moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
تم‌های اصلی هر موومان در این سونات، با فرازی شروع می‌شود که فقط محدودهٔ صوتی یک ششم بزرگ را پوشش می‌دهد. نکتهٔ مهم دیگر استفاده از نت فا است که درجهٔ ششم (رونمایان) از گام لا بمل ماژور است. نت فا، اوج فِراز اول در موومان آغازین را تشکیل می‌دهد و سپس به‌عنوان تونیک، در موومان دوم عمل می‌کند. همچنین اجرای نت‌های فا با دست راست، بخش تریوی موومان دوم را همراهی می‌کند و در موومان سوم، مقدمه با نت فا آغاز شده‌است.
طولِ اجرای سونات، حدود ۱۹ دقیقه است.
موومان اول در لا بمل ماژور با علامتِ تمپوی مودراتو (سرعت متوسط، آوازگونه و بسیار رسا) مشخص شده‌است. دنیس متیوز موومان اول را به‌عنوان یک «فرمِ سونات منظم و قابلِ پیش‌بینی» توصیف می‌کند، و چارلز روزن ساختار موومان را «هایدنی» می‌نامد. ابتدای قطعه نشانِ «کُن آمابیلیتا» (با مهربانی) دارد. پس از یک توقف در آکورد هفت نمایان (میزان دوم)، گشایش با تمی «آوازگونه» گسترش می‌یابد (میزان سوم). بعد از آن، حرکتِ آرپژی سه‌لاچنگ‌ها، منجر به «پاساژی انتقالی» و درخشان می‌شود:
در ادامه، گروه دومِ تم‌ها در می بمل ماژور (نمایان)، شامل فیگورهای آپاژیاتور و یک باس است و طی سه مرحله از می بمل ماژور به سل ماژور فرود می‌آید و این در حالی است که ملودی در اینجا، به فاصلهٔ یک ششم، بالاتر رفته‌است. در انتها، گشایش با یک تم کادانسیِ دولاچنگ، به پایان می‌رسد.
بخش بسط و گسترش (که چارلز روزن آن را «بنیانی ساده» می‌نامد)، شامل بیانِ مجددِ «تم اول» با یک سکانس نزولی است که با نت‌های دولاچنگ در بخش پایین همراه است. دونالد تووی «سادگی هنرمندانهٔ» بخش گسترش را با ستون‌های پارتنون مقایسه می‌کند.
بازگشایش به‌طور متعارف با بیان مجددِ تم آغازین در تونیک (لا بمل ماژور) آغاز می‌شود و بتهوون آن را با موتیف «پاساژِ انتقالی» ترکیب می‌کند. تم "آوازگونه" به‌تدریج از طریق زیرنمایان به می ماژور مدولاسیون می‌شود (گامی به ظاهر دور، که دنیس متیوز و دونالد تووی، هر دو این گام را به‌عنوان یک نماد آسان برای منطقی‌کردنِ ورود به فا بمل ماژور می‌دانند). پس از آن طولی نمی‌کشد که هارمونی به گام خانگی خود (لا بمل ماژور) بازمی‌گردد. کودای موومان با «کادانس کامل» روی نت پدال در تونیک، بسته می‌شود.
موومان دوم در فرم اسکرتسو و با علامت آلگرو مولتو (بسیار سریع) مشخص شده‌است. دنیس متیوز ساختار موومان را «مختصر و مفید»، و ویلیام کیندرمن آن را «شوخ و طنزآمیز» توصیف می‌کند، حتی اگر در گام فا مینور باشد. ریتم در این قطعه، پیچیده، با سنکپ‌های فراوان و ابهاماتی است. دونالد تووی اشاره می‌کند که این ابهام عمدی است: تلاش می‌شود تا با کوتاه‌کردن میزان (از چهار ضربی به دو ضربی) و شکل‌گیری آکسان‌های بیشتر روی ضرب‌ها، از توصیف این موومان به‌عنوان یک «گاووت» جلوگیری شود و اگر بتهوون می‌خواست، می‌توانست یک «گاووت» بسازد.
بتهوون در این موومان از نوانس به شیوه‌ای تناوبی (چهار میزان P و چهار میزان F) استفاده می‌کند و موومان را با یک موتیف در گسترهٔ صوتی یک ششم، آغاز می‌کند. مارتین کوپر (موسیقی‌شناس انگلیسی) تشخیص داد که بتهوون قسمت خشن‌تر در اسکرتسوی خود را با استفاده از موتیفِ دو آهنگ فولکلور استفاده کرده‌است. دونالد تووی قبلاً به این نتیجه رسیده بود که طرح چنین نظریاتی، «بی‌وجدانی» است، زیرا اولین آهنگ از این ترانه‌های فولکلور (مدتی قبل از آهنگسازی سونات)، توسط بتهوون تنظیم شده بود تا هزینهٔ ناچیزِ ارسالِ بستۀ پستی به ناشر را پرداخت کند، تووی اضافه می‌کند: «ماهیت این نوع تنظیم روشن می‌سازد که آهنگ‌های عامیانه برای آهنگساز اهمیت چندانی نداشته‌است».
فرمِ سه‌قسمتی (تریو) که در ر بمل ماژور است، «پرش‌های ناگهانی» و «فرودهای خطرناک» را در کنار هم قرار می‌دهد، بی سر و صدا پایان می‌یابند و منجر به تکرار تغییریافتۀ اسکرتسو می‌شود. اسکرتسوی تغییریافته، دارای دو تکرار است، اولین تکرار برای این منظور نوشته شده‌است تا امکان ایجاد یک ریتارداندوی اضافی را در تکرار دوم فراهم کند. پس از چند آکورد همزمان، کودای کوتاهِ موومان، با سوم پیکاردی در فا ماژور، از طریق یک آرپژِ شکستهٔ متوالی در باس، به پایان می‌رسد.
ساختار موومان سوم به دو بخشِ «آریوسوی» (آوازگونه) آهسته و دو فوگ سریع‌تر، تقسیم می‌شود. در تحلیل آلفرد برندل، شش بخش در این موومان وجود دارد که عبارتند از: رسیتاتیو، آریوسو، اولین فوگ، آریوسو، فوگِ معکوس و در نهایت نتیجه‌گیری با هم‌صدا. در مقابل، مارتین کوپر ساختار را به‌عنوان یک «موومان دوبل» (یک آداجیو و یک فینال) توصیف می‌کند.
در ابتدای موومان سوم، حرکت آرپژ/ریتارداندویی که در بخش باسِ اسکرتسوی موومان دوم بود، در اینجا به سی بمل مینور تغییر یافته، و نشان‌دهندهٔ انحراف از طنزی است که در اسکرتسو وجود داشت. به دنبال سه میزان مقدمه، بلافاصله رسیتاتیو شروع می‌شود که طی آن، تمپو چندین بار تغییر می‌کند؛ سپس به یک «آریوسو دولنته» (آوازگونهٔ دردناک) در لا بمل مینور می‌انجامد؛ مرثیه‌ای که خط ملودی آن شبیه به شروع اسکرتسو در موومان دوم است (اگرچه دونالد تووی آن را ناچیز و رد می‌کند). بخش آریوسو با عنوان «مرثیهٔ آوازی» علامت‌گذاری شده‌است و توسط آکوردهای پی‌درپی، پشتیبانی می‌شود. مفسران موسیقی (از جمله ویلیام کیندرمن و چارلز روزن)، رسیتاتیو و آریوسو در آغاز قطعه را «اپرایی» تفسیر کرده‌اند، و آلفرد برندل می‌نویسد که این مرثیه شبیه آریای «آن تمام شده‌است» از «پاسیون»‌های ساختهٔ یوهان سباستیان باخ است. فرهنگنامه موسیقی و موسیقی‌دانان نیو گروو می‌نویسد که اصطلاح «آریوسو» به ندرت در موسیقی سازی استفاده می‌شود.
پس از آن آریوسو به یک فوگ سه‌صدایی در لا بمل ماژور منجر می‌شود. تمی در بخش باس که از یک فاصلهٔ چهارم بالارونده، دو فاصله سوم پایین‌رونده و یک موتیف کوتاه که به نُتِ دو ختم می‌شود، تشکیل شده‌است ("به مثال پایین مراجعه کنید)". همچنین تم آغازین موومان سوم، عناصری از تم فوگ را در خود دارد (لا بمل، ر بمل، سی بمل، می بمل)، و دنیس متیوز نیز پیش‌نمایشی از تم فوگ را در میزان ماقبل آخرِ موومان اول مشاهده کرده‌است. سپس جواب رئال در بخش آلتو به گام می بمل ماژور وارد می‌شود، و نت‌های چنگ، بخش کنترسوژه را تشکیل می‌دهند. ویلیام کیندرمن شباهت‌هایی بین این فوگ و فوگ در واریاسیون‌های دیابلی (اثرِ بعدی آهنگساز) مشاهده کرده است و همچنین شباهت‌هایی در دو قطعه از موومان پنجمِ میسا سولمنیس، می‌یابد. گلن گولد این فوگ را که دارای زمینه‌ای «تغزلی، پرستیدنی و متفکر» است، با فوگِ «خشن اما منظم» از سونات هامِرکلاویِر که «بتهوونِ نیرومند، سرکشی را آشکار می‌کند»، مقایسه کرده‌است.
در ادامه، فوگ توسط یک آکورد هفت نمایان (لا بمل ماژور)، شکسته و قطع می‌شود که در معکوس دوم به صورت آنارمونیک در سل مینور حل می‌شود. این امر منجر به ورود دوباره به «آریوسو دولِنته» با علامت «اِرمانتِند» (خسته و فرسوده) می‌گردد. ویلیام کیندرمن درک و احساسِ «درد زمینی» از این مرثیه را با «تسلیت و قدرت درونی» در فوگ (که دونالد تووی اشاره می‌کند به نتیجه‌ای نرسیده بود)، مقایسه می‌کند. چارلز روزن تحلیل می‌کند که انتخاب تنالیته برای نُتِ پیشرو (سل مینور)، به آریوسو کیفیتی شفاف متناسب با «خستگی» می‌دهد، و تووی ریتم شکستهٔ آریوسوی دوم را «راهی به سوی هق هقِ گریه» توصیف کرده‌است. آریوسو با آکوردهای پی‌در‌پی در سل ماژور و با قدرتی رو به افزایش، با تکرار شیوهٔ «مینور به ماژورِ» ناگهانی (سوم پیکاردی)، همان‌طور که در اسکرتسوی موومان دوم به پایان رسیده بود، خاتمه می‌یابد.
پس از آریوسو، «فوگ دوم» با معکوس تمِ «فوگِ اول»، ظاهر می‌شود و با علامت «ویدا آئوفیلیبِند» (به آلمانی: "تجدید حیاتِ دوباره"، یا به ایتالیایی سنتی: "کم‌کم دوباره زندگی")، مشخص شده‌است. آلفرد برندل خصوصیتی «گمراه‌کننده» به این قسمت نسبت می‌دهد. فوگ معکوس با دستورالعمل‌هایی در بارهٔ نحوهٔ اجرا، با علامت «ناخ اونت ناخ» (ذره ذره) و «پای اَ پای» (کم‌کم)، شروع می‌شود. ابتدا به پیانیست دستور داده می‌شود که «اونا کوردا» بنوازد. «فوگ دوم» که ابتدا در گام سل ماژور است، به تدریج بر شدت و حجم صدا افزوده می‌شود. پس از ورود هر سه صدا، خط باس سوژهٔ «فوگ اول» را با کاستن از کشش صدا (که لحن آن تغییر یافته‌است) معرفی می‌کند؛ این در حالی است که بخش بالایی ریتم همان تم را در طولِ میزان‌ها، افزایش می‌دهد. در نهایت خط باس در دو مینور با نسخهٔ افزوده‌شدهٔ سوژه، وارد می‌شود و در می بمل ماژور به پایان می‌رسد؛ در طی بیان این سوژه در باس، به پیانیست دستور داده‌ می‌شود که به تدریج پدال پیانو (اونا کوردا) را رها کند. سپس بتهوون سرعت را با علامت مِنو آلگرو آرام می‌کند، و یک کوچک‌سازی کوتاه‌شدهٔ مضاعف از فوگ را معرفی می‌کند. پس از بیانات فراگیرِ سوژهٔ فوگ و معکوس فوگ (که دونالد تووی آن را موتیف «شعله» می‌نامد)، بخش‌های کنترپوان هویت خود را از دست می‌دهند. آلفرد برندل این زیربخش‌ها را به‌عنوان «از بین بردنِ» محدودیت‌های چندصدایی می‌بیند؛ دونالد تووی آن را یک «گسستگی» دانست و این قطعه را «شجاعانه» خواند. سرانجام این بخش به یک آرپژ چهارمیزانی در تونیک، و یک آکورد تاکیددارِ نهایی در لا بمل ماژور می‌انجامد.
دنیس متیوز می‌نویسد توهم نیست اگر «فوگ دوم» از موومان سوم را به‌عنوان «جمع‌آوری اعتماد به نفس، پس از بیماری یا ناامیدی» ببینیم، تمی که در دیگر آثار متاخر بتهوون قابل تشخیص است (برندل آن را با «کاواتینا» از کوارتت زهی شماره ۱۳ مقایسه می‌کند). مارتین کوپر کدا را «پرشور» و «قهرمانانه» توصیف می‌کند و می‌افزاید: اما این توصیف فقط متعلق به بعد از خروج از فضای «پریشانِ» آریوسوها یا «حقیقت‌های درخشانِ» فوگ‌ها نیست. روزن می‌گوید این اولین بار در تاریخ موسیقی است که تکنیک‌های کنترپوان و فوگ، جزئی جدایی‌ناپذیر از کارِ آهنگسازی هستند و اضافه می‌کند که کارِ بتهوون در این اثر «به سادگی، نماد یا بازنمایی بازگشت به زندگی نیست، بلکه اطمینان‌بخشی است، ما از نظر فیزیکی از این فرایند هستیم».
ار دههٔ ۱۸۱۰، شهرت و اعتبار بتهوون باعث شد که آثار وی تا حد زیادی مورد انتقاد معاصرانِ خود قرار نگیرد و بررسی اولیهٔ آثار او در آن زمان بیشتر با واکنش‌های مثبتی همراه بود. به‌عنوان مثال یک منتقد ناشناس در اکتبر ۱۸۲۲ در بارهٔ سونات اپوس ۱۱۰، با عباراتی مانند «عالی» و «باز هم تشکر از خالق آن»، یاد کرده‌است. در سال ۱۸۲۴، منتقد ناشناس دیگری در «"روزنامهٔ عمومی موسیقی"» (چاپ آلمان) نوشت که مخالفت معاصران بتهوون علیه آثارش، «فقط توفیق کوچک و زودگذری داشته‌است»؛ وی سپس اظهار می‌دارد که به ندرت اتفاق می‌افتد که آثار هنرمندی (بتهوون) در جهان (موسیقی) وارد شود و شهرت آن برای همیشه تثبیت شود.
آدولف برنهارد مارکس در ماه مارس ۱۸۲۴، در بررسی «سونات شماره ۳۱»، کار بتهوون را ستود و به‌ویژه قطعهٔ فوگ در موومان سوم را ستایش کرد و افزود که این فوگ «باید همراه با بهترین آثار یوهان سباستیان باخ و جرج فردریک هندل موردِ مطالعه قرار گیرد». آنتون شیندلر در کتاب «"زندگینامهٔ بتهوون"» (نسخهٔ ۱۸۵۰) می‌نویسد: «نواختن آن (فوگ) دشوار نیست بلکه سرشار از جذابیت و زیبایی است». ویلیام کیندرمن تم فوگ را با عبارت «زبانِ عالی فوگال» توصیف می‌کند.
هرمان وتزل (آهنگساز آلمانی) مشاهدات خود را هنگام بررسیِ سونات در سال ۱۹۰۹، اینگونه شرح می‌دهد که «حتی یک نُتِ زائد نیست، هیچ پاساژی وجود ندارد … تا بتوانید آن را هر طور که بخواهید تلقی (اجرا) کنید، هیچ نت زینتی بی‌اهمیت نیست». مارتین کوپر مدعی شد که بیشترین اجرا در سال ۱۹۷۰، از آنِ سونات اپوس ۱۱۰، در میان پنج سونات پیانوی آخرِ بتهوون بوده‌است.
جاناتان بیس (پیانیست آمریکایی) در یادداشت‌های کنسرت آنلاین خود در سال ۲۰۲۰، در توصیف اجرای اپوس ۱۱۰، می‌نویسد: «در هیچ‌ یک از سی‌و‌یک سونات دیگر بتهوون، به این اندازه قلمرو احساسی را پوشش نمی‌دهد: از اعماق ناامیدی به سرخوشی مطلق می‌رسد… با توجه به غنای عاطفی‌اش، به طرزی باورنکردنی به هم پیوسته‌ است، و ایدهٔ فلسفی در آغاز، در لحظات آخرِ فینال به مانند یک بیانیهٔ پایانی عمل کرده و نفوذ می‌کند، برای رسیدن به آپونئوس».
در ۲۱ ژانویه ۱۹۳۲، اجرای آرتور اشنابل در ابی رود استودیوز لندن که برای ضبط کامل سونات‌های پیانویی بتهوون در نظر گرفته شده بود، اپوس ۱۱۰، اولین ضبط بود. اجرای میرا هس (پیانیست انگلیسی) در سال ۱۹۵۳ از اپوس ۱۱۰ که توسط فرهنگنامه موسیقی و موسیقی‌دانان نیو گروو تهیه شده بود، به‌عنوان یکی از «بزرگترین موفقیت‌های او در ضبط‌های استودیویی» توصیف شد. گلن گولد در سال ۱۹۵۶، اپوس ۱۱۰ را در میان سه سونات آخرین بتهوون برای ضبط، گنجاند؛ و در اجرای ۴ مارس ۱۹۶۳، موومان سوم این سونات را مورد بحث و بررسی قرار داد.
برخی دیگر از ضبط‌های اپوس ۱۱۰ که به‌عنوان بخشی از ضبط کامل سونات‌های بتهوون در نظر گرفته شده بود، بدین شرح است: ویلهلم کمپف در سال ۱۹۵۱، کلودیو آرائو در سال ۱۹۵۶، آلفرد برندل در سال ۱۹۷۳، مائوریتسیو پولینی در سال ۱۹۵۱، دانیل بارنبویم در سال ۱۹۸۴، و ایگور لِویت (پیانیست روسی/آلمانی) در سال ۲۰۱۹.
لوسی لوکاس (زاده ۲۴ مارس ۱۹۸۶) بازیگر فرانسوی است.
از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم ۱۵ سال و نیم اشاره کرد.
ایلیاس آخوماچ (به ؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است که برای باشگاه ویارئال بازی می‌کند.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۶ سال اسپانیا و زیر ۱۸ سال اسپانیا بازی کرده‌است.
الیاس اولین بازی خود را برای بارسلونا اتلتیک در ۷ نوامبر ۲۰۲۰ انجام داد و با شکست ۱–۰ خارج از خانه مقابل آندورا در سگوندا دیویسیون بی شروع کرد.
میشل فورس ؛ (زاده ۱۴ مارس ۱۹۵۴ در پاریس)، جامعه‌شناس فرانسوی، مدیر پژوهش مرکز ملی پژوهش‌های علمی فرانسه است.
در سال ۱۹۷۳ در بخش فلسفه مدرسه عالی سنت کلود پذیرفته شد. او در سال ۱۹۷۷ ضمن آشنایی با جامعه‌شناسی اداره مبارزه با مواد مخدر آمریکا در برنامه آموزش فردی پاریس در (مؤسسه مطالعات سیاسی پاریس) به جامعه‌شناسی روی آورد سپس در پایان سال ۱۹۸۰، در همین مؤسسه از رساله دکترای جامعه‌شناسی خود دفاع کرد که به جامعه‌پذیری مربوط می‌شود.میشل فورس، "برخی عناصر در جامعه‌پذیری"، برنامه آموزش فردی پاریس (رساله دکتری جامعه‌شناسی)، پاریس، 1980. وی در سال ۱۹۸۷ از رساله دکترای خود در رشته ادبیات و علوم انسانی در دانشگاه پاریس پنجم دفاع کرد که با عنوان «نظم نامحتمل، آنتروپی و فرآیندهای اجتماعی» منتشر شد..
میشل فورس از سال ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۷، پژوهشگر رصدخانه شرایط اقتصادی فرانسه بود. در سال ۱۹۸۷، دانشیار دانشگاه لیون ۲ و در سال ۱۹۹۱ به عنوان استاد جامعه‌شناسی در دانشگاه لیل ۱ انتخاب شد. از سال ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۷ عضو مؤسسه دانشگاه فرانسه بود. در سال ۱۹۹۷، مدیر پژوهش در مرکز ملی پژوهش‌های علمی فرانسه شد و به عنوان عضو مرکز موریس هالبواچ (در مرکز ملی پژوهش‌های علمی فرانسه، مدرسه عالی مطالعات علوم اجتماعی، مدرسه عالی نرمال (خیابان اولم)) فعال بود و ریاست گروه پژوهشی انسجام و عدالت اجتماعی و مدیر علمی سرویس داده‌های آمار عمومی را بر عهده داشت. او همچنین با تأسیس مقطع کارشناسی ارشد جامعه‌شناسی و آمار در مدرسه عالی مطالعات علوم اجتماعی، مدرسه عالی نرمال (خیابان اولم) و دانشکده ملی آمار و مدیریت اقتصادی پاریس فعالیت علمی و مدیریتی دارد.
میشل فورس همچنین سردبیر مجله "بررسی توکویل"،مجله علمی دوسالانه منتشر شده توسط انتشارات دانشگاه تورنتو . عضو هیئت تحریریه "سالنامه جامعه‌شناسی"مجله علمی دوسالانه منتشر شده توسط Presses Universitaires de France . و "آرشیو جامعه‌شناسی اروپا / مجله جامعه‌شناسی اروپایی"سالانه سه شماره این مجله علمی توسط انتشارات دانشگاه کمبریج منتشر می‌شود. و "جامعه‌شناسی
سیاسی اجتماعی" است.سالانه سه شماره این مجله علمی توسط نسخه‌های FrancoAngeli منتشر می‌شود.
در سال ۱۹۸۱ با هانری مندراس واحد جامعه‌شناسی رصدخانه شرایط اقتصادی فرانسه را به منظور مطالعه تغییرات اجتماعی میان‌مدت در فرانسه تأسیس کردند. همچنین با هانری مندراس خلاصه‌ای از روندها و پارادایم‌های تغییرات اجتماعی را نوشتند.. و شروع به توسعه مدلی برای تجزیه و تحلیل روابط بین روندهای تغییر کردند. این مدل به تدریج توسط گروهی از جامعه‌شناسان استفاده شد که در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، عصر دوشنبه در رصدخانه شرایط اقتصادی فرانسه با هم دیدار می‌کردند و نام لوئیس دیرن (آناگرام دوشنبه شب) را به خود گرفتند. این گروه در سال ۱۹۹۰ تحلیل‌های شصت روند تحول جامعه فرانسه را در کتابی گردآوری کرد.. که در سال ۱۹۹۸ به‌طور کامل به روز خواهد شد:. "جامعه فرانسوی در روندها". و میشل فورس در سال ۱۹۹۱ کتابی در مورد انتظارات معرفت‌شناختی و روش‌شناختی مدل منتشر کرد: «تحلیل ساختاری تغییرات اجتماعی»..
در سال ۱۹۸۷ او گروه "نمودار مقایسه‌ای تغییرات اجتماعی" را با همکاران آمریکایی، کانادایی و آلمانی تأسیس کرد. کشورهای دیگری نیز چند سال بعد به این گروه پیوستند: بلغارستان، اسپانیا، یونان، ایتالیا، روسیه. با پیروی از روش لوئیس دیرن، اولین هدف، تحلیل روندهای اصلی تغییر در هر یک از کشورهای عضو مشخص است. مونوگراف‌های مربوط به هر کشور در انتشارات دانشگاه مک‌گیل تحت عنوان "روندهای اجتماعی اخیر در …" (نام کشور) منتشر می‌شد.برای مثال در فرانسه رجوع کنید به: . ثانیاً این گروه پژوهشی، به مقایسه تغییرات بین جوامع مختلف می‌پرداخت. چندین کتاب مقایسه‌ای بین‌المللی به زبان انگلیسی منتشر شد:قابل توجه در ۲۰۰۲: یانیک لمل و هایز-هربرت نول (ویرایشگران)، "تغییر ساختار نابرابری: دیدگاه مقایسه‌ای"، مونترال، انتشارات دانشگاه مک‌گیل-کوئین، ۲۰۰۲ جایی که میشل فورس فصلی را با یانیک لمل نوشت [صص ۲۵۱-۲۷۴] با عنوان "روندهای ثبات وضعیت موقعیت شغلی، تحصیلی و اقتصادی در فرانسه، آلمان و ایالات متحده". سپس در سال ۲۰۰۷: آلبرتو مارتینلی (کارگردان)، "شکاف ترانس آتلانتیک، مقایسه جامعه آمریکایی و اروپایی"، آکسفورد، انتشارات دانشگاه آکسفورد، ۲۰۰۷ ، جایی که میشل فورس نوشته شده با ماکسیم پارودی یک فصل [صص ۱۶۵-۱۹۷] مقایسه تکامل ارزش‌ها در اروپای غربی و ایالات متحده. اولین مورد از آنها (ویرایش میشل فورسه و سیمون لانگلوا) با عنوان «روندهای مقایسه ای جوامع فراصنعتی» به فرانسوی ترجمه شده‌است.. آکادمی علوم اخلاقی و سیاسی جایزه و مدال بنیاد سنتور را در سال ۱۹۹۶ به این اثر اعطا کرد. این کار در سال‌های ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۰ با انتشار در دو شماره از «بررسی توکویل» ادامه یافت،مقالات منتشر شده در "بررسی توکویل از سال ۲۰۰۹ به صورت آنلاین در پورتال "Muse " در دسترس بوده‌است. پرونده ای در مورد انسجام اجتماعی..
از اوایل دهه ۲۰۰۰، میشل فورس با ماکسیم پارودی خود را وقف مطالعه عدالت اجتماعی کرده‌است. این امر باعث شد تا او در سال ۲۰۰۴ کتاب «"اولویت عادلان، عناصری برای جامعه‌شناسی انتخاب‌های اخلاقی"». و در سال ۲۰۱۰ کتاب "نظریه تجربی عدالت اجتماعی" را چاپ نماید. در سال ۲۰۱۰ آکادمی علوم اخلاقی و سیاسی جایزه جوزف سیلت را به این اثر اهدا کرد. آنها استدلال می‌کنند در یک جامعه مدرن، عادل بر خیر غالب است و مبتنی بر اصل توافق متفق القول است که به عنوان یک ایده‌آل نظارتی درک می‌شود ولی از آنجایی که این پایه صرفاً رسمی است، توسل به یک ماده تجربی برای ماهیت بخشیدن به آن ضروری است. نظریه تجربی عدالت اجتماعی که آنها پیشنهاد می‌کنند، به عنوان ثمره تعادل در نظر گرفته شده بین، از یک سو، قضاوت‌های سنجیده‌ای ارائه می‌شود که فرد به‌طور تجربی در بین عموم و در مورد بحث‌ها پیدا می‌کند. دیگر، توجیهات نظری که غالباً توسط فیلسوفان مورد بررسی قرار می‌گیرد و از این مبنا سرچشمه می‌گیرد. بررسی‌های نمایندگی متعددی که در کشورهای توسعه‌یافته مختلف انجام شده‌است، برای اثبات اعتبار این رویکرد مورد تجزیه و تحلیل قرار می‌گیرد. آنها نشان می‌دهند پاسخگویان اصول عدالت سازگار با افق توافق متفق القول را بسیج می‌کنند. اولویت بندی آنها بر اساس اولویت‌های خاص، و بین نیازهای مختلف ترکیب کنید، مانند به رسمیت شناختن شایستگی‌های فردی یا کاهش نابرابری‌های اقتصادی، قضاوت در مورد عدالت یا بی عدالتی وضعیت خود و همچنین جامعه خود. مصاحبه‌شوندگان با جست و جوی استدلال با قرار دادن خود به جای دیگران، از معقول‌ها حمایت می‌کنند یعنی احترام گذاشتن به دلایل دیگران حتی زمانی که از ارزش‌های مختلف دفاع می‌کنند.
پرواز شماره ۱۰۱ نشنال ایرلاینز یک پرواز نشنال ایرلاینز از نیویورک به مقصد میامی بود که در آن ۵۹ مسافر و ۴ خدمه حضور داشتند، در تاریخ ۱۱ فوریه ۱۹۵۲ در الیزابت، نیوجرسی اندکی پس از بلند شدن به دلیل خرابی پروانه دچار سانحه شد و سقوط کرد و ۲۹ نفر جان باختند.
دیگو آلمیدا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال حرفه‌ای اکوادوری است که در حال حاضر به عنوان مدافع برای تیم جوانان بارسلونا A بازی می‌کند.
آلمیدا در سال ۲۰۱۸ با انجام دو بازی به تیم ملی زیر ۱۵ سال اکوادور، کشور مادریش دعوت شد.DIEGO ALMEIDA MADE HIS ECUADORIAN NATIONALITY REGISTRATION TO BE SUMMONED TO THE ECUADORIAN NATIONAL TEAM پس از آن، او به عنوان نماینده کشور محل تولد خود، اسپانیا، از سطح زیر ۱۵ سال به زیر ۱۸ سال رفت.El PSG quiere 'robarle' a Diego Almeida al Barça
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال اکوادور زیر ۱۵ سال اسپانیا، زیر ۱۶ سال اسپانیا، زیر ۱۷ سال اسپانیا، زیر ۱۸ سال اسپانیا، و اکوادور بازی کرده‌است.
فنتجیو (; ) یک شرکت سرگرمی در کره جنوبی است که به عنوان ناشر موسیقی، آژانس استعدادیابی، آژانس مدیریت و همچنین شرکت تولید فیلم و کی-دراما فعالیت می‌کند. این شرکت در سپتامبر ۲۰۰۸ با نام ان.او.ای. انترتینمنت () (مخفف ) تأسیس شد، پیش از اینکه در ژوئن ۲۰۱۱ نام آن به فنتجیو تغییر کند. در سال ۲۰۱۲ این شرکت درآمد عملیاتی خود را ۱۴٫۱ میلیارد وون کره جنوبی و درآمد خالص خود را ۱٫۸ میلیارد وون کره جنوبی (تقریبا ۱٫۶ میلیون دلار آمریکا) گزارش کرده‌است.
عبدالعزیز العنیزان (زادهٔ ۱۹۶۶) تاجر و مدیر عامل اجرایی اهل عربستان سعودی است.
او در حال حاضر مدیر ارشد اجرایی بانک البلاد است. العنیزان در سال ۲۰۱۴ فعالیت در این بانک را آغاز کرد. او سابقه فعالیت حرفه‌ای در گروه مالی سامبا، بانک ملی العربی و بانک الإنماء را در کارنامه خود دارد.
عمارت دیوانی یا عمارت دولتی هدایت خانی یا همان مجموعه دارالحکومهٔ رشت که ابتدا توسط امیر هدایت الله خان فومنی بنا گردید و پس از آن در دوره محمدقاسم خان والی (۱۲۷۸–۱۲۸۵ ه‍.ق) و محمود قراگوزلو ملقب به ناصرالملک (۱۲۷۸ و ۱۲۹۲–۱۲۹۴ ه‍.ق)، مورد مرمت و بازسازی قرار گرفت. به نوشتهٔ میرزا محمد حسین حسینی فراهانی این مجموعه دارای فضای اندرونی، بیرونی، خلوت و طویله بوده و ساختمان‌های آن دارای غالباً دو طبقه بوده‌ اند. علاوه براین ه.ال.رابینو نیز دربارهٔ مجموعه ساختمان‌های درب دیوانی چنین می‌نویسد: «عمارت خان چه از نظر زیبایی نمای خارجی و چه قشنگی داخلی از سایر خانه‌ها متمایز است. این خانه مرکب از چند کلاه فرنگی بزرگ است که به شکل چهارضلعی قرار گرفته و به وسیلهٔ راهروهای زیبایی به هم مربوط است. در وسط این ساختمان باشکوه باغ بزرگی که در حوض آن فواره‌هایی قرار دارد دیده می‌شود.»
از این مجموعه، برای نخستین بار، نمایشگاهی تحت عنوان دارالحکومه شهر رشت در دی ماه سال ۱۳۹۸ هم‌زمان با روز رشت به سرپرستی مصطفی بلورچی برگزار گردید که با استقبال مخاطبان مواجه شد.
بنای درب دیوانخانه، ساختمانی ست رو به میدان درب دیوانی رشت که ورود به مجموعه‌ی عمارات درب دیوانی از طریق آن ممکن بود. از این بنا دو تصویر برجاست که یکی متعلق به دوره‌ی ناصرالدین شاه قاجار بوده و دومی تصویری‌ است از حاکم رشت و عده‌ای از رجال و مقامات محلی و دستۀ موزیک ارتش در دورۀ محمدعلی‌شاه. در هر دو تصویر، ساختمانی دو طبقه با سقفی شیبدار و پوشش سفالین نمایان است. با این وجود تصویر بجا مانده از عمارت در دوره‌ی ناصرالدین شاه به مراتب ساده‌تر از بنای دوره‌ی محمدعلی شاه می‌باشد. بنابراین به نظر می‌رسد بالکن متصل به بنا و تزیینات گچ‌بری آن در دوره‌های بعد به آن اضافه گردیده است. سبک تزیینات اضافه شده به بنا در این دوره، ترکیبی از تزیینات کلاسیک غربی و  سنتی ایرانی است.
در تصاویر بجا مانده از مجموعه بناهای درب دیوانی عکسی تحت عنوان «عمارت دیوانی رشت که اعلیحضرت شاهنشاه منزل داشتند» وجود دارد که به نظر می‌رسد دلالت بر ساختمانِ بخش بیرونی مجموعه‌ی عمارات درب دیوانی دارد. چنانکه در عکس مشاهده می‌شود این بنای آجرین؛ در دو طبقه و بر روی کرسی بنا شده است. سقف بنا از نوع شیبدار با پوشش سفالین بوده که در جای جای آن دودکش‌های اتاق‌ها نمایان است. پنجره‌های دو طبقه از نوع ارسی چوبی‌ست که با شیشه‌های رنگین تزیین شده است. طبقه‌ی اول و دوم در جداره‌ی رو به باغ دارای ایوانی است که ستون‌های چوبین سرتاسر آن مشاهده می‌شود و جانپناه آن از جنس چوب و با الگوبرداری از فرم جانپناه‌های این خطه و یقینا به دست استادکاران بومی ساخته شده است. سوی دیگر این بنا در تصویر دیگری با عنوان یکسان ثبت گردیده است. در مرکز این وجه از بنا سه پنجره‌ی ارسی قرار دارد که تا مجاورت سقف امتداد یافته و بخشی از قسمت فوقانی آن دارای تزیینات منبت‌کاری‌ است. دو پنجره‌ی بزرگ سه لنگه در طبقه‌ی دوم بنا و در دو طرف ارسی‌ها قرار دارند که در قسمت فوقانی دارای قوس تیزه‌دار می‌باشند. در قسمت تحتانی این پنجره‌ها و در طبقه‌اول؛ ورودی‌های بنا قرار دارند که با چند پله امکان ورود به محوطه‌ی باغ را فراهم می‌آورند. مشابه ارسی‌های مرکزی، در دو طرف پنجره‌های لنگه‌ای و نیز در طبقه‌ی زیرین تکرار شده است.
عمارت اندرونی بخش دوم از مجموعه بناهای درب دیوانی است که متناسب با نام آن به محارمِ حاکم اختصاص داشت. رابینو در توصیف عمارت حرم چنین نگاشته است:«عمارت حرم در قسمت عقب ساختمان(اندرون) واقع شده و باغ جداگانه‌ای دارد.» و نیز بنجامین از عدم اجازه‌ی ورود به ساختمان حرمسرا یاد کرده و می‌نویسد:«قسمت اندرون متعلق به زنان حرمسرای حاکم بود که کسی را به آن راه نمی‌دادند.
عمارت خادمان حرم در عکس ثبت شده توسط عکاس ناصرالدین شاه تحت عنوان «عمارت دیوانی رشت است که خادمان حرم منزل داشتند» نمایان است. چنانکه هویداست بنای حرم، ساختمانی دو طبقه با سقف سفالین بود که بر کرسی کوتاهی احداث گردید. در مرکز ساختمان ارسی هفت‌دری قرار دارد که در قسمت مشابه‌ی آن در طبقه‌ی اول پنج پنجره‌ی لنگه‌ای مشاهده می‌شود. در طرفین این پنجره‌ها دو ارسی در طبقه دوم قرار دارند و ورود به بنا از داخل باغ و از زیر این ارسی‌ها امکان‌پذیر است. در دو طرف ورودی‌ها دو ارسی سه دری در طبقه‌ی اول و دوم قرار دارد.
بخش دیگری از بنای عمارت دیوانی، طویله بوده است که میرزا محمد حسین حسینی فراهانی در یادداشت‌های خود آن را جزیی از عمارت دیوانی رشت به شمار آورده و در مجموعه تصاویر برجای مانده از بنا نیز، تصویری با عنوان «سردر تالار طویله که جدیدا تعمیر شده است» مشاهده گردید. با کاوش و انطباق تصاویر و نقشه‌ی سال ۱۲۸۷ ه.ق از شهر رشت، ساختمان طویله در جانب شرقی مجموعه بناهای درب دیوانی و با پلانی مستطیلی و دارای حیاط مرکزی شناسایی شد. در عکس بجا مانده از بنا، ساختمانِ دو طبقه با سقفی سفالین نمایان است که ورود به آن از طریق دالانی در مرکز جداره‌ی رو به میدان درب دیوانی امکان‌پذیر است. در طرفین این ورودی در طبقه‌ی دوم، از جانب مرکز به طرفین، به ترتیب، ایوان، ارسی دولنگه و ارسی سه لنگه قرار دارد.
آبدارخانه‌ی همایونی از جمله بناهایی است که در داخل مجموعه‌ی عمارات درب دیوانی وجود داشته است. در عکس به جا مانده از این ساختمان، بنایی دو طبقه با سقفی سفالین نمایان است. در قسمت مرکزی بنا تالاری وسیع مشاهده می‌شود که دو ستون با سرستون‌های پله‌ای(قاشقی) در وسط آن هویداست. در طرفین تالار دو پنجره‌ی سه‌دری ارسی از جنس چوب و با شیشه‌های رنگی قرار دارد. درباره‌ی این قسمت اطلاعاتی در منابع مکتوب یافت نشده و توصیفات بیان شده تنها با استناد به عکس نگارش شده است.
از اتفاقات شاخص که در این بنا روی داده است می‌توان به سخنرانی میرزا یوسف خان جنگل‌نویس در این عمارت در دوره‌ی مشروطه و نیز آتش‌سوزی دارالحکومه و تخلیه مخزن مهمات آن توسط مجاهدین اشاره کرد. به نظر می‌رسد این عمارت در قرن ۱۳ه.ق رو به ویرانی نهاد چنانکه بوهلر درباره‌ی آن چنین می‌نویسد:«در آن شهر عمارتی است دولتی که اکنون مخروبه و به عیچ وجه قابل تعمیر نیست و هرگاه بخواهند عمارت مذکور را طراحی کنند به طور یقین خرج آن بیشتر از نو ساختن آنجا خواهد شد و اکثر از مصالح آنجا را از قبیل مرمر و پنجره و غیره حاکم و مباشرین کنده‌اند و در عماراتی که برای خود ساخته به مصرف رسانیده‌اند مختصر آنکه در آن عمارت وسیع جای بسیار محقری حاکم به جهت نشیمن خود قرار داده است و در زمانی که فی‌الجمله باد وزیدن کند اگر کسی بخواهد حاکم را ملاقات کند و در نزد او برود نهایت واهمه و ترس را از این دارد که مبادا از سفال و آجر آن عمارت بر سر و مغز او بریزد و هلاک شود». از عمارت دیوانی تصاویری ضبط شده توسط عکاس ناصرالدین شاه برجای مانده که بخشی از فضای رو به میدان و فضای درونی عمارت را نشان می‌دهد.
شوک ارزشی یا ارزش شوک‌آور به پتانسیل یک تصویر، متن، کنش، یا شکل دیگری از ارتباط، مانند اعدام در ملأ عام، جهت برانگیختن واکنش‌هایی مانند انزجار شدید، تنش کاربردی، خشم، ترس یا احساسات منفی مشابه است.
تبلیغات شوک‌آور نوعی از تبلیغات است که «عمداً، و نه سهواً، با نقض هنجارها و ارزش‌های اجتماعی و آرمان‌های شخصی، مخاطب خود را مبهوت و آزرده می‌کند.»Dahl, Darren W. et al. "Does it pay to shock? Reactions to Shocking and Nonshocking Advertising Content among University Students" Journal of Advertising Research 43 (2003): 268-280. Page 268, Retrieved January 22, 2008 تبلیغات شوک‌آور اصولاً طراحی شده تا توجه‌ها را جلب کند و سر و صدا ایجاد کند، و همچنین برای جذب مخاطب به یک برند خاص یا آگاهی بخشی به یک موضوع خاص خدمات عمومی مانند مشکل بهداشتی، مثلاً تشویق رانندگان برای استفاده از کمربند ایمنی، ترویج پیشگیری از STD، آگاهی از نژادپرستی و سایر بی عدالتی‌ها، یا منع سیگار کشیدن در بین نوجوانان.Waller, David S. "What factors make controversial advertising offensive?: A Preliminary Study" ANZCA (2004): 1-10. Page 1, Retrieved January 23, 2008
گروه بنتون به دلیل استفاده از تبلیغات شوک‌آور در کمپین‌های خود تحت نظارت ویژه قرار گرفت که منجر به خشم عمومی و شکایات مصرف‌کنندگان نیز شد.Dahl 2003, p.268-270 با این حال، چندین مورد از تبلیغات بنتون به دلیل افزایش آگاهی در مورد مسائل اجتماعی مهم و «موضع گرفتن» در برابر نقض حقوق بشر، آزادی‌های مدنی و حقوق محیط زیست مورد تحسین قرار گرفته‌است.Zumbansen, Peer. "Federal Constitutional Court Rejects Ban on Benetton Shock Ads: Free Expression, Fair Competition and the Opaque Boundaries Between Political Message and Social Moral Standards." German Law Journal No. 1 (2001) Retrieved January 26, 2008
فردریش والتر کلر (زاده ۲ آوریل ۱۹۵۷) مدیر فوتبال آلمانی و رئیس سابق باشگاه فرایبورگ است. او در سال ۲۰۱۹ به عنوان رئیس فدراسیون فوتبال آلمان انتخاب شد. او در ماه مه ۲۰۲۱ از سمت خود استعفا داد.
کلر متولد فرایبورگ آلمان است.Fritz Keller او از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۹، ریاست باشگاه فرایبورگ را بر عهده داشت.
کلر تنها نامزدی بود که در ماه اوت برای پست ریاست فدراسیون فوتبال آلمان پیشنهاد شد و با ۲۵۷ رای از ۵۰۰ رای ممکن، جایگزین راینهارد گریندل و به عنوان سیزدهمین رئیس فدراسیون فوتبال آلمان، انتخاب شد. کلر در آوریل ۲۰۲۱ بعد از اینکه معاون خود، راینر کخ را با قاضی حزب نازی رولاند فرایسلر مقایسه کرد به شدت مورد انتقاد قرار گرفت. در ۱۱ می ۲۰۲۱، او اعلام کرد که از سمت خود کناره‌گیری می‌کند.DFB-Präsident Keller stellt Amt zur Verfügung DFB President Keller makes office available
جینسنگ کوتوله یا آدم‌گیاه کوتوله گیاه بومی مناطق شمال شرقی و کوه‌های آپالاشی آمریکای شمالی است. آدم‌گیاه کوتوله در جنگل‌های با رطوبت معدتل با خاک‌های اسیدی یافت می‌شود. این گیاه در اواخر بهار چتری از گل‌های سفید تولید می‌کند. این گونه در طب سنتی بومیان آمریکا استفاده می‌شد. تکمه‌های آن را می‌توان به صورت خام یا آب‌پز مصرف کرد.
جینسنگ چینی () یا آدم‌گیاه سه‌هفت‌ریشه گونه‌ای از جینسنگ (آدم‌گیاه) است که به‌طور طبیعی در چین رشد می‌کند. این گیاه چند ساله با برگ‌های سبز تیره است که از ساقه‌ای منشعب می‌شود و در وسط آن دسته‌ای قرمز از انواع انگورک‌ها قرار دارد.
جینسنگ چینی هم کشت می‌شود و هم از جنگل‌های وحشی جمع‌آوری می‌شود و گیاهان وحشی با ارزش‌ترین آنها هستند. چینی‌ها از آن به عنوان ریشه سه و هفت یاد می‌کنند زیرا این گیاه دارای سه دمبرگ با هفت برگچه است. همچنین گفته می‌شود که ریشه این گیاه باید بین سه تا هفت سال پس از کاشت برداشت شود.
یوهیمبه () نام درختی است همیشه‌سبز از تیره روناسیان که در مناطق مرکزی و غربی آفریقا یافت می‌شود. پوست درخت یوهیمبه دارای نوعی ماده شیمیایی بنام یوهیمبین است که در داروسازی کاربرد دارد.
یوهیمبه بومی غرب و مرکز آفریقا (نیجریه، استان کابیندا، کامرون، جمهوری کنگو، گابن، گینه استوایی) است. عصاره یوهیمبه در طب سنتی در غرب آفریقا به عنوان یک داروی هوس‌افزا استفاده شده و در کشورهای توسعه‌یافته به عنوان یک مکمل‌های غذایی طبیعی به بازار عرضه می‌شود."Yohimbe". National Center for Complementary and Integrative Health, US National Institutes of Health. July 2012.
تقاضا برای پوست یوهیمبه منجر به بهره‌بردای بیش از حد، با احتمال تهدید طولانی‌مدت برای پایداری گونه شده‌است. کامرون بزرگترین صادرکننده این گیاه است.
یوهیمبه یکی از گونه‌های همیشه‌سبز در سرده‌ی گُرزی‌گُل‌ها (Corynanthe) است که در غرب و مرکز آفریقا در جنگل‌های پست رشد می‌کند. این درخت حدود ۳۰ متر ارتفاع دارد و دارای تنه راست است که به ندرت قطر آن از ۵۰ تا ۶۰ سانتی‌متر بیشتر می‌شود. پوست آن خاکستری تا قهوه‌ای مایل به قرمز، دارای شکاف‌های طولی است که به راحتی کنده می‌شود و تلخ‌مزه است. پوست درونی آن صورتی و الیافی است. چوب آن زردمانند و چوب درونی آن رنگ زرد اُخرایی است. چوب یوهیمبه ریزدانه و نسبتاً متراکم و نسبتاً سخت است. برگ‌های آن در گروه‌های سه‌تایی با دمبرگ‌های کوتاه (حدود ۲ سانتی‌متر) رشد می‌کنند. تیغه‌ها بیضی‌شکل‌اند با ۱۱–۴۷ سانتی‌متر طول و ۵–۱۷ سانتی‌متر عرض.R.b. Jiofack Tafokou. Pausinystalia johimbe. pp 516-519 in Timbers Volume 2; Volume 7 of Plant Resources of Tropical Africa. Eds. Lemmens, R.H.M.J., Louppe, D. & Oteng-Amoako, A.A., G.J.H Grubben. PROTA Foundation, 2012. ‎
کُلاه‌اُسقُفی یا میتراگینا () سَرده‌ای از درختان از خانواده روناسیان است که در مناطق گرمسیری و نیمه‌گرمسیری آسیا و آفریقا می‌روید. اعضای این جنس حاوی آلکالوئیدهای ایندول ضد مالاریا و ضد درد هستند. نام این سرده را گیاه‌شناس هلندی، پیتر ویلم کورت‌هالس، به خاطر شباهت گل‌ها و کلاله‌های این گیاه به کلاه یا تاج اسقف‌های شهرهای بزرگ (مطران‌ها) به آن داده است.ncbi.nlm.nih.gov‎
روناسیان پنجمین خانواده گیاهان گلدار از نظر تعداد جنس و چهارمین یا پنجمین خانواده از نظر تعداد گونه هستند.
در کلیساهای مسیحی به اسقف اعظم یک کلان‌شهر مَطران گفته می‌شود.
در اصل، این اصطلاح به اسقف شهر اصلی یکی از استان‌های تاریخی روم باستان گفته می‌شد که شورای نخست نیقیه (۳۲۵ پس از میلاد) اقتدار او را در رابطه با دیگر اسقف‌های استان به رسمیت شناخته بود.
مطران از حقوق خاصی بر سایر اسقف‌های استان برخوردار بود که بعدها اسقف‌یار نامیده شدند.
در لغت‌نامه دهخدا آمده است که مطران «سرکردهٔ نصاری و سرگروه و مهتر آنان است و گویند مطران اکثر زنجیر بر اندام خود پیچیده دارد... و آن مادون بطرک (پاتریارک) و مافوق اسقف است... منصبی از مناصب ترسایان در بلاد اسلام، اول بطریق است و پس از آن جاثلیق و پس مطران و پس اسقف و پس قسیس و پس شَمّاس ... مرتبت دین مسیحیان و مقام او در خراسان به مرو از جانب جاثلیق بوده‌است.»
فردوسی در شاهنامه می‌گوید:
و نیز می‌گوید:
«نشستنگه سوگواران بدی
سعدی نیز در بوستان می‌گوید:
کلیسای سوئد () یک کلیسای ملی لوتری انجیلی در سوئد است. این کلیسای دولتی پیشین که مقر آن در اوپسالا است، با کمتر از ۵٫۸ میلیون عضو در انتهای سال ۲۰۲۰، بزرگترین فرقه مسیحی در سوئد، بزرگترین فرقه لوتری در اروپا و سومین در جهان پس از کلیسای انجیلی اتیوپیایی مکانی یسوس و کلیسای لوتری انجیلی در تانزانیا است.
پیتر ویلم کورت‌هالس () (زاده ۱ سپتامبر ۱۸۰۷، آمستردام - مارس ۱۸۹۲، هارلم) یک گیاه‌شناس اهل هلند بود.
کورت‌هالس از سال ۱۸۳۱ تا ۱۸۳۶ گیاه‌شناس رسمی شرکت هند شرقی هلند بود. در میان اکتشافات متعدد او گیاه دارویی کراتوم را می‌توان نام برد. کورت‌هالس در سال ۱۸۳۹ نخستین تک‌نگاری را در مورد گیاه پارچ منتشر کرد تحت عنوانِ: «Over het geslacht Nepenthes» (دربارهٔ تبار گیاه پارچ).
کارل لودویگ بلوم یکی از سرده‌های گیاهی از تیره نخل را به نام این گیاه‌شناس، کورت‌هالسیا نامید.Palms of Southern Asia by Andrew Henderson فیلیپ ادوارد لئون فان تیخِم سَرده‌ی کورت‌هالسِلا را به افتخار او نام‌گذاری کرد و بولبوفیلوم کورت‌هالسی نیز از او نام گرفته است.
استاندارد مخفف نام او در نام‌های گیاه‌شناسی Korth. است.
"این مقاله مربوط به پرندگان است." "برای کوتاه‌کردن بال هواگردها، مقالهٔ بال را ببینید."
قیچی‌کردن بال ، فرایند کوتاه کردن پرهای اولیه بال پرنده آن است؛ طوری که تا زمانی که پرریزی کند، پرهای بریده شده را نریزد و پرهای جدید رشد کند، کاملاً قابلیت پرواز را نداشته باشد.
قیچی‌کردن بال معمولاً توسط دامپزشکان پرندگان، کارکنان فروشگاه حیوانات خانگی، پرورش‌دهندگان یا خود صاحبان پرندگان انجام می‌شود. به‌طور کلی، روی پرندگان خانگی، به ویژه طوطی‌ها انجام می‌شود. اگر به درستی انجام شود، یک روش بدون درد است و کاملاً متمایز از pinioning است که با قطع بال در مفصل مچی انجام می‌شود. با این حال، بدون آسیب نیست، زیرا می‌تواند منجر به آسیب غیرمستقیم در اثر زمین‌خوردن شود، و ایجاد ناراحتی روانی آن شناخته شده‌است.
در حالی‌که قیچی‌کردن توسط برخی از دامپزشکان پرندگان تأیید شده‌است، برخی دیگر با آن مخالف هستند.N Forbes FRCVS in Cage and Aviary Birds, 17 July 2008
شهدخوار سینه‌بنفش یک گونه از پرندگان خانواده شهدخواران است و در کنیا و سومالی یافت می‌شود.
فردریک ویلیام هنری مایرز (۶ فوریه ۱۸۴۳ - ۱۷ ژانویه ۱۹۰۱) یک شاعر، کلاسیک‌گرا، فیلسوف و بنیان‌گذار جامعه تحقیقات روان بود. کار مایرز روی تحقیقات روان و ایده‌هایش در باره یک «خویشتن فروآستانه‌ای» در زمان خودش تأثیرگذار بود، اما از طرف جامعه علمی پذیرفته نشده است. در سال ۲۰۰۷، محققانی از دانشگاه ویرجینا با انتشار یک اثر تجربی-نظری بزرگ سعی کردند از چارچوب نظری روان‌شناسی مایرز و واقعیت پدیده‌های فراعادی‌ دفاع کنند و پارادایم مادی‌گرا را ابطال کنند.Alexander Moreira-Almeida. Book Review: Irreducible Mind . "The Journal of Nervous and Mental Disease", Volume 196, Number 4, April 2008, pp. 345-346.
مایرز در کالج چلتنهام و کالج ترینیتی از کمبریج تحصیل کرد و در آخری در ۱۸۶۴ مدرک کارشناسی گرفت و همچنین جوایز دانشگاهی. او از ۱۸۶۵ تا ۱۸۷۴ یک همکار علمی‌ در کالج ترینیتی شد و از ۱۸۶۵ تا ۱۸۶۹ یک استاد کالج در مطالعات کلاسیک شد. در ۱۸۷۲ یک بازرس مدرسه شد.
در ۱۸۶۷ یک شعر بلند با نام "قدیس پولس" منتشر کرد. در ۱۸۸۲ "احیاء جوانی و دیگر اشعار" را منتشر کرد. او همچنین کتاب‌هایی در باره نقد ادبی نوشت، مشخصاً "وردزورث" (۱۸۸۱) و "کلاسیکال و مدرن" (در دو جلد، ۱۸۸۳) که شامل یک جستار در بارة ویرجیل می‌شود.
مایرز به تحقیقات روان علاقه‌مند بود و یکی از اعضای بنیان‌گذار جامعة مطالعات روان (اس. پی. آر.) در ۱۸۸۳ بود. او در سال ۱۹۰۰ رئیس این سازمان شد. ایده‌های روانی مایرز و نظریه خویشتن فروآستانه‌ای روان‌شناسان معاصر را مجذوب نکرد. روان‌شناسانی که علاقه مشترک با او در تحقیقات روان داشتند مانند تئودور فلورنوی و ویلیام جیمز متأثر از مایرز بودند. اما طبق گفته مورخ ژانه اپنهایم، «نه همه همکاران مایرز در اس. پی. آر. فرضیه‌های او را پذیرفتند»
برخی مورخین می‌گویند او قویاً به فراعادی سوگیری اعتقادی داشت و یک برنامه مذهبی محرمانه داشت.
مسجد بالاحوض؛ نام یکی از مساجد تاریخی در بخارا، ازبکستان است و این سازه در سال ۱۷۱۳ میلادی، روبروی ارگ بخارا در منطقهٔ ریگستان ساخته شده‌است که همراه با دیگر بخش‌های تاریخی شهر در فهرست میراث جهانی یونسکو گنجانده شده‌است."Ouzbékistan", guide "Le Petit Futé", 2012, p. 169
هنگامی که امیر بخارا در دههٔ ۱۹۲۰ میلادی زیر چیرگی روسیهٔ بلشویکی قرار داشت؛ این مسجد، در جایگاه مسجد جامع کارکرد داشت.
ستون‌های نازک ساخته‌شده از چوب‌های نقاشی‌شده در سال ۱۹۱۷ میلادی به بخش جلویی ایوان (ورودی) افزوده‌شد و سقف برآمدهٔ نمازخانهٔ تابستانی را نیز پشتیبانی می‌کرد. ستون‌ها با مقرنس‌های رنگی آذین شده‌اند.
مسجد مستطیل شکل است و نمازخانهٔ زمستانی، اتاقی با چهار ستون و چندین درآیگاه است. ایوان با بلندای ۱۲ متر، دربردارندهٔ یک تالار ۲۰ ستونی با گستردگی ۴۲ در ۱۰ متر است و سقف برآمده‌ای که بر روی ۲۰ ستون چوبی استوار است. کارکرد این ایوان در جایگاه نمازخانهٔ تابستانی است و از سه طرف به تالار زمستانی راه دارد. ستون‌های چوبی بر روی شالودهٔ بتنی جای دارند.Description of Bolo Hauz Mosque Retrieved 2021-08-31 فضای درونی مسجد به سبک معمولی سدهٔ ۱۸ آسیای میانه ایجاد شده‌است و جلوی مسجد حوض و در پهلوی آن گلدسته کوچکی در سال ۱۹۱۷ میلادی ساخته شده‌است.
باشگاه فوتبال رئال مادرید در فصل ۱۸–۲۰۱۷ صد و چهاردهمین سال فعالیت خود و هشتاد و هفتمین فصل فعالیت خویش در لالیگا را پشت سر می‌گذارند. این فصل از تاریخ ۱ ژوئیه ۲۰۱۷ شروع شد و در ۳۰ ژوئن ۲۰۱۸ به پایان رسید.
در فصل جاری، پپه به بشیکتاش پیوست. و برای اولین بار از فصل ۰۷–۲۰۰۶ در رئال مادرید حضور نداشت.
فصل ۲۰۱۸–۲۰۱۷ مانند فصل قبل با سوپر جام اروپا آغاز می‌شود، جایی که بلانکوس‌ها با قهرمان لیگ اروپا ۱۷–۲۰۱۶، منچستریونایتد ژوزه مورینیو روبرو می‌شوند. گل‌های کازمیرو و ایسکو در برابر تنها گل لوکاکو منجر به پیروزی رئال مادرید و قهرمانی این تیم در سوپر جام اروپا شد. این قهرمانی باعث شد تیم اسپانیایی به رکورد میلان که کسب دو سوپر جام متوالی بود، برسد.
حوزه ارتباط
حوضه بازاریابی
حوضه فنی
حوضه پزشکی
بازار نقل و انتقالات فصل ۲۰۱۸–۲۰۱۷ برای کهکشانی‌ها با بازگشت قرضی خسوس وایخو آغاز می‌شود که پیراهن شماره ۳ را بر تن می‌کند. بازیکنان دیگری هم با پایان قرارداد قرضی به تیم خود بازگشتند. مثل دیگو یورنته (از مالاگا)، بورگوی (از اسپورتینگ خیخون)، مارکوس یورنته (از الاوز) و بورخا مایورال (از وولفسبورگ). رئال مادرید در کل این فصل دو خرید انجام داد. مدیران رئال مادرید توانستند تئو ارناندز مدافع چپ فرانسوی و دنی سبایوس هافبک خوش تکنیک بتیس را به خدمت بگیرند.
در رابطه با خروجی‌های تیم، پپه قرارداد خود را تمدید نکرد و به تیم ترکیه ای بشیکتاش پیوست. فابیو کونترائو نیز به صورت قرضی به اسپورتینگ لیسبون رفت. ماریانو دیاز با مبلغ ۸ میلیون یورو به لیون داده شد و دیگو یورنته هم به رئال سوسیداد پیوست. در یکی از مهم‌ترین خروجی‌ها، خامس رودریگز با قرارداد قرضی بلند مدت و ۲ ساله و با دریافت مبلغی نسبتاً گزاف توسط مدیران رئال مادرید، به بایرن مونیخ آلمان رفت. این قرارداد قرضی امکان بند خرید دائمی به مبلغ ۶۰ میلیون یورو در سال ۲۰۱۹ را نیز دارا می‌باشد. آلوارو موراتا پس از حضور یک ساله ای در رئال مادرید، توسط چلسی با قیمت ۵۸ میلیون پوند (۶۴ میلیون یورو) خریداری شد. همچنین دانیلو نیز به مانند موراتا به لیگ انگلیس رفت و توسط منچسترسیتی پپ گواردیولا به خدمت گرفته شد. این باشگاه انگلیسی برای خرید دانیلو ۳۰ میلیون یورو پرداخت کرد.
مارگریت (مگی) بارانکیتسه (؛ زاده ۱۹۵۷ در روییگی، استان روییگی، بوروندی) یک فعال در امور بشردوستانه است که برای بهبود رفاه کودکان و به چالش کشیدن تبعیض قومی در بوروندی تلاش می‌کند. در همان زمانی که ۲۵ کودک را از یک قتل‌عام نجات داد، در سال ۱۹۹۳ مجبور بود شاهد درگیری بین هوتوها و توتسیها در کشورش باشد. او مزون شالوم (Maison Shalom) را تأسیس کرد، پناهگاهی که دسترسی به مراقبت‌های بهداشتی، آموزش و فرهنگ را برای بیش از ۲۰۰۰۰ کودک یتیم نیازمند فراهم می‌کرد. از بعد از آنکه او به سومین دوره ریاست‌جمهوری پیر انکورونزیزا اعتراض کرد، در تبعید زندگی می‌کند.Burundi's Great Mother: Maggie Barankitse
در طول ۲۶ سالی که مزون شالوم در بوروندی فعالیت کرد، به شبکه بزرگی برای مدارس، بیمارستان‌ها و خدمات بهداشتی در سراسر کشور تبدیل شد. هدف آن بهبود زندگی کودکان بوروندی از طریق توسعه یکپارچه و پایدار با هدف نهایی ایجاد صلح پایدار در این کشور بود. با این حال، در سال ۲۰۱۵ بارانکیتسه مجبور به فرار از کشور خود شد و مزون شالوم در یک بحران سیاسی فرورفت.A Discussion with Marguerite Barankitse, Maison Shalom, Burundi
مارگریت «مگی» بارانکیتسه در سال ۱۹۵۷ در روییگی، در یک خانواده توتسی، در شرق بوروندی، یکی از فقیرترین مناطق این کشور به دنیا آمد. او معلم یک مدرسه متوسطه محلی بود، اما به دلیل اعتراضش به تبعیض بین هوتو و توتسی اخراج شد. او سپس به عنوان منشی یک اسقف کاتولیک در رویگی مشغول به کار شد.Extraordinary Women: Celebrating Marguerite Barankitse ‘Angel of Burundi’ علیرغم تنش‌های فزاینده، بارانکیتسه رؤیای هماهنگی قومیتی خود را با پذیرفتن هفت فرزند به اجرا درآورد: چهار هوتو و سه توتسی. با تشدید خشونت بین دو قبیله، که پس از ترور اولین رئیس‌جمهور بوروندی که به صورت دموکراتیک انتخاب شده بود، بالا گرفت، گروهی از توتسی‌های مسلح در ۲۳ اکتبر ۱۹۹۳ به رویگی رفتند تا خانواده‌های هوتو را که در خانه اسقف پنهان شده بودند، بکشند. بارانکیتسه موفق شده بود بسیاری از کودکان را پنهان کند اما توسط مهاجمین دستگیر شد. آنها او را مورد ضرب و شتم و تحقیر قرار دادند و او را مجبور کردند که کشتار ۷۲ هوتو را تماشا کند، اما او حاضر نشد به آنها بگوید که بچه‌ها کجا پنهان شده‌اند.The Courage of Giving Refuge: Marguerite Barankitse
در نهایت، او تنها به دلیل توتسی بودنش در امان ماند. پس از این موضوع، بارانکیتسه کودکان و یتیم‌هایی را که به فرزندی خود گرفته بود جمع کرد و در مدرسه‌ای نزدیک پنهان کرد. اما کودکان بیشتر و بیشتری به دنبال سرپناهی به او روی آوردند. او تصمیم گرفت یک سازمان غیردولتی کوچک ایجاد کند و آنرا Maison Shalom، خانه صلح نامید. خانه او به روی کودکان از هر قومیتی باز بود: توتسی، هوتو و توا. او آنها را "بچه‌های هوتسیتوا ی من " می‌نامد، و آنها او را اوماLa femme qui défie la haine au Burundi (که در آلمانی به معنای «مادربزرگ» است) می‌نامند. در سال‌های بعد، مزون شالوم در روییگی یکی از معدود مکان‌هایی در بوروندی بود که در آن هوتوها و توتسی‌ها در مسالمت با هم زندگی می‌کردند.Marguerite Barankitse, l’harmonie entre les peuples
بعد از وقایع سال ۱۹۹۳ تاکنون، بیش از ۲۰۰۰۰ کودک و نوجوان از مزون شالوم بهره‌مند شده‌اند. قبل از بحران کنونی در بوروندی، این سازمان بیش از ۲۷۰ نفر، از جمله پرستاران، روان‌شناسان و مربیان را در استخدام داشت که پروژه‌های ویژه‌ای را برای کودکان اجرا می‌کردند.
در آوریل ۲۰۱۶، بارانکیتسه علیه سومین دوره ریاست جمهوری پیر انکورونزیزا برخاست و به تظاهرات جوانانی پیوست که او را محکوم کردند. در نتیجه، او مجبور شد یک ماه در سفارتی در بوجومبورا پنهان شود.'Why does no one mention Burundi?' asks winner of new humanitarian award و در نهایت، مجبور به فرار شد. دولت نام او را در فهرست مرگ قرار داده بود. بارانکیتسه خود را پناهنده یافت.George Clooney remet le prix Aurora à la Burundaise Marguerite Barankitse
از سال ۲۰۱۵، بیش از ۴۳۰۰۰۰ بوروندی مجبور به فرار و پناه بردن به کشورهای همسایه مانند رواندا، تانزانیا، اوگاندا شده‌اند.Refugees from Burundi: Totalدر میان آنها، بیش از ۹۰۰۰۰ نفر در رواندا هستند که ۵۸۰۰۰ نفر از آنها در کمپ پناهندگان ماهاما زندگی می‌کنند.UNHCR Rwanda: Mahama Refugee Camp Factsheet (31 October 2022) این کمپ به عنوان نمونه‌ای از مدیریت پناهندگان در منطقه شرق آفریقا محسوب می‌شود.MAHAMA REFUGEE CAMP IN RWANDA
برای حمایت از پناهندگان ساکن آنجا، مزون شالوم مرکز نخبگان ماهاما را در ۲۲ ژوئن ۲۰۱۸ افتتاح کرد.Rwanda – Mahama Elite Center – 2018
دامنه عمل او و این واقعیت که او از همه کودکان بدون در نظر گرفتن منشأ آنها، توتسی یا هوتو، محافظت می‌کند، ستایش از مگی را از گوشه و کنار جهان برانگیخت.
یونیکرنل (به انگلیسی: ) یک برنامهٔ رایانه‌ای است که به طور با کد سیستم‌عاملی که به آن وابسته است، پیوند داده شده‌است. یونیکرنل‌ها با یک کامپایلر تخصصی ساخته می‌شوند که سرویس‌های سیستم‌عاملی را که یک برنامه استفاده می‌کند را شناسایی می‌کند و آن را با یک یا چند کتابخانهٔ سیستم‌عامل که آن‌ها را ارائه می‌دهد پیوند می‌دهد. چنین برنامه‌ای به هیچ سیستم‌عامل جداگانه‌ای احتیاج ندارد و به‌جای آن می‌تواند به عنوان یک مهمان برای هایپروایزر اجرا شود.
معماری یونیکرنل براساس مفهومی که توسط اگزوکرنل و نمسیس در اواخر دهه ۱۹۹۰ توسعه پیدا کردند، ساخته شده‌است.
یک توسعه‌دهنده، یک مجموعه از حداقل تعداد کتابخانه‌هایی را که با ساختارهای سیستم‌عامل مورد نیاز برای اجرای برنامه مطابقت دارد را از یک پشته مدولار انتخاب می‌کند. سپس این کتابخانه‌ها، با برنامه کاربردی و کد پیکربندی برای ساخت تصاویر مهر و موم شده و با هدف ثابت (یونیکرنل‌ها) که مستقیماً روی یک هایپروایزر یا سخت‌افزار بدون مداخله سیستم‌عامل‌هایی مانند لینوکس یا ویندوز اجرا می‌شوند، کامپایل می‌شوند.
در یک سیستم‌عامل کتابخانه، مرزهای حفاظتی به پایین‌ترین لایه‌های سخت‌افزاری کشیده می‌شوند و بر موارد زیر اثر می‌گذارند:
معماری سیستم‌عامل کتابخانه دارای مزایا و معایب متعددی در مقایسه با طرح‌های سیستم‌عامل‌های معمولی است. یکی از مزیت‌ها این است که از آنجایی که تنها یک فضای آدرس وجود دارد، برای انتقال داده‌ها بین فضای‌کاربر و فضای هسته، نیازی به انتقال پی‌درپی دسترسی نیست. بنابراین، یک سیستم‌عامل کتابخانه‌ای می‌تواند با دسترسی دادن مستقیم به سخت‌افزار، بدون نیاز به انتقال بین حالت کاربر و حالت هسته، عملکرد بهتری را فراهم سازد (در یک هسته مرسوم، این انتقال شامل یک دستورالعمل TRAP است و مانند تغییر زمینه Context switch نیست). دستاوردهایی که در عملکرد بدست می‌آید، ممکن است با از بین بردن نیاز به کپی داده‌ها بین فضای کاربر و فضای هسته محقق شود، اگرچه این امر با درایورهای دستگاه بدون کپی در سیستم‌عامل‌های مرسوم نیز امکان پذیر است.
در کنار این‌ها، یکی از معایب این است که چون جدایی وجود ندارد، تلاش برای اجرای چندین برنامه در کنار هم، در یک سیستم‌عامل کتابخانه، همراه‌با جداسازی منابع قوی، می‌تواند پیچیده شود. علاوه بر این، درایورهای دستگاه برای سخت‌افزار خاصی که سیستم‌عامل کتابخانه روی آن اجرا می‌شود مورد نیاز است. از آنجایی که سخت‌افزار به سرعت در حال تغییر است، بار درایورها به طور منظم بازنویسی می‌شوند تا به‌روز بمانند.
مجازی‌سازی سیستم‌عامل می‌تواند بر برخی از این اشکالات بر روی سخت افزار کالا غلبه کند. یک هایپروایزر مدرن، ماشین‌های‌مجازی همراه با زمان CPU و دستگاه‌های‌مجازی به شدت ایزوله‌شده را فراهم می‌کند. یک سیستم‌عامل کتابخانه‌ای که به‌عنوان یک ماشین مجازی اجرا می‌شود، فقط نیاز به پیاده‌سازی درایورهای این دستگاه‌های سخت‌افزار مجازی پایدار دارد و می‌تواند برای هدایت سخت‌افزار فیزیکی واقعی به هایپروایزر وابسته باشد. با این حال، کتابخانه‌های پروتکل هنوز برای جایگزینی خدمات یک سیستم‌عامل مرسوم مورد نیاز هستند. ایجاد این کتابخانه‌های پروتکل، جایی است که بخش عمده کار در پیاده‌سازی یک سیستم‌عامل کتابخانه مدرن در آن نهفته‌است. علاوه بر این، اتکا به یک هایپروایزر ممکن است باعث ایجاد دوباره سربار در عملکردreintroduce performance هنگام جابجایی بین یونیکرنل و هایپروایزر و همچنین هنگام انتقال داده‌ها بین دستگاه‌های مجازی هایپروایزر شود.
با کاهش مقدار کد استقرار یافته، یونیکرنل‌ها قطعا سطح حمله احتمالی را کاهش می‌دهند و درنتیجه ویژگی‌های امنیتی را بهبود می‌بخشند.
یک سرویس گیرنده پیام‌رسانی مبتنی بر یونیکرنل، حدود ۴ درصد حجم کد پایه معادل با استفاده از لینوکس را دارد.
همچنین، با توجه به ماهیت ساخت آنها، می‌توان بهینه سازی کل سیستم را در درایورهای‌دستگاه و منطق برنامه انجام داد و در نتیجه تخصص را بهبود بخشید. به عنوان مثال، برنامه‌های کاربردی مانند Nginx، SQLite و Redis که بر روی یک یونیکرنل اجرا می‌شوند، بهبود عملکرد ۱٫۷ تا ۲٫۷ برابری را نشان داده‌اند.
به طور مکرر نشان داده شده‌است که یونیکرل‌ها در زمان پاسخگویی به درخواست‌های دریافتی، قبل از اتمام زمان درخواست‌ها، بسیار سریع راه‌اندازی می‌شوند.
یونیکرنل‌ها خود را در ایجاد سیستم‌هایی که از معماری‌های نرم‌افزاری سرویس‌گرا یا میکروسرویس پیروی می‌کنند، مشارکت می‌دهند.
درجه بالای تخصص به این معنی است که یونیکرنل‌ها برای آن نوع محاسبات عمومی و چند کاربره ای که سیستم‌عامل‌های مروسوم برای آن استفاده می‌شوند، مناسب نیستند. افزودن عملکرد اضافی یا تغییر یک یونیکرنل کامپایل شده به طور کلی امکان پذیر نیست. درواقع رویکرد، کامپایل و استقرار یک یونیکرنل جدید با تغییرات مورد نظر است.
نوئل سیاه‌تَنه () یا نوئل یزو، درختی همیشه‌سبز و بزرگ است که ارتفاع آن به ۳۰ تا ۵۰ متر می‌رسد، با قطر تنه تا ۲ متر.
نوئل سیاه‌تنه بومی شمال شرقی آسیا، از کوه‌های مرکزی ژاپن و کوه‌های چانگ بای در مرز چین و کره شمالی، از شمال تا شرق سیبری، از جمله جزایر سیخوته-آلین، جزایر کوریل، ساخالین و شبه‌جزیره کامچاتکا است. این درخت در جنگل‌های بارانی سرد اما مرطوب معتدل یافت می‌شود و در هیچ‌کجا محدوده آن بیش از ۴۰۰ کیلومتر دورتر از اقیانوس آرام گسترش نمی‌یابد. لقب علمی آن یعنی jezoensis (یزویی) از ازو/یزو (Ezo) آمده که نام قدیمی جزیره هوکایدو ژاپن است.
زابینه بوش (؛ زادهٔ ) دونده سرعت زن اهل آلمان بود.
کاترین دوره هاینیخ (؛ زادهٔ ) دونده ماراتن و دونده دو استقامت اهل آلمان بود.
بورگلینده پولاک (؛ زادهٔ ۱۰ ژوئن ۱۹۵۱) ورزشکار پنج‌گانه اهل آلمان بود.
داگمار نئوباور (؛ زادهٔ ) ورزشکار دو و میدانی اهل آلمان بود.
یوتا کرست (؛ زادهٔ ) ورزشکار پرش ارتفاع زن اهل آلمان بود.
آنکه بومر (؛ زادهٔ ) ورزشکار هفت‌گانه زن اهل آلمان بود.
یورگ فریموت (؛ زادهٔ ۱۰ سپتامبر ۱۹۶۱) ورزشکار پرش ارتفاع اهل آلمان بود.
قزل‌آلای دالی واردن () گونه‌ای از ماهی قزل‌آلا و بومی شاخه‌های آب سرد اقیانوس آرام در آسیا و آمریکای شمالی است. این ماهی از جنس آزادماهی‌های شکم‌رنگی است که شامل ۵۱ گونه شناخته شده‌است که برجسته‌ترین آن‌ها قزل‌آلای جویبار، قزل‌آلای دریاچه، قزل‌آلای گاوی و همچنین آزادماهی قطبی هستند.
اگرچه بسیاری از گروه‌های قزل‌آلای دالی واردن نیمه‌رود-رو هستند، جمعیت‌های رودخانه‌زی و دریاچه‌زی نیز در سراسر محدوده آن وجود دارند.
کیرستن املمان (؛ زادهٔ ) دونده سرعت زن اهل آلمان بود.
مارگیتا پوفه (؛ زادهٔ ) پرتاب‌گر دیسک و پرتاب‌گر وزنه زن اهل آلمان بود.
گابریل هینزمان (؛ زادهٔ ) پرتاب‌گر دیسک زن اهل آلمان بود.
ینس-پتر هرولد (؛ زادهٔ ) دونده دو نیمه‌استقامت اهل آلمان بود.
رولاند ویسر (؛ زادهٔ ) دونده پیاده‌روی سرعت اهل آلمان بود.
شهدخوار نوارارغوانی یک گونه از پرندگان خانواده شهدخواران که در آنگولا، بوتسوانا، جمهوری کنگو، جمهوری دموکراتیک کنگو، اتیوپی، گابن، کنیا، مالاوی، موزامبیک، نامیبیا، رواندا، سومالی، آفریقای جنوبی، سوازیلند، تانزانیا، اوگاندا، زامبیا و زیمبابوه یافت می‌شود.
شهدخوار تساوو (Tsavo) که گاهی اوقات با شهدخوار نوارارغوانی ادغام می‌شود، در اینجا یک گونه جداگانه در نظر گرفته می‌شود.
سمندر اِزو (نام علمی: Hynobius retardatus) یا سمندر هوکایدو یک گونه سمندر از خانواده سمندران آسیایی و بومی ژاپن است. زیستگاه‌های طبیعی آن جنگل‌های معتدل، بوته زارهای معتدل، باتلاق‌ها، مرداب‌های آب شیرین، باتلاق‌های متناوب آب شیرین، چشمه‌های آب شیرین، زمین‌های آبی و آبراهه‌ها و جوی‌ها است.
اوته هومولا (؛ زادهٔ ۲۰ ژانویه ۱۹۵۲) پرتاب‌گر نیزه زن اهل آلمان بود.
وولفگانگ هانیش (؛ زادهٔ ) پرتاب‌گر نیزه اهل آلمان بود.
بئاته کوخ (؛ زادهٔ ۱۸ اوت ۱۹۶۷) پرتاب‌گر نیزه زن اهل آلمان بود.
دتلف کاستنر (؛ زادهٔ ) بوکسور اهل آلمان بود.
الفی زین (؛ زادهٔ ) دونده دو نیمه‌استقامت اهل آلمان بود.
اولریکه برونس (؛ زادهٔ ) دونده دو نیمه‌استقامت زن اهل آلمان بود.
الن فیدلر (؛ زادهٔ ) دونده دو با مانع اهل آلمان بود.
فرانک باومگارتل (; – ) دونده دو استقامت اهل آلمان بود.
شهدخوار دمگاه‌ارغوانی یک گونه از خانوادهٔ شهدخواران و بومی شبه قاره هند است. مانند سایر پرندگان شهدخوار، اندازه آنها کوچک است و عمدتاً از شهد گل‌ها تغذیه می‌کنند اما گاهی اوقات، مخصوصاً در هنگام تغذیه نوجوان‌ها حشرات را می‌گیرند. آنها می‌توانند برای مدت کوتاهی درجا بال‌زنی کنند، اما معمولاً برای مکیدن شهد گل‌ها در حالت نشسته قرار می‌گیرند. آنها یک آشیانهٔ کیسه‌ای آویزان می‌سازند که از تار عنکبوت، گلسنگ و مواد گیاهی تشکیل شده‌است. رنگ نرها روشن است اما ماده‌ها در روتنه زیتونی و در زیرتنه زرد تا نخودی هستند. نرها به راحتی از شهدخوار ارغوانی با رنگ روشن زیرین تشخیص داده می‌شوند، در حالی که ماده‌ها را می‌توان با گلوی سفیدشان تشخیص داد.
فرانک وارتنبرگ (؛ زادهٔ ) ورزشکار پرش طول اهل آلمان بود.
هانسیورگ کونزه (؛ زادهٔ ) دونده دو استقامت اهل آلمان بود.