moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
غول‌شترمرغ جزیره شمالی، "Dinornis novaezealandiae" یا "D. novaezealandiae"، یکی از دو موآ منقرض‌شده در سرده "Dinornis" است.
این یک پرنده بی‌تیغه و عضوی از راسته Dinornithiformes بودDavies, S.J.J.F. (2003). "Moas". In Hutchins, Michael (ed.). Grzimek's Animal Life Encyclopedia. 8 Birds I Tinamous and Ratites to Hoatzins (2 ed.). Farmington Hills, MI: Gale Group. pp. 95–98. ISBN 0-7876-5784-0. که پرندگان بی‌پرواز با جناغ اما بدون تیغه بودند. آنها همچنین استخوان کامی مشخصی داشتند.
نقاشی لبه-سخت (به انگلیسی: Hard-Edge Painting) نقاشی است که در آن انتقال ناگهانی بین مناطق رنگی دیده می‌شود. نواحی رنگی اغلب از یک رنگ ثابت یا یکنواخت هستند. سبک نقاشی لبه-سخت در ارتباط با انتزاع‌گرایی هندسی، هنر دیدمانی، انتزاع پسانقاشانه و نقاشی گستره رنگی است.
این اصطلاح توسط نویسنده، نمایشگاه‌گردان و منتقد هنریِ "لس آنجلس تایمز"، جولز لانگزنر (Jules Langsner)، همراه با پیتر زلتس (Peter Selz)، در سال ۱۹۵۹ میلادی ابداع شد، و برای توصیف آثار نقاشان کالیفرنیایی، که در واکنش به اشکال ایجاد شده با حرکات آزاد و ضربه‌های کنترل نشدۀ قلم‌مو در اکسپرسیونیسم انتزاعی، کاربرد رنگ آگاهانۀ غیرشخصی‌ای را اتخاذ کردند و نواحی رنگ را با تیزی و وضوح خاصی مشخص کردند. این رویکرد به نقاشی انتزاعی در دهۀ ۱۹۶۰ میلادی گسترده شد، اگر چه کالیفرنیا مرکز خلاقیت آن بود.
سایر جنبش‌ها یا سبک‌های قبلی نیز دارای کیفیت لبه‌-سخت‌ها بوده‌اند، به‌ عنوان مثال، راست‌خط‌کارها نیز این ویژگی را تا حد زیادی در کار خود نشان دادند. لبه-سخت را می‌توان با یک یا چند مکتب نقاشی مرتبط دانست، اما همچنین یک اصطلاح کلی توصیفی است برای این خصوصیات که در هر نوع نقاشی یافت می‌شود. نقاشی لبه‌-سخت‌ها می‌تواند فیگوراتیو یا غیر بازنمایانه باشد.
در اواخر دهۀ ۱۹۵۰ میلادی، لانگزنر و پیتر زلتس، اساتید آن زمان در دانشکده‌های کلرمونت، پیوند مشترکی را در میان کارهای اخیر جان مک‌لافلین (1898-1976)، لورسر فیتلسن (۱۹۷۸-۱۸۹۸ میلادی)، کارل بنجامین (۲۰۱۲-۱۹۲۵ میلادی)، فردریک همرسلی (۲۰۰۹-۱۹۱۹ میلادی) و همسر فیتلسن، هلن لوندبرگ (۱۹۹۹-۱۹۰۸ میلادی) مشاهده کردند. این گروه هفت نفره در خانه فیتلسن گرد هم آمدند تا در مورد نمایشگاه گروهی این سبک نقاشی غیر فیگوراتیو بحث کنند. "چهار کلاسیکیست انتزاعی" که توسط لانگزنر نمایشگاه‌گردانی شد، در سال ۱۹۵۹ میلادی در موزۀ هنر سان فرانسیسکو افتتاح شد، سپس به موزۀ هنر شهرستان لس آنجلس در پارک نمایشگاه سفر کردند. آثار هلن لوندبرگ در این نمایشگاه گنجانده نشد. این نقاشان در یک نمایشگاه سیاحتی در سال ۲۰۰۸ میلادی به نام «تولد باحال» (The Birth of the Cool) در موزه‌های کالیفرنیا همراه با طراحی، موسیقی و فیلم اواسط قرن به نمایش درآمدند.
هنگامی که "چهار کلاسیکیست انتزاعی" به انگلستان و ایرلند سفر کردند، توسط لارنس آلووی، منتقد هنری و نمایشگاه‌گردان بریتانیایی، "لبه-سخت کالیفرنیا" نامیده شدند. این اصطلاح پس از آن که آلووی از آن برای توصیف نقاشی انتزاعی هندسی معاصر آمریکایی با ویژگی «اقتصاد فرم»، «سرشار از رنگ»، «آراستگی سطح» و چیدمان غیرمرتبط فرم‌ها بر روی بوم استفاده کرد، کاربرد گسترده‌تری پیدا کرد.
در سال ۱۹۶۴ میلادی، دومین نمایشگاه بزرگ لبه-سخت به نمایشگاه‌گردانی جولز لانگزنر در "گالری پاویلیون در بالبوآ"، کالیفرنیا (همچنین به عنوان "غرفۀ نیوپورت" شناخته می‌شود) با همکاری "گالری آنکروم" (Ankrum Gallery)، "گالری استر روبلز" (Esther Robles Gallery)، "گالری فلیکس لاندو" (Felix Landau Gallery)؛ "گالری فروس" (Ferus Gallery) و "گالری میراث لس آنجلس" (Heritage Gallery of Los Angeles) برگزار شد. عنوان این نمایشگاه: "نقاشی لبه-سخت کالیفرنیا" نامیده شد. فلورانس آرنولد (Florence Arnold)، جان باربور (John Barbour)، لری بل (Larry Bell)، کارل بنجامین (Karl Benjamin)، جان کوپلنس (John Coplans)، لورسر فیتلسن (Lorser Feitelson)، فردریک همرسلی (Frederick Hammersley)، جون هاروود (June Harwood)، هلن لوندبرگ (Helen Lundeberg)، جان مک‌لافلین (John McLaughlin) و دوروتی والدمن (Dorothy Waldman) در این نمایشگاه حضور داشتند.
در سال ۲۰۰۰ میلادی، توبی سی. ماس (Tobey C. Moss) نمایشگاه‌گردانی "چهار کلاسیک انتزاعی به علاوۀ یک" را در گالری خود در لس آنجلس بر عهده داشت. این نمایشگاه دوباره جان مک‌لافلین، فیتلسن، همرسلی و بنجامین را به نمایش گذاشت و لوندبرگ را به عنوان پنجمین نقاش اصلی لبه-سخت اضافه کرد. در سال ۲۰۰۳ میلادی، هنرهای زیبای لوئیس استرن (Louis Stern Fine Arts) نمایشگاهی را با عنوان: "لورسر فیتلسن و اختراع نقاشی لبه-سخت، ۱۹۶۵-۱۹۴۵ میلادی"، برای لورسر فیتلسن به نمایش گذاشت. در همان سال، نوهو مدرن (NOHO MODERN) آثار جون هاروود را در نمایشگاهی با عنوان: "جون هاروود: بازبینی نقاشی لبه-سخت، ۱۹۶۹-۱۹۵۹ میلادی"، به نمایش گذاشت. منتقد هنری، دیو هیکی (Dave Hickey) جایگاه این شش هنرمند را در: "مکتب لس آنجلس: کارل بنجامین، لورسر فیتلسن، فردریک همرسلی، جون هاروود، هلن لوندبرگ و جان مک‌لافلین"، مستحکم کرد. این نمایشگاه در گالری بن مالتز (Ben Maltz Gallery)، دانشکدۀ هنر و طراحی اوتیس (Otis College of Art and Design) در لس آنجلس در سال‌های ۲۰۰۵-۲۰۰۴ میلادی برگزار شد.
این سبک از انتزاع هندسیِ لبه-سخت، یادآور کارهای پیشین کازیمیر ماله‌ویچ، واسیلی کاندینسکی، تئو وان دوسبرگ و پیت موندریان است. سایر هنرمندانی که با نقاشی لبه-سخت مرتبط هستند عبارتند از: هرب آک (Herb Aach)، یوزف آلبرس، ریچارد آنوشکیویچ (Richard Anuszkiewicz)، ماکس بیل، ایلیا بولوتوفسکی (Ilya Bolotowsky)، هربرت بوزمن (Herbert Busemann)، رالف کابرن (Ralph Coburn)، ناسوس دافنیس (Nassos Daphnis)، رونالد دیویس (Ronald Davis)، جین دیویس (Gene Davis)، رابین دنی (Robyn Denny)، هاوارد مرینگ (Howard Mehring)، بورگان دیلر، برهان دوگانچای (Burhan Dogancay)، جان فرن (John Ferren)، پیتر هالی (Peter Halley)، آل هلد (Al Held)، رابرت ایندیانا، الزورت کلی، جک یانگرمن (Jack Youngerman)، گونتر سی. کیرشبرگر (Günther C. Kirchberger)، الکساندر لیبرمن (Alexander Liberman)، اگنس مارتین، جورج ال. کی. موریس (George L. K. Morris)، کنت نولاند (Kenneth Noland)، اد راینهارت (Ad Reinhardt)، دبورا رمینگتون (Deborah Remington)، بریجیت رایلی، لودویگ سندر (Ludwig Sander)، دیوید سیمپسون (David Simpson)، لئون پولک اسمیت (Leon Polk Smith)، جولیان استانچاک (Julian Stanczak)، جفری استیل (Jeffrey Steele)، فرانک استلا، مایرون استات (Myron Stout)، لئو والدور (Leo Valledor)، ویکتور وازارلی، چارمیون فون ویگاند (Charmion Von Wiegand)، نیل ویلیامز (Neil Williams)، جان استفن (John Stephan)، لری زاکس (Larry Zox)، مینو آرجنتو و باربرو اوستلین (Barbro Östlihn).
غول‌شترمرغ جزیره جنوبی عضوی از خانواده موآ است. این یک پرنده بی‌تیغه و عضوی از راسته Dinornithiformes بود که پرندگانی بدون پرواز هستند و جناغی بدون تیغه دارند. آنها همچنین دارای استخوان کامی متمایز هستند. منشأ این پرندگان در حال روشن‌شدن است زیرا اکنون اعتقاد بر این است که اجداد اولیه این پرندگان قادر به پرواز بوده و به مناطق جنوبی که در آن یافت شده‌اند، پرواز کردند.
خولی گونزالو فالکون (; – ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا بود. وی با نام‌های خولی گونزالو یا گونزالو اول شناخته می‌شود.Gonzalvo I: El gran desconocido de la famosa zaga
دو برادر کوچکتر او نیز از فوتبالیست‌های سرشناس بودند. خوزه گونزالوو معروف به گونزالو دوم و ماریا گونزالو معروف به گونزالو سوم هر دو برای باشگاه بارسلونا و اسپانیا بازی کردند.
غول‌شترمرغ‌ها یا شترمرغ‌های غول‌پیکر یا موآی غول‌پیکر یک سرده منقرض‌شده از پرندگان متعلق به خانواده شترمرغان زلاندنو است. مانند سایر شترمرغان زلاندنو، عضوی از راستهٔ شترمرغ‌سانان زلاندنو و بومی نیوزلند بودند. دو گونه از "Dinornis" معتبر در نظر گرفته می‌شوند، "غول‌شترمرغ جزیره شمالی" از جزیره شمالی و "غول‌شترمرغ جزیره جنوبی" از جزیره جنوبی. افزودن بر این، دو گونه دیگر (نسب جدید A و نسب B) بر اساس DNA متمایز پیشنهاد شده‌است. این سرده، در سال ۱۸۴۳ توسط ریچارد اوون نام‌گذاری شد.
دو گونه این سرده، از بزرگ‌ترین گونه‌های شترمرغان زلاندنو بودند. غول‌شترمرغ جزیره شمالیDinornis novaezelandiae و غول‌شترمرغ جزیره جنوبیDinornis robustus به بلندی حدود ۳٫۵ متر و دارای گردن‌های کشیده و وزنی نزدیک به ۲۳۰ کیلوگرم بودند. بلندترین پرنده‌ای که تاکنون می‌زیسته است، در دورهٔ پلیستوسن ظاهر شده و در سال ۱۸۰۰ به علت افزایش انسان‌ها از بین رفت.
غول‌شترمرغ‌ها بسیار سازگار بودند و در طیف وسیعی از زیستگاه‌ها از ساحلی تا کوهستانی حضور داشتند. این امکان وجود دارد که غول‌شترمرغ‌ها به‌طور فردی با تغییر فصول از محیطی به محیط دیگر منتقل شده باشند.
این مقاله ویدیوگرافی و فیلم‌شناسی بی‌تی‌اس، گروه پسرانهٔ اهل کره جنوبی است.
ماریانو گونزالو فالکون (; – ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا بود. وی با نام گونزالوو III یا - به ویژه در اواخر زندگی- با ترجمه کاتالانی، ماریا گونزالو، شناخته می‌شود. وی بیشتر دوران حرفه‌ای خود را در بارسلونا بازی کرد. گونزالو به عنوان یکی از با استعدادترین هافبک‌های لالیگا در دهه ۱۹۴۰ و اوایل دهه ۱۹۵۰ شناخته می‌شد.
سندرم‌های شبه بیماری هانتینگتون یا سندرم‌های شبه HD به اختصار HDL، خانواده‌ای از بیماری‌های عصبی ارثی هستند که شباهت زیادی به بیماری هانتینگتون (HD) دارند، زیرا در فرد مبتلا، ترکیبی از رقصاک، زوال شناختی یا زوال عقل و مشکلات رفتاری یا روانی ایجاد می‌کنند. سندرم‌های شبه هانتیگتون انواع مختلفی دارند و ممکن است ناشی از علل اکتسابی نیز باشند.
HDL1 یک بیماری پریون خانوادگی غیر معمول اتوزومال غالب است. این نوع بیماری در خانواده‌ای رخ می‌دهد که در ژن PRNP، یک الگو هشت اکتا پپتیدی تکراری ایجاد شود. به‌طور کلی، بیماری‌های ارثی پریون می‌توانند علائم بیماری هانتینگتون را تقلید کنند.
HDL2 شایع‌ترین سندرم شبه HD بوده و به دلیل گسترش سه‌گانه CTG/CAG در ژن JPH3، که کد کننده جونکتوفیلین-۳ است، ایجاد می‌شود. این بیماری به‌طور معمول به جمعیت‌های آفریقایی تبار اختصاص دارد و از بیماری هانتینگتون در بین سیاه‌پوستان آفریقای جنوبی شایع‌تر است.
HDL3 یک اختلال نادر اتوزومال مغلوب بوده که به کروموزوم 4p15.۳ مرتبط است. تا سال ۲۰۰۷ تنها در دو خانواده وقوع این سندرم گزارش شده و ژن عامل آن، در حال حاضر، ناشناخته است.
سایر اختلالات نوروژنتیکی می‌توانند باعث ایجاد سندرم فنوکپی شبه HD یا خود بیماری هانتیگتون گردند، اما تنها به عنوان سندرم HDL تعریف نمی‌شوند. شایع‌ترین آنها آتاکسی نخاعی مخچه ای نوع 17 (SCA-17) است. که گاهی اوقات HDL-4 نامیده می‌شود. دیگر انواع جهش در C9orf72، آتاکسی‌های نخاعی مخچه‌ای نوع ۱ و ۳، نوروآکانتوسیتوز، آتروفی دندانی روبرال-پالیدولوئیزی (DRPLA)، نوروفریتینوپاتی (اختلالات تجمع آهن در مغز)، بیماری ویلسون، کره ارثی خوش‌خیم، بیماری آتاکسی فردریش و بیماری میتوکندریایی هستند.
مجلهٔ بازی‌های کامپیوتری یک ماهنامهٔ مخصوص بازی‌های ویدئویی است که در اکتبر ۱۹۸۸ تأسیس شد. تاکنون با نام‌های "استراتژی پلاس" (اکتبر ۱۹۹۰، شماره ۱) و "بازی‌های کامپیوتری استراتژی پلاس" شناخته شده است، اما پس از خرید توسط theGlobe.com، نام خود را به "مجلهٔ بازی‌های رایانه‌ای" تغییر داد. تا آوریل ۲۰۰۷، پس از "کامپیوتر گیمینگ ورلد" رکورد دومین مجلهٔ قدیمی که منحصراً به بازی اختصاص دارد را داشت. در سال های ۱۹۹۸ و ۲۰۰۰، این مجله سومین مجله بزرگ ایالات متحده در این زمینه بود.
سومین آهنگ الن (به آلمانی Ellens dritter Gesang) (" "، D. ۸۳۹، اپوس. ۵۲، شماره ۶، ۱۸۲۵) آهنگی نوشته فرانتس شوبرت در سال ۱۸۲۵ است که بخشی از اپوس شماره ۵۲ او که مجموعه ای از هفت ترانه از شعر داستانی "بانوی دریاچه نوشته" والتر اسکات و برگردان آزاد آن به آلمانی است.
سومین آهنگ الن یکی از محبوب‌ترین ساخته‌های شوبرت است و فراتر از آهنگی که در اصل توسط شوبرت ساخته شده باشد، توسط بسیاری از خوانندگان با نام" آوه ماریا" (نام لاتین نیایش درود بر مریم، و همچنین واژگان آغازین و بند برگردان "آهنگ الن"، آهنگی که خود نیایشی برای مریم باکره است)، با تنظیم‌های موسیقایی ساده شده و با شعرهای گوناگون که بیشتر با متن اصلی شعر متفاوت است، اجرا شده‌است. این آهنگ توسط فرانتس لیست در سه رو نوشت (نسخه) برای پیانو تنظیم شد.
آوه ماریا در قالب یک آهنگ (بند XXIX از کانتو شماره ۳) بر پایه شعر داستانی محبوب والتر اسکات، "بانوی دریاچه"Spaeth, Sigmund (2005). Whitefish, Montana "Stories Behind the World's Great Music", p. 114, Kessinger Publishing و برگردان آدام استارک (۱۷۸۰–۱۸۲۲) ساخته شده‌است، و بنابراین بخشی از شوبرت را تشکیل می‌دهد. در شعر اسکات، شخصیت الن داگلاس، بانوی دریاچه (در بلندی‌های اسکاتلند)، با پدر تبعیدی خود برای پناه گرفتن در غار گابلین رفته‌است، چرا که پدر او از پیوستن به میزبان پیشین آنها، "رودریک دو (Roderick Dhu)"، در شورش در برابر شاه جیمز خودداری کرده‌است. "رودریک دو"، سالار قبیله آلپاین، با جنگجویانش از کوه به راه می‌افتد، اما پس از درنگی کوتاه صدای دوردست تارنوازی آلن بن را می‌شنود، که الن را در نیایشی دربارهٔ مریم باکره همراهی می‌کند و او را برای کمک می‌خواند. "رودریک دو" پس از درنگی کوتاه سپس به نبرد رهسپار می‌شود.Verses XXVIII–XXX,
گفته می‌شود که آوه ماریای شوبرت برای نخستین بار در دژ (قلعه) کنتس سوفی وایسن وولف در شهر کوچک اشتایرگ اتریش اجرا و به او پیشکش شد و همین نیز باعث شد کنتس به عنوان «بانوی دریاچه» شناخته شود.
کعب بن اسد رئیس قبیله یهودی بنی‌قُرَیْظه، که تا سال ۶۲۷ میلادی در مدینه زندگی می‌کرد. یکی از افراد قبیله‌اش به نام الزبیر بن بطع، ادعا می‌کرد که چهره او «شبیه یک آینه چینی بود. به طوریکه دختران قبیله می‌توانستند خود را در چهره او ببینند»، این توصیف احتمالاً به این معناست که کعب ظاهری جوان و معصوم داشته‌است.Guillaume, A. (1955). Translation of Ibn Ishaq’s Sirat Rasoolallah, p. 465.
نخل ماداگاسکار گونه ای از گیاهان گلدار از خانواده خرزهره‌ایان است. نخل ماداگاسکار ساقه گوشتی دارد که عمدتاً از طریق تنه خود فتوسنتز می‌کند و از جزیره ماداگاسکار در سواحل شرقی آفریقا می‌آید. دارای خارها و برگ‌های بزرگ عمدتاً در بالای گیاه و گل‌های درشت و معطر است. این گونه به یکی از شناخته شده‌ترین پاکیپودیوم‌ها در کشت تبدیل شده‌است که تکثیر و رشد نسبتاً آسانی دارد. در کشت، اغلب به عنوان نخل ماداگاسکار به بازار عرضه می‌شود، علیرغم اینکه اصلاً نخل نیست. گونه‌ای به نام «راموسوم» توصیف شده‌است. بیشتر با عادت رشد کوتوله متمایز می‌شود.
نخل ماداگاسکار دارای تنه‌ای بلند و خاکستری نقره‌ای است که با خارهای تیز ۶٫۲۵ سانتیمتری پوشیده شده‌است. برگ‌های بلند و باریک فقط در بالای تنه مانند درخت خرما رشد می‌کنند. به ندرت شاخه شاخه می‌زند. گیاهانی که در فضای باز رشد می‌کنند تا ۶ متر (۲۰ فوت) می‌رسند، اما زمانی که در داخل خانه رشد می‌کنند به آرامی به ارتفاع ۱٫۲-۱٫۸ متر (۳٫۹-۵٫۹ فوت) می‌رسند.
گیاهانی که در فضای باز رشد می‌کنند، گل‌های بزرگ، سفید و معطری در بالای گیاه ایجاد می‌کنند. آنها به ندرت در داخل خانه گل می‌دهند.
نخل ماداگاسکار در آب‌وهوای گرم و آفتاب کامل بهترین رشد را دارد. یخبندان‌های سخت را تحمل نمی‌کند و اگر حتی در معرض یخبندان خفیف قرار بگیرد احتمالا بیشتر برگ‌هایش می‌ریزد. رشد آن به عنوان یک گیاه آپارتمانی آسان است، ولی باید بتوانید نور خورشید مورد نیاز آن را تامین کنید. برای جلوگیری از پوسیدگی ریشه، از مخلوط گلدانی با زهکشی سریع مانند مخلوط کاکتوس و گلدان در ظرفی با سوراخ‌های زهکشی استفاده کنید.
این گیاه جایزه شایستگی باغ انجمن سلطنتی باغبانی را به دست آورده است.
در شبکه‌های کامپیوتری ،شبکه ناهمگن (Heterogeneous Network - HetNet) شبکه ای است که کامپیوترها و سایر دستگاه‌هایی را به هم متصل می‌کند که در آن سیستم‌عامل‌ها و پروتکل‌ها تفاوت‌های چشمگیری دارند. یک مثال برای این شبکه ها، شبکه‌های محلی (LAN) هستند که کامپیوترهای شخصی مبتنی بر مایکروسافت ویندوز و لینوکس را به کامپیوتر های مکینتاش متصل می‌کنند، ناهمگن هستند. Delphinanto, A.; Hillen, B. A. G.; Passchier, I.; Van Schoonhoven, B. H. A.; Den Hartog, F. T. H. (2009). "Remote Discovery and Management of End-User Devices in Heterogeneous Private Networks". "2009 6th IEEE Consumer Communications and Networking Conference". pp. 1–5. doi:10.1109/CCNC.2009.4784889. ISBN <bdi>978-1-4244-2308-8</bdi>. Delphinanto, Archi; Koonen, Ton; Den Hartog, Frank (2011). "End-to-end available bandwidth probing in heterogeneous IP home networks". "2011 IEEE Consumer Communications and Networking Conference (CCNC)". pp. 431–435. doi:10.1109/CCNC.2011.5766506. ISBN <bdi>978-1-4244-8789-9</bdi>.
اصطلاح "شبکه ناهمگن" همچنین شبکه های بی سیم را با استفاده از فناوری های دسترسی مختلف توصیف می کند. به عنوان نمونه، شبکه بی سیمی که از طریق یک LAN بی سیم خدماتی را ارائه می دهد و می تواند خدمت رسانی را در هنگام تغییر شبکه به شبکه سلولی نیز حفظ کند، شبکه ناهمگن بی سیم نامیده می شود.
ارجاع به شبکه ناهمگن (هت نت) غالباً نشان دهنده استفاده از چندین نوع گره دسترسی مختلف در یک شبکه بی سیم است. یک شبکه گسترده می‌تواند ترکیبی از ماکروسل‌ها ، پیکوسل‌ها و فمتوسل‌ها را برای ارائه پوشش بی‌سیم در یک محیط با طیف گسترده‌ای از مناطق تحت پوشش بکار ببرد، از یک محیط باز گرفته تا ساختمان‌های اداری، منازل و مناطق زیرزمینی. کارشناسان موبایل، یک هت نت را یک شبکه با تعاملات پیچیده میان ماکروسل، سلول کوچک (Small Cell) و در بعضی موارد عناصر شبکه وای فای تعریف می کنند که در کنار هم مورد استفاده قرار می گیرند تا یک پوشش به هم پیوسته و دارای قابلیت انتقال بین عناصر شبکه را فراهم کنند. یک تحقیق از موسسه پژوهشی ARCchart تخمین می‌زند که هت نت هابه هدایت بازار زیرساخت‌های تلفن همراه کمک می‌کند؛ تا جایی که تا سال 2017، در سطح جهان هزینه ای نزدیک به 57 میلیارد دلار را تشکیل دهند. انجمن سلول کوچک (Small Cell Forum)، هت نت را به عنوان "محیط چند-x ها: چند فناوری، چند دامنه، چند طیف، چند اپراتور و چند فروشنده" معنا می کند. هت نت باید بتواند پیکربندی مجدد عملیات خود را به صورت خودکار انجام دهد تا خدمات تضمین شده ای را در کل شبکه ارائه دهد که باکیفیت و به اندازه کافی انعطاف پذیر باشد تا موارد متغیری از جمله نیازهای کاربر، اهداف تجاری و رفتارهای دنبال کننده را برآورده کند.Small Cell Forum (2016). "HetNet and SON overview". http://scf.io/doc/107
از لحاظ معماری، هت نت را می توان دربرگیرنده عملکردهای شبکه دسترسی رادیویی (RAN) ماکروی مرسوم، قابلیت انتقال RAN، سلول های کوچک و عملکرد Wi-Fi در نظر گرفت که به طور فزاینده ای در حال مجازی شدن و ارائه به صورت یک محیط عملیاتی هستند که در آن دامنه کنترل شامل منابع مرکز داده مرتبط با محاسبات، شبکه و ذخیره سازی می باشد.
در این چارچوب، عملکرد خود بهینه‌سازی شبکه (self-optimizing network - SON) برای فعال کردن متراکم سازی مرتبه‌ بزرگی شبکه‌ با سلول‌های کوچک ضروری است. خودپیکربندی (plug and play) زمان و هزینه استقرار را کاهش می‌دهد، ولی در مقابل خودبهینه‌سازی تضمین می‌کند که شبکه با تغییر شرایط به‌ طور خودکار خودش را برای رسیدن به حداکثر کارایی تنظیم می‌کند. مواردی مانند تقاضای ترافیک، جابجایی کاربران و ترکیب خدمات، همگی در طول زمان تغییر می‌کنند و شبکه باید سازگار شود تا بتواند سرعت خود را حفظ کند. در نتیجه، این قابلیت‌های افزوده SON باید نیازهای در حال تحول کاربر، اهداف تجاری و رفتارهای مشترک را در نظر بگیرند.
مهمتر از همه، عملکردهای مرتبط با عملیات و مدیریت هت نت، قابلیت SON را در نظر می گیرند که از پیش آماده شده است و ممکن است فقط در یک دامنه یا فناوری هدف قرار گرفته باشد و آن را برای ارائه مدیریت خودکار کیفیت خدمات در کل هت نت گسترش می دهند. Small Cell Forum (2016). "Role of SON in the HetNet deployment process".
"شبکه ناهمگن بی سیم" (Heterogeneous wireless network - HWN) یکی حالت خاص از هت نت است. در حالی که هت نت ممکن است از شبکه ای از کامپیوترها یا دستگاه هایی با قابلیت های متفاوت از نظر سیستم عامل، سخت افزار، پروتکل ها و غیره تشکیل شود، HWN یک شبکه بی سیم است که از دستگاه هایی تشکیل شده است که از فناوری های مختلف دسترسی رادیویی (RAT) استفاده می کنند.
هنوز هم نیاز است که چندین مسئله در شبکه های ناهمگن بی سیم حل شود، از جمله:
یک HWN در مقایسه با یک شبکه بی سیم همگن سنتی چندین مزیت دارد، از جمله: افزایش قابلیت اطمینان، بهبود بازده طیف و افزایش پوشش. قابلیت اطمینان بهبود یافته است؛ زیرا هر زمان که یک RAT بخصوص در HWN از کار بیفتد، با عقب نشینی به RAT دیگر امکان برقراری ارتباط همچنان وجود دارد. بهره وری طیف با استفاده از RATها بهتر شود، که ممکن است کاربران کمی از طریق استفاده از متعادل نمودن بار ترافیکی در سراسر RAT ها داشته باشند و پوشش ممکن است بهبود یابد؛ زیرا RAT های مختلف ممکن است منافذی را در پوشش پر کنند که هر یک از شبکه های منفرد به تنهایی قادر به پر کردن آن ها نیست.
از دید معناشناختی، توجه به این نکته بسیار مهم است که اصطلاح "شبکه ناهمگون" می تواند مفاهیم متفاوتی در حوزه مخابرات بی سیم داشته باشد. به عنوان نمونه، این اصطلاح می تواند به پارادایم قابلیت همکاری یکپارچه و قابلیت همکاری همه جانبه بین پروتکل های چند پوششی مختلف (معروف به "هت نت") اشاره کند. در غیر این صورت، ممکن است به توزیع فضایی غیریکنواخت کاربران یا گره‌های بی‌سیم (معروف به "ناهمگنی فضایی" ) اشاره داشته باشد. از این رو استفاده از اصطلاح "شبکه ناهمگن" بدون قرار دادن آن در متن می تواند منجر به سردرگمی در ادبیات علمی و در طول چرخه بررسی همتا شود. در واقع، سردرگمی ممکن است تشدید شود، به ویژه در پرتوی این واقعیت که پارادایم "هت نت" اغلب از زاویه "هندسی" نیز تحقیق می شود.
آزمایش‌های متعددی که در ایالات متحده بر روی آزمودنی های انسانی انجام شد، غیراخلاقی تلقی می‌شوند، زیرا به‌طور غیرقانونی یا بدون اطلاع، رضایت یا رضایت آگاهانه آزمودنی‌ها انجام شده‌اند. چنین آزمایش‌هایی در طول تاریخ آمریکا انجام شد، اما بیشتر آنها در قرن بیستم انجام شد. این آزمایش‌ها شامل قرار گرفتن انسان در معرض بسیاری از سلاح‌های شیمیایی و بیولوژیکی (از جمله عفونت‌های ناشی از بیماری‌های کشنده یا ناتوان‌کننده)، آزمایش‌های تشعشعهای انسانی، تزریق مواد شیمیایی سمی و رادیواکتیو، آزمایش‌های جراحی، آزمایش‌های بازجویی و شکنجه، آزمایش‌هایی که شامل مواد تغییردهنده ذهن بود. بسیاری از این آزمایش‌ها بر روی کودکان، بیماران و افراد ناتوان ذهنی، اغلب تحت عنوان «درمان پزشکی» انجام شد. در بسیاری از تحقیق‌ها، بخش بزرگی از افراد فقیر، اقلیت‌های نژادی یا زندانی بودند.
بسیاری از این آزمایش‌ها قوانین ایالات متحده را نقض می‌کردند. برخی دیگر توسط سازمان‌های دولتی یا عناصر سرکش آن، از جمله مراکز کنترل بیماری، ارتش ایالات متحده، و آژانس اطلاعات مرکزی حمایت می‌شدند، یا توسط شرکت‌های خصوصی که در فعالیت‌های نظامی شرکت داشتند، حمایت مالی می‌شدند. برنامه‌های تحقیق‌های انسانی معمولاً بسیار محرمانه بود و بدون اطلاع یا مجوز کنگره انجام می‌شد و در بسیاری از موارد اطلاعات مربوط به آنها تا سالها پس از انجام تحقیق‌ها منتشر نمی‌شد.
پیامدهای اخلاقی، حرفه ای و قانونی این امر در جامعه پزشکی و علمی ایالات متحده بسیار قابل توجه بود و منجر به بسیاری از مؤسسات و سیاست‌هایی شد که تلاش کردند تا اطمینان حاصل کنند که تحقیق‌ها آتی در مورد موضوع انسانی در ایالات متحده اخلاقی و قانونی خواهد بود. خشم عمومی در اواخر قرن بیستم به دلیل کشف آزمایش‌های دولتی بر روی انسان‌ها منجر به تحقیق‌ها و جلسات متعدد کنگره شد، از جمله کمیته کلیسا و کمیسیون راکفلر، هر دو در سال ۱۹۷۵، و کمیته مشورتی آزمایش‌های تشعشعهای انسانی در سال ۱۹۹۴.
در طول دهه ۱۸۴۰، جی. ماریون سیمز، که اغلب از او به عنوان "پدر علم زنان " یاد می‌شود، بدون بیهوشی بر روی زنان برده شده آفریقایی آزمایش‌های جراحی انجام داد. این زنان - که یکی از آنها ۳۰ بار تحت عمل جراحی قرار گرفت - در نهایت به دلیل عفونت‌های حاصل از آزمایش‌ها جان خود را از دست دادند.Some defend 'father of gynecology' by Barron H. Lerner, "The Tuscaloosa News", October 30, 2003 (accessed: February 17, 2010) دوره‌ای که سیمز بر روی برده‌های زن عمل می‌کرد، بین سال‌های ۱۸۴۵ تا ۱۸۴۹، دوره‌ای بود که طی آن عمل جدید بیهوشی به‌عنوان ایمن و مؤثر پذیرفته نشد. برای یک آزمون تئوری‌های او در مورد علل تریسموس در نوزادان، سیمز آزمایش که در آن او با استفاده از یک کفاش انجام درفش به حرکت در اطراف استخوان‌های جمجمه از نوزادان زنان به بردگی گرفته شده.Washington, 2008: pp. 62–63Cina & Perper, 2010: p. 88 ادعا شده‌است که او زنان را در آزمایش‌های جراحی خود به مورفین معتاد کرده‌است و فقط پس از اتمام عمل جراحی، داروها را برای سازگاری بیشتر آنها ارائه می‌کند.Washington, 2008: pp. 66 نظر مخالفی توسط جراح زنان و انسان‌شناس LL Wall ارائه شده‌است: «به نظر می‌رسد استفاده سیمز از تریاک پس از عمل توسط شیوه‌های درمانی زمان او به خوبی پشتیبانی شده‌است، و رژیمی که او استفاده می‌کرد با اشتیاق بسیاری از جراحان معاصر حمایت می‌شد».
در سال ۱۸۷۴، مری رافرتی، یک خدمتکار ایرلندی، برای درمان ضایعه روی سرش به دکتر رابرتز بارتولو از بیمارستان سامری خوب در سینسیناتی، اوهایو آمد. ضایعه به عنوان یک زخم سرطانی تشخیص داده شد و درمان‌های جراحی انجام شد. بارتولو وضعیت رافرتی را پایانی می‌دانست، اما احساس می‌کرد فرصتی برای تحقیق وجود دارد. او سوزن‌های الکترود را در ماده در معرض مغز او فروکرد تا پاسخ‌های او را بسنجد. این کار بدون قصد درمان او انجام شد. اگرچه رافرتی سه روز بعد از کما ناشی از آزمایش خارج شد، اما روز بعد در اثر تشنج شدید درگذشت. بارتولو آزمایش خود را اینگونه توصیف کرد:
"وقتی سوزن وارد ماده مغزی شد، از درد حاد در ناحیه گردن شکایت کرد. برای ایجاد واکنش‌های قاطع‌تر، قدرت جریان افزایش یافت. چهره او ناراحتی شدیدی را نشان داد و شروع به گریه کرد. خیلی زود، دست چپ دراز شد، انگار در حال گرفتن شیئی در مقابل او بود. بازو در حال حاضر با اسپاسم کلونیک تحریک شده بود. چشمانش ثابت شد و مردمک‌هایش به شدت گشاد شد. لب‌هایش آبی بود و از دهانش کف می‌کرد. تنفس او سخت شد. او هوشیاری خود را از دست داد و به شدت در سمت چپ تشنج شد. این تشنج پنج دقیقه طول کشید و پس از آن به کما رفت. او در بیست دقیقه از شروع حمله به هوش آمد و از ضعف و سرگیجه شکایت کرد. گزارش تحقیق‌های دکتر بارتولو"
در کالبد شکافی بعدی، بارتولو خاطرنشان کرد که برخی از آسیب‌های مغزی به دلیل الکترودها رخ داده‌است، اما او به دلیل سرطان فوت کرده‌است. بارتولو توسط پزشکان همکار مورد انتقاد قرار گرفت و انجمن پزشکی آمریکا رسماً آزمایش‌های او را محکوم کرد زیرا او آسیب مستقیمی به بیمار وارد کرده بود، نه در تلاش برای درمان او، بلکه صرفاً برای کسب دانش. با موافقت اخذ شده موارد دیگری نیز مطرح شد. اگرچه او «موافقت شاد» را به این روش داد، اما به عنوان «ضعف» توصیف شد (که ممکن است تا حدی به دلیل تأثیرات تومور بر روی مغز او باشد) و احتمالاً کاملاً متوجه نشده بود. بارتولو از اقدامات خود عذرخواهی کرد و ابراز تأسف کرد که برخی از دانش «به قیمت آسیب رساندن به بیمار» به دست آمده‌است.Lederer, 1997: pp. 7–8
در سال ۱۸۹۶، دکتر آرتور ونتورث، بدون اطلاع یا رضایت والدینشان، در بیمارستان کودکان بوستون (در حال حاضر بیمارستان کودکان بوستون) در بوستون، ماساچوست، روی ۲۹ کودک خردسال ضربه‌های ستون فقرات انجام داد تا دریابد که آیا انجام این کار مضر است یا خیر.
از سال ۱۹۱۳ تا ۱۹۵۱، دکتر لئو استنلی، جراح ارشد در زندان سن کوئنتین، آزمایش‌های متنوعی را روی صدها زندانی در سان کوئنتین انجام داد. بسیاری از آزمایش‌ها شامل ایمپلنت‌های بیضه بود، جایی که استنلی بیضه‌ها را از زندانیان اعدام شده بیرون می‌آورد و آنها را با جراحی در زندانیان زنده کاشت می‌کرد. در آزمایش‌های دیگر، او تلاش کرد تا بیضه قوچ، بز و گراز را در زندانیان زنده کاشته کند. استنلی همچنین آزمایش‌های مختلف اصلاح نژاد و عقیم‌سازی اجباری را بر روی زندانیان سن کوئنتین انجام داد. استنلی بر این باور بود که آزمایش‌های او باعث جوان‌سازی مردان مسن،کنترل جنایت‌هایی (که به عقیده او دلایل بیولوژیکی دارند) را کنترل می‌کند و از تولید مثل افراد «ناشایست» جلوگیری می‌کند.Hornblum, 1998: p. 79
از سال ۱۹۵۵ تا ۱۹۶۰، بیمارستان ایالتی سونوما در شمال کالیفرنیا به عنوان یک مکان دائمی برای کودکان ناتوان ذهنی با تشخیص فلج مغزی یا اختلالات کمتر عمل کرد. کودکان متعاقباً بدون رضایت بزرگسالان تحت آزمایش‌های دردناکی قرار گرفتند. به بسیاری از آنها شیرهای ستون فقرات داده شد «که هیچ سود مستقیمی دریافت نکردند.» خبرنگاران "۶۰ دقیقه" دریافتند که در این پنج سال، مغز هر کودک فلج مغزی که در ایالت سونوما فوت کرده بود، برداشته شده و بدون رضایت والدین مورد مطالعه قرار گرفته‌است.Rebecca Leung. "A Dark Chapter In Medical History". "CBS News," February 11, 2009.
در دهه ۱۸۸۰، در هاوایی، یک پزشک کالیفرنیایی که در بیمارستان جذامیان کار می‌کرد، به شش دختر زیر ۱۲ سال سیفلیس تزریق کرد.
در سال۱۸۹۵، هنری هیمن، متخصص اطفال شهر نیویورک، عمداً دو پسر معلول ذهنی یکی چهارساله و دیگری شانزده ساله را به عنوان بخشی از یک آزمایش پزشکی به سوزاک مبتلا کرد. مروری بر ادبیات پزشکی اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم بیش از ۴۰گزارش از عفونت‌های تجربی با کشت سوزاک را نشان داد، از جمله مواردی که ارگانیسم‌های سوزاک در چشم‌های کودکان بیمار اعمال می‌شدند.Grodin & Glantz, 1994: pp. 7–11Lederer, 1997: p. 3Shamoo & Resnick, 2009: pp. 238–239
پزشکان ارتش ایالات متحده در فیلیپین پنج زندانی را به طاعون بوبونیک آلوده کردند و در ۲۹زندانی بری بری ایجاد کردند. چهار نفر از افراد مورد آزمایش در نتیجه فوت کردند.Cina & Perper, 2010: p. 89 در سال۱۹۰۶، پروفسور ریچارد پی استرانگ از دانشگاه هاروارد عمداً ۲۴ زندانی فیلیپینی را به وبا مبتلا کرد که به نوعی به طاعون بوبونیک آلوده شده بودند. او این کار را بدون رضایت بیماران و بدون اطلاع آنها از کاری که انجام می‌دهد انجام داد. همه افراد بیمار شدند و ۱۳نفر مردند.Hornblum, 1998: pp. 76–77
در سال۱۹۰۸، سه محقق فیلادلفیا ده‌ها کودک را در یتیم‌خانه سنت وینسنت در فیلادلفیا، پنسیلوانیا به توبرکولین آلوده کردند که باعث کوری دائمی در برخی از کودکان و ضایعات دردناک و التهاب چشم‌ها در بسیاری دیگر شد. در این مطالعه، آنها از کودکان به عنوان «مواد استفاده شده» یاد می‌کنند.
در سال۱۹۰۹، فرانک کرازیر نولز مطالعه‌ای را در مجله انجمن پزشکی آمریکا منتشر کرد که در آن توضیح داد که چگونه عمداً دو کودک را در یک یتیم‌خانه به "مولوسکوم کونتاژیوزوم" ویروسی که باعث رشد زگیل مانند می‌شود اما معمولاً به‌طور کامل ناپدید می‌شود پس از شیوع در این بیماری آلوده کرده‌است. یتیم خانه، برای مطالعه بیماری.
در سال ۱۹۱۱، دکتر هیدیو نوگوچی از موسسه تحقیق‌ها پزشکی راکفلر در منهتن، شهر نیویورک به ۱۴۶ بیمار بیمارستانی (که برخی از آنها کودک بودند) عصاره سیفلیس تزریق کرد. والدین برخی از کودکانی که گفته می‌شود در نتیجه آزمایش‌های او به سیفلیس مبتلا شده‌اند، بعداً از او شکایت کردند.Reviews and Notes: History of Medicine: Subjected to Science: Human Experimentation in America before the Second World War, "Annals of Internal Medicine", American College of Physicians, July 15, 1995, vol. 123 no. 2 159
آزمایش سیفلیس تاسکگی ("مطالعه تاسکگی در مورد سیفلیس درمان نشده در مرد سیاهپوست") یک مطالعه بالینی بود که بین سال های۱۹۳۲ و ۱۹۷۲ در تاسکگی، آلاباما، توسط سرویس بهداشت عمومی ایالات متحده انجام شد. در این آزمایش، ۳۹۹مرد سیاهپوست فقیر مبتلا به سفلیس توسط محققان پیشنهاد «درمان» دریافت کردند، آنها به آزمودنی‌های آزمایش نگفتند که مبتلا به سیفلیس هستند و درمان بیماری را به آنها ندادند، بلکه فقط آنها را مطالعه کردند تا پیشرفت را ترسیم کنند. از بیماری در سال ۱۹۴۷،پنی سیلین به عنوان درمان در دسترس قرار گرفت، اما کسانی که این مطالعه را انجام دادند، شرکت کنندگان در مطالعه را از دریافت درمان در جاهای دیگر جلوگیری کردند و به آنها در مورد وضعیت واقعی خود دروغ گفتند تا بتوانند اثرات سیفلیس را بر بدن انسان مشاهده کنند. در پایان مطالعه در سال۱۹۷۲، تنها ۷۴نفر از افراد مورد آزمایش زنده بودند. ۲۸نفر از ۳۹۹مرد اصلی بر اثر سیفلیس فوت کرده بودند، ۱۰۰ نفر به دلیل عوارض مربوطه مرده بودند، ۴۰نفر از همسرانشان مبتلا شده بودند و ۱۹نفر از فرزندانشان با سیفلیس مادرزادی متولد شدند. این مطالعه تا سال۱۹۷۲ تعطیل نشد، زمانی که وجود آن به مطبوعات درز کرد و محققان را مجبور به توقف در مواجهه با اعتراض عمومی کرد.The Tuskegee Syphilis Experiment Borgna Brunner. Retrieved March 25, 2010
در سال۱۹۴۱، در دانشگاه میشیگان، ویروس شناسان توماس فرانسیس، جوناس سالک و سایر محققان عمداً با اسپری کردن ویروس در مجرای بینی، بیماران در چندین مؤسسه روانی میشیگان را با ویروس آنفولانزا آلوده کردند.Meiklejohn, Gordon N. , M.D. "Commission on Influenza." in "Histories' of the Commissions" Ed. Theodore E. Woodward, M.D. , The Armed Forced Epidemiological Board, 1994 فرانسیس پیتون روس، مستقر در مؤسسه راکفلر و سردبیر "مجله پزشکی تجربی"، در مورد این آزمایش‌های به فرانسیس نوشت:
"اگر مقاله خود را در جای دیگری غیر از مجله پزشکی تجربی منتشر کنید، ممکن است شما را از دردسر نجات دهد. ژورنال دائماً تحت نظارت ضد حیات گرایان است که در بیان این واقعیت که شما برای آزمایش‌های خود از انسان‌های یک نهاد دولتی استفاده کرده‌اید تردیدی ندارند. اینکه آزمون‌ها کاملاً موجه بودند، ناگفته نماند."
روس از دهه۱۹۳۰، زمانی که احیای جنبش ضد حیات گرایی فشار را علیه آزمایش‌های انسانی خاص افزایش داد، به دقت مقالاتی را که منتشر می‌کرد، زیر نظر داشت.Lederer, Susan E. "Subjected to Science: Human Experimentation in America before the Second World War," Johns Hopkins University Press, 1995/1997
در سال ۱۹۴۱، دکتر ویلیام سی بلک یک نوزاد دوازده‌ماهه را با تبخال تلقیح کرد که «به عنوان داوطلب پیشنهاد شد». او تحقیق‌ها خود را به "مجله پزشکی تجربی" ارسال کرد که این یافته‌ها را به دلیل روش‌های تحقیق مشکوک اخلاقی مورد استفاده در مطالعه رد کرد. روس این آزمایش را «سوء استفاده از قدرت، نقض حقوق یک فرد، و غیرقابل بخشش» خواند زیرا بیماری پس از آن پیامدهایی برای علم داشت.Grodin & Glantz, 1994: p. 14Brody, 1998: p. 120Cina & Perper, 2010: p. 94 این مطالعه بعداً در "مجله پیدی اکترس" منتشر شد.
مطالعه مالاریا در زندان استیت ویل یک مطالعه کنترل شده از اثرات مالاریا بر روی زندانیان زندان استیت ویل در نزدیکی جولیت، ایلینوی بود که از دهه ۱۹۴۰ شروع شد. این مطالعه توسط دپارتمان پزشکی (اکنون دانشکده پزشکی پریتزکر) در دانشگاه شیکاگو با همکاری ارتش ایالات متحده و وزارت امور خارجه ایالات متحده انجام شد. در محاکمه نورنبرگ، پزشکان نازی سابقه آزمایش مالاریا را به عنوان بخشی از دفاع خود ذکر کردند.George Annas & Michael Grodin, 1995: p. 267Hornblum, 1999: p. 76این مطالعه به مدت ۲۹ سال در زندان استیت ویلادامه یافت. در تحقیق‌ها مرتبط از سال۱۹۴۴ تا۱۹۴۶، دکتر آلف آلوینگ، نفرولوژیست و استاد دانشکده پزشکی دانشگاه شیکاگو، عمداً بیماران روان‌پزشکی در بیمارستان دولتی ایلینوی را مبتلا به مالاریا کرد تا بتواند درمان‌های تجربی را روی آنها آزمایش کند.Rothman, 1992: p.36
در مطالعه‌ای در سال‌های ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۸ در گواتمالا، محققان آمریکایی از روسپی‌ها برای آلوده کردن زندانیان، بیماران مجنون و سربازان گواتمالایی به سیفلیس و سایر بیماری‌های مقاربتی استفاده کردند تا اثربخشی پنی‌سیلین را در درمان بیماری‌های مقاربتی آزمایش کنند. آنها بعداً سعی کردند افراد را با «تلقیح‌های مستقیم ساخته شده از باکتری سیفلیس که در آلت تناسلی مردان و روی ساعدها و صورت‌هایی که کمی ساییده شده بود یا در موارد معدودی از طریق سوراخ‌های ستون فقرات ریخته می‌شد» آلوده کنند. تقریباً ۷۰۰نفر به عنوان بخشی از این مطالعه (از جمله کودکان یتیم) آلوده شدند. این مطالعه توسط خدمات بهداشت عمومی، مؤسسه ملی بهداشت، دفتر بهداشتی بهداشت پان آمریکن (در حال حاضر سازمان بهداشت پان آمریکایی سازمان جهانی بهداشت) و دولت گواتمالا حمایت شده‌است. این تیم توسط جان چارلز کاتلر رهبری می‌شد که بعدها در آزمایش‌های سیفلیس تاسکگی شرکت کرد. کاتلر این مطالعه را در گواتمالا انتخاب کرد زیرا اجازه انجام آن در ایالات متحده را نداشت. در سال ۲۰۱۰، زمانی که این تحقیق فاش شد، ایالات متحده رسماً از گواتمالا به دلیل این تحقیق‌ها عذرخواهی کرد. شکایتی علیه دانشگاه جان هاپکینز، بریستول مایرز اسکوئیب و بنیاد راکفلر به اتهام دخالت در این مطالعه آغاز شده‌است.
در سال ۱۹۵۰، برای انجام شبیه‌سازی یک حمله جنگی بیولوژیکی، نیروی دریایی ایالات متحده مقادیر زیادی از باکتری "سراشیا" که در آن زمان بی‌ضرر تلقی می‌شد را در طول پروژه ای به نام عملیات اسپری دریا روی شهر سانفرانسیسکو اسپری کرد. تعداد زیادی از شهروندان به بیماری‌های شبه ذات‌الریه مبتلا شدند و حداقل یک نفر در نتیجه آن جان باخت.Moreno, 2001: pp. 233–234"How the U.S. Government Exposed Thousands of Americans to Lethal Bacteria to Test Biological Warfare", "Democracy Now!", July 13, 2005 خانواده فرد فوت شده از دولت به دلیل سهل انگاری فاحش شکایت کردند، اما یک قاضی فدرال در سال ۱۹۸۱ به نفع دولت رای داد.Cole, 1996: p. 17 آزمایشهای "سراتیا" حداقل تا سال ۱۹۶۹ ادامه یافت.
همچنین در سال ۱۹۵۰، دکتر جوزف استوکس از دانشگاه پنسیلوانیا به‌طور عمدی ۲۰۰زن زندانی را به هپاتیت ویروسی مبتلا کرد.Hornblum, 1998: p. 91
از دهه۱۹۵۰ تا۱۹۷۲، کودکان ناتوان ذهنی در مدرسه ایالتی ویلوبروک در استاتن آیلند، نیویورک، عمداً به هپاتیت ویروسی مبتلا شدند تا تحقیق‌های که هدف آن کمک به کشف واکسن بود. از سال۱۹۶۳ تا۱۹۶۶، سائول کروگمن از دانشگاه نیویورک به والدین کودکان دارای معلولیت ذهنی قول داد که فرزندانشان در ازای امضای فرم رضایت برای اقداماتی که به ادعای او «واکسیناسیون» است، در ویلوبروک ثبت نام کنند. در حقیقت، این روش‌ها شامل آلوده کردن عمدی کودکان به هپاتیت ویروسی با تغذیه آنها با عصاره ساخته شده از مدفوع بیماران مبتلا به این بیماری بود.Hammer Breslow, Lauren. "The Best Pharmaceuticals for Children Act of 2002: The Rise of the Voluntary Incentive Structure and Congressional Refusal to Require Pediatric Testing", "Harvard Journal on Legislation", Vol. 40
در سال ۱۹۵۲، چستر ام ساوتام، محقق موسسه اسلون-کترینگ، سلول‌های سرطانی زنده را که به سلول‌های هلا معروف هستند، به زندانیان زندان ایالت اوهایو و بیماران سرطانی تزریق کرد. همچنین در اسلون کترینگ، به ۳۰۰زن سالم سلول‌های سرطانی زنده بدون اینکه به آنها گفته شود تزریق شد. پزشکان اظهار داشتند که در آن زمان می‌دانستند که ممکن است باعث سرطان شود.Goliszek, 2003: p. 228
در سال۱۹۵۳، دکتر فرانک اولسون و چند تن دیگر از همکارانش ناآگاهانه به عنوان بخشی از آزمایش سیا، پروژه ام‌کی‌اولترا، ال اس دی مصرف کردند. اولسون ۹روز بعد پس از سقوط از پنجره هتل در شرایط مشکوک جان خود را از دست داد.
"سانفرانسیسکو کرونیکل"،۱۷دسامبر۱۹۷۹، ص. ۵ ادعای کلیسای ساینتولوژی را گزارش کرد که سیا یک آزمایش جنگ بیولوژیکی در فضای باز را در سال۱۹۵۵ در نزدیکی تامپا، فلوریدا، و جاهای دیگر در فلوریدا با باکتری سیاه سرفه انجام داد. گفته می‌شود که این آزمایش، عفونت‌های سیاه سرفه را در فلوریدا سه برابر کرده و به بیش از یک هزار مورد رسانده و باعث افزایش مرگ و میر ناشی از سیاه سرفه در این ایالت از یک به ۱۲مورد نسبت به سال گذشته شده‌است. این ادعا در تعدادی از منابع متأخر ذکر شده‌است، اگرچه اینها هیچ مدرک حمایتی دیگری اضافه نکردند.Michael Parenti, "The Sword and the Dollar: Imperialism, Revolution, and the Arms Race", St. Martins Press, 1989, pp.74–81, Excerpt available online at: (Retrieved February 18, 2010)
در طول دهه ۱۹۵۰، ایالات متحده یک سری آزمایش‌های میدانی را با استفاده از سلاح‌های حشره‌شناسی (EW) انجام داد. عملیات خارش بزرگ، در سال ۱۹۵۴، برای آزمایش مهمات مملو از کک‌های آلوده (Xenopsylla cheopis) طراحی شد. در می ۱۹۵۵، بیش از ۳۰۰۰۰۰ پشه غیر آلوده ("پشه تب زرد") بر فراز بخش‌هایی از ایالت جورجیا در ایالات متحده رها شدند تا مشخص شود آیا پشه‌های پرتاب شده از هوا می‌توانند زنده بمانند و وعده‌های غذایی را از انسان بگیرند یا خیر. آزمایش‌های پشه به عنوان عملیات بزرگ وزوز شناخته می‌شد. ایالات متحده در حداقل دو برنامه آزمایشی ای دبیلیو دیگر، عملیات ضربه زدن و عملیات اول ماه مه، مشارکت داشت.
در سال۱۹۶۳٬۲۲ بیمار مسن در بیمارستان بیماری‌های مزمن یهودی در بروکلین، شهر نیویورک، توسط چستر ام ساوتام، که در سال ۱۹۵۲ همین کار را با زندانیان زندان ایالتی اوهایو انجام داده بود، سلول‌های سرطانی زنده تزریق کردند تا راز را کشف کنند. نحوه مبارزه بدن سالم با هجوم سلول‌های بدخیم. مدیریت بیمارستان تلاش کرد این مطالعه را پنهان کند، اما هیئت صدور مجوز پزشکی نیویورک در نهایت ساوتام را به مدت یک سال به صورت مشروط قرار داد. دو سال بعد، انجمن سرطان آمریکا او را به عنوان معاون خود انتخاب کرد.Loue, 2000: pp. 26–29
از سال ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۹، به عنوان بخشی از پروژه خطر کشتی و دفاع (SHAD)، ارتش ایالات متحده آزمایش‌هایی را انجام داد که شامل اسپری کردن چندین کشتی آمریکایی با عوامل مختلف جنگ بیولوژیکی و شیمیایی بود، در حالی که هزاران نفر از پرسنل نظامی ایالات متحده در کشتی‌ها بودند. به پرسنل این آزمایش‌ها اطلاع داده نشد و هیچ لباس محافظی به آنها داده نشد. مواد شیمیایی آزمایش شده بر روی پرسنل ارتش ایالات متحده شامل گازهای عصبی وی‌ایکس و سارین، مواد شیمیایی سمی مانند سولفید کادمیوم روی و دی‌اکسید گوگرد و انواع عوامل بیولوژیکی بود.
در سال ۱۹۶۶، ارتش ایالات متحده "باسیلوس آتروفائوس" را به عنوان بخشی از یک آزمایش میدانی به نام "مطالعه آسیب‌پذیری مسافران مترو در شهر نیویورک برای حمله مخفیانه با عوامل بیولوژیکی"، در تونل‌های سیستم متروی شهر نیویورک آزاد کرد.Moreno, 2001: p. 234Cina & Perper, 2010: p. 95 سیستم متروی شیکاگو نیز مورد آزمایش مشابهی توسط ارتش قرار گرفت.
محققان در ایالات متحده هزاران آزمایش پرتوی انسانی را برای تعیین تأثیر تشعشعهای اتمی و آلودگی رادیواکتیو بر بدن انسان، به‌طور کلی بر روی افرادی که فقیر، بیمار یا ناتوان بودند، انجام داده‌اند.Loue, 2000: pp. 19–23 بیشتر این آزمایش‌ها توسط ارتش ایالات متحده، کمیسیون انرژی اتمی یا سایر سازمان‌های دولتی فدرال ایالات متحده انجام، تأمین مالی یا نظارت شده‌است.
این آزمایش‌ها شامل طیف گسترده‌ای از تحقیق‌ها، شامل مواردی مانند تغذیه با مواد غذایی رادیواکتیو به کودکان ناتوان ذهنی یا مخالفان وظیفه‌شناسی، قرار دادن میله‌های رادیوم در بینی دانش‌آموزان،انتشار عمدی مواد شیمیایی رادیواکتیو در شهرهای ایالات متحده و کانادا، اندازه‌گیری اثرات سلامتی ناشی از ریزش رادیواکتیو آزمایش بمب هسته ای، تزریق مواد شیمیایی رادیواکتیو به زنان باردار و نوزادان، و تابش بیضه‌های زندانیان، از جمله موارد دیگر.
اطلاعات زیادی در مورد این برنامه‌ها طبقه‌بندی شده و مخفی نگه داشته شد. در سال۱۹۸۶، کمیته انرژی و بازرگانی مجلس نمایندگان آمریکا گزارشی با عنوان "خوکچه هندی هسته ای آمریکایی" منتشر کرد.": سه دهه آزمایش پرتو بر روی شهروندان ایالات متحده"."American Nuclear Guinea Pigs : Three Decades of Radiation Experiments on U.S. Citizens" . United States. Congress. House. of the Committee on Energy and Commerce. Subcommittee on Energy Conservation and Power, published by U.S. Government Printing Office, 1986, Identifier Y 4.En 2/3:99-NN, Electronic Publication Date 2010, at the University of Nevada, Reno, unr.eduدر دهه۱۹۹۰، گزارش‌های ایلین ولسوم در مورد آزمایش تشعشعهای برای "آلبوکرک تریبون" باعث ایجاد کمیته مشورتی آزمایش‌های تشعشعهای انسانی با دستور اجرایی رئیس‌جمهور بیل کلینتون برای نظارت بر آزمایش‌های دولتی شد.نتایج را در سال۱۹۹۵ منتشر کرد. ولسوم بعداً کتابی به نام "پرونده‌های پلوتونیوم نوشت."
در عملیاتی در سال ۱۹۴۹ به نام «گرین ران»، کمیسیون انرژی اتمی ایالات متحده (انجمن کنسرواتوارهای اروپا) ید-۱۳۱ و زنون-۱۳۳ را در جو نزدیک سایت هانفورد در واشینگتن منتشر کرد که ۵۰۰٬۰۰۰ جریب فرنگی (۲٬۰۰۰ کیلومتر مربع) را آلوده کرد. منطقه ای شامل سه شهر کوچک.Goliszek, 2003: pp. 130–131
در سال ۱۹۵۳، انجمن کنسرواتوارهای اروپا تحقیق‌ها متعددی را در دانشگاه آیووا در مورد اثرات سلامتی ید رادیواکتیو در نوزادان و زنان باردار انجام داد. در یک مطالعه، محققان بین ۱۰۰تا ۲۰۰میکروکوری (۳٫۷ تا ۷٫۴ مگابکرل) به زنان باردار دادند. از ید-۱۳۱، برای بررسی جنین‌های سقط شده زنان در تلاش برای کشف اینکه ید رادیواکتیو در چه مرحله و تا چه اندازه از سد جفت عبور می‌کند. در مطالعه دیگری، آنها به ۲۵نوزاد تازه متولد شده (که کمتر از ۳۶ ساعت سن داشتند و وزن آنها بین) ید-۱۳۱، چه به صورت خوراکی یا از طریق تزریق، تا بتوانند مقدار ید را در غده تیروئید خود اندازه‌گیری کنند، همان‌طور که ید به آن غده می‌رود.Goliszek, 2003: pp. 132–134
در یک مطالعه دیگر اتحادیه، محققان کالج پزشکی دانشگاه نبراسکا ید-۱۳۱ را به ۲۸نوزاد سالم از طریق لوله معده تغذیه کردند تا غلظت ید را در غدد تیروئید نوزادان آزمایش کنند.Goliszek, 2003: pp. 132–134
در سال۱۹۵۳، انجمن کنسرواتوارهای اروپا از مطالعه ای حمایت کرد تا کشف کند که آیا ید رادیواکتیو بر نوزادان نارس متفاوت از نوزادان ترم تأثیر می‌گذارد یا خیر. در این آزمایش، محققان بیمارستان هارپر در دیترویت به ۶۵نوزاد نارس و ترم با وزن خوراکی ید-۱۳۱ تجویز کردند.Goliszek, 2003: pp. 132–134
در آلاسکا، از اوت۱۹۵۵، انجمن کنسرواتوارهای اروپا در مجموع ۱۰۲بومی اینویت و سرخپوستان آتاپااسکانی را انتخاب کرد که برای مطالعه اثرهای ید رادیواکتیو بر بافت تیروئید، به ویژه در محیط‌های سرد، مورد استفاده قرار می‌گرفتند. در طی یک بازه زمانی دو ساله، به افراد آزمایش دوزI-131 داده شد و نمونه‌هایی از بزاق، ادرار، خون و بافت تیروئید از آنها جمع‌آوری شد. هدف و خطرات دوز ید رادیواکتیو، همراه با جمع‌آوری نمونه‌های مایع و بافت بدن برای افراد مورد آزمایش توضیح داده نشد، و انجمن کنسرواتوارهای اروپا هیچ مطالعه بعدی برای نظارت بر اثرهای درازمدت سلامتی انجام نداد.Goliszek, 2003: pp. 132–134
در آزمایشی در دهه۱۹۶۰، بیش از ۱۰۰شهروند آلاسکایی به‌طور مداوم در معرض ید رادیواکتیو قرار گرفتند.
در سال۱۹۶۲، سایت هانفورد دوبارهI-131 را منتشر کرد و افراد آزمایشی را در مسیر خود قرار داد تا تأثیر آن را بر آنها ثبت کند. انجمن کنسرواتوارهای اروپا همچنین داوطلبان هانفورد را برای خوردن شیر آلوده بهI-131در این مدت استخدام کرد.Goliszek, 2003: pp. 132–134
"مطلوب است که هیچ سندی که به آزمایش با انسان اشاره می‌کند و ممکن است تأثیر نامطلوبی بر افکار عمومی داشته باشد یا منجر به شکایت‌های قانونی شود،منتشر نشود. اسنادی که چنین کارهایی را پوشش می‌دهند باید به عنوان «محرمانه» طبقه‌بندی شوند."
"۱۷ آوریل ۱۹۴۷ یادداشت کمیسیون انرژی اتمی از سرهنگ هیوود جونیور به دکتر فیدلر در آزمایشگاه ملی اوک ریج در تنسی"
بین سال‌های۱۹۴۶ تا۱۹۴۷، محققان دانشگاه روچستر اورانیوم۲۳۴ و اورانیوم۲۳۵ را در دوزهای۶٫۴ تا۷۰٫۷ میکروگرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن به شش نفر تزریق کردند تا بررسی کنند که کلیه‌های آنها چقدر اورانیوم را قبل از آسیب‌دیدگی تحمل می‌کند.Goliszek, 2003: pp. 136–137
بین سال‌های۱۹۵۳ و۱۹۵۷، در بیمارستان عمومی ماساچوست، دکتر ویلیام سویت در آزمایشی به یازده بیمار لاعلاج، کما و نیمه کماتوز اورانیوم تزریق کرد تا، از جمله، قابلیت حیات آن به عنوان یک درمان شیمی‌درمانی در برابر تومورهای مغزی را تعیین کند. اما یکی از بیماران (یکی با تشخیص اشتباه بود). دکتر سویت، که در سال۲۰۰۱ درگذشت، اظهار داشت که رضایت از بیماران و نزدیکانش گرفته شده‌است.Moreno, 2001: p. 132
از ۱۰ آوریل ۱۹۴۵ تا ۱۸ ژوئیه ۱۹۴۷، به هجده نفر به عنوان بخشی از پروژه منهتن پلوتونیوم تزریق شد. دوزهای تجویز شده از ۹۵ تا ۵۹۰۰ نانوکوری متغیر بود.
آلبرت استیونز، مردی که به اشتباه سرطان معده تشخیص داده شده بود، در سال ۱۹۴۵ برای «سرطان» خود در مرکز پزشکی یوسی سانفرانسیسکو «درمان» دریافت کرد. دکتر جوزف گیلبرت همیلتون، پزشک پروژه منهتن که مسئول آزمایش‌های انسانی در کالیفرنیا بود،, Advisory Committee on Human Radiation Experiments, 1985 بدون رضایت آگاهانه، پلوتونیم-۲۳۸ و پلوتونیوم-۲۳۹ را به استیونز تزریق کرد. استیونز هرگز سرطان نداشت. جراحی برای برداشتن سلول‌های سرطانی در از بین بردن تومور خوش‌خیم بسیار موفقیت‌آمیز بود و او ۲۰سال دیگر با پلوتونیوم تزریق شده زندگی کرد. از زمانی که استیونز پلوتونیم-۲۳۸ بسیار رادیواکتیو دریافت کرد، دوز انباشته‌شده او در طول عمر باقی‌مانده‌اش بالاتر از هر کسی بود: ۶۴سیورت به آلبرت استیونز و هیچ‌یک از بستگانش گفته نشد که او هرگز سرطان نداشته‌است. آنها به این باور رسیدند که «درمان» تجربی مؤثر بوده‌است. بقایای سوزانده شده او به‌طور مخفیانه توسط مرکز ملی آزمایشگاهی آرگون برای رادیوبیولوژی انسانی در سال۱۹۷۵ بدون رضایت بستگان بازمانده به دست آمد. برخی از خاکسترها به مخزن ملی بافت رادیوبیولوژی انسانی در دانشگاه ایالتی واشینگتن[۲] منتقل شد، که بقایای افرادی را که با رادیو ایزوتوپ‌ها در بدنشان مرده‌اند نگهداری می‌کند.
به ۳بیمار در بیمارستان بیلینگز در دانشگاه شیکاگو پلوتونیوم تزریق شد. در سال۱۹۴۶، به شش کارمند یک آزمایشگاه متالورژی شیکاگو آب آلوده به پلوتونیوم۲۳۹ داده شد تا محققان بتوانند نحوه جذب پلوتونیوم در دستگاه گوارش را بررسی کنند.Goliszek, 2003: pp. 136–137
یک زن هجده ساله در بیمارستانی در شمال ایالت نیویورک که در انتظار درمان برای اختلال غده هیپوفیز بود، پلوتونیوم تزریق شد."Plutonium Files: How the U.S. Secretly Fed Radioactivity to Thousands of Americans", "Democracy Now!", May 5, 2004
بلافاصله پس از جنگ جهانی دوم، محققان دانشگاه واندربیلت به ۸۲۹ مادر باردار در تنسی نوشیدنی‌های ویتامینی دادند که سلامت نوزادانشان را بهبود می‌بخشد. مخلوط‌ها حاوی آهن رادیواکتیو بودند و محققان در حال تعیین سرعت عبور رادیوایزوتوپ به جفت بودند. چهار نوزاد از این زنان در نتیجه آزمایش‌ها بر اثر سرطان جان خود را از دست دادند و زنان دچار بثورات، کبودی، کم خونی، ریزش مو/دندان و سرطان شدند.
از سال۱۹۴۶ تا۱۹۵۳ در مدرسه ایالتی والتر ای مواد مغذی هضم شدند». به کودکان گفته نشد که به آنها مواد شیمیایی رادیواکتیو تغذیه می‌کنند. کارکنان بیمارستان و محققان به آنها گفتند که به یک «باشگاه علمی» می‌پیوندند.Goliszek, 2003: p. 139
بیمارستان دانشگاه کالیفرنیا در سانفرانسیسکو، ۲۹بیمار، برخی مبتلا به آرتریت روماتوئید، را در معرض تابش کل بدن (دوز۱۰۰ تا۳۰۰ رادی) قرار داد تا اطلاعاتی برای ارتش به دست آورد.
در دهه۱۹۵۰، پژوهشهای کالج پزشکی ویرجینیا با کمک مالی ارتش و با همکاری انجمن کنسرواتوارهای اروپا، آزمایش‌هایی را بر روی قربانیان سوختگی شدید، که اکثر آنها فقیر و سیاه‌پوست بودند، بدون اطلاع یا رضایت آنها انجام دادند. در آزمایش‌ها، آزمودنی‌ها در معرض سوزش اضافی، درمان تجربی آنتی‌بیوتیکی و تزریق ایزوتوپ‌های رادیواکتیو قرار گرفتند. مقدار رادیواکتیو فسفر۳۲ تزریق شده به برخی از بیمارهای،،۵۰ برابر دوز «قابل قبول» برای یک فرد سالم بود. برای افرادی که سوختگی شدید دارند، این احتمالاً منجر به افزایش قابل توجه نرخ مرگ و میر می‌شود.Eckart, 2006: p. 263
بین سال‌های۱۹۴۸ و۱۹۵۴، با بودجه دولت فدرال، محققان بیمارستان جانز هاپکینز میله‌های رادیوم را در بینی ۵۸۲دانش‌آموز بالتیمور مریلند به عنوان جایگزینی برای آدنوئیدکتومی وارد کردند.Cherbonnier, Alice (October 1, 1997) "Nasal Radium Irradiation of Children Has Health Fallout", "Baltimore Chronicle and Sentinel" (Retrieved February 19, 2010) آزمایش‌های مشابهی در طول جنگ جهانی دوم بر روی بیش از ۷۰۰۰پرسنل ارتش و نیروی دریایی ایالات متحده انجام شد.تابش رادیوم بینی به یک درمان پزشکی استاندارد تبدیل شد و در بیش از دو و نیم میلیون آمریکایی استفاده شد.
در مطالعه دیگری در مدرسه دولتی والتر ای فرنالد در سال۱۹۵۶، محققان به کودکان ناتوان ذهنی کلسیم رادیواکتیو خوراکی و داخل وریدی دادند. آنها همچنین مواد شیمیایی رادیواکتیو را به نوزادان مبتلا به سوء تغذیه تزریق کردند و سپس مایع مغزی نخاعی را برای تجزیه و تحلیل از مغز و ستون فقرات آنها جمع‌آوری کردند.Goliszek, 2003: p. 253
در سال های۱۹۶۱ و۱۹۶۲، از ده زندانی زندان ایالتی یوتا نمونه خون گرفته شد که با مواد شیمیایی رادیواکتیو مخلوط شده و دوباره به بدن آنها تزریق شد.
کمیسیون انرژی اتمی ایالات متحده بودجه مؤسسه فناوری ماساچوست را برای مدیریت رادیوم-224و توریم-۲۳۴ به ۲۰نفر بین سال‌های ۱۹۶۱ و۱۹۶۵ تأمین کرد. بسیاری از آنها از مرکز سن نیوانگلند انتخاب شده بودند و برای «پروژه‌های تحقیق‌های در مورد پیری» داوطلب شده بودند. دوزها برای رادیوم و برای توریم.
در یک مطالعه در سال۱۹۶۷ که در "مجله تحقیق‌ها بالینی" منتشر شد، به زنان باردار کورتیزول رادیواکتیو تزریق شد تا ببینند که آیا این کورتیزول از سد جفت عبور می‌کند و روی جنین تأثیر می‌گذارد یا خیر.Goliszek, 2003: pp. 223–225
در سال ۱۹۵۷، انفجارهای هسته ای جو در نوادا، که بخشی از عملیات Plumbbob بود، بعداً مشخص شد که به اندازه کافی تشعشعهای منتشر کرده‌است که باعث ایجاد۱۱۰۰۰ تا۲۱۲۰۰۰ موارد اضافی سرطان تیروئید در بین شهروندان آمریکایی شده‌است که در معرض ریزش‌های ناشی از انفجارها بوده‌اند. ۱۱۰۰ و ۲۱۰۰۰ مرگ.
در اوایل جنگ سرد، در تحقیق‌ها شناخته شده به عنوان پروژه گابریل و پروژه سانشاین، محققان در ایالات متحده، انگلستان، و استرالیا تلاش برای تعیین چه مقدار عواقب هسته ای مورد نیاز خواهد بود را به زمین غیرقابل سکونت."ACHRE Report:New Ethical Questions for Medical Researchers" "In 1949, the AEC undertook Project GABRIEL, a secret effort to study the question of whether the tests could threaten the viability of life on earth. In 1953, Gabriel led to Project Sunshine..."وزارت انرژی ایالات متحده آمریکا، ""Report on Project Gabriel" ", July 1954متوجه شدند که اتمسفر تست هسته ای فرصتی برای تحقیق در این باره فراهم کرده بود. چنین تست‌هایی پراکنده شده بود عفونت رادیواکتیو در سراسر جهان و بررسی بدن انسان می‌تواند نشان دهد که چقدر راحت گرفته شده‌است و از این رو چقدر خسارت ایجاد کرده‌است. از اهمیت خاصی برخوردار بود استرانسیم-۹۰ در استخوان‌ها. نوزادان تمرکز اصلی بودند زیرا فرصتی کامل برای جذب مواد جدید داشتند.در نتیجه این نتیجه محققان برنامه ای را برای جمع کردن بدن و استخوان‌های انسان از سراسر جهان با تمرکز ویژه بر نوزادان شروع کردند. استخوان‌ها سوزانده شدند و خاکستر برای رادیوایزوتوپ‌ها تجزیه و تحلیل شد. این پروژه در درجه اول مخفی نگه داشته شد زیرا این امر می‌تواند یک روابط عمومی در نتیجه به والدین و خانواده گفته نشد که با اعضای بدن بستگانشان چه کاری انجام می‌شود. این تحقیق‌ها نباید با نظرسنجی دندان شیری که در همان دوره زمانی انجام شد.
بین سال‌های۱۹۶۰ و۱۹۷۱، وزارت دفاع هزینه‌های آزمایش‌های بدون توافق رادیواکتیو کل بدن را بر روی بیماران سرطانی عمدتاً فقیر و سیاه‌پوست، که به آنها گفته نشده بود با آنها انجام می‌شد، تأمین مالی کرد. به بیماران گفته شد که «درمانی» دریافت می‌کنند که ممکن است سرطان آنها را درمان کند، اما پنتاگون در تلاش است تا اثرات سطوح بالای تشعشعهای را بر بدن انسان مشخص کند. یکی از پزشکان شرکت کننده در این آزمایش‌ها نگران دادخواهی بیماران بود. او در گزارش‌های پزشکی تنها با حروف اختصاری به آنها اشاره کرد. او این کار را انجام داد تا به قول خود، «هیچ وسیله ای وجود نداشته باشد که بیماران بتوانند خود را با گزارش ارتباط دهند» تا از «تبلیغ‌های نامطلوب یا طرح دعوی قضایی جلوگیری شود».