moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
این شهر نوپا در دامنه‌های شمالی البرز مرکزی واقع است. از لحاظ ارتباطی نیز از یک طرف به جاده چالوس و از طرف دیگر نیز به نور و آب پری منتهی مگردد. از دیگر راه‌های آن می‌توان از مسیر خاکی و جنگلی روستای ویسر به نوشهر نام برد.
بومیان شهر پول را کجوری‌ها تشکیل می‌دهند. مردم بومی شهر پول به گویش کجوری زبان طبری سخن می‌گویند.http://www.iranicaonline.org/articles/kojur-02-language بومیان شهر پول از قومیت طبری هستند و به طوایف رحیمی، رمضانی، مشایخ، حسینی، شیخی، کیاکجوری، لهراسبی، دیوج (دیوسالار)، پورزال و … تقسیم می‌شوند که به گویش کجوری زبان طبریhttp://www.iranicaonline.org/articles/kojur-02-language سخن می‌گویند. مهاجران خواجوند نیز به گویش خواجوندی گویش می‌کنند. این دسته از خواجوندها از منطقه بیجار کردستان (گروس) به کجور مهاجرت نمودند. بزرگترین طایفه مهاجر شهر پول طایفه خزایی می‌باشد.
بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر برابر با ۳٬۱۵۰ نفر جمعیت بوده‌است.
شهر پول در منطقه از اهمیت زیادی برخوردار است به طوری که تقریباً تمام ادارات و مراکز مهم منطقه کجور همانند شهرداری، دفتر شورای شهر، بخشداری، بیمارستان ۲۴ تختخوابه و مرکز بهداشت و درمان، آتش‌نشانی، پاسگاه انتظامی، دادگستری، اداره جهاد کشاورزی، اداره مخابرات، اداره آموزش و پرورش، اداره برق و نیروگاه برق، اداره پست، پست بانک، اداره ثبت احوال مرکز، پایگاه حلال احمر، کتابخانه عمومی، سالن ورزشی سرپوشیده، اداره محیط زیست، واحد منابع طبیعی، دفتر شورای بخش، مرکز ثبت اسناد کجور، پمپ بنزین و … در اینجا واقع شده‌اند و کارگاه‌های خدماتی و تعمیراتی زیادی نیز مشغول به فعالیت می‌باشند.
آموزش در این شهر تا مقطع دیپلم امکان‌پذیر است.
این شهر دارای بیمارستان ۲۴ تختخوابه و مرکز بهداشت و درمان فعال می‌باشد
محمد خان خزایی از خان‌های بزرگ دوران شاه بوده و برای آبادانی منطقه پول و کجور زحمات زیادی کشیده. ایشان شخصاً به دیدار رضا شاه رفت و در مجلس هم یک بار حضور پیدا کرد تا برای عمران و آبادی منطقه با شاه صحبت کند.
نیمور، روستایی است از توابع بخش کجور شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان زانوس‌رستاق قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۹۹ نفر (۳۴خانوار) بوده‌است.البته این جمعیت مربوط به فصل زمستان می‌باشد چون این روستا یک روستای ییلاقی به حساب می آید و در تابستان جمعیت آن به حدود 1000 نفر می‌رسد.درگاه ملی آمار ایران
مردم نیمور به زبان مازندرانی با گویش کجوری سخن می‌گویند.
اویل، روستایی است از توابع بخش کجور شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان زانوس‌رستاق قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۴۸ نفر (۵۸خانوار) در قالب ۷۳ مرد و ۷۵ بوده‌است.
این روستا قدمتی چندصد ساله دارد. حمام قدیمی این روستا قدمتی ۶۵۰ ساله دارد همین گونه امام زاده‌ای که در نزدیکی این روستا قرار دارد(سرجار) که به گفته مورخین و کار شناسان قدمتی حدود 2500
سال داشته و بقایای مقبره سردار و حاکم کوروش کبیر که وظیفه حراست از گنج‌های قنیمتی ان پادشاه قدرتمند و همچنین حکمرانی بر منطقه را عهده‌دار بود.
همچنین میتوان این روستا را از معدود روستاهای شمالی کشور بر شمرد که از طبیعت دوگانه جنگلی کوهستانی دانست
چشمه‌های اب معدنی که در خاک بخش جنگلی این روستا قرار دارد از بهترین ابهای جهان از نظر پاکی سلامت و طبی هستند
مردم اویل از قومیت طبری هستند. مردم اویل به زبان طبری و گویش کجوری سخن می‌گویند.
چناربن، روستایی است از توابع بخش کجور شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان زانوس‌رستاق قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۴۴ نفر (۵۰خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم چناربن از قومیت طبری هستند. مردم چناربن به زبان طبری و گویش کجوری سخن می‌گویند.
چورن، روستایی است از توابع بخش کجور شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان زانوس‌رستاق قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۲۷ نفر (۵۷خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم چورن از قومیت طبری هستند. مردم چورن به زبان طبری و گویش کجوری سخن می‌گویند.
سجار، روستایی است از توابع بخش کجور شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان زانوس‌رستاق قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
کشکک، روستایی است از توابع بخش کجور شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان زانوس‌رستاق قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۵ نفر (۲۶خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
کوهپر، دهکده ای است خوش آب و هوا و کوهستانی از توابع بخش کجور شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان زانوس‌رستاق قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۷۷ نفر (۸۵خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
کوهپرعلیا، روستایی است از توابع بخش کجور شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان زانوس‌رستاق قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۰۰ نفر (۳۵خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
لاشک روستایی است از توابع بخش کجور شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان زانوس‌رستاق قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۱۴ نفر (۸۳ خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
مردم لاشک از قومیت طبری هستند و به زبان طبری به گویش کجوری که به گویش مردم شهرستان نور و چالوس شباهت دارد صحبت می‌کنند.http://www.iranicaonline.org/articles/kojur-02-language
پی‌ده، روستایی است از توابع بخش کجور شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران. این روستا بزرگترین روستا در منطقه میخساز کجور می‌باشد
این روستا در دهستان زانوس‌رستاق قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۰۰ نفر (۲۸۰خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم پیده از قومیت طبری هستند و به زبان طبری به گویش کجوری که به گویش مردم شهرستان نور و چالوس شباهت دارد صحبت می‌کنند.
گرد آوری :بهنام پاشا زانوس.
زانوس، روستایی است از توابع بخش کجور شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران. مردم زانوس از قومیت طبری هستند و به زبان طبری به گویش کجوری صحبت می‌کنند.
این روستا در دهستان زانوس‌رستاق قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال 1397، جمعیت آن بیش از 1880 نفر (حدود 270خانوار) بوده‌است.البته این جمعیت تقریبا در سال [1400] به بیش از 1900 نفر (حدود 290 خانوار) رسیده.مسیر اصلی زانوس از تهران به سمت چالوس بعد از مرزن آباد منطقه کجور که تا دهکده زانوس 40کیلومتر مسافت می باشد.از چالوس به تا دهکده تاریخی زانوس 60کیلومتر می باشد.[۲] دهکده تاریخی زانوس نگین غرب مازندران می باشد که از طبیعت بکر و منحصر به فردی تشکیل شده.جنگل های سرسبز و زیبا-غارهای متنوع و جذاب-آبشارهای صخره ایی زیبا و شگف انگیز -چشمه های زیاد و زلال-طبیعت بکر و دره ایی زیبا که اثر نقاشی آن توسط استاد بزرگ هنر ایران کمال الملک کشیده شده و در تالار اصلی کاخ گلستان به نمایش در آمده و خود استاد کمال الملک در سفری که با ناصرالدین شاه به زانوس داشته نقاشی این اثر زیبا را از آثار ارزنده و بیاد ماندنی خود نام برد.زانوس دارای آب و هوایی خشک و معتدل و کوهستانی است به علت ارتفاع آن از سطح دریا(3860) از طبیعت بکر و جذابی برخوردار است.دهکده تاریخی و گردشگری زانوس همه ساله از نقاط کشور و بخصوص خارج از کشور شاهد گردشگری دهکده و منطقه می باشد.
4- علت انتخاب این نام ؛ ( وجه تسمیه ) علل بسیاری در رابطه با نام زانوس هست اما دقیقا مشخص نیست اما احتمالات بر گرفته شده: 1-زئوس پادشاه بزرگ یونانیان 2-زانوس اسم شخص خاصی یا نام محل یا مکانی خاص بوده از گذشته دور 3-تفکیک کلمه زان+اوس((وس))—که شاید معنای خاصی داشته باشد.که احتمال مورد سوم بیشتر میباشد و بیشتر به درخت و نوع آن مربوط می باشد-مثلا محل رویش راش یا چنار یا نوع تنوع درختی دیگر در منطقه.
زانوس دارای یک رود خانه به نام زانوس رود است که از ارتفاعات زانوس سرچشمه می گیرد وبه پایین دست سرازیر می شود وبا پیوستن به رود های کجور وایواز تشکیل زانوس رود را می دهد که در نقشه ی جغرافیایی ایران نیز به همین نام معروف است .
زانوس دارای رود خانه است که از آب بسیارسرد و صاف وزلالی برخورداراست که زیست گاه ماهی قزل آلای خال قرمز Salmo Trutta Fario بومی است . این ماهی یکی از نادر ترین ماهی های جهان است . از آنجایکه این ماهی از ماهی های حمایت شده است صید آن ممنوع است
روستای زانوس نیز همانند سایرروستاها در 8 سال دفاع مقدس رزمندگان زیادی به جبه های نبرد حق علیه باطل اعزام گرده وکارنامه ی درخشانی در طول 8 سال دفاع مقدس دارد این روستا با تقدیم 4 شهید گرانقدر به نام های 1 ــ شهیدعیسی پاشا ، 2 ــ شهید یوسف پاشا ، 3 ــ شهید ابوتراب پاشا 4 ــ حسن بهرام پورپاشا . برگ زرینی در تاریخ این مرزو بوم رقم زد .
پاشاهای زانوس از قدیم از شخصیت های بزرگ منطقه بودند به همین خاطر زانوس یک روستای خان نشین بود .ازاین میان می توان ازمحمد قلی بک نام برد که دردربارناصرالین شاه جایگاه ویژه ای داشت واز طرف شاه قاجار به عنوان سر بلوک باشی منطقه منسوب گردید . ویک بارهم ناصرالدین شاه را به زانوس دعوت کرد وشاه قاجار چند روزی درزانوس میهمان وی بود .
به گفته منوچهر ستوده طایفه پاشا یکی از طوایف طبری منطقه کوهستانی نور بودند ولی تاریخ ورودشان به کجور نامشخص است و روستای زانوس محل زندگیشان بوده. آن‌ها از ثروتمندان روزگار خود بوده و قدیمیترین سندی که از تاریخ پاشا وجود دارداز جد بزرگشان محمد قلی بیک پاشا فرزند میرزا محمد بیک پاشا یاد شده که زمینهای شهر نوشهر مازندران را در ماه رجب سال ۱۲۴۷ هجری قمری از سادات روستای علی آباد میر شهرستان نوشهر استان مازندران به مبلغ یک تومان به رایج پشیزی فتحعلی شاهی ( دوران حکومت فتحعلی شاه قاجار ) که فرزندان میرنظام علی آبادی المسکن ( ساکن قریه الرم ) خریداری کردند و امروزه دولت ایران بابت حق مالکیت این زمینها به خاندان پاشا مالیات میدهد.
طبق دانشنامه تبرستان و مازندران طایفه پاشا از طوایف قدیمی قوم طبری در منطقه کجور هستند، گردآوری بهنام پاشا زانوس.
این روستا در دهستان زانوس‌رستاق قرار دارد و براساس سرشماری ، جمعیت آن بیش ار 1900 نفر (بیش از 280خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم زانوس از قومیت طبری هستند و به زبان طبری به گویش کجوری که به گویش مردم شهرستان نور و چالوس شباهت دارد صحبت می‌کنند.
روستای کندلوس با آب و هوای ییلاقی ،در دامنه‌های سبز وخرم رشته‌های کوه‌های البرز در منطقه کجور نوشهر در استان مازندران، ایران واقع شده‌است. مردم کندلوس از قومیت طبری هستند و به زبان طبری به گویش کجوری صحبت می‌کنند. کندلوس به علت موقعیت تاریخی خود و آب و هوای مطبوعش از روستاهای گردشگری و ییلاقی مازندران محسوب می‌شود. این روستا جزو روستاهای برتر ایران است و از اهداف گردشگری کشور محسوب می‌شود. محله‌های کندلوس شامل درزی‌کلا، ملاکلا، جورسری، جیرسری، بنیم‌سری و سری دله است.
آدرس :
نشانی روستای کندلوس: جاده چالوس - بعد از مرزن آباد - جاده دشت نظیر - کیلومتر ۴۲ دهکده کندلوس سایت رسمی کندلوس
کندلوس در فاصله ۷۵ کیلومتری نوشهر، ۱۵ کیلومتری پول (مرکز کجور) و ۵ کیلومتری روستای ییلاقی لرگان قرار دارد. این روستا در محدوده‌ای کوهستانی و در یکی از دره‌های زیبای رشته کوه‌های البراز استقرار یافته و ارتفاع آن از سطح دریا ۱۶۵۰ متر استhttps://www.bahesab.ir/map/routing/
این روستا در دهستان زانوس رستاق قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال۱۳۹۵، جمعیت ان۱۰۹۲ نفر (۳۷۶خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم کندلوس از قومیت طبری هستند و به زبان طبری به گویش کجوری که به گویش مردم شهرستان نور، نوشهر و چالوس شباهت دارد صحبت می‌کنند.
به گفته واسیلی بارتلد تپوری‌ها در قسمت جنوب شرقی ولایت سکونت داشتند و در قید اطاعت هخامنشیان درآمده بودند و آماردها مغلوب اسکندر مقدونی و بعد مغلوب اشکانیان شدند و اشکانیان در قرن دوم ق.م آنها را در حوالی ری سکونت دادند و اراضی سابق آماردها به تصرف تپوری‌ها درآمد و بطلمیوس در شرح دیلم یعنی قسمت شرقی گیلان در ساحل بحر خزر فقط از تپوری‌ها نام می‌برد. به گفته مجتبی مینوی قوم آمارد و قوم تپوری در سرزمین مازندران می‌زیستند و تپوری‌ها در ناحیه کوهستانی مازندران و آماردها در ناحیه جلگه‌ای مازندران سکونت داشتند. در سال ۱۷۶ ق.م فرهاد اول اشکانی قوم آمارد را به ناحیه خوار کوچاند و تپوری‌ها تمام ناحیه مازندران را فرو گرفتند و تمام ولایت به اسم ایشان تپورستان نامیده شد. شهرهای آمل، چالوس، کلار، سعیدآباد و رویان جزئی از سرزمین قوم تپوری بودند. سرزمین لنگا و تنکابن بخشی از سرزمین دو قوم تپوری و آمارد بود.
شهرستان نوشهر و منطقه کجور که کندلوس نیز بخشی از آن است در گذشته بخشی از رویان محسوب میشد. از رویان به عنوان یکی از شهرها و نواحی طبرستان یاد شده‌است. شهرهای آمل، چالوس، کلار، سعیدآباد و رویان جزئی از سرزمین قوم تپوری بودند. مازندران بخشی از تپورستان است و شهرهای آمل، ساری، کجور و کلاردشت از مراکز تاریخی طبرستان محسوب میشدند. رویان به سرزمینی آباد در غرب مازندران گفته می‌شد که شامل بخش‌های کجور، کلارستاق، لنگا، تنکا، سختسر، هوسم، الموت، طالقان، لورا، ارنگه، رودبار قصران و لارقصران می‌شد. رویان از شهرهای قدیم و تاریخی و بومی خطه طبرستان بوده‌است. بطوریکه بزرگترین شهر طبرستان در دشت آمل و بزرگترین شهر طبرستان در کوهستان رویان بوده‌ است. رویان در اوایل قرن هفتم با عنوان استندار یا استنداران و سپس رستمدار خوانده شده ‌است؛ که حدود رستمدار کاملاً قابل انطباق با حدود خاک رویان بوده و شهر قدیم کجور (به فاصله سه کیلومتری از شهر جدید کجور و در دامن کوه) از شهرهای معظم آن بوده‌استMore precisely in the Nāma-ye Tansar (tr., p. 30) it is stated that Deylamān, Gīlān, and Rūyān (later part of Ṭabarestān) all belonged to the kingdom of Gošnasp of Ṭabarestān and Parešvār, the latter apparently the Alborz region. Gošnasp made his submission to Ardašīr I, (Wolfgang Felix & Wilferd Madelung), “DEYLAMITES” Encyclopædia Iranica, online edition. یاقوت حموی، رویان را کرسی منطقه کوهستانی طبرستان و آمل را کرسی منطقه جلگه ای و اراضی پست ساحلی یاد کرده و قید نموده که در رویان ساختمان‌های خوب و باغستان‌های پر میوه وجود داشته و نزدیک رویان (یا کلار) شهر سعید آباد واقع است. ابن فقیه همدانی، رویان از کوره‌های طبرستان است و از شهرهای رویان: چالوس، لارز، شرز و بذشوارجر است.در کتاب حدود العالم من المشرق الی المغرب که به سال ۳۷۲ قمری تالیف شده است چنین آمده که قسمتی از طبرستان سلطانی جداگانه به نام «استندار» داشت و شهر های ناتل و چالوس و روذان(= رویان) و کلار جزء این قسمت بود. عبدالمومن که کتاب مراسد الاطلاع خود را در سال ۷۰۰ قمری می نوشت پس از ضبط اعراب کلمه می نویسد این نام بر شهر و کوره وسیعی از خاک طبرستان گفته می‌شود. این شهر بزرگترین شهر کوهستانی طبرستان است و حدود خاک آن به کوه های ری می رسد.
در حال حاضر روستای کندلوس در سطح داخلی و بین‌الملل در حوزه گردشگری شناخته شده‌است و همه ساله گردشگران داخلی و خارجی زیادی از اقصی نقاط ایران و جهان برای بازدید از این روستا و سایر روستاهای کجور به این منطقه سفر می‌کنند. از جمله مهمترین جاذبه‌های گردشگری کندلوس می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
روستا کندلوس از دو بافت با ارزش و معمولی تشکیل شده که ساخت و سازهای جدید و امروزی در بافت باارزش ممنوع است بافت بخش توریستی کندلوس دارای معابری سنگفرش و خانه‌هایی با نمای کاهگل، پنجره‌های سنتی و سقف لتی است.
موزه کندلوس نخستین موزه روستایی جهان است و یکی از غنی‌ترین موزه‌های مردم‌شناسی خاورمیانه می‌باشد. این موزه در دو طبقه و با محوریت آثار بومی و منطقه‌ای ساخته شده‌است و از کتاب‌های خطی بسیار قدیمی گرفته تا انواع ابزارآلات کهن، اشیای قدیمی و لباس‌های محلی را می‌توان در آن مشاهده کرد.
کندلوس یکی از مستعدترین مناطق برای پرورش بسیاری از گیاهان دارویی است. در گذشته این گیاهان معمولاً به صورت خودرو می‌روییده‌اند اما از چندسال قبل مردم منطقه به سمت پرورش گیاهان دارویی روی آورده‌اند. به همین دلیل مزارع گیاهان دارویی گسترده‌ای در کندلوس و سایر روستاهای اطراف بوجود آمده‌است و در نتیجه مزارع این منطقه با دورنمایی زیبا و با محصولات و فرآورده‌های متنوع از جاذبه‌های گردشگری این روستا محسوب می‌شود. همچنین کندلوس دارای یک موزه گیاهان دارویی نیز می‌باشد. این موزه علاوه بر اینکه محلی برای آشنایی گردشگران با گیاهان دارویی است به امر پرورش، تولید و بسته‌بندی گیاهان دارویی و معطر و نیز تولید اسانس‌ها و روغن‌های گیاهی نیز می‌پردازد و بستری را برای کاشت بالغ بر ۲۵۰ گونه گیاه ژنتیک ارزشمند در ایران را فراهم نموده‌است.
روستا کندلوس یک حمام خزینه ای قدیمی دارد که به دوره قاجار منسوب است.
در ۵ کیلومتری روستای کندلوس، آبشاری ۱۰ متری قرار دارد که توسط جنگل احاطه شده‌است. در این آبشار، آب از فراز دماغه کوه بیرون آمده و به صورت قطرات ریز آب همانند باران به پایین می‌ریزد و منظرهٔ رؤیایی را ایجاد می‌کند.
در قدیم بافت قالی، چادر شب، شمد و ساخت صنایع چوبی و ابزارهای فلزی در این منطقه از رونق خاصی برخوردار بوده‌است اما امروزه جاجیم، ایزار (پارچه پشمی چارخانه دستباف)، جوراب، دستکش و بلوز پشمی گلدار و نمدمالی از معروفترین صنایع دستی کندلوس به‌شمار می‌روند.
برخی منابع این دهکده را گذرگاه رستم ذکر می‌کنند. کمال الملک در سفری که به همراه ناصر الدین شاه به این روستا داشته‌است، تابلویی از این دهکده نقاشی کرده‌است که در حال حاضر در کاخ موزه صاحبقرانیه قرار دارد.
24. کندلوس گذرگاه رستم دستان شاهنامه فردوسی. سایت رسمی کندلوس
گیل‌کلا، روستایی است از توابع بخش کجور شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان زانوس‌رستاق قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۵ نفر (۲۰خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم گیل‌کلا از قومیت طبری هستند. مردم گیل‌کلا به زبان طبری و گویش کجوری سخن می‌گویند.
لرگان، از روستاهای زیبای توابع بخش کجور، شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران است . لرگان از جمله مناطق ییلاقی شهرستان نوشهر می‌باشد که به دلیل آب و هوای مناسب و طبیعت زیبا تابستان‌ها توسط اهالی نوشهر و سایر مناطق اطراف به عنوان ییلاق مورد استفاده قرار می‌گیرد. علاوه بر این، لرگان به علت طبیعت بکر و قدمت تاریخی خود جزو جاذبه‌های گردشگری استان مازندران محسوب می‌شود
لرگان در ۶۵ کیلومتری شهر نوشهر، ده کیلومتری پول (مرکز بخش کجور) و ۵ کیلومتری کندلوس واقع شده‌است. و سپس از آستانکرود از طریق جاده آستانکرود-لرگان به سوی این روستا رفت.سلطانی لرگانی. م. 1394، فرهنگ عامه لرگان کجور، انشارات آرون، تهران، ایران، صفحه 14 برای رسیدن به لرگان از ابتدای جاده چالوس باید تقریباً در حدود ۳۷ کیلومتر را طی نمود. کلیه این مسیر آسفالته می‌باشد. مسیر چالوس- لرگان از بین کوه‌ها و دره‌های سرسبز می‌گذرد و پس از گردنه سی تک، لرگان در گوشه ای از دشت وسیع و در کناره کوهستان قابل مشاهده است.
روستای لرگان از شمال، مشرق و جنوب شرقی به کوه‌های بلند و جنگل‌های انبوه و سرسبز محدود می‌شود. از طرف جنوب به دشت زراعی لرگون خمن منتهی شده و به وسیله رودخانه از روستاهای کینج، کیاکلا، خوشل و اتاقسرا جدا می‌شود. از سمت غرب نیز روستای لرگان به علیخان پل متصل می‌شود.
این روستا در دهستان زانوس‌رستاق قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۱۵ نفر (۷۳خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم بومی لرگان از قومیت طبری هستند. مردم بومی لرگان به زبان طبری و گویش کجوری سخن می‌گویند.
درختان گردو لرگ یکی از اصلیترین گیاهان این منطقه می‌باشند که نام این روستا زیبا نیز از همین درختان گرفته شده‌است. درختان عناب ،زرشک وحشی و فندق نیز از جمله سایر گیاهان این منطقه می‌باشند. همچنین در فصل بهار و تابستان پوشش گیاهی متنوع علفی، بوته ای و درختچه ای این منطقه ظاهر منحصر به فردی به این روستا می‌بخشد.
از جمله این گیاهان علفی و بوته ای و درختچه ای می‌توان به گل گاوزبان، بابا آدم، پلم، ازگیل، زالزالک (سرخ ولیک)، باریجه، بارهنگ، داروش، گل ختمی و اکلیل کوهی می‌توان اشاره کرد.
کوه‌های مجاور این منطقه بنام‌های سی تک، توپشته، سیوکر، مین سره و سی سرک است و رودهای اطراف لرگان یکی از کوه‌های تنگه زانوس و دیگری از کوه‌های نیج کوه انشعاب می‌گیرد. رودخانه لرگان دارای ماهی‌های قزل آلای فراونی است.
لرگان دارای پدیده‌های خاص طبیعی و قدمت تاریخی است و همین امر آن را از دیگر روستا‌های منطقه متمایز می‌نماید:
چشمه ای زلال در حدفاصل لرگان تا خوشل می‌باشد.سلطانی لرگانی. م. 1394، فرهنگ عامه لرگان کجور، انشارات آرون، تهران، ایران، صفحه 94
چشمه ای است که در گذشته به صورت مکان مقدسی برای افراد بومی به‌شمار می‌رفت و بومیان به درخت مجاور این چشمه با پارچه دخیل می‌بستند. این چشمه در ابتدای زمین‌های کشاورزی لرگان و در ابتدای جنگل واقع شده‌است و به علت وجود املاح و گوگرد در برخی از منابع دارای خواص درمانی شناخته شده‌است.
درختی بود بسیار کهن و تنومند، عمر این درخت به صدها سال می‌رسیده و توسط باد و طوفان شکسته شده.
دومکان بسیار سر سبز و با طبیعت فوق‌العاده در دل جنگل که در تابستان بومیان با کوه پیمایی در این مکان اتراق می‌کنند.
مکانی بسیار زیبا و دل‌پذیر که رودخانه از کنار آن می‌گذرد و در فصل بهار و تابستان توسط بومیان و گردشگران مورد استفاده قرار می‌گیرد.سلطانی لرگانی. م. 1394، فرهنگ عامه لرگان کجور، انشارات آرون، تهران، ایران، صفحه 94 و95
منازل در لرگان قدیم کله چو نام داشت و به علت سهولت دسترسی به چوب جنگلی تماماً از تیرها و تیرک‌های اصلاح شده ساخته می‌شد. شکاف حدفاصل تیرهای چوبی نیز با کاه گل انباشته می‌شد. سقف خانه‌ها نیز تماماً از تخته‌های کوچک و بزرگ که به آن لت می‌گفتند پوشانده می‌شد. اگرچه امروزه دیگر این خانه‌ها ساخته نمی‌شود و اکثر ساکنین ترجیح به ساخت خانه‌ها و ویلاهای مدرن دارند ولی هنوز نیز می‌توان در گوشه کنار این روستا این خانه‌های سنتی و زیبا را دید و این امر موجب افزایش گردشگران این روستا شده‌است.
در لرگان معرق و منبت کاری با چوب رواج دارد. همچنین جاجیم بافی و قالی بافی نیز جزو صنایع دستی این روستا محسوب می‌شود. همچنین نوعی نان محلی به نام قرصک نیز از سوغات لرگان می‌باشد.
مردم محلی به تناسب فصل آش‌های مختلفی را پخت می کننداز جمله مهمترین آش‌ها می‌توان به موارد زیر اشاره نمود:
۱. آش رشته ۲. آش وریکه ۳. ترش آش ۴. گمرد آش ۵. کلم آش ۶. گنم آش ۷. دوغ آش.
از جمله معروفترین خورش‌ها محلی این منطقه موارد زیر می‌باشد:
۱. سیرو ۲. ترشی ۳. تره ۴. قیمه ۵. لر ۶. سیرابیج ۷. قورمه سبزی ۸. گنم ۹. لپه خورش ۱۰. میرزاقاسمی.
کشتی بومی محلی روستای لرگان سابقه دیرینه دارد و مسابقات آن در گذشته همانند کشتی لوچو در بین کشتی گیران و پهلوانان بخش کجور همه ساله برگزار می‌شد، اما با گذشت زمان کشتی گیران شهرهای دیگر مازندران نیز به این مسابقات پیوستند. این مسابقات بیش از ۳۸ سال است در جریان می‌باشد و هر ساله بین ۱۰۰ تا ۱۵۰ پهلوان و کشتی‌گیر در آن شرکت می‌کنند. مسابقات کشتی لرگان علاوه بر کشتی گیران در میان مردم نیز طرفداران فراوانی دارد و هرساله لرگان میزبان تماشاچیان زیادی از شهرهای اطراف، تهران و سایر استان‌ها می‌باشد.
مونج، روستایی است از توابع بخش کجور شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان زانوس‌رستاق قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۸ نفر (۹خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم مونج از قومیت طبری هستند و به زبان طبری به گویش کجوری که به گویش مردم شهرستان نور و چالوس شباهت دارد صحبت می‌کنند.
نیچکوه، روستایی است از توابع بخش کجور شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران. مردم نیچکوه از قومیت طبری هستند و به زبان طبری به گویش کجوری که به گویش مردم شهرستان نور و چالوس شباهت دارد صحبت می‌کنند.
روستای نیچکوه یکی از زیباترین روستاهای بخش کجور شهرستان نوشهر است که از شمال به جنگل ترمَک و لیمن کوه (مرز روستای گیل کلا یکی از روستاهای بخش کجور) از جنوب به گردونه تاریک نو (مرز روستای میناک یکی از روستاهای بخش ییلاقی نور)از شرق به کوه دردنگ و دایجک و از مغرب به اس.پی.او (سپید آب) ختم می‌شود
نمد مالی یکی از معروفترین صنایع این روستا می‌باشد. چندین کارگاه نمد مالی نیز در این روستا وجود دارد. از دیگر صنایع این روستا بافت جوراب‌های پشمی، چادر شب، جاجیم و پالان‌دوزی می‌باشد.
این روستا در دهستان زانوس‌رستاق قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۸۹ نفر (۱۰۹خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم نیچ‌کوه از قومیت طبری هستند و به زبان طبری به گویش کجوری که به گویش مردم شهرستان نور و چالوس شباهت دارد صحبت می‌کنند. طایفه لهراسبی از طوایف طبری نیچ‌کوه می‌باشد.
شهرستان نوشهر و منطقه کجور که نیچکوه نیز بخشی از آن است در گذشته بخشی از رویان محسوب میشد. از رویان به عنوان یکی از شهرها و نواحی طبرستان یاد شده‌است. شهرهای آمل، چالوس، کلار، سعیدآباد و رویان جزئی از سرزمین قوم تپوری بودند. مازندران بخشی از تپورستان است و شهرهای آمل، ساری، کجور و کلاردشت از مراکز تاریخی طبرستان محسوب میشدند. رویان به سرزمینی آباد در غرب مازندران گفته می‌شد که شامل بخش‌های کجور، کلارستاق، لنگا، تنکا، سختسر، هوسم، الموت، طالقان، لورا، ارنگه، رودبار قصران و لارقصران می‌شد. رویان از شهرهای قدیم و تاریخی و بومی خطه طبرستان بوده‌است. بطوریکه بزرگترین شهر طبرستان در دشت آمل و بزرگترین شهر طبرستان در کوهستان رویان بوده‌ است. رویان در اوایل قرن هفتم با عنوان استندار یا استنداران و سپس رستمدار خوانده شده ‌است؛ که حدود رستمدار کاملاً قابل انطباق با حدود خاک رویان بوده و شهر قدیم کجور (به فاصله سه کیلومتری از شهر جدید کجور و در دامن کوه) از شهرهای معظم آن بوده‌استMore precisely in the Nāma-ye Tansar (tr., p. 30) it is stated that Deylamān, Gīlān, and Rūyān (later part of Ṭabarestān) all belonged to the kingdom of Gošnasp of Ṭabarestān and Parešvār, the latter apparently the Alborz region. Gošnasp made his submission to Ardašīr I, (Wolfgang Felix & Wilferd Madelung), “DEYLAMITES” Encyclopædia Iranica, online edition. یاقوت حموی، رویان را کرسی منطقه کوهستانی طبرستان و آمل را کرسی منطقه جلگه ای و اراضی پست ساحلی یاد کرده و قید نموده که در رویان ساختمان‌های خوب و باغستان‌های پر میوه وجود داشته و نزدیک رویان (یا کلار) شهر سعید آباد واقع است. ابن فقیه همدانی، رویان از کوره‌های طبرستان است و از شهرهای رویان: چالوس، لارز، شرز و بذشوارجر است.در کتاب حدود العالم من المشرق الی المغرب که به سال ۳۷۲ قمری تالیف شده است چنین آمده که قسمتی از طبرستان سلطانی جداگانه به نام «استندار» داشت و شهر های ناتل و چالوس و روذان(= رویان) و کلار جزء این قسمت بود. عبدالمومن که کتاب مراسد الاطلاع خود را در سال ۷۰۰ قمری می نوشت پس از ضبط اعراب کلمه می نویسد این نام بر شهر و کوره وسیعی از خاک طبرستان اطلاق می شود. این شهر بزرگترین شهر کوهستانی طبرستان است و حدود خاک آن به کوه های ری می رسد.
ابن حوقل در وصف طبرستان می‌نویسد: بزرگترین شهر طبرستان شهر آمل و در زمان ما حاکم نشین آنجاست. از پلور تا آمل یک منزل است و از آمل به شهر میله دو فرسخ و از میله تا تریجی دو فرسخ و از تریجی به اسرم ساری یک منزل و از اسرم ساری تا استرآباد چهار منزل و از استرآباد تا گرگان دو منزل راه است و از آمل تا ناتل یک منزل و از ناتل تا چالوس یک منزل و به سمت دریا تا عین الهم یک منزل است. ابن حوقل می‌نویسد: شهرهای آمل، شالوس (چالوس)، کلار، رویان، میله، تریجی، عین الهم، مامطیر، ساریه و اسرم، طمیسه جز ولایت طبرستان است.
مقدسی نیز در احسن التقاسیم فی معرفة الاقالیم «جرجان، طبرستان، دیلمان و جیلان» را در اقلیم پنجم عالم معرفی کرده‌است. مقدسی همچنین طبرستان را دارای کوه‌های بسیار و باران فراوان، وصف کرده و آمل را مرکز طبرستان و چالوس، مامَطیر، تُرنجَه، ساریه، اسرم، تمیشه و… را از شهرهای طبرستان دانسته‌است.حسین حسینیان مقدم، منصور داداش نژاد، حسین مرادی نسب و محمدرضا هدایت پناه زیر نظر دکتر سید احمدرضا خضری. "تاریخ تشیع ۲: دولت‌ها، خاندان‌ها و آثار علمی و فرهنگی شیعه". تهران: پژوهشگاه حوزه و دانشگاه، 1393. 145.شابک
میرکلا، روستایی است از توابع بخش کجور شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان زانوس‌رستاق قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۲ نفر (۲۰خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم میرکلا از قومیت طبری هستند. مردم میرکلا به زبان طبری و گویش کجوری سخن می‌گویند.
این دهکده ضلع شرقی دهکده کندلوس است .
این دهکده ساکنانش همگی سید هستند .
مردم این دهکده به زبان طبری گویش کجوری سخن می گویند و مردمانی صمیمی و مهمانواز اند.
دو نفر از سید های محله شاهاندشت لاریجان ( در منطقه هراز آمل ) به این منطقه می آیند و ابتدا در روستایی که مجاور کندلوس به نام گیل کلا ساکن می شوند و یکی از آنها که سید مهدی نام داشت از طایفه بنا که ساکن کندلوس بودند زمینی در ضلع شرقی کندلوس که قدیم به صورت باغ بوده است را خریداری می کند و در آنجا ساکن می شود .
امروزه مقبره سید مهدی با عنوان امام زاده سید مهدی در این دهکده خود نمایی می کند.
این دهکده به دهکده ای آباد و پر جنب و جوش تبدیل شده است.
اطاقسرا، روستایی است از توابع بخش کجور شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان زانوس‌رستاق قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن بالای سی خانوار بوده‌است. مردم اتاق‌سرا از قومیت طبری هستند و به زبان طبری به گویش کجوری که به گویش مردم شهرستان نور و چالوس شباهت دارد صحبت می‌کنند.
در این روستا دو مقبره در کنار هم از حکام سلسله پادوسپانان (شهراگیم ساسانی و درویش رستم) که در رویان کهن به مرکزیت کجور حکومت می‌کردند قرار دارد. و در کنار آنها مسجدی با قدمت ۱۵۰ سال قرار دارد.
چیلک (چِلَک) سفلی، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان بلده کجور قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۶۵ نفر (۱۹۷خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم چیلک سفلی از قومیت طبری هستند. مردم چیلک سفلی به زبان طبری با گویش کجوری سخن می‌گویند.
دزدک، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان بلده کجور قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۶۵ نفر (۱۹۵خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم دزدک از قومیت طبری هستند. مردم دزدک به زبان طبری با گویش کجوری سخن می‌گویند.
چیلک (چِلَک) علیا ، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان بلده کجور قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۶۹ نفر (۹۲خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم چیلک علیا از قومیت طبری هستند. مردم چیلک علیا به زبان طبری با گویش کجوری سخن می‌گویند.
حوض کتی، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران که اب و هوا و طبیعت بسیار عالی و چشم‌نوازی دارد و همواره میزبان گردشگران ایرانی و خارجی می‌باشد این روستا در کمترین فاصله بین کوه جنگلی و دریا در کل استان‌های شمالی کشور قرار دارد مردم این روستا کشاورز و صیاد هستند
این روستا در دهستان بلده کجور قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۵۱ نفر (۱۹۵خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم حوض کتی از قومیت طبری هستند. مردم حوض کتی به زبان طبری با گویش کجوری سخن می‌گویند.
حمزه ده سفلی، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان بلده کجور قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۲۵ نفر (۱۲۵خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم حمزه‌ده سفلی از قومیت طبری هستند. مردم حمزه‌ده سفلی به زبان طبری با گویش کجوری سخن می‌گویند.
حمزه ده علیا، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان بلده کجور قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۹۳ نفر (۱۳۵خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم حمزه‌ده علیا از قومیت طبری هستند. مردم حمزه‌ده علیا به زبان طبری با گویش کجوری سخن می‌گویند.
ملکار، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان بلده کجور قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۹۵۰ نفر (۲۳۸خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم ملکار از قومیت طبری هستند. مردم ملکار به زبان طبری با گویش کجوری سخن می‌گویند.
روستای چلندر، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران است که دارای جاذبه‌های طبیعی‌ست.
این روستا در ۱۸کیلومتری نوشهر قرار دارد و با طبیعتی دل‌انگیز از شمال به دریا و از جنوب به کوه‌های پوشیده از درخت محدود می‌شود. این روستا به دلیل مجاورت کنار جنگل دارای هوای مطبوعی است.
این روستا در دهستان بلده کجور قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۳۸۳ نفر (۳۱۵خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم چلندر از قومیت طبری هستند. مردم چلندر به زبان طبری با گویش کجوری سخن می‌گویند.
دریاچه ممرز که به تالاب ارواح نیز مشهور است در ۵ کیلومتری شمال روستای چلندر از توابع نوشهر واقع است. این دریاچه در میان جنگل انبوه پهن برگ در منطقه ملا کلا قرار گرفته‌است.
سنگ سرا، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان بلده کجور قرار دارد و بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۳۳ نفر (۱۷۹خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم سنگ‌سرا از قومیت طبری هستند. مردم سنگ‌سرا به زبان طبری با گویش کجوری سخن می‌گویند.
انارور (اندرور)، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران. انارور از سمت غرب در ۲۵ کیلومتری شهرستان نوشهر و از سمت شرق در ۲۵ کیلومتری شهرستان نور و ۱۵ کلیومتری رویان، در استان مازندران واقع شده‌است. انارور در نزدیکتری فاصله از سمت شرق به منطقه علی‌آباد عسکرخان، از غرب به منطقه ملکار، از شمال به ساحل دریا و از جنوب به منطقه سنگسرا و جنگل‌های رشته کوه البرز منتهی می‌شود.
این روستا در دهستان بلده کجور قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۶۴۱ نفر (۴۱۹خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم اندرور از قومیت طبری هستند. مردم اندرور به زبان طبری با گویش کجوری سخن می‌گویند.
علی آبادعسگرخان، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران. مردم علی آبادعسگرخان از قومیت طبری هستند. مردم علی آبادعسگرخان به زبان طبری با گویش کجوری سخن می‌گویند.
علیﺁﺑﺎﺩﻋﺴﮕﺮﺧﺎﻥ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺭﻭﺳﺘﺎﻫﺎﯼ ﺯﯾﺒﺎﯼ ﻏﺮﺏ ﺍﺳﺘﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﺍﺭ ﻣﺮﺯﯼ ﺩﺭﯾﺎ ﻭ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺟﻨﮕﻠﯽ ﭼﺸﻢﺍﻧﺪﺍﺯ ﺯﯾﺒﺎﯾﯽ ﺩﺍﺭﺩ . ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺳﺘﺎ ﺍﺯ ﺭﻭﺳﺘﺎﻫﺎﯼ ﺑﺨﺶ ﻣﺮﮐﺰﯼ ﺷﻬﺮﺳﺘﺎﻥ ﻧﻮﺷﻬﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ 25 ﮐﯿﻠﻮﻣﺘﺮﯼ ﺍﯾﻦ ﺷﻬﺮﺳﺘﺎﻥ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ .
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﺷﺘﻪﮐﻮﻩﻫﺎﯼ ﺍﻟﺒﺮﺯ ﻭ ﺍﺷﺮﺍﻑ ﺁﻥ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺳﺘﺎ ﺩﺭ ﻗﺴﻤﺖ ﺟﻨﻮﺑﯽ ﻭ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺩﺭ ﻓﺎﺻﻠﻪ ناچیز ﺩﺭﯾﺎﯼ ﺯﯾﺒﺎﯼ ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻥ ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺳﺘﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺭﻭﺳﺘﺎﻫﺎﯼ ﺑﺰﺭﮒ ﺗﻮﺭﯾﺴﺘﯽ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ .
ﺗﺎ ﺳﺎﻝﻫﺎﯼ ﺍﺧﯿﺮ ﺷﻐﻞ ﻏﺎﻟﺐ ﺭﻭﺳﺘﺎﯾﯿﺎﻥ ﮐﺸﺎﻭﺭﺯﯼ ﻭ ﺩﺍﻣﭙﺮﻭﺭﯼ ﺑﻮﺩ . ﺍﻣﺎ ﺑﻪ ﺩﻟﯿﻞ ﺍﻫﻤﯿﺖ ﻧﺪﺍﺩﻥ ﺑﻪ ﮐﺸﺎﻭﺭﺯﯼ ﻭ ﮐﻬﻨﺴﺎﻟﯽ ﮐﺸﺎﻭﺭﺯﺍﻥ ﻭ ﺑﯽﻋﻼﻗﮕﯽ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﺑﻪ ﺍﻣﺮ ﮐﺸﺎﻭﺭﺯﯼ ﺑﻪ ﺩﻟﯿﻞ ﻧﺎﮐﺎﻓﯽ ﺑﻮﺩﻥ ﺩﺭ ﺁﻣﺪ ﻭ ﻧﺒﻮﺩ ﺗﺴﻬﯿﻼﺕ ﺩﻭﻟﺘﯽ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺯﻣﯿﻨﻪ ﺑﺨﺶ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟﻬﯽ ﺍﺯ ﺯﻣﯿﻦﻫﺎﯼ ﮐﺸﺎﻭﺭﺯﯼ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﻪ ﺷﻬﺮﮎﻫﺎ ﻭ ﻣﺠﺘﻤﻊﻫﺎﯼ ﺍﻗﺎﻣﺘﯽ ﻭ ﺗﻔﺮﯾﺤﯽ ﺷﺪ، ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺩﻟﯿﻞ ﺷﻐﻞﻫﺎﯼ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻣﺮﺗﺒﻂ ﺑﺎ ﺻﻨﻌﺖ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺳﺘﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﺎﯾﺮ ﺭﻭﺳﺘﺎﻫﺎﯼ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺁﻥ، ﻃﯽ ﺳﺎﻝﻫﺎﯼ ﺍﺧﯿﺮ ﺭﻭﺍﺝ ﺑﯿﺸﺘﺮﯼ ﯾﺎﻓﺖ .
ﻋﻠﯽﺁﺑﺎﺩ ﻋﺴﮕﺮﺧﺎﻥ ﺍﺯ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺗﯽ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﺏ، ﺑﺮﻕ، ﮔﺎﺯ، ﺗﻠﻔﻦ، ﻣﺴﺠﺪ، ﺧﺎﻧﻪ ﻋﺎﻟﻢ، ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺍﺑﺘﺪﺍﯾﯽ ﻭ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﯾﯽ ﻭ ﺳﺎﻟﻦ ﻭﺭﺯﺷﯽ،کتابخانه ﺑﻬﺮﻩﻣﻨﺪ ﺍﺳﺖ.
چهارده ﺷﻬﯿﺪ ﺳﺮﺍﻓﺮﺍﺯ ﺭﻭﺳﺘﺎﯼ ﻋﻠﯽﺁﺑﺎﺩﻋﺴﮕﺮﺧﺎﻥ عبارت اند از:شهید ﺭﺑﯿﻊ ﺭﺑﯿﻊﻧﯿﺎ،شهید ﺷﻤﺴﻌﻠﯽ ﻓﺮﺳﯿﺎﻥ،شهید ﮐﺎﻇﻢ ﮐﺎﻇﻤﯽ، شهید ﺣﻤﺰﻩ ﺧﺰﺍﺋﯽ،شهید ﻇﻔﺮ ﻇﻔﺮﻣﻨﺪ،شهید ﺟﻤﺸﯿﺪ ﺧﺰﺍﺋﯽ، شهید ﻋﻠﯽ ﻧﻮﺭﯼ، شهید ﻧﺎﺩﺭ ﻧﻮﺭﻭﺯﯼ، شهید ﯾﺰﺩﺍﻥ ﻭﺍﻋﻈﯽ، شهید ﺗﻘﯽ ﭘﺲ ﻗﻠﻌﻪﺍﯼ، شهید ﻧﻮﺭﻭﺯ ﻧﻮﺭﻭﺯﯼ، شهید ﻣﺤﺮﻣﻌﻠﯽ ﺧﻮﺍﺟﻮﻧﺪ، شهید ﺣﺒﯿﺐﺍﻟﻪ ﺧﺰﺍﺋﯽ، شهید ﻋﺒﺎﺱ ﮐﺎﻇﻤﯽ.
این روستا در دهستان بلده کجور قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۶۸۰ نفر (۴۵۸خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم علی آبادعسگرخان از قومیت طبری هستند. مردم علی آبادعسگرخان به زبان طبری با گویش کجوری سخن می‌گویند.
http://noshahronline.ir/fa/index.php?newsid=77007
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Mazandaran/Contents/رنج-«علی‌اباد-عسگرخان»-از-کمبود-اب
تسکاتک، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران.
از شرق به پارک جنگلی سیسنگان و از غرب به روستای علی آباد عسگرخان و از شمال به دریای خزر و از جنوب به رشته کوههای البرز محدود میشود
این روستا در دهستان بلده کجور قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۴۲۳ نفر (۳۷۶خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم تسکاتک از قومیت طبری هستند. مردم تسکاتک به زبان طبری با گویش کجوری سخن می‌گویند.
دیزرکلا، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان بلده کجور قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۵۰ نفر (۶۴خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم دیزرکلا از قومیت طبری هستند. مردم دیزرکلا به زبان طبری با گویش کجوری سخن می‌گویند.
ملاکلا، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان بلده کجور قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۳۶ نفر (۱۰۲خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم ملاکلا از قومیت طبری هستند. مردم ملاکلا به زبان طبری با گویش کجوری سخن می‌گویند.
پیکلا، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان بلده کجور قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۹۷۷ نفر (۲۶۱خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم پی‌کلا از قومیت طبری هستند. مردم پی‌کلا به زبان طبری با گویش کجوری سخن می‌گویند.
تاج الدین‌کلا، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان بلده کجور قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۸۱ نفر (۷۱خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم تاج‌الدین‌کلا از قومیت طبری هستند. مردم تاج‌الدین‌کلا به زبان طبری با گویش کجوری سخن می‌گویند.
صلاح الدین کلا، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران. نام اصلی و قدیمی روستا (سرین کلا) به معنی مکان واقع شده در بلندی
شورای اصلی: محمد صلاحی
دهیار : حسن صلاحی
این روستا در شهرستان نوشهر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۳۷۰ نفر (۶۱۲خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایرانالبته به علت داشتن مناطق گردشگری در ایام تابستان و تعطیل سال جمعیت آن افزایش می‌یابد. مردم صلاح‌الدین‌کلا از قومیت طبری هستند. مردم صلاح‌الدین‌کلا به زبان طبری سخن می‌گویند.
از جمله مکان‌های دیدنی اطراف می‌توان به دریاچه ارواح (دشت ممرز)، سد خاکی آویدر (آبندون)، پارک جنگلی سیسنگان، دره همیشکّر، جنگل چالک، تپه پشت‌کا و جاده میره اشاره کرد.
شریعت آباد، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان خیرودکنار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۶۱ نفر (۷۳خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم شریعت آباد از قومیت طبری هستند. مردم شریعت اباد به زبان طبری با گویش کجوری سخن می‌گویند.
شکری‌کلا، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان خیرودکنار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۳۰ نفر (۱۲۷خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم شکری‌کلا از قومیت طبری هستند. مردم شکری‌کلا به زبان طبری و گویش کجوری سخن می‌گویند.
کردی‌کلا، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان خیرودکنار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۳۲ نفر (۱۱۴خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم کردی‌کلا از قومیت طبری هستند. مردم کردی‌کلا به زبان طبری با گویش کجوری سخن می‌گویند.
کورکورسرعلیا، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان خیرودکنار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۹۰ نفر (۱۵۹خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم کورکورسرعلیا از قومیت طبری هستند. مردم کورکورسرعلیا به زبان طبری با گویش کجوری سخن می‌گویند.
هَلِستان (در زبان مازندرانی: هَلیسن halissen)، منطقه‌ای است از توابع بخش مرکزی، دهستان خیرودکنار شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران. نام این مکان از واژه طبری (هَلی=Hali) به معنای آلوچه (گوجه سبز) آمده است.
این منطقه در منطقه ۱۲ شهرداری نوشهر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۵۱۲ نفر (۴۰۲خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم هلستان از قومیت طبری هستند. مردم هلستان به زبان طبری و گویش کجوری سخن می‌گویند.
بهجت آباد، منطقه ایست از شهر بندری نوشهر| منطقه ۱۳ شهری شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان خیرودکنار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۸۰ نفر (۲۲۲خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
کُشک سرا (در زبان مازندرانی: کوشکه سَرا koške sarā)، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران. این روستا بزرگترین روستای غرب مازندران می‌باشد و یکی از روستاهای بسیار زیبای نوشهر می‌باشد. اراضی جنگلی و مرتع غالب کاربری اطراف روستا را شکل می‌دهد. شغل اصلی مردم کشاورزی، دامداری، مشاغل صنعتی و اداری می‌باشد و این روستا یکی از روستاهای نوشهر می‌باشد که دامداری به شکل سنتی در آن رونق زیادی دارد.
جنگل زیبای خانیکان در این روستا قرار دارد و همچنین این روستا دارای دو امامزاده که به نام‌های حمزه رضا و خاتون رضا می‌باشد که دارای معماری قدیمی و بسیار زیبا می‌باشند.
کوشکسرا دارای یک موزه مردم‌شناسی می‌باشد که این خانه موزه در سال ۱۳۸۳ توسط بانوی مجسمه‌ساز و کارآفرین خانم تبریزی با بودجه شخصی راه اندازی شد. در موزه مردم‌شناسی تبریزی لباسهای محلی اقوام مختلف و وسایل و ابزارهای محلی مازندران، سنگ قبرهای قدیمی و تاریخی روستا و … از دوره قاجار تاکنون به نمایش درآمده و مجموعه نفیسی از آثار و اشیا قدیمی مازندران و اقوام ایرانی گردآوری شده‌است.
این روستا در دهستان خیرودکنار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۴۲۸ نفر (۹۰۳خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم کُشک سرا از قومیت طبری هستند. مردم کُشک سرا به زبان طبری و گویش کجوری سخن می‌گویند.
تازه آباد، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان خیرودکنار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۷۳۵ نفر (۷۳۷خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
خیرسر، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران.
سکانس بالن که در سریال پایتخت به روی آنتن رفت و بعنوان جاذبه زیبایی و گردشگری ترکیه پخش شد، در روستای خیرسر ضبط شد.
این روستا در دهستان خیرودکنار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۲۶۱ نفر (۳۰۸خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
نیرنگ، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان خیرودکنار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۹۱۲ نفر (۵۱۱خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم نیرنگ از قومیت طبری هستند. مردم نیرنگ به زبان طبری و گویش کجوری سخن می‌گویند.
موسی‌آباد روستایی در دهستان خیرودکنار بخش مرکزی شهرستان نوشهر استان مازندران ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۱٬۸۱۷ نفر (۶۰۲خانوار) بوده‌است. مردم موسی‌آباد از قومیت طبری هستند. مردم موسی‌آباد به زبان طبری با گویش کجوری سخن می‌گویند.
شهرپشت، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان خیرودکنار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۲۵ نفر (۱۴۲خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم شهرپشت از قومیت طبری هستند. مردم شهرپشت به زبان طبری و گویش کجوری سخن می‌گویند.
ابندانک، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان خیرودکنار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۷۴ نفر (۲۲۷خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم ابندانک از قومیت طبری هستند. مردم ابندانک به زبان طبری و گویش کجوری سخن می‌گویند.
علی آبادمیر، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان خیرودکنار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ١٤٠٢، جمعیت آن ٥٠٤٢نفر (٢٣١٢خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم علی آبادمیر از قومیت طبری هستند. مردم علی آبادمیر به زبان طبری با گویش کجوری سخن می‌گویند.
درزی‌کلا، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان خیرودکنار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۷۳ نفر (۲۰۸خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم درزی‌کلا از قومیت طبری هستند. مردم درزی‌کلا به زبان طبری و گویش کجوری سخن می‌گویند.
شمع جاران، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران.
همسایگان از شمال به کمربندی، از جنوب به روستای درزیکلا ، شرق به روستای لتینگان و غرب به روستای علی اباد متصل است.
این روستا در دهستان خیرودکنار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۶۸ نفر (۱۸۱خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم شمع جاران از قومیت طبری هستند. مردم شمع جاران به زبان طبری با گویش کجوری سخن می‌گویند.
شب خسکاج، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان خیرودکنار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۷۱ نفر (۱۵۶خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم شب خسکاج از قومیت طبری هستند. مردم شب خسکاج به زبان طبری با گویش کجوری سخن می‌گویند.
لتینگان، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان خیرودکنار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۳۱۳ نفر (۳۶۹خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم لتینگان از قومیت طبری هستند. مردم لتینگان به زبان طبری و گویش کجوری سخن می‌گویند.
سنگتو، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان خیرودکنار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۶۸ نفر (۶۹خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم سنگتو از قومیت طبری هستند. مردم سنگتو به زبان طبری و گویش کجوری سخن می‌گویند.
امیررود، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان خیرودکنار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۱۲۵ نفر (۳۱۵خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم امیررود از قومیت طبری هستند. مردم امیررود به زبان طبری و گویش کجوری سخن می‌گویند.
مارگیرده، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان خیرودکنار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۰۱ نفر (۱۰۱خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم مارگیرده از قومیت طبری هستند. مردم مارگیرده به زبان طبری و گویش کجوری سخن می‌گویند.
خیرودکنار، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان خیرودکنار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۳۵۰۰ نفر (۶۳۳خانوار) بوده‌است. این جمعیت شامل افراد بومی وغیربومی وخوش نسین است در خانه بهداشت این روستا جمعیت ۱۹۲۱ نفر ثبت شده‌است که جمعیت کامل روستا نمی‌باشدبه دلیل اینکه بسیاری از خانواده‌های این روستا در این خانه بهداشت دارای پرونده‌ای نمی‌باشند و در بهداشت شهری پرونده دارنددرگاه ملی آمار ایران
خیررودکنار
نام بلوکی از بلوکات ناحیه تنکابن در مازندران (در گذشته دور). عده قرای آن ۱۷ و مساحت آن نیم فرسخ، مرکز آن خیررودکنار. جمعیت تقریباً ۳۰۰۰نفر می‌باشد. (یادداشت مؤلف). و رجوع به خیررود کنار شود.
خیررودکناریکی از کهن‌ترین روستاهای مرکزی نوشهر می‌باشد که دارای قدمتی سیاسی وتاریخی می‌باشد. این دهستان همواره مرکز امور سیاسی درگذشته وحال بوده‌است و در دوران انقلاب یکی از مراکز عمده جنبش‌های انقلابی بوده‌است.
مردم خیرودکنار از قومیت طبری هستند. مردم خیرودکنار به زبان طبری و گویش کجوری سخن می‌گویند.
نام روستا برگرفته از رودخانه‌ای است که درمجاورت آن قراردارددرواقع چون روستا در حاشیه رودخانه خیررودقرار گرفته‌است به این نام نامیده شده‌است.
این روستا در ۹کیلومتری مرکز شهرنوشهر واقع شده‌است. برای دسترسی به این روستا سه مسیر ارتباطی اصلی وجوددارد. مسیرهای رسیدن به این روستا از طرف نوشهر عبارتند از:
قابل ذکر است تمامی جاده‌های فوق از نعمت آسفالت برخوردار می‌باشند.
درمورد تاریخچه روستا آثار مستندی وجود ندارد اما براساس امامزاده‌ای که در روستای همجوار به نام سیدعلی کیا سلطان (متعلق به ۷۰۰سال پیش) و گفتار بزرگان بر وجود مردمانی به نام گبری‌ها در روستا و وجود محلی به نام قلعه در روستاظن یقین می‌رود که پیشینه سکونت در این روستا به پیش از ورود اسلام به ایران برسد (گبری منظور داشتن دین زرتشتی بوده‌است که با ورود اسلام و به خصوص ورود طوایف جدید این نام برآنان اطلاق می‌شده‌است. البته اطلاعات کافی در مورد آنان وجودندارد اما چیزی که بنابر گفته‌های پیشینیان مصداق دارد در مورد سرگذشت آنان این است که گروهی از آنان برای حفظ دین خود مجبور به کوچ از این محل شدند و بسیاری نیز دین اسلام را قبول کردند. افرادی طایفه دیوسالار را از بازماندگان این افراد می‌دانند اما مدرکی وجودندارد. این گبری‌ها که ساکنان اولیه منطقه بوده انددر قسمت جنوب شرقی مکان فعلی روستا از منطقه معروف به آب سربند زندگی می‌کردند و زندگی آنان متکی به جنگل بوده‌است. البته دلیل زندگی این افراد درمناطق بالا دست نزدیکی به آب وداشتن اشراف برمنطقه بوده‌است). رشد جمعیتی در این روستا در قدیم کند بوده که دلیل این امر را می‌توان دروجودطبیعت سرسخت، کمبود بهداشت جستجو کرد.. از طرفی چون در گذشته حالت مردابی وپوشش لجنی وطبیعی زیاد بوده‌است انواع زیادی حیوانات موذی وپشه وجودداشته که امراض مختلفی را به همراه داشته اندکه مردم بومی بیشتر تمایل به زندگی در ییلاقات کجورداشتند. البته بیشتر قالب افرادفعلی بومی این روستا از دو ییلاق نیمور وویسرمی‌باشندکه دلیل این امر به نظر در سرچشمه گرفتن رودخانه جوار این روستا (خیررود) از این دو منطقه ییلاقی باشد. دلیلی دیگری که دال برگرایش مردمان قدیم این روستا به زندگی در ییلاقات به خصوص در شش ماه اول سال وایام گرم سال را می‌توان به کوچ دادن دام‌ها به ییلاقات در تابستان اشاره نمود. این خصلت ییلاق گزینی را در نسل فعلی هم می‌توان یافت هرچند با تغییرات اساسی درنحوه زندگی، کم شدن ارتباطات عاطفی، نداشتن سکونت گاه در ییلاقات، کم رنگ تر شده‌است اما بسیاری از افراد در زمان‌های بیکاری ویا تعطیل سعی به رفتن به ییلاقات دارند. آثار کشف شده قدیمی که در جنگل‌های این روستا وروستاهای همجوار (بندپی ونجارده) که اغلب به صورت قاچاقی می‌باشدبر پندارهای نقل شده سندیت بیشتری می‌بخشند.
از طرفی دیگر مردمان این خطه با آداب زرتشتی به صورت قهرآمیز برخورد نکرده‌اند که نمود این واقعیت را می‌توان در دلبستگی و نقل قول‌های بزرگان در مورد آداب‌ها و مراسمی که در قدیم برگزار می‌شد عنوان نمود که متأسفانه در نسل جدید به فراموشی سپرده شده‌است آدابی چون چهارشنبه سوری وپریدن از کاه وبزرگ داشتن یاد مردگان، حضور دسته جمعی در مراسم به خصوص عروسی وعزا، دسته‌گیری در روز اول عید، چله نشینی و…
شهدا، جانبازان، آزادگان روستا
با شروع جنگ این خطه از سرزمین طبریان ایران حضور پررنگی در میادین نبرد داشته‌است.
استان مازندران استانی با آب و هوای معتدل می‌باشداین روستا نیز با موقعیتی بسیار عالی دارای آب و هوای معتدل می‌باشد. مسافت بسیار نزدیک هم با دریا وهم کوه وجنگل آب وهوایی منحصر به فرد به این روستا بخشیده‌است. البته در چند سال اخیر مقداری برگرمای هوا افزوده شده‌است اما با این وجود دارای هوایی دلنشین می‌باشد.
این روستا در حال حاضر دارای یک ساختمان دهیاری می‌باشد که محل جلسه وتصمیمات اعضا شورای اسلامی ودهیاری می‌باشد.
امکانات موجوددرروستا عبارت است از:
فاصله مرکز روستا تا نوشهر حدود۹ کیلومتر می‌باشد. در مجاورت این روستا روستاهای از طرف شمال:روستاهای سید علی کیاسلطان ومارگیرده
از طرف شرق:روستای نجارده وبندپی
از طرف غرب:روستای سنگتو
شمال غربی:روستای شوفسکاج ولتینگان
شمال شرقی:روستای نجارده
قراردارند حاشیه جنوبی وجنوب شرقی روستا جنگلی می‌باشد.
جنگل خیرودکنار با وسعت ۸۰۱۷ هکتار در حدود هفت کیلومتری شرق نوشهر و در استان مازندران قرار دارد. خاک‌های این جنگل دارای رژیم رطوبتی یودیک و رژیم‌های حرارتی مزیک و ترمیک می‌باشند و ارتفاع آن از صفر تا ۲۰۵۰ متر از سطح دریا متغیر است. پوشش گیاهی منطقه نیز از نوع درختان پهن برگ می‌باشد.
سیدعلی کیاسلطان، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان خیرودکنار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۱۴۴ نفر (۳۱۱خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم سیدعلی کیاسلطان از قومیت طبری هستند. مردم سیدعلی کیاسلطان به زبان طبری با گویش کجوری سخن می‌گویند.
بندپی، به انگلیسی(band-e-pay) روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران.
این روستا محل تولد افرادی چون انوشیروان محسنی بندپی است.
این روستا در دهستان خیرودکنار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۴۴۷ نفر (۳۷۶خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم بندپی از قومیت طبری هستند. مردم بندپی به زبان طبری و گویش کجوری سخن می‌گویند.
روستای بندپی دارای جنگلی بسیار زیبا و سر سبز بوده که به نوشهر تپه معروف است.
همچنین دارای امام زاده‌ای به نام امام زاده عبدالله است.
پاشاکلا، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان کالج قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۱۹ نفر (۱۹۲خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم پاشاکلا از قومیت طبری هستند. مردم پاشاکلا به زبان طبری با گویش کجوری سخن می‌گویند.
خضرتیره، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان کالج قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۳۲ نفر (۲۱۸خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم خضرتیره از قومیت طبری هستند. مردم خضرتیره به زبان طبری با گویش کجوری سخن می‌گویند.
نارنج بن، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان کالج قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۰۶۱ نفر (۳۰۷خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم نارنج بن از قومیت طبری هستند. مردم نارنج بن به زبان طبری با گویش کجوری سخن می‌گویند.
ونوش، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان نوشهردر استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان کجور قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۴۸۳ نفر (۶۷۹خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران مردم ونوش از قومیت طبری هستند. مردم ونوش به زبان طبری با گویش کجوری سخن می‌گویند.
این روستا در فاصله 7 کیلومتری غرب شهر رویان قراردارد و در جاده کمربندی که به سمت رویان میرود قرارداد. فاصله این روستا تا ساحل خزر کمتر از یک کیلومتر میباشد.
علویکلا، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران.