moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
ماریانو سابینو لوپس (Mariano Sabino Lopes) (متولد ۱۲ آوریل ۱۹۷۵)، که با نام مستعار Assanami نیز شناخته می‌شود، یک سیاست‌مدار تیمور شرقی و از اعضای حزب دموکرات (PD) است. او بین سال‌های ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۷ میلادی عضو پارلمان ملی تیمور شرقی، بین اوت ۲۰۰۷ تا فوریه ۲۰۱۵ وزیر کشاورزی و شیلات بود و از اکتبر ۲۰۱۷ تا ژوئن ۲۰۱۸ وزیر دولت و وزیر منابع معدنی بود. در ژوئن ۲۰۱۸، او عضویت خود در پارلمان ملی را از سر گرفت.
سابینو مدرسه ابتدایی را در پایراره که بعداً به لاوتم تغیرنام یافت، به اتمام رساند. در سال ۱۹۹۱ میلادی، او تحصیل در دانشگاه براویجایا در مالنگ، شرق جاوا، اندونزی آغاز کرد. در آن‌جا، او به مقاومت ملی دانشجویان تیمور شرقی (Resistência Nacional dos Estudantes de Timor-Leste (RENETIL)) پیوست. در میان چیزهای دیگر، او طرح‌هایی را برای نفوذ به Ikatan Mahasiswa dan Pelajar Timor Timur (IMPETTU)، انجمن دانشجویی اندونزیایی – تیمور شرقی تدوین کرد. همچنین در اشغال سفارت ۱۹۹۵ در جاکارتا و تظاهرات سال ۱۹۹۸ شرکت داشت.
در آوریل ۱۹۹۹، چند ماه قبل از همه‌پرسی استقلال، سابینو ۸۵۰ دانشجو از دانشگاه‌های اندونزیایی را سازمان‌دهی کرد تا به تیمور شرقی بازگشته و برای استقلال کمپین کنند. در آن زمان او معاون دبیرکل RENETIL و رئیس Ikatan Mahasiswa dan Pelajar Timor Timur (IMPETTU)، انجمن دانشجویی تیمور شرقی بود.
در سال ۲۰۰۱، سابینو به عنوان کاندیدای حزب دموکرات برای مجلس مؤسسان تیمور شرقی انتخاب شد که پارلمان ملی در سال ۲۰۰۲ از آن بیرون آمد. در ۳۱ اوت ۲۰۰۷، او مجبور شد، کرسی خود را مطابق با قانون اساسی پس از ادای سوگند به عنوان وزیر کشاورزی، جنگل‌داری و شیلات در حکومت مشروطه چهارم به ریاست نخست‌وزیر Xanana Gusmão، رها کند.
بر اساس یک تلگراف دیپلماتیک محرمانه توسط شارژدافیر وقت ایالات متحده در دیلی که ظاهراً بعداً در اختیار ویکی لیکس (WikiLeaks) قرار گرفت:
در اوت ۲۰۰۸، تحقیقاتی دربارهٔ اتهامات فساد علیه سابینو و وزیر دیگر، لوسیا لوباتو، توسط آماندیو د سا بنیویدس، معاون اداره حقوق بشر و عدالت (پرتغالی: Provedoria dos Direitos Humanos e Justiça (PDHJ)) آغاز شد. با این حال، سابینو تا ۱۶ فوریه ۲۰۱۵ در دفتر وزیری خود در طول حکومت‌های مشروطه چهارم و پنجم باقی ماند، زمانی که حکومت پنجم با ششم مشروطه به رهبری نخست‌وزیر روی ماریا د آرائوخو تبدیل شد.
در اکتبر ۲۰۱۵، اتاق مفتشین تیمور شرقی سابینو را به «نقض‌های مالی احتمالی» متهم کرد که گفته می‌شد منجر به زیان احتمالی بیش از ۱۱ میلیون دلار میان سال‌های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۴ میلادی شده‌است. در برخی موارد، طبق تفتیش وزارت کشاورزی و شیلات، قراردادهای تأمین کالا و خدمات با شرکت‌های نزدیک به سابینو بدون رعایت طرزالعمل‌های لازم منعقد شده بود.
در سال ۲۰۱۷، سابینو مجدداً در فهرست حزب دموکرات در صدر انتخاب شد تا به پارلمان ملی نامزد گردد. با این حال، در ۳ اکتبر ۲۰۱۷، وی به عنوان وزیر شورای وزیران در حکومت هفتم مشروطه به رهبری نخست‌وزیر ماری آلکاتیری سوگند یاد کرد و بنابراین مجبور شد، دوباره کرسی خود را مطابق قانون اساسی رها کند. از آن‌جایی که اداره اقلیت PD/ فرتیلین نتوانست در پارلمان ملی پیروز شود، رئیس‌جمهور فرانسیسکو گوترش پارلمان را منحل کرده و انتخابات پارلمانی جدید را فراخواند. در این انتخابات که در ۱۲ می ۲۰۱۸ برگزار شد، سابینو دوباره در فهرست PD در صدر قرار گرفت و دوباره به پارلمان راه یافت که در آن PD در ابتدا بخشی از اپوزیسیون بود. دوران تصدی سابینو به عنوان وزیر با روی کار آمدن دولت هشتم مشروطه در ۲۲ ژوئن ۲۰۱۸ به پایان رسید.
در سال ۲۰۱۹، سابینو عضو کمیته پارلمانی برای اقتصاد و توسعه (کمیته D) بود.
پدر ماریانو، ماتیوس سابینو، لیورای از لورو، لاوتم و مادرش جولیتا ریبیرو نام داشت.
نام مستعار او از واژه‌های تتومی Assa به معنی «پرنده» و Nami به معنی «پدر» ترکیب شده‌است.
آدم خوبی نیستی ترانه‌ایست سرودهٔ کلینت بالارد جونیور که اولین‌بار در سال ۱۹۶۳ توسط دی دی وارویک اجرا شده‌است. جری لیبر و مایک استولر تهیه‌کنندگان نسخهٔ اصلی ترانه بوده‌اند.
این قطعه بارها توسط خوانندگان دیگر بازخوانی شده‌است از جمله بتی اورت در سال ۱۹۶۳، گروه سوینگینگ بلو جینز در سال ۱۹۶۴ و لیندا رانستد در سال ۱۹۷۵ که نسخهٔ او در زمان انتشارش شمارهٔ ۱ بیلبورد هات ۱۰۰ شد.
نسخهٔ بتی اِوِرِت که در نوامبر ۱۹۶۳ با برچسب وی-جی رکوردز منتشر شد، اولین نسخهٔ موفق «آدم خوبی نیستی» بود. بالاترین جایگاه تک‌آهنگ در بیلبورد هات ۱۰۰ رتبه ۵۱ بود و در جدول ترانه‌های آراَندبی تا ردهٔ پنجم صعود کرد.
اجرای گروه بریتانیایی سوینگینگ بلو جینز از «آدم خوبی نیستی» هم در سال ۱۹۶۴ با اقبال تجاری مواجه شد. نسخهٔ سوئینگینگ بلو جینز در تابستان آن‌سال سومین تک‌آهنگ پرفروش آفیشال چارتس شد ولی در آمریکا جایگاهی بهتر از ردهٔ ۹۷ بیلبورد هات ۱۰۰ نداشت.
لیندا رانستد از اوایل سال ۱۹۷۳ و به پیشنهاد کنی ادواردز (باسیست گروهش) ترانهٔ «آدم خوبی نیستی» را به لیست قطعه‌های اجراهای زنده‌اش اضافه کرده بود. او اولین بار این ترانه را در افتتاحیهٔ کنسرتی از نیل یانگ اجرا کرد.
رانستد در تابستان ۱۹۷۴ به‌همراه گروهش «آدم خوبی نیستی» را ضبط کردند و در پایان همان‌سال در قالب تک‌آهنگی از آلبوم "قلبی همچون یک چرخ" منتشر شد. در این نسخه کُر دو نفرهٔ کلایدی کینگ و شرلی متیوز آواز رانستد را همراهی می‌کند.
این موفق‌ترین نسخهٔ «آدم خوبی نیستی» بود که در زمان انتشارش در ایالات متحدهٔ آمریکا ۱۱ هفته در بیلبورد هات ۱۰۰ حضور داشت و یک‌هفته هم صدرنشین آن جدول شد. «آدم خوبی نیستی» رانستد ششمین تک‌آهنگ شمارهٔ ۱ سال ۱۹۷۵ و سومین شمارهٔ یکی بود که کاور یک قطعهٔ دهه شصتی بود. چند هفته پیش از رانستد، گروه کارپنترز هم با کاور قطعهٔ «خواهش می‌کنم آقای پستچی» ماروِلِتس صدرنشین بیلبورد بودند. بین این‌ها اما تفاوت مهمی وجود دارد: کارپنترز ترانه‌ای که اجرای اولیه‌اش هم بسیار شناخته‌شده و شماره ۱ بیلبورد شده بود را بدون آن‌که چیز ارزشمندی به آن اضافه کنند بازخوانی کردند درحالی‌که رانستند قطعه‌ای که پیش از او موفقیت چشمگیری نداشت را آن‌چنان زیر و رو کرد، گویی از آن خودش است.
علیرضا کوشکی (زادهٔ ۲۶ بهمن ۱۳۷۸) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست وینگر برای باشگاه فوتبال گل‌گهر در لیگ برتر خلیج فارس بازی می‌کند.
باشگاه‌هایی که وی در آن بازی کرده‌است می‌توان به سپیدرود رشت، پیکان، فولاد خوزستان و گل‌گهر اشاره کرد.
فیض‌الله کاکر (پشتو: فیض الله کاکر) (متولد ۲۴ دسامبر ۱۹۵۰)، یک همه‌گیرشناس بازنشستهٔ افغان است. او در ۳۰ مارس ۲۰۲۰ از خدمات ملکی بازنشسته شد. وی قبلاً در سمت‌های رئیس دفتر رئیس‌جمهوری اشرف غنی، سفیر افغانستان در قطر، مشاور رئیس‌جمهوری در بخش سلامت و آموزش و پرورش و معین وزارت صحت عامه جمهوری اسلامی افغانستان خدمت کرده بود. کاکر همچنین قبلاً به عنوان هماهنگ‌کننده ملی ریاست جمهوری برای محو فلج اطفال از افغانستان که بخشی از تلاش‌های بنیاد بیل و ملندا گیتس برای محو فلج اطفال بود، خدمت می‌کرد. کاکر در سطح بین‌المللی در مورد چالش‌های که افغانستان با آن موجه است نوشته و صحبت نموده‌است، از جمله بیماری‌های همه‌گیر، مرگ و میر مادران و خطرات علف کُش که برای محو خشخاش استفاده می‌شوند.
کاکر دوره مدرسه را در دبیرستان عالی حبیبیه در شهر کابل، افغانستان به اتمام رساند. او در ۱۹۷۵ میلادی مدرک لیسانس خود را در رشته زیست‌شناسی از کالج ایرلهام در ریچموند، ایندیانا گرفت. کاکر در سال ۱۹۷۷ فوق لیسانس خود را در رشته سم‌شناسی از دانشگاه ایندیانا در اندیاناپلیس به‌دست‌آورد. کاکر در ۱۹۸۲ میلادی دکترای خود را در رشته همه‌گیرشناسی در دانشگاه واشینگتن، سیاتل، واشینگتن به اتمام رساند. وی از ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۸ میلادی در هیئت مدرسه اسلامی سیاتل، واشینگتن خدمت کرد.
کاکر از ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۶ میلادی به عنوان استاد کمکی کلینیکی در دانشکده همه‌گیرشناسی دانشگاه واشینگتن کار کرد. وی در ۱۹۸۶ میلادی به عنوان دانشمند موقتی در واحد تحقیقات کنترل سرطان، مرکز تحقیقی سرطان فرید هاتچنسون در سیاتل، واشینگتن استخدام گردید.
او در ۱۹۸۸ میلادی به پیشاور، پاکستان نقل مکان کرد و سازمان شورای تحقیقی و مشورتی افغانستان (RACA) را تأسیس کرد. در اوایل، وی به عنوان رئیس عمومی ریاست طب وقایوی وزارت صحت عامه دولت اسلامی موقت افغانستان خدمت کرد. در ۱۹۹۰ میلادی، کاکر به عنوان رئیس دانشکده طب، سپس معاون عمومی دانشگاه و بعداً الی ۱۹۹۶ میلادی به عنوان رئیس دانشگاه اسلامی افغانستان (IUA) در پیشاو، پاکستان خدمت نمود. کاکر همچنین از ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۵ میلادی به عنوان معین وزارت صحت عامه دولت اسلامی افغانستان در کابل خدمت کرد.
کاکر در ۱۹۹۷ میلادی به اسلام‌آباد، پاکستان رفت و در آنجا از طرف سازمان ملل متحد به عنوان افسر طبی/ همه‌گیرشناس سازمان جهانی بهداشت (WHO) انتخاب شد. کاکر نخستین کسی بود که اصطلاح «سیستم هشدار اولیه امراض» (DEWS) را به‌کار برده و آن را در پاکستان توسعه داد، این سیستم حالا در سراسر دنیا شناخته شده و در بسیاری کشورها کاپی شده‌است.
کاکر بار دیگر در ۲۰۰۵ میلادی به عنوان معین وزارت صحت عامه در دولت جمهوری اسلامی افغانستان در کابل گماشته شد و برای ۵ سال آنجا کار کرد. کاکر با گردپاشی زمین توسط علف کُش به‌خاطر محو خشخاش مخالفت نمود، بعداً ثابت شد که استفاده از آن‌ها برای انسان‌ها سرطان زا است.
وی در ۲۰۰۹ میلادی به عنوان مشاور-وزیر رئیس‌جمهور در امور سلامت و آموزش و پرورش ارتقا یافت. در ۲۰۱۲ میلادی، او همچنین به عنوان هماهنگ‌کننده ریاست جمهوری برای محو فلج اطفال گماشته شد که سمتی با حمایت جهانی بود، چون افغانستان هنوز هم یکی از سه کشور در دنیا است که شیوع بومی فلج اطفال در آن وجود دارد.
کاکر در ۲۰۱۶ میلادی به عنوان سفیر افغانستان در دوحه پایتخت قطر گماشته شد، وی در آنجا از نزدیک با جوانب مرتبط کار کرد تا از تلاش‌های صلح در افغانستان حمایت نماید.
دیگو آلتوبه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. که در پست دروازه‌بان در باشگاه فوتبال فوئنلابرادا بازی می‌کند. وی هم‌اکنون به‌صورت قرضی از باشگاه فوتبال رئال مادرید در فوئنلابرادا حضور دارد.
فریدریش اسکار روگه (زاده ۲۴ دسامبر ۱۸۹۴ – درگذشته ۳ ژوئیه ۱۹۸۵) افسر نیروی دریایی آلمان بود. او به دلیل خدمات خود در ورماخت صلیب شوالیه صلیب آهنین آلمان نازی را دریافت نمود. روگه اولین فرمانده نیروی دریایی آلمان پس از جنگ جهانی دوم بود
فریدریش روگه در لایپزیش متولد شد. او در ۱۴ مارس ۱۹۱۴ وارد دانشکده افسری شد و سپس به نیروی دریایی امپراتوری آلمان پیوست. او طی سال‌های ۱۹۱۴، ۱۹۱۵ و ۱۹۱۶ در چند عملیات در دریای بالتیک شرکت داشت. در سال‌های ۱۹۱۷ و ۱۹۱۸ نیز با خدمت در ناوشکن‌های نیروی دریایی آلمان در چند حمله در دریای شمال و کانال مانش حضور داشت.
پس از آتش‌بس، روگه افسر ناوشکن شده و در ژوئن ۱۹۱۹ وارد اسکاپا فلو شد و در عقب‌نشینی ناوگان آلمان از آن‌جا نقش ایفا کرد.
پس از بازگشت به آلمان برای ادامه کار در نیروی دریایی آلمان، به خدمت جمهوری جدید وایمار درآمد و برای دو دهه پس از آن، بر روی مین و جنگ‌افزارهای مرتبط با آن متمرکز شد. روگه از سال ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۳ فرماندهی یک مین روب را برعهده داشت. او در طول دهه ۱۹۳۰ طی یک مسابقه قایق‌رانی در بریتانیا، با یک ملوان سابق نیروی دریایی بریتانیا به نام ستوان اوبری گری برخورد کرد. ستوان گری در سال ۱۹۱۷ در کشتی HMS Partridge خدمت می‌کرد که توسط کشتی ، که روگه در آن خدمت می‌کرد؛ غرق شده بود. درواقع "V100" کشتی ای بود که گری را پس از غرق شدن از آب نجات داد. این دو نفر پس از ملاقات با یکدیگر دوست شدند، دوستی آنها با آغاز جنگ جهانی دوم قطع شد. روگه پس از تحصیل در دانشگاه فنی برلین، افسر ارشد یک ناوگروه مین روب شد و در سال ۱۹۳۷ به مقام برتر در آن بخش دست یافت.
در جنگ جهانی دوم، او بخشی از کمپین لهستان در سال ۱۹۳۹ بود و همچنین در سال ۱۹۴۰ در چند عملیات نیروی دریایی آلمان نازی در دریای شمال-کانال مانش حاضر بود. از سال ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۳، او در فرانسه مستقر شد و در سال ۱۹۴۳ به درجه دریاسالاری دست یافت. او در سال ۱۹۴۳ به ایتالیا فرستاده شد و تا اواسط تابستان به عنوان افسر ارشد نیروی دریایی آلمان خدمت کرد. او در نوامبر ۱۹۴۳ به عنوان مشاور نیروی دریایی فیلد مارشال اروین رومل منصوب شد تا بر دفاع از شمال فرانسه در برابر تهاجم پیش‌بینی شده متفقین نظارت کند. او به مین‌های زمینی و گلوله‌های توپخانه‌ای زیر آب اعتقادی نداشت، اما مین‌های دریایی که او می‌خواست در دسترس نبود. او در اوت ۱۹۴۴، مدیر کشتی‌سازی کریگزمارین شد و تا پایان جنگ جهانی دوم در آن شرکت مشغول به کار بود.
در پایان جنگ جهانی دوم، روگه به اسارت گرفته شد. در سال ۱۹۴۶، او زندگی جدیدی را به عنوان مترجم، نویسنده و مربی در کوکسهافن آغاز کرد. او یکی از چهار افسر پرچم بود که تیم تاریخی نیروی دریایی در بریمرهافن را تشکیل می‌داد. این تیم توسط نیروی دریایی ایالات متحده حمایت می‌شد و برای ارزیابی مجدد نبردهای نیروی دریایی آلمان نازی با نیروهای متفقین طی جنگ جهانی دوم از دیدگاه افسران آلمانی تشکیل شده بود. او به عنوان یک نماینده مستقل سیاسی به شورای شهر کوکسهافن راه یافت و بدین طریق وارد دنیای سیاست شد.
در سال ۱۹۵۰، روگه بخشی از یک گروه منتخب از افسران عالی‌رتبه سابق ورماخت بود که توسط صدراعظم کنراد آدناور برای شرکت در کنفرانسی برای بحث در مورد تسلیح مجدد آلمان غربی دعوت شده بودند. نتیجه این کنفرانس تفاهم‌نامه هیمه‌رود بود که به ایجاد اسطوره " ورماخت پاک " کمک کرد.
در اوایل دهه ۱۹۵۰، او توصیه کرد که چگونه نیروی دریایی می‌تواند در بوندسمارین "(نیروی دریایی آلمان) جدید بازسازی شود". روگه که پس از عضویت آلمان در ناتو از بازنشستگی فراخوانده شد و به عنوان فرمانده نیروی دریایی جدید آلمان منصوب شد. او تا سال ۱۹۶۱ در این سمت مشغول به کار بود.
پس از آن، او به عضویت هیئت علمی دانشگاه توبینگن درآمد و در ۲۱ ژوئیه ۱۹۶۷ به عنوان دانشیاری دست یافت. از سوی بسیاری از دانشگاه‌ها، از جمله کالج جنگ نیروی دریایی ایالات متحده در نیوپورت، جهت انجام سخنرانی دعوت شد.
دریاسالار روگه در سال ۱۹۸۵ درگذشت.
روگه نویسنده چندین کتاب از جمله "شوروی‌ها به عنوان دشمن دریایی، ۱۹۴۱–۱۹۴۵"، نوشته شده برای مؤسسه دریایی آناپولیس در سال ۱۹۷۹، و "رومل در نرماندی"، نوشته شده در سال ۱۹۵۹ بود.
دریاسالار فریدریش روگه در فیلم "طولانی‌ترین روز" (۱۹۶۲) نقش خودش را بازی کرد و همچنین مشاور فیلم بود.
اریک ایهورویچ شورانوف ( ; متولد ۲۲ فوریه ۲۰۰۲) بازیکن فوتبال آلمانی-اوکراینی است که به عنوان مهاجم وسط در بوندس‌لیگا ۲ و باشگاه نورنبرگ بازی می‌کند. شورانوف ملی‌پوش سابق جوانان اوکراین است که هم‌اکنون برای تیم ملی زیر ۲۱ سال آلمان بازی می‌کند.
شورانوف اولین بازی حرفه‌ای خود را برای باشگاه نورنبرگ در تاریخ ۱۳ دسامبر ۲۰۲۰ در بوندس‌لیگا ۲ انجام داد. او در دقیقه ۸۰ به عنوان یک بازیکن تعویضی، جایگزین فلیکس لوکمپر شد و برابر وورتسبورگ کیکرز بازی کرد؛ بازی خانگی که با نتیجه ۲–۱ به سود نورنبرگ به پایان رسید.
آگوست سالزمن (۱۸۲۴–۱۸۷۲) باستان‌شناس، نقاش و پیشگام در زمینه عکاسی باستان‌شناسی فرانسوی بود.
سالزمن در خانواده‌ای ثروتمند از کارآفرینان اهل آلزاس به دنیا آمد. او دوست نقاش و نویسنده اوژن فرومنتن بود که با او در سال ۱۸۴۷ به الجزایر سفر کرد. در سال ۱۸۵۱، زمانی که سالزمن در مصر بود، با مصر‌شناس آگوست ماریت ملاقات کرد و علاقه خاصی به کار او پیدا کرد.
سالزمن که نقاش مناظر و مناظر مذهبی بود یکی از اولین کسانی بود که از عکاسی به عنوان وسیله‌ای برای مطالعه باستان‌شناسی استفاده کرد. او از زمان کالوتایپ همراه لوئیس دکلرک، مهمترین عکاس بوده است. عکس‌های اورشلیم در سال ۱۸۵۴ از کار باستان‌شناس فلیکس دو سولسی الهام گرفته شده است.
برجسته‌ترین تصاویر از کتاب عکس اورشلیم، که در مجموع ۱۷۴ عکس را شامل می‌شود، بدون شک به تصویر کشیدن جزئیات معماری و یافته‌های باستان‌شناسانه است. این کتاب همچنین دارای مناظر زیبایی از اورشلیم، دره یوسفات و بیت لحم است. تصاویر سالزمن در مقایسه با رویکرد کلاسیک معاصرش، ماکسیم دو کمپ، از منظر امروزی از نظر زیبایی‌شناسی غنی‌تر هستند. کتاب عکس در سال ۱۸۵۶ منتشر شد و با قیمتی که در آن زمان کاملاً خارج از روال بود به بازار عرضه شد: بیش از ۱۴۰۰ فرانک. این کتاب که از موفقیت تجاری کمتری نسبت به کتاب دو کمپ برخوردار بود، عمدتاً مخاطبان علاقه‌مند به باستان‌شناسی داشتند که کنجکاوی آنها در چنین موضوعاتی اخیراً به طور قابل توجهی کاهش یافته بود.
در سال ۱۸۶۰، مجله لو توق دوموند این تصاویر را به صورت چوب‌تراشی منتشر کرد.
چوی جین شیل (؛ ۲۴ دسامبر ۱۹۶۸ – ۲ اکتبر ۲۰۰۸) بازیگر اهل کره جنوبی بود. او یکی از بهترین بازیگران کره جنوبی بود و لقب «بازیگر زن ملت» را داشت. او به عنوان نقش اصلی در ۱۸ فیلم و ۲۰ مجموعه تلویزیونی بازی کرد، در ۱۴۰ تبلیغ بازرگانی حضور پیدا کرد و برندهٔ جایزهٔ بهترین بازیگر نقش اول زن در سی و سومین جوایز ناقوس بزرگ شد. او در ۲ اکتبر ۲۰۰۸ در خانه‌اش در سئول خودکشی کرد.
میر مصطفی جوادی (زادهٔ ) ورزشکار وزنه‌بردار اهل ایران شهرستان قزوین است. وی در مسابقات قهرمانی وزنه‌برداری جهان ۲۰۲۱ برندهٔ مدال نقره شده‌است. همچنین در مسابقات قهرمانی جهان سال ۲۰۲۳ در ریاض عربستان سعودی، در یازدهم سپتامبر مصادف بیستم شهریور ماه سال ۱۴۰۲ در یک رقابت نزدیک با دو حریف چینی، یعنی تیان تائوی معروف که اوت شد و لی دایین که رکورد دو ضرب ۲۱۶ کیلو را در مسابقات پیشین در چنته داشت، با مهار وزنه ۱۶۹ کیلو در یک ضرب و ۲۱۵ کیلو در دو ضرب، موفق به کسب مدال طلای دوضرب و مجموع شد. این رکوردها هر کدام ده کیلوگرم از آخرین رکورد او بالاتر بودند.
پارک هان-بیول (؛ زادهٔ ۱۷ نوامبر ۱۹۸۴) بازیگر و مدل اهل کره جنوبی است. از آثاری که درآنها ایفای نقش کرده‌است می‌توان به "همسر یا دردسر" و "دختری که خوب بزرگ شده" اشاره کرد.
پروتئین القاشونده توسط پرولاکتین () که با نام‌های دیگری همچون پروتئین مایع بیماری آشکار کیستی ۱۵ (GCDFP-15)، گلیکوپروتئین خارج‌پاروتیدی (EP-GP)، پروتئین gp17 مایع منی متصل‌شونده به اکتین (SABP) و BRST2 یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"PIP"» کُدگذاری می‌شود. تولید این پروتئین توسط هورمون‌های پرولاکتین و آندروژن تحریک شده و در اثر هورمون استروژن کاهش می‌یابد.
این پروتئین عملکرد فیزیولوژیک در تنظیم انتقال آب در غدد آپوکرین زیر بغل، فرج، پلک، مجرای گوش، سلول‌های سِـروزی غدد بزاقی تحتِ فکی، سلول‌های سِـروزی زیرمخاطی برونش و غدد اشکی فرعی و همچنین غدد عرقی جلدی دارد. علاوه بر این‌ها، این پروتئین در مایع آمنیوتیک و منی هم یافت می‌شود.
پروتئین PIP توانایی اتصال به ایمونوگلوبولین جی، مولکول IgG-Fc و گیرنده‌های لنفوسیت تی کمک‌کننده را هم دارد که نشاندهندهٔ نقش گستردهٔ آن در فرایندهای ایمنی و دفاعی بدن است. این پروتئین می‌تواند به AZGP1 وصل شود و دارای فعالیت آسپارتیک پروتئاز است که می‌تواند مولکول فیبرونکتین را تجزیه کند.
این پروتئین می‌تواند به برخی گونه‌های باکتری همچون استرپتوکوک متصل شود و در نتیجه در دفاع غیرایمنی علیه میکروب‌های بیماری‌زا مؤثر است.
اثرهای میتوژنیک از این پروتئین، در سلول‌های طبیعی پستان و سلول‌های بدخیم سرطان پستان دیده شده‌است.
این پروتئین در مایع درون کیست‌های پستان یا بافت پستان به‌عنوان نشانگر زیستی در متاپلازی‌های آپوکرین خوش‌خیم و بدخیم پستان به‌کار می‌رود چرا که به‌طور طبیعی در بافت‌های سالم پستان وجود ندارد. در واقع وجود این پروتئین نشاندهندهٔ سرطان بدخیم با درجهٔ پائین در غدد آپوکرین پستان است و اگر درجهٔ بدخیمی کارسینوم بالا باشد، دیگر این نشانگر زیستی وجود نخواهد داشت. بیان ژن «"PIP"» در سلول‌های سرطان پستان، با کاهش تزاید سلول‌های سرطانی و کمتر تهاجمی‌بودن آن مرتبط است و نشانه‌ای از افزایش مسیرهای آپوپتوزی است. بسیاری از ژن‌هایی که تحت تأثیر آپوپتوز هستند، توسط مولکول پروتئین STAT5 تنظیم می‌شود.
اثرهای میتوژنیک از این پروتئین در رده‌های آزمایشی سلولی MCF10A, MCF7، BT474، MDA-MB231 و T47D در پستان یافت شده‌است. از این پروتئین همچنین در تشخیص و ردیابی سلول‌های پخش‌شدهٔ سرطان پستان استفاده شده‌است.
ژن «"PIP"» در برخی سلول‌های سرطان پستان تقویت می‌شود که دلیلِ بیان بیش از حد آن است، اما دلایل دیگری هم برای این بیانِ بیش از حد وجود دارد. در سلول‌های سرطانی T47D پستان، گیرنده آندروژن و RUNX2 با یکدیگر تعامل شیمیایی ایجاد کرده و بیان ژن «"PIP"» را تشدید می‌کنند.
در سرطان پستان آپوکرینی نوع ، یک بازخورد مثبت میان گیرنده آندروژن و کینازهای برون‌سلولی تنظیم‌شونده با پیام سلولی از طریق مولکول CREB1 وجود دارد که می‌توان آنرا توسط داروهای ضد آندروژن مهار کرد. بیان ژن «"PIP"» برای زنده‌مانده و تهاجمی بودن این نوع خاص از سرطان پستان ضروری است.
در سرطان‌های پستان ، به‌ویژه آنهایی که بیان شدید گیرندهٔ استروژن دارند، پروتئین PIP نقش مهمی در تکثیر سلولی و حالت تهاجمی سرطان پستان و همچنین مقاومت اکتسابی آن به داروی تاموکسیفن دارد.
جنرال غرزی خواخوژی (پشتو: "غرزی خواخوږی‎")، فرزند محمد ابراهیم خواخوژی (شاعر، نویسنده، خبرنگار، سیاست‌مدار و یکی از اعضای رهبری جنبش ویش زلمیان و همچنین حزب مترقی دموکراتیک افغانستان تحت رهبری محمد هاشم میوندوال) بود. او که در اصل از ولایت قندهار است، در ۲۹ می ۱۹۶۲ میلادی در شهر کابل متولد گردید و از قوم بلوچ است.
دوره مدرسه را در دبیرستان عالی حبیبیه در شهر کابل تکمیل کرد، پس از مدرسه وارد ارتش شده و با اتمام کورس‌های فراشوت (چتر بازی) و کماندو با درجه لیسانس در رشته لوژستیک از دانشگاه ارتش افغانستان فارغ‌التحصیل شد.
غرزی خواخوژی در طول زندگی خود در سمت‌های دولتی و خصوصی گوناگونی ایفای وظیفه نموده‌است که به قرار ذیل می‌باشند:
غرزی خواخوژی در زندگی خود با جوایز ذیل از سوی دولت افغانستان مفتخر شده‌است:
مالیک چاو (به آلمانی: Malick Thiaw؛ زادهٔ ۸ اوت ۲۰۰۱) بازیکن فوتبال آلمانی است که به عنوان مدافع میانی در سری آ و باشگاه میلان و تیم ملی المان بازی می‌کند.
تیاو در دوران کودکی خود برای تی‌وی کاکوم-ویتلر، که یک باشگاه رده پایه در دوسلدورف بود، بازی می‌کرد. او بعدها در رده‌های سنی فورتونا دوسلدورف، بایر ۰۴ لورکوزن و بروسیا مونشن‌گلادباخ بازی کرد و در سال ۲۰۱۵ به آکادمی جوانان شالکه ۰۴ پیوست. او اولین بازی حرفه‌ای خود را برای شالکه در ۷ مارس ۲۰۲۰ مقابل هوفنهایم در بوندسلیگا انجام داد؛ شالکه در آن بازی به تساوی ۱–۱ رسید.
تیاو در آلمان و از پدری سنگالی و مادری فنلاندی به دنیا آمد و بزرگ شد. او دارای پاسپورت آلمانی و فنلاندی است. در سال ۲۰۱۷، او به عنوان نماینده تیم زیر ۱۷ سال فنلاند دعوت شد، اما برای آنها بازی نکرد. در ۱۵ مارس ۲۰۲۱، تیاو به نمایندگی از آلمان در تیم زیر ۲۱ سال آلمان و مسابقات قهرمانی اروپا زیر ۲۱ سال ۲۰۲۱ شرکت کرد.
ماکسیما آکونیا (؛ زادهٔ ۱۹۷۰) یک کشاورز و طرفدار محیط زیست پرویی است. وی از سال ۲۰۱۱ میلادی فعالیت دارد. او به دلیل مبارزه‌اش برای حفظ زمینی که شرکت معدنی نیومانت و بوئناونتورا می‌خواست آن را برای ایجاد یک معدن جدید تصاحب کند، ایستادگی کرد. وی به‌خاطر تحمل سال‌ها ارعاب و خشونت توسط این شرکت در ۲۰۱۶ برندهٔ جایزه محیط زیست گلدمن شده‌است.Jim Carlton Recipients of the Goldman Environmental Prize to be honored. Wall Street Journal, 18 April 2016
ماکسیما آکونیا یک بافنده پرویی و کشاورز معیشتی است که در شهری دورافتاده در ارتفاعات شمالی پرو زندگی می‌کند. در ۱۹۹۴، آکونیا و همسرش ۲۷ هکتار زمین در تراگادرو گرانده، ناحیه سوروچوکو، استان سلندین، بخش کاخامارکا خریدند. این مکان سه ساعت از شهر اصلی سلدین فاصله دارد، این مستغلات در مسیر یکی از چهار دریاچه‌ای است که معدن یاناکوخا به دنبال دسترسی به آن بوده‌است تا آن را همانند معدن روباز کونگا گسترش دهد. شرکت معدنی نیومانت در ۲۰۱۵ مدعی شد که زمین آکونیا را در ۱۹۹۷ از جامعه محلی خریداری کرده‌است.
در ۲۰۱۱، خانه کوچک چمنی و خاکی آکونیا ویران شد، ابتدا در مه ۲۰۱۱، هنگامی‌که مهندسان معدن از یاناکوخا به منطقه اعزام شدند، نگهبانان امنیتی و افسران پلیس کلبه خاکی او را تخریب کردند. پلیس در سوروچوکو از گرفتن گزارش این ماجرا خودداری کرد. بار دوم در اوت ۲۰۱۱، هنگامی که آکونیا و دخترش بیهوش شدند، شوهرش شاهد ضرب و شتم آنها بود. خانواده این حادثه را با عکس‌های پزشکی قانونی و تصاویر ویدئویی به دادستان منطقه سلندین گزارش کردند، اما فایده‌ای نداشت.
در ۲۰۱۲، اعتراضات علیه معدن روباز کنگا گسترش یافت و در ژوئیه پنج معترض کشته شدند. در ۲۱ اکتبر آکونیا «از معترضان برای ماندن در سرزمینش استقبال کرد». یک هفته بعد او به پرداخت ۲۰۰ سول پرو (معادل۷۰ دلار آمریکا) در یاناکوخا جریمه شد و به وی اخطار داده شد تا زمین خود را ظرف ۳۰ روز ترک کند و به دلیل چمباتمه زدن غیرقانونی سه سال زندان (تعلیق) به او داده شد. درخواست‌های تجدیدنظر او در ۲۰۱۲ و ۲۰۱۴ ناموفق بود و دادگاه‌ها حکم اولیه در مورد آکونیا را تأیید کردند.
در ۵ مه ۲۰۱۴، کمیسیون بین‌المللی آمریکایی حقوق بشر (IACHR) سازمان کشورهای آمریکایی از دولت پرو درخواست کرد تا اقدامات پیشگیرانه‌ای را برای ۴۶ نفر از سران جوامع دهقانی از جمله خانواده آکونیا اتخاذ کند.
در دسامبر ۲۰۱۴، شکایت نیومانت مبنی بر اتهامات جنایی علیه آکونیا رد شد و در فوریه ۲۰۱۵ نیروهای امنیتی پی ساختمان را در محل خانه آکونیا تخریب کردند. به‌دنبال آن اعتراضات به لیما و در سایر نقاط و سطح بین‌المللی گسترش پیدا کرد. عفو بین‌الملل برای دفاع از او بسیج شد. کمیسیون بین‌المللی آمریکایی حقوق بشر خواستار تدابیر حفاظتی برای آکونیا شد و حفاظت او را تأمین کرد، اما دولت هیچ اقدامی در قبال آن انجام نداد.
وقتی از او پرسیده شد که آیا ترور برتا کاسیرس روی او تأثیر گذاشته‌است،Eve Andrews Want to support indigenous land rights? Keep talking about the people fighting for them. The Grist, 18 April 2016. retrieved 7 May 2016 آکونیا گفت: «... ترسی به خود راه نمی‌دهم - مانع توقف انگیزه‌ام برای ادامه راه نمی‌شود.» آوریل ۲۰۱۶ شرکت نیومانت به ادعای مالکیتش بر زمین ادامه داد و گفت: «بر این زمین به خاطر کاشت در محدوده‌ای که اخیراً توسط خانواده‌اش شخم زده شده‌است، مالکیت آن را اعمال می‌کند.» گمان می‌رودخانه آکیونا توسط اراذل و اوباش استخدامی نیومانت مورد تعرض قرار گرفته‌باشد.Goldman Prize Winner Reportedly Attacked at Her Home by Mining Industry Hitmen , "EcoWatch", Michael Brune, September 23, 2016. Retrieved 24 September 2016.
آکونیا، که کمتر از ۵ فوت قد دارد، توسط یک روزنامه‌نگار بروکلین به‌عنوان «مادربزرگ شرور ایستاده در معدن بزرگ» توصیف شده‌است. یک روزنامه کاخامارکا او را «بانوی تالاب‌ها» نامگذاری کرد، وی شبیه به شخصیت روزندو ماکوئی از رمان «"جهان گسترده و دور است"» اثر چیرو آلگریا می‌باشد.
در آوریل ۲۰۱۶، آکونیا، که در آن زمان ۴۷ سال داشت، جایزه محیط زیست گلدمن ۲۰۱۶ را برای فعالیت‌های صلح‌آمیز خود در مورد معدن کنگا توسط شرکت معدنی نیومانت دریافت کرد.
تکامل اجتماعی-فرهنگی ، «تکامل‌گرایی اجتماعی فرهنگی» یا «تکامل فرهنگی» نظریه‌های اجتماعی و فرهنگی هستند که چگونگی تغییر جوامع و فرهنگ را در طول زمان توصیف می‌کنند. در حالی که «توسعه اجتماعی - فرهنگی» فرآیندهایی را دنبال می‌کند که تمایل به افزایش پیچیدگی یک جامعه یا فرهنگ دارند، تکامل اجتماعی - فرهنگی فرآیندی را در نظر می‌گیرد که می‌تواند منجر به کاهش پیچیدگی (انحطاط) شود یا می‌تواند تنوع یا تکثر را بدون هیچ تغییر ظاهراً مهمی در پیچیدگی ایجاد کند. (کلادوژنز). تکامل اجتماعی - فرهنگی «فرآیندی است که توسط آن سازماندهی مجدد ساختاری در طول زمان تحت تأثیر قرار می‌گیرد و در نهایت شکل یا ساختاری را تولید می‌کند که از نظر کیفی از شکل اجدادی متفاوت است».مقایسه کنید:
بیشتر رویکردهای سده نوزدهم و برخی از سده بیستم به فرهنگ اجتماعی با این استدلال که جوامع مختلف به مراحل مختلف توسعه اجتماعی رسیده‌اند، مدل‌هایی برای تکامل انسان به‌طور کلی ارائه می‌کردند. جامع‌ترین تلاش برای توسعه یک نظریه کلی تکامل اجتماعی با تمرکز بر توسعه نظام‌های اجتماعی فرهنگی، کار تالکوت پارسونز (۱۹۰۲–۱۹۷۹)، در مقیاسی عمل کرد که شامل نظریه تاریخ جهان بود. تلاش دیگری، در مقیاس کمتر سیستماتیک، از دهه ۱۹۷۰ با رویکرد نظریه نظام‌های جهانی امانوئل والرشتاین (۱۹۳۰–۲۰۱۹) و پیروانش آغاز شد.
رویکردهای جدیدتر بر تغییرات خاص جوامع فردی تمرکز می‌کنند و این ایده را رد می‌کنند که فرهنگ‌ها اساساً بر اساس میزان پیشرفت هر یک از آنها در مقیاس خطی فرضی پیشرفت اجتماعی متفاوت است. اکثر باستان‌شناسان و انسان‌شاسان فرهنگی مدرن در چارچوب‌های نئوتکامل‌گرایی، زیست‌جامعه‌شناسی و نظریه مدرن‌سازی کار می‌کنند.
انسان‌شناسان و جامعه‌شناسان اغلب فرض می‌کنند انسان‌ها تمایلات اجتماعی طبیعی دارند و این رفتار اجتماعی ویژه انسان علل و پویایی غیرژنتیکی دارد. (یعنی مردم آنها را در محیط اجتماعی و از طریق تعامل اجتماعی یادمی‌گیرند) جوامع در محیط‌های اجتماعی پیچیده (یعنی با منابع طبیعی و محدودیت‌ها) و تطبیق خود با این محیط‌ها وجود دارند؛ بنابراین تغییر همه جوامع اجتناب ناپذیر است.
نظریه‌های خاص تکامل اجتماعی یا فرهنگی اغلب سعی می‌کنند تفاوت‌های بین همسنگی جوامع را با این بیان توضیح دهند که جوامع مختلف به مراحل مختلف توسعه رسیده‌اند. اگرچه چنین نظریه‌هایی معمولاً مدل‌هایی را برای درک رابطه بین فناوری، ساختار اجتماعی یا ارزش‌های یک جامعه ارائه می‌دهند ولی از نظر میزان توصیف مکانیسم‌های خاص تنوع و تغییر متفاوت هستند.
در حالی که تاریخ تفکر تکاملی در رابطه با انسان را می‌توان حداقل با ارسطو و دیگر فیلسوفان یونانی ردیابی کرد ولی نظریه‌های تکامل اجتماعی - فرهنگی اولیه ایده‌های اگوست کنت (۱۷۹۸–۱۸۵۷)، هربرت اسپنسر (۱۸۲۰–۱۹۰۳) و لوئیس هنری مورگان (۱۸۱۸–۱۸۸۱) و به‌طور همزمان ولی مستقل از آنها با آثار چارلز داروین (۱۲ فوریه ۱۸۰۹–۱۹ آوریل ۱۸۸۲) توسعه یافتند و از اواخر سده نوزدهم تا پایان جنگ جهانی اول محبوب بودند. این نظریه‌های سده نوزدهم فرگشت تک‌خطی مدعی بودند جوامع در حالت "ابتدایی" شروع و به تدریج در طول زمان "متمدن"تر می‌شوند. آنها فرهنگ و فناوری تمدن غرب را با پیشرفت یکی می‌دانستند. برخی از اشکال نظریه‌های تکامل اجتماعی - فرهنگی اولیه (عمدتاً نظریه‌های تک خطی) به نظریه‌های بسیار مورد انتقادی همانند داروینیسم اجتماعی و نژادپرستی علمی منجر شده‌اند که گاهی در گذشته توسط قدرت‌های امپراتوری اروپایی برای توجیه سیاست‌های موجود استعمار و برده‌داری و سیاست‌های جدید مانند اصلاح نژادی بهره‌برداری شده‌اند.
هدف بیشتر رویکردهای سده ۱۹ و برخی از سده ۲۰ ارائه مدل‌هایی برای تکامل نوع بشر به عنوان یک موجودیت واحد بود. با این حال، بیشتر رویکردهای سده بیستم، مانند فرگشت چندخطی بر تغییرات خاص جوامع فردی متمرکز بودند. علاوه بر این، آنها تغییر جهت را رد کردند (به عنوان مثال فرگشت هدفمند، پایان‌شناسی یا تغییر پیشرونده). بیشتر باستان‌شناسان در چارچوب تکامل چندخطی کار می‌کنند. سایر رویکردهای معاصر به تغییرات اجتماعی عبارتند از: نئوتکامل‌گرایی، زیست‌جامعه‌شناسی، نظریه وراثت دوگانه، نظریه مدرنیزاسیون و نظریه فراصنعتی.
ریچارد داوکینز در کتاب مهم خود "ژن خودخواه" در سال ۱۹۷۶ نوشت: "نمونه‌هایی از تکامل فرهنگی در پرندگان و میمون‌ها وجود دارد ولی
... "این گونهٔ خود ما است که واقعاً نشان می‌دهد تکامل فرهنگی چه کاری می‌تواند انجام دهد."داوکینز، ریچارد (1976): "ژن خودخواه"، انتشارات دانشگاه آکسفورد، ص ۱۹۰،
اندیشمندان عصر روشنگری و پس از آن اغلب باورمند بودند پیشرفت جوامع مراحله‌ای است: به عبارت دیگر، آنها تاریخ را به عنوان تاریخ مرحله‌ای می‌دیدند. آن نظریه‌پردازان در حالی که انتظار داشتند بشر توسعه فزاینده‌ای از خود نشان دهد لکن به دنبال چیزی بودند که مسیر تاریخ بشر را تعیین کرد. گئورگ ویلهلم فردریش هگل (۱۷۷۰–۱۸۳۱)، برای مثال، توسعه اجتماعی را به عنوان یک فرایند اجتناب‌ناپذیر می‌دانست که می‌تواند به سمت چیزی شبیه به اروپای صنعتی پیشرفت نماید.
در حالی که نویسندگان پیشین مانند میشل دو مونتنی (۱۵۳۳–۱۵۹۲) در مورد چگونگی تغییر جوامع در طول زمان بحث کرده بودند ولی روشنگری اسکاتلندی سده ۱۸ نقش کلیدی در توسعه ایده تکامل اجتماعی - فرهنگی داشت. در رابطه با مصوبه‌های ۱۷۰۷ اتحاد انگلستان و اسکاتلند، بسیاری از متفکران اسکاتلندی در مورد رابطه بین پیشرفت و ثروت ناشی از افزایش تجارت با انگلستان فکر کردند. آنها تغییراتی که اسکاتلند متحمل می‌شود را به‌عنوان انتقال از یک جامعه کشاورزی به یک جامعه تجاری درک کردند. در تاریخ انگلستان، نویسندگانی مانند آدام فرگوسن (۱۷۲۳–۱۸۱۶)، جان میلار (۱۷۳۵–۱۸۰۱) و آدام اسمیت استدلال کردند همه جوامع از چهار مرحله عبور می‌کنند: شکار و گردآوری خوراک، دامداری و عشایری، کشاورزی، و در نهایت مرحلهٔ تجارت.
مفاهیم فلسفی پیشرفت، مانند مفاهیم هگل نیز در این دوره توسعه یافت. در فرانسه، نویسندگانی مانند کلود آدرین هلوسیوس (۱۷۱۵–۱۷۷۱) و سایر حوزه‌های فلسفه تحت تأثیر سنت اسکاتلندی قرار گرفتند. متفکران بعدی مانند کلود هانری سن سیمون (۱۷۶۰–۱۸۲۵) این ایده‌ها را توسعه دادند. اگوست کنت (۱۷۹۸–۱۸۵۷) به ویژه دیدگاهی منسجم از پیشرفت اجتماعی و رشته جدیدی برای مطالعه آن ارائه کرد: جامعه‌شناسی.
این تحولات در بستری از فرآیندهای گسترده‌تر اتفاق افتاد:
اولین فرایند، استعمارگرایی بود. اگرچه قدرت‌های امپریالیستی بیشتر اختلاف نظرها با اتباع استعماری خود را از طریق زور حل کردند ولی افزایش آگاهی مردم غیرغربی پرسش‌های جدیدی را در مورد ماهیت جامعه و فرهنگ برای دانشمندان اروپایی ایجاد کرد. به‌طور مشابه، استعمار مؤثر در مدیریت به درجاتی از درک فرهنگ‌های دیگر نیاز داشت. نظریه‌های نوظهور تکامل اجتماعی - فرهنگی به اروپایی‌ها اجازه داد تا دانش جدید خود را به گونه‌ای سازماندهی کنند که تسلط روزافزون سیاسی و اقتصادی آنها بر دیگران را منعکس و توجیه کند: چنین نظام‌هایی افراد مستعمره شده را کمتر تکامل یافته و افراد مستعمره کننده را تکامل یافته‌تر می‌دیدند. تمدن مدرن (که به عنوان تمدن غرب شناخته می‌شود) نتیجه پیشرفت مداوم از حالت بربریت ظاهر شد و این تصور مشترک بسیاری از متفکران عصر روشنگری از جمله ولتر (۱۶۹۴–۱۷۷۸) بود.
دومین فرایند، انقلاب صنعتی و ظهور نظام سرمایه‌داری بود که در مجموع انقلاب‌های مستمر در ابزار تولید را مجاز و ترویج کردند. نظریه‌های نوظهور تکامل اجتماعی - فرهنگی بیانمگر این باور بودند: تغییراتی که در اروپا توسط انقلاب صنعتی و سرمایه‌داری به وجود آمد، پیشرفت بود. صنعتی شدن، همراه با تغییرات شدید سیاسی ناشی از انقلاب فرانسه در سال ۱۷۸۹ و قانون اساسی ایالات متحده آمریکا که راه را برای تسلط دموکراسی هموار کرد، متفکران اروپایی را وادار کرد تا در برخی از مفروضات خود در مورد چگونگی سازماندهی جامعه تجدید نظر کنند.
سرانجام، در سده نوزدهم، سه نظریه کلاسیک اصلی تغییر اجتماعی و تاریخی پدیدار شد:
این نظریه‌ها یک عامل مشترک داشتند: همه آنها باورمند بودند تاریخ بشریت مسیر ثابت خاصی را دنبال می‌کند: به احتمال زیاد مسیر پیشرفت اجتماعی. بنابراین، هر رویداد گذشته نه تنها از نظر زمانی بلکه به‌طور علّی با رویدادهای حال و آینده مرتبط است. این نظریه‌ها فرض می‌کردند با بازآفرینی توالی آن رویدادها، جامعه‌شناسی می‌تواند «قوانین» تاریخ را کشف کند.
در حالی که «تکامل‌گرایان اجتماعی - فرهنگی» موافق هستند که یک فرایند تکامل‌گونه منجر به پیشرفت اجتماعی می‌شود ولی «تکامل‌گرایان اجتماعی کلاسیک» نظریه‌های مختلفی را ارائه کرده‌اند که به عنوان نظریه‌های «تکامل تک‌خطی» شناخته می‌شود. تکامل‌گرایی اجتماعی - فرهنگی با دانشمندانی مانند اگوست کنت، ادوارد بارنت تایلور، لوئیس هنری مورگان، بنجامین کید، لئونارد ترلاونی هابهاوس و هربرت اسپنسر مرتبط است و نظریه غالب انسان‌شناسی اجتماعی - فرهنگی اولیه و تفسیر اجتماعی شد. مدل‌های مرحله‌ای و ایده‌های مدل‌های خطی پیشرفت نه تنها بر رویکردهای تکاملی آینده در علوم اجتماعی و علوم انسانی تأثیر زیادی گذاشت بلکه به گفتمان عمومی، پژوهشی و علمی پیرامون رشد فردگرایی و تفکر جمعیتی نیز شکل داد. تکامل‌گرایی اجتماعی - فرهنگی تلاش کرد تا تفکر اجتماعی را در امتداد خطوط علمی، با تأثیر افزوده شده از نظریه بیولوژیکی تکامل رسمی کند. اگر موجودات می‌توانستند در طول زمان بر اساس قوانین قابل تشخیص و قطعی رشد کنند، پس معقول به نظر می‌رسید که جوامع نیز بتوانند. جامعه انسانی با یک موجود زیستی مقایسه شد و معادل‌های علوم اجتماعی مفاهیمی مانند تنوع، انتخاب طبیعی و وراثت به‌عنوان عوامل مؤثر در پیشرفت جوامع معرفی شدند. ایده پیشرفت منجر به «مراحل» ثابتی شد که از طریق آن جوامع بشری پیشرفت می‌کنند که معمولاً شامل سه مرحله وحشیگری، بربریت، و تمدن می‌شود ولی گاهی بسیار بیشتر است. در آن زمان، انسان‌شناسی به‌عنوان یک رشته علمی جدید در حال ظهور بود و از دیدگاه‌های سنتی فرهنگ‌های «ابتدایی» جدا می‌شد که معمولاً مبتنی بر دیدگاه‌های دینی بود.
در سده هجدهم، برخی از نویسندگان شروع به نظریه‌پردازی در مورد تکامل انسان کردند:
در اواسط سده ۱۹، «انقلابی در ایده‌های مربوط به قدمت نوع بشر» اتفاق افتاد «که به موازات انقلاب داروینی در زیست‌شناسی بود ولی تا حدی مستقل از آن بود». به‌ویژه در زمین‌شناسی، باستان‌شناسی و انسان‌شناسی، پژوهشگران شروع به مقایسه فرهنگ‌های «ابتدایی» با جوامع گذشته کردند و سطح فناوری آنها را با فرهنگ‌های عصر حجر موازی می‌دیدند، و بنابراین از این مردمان به عنوان الگوهایی برای مراحل اولیه تکامل انسان استفاده کردند. نتیجه یک مدل تکاملی از تکامل ذهن، فرهنگ و جامعه بود که به موازات تکامل نوع بشر بود: «وحشی‌های مدرن [sic] در واقع به فسیل‌های زنده‌ای تبدیل شدند که از راهپیمایی پیشرفت به جای مانده‌اند، آثاری از دوران پارینه سنگی که هنوز تا امروز باقی مانده‌است». تکامل‌گرایی اجتماعی کلاسیک بیشترین ارتباط را با نوشته‌های سده ۱۹ اگوست کنت و هربرت اسپنسر دارد که عبارت "بقای اصلح" را ساخته‌است. از بسیاری جهات، نظریهٔ اسپنسر در مورد "گاه‌شمار جهان" با آثار ژان بتیست لامارک و اگوست کنت بیشتر از آثار دوره چارلز داروین مشترک است. اسپنسر نیز چندین سال زودتر از داروین نظریه‌های خود را توسعه و منتشر کرد. با این حال، در رابطه با نهادهای اجتماعی، مورد خوبی وجود دارد که نوشته‌های اسپنسر را می‌توان به عنوان تکامل‌گرایی اجتماعی طبقه‌بندی کرد. اگرچه او نوشت که جوامع در طول زمان پیشرفت کردندو پیشرفت از طریق رقابت انجام شداو تأکید کرد فرد به جای جمعیت واحد تحلیل است که تکامل می‌یابد. به عبارت دیگر، تکامل از طریق انتخاب طبیعی صورت می‌گیرد و بر پدیده‌های اجتماعی و زیستی تأثیر می‌گذارد. با این وجود، انتشار آثار داروین برای طرفداران تکامل اجتماعی - فرهنگی نعمتی بود که ایده‌های تکامل زیستی را توضیحی جذاب برای بسیاری از پرسش‌ها در مورد توسعه جامعه می‌دانستند.برای مقایسه اخیر بین تکامل زیستی و اجتماعی مراجعه کنید به
هم اسپنسر و هم کنت، جامعه را نوعی ارگانیسم می‌دانند که تابع روند رشد است: از سادگی به پیچیدگی، از هرج و مرج به نظم، از عمومیت به تخصص، از انعطاف‌پذیری به سازمان. آنها توافق دارند که روند رشد اجتماعی را می‌توان به مراحل خاصی تقسیم کرد: آغاز و پایان نهایی خود را دارند و این رشد در واقع پیشرفت اجتماعی است: هر جامعه جدیدتر و پیشرفته تر "بهتر" است. بنابراین پیشروگرایی به یکی از ایده‌های اساسی زیربنای نظریه تکامل گرایی اجتماعی-فرهنگی تبدیل شد. با این حال، نظریه‌های اسپنسر پیچیده‌تر از یک جست‌وجو در زنجیره بزرگ وجود بودند. اسپنسر استدلال‌های خود را بر قیاسی بین تکامل جوامع و هستی‌زایی یک حیوان استوار کرد. بر این اساس، او به دنبال «اصول کلی توسعه و ساختار» یا «اصول بنیادی سازمان» بود، نه اینکه صرفاً پیشرفت بین مراحل اجتماعی را به مداخله مستقیم برخی از خدایان نیکوکار نسبت دهد.. علاوه بر این، او پذیرفت که این شرایط «به مراتب کمتر خاص، بسیار قابل تغییر، بسیار بیشتر وابسته به شرایط متغیر هستند»: به‌طور خلاصه، آنها یک فرایند بیولوژیکی نامرتب هستند..
اگرچه نظریه‌های اسپنسر از برچسب «استاژیسم» فراتر رفته و از پیچیدگی زیست‌شناختی برخوردار است ولی همچنان یک جهت و اخلاق کاملاً ثابت برای توسعه طبیعی را پذیرفته‌اند.. برای اسپنسر، دخالت در روند طبیعی تکامل خطرناک بود و باید به هر قیمتی از آن اجتناب کرد. چنین دیدگاه‌هایی طبیعتاً با مسایل سیاسی و اقتصادی مبرم آن زمان همراه بود. اسپنسر به وضوح فکر می‌کرد که تکامل جامعه باعث ایجاد یک سلسله مراتب نژادی با قفقازی‌ها در بالا و آفریقایی‌ها در پایین است. این تصور عمیقاً با پروژه‌های استعماری که قدرت‌های اروپایی در آن زمان دنبال می‌کردند مرتبط است و ایده برتری اروپا برای توجیه این پروژه‌ها به‌طور پدرانه به کار می‌رفت. ارنست هکل جانورشناس بانفوذ آلمانی حتی نوشت «مردان طبیعی نسبت به اروپایی‌های بسیار متمدن به مهره‌داران بالاتر نزدیک‌ترند» که شامل سلسله مراتب نژادی نیست بلکه تمدنی نیز می‌شود. pp. 423-463 به همین ترتیب، برهان تکاملی اسپنسر نظریه ای از دولت را مطرح کرد: ایده اسپنسر در مورد دولت محدود و عملکرد آزاد نیروهای بازار را خلاصه می‌کند: «تا زمانی که به‌طور خود به خودی یک خواسته عمومی برآورده نشود، اصلاً نباید برآورده شود»..
این بدان معنا نیست که استاژیسم بی فایده بوده یا کاملاً با انگیزه استعمار و نژادپرستی بوده‌است. نظریه‌های استاگیست ابتدا در زمینه‌هایی مطرح شدند که معرفت‌شناسی‌های رقیب عمدتاً دیدگاه‌های ایستا از جهان بودند. از این رو، «پیشرفت» به نوعی باید از نظر مفهومی ابداع شود: این ایده که جامعه بشری مراحلی را طی خواهد کرد، یک اختراع پیروزمندانه بود. علاوه بر این، مراحل همیشه موجودیت‌های ایستا نبودند. برای مثال، در نظریه‌های بوفون، امکان پسرفت بین مراحل وجود داشت و تغییرات فیزیولوژیکی گونه‌ها به‌جای تغییر غیرقابل برگشت، به‌طور برگشت‌پذیر با محیط خود سازگار می‌شدند.
علاوه بر پیشرفت، تحلیل‌های اقتصادی بر تکامل گرایی اجتماعی کلاسیک تأثیر گذاشت:
اوایل سده بیستم دوره‌ای از بررسی انتقادی سیستماتیک و رد تعمیم‌های گسترده نظریه‌های تک خطی تکامل اجتماعی-فرهنگی را آغاز کرد. انسان‌شناسان فرهنگی مانند فرانتس بوئاس (۱۸۵۸–۱۹۴۲)، همراه با شاگردانش، از جمله روث بندیکت و مارگارت مید، به عنوان رهبر رد تکامل گرایی اجتماعی کلاسیک توسط انسان‌شناسی در نظر گرفته می‌شوند.
با این حال، مکتب بوئاس برخی از پیچیدگی‌های نظریه‌های تکاملی را که خارج از نفوذ هربرت اسپنسر پدیدار شد، نادیده می‌گیرد. کتاب «دربارهٔ منشأ گونه‌ها» داروین، کاملاً جدا از نظریه‌های اسپنسر که بر رشد اجتناب‌ناپذیر انسان طی مراحلی تأکید می‌کرد، توضیحی مکانیکی از منشأ و تکامل حیوانات ارائه می‌دهد. در نتیجه، بسیاری از پژوهشران با تکیه بر قیاس‌های عمیق فرهنگی، درک پیچیده‌تری از چگونگی تکامل فرهنگ‌ها نسبت به نظریه‌های سنت هربرت اسپنسر ایجاد کردند. والتر باگهوت (۱۸۷۲) انتخاب و وراثت را در توسعه نهادهای سیاسی انسانی به کار برد. ساموئل الکساندر (۱۸۹۲) در مورد انتخاب طبیعی اصول اخلاقی در جامعه بحث می‌کند. ویلیام جیمز (۱۸۸۰) «انتخاب طبیعی» ایده‌ها را در یادگیری و توسعه علمی مورد توجه قرار داد. در حقیقت، او یک «موازی قابل توجه […] بین حقایق تکامل اجتماعی از یک سو، و تکامل جانورشناسی که توسط داروین توضیح داده شده‌است، از سوی دیگر شناسایی کرد». چارلز سندرز پیرس (۱۸۹۸) حتی پیشنهاد کرد قوانین فعلی طبیعت ما وجود دارند زیرا آنها در طول زمان تکامل یافته‌اند. خود داروین در فصل ۵ از تبار انسان پیشنهاد کرد احساسات اخلاقی انسان در معرض انتخاب گروهی است: «قبیله‌ای متشکل از اعضای بسیاری که از داشتن روحیه میهن‌پرستی، وفاداری، اطاعت، شجاعت و همدردی، همیشه آماده کمک به یکدیگر و فداکاری در راه منافع عمومی بودند، بر اکثریت پیروز خواهند شد. قبایل دیگر؛ و این انتخاب طبیعی خواهد بود." از طریق مکانیسم تقلید، فرهنگ‌ها و همچنین افراد می‌توانند در معرض انتخاب طبیعی قرار گیرند.
در حالی که این نظریه‌ها شامل تکامل می‌شدند، به جز انتخاب گروه داروین، برای پرسش‌های اجتماعی اعمال می‌شد، نظریه‌های بررسی شده در بالا به درک دقیقی از چگونگی گسترش و کاربرد مکانیسم داروین در فرهنگ‌ها فراتر از جذابیت مبهم برای رقابت، کمک نکردند. داروینیسم و سیاست ریچی (۱۸۸۹) این روند را می‌شکند و باورمند است که «زبان و نهادهای اجتماعی انتقال تجربه را کاملاً مستقل از تداوم نژاد ممکن می‌سازند». از این رو ریچی تکامل فرهنگی را فرآیندی می‌دانست که می‌تواند مستقل از تکامل گونه‌ها و در مقیاس‌های مختلف عمل کند و زیربنای دقیقی به آن داد: او به قول خودش، «محدوده خود را» به ایده‌ها، فرهنگ‌ها و نهادها گسترش می‌داد.
تورشتاین وبلن، تقریباً در همان زمان، به بینش مشابهی رسید: انسان‌ها به محیط اجتماعی خود تکامل می‌یابند ولی محیط اجتماعی آنها نیز به نوبه خود تکامل می‌یابد. مکانیسم وبلن برای پیشرفت انسان، تکامل نیت انسان بود: وبلن انسان را «موجود عادت» می‌دانست و فکر می‌کرد که عادات از سوی کسانی که بر او تأثیر می‌گذاشتند «هضم ذهنی» است. به‌طور خلاصه، همان‌طور که هاجسون و نادسن اشاره می‌کنند، وبلن فکر می‌کند: «موسسات در حال تغییر به نوبه خود باعث انتخاب بیشتر افراد با مناسب‌ترین خلق و خو و سازگاری بیشتر خلق و خو و عادات فردی با محیط در حال تغییر از طریق تشکیل نهادهای جدید می‌شوند.» بنابراین، وبلن بسط نظریه‌های ریچی، که در آن تکامل در سطوح چندگانه عمل می‌کند، به درک پیچیده‌ای از نحوه تعامل هر سطح با سطح دیگر را نشان داد.
علی‌رغم این پیچیدگی، بوئاس و بندیکت از روش‌های تجربی پیچیده‌تر و دقیق‌تری استفاده کردند تا استدلال کنند که نظریه‌های اسپنسر، تایلر و مورگان گمانه‌زنی هستند و به‌طور سیستماتیک داده‌های قوم‌نگاری را نادرست معرفی می‌کنند. نظریه‌های مربوط به "مراحل" تکامل به ویژه به عنوان توهم مورد انتقاد قرار گرفتند. علاوه بر این، آنها تمایز بین "ابتدایی" و "متمدن" (یا "مدرن") را رد نموده و اشاره کردند که جوامع به اصطلاح بدوی معاصر به همان اندازه تاریخ دارند و به همان اندازه جوامع به اصطلاح متمدن تکامل یافته‌اند؛ بنابراین آنها استدلال کردند که هر گونه تلاش برای استفاده از این نظریه برای بازسازی تاریخ مردمان بی سواد (یعنی بدون سند تاریخی) کاملاً گمانه‌زنی و غیرعلمی است.
مشاهده کردند پیشرفت فرضی، که معمولاً با مرحله‌ای از تمدن مشابه با اروپای مدرن به پایان می‌رسد، قوم محوری است. آنها همچنین خاطرنشان کردند که نظریه فرض می‌کند که جوامع به وضوح محدود و متمایز هستند، زمانی که در واقع ویژگی‌ها و اشکال فرهنگی اغلب از مرزهای اجتماعی عبور می‌کنند و در بین بسیاری از جوامع مختلف منتشر می‌شوند. (و بنابراین یک مکانیسم مهم تغییر هستند). بوئاس در رویکرد باستان‌شناسی فرهنگی-تاریخی در تلاش برای شناسایی فرآیندهای واقعی به جای آنچه که او به عنوان مراحل نظری رشد انتقاد می‌کرد، بر کار میدانی انسان شناختی تمرکز کرد. رویکرد او تأثیر زیادی بر انسان‌شناسی آمریکا در نیمه اول سده بیستم گذاشت و بیانگر عقب‌نشینی از تعمیم سطح بالا و از «ساخت نظام» است.
بعدها منتقدان آن را مشاهده کردند فرض جوامع کاملاً محدود دقیقاً در زمانی مطرح شد که قدرت‌های اروپایی جوامع غیرغربی را استعمار می‌کردند، و در نتیجه خودخواهانه بود. بسیاری از انسان شناسان و نظریه‌پردازان اجتماعی اکنون تکامل فرهنگی و اجتماعی یک خطی را یک اسطوره غربی می‌دانیم که به ندرت بر پایه‌های تجربی محکم استوار است. نظریه‌پرداز انتقادی استدلال می‌کنند مفاهیم تکامل اجتماعی صرفاً توجیهی برای قدرت توسط نخبگان جامعه است. سرانجام، جنگ‌های جهانی ویرانگر که بین سال‌های ۱۹۱۴ و ۱۹۴۵ روی داد، اعتماد به نفس اروپا را فلج کرد. پس از میلیون‌ها مرگ، نسل‌کشی، و تخریب زیرساخت‌های صنعتی اروپا، ایده پیشرفت در بهترین حالت مشکوک به نظر می‌رسید.
بنابراین تکامل گرایی اجتماعی-فرهنگی مدرن بیشتر تکامل گرایی اجتماعی کلاسیک را به دلیل مشکلات نظری مختلف رد می‌کند:
از آنجا که تکامل اجتماعی به عنوان یک نظریه علمی مطرح می‌شد، اغلب برای حمایت از شیوه‌های اجتماعی ناعادلانه و اغلب نژادپرستانه - به ویژه استعمار، برده‌داری، و شرایط اقتصادی نابرابر موجود در اروپای صنعتی استفاده می‌شد. داروینیسم اجتماعی به ویژه مورد انتقاد قرار می‌گیرد زیرا ظاهراً به برخی از فلسفه‌های مورد استفاده نازی‌ها منجر شد.
آثار عمده وبر در جامعه‌شناسی اقتصادی و جامعه‌شناسی دین به عقلانیت، سکولاریزاسیون و به اصطلاح «افسون‌زدایی» می‌پردازد که او آن را با ظهور سرمایه‌داری و مدرنیته مرتبط کرد. در جامعه‌شناسی، عقلانیت فرآیندی است که در آن تعداد فزاینده‌ای از کنش اجتماعی مبتنی بر ملاحظات کارایی غایت‌شناختی یا محاسبه است تا مبتنی بر انگیزه‌های ناشی از اخلاق، احساس، رسم، یا سنت. عقلانیت به جای ارجاع به آنچه واقعاً «عقلانی» یا «منطقی» است، به جست‌وجوی بی‌وقفه برای اهدافی اشاره دارد که ممکن است واقعاً به «زیان» یک جامعه عمل کنند. عقلانیت جنبه‌ای دوسوگرا از مدرنیته است که به‌ویژه در جامعه غربی - به‌عنوان رفتار بازار سرمایه‌داری، از مدیریت عقلانی در دولت و بوروکراسی، از گسترش علم مدرن و از گسترش فن آوری مدرن آشکار می‌شود.
اندیشه وبر در رابطه با گرایش‌های عقلانیت و سکولاریسم جامعه مدرن غربی (که گاهی به عنوان «تز وبر توصیف می‌شود) با مارکسیسم ترکیب می‌شود تا نظریه انتقادی به‌ویژه در کار متفکرانی مانند یورگن هابرماس (زادهٔ ۱۸ ژوئن ۱۹۲۹) را تسهیل کند. نظریه‌پردازان انتقادی، به عنوان ضد اثبات‌گرایی، از ایده سلسله مراتب علوم یا جوامع، به ویژه از اثبات‌گرایی جامعه‌شناختی انتقاد می‌کنند که در اصل توسط اگوست کنت مطرح شد. یورگن هابرماس مفهوم عقلانیت ابزاری محض را به این معنا نقد کرده‌است که تفکر علمی به چیزی شبیه به خود ایدئولوژی تبدیل می‌شود. برای نظریه‌پردازانی مانند زیگمونت باومن (۱۹۲۵–۲۰۱۷)، عقلانیت به‌عنوان تجلی مدرنیته ممکن است نزدییک‌ترین و تأسف بارترین ارتباط را با رویدادهای هولوکاست داشته باشد.
نظریه‌های مدرنیزاسیون ارتباط نزدیکی با نظریه وابستگی و نظریه توسعه دارند. در حالی که آنها در دهه ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ توسعه‌یافته و رایج شده‌اند، اجداد ایدئولوژیک و معرفتی آنها را می‌توان حداقل تا اوایل سده بیستم جستجو کرد. زمانی که مورخان مترقی و دانشمندان علوم اجتماعی، بر اساس ایده‌های داروینی مبنی بر اینکه ریشه‌های موفقیت اقتصادی در ایالات متحده را باید در ساختار جمعیتی آن جستجو کرد، که به عنوان یک جامعه مهاجر، از قوی‌ترین و شایسته‌ترین افراد کشورهای مبدأ خود تشکیل شده بود. شروع به ارائه اسطوره ملی سرنوشت آشکار آمریکایی-آمریکایی با استدلال تکاملی کرده بود. به‌طور صریح و ضمنی، ایالات متحده به معیار مدرنیزاسیون تبدیل شد و جوامع دیگر را می‌توان بر اساس میزان مدرنیته آن‌ها با میزان پایبندی آنها به نمونه آمریکایی-آمریکایی سنجید. نظریه‌های مدرنیزاسیون نظریه‌های پیشین تکامل اجتماعی-فرهنگی را با تجربیات عملی و تحقیقات تجربی، به‌ویژه آنهایی ترکیب می‌کنند که از دوران استعمارزدایی آمده‌اند. این نظریه بیان می‌کند:
نظریه مدرنیزاسیون برگرفته از نظریه‌های تکامل گرایی اجتماعی کلاسیک، بر عامل مدرنیزاسیون تأکید می‌کند: بسیاری از جوامع صرفاً تلاش می‌کنند (یا نیاز دارند) از موفق‌ترین جوامع و فرهنگ‌ها الگوبرداری کنند. همچنین بیان می‌کند که این امکان وجود دارد، بنابراین از مفاهیم مهندسی اجتماعی حمایت می‌کند و اینکه کشورهای توسعه‌یافته می‌توانند و باید به کشورهای کمتر توسعه‌یافته، مستقیم یا غیرمستقیم کمک کنند.
از جمله دانشمندانی که کمک زیادی به این نظریه کردند، والت وایتمن رستو هستند که در «مراحل رشد اقتصادی: مانیفست غیرکمونیستی» (۱۹۶۰) بر جنبه نظام اقتصادی مدرنیزاسیون تمرکز می‌کند و تلاش می‌کند تا عوامل مورد نیاز برای رسیدن یک کشور به مسیر نوسازی را در مدل برخاست روستویی خود نشان دهد. دیوید آپتر بر نظام سیاسی و تاریخ دموکراسی تمرکز کرد و در مورد ارتباط بین دموکراسی، حکومت خوب و کارآمدی و نوسازی تحقیق کرد.
دیوید مک کللند در ("جامعه دستیابی"، ۱۹۶۷) با نظریه انگیزه به این موضوع از دیدگاه روان‌شناختی نزدیک شد. با این استدلال که مدرنیزاسیون نمی‌تواند اتفاق بیفتد مگر اینکه جامعه به نوآوری، موفقیت و سرمایه‌گذاری آزاد ارزش دهد. الکس اینکلز در ("مدرن شدن"، ۱۹۷۴) به‌طور مشابه مدلی از "شخصیت مدرن" ایجاد می‌کند که باید مستقل، فعال، علاقمند به سیاست‌های عمومی و مسائل فرهنگی، پذیرای تجربیات جدید، منطقی و قادر به ایجاد برنامه‌های بلندمدت برای آینده باشد. برخی از آثار یورگن هابرماس نیز با این زیر شاخه مرتبط است.
نظریه مدرنیزاسیون مورد انتقاد برخی قرار گرفته‌است مشابه آنچه که علیه تکامل گرایی اجتماعی کلاسیک، به ویژه به دلیل قوم گرایی بیش از حد، یک جانبه بودن و تمرکز بر جهان غرب و فرهنگ آن وضع شده‌است.
دوره جنگ سرد با رقابت بین دو ابرقدرت مشخص شد که هر دو خود را به‌عنوان پیشرفته‌ترین فرهنگ‌های روی کره زمین می‌دانستند. اتحاد جماهیر شوروی خود را به عنوان یک جامعه سوسیالیستی نشان داد که از مبارزه طبقاتی پدید آمد و مقدر بود که به وضعیت کمونیسم برسد، در حالی که جامعه‌شناسان در ایالات متحده (مانند تالکوت پارسونز) استدلال می‌کردند آزادی و شکوفایی ایالات متحده دلیلی بر سطح بالاتری از تکامل اجتماعی فرهنگی فرهنگ و جامعه آن بود. همزمان، استعمارزدایی کشورهای تازه استقلال یافته‌ای را ایجاد کرد که به دنبال توسعه‌یافتگی بیشتر بودند - الگویی از پیشرفت و صنعتی شدن که خود نوعی تکامل اجتماعی-فرهنگی بود.
بسیاری استدلال می‌کنند مرحله بعدی تکامل اجتماعی - فرهنگی شامل ادغام با فناوری، به ویژه فناوری پردازش اطلاعات است. چندین انتقال عمده انباشته تکامل از طریق نوآوری‌های کلیدی در ذخیره‌سازی و تکرار اطلاعات، از جمله آران‌ای، دی‌ان‌ای، چندسلولی و همچنین زبان و فرهنگ به عنوان نظام‌های پردازش اطلاعات بین‌انسانی زندگی را متحول کرده‌اند. از این نظر می‌توان استدلال کرد زیست کره مبتنی بر کربن یک هوش مصنوعی (انسان) ایجاد کرده‌است که قادر به ایجاد فناوری است که منجر به تکاملی قابل مقایسه خواهد شد. انتقال «اطلاعات دیجیتالی به اندازه اطلاعات موجود در بیوسفر رسیده‌است. به صورت تصاعدی افزایش می‌یابد، تکرار با وفاداری بالا را نشان می‌دهد، از طریق تناسب اندام دیفرانسیل تکامل می‌یابد، از طریق هوش مصنوعی (AI) بیان می‌شود و دارای امکاناتی برای نوترکیب تقریباً بی‌حدوحصر است. مانند گذارهای تکاملی قبلی، همزیستی بالقوه بین اطلاعات بیولوژیکی و دیجیتالی به نقطه حساسی خواهد رسید که این کدها می‌توانند از طریق انتخاب طبیعی رقابت کنند. متناوباً، از سوی دیگر، این ادغام می‌تواند یک ابرارگانیسم سطح بالاتر ایجاد کند که از تقسیم کار کم تعارض در انجام وظایف اطلاعاتی استفاده می‌کند. انسان در حال حاضر ادغام زیست‌شناسی و فناوری را پذیرفته‌است. ما بیشتر زمان بیداری خود را صرف ارتباط از طریق کانال‌های دیجیتالی می‌کنیم، … اکثر معاملات در بازار سهام توسط الگوریتم‌های معاملاتی خودکار انجام می‌شود و شبکه‌های الکتریکی ما در دست هوش مصنوعی است. با شروع یک ازدواج از هر سه ازدواج در آمریکا به صورت آنلاین، الگوریتم‌های دیجیتال نیز نقشی در پیوند و تولید مثل جفت انسان ایفا می‌کنند.
نظریه‌های سیاسی کنونی قبیله‌گرایان جدید آگاهانه بوم‌شناسی و شیوه‌های زندگی مردم بومی را تقلید و آنها را با علوم مدرن تقویت می‌کنند. دموکراسی بوم منطقه‌ای تلاش می‌کند «گروه‌های در حال تغییر» یا قبیله‌ها را در «مرزهای کمابیش روشن» که یک جامعه از بوم‌شناسی اطراف به ارث می‌برد، به مرزهای یک ناحیه بوم‌شناختی محدود کند. پیشرفت می‌تواند با رقابت بین آنها ادامه یابد ولی نه در درون قبایل و توسط مرزهای بوم‌شناختی یا انگیزه‌های سرمایه‌داری طبیعی که محدود شده و سعی در تقلید فشار انتخاب طبیعی بر جامعه انسانی دارد تا آن را به سازگاری آگاهانه با انرژی یا مواد کمیاب وادار سازد. گایان‌ها استدلال می‌کنند جوامع برای ایفای نقش در بوم‌شناسی زیست‌کره خود به‌طور قطعی تکامل می‌یابند، در غیر این صورت در رقابت با جوامع کارآمدتری شکست خورده و از بین می‌روند که از اهرم طبیعت استفاده می‌کنند.
بنابراین، برخی به نظریه‌های تکامل اجتماعی- فرهنگی متوسل شده‌اند تا ادعا کنند بهینه‌سازی بوم‌شناسی و هماهنگی اجتماعی گروه‌های بهم پیوسته، مطلوب‌تر یا ضروری‌تر از پیشرفت به سمت «تمدن» است. یک نظرسنجی در سال ۲۰۰۲ از کارشناسان در مورد شمالگان آمریکای شمالی و قلمرو نوگرمسیری مردم بومی (گزارش شده در مجله "ه‍اریرها") نشان داد که "همه آنهاً ترجیح داده‌اند در سال ۱۴۹۱، پیش از هر گونه تماس اروپایی، یک فرد معمولی دنیای جدید باشند تا یک اروپایی معمولی آن زمان. این رویکرد با اشاره به این نکته مورد انتقاد قرار گرفته‌است که نمونه‌های تاریخی متعددی از مردم بومی وجود دارد که آسیب‌های شدید زیست‌محیطی (مانند جنگل‌زدایی جزیره ایستر و انقراض ماموتها در آمریکای شمالی) و اینکه طرفداران این هدف در دام کلیشه اروپایی وحشی نجیب افتاده‌اند.
Sztompka, p. 491Sztompka, p. 495Sztompka, pp. 498-499Sztompka, pp. 499-500Sztompka, p. 500Sztompka, pp. 500–501Sztompka, p. 501Sztompka, pp. 502–503Sztompka, p. 504Sztompka, p. 505Sztompka, p. 506Sztompka, pp. 507–508
ستاره ملک‌زاده (زادهٔ ۱۹ سپتامبر ۱۹۸۹) با نام هنری غوغا؛ خواننده رپ، ترانه‌سرا و گرافیست اهل ایران و ساکن استکهلم سوئد است.