moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
کولکویت در سال ۱۸۷۶ فرماندار جورجیا انتخاب شد. کولکویت نمایندهٔ منافع کشاورزان سرشناس در ایالت بود زیرا او یکی از موفق‌ترین کشاورزان ایالت در آن دوره بود و در جریان دههٔ ۱۸۷۰ به عنوان معاون گرانج یا انجمن تعاون و همکاری کشاورزان آمریکا در جورجیا خدمت کرد. گوردون در سال ۱۸۸۰ همراه با کولکویت از سنا استعفا داد و براون که در همان سال منصوب شده بود، کرسی وی را پُر نمود. براون که از جملهٔ نخستین میلیونرهای ایالت بود، از عناصر کارخانه‌دار ایدیولوژی جنوب جدید نمایندگی می‌کرد. این وضعیت بحث‌برانگیز بود زیرا براون به‌منظور توسعهٔ خط آهن دولتی غربی و اقیانوس اتلانتیک که قبل از انتصابش در سنا رئیس آن بود، استعفا داده بود. این ایده که معاملهٔ بین این سه نفر صورت گرفته‌است همه جا پخش شده بود و به‌ویژه کولکویت به دلیل نقش‌اش در این وضعیت با انتقاد از درون حزب جمهوری‌خواه مواجه شد. علی‌رغم این همه، معاملهٔ مورد ادعا هرگر ثابت نشد و کولکویت موفق شد در سال ۱۸۸۰ مجدداً انتخاب شود.
کولکویت در سال ۱۸۸۲ به سنای ایالات متحده انتخاب شد و به‌عنوان سناتور ارشد نسبت به براون خدمت کرد. کولکویت در مجلس سنا غالباً با براون که چندین سال پیش توسط او منصوب شده بود در اختلاف بود، زیرا مواضع طرفدارانهٔ صنعت براون با خطی‌مشی کشاورزی - دوستانهٔ کولکویت در تضاد قرار داشت. این اختلاف در بحث روی تعرفه‌ها مشهودتر بود چون براون از آن حمایت و کولکویت با آن مخالفت کرد که این کار اتحاد میان کشاورزان و صاحبان صنعت در ایالت را به مخاطره انداخت. علی‌رغم این مسائل هردو به‌منظور حمایت از سیاست‌های جنوب جدید اغلب یکجا کار می‌کردند. گوردون در سال ۱۸۸۶ زمانی‌که فرماندار ایالت انتخاب شد، دوباره وارد سیاست شد. این نشان‌دهندهٔ اوج قدرت برای حکومت سه‌گانه بود زیرا هم پُست‌های سناتوری و هم پُست فرمانداری در دست یکی از اعضای حکومت سه‌گانه بود.
پس از این حکومت سه‌گانه کاهش تدریجی در انسجام و قدرت را تجربه نمود. در سال ۱۸۸۷ براون و کولکویت در رابطه با اعلامیهٔ رئیس‌جمهور کلیولند مبنی بر تقلیل تعرفه‌ها که کولکویت از آن حمایت و براون با آن مخالفت نموده بودند، پرخاش کردند. به علاوه پس از افشای مشقت‌های کارکنان محکوم در معدن ذغال‌سنگ براون، گوردون اصلاحات اجارهٔ محکومان را به یک برنامهٔ مهم در خط مشی خود تبدیل کرد. ظهور توماس ئی. واتسون سیاستمدار برجستهٔ جورجیا و مرگ هنری گردی عوامل اضافی بودند که سبب نابودی حکومت سه‌گانه شدند. مرگ براون و کولکویت در سال ۱۸۹۴ عملاً به حکومت سه‌گانه پایان داد.
تاریخ‌نویسان جدید در رابطه با صحت و درستی اصطلاحی که در مورد براون، کولکویت و گوردون استعمال می‌شود، بحث می‌نمایند. سی.ون. وودوارد تاریخ‌نویس آمریکایی در رابطه با بحث اصطلاح «بوربون» مدعی است که در کاربرد آن برای هرسه نفر «درتاریخ ما احتمالاً نام‌غلطی مغالطه‌آمیزتر از اصطلاح بوربون وجود نداشته‌است». به علاوه، تاریخ‌نویسان ذکر می‌نمایند که علی‌رغم اینکه این سه نفر از سیاست‌های جنوب جدید حمایت می‌کردند، در رابطه با سیاست‌های خاص مخالف هم بودند. به‌ویژه، با مانع شدن بسیاری از جاه‌طلبی‌های سیاسی براون توسط کولکویت و در یک نقطه بحث بروان روی چشم‌انداز حمایت از هنری گردی در انتخابات بر ضد کولکویت برای سمت فرمانداری، براون و کولکویت غالباً رابطه خصومت‌آمیزی در قبال یکدیگر نشان می‌دادند. به علاوه، تأثیر گردی در رابطه با جلب حمایت سیاسی برای حکومت سه‌گانه نیز مورد بحث قرار گرفته‌است چنان‌چه مدت کوتاهی پس از مرگ گردی در سال ۱۸۸۹، حکومت سه‌گانه عملاً به شکست خورد.
ینگی‌یر (به لاتین: Jangy-Jer) یک منطقهٔ مسکونی در قرقیزستان است که در استان چوی واقع شده‌است. ینگی‌یر ۶٬۱۲۸ نفر جمعیت دارد.
چاپایف (به لاتین: Chapaev) یک روستا در قرقیزستان است که در شهرستان چوی واقع شده‌است. چاپایف ۸۷۱ نفر جمعیت دارد و ۱٬۰۸۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آق‌ماتبک (به لاتین: Akmatbek) یک روستا در قرقیزستان است که در شهرستان چوی واقع شده‌است. آق‌ماتبک ۲۰۲ نفر جمعیت دارد و ۱٬۱۰۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
الکساندروفکا (به لاتین: Aleksandrovka) یک منطقهٔ مسکونی در قرقیزستان است که در شهرستان مسکوفسکی، قرقیزستان واقع شده‌است. الکساندروفکا ۱۴٬۵۷۷ نفر جمعیت دارد.
آلتیمیش (به لاتین: Altymysh) یک روستا در قرقیزستان است که در شهرستان کمین واقع شده‌است. آلتیمیش ۷۵۷ نفر جمعیت دارد.
آرپا-تکیر (به لاتین: Arpa-Tektir) یک روستا در قرقیزستان است که در شهرستان چوی واقع شده‌است. آرپا-تکیر ۸۴۳ نفر جمعیت دارد و ۱٬۶۱۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
اورتو-سای (به لاتین: Orto-Say) یک منطقهٔ مسکونی در قرقیزستان است که در بیشکک واقع شده‌است. اورتو-سای ۴٬۱۱۱ نفر جمعیت دارد.
اسماعیل‌خان اعتبارالسلطنه از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره سوم
و دوره هفتم بعنوان نماینده بم در مجلس شورای ملی حضور داشت.
پایگاه داده متمرکز (گاهی اوقات به اختصار CDB) پایگاه داده ای است که در یک مکان قرار گرفته، ذخیره و نگهداری می‌شود. این مکان اغلب یک کامپیوتر مرکزی یا سیستم پایگاه داده‌است. در بیشتر موارد، یک پایگاه داده متمرکز توسط یک سازمان (به عنوان مثال یک شرکت تجاری) یا یک مؤسسه (به عنوان مثال یک دانشگاه) استفاده می‌شود. کاربران از طریق یک شبکه کامپیوتری به پایگاه داده متمرکز دسترسی پیدا می‌کنند که می‌تواند به آنها دسترسی به پردازشگر مرکزی را بدهد که جهت پردازش پایگاه داده تخصیص داده شده‌است.
اولین رایانه‌های ساخته شده بسیار گران بودند و پایانه‌های جداگانه ای نداشتند؛ بنابراین، نیاز به رایانش متمرکز به سرعت پدید آمد. در نتیجه، روشی نه تنها برای پردازش داده‌ها، بلکه برای سازماندهی و ذخیره‌سازی آنها ابداع شد. این روش بعدتر جای خود را به نسخه‌های اولیه پایگاه داده، سیستم‌های مدیریت پایگاه داده مربوط (DBMS) و به نوبه خود پایگاه‌های داده متمرکز داد.
با محبوبیت روزافزون رایانه‌ها، انواع بیشتری از جهت گیریها و طراحیهای پایگاه داده معرفی شدند. با این حال، پایگاه‌های اطلاعاتی متمرکز هنوز هم امروزه مورد استفاده قرار می‌گیرند، به خصوص در مواردی که ذخیره و پردازش داده‌ها در شرکت‌های بزرگ مربوط می‌شود.
مثالی برای یک پایگاه داده متمرکز می‌توان با وزارت دفاع استرالیا ارائه کرد، که پایگاه‌های اطلاعاتی خود را در اواسط دهه ۱۹۷۰ متمرکز کرد.
پایگاه‌های داده متمرکز دارای مزایای قابل توجهی در مقایسه با انواع دیگر پایگاه‌های داده هستند. برخی از آنها به شرح زیر است:
پایگاه‌های داده متمرکز نیز دارای محدودیت‌های مشخصی هستند، مانند مواردی که در زیر توضیح داده شده‌است:
ایده اساسی پایگاه‌های داده متمرکز این است که آنها باید بتوانند هر درخواستی را که سیستم اصلی باید توسط خودشان انجام دهد، دریافت، نگهداری و تکمیل کنند. تنها یک فایل پایگاه داده وجود دارد که در یک مکان واحد در یک شبکه خاص نگهداری می‌شود.
با این حال، پایگاه داده توزیع شده، پایگاهی است که در آن تمام اطلاعات در چندین مکان فیزیکی ذخیره می‌شود. پایگاه‌های داده توزیع شده به دو گروه همگن و ناهمگن تقسیم می‌شوند. این سیستم به منظور به روز نگه داشتن سوابق خود، بر تکرار و تکثیر در زیر-پایگاه داده‌های چندگانه خود متکی است. همچنین این سیستم از چندین فایل پایگاه داده تشکیل شده‌است که همگی توسط یک مدیریت پایگاه داده (DBMS) مرکزی کنترل می‌شوند.
تفاوت‌های اصلی بین پایگاه‌های داده متمرکز و توزیع شده به دلیل ویژگی‌های اساسی مربوط به آنها است. تفاوت‌ها شامل اما محدود به موارد زیر نیست:
رستم خان رفعت الدوله از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره سوم
و دوره چهارم بعنوان نماینده جیرفت در مجلس شورای ملی حضور داشت.
آقاخان اعزازالسلطنه از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره سوم بعنوان نماینده سنندج در مجلس شورای ملی حضور داشت.
محمدحسن مجتهد گروسی از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره سوم و دوره چهارم بعنوان نماینده بیجار و گروس در مجلس شورای ملی حضور داشت.
میرزا حسن‌خان مدحت السلطنه از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره سوم بعنوان نماینده جهرم در مجلس شورای ملی حضور داشت.
فتحعلی خان خان باباخان از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره سوم بعنوان نماینده شیراز در مجلس شورای ملی حضور داشت.
آغ‌بلاغ (به لاتین: Ak-Bulak) یک منطقهٔ مسکونی در قرقیزستان است که در استان بادکند واقع شده‌است. آغ‌بلاغ ۶٬۴۹۷ نفر جمعیت دارد.
سیدمحمود صدرالملک از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره سوم بعنوان نماینده فسا در مجلس شورای ملی حضور داشت.
چک (به لاتین: Chek) یک روستا در قرقیزستان است که در استان بادکند واقع شده‌است. چک ۵٬۰۵۹ نفر جمعیت دارد.
جزکن (به لاتین: Jezken) یک تقسیمات کشوری در قرقیزستان است که در استان بادکند واقع شده‌است. جزکن ۲۶۸ نفر جمعیت دارد و ۱٬۰۳۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
قره‌باغ (به لاتین: Kara-Bak) یک روستا در قرقیزستان است که در شهرستان بادکند واقع شده‌است. قره‌باغ ۸٬۹۲۳ نفر جمعیت دارد.
میرزا اورنگ وقارالسلطنه از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره سوم بعنوان نماینده فیروزآباد در مجلس شورای ملی حضور داشت.
زردالی (به لاتین: Zardaly) یک تقسیمات کشوری در قرقیزستان است که در استان بادکند واقع شده‌است. زردالی ۲۶۰ نفر جمعیت دارد و ۱٬۷۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ساری‌قمیش (به لاتین: Sary-Kamysh) یک منطقهٔ مسکونی در قرقیزستان است که در شهرستان قدم‌جای واقع شده‌است. ساری‌قمیش ۶ نفر جمعیت دارد.
سیدمحمد رضوی از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره سوم بعنوان نماینده شیراز در مجلس شورای ملی حضور داشت.
قرقیز-قشلاق (به لاتین: Kyrgyz-Kyshtak) یک روستا در قرقیزستان است که در شهرستان قدم‌جای واقع شده‌است. قرقیز-قشلاق ۵٬۸۰۹ نفر جمعیت دارد.
قزل-بل (به لاتین: Kyzyl-Bel) یک روستا در قرقیزستان است که در استان بادکند واقع شده‌است. قزل-بل ۷٬۴۸۱ نفر جمعیت دارد.
قزل‌یول (به لاتین: Kyzyl-Jol) یک منطقهٔ مسکونی در قرقیزستان است که در استان بادکند واقع شده‌است. قزل‌یول ۶٬۳۷۸ نفر جمعیت دارد.
مرکز (به لاتین: Markaz) یک روستا در قرقیزستان است که در شهرستان قدم‌جای واقع شده‌است. مرکز ۷٬۸۶۰ نفر جمعیت دارد.
آزگریش (به قرقیزی: Өзгөрүш، ۅزگۅرۉش) یک منطقهٔ مسکونی در قرقیزستان است که در شهرستان باکای‌آتا واقع شده‌است. آزگریش ۶٬۰۸۱ نفر جمعیت دارد و ۱٬۱۳۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
جوزف «کابل» برکینریج (Joseph "Cabell" Breckinridge) (۱۴ ژوئیه ۱۷۸۸–۱ سپتامبر ۱۸۲۳)، حقوق‌دان، سرباز، برده‌دار و سیاستمدار ایالت کنتاکی ایالات متحده بود. از سال ۱۸۱۶ تا سال ۱۸۱۹ نماینده شهرستان فایت در مجلس نمایندگان کنتاکی بود و از طرف همکارانش به‌عنوان رئیس مجلس (۱۸۱۷ تا ۱۸۱۹) انتخاب شد. در سال ۱۸۲۰ برکینریج از طرف فرماندار جان ادیر، وزیر خارجه کنتاکی تعیین شد و تا مرگش در این سمت خدمت کرد.
وی که عضو خانوادهٔ سیاسی برکینریج بود، پسر جان برکینریج (۱۷۶۰–۱۸۰۶) وکیل ویرجینیا (کنتاکی آن‌وقت)، سناتور و دادستان کل ایالات متحده و خانمش مری هاپکین کابل برکینریج (۱۷۶۹–۱۸۵۸) عضو یکی دیگر از خانوادهٔ سیاسی سرشناس، بود. جان سی. برکینریج پسر آن‌ها، راه پدر و (پدر بزرگ) خود را در خصوص قانون و سیاست دنبال نمود و به معاونیت ریاست جمهوری ایالات متحده رسید.
برکینریج پس از فراغت از دانشگاه پرینستون قصد داشت با پیروی از الگوی پدر فوت شده خود، در لکسینگتون ایالت کنتاکی وکیل شود اما نخست برای خدمت در جنگ سال ۱۸۱۲ نام‌نویسی کرد. همچنین اندکی پس از جنگ، با پیروزی در انتخابات مجلس نمایندگان کنتاکی حرفهٔ سیاسیش را آغاز کرد و در این مجلس تلاش ناموفقی را برای برکناری فرماندار گابریل اسلاتر که پس از مرگ جورج مدیسون به فرمانداری جلوس نموده بود، رهبری کرد. برکینریج از سال ۱۸۱۷ تا سال ۱۸۱۹ به‌عنوان رئیس مجلس نمایندگان کنتاکی خدمت کرد. در سال ۱۸۲۰ انتصابش به عنوان وزیر خارجه توسط فرماندار آدیر را پذیرفت و به‌منظور رسیدگی بهتر به وظایف رسمی به فرانکفورت، پایتخت ایالت رفت، اما در ماه اوت سال ۱۸۲۳ به اثر یک تب بیمار شد و در ۱ سپتامبر سال ۱۸۲۳ درگذشت.
جوزف کابل برکینریج در ۱۴ ژوئیه سال ۱۷۸۸ در شهرستان آلبمرل ایالت ویرجینیا متولد شد."Secretary of State Joseph Cabell Breckinridge". Kentucky Secretary of State برکینریج دومین فرزند و نخستین پسر جان و مری هاپکینز «پولی» (موسوم به کابل) برکینریج، بود.Klotter in "The Breckinridges of Kentucky", p. 11 برکینریج، به‌نام جوزف کابل پدربزرگ مادریش که از جمله خانوادهٔ سیاسی کابل ویرجینیا بود، نامیده شد و در تمام زندگیش به «کابل» مشهور بود.Heck, p. 2
خانوادهٔ برکینریج در سال ۱۷۹۳ به لکسینگتون ایالت کنتاکی رفت. در اواخر همان سال بیماری همه‌گیر آبله شهر را درنوردید.Klotter in "The Breckinridges of Kentucky", p. 32 مایه کوبی یا واکسیناسیون بسیار دیر انجام شد اما هرچند برکینریج، مادر و خواهراش لتیشیا از این بیماری عفونی جان سالم بدر بردند اما خواهراش مری و برادراش رابرت، در اثر این بیماری فوت نمودند. لوول اچ. هریسون تاریخ‌نگار می‌نویسد که علی‌رغم این‌که «اطلاعات کمی از دوران کودکی برکینریج در دست است» اما با این وجود آموزش خصوصی مناسب کلاس خود را فرا گرفت و در کتابخانهٔ وسیع پدرش درس خواند.Harrison, p. 286
در سال ۱۸۰۱ زمانی‌که برکینریج ۱۲ ساله بود، پدرش توسط قانون‌گذاران کنتاکی، نمایندهٔ ایالت جدید در مجلس سنای ایالات متحده انتخاب شد. این خانواده در امتداد سلسله کوه‌های آپالیشین به شهرستان بدفورد ایالت ویرجینیا در نزدیکی لینچبرگ، نقل مکان نمود و به‌هدف نزدیک شدن به برکینریج بزرگ در جریان جلسات کنگره در واشینگتن دی. سی، با اقارب شان در آنجا زندگی می‌کردند. کابل برکینریج در حین اقامت در آنجا، وارد آکادمی نیو لندن شد. یک مورد ویروس سرخک مانع تحصیل برکینریج در کالج ویلیام و مری (کالج ویلیام و مری فعلی) محل تحصیل پدرش، کالجی که پسرعمویش جیمز برکینریج عضو آینده کنگره ثبت نام کرده بود، شد.Harrison, p. 287 کابل برکینریج در سال ۱۸۰۳ پدرش را در سفر به پایتخت همرای کرد و در آنجا قبل از برگشت به تحصیلاتش، شاهد مباحث مربوط به خرید لوئیزیانا بود. پس از تعطیلی موقت کنگره در ماه مارس، جان برکینریج پسرش را از مدرسه بیرون آورد و در ۱۸ آوریل سال ۱۸۰۴ به ملک خانوادگیشان در نزدیکی لکسینگتون برگشتند.Harrison, p. 288
برکینریج در اواخر سال ۱۸۰۴ با پدرش به سمت مشرق نرفت اما در عوض قبل از ثبت نام در کالج نیوجرسی (دانشگاه پرینستون فعلی) در حدود یک‌سال تحت نظر سرهنگ ساموئل درس خواند.
برکینریج در اواخر ماه دسامبر سال ۱۸۰۵ وارد پرینستون ایالت نیوجرسی شد.Harrison, p. 289 علی‌رغم تکمیل امتحانات نهایی در ۵ آوریل، برکینریج پیشنهاد پدرش برای آمدن به واشینگتن را رد نمود، زیرا باید به درس‌های ریاضیات خود رسیدگی می‌کرد.Harrison, p. 293 پس از شروع ترم بعدی در ماه مه، برکینریج به انجمن کلیوسوفیک - ویگ آمریکا پیوست، این انجمن یک انجمن مناظره بود که در سال ۱۷۶۹ توسط جیمز مدیسون، فیلیپ فرنو، آرون بر و هنری لی تأسیس شد.Harrison, p. 296
کابل در اواسط سال ۱۸۰۶ آگاهی حاصل کرد که پدرش در کنتاکی بیمار است.Harrison, p. 297 اما مدت کوتاهی پس از آن برایش خبر رسید که پدرش رو به بهبود است و انتظار داشت با او در ویرجینیا در مسیر پایتخت دیدن نماید. ضمن مشخص نبودن محل تعیین ملاقات، برکینریج تصور می‌کرد که این محل در نزدیکی لینچبرگ باشد. برکینریج در ماه اکتبر به هدف انتظار دیدن پدرش به خانه عمویش به‌نام لئوس برکینریج رفت که پدرش هرگز نرسید.Harrison, p. 298 برکینریج که با شروع ترم جدید به پرینستون برگشت، خبر شد که پدرش در ۲۲ اکتبر زمانی‌که می‌خواسته کابل دیل را ترک نماید اما از اسب خود افتاده و به بستر مریضی برگشته؛ وی در ۱۴ دسامبر سال ۱۸۰۶ فوت نمود.
بالاخره در ژانویه سال ۱۸۰۷ مسافرین کنتاکی خبر مرگ پدرش را به کابل برکینریج آوردند.Harrison, p. 299 با وجودی‌که کابل به یکی از اقاربش اعلام کرد که «من زندگی‌ام را وقف آسایش مادرم می‌کنم» اما به زودی به کنتاکی برنگشت.Klotter in "The Breckinridges of Kentucky", p. 95 جان برکینریج بدون وصیت‌نامه فوت کرد که این کار سبب پیچیده شدن تصفیه املاکش و ایجاد چالش‌های مالی برای کابل که از حمایت پدر برخودار بود، شد.Harrison, p. 300 برکینریج که درمانده شده بود، به‌خاطر کمک به آلفرد گرایسون شوهر خواهرش لتیشیا و پسر ولیام گرایسون سناتور پیشین ویرجینیا، متوسل شد.Harrison, p. 301
اما، در ماه مارس همان سال کابل به جمع حدود ۱۲۵ دانشجو دیگر که بر ضد قواعد شدید و برنامهٔ درسی سختگیرانهٔ مؤسسه پروتستان اعتراض می‌کردند، پیوست.Harrison, p. 302 بعدها مدیران کالج همه کسانی را که حاضر به خروج نام شان از درخواست رسمی اعتراض نشدند، موقتاً از کالج اخراج نمود. برکینریج به‌خاطر نقشش در اعتراض عذرخواهی نکرد. در عوض در ماه مه پرینستون را به مقصد کابل دیل ترک نمود اما در فیلادلفیا به مدت دو هفته هیچ منزل‌گاهی قابل دسترس برای رفتن به مسیر کنتاکی نیافت.Harrison, p. 306 برکینریج که از عهده مصارف اتاق و خوابگاه برای آن مدت طولانی برآمده نمی‌توانست، در عوض به جنوب به سمت لینچبرگ حرکت کرد و سپس نزد اقاربش در فینکاسل اقامت گزید. برکینریج در نظر داشت تا در ترم خرانی سال ۱۸۰۷ در کالج ویلیام و مری ثبت نام نماید و به این باور بود که در مدت نُه ماه می‌تواند دروس خود را تکمیل نماید اما در نهایت از این کار منصرف شد.Harrison, p. 307 او همچنین ممکن است بنا بر عدم وجود مدارس خانوادگی، بین ماه ژوئیه سال ۱۸۰۷ تا ژوئیه ۱۸۰۸ به کابل دیل برگشته باشد.
برکینریج در ماه ژوئیه تصمیم گرفت تا به‌منظور تکمیل دروس خویش در ماه اکتبر به پرینستون برگردد. جیمز جی. باینری هم اتاقی برکینریج و کشیش ساموئل استانهوپ اسمیت رئیس دانشگاه (که وی نیز به عنوان مبلغ مذهبی در ویرجینیا خدمت کرده بود، رئیس و مؤسس کالج همپدن-سیدنی بود)، هر دو طرفدار سرسخت الغای برده‌داری بودند. اما بسیاری از اقارب کابل برکینریج برده داشتند. با این حال برکینریج بازنشسته شده بود که باید به بردگی پایان داده شود اما صرف از طریق آزادسازی داوطلبانه نه با دخالت دولت.Davis, p. 8 برکینریج در سال ۱۸۱۰ مدرک لیسانس خود را به‌دست‌آورد.Harrison, p. 311 برکینریج حدود یک‌سال بعد به گونه‌ای‌که در ذیل بر روی آن بحث می‌شود، با دختر کشیش اسمیت ازدواج نمود.
میریام دیفنسور سانتیاگو (; – ) سیاست‌مدار اهل فیلیپین بود.
گریس پو (؛ زادهٔ baptized ) سیاست‌مدار اهل فیلیپین است.
مار روکساس (؛ زادهٔ ) سیاست‌مدار اهل فیلیپین است. او به عنوان وزیر کشور و دولت محلی (فیلیپین) از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۵ خدمت کرد. در گذشته او از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۳ وزیر تجارت و صنعت (فیلیپین)، وزیر حمل و نقل و ارتباطات (فیلیپین)، وزیر حمل و نقل و ارتباطات از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۲ بود.
غارهای باهروت، که به‌طور محلی به نام باراد (बारड) شناخته می‌شوند، در نزدیکی دهانو در ایالت مهاراشترا هند، تنها آتشگاه درون غار زرتشتیان پارسی در هند است. ین غارها برای پارسیان اهمیت مذهبی و تاریخی دارند. نیاکان پارسی به مدت ۱۳ سال از دست مهاجمان مسلمان به این غارها پناه بردند و در این مدت «آتش ایران‌شاه» را با خود به داخل غارها بردند که تا به امروز می‌سوزد.
غارهای باهروت در ۲۵ کیلومتری جنوب سنجان در گجرات واقع شده‌است. محل آن در فاصله ۸ کیلومتری از روستای بُردی و ۹ کیلومتری تالاسری است. این کوه‌ها در ابتدا متعلق به مردم قبیله‌ای روستا بوده‌است که از آن برای جمع‌آوری چوب و موادی که برای ساختن دیوارهای گلی استفاده می‌شد، بهره می‌گرفتند. بعدها راهبان بودایی در این محل غارهایی فروکندند اما پس از آن بلااستفاده ماند. زرتشتیان پس از هجوم الف خان، از سرداران محمد بن تغلق در سال ۱۳۹۳ میلادی به شهر سنجان، به مدت ۱۳ سال در این کوه‌ها پنهان شدند. «آتش ایران‌شاه» نیز در این دوره (۱۳۹۳–۱۴۰۵ میلادی) به باهروت منتقل شد. این آتش مقدس زرتشتیان حتی امروز نیز همچنان فروزان است و اکنون در نیایشگاهی در اودوادا قرار دارد. غارهای باهروت به عنوان یک مگان میراثی اعلام شده و یک بنای تاریخی حفاظت شده تحت بررسی باستان‌شناسی هند (ASI) است.
این غارها از هفت آب‌انبار مستطیل‌شکل تشکیل شده‌اند که پشت سر هم نمای صخره را شکل می‌دهند. تنها یکی از آب‌انبارها تا اوایل فوریه یا اواخر ژانویه آب را در خود نگه می‌دارد و در فصل باران‌های موسمی پر می‌شود. بزرگترین آب‌انبار برای تمام سال پر می‌ماند که از نماد مقدس پارسیان به نام آتش ایران‌شاه محافظت می‌کند.
وجود سفال‌ها، سکه‌ها و ظروف شیشه‌ای در این غارها که قدمت آن به دوره ساسانی در ایران بازمی‌گردد، این حقیقت را روشن می‌سازد که پیوند بازرگانی میان سواحل گجرات و زرتشتیان ایرانی وجود داشته‌است.Bahrot Caves in Maharashtra. (2022). Tourmyindia.com. Retrieved 10 May 2022, from https://www.tourmyindia.com/states/maharashtra/bahrot-caves.html
کالب پاول بارنز (Caleb Paul Barns) (زادهٔ ۱۲ ژانویه ۱۸۱۲ – درگذشتهٔ ۲۹ اکتبر ۱۸۶۶)، وکیل، تاجر و قانون‌گذار آمریکایی بود. او دو دوره در مجلس ایالتی ویسکانسین به نمایندگی از شهرستان رسین غربی، ویسکانسین خدمت کرده است.
بارنز (که بیشتر اوقات بارِنز هجی می‌شد) در اوگو، نیویورک چشم به جهان گشود و در بخش غربی نیویورک و بیشتر در نزدیکی شهرستان چاتاکوآ واقع در نیویورک پرورش یافت. گرچه چند سرنخ مبهم در مورد کودکی وی وجود دارد ولی اطلاع چندانی از آن نیست. یکی خبر از «آموزش خوب و تحصیل قانونی» او داده و دیگری نشان می‌دهد که «او از همان ابتدا به خود متکی بوده‌است». نویسنده‌ای بارنز را یک فرد به شدت کم حرف توصیف کرده و می‌گوید: «مردانی کمی در یک جامعه بوده‌اند که اهالی محله از زندگی شخصیشان اطلاع کمی دارند».
کالب بارنز در زمان جوانی به منطقهٔ ویسکانسین نقل مکان کرده و در برلینگتون، ویسکانسین ساکن شد. منابع تاریخی محلی ادعا می‌کنند که او پیش از سال ۱۸۴۰ به ویسکانسین سفر کرد و برای ازدواج با همسر آینده‌اش به نیویورک بازگشت. منابع دیگر بازگشت وی را سال ۱۸۴۲ بیان می‌کنند. دیوید ال ولز نیز تقریباً در همان زمان همسر سابق خود کورنلیا ادی، را از یوتیکا، نیویورک به برلینگتون آورد. ولز که بنا بود برادر همسر بارنز شود، به سمت ریاست پُست‌خانه منصوب شد. ارتباط نزدیک و اتحاد بین خانوادهٔ بارنز و ولز دهه‌ها ادامه یافت و خانواده‌ها بیشتر و بیشتر در هم آمیخته شدند.
بارنز در سال ۱۸۴۵ با الیزابت آن ادی اهل تروی، نیویورک، دختر آسا ادی و لوسی (شپرد) ادی ازدواج کرد. الیزابت در مدرسه دخترانه اما ویلارد در تروی که یک مؤسسهٔ پیشرو در آموزش زنان بود، تحصیل کرد. مشخص نیست که آنها یکدیگر را در نیویورک می‌شناختند یا به سبب ارتباطات خانوادگی در ویسکانسین به یکدیگر معرفی شده بودند.
کالب بارنز و همسرش الیزابت، صاحب سه فرزندی بودند که از نوزادی جان سالم به در بردند: کورنلیا، زادهٔ حدود ۱۸۵۲، فردریک دبلیو، زادهٔ نوامبر۱۸۶۰ و چارلز ادوارد بارنز، زادهٔ ژوئیه ۱۸۶۲. دو فرزند نخست و چهارم در دوران نوزادی از دنیا رفتند و در محوطهٔ خانوادگی در برلینگتون به خاک سپرده شدند. نام آن سه فرزند: آلفرد بارنز (زادهٔ فوریه ۱۸۴۷ – درگذشتهٔ ۲۶ اوت ۱۸۴۷)، لوسی شپرد بارنز (زادهٔ ۱۸۴۸ – درگذشتهٔ ۲۰ اکتبر ۱۸۴۹) و الیزابت بارنز (زادهٔ ژانویه ۱۸۵۵ – درگذشتهٔ ۱۶ ژوئیه ۱۸۵۵) بود. لوسی شپرد بارنز نام مادر الیزابت ادی بارنز گرفت.
دیوید و کورنلیا ولز و دو پسر جوان شان، آسا ادی ولز و فردریک الیشا ولز، در ابتدای دههٔ ۱۸۵۰ برلینگتون را ترک کرده و در نزدیکی ساتر کریک، کالیفرنیا ساکن شدند. اعتقاد بر این بود که عزیمت آنها تحت تأثیر شرایط جسمی کورنلیا بود که از بیماری سل رنج می‌برد. کورنلیا ادی ولز در بهار ۱۸۵۶، بر اثر بیماری، چشم از جهان فروبست. چند ماه بعد دیوید ولز از اسب خود افتاده، روز بعد از دنیا رفت و این گونه تراژدی تکمیل شد. دو پسر یتیم ۹ و ۱۱ ساله با کشتی عازم نیویورک شده و سپس اقوام شان تا برلینگتون آنها را همراهی کردند. آنها در آنجا به خانوادهٔ بارنز ملحق شده و خانواده‌ای پنج نفره را تشکیل دادند. همان‌طور که بالاتر بیان شد، کالب و الیزابت بارنز در سال ۱۸۶۰ صاحب پسری به نام فردریک دبلیو بارنز شدند. پس از او، چارلز ای بارنز در سال ۱۸۶۲ به دنیا آمد. حال پنج فرزند در خانه حضور داشتند که شامل سه بارنز و دو ولز می‌شد.
هنگامی که کالب بارنز خود را در جامعه جدید خود تثبیت کرد، یک دفتر وکالت افتتاح کرد. در ابتدا او با جیمز استرنگ که او را از نیویورک می-شناخت، شریک شد. استرنگ به تازگی به کلیسای عیسی مسیح مقدسین آخرالزمان گرویده بود و خیلی زود با پیروانش به میشیگان نقل مکان کرد. بارنز در سال ۱۸۴۷ یک بانک ساخت و دفتر کار خود را در طبقه بالایی آن تأسیس کرد.
سال‌ها بعد، آگهی درگذشت کوتاهی توسط کانون وکلای ایالتی ویسکانسین منتشر شد و بارنز را با عبارت «موفقیت بزرگ» ستود. او را با ویژگی-های برجسته‌اش وکیل نمونه خطاب کردند:
کالب بارنز در سال ۱۸۴۳ نامزد نمایندگی توسط حزب ویگ (آمریکا) شد. روزنامه بیان کرد: «این موضوع بلیط خوبی است و یکی از دوستانش از اهالی شهرستان گفت که او با اکثریت آرا انتخاب خواهد شد». از بدشانسی بارنز، دموکرات‌ها با بیش از دویست رأی بیشتر در شهرستان راسین پیروز شدند. بارنز حزب خود را تغییر داد و در سال ۱۸۴۸، سالی که ویسکانسین ایالت شد، به نمایندگی از بخش یورک‌ویل، روچستر و برلینگتون از طرف حزب دموکرات، نامزد مجلس شد. او با اختلاف سه رأی رقابت را به ساموئل چپمن که نمایندهٔ حزب ویگ بود، باخت. او سال بعد، از طرف حزب دموکرات دوباره نامزد شد که این بار به همراه سه نامزد دیگر دموکرات و یک نامزد مستقل، به نمایندگی مجلس انتخاب شدند.
بارنز در سال ۱۸۵۰ برای یک دورهٔ یک ساله وارد مجلس ایالتی ویسکانسین شد.Members of the Wisconsin State Legislature 1848-1999 او در سال ۱۸۵۵ مجدداً انتخاب شده و برای یک دورهٔ دیگر خدمت کرد. بارنز در سال ۱۸۶۲ نامزد حزب دموکرات برای مجلس سنای ایالتی ویسکانسین بود. این بار، رقیب او از حزب جمهوری‌خواه بود که در نهایت در انتخابات نیز رقیبش پیروز شد. بارنز سال بعد، یکی از دو نمایندهٔ صاحب کرسی از بخش راسین در مجمع ایالتی دموکراتیک شد. تعهد او به عرصهٔ سیاست دیرینه و گسترده بود.
در سال‌های بعد بارنز با بدتر شدن وضعیت سلامتی خود، به بانکداری روی آورد که برای او کاملاً سودآور بود. یکی از همکاران این تغییر را اینگونه توضیح داد:
وضعیت سلامتی بارنز که بسیار وخیم بود به وی هشدار داده بود که دیگر توان پاسخگویی به نیازهای یک زندگی حرفه‌ای و فعال را به او نمی‌دهد؛ بنابراین او چندین سال قبل، از حرفهٔ وکالت بیرون آمده و به تجارت روی آورده بود. وی همان موفقیت در حرفهٔ قبلیش را به شغل جدیدش منتقل کرد.
بارنز نیز مهارت‌های مالی خود را در خدمت به جامعه خود به کار گرفت. هنگامی که اولین هیئت مدرسه برلینگتون در سال ۱۸۵۸ تشکیل شد، او داوطلب شد تا به عنوان خزانه‌دار آن خدمت کند.
الیزابت ادی بارنز در فوریهٔ ۱۸۶۴ و پس از گذشت کمتر از دو دهه از ازدواج شان، بر اثر بیماری سل چشم از جهان فروبست. بیماری‌ای که هشت سال پیش از آن نیز خواهرش را از وی گرفته بود. پسران کوچک بارنز در آن زمان به ترتیب دو و چهار ساله بودند و دخترش کورنلیا دوازده و پسران ولز تقریباً هجده و بیست سال داشتند. این خانواده در کنار یکدیگر ماندند گرچه کورنلیا بارنز تقریباً از ابتدا تا آخر دههٔ بعدی زندگی خود را در کنار عمهٔ بزرگش در لانگ آیلند، نیویورک زندگی کرد.
سلامتی کالب بارنز پس از مرگ همسرش به سرعت رو به افول رفت و او در اکتبر سال ۱۸۶۶ چشم از جهان فروبست.'Proceedings of the State Bar Association of Wisconsin,' Wisconsin State Bar Association: 1905, Biographical Sketch of Caleb P. Barns, pg. 243-244'History of the Bench and Bar of Wisconsin,' Vol. 1, John R. Berryman, H.C. Cooper, Jr. : 1898, Biographical Sketch of Caleb P. Barns, pg. 360 دوست نزدیک او در برلینگتون بیان کرد:
نزدیک به یک ربع قرن می‌گذرد و او همچنان در میان ما جایگاه برجسته‌ای دارد، جای او را به راحتی نمی‌توان پُر کرد. او مدت‌ها وکیل و مشاور مورد اعتماد و دوست نزدیک و ارزشمند ما بود و هنوز نمی‌توانیم فقدان حضورش را درک کنیم.
پسر او، چارلز ادوارد بارنز مقاله‌نویس روزنامه بود که برای نیویورک تریبون می‌نوشت. پس از سفرهایی به هند، چین و ژاپن به فلاشینگ، نیویورک بازگشت و داستان‌های کوتاه، شعر و رمان‌های درام منتشر کرد. در اواخر زندگیش، یک ستاره‌شناس مطرح، شده بود.
میماق (به قرقیزی: Маймак، مايماق) یک منطقهٔ مسکونی در قرقیزستان است که در شهرستان قره‌بوره واقع شده‌است. میماق ۸۲۷ نفر جمعیت دارد.
کوک-آی (به قرقیزی: Көк-Ой، كۅك وي) یک منطقهٔ مسکونی در قرقیزستان است که در شهرستان تلاس واقع شده‌است. کوک-آی ۶٬۹۰۴ نفر جمعیت دارد.
چیمکند (به قرقیزی: Чымгент، چىمگەنت) یک روستا در قرقیزستان است که در شهرستان قره‌بوره واقع شده‌است. چیمکند ۷٬۲۴۳ نفر جمعیت دارد.
ناکاجیما کی-۴۹ دونریو (呑龍، «اژدهای طوفان»)Francillon, 1970, p.223 یک بمب‌افکن سنگین دو موتوره ژاپنی متعلق به دوران جنگ جهانی دوم بود. این هواپیما برای انجام مأموریت‌های بمباران در روز بدون حفاظت توسط جنگنده‌های اسکورت طراحی شده بود.
کی-۴۹ که یک هواپیمای تک‌بال، میان‌بال و با ساختار تمام فلزی بود، یکی از اولین هواپیماهای ژاپنی دارای چرخ عقب جمع شونده بود. در طول جنگ جهانی دوم، متفقین در گزارش‌های خود نام این هواپیما را «هلن» گزارش می‌کردند.
سیاهرگ پیشانی یا ورید فرونتال (frontal vein) که سیاهرگ بالاقرقره‌ای (supratrochlear) هم نامیده می‌شود، در یک شبکه سیاهرگی از پیشانی شروع می‌شود و با شاخه‌های پیشانی سیاهرگ گیجگاهی سطحی ارتباط برقرار می‌کند. این سیاهرگ‌ها همگرا می‌شوند و یک تنه منفرد را تشکیل می‌دهند که به موازات رگ سمت مقابل نزدیک خط میانی پیشانی به سمت پایین می‌رود. این دو سیاهرگ در ریشه بینی توسط یک شاخه عرضی به نام قوس بینی به هم متصل می‌شوند که تعدادی سیاهرگ کوچک از پشت بینی دریافت می‌کند. در ریشه بینی سیاهرگ‌ها از هم جدا می‌شوند و هر کدام در زاویه میانی چشمخانه به سیاهرگ بالاچشمخانه‌ای می‌پیوندند و سیاهرگ زاویه ای را تشکیل می‌دهند. گاهی سیاهرگ‌های پیشانی به هم می‌پیوندند و یک تنه را تشکیل می‌دهند که در ریشه بینی به دو سیاهرگ زاویه‌دار تقسیم می‌شود.
آرال (به قرقیزی: Арал، ارال) یک روستا در قرقیزستان است که در شهرستان تلاس واقع شده‌است. آرال ۵٬۲۰۶ نفر جمعیت دارد.
آراشان (به قرقیزی: Арашан، اراشان) یک منطقهٔ مسکونی در قرقیزستان است که در شهرستان تلاس واقع شده‌است. آراشان ۱٬۲۴۷ نفر جمعیت دارد و ۱٬۳۴۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
چارلز ادیسون. بوتل (Charles Addison Boutelle) (۹ فوریه ۱۸۳۹–۲۱ مه ۱۹۰۱)، ملوان آمریکایی، ناخدا، افسر نیروی دریایی، کهنه سرباز جنگ داخلی، سردبیر روزنامه، ناشر، سیاستمدار محافظه‌کار جمهوری‌خواه و نمایندهٔ نُه دوره‌ای ناحیهٔ چهارم کنگره مِین در کنگره ایالات متحده بود. بلاند دومین نمایندهٔ ایالات متحده با سابقهٔ طولانی خدمت از مِین است، اولی آن همکار او توماس براکت رید بود.
بوتل در داماریسکوتا شهرستان لینکلن ایالت مِین در خانوادهٔ چارلز و لوسی ای. (کورتیز) بوتل متولد شد. در سال ۱۸۴۸ خانواده‌اش از داماریسکوتا به برانزویک در ایالت مِین نقل مکان نمود. بوتل در مدارس دولتی برانزویک درس خواند و بعداً در سال‌های ۱۸۵۰ و ۱۸۵۱ در آکادمی بارموث پذیرفته شد.
پدر بلاند ناخدا بود و خود چارلز در سن پانزده سالگی ملوان شد. یازده سال آینده را به‌عنوان ملوان سپری کرد و به توانائی خود و بدون اتکاء به دیگران در ۱۸۶۰ میلادی ناخدا شد. به‌منظور سهم گرفتن در جنگ کشور، از یک سفر دریایی دو ساله در سال ۱۸۶۲ برگشت و داوطلبانه به نیروی دریایی خدمت کرد و در ۵ آوریل سال ۱۸۶۲ به سرپرستی کاپیتان کشتی گماشته شد.
بلاند در پاول جانیز که یک ناوچهٔ توپ‌دار بخار دوطرفه و دو چرخه بود و به گردان‌های هوایی محاصره اقیانوس‌اطلس جنوبی اختصاص داده شده بود، خدمت کرد. در جریان این مأموریت ناو کم عمق، به جمع‌آوری اطلاعات، گشت‌زنی در راه‌های خروجی رودخانه و پاسداری در برابر ترافیک دریایی مؤتلفه (که در تلاش دوام دادن به محاصره دریایی خط ساحل جورجیا بود)، مشغول بود.
مأموریت بعدی بلاند بر کشتی ساساکوس بود، یک ناوچهٔ توپدار بخار دوسره که مشغول محاصره چارلستون و ویلمینگتون بود. در ۵ مه سال ۱۸۶۴ زمانی‌که در آن کشتی جنگی مأموریت داده شد، کشتی او همراه با سایر کشتی‌های جنگی اتحادیه با کشتی سی‌اس‌اس البمارل زرهی کنفدراسیون وارد جنگ شد. در جریان این درگیری ساساکوس با البمارل که در تلاش فرار بود، برخورد کرد. ساساکوس مستقیماً از سمت راست دیگ بخار برخورد کرد و پس از انفجار دیگ، آسیب قابل توجهی را متحمل شد. در جریان آن نبرد از بوتل «به‌خاطر رفتار شجاعانه» یادآوری شد و این کار سبب شد که به درجه ستوان داوطلب که بالاترین درجهٔ اعطاء شده برای افسران داوطلب خارج از نیروهای دریایی دائمی بود، ارتقا یابد.
متعاقباً استوان بوتل، فرماندهی کشتی جنگی نایاناز یکی دیگر از کشتی‌های بخار کم عمق و زره پوش سبک معروف به 'تینکلادز' را به‌عهده گرفت. در جریان فرماندهی بوتل، کشتی جنگی نایاناز در ۵ ماه اوت سال ۱۸۶۴ تحت فرماندهی دریاسالار دیوید فراگوث در نبرد خلیج موبایل شرکت نمود که در آنجا تسلیم‌گیری ناوگان کنفدراسیون به ستوان بوتل نسبت داده شد. پس از پیروزی در نبرد موبایل، بوتل به فرماندهی نیروهای دریایی اتحادیه در باریکهٔ می‌سی‌سی‌پی گماشته شد.
ستوان بوتل الی پایان جنگ زمانی‌که داوطلبانه ترک خدمت کرد، به خدمت در نیروهای دریایی ادامه داد. در ۱۴ ژانویه سال ۱۸۶۶ ترخیص افتخاری برایش اعطاء گردید.
به‌زودی پس از خروج از خدمت در نیروی دریایی در ۱۶ مه سال ۱۸۶۶ در آگوستا زادگاه عروس با الیزابت («لیزی») هادسدون دختر وکیل و معاون ایالت مِین، ارتشبد جان. ال. هادسدون ازدواج نمود.Maine Bride and Groom Card Indices, Maine State Archives. آن‌ها جمعاً سه دختر به‌نام‌های گرس هادسدون بوتل، الیزابت بوتل و آن («آنی») کورتیز بوتل، داشتند. در سال ۱۸۹۰ آن بوتل رزم‌ناو محافظت شده به‌نام نیوآرک که نخستین رزم‌ناو مدرن نیروهای دریایی ایالات متحده بود، را طراحی کرد.
بوتل پس از جنگ، کاپیتان یک کشتی بخار که بین نیویورک و ویلمینگتون رفت و آمد می‌کرد، شد. بوتل مدت کوتاهی با یکی از بنگاه‌های دلالی نیویورک همکاری می‌کرد اما در سال ۱۸۷۰ برای سمت سردبیری یک روزنامهٔ جمهوری‌خواه به‌نام دیلی ویگ و کوریر بانگر، پیشنهاد شد. بوتل این سمت را به‌عهده گرفت و خانوادهٔ نو تشکیل خود را به بانگر در ایالت خود در مِین انتقال داد که تا پایان عمر در آنجا زندگی نمودند.
بوتل یک سردبیر پویا بود و این روزنامه تحت رهبری او به یکی از تأثیرگذارترین روزنامه در ایالات شمال‌شرقی ایالات متحده تبدیل شد. به‌مجرد مرگ جی.اچ. لایند مالک روزنامه، بوتل همراه با یک شریک به‌نام بی.ای. بور در ۱۵ مه سال ۱۸۷۴ روزنامهٔ دیلی ویگ و کوریر را خرید. بوتل به کنترل فعالانه سردبیری ادامه داد تا این‌که بیماری و رقابت روزافزون او را مجبور ساخت که روزنامه را در مارس ۱۹۰۰ به فروش برساند."The Press of Penobscot County, Maine." Hon. John E. Godfrey. Bangor, ME. , 1872. The New England Old Newspaper Index Project of Maine.Androscoggin Historical Society. Danville, MaineBreaking into a two-paper town. Richard R. Shaw. "The Bangor Daily News". June 17–18, 1989.
مواضع سرمقالهٔ جمهوری‌خواه شدیداً محافظه کارانهٔ بوتل، او را بیشتر به سیاست‌های ایالتی و ملی کشاند. در سال ۱۸۷۶ به‌عنوان نمایندهٔ ناحیه‌ای در کنوانسیون ملی جمهوری‌خواهان در سینسیناتی انتخاب شد و به‌عنوان رئیس انجمن مِین (جیمز. جی) بلین در کنوانسیون ملی سال ۱۸۸۰ خدمت کرد. بوتل با کسب شهرت بیشتر در حزب جمهوری‌خواه ایالتی، نماینده ایالت مِین در کمیتهٔ ملی جمهوری‌خواهان در کنوانسیون ملی سال ۱۸۸۴ معرفی جیمز. جی. بلین، انتخاب شد. وی نمایندهٔ کل و رئیس هیئت نمایندگی ایالت مِین در کنوانسیون ملی جمهوری‌خواهان سال ۱۸۸۸ بود که در جریان آن پیامی تلگرافی مبنی بر رد نامزدیش را از شهر بلین قرائت نمود. از سال ۱۸۷۵ تا سال ۱۸۸۲ عضو کمیتهٔ ایالتی جمهوری‌خواه مِین بود.
به‌عنوان یک انتخاب مسلم برای کنگره، بوتلر در ۲۴ ژوئن سال ۱۸۸۰ در نخست به‌عنوان کاندیدا جمهوری‌خواه برای ناحیهٔ چهارم کنگره مِین (شامل شهرستان‌های آروستوک، پنوبوسکات، پیسکاتاکوئیس و واشینگتن) کاندیدا شد اما با تفاوت کم (با ۸۵۵ رأی) توسط جورج دبلیو لاد از حزب گرین‌بک که متصدی برحال همان پُست بود، شکست خورد. در انتخابات سال ۱۸۸۲ با اکثریت قابل توجه آرا، نمایندهٔ کل ایالت مِین در کنگره چهل و هشتم انتخاب شد و متعاقباً در تمامی انتخابات بعدی نمایندهٔ ناحیهٔ چهارم انتخاب شد تا اینکه در سال ۱۹۰۱ استعفا کرد."Congressional Directory of the 54th Congress (2nd Session)." Pitman Pulsifer (ed.), Washington: Government Printing Office, 1896.
بوتل، عضو مجلس نمایندگان آمریکا با بهره‌گیری از پیشینهٔ کار در نیروی دریایی، به‌عنوان رئیس کمیتهٔ امور نیروهای دریایی در کنگره‌های پنجاه و یکم، پنجاه و چهارم، پنجاه و پنجم و پنجاه و ششم خدمت کرد. در جریان تصدی در این سمت، رهبری قدرت‌مندی را در مدرن سازی نیروی دریایی ایجاد کرد و در توسعهٔ اولین کشتی‌های جنگی فولادی همراه با صنایع حامی ساخت و ساز و تجهیز آن‌ها، نقش کارساز و اساسی داشت. پیشرفت کارخانهٔ کشتی‌سازی بت آیرون ورکز را می‌توان تا یک حدی به جایگاه رهبری وی نسبت داد.
بوتل عضو کنگره که یک سخنران کاریزماتیک کمتر از یک نویسنده نبود، در حمایت از مواضع جمهوری‌خواهان در مباحث بزرگ عصر خود، سرسخت بود. از بوتل به‌ویژه به‌خاطر سخنرانی در رابطه با مسئلهٔ الحاق هاوایی (کنگره پنجاه و سوم) و اختلاف مرزی بین بریتانیایی کبیر و ونزوئلا (کنگره پنجاه و چهارم) یادآوری می‌شود؛ این موارد دو مسئله مهم سیاست خارجی دومین حکومت دموکرات‌ها تحت رهبری گروور کلیولند (۱۸۹۲–۱۸۹۶) بود.
در ماه آوریل سال ۱۸۹۸، بوتل از جملهٔ شش نماینده‌ای بود که بر ضد اعلان جنگ علیه اسپانیا رأی داد.
ناکاجیما کی-۳۴ یک هواپیمای ترابری سبک ژاپنی در دوران جنگ جهانی دوم بود. کی-۳۴ هواپیمایی تک‌بال، دو موتوره و بال‌پایین بود. ارابه‌های فرود آن یکی پایین دم و دو دیگر زیر بدنه اصلی و به شکل جمع شونده بودند. در طول جنگ اقیانوس آرام، متفقین از نام تورا در گزارش های خود برای این هواپیما استفاده می کردند.
والوپی‌سیتابین () (NM-283) یک داروی ضد ویروسی است که به عنوان درمانی برای هپاتیت ث ساخته شده‌است، اگرچه فقط تا مرحله آزمایش‌های بالینی فاز III پیشرفت کرده‌است. این دارو به عنوان یک مهارکننده RNA پلیمراز وابسته به RNA عمل می‌کند. این ماده یک پیش‌دارویی است که درون بدن به شکل فعال، ۲'-C-متیل سیتیدین تری فسفات تبدیل می‌شود.
سیاهرگ گوشی پسین (Posterior auricular vein) یا ورید گوشی خَلفی از سیاهرگ‌های سر است. این سیاهرگ از شبکه‌ای با سیاهرگ پس‌سری و سیاهرگ گیجگاهی سطحی آغاز می‌شود و از پشت لاله گوش فرومی‌رود و به داخل سیاهرگ گردنی بیرونی (ورید ژوگولار خارجی) تخلیه می‌شود.
سیاهرگ گوشی پسین از بالای کنار سر آغاز می‌شود، در شبکه‌ای که با شاخه‌های سیاهرگ پس‌سری و سیاهرگ گیجگاهی سطحی ارتباط برقرار می‌کند. از پشت لاله گوش پایین می‌آید. به بخش خلفی سیاهرگ پشت‌آرواره‌ای (ورید رتروماندیبولار) می‌پیوندد.< به داخل سیاهرگ گردنی بیرونی تخلیه می‌شود.
سیاهرگ گوشی پسین، سیاهرگ نیزه‌ای‌پستانکی (استیلوماستوئید) و برخی از شاخه‌ها را از سطح جمجمه گوش دریافت می‌کند.
اگر دگرگونی‌هایی در سیاهرگ گردنی بیرونی وجود داشته باشد، سیاهرگ گوشی خلفی ممکن است به سیاهرگ گردنی درونی (ورید ژوگولار داخلی) یا سیاهرگ گردنی پسین تخلیه شود.
پوست ناحیه لاله‌گوشی‌پستانکی (اوریکولوماستوئید) سر ممکن است به صورت زبانه‌ای پیوند زده شود و سیاهرگ گوشی پسین را با خود نگه دارد.
خیلی باحال برای کشتن یک فیلم کمدی اکشن چینی محصول ۲۰۲۲ است که بر اساس فیلم ژاپنی "ساعت طلایی" در سال ۲۰۰۸ ساخته شده‌است. وی شیانگ در نقش یک بازیگر آماتور که برای ایفای نقش اصلی در یک فیلم دعوت می‌شود و در نهایت به موقعیت خطرناکی کشیده می‌شود، بازی می‌کند. این فیلم در چین در ۱ فوریه ۲۰۲۲ (سال نو چینی) و در ایالات متحده و کانادا در ۱۸ فوریه ۲۰۲۲ منتشر شد و این اولین کارگردانی فیلم بلند ژینگ ونژانگ (邢文雄) است. این فیلم ۲۱۷ میلیون دلار در گیشه فروش داشته‌است.
وی چنگ‌گونگ، یک بازیگر تازه‌کار توسط میلان، یک بازیگر زن، دعوت شده تا در فیلمی در نقش «کارل قاتل» بازی کند. هنگامی که او دعوت را می‌پذیرد، خود را درگیر یک توطئه خطرناک می‌بیند.
"خیلی باحال برای کشتن" اقتباسی از فیلم ژاپنی "ساعت طلایی" محصول ۲۰۰۸ کوکی میتانی است.
این فیلم توسط ژینگ ونژانگ، یکی از نویسندگان "مردم من، وطن من" نوشته و کارگردانی شده‌است. این اولین کارگردانی فیلم سینمایی زینگ است. این فیلم توسط یان فی و پنگ دامو تولید شد. فیلمبرداری در ۲۳ ژوئن ۲۰۲۱ آغاز شد و در همان روز اعلام شد که فیلم در سال نوی چینی ۲۰۲۲ اکران خواهد شد.
به گفته بازیگر ژو دایونگ، وی شیانگ برای یکی از صحنه‌های فیلم باید ایتالیایی صحبت می‌کرد، زبانی که هرگز آن را مطالعه نکرده بود و در مورد صحبت کردن احساس استرس می‌کرد. وی در مصاحبه‌ای گفت که خدمه به او مترجمی دادند که بعد از فیلمبرداری با او صحبت کرد و به او کمک کرد تا خطوط را حفظ کند.
این فیلم در ۱ فوریه ۲۰۲۲ (سال نو چینی) در چین اکران شد و در تعداد محدودی از شهرهای ایالات متحده و کانادا در ۱۸ فوریه ۲۰۲۲ اکران شد. این تنها کمدی ناب بود که برای اکران در سال نوی چینی ۲۰۲۲ برنامه‌ریزی شده بود.
این فیلم یکی از موفق‌ترین فیلم‌های سال نوی چینی ۲۰۲۲ بوده‌است. این فیلم در شش روز اول اکران ۲۱۷ میلیون دلار از جمله ۱۱۰٫۵ میلیون دلار در اولین آخر هفته اکران خود فروخت. این فیلم بازخوردهای مثبتی از مخاطبان نمایش اولیه دریافت کرد، و در روز انتشار آن، میانگین امتیاز ۹٫۲ را در مائویان دریافت کرد.
سیاهرگ‌های عرضی گردن سیاهرگ‌هایی هستند که به‌طور عرضی از گردن عبور می‌کنند.
چارلز رِی برایتون (Charles Ray Brayton) (زادهٔ ۱۶ اوت ۱۸۴۰ - درگذشتهٔ ۲۳ سپتامبر ۱۹۱۰)، سیاستمدار و لابیگر آمریکایی بود. یک جمهوری‌خواه "نیویورک تایمز" او را «رئیس نابینای رود آیلند» خطاب می‌کرد که با نجیب‌زاده سیاسی بدنام شهر نیویورک، ویلیام «رئیس» توید شباهت داشت.
چارلز آر. برایتون در وارویک، رود آیلند در خانواده ویلیام دانیل برایتون و آنا ماد (کلارک) برایتون متولد گردید. در سال ۱۸۵۷، پدرش به عنوان یک جمهوری‌خواه به نمایندگی از رود آیلند در کنگره ایالات متحده انتخاب شد. او در سال ۱۸۵۹، شروع به تحصیل در دانشگاه براون در پراویدنس کرد، اما در نیمه سال دوم تحصیل خود را ترک کرد تا به سومین توپخانه سنگین رود آیلند در ارتش اتحادیه جنگ داخلی آمریکا بپیوندد. در سال ۱۸۶۱، او به عنوان ستوان یکم منصوب شد، در سال ۱۸۶۳ به درجه سرهنگ دوم و در آوریل ۱۸۶۴ به سرهنگ ارتقا یافت. وی در اکتبر سال ۱۸۶۴، با افتخار از خدمت مرخص شد. در مارس ۱۸۶۵، همراه با تعداد دیگر، درجه افتخاری سرتیپ (ترفیع افتخاری) را دریافت کرد. در همان سال، درست یک ماه قبل از پایان جنگ، با آنتوانت پرسیوال بلدن ازدواج کرد.
برایتون در مارس سال ۱۸۶۷، به عنوان کاپیتان درگروه هفدهم پیاده‌نظام ارتش منظم منصوب شد و در ژوئیه همان سال استعفا داد. او سپس به عنوان رئیس پُسته‌خانه بندر رویال، در کارولینای جنوبی، شهری که در طول جنگ به تصرف آن کمک کرده بود، منصوب شد. او پیش از بازگشت به وارویک به عنوان منشی شهر، در تعدادی از انتصابات سیاسی خدمت کرد، موقعیتی که پدرش نیز بر عهده داشت. در سال ۱۸۷۰ او قرارش از جانب رئیس‌جمهور اولیسیس اس. گرانت را به عنوان کنسول در شهرستان کورک در ایرلند نپذیرفت. در سال ۱۸۷۴، او مسئول پستخانه پراویدنس و در سال ۱۸۸۰ به عنوان رئیس پلیس ایالتی رود آیلند منصوب گردید.
برایتون رئیس کمیته ایالتی جمهوری‌خواه شد، موقعیتی که او برای تقریباً سی سال بعد از آن برای تبدیل شدن به «رئیس» مؤثر سیستم سیاسی تحت کنترل جمهوری‌خواهان ایالت استفاده کرد. در سال ۱۸۹۶، او به کمیته ملی جمهوری‌خواهان معرفی شد و به عنوان نماینده کنوانسیون ملی ۱۹۰۰ جمهوری‌خواهان که رئیس‌جمهور وقت ویلیام مک کینلی را نامزد کرد، ایفای وظیفه نمود.
در سال ۱۹۰۰، برایتون از هر دو چشم دچار آب ریزی (آب مروارید) شد و در سال ۱۹۰۱ تحت یک عمل جراحی ناموفق یکی از چشمانش را از دست داد. با پیشرفت آب ریزی، او از نظر عملکردی بینایی چشم باقی مانده‌اش را نیز از دست داد.
درسال ۱۹۰۱، حزب جمهوری‌خواه ایالتی پس از مرگ ویلیام گرگوری، استاندار جمهوری‌خواه، انشعاب گردید. برایتون خواستار تصویب قانونی شد که قدرت را از مقام استانداری به مجلس سنای ایالتی جمهوری‌خواه منتقل می‌کرد. این قانون که به «قانون برایتون» معروف شد، تقریباً تمام اختیارات انتصاب را به سنای ایالت اعطا کرد و استاندار را به انتصاب منشی خصوصی خودش و تعداد کمی از مناصب رسمی کوچک محدود کرد. در سال ۱۹۰۳، زمانیکه لوسیوس اف. سی گاروین دموکرات به عنوان استاندار انتخاب شد، این قانون عملی گردید. قانون مذکور الی انقلاب سبز «بدون خون» سال ۱۹۳۵ تا زمانیکه دموکرات‌ها کنترل سنای ایالت را به‌دست گرفتند، لازم الاجرا باقی ماند.Rhode Island History Chapter VII: Boom, Bust, and War, 1900–1945 , Rhode Island General Assembly. Retrieved January 29, 2008.
در سال ۱۹۰۶ زمانیکه نامزد دموکرات‌ها، جیمز ایچ. هایگینز، نارضایتی مردم عام را از نفوذ برایتون به عنوان محور اصلی مبارزات انتخاباتیش اعلام کرد، برایتون به یک مسئله تبدیل شد. به قول هایگینز «شرارت‌های لابی‌گری» به یک «امتیاز و انحصار ظالمانه» در دستان برایتون مبدل شده بود. هیگینز در انتخابات پیروز شد و انتقادات او توسط نیویورک تایمز منعکس شد که از برایتون به عنوان «ظالم رود آیلند» خواند و گفت که «به مدت چهل سال کنترل برایتون بر شورای عمومی و در نتیجه بر تمام قوانین، عملاً مطلق بوده‌است».
برایتون خارج از ساختمان دفتر ایالتی رود آیلند، در دفتر هانتر سی وایت، کلانتر ارشد هرستان پراویدنس فعالیت می‌کرد. در سال ۱۹۰۷، یکی از اولین اقدامات استاندار هیگینز دستور اخراج برایتون توسط وایت بود که برایتون را به عنوان یک «آفت اخلاقی و سیاسی» در پرداخت حقوق در راه‌آهن نیویورک، نیوهون و هارتفورد، شرکت تلفن پراویدنس، شرکت رود آیلند و غیره توصیف کرد. وایت از دستور امتناع ورزید و گفت که موضوع خارج از حیطه اختیارات دفتر استانداری است و استاندار را به «گستاخی» و فرصت طلبی سیاسی متهم کرد.
برایتون در دفاع از خود در برابر اتهامات رفتار نادرست از جانب مشتریانش، گفت: «من توسط حزبم قربانی شده‌ام، مردم چیزهای گوناگون در مورد من گفته‌اند که عمدتاً دروغ است، من به پیمانه‌ای که تجسم یافته‌است، بد نیستم. اما من خیلی به حرف‌های مردم اهمیتی نمی‌دهم. کاری که من انجام داده‌ام به نفع حزب جمهوری‌خواه بوده و هر بار که از هر شرکتی یک حق المشاوره ثابت گرفته‌ام، همیشه مشروط بر این بوده که اگر خلاف مصلحت حزبم باشد از آن پرونده صرف نظر خواهم کرد».
برایتون نتوانست که سامویل پی. کولت را در سنای ایالت متحده تعیین کند. جورج پی. ویتمور، متصدی جمهوری‌خواه در نهایت کرسی خود را در برابر همکاران حزب جمهوری‌خواه‌اش کولت و رابرت هیل ایوز گدارد دموکرات حفظ کرد. اگرچه مبارزات طولانی کرسی نماینده رود آیلند را در شصتمین دور کنگره از مارس ۱۹۰۷ الی ژانویه ۱۹۰۸ خالی گذاشت.
در ژوئیه ۱۹۰۷، برایتون از کمیته اجرایی کمیته مرکزی ایالتی حزب جمهوری‌خواه استعفا داد. او اواخر سال دفاتر وایت را در کاخ ایالتی تخلیه کرد و اظهار داشت که او برای سرپیچی از خواسته‌های فرماندار هیگینز معطل مانده‌است.
ژنرال برایتون یکی از اعضای فعال گروه نظامی وفادار ایالات متحده، انجمن جنگ‌های استعماری و همچنین ارتش بزرگ جمهوری بود. برایتون در ۲۳ سپتامبر ۱۹۱۰ در پراویدنس در اثر دیابت و عوارض شکستگی لگن ناشی از سقوط پایدار درگذشت و در گورستان سوان پاینت در پراویدنس به‌خاک سپرده شد.
سوخو تی-۴۹ یک هواپیمای جنگنده پیش‌نمونه و آزمایشی متعلق به شوروی بود.
آق‌بلاغ (به لاتین: Ak-Bulak) یک منطقهٔ مسکونی در قرقیزستان است که در شهرستان توپ واقع شده‌است. آق‌بلاغ ۱٬۱۸۴ نفر جمعیت دارد.
نمای خوب یک فیلم درام چینی محصول سال ۲۰۲۲ به کارگردانی ون مویه است. این دومین فیلم بلند ون است. این داستان عمدتاً داستان مرد جوانی به نام جینگ هائو را روایت می‌کند که برای نجات خواهرش، ناامیدانه از فرصتی که برای راه اندازی کسب و کار پیدا کرده‌است استفاده می‌کند، سرنوشت خود را تغییر می‌دهد و افراد اطراف خود را تحت تأثیر قرار می‌دهد. این فیلم در اکتبر ۲۰۲۱ کامل شد و در ۱ فوریه ۲۰۲۲ (اولین روز سال نو چینی) در چین اکران شد. این فیلم ۲۱۱ میلیون دلار فروش در سراسر جهان فروش داشته است.
جینگ هائو ۲۰ ساله به شنژن آمد تا تنها با خواهر کوچکش زندگی کند. خواهر و برادرها زندگی گرم و در عین حال سختی دارند. در تلاش برای پرداخت هزینه جراحی گران‌قیمت خواهرش، جینگ هائو به‌طور اتفاقی فرصتی به دست می‌آورد و فکر می‌کند زندگی بهتری در راه است، اما به‌طور غیرمنتظره با یک شکست جدی مواجه می‌شود. تحت فشار زمان و پول، جینگ هائو، که راهی برای نجات ندارد، تصمیم می‌گیرد که یک قمار ناامید کننده را انجام دهد. آیا این می‌تواند بارقه امید را برای زندگی عادی پریشان او روشن کند؟
در ۵ اوت ۲۰۲۱، مشخص شد که جکسون یی نقش اول دومین فیلم بلند ون مویه را بر عهده خواهد داشت. اولین فیلم این کارگردان "مردن برای زنده ماندن" است. فیلمبرداری در شنژن و در طول تابستان و پاییز آغاز شد، خدمه و بازیگران دو بازخیزی مجدد کووید-۱۹ و چهار طوفان را تحمل کردند. علیرغم وجود بارندگی طبیعی کافی، از باران مصنوعی استفاده شد، تا بتوان بر اساس نیاز و دید خود آن را کنترل کرد. فیلمبرداری در ۸ اکتبر ۲۰۲۱ به پایان رسید.
"نمای خوب" به یکی از محبوب‌ترین فیلم‌های صنعت فیلم چین تبدیل شده‌است که در رسانه‌های اجتماعی تیتر اخبار را به خود اختصاص داده‌است. این فیلم در آخر هفته افتتاحیه خود از رتبه پنجم به سوم رسید و ۱۰۴٫۴ میلیون دلار فروخت.
برخی از منتقدان فیلم را به‌عنوان «یکی از بهترین تولیدات داخلی در سال‌های اخیر که بر رؤیاها، تلاش‌ها و احساسات مردم عادی در یک پس‌زمینه تاریخی عظیم تمرکز دارد» تحسین کردند. با «تکنیک‌های پیچیده و [طرح] قانع‌کننده»، تجربه‌ای را برای ساخت فیلم‌های مشابه در آینده فراهم می‌کند». این فیلم «همچنین ادای احترام به مردم عادی است که در پیشرفت و توسعه چشمگیر کشور در چند دهه گذشته سهیم بوده‌اند».
بار-بلاغ (به لاتین: Bar-Bulak) یک روستا در قرقیزستان است که در شهرستان تونگ واقع شده‌است. بار-بلاغ ۹۴۸ نفر جمعیت دارد.
کلی بیوفورد (Clay Beauford) (با نام تولد: ولفورد چپمن بریدول) (Welford Chapman Bridwell) (زادهٔ ۲۷ سپتامبر ۱۸۴۶ – درگذشتهٔ ۱ فوریه ۱۹۰۵)، افسر ارتش، دیده‌بان و مرزبان آمریکایی بود. او که در جوانی، سرباز سابق ارتش مؤتلفه بود، بعدها در ارتش ایالات متحده نام‌نویسی کرد و در زمان جنگ‌های سرخ‌پوستی همراه با پنجمین هنگ سواره‌نظام ایالات متحده، از سال ۱۸۶۹ تا ۱۸۷۳، طی جنگ‌های سرخ‌پوستان خدمت نمود. او مشاور و راهنمای سرهنگ دوم جورج کروک در «لشکرکشی زمستانه» علیه سرخ‌پوستان آپاچی بود و برای عملکردش مدال افتخار گرفت.
از سال ۱۸۷۴ تا ۱۸۷۷، بیوفورد زیر نظر مأمور رسیدگی به امور سرخ‌پوستان، جان کلام، به عنوان رئیس پیشاهنگان و فرماندهٔ پاسبانان آپاچی سن کارلوس خدمت کرد. او و کلام به خاطر دستگیری جرونیمو در اوجو کالینته در سال ۱۸۷۷ مورد تمجید قرار گرفتند و بیوفورد تا حد زیادی عامل تبدیل پاسبانان سن کارلوس به یکی از معتبرترین نهادهای اعمال قانون درایالت‌های جنوب غربی آمریکا در دوران غرب وحشی بود.
او طی سال‌های پس از بازنشستگی، به دامدار و معدن‌کاوی موفق تبدیل شد. بیوفورد که در طول زندگیش، شخصیتی محبوب و پیشگام داشت، برای مدت کوتاهی در سال ۱۸۸۵، به عنوان نمایندهٔ شهرستان گراهام در مجلس قانون‌گذاری منطقهٔ آریزونا خدمت کرد. کوه بیوفورد در شهرستان مریکوپا به احترام او نام‌گذاری شده‌است.
بیوفورد در ۲۷ سپتامبر ۱۸۴۶، با نام ولفورد چپمن بریدول در شهرستان واشینگتن، ایالت مریلند چشم به جهان گشودCollins, Charles. "An Apache Nightmare: The Battle at Cibecue Creek". Norman: University of Oklahoma Press, 1999. (pg. 237) Wagoner, Jay J. "Arizona Territory, 1863–1912: A Political History". Tucson: University of Arizona Press, 1970. (pg. 219)"American Indian Quarterly". Vol. 3. Berkeley: University of California, 1978. (pg. 116)Owens, Ron. "Medal of Honor: Historical Facts & Figures". Paducah, Kentucky: Turner Publishing Company, 2004. (pg. 192) و بعدها به همراه خانواده‌اش به ویرجینیا نقل مکان کرد. او در ۱۴ سالگی و با شروع جنگ داخلی آمریکا، از خانه فرار کرد تا به ارتش مؤتلفه بپیوندد. او به خاطر سنش و برای آنکه پدرش او را به خانه بازنگرداند، با نام مستعار کلی بیوفورد در ارتش نام‌نویسی کرد. در بدو امر، بیوفورد اولین سال جنگ را به عنوان طبل‌زن در ارتش ویرجینیای شمالی به فرماندهی ژنرال رابرت ای لی گذراند، اما در عرض یک سال به سرباز پیادهٔ ارتش تبدیل شد.Barnes, Will Croft. "Arizona Place Names". Tucson: University of Arizona Press, 1960. (pg. 177) در سال ۱۸۶۳، او یکی از ۴۵۰۰ مردی بود که در حملهٔ پیکت در نبرد گتیزبورگ شرکت کرد. او پیش از پایان جنگ، دست کم در سه درگیری مجروح شد:Thrapp, Dan L. "Encyclopedia of Frontier Biography: A–F". Vol. I. Norman: University of Nebraska Press, 1988. (pg. 168–169) زخم گلوله در کاسهٔ زانو، دست چپ و شکم.
در سال ۱۸۶۹، بیوفورد که در نشویل، ایالت تنسی زندگی می‌کرد، در ارتش ایالات متحده نام‌نویسی کرد. او به گروهان بی از پنجمین هنگ سواره نظام ایالات متحده ملحق شدBeyer, Walter F. and Oscar Frederick Keydel, ed. "Deeds of Valor: From Records in the Archives of the United States Government; how American Heroes Won the Medal of Honor; History of Our Recent Wars and Explorations, from Personal Reminiscences and Records of Officers and Enlisted Men who Were Rewarded by Congress for Most Conspicuous Acts of Bravery on the Battle-field, on the High Seas and in Arctic Explorations". Vol. 2. Detroit: Perrien-Keydel Company, 1906. (pg. 539)O'Neal, Bill. "Fighting Men of the Indian Wars: A Biographical Encyclopedia of the Mountain Men, Soldiers, Cowboys, and Pioneers Who Took Up Arms During America's Westward Expansion". Stillwater, Oklahoma: Barbed Wire Press, 1991. (pg. 28) و در تعدادی از لشکرکشی‌ها بر علیه سرخ‌پوستان در کانزاس، نبراسکا و خطهٔ وایومینگ شرکت کرد. بیوفورد در عرض یک سال پس از نام‌نویسی، از افسر فرماندهٔ خود، سرهنگ دوم توماس دانکن، به خاطر شجاعت در نبرد پریری داگ کریک در ۲۶ سپتامبر ۱۸۶۹، نشان افتخار گرفت.Price, George F. "Across the Continent with the Fifth Cavalry". New York: D. Van Nostrand, 1883. (pg. 673) بیوفورد تمام دوران حرفهٔ نظامی خود را در پنجمین هنگ سواره نظام گذراند و سه سال بعد، با درجهٔ سرگروهبانی به منطقهٔ آریزونا اعزام شد. او در ۲۶ سپتامبر ۱۸۷۲، پس از نبرد با آپاچی‌ها در منطقهٔ رد راک، مورد تحسین کاپیتان رابرت اچ مونتگومری قرار گرفت. او همچنین زیر نظر سرهنگ دوم جورج کروک در «لشکرکشی زمستانه» علیه آپاچی‌های خائن، به خصوص گروه‌های آپاچی غربی و یاواپای در تونتو بیسین، شرکت و در طول این عملیات، ستون نظامی کروک را هدایت کرد. بیوفورد یکی از ۲۲ نفری بود، ۱۲ سرباز سواره و ۱۰ پیشاهنگ آپاچی که برای «رفتار شجاعانه در طول حملات و درگیری با آپاچی‌ها» مدال افتخار دریافت کرد.Tate, Michael L. "The Frontier Army in the Settlement of the West". Norman: University of Oklahoma Press, 2001. (pg. 301) او و هم‌رزم‌هایش، گروهبان جیمز بیلی و گروهبان جیمز اچ تورپین، تنها افرادی از پنجمین هنگ سواره نظام بودند که مدال افتخار دریافت کردند.Yenne, Bill. "Indian Wars: The Campaign for the American West". Yardley, Pennsylvania: Westholme Publishing, 2006. (pg. 148) بیوفورد تا ۱۲ آوریل ۱۸۷۵، دو سال پس از ترخیص از خدمت، این جایزه را دریافت نکرد.
بیوفورد بعدها ادعا کرد که آخرین سال حضورش در ارتش به دلیل گشت‌زنی‌های مداوم در مرز آریزونا، سخت‌ترین سال زندگیش از لحاظ فیزیکی بوده‌است. یکی از موفقیت‌های او دستگیری رئیس قبیلهٔ آپاچی کوه سفید، توگا-دا-چوز و خانواده‌اش، از جمله پسرش، آپاچی کید بود که باعث بازگشت بیوفورد به منطقهٔ سن کارلوس شد. بیوفورد تا بهار ۱۸۷۵، به عنوان پیشاهنگ غیرنظامی برای ارتش خدمت کرد.Miller, Joseph, ed. "The Arizona Story". New York: Hastings House, 1952.