moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
او در روستای سروک از توابع شهرستان بویراحمد به دنیا آمد و از کودکی علاقه‌مند به خوانندگی بوده‌است. رزمجو که یکی از سرشناس‌ترین خوانندگان لر بود، فعالیت خود را از دههٔ ۱۳۷۰ آغاز کرد و محبوبیت بالایی در میان مردم لر داشته‌است. او علاوه بر خوانندگی، در نواختن سازهای گیتار، سه تار تا ویولن و سنتور مهارت داشته‌است.
او در ۱۴ آبان ۱۴۰۰ بر اثر انفجار در خانه‌اش، دچار سوختگی شدید شده بود و در ۲۴ آبان پس از ۱۱ روز در ۴۰ سالگی در شیراز درگذشت.
آر (همچنین -R-) اولین آلبوم تک‌آهنگ آغازین ضبط شده رُزِی، خواننده کره ای-نیوزیلندی و عضو بلک‌پینک می‌باشد.
دررفتگی عدسی یا اکتوپیا لنتیس () به عنوان جابه‌جایی یا حالت قرارگیری غیرطبیعی عدسی بلورین چشم تعریف می‌شود. این عارضه، اختلالی است که چشم‌ها، به‌ویژه موقعیت عدسی‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد. عدسی یک ساختار شفاف در مقابل چشم است که به متمرکز کردن نور کمک می‌کند. در افراد مبتلا به این اختلال، عدسی در یک یا هر دو چشم به‌طور صحیح در مرکز قرار نگرفته‌است.
دررفتگی عدسی یکی از عوارض نشانگان مارفان است و در صورتی که ساختارهای محافظت‌کننده آن ضعیف شده باشند عدسی دچار دررفتگی خواهد شد. دررفتگی عدسی در بیش از نیمی از افراد مبتلا به سندروم مارفان به وجود می‌آید.
برایات اولین مورد از دررفتگی عدسی را در. سال ۱۷۴۹ گزارش کرد، به دنبال آن در سال ۱۸۵۶ استلانگ اصطلاح اکتوپیا لنتیس را تعریف کرد.
بار ویروسی، بیان عددی کمیت ویروس در حجم معینی از مایع، شامل نمونه‌های بیولوژیکی و محیطی است. نباید با تیتر ویروسی اشتباه گرفته شود که بستگی به سنجش دارد. هنگامی که آزمایشی برای اندازه‌گیری ذرات ویروس عفونی انجام می‌شود (آزمایش پلاک، آزمایش فوکوس)، تیتر ویروسی اغلب به "غلظت" ذرات ویروسی عفونی "اشاره دارد که با کل" ذرات ویروسی متفاوت است. خلط و پلاسمای خون دو مایع بدن هستند که بار ویروسی از آن‌ها اندازه‌گیری می‌شود. به عنوان نمونه‌ای از نمونه‌های محیطی، بار ویروسی نوروویروس را می‌توان از آب روان روی محصولات باغی تعیین کرد. نوروویروس نه تنها ریزش ویروسی طولانی مدت دارد و توانایی زنده ماندن در محیط را دارد، بلکه برای ایجاد عفونت در انسان به یک دوز عفونی ناچیز (کمتر از ۱۰۰ ذره ویروسی) نیاز دارد.
ساحل عاج کشوری در جنوب صحرای بزرگ آفریقا و در جنوب غرب این قاره است. ساحل عاج در سواحل غرب آفریقا در خلیج گینه واقع شده‌است. این کشور تقریباً مربع‌شکل است. طرح کلی آن تقریباً مربعی با پهلوی ۵۶۰ کیلومتر است.
مساحت این کشور ۳۲۲۴۶۰ کیلومتر مربع است (تقریباً مشابه ایالت نیومکزیکو در آمریکا). این کشور از شرق به غنا، از شمال به بورکینافاسو و مالی و از غرب به گینه و لیبریا محدود می‌شود. کل مرز جنوبی آن یک خط ساحلی به طول ۵۱۵ کیلومتر در خلیج گینه در شمال اقیانوس اطلس است.
نیمه شمالی و جنوبی ساحل عاج دو منظره متمایز را نشان می‌دهد: یک چشم‌انداز گرم‌دشتی مرطوب و خشک فصلی که نمونه منطقه سودانی در شمال است، و در جنوب، مناظر مرطوب گرمسیری گینه و گینه کنگویی با انواع مختلف.
خاک‌ها حتی در گرم‌دشت نیمه‌خشک شمالی بسیار حاصلخیز و از نظر کشاورزی پربار هستند. ساحل عاج یکی از بزرگترین تولیدکنندگان کاکائو و قهوه در جهان است. سایر محصولات اصلی شامل موز و نخل روغنی است که روغن و هسته خرما تولید می‌کند. منابع طبیعی شامل نفت، گاز طبیعی، الماس، منگنز، آهن، کبالت، بوکسیت، مس، طلا، نیکل، تانتالیوم، ماسه سیلیس، خاک رس، روغن نخل و انرژی آبی است.
بلندترین نقطه کشور کوه ریچارد-مولارد (۱٬۷۵۲ متر)، پست‌ترین نقطه، خلیج گینه (صفر متر)، طولانی‌ترین رود در ساحل عاج، رود بانداما و بزرگ‌ترین دریاچه کشور دریاچه کوسو است.
بخش جنوبی کشور زمانی کاملاً توسط جنگل‌های انبوه استوایی پوشیده شده بود، اما اکنون توسط موزائیکی از مزارع، جنگل‌های تخریب شده و زمین‌های کشاورزی، همراه با تکه‌هایی از جنگل‌های انبوه باقی‌مانده پوشیده شده‌است.
تا دهه‌های اخیر، در ساحل عاج، بیش از هر کشور دیگر در غرب آفریقا، ذخایر مفید الوار وجود داشت. منطقه تحت پوشش جنگل‌های بارانی بین سال‌های ۱۹۰۰ و ۱۹۶۰ به نصف کاهش یافت و این روند ادامه داشت - اکنون بیشتر جنگل‌های این کشور ناپدید شده‌اند. پارک ملی تای، در جنوب غربی ساحل عاج، بزرگترین اثر دست نخورده جنگل‌های استوایی قدیمی در غرب آفریقا را تشکیل می‌دهد و در سال ۱۹۸۲ به عنوان میراث جهانی ثبت شد.
ساحل عاج دارای نوعی سامانه آب و هوایی است که در همه کشورهای خلیج گینه مشترک است، با دو فصل بارندگی واضح در ساحل، که به یک فصل بارانی در شمال تبدیل می‌شود.
آب و هوای ساحل عاج عموماً گرم و مرطوب است و از استوایی در سواحل جنوبی تا گرمسیری در میانه و نیمه‌خشک در شمال دور متغیر است. در این کشور سه فصل وجود دارد: گرم و خشک (از نوامبر تا مارس)، داغ و خشک (مارس تا مه) و گرم و مرطوب (ژوئن تا اکتبر). میانگین دما بین ۲۵ تا ۳۲ درجه سانتی‌گراد و کمینه و بیشینه آن بین ۱۰ تا ۴۰ درجه سانتی‌گراد است.
«سولو» () اولین تک‌آهنگ آغازین انفرادی خواننده، رپر کره‌ای و عضو بلک‌پینک، جنی است. این ترانه در تاریخ ۱۲ نوامبر سال ۲۰۱۸ از سوی وای‌جی و اینترسکوپ منتشر شد، این ترانه توسط تدی پارک نوشته شده‌است و با همراهی ۲۴ نیز تولید شده‌است. از لحاظ موسیقی، «سولو» یک ترانه رقص، پاپ و هیپ هاپ ترکیب شده با عناصر ای‌دی‌ام می‌باشد. محتوای متن ترانه حول موضوع آزادی بعد از جدایی می‌باشد.
کردیت‌ها از اسپاتیفای و دکستور لاب اقتباس شده‌اند:
ایستگاه پمپاژ بخار آی.آر.دی.اف. وودا () یک ایستگاه پمپاژ در هلند و بزرگترین ایستگاه پمپاژ بخار در جهان است. در ۷ اکتبر ۱۹۲۰ ملکه ویلهلمینا ایستگاه پمپاژ را افتتاح کرد. این بنا برای پمپاژ آب اضافی از فریسلند، استانی در شمال هلند، ساخته شده‌است. در سال ۱۹۶۷ کوره‌های زغال سنگ ۴۷ ساله، برای کار با نفت کوره سنگین تغییر داده شدند. ظرفیت پمپاژ این نیروگاه است. ایستگاه پمپاژ در حال حاضر به صورت یک نیروگاه جایگزین و اضطراری کار می‌کند و به ندرت استفاده می‌شود.
شهر زیبا ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
خطوط دفاعی آمستردام (در هلندی به نام Stelling van Amsterdam, ) استحکاماتی به طول به صورت حلقه ای از دیوارهای اطراف آمستردام است. این مجموعه دارای ۴۲ قلعه است که از مناطق مرکز و پست آن در زمان جنگ به راحتی زیر آب می‌روند. این سیل به گونه ای طراحی شده بود که ژرفایی در حدود به جای می‌گذاشت که برای عبور قایق‌ها بسیار کم است. هر ساختمان در مجاورت باید از چوب ساخته می‌شد تا بتوان آنها را هنگام لزوم سوزاند و مانع دشمن شد.
خط دفاع آمستردام بین سال‌های ۱۸۸۰ و ۱۹۲۰ ساخته شد. اختراع هواپیما و تانک، قلعه‌ها را خیلی زود منسوخ کرد. اکنون بسیاری از قلعه‌ها تحت کنترل شورای شهر و اداره طبیعت است. عموم مردم می‌توانند از آنها بازدید کنند و ورود در روز بنای یادبود، دومین شنبه ماه سپتامبر رایگان است.
Stelling van Amsterdam در درجه اول یک خط دفاعی آبی (هلندی: "waterlinie") بود. به وسیله آن، در صورت حمله دشمن، زمین‌های وسیعی در اطراف آمستردام غرق آب می‌شد و مانع از پیشروی دشمن می‌گشت. آمستردام به عنوان تابعی از حفاظ استحکامات ملی یا "reduit"، به عنوان آخرین سنگر هلند تلقی می‌گردید. قلعه جاهایی ساخته می‌شد که در آنها جاده‌ها، راه‌آهن‌ها یا جوی‌ها از خط آب عبور می‌کردند؛ در چنین نقاطی، آبی برای متوقف کردن دشمن وجود نداشت و بنابرین هدف در این قلعه‌ها، گلوله‌باران دشمن بود.
قانون ساخت "استلینگ ون آمستردام" در سال ۱۸۷۴، چند سال پس از وحدت آلمان به تصویب رسید؛ زیرا که آن کشور یک قدرت بزرگ نوپا در مرز شرقی هلند بود. در طول برنامه‌ریزی قبل از ساخت دیوار، طراحیش به وضوح توسط پیشرفت‌های فنی مدرن منسوخ شده بود. اختراع پوسته انفجاری قوی و فیوز ضربه ای، که به مهمات اجازه می‌داد در اثر ضربه منفجر شوند و استحکامات آجری را به راحتی از جای خود خارج کنند، تغییر سنگ‌تراشی به قلعه‌های بتنی را ضروری کرده بود. هلندی‌ها هنوز تجربه لازم در استفاده و ساخت بتن را نداشتند و بنابراین باید آزمایش‌های گسترده‌ای انجام می‌شد. سازه‌های بتنی با سنگین‌ترین توپخانهٔ موجود در آن زمان گلوله‌باران شدند. تأخیرهای بیشتر ناشی از این واقعیت بود که پایه‌های شنی باید چندین سال ته‌نشین می‌شد تا اینکه قلعه‌ها روی آن‌ها ساخته شوند. تنها در سال ۱۸۹۷ ساخت و ساز واقعی بالاخره آغاز شد.
"استلینگ ون آمستردام" هرگز خدمات رزمی ندید و استفاده از هواپیما آن را پس از جنگ جهانی اول منسوخ کرد. با این حال، تا زمانی که در سال ۱۹۶۳ از رده خارج شود، نگهداری و سرویس می‌شد و در حال عملیاتی قرار داشت.
تانک سبک ام۲ یک تانک سبک آمریکایی بود که اواسط دهه ۱۹۳۰ طراحی و به شکل محدودی در جنگ جهانی دوم به کار گرفته شد.
سیاره‌نمای رویال آیسی آیزینگا () یک افلاک‌نما از قرن هجدهم میلادی در فرانکر، فریزلند، هلند است. آیسی آیزینگا در حال حاضر یک موزه عمومی و آزاد است. این افلاک‌نما از سال ۱۹۹۰ در فهرست ۱۰۰ مکان برتر میراث هلندی قرار دارد و در دسامبر ۲۰۱۱ در فهرست موقت نامزدهای بعدی میراث جهانی یونسکو قرار گرفت. این قدیمی‌ترین افلاک‌نمای در حال کار در جهان است.
کتاب‌شناسی جیمز کانلی فهرستی از آثار جیمز کانلی (۵ ژوئن ۱۸۶۸–۱۲ مهٔ ۱۹۱۶) است. او سوسیالیست و مبارز و فعال سیاسی ایرلندی بود. از بنیان‌گذاران حزب جمهوری‌خواه سوسیالیست ایرلند در سال ۱۸۹۶ بود. وی مدتی دبیر اول اتحادیهٔ کارگران عمومی و حمل و نقل بود. کانلی به سبب شرکت در قیام عید پاک در ۴۷ سالگی در دوبلینِ ایرلند اعدام شد.
مسترانول () (با نام‌های تجاری Enovid و Norinyl و Ortho-Novum) یک داروی استروژن است که در قرص‌های ضد بارداری، هورمون درمانی یائسگی و درمان اختلالات قاعدگی به کار می‌رود. این دارو در ترکیب با یک پروژسترون فرموله شده است و به تنهایی در دسترس نیست. این دارو از راه دهان مصرف می‌شود.
عوارض جانبی مسترانول شامل حالت تهوع، تنش سینه، ادم، و خونریزی ناگهانی است. این دارو یک استروژن یا آگونیست گیرنده‌های استروژن است که هدف بیولوژیکی استروژن‌هایی مانند استرادیول است. مسترانول یک پیش‌داروی اتینیل‌استرادیول در بدن است.
مسترانول در سال ۱۹۵۶ کشف شد و در سال ۱۹۵۷ برای استفاده پزشکی معرفی شد. این دارو جزء استروژن در نخستین قرص ضد بارداری بود. در سال ۱۹۶۹، اتینیل‌استرادیول در بیشتر قرص‌های ضدبارداری جایگزین مسترانول شد، اگرچه استفاده از مسترانول در شمار کمی از قرص‌های ضدبارداری حتی امروزه نیز ادامه دارد. مسترانول فقط در چند کشور از جمله ایالات متحده آمریکا، بریتانیا، ژاپن و شیلی موجود است.
دیدانوزین () (ddI, DDI) (با نام تجاری Videx) دارویی است که برای درمان ایدز به کار می‌رود. این دارو در ترکیب با سایر داروها به عنوان بخشی از درمان ضدرتروویروسی بسیار فعال (HAART) استفاده می‌شود. این دارو از دسته مهارکننده‌های ترانس کریپتاز معکوس است.
این دارو نخستین بار در سال ۱۹۷۵ معرفی شد و برای استفاده در ایالات متحده آمریکا در سال ۱۹۹۱ تایید شد.
شایع‌ترین عوارض جانبی دیدانوزین اسهال، تهوع، استفراغ، درد شکم، تب، سردرد و بثورات پوستی است. نوروپاتی محیطی در ۲۱ تا ۲۶ درصد از شرکت کنندگان در کارآزمایی‌های بالینی دیدانوزین رخ داد.
پانکراتیت به ندرت دیده می‌شود اما باعث مرگ و میر گاه به گاه شده‌است و وضعیت هشدار دارد. سایر عوارض جانبی جدی گزارش شده شامل تغییرات شبکیه، نوریت بینایی و تغییرات در عملکرد کبد است. خطر برخی از این عوارض جانبی جدی با نوشیدن الکل افزایش می‌یابد.
در فوریه ۲۰۱۰، سازمان غذا و داروی ایالات متحده آمریکا بیانیه‌ای صادر کرد مبنی بر اینکه بیمارانی که از دیدانوزین (Videx) استفاده می‌کنند در معرض خطر ابتلا به یک اختلال کبدی نادر اما بالقوه کشنده، فشار خون پورتال غیر سیروتیک هستند.
تداخل قابل توجهی از این دارو با آلوپورینول ثبت شده‌است و باید از مصرف این داروها با هم اجتناب شود.
نشان داده شده‌است که کاهش سطح پلاسمایی ایندیناویر و دلاویردین در صورت تجویز همزمان با دیدانوزین رخ می‌دهد. این داروها باید در زمان‌های گوناگون تجویز شوند.
کتوکونازول، ایتراکونازول، سیپروفلوکساسین به دلیل تداخل با عامل بافر باید در زمان متفاوتی از دیدانوزین تجویز شود.
تجویز با داروهایی با سمیت همپوشانی مانند زال‌سیتابین و استاوودین توصیه نمی‌شود.
الکل می‌تواند سمیت دیدانوزین را تشدید کند و اجتناب از نوشیدن الکل در حین مصرف دیدانوزین توصیه می‌شود.
مقاومت دارویی نسبت به دیدانوزین ایجاد می‌شود، اگرچه کندتر از زیدوودین (ZDV) است. شایع‌ترین جهش دیده شده در درون بدن L74V در ژن pol ویروسی است که به زال‌سیتابین مقاومت متقاطع می‌دهد. سایر جهش‌های مشاهده شده عبارتند از K65R و M184V.
دیدانوزین (ddI) یک آنالوگ نوکلئوزیدی آدنوزین است که با سایر آنالوگ‌های نوکلئوزیدی متفاوت است، زیرا هیچ یک از پایه‌های منظم را ندارد، در عوض هیپوگزانتین به حلقه قند متصل است. در درون سلول، ddI توسط آنزیم‌های سلولی به متابولیت فعال دی‌اکسی‌آدنوزین تری فسفات، ddATP فسفریله می‌شود. مانند سایر آنالوگ‌های نوکلئوزید ضد HIV، با ترکیب شدن به عنوان یک پایان دهنده زنجیره عمل می‌کند و با رقابت با dATP طبیعی، رونوشت معکوس ویروسی را مهار می‌کند.
حاجی عبدالله خان قراگوزلو (سردار اکرم) مشهور به ساعدالسلطنه، سردار اکرم و امیر نظام، از ملاکین بزرگ ایران در زمان قاجار بود. ایشان سمت های دولتی مختلفی از جمله حاکم‌خوزستان، حاکم کرمانشاه و وزیر مالیه را در دولت قاجار عهده دار بوده است. او در جریان انقلاب مشروطه نیز نقش داشته است. او در زمان به قدرت رسیدن شیخ خزعل به حکومت خوزستان منصوب شد. وی علی‌رغم اطلاع از اوضاع منطقه عملاً با مسائل شیخ خزعل از قبیل نحوهٔ انتخاب اجاره‌داران مالیات نواحی فلاحیه و جراحی روبرو گردید. حسینقلی نظام‌السلطنه، نواحی جراحی و فلاحیه را از حکومت مرکزی خریداری و زمین‌هایشان را به کشتکاران عرب اجاره داده بود و شیخ خزعل انتخاب و تعیین اجاره‌داران را حق خود می‌دانست؛ اما سردار اکرم این امر را قبول نکرد. بدین ترتیب اختلاف بین آن‌ها آغاز شد. سردار اکرم برای مبارزه با شیخ خزعل به قبایل بختیاری تکیه ورزید و شیخ خزعل به همکاری قبایل لر دل بست؛ اما قبایل بختیاری در موقع حساسی که باید پشت سردار اکرم را می‌گرفتند، از زیر بار مسئولیت شانه خالی کردند و شرط همکاری را واگذاری ناحیهٔ جراحی اعلام کردند. این امر و حمایت نکردن دولت مرکزی از سردار اکرم سبب شکست او از شیخ خزعل شد و در نتیجه از سمت خود معزول شد.
سفر وی به مکه در سال 1319 هجری قمری با کشتی دولتی از طریق بندر انزلی به سمت استانبول و از آنجا مجدداً با کشتی به سمت جده به انجام رسید. از همسفرهای وی در این سفر، شیخ فضل الله نوری بوده است و از آنجا که کاروان آنها یک کاروان ویژه بوده، در هر شهری با استقبال روبرو می‌شده است. به خصوص در استانبول دیداری هم با سلطان عثمانی داشته‌اند. او از تجربیاتش در این سفر کتاب سفرنامه مکه معظمه را نگاشته است.
ایشان در سال 1334 هجری قمری درگذشت.
ناو زرهی نوعی ناو در سده‌های نوزدهم و بیستم بود. این نوع ناو علاوه بر عرشه زرهی و حفاظت از ذخایر زغال‌سنگ، توسط یک کمربند زرهی محافظت می‌شد.
ناوهای زرهی کشتی‌های اصلی دو نبرد دریایی بودند که عبارت هستند از:نبرد اولسان در جنگ روسیه و ژاپن و همچنین نبرد کرونل در جنگ جهانی اول
اولین ناوهای زرهی بزرگ، "General Admiral"روسی (۱۸۷۳) و اچ‌ام‌اس "شانون" بریتانیایی بودند.
ناوهای زرهی از حدود سال ۱۸۷۳ در نیروی دریایی غربی ظاهر شدند و تا سال ۱۹۰۸ تولید می‌شدند.
خالد اوزگور ساری (به ؛ زادهٔ ۴ اکتبر ۱۹۹۳) بازیگر و مدل اهل ترکیه است. به دلیل ایفای نقش "قدیر" در مجموعه تلویزیونی خواهر و برادرانم شناخته می‌شود.
ساری ۴ اکتبر ۱۹۹۳ در استانبول به دنیا آمد. ساری فرزند دوم خانواده است و تنها یک خواهر دارد. پدربزرگ او عرب‌تبار است که از حلب مهاجرت کرده است. او پس از فارغ التحصیلی از دبیرستان از دانشگاه بیلگی استانبول، در رشته اقتصاد فارغ التحصیل شد. خالد در دوران دبیرستان و کالج خود مدل شد و چهره بسیاری از برندها شد. او در طول این سال‌ها در مقابل دوربین با کمک انگینای کانات، بازیگری را نزد اسرا کیزلدوغان هنرپیشه ترک در استودیوی کارگاه بازیگری پایه و پیشرفته آموخت.
خالد اوزگور ساری، فارغ التحصیل رشته اقتصاد از دانشگاه بیلگی استانبول است. در کارگاه هنر بازیگری مقدماتی و پیشرفته بازیگری را نزد اسرا کیزیلدوغان آموخت.
در سال ۲۰۱۸، ساری کار خود را در مجموعه تلویزیونی قیام ارطغرل آغاز کرد، که توسط شبکه تی‌آرتی ۱ ساخته شده با نقش "سلیمان آلپ" پسر سلجان خاتون پخش شد. او بعداً به شخصیت «عارف» در مجموعهٔ تلویزیونی اصلی نتفلیکس، محافظ در سال ۲۰۲۰ جان بخشید و بعداً در فیلم قهرمان در نقش کرم اوزر شرکت کرد که بیشتر به خاطر آن شهرت دارد. پخش در تی‌آرتی ۱ او همچنین نقش مراد سرسیلماز را در مجموعهٔ تلویزیونی اتاق قرمز که از تی‌وی ۸ ترکیه پخش می‌شود، بازی کرد. او به حضور کوتاه در پروژه‌های بزرگ معروف است.
ساری از طرفداران سر سخت باشگاه فوتبال فنرباغچه است. او گفته که در دوران کودکی اش آرزو داشت فضانورد شود. او همچنین گفته است که زیاد می‌خوابد و فقط وقتی از خواب بیدار می‌شود که صداش کنند اما به هیچ وجه برای هیچ‌چیزی دیر نمی‌کند. او در اینستاگرام بیش ۱.۵ میلیون دنبال کننده دارد. خالد فردی آزاد، فداکار، شاد و سروقت است و به خواب، فوتبال، بسکتبال، سوارکاری، گیتار و شنا علاقه مند است.
اجه چشمی‌اوغلو (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل کشور ترکیه است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "ماهپیکر" اشاره کرد.
ثریا بهجت (؛ زادهٔ ) مدافع حقوق زنان مصری و فنلاندی و بنیانگذار محافظ تحریر.
در ۲۰۱۲، او محافظ تحریر را تأسیس کرد، جنبشی متشکل از داوطلبان یونیفرم پوش برای محافظت از زنان در برابر تجاوزات جنسی اوباش در میدان تحریر.
بهجت از یک پدر و مادری مصری در فنلاند متولد شد. خانواده او در هفت سالگی به مصر نقل مکان کردند.Soraya Bahgat kantaa vastuuta Egyptistä Global.finland
ثریا هنگامیکه در مراجعه به دفتر کارش و همچنین شرکت در اعتراضات توده‌ای در میدان تحریر با تعدی اوباش مواجه شد برای محافظت از زنان در برابر تجاوزات جنسی اوباش در این میدان تصمیم گرفت محافظ تحریر را تأسیس کند تا از نگرانی‌های ایمنی در زمینه تجاوزات جنسی اوباش جلوگیری کند.
او با اشراف خود نسبت به تأثیرگذاری توییتر، بلافاصله وارد سایت توییتر شد تا یک حساب کاربری ایجاد کند و با توییت کردن نسبت به نکات ایمنی هشدار داد و به داوطلبان فراخوان داد. او در مصاحبه‌ای با آتلانتیک (مجله) اظهار داشت که تحت تأثیر دسترسی فوری حساب کاربری‌اش، توانست طی دو ساعت ۶۰۰ فالوور جذب کند.
او گروهی از افراد مورد اعتماد را به خدمت گرفت تا به او در ایجاد پایه‌های جنبش و استخدام داوطلبان کمک کنند. او با خرید ۲۰۰ یونیفرم شامل کلاه ایمنی و جلیقه نئون دار کار محافظت از میدان تحریر را آغاز کرد و به زودی این گروه موفق به جذب داوطلبان مورد نیاز شد. یونیفورم داوطلبان شامل کلاه ایمنی و جلیقه‌های نئون دار برای محافظت از داوطلبان بود و به راحتی در شب قابل مشاهده بود.
محافظ تحریر به دو شکل عمل کرد. ابتدا این گروه به‌طور فعال میدان تحریر و اطراف آن را برای محافظت از زنان و شناسایی مناطقی که امکان وقوع اوباش را داشت شناسایی کرد. دوم، گروهی بودند که با اوباش درگیر می‌شدند تا زنانی را که مورد حمله قرار گرفته بودند را آزاد کنند و آنها را باآمبولانس‌های مستقر به خارج از میدان منتقل کنند.
در ابتدا، ثریا ناشناس بود و در دسامبر ۲۰۱۲با نام مستعار (گاکر) مصاحبه می‌کرد. در فوریه ۲۰۱۳، نام و شغل او در نمایه ای توسط آسوشیتد پرس فاش شد.
در زمان‌هایی که هیچ فعالیتی در میدان تحریر وجود نداشت، این گروه کلاس‌های دفاع شخصی رایگان را برای زنان ارائه می‌کرد تا آنها را برای مهار کردن حملات در خیابان‌ها توانمند کند.
در سپتامبر ۲۰۱۵، او یکی از ۲۲ رهبر جوان عرب بود که برای برنامه بورسیه بین‌المللی پارلمانی بوندستاگ آلمان انتخاب شد
در آوریل ۲۰۱۵، او به عنوان یکی از ۲۲ رهبر زن مدیترانه‌ای آینده توسط ساینس پو (مؤسسه مطالعات سیاسی پاریس) و دولت فرانسه انتخاب شد.
در مارس ۲۰۱۴، از جانب مجله فرچون به عنوان مربی‌گری و صدای زنان در مشارکت جهانی از جانب وزارت امور خارجه ایالات متحده انتخاب شد.
زال‌سیتابین () (2'-3'-dideoxycytidine, ddC) همچنین به نام دی اکسی سیتیدین، یک مهارکننده آنالوگ نوکلئوزیدی ترانس کریپتاز معکوس (NRTI) است که با نام تجاری Hivid فروخته می‌شود. زال‌سیتابین سومین ضدرتروویروسی بود که توسط FDA برای درمان ایدز تایید شد. این دارو به عنوان بخشی از یک رژیم ترکیبی استفاده می‌شود.
زال‌سیتابین نسبت به سایر نوکلئوزیدی‌های RTI قوی‌تر به نظر می‌رسد، دارای دفعات نامناسب سه بار در روز است و با عوارض جانبی جدی همراه است. به همین دلایل در حال حاضر به ندرت برای درمان ویروس نقص ایمنی انسانی (HIV) استفاده می‌شود، و حتی در برخی کشورها به طور کامل از داروخانه‌ها حذف شده است.
زال‌سیتابین آنالوگ پیریمیدین است. این ماده یک مشتق از دئوکسی سیتیدین طبیعی است که با جایگزین کردن گروه هیدروکسیل در موقعیت ۳ با یک هیدروژن ساخته می‌شود.
در سلول‌های T و سایر سلول‌های هدف HIV به شکل تری فسفات فعال آن، ddCTP، فسفریله می‌شود. این متابولیت فعال به عنوان بستری برای ترانس کریپتاز معکوس HIV و همچنین با الحاق به DNA ویروسی عمل می‌کند و از این رو طولانی شدن زنجیره را به دلیل وجود گروه هیدروکسیل از دست می‌دهد. از آنجایی که زال‌سیتابین یک مهارکننده ترانس کریپتاز معکوس است، تنها در برابر رتروویروس‌ها فعالیت دارد.
زال‌سیتابین دارای میزان جذب خوراکی بسیار بالایی بیش از ۸۰ درصد است. غالباً از راه کلیوی با نیمه عمر ۲ ساعت دفع می‌شود.
لامیوودین (3TC) به طور قابل توجهی فسفوریلاسیون درون سلولی زال‌سیتابین را به شکل فعال مهار می‌کند و بر این اساس این داروها نباید با هم تجویز شوند.
افزون بر این، زال‌سیتابین نباید با سایر داروهایی که می‌توانند باعث نوروپاتی محیطی شوند، مانند دیدانوزین و استاوودین استفاده شود.
وی همیشه فکر می‌کرد که روزی یک تصویرگر می‌شود، اما درست قبل از فارغ‌التحصیلی از دبیرستان، والدینش به وی گفتند که توانایی پرداخت هزینه تحصیلات دانشگاهی وی را ندارند و در عوض، وی باید برای بورسیه تحصیلی اقدام کند. از آنجا که وی در استان ایچی زندگی می‌کرد و این استان ۴ ساعت با توکیو فاصله دارد، مهاجرت به توکیو هرگز به ذهن وی خطور نکرد. بعد از این‌ها، وی تصمیم گرفت پول خود را هدر ندهد و در عوض آن تصمیم گرفت به توکیو نقل مکان کند تا تبدیل به یک صداپیشه شود زیرا وی هنوز جوان بود و می‌خواست یک چالش داشته باشد. یک یا دو سال بعد از نقل مکان به توکیو، مادربزرگ وی شدیداً به مرگ نزدیک بود. وی به دلیل همین موضوع و کمبود مشاغل و تماس‌های تستی، دائماً نگران وضعیت مالی خود بود. وی این دوران را دردناک‌ترین دوران زندگی خود می‌داند. وی به خودش می‌گفت که اگر به عنوان یک صداپیشه موفق نشود، در عوض یک تصویرگر می‌شود.
وی به دلیل تأثیرات پدرش در سنی پایین با انیمه، بازی و مانگا آشنا شد. وی در دبیرستان خود در کلاب لایت موزیک بود و دلیل اینکه نمی‌خواست برجسته باشد، باس زدن را انتخاب کرد، اما کمی بعد وی فهمید که نمی‌دانسته بقیه هم همین فکر را می‌کرده‌اند، بنابراین وی در عوض نقش وکالیست را بر عهده گرفت.
کودتای کاپ یا The Kapp Putsch ()، همچنین به عنوان کودتای کاپ - لوتویتس Kapp – Lüttwitz Putsch () که به نام رهبران خود ولفگانگ کاپ و والتر فون لووتویتس شناخته می‌شود، یک اقدام به کودتا علیه دولت ملی آلمان در برلین در ۱۳ مارس ۱۹۲۰ بود. هدف آن خنثی سازی انقلاب آلمان، سرنگونی جمهوری وایمار و استقرار یک دولت خودکامه به جای آن بود. این کودتا توسط بخشهایی از "رایشسور" و همچنین جناحهای ملی‌گرا و سلطنت طلب پشتیبانی می‌شد.
اگرچه دولت قانونی آلمان مجبور به ترک برلین شد، پس از چند روز، هنگامی که بخش بزرگی از جمعیت آلمان دست به اعتصاب عمومی زدند، کودتا ناکام ماند. بیشتر کارمندان دولت از همکاری با کاپ و متحدانش امتناع ورزیدند. کودتا علیرغم عدم موفقیت، عواقب قابل توجهی برای آینده جمهوری وایمار به همراه داشت. این کودتا یکی از دلایل قیام روهر بود که چند هفته بعد، پس از برخورد نه چندان سخت با رهبران کودتا، با سرکوب دولت توسط نیروهای نظامی انجام شد. این رویدادها رای‌دهندگان آلمان را دو قطبی کرد و نتیجه آن تغییر اکثریت پس از انتخابات رایشستاگ در ژوئن ۱۹۲۰ بود.
پس از شکست آلمان در جنگ جهانی اول (۱۹۱۴–۱۹۱۸)، انقلاب آلمان نظام سلطنتی را برانداخت. امپراتوری آلمان برچیده شد و یک نظام دموکراتیک که بعدها با نام جمهوری وایمار مشهور شد، در سال ۱۹۱۹ توسط مجلس ملی آلمان در شهر وایمار ایجاد شد. محافل راست‌گرای ناسیونالیست و نظامی با جمهوری جدید مخالفت کرده و با ترویج افسانه خنجر از پشت ادعا کردند که جنگ تنها به دلیل اینکه تلاش‌های ارتش شکست ناپذیر آلمان توسط غیرنظامیان در داخل کشور تضعیف شده‌است، از دست رفته‌است.
در سالهای ۱۹۱۹–۲۰، دولت آلمان توسط ائتلافی متشکل از حزب سوسیال دموکرات (SPD)، حزب دموکرات آلمان (DDP، لیبرال‌های چپ مرکز) و (کاتولیک‌های محافظه کار حزب مرکزی) تشکیل شد. رئیس‌جمهور وقت فریدریش ابرت، صدراعظم گوستاو بائر و وزیر دفاع گوستاو نوسکه همگی اعضای حزب سوسیال دموکرات بودند. طبق قانون اساسی، رئیس‌جمهور فرمانده کل نیروهای مسلح بود که این مقام در زمان صلح به عهده وزیر دفاع بود. ارشدترین افسر نیروهای زمینی "Chef der Heeresleitung نام داشت"، پستی که در اوایل سال ۱۹۲۰ توسط ژنرال والتر راینهارت به عهده گرفته شده بود.
گوستاو بائر در سال ۱۹۱۹ موظف شده بود که پیمان ورسای را در سال ۱۹۱۹ با اینکه شخصاً با آن مخالف بود امضا کند. این پیمان را متفقین پیروز جنگ جهانی اول به آلمان دیکته کرده بودند. این پیمان آلمان را مجبور به پذیرفتن مسئولیت‌های جنگ می‌کرد، مساحت آلمان را کاهش می‌داد و هزینه‌های جبران خسارت و محدودیت‌های نظامی را بر آلمان تحمیل می‌کرد. در اوایل سال ۱۹۱۹، تعداد نیروهای "رایشسوهر"، ارتش منظم آلمان، حدود ۳۵۰٬۰۰۰ نفر تخمین زده می‌شد، از این تعداد نیز بیش از ۲۵۰٬۰۰۰ نفر در "واحدهای شبه نظامی داوطلب Freikorps" ("سپاه آزاد") فعال بودند که عمدتاً متشکل از سربازانی بود که از جنگ برگشته بودند. دولت آلمان بارها و بارها از "نیروهای فرایکورپس" برای سرکوب شورش کمونیست‌ها پس از جنگ استفاده کرده بود. طبق مفاد معاهده ورسای، که از ۱۰ ژانویه ۱۹۲۰ به اجرا درآمد، آلمان ملزم شد نیروهای زمینی خود را حداکثر به ۱۰۰۰۰۰ نفر کاهش دهد. مهلت اولیه برای این کاهش ۳۱ مارس ۱۹۲۰ تعیین شد (بعداً تا پایان سال تمدید شد). انتظار می‌رفت واحدهای "Freikorps منحل شوند." از آنجا که بعد از سرکوب شورش کمونیست‌ها دیگر دلیلی برای حضور آن‌ها وجود نداشت، وجودشان در حال تبدیل شدن به تهدیدی برای دولت بود. همچنین برخی از فرماندهان ارشد نظامی بحث در مورد احتمال کودتا را از اوایل ژوئیه ۱۹۱۹ آغاز کرده بودند.
اگرچه این کودتا به نام ولفگانگ کاپ، کارمند ملی‌گرای ۶۲ ساله اهل پروس شرقی، که مدت‌ها پیش از آن قصد کودتا علیه جمهوری را داشت، نامیده شده‌است، اما اقدامات آن توسط ارتش انجام شد. کاپ نقش پشتیبانی را در این کودتا بازی کرد. در ۲۹ فوریه ۱۹۲۰ نوسکه دستور انحلال دو نیروی قدرتمند "فرایکورپس" یعنی بریگارد دریایی لوونفلد و بریگارد دریایی ارهارت را صادر کرد. تعداد اعضای بریگارد دریایی ارهارت بین ۵۰۰۰ تا ۶۰۰۰ نفر بود و از ژانویه ۱۹۲۰ "در دوبریتس" در نزدیکی برلین مستقر شده بودند و یک نیرو از افسران نخبه سابق نیروی دریایی امپراتوری و درجه داران ارتش بودند که بعداً با پیوستن نیروهای بالتیکومر (کسانی که در سال ۱۹۱۹ در لتونی با بلشویک‌ها جنگیده بودند) تقویت شدند. در طول جنگ داخلی در سال ۱۹۱۹، این نیرو در مونیخ و برلین دست به تحرکات نظامی زده بود. آنان به شدت مخالف دولت دموکراتیک فردریش ابرت بودند.
فرمانده این نیرو هرمان ارهارت اعلام کرد که این واحد از انحلال خودداری خواهد کرد و در ۱ مارس، بدون دعوت از نوسکه رژه ای برگزار کرد. ژنرال والتر فون لوتویتز، فرمانده کل نیروهای ارتش در برلین و اطراف آن که یک ژنرال عالی‌رتبه ارتش در آن زمان بود و فرماندهی بسیاری از "فرایکورپ‌ها" را بعهده داشت در این رژه اعلام کرد که فقدان چنین واحد نظامی مهمی را «نمی‌پذیرد». چند تن از افسران لوتویتز از این به چالش کشیدن آشکار اقتدار دولت نگران شدند و سعی کردند با تشکیل جلسه ای بین لوتویتز و رهبران دو حزب اصلی جناح راست، وارد میانجیگری شوند. لوتویتز به نظرات آنها گوش داد اما از تصمیم خود منصرف نشد. نوسکه سپس با این امید که "بریگارد دریایی" منحل شود، آن را از زیر نظر لوتویتز بیرون برد و آن را تحت رهبری نیروی دریایی درآورد. لوتویتز دستور را نادیده گرفت اما با پیشنهاد اطرافیانش با دیدار با رئیس‌جمهور ابرت موافقت کرد.
در عصر ۱۰ مارس، لوتویتز با کارکنانش به دفتر ابرت آمد. ابرت همچنین از نوسکه خواسته بود در این دیدار حضور یابد. لوتویتز با تکیه برخواسته‌های احزاب راست و خواسته‌های شخصی خود، خواستار انحلال فوری مجلس ملی، انتخابات جدید برای رایشستاگ و انتصاب تکنوکرات‌های نزدیک به خود به عنوان وزیران امور خارجه، امور اقتصادی و دارایی شد. از دیگر خواسته‌های او برکناری ژنرال راینهارت، انتصاب خود به عنوان فرمانده عالی ارتش منظم و لغو دستور انحلال "بریگارد دریایی" بود. ابرت و نوسکه این خواسته‌ها را رد کردند و نوسکه از لوتویتز خواست که روز بعد از آن استعفا دهد.
لوتویتز در ۱۱ مارس به دوبریتز رفت و از ارهارت پرسید که آیا می‌تواند همان شب برلین را اشغال کند یا نه. ارهارت گفت که به یک روز دیگر نیاز دارد اما در صبح روز ۱۳ مارس می‌تواند با نیروهایش در مرکز برلین باشد. لوتویتز دستورات لازم را صادر و ارهارت مقدمات کار را آغاز کرد. در این مرحله لوتویتز گروهی را که به نام همبستگی ملی ("Nationale Vereinigung)" شناخته می‌شد وارد برنامه خود کرد. از جمله ولفگانگ کاپ عضو حزب ملی خلق آلمان (DNVP)، ژنرال بازنشسته اریش لودندورف و والدمار پابست، که در پشت قتل کارل لیبکنشت و رزا لوکزامبورگ در ژانویه ۱۹۱۹ نقش داشت به همراه تراوگوت فون یاگوو آخرین رئیس پلیس برلین در رژیم گذشته. هدف آنها برقراری یک رژیم استبدادی (البته نه سلطنتی) با بازگشت به ساختار سیاسی فدرال دوره امپراتوری بود. لوتویتز از آنها خواست تا در ۱۳ مارس آماده به دست گرفتن دولت باشند. گروه سازماندهی عملیات با اینکه هنوز آمادگی شروع عملیات را نداشت اما با برنامه تعیین شده توسط لوتویتز موافقت کرد. یکی از عواملی که آنها را به اقدام فوری مجاب می‌کرد این بود از برلین خبر رسید حکم بازداشت تعدادی از طرفداران آنان که اعضای پلیس امنیت برلین بودند صادر شده‌است.
لوتویتز برکنار نشد، اما در ۱۱ مارس از سمت خود تعلیق شد. نوسکه برای دفاع از دولت دستور داد دو هنگ از پلیس امنیت و یک هنگ پلیس عادی در نزدیکی ساختمان‌های دولتی موضع بگیرند؛ با این حال او در قریب‌الوقوع بودن یک کودتا تردید داشت. فرماندهان هنگ تصمیم گرفتند از دستور تیراندازی اطاعت نکنند، تصمیمی که تأیید فرمانده ژنرال هانس فون زکت را نیز دریافت کرد.
عدم تمایل به خونریزی فقط یک طرفه بود. در غروب ۱۲ مارس، ارهارت به تیپ خود دستور داد تا به سمت برلین حرکت کنند، تا «بی رحمانه هر مقاومتی را در هم بشکنند» ("jeden Widerstand rücksichtslos zu brechen") و مرکز شهر را به همراه ساختمان‌های دولتی اشغال کنند. بریگاد با صلیب‌های شکسته بر روی کلاه ایمنی و وسایل نقلیه خود، حدود ساعت ۱۰:۰۰ به سمت برلین حرکت کرد. یک ساعت پس از آن "گروه Gruppenkommando" از این موضوع مطلع شد و به نوسکه اطلاع داد. دو افسر ژنرال با ارهارت ملاقات کردند و او را متقاعد کردند که به دولت فرصت تسلیم قبل از بازداشت را بدهد، با این فرض که تمام خواسته‌های لوتویتز تا ساعت ۷:۰۰ صبح روز بعد پذیرفته خواهد شد. این قضایا به نوسکه که با ابرت ملاقات داشت گزارش شد. ابرت از کابینه خواست که در ساعت ۴ صبح تشکیل جلسه دهد. ساعت ۱ صبح نوسکه فرماندهان ارشد ارتش را به دفتر او در بندلربلاک احضار کرد.
نوسکه از فرماندهان خواست تا از ساختمان‌های دولتی دفاع کنند. این درخواست او رد شد. همه افسران به جز دو نفراز اجرای دستور تیراندازی به سربازان شورشی خودداری کردند. برخی از افسران پیشنهاد مذاکره کردند، برخی دیگر ادعا کردند که سربازان دستور شلیک را متوجه نخواهند شد، برخی دیگر نیز استدلال می‌کردند که یگان‌های معمولی نمی‌توانند "بریگاد دریایی" نخبه را شکست دهند. زکت در این جلسه در مورد برادری بین نیروهای مسلح صحبت کرد. سخنان او دقیقاً ثبت نشده‌است، اما گزارش‌ها از این قرارند: «لشکرها به روی لشکر شلیک نمی‌کنند. آقای وزیر شما احتمالاً قصد دارید، نبردی در مقابل دروازه براندنبورگ بین نیروهایی که در کنار یکدیگر علیه یک دشمن مشترک جنگیده‌اند، انجام شود؟ هنگامی که رایشسور به رایشسور شلیک کند، تمام رفاقت در سپاه افسران از بین خواهد رفت. برخی دیگر سخنان زکت را به‌عنوان خلاصه‌تر نقل کرده‌اند: «رایشسور به رایشسور شلیک نمی‌کند!»
نوسکه که از وفادار نبودن ارتش به اندازه کافی دلسرد شده بود و در مورد خودکشی با یکی از دستیاران صحبت کرد، این صحبت‌ها در جلسه ساعت ۴ صبح به کابینه گزارش شد. در جلسه ای آشفته در دفتر صدارت عظمای رایش، کابینه بی دفاع دو تصمیم گرفت: فرار از شهر و صدور فراخوان برای اعتصاب عمومی. این تصمیم‌ها با اتفاق آرا گرفته نشد؛ معاون صدراعظم اویگن شیفر و برخی دیگر از وزرای غیر حزب سوسیال دموکرات از ترک شهر خودداری کردند تا فرصت مذاکره با کودتاگران را حفظ کنند. فقط ابرت و وزرای سوسیال دموکرات فراخوان اعتصاب عمومی را امضا کردند و کمی پس آن در ساعت ۶:۱۵ جلسه را ترک کرده و پا به فرار گذاشتند. در عرض ده دقیقه پس از خروج آنان از برلین، "بریگاد دریایی" با فرماندهان کودتا لوتویتز، لودندورف، کاپ و طرفداران آنها وارد برلین شدند. اندکی پس از آن، کودتاچیان دفتر صدارعظمای رایش را به تصرف خود درآوردند.
کاپ خود را صدراعظم‌رایش ("Reichskanzler") اعلام کرد و یک دولت موقت تشکیل داد. لوتویتز فرمانده نیروهای مسلح و وزارت دفاع را بعهده گرفت. چندین محافظه‌کار معروف و وزیران خارجه سابق برای تصدی پست‌های دولتی دعوت شدند، اما نپذیرفتند.
از ۱ ژانویه نیروهای آهنین فرایکورپس وابسته به رودولف برتولد از نبرد در لیتوانی به آلمان بازگشته بود. مقصد نهایی آنها تسوسن بود، جایی که قرار بود خلع سلاح شوند. در ۱۳ مارس، آنها تا اشتدته پیش رفتند ولی در آنجا متوجه شدند که کودتا در جریان است. برتولد که به دلیل اعتصاب کارگران راه‌آهن نمی‌توانست وارد قطار شود، افرادش را مجبور کرد ایستگاه قطار، شهرداری، تلگراف و اداره پست را اشغال کنند و سپس در همان شب سربازانش را در دبیرستان دخترانه محلی اسکان داد. روز بعد، نیروهای آهنین هدایت قطاری به سمت هاربورگ در هامبورگ را بدست گرفتند. قبل از ورود نیروهای آهنین، مقامات شهر که وابسته به حزب سوسیالیست دموکرات مستقل بودند بی سر و صدا افسر فرمانده "گردان محلی رایشسور را" دستگیر کردند و سربازان را بدون رهبر رها کردند. پس از ورود قطار، مقامات محلی، اعضای "فرایکورپس" را برای سرپناه دادن به مدرسه راهنمایی محلی هدایت کردند.
صبح روز بعد در ۱۵ مارس ۱۹۲۰ شهروندان مسلح در اطراف مدرسه محل استقرار نیروهای فرایکورپس تجمع کردند. حوالی ظهر همان روز، یک از افسران فرایکورپس برای متفرق کردن جمعیت با مسلسل به آنان شلیک کرد. با شروع درگیری‌ها ۱۳ غیرنظامی جان باختند. سه تن از سربازان نیروهای آهنین فرایکورپس نیز جان باختند و هشت تن دیگر اسیر و اعدام شدند. در حالی که پلیس و "نیروهای رایشسور" برای مهار شهروندان مسلح وارد صحنه نشده بودند و سربازان فرایکورپس نیز مهمات کافی نداشتند، برتولد متوجه شد که باید برای تسلیم شدن مذاکره کند. او موافقت کرد با شرط عدم تعرض، به افراد غیرمسلحش اجازه دهد تا ساعت شش بعدازظهر از مدرسه خارج شوند. در طی این تسلیم، جمعیتی خشمگین از تماشاچیان به نیروهای آهنین حمله کردند و برتولد به قتل رسید. نیروهای آهنین خلع سلاح شده به پایگاه نظامی در همان نزدیکی منتقل شدند.
در برلین هیچ مقاومت نظامی در برابر کودتا انجام نشد. سربازان عادی در برلین، "پلیس امنیت"، نیروی دریایی، فرماندهی ارتش در پروس شرقی، پومرانی، براندنبورگ و سلیزی وزیر دفاع جدید و صدراعظم رایش را به رسمیت شناختند. Nicholls, A. J. "Weimar and the Rise of Hitler", London: Macmillan 2000 page 70. دریاسالار آدولف فون تروتا، فرمانده نیروی دریایی، به محض اطلاع از کودتا به حمایت از کودتاچیان پرداخت.Bird, Keith "Weimar, the German Naval Officer Corps and the Rise of National Socialism", Grüner, 1977 page 69. رایشسور در ایالت بایرن دولت ایالتی سوسیال دموکرات را سرنگون و رژیم راستگرای گوستاو ریتر فون کار را جایگزین آن کرد. در بقیه نقاط رایش، فرماندهان نظامی حتی با وجود بی‌طرفی کلامی در مورد کودتا، کم و بیش آشکارا با کودتاگران همدلی می‌کردند. رده‌های بالای بوروکراسی هنوز تحت سلطه کسانی بودند که در زمان امپراتوری به موقعیت‌های خود رسیده بودند و اکثر آنها با کودتا همراه بودند. در استان‌های شرقی نیز مسئولین و نهادهای اداریاز کاپ و لوتویتز حمایت کرد.
دولت سوسیال دموکرات از برلین به درسدن نقل مکان کرد و امیدوار بود که از ژنرال مایرکر پشتیبانی لازم را دریافت کنند، اما کودتاچیان از برلین به او دستور داده بودند که آنها را به «بازداشت حفاظتی» برساند و بنابراین اعضای دولت به اشتوتگارت رفتند. اعلامیه کابینه در ۱۳ مارس، که از کارگران آلمانی خواسته شده بود از طریق اعتصاب عمومی کودتاچیان را شکست دهند، با موفقیت عظیمی روبرو شد و از حمایت گسترده طبقه کارگر برخوردار شد. احزاب متمایل به دولت تحت سلطه سوسیال دموکرات‌ها همانند حزب سوسیال دموکرات مستقل (USPD) و حزب دموکرات، به فراخوان اعتصاب در همان روز پیوستند. حزب کمونیست آلمان (KPD) یک روز بعد به اعتصاب‌کنندگان پیوست. در برلین، اعتصاب در ۱۴ مارس آغاز شد و تا روز بعد در سراسر رایش گسترش یافت. این اعتصاب بزرگترین اعتصاب در تاریخ آلمان بود که در آن دوازده میلیون نفر شرکت کردند. کشور فلج شد و در برلین گاز، آب و برق قطع شد.
آدولف هیتلر که با اعضای همبستگی ملی در تماس بود و خواهان کمک به کودتاچیان بود توسط ارتش از مونیخ به برلین منتقل شد. خلبان پرواز او رابرت فون گرایم بود که بعدها هیتلر او را به عنوان آخرین فرمانده لوفت وافه منصوب کرد. او به اشتباهی در فرودگاهی در خارج برلین فرود آمد و در آنجا با کارگران اعتصابی روبرو شد و بنابراین مجبور به تغییر چهره شد. سرانجام هیتلر توانست به همراه دیتریش اکارت پرواز خود را به برلین ادامه دهد. این دو بعد از ورود به برلین بلافاصله به دفتر صدارت عظمای رایش رفتند تا با ولفگانگ کاپ ملاقات کنند. ایگناز تربیچ لینکلن به ملاقات هیتلر و اکارت رفت و به آنها گفت که کاپ فرار کرده و کودتا شکست خورده‌است.Werner Maser: "Der Sturm auf die Republik. Frühgeschichte der NSDAP". ECON Verlag, 1994. Page 217
با فلج شدن کشور، کاپ و لوتویتز نتوانستند حکومت کنند. در برلین، ارتباط بین واحدهای نظامی فقط از طریق پیک بود. کارمندان در اعتصاب بود و خبری از روزنامه نبود. اعلامیه‌های درخواست از کارگران برای بازگشت به کار، وعده‌های انتخابات جدید و حتی تهدید به مجازات اعدام برای اعتصاب کنندگان بی‌نتیجه ماند و کودتا در ۱۷ مارس، چهار روز پس از شروع آن، سقوط کرد. کاپ معاون صدراعظم شیفر و اعضای دولت ایالتی پروس را در ۱۳ مارس تحت بازداشت حفاظتی قرار داده بود اما مجبور شد آنان را روز بعد آزاد کند و در ۱۵ مارس مذاکرات آغاز شد. نمایندگان راست دموکراتیک، اسکار هرگت و گوستاو اشترزمان نیز در مذاکرات شرکت کردند. چهار حزب بزرگ راست میانه (حزب دموکراتیک، حزب مرکزی آلمان، حزب خلق آلمان و حزب ملی خلق آلمان) توافق کردند که تهدید اصلی اکنون «بلشویسم» است و آنها باید ارتش افسران را «تحت فرمان خود درآوردند». سرنگونی کاپ و لوتویتز نامطلوب تلقی می‌شد، اما از آنان خواسته شد که به‌طور داوطلبانه استعفا دهند.
چهار حزب با حمایت برخی از سوسیال دموکرات‌هایی که در برلین باقی مانده بودند، پیشنهاد کردند که در صورت استعفای کاپ و لوتویتز، انتخابات تازه، تغییر کابینه و عفو برای همه شرکت‌کنندگان در کودتا در نظر گرفته خواهد شد. کودتاچیان فقط پیشنهاد استعفای کاپ را ارائه دادند و لوتویتز سعی کرد یک روز دیگر به عنوان رئیس یک دیکتاتوری نظامی باقی بماند، با این حال فرماندهان نظامی به او پشت کردند. آنها در غیاب ابرت که مسئول امور دولت بود به شیفر پیشنهاد کردند که زکت را به عنوان رئیس رایشسور منصوب کند که شیفر تخت نام ابرت این پیشنهاد را پذیرفت. لوتویتز در روز ۱۸ مارس استعفای خود را ارائه کرد، شیفر از طرف ابرت استعفای او را پذیرفت و حقوق بازنشستگی کاملی را به او اعطا کرد. شیفر همچنین پیشنهاد کرد تا زمانی که مجلس ملی در مورد عفو عمومی تصمیم بگیرد، پابست و لوتویتز باید کشور را ترک کنند و حتی به آنها پاسپورت و پول جعلی پیشنهاد داد.
لیتون در سال ۲۰۰۹ نوشت: "در نگاه اول، سقوط "کودتای" کاپ می‌تواند به عنوان یک موفقیت بزرگ برای جمهوری وایمار تلقی شود. جمهوری توانسته بود در شش روز بحران، حمایت مردم برلین را حفظ کند و عملاً در برابر تهدید بزرگ راست افراطی از خود مقاومت نشان دهد.» از جمله نارضایتی‌های کاپ و طرفدارانش علیه دولت این بود که مجلس ملی، که به‌طور موقت انتخاب شده بود فعالیتی شبیه به رایشستاگ داشت و به نظر می‌رسید که این مجمع ممکن است قانون اساسی را برای انتخابات پیش‌رو تغییر دهد و رایشستاگ را بجای عموم مردم مسئول انتخاب رئیس‌جمهور رایش کند. بعد از کودتا در نتیجه وعده‌های داده شده به کودتاچیان، مجلس ملی در ماه آوریل منحل شد و تاریخ برگزاری انتخابات عمومی برای اولین دوره رایشستاگ بعد از انقلاب تا ۶ ژوئن عقب انداخته شد تا مردم آلمان بتوانند نظرات خود را در مورد معاهده ورسای در این انتخابات منعکس کنند. هرگونه تلاش برای تغییر روش انتخابات ریاست جمهوری رایش نیز ممنوع شد. در انتخابات رایشستاگ در ۶ ژوئن، تعداد آرای حزب سوسیال دموکرات آلمان و حزب دموکرات در مقایسه با انتخابات ژانویه ۱۹۱۹ بیش از نصف کاهش یافت، این در حالی بود که آرای حزب راست افراطی ملی خلق آلمان (DNVP) (که رای‌دهندگان آن بعدها سرانجام به سمت حزب نازی رفتند) و حزب چپگرای رادیکال سوسیال دموکرات مستقل به‌طور قابل توجهی افزایش یافت. ائتلاف وایمار اکثریت خود را در پارلمان از دست داد و دیگر هیچگاه نتوانست دولت تشکیل دهد.
اثر کودتای کاپ-لوتویتز در سایر نقاط آلمان ماندگاری بیشتری از برلین داشت. در برخی از مناطق کشور، اعتصاب به شورش‌های مسلحانه ختم شده بود. این خشونت‌ها بیشتر از جانب فرماندهان نظامی محلی بودند که از دولت جدید حمایت کردند و شورشیان‌ها را دستگیر می‌کردند. در تورینگن و زاکسن، ارتش وارد عمل شد و کارگران را پس از درگیری‌های خونین شکست داد. در روهر، کارگران پیروز شدند و حتی پس از فروپاشی کودتا در برلین عقب ننشستند. در نتیجه آنچه به عنوان قیام روهر شناخته شد، ارتش سرخ روهر که از کارگران انقلابی تشکیل شده بود حملات خود را آغاز کرد. این ارتش در ۱۷ مارس دورتموند، در ۱۸ مارس هام و بوخوم و در ۱۹ مارس اسن را به اشغال خود درآورد و باعث شد که فرماندهان ارتش محلی در مونستر دستور عقب‌نشینی بدهند. منطقه روهر تا ۲۲ مارس تحت کنترل کارگران انقلابی بود.
دولت قانونی ابرت در ۲۰ مارس به برلین بازگشت و خواستار پایان اعتصاب عمومی شد. او برای دستیابی به این هدف، امتیازاتی را به اتحادیه‌ها ارائه کرد که برخی از آنها صادقانه به نظر نمی‌رسیدند. اتحادیه‌ها (ADGB , Afa-Bund و DBB) خواستار ایجاد یک دولت جدید متشکل از حزب سوسیال دموکرات و حزب سوسیال دموکرات مستقل به رهبری کارل لگین شدند، اما یک دولت جدید مبتنی بر ائتلاف وایمار اکثریت را در مجلس ملی بدست آورد و هرمان مولر جایگزین بائر در مقام صدراعظم رایش شد. پس از آن که اتحادیه‌ها اعتصاب را در ۲۲ مارس به پایان رساندند، دولت سعی کرد با کارگرانی که از زمین گذاشتن سلاح خودداری کردند، مذاکره کند. هنگامی که مذاکرات شکست خورد، شورش در روهر توسط رایشسور و "فریکورپس" در اوایل آوریل ۱۹۲۰ سرکوب شد. صدها نفر کشته شدند، که بسیاری از آنها در اعدام‌های خودسرانه به قتل رسیدند. کشتارها توسط نیروهایی انجام شد که در کودتا نقش داشتند همانند بریگارد دریایی ارهارت. شاید بی‌دلیل نبود که در سال‌های ۱۹۱۸ و ۱۹۱۹ چپ‌گرایان دولت ابرت را متهم می‌کردند که در سمت دشمنان کارگران و جمهوری ایستاده‌است.
نوسکه پس از شکست کودتا، کاپ، پابست و ارهارت را به عنوان مسئول معرفی کرد. اکثر کودتاچیان مشمول عفو شدند و در ۲ اوت ۱۹۲۰، رایشستاگ قانونی را تصویب کرد که جنایات ارتکابی در جریان کودتا و متعاقب آن در جریان قیام روهر را تبرئه می‌کرد. از ۷۰۵ پرونده ای که علیه غیرنظامیان مطرح شد، فقط پیگرد قانونی فون یاگو با صدور حکم مجرمانه به پایان رسید. "اعضای فرایکورپس" و رایشسور مشمول قانون نظامی بودند و از ۷۷۵ دادگاه رسیدگی به جرم نظامیان، ۴۸۶ پرونده مختومه اعلام شد. ۴۸ افسر از سمت خود برکنار شدند، ۶ افسر استعفا دادند و بقیه مشمول اقدامات انضباطی خفیف شدند. "بریگاد تفنگداران دریایی ارهارت" در می ۱۹۲۰ منحل شد، اما اکثر اعضای آن اجازه یافتند به رایشسور بپیوندند که در آنجا سمت‌های بالایی را بدست آوردند. دادگاه‌ها نسبت به اعضای ارتش سرخ روهر که بسیاری از آنها به حبس‌های طولانی مدت محکوم شدند بسیار سخت‌گیرانه تر برخورد کردند.
کاپ در ۱۶ آوریل در سوئد دستگیر شد اما به آلمان برگردانده نشد. او داوطلبانه در آوریل ۱۹۲۲ به آلمان بازگشت و در همان سال در زندان در حالی که منتظر محاکمه بود درگذشت. لوتویتز در سال ۱۹۱۴ در جریان عفو خود به آلمان بازگشت. گوستاو نوسکه در ۲۲ مارس با فشار اتحادیه‌ها مجبور به استعفا شد زیر بسیاری از اعضای حزب سوسیال دموکرات تصور می‌کردند که او در برابر کودتاچیان قاطعیت لازم را نداشته اشت. اتو گسلر به عنوان وزیر دفاع جانشین نوسکه شد. ژنرال راینهارت نیز به دلیل اعتراض به برکناری نوسکه استعفا داد.
وزیر اعظم سابق عثمانی طلعت پاشا، عامل اصلی نسل‌کشی ارامنه، پس از جنگ در برلین مخفی شده بود و در کنفرانس مطبوعاتی حاضر شد تا از کودتاچیان به دلیل بی‌عرضگی انتقاد کند.
بین سالهای ۱۹۲۰ و ۱۹۲۲ بنای یادبودی به افتخار کارگرانی که در پی کودتای کاپ کشته شدند در گورستان مرکزی وایمار برپا شد. این یادبود به سفارش وایمار که مسابقه ای را برای انتخاب یک طرح برگزار کرد، انجام شد. این بنا بر اساس نقشه‌های ارائه شده توسط دفتر معماری والتر گروپیوس ساخته شد. گرچه گروپیوس گفته بود که باوهاوس باید از نظر سیاسی بی‌طرف بماند، اما موافقت کرد که در پایان سال ۱۹۲۰ در مسابقه هنرمندان وایمار شرکت کند.Gilbert Lupfer & Paul Sigel, "Walter Gropius, 1883–1969: the promoter of a new form", p. 31.
این بنا در فوریه ۱۹۳۶ توسط نازی‌ها ویران شد. آنها از نظر سیاسی به آن اعتراض کردند و آن را نمونه ای از " هنر منحط " دانستند.
تلبی‌وودین () یک داروی ضد ویروسی است که در درمان عفونت هپاتیت ب به کار می‌رود. این دارو توسط شرکت داروسازی سوئیسی نوارتیس با نام‌های تجاری Sebivo (اتحادیه اروپا) و Tyzeka (ایالات متحده آمریکا) به بازار عرضه می‌شود. کارآزمایی‌های بالینی نشان داده‌اند که این دارو به طور قابل‌توجهی مؤثرتر از لامیوودین یا آدفوویر است و احتمال کمتری ایجاد مقاومت دارد. با این حال، جهش مقاومت به HBV M204I (تغییر از متیونین به ایزولوسین در موقعیت 204 در حوزه رونوشت معکوس پلیمراز هپاتیت ب) یا L180M+M204V با مقاومت به تلبی‌وودین مرتبط است.
تلبی‌وودین یک آنالوگ بتا-L-نوکلئوزید تیمیدین مصنوعی و ایزومر L تیمیدین است. تلبی‌وودین تکثیر DNA ویروس هپاتیت ب (HBV) را با پایان دادن به زنجیره مختل می کند. با نوکلئوتید طبیعی تنها با توجه به محل قند و بخش های پایه متفاوت است، و مانند دئوکسی نوکلئوزیدهای طبیعی، یک پیکربندی چرخشی در مقابل یک پیکربندی چرخشی راستگرد به خود می‌گیرد. این دارو به صورت خوراکی در دوز ۶۰۰ میلی گرم یک بار در روز با یا بدون غذا مصرف می‌شود.
در سال ۲۰۱۶، نوارتیس یک اخطار توقف برای Tyzeka ارسال کرد
تیا لین بالارد (زادهٔ ۱۱ مه سال ۱۹۸۶) یک صداپیشه و کارگردان ای‌دی‌آر آمریکایی مرتبط با فانیمیشن می‌باشد.
سیلوی لاوفیدوتیر (؛ با نام تولد لوکی) شخصیتی تخیلی است که توسط سوفیا دی مارتینو در دنیای سینمایی مارول به تصویر کشیده شده‌است. این شخصیت تا حدی بر پایهٔ شخصیت‌های لیدی لوکی و سیلوی لوشتون از مارول کامیکس ساخته شده‌است. او یک نسخهٔ جایگزین از لوکی است که به او کمک می‌کند تا اختیارات واریانس زمانی در مجموعهٔ تلویزیونی "لوکی" (۲۰۲۱–اکنون) را نابود کنند. او امیدوار است که واریانس زمانی را نابود کند و به دلیل اقدامات انجام‌شده توسط واریانس زمانی در اوایل زندگی خود، جهان را از خط زمانی مقدس «آزاد» کند. او خود را مأمور دنیای خودش تلقی می‌کند. او بعداً مجبور می‌شود تا از سال ۲۰۱۲ با یک نوع دیگر لوکی دوست شود و سپس احساسات عاشقانه‌ای بین آن‌ها شکل می‌گیرد.
این شخصیت با وجود تردیدهای اولیه به دلیل سردرگمی در مورد هویتش، در میان منتقدان و طرفداران با استقبال مثبتی روبرو شد.
کلروپنت‌آمین‌کبالت کلرید نمک دی‌کلریدِ کمپلکس شیمیایی [Co(NH)Cl]۲+ است. این نمک بنفش-قرمز، دیامغناطیس و محلول در آب است. این ترکیب به لحاظ علمی و تاریخی مورد توجه بوده‌است.
نمک به وسیله یک فرایند دو مرحله‌ای با اکسید کردن محلول کبالت کلرید و آمونیاک شروع می‌شود.
سپس این واسطه گرم می‌شود تا کمپلکس با یکی از لیگاندهای کلریدِ کره بیرونی ایجاد شود:
دی‌کاتیون [Co(NH)Cl]۲+ به صورت ایده‌آل تقارن C دارد.
در یک محلول آبی، کلروپنتاآمین‌کبالت(III) کلرید، کمپلکس آکوپنت‌آمین را بازآرایی می‌کند. با سولفوریک اسید غلیظ، کلروپنتاآمین‌کبالت(III) کلرید، کمپلکس هیدروژن سولفات [Co(NH)OSOH]۲+ را تشکیل می‌دهد.
تانک سبک ام‌کی ۸ که با نام هری هاپکینز نیز شناخته می‌شود، یک تانک سبک بریتانیایی بود که در میانه دهه ۱۹۴۰ طراحی و تولید و در جنگ جهانی دوم به کار برده شد.
تانک سبک ام‌کی ۸ در سال ۱۹۴۱ به عنوان نسخه ارتقا یافته تانک سبک ام‌کی ۷ تترارک توسط ویکرز طراحی شد. سه پیش‌نمونه که از شاسی و قطعات مکانیکی ام‌کی ۷ استفاده می‌نمودند اما بدنه و برجک اصلاح‌شده چند وجهی جهت دفع بهتر گلوله‌های دشمن در آن‌ها به کار برده شد، تولید گردید. حداکثر ضخامت زره افزایش یافت و فرمان خودکار هیدرولیکی در آن نصب گشت. جزئیات بسیار دیگری نیز بهبود داده شد. شرکت مترو-کمل تولید این تانک را آغاز و سفارش ۹۹ دستگاه از آن را تا سال ۱۹۴۴ تکمیل نمود.
از شاسی ام‌کی ۸ به عنوان پایه توپ خودکششی آلکتو استفاده شد. در این مدل برجک تانک حذف و اتاقک آن اصلاح گردید و یک هویتزر ۹۵ میلی‌متری بر روی آن نصب گشت.
ام‌کی ۸ هیچگاه وارد خدمت نشد چرا که تا سال ۱۹۴۴ نیاز بریتانیا به تانک‌های سبک تنها به عملیات‌های هوابرد محدود گشته و ذخایر "تترارک" بدان منظور کافی بود.
نیل گوردون (; – ) شیمی‌دان آمریکایی و بنیانگذار مجله آموزش شیمی بود.
مجله آموزش شیمی یک مجله دانشگاهی ماهانه با داوری همتا است که در دو نسخه چاپی و الکترونیکی موجود است. این مجله توسط بخش آموزش شیمی انجمن شیمی آمریکا از سال ۱۹۲۴ منتشر می شود. موسس این نشریه شیمی‌دان آمریکایی، نیل گوردون بود. این مجله تحقیقاتی، موضوعات مربوط به آموزش شیمی را پوشش می دهد و مخاطبان هدف آن شامل مربیان شیمی از دوره راهنمایی تا مقطع کارشناسی ارشد و برخی از دانشمندان در صنایع هستند.
کتاب‌شناسی کلارا زتکین فهرستی از آثار کلارا زتکین (۵ ژوئیه ۱۸۵۷-۲۰ ژوئن ۱۹۳۳) نظریه‌پرداز مارکسیست، کمونیست، سوسیالیست و عضو هیئت رئیسه حزب سوسیال دموکرات آلمان بود. زتکین مدافع حقوق زنان و از رهبران جنبش بین‌المللی زنان بود و بر همین اساس در سال ۱۹۱۱، یکی از بنیانگذاران هشت مارس به عنوان روز جهانی زن شد. او رفیق رزا لوکزامبورگ و جزو فعالان تشکیل فراکسیون اسپارتاکیست‌ها و حزب کمونیست آلمان ۱۹۱۸ بود.
سعادت نامه یا روزنامه غزوات ھندوستان ، کتابی است به زبان فارسی ظاھراً قدیمی ترین متن تاریخی در بیان سوانح بخشی از احوال تیمور ست۔
سعادت نامه یا روزنامه غزوات ھندوستان ظاھراً قدیمی ترین متن تاریخی در بیان سوانح بخشی از احوال تیمور ست۔ کارل استوری، فلیکس تائور و ھانس روبرت رویمر و سعید نفیسی و عباس زریاب و احمد منزوی به این تألیف اشارہ کردہ اند و بنا بر بعضی از آن پژوھشھا نظام الدین شامی اغلب مندوجات این کتاب را در ظفر نامه ٔ خود وارد کردہ و از آنجا به زبدۃ التواریخ حافظ ابرو و کتب دیگر رسیدہ است۔ احمد منزوی: فھرست نسخه ھای خطی فارسی، ج ۲، ص ۳۹۲، اسلام آباد، پاکستان، ۱۳۶۷ھ ایدوارد براؤن: از سعدی تا جامی، ترجمه ٔ علی اصغر حکمت، ص ۲۶۲، تھران، ۱۳۳۹ھ احمد منزوی: فھرستوارۂ کتابھای فارسی، ج ۲، ص ۱۲۷۵، تھران، ۱۳۷۵ھ
این متن تاریخی مھم، چنانکه نام مصطلح شدہ بر آن گویای مندرجاتش می باشد مربوط می شود به گزارش روزانه از وقایعی که در جنگھای امیر تیمور گورکان در هندوستان روی دادہ بودہ است۔ تیمور در غرّۂ ذیحجه سال ۸۰۰ در حدود کابل (سرحدّ با ھندوستان) بود که قصد بلاد ھندوستان کرد و مآلاً به جنگھایی در آنجا پرداخت که تا اوائل رجب ۸۰۱ دامنه یافت۔ مؤلف کتاب (غیاث الدین علی یزدی) بازگشت او را به کابل ھشتم رجب ۸۰۱ ضبط کردہ است۔
مؤلف در خطبه ٔ کتاب نوشته است ’’چون دارالعبادۂ یزد به مَقْدَم عالی یکی از مقربان حضرت و چاکران صادق نیت مشرّف گشت۔ حکم صادر شد که جھت تاریخ بعضی از حروب که بندگی حضرت جھانگشایی را اتفاق افتادہ دیباچه ٔ فارسی نویسد و فتوحات متواتر که از مبدأ عھد باز کرامت شد در فصلی مفرد مجملاً قلمی کردہ بعد ذلک روزنامه ٔ غزوات هندوستان پیش گرفته جنگنامه به عبارتی از تکلف دور و به فھم نزدیک علی التفصیل شرح دھد‘‘۔ بنا بر این کتاب در شھر یزد تألیف شدہ۔ این پدر و پسر از مردم یزد بودہ اند و بطوری که در عبارات خطبه و رقم پایانی نسخه ٔ مذکور دیدہ می شود پدر مؤلف ملقب به جمال الاسلام بودہ است۔ او ھمان معین الدین جمال الاسلام است که در تواریخ یزد نامش آمدہ است۔ C. A. Storey: Persian Literature, Vol. 1, p. 278, London, 1936
مؤلف نام خود را در ضبطه علی بن جمال الاسلام آوردہ است۔ ولی در رقم پایانی نسخه ٔ تاشکند لقبش غیاث الدین به ضبط درآمدہ و نام فرزندش مولانا شھاب الدین محمد منشی ذکر شدہ است۔
غیاث الدین علی در دو جای کتاب به سال سی و یکم سلطنت امیر تیمور گورکان اشارت درد و از آنھا می توان زمان تألیف را مشخص کرد۔ یکی این عبارت است در فصل مربوط به فتحھای تیمور که می نویسد: ’’چون خورشید به خنجر و سنان ھمراھی گزید تا دولت بیدار و اقبال پایدار کمر خدمت در میان بست و اقالیم عالم و ممالک جھان در عرض سی و یک سال برو مقرر شد‘‘۔ مورد دیگر این عبارت است: ’’صورت حال آنکه چون در سال سی ویکم از عھد سلطنت و پادشاھی، اقالیم و ممالک آفاق در تصرف بندگی حضرت صاحب قرانی آمدہ بود و به مستقر عزّ و دولت مراجعت فرمود‘‘۔ چون جلوس تیمور در سال ۷۷۱ بودہ است بنا بر این باید آغاز به تألیف کتاب را سال ۸۰۲ دانست، یعنی یک سال بعد از بازگشت تیمور از ھند و دو سالی پیش از اینکه حکم بر نگارش ظفر نامه ٔ نظام الدین شامی رفته باشد۔ سعادت نامه : تصحیح به کوشش ایرج افشار، ص ۱۳، چاپ اوّل، مؤسسه ٔ مطالعات آسیای مرکزی و غربی، دانشگاہ کراچی، پاکستان، ۱۳۷۹ش ھ۔
وینستون برایانت (؛ ) سیاست‌مدار اهل ایالات متحده آمریکا است.
نیل هارتیگان (؛ زادهٔ ) سیاست‌مدار اهل ایالات متحده آمریکا است.
حدش روستایی در شهرستان نخل، در استان باطنه جنوبی در پادشاهی عمان است.
جمعیت آن بر پایه سرشماری مرکز ملی آمار و اطلاعات دولتی در سال ۲۰۱۰، ۵۷ تن برآورد شده است. کد منطقه ۷۰۳۳۰۳۱۱ است.
ماریو کومو (؛ – ) سیاست‌مدار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
ریچارد بی. اوگیلوی (؛ ۲۲ فوریه ۱۹۲۳ – ۱۰ مه ۱۹۸۸ (سن ۶۵)) سیاست‌مدار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
ایمی لی اکتون (Amy Leigh Acton) (نام خانوادگی پدری: استرنز؛ ۱۹۶۵/۱۹۶۶)، یک پزشک و محقق سلامت عمومی اهل آمریکا است. وی از سال ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۰ میلادی به عنوان مسئول اداره بهداشت ایالات اوهایو خدمت نمود. اکتون در واکنش ایالات اوهایو به پاندمی کووید-۱۹ نقش اساسی را ایفا نمود.
اکتون در خانواده استرنز با نام خانوادگی امی استرنز متولد شد، در منطقه شمالی یانگزتاون در ایالت اوهایو بزرگ شد و «در مدت ۱۲ سال در ۱۸ مکان مختلف زندگی کرد، از جمله در زیر یک چادر زمانیکه وی بی‌خانمان بود». وی در مصاحبه با شبکه WKBN در یانگزتاون گفت که همسایه‌های ناآشنا به وی و برادرش غذای صبح می‌دادند «چون آنها می‌دانستند که ما گرسنه هستیم» و همچنین «از سوی دیگر مردم اجازه نمی‌دادند کودکانشان با ما بازی کند چون ما کثیف بودیم و بوی بد می‌دادیم». وی همچنین در مصاحبهٔ ۲۰۱۹ توصیف کرد که پس از جدا شدن والدینش، زمانیکه با مادر خود زندگی می‌کرد مورد بی‌توجهی و سوء استفاده قرار می‌گرفت. زمانیکه او در کلاس هفتم بود یکجا با پدر خود در یک محیط با ثبات‌تر زندگی می‌کرد و هنگامیکه در «دبیرستان عالی آزادی» درس می‌خواند، عضو «جامعه افتخار ملی» و «ملکه هوم‌کامینگ» بود.
وی به دانشگاه ایالتی یانگزتاون راه یافت و مدرک دانشگاهی خود را در رشته پزشکی، از «کالج پزشکی دانشگاه‌های شمال شرقی اوهایو» در ۱۹۹۰ میلادی بدست آورده و تلاش کرد تا راهش را به کالج باز کند. وی دوران پزشکی مقیم (رزیدنسی) خود را در طب اطفال و طبابت پیشگیرانه تکمیل نمود. او توانست مدرک ارشد خود را در رشته سلامتی عمومی از دانشگاه ایالتی اوهایو بدست آورد. وی دوره‌های پزشکی مقیم خود را در کالج پزشکی آلبرت اینشتین و «بیمارستان اطفال نشن‌واید» به اتمام رسانید.