moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
دستگاه اعداد اکتال گاهی اوقات به جای هگزادسیمال در رایانه‌ها استفاده می‌شود. احتمالاً یکی از نقاط عطف این موضوع در مجوز فایل‌ها در سیستم‌عامل‌های مبتنی بر یونیکس و شبه یونیکس است (chmod را ببینید).
برای تبدیل اعداد حسابی در پایه ۱۰ به اعداد در پایه ۸ باید عدد اصلی را بر بزرگترین توان ۸ تقسیم کنید و به همین ترتیب تا توان ۱ عدد ۸ ادامه می‌دهید. عدد مورد نظر در پایه ۸ همان خارج‌قسمت تقسیم‌هاست که به ترتیب نوشته شده‌است.
نمونه، تبدیل ۱۲۵ به اکتال:
در نتیجه، ۱۷۵ = ۱۲۵.
نمونه‌ای دیگر، تبدیل ۹۰۰ به اکتال:
در نتیجه، ۱۶۰۴ = ۹۰۰.
برای تبدیل اعداد کسری (اعشاری بدون قسمت صحیح) در پایه ۱۰ به پایه ۸، عدد اصلی را در ۸ ضرب می‌کنید؛ قسمت صحیح عدد بدست آمده اولین عدد اعشاری بدون قسمت صحیح در دستگاه اعداد اکتال است. با تکرار این روش برای قسمت اعشاری، بقیهٔ اعداد را محاسبه می‌کنید تا زمانی که قسمت اعشاری صفر شود یا قابل تقسیم کردن نباشد. به نمونه زیر توجه کنید.
نمونه، تبدیل ۰٫۱۶۴۰۶۲۵ به اکتال:
در نتیجه، ۰٫۱۲۴. = ۰٫۱۶۴۰۶۲۵
با ترکیبی از این دو روش می‌توانید اعداد گویای پایه ۱۰ را نیز به پایه ۸ تبدیل کنید. به این صورت که قسمت صحیح عدد را با روش اول و قسمت کسری عدد را با روش دوم بدست آورید.
اعداد هشت‌هشتی را می‌توان از اعداد دودویی بدست آورد، به این گونه که به صورت بسته‌های سه‌تایی از سمت راست جدا می‌کنید. برای مثال، معادل باینری عدد دسیمال ۷۴ برابر ۱۰۰۱۰۱۰ است که اگر گروه‌های سه‌تایی جدا کنید - ۰۱۰|۰۰۱|۰۰۱ - اکتال این عدد برابر ۱۱۲ می‌شود.
برای تبدیل پایه ۸ به دودویی، هر رقم اکتال را با معادل باینری‌اش عوض کنید.
برای مثال تبدیل عدد ۵۱ به باینری:
در نتیجه، ۰۰۱ ۱۰۱ = ۵۱.
تبدیل پایه ۸ به پایه ۱۶ در دو مرحله انجام می‌شود. ابتدا اکتال به باینری تبدیل می‌شود و سپس باینری تولید شده به هگزادسیمال تبدیل می‌شود؛ برای تبدیل باینری به هگزادسیمال، گروه‌های چهارتایی درست می‌کنید و مقدار آن را بدست می‌آورید که هر گروه نمایشگر یک رقم هگزادسیمال است.
برای مثال، تبدیل ۱۰۵۷ به هگزادسیمال:
در نتیجه، ۱۰۵۷ برابر ۲۲F است.
برای این تبدیل، وارون عملیات بالا را انجام می‌دهید، یعنی ابتدا پایه ۱۶ را به دودویی تبدیل کرده و سپس آن از دودویی به پایه ۸ تبدیل می‌کنید.
محمدشریف ملک‌زاده (زاده شهرستان زابل استان سیستان و بلوچستان)، دارای مدرک دکترای مدیریت و همچنین فوق دکتری مدیریت و دانشیار دانشگاه، مشاور سید محمود هاشمی شاهرودی در امور اجرایی و تا پایان دولت نهم معاون رئیس جمهور و رئیس سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری بود.http://www.tasnimnews.com/fa/news/1391/09/11/2013/ وی پیشتر عهده‌دار مناصب دولتی مختلفی نیز بوده‌است. از آن جمله می‌توان به پست‌هایی چون مشاورت رئیس‌جمهور،http://www.khabaronline.ir/detail/209483/Politics/4562 مشاورت وزیر امور خارجه، دستیاری ویژه وزیر امورخارجه، معاونت اداری و مالی وزارت امور خارجه،http://www.entekhab.ir/fa/news/28914/ دبیرکل امور ایرانیان خارج از کشور و … نیز اشاره داشت. وی در حال حاضر ریاست مرکز تحقیقات و مطالعات علوم انسانی- اسلامی و ریاست سازمان جهانی گردشگری حلال و رییس اتحادیه بین‌المللی روسای دانشگاه‌های جهان را داراست. مجموعه مقالات و سخنرانی‌های همایش بین المللی اقتصاد حلال و گردشگری حلال، مهر1396، ص12
دکتر محمد شریف ملک زاده در سال 2020 بعنوان پدر علم نوین مدیریت گردشگری جهان از سوی اتحادیه روسای دانشگاه های جهان انتخاب شد ، وی که یکی از نوابغ گردشگری جهان است از سوی نشریه وورد پرس بعنوان یکی از 3000 دانشمند برتر جهان معرفی شد.
پروفسور ملک زاده که از مفاخر ایران و دارای نشان ملی خدمت و نشان شیخ بهائی میباشد، بعنوان خالق تئوری MFT توانست با ثبت این اختراع مهم که مبتنی بر ارتقا روح و روان انسانهاست، اولین مخترع صنعت گردشگری جهان باشد.
حسنعلی‌بیگ بسطامی، خزانه‌دار نادرشاه، کریم‌خان زند و آغامحمدخان بود.به نقل از نوادگانش (معیرالممالک وزیر و داماد ناصرالدین شاه) زادگاه او روستای ابرسج شهر بسطام بوده است
او خود را از نوادگان بایزید بسطامی می‌دانست. در سلطنت شاه سلطان حسین وارد دربار صفوی شد و پس از چند سال از درباریان مهم دولت صفوی شد. تهماسب دوم او را مأمور گزارش نبردهای نادرشاه در ابیورد کرد. حسنعلی‌بیگ در این مدت به نادر نزدیک شد و با او روابط دوستانه برقرار کرد که تا سالیان بعد پایدار ماند.
او با آگاه ساختن نادر از رویدادهای داخلی دربار، در عزل تهماسب دوم و جانشین ساختن عباس سوم نقش داشت. او از جمله نمایندگان شورای دشت مغان بود و پس از تاج‌گذاری نادر شاه به وزارت رسید و لقب «معیرباشی» دریافت کرد. پس از قتل نادر، وزارت عادل‌شاه برادرزاده و جانشین نادر، را عهده‌دار شد. او از طرف کریم‌خان زند به خزانه‌داری و عیارزنی مسکوکات منصوب شد و این مقام را در زمان سلطنت آغامحمدخان حفظ کرد.
او در انقراض افشاریه و جانشینی کریم‌خان زند تأثیر داشت.
نسخه خطی بدست آمده
بنشوف شهری است در جمهوری چک که در ۴۰ کیلومتری جنوب غربی پراگ واقع شده‌است.
بنشوف در شهرستان بنشوف از استان بوهم مرکزی قرار دارد و کاخ کونوپیشته و کوه بلانیک در نزدیکی آن واقع شده‌اند.
شهر بنشوف در سال ۲۰۰۵ میلادی ۱۶٬۲۰۸ نفر جمعیت داشت.
محل بنشوف از سده یازدهم مسکونی شد و باور بر این است که نخستین ساکنان آن در سال ۱۰۵۰ میلادی در زمان دودمان پژمیسلید به تپه‌های کارلوو آمدند. یادداشتی مربوط به سده ۱۷ نشان می‌دهد که در سال ۱۰۷۰ بنشوو دارای کلیسا بوده‌است. اما نخستین باری که نام این شهر در نوشتارها یاد شده مربوط به سال ۱۲۲۶ است، و در این دوره، لردهای بنشوف مالکیت این روستا را در اختیار داشتند.
«توبیاس فون بنشاف»، سرپرست پراگ و عموی اسقف فقید پراگ، «توبیاس فون بچین»، در سال ۱۲۴۶ صومعه‌ای کوچک در بنشوف برپا کرد. این دو، در سال ۱۳۰۰ از این محل رفتند و این املاک به لرد «فون اشترنبرگ» فروخته شد، که نشان شهر بنشوف هنوز هم همان نشان خانوادگی او است.
هوسی‌ها در سال ۱۴۲۰ شهر بنشوو که در آن زمان بیشتر ساکنانش را آلمانی‌ها تشکیل می‌دادند تصرف کرده و سوزاندند.
بنشوف پس از سال ۱۸۰۳ به عنوان یکی از کانون‌های باززایی ملی بوهمی‌های اسلاوتبار رو به رونق گذاشت.
این شهر پس از ۱۹۴۵ با برپایی کارخانه ماشین‌سازی و صنایع غذایی در آن، به سرعت پله‌های صنعتی شدن را پیمود.
Wikipedia contributors, "Benešov," Wikipedia, The Free Encyclopedia, (accessed June 23, 2011).
خم نعل اسب نام خمیدگی‌ای از رودخانهٔ کلرادو است که به نعل اسب شباهت دارد و در نزدیکی شهر پیج، آریزونا، ایالات متحده قرار دارد. مردم منطقه از این خمیدگی اغلب با نام «کینگ بند» یاد می‌کنند. این خمیدگی در ۸٫۵ کیلومتری سد گلن کانیون و دریاچهٔ پاول در منطقهٔ تفریحی ملی گلن کانیون و ۶ کیلومتری جنوب غربی شهر پیج قرار دارد. برای رسیدن به خمیدگی نعل اسب از جادهٔ ۸۹ ایالات متحده باید ۱٫۲ کیلومتر پیاده‌روی کرد و از بالای صخره‌های پرشیب بدان نگریست. بر اساس نقشه‌های زمینی گوگل، ارتفاع منطقه ۴٫۲۰۰ فوت بالای سطح دریاست و رودخانهٔ کلرادو در ارتفاع ۳٫۲۰۰ فوتی قرار دارد، لذا ارتفاع پرتگاه ۱٫۰۰۰ فوت است.
خم نعل اسب در صحنهٔ نهایی فیلم جهنده دیده می‌شود.
کلوپ مادرید سازمانی مستقل است که به منظور ارتقای دموکراسی و تغییر در جامعهٔ جهانی بنیادگذاری شده‌است.
اعضای این کلوپ روسای پیشین حکومتها و دولتهایی هستند که توانایی ایفای نقش تسهیل‌کننده (catalyst) در ایجاد تغییر را دارند. کلوپ مادرید با تعامل با دولتها و سازمانهای دیگر تلاش می‌کند به راههای مؤثر ارائهٔ مشاورهٔ فنی به کشورهای در حال گذاری که به سمت دموکراسی گام برمی‌دارند دست یابد.
کلوپ مادرید پس از برگزاری کنفرانس گذار دموکراتیک و تحکیم (Conference on Democratic Transition and Consolidation) که در اکتبر سال ۲۰۰۱ میلادی در مادرید برگزار گردید آغاز به کار کرد. در آن گردهمایی ۳۵ تن از روسای حکومتها و دولتها از اروپا، آمریکا، آسیا و آفریقا با بیش از یکصد تن از دانشگاهیان و خبرگان سیاست به منظور تبادل نظر در زمینهٔ مسائل و مشکلات نظری و عملی ایجاد دموکراسی دیدار کردند.
مقر کلوپ در مادرید است اما جلسات آن در نقاط مختلف دنیا برگزار می‌شود. اعضای این سازمان هشتاد نفر از روسای حکومتها و دولتهای ۵۶ کشور مختلف می‌باشند. در حال حاضر ویم کوک (Wim Kok) نخست وزیر پیشین هلند ریاست این کلوپ را بر عهده دارد.
از جمله دیگر اعضای این کلوپ می‌توان به افراد زیر اشاره کرد:
همچنین آنگ سان سو چی و کوفی عنان اعضای افتخاری این کلوپ هستند.
وبگاه کلوپ مادرید
در قانون جمهوری اسلامی ایران در ماده ۲۲۴ قانون مجازات اسلامی، مجازات تجاوز به عنف اعدام است. متجاوزین معمولاً فقط بر اساس شهادت گواهان محکوم نمی‌شوند، بنابراین باید مدارک تأییدکننده از دیگران و پزشکی قانونی کسب شود. مدارک مربوط به اثبات دخول، هویت تجاوز کننده و این واقعیت که نزدیکی بدون رضایت زن رخ داده‌است، می‌باید فراهم گردد؛ ولی‌الله حسینی، قاضی دادگاه کیفری استان تهران دربارهٔ وضعیت حقوقی تجاوز جنسی می‌گوید: «احکام این جرم یا برائت است یا اعدام حد وسطی ندارد.»
مقاله اصلی آزار جنسی یا تجاوز به زندانیان در ایران
مقاله اصلی آزار جنسی معترضان خیزش ۱۴۰۱ ایران
بمب تزار
بمب تزار در اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی توسط گروهی از فیزیکدانان هسته‌ای به رهبری ایگور کورچاتوف، عضو انجمن علمی آکادمی علوم اتحاد جماهیر شوروی توسعه یافت. از نظر تئوری اگر بمب شامل یک دستکاری فیوژن اورانیوم-۲۳۸ باشد بازدهی آن بیش از ۱۰۰ مگاتن تی‌ان‌تی است، اما چون فقط به شکل یک بمب ساخته شد این توانایی هرگز اثبات نشده‌است. این عملکرد یکی از موفق‌ترین تلاش‌ها برای کاهش ذرات رادیواکتیو بود و این بمب پاک‌ترین بمب هسته‌ای از نظر ذرات خطرناک رادیواکتیو می‌باشد که تاکنون ساخته شده‌است. تنها یک بمب از این نوع ساخته و در تاریخ ۳۰ اکتبر سال ۱۹۶۱ در مجمع‌الجزایر نوایا زملیا آزمایش شد.Sakharov, Andrei, Memoirs. New York: Alfred A. Knopf. pp. 215–225. ISBN 0-679-73595-X..امواج حاصل از انفجار آن سه بار دور زمین را طی کرد! و در فنلاند شیشه خانه‌ها را شکست. موجودات زنده تا شعاع ۱۰۰ کیلومتری محل انفجار تبدیل به بخار و نابود شدند. وزن بمب برابر با ۲۷ تن، طول گودال ایجاد شده حدود سه کیلومتر، قدرت تخریب مؤثر ۵۰۰ کیلومتر (تخریب ۱۰۰ درصد) و ارتفاع قارچ ایجاد شده از انفجار ۶۸ کیلومتر. این بمب به وسیله یک فروند بمب افکن توپولوف ۹۵ پرتاب شده، برای اینکه بمب افکن بتواند از محل دور شود چتر ۸۰۰ کیلوگرمی به بمب وصل شد و در فاصله ۳۵۰۰ متری از زمین منفجر شد. تا قبل از فروپاشی شوروی کسی قدرت واقعی این بمب را نمی‌دانست که پس از فروپاشی دولت روسیه قدرت آن را معادل ۵۸ مگاتن TNT اعلام کرد. روسها این بمب را در سال ۱۹۶۱ برای اثبات قدرت و فناوری برتر خود به حریف آمریکایی ساختند و پروژه ساخت آن از ژوئیه همان سال با درخواست شخص نیکیتا خروشچف آغاز شد. ابتدا قرار بود بمب ۱۰۰ مگاتن قدرت انفجاری داشته باشد که به علت هزینه زیاد و ترس از انتشار پرتوهای رادیواکتیو آن را به نصف یعنی ۵۰ مگاتن کاهش دادند. در ساعت ۱۱:۳۲ دقیقه صبح هواپیما بمب را پرتاب کرد. بمبی که ۲۷ تن وزن، ۸ متر طول و ۲ متر قطر داشت! یک چتر ۸۰۰ کیلوگرمی هم به بمب وصل شده بود تا باعث کند شدن سرعت سقوط بمب به هدف شود که به هواپیما فرصت کافی برای فرار از منطقه را می‌داد. اما قدرت انفجار بقدری زیاد بود که خدمه پرواز الزاماً از عینک مخصوص برای جلوگیری از کور شدن استفاده کردند!
بمب از ارتفاع ۱۰۵۰۰ متر رها و در ارتفاع ۳۵۰۰ متری منفجر شد. بعد از انفجار قارچی اتمی تشکیل شد که ۶۴ کیلومتر ارتفاع و ۴۰ کیلومتر عرض داشت و تا ۱۰۰۰ کیلومتری با چشم غیر مسلح قابل مشاهده بود.
بعداز این آزمایش می‌توان گفت مقامات غربی را ترس فرا گرفت و این اقدام شوروی با واکنشهای مختلف از سوی دولت‌های غربی روبرو شد. کارشناسان آمریکایی قدرت انفجار را ۵۷ مگاتن تخمین زده بودند که بعدها در سال ۱۹۹۱ توسط روسیه اعلام شد که قدرت بمب ۵۰ مگاتن بوده‌است.
نمونه‌های باقی‌مانده از روکش بمب در موزه تسلیحات هسته‌ای روسیه، ساروف (آرزاماس-۱۶)، و موزه تسلیحات هسته‌ای و مؤسسه تحقیقات فنی فیزیک روسیه، سنژینسک (چلیابینسک-۷۰)، نگهداری می‌شود.
سسیل رودز، بازرگان و سیاستمدار بریتانیایی در جنوب آفریقا بود که یکی از مشهورترین حامیان سیاستهای استعمارگرانهٔ بریتانیا به‌شمار می‌رفت.
سسیل رودز در سال ۱۸۵۳ در هرتفوردشر انگلستان، متولد گردید. او پنجمین فرزند خانواده بود. به علت بیماری آسم او، خانوادهٔ وی، او را به آفریقا فرستادند چرا که عقیده داشتند، هوای گرم آنجا به بهبود او کمک خواهد کرد.
او مؤسس شرکت الماس د بیرز می‌باشد که امروزه بیش از ۴۰ درصد از سهم بازار الماس جهان را به خود اختصاص داده‌است.
رودز همچنین به عنوان مؤسس کشور رودزیا شناخته می‌شود که بعدها به دو کشور رودزیای شمالی و جنوبی تقسیم شد و امروزه آنها را با نام‌های زیمبابوه و زامبیا می‌شناسیم.
دانشگاه رودز در آفریقای جنوبی نیز به نام او نامگذاری شده‌است.
مسجد جامع سامرا یکی از مسجدهای مشهور دورهٔ خلافت عباسیان در شهر سامرای عراق است که در سال ۲۳۷ (قمری) / ۸۵۲ میلادی بنیاد شد و سازهٔ پرآوازهٔ آن، مناره اش است که به "الملویة" (به معنای:پیچاپیچ، پیچیده گردان) مشهور است. ساخت این مسجد در سال ۸۴۸ میلادی آغاز شد و در سال ۸۵۲ م در دوره خلافت متوکل علی‌الله - که پایتخت خلافت را از بغداد به سامرا برد- پایان یافت. مسجد جامع سامرا، در دوران عباسی‌ها ساخته شد که مناره حلزونی شکلی که دارد از مهمترین شاخصه‌های آن به شمار می‌رود، این مناره با ارتفاع ۵۳ متر یکی از بلندترین مناره‌های جهان اسلام محسوب می‌شود.
از جمله اقداماتی که خلیفه عباسی در این شهر انجام داد، ساخت مسجد جامعی وسیع در وسط شهر بود که در نهایت زیبایی و ظرافت در سالهای ۲۳۷–۲۳۳ ساخته شد. این مسجد ۵۰ متر بالاتر از سطح دریا قرار دارد و به صورت ۵ حلقه دایره‌ای است که بر روی هم سوار شده‌اند و همه اینها بالای سطحی مربع شکل قرار دارند. این حلقه‌های دایره‌ای در پایان به اتاقکی منتهی می‌شوند. امروزه از این مسجد تنها دیوار بیرونی و مناره حلزونی شکل معروف آن با نام ملویه، بر جای مانده‌است. برخی منارهٔ منحصربه‌فرد را تحت تأثیر زیگورات‌های بین‌النهرین و برخی دیگر تاثیر مناره شهر گور (فیروزآباد) مربوط به دوران ساسانی را پررنگ تر دانسته اند.
مقدسی درباره آن گوید که در جلال و عظمت به مسجد دمشق مانند است. ستون‌های مرمر سقف‌ها را نگاه می‌دارد و مناره بلندی نیز دارد. ارتفاع مناره آن‌را یاقوت نیز تایید کرده است و گوید از این جهت آن‌را بلند ساختند که صدای موذن تا مسافت زیاد برود. این مناره از هر طرف تا یک فرسخی دیده می‌شود.
مرد خانواده مجموعه‌ای کمدی است که از شبکه فاکس پخش می‌شود. آن‌چه در پی می‌آید فهرست صداپیشگان این پویانمایی است.
رمزنگاری کلید عمومی یا رمزنگاری نامتقارن، یک سیستم رمزنگاری است که از یک جفت کلید استفاده می‌کند: کلید عمومی که ممکن است به‌طور گسترده منتشر شود، و کلید خصوصی که فقط برای مالک شناخته شده‌است. تولید چنین کلیدهایی به الگوریتمهای رمزنگاری که بر اساس مسائل ریاضی و برای تولید توابع یک طرفه هستند، وابسته است. امنیت کارآمد فقط نیاز به حفظ کلید خصوصی دارد. کلید عمومی را می‌توان آشکارا و بدون اینکه امنیت را به خطر اندازد، منتشر کرد.
در چنین سیستمی، هر شخص می‌تواند با استفاده از کلید عمومی گیرنده، پیام را رمزگذاری کند اما آن پیام رمزگذاری شده فقط با کلید خصوصی گیرنده قابل رمزگشایی است.
احراز هویت قوی نیز ممکن است. یک فرستنده می‌تواند یک پیام را با یک کلید خصوصی ترکیب کند تا یک امضای دیجیتال کوتاه روی پیام ایجاد کند. هر کسی که کلید عمومی مربوط فرستنده را داشته باشد، می‌تواند همان پیام و امضای دیجیتال فرضی مربوط را ترکیب کند که بررسی کند که آیا آن امضا معتبر است یا نه، یعنی توسط صاحب کلید خصوصی مربوط ساخته شده‌است یا نه.
الگوریتم‌های کلید عمومی، عناصر اصلی امنیتی در سیستم‌های رمزنگاری مدرن، برنامه‌ها و پروتکل‌ها هستند که در مورد محرمانگی، صحت و عدم انکارپذیری ارتباطات الکترونیکی و ذخیره‌سازی داده اطمینان می‌دهند. آن‌ها مطابق استانداردهای مختلف اینترنت از جمله امنیت لایه انتقال
(TLS), S/MIME, PGP و GPG هستند. برخی از الگوریتم‌های کلید عمومی، توزیع کلید و رازداری را ارائه می‌دهند (مثل تبادل کلید دیفی-هلمن)، برخی از آن‌ها امضاهای دیجیتال را فراهم می‌کنند (مثل الگوریتم امضای دیجیتال) و برخی از آن‌ها هر دو را ارائه می‌دهند (مثل RSA).
پیش از اواسط دهه ۱۹۷۰ تمام سیستم‌های رمزگذاری از الگوریتم‌های کلید متقارن استفاده می‌کردند که در آن کلید رمزنگاری یکسانی با الگوریتم اساسی توسط فرستنده و گیرنده استفاده می‌شود که هردو باید آن را مخفی نگه دارند. کلید در چنین سیستمی پیش از هرگونه استفاده از سیستم لزوماً باید از طریق یک کانال امن بین طرفین ارتباط تبادل شود. این نیاز اصلاً بی‌اهمیت نیست و وقتی تعداد شرکت‌کنندگان افزایش یابد یا وقتی کانال‌های امن برای تبادل کلید در دسترس نباشند یا وقتی کلیدها مکرراً تغییر کنند (که کار معقولی در رمزنگاری است)، خیلی سریع غیرقابل مدیریت می‌شود. به‌طور خاص، اگر پیام‌ها از سایر کاربران مخفی بماند، یک کلید جداگانه برای هر جفت ممکن از کاربران لازم است.
در مقابل، در یک سیستم کلید عمومی، کلیدهای عمومی می‌توانند به‌طور گسترده و آشکارا پخش شوند و فقط کلید خصوصی باید توسط صاحبش ایمن نگه داشته شود.
دو مورد از شناخته شده‌ترین کاربردهای رمزنگاری کلید عمومی عبارت‌اند از:
یک مسئله مهم؛ اثبات این است که یک کلید عمومی خاص معتبر است؛ یعنی صحیح است و متعلق به شخص یا موجودیتی است که ادعا شده‌است و شخص ثالث مخربی آن را دستکاری یا جایگزین نکرده‌است. چند روش ممکن وجود دارد، از جمله:
زیرساخت کلید عمومی یا PKI؛ زیرساختی است که بر اساس اعتماد و نه امنیت؛ طراحی و پیاده‌سازی شده‌است و هدف آن؛ برقراری امنیت و آرامش خاطر کاربران شبکه‌های کامپیوتری است.
PKI را می‌توان به صورت مجموعه سخت‌افزار، نرم‌افزار، کاربران، سیاست‌ها و رویه‌هایی که برای ایجاد، مدیریت، ذخیره، توزیع و ابطال گواهی مبتنی بر رمزنگاری با کلید عمومی مورد نیاز می‌باشند؛ تعریف نمود. رمزنگاری به عنوان یکی از روش‌های قابل اعتماد جهت فراهم آوردن سرویس‌های امنیتی قابل استفاده می‌باشد، ولی امروزه به صورت کلی‌تری جهت فراهم آوردن ابزارهایی که می‌توانند سرویس‌هایی را برای امنیت اطلاعات و داده‌ها ارائه نمایند، استفاده می‌شود. برای هر دو عمل رمزنگاری و تصدیق هویت کلید عمومی از زوج کلید (یک کلید عمومی و یک کلید خصوصی) استفاده می‌شود. در رمزنگاری، فرستنده با کلید عمومی فایل را رمزگذاری می‌کند و گیرنده پس از دریافت، آن را با کلید خصوصی خود از رمز خارج می‌کند؛ و در بحث تصدیق هویت، فرستنده با کلید خصوصی خود پیام را امضا می‌کند و گیرنده، پیام فرستنده را با کلید عمومی تصدیق می‌نماید.Raina, K. (2003). PKI Security Solutions for the Enterprise,Wiley Publishing Inc.
ارتباط بین موجودیت‌های PKI طی یک ساختار کلی ارائه می‌شود.Symeon (Simos) Xenitellis, S.(2000). The Open–source PKI Book, A guide to PKIs and Open–source Implementations,http://ospkibook.sourceforge.net
هر موجودیت PKI می‌تواند چند زوج کلید داشته باشد. بین یک زوج کلید و یک «نقش» یک تناظر قوی وجود دارد؛ مثلاً ممکن است یک موجودیت از یک کلید برای امضای یک خرید برای بخش کاری خودش و از کلید دیگر برای امضای یک فرم کرایه فیلم و از یکی دیگر برای امضای یک ایمیل شخصی استفاده کند.
مفهوم زوج کلیدهای چندتایی برای هر موجودیت برای بعضی از محیطها به دلیل نقش‌های مختلفی که موجودیت ایفا می‌کند منطقی است، چون هر زوج کلید در حوزه کوچکی از کاربرد محدود شده‌است. برای صورت گرفتن تمام وظایفی که با یک نقش مشخص در ارتباط است، یک موجودیت PKI نیاز است که چند زوج کلید داشته باشد.
زوج کلیدهای مختلف می‌توانند کاربردهای متفاوت داشته باشند. خصوصاً اینکه یک زوج کلید در الگوریتم امضای دیجیتال (DSA) زمانی‌که بر طبق خصوصیاتی پیاده‌سازی شده‌است، نمی‌تواند برای رمزگذاری یا رمزگشایی بکار رود. به‌طور مشابه زوج کلید DH نمی‌تواند برای امضا نمودن داده‌ها و راست‌آزمایی امضا بکار رود. به‌علاوه حتی یک زوج کلید بر اساس الگوریتم RSA _ که به صورت ریاضی برای تصدیق، یکپارچگی، محرمانگی یا معاوضه کلید بکار می‌رود_ ممکن است به وسیله سیاست‌ها، احکام، یا انتخاب پیاده‌سازی برای استفاده تک منظوره محدود شود.
موضوع کشف رمز کلید در دو حوزه مورد بحث قرار می‌گیرد:
در حالت اول، به محض اینکه شخصی متوجه می‌شود که کلید خصوصی اش کشف رمز شده‌است، باید اقدامات زیر را انجام دهد:
پیامد کشف رمز کلید یک موجودیت نهایی، بستگی به نوع کلید دارد. اگر کلید امضاکننده کشف رمز شده باشد، دارنده این کلید باید گواهی مورد نظر را باطل کند و همین کار از دسترسی بیشتر افراد غیرمجاز جلوگیری خواهد کرد. اما اگر کلید کشف رمز شده، کلید خصوصی و برای از رمز درآوردن اسناد باشد، بعلاوه نکته بالا، باید تمام اسنادی که با این کلید از رمز خارج می‌شدند و کلیدهایی که این اسناد را به رمز درآورده‌اند، شناسایی شوند.
در صورتی که کلید CA کشف رمز شود، به دلیل تعدد افراد، وی نمی‌تواند به طرف‌های اعتمادکننده اطلاع دهد که این مسئله اتفاق افتاده‌است و هیچ راه قابل اعتمادی برای این شکل از اطلاع‌رسانی وجود ندارد.
یک راه اطلاع‌رسانی از طریق پیام‌های CRL است که آن را با ارائه یک مکانیزم بیان می‌کنیم. در این مکانیزم، CRL شامل کلید کشف رمز شده می‌باشد که توسط کلید خصوصی جدید CA صادر و امضا شده‌است. اعضای اعتمادکننده این امضا را با بازیابی کلید عمومی CA و محاسبه عدد HASH این کلید معتبر می‌شمارند و آن را با عدد HASH قبلی در گواهی قدیمی CA مقایسه می‌کنند. این مکانیزم نیاز بدان دارد که CA در زمان گواهی کردن زوج کلید فعلی، زوج کلید بعدی را نیز تولید کند.
در شرایط کشف رمز CA باید اقدامات زیر را در جهت کاهش آسیب‌ها انجام دهد:
تنها راه بازیابی این است که به PKI دوباره ارزش دهی شود؛ بنابراین یک کلید از سمت CA تولید می‌شود و یک کپی از کلید عمومی در محل هر موجودیت PKI قرار داده می‌شود. به عبارتی PKI باید برای موجودیت‌ها به شکلی ساخته شود که انگار هیچ وقت وجود نداشته‌است.
اگر یک کلید عمومی در چند گواهی قرار داده شده و کلید خصوصی در معرض خطر باشد، باید به یاد داشت که کدام گواهی‌ها دارای این کلید بودند تا بتوان آن‌ها را باطل نمود. عدم ابطال هرکدام از این گواهی‌ها می‌تواند منجر به یک ریسک امنیتی جدی شود. در مقابل، چنین ریسکی کاهش می‌یابد اگر کلید عمومی فقط در یک گواهی ظاهر شود؛ چون بار اجرایی یافتن و ابطال یک گواهی به مراتب کمتر است.
بعلاوه، گواهی‌های جداگانه در ارتباط با زوج کلیدهای جداگانه، از نظر ساخت مستقل اند: آن‌ها از نظر دورة اعتبار، سیاست‌ها، کاربرد و رویه‌های مدیریتی مستقلند؛ بنابراین ابطال یکی از آن‌ها بر بقیه اثرگذار نیست. داشتن یک کلید عمومی در چند گواهی، مدیریت آن را پیچیده می‌کند.
برای پشتیبانی از عدم انکار، شرط لازم آن است که کلید خصوصی همراه با فعالیت عدم انکار مورد نظر (مانند امضای یک رسید برای اثبات انتقال آن) نباید برای بخش‌های دیگر شناخته شده باشد. در غیر اینصورت، موجودیت مزبور به سادگی می‌تواند اعلام کند که بخش دیگری عدم انکار نموده‌است؛ بنابراین سرویس عدم انکار به مانع برخورد می‌کند.
کلید خصوصی مربوط به گواهی که هدفش پشتیبانی از عدم انکار است، نباید در معرض دید موجودیت‌های دیگر قرار گیرد. در بعضی محیطها، لازم است که چنین کلیدهایی تولید شوند تا از کلیدهایی که درگیر با فعالیت‌های عدم انکار نیستند، توسط یک موجودیت مورد اعتماد نسخه پشتیبان تهیه شود یا این کلیدها در نرم‌افزار ذخیره گردند.Understanding PKI: Concepts, Standards, and Deployment Considerations, Second Edition, Addison Wesley.
بارزترین کاربرد سیستم رمزنگاری کلید عمومی در رمزگذاری ارتباطات برای ارائه محرمانگی است. (یک پیام که یک فرستنده با استفاده از کلید عمومی گیرنده آن را رمزگذاری می‌کند، فقط با کلید خصوصی گیرنده که جفت آن است می‌تواند رمزگشایی شود).
یک کاربرد دیگر رمزنگاری کلید عمومی، امضای دیجیتال است. از طرح‌های امضای دیجیتال می‌توان برای احراز هویت فرستنده استفاده کرد.
سیستم عدم بازپرداخت از امضاهای دیجیتال استفاده می‌کند تا اطمینان یابد که یک طرف نمی‌تواند با موفقیت در تأیید صحت سند یا ارتباط خود مخالفت کند.
کاربردهای دیگری که بر این اساس بنا شده‌اند، عبارتند از: پول نقد دیجیتال، توافق‌نامه کلید تصدیق‌شده با گذرواژه، خدمات مهرزنی، پروتکل‌های عدم بازپرداخت و…
از آنجا که الگوریتم‌های کلید نامتقارن تقریباً همیشه دارای محاسبات بسیار بیشتری از الگوریتم‌های کلید متقارن هستند، در بسیاری از موارد رایج است که با استفاده از یک الگوریتم تبادل کلید، یک کلید را مبادله می‌کنند و سپس داده‌ها را با استفاده از آن کلید و یک الگوریتم کلید متقارن انتقال می‌دهند. PGP و SSH و خانواده طرح‌های SSL/TLS از این روش استفاده می‌کنند و به همین دلیل به آن‌ها رمزنگاری ترکیبی گفته می‌شود.
مانند همه سیستم‌های امنیتی، در این سیستم هم شناسایی نقاط ضعف بالقوه مهم است.
همه طرح‌های کلید عمومی در تئوری مستعد «حمله جستجوی کلید نیروی بی‌رحم» هستند. اگرچه چنین حملاتی در صورتی که میزان محاسبات لازم برای موفقیت (که توسط کلود شانون «عامل کار» نامیده شده‌است) از دسترس همه مهاجمان بالقوه خارج باشد، عملی نیستند. در بسیاری از موارد، عامل کار به راحتی با انتخاب یک کلید طولانی‌تر می‌تواند افزایش یابد؛ اما الگوریتم‌های دیگر ممکن است عامل کار بسیار کمتری داشته باشند که مقاومت در برابر حمله نیروی بی‌رحم را بیهوده می‌کند. برخی الگوریتم‌های خاص و مخصوص برای کمک به حمله به برخی الگوریتم‌های رمزگذاری کلید عمومی ایجاد شده‌اند (هر دو رمزگذاری RSA و ElGamal حملات شناخته‌شده‌ای دارند که بسیار سریع‌تر از روش نیروی بی‌رحم است).
نقاط ضعف عمده‌ای برای چندین الگوریتم کلید نامتقارن قبلی یافت شده‌است. الگوریتم «بسته‌بندی کوله‌پشتی» پس از توسعه یک حمله جدید ناامن شد. مانند همه کارکردهای رمزنگاری، پیاده‌سازی‌های کلید عمومی ممکن است در برابر حملات کانال جانبی که از نشت اطلاعات برای ساده‌سازی جستجو برای یک کلید مخفی بهره‌برداری می‌کنند، آسیب‌پذیر باشند. تحقیقات برای کشف حملات جدید و محافظت در برابر آن‌ها در حال انجام است.
یکی دیگر از آسیب‌پذیری‌های امنیتی احتمالی در استفاده از کلیدهای نامتقارن، احتمال حمله «شخص ثالث» (man-in-the-middle attack) است که در آن، ارتباط کلیدهای عمومی توسط شخص ثالثی رهگیری می‌شود و سپس برای ایجاد کلیدهای عمومی دیگری به جای آن تغییر می‌کند. همچنین مهاجم باید پیام‌ها و پاسخ‌های رمزگذاری شده را با استفاده از کلیدهای عمومی صحیح برای بخش‌های مختلف ارتباطی، در همه موارد، رهگیری، رمزگشایی و رمزگذاری مجدد کند تا از ظن دیگران جلوگیری کند.
به نظر می‌رسد که این حمله در عمل ممکن است دشوار باشد؛ اما هنگام استفاده از رسانههای ناامن (مثل شبکه‌های عمومی مانند اینترنت یا ارتباطات بی‌سیم) غیرممکن نیست؛ مثلاً انجام این کار برای یک کارمند مخرب در یک سازمان ارائه‌دهنده خدمات اینترنت (ISP) ممکن است آسان باشد.
یک رویکرد برای جلوگیری از چنین حملاتی؛ استفاده از یک زیرساخت کلید عمومی (PKI) است. مجموعه‌ای از نقش‌ها، سیاستها و رویه‌هایی که باید ایجاد شوند، مدیریت، توزیع، استفاده، ذخیره‌سازی و ابطال گواهینامه‌های دیجیتال و مدیریت رمزگذاری کلید عمومی. اگرچه این نیز به نوبه خود نقاط ضعف بالقوه‌ای دارد؛ مثلاً به صادرکننده گواهینامه باید اعتماد کرد که هویت دارنده کلید را به درستی بررسی کرده‌است. صادرکننده گواهی‌نامه باید هنگام صدور گواهی‌نامه از صحت کلید عمومی اطمینان حاصل کند، باید از دزدی رایانه‌ای ایمن باشد و باید تمهیدات لازم را با همه شرکت‌کنندگان اندیشیده باشد تا قبل از شروع ارتباطات محافظت شده، تمام گواهینامه‌های آنان را بررسی کند؛ مثلاً در مرورگرهای وب یک لیست طولانی از «گواهی‌نامه‌های هویت امضا شده توسط خود» (self-signed identity certificates) از ارائه‌دهندگان PKI ذخیره شده‌است که از این گواهی‌نامه‌ها برای بررسی صلاحیت مراجع گواهی‌نامه و سپس، در مرحله دوم، گواهی‌نامه‌های ارتباطات بالقوه استفاده می‌شود. مهاجمی که بتواند هر یک از این مراجع گواهی‌نامه را وادار کند که یک گواهی‌نامه برای یک کلید عمومی جعلی صادر کند، می‌تواند حمله «شخص ثالث» (man-in-the-middle) را به آسانی به نتیجه برساند، انگار اصلاً از این طرح گواهی‌نامه استفاده نشده‌است. در یک سناریوی دیگر که به ندرت مورد بحث قرار می‌گیرد، مهاجمی که به سرورهای یک مرجع نفوذ کرده و منبع گواهی‌نامه‌ها و کلیدها (عمومی و خصوصی) را به دست آورده، بدون محدودیت قادر به انجام کلاهبرداری، جعل هویت، رمزگشایی و جعل معاملات است.
با وجود مشکلات تئوری و بالقوه، از این رویکرد به‌طور گسترده استفاده می‌شود. مثال‌هایی از آن شامل TLS و SSL قبلی آن می‌شود که معمولاً از آن برای تأمین امنیت برای معاملات مرورگر وب (مثلاً ارسال ایمن جزئیات اطلاعات کارت اعتباری به یک فروشگاه آنلاین) استفاده می‌شود.
گذشته از مقاومت در برابر حمله به یک جفت کلید خاص، باید امنیت سلسله مراتب صدور گواهی‌نامه هنگام استقرار سیستم‌های کلید عمومی در نظر گرفته شود. برخی از مراجع صدور گواهی‌نامه (معمولاً یک برنامه که با هدف ساخته شده و روی یک رایانه سرور اجرا می‌شود) با تولید یک گواهی‌نامه دیجیتال، تهیه هویت‌های اختصاص‌یافته به کلیدهای خصوصی خاص را تضمین می‌کنند. گواهی‌نامه‌های دیجیتال کلید عمومی معمولاً هربار چندین سال معتبر هستند؛ بنابراین کلیدهای خصوصی مربوط به آن‌ها باید در این مدت مخفی نگه داشته شوند. وقتی یک کلید خصوصی که برای ایجاد گواهی‌نامه‌ای استفاده می‌شود که در سلسله مراتب سرور PKI بالاتر است به خطر می‌افتد یا به‌طور تصادفی فاش می‌شود، پس از آن حمله «شخص ثالث» (man-in-the-middle) امکان‌پذیر می‌شود و هر گواهی‌نامه وابسته به آن را کاملاً ناامن می‌کند.
نمونه‌هایی از تکنیک‌های کلید نامتقارن که برای اهداف متنوعی مورد توجه قرار گرفته‌اند، عبارتند از:
نمونه‌هایی از الگوریتم‌های کلید نامتقارن که به‌طور گسترده پذیرفته نشده‌اند، عبارتند از:
نمونه‌هایی از الگوریتم‌های کلید نامتقارن که قابل توجه ولی در حال حاضر ناامن هستند، عبارتند از:
نمونه‌هایی از پروتکل‌هایی که از الگوریتم‌های کلید نامتقارن استفاده می‌کنند، عبارتند از:
در طول تاریخچه اولیه رمزنگاری، دو طرف با کلیدی کار می‌کردند که آن را با یک روش ایمن اما غیر رمزنگاری، مانند ملاقات چهره به چهره یا پیک مورد اعتماد، مبادله می‌کردند. این کلید که هر دو طرف آن را کاملاً مخفی نگه داشته بودند، می‌توانست برای تبادل پیام‌های رمزگذاری‌شده استفاده شود. تعدادی از مشکلاتی که به‌طور قابل توجهی عملی بودند، با این رویکرد در توزیع کلیدها به وجود می‌آمدند.
ویلیام استنلی جوونز در کتاب خود، اصول علم، در سال ۱۸۷۴ نوشت:
آیا خواننده می‌تواند بگوید که کدام دو عددی اگر در هم ضرب شوند، عدد ۸۶۱۶۴۶۰۷۹۹ تولید خواهد شد؟ فکر می‌کنم بعید است کسی به جز من هیچ‌گاه این را بداند.
در اینجا او رابطه توابع یک‌طرفه را با رمزنگاری شرح داد و در ادامه، به‌طور خاص دربارهٔ مسئله فاکتورگیری (factorization) که برای ایجاد یک تابع دریچه (trapdoor function) استفاده شده، بحث کرد. در ژوئیه ۱۹۹۶، سلیمان گلومب ریاضیدان گفت: «جوونز یک ویژگی کلیدی الگوریتم RSA را برای رمزنگاری کلید عمومی پیش‌بینی کرد، اگرچه او قطعاً مفهوم رمزنگاری کلید عمومی را اختراع نکرد.»
در سال ۱۹۷۰، جیمز الیس، رمزنگار انگلیسی در دفتر مرکزی ارتباطات دولت (GCHQ) انگلستان، احتمال «رمزگذاری غیر مخفی» (که اکنون رمزنگاری کلید عمومی نامیده می‌شود) را متصور شد؛ اما هیچ راهی برای اجرای آن نمی‌دید. در سال ۱۹۷۳، همکارش کلیفورد کاکس، آنچه را که به الگوریتم رمزگذاری RSA معروف شده‌است، پیاده‌سازی کرد که یک روش عملی «رمزگذاری غیر مخفی» را ارائه می‌داد و در سال ۱۹۷۴، ریاضیدان و رمزنگار دیگری در GCHQ، مالکولم ویلیامسون، آنچه را که امروزه به عنوان تبادل کلید دیفی-هلمن شناخته شده‌است، توسعه داد. این طرح همچنین به آژانس امنیت ملی ایالات متحده آمریکا فرستاده شد. با تمرکز نظامی و قدرت محاسباتی کم، قدرت رمزنگاری کلید عمومی در هر دو سازمان غیرقابل تحقق بود:
من این را برای استفاده نظامی بسیار مهم دانستم … اگر شما می‌توانید کلید خود را به سرعت و به صورت الکترونیکی به اشتراک بگذارید، شما مزیت بزرگی نسبت به حریف خود دارید. تنها در پایان تحولات از برنرز-لی که یک معماری اینترنت باز را برای سِرن (CERN) طراحی می‌کرد، توافق و پذیرش آن برای آرپانت … رمزنگاری کلید عمومی متوجه پتانسیل کامل آن بود.
—رالف بنجامین
کشف آن‌ها به مدت ۲۷ سال به‌طور عمومی اعلام نشده بود، تا اینکه در سال ۱۹۹۷ این تحقیق توسط دولت انگلیس به‌طور قطعی فاش شد.
در سال ۱۹۷۶، یک سیستم رمزنگاری کلید نامتقارن توسط ویتفیلد دیفی و مارتین هلمن منتشر شد که تحت تأثیر کار رالف مرکل روی توزیع کلید عمومی، روشی از توافق کلید عمومی را افشا کردند. این روش تبادل کلید که از به توان رساندن (exponentiation) در یک میدان محدود استفاده می‌کند، به عنوان تبادل کلید دیفی-هلمن شناخته شد. این اولین روش عملی منتشرشده برای ایجاد کلید مخفی مشترک بر روی یک کانال ارتباطی معتبر (اما نه محرمانه) بدون استفاده از یک راز مشترک قبلی بود. «تکنیک توافق‌نامه کلید عمومی» مرکل با عنوان معماهای مرکل شناخته شد و در سال ۱۹۷۴ اختراع و در سال ۱۹۷۸ منتشر شد.
در سال ۱۹۷۷ کلیاتی از طرح کاکس به‌طور مستقل توسط ران ریوست، ادی شمیر و لئونارد آدلمن در MIT اختراع شد. نویسندگانِ آخر کار خود را در سال ۱۹۷۸ منتشر کردند و این الگوریتم از ابتدای کارشان به RSA معروف شد. RSA برای رمزگذاری و رمزگشایی از مدول به توان رساندن حاصل‌ضرب دو عدد اول بسیار بزرگ استفاده می‌کند که هم رمزگذاری کلید عمومی و هم امضای دیجیتال کلید عمومی را انجام می‌دهد. امنیت آن دشواری شدیدی در زمینه فاکتورسازی اعداد صحیح بزرگ دارد؛ مشکلی که هیچ تکنیک عمومی کارآمد شناخته‌شده‌ای برای حل آن وجود ندارد. توضیحی از این الگوریتم در ستون بازی‌های ریاضی در انتشار اوت ۱۹۷۷ نشریه Scientific American منتشر شد.
از دهه ۱۹۷۰ تعداد و تنوع زیادی از رمزگذاری، امضای دیجیتال، توافق‌نامه کلید و سایر تکنیک‌ها در زمینه رمزنگاری کلید عمومی توسعه یافته‌اند؛ از جمله سیستم رمزنگاری Rabin، رمزگذاری ElGamal, DSA و رمزنگاری منحنی بیضوی.صفحه رمزنگاری کلید عمومی در ویکی‌پدیای انگلیسی https://en.wikipedia.org/wiki/Public-key_cryptography
صفحه رمزنگاری کلید عمومی در ویکی‌پدیای انگلیسی
میرزا محمد حسین، فرزند علی محمد کازرونی ملقب به شیخ الحکماء و ناظم الحکماء از اطباء و حکما و شعرا و دانشمندان معاصر فارس است. صاحب "اعلام شیعه" می‌نویسد:«در نجف فقه و اصول و فلسفه و غیرها را بیاموخت و از استادش میرزا محمد علی رشتی چهار دهی، اجازه اجتهاد گرفت. علم طب را از پدرش آموخت و در تمام رشته‌های علوم انسانی وارد و تحصیل کرد و در اکثر علوم مخصوصا فلسفه و علم الادیان متبحر شد و ملقب به شیخ الحکماء گشت، در تاریخ نیز دست داشت. از عراق عرب به بوشهر آمده در آنجا ساکن گردیده.» آقای آدمیت می‌نویسد:«مردی دانشمند و نویسنده‌ای توانا و طبیبی حاذق بود، از راه طبابت اعاشه می‌کرد. طبع شعری هم داشت از او دیوانی در حدود دو هزار بیت باقی‌مانده. کتابی قطور در تاریخ و جغرافیای شهر کازرون به سبک "فارس نامه ناصری" و "آثار عجم" نوشته و تصاویر زیادی در آن آورده که خود نقاشی کرده بود.» و سپس می‌افزاید که این کتاب را در کودکی در منزل مرحوم شیخ الحکماء دیده‌است.
۱- "ملکوت السماء فی رد النصاری"
۲- "ناسخ الآثار در تاریخ بوشهر"
۳- "رساله‌ای در نبض"
۴- "تاریخ و جغرافیای کازرون"
۵- "دیوان اشعار"
به سال ۱۳۳۴ قمری در بندر بوشهر به رحمت حق پیوست و همان جا به خاک سپرده شد."
او در دوره ناصری به بندرعباس مهاجرت و از معاریف آنجا محسوب بود و فرزند وی به نام حاج عبدالکریم مشهور به شبل الحکما از معاریف و ادباء و صاحب روزنامه در شهر بندرعباس بود . اعقاب او نام خانوادگی شبل یا شبل الحکماء را دارا میباشند و همچنین شاخه ای از خاندان صفا (از طرف ازدواج عبدالرحیم صفا درگیری با عصمت الملوک شبل) ساکن بندرعباس نیز از نوادگان شیخ الحکماء محسوب میگردند .
محمد تقی میر، "پزشکان نامی پارس"، شیراز، انتشارات دانشگاه پهلوی، ۱۳۴۸، ص ۱۰۲.
ظهیرالدین کازرونی مشهور به ظهیر از علمای مشهور قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۱۱ هجری قمری در کازرون ولادت یافت. از آثار وی می‌توان به الاسدیّه فی اللغه، تغزلّات الکازرونیه، الدزوه العلیا فی سیره المصطفی، روضه الاریب فی تاریخ، الملاحز فی الفلاحه، کنزالحساب فی الحساب اشاره نمود.
در سال ۶۹۸ هجری قمری در بغداد درگذشت. در کتاب الحوادث الجامعه در مورد او نوشته شده است: «مردی عالم و فاضل بود. در دیوان کارهای بزرگی را بر عهده داشت. کتاب تاریخی تألیف کرد و کتابی در اختیارات نوشت که بر سیاق کتاب اختیارات ابن‌حرّاز بود که برای شرف‌الدین اقبال شرابی ساخته بود. خطی خوش می‌نوشت. به هنگام مرگ، سالش از هشتاد درگذشته بود».
حسن یوسف‌زمانی (زادهٔ ۱۳۱۰ در سنندج – درگذشتهٔ ۱۳۸۸ در کانادا) آهنگساز، نوازنده و رهبر ارکستر اهل ایران بود. حسین یوسف‌زمانی برادر اوست.
حسن یوسف‌زمانی تحصیلات ابتدایی را در سنندج گذراند و آموختن موسیقی را در سن ۱۵ سالگی در مدرسه موزیک نظام همین شهر آغاز کرد و شروع به نواختن سازهای کلارینت و ساکسوفون نمود.
یوسف زمانی در سال ۱۳۳۷ به همراه برادرش حسین به تهران رفت و در کنسرواتوار و هنرستان عالی موسیقی زیر نظر معلمانی چون غلامحسین قریب، هوشنگ استوار، حسین ناصحی و لوییجی پازاناری و فریدون فرزانه درسهای موسیقی را آموخت و دوره‌های عالی این هنر را به خوبی گذراند. دو ساز تخصصی یوسف‌زمانی کلارینت و ویلن آلتو بودند.
در سال‌های میانی دهه چهل با تلاش و پیگیری برادران یوسف زمانی نخستین ارکستر موسیقی کردی راه‌اندازی شد که رهبری آن را حسن و سرپرستی‌اش را حسین بر عهده گرفتند. یوسف‌زمانی در سال ۱۳۷۰ به کانادا مهاجرت کرد و در سال ۱۳۷۱ در تورنتو سکونت گزید و با تشکیل گروهی به نام پژواک به توسعه و گسترش موسیقی علمی و سنتی ایران همت گماشت. او در آنجا یکصد آهنگ جدید نوشت که منتشر نشده‌اند.
یوسف‌زمانی در طول مدت فعالیتش ۱۱۰ آهنگ فارسی و ۹۰ آهنگ کردی برای خوانندگان ساخت. برخی از ساخته‌های وی توسط خوانندگانی چون مظهر خالقی، علاءالدین باباشهابی، نادر گلچین، حسن زیرک، محمدرضا شجریان، معین، عهدیه، سراج، شهرام ناظری، سیما بینا و شهره حقیری خوانده شده‌است. از کارهای مشترک وی با نادر گلچین می‌توان به تصانیف «دریا تو بگو» و «از پشت آتش» اشاره کرد. تصانیفی چون «دولت عشق»، «اشک مهتاب» و «مبتلا» از جمله معروفترین کارهای مشترک میان حسن یوسف‌زمانی و شجریان به‌شمار می‌روند. آلبوم نجوا با صدای شهرام ناظری و آلبوم «طریقت عشق» با صدای حسام‌الدین سراج نیز از جمله کارهای مشترک این هنرمندان است.
حسن یوسف‌زمانی اواخر عمر به سرطان ریه دچار شد و در ۲۵ مرداد ۱۳۸۸ در کانادا درگذشت.
بهمن ۱۳۹۹، در آیینِ ششمین سال‌نوای موسیقی ایران، از تمبر اختصاصی یادبود حسن یوسف‌زمانی، توسط فریدون شهبازیان و مینا افتاده رونمایی شد.
شبکه رِدِه گلوبو یا به اختصار گلوبو (به معنی زمین) یک شبکه تلویزیونی در برزیل است. این شبکه در سال ۱۹۶۵ توسط روزنامه‌نگار برزیلی روبرتو مارینهو در شهر ریودوژانیرو، برزیل بنیان گذاشته شد.
این فهرست کشورها، بر پایه استفاده از مصارف آب شیرین است. امار بر اساس کتاب حقایق جهان منتشر شده است.
مایو اسلامی یا برکینی () نوعی لباس شنا برای زنان است که تمام بدن بجز صورت، کف دست و پاها را می‌پوشاند تا حجاب اسلامی برای زنان مسلمانی که علاقه به شنا کردن دارند فراهم شود. برخی زنان مسلمان از این گونه جامه در ورزش بدن‌سازی هم استفاده می‌کنند.
واژه بورکینی از ترکیب دو واژه بُرقَع (Burqa) و بیکینی (Bikini) ساخته شده‌است.
در سال ۲۰۰۴ طراح استرالیایی سراغ مدل مایو اسلامی رفت و مدل های خلاقانه ای طراحی کرد و اول از همه مورد توجه مردم فرانسه قرار گرفت و خیلی استقبال شد. فرانسوی ها برای جلوگیری از آفتاب سوختگی بر اثر نور مستقیم خورشید از این مدل استفاده می کردند.
ایمانی (منسوب به ایمان) می‌تواند به موارد زیر اشاره کند:
کلاه پهلوی یک مجموعهٔ تلویزیونی ایرانی در ژانر تاریخی به کارگردانی سید ضیاءالدین دری است که به تهیه‌کنندگی محمدرضا تخت‌کشیان برای پخش از شبکه اول سیما تولید شده‌است. تولید این مجموعه یک دهه به طول انجامیده است. قسمت‌هایی از این مجموعه تلویزیونی در شهرک سینمایی غزالی و بخش‌هایی از آن در شهر ساوه تصویربرداری شده‌است.
«فرخ باستانی» جوانی ایرانی از طبقه فقیر جامعه است. او پس از تحصیل در مدرسه دارالفنون تهران، برای ادامه تحصیل به پاریس می‌رود.
پاریس در روزهای پس از جنگ جهانی اول شرایط سختی دارد. این وضعیت فشار زیادی به فرخ می‌آورد. او طی حوادثی با دختری ایرانی ـ فرانسوی) به نام بلانش آشنا می‌شود که از پدری فرانسوی و مادری ایرانی متولد شده‌است. فرخ طی ماجراهایی با بلانش ازدواج می‌کند و موفق می‌شود سمت منشی گری «حسن تقی‌زاده» سفیر وقت ایران در پاریس را در فاصله سال‌های ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۴ به دست آورد.
تقی‌زاده هنگام بازگشت فرخ باستانی به ایران، طی نامه‌ای خطاب به «علی اصغر حکمت» وزیر فرهنگ و معارف توصیه می‌کند از فرخ در دستگاه حکومت استفاده کند. حکمت نیز به «محمود جم» وزیر داخله توصیه فرخ را می‌کند و به این ترتیب فرخ باستانی به سمت فرماندار یک شهرستان کوچک کویری با نام «سامان» منصوب می‌شود.
فرخ پس از حضور در آن شهرستان به مرور اقدام به تخریب بافت سنتی شهر و جایگزین کردن آن با خیابانی مدرن و مغازه‌هایی جدید می‌کند.
حضور همسر فرانسوی او در آن شهر کوچک و مذهبی نیز به مرور باعث بروز تغییراتی در شهر می‌شود. چندی بعد با صدور فرمان کشف اجباری حجاب بانوان، اتفاق‌های تازه‌ای در شهر سامان رخ می‌دهد. وبلانش را طلاق می‌دهد
خسرو معتضد:
کلمه دستورالعملی بسیار طولانی به معماری واحد پردازنده مرکزی اشاره می‌کند که برای بهره‌برداری از فواید توازی در سطح دستورالعمل (ILP) طراحی شده‌است. پردازشگری که هر دستورالعمل را بعد از دیگری اجرا می‌کند (معماری غیر خط لوله‌ای دارد)، ممکن است منابع پردازش را به نحو فریبنده‌ای استفاده کند که این امر می‌تواند باعث عملکرد ضعیف شود. کارایی می‌تواند با اجرای هم‌زمان زیر گامهای مختلف از دنباله‌های دستورها (Pipelining) یا حتی اجرای دستورها چندتایی به شکل کاملاً هم‌زمان درست مانند معماری‌های Superscalar، بهبود یابد. برای بهبود بیشتر می‌توان دستورالعملها را با نظمی متفاوت از آنچه در برنامه نشان داده شده‌اند اجرا کرد. به این عمل اجرای خارج از نظم گفته می‌شود.
در اغلب پیاده‌سازی‌ها این سه تکنیک هزینه‌ای دربردارند و آن افزایش پیچیده گی سخت‌افزار است. قبل از اجرای هر دستور به صورت موازی پردازشگر باید بررسی کند که بین دستورالعمل‌ها وابستگی وجود نداشته باشد. برای مثال؛ نتیجه دستورالعمل اول به عنوان ورودی دستورالعمل دوم استفاده شده‌است. واضح است که چنین دستورالعملهایی نمی‌توانند در یک زمان اجرا شوند و همچنین دستورالعمل دوم نمی‌تواند مثل اولی اجرا شود. پردازشگرهای خارج از نظم مدرن سخت‌افزاری که وظیفه برنامه‌ریزی دستورالعملها و مشخص نمودن وابستگی بین آن‌ها را بر عهده دارند، افزایش داده‌اند.
از طرف دیگر VLIW اعمال موازی را بر اساس برنامه‌ای ثابت که در زمان کامپایل برنامه معین شده اجرا می‌کند. از آن‌ها که مشخص کردند نظم اجرای اعمال به وسیلهٔ کامپایلر انجام می‌شود، پردازشگر به سخت‌افزار برنامه‌ریزی که سه تکنیک معرفی شده در بالا به آن احتیاج دارند، نیازی ندارند. در نتیجه CPUهای VLIW توان محاسباتی مهم با پیچیدگی سخت‌افزاری کمتر (اما پیچیدگی کامپایلر بیشتر) از چیزی که بیشتر به پردازنده Superscalar نسبت داده می‌شود ارائه می‌دهد.
درست مثل هر روش معماری نوین؛ ایده تا جایی که اجازه دهد کارایی دارد. در حقیقت تعدادی از دستورالعمل‌های خاص منظوره موجود که باعث تسهیل اعمال پیچیده می‌شود. اگر کامپایلرها نتوانند ساختارهای کد سنج مربوطه را بشناسند و نتوانند که هدف را که معمولاً از پیشنهادهای پیشرفته CPU استفاده می‌کند نمایش دهند، بلا استفاده می‌شوند؛ بنابراین برنامه نویسان باید بتواند الگوریتم‌های خودشان را به شیوه‌ای که کار برای کامپایلرها آسان‌تر شود، ارائه دهند.
در طراحی‌های Superscalar تعدادی از واحدهای اجرائی برای مجموعه دستورالعمل‌ها غیرقابل رویت است. هر دستورالعمل تنها یک عمل را رمزگذاری می‌کند. برای اغلب طرح‌های Superscalar؛ بنای دستورالعمل ۳۲ بیت یا کمتر است.VLIW از نوع چند دستورالعمل، چند داده‌است. (MIMD)
دستورالعمل VLIW چندی عمل را رمزگذاری می‌کند. در موارد خاص یک دستورالعمل حداقل یک عمل را برای هر واحد اجرایی رمزگذاری می‌کند. برای مثال؛ اگر یک وسیله VLIW پنج واحد اجرایی داشته باشد، یک دستورالعمل VLIW برای آن وسیله می‌تواند پنج فیلد عمل داشته باشد که هر فیلد معین می‌کند که کدام عمل باید در واحد اجرایی مربوطه اجرا شود. برای سازگار سازی این فیلدها دستورالعملهای VLIW معمولاً حداقل ۶۴ بیت پهنا داشته و در برخی معماری‌ها بیشتر از این نیز پهنا دارند.
برای مثال؛ مثالی که در ادامه آورده شده یک دستورالعمل SHARC می‌باشد. در یک دوره؛ این دستورالعمل ضرب همین شناور، یک جمع همین شناور و دوبارگذاری افزایش خودکار را انجام می‌دهد. همه اینها در یک دستورالعمل ۴۸ بیتی جور شده‌اند.
f12=f۰*f4, f8=f8+f12, f0=dm(i0,m۳)، f4=pm(i8,m۹)
از روزهای آغازین معماری کامپیوتر برخی CPUها بسیاری واحدهای منطقی محاسباتی (ALU) برای اجرای موازی به معماری اضافه کرده‌اند. CPUهای Superscalar برای اینکه تصمیم بگیرند کدام اعمال می‌توانند به شکل موازی اجرا شوند از سخت‌افزار استفاده می‌کنند.CPUهای VLIW برای اینک په تصمیم بگیرند کدام اعمال می‌توانند به شکل موازی اجرا شوند از نرم‌افزار (کامپایلر) استفاده می‌کنند. از آنجایی که پیچیدگی برنامه‌ریزی دستورالعمل بر دوش کامپایلر گذاشته شده، پیچیدگی سخت‌افزار اساساً می‌تواند کاسته شود.
هنگامی که نتیجه یک دستورالعمل با شکل اجرای موازی به عنوان ورودی یک شاخه مورد استفاده قرار گیرد، اغلب مشکل مشابهی اتفاق می‌افتد.CPUهای مدرن قبل از اینکه محاسبات کامل شود حدس می‌زنند که کدام شاخه انتخاب خواهد شد. این عمل بدین منظور انجام می‌شود که CPUها بتوانند دستورالعمل‌ها را برای شاخه بارگذاری کنند یا حتی به شکل گمانی شروع به محاسبه کنند. اگر CPU اشتباه حدس بزند همه دستورالعمل‌ها و متن آن‌ها لازم است که پاکسازی شود و دستورالعمل‌های درست جایگزین شوند که باعث اتلاف زمان می‌شود.
این امر منجر به منطق‌گیری دستورالعمل پیچیده‌ای می‌شود که تلاش می‌کند به درستی حدس بزند و سادگی طرح‌های اصلی (RISC) را نیز تخریب می‌کند.VLIW این منطق را ندارد و بنابراین مصرف توان این منطق، کمبودهای احتمالی طراحی و بقیه ویژگی‌های منفی آن را ندارد.
در یک VLIW کامپایلر برای جهت‌یابی یک شاخه، از اطلاعات کاوشی یا شرح حال استفاده می‌کند. این ویژگی این امکان را به VLIW می‌دهد تا حرکت کرده و اعمال را قبل از انتخاب شاخه به شکل گمانی پیش برنامه‌ریزی کند. بدین شکل که شبیه‌ترین راه را در شاخه علامت گذاری می‌کند. اگر شاخه به راهی غیرمنتظره برود، کامپایلر قبلاً کد جبرانی را تولید کرده تا نتایج بر اساس گمان کنار گذاشته شود تا معناشناسی برنامه حفظ شود.
کلمه VLIWمی‌تواند مخفف کلمه دستورالعمل با طول متغیر (Variable Length Instruction Word) نیز باشد. مجموعه دستورالعمل یک CPU که برای بارگذاری یا کپی یک تعداد مقدار حرف به حرف از یک کد ماشین بر روی یک RAM روی برد یا دیکد روی CPUهای با مدت بالاتر طراحی شده‌است.
واژه VLIW و خود ایده معماری VLIW توسط جاش فیشر در تحقیقات گروهی در دانشگاه Yale در اوایل ۱۹۸۰ ابداع شد. گسترش اولیه برنامه‌ریزی ردیابی به عنوان مجموعه‌ای از تکنیک‌ها برای VLIW وقتی او از دانشگاه نیویورک فارغ‌التحصیل بود گسترش یافت. قبل از VLIW، ایده کلی واحدهای تابعی بین برنامه‌ریزی و توازی سطح دستورالعمل در نرم‌افزار در گسترش ریز کد افقی بنیان نهاده شد. ابداعات فیشر پیرامون گسترش کامپایلری بود که بتواند ریز کد افقی را از کد نوشته شده توسط برنامه نویسان در زبان‌های برنامه‌نویسی معمولی تمیز دهد. او متوجه شد برای داشتن عملکرد بهتر، رسیدن به یک ماشین کامل لازم است، توازی را در یک بلاک عمومی پیاده‌سازی کند. وی تکنیک‌های برنامه‌ریزی ناحیه‌ای را برای پیاده‌سازی توازی در بین بلاک‌های پایه گسترش داد. برنامه‌ریزی، راه چنین تکنیکی است و ابتدا با مسیرهای بلاک پایه‌ای که شبیه تر هستند کار می‌کند. بدین صورت که کد جبرانی را برای سر و کار داشتن با حرکات بر اساس حدس در برنامه قرار می‌دهند، برنامه‌ریزی دومین مسیر شبیه و… تا زمانی که برنامه‌ریزی به پایان برسد.
ایده دوم فیشر از این ایده نشات گرفت که معماری CPU هدف، باید برای کامپایل منطقی باشد. کامپایلر و معماری VLIW باید با یکدیگر طراحی شوند. بخشی از این ایده از آنجا الهام گرفت که فیشر در دانشگاه Yale برای کامپایل سیستم‌های ممیز شناور دچار مشکلاتی شده بود. این سیستم‌های معماری مجموعه دستورالعمل‌های پیچیده‌ای داشتند (CISC) که دستورالعمل آغازین را از دستورالعمل‌هایی که نتایج را ذخیره کرده‌اند که الگوریتم‌های برنامه‌ریزی خیلی پیچیده‌ای نیاز دارند، جدا کردند. فیشر مجموعه‌ای از قواعد را که ویژگی‌های طراحی یک VLIW مناسب مثل پایپلاین‌های خود تخلیه کن، فایل‌های رجیستری چند پورته و معماری حافظه ارائه داد. این قواعد نوشتن کدهای سریع را برای کامپایل‌ها آسان‌تر می‌کند.
اولین کامپایلر VLIW در مقطع Ph.D به وسیلهٔ جان الیس زیر نظر جان فیشر تشریح شد، کامپایلرBulldog نامگذاری شد. جان روتنبرگ الگوریتم‌های مهمی معین را برای برنامه‌ریزی ارائه داد.
فیشر در سال ۱۹۸۴ دانشگاهYale را برای پیدا کردن کمپانی برای شروع ترک کرد. شرکت Multiflow نام گرفت که با همکاری جان روتنبرگ تأسیس شد. Multiflow سری TRACE از سوپر کامپیوترهای کوچک VLIW را ساخت، که اولین ماشین آن‌ها در سال ۱۹۸۷ به حساب می‌آمد. VLIW این شرکت می‌توانست ۲۸ عمل را در یک دستورالعمل جای دهد. سیستم TRACE در بسته MSI/LSI/VLSI بکار گرفته شد. این تکنیک وقتی به جمع کردن تمام اجزای مدار پردازش گر به روی یک Chip به صرفه تر شناخته شد از چشم بنیان‌گذاران افتاد. برای Multiflow زود بود که بتواند جلوی این موج را بگیرد در حالی که معماری‌های Chip,CPUهای چند کاره را پشتیبانی می‌کرد. کمپانی‌های نیمه هادی ارزش تکنولوژی Multiflow را در این زمینه دریافتند و متعاقباً کامپایلر و معماری آن را تحت لیسانس خود درآوردند.
Cydrome شرکتی بود که با استفاده از تکنولوژی ECL در اواخر ۱۹۸۰ پردازنده‌های عددی VLIW را تولید می‌کرد. این شرکت، مانند Multiflow، بعد از چند سال منحل شد.
یکی از دارندگان امتیاز تکنولوژی Multiflow, Hewlett-Packard است، که Josh Fisher پس از انحلال Multiflow به آن پیوست. همچنین Bob Rau محقق Cydrome، پس از شکست آن به HP پیوست. این دو نفر تحقیقات معماری کامپیوتر را در Hewlett-Packard در طول سال ۱۹۹۰ هدایت می‌کردند.
همچنین، حدوداً در همان سال (۱۹۸۹–۱۹۹۰)، اینتل VLIW را در Intel i۸۶۰ پیاده‌سازی کردکه اولین ریز پردازنده ۶۴ بیتی آن‌ها بود، i۸۶۰ همچنین اولین پردازنده‌ای بود که VLIW را روی یک چیپ تنها پیاده‌سازی کرد. این پردازنده می‌توانست در هر دو حالت RISC ساده و VLIW عمل کند:
«در اوایل ۱۹۹۰، اینتل ریزپردازنده RISC با نام i۸۶۰ را معرفی کرد. این چیپ ساده دو حالت عملیاتی داشت: یک حالت اسکالر و یک حالت VLIW. در حالت VLIW پردازنده همیشه دو دستورالعمل را واکشی می‌کرد و فرض می‌کرد که یکی صحیح و دیگری اعشاری (ممیز شناور) باشد.»
حالت VLIW در i۸۶۰، به‌طور گسترده در برنامه‌های جاسازی شده DSP استفاده می‌شد. در حالت VLIW, i۸۶۰ قابلیت پشتیبانی عملکرد اعشاری را در بازه ۲۰ تا ۴۰ با دقت مضاعف MFLOPS داشت.
CPUهای VLIW معمولاً از چندین واحد تابعی شبیه RISC ساخته می‌شدند که به‌طور مستقل عمل می‌کردند. VLIWهای معاصر عموماً ۴ تا ۸ واحد اصلی تابعی دارند. کامپایلرها رشته دستورالعمل اولیه را برای CPUهای VLIW تقریباً شبیه همان روشی که آن‌ها برای CPUهای قدیمی انجام می‌دادند، تولید می‌کنند. آن‌ها یک رشته از دستورالعمل‌ها را بر طبق اولویت آن‌ها زمان‌بندی می‌کنند. در این فرایند، دستورالعمل مستقل می‌توانند به‌طور موازی، زمان‌بندی شوند. چون VLIWها عموماً دستورالعمل‌ها را موازی با یک دستورالعمل طولانی‌تر زمان‌بندی می‌کنند، این نتایج در یک opcode باز هم بزرگ‌تر (خیلی طولانی = Very Long) برای مشخص کردن این که چه چیز در یک چرخهٔ معین اجرا می‌شود، قرار می‌گیرد.
مثال‌های معاصر CPUهای VLIW شامل پردازنده‌های Trimedia ساخته شده توسط NXP, SHARP DSP ساخته شده توسط قطعات آنالوگ، خانوادهٔ C6000 DSP ساخته شده توسط Texas Instruments و خانوادهٔ STMicroelectronics ST۲۰۰ بر پایهٔ معماری Lx (که آن هم توسط Josh Fisher طراحی شده)، می‌شود.
این CPUهای VLIW اصولاً به عنوان پردازنده‌های جاسازی شده برای وسایل الکترونیکی مصرف‌کننده موفق هستند. ویژگی‌های VLIW همچنین به هسته‌های پردازندهٔ قابل پیکربندی برای طراحی‌های SoC، اضافه شده‌است. کامپایلر Xtensa C/C++ می‌تواند به‌طور آزادانه دستورالعمل‌های ۳۲ یا ۶۴ بیتی FLIX را با دستورالعمل‌های تک عملیاتی RISC پردازنده‌های Xtensa مخلوط کند.
غیر از پردازنده‌های جاسازی شده، Intel Itanium IA-64 EPIC به عنوان تنها مثالی که به‌طور گسترده از معماری CPUهای VLIW استفاده می‌شود، قابل اشاره‌است. به هر حال معماری EPIC گاهی اوقات از یک معماری مطلق VLIW متمایز می‌شود.
وقتی که تکنولوژی سیلیکون مجاز شد تا برای پیاده‌سازی گسترده‌تر (با واحدهای اجرایی بیش تر) ساخته شود، برنامه‌های کامپایل شده برای تولید اولیه نمی‌توانند روی پیاده‌سازی‌های گستر ده تر اجرا شوند.
معماری Itanium اینتل، (در بین دیگر معماری‌ها) مشکل سازگاری وارونه را با یک مکانیزم خیلی عادی حل کرد. از آن جایی که تعداد ترانزیستورهای روی یک چیپ در حال افزایش است، اشکالات VLIW کاهش یافته‌است. معماری VLIW مخصوصاً در قسمت جاسازی شده، توسط شرکت‌های متعددی در دسترس هستند، مانند FR-V از Fujitsu و BSP۱۵/۱۶ از Pixelworks و ST۲۳۱ از STMicroelectronics و Trimedia از NXP و CEVA-X DSP از CEVA و Jazz DSP از Improve systems و Silicon Hive. معماری Texas Instruments TMS320 DSP Line، رشد پیدا کرده و در نتیجه در خانوادهٔ C6xxx، در برابر خانوادهٔ قدیمی تر C5xxx، بسیار بیشتر شبیه یک VLIW شده‌است.
مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، "VLIW"، ویکی‌پدیای en، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۲۰۱۱).
ادر لوسیانو ملقب به ادینیو بازیکن فوتبال اهل برزیل است.
او در مسابقات لیگ برتر فوتبال ایران ۸۰ گل به ثمر رسانده‌است.
لوسیانو فوتبال را در باشگاه کاچوئیرو شروع کرد. در ادامه او به تیم ژیل ویسنته پرتغال پیوست. او در فصل ۲۰۰۳–۲۰۰۴ برای این تیم بازی کرد. مقاصد بعدی ادینیو تیم‌های ژاگوار و ویتوریا اس بودند.
او بعد از یک تجربه کوتاه در تیم رئال اس‌سی پرتغال به ایران آمد و با باشگاه مس کرمان قرارداد امضا کرد. لوسیانو در مس کرمان به یک ستاره تبدیل شد. او با تکنیک و شم گلزنی بالایش نشان داد یک مهره کلیدی و ارزشمند است که می‌تواند سرنوشت هر بازی را عوض کند. او از سال ۲۰۰۸ تا سال ۲۰۱۱ برای این تیم بازی کرد و در این مدت در ۱۰۳ بازی ۴۷ گل به ثمر رساند.
درخشش او در مس کرمان باعث شد ادینیو به تیم الشارجه امارات متحده عربی برود. ۱۷ بازی و ۱۰ گل زده هم کارنامه‌اش طی دو فصل در این تیم اماراتی بود. در سال ۲۰۱۳ او به مس کرمان برگشت. او این بار یک سال برای مس بازی کرد و در ۲۸ بازی ۸ بار دروازه حریفان را گشود.
ادر فصل ۲۰۱۴–۲۰۱۵ را در تیم تراکتور سپری کرد. او در ۳۰ بازی رسمی با پیراهن این تیم محبوب وارد زمین چمن شد و ۲۰ بار گلزنی کرد و بدین‌ترتیب عنوان آقای گل مسابقات لیگ برتر ایران را به خود اختصاص داد. او بعد از بازی در تیم‌های السیلیه قطر (۱۴ بازی و ۱ گل زده) و دسپورتیوا فروویاریای برزیل (۱۲ بازی و ۵ گل زده) دوباره به تراکتور برگشت. لوسیانو این بار ۲۲ بازی انجام داد و ۷ گل زد. این بازیکن دیگر نتوانست مدت طولانی در یک تیم بماند. او طی دو سال در ۴ باشگاه بازی کرد.
لوسیانو یکی از محبوب‌ترین بازیکنان تراکتور می‌باشد که با بازی‌های درخشان و با نوشته‌های زیر لباس خود با متن "یاشاسن آذربایجان، I Love Azerbaijan و …" جای خود را در دل هواداران پر طرفدار تیم تراکتورباز کرد.
ادینهو برای پیوستن به تیم ملی فوتبال ایران تلاش‌هایی داشت که سرانجام موفق به این کار نشد.
این بازیکن در اسفند سال ۱۳۹۲ در مورد احتمال حضور در تیم ملی ایران گفت:«برای گرفتن تابعیت ایرانی و بازی برای تیم ملی ایران مدارکم را به فدراسیون فوتبال ایران داده‌ام و این اتفاق بعد از صحبتی که با کی‌روش داشتم افتاده‌است. کی‌روش از من پرسید دوست داری برای تیم ملی بازی کنی و من هم گفتم بله! من نمی‌دانم کی‌روش الان کجاست و خودم هم در دبی هستم اما این اتفاق افتاد. من هم تمایل زیادی برای این کار دارم. امیدوارم دعوت شوم. خیلی دوست دارم در جام جهانی بازی کنم و توانایی این را دارم که به تیم ملی ایران در برزیل کمک کنم.»
لوسیانو ادینیو در فصل ۹۴–۱۳۹۳ لیگ برتر که عضو تیم تراکتور سازی تبریز ، با به ثمر رساندن ۲۰ گل، عنوان آقای گلی این فصل از مسابقات لیگ برتر فوتبال ایران را نیز کسب کرد.