moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در اوائل ۱۹۳۰ یان شیشان فرمانده ارتش شانشی استان سوئی‌یوآن را به اشغال خود درآورد و سنگ آهن معادن آن را استخراج کرد. وی سپس به سازماندهی منابع مالی استان پرداخت و برای اولین بار ۴۰۰۰ هکتار یا ۱۶ کیلومتر از اراضی سوئی‌یوآن را با ارتش شانسی زیر کشت برد.Gillin 128 دراساس راه‌اندازی کار کشت و زرع سوئی‌یوآن را با سربازان کشاورز ارتش شانشی تأمین کرد و مدیریت زمین‌ها را نیز به افسران بازنشسته ارتش خود سپرد. کنترل یان شیشان بر اراضی سوئی‌یوآن آنچنان بود که خبرنگاری پس از دیدار از استان اشاره کرد که سوئی‌وان مستعمره ارتش شانسی است.
هنگام جنگ داخلی چین در ۱۹۳۵، مائو تسه تونگ رهبر حزب کمونیست چین به رهبران مغولستان قول برقراری یک دولت مستقل «خودمختار» که شامل همه سرزمین‌های «تاریخی» مغولستان در چین می‌شد را داد و در ازایش حمایت آنها علیه دولت کومینتانگ را خواستار شد. این قول شامل این تأیید می‌شد که هیچ گروه قومی دیگری اجازه نخواهد داشت به اشغال مغولستان داخلی بپردازد. اما به دنبال پیروزی انقلاب کمونیستی چین مدیران سرزمین نوپا اکثریت قوم هان را در قلمرو مغولستان داشتند، بزرگ‌ترین گروه قومی بومی چین که به لحاظ جمعیت در تمامی کره خاکی بالاترین است، و در برابر آنها مغول‌های خواهان خود مختاری در استان سوئی‌یوآن با جمعیتی دو میلیون نفری بودند که برای نپیوستن به منطقه جدید خودمختار مغولستان مقاومت می‌کردند. تا اینکه در ۱۹۵۴ مائو با استان سوئی‌یوآن به توافق رسید، بدین صورت که مغلولها اداره امور سوئی‌یوآن را به دست گرفتند، اما تصریح شد که بومیان هان در سرزمین اجدادی خود باقی‌خواهند ماند.
بزرگراه شهید سردار حسین همدانی (ادامه غربی بزرگراه شهید حکیم) در بخش حدفاصل تقاطع بزرگراه آیت‌الله مهدوی کنی تا تقاطع بزرگراه شهید لشکری و ابتدای بزرگراه فتح به همراه تونل شهدای غزه که امکان توسعه این معبر بزرگراهی در فضای زیرسطحی بوستان جنگلی چیتگر بدون قطع حتی یک اصله درخت را فراهم کرده‌است.
این بزرگراه مکمل توسعه شبکه بزرگراه‌های غرب شهر تهران و ایجاد دروازه‌های ورودی جدید برای این پهنه از پایتخت می‌باشد و با آغاز بهره‌برداری از این پروژه در روز نهم مردادماه سال ۹۶، شاهد کاهش بار ترافیک در بزرگراه‌های بین تهران و کرج خواهیم بود. مسیر بزرگراه شهید همدانی دارای ۱۰تقاطع غیرهمسطح شامل با خیابان‌های کوهک، کاج، گلها، بلوار ایران خودرو، رودخانه وردآورد، بلوار پژوهش، خیابان اردستانی و همچنین تقاطع‌های برقرار کننده ارتباط معابر محلی در محدوده منطقه ۲۲است. در این بزرگراه احداث دو پل جهتی، ارتباط این مسیر بزرگراهی با بزرگراه آیت‌الله مهدوی کنی را تقویت کرده‌است. طول مسیر اصلی بزرگراه شهید همدانی، حدفاصل تقاطع بزرگراه آیت‌الله مهدوی کنی تا تقاطع بزرگراه شهید لشکری (جاده مخصوص کرج) و اتصال به ابتدای بزرگراه فتح (جاده قدیم تهران - کرج) به ۱۵کیلومتر می‌رسد، طول مسیر کندروهای این پروژه را ۳۷۵۰متر و طول مسیرهای دسترسی (رمپ و لوپ‌ها) احداث شده در تقاطع‌های ۱۰گانه این پروژه حدود ۹کیلومتر است. ضمناً مجموع پل‌های احداث شده در تقاطع‌های غیرهمسطح ادامه غربی بزرگراه شهید همدانی به ۱۲دستگاه می‌رسد./www.hamshahrionline.ir/news/377861/ این مسیر بزرگراهی دارای ۱۰ تقاطع غیرهمسطح می‌باشد و به‌عرض ۴۵ متر و دارای ۳ خط عبوری در هر یک از باندهای شرقی و غربی این بزرگراه می‌باشد. این پروژه با هزینه تقریبی ۳۱۰ میلیارد تومان توسط قرارگاه خاتم‌الانبیا به بهره‌برداری رسیده‌است. همچنین تونل شهدای غزه همزمان و در مسیر این بزرگراه به بهره‌برداری رسید. این تونل دارای معبری شامل ۳۲۵۶ متر می‌باشد و ۲۱۶۲ متر آن تونل شهدای غزه به‌صورت آب‌بند کامل احداث شده و عرض دهانه‌های هر یک از تونل‌های شمالی و جنوبی آن ۱۸ متر و به‌ارتفاع ۱۳ متر می‌باشد. این پروژه با هزینه تقریبی ۴۴۰ میلیارد تومان توسط قرارگاه سازندگی خاتم‌الانبیا به انجام رسیده‌است.https://7sobh.com/id/171185
تکواندو در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ ()
یکی از ورزش‌های بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ است که با حضور ۱۲۸ تکواندوکار در ۸ وزن (۴ وزن مردان و ۴ وزن زنان) از ۲۴ ژوئیه تا ۲۷ ژوئیه ۲۰۲۱ برگزار شد.
رایان براتویت (؛ زادهٔ ) دونده دو با مانع اهل باربادوس است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۶ مدال طلا، ۴ مدال نقره و ۱ مدال برنز شده‌است.
جرمی مگوایر (زاده ۱۰ اوت ۲۰۱۱) بازیگر کودک آمریکایی است؛ و به خاطر بازی در سریال "خانواده امروزی" از سال ۲۰۱۵ تا به امروز با بازی در نقش جو پریچت شناخته می‌شود. در سال ۲۰۱۷، مگوایر اولین فیلم خود را در فیلم درام "من این‌جا نیستم" بازی کرد.
مگوایر اولین بازیگری خود را در مجموعه ای‌بی‌سی "خانواده امروزی" در نقش جو پریچت انجام داد. این نقش در ابتدا توسط پیرس والاس بازی شد، اما تهیه‌کنندگان یک بازیگر بزرگتر را می‌خواستند. در سال ۲۰۱۶، مگوایر در پیام بازرگانی برای تاید ظاهر شد. مگوایر اولین فیلم بلند خود را در فیلم "من این‌جا نیستم" روبرو جی. کی. سیمونز و سباستین استن بازی کرد.
براساس اعلام عفو بین‌الملل، عربستان سعودی جزو پنج کشور برتر جهان در اعدام‌ها است. دست کم ۱۳۹ نفر در سال ۲۰۱۸ توسط دولت سعودی اعدام شدند. در آوریل ۲۰۱۹، ۳۷ نفر که متهم به تروریسم بودند در ریاض، استان مرکزی قصیم و استان شرقی اعدام شدند، که مورد آخر محل سکونت اقلیت قابل توجهی از شیعیان است.
در پاسخ به استعلام کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد در سال ۲۰۱۷، دولت سعودی اظهار داشت که مجازات اعدام «فقط برای جدی‌ترین جرائم قابل اعمال است و مشمول سخت‌ترین کنترل‌ها می‌باشد.» اعدام‌های سعودی توسط سازمان ملل و گروه‌های حقوق بشر محکوم شده‌است. رپریو اظهار داشته‌است که ولیعهد محمد بن سلمان باید پاسخگو باشد.
سازمان حقوق بشر اروپا و سعودی دریافت که مرتضی عضو اقلیت شیعه است. سی‌ان‌ان گزارش داد که در صورت اعدام قریریص، وی چهارمین زندانی خردسال خواهد بود که در سال ۲۰۱۹ به دلیل جرایمی که پیش از ۱۸ سالگی مرتکب شده بود، اعدام می‌شود. از میان ۳۷ اعدام‌ی آوریل ۲۰۱۹ در عربستان دو نفرشان به دلیل جرمی که پیش از ۱۸ سالگی مرتکب شده بودند، اعدام شدند.
عفو بین‌الملل ادعا کرده‌است که مقامات سعودی از مجازات اعدام «به عنوان سلاحی برای سرکوب مخالفان سیاسی» استفاده می‌کنند. عفو بین‌الملل پرونده قریریص را در طی مدت پنج سال حبس او پیگیری کرده و دریافت که قریریص در سلول انفرادی زندانی بوده و در یک ماه آغاز اسارت تحت شکنجه قرار گرفته‌است.
دولت عربستان از ابتدای سال ۲۰۱۹ حداقل ۱۱۰ نفر را اعدام کرد و اعدام ۳۷ نفر در ماه آوریل بزرگترین اعدام گسترده در عربستان سعودی از سال ۲۰۱۶ بوده‌است. براساس گزارش جهانی از دیده‌بان حقوق بشر در سال ۲۰۱۹، عربستان سعودی در سال ۲۰۱۸، ۱۳۹ نفر را اعدام کرده‌است که اتهام اکثر آن‌ها قتل یا جرایم مواد مخدر بوده و ۵۴ نفر نیز به اتهامات دیگر محکوم به مرگ شدند.
قریریص در سن ۱۳ سالگی به اتهام ارتکاب جرمی که در ۱۰ سالگی انجام شده بود، دستگیر شد. اتهام او شرکت در اعتراضات ضد دولت عربستان در سال ۲۰۱۱ و همچنین پرتاب کوکتل مولوتف در یک ایستگاه پلیس پس از قتل برادرش توسط نیروهای سعودی در اعتراضات همان سال، عنوان شده بود. سی‌ان‌ان ویدئویی را منتشر کرد که نشان می‌داد قریریص در سال ۲۰۱۱ گروهی از کودکان را طی یک اعتراض دوچرخه ای، هدایت می‌کند. براساس گزارش سی‌ان‌ان، قریریص این اتهامات را رد کرد و گفت که وی تحت فشار شکنجه مجبور به اعتراف شده‌است. هنگامی که توسط دولت سعودی دستگیر شد، وی به جوانترین زندانی سیاسی ثبت شده در عربستان سعودی تبدیل شد. عفو بین‌الملل ادعا کرد که قریریص به زندان اداره تحقیقات عمومی عربستان سعودی در الدمام منتقل شده‌است، به این معنی که وی در ۱۶ سالگی به زندان بزرگسالان فرستاده شده‌است.
قریریص در خانواده ای از فعالان سیاسی در قطیف متولد شد. برادر بزرگترش، علی قریریص، در جریان اعتراض در سال ۲۰۱۱ کشته شد. پلیس مرزی عربستان سعودی قریریص را هنگام سفر با خانواده به بحرین در سال ۲۰۱۴ دستگیر کرد. سازمان عفو بین‌الملل ادعا کرد که قریریص تا برگزاری اولین جلسه دادگاه خود در اوت ۲۰۱۸ از دسترسی به وکیل محروم بوده‌است. اولین جلسه دادگاه او در دادگاه کیفری ویژه عربستان سعودی برگزار شد، دادگاهی که فقط برای اتهامات سیاسی مورد استفاده قرار می‌گیرد.
طبق قوانین بین‌المللی مجازات اعدام برای افراد زیر ۱۸ سال ممنوع است.لین مألوف، مدیر تحقیقات خاورمیانه عفو بین‌الملل، ادعا کرده است که عربستان سعودی به طور فعالانه ای از مجازات اعدام برای افراد زیر سن قانونی استفاده می کند.گروه های مدافع حقوق بشر نیز با مسئله استفاده عربستان سعودی از گردن زدن به عنوان ابزاری برای مجازات مشکل دارند.
سازمان حقوق بشر اروپا و عربستان سعودی نیز اعلام کرد که دادستان عمومی سعودی قریریص را به شرکت در اعتراضات ضد دولت سعودی متهم کرده و او را به اعدام محکوم کرده است.
سفارت عربستان سعودی در واشینگتن دی سی دربارهٔ پرونده قریریص اظهار نظری نکرده‌است.
لین معلوف، مدیر تحقیقات خاورمیانه سازمان عفو بین‌الملل، گفت: «جامعه بین‌الملل [...] باید در این پرونده‌ها موضع‌گیری عمومی بکند و از مقامات سعودی بخواهد که به استفاده از مجازات اعدام خاتمه دهند.»
مایا فو، مدیر رپریو گفت: «اعدام کودکان در قوانین بین‌المللی ممنوع است، اما دولت سعودی سعی دارد مصونیت خود را با گردن زدن زندانیان و مردم به جهان نشان دهد.»
خط کرزن () نخستین بار توسط شورای عالی جنگ برای تعیین حدفاصل میان کشور تازه تأسیس لهستان و اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی پس از جنگ جهانی اول ایجاد گشت. این پیشنهاد توسط وزیر امور خارجه وقت بریتانیا جرج کرزن مطرح گشت تا به عنوان پایه‌ای جهت ترسیم مرز مشترک شوروی و لهستان مورد استفاده قرار گیرد، اما به واسطه ادامه جنگ میان دو طرف مورد توجه قرار نگرفت.
در طول جنگ جهانی دوم این خط به یک عامل ژئوپلتیک مهم تبدیل گشت، پس از تهاجم نظامی شوروی به لهستان در سال ۱۹۳۹ استالین و هیتلر، لهستان را بر اساس خط کرزن میان خود تقسیم نمودند. متعاقب حمله آلمان به شوروی قدرت‌های غربی و شوروی وارد اتحاد با یکدیگر گشتند ولی غربی‌ها هنوز موافق آن نبودند که پس از پایان جنگ، مرز میان شوروی و لهستان آن چیزی خواهد بود که در ۱۹۳۹ رسم شد اما پس از نبرد کورسک و اثبات قدرت شوروی، چرچیل نظر خود را در این باره تغییر داد.
طبق موافقتنامه‌ای مخفی که در کنفرانس تهران تهیه و در کنفرانس یالتا نیز تأیید گشت روزولت، چرچیل و استالین به عنوان رهبران دولت‌های متفق تأیید نمودند که خط کرزن با برخی تغییرات ۵ تا ۸ کیلومتری مبنای تعیین مرز میان شوروی و لهستان پس از پایان جنگ خواهد بود. هنگامی که چرچیل پیشنهاد کرد طبق خط کرزن ب قسمتی از گالیسیای شرقی از جمله شهر لووف جزئی از خاک لهستان باقی بمانند استالین اعلام نمود که دولت شوروی نمی‌تواند قلمرویی کمتر از آن چیزی که پیشتر دولت بریتانیا خود بارها بر آن تأکید کرده‌است را به تصرف درآورد. توافق متفقین تعهد می‌نمود در ازا جدایی این قسمت‌ها از خاک لهستان بخش‌هایی از آلمان که سرزمین‌های احیا شده نامیده می‌شدند را با لهستان ادغام نماید. مرزهای امروزی میان لهستان و بلاروس و اوکراین همان چیزی است که طبق خط کرزن در پایان جنگ جهانی دوم تعیین گشت.
حییم یلین () با نام حییماس یلیناس (۱۹۴۴–۱۹۱۲) متولد شهر ویلکییا در کشور لیتوانی است. وی شاعری ییدیش است که رهبری گروه مقاومت گتو کونو را در زمان اشغال لیتوانی به وسیله آلمانی‌ها بر عهده داشت.
حییم یلین در شهر ویلکیه در خانواده ای یهودی به دنیا آمد. والدین او، الیزر یلین و استر ریول، به زبان عبری صحبت می‌کردند، که در آن زمان زبان آموزش یهودیان این شهر به حساب می‌آمد.
در دوران جنگ جهانی اول، یهودیان لیتوانی به دستور رئیس ستاد ارتش روسیه در سال ۱۹۱۵ اخراج شدند و خانواده وی به ورونژ منتقل شدند. آنها در آن منطقه شاهد انقلاب اکتبر و جنگ داخلی روسیه بودند. در نتیجه، این اتفاق سبب شد دیدگاه‌های پدر حییم به میزان قابل توجهی تغییر پیدا کند و زبان ییدیش بیشتر در خانه آنها صحبت شود.
این خانواده در سال ۱۹۲۱ از روسیه به لیتوانی بازگشتند و در کونو مستقر شدند. پس از بازگشت، پدرش یک کتابخانه یهودی با نام فرهنگ لیگ ( "Kultur Lige") تأسیس کرد.
حییم حییم یلین به تحصیلات خود ادامه داد و در کنار آن مطالعات بسیاری انجام داد و همین امر باعث شد او توسط دوستانش به «کتاب» معروف شود. وی در دوران مدرسه باید خود را با شرایط وفق می‌داد. وی سپس در ورونژ تحصیلات خود را به زبان روسی آغاز کرد. در کوونو به زبان ییدیش صحبت مبی کرد، اما به دلیل اینکه کلاس چهارم را تمام نکرده بود، وارد سالن بدنسازی عبری شد و تا سال ۱۹۳۲ به تحصیل زبان و ادبیات عبری پرداخت. علاوه بر این، تحصیلات خود را در دانشگاه کوونو در دانشکده اقتصاد کاملاً به زبان لیتوانیایی بود.
یلین تحقیقاتی در مورد اجراهای گروه‌های یهودی در کونو را شروع کرد. وی از تدوین این موضوعات به تدریج به گزارش‌ها و شرح زندگی خیابان و بازار، شهر و روستا و به ویژه وضعیت دشوار کارگران پرداخت. وی یکی از اعضای فعال گروه نویسندگان جوان چپ بود و در سازماندهی بعدازظهرهای ادبی و فرهنگی در زمینه‌های ادبیات، تئاتر، موسیقی و شعر فعال بود.
در ۲۴ ژوئن سال ۱۹۴۱، یک سال پس از اشغال لیتوانی توسط اتحاد جماهیر شوروی، آلمان نازی کونو را اشغال کرد. یلین و خانواده اش تلاش کردند تا به اتحاد جماهیر شوروی فرار کنند، اما توسط آلمانی‌ها اسیر شدند. آنها مدتی در جاده‌ها و جنگل‌ها سرگردان شدند و سرانجام به کونو بازگشتند و به گتو اعزام شدند. یلین با اسم مستعار «کادیشون» پنهان شد و از ترس دستگیری توسط آلمانی‌ها، تغییر چهره داد. تا ماه اکتبر، آلمانی‌ها تعدادی از قتل‌عام‌ها و تبعیدها را انجام داده بودند، و تنها کمتر از نیمی از جامعه یهودی کوونو باقی مانده بودند، که قبلاً تعداد آنها بیش از ۴۰٬۰۰۰ نفر بود.
سه گروه مقاومت زیرزمینی شناخته شده در پاییز سال ۱۹۴۱ در گتو فعال بودند. یلین فرمانده یکی از آنها بود که عمدتاً با جمع‌آوری اطلاعات در جبهه‌ها، امدادرسانی به جانبازان جنبش و مراقبت از جانبازان و فرزندان مبارزان گمشده‌فعالیت می‌کرد.
در دسامبر سال ۱۹۴۱، گروه‌های مختلف در «سازمان مبارزه ضد فاشیستی» ادغام شدند. اگرچه او کم‌تجربه‌بود، اما به عنوان فرمانده سازمان منصوب شد. در زمان تأسیس، اهداف این سازمان اینگونه تعریف شده بود: «ما نباید از گتو جدا شویم. هدف اصلی ما مبارزه علنی با نازی‌ها در رده‌های حزبی است.» اعضای سازمان اقدامات بسیاری از خرابکاری‌ها، به ویژه در مکان‌های کاری که یهودیان را به کار اجباری فرستاده بودند، انجام دادند.
در سال ۱۹۴۳، پس از تلاشهای فراوان برای برقراری روابط، اعضای سازمان ضد فاشیستی به نام «انجمن زیرزمینی لیتوانی علیه فاشیسم در لیتوانی» به گروه‌های زیرزمینی لیتوانی پیوستند و تصمیم بر این شد که از نزدیک همکاری کنند. برای ایجاد پایگاه حزبی در جنگلهای اطراف کونو ۲ بار اقدام کردند، اما هر دو بار با شکست مواجه شد. در سپتامبر سال ۱۹۴۳، یلین به دنبال نامه ای که در گتو دریافت کرده بود به ویلنا رفت تا بتواند با چتربازی به نام گیزا گلیزر تماس بگیرد. در این جلسه، یلین به یکی از پایگاه‌های پارتیزان در شرق لیتوانی دعوت شد و این دو به جنگل‌های رودنیکی رفتند. یلین در این پایگاه، طی دو هفته تحت آموزش سریع قرار گرفت.
در ۶ آوریل ۱۹۴۴، یلین با یک لیتوانیایی که مأمور مخفی آلمانی بود، در یک مأموریت مشترک قرار گرفت. وقتی مأمور لیتوانیایی تلاش کرد جلوی یلین را بگیرد، آنجا بود که یلین فهمید که چه اتفاقی افتاده، و به او شلیک کرد. پس از آن، سربازان آلمانی و لیتوانیایی به تعقیب او پرداختند و او سرانجام پس از پریدن از روی نرده‌ها و عبور از کوچه‌ها به خانه دوستانش رسید. پس از اینکه او دوباره مأموران را هنگام ورود به خانه دید به هر دو آنها شلیک کرد و در جهتی دیگر فرار کرد. آلمانی‌ها می‌دانستند که او نمی‌تواند دور شده باشد و بنابراین با نیروی بیشتری به تعقیب او پرداختند. از آنجا که یلین به قدر کافی مسلح نبود، قبل از اینکه اسیر شود، سعی کرد خودکشی کند. گشتاپو او را به سختی زنده یافت و او را دستگیر کرد. حییم سرانجام پس از چند هفته شکنجه و امتناع از دادن اطلاعات به آلمانی‌ها اعدام شد.
برادرش، میر یلین (۲۰۰۰ تا ۱۹۱۰) نویسنده و مهندس مشهوری بود. در زمان اشغال نازی‌ها او در گتو کونو زندانی شد، اما سرانجام فرار کرد و مخفی شد تا این که شهر توسط شوروی‌ها آزاد شد. پس از آزادسازی کوونو، او بنیانگذار پناهگاه برای کودکان یهودی بود که از هولوکاست جان سالم به در بردند. وی داستان‌ها و مقاله‌هایی را در لیتوانی، و بعداً در مطبوعات یهودی شوروی دربارهٔ هولوکاست در لیتوانی منتشر کرد. از جمله آثار وی: "Partizaner von Kunaser Gette" (به ییدیش: "پارتیزان در گتو کوونو"، مسکو، ۱۹۴۸)؛ "یک شب" (به زبان لیتوانیایی و روسی، ۱۹۶۶)؛ "در قلعه‌های مرگ" (به زبان لیتوانیایی، ۱۹۶۶) را می‌توان نام برد.
مایر یلین به همراه همسرش دوایر یلین-کورماناییت، یک دختر به نام استر یلین متولد ۱۹۴۰ داشت. استر در کلاس استاد هاینریش نووهاوس در مسکو دانشجوی پیانو بود. امروز استر یلین به عنوان معلم پیانویست و نوازنده پیانو برای نوازندگان حرفه ای در زوریخ، سوئیس فعالیت می‌کند.
رادیو کردی بغداد (به کردی: "ڕادیۆی کوردیی به‌غدا")، یک شبکهٔ رادیویی موج کوتاه و نخستین رادیوی کردی‌زبان موج کوتاه بود که در سال ۱۹۳۹ (۱۳۱۸ خورشیدی) در شهر بغداد پایتخت کشور عراق به راه افتاد. این رادیو تا سال ۲۰۰۳ به پخش برنامه‌های خود به زبان کردی ادامه داد.
رادیو کردی بغداد در ۲۱ ژانویهٔ ۱۹۳۹ پخش برنامه‌های خود را با پخش مستقیم روزی ۱۵ دقیقه برنامه به زبان کردی در رادیوی عربی بغداد آغاز کرد. علاوه بر پخش موسیقی، اخبار و برنامه‌های فرهنگی و اجتماعی نیز به زبان کردی پخش می‌شد. این میزان به مرور افزایش یافت و نام بخش کردی رادیو بغداد بر روی آن گذاشته‌شد.خبرگزاری روداو: "به یاد ۷۲ سالۀ تأسیس رادیو کردی بغداد" (کردی جنوبی)، نوشتۀ آراس جواد، نوشته‌شده در ۳۰ ژانویۀ ۲۰۱۱؛ بازدید در ۵ اوت ۲۰۱۹. پس از آنکه در ۱۱ مارس ۱۹۷۰ و در نتیجهٔ جنگ اول کردها و عراق توافقنامهٔ موسوم به ۱۱ مارس بین مصطفی بارزانی و صدام حسین مبنی بر خودمختاری کردستان عراق امضا شد که اگرچه بعداً‌از سوی صدام شکسته‌شد،خبرگزاری روداو: "توافق‌نامۀ ۱۱ مارس" (کردی سورانی)؛ بازدید در ۱۴ مرداد ۱۳۹۸. اما رادیو کردی بغداد پیشرفت زیادی کرد و با جدا شدن از رادیوی عربی تحت مدیریت جداگانه قرار گرفت و بخش‌های مختلفی از قبیل بخش گویندگان، تنظیم، موسیقی و ترانه، فرهنگ، توسعه، کتابخانه و مدیریت در آن تعریف شد. ساعت پخش برنامه‌ها نیز به ۱۸ ساعت در روز رسید که از ۶ صبح با پخش قرآن و برنامه‌های صبحگاهی آغاز می‌شد و تا ۱۲ شب ادامه می‌یافت.خبرگزاری روداو: "به یاد ۷۲ سالۀ تأسیس رادیو کردی بغداد" (کردی جنوبی)، نوشتۀ آراس جواد، نوشته‌شده در ۳۰ ژانویۀ ۲۰۱۱؛ بازدید در ۵ اوت ۲۰۱۹.
پخش برنامه به‌صورت زنده نخستین بار در عراق و حتی قبل از رادیو عربی بغداد، در رادیو کردی صورت گرفت. نخستین برنامهٔ زنده «با شنوندگان» نام داشت که توسط جمال برواری اجرا می‌شد و به خواندن نامه‌هایی اختصاص داشت که مخاطبان رادیو کردی به دفتر رادیو ارسال می‌کردند و در میان آن‌ها به سبب اوضاع سیاسی کردستان، نامه‌های زیادی نیز از جانب پیشمرگه‌ها ارسال می‌شد.
از جملهٔ گویندگان سرشناسی که در رادیوی کردی بغداد به اجرای برنامه می‌پرداختند می‌توان به محمود مفتی، محمدصدیق امام، محمد جهاد حسن، کمال رئوف محمد، سگوان عبدالحکیم، هاشم علی مندی، خالد خوشناو، ابراهیم سلمان، سکینه منصور، کمیله علی، مولود حمد نبی، احمد محمد علی، محمد سلیم سواری، نهایت جلال و مختار فائق اشاره کرد.خبرگزاری روداو: "به یاد ۷۲ سالۀ تأسیس رادیو کردی بغداد" (کردی جنوبی)، نوشتۀ آراس جواد، نوشته‌شده در ۳۰ ژانویۀ ۲۰۱۱؛ بازدید در ۵ اوت ۲۰۱۹.
همچنین مترجمانی همچون انور صائب، رشید نجیب و احمد محامی به صورت داوطلبانه و بدون دریافت مزد در رادیو کردی بغداد کار ترجمهٔ متون انگلیسی به زبان کردی و نیز نظارت بر ترجمه را بر عهده داشتند.باس‌نیوز: "رادیو کردی بغداد ۲" (کردی جنوبی)، نوشتۀ آراس جواد، نوشته‌شده در ۲۳ ژوئیۀ ۲۰۱۹؛ بازدید در ۵ اوت ۲۰۱۹.
از شخصیت‌های فرهنگی کرد که به همکاری با رادیو کردی بغداد پرداختند می‌توان به توفیق وهبی و رفیق حلمی، و از شخصیت‌های مذهبی می‌توان به محمد قزلچی، عبدالحمید اطروشی و علاءالدین سجادی اشاره کرد. همچنین افرادی همچون ناجی عباس و صالح سعید و صادق بهاءالدین و جنال عبدالقادر بابان در بخش اجتماعی و آموزشی به اجرای برنامه می‌پرداختند.باس‌نیوز: "رادیو کردی بغداد ۲" (کردی جنوبی)، نوشتۀ آراس جواد، نوشته‌شده در ۲۳ ژوئیۀ ۲۰۱۹؛ بازدید در ۵ اوت ۲۰۱۹.
رادیو کردی بغداد در ابتدا تنها یک گروه موسیقی داشت که از چهار نوازنده تشکیل شده‌بود که هم به اجرای موسیقی کردی و هم موسیقی عربی می‌پرداختند: صالح نوازندهٔ ویولون، داود نوازندهٔ بربط، یوسف زعرور نوازندهٔ قانون، و حسین عبدالله نوازندهٔ تنبک. پس از مدتی به دلیل تکراری شدن آهنگ‌ها آهنگسازان نوازندگان سرشناسی همچون عبدالقادر دیلان، جمیل بشیر، منیر بشیر و ادهم بشیر در بخش موسیقی رادیو مشغول به کار شدند.باس‌نیوز: "رادیو کردی بغداد ۲" (کردی جنوبی)، نوشتۀ آراس جواد، نوشته‌شده در ۲۳ ژوئیۀ ۲۰۱۹؛ بازدید در ۵ اوت ۲۰۱۹.
در سال ۱۹۴۷ به دلیل تکراری شدن ترانه‌های رادیو، از طریق وزارت امور خارجهٔ عراق صفحه‌های موسیقی از هنرمندان کرد همچون سید علی‌اصغر کردستانی، دایکی جمال (فرحت ابراهیم یعقوب) و ملا کریم از خوانندگان کردی سورانی و کاووس آغا و مریم خان از خوانندگان کردی کرمانجی خریداری و در رادیو به کرات پخش شد.باس‌نیوز: "رادیو کردی بغداد ۲" (کردی جنوبی)، نوشتۀ آراس جواد، نوشته‌شده در ۲۳ ژوئیۀ ۲۰۱۹؛ بازدید در ۵ اوت ۲۰۱۹.
نخستین کسی که در رادیو کردی بغداد ترانهٔ کردی اجرا کرد علی‌مردان بود. پس از او حسن جزراوی، لیلا عزیز، فوزیه محمد، نسرین شیروان و سپس طاهر توفیق و حسن گردی نیز به اجرای ترانه‌های کردی پرداختند. در سال‌های دههٔ ۱۹۵۰ شمال صائب نیز به رادیو آمد و پس از او آندریاس خمو (باکوری)، نازدار فرهاد و اسمر فرهاد نیز در رادیو به اجرای ترانه‌های کردی پرداختند.باس‌نیوز: "رادیو کردی بغداد ۲" (کردی جنوبی)، نوشتۀ آراس جواد، نوشته‌شده در ۲۳ ژوئیۀ ۲۰۱۹؛ بازدید در ۵ اوت ۲۰۱۹.
هنرمندان کرد بسیاری با رادیو کردی بغداد به همکاری پرداختند؛ از میان خوانندگان ترانه‌های سنتی و فولکلور کردی می‌توان به حسن زیرک، محمد عارف جزراوی، علی مردان، طاهر توفیق، کاووس آغا، سعید آغا، محمد ماملی، دایکی جمال، الماس خان، فوزیه محمد، آندریاس خمو (باکوری)، عمر دزه‌ای، عیسی برواری و … اشاره کرد. همچنین از میان خوانندگانی که برای نخستین بار به اجرای موسیقی مدرن کردی پرداختند می‌توان به تحسین طه، ایاز یوسف، اردوان زاخویی، سمیر زاخویی، گلبهار، حسن غریب، ظاهر جلال، تنیا عرب، فؤاد احمد، حسن گرمیانی، اسماعیل جمعه، احمد زیباری و … پرداخت.خبرگزاری روداو: "به یاد ۷۲ سالۀ تأسیس رادیو کردی بغداد" (کردی جنوبی)، نوشتۀ آراس جواد، نوشته‌شده در ۳۰ ژانویۀ ۲۰۱۱؛ بازدید در ۵ اوت ۲۰۱۹.
یک گروه نمایش رادیویی در رادیو کردی بغداد تشکیل شد که احمد دنگ‌گورا و احمد دلاور در آن به ایفای نقش می‌گرداختند، اما به لحا هنرمندان زن ضعیف بود و نقش‌خوانی زنان توسط هنرمندان مرد انجام می‌شد.باس‌نیوز: "رادیو کردی بغداد ۲" (کردی جنوبی)، نوشتۀ آراس جواد، نوشته‌شده در ۲۳ ژوئیۀ ۲۰۱۹؛ بازدید در ۵ اوت ۲۰۱۹.
با تهاجم به عراق در سال ۲۰۰۳ از سوی ایالات متحده آمریکا و سقوط حکومت حزب بعث، رادیو کردی بغداد نیز تعطیل شد. یک سال بعد و در سال ۲۰۰۴ رادیوی کردی دیگری به نام رادیو شفق که برنامه‌های خود را به زبان کردی جنوبی پخش می‌کرد در بغداد تأسیس شد. اما فعالیت این رادیو هم تا سال ۲۰۱۴ ادامه یافت و نهایتاً تعطیل شد. در حال حاضر هیچ رادیویی به زبان کردی در شهر بغداد فعالیت نمی‌کند.باس‌نیوز: "رادیو کردی بغداد ۲" (کردی جنوبی)، نوشتۀ آراس جواد، نوشته‌شده در ۲۳ ژوئیۀ ۲۰۱۹؛ بازدید در ۵ اوت ۲۰۱۹.
یک مجله دسترسی آزاد ترکیبی یک مجله اشتراکی است که در آن برخی از مقالات دسترسی آزاد دارند. این وضعیت به‌طور معمول نیاز به پرداخت هزینه انتشار دارد (که به آن یک هزینه پردازش مقاله یا APC نیز گفته می‌شود). این هزینه علاوه بر پرداخت دیگر هزینه‌های اشتراک برای دسترسی به مطالب دیگر، برای انتشار یک مقاله با دسترسی آزاد پرداخت می‌شود.
ناشرانی که سرویس دسترسی آزاد ترکیبی را ارائه می‌دهند، اغلب از نامهای مختلفی برای اشاره به آن استفاده می‌کنند. سایت شرپا/رومئو لیستی از ناشران و نام خدمات آنها را ارائه می‌دهد.
قرقاول سبز نام یک گونه از سرده قرقاول از خانواده قرقاولان است.
موی زیر بغل مویی است که در ناحیه زیر بغل می‌روید.
موی زیر بغل بخشی از موی بدن انسان به‌شمار می‌رود و به‌طور معمول در آغاز بلوغ شروع به روییدن می‌کند و رشد آن معمولاً تا پایان سال‌های نوجوانی کامل می‌شود.
موی زیر بغل ۴ مرحله رشد را پشت سر می‌گذارد که توسط آندروژن‌های ضعیف ساخته شده توسط آدرنال در مردان و زنان در دوران آدرناک و تستوسترون از بیضه در مردان در دوران بلوغ هدایت می‌شود. همان‌طور که رشد موهای زهار را می‌توان برپایه مقیاس تانر بررسی کرد، موهای زیر بغل را نیز می‌توان با همین مقیاس طبقه‌بندی کرد. جوزف ولفسدورف، پزشک متخصص کودکان، مراحل رشد موی زیر بغل را به ترتیب زیر مرحله‌بندی کرده‌است:
مرحله‌بندی موی زیر بغل بیمار به پزشک این امکان را می‌دهد تا رشد کودک را به صورت طولی بررسی کند.
اهمیت تکاملی موی زیر بغل انسان هنوز مورد بحث است. به‌طور طبیعی ممکن است عرق و رطوبت‌های دیگر بدن را دور از بدن نگه‌دارد و به تهویه و خنک‌ماندن کمک کند؛ بنابراین باکتریهای تولیدکننده بو از سطح پوست دور می‌شوند.هوازی زیر ب
امروز زنان در بسیاری از کشورهای غربی به‌طور منظم موی زیر بغل خود را اصلاح می‌کنند. در گذشته مردان به طور معمول موی زیر بغل خود را اصلاح نمی‌کردند اما امروزه مردان بیشتری موی زیر بغل را اصلاح می‌کنند. برخی بنابر دلایل مذهبی موی زیر بغل خود را اصلاح می‌کنند. به عنوان مثال، برخی در فرهنگ اسلامی، هم زن و هم مرد، موهای زیر بغل را برای رعایت دستورهای مذهبی مربوط به پاکیزگی، اصلاح می‌کنند. حذف موی زیر بغل توسط پیامبر اسلام، محمد (۵۷۰–۶۳۲)، توصیه شده‌است.
بسیاری از شناگران تقریباً تمام موهای بدن خود را از جمله موهای زیر بغل را می‌زدایند و باور دارند که این کار باعث می‌شود بدن آن‌ها در طول مسابقه روانتر شود. بسیاری از بدنسازان مرد و کشتی‌گیران حرفه‌ای نیز موهای بدن خود را برای زیبایی بیشتر می‌زدایند.
سنکای جوان بیان می‌کند که این کار در روم باستان معمول بوده‌است ().
در سال ۲۰۱۵، رنگ آمیزی موهای زیر بغل میان فمینیست‌ها در ایالات متحده تبدیل به مد شد.
در آثار هنری معمولاً موی زیر بغل برداشته می‌شود. امروزه نشان دادن آن نشانه نوگرایی است. به تصویر کشیدن موی زائد بدن در قرون وسطا به‌ندرت، در دوران رنسانس رایج‌تر و امروزه بسیار رایج است.
موسیقی کلاسیک قرن بیستم ()، آثاری از موسیقی هنری را توصیف می‌کند که از سال ۱۹۰۱ تا ۲۰۰۰ میلادی به این نام نوشته شده‌است. این قرن بدون سبکِ غالب بود و آهنگسازان آثار بسیار متنوعی از موسیقی را خلق می‌کردند.
مدرنیسم، امپرسیونیسم و پست‌رمانتیسم را همگی می‌توان در دهه‌های قبل از چرخش قرن دنبال کرد، اما می‌توان آنها را هم در این قرن گنجاند زیرا آنها فراتر از مرزها و سبک‌های موسیقی قرن نوزدهم که بخشی از دوران قواعد مشترک بودند، تکامل یافتند. نئوکلاسیک و اکسپرسیونیسم عمدتاً پس از سال ۱۹۰۰ رخ داد. مینیمالیسم بسیار دیرتر از قرن آغاز شد و می‌تواند به عنوان یک تغییر از دوران مدرن به پست‌مدرن تلقی شود، هرچند که دوران پسا‌مدرنیسم، از همان اوایل (۱۹۳۰م) به بعد است. آتونالیته، سریالیسم، موسیقی کانکریت و موسیقی الکترونیک همه در طول این قرن توسعه یافته‌اند. موسیقی جاز و موسیقی فولکلور در این زمان تأثیر مهمی بر بسیاری از آهنگسازان داشتند.
در اواخر چرخشِ قرن، موسیقی از لحاظ شخصیتی دورهٔ پایانی در سبک رمانتیک بود. آهنگسازانی چون گوستاو مالر، ریچارد اشتراوس و ژان سیبلیوس، جسورانه مشغول نوشتن سمفونی‌های «پسا‌رمانتیک» بودند. در همین زمان، جنبش امپرسیونیستی، به سرپرستی کلود دبوسی، در فرانسه توسعه یافت. موسیقی موریس راول نیز اغلب به‌عنوان امپرسیونیست خوانده می‌شود. این جنبش موسیقی را در سبکهای مختلفی که همیشه به آن مربوط نمی‌شوند، کاوش می‌کند.
بسیاری از آهنگسازان به سبک‌های پسا‌‌رمانتیک و امپرسیونیسم واکنش نشان دادند و از جهاتِ کاملاً متفاوت حرکت کردند. مهمترین لحظه در تعریف دورهٔ موسیقی در طول قرن، شکاف گسترده با تسامحِ سنتی بود که در دهۀ اول قرن توسط آهنگسازان مختلف به روش‌های مختلفی انجام شد. از این میان، یک «کثرت زبانی» بی‌سابقه‌ای از سبک‌ها، فنون و اصطلاحات بیان شده‌است آرنولد شونبرگ با گسترش آتونالیته، اکسپرسیونیسم را که در اوایل قرن بیستم به‌وجود آمده بود، توسعه داد. او بعداً تکنیک دوازده تنی را ایجاد کرد که توسط شاگردانش آلبان برگ و آنتون وبرن توسعه داده شد و آهنگسازان بعدی (از جمله پیر بولز) آن را ادامه و گسترش دادند. استراوینسکی (در آخرین آثار خود)، مانند بسیاری از آهنگسازان دیگر تکنیک «دوازده تنی» را نیز مورد بررسی قرار دادند، حتی اسکات بردلی از این تکنیک در اثر خود برای کارتون‌های "تام و جری" استفاده کرد.
پس از جنگ جهانی اول، بسیاری از آهنگسازان برای الهام بخشیدن، به گذشته بازگشتند و آثاری نوشتند که از عناصرِ فرم، هارمونی، ملودی و ساختار استفاده می‌کردند. این نوع موسیقی با برچسب نئوکلاسیسم شناخته شد. ایگور استراوینسکی، سرگئی پروکوفیف، موریس راول و پل هیندمیت آثاری نئوکلاسیک خلق کردند.
آهنگسازان ایتالیایی مانند فرانچسکو بالیلا پراتلا و لوئیجی روسولو موسیقی فوتوریسم را توسعه دادند. این سبک اغلب سعی می‌کرد صداهای روزمره را از نو بسازد و آنها را در یک زمینه «فوتوریستی» قرار دهد. همچنین با «موسیقی ماشین» کسانی چون جورج آنتایل (با شروع سوناتای دوم خود، «هواپیما») و «الکساندر موسولف» (با مشهورترین ریخته‌گری آهنین او) از این سبک بهره بردند. روند گسترش واژگان موسیقی با کاوش در تمام کوک‌های موجود با استفاده از ریزپرده‌ها در آثاری از چارلز آیوز، جولیان کاریلو، آلویس هابا، جان فولدز، ایوان ویشناگرسکی، هری پرچ، میلدرد کوپر و بسیاری دیگر، مشهود است. ریزپرده‌ها فواصلی هستند که از یک نیم‌پرده کوچکتر هستند. صدای انسان‌ها و زهی‌ها می‌توانند با گذر از نتهای معمولی به راحتی آنها را تولید کنند، اما برای سازهای دیگر سخت‌تر خواهند بود، به‌ویژه پیانو و ارگ به غیر از بازسازی کوک یا بازسازی اصلیِ ساز، راهی دیگری برای تولید صدای ریزپرده‌ها ندارند.
در دهه ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ میلادی، آهنگسازانی مانند پیر شفر، شروع به اکتشاف کاربردِ فناوری از موسیقی، در موسیقی کانکریت کردند. اصطلاح موسیقی الکتروآکوستیک بعداً ایجاد شد تا شامل کلیۀ اَشکالِ موسیقی شامل نوار مغناطیسی، رایانه‌ها، سینث‌سایزر، چندرسانه‌ای و سایر وسایل الکترونیکی و تکنیک‌ها باشد. «موسیقی الکترونیکی زنده» نیزصدایی از صداهای الکترونیکی است که به صورت زنده استفاده می‌شود (برخلاف صداهای از پیش پردازش شده که بیشتر در حین اجرای نمایش پخش می‌شوند). «موسیقی تخیلی» (یا طیف‌گرایی) توسعهٔ دیگری از موسیقی الکتروآکوستیک است که از تجزیه و تحلیل طیف‌های صدا برای ایجاد موسیقی استفاده می‌کند. جان کیج، میلتون بابیت، لوئیجی نونو، ادگار وارز و دیگران، همگی آثاری برای موسیقی الکترونیک خلق کرده‌اند.
از اوایل دهه ۱۹۵۰ میلادی به بعد، کیج عناصر شانس را در موسیقی خود وارد کرد. «موسیقی فرایند»، یک فرایند خاص را مورد بررسی قرار می‌دهد. موسیقی تجربی توسط «کیج» برای توصیف آثاری که نتایج غیرقابل پیش‌بینی دارند، به‌وجود آمده‌است، یا طبقِ این تعریف است که «یک عمل تجربی، نتیجه‌ای است که پیش‌بینی نشده‌است». این اصطلاح همچنین برای توصیف موسیقی در ژانرهای خاصی استفاده می‌شود که رویکردی ترکیبی از سبک‌های متفاوت است یا ترکیبات غیرمستقیم، جدید و کاملاً منحصر به فرد را در خود جای داده می‌دهد.
روندهای مهم فرهنگی غالباً موسیقی این دوره را تداعی می‌کنند، رمانتیک، مدرنیستی، نئوکلاسیک، پست‌مدرنیستی یا موارد دیگراز این دسته است. ایگور استراوینسکی (آثاری همچون پرستش بهار) و سرگئی پروکفیف (به‌خصوص در آثار اولیه خود) به سمت بدوی‌گرایی کشیده شدند. دیگر آهنگسازان روس، به‌ویژه دمیتری شوستاکوویچ، تأثیر اجتماعی کمونیسم را منعکس کردند و متعاقباً مجبور شدند در محدوده‌های واقع‌گرایی سوسیالیستی در موسیقی خود کار کنند. آهنگسازان دیگر، مانند بنجامین بریتن، (هرچند کاملاً به خواست خودشان) مضامین سیاسی را در آثار خود کاوش کردند. ناسیونالیسم نیز در اوایل قرن، ابزار مهمی برای بیان بود. در این دوره فرهنگ و هنر آمریکا شروع به اطلاع‌رسانی در مورد سبک کلاسیک آمریکایی کرد، این روند در آثار چارلز آیوز و بعداً جرج گرشوین، و در موسیقی فولکلور و جاز (گرشوین، لئونارد برنستاین، داریوس میو) تأثیرگذار بود.
در اواخر قرن نوزدهم، موسیقی رمانتیک شروع به از هم پاشیدن کرد و با گذراندن دوره‌های مختلفِ موازی مانند «امپرسیونیسم» و «پسا‌رمانتیسم» حرکت کرد. در قرن بیستم، سبکهای مختلفی که از موسیقی قرنِ قبل پدید آمده، آهنگسازان را تحت تأثیر قرار داد تا از روندهای جدید پیروی کنند، گاه به‌عنوان یک واکنش به آن موسیقی، گاهی به‌عنوان یک پسوند از آن، و هر دو روند به خوبی در قرن بیستم، با هم وجود داشتند.
در اوایلِ قرن بیستم، بسیاری از آهنگسازان آثاری نوشتند که یک موسیقی رمانتیک قرن نوزدهم بود. گروه‌بندی سازهای سنتی مانند ارکستر و کوارتت زهی، بارزترین و معمول‌ترین آنها بود. فرم‌های سنتی مانند سمفونی و کنسرتو در حال استفاده بودند. گوستاو مالر و ژان سیبلیوس نمونه‌هایی از آهنگسازان هستند که فرم‌های سنتی سمفونیک را دریافت و دوباره ساختند. برخی از نویسندگان معتقدند که آثار آرنولد شونبرگ کاملاً منطبق با سُنَتِ اواخر رمانتیکِ واگنر و برامس است. به‌طور کلی آهنگسازی که به‌طور مستقیم و کاملاً به اواخرِ واگنر و قرن بیستم وصل می‌شود، «آرنولد شونبرگ» است.
نئوکلاسیسیسم سبکی بود که بین دو جنگ جهانی پرورش یافت. این سبک در صدد احیای فرم‌های متوازن و فرایندهای موضوعی کاملاً قابل درک از قرنهای ۱۷ و ۱۸ بود. این امر در تقابل با آنچه به‌عنوان ژست‌های اغراق‌آمیز و بدون فرم در اواخر رومانتیسم دیده می‌شد.
از آنجا که این آهنگسازان عموماً تونالیته فونکسیونال خود را با تونالیتهٔ تغییریافته، مدالیته یا آتونال ترکیب یا جایگزین می‌کنند، این اصطلاح اغلب به معنای تقلید یا تحریفِ سبکِ باروک یا کلاسیک شناخته می‌شود.
مثال‌های مشهور شامل: «سمفونی شماره ۱» (سرگئی پروکفیف) و پالسینلا (ایگور استراوینسکی) است.
پل هیندمیت (سمفونی: ماتیس نقاش) و داریوس میو نیز از این سبک استفاده کردند.
تعدادی از آهنگسازان کلاسیک که در آثار خود از عناصرِ موسیقی جاز استفاده کرده‌اند بدین شرح است:
امپرسیونیسم در فرانسه به رهبری کلود دبوسی، به‌عنوان واکنشی در برابر اغراق عاطفی و مضامین حماسی رمانتیسم آلمانی، که نمونه آن واگنر بود، آغاز شد.
از نظر دبوسی، هنر تجربهٔ یک احساس است نه یک تجربهٔ فکری یا اخلاقی. وی از هموطنان خود خواست تا دوباره از آثار استادان فرانسوی قرن ۱۸ کشف کنند که موسیقی برای آنها به معنای جذابیت، سرگرمی و خدمت به‌عنوان یک فانتزی احساسی بوده‌است.
سایر آهنگسازان مرتبط با امپرسیونیسم عبارتند از: موریس راول، آلبر روسل، ایساک آلبنیس، پل دوکا، مانوئل د فایا، چارلز مارتین لفلر، چارلز گریفس، فردریک دلیوس، اتورینو رسپیگی، سیریل اسکات و کارول شیمانوفسکی.
بسیاری از آهنگسازان فرانسوی زبان، امپرسیونیسم را تا دهه ۱۹۲۰ و بعد از آن ادامه دادند، از جمله آلبر روسل، شارل کوکلن، آندره کاپله و بعداً الیویه مسیان. آهنگسازانی از فرهنگهای غیر غربی، مانند تورو تاکه‌میتسو و نوازندگان موسیقی جاز مانند دوک الینگتون، گیل ایوانز، آرت تیتوم و سیسیل تیلور نیز به شدت تحت تأثیر زبانِ موسیقی امپرسیونیستی قرار داشتند.
موسیقی فوتوریسم، یک جنبش هنری ایتالیایی بود که در سال ۱۹۰۹، توسط فیلیپو تومازو مارینتی تأسیس شد و به سرعت مورد استقبال مکتب آوانگارد روسیه قرار گرفت. در سال ۱۹۱۳، نقاش لوئیجی روسولو، مانیفستی با نام «هنر نویزها» منتشر کرد و خواستار ادغام صداهایی از هر نوع در موسیقی شد. علاوه بر «روسولو»، آهنگسازانی که مستقیماً با این حرکت در ارتباط بودند عبارتند از ایتالیایی‌ها: سیلویو میکس، نوچیو فیوردا، فرانکو کازاولا و پانیجی (رقص مکانیکی شامل دو موتور سیکلت در سال ۱۹۲۲) و روس‌ها: آرتور لوره، میخائیل ماتیوشین و نیکولای روسلاویتس.
اگر چه امروزه تعداد معدودی از آثار «فوتوریسمِ» این آهنگسازان اجرا می‌شود، اما تأثیر فوتوریسم بر رشد بعدی موسیقی قرن بیستم بسیار زیاد بود. سرگئی پروکفیف، موریس راول، ایگور استراوینسکی، آرتور اونگر، جورج آنتایل و لو اورنشتاین از جمله آهنگسازان برجسته در نیمهٔ اول قرن هستند که تحت تأثیر فوتوریسم قرار داشتند. ویژگی‌های بارز موسیقی متأخرِ قرن بیستم با منشأ فوتوریسم، شامل پیانوی دستکاری‌شده، سریالیسم همه‌جانبه، تکنیک‌های آوازی، نماد گرافیکی، بداهه نوازی و مینیمالیسم است.
در اوایل قرن بیستم، چارلز آیوز، سنت‌های آمریکایی و اروپایی و همچنین سبک‌های کلیسایی را ادغام کرد و از تکنیک‌های نوآورانهٔ خود در ریتم، هارمونی و فرم استفاده کرد. تکنیک وی شامل استفاده از پلی‌تنالیته، پلی‌ریتم، آکوردهای خوشه‌ای، موسیقی تصادفی و ربع‌پرده بود. ادگار وارز نیز قطعاتِ بسیار متناقضی را نوشت که از حقایقِ غیرمعمول، نام‌های فوتوریستی و علمی برخوردار بود. وی در استفاده از سازهای جدید و منابع الکترونیکی پیشگام بود.
در اواخر دهه ۱۹۲۰ اگرچه بسیاری از آهنگسازها به نوعی مبهم، به نوشتن آثاراکسپرسیونیستی ادامه می‌دادند، اما با سبک غیرشخصی آلمانی مانند عینیت نو و نئوکلاسیسم ادغام می‌شد.
اکسپرسیونیسم، مانند هر حرکتی که توسط نازی‌ها بدنام شده بود، اما پس از جنگ جهانی دوم تجدید نظر دلسوزانهٔ خود را بدست آورد، موسیقی اکسپرسیونیستی در آثار آهنگسازانی چون هانس ورنر هنتسه، پیر بولز. پیتر مکسول دیویس، ولفگانگ ریم و برند آلویس تسیمرمان دوباره ظاهر شد.
پست‌مدرنیسم واکنشی به مدرنیسم است، اما می‌توان آن را نیز به‌عنوان پاسخی به یک تغییر عمیق در نگرش اجتماعی تلقی کرد. طبق این دیدگاه اخیر، پسامدرنیسم زمانی شروع شد که خوشبینی تاریخی (بر خلاف شخصی) به اوج بدبینی رسید (حداکثر تا سال ۱۹۳۰).
جان کیج چهرۀ برجستهٔ موسیقی قرن بیستم است که با مدنظر داشتن انصاف و عدالت، وی هم به مدرنیسم و هم به پسامدرنیسم تعلق دارد، زیرا تقاطع‌های پیچیدهٔ بین مدرنیسم و پست‌مدرنیسم قابل تقلیل به الگوهای ساده نیستند. او اغلب از عناصرِ شانس استفاده می‌کند مانند: «چشم‌انداز خیالی شماره ۴» (برای ۱۲ گیرندهٔ رادیویی) یا «سوناتاها و تناوب‌ها» که برای پیانوی دستکاری‌شده ساخته شده‌است (یک پیانو معمولی که با قرار دادن اشیاء مختلف در آن و در تماس با سیم‌ها، بطور چشمگیری تغییر می‌کند). در حال حاضر پست‌مدرنیسم شامل آهنگسازانی است که علیه سبک‌های تجربی، آوانگارد و اواخر قرن بیستم واکنش نشان می‌دهند. مانند: آستور پیاتزولا و میگوئل دل آگولا.
در اواخر قرن بیستم، آهنگسازانی چون لامونته یانگ، آروو پرت، فیلیپ گلس، تری رایلی، استیو رایش و جان آدامز شروع به کاوشِ آنچه امروزه مینیمالیسم نامیده می‌شود، کردند که در آن اثر به اساسی‌ترین ویژگی‌های آن تقسیم می‌شود. این سبکِ موسیقی اغلب دارای تکرار و تکرار است. مثال اولیه، «تری رایلی» است با قطعهٔ «در دو» (۱۹۶۴)، اثری مستقل که در آن عبارات کوتاه توسط نوازندگان از لیست مجموعه‌ای انتخاب می‌شوند و به تعداد دفعاتِ دلخواه آن را اجرا می‌کنند، در حالی که نت دو در هشتمین نت (تکرار شونده) در پی آنها تکرار می‌شود. «استیو رایش» با آثارِ «پیانو فاز»برای دو پیانو (۱۹۶۷) و درامینگ برای کوبه‌ای، صدای زن و پیکولو (۷۱–۱۹۷۰) از تکنیکی به نام «موسیقی فاز» استفاده می‌کنند که در آن جمله‌ای توسط یک نوازنده با حفظِ سرعتِ ثابت به‌طور همزمان توسط نوازندهٔ دیگری اجرا می‌شود اما با کمی سرعت تندتر. این باعث می‌شود نوازندگان با یکدیگر از «فاز» خارج شوند و اجرا ممکن است تا زمانی که دوباره به «فاز» خود برگردند، ادامه یابد.
۱ + ۱ (۱۹۶۸) اثر «فیلیپ گلس» از فرایندِ افزودنی استفاده می‌کند که در آن عبارات کوتاه به آرامی گسترش می‌یابد. آثار «کوه جوانان» (۱۹۶۰) با لحن‌های بسیار طولانی، حجم‌های فوق‌العاده و تکنیک‌های فراتر از موسیقی مانند «رسم یک خط مستقیم و دنبال کردن آن» یا «ساختن آتش» به کار می‌رود. مایکل نایمن استدلال می‌کند که مینیمالیسم واکنشی بود که توسط سریالیسم و «نامشخصی» ایجاد و امکان‌پذیر شد.
آرنولد شونبرگ یکی از مهمترین چهره‌های موسیقی قرن بیستم است. در حالی که کارهای اولیه او در سبک اواخر رومانتیک (شب دگرگون ۱۸۹۹) و تحت تأثیر واگنر بود. این امر در سالهای قبل از جنگ جهانی اول به اصطلاحِ موسیقی آتونال تبدیل شد. در سال ۱۹۲۱، پس از چندین سال تحقیق، او این نوع آهنگسازی را برای اولین بار در سال ۱۹۲۳ و به‌طور خصوصی برای همفکرانش، تکنیک دوازده تنی توصیف کرد. اولین کار وی در مقیاس بزرگ که کاملاً با استفاده از این تکنیک ساخته شده بود «کوئینتت باد» (اپوس ۲۶ نوشته شده در ۲۴–۱۹۲۳) است. مثال‌های بعدی شامل «واریاسیون برای ارکستر» (اپوس ۳۱، ۱۹۲۶–۱۹۲۶)، سومین و چهارمین کوارتت‌های زهی (به ترتیب ۱۹۲۷ و ۱۹۳۶)، کنسرتوی ویولن (۱۹۳۶) و کنسرتو پیانو (۱۹۴۲) از این جمله‌اند. در سالهای بعد وی به‌طور متناوب به سبکی تونال‌آمیزتر بازگشت. مانند: «سمفونی مجلسی شماره ۲» (در سال ۱۹۰۶ آغاز شد اما در سال ۱۹۳۹ به پایان رسید) و «واریاسیون روی یک رسیتاتیف برای ارگ» (۱۹۴۱).
وی به تربیت شاگردان خود آنتون وبرن و آلبان برگ پرداخت و این سه آهنگساز غالباً به‌عنوان اعضای اصلی دومین مکتب موسیقی وین شناخته شدند. («نخستین مکتب موسیقی وین» شامل هایدن، موتسارت، بتهوون و گاه شوبرت بودند). در ادامه، آنتون وبرن آثاری را با استفاده از یک روش دقیقِ «دوازده‌تنی» نوشت و بر توسعهٔ سریالیسم تأثیر گذاشت. آلبان برگ، مانند شونبرگ از تکنیک «دوازده‌تنی» در سبکِ «پسا‌رمانتیک» استفاده کرد مانند: کنسرتو ویولن (که تحت تأثیر یک کرال باخ و از فرم کلاسیک استفاده می‌کند). او دو اپرای بزرگ به نام‌های «"ووتزک"» و «"لولو"» نوشت.
توسعه فناوری ضبط باعث شده‌است که همه صداها برای استفادۀ بالقوهٔ موزیکال در دسترس باشد. موسیقی الکترونیکی عموماً به مجموعه‌ای از موسیقی هنری اشاره دارد که در دهه ۱۹۵۰ در اروپا، ژاپن و قارهٔ آمریکا توسعه یافت.
دسترسی روزافزون نوار مغناطیسی در این دهه امکاناتی را برای آهنگسازان فراهم کرد که امکان ضبط صداها را می‌داد و سپس آنها را به روش‌های مختلف دستکاری می‌کردند. تمام هویتِ موسیقی الکترونیکی به انتقال از طریق بلندگوها بستگی دارد، اما دو نوع گسترده وجود دارد: ابتدا موسیقی آکوسماتیک، که فقط به صورت ضبط شده (به معنای گوش دادن با بلندگوها) وجود دارد و دومین، «موسیقی الکترونیکی زنده» که در آن از دستگاه‌های الکترونیکی برای تولید و تبدیل صدا استفاده می‌شود. یا هنگام اجرای موسیقی توسط نوازندگان با استفاده از صداها، سازهای سنتی، سازهای الکترو‌آکوستیک یا سایر دستگاه‌ها، صداها را پخش می‌کنند.
با ورود رایانه‌ها از سال ۱۹۵۷، وقتی که منبعِ صداهای صوتی از جهان روزمره بود، این زمینه‌ها به‌طور فزاینده‌ای اهمیت پیدا کردند و از اصطلاح موسیقی کانکریت استفاده شد و هنگامی که صداها توسط ژنراتورهای الکترونیکی تولید می‌شدند، «موسیقی الکترونیک» نامیده می‌شد. پس از دهه ۱۹۵۰ میلادی، اصطلاحِ موسیقی الکترونیکی برای هر دو نوع مورد استفاده قرار گرفت. بعضی مواقع موسیقی الکترونیکی با سازهای معمولی‌تر ترکیب می‌شوند، آثاری از اشتوکهاوزن (سرودها)، ادگار وارز (بیابان) و ماریو داویدووسکی (مجموعه‌های همگام‌سازی) سه نمونه از این سری هستند.
در این میان آهنگسازان برجسته و گوناگونی از قرن بیستم وجود دارند که با هیچ جنبش آهنگسازی کاملاً شناخته‌شده‌ای در ارتباط نیستند. لیست زیر شامل تعدادی از آنها به همراه چند آهنگساز برجسته طبقه‌بندی شده‌است که در قسمت‌های قبل از این مقاله به آنها اشاره نشده‌است:
فوتبال پرطرفدارترین ورزش در لبنان است. این ورزش در کشور لبنان توسط فدراسیون فوتبال لبنان اداره می‌شود. پرطرفدارترین باشگاه‌های این کشور الانصار و النجمه هستند؛ همراه با العهد که در سال‌های اخیر دارد محبوبیت کسب می‌کند.
اوگنی اوستیوگوف (؛ زادهٔ ) ورزشکار دوگانه اهل روسیه است.
مارک اوبراین (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه و کارگردان فیلم اهل کانادا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "ورود"، "به‌زودی"، "تاریک‌ترین ذهن‌ها"، رقیب پیشتاز، اوقات بد در ال‌رویال، داستان ازدواج، "چگونه پایان می‌پذیرد"، "هانیبال"، "ماجراهای مرداک"، "نجات امید" و "انبار ۱۳" اشاره کرد.
تیراندازی ۲۰۱۹ دیتون () در ۴ اوت، ساعت ۱:۰۵ صبح به وقت محلی رخ داد. این جنایت که در دیتون، اوهایو اتفاق افتاد، ده نفر از جمله عامل این جنایت کشته و حداقل ۲۷ نفر دیگر زخمی شدند. این فرد مسلح ۳۰ ثانیه پس از اولین شلیک‌ها توسط پلیس کشته شد.
در جستجوی خانه مظنون تیراندازی، نوشته‌هایی پیدا شد که نشان از علاقه وی به کشتن افراد بود. ارزیابی اولیه از نوشته‌ها هیچ علائمی از انگیزه سیاسی یا نژادی نشان نمی‌داد. این حمله دومین تیراندازی گسترده در ایالات متحده طی ۱۳ ساعت، در پی تیراندازی اول در ال پاسو، تگزاس بود.
رائول باره (؛ – ) یک کاریکاتوریست، نقاش، تصویرگر، و پویانمای فیلم‌های صامت اهل کانادا بود.
او دانش‌آموختهٔ رشتهٔ هنر در مدرسه هنرهای زیبای پاریس بود و پس از اتمام تحصیل، چندین سال در فرانسه ماند و به‌عنوان یک کاریکاتوریست سیاسی به فعالیت پرداخت. وی یکی از منتقدان جدی محاکمهٔ غیرمنصفانهٔ آلفرد دریفوس بود.
وی پس از بازگشت به زادگاهش، نخستین داستان مصور فرانسوی-کانادایی را خلق کرد.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است می‌توان به "گربه ملوس" اشاره نمود.
وینسنت لندی (؛ زادهٔ ) یک تهیه‌کننده فیلم اهل کانادا است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است می‌توان به "جان مالکوویچ بودن" و "جایی که موجودات وحشی هستند" اشاره نمود.
طلبکارها نمایشنامه‌ای است از آوگوست استریندبری.
قسمتی از کتاب :
گوستاو : او را برای چه می خواهی ؟
ادلف: پیش از اینکه کافر بشوم ، خدا را برای چه میخواستم ؟ برای پرستش.
گوستاو : احتیاج به پرستش را دفن کن و بگذار که گیاهی سالم تر بر گور آن بزرگوار سبز شود ، مثلا یک تحقیر مفید….
ادلف : من اگر چیزی برای پرستش نداشته باشم ،نمیتوانم زندگی کنم .
گوستاو: برده !
ادلف: اگر زنی برای پرستیدن نداشته باشم ، نمیتوانم زندگی کنم .
گوستاو : اوه ، اگر تو باید چیزی داشته باشی که به آن وسیله خودت را تحقیر کنی ، پس تو را بخدا دوباره به خدایت برگرد.کافری که زن را می پرستد !روشن فکری که نمی تواند  آزاد فکر کند …
عباس نعلبندیان ترجمه‌ای از این نمایشنامه به فارسی منتشر کرده است.
ژان بودن (؛ – ) یک کارگردان فیلم و فیلم‌نامه‌نویس اهل کانادا بود.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است می‌توان به "جی‌ای مارتین عکاس" اشاره نمود که در جشنواره فیلم کن ۱۹۷۷ نمایش داده شد و مونیک مرکور بابت هنرنمایی در آن، برندهٔ جایزه بهترین بازیگر زن جشنواره کن شد.
آناستازیا کوزمینا (؛ زادهٔ ) ورزشکار دوگانه اهل اسلواکی-روسیه است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۶ مدال طلا، ۸ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده‌است.
تکالیتلان (به اسپانیایی: Tecalitlán) یک منطقهٔ مسکونی در مکزیک است که در خالیسکو واقع شده‌است.
تکالیتلان ۱٬۳۲۶٫۴۴ کیلومتر مربع مساحت دارد.
شهر کالکزیکو، کالیفرنیا خواهرخواندهٔ تکالیتلان هست.
مزاحم (فیلم ۲۰۱۹) به (انگلیسی:"The Intruder") یک فیلم هیجان انگیز، تریلر روان‌شناختی محصول آمریکا در سال ۲۰۱۹ است.
اسکات ( مایکل الی ) و آنی هاوارد ( میگان گود ) یک خانه در دره ناپا به نام "فاکس گلو" را از صاحب قبلی آن، چارلی پک ( دنیس کوید ) خریداری می کنند. چارلی توضیح می دهد که همسرش الن دو سال قبل از سرطان درگذشت و او به زودی برای زندگی با دخترش کسیدی به فلوریدا نقل مکان خواهد کرد. اسکات فوراً توسط چارلی عصبانی می شود که به نظر می رسد بیش از حد با آنی دوستانه است و مدام بی خبر از او دور می شود.
سارا استیوارت (؛ – ) یک دانشمند مکزیکی آمریکایی در زمینه ویروس‌شناسی و پژوهش‌های سرطان‌شناسی بود.
وی یکی از پیشگامان پژوهش‌های سرطان‌شناسی ویروسی بود و به همراه برنیس ادی، نخستین عضو از خانوادهٔ پولیوماویریده را کشف کرد که به افتخارشان «ویروس پولیومای استیوارت-ادی» نام گرفت.
وی لیسانس خود را از دانشگاه ایالتی نیومکزیکو، فوق‌لیسانس را از دانشگاه ماساچوست در امهرست و پی‌اچ‌دی خود را در رشتهٔ میکروبیولوژی در سال ۱۹۳۹ از دانشگاه شیکاگو دریافت داشت و نخستین زنی بود که در سال ۱۹۴۹ میلادی، مدرک دکترای پزشکی از دانشکده علوم پزشکی جرج‌تاون گرفت.Biography from gwis.org
ناتاشا لیو بوردیزو (؛ زادهٔ ) بازیگر و مدل اهل استرالیا است. وی از سال ۲۰۱۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به ""، "کارآگاه محله چینی‌ها ۲"، "گنگ شو دائو" و "بزرگ‌ترین شومن" اشاره کرد.
جکی هیانگ (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه، تهیه‌کننده فیلم، مجری تلویزیون و مدل هنگ کنگی است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است می‌توان به "بی‌باک"، "اربابان جنگ"، "فشار"، "گنگ شو دائو" و "لیگ خدایان" اشاره نمود.
عملیات هیملر (گاهی با عنوان عملیات کنسرو) یک پروژهٔ پرچم دروغین بود که در سال ۱۹۳۹ توسط آلمان نازی و با هدف ظاهرسازی خشونت لهستان علیه آلمان اجرا شد. این عملیات زمینه‌ساز تهاجم به لهستان بود. در این عملیات، نیروها به‌صورتی دروغین به خود حمله می‌کردند و برای این کار از مردم عادی یا زندانیان اردوگاه‌های کار اجباری بهره می‌گرفتند.Roger Manvell, Heinrich Fraenkel, "Heinrich Himmler: The SS, Gestapo, His Life and Career", Skyhorse Publishing Inc. , 2007, , Google Print, p.76
گُـنگ شو دائو () یک فیلم اکشن کوتاه چینی به کارگردانی ون جانگ است که در سال ۲۰۱۷ منتشر شد.
گیورگی آسانیدزه (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار سابق اهل گرجستان است.
خبرچین یک فیلم دلهره‌آور، اکشن بریتانیایی به کارگردانی آندریا دی استفانو محصول سال ۲۰۱۹ است.
ماجرای این فیلم دربارهٔ یک فرد سابقه داری است که برای نفوذ در جمع اوباش مجبور می‌شود دوباره به زندان برگردد. حال او باید به سیستم امنیتی یک زندان نفوذ کند.
داوید خاخالیشویلی (؛ زادهٔ ) جودوکار اهل گرجستان است.
از افتخارات وی میتوان به کسب مدال طلا وزن ۹۵ کیلوگرم جودو در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۹۲ اشاره کرد.
های دنگ (؛ زادهٔ ۱۹۰۲ – درگذشته ۱۱ ژانویهٔ ۱۹۸۹) یک رزمی‌کار و نائب‌رئیس راهبان در معبد شائولین در قرن بیستم میلادی بود.
او به واسطهٔ ذن یک‌انگشتی‌اش شهرت داشت که یکی از ۷۲ هنر معبد شائولین است، بدین معنا که می‌توانست تمامی وزن بدن را به روی یک انگشت تحمل کند.Shaolin Abbot Hai Deng. Documentary in Chinese by Central News Film Studio， 1984
روغن معدنی، روغن مینرال، یا مینرال اویل هر نوع از انواع مخلوط بی‌رنگ، بی‌بو و سبک از آلکان‌های آلی از یک منبع معدنی، به ویژه از تقطیر نفت،Mineral oil (Dictionary.com) است که از روغن‌های گیاهی که معمولاً خوراکی هستند، متفاوت دانسته می‌شود.
نام "روغن معدنی" به خودیِ خود، دقیق نیست، چرا که در طی چند قرن گذشته، برای بسیاری از روغن‌های خاص، مورد استفاده قرار گرفته‌است. نام‌های دیگر، که به همین ترتیب دقیق نیستند، شامل عباراتی مانند "روغن سفید" ، "روغن" "پارافین" ، پارافین مایع (پالایش‌شدهٔ رتبه بالا، برای مصارف پزشکی) ، پارافینیوم لیکوییدیوم (نام لاتین) ، و "نفت مایع" هستند. روغن بچه، نوعی روغنِ معدنیِ معطر است.
در اغلب موارد، روغن معدنی، یکی از محصولات جانبی مایع است که در پالایش نفت خام برای تولید بنزین و دیگر فرآورده‌های نفتی به وجود می‌آید. این روغن معدنی، نوعی روغن شفاف و بی‌رنگ است که به‌طور عمده از آلکان‌ها و سیکلوکلان‌هایی تشکیل شده که مربوط به ژلهٔ نفتی هستند. چگالی روغن معدنی در حدود ۰٫۸–۰٫۸۷ گرم بر سانتی مترمکعب است.
برخی از بی‌دقتی‌های نام‌گذاری (به عنوان مثال «روغن معدنی» و «روغن سفید») نشان‌دهنده نوع استفادهٔ خریداران و فروشندگانی است که ترکیب دقیق شیمیایی روغن‌های معدنی را نمی‌دانند و معمولاً نیازی هم ندارند که به آن اهمیتی بدهند. در لغت‌نامهٔ مِریِم-وبستر آمده‌است که اولین استفاده از اصطلاح «روغن معدنی» در سال ۱۷۷۱ بوده‌است. قبل از اواخر قرن نوزدهم، دانش شیمی برای تعیین چنین آرایش در دسترس نبوده‌است. وضعیت واژگانی مشابهی برای اصطلاح نیز رخ داده‌است.
«روغن معدنی» که به‌طور گسترده و ارزان در آمریکا فروخته می‌شود، به همان ترتیب در انگلیس فروخته نمی‌شود. در عوض، داروسازان انگلیسی از اصطلاحات «پارافینیوم پِرلیکوییدیوم» برای روغن معدنی سبک و «پارافینیوم لیکوییدیوم» یا «پارافینیوم سابلیکوییدیوم» برای انواع کمی غلیظ‌تر (چسبناک‌تر) استفاده می‌کنند. اصطلاح «پارافینیوم لیکوییدیوم» اغلب در لیست مواد تشکیل‌دهندهٔ روغن کودک و مواد آرایشی دیده می‌شود. رایحه‌درمانگرهای انگلیس، معمولاً از اصطلاح «روغن معدنی سفید» استفاده می‌کنند. در روغن‌های روان‌کننده، بر اساس گروه‌بندی مؤسسه نفت آمریکا (API)، در سطح جهان، برخی روغن‌های گروه‌های ۱ تا ۲ و در مناطق خاص، برخی روغن‌های گروه ۳، روغن معدنی نامیده می‌شوند. دلیل این نام‌گذاری این است که روغن‌هایِ روانکاری کننده‌یِ معدنیِ سطحِ بالایِ گروه ۳، به قدری خالص هستند که دارای خواصی مشابه روغن‌های یا PAO (روغن‌های سنتتیک/مصنوعی گروه ۴) هستند.
سازمان بهداشت جهانی، روغن‌هایِ معدنیِ فرآوری-نشده یا نیمه-فرآوری-شده را به عنوان گروه ۱ سرطان زا برای انسان طبقه‌بندی کرده‌است. روغن‌های بسیار تصفیه شده، به عنوان گروه ۳ طبقه‌بندی می‌شوند، به این معنی که آن‌ها مشکوک به سرطان‌زا بودن نیستند، اما اطلاعات موجود برای طبقه‌بندی آنها به عنوان بی‌ضرر هم کافی نیست.
آژانس استاندارد غذای بریتانیا در مورد یافته‌های یک نظرسنجی که در سال ۲۰۱۱ در مورد خطرات ناشی از انتقال اجزای جوهرهای چاپِ مورد استفاده در بسته‌بندی‌های کارتنی، از جمله روغن‌های معدنی، به مواد غذایی، انجام شده بود، یک ارزیابی ریسک انجام داده‌است. بر اساس این ارزیابی، این آژانس، هیچ نگرانی خاصی دربارهٔ ایمنی مواد غذایی به دلیل استفاده از جوهرها شناسایی نکرده‌است.
افراد می‌توانند با تنفس، تماس پوستی، یا تماس چشمی در محیط کار، در معرض غبار روغن معدنی قرار بگیرند. بر اساس راهنمای مقدارهای در معرض قرارگیریِ شغلی سال ۲۰۱۹ که توسط کنفرانس آمریکایی متخصصان دولتی سلامت صنعتی گردآوری می‌شود، در ایالات متحده، اداره ایمنی و بهداشت شغلی، برای قرار گرفتن در معرض غبارِ روغنِ معدنی در محیط کار، حد قانونی را ۵ میلی‌گرم بر متر مکعب، طی یک روز کاری ۸ ساعته تعیین کرده و مؤسسه ملی ایمنی و بهداشت شغلی برای حد توصیه شده در معرض قرارگیری، ۵ میلی‌گرم بر متر مکعب، طی یک روز کاری ۸ ساعته را تعیین کرده و حد در معرض قرارگیری کوتاه مدت ۱۰ میلی‌گرم بر متر مکعب دیگر مورد استفاده نیست. سطح ۲۵۰۰ میلی‌گرم بر مترمکعب و بالاتر با عنوان بلافاصله خطرناک برای حیات و سلامت تعیین شده‌است. با این حال، داده‌های سم‌شناسی فعلی، در مورد اثرات غیرقابل برگشت سلامت، به دلیل در معرض قرار گرفتن کوتاه مدت در هر سطحی حاوی هیچ گونه مدرکی نیست. مقدار فعلی ۲۵۰۰ میلی‌گرم به عنوان انتخابی تعیین شده‌است.
روغن معدنی به عنوان یک ملین برای کاهش یبوست با حفظ آب در مدفوع و روده‌ها استفاده می‌شود. اگرچه همان‌طور که در بالا ذکر شد، روغن معدنی به‌طور کلی ایمن تلقی می‌شود، در مورد استنشاق غبار روغن معدنی که منجر به شرایط جدی سلامتی مانند ذات الریه می‌شود، نگرانی‌هایی وجود دارد.
روغن معدنی را می‌توان به صورت خوراکی یا به صورت تنقیه تجویز کرد. همچنین، گاهی اوقات برای آماده‌سازی تنقیه از آن به عنوان روان‌کننده استفاده می‌شود، چرا که بیشتر مواد وارد شده به شکم، به جای جذب شدن توسط بدن، به همراه مدفوع دفع می‌شود.WHO Food Additive Monograph 70.39 , retrieved 20 Sep 2009
روغن معدنی با خلوص ویژه، غالباً به عنوان روکش پوشش میکرودراپ‌های محیط کشت در ظروف پتری، در زمان کشت تخمک‌ها و جنین‌ها در لقاح مصنوعی و روش‌های مرتبط، استفاده می‌شود. استفاده از روغن، مزایای بسیاری نسبت به سیستم کشت بازدارد: این امکان را می‌دهد تا در یک ظرف چندین تخمک و جنین به‌طور همزمان کشت داده شود، اما به‌طور جداگانه مشاهده شود؛ با جلوگیری از تبخیرِ مادهٔ حامل، تغییرات غلظت و pH را به حداقل می‌رساند؛ کاهش قابل توجهی از حجم مادهٔ حامل مورد استفاده (تا حد ۲۰ میکرولیتر برای هر تخمک به جای چندین "میلی‌لیتر" برای دستهٔ مورد کشت) را ممکن می‌کند؛ و به عنوان یک میانگیر دما (بافر دما)، هنگامی که ظرف، برای مشاهده از دستگاه کشت خارج می‌شود، شوک حرارتی وارد شده به سلول‌ها را به حداقل می‌رساند.