moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
به عنوان یک مسیحی راسخ، کوک در چندین جد و جهد برای اصلاح ابعاد مختلف اجتماع سهیم بود، از جمله میانه‌روی و آزادی تدریجی برده‌ها. کوک تعدادی برده به ارث برده بود و بازیگر مهمی در تجارت داخلی برده در ویرجینیا محسوب می‌شد، او از طریق برده‌های خود به اساتید در دانشگاه ویرجینیا کمک می‌کرد و چند برده به این نهاد نیز به عاریت داده بود. کوک «همواره خصومت خود با برده‌داری» را صریحاً بیان می‌کرد و از فراهم نمودن «تحصیلات و آموزش‌های حرفه‌ای» به برده‌ها تا برای آزادی و مستعمره‌سازی در آفریقا آماده شوند، حمایت می‌نمود؛ در نتیجه این کار، او باری از سوی یکی از همسایه‌های «طرفدار برده‌داری» مورد حمله قرار گرفت. تا ۱۸۴۸ میلادی، کوک مزرعه دیرگی را در آلاباما ساخت تا برده‌ها در آنجا برای مستعمره‌سازی لیبریا آماده شوند. هرچند این رویکرد برای طرفداران پایان برده‌داری و به‌طور کلی برای جمعیت سیاه‌پوست در ایالات متحده غیرمرسوم بود، اما او با فرستادن کتاب‌ها و اسباب مورد نیاز طی سال‌ها، از پروژه مستعمره‌سازی حمایت کرد. در ۱۸۵۵ میلادی، کوک عمارت خود را با خانه کوچکتر پسرش کاری چارلز در مزرعه مبادله نموده و در آنجا بقیه عمر خود را در بازنشستگی سپری کرد.
پسر جان هارتویل کوک، فیلیپ سنت جورج کوک در ارتش ایالات مؤتلفه به درجه سرهنگ رسیده و فرماندهی نیروهای آمریکایی را در نبرد قلعه بلاک‌برن و نخستین نبرد بول ران بر عهده داشت. او که در ۱۸۶۱ میلادی به درجه نظامی سرتیپ ترفیع نموده بود، قبل از کریسمس همان سال خودکشی کرد. او به عنوان یک فرد «زود انگیزشی» و «دارای رفتار غیر متعارف» شناخته می‌شد، اما هیچ‌کسی در واقع ندانست که چه چیزی باعث شد او چنین قدمی را در پیش گیرد.
در ۱۸۸۱ میلادی، آخرین فرزند زنده جان، دکتر کاری چارلز کوک همراه با ویلیام کوک و چارلز ای. کاسبی، قطعه زمینی را در برمو بلاف خریداری نمودند تا کلیسای کوچکی که هارتویل کوک برای برده‌هایش در مزرعه ساخته بود را به آن زمین منتقل نمایند. کلیسای کوچک برده‌های برمو که به عنوان بخشی از یک کلیسای اسقفی متبرک اعلام شد، در دسامبر ۱۹۷۹ میلادی وارد دفتر مکان‌های تاریخی ویرجینیا شده و در مارس ۱۹۸۰ در ثبت ملی اماکن تاریخی قرار داده شد. مزرعه کوک در نوامبر ۱۹۷۱ میلادی با نام ناحیه تاریخی برمو، یک مکان ملی تاریخی اعلام گردید. وی همچنین خانه گلین بورنی را در نزدیکی پالمیرا، ویرجینیا ساخت و این خانه در ۲۰۰۰ میلادی به فهرست ثبت ملی اماکن تاریخی اضافه شد.
کوک برای یک مدت طولانی با رئیس‌جمهور پیشین توماس جفرسون همکاری داشت و گاهی اوقات، او اقلامی که در خانه جفرسون به‌نام مانتیسلو کشت می‌شد را خریداری می‌کرد. کوک برای برآورده سازی رؤیای جفرسون برای تأسیس دانشگاه ویرجینیا، با جیمز مدیسون، جیمز مونرو و جوسیف کارینگتون کابیل همکاری کرد. کوک و جفرسون در کمیته ساخت و ساز که مسئولیت نظارت از ساخت دانشگاه جدید را داشت، گماشته شدند. عمل‌گرایی محافظه‌کارانه کوک گهگاهی با زیباشناسی خلاقانه جفرسون در تضاد قرار می‌گرفت، مثلاً مخالفت کوک به طرح بام هموار جفرسون که از نظر وی هموار بودن بام بقای ساختمان برای دانشجویان را در معرض خطر قرار می‌دهد.
یوروکوپتر ام‌اچ-۶۵ دلفین یک بالگرد دو موتوره است که توسط گارد ساحلی ایالات متحده (USCG) برای مأموریت‌های جستجو و نجات (SAR) با قابلیت تخلیه پزشکی و استفاده مسلحانه از نیروی هوایی استفاده می‌شود. این بالگرد نسخه‌ای از بالگرد یوروکوپتر ای‌اس۳۶۵ دوفین ساخت فرانسه است.
بالگردهای با پیکربندی، عملکرد و یا دوره زمانی مشابه
کلاهبرداری پول سیاه، که گاهی تحت عنوان " کلاهبرداری دلار سیاه " یا "حقه شستشو" شناخته می‌شود، نوعی کلاهبرداری است که کلاهبرداران حقه‌باز تلاش می‌کنند تا پس از جعل اسکناس واقعی، پول واقعی را از یک قربانی بگیرند که در این صورت قربانی به پرداخت هزینه و خرید مواد شیمیایی جهت از بین بردن رنگ با وعده داشتن سهمی در درآمد، تشویق می‌شود.
این کلاهبرداری نوعی بی‌ثباتی است که تحت عنوان کلاهبرداری پیشرفته رایگان شناخته می‌شود.
به طور معمول، کلاهبردار هزاران و یا میلیون‌ها ایمیل را به آدرس‌های ایمیل شناخته شده و تصادفی ارسال می‌کند به امید دریافت چند پاسخ از میان آنها.
پیام اولیه ممکن است چیزی شبیه به این باشد: من یک وکیل در بلژیک هستم و متهم به جستجوی وارث قانونی برخی دارایی‌هایی هستم که سال‌ها پیش توسط مردی که درگذشت، به یک شرکت امنیتی در بروکسل سپرده شد. ما جستجوهای زیادی را برای پیدا کردن وارثان زنده انجام داده‌ایم، اما با حداقل موفقیت رو‌به‌رو بوده‌ایم. مردی به نام شما در وصیت‌نامه به عنوان تنها ذینفع از این دارایی‌ها نام برده شده است. ما بر این باور هستیم که شما ممکن است آن فرد باشید و در حال مکاتبه برای جویاشدن از اقوام یا دوستان فوت شده‌ای هستید که ممکن است از شما به عنوان ذینفع نام برده باشند.
اگر چنین است، لطفا نام آن‌ها و هر گونه اطلاعات دیگری را به ما بگویید تا بررسی کنیم که آیا شما واقعا ذینفع هستید یا خیر. مقدار دارایی 150000 دلار و یک صندوق بزرگ است که محتویات آن مشخص نیست. لطفا سریعا پاسخ دهید.با این حال گاهی اوقات کلاهبردار نیاز به نزدیک شدن مستقیم به قربانی پیدا می‌کند.
با ادامه ارتباطات بین دو طرف، پرداخت برخی هزینه‌ها از جمله مالیات‌های دولتی و یا گواهی فوت ضروری خواهد بود. در واقع چنین مالیاتی برای پرداخت وجود ندارد. با این حال نیاز به پرداخت هزینه یا مالیات به عنوان بهانه‌ای برای از بین رفتن وجوه رایگان یا برای استخراج وجوه از قربانی استفاده می‌شود.
در نهایت با ابزارها و وسایل مختلف قربانی متقاعد خواهد شد که صندوق دارای مقدار زیادی پول نقد است که بنا به دلایلی به هیچ شکل ( اوراق، چک و ...) قابل انتقال نیست. علاوه بر این، اسکناس‌ها برای جلوگیری از کشف و یا ضبط توسط ماموران گمرک به رنگ مشکی و یا رنگی دیگر در آمده‌اند. قربانی مطمئن است که ماده شیمیایی مورد نیاز برای حذف رنگ نیز در صندوق وجود دارد.
ممکن است قربانی قبلا مقداری پول برای پرداخت هزینه‌ها و مالیات پرداخت کرده باشد و اکنون ممکن است از او خواسته شود تا هزینه حمل و نقل صندوق به کشور خود را بپردازد. هزینه حمل و نقل حتی اگر پرداخته هم بشود باز صندوق ارسال نمی‌شود و مبالغ بیشتری به بهانه‌های مختلف مانند مالیات، حق الزحمه شرکت امنیتی، هزینه انتقال وجه، کارمزد قانونی، مجوز صادرات و غیره از او مطالبه می‌شود.
زمانی که قربانی شک دارد یا تمایلی به پرداخت بیشتر نشان نمی‌دهد، از او دعوت می‌شود تا خودش محتویات صندوق امانات را بررسی کند. جعبه باز می‌شود و محتویات آن ( تکه‌هایی کاغذ سیاه معمولی به اندازه اسکناس) به قربانی نشان داده می‌شود. کلاهبردار ادعا می‌کند که یک ماده شیمیایی وجود دارد که می‌تواند رنگ را از روی پول پاک کند.
سپس مجرم یک ویال کوچک از مایع شستشو درست می‌کند و از قربانی می‌خواهد تا هر اسکناسی را که می‌خواهد به صورت تصادفی انتخاب کند. با انجام این کار، کلاهبردار شروع به شستن اسکناس در مواد شیمیایی می‌کند و آن را با یک اسکناس از قبل تمیز یا یک اسکناس آغشته به رنگ که می‌تواند توسط مواد شیمیایی پاک شود جایگزین می‌کند. مایع کافی برای شستشوی پول‌های دیگر وجود نخواهد داشت. همچنین ممکن است فرد کلاهبردار به صورت اتفاقی محتویات باقی مانده در ویال را بریزد.
قربانی نمی‌تواند صندوق یا اسکناس‌های موجود در صندوق را بردارد زیرا به او گفته شده است که مالیات پرداخت نشده است، اما هنگامی که اسکناس‌ها "شسته شد"، پرداخت مالیات آسان می‌شود. قربانی متقاعد می‌شود که برای شستن اسکناس‌ها باید ماده شیمیایی را بخرد و مایع پاک کننده شیمیایی بسیار گران است.
گاهی اوقات کلاهبرداران وب‌سایتی را راه‌اندازی می‌کنند و ادعا می‌کنند که فروشنده مایع پاک کننده هستند. این کار، به اعتبار آن‌ها می‌افزاید و قربانی حتی ممکن است مستقیما با وب‌سایت تماس بگیرد تا مایع را بخرد.
کلاهبرداران به یافتن بهانه‌هایی در این خصوص که چرا قربانی نمی‌تواند پول خود را داشته باشد ادامه می‌دهند. اما همیشه دریافت آن پول را پس از یک مرحله نهایی که شامل پرداخت هزینه دیگری توسط قربانی است قول می‌دهند. کلاهبرداران تا زمانی که مطمئن شوند دیگر پولی ندارند و نمی‌توانند با التماس و قرض گرفتن از دوستان و یا بانک‌ها پولی به دست بیاورند، یا تا زمانی که قربانی متوجه کلاهبرداری آن‌ها نشود و پلیس را در جریان نگذارد، به وادار کردن قربانی به پرداخت ادامه می‌دهند. کلاهبرداران و پول قربانی معمولا تا زمانی که پلیس درگیر نشده است ناپدید می‌شوند.
بیشتر اینگونه کلاهبرداری‌ها به چند دلیل به پلیس گزارش نمی‌شود. اول اینکه قربانیان ممکن است به شدت از ساده لوح بودن خود شرمنده باشند. دوم اینکه بسیاری از کلاهبرداری‌ها شامل این می‌شود که قربانی آگاهانه با دریافت عواید یک جنایت موافقت کند – به عنوان مثال ممکن است به آن‌ها اطلاع داده شود که پول مواد مخدر، پول فرار مالیاتی یا به سادگی پول سرقت شده است.
گاهی اوقات کلاهبردار قربانی را متقاعد می‌کند که خودش را متهم کند به عنوان مثال با جعل سند یا دروغگویی در اظهارنامه مالیاتی و غیره.
بنابراین ممکن است قربانی تمایلی نداشته باشد که جلو بیاید و اعتراف کند که آگاهانه در آنچه که فکر می‌کرد یک طرح جنایی است شرکت کرده است.
یک بومی غنا که در حال انجام این کلاهبرداری دستگیر شد، ترفندهای این تجارت را برای برایان راس ،گزارشگر ارشد تحقیقاتی ABC News فاش کرد. اسکناس‌های 100 دلاری معتبر با یک لایه محافظ چسب پوشانده شده و سپس در محلولی از تنتور ید فرو می‌روند. اسکناس وقتی خشک می‌شود مانند کاغذ شکر سیاه به نظر می‌رسد. وقتی قربانی یکی از پول‌ها را برای تمیز کردن انتخاب می‌کند کلاهبردار آن را با پولی پوشیده شده از ید تغییر می‌دهد. محلول پاک کننده جادویی در واقع قرص‌های له شده ویتامین C حل شده در آب هستند. در دستگیری دیگری از مخلوط نوشیدنی تمشک معمولی به عنوان محلول پاک کننده جادویی یاد می‌شود. محلول‌های هیدروکسید کلسیم و هیدروکسید منیزیم نیز به عنوان عوامل شستشو در کلاهبرداری استفاده شده است.
آخوند ملا فتح‌الله ملقب به وفائی شوشتری، شاعر، صوفی و عارف قرن سیزدهم هجری بود. حکیم وفایی شوشتری در سال ۱۲۰۸ هجری شمسی ( حدود ۱۸۲۹ م.) در شوشتر متولد شد و در سال ۱۳۰۳ هجری شمسی ( ۱۹۲۴ م.) در نجف در عراق دیده از جهان فروبست.
از حکیم وفائی شوشتری که در عصر قاجاریه میزیست چند اثر از جمله دیوان وفایی، سراج المحتاج، الطباق الذهب، شهاب ثاقب و رساله الجبر و التفویص بجای مانده است.
کتاب دیوان وفایی در سال ۱۳۲۰ به چاپ رسید و پس از آن به کوشش مهدی آصفی در سال ۱۳۷۸ بازنشر شده است.
در سال ۱۳۷۳ اولین کنگره حکیم وفایی شوشتری در اهواز شروع بکار کرد. در این کنگره بیش از ۶۰ تن ازشاعران و نویسندگان سراسر ایران شرکت و درخصوص شخصیت و مقام علمی وفایی شوشتری سخنرانی کردند.
بعلاوه برای گرامیداشت این حکیم، یک کتابخانه عمومی در شهر شوشتر به نام کتابخانه حکیم وفایی شوشتری نامگذاری شده است.
جان هاروی (John Harvie) (زادهٔ ۱۷۴۲ – درگذشتهٔ ۶ فوریه ۱۸۰۷)، از پدران بنیان‌گذار آمریکایی، وکیل و سازنده اهل ویرجینیا بود. او نماینده دومین کنگره قاره‌ای، جاییکه اصول کنفدراسیون را در سال‌های ۱۷۷۷ و ۱۷۷۸ امضا کرد، بود. او یک وکیل موفق، مالک زمین و همچنین چهارمین شهردار ریچموندِ ویرجینیا بود. توماس جفرسون از زمان کودکی با او دوست بود. پدرش پشتیبان جفرسون بود. او در ۱۷۷۴ پس از جنگ پوینت پلیزنت، مذاکره‌کننده قرارداد صلح بود. در طول جنگ انقلابی آمریکا، او در هیئت جنگ حضور داشت و یک اردوگاه جنگی به نام باراکس را در اموالش، اداره می‌کرد.
هاروی در ۱۷۴۲ در کشتزار بلمونت در شهرستان آلبمارل ویرجینیا از یک مهاجر اسکاتلندی، جان هاروی پدر (۱۷۰۶-۱۷۶۷) و مارتا گینز هاروی به‌دنیا آمد. برادرش ریچارد، یک فروشگاه در شارلوتزویل را مدیریت می‌کرد و شرکت آر هاروی و شرکاء یا هاروی و شرکاء را با یک شریک تأسیس کرده بود. هاروی دوست صمیمی توماس جفرسون و رابرت موریس بود. پدرش پس از مرگ پیتر جفرسون در سال ۱۷۵۷، تیم قانونی جفرسون شد. هاروی وکیلی بود که در شهرستان آگاستا اقامت می‌کرد.
در ۱۷۶۷، هاروی مزرعه بلمونت را به ارث برد. مادرش به همراه هشت خواهر و برادرش به جورجیا نقل مکان کردند. او با مارگارت مورتون جونز، دختر گابریل جونز و مارگارت استروتر مورتون جونز ازدواج کرد. آن‌ها چهار پسر به نام‌های لوئیز، جان، ادوین و ژاکلین و همچنین سه دختر به نام‌های گابریلا، امیلی و جولیا داشتند. وی تا ۱۷۸۰ در بلمونت زندگی کرد و سپس به ریچموند نقل مکان کرد.
هاروی به‌وسیله تجارت و مهارت‌های مالی خود در ریچموند و در سراسر استان، ثروت زیادی به‌دست‌آورد. او یکی از اولین مدیران بانک ویرجینیا بود و ناظر تعهدات پرداخت سهام افزایش سرمایه، برای بانک بود. او یک دفتر وکالت موفق ایجاد کرد و یکی از اولین وکیل‌هایی بود که در آلبمارل بار مشغول به کار شد.
بعد از اینکه فرماندار دانمور مجلس بورگس‌ها را منحل کرد، رای‌دهندگان شهرستان آگوستای غربی، هاروی را به عنوان یکی از دو نماینده خود به جانشینی از آن‌ها برای شرکت در پنج مجمع قانون‌گذاری کنوانسیون انقلابی ویرجینیا در ۱۷۷۵ و ۱۷۷۶ انتخاب کردند.Cynthia Miller Leonard, The Virginia General Assembly 1619-1978 (Richmond: Virginia State Library 1978) pp. 113, 116, 118, 120, 123 قانون‌گذاران همکار، سال بعد هاروی را به عنوان یکی از نمایندگان ویرجینیا در دومین کنگره قاره‌ای انتخاب کردند. Biographical entry at the Biographical Directory of the United States Congress. هاروی هرگز در شهرستان آگوستای غربی که هیچگاه با ویرجینا ادغام نشد، زندگی نکرد (آن سرزمین در نهایت به شهرستان اوهایو، شهرستان مونانگالیا و شهرستان یوهوگانیا تبدیل شد) اما شهرستان‌های ترانس آپالاچی، در تأمین هزینه سفر نمایندگان خود و همچنین در یافتن مردانی که مایل به انجام این سفر طولانی و طاقت‌فرسا به کاپیتول (عمارت مجلس ایالتی) استان بودند، با مشکلاتی روبرو بودند.
زمانی که در کنگره قاره‌ای، هاروی یکی از پنج نماینده ویرجینیا بود، اساس‌نامه کنفدراسیون را در ۹ ژوئیه ۱۷۷۸ امضا کرد. pp. 98, 113. The other four were Richard Henry Lee, Banister (lawyer), Thomas Adams (politician), and Francis Lightfoot Lee. او در ۱۷۸۰ به عنوان مسئول ثبت اداره زمین منصوب شد و به همین دلیل به ریچموند نقل مکان کرد. دفتر او مسئول معاملات در قلمرو شمال غربی، ویرجینیای غربی، اوهایو و کنتاکی بود. از ۱۷۸۵ تا ۱۷۸۶، هاروی به عنوان شهردار ریچموند خدمت کرد.
در ۱۷۷۴، او به عنوان کمیسر قبیله شاونی برای مذاکره در مورد پیمان صلح پس از نبرد پوینت پلیزانت، انتخاب شد. او در ۱۷۷۶ یک سرهنگ در میان شبه نظامیان ویرجینیا بود. هاروی و توماس واکر، از قلعه هیل به عنوان کمیسرهای مشترک منصوب شدند و به آن‌ها اختیارات کامل برای مذاکره با بومیان آمریکایی در فورت پیت داده شد.
سرهنگ هاروی به عنوان مسئول خرید و سازماندهی تدارکات برای شبه نظامیان ویرجینیا و واحدهای ارتش قاره‌ای خدمت می‌کرد. او همچنین در طی جنگ انقلابی آمریکا، در هیئت جنگ حضور داشت. اعضای کنگره که از شرایط دره فورج آگاه شدند، به اردوگاه آمدند تا خودشان شرایط را بررسی کنند. شهرت و توانایی واشینگتن برای رهبری زیر سؤال رفت. هاروی به واشینگتن گفت: «ژنرال عزیزم، اگر مقداری توضیح می‌دادید، همه این شایعات [تحقیرآمیز واشینگتن] مدت‌ها پیش ساکت می‌شد».
در ژانویه ۱۷۷۹، هاروی بر اساس نفوذ خود، کمپ اسرا به نام باراکس که ۶۰۰۰ سرباز هسی (آلمانی) و بریتانیایی را در خود مستقر کرده بود، تأسیس کرد. هاروی این ملک ۲۴۰ جریبی را که در غرب شارلوتزویل واقع شده بود، در حدود ۱۷۷۸، از ریچارد اندرسون خریداری کرد. ساختمان‌های آجری آن، محل سکونت نیروها بودند. این ملک دارای چند باغ، حیوانات مزرعه، مرغداری و سایر ساختمان‌های خارجی بود. تعدادی از مردان از کمپ فرار کردند و در کوهستان مستقر شدند و در آنجا با زنان بومی آمریکایی ازدواج کردند. زمانی که اردوگاه در نوامبر ۱۷۸۰ بسته شد، سربازان باقی مانده به شمال منتقل شدند.
هاروی صاحب املاک بزرگی از جمله بلمونت، پن پارک و باراکس بود. در ۱۷۹۸، او ملک بلویدر را از قاضی بوشرود واشینگتن، در ریچموند خرید. این خانه با دیگر عمارت‌های باشکوه، مانند ماونت ورنون مقایسه می‌شد و گفته می‌شد که «خانه‌ای بسیار زیبا و دارای معماری کاملاً برتر و با تقارن و تناسبی زیبا است».
در ۱۷۸۲ او ۱۲ بردهٔ مرد داشت که هیچ جا اشاره‌ای به مردان آزاد شده، نشده‌است. او ۶ گله گاو و ۷ قاطر و کره داشت.John Harvie, Albemarle County, Personal Property Tax Lists, 1782 [Virginia State Library]; Call Number: FHL Film 2024443; Page Number: 19; Family Number: 12 در ۲۴ ژانویه ۱۷۸۲، یک آگهی در روزنامه ویرجینیا گزت و امریکن ادورتایزر دربارهٔ جردن، یکی از برده‌های فراری او، منتشر شد. در ۱۷۸۹، هاروی ۱۷ بردهٔ مرد داشت که ۲ نفر از آن‌ها ۱۲ تا ۱۶ سال داشتند. او برای اموالش در محله فردریکسویل در شهرستان آلبمارل، ۲ گاو نر سفید و ۱۰ اسب به عنوان مالیات داد.Colonel John Harvie, Fredericksville Parish, Albemarle County, Virginia. Personal Property Tax List, 1789, Book B [Virginia State Library]; Call Number: FHL Film 2024443; Page Number: 9; Family Number: 24.
زمانی که هاروی در حال بازرسی عمارتی بود که توسط بنجامین لتروب ساخته می‌شد، از پشت بام به پایین افتاد و مجروح شد که منجر به فوت او شد. او در ۶ فوریه ۱۸۰۷ درگذشت و در قطعهٔ خانواده، در بلویدر، به خاک سپرده شد. این ملک بعدها قسمتی از گورستان هالیوود در ریچموند شد. همسرش مارگارت، ملک ۲۰ جریبی بلویدر را به ارث برد و تا ۱۸۱۴ در آنجا زندگی کرد تا اینکه آن را فروخت.
خیابان هاروی میان خیابان پارک و خیابان کری در ریچموند، به نام هاروی نام‌گذاری شده‌است. همچنین گفته می‌شود که خیابان ژاکلین به نام پسر او، ژنرال ژاکلین هاروی نام‌گذاری شده‌است.
ایست () فیلمی به نویسندگی و کارگردانی کیم کی-دوک محصول سال ۲۰۱۵ کره جنوبی-ژاپن است که نخستین‌بار در جشنواره بین‌المللی فیلم کارلووی واری در جمهوری چک به نمایش درآمد. این فیلم داستان زن و شوهر جوانی است که در جریان ذوب در راکتور هسته‌ای فوکوشیما ژاپن در معرض تشعشعات قرار گرفته‌اند.
دیزالو یا منحل کردن () فیلمی به نویسندگی و کارگردانی کیم کی دوک محصول سال ۲۰۱۹ است. این فیلم در قزاقستان فیلمبرداری شده‌است.
جشنواره فیلم پروین اعتصامی به صورت سالانه از سال ۱۳۸۳ برگزار می‌شود و به زنان فیلم‌ساز که دارای فیلم بلند سینمایی هستند، جایزه اهدا می‌کند. جشنواره فیلم پروین اعتصامی ویژه فیلم‌هایی با موضوع زنان است به تلاش خانه زنان هنرمند ایران برگزار می‌شود. این رویداد سینمایی در قالب دو بخش اصلی مسابقه فیلم کوتاه و مسابقه فیلم بلند سینمایی و در قالب ۸ زیربخش است.
این جشنواره بر اساس طرحی از مازیار رضاخانی در دی ماه ۱۳۸۳ تشکیل شد و تاکنون هرساله برگزار می‌شود. موضوعات فیلم‌های این جشنواره، نقش زنان در تحکیم بنیان خانواده، نقش زنان در تنظیم اقتصاد خانواده و زنان سرپرست خانوار است. این جشنواره تاکنون در ۸ دوره برگزار شده و توانسته ۸۴۴ فیلمساز زن را شناسایی و معرفی کند. این جشنواره در ابتدا با عنوان جشنواره زنان فیلمساز آغاز به کار کرد و در دوره سوم به عنوان جدید تغییر نام داد.
جوایز جشنواره عبارتند از:
بخش اصلی جشنواره، مختص زنان فیلمسازی است که با موضوع آزاد فیلم می‌سازند و مردانی که در خصوص زنان به تولید فیلم می‌پردازند. این رویداد سینمایی در قالب ۲ بخش اصلی مسابقه فیلم کوتاه و مسابقه فیلم بلند سینمایی و در قالب ۸ زیر بخش شامل بخش زنان فیلمساز با موضوع «آزاد» و مردان فیلمساز با موضوع «زنان»، بخش تخصصی زنان سینماگر، بخش پرتره زنان شاخص ایرانی، بخش ادب و اندیشه پروین، بخش زنان و زندگی شهری با حمایت معاونت امور فرهنگی و اجتماعی شهرداری تهران و اداره کل امور بانوان شهرداری تهران، بخش توانمندسازی زنان و بازتاب نشاط در خانواده با حمایت معاونت ریاست جمهوری در امور زنان و خانواده، بخش زنان و میراث فرهنگی با حمایت سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری و بخش جزیره کیش با حمایت سازمان منطقه آزاد کیش و مسابقه فیلم بلند سینمایی با عنوان جایزه بهترین فیلمساز زن در تهران برگزار می‌شود.
بخش ویژه پرتره زنان شاخص ایرانی با موضوع زنان شاخص ایرانی در عرصه‌های فرهنگ، هنرهای دراماتیک و تجسمی، علوم انسانی، اقتصاد دانش بنیان، فناوری نانو، فنی و مهندسی، پزشکی، پژوهش، علوم دینی و حوزوی، اسطوره‌های انقلاب و دفاع مقدس، ورزش طراحی شده‌است.
دومین دوره جشنواره ۳ تا ۷ دی ماه برگزار شد.
رخشان بنی اعتماد، محمدرضا اصلانی، مجید مجیدی
سومین دوره جشنواره فیلم پروین اعتصامی از ۱۰ تا ۱۴ دی ماه در خانه هنرمندان ایران برگزار شد. این رویداد پس از دو دوره عنوان خود را از جشنواره زنان
فیلمساز به پروین اعتصامی تغییر داده‌است. جشنواره در این دوره در قالب سه بخش «نیلوفر»، «ویژه» و «نگاه نو» برگزار شد.
چهارمین جشنواره پروین اعتصامی با هدف توانمندسازی زنان سینمای ایران با حمایت نهادهای مختلف برگزار شد. در بخش بهترین فیلم مستند، تندیس پروین زرین، دیپلم افتخار و مبلغ ۲۰ میلیون ریال جایزه نقدی به فیلم «سپیده دمی که بوی لیمو می‌داد» به کارگردانی آزاده بی زار گیتی اهدا شد.
مراسم افتتاحیه پنجمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم پروین اعتصامی عصر شنبه ۳۰ آبان در خانه هنرمندان ایران برگزار شد. اجرای برنامه این دوره را شبنم قلی‌خانی برعهده داشت.
در این دوره ۸۴۴ فیلمساز زن ثبت نام کردند.
هفتمین دوره از یکم تا چهارم اسفند در سینما فلسطین برگزار شد. مراسم اختتامیه هفتمین دوره و سومین جشنواره بین‌المللی فیلم پروین اعتصامی در ایوان شمس برگزار شد. در هفتمین جشنواره فیلم پروین اعتصامی در بخش نیلوفر زرین «۲۱ آگهی استخدام» به کارگردانی فرحناز شریفی جایزه بهترین مستند را دریافت کرد. در بخش نیلوفر سیمین نیز جایزه بهترین پژوهشگر زن به رخساره قائم مقامی کارگردان مستند «تنهایی پرهیاهو» اهدا شد.
هفتمین دوره جشنواره با موضوع نقش زن در تنظیم اقتصاد خانواده بوده‌است.
هشتمین جشنواره ملی و چهارمین جشنواره بین‌المللی فیلم پروین اعتصامی از ۲۸ مهر تا ۲ آبان ۱۳۹۳ برگزار شد. در این دوره که ۵۸۰ فیلم داستانی به دفتر جشنواره ارسال شده بود، توسط هیئت انتخاب به ریاست محمدرضا اصلانی مورد بررسی و ارزیابی قرار گرفت و ۸۵ فیلم داستانی برای حضور در بخش رقابتی جشنواره انتخاب شد.
نیکی کریمی، کمال تبریزی، محمدمهدی عسگرپور، رضا میرکریمی و بهرام توکلی به عنوان داوران بخش مسابقه ملی هشتمین جشنواره فیلم پروین اعتصامی معرفی شدند.
زمان برگزاری جشنواره ۲۴ تا ۲۹ بهمن ۱۳۹۵ بود. برای نخستین بار پس از هشت دوره برگزاری جشنواره در این دره بخش رقابت فیلم‌های مستند، نیمه بلند و بلند زنان فیلمساز به عنوان یکی از بخش‌های مسابقه به ساختار جشنواره اضافه شد. در مجموع ۱۴۰ فیلم به بخش مسابقه راه پیدا کردند. به ترتیب در بخش فیلم‌های داستانی ۵۵ اثر، در بخش فیلم‌های مستند ۳۲ اثر، در بخش فیلم‌های تجربی ۲۱ اثر و در بخش پویانمایی ۳۲ اثر برای رقابت در بخش مسابقه جشنواره انتخاب شدند.
در دوره‌های گذشته دو تندیس نیلوفر زرین و پروین زرین اهدا می‌شد؛ نیلوفر زرین مربوط به دوره اول برگزاری این جشنواره بود که نماد زن در ایران باستان است. از این دوره قرار شده‌است یک تندیس اهدا گردد؛ تندیس زرین، پلاک زرین و نشان زرین پروین اعتصامی و نشان زرین پروین به بهترین فیلمساز زن سال در بخش فیلم بلند داستانی اهدا می‌شود.
هیئت داوران فیلم‌های بلند سینمایی این دوره مرضیه برومند، فاطمه معتمدآریا، فرشته طائر پور، کمال تبریزی و علی معلم بودند.
هشت کارگردان در این بخش با یکدیگر رقابت می‌کنند.
جان لول (John Lowell) (زادهٔ ۱۷ ژوئن ۱۷۴۳ – درگذشتهٔ ۶ مه ۱۸۰۲)، نمایندهٔ کنگرهٔ کنفدراسیون، قاضی دادگاه استیناف زیر نظر اصول کنفدراسیون، قاضی دادگاه منطقه‌ای ایالات متحده در منطقهٔ ماساچوست و قاضی حوزهٔ قضایی ایالات متحده در دادگاه استیناف حوزهٔ یکم بود.
لول در ۱۷ ژوئن ۱۷۴۳ در نیوبری‌پورت، ایالت خلیج ماساچوست، مستعمرهٔ آمریکای بریتانیا چشم به جهان گشود.Greenslet, Ferris. (1946) "The Lowells and Their Seven Worlds," Boston: Houghton Mifflin. . او در سال ۱۷۶۰ از دانشگاه هاروارد فارغ‌التحصیل شد و در سال ۱۷۶۳، به تحصیل حقوق پرداخت. او از سال ۱۷۶۳ تا ۱۷۷۱ و در سال ۱۷۷۳ و ۱۷۷۵ به حرفهٔ وکالت در نیوبری‌پورت مشغول بود. از سال ۱۷۷۱ تا ۱۷۷۲ و در سال ۱۷۷۴ و ۱۷۷۶، لول عضو انجمن شهر نیوبری‌پورت بود. در بهار ۱۷۷۴، او خطابه‌هایی را امضاء کرد که فرمانداران سلطنتی، توماس هاچینسون و توماس گیج را مورد تحسین و تمجید قرار داده بودند، اما در پایان سال به خاطر این کار عذرخواهی عمومی کرد.Ferris Greenslet,"The Lowells and Their Seven Worlds" (Boston: Houghton Mifflin, 1946), 56-7. لول در سال ۱۷۷۶ و در زمان جنگ استقلال آمریکا با درجهٔ سرگردی در نیروی شبه‌نظامی ماساچوست خدمت کرد. او از سال ۱۷۷۷ تا ۱۷۷۸ و از سال ۱۷۷۹ تا ۱۷۸۱ به کار در دفتر خصوصی وکالت در بوستون، ماساچوست ادامه داد. لول پس از نقل مکان به بوستون، به وکیلی برجسته در ماساچوست تبدیل شد که وکالت مطالبات جنگی در دادگاه نیروی دریایی را بر عهده می‌گرفت که این کار زیربنای ثروت او را تشکیل داد.Adams, Russell B., (1977) "The Boston Money Tree," Thomas Y. Crowell Co., p. 36 از ۱۱۰۰ مطالبهٔ جنگی که در بوستون رسیدگی می‌شد، لول تقریباً در ۷۰۰ مورد، وکیل اصلی و در نیمی از تعداد باقی‌مانده، وکیل کمکی بود. او در سال ۱۷۷۸ و از سال ۱۷۸۰ تا ۱۷۸۲، عضو مجلس نمایندگان ماساچوست بود. او نمایندهٔ مجلس مشروطهٔ ماساچوست در سال ۱۷۸۰ بود. او از سال ۱۷۸۲ تا ۱۷۸۳، نمایندهٔ کنگرهٔ کنفدراسیون (کنگرهٔ قاره‌ای) بود. او از سال ۱۷۸۳، قاضی دادگاه استیناف زیر نظر قوانین کنفدراسیون بود. در سال ۱۷۸۴، عضو کمیسیون مرزی میان ماساچوست و نیویورک بود. از سال ۱۷۸۴ تا ۱۷۸۵، عضو مجلس سنای ماساچوست بود. جان در طول زندگی خود توانست از طریق وکالت و سرمایه‌گذاری در بخش کشتیرانی، املاک و اموال قابل توجهی را به دست آورد و با وجود اینکه از خانوادهٔ ثروتمندی نبود، توانست ارزش نام لول را بالا ببرد.
لول به عنوان یکی از اعضای مجلس مشروطهٔ ماساچوست در سال ۱۷۸۰، بیشتر برای تألیف مادهٔ یکم و اصرارش بر تصویب آن در قانون اساسی آمریکا در یادها مانده‌است، «همهٔ انسان‌ها آزاد و برابر متولد شده‌اند و حقوق طبیعی معین، اساسی و مسلمی دارند که از جملهٔ آنها می‌توان به حق بهره‌مندی و حفاظت از جان و آزادی‌شان اشاره کرد».
پسر لول، کشیش چارلز لول، دکترای الهیات، هشت دهه بعد در نامه‌ای خصوصی نوشت: «پدرم ماده‌ای را در قانون اساسی آمریکا وارد کرد که به موجب آن برده‌داری در ماساچوست لغو شد… و زمانی که این ماده به تصویب رسید، فریاد زد: «از این پس دیگر برده‌داری در ماساچوست وجود نخواهد داشت، برده‌داری از میان رفته‌است و من به عنوان وکیل، خدماتم را به صورت رایگان در اختیار هر برده‌ای که برای آزادی‌اش شکایت کند، قرار خواهم داد، اگر آزادی‌اش از او دریغ شده باشد..» و او طبق این بند از قانون اساسی که در سال ۱۷۸۳ توسط دادگاه عالی ماساچوست معتبر اعلام شد، از بردگان سیاه‌پوست در برابر ارباب‌های‌شان دفاع کرد و از آن زمان، برده‌داری در ماساچوست هیچ جایگاه قانونی نداشته‌است».Lowell, Delmar. (1899) "The Historic Genealogy of the Lowells of America from 1639 to 1899," Rutland VT: The Tuttle Company, pp 34–35. .
در طول خدمت لول، کنگرهٔ کنفدراسیون در کتابخانهٔ ناسو هال در دانشگاه پرینستون تشکیل جلسه می‌داد و «پایان موفقیت‌آمیز جنگ را به جورج واشینگتن تبریک گفت، خبر امضاء معاهدهٔ نهایی صلح با بریتانیای کبیر را دریافت کرد و به اولین وزیر امور خارجه - از هلند – که در ایالات متحده به رسمیت شناخته شده بود، خوش آمد گفت».Leitch, Alexander. (1978) "A Princeton Companion," Princeton NJ: Princeton University Press.
در ۲۴ سپتامبر ۱۷۸۹، رئیس‌جمهور جورج واشینگتن، لول را برای دادگاه بخش ایالات متحده در منطقهٔ ماساچوست و برای مسند جدیدی که توسط اساس‌نامه آمریکا تأیید شده بود، کاندیدا شد. لول در ۲۶ سپتامبر ۱۷۸۹ توسط سنای ایالات متحده تأیید شد و حکم انتصاب خود را در ۲۶ سپتامبر ۱۷۸۹ دریافت کرد. خدمت او در ۲۰ فوریه ۱۸۰۱ به دلیل ترفیع‌اش به دادگاه استیناف حوزهٔ یکم خاتمه یافت.
در ۱۸ فوریه ۱۸۰۱، رئیس‌جمهور جان آدامز، لول را برای حوزهٔ قضایی ایالات متحده در دادگاه استیناف حوزهٔ یکم و برای مسند قاضی ارشد که توسط اساس‌نامه آمریکا تأیید شده بود، کاندیدا کرد. لول در ۲۰ فوریه ۱۸۰۱، توسط مجلس سنا تأیید شد و حکم انتصاب خود را در همان روز دریافت کرد. خدمت او در ۶ مه ۱۸۰۲ به دلیل مرگش در راکسبری، ماساچوست خاتمه یافت.
در سال ۱۷۷۸، جان لول یکی از متولیان اصلی آکادمی فیلیپس شد. در سال ۱۷۸۰، لول یکی از بنیان‌گذاران آکادمی هنر و علوم آمریکا شد. در سال ۱۷۸۷، او به عضویت انجمن فلسفی آمریکا درآمد.
جد لول، پرسیوال که تاجر بود در سال ۱۶۳۹ از بریستول، انگلستان، به نیوبری، ایالت خلیج ماساچوست آمد و پدرش، جان، اولین کشیش نیوبری‌پورت و از سال ۱۷۲۶ تا ۱۷۶۷ در آنجا به خدمت مشغول بود.
لول با همسر اول خود، سارا (زادهٔ ۱۴ ژانویه ۱۷۴۵ – درگذشتهٔ ۵ مه ۱۷۷۲)، خواهر استیون هیگینسون، در ۸ ژانویه ۱۷۶۷ ازدواج کرد. آنها صاحب سه فرزند، از جمله جان لول جونیور (زادهٔ ۱۷۶۹- درگذشتهٔ ۱۸۴۰) بودند. نوادگان جان لول جونیور عبارت از تاجر جان آموری لول، اوگاستس لول و رالف لول؛ قضات فدرال جان لول و جیمز آرنولد لول؛ و خواهران و برادران، نویسنده و مبتکر پرسیوال لول، رئیس دانشگاه هاروارد ابوت لارنس لول و شاعر امی لول. همسر لول، سارا، در ۵ مه ۱۷۷۲ درگذشت.
لول در ۳۱ مه ۱۷۷۴ با همسر دوم خود، سوزانا (زادهٔ ۱۷۵۴- درگذشتهٔ ۱۷۷۷) ازدواج کرد. آنها صاحب دو فرزند شدند، از جمله فرانسیس کابوت لول (زادهٔ ۱۷۷۵- درگذشتهٔ ۱۸۱۷) که تاجر بود و شهر لول، ماساچوست به افتخار او نام‌گذاری شده‌است. نوادگان فرانسیس کابوت عبارت از تاجر و نیکوکار جان لول جونیور، قاضی فدرال فرانسیس کابوت لول و معمار گای لول. سوزانا در ۳۰ مارس ۱۷۷۷ درگذشت.
در ۲۵ دسامبر ۱۷۷۸، لول با همسر سوم خود، ربکا (زادهٔ ۱۷۴۷- درگذشتهٔ ۱۸۱۶) ازدواج کرد. آنها چهار فرزند داشتند، از جمله چارلز راسل لول پدر (زادهٔ ۱۷۸۲- درگذشتهٔ ۱۸۶۱). پسر چارلز راسل، شاعر آمریکایی جیمز راسل لول بود. نوه‌های او عبارت از شخصیت معروف جنگ داخلی آمریکا چارلز راسل لول و بانکدار بوستون و وکیل خانواده، ویلیام لول پاتنام.[William Lowell Putnam was a cousin several times removed to General Israel Putnam. See [A History of the Putnam Family in England and America. Recording ..., Volume 1 .p.87 {Israel Putnam} and p.523 Rev George Putnam {William Lowell Putnam's grandfather)] نبیرهٔ او شاعر رابرت لول بود.
موبیوس () فیلمی به نویسندگی و کارگردانی کیم کی دوک محصول سال ۲۰۱۳ کره جنوبی است.
وایونش خازنی (CDI) یک فناوری برای وایونی (یون‌زدایی) آب با اعمال اختلاف پتانسیل الکتریکی بر روی دو الکترود است که اغلب از کربن مُتخلخل ساخته شده‌اند. به عبارت دیگر، CDI یک روش الکتروجَذبش است که از ترکیب یک محیط جذبشی و یک میدان الکتریکی برای جداکردن یون‌ها و ذرات باردار استفاده می‌کند. آنیون‌ها، یون‌هایی با بار منفی، از آب حذف می‌شوند و در الکترود قطبیده مثبت ذخیره می‌شوند. به همین ترتیب، کاتیون‌ها (بار مثبت) در کاتد، که الکترود قطبیده منفی است، ذخیره می‌شوند.
امروزه از CDI عمدتاً برای نمک‌زدایی آب‌های لب‌شور استفاده می‌شود که آبی با غلظت نمک کم یا متوسط (زیر ۱۰ گرم در لیتر) است. فناوری‌های دیگر برای وایونش آب، تقطیر، گذرندگی وارون و الکتروتراکافت هستند. در مقایسه با گذرندگی وارون و تقطیر، CDI به عنوان یک فناوری کارآمد انرژی برای نمک‌زدایی آب‌های لب‌شور در نظر گرفته می‌شود. این عمدتاً به این دلیل است که CDI یون‌های نمک را از آب حذف می‌کند، درحالی که سایر فناوری‌ها آب را از محلول نمک استخراج می‌کنند.
IEEE 802.11be توان فوق زیاد (ETH)، که با نام وای فای ۷ شناخته می‌شود، جدیدترین نسل ارتباطات بی‌سیم زیر مجموعه استاندارد IEEE802.11 برای شبکه‌های کامپیوتری بوده که توسط مؤسسه مهندسان برق و الکترونیک در حال توسعه است.
کانال‌های جدید ۳۲۰ مگاهرتزی وای‌فای ۷ از نظر تئوری از وای‌فای ۶ و کانال‌های ۱۶۰ مگا هرتزی آن سرعت بیشتری دارند. تعداد جریان‌های فضایی نیز در وای فای ۷ به ۱۶ عدد افزایش داده شده‌است.
وای فای ۷ در باندهای فرکانسی ۲٫۴ گیگاهرتز، ۵ گیگاهرتز و ۶ گیگاهرتز قابل استفاده بوده و به دلیل ارائه پهنای باند و سرعت بسیار بالا و نرخ تأخیر بسیار پایین بستر بسیار مناسب برای کاربردهایی نظیر استریم ویدئوهای با کیفیت بالا نظیر 8K، اینترنت اشیاء، تکنولوژی‌های واقعیت مجازی و رایانش ابری است.
اینتل تخمین زده‌است هنگامی که این قابلیت با پشتیبانی کانال گسترده‌تر ترکیب شود، استاندارد جدید از نظر تئوری می‌تواند به سرعت ۴۶ گیگابیت برثانیه دست پیدا کند. این آمار از رکورد سرعت وای‌فای ۶ (حدود ۹ گیگابیت‌برثانیه) بیش از ۵ برابر بیشتر است.
مدار بیضوی بالا که به اختصار هئو (HEO) نیز نامیده می‌شود، یک مدار بیضی با خروج از مرکز مداری بالا است که معمولاً نشان‌دهنده یک مدار زمین‌مرکزی است.
ویژگی مهم مدارهای بیضوی بالا این است که ارتفاع نقطه حضیض آن‌ها بسیار کم و ارتفاع نقطه اوج‌شان بسیار زیاد است. این ویژگی سبب می‌شود ماهواره مدت زیادی را برای رسیدن و عبور از نقطه اوج در آسمان محل طی کند و مدتی طولانی را در آسمان منطقه مورد نظر به سر برد. ابن مدت زمان گاهی بیش از دوازده ساعت طول می‌کشد. این در حالی است که عبور از نقطه حضیض به سرعت انجام می‌گیرد و طی این مرحله بسیار کوتاه‌تر است. این مدارها برای پاره‌ای از کاربردهای مخابراتی مناسب هستند. به عنوان نمونه چون مدار زمین‌ایستا برای کشورهایی مانند روسیه که در عرض‌های جغرافیایی بالا قرار گرفته‌اند چندان مناسب نیست، مدارهای بیضوی بالا پوشش‌دهی بهتری برای این کشورها فراهم می‌کنند. از جمله این مدارها، می‌توان مدار مولنیا و مدار توندرا را نام برد.
رادیوی ماهواره‌ای سیریوس از مدارهای مایل بیضوی بالا، به‌ویژه مدارهای توندرا جهت نگه‌داشتن موقعیت دو ماهواره خود بر فراز آمریکای شمالی استفاده کرده‌است.
فرانکلین دیویس «فرانک» رابینسون (زاده ۱۴ ژانویه ۱۹۳۰) مهندس هوانوردی و بنیانگذار شرکت رابینسون هلیکاپتر در تورنس، کالیفرنیا است. او سال‌ها به عنوان رئیس، مدیر عامل و رئیس هیئت مدیره شرکت خدمت کرد. در اوایل دهه ۱۹۷۰، او هلیکوپتر رابینسون آر-۲۲ را طراحی کرد، یک هواپیمای غیرنظامی محبوب و سبک، که بعدها به آر-۴۴ تبدیل شد. آر-۴۴ یکی از موفق‌ترین هلیکوپترهای غیرنظامی در تاریخ است.
مسعود معصومی (زاده ۱۳۱۶ – درگذشته ۱۲ اسفند ۱۳۹۵)، عکاس ایرانی بود.
مسعود معصومی متولد سال ۱۳۱۶ در تهران است و از سال ۱۳۳۴ در سن هجده سالگی با ورود به آلمان تحصیل در رشته فتوژورنالیسم (عکاسی خبری) را در مدرسه دولتی عکاسی مونیخ آغاز کرد. معصومی پس از خاتمه تحصیلات عکاسی و بازگشت به ایران به تدریس فتوژورنالیسم در مدرسه عالی مطبوعات و روابط عمومی (دانشکده علوم ارتباطات اجتماعی) تا پیروزی انقلاب ادامه داد. شرایط سیاسی و اجتماعی اواخر سال‌های دهه چهل و پنجاه و محدودیت‌های فعالیت‌های ژورنالیستی و مطبوعاتی معصومی را بر آن داشت تا عکاسی را در عرصه‌ای دیگر تجربه کند و با تجهیز یک استودیوی عکاسی تبلیغاتی در همکاری با منوچهر انور در زمینه تولید عکس و اسلاید برای مصارف گوناگون تبلیغاتی و صنعتی اقدام کند و به تدریج صفحات تبلیغاتی نشریات، هفته‌نامه‌ها و ماهنامه‌ها عکس‌های معصومی را جایگزین تصویرسازی‌های طراحان گرافیک و کپی عکس‌های عکاسان خارجی کردند.معصومی در طول فعالیت حرفه‌ای خود تجربه همکاری با نشریه آلمانی spicgel و اتحادیه عکاسان آلمان را داشته‌است.
مسعود معصومی به عنوان مدرس در دانشکده‌های عکاسی ایران در سال‌های مختلف تدریس کرده‌است. معصومی تدریس را در دانشکده روزنامه‌نگاری (علوم ارتباطات) آغاز کرده و در دانشگاه شهید بهشتی، دانشکده صدا و سیما، دانشگاه تهران، دانشگاه هنر و دانشگاه آزاد رشته‌های مختلف خبری، معماری، ‏صنعتی، تبلیغاتی را آموزش داده‌است. در اوایل دهه هفتاد، طراحی دوره کارشناسی ارشد عکاسی در دانشگاه هنر ثمره تلاش و همکاری وی با اکبر عالمی است. ‏
معصومی در طول سال‌ها عکاسی در کارگاه عکس لورکا همراه دوستان و شاگردان خود حجم بزرگی از عکاسی‌های فنی- ‏هنری ایران را به عهده داشته‌است. عکاسانی که امروز خود از استادان این حرفه هستند و هر کدام در رشته‌های متنوع عکاسی و ظهور و چاپ عکس رنگی و سیاه و سفید کاملاً حرفه‌ای شده‌اند. کارگاه عکس لورکا علاوه بر امکانات تکنیکی استودیویی، آرشیو مفصلی از معماری و طبیعت و صنایع ایران در اختیار دارد که حاصل سالها تجربه عکاسان لورکا است.
مسعود معصومی ۱۲ اسفندماه ۱۳۹۵ در بیمارستان «گلسار» در شهر رشت درگذشت. او به چند بیماری مانند نارسایی قلبی، دیابت و کلیه مبتلا بود و به‌دلیل ایست قلبی درگذشت.
سرهنگ پیتر آترتون (Peter Atherton) (زادهٔ ۱۲ آوریل ۱۷۰۴ – ۱۳ ژوئن ۱۷۶۴)، دهقان، سرباز و مقام دولتی با سابقه طولانی خدمت به عنوان قاضی و نماینده هاروارد، ماساچوست در قوه مقننه ماساچوست (۱۷۴۰ تا ۱۷۴۷ و ۱۷۶۴ میلادی) بود.
آترتون در ۱۷۰۵ میلادی در دهکده استیل ریور در استان خلیج ماساچوست زاده شد و جوان‌ترین فرزند جوشوا آترتون (۱۶۵۶ – ۱۷۲۱ میلادی) و مری گولیور (۱۶۵۹ – ۱۷۵۴ میلادی) بود. پدربزرگ وی جیمز آترتون در دهه ۱۶۳۰ میلادی از انگلستان به آمریکا آمده و تحت گروهان سروان جان وتینگز خدمت کرد تا اینکه در نهایت به یکی از بنیان‌گذاران لنکستر، ماساچوست مبدل شد.
پدر وی در نبرد شاه فیلیپ یک سرباز بود که تحت فرماندهی سروان دینل هیچمن (۱۶۲۳ – ۱۶۸۵ میلادی) اهل بوستون خدمت کرد، او در ۱۶۸۷ میلادی به لنکسر، ماساچوست بازگشت، در دهکده استیل ریور که در آن زمان بخشی از لنکستر بود ساکن شد و یک دهقان شد. او در آنجا یک خانه روستایی دو طبقه‌ای بزرگ ساخته و آنرا به رنگ سرخ رنگ کرد.
آترتون در مدرسه‌های محلی در شهرستان ووستر شرکت نموده و توسط روحانیون آموزش دید. او به عنوان یک دهقان بزرگ شد و شغل سودآور پدر خود که آهنگری بود را نیز دنبال کرد.
آترتون رهبر مستعمراتی قرن هجدهم ماساچوست بود. او که به لحاظ پیشه یک آهنگر بود، در نهایت یک دهقان و زمین‌دار موفق شد. تاریخ هاروارد (۱۸۹۳–۱۷۲۳) که توسط هنری اس. نورسی نوشته شده‌است، به آترتون و برادران وی بنجامین، جیمز، جان، جوزف و پسر عموی آنها سیمون به عنوان نخستین دادخواهان قطعه زمینی به مساحت ۱۱٬۴۳۰ آکر (۴٬۶۳۰ هکتار) در غرب رود ناشوا در ۱۷۳۱ میلادی اشاره می‌کند. از سایر برادران/خواهران وی یادآوری نشده‌است.
در نخستین جلسه شهری هاروارد در ۱۱ ژوئیه ۱۷۳۲، او به عنوان نخستین منشی شهر انتخاب شد. این شغل با مهارت وی سازگاری نداشت و او تنها برای هشت ماه در این سمت باقی ماند. پس از آن وی به عنوان یکی از بازرس‌های شهر هاروارد انتخاب شد، همان زمانی که ایلیزار داویس نیز بازرس شهر بود.
در ۱۷۴۰ میلادی، آترتون به عنوان نخستین نماینده هاروارد در قوه مقننه ماساچوست انتخاب شد. او نخستین انتخاب شهر نبود و پس از دیکون جوزف فیربانک نفر دوم بود، اما پس از اینکه فیربانک از پذیرفتن این سمت خودداری کرد، او به عنوان نماینده انتخاب شد. آترتون در نهایت برای هفت سال از شهر خود نمایندگی کرد. او دوبار برای کم‌توجهی به وظیفه خود جریمه شده و پس از انتخاب دانیل پرس به عنوان نماینده، دفتر خود را ترک کرد. کارهای اولیه او مانع انتخاب او از سوی شهر دو دهه بعد در ۱۷۶۴ میلادی، نشد.
وی همچنین در ۱۷۴۵ میلادی به عنوان قاضی صلح و در ۱۷۵۶ میلادی به عنوان قاضی شهر خدمت کرد.
آترتون در شبه‌نظامیان استعماری ماساچوست که در آن زمان یک سمت سیاسی به‌حساب می‌آمد خدمت نموده و تا درجه سرهنگ ترفیع نمود. قانون ماساچوست تمامی مردان توانمند را ملزم می‌نمود تا یک اسلحه گرم با خود داشته و به‌طور داوطلبانه در ارتش شهری که معروف به ملیشا بود شرکت نمایند، ارتشی که در کنار سربازان بریتانیایی می‌جنگیدند و با تهدیدهای ناشی از جنگ فرانسه و هندی‌ها در جریان اواسط دهه ۱۷۰۰ مقابله می‌کردند. او فرماندهی نخستین گروهان شهر هاروارد را بر عهده داشت، گروهان وی بخشی از هنگ دوم شبه‌نظامیان شهرستان ووستر، معروف به هنگ لنکستر بود. در جریان آن دوره، رسم معروف در میان سربازان این بود تا با خانواده‌های خود زندگی کنند، رسمی که در میان استعمارگران و همچنین مجلس قانون‌گذاری غیر مرسوم بود. موقف آترتون در این رابطه معلوم نیست. عدم پیروی از قانونی در نهایت باعث شد تا پارلمان بریتانیا قانون فراهم نمودن غذا و مکان برای سربازان را تصویب نماید تا روشی اعمال گردد که به نفع تاج و تخت بریتانیا باشد.
آترتون در آخرین سال زندگی خود بار دیگر عضو قوه مقننه ماساچوست شده و از شهر هاروارد نمایندگی کرد، اما او چندی بعد در هنگام وظیفه در ۱۷۶۴ میلادی درگذشت.
او در ۱۳ ژوئن ۱۷۲۸ با اکسپرینس رایت ازدواج کرد. رایت نوه ساموئل واردویل بود، نجاری که در ۱۶۹۲ میلادی متهم به افسونگری شده و در ویچ هیل در اندوور حلقه آویز شد. مادرزن وی مرسی رایت (۱۶۷۳ – ۱۷۵۴ میلادی) نیز یکجا با پدر خود به اتهام افسونگری به زنان افکنده شده بود، اما چندی بعد از زندان رها شده و با جان رایت ازدواج کرد.
آترتون سرپرستی کودکان برادر خود را زمانی که آنها در ۱۷۴۰ میلادی یتیم شدند، بر عهده گرفت. برادرزاده وی که نیز بنجامین نام داشت، در ۱۷۵۵ میلادی به عنوان ستوان وارد خدمت نظامی شده و در اخراج مردمان آکادین از مناطق که حالا استان‌های کرانه‌ای کانادا است، در جریان جنگ فرانسه و هندی‌ها، شرکت کرد. او در نیو نیوبرانزویک مسکن گزین شد.
دو پسر وی وارد کالج هاروارد شده و در رشته‌های حقوق و پزشکی آموزش دیدند. از میان چهارده فرزند وی، ده تن آنها قبل از وی وفات کردند.
مادر وی مری گولیور تا ۹۵ سالگی در قید حیات بوده و در ۱۷۵۴ میلادی درگذشت. ده سال بعد، آترتون در ۱۳ ژوئن ۱۷۶۴ زمانی که شصت سال عمر داشت و از شهر خود هاروارد در قوه مقننه ماساچوست نمایندگی می‌کرد، بر اثر بیماری التهام کیسه صفرا در کنکورد، ماساچوست درگذشت. او در قبرستان هاوارد سنتر به خاک سپرده شد. در ۱۹۲۱ میلادی، یکی از نوادگان وی مدحی را که در سنگ قبر وی حک شده بود، به زبان ساده چنین ترجمه کرد:
«آقای پیتر آترتون در جریان جلسه قوه مقننه که وی عضویت آنرا داشت، در سیزدهم ماه ژوئن سال هفده شصت و چهار، زمانی که شصت سال عمر داشت در شهر کنکورد چشم از جهان بست. اکسپرینس، همسر زندگی وی، در چهاردهم نوامبر سال هفده هفتاد و پنج، به عمر شصت و چهار سالگی، از دنیا رحلت کرد. اجساد آنها تنها در یک مقبره دفن شده‌است. این دو که در زندگی هم‌نشین هم بودند، آنها این دلخوشی را دارند پس از مرگ نیز از هم جدا نشوند، اگر در واقع دلخوشی در قبر وجود داشته باشد. این بنای یادبود در خاطره آنها بلند شده‌است و برای همیشه برای پسران و دختران فضیلت و دین، عزیز خواهد بود».
سنگ قبر به احتمال زیاد حدود ۱۲۰ سال قبل دوباره بازسازی شده‌است و حتی امروزه در ۲۰۲۱ میلادی قابل خواندن است.
موفقیت آترتون در تجارت، به خانواده آنها شکوفایی به همراه داشت. خانه روستایی خانواده که توسط پدر وی ساخته شده بود، به بزرگترین پسر وی پیتر (۱۷۳۴ – ۱۷۸۴ میلادی) که از سال‌های ۱۷۷۴ تا ۱۷۸۴ به عنوان معاون شهردار هاروارد خدمت نموده و با دختر عموی خود ازدواج کرد، به میراث گذاشته شد. دو فرزند دیگر وی که زنده مانده بودند، خانه‌های خود را دور از هاروارد ساختند. پسر سومی وی جوشوا آترتون (۱۷۳۷ – ۱۸۰۹ میلادی) در رشته حقوق در کالج هاروارد آموزش دید و بنیاد سیاسی را که پدر وی در دهه ۱۷۴۰ میلادی گذاشت بود را توسعه بخشید. پسر وی جوشوا آترتون، در راستای ترتیب منشور حقوق ایالات متحده آمریکا همکاری نمود. پسر دهم وی، اسرائیل آترتون (۱۷۴۱ – ۱۸۲۲ میلادی) در کالج هاروارد پزشکی خواند و به عنوان پزشک شهرت با افتخاری برای خود کسب کرد و دختر وی مری (۱۷۵۳ – ۱۷۸۸ میلادی) که معروف به می‌رسی بود، با ایفرایم مونروئی ازدواج کرد. بزرگترین دختر وی که زنده مانده بود، آزورباه (۱۷۳۰ – ۱۷۹۸ میلادی) با ایفرایم ویلارد ازدواج کرد.
کوآکو اودیلون دورگلس کاسونو () (زاده ۴ ژانویه ۲۰۰۱)، بازیکن حرفه‌ای فوتبال است که در حال حاضر در پست مدافع برای بایر لورکوزن در بوندس‌لیگا، بالاترین سطح فوتبال آلمان بازی می‌کند.
کاسونو اصالتی ساحل عاجی دارد و پیش از بوندس‌لیگا در لیگ برتر فوتبال بلژیک و لیگ برتر فوتبال سوئد بازی کرده‌است.
کاسونو کار خود را در آکادمی ASEC Mimosas در ابیجان آغاز کرد. پس از آن‌که استعداد او در مسابقات جوانان Gothia Cup در سال ۲۰۱۶ کشف شد، ابتدا برای تمرین به باشگاه سوئدی هامارابی دعوت شد و پس از مدتی با این باشگاه قرارداد بست.
در ۱۱ ژانویه ۲۰۱۹، اندکی پس از تولد ۱۸ سالگی، کاسونو قراردادی چهار ساله با هامارابی امضا کرد.
او اولین بازی رقابتی خود را برای این باشگاه در ۱۸ فوریه در جام حذفی فوتبال سوئد انجام داد و به متس سولهیم در پیروزی ۳ بر صفر مقابل باشگاه فوتبال واربرگس بویس یک پاس گل داد.
کاسونو در ادامه ۹ بازی در لیگ برتر فوتبال سوئد برای این باشگاه انجام داد که مهمترین آنها در تساوی ۲-۲ خانگی برابر نورشوپینگ بود که در انتهای آن بازی به عنوان بهترین بازیکن مسابقه انتخاب شد.
در ۸ مه ۲۰۱۹، هاماربی با باشگاه کلوب بروژ بلژیک برای انتقال کاسونو به توافق رسید که از اول ژوئیه همان سال اجرایی شد. باشگاه در انتقال این بازیکن رکورد شکست، طبق گزارش‌ها، مبلغی حدود ۴ میلیون یورو دریافت کرد که می تواند با توجه به پاداش ها، به علاوه بند فروش ۱۰ درصدی افزایش یابد.
در ۱ ژوئیه ۲۰۱۹، انتقال کاسونو به کلوب بروژ تکمیل شد. در اولین فصل حضور در این باشگاه، کاسونو مدال طلای لیگ برتر فوتبال بلژیک را به دست آورد، چرا که کلوب بروژ در آوریل ۲۰۲۰ صدرنشین لیگ بود و لیگ حرفه ای به دلیل دنیاگیری کووید-۱۹ با اعلام قهرمانی کلوب بروژ، زودتر از موعد به پایان رسید.
در ۲۲ ژوئیه ۲۰۲۱، کاسونو با قراردادی ۵ ساله با مبلغ ۲۳ میلیون یورو به بایر لورکوزن پیوست.
کاسونو اولین بازی خود را برای تیم ملی ساحل عاج در جریان تساوی دوستانه ۱ بر ۱ با بلژیک در ۸ اکتبر ۲۰۲۰ انجام داد.
پیتر منیگاولت (Peter Manigault) (زادهٔ ۱۰ اکتبر ۱۷۳۱ – درگذشتهٔ ۱۲ نوامبر ۱۷۷۳)، وکیل، مزرعه‌دار، برده‌دار و قانون‌گذار مستعمراتی اهل چارلستون، کارولینای جنوبی بود. وی در زمان مرگ ثروتمندترین مرد مستعمرات بریتانیایی آمریکای شمالی و مالک صدها برده بود. منیگاولت داماد جوزف وراگ، بزرگترین معامله‌گر بردهٔ آمریکای شمالی در دههٔ ۱۷۳۰ بوده‌است.
منیگاولت (به صورت مان اِ گو تلفظ می‌شود) در دهم اکتبر ۱۷۳۱ در چارلستون به عنوان عضوی از یک خانوادهٔ ثروتمند مهاجر پروتستان فرانسوی چشم به جهان گشود. او فرزند گابریل منیگاولت (زادهٔ ۱۷۰۴ – درگذشتهٔ ۱۷۸۱) و آن (نام تولد: اشبی) منیگاولت (زادهٔ ۱۷۰۵ – درگذشتهٔ ۱۷۸۲) بود.
اجداد پدری‌اش جودیت منیگاولت (نام خانوادگی قبل از ازدواج وی جتون-گیتون بوده‌است) و پیر منیگاولت، یعنی پروتستان‌های فرانسوی‌ای بودند که در ناحیهٔ سنتی اقامت گزیده و تبدیل به پرورش‌دهندگان موفق برنج شدند. اجداد مادری‌اش جان اشبی و کونستانتیا (نام خانوادگی قبل از ازدواج وی براوتون بوده‌است) اشبی (که برادرش توماس براوتون فرماندار کارولینای جنوبی بود)، نام داشتند.
او به صورت خصوصی در ایالت کارولینای جنوبی و انگلستان تحصیل کرده و در بخش گسترده‌ای از اروپا را سفر کرد. وی همچنین در اینر تمپل لندن رشتهٔ حقوق را به پایان رساند و در سال ۱۷۵۲ به هیئت وکلای بریتانیایی فراخوانده شد.
او در سال ۱۷۵۴ به کارولینای جنوبی بازگشت. در آنجا نسبت به ادامهٔ رشتهٔ حقوق ممارست ورزید، تبدیل به تاجر و بانکداری موفق شد و مزارع وسیع خانواده‌اش را مدیریت کرد. منیگاولت در سال ۱۷۷۴با دارایی‌ای در حدود ۳۳ هزار پوند – شامل صدها برده – معادل حدود ۴ میلیون دلار در سال ۲۰۱۶، ثروتمندترین فرد در مستعمرات بریتانیایی در آمریکای شمالی بود.
منیگاولت در سال ۱۷۷۵ و مجدداً در سال‌های ۱۷۷۶ تا ۱۷۷۳ در مجلس عوام کارولینای جنوبی خدمت می‌کرد. او در سال‌های ۱۷۶۵ تا ۱۷۷۲ سخنگوی این مجلس بوده‌است. وی به صورت فعالی با قانون تمبر بریتانیایی سال ۱۷۶۵ مخالفت کرده و به واسطهٔ آنچه بعدها نهضت میهن-پرستان نام گرفت، شناخته شد.
منیگاولت طی دوران تحصیل در لندن و سفرهایش در اروپا نامه‌های متعددی با والدین خود تبادل می‌نمود. این نامه‌ها به عنوان بخشی از چندین مقاله در مجلهٔ تاریخی و شجره‌نامه‌شناسی کارولینای جنوبی در خلال چندین سال منتشر شده‌اند.
کاریکاتور ۱۷۵۴ تحت عنوان «آقای پیتر منیگاولت و دوستانش» توسط جورج روپل متعلق به چندین تن از پروتستان‌های فرانسوی کارولینای جنوبی و افسران بریتانیایی چهل و دومین هنگ پیاده‌نظام و شرکت مستقل کارولینای جنوبی در خانهٔ استیپبروک منیگاولت است (در جهت عقربه‌های ساعت): سروان ریموند دمره (زادهٔ ۱۷۰۲ – درگذشتهٔ ۱۷۶۶) «موفقیت برای کارولینا، لعنت به خدا!» سروان میسی: «این یک ضربه گیر، ایزاک عزیز». آیزاک گودین: «من به شما میسی می‌گویم، مست خواهم بود». سروان ریچارد کویتمور (درگذشتهٔ ۱۷۶۰): «اسکوایر آیزاک، کلاه گیس تو هی سگ». سرهنگ دوم پروبرت هاوارث: «سلام برنیمه‌شب، یک راه، یک راه». جورج روپل: «آقایان، سر و صدای کمتری دعا کنید». پیتر منیگاولت (زادهٔ ۱۷۳۱ – درگذشتهٔ ۱۷۷۳)، پسر گابریل و آن اشبی منیگاولت: «توست (سیک) هاوارث تو». ستوان چارلز تیلور: «این توست (سیک) کیست؟»
منیگاولت در سال ۱۷۵۵ با الیزابت راگ (زادهٔ ۱۷۳۶ – درگذشتهٔ ۱۷۷۳) ازدواج کرد. الیزابت دختر جودیت (نام خانوادگی قبل از ازدواج وی دوبوس بوده‌است) و جوزف راگ، یک آمریکایی زادهٔ انگلستان بود که در دوران خود یکی از بزرگترین معامله‌گران برده در آمریکای شمالی بریتانیایی محسوب می‌شد. اسامی فرزندان آنها به شرح زیر می‌باشد:
وضعیت جسمانی منیگاولت در سال ۱۷۷۳ رو به بدتر شدن گذاشت و او به امید یافتن راه معالجه، کارولینای جنوبی را به مقصد انگلستان ترک کرد. همسر او در ۱۹ فوریه ۱۷۷۳ از دنیا رفت و منیگاولت نیز بهبود نیافت. او در ۱۲ نوامبر همان سال چشم از جهان فروبست و در آرامگاه کلیسای پروتستان فرانسوی در چارلستون به خاک سپرده شد.
منیگاولت پدربزرگ پدری الیزابت منیگاولت موریس (زادهٔ ۱۷۸۵ – درگذشتهٔ ۱۸۲۲) بود که با سرهنگ لویس موریس (نوهٔ لویس موریس از امضاءکنندگان اعلامیهٔ استقلال) ازدواج نمود و صاحب فرزندانی به نام‌های چارلز منیگاولت موریس، سروان نیروی دریایی ایالات مؤتلفه، گابریل هنری منیگاولت (زادهٔ ۱۷۸۸ – درگذشتهٔ ۱۸۳۴) و چارلز ایزرد منیگاولت (زادهٔ ۱۷۹۵ – درگذشتهٔ ۱۸۷۴) شد.
خانوادهٔ منیگاولت در چارلستون همچنان جایگاه ممتاز خود را حفظ نموده‌اند. آنها مالک روزنامه‌ها، پست و پیک شهر هستند که در ابتدا توسط فرزند نوهٔ پیتر منیگاولت، آرتور در سال ۱۸۹۶ خریداری شدند.
بارون ماکس فون اوپنهایم
یک وکیل، دیپلمات، مورخ باستان و باستان‌شناس آلمانی بود. او یکی از اعضای خانوادهٔ بانکدار اوپنهایم بود. او پس از رها کردن حرفه خود در دیپلماسی و وکالت، سایت تل عفر را در سال ۱۸۹۹ کشف کرد و در ۱۹۱۱–۱۹۱۳ و دوباره در ۱۹۲۷–۱۹۲۹ حفاری‌هایی را در آنجا انجام داد.
او با آوردن بسیاری از یافته‌های خود به برلین، آنها را در یک موزه خصوصی (موزه تل عفر) در سال ۱۹۳۱ به نمایش گذاشت.
این موزه با بمباران متفقین در جنگ جهانی دوم نابود شد. با این حال، بیشتر یافته‌ها اخیراً بازسازی شده‌اند و دوباره در برلین و بن به نمایش گذاشته شده‌اند.
فیلیپ لیوینگستون (Philip Livingston) (زادهٔ ۱۵ ژانویه ۱۷۱۶ – درگذشتهٔ ۱۲ ژوئن ۱۷۷۸)، تاجر و دولتمرد آمریکایی اهل نیویورک بود. او نماینده نیویورک در اولین کنگره قاره‌ای در اکتبر ۱۷۷۴ بود که در آنجا از اجرای تحریم‌های اقتصادی بر بریتانیای کبیر به عنوان یک راه برای فشار بر پارلمان بریتانیا، برای لغو مصوبه‌های تحمل‌ناپذیر، حمایت کرد. وی همچنین از سال ۱۷۷۵ تا ۱۷۷۸ نماینده دومین کنگره قاره‌ای بود و با امضای اعلامیه استقلال، یکی از بنیان‌گذاران ایالات متحده شد.
لیوینگستون در ۱۵ ژانویه ۱۷۱۶ در آلبانی نیویورک به دنیا آمد."Livingston, Philip, (1716–1778)", Biographical Directory of the United States Congress او چهارمین پسر فیلیپ لیوینگستون (۱۶۸۶–۱۷۴۹) دومین لرد مانور و کاترین ون بروگ لیوینگستون دختر پیتر ون بروگ، شهردار آلبانی بود. وی همراه با برادرش، ویلیام لیوینگستون (۱۷۲۳–۱۷۹۰) در منطقه آلبانی بزرگ شد و زمان خود را در میان خانه شهری پدرش در آلبانی و عمارت اربابی در لینلیسگو، در محل اتصال رولیف جانسون کیل و رودخانه هادسون تقسیم کرد.
لیوینگستون در ۱۷۳۷ از کالج ییل فارغ‌التحصیل شد و به آلبانی بازگشت تا زیر نظر پدرش کارآموزی تجارت کند. او از طریق نفوذ پدرش، در دولت محلی آلبانی به عنوان کارمند، منصوب شد. سپس مقیم شهر نیویورک شد و واردات و تجارت با جزایر شکر بریتانیا در هند غربی را به‌صورت حرفه‌ای دنبال کرد. در طول جنگ شاه جورج (۱۷۴۴–۱۷۴۸)، لیوینگستون ثروت خود را تأمین و خصوصی‌سازی کرد. او همچنین به شدت در زمینه املاک و تجارت برده، فعال بود. او یک خانه شهری سنگی در خیابان دوک در منهتن و یک ملک به مساحت چهل جریب در بروکلین هایتس داشت. او تاجر شد و از ۱۷۵۴ تا ۱۷۶۲ به عنوان بخش‌دار قسمت شرقی، خدمت کرد.
لیوینگستون ترویج‌کننده تأسیس کالج کینگز (دانشگاه کلمبیا امروزی) بود و به سازماندهی کتابخانه عمومی نیویورک در ۱۷۵۴ کمک کرد. لیوینگستون در ۱۷۵۶ رئیس و عضو مؤسس اولین سازمان خیریه نیویورک، انجمن سنت اندرو بود و اولین اتاق بازرگانی را در ۱۷۷۰ تأسیس کرد. او همچنین یکی از اولین سرپرستان بیمارستان نیویورک بود.
در ۱۷۵۴، لیوینگستون به عنوان نماینده به کنگره آلبانی رفت. در آنجا، او با نمایندگان چند مستعمره دیگر برای مذاکره با ملت‌های بومی، همراه شد و در مورد طرح‌های مشترک برای مقابله با جنگ فرانسه و هند، گفتگو کردند. لیوینگستون یکی از ترویج کنندگان فعال درتلاش برای جمع‌آوری و تأمین بودجه سربازان در جنگ شد. بر اساس گفته سینتیا ای کیمر؛ او سهامدار شش شرکت خصوصی بود که او را به یکی از سرمایه‌گذاران اصلی مستعمره تبدیل می‌کرد.
او از ۱۷۶۳ تا ۱۷۶۹ به عنوان عضو مجلس نمایندگان استانی و در ۱۷۶۸ به عنوان سخنران، خدمت کرد. در اکتبر ۱۷۶۵، او در کنگره قانون تمبر شرکت کرد. این کنگره اولین اعتراض رسمی به پادشاهی بریتانیا را انجام داد که این اعتراض مقدمه‌ای برای انقلاب آمریکا شد. او برای ادامه ارتباط با رهبران مستعمرات دیگر و کمیته شصت شهر نیویورک، به کمیته مکاتبات شهر نیویورک پیوست. هنگامی که کنگره استانی نیویورک در ۱۷۷۵ تأسیس شد، او به عنوان رئیس آن انتخاب شد.
او به عنوان یکی از نمایندگان کنگره قاره‌ای انتخاب شد."Philip Livingston", Signers of the Declaration of Independence, Independence Hall Association برادرش ویلیام، وکیلی برجسته در نیوجرسی نیز از ۱۷۷۴ تا ژوئن ۱۷۷۶ نماینده کنگره قاره‌ای بود. در ژوئیه ۱۷۷۵، فیلیپ طومار شاخه زیتون را امضاء کرد که آخرین تلاش برای دستیابی به تفاهم، با پادشاهی بریتانیا بود. همانند بسیاری از میهن‌پرستان اولیه، او در ابتدا از جدایی کامل از کشور مادر (بریتانیا) حمایت نکرد، اما در نهایت خود را با مخالفان اقدامات تحمیل‌کننده استعمارگران بریتانیایی، همسو کرد. زمانی که بریتانیا شهر نیویورک را اشغال کرد، فیلیپ و خانواده‌اش به کینگستون در نیویورک، جاییکه او عمارت دیگری داشت، فرار کردند. پس از نبرد لانگ آیلند، ژنرال جورج واشینگتن و افسرانش در عمارت فیلیپ در بروکلین هایتس، یکدیگر را ملاقات کردند و تصمیم گرفتند جزیره را تخلیه کنند. پس از آن، بریتانیایی‌ها از خانه فیلیپ در خیابان دوک به عنوان پادگان و از عمارت وی در بروکلین هایتس به عنوان بیمارستان نیروی دریایی سلطنتی، استفاده کردند.
پس از تصویب قانون اساسی جدید استان نیویورک، وی در ۱۷۷۷ به عضویت سنای ایالت نیویورک برای بخش جنوبی منصوب شد، در حالی که همچنان در کنگره قاره‌ای حضور داشت. لیوینگستون از بیماری ورم رنج می‌برد و سلامتی او در ۱۷۷۸ بدتر شد.
در ۱۴ آوریل ۱۷۴۰، او با کریستینا تن بروک (۱۷۱۸–۱۸۰۱) ازدواج کرد. کریستینا دختر دیرک تن بروک (۱۶۸۶–۱۷۵۱) و مارگاریتا کویلر (۱۶۸۲–۱۷۸۳) بود. همچنین کریستینا خواهر شهردار آلبانی، آبراهام تن بروک و بزرگ‌ترین نوه دختری شهردار آلبانی، دیرک وسلسه تن بروک (۱۶۳۸–۱۷۱۷) از طرف پدربزرگ مادری‌اش (۱۶۶۴–۱۷۴۷) بود. فیلیپ و کریستینا با هم نُه فرزند داشتند.Will of Philip Livingston
لیوینگستون به‌طور ناگهانی هنگام شرکت در جلسه ششم کنگره در یورکِ پنسیلوانیا، درگذشت و در گورستان پراسپکت هیل همان‌جا دفن شد. لیوینگستون، یک پروتستان و یک ماسون بود. زمانی که او فوت کرد، دارایی‌هایش برای پرداخت بدهی‌هایش کافی نبودند و مجریان او از اداره املاک او، صرف نظر کردند. در ۲۵ فوریه ۱۷۸۵، قانون‌گذار نیویورک، قانونی برای واگذاری دارایی فیلیپ لیوینگستون، ارباب و فوت شده، تصویب کرد. متولیان برای پرداخت دیون وی و سایر اهداف ذکر شده در آن، پسر او فیلیپ فیلیپ لیوینگستون، آیزاک روزولت و رابرت سی لیوینگستون، برادرزاده او که پسر رابرت لیوینگستون، سومین لرد مانور بود را به عنوان وارث و امین نامیدند. متولیان مسئولیت اداره «اموال لیوینگستون، پرداخت تمام بدهی‌ها و تصفیه میراث مالی» را بر عهده داشتند. پس از مرگ پسرش؛ کشیش جان هنری لیوینگستون در ۱۷۸۸، داماد او؛ هنری بروکهلست لیوینگستون و برادرزاده او؛ الکساندر همیلتون به عنوان مجریان وصیت‌نامه توسط توماس جونز، منصوب شدند.
خیابان لیوینگستون و آکادمی فیلیپ لیوینگستون مگنت سابق، هر دو در آلبانیِ نیویورک، به نام او نام‌گذاری شده‌اند. یک مدرسه دولتی نیز در بروکلین، به نام پی اس ۲۶۱ در بروم هیل، به نام او نام‌گذاری شده‌است.