moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در راه بازگشت ناصرالدین‌شاه از اروپا در بندر انزلی تلگرافی با امضای ۸۰ نفر از درباریان با درخواست عزل سپهسالار رسید. درباریان در خانه انیس‌الدوله، زن سوگلی شاه، رفته و گروهی از مردم هم در ارگ شاهی جمع شده بودند.
سپهسالار استعفا داد و شاه استعفا را رد کرد تا این‌که نامهٔ تندی از دو مجتهد نامدار پایتخت، ملاعلی کنی و سید صالح عرب رسید. سید صالح عرب، صدراعظم را واجب‌القتل دانست. شاه تسلیم شده و استعفا را پذیرفت.
چون رویتر دست از دعاوی خود برنمی‌داشت، ناگزیر امتیاز تأسیس بانک شاهنشاهی ایران را به او دادند.
گُلرُخسار صَفی‌اِوا (زادهٔ ۱۷ دسامبر ۱۹۴۷ در روستای یخچ در نورآباد) از شاعران پارسی‌گوی تاجیکستان است.
به وی لقب «مادر ملت تاجیک» داده‌اند.بی‌بی‌سی فارسی، بازدید: اکتبر ۲۰۰۸.
او نخستین شعر خود را در دوازده‌سالگی سرود و در سن پانزده‌سالگی آن را منتشر کرد. پس از آن چندین مجموعه شعر از او منتشر شده‌است.
خانوادهٔ او از خانواده‌های فرهنگی به‌شمار می‌آمدند و ازاین‌رو گلرخسار نیز علاقهٔ بسیار به تحصیل داشت و به همین دلیل در پنج‌سالگی به‌همراه خواهر هفت‌ساله‌اش به کلاس اول ابتدایی دبستان روستایی رفت و به گفتهٔ خودش، اولین ورق‌نوشته‌هایش دیوار خانهٔ پدری و قلمش زغال کورهٔ آشپزی مادرش بود. پس از به پایان بردن دورهٔ ابتدایی، مقاطع راهنمایی و دبیرستان را نیز در مدرسهٔ شبانه‌روزی ناحیهٔ «کامسامُل‌آباد» (نورآباد کنونی) به اتمام رساند و بعد از آن بود که وارد دانشگاه ملی تاجیکستان شد و پس از پنج سال رشتهٔ زبان و ادبیات را به پایان رساند.صفی، گلرخسار: سکرات. به کوشش هدیه شریفی. تهران: نتشارات اطلاعات ۱۳۹۱.
نخستین شعر گلرخسار با عنوان «خانهٔ پدر» در روزنامه‌ای محلی چاپ شد و از آن زمان بیش از پنجاه اثر از وی در زمینه‌های شعر، رمان و پژوهش منتشر شده‌است.
از جملهٔ دیگر آثار وی که در ایران نیز به چاپ رسیده می‌توان به این کتاب‌ها اشاره کرد: گلچین اشعار، زادروز درد، اشک طوفان، روایت‌های ناگفته، تنهاتر از تنهایی، سَکَرات.
از باختر و سغدم، از وست ام و از زندم، رخان بدخشانم، ولکان دماوندم
من هجرم و من وصلم، من نسخه نی ام، اصلم
فرهنگ شرر دارم، خون رگ و پیوندم/ یک ذره ز خورشیدم
یک غنچه زامیدم / یک نوده ز ده بیدم
یک حلقه ز دربندم/ از میهن گلنارم ، از گلخن گلخارم
ایران عزیز من! ای جان عزیز من
ای میهن سبز مهر، ای شهرگ نبض شعر
ای دور به جان نزدیک، ای نور دل و دیده
قانون تو انشا کرد، قانون سعادت را
جمشید تو بینا کرد، کاخ فر ملت را
تیر نظر آرش، در سینه نهان دارم
شهنامه عالم ساز، از فضل کیان دارم
ما را به دل تنگت، ای یار به هم آور،
صد بار تو را میرم، یکبار به هم آور
بر گلشن گلخندت ، بر فرق دماوندت
گلخار نمی زیبد، گلنار به هم آور
پیوند نیاکانی، پیوند دل و جانی
ایران عزیز من ای جان عزیزمن...
وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی (مختصر: وزارت ارشاد) از وزارت‌خانه‌های دولت جمهوری اسلامی ایران است که مسئولیت نظارت و پیشگیری محتوا‌های فرهنگی طبق قوانین جمهوری اسلامی ایران بر عهده آن بوده و اعمال‌کننده فیلترهای فرهنگی و اجتماعی است. شکل کنونی این وزارت‌خانه پس از وقوع انقلاب ۱۳۵۷ با ترکیب "وزارت فرهنگ و هنر" با "وزارت اطلاعات و جهانگردی" شکل گرفت.
وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به عنوان یکی از اصلی‌ترین متولیان حوزه فرهنگ و هنر، وظیفه سیاست‌گذاری در زمینه‌های اطلاع‌رسانی، اشاعه فرهنگ اسلامی و تبلیغات برای نظام جمهوری اسلامی ایران را برعهده دارد. این وزارت‌خانه از شمار زیادی مرکز و سازمان تشکیل شده که از سازمان‌های زیرمجموعه‌های آن می‌توان به: سازمان اوقاف و امور خیریه، سازمان خبرگزاری جمهوری اسلامی، سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، پژوهشگاه فرهنگ، هنر و ارتباطات، همچنین سازمان سینمایی و سمعی، بصری، دفتر مطالعات و برنامه‌ریزی رسانه‌ها و سازمان حج و زیارت اشاره کرد.
در سال ۱۲۶۶ نخستین وزارت‌خانهٔ فرهنگی، با انحلال "وزارت علوم" و تأسیس "وزارت معارف و اوقاف و صنایع مستظرفه"، راه‌اندازی شد. این وزارت‌خانه وظایف آموزش و پرورش، فرهنگ و هنر، علوم و آموزش عالی، همچنین سازمان اوقاف را برعهده داشت. در سال ۱۳۰۰ "شورای عالی معارف" با هدف گسترش دوایر علوم، اشاعه معارف و فنون، همچنین رفع نقایص تحصیلات علمی و فنی در ایران تشکیل گردید.
در سال ۱۳۱۷ به‌موجب مصوبه "فرهنگستان ایران"، واژه فرهنگ، جایگزین کلمه معارف شد و در پی آن، نام این وزارت‌خانه نیز از "وزارت معارف و اوقاف و صنایع مستظرفه"، به "وزارت فرهنگ" تغییر پیدا کرد.
در آذر ماه ۱۳۴۳ "کانون هنرهای زیبای کشور"، "اداره کل باستان‌شناسی"، "کتابخانه ملی"، "دایره رایزنی‌های فرهنگی" و "اداره تألیف و ترجمه"، از وزارت فرهنگ منفک شدند و با ادغام آن‌ها با یکدیگر "وزارت فرهنگ و هنر" تأسیس گردید. از سال ۱۳۴۴ وظیفه راه‌اندازی کتابخانه عمومی در تمامی شهرهای کشور نیز، برعهده وزارت فرهنگ و هنر گذاشته شد. در تیرماه سال ۱۳۴۶ "شورای‌عالی فرهنگ و هنر" نیز در این وزارت‌خانه راه‌اندازی شد.
در ۱۱ تیر ۱۳۲۲ "اداره کل انتشارات و تبلیغات"، برای انجام امور تبلیغات در داخل و خارج از کشور تشکیل شد، که پیش‌تر وظایف آن توسط بخش‌های مختلف مانند رادیو، نشریات، تئاتر، فیلم و موسیقی، انجام می‌شد. در تاریخ ۲۷ اسفند ۱۳۴۲ بر اساس مصوبه مجلس شورای ملی، "اداره کل انتشارات و تبلیغات"، به "وزارت اطلاعات" تغییر نام داد. کمتر از ۲ سال بعد و در تیرماه ۱۳۴۶ سازمان تلویزیون ملی ایران، توسط وزارت اطلاعات راه‌اندازی شد و ۴ سال بعد در پی ادغام با بخش رادیو، در خرداد ۱۳۵۰ سازمان رادیو تلویزیون ملی ایران به‌عنوان زیرمجموعه‌ای از وزارت اطلاعات تأسیس گردید. در سال ۱۳۵۳ با ادغام "سازمان جلب سیاحان" در وزارت اطلاعات، نام آن به "وزارت اطلاعات و جهانگردی" تغییر یافت.
پس از وقوع انقلاب ۱۳۵۷ و در فروردین ماه ۱۳۵۸ به‌موجب مصوبه شورای انقلاب اسلامی، وزارت اطلاعات و جهانگردی به "وزارت اطلاعات و تبلیغات" تغییر نام داد و در حدود ۲ ماه بعد، در ۷ خرداد ماه ۱۳۵۸ این وزارت‌خانه به "وزارت ارشاد ملی" تغییر نام پیدا کرد. در بهمن ۱۳۵۸ امور حج و زیارت، از سازمان اوقاف که وابسته به نهاد نخست‌وزیری بود، منتزع شد و به‌عنوان زیرمجموعه‌ای از وزارت ارشاد ملی قرار گرفت و نام آن نیز به سازمان حج و زیارت تغییر پیدا کرد.
در سال ۱۳۵۹ "وزارت ارشاد ملی" به "وزارت ارشاد اسلامی" تغییر نام داد. در سال ۱۳۶۰، واحدهایی از وزارت فرهنگ و آموزش عالی جدا و به این وزارت‌خانه ملحق شد. این واحدها پیش‌تر زیرمجموعه وزارت فرهنگ و هنر دوره پهلوی بود. (وزارت فرهنگ و آموزش عالی در اسفند ۱۳۵۷ از ادغام «وزارت فرهنگ و هنر» و «وزارت علوم و آموزش عالی» تشکیل شده بود)
در سال ۱۳۶۳ سازمان اوقاف به‌طور کامل از نهاد نخست‌وزیری منتزع شد و در پی ادغام با "سازمان حج و زیارت"، "سازمان حج و اوقاف و امور خیریه"، وابسته به وزارت ارشاد اسلامی تشکیل گردید.
در تاریخ ۱۲ اسفند ۱۳۶۵ با تصویب قانون وظایف و اختیارات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، این وزارت‌خانه به "وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی" تغییر نام داد و تاکنون نیز با همین نام، به‌عنوان یکی از ۱۹ وزارت‌خانهٔ فعال در دولت جمهوری اسلامی ایران، به حیات خود ادامه می‌دهد.
روز دوشنبه ۲۳ اسفند ۱۴۰۰ شماری از سایت‌های اینترنتی و وب‌سایت وزارت فرهنگ و ارشاد جمهوری اسلامی مورد حمله هکری قرار گرفت و عکس ضربدر قرمز خورده سید علی خامنه‌ای و تصاویری از مریم و مسعود رجوی از رهبران سازمان مجاهدین خلق ایران به همراه شعار «مرگ بر خامنه‌ای» بر روی آن‌ها منتشر شد.حمله هکری به سایت‌های اینترنتی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامیاین بار وبسایت‌های وزارت ارشاد جمهوری اسلامی هک شد: ضربدر روی عکس خامنه‌ای
مهمترين هدف وزارت خانه نظارت و سانسور هر محتوايي است كه در كشور توليد مي شود. از روزنامه، كتاب، فيلم و هر نوع رسانه ديگري.
وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی از معاونت‌های زیر تشکیل شده‌است:
ابومحمد حَجّاج بن یوسف بن حَکَم بن ابی عقیل ثَقَفی (طائف ۶۶۱ – واسط ۷۱۴ (۴۰–۹۵ هجری)), که به اختصار به حجاج بن یوسف شناخته می‌شودیکی از مشهورترین حاکمانی بود که به خلافت اموی خدمت می‌کرد. او خدمتش را با خدمتگزاری به خلیفه عبدالملک () آغاز کرد، و پس از چندی به ریاست شرطه‌های خلیفه، حاکم حجاز (عربستان غربی) در ۶۹۲–۶۹۴ و نماینده تام‌الاختیار خلیفه بر سراسر عراق و نواحی شرقی خلافت در ۶۹۴ برگزیده شد. حجاج جایگاه خود را در زمان جانشین و پسر عبدالملک یعنی ولید یکم () حفظ کرد و تا هنگام مرگش در سال ۷۱۴ توانست نقشی مهم و اثرگذار بر تصمیم‌گیری‌های خلیفه داشته باشد.
حجاج به عنوان حاکم عراق و شرق دست به اصلاحاتی مهم زد. او از شخصیت‌های مهم در روند شکل‌گیری قرآن محسوب می‌شود، هر چند در مورد میزان تغییراتی که او بر قرآن اعمال کرد، میان پژوهش‌گران اختلاف‌نظر وجود دارد. او شروع به ضرب کردن "درهم" نقره با شمایل و طراحی تماماً مذهبی و اسلامی به‌جای سکه‌های سنتی رایج پیش از اسلامی ساسانی نمود، زبان "دیوان" (دیوانسالاری) در عراق از فارسی به عربی تغییر داد و یک نسخه یکدست از قرآن معرفی کرد. او برای احیای کشاورزی و افزایش درآمد مالیاتی، نوکیشان مسلمان غیر عرب را از پادگان شهرهای کوفه و بصره اخراج و به مناطق روستایی که متعلق به آن بودند بازگرداند و از آنان "جزیه" گرفت که اسما مخصوص اتباع غیرمسلمان بود و بر پروژه‌های حفر کانال‌های گسترده نظارت کرد. حجاج در سال ۷۰۱، با تجدید نیرو از سوریه توانست شورش عبدالرحمن بن أشعث که از اشراف عرب کوفه بود و سربازان عرب، نوکیشان مسلمان و سران مذهبی عراق در شمار یارانش بودند را شکست دهد. در نتیجه، حجاج برای افزایش تسلط و کنترل خود بر منطقه، شهر واسط را پایه‌گذاری کرد تا نیروهای وفادار سوری اش که پس از آن برای اجرای حکومت خود به آنها تکیه کرد را در آنجا اسکان دهد.
حجاج دولتمردی بسیار توانا و با استعداد ولی ظالم، خشن و بسیار سختگیر بود. او که همواره به دل هم عصران خود ترس می‌انداخت، تبدیل به شخصیتی عمیقاً بحث‌برانگیز و موضوع دشمنی زیاد در میان نویسندگان بعدی طرفدار عباسیان شد که آزار و اذیت و اعدام‌های دسته جمعی را به او نسبت دادند.
حجاج در سال ۶۶۱ میلادی در شهر طائف در حجاز متولد شد. او تعلق داشت به خاندان ابو عقیل، که نام پدربزرگ پدریش بود. این خاندان شاخه ای از بنی اوف از اعضای قبیله بزرگ بنی ثقیف بود. اعضای قبیله ثقیف در خلافت راشیدین به درجات و مقامات بالای نظامی و حکومتی دست یافتند و نقش فرماندهی نظامی و اقتصادی مهمی را در طول فتوحات مسلمانان و پس از آن به خصوص در بین‌النهرین ایفا نمودند.نفوذ سیاسی این قبیله با ظهور خلافت اموی در سال ۶۶۱ به رشد خود ادامه داد. حجاج از اصل و نسب ویژه و متمایزی برخوردار نبود در واقع خاندان ابوعقیل از نظر مادی ناتوان و به شغل‌های بنایی و سنگ بری مشغول بودند. مادر او فارعه، با مغیرة بن شعبه ازدواج کرد و طلاق داده شد. مغیره که یکی از اعضای ثقیف بود به‌وسیله معاویه یکم () نخستین خلیفه اموی به عنوان حاکم کوفه منصوب شده بود.
در زمان کودکی، حجاج به لقب "کلیب" ("سگ کوچک") معروف شده بود، که بعدها موجب تمسخر و استهزای او شد. زندگی اولیه او در هاله ای از ابهام قرار دارد، بجز اینکه او در زادگاهش به حرفه معلمی در مکتب اشتغال داشت و در آنجا به شاگردانش رونویسی و روخوانی قرآن می‌آموخت، این حرفه او بعدها به منبعی برای استهزا و تمسخر او توسط دشمنانش بدل شد. پدر او یوسف بن حکم و برادر بزرگترش محمد در طائف به تدریس مشغول بودند.
پس از مدت کوتاه و دوران نامشخصی حجاج و پدرش شغل تدریس را رها کرده به جمع نیروهای نظامی خلیفه یزید یکم () که با مخالفت‌های فزاینده ای برای خلافتش در حجاز روبرو شده بود، پیوستند. او در نبردهای دوران فتنه دوم و جنگ داخلی مسلمانان همانند نبردهای حره (۶۸۲) و ربذه (۶۸۴) که هر دو در نزدیکی مدینه واقع شده بودند، بدون اینکه نقش پر رنگ و محوری داشته باشد شرکت کرد. در حره، در جایی که سربازان سوری اعزام شده توسط یزید مدافعان محلی مدینه که اقتدار خلیفه را به چالش کشیده بودند شکست دادند، حجاج در زمره سربازان حبیش بن دلجة جنگید. او در آن درگیری از میدان جنگ گریخت. او و پدرش در میان اندک افراد جان بدر برده از نبرد ربذه بود، در این نبرد حبیش بن دلجة، فرمانده این اردوکشی به دست نیروهای وفادار به عبدالله بن زبیر که بر ضد خلیفه اموی در مکه ادعای خلافت نموده بود کشته شد. نخستین مقام حجاج به عنوان فرماندار تباله در منطقه تهامه که در جنوب طائف قرار داشت مقامی ناچیز به‌شمار می‌رفت. حجاج که این پست را رها کرد زیرا آن را کمتر از جاه طلبی‌های خود می‌دید.
خیلی زود پس از اینکه عبدالملک بن مروان () به خلافت رسید، حجاج زادگاهش را ترک کرد و به پایتخت خلافت اموی، دمشق رفت و در آنجا به نیروهای امنیتی خلیفه ("شرطه") وارد شد. فرمانده نیروهای شرطه خلیفه روح بن زنباع که از مشاوران مهم او هم محسوب می‌شد خیلی زود تحت تأثیر نبوغ نظامی و توانایی‌های حجاج قرار گرفت. در سال ۶۸۹/۹۰، بنا به توصیهٔ روح، عبدالملک، حجاج را برای اعمال اقتدار خلیفه بر سپاه بزرگی که او به تازگی برای اردوکشی بر ضد حاکم زبیری عراق فراهم کرده بود، منسوب کرد. حکومت عراق در این هنگام در دست برادر ابن زبیر یعنی مصعب بن زبیر قرار داشت. خلیفه از اعمال و کارایی حجاج برای بازگرداندن انضباط و نظم پس از طغیان‌های روی داده در میان سربازان، بسیار راضی بود. در جریان محاصره زفر بن حارث کلابی، رهبر شورشیان قبایل قیس در جزیره (بین‌النهرین علیا) در قرقیسیا، به‌دست عبدالملک در تابستان سال ۶۹۱, حجاج به عنوان فرستادهٔ خلیفه در کنار متکلمی به نام رجاء بن حیوة برای مصالحه به سوی زفر فرستاده شد.
در نتیجه موفقیت‌های حجاج برای برای سرکوب سربازان یاغی سپاه، عبدالملک مقام فرماندهی گارد پشتیبان سپاه را به او اعطا کرد. او شجاعت‌ها و پیروزی‌های بیشتری را، خصوصاً پس از شکست دادن مصعب درنبرد دیرالجثالیق کسب کرد و در نتیجه عبدالملک او را مأمور کرد تا ابن زبیر را در مکه سرکوب کند. در اواخر سال ۶۹۱ او به همراه ۲۰۰۰ نفر از نیروهای سوری کوفه را ترک کرد. او پس از اینکه طائف را بدون مقاومت خاصی در اختیار گرفت بنا به دستور عبدالملک در آنجا متوقف شد تا سعی کند در صورت امکان از مسیر مذاکره ابن زبیر را وادار به تسلیم کند تا در مکه خونی ریخته نشود. پس از اینکه ابن زبیر پیشنهادهای امویان را رد کرد حجاج پس از کسب اجازه از خلیفه و دریافت نیروهایی کمکی به مکه حمله کرد. سپاهیان اموی از فراز کوه ابوقبیس به وسیله منجنیق اقدام به سنگ باران مکه کردند، و حتی در طول ایام "حج" نیز از این کار دست نکشیدند؛ حتی کعبه نیز در حضور حاجیان و زائران مورد هدف قرار گرفت. هنگامی که رعد و برقی ناگهانی شروع شد، سربازان اموی آن را به خشم الهی تعبیر کردند، اما حجاج توانست آنها را جمع کرده و متقاعد کند که این در واقع نشانه پیروزی است. سرانجام در اکتبر ۶۹۲, پس از هفت ماه محاصره پس از فرار چند هزار نفر از طرفداران و حتی دو پسرش، ابن زبیر به همراه باقی ماندهٔ طرفدارانش در نبردی در اطراف کعبه کشته شد.
عبدالملک به عنوان پاداش عنوان فرمانداری و حکومت حجاز، یمن، و یمامه (عربستان مرکزی) را به حجاج داد. به عنوان حاکم، حجاج بن یوسف، شخصاً "حج" را در سالهای ۷۳ و ۷۴ هجری (۶۹۳ و ۶۹۴ میلادی) رهبری کرد، و کعبه را با از بین بردن تغییراتی که ابن زبیر در پی نخستین محاصره مکه به‌دست امویان در سال ۶۸۳ به آن داده بود، به شکل و ابعاد اولیه خود بازگرداند. حجاج توانست آرامش را به حجاز بازگرداند، اما شدت عمل و خشونت او سبب می‌شد تا خلیفه شخصاً پی در پی مداخله کند.
عبدالملک در اوایل سال ۶۹۴، حجاج را برای فرمانداری عراق فرستاد. این فرمانداری که شامل هر دو حکومت کوفه و بصره بود، از روزگار زیاد بن ابی سفیان در بیست سال پیش از آن تکرار نشده بود. خلیفه پیش از این برادرش بشر بن مروان را به حکومت کوفه منصوب کرده بود، اما هنگامی که او در اوایل سال ۶۹۴ درگذشت، این «آزمایش حکومت خانوادگی» را شکست خورده یافت و حجاج را که توانایی و وفاداری خوبی از خود نشان داده شده بود، به این مقام مهم منصوب کرد. فرمانداری عراق در واقع «مهم‌ترین و پرمسئولیت‌ترین پست اداری دولت اسلامی» محسوب می‌شد، زیرا نه تنها شامل عراق، بلکه شامل همهٔ سرزمین‌های فتح شده توسط نیروهای دو پادگان شهر کوفه و بصره یعنی سراسر سرزمین‌های شرقی خلافت از جمله فارس و خراسان می‌شد. از این رو، والی عراق در واقع حاکم یک سرزمین بسیار بزرگ یا معاون خلیفه محسوب می‌شد که از بین‌النهرین تا مرزهای هنوز در حال گسترش خلافت در آسیای مرکزی و شبه قاره هند را در کنترل و حکومت خود داشت که نیمی از تمام سرزمین‌ها و قلمروی خلافت را شکل می‌داد و بیش از نیمی از کل درآمد خلافت را تأمین می‌کرد. علاوه بر این، این پست به دلیل سابقه طولانی خوارج و مخالفت‌های سیاسی آنان در عراق و به ویژه در کوفه، از حساسیت سیاسی زیاد و ویژه ای برخوردار بود. این نارضایتی ناشی از عوامل مختلفی از جمله عوامل قبیله ای، اقتصادی و سیاسی بود. تمامی جمعیت کوفه تقریباً از قبایل عرب تشکیل می‌شد اما در این بین شمار زیادی از افراد نامطلوب برای خلافت همانند شکست‌خورده‌های جنگ‌های ارتداد، نیز حضور داشتند. اگرچه این فرمانداری بر زمین‌های حاصلخیز سواد تسلط داشت، اما بسیاری از این زمین‌ها توسط امویان به شاهزادگان این سلسله واگذار شده بود، در حالی که به افراد متوسط کوفی زمینی به عنوان کمک هزینه خدمات سربازی داده می‌شد. اما از آنجایی که اندازه این دستمزد با توجه به زمان گرویدن به اسلام تعیین می‌شد، بسیاری از آنها کمک‌های مالی ناچیزی دریافت می‌کردند. سرانجام، کوفیان تا حد زیادی از غنایم فتح سرزمین‌های شرقی کنار گذاشته شدند. این اهالی بصره بودند که بزرگ‌ترین سهم از غنائم را برای خود تضمین کردند که شامل قلمروهای بسیار وسیع‌تر و غنی‌تری مانند خراسان یا سند را می‌شد، در حالی که سهم کوفیان تنها سرزمین‌های کوه‌های جبال و ایران مرکزی تعیین شد. قلمرو حجاج در اصل از حکومت خراسان و سیستان که در اختیار حکومت ضعیف و ناکارآمد امیه بن عبدالله بن خالد بن اسید شاهزاده اموی بود مستثنی می‌شد. اما در سال ۶۹۷ یا ۶۹۸ این دو ایالت نیز به حوزه اختیارات حجاج اضافه گردید و حکومت حجاج بر تمام نیمه شرقی خلافت گسترش یافت. او تا هنگام مرگش در سال ۷۱۴ در این سمت باقی ماند و در تمام این مدت، با دربر گرفتن باقی مانده دوران سلطنت عبدالملک و بیشتر دوران خلافت جانشین او، ولید (حک ۷۰۵–۷۱۵)، این قدرت و ثروت فراوان را در کنترل خود داشت.
حجاج به گفته دیتریش «وفادارترین خدمتکاری بود که یک سلسله می‌توانست آرزویش را داشته باشد» و وفاداری مطلق او به عبدالملک، اعتماد کامل خلیفه را دریافت کرد. این رابطه از راه پیوندهای خانوادگی بیشتر تقویت شد: دختر حجاج با مسرور، پسر ولید یکم (۷۱۵–۷۰۵) ازدواج کرد، در حالی که دختر برادرش محمد به عقد یزید دوم (۷۲۰–۷۲۴) درآمد. یزید دوم پسر اول خود را به نام حجاج نامگذاری کرد و حجاج در مقام تلافی سه تن از پسران خود را به نام اعضای سلسله امویان نام گذاری کرد. عبدالملک نیز یکی از پسرانش را حجاج نامید و گواه این رابطه نزدیک بین او دو نامه‌های فراوانیست که بین آنان رد و بدل شده‌است. رابطه حجاج با عبدالملک بسیار متفاوت از جانشینش ولید بود که در مکاتبات محدود به وظایف رسمی اش خلاصه می‌شد. این در حالی بود که عبدالملک قادر بود تا این فرماندار بیش از حد متعصب خود را هر زمان که در مالیات ستانی، شدت عمل و خون ریزی زیاده روی می‌کرد، مهار کند. ولید خود را مدیون حجاج می‌دانست، زیرا او از جانشینی ولید در برابر عبدالعزیز بن مروان برادر عبدالملک دفاع کرده بود و خلیفه جدید در برابر به فرماندار مقتدر خود اجازه و آزادی زیادی داد و به شدت بر وی تکیه کرد و حتی او را مشاور خود در انتصاب و عزل مقامات قرار داد. گرچه مداخله او در جانشینی، لطف ولید را برای او به ارمغان می‌آورد، ولی باعث دشمنی آشکار سلیمان (حکومت ۷۱۵–۷۱۷) برادر ولید می‌شد. همچنین سلیمان از وضعیت یزید بن مهلب که حجاج او را زندانی کرده بود دفاع می‌کرد. احتمال به سلطنت رسیدن سلیمان، حجاج را چنان می‌ترساند که آرزو داشت بیشتر از ولید عمر نکند.
شجاع‌الدین شفا از قول تاریخ الخلفای سیوطی می‌گوید: پنجمین خلیفه بنی امیه، عبدالملک بن مروان(۲۶–۸۶هجری) خونخوارترین خلیفه این خاندان بود. وقتی که عبدالله بن زبیر حاضر به بیعت با او نشد، عبدالملک فرمان کشتن او را داد، ولی وی برای نجات جان خود به خانه کعبه پناه برد و در آنجا بست نشست. با اطلاع بر این موضوع، عبدالملک حجاج ابن یوسف ثقفی والی بصره را که به سفاکی و خونریزی شهرت داشت برگزید و از او خواست که به هر صورت که مقتضی بداند عبدالله را بکشد و سرش را برای او به شام (دمشق) بفرستد و برای انجام این مأموریت سپاه کارآمدی را نیز در اختیار او قرار داد. با دریافت این فرمان حجاج مردم بصره را برای برگزاری نماز جمعه به مسجد بزرگ شهر فرا خواند، و در خطبه نماز به آنان گفت: بدانید که خلیفه سفاک‌ترین والی خودش را برای انجام مأموریتی بزرگ برگزیده‌است و آن برگزیده او منم. هم‌اکنون میان شما سرهای بسیاری را می‌بینم که آماده بریده شدنند، اگر نخواهید از جمله آن‌ها باشید باید بی‌چون و چرا آماده همکاری با سپاه خلیفه باشید و در غیاب من نیز هوس سرکشی نکنید . حجاج ثقفی عازم مکه شد و بی درنگ خانه کعبه را به منجنیق بست چند روز تمام دیوار کعبه با منجنیق کوبیده شد تا سرانجام حصار شکست و عبدالله بن زبیر را در بسترگاهش سر بریدند؛ و همان‌جا تمامی خدام مسجدالحرام را کشتند و حجرالاسود معروف را چهارپاره کردند و خود مسجدالحرام را آتش زدند. سپس دامنه کشتارها را به داخل شهر کشاندند و درهای خانه قریشیان را سوزاندند و نقاب از صورت زنان قریش کشیدند و بدانان تجاوز کردند و هرچه را که آنان داشتند به غارت گرفتند؛ و چون کار مکه به پایان رسید، به مدینه تاختند و همه غارتگریها و آتش‌افروزی‌ها و کشتارها را در آنجا تکرار کردند. به پاداش این خدمت گزاری، عبدالملک حکومت مکه و مدینه و طائف را به حجاج داد و عراق را نیز که در آن شورش برخاسته بود ضمیمه قلمرو حکومتی او کرد. عراق که در دهه شصت تقریباً روی آرامش را به خود ندیده‌بود با شمشیر حجاج به مدت بیست سال در آرامش مجدد فرورفت.
وقتی حجاج ثقفی به دستور عبدالملک بن مروان، پنجمین خلیفهٔ اموی، برای ایجاد خفقان و ساکت کردن معترضان، همراه چند جلاد وارد کوفه شد مستقیماً به مسجد شهر رفت و مردم را دعوت کرد و به آن‌ها گفت:
«هان ای مردم! نه به کودکانتان رحم می‌کنم و نه به پیرانتان! بیگناهانتان را به جای گناهکار مؤاخذه خواهم کرد و کافی است به کسی ظنین شوم. تحویل جلادانش خواهم داد، همهٔ اینها از اختیارات من است و هر چه من مصلحت بدانم عین شرع است.»
حجاج ثقفی در سال ۹۵ هجری و در سن ۵۴ سالگی مبتلا به دل‌درد شدیدی شد و پس از پانزده روز دست و پنجه نرم کردن با بیماری و مبتلا شدن به مرض لرزه و سردی اندام که هر چه آتش در اطرافش برمی‌افروختند باز گرم نمی‌شد سرانجام درگذشت. مسعودی در مروج الذهب می‌نویسد حجاج در مدت ۲۰ سال حکومت خویش، ۱۲۰ هزار نفر را گردن زده و کشته بود و این تعداد غیر از کسانی بودند که در میدان جنگ علیه او دست به شمشیر برده و توسط سپاهیان او کشته شدند. در زندان‌های مختلطش ۵۰ هزار مرد و ۳۰ هزار زن بودند که ۱۶ هزار نفر آنان برهنه بودند. زندان‌های حجاج، سقفی برای جلوگیری از آفتاب تابستان و سرما و باران زمستان نداشت. خوراک زندانیان نانی بود از جو که با خاکستر و نمک مخلوط بود و پس از مدت کوتاهی، هر زندانی که از آن می‌خورد رنگ چهره‌اش سیاه می‌شد.
پس از مرگ حجاج، او را در «واسط» (میان راه بصره و کوفه) دفن کردند و بر قبرش آب بستند و آن را از چشم دشمنانش مخفی کردند. ولید بن عبدالملک برایش مجلس عزا به پا کرد.
حجاج در همان آغاز ورود به کوفه، ضمن سخنانی به مردم گفت: «خلیفه [عبدالملک] او را با تازیانه و شمشیر به‌سوی آنان فرستاده؛ اما در راه تازیانه افتاده و تنها شمشیر برای او باقی‌مانده‌است». او مردی بی‌رحم بود و پیرمرد و بچه و بزرگ و کوچک و زن و مرد را به اتهام شیعه بودن می‌کشت. در عصر حجاج اگر به کسی می‌گفتند کافر، بیشتر راضی بود تا اینکه بگویند شیعه.
در فهرست افراد فراوانی که در حکومت حجاج کشته شدند، نام افرادی همچون، کمیل بن زیاد و سعید بن جبیر به چشم می‌خورد.
حجاج در مجلسی برخی از فضائل خود را چنین برشمرد:
«در مجالس ما هیچگاه از عثمان بدگویی نشده‌است. هفتاد نفر از بستگان ما در جنگ صفین به نفع معاویه کشته شدند؛ از طائفه ما هیچ‌کس با زنی که دوستدار علی باشد، ازدواج نکرده‌است؛ زنان ما نذر کردند اگر حسین کشته شود ده شتر بکشند؛ هر کس از خاندان ما نام علی را بشنود به او و حسن و حسین و مادرشان نیز بد می‌گوید.» با این حال، مسعودی در مروج الذهب می‌نویسد که حجاج به منظور تحقیر خاندان ابو طالب دختر عبدالله بن جعفر بن ابی طالب را به زنی برگزید.
حجاج به شدت مخالف ایرانیان بود. وی زبان فارسی میانه (پهلوی) که زبان رسمی عراق بود را با عربی جایگزین کرد و دیوان‌های عراق را نیز از فارسی به عربی برگرداند.Frye, Richard Nelson, Zarrinkoub, Abdolhossein "et al." (London, 1975), "Cambridge History of Iran", ۴, ۴۶
ابوریحان بیرونی چنین نوشته‌است:آثار الباقیه عن القرون الخالیه ص ۳۵ و ۳۶ و ۴۸
«وقتی قتبیه بن مسلم سردار حجاج، بار دوم به خوارزم رفت و آن را بازگشود هرکس را که خط خوارزمی می‌نوشت و از تاریخ و علوم و اخبار گذشته آگاهی داشت از دم تیغ بی‌دریغ درگذاشت و موبدان و هیربدان قوم را یکسر هلاک نمود و کتابهاشان همه بسوزانید و تباه کرد تا آنکه رفته رفته مردم امی ماندند و از خط و کتابت بی بهره گشتند و اخبار آنها اکثر فراموش شد و از میان رفت.»
قرآن‌شناسان حجاج بن یوسف و خلیفه معاصر او عبدالملک بن مروان اموی را از شخصیت‌های مهم در زمینه شکل‌گیری متن قرآن فعلی می‌دانند. به‌طور کلی، دو دیدگاه عمده در مورد شکل‌گیری قرآن فعلی وجود دارد که به «انتقادی» و «فوق‌انتقادی» معروف هستند و دیدگاه فوق‌انتقاداتی بیشترین طرفدار را میان پژوهشگران دارد. پیروان این دیدگاه معتقد هستند که شکل‌گیری نهایی قرآن تا دوره حجاج و عبدالملک به طول انجامیده‌است. به گفته اسمال کایث، عثمان یک نسخه رسمی از قرآن ایجاد کرد و باقی قرآن‌ها را از بین برد اما احتمالاً این نسخه را بعداً با قرآن حجاج بن یوسف جایگزین کردند. در صورتی که تمایز عمده‌ای میان این دو قرآن وجود داشته، این تمایز به شکل افزودن تفسیر به متن آن بوده اما نهایتاً تفسیر حجاج به بخشی از متن اصلی قرآن تبدیل شده‌است. همین نسخه، قدیمی‌ترین نسخه قابل بازیابی قرآن است. پیروان دیدگاه انتقادی نیز معتقد هستند حجاج بر قرآن تغییراتی اعمال کرد اما این تغییرات جزئی بوده‌اند.
حجاج در ماه مه یا ژوئن ۷۱۴ میلادی در سن ۵۳ یا ۵۴ سالگی در واسط درگذشت. او در بستر مرگ پسرش عبدالله را به جای او به امامت نماز جمعه منصوب کرد؛ و در نامه ای پیش از مرگش به ولید نوشت:هنگامی که خدا را ملاقات کردم و نزد او نعمت یافتم، در آنجا شادی روح من خواهد بود. ابدیت خدا برای من کافی است و بنابراین امیدم به فانیان نیست. کسانی که پیش از ما بودند طعم مرگ را چشیدند و ما نیز پس از آنها آن را خواهیم چشید.به گفته مورخ قرن سیزدهم ابن خلکان، علت مرگ حجاج سرطان معده بود. سال بعد، ولید نیز درگذشت و برادرش سلیمان به خلافت رسید. سلیمان که به‌عنوان وارث خلافت شناخته می‌شد با بسیاری از مخالفان حجاج، به‌ویژه یزید بن مهلب اتحادی برقرار ساخته بود و مدت کوتاهی پس از به سلطنت رسیدن او را به فرمانداری عراق منصوب کرد. خلیفه که احتمالاً توسط چنین متحدانی متقاعد شده بود که حجاج نفرت عراقی‌ها را نسبت به بنی‌امیه برانگیخته است، منصوبان و متحدان نایب السلطنه پیشن یعنی حجاج را در منطقه و سراسر خلافت شرقی برکنار کرد که احتمالاً به دلیل ارتباط آنها با حجاج بوده‌است. از جمله کسانی که از برکنار شد، محمد بن قاسم ثقفی بود که از فرمانداری سند عزل و در واسط اعدام شد.
تاریخنگار یولیوس ولهاوزن در ارزیابی خود از حجاج بیان کرد: «او در عین خشن و سختگیر بودن، ظالم، خرده‌گیر و متعصب نبود». گرچه او در منابع اولیه مسلمانان به دلیل بمباران مکه و کعبه در زمان محاصره عبدالله بن زبیر مورد انتقاد قرار گرفته‌است، اما سایر اعمال شرم آور دیگری که حجاج را مسئول آن دانسته‌اند، «اتهامات ساختگی دشمنانش که از او نفرت داشتند» بوده‌است. از جمله این اتهامات منبع ناشناسی است که توسط طبری ثبت شده‌است مبنی بر اینکه حجاج در پی سرکوب قیام ابن اشعث بین ۱۱۰۰۰ تا ۱۳۰۰۰۰ مرد را در بصره قتل‌عام کرد، در مقابل منابع سنتی قدیمی مسلمانان بین کرده‌اند که حجاج پس از پیروزی در کوفه و بصره برای شورشیانی که از ابن اشعث روی گردانیدند، عفو عمومی داد..
نخستین همسر حجاج، ام أبان، دختر نعمان بن بشیر انصاری، یکی از دستیاران معاویه و زمانی فرماندار کوفه بود. او پیش از انتصاب به فرمانداری عراق با دختر دیگر نعمان به نام حمیده که به تازگی توسط روح بن زنباع طلاق داده شده بود، ازدواج کرد. حجاج در زمان فرمانداری خود در عراق از حمیده طلاق گرفت. حجاج در زمان فرمانداری مدینه، با ام الجولاس، دختر عبدالله إبن خالد إبن أسید، از خاندان اموی، ازدواج کرد. و به دنبالش ام کلثوم بنت عبدالله بن جعفر، نوه علی بن ابی طالب (فرمانروایی ۶۵۶–۶۶۱) را طلاق داد. مسعودی بیان می‌کند که طلاق ام کلثوم توسط حجاج برای تحقیر خانواده ابوطالب (پدر علی) بوده‌است. روایتی در "کتاب الاغانی" و همچنین توسط ابن عبدربه و ابن اثیر ثبت شده‌است که نشان می‌دهد که عبدالملک پس از دریافت درخواستی از پدر ام کلثوم و شاهزاده اموی خالد بن یزید بن معاویه، به حجاج فرمان داد تا او را طلاق دهد و جهیزیه اش را بازگرداند. حجاج در زمان حکومت خود در عراق با هند دختر مهلب ازدواج کرد، اما به گفته طبری، او را در سال ۷۰۸/۰۹ طلاق داد، زیرا او در هنگام شکنجه برادرش یزید در زندان حجاج همیشه گریه می‌کرد. حجاج با ازدواج با ام بنین بنت المغیره بن عبدالرحمن، نوه حارث بن هشام، یکی از معدود افراد غیر قریشی شد که با طایفه اشرافی بنی مخزوم ازدواج کرد. بعدها دو تن از پسرانش نیز با این قبیله ازدواج کردند.
به گفته تاریخنگار اسلامی، ابن حزم (درگذشته ۱۰۶۴ م)، حجاج چهار پسر داشت: پسر برزگش به نام محمد، عبدالملک، أبان و سلیمان (یا ولید). سه فرزند پسر آخری او به نام اعضای خاندان اموی نامگذاری شدند. طبری از پسری به نام عبدالله یاد می‌کند. محمد در زمان حیات حجاج درگذشت و نوادگان او در اواخر قرن نهم در دمشق زندگی می‌کردند. عبدالملک نیز دارای فرزندانی شد که در شده نهم در بصره زندگی می‌کردند، در حالی که از أبان و سلیمان (یا ولید) فرزندی برجای نماند.
سیدافشین هاشمی‌مرغزار (زادهٔ ۲۰ مهر ۱۳۵۴ در تهران) کارگردان، فیلمنامه‌نویس، بازیگر سینما، تئاتر، تلویزیون و نوازنده ایرانی است.
هاشمی دارای مدرک مهندس شیمی از دانشگاه صنعت نفت آبادان (۱۳۷۷) و کارشناسی ارشد کارگردانی از دانشکده سینما تئاتر، دانشگاه هنر (۱۳۸۶) می‌باشد. وی همچنین نوازنده کمانچه است و اجراهایی را نیز در این زمینه در سالن‌های مختلف داشته‌است.
او نوازنده کمانچه است و در کنسرت‌های زیادی هم برنامه اجرا کرده‌است.
از جمله این آثار:
وی از جمله ۱۴۰ هنرمند ایرانی بود که با امضاء طوماری در مورخ ۲۲ خرداد ۱۳۹۲، همراه با سایر اصلاح‌طلبان و اعتدالگرایان، ضمن قدردانی انصراف عارف به نفع روحانی، از نامزدی حسن روحانی در انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۹۲ حمایت علنی کرد.حمایت ۱۴۰ هنرمند برجسته کشور از حسن روحانی "وبگاه رسمی حسن روحانی"حمایت ۱۴۰ هنرمند برجسته کشور از حسن روحانی در یازدهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری "سینما آنلاین"
لیگ ملی فوتبال یا ان‌اف‌ال (NFL)، لیگ حرفه‌ای فوتبال آمریکایی بزرگسالان آمریکا و معتبرترین لیگ فوتبال آمریکایی در جهان است.
این لیگ که در ۱۹۲۰ تأسیس شد، در حال حاضر با شرکت ۳۲ تیم برگزار می‌شود.
مسابقات ان‌اف‌ال هر سال به‌طور دوره‌ای و رفت‌وبرگشت در دو همایش کنفرانس فوتبال آمریکا و کنفرانس ملی فوتبال که هر کدام در ۴ منطقه از آمریکای شمالی برگزار می‌گردد.
مسابقات این لیگ، هر ساله در سپتامبر آغاز شده و در اوایل ژانویه با برگزاری مسابقات سوپربول پایان می‌یابند.
مسابقات ان اف ال از نظر میانگین تعداد تماشاچیان در هر بازی رتبه اول جهان در میان تمام ورزش‌ها را دارد. به‌طور مثال در سال ۲۰۰۶ و ۲۰۰۷، میانگین حضور تماشاچیان در هر بازی بیش از ۶۷٬۰۰۰ نفر بود.NFL sets regular-season paid attendance record
تیم‌های آمریکایی ان اف ال حتی در ورزشگاه ومبلی در لندن نیز مسابقات برگزار می‌کنند.Chargers, Saints to play in London in 2008
از میان ایرانیان آمریکا که در لیگ ان اف ال می‌توان به این افراد اشاره کرد:
سارا شاهی از هلهله‌چیان مشهورDallas Cowboys Cheerleaders Articles تیم دالاس کاوبویز بوده‌است.
قطار خودکششی یا مجموعهٔ چندواحدی ، قطاری چندواحدی است که قابلیت ترکیب با واحدهای مشابه یا غیر مشابه خود را دارد که همه این واحدها از یک کابین هدایت می‌شوند. همچنین قطار خودکششی‌به ترنست‌هایی اطلاق می‌شود که بیش از یک واگن دارند و هر واگن به صورت جداگانه یر روی ریل، نیروی محرکه خود را تأمین می‌کند.
قطارهای خودکششی در سه طبقه اصلی دسته‌بندی می‌شوند:
در ایران از سال 1384 از قطارهای خودکشش تولید شرکت زیمنس در کشور اتریش که دارای 5 واگن می باشد استفاده شده است.
وزارت صنایع و معادن وزارتخانه‌ای بود که مسئولیت پیشبرد سیاست‌ها و برنامه‌ریزی‌های دولت در بخش‌های صنعتی و معدنی کشور ایران را بر عهده داشت. این وزارتخانه در سال ۱۳۷۹ پس از ادغام «وزارت صنایع» و «وزرات معادن و فلزات» تشکیل شد. در سال ۱۳۹۰، این وزارتخانه با وزارت بازرگانی ایران ادغام گردید، و با ادغام این دو، وزارت صنعت، معدن و تجارت تشکیل شد.
شهرستان تبریز در مجموع دارای ۷۰ روستا است. بخش مرکزی ۴۴ مورد، بخش خسروشاه ۱۵ مورد و بخش باسمنج ۱۱ مورد روستا را در خود جای داده است.
فهرست روستاهای شهرستان تبریز و جمعیت آن‌ها بر پایهٔ سرشماری سال‌های ۱۳۳۵، ۱۳۸۵، ۱۳۹۰ و ۱۳۹۵ خورشیدی در زیر آمده است:
روستاهای با جمعیت بیشتر از ۳٫۵ هزار نفر می‌توانند:
در روستاهای با جمعیت بیشتر از ۱٫۵ هزار نفر، تعداد اعضای شورای اسلامی ۵ نفر است؛ برخلاف روستاهای با جمعیت کمتر که ۳ نفر عضو شورا دارند.
به روستاهای با جمعیت کمتر از ۱۰۰ نفر که عمدهٔ فعالیت در آن‌ها کشاورزی است، «مزرعه» گفته می‌شود و روستاهایی که عمدهٔ فعالیت در آن‌ها غیرکشاورزی است، «مکان» خطاب می‌شوند.
دهستان آجی‌چای یکی از دهستان‌های استان آذربایجان شرقی است که در بخش مرکزی شهرستان تبریز واقع شده‌است. مایان سفلی مرکز دهستان آجی‌چای می‌باشد.
بر اساس نتایج سرشماری سال ۱۳۹۵ منتشر شده در سایت مرکز آمار ایران جمعیت دهستان آجی چای ۴۶۰۵۴ نفر بوده که از آن تعداد ۲۳۹۲۶ نفر مرد و ۲۲۱۲۸ نفر زن می‌باشد و تعداد ۱۳۷۵۲ خانوار در مجموع ۱۲ آبادی زیرمجموعه این دهستان زندگی می‌کنند.سایت مرکز آمار ایران: نتایج سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۹۵
دهستان اِسپِران یکی از دهستان‌های استان آذربایجان شرقی است که در بخش مرکزی شهرستان تبریز واقع شده‌است.
دهستان میدان‌چای یکی از دهستان‌های استان آذربایجان شرقی است که در بخش باسمنج شهرستان تبریز واقع شده‌است روستای نعمت آباد مرکز دهستان میدان چای میباشد.
دهستان سردصحرا یکی از دهستان‌های استان آذربایجان شرقی است که در بخش مرکزی شهرستان تبریز واقع شده‌است. آب و هوای این منطقه سرد و خشک است.
دهستان تازه‌کند ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
جیسون "گانگ" جونز خوانندهٔ گروه آلترناتیو متال ام کنسپیریسی از لس آنجلس واقع در کالیفرنیا می‌باشد. او از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۵ خوانندهٔ گروه دراونینگ پول بود و در دومین آلبوم این گروه یعنی بی حس شده حضور داشت که در سال ۲۰۰۴ منتشر شد.
در سال ۲۰۰۲ گروه دراونینگ پول یک آگهی با عنوان "نیاز به خواننده" را در سرتاسر کشور پخش کرد که امتحان‌های متعددی از تعداد زیادی خوانندگان گرفته شد. سپس جیسون جونز مورد قبول قرار گرفت. او در آلبوم دوم گروه "بی حس شده" مشارکت داشسته است، حاصل آن تک آهنگهای همچون برخیز (که در فیلم سینمایی پانیشر و دبلیو دبلیو ای رسل منیا XX مورد استفاده قرار گرفت)، عشق و جنگ و قاتل من بود. جیسون جونز بعد از ۳ سال یعنی سال ۲۰۰۵ به علت مشکلات شخصی مجبور به ترک گروه شد و جای خود را به رایان مک کامبز داد.
جیسون جونز در اواخر سال ۲۰۰۵ به همراه گیتاریست براین دیمیر گروه جدیدی را با نام ام کنسپیریسی تشکیل داد و اولین دموی خود را در اواسط ۲۰۰۷ با نام بیرون از سوی کم‌عمق منتشر کردند. تنها آلبوم رسمی این گروه ام کنسپیریسی، در تاریخ ۱۲ ژانویه ۲۰۱۰ منتشر شد.
آخولا یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در بخش خسروشاه شهرستان تبریز واقع شده‌است.این روستا ۲۸۰۶ نفر جمعیت دارد.
تخلیه فاضلاب شهر جدید سهند در رودخانه این روستا باعث ایجاد مشکلات زیست محیطی و بوی نامطبوع و شیوع بیماری های واگیردار و تنفسی شده و همچنین استفاده از آب فاضلاب برای آبیاری در بخش کشاورزی نگرانی هایی در امنیت غذایی نیز بوجود آورده است.
با وجود وعده های مسئولین بعد از گذشت یک دهه همچنان مشکل در تمام سطوح پابرجا است.
این روستا دارای ۲ مدرسه ابتدایی و ۲ مدرسه متوسطه اول است.
روستا دارای مدرسه متوسطه دوم نیست.
بارانلو یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان تازه‌کند بخش خسروشاه شهرستان تبریز واقع شده‌است.
که نزدیک به ۱۲۹۰ نفر جمعیت و حدودا ۳۹۱ خانوار را دارا میباشد.شهرک بارانلو طی یک دهه اخیر تبدیل به ویلایی ترین روستا نسبت به روستا های همجوار شده که این روستا رو به یکی از خوش بافت ترین و مدرن ترین ویلا های ساخته شده منطقه کرده است. این شهرک با دارا بودن مردمان مهمان نواز و بی آزار در منطقه بسیار معروف هست.
تازه‌کند یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان تازه‌کند بخش خسروشاه شهرستان تبریز واقع شده‌است. این روستا مرکز دهستان تازه‌کند است.این روستا ۱۷۷۸ نفر جمعیت دارد.
تازه کند در ۵ کیلومتری شهر خسروشاه واقع شده و هم‌اکنون بیش از ۲۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
ساتلو یکی از روستاهای آذربایجان شرقی تابع شهرستان تبریز بخش خسروشاه و در۲۵ کیلومتری تبریز واقع شده‌است. این روستا دارای ۱۶۳۰ نفر جمعیت می‌باشد و با روستاهای تازه کند-قره تپه، آخولا، نوجه ده، مهدینلو و زین الحاجیلو همسایه می‌باشد و درمجاورت آن شرکت کشت و صنعت آذرنگین وابسته به بنیاد مستضعفان شرکت آسان گوار پیاذر تولیدکننده محصولات غذایی (واقع در قره تبه) وکشتارگاه صنعتی تبریز احداث شده‌است مردم این روستا درکنارشغل دامداری و کشاورزی به‌شغل اداری و تجارت نیز مشغول می‌باشند که آب کشاورزی آن از طریق رود آجی چای تأمین می‌شود. عمده محصول تجاری این روستا عبارتند از نهاله‌های دامی، غلات و سمومات کشاورزی که در منطقه به عنوان قطب شناخته می‌شود. ومحصولات زراعی آن عبارتند از گندم جو ذرت و نهاله‌های دامی که اخیراً به دلیل مناسب بودن زمین‌های کشاورزی جهت کشت پسته به سمت باغبانی نیز گرایش پیدا کرده‌اند. این روستا ازطریق راه آسفالت به بخش خسروشهر وازطریق راه شوشه به ایلخچی و شهرستان شبستر متصل می‌شود فاصله این روستا با روستاهای همجوار به‌طور متوسط کمتر از۵کیلومتر می‌باشد ودرصورت مساعدت وهمت مسولین با اتصال ضلع شمالی جاده آذرنگین به شهرک صنعتی آخولا فاصله این روستا با شهرک صنعتی کمتر از۳کیلومتر وبا شهرجدیدسهند به۱۰کیلومتر خواهد رسید لازم است ذکر شود در صورت مساعدت مسولین دلسوز استانداری، وبخش دارمحترم، دهیاری وسایر عوامل مربوطه با احداث جاده کنار گذر رودخانه تلخه رود یا آجی چای فاصله این روستا با مرکز استان به۱۵کیلومتر خواهد رسید باتوجه به احداث شهرک جدید صنعتی و وجود سایر واحدهای تولیدی و تبدیلی احداث این جاده یکی از موارد لازم جهت توسعه ورونق روستا می‌باشد که نقش مستقیمی در مهاجرت معکوس و ساماندهی جمعیت استان دارد. این روستا به دلیل دارا بودن نیروی انسانی جوان وتحصیل کرده و وجود مراکز دامپروری صنعتی جهت سرمایه‌گذاری در زمینه فرآورده‌های لبنی و چرم سازی وسایر صنایع تبدیلی کوچک و متوسط مانند کارتن سازی صنایع غذایی و صنایع بسته‌بندی یا سایر بنگاه‌های خدماتی مانند میکانیکی تولید پوشاک و… مناسب می‌باشد. روستای ساتلو محل پروش شاعران ونویسنده گانی چون مرحوم احمدخانی ملقب به شکیب و دکتر علی انصاری می‌باشد مردم این روستا همچون سایر ملت ایران در هشت سال دفاع مقدس برای دفاع از خاک مقدس کشورعزیزمان ایران کوشیدند واین دیار زادگاه شهید والا مقام شهید داوود اسدی می‌باشد.
باتشکر از توجه تان از پژوهشگران عزیز دعوت می‌شود ما را در سامان دهی این مقاله یاری فرمایند از جمله اطلاعاتی در مورد تاریخچه و علت نام گذاری و موارد دیگر که از قلم افتاده.
قره‌تپه یا قشلاق قره تپه یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان تازه‌کند بخش خسروشهر شهرستان تبریز واقع شده‌است.این روستا ۴۳۶ نفر جمعیت دارد.
نوجه‌ده یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان تازه‌کند بخش خسروشاه شهرستان تبریز واقع شده‌است.
ساکنان این روستا اکثرا به کار کشاورزی و دامداری مشغول هستند.این روستا بدلیل نزدیکی به شهرک صنعتی ووسعت زیاد از روستاهای مهم استان اذربایجان شرقی محسوب میشود.همچنین این روستا زادگاه بازیکن نوظهور فوتبال تبریز و ایران سعید ایرانخواه هست.
اسپس یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان لاهیجان بخش خسروشهر شهرستان تبریز واقع شده‌است.این روستا ۵۵۲ نفر جمعیت دارد.
اِسفَهلان، شهری در بخش خسروشاه شهرستان تبریز در استان آذربایجان شرقی ایران است.
این منطقه شهری در ۱۰ کیلومتری شهرستان قرار داشته و با توجه به موقعیت خاص جغرافیایی و قرار گرفتن در یکی از جاده‌های بین‌المللی و راه‌گذر شرق به غرب کشور، از اهمیت خاصی برخوردار است.
اسفهلان در بستر تاریخ، با فراز و نشیب‌های فراوانی روبرو بوده‌است. یکی از مهم‌ترین نقاط فرهنگی-تاریخی اسفهلان، حمام تاریخی است که با قدمت بالغ بر ۳۰۰ سال در مرکز شهر قرار گرفته و به اوایل حکومت صفویه برمی‌گردد. این حمام تاریخی در سال ۱۳۸۴ و به شماره ۱۴۹۴۴ ثبت ملی شده‌است. طرح جدید برای مرمت این حمام تاریخی توسط اداره کل میراث فرهنگی و صنایع دستی استان آذربایجان شرقی آغاز شده‌است. این شهر دارای چندین باب مسجد با قدمت بیش از ۱۰۰ سال است که در کل بدنه شهر پراکنده شده و نشان از توجه مردم منطقه به فرهنگ و مذهب است. نکته قابل توجه این است که در کنار هر مسجد یک رشته قنات وجود داشته که برای تأمین آب مساجد به کار می‌رفته‌است.
از جمله عناصر طبیعی موجود در اسفهلان می‌توان به مسیر سد خاکی اسفهلان اشاره کرد که با توجه به تلاقی این مسیر با بیش از ۲۰ رشته قنات، از آب‌وهوایی بسیار مطبوع و باغات پرمحصول برخوردار است. کمربند طبیعی و سبز اسفهلان، زمینه را برای ترویج کشاورزی و تولید محصولات باغی فراهم نموده‌است. یکی از مهم‌ترین مسائل در مورد اسفهلان، گسترش ساخت و ساز ویلایی است که توجه بسیاری از گردشگران و دوستداران طبیعت را به خود جلب نموده‌است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت شهر اسفهلان برابر با ۴٬۹۳۹ نفر (۱٬۵۸۷ خانوار) بوده‌است.
رادار تبریز یکی از مناطق نظامی استان آذربایجان شرقی است که در بخش خسروشهر شهرستان تبریز و در نزدیکی سردرود واقع شده‌است.
به دلیل وجود رادار پدافند در دوران حکومت پهلوی این نام با فراز این منطقه نامیده شد.
گفتنی است که امروزه نیز این منطقه با نام "منطقهٔ پدافند هوایی شمالغرب" شناخته می‌شود که شامل مراکز نظامی و خانه‌های سازمانی پرسنل می‌باشد.
این منطقهٔ کلیدی و حساس، وظیفهٔ حفاظت از شمالغرب کشور (منطقه آذربایجان) به ویژه شهر تبریز و مناطق استراتژیک آن از جمله پتروشیمی، پالایشگاه و نیروگاه برق و صیانت هوایی از منطقهٔ شمالغرب کشور را بر عهده دارد.
جمعیت این منطقه طبق سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۸۵ خورشیدی، ۱٬۱۸۹ نفر برآورد شده‌است.
شیخ حسن یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان لاهیجان بخش خسروشاه شهرستان تبریز واقع شده‌است.
یکی دیگر از روستاهایی که به نام شیخ حسن وجود دارد روستایی است که در استان البرز قرار دارد و اگر مکان دقیقتر آن را مد نظر داشته باشیم روستایی است که جز دهستان‌های نجم‌آباد از توابع شهرستان نظرآباد می‌باشد.
قلعه‌چه یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان لاهیجان بخش خسروشهر شهرستان تبریز واقع شده‌است.این روستا ۱۸۶ نفر جمعیت دارد.
لاهیجان، شهری در بخش خسروشاه شهرستان تبریز در استان آذربایجان شرقی ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت شهر لاهیجان برابر با ۵٬۴۳۰ نفر (۱٬۶۶۳ خانوار) بوده‌است.
ینگی‌کندی یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در ۱۵کیلومتری جاده تبریز-اورمیه و درکنار بزرگترین نیروگاه برق شمالغرب کشور واقع شده‌است.
این روستا به دلیل قرارگیری در کنار آزادراه تبریز اورمیه و عبور راه‌آهن تبریز مشهد از وسط روستا دارای امتیازات منحصر به فردی می‌باشد که آن را از سایر روستاهای همجوار متمایز می‌کند. از جمله آن راه اندازی واحدهای صنعتی متعدد در مسیر و اطراف روستا و همچنین تأسیس شهرک صنعتی غرب تبریز که باعث رونق کسب و کار و اشتغال در منطقه و بخصوص در این روستا شده‌است.
روستای ینگی کند از شمال به روستای شیخ حسن از غرب به آخولا از جنوب به بارانلو و از شرق به آزادراه تبریز اورمیه و روستای اسفهلان متصل می‌باشد.
قرارگیری این روستا در دشت تبریز و جلگهٔ وسیع دریاچهٔ اورمیه و همچنین عبور رودخانهٔ آجی چای از غرب روستا، این روستا را از لحاظ وجود کشاورزی و دامداری و باغداری پررونق کرده‌است.
وجود باغ‌های میوهٔ زرد آلو، آلو، بادام، هلو، شفتالو همچنین محصولاتی چون پیاز، سیبزمینی، ذرت، خربزه، لوبیا، باقلا، زیره، آفتابگردون،
گوجه فرنگی و انواع کلم و کاهو و سبزی خوردنی باعث ایجاد رونق کشاورزی و ارتقاء سطح زندگی مردم شده‌است.
ینگی کند در سال ۹۲ جمعیتی بالغ بر ۱۵۵۸ نفر را دارا بود که تعداد ۸۴۸ نفر را آقایان و ۷۱۰ نفر را خانم‌ها تشکیل داده‌اند.
سطح تحصیلات در بین جوانان در سطح بالایی قراردارد. بطوری که اکثریت جوانان بخصوص در قشر مردان حداقل تحصیلات، کاردانی (فوق دیپلم) محسوب می‌شود.
در این روستا استعدادهای فراوانی همچون دندانپزشک؛ پزشک، داروساز، وکیل، قاضی، اساتید دانشگاه و چندین و چندین مهندس برق و عمران وسایر رشته‌ها وجوددارد که در اقصی نقاط کشور مشغول خدمتگزاری وکسب روزی می‌باشند.
این روستا دارای دو مسجد به نامهای مسجد جامع و مسجد_امام_حسین (ع)، خانه بهداشت، مدرسه، پارک ۹ واحد هایپر مارکت، یک واحد فست فود، یک واحد پیرایشگاه، ۳ واحد بنگاه املاک، ۲ واحد جوشکاری، یک واحد تعمیرگاه موتورسیکلت، دو واحد نانوایی، شعبه مالی اعتباری، عابربانک، واحد توزیع سوموم کشاورزی وحیوانی، سه واحد کافه و زمینهای خاکی فوتبال و والیبال می‌باشد.
روابط ایران و ترکیه همراه با تغییراتی که در دوران معاصر در جغرافیای سیاسی خاورمیانه ایجاد شده‌است دستخوش تحولات زیادی بوده‌است. این روابط تا اندازهٔ زیادی از مذهب شیعه و سنی در دو سوی مرز، روابط ایران، روابط ترکیه و اسرائیل، مسئلهٔ کردها و روابط دو کشور با روسیه و اروپا اثر پذیرفته‌است.
ترکیه امروزی بازمانده‌ای از فروپاشی امپراتوری عثمانی است که مصطفی کمال آتاترک در آن دست به اصلاحات سکولار وسیعی زد و ایران معاصر کشوری است که پس از مدت‌ها بی‌ثباتی و تضعیف دودمان قاجار با روی کار آمدن رضاشاه پهلوی دست به اصلاحات مشابه و تا حد زیادی متأثر از ترکیهتاریخ بیست ساله ایران. حسین مکی. نشر ناشر. ۱۳۶۳ تهران می‌زند. در ۱۳۵۷ ایران انقلابی را تجربه می‌کند که منجر به سرنگونی پادشاهی پهلوی و بنیان‌گذاری جمهوری اسلامی می‌شود که روابطش با جهان و از جمله ترکیه را دگرگون می‌کند. در دوران دولت حسن روحانی روابط ایران و ترکیه به بالاترین اوج خود رسید؛ به گونه‌ای که رجب طیب اردوغان شهروند افتخاری تهران شد.
پیش از اشکانیان، در دوره هخامنشیان، شبه‌جزیره آناتولی (ترکیه امروزی)در حدود دویست سال بخشی از امپراتوری هخامنشیان بود.ردپای فرهنگ ایران در موزه‌های استانبول بی‌بی‌سی فارسی، ۱۵ آذر ۱۳۹۳
تنش میان امپراطوری‌های عثمانی و صفویان و حملات پیاپی آنان به مرزهای غربی ایران در ۵ قرن گذشته روابط میان دو کشو را عمدتاً سرد و خصومت‌آمیز کرده بود. دورانی پُر تنش میان ایران و عثمانی که با وقوع جنگ چالدران در سال ۱۵۱۴ میلادی به اوج خود رسید. پس از این جنگ بسیاری از آثار تاریخی با ارزش ایرانی‌ها به عثمانی منتقل می‌شود که امروزه بیشتر آن‌ها در موزه سرای توپقاپی و منطقه تاریخی سلطان احمد در استانبول نگهداری می‌شوند. درگیری‌ها بیش از یک سده میان دو امپراتوری ادامه پیدا کرد تا در نهایت با امضای عهدنامه قصر شیرین در ۱۶۳۹ و تثبیت مرزهای ایران و ترکیه به شکل کنونی پایان یافت.
با به قدرت رسیدن سلسله‌های افشاریان و قاجاریان در ایران، روابط با عثمانیان دوستانه‌تر می‌شود. در سال ۱۷۴۷ میلادی، محمود یکم یک خنجرِ جواهرنشان را به عنوان هدیه‌ای برای نادر شاه به ایران می‌فرستد. اما در راه به فرستادگان خبر می‌رسد که پادشاه ایران به قتل رسیده و آن‌ها نیز از میانه راه به استانبول بازمی‌گردند. در دوره قاجار نیز تعدادی مدال شیر و خورشید از سوی دولت ایران به سلطان عبدالحمید دوم عثمانی اهدا شده‌است.
امپراتوری عثمانی تا واپسین روزهای حیات خود در قرن بیستم و در جریان جنگ‌های جهانی اول و دوم همواره متعرض به خاک ایران بود.
با سقوط امپراتوری عثمانی و برقراری نظام جمهوری در ترکیه، رضا خان سردارسپه نخست‌وزیر ایران، اولین رئیس دولت در جهان بود که در آبان ۱۳۰۲ خورشیدی با ارسال یک جلد قرآن و یک قبضه شمشیر مرصع به آتاترک تبریک گفت. اما مسئولان ترکیه بنای بدرفتاری با شهروندان ایرانی در ترکیه گذاشتند. گذرنامه ایرانیان را به رسمیت نمی‌شناختند و برگه‌های اقامتی حاوی ۲۴ سؤال برای پرکردن به آنان می‌دادند که اگر حتی یک سؤال را جواب نمی‌دادند، احضاریه برایشان می‌فرستادند و توقیفشان می‌کردند. ازدواج شهروندان ایرانی را با شهروندان ترکیه ممنوع و به ایرانیانی که همسر ترکیه‌ای داشتند اخطار کردند که یا باید به تابعیت ترکیه درآیند یا کشور را ترک کنند. همچنین مالیاتهای سنگینی بر شهروندان ایرانی تحمیل کردند.
با به سلطنت رسیدن رضاشاه پهلوی، رابطه ایران و ترکیه رو به بهبود نهاد و در اول اردیبهشت ۱۳۰۵ (۲۲ آوریل ۱۹۲۶) «عهدنامه ودادیه و تأمینیه» میان دو کشور امضا شد. در پانزدهم تیر سال بعد، رضاشاه محمدعلی فروغی را به عنوان سفیر به ترکیه فرستاد تا اختلافات مرزی را حل کند که از گذشته میان دو کشور وجود داشت. در دوران سفارت فروغی، قسمت اعظم سرحدات دو کشور تعیین شد اما در چند نقطه، اختلاف باقی بود. بنا شد کمیسیون‌های محلی این اختلافات را حل کنند اما در کار این کمیسیونها هم پیشرفتی حاصل نشد تا اینکه در زمستان ۱۳۱۰ توفیق رشدی بیگ وزیر امور خارجه ترکیه به تهران و به حضور رضاشاه رفت و مذاکراتی با مقامهای ایرانی انجام داد که سرانجام قرار شد ایران بخشی از اراضی خود را با اراضی ترکیه معاوضه کند. به این روش، اختلافات مرزی دو کشور کاملاً رفع و قرارداد مبادله اراضی در دوم بهمن ۱۳۱۰ (۲۳ ژانویه ۱۹۳۲) میان محمدعلی فروغی و توفیق رشدی بیگ، وزیران امورخارجه دو کشور امضا شد. در همین روز عهدنامه حکمیت نیز برای رسیدگی به اختلافات احتمالی میان دو کشور در آینده بین طرفین امضا شد.
در آبان سال بعد محمدعلی فروغی به آنکارا سفر کرد و قرارداد تأمینیه و ودادیه را میان دو کشور تجدید کرد. بنابر این قرارداد که در چهاردهم آبان ۱۳۱۱ (پنجم نوامبر ۱۹۳۲) میان فروغی و توفیق رشدی بیگ امضا شد، در صورت وقوع عملیات نظامی از طرف یک یا چند دولت ثالث نسبت به یکی از دو کشور ایران و ترکیه، طرفین متعهد می‌شدند، بی‌طرف بمانند و در هیچ نوع اتحاد یا ائتلاف سیاسی یا اقتصادی یا مالی یا عملیات خصمانه علیه یکدیگر شرکت نجوید. همچنین دو دولت به یکدیگر تعهد می‌دادند در خاک خود از فعالیت گروه‌هایی که قصد آنها برهم زدن صلح و امنیت دیگری یا تبلیغ علیه دیگری باشد، جلوگیری کنند.
در خرداد و تیر ۱۳۱۳ خورشیدی، رضاشاه تنها سفر خارجی خود در دوران پادشاهی‌اش را به ترکیه انجام داد. او در این سفر که زمینی انجام گرفت از شهرهای آنکارا، ازمیر و استانبول بازدید کرد. بلندپایه‌ترین مقامی که همراهی‌اش می‌کرد، سید باقر کاظمی وزیر امورخارجه بود.
در اسفند ۱۳۱۵ هیئتی از ترکیه به ریاست جمال حسنی تارای نماینده مجلس این کشور به تهران رفت و چند هفته مذاکراتی برای عقد ده قرارداد انجام داد که این قراردادها در دو نوبت در روزهای ۲۳ اسفند ۱۳۱۵ (۱۴ مارس ۱۹۳۷) و ۳۱ فروردین ۱۳۱۶ (۲۰ آوریل ۱۹۳۷) میان جمال حسنی تارای و کمال کوپرولو وزیر مختار ترکیه در تهران به نمایندگی از کشورشان با عنایت‌الله سمیعی وزیر امور خارجه ایران به امضا رسید که مهمترین آنها، برقراری نیابت قضائی و استرداد مجرمین و متهمان میان دو کشور بود.
انعقاد پیمان سعدآباد در هفدهم تیر ۱۳۱۶ (هشتم ژوئیه ۱۹۳۷) از نقاط مهم در تاریخ روابط ایران و ترکیه در دوران رضاشاه به‌شمار می‌رود. با این پیمان که وزیران خارجه چهار کشور ایران، ترکیه، عراق و افغانستان در کاخ سعدآباد به نمایندگی از دولتهای متبوع خود امضا کردند، چهار کشور به یکدیگر تعهد دادند که نه به‌تنهایی و نه همراه با کشور دیگری دست به هیچ‌گونه عملیات متجاوزانه علیه یکدیگر نزنند و به کشور دیگری که به یکی از آنها تجاوز کرده نیز چه مستقیم و چه غیرمستقیم، کمکی نرسانند. این دولت‌ها همچنین تعهد کردند که در مرزهای خود از تشکیل یا عملیات گروه‌های مسلح یا غیرمسلحی که علیه نظم و امنیت کشورهای دیگر یا واژگونی دولت آنها فعالیت کنند، جلوگیری کنند.
از دیگر رویدادهای مهم این دوران می‌توان از پیمان بغداد نام برد. پیمان بغداد، نخست در فوریه ۱۹۵۵ توسط کشورهای عراق و ترکیه به امضاء رسید. در همان سال، کشورهای پاکستان، ایران و بریتانیا نیز به این پیمان پیوستند. در پی پیوستن ایران به پیمان بغداد، در تاریخ ۷ آذر ۱۳۳۴ خورشیدی سفرای ایران در کشورهای عضو این پیمان تغییر کرد و سرلشکر حسن ارفع سفیر کبیر ایران در ترکیه شد.
دولت‌های ایران و ترکیه در ۲۳ بهمن ۱۳۴۲ با امضای قرادادی، احتیاج به اخذ روادید برای ورود اتباع شان به خاک همدیگر را لغو کردند.
سفر اربکان نخست‌وزیر ترکیه (از حزب اسلامگرای رفاه) به تهران و انعقاد قرار داد صادرات گاز ایران به ترکیه مهم‌ترین رویداد در روابط دوکشور در دولت هاشمی بود. گرچه این وضعیت دیری نپایید و باقدرت گرفتن لائیک‌ها پس از او روابط ایران و ترکیه وضعیت وخیمی یافت. وضعیتی که تا سال اول دولت خاتمی نیز ادامه یافت.
دولت خاتمی هنگامی شروع بکار کرد که به جز ترکیه، اتحادیه اروپا نیز روابط خود را با ایران قطع و سفرایش را از کشور خارج کرده بود.
دیدار سران دو کشور در حاشیه اجلاس دی ۸ در قزاقستان از تنش میان طرفین کاست و دو کشور پس از چند سال سفیر مبادله کردند.
دولت بلنت اجویت با مسئله کردها مواجه شد و با اعزام نیروهای نظامی به مرز سوریه خواستار تحویل دادن عبدالله اوجالان رهبر حزب کارگران کردستان ترکیه شد. امتناع سوریه از تحویل دادن وی، دو کشور را در آستانه درگیری نظامی قرار داد. دولت خاتمی با میانجیگری میان طرفین نقش مهمی در کاستن از تنش داشت و این موضوع به عنوان نقطه عطفی در روابط میان دو کشور ثبت شد. گرچه ترکیه در نهایت با کمک آمریکا و اسرائیل وی را دستگیر کرد و این موضوع جایگاه و اهمیت روابط با اسرائیل را برای دولت ترکیه نمایان ساخت.
پس از انتخاب احمدی‌نژاد به عنوان رئیس‌جمهور ایران و تمایل وی به پیشبرد برنامه هسته‌ای ایران و مخالفت غربی‌ها با این تلاش که منجر به صدور تحریم‌های علیه ایران انجامید، ترکیه همواره سعی کرد که به عنوان یک میانجی بین‌المللی بین ایران و اتحادیه اروپا و آمریکا عمل کند و طرفین را به حل دیپلماتیک این منازعه تشویق کند. ترکیه با این رویه سعی داشت از طرفی جایگاه خود را در خاورمیانه تقویت کند و از بروز جنگ در همسایگی خود جلوگیری نماید و از طرفی با این مانور سیاسی خود را برای عضو شدن دائم در اتحادیه اروپا مقتدر نشان دهد.ترکیه در برابر ایران هسته‌ای "دیپلماسی ایرانی" موضوع جنگ داخلی سوریه نیز از مهم‌ترین چالش‌های روابط دوجانبه در این کشور بود. ترکیه همواره اعلام کرده بود روابط دوجانبه با ایران تحت تأثیر مسائل جنگ داخلی سوریه می‌باشد. در این دوره، تنها نقطه اشتراک از نظر سیاسی، موضعگیری دو کشور در قبال کودتای ۲۰۱۳ مصر بود که هردو کشور آن را محکوم کردند.
از دیدگاه اقتصادی حجم داد و ستدهای اقتصادی دو کشور تا پایان سال ۲۰۱۱ فراتر از ۱۶ میلیارد دلار بوده و به گفته مقامات دو کشور سعی می‌شود تا سال ۲۰۱۵ این رقم به ۳۰ میلیارد دلار افزایش یابد.افزایش صددرصدی مبادلات اقتصادی ایران و ترکیه تا ۲۰۱۵ "خبرگزاری مهر" این در حالی است که به موجب فشارهای کشورهای غربی، ترکیه نیز مجبور شد رابط اقتصادی خود با ایران را کاهش دهد که کاهش ۴۰ درصدی واردات نفت از ایران یکی از این تأثیرات بود.
با انتخاب حسن روحانی به عنوان رئیس دولت یازدهم ایران، رجب طیب اردوغان به صورت تلفنی به روحانی تبریک گفت. احمد داود اغلو، وزیر امور خارجه وقت ترکیه نیز در مراسم تحلیف روحانی شرکت کرد و مقدمات دیدارهای رسمی را در حاشیه اجلاس سالانه سازمان ملل متحد مورخ سپتامبر ۲۰۱۳ تدارک دید. همچنین قدم‌زدن محمدجواد ظریف و احمد داوود اغلو در کنار رودخانه هادسون نیویورک که به منظور مذاکراتی خصوصی بدون حضور دیپلمات‌های دیگر انجام شد، گامی مثبت در جهت نزدیکی دیدگاه‌های دوطرف تلقی شد.دیدار ظریف و داوود اوغلو در کنار رودخانه هادسن "روزنامه بهار" کارشناسان این تغییر موضع ترکیه که با شروع کار دولت یازدهم ایران کلید خورده‌است را ناشی از چند دلیل می‌دانند: