moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
بالنگ دارای پوست زرد، رنگ طلایی با بوی معطر است، به خصوص نوع کوچک آن که پوستش صاف است، معطرتر است.
قسمت گوشتی سفید متصل به پوست خارجی آن ضخیم و کمی شیرین و قسمت گوشت وسط آن که در میان پرده‌های ضخیم طولانی واقع شده‌است، دارای الیاف و غلاف‌های پر از مایعی است که در بعضی انواع شیرین و در برخی ترش است.
تخم‌های آن که در قسمت گوشتی آن واقع است کمی دراز و در غلاف سفیدی واقع و مغز، سفید و کمی تلخ است.
از نظر طبیعت طبق نظر حکمای طب سنتی پوست زرد آن کمی گرم و خشک است و شحم آن یا به عبارت دیگر قسمت گوشت سفید داخلی متصل به پوست زرد آن در ارقامی که این قسمت شیرین است از نظر طبیعت سرد و تر و خشک و برگ و شکوفه آن گرم و خشک است.
از نظر خواص معتقدند که پوست زرد آن برا ی تقویت قلب و دماغ و کبد، سرد و معده احشای داخل شکم مفید است و برای تحلیل بادها و نفخ و کمک به هضم غذا مؤثر می‌باشد. بخصوص مربای آن با عسل؛ البته با خوردن مربای آن اسراف نباید شود زیرا هضم آن مشکل می‌شود.
دم کرده پوست زرد خشک شده آن مسکن قی صفراوی و جویدن آن خوشبوکننده دهان است.
اگر پوست و گوشت سفید خشک شده آن را درلابه لای لباس‌ها بگذارند مانع بید زدن می‌شوند.
سوراخ‌کن یا پانچ وسیله‌ای‌ست برای سوراخ کردن کاغذ برای قرار دادن در پوشه یا زونکن. سوراخ‌کن در انواع دوسوراخه و چهارسوراخه وجود دارد.
سوراخ‌کن را ماتیاس تیل اختراع کرد و فریدریش زونکن در نوامبر ۱۸۸۶ آن را به ثبت رساند.
استان تولا (به روسی: Тульская область) یکی از استان‌های روسیه است.
مرزهای کنونی این استان در تاریخ ۲۶ سپتامبر ۱۹۳۷ شکل گرفته است.
ارتودکس مسیحی و خداناباوری اعتقادهای اصلی مردم این استان را تشکیل می‌دهند.
استان تولا ۲۳ موزه دارد از جمله موزه دولتی سلاح تولا و موزه سماور تولا.
خانه و مِلک لئو تولستوی در ۱۲ کیلومتری شهر تولا نیز از جاذبه‌های گردشگری این استان است.
ویکی‌پدیاهای انگلیسی و آلمانی.
یونولیت در ایران بنام پلاستوفوم، یونولیت و آکاسیف ( گاهی آکاسیو یا آکاستیو )نامیده می شود. که نام اصلی آن پلی‌استیرن انبساطی ("Expanded Polystyrene") یا EPS است. در بسیاری از کشورهای آمریکا شمالی این محصول با نام استایروفوم (Styrofoam) شناخته می‌شود.ویکی انگلیسی یونولیت ماده‌ای سبک و متخلخل و معمولاً سفید که در بسته‌بندی و عایق کاری کاربرد دارد در بعضی مواقع به آن فیبر سفید نیز می‌گویند.https://www.vajehyab.com/moein/یونولیت اما در حقیقت یونولیت نوعی پلیمر سفید رنگ و عایق رطوبت و صدا و دما است که از فرایندهای پتروشیمی تهیه می‌شود. پلی استیرن در سال ۱۸۳۹ توسط ادوارد سیمون کشف گردید؛ و در سال ۱۹۵۹ به وسیلهٔ کمپانی کوپر پلی استایرن انبساطی تولید گردید از این ماده برای عایق‌سازی، ساخت وسایل نیازمند عایق حرارتی و بسته‌بندی ابزار حساس الکتریکی، الکترونیکی و مکانیکی، ساخت یخدان جهت حمل دارو_ فراورده‌های خونی، حمل محصولات دریایی (ماهی و میگو) استفاده می‌شود.
از یونولیت در سردخانه‌ها، شرکت‌های شیلات (با عنوان یخدان) برای حمل فراورده‌های شیلاتی مانند ماهی و میگو استودیوهای صدا برداری و ایزولاسیون صدا در فضاهای دارای آلودگی‌های بالای صوتی و همچنین ساخت ماکت، تابلوهای تبلیغاتی موقت و دکوراسیون‌ها استفاده می‌شود از استایروفوم در صنعت ساختمان در اندازه‌های مختلف و استاندار به عنوان بلوک‌های سقفی استفاده می‌شود.
علی رغم استفاده گسترده از یونولیت در ساختمان سازی انتقادات متعددی به کاربرد آن در ساختمان سازی وجود دارد.
این ماده با شروع از ترکیبات پلی استایرن به شکل "مروارید" که حاوی یک عامل منبسط کننده (معمولا پنتان ) است، تولید می شود. پس از انبساط، پرلیت ها در سیلوهای استراحت نگهداری می شوند و بعداً به دستگاه های قالب گیری منتقل می شوند. در داخل دستگاه‌های مذکور گرما اعمال می‌شود تا عامل انبساط‌کننده موجود در پرلیت‌ها گرم شود و همزمان با پلاستیک شدن پلیمر ، حجم آن‌ها افزایش یابد. در طی این فرآیند، مواد با شکل قالب ها سازگار می شود.
در ساختمان سازی معمولاً آن را در صفحاتی با ضخامت ها و تراکم های مختلف به بازار عرضه می کنند. استفاده از طاق های پلی استایرن منبسط شده نیز برای ساخت کف هایی با درجه عایق حرارتی بالا رایج است. ترکیب پلی استایرن چه اکسترود شده و چه منبسط شده یکسان است. اکسترود یک ساختار بسته است که در صورت خیس شدن خواص حرارتی خود را از دست نمی دهد، اما در پلی استایرن منبسط شده که با داشتن ساختاری شکننده در صورت خیس شدن خواص حرارتی خود را از دست می دهد.
برای از بین رفتن یونولیت حدود ۵۰۰ سال (یا بیشتر) زمان لازم است. این ماده تأثیرات زیست‌محیطی نامطلوبی دارد از جمله باعث آلودگی اقیانوس‌ها شده و بلعیده شدنش توسط جانوران دریایی باعث مرگ آن‌ها می‌شود. پلی استایرن منبسط شده حاوی نوعی دیوکسین است که سمی است و می‌تواند باعث مشکلات تولید مثل و رشد، سیستم ایمنی بدن، تداخل با هورمون‌ها و ایجاد سرطان در انسان شود.
از منابع طبیعی تجدید ناپذیر برای تولید پلی استایرن استفاده می‌شود، زیرا پلی استایرن یک پلاستیک مشتق شده از نفت است. وقتی صحبت از فرایند تولید و ردپای اکولوژیکی آن می‌شود، یکی از نگرانی‌های اصلی انتشار کلروفلوئوروکربن‌ها (CFCs) در فضا و جو است.
پلی استایرن به عنوان یکی از بهترین عایق‌های حرارتی به‌طور گسترده در ساخت ساختمان‌ها استفاده می‌شود. یک ساختمان با عایق بندی مناسب با یونولیت می‌تواند انرژی مصرفی برای خنک کردن آن را تا ۴۰ درصد کاهش دهد. به این ترتیب انتشار گازهای گلخانه ای کاهش می‌یابد.
یونولیت عایق خوبی برای صدا و گرما و سرما است:
تاکنون عملاً امکان بازیافت یونولیت وجود نداشته‌است. چون پلی استایرن بازیافت شده به صورت بالقوه آلوده‌است. اما Ashton Cofer، یک مخترع جوان، موفق به تبدیل یونولیت به محصولی مفید شده‌است. او توانست یونولیت را به کربن فعال تبدیل کند که در بسیاری از فیلترهای آب امروزی استفاده می‌شود.
تیغ موکت‌بر، تیزْبُر یا کاتر وسیله‌ای است با تیغ تیزی که معمولاً برای بریدن اجسامی از جنس کاغذ، پلاستیک، موکت و… استفاده می‌شود. به‌دلیل تیزیِ فوق‌العاده زیاد این وسیله، از آن به‌عنوان سلاح سرد نیز استفاده می‌شود.
این وسیله معمولاً از دو قسمت اصلی تشکیل شده‌است: بدنه و تیغه. بدنه در آن می‌تواند از جنس فلز یا پلاستیک به اندازهٔ تقریبیِ عرض ۲۵ تا ۳۰ میلی‌متر و طول ۷۵ تا ۱۰۰ میلی‌متر و ضخامت ۱ تا ۱٫۵ میلی‌متر است. تیغه در اشکال مختلف به‌صورت چند قسمتی است که هر قسمت پس از مصرف و کند شدن قابل شکستن و جداکردن است و قسمت بعدی مورد استفاده قرار می‌گیرد یا این‌که به‌صورت دوطرفه، که وقتی یک طرف تیغه بعد از مصرف کند شد، از طرف دیگرِ آن استفاده می‌شود.
شهر تولا (به روسی: Ту́ла) مرکز استان تولا در روسیه است.
این شهر در بخش اروپایی روسیه و در ۱۶۵ کیلومتری مسکو می باشد. جمعیت آن ۵۴۳ هزار تن است.
تولا برای صنعت سماورسازی خود شناخته شده تا آنجا که در روسی زبانزدی هست که می‌گوید این کار مانند «سماور به تولا بردن» است (مانند «زیره به کرمان بردن» در فارسی).
موزه‌ای نیز به نام موزه سماور تولا در این شهر هست. تولا در کنار شهر ایژوسک از قطب‌های صنعتی و نظامی روسیه است و کارخانه تولید سلاح تولا که به تولید سلاح دوشکا می‌پردازد، در این شهر جای دارد.
Wikipedia contributors, "Tula, Russia," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Tula,_Russia&oldid=195810239
شیر و خورشید از نمادهای ملی ایران است که تا پیش از انقلاب ۱۳۵۷ به صورت رسمی مورد استفاده بود. این نشان آمیزه‌ای از فرهنگ‌های کهن بین‌النهرین، ایران، عرب، ترک، یهودی، شیعی و مغول است. ریشه نماد شیر و خورشید نشان ستاره‌بینی، خورشید در صورت فلکیِ اسد (شیر) در منطقةالبروج بوده‌است.
در هنگام زمامداری دودمان‌های ترک و نزدیک سده ششم هجری، نشان شیر و خورشید از ستاره‌بینی به کارهای هنری در قلمرو اسلامی از مصر تا آسیای میانه وارد شد. از دوران سلجوقیان روم سکه‌هایی با نقش شیر و خورشید را می‌توان یافت و سپس این نشان از سده نهم هجری (پانزدهم میلادی) به‌طور ناپیوسته بر روی پرچم‌های ایران نقش بسته‌است.
نشان شیر و خورشید در هر دودمانی از تاریخ ایران به گونه‌های مختلفی تعبیر شده‌است. در آغاز تنها نشانی اخترشناسانه بوده‌است نه نمادی حکومتی. در دوران صفویه این نشان تعبیری شیعی/ایرانی پیدا می‌کند. از زمان شاهان پس از آقامحمدخان قاجار و هم‌زمان با دگرگونی‌های فکری و اجتماعی در آن هنگام، تعبیر شیعی این نشان رفته‌رفته کمرنگ شد. در این دوران این نشان، نادرست به ایران پیش از اسلام نسبت داده‌می‌شود. نشان شیر و خورشید پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران با نشان کنونی جمهوری اسلامی ایران جایگزین شد.
بخش بزرگی از شواهد و متون ادبی و باستان‌شناسی، که احمد کسروی، مجتبی مینوی و سعید نفیسی گردآوری و بررسی کرده‌اند، نشان می‌دهد که نشان ستاره‌بینی خورشید در صورت فلکیِ اسد در منطقةالبروج از قرن ششم هجری نقشی نمادین و رایج شد. همین پژوهش‌ها نشان می‌دهد که این نشان از ستاره‌بینی و اخترشناسی وارد فرهنگ عام، نشان‌ها و نقوش هنری شده‌است و از آنجا به‌تدریج و در حدود سده پانزدهم میلادی (نهم هجری) به نقش‌های روی پرچم‌ها وارد می‌شود.
به گفتهٔ شاپور شهبازی در ایرانیکا این نماد «تلفیقی از سنن کهن ایران و عرب و ترک و مغول بود». افسانه نجم‌آبادی، استاد دانشگاه هاروارد، بیان می‌کند که نشان شیر و خورشید موفقیت بی نظیری در میان نشان‌های موجود در ایران برای نشان دادن هویت امروزی ایرانی داشته‌است. این نشان از تمام فرهنگ‌های مطرح در تاریخ ایران تأثیر گرفته‌است، به‌طوری‌که نشان‌ها و تعبیرهای زرتشتی، شیعه، ترکی، یهودی را یکجا جمع نموده‌است. تحول این نشان را می‌توان به اختصار چنین تشریح کرد:
ستاره‌شناسان باستان به وجود ارتباطی بین موقعیت ستارگان و پدیده‌های زمینی باور داشتند. آن‌ها دوازده برج آسمانی را میان هفت جسم گردان آسمانی از جمله خورشید تقسیم می‌کردند و هر یک یا دو برج را ویژهٔ یکی از جرم‌ها و خانهٔ آن جرم آسمانی می‌پنداشتند. آن‌ها برج اسد را خانهٔ خورشید می‌دانستند. خواجه نصیرالدین طوسی در منظومه خود در ستاره‌شناسی می‌نویسد:
در شعرهای شاعران ایران نیز چنین باوری را می‌توان یافت. قطران تبریزی دربارهٔ رفتن پادشاه آذربایجان به دیدن شاه گنجه چنین گفته‌است:
الکساندر کرَپKrappe طی مطالعاتی که بر روی تمدن‌های باستانی میان رودان، مصر و آناتولی انجام داده‌است به ارتباط نزدیک بین خورشید و شیر در باورها، اساطیر و خدایان در این تمدن‌ها اشاره می‌نماید. او ردپای ارتباط شیر و خورشید را، از سنت‌های خاور نزدیک به ستاره‌بینی در میان رودان و از ستاره‌بینی تا نشان شیر و خورشید مرسوم در ایران ردیابی می‌کند. از نمونه‌های پیوستگی نزدیک شیر و خورشیدِ کرَپ به شَمَش، خدای خورشید بابلیان اشاره می‌کند که به‌صورت شیر نمایش داده می‌شده‌است. یا آهی بزرگ فرعون مصر «شیر فرزند خدای خورشید» نامیده می‌شده‌است. در فلسطین، سامسون پهلوان کشندهٔ شیر، خود در اصل شیری بوده‌است که فرزند بَعل شَمَش، خدای خورشید بوده‌است.
به نوشته کیندرمن در دانشنامه اسلام، نشان شیر و خورشید در ایران بعد اسلام بیش‌تر برگرفته از نشان ستاره‌بینی، خورشید در برج اسد است. روشن است که هنر اسلامی بسیاری از سنت‌ها را بدون تغییر آشکاری از تمدن‌های قبل به قرض گرفته بود. ممکن نیست که سرآغاز چنین باوری را پیدا کرد. در دوران باستان از اشکال ستارگان برداشت‌ها و تفسیرهای گوناگونی می‌کرده‌اند. بابلیان طالع سلاطین را در صورت فلکی شیر می‌دیدند. آن‌ها شیر را به‌عنوان سلطان حیوانات، در برجی که انقلاب تابستانی در آن بوقوع می‌پیوندد قرار دادند و این به‌عنوان نشانه غلبه خورشید بود. از همین رو است که عیسی، شیر یهودا (به‌عنوان غلبه‌کننده بر مرگ) و علی، شیر خدا نام دارند.
در ایران پیش از اسلام، خورشید نشان میترا بوده و ریشه در باورهای ایرانیان باستان داشته‌است. در اوستا و گات‌ها از خورشید بارها یاد شده‌است. خورشید (Xwaršēd در فارسی میانه) ایزدی است که در یشت ششم اوستا در مورد او آمده که جهان را از آلودگی دور می‌دارد. خورشید (به‌صورت یک مرد) همیشه سلطنت را در ایران تداعی می‌کرده‌است؛ «تصویر بلورین خورشید» سراپرده سلطنتی داریوش سوم را متمایز می‌نموده‌است. درفش اشکانیان با تصویر خورشید تزیین می‌شده‌است. بر بالای تاج شاهنشاهان ساسانی گویی قرار داشته که نماد خورشید بوده‌است. یوحنا مالالاس، تاریخ‌نویس یونانی به نامه‌ای اشاره می‌کند که در آن شاه ایران را «خورشید شرق» و قیصر روم را «ماه غرب» نامیده‌اند.
شیر همواره به‌صورت برجسته، تندیس‌ها، سردیس‌ها، کاسه‌ها، جام‌های زرین و سیمین، در دوره‌های هخامنشی، اشکانی و ساسانی دیده شده‌است. شیر پیوند نزدیکی با شاهنشاهی در ایران داشته‌است؛ ردیف‌هایی از شیران زینت بخش تخت و ردای شاهان هخامنشی بوده‌است. تاج آنتیوخوس یکم، شاه پارسی‌تبار کوماژن (حک: ۳۴–۶۹ پیش از میلاد) با تصویر شیر تزیین شده بود. در نقش برجسته مراسم اعطای مقام در نقش رستم، اردشیر یکم زرهی با تصویر شیر به تن داشته‌است. شیر، نقش تزیینی مشابهی برای عضدالدوله دیلمی داشته‌است. در برخی از گویشهای شرق ایران، واژه شاه، شیر خوانده می‌شود.
به گفتهٔ شاپور شهبازی در دانشنامهٔ ایرانیکا سنت‌های عربی-اسلامی، ترکی و مغولی همیشه بر پیوند نمادین شیر و پادشاهی تأکید و جاذبهٔ جادویی خورشید را نیز تأیید می‌کرده‌اند، و مغول‌ها احترام به خورشید، به‌ویژه در هنگام طلوع را دوباره در ایران گسترش دادند.
در بین عرب‌های شبه جزیره عربستان، به مانند سایر نقاط آسیا و اروپا که شیر در آن وجود نداشت، شیر به مانند جانوری شبه افسانه‌ای تصور می‌شد که شاه حیوانات بود و تعجبی نداشت که نماد قدرت پادشاهی باشد. به گفتهٔ کیندرمن در دانشنامه اسلام این جانور در فرهنگ عرب‌ها نشان دلیری، شجاعت و جوانمردی بود. در هنر دورهٔ اسلامی نقش شیر از حیوانات دیگر پررنگ‌تر بود. به جز معنای ستاره‌بینی که در نشان «شیر و خورشید» وجود داشت، در سایر کاربردها تنها جنبه‌ای تزئینی و بدون اهمیت و معنای ویژه‌ای بوده‌است. از انواع رایج می‌توان به‌صورت گرد در فواره‌های الحمرا یا سرامیکهای ایرانی قرن ۱۲ تا ۱۴ میلادی (بیش‌تر برای ریختن مایعات یا عود دان)، به‌صورت تنها در حال حمله یا حمله به جانوری دیگر (برگرفته از سنت‌های ایرانی قبل از اسلام) اشاره نمود. یکی از کاربردهای شیر، استفاده به‌صورت نشان حکومتی بوده‌است، مانند آنچه که مملوکان مصر یا شاید سلجوقیان روم (به‌همراه خورشید) استفاده می‌کردند (که برگرفته از نشان‌های روی سکه که خود بیش‌تر برگرفته از نشان‌های طالع‌بینی و ستاره‌بینی و صور فلکی بوده‌است).
در زمان خوارزمشاهیان یا سلجوقیان سکه‌هایی زده شد که بر روی آن نقش خورشید بر پشت شیر آمده بود. اولین سکه موجود با نقش شیر و خورشید به دوران پادشاهی کیخسرو از سلاجقه روم می‌رسد. ابن عبری تاریخ‌نگار و دانشمند در کتاب مختصر تاریخ الدول روایتی عاشقانه از این سکه ارائه می‌دهد که افسانه نجم‌آبادی این داستان را دور از واقعیت و صحت تاریخی می‌داند. ابن عبری می‌نویسد که غیاث‌الدین کیخسرو فرزند علاءالدین کیکاووس، از شاهان خاندان سلجوقیان روم، دل به شاهزاده‌ای گرجی می‌بازد. کیخسرو چنان شیفته می‌شود که به درخواست دختر گرجی برای ضرب سکه‌ای با چهرهٔ او بر آن موافقت می‌کند اما نزدیکان کیخسرو برای پاس داشت دین اسلام، روا نمی‌دانند تا چهره زنی نامسلمان بر سکه‌ها نقش بندد. با پایفشاری کیخسرو، چاره‌ای اندیشیده می‌شود تا از این بن‌بست بیرون آیند. پیکرهٔ شیری بر سکه نگاشته می‌شود و بر فراز آن، خورشید که نشان از چهرهٔ زیباروی گرجی است جای می‌گیرد و بدین‌گونه خواستهٔ دلبر برآورده می‌گردد.
سلسله گورکانیان هند از ۱۵۲۶ تا ۱۸۵۷ میلادی در بخش بزرگی از شبه قاره هند حکومت می‌کردند، پرچم اصلی و شناخته شده این حکمرانان «علم» نام داشت این پرچم دارای نشان شیر و خورشید بود. مغولان هند پیشینه علم خود را به تیمور نسبت می‌دادند.
قدیمی‌ترین پرچم شیر و خورشید دار شناخته شده به سال ۸۲۶ هجری قمری (حدود ۱۴۲۳ میلادی) هم‌زمان با دورهٔ تیموریان بر می‌گردد. این پرچم در مینیاتوری از شاهنامه شمس‌الدین کاشانی (منظومه‌ای دربارهٔ جهانگشایی مغولان) به تصویر کشیده شده‌است. این مینیاتور که حمله مغولان به حصار شهر نیشابور را نشان می‌دهد. سربازان مغول را نشان می‌دهد که پرچمی با نشان شیر و خورشید در کنار پرچمی دیگر با نشان هلال ماه حمل می‌کنند.
فؤاد کوپریلیFuad Koprulu در مورد پرچم‌های دورهٔ ایلخانان و تیموریان می‌نویسد که آنان در سپاه از پرچم‌هایی به رنگ‌های زرد و قرمز نیز استفاده می‌کردند و بر روی آن‌ها تصاویر گوناگونی از قبیل اژدها، شیر، قره قوش (نوعی عقاب) و شیر و خورشید نقش می‌بسته‌است. به احتمال زیاد، تمغاهای شخصی نیز روی پرچم‌ها به کار می‌رفته‌است. در نسخه‌ای از شاهنامه مربوط به قرن نهم هجری ثبت شده که در دوران حکومت مغول‌ها نگاره‌ای وجود داشته که پرچمی را با تصویر شیر و خورشید در وسط آن نشان می‌دهد. احتمالاً این پرچم متعلق به ایلخانیان بوده‌است، زیرا آن‌ها هم این نقش را بر روی سکه‌های خود به کار می‌برده‌اند و پس از وارد شدن به ایران، ایرانیان یک شمشیر به دست شیر داده و آن را شخصی‌سازی کرده‌اند.https://www.isna.ir/news/95050107400/پرچم-ایران-از-آغاز-اکنون
فؤاد کوپریلی همچنین می‌گوید: «تصویر شیر و خورشید در سکه‌های برخی از فرمانروایان این سلسله [آق قوینلوها] و بعضی سلسله‌های دیگر ترک فقط نقشی نجومی است نه مظهر حکومت.» با توجه به این پرچم و نمونه‌های مشابه آن در قرن نهم هجری قمری (پانزده میلادی)، مراجع معتبری مانند دانشنامه بریتانیکا و دانشنامه ایرانیکا زمان اولین مدارک موجود از استفاده شیر و خورشید در پرچم‌های ایران را این دوران می‌دانند.
پادشاهان صفوی از دودمان مردی به نام شیخ صفی الدین اردبیلی هستند. شیخ جنید از نواده های شیخ صفی افزون بر نفوذ روحانی، نفوذ سیاسی بر پیروان خود داشت، پس از او شیخ حیدر و بعد از حیدر فرزندش به نام اسماعیل قدرت مذهبی را یکباره به قدرت سیاسی و نظامی تبدیل کرد و از این زمان است که واژه «شاه» به جای واژه شیخ به نام‌های این خاندان افزوده می‌شود. زونارس تاریخ نگار روم غربی می نویسد: شیخ جنید برای افتخار جانشینان خود نقش دیگری یافت و آن شیری خفته بود. که خیره بر خورشید تابان می‌نگریست و ایشان آن را روی سکه های مس نقش می‌کردند و مغول بزرگ «پادشاهان بابری هند» و چند تن از امرای بزرگ هندوستان آن را به عنوان وثیقه دوستی پذیرفتند.تاریخ پرچم ایران، نصرت الله بختورتاش، ص ۲۱۴و۲۱۳
به گفته کسروی در زمان شاه اسماعیل نقش شیر و خورشید به کار نرفته زیرا گذشته از آنکه هرگز سکه‌ای از آن پادشاه با نقش شیر و خورشید دیده نشده قاسمی گنابدی که در زمان او می‌زیسته و جنگ‌ها و کارهای او را به نظم سروده و در بسیار جا درفش‌های او را می‌ستاید، چنان که می‌گوید:
و از این گونه شعرها بسیار دارد ولی در هیچ جا نامی از شیر یا شیر و خورشید نمی‌برد و هویداست که در آن زمان این نقش به کار نمی‌رفته است. در زمان شاه تهماسب چون زایچه پادشاه برج حمل «بره» بوده است خورشید بر پشت بره‌ای در سکه‌های مسی که فلوس می‌نامیدند [نه در پرچم] نقش شده است. نگارنده دو سکه از این «بره و خورشید» را دارم که در پشت یکی نام شاه تهماسب آشکار نوشته شده است. می‌توان پنداشت که نزدن شیر و خورشید بر روی سکه های شاه اسماعیل از روی همین پندار می‌بوده، زیرا زایچه شاه اسماعیل برج عقرب بوده و آنان زشت می دانسته‌اند که خورشید را بر پشت کژدم بنشاند. صفویان جز در سکه‌های مسی نقشی نمی‌نگاشتند و بر سکه نقره و طلا نام‌های خدا و پیغمبر و امامان را با نام پادشاه زمان می‌نگاشتند. در زمان شاه عباس بزرگ با وجود آنکه زایچه آن پادشاه برج سنبله بوده است هر چه فلوس با نقش خورشید دارد، در همگی خورشید با شیر است. از شاه عباس نقش‌های دیگر هم از شیر لخت، شیر با گوزن، پیل، طاووس و مانند اینها بر فلوس‌ها در دست هست. ولی شیر و خورشید فراوان‌تر از همه است و شاید از اینجا نسبت پیدایش شیر و خورشید را به شاه مزبور می‌دهند که او باعث شهرت و رواج آن گردیده است.تاریخچه شیر و خورشید، احمد کسروی، ص ۲۲و۲۱و۲۰ می‌توان گفت شیر و خورشید از دوره شاه عباس نشان نیمه رسمی دولت ایران گردید به طوری که توماس هربرت انگلیسی که در سال ۱۰۳۶ قمری به ایران و هند سفر کرده در سفرنامه خود این را یادآور می‌شود.تاریخ پرچم ایران، نصرت الله بختورتاش، ص ۲۱۶
به گفتهٔ افسانه نجم‌آبادی در دوران صفوی نشان شیر و خورشید مظهر دو رکن جامعه بود: «حکومت» و «مذهب» مشخص است که هر چند درفش‌های مختلفی در زمان شاهان صفوی به‌خصوص نخستین شاهان صفوی استفاده می‌شده‌است، تا زمان شاه عباس صفوی، نشان شیر و خورشید به نشانی رایج در درفش‌های ایران بدل شده‌بود. شاه اسماعیل دوم برای نخستین بار نماد شیر و خورشید را به رنگ طلایی بر روی پرچم ایران سوزن دوزی کرد. این پرچم تا آخر دوره صفوی نیز درفش رسمی ایران بود. به گفتهٔ یحیی ذکا در دوره صفوی «نشان خورشید» نشانگر نظام سال و ماه خورشیدی و «نشان شیر» در آن اشاره به علی، «شیر خدا» برگرفته از عبارت مشهور «اسدالله الغالب» است که در بعضی از نشان‌ها این جمله در زیر نشان شیر و خورشید به چشم می‌خورد و شمشیر در دست شیر نیز ذوالفقار شمشیر مشهور علی ابن ابیطالب امام اول شیعیان است. تفسیر صفویان از این نشان برمبنای ترکیبی از اسطوره‌ها به‌خصوص شاهنامه فردوسی، داستان‌های محمد پیامبر مسلمانان و منابع اسلامی بود. شاهان صفوی برای خود دو نقش قائل بودند: «شاه و مقدس مرد.» این تفسیر دوگانه از نقش شاه به سبب شجره نامه‌ای بود که شاهان صفوی برای خود قائل بودند. دو شخص نقشی کلیدی در این میان داشتند. جمشید شاه اسطوره‌ای ایران به‌عنوان بنیان‌گذار شاهنشاهی در اسطوره‌های ایرانی و علی، امام اول شیعیان. در این پندار، خورشید سمبل جمشید و شیر سمبل علی بود. شاپور شهبازی به نقش کلیدی شاهنامه فردوسی در جهان بینی صفویان اشاره می‌نماید. او می‌نویسد که به‌کارگیری شیر و خورشید توسط صفویان می‌تواند برگرفته از شعرهایی از شاهنامه باشد که به خورشید ایرانیان در مقابل ماه تورانیان یا سزار روم ماه غرب و شاه ایران خورشید شرق اشاره می‌کند:
از آنجایی که درفش عثمانی‌ها به‌عنوان حاکمان سرزمین روم در آن زمان و به‌عنوان رقیب صفویان هلال ماه بود. صفویان، با الهام از این شعر شاهنامه نشان شیر و خورشید را به‌عنوان نشان ملی خود برگزیدند.
به گفتهٔ نجم‌آبادی خورشید علاوه بر استعاره بر جمشید، دو معنای استعاره‌ای دیگر نیز برای صفویان داشته‌است. مفهوم زمان برمبنای گاه‌شماری خورشیدی که متمایز از گاه‌شماری قمری عربی-اسلامی بود. همچنین معنای ستاره‌بینی و دخالت کیهان در تقدیر و تعبیری که ستاره‌بینی از حالت نجومی شیر در صورت فلکی خورشید (اسد) داشت. صورت فلکی شیر نیز خوش‌یمن‌ترین جایگاه خورشید بوده‌است؛ بنابراین نشان شیر و خورشید دو جفت آسمانی و زمینی را به هم پیوند می‌داد، شاهنشاه و مقدس مرد (جمشید و علی)، که به توسط نشان کیهانی خورشید در برج شیر (اسد) به هم پیوند داده شده بودند. در جستجوی یافتن تعبیر صفویان از نشان شیر و خورشید، شاپور شهبازی چنین تحلیل می‌نماید که صفویان شیر را سمبل علی، امام اول شیعیان، می‌دانستند و خورشید سمبل انوار الاهی که همان تغییر یافته مفهوم باستانی «فرّ دین» بود. باز معرفی مفهوم فر ایزدی توسط صفویان برای توجیه و مشروعیت بخشی به حکمرانی صفویان بود. آن‌ها چنین مشروعیتی را با نسبت دادن فر ایزدی به علی و از طریق نسبت دادن خود به امام چهارم شیعیان و از طریق مادر امام چهارم شیعیان (شهربانو) به شاهان ساسانی به‌وجود آورده بودند.
مهر شاهنشاهی نادرشاه در سال ۱۷۴۶ منقش به شیر و خورشید بود. نشان همچنین مزین به عبارت «الملک لله» بود. دو شمشیر آب طلای متعلق به کریم‌خان زند دارای نشان نجومی شیر است که نشانگر نشان ستاره بین شیر در برج اسد دارد. از دیگر نمونه‌های مربوط به این دوران می‌توان به نقش شیر و خورشید بر روی سنگ قبر یک سرباز زند اشاره نمود.
قدیمی‌ترین نشان شیر و خورشید شناخته‌شده، سکه‌ای است که بمناسبت تاجگذاری آقامحمدخان بسال ۱۷۹۶ ضرب شده‌است. در این سکه در زیر شکم شیر علی، امام شیعیان ذکر شده‌است (یا علی) و در بالای نشان شاه وقت خوانده شده‌است (یا محمّد). این سکه می‌تواند بیانگر آن باشد که هنوز در این زمان شیر به مذهب و خورشید استعاره‌ای از شاه ایران است (ایرانیت و اسلامیت حکومت"Iranization and Imamification of sovereignty"). در دوران قاجار این نشان کاربردی گسترده داشته‌است و از علم‌های عزاداری ماه محرم تا سندهای ازدواج یهودیان ایران کتیبه (کِتوباس) از این نشان استفاده می‌شده‌است.
این نقش در اوایل دوره قاجار به شکلی کاملاً ناهمسان روی سکه‌ها، نشان‌ها و پرچم‌ها ظاهر شد. فتحعلی‌شاه قاجار به تقلید از نشان لژیون دونور فرانسه، نشان شیر و خورشید ایرانی را در ۱۲۲۲–۱۲۲۵ پدیدآورد تا به دیپلمات‌ها و مقامات اروپایی اعطا کند. به این ترتیب ایران دارای پرچمی رسمی با نشان شیر و خورشید شد. بدین سان است که یک قرن بعد نویسنده‌ای اروپایی می‌نویسد: «ایران امروزه به سرزمین شیر و خورشید معروف است.»
نتایج برخی پژوهش‌ها در زمینهٔ نمادهای مورد استفاده در پرچم ایران در گذر تاریخ نشان می‌دهد که نشان شیر و خورشید به روی پرچم ایران برگرفته از نمادهایی است که در اعتقادات مذهبی شیعیان جای دارد.
پرچم ایران با نماد شیر و خورشید از زمان فتحعلی‌شاه قاجار رواج پیدا کرد. به این صورت که «ملا احمد نراقی»، مجتهد شیعه و متخصّص در علوم اسلامی- پیشنهاد کرد که نماد شیر خورشید را به نشانهٔ شیر؛ مظهر علی، شمشیر؛ نماد شمشیر علی یعنی ذوالفقار و خورشید؛ به نشانهٔ خورشید نبوت و اتحاد شیعه و سنی برای پرچم ایران به کار برند و آن را رواج داد.
دوبیتی زیر از شاعری ناشناخته است که در زمان فتحعلی‌شاه قاجار به نشانهٔ شیر و خورشید اشاره کرده‌است:
«لویی دوبو» نویسندهٔ فرانسوی قرن نوزدهم در کتاب تاریخ ایران می‌نویسد: «یکی از امتیازات پادشاه ایران حق برافراشتن بیرق‌های متعدد است. روی یکی از آن‌ها شمشیر ذوالفقار علی، نقش شده و روی دیگری خورشید در حال ورود به برج اسد دیده می‌شود. شیر خوابیده و خورشید طالع بر پشت او قرار دارد. این علامت در حضور پادشاه منقوش و در بیرق‌ها دیده می‌شود.»
ملک‌الشعرای صبوری، شاعر عهد ناصری هم دربارهٔ نشان شیر و خورشید سروده‌است:
«لویی دوبو» همچنین در کتاب خود با نام «La Perse»، که در زمان محمدشاه قاجار نوشته‌است، آورده: «یکی از شیوه‌های پادشاه ایران این است که درفش‌های بسیار به کار می‌برد و بر این درفش‌ها، دو نقش نگاشته می‌شود؛ یکی نقش تیغ دو سر علی، و دیگری صورت شیر خوابیده‌ای که خورشید از پشت او درمی‌آید. این دو نقش را در کوشک پادشاهی نیز نگاشته‌اند. همچنین بر نشانه‌ای که شاه ایران به سپاهیان و سرکردگان و نمایندگان اروپایی، به نام نواختن ایشان می‌دهد، نیز این دو نقش هست».
لانگله از دیگر مؤلفان فرانسوی نیز در زمان فتح‌علی شاه، کتاب کوچکی به نام «Apercu General De La perse» دربارهٔ ایران نوشته‌است. او نیز از شیر و خورشید یاد کرده‌است. لانگله بر این باور است که شیر و خورشید از بازمانده‌های ایران باستان و یادگار آتش و آفتاب‌پرستی ایرانیان دیرینه است. او می‌نویسد: «به هم چشمی سلطان سلیم سوم عثمانی، که نشان هلال را اختراع نموده و پادشاهان عثمانی آن را به اروپاییان و دیگران از ترسایان می‌بخشند، فتح‌علی شاه هم نشان مهر و شیر را درست نموده‌است.»
گاسپار دروویل که در ۱۸۱۲–۱۸۱۳ در ارتش ایران خدمت کرده بود، گزارش می‌دهد که پرچم‌ها و نشان‌های ایرانیان دارای نشان زرهی کشور، یعنی یک شیر خوابیده و خورشید در حال طلوع همراه با عبارت سلطان بن سلطان فتحعلی‌شاه قاجار است. لویی دوبو گزارش می‌دهد که محمدشاه قاجار (جانشین فتحعلی‌شاه) دو پرچم داشته‌است: «یکی با نقش شمشیر علی، که دو لبه‌است» و دیگری «با نقش یک شیر خوابیده و خورشیدی که از پشت آن طلوع می‌کند». پرچم دوم پرچم اصلی کشور بود. دروویل تصاویر جالبی از پرچم ایران آورده‌است. در یکی از این تصاویر شیر با شمشیری در دست تصویر شده‌است. به گفتهٔ شاپور شهبازی این نخستین باری است که با شیر شمشیر در دست روبه‌رو می‌شویم؛ نمادی که از عصر محمدشاه قاجار به بعد به نشان متعارف ملی ایران تبدیل شد. گویا از اواخر دوران فتحعلی‌شاه به‌تدریج دو پرچم شیر و خورشید و ذوالفقار علی با هم تلفیق می‌شود و شیر که مظهر علی بوده‌است شمشیر دریافت می‌کند. افسانه نجم‌آبادی تغییرات نشان شیر خورشید از زمان فتحعلی‌شاه را متأثر از تغییراتی می‌داند که در عرصه اجتماعی سیاسی ایران از زمان فتحعلی‌شاه شروع می‌شود که بر نحوه تفسیر نشان شیر و خورشید نیز تأثیر می‌گذارد. افسانه نجم‌آبادی می‌نویسد که از زمان فتحعلی‌شاه به‌تدریج جنبه مذهبی حکومت و شاهان ایران کمرنگ می‌شود و به دنبال آن تفسیر شیعی شیر و خورشید جایش را به تفسیری ملی گرایانه می‌دهد. نوشته‌های بازمانده از آن زمان از جمله شعری به قلم خود شاه ایران نشان می‌دهد که خورشید در آن زمان استعاره از شاه ایران است و اشاره به جمشید، شاه اسطوره‌ای ایران در شاهنامه فردوسی داشت. در این نوشتارهای برجامانده از آن زمان، به شیر نیز استعاره‌ای برگرفته از اسطوره‌های شاهنامه نسبت داده‌اند. شیر در آن زمان اشاره به رستم داشت که شیر نشان او بود و نشانگر پهلوانان و دلاوران ایرانی داشت که آماده برای پاسداری از ایران بودند. شهبازی با نقل فرمانی از زمان محمد شاه نشان می‌دهد که چگونه در اثر مراودات ایرانیان با اروپاییان و آشنایی مجدد شاهان ایران با عظمت ایران باستان نشان شیر و خورشید تعبیری ملی گرایانه پیدا می‌کند. محمدشاه در سال ۱۲۵۲ فرمانی رسمی صادر کرد که شکل و کارکرد انواع نشان‌های شیر و خورشید را تعیین و تعبیری ملی‌گرایانه از این نشان ارائه می‌دهد و به غلط خاستگاه آن را با ایران پیش از اسلام و زردشتیگری پیوند می‌زند. برای نخستین بار از زمان محمدشاه قاجار است که در بسیاری از سکهها و نشان‌ها تاجی بر بالای خورشید قرار داده شد. هر چند پیوند شیر خورشید به ایران پیش از اسلام توسط محمد شاه یک نابهنگامی زمانیAnachronism و به اشتباه بوده‌است. در «دیوان غربی ـ شرقی» گوته شاعر آلمانی قطعه‌ای شعر فارسی با نام «در درفش» موجود است که عیناً به خط فارسی نقل کرده‌اند. این قطعه را حاج میرزا ابوالحسن خان شیرازی معروف به ایلچی که نخست در ربیع‌الثانی ۱۲۲۴ قمری به سفارت انگلستان مأمور شده و سپس در ۱۲۴۰ وزیر امور خارجه فتحعلی‌شاه شده بود، بر روی درفشی که با خود داشته رسم کرده بوده‌است و نقش این بیرق بنابر فحوای این قطعه، شیر و خورشید بوده‌است:
از تغییراتی که در زمان سلطنت فتحعلی‌شاه در درفش و علامت دولت ایران رخ داد، تغییرات در نژاد شیر بود، بدین معنی که قبل از اواسط سلطنت فتحعلی‌شاه، همیشه شیری که در سکه‌ها و درفش‌های ایران نقش می‌گردید، شیر ایرانی بود، زیرا «شیرهای ایرانی چه نر و چه ماده، بی‌یال بوده‌اند نه همچون شیرهای آفریقا که نرهایشان یالدار و ماده‌شان بی‌یالست» از این زمان با تأثیر گرفتن از اروپاییان تصویر شیر بر اساس شیرهای نر آفریقایی که دارای یال بودند ترسیم می‌شود.
در زمان پادشاهی ناصرالدین‌شاه (سال ۱۲۴۷ خورشیدی)، تمبری (تمبر باقری) در پاریس منتشر گردید که نگاره آن، نشان رسمی دولت وقت ایران (شیر و خورشید) بود. این نشان داخل دایره‌ای جا گرفته بود و در گوشه‌های تمبر، قیمت آن به فارسی ثبت شده بود.
در پنجمین متمم قانون اساسی مشروطه نخستین قانون اساسی ایران (قانون اساسی مشروطه)، پرچم ایران به شکل شیر و خورشید بر روی سه رنگ سرخ و سفید و سبز تعیین شد. این قانون شکل نشان شیر و خورشید پرچم را ایستاده همراه با شمشیری در دست و خورشیدی در پس زمینه توصیف می‌کند. فرمانی به تاریخ ۴ سپتامبر ۱۹۱۰ توصیفی دقیق از این نشان شیر و خورشید ارائه می‌دهد. از جمله این فرمان دم شیر به‌صورت "S" ایتالیک تعیین می‌شود. همچنین موقعیت اندازه شیر و پنجه او، شمشیرش و خورشید را به‌دقت توصیف می‌کند. نجم‌آبادی بر اساس یک پرده اوایل دوران رضا شاه تناظری دو به دو بین شیر-خورشید و رضا شاه و مادر وطن مشاهده می‌نماید. محتویات این پرده نشان می‌دهد که همان‌گونه که خورشید توسط شیر محافظت می‌شود، رضا شاه به مانند قهرمانی است که باید از مام وطن پاسداری نماید.
هرچند شاهان پهلوی نشان شیر و خورشید قاجارها را می‌پذیرند، اما آن‌ها تاج کیانی (تاج قاجارها) شیر و خورشید را با تاج پهلوی عوض می‌کنند. در زمان رضا شاه پهلوی شیر با چهره واقعی‌تری ترسیم می‌شد و دیگر خورشید به‌صورت زنانه ترسیم نمی‌گردید و خورشید تنها دارای پرتوهایی بود. در این زمان شیر و خورشید پرچم ایران در بسیاری از موقعیت‌ها نظیر کاربردهای نظامی، پرچم به‌همراه تاج پهلوی نیز بوده‌است. لاندائو زدوده شدن چهره زنانه از خورشید در سال ۱۹۳۸ و به سبب مخالفت‌های مذهبی عنوان می‌کند.
شاهان پهلوی تعبیر ایرانی شیر را دوباره رواج دادند، تعبیری که در آن شیر نشان پادشاهی و همچنین نشان رستم در شاهنامه بوده‌است. تعابیر گوناگون این نشان در درازنای تاریخ، هر چند بستر نیرومندی برای شیر و خورشید به‌عنوان نشان ملی ایران فراهم آورده بود، اما زمینه مناسبی برای چالش این نشان نیز به وجود آورده بود. نمونه مهم این چالش‌ها زمانی بود که سفارت ایران در لندن از مجتبی مینوی گزارشی در مورد شیر و خورشید خواست. در این گزارش مینوی بر ریشه ترکی این نوشتار پای فشرده بود. مینوی به دولت ایران پیشنهاد نموده بود که نشان شیر و خورشید با درفش کاویانی جایگزین نماید که این پیشنهاد مورد موافقت قرار نگرفت. این نشان پیش از این در زمان جنگ جهانی اول به چالش کشیده شد. زمانی که حسن تقی‌زاده نشریه کاوه را در برلین چاپ می‌کرد. در این زمان تقی‌زاده استدلال می‌کرد که نشان شیر و خورشید نه ریشه‌ای ایرانی دارد و نه آنچنان‌که پنداشته می‌شود نشانی قدیمی است. او بر جایگزینی نشان شیر و خورشید با نشانی ایرانی‌تر مانند درفش کاویانی پافشاری می‌کرد.
نشان شیر و خورشید تا پیش از انقلاب ۱۳۵۷ به‌عنوان نشان ملی ایران باقی‌ماند. در این زمان این نشان با حکمی از مکان‌های عمومی و سازمان‌های دولتی برچیده شد و با نشان فعلی جمهوری اسلامی جایگزین شد. با وجود آنکه این نشان مفهوم بسیار قدیمی شیعی داشت و شیر منسوب به علی امام اول شیعیان بود، در فضای انقلابی سال‌های اول پس از انقلاب، نشان شیر و خورشید سمبل یک «نظام سرکوبگر، غرب‌زده شاهنشاهی» بود که باید جایگزین می‌شد.
در فضای هیجان زده روزهای نخست انقلاب ۱۳۵۷، بسیاری از نشان‌ها، یادبودها و بناهایی که از نگاه انقلابیون نمادی از حکومت پهلوی به‌شمار می‌رفتند نابود شده یا به روش‌های گوناگون از دید همگانی پنهان شدند. حذف این نشان تاریخی با نارضایتی بسیاری از مورخان و چهره‌های فرهنگی ایران پس از انقلاب روبرو شده‌است. در سال‌های اخیر گرایش‌هایی برای بازگشت این نشان در میان قانونگذاران جمهوری اسلامی نیز حس می‌شود. در سال ۱۳۸۷ تلاشی برای بازگرداندن سردر شیر و خورشید مجلس ایران صورت پذیرفت. اما با وجودی که این کار با استقبال افکار عمومی همراه بود و قانونگذاران ایران هم نسبت به این کار ابراز تمایل کرده بودند، این شیرها پس از دو روز دوباره به زیر کشیده شد.
در سال‌های اخیر شیر و خورشید هنوز توسط بسیاری از ایرانیان خارج کشور به‌عنوان نماد مخالفت با جمهوری اسلامی بکار می‌رود. بسیاری از گروه‌های مخالف نظام فعلی ایران مانند گروه‌های سلطنت طلب، سازمان مجاهدین خلق، سوسیال دموکرات‌ها و ملییون از این نشان به‌عنوان نشان رسمی خود استفاده می‌کنند. در لس آنجلس که دارای جمعیت بزرگی از ایرانیان است نشان شیر خورشید از روی لیوان‌ها تا روی چترها بکار می‌رود. میزان محبوبیت نشان شیر و خورشید در نزد ایرانیان خارج از کشور بسیار بیش از محبوبیت نشان در ایران قبل از انقلاب ۱۳۵۷ در خود ایران است.
در مقرره‌ای به تاریخ ۱۲ شهریور ۱۲۸۹ جزئیات علامت شیر و خورشید شامل نحوهٔ رسم دم شیر (مانند حرف S ایتالیک)، محل و اندازهٔ شیر، شمشیر و خورشید توصیف شد.در مقرره‌ای به تاریخ ۱۴ دی ۱۳۳۶ چنین آمده‌است: «نقش شیر و خورشید به رنگ زرد طلایی در وسط پرچم روی قسمت سفید و به قسمی رسم می‌شود که سر شیر به طرف چوب پرچم و شمشیر به‌طور عمودی در دست شیر قرار گرفته و پای شیر به طرف رنگ قرمز باشد. در یک روی پرچم که سر شیر به طرف چپ بیننده است، شمشیر در دست راست شیر است و نگاه شیر متمایل به چپ و دم شیر به شکل حرف S ایتالیک است و یک خم به طرف بالا دارد. در روی دیگر پرچم عکس این وضع خواهد بود؛ یعنی شمشیر در دست چپ شیر است و نگاه شیر متمایل به راست و دم شیر وارونهٔ حرف S ایتالیک است و شیر و خورشید دو روی پرچم باید برهم منطبق باشد. زیر پای شیر از امتداد شمشیر تا نقطهٔ تقاطع عمود فرضی که از آخرین نقطهٔ دم شیر فرود آید متناسب با ابعاد تصویر، خط مستقیمی رسم می‌شود.» در مقرره‌ای دیگر به تاریخ ۲۵ بهمن ۱۳۳۷ شیر و خورشید به جای خط افقی بر روبانی تاخورده جای داده می‌شود. به گفتهٔ یحیی ذکاء در ۱۳۴۴ کمیسیونی در «مؤسسهٔ استاندارد و تحقیقات صنعتی ایران» تشکیل شد که برای پرچم ایران استانداردهایی را تدوین نماید. بار دیگر در این استاندارد، تکیه‌گاه شیر، یک خط (به جای روبان تاخورده) توصیف شد. سرانجام نیز در دههٔ ۱۳۵۰، طراحی‌ای گرافیکی از شیر و خورشید رسمیت یافت و بر اسناد دولتی و پرچم‌ها نقش بست.
تناسب پهنا به درازای پرچم: در مقرره‌ای به تاریخ ۱۳۱۴ قطع (تناسب پهنا به درازای) پرچم‌های دولتی، ملی و نظامی بر زمین ۲ به ۳ و بر کشتی‌ها ۱ به ۳ تعیین گردید. در مقرره‌های دیگری به تاریخ ۱۴ دی و ۸ بهمن ۱۳۳۶ تناسب پهنا به درازای پرچم‌های ایران بر زمین و بر کشتی‌ها ۱ به ۱٫۷۵ (یا همان ۴ به ۷) تعیین شد که این تناسب در پرچم کنونی که جمهوری اسلامی برای ایران طراحی کرد نیز رعایت می‌شود.
از سال ۱۹۲۹ شیر و خورشید سرخ به‌عنوان یکی از نشان‌های رسمی جمعیت صلیب سرخ جهانی در کنار نشان‌های هلال احمر و صلیب سرخ پذیرفته شد. از ۴ سپتامبر ۱۹۸۰ نظام جمهوری اسلامی ایران به‌طور رسمی اعلام نمود که از این پس نشان هلال احمر را به کار خواهد گرفت، هر چند حق خود را برای بازگشت به نشان شیر و خورشید محفوظ می‌دارد. کنوانسیون ژنو همچنان نشان شیر و خورشید سرخ را یکی از نشان‌های رسمی خود می‌داند.
اوماها (به انگلیسی: Omaha, Nebraska)بزرگترین شهر در ایالت نبراسکا ایالات متحده آمریکا و مرکز شهرستان داگلاس است.
اوماها ۳۳۸٫۲۰ کیلومتر مربع مساحت و ۴۸۶٫۰۵۱ نفر جمعیت دارد و ۳۳۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
وارن بافت سرمایه‌گذار و میلیاردر آمریکایی متولد این شهر است.
شهرهای براونشوایگ (آلمان)، یانتای (چین)، زالاپا (مکزیک)، نیس (ایرلند) شاولیای (لیتوانی) و شیزوئوکا (ژاپن) خواهرخوانده‌های اوماها هستند.
شهر لینکلن مرکز ایالت نبراسکا و دومین شهر معروف این ایالت در آمریکا است. بر اساس سرشماری در سال ۲۰۰۶، جمعیت این شهر ۲۴۱٬۱۶۷ می‌باشد.
کاپیتول ایالت نبراسکا اینجا قرار دارد.
شبکه دیجیتالی خدمات یکپارچه گروهی از استانداردهای ارتباطی برای تراگسیل همزمان دیجیتال صدا، تصویر، داده، و دیگر خدمات شبکه با استفاده از مدارهای سنتی شبکه تلفن عمومی است. این سامانه، نخستین‌بار در کتاب سرخ بخش استانداردسازی مخابرات اتحادیه بین‌المللی مخابرات در سال ۱۹۸۸ (میلادی) تعریف شد. پیش از سامانه شبکه دیجیتالی خدمات یکپارچه، از سامانه‌های تلفنی به عنوان راهی برای تراگسیل صدا و با برخی خدمات ویژه برای تراگسیل داده استفاده می‌شود. ویژگی اصلی شبکه دیجیتالی خدمات یکپارچه، ادغام همزمان صدا و داده در یک خط مخابراتی است که در سامانه‌های مخابراتی قدیمی وجود نداشت. استاندارهای شبکه دیجیتالی خدمات یکپارچه، رابط‌های دسترسی گوناگونی مانند رابط نرخ پایه، رابط نرخ اولیه، شبکه دیجیتال خدمات یکپارچه پهن‌باند، و شبکه دیجیتال خدمات یکپارچه پهن‌باند محدود را تعریف می‌کند.
شبکه دیجیتالی خدمات یکپارچه، یک سامانه مدارگزینی شبکه تلفن است که امکان راه‌گزینی بسته کوچک را فراهم می‌کند و طراحی شده تا تراگسیل دیجیتال صدا و داده را با سیم‌های تلفن معمولی فراهم کند. در نتیجه این طراحی دیجیتال، صدا، احتملا کیفیت بهتری از تلفن آنالوگ خواهد داشت. شبکه دیجیتالی خدمات یکپارچه، ارتباط مدارگزینی (برای صدا و داده) را تا ۶۴ کیلوبیت بر ثانیه فراهم می‌کند. در برخی کشورها شبکه دیجیتالی خدمات یکپارچه، بازار خوبی برای دسترسی به اینترنت ایجاد کرده که پهنای باند با حداکثر ۱۲۸ کیلوبیت بر ثانیه پهنای باند را در هر دو سوی بالادست و پایین‌دست فراهم می‌کند. تراکم پیوند می‌تواند با نرخ داده بالاتر از طریق پوستن کانال‌های نوع B شبکه دیجیتالی خدمات یکپارچه سه یا چهار رابط نرخ پایه (۶ تا ۸ کانال ۶۴ کیلوبیت بر ثانیه) بدست آید.
شبکه دیجیتالی خدمات یکپارچه به عنوان یک شبکه، وسیله تراگسیل داده، و لایه فیزیکی در پروتکل ارتباطی Q.931 بکار می‌رود. استفاده شبکه دیجیتالی خدمات یکپارچه، معمولا محدود به پروتکل Q.931 و پروتکل‌های مرتبط با آن می‌شود که گروهی از پروتکل‌های تراگسیل هستند که ارتباط مدارگزینی را برقرار و قطع می‌کنند و ویژگی‌های تماس را برای کاربر، بهبود می‌بخشند.
در ویدئوکنفرانس، شبکه دیجیتالی خدمات یکپارچه، امکان تراگسیل همزمان صدا، تصویر، و پیام نوشتاری را بین دو طرف، فراهم می‌کند.
جان هاروود هیک (۱۹۲۲ در یورک‌شر - ۹ فوریه ۲۰۱۲)فیلسوف دین و نظریه‌پرداز کثرت‌گرایی دینی است. او در اسفندماه ۱۳۸۳ سفری به ایران داشت.
در ۱۹۲۲ (میلادی) در یورکشایر به دنیا آمد و در ۱۹۴۰ به کلیسای پروتستان در انگلیس پیوست. وی ابتدا در دانشگاه هال حقوق خواند، پس از گذراندن مدتی از خدمت سربازی برای تحصیل فلسفه به دانشگاه ادینبورگ رفت و پس از آن از دانشگاه آکسفرد دکتری فلسفه گرفت. هیک بعداً سه سال به عنوان کشیش خدمت کرد. در ۱۹۶۷ به استادی دانشگاه بیرمنگام انتخاب شد و سپس در ۱۹۸۲ به مقام استادی تمام‌وقت در مدرسهٔ کلارمونت منصوب شد. هیک در سال ۱۹۵۳ با جوا هازل باورز ازدواج کرد. هیک در سال ۲۰۰۹ به عضویت جامعهٔ دینی کوئیکرز در بریتانیا درآمد. وی در نهم فوریه ۲۰۱۲ در شهر بیرمنگام درگذشت.
پلورالیسم برای اولین بار توسط جان هیک و ویلفرد کنت ول اسمیت مطرح شد
میان جان هیک و دکتر سید حسین نصر در مورد پلورالیسم اختلاف نظرهایی وجود دارد. جان هیک معتقد است که به جای واژه «خدا» باید از «واقعیت نهایی» استفاده کرد، زیرا برخی ادیان خدا را نمی‌شناسند. این واقعیت نهایی، غیرقابل توصیف است، ولی انسان نسبت به آن واکنشی دارد و بر اساس این واکنش به احساس درونی، ادیان را می‌سازد. در مقابل، سید حسین نصر معتقد است خدا ادیان مختلف را برای انسان فرستاده‌است و دین صرفاً ساخته ذهن انسان نیست.
در تاریخ ۳/۱۱/۸۳ ه‍.ش)، بنا به دعوت قبلی، پروفسور جان هیک، در جمع اعضای هیئت علمی پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی در تهران حضور یافت که علی‌اکبر رشاد، رئیس پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی، طی بحثی فشرده به نقد اجمالی نظریهٔ پلورالیسم دینی پرداخت. سپس جان هیک ضمن پاسخ‌گویی به برخی نقدها، مقاله‌ای را با عنوان «پلورالیسم دینی و اسلام» قرائت کرد که در شمارهٔ ۳۷ فصلنامهٔ قبسات درج شده‌است.http://www.noormags.ir/view/fa/articlepage/61662
ابتنای نظریهٔ پلورالیسم دینی بر مدل معرفت‌شناختی کانت و طبعاً تسری نقد و نقض‌های وارد بر ایمانوئل کانت به نظریه هیک؛ بیهودگی دغدغه حقیقت دین و دین حقیقی با فرض پذیرش تکثرگرایی دینی؛ ناسازگاری پلورالیسم دینی با مواضع انحصارگرایانه ادیان و ناروا بودن تمسک به شواهدی در ادیان برای توجیه نظریه؛ چالش معیار در دایرهٔ شمول پلورالیسم دینی؛ خلط سنت دینی و حقیقت دینی؛ ناکارآمدی تکثرگرایی دینی در تأمین دغدغه هم‌زیستی مسالمت‌آمیز پیروان ادیان و… از جملهٔ کاستی‌های نظریه است که رشاد آن‌ها را در نقد هیک، مورد تأکید قرار داد.
در سال ۱۳۹۱ علی‌اکبر رشاد کتابی با عنوان «مباحثه با جان هیک» به چاپ رساند که متشکل است از مذاکرات و مکاتبات انتقادی ده‌ساله‌ای که در فاصله سال‌های ۲۰۰۲/۱۳۸۱ تا ۲۰۱۲/۱۳۹۰، میان ایشان و جان هیک، صاحب نظریه پلورالیسم دینی جریان داشته‌است.http://www.farsnews.ir/newstext.php?nn=13910808001233
خودرو نظامی وسیله‌ای است معمولاً بنزینی یا گازوئیل‌سوز که در جبهه‌ها نبرد و خط مقدم و آمادگی و پشتیبانی و امداد و کمک رسانی و حمل سرباز و ادوات مورد استفاده قرار می‌گیرد.
وسایل نقلیه جنگی زمینی و حمل و نقل نظامی شامل موارد زیر است:
شرکت مهرام شرکتی است که مواد غذایی تولید می‌کند. دفتر مرکزی آن در تهران و کارخانه‌های آن در شهر صنعتی البرزاستان قزوین، تهران ، شیراز و جیرفت است و دارای بیش از ۵۰۰ نفر پرسنل است.
گروه تولیدی مهرام در سال ۱۳۴۹ تأسیس شد و به بهره‌برداری رسید. تنوع تولیدات در ابتدا به شش نوع محصول خلاصه می‌شد که در میان آن‌ها سس مایونز توانست جایگاه ارزنده‌ای را در کشور به دست آورد. مهرام به‌مرور زمان و طی سالیان طولانی فعالیت، سبد کالایی خود را گسترده‌تر کرده. تعداد محصولات تولیدشده در مهرام هم‌اکنون بالغ بر ۷۲ نوع است که در گروه سس‌های سرد شامل انواع مایونز و سس‌های سالاد، گروه سس‌های گرم شامل انواع کچاپ ساده و تند، ترشیجات، چاشنی‌جات، مرباجات و کنسروهای غیر گوشتی قرار می‌گیرند. گروه تولیدی مهرام با تولید و ارایهٔ محصولات با کیفیت و مطابق با استانداردهای روز دنیا همواره در پی رعایت اصول مشتری‌مداری بوده که استقبال عموم مردم و رضایت‌مندی آنان، نشان‌دهندهٔ موفقیت در اجرای این استراتژی است. این نام که در ایران و جهان شناخته شده‌است، علاوه بر فعالیت‌های تولیدی در فعالیت‌های فرهنگی، ورزشی، پژوهشی و علمی نیز مشارکت ویژه‌ای دارد که از جمله می‌توان به تأسیس دانشگاه علمی و کاربردی مهرام، درخشش باشگاه فرهنگی و ورزشی مهرام - که پرافتخارترین باشگاه خصوصی ایران و آسیا به‌شمار می‌آید - و افتخار کسب عنوان «آزمایشگاه همکار» توسط ادارهٔ استاندارد ایران اشاره کرد.
این شرکت در بهمن ماه سال ۱۳۷۵ توسط هیئت پذیرش سازمان بورس اوراق بهادار پذیرفته شد و به یک شرکت سهامی عام تبدیل شد.
کارخانه مهرام واقع در شهر صنعتی البرز در استان قزوین و در زمینی به مساحت ۱۱۰۰۰ مترمربع و زیر بنای حدود ۱۲۰۰۰ مترمربع است.
مدیریت شرکت مهرام در حال حاضر در اختیار خانواده گنجی است.
این گروه تولیدی کارخانه‌های دیگری نیز دارد که همگی محصولات خود را تحت نام تجارتی مهرام ارائه می‌نمایند:
برند مهرام در سال ۱۳۹۲ در دهمین جشنواره ملی قهرمانان صنعت ایران به عنوان یکی از ۱۰۰ برند برتر ایران شناخته شد.
نیسان پاترول ، یک خودروی شاسی‌بلند دو دیفرانسیل (چهارچرخ متحرک) ساخت شرکت نیسان ژاپن است. در سال ۱۹۵۱ نخستین سری از خودروهای دو دیفرانسیل (چهارچرخ متحرک) و بیابان‌گرد کمپانی نیسان به‌نام پاترول، معرفی شد. در سال ۱۹۸۰، تجهیزات لوکس بسیاری بر این خودرو افزوده شد، به‌طوری‌که از آن زمان به بعد، پاترول تنها یک خودرو بیابانی و کوهستانی نیست بلکه خودرویی است در چندین مدل برای سلایق مختلف. برای اولین بار پاترول دو گونه ۵ در و ۳ در، شاسی‌بلند عرضه شد، و این تغییرات و تنوع همگام با پیشرفت تکنولوژی در صنعت خودرو و به‌کارگیری آن در ساخت پاترول باعث شده که این خودرو به شهرت دست پیدا کند تا جایی که در کشورهایی چون انگلستان، آلمان، اسپانیا و بلژیک اقدام به برپایی خط تولید آن نمود. نیسان آمریکا تاکنون در شش نسل مختلف تولید شده‌است و در سال ۲۰۱۰ آخرین نسل آن یعنی نیسان امریکا توسط شرکت نیسان معرفی گردید.
پاترول در استرالیا، آمریکای مرکزی و جنوبی، آفریقای جنوبی، بخش‌هایی از آسیای جنوب شرقی و اروپای غربی و همچنین غرب آسیا در دسترس است. Y61 به عنوان یک وسیله نقلیه نظامی در کشورهای آسیایی و خاورمیانه تولید می‌شود. مدل‌های Y61 در کنار Y62 فعلی تولید می‌شوند. پاترول‌های Y60 و Y61 اصلی‌ترین وسایل حمل و نقل نیرو بودند که توسط ارتش ایرلند مورد استفاده قرار می‌گرفت.
به منظور جوابگویی به احتیاجات ارتش ژاپن (نیاز به خودروهای پرقدرت بیابانی) در سال ۱۹۵۱ اولین خودروی دو دیفرانسیل (چهارچرخ متحرک) کمپانی نیسان به نام پاترول از خط تولید نیسان خارج شد. این خودرو از بسیاری جهات مورد توجه ژاپنی‌ها قرار گرفت، از نظر ظاهری نیز بسیار شبیه به خودرو ویلیس ام‌بی ساخت آمریکا بود.
نیسان پاترول ۶۰ (مدل دو در؛ ۲۲۰۰ میلی‌متر چرخ محور چرخ) و جی۶۰ (دو در؛ ۲٫۵۰۰ میلی‌متر (۹۸٫۴ اینچ) برای اولین بار در سال ۱۹۶۰ در استرالیا فروخته شد. پاترول‌های فرمان سمت چپ ال۶۰ / جی‌ال۶۰ در خارج از استرالیا فروخته می‌شدند. مشتریان آمریکایی و کانادایی می‌توانستند پاترول را فقط از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۹ بخرند.
پاترول‌ها در آن دوره، از طریق نمایندگی‌های داتسون فروخته می‌شدند و این خودرو، تنها خودرو با نشان کمپانی نیسان تا اوایل دهه ۱۹۸۰ در ایالات متحده بود. نیسان استرالیا اظهار داشت که خودروهای سری ۶۰، نخستین خودروهایی بودند که تا آن زمان توانسته بودند بیابان سیمپسون را بپیمایند.
پاترول ۱۶۰ از سال ۱۹۸۰ برای جایگزینی سری ۶۰ معرفی شد. این سری در استرالیا با نام پاترول ام‌کیو، عرضه شد. پس از خرید بخشی از سهام کمپانی موتور ایبریکا توسط نیسان، تولید این سری خودرو در اسپانیا نیز آغاز شد. مدل فیس‌لیفتی با عنوان پاترول ۲۶۰، نیز در فاصلهٔ سال‌های ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۳ تولید شد. در سال ۱۹۸۰، موتورهای موجود L28، P40 و SD33 بودند. همه مدل‌ها با گیربکس دستی چهار سرعته در دسترس بودند، در حالی که یک خودرو سه سرعته در خودروهای چرخدار بلند مجهز به موتور L28 اختیاری بود. تمام ۱۶۰ سری گشت با یک مورد جابجایی افست دو سرعته همراه بودند که دارای یک دنده بالا ۱: ۱ و یک دنده پایین بود. همه مدل‌ها دارای تعلیق بودند. وسایل نقلیه SD33 دارای لوازم الکترونیکی ۲۴ ولت بودند. گزینه‌ها و رنگ‌های مختلفی برای داشبورد در دسترس بود، گزینه‌هایی از جمله وینیل یا کف فرش و تریم داخلی داخلی آبی یا قهوه ای. تهویه مطبوع و فرمان هیدرولیک در مدل‌های لوکس موجود بود.
دیفرانسیل جلو در تمام مدلها C200 بود. در استرالیا، دیفرانسیل استاندارد عقب H233 بود. برخی از نسخه‌ها دارای تفاوت‌های لغزش محدود (LSD) هستند. مدل سنگین دیفرانسیل عقب در برخی از کامیون‌های وانت و واگن‌های موتور P40 استفاده شده‌است. این دیفرانسیل مدل H260 بود. در بازارهای اروپا، جایی که استفاده غیرقانونی از جاده خارج از جاده انتظار می‌رفت، دیفرانسیل عقب C200 وظیفه سبک در برخی از خودروها نصب شده بود. در سال ۱۹۸۳، پاترول MQ به روز شد. اینها با عنوان MK Patrol شناخته می‌شوند، اما این کتاب در کتابچه‌های راهنمای ادبیات یا خدمات نیسان ظاهر نمی‌شود. فروشندگان قطعات نیسان این جملات را به رسمیت نمی‌شناسند. به روزرسانی‌ها شامل یک قسمت جلوی اصلاح شده با چراغهای مستطیل شکل و تعلیق جلو به روز شده‌است. گیربکس چهار سرعته اصلاح شد و دنده پنجم برای اکثر مدل‌ها اضافه شد. چهار سرعته هنوز در بعضی از واحدهای دارای مشخصات پایین‌تر، احتمالاً برای از بین بردن سهام مورد استفاده قرار گرفت.
یک سقف بلند (هایروف) نسخه واگن در همان زمان به همراه گزینه SD5T turbodiesel اضافه شد. این پیشرانه با ۱۱۰ اسب بخار (۸۱ کیلووات) می‌تواند به ۱۴۵ کیلومتر در ساعت (۹۰ مایل در ساعت) برسد. در این زمان موتور دیزل SD33 طبیعی aspirated به روز شد. نسخه‌های تجدید شده شامل استفاده از سه حلقه پیستون به جای پنج عدد، جوخه‌های روغن پیستون و چرخش روی فیلتر روغن به جای نوع کارتریج کاغذی بود. در استرالیا و برخی دیگر از مناطق جهان، گشت‌های با موتور SD33 به الکترونیک استاندارد ۱۲ ولتی بازنگری شدند. این مدلها برای تأمین توان اضافی توربو دیزل، دارای یک کلاچ بزرگتر (۲۷۰ در مقابل ۲۴۰ میلیمتر) و کولر روغن بزرگتر (پنج ردیف در مقابل سه) نسبت به نسخه طبیعی آن بودند. اینها آخرین گشتی بودند که برند Datsun را مطابق با بقیه صفحات Nissan همراه داشتند، پاترول در سال ۱۹۸۴ نام تجاری Datsun را در اکثر سال‌ها از دست داد.
تولید این خودرو در ایران از سال ۱۳۶۴ هجری خورشیدی آغاز شد. در سال ۱۳۷۲ خورشیدی، تجهیزات بیشتری مانند هیدرولیک فرمان، کولر، رینگ پهن و گارد محافظ سپر جلو و همین‌طور زاپاس بند عقب به‌طور استاندارد توسط کارخانه به آن اضافه شد که در افزایش راحتی و همچنین زیبایی ظاهری آن سهم به‌سزایی داشت بطوری‌که در سال‌های بعد از آن دیگر در ایران یافتن نیسان پاترول بدون این تغییرات ظاهری کار مشکلی است.
در سال ۱۳۸۲ هجری خورشیدی به دلیل عدم برخورداری از سامانه انژکتور و برخوردار نبودن از استانداردهای عدم آلایندگی هوا، تولید پاترول متوقف شد و مدل جدیدتر نیسان رونیز که برخلاف پاترول فقط دارای مدل پنج در بود مجهز به سامانه انژکتور و با قدرت موتور بالاتر و اختلاف قیمت قابل توجه نسبت به نیسان پاترول جایگزین آن شد.
در مجموع ۶۱۵۵۲ دستگاه نیسان پاترول در ایران تولید شد. در طول مدت تولید در ایران یکی از معدود خودروهای چهارچرخ متحرک مونتاژ شده در ایران بود و از اقبال عمومی بسیار خوبی برخوردار بود. پس از توقف تولید پاترول، نمایندگی نیسان پاترول را در ایران همان کارخانه مونتاژ کننده یعنی شرکت پارس خودرو در اختیار گرفت.
همه مدل‌ها دارای تعلیق بودند. وسایل نقلیه SD33 دارای لوازم الکترونیکی ۲۴ ولت بودند. گزینه‌ها و رنگ‌های مختلفی برای داشبورد در دسترس بود، گزینه‌هایی از جمله وینیل یا کف فرش و تریم داخلی داخلی آبی یا قهوه ای. تهویه مطبوع و فرمان هیدرولیک در مدل‌های لوکس موجود بود.
Y60 از لحاظ مکانیکی متفاوت از پیشینیان بود زیرا اولین گشت با سیستم تعلیق سیم پیچ، افزایش راحتی و کار با آفرود بودند. تمام پاترول‌های Y60 دارای یک سیستم تعلیق محور زنده سه حلقه در قسمت جلویی بودند و همه واگن‌ها (SWB , LWB و SWB LW) یک تنظیم پنج پیوندی را در عقب به کار گرفته بودند. فرمان هیدرولیک استاندارد بود. برخی از مدل‌های واگن دارای ترمزهای دیسکی در جلو و عقب بودند در حالی که یوت ترمزهای درام عقب را حفظ می‌کرد. معرفی همگام سازی بر روی دنده‌های معکوس از دیگر پیشرفت‌ها بود. کدهای مدل جایگزین GR و GQ به ترتیب در مدلهای درایو سمت چپ و راست استفاده شد.
بیشتر مدل‌ها دارای دیفرانسیل لغزش محدود عقب بودند و برخی از انواع آن دارای خلاء یا برقی بودند که دارای قفل دیفرانسیل عقب دستی بودند.
مکانیسم رهاسازی نوار چرخش عقب در برخی مدل‌ها ظاهر شده‌است. برخی از Y60ها دارای وینچ جلوی موتور PTO بودند که دارای یک اهرم کنترل داخل کابین در سمت راست چرخ دنده بود.
مدل‌های Y61 برای اولین بار در دسامبر ۱۹۹۷ ظاهر شدند و در انواع بنزینی ۴٫۵ و ۴٫۸ لیتری، ۲٫۸-، ۳٫۰- و ۴٫۲ لیتری توربو دیزلی و ۴٫۲ لیتری توربودیزلی انواع مختلف موجود است. کدهای مدل جایگزین GR و GU به ترتیب در مدل‌های فرمان سمت چپ و راست استفاده شد. قطار درایو در این مدل از جمله CVهای بزرگتر و سنکروس کمتر در گیربکس‌های دستی تغییر یافت. قسمتهای دیفرانسیل گسترش یافته بودند تا با شکل بدن جدید در هم بیایند، اما مراکز یکسان باقی مانده‌اند (H233 و H260). برخی واگن‌های بنزینی نسخه سیم پیچ دیفرانسیل H260 را دریافت کردند. سطح آسایش بیش از GQ، به ویژه در مناطق صندلی و NVH افزایش یافته‌است.
GU IV به بعد برای سال ۲۰۰۵ مدل یک مدل آسانسور قابل توجهی منتشر شد که چراغهای جلو جدید، چراغهای مخصوص جعبه در هر محافظ و چراغهای دم بزرگتر وجود دارد. مشکلاتی که دیزل ZD30 را در اطراف هندسه متغیر توربو متحمل کرده بود، با این تازه سازی برطرف شد. در همان سال، نیسان به دلیل فروش ضعیف، فروش سافاری در ژاپن را متوقف کرد. نیسان همچنین یک نسخه وانت دو در از سری Y61 را به عنوان شاسی کابین و با یک سینی جانبی سبک در برخی بازارها در دسترس قرار داد. اگرچه مدل جدیدی به بازار عرضه شد، اما این سری Y61 هنوز هم برای علاقه‌مندان به خارج از جاده اما با گزینه‌های اندک به فروش می‌رسد.
موتور TB48DE آن در بین جامعه تنظیم در شرق میانه، به ویژه در امارات متحده عربی بسیار محبوب است. موتور TB48DE به راحتی قابل اصلاح است و نشان داده شده‌است که قادر است بیش از ۲٬۰۰۰ اسب بخار (۱٫۴۹۱ کیلو وات) را برای چندین تپه ماسه ای و چالش‌های کشیدن ماسه در منطقه کنترل کند.
از سال ۲۰۱۴، نیسان فروش مدل نسل پنجم را در سراسر جهان قطع کرد، به جز آفریقای جنوبی، خاورمیانه، پاکستان، پاراگوئه، فیلیپین، بولیوی، سریلانکا و برخی کشورهای آفریقایی که 4x4 در برابر Toyota Land Cruiser J70 به رقابت پرداختند. چندین نسخه ویژه چاپ نیز در مناطق مربوط منتشر شده‌است که Y61 در حال فروش بوده و در حال حاضر نیز به فروش می‌رسد که برخی از آنها نسخه‌های ریاست جمهوری (فیلیپین)، نسخه Legend (فیلیپین، آفریقای جنوبی و استرالیا)، ویژه هستند. نسخه Super Safari (خاور میانه)، نسخه Falcon (خاور میانه)، نسخه‌های Gazelle و Gazelle X (شرق میانه). مدل نسل پنجم نیز در استرالیا و نیوزلند در ۲۹ آوریل ۲۰۱۶ متوقف شد.
نیسان پاترول نسل ششم، سری Y62 در ۱۳ فوریه ۲۰۱۰ در ابوظبی به بازار آمد. یک نسخه لوکس (Z62) از سال ۲۰۱۰ با عنوان اینفینیتی کیوایکس۵۶ فروخته شد (اولین باری که یک خودروی پاترول از سال ۱۹۶۹ در آمریکای شمالی فروخته شد) که بعداً در سال ۲۰۱۳ به اینفینیتی کیوایکس۸۰ تغییر نام داد.
آمریکا تحت عنوان نام Armada در سال ۲۰۱۶، برای سال مدل ۲۰۱۷. به عنوان جایگزینی برای نسل اول نیسان آرمادا (WA60) مستقر در تایتان ارائه شد. ز سال ۲۰۱۷، Y62 با قدرت ۲۷۵ اسب بخار (۲۰۵ کیلو وات) / ۳۹۴ نیوتن متر (۲۹۱ پوند) از موتور ۴٫۰ لیتری VQ40DE V6 برای ورودی‌های ورودی XE و SE یا قدرت ۴۰۰ اسب بخار قدرت (298 kW) / 560 N⋅m (410 lb⋅ft) موتور ۵٫۶ لیتری VK56VD V8 برای تریم‌های سطح بالایی. نسخه NISMO از نسخه تنظیم شده ۵٫۶ لیتری V8 استفاده می‌کند که ۲۸ اسب بخار قدرت اضافی تولید می‌کند.
پیش از معرفی ۴٫۰ لیتری V6، خروجی پایین‌تر ۳۱۷ اسب بخار (۲۳۶ کیلو وات) / ۵۲۶ نیوتن متر (۳۸۸ اسب بخار) ۵٫۶ لیتری VK56DE V8 برای تریم‌های سطح ورودی تعیین شده بود.