moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
او کار حرفه‌ای خود را به‌عنوان خواننده از تابستان سال ۱۳۴۳ (خورشیدی) و در ۱۷ سالگی از متل قو در سلمان‌شهر در شمال ایران با فعالیت در گروه آغاز کرد. در همان سال، گروه «شورشیان» یا ریبلز را به‌همراه ابراهیم حامدی (ابی) و سیاوش قمیشی تشکیل داد.
او پیش از انقلاب ۱۳۵۷ ایران از ایران مهاجرت کرد و هم‌اکنون در لس آنجلس زندگی می‌کند. وی تا به امروز بیش از ۲۰ آلبوم منتشر کرده و با گذشت بیش از ۵ دهه فعالیت حرفه ای اکنون نیز از هنرمندان محبوب و پرآوازه در ایران است.
او تاکنون با خوانندگانی همچون ابی، گوگوش، لیلا فروهر، شهره، ناهید، فرهاد مهراد، ستار، شاهرخ، سیاوش قمیشی، شراره، اندی و کورس همکاری داشته و علاوه بر ارائه آلبوم‌هایی، خوانندگانی را نیز شناسایی و به موسیقی پاپ ایران معرفی کرده‌است. شهبال شب‌پره برادر بزرگ‌تر اوست.
خوانندگانی نظیر پیروز و ناهید و همچنین اندی و کورس در لس آنجلس پس از آشنایی با شهرام شب‌پره و هدایت وی توانستند با تکیه بر توانایی‌های خود رشد کنند و شناخته شوند. در ضمن ابراهیم حامدی (ابی) نیز در پی ملاقات اتفاقی با شهرام شب‌پره در هتل هیلتون، استقلال فعلی و آشنایی با او توانست همکاری خود را با شهرام شب‌پره و گروه مشهور بلک کتس آغاز نماید.
هیکسوس(قبطی:heqa khasewet به معنای "فرمانروایان بیگانه"، یونانی:Ὑκσώς)نام مردمانی از تبار سامی است که نخستین بار در بخش شرقی دلتای نیل پدیدار گشتند و دوره میانه دوم را در مصر باستان بنیاد نهادند. اینان در سده هفدهم (پیش از میلاد) به قدرت رسیدند و در مصر پایین و میانه بیش از صد سال فرمان راندند و دودمان پانزدهم و شاید دودمان هفدهم برده‌دار را در این سرزمین بنیاد گذاردند.
از آنجایی که آنها نامهایی همانند نامهای کنعانی داشته‌اند و برای نمونه نام‌هایشان در بر دارنده نام ایزدان کنعانی چون بعل و انات بود برخی گمان می‌کنند که هیکسوسها از تبار کنعانی بوده‌اند. دیگر نگره‌ها دراینباره بر فنیقی یا عبری بودن آنها استوار است.
در آن زمان موجی از حرکات جمعی خاور نزدیک را دربر گرفته بود که بیشتر از شرق به سوی غرب جریان داشت. مانتو تاریخ‌نگار از این جمعیت وحشی با نام هیکسوس‌ها یاد می‌کرد، که معانی بسیاری از جمله (فرمانروای کشورهای بیگانه) داشت. اما هیکسوس‌ها از قوم مشخصی نبودند، بلکه از خاور نزدیک بودند که در مسیر مهاجرت خود به مصر ضعیف و درگیر مشکلات راه یافتند و در شمال، حکومتی موقت برقرار کردند. مهاجرانی که از بخش علیای فرات آمده بودند در دلتای نیل ساکن شدند و در سال ۱۶۴۰ پیش از میلاد فرمانروایی مصر سفلی را بدست گرفتند. امکان مقاومت مصریان در مقابل متجاوزان بسیار اندک بود، زیرا آن‌ها اسب داشتند حیوانی که پیش از آن مصری‌ها هرگر ندیده بودند و سرعت و چالاکی‌اش از هر جانور دیگری که آن‌ها می‌شناختند بیشتر بود. اما هولناک تر از آن: هیکسوس‌ها این جانوران عظیم و ترسناک را جلوی ارابه‌هایی بسته بودند که با آن‌ها می‌توانستند میدان جنگ را همچون باد درنوردند و حریفان گریخته از جنگ را تعقیب کنند. ارابه‌های جنگی، تانک‌های دوران باستان بودند. شکست مصریان اجتناب ناپذیر بود.
شاهان هیکسوس، که با سه فرعون، سالیتیس، ششی و خیان، پادشاهی دودمان پانزدهم و در نتیجه، دومین دوره بینابینی مصر را افتتاح کردند، ابتدا در حاشیه شرقی دلتای نیل قرارگاهی مستحکم-شهر آواریس- را بنا نهادند. از این پایگاه، آن‌ها می‌توانستند مصر و فلسطین را زیر نظر بگیرند و اداره کنند. اگرچه نخستین هیکسوس‌ها بر سراسر مصر تسلط داشتند، در دوره جانشینان آن‌ها -که هیکسوس کوچک نامیده می‌شدند-دامنه قلمرو هیکسوس‌ها، در شمال، آشکارا محدود شد و این موقعیتی مطلوب برای مصریان بود تا اقدام برای بیرون راندن هیکسوس‌ها را از جنوب آغاز کنند.
با آنکه هجوم هیکسوس به مصر اغلب توسط مصریان به‌مانند یک فاجعه جبران‌ناشدنی که نابودی نیایشگاه‌ها و بنیان‌های فرهنگی مصر را در پی داشته به تصویر کشیده می‌شود، آن‌ها با خود فناوری‌هایی را نیز به مصر آوردند؛ از جمله اسب که تا پیش از آن مصریان با آن ناآشنا بودند و پس از آنکه به توانایی‌های اسبان پی بردند خود از پرورش‌دهندگان آن شدند و این خود یکی از عوامل اصلی در دگرگونی بنیادین یگان‌های لشکری در دودمان‌های آتی گشت.
فدراسیون جهانی جوانان دموکرات سازمان جهانی جوانان ضد فاشیست،ضد امپریالیست و چپ گرا است. سازمان در سال ۱۹۴۵ تأسیس شد. دفتر سازمان در بوداپست٫ مجارستان است.
در ریاضیات، مجموعه ای چون A را زیرمجموعه B نامند هرگاه تمام اعضای A، اعضایی از B نیز باشند؛ در این حالت می‌گویند B زیر مجموعه A است. ممکن است هردوی A و B برابر باشند؛ در صورت نابرابریشان، گویند A زیرمجموعه سره ای از B است. رابطه زیرمجموعه بودن را شمول می‌نامند. «A زیرمجموعه B» را می‌توان به صورت «B شامل A» یا «B مجموعه A را در بر می‌گیرد» یا «A مشمول در B است» نیز بیان کرد.
روابط زیرمجموعگی روی مجموعه‌ها، رابطه ترتیب جزئی را رویشان تعریف می‌کند. در حقیقت، زیرمجموعه‌های یک مجموعه دلخواه، تحت رابطه زیرمجموعگی تشکیل جبر بولی می‌دهند که در آن جوین و میت همان اشتراک و اجتماع اند و خود رابطه زیرمجموعه بودن را رابطه شمول بولی می‌نامند.
اگر formula_1 و formula_2 دو مجموعه باشند و تمام اعضای formula_1 در formula_2 نیز باشد، آنگاه:
همچنین از سوی دیگر می‌توان گفت:
به عنوان مثال، اگر داشته باشیم formula_8
اگر مجموعهٔ A زیرمجموعهٔ B باشد و هم‌زمان مجموعهٔ B نیز زیرمجموعهٔ A، مجموعه‌های A و B با یکدیگر برابرند.
اگرA formula_10B، ولی آنگاه زیر مجموعه محض یا سره نامیده می‌شود
همه زیر مجموعه‌های یک مجموعه به جز خود مجموعه را زیر مجموعه‌های محض یا سره می‌گویند.
به عنوان مثال ، formula_11 و formula_8 باشد آنگاه زیر مجموعه محض (سره) مجموعه B می‌باشد.
توجه داشته باشید هر مجموعه formula_13 (تهی) را به عنوان زیر مجموعه سره خود دارد اما خود formula_13 (تهی) زیر مجموعه سره ندارد.
تعداد زیر مجموعه‌های یک مجموعه n عضوی برابر است با formula_15 .
تعداد زیر مجموعه‌های محض (سره) یک مجموعه n عضوی برابر است با formula_16.
طَرَشت از محلات قدیمی تهران واقع در شمال شرقی میدان آزادی بوده که از روستاهای قدیمی و شهرهای کنونی تهران به‌شمار می‌آید که بعضاً قدمت آن را تا زمان سلجوقیان دانسته‌اند.
از محلات جدید که در محدوده طرشت ساخته شده، می‌توان به محله‌های تهران ویلا، دریان نو، آریاشهر، شهرآرا، شهرک شهید فکوری اشاره کرد. از تکایای معروف این محله، تکیه طرشت (حسینیه طرشت) است که موقوفات بسیاری دارد. طرشت دارای دو مسجد به نام‌های حضرت علی اصغر و امام حسن عسگری می‌باشد.
سینا عرب در این محله دیده به جهان کشود
همچنین، به دلیل مجاورت این محله با دانشگاه صنعتی شریف، تعدادی از خوابگاه‌های دانشجویی و مراکز پژوهشی این دانشگاه و نیروگاه طرشت (سابقاً معروف به "برق آلستوم") در این محله واقعند.
نام طرشت را به صورت درشت و دوریست نیز نوشته‌اند. طرشت از مکان های خوش‌آب‌وهوای تهران بوده و یکی از راه‌های ری به طبرستان از این دهکده می‌گذشته.
از رویدادهای تاریخی طرشت مرگ ناگهانی طغرل بک سلجوقی، سردودمان سلجوقیان در راه بازگشت از آذربایجان در این آبادی بوده‌است.عطاردی، عزیزالله، مشایخ فقه و حدیث در جماران، کُلین و دَرَشت، تجریش: انتشارات عطارد، ۱۳۷۳.
طرشت یکی از بزرگ‌ترین مجموعه توتستان‌های تهران را در خود جای می‌داده که اکنون مقدار بسیار کمی از آن باغ‌ها به جای مانده‌است. این روستا در همسایگی روستاهای کن و جی، واقع بوده‌است. راه اصلی طرشت از خیابان آذربایجان کنونی که هنوز به سه‌راه طرشت معروف است، می‌گذشته که این مسیر ارتباط اصلی آن را با محدوده تهران بر قرار می‌کرد.
محدوده عرفی این روستا از شمال به نقطه ایوبی یا بوستان پردیسان، از غرب تا رودخانه کن و از شرق تا رودخانه قلقلی (قرقرو) در محل خیابان حبیب‌الهی و از جنوب تا حوالی خیابان امام خمینی ادامه می‌یافته‌است.طرشت نیمه پنهان تاریخ تهران ، جام جم آنلاین
از جمله زمین‌های بایر طرشت در محدوده دکتر هوشیار توسط جوانمرد قصاب و در محدوده خیابان طوس توسط عبداله زمانی به قطعات کوچک تقسیم و واگذار گردید.
در طرشت در قدیم مدرسه آموزش اسلامی وجود داشته و مشایخ چندی از آن روستا برخاسته‌اند.عطاردی، عزیزالله، مشایخ فقه و حدیث در جماران، کُلین و دَرَشت، تجریش: انتشارات عطارد، ۱۳۷۳. ص۱۳۶
آرامگاه شیخ عبدالله طرشتی (دوریستی) که از عالمان شیعه می‌باشد، نیز در این محله و در بوستان طرشت که در گذشته، گورستان روستا بوده، قرار دارد. نقل است که خواجه نظام‌الملک شافعی مذهب در دوره سلجوقیان برای شنیدن درس این عالم شیعی به طرشت می‌آمد.
بزرگان روستای طرشت:عطاردی، عزیزالله، مشایخ فقه و حدیث در جماران، کُلین و دَرَشت، صص۱۴۰ تا ۲۳۰..
رنگین دادفر سپنتا (اسپنتا نیز نوشته می‌شود)، وزیر خارجهٔ پیشین و مشاور امنیت ملی افغانستان بود.
رنگین دادفر سپنتا در ۱۵ دسامبر ۱۹۵۳م در ولسوالی کرُخ در ولایت هرات افغانستان زاده شد.
او تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در شهر هرات به پایان رساند و سپس در میانهٔ سال ۱۹۷۰ وارد دانشگاه کابل شد.
سپنتا دارای مدرک دانشگاهی در رشتهٔ روابط بین‌الملل از ترکیه است.
او به دنبال اشغال کشورش توسط شوروی پیشین، در سال ۱۹۸۲ به کشور آلمان مهاجرت کرد.
او در آلمان نیز به ادامهٔ تحصیل در علوم سیاسی و روابط بین‌الملل پرداخت و از سال ۱۹۹۲ تا ۲۰۰۲ میلادی در دانشگاه آخن آلمان، به‌عنوان استاد شروع به تدریس کرد.
او همچنین مسئول انستیتوت مطالعات جهان سوم در دانشگاه آخن آلمان بود.
رنگین دادفر سپنتا، در سال‌های حکومت طالبان در افغانستان و سال‌های پس از آن، تا سال ۲۰۰۵ میلادی، به‌عنوان تحلیگر مسائل سیاسی افغانستان، در مطبوعات غربی، به‌ویژه رادیو بی‌بی‌سی فارسی شناخته شد.
او در سال ۲۰۰۵ میلادی برای تدریس در دانشگاه کابل، به‌عنوان استاد مهمان به کشورش بازگشت و سپس، مشاور رئیس‌جمهور حامد کرزی در امور بین‌الملل شد.
حامد کرزی، سپنتا را در کابینهٔ نو خود که در سال ۲۰۰۶ میلادی تشکیل شد، به‌عنوان وزیر امور خارجه به پارلمان معرفی کرد و آقای سپنتا توانست با به دست آوردن رای اعتماد مجلس نمایندگان افغانستان، نخستین وزیر خارجه این کشور شود که با رأی اعتماد پارلمان کشور، آغاز به کار می‌کند.
اسپنتا دارای تابعیت دوگانهٔ آلمانی-افغانی است و یکی از شرط‌های نمایندگان پارلمان افغانستان برای دادن رای اعتماد به وی ترک تابعیت آلمانی بود، وی این شرط را پذیرفت اما به گفتهٔ نمایندگان پارلمان، تاکنون اسناد ترک تابعیت خود را ارائه نداده‌است.
سپنتا در روز ۱۰ می ۲۰۰۷ میلادی به دلیل آنچه ضعف در جلوگیری از اخراج مهاجرین افغان از ایران خوانده شد، از سوی مجلس نمایندگان افغانستان استیضاح شد. ۱۲۴ تن از نمایندگان علیه وی رأی دادند که یک رأی کمتر از حد نصاب برای سلب اعتماد بود. اما شماری از نمایندگان ادعا کردند که یک ورقه رای مثبت بوده ولی باطل اعلان شده‌است. مجلس نمایندگان دو روز پس از آن برای بار دوم برای استیضاح وی صندوق رأی گذاشت و ۱۴۱ رای منفی داد. با این حال، حامد کرزی رئیس‌جمهور این فیصله را خلاف قانون اساسی و اصول وظایف داخلی مجلس نمایندگان دانست و رسماً از دادگاه عالی کشور تقاضای نظر شد. پس از گذشت دو هفته، دادگاه عالی به نفع وزیر خارجه رای داد، زیرا اولاً دلیل موجهی برای استیضاح وزیر امور خارجه وجود نداشته‌است و این استیضاح مخالف قانون اساسی کشور شمرده می‌شود و دوم اینکه رأی دوم مجلس نمایندگان برای استیضاح غیرقانونی و بی‌اعتبار است؛ زیرا در مرتبهٔ اول نمایندگان مخالف نتوانستند رأی عدم اعتماد را به حد نصاب برسانند. اصولنامهٔ وظایف داخلی مجلس نمایندگان، رأی دوم را ممنوع نموده‌است.
مجلس نمایندگان، علی‌رغم تصمیم دادگاه عالی از موقف خود عدول نکرد و گفت که وزیر امور خارجه را به رسمیت نمی‌شناسد. با این حال، سپنتا عملاً به‌عنوان وزیر امور خارجه افغانستان کار می‌کند.
تصمیم دادگاه عالی افغانستان باعث شد تا شور و شوق مجلس نمایندگان برای استیضاح وزراء کاسته شود و از این پس مجلس نمایندگان همیشه پیش از تقاضای استیضاح به‌دنبال دلایل موجه بوده‌است.
مِعمار یا آرشیتِکت شخصی است که برنامه‌ریزی، طراحی و نظارت بر ساخت یک ساختمان یا سازه را انجام می‌دهد. منظور از معماری کردن، ارائه خدمات در رابطه با طراحی ساختمان‌ها و فضای داخلی و اطراف ساختمان‌هایی است که انسان‌ها در آن سکونت دارند یا از آنها استفاده می‌کنند.
معمار ناظر نهایی و هماهنگ‌کننده کلیه نقشه‌های یک بنا شامل نقشه‌های معماری و طراحی - نقشه‌های محاسبات سازه‌ای و نقشه‌های تأسیساتی است. معمار مسائل مطرح در حوزه معماری را تحلیل و ارزیابی کرده، اطلاعات مورد نیاز را جمع‌آوری، پالایش و سازمان داده، آنها را در طراحی ساختمان‌ها و فضای دلنشین و زیبا بکار می‌بندد به طوری که کیفیت زندگی افراد جامعه به صورت روزافزون بهبود یابد.
از نظر حرفه‌ای، تصمیمات معمار بر امنیت عموم مردم تأثیرگذار است، به همین دلیل معمار باید آموزش‌های تخصصی شامل دوره‌های آموزش پیشرفته، و همچنین یک دوره کارآموزی عملی را پشت سر بگذارد تا بتواند صلاحیت معماری را به‌دست‌آورد. الزامات عملی، فنی و دانشگاهی برای معمار شدن در حوزه‌های قضایی کشورهای مختلف، متفاوت است.
مفهوم دقیق واژه معماری ریشه در واژه یونانی (archi-tecture) به معنای «ساختن» دارد، ساختنی که هدایت شده و همراه با آرخه باشد. آرخه (arkhe) از فعل آرخین (arkhin) به معنای «هدایت کردن» و «اداره کردن» است.
واژه «معماری» در زبان عربی از ریشهٔ «عمر» به معنای عمران و آبادی و آبادانی است و «معمار» به معنای بسیار آباد کننده است. در زبان فارسی برابرهایی گوناگونی برای آن آمده‌است مانند: «والادگر»، «راز»، «رازیگر»، «دیسا»، «زاو»، «زاویل»، «دزار»، «بانی کار» و «مهراز». مهراز، واژه ای است که از «مه» + «راز» درست شده و برابر مهتر و بزرگ بنایان است که از دو بخش «مه»، یعنی بزرگ و «راز» یعنی سازنده درست شده‌است. این واژه برابر مهندس معمار به تعبیر امروزی است. در زبان لاتین نیز واژه [architect] از دو بخش archi به معنای سر، سرپرست و رئیس و tecton به معنای سازنده درست شده که همتراز با واژه مهراز می‌باشد.
باید توجه داشت که امروزه واژه «معماری» در دو معنای وابسته بکار می‌رود:
اگرچه تغییراتی از جایی به جای دیگر وجود دارد، اما بیشتر معماران جهان موظفند توسط حوزه قضایی مناسب تأیید صلاحیت شوند. برای این کار، معمولاً معماران ملزم به رعایت سه الزام معمول هستند: تحصیلات، تجربه و آزمون.
معمولاً منظور از تحصیلات حداقل، داشتن یک مدرک دانشگاهی است. شرط تجربه برای داوطلبان مدرک معمولاً توسط یک دوره کارآموزی (معمولاً دو تا سه سال بسته به قانون هر کشور) ارضا می‌شود. سرانجام قبل از صدور مجوز کار، یک امتحان نهایی یا یک سری امتحانات لازم است.
متخصصانی که قبل از اواخر قرن نوزدهم مشغول طراحی و نظارت بر پروژه‌های ساختمانی بودند، لزوماً در یک برنامه دانشگاهی و در رشته معماری جداگانه آموزش نمی‌دیدند. درعوض، آنها اغلب توسط معماران قدیمی تر و فعال آموزش می‌دیدند. قبل از دوران مدرن، هیچ تمایزی بین معماران، مهندسان و اغلب هنرمندان وجود نداشت و عنوان مورد استفاده بسته به موقعیت جغرافیایی متغیر بود. مطالعه رسمی معماری در مؤسسات دانشگاهی نقش مهمی در پیشرفت این حرفه به عنوان یک کل داشته‌است و به عنوان یک نقطه کانونی برای پیشرفت در فناوری و تئوری معماری عمل کرده‌است.
معماری منظر رشته‌ای است که از لحاظ آموزش آکادمیک در کشور ما عمر کوتاهی دارد و هنوز جایگاه واقعی خود را در فرهنگ عمومی و جامعه حرفه ای به دست نیاورده است. علت این امر را می‌توان در عدم ارائه تعریفی جامع از آن برای عموم، مشخص نبودن حوزه فعالیت آن و تداخل رشته‌های وابسته جستجو کرد.
این تخصص یک تخصص بین رشته‌ای است که ریاضیات، علوم مهندسی، هنر، تکنولوژی، علوم اجتماعی، سیاست و فلسفه را شامل می‌شود.
فعالیت معمار منظر می‌تواند از طراحی یک پارک ملی تا طراحی زیرساخت‌های شهری و مدیریت زمینه ای بکر و احیا؛ اراضی مخدوش شده مثل معادن یا محوطه‌های دفن زباله را دربرگیرد. معمار منظر بر روی انواع ساختارها و فضاهای بیرونی اعم از کوچک و بزرگ، روستایی و شهری با مصالح نرم و سخت و مسائل هیدرولوژیکی و اکولوژیکی متفاوت فعالیت می‌کند.
وظایف اصلی یک مدیر پروژه را می‌توان ایجاد هماهنگی لازم در اجرای فعالیت‌ها برای کاربرد مناسب منابع و امکانات، به منظور رسیدن به هدف نهایی پروژه دانست. در ایجاد این هماهنگی، الزاماً محدودیت‌های زمانی، بودجه، نیروی انسانی، تجهیزات مواد و سایر منابع و امکانات، همچنین محدودیت‌های مربوط به کیفیت کارهای قابل اجرا و روشهای اجرای قوانین و مقررات حاکم بر محیط و بسیاری از محدودیت‌های دیگر که به نوعی با فازهای مختلف پروژه ارتباط خواهد داشت مورد نظر قرار می‌گیرند. برای انجام وظایف، مدیر احتیاج به برنامه‌ریزی، سازماندهی، رهبری و کنترل خواهد داشت.
به‌طور خلاصه این گرایش نحوه طراحی فضاهای شهری و نحوه قرار گرفتن ساختمان‌ها در یک مجموعه و روابط حاکم بر شکل‌گیری ساختمان‌های شهری را مورد بررسی قرار می‌دهد.
فعالیت‌های گرایش برنامه‌ریزی شهری عموماً در خصوص تهیه طرحهای جامع یا تفصیلی شهرها و تهیه طرح‌های توسعه شهرها در راستای اهداف اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی هر شهر یا منطقه می‌باشد. زمینه‌های کاری این گرایش مشابه گرایش طراحی شهری است.
این رشته ضمن توجه به مباحث عمومی رشت به‌طور مشخص بر طراحی فنی ساختمان و روش‌های بهینه ساخت آثار معماری و استفاده از تکنولوژی‌های مناسب در طراحی، ساخت و بهره‌برداری از بنا تأکید می‌ورزد. فارغ التحصیلان این رشته به عنوان یک مهندس حرفه ای زمینه‌های کاری مناسبی در بخشهای خصوصی یا دولتی به عنوان طراح یا ناظر پروژه یا مدیر پروژه خواهند داشت.
شاهکارهای معماری سنتی ما نه تنها الگوهای تمام عیاری را در مورد هماهنگی ساختمان با طبیعت استفاده از انرژی‌های تجدید پذیر و عوامل مناسب سازگاری با چرخه‌های اکولوژیک و حذف پسماند را عرضه کرده‌است بلکه در این رشته از یک طرف سعی در حداکثر استفاده از امکانات محیط طبیعی و استفاده بهینه از فناوری‌های معاصر و جدید دارد، از طرف دیگر به مصرف بهینه منابع، حذف پسماند و کنترل آلودگی‌های محیطی تأکید می‌ورزد. این گرایش یکی از جدیدترین گرایش‌ها در سطح ملی و بین‌المللی است.
مطالعه، حفاظت، مرمت و احیای بناها، مجموعه‌ها، محوطه‌ها و بافت‌های تاریخی عرصه‌های مسکونی کشور، امری ضروری است. معماران و مهندسین این امر بسیار فنی، فرهنگی و هنری را به عهده دارند که باید علاوه بر اشراف و تسلط لازم بر ابعاد تخصصی و مفاهیم امروزی حرفهٔ خود، نظری هوشیارانه و عالمانه به گذشته داشته باشد.
فارغ التحصیلان مرمت و احیای بناهای تاریخی در واقع مهندسین معمار امروزی هستند که فرا گرفته‌اند چگونه "امروز" را با بهره‌گیری از تجربیات "گذشته " برای "آینده " بسازند. افرادی که می‌توانند پلی بین معماری گذشته و آینده ایجاد کنند. این دسته از متخصصان تاریخ را خوب می‌شناسند و می‌توانند آثار تاریخی را تجزیه و تحلیل کرده و بخوانند و مفاهیم و ارزش‌های آن را استخراج و هوشمندانه به کار گیرند و با بیانی امروزی به جامعه معرفی نمایند.
زبان لیکیایی، از زبان‌های مرده خانواده زبانی زبان‌های هندواروپایی و از شاخه زبان‌های آناتولی آن است. این زبان در عهد آهن در منطقه لیکیه در آسیای کوچک گپ زده می‌شد. شماری از کارشناسان بر این باورند که از تبار زبان هیتی یا زبان لوویایی است. در حدود نخستین سده پیش از میلاد مسیح از میان رفت و با زبان یونانی جایگزین شد.
زبان یونانی یا زبان اِلینیکا (به یونانی: Ελληνικά) یک زبان مستقل، از خانوادهٔ زبان‌های هندواروپایی است که در یونان، قبرس، آلبانی و سایر مناطق مدیترانه شرقی و دریای سیاه بدان سخن گفته می‌شود. این زبان دارای طولانی‌ترین تاریخ مستند میان زبان‌های هندواروپایی زنده است که حداقل ۳۵۰۰ سال سابقهٔ نوشتاری را در بر می‌گیرد. سامانهٔ نوشتاری زبان یونانی الفبای یونانی نام دارد که از الفبای فنیقی گرفته شده و مادر خطوط لاتین، سیریلیک، ارمنی، قبطی، گوتی و چندین خط دیگر به‌شمار می‌رود.
زبان یونانی دارای نقش برجسته‌ای در تاریخ جهان غرب و مسیحیت است. یونانی باستان به علت برخورداری از ادبیات غنی هنوز دوستداران فراوانی دارد. عده زیادی از مردم جهان مایل هستند آثار ارزشمند هومر، سوفکلس و آیسخولوس (آشیل) را به زبانی که این ادبیات در آن پدید آمده، مطالعه کنند. از یونانی همچنین برای واژه‌سازی علمی به ویژه در نجوم، ریاضیات و منطق و فلسفه استفاده می‌شود. عهد جدید، کتاب مقدس مسیحیان، به یونانی کوینه نوشته شده و مطالعات کلاسیک عمدتاً بر پایهٔ دو زبان یونانی و لاتین بنا شده‌است.
در اروپای دوران قدیم، کاربرد یونانی به عنوان زبان میانجی در حوزهٔ مدیترانه و آسیای غربی بسیار رایج بود. در نهایت نیز یونانی در امپراتوری بیزانس به صورت رسمی درآمد که این گونه از زبان به یونانی بیزانسی معروف است. یونانی نوین که گونهٔ امروزی آن است در دو کشور یونان و قبرس رسمی است، در هفت کشور به عنوان زبان اقلیت شناخته می‌شود و یکی از زبان‌های رسمی اتحادیه اروپا به‌شمار می‌رود. این زبان امروزه توسط حداقل ۱۳٫۴ میلیون نفر در یونان، قبرس، ایتالیا، آلبانی، ترکیه و در جوامع دور از وطن یونانی صحبت می‌شود.
نام یونان در فارسی از ایونیا، منطقه یونانی‌نشین آسیای صغیر، گرفته شده‌است. این نام از زبان پارسی باستان ریشه گرفته‌است و هم‌اکنون علاوه بر فارسی در زبان‌های ترکی، عربی، هندی، ارمنی، آرامی، مالایی و اندونزیایی به کار می‌رود.
زبان یونانی حداقل از هزاره سوم پیش از میلاد در بالکان رایج بوده‌است. قدیمی‌ترین اثر مکتوب به یونانی مربوط به یک لوح رسی است که به سال ۱۴۵۰ تا ۱۳۵۰ پیش از میلاد بازمی‌گردد و باعث می‌شود یونانی میسنی قدیمی‌ترین زبان مکتوب لقب گیرد. در میان زبان‌های هندواروپایی، تاریخ نخستین اثر مکتوب یونانی فقط با زبان‌های منقرض‌شدهٔ آناتولی مطابقت دارد.
زبان یونانی معمولاً به دوره‌های زیر تقسیم می‌شود:
در عصر حاضر، زبان یونانی وارد نوعی دوزبان‌گونگی شده‌است. این وضعیت نتیجه وجود همزمان دو گونهٔ نوشتاری عامیانه و رسمی این زبان است. چیزی که موجب پیش‌آمد پرسش زبان یونانی شد. این پرسش به تضاد دو گونهٔ رقیب یونانی نوین یعنی دموتیکی (گونهٔ عامیانه یونانی مدرن) و کاتارووسا (به معنی پالایش‌یافته که ترکیبی از دموتیکی و یونانی باستان است و در اوایل قرن نوزدهم برای اهداف ادبی و رسمی در کشور تازه تأسیس یونان توسعه یافت) منجر شده‌است. در سال ۱۹۷۶، دموتیکی با گنجانیدن ویژگی‌هایی از کاتارووسا به عنوان زبان رسمی یونان درآمد که این کار منجر به زایش یونانی نوین معیار شد که امروزه برای اهداف رسمی و آموزش از آن استفاده می‌شود.
یکپارچگی تاریخی و هویت مداوم بین مراحل مختلف زبان یونانی اغلب مورد تأکید است. اگرچه یونانی دستخوش تغییرات ریخت‌شناسی و واجی بسیاری در مقایسه با سایر زبان‌ها شده‌است، اما تاحدودی سنن فرهنگی، ادبی و املایی آن از زمان باستان جدا نشده‌اند، تا حدی که می‌توان از زبانی در حال ظهور صحبت کرد. متکلمان یونانی امروزه هنوز هم تمایل دارند آثار ادبی یونان باستان را بخشی از خودشان بدانند نه یک زبان خارجی. همچنین اغلب بیان می‌شود که تغییرات تاریخی در مقایسه با برخی از زبان‌های دیگر نسبتاً اندک بوده‌است. طبق یک تخمین، یونانی هومر احتمالاً به یونانی دموتیکی نزدیک تر از انگلیسی میانه قرن ۱۲ به انگلیسی جدید است.
یونانی امروزه بین ۱۳ میلیون نفر جمعیت در یونان و قبرس همراه با جمعیتی قابل توجه یونانی در آلبانی در مرز یونان و آلبانی رایج است. بخش قابل توجهی از جمعیت آلبانی بر یونانی تسلط نسبی دارند که بخشی از آن به دلیل موج مهاجرت آلبانی به یونان در دهه ۱۹۸۰ و ۹۰ است. پیش از جنگ یونان و ترکیه و تبادل جمعیت در سال ۱۹۲۳، جمعیت بسیاری بزرگی از یونانی‌ها در ترکیه موجود بود که امروزه شمار اندکی از آن‌ها باقی مانده‌است. جمعیت کوچکی از یونانی‌ها در بلغارستان نیز در حاشیه مرز با یونان زندگی می‌کنند. یونانی همچنین توسط جوامع دور از وطن یونانی در ایالات متحده، استرالیا، کانادا، آفریقای جنوبی، شیلی، برزیل، آرژانتین، روسیه، اوکراین و در اتحادیه اروپا به ویژه در بریتانیا و آلمان رایج است.
در طول تاریخ، جوامع و مناطق قابل توجه یونانی‌زبان در سراسر مناطق مدیترانه شرقی که امروزه جنوب ایتالیا، ترکیه، قبرس، سوریه، لبنان، فلسطین، مصر و لیبی را در بر می‌گیرد، همچنین در ناحیه دریای سیاه که امروزه شامل بلغارستان، رومانی، اوکراین، روسیه، گرجستان، ارمنستان و جمهوری آذربایجان می‌شود و نیز به میزان کمتری در مناطق مدیترانه غربی در اطراف مستعمره‌ها یافت می‌شدند.
یونانی در یونان زبان رسمی است و توسط تقریباً همه جمعیت تکلم می‌شود. یونانی همچنین در قبرس در کنار زبان ترکی استانبولی رسمی است. states that "The official languages of the Republic are Greek and Turkish". However, the official status of Turkish is only nominal in the Greek-dominated Republic of Cyprus; in practice, outside Turkish-dominated قبرس شمالی، Turkish is little used; see A. Arvaniti (2006): Erasure as a Means of Maintaining Diglossia in Cyprus, "San Diego Linguistics Papers" 2: pp. 25–38 [27]. به دلیل عضویت یونان و قبرس در اتحادیه اروپا، یونانی یکی از ۲۴ زبان رسمی این اتحادیه است. یونانی همچنین زبان رسمی دو شهر در آلبانی و زبان اقلیت به رسمیت شناخته‌شده در کل کشور است. در بخش‌هایی از ایتالیا، ارمنستان، رومانی و اوکراین نیز یونانی زبان محلی یا اقلیت شناخته می‌شود. یونانی‌ها در مجارستان نیز به عنوان یک گروه قومی به رسمیت شناخته شده‌اند.
ساختار هجایی یونانی در طول تاریخ خود، تغییر چندانی نداشته‌است: یونانی یک ساختار هجایی مختلط را داراست که اجازه می‌دهد مجموعه‌های هجایی پیچیده اما کدهای بسیار محدود وجود داشته باشد. این زبان فقط واکه‌های دهانی و یک مجموعه نسبتاً پایدار از همخوان‌ها دارد. عمده تغییرات آواشناسی در دوره هلنیستی و رومی رخ داده‌است.
ریخت‌شناسی یونانی در تمام مراحل خود، مجموعه گسترده‌ای از ضمایر اشتقاقی سازنده، یک سامانه ترکیب محدود اما مولدRalli, Angeliki (2001). Μορφολογία [Morphology] (in Greek). Athens: Ekdoseis Pataki و یک سامانه عطفی غنی را نشان می‌دهد. اگرچه رده‌های ریخت‌شناختی یونانی در طول زمان نسبتاً پایدار بوده‌است، تغییرات آن در همه جا، به ویژه در سامانه‌های اسمی و فعلی، وجود دارند. بیشتر تغییر در ریخت‌شناسی اسمی از مرحله یونانی کلاسیک، عدم استفاده از حالت برایی است. سامانه فعلی نیز مصدرها، فعل‌های آینده به صورت ترکیبی و زمان‌های نقلی و حالت اختیاری را از دست داده‌است که البته جای بسیاری از آنها را اشکال حاشیه‌ای (تحلیلی) گرفته‌است.
بسیاری از جنبه‌های نحو یونانی ثابت مانده‌است: فعل‌ها فقط با نهاد خود همراهی می‌کنند، استفاده از حالت‌های باقی‌مانده عمدتاً ثابت مانده‌است، حروف مقدم بر اسم هستند، حروف اضافه تا حد زیادی پیشین هستند، عبارت‌های نسبی از اسمی که تغییر می‌دهند پیروی می‌کنند و ضمایر نسبی از جمله‌های اولیه هستند. با این حال، تغییرات ریخت‌شناسی نیز در نحو اثر گذاشته‌اند و این گونه بین نحو زبان باستان و شکل نوین آن تفاوت‌های چشمگیری وجود دارد. یونانی باستان از ساختارهای وابسته به وجه صرفی و سازه‌های مصدر بسیار استفاده می‌کرد و گونه نوین آن کاملاً فاقد مصدر است و از وجه صرفی بیشتر استفاده می‌کند. از دست دادن حالت برایی منجر به افزایش حروف غیرمستقیم اضافه نیز شد. همچنین یونانی باستان تمایل به وجود فعل در پایان جمله دارد، اما ترتیب جملات خبری در زبان نوین فعل-نهاد-مفعول یا نهاد-فعل-مفعول است.
یونانی نوین بیشتر واژگان خود را از یونانی باستان به ارث برده‌است، که به نوبه خود یک زبان هندواروپایی است، ولی همچنین شامل تعدادی از وام‌واژه از زبان پیشایونانی، زبان مردمی که پیش از ورود نیایونانیان در یونان زندگی می‌کردند، است. امروزه بیشتر وام‌واژه‌ها در یونانی از لاتین، ونتی و ترکی استانبولی هستند. وام‌واژه‌های وارد شده به یونانی در دوره‌های قدیمی، عطف‌های یونانی را به دست آوردند و بنابراین فقط ریشه آن‌ها خارجی باقی مانده‌است. وام‌واژه‌های امروزی (از قرن بیستم تاکنون) که به ویژه از فرانسوی و انگلیسی هستند، عمدتاً عطفی نشده‌اند. زبان‌های اسلاوی جنوبی (مقدونی/بلغاری) و رومی شرقی (آرومانی و مگلنو رومانی) دیگر منابع وام‌واژگان یونانی هستند.
یونانی در یک خانواده مستقل از خانواده زبانی هندواروپایی قرار می‌گیرد. ممکن است زبان مقدونی باستان نیز با یونانی در ارتباط بوده‌باشد اما بیشتر پژوهشگران آن را به صورت گویشی از یونانی در نظر می‌گیرند. به جز مقدونیه‌ای، برخی از پژوهشگران فریجی را هم‌خانوادهٔ یونانی می‌دانند چرا که هردو دارای ویژگی‌های مشترکی هستند که در سایر زبان‌های هندواروپایی یافت نمی‌شود. در میان زبان‌های زنده، یونانی بیشتر به ارمنی و زبان‌های هندوایرانی (به صورت یونانی-آریایی) نزدیک است اما شواهد کمی برای افزودن آن به این خانواده‌ها وجود دارد. زبان آلبانیایی نیز توسط برخی زبان‌شناسان به گونه‌ای در ارتباط با یونانی و ارمنی در نظر گرفته شده‌است.
زبان یونانی از سده نهم پیش از میلاد به الفبای یونانی نگاشته می‌شده‌است. این الفبا دارای ۲۴ حروف می‌باشد و یکی از کاملترین سامانه‌های الفبایی و نیز کهن‌ترین الفبایی است که هنوز نیز کاربرد دارد. در گذشته برای نشان دادن شمارگان نیز از این الفبا سود برده می‌شد ولی امروزه یونانیان از نمادهای ریاضی برای نشان دادن شماره‌ها بهره می‌برند. حروف الفبای یونانی در زیر از راست به چپ مرتب گردیده‌اند:
تلفظ حروف به شکل زیر است:
یونانی گاهی به خط لاتین نوشته می‌شود. این مورد بیشتر در بین مناطق یونانی‌نشین جمهوری ونیز و یونانی‌های کاتولیک رایج است. اصطلاح "فرانکولِوانتینیکا" (به یونانی: Φραγκολεβαντίνικα) وقتی از خط لاتین برای نوشتن یونانی در محیط‌های کاتولیک استفاده می‌شود کاربرد دارد. امروزه کاربرد الفبای لاتین برای زبان یونانی در جوامع یونانی‌زبان جنوب ایتالیا است.
گویش یوانیک زبان یونانی توسط یهودیان به الفبای عبری نوشته می‌شده‌است.
برخی از مسلمانان کرت و یوآنینا از الفبای عربی برای نوشتار گونه‌های یونانی خود استفاده می‌کردند.
زبان پالائی، از زبان‌های مرده خانواده زبانی زبان‌های هندواروپایی و از شاخه زبان‌های آناتولی آن است. نگارش‌هایی از این زبان در لوح‌های میخی عهد برنز خاتوشا پیدا شده‌است. نام آن در زبان هیتی "پالائومنیلی" به معنی ""از مردم پالا"" می‌باشد؛ پالا، احتمالاً در شمال غربی ناحیه کانونی هیتی‌ها که شمال غربی ترکیه کنونی است، بوده‌است. کاشکاها در سده پانزدهم پیش از میلاد مسیح به این منطقه تاختند و از آن پس این زبان رو به فراموشی نهاد.
سِفیدشهر شهری در بخش مرکزی شهرستان آران و بیدگل در استان اصفهان ایران است.
طبق نوشته سید محمد ساداتی نژاد، محقق و کارشناس تاریخ سفیدشهر در کتاب های نگینی بر حاشیه کویر، مروری بر تاریخ نصرآباد کویر و تاریخ سفیدشهر، نام قبلی سفیدشهر، در زمانی که این شهر، روستائی بیش نبود، نصرآباد کویر نام داشته است. در مورد وجه تسمیه نصرآباد، وجوه متعددی ذکر شده است. برخی نام آن را برگرفته از نصر بنیانگذار آن دانسته اند و گفته اند اولین ساکنین نصرآباد، مسیحی بوده اند.
وجه دیگر تسمیه آن که موید قدیمی بودن روستا و بازگشت تاریخ آن به دوران قبل از اسلام می باشد، از کلمه نرسه و نرسی و نرسه آباد و نرسی آباد می باشد که بعد از اسلام به تدریج تبدیل به نسیر آباد، نصیر آباد و نصرآباد شده است. نرسه در دین زرتشت، نام فرشته ای بوده که پیام آور وحی از اهورامزدا برای زرتشت بوده است. یکی از اسامی این روستا، نصرآباد سرپشته بوده است که به معنای نصرآباد سر بلندی بوده است، زیرا نصرآباد دقیقا در کنار یک بلندی و تپه واقع شده بوده است. هم اگنون بر روی این بلندی، زیارتگاه بی بی سکینه خاتون و ساختمان قدیمی چهل دختران قرار دارد.
علت نام‌گذاری به نام سفید شهر را برخی به دلیل مرغوبی و سفیدی پنبه ی این شهر می دانند اما بعضا این دلیل را رد کرده و دلایل مختلف دیگر می آورند
اما دلیلی که بین مردم و اکثر مسئولین شهر بوده و هست سفیدی پنبه ی سفیدشهر هست.
تمام مردم سفیدشهر از زبان فارسی استفاده می‌کنند.
مردم این شهر با لحجه ی سفید شهری یا لحجه نصرآبادی سخن می‌گویند.
لحجه سفید شهری یا نصرآبادی لحجه ای شیرین مانند دیگر لحجه های اصفهان است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۵٬۸۰۴ نفر (۱٬۷۰۰ خانوار) بوده‌است.
زبان کاریایی، از زبان‌های مرده خانواده زبانی زبان‌های هندواروپایی و از شاخه زبان‌های آناتولی آن است. کاریان به این زبان سخن می‌گفتند. نزدیکی این زبان به زبان لیدیایی از زبان لیکیه‌ای بیشتر بوده است. نام‌های دیگر این زبان که تاکنون به ثبت رسیده اَند "( سآنگُدُس، کآفِنُس، ترواُلِس، نآستِس، نُمییُن، مائوسلوس و...)" است. از شمار اندکی سنگ‌نوشته، واژه‌هایی از زبان کاریایی شناسایی شده‌اند (در پای همین برگه نمونه‌هایی را می‌توانید بخوانید).
کاریایی‌ها "(یونانی Κάρες; Kares)"ساکنان کاریا بوده‌اند.
بر پایه روایت، کاریان نامی است برگرفته از نام کار، یکی از نخستین پادشاهان افسانه‌ای ایشان (هرودوت ۱/۱۷۱).
کار ( یونانی Καρ) از نخستین پادشاهان افسانه‌ای کاریا است که نام کاریان برگرفته از او است.
گاو فیلمی ایرانی به کارگردانی داریوش مهرجویی و نویسندگی داریوش مهرجویی و غلامحسین ساعدی است که در سال ۱۳۴۸ منتشر شد. این فیلم بر پایهٔ قصهٔ «گاو» از کتاب "عزاداران بَیَل" نوشتهٔ غلامحسین ساعدی ساخته شده‌است. علی نصیریان، عزت‌الله انتظامی، جمشید مشایخی و پرویز فنی‌زاده بازیگران اصلی فیلم هستند. "گاو" از موج نوی سینمای ایران بود و جز اولین فیلم‌های ایرانی بود که در غرب و اروپا مورد توجه و تحسین قرار گرفت. "گاو" جایزهٔ فیپرشی جشنواره فیلم ونیز ۱۹۷۱ را به دست آورد.
"گاو" نخستین بار در سال ۱۹۷۱ در جشنواره فیلم ونیز، بدون زیرنویس انگلیسی روی پرده رفت و همچنین در جشنواره‌های کن، برلین، مسکو، لندن، لس‌آنجلس و دیگر جشنواره‌ها به نمایش درآمده‌است. در سال‌های بعد نیز "گاو" با نسخهٔ ترمیم‌شده در جشنوارهٔ ایل چینما ریترواتو ایتالیا، موزهٔ فیلم اتریش و سینما رُفله فرانسه به نمایش گذاشته شد. در رأی‌گیری منتقدان سینمای ایران در سال‌های ۱۳۵۱، ۱۳۶۷ و ۱۳۷۸، "گاو" به عنوان بهترین فیلم تاریخ سینمای ایران برگزیده شد.قره‌شیخلو، ۳۸۴
همه امید زندگی مش حسن به تنها گاوی است که در طویله اش دارد و از وجود آن علاوه بر امرار معاش خانواده خود، افراد روستا را نیز بهره‌مند می‌سازد. همه این مسائل باعث شده‌است که مش حسن دلبستگی خاصی به این گاو داشته باشد. اما روزی که مش حسن به شهر رفته، گاو به علت نامشخصی می‌میرد و افراد روستا با موافقت همسر مش حسن نعش گاو را در حیاط منزلش دفن می کنند و پس از بازگشت مش حسن وانمود می‌کنند که گاو گریخته‌است ولی او باور نمی‌کند و اعتقاد دارد گاوش زنده است. از آن پس حالش دگرگون می‌شود و خود را گاو می‌پندارد. کوشش و پند و نصیحت بزرگان و ریش سفیدان روستا، چاره ساز نمی‌شود و سرانجام کدخدا و مش اسلام تصمیم می‌گیرند که او را دست و پابسته و جهت درمان به شهر ببرند؛ اما مش حسن در راه از دست آن‌ها می‌گریزد و با سقوط در دره‌ای می‌میرد.
براساس سندی که حاوی نامه داریوش مهرجویی به مهرداد پهلبد، وزیر فرهنگ و هنر است گزارش اکران فیلم برای قشرهای مختلف از روشنفکرانی مثل جلال آل احمد و بهمن فرسی تا مستخدم اداره فرهنگ و هنر آمده است.
از اکران این فیلم در ابتدا توسط سفیر ایران در دهلی، جلوگیری شد. محمدرضا امیرتیمور معتقد بود که فیلم گاو تصویر اشتباهی را به مخاطبان بین المللی نمایش می دهد و مخاطب را به اینکه ایران الان نیز همینگونه است، وا می دارد. سال‌ها بعد هم طبق همین نظر سفارت شاهنشاهی، نمایش فیلم «گاو» در انجمن فیلم هند را به مصلحت ندانستند. گاو نخستین بار در سال ۱۳۵۰ در جشنواره فیلم ونیز، بدون زیرنویس انگلیسی به نمایش درآمد و جایزه منتقدان بین‌المللی این جشنواره را به دست آورد.
زولبیا"" یا جلیبی نوعی شیرینی است که منشأ آن کشور هند یا اتیوپی، یا ایران یا ترکیه دانسته شده‌است. معمولاً همراه با بامیه و گوش‌فیل به فروش می‌رسد. از مواد اولیه اینگونه شیرینی می‌توان به ماست و نشاسته و خمیرمایه اشاره کرد که پس از ترش شدن و به اصطلاح ورآمدن آن را به آرد اضافه می‌کنند. غالباً زولبیا و بامیه در ماه رمضان در هنگام افطار یا سحری مصرف می‌شود. تولید و مصرف این شیرینی در گستره وسیعی از جهان شامل شرق آسیا، خاورمیانه و شمال آفریقا رواج دارد.
تاریخ زولبیا را تا سال ۱۴۵۰ میلادی در هندوستان پی‌گیری کرده‌اند.timesofindia تاریخ ناصری به زولبیا اشاره شده که به عنوان هدیه نزد ناصرالدین شاه نیز آورده شده‌است. نمی‌توان زمان مشخصی برای پیدایش زولبیا بامیه اعلام کرد و تنها منبع آن، تجارب و گفته‌های استادان قدیمی این حرفه است. حتی برخی از استادان قدیمی، زولبیا و بامیه را مربوط به زمان شاه عباس می‌دانند. با توجه به اینکه در برخی از شهرها مواد شیرینی همچون کشمش و خرما موجود نبود و برای بردن این مواد به شهرهای دیگر نیز مشکلات نظیر خراب شده این مواد غذایی وجود داشت تولید زولبیا و بامیه در شهرهایی که از مواد شیرینی وجود نداشت گسترش پیدا کرد.خبرگزاری جمهوری اسلامی
انگوت می‌تواند اشاره به یکی از موارد زیر داشته باشد:
محمد ابراهیم خان شوکت‌الملک علم، (۱۲۵۹ بیرجند - ۱۳۲۲ تهران) مشهور به شوکت‌الملک دوم، زمیندار بزرگ و حاکم منطقه قائنات، جنوب خراسان و سیستان، از چهره‌های مؤثر در تاریخ ایران در اواخر دوران قاجار و اوائل دوران پهلوی بود.
محمد ابراهیم خان از خاندان خزیمه علم بود که تبارشان به خازم بن خزیمه سردار عرب و فاتح خراسان می‌رسید. این خاندان بیش از هزار سال در خراسان سکونت داشته و از اواخر دوران صفوی تا پیروزی انقلاب، حکومت را در جنوب خراسان و سیستان در دست داشت. خاندان خزیمه پس از وصلت با طایفه عرب علم به علم یا خزیمه علم شهرت یافتند.
خاندان علم مشهور به همکاری با سیاست‌های بریتانیا در ایران بود. پس از امضای معاهده سال ۱۸۵۷ پاریس بین ایران و انگلستان که به موجب آن، ایران از کلیه حقوق خود بر هرات و افغانستان چشم پوشید، انگلیسیها در راستای استراتژی منطقه‌ای توجه خود را به نواحی شرقی ایران به‌ویژه خراسان و سیستان معطوف داشتند. در نتیجه در سال ۱۸۷۲ میلادی، دولت بریتانیا پیوند پنهانی با امیرعلم خان حشمت‌الملک برقرار کرد و مقرر شد با پول انگلیس، ارتشی محلی در آن منطقه تأسیس شود تا هم‌مرزهای شرقی ایران را حفاظت کند و هم سدّی در برابر توسعه طلبی روسیه تزاری در جهت دست انداختن به هند باشد.
در پی این سیاست، خاندان علم سلطه بی‌رقیب خود را بر سراسر خطه شرقی ایران برقرار ساخت و به دولت خود مختار محلی تبدیل شد. ناصرالدین شاه این نقش خاندان علم را در سال ۱۲۵۳ خورشیدی به رسمیت شناخت و امیرعلم خان حشمت‌المُلک را به سمت امیر تومانی قشون منصوب کرد.
محمد ابراهیم خان علم در جوانی به قدرت رسید و به فرمان مظفرالدین شاه حاکم قائنات و جنوب خراسان شد. پس از درگذشت پدر، لقب شوکت الملک را هم به ارث برد. در اواخر دوران قاجار به حمایت از رضاخان سردار سپه برخاست و در جریان قیام کلنل محمد تقی خان پسیان همراه دولت مرکزی با او مقابله کرد.پایگاه خبری بی‌بی‌سی اما رضا شاه پس از به قدرت رسیدن، از بیم محمدابراهیم خان در شرق کشور، او را به تهران فراخواند.
محمد ابراهیم خان در دوران رضاشاه پهلوی، مدتی استاندار فارس شد که استان بوشهر کنونی و بهبهان را نیز در بر می‌گرفت. سپس در هفتم اسفند ۱۳۱۷ وزیر پست و تلگراف شد.
از اقدامات او در پست و تلگراف، تأسیس آموزشگاه‌هایی برای تربیت کادر فنی این وزارت‌خانه در تهران و شهرستان‌ها بود. آموزشگاه تهران در سه سطح بود: یکی برای کارهای عمومی پستی و تلگرافی که شرط ورود به آن دارا بودن تحصیلات سه سال اول دبیرستان و دوره تحصیلی آن دو سال بود، یکی برای کارهای الکتریکی و مکانیکی مربوط به تلگراف، تلفن، بی‌سیم و پخش صدا که شرط ورود به آن دیپلم علمی (پنجم متوسطه) و دوره آن نیز دو سال بود. یکی دیگر هم برای کسب تخصص در امور مخابراتی که شرکت کنندگانش از فارغ‌التحصیلان دانشکده فنی یا هنرسرای عالی صنعتی انتخاب می‌شدند و دوره‌اش یک سال بود. آموزشگاه‌های شهرستان‌ها کسانی را که معلوماتشان در حد پایان دوره ابتدائی بود می‌پذیرفتند و پس از دوره‌ای یکساله در پست و تلگراف مشغول به کار می‌شدند.
در سال ۱۳۱۸ که رضا شاه دستور تأسیس «باشگاه ملی هوانوردی» را برای پایه‌ریزی هوانوردی تجاری و از طریق دریافت هزینه راه‌اندازی از مردم داد، یاسایی به مدیرعاملی باشگاه انتخاب شد. این باشگاه با پولی که مستقیماً از مردم جمع‌آوری شد، ۲۵ فروند هواپیما از آمریکا خرید و فرودگاه مهرآباد را ساخت. اشغال ایران در شهریور ۱۳۲۰ باعث توقف فعالیت باشگاه شد.
با کناره‌گیری رضا شاه از سلطنت، علم نیز از وزارت پست و تلگراف کنار گذاشته شد. تا دو سال بعد که درگذشت سمت دیگری به او محول نشد.
پایه‌گذاری مدرسه شوکتیه، سومین مدرسه جدید پس از دارالفنون و رشدیه، اولین سازمان آبرسانی کشور و لوله‌کشی آب بیرجند پیش از سایر نقاط ایران و فرودگاه بیرجند، سومین فرودگاه کشور، ساخت بیمارستان علم که پس از انقلاب به بیمارستان امام رضا تغییر نام یافت (در سال ۱۳۲۰ به همت شوکت الملک شروع و پس از مرگش توسط پسرش کامل و در سال ۱۳۲۷ افتتاح گردید) از مهم‌ترین اقدامات محمدابراهیم خان در بیرجند بود.
شوکت الملک چهار فرزند داشت که همگی در بیرجند متولد شدند و در مدرسه شوکتیه تحصیل کردند. تنها پسرش اسدالله علم نخست‌وزیر و از دوستان نزدیک محمدرضاشاه پهلوی شد، به طوری که نقش مهمی در تصمیم گیریهای محمدرضا شاه داشت.
زبان لیدیایی از زبان‌های مرده خانواده زبانی زبان‌های هندواروپایی و از شاخه زبان‌های آناتولی آن است. گویشوران این زبان در لیدیا در آناتولی غربی که امروزه در خاک ترکیه جای گرفته است، بوده اَند. آثار به جای مانده از این زبان بیش از هزار اثر شامل سنگ‌نبشته‌ها ٬ نوشته‌های روی سکه و نقاشی‌های گوناگون است.Lydian language-britanica
فرهاد پنجم یا فرهادک (اشک پانزدهم) یا فرهات (-Frahāt، ) (۲پ. م تا ۵م) پانزدهمین شاه ایران از خاندان اشکانی است. او پس از مسموم کردن پدرش فرهاد چهارم به کمک مادر رومی خود ملکه موزا و همراه وی به طور مشترک بر تخت سلطنت نشست و به همراه مادرش به رتق و فتق امور پرداخت.
در سکه‌های فرهاد پنجم صورت وی و مادرش هر دو دیده می‌شود. از سکه‌های مزبور چنین استنباط می‌شود که سلطنت او از ۲ ق. م. تا ۴ م. بود و مورخان هم غالباً همین سال‌ها را یاد کرده‌اند. اشکانیان از فرهادک ناراضی بودند و یکی از جهات نارضایتی مزبور این بود که او از ارمنستان صرف نظر کرد، در صورتی که از زمان مهرداد دوم دولت پارت نظر خاصی به این کشور داشت و می‌خواست آن را مانند سنگری در مقابل روم در تحت نفوذ خود نگاه دارد. به جهات گوناگون وضع فرهادک در ایران مشکل شد و سرانجام شورشی برضد وی روی داد و پس از زدوخورد مختصری، بزرگان و نجبای کشور او را از شاهی برداشتند. واقعهٔ مهم زمان او، تولد عیسی مسیح بود.
در سال ۱ میلادی ملکه موزا به پسرش فرهاد گفت: اگر اشکانی دست از ارمنستان نکشد این جنگ ادامه خواهد یافت. در همین سالها پیمان‌نامه فرهاد پنجم با امپراتوری روم منعقد گردید. به موجب این پیمان قوای اشکانی از ارمنستان دست‌کشیده و عقب‌نشینی کردند.CHRONOLOGY OF IRANIAN HISTORY PART 1 "iranicaonline.org"
زبان پیسیدیایی، از زبان‌های مرده خانواده زبانی زبان‌های هندواروپایی و از شاخه زبان‌های آناتولی آن است. این زبان که در پیسیدیا بکار می‌رفته از میان ده‌ها سنگ‌نگاره‌های کوتاه شناسایی شد. احتمالاً از خویشاوندان بسیار نزدیک زبان لیکیه‌ای و زبان سیدتی باشد.
اَندی وارهول (با نام اصلی اندرو وارهولا ()) (۶ اوت ۱۹۲۸ – ۲۲ فوریه ۱۹۸۷) هنرمند، نویسنده، عکاس و فیلم‌ساز پیشرو آمریکایی، از بنیان‌گذاران هنر پاپ دههٔ ۱۹۵۰ در ایالات متحده بود. او شناخته‌شده‌ترین چهره هنر پاپ و دارای اندیشه‌های بسیار آوانگارد بود.
هنر پاپ، هنری کمابیش یاغی و ضد ارزش‌های هنری علمی بود که در میانهٔ قرن بیستم پا گرفت. آثار اندی وارهال با وجود آنکه در زمان حیات او مخالفان بسیاری در میان منتقدان داشت محبوبیت عام زیادی کسب کرد و او را به یکی از جنجالی‌ترین شخصیت‌های هنری مبدل کرد. موزه اندی وارهول، بزرگ‌ترین موزهٔ دنیا که به یک هنرمند اختصاص دارد، در پیتزبورگ است.
اندی وارهول در تاریخ ۶ اوت ۱۹۲۸ در پیتسبورگ پنسیلوانیا به دنیا آمد. او فرزند سوم یک خانوادهٔ مهاجر اهل کشور اسلواکی بود. پدرش کارگر ساختمانی بود و مادرش کارهای گلدوزی انجام می‌داد.
وارهول در سال‌های ۱۹۶۰ یک کارخانه کلاه سازی را در نیویورک اجاره و آن را تبدیل به استودیو کرد. این استودیو که مدت‌هاست دیگر وجود ندارد به نام "کارخانه" مشهور بود. او با این کار ویژگی یکتایی و ناب بودن اثر هنری را از بین برده و شروع به تولید آثار هنری در مقیاس انبوه کرد. در همین دوره وارهول شروع به نقاشی از تولیدات معروف آمریکایی مانند سوپ کمپبل و بطری کوکاکولا نمود. یکی از شناخته‌شده‌ترین کارهای او، قوطی‌های سوپ کمپبل است که در سال ۱۹۶۲ میلادی ترسیم شده‌است.
در ژوئن ۱۹۶۸ والری سولاناس سه بار به وارهول شلیک کرد، تیرها به قفسه سینه او اصابت کرد، وارهول از مرگ گریخت، اما ترسیده بود و این آغاز انزوا و ترس از اجتماع بود که تا آخر عمر گریبان او را گرفت. والریا، اغلب اوقات برای وارهول کار می‌کرد و انجمنی تأسیس کرده بود به نام SCUM یا «انجمن تکه‌تکه کردن مردان» که خود، تنها عضو آن بود. هنگامی که والری دستگیر شد، دلیل خود را برای ترور وارهول چنین شرح داد: «او کنترل زیادی روی زندگی من داشت. این تنها راه خلاص شدن من از دست او بود.»
او در ۲۲ فوریه ۱۹۸۷ در نیویورک به علت مسمومیت آب درگذشت و به خاک سپرده شد.
وارهول در کتاب «فلسفه اندی وارهول» نوشته‌است: «چیز شگفت‌انگیز دربارهٔ آمریکا این است که سنتی را آغاز کرده که در آن ثروتمندترین مشتریان دقیقاً همان چیزی را می‌خرند که فقیرترینشان می‌خرند. شما می‌توانید کوکاکولا را در تلویزیون ببینید و می‌دانید که رئیس‌جمهور کوکاکولا می‌خورد، الیزابت تیلور کوکاکولا می‌خورد، و فکر کنید، شما هم می‌توانید کوکاکولا بخورید. کوکا همان کوکاست و با هیچ مقداری از پول نمی‌توانید کوکایی بهتر از آنچه داشته باشید که یک ولگرد در گوشه‌ای می‌خورد. همهٔ کوکاها یکسان هستند و همهٔ آن‌ها خوب. این را الیزابت تایلور می‌داند، رئیس‌جمهور می‌داند، ولگرد می‌داند و شما هم می‌دانید.»
از ویژه‌ترین شیوه‌های وارهول تکرار است، او با استفاده از چاپ سیلک برای تکرار مکانیکی موضوعاتش و حذف احساسات شخصی هنرمند از اثر، زندگی و تصویرهای زندگی انسان مدرن را به نمایش می‌گذارد.
اندی وارهول در سال ۱۹۷۷ میلادی، پرتره‌ای‌هایی از فرح پهلوی، محمدرضاشاه پهلوی و خواهرش اشرف پهلوی را کشیده‌است.The New York Times Style Magazine - Dec. 2, 2007 - Masterpiece Basement - Museum of Modern Art - Tehran پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران، این پرتره‌ها و دیگر آثار مشابه در انبار موزه هنرهای معاصر تهران ماند.همکاری موزه هنرهای معاصر و گالری تیت لندن، بی‌بی‌سی فارسی
نمایشگاه «پرسونا» با کیوریتوری امیر راد با آثاری اندی وارهول از گنجینه موزه هنرهای معاصر تهران که بعضی از آن‌ها به صورت پورتفولیو و شامل چند اثر است، عصر سه‌شنبه ۲۵ خردادماه ۱۴۰۰ برگزار شد. "مفهوم کلی پرسونا تصویری است که ما در موقعیت‌های گوناگون از خودمان ارائه می‌دهیم و به معرفی خود می‌پردازیم. مانند ماسک و نقابی که بر چهره داریم. ایده خوانش آثار وارهول نیز چنین است که این آثار تکثیر پرسوناهای مختلف وارهول هستند و با خوانش دیگری از این آثار می‌توانیم به حقیقت او پی ببریم. این خوانش کمک می‌کند لایه‌هایی که به‌طور معمول از وارهول می‌شناسیم را کنار بگذاریم و به تصویر درست‌تر و شناخت بهتری از هنرمند و آثارش برسیم."
لاهرود شهری از توابع بخش مشگین شرقی شهرستان مشگین شهر در استان اردبیل است. این شهر در شمال غربی ایران و در ۱۶ کیلومتری مشگین شهر و ۵۵کیلومتری شهر اردبیل قراردارد.
از جاذبه‌های گردشگری این شهر می‌توان به آرامگاه امامزاده سید ابراهیم لاهرود، چشمه‌های آبگرم قوتورسویی و شابیل، غار تاریخی لاهرود، تفرجگاه داغلار باغی و شیروان دره اشاره نمود.
لاهرود از دو کلمه له (به معنی گل و لای) و رود تشکیل شده‌است. برخی بر این باورند این نامگذاری به دلیل رودخانه‌ای بوده‌است که در مسیر عبور از این شهر گل آلود می‌شده‌است.
وجود غارهای تاریخی متعدد و محوطه باستانی شهر یری در اطراف این شهر را به سلسله اورارتوری‌ها می‌رساند. بنا بر گزارش کارشناسان میراث فرهنگی قدمت محوطه باستانی شهر یری به هشت هزار سال قبل از میلاد و غار تاریخی لاهرود به ۱۰ هزار سال قبل از میلاد مسیح می‌رسد. این شهر از دیر باز مورد توجه پادشاهان بزرگ ایران بوده‌است. حضور نادر شاه افشار در شیروان دره سی و نامگذاری محل دیدار او از این منطقه به نام نادر باخان توسط اهالی منطقه گواهی بر این مدعاست.
بر طبق آخرین سرشماری نفوس و مسکن بیش از ۹۵٪ مردم این شهر با سواد هستند. در طی سالهای اخیر جوانان این شهر رغبت بیشتری به طی تحصیلات دانشگاهی نشان می‌دهند. زبان تمامی اهالی این شهر ترکی آذربایجانی است و مذهب ۱۰۰٪ مردم آن نیز شیعه است.
این شهر از دیر باز به عنوان شاهراه اتصال اردبیل به تبریز، مغان به اردبیل و تنها مسیر ارتباطی به قله سبلان بوده‌است. لاهرود به دلیل داشتن چراگاه‌های ییلاقی همه ساله در فصول گرم سال پذیرای هزاران نفر از عشایر ایل سون می‌باشد.
لاهرود در ایران به باغ‌های انگور آن شهرت دارد. این شهر و روستاهای تابعه آن دارای باغات بی بدیل انگور، زردآلو و گردو می‌باشند. همه ساله از باغهای این شهر، انگورهای بسیار زیادی برداشت شده و در سطح شهرستان، استان و حتی کشور مورد مصرف قرار می‌گیرد. به اعتقاد کارشناسان انگور این شهر به دلیل واقع شدن در موقعیت مکانی سرد و کوهستانی از مرغوبیت ویژه‌ای برخوردار است. گرمای زیاد در تابستان و سرمای ملس در شب‌های همین فصل موجب سفت شدن حبه‌های انگور شده و مرغوبیت خاصی به این محصول می‌دهد به گونه‌ای که بنا به آزمایش‌ها و شرکت در جشنواره‌های کشاورزی مختلف از جمله کسب رتبه برتر در میان انگورهای کشورهای مختلف در جشنواره‌ای در کشور آلمان گواهی بر این مدعاست.
از دیگر تولیدات این شهر می‌توان به زرد آلود محلی به نام زرد آلوی پیوندی که بسیار شیرین تر و درشت از گونه‌های معمول در سایر نقاط کشور است. هر ساله اوایل تیر ماه گردشگرانی از سراسر ایران برای خرید نورس این محصول به این شهر سفر می‌کنند. علاوه بر این مردم در این شهر با خشک نمودن سنتی این محصول به صورت کاملاً طبیعی در فصول دیگر سال نسبت به فروش آن اقدام می‌کنند.
عسل سبلان نیز از دیگر محصولات این خطه است که بیشتر آن را به نام سوغاتی اردبیل می‌شناسند. شاخصه اصلی عسل لاهرود شفافیت منحصربه‌فرد آن به دلیل به عمل آمدن این محصول در دامنه‌های پر گل سبلان و عاری از گل‌های همچون گل پنبه است. چرا که گلهایی مانند گل پنبه موجب عدم شفافیت عسل می‌شود.
امروزه عدم وجود درآمد کافی معضلی بزرگ برای اهالی این شهر به‌شمار می‌رود. بیکاری موجب شده‌است نمودار جمعیت لاهرود در طی سالهای اخیر سیر نزولی به خود بگیرد. بیشتر افراد و علی‌الخصوص جوانان پایتخت را برای ادامه زندگی خود برگزیده‌اند. آمارهای غیررسمی حکایت از مهاجرت بیش از دو هزار نفر از مردم این شهر به استان تهران دارد. وجود حدود پانصد نفر لاهرودی نیز از سایر نقاط ایران و جهان گزارش شده‌است.
این شهر طبق وعده‌های مسئولین استانی و تلاشهای پیگیرانه اهالی در آینده‌ای نزدیک به شهرستان ارتقاء خواهد یافت و شاید همین امر باعث جذب سرمایه‌گذاران بزرگی همچون خودروسازی شده‌است. بازگشت مهاجرین به زادگاه خویش از ثمرات همین امر بوده و خواهد بود.
هاشم بیک‌زاده زادهٔ ۲ بهمن ۱۳۶۲ در شهر لاهرود استورزشکاران استان اردبیل رسانه مجازی نگاه او بازیکن فوتبال و عضو تیم ملی فوتبال ایران و بازیکن باشگاه صبای قم است. او در تیم‌های باشگاهی فجر سپاسی شیراز و استقلال تهران نیز بازی کرده‌است.
نرگس محمدی بازیگر معروف سینما و تلویزیون اصالتاً اهل روستای کویج از توابع شهر لاهرود است. قبر پدر وی در این روستا قرار دارد.کودکی نرگس محمدی (پارسینه)
از آثار دیدنی این شهر می‌توان به آرامگاه امامزاده سید ابراهیم لاهرود، آبگرم شابیل لاهرود، قوتورسویی، غار تاریخی، شیروان دره سی و تفرجگاه داغلار باغی اشاره نمود.
لاهرود مبدأ صعود به قله ساوالان است.
امامزاده سید ابراهیم لاهرود در مرکز شهر لاهرود (میدان امامزاده) قرار دارد. ساختمان قدیمی این امامزاده در سال ۱۳۷۷ تخریب و از نو ساخته شده‌است. این بنا تقریباً به سبک معماری اسلامی است که دارای یک گنبد با پوشش فلزی و دو مناره می‌باشد. نماز جمعه شهر لاهرود و مراسم مذهبی مهم شهر نیز در صحن این امامزاده برگزار می‌شود. آرامگاه سید بزرگوار در مرکز شهر لاهرود با زیربنای بالغ بر/۱۵۰۰مترمربع احداث ومورد استفاده زائرین و مسافرین گرامی است بقعه امامزاده سید ابراهیم (ع) دارای کتابخانه – زائرسرا – شیستان – مطبغ خانه – حسینیه و حرم خواهران و مسجد و حرم برادران – دفتر هیئت امناء – وضوخانه و سایر محدثات بوده که بازسازی و احداث اماکن یاد شده ازسال ۱۳۷۷با کمک زائرین محترم و مساعدت لاهرودیهای مقیم تهران واهالی شهر لاهرود وزیر نظر اداره اوقاف و امور خیریه آغاز و مورد بهره‌برداری می‌گیرد.
چشمه آب گرم شابیل لاهرود چشمه‌ای‌ست که در دامنهٔ کوه سبلان، در فاصلهٔ ۲۵ کیلومتری لاهرود واقع شده‌است. دمای آب این چشمه ۴۹ درجه سانتی‌گراد است و به دلیل فراوانی اسید بی‌کربنیک در آن، بیماران برخی بیماری‌های حرکتی و عصبی برای درمان مراجعه می‌کنند.
غار تاریخی لاهرود صخره‌ای شکل بوده و در شرق لاهرود قرار دارد.
خروس و مرغ لاری شهر لاهرود نیاکان تمام خروس و مرغ لاری در جهان است. و از میراث این شهر به حساب می‌آید. متاسفانه بی توجهی مسئولین و مردم این شهر باعث کم شدن این خروس و مرغ در کشور و همچنین در زادگاهش یعنی شهر لاهرود شده است. گردن و پاهای کشیده ،پرهای کاملا سفید به رنگ برف به سبب نزدیک بودن شهر لاهرود به کوه سبلان وسردی آب و هوا رنگ های غیر سفید در پرها نشان از ناخالص بودن این لاری است.رنگ چشم ها سفید و سبز و یا زرد کمرنگ میباشد. قد خروس های لاری ۶۵ تا ۸۰ سانتی متر و در مرغ ها ۴۵ تا ۶۰ سانتی متر است. حرص جنگ و مقاومت بالا در این خروس و مرغ ها از خصوصیات ظاهری و رفتاری است.
شهرداری لاهرود در سال ۱۳۷۶ تأسیس شد. این شهرداری جزو شهرداریهای درجه ۲ کشور بوده
و هم‌اکنون غلامرضا قریشی به عنوان شهردار اداره کننده آن است.
طرح تبدیل روستای لاهرود مرکز بخش لاهرود تابع شهرستان مشگین‌شهر به شهر لاهرود در تاریخ پنجم اسفند ۱۳۷۵ به تصویب هیئت وزیران رسیده و و در اوایل سال ۱۳۷۶ ابلاغ و شهرداری لاهرود در پاییز سال ۱۳۷۶ به دست استاندار وقت اردبیل محمود احمدی‌نژاد افتتاح شد
طرح جامع ـ تفصیلی شهر لاهرود در تاریخ ۱۳۹۱/۰۲/۱۸ به تصویب شورای عالی شهرسازی و معماری ایران رسید.
دیه‌گو رودویریگز دِ سیلوا ای ولاسکوئز (۶ ژوئن ۱۵۹۹ - ۶ اوت ۱۶۶۰) نقاش اسپانیایی محبوب دربار فیلیپ چهارم بود. او به خاطر نقاشی‌های پُرتره‌اش از دودمان سلطنتی اسپانیا، دربار واتیکان و اشراف اروپایی، به شهرت فراوانی دست یافت. در سده ۱۹ (میلادی) آثار وی الگوی هنرمندان واقع‌گرا و دریافتگر، به ویژه ادوار مانه، فرانسیسکو گویا، پابلو پیکاسو و سالوادور دالی قرار گرفت.
دیه‌گو در سویل, اسپانیا به دنیا آمد. او فرزند اول خانواده بود. خانواده پدری دیه‌گو پرتغالی بودند و در دهه‌های قبل به اسپانیا نقل مکان کرده بودند. همان‌طور که در منطقه آندلوس مرسوم بود دیه‌گو معمولاً از نام‌خانوادگی مادری خود استفاده می‌کرد. وی در یک شرایط اجتماعی و مالی متوسط رشد کرد و از کودکی استعداد و تمایل به نقاشی را بروز داد. تاریخ‌نویسان نقل کرده‌اند که دیه‌گو مدت کوتاهی شاگرد فرانسیسکو هرا بوده و سپس به شاگردی فرانسیسکو پاچکو درآمده است. اما این موضوع کامل مستند نیست. قراردادی وجود دارد که در آن شاگردی ولاسکوئز برای پاچکو را در سال ۱۶۱۰ به مدت ۶ سال نشان می‌دهد. پاچکو یک نقاش رئالیسم متوسط به حساب می‌آمد که در برخی موارد وی را در دسته نقاشان منریست نیز قرار داشته‌است و روایت است که او نخستین زندگی‌نامهٔ ولاسکوئز را نوشت.
او در آتلیه پاچکو پایه‌ها و مبانی هنر کلاسیک را آموخت و با اصول تناسبات و پرسپکتیو آشنا شد. کم‌کم به ادبیات هم علاقه‌مند شد و به دوره‌های هنرمندان و فرهیختگان راه پیدا کرد. در ۲۳ آوریل ۱۶۱۸ با دختر استاد خود ازدواج کرد. با خلق پرتره‌های زیبا توجهات زیادی را به خودش جلب کرد و در شهر سویل مشهور شد. در ۱۶۲۲ به مادرید سفر کرد وی در این سفر توصیه‌نامه یکی از حکام مهم منطقه را به همراه داشت و حق به تصویر کشیدن پادشاه اسپانیا را نداشت. اما در مادرید دست به خلق پرتره لوئیز د گونگورا (Luis de Góngora) شاعر مشهور باروک اسپانیایی زد. در سال ۱۶۲۲ نقاش معروف و محبوب پادشاه در گذشت و دیه‌گو توسط یکی از وزرای پادشاه به نزد پادشاد احضار شد و در نهایت در ۳۰ اوت ۱۶۲۳ پادشاه اسپانیا توسط دیه‌گو ولاسکوئز به تصویر کشیده شد.
موقعیت ولاسکوئز در دربار به او امکان دسترسی به آن دسته از مجموعه‌های سلطنتی را می‌داد که پر از نقاشی‌های استاد ونیزی رنسانسی، «تیسین» بود. او بیش از هر هنرمند دیگری روی توسعه سبک وی اثر گذاشت.