moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در قسمت شرقی مرز اردن و عربستان زیگزاگ عجیبی دیده می‌شود. با توجه به این که این زیگزاگ دلیل روشنی ندارد داستانی در مورد آن ساخته شده که بر اساس آن وینستون چرچیل وزیر مستعمرات وقت بریتانیا که مسئول ترسیم مرزهای فرااردن در سال ۱۹۲۱ بوده بر اثر سکسکه دچار لرزش دست شده و مرز را به این صورت کشیده و بعد هم اجازه تغییر آن را نداده‌است. اما با نگاه دقیق‌تر مشخص می‌شود که چرچیل با دقت این زیگزاگ را طراحی کرده و بخشی از صحرا که از ازرق به سوی مرز عراق کشیده می‌شود را در خاک فرااردن قرار داده تا هم راه ارتباطی مهمی بین دمشق و شبه جزیره عربستان در خاک اردن قرار گیرد و هم با توجه به استقرار فرانسوی‌ها در سوریه یک خط هوایی مستقیم و امن از مدیترانه تا هند برای انگلیس فراهم شود."winston's+hiccup"&source=web&ots=lnSc2vfOZ-&sig=-eBShUqRxDbQW1DzwgQn4_vVFLg#v=onepage&q="winston's%20hiccup"&f=false Rough Guide to Jordan Matthew Teller,Rough Guides, 2002,
منطقه کرانه باختری (این‌طور نامیده شده به این دلیل که درست در غرب رودخانه اردن قرار دارد) از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۶۷ تحت حاکمیت اردن بود، اما در سال ۱۹۸۸ اردن از ادعاهای خود در مورد این منطقه صرف نظر کرد. اردن در جنوب غرب خود ۲۶ کیلومتر خط ساحلی در خلیج عقبه دارد، جایی که بندر عقبه، تنها بندر این کشور، واقع شده‌است.
به جز بخش‌های کوچکی از مرزهای اسرائیل و سوریه، مرزهای بین‌المللی اردن از ویژگی‌های طبیعی کاملاً تعریف‌شده زمین پیروی نمی‌کنند. مرزهای این کشور توسط قراردادهای بین‌المللی مختلف تعیین شد و به استثنای مرز با اسرائیل، در اوایل سال ۱۹۸۹ هیچ مورد اختلافی وجود نداشت. برخلاف مرز با اسرائیل، مرزهای اردن با سوریه، عراق و عربستان سعودی از اهمیت خاصی برخوردار نیست. این مرزها هیچگاه مانع جابه‌جایی عشایر نشده‌است، با این حال برای چند گروه، مرزها آنها را از مناطق مرتعی سنتی جدا کرده و با مجموعه‌ای از توافقات بین بریتانیا و دولت که در نهایت به عربستان سعودی تبدیل شد، برای اولین بار به‌طور رسمی در قرارداد حده ۱۹۲۵ مشخص شد.
در سال ۱۹۶۵ اردن و عربستان سعودی قراردادی را منعقد کردند که مرزها را مجدداً تنظیم و تحدید کرد. اردن ۱۹ کیلومتر زمین در خلیج عقبه و ۶۰۰۰ کیلومتر مربع در داخل کشور به دست آورد و ۷۰۰۰ کیلومتر مربع از اراضی محصور در خشکی تحت کنترل اردن به عربستان سعودی واگذار شد. مرز جدید اردن را قادر ساخت تا تأسیسات بندری خود را گسترش دهد و منطقه‌ای را ایجاد کرد که در آن دو طرف توافق کردند در صورت کشف نفت، درآمدهای نفتی را به‌طور برابر تقسیم کنند. این قرارداد همچنین از چراگاه‌ها و حق آبیاری مردم کوچ‌نشین در داخل سرزمین‌های مبادله شده محافظت می‌کرد.
اردن دارای سه منطقه فیزیوگرافی اصلی (از شرق به غرب) است: بیابان (بادیه)، بلندی‌های خاور رود اردن، و دره رود اردن (بخش شمال غربی سامانه کافت شرق آفریقا. بیابان عمدتاً در داخل صحرای سوریه - امتداد صحرای عربستان - قرار دارد و بخش‌های شرقی و جنوبی کشور را اشغال می‌کند و بیش از چهار پنجم قلمرو اردن را تشکیل می‌دهد. قسمت شمالی بیابان از گدازه‌های آتشفشانی و بازالت و قسمت جنوبی آن از رخنمون‌های ماسه‌سنگ و سنگ خارا تشکیل شده‌است. زمین‌های آن عمدتاً در اثر باد بسیار فرسایش یافته‌است.
صحرای شرقی کشور که به نام بادیه نیز شناخته می‌شود ۷۵ درصد اردن را تشکیل می‌دهد و بخشی از بیابان شمال عربستان است. این صحرا در سوریه، عراق و عربستان سعودی امتداد دارد و ارتفاع آن بین ۶۰۰ تا ۹۰۰ متر از سطح دریا متغیر است. وادی رم، بیابان مشهوری که در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده در بادیه اردن قرار دارد.
این بیابان حدود ۷۵ درصد از خاک اردن را شامل می‌شود، آب و هوا در بادیه بین روز و شب و بین تابستان و زمستان بسیار متفاوت است. دمای روز تابستان می‌تواند از ۴۰ درجه سانتی‌گراد تجاوز کند، در حالی که شب‌های زمستان می‌تواند بسیار سرد، خشک و پرباد باشد. میزان بارندگی در طول سال بسیار کم او به‌طور متوسط کمتر از ۵۰ میلی‌متر در سال است. سازندهای آتشفشانی شمال بیابان بازالتی تا سوریه و عربستان سعودی گسترش یافته و پوشیده ز سنگ‌های بازالت سیاه است.
در شرق بیابان بازالتی، کویر رُوَیشِد یک فلات آهکی مواج است که تا مرز عراق امتداد دارد. در این منطقه مقداری علفزار وجود دارد و مقداری کشاورزی در آن انجام می‌شود. در شمال شرقی امان، صحرای شرقی از انبوهی از وادی‌های سبز عبور می‌کند که واحه ازرق و ذخیره‌گاه حیات وحش شوماری است.The Deserts Of Jordan - What To Expect When Exploring. (2020). Kaleela. Retrieved 21 April 2022, from https://kaleela.com/the-deserts-of-jordan-what-to-expect-when-exploring/
در جنوب امان، صحرای مرکزی قرار دارد. سیلاب‌های فصلی وادی سرحان در مرز شرقی اردن از شمال به ازرق می‌ریزد. حوضه الجفر، در جنوب صحرای مرکزی، از شماری خشکرود (وادی) گسترده و با پوشش گیاهی کم عبور می‌کند. در جنوب الجفر و شرق صحرای رم، صحرای المدواره با تپه‌های مجزا و کوه‌های صخره‌ای کم‌ارتفاع که با وادی‌های شنی وسیع از هم جدا شده‌اند، نمایان می‌شود.همان منبع.
بلندی‌های خاور رود اردن، یک برجستگی مشرف به دره کافتی، دارای ارتفاع متوسط ۶۰۰–۹۰۰ متر و در کوه رام، مرتفع‌ترین نقطه اردن، در حدود ۱۷۵۴ متر است. جنوب. رخنمون‌های ماسه‌سنگ، گچ، سنگ آهک و سنگ آتشزنه به سمت جنوب منتهی می‌شود، جایی که سنگ‌های آذرین غالب هستند.
فلات کوهستانی توسط دره‌ها و بستر رودخانه‌هایی که به وادی معروف هستند بریده شده‌اند. این فلات دارای ارتفاعات مختلف از ۶۰۰–۱۵۰۰ متر است که بین دره رود اردن و صحرای شرقی جای گرفته‌اند. این فلات میزبان اکثر مراکز جمعیتی اردن است. ارتفاعات شمالی بلندترند و دمای خنک‌تری دارند. بلندی‌های شارا در جنوب فلات قرار دارد.Jordan Geography & Maps | Jordan Tours - 2022/23 | Goway Travel. (2022). Goway.com. Retrieved 21 April 2022, from https://www.goway.com/travel-information/africa-middle-east/jordan/geography-and-maps/
دره رود اردن در دریای مرده که پایین‌ترین نقطه طبیعی در سطح زمین است، به حدود ۴۳۰ متر زیر سطح دریا می‌رسد.
دره رود اردن، که در سراسر جناح غربی اردن امتداد دارد، متمایزترین ویژگی طبیعی این کشور است. دره اردن بخشی از دره بزرگ کافتی شمال آفریقا را تشکیل می‌دهد که از جنوب ترکیه از طریق لبنان و سوریه تا فرورفتگی نمکی دریای مرده امتداد می‌یابد و ار آنجا به سمت جنوب از طریق عقبه و دریای سرخ تا شرق آفریقا ادامه می‌یابد. این شکاف ۲۰ میلیون سال پیش با جابجایی صفحات زمین‌ساختی ایجاد شد.
بخش شمالی دره رود اردن که غور اردن نام دارد، حاصلخیزترین منطقه این کشور است. غور اردن در امتداد رود اردن، از مرز شمالی تا دریای مرده امتداد دارد. رود اردن از چندین منبع سرچشمه می‌گیرد، عمدتاً از کوهستان شرق لبنان در سوریه، و به دریاچه طبریه (دریای جلیل)، ۲۱۲ متر زیر سطح دریا می‌ریزد. سپس به دریای مرده می‌ریزد که با ۴۰۷ متر پایین‌تر از سطح دریا، پایین‌ترین نقطه روی زمین است. عرض رودخانه در نزدیکی نقطه پایانی خود بین ۲۰ تا ۳۰ متر است. بده آن بسیار کاهش یافته و شوری آن افزایش یافته‌است زیرا مقادیر قابل توجهی برای مصارف آبیاری منحرف شده‌است. دمای چندین درجه گرمتر از سایر نقاط کشور، آب و هوای مناسب کشاورزی در تمام طول سال، خاک حاصلخیز، بارندگی بیشتر در زمستان و آبیاری گسترده تابستانی، غور را به رویشگاه خوراک اردن تبدیل کرده‌است.
در جنوب دریای مرده، دره رود اردن از دره گرم و خشکی به نام وادی عَرَبه می‌گذرد. این دره دیدنی ۱۵۵ کیلومتر طول دارد و به خاطر کناره‌های بی‌آب و بایر کوه‌هایش معروف است. سهم اصلی اقتصادی آن از طریق استخراج پتاس است. وادی عربه از ارتفاع ۳۰۰ متری از سطح دریا در انتهای شمالی خود به ارتفاع ۳۵۵ متری از سطح دریا در جبل ریشا برمی‌خیزد و سپس دوباره در عقبه تا سطح دریا پایین می‌آید. شهر ساحلی عقبه تنها خروجی اردن به دریا است. خط ساحلی آن به طول ۴۰ کیلومتر نه تنها یک استراحتگاه گردشگری و تنها بندر اردن است، بلکه دیدن صخره‌های مرجانی آن نیز برای غواصی گردشگری استفاده می‌شود.Jordan - Geography and Environment - Geography. (2022). Kinghussein.gov.jo. Retrieved 21 April 2022, from http://www.kinghussein.gov.jo/geo_env1.html
غرب اردن اساساً دارای آب و هوای مدیترانه‌ای با تابستان گرم و خشک، زمستان خنک و مرطوب و دو فصل کوتاه انتقالی است. با این حال، حدود ۷۵ درصد از کشور را می‌توان دارای آب و هوای کویری با کمتر از ۲۰۰ میلی‌متر بارندگی سالانه توصیف کرد.
ژانویه سردترین ماه با دمای بین ۵ تا ۱۰ درجه سانتی‌گراد و اوت با دمای ۲۰ تا ۳۵ درجه سانتی‌گراد گرم‌ترین ماه است. دمای روزانه می‌تواند بسیار گرم باشد، به‌ویژه در تابستان. در برخی از روزها دمای هوا می‌تواند ۴۰ درجه سانتیگراد یا بیشتر باشد، به خصوص هنگامی که باد خمسین، باد گرم و خشک جنوبی، می‌وزد. این بادها گاهی می‌توانند بسیار قوی باشند و باعث طوفان شن شوند. حدود ۷۰ درصد از میانگین بارندگی در کشور بین نوامبر و مارس است. ژوئن تا اوت اغلب بدون باران است. میزان بارندگی از فصلی به فصل دیگر و از سالی به سال دیگر متفاوت است. بارش اغلب در طوفان‌های شدید متمرکز می‌شود و باعث فرسایش و سیل محلی می‌شود به ویژه در ماه‌های زمستان.Climate of the World: Jordan | weatheronline.co.uk. (2022). Weatheronline.co.uk. Retrieved 21 April 2022, from https://www.weatheronline.co.uk/reports/climate/Jordan.htm#:~:text=Jordan%20has%20a%20hot%2C%20dry,of%20the%20eastern%20Mediterranean%20area.
بوتان ۴۷۰۰۰ کیلومتر مربع مساحت دارد که از نظر وسعت صد و سی و پنجمین کشور جهان محسوب می‌شود.
بوتان در ارتفاعات هیمالیا و در بین کشورهای چین و هند، و در شرق نپال قرار دارد. میزان بارندگی در این کشور بیش از ۳۰۰ سانتی‌متر در سال می‌باشد، و درجه حرارت آن به ۲۷ درجه سانتی گراد در جنگلهای جنوبی می‌رسد. کوه‌های هیمالیا بیشتر کشور را در بر می‌گیرد. دره‌های مرکز بوتان فراخ و حاصلخیز است. جلگه باریک دورارز که جنگلی نیمه استوایی است، در امتداد مرز هند جای دارد.
شهرهای مهم این کشور فونت‌شولینگ، پارودز، یاتونگ هستند
قله جومولهاری با ارتفاع ۷۳۲۶ متر بلندترین قله این کشور در مرز مشترک با تبت
استان‌ها
لوران تیموتی ماری ووکی (؛ ؛ زادهٔ ) سیاست‌مدار اهل فرانسه است.
چهار استان این کشور عبارتند از: بلائیت، توتونگ، برونئی-موآرا، و تمبورونگ.
پایتخت این کشور شهر داکا با ۱۲٬۲۹۵٬۷۲۸ نفر جمعیت می‌باشد. مساحت بنگلادش ۱۴۷٬۵۷۰ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۱۵۰٬۴۴۸٬۳۴۰ نفر است که به نسبت وسعت تراکم جمعیت بسیار زیاد است. از شهرهای مهم بنگلادش می‌توان به چیتاگونگ ۲٬۵۳۲٬۴۲۱ نفر، خولنا ۸۴۲٬۹۹۵ نفر و راجشاهی ۷۲۷٬۰۸۳ نفر اشاره کرد.
بنگلادش به دو منطقه طبیعی تقسیم می‌شود: جلگه آبرفتی وسیعی که ۹۰٪ کشور را تشکیل می‌دهد و دوسوم بخش شرقی جلگه دلتایی براهماپوترا ـ گنگ، بزرگترین دلتای جهان، است و از خلیج بنگال به طرف شمال امتداد می‌یابد؛ و منطقه دوم منطقه تپه‌های چتاگانگ که در گوشه جنوب شرقی کشور قرار دارد و حدود یک ششم سرزمین را در برمی‌گیرد.
رودهای گنگ، براهماپوترا (جمونا)، میگهنا و پدما مهمترین رودهای بنگلادش‌اند و این کشور را آبیاری می‌کنند. رودهای گنگ و براهماپوترا که از کوه‌های هیمالیا سرچشمه گرفته و به خلیج بنگال می‌ریزند. رود گنگ و رودهایی که به آن می‌ریزد، ناحیه وسیعی از جنوب غربی بنگلادش را در برمی‌گیرد. سرچشمه هیچ‌یک از رودهای بنگلادش در داخل این سرزمین قرار ندارد، ازینرو بنگلادش بر جریان رودهایی که سرزمین آن را آبیاری می‌کند نظارت کامل ندارد؛ برای نمونه، ساخت سدی بر بالای رود گنگ در ایالت بنگال غربی هند، موجب تغییر مسیر مقادیر قابل ملاحظه‌ای آب به نفع این ایالت شده‌است.
رودخانه‌های پرشمار، مهمترین چشم‌انداز طبیعی بنگلادش است و به طور چشمگیری بر سبک زندگی مردم آنجا تأثیر گذاشته‌است. این رودها زمین‌های گسترده‌ای را آبیاری کرده و نوعی سامانه ترابری مناسب و ارزان به وجود آورده‌اند. ته‌نشینی رسوبات آبرُفتی این رودها باعث غنای خاک کشاورزی می‌شود و ذخایر بزرگ ماهی آنها، منبع غذایی مهمی برای ساکنان این کشور است. با اینهمه، به سبب تغییرات پیوسته و بعضاً سریع در مسیر این رودها و طغیان آنها، خسارت زیادی متوجه بنگلادش می‌شود.
کشاورزی بنگلادش متکی به باران‌های موسمی است. ۸۲ درصد جمعیت بنگلادش به کشاورزی مشغول هستند و برنج و کنف از محصولات آنان می‌باشد. به تازگی، در اعماق خلیج بنگال منابع گاز طبیعی، کشف شده‌است. این کشور فاقد منابع معدنی و ذخایر زیرزمینی قابل توجه‌است.
بنگلادش دارای آب و هوای موسمی گرمسیری است که از ویژگی‌های آن تغییرات گسترده فصلی در میزان بارندگی، درجه حرارت بالا و رطوبت زیاد است. اختلافات اقلیمی منطقه‌ای در این کشور مسطح کم و جزئی است. به‌طور کلی سه فصل را می‌توان در بنگلادش بازشناخت: تابستان گرم و شرجی از مارس تا ژوئن. فصلی موسمی و گرم، مرطوب و پرباران از ماه ژوئن تا نوامبر؛ و زمستانی گرم تا خیلی گرم و خشک از دسامبر تا فوریه.
به‌طور کلی، حداکثر دمای تابستان بین ۳۸ تا ۴۱ درجه سانتی‌گراد است. آوریل گرم‌ترین ماه در اکثر مناطق کشور است. ژانویه سردترین ماه است که متوسط دما برای بیشتر کشور ۱۶–۲۰ درجه سانتی‌گراد در طول روز و حدود ۱۰ درجه سانتی‌گراد در شب است.
وزش باد بیشتر در زمستان بیشتر از سوی شمال و شمال غربی است و در مناطق شمالی و مرکزی با سرعت ۱ تا ۳ کیلومتر در ساعت و در نزدیکی ساحل با قدرت ۳ تا ۶ کیلومتر در ساعت می‌وزد. از ماه مارس تا ماه مه، رعد و برق شدید، که انگلیسی‌زبانان محل به آن «شمال‌غربی‌ها» (northwesters) می‌گویند، بادهایی تا ۶۰ کیلومتر در ساعت تولید می‌کند.
در جریان توفان‌های شدید اوایل تابستان و اواخر فصل موسمی، وزش باد شدید از سمت جنوب با سرعت بیش از ۱۶۰ کیلومتر در ساعت باعث ایجاد امواجی توفانی تا ارتفاع ۶ متر در خلیج بنگال می‌شود. این امر سیلاب‌های فاجعه‌بار با خود برای مناطق ساحلی به همراه دارد.
فرانسوا پُتی ؛ زادهٔ (۸ نوامبر ۱۹۵۱) هنرپیشه اهل فرانسه است. او بیشتر به خاطر حضور در نقش ساب-زیرو در مورتال کامبت شناخته می شود.http://www.imdb.com/name/nm0677562/biohttp://www.cineman.ws/actor/126322/Francois-Petit.htmlhttp://www.angelfire.com/wa/szw/roughhands.htmlhttps://www.amazon.com/MAGAZINE-Karate-Do-Self-Defense-Stick-Fighting-Schaeffer/dp/B004IXWU3Ahttps://translate.google.com/translate?hl=en&sl=en&tl=fr&u=http%3A%2F%2Fwww.mylife.com%2Ffrancois-petit&anno=2.html
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "مورتال کامبت" اشاره کرد.
یمن دارای دو ساحل مهم است، ساحلی غربی در کرانهٔ دریای سرخ و ساحلی جنوبی در کرانهٔ دریای عرب، همچنین دارای بیش از ۲۰۰ جزیره است که مهم‌ترین آنها سقطرا در دریای عرب است. یمن از شمال عربستان سعودی، از جنوب به خلیج عدن، از غرب به ساحل دریای سرخ و از سمت شرق به عمان محدود می‌شود.
مرزهای زمین یمن در کل ۱٬۷۴۶ کیلومتر است. یمن از سوی شمال مرزی ۱٬۴۵۸ کیلومتری با عربستان سعودی و از طرف شمال شرق مرزی۲۸۸ کیلومتری با عمان دارد."Country Profile: Yemen". Federal Research Division. United States Library of Congress. August 2008.
یمن از نظر زمین‌شناسی انتهای جنوبی صفحه عربستان را اشغال می‌کند. داخله کوهستانی این کشور را دشت‌های ساحلی کم‌عرضی در غرب، جنوب و شرق و بیابانی مرتفع در شمال، در امتداد مرز با عربستان سعودی، احاطه کرده‌اند.
تهامه یک دشت نیمه‌بیابانی ساحلی ۴۱۹ کیلومتری است که در امتداد دریای سرخ ادامه دارد و بخشی از ناحیه بوم‌شناختی «بیابان مه‌آلود ساحلی شبه‌جزیره عربستان» به‌شمار می‌آید.
در مناطق مرتفع چندین وادی و دره رودخانه وجود دارد که در ماه‌های زمستان خشک‌اند (یمن هیچ رودخانه دائمی ندارد). قابل توجه‌ترین وادی این کشور یعنی حضرموت در شرق یمن است که قسمت‌های بالایی آن شامل خاک آبرفتی و آبگیرهای سیلابی است و بخش پایین‌تر آن برهوت و عمدتاً غیرمسکونی است. هم منطقه فلات شرقی و هم بیابان در شمال، پوشش گیاهی کمی دارند و گرم و خشک‌اند.
در شمال شرق کشور کویر ربع‌الخالی قرار دارد که بیابانی شنی و بزرگ‌ترین سطح شن و ماسه‌ای در جهان است. در ربع‌الخالی بارش بسیار کم است و مدت‌های طولانی اصلاً وجود ندارد و رویش گیاهی هم در آن بسیار کم است.
ارتفاعات مرکزی نسبت به ارتفاعات غربی خشک‌ترند، اما در ترسالی به اندازه‌ای باران دریافت می‌کند که باردهی خوبی از کشاورزی به‌دست بیاید.
تغییرات دمای روزانه در ارتفاعات یمن در بین بالاترین‌ها در جهان است: پایین افتادن دما از ۳۰ درجه سانتیگراد در روز تا صفر درجه سانتیگراد در شب در این مناطق امری طبیعی است. ذخیره آب امکان آبیاری و رشد گندم و جو را فراهم می‌کند در حالی که ارتفاعات غربی به تولید ذرت خوشه‌ای، قهوه و برخی میوه‌های گرمسیری مانند موز و انبه معروف‌اند.
یمن کشوری است با بلندی‌های زیاد و به هم پیوسته و تنها دشت‌های ساحلی این کشور مناطقی پست هستند. قله‌های بریده‌بریده و فلات‌ها بیشتر مساحت یمن را در بر می‌گیرند و میانگین ارتفاع در این کشور حدود ۲۰۰۰ متر است. ارتفاع کوهستان‌های داخلی از چند صد متر تا بلندترین نقطه کشور، یعنی جبل النبی شعیب متفاوت است. جبل النبی شعیب از سطح دریا ۳٬۶۶۶ متر ارتفاع دارد. یمن با داشتن این قله دومین نقطه مرتفع در جهان عرب را دارد. بلندترین قله کشورهای عربی کوه توبقال در مراکش است به بلندی ۴٬۱۶۷ متر.
کوهستانی بودن باعث شده‌است که یمنی‌ها هزاران سال به صورت منزوی زندگی کنند و بازرگانی خارجی تنها زمانی که برخی از یمنی‌ها مایل به رفتن به مناطق ساحلی بودند انجام شده‌است.
کوه‌های این کشور جوان‌اند و اشکال تیز و بریده‌بریده‌ای دارند. کوهستان‌های یمن را می‌توان به دو بخش ارتفاعات غربی و ارتفاعات مرکزی جدا کرد. ارتفاعات غربی دارای قله‌هایی ۳۰۰۰ متری است و خاکی نسبتاً حاصلخیز و بارندگی کافی و فراوان دارد. ارتفاعات مرکزی بیشتر شبیه به یک فلات ۲۰۰۰ تا ۳۲۰۰ متری است که تپه‌ماهورهای کوچک و بزرگ و چندین قله‌های بسیار برجسته دارد. بارندگی کمتری در این منطقه دیده می‌شود، اما بارش در ماه‌های تابستان برای حفظ محصولات زراعی کافی است.
درجه حرارت به‌طور کلی در یمن، به ویژه در مناطق ساحلی بسیار بالا است. بارش باران محدود است و میزان آن به ارتفاع مناطق بستگی دارد. کوهستان‌ها تابستان‌هایی معتدل و بارانی با میانگین دمای بالای ۲۱ درجه سانتیگراد و زمستان‌هایی خنک و نسبتاً خشکی دارند که دمای هوا طی آن گاه به زیر صفر درجه سانتی‌گراد هم می‌رسد.
آب‌وهوای تهامه (دشت ساحلی غربی) گرمسیری است. دما در این منطقه گاه بیش از ۵۴ درجه سانتی‌گراد و رطوبت آن ۵۰ تا ۷۰ درصد است. در این منطقه بارش باران، که به صورت رگبارهای شدید ناگهانی می‌آید، سالانه به‌طور متوسط ۱۳۰ میلی‌متر است. در عدن دمای متوسط ۲۵ درجه سانتی‌گراد در ژانویه و ۳۲ درجه سانتی‌گراد در ژوئن است، اما اغلب به بیش از ۳۷ درجه سانتی‌گراد هم می‌رسد. میانگین بارندگی سالانه در این ناحیه ۱۲۷ میلی‌متر است.
بلندترین مناطق کوهستانی جنوب یمن در سال ۵۲۰ تا ۷۶۰ میلی‌متر باران دریافت می‌کنند. بعضی از مناطق ارتفاعات غربی، به‌ویژه اب و تعز، هر ساله حدود ۱۰۰۰–۱٬۵۰۰ میلی‌متر بارش دارند. پایتخت، صنعا، سالانه حدود ۳۰۰ میلی‌متر بارش دارد. غیر معمول نیست که در بخش‌های شمالی و شرقی این کشور برای پنج سال یا بیشتر هیچ بارانی نبارد. وادی حضرموت در قسمت شرقی یمن خشک و گرم است و رطوبت آن بین ۳۵ درصد در ماه ژوئن تا ۶۴ درصد در ژانویه متغیر است. به‌طور کل، یمن در سمت شرق خشک و در غرب مرطوب است.
منابع طبیعی اصلی یمن نفت و گاز طبیعی و همچنین زمین‌های حاصل‌خیز کشاورزی در غرب کشور است. منابع طبیعی دیگر شامل ماهی و غذاهای دریایی، سنگ نمک، سنگ مرمر و ذخایر عمده اکتشاف‌نشده زغال سنگ، طلا، سرب، نیکل و مس است.
تنها ۲٫۹۱ درصد از یمن زمین قابل کشت تلقی می‌شود و در کمتر از ۰٫۶ درصد از اراضی محصولات دائمی کاشته می‌شود. حدود ۶٬۸۰۱ کیلومتر مربع از زمین‌ها آبیاری می‌شود. طبق اعلام سازمان ملل، یمن ۱۹ هزار و ۵۵۰ کیلومتر مربع جنگل و درختزار دارد که تقریباً ۴ درصد از کل مساحت کشور را تشکیل می‌دهد.
یمن در معرض وزش توفان‌های شن و ماسه و گرد و غبار زیاد قرار دارد که به فرسایش خاک و خسارت به محصولات منجر می‌شوند. منابع طبیعی آب شیرین در این کشور بسیار محدود و به تبع آن آب آشامیدنی کم است. بیابان‌زایی (تخریب زمین ناشی از خشکی) و چرای زیاد نیز از مشکلات زیست‌محیطی یمن هستند.
یمن در توافق‌نامه‌های بین‌المللی برای تنوع زیستی، تغییر آب و هوا، بیابان‌زایی، گونه‌های در معرض خطر، اصلاح محیط زیست، ضایعات خطرناک، قانون دریا و توافق‌نامه حفاظت از لایه ازن عضو است.
جمهوری سوسیالیستی ویتنام با مساحت ۳۳۰۳۶۳ کیلومتر مربع در قسمت شرقی شبه جزیره هند و چین در منطقه جنوب شرقی آسیا واقع شده‌است. ویتنام از شمال با جمهوری خلق چین همسایه بوده و از شرق به خلیج Tonkin و دریای چین جنوبی محدود است. این کشور از غرب با کشور لائوس و در قسمت جنوب غرب با کشور کامبوج مرز مشترک دارد. ویتنام از جنوب نیز به دریای چین جنوبی محدود است. ویتنام باریکه طویلی به طول یک هزار مایل می‌باشد که از کرانه دلتای رود مکونگ در جنوب تا مرز چین در شمال بطول ۱۶۵۰ کیلومتر امتداد دارد. طول سواحل این کشور ۳۴۴۴ کیلومتر است.
به‌طور کلی ویتنام از سه منطقه شمالی، منطقه مرتفع مرکزی و دلتای رود مکونگ تشکیل شده‌است. از نظر جغرافیای طبیعی این کشور باریکه طویلی بطول یک هزار مایل از دلتای رود مکونگ در جنوب تا دلتای رود سرخ در شمال امتداد دارد. دو رودخانه اصلی کشور، رود مکونگ و رود سرخ می‌باشد. رود مکونگ بطول ۴ هزار کیلومتر و دلتای آن در جنوب به عنوان بزرگ‌ترین رود جنوب شرق آسیا و هفتمین رود قاره آسیا می‌باشد که از کشورهای چین، تایلند و لائوس و کامبوج گذشته و به ویتنام وارد می‌شود. رود سرخ و دلتای آن در شمال محل اصلی تشکیل مدنیت در این کشور بوده‌است.
شهر هانوی به عنوان مرکز سیاسی و فرهنگی کشور در منطقه شمالی ویتنام قرار دارد. متوسط دمای این شهر ۲۳ درجه سانتیگراد با رطوبت بیش از هشتاد درصد می‌باشد. این شهر جزء هیچ‌یک از استانهای کشور به حساب نیامده و دارای شهرداری مستقل می‌باشد. شهرهای هوشی مین و هایفونگ نیز وضعیت مشابه‌ای دارند با این تفاوت که از نظر جمعیت و وسعت از هانوی بزرگتر می‌باشند.
شهر هوشی مین یا بندر سابق سایگون مرکز حکومت ویتنام جنوبی بوده‌است که پس از خروج نیروهای آمریکایی از این کشور بنام رهبر فقید این کشور نام گذاری شده‌است. شهر هوشی مین در حال حاضر قطب اصلی اقتصاد ویتنام محسوب می‌گردد. این شهر بیش از ۳۸ درصد از تولید ناخالص داخلی ویتنام را بخود اختصاص داده‌است.
بندر هایفونگ یکی دیگر از مناطق استراتژیک و مهم در منطقه شمال ویتنام بشمار می‌آید. این شهر در زمان جنگ‌های استقلال طلبانه و آزادی‌خواهانه ویتنام راه اصلی مواصلاتی نیروهای شمالی کشور بوده‌است. در حال حاضر این بندر با سرمایه‌گذاری‌های صورت گرفته یکی از قطبهای اقتصادی ویتنام می‌باشد.
شهر هویه واقع در جنوبی‌ترین قسمت منطقه شمالی ویتنام دارای متوسط دمای ۲۵ درجه سانتیگراد می‌باشد و یکی از قطبهای گردشگری فرهنگی ویتنام بشمار می‌آید.
ویتنام دارای آب و هوای موسمی استوایی می‌باشد. منطقه شمالی بواسطه مجاورت با چین از هوایی کاملاً استوایی برخوردار نمی‌باشد ولیکن قسمت جنوبی این کشور کاملاً دارای آب و هوایی استوایی و برخوردار از ویژه گیهای آن می‌باشد. متوسط دما در هانوی ۲۳ درجه و در هوشی مین ۲۶ درجه سانتی گراد است.
نپال سرزمینی کوهستانی و محصور در خشکی است و رشته‌کوه هیمالیا و بلندترین قلهٔ جهان یعنی قلهٔ اورست در این کشور قرار دارد.
نپال از نظر طولی حدود ۸۸۰ کیلومتر در امتداد محور هیمالیا ادامه یافته و عرض این کشور ۱۵۰ تا ۲۵۰ کیلومتر است. مساحت آن ۱۴۷۱۸۱ کیلومتر مربع است. نپال از سه طرف توسط هند و از سوی شمال توسط منطقه خودمختار تبت چین محصور شده است. راهگذر باریک سیلیگوری، نپال و بنگلادش را از هم جدا کرده است. در شرق کشور هند و پس از آن بوتان قرار دارد. نپال برای ترابر ی کالا و دسترسی به اقیانوس هند، حتی برای بیشتر کالاهای وارداتی از چین، به هند وابستگی دارد.
در جنوب این کشور زمین‌های پست نیمه‌گرمسیری با جمعیتی متراکم جای دارد. یک نوار تپه‌ای مرکزی را دره‌های حاصلخیز تقسیم می‌کند. شمال پوشیده از کوه‌های هیمالیاست. رودهای مهم نپال، کرنالی، نارایانی، و کوسی و بلندترین نقطه آن قله اورست با ۸۸۴۸ متر ارتفاع است. آب و هوای کشور از جنوب نیمه‌گرمسیری تا قله‌های یخی هیمالیا متنوع است. تمامی نپال در معرض بادهای موسمی قرار دارد.
از نظر موقعیت می‌توان هیمالیای نپال را به بخش‌های زیر تفکیک کرد: منطقه «کانچن چونگا» واقع در شرق هیمالیای نپال هیمالیای «خومبو روالینگ» شامل قلل «اورست، چو ایو، لوتسه و ماکالو هیمالیای ماناسلو، شامل «ماناسلو، هیمال چولی و ناگادی چولی، آناپورنا هیمال شامل دائولاگیری ۱ تا ۵ و تکوچه.
به‌طور خلاصه، هیمالیای نپال که از طرف شرق توسط هیمالیای سیکیم و از طرف غرب بوسیله هیمالیای گاروال محاصره شده، وسیع‌ترین و مرتفع‌ترین قسمت هیمالیا می‌باشد. طول این قسمت، که در مرز شمالی نپال قرار دارد، حدود۸۰۰ کیلومتر بوده و در محدودهٔ مرزهای ملی هندوستان و تبت واقع شده‌است.
از شهرهای مهم نپال می‌توان بیرات‌نگر ۱۶۶ هزار نفر، لالیت‌پور ۱۶۲ هزار نفر، پوخارا ۱۵۶ هزار نفر و بیرگنج ۱۱۲ هزار نفر را می‌توان نام برد.
نپال به ۱۴ ناحیه (استان) و ۷۵ بخش تقسیم شده‌است.
میانمار با مساحت ۶۷۸۵۰۰ کیلومتر مربع دومین کشور بزرگ آسیای جنوب شرقی است. این کشور ۱۹۰۰ کیلومتر مرز آبی دارد.
در شمال، کوهستان هِنگ‌دوآن مرز میانمار و چین را تشکیل می‌دهد. قله هکاکابو رازی، واقع در استان کاچین با ارتفاع ۵۸۸۱ متر بلندترین نقطه میانمار است.
میانمار باران‌های موسمی گرمسیری در مناطق کم‌ارتفاع زیر ۱۰۰۰ متر دارد. تابستان‌هایش ابری، بارانی، گرم و مرطوب است با بارش موسمی جنوب غربی از ژوئن تا سپتامبر).
زمستان‌هایش کمتر ابری، با بارندگی ناچیز، دمای ملایم، و رطوبت کمتر است (بارش موسمی شمال، دسامبر تا آوریل).
آب و هوا بسته به ارتفاع متفاوت است. آب و هوای معتدل نیمه‌گرمسیری در حدود ۲۵۰۰ متر، معتدل در ۳۰۰۰ متر، خنک کوهستانی در ۳۵۰۰ متر، و بالاتر از آن آب‌وهوای سرد و قطبی است. ارتفاعات بالا در معرض بارش شدید برف هستند، به‌ویژه در شمال کشور.
کشور برمه به هفت ایالت (ပြည်နယ်) و هفت ناحیه (တိုင်းဒေသကြီး) تقسیم شده‌است. ناحیه‌ها مناطقی هستند که بیشتر ساکنانشان را مردم قوم بامار (قوم اکثریت در برمه) تشکیل می‌دهند. ایالت‌ها در میانمار به‌طور معمول ناحیه‌هایی هستند که منطقه سکونت یک قوم مشخص اقلیت را شامل می‌شوند.
مغولستان مجموعاً ۸٬۱۱۴ کیلومتر مرز دارد که ۴٬۶۷۳ کیلومتر آن با چین و ۳٬۴۴۱ کیلومتر آن با روسیه است. به خاطر دوری مغولستان از دریا آب‌وهوای آن برّی و سرد و خشک است.
ارتفاع سرزمین مغولستان از سطح دریا بین هزار تا دو هزار متر متغیر است. قسمت‌های شمالی و غربی آن را کوه‌ها پوشانیده‌اند و کوه‌های آلتای در غرب کشور تا سیبری ادامه می‌یابند. بلندترین نقطه مغولستان کوه «تاوان بوگد» با ۴٬۳۷۴ متر ارتفاع است که در مرز با چین و روسیه قرار گرفته‌است. در قسمت جنوبی این کشور بیابان گُبی قرار دارد که تا چین ادامه می‌یابد. اکثر مناطق در این کشور تابستان‌های کوتاه و گرم و زمستان‌های بسیار سرد و پربرف دارند و اولان‌باتور، پایتخت این کشور، از نظر میانگین سالیانهٔ دما سردترین پایتخت جهان به‌شمار می‌آید. مغولستان بطور کلی کشوری سرد مرتفع و بادخیز است.
مغولستان در ارتفاع واقع ده و آب و هوای سرد و خشک دارد. آب و هوای آن شدید قاره‌ای با زمستان‌های طولانی و سرد و تابستان‌های کوتاه است و بیشتر بارش در تابستان رخ می‌دهد. این کشور به‌طور متوسط ۲۵۷ روز بدون ابر در سال دارد و معمولاً در مرکز منطقه‌ای از فشار جوی زیاد قرار دارد. شمال کشور بالاترین میزان بارندگی را دارد که میانگین آن در هر سال ۲۰۰ تا ۳۵۰ میلی‌متر است. کمترین بارش در جنوب است که ۱۰۰ تا ۲۰۰ میلی‌متر دریافت می‌کند.
در منتهی‌الیه جنوب بیابان گبی قرار دارد که برخی از مناطق آن در اکثر سال‌ها هیچ بارندگی ندارند. نام گبی کلمه‌ای است مغولی به معنای کویر، فرورفتگی، مرداب نمکی یا دشت خشک مناسب شترها. برای مغول‌ها معنی «گُبی» با بیابان اصلی تفاوت دارد، گرچه این تمایز همیشه برای افراد خارجی آشکار نیست. مراتع گبی حساس هستند و به راحتی توسط چرای سنگین نابود می‌شوند، امری که منجر به گسترش صحرای واقعی می‌شود، صحرای واقعی سنگلاخی است که حتی شترهای دوکوهانه هم در آن قادر به زنده ماندن نیستند.
میانگین دما در اکثر کشور از نوامبر تا مارس زیر نقطه انجماد و در ماه آوریل و اکتبر در حدود نقطه انجماد است. شب‌های زمستان در اکثر سال‌ها می‌تواند تا منفی ۴۰ درجه سانتی‌گراد سرد شود. بیشینه دمای تابستان در منطقه گبی جنوبی به ۳۸ درجه سانتی‌گراد و در اولان‌باتور به ۳۳ درجه سانتیگراد می‌رسد.
بیشتر مغولستان پوشیده زمین‌های همیشه‌یخ‌زده ناپیوسته به‌هم است که ساخت‌وساز، جاده‌سازی و معدنکاری را دشوار می‌کند. تمام رودخانه‌ها و دریاچه‌های آب شیرین در زمستان یخ می‌زنند و رودهای کوچکتر معمولاً تا کفشان یخ می‌زند. اولان‌باتور در ارتفاع ۱٬۳۵۱ متری از سطح دریا در دره رودخانه تول قرار دارد. این شهر در شمال نسبتاً پرآب کشور واقع شده و سالانه به‌طور میانگین ۳۱۰ میلی‌متر بارندگی را دریافت می‌کند که تقریباً همه آن در ژوئیه و اوت رخ می‌دهد. میانگین دمای سالانه اولان‌باتور منفی ۲٫۹ درجه سانتی‌گراد و دوره بدون یخبندان آن به‌طور متوسط از اواسط ماه مه تا اواخر اوت ادامه دارد.
ویژگی هوای مغولستان تغییرپذیری شدید و غیرقابل پیش‌بینی بودن آن در تابستان است و در میانگین‌های چندساله‌ای که محاسبه می‌شود نوسانات گسترده در میزان بارش، یخبندان‌ها و وقوع کولاک و طوفان‌ گرد و غبار بهاری پنهان می‌ماند. چنین آب و هوایی چالش‌هایی جدی برای بقای انسان و دام ایجاد کرده است. آمارهای رسمی کمتر از ۱ درصد از کشور را به عنوان منطقه قابل زراعت، ۸ تا ۱۰ درصد به عنوان جنگل و مابقی را مرتع یا بیابان اعلام کرده است. غلات، بیشتر گندم، در دره‌های رودخانه سلنگه در شمال می‌روید، اما به دلیل نوسان‌های غیرقابل پیش‌بینی دمایی و بارشی بازده محصول آن بسیار متغیر است.
دو بخش متمایز مالزی از طریق دریای چین جنوبی از یکدیگر جدا شده‌اند، که هردو بخش غربی شبه جزیره مالزی و شرق مالزی، دارای منظره بسیار مشابهی از دشتهای مرتفع ساحلی هستند که اغلب از تپه‌ها و کوهستانهای جنگلی انبوه پوشیده شده که مرتفع‌ترین آن، کوه کینابالو به ارتفاع ۴٬۰۹۵٫۲ متر بر روی جزیره بورنئو قرار دارد. آب و هوای محلی، استوایی بوده که مشخصه آن بادهای موسمی سالانه‌است که (در ماه‌های آوریل و اکتبر) در جنوب غرب و (از اکتبر تا فوریه) در شمال غرب می‌وزد.
تانجونگ پی آی، که در ایالت جنوبی جوهور قرار دارد، جنوبی‌ترین نقطه قاره آسیا می‌باشد.
تنگه مالاکا که بین سوماترا و شبه جزیره مالزی قرار دارد، به شکل بحث‌برانگیزی مهمترین مسیر کشتیرانی جهان محسوب می‌شود.
پوتراجایا، مرکز اداری جدید التاسیسی برای دولت فدرال مالزی است که تاحدی در نظر دارد از تراکم فزاینده داخل پایتخت مالزی، کوالالامپور بکاهد. کوالالامپور به عنوان مقر پارلمان و علاوه برآن مرکز بازرگانی و مالی کشور باقی می‌ماند. دیگر شهرهای اصلی آن عبارتند از پنانگ جرج تاون، ایپوه، جوهور باهرو، کوچینگ، کوتا کینابالو، الور ستار، کوتاباهارو و شهر مالاکا.
مجمع الجزایر مالدیو در جنوب غربی کرانه‌های هندوستان قرار گرفته و کوتاهترین فاصلهٔ آن تا کرانه‌های هند، ۶۰۰ کیلومتر است. مالدیو تپه ماهور و رودخانه‌ای ندارد.
جمهوری مالدیو مجمع‌الجزایری متشکل از ۱۱۹۲ جزیره مرجانی است که در ۲۶ گروه آب‌سنگی گروه‌بندی می‌شوند. این جزایر در پهنه‌ای آبی در حدود ۹۰ هزار کیلومتر مربع پراکنده‌اند اما کل مساحت خشکی آن‌ها فقط ۲۹۸ کیلومتر مربع است. بزرگ‌ترین جزیره ۵ کیلومتر مربع مساحت دارد و در مالدیو تنها ۹ جزیره با مساحتی بزرگتر از ۲ کیلومتر مربع وجود دارند. ۲۰۰ عدد از جزیره‌ها مسکونی هستند و ۸۸ جزیره دیگر دارای اقامتگاه‌های گردشگری هستند.
ماله پایتخت و بزرگ‌ترین شهر و مرکز تجاری کشور مالدیو به‌شمار می‌رود که دارای مرز آبی با کشور سریلانکا است و فرودگاه مجهز و مدرنی دارد. نام ماله از کلمه «ماهالای» گرفته شده که در زبان سانسکریت به معنای «خانه بزرگ» است و به‌طور کلی در این زبان این کلمه اشاره به قصر پادشاه دارد. این شهر مرکز همه فعالیت‌های تجاری است که از چهار بخش: هنویرو، گالولهو، مافانو و ماچانگولی. تشکیل شده‌است. مسجد جامع، موزه ملی، مقر مولی آگ، مسجد قدیمی و بازار ماهی از نقاط دیدنی شهر ماله می‌باشند.
دمای هوای مالدیو تحت تأثیر اقیانوس هند در تمام مدت سال بین ۲۴ تا ۳۳ درجه سانتیگراد متغیر می‌باشد. علی‌رغم وجود هوای شرجی نسبتاً بالا، نسیم دریایی مداوم خنک باعث جابجا شدن هوا و تعدیل گرما می‌شود. فصول عمده این کشور را دو فصل خشک و بارانی تشکیل می‌دهند که فصل بارانی از اواخر آوریل تا اواخر اکتبر با باد و طوفان همراه می‌باشد.
لبنان سرزمینی بلند و کوهستانی است که در کرانه شرقی دریای مدیترانه قرار دارد. کرانه‌های لبنان ۲۵۵ کیلومتر درازا دارد. رودخانه‌های مهم لبنان عبارت‌اند از: عاصی و لیطانی در دره سهل‌البقاع، و کلب. رشته‌کوه‌های لبنان عبارت‌اند از: رشته‌کوه‌های لبنان شرقی و رشته‌کوه‌های لبنان غربی که میان این دو رشته کوه، دره سهل‌البقاع قرار گرفته‌است.
لبنان به عنوان یک کشور خاورمیانه‌ای از غرب با دریای مدیترانه حدود ۲۲۵ مرز ساحلی دارد و از شمال و شرق با سوریه و از جنوب با اسرائیل هم‌مرز است. مرز لبنان با سوریه ۳۷۵ کیلومتر است در حالیکه مرز لبنان با اسرائیل تنها ۷۹ کیلومتر است. قسمتی از مرز جنوبی لبنان که همچنان تحت اشغال اسرائیل است مزارع شبعا نام دارد.
لبنان یکی از کوچک‌ترین کشورهای دنیاست که مساحتی حدود ۱۰۴۵۲ کیلومتر مربع (۴۰۳۵ مایل مربع) دارد و از لحاظ بزرگی، رده ۱۶۶ را در بین کشورهای جهان داراست.. بسیاری از مناطق آن کوهستانی است به جز مناطق ساحلی کم عرض و دره بقاع که بخش مهمی از صنعت کشاورزی لبنان را تشکیل می‌دهد.
سرزمین لبنان آب‌وهوای مدیترانه‌ای دارد، هوای سواحل در زمستان‌ها سرد و بارانی و در تابستان‌ها گرم و شرجی است. در نواحی بلندتر به ویژه کوهستان‌ها، زمستان‌ها با بارش برف همراه است و دمای هوا به زیر صفر می‌رسد. بخش‌های دیگر این کشور، تابستان‌های گرم و خشک دارد.
در مناطق ساحلی زمستانها کلاً سرد و بارانی و تابستانها گرم و مرطوب هستند. در مناطق مرتفع تر در طول زمستان دما به زیر صفر درجه می‌رسد. تابستان‌ها از سوی دیگر گرم و خشک هستند. اگر چه اکثر مناطق لبنان سالانه شاهد بارانهای بسیاری است (در مقایسه با مناطق خشک کنارش) ولی در مناطق خاصی در شمال شرق لبنان به دلیل وجود قله‌های مرتفع کوه‌های غرب که راه ابرهای بارانی به وجود آمده از مدیترانه را سد می‌کنند باران زیادی نمی‌بارد.
لبنان دارای جنگل‌های وسیع درختان سدر می‌باشد که سدر به نماد ملی لبنان نیز تبدیل شده‌است.روحانی، حسن: آشنایی با کشورهای اسلامی. جلد: ۱. نشر مشعر. تهران: ۱۳۸۸.
یک جاده موزیکال، یک جاده یا بخشی از یک جاده است که وقتی راننده باعث ارتعاش لمسی بین جاده و چرخ خودرو می‌شود و لرزشی قابل شنیدن از طریق چرخ‌ها به بدنه خودرو به شکل نغمه موسیقی انتقال می‌یابد.
جاده موزیکال در نه کشور شناخته‌است: دانمارک، ژاپن، کره جنوبی، ایالات متحده آمریکا، چین، سان مارینو، تایوان، اوکراین و ایران.
اولین جاده موزیکال Asphaltophone در اکتبر ۱۹۹۵ در Gylling Østjylland, دانمارک توسط Steen Krarup Jensen و Jakob Freud-Magnus دو هنرمند دانمارکی ساخته شد.Thyrri, Irene (October 1995). , "TV 2/Østjylland". Accessed 20 October 2008. . این Asphaltophone ساخته شده از یک سری لرزاننده‌های ترافیکی برجسته، شبیه به لرزاننده ترافیکی چشم گربه‌ای با فواصل متناوب به طوری که وقتی راننده وسیله نقلیه از روی لرزاننده ترافیکی عبور می‌کنند، ارتعاشات ناشی از چرخ‌ها در داخل خودرو شنیده می‌شود.
در ژاپن، Shizuo Shinoda به طور اتفاقی با بلدوزر خراشیدگی‌هایی در جاده ایجاد کرد و بر روی آنها رانندگی کرد، و فهمید که می‌شود بسته به عمق و فاصله شیارها نغمه‌هایی را ایجاد کرد. در سال ۲۰۰۷، Hokkaido National Industrial Research که قبلاً مشغول به کار بر روی یک سیستم با استفاده از نور مادون قرمز برای تشخیص سطوح خطرناک جاده بود، طراحی Shizuo Shinoda را تغییراتی داد و جاده ملودیک را ساخت. آنها با استفاده از همان مفهوم از برش و شیار به بتن در فواصل زمانی خاص فهمیدند که هرچه شیار نزدیک‌تر، نت صدا بالاتر (زیرتر) می‌شود؛ در حالی که هرچه شیار دورتر، نت صدا پایین‌تر (زیرتر) می‌شود.
جاده ملودی ۲۵۰ متری متعددی موجود است. آنهایی که برای اولین بار ساخته شده‌است شامل یکی در هوکایدو دیگری در شهر Kimino در واکایاما که در آن یک ماشین می‌تواند، تصنیف "Miagete goran yoru no hoshi wo" توسط Kyu Sakamoto را تولید کند. جاده با ایجاد رشته‌هایی از شیارهای با عرض و فاصله مشخص برای ایجاد فرکانس‌های لرزشی مشخص کار می‌کند.
تا سال ۲۰۱۶ بیش از ۳۰ جاده ملودیک در ژاپن وجود داشته‌است.
جاده خواننده را می‌توان در Anyang, Gyeonggi کره جنوبی یافت و با استفاده از ایجاد شیار و برش به زمین شبیه به جاده ملودیک ساخته شده‌است. بر خلاف جاده موزیکال که برای جذب گردشگران طراحی شده، جاده خواننده برای کمک به رانندگان برای هشدار و بیدار ماندن طراحی شده است – 68 درصد از تصادفات در کره جنوبی به علت بی‌توجهی در حال خواب یا سرعت رانندگان است. جاده آهنگ "Mary Had a Little Lamb" را پخش می‌کند و در زمان چهار سال ساخته شده‌است.
تا سال ۲۰۱۰ سه جاده خواننده در کره‌جنوبی وجود دارد.
جاده موزیکال Civic در ۵ سپتامبر ۲۰۰۸ در خیابان K در لنکستر کالیفرنیا ساخته شده بود.(20 September 2008). , "KCBS-TV" ("CBS"). Accessed 3 November 2012. پوشش یک چهارم مایل از جاده بین خیابان ۶۰ غرب و خیابان ۷۰ غرب، جاده موزیکال با استفاده از شیار برش شده در آسفالت قسمت پایانی William Tell Overture را تولید می‌کند. در ۲۳ سپتامبر به علت شکایت شهروندان از سر و صدا، جاده صاف شد.
پس از شکایت ساکنان شهر در مورد حذف آن، دوباره شروع به ایجاد آن در ۱۵ اکتبر ۲۰۰۸ در خیابان G بین خیابان ۳۰ غرب و خیابان ۴۰ غرب — این بار دو مایل دور از هر گونه اقامت. این جاده به نام Honda Civic نام گذاری شده‌است.
ریتم آهنگ قابل تشخیص است ولی به دلیل مشکلات محاسبه‌ای برای تعیین دوره فرکانس، آهنگ فقط مقداری شبیه آهنگ اصلی است.
طرح جاده موزیکال در ۳۰۰ متر محور فرعی امیرآباد به جاده اصلی مشهد در شهرستان دامغان اجرا شده است.اولین جاده آهنگین كشور در سمنان ایجاد شد
فلوید لندیس (؛ زادهٔ ۱۴ اکتبر ۱۹۷۵) رکابزن حرفه‌ای سابق اهل ایالات متحده آمریکا است که در رشتهٔ دوچرخه‌سواری جاده فعالیت می‌کرد. در سال ۲۰۰۶ توانست قهرمان تور دو فرانس شود؛ ولی پس از مدتی قهرمانی لندیس به دلیل مثبت بودن آزمایش دوپینگ او پس گرفته و به اسکار پریرو داده شد. لندیس رکابزنی همه‌فن حریف بود که در مسیرهای کوهستانی (سربالایی و سرپایینی) و تایم تریل تخصص داشت. در سال ۲۰۱۰ یک قاضی در فرانسه او را به دلیل هک کردن اطلاعات مربوط به اتهامات دوپینگ ۲۰۰۶ تحت تعقیب قرار داد.Jolly, David. (2010-02-19) New York Times, 2010-02-15, Arrest Warrant For Floyd Landis. Nytimes.com. Retrieved on 2011-05-30.
در سال ۲۰۱۰ تیم حقوقی لندیس تلاش کردند بی‌گناهی او را به دلیل نامناسب بودن نحوهٔ نگهداری و ارزیابی نمونه‌های ادرار ثابت کنند، ولی نتوانستند قهرمانی تور او را برگردانند. لندیس تا ۳۰ ژانویهٔ ۲۰۰۹ از شرکت در مسابقات حرفه‌ای محروم شد. در ژانویهٔ ۲۰۱۱ پس از پایان محرومیت، تیمی با او قرارداد امضا نکرد که به معنی پایان دوران حرفه‌ای لندیس بود. در مهٔ ۲۰۱۰ لندیس به دوپینگ مداوم اعتراف کرد و دوپینگ لانس آرمسترانگ و چند هم‌تیمی دیگر را نیز افشا کرد.
لندیس در فارمرزویل در شهرستان لنکستر زاده شدEverson, Darren (2006, July 30). Landis lived in the Conestoga Valley School District. World Descends on Farmersville. "New York Daily News", p. 62-63. و در سال ۱۹۹۴ از دبیرتان کونستوگا فارغ التحصیل شد. او ابتدا برای رفتن به ماهیگیری از دوچرخه بهره می‌برد؛ ولی به سرعت آموخت که از رکاب زدن لذت ببرد. پس از مدتی تصمیم گرفت در مسابقه‌ای محلی شرکت کند و به پیروزی رسید.
پدر لندیس که فعالیت در دوچرخه‌سواری را بی‌فایده می‌دانست تلاش کرد کار بیشتری به فلوید بسپارد تا فرصتی برای مسابقه دادن نداشته باشد. لندیس که در روز زمانی برای تمرین نداشت، شب‌ها غالباً در هوای سرد به تمرین می‌رفت. پس از مدتی پدرش خبردار شدFloyd Landis – Mennonite in tights. "The Religion Report" 26 July 2006 و اغلب تا مسافتی به دنبال او می‌رفت تا مطمئن شود پسرش به دردسری (از جمله مواد مخدر و الکل) نیفتاده است.
لندیس در نخستین مسابقهٔ دوچرخه‌سواری کوهستان که شرکت کرده‌بود، قهرمان شد. در سال ۱۹۹۳ قهرمانی مسابقات قهرمانی جوانان کشور را به دست آورد. در بیست سالگی به جنوب کالیفرنیا رفت تا به صورت تمام‌وقت تمرین کند. سپس در سال ۱۹۹۹ رشتهٔ خود را به دوچرخه‌سواری جاده تغییر داد.
عملکرد لندیس به اندازه‌ای خوب بود که لانس آرمسترانگ او را تشویق کرد به تیم یو.اس. پوستال بپیوندد و لندیس را انتخاب کرد که در کنارش در سه دورهٔ تور دو فرانس در سال‌های ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۴ رکاب برند. لندیس معمولاً در مسیرهای کوهستانی سرعت را افزایش می‌داد تا گروه را تکه‌تکه کند و آرمسترانگ فرار نهایی را انجام دهد. در مرحلهٔ هفدهم تور دو فرانس ۲۰۰۴ لندیس رهبر گروه اصلی شامل آرمسترانگ و چند رقیبش بود و به گونه‌ای قدرت خود را به نمایش گذاشت که برخی او را بخت قهرمانی تور دو فرانس در سال‌های آینده می‌دانستند. لندیس در پایان سال تیم یو.اس. پوستال را ترک کرد تا با قراردادی بهتر به تیم فوناک بپیوندد.
در تور دو فرانس ۲۰۰۵ لندیس در رتبهٔ نهم قرار گرفت. او فصل ۲۰۰۶ را قدرتمندانه آغاز کرد و قهرمان تور کالیفرنیا شد. سپس پاریس–نیس و تور جورجیا را فتح کرد.
عملکرد قدرتمندانهٔ لندیس تا مرحلهٔ ۱۶ تور دو فرانس و بازگشت او در مرحلهٔ ۱۷ با توجه به ناراحتی ران او که ناشی از بافت‌مردگی بی‌خونی بود، قابل توجه بود. این بیماری او حین برگزاری تور دو فرانس ۲۰۰۶ در مقاله‌ای در نیویورک تایمز آشکار شد."What He's Been Pedaling", "The New York Times", July 16, 2006. عامل آن، عدم خون‌رسانی به دلیل بافت اسکار در ران راست او بود. این زخم پس از شکستگی گردن فمور او در یک تصادف هنگام دوچرخه‌سواری در نزدیکی خانه‌اش در جنوب کالیفرنیا در اکتبر ۲۰۰۲ ایجاد شد و لندیس تا تور ۲۰۰۶، آن را از هم‌تیمی‌ها، رقیبان و رسانه‌ها مخفی نگه داشته‌بود.
درد ناشی از مصدومیت همواره با لندیس در تور ۲۰۰۶ همراه بود. پزشکان به او اجازه داده‌بودند کورتیزون مصرف کند. نسخه‌ای که در سایر موارد در دوچرخه‌سواری حرفه‌ای ممنوع بود و مصداق سوء استفاده دانسته می‌شد. لندیس قهرمانی خود در تور را «پیروزی استقامت» می‌دانست. (subscription required) مفصل ران لندیس در ۲۷ سپتامبر ۲۰۰۶ با موفقیت تعویض شد.
در ۲۷ ژوئیه ۲۰۰۶ تیم فوناک اعلام کرد نمونهٔ ادرار فلوید لندیس پس از مرحلهٔ ۱۷ تور دو فرانس ۲۰۰۶ به دلیل بالا بودن غیرعادی نسبت هورمون تستوسترون به هورمون اپیتستوسترون (T/E) مثبت شده‌است. لندیس دوپینگ خود را رد کرد و درخواست نمونهٔ دوم کرد. فوناک اظهار کرد اگر نمونهٔ دوم لندیس نیز مثبت باشد، او از تیم اخراج می‌شود. با مثبت شدن نمونهٔ دوم، لندیس از دوچرخه‌سواری حرفه‌ای محروم شد و از تیمش اخراج شد. پزشک شخصی لندیس بعداً گفت نسبت T/E لندیس ۱۱:۱ بوده‌است؛ در حالی که بیشینهٔ نسبت مجاز آن ۴:۱ است.
نمونهٔ لندیس در مرحلهٔ ۱۷ در آزمایشگاه کلینیک ضد دوپینگ دولتی فرانسه آزمایش شد. در اوایل اوت، لندیس مجرم شناخته شد و رد صلاحیت شد. نفر دوم تور، اسکار پریرو، قهرمان آن دورهٔ تور اعلام شد. تصمیم بازپس‌گیری عنوان لندیس توسط اتحادیه جهانی دوچرخه‌سواری اتخاذ شد. بر پایهٔ قوانین اتحادیه جهانی، تصمیم‌گیری برای برخورد با رکابزنی که قوانین را نقض کرده‌است، بر عهدهٔ فدراسیون کشوری است. بنابراین تصمیم‌گیری در زمینهٔ محرومیت لندیس به فدراسیون دوچرخه‌سواری آمریکا واگذار شد.
در ۲۰ سپتامبر ۲۰۰۷ لندیس در زمینهٔ دوپینگ مجرم شناخته شد و به مدت دو سال محروم شد. لندیس به دادگاه حکمیت ورزش فرجام‌خواهی کرد. در ۳۰ ژوئن ۲۰۰۸ نتیجهٔ فرجام‌خواهی مبنی بر تأیید محرومیت اعلام شد.
لندیس پس از پایان محرومیتش در آغاز ۲۰۰۹ به دوچرخه‌سواری بازگشت و به تیم آمریکایی پیوست.UnitedHealthcare announces title sponsorship Cycling News, Dec 17, 2009 نخستین مسابقهٔ او تور کالیفرنیای ۲۰۰۹ بود که در آن رتبهٔ ۲۳ را به دست آورد. در پایان فصل از تیم جدا شد تا به تیمی بپیوندد که در رقابت‌های طولانی‌تر و سخت‌تر در اروپا شرکت کند. او مدتی در نیوزیلند بود و در یک مسابقه در نوامبر شرکت کرد.Landis admits tour dream return is over Cycling News, Nov 1, 2009 سپس برای فصل ۲۰۱۰ به تیم بنیاد باهاتی پیوست. هرچند پس از اعتراف لندیس به دوپینگ و متهم کردن چند رکابزن نامدار آمریکایی دیگر، تیم باهاتی از هم پاشید. در نتیجه لندیس در مسابقهٔ کلاسیک کسکید در بند اورگن به صورت انفرادی و بدون تیم شرکت کرد. در چند ماه بعد، لندیس نتوانست تیم جدیدی پیدا کند و در ژانویهٔ ۲۰۱۱ تصمیم گرفت به فعالیت حرفه‌ای خود پایان دهد.
چهار روزهٔ دانکرک () یک مسابقهٔ دوچرخه‌سواری جاده است که به صورت سالانه در اوایل ماه مه در اطراف ناحیهٔ نور-پا-دو-کاله در شمال فرانسه برگزار می‌شود. نام این مسابقه، چهار روزه دانکرک است؛ ولی پس از افزوده شدن یک مرحله تایم تریل انفرادی در سال ۱۹۶۳، در بیشتر تاریخ خود در پنج یا شش روز برگزار شده‌است. از سال ۲۰۰۵ این مسابقه با درجه استثنایی (2.HC) جزئی از تور دوچرخه‌سواری اروپا بوده‌است.
ابراهیم بن عمر بن حفض بن معدن جرواءانی اصفهانی، از محدّثین سده سوم هجری در اصفهان است.
وی از بکر بن بکار، سلیمان بن حرب، علیّ بن عبدالحمید، محمّد بن اَبان و حسین بن حفص روایت می‌کند، و‌ هارون بن سلیمان و محمّد بن یحیی بن منده و محمّد بن احمد بن یزید از او نقل حدیث می‌کنند.
وی در سال 251ق وفات یافت.اصفهانی، حافظ ابونعیم، ذکر اخبار اصفهان، ج1، ص181.رفیعی مهرآبادی، ابوالقاسم، آثار ملّی اصفهان، ص202.
مهدوی، سید مصلح‌الدین، اعلام اصفهان، ج1، ص120.
الصاعقه () یک تشکیلات نظامی سیاسی فلسطینی بعثی بود که توسط سوریه کنترل می‌شد. این تشکیلات مرتبط با شعبه فلسطینی حزب بعث سوریه است و یکی از اعضای سازمان آزادیبخش فلسطین (پی ال او) است، گرچه دیگر در این سازمان فعال نیست. دبیر کل آن فرحان ابوالهویه است.al-Sa'iqa Organization
الصاعقه توسط حزب بعث سوریه در سپتامبر ۱۹۶۶ پایه‌گذاری شد. حزب بعث عقیده داشت کشمکش بین اسرائیل و فلسطینیان به خود فلسطینی‌ها مربوط نیست بلکه آن را باید در کادر اختلاف بین اسرائیل و همه اعراب حل و فصل کرد و به همین علت با خط عرفات در تباین بود. این جنبش در دسامبر ۱۹۶۸ اولین اقدام عملی خود را هنگامیکه سوریه سعی کرد که یک جانشین برای یاسر عرفات بتراشد شروع کرد. بعداً در جناح فتح تحت رهبری عرفات سیاستمدار فدائی فلسطینی ادغام شد. الصاعقه در همان اوان بعد از فتح دومین گروه مهم در پی ال او بود.al Sa'iqa
الصاعقه در مبارزات داخلی حزب بعث سوریه نیز نقش داشت. صلاح جدید الصاعقه را به عنوان حربه‌ای علیه خودخواهی‌های حافظ اسد وزیر دفاع بکار می‌گرفت. هنگامیکه اسد قدرت را در نوامبر ۱۹۷۰ تحت عنوان اصلاح انقلاب در دست گرفت، تشکیلات الصاعقه بهم خورد و رهبری آن را طرفداران اسد بدست گرفتند. (با اینهمه هواداران صلاح جدید کنترل شعبه الصاعقه را در اردوگاه‌های فلسطینی در اردن را تا نیمه سال ۱۹۷۱ در دست داشتند که آن‌ها هم در آنزمان بازداشت شدند). اسد دبیر کل جدیدی بنام زهیر موشین (بجای محمودالمواتی که جانشین یوسف زواوین شده بود) برای الصاعقه منصوب کرد. این شخص یک فلسطینی بعثی بود که از اردن به سوریه پناهنده شده بود. وی چند بار از سوی سوریه برای گرفتن جای یاسر عرفات رئیس سازمان سازمان آزادیبخش فلسطین پیشنهاد شده بود که با مخالفت جناحهای دیگر مواجه می‌شد.As-Sa'iqa
الصاعقه ابزاری در دست دولت سوریه برای تأثیرگذاری در جنبش فلسطینیان بود؛ که به همین علت الصاعقه با استقبال گسترده مردمی در میان فلسطینیان مواجه نبود، در عین حال یک نیروی مهم در اردوگاه‌های فلسطینی در سوریه و لبنان به‌شمار می‌رفت. در جریان جنگ خانگی لبنان، سوریه یک جنبش در میان یکی از مهم‌ترین واحدهای جنگجویان فلسطینی به وجود آورد و بعد هم آن را در جریان تجاوز سوریه علیه سازمان آزادیبخش فلسطین بکار گرفت که به خراب شدن رابطه میان اسد و عرفات منجر شد؛ و در نتیجه آن الصاعقه در سال ۱۹۷۶ از سازمان آزادیبخش فلسطین اخراج گردید. اما مجدداً در دسامبر همان سال بعد از فروکش کردن شرایط و اینکه سوریه شرط حمایت از سازمان آزادیبخش فلسطین را عضویت الصاعقه در سازمان آزادیبخش فلسطین قرار داده بود مجدداً عضویتش پذیرفته شد. حملات علیه سازمان آزادیبخش فلسطین موجب ریزش گسترده فلسطینیان مستقر در سوریه از این جنبش شد. همچنانکه الصاعقه مسئول کشتار دامور در ۱۹۷۶ و نیز قتل‌عام‌های وحشیانه دیگر بود. بعد از جنگ داخلی لبنان و امضای قرارداد صلح اسلو در ۱۹۹۳ الصاعقه تقریباً خارج از جریان اصلی سازمان آزادیبخش فلسطین قرار گرفت و فقط در سوریه و بخش اشغالی لبنان توسط سوریه نفوذ داشت؛ و همچنان موضع مخالف پیشنهادهای صلح‌آمیز عرفات را در پیش گرفت و بخشی از اتحادیه‌ای که سوریه در مخالفت با عرفات راه انداخته بود بحساب می‌آمد.THE PLO MUST END ITS EQUIVOCATIONS
بعد از جنگ داخلی سوریه و امضای قرارداد صلح اسلو در ۱۹۹۳ الصاعقه دیگر کارآیی برای دولت سوریه نداشت و لذا تشکیلات آن به‌لحاظ کمی و کیفی تنزل پیدا کرد؛ و گرچه در لبنان حضور دارد ولی دیگر در خارج از سوریه و لبنان هیچ اسمی از آن نیست. (و آینده آن هم در لبنان با خروج ارتش سوریه نامشخص است).
ورزشگاه بروداسترات () یک ورزشگاه در آنتورپ، بلژیک بود.
این ورزشگاه در سال ۱۹۰۸ تأسیس و در سال ۱۹۲۳ بسته شده‌است، بخشی از مسابقات فوتبال بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۲۰ در ورزشگاه بروداسترات برگزار شده‌است.
ورزشگاه ژول اوتن‌استادیون () یک ورزشگاه فوتبال در شهر خنت، بلژیک است.
این ورزشگاه در سال ۱۹۲۰ تأسیس و در سال ۲۰۱۳ بسته شده‌است، ژول اوتن‌استادیون یکی از ورزشگاه‌های مسابقات فوتبال بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۲۰ بوده‌است.
مادیرودام () نام یک پارک مینیاتور و جاذبه توریستی در اسخیفنینگن، لاهه هلند است. این پارک جاذبه‌های توریستی هلند (به طور مثال فرودگاه اسخیپول آمستردام یا موزه ملی هلند) را با نسبت ۱:۲۵ در خود دارد و در سال ۱۹۵۲ افتتاح شد که تاکنون ده‌ها میلیون بازدیدکننده داشته‌است.
- ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
فوندل‌پارک () یک پارک شهری به مساحت ۴۷ هکتار در آمستردام هلند است که در سال ۱۸۶۵ با نام "Nieuwe Park" افتتاح شد ولی بعدتر به افتخار نمایشنامه‌نویس و شاعر سده ۱۷م یوست فون دن فوندال به فوندل‌پارک تغییر نام داد. این پارک یک محوطه تئاتر فضای باز، یک زمین بازی و چندین هرکا دارد.
ورزشگاه یوزف مارین () یک ورزشگاه در شهر بروکسل، بلژیک است.
این ورزشگاه که در سال ۱۹۱۹ ساخته شده است دارای ۵۵۰۰ نفر ظرفیت می‌باشد و یکی از ورزشگاه‌های مسابقات فوتبال در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۲۰ بوده است.
اسمرالدا ، نام دختری است که یکی از شخصیت‌های داستان کتاب رمان گوژپشت نتردام را تشکیل می‌دهد. این کولی زیبا، در واقع یک کولی زاده نیست، بلکه دختر یک روسپی زیباست که بعد از آنکه کولی‌ها دخترش یعنی اسمرالدا را از او دزدیدند از سر ناامیدی سال‌ها گوشه‌نشین شده و دیدن دوباره دخترش را از خدا خواسته. اسمرالدا با آن قلب پاک و معصوم نقطه اصلی این درام انسانی است.
بسیاری از اقتباس‌هایی که برگرفته از رمان گوژپشت نتردام هستند شخصیت‌ها و افراد مختلفی را برای بازی در نقش اسمرالدا استفاده نموده‌اند. باوجوداین، صحنه‌های اروتیکی که بین اسمرالدا و فوبوس وجود دارد در برخی از آنان به تصویر کشیده نشده‌اند.
در فیلم نسخهٔ دیزنی اسمرالدا طوری نشان داده شده‌است که دارای شخصیتی محتاط، مراقب، مستقل و دارای شوخ‌طبعی کولی‌مانند است که مایل به کمک به دیگران در صورت نیاز می‌باشد و بزرگ‌ترین آرزو اسمرالدا این است مردم کولی‌های همسایهٔ خود را در جامعه پذیرفته و به عنوان قشری از مردم مورد توجه قرار دهند.
سقز صمغ (شیره غلیظ) درخت بنه یا همان درخت پسته وحشی است. سقز، ماده‌ای مانند آدامس است و غلظت آن تا حدی است که می‌توان از آن به عنوان یک آدامس مفید و طبیعی استفاده کرد. سقز یا شیره درخت بنه در صنعت آدامسسازی استفاده می‌شود و موجب کش آمدن آدامس می‌شود. شیره درخت بنه در هنگام ترشح به رنگ سبز روشن بوده و در کمک به هضم غذا و آوردن اشتها بسیار مفید است. ابوعلی سینا برای جویدن سقز خواص درمانی برشمرده است و آن را مفید خوانده است.
درخت بنه در مناطق غربی ایران رشد می‌کند و درختی از مناطق سردسیری است. معمولاً در فصل پاییز و با ریختن برگ درخت بنه، شکاف کوچکی روی تنهٔ درخت ایجاد می‌کنند و از آن شکاف، شیرهٔ سقز ترشح می‌شود که در ابتدا به رنگ سبز متمایل به سفید بوده و پس از گذشت مدتی به رنگ زرد تغییر رنگ می‌دهد. از شیرهٔ درخت بنه در طب سنتی و مدرن و صنعت آدامس‌سازی استفاده فراوان می‌شود. همچنین دود این گیاه خاصیت رفع عفونت های ریوی را داراست.
معمولاً از سقز برای رفع سو هاضمه و بیماری‌های گوارشی استفاده می‌شود.
سقز ماده‌ای اشتهاآور است و اکثر مواقع پزشکان طب سنتی برای رفع کم اشتهایی سقز تجویز می‌کنند. همچنین مصرف سقز می‌تواند برای کبد و طحال نیز مفید باشد و جویدن سقز به عملکرد بهتر و سریع‌تر کبد کمک می‌کند. مخلوط کردن سقز با پیه آب شده برای نرمی ناخن‌های خشک و شکننده مفید است و خواص آنتی‌بیوتیکی سقز می‌تواند برای درمان زخم معده کاربرد داشته باشد. همچنین اهالی محلی سقز را به صورت ناشتا مصرف می‌کنند زیرا معتقدند موجب دفع سنگ کلیه و درمان بیماری‌های کلیوی می‌شود و مخلوط آن با روغن زیتون التیام بخش سوزش و خارش بدن است. از دیدگاه پزشکان طب سنتی مصرف سقز و مالیدن آن روی زخم موجب کاهش درد و بهبودی سریع تر آن می‌گردد و جویدن سقز باعث کاهش و رفع بوی بد دهان و سنگینی معده می‌شود.
جنبش ۱۹ آوریل () یا M-19، یک جنبش چریکی در کلمبیا بود. بعد از کنار گذاشتن عملیات نظامی، تبدیل به یک حزب سیاسی به نام اتحادیه دموکراتیک M-19 (Alianza Democrática M-19) یا AD / M-19 را تشکیل داد.
M-19 در انتخابات تقلبی ریاست جمهوری ۱۹ آوریل ۱۹۷۰ شروع به فعالیت کرد. در این انتخابات، اتحاد ملی مردمی (ANAPO) حزب دیکتاتور سابق نظامی گوستاوو روخس پینیلا از پیروزی انتخاباتی محروم شد.
ایدئولوژی M-19 ترکیبی از ناسیونالیسم و سوسیالیسم انقلابی است ولی هدف اصلی آن برقراری دموکراسی در کلمبیا بود. این حزب ایده‌هایش را از دیگر گروه‌های چریکی آمریکای جنوبی مانند توپامارو در اروگوئه و مونتونروس در آرژانتین گرفت.
در نیمه سال ۱۹۸۵ زمانی که تعدادی از اعضای فعال این حزب که نزدیک به ۱۵۰۰ تا ۲۰۰۰ نفر برآورد می‌شدند ام ۱۹ دومین گروه چریکی بزرگ در کلمبیا بعد از ارتش انقلابی کلمبیا بحساب می‌آمد.
تاریخ M-19 را می‌توان به دو بخش تقسیم کرد: قسمت اول عدم موفقیت مبارزات مسلحانه انقلابی از اوایل تا اواسط دهه ۱۹۸۰، در حالی که قسمت دوم رابطه موفقیت‌آمیز و سازنده با جامعه مدنی و فعالیت سیاسی در اواخر دهه ۱۹۸۰ و اوایل دهه ۱۹۹۰ بود.
در میان اقدامات انجام شده توسط M-19، برخی رویدادهای مهم، برجسته تر هستند. در یک اقدام بسیار نمادین، در سال ۱۹۷۴،M-19 یکی از شمشیرهای سیمون بولیوار را از یک موزه ربود، رویدادی که توسط گروه مورد استفاده قرار گرفت، تا به نمادی از آنچه که آن‌ها قیام غیرنظامیان علیه یک رژیم ناعادلانه می‌نامیدند تبدیل شود. در شب سال نو سال ۱۹۷۹، این گروه به یکی از اسلحه خانه‌های ارتش کلمبیا تونلی حفر کرد و بیش از ۵۰۰۰ اسلحه را به کنترل درآورد. این یکی از اولین نشانه‌های پتانسیل واقعی این گروه برای اقدام مسلحانه بود. در فوریه ۱۹۷۶، M-19 رهبر اتحادیه، خوزه راکوئل مرکادو، که رئیس کنفدراسیون کارگران کلمبیا بود، را ربوده و در ۱۹ آوریل ۱۹۷۶، او را اعدام کرد. این رویداد کشور را تکان داد. گروه مرکادو را متهم به گرفتن رشوه و همکاری با سیا نمود.
این گروه همچنین برای فعالیت‌های برجسته دیگری مانند حمله به سفارت دومینیکن شناخته می‌شود. در ۲۷ فوریه۱۹۸۰ چریک‌ها به سفارت جمهوری دومینیکن در یک جشن کوکتل پارتی یورش بردند. آن‌ها بیشترین تعداد دیپلمات را که تا بحال در کلمبیا ثبت شده‌است را به گروگان گرفتند، که شامل ۱۴ سفیر می‌شد که سفیر آمریکا نیز در بین آن‌ها بود. در نهایت، پس از مذاکراتی سخت از طرف دولت جولیو سزار توربیی ایالا، گروگان‌ها به صورت صلح‌آمیز آزاد شدند و گروگان گیرها مجاز به ترک کشور برای رفتن به تبعید در کوبا شدند. بعضی از آن‌ها بعدها بازگشتند و فعالانه در فعالیت‌های M-19 شرکت کردند. بسیاری از شایعات همانموقع و نقل قولهایی از حاضرین در رویداد که بعدها مطرح شده بیانگر آن بود که دولت کلمبیا با اعطای ۱ تا ۲٫۵ میلیون دلار به M-19، گروه احتمالاً به یکی از درخواست‌های خود در برابر آزادی گروگان‌ها رسیده باشد.