moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
اسرار عمارت تابان داستانی پرکشش و در عین حال مملو از ظرافت‌های تصویری و تدوینی است. در عین سرشار بودن قصه از مفاهیم روانشناختی و شخصیت‌شناختی، قصه کاملا سینمایی و سکانس‌‌به‌سکانس پیش می‌رود و در هر سکانس زاویه‌ی دید روایت مدام تغییر می‌کند و نهایتا می‌توان گفت روایت رمان پیش از ان‌که فیلمنامه‌اش نوشته‌شود، به‌طور کامل و جزء‌به‌جزء دکوپاژ شده است.
حق فروش و پخش جهانی این رمان برای تمام زبان ها در اختیار آژانس ادبی معتبر و ایتالیایی بنیچی قرار گرفته است.
شماری از آثار شیوا مقانلو به زبان های دیگر ترجمه شده است. از جمله:
یکی از دلایل شهرت شیوا مقانلو سرپرستی پروژه های بزرگ ادبی و سینمایی است. مجموعه برترین فیلم نامه های سینمای جهان یکی از این پروژه هاست که حاصل همکاری ایشان با انتشارات سفیدسار و تیمی از فارغ التحصیلان سینما و تئاتر با هدف معرفی مهمترین فیلمنامه های تاریخ سینما در ژانرهای مختلف می باشد. این مجموعه که از سوی کانون فیلمنامه نویسان خانه سینما تحسین شده است. ترجمه تعدادی از فیلمنامه های الگوئی از عالی ترین فیلمهای تاریخی, علمی تخیلی, فانتزی, جنگی و رمانس همراه با مشخصات آن فیلمها و نیز نقد و تحلیل فیلمنامه مربوطه در هر کتاب است. از مجموعه یاد سده تاکنون مجلدات زیر منتشر گردیده است:
مجموعه ادبیات جهان انتشارات نیماژ یکی دیگر از مجموعه های بزرگیست که تحت سرپرستی شیوا مقانلو و با همکاری گروهی از مترجمان به بازار نشر عرضه گردیده است.
شیوا مقانلو در جشنواره های معتبر داستان، گیم و فیلم متعددی داوری نموده است از جمله:
ایشان همچنین در حاشیه جشنواره ها اقدام به برگزاری کارگاه های آموزشی در شهرهای اسفراین، قشم، بوشهر، زاهدان، یاسوج، خرم آباد، سمنان، کاشان، اصفهان و ... نموده اند که مورد استقبال علاقه مندان قرار گرفته است.
جیمز جرج جانوس معروف به جسی ونتورا متولد ۱۹۵۱ مینیاپولیس، فرماندار سابق (۱۹۹۹-۲۰۰۳) مینه‌سوتا است.
او در یگان فوق ویژه نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا عضویت داشته و مدتی نیز کشتی‌گیر بود.WWE: Superstars> Hall of Fame> Hall of Fame Inductees> Jesse Ventura> Bio.
او هم‌اکنون مجری برنامه تئوری توطئه با جسی ونتورا در شبکه کابلی TruTV آمریکا است.
او در هالیوود نیز در فیلمهایی نیز ایفای نقش نموده. مشهورترین نقش او در فیلم Predator بود که خطاب به همرزمان آرنولد شوارزنگر گفت:
او همچنین در فیلم کمانه و "جو یه کسی" بازی کرده‌است.
سیما کوبان (زاده ۲۴ آبان ۱۳۱۸ در تهران – درگذشته ۱۵ خرداد ۱۳۹۱ در پاریس) نقاش، مجسمه‌ساز، استاد دانشگاه، نویسنده، مترجم، ناشر، منتقد و محقق ایرانی بود.
سیما کوبان در سال ۱۳۱۸ در تهران به دنیا آمد. خانواده پدری‌اش اهل کاشان و از طرف مادری اهل و از خاندان قاجاری دولتشاهی بودند. سیما کوبان علاوه بر تدریس در دانشکده هنرهای زیبا دانشگاه تهران، در زمینهٔ هنر و معماری در ایران تحقیقاتی انجام داده‌است. در سال‌های قبل از انقلاب استاد و مدیر دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران بود که بعد از انقلاب توسط دستگاه حکومتی «پاکسازی» شد. او بنیان‌گذار انتشارات دماوند در سال ۱۳۶۰ و اولین ناشر زن در ایران بعد از انقلاب بود. سیما کوبان یکی از امضاکنندگان متن «ما نویسنده‌ایم» نیز بوده‌است.
آبان سال ۱۳۶۴ انتشارات دماوند تعطیل شد، بسیاری از کتاب‌های آن توقیف شد و سیما کوبان دستگیر شد و مورد بازجویی قرار گرفت. بعد از مدت کوتاهی به قید ضمانت از زندان آزاد شده و حکم بر «ممنوع‌الانتشار» بودنش داده شد. به ناچار با همکاری نادر درفشه و دیگر دوستان شرکت طرح و نقش گلیم «بی‌بی باف» را در محل انتشارات دماوند دایر کرد. پس از آن به ترتیب با شرکت‌های تبلیغاتی سیته و کارپی در زمینه بازاریابی همکاری داشت. در این بین مدتی نیز دانش تصویری‌اش را در اختیار سازمان زیباسازی شهر تهران که وابسته به شهرداری تهران است، قرار داد.
او در دهه ۱۳۷۰ راهی فرانسه شد و تا چند ماه قبل از زمان فوت در شهر استراسبورگ ساکن بود. در این شهر او به فعالیت‌های خود همچون تدریس در دانشگاه استراسبورگ، تدریس زبان فارسی و مینیاتور و گلیم بافی به فرانسویان علاقه‌مند به ایران، برگزاری نمایشگاه‌های مختلف در رابطه با فرهنگ ایران با همکاری انجمن ایرانیان مقیم استراسبورگ، و تحقیقات فرهنگی در نقاشی و ادب ایران ادامه داد. او در سال ۱۳۷۸ به دلیل سکته مغزی فلج و خانه‌نشین شد، ولی دست از فعالیت‌های خود برنداشت. در ابتدای سال ۱۳۹۱ یک سرطان ریه نهفته، او را بستری کرد و او به پاریس جهت مداوا منتقل شد.
سرانجام وی در تاریخ ۱۵ خرداد ماه سال ۱۳۹۱ در شهر پاریس و در پی بیماری سرطان ریه درگذشت.
سیما کوبان پس از اینکه از دانشگاه تهران در سال ۱۳۵۹ اخراج شد، در سال ۶۰ برآن شد که نوشته‌ها و مقالات روشنفکران ایرانی را در مجموعه‌ای گردآوری کند و آن را مجموعه «کتاب چراغ» نام نهاد. حدود یکسال بعد پرتو نوری‌علا و منیر رامین‌فر (بیضایی) به او پیوستند و به عنوان شرکای انتشارات دماوند، همکاری خود را آغاز کردند. با توجه به سازش‌ناپذیری سیما کوبان با دولت و حساسیت کتاب‌هایی که منتشر می‌کرد، حکومت جمهوری اسلامی ایران با این انتشارات مشکل داشت تا بالاخره در سال ۱۳۶۴ در پی تجدید چاپ سوم «نقد و تحلیل جباریت»، مأمورین وزارت ارشاد به انتشارات دماوند ریختند و آن را تعطیل کردند. کتاب‌های زیادی توقیف و سیما کوبان روانهٔ زندان شد. پس از چند روز که وی با قید ضمانت از زندان آزاد شد، ناشرین در نامه‌ای از وزارت ارشاد خواستند تا به دلیل «کمبود کاغذ»، این انتشارات بسته شود.
کتاب‌های منتشر شده به وسیلهٔ انتشارات دماوند:
ایول، روستایی از توابع بخش چهاردانگه در شهرستان ساری، استان مازندران، ایران است.
این روستا در دهستان پشتکوه قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۹۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۱۳۴نفر (۵۴خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
روستای ایول در سرشماری سال ۱۳۹۵
در تیر ماه سال ۱۳۸۹ چهار لودر و تعدادی کامیون شبانه خانه تعدادی از بهائیان این روستا را تخریب نمودند. نماینده جامعه بهائیان اعلام نمود این واقعه را به اطلاع نهادهای حقوق بشری سازمان ملل خواهند رساند.
بهائیان ایول پس از این تاریخ از روستا رانده شدند و زمین‌ها و خانه هایشان غصب شد. آنها به هر مرجعی در مازندران و تهران شکایت کردند نتیجه‌ای نگرفتند. نهایتاً در تاریخ ۲۰ فوریه ۲۰۲۱ میلادی دادگستری مازندران حکم به مصادرۀ املاک و زمین‌های زراعی ۲۷ خانواده بهایی روستای ایول داد.اعتراض انجمن‌ها و روحانیون مسلمان به مصادره اموال بهاییان روستای ایول ایران، "بی‌بی‌سی فارسی" بسیاری از مقامات سیاسی و مذهبی جهان، من جمله نخست‌وزیر پیشین، دادستان‌های کل و وزیران پیشین کانادا به همراه چندین چهره دانشگاهی این کشور، کنگره اسلامی آمریکا، شورای ائمه کانادا و چندین روحانی سرشناس مسلمان در هند و انگلیس این حکم دادگاه و رفتار حکومت ایران با بهائیان را محکوم کردند و خواستار استرداد املاک بهائیان ایول شدند.
تلمادره، روستایی است از توابع بخش چهاردانگه شهرستان ساری در استان مازندران ایران. این روستا در دهستان پشتکوه واقع شده‌است.
ورودی این روستا چشمه اب زلالی وجود دارد
این روستا در دهستان پشتکوه قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۹۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۲۱۹ نفر (۷۷خانوار) بوده‌است.
روستای تلمادره در سرشماری سال ۱۳۹۵
عالیکلا، روستایی است از توابع بخش چهاردانگه شهرستان ساری در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان پشتکوه قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۹۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۴۹نفر (۲۰خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
روستای عالی‌کلا در سرشماری سال ۱۳۹۵
کردمیر، روستایی از توابع بخش چهاردانگه شهرستان ساری در استان مازندران ایران می‌باشد. کردمیر در زبان طبری معروف به شبانان یا چوپانان است.
این روستا در دهستان پشتکوه قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۹۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۳۷۵نفر (۱۳۷خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
روستای کردمیر در سرشماری سال ۱۳۹۵
کلکنار، روستایی است از توابع بخش چهاردانگه شهرستان ساری در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان پشتکوه قرار داشته و بر اساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۹۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۵۸نفر (۲۵خانوار) بوده‌است.
روستای کل‌کنار در سرشماری سال ۱۳۹۵
که مهاجرت ساکنان این روستا در دهه های آغازین پس از انقلاب 57 به مناطق دشتی و پایین دست مشرف به دریا در شهر ساری باعث شد تا در مقطعی سه دهه ای خالی از سکنه باشد و نهایتا در طی ده سال اخیر با رجعت اهالی این روستا مجدد آبادانی و پویایی در این روستا شکل گرفت. این روستا به دلیل وجود وافر گیاه آویشن که در مناطق کوهستانی رویش خوبی دارد به " سرزمین آویشن " لقب گرفته است.
در قدیم عمده فعالیت اهالی این روستا دامداری سنتی بصورت ییلاق و قشلاق بوده است.
چهره های علمی و ورزشی متعددی را در جامعه معرفی نموده است.
شخصیت های علمی :
شخصیت های هنری:
شخصیت های ورزشی:
- تقی داداشی قهرمان کشتی
شخصیت های سیاسی:
- دکتر مرتضی جعفری بخشدار سابق چهادانگه
ولویه علیا، روستایی است از توابع بخش چهاردانگه شهرستان ساری در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان پشتکوه قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۹۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۷۲نفر (۳۵خانوار) بوده‌است.
روستای ولویه‌علیا در سرشماری سال ۱۳۹۵
ولویه سفلی، روستایی است از توابع بخش چهاردانگه شهرستان ساری در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان پشتکوه قرار داشته و بر اساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۹۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۱۱۰ نفر (۲۸ خانوار) بوده‌است.
روستای ولویه‌سفلی در سرشماری سال ۱۳۹۵
شبان‌خیل، روستایی است از توابع بخش چهاردانگه شهرستان ساری در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان پشتکوه قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۹۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۸نفر (۳خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
روستای شعبان‌خیل در سرشماری سال ۱۳۹۵
اراء، روستایی در چهاردانگه از شهرستان ساری در استان مازندران ایران است. این روستا که در ارتفاع قرار گرفته در نزدیکی شهر کیاسر قرار دارد.
اراء روستایی است که در بلندی قرار گرفته‌است. به لحاظ جغرافیایی در عرض جغرافیایی ۱۲َ ۳۶ْ و طول‌جغرافیایی ۴۳َ ۵۳ واقع شده‌است. این روستا که در جنوب شرق استان مازندران قرار دارد در ۱۰۵ کیلومتری شهرستان ساری، ۳۵ کیلومتری شهرستان کیاسر و ۸۱ کیلومتری شهرستان دامغان واقع شده‌است. اراء با روستای فولاد محله از استان سمنان هم مرز می‌باشد که از سمت شمال به روستای ولویه، از جنوب به بخش فولاد محله در شهرستان مهدیشهر، از غرب به سفید کوه و از شرق به جاده بین شهری سمنان ساری متنهی می‌شود.
این روستا دارای سه بخش به نامهای: بالا محله، پایین محله و یور محله می‌باشد.
براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۹۵ صورت گرفته، جمعیت روستا ۳۱۹ نفر (۱۱۶خانوار) بوده‌است. به‌طور تقریبی در حدود ۱۰۰ خانوار دیگر از اهالی این روستا نیز در شهرهای سمنان، ساری، دامغان، قم و تهران زنـدگی می‌کنند. خانواده‌های ساکن در روستا از خاندانهای قادری، ارایی، احمدی، رستمی، شفیعی، عباسی، عمادی،، محمودی، میرعمادی هستند که بسیاری از آن‌ها «سید» می‌باشند. همچنین شغل مردم روستا کشاورزی، دامداری و کارگری است.
روستای ارا در سرشماری سال ۱۳۹۵
دارای آب و هوای معتدل کوهستانی است که زمستانهایش سرد و تابستانهایش نیز نسبتاً خنک و معتدل می‌باشد.
اراء دارای دو بخش جنگلی و کوهستانی است که درختانی همانند: سپیدار، چنار، بلوط‌های وحشی، راش، کچپ، ملچ، ولیک سیاه و قرمز، تلکا، عبدو، ازگیل وحشی، زرشک می‌باشد. در شرق و جنوب روستا نیز مزرعه‌های کشاورزی و زمین‌های بایر وجود دارد. لولا، وارنک، سرع (تره)صحرایی، ارک، سر شیر صحرایی، پنبیک (شوید) صحرایی، پونه، گزنه، گلپر و کاردیکو از سبزی‌های صحرایی این روستا می‌باشند. همچنین از میان گیاهان دارویی اراء می‌توان به باریجه، گزنه وحشی، آویشن، خاکشیر، شاتره، گل گاو زبان و تخم قدومه اشاره نمود.
گندم، جو، گوجه، سیب زمینی از محصولات همیشگی روستا بوده و همچنین ذرت و آفتابگردان نیز بعضاً کشت می‌شوند. درختان گردو، زردآلو، صتی، آلوچه، سیب، گلابی، انگور، آلبالو و به نیز از میوه جات روستای اراء می‌باشند.
جانورانی که در منطقه این روستا زندگی می‌کنند عبارتند از: شغال، گرگ، روباه، خرگوش، آهو، گوزن، کبک، گراز، خرس، پلنگ، مار، یوز پلنگ( مول پلنک)عقرب و رتیل
معدن فلورین واقع شده در اراء مهمترین وجه و شاخص آن بوده و همچنین این روستا مجهز به برق، تلفن با آنتن بی سیم، آب لوله کشی ( سهمیه بندی) می‌باشد. دبستان و مدرسه راهنمایی، خانه بهداشت، حمام عمومی، شعبه توزیع نفت، شرکت تعاونی، تکیه، دو باب حسینیه، مسجد، دو باب مغازه، آژانس مسافر بری عمومی، سرویس حمل و نقل مسافربری عمومی به شهر ساری نیز از دیگر امکانات روستا می‌باشند.
برد، روستایی است از توابع بخش چهاردانگه شهرستان ساری در استان مازندران ایران.
این روستا به دلیل شکل ساختاری خانه‌هایش به ماسولهٔ گیلان شبیه است و حتی به آن برد ماسوله نیز می‌گویند.
روستا دارای زمستان‌های سرد و یخبندان و تابستان‌های خنک و آب و هوای سردوخشک می‌باشد. وجود کوه در اطراف این روستا جلوه‌های فوق‌العاده‌ای به این روستا داده‌است.
این روستای دارای باغ‌ها و زمین‌های کشاورزی فراوانی می‌باشد که برای کشت میوه‌ها و غلات و برنج از آن بهره‌برداری می‌شود.
این روستا یک چشمه گوارا و خنک به اسم سرسم دارد که آب مورد نیاز کشاورزی این روستا را تأمین می‌کند.
یکی از معروف‌ترین جاذبه‌های دیدنی این روستا یخچال طبیعی دارابکوه است.
این روستا یکی از تفریح گاه های رضا شاه محسوب می شود و سنگ نبشته ها در آن بسیار است و تاریخچه و تمدن دار است.
این روستا در دهستان پشتکوه قرار داشته و بر اساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۹۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۹۲نفر (۴۵خانوار) بوده‌است.
روستای برد در سرشماری سال ۱۳۹۵
پشرت، روستایی است از توابع بخش چهاردانگه شهرستان ساری در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان پشتکوه قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۹۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۱۶۱نفر (۴۷خانوار) بوده‌است.
روستای پشرت در سرشماری سال ۱۳۹۵
کوات، روستایی است از توابع بخش چهاردانگه شهرستان ساری در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان پشتکوه قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۹۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۲۲۷نفر (۸۱خانوار) است.
روستای کوات در سرشماری سال ۱۳۹۵
ارست (اروست)، روستایی است از توابع بخش چهاردانگه شهرستان ساری در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان پشتکوه قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۹۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۷۰۸نفر (۲۳۵خانوار) بوده‌است.
روستای اُرُست در سرشماری سال ۱۳۹۵
«اروست» در واقع تغییر یافتهٔ «آروس» می‌باشد. طبق اعتقاد خود روستاییان ساکن اروست، این منطقه که قدمت طولانی داشته‌است، طی سال‌هایی برف شدیدی در این مناطق حاکم شده، و شرایط زندگی دامداری و کشاورزی بسیار سخت شد، در نتیجه بسیاری از این منطقه به جاهای دیگر (بیشتر به سمت دریا) کوچ کرده‌اند، اما عده‌ای که باقی ماندند، همگی از روستاهای مختلف موجود در این منطقه به مکان فعلی روستای اروست نقل مکان کرده، و ساکن شدند. روستاهایی که نابود شده‌اند به نام‌های: سورت، کرچ میون، ملک میون، مسیرپا، قلعه در و … بودند.
پس از شکل‌گیری اولیه این روستا ظاهراً نام خاصی برای روستا تعیین نشده بود. اما پس از مدتی عروسی به این منطقه سفر می‌کند (عروس از خاندان نجیب‌زادگان بوده). در هنگام گشت و گذار خسته شده و به دنبال حیوانی برای سوار شدن می‌گردد. به زبان محلی (مازندرانی) درخواست اسب و .. بدین صورت بوده که «آروس مال خواست». این جمله سوم شخص در مورد این عروس در سایر مناطق می‌پیچد و این منطقه را «جایی که عروس، مال (اسب) خواست» می‌نامند؛ یعنی برای آدرس دادن می‌گفتند «عروس مال خواست» به زبان مازندرانی آروس مالخواست.
بدین ترتیب بود که این روستا به نام آروس (عروس) و روستای روبرو به نام «مالخواست» نام گرفته. اما در طی زمان نام روستای آروس به اروست تغییر کرده‌است. ضمن اینکه نام روستای مالخواست همچنان مثل اول باقیست.
برای اثبات این قضیه، دلیل اول اینکه نویسندهٔ این مقاله در قسمت آخر از سفرنامه گریگوری ملگُنُف در سال ۱۸۵۸ و ۱۸۶۰ نام می‌برد که در آن نام روستا به صورت «آروس» آمده‌است.
همچنین محکم‌ترین مدرک برای اثبات این قضیه وجود روستای «ماخواست» می‌باشد؛ یعنی اگر این داستان دروغین باشد نمی‌توان نام روستای مالخواست را توجیه کرد.
آروس (اروست) در استان مازندران و با زبان مازندرانی و فرهنگ مازندرانی است. لهجه (بین لهجه‌های زبان مازندرانی (با زبان فارسی بسیار متفاوت است)) این روستا مانند لهجه‌های شرق مازندران و روستاهای نکا و بهشهر است و تفاوت‌هایی با غرب مازندران دارد. از نمونه‌های بارز تفاوت‌های زبان شرق مازندران و غرب وجود مصوت (حروف صدادار) oe در زبان شرق مازندران است. برای مثال کلمه «کلی» در غرب مازندران به صورت keli و در شرق به صورت koeli تلفظ می‌شود (کلی به معنای لانه). زبان مازندرانی تأکید بسیار زیادی بر مصوت‌ها دارد (برخلاف فارسی) و از زبان فارسی دو مصوت بیشتر دارد.
از بازی‌های معروف سنتی روستا، اوسول لولو، چمبلک به چنگ، خط کا، ایدی دیدی (eidi deydi)، سنگ کا، و … است.
امید عالیشاه بازیکن تیم پرسپولیس معروف‌ترین فرد روستای آروس است. همچنین امیرمحمد عالیشاه بازیکن تیم ملی نوجوانان (فوتبال) نیز از چهر ه‌های معروف این روستاست.
دبستان سپاه دانش اُرُست در سال ۱۳۵۳ دایر شد و آقای علی اصغر راه‌مرد نخستین آموزگار آن بود.بین سالهای ۱۳۵۴و۱۳۵۵و۱۳۵۶سپاه دانشها آقای محمدنیشابوری ازقوچان وحسین غریب ازمشهد ومحمدرضاحقیقی ازارومیه به کمک کدخدا موسی عالیشاه درآموزش دختران وپسران مدرسه خدمات شایانی انجام دادند. نام کنونی آموزشگاه «شهید عین‌الله عالیشاه» می‌باشد. در آغاز پایه‌گذاری، دانش‌آموزان آْن عبارت بودند
پایهٔ یکم: اسحاق‌علی احمدی، محمد احمدی، احمد احمدی، ابوالحسن باقری، غلامرضا خرده‌مینا، مختار خرده‌گیر، مصطفی صادقی، علی اکبر عالیشاه، رحمت عالیشاه، الیاس عالیشاه، علی عالیشاه، رحمان عالیشاه، حسن عالیشاه، محمد عالیشاه، غلام‌رضا عالیشاه، باب‌الله محمدی و حسن معصومی.
پایهٔ دوم: حسین‌جان محمدی، نیکزاد احمدی، علی احمدی، علی عالیشاه، اکبر عالیشاه، هوشنگ باقری، عبدالرضا باقری، برات علی باقری، حسن صادقی، محمد رضا عالیشاه، علی عالیشاه، یعقوب عالیشاه، محمد تقی عالیشاه، حسن عالیشاه، بهرام عالیشاه، ابوالحسن عالیشاه، محمد قاسمی، سلیمان معصومی، محمد معصومی و ولی‌الله نادعلی.
پایهٔ سوم: ناصر معصومی
پایهٔ چهارم: عیسی خوشبین، علی جان عالیشاه و بابا علی عالیشاه.
مدرسهٔ راهنمایی اُرِست به صورت ضمیمه در سال ۱۳۶۴ با مدیریت رسول جعفری دایر شد. نام کنونی آموشگاه «شهید صفر علی عالیشاه» اُرُست می‌باشد. در آغاز پایه‌گذاری، آموزگاران آن عبارت بودند از، تیزکار، پرواسی و سید رسول جعفری.
دانش‌آموزان آموزشگاه در آغاز پایه‌گذاری افراد ذیر بودند:
پایهٔ یکم: حمزه‌علی باقری، سید جعفر خردمند، اسماعیل صادقی، مجتبی صادقی، ابراهیم عالیشاه، اصغر عالیشاه، محمود عالیشاه، عبد الحسین عالیشاه، شعبان عالیشاه، حسین معصومی، سید جمال موسوی، رجب معصومی و ابو الفضل معصومی.تاریخ آموزش و پرورش چهاردانگه، خلیلی، شریعت نژاد، ص ۹۶ و ۹۷ و ۱۵۵
از آنجائیکه این روستا چشمه‌سارهای پله‌ای باداب سورت (که پس از چشمهٔ پاموک‌کاله‌ی ترکیه به عنوان دومین چشمهٔ آب شور جهان، ثبت جهانی شده‌است) را در محدودهٔ خود دارد از قوی‌ترین نقاط گردشگری استان مازندران شمرده می‌شود.
گریگوری ملگُنُف در سال ۱۸۵۸ و ۱۸۶۰ در پی انجام مأموریتی از سوی حکومت قفقاز (برای اجراء وصیت‌نامه پتر کبیر) به شمال ایران سفر کرد. در سفرنامهٔ او آنجا که مناطق مرزی هزارجریب را برمی‌شمارد، نام روستای «ارست» هم دیده می‌شود که آن را به صورت «آروس» می‌نویسد. وی از مرزهای هزارجریب چنین می‌نویسد: استان استرآباد، رود کوچک ساور در روستای کندو در نیم فرسنگی غرب رادکان، روستای برکوله (بارکلا) و نیلا (نیالا) در اشرف در نزدیکی جادهٔ شاهرود، روستای سرخ‌گریه(سرخ‌گریوه) و بالخاس(مال‌خواست) و چشمهٔ آروس (چشمهٔ آب شور روستای ارست یا همان باداب سورت) و چهارده (چهارده کلاته یا دیباج).گریگوری ملگُنُف، کرانه‌های جنوبی دریای خزر، ترجمان امیر هوشنگ امیری، کتاب سرا، ۱۳۷۶، ص ۲۱۳
قلعه‌سر، روستایی است از توابع بخش چهاردانگه شهرستان ساری در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان پشتکوه قرار داشته و بر اساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۹۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۳۸۱نفر (۱۳۵خانوار) بوده‌است.
روستای قلعه‌سر در سرشماری سال ۱۳۹۵
مال‌خاست، روستایی است از توابع بخش چهاردانگه شهرستان ساری در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان پشتکوه قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۹۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۳۳۹نفر (۱۰۷خانوار) بوده‌است.
روستای مال‌خواست در سرشماری سال ۱۳۹۵
گریگوری ملگُنُف در سال ۱۸۵۸ و ۱۸۶۰ در پی انجام مأموریتی از سوی حکومت قفقاز (برای اجراء وصیت‌نامه پتر کبیر) به شمال ایران سفر کرد. در سفرنامهٔ او آنجا که مناطق مرزی هزارجریب را برمی‌شمارد، نام روستای «مال‌خواست» هم دیده می‌شود که آن را به صورت بالخاس می‌نویسد. وی از مرزهای هزارجریب چنین می‌نویسد: استان استرآباد، رود کوچک ساور در روستای کندو در نیم فرسنگی غرب رادکان، روستای برکوله (بارکلا) و نیلا (نیالا) در اشرف در نزدیکی جادهٔ شاهرود، روستای سرخ‌گریه(سرخ‌گریوه) و بالخاس (مال‌خواست) و چشمهٔ آروس (چشمهٔ آب شور روستای ارست یا همان باداب سورت) و چهارده (چهارده کلاته یا دیباج).گریگوری ملگُنُف، کرانه‌های جنوبی دریای خزر، برگردان دکتر امیر هوشنگ امینی، کتاب سرا، ۱۳۷۶، ص ۲۱۳
دو زن فیلمی به کارگردانی و نویسندگی تهمینه میلانی محصول سال ۱۳۷۷ است.
وقتی فرشته به رویا تلفن کرده و برای معالجه همسرش احمد که در بیمارستان بستری شده، از او استمداد می کند، رؤیا که یک آرشیتکت است، به سرعت از دفتر محل کارش، یک شرکت مهندسی ساختمانی، به سوی بیمارستان حرکت میکند و بین راه، پانزده سال پیش، روزهای دانشکده مرور می کند... فرشته و رویا همکلاس در دانشکده معماری هستند... فرشته به زادگاهش اصفهان بازمیگردد و کمی بعد، دانشگاهها تا زمان نامعلومی تعطیل می شوند و دیگر فرشته موفق به ادامه تحصیلش نمی‌شود... پانزده سال از آن تاریخ گذشته است و حالا فرشته در برابر رویا است و، ماجراهای زندگی اش را در پانزده سال گذشته مرور می کند... روزهایی را که حسن به دنبال او و در تعقیبش در اصفهان، دچار تصادف و مرگ کودکی شد و به سیزده سال زندان محکوم گردید... روزهایی که با مردی به نام احمد که به خواستگاریش آمد، ازدواج کرد با این امید که همسرش به قولش پایبند باشد و مانع تحصیلش نشود، اما چنین نشد و به علاوه زندگی سخت و ملال آوری را پیش رویش گذاشت... به روزهایی که به دلیل بی اعتمادی و بدبینی های فراوان احمد، میان آن دو اختلاف افتاد و روز به روز به دامنه اش افزوده شد و وقتی حسن از زندان آزاد و مجدداً به تعقیب او پرداخت، فاجعه، ابعاد عمیق تری یافت... حسن که ذره ای از علاقه و خواسته اش کم نشده همچنان در پی فرشته ناگزیر در برابر احمد قرار میگیرد. در نزاعی که بین آن دو در میگیرد ضربات چاقوی حسن، قلب احمد را نشانه میرود و اینک احمد، شوهرش، در جدال با مرگ و زندگی در بیمارستان قلب بستری است در حالی که او و دو فرزندش مترصد احوالش هستند... رویا که عمیقاً تحت تأثیر سرنوشت تلخ و غم انگیز فرشته قرار گرفته، نمی‌تواند آینده او و گردابی که دوستش در آن دست و پا میزند، در ذهنش تصور کند، در همین زمان از بیمارستان خبر میرسد که احمد درگذشته است. حالا این فرشته است که رویاروی زندگی تازه ای قرار گرفته و اینک تنها خودش باید برای آینده اش تصمیم بگیرد، فرشته احساس پرنده ای را دارد که میخواهد پرواز کند. هرچند که بال پرواز ندارد...
فیلمنامه دوزن در سال ١٣٧٨ توسط نشر توفیق آفرین به صورت مصور در ١٧۶ صفحه و در قطع رقعی کتاب و منتشر شده است و در سال ١٣٧٩ نیز به چاپ دوم رسید.
انتشارات دماوند مؤسسه انتشارات ایرانی بود که در سال ۱۳۶۱ (۱۹۸۳ میلادی) توسط سیما کوبان تأسیس شد و پرتو نوری علا و منیر بیضایی یک سال بعد به همکاری با آن پرداختند. این مؤسسه اولین مؤسسه نشر بود که توسط یک زن تأسیس و اداره گردید. این انتشارات پس از ۳ سال فعالیت توسط حکومت جمهوری اسلامی ایران تعطیل شد.
سیما کوبان پس از اینکه از دانشگاه تهران در سال ۱۳۵۹ اخراج شد، در سال ۶۰ برآن شد که نوشته‌ها و مقالات روشنفکران ایرانی را در مجموعه‌ای گردآوری کند و آن را مجموعه «کتاب چراغ» نام نهاد. حدود یکسال بعد پرتو نوری علا و منیر رامین‌فر (بیضایی) به او پیوستند و به عنوان شرکای انتشارات دماوند، همکاری خود را آغاز کردند. با توجه به سازش‌ناپذیری سیما کوبان با دولت و حساسیت کتاب‌هایی که منتشر می‌کرد، حکومت جمهوری اسلامی ایران با این انتشارات مشکل داشت تا بالاخره در سال ۱۳۶۴ در پی تجدید چاپ سوم «نقد و تحلیل جباریت»، مأمورین وزارت ارشاد به انتشارات دماوند ریختند و آن را تعطیل کردند. کتاب‌های زیادی توقیف و سیما کوبان روانهٔ زندان شد. پس از چند روز که وی با قید ضمانت از زندان آزاد شد، ناشرین در نامه‌ای از وزارت ارشاد خواستند تا به دلیل «کمبود کاغذ»، این انتشارات بسته شود.
نیروی دریایی روسیه ؛ .به معنای ناوگان دریایی نظامی روشن) بازوی دریایی نیروهای مسلح روسیه است که از سال ۱۶۹۶ به اشکال مختلفی وجود داشته‌است و در ژانویه ۱۹۹۲ زمانی که جانشین نیروی دریایی کشورهای مستقل مشترک المنافع شد (که خود در پی انحلال اتحاد جماهیر شوروی در اواخر دسامبر ۱۹۹۱ جانشین نیروی دریایی شوروی شده بود) شکل گرفت.
اولین بازه زمانی نیروی دریایی روسیه توسط پیتر یکم در اکتبر ۱۶۹۶ تأسیس شد. این جمله اغلب نقل شده به او نسبت داده شده است: "حاکمی که فقط ارتش دارد یک دست دارد، اما کسی که نیروی دریایی دارد هر دو را دارد. نمادهای نیروی دریایی روسیه، نشان سنت اندرو (که به سمت راست نگاه می‌کند)، و بیشتر نمادهای آن شخصاً توسط پیتر یکم ایجاد شد. نیروی دریایی روسیه اکثریت قریب به اتفاق نیروهای دریایی شوروی سابق را در اختیار دارد، و در حال حاضر شامل ناوگان شمالی، ناوگان اقیانوس آرام، ناوگان دریای سیاه، ناوگان بالتیک، ناوگان خزر، اسکادران عملیاتی ۵ در خاورمیانه، هوانوردی دریایی، و سربازان ساحلی (متشکل از پیاده‌نظام دریایی و نیروهای موشکی و توپخانه ساحلی) است. نیروی دریایی روسیه با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی به دلیل نگهداری ناکافی، کمبود بودجه و اثرات متعاقب آن بر آموزش پرسنل و جایگزینی به موقع تجهیزات، به شدت آسیب دید. شکست دیگر به صنعت کشتی سازی داخلی روسیه نسبت داده شد که به دلیل نبود سخت افزار و فناوری معاصر رو به زوال بود. برخی از تحلیلگران حتی استدلال کردند که به همین دلیل، توانایی های دریایی روسیه با "فروپاشی غیرقابل برگشت" آهسته اما قطعی روبرو شد. در سال ۲۰۱۳ افزایش قیمت گاز و نفت در نتیجه به دلیل افزایش بودجه‌های موجود، نوعی رنسانس نیروی دریایی روسیه را فعال کرده‌است که ممکن است به روسیه اجازه داده باشد «توسعه ظرفیت مدرن سازی» را آغاز کند. در اوت ۲۰۱۴، سرگئی شویگو وزیر دفاع گفت که توانایی‌های دریایی روسیه ظرف شش سال آینده در واکنش به استقرار ناتو در اروپای شرقی و تحولات اخیر در اوکراین با سلاح‌ها و تجهیزات جدید تقویت خواهد شد. تناژ کل برای نیروی دریایی روسیه تا سال ۲۰۱۹، ۱٬۲۱۶٬۵۴۷ تن است.
ریشه‌های نیروی دریایی روسیه را می‌توان به دوره بین قرن ۴ تا ۶ ردیابی کرد. اولین ناوگان اسلاوی شامل کشتی‌های قایقرانی کوچک و قایق‌های ردیفی بود که دریانوردی شده بودند و قادر به پیمایش در بستر رودخانه‌ها بودند. در طول قرن ۹ تا ۱۲، فلوتیلا در روس کیفان متشکل از صدها کشتی با یک، دو یا سه دکل وجود داشت. کشتی‌های ریورین در قرن نهم کیفان روس از مسیرهای تجاری به قسطنطنیه محافظت می‌کردند شناخته شده‌است که شهروندان نوگورود در دریای بالتیک لشکرکشی کرده‌اند (مثلاً محاصره سیگتونا در سال ۱۱۸۷) - اگرچه منابع معاصر اسکاندیناوی بیان می‌کنند که ناوگان از کارلیا یا استونی بود. لادیا (ладья به زبان روسی یا قایق دریایی) یک قایق معمولی بود که توسط ارتش نووگورود استفاده می‌شد (طول ۳۰ متر با عرض پنج تا شش متر و دو یا سه دکل با تسلیحات قوچ‌های کوبنده و منجنیق مکمل. ۵۰ تا ۶۰ مرد). همچنین قایق‌های بادبانی و قایق‌های پارویی کوچک‌تری وجود داشتند، مانند اوشکویس (اوشکوی) برای قایقرانی در رودخانه‌ها، دریاچه‌ها و اسکری‌ها، کوچیس (ترمزها) و نوسادها (نوسادها) که برای حمل و نقل بار استفاده می‌شدند در طول قرن‌های ۱۶ و ۱۷، کوساک‌ها با استفاده از قایق‌های بادبان و قایق‌های ردیفی، کمپین‌های نظامی علیه خانات کریمه و امپراتوری عثمانی انجام می‌دهند. کوساک‌های دن آن‌ها را استروژ (струб) می نامیند. این قایق‌ها قادر به حمل و نقل تا ۸۰ مرد بودند. فلوتیلاهای کوساک ۸۰ تا ۱۰۰ قایق بودند. دولت متمرکز روسیه از قرن ۱۷ برای دسترسی خود به دریای بالتیک، دریای سیاه و دریای آزوف می‌جنگید. تا پایان آن قرن، روس‌ها تجربه ارزشمندی را در استفاده از قایق‌های رودخانه ای همراه با نیروهای زمینی انباشته بودند در زمان تزار میخائیل فئودوروویچ، ساخت اولین کشتی سه ماست که به‌طور کامل در داخل روسیه ساخته شد، در سال ۱۶۳۶ به پایان رسید. او در بالاخونا توسط کشتی سازان دانمارکی از هولشتاین با طراحی اروپایی ساخته شد. در سال‌های ۶۹–۱۶۶۷ روس‌ها به منظور دفاع از مسیرهای تجاری در امتداد رودخانه ولگا که منتهی به دریای خزر شد، سعی در ساخت کشتی‌های دریایی در روستایی از دیدنوو در سواحل رودخانه اوکا کردند. آن‌ها در سال ۱۶۶۸ یک کشتی ۲۶ تفنگی به نام اورئول (Орёл یا عقاب)، قایق بادبانی، قایقی با دکل و بوسپریت و چند قایق ردیفی ساختند در طول بخش عمده‌ای از بازرگانان و کوساک‌های روسی قرن هفدهم با استفاده از قایق‌های کخ، در سراسر دریای سفید بادبان کشیده، رودخانه‌های لنا، کلیما و ایندیگرکا را کاوش و شهرک‌هایی را در منطقه آمور فوقانی تأسیس می‌کردند. بدون شک تقدیر شده‌ترین کاشف روسی سمیون دژنف بود که در سال ۱۶۴۸ تمام طول روسیه کنونی را در امتداد ساحل قطب شمال پیمود. دژنف که شبه جزیره چوکوتسک را دور زده و از دریای برینگ عبور کرد و به اقیانوس آرام رفت.
در اکثر موارد ملوانان روسی از انقلاب ۱۹۱۷ روسیه استقبال کردند که در آن شرکت کردند. پیش از این در سال ۱۹۰۵ ملوانان کشتی جنگی پوتمکین در نیروی دریایی دریای سیاه شورش کردند. در سال ۱۹۰۶ سربازان سرکش در جریان رویدادهایی معروف به شورش ویاپوری که متعاقباً به زمین گذاشته شد، در پی بمباران کشتی‌های ناوگان بالتیک که به دولت تزار وفادار ماندند، کنترل برخی استحکامات ساحلی هلسینکی را به دست گرفتند. اولین کشتی نیروی دریایی شوروی را می‌توان رزمناو سرکش آوریورا در نظر گرفت که شلیک خالی اش از تفنگ پیش‌بینی شده اش بر اساس روایت‌های شوروی نشانه انقلاب اکتبر بود. در مارس ۱۹۲۱ ملوانان کرونشتات علیه بلشویک‌ها شورش کردند و خواستار آزادی بیان و بستن اردوگاه‌های کار اجباری شدند، اما این شورش ملحوظ بی رحمانه توسط لئون تروتسکی سرکوب شد. پس از انقلاب، مرمت نیروی دریایی کند بود و تنها با آغاز صنعتی شدن در سال ۱۹۳۰ یک برنامه بزرگ کشتی سازی توسعه یافت، اما قبل از آغاز جنگ بزرگ میهن پرانی، بخش اتحاد جماهیر شوروی از جنگ جهانی دوم به انجام نمی‌رسید. در نتیجه نیروی دریایی شوروی در طول جنگ جهانی دوم شامل برخی کشتی‌های قدیمی دوران جنگ جهانی اول، برخی رزمناوها و ناوشکن‌های مدرن پیش از جنگ و تعدادی قایق اژدر ساختند. متاسفانه بخش عمده ای از ناوگان شوروی در دریای بالتیک در لنینگراد و کرونشتات توسط میادین مین فنلاندی و آلمانی در طول سال‌های ۱۹۴۱–۱۹۴۴ مسدود شد و با مین‌ها و حملات هوایی زخمی شد، با این وجود مرتب‌سازی‌های متعددی با قایق‌های حمله ای و اقدامات زیردریایی‌ها انجام شد. در دریای سیاه با از دست دادن پایگاه اصلی دریایی—سواستوپول، و اقدامات مؤثر هوانوردی محور و همچنین میدان‌های مین اثربخشی کشتی‌های سطحی بزرگ محدود شد. ناوگان شمالی که بیشتر از ناوشکن‌ها (جنگ جهانی اول نویک کلاس و کشتی‌های طراحی مدرن تر ۷ و ۷U) تشکیل شده بود، در دفاع ضدهوایی و ضد زیردریایی کاروان‌های متفقین که به مورمانسک می‌روند نقش داشت. در طول جنگ سرد، روس‌ها به نیروی دریایی خود تعدادی مأموریت دادند، علاوه بر نقش آن به عنوان یکی از پاهای سه‌گانه هسته ای، قرار بود نیروی دریایی اس اس بی اس‌های آمریکایی و گروه‌های حامل، خطوط ارتباطی ناتو را به هم پیوسته نابود کند و به نیروهای زمینی در حمله‌های تئاتر قاره ای کمک کند. آنها سریع به تجهیز ناوگان سطحی خود را با موشک از انواع مختلف. در واقع به مشخصه ای از طراحی شوروی تبدیل شد تا موشک‌های بزرگ ضد کشتی را بر روی قایق‌های موشکی نسبتاً کوچک و سریع قرار دهد. نیروی دریایی شوروی همچنین دارای چندین رزمناو موشک هدایت شونده بسیار بزرگ با قدرت شلیک بزرگ مانند رزمناوهای کلاس کیروف و رزمناوهای کلاس اسلاوا بود. در دهه ۱۹۸۰ نیروی دریایی شوروی اولین ناو هواپیمابر واقعی خود به نام تفلیس (که متعاقباً به ناوگان دریاسالار کوزنتسوف اتحاد جماهیر شوروی تغییر نام داد) را به دست آورد. از برخی جهات از جمله سرعت و فناوری رآکتور، بعدها زیردریایی‌های شوروی بودند و باقی می‌مانند که برخی از بهترین‌های جهان هستند. کاستی‌های اولیه آن‌ها میمیرش سر و صدا کافی نبود (قایق‌های آمریکایی آرام‌تر بودند) و فناوری سونار روس‌ها دارای زیردریایی‌های موشکی هدایت شونده هدف متعددی مانند زیردریایی کلاس اسکار و همچنین بسیاری از زیردریایی‌های موشک‌های بالستیک مانند زیردریایی‌های کلاس دلتا و زیردریایی‌های حمله مانند زیردریایی کلاس ویکتور و آکولا بودند. قایق‌های موشک‌های بالستیک کلاس گردباد نیروی دریایی شوروی بزرگترین زیردریایی‌های جهان هستند. نیروی زیردریایی حمله شوروی نیز مانند بقیه نیروی دریایی به سمت رهگیری و تخریب رو به جلو نیروهای دریایی آمریکا/ناتو به ویژه گروه‌های نبرد ناو هواپیمابر آمریکایی بشود.
انحلال سال ۱۹۹۱ اتحاد جماهیر شوروی منجر به کاهش شدید نیروی دریایی روسیه شد. هزینه‌های دفاعی به شدت کاهش یافت. بسیاری از کشتی‌ها به عنوان کشتی‌های اقامتی در پایگاه‌های دریایی خراشیده یا گذاشته شدند و برنامه ساختمان اساساً متوقف شد. ساخت سرگی گورشکوف در دوره شوروی بر کشتی‌ها بر تأسیسات پشتیبانی تأکید کرده بود، اما گورشکوف کشتی‌ها را نیز فراتر از طول عمر مؤثر خود در خدمت حفظ کرده بود، بنابراین کاهش در هر رویدادی اجتناب ناپذیر بوده‌است. این وضعیت توسط طیف غیر عملی از انواع کشتی که مجموعه نظامی - صنعتی شوروی، با حمایت از رهبری، مجبور به نیروی دریایی تشدید شد -- با در نظر گرفتن اصلاحات، نیروی دریایی شوروی در اواسط دهه ۱۹۸۰ تا به حال نزدیک به ۲۵۰ کلاس‌های مختلف کشتی. هواپیمای کلاس کیف حامل رزمناوها و بسیاری کشتی‌های دیگر پیش از موعد بازنشسته شدند و ناو هواپیمابر کلاس دریاسالار کوزنتسوف ناقص در نهایت توسط اوکراین به جمهوری خلق چین فروخته شد. بودجه تنها برای تکمیل کشتی‌های سفارش داده شده قبل از فروپاشی USSR اختصاص داده شد، و همچنین برای بازسازی می کندو تعمیرات در کشتی‌های ناوگان گرفته شده از خدمت از آن زمان. با این حال، زمان ساخت این کشتی‌ها تمایل به کشش گسترده داشت: در سال ۲۰۰۳ گزارش شد که زیردریایی کلاس آکولا نرپا پانزده سال است که در حال ساخت است. ذخیره‌سازی زیردریایی‌های هسته ای از کار افتاده در بنادر نزدیک مورمانسک به مسئله قابل توجهی تبدیل شد و بنیاد بلونا جزئیات کاهش آمادگی را گزارش کرد. پایگاه‌های پشتیبانی نیروی دریایی در خارج از روسیه مانند خلیج کم ران در ویتنام به تدریج بسته شدند، به استثنای پایگاه حمایت فنی متواضعانه در تارتوس سوریه برای حمایت از کشتی‌های اعزامی به دریای مدیترانه. هوانوردی دریایی و همچنین از ارتفاع خود به عنوان هوانوردی نیروی دریایی شوروی کاهش یافت و از حدود ۶۰٬۰ پرسنل با حدود ۱۱۰۰ فروند هواپیمای جنگی در سال ۱۹۹۲ به ۳۵٬۰ پرسنل با حدود ۲۷۰ فروند هواپیمای جنگی در سال ۲۰۰۶ کاهش یافت. در سال ۲۰۰۲، از ۵۸۴ خدمه هوانوردی دریایی تنها ۱۵۶ خدمه آماده مبارزه بودند، و ۷۷ خدمه آماده پرواز در شب بودند. میانگین زمان پرواز سالانه ۲۱٫۷ ساعت بود، در مقایسه با ۲۴ ساعت در سال ۱۹۹۹.
آموزش و آمادگی نیز به شدت رنج می‌برد. در سال ۱۹۹۵ تنها دو زیردریایی موشکی در یک زمان در ایستگاه، از ناوگان شمالی و اقیانوس آرام نگهداری می‌شدند. این کاهش به از دست دادن زیردریایی کورسک درجه دو اسکار در جریان تمرین تابستانی ناوگان شمالی که برای حمایت از انتشار یک دکترین دریایی جدید در نظر گرفته شده بود، به اوج خود رسید. این تمرین قرار بود با اعزام گروه وظیفه دریاسالار کوزنتسوف به دریای مدیترانه به اوج خود رسید. تا فوریه ۲۰۰۸، نیروی دریایی روسیه دارای ۴۴ زیردریایی هسته ای با ۲۴ زیردریایی عملیاتی بود؛ ۱۹ زیردریایی دیزل الکتریکی، ۱۶ عملیاتی؛ و ۵۶ رزمنده سطح رتبه اول و دوم، ۳۷ عملیاتی. با وجود این بهبود، حادثه نوامبر ۲۰۰۸ در هیئت مدیره قایق حمله زیردریایی کلاس آکولا نرپادر طول آزمایش‌های دریایی قبل از اجاره به هند نشان دهنده نگرانی برای آینده بود.
در سال ۲۰۰۹ دریاسالار پوپوف، فرمانده سابق ناوگان شمالی روسیه گفت که نیروی دریایی روسیه در صورتی که نرخ فعلی ساخت کشتی‌های جدید بدون تغییر باقی بماند، به دلیل بازنشستگی کشتی‌های اقیانوس رفتن، تا سال ۲۰۱۵ توانایی‌های رزمی را تا حد زیادی کاهش خواهد داد. قدرت و کیفیت نیروی دریایی روسیه از دهه ۲۰۱۰ شروع به بهبود کرده‌است. در سال ۲۰۱۲ به عنوان بخشی از یک تلاش بلندپروازانه بازسازی، ولادیمیر پوتین رئیس‌جمهوری روسیه طرح ساخت ۵۱ کشتی مدرن و ۲۴ زیردریایی را تا سال ۲۰۲۰ اعلام کرد. از ۲۴ زیردریایی، قرار بود ۱۶ زیردریایی با نیروی هسته ای باشد. در ۱۰ ژانویه ۲۰۱۳، نیروی دریایی روسیه سرانجام اولین SSBN کلاس بوری جدید خود (یوری دولگوروکی) را برای خدمت پذیرفت. بوری دوم (الکساندر نوسکی) تحت آزمایش‌های دریایی قرار گرفت و در ۲۱ دسامبر ۲۰۱۳ وارد خدمت شد. سومین قایق کلاس بوری (ولادیمیر مونوماخ) راه اندازی شد و در اوایل سال ۲۰۱۳ محاکمه‌ها را آغاز کرد، و در اواخر سال ۲۰۱۴ سفارش داده شد. تا اوایل سال ۲۰۲۲، پنج قایق کلاس بوری به همراه سه زیردریایی حمله هسته ای کلاس یاسن در خدمت هستند. کشتی‌های بیشتری از این کلاس‌ها به همراه لادای اضافی و زیردریایی‌های حمله متعارف کلاس بهبود یافته کیلو در حال ساخت هستند. ناوگان سطحی نیز در حال مدرن شدن است، عمدتاً با معرفی حداقل شش کلاس جدید از کشتی‌های گشت ناوچه سبک/دریایی، کلاس جدیدی از فریگیت (کلاس دریاسالار گورشکوف)، و همچنین کلاس‌های جدید کشتی‌های آمفیبیوس و کشتی‌های پشتیبانی. در ۲۳ ژوئن ۲۰۲۱ نیروهای روسیه درگیر حادثه ای با یک کشتی نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا در آب‌های کریمه شدند.
ADM نیکولای یومنوف
اوت ۱۹۹۲ – نوامبر ۱۹۹۷، FADM فلیکس گروموف
نوامبر ۱۹۹۷ – سپتامبر ۲۰۰۵، FADM ولادیمیر کورویدوف
سپتامبر ۲۰۰۵ – سپتامبر ۲۰۰۷، FADM ولادیمیر ماسورین
سپتامبر ۲۰۰۷ – مه ۲۰۱۲، ADM ولادیمیر ویسوتسکی
مه ۲۰۱۲ - فوریه ۲۰۱۶، ADM ویکتور چیرکوف
فوریه ۲۰۱۶ – مه ۲۰۱۹، ADM ولادیمیر کورولویوف
مه ۲۰۱۹ -- در حال حاضر، ADM نیکولای یومنوف
از سال ۲۰۱۲ مقر نیروی دریایی روسیه (کارکنان اصلی نیروی دریایی روسیه) بار دیگر در دریاسالاری در سن پترزبورگ قرار دارد. نیروی انسانی دریایی روسیه مخلوطی از سربازان سربازی است که دوره‌های یک ساله و داوطلبان (افسران و رتبه‌بندی‌ها) را خدمت می‌کنند. در سال ۲۰۰۶ IISS ارزیابی کرد که ۱۴۲٬۰ پرسنل در نیروی دریایی روسیه وجود دارد. تا سال ۲۰۰۸ دوره سربازی به یک سال کاهش یافت و کوچک سازی و سازماندهی مجدد عمده ای در جریان بود. در سال ۲۰۰۸ برنامه‌هایی برای انتقال مقر به ساختمان دریاسالارتی در سن پترزبورگ، محل تاریخی مقر نیروی دریایی امپراتوری روسیه اعلام شد. کارکنان نیروی دریایی سرانجام در نوامبر ۲۰۱۲ به آنجا نقل مکان کردند. نیروی دریایی روسیه به چهار سرویس رزمی - نیروهای سطحی، نیروهای زیردریایی، هوانوردی دریایی و سربازان ساحلی سازماندهی شده‌است. علاوه بر این نیروی دریایی نیز شامل واحدهای پشتیبانی شناور و ساحل. شامل نیروهای ویژه نمی‌شود. تیپ‌های اسپتسنز نیروی دریایی بخشی از مدیریت اطلاعات اصلی متصل به ناوگان‌های مربوطه هستند و نیروهای ضد انحرافی و دارایی‌ها (ПДСС) (که واحد هستند، حفاظت از نیروی دریایی در برابر هجوم نیروهای ویژه دشمن) در داخل نیروهای ساحلی قرار می‌گیرد. در طول جنگ سرد نیروهای مسلح شوروی تمایز بین فرماندهی‌های مختلف دریایی را ایجاد کردند. ناوگان‌های اصلی ناوگان شمالی و اقیانوس آرام بودند. آن‌ها وظیفه داشتند عملیات مستقلی بر روی دریاهای مرتطب انجام دهند و به همین دلیل شامل سطح استراتژیک، زیردریایی و نیروهای هوایی از جمله بازدارنده هسته ای دریایی این کشور بود. با توجه به جغرافیای محدود بالتیک و دریاهای سیاه ناوگان دریای بالتیک و سیاه مربوطه نقش دور بیشتری در حمایت از تشکیل زمین مجاور (فرماندهی اصلی سربازان جهت غربی در لگنیتسا (لهستان) و فرماندهی اصلی سربازان جهت جنوب غربی در سال کیشیناو) داده شد. این دو ناوگان به سیستم‌های تسلیحات کوتاه بردتر از ناوگان‌های اصلی (زیردریایی‌های دیزلی-الکتریکی، جنگنده-بمب افکن‌های سوخو سو-۲۴ و مقدار بیشتری فریگیت و ناوچه سبک) مسلح بودند. با توجه به ماهیت بسته دریای خزر (هنوز هم متصل به دریای بالتیک و سیاه از طریق رودخانه ولگا و سیستم رودخانه‌ها و کانال‌ها و قابل کشتی با اندازه ناوچه سبک) ناوگان خزری آن نقش حتی محدودتر از ناوگان‌ها داشت و نقش دفاعی حمایت از فرماندهی اصلی سربازان جهت جنوبی در باکو را داشت. با پایان جنگ سرد کاهش قابل توجهی در نیروها به دنبال داشت. پیش از اصلاحات نظامی روسیه در سال ۲۰۰۸، این چهار ناوگان از نظر وضعیت برابر با شش منطقه نظامی رتبه‌بندی شدند. با اقدامات اصلاحاتی که به اجرا درآمد تعداد مناطق نظامی کاهش یافت و به فرماندهی‌های استراتژیک مشترک جدید تبدیل شد و چهار ناوگان و یک ناوگان با وضعیت برابر با نیروهای زمینی و ارتش‌های نیروهای هوایی زیرمجموعه آن‌ها قرار گرفت. با توجه به افزایش منافع روسیه در منطقه قطب شمال و اهمیت دفاع دریایی غربی/شمال غربی روسیه ناوگان شمالی که در اصل بخشی از فرماندهی استراتژیک مشترک غرب (منطقه نظامی غربی) بود، در ۱۲ دسامبر ۲۰۱۴ پایه و اساس پنجمین فرماندهی استراتژیک مشترک ناوگان شمالی تازه تشکیل شد.
زیردریایی و نیروهای سطحی ستون فقرات نیروی دریایی را تشکیل می‌دهند. زیردریایی‌ها بخشی از اسکادران‌ها و فلوتیل‌های اختصاصی زیردریایی یا بخشی از اسکادران‌ها و فلوتیلاهای ترکیب مختلط را به همراه رزمندگان بزرگ سطحی تشکیل می‌دهند. نیروی دریایی روسیه یک ساختار سفت و سخت را حفظ می‌کند که سطوح فرماندهی آن می‌تواند بر اساس مقررات نظامی مستقیماً با همتایان مربوطه نیروهای زمینی و هوایی برابر باشد:
سربازان ساحلی شامل پیاده‌نظام دریایی و سربازان موشکی و توپخانه ساحلی هستند.
پیاده‌نظام نیروی دریایی روسیه نیروی آمفیبیوس نیروی دریایی روسیه است و می‌تواند ریشه‌های آن‌ها را به سال ۱۷۰۵ ردیابی کند، زمانی که پیتر کبیر فرمانی برای یک هنگ پیاده‌نظام «از هم‌ارزی دریایی» صادر کرد. از زمان شکل‌گیری آن شاهد اقدام در جنگ‌های ناپلئونی، جنگ کریمه، جنگ روسو و ژاپن، جنگ جهانی اول و دوم و درگیری‌های چچن و گرجی بوده‌است. تحت رهبری دریاسالار گورشکوف در طول جنگ سرد، نیروی دریایی شوروی دامنه پیاده‌نظام دریایی را گسترش داد و در مناسبت‌های متعدد آن را در سراسر جهان مستقر کرد، اما از زمان انحلال اتحاد جماهیر شوروی نقش آن تا حد زیادی کاهش یافته‌است. پیاده‌نظام نیروی دریایی شوروی و جانشینان روسی آن‌ها به عنوان سربازان شوک نخبه شهرت دارند. آن‌ها به خاطر لباس‌های سیاه و عملکرد وحشی خود در مبارزه در مناطق دریای سیاه و دریای بالتیک در طول جنگ جهانی دوم لقب «مرگ سیاه» (آلمانی: der schwarze Tod) را دریافت کردند. پیاده‌نظام نیروی دریایی روسیه یک نیروی مکانیزه است که در تیپ‌ها، هنگ‌های مستقل و گردان‌های مستقل سازماندهی می‌شود. لشکر ۵۵ پیاده‌نظام نیروی دریایی ناوگان اقیانوس آرام در سال ۲۰۰۹ منحل شده و دو تیپ جداگانه جایگزین آن شده‌اند. هر تیپ دارای یک گردان تانک، یک گردان توپخانه خودکششی، یک گردان دفاع هوایی خودکششی، گردان‌های پیاده‌نظام دریایی مکانیزه، دیگر واحدهای پشتیبانی و یک گردان پیاده‌نظام نیروی دریایی یورش هوابرد (گردان پیاده‌نظام هوابرد)، چتر نجات و حمله هوایی واجد شرایط، با مأموریت به سرنیزه فرود آمفیبیوس. سربازان دفاع ساحلی نیروی دریایی روسیه تیپ‌های مکانیزه معمولی هستند که وظیفه اصلی جلوگیری از فرود آمفیبیوس دشمن را دارند. نمونه ای از سربازان دفاع ساحلی سربازان ناوگان بالتیک هستند. با اعلام استقلال استونی، لتونی و لیتوانی در پایان اتحاد جماهیر شوروی عملاً منطقه نظامی بالتیک از هم پاشید. سازندهای عظیم نیروهای زمینی که در اوبلاست کالینیگراد قفل شده بودند، از نیروهای زمینی به فرماندهی و کنترل دریایی منتقل شدند. ادغام پیاده‌نظام دریایی و سربازان دفاع ساحلی تمایل نسبتاً جدیدی از دهه ۲۰۱۰ به منظور ساده‌سازی ساختار فرماندهی نیروی دریایی و تیپ‌های پیاده‌نظام جدید قطب شمال در شکل‌گیری تحت فرماندهی استراتژیک مشترک ناوگان شمالی در درون آن فرایند قرار می‌گیرد. سربازان توپخانه ساحلی نیز نقش بسیار مهمی برای نیروی دریایی ایفا می‌کنند. جغرافیای دریای بارنتس، دریای بالتیک، دریای سیاه و دریای اوخوتسک و همچنین دریای خزر استقرار سیستم‌های مبتنی بر ساحل، ضد کشتی را در نقشی انکار کننده منطقه بسیار مؤثر می‌کند. آنها استقرارکی-۳۰۰پی باستون-پی مافوق صوت ASCM، 3M - ۵۴ کالیبر کروز زیر صوت ASCM و A - 222E برگ- E 130mm ساحلی سیستم توپخانه تلفن همراه و همچنین خود پیشرانه سطح به هوا سیستم‌های موشکی. پیاده‌نظام دریایی و سربازان ساحلی توسط معاون فرمانده پیاده‌نظام نیروی دریایی/فرمانده پیاده‌نظام نیروی دریایی نیروی دریایی روسیه، ستوان (NI) آلکساندر کولپاتسنکو رهبری می‌شوند. شعار آنها این است: «جایی که ما هستیم، پیروزی وجود دارد!»
اولین واحدهای هوانوردی دریایی در روسیه از سال ۱۹۱۲ تا سال ۱۹۱۴ به عنوان بخشی از ناوگان بالتیک و ناوگان دریای سیاه تشکیل شدند. از زمان شکل‌گیری در جنگ داخلی روسیه، جنگ جهانی دوم و در بسیاری از درگیری‌های دیگر در سراسر اروپا، خاورمیانه و آسیا شرکت کرده‌است. در طول جنگ سرد هوانوردی دریایی سیاست استقرار تعداد زیادی از بمب افکن‌ها در نقش‌های ضربتی دریایی را برای مقابله با ناوگان گسترده ناوهای هواپیمابر نیروی دریایی ایالات متحده دنبال کرد، تا سال ۱۹۸۹ بیش از ۱۰ فروند هواپیمای بال ثابت را با اکثریت بمب افکن‌هایی مانند توپولف تو-۲۲ام "نتیجه معکوس" وتوپولف تو-۱۶ " اداره می‌کرد. اما از زمان سقوط اتحاد جماهیر شوروی به‌طور قابل توجهی از نظر اندازه کاهش یافته‌است. توپولف تو-۲۲ام به نیروهای هوافضا منتقل شده‌اند و از آن زمان بازوی رزمی هوانوردی دریایی در اطراف سوخو سو-۳۳ها، میکویان میگ-۲۹کی‌ها با سوخو سو-۳۰ها و سوخو سو-۳۴ها جایگزین سوخو سو-۲۴های منسوخ شده ساخته شده‌است.
تا سال ۲۰۰۷ هوانوردی نیروی دریایی روسیه از اجزای زیر تشکیل شده‌است:
نه کشتی‌های جنگی جین و نه مؤسسه بین‌المللی مطالعات استراتژیک هیچ پیش فرض کشتی استانداردی را برای کشتی‌های نیروی دریایی روسیه فهرست نمی‌کنند. دولت ایالات متحده گاهی از پیش فرض اکسونیم "RFS" (برای "کشتی فدراسیون روسیه") استفاده می‌کند. با این حال خود نیروی دریایی روسیه از این کنوانسیون استفاده نمی‌کند.
نیروی دریایی روسیه از چهار ناوگان و یک ناوگان تشکیل شده‌است که همگی آن‌ها زیرمجموعه مناطق نظامی تازه تشکیل شده-فرماندهی‌های استراتژیک عملیاتی مشترک هستند.
ناوگان شمالی روسیه که قدمت آن به سال ۱۷۳۳ می‌رسد اما به عنوان یک شکل‌گیری مدرن در سال ۱۹۳۳ تأسیس شده‌است، مقر اصلی آن در سورومورسک
است و در اطراف پایگاه‌های مختلف در منطقه مورمانسک بزرگ گسترش یافته‌است. این ناوگان اصلی نیروی دریایی روسیه است و در حال حاضر شامل
ناوگان شمالی همچنین شامل کشتی‌های گشت زنی، کشتی‌های ضد مین، کشتی‌های آمفیبیوس سبک و کشتی‌های پشتیبانی و لجستیکی است.
ناوگان بالتیک که در ۱۸ می ۱۷۰۳ تأسیس شد، در بالتیسک و کرونشتادت مستقر است و مقر آن در شهر کالینینگراد، استان کالینینگراد است. ناوگان متشکل از واحدهای زیر است:
ناوگان بالتیک همچنین شامل کشتی‌های گشت زنی، شکارچی معدن، کشتی‌های آبی خاکی و شناورهای پشتیبانی می‌شود.
ناوگان دریای سیاه که در ۲ مه ۱۷۸۳ تأسیس شد، مقر آن در خلیج‌های سواستوپول، کارانتینایا و استرلتسکایا در سواستوپول است که محل مرکزی آن نیز هست، و در نووروسسیسک در کراسنودار کرای قرار دارد. این ناوگان همچنین دارای امکانات مختلف دیگری در شبه جزیره کریمه و تأسیسات در کراسنودار کرای است. ناوگان از واحدهای زیر تشکیل شده‌است:
ناوگان دریای سیاه همچنین شامل یک نوع قدیمی تر (پروژه ۸۷۷) زیردریایی کلاس کیلو، کشتی‌های گشت زنی و حفاظت ساحلی، کشتی‌های آبی خاکی و شناورهای پشتیبانی می‌شود.
فلوتیلا خزر که در ۴ نوامبر ۱۷۲۲ تأسیس شد، در آستراخان و ماخاچ قلعه با دفتر مرکزی آن در آستراخان مستقر است. ناوگان شامل:
ناوگان خزر همچنین شامل ۴ کشتی توپخانه کوچک، گشت زنی و کشتی‌های جنگ مین و همچنین صنایع دستی فرود است.
مقر اصلی سرفرماندهی نیروی دریایی روسیه در شهر سن پترزبورگ می‌باشد.
نیروی دریایی روسیه شامل پنج ناوگان می‌باشد:
ناوگان اقیانوس آرام که در ۱۰ مه ۱۷۳۱ تأسیس شد، دفتر مرکزی آن در ولادی وستوک و مقر آن در اطراف ولادی وستوک و پتروپاولوفسک-کامچاتسکی قرار دارد. ناوگان از واحدهای زیر تشکیل شده‌است:
ناوگان اقیانوس آرام همچنین شامل کشتی‌های گشت زنی، کشتی‌های جنگ مین، کشتی‌های آمفیبیوس، و کشتی‌های پشتیبانی است. همچنین هوانوردی دریایی و سربازان ساحلی و اجزای پیاده‌نظام دریایی وجود دارد.
بودجه نظامی روسیه از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۱۵ افزایش یافت، اما مشکلات اقتصادی از جمله کاهش شدید قیمت نفت منجر به کاهش بودجه در سال ۲۰۱۶ شد. هزینه‌های بیشتر منجر به افزایش تعداد کشتی‌های در حال ساخت شد که در ابتدا بر زیردریایی‌هایی مانند کلاس معمولی پترزبورگ (لادا) و کلاس سورودوینسک (یاسن) هسته‌ای تمرکز داشتند. برخی از کشتی‌های قدیمی تر نیز تعبیه شده‌اند. کشتی‌های جنگی جین در سال ۲۰۰۴ اظهار داشت که برنامه ساخت و ساز بیش از حد بر سناریوهای جنگ سرد متمرکز بود، با توجه به تأکید زیردریایی. به گفته وزارت دفاع روسیه، سهم تسلیحات مدرن در نیروی دریایی در سال ۲۰۱۴ به بیش از ۵۰ درصد رسیده‌است. گزارشی از دسامبر ۲۰۱۹ این رقم را ۶۸٪ تخمین زد. با این حال، در سپتامبر ۲۰۲۰ گزارش شد که بودجه دفاعی به عنوان بخشی از تغییر هزینه‌های اجتماعی و در پاسخ به تأثیرات مالی همه‌گیری کووید-۱۹، ۵ درصد کاهش می‌یابد. تأثیر ناشی از چنین کاهشی بر برنامه‌های نوسازی نیروی دریایی روسیه بلافاصله آشکار نشد.
ناوچه سبک‌های کلاس استرگوشچی که کشتی سربی آن در ۲۱ دسامبر ۲۰۰۱ به زمین گذاشته شد، اولین ساخت سطحی جدید پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی است در حالی که فریگیت‌های کلاس دریاسالار جدید سرگئی گورشکوف اولین تلاش نیروی دریایی برای بازگشت به ساخت کشتی‌های بزرگ آب آبی قادر است. نیروی دریایی روسیه در حال برنامه‌ریزی برای تهیه کلاس جدیدی از ناوشکن، پروژه هدف عمومی ۲۱۹۵۶ بود. کلاس لیدر به عنوان یک کشتی «آب سبز» پیش‌بینی شده‌است و پیش‌بینی می‌شد که با نیروی هسته ای باشد. بنا به گزارش‌ها این پروژه در سال ۲۰۲۰ به حالت تعلیق درآمد که ظاهراً به نفع پروژه ارزان‌تر ۲۲۳۵۰ دریاسالار گورشکوف کلاس فریگیت‌ها بود. کشتی‌های کلاس گورشکوف خود چالش‌های فنی را تجربه کرده‌اند و در سال ۲۰۲۰ در ابتدا پیشنهاد شد که نوع بزرگتر ۲۲۳۵۰M آن کلاس پیش ن روند. با این حال، بعدها گزارش شد که کار طراحی بر روی هر دو نوع Lider و 22350M از کلاس گورشکوف در واقع در حال حرکت به جلو است.
یک برنامه عقب ماشی که در سال ۲۰۰۷ تصویب شد، توسعه نیروی دریایی را برای اولین بار در تاریخ شوروی و روسیه در پای مساوی با نیروهای موشکی استراتژیک قرار داد. این برنامه که این دوره را تا سال ۲۰۱۵ پوشش می‌داد، انتظار می‌رفت شاهد جایگزینی ۴۵ درصد موجودی نیروی دریایی روسیه باشد. از ۴٫۹ تریلیون روبل (۱۹۲٫۱۶ میلیارد دلار) اختصاص داده شده برای پرورش مجدد نظامی، ۲۵ درصد به ساخت کشتی‌های جدید خواهند رفت. سرگئی ایوانوف معاون اول نخست‌وزیر در بازدید از اسرودوینسک در ژوئیه ۲۰۰۷ گفت: «ما در حال حاضر عملاً به اندازه زمان شوروی کشتی می‌سازیم.» سرگئی ایوانوف معاون اول نخست‌وزیر در ژوئیه ۲۰۰۷ گفت: «مشکل در حال حاضر کمبود پول نیست، بلکه چگونگی بهینه‌سازی تولید است تا نیروی دریایی بتواند کشتی‌های جدید را سه، نه پنج سال پس از زمین گذاشتن آن‌ها دریافت کند.»
با تأکید بر نیروهای استراتژیک، ناوگان زیردریایی نیروی دریایی با کسب چندین کلاس زیردریایی استراتژیک و تاکتیکی در حال مدرن شدن است. تا 12 Borei / دولگوروکی کلاس SSBNs برنامه‌ریزی شده برای جایگزینی کلاس‌های قدیمی تر در هر دو ناوگان شمالی و اقیانوس آرام. این‌ها توسط SSGNs کلاس جدید یاسن و خاباروفسک و همچنین زیردریایی‌های معمولی کلاس‌های بهبود یافته کیلو و لادا تکمیل می‌شوند. با این حال، از نظر ناوگان زیردریایی هسته ای تاکتیکی، معلوم نیست که آیا می‌توان مدل‌های جدید کلاس یاسن، خاباروفسک و دنباله دار بالقوه را به تعداد کافی تولید کرد، و به موقع، زیردریایی‌های هسته ای مدل قدیمی تر پیری را به صورت یک به یک جایگزین کرد یا خیر. گزارش شده‌است که زیردریایی‌های هسته ای نسل سوم روسیه برای جلوگیری از منسوخ شدن بلوک قبل از سال ۲۰۳۰ به سطحی مدرن نشده‌اند.
در ۲۸ آوریل ۲۰۱۰ پارلمان اوکراین توافقی را برای تمدید اجاره روسیه از تأسیسات پایه کریمه به سال ۲۰۴۲ با گزینه ای به مدت پنج سال دیگر، تا سال ۲۰۴۷ تصویب کرد. پس از الحاق کریمه توسط روسیه در سال ۲۰۱۴، این توافق رسماً توسط دولت روسیه دوما باطل شده‌است. نیروی دریایی روسیه همچنین فاش کرده‌است که ناوگان دریای سیاه روسیه تا سال ۲۰۲۰ ۳۰ کشتی جدید دریافت خواهد کرد و با زیرساخت‌های خود در شبه جزیره کریمه خودکفا خواهد شد. این ناوگان ظرف شش سال آینده با کشتی‌های جنگی، زیردریایی‌ها و کشتی‌های کمکی جدید به روز خواهد شد. کشتی‌های جدید ساخته شده برای ناوگان دریای سیاه شامل سه فریگیت کلاس دریاسالار گریگوروویچ (در اصل شش فروند بودند، اما دو فروند از سه کشتی باقی مانده به هند فروخته شدند و در سال ۲۰۲۱ گزارش شد که یک کشتی سوم نیز در خارج از کشور فروخته خواهد شد) و شش زیردریایی دیزلی-الکتریکی کلاس وارشاویانکا (بهبود یافته کلاس کیلو) است.
در ۲۷ دسامبر ۲۰۱۵، شرکت کشتی سازی یونایتد دولتی اعلام کرد که تا سال ۲۰۱۹ این شرکت توانایی فنی ساخت ناوهای هواپیما و بالگرد را خواهد داشت که به عنوان برخی شگفتی‌ها برای تحلیلگران به وجود آمد چرا که پیش از این این شرکت اعلام کرده بود حامل سازی تا سال ۲۰۲۵ در اولین زمان صورت نخواهد گرفت. تنها حامل موجود روسیه، دریاسالار کوزنتسوف دوران شوروی حداقل تا سال ۲۰۳۰ در خدمت باقی خواهد ماند.
در یک بررسی دفاعی ده ساله مه ۲۰۱۷ توسعه یک ناو هواپیمابر جدید و ناوشکن‌های با نیروی هسته ای به نفع تمرکز تلاش‌های مدرنیزه سازی بر روی سه‌گانه هسته ای لغو شد. توسعه نسل ششم SSBN اعلام شد حتی اگر نسل پنجم کلاس بوری هنوز در حال ساخت است به عنوان ناوگانی از رزمندگان سطح به اندازه زیر فریگیت بود.
در ۱۴ ژوئیه ۲۰۲۱ کارخانه کشتی سازی سویماش اعلام کرد که برای اولین بار در دهه‌های اخیر چندین زیردریایی هسته ای پروژه‌های مختلف تحت آزمایش‌های دریایی قرار دارند. در تابستان ۲۰۲۱ سه زیردریایی هسته ای به‌طور همزمان تحت آزمایش‌های دریایی قرار گرفتند: بوری دوم کلاس کنیا اولگ، کلاس یاسن-ام نووزیبرسک و کلاس آنته ای بلگورود را مدرن کردند. آخرین باری که در روسیه یا اتحاد جماهیر شوروی زیردریایی‌های هسته ای سه کلاس مختلف تحت آزمایش‌های دریایی قرار می‌گرفتند، سال ۱۹۹۳ بود که کلاس بهبود یافته آکولا تیگر، کلاس آنته ای اومسک و کلاس سیرا دوم پسکوف تحت آزمایش‌های دریایی قرار گرفتند. افزایش شدت آزمایش‌های دریایی در حال وقوع نشان دهنده افزایش کشتی سازی در نیروی دریایی روسیه است.
از سال ۲۰۱۷ با حکم رئیس‌جمهور روسیه مورخ ۲۷ ژوئیه ۲۰۱۷ سنت برگزاری رژه اصلی نیروی دریایی در سن پترزبورگ در روز نیروی دریایی ترمیم شد. این رژه متشکل از کشتی‌ها و ملوانانی است که نماینده ناوگان‌های متعدد و ناوگان خزر با کشتی‌ها و زیردریایی‌های کوچک در رودخانه نوا و کشتی‌های بزرگتر آرایه بندی شده از کرونشتات در خلیج سن پترزبورگ هستند. این جشن سالانه در آخرین یکشنبه ژوئیه در طول تعطیلات روز نیروی دریایی جشن گرفته می‌شود.
اوشن شیلد
از سال ۲۰۱۸ نیروی دریایی روسیه تمرین دریایی سالانه مرکزی به نام اوشن شیلد را سازماندهی می‌کند.
بین ۱–۸ سپتامبر ۲۰۱۸، تمرین اوشن شیلد برای اولین بار برگزار شد. بر خلاف تمرینات سال‌های ۲۰۱۹ و ۲۰۲۰ که در دریای بالتیک انجام شد، اولین تمرین در دریای مدیترانه صورت گرفت. ۲۶ کشتی، ۲ زیردریایی و ۳۴ فروند هواپیما گنجانده شد. از جمله شرکت کنندگان رزمناو مارشال اوستینوف، نابودگرهای اسمتلیوی