moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
محمد شریف نقاش هندی مینیاتور در دوران گورکانیان بود. او فرزند عبدالصمد شیرازی و از اشراف‌زادگان و درباریان بود. ابوالفضل علامی نام او را در لیست ۱۷ هنرمند بسیار باارزش "آیین اکبری" آورده‌است. محمد شریف از جمله نقاشانی بود که در تصویرسازی برای "خمسه نظامی" فعالیت داشت. سبک مینیاتورهایی که به او اختصاص داده شده‌است، یک نقاش را در آغاز کار خود نشان می‌دهند. این آثار بیشتر با دقت در ترسیم حیوانات کشیده شده‌اند و خیلی آماتور هستند البته در یک مورد شیوه ترسیم جانوران بهتر شده و آزادی حرکتی آن‌ها مورد توجه نقاش بوده‌است. محمد شریف به عنوان طراح سه مینیاتور در "رزم‌نامه" حضور قطعی داشت و با بهانوری (ص ۱۲۲)، کسو خرد (ص ۱۱۸) و منیر (ص ۶۸) همکاری کرده‌است.
بانک عوده () شرکت خدمات مالی و بانکداری لبنانی است، که در سال ۱۸۳۰ تأسیس شد.
آدامس بادکنکی (، ) یک مجموعه تلویزیونی کره جنوبی سال ۲۰۱۵ با بازی لی دونگ ووک، جونگ ریو-ون، لی جونگ-هیوک و پارک هی-بن است. این سریال از ۲۶ اکتبر تا ۱۵ دسامبر ۲۰۱۵، دوشنبه و سه‌شنبه‌ها ساعت ۲۳ (به وقت کره جنوبی) از تی‌وی‌ان برای ۱۶ قسمت پخش شد.
انغامی () شرکت رسانه‌ای اماراتی است، که در سال ۲۰۱۲ تأسیس شد.
الرفاعی () شرکت خرده‌فروشی لبنانی است، که در سال ۱۹۴۸ تأسیس شد.
علی‌محمد قاضی عسگر (زادهٔ ۱۲۷۰ – درگذشتهٔ ۱ مرداد ۱۳۴۳ ه‍.خ) خواننده، مدرس آواز ایرانی و از هنرمندان مکتب آواز اصفهان، اهل ایران بود.
علی‌محمد قاضی عسگر، معروف به سید قاضی عسگر، حدود سال ۱۲۷۰ ه‍.ش در اصفهان متولد شد. پدرش سید زین العابدین از ملاکان خوشنام اصفهان و از خاندان قاضی عسگر بود. «سید محمد» که در دورهٔ صفویه، مقام «قاضی عسکر» داشت، از اجداد آن‌ها بود و به همین سبب خانواده‌اش به این نام شناخته شدند. علی‌محمد قاضی عسگر آواز را از سید عبدالرحیم اصفهانی و میرزا حبیب اصفهانی (حبیب شاطر حاجی) فرا گرفت. او آواز را با روضه‌خوانی در مراسم‌های مذهبی و به عنوانِ روحانی آغاز کرد. قاضی عسگر صدایی پرقدرت داشت به‌طوری که می‌گفتند: «وقتی در کوه صفه می‌خوانده، اشعار آوازش را در سی‌وسه‌پل می‌نوشتند.» او در جوانی به افسردگی و بیماری دچار شد اما پس از مدتی با حمایت خانواده‌اش بهبود یافت. وی پس از بهبودی، دیگر در مجالس مذهبی حاضر نشد و لباس روحانیت را کنار گذاشت. قاضی عسگر در این زمان شغل عطاری را برگزید و هم‌زمان با ادارهٔ دخانیات اصفهان به عنوان کارشناس ارزیاب همکاری خود را آغاز کرد.
در نوروز سال ۱۳۲۹، ابوالحسن صبا در سفری که به اصفهان داشت با او ملاقات کرد. صبا در این مجلس نواختن ویلن را آغاز کرد و علی‌محمد قاضی عسگر به آواز مشغول شد. قاضی عسگر چندبار به قصد پایان آواز فرود آمد اما صبا که اشتیاق شنیدن داشت، باز هم نواخت. در پایان ابوالحسن صبا در حالی‌که اشک بر چشمانش نشسته بود رو به حاضرین می‌گوید:
این اثر به‌وسیلهٔ دستگاه ضبط نوار ریل ثبت و ضبط شده‌است. قاضی عسگر همواره از استادان خود به نیکی و احترام یاد می‌کرده‌است. او در مورد حبیب شاطر حاجی گفته بود: «آوازش مرغ را از طیران و آب را از جریان بازمی‌داشت.» وی در سال ۱۳۳۹ به دعوت سید حسین مرندی (رئیس وقت رادیو اصفهان) با این سازمان به همکاری پرداخت و در کلاسِ آوازی که در رادیو برای او آماده کرده بودند به آموزش هنرجویان مشغول شد. این همکاری به دلیل ضعف جسمی و کهولت سن پس از چند ماه متوقف شد.
از جمله شاگردان علی‌محمد قاضی عسگر می‌توان به هنرمندانی همچون جلیل شهناز، حسین عمومی، حسن کسائی، هوشنگ بهشتی و سید رضا طباطبایی اشاره کرد. او ۸ فرزند (۴ پسر و ۴ دختر) داشت که یکی از آنان با نام سید حسین حنجره به آوازخوانی مشغول شد.
علی‌محمد قاضی عسگر در مرداد ۱۳۴۳ ه‍.ش درگذشت و در تکیهٔ مقدس تخت فولاد اصفهان به خاک سپرده شد.
پاتچی () شرکت صنایع غذایی لبنانی است، که در سال ۱۹۷۴ تأسیس شد.
مرد تیغه‌ای (، ) یک مجموعه تلویزیونی کره جنوبی با بازی لی دونگ ووک و شین سه-کیونگ است. این سریال از ۱۰ سپتامبر تا ۱۳ نوامبر ۲۰۱۴ از کی‌بی‌اس۲ برای ۱۸ قسمت پخش شد.
ایسمکا () شرکت خودروسازی اندونزیایی است، که در سال ۲۰۰۷ تأسیس شد.
دیوید براون اتوموتیو () شرکت خودروسازی بریتانیایی است، که در سال ۲۰۱۳ تأسیس شد.
برابهام () شرکت خودروسازی استرالیایی است، که در سال ۲۰۱۸ توسط دیوید برابام تأسیس شد.
عشق وحشی (، ) یک مجموعه تلویزیونی کره جنوبی سال ۲۰۱۲ است. این سریال از ۴ ژانویه تا ۲۳ فوریه ۲۰۱۲، چهارشنبه و پنجشنبه‌ها ساعت ۲۱:۵۵ از کی‌بی‌اس۲ برای ۱۶ قسمت پخش شد. یک کمدی رمانتیک اسکروبال درباره رابطه عشق و نفرت بین یک بازیکن بیس بال حرفه ای سوپراستار (لی دونگ ووک) و بادیگارد او (لی سی-یونگ) است.
وحشیگری فرماندهی انتظامی جمهوری اسلامی ایران به موضوعِ وحشیگری پلیس و خشونتِ بی ضابطه و غیرِ قانونی در فرماندهی انتظامی جمهوری اسلامی ایران می‌پردازد. خشونت این پلیس علیه دستگیرشدگان در نمونه‌هایی همانند مهرداد سپهری در مشهد و بهاره چشم‌براه در آبادان، کشته‌شدن مهسا امینی، سرکوب خشونت‌بار معترضان سیاسی و اجتماعی در خیابان، یورش شبانهٔ نقابداران پلیس به خانهٔ لات‌ولوت‌های تهران و بیرون کشیدن این افراد، زیر رگبار مشت و لگد و تحقیرِ مظنونان با انداختن آفتابه بر گردنشان و دور گرداندن این افراد در سطحِ شهر، واکنش‌های فراوانی در پی داشته‌است و با بُهت و خشم همگانی در ایران روبرو شده‌است.
برخی باور دارند که ملزم بودن پلیس جمهوری اسلامی ایران برای پیشگیری از نقض شدن احکام شرعی از سوی مردم، بانی آن شده‌است که پلیس در ایران این دوره، بیشتر از آن که پایه‌گذار امنیت مردم این کشور باشد، باعث ناامنی روانی میان شهروندان شده‌است. اِعمال خشونت علیه مردم برای عدمِ رعایتِ شئونات و اِعمالِ حجاب اجباری از دیگر کارهای فرماندهی انتظامی جمهوری اسلامی ایران هستند که مورد نقد قرار گرفته‌اند.
وحشیگری نیروی انتظامی جمهوری اسلامی ایران، از دید خشونت اعمال‌شده از سوی خود نیروها و خشونت نهادینه در این سیستم، بررسی شده‌است. سرنوشت معترضانی که توسط این نیرو دستگیر می‌شوند نیز مورد توجه رسانه‌های خارجی بوده‌است. در موارد بسیاری از شدت خشونت در بازداشتگاه‌های نیروی انتظامی جمهوری اسلامی، پرده‌برداری شده‌است. به شکل کلی، رویکرد دستگاه سرکوب جمهوری اسلامی، از جمله نیروی انتظامی، در بالاترین سطوح حکومت و توسط شخص علی خامنه‌ای تعیین شده‌است.
در اردیبهشت ۱۳۸۶، گزارشی از یورش شبانهٔ نقابداران پلیس، به خانهٔ «لات‌ولوت» های تهران و بیرون کشیدن این افراد زیر رگبارهایی از مشت و لگد، تحقیرشان با انداختن آفتابه‌ای بر گردنشان و دور محله گرداندن این افراد، منتشر شد. در یکی از عکس‌ها، پلیس با چکمه بر صورت مجرم یا متهم، فشار وارد می‌کند. در عکس‌ها دیده می‌شود که آفتابه را با بند از گردن مجرم یا متهم، آویزان کرده‌اند و در عکسی دیگر نیز لولهٔ آفتابه را درون دهان او وارد کرده‌اند تا از این راه سخن بگوید. در تصویری نیز شمشیر پلاستیکی به متهم داده‌اند.
اسماعیل احمدی مقدم، فرماندهٔ پیشین ناجا، اعلام کرد که در تظاهرات تاسوعا و عاشورای ۱۳۸۸ هواداران جنبش سبز، خودروی نیروی انتظامی، مردم را زیر کرده‌است.
در اردیبهشت ۱۳۹۶، «کمپین فعالان بلوچ» گزارش داد که تیراندازی نیروهای نیروی انتظامی ایران در ۲۱ اردیبهشت، باعث کشته‌شدن یک روحانی سنی شد و دو شهروند دیگر را نیز در شهر سیب و سوران زخمی کرد.
به گزارش رادیو فردا در ۱۳۹۷ «در سال‌های گذشته برخی از کودکان در استان سیستان‌وبلوچستان و دیگر شهرهای ایران بر اثر شلیک مأموران نیروی انتظامی در حین تعقیب و گریز متهمان کشته شده‌اند». این گزارش به‌عنوان نمونه به ششم مهرماه سال ۱۳۹۶ اشاره کرد که در یورش نیروهای انتظامی به خانه‌ای در ایرانشهر، پسر سه ساله و پدرش کشته شدند و گزارشی را پوشش داد که بر پایه آن، مأموران به خودرویی تیراندازی می‌کنند و افزون بر راننده، دختری ۳ ساله و دو پسر ۱۸ و ۲۳ ساله را که سوار خودرو بودند، می‌کشند.
در تیر ۱۳۹۸، ویدئویی پخش شد که در آن، یک مأمور پلیس مرد، دختری در حالِ جیغ‌زدن را به زور و با خشونت، به همراه خود می‌کشد و با وجود اعتراض گروهی از حاضران در صحنه، سوار ماشین نیروی انتظامی‌اش می‌کند. فرمانده انتظامی تهران بزرگ اعلام کرد که گزارش مربوط می‌گفت که عده‌ای جوان، شئونات را زیر پا گذاشته‌اند و این افراد نخست از پلیس تذکر گرفته‌اند و رفتار نامناسبی با مأمور داشته‌اند. در سوی دیگر، شاهدی اعلام می‌کرد که دختر برای آب‌بازی در پارک حضور داشته‌است و با آمدن پلیس، دوستانش فرار می‌کنند اما او می‌ماند و هنگامی که «جواب پلیس را داده» کتک می‌خورد.
کشته شدن مهرداد سپهری در مهر ۱۳۹۹، از مواردی بود که برای جامعه ایران آشکار شد و واکنش‌های بسیاری به همراه داشت. در ویدئوی پخش شده از رویداد، «مردی دستانش به میله‌ای بسته شده‌است و مأمور پلیس به او نزدیک می‌شود و به او شوکر می‌زند… مرد با دستان بسته روی زمین می‌افتد. در تصاویر بعدی پلیس باز هم به او شوکر می‌زند و کلماتی میانشان رد و بدل می‌شود و مرد دوباره روی زمین می‌افتد». خانوادهٔ سپهری اعلام کردند که او در نهایت، با خفگی با اسپری فلفل جان داده‌است. پس از این، کاربرانی به مقایسه کردن گفته‌های علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی دربارهٔ رفتار پلیس آمریکا با جورج فلوید و این رویداد پرداختند.
در مهر ۱۳۹۹ که توجه رسانه‌ها به این زمینه بود، اعلام شد که مأموران نقابدار متهمانی را در خیابان‌های تهران گرداندند و با ضرب و جرح از آن‌ها می‌خواستند که پشیمانی‌شان را ابراز کنند. پخش‌شدن این نگاره‌ها، بانی آن شد که خشم کاربران در توییتر و اینستاگرام برانگیخته شود. در برخی تصاویر دورگردانی، متهم‌ها در هنگامی که مأموران درشت‌هیکل و نقابدار پلیس به زدن متهمان می‌پرداختند، به سوی مردم فریاد می‌زده‌اند «غلط کردیم، ببخشید». پیش از این، عکس‌هایی مشابه از گرداندن متهمان حمله به بیمارستان سینا رشت نیز مورد توجه قرار گرفت.
در آبان ۱۳۹۹، گزارشی در بی‌بی‌سی فارسی می‌گفت که «در سال‌های اخیر، روال مرسوم چنین بوده‌است: تصاویری از خشونت نیروهای نظامی و امنیتی در شبکه‌های اجتماعی منتشر می‌شود؛ اعتراض به این اقدام غیرقانونی و غیراخلاقی، فضای مجازی را فرامی‌گیرد؛ مسئولان جمهوری اسلامی در پی انکار یا توجیه جنایت برمی‌آیند… در روزهای اخیر، ضرب و جرح یا قتل تعدادی از شهروندان ایرانی به دست نیروهای پلیس بازتاب گسترده‌ای در فضای مجازی داشته‌است». در این گزارش، رویکرد پلیس دوران جمهوری اسلامی با حکومت پلیسی مقایسه و اعلام شد که پایه‌های حکومت‌های پلیسی در همه‌جا از جمله ایران، متزلزل شده‌است.
در آوریل ۲۰۲۱، نیروی انتظامی مشهد شماری از جوانان و نوجوانان (که برخی زیر سن قانونی بوده‌اند) را که متهمان چهارشنبه‌سوری (جشن ایرانی) معرفی کرد و با وصل کردن پلاکارد در یک نمایش همگانی، در شهر گرداند. رسانه‌های درون ایران، این کار را «طرح پیش‌گیرانه» دانستند؛ در حالی که مشخص نبوده‌است هدف پیشگیری از چه جرمی است. در ادامه، برخی این کار را قرون وسطایی خواندند و گزارش دادند که شماری از این افراد، زخمی نیز بوده‌اند. هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، در این باره نوشت: «در سال‌های اخیر نیروی انتظامی هر از گاهی اقدام به چرخاندن متهمان در سطح شهر می‌کند، اقدامی که مغایر با مقاوله‌نامه‌های حقوق‌بشری، قوانین داخلی و نقض کرامت انسانی است.»
از سوی دیگر، در بهمن ۱۳۹۹، حسین اشتری، فرماندهٔ نیروی انتظامی، بر «اجرای قانون توأم با رأفت اسلامی» تأکید کرد. وی همچنین اعلام کرده‌است که «نیروهای یگان ویژه در همهٔ عرصه‌ها در کنار مردم و همراه آنان هستند».
در اردیبهشت ۱۴۰۰، در هنگام تیراندازی نیروهای نیروی انتظامی شهرستان ایرانشهر، استان سیستان و بلوچستان به سوی یک خودروی مظنون به «حمل مواد مخدر»، یک کودک پنج ساله کشته شد و پدر و مادر کودک و یک شخص دیگر نیز زخمی شدند.
در اردیبهشت ۱۴۰۱ ویدیویی در جاده سد لتیان از یک مأمور لباس شخصی و دو مأمور پلیس در شبکه‌های اجتماعی بازنشر شد که با شدت و برخورد فیزیکی قصد بازداشت زنی را دارند که منجر به زمین‌خوردن او می‌شود. این ویدیو بارها و واکنش‌های گسترده و انتقادآمیزی در پی داشت.
از یگان ویژه به‌عنوان «سرکوب‌گرترین نیروی ضدشورش جمهوری اسلامی» یاد شده‌است. پیشینهٔ عمر یگان ویژه به شکل حدودی با عمر شورش‌های خیابانی در دوران جمهوری اسلامی، برابری کرده‌است؛ در همین هنگام، اگر شهرت کمیته‌های وابسته در بگیر ببند و یورش بردن به مهمانی‌ها و گشت و ایست‌های بازرسی بوده‌است، یگان ویژه تمام این کارها را در خیابان به برخورد مسلحانه با معترضان و به گلوله‌بستن و کشتار چنین کسانی تبدیل کرد. آمارهای نهادهایی چون عفو بین‌الملل می‌گفت که دست‌کم ۳۰۴ تن، تنها در سه روز اعتراض‌های آبان ۱۳۹۸ توسط نیروهای امنیتی کشته شدند و نیروهایی که حکومت در خیابان فرستاد نیز بیشتر نیروهای یگان ویژه و لباس‌شخصی‌ها بوده‌اند. تا سال ۱۴۰۰، یگان ویژه نیروی انتظامی، هشت تجربهٔ بزرگ در سرکوب اعتراضات داشته‌است. در یکی از خونین‌ترین سرکوب‌های خیابانی تاریخ نظام جمهوری اسلامی، که تنها در سه روز میان ۲۴ تا ۲۶ آبان ۱۳۹۸ رخ داد، یگان ویژه مهم‌ترین نیرویی بود که برای سرکوب در خیابان‌ها حاضر شد.
پلیس آگاهی فراجا یکی از یگان‌های فرماندهی انتظامی جمهوری اسلامی ایران است که بر پایه قانون این کشور، به عنوان ضابط قوه قضاییه بوده‌است.
سعید مدنی، جامعه‌شناس، اعلام کرد که ادارهٔ آگاهی یکی از سازمان‌های فرماندهی انتظامی است که چه در گذشته چه در دوران کنونی، یکی از روش‌های فعالیتش، بهره‌گیری از خشونت، زور و حتی شکنجه است.
به گزارش یورونیوز در ۲۰۲۰ م، برخی باور دارند که ملزم بودن پلیس جمهوری اسلامی ایران برای پیشگیری از نقض شدن احکام شرعی از سوی مردم، بانی آن شده‌است که پلیس در ایران این دوره، بیشتر از آن که پایه‌گذار امنیت مردم این کشور باشد، باعث ناامنی روانی میان شهروندان باشد. سعید مدنی، جامعه‌شناس اعلام داشت که اینکه نیروی انتظامی ملزم به این شده‌است که از نقض احکام شرعی جلوگیری کند، ابهام دارد؛ نیروی انتظامی ضابط قضایی به‌شمار می‌رود و ضابط مذهبی یا شرعی نیست و بیشتر ورودهای نیروی انتظامی، شامل موارد نقض قانون بوده‌است. در مورد حجاب نیز وابسته به سیاست‌ها و قانون‌هایی که به نیروی انتظامی می‌دهند، این نیرو احتمال دارد که با کسانی که حجاب آنان بر پایه استانداردهای جمهوری اسلامی نبوده‌است، برخورد خشنی داشته باشد. همچنین وی گفت که تا مدت‌ها، یکی از وظیفه‌های روزانهٔ نیروی انتظامی، جمع کردن دیش‌های ماهواره مردم بوده‌است که این، به دلیل سیاستی از سوی وزارت کشور بود.
در وضعی نرمال، واکنش مردم به حضور نیروی انتظامی، متفاوت بوده‌است؛ چون که رفتار نیروی انتظامی نیز در برابر مردم این کشور، متفاوت بوده‌است. نیروی انتظامی در منطقه یا جاهای مرفه و متوسط، در مقایسه با منطقه‌های فقیر نشین و در حاشیه، رفتاری کاملاً متفاوت یا گوناگون داشته‌است؛ بنابراین، از این دید، رفتار نیروی انتظامی یک پروتکل ثابتی نداشته‌است. حضور نیروی انتظامی در شمال شهر بیشتر مایه و بانی ایمنی یا امنیت شمرده شده و در جنوب شهر (که در این دوره جای فقیرنشین توصیف شده‌است) حضور نیروی انتظامی معنی تنش، برخورد و ناامنی روانی را دارد.
رادیو بین‌المللی فرانسه در آوریل ۲۰۱۸ گزارشی با عنوان «سابقهٔ ۴۰ سالهٔ خشونت نیروی انتظامی علیه زنان و دختران در ایران» منتشر کرد که به مسائل پیش آمده از حجاب اجباری در ایران نیز می‌پرداخت. این رسانه تصویر پخش شده از درگیری دختر جوان ایرانی با یک مأمور زن نیروی انتظامی را مورد توجه قرار داد و نوشت: «اما همچنان جای دستوری دربارهٔ برخورد نیروی انتظامی با نحوه پوشش زنان و حتی مردان در ایران خالی است و به نظر می‌رسد تا آن زمان نمی‌توان به عدم تکرار این برخورد یا رفتارهای شبیه آن امیدوار بود». پس از کتک‌خوردن دختر از مأمور، هنرمندان نیز واکنش‌هایی تند داشتند و برخی از آنان از تجربه‌های همانند این، در همین زمینه گفتند؛ همانند قیچی شدن موهای‌شان توسط مأموران نیروی انتظامی.
شعارهایی چون «نیروی انتظامی، خجالت، خجالت» یا «نیروی انتظامی، چرا برادرکشی؟» از شعارهای معترضان نسبت به این نیرو هستند.
در مهر ۱۳۹۹، کاربران شبکه‌های اجتماعی، پس از کار اخیر پلیس جمهوری اسلامی ایران، یعنی دورگردانی و زدن متهمان در تهران و برخی شهرهای دیگر ایران، واکنش‌های گسترده‌ای داشتند و در نمونه‌ای از این دست واکنش‌ها، این کار صورت گرفته را با رفتار گروه تروریستی داعش با مخالفان و زندانیانش، مقایسه کردند. کاربران رسانه‌های اجتماعی افزون برداشتن نقدهایی از ابعاد فراقانونی این کار، خشونت نیروی انتظامی را مورد اشاره قرار داده و این «وحشی‌بازی» را محکوم کرده بودند. گروهی از کاربران نیز چنین کاری را مصداقی از «شکنجه» اعلام کردند و پرسش داشتند که هنگامی که در نمایش همگانی رفتار با متهم این گونه است، پس در زندان‌های مربوط چه می‌گذرد؟ و کاربرانی نیز به شکلی ویژه، پس از این رویداد، به شکنجه شدن نوید افکاری و دیگر زندانیان پرداخته بودند.
هاتف مطهری در همین باره نوشته بود: «پلیس ایران جلوی چشم هزاران نفر، به سر و بدن متهم ضربه می‌زنه و وادارش می‌کنه که به خودش فحش بده. بعد انتظار دارن ما قبول کنیم در بازداشتگاه و اتاق بازجویی برای نوید افکاری اتفاقی نیفتاده و سیر محاکمه عادلانه بوده». ضیا نبوی، فعال دانشجویی ایرانی و زندانی سیاسی پیشین، روش برخورد نیروی انتظامی را «بخش کوچکی از آنچه در بازداشتگاه‌ها با متهم می‌کنند» دانست. کاربری دیگر، با پست‌کردن ویدئوهای کارهای حکومت ایران و داعش، به «همذاتی» این دو، اشاره کرد.
اینگونه برخوردها با تحریم‌های حقوق بشری همراه بوده‌اند. در نمونه‌ای در فروردین ۱۴۰۰، حسن کرمی فرماندهٔ یگان‌های ویژه ناجا، حسین اشتری فرماندهٔ نیروی انتظامی جمهوری اسلامی، غلامرضا ضیایی رئیس زندان اوین و شماری دیگر، به اتهام سرکوب کردن خشن اعتراضات آبان ۱۳۹۸ ایران، به فهرست تحریم‌های حقوق بشری اتحادیه اروپا افزوده شدند. پیشتر نیز وزارت خارجه آمریکا در ۲۸ آبان ۱۳۹۹، مسئولان کلیدی کشتار مردم معترض در نیزار ماهشهر در جریان اعتراض‌های آبان ۱۳۹۸ را تحریم کرد که در میان این مسئولان، نام سردار حیدر عباس‌زاده، فرماندهٔ نیروی انتظامی استان خوزستان و سرهنگ رضا پاپی، فرمانده نیروی انتظامی ماهشهر دارای اتهام نقض گسترده و خشن حقوق بشر، وجود داشت. بر پایهٔ گزارش‌ها، مردم معترض ایرانی در فرار از تجهیزات نظامی به نیزارها پناه می‌برند و نیروی انتظامی زیر فرمان حیدر عباس‌زاده و رضا پاپی، نیزارها را آتش کشید و به سوی معترضان آتش گشود و حداقل ۱۴۸ شهروند در این جریان، کشته شدند. یک شاهد عینی اعلام کرد که «هیچ‌یک از کسانی که به نیزارها پناه بردند زنده برنگشتند».
در رسانه‌ها
خوانش سریانی-آرامی قرآن: جستاری برای رازگشایی زبان قرآن نام اثری از نویسنده‌ای با نام مستعارِ کریستف لوکزنبرگ است که در سال ۲۰۰۰ منتشر شده‌است. نویسنده در این کتاب توضیح می‌دهد که بخش‌های بزرگی از قرآن ریشه در عبادات مسیحی سریانی دارد و بسیاری از آیات مبهم، زمانی که به سریانی ترجمه شوند، معنایشان مشخص می‌شود. در مجموع تاریخ‌پژوهان اتفاق‌نظر دارند که قرآن تحت تحت‌تاثیر ادبیات سریانی-آرامی بوده اما نظریهٔ لوکزنبرگ به دلیل تأکید بیش از حد بر این مسئله با انتقاداتی مواجه شده‌است. این کتاب به دلیل اینکه حاوی فرضیهٔ جدیدی دربارهٔ لغت حوری بود، توجه رسانه‌ها را به خود جلب کرد؛ لوکزنبرگ اعتقاد دارد حوری ارتباطی به دختران باکرهٔ بهشتی که مسلمانان اعتقاد دارند در بهشت به آن‌ها داده می‌شود، نیست بلکه به معنای «انگورِ سفید» است.Reynolds, "Quranic studies and its controversies", 2008: p.16
این کتاب تاکید می‌کند که زبان ترکیبات اولیه قرآن، آنطور که مفسران کلاسیک فرض می‌کنند، منحصراً عربی نبوده، بلکه ریشه در زبان سریانی قرن هفتم قبیله مکی قریش دارد که در تاریخ با تأسیس دین اسلام همزمان است.Giving the Koran a history: Holy Book under scrutiny / Critical readings of the Muslim scripture offer alternative interpretations of well-known passages , Lebanon "Daily Star" (July 12, 2003): "Luxenberg asserts that Koranic Arabic is not Arabic at all, at least not in the sense assumed by the classical commentators. It is written, rather, in the dialect of the Prophet's tribe, the Meccan Quraysh, and heavily influenced by Aramaic. Luxenberg's premise is that the Aramaic language—the lingua franca of the Prophet Mohammed, the language of culture and Christian liturgy—had a profound influence on the Koran. Extensive borrowing was necessary simply because at the time of the Prophet, Arabic was not yet sophisticated enough for scriptural composition."
این اثر این نظریه را پیش می‌برد که بخش‌های مهم قرآن توسط نسل‌هایی از قاریان و دانشمندان مسلمان و غربی که زبان عربی کلاسیک را زبان قرآن می‌دانند، اشتباه خوانده شده‌است.
تحلیل لوکزنبرگ نشان می‌دهد که زبان سریانی-آرامی رایج تا قرن هفتم مبنای ریشه‌شناسی قوی‌تری برای معنای قرآن ارائه می‌دهد.
یکی از ویژگی‌های قابل توجه عربی نوشتاری اولیه این بود که فاقد نشانه‌های مصوت و حرکت‌گذاری‌هایی بود که بتوان مثلا در آینده بین ب، ت، ن، ي، تمایز قائل شد، بنابراین مستعد تلفظ و خوانش اشتباه بود. در اواخر قرن هشتم به دستور حجاج بن یوسف، والی عراق (۶۹۴-۷۱۴)، حرکت‌گذاری عربی اضافه شد.
لوگزنبرگ ادعا کرد که قرآن "حاوی زبان مبهم و حتی غیرقابل توضیح" است. او ادعا می‌کند که حتی دانشمندان مسلمان هم تحلیل برخی از آیات را مشکل می‌دانند و مجموعه‌هایی از تفسیر قرآن را برای توضیح این آیات نوشته‌اند. با این حال، به گفته او، فرض پشت تلاش‌های آنها همیشه این بوده‌است که هر بخش دشواری درست، معنادار و عربی خالص است و می‌توان آن را با روش‌های مطالعات سنتی مسلمانان رمزگشایی کرد. لوگزنبرگ، دانشمندان دانشگاهی غربی قرآن را متهم می‌کند که رویکردی ترسو و تقلیدی دارند و بیش از حد بر کار دانشمندان مسلمان تکیه می‌کنند.
لوگزنبرگ استدلال می‌کند که قرآن در اصل منحصراً به زبان عربی نوشته نشده‌است، بلکه به صورت آمیخته با سریانی، زبان گفتاری و نوشتاری غالب در شبه جزیره عربستان تا قرن هشتم نوشته شده‌است.
منظور از زبان سریانی-آرامی (در واقع سریانی) شاخه ای از زبان آرامی در خاور نزدیک است که در اصل در ادسا و نواحی اطراف آن در شمال غربی بین النهرین صحبت می‌شده و از مسیحیت تا مبدأ قرآن به عنوان زبان نوشتاری غالب بوده‌است. برای بیش از یک هزار سال، آرامی زبان میانجی در کل منطقه خاورمیانه بود، پیش از آنکه در قرن هفتم به تدریج توسط زبان عربی جایگزین شود.
لوگزنبرگ خاطرنشان کرد که محققان باید از نو شروع کنند، تفاسیر قدیمی اسلامی را نادیده بگیرند و فقط از آخرین روش‌های زبانی و تاریخی استفاده کنند. از این رو، اگر یک کلمه یا عبارت قرآنی خاص در عربی «بی معنا» به نظر برسد، یا تنها با حدس‌های پرپیچ و خم بتوان آن را معنا کرد، منطقی است که زبان سریانی را هم در کنار زبان عربی بررسی کنیم.
لوگزنبرگ همچنین استدلال می‌کند که قرآن بر اساس متون قبل از خود، یعنی کتاب‌های قرائت سریانی که در کلیساهای مسیحی سریانی استفاده می‌شد، استوار است، و این تلاش چندین نسل بود که این متون را در قرآنی که ما امروز می‌شناسیم تطبیق دهند.
بر اساس سنت اسلامی، قدمت قرآن به قرن هفتم برمی‌گردد، در حالی که اولین نمونه‌های ادبیات عرب به معنای کامل آن دو قرن بعد، یعنی زمانی که ابن هشام (متوفی ۸۲۸) «سیره پیامبر» را نوشت، یافت می‌شود.
بنابراین، می‌توانیم ثابت کنیم که ادبیات عربی پس از قرآن، در دوره‌ای پس از آثار خلیل بن احمد فراهیدی(متوفی ۷۸۶)، بنیان‌گذار فرهنگ‌نویسی عربی (کتاب العین)، و سیبویه (متوفی ۷۹۶)، که دستور زبان عربی کلاسیک به او تعلق دارد، توسعه یافته‌است. حال اگر فرض کنیم که شکل‌گیری قرآن در سال وفات محمد در سال ۶۳۲ به پایان رسیده‌است، فاصله ای ۱۵۰ ساله را پیش روی خود می‌یابیم که در طول آن اثری از ادبیات عرب در خور توجه نیست.
لوگزنبرگ با رویکرد پژوهشی خود نماینده «مکتب زاربروکن» است که بخشی از مکتب اسلام‌شناسی تجدیدنظرطلبانه است.
«قابل قبول بودن»، «قضاوت کردن» و «معنا ساختن» یک واژه، مستلزم بررسی و نگاه کردن به وقوع و تکرار شدن یک واژه در آیات آشکارتر قرآنی، و نگاه به متون جعلی و مذهبی آرامی است که تقریباً کلمه به کلمه در قرآن آورده شده‌است.Walid Saleh, The Etymological Fallacy and Quranic Studies: Muhammad, Paradise, and Late Antiquity in: "The Qur’an in Context", ed. Angelika Neuwirth, Brill (2011).
پادشاه هتل (؛ ) یک مجموعه تلویزیونی کره جنوبی سال ۲۰۱۴ با بازی لی دونگ ووک، لی دا هائه، ایم سولونگ، وانگ جی-هه، لی دئوک-هوا و کیم هائه-سوک است. این مجموعه از ۵ آوریل تا ۲۷ ژوئیه ۲۰۱۴، شنبه و یکشنبه‌ها ساعت ۲۱:۴۵ (کی‌اس‌تی) از ام‌بی‌سی برای ۳۲ قسمت پخش شد.
لی دونگ ووک و لی دا هائه قبلاً در سریال دختر من (۲۰۰۵) همبازی بودند.
یک داستان عاشقانه بین یک وارث که سعی می‌کند میراث پدرش، تنها هتل هفت ستاره در کشور، را نجات دهد، و یک مدیر هتل که به دشمن او تبدیل می‌شود تا از او محافظت کند.
اولین جلسهٔ فیلم‌نامه‌خوانی در فوریه ۲۰۱۴ انجام شد.
این مجموعه در چین بسیار محبوب شد و در زمان پخش، دومین درام کره‌ای با ریتینگ تلویزیونی بالا را در بایدو ثبت کرد. همچنین این مجموعه، جایگاه شماره یک درام‌های کره‌ای در آی‌چی‌یی، یک سایت ویدئوی چینی، بود و بیش از ۲۰۰ میلیون بازدید به دست آورد و در زمان پخش در چین، پنجمین درامای محبوب در چین بوده‌است.
این مجموعه در ژاپن، از ۵ مه تا ۱۵ سپتامبر ۲۰۱۴، از کانال کابلی کی‌ان‌تی‌وی پخش شد.
این مجموعه در تایلند، از ۲۳ ژوئیه از ورک‌پوینت تی‌وی پخش شد.
این مجموعه در ویتنام، از ۲ آوریل ۲۰۱۵ از وی‌تی‌وی و کانال کابلی اچ‌تی‌وی۲ با عنوان بومی «Vua khách sạn» پخش شد.
این مجموعه در تایوان، از ۶ مه ۲۰۱۵ از جی‌تی‌وی پخش شد.
این مجموعه از اوه! کی، یک شبکهٔ تلویزیونی کابلی پولی و ماهواره‌ای که در حال حاضر در سنگاپور اندونزی، مالزی و برونئی در دسترس است، پخش شد.
این مجموعه از ان‌تی‌دی‌تی‌وی کی‌اکس‌ال‌ای ۴۴٫۷، از ۲۵ مارس ۲۰۱۶ ساعت ۲۳:۰۰ (وقت محلی) پخش شد.
لعل نقاش هندی مینیاتورهای دوران گورکانیان بود. احتمالاً او یک مسلمان بود و نامش برگرفته از جواهر در عربی (لعل) یا رنگ قرمز در هندی (لال) است. او استاد پرکاری بود که بیش از ۱۱۰ اثر به او نسبت داده شده‌است. او در شکل‌گیری سبک به خصوص کارگاه‌های دوران اکبر شاه بسیار تأثیرگذار بود و ششمین نفر از ۱۷ نقاشی است که به ترتیب ارشدیت در "آیین اکبری" نامشان آمده‌است. لعل در "حمزه‌نامه" به‌طور متناوب در سال‌های ۱۵۶۲–۷۷ کار کرد و تا سال ۱۵۸۲ همراه با داسونت سرپرست کارگاه بود. او در "رزم‌نامه" هم طراح ارشد کارگاه بود و با مشارکت در رسم ۳۸ برگ این کتاب، نقش بزرگی داشت. ترکیبات درخشان او مانند "راما و متحدین در حال عبور از لانکا"و "مناظر طبیعی" گرایشش به آثار نگارگری ایرانی را قوی نشان می‌دهد. برای کشیدن معماری و پرتره‌ها وی با سبک اروپایی که کسو داس استفاده می‌کرد، آشنایی داشته ولی با این حال، علی‌رغم استفاده از سبک اروپایی در نگاره یک شهر دوردست برای کنایه از فضا، وی اساساً نسبت به اصول چشم‌نداز اروپایی چندان همدل نبود. او از این ترکیب در طراحی "تیمورنامه" و "جامع التواریخ" استفاده کرده‌است. اشکالی که برگرفته از سبک غرب آسیای میانه قرون وسطی است و از نمونه‌های اولیه ایرانی الهام گرفته‌اند در آثار او در "اکبرنامه" فراوان هستند و ترکیب‌بندی‌های جدیدش در کاخ‌ها درک درستی از واقعیت ندارند. تنها دو برگ وی در "بابر نامه" عدم تمایل به ترسیم پدیده‌های مشاهده‌شده و واقعیت‌نگاری را تأیید می‌کند. این همدلی با برداشت‌های تیموری و بعداً صفوی از ترکیب و نقاشی در برگ‌های "اکبرنامه" مشهود است. در نسخه‌های خطی ادبی نیز این مسئله دیده می‌شود؛ من‌جمله در "خمسه نظامی"، "بهارستان جامی"، "گلستان سعدی" و "خمسه امیر خسرو دهلوی". اگرچه لعل در اکبرنامه از فرمول‌های ثابتی در آثارش استفاده کرده، نقاشی او در "پرش سلطان بهادر به دریا هنگام احاطه شدن توسط کشتی‌های پرتغالی" بدیع، دراماتیک و چشمگیر است. به نظر می‌رسد استعداد و تمایلات هنری او بیشتر متناسب با متون ادبی بود؛ کمااین‌که "دارا و شبان" در "کلیات سعدی" شاید یکی از بهترین کارهای او باشد.
آنا اسکلرن (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل استرالیا است. وی از سال ۲۰۰۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "گامبیت"، "دابلیو.ئی."، "نزول قسمت ۲"، "مهلت یک ساله"، "حادثه تیمارستان، "پوآرو"، "کملوت"، "ژو"، "هیومنز" و "تفنگدارها" اشاره کرد.
اَندرو هاویل (؛ زادهٔ ۱ ژوئن ۱۹۶۵) بازیگر اهل بریتانیا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "پوآرو"، "مأموران مخفی"، "آدمکشان میدسامر"، "دکتر هو"، "شاهد خاموش"، "شهر هالبی"، "تودورها"، "شرلوک"، "پدر براون"، "ورا"، "ویکتوریا"، ""، "پادشاه"، "طلا"، "قانون کودکان"، "دخترعموی من ریچل"، "ارتش بابا"، "مدار بسته"، "بینوایان"، "بلوار لندن"، "نیکلاس نیکلبی"، "وایلد"، "بازسازی"، "دانتون ابی"، "بازی تقلید"، "کلاود اطلس"، "بانوی آهنی"، "سخنرانی پادشاه"، "بیداری"، "سیلویا"، "قلب من"، "دوک" و "رسوایی در بلگراویا" اشاره کرد.
بنیاد سیاست‌های استراتژیک استرالیا یک اتاق فکر و اندیشکده سیاست دفاعی و استراتژیک مستقر در کانبرا ، قلمرو پایتختی استرالیا است که توسط دولت استرالیا بنیان نهاده شده‌است. بخشی از بودجه این اندیشکده توسط وزارت دفاع استرالیا تأمین می‌شود. علاوه بر بودجه داخلی، بخشی از بودجه آن توسط دولتهای خارجی مانند وزارت امور خارجه ایالات متحده و همچنین پیمانکاران نظامی تأمین می‌شود.
ویکتوریا ویکس (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل انگلستان است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "اسکینز"، "پوآرو"، "ایست‌اندرز"، "شاهد خاموش"، "شرلوک"، "دکتر هو"، "خانواده من"، "تلفات"، "چیزی که یک دختر می‌خواهد"، "برج" و "بازی تقلید" اشاره نمود.
سرژ آزاناویسیوس (؛ زادهٔ ) بازیگر، کارگردان فیلم و نویسنده اهل فرانسه است. وی از سال ۱۹۸۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "پوآرو"،"بورجیاها"، "بازرس فویل"، "طبقه آمریکایی"، "احساسات متحد"، "" و "مردان آثار ماندگار" اشاره کرد.
در ریاضیات، کنش گروهی روی یک فضا، همریختی گروهی از یک گروه به گروه تبدیلات فضا می‌باشد. به‌طور مشابه، کنش گروهی روی ساختار ریاضیاتی، همریختی گروهی از یک گروه به گروه خودریختی‌های آن ساختار است. گفته می‌شود که گروه روی فضا یا ساختار "کنش" می‌دهد. اگر گروهی روی یک ساختار کنش داشته باشد، اغلب روی اشیائی که از آن ساختار ایجاد می‌گردند نیز کنش می‌کند. به عنوان مثال، گروه ایزومتری‌های اقلیدسی روی فضای اقلیدسی و همچنین اشکالی که درون آن ترسیم می‌شوند نیز کنش انجام می‌دهد. به‌خصوص، این گروه بر روی تمام مثلث‌ها کنش می‌کند. به‌طور مشابه، گروه تقارن‌های یک چندوجهی روی رئوس، اضلاع و وجوه یک چندوجهی کنش انجام می‌دهد.
کنش گروهی روی فضای برداری متناهی بعدی را نمایش گروهی می‌نامند. این نوع کنش، امکان می‌دهد تا بسیاری از گروه‌ها براساس زیرگروه‌های formula_1 شناسایی شوند، یعنی گروه ماتریس‌های formula_2 معکوس‌پذیر روی میدان "K".
گروه متقارن formula_3 روی هر مجموعه "n" عضوی، به وسیله جایگشت عناصرش کنش می‌کند. گرچه گروه تمام جایگشت‌های یک مجموعه، به‌طور صوری به خود مجموعه وابسته است، مفهوم کنش گروهی امکان این را فراهم می‌آورد تا جایگشت‌های تمام مجموعه‌های هم‌کاردینال، تنها با یک گروه مورد مطالعه قرار گیرند.
شان دینگوال (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل بریتانیا است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "سربازرس بنکس"، "دکتر هو"، "پوآرو"، "ققنوس و قالیچه"، "لمس پلیدی" و "خداحافظ کریستوفر رابین" اشاره نمود.
کلیر کیلان (؛ زادهٔ ۸ مهٔ ۱۹۷۵) بازیگر اهل بریتانیا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "دربه‌درها"، "پوآرو"، "آینه سیاه"، "سفر به اسپانیا"، "پدینگتون ۲" و "بازخواهم گشت" اشاره کرد.
وحشیگری پلیس در ایران (یا خشونت پلیس ایران، جنجال‌های پلیس ایران) دست کم به دوران قاجار می‌رسد و در دوران شاهنشاهی پهلوی ادامه یافت و در دوران جمهوری اسلامی به اوج خود رسید.کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل: نیروهای امنیتی ایران از روی بام ساختمان‌ها و سوار بر بالگرد «سر» معترضان را هدف قرار داده‌اند صدای آمریکاگزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل: در اعتراضات آبان پلیس، سپاه و بسیج با هدف قتل به معترضان شلیک کردندعفو بین‌الملل: معترضان آبان‌ماه به‌شدت و به شکل غیرانسانی شکنجه شده‌انداعتراض سازمان عفو بین‌الملل به شکنجه بازداشت‌شدگان در ایرانافشاگری عفو بین‌الملل از شکنجه‌های تکان‌دهنده و موارد گسترده نقض حقوق بشر در سرکوب اعتراضات آبان ۹۸
در این دوران، پلیس ایران تنها نهادی بوده‌است که در حوزهٔ همگانی، برای برقراری قانون اقدام می‌کرده‌است و از خشونت نیز بهره می‌برد. پس از انقلاب ۱۳۵۷، نهادهای نظم‌دهندهٔ همگانی در ایران، پرشمار شدند. به گونه‌ای که نخست کمیته‌ها شکل گرفتند و پس از آنان پایگاه‌های بسیج. پلیس ایران نیز به "نیروی انتظامی" تبدیل شد. سعید مدنی، جامعه‌شناس، باور دارد که خشونت سیتماتیک و نظام‌دار، بخشی از رفتار پلیس ایران است.
وحشیگری فرماندهی انتظامی جمهوری اسلامی ایران علیه مردم این کشور، با تحریم‌های حقوق بشری همراه بوده‌است و شماری از سران آن و مقامات محلی‌اش، از سوی غرب تحریم شده‌اند. از یگان ویژه این سازمان، به‌عنوان «سرکوب‌گرترین نیروی ضدشورش جمهوری اسلامی» یاد شده‌است که در خونین‌ترین سرکوب‌های خیابانی تاریخ جمهوری اسلامی در سال ۱۳۹۸، از مهم‌ترین نیروهای حاضر در خیابان بود. محاصره، کشتار و آتش گشودن به سوی مردم معترض، خشونت در بازداشتگاه‌ها، کشتن کودک هنگام تعقیب و غیره، نقدهای جدی را به این سازمان، وارد کرده‌اند. به گزارش یورونیوز در ۲۰۲۰ م، برخی باور دارند که ملزم بودن پلیس جمهوری اسلامی ایران برای پیشگیری از نقض شدن احکام شرعی از سوی مردم، بانی آن شده‌است که پلیس در ایران این دوره، بیشتر از آن که پایه‌گذار امنیت مردم این کشور باشد، باعث ناامنی روانی میان شهروندان باشد. جمع کردن دیش‌های ماهواره، کتک‌زدن و اعمال خشونت علیه مردم به خاطر شئونات و حجاب، دیگر کارهای فرماندهی انتظامی جمهوری اسلامی ایران هستند که مورد نقد قرار گرفته‌اند. گرداندن متهمان در شهر که شامل نوجوانان زیر سن قانونی نیز می‌شده‌است نیز توسط رسانه‌ها و مردم، نقد شده‌است. با این حال، از سوی دیگر در بهمن ۱۳۹۹، حسین اشتری، فرمانده کل انتظامی، بر «اجرای قانون توأم با رأفت اسلامی» تأکید کرد. وی همچنین مدعی شد که «نیروهای یگان ویژه در همهٔ عرصه‌ها در کنار مردم و همراه آنان هستند».
سعید مدنی، جامعه‌شناس اعلام کرد که از دوران قاجاریان که یک نهاد، به نام نظمیه بنیان‌گذاری گردید، خشونت یکی از جزءهای به عمل آوردن حاکمیت و برقراری قانون و پس از آن نظم، توسط پلیس این کشور بوده‌است.
پیش از انقلاب ۱۳۵۷، پلیس نقشی اثرگذار در به وجود آوردن نظم داشته‌است و در دوران پهلوی، تنها نهادی بوده‌است که در حوزه همگانی در این زمینه، نقش داشت. در این دوره نیز پلیس به گونه‌ای با اعمال خشونت همراهی می‌کرده‌است و بهره‌گیری پلیس از خشونت در این دوران نیز نرمال شمرده می‌شده‌است.
سعید مدنی، جامعه‌شناس، اعلام کرد که پس از انقلاب ۱۳۵۷، نهادهای نظم‌دهندهٔ همگانی در ایران، پرشمار شدند. به گونه‌ای که نخست کمیته‌ها شکل گرفتند و پس از آنان نیز پایگاه‌های بسیج. پلیس ایران نیز به نیروی انتظامی تبدیل شد. در وضعیتی معمولی، هر سهٔ این سازمان‌های جدید، فعال بودند. در پایان، در دوره‌ای کمیته‌ها در نیروی انتظامی در هم آمیخته شدند و به عنوان نمونه در دههٔ ۱۳۹۰، در فضای شهری ایران، نیروی انتظامی و پایگاه‌های بسیج دیده می‌شود. وی همچنین گفت که بر پایهٔ ارزیابی‌ها، بخش قابل توجهی از مردم، باور دارند که هر دوی این سازمان‌ها، از خشونت در جهت به عمل آوردن نظم و قانون بهره‌گیری می‌کنند. اما پس از انقلاب ۱۳۵۷، کمیته‌ها نقش بیشتری گرفتند و نیروی انتظامی، رفتاری محافظه‌کارانه‌تر گرفت. هرچند که بعدها، با در هم آمیختن کمیته‌ها در نیروی انتظامی، «اعتماد به نفس گذشته به نیروی انتظامی بازگشت». فرماندهان کمیته‌ها نیز در نیروی انتظامی به فرماندهی رسیدند. با ورود نیروهای کمیته به نیروی انتظامی، برای باری دیگر، خشونت به پلیس ایران بازگشت و این خشونت به عنوان بخشی از رفتار این نیرو، به‌شمار می‌رفت. سعید مدنی در ادامه گفت که خشونت سیتماتیک و نظام‌دار، بخشی از رفتار پلیس ایران است و «مواردی که اخیراً اتفاق افتاده، فقط به واسطه فضای مجازی برجسته شده‌است وگرنه چنین رفتارهایی را تقریباً به‌طور روزمره می‌توان مشاهده کرد». او همچنین اعلام کرد که ادارهٔ آگاهی یکی از سازمان‌های فرماندهی انتظامی است که چه در گذشته چه در دوران کنونی، یکی از روش‌های فعالیتش، بهره‌گیری از خشونت، زور و حتی شکنجه است.
به گزارش یورونیوز در ۲۰۲۰ م، برخی باور دارند که ملزم بودن پلیس جمهوری اسلامی ایران برای پیشگیری از نقض شدن احکام شرعی از سوی مردم، بانی آن شده‌است که پلیس در ایران این دوره، بیشتر از آن که پایه‌گذار امنیت مردم این کشور باشد، باعث ناامنی روانی میان شهروندان باشد. سعید مدنی، جامعه‌شناس اعلام داشت که اینکه فرماندهی انتظامی ملزم به این شده‌است که از نقض احکام شرعی جلوگیری کند، ابهام دارد؛ فرماندهی انتظامی ضابط قضایی به‌شمار می‌رود و ضابط مذهبی یا شرعی نیست و بیشتر ورودهای فرماندهی انتظامی، شامل موارد نقض قانون بوده‌است. در مورد حجاب نیز وابسته به سیاست‌ها و قانون‌هایی که به فرماندهی انتظامی می‌دهند، این نیرو احتمال دارد که با کسانی که حجاب آنان بر پایه استانداردهای جمهوری اسلامی نبوده‌است، برخورد خشنی داشته باشد. همچنین وی گفت که تا مدت‌ها، یکی از وظیفه‌های روزانهٔ فرماندهی انتظامی، جمع کردن دیش‌های ماهواره مردم بوده‌است که این، به دلیل سیاستی از سوی وزارت کشور بود.
به شکل کلی، وحشیگری فرماندهی انتظامی جمهوری اسلامی ایران، از دید خشونت اعمال‌شده از سوی خود نیروها و خشونت نهادینه در این سیستم، بررسی شده‌است. سرنوشت معترضانی که توسط این نیرو دستگیر می‌شوند نیز مورد توجه رسانه‌های خارجی بوده‌است. در موارد بسیاری از شدت خشونت در بازداشتگاه‌های فرماندهی انتظامی جمهوری اسلامی، پرده‌برداری شده‌است. به شکل کلی، رویکرد دستگاه سرکوب جمهوری اسلامی، از جمله فرماندهی انتظامی، در بالاترین سطوح حکومت و توسط شخص علی خامنه‌ای تعیین شده‌است.
خشونت این پلیس علیه دستگیرشدگان در نمونه‌هایی همانند مهرداد سپهری در مشهد و بهاره چشم‌براه در آبادان واکنش‌های فراوانی در پی داشته‌است و با بهت و خشم همگانی در ایران رویرو شده‌است.
این گزارش در ادامه نوشت: «در عین حال برخورد بسیار خشن با زنانی که جرمشان تنها به عقب رفتن تکه‌ای پارچه از روی سر یا کوتاه بودن لباس محدود می‌شد، نمی‌توانست چندان تماشاگران را بر سر ذوق بیاورد».
در اردیبهشت ۱۳۹۶، «کمپین فعالان بلوچ» گزارش داد که تیراندازی نیروهای فرماندهی انتظامی ایران در ۲۱ اردیبهشت، باعث کشته‌شدن یک روحانی سنی شد و دو شهروند دیگر را نیز در شهر سیب و سوران زخمی کرد.
به گزارش رادیو فردا در ۱۳۹۷ «در سال‌های گذشته برخی از کودکان در استان سیستان‌وبلوچستان و دیگر شهرهای ایران بر اثر شلیک مأموران فرماندهی انتظامی در حین تعقیب و گریز متهمان کشته شده‌اند». این گزارش به‌عنوان نمونه به ششم مهر سال گذشته (۱۳۹۶) اشاره کرد که در یورش نیروهای فرماندهی انتظامی به خانه‌ای در ایرانشهر، پسر سه ساله و پدرش کشته شدند و گزارشی را پوشش داد که بر پایه آن، مأموران به خودرویی تیراندازی می‌کنند و افزون بر راننده، دختری ۳ ساله و دو پسر ۱۸ و ۲۳ ساله را که سوار خودرو بودند، می‌کشند.
در آوریل ۲۰۲۱، نیروی انتظامی مشهد شماری از جوانان و نوجوانان (که برخی زیر سن قانونی بوده‌اند) را که متهمان چهارشنبه‌سوری (جشن ایرانی) معرفی کرد و با وصل کردن پلاکارد در یک نمایش همگانی، در شهر گرداند. رسانه‌های درون ایران، این کار را «طرح پیش‌گیرانه» دانستند؛ در حالی که مشخص نبوده‌است هدف پیشگیری از چه جرمی است. در ادامه، برخی این کار را قرون وسطایی خواندند و گزارش دادند که شماری از این افراد، زخمی نیز بوده‌اند. هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، در این باره نوشت: «در سال‌های اخیر فرماندهی انتظامی هر از گاهی اقدام به چرخاندن متهمان در سطح شهر می‌کند، اقدامی که مغایر با مقاوله‌نامه‌های حقوق‌بشری، قوانین داخلی و نقض کرامت انسانی است.»
یگان ویژه به‌عنوان «سرکوب‌گرترین نیروی ضدشورش جمهوری اسلامی» یاد شده‌است. پیشینهٔ عمر یگان ویژه به شکل حدودی با عمر شورش‌های خیابانی در دوران جمهوری اسلامی، برابری کرده‌است؛ در همین هنگام، اگر شهرت کمیته‌های وابسته در بگیر ببند و یورش بردن به مهمانی‌ها و گشت و ایست‌های بازرسی بوده‌است، یگان ویژه تمام این کارها را در خیابان به برخورد مسلحانه با معترضان و منتقدها و به گلوله‌بستن و کشتار چنین کسانی تبدیل کرد. آمارهای نهادهایی چون عفو بین‌الملل می‌گفت که دست‌کم ۳۰۴ تن، تنها در سه روز اعتراض‌های آبان ۱۳۹۸ توسط نیروهای امنیتی کشته شدند و نیروهایی که حکومت در خیابان فرستاد نیز بیشتر نیروهای یگان ویژه و لباس‌شخصی‌ها بوده‌اند. تا سال ۱۴۰۰، یگان ویژه فرماندهی انتظامی، هشت تجربهٔ بزرگ در سرکوب اعتراضات داشته‌است. در یکی از خونین‌ترین سرکوب‌های خیابانی تاریخ نظام جمهوری اسلامی، که تنها در سه روز میان ۲۴ تا ۲۶ آبان ۱۳۹۸ رخ داد، یگان ویژه مهم‌ترین نیرویی بود که برای سرکوب در خیابان‌ها حاضر شد.
در اردیبهشت ۱۳۹۷، گزارش شد که افزون بر برخورد خشونت‌آمیز با یک دختر جوان ایرانی به دلیل حجاب از سوی یک نیروی گشت ارشاد، یک زن ۴۸ ساله به نام مینو حسن‌آبادی نیز با توجه به اعتراضش به زدن آن دختر، به شکلی «خشونت‌آمیز» بازداشت شده‌است. شمار برخوردهای خشونت‌آمیز پلیس جمهوری اسلامی ایران با آنچه «بدحجابی» خوانده شده‌است پس از اعتراض‌های آشکارا به حجاب اجباری در ایران از سوی از زنانی که با عنوان دختران خیابان انقلاب آوازه یافتند، افزایش یافت. صادق آملی لاریجانی، رئیس قوه قضائیه جمهوری اسلامی با وجود نقدهای وارد شده به زدن یک دختر توسط گشت ارشاد، اعلام کرده‌بود که نیروی انتظامی «نباید یک قدم هم عقب‌نشینی کند». زهرا ساعی، نمایندهٔ مجلس شورای اسلامی در این دوره نیز گفت که «نسل جدید دیگر پذیرای گشت ارشاد نیست».
مقابلهٔ فیزیکی ایرانیان با گشت ارشاد، دست کم از بهمن ۱۳۹۷ شروع شد؛ جایی که فیلمی که از درگیری شهروندان با مأموران گشت ارشاد پخش شد و در ادامهٔ درگیری گروهی از ایرانیان با نیروهای پلیس برای آزاد کردن دو زن دستگیرشده به خاطر حجاب، درِ خودروی ون گشت ارشاد از جا کنده شد و مأموران مجبور شدند که شلیک هوایی کنند و در پایان، پس از رها کردن دو زن دستگیرشده، محل را ترک کردند.
رادیو بین‌المللی فرانسه در آوریل ۲۰۱۸ گزارشی با عنوان «سابقهٔ ۴۰ سالهٔ خشونت فرماندهی انتظامی علیه زنان و دختران در ایران» منتشر کرد که به مسائل پیش آمده از حجاب اجباری در ایران نیز می‌پرداخت. این رسانه تصویر پخش شده از درگیری دختر جوان ایرانی با یک مأمور زن فرماندهی انتظامی را مورد توجه قرار داد و نوشت: «اما همچنان جای دستوری دربارهٔ برخورد فرماندهی انتظامی با نحوه پوشش زنان و حتی مردان در ایران خالی است و به نظر می‌رسد تا آن زمان نمی‌توان به عدم تکرار این برخورد یا رفتارهای شبیه آن امیدوار بود». پس از کتک‌خوردن دختر از مأمور، هنرمندان نیز واکنش‌هایی تند داشتند و برخی از آنان از تجربه‌های همانند این، در همین زمینه گفتند؛ همانند قیچی شدن موهای‌شان توسط مأموران فرماندهی انتظامی. زنان ایرانی برخوردهایی خشن از نیروهای کمیته و بسیج دیده‌اند و با روی کار آمدن گوشی‌های هوشمند و پخش کردن فیلم‌ها در اینترنت، توانسته‌اند به مقابله با مجریان بپردازند. نفس وجود گشت ارشاد در خیابان‌های ایران نیز مصداقی آشکار از نقض حقوق شهروندی و به‌عنوان نمونه‌ای از خشونت نسبت به زنان دانسته شده‌است. مقامات جمهوری اسلامی نیز به هیچ حالتی، درخواست زنان این کشور را برای گزینش پوشش به رسمیت نمی‌شناختند و با وجود دهه‌ها مقاومت مدنی زنان در برابر حجاب اجباری در ایران، در پایان، تنها به نادرست بودن شکل «برخورد» با زنان اذعان کردند.
در اردیبهشت ۱۳۸۶، پلیس تهران در یکی از گزارش‌هایش اعلام کرد که تنها در ۴۸ ساعت گذشته، ۱۲۸ دختر و زن «بدحجاب» دستگیر شدند. در این دوره، توقیف خودروها به دلیل «بدحجابی» سرنشینان نیز رخ می‌داده‌است.
شمار برخوردهای خشونت‌آمیز پلیس جمهوری اسلامی ایران با آنچه «بدحجابی» خوانده شده‌است پس از اعتراض‌های آشکارا به حجاب اجباری در ایران از سوی از زنانی که با عنوان دختران خیابان انقلاب آوازه یافتند، افزایش یافت. اعتراض‌های آشکارا به حجاب اجباری در ایران، از دی ۱۳۹۶ در خیابان انقلاب تهران، توسط ویدا موحد شروع شد و پس از این، شمارگان دیگری از دختران ایرانی در منطقه‌های گوناگون این خیابان و دیگر خیابان‌ها و شهرهای ایران، با رفتن روی جایی بلند و برداشتن روسری به حجاب اجباری در کشورشان اعتراض کردند. برخورد خشونت‌آمیز بر ضد این دختران و زنان، با انتقادهای سازمان‌های مدافع حقوق بشری همچون عفو بین‌الملل و دیدبان حقوق بشر، روبرو گردیده‌است. اگرچه اما علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی، اعتراض‌ها را حاصل «تبلیغات پرحجم دشمنان و هزینه‌های سرسام‌آور آنان برای اثرگذاری منفی بر مسئله حجاب» اعلام کرد.
خشونت پلیس ایران علیه زنان، در رسانه‌های بین‌المللی نیز پوشش داشته‌است. در نمونه‌ای، روزنامه دیلی میل در فروردین ۱۳۹۷، کتک زدن دختر جوان توسط پلیس ایران را بازتاب داد که در آن یک زن ترسیده به شکلی بی‌رحمانه توسط گشت ارشاد پلیس در ایران، مورد حمله قرار گرفته و کتک می‌خورد.
هاتف مطهری در همین باره نوشته بود: «پلیس ایران جلوی چشم هزاران نفر، به سر و بدن متهم ضربه می‌زنه و وادارش می‌کنه که به خودش فحش بده. بعد انتظار دارن ما قبول کنیم در بازداشتگاه و اتاق بازجویی برای نوید افکاری اتفاقی نیفتاده و سیر محاکمه عادلانه بوده». ضیا نبوی، فعال دانشجویی ایرانی و زندانی سیاسی پیشین، روش برخورد نیروهای فرماندهی انتظامی را «بخش کوچکی از آنچه در بازداشتگاه‌ها با متهم می‌کنند» دانست. کاربری دیگر، با پست‌کردن ویدئوهای کارهای حکومت ایران و داعش، به «همذاتی» این دو، اشاره کرد.
این جنایت‌ها با تحریم‌های حقوق بشری همراه بوده‌اند؛ در نمونه‌ای در فروردین ۱۴۰۰، حسن کرمی فرماندهٔ یگان‌های ویژه فراجا، حسین اشتری فرماندهٔ کل انتظامی جمهوری اسلامی، غلامرضا ضیایی رئیس زندان اوین و شماری دیگر از جمله فرماندهان سپاه پاسداران و بسیج، به اتهام سرکوب کردن خشن اعتراضات آبان ۱۳۹۸ ایران، به فهرست تحریم‌های حقوق بشری اتحادیه اروپا افزوده شدند. پیشتر نیز وزارت خارجه آمریکا در ۲۸ آبان ۱۳۹۹، مسئولان کلیدی کشتار مردم معترض در نیزار ماهشهر در جریان اعتراض‌های آبان ۱۳۹۸ را تحریم کرد که در میان این مسئولان، نام سردار حیدر عباس‌زاده، فرماندهٔ انتظامی استان خوزستان و سرهنگ رضا پاپی، فرمانده انتظامی ماهشهر دارای اتهام نقض گسترده و خشن حقوق بشر، وجود داشت. بر پایهٔ گزارش‌های مرتبط، مردم معترض ایرانی در فرار از تجهیزات نظامی به نیزارها پناه می‌برند و فرماندهی انتظامی زیر فرمان حیدر عباس‌زاده و رضا پاپی، نیزارها را آتش کشید و به سوی معترضان آتش گشود و حداقل ۱۴۸ شهروند در این جریان، کشته شدند. یک شاهد عینی اعلام کرد که «هیچ‌یک از کسانی که به نیزارها پناه بردند زنده برنگشتند».
آلیس اور-ایوینگ (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل بریتانیا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "پوآرو"، "رسوایی‌ای بس انگلیسی"، "ویکتوریا"، "نظریه همه‌چیز"، "آقای ترنر"، "ترسی شگرف از همه‌چیز" و "تاوان" اشاره کرد.
نایجل لینزی (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل بریتانیا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "آدمکشان میدسامر"، "پوآرو"، "تلفات"، "خانواده من"، "قانون مورفی"، "رم"، "شاهد خاموش"، "مأموران مخفی"، "بازرس فویل"، "آخرین پادشاهی"، "توپ سیاه"، "خبر داغ"، "چهار شیر"، "معامله‌گر سرکش"، "ویکتوریا" و "امن" اشاره کرد.
فیونا اوشانِـسی (؛ زادهٔ ۱۹۷۹ میلادی) بازیگر اهل جمهوری ایرلند است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "گشت شبانه"، "اسکندر"، "تا دم مرگ"، "آرمان‌شهر"، "مالیس در سرزمین عجایب"، "پوآرو" و "تفنگدارها" اشاره کرد.
نیکلاس مک‌گیهی () بازیگر، صداپیشه و شاعر اهل ولز است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "تلفات"، "گلادیاتور"، "پوآرو"، "جانوران شگفت‌انگیز و زیستگاه آن‌ها"، "خانه دوشیزه پرگرین برای بچه‌های عجیب"، "از جهنم"، "راه و رسم زندگی ما" و "مرد انگلیسی که از یک تپه بالا رفت اما از کوه پایین آمد" اشاره نمود.
تام چدبان (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل بریتانیا است.
از فیلم‌ها و مجموعه‌های تلویزیونی‌ای که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "خطاهای نرم‌افزاری"، "کازینو رویال"، "تس"، "دکتر هو"، "پدر براون"، "آدمکشان میدسامر"، "بازرس فویل"، "شاهد خاموش"، "شهر هالبی"، "تلفات"، "داستان‌های باورنکردنی"، "تیراندازی ماهی"، "نیروی عظیم" و "پوآرو" اشاره کرد.
ولفیت () شرکت تجهیزات مخابراتی آمریکایی است، که در سال ۱۹۸۶ تأسیس شد.
سین‌اوپتیکس () شرکت تجهیزات مخابراتی آمریکایی است، که در سال ۱۹۸۵ تأسیس شد.
ربکا فرانت (؛ زادهٔ ) بازیگر، نویسنده و کمدین اهل بریتانیا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "هیومنز"، "پوآرو"، "دکتر هو"، "آدمکشان میدسامر"، "پولدارک"، "هوانوردان"، "انتهای دالانی تاریک"، "جنگ و صلح"، بت‌گرل (فیلم)، "گریمزبی" اشاره کرد.
بای نتورکس () شرکت مخابرات آمریکایی است، که در سال ۱۹۹۴ تأسیس شد.
ایچلون کورپوریشن () شرکت الکترونیک آمریکایی است، که در سال ۱۹۸۸ تأسیس شد.
ادستو () شرکت الکترونیک آمریکایی است، که در سال ۲۰۰۶ تأسیس شد.
رزالیند ایرز (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل بریتانیا است. وی از سال ۱۹۷۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "تایتانیک"، "سابرینا جادوگر نوجوان"، "زیبای سیاه، "خیابان کورونیشن"، "پوآرو"، ""، "عصر فرمانروایان ۳"، ""، "همپستد" و "خدایان و هیولاها" اشاره کرد.
ریتیون بی‌بی‌ان تکنالوجیز () شرکت صنایع جنگ‌افزاری آمریکایی است، که در سال ۱۹۴۸ توسط لئو برانک و ریچارد بوولت تأسیس شد.
ای۱۰ () شرکت سخت‌افزار آمریکایی است، که در سال ۲۰۰۴ تأسیس شد.
کودویورز () شرکت نرم‌افزار آمریکایی است، که در سال ۱۹۹۶ تأسیس شد.
جیمز آندرسون (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل بریتانیا است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "پوآرو" و "شهر هالبی" اشاره نمود.
مونتاویستا () شرکت نرم‌افزار آمریکایی است، که در سال ۱۹۹۶ تأسیس شد.
کولابورا () شرکت فناوری اطلاعات بریتانیایی است، که در سال ۲۰۰۵ تأسیس شد.
دانیل ویمن (؛ زادهٔ ۱۹۷۷ میلادی) بازیگر اهل بریتانیا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "پوآرو"، "آدمکشان میدسامر"، "بازرس فویل"، "دکتر هو"، "شاهد خاموش" و "آرزوهای بزرگ" اشاره کرد.
وایند ریور () شرکت فناوری اطلاعات آمریکایی است، که در سال ۱۹۸۱ تأسیس شد.
لینوکس گیم () شرکت بازی ویدئویی بریتانیایی است، که در سال ۲۰۰۱ تأسیس شد.
سوزی کورپوریشن () شرکت نرم‌افزار آلمانی است، که در سال ۱۹۹۲ تأسیس شد.
نیکلاس وودسان (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل بریتانیا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "رخنه‌گر"، "پوآرو"، "آدمکشان میدسامر"، "بازرس فویل"، "وثیقه"، "تابو"، "شهر هالبی"، "اسکای‌فال"، "دروازه بهشت"، "جان کارتر"، "لطف حیرت‌آور"، "خانه روسی"، "آرزوهای بزرگ"، "بورجیا"، "پرونده پلیکان"، "هانا آرنت"، "آقای ترنر"، "نژاد"، "دختر دانمارکی"، "انتقام‌جویان"، "وارونه"، "مرگ استالین"، "توطئه"، "فریب‌کاری"، "تیراندازی ماهی" و "نافرمانی" اشاره کرد.
تاجیک‌های پاکستان گروهی از مردمی ایرانی‌تبار هستند که در خاک پاکستان زندگی می‌کنند و از نژاد تاجیک هستند.
درههای گوجال، ایشکومن و یاسین در منطقه گلگت-بلتستان در شمال پاکستان و همچنین ناحیه چترال، محل زندگی بومی قابل توجهی از تاجیک‌های پامیری است که به مردمان وخی معروف هستند و به زبانهای وخی و سریکالی صحبت می‌کنند.
از دیگر مناطقی که بخش بزرگی از تاجیک‌های بومی پاکستان در آن زندگی می‌کنند دره سوات پاکستان است، که خود را سواتی یا تاجیک می‌نامند. اکثر تاجیک‌های پاکستان زبان خود را فراموش کرده‌اند و به زبان‌های پشتو و اردو حرف می‌زنند البته در سال‌های اخیر تلاش‌هایی برای آموزش زبان فارسی در بین این مردم انجام شده‌است.http://www.afghanpaper.com/nbody.php?id=153014
به غیر از تاجیک‌های بومی پاکستان در سال‌های اخیر از کشورهای دیگر نیز مهاجرانی تاجیک به پاکستان مهاجرت کرده‌اند که مهاجرانی از افغانستان، تاجیکستان و چین هستند. براساس آمار رسمی پاکستان در سال ۲۰۰۵، حداقل ۷٫۳٪ از کل افغان‌های مقیم پاکستان یا تقریباً ۲۲۱٬۰۰۰ نفر تاجیک هستند. برخی از تاجیک‌های پاکستان مهاجرانی از سین‌کیانگ چین هستند که در مناطق شمالی پاکستان مستقر شده‌اند. در خلال جنگ داخلی تاجیکستان نیز شماری از شهروندان این کشور به پاکستان مهاجرت کردند.
در ریاضیات، فضای توپولوژیکی formula_1 را فضای بئر گویند، اگر برای هر گردایه شمارایی چون formula_2 از مجموعه‌های بسته‌یِ درون-تهی از formula_1، اجتماعشان یعنی formula_4 نیز در formula_1 درونِ تهی دارند. به‌طور معادل، فضای موضعاً محدبی که درون خودش نزار نباشد را فضای بئر می‌نامند. براساس قضیه رسته بئر، فضاهای هاسدورف فشرده و فضاهای متریک کامل، مثال‌هایی از یک فضای بئر می‌باشند. بورباکی اولین بار اصطلاح «فضای بئر» را ابداع نمود.
توناریگومی، انجمن همسایه کوچک‌ترین واحد برنامه بسیج ملی بود که توسط امپراتوری ژاپن در جنگ جهانی دوم ایجاد شد. این بخش از واحدهایی متشکل از ۱۰–۱۵ خانوار تشکیل شده بود که برای خاموش کردن حریق، دفاع مدنی و امنیت داخلی سازمان یافته بودند.
این سیستم در ۱۱ سپتامبر ۱۹۴۰ به دستور وزارت کشور (ژاپن) تحت انجمن حمایت از قانون امپراتوری توسط هیئت دولت نخست‌وزیر ژاپن فومیمارو کونوئه رسمیت یافت. شرکت در آن اجباری بود و هر یک از واحدها نیز با پخش پروپاگاندا و سازماندهی راهپیمایی‌های میهن‌پرستانه مسئولیت کمک به جنبش بسیج روحانی ملی را بر عهده داشتند.
دولت همچنین توناریگومی را برای حفظ امنیت عمومی مفید می‌دانست. شبکه‌ای از اطلاع‌رسان یا خبرچین ایجاد شد که هر انجمن محله‌ای را با پلیس مرتبط می‌کرد تا نقض قوانین ملی را زیر نظر داشته باشد و به رفتارهای سیاسی یا اخلاقی مشکوک شود.
زندگی خصوصی او (، ) یک مجموعه تلویزیونی کره جنوبی سال ۲۰۱۹، به نویسندگی کیم هه-یونگ و کارگردانی هونگ جونگ-چان و با بازی پارک مین یونگ، کیم جه ووک و آن بو-هیون است. این سریال توسعه یافته توسط استودیو دراگون و تولید شده توسط بُن فکتوری ورلدواید، برنامه‌ای است براساس رمان کره‌ای به نام نونا فن دات کام (누나팬닷컴; Noona Fan Dot Com) نوشته شده توسط کیم سونگ-یئون که در سال ۲۰۰۷ منتشر شد. این سریال از ۱۰ آوریل تا ۳۰ می ۲۰۱۹ از تی‌وی‌ان برای ۱۶ قسمت پخش شد.
شورای هماهنگی چند جانبه ایستگاه فضایی بین‌المللی (MCB), ()، یا کمیتهٔ هماهنگی چندجانبهٔ ایستگاه فضایی بین‌المللی (MCB)، بالاترین ارگان همکاری در برنامهٔ ایستگاه فضایی بین‌المللی (ISS) است. این تفاهم‌نامه در اصل بر پایهٔ مفاد یادداشت تفاهم چندجانبهٔ همکاری در مورد ایستگاه فضایی بین‌المللی است٬ که در سال ۱۹۹۸ امضا شده‌است..
"شورای MCB" را اعضایی از هر یک از سازمان‌های همکار در پروژهٔ ISS تشکیل می‌دهند: ناسا، روسکاسموس، JAXA، آژانس فضایی اروپا و آژانس فضایی کانادا. "MCB" تعیین کنندهٔ سیاست‌های ISS است، مانند سیاست مصوبهٔ «قانون رفتار خدمه ایستگاه فضایی بین‌المللی»؛ که توافق‌نامهٔ بین دولتی پروژه ایستگاه فضایی بین‌المللی را، که همراه با تفاهم‌نامه‌ها مبنای قانونی اجرای برنامهٔ ISS است، فراهم می‌کند.
سرآب خضر الیاس، سرآب خدر الیاس یا سرآب خیر الیاس یک دریاچهٔ طبیعی آب شیرین است که در ۲۳ کیلومتری شمال غربی شهر کرمانشاه و در مسیر کرمانشاه به کامیاران قرار دارد.خبرگزاری کُردپرس: "سراب خیر الیاس کرمانشاه خشک شد"، نوشته‌شده در ۵ خرداد ۱۴۰۰؛ بازدید در ۵ خرداد ۱۴۰۰.
سرآب خضر الیاس در ۲۳ کیلومتری شمال غرب شهر کرمانشاه، در منطقهٔ میان‌دربند و در مسیر کرمانشاه به کامیاران قرار دارد.خبرگزاری کُردپرس: "سراب خیر الیاس کرمانشاه خشک شد"، نوشته‌شده در ۵ خرداد ۱۴۰۰؛ بازدید در ۵ خرداد ۱۴۰۰."تحقیق استان کرمانشاه"؛ بازدید در ۵ خرداد ۱۴۰۰.