت ۱۹۸۹) موتورسوار ایتالیایی و راننده موتو جی‌پی است و هم‌اکنون برای تیم آپریلیا رانندگی می‌کند.
مانند بسیاری از موتورسواران حال حاضر موتوجی پی، از همان سنین کودکی به موتور علاقه‌مند شد و کار خود را با مینی موتورها آغاز کرد. آندره همچنین یک برادر بزرگ‌تر به نام آنجلو دارد که در تمام پیست‌ها با او همراه است. یانونه جز موتورسوارانی بود که بیشترین حضور را در رده‌های پایین موتورسواری قهرمانی جهان تجربه کرد و از ۲۰۰۵ تا ۰۹ در سری ۱۲۵ سی سی مشغول به رقابت بود اما درخشش آنچنانی نداشت و با کسب سه پیروزی و جایگاه هفتمی در آخرین فصل حضور خود در این سری مسابقات، توانست یک صندلی را در موتو۲ و در تیم ایتالیایی اسپید آپ بدست آورد. یانونه تا ۲۰۱۲ در موتو۳ حضور داشت و تمام این سه فصل، به رده سومی بسنده کرد.
یانونه برای فصل ۲۰۱۳ با تیم دوم دوکاتی یعنی پرامک به موتوجی پی راه یافت. پس از دو فصل حضور در این تیم، دوکاتی اعلام کرد که موتورسوار ایتالیایی برای ۲۰۱۵ جانشین کال کراچلو در این تیم خواهد شد. یانونه اولین و تنها پیروزی موتوجی پی خود را در مسابقه اتریش ۲۰۱۶ به همراه دوکاتی کسب کرد اما عملکرد نه چندان خوب او باعث شد تا دوکاتی برای فصل ۲۰۱۷، خورخه لورنزو را جانشین او کند؛ بنابراین بار دیگر یانونه دوکاتی را به مقصد تیم سوزوکی ترک کرد. موتورسوار ایتالیایی در این تیم نیز به مدت دو فصل حضور داشت و حاصل آن کسب سه سکو به همراه رده دهمی در ۲۰۱۸ بوده‌است. یانونه اعلام کرد که برای فصل ۲۰۱۹ و ۲۰۲۰ موتوجی پی به تیم آپریلیا می‌پیوندد.
فصل ۲۰۰۰–۰۱ صد و نهمین فصل باشگاه لیورپول پس از بنیان‌گذاری این باشگاه می‌باشد. باشگاه لیورپول این فصل را با تصاحب سه جام اتحادیه ٫ حذفی و یوفا به پایان رساند.
هیروشی آیواما (؛ زاده ۲۵ اکتبر ۱۹۸۱) اهل ژاپن و راننده موتو جی‌پی است و هم‌اکنون برای تیم هوندا رانندگی می‌کند.
هماور طبی یکی از گونه‌های سردهٔ هماور است. در کتب طب سنتی با نام آذان الحمار آمده است.
سنفیتون از دیرباز برای درمان زخمهای سطحی و کاهش التهاب رگ به رگ شدنها و استخوانهای شکسته مورد استفاده قرار می‌گرفته است. «آلانتوین»، که برای درمان زخمها خوب است ماده و ترکیب فعال ریشه‌ها و برگهای هماور است. گیاه و برگ هماور حاوی اسید «روزمارینیک» نیز است که به کاهش التهاب و درمان آسیبهای وارده به عروق خونی ریه‌ها کمک می‌کند.
هماور یک گیاه دارویی بادوام و که بومی اروپا و مناطق گرم آسیا است. ترکیبات گیاه فراورده‌های حاص از هماور از برگها یا سایر قسمتهای بالای گیاه (نه ریشه آن) تهیه می‌شوند. البته از ریشه آن نیز می‌توان فراورده تهیه کرد، لیکن فراورده‌های حاصل از آن به احتمال زیاد سبب مسمومیت می‌شوند. هماور حاوی «آلانتویین»، «اسید رزمارینیک» و «الکالویدهای نوع پایرولیزیدین» است. برخی تصور می‌کنند که هماور گیاه مفیدی است، اما تحقیقات علمی نشان داده است که این گیاه می‌تواند خیلی سمی باشد. اگر فراورده‌های هماور را مثل نوشیدنیها مصرف کنید یا آنرا به طرق دیگر برای مصارف داخلی بدن مورد استفاده قرار دهید، خود را با احتمال خطر مسمومیت مواجه می‌کنید. بعضی افراد حتی در اثر خوردن یا نوشیدن فراورده‌های حاصل از هماور برای اهداف درمانی تلف شده‌اند. بسیاری از گیاهان تیره هماور حاوی مواد سمی به نام الکالویدهای پایرولیزیدین (PA) است، که برای کبد سمی است. «اکی میدین» سمی‌ترین الکالوید پایرولیزیدین است که در هماور یافت می‌شود. هماور رایج (Symphytum officinale) معمولاً فاقد الکالویدهای پایرولیزیدین سمی است (مگر بعضی اوقات). برخی فراورده‌های هماور از سایر گونه‌های آن نظیر هماور تیغ دار (S.asperum) و هماور روسی (S.uplandicum) که به میزان خطرناکی دارای «اکی میدین» بالایی هستند، تهیه می‌شوند. ریشه تمامی گونه‌های گیاه هماور ده برابر بیشتر از برگهای آنها دارای مواد سمی است، لذا از مصرف ریشه این گیاه پرهیز کنید، مگر اینکه پزشک معالج از نزدیک بر روند مصرف آن نظارت کند.
سوران، فرانسه (به فرانسوی: Sevran) یک کامین در فرانسه است که در Canton of Sevran واقع شده‌است.
سوران ۷٫۲۸ کیلومترمربع مساحت و ۵۱٬۴۴۹ نفر جمعیت دارد و ۵۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شهر وجده خواهرخواندهٔ سوران، فرانسه هست.
مو، فرانسه (به فرانسوی: Meaux) یک کامین در فرانسه است که در Canton of Meaux-Nord واقع شده‌است.
مو ۱۴٫۹۵ کیلومترمربع مساحت و ۵۱٬۳۹۸ نفر جمعیت دارد.
شهرهای هایلیگن‌هاوس و بزیلدون خواهرخوانده‌های مو، فرانسه هستند.
ست، فرانسه (به فرانسوی: Sète) یک کامین در فرانسه است که در شهرستان ارو واقع در ناحیه‌ اکسیتنی در جنوب فرانسه است.
ست ۲۴٫۲۱ کیلومترمربع مساحت و ۴۲٬۷۸۶ نفر جمعیت دارد و ۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شهرهای نویبورگ آن در دوناو، الجدیده و Cetara خواهرخوانده‌های ست، فرانسه هستند.
روزه، فرانسه (به فرانسوی: Rezé) یک کامین در فرانسه است که در لوآر-آتلانتیک واقع شده‌است.
روزه ۱۳٫۷۸ کیلومترمربع مساحت و ۳۷٬۲۰۰ نفر جمعیت دارد و ۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شهر ابو دیس خواهرخواندهٔ روزه، فرانسه هست.
استن، فرانسه (به فرانسوی: Stains) یک کامین در فرانسه است که در Canton of Stains واقع شده‌است.
استن ۵٫۳۹ کیلومترمربع مساحت و ۳۳٬۹۵۱ نفر جمعیت دارد و ۴۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شهرهای چزنت، Luco dei Marsi و فکیک خواهرخوانده‌های استن، فرانسه هستند.
مرینین (به فرانسوی: Marignane) یک کامین در فرانسه است که در Canton of Marignane واقع شده‌است.
مرینین ۲۳٫۱۶ کیلومترمربع مساحت و ۳۳٬۹۰۹ نفر جمعیت دارد و ۱۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شهرهای وولفسبورگ، فیگرس، Göd و نووی لیگوره خواهرخوانده‌های مرینین هستند.
درو، فرانسه (به فرانسوی: Dreux) یک کامین در فرانسه است که در Canton of Dreux-Est واقع شده‌است.
درو ۲۴٫۲۷ کیلومترمربع مساحت و ۳۱٬۲۱۲ نفر جمعیت دارد.
شهرهای بواتزن، تودی (ایتالیا)، ملزونگن، کودوگو، ایوشام و لریکی خواهرخوانده‌های درو، فرانسه هستند.
ترَپ (به فرانسوی: Trappes) یک کمون در فرانسه است که در Canton of Trappes واقع شده‌است.
ترَپ ۱۳٫۴۷ کیلومترمربع مساحت و ۲۹٬۸۱۷ نفر جمعیت دارد.
شهرهای کاستیلیونه دل لاگو، کونگلتون، کپرژیونیتسه و Podor خواهرخوانده‌های تخپ هستند.
تیه، فرانسه (به فرانسوی: Thiais) یک کامین در فرانسه است که در ایل-دو-فرانس واقع شده‌است.
تیه ۶٫۴۳ کیلومترمربع مساحت و ۲۹٬۷۰۹ نفر جمعیت دارد.
شهر آینبک خواهرخواندهٔ تیه، فرانسه هست.
یر، فرانسه (به فرانسوی: Yerres) یک کامین در فرانسه است که در Canton of Yerres واقع شده‌است.
یر ۹٫۸۴ کیلومترمربع مساحت و ۲۹٬۱۱۳ نفر جمعیت دارد و ۴۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بزون (به فرانسوی: Bezons) یک کامین در فرانسه است که در Canton of Bezons واقع شده‌است.
بزون ۴٫۱۶ کیلومترمربع مساحت و ۲۸٬۱۹۲ نفر جمعیت دارد و ۴۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شهرهای سکسارد و Downpatrick خواهرخوانده‌های بزون هستند.
سانس (به فرانسوی: Sens) یک کامین در فرانسه است که در یون (فرانسه) واقع شده‌است.
سانس ۲۷٫۸۶ کیلومترمربع مساحت و ۲۶٬۶۴۶ نفر جمعیت دارد.
شهرهای لراخ و سنیگالیا خواهرخوانده‌های سانس هستند.
بتوون (به فرانسوی: Béthune) یک کامین در فرانسه است که در پا-دو-کاله واقع شده‌است.
بتوون ۱۲٫۹۷ کیلومترمربع مساحت و ۲۵٬۷۶۶ نفر جمعیت دارد و ۲۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شهر شورته خواهرخواندهٔ بتوون هست.
ردز (به فرانسوی: Rodez) یک کامین در فرانسه است که در Canton of Rodez-Nord واقع شده‌است.
ردز ۱۱٫۱۸ کیلومترمربع مساحت و ۲۴٬۵۴۰ نفر جمعیت دارد و ۶۲۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شهرهای بامبرگ، Pigüé و افدیرک خواهرخوانده‌های ردز هستند.
مییو (به فرانسوی: Millau) یک کامین در فرانسه است که در Canton of Millau-Est واقع شده‌است.
مییو ۱۶۸٫۲۳ کیلومترمربع مساحت و ۲۱٬۹۴۳ نفر جمعیت دارد و ۳۷۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شهرهای موستار، Louga، باد زالتسوفلن، بریدلینگتون، سائونتو و میلادا خواهرخوانده‌های مییو هستند.
اش، فرانسه (به فرانسوی: Auch) یک کامین در فرانسه است که در Canton of Auch-Nord-Est واقع شده‌است.
اش ۷۲٫۴۸ کیلومترمربع مساحت و ۲۳٬۱۷۳ نفر جمعیت دارد و ۱۶۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شهرهای ممینگن، کالاتایود و کانگاس د انیس خواهرخوانده‌های اش، فرانسه هستند.
گردن، فرانسه (به فرانسوی: Gardanne) یک کامین در فرانسه است که در Canton of Gardanne واقع شده‌است.
گردن ۲۷٫۰۲ کیلومترمربع مساحت و ۲۱٬۱۲۱ نفر جمعیت دارد و ۲۰۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کلیسای جامع تثلیث معروف به سامِبا (به معنای تثلیث) کلیسای اصلی ارتدکس گرجی است که در شهر تفلیس، پایتخت گرجستان قرار دارد.
این کلیسا به مناسبت دوهزارمین سال میلاد مسیح و هزار و پانصدمین سال به رسمیت شناختن ارتدکس گرجی بنا شد. در ابتدا برای ساخت این کلیسا فراخوان داده شد و صد طرح برای ساخت آن دریافت شد. اما هیچ‌کدام از طرح‌ها تأیید نشد، سپس در نهایت طرح آرچیل میندیاشویلی مورد قبول واقع شد.https://en.m.wikipedia.org/wiki/Holy_Trinity_Cathedral_of_Tbilisi
ساختمان آن بین سال‌های ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۴ میلادی تکمیل شده‌است و با ظرفیت ۱۵٬۰۰۰ تَن و ارتفاع ۹۷ متر، عنوان‌های بزرگترین کلیسای ارتدکس در جهان و سومین کلیسای ارتدکس مرتفع در جهان را به خود اختصاص داده‌است. معماری این کلیسا آمیزه‌ای از سبک‌های سنتی معماری مذهبی گرجی در مراحل مختلفی از تاریخ است و همچنین، عناصری از معماری بیزانس را نیز در خود جای داده‌است.
این کلیسا دارای یک گنبد مخروطی شکل بر روی ۸ ستون است. جنس گنبد از طلا بوده و از پایین گنبد تا نوک صلیبی که بر روی آن قرار دارد ۷٫۵ متر ارتفاع دارد. این کلیسای عظیم خود متشکل از ۹ کلیسای کوچک است و علاوه بر این، ۵ کلیسای کوچکتر دیگر نیز در طبقات زیرین این بنا واقع شده‌است. کل فضای این بنا معادل ۵۰۰۰ متر مربع و حجم آن بالغ بر ۱۳۷ متر مکعب است. ارتفاع بناهای زیرین ۱۳ متر و ارتفاع کلیسا از سطح زمین تا نوک صلیب ۸۴ متر است. جهت ساخت کف از سنگ مرمر و برای دکوراسیون از موزاییک استفاده شده‌است، همچنین نقاشی‌های این کلیسا کار گروهی به رهبری امیران گوگلیدزه است.
مجموعه کلیسای سامبا شامل بخش‌های مختلفی از جمله بنای اصلی، برج ناقوس، اقامتگاه اسقف اعظم، صومعه، آکادمی علوم دینی، فرهنگستان الهیات، کارگاه‌های آموزشی، استراحتگاه و غیره است.
نظریهٔ توسعه، آمیزه‌ای از نظریه‌ها یا نگاهی عام به آن دسته از نظریه‌هاست که به این پرسش می‌پردازند: چگونه می‌توان به بهترین شکل، تغییرات مطلوب را در جامعه ایجاد کرد؟ چنین نظریه‌هایی از انواع گوناگون رویکردها و شاخه‌های علوم اجتماعی استفاده می‌کنند. در این مقاله، نظریه‌های مختلف و آخرین تحولات این نظریه‌ها مورد بحث قرار می‌گیرد.
نظریهٔ مدرنیزاسیون برای تحلیل نحوهٔ وقوع فرایندهای مدرنیزاسیون در جوامع مختلف مورد استفاده قرار می‌گیرد. این نظریه در پی آن است که مشخص کند کدام ویژگی‌ها در کشورهای مختلف به توسعهٔ اقتصادی سود می‌رساند و کدام ویژگی‌ها مانعی در برابر توسعهٔ اقتصادی است. فرض بر آن است که تشخیص این ویژگی‌ها می‌تواند اقدامات «همکاری توسعه‌ای» و «کمک‌های توسعه‌ای» را هدفمندتر سازد و به مدرنیزاسیون جوامع «سنتی» یا «عقب‌مانده» کمک کند. دانشمندانی از رشته‌های پژوهشی مختلف به شکل‌گیری نظریهٔ مدرنیزاسیون کمک کرده‌اند.
اصول مقدماتی نظریهٔ مدرنیزاسیون از ایدهٔ پیشرفت به دست می‌آید، یعنی این ایده که مردم می‌توانند پیشرفت کنند و خودشان جامعهٔ خود را تغییر دهند. مارکی دو کندورسه، فیلسوف فرانسوی، در پایه‌گذاری اصول این نظریه نقش مهمی داشت. همچنین طبق این نظریه، پیشرفت‌های فنی و تغییرات اقتصادی می‌تواند باعث تغییر در ارزش‌های اخلاقی و فرهنگی شود. امیل دورکیم، جامعه‌شناس فرانسوی، بر وابستگی متقابل نهادها در یک جامعه و نحوهٔ تعامل آن‌ها در چارچوب‌های فرهنگی و اجتماعی تأکید داشت. اثر او تحت عنوان «تقسیم کار در جامعه» بسیار تأثیرگذار بود. در این کتاب، نحوهٔ حفظ نظم اجتماعی و گذار جوامع ماقبل مدرن به جوامع پیشرفته توصیف شده‌است.
سایر دانشمندانی که به شکل‌گیری نظریهٔ مدرنیزاسیون کمک کردند، عبارتند از: دیوید اپتر که دربارهٔ نظام سیاسی و تاریخ دموکراسی پژوهش‌هایی انجام داد؛ سیمور مارتین لیپست که معتقد بود توسعهٔ اقتصادی به تغییراتی اجتماعی منجر می‌شود که می‌توانند به شکل‌گیری دموکراسی بینجامند؛ دیوید مک‌کللند که با استفاده از نظریه‌اش تحت عنوان نظریهٔ انگیزه‌ها، از دیدگاه روان‌شناختی به مدرنیزاسیون پرداخت؛ و تالکوت پارسونز که از «متغیرهای الگویی» برای مقایسهٔ عقب‌ماندگی و مدرنیته استفاده کرد.
مدل مراحل خطی رشد، یک مدل اقتصادی تدوین‌شده از سوی مارشال پلان است که برای احیای اقتصاد اروپا پس از جنگ جهانی دوم مورد استفاده قرار گرفت. در این مدل، فرض بر آن است که رشد اقتصادی فقط از طریق صنعتی‌سازی امکان‌پذیر است. نهادهای محلی و رویکردهای اجتماعی، به‌خصوص اگر بر نرخ پس‌انداز و سرمایه‌گذاری تأثیر بگذارند، می‌توانند رشد را محدود کنند؛ بنابراین، طبق این مدل، محدودیت‌های مانع رشد اقتصادی، از درون خود جامعه ناشی می‌شوند.
طبق مدل مراحل خطی رشد، تزریق صحیح و هنگفت سرمایه همراه با دخالت بخش دولتی می‌تواند در نهایت به صنعتی‌سازی و رشد اقتصادی یک کشور در حال توسعه منجر شود.
مراحل رشد روستو، معروف‌ترین نمونهٔ مدل مراحل خطی رشد است. والت روستو پنج مرحله را مشخص کرد که از طریق آن، کشورهای در حال توسعه به اقتصاد پیشرفته دست می‌یابند: ۱. جامعهٔ سنتی ۲. پیش‌شرط‌های آغاز حرکت ۳. آغاز حرکت ۴. رسیدن به بلوغ ۵. مرحلهٔ مصرف گسترده. او معتقد بود که توسعهٔ اقتصادی را باید برخی بخش‌های اقتصادی قوی‌تر رهبری کنند؛ این اعتقاد بر خلاف مارکسیسم است که طبق آن، بخش‌های مختلف باید به موازات هم پیشرفت کنند. طبق مدل روستو، یک کشور باید از برخی قواعد توسعه پیروی کند تا بتواند حرکتش را شروع کند: ۱. نرخ سرمایه‌گذاری کشور باید حداقل به ۱۰ درصد تولید ناخالص داخلی‌اش برسد. ۲. یک یا دو بخش تولیدی با میزان بالای رشد باید پایه‌گذاری شود ۳. یک چارچوب سازمانی، سیاسی و اجتماعی باید وجود داشته باشد یا ایجاد شود تا به توسعهٔ این بخش‌ها کمک کند.
مدل روستو دارای نقاط ضعف جدی است، از جمله: ۱. فرض این مدل آن است که می‌توان از طریق یک سری مراحل مشخص که برای همهٔ کشورها یکسان هستند، به توسعه رسید که فرضی مشکوک و غیرقابل‌اعتماد است ۲. این مدل توسعه را فقط بر اساس افزایش تولید ناخالص داخلی سرانه می‌سنجد ۳. این مدل بر ویژگی‌های مختلف توسعه تأکید می‌کند، اما عوامل انگیزاننده‌ای را که باعث توسعه می‌شوند، مشخص نمی‌کند؛ لذا این مدل، ساختارهای اجتماعی را که باید برای تشویق توسعه موجود باشند، نادیده می‌گیرد.
نظریه‌های مدرنیزاسیون اقتصادی مثل مدل روستو شدیداً تحت تأثیر مدل هارود-دومار هستند که نرخ رشد یک کشور را بر اساس نرخ پس‌انداز و بهره‌وری سرمایه، به صورت ریاضی‌گونه تبیین می‌کند.
در نظریهٔ مدرنیزاسیون اقتصادی، دخالت گستردهٔ دولت غالباً برای توسعهٔ موفق ضروری تلقی شده‌است. پل روسنستاین-رودان، راگنار نورکسه و کورت مندلبام معتقدند که «نظریهٔ فشار بزرگ» در برنامه‌ریزی و سرمایه‌گذاری زیرساخت‌ها برای تشویق صنعتی‌سازی ضروری است و بخش خصوصی به تنهایی نمی‌تواند منابع صنعتی‌سازی را تأمین کند.
یک نظریهٔ مؤثر دیگر در مدرنیزاسیون، مدل دوبخشی آرتور لوئیس است. در این مدل، لوئیس توضیح می‌دهد که چگونه تولید پویا و مدرن و همچنین اقتصاد خدمات‌محور جایگزین بخش‌های روستایی راکد می‌شود.
به دلیل تأکید فراوان بر نیاز به سرمایه‌گذاری، گاهی گفته می‌شود مدل مراحل خطی رشد از «بنیادگرایی سرمایه‌ای» رنج می‌برند.
طبق نظریهٔ مدرنیزاسیون، سنت‌ها و نهادهای از پیش موجودِ جوامع «ابتدایی» (پیشامدرن)، موانع رشد اقتصادی مدرن هستند. مدرنیزاسیون اگر از بیرون به یک جامعه تحمیل شود، می‌تواند باعث تغیر خشونت‌آمیز و رادیکال شود، اما طبق دیدگاه نظریه‌پردازان مدرنیزاسیون، مزایای مدرنیزاسیون بر چنین عوارضی می‌چربد. منتقدان خاطرنشان می‌کنند که جوامع سنتی در حال نابودی هستند و شکل جدیدی از فقر آن‌ها را دربرگرفته‌است، در حالی که به مزایای وعده‌داده‌شدهٔ مدرنیزاسیون نیز نرسیده‌اند.
ساختارگرایی یک نظریهٔ توسعه است که بر جنبه‌های ساختاری که مانع رشد اقتصادی کشورهای رو به توسعه می‌شوند، تأکید می‌کند. واحد تحلیل در این نظریه، دگرگونی اقتصاد کشورها از سمت کشاورزی در حد امرار معاش به سمت نظام تولیدی مدرن و شهری و اقتصاد خدمات‌محور است. سیاست‌های توصیه‌شده ناشی از تفکر ساختارگرا عبارت است از دخالت گستردهٔ دولت در اقتصاد برای تشویق بخش صنعتی که به صنعتی‌سازی جایگزین واردات (ISI) معروف است.
این دگرگونی ساختاری در کشور در حال توسعه انجام می‌شود تا اقتصادی به وجود آید که نهایتاً از رشد پایدار و خودبسنده برخوردار باشد. این امر فقط با توقف وابستگی کشور رو به توسعه به صادرات کالاهای اساسی (محصولات معدنی و کشاورزی) و پیگیری توسعهٔ درون‌محور با حمایت از اقتصاد داخلی در برابر اقتصادهای توسعه‌یافته امکان‌پذیر است. از طریق تعبیهٔ انواع موانع تجاری و افزایش نرخ برابری ارز، تجارت با اقتصادهای پیشرفته به حداقل می‌رسد؛ به این ترتیب، تولید نمونهٔ داخلی محصولات صنعتی که قبلاً وارد می‌شدند، تشویق می‌شود. منطق این راهبرد در «استدلال صنعت نوپا» نهفته‌است که طبق آن، صنایع تازه‌کار در مراحل اولیه از «مزیت مقیاس» و تجربهٔ لازم برای رقابت با رقبای خارجی برخوردار نیستند و بنابراین باید تا زمانی که قادر به رقابت در بازار آزاد می‌شوند، مورد حمایت قرار گیرند.
فرضیهٔ پربیش-سینگر بیان می‌کند که به مرور زمان، «نسبت مبادله» (نسبت صادرات به واردات) برای کالاهای اولیه در مقایسه با کالاهای نهایی کاهش می‌یابد، زیرا «کشش درآمدی تقاضا» برای کالاهای نهایی بیش از کالاهای اولیه است. اگر این مسئله صادق باشد، استدلال دیگری به نفع استراتژی صنعتی‌سازی جایگزین واردات به دست می‌آید.
ساختارگرایان معتقدند که تنها راه به سمت توسعه برای کشورهای جهان سوم آن است که اقداماتی از سوی دولت انجام شود. کشورهای جهان سوم باید صنعتی‌سازی را تشویق کنند و وابستگی خود را به تجارت با جهان اول کاهش دهند و بین خودشان به تجارت بپردازند.
ریشه‌های ساختارگرایی به آمریکای جنوبی و به‌خصوص شیلی بازمی‌گردد. در سال ۱۹۵۰، رائول پربیش به شیلی رفت و اولین رئیس «کمیسیون اقتصادی آمریکای لاتین» شد. در شیلی او با سلسو فورتادو، آنیبال پینتو، اسوالدو سانکل و دادلی سیرز همکاری کرد که همگی به صاحبنظران تأثیرگذار در حوزهٔ ساختارگرایی تبدیل شدند.
نظریهٔ وابستگی اساساً نظریهٔ خلفی برای تفکر ساختارگراست و بسیاری از ایده‌های اصلی این دو نظریه، مشترک است. بر خلاف ساختارگرایان که معتقد بودند بدون استراتژیِ قاطعانهٔ قطع ارتباط و صنعتی‌سازی جایگزین واردات، اصلاً توسعه امکان‌پذیر نیست، طبق نظریهٔ وابستگی، می‌توان با وجود روابط خارجی با بخش‌های توسعه‌یافتهٔ جهان، به توسعه دست یافت. با این حال، این نوع توسعه نوعی «توسعهٔ وابسته» است یعنی از محرک و انگیزهٔ داخلی (درون کشور در حال توسعه) برخوردار نیست و بنابراین در برابر تغییرات پراکندهٔ بازار جهانی، بسیار آسیب‌پذیر است. نظریهٔ وابستگی از این تصور آغاز می‌شود که منابع از سمت کشورهای حاشیه یعنی کشورهای توسعه‌نیافته و فقیر به سمت کشورهای هسته یعنی کشورهای ثروتمند جریان می‌یابد. این امر به انباشتگی ثروت در کشورهای ثروتمند و فقیرتر شدن کشورهای فقیر می‌انجامد. بر خلاف نظریهٔ مدرنیزاسیون، نظریهٔ وابستگی بر این مبناست که همهٔ جوامع از طریق مراحل مشابه و یکسان به توسعه نمی‌رسند. کشورهای پیشامدرن دارای ویژگی‌ها، ساختارها و نهادهای منحصر به فردِ مربوط به خود هستند و نسبت به اقتصاد بازار جهانی ضعیف‌ترند، در حالی که کشورهای توسعه‌یافته هرگز در گذشته، در چنین موقعیت و جایگاهی نبوده‌اند (در جایگاهِ دنباله‌رو نبوده‌اند). نظریه‌پردازان وابستگی معتقدند که کشورهای در حال توسعه، از نظر اقتصادی آسیب‌پذیر باقی خواهند ماند، مگر آنکه ارتباط خود را با بازار جهانی کاهش دهند.
طبق نظریهٔ وابستگی، کشورهای فقیر، ارائه‌دهندهٔ منابع طبیعی و نیروی کار ارزان به کشورهای توسعه‌یافته هستند که بدون این موارد، کشورهای توسعه‌یافته نمی‌توانستند از این سطح زندگی بالا برخوردار باشند. همچنین کشورهای توسعه‌یافته تلاش می‌کنند تا این وضعیت را حفظ کنند و نگذارند کشورهای در حال توسعه از تأثیرگذاری کشورهای پیشرفته بکاهند. به عبارت دیگر، فقط کشورهای در حال توسعه ناشی از انزوای این کشورها در نظام جهانی نیست، بلکه به دلیل موقعیت و نحوهٔ رفتار با آن‌ها در این نظام است.
نظریهٔ وابستگی، علاوه بر ریشه‌های ساختارگرایانه، نقاط مشترک زیادی نیز با نئومارکسیسم و نظریهٔ نظام جهانی دارد که این مسئله در آثار ایمانوئل والرشتاین، از معروف‌ترین نظریه‌پردازان وابستگی، مشهود است. والرشتاین مفهوم جهان سوم را رد می‌کند و مدعی است که تنها یک جهان وجود دارد که از طریق روابط اقتصادی، یکپارچه شده‌است (نظریهٔ نظام جهانی). او معتقد است که این نظام ذاتاً باعث می‌شود که جهان به بخش مرکزی، نیمه‌حاشیه‌ای و حاشیه‌ای تقسیم شود. یکی از نتایج گسترش نظام جهانی، «کالایی‌شدنِ» چیزهایی مثل منابع طبیعی، نیروی کار و روابط انسانی است.http://www.faculty.rsu.edu/users/f/felwell/www/Theorists/Wallerstein/Presentation/Wallerstein.pdf
رویکرد نیازهای اساسی را اولین بار سازمان بین‌المللی کار در سال ۱۹۷۶ معرفی کرد. این رویکرد عمدتاً در واکنش به رویکردهای مدرنیزاسیون رایج و رویکردهای توسعهٔ مبتنی بر ساختارگرایی پدید آمد که به نتایج رضایت‌بخشی از نظر کاهش فقر و مبارزه با نابرابری در کشورهای رو به توسعه دست نیافته بودند. در این رویکرد، تلاش می‌شود یک میزان حداقل مطلق منابع لازم برای رفاه فیزیکی درازمدت مشخص شود. مفهوم خط فقر که از همین ایده ناشی می‌شود، عبارت است از میزان درآمد لازم برای رفع نیازهای اساسی. این رویکرد به‌خصوص در حوزهٔ همکاری‌های توسعه‌ای کاربرد دارد و تعیین می‌کند که یک جامعه برای ادامهٔ حیات به چه چیز نیازمند است و برای آنکه جمعیت فقیر به بالای خط فقر برسد، چه باید کرد. نظریهٔ نیازهای اساسی بر سرمایه‌گذاری در فعالیت‌های مؤثر اقتصادی تأکید نمی‌کند، بلکه فقط بر ادامهٔ حیات جامعه تأکید دارد. نیازهای اساسی را می‌توان به عنوان معیار مطلق فقر به کار برد.
هواداران نظریهٔ نیازهای اساسی معتقدند که از بین بردن فقط مطلق، راه مناسبی برای فعال کردن افراد در جامعه است به‌طوری‌که بتوانند نیروی کار بهتری ارائه دهند و نقش مصرف‌کننده و پس‌اندازکننده داشته باشند.http://www.jstor.org/discover/10.2307/762098?uid=3738736&uid=2129&uid=2&uid=70&uid=4&sid=56284600813
رویکرد نیازهای اساسی، منتقدان بسیاری دارد و انتقادها عبارتند از اینکه ۱. این نظریه فاقد دقت و صلابت نظری مناسب است ۲. فاقد چارچوب عملی مشخص است، ۳. در تضاد با سیاست‌های ارتقای رشد قرار دارد و ۴. این خطر وجود دارد که این نظریه باعث عقب‌گرد دائمی کشورهای در حال توسعه شود.
ریشه‌های نظریهٔ توسعهٔ نئوکلاسیک به اقتصاد کلاسیک بازمی‌گردد. اقتصاد کلاسیک در قرن هجدهم و نوزدهم تدوین شد و مسئلهٔ اصلی آن، ارزش محصولات و نحوهٔ وابستگی به عوامل تولید بود. آدام اسمیت و دیوید ریکاردو از اولین نظریه‌پردازان اقتصاد کلاسیک بودند. اقتصاددانان کلاسیک – همچون اقتصاددانان نئوکلاسیک- طرفدار بازار آزاد و مخالف دخالت دولت در این بازارها بودند. «دست نامرئی» آدام اسمیت به این معناست که تجارت آزاد در نهایت به نفع تمام جامعه خواهد بود. جان مینارد کینز هم یکی از اقتصاددانان کلاسیک برجسته بود که کتاب تأثیرگذارش تحت عنوان «نظریهٔ عمومی اشتغال، بهره و پول» را در سال ۱۹۳۶ نوشت.
نظریهٔ توسعهٔ نئوکلاسیک در پایان دههٔ ۱۹۷۰ و به‌خصوص با انتخاب مارگارت تاچر در انگلستان و رونالد ریگان در آمریکا، جایگاه مهمی یافت. همچنین بانک جهانی در سال ۱۹۸۰ رویکرد خود را از نیازهای اساسی به اقتصاد نئوکلاسیک تغییر داد. از اوایل دههٔ ۱۹۸۰، نظریهٔ توسعهٔ نئوکلاسیک رفته رفته کنار گذاشته شد.
یکی از پیامدهای نظریهٔ توسعهٔ نئوکلاسیک برای کشورهای در حال توسعه، برنامه‌های اصلاح ساختاری (SAP) بود که بانک جهانی و صندوق بین‌المللی پول کشورها را به اجرای آن تشویق می‌کردند. جنبه‌های مهم این برنامه‌ها عبارتند از:
این معیارها در اقداماتی که «مؤسسهٔ اقتصاد بین‌المللی» انجام داد، مشهود بود. این مؤسسه، رعایت معیارهای فوق را برای احیای آمریکای لاتین پس از بحران‌های اقتصادی و مالی دههٔ ۱۹۸۰ ضروری می‌دانست. این معیارها را «اجماع واشینگتن» می‌نامند (اصطلاحی که جان ویلیامسون، اقتصاددان انگلیسی در سال ۱۹۸۹ ابداع کرد).
نظریهٔ پساتوسعه، مکتبی فکری است که ایدهٔ توسعهٔ اقتصادی ملی را به کلی زیر سؤال می‌برد. طبق دیدگاه پژوهشگران نظریهٔ پساتوسعه، کل مفهوم و روش‌های توسعه، بازتابی از سیطرهٔ کشورهای غربی بر سایر کشورهاست و توسعه، مفهومی مصنوعی و ساختهٔ فضاهای آکادمیک است که ریشه در ایدئولوژی‌های سیاسی و اقتصادی دارد. نظریهٔ پساتوسعه در دههٔ ۱۹۸۰ و دههٔ ۱۹۹۰ شکل گرفت و اهمیت یافت.
طبق دیدگاه نظریه‌پردازان پساتوسعه، ایدهٔ توسعه فقط یک «ساخت ذهنی» است که باعث ایجاد رتبه‌بندی کشورهای توسعه‌یافته و روبه‌توسعه شده‌است و بر اساس آن، کشورهای در حال توسعه می‌خواهند شبیه کشورهای توسعه‌یافته شوند.Sachs, Wolfgang (1992). The Development Dictionary: A Guide to Knowledge as Power. Zed Books. .
طبق نظر ولفگانگ ساکس، تفکر توسعه‌محور تحت تسلط غرب و کاملاً قوم‌پرستانه است. نظریه‌پردازان پساتوسعه معتقدند شیوهٔ زندگی غربی اصولاً شاید هدف مطلوبی برای سایر کشورها نباشد و اساساً برای آن کشورها، واقع‌گرایانه هم نیست. آن‌ها مدعی هستند که توسعه یعنی از دست رفتن فرهنگ خود کشور، تغییر هویت و برداشتی که مردم از خودشان دارند و همچنین دگرگونی شیوه‌های زندگی. بنا به نظر مجید رهنما، صاحبنظر برجستهٔ دیگر در حوزهٔ پساتوسعه، مفاهیمی مثل فقر کاملاً مبتنی بر فرهنگ هستند و ممکن است از فرهنگی به فرهنگ دیگر، معانی کاملاً متفاوتی داشته باشند. نهادهایی که نگران توسعه‌نیافتگی هستند، کاملاً غرب‌محور به نظر می‌رسند و پژوهشگران پساتوسعه می‌خواهند فرهنگ‌های دیگر هم در تفکر توسعه‌محور، حرفی برای گفتن داشته باشند.
نظریهٔ پساتوسعه از دیدگاه‌های رایج دربارهٔ جامعه فاصله می‌گیرد. طبق نظر آرتورو اسکوبار، پساتوسعه به فرهنگ و معرفت محلی توجه دارد و نوعی دیدگاه نقادانه در برابر علوم رایج ارائه می‌دهد و ارتقای جنبش‌های مردمی محلی را تشویق می‌کند. همچنین صاحبنظران پساتوسعه طرفدار تغییر ساختاری به منظور رسیدن به همبستگی، تعامل، و توجه بیشتر به دانش و معرفت سنتی هستند.
توسعهٔ پایدار، شکلی از توسعه است که نیازهای کنونی را رفع می‌کند، اما توانایی نسل‌های آینده برای رفع نیازهای خود را در معرض خطر قرار نمی‌دهد (تعریف کمیسیون جهانی محیط زیست و توسعه). تعاریف دیگری از توسعهٔ پایدار وجود دارد، اما نقطهٔ مشترک همهٔ آن‌ها این است که به ظرفیت تحمل کرهٔ زمین و نظام‌های طبیعی آن و چالش‌های پیش روی بشریت توجه دارند. توسعهٔ پایدار را می‌توان به پایداری زیست‌محیطی، پایداری اقتصادی و پایداری اجتماعی-سیاسی تقسیم کرد. کتاب «محدودیت‌های رشد» که به سفارش «باشگاه رم» نوشته‌شد، باعث شد تفکر دربارهٔ پایداری اهمیت یابد.Meadows et al. (1972), The Limits to Growth, Universe Books,
گرم شدن زمین نیز از جمله مسائل مهم مورد تأکید در جنبش توسعهٔ پایدار است. این امر به ایجاد پیمان کیوتو در سال ۱۹۹۷ با هدف کاهش گازهای گلخانه‌ای منجر شد.
مخالفان پیامدهای توسعهٔ پایدار اغلب به منحنی زیست‌محیطی کوزنتس اشاره می‌کنند. نکتهٔ اصلی این منحنی آن است که وقتی یک اقتصاد رشد می‌کند، تولید سرمایه‌محور و دانش‌محور پدید می‌آید. به عبارت دیگر، وقتی یک اقتصاد رشد می‌کند، آلودگی‌ها بیشتر می‌شود، اما فقط تا وقتی که به یک آستانهٔ خاص برسیم که در آن تولید دیگر چندان مبتنی بر منابع نیست و پایدارتر است. نتیجه اینکه به یک سیاست حامی رشد و نه ضدرشد نیاز داریم تا بتوانیم مشکل محیط زیست را حل کنیم. اما مسئله اینجاست که شواهد برای منحنی زیست‌محیطی کوزنتس بسیار ضعیف است. همچنین، بر مبنای تجربه می‌توان گفت که افراد وقتی درآمدشان افزایش می‌یابد، بیشتر تمایل دارند که محصولات بیشتری مصرف کنند. شاید این محصولات به صورتی سازگارتر با محیط زیست تولید شده باشند، اما به‌طور کلی، مصرف بیشتر، این نقطهٔ مثبت را از بین می‌برد. از سوی دیگر، افرادی مانند جولیان سیمون، اقتصاددان و نظریه‌پرداز آمریکایی، معتقدند که تحولات فناوری در آینده باعث حل مشکلات آتی خواهد شد.
نظریهٔ توسعهٔ انسانی، یک نظریه است که ایده‌هایی از حوزه‌های مختلف مثل بوم‌شناسی، توسعهٔ پایدار، فمینیسم و اقتصاد رفاه‌محور را به کار می‌گیرد. این نظریه از سیاست تجویزی فاصله می‌گیرد و بر این مسئله متمرکز می‌شود که چگونه می‌توان سرمایهٔ اجتماعی و سرمایهٔ آموزشی را به کار گرفت تا ارزش کلی سرمایهٔ انسانی در اقتصاد افزایش یابد.
آمارتیا سن و محبوب الحق، برجسته‌ترین نظریه‌پردازان توسعهٔ انسانی هستند. آثار سن متمرکز بر توانمندی‌ها هستند یعنی آنچه افراد می‌توانند انجام دهند یا آنچه می‌توانند باشند. همین توانمندی‌ها هستند که میزان رفاه افراد را تعیین می‌کنند، نه درآمد یا کالاهایی که دریافت می‌کنند (مثلاً در رویکرد نیازهای اساسی). این ایدهٔ اساسی مبنای تدوین شاخص توسعهٔ انسانی است. این معیار توسعهٔ انسان‌محور را اولین بار برنامهٔ عمران سازمان ملل متحد در گزارش‌های توسعهٔ انسانی به کار برد. جنبهٔ اقتصادی کار آمارتیا سن را می‌توان در حوزهٔ اقتصاد رفاه‌محور قرار داد که تأثیر سیاست‌های اقتصادی بر رفاه افراد را ارزشیابی می‌کند. سن همچنین کتاب تأثیرگذار «توسعه به مثابه آزادی» را نوشت که جنبه‌های اخلاقی را هم در حوزهٔ اقتصاد توسعه در نظر می‌گیرد.
باشگاه فوتبال کفلاویک (به ایسلندی: Knattspyrnudeild Keflavíkur) باشگاه فوتبال حرفه‌ای است که در شهر کپلاویک ٫ ایسلند واقع شده‌است. باشگاه فوتبال کفلاویک در سال ۱۹۲۹ تأسیس شد و سپس در سال ۱۹۵۹ میلادی وارد مسابقات لیگ فوتبال ایسلند شد. این باشگاه تا کنون ۴ مرتبه در سال‌های ۱۹۶۴، ۱۹۶۹، ۱۹۷۱ و ۱۹۷۳ قهرمان لیگ برتر ایسلند شده‌است. همچنین این تیم ۴ مرتبه در سال‌های ۱۹۷۵، ۱۹۹۷، ۲۰۰۴ و ۲۰۰۶ قهرمان جام حذفی ایسلند شده‌است.
دیرک یان استرویک (زاده ۳۰ سپتامبر ۱۸۹۴ در روتردام - ۲۱ اکتبر ۲۰۰۰ در بلمونت) ریاضیدان و تاریخنگار ریاضیات اهل هلند بود.
او فرزند یک معلم بود و در دن هاخ به مدرسه رفت. در ۱۹۱۹ به عضویت حزب کمونیست در آمد و تا پایان عمر این عضویت را داشت. از سال ۱۹۱۲ به تحصیل در دانشگاه لایدن پرداخت و در اینجا از استادانی همچون هندریک لورنتز بهره برد. سپس یکچند در آلکمار به شغل معلمی سرگرم شد و پس از آن به تحصیلاتش ادامه داد و در سال ۱۹۲۲ درجه دکتری را با رساله ای دربارهٔ بنیان‌های هندسه دیفرانسیل به دست آورد. در ۱۹۲۳ در اوترخت به عنوان استاد به کار پرداخت. استرویک با بورس بنیاد راک فلر توانست در رم نزد لوی-چیویتا و در دانشگاه گوتینگن نزد ریشارد کورانت به کار بپردازد. وی با کورانت درس گفتارهای فلیکس کلاین (که در آن زمان به تازگی درگذشته بود) دربارهٔ تاریخ ریاضیات در سده نوزدهم را به چاپ رساند. در ۱۹۲۶ در موسسه فناوری ماساچوست (ام آی تی) به عنوان استاد به کار مشغول شد و در آنجا به کار هندسه دیفرانسیل و تاریخ ریاضیات پرداخت. در ۱۹۴۰ به درجه استادی تمام رسید. استرویک در دوران مک کارتیسم از رد کمونیسم تن زد و بدینگونه برای ۵ سال تا سال ۱۹۵۵ از ام آی تی اخراج شد. در ۱۹۶۰ بازنشسته شد. وی پس از آن به تدریس در هاروارد، مکزیک و اوترخت پرداخت.
استروک افزون در کتابهایی در هندسه دیفرانسیل ۲ کتاب نیز در زمینه تاریخ ریاضیات نوشت. وی در سال ۱۹۸۹ به پاس پژوهش‌هایش جایزه کنت ا. می را از کمیته جهانی تاریخ ریاضیات دریافت کرد. او ۳ دختر داشت که از آن میان یکی همچون خودش استاد ریاضیات شد.
سالگرد خروج یا روز استقلال () روزی است که سوری‌ها در ۱۷ آوریل هرسال جشن می‌گیرند، این روز به مناسبت خروج آخرین سرباز فرانسوی از سرزمین‌های سوریه در ۱۷ آوریل ۱۹۴۶ است.عید الجلاء.. جسر العبور إلی الاستقلال وبناء سوریة الحدیثة . خبرگزاری سانا. تاریخ انتشار 17-04-2009. تاریخ بازبینی 01-11-2012.
دمشق نخستین سال‌گرد خروج سربازان فرانسوی از این کشور را با رژهٔ نظامی گسترده جشن گرفت.«الاستعراض العسکری».. أبرز ملامح الاحتفال بذکری الاستقلال - مدونة وطن 20/4/2011
آیبکس به معنای بز کوهی، اسم رمز برنامه شنود و جاسوسی الکترونیک ارتش شاهنشاهی ایران بود.
این پروژه با کمک ایالات متحدهٔ آمریکا در زمان ریچارد نیکسون که دکترین اسلحه بدون نیروی نظامی را دنبال می‌کرد و همکاری سازمان سیا در ایران اجرا می‌شد. مبلغ قرارداد ایران با شرکت آمریکایی "راک ول کورپوریشن" که در اجرای این پروژه به ایران کمک می‌کرده‌است ۵۰۰ میلیون دلار تخمین زده شده. بر پایهٔ طرح پروژهٔ آیبکس، قرار بود یک سیستم اطلاعاتی در مرزهای ایران مستقر شود که به ایران در دفاع و مقابله با مهاجمان احتمالی کمک کند. همزمان با اجرای این پروژه این گمان در ایران به وجود آمد که شاید از سیستم‌های استراق سمعی که در این پروژه استفاده می‌شود برای ضبط مکالمات مردم ایران استفاده شود. همچنین در مراحل اجرایی این پروژه مشکلاتی به وجود آمده‌بود که موجب برانگیختن شک‌وتردید در مورد امکان استفاده و به‌کار انداختن آن شده بود؛ به‌طوری‌که این بدبینی‌ها به خود شاه هم رسیده‌بود.
به گفتهٔ جورج کیو، مأمور سابق سیا در ایران، یکی از دلایل کلیدزدن این پروژه در ایران توسط محمدرضا شاه، نگرانی او از خطر عراق بود و به همین خاطر حاضرشده‌بود بیش از ۵ میلیارد دلار برای زیرنظرگرفتن تحرکات ارتش عراق هزینه کند. او می‌گوید ۹۰ درصد آیبکس بر عراق متمرکز بوده‌است و دو ایستگاه مخابراتی این پروژه قادر بوده‌اند ارتباطات مخابراتی ارتش عراق را شنود کنند.
در این پروژه برای تسلط اطلاعاتی بیشتر ایران بر عراق و شنود اطلاعات از دو فروند هواپیمای سی-۱۳۰ استفاده می‌شده‌است که با پرواز در نزدیکی مرزهای عراق ضمن جمع‌آوری سیگنال‌های مخابراتی این کشور، تا کیلومترها از خاک این کشور را عکس‌برداری می‌کرده‌اند. عبدالله عصر جدید، سرتیپ ارتش در نیروی هوایی شاهنشاهی، فرماندهٔ آیبکس در زمان حکومت شاه در ایران بود. عصر جدید در روز یکم اسفند ۵۷ به دستور سرلشکر محمدولی قرنی بازنشسته شد.
در ماه اوت ۱۹۷۶ میلادی سه نفر از کارکنان کمپانی راک‌ول به نام‌های ویلیام کاترل، رابرت کرون گارد و دونالد اسمیت در حالی که در تهران در حال رانندگی بودند هدف ترور قرار گرفتند. یک فولکس‌واگن قرمز در جلوی خودروی آن‌ها توقف کرد و یک مینی‌بوس از عقب به آن‌ها زد و افرادی با مسلسل‌های لهستانی خودروی آن‌ها را به رگبار بستند که در نتیجهٔ آن هرسه کشته‌شدند. پس از این حادثه تعداد زیادی از کارمندان آمریکایی که وحشت‌زده شده‌بودند از ایران خارج‌شدند.
مهاجمان پس از به رگبار بستن خودروی کارمندان آمریکایی، به سر هر کدام از آن‌ها یک تیر خلاص زده بودند، اما به رانندهٔ ایرانی خودرو کاری نداشتند. دولت ایران بلافاصله مارکسیست‌های اسلامی را مسئول ترور معرفی کرد. واشینگتن نیز سه کارمند آمریکایی کشته‌شده را افرادی فعال در زمینهٔ یک طرح پژوهشی الکترونیک شرکت راکول اینترنشنال معرفی کرد.
جورج کیو مأمور کهنه‌کار سیا که به فارسی هم تسلط داشت در مهرماه ۱۳۵۸ با پاسپورتی که به نام خودش صادر شده بود از واشینگتن و از طریق آلمان به ایران سفر کرد. او در این سفر در مورد تحرکات نظامی عراق در مرزهای ایران به ابراهیم یزدی وزیر خارجه پیشین ایران و عباس امیرانتظام هشدار می‌دهد که به علت بدگمانی‌های یزدی در مورد آمریکا، اظهارات کیو در مورد نقشهٔ جنگی عراق برای حمله به ایران مورد توجه او قرار نگرفت. به گفتهٔ کیو «روز بعد که انتظام را دوباره دیدم متوجه شدم نه فقط از برنامهٔ جنگی عراق چیزی نمی‌دانستند بلکه از توانایی ارتش ایران در جمع‌آوری اطلاعات هم کاملاً بی‌خبر بودند. او اصلاً در مورد اسم آیبکس یا توانایی‌اش چیزی نشنیده بود.» امیرانتظام این بی‌خبری مسئولان ایرانی از پروژهٔ آیبکس را تأیید کرده‌است.
مطابق برخی اسناد به دست آمده مانند نامهٔ چارلز نس، کاردار سفارت آمریکا در تهران، این گمان وجود دارد که آمریکا در این زمان سعی‌داشته‌است با برقراری روابط صمیمانه‌تر با سازمان اطلاعاتی آیندهٔ ایران بتواند از قابلیت‌های اطلاعاتی سامانه‌های جاسوسی نصب‌شده در ناحیهٔ کبکان (خراسان) و بهشهر (مازندران) بهره ببرد و از آن‌ها علیه شوروی استفاده کند.
به گفتهٔ کیو، او به مقام‌های ایرانی پیشنهاد کرده‌است که پروژهٔ آیبکس را برای زیر نظر گرفتن فعالیت‌های نظامی عراق دوباره فعال کنند. او خوشبین بوده‌است که ایران بتواند با توجه به حضور سرتیپ دوم ستاد بهلول سیه سرانی در ایران، بدون کمک مشاوران آمریکایی پروژهٔ شنود را بازفعال کند؛ وی به مدت پنج سال (از سال 1350 تا 1355) فرمانده مخابرات نیروی هوایی بود و در سال 1355 در حمایت از انقلابیون از فعالیت در نیروی هوایی استعفا داد.
پس از ماجرای اشغال سفارت آمریکا، اعضای دولت بازرگان از جمله ابراهیم یزدی به سرعت از قدرت کنارزده‌شدند، یزدی استعفا داد و امیرانتظام نیز به اتهام جاسوسی به حبس ابد محکوم شد و مسئلهٔ هشدارهای کیو در آن زمان مسکوت ماند.
باشگاه فوتبال ایبار () یک باشگاه فوتبال اسپانیایی است که در ۳۰ نوامبر ۱۹۷۰ در شهر ایبار، استان گیپوسکوا، منطقه خودمختار باسک تأسیس شده‌است.
این باشگاه که تنها باشگاه فوتبال دارنده استاندارد ایزو ۹۰۰۰ است، در فصل ۱۴–۲۰۱۳ برای اولین بار به بالاترین سطح فوتبال اسپانیا یعنی لالیگا صعود کرد. درفصل ۲۰۱۴–۱۵ ایبار در حالی که در رتبه هجدهم قرار گرفت و عملاً به دسته دوم باید سقوط می‌کرد، اما با حکم سقوط باشگاه فوتبال الچه به دلیل بدهی از سوی اتحادیه فوتبال اسپانیا، الچه به دست پایین‌تر فرستاده شد و ایبار در لالیگا باقی ماند.
از جمله بازیکنان سرشناسی که سابقه بازی در این باشگاه دارند می‌توان به ژابی آلونسو و داوید سیلوا اشاره کرد.
باشگاه ایبار هیچ وقت قهرمان لالیگا نشد ولی چندین بار قهرمان لیگ‌های پایین شده است.
این باشگاه در فصل ۲۰۲۰-۲۱ در تلاش برای ماندگار شدن در لالیگا شکست خورد و به سگوندا دیویسیون سقوط کرد.
ورزشگاه خانگی ایبار ورزشگاه شهری ایپوروا است که ۸۱۶۴ تماشاگر را در خود جای می دهد.
محمدباقر بهبودی (۱۳۰۷ مشهد – ۱۳۹۳ تهران) پژوهشگر دینی و حدیث‌پژوه ایرانی بود. وی برای نخستین بار، به منظور استخراج صحاح شیعه، به وارسی و اعمال قواعد پرداخته و حاصل آن را برای تمرین طالبان علم‌الحدیث در کتاب علل‌الحدیث فراهم آورده است. وی مصحح آثاری مانند بحارالانوار، کنزالعرفان و بخش‌هایی از تفسیر المیزان و مؤلف کتاب‌هایی مانند صحیح‌الکافی و معرفةالحدیث بود. دیدگاه‌های او در پالایش حدیث و فعالیت‌هایش در گزینش روایت‌های معتبر شیعه به‌ویژه در دهه ۶۰ بحث‌های بسیار برانگیخت و آثاری محسوس بر دیدگاه معاصران داشت.
او در ۱۳۲۷ تحصیلات مذهبی خود را در حوزهٔ علمیهٔ مشهد آغاز کرد. وی در نزد اساتید معروف ادبیات آن دوره مانند ادیب نیشابوری دوم، و فقه و اصول را نزد آیت‌الله سید احمد مدرس یزدی و آیت‌الله میرزا هاشم قزوینی تلمذ کرد. آنگاه در سال ۱۳۳۳ به شهر قم و حوزه بزرگ شیعه آمد و پس از مدتی تحصیل در این شهر عازم نجف حوزه دیگرشد و از محضر اساتیدی چون آیت الله سید ابوالقاسم خویی و سید محسن حکیم و عبدالهادی شیرازی بهره برد. آنگاه در سال ۱۳۳۵مجدداً به زادگاه خویش برگشت. وی در مصاحبه ای گفته است: «در سال ۱۳۲۷ هـ.ش. در حوزه علمیه مشهد آغاز به تحصیل کردم. در سالهای سوم و چهارم تحصیل شرحی بر صمدیه و شرحی بر عوامل ملامحسن به عربی نگاشتم که نسخه‌های دستنویس آن در اختیار برخی از فضلا ماند و اکنون از آنها خبری ندارم ولی در همان زمان کتابی در منطق به نام قاطع البرهان فی علم المیزان و جزوه ای در تجوید و جزوه ای در شرح حال میثم تمار نگاشتم که به چاپ رسید و در اختیار اهل فضل قرار گرفت. پس از فراگیری سطح و اندکی فلسفه به نجف اشرف مشرف شدم ولی به چند علت بیش از دو سال نماندم و به مشهد بازگشتم. از سال ۱۳۳۷هـ. ش. به تهران آمدم و در ابتدا به کار تصحیح نمونه‌های چاپی (بحار المیزان و…) پرداختم و سپس به کار تحقیق و پژوهش.».
از جمله نظرات خاص محمدباقر بهبودی می‌توان به نحوه مهاجرت قوم بنی‌اسرائیل از مصر به رهبری موسی بن عمران اشاره کرد که در کتاب نگاهی به تاریخ انبیاء در قرآن اثر محمدباقر بهبودی منتشر شده است:
خرابه‌های شهر ممفیس در سمت غربی رود نیل و کنار قریهٔ جیزه قرار دارد و شمال آن اهرام ثلاثه به فاصله دو فرسخی قرار گرفته‌اند. این شهر پایتخت فراعنهٔ مصر بوده است. طبیعی است که قدرت فرعونی، بر روی رود نیل پلی بسته باشد که با آبادی‌های وسیع و حاصلخیز شرق نیل در ارتباط سالم و مستقیم باشند و چه بسا این پل را موازی با ابوالهول ساخته باشند که واردین از شرق را مرعوب سازند.
خانه‌های بنی اسرائیل در قبلهٔ شهر مجتمع بود. اگر این خانه‌ها در شرق نیل بوده باشند، کوچ شبانه بنی اسرائیل آسان تر بوده است و اگر در غرب نیل بوده باشند، باید شبانه از پل عبور کنند و راه قدس را در پیش بگیرند. موسی شبانه بنی اسرائیل را کوچ داد و به طرف خلیج سوئز شتاب گرفت تا در حاشیهٔ آن دماغهٔ سینا را دور بزند و با گذشتن از کوه طور و انجام میقات و دریافت ده فرمان، راهی سرزمین موعود گردد.
فردای آن روز که لشکریان فرعون به تعقیب آنان حرکت کرند، موسی با قوم بنی اسرائیل در شتاب بود و تا عصر همان روز به اندازهٔ صد کیلومتر مسافت را طی کرده و خود را به شاخهٔ دریای سرخ یعنی خلیج سوئز رسانیده بود. در این موقع بنی اسرائیل گرد و غبار فرعونیان را دیدند و اظهار وحشت نمودند و موسی گفت:
انّ معی ربّی سیهدین – پروردگار من همراه من است و به زودی مرا به راه نجات رهنمون خواهد شد.
چرا که پیش از آن به او گفته بودند: ان اسر بعبادی فاضرب لهم طریقاً فی البحر یبساً لاتخاف درکاً و لاتخشی – بندگان مرا با کوچ شبانه به سوی فلسطین رهبری کن و چون به دریای تلخ رسیدی در عرض دریا راهی خشک بزن که نه از رسیدن فرعونیان ترسی وجود دارد و نه از فرو ریختن آب دریا.
موسی صبر کرد تا فرعونیان جایگاه آنان را مشخص سازند، آن گاه به فرمان حق عصای خود را بر آب دریا کوبید و آب از دو طرف روی هم سوار شد و همانند کوهی عظیم در دو طرف استوار ماند و در وسط راهی وسیع و خشک پدیدار گردید.
موسی فرمان داد و بنی اسرائیل با شتاب هرچه بیش تر از عرض دریا، آن جا که رشته باریکی به دریای تلخ می‌پیوندد گذشته و فرعون با سپاهیان زبده سوارش فرا رسید و چون دریا را مانند کوه، صاف و هموار و ساکن دید، به تصور آن که درهٔ کوه است، وارد شد و هلاک گردید.
ویا در مورد ابراهیم:
می‌گویند نمرود با خبر شد که جوانی به دنیا خواهد آمد که زوال ملک و آیین او به دست او صورت خواهد گرفت. نمرود، فرمود تا نوزادان پسر کشته شوند و لذا مادر ابراهیم فرزند خود را در غاری خارج شهر، دور از اطلاع همگان زایید و پرورش داد، تا نوجوانی شد و در یک شب که برای اولین بار از غار خارج شد و ستاره و ماه و خورشید را نگریست، به تردید افتاد که آیا خدای من ماه است یا خورشید، و با افول ماه و خورشید به توحید ربوبی معترف و آشنا گشت.
این داستان به این منظور خلق شده است تا مسئله رویت ستاره و ماه و خورشید را برای اولین با توجیه کند، اما در همهٔ تواریخ و سیره‌ها و در همهٔ تفاسیر و روایات مسطور است و به قطعیت پیوسته است که نمرود، ابراهیم را از زادگاهش اخراج کرد و ابراهیم و لوط با خاندانش نینوا را پشت سر نهاده به شام و فلسطین مهاجرت کردند. نه سلطنت و قدرت نمرود به دست ابراهیم زایل شد و نه مردم از دین خود دست برداشته و به توحید گراییدند.
واقعیت همان است که قرآن مجید در میان نهاده و به صراحت می‌گوید:
و کذلک نری ابراهیم ملکوت السموات و الارض
و این ارائه مانند سایر موارد، در عالم رؤیا صورت گرفته است و گر نه ستاره و ماه و خورشید هر شب و روز طالع می‌شوند و هزاران سال است که تکرار می‌شود، نه افولی در میان است و نه غروبی. جز آن که در نقطه ای طالع است و در نقطه ای دیگر شارق و در نقطه ای دیگر غارب
و این نسل بشریت است که مانند کاروانی می‌آید و می‌رود
و جز با اندیشهٔ صحیح و عبرت اصیل نمی‌تواند با حقایق پشت پرده آشنا گردد.
و یا در مورد رؤیای یوسف:
رؤیای یوسف براساس نص قرآن به این صورت بوده است:
انّی رایت احد عشر کوکباً و الشمس و القمر رایتهم لی ساجدین
من یازده ستاره دیدم با خورشید و ماه، دیدم که آنان برای من سجده کردند.
این رؤیا از دو قسمت مجزا تشکیل شده است و لذا قرآن مجید کلمهٔ رویت را تکرار می‌کند.
رؤیای اول: ستاره، ماه، خورشید در کنار هم و با هم که از نظر تعبیر علمی، یوسف خودش را در کنار شاه و صدراعظم و یازده وزیر، احساس کرده است که صورت کابینهٔ دولت را در حضور شاه مجسم می‌کند و لازمهٔ این رؤیا آن است که یوسف هم وزیر باشد، یا در حد وزیران.
رؤیای دوم: جماعت بسیاری از بشر که برای یوسف سجده می‌کنند، جز آن که این جمعیت در عالم خواب شناخته و معلوم نبوده‌اند، تا به صور مشخص خود دیده شوند، بلکه از حاضران درباری بوده‌اند که برای پذیرش و تقدیس مقام مافوق به سجده افتاده‌اند.
قرآن مجید به این نکته صراحت کامل داده است ولذا می‌گوید رایتهم و ضمیر جمع مذکر غائب می‌آورد و در وصف آنان می‌گوید ساجدین که باز هم عنوان جمع مذکر دارد، از دستهٔ عاقلان بشری و به همین جهت در آیات آخر این سوره می‌گوید:
و رفع ابویه علی العرش و خرّوا له سجّداً و قال یا ابت هذا تاویل رؤیای من قبل قدجعلها ربی حقا
به این معنی که چون به خاطر یوسف، شاه و صدراعظم و سایر وزیران در جلسهٔ پذیرایی یعقوب حاضر می‌شوند و یوسف، پدر و مادر خود را بر تخت وزارت کنار خود می‌نشاند، همهٔ حاضران و استقبال کنندگان و خادمان به خاطر احترام و بزرگداشت مقام یوسف ناجی مصر، به سجده می‌افتند و یوسف در گوش پدر زمزمه می‌کند که پدرجان این صحنهٔ خارجی، همان رؤیای من است که اینگ به حقیقت پیوسته است.
در این آیه که خواب تعبیر شدهٔ یوسف منعکس شده است، باز می‌بینیم خرّوا له سجّداً با ضمیر جمع مذکر غایب عنوان شده است و این خود صراحت کامل دارد که ستارگان و خورشید و ماه، در کنار یوسف به سجده نیفتاده‌اند، بلکه جماعت انبوهی که یوسف آنان را نمی‌شناخته و به عنوان رجاله تلقی می‌شده‌اند، در عالم خواب، برای او سجده کرده‌اند، وگرنه باید عبارت قرآن به این صورت نازل شده باشد: رایتها لی ساجدات تا قانون صرف و نحو عربی رعایت شده باشد.