moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
با افتخار فیلمی است محصول سال ۱۹۹۴ و به کارگردانی آلک کشیشیان است. در این فیلم بازیگرانی همچون جو پشی، برندن فریزر، مویرا کلی، پاتریک دمپسی، جاش همیلتون، گور ویدال ایفای نقش کرده‌اند.
در توضیح نشت‌یابی با گاز ردیاب، علت آن رایج بودن هلیوم به عنوان گاز ردیاب و همچنین موارد اشاره شده در زیر می‌باشد.
۱- ایمنی و خنثی بودن هلیوم ۲- حجم یا جرم مولکولی بسیار پایین ۳- همچنین میزان کم آن در جو بهترین مولکول به عنوان گاز رد یاب است.
در استاندارد آمریکایی AWWA M36 که برای تعمیر و نگهداری لوله‌های آب می‌باشد هر دو روش گاز ردیاب و آکوستیک معرفی شده‌است. در این استاندارد نشتی لوله آب را به ۳ دسته تقسیم کرده‌است. ۱- نشتی گزارش شده: که با چشم و بررسی‌های ظاهری کاملاً مشهود است و محدوده نشتی گزارش می‌شود و فقط باید به تعمیر آن پرداخت. ۲- نشتی گزارش نشده: که باید با روش‌های پیشنهادی نشت‌یابی مورد بررسی قرار گیرد. ۳- نشتی اتصالات (Back ground leakage): که نشتی ناشی از اتصالات و زانویی و فیتینگ‌های موجود در خطوط می‌باشد.
این استاندارد دو روش آکوستیک و نشت‌یابی با گاز ردیاب هلیوم را برای خطوط آب پیشنهاد می‌دهد؛ و به مقایسه این دو روش می‌پردازد.
روش نشت یابی هلیومی به این صورت است که درون لوله آب هلیوم تزریق می‌شود تا محلول اشباع هلیوم در آب شکل بگیرد. هرجا که نشتی باشد، هلیوم از لوله خارج شده و جذب خاک می‌شود. سپس توسط دستگاه ردیاب هلیوم شناسایی می‌شود. (هیلوم خارج شده تا ۳ روز در خاک قابل شناسایی است)
طبق استاندارد 60 ASNT/NSF هلیوم برای آب آشامیدنی تأیید شده‌است. و همچنین این روش نشت‌یابی با گاز ردیاب هلیوم در اکثر پتروشیمی و پالایشگاه‌های کشور در حال انجام است.
مزایای روش نشت‌یابی هلیومی بر روش آکوستیک:
نشت‌یابی به روش آکوستیک در بسیاری از شهرهای ایران انجام شده و تکنیک و روش آن مورد استفاده قرار گرفته و ده‌ها مورد نشت پنهان موجود در شبکه لوله‌های زیرزمینی توزیع آب با این روش شناسایی شده‌است. اصول و قواعد پایه فیزیکی که تجهیزات نشت‌یاب متکی به آن‌ها موفق به شناسایی نشت در لوله‌های مدفون می‌شوند در قالب روش نشت‌یابی آکوستیک طبقه‌بندی می‌شوند. در این تکنیک با مکان‌یابی منشأ ایجاد امواج صوتی که در محل نشت پدید می‌آیند موقعیت نشت شناسایی می‌شود.
نشت یابی خطوط لوله زیرزمینی با توجه به ماهیت سیال درون لوله و سایز لوله و جنس لوله و شرایط میدانی محل کارگذاری لوله و عمق دفن و جنس خاک و عواملی از این دست، محدودیت‌ها و الزامات فنی خاصی را برای کارشناس یا تیم نشت‌یابی به‌وجود می‌آورد.
ویژگی‌های صدای نشت
اگر صدای موجود در لوله‌های تحت فشار دارای نشت را تحلیل کنیم، عمدتاً چهار نوع صدا را می‌توانیم تشخیص دهیم.
صدای «هیس» یا «هووش» اغلب به صورت دائم و ثابت در لوله‌های با فشار بیش از 30PSI شنیده می‌شوند و معمولاً بلندترین صداییی است که در محل نشت شنیده می‌شود. این صدا مبنای قضاوت کارشناس نشت‌یابی برای وجود یا عدم و جود نشت است. مهم‌ترین عوامل مؤثر بر بسامد و قدرت صدای نشت که در جداره لوله منتشر یا از سطح زمین قابل ردیابی هستند به شرح زیر است:
بلندای صدای منتشر شده (Loudness) از چشمه نشت در لوله‌ها به صورت مستقیم تابع فشار داخلی لوله است. لوله‌های فلزی نظیر لوله‌های چدنی و آهنی و گالوانیزه صدای بلندتر و با فرکانس بالاتری تولید می‌کنند. لوله‌های از جنس PVC، فایبرگلاس، پلی‌اتیلن GRE و لوله‌های سیمانی و آزبستی، اصواتی با شدت کمتر و فرکانس پایین‌تر تولید می‌نمایند. به همین دلیل داشتن اطلاعاتی از جنس لوله‌ها تأثیر مهمی بر نتیجه عملیات نشت‌یابی خواهد داشت. همچنین لوله‌های با سایز بزرگتر، از هر جنس که باشند، اصوات ضعیف‌تر و با فرکانس پایین‌تری نسبت به لوله‌های سایز پایین تولید می‌کنند. زمین‌های شنی و سست به خصوص در لوله‌هایی که به تازگی کارگذاری شده‌اند و Back-fill و Sand-fill خوبی دارند، صدای نشت را به خوبی منتشر نمی‌کنند. این مسئله در هرنوع از خاک‌های غیر متراکم دیگر نیز عیناً قابل تکرار است. به‌طور معکوس خاک‌های فشرده و Compact شده قابلیت بسیار بهتری برای انتقال صدای نشت دارند. نشت در لوله‌های که در عمق ۳ تا ۴ فوت دفن شده‌اند بسیار آسان‌تر از نشت در لوله‌هایی که در عمق ۷ یا ۸ فوت کار گذاری شده‌اند قابل ردیابی است. در این عمق تنها نشت‌های بزرگ با فشار بالا به اندازه کافی صدا برای شناسایی و موقعیت‌یابی‌شان تولید می‌کنند.
در نهایت پوشش زمین و جنس آن که آسفالت، چمن، دال بتنی، یا خاک است باعث تفاوت در شناسایی نشت می‌شود. در سطوح سخت و بتنی ممکن است نشت ۵ تا ۱۰ فوت قبل و بعد از مکان واقعی آن توسط کارشناس نشت یابی قابل تشخیص باشد. به صورت معکوس در زمین‌های با پوششی از خاک سست و چمن چنین صدای واضحی ایجاد نمی‌شود و پستی و بلندی‌های موجود در زمین نیز می‌تواند این مشکل را تشدید کند.
لوله‌های فلزی نظیر لوله‌های چدنی و آهنی و گالوانیزه و انشعابات فلزی می‌توانند صدای نشت را تا صدها فوت از هر طرف منتشر نمایند. لوله‌های ازبست، PVC و PE و جنس‌های مشابه آن چنین توانایی ندارند و تا این فواصل نمی‌توانند امواج صوت را منتقل نمایند. قدرت انتشار صوت نشت در لوله‌ها علاوه برجنس لوله بستگی تنگاتنگی با سایز لوله دارد. داشتن فاصله تقریبی که صوت توانایی انتشار در لوله‌ها را دارد نقش مهمی در موفقیت کار خواهد داشت. به همین دلیل باید جنس و قطر لوله‌ها قبل از انجام عملیات نشت یابی به دقت تعیین می‌شوند.
مانی‌گرم شرکتی است که در سال ۱۹۴۰ (میلادی) در ایالات متحده آمریکا بنیانگذاری شده و هم‌اکنون پس از شرکت وسترن یونیون دومین شرکت در زمینه جابجایی شتابان پول در سراسر جهان است. ستاد این شرکت در دالاس تگزاس است. مانی‌گرام در بیش از ۲۰۰ کشور فعالیت داشته و دارای ۳۴۷٫۰۰۰ نمایندگی در سراسر جهان است.
حواله ارزی مانی‌گرم نیز گونه‌ای حواله فرد به فرد است. به این روش که فرستنده از یکی از شعبه‌های این شرکت اقدام به ارسال پول به گیرنده در نقطه ای دیگر از جهان می‌کند و گیرنده، با نشان دادن مدرک شناسایی، پول را دریافت می‌کند. این روش بیشتر برای مواردی بکار می‌رود که گیرنده پول، دارای حساب بانکی نبوده یا هر چه سریعتر باید وجه مورد نظر را دریافت کند. از جمله خدمات دیگر مانی‌گرم می‌توان به پرداخت حواله و قبض در هر کشوری اشاره کرد. با این روش، نیازی به حضور خود شخص پرداخت کننده نیست.
شخص فرستنده با در دست داشتن وجه پرداختی و همچنین مدرک شناسایی به یکی از نمایندگی‌های این شرکت رفته و فرمی را که در آن نام و نام خانوادگی خود، نام، نام خانوادگی و نام شهر فرد گیرنده در آن گنجانده شده را پر کرده و سپس آن فرم به همراه پول را به کارگزار دفتر می‌سپارد. سپس از کارگزار دفتر کدی هشت رقمی به فرستنده داده می‌شود. فرستنده این کد را تنها و تنها در اختیار فرد گیرنده قرار می‌دهد و گیرنده با همراه داشتن مدرک شناسایی عکس‌دار به شعبه شرکت در شهر خود رفته و پس از دادن کد، پول را دریافت می‌کند. این جابجایی، همواره چند ساعت به درازا می کشد.
سی و نه پله رمانی از جان باکن است و ممکن است به یکی از اقتباسهای زیر اشاره داشته باشد:
«این عشق» تک‌آهنگی از گروه موسیقی آلترنتیو راک مارون ۵ است که در سال ۲۰۰۴ میلادی منتشر شد. این ترانه در آلبوم ترانه‌هایی درباره جین (۲۰۰۲) قرار گرفت.
این تک‌آهنگ در چارت‌های ایتالیا، والونیا، اسکاتلند، فرانسه، سوئیس، ایرلند، نروژ، استرالیا، آلمان، نیوزلند، اتریش، بریتانیا، جزو ده ترانه اول قرار گرفت.
ژتولیو دورنلیس وارگاس (به پرتغالی: Getúlio Dornelles Vargas) (زادۀ میلادی – درگذشتۀ میلادی) یک وکیل و سیاستمدار اهل برزیل بود که ۲ بار به ریاست جمهوری رسید.
وارگاس بار اول با استفاده از کودتا و ساقط کردن دولت به قدرت رسید. وی با توجه به منابع خام برزیل اقتصاد آن را به سمت تولید و صادرات هدایت کرد.
وی همچنین برنده جوایزی همچون نشان شایستگی از جمهوری ایتالیا شده‌ است.
ژتولیو دورنلیس وارگاس در ۱۸۸۲ میلادی در برزیل متولد شد.
وارگاس با ساقط کردن دولت در ۱۹۳۰ میلادی به ریاست جمهوری رسید. وی در این زمان شرکت بزرگ نفتی پتروبراس را بنیان نهاد. وارگاس به معیشت مردم اهمیت می‌داد و بین مردم به پدر فقرا معروف شده بود. با پایان جنگ جهانی دوم وارگاس استعفا کرد و دیکتاتوری ۱۵ ساله‌اش را به پایان برد.
پس از پایان دورهٔ وارگاس وزیر جنگ او یوریکو گاسپار دوترا به ریاست جمهوری رسید. در سال ۱۹۵۱ میلادی وارگاس برای بار دوم بر مسند قدرت تکیه کرد. در این حال ارتش با سیاست وارگاس مخالفت کرد و ژنرال‌ها خواستار برکناری وی شدند
ژتولیو وارگاس که خود را تنها می‌دید در ۱۹۵۴ میلادی در سن ۷۲ سالگی خودکشی کرد.
توربوپمپ‌ها پمپ‌هایی هستند که از دو قسمت اصلی تشکیل یافته‌اند یک پمپ روتودینامیک و یک توربین گاز که روی یک شفت سوار شده‌اند یا توسط گیربکس به همدیگر متصل شده‌اند. هدف از استفاده توربوپمپ تولید مایع فشار بالا برای تغذیه محفظه احتراق، راکت یا استفاده دیگر آن بعنوان محرک پمپ‌ها در جایی که دسترسی به برق امکان‌پذیر نیست.
توربوپمپ‌ها در موتور راکت همان نقشی را دارند که توربوشارژر در موتور خودرو ایفا می‌کند.
توربوپمپ‌ها به دو دسته تقسیم می‌شوند:
در این پمپ‌ها سیال در جهت محور وارد پروانه شده و در جهت عمود بر محور از پروانه خارج می‌شود. موارد استفاده این پمپ‌ها دبی‌های کم و هد زیاد می‌باشد.
در این پمپ‌ها سیال در جهت محور وارد پروانه شده و در امتداد آن نیز خارج می‌شود. موارد استفاده این پمپ‌ها در دبی‌های زیاد و هد کم می‌باشد.
والعصر (قسم به زمان...) عنوان یک فیلم مستند، محصول ایران به کارگردانی علی فاتحی است. این فیلم در بحبوحه جنبش سبز و پس از مرگ آیت‌الله منتظری پیرامون زندگی مذهبی و سیاسی این مرجع تقلید ساخته شد. این مستند برای اولین بار در سالروز وفات آیت‌الله منتظری در مراسم یادبود ایشان در مالزی اکران شد و پس از آن از تلویزیون رسا پخش شد.
این فیلم مستند ۴۵ دقیقه‌ای، علاوه بر بخش‌هایی از سخنان و دیدگاه‌های فقهی و سیاسی آیت‌الله منتظری؛ عزت‌الله سحابی، احمد سلامتیان، محمدجواد اکبرین، رضا علیجانی، حسن یوسفی اشکوری، مسعود ادیب، فرخ نگهدار و محمدحسن موحدی ساوجی نیز به بیان ویژگی‌های این فقیه عالیقدر می‌پردازند. علی فاتحی دربارهٔ ایدهٔ تولید این مستند می‌گوید: «از شروع جنبش سبز کمتر چشمی بود که به دنبال واکنش‌های آیت‌الله منتظری در قبال مسایل و مصائب جنبش سبز نباشد؛ ایشان به دلیل نقش دینی و سیاسی که داشت و انتقاداتی که به حاکمیت از سالهای پیش تر داشت و منجر به خروجش از دایره قدرت شد و نیز همراهی بی‌دریغش با مردم اهمیت ویژه‌ای داشت که تاثیرش را دو چندان می‌کرد تا دردسری بزرگ برای حاکمیت و امیدی بزرگتر برای معترضین به کودتای انتخاباتی باشد. در سال‌های حیات فقیه عالیقدر به دلیل وابستگی صدا و سیما به قدرت و سنگ اندازی‌هایی که جلوی پای فیلم‌سازان مستقل می‌شد و وحشتی که حکومت ایجاد کرده بود. در داخل ایران هیچ فیلم‌سازی اقدام به ساخت مستند در مورد ایشان نکرده بود؛ و فیلمسازان خارج از کشور هم به دلیل عدم دسترسی به منابع تصویری موفق به ساخت مستندی از زندگی و فعالیت‌های آیت‌الله نشده بودند؛ و تنها با تلاش شاگردان ایشان تعدادی مصاحبه تصویری تهیه شده بود؛ تا سال گذشته با تلاش دوستان من در مجموعه رسام (راه سبز ایرانیان مالزی) تعدادی فیلم از سخنرانی‌های ایشان در سال‌های ۶۰ تا ۶۳ به دست من رسید. دوستان رسام نیت ابتدایی شان این بود که این فیلم‌ها را مرتب کنند تا در مراسمی که برای درگذشت آیت‌الله قرار بود برگزار شود پخش کنند وقتی با من صحبت کردند من پیشنهاد ساخت مستند را مطرح کردم دوستان رسام هم به دلیل شناختی که از کارهای من داشتند و سابقه کارهای مشترک، پیشنهاد را قبول کردند. تیمی تشکیل شد و شروع به پردازش ایده کردیم. ایده‌ها یک به یک بررسی شد تا در آن جمع به این نتیجه رسیدیم که به دلیل نقش دینی که آیت‌الله داشت یک قسمت از درس تفسیر قرآن ایشان را محور مستند قرار بدهیم و بهتر این است که سورهٔ والعصر را برای شروع انتخاب کنیم تا هم نشان دهیم که آقای منتظری چقدر به آموزه‌های قرآنی پایبند بودند و هم به این واسطه تلگنری به مخاطب بزنیم.»
دایملر تراکس هلدینگ آگ از نوامبر ۲۰۱۹ تا دسامبر ۲۰۲۱ یکی از ۵ بخش تشکیل‌دهنده شرکت دایملر آگ آلمان بود که اکنون از شرکت مادر جدا شده و بزرگترین تولیدکننده کامیون در جهان محسوب می‌شود. محصولات اصلی این شرکت با نام تجاری مرسدس بنز، تولید و به فروش می‌رسند اگرچه این شرکت مالک شرکت‌های تابعه دیگری نیز می‌باشد که محصولات خود را تحت برندهای مخلتف به فروش می‌رساند. دایملر در برخی شرکت‌های کامیون‌سازی دیگر مثل کاماز روسیه یا BFDA چین دارای سهام است.
https://www.daimler.com/company/business-units/daimler-trucks/
https://web.archive.org/web/20160314170042/https://www.daimler.com/documents/company/business-units/daimler-trucks-ataglance-2015.pdf
داریل نیکرِم (؛ زادهٔ ) یک کارگردان، نویسنده و ویراستار اهل ایالات متحده آمریکا و مقیم ژاپن است.
وی از برگزارکنندگان و بنیانگذاران جشنواره بین‌المللی فیلم کانسای در سال ۲۰۰۷ میلادی است. این اولین جشنواره فیلم در ژاپن است که تنها به فیلم‌های ژاپنی که توسط فیلم‌سازان غربی ساخته شده، می‌پردازد.
در سال ۲۰۱۳ میلادی وی مجله‌ای در زمینه فیلم و ادبیات گمانه‌زن تأسیس کرد.Sf Signal (January 31, 2013) "Waylines Magazine Is Here! " او در حال حاضر ناشر، سردبیر و تصویرگر این نشریه است.
از جمله فیلم‌های که وی در آن به عنوان کارگردان، نویسنده، تهیه‌کننده، تدوین‌گر و فیلم‌بردار نقش داشته است؛ می‌توان از "۱۵۲" محصول ۲۰۰۶ میلادی نام برد.
Px3 یا جایزه عکاسی پاریس یکی از مهم‌ترین جایزه‌های عکاسی در اروپاست که از سال ۲۰۰۷ به بعد به افراد برگزیده اهدا می‌شود.2015 Prix de la Photographie, Paris (Px3)Awards
فرودگاه ایبادان () یک فرودگاه همگانی با کد یاتا IBA، واقع در شهر ایبادان ایالت اویو نیجریه است.
جنگ صلیبی ششم یا جنگ صلیبی فریدریش دوم تلاشی مجدد از صلیبیون برای به دست آوردن اورشلیم بود که در سال ۱۲۲۸ میلادی آغاز شد و در سال ۱۲۲۹ خاتمه یافت. پس از گذشت ۷ سال از جنگ صلیبی پنجم که به شکست صلیبیون انجامید، فریدریش دوم، امپراتور مقدس روم، جنگ صلیبی جدیدی را برای تصرف مجدد مناطقِ از دست رفته ی پادشاهی اورشلیم آغاز کرد. اما این رخداد، در حقیقت نه یک جنگ صلیبی تمام عیار بلکه مکاتبات دوستانه و حاکی از تعارف بین امپراتور فریدریش و سلطان کامل ایوبی بود. بعد از این مکاتبات و عقد صلح‌نامه‌ای جدید، شهر اورشلیم و تعدادی از مناطق اطراف آن برای مدت حدود ۱۵ سال در اختیار مسیحیان قرار گرفت، هر چند مسلمانان نیز مجاز بودند که برای زیارت، به راحتی و بدون دردسر به بیت‌المقدس و مسجدالاقصی بروند.
جنگ صلیبی پنجم در سال ۱۲۲۱ میلادی با ناکامی صلیبیون خاتمه یافت. در سال ۱۲۲۲ میلادی، جان برین، پادشاه اورشلیم، به قصد تحریک پاپ هونوریوس و پادشاهان غرب اروپا برای تدارک جنگ جدیدی با مسلمانان و نیز یافتن همسر مناسبی برای دخترش یولاند، که وارث تاج و تخت اورشلیم بود، راهی اروپا شد. او و کاردینال پلاجیو دراواخر ماه مه ۱۲۲۲ با پاپ هونوریوس ملاقات و موافقت وی را برای تدارک جنگ صلیبی جدید جلب کردند. همزمان، جان برین، یولاند را به همسری فردریش دوم، امپراتور پر قدرت مقدس روم، درآورد. بدین ترتیب، فردریش منصب پادشاهی اورشلیم را به قانونا به دست آورد. وی از نمایندگان پاپ که در ژوئیه ۱۲۲۵ به دیدارش رفته بودند، خواست تا حمله به مشرق زمین را دو سال به تعویق بیندازند که پاپ این درخواست وی را پذیرفت.
دو سال بعد، پاپ جدید، گریگوری نهم، از فردریش خواست که به وعده‌اش عمل کند. امپراتور مقدس روم، که اکنون به پادشاه اورشلیم ملقب شده بود، پس از تعلل بسیار، راهی شرق شد. اما در میانه راه بیمار شد و از این‌رو، فرماندهی سپاهش را بر عهده بطرک اورشلیم گذاشت و پاپ را نیز از ماجرا مطّلع کرد. پاپ اقدام امپراتور را نوعی خودداری از رفتن به مشرق دانست و وی را در نوامبر ۱۲۲۷ تکفیر و از شرکت در جنگ‌های صلیبی محروم کرد. با این حال، در ژوئن ۱۲۲۸، فردریش بدون توجه به فرمان تحریم، با پانصد تن از سواران خود راهی مشرق شد. وی برای اثبات حق حاکمیتش بر جزیره قبرس، حدود یک ماه در آن‌جا اقامت گزید و سپس در سپتامبر ۱۲۲۸ به سمت عکا حرکت کرد. فردریش، به رغم علاقه‌اش به مسلمانان و طرد شدن از طرف پاپ و کمبود نیروی نظامی، بر آن شد تا به حمله‌اش جنبه سیاسی بدهد. شرایط زمانه نیز به او یاری رساند؛ چراکه، پس از اخراج صلیبیان از مصر در پایان جنگ صلیبی پنجم، از اواخر ۱۲۲۳ به تدریج میان فرزندان ملک عادل اختلافات شدیدی رخ نمود؛ ملک کامل از فردریش و ملک معظم از جلال‌الدین خوارزمشاه یاری خواستند. فردریش پس از ورود به عکا، با اعزام پیکی نزد ملک کامل به او یادآوری کرد که در پاسخ به درخواست استمداد او آمده و اینک او باید به وعده‌هایش مبنی بر تسلیم اورشلیم عمل کند. پس از مذاکرات طولانی بالاخره در ۱۸ فوریه ۱۲۲۹ قرارداد صلحی به مدت ده سال و پنج ماه میان فردریش دوم و ملک کامل منعقد گردید و به موجب آن شهر اورشلیم و بیت‌لحم به صلیبیون واگذار شد، به شرط آن که بناهای مقدس عیسوی آن نوسازی نشود. این معاهده با مخالفت عمومی مسلمانان روبه‌رو شد. ملک الناصر داوود، حاکم دمشق، از شیخ شمس‌الدین سبط ابن جوزی خواست تا در جامع دمشق، با برانگیختن احساسات مردم به تقبیح این معاهده بپردازد. دیگر گروه ناراضیان، صلیبیون بودند که دستاورد بزرگی را که فردریش بدون جنگ به دست آورده بود، به درستی درنیافتند و حتی پاپ علیه املاک فردریش در ایتالیا اقداماتی کرد که وی را ناگزیر نمود در ۱۲۲۹ به اروپا بازگردد. بدین‌ترتیب، ششمین جنگ صلیبی بدون درگیری نظامی به نفع صلیبیون به پایان رسید.
در قلمرو ایوبیان، پس از مرگ صلاح‌الدین ایوبی در سال ۱۱۹۳ میلادی، قلمرو ایوبیان میان فرزندان صلاح‌الدین و بردارش سیف‌الدین عادل تقسیم شد. افضل، فرزند ارشد و جانشین صلاح‌الدین، حاکم شام شد. فرزند دیگرش، عزیز ایوبی، حکومت مصر را در اختیار گرفت و ظاهر ایوبی، حکومت حلب را به‌دست‌آورد و عادل، در جزیره استقرار یافت. اما دیری نپایید که میان آنان اختلاف افتاد به‌نحوی اوضاع ایوبیان آشفته شد. با این حال سیف‌الدین عادل، توانست با حضور به‌موقع خود، اختلافات درون‌خاندانی را رفع و با در دست گرفتن حکومت دمشق، در قلمرو ایوبی وحدت ایجاد کند.
از سوی دیگر در اروپا پس از فرجام بد جنگ صلیبی چهارم، پاپ اینوسنت سوم در فکر حملهٔ جدیدی به شرق بود؛ بنابراین طی منشوری، قدرت رو به پیشرفت مسلمانان علیه صلیبیون در اراضی مقدس را به همه اروپاییان گوشزد کرد. پس از درخواست پاپ در منشور، نمایندگان وی عازم مناطق مختلف اروپا شدند تا اروپاییان را برای شرکت در جنگ جدید تشویق و ترغیب کنند. پس از گرد آوردن نیروها از تمام نقاط اروپا، در شورای لاتران در سال ۱۲۱۵ میلادی، طرح کلی جنگ تعیین و نیروها به رهبری آندراش دوم مجارستان و لئوپولد ششم، دوک اتریش، در ۱۲۱۷ عازم عکا شدند که در میانه راه پادشاه قبرس نیز به آن‌ها پیوست. اما فریدریش دوم، امپراتور مقدس روم قدرتمندترین حاکمی بود، که برای شرکت در این جنگ اعلام آمادگی کرده بود.
پس از رسیدن نیروهای صلیبی به عکا، طی شورایی قرار بر آن شد تا صلیبیون از راه فتح و تسخیر مصر، عازم اراضی مقدس شوند. بنابراین اولین هدف، شهر بندری دمیاط بود. این شهر با وجود مقاومت نیروهایش، سرانجام در ۱۲۱۹ سقوط کرد. پس از آن‌که پادشاه اورشلیم، جان برین، به‌دلیل مرگ پدر همسرش، لئو یکم ارمنستان، به عکا بازگشت، صلیبیون به رهبری کاردینال پلاجیو، آماده حمله به هدف بعدی، یعنی قاهره شدند. ایوبیان نیز به رهبری ملک کامل در منصوره مستقر شدند تا مانع پیشروی صلیبیون به سمت قاهره شوند. در همین زمان بود که دیگر حاکمان ایوبی نیز به کمک کامل شتافتند. پس از حرکت و پیشروی صلیبیون به سمت قاهره، ایوبیان سدهای رود نیل را تخریب کردند که سبب شد نیروهای صلیبی در تنگنا قرار بگیرد و سرانجام محاصره شوند. درنهایت، آنها به‌ناچار تقاضای صلح و تسلیم کردند. سرانجام در ۱۲۲۱ میلادی صلح میان صلیبیون و ایوبیان به امضا رسید که به موجب آن صلیبیون از دمیاط و مصر خارج شدند و به عکا که مقر نیروهای صلیبی در منطقه بود، بازگشتند.
پس از پایان یافتن جنگ صلیبی پنجم و شکست خوردن نیروهای صلیبی، جان برین به پادشاهی خود در عکا بازگشت تا اوضاع قلمروش را سر و سامان بخشد. اما بازرگانان جنوایی و پیزایی در همین زمان با یکدیگر در عکا درگیر شدند که این درگیری منجر به خرابی قسمتی از شهر شد. براساس گزارش‌های اهالی جنوا، جان برین از پیزایی‌ها حمایت کرد تا بازرگانان اهل جنوا مجبور به ترک عکا شوند و به بیروت روند.
جان پس از سر و سامان بخشیدن به اوضاع داخلی پادشاهی، برای یافتن همسری مناسب برای دخترش یولاند و همچنین ترغیب پادشاهان اروپایی برای شروع جنگی جدید علیه ایوبیان به جبران شکست جنک قبلی، عازم اروپا شد. در واقع وی نخستین پادشاه اورشلیم است که به اروپا سفر کرد؛ و قبل از حرکت به سمت اروپا، اودو مونتبلیر را به‌عنوان نایب خود در زمان غیبتش در پادشاهی انتخاب کرد. وی در اکتبر ۱۲۲۲ به سمت ایتالیا حرکت کرد تا در آنجا در شورایی در مورد جنگ جدید صلیبی گفتگو کند. در این شورا به درخواست جان، پاپ هونوریوس اعلام کرد که تمامی سرزمین‌های صلیبی باید با پادشاهی اورشلیم متحد شوند. برای برنامه‌ریزی و طراحی لشکرکشی جدید، پاپ و فریدریش در فرنتینو در مارس ۱۲۲۳ با یکدیگر ملاقات کردند. طی این جلسه جان برین با فریدریش توافق کرد که دخترش را به ازدواج وی درآورد و در عوض فریدریش قول داد که جان تا آخر عمرش پادشاه اورشلیم باقی بماند. جان پس از توافق با فریدریش عازم پادشاهی فرانسه، پادشاهی انگلستان و آراگون شد تا حمایت آنان را جلب کند؛ اما نتوانست کمک آنان را به دست آورد.
پس از پیروزی ایوبیان در جنگ صلیبی پنجم، اتحادی که میان خاندان ایوبی برای شکست صلیبیون ایجاد شده بود، شکسته شد و این خاندان مجدداً درگیر اختلافات داخلی شدند. این منازعات داخلی پس از مرگ سیف‌الدین عادل، برادر صلاح‌الدین(۱۲۱۸ میلادی) و اختلاف میان فرزندانش بیشتر شد. در این زمان، المعظم عیسی حاکم دمشق، ملک الاشرف حاکم جزیره و الکامل (پسر بزرگتر عادل) سلطان مصر بود؛ اما دعوی برادران برای رسیدن به سلطنت، سبب اختلاف و درگیری میان آنان شد. این منازعات مقارن بود با حمله مغول به سرزمین های شرقی مسلمانان و واپس راندن خوارزمشاهیان به رهبری جلال الدین منکبرنی به سمت غرب. بدین خاطر نگرانی مغولان به سرزمین جزیره و شام احساس می‌شد. تلاش‌های اشرف موسی برای بازگرداندن اتحاد بین خاندان ایوبی برای مقابله با خوارزمشاهیان و مغولان ناموفق بود. درگیری بین برادران در ۱۲۲۳ میلادی آغاز شد تا اینکه اخبار حرکت فریدریش دوم به سمت شرق هر یک از برادران را بر آن داشت که بکوشند فریدریش را به خود نزدیک کنند تا از وی برای پیشبرد اهدافشان استفاده کنند. سرانجام الکامل توانست روابط حسنه‌ای با فریدریش برقرار سازد.
در این زمان در فلات ایران پس از مرگ محمد خوارزمشاه، جلال‌الدین خوارزمشاه به قدرت رسید و سعی کرد تا قلمروی خود را به سمت غرب گسترش دهد. با این حال، برای رسیدن به خواسته خود، ناچار شد با ایوبیان که درگیر منازعات داخلی بودند، وارد جنگ شود. اما ایوبیان برای مقابله با خوارزمشاهیان، طرح همکاری با دیگر دشمن آنان، یعنی سلاجقه روم به امارت علاءالدین کیقباد را پی‌ریزی کردند. دو دولت متحد، جلال‌الدین خوارزمشاه را در نزدیکی اخلاط شکست دادند. جلال‌الدین پس از این شکست به سمت شرق بازگشت و دیگر نتوانست به غرب بازگردد.
فریدریش دوم (حکومت از ۱۲۲۰ تا ۱۲۵۰)، امپراتور مقدس روم، از دودمان اشتاوفر بود و بر سرزمین گسترده‌ای که از جزیره سیسیل در جنوب تا آلمان در شمال امتداد داشت، حکمرانی می‌کرد. نخست، در سن خردسالی در سال ۱۱۹۷ پادشاه سیسیل شد. سپس، از ۱۲۱۲ پادشاه آلمان شد و با اتوی چهارم، امپراتور مقدس روم، به رقابت برخاست. همچنین، وی علاوه بر پادشاهی آلمان و ایتالیا، منصب پادشاهی اورشلیم را نیز به دست آورد. دشمنان اصلی فریدریش طی زمامداری‌اش، اتحادیه لمباردی و پاپها بودند و سه بار از سوی آنها مرتد اعلام شد و حتی گریگوری نهم وی را ضدمسیح نامید. به هر حال، وی موفق شد امپراتوری مقدس روم را به اوج قدرت و شکوه خود برساند.
فردریش در فضای چندفرهنگی جزیره سیسیل و در شرایط پرتلاطم سیاسی رشد کرده بود. در نتیجه در وجودش سنگدلی و خوشرویی با بی رحمی ترکیب شده بود و سختی و انعطاف‌ناپذیری را همراه با هوشمندی و مدارای فرهنگی گردآورده بود. وی از عقلانیت دوره باستان، سبک زندگی اسلامی و یهودی و واقع بینی نورمن‌ها بهره داشت. نتیجه آن دیوانی بود که در آن دانشمندان مختلف به علوم و هنرهایی چون فلسفه، ریاضیات، طبیعیات، شاعری و ترجمه می‌پرداختند.Frederick II, BY Gunther Wolf , Britannica وی خود را جانشین امپراتوران روم باستان می‌دانست، شیفتهٔ هنر و دانش بود و علاقه زیادی به علوم اسلامی و سبک زندگی مسلمانان به‌خصوص شاهان و حاکمان شرقی داشت.
پس از تاج‌گذاری فریدریش دوم به عنوان پادشاه آلمان، وی اعلان داشت که می‌خواهد تمامی منافعش را در راه اراضی مقدس صرف نماید و به زودی عازم جنگ صلیبی جدیدی خواهد شد، اما پس از تاج‌گذاری، به همراه فیلیپ دوم فرانسه ــ که حامی وی در مقابل با اتوی چهارم بود ــ درگیر جنگ جانشینی در شامپانی شد. بدین ترتیب نتوانست از آغاز جنگ صلیبی پنجم، در آن جنگ شرکت کند، اما قول داد در اسرع وقت عازم شرق شود. پس از سقوط برج سلسله و در ادامه سقوط دمیاط در نوامبر ۱۲۱۹، صلیبیون خبرهایی از پاپ شنیدند که حاکی از آن بود که امپراتور فریدریش دوم به وی وعده داده‌است که پس از تاج‌گذاری به عنوان امپراتور مقدس روم به‌سوی شرق حرکت خواهد کرد. با این حال پاپ در جدی بودن عزم وی شک داشت، چراکه فریدریش این زمان در نانسی، مرکز دوک‌نشین لورن، قرار داشت و پس از آن در نظر داشت به سمت شبه جزیره ایتالیا حرکت کند تا به امور آنجا رسیدگی نماید. ظاهراً امپراتور مقدس روم در عزم خود جدی بود زیرا تشویق مردمانش برای شرکت در جنگ صلیبی را آغاز کرده و یک نیروی نظامی بزرگ و مجهز به فرماندهی لویی یکم، دوک باواریا، به میدان جنگ گسیل داشته بود، اما خود درگیر شرایط ایتالیا و به‌خصوص سیسیل شده بود.
در حوالی سال ۱۲۱۹ بود که شورشیان مسلمان توانستند اسقف‌نشین آگریجنتو را تصرف کنند که سبب نگرانی فریدریش شد و در نتیجه وی نیروهای به سمت جنوب ایتالیا گسیل کرد. در سال ۱۲۲۲، فریدریش مقر شورشیان مسلمانان را محاصره کرد و پس از ۸ هفته، نیروهای شورشی تسلیم شدند و پس از مدتی رهبران همچون ابن عباد و متحدین آنها به دستور امپراتور مقدس روم، کشته و اعدام شدند. نابودی مقر و مرکز رهبری شورشیان مسلمان، دستاوردی مهمی بود که فریدریش در این مقطع کسب کرده بود. تا سال ۱۲۲۲، نیروهای باقی‌مانده شورشیِ مسلمان مقاومت کردند. با این حال، شمال آفریقا همچنان مرکز حمایت و تأمین کننده نیروهای شورشی بود که در سال ۱۲۲۳ فریدریش دوم، نیروهای را به سمت جربه، جزیره‌ای در سواحل تونس، که بیشتر آذوقه و تدارکات شورشیان را تأمین می‌کرد، فرستاد. این نیروها توانستند این جزیره را فتح کنند. این فتح منجر شد که یهودیان ساکن در این جزیره، به سمت سیسیل مهاجرت کنند.
پس از شکست صلیبیون در جنگ صلیبی پنجم، انگشت انتقاد علاوه‌بر رهبران و فرماندهان این جنگ، به سمت فریدریش نیز نشانه گرفته شد. در این زمان ۶ سال از سوگند وی برای حضور در اراضی مقدس می‌گذشت و برخلاف قول‌های مکررش، قدمی به مصر نزدیک نشده بود. با این حال، وی به دادن وعده‌هایی همچون حرکت به سمت شرق بعد از رسیدن نیروهایش ادامه داد تا اینکه در سال ۱۲۲۱، پاپ هونوریوس سوم در نامه‌ای، امپراتور مقدس روم را برای تأخیرهای مکررش سرزنش کرد و از اینکه اجازه داد بود، فریدریش از مسئولیت شانه خالی کند، خود را مقصر دانست.
فریدریش در جلسه‌ای که با پاپ داشت، او را متقاعد کرد که تقصیری در تأخیرها ندارد و به زودی فرماندهی جنگ صلیبی جدیدی را بر عهده خواهد گرفت. او پس از ۱۰ سال تأخیر در ایفای سوگند خود، دوباره با پاپ تجدید عهد کرد و تاریخ اعزام ناوگانش را بهار ۱۲۲۵ قرار داد. پس از آن خطبای صلیبی به مناطق مختلف اروپا اعزام شدند. اما گردآوری نیروها به‌کندی صورت می‌گرفت. با وجود سفر جان برین، عده کمی حاضر به شرکت در جنگ شدند و پول چندانی نیز جمع نشد. با این حال فریدریش توانست ناوگان بزرگی را فراهم آورد، اما استقبال ضعیف شاهزادگان آلمانی سبب شد تا وی دوباره از پاپ تقاضا کند که جنگ صلیبی جدید را به تعویق بیندازد.
فراهم نشدن شرایط جنگ جدید، فریدریش را تا آستانه تکفیر شدن پیش برد. او برای جلوگیری از این اتفاق، تقاضای جلسه حضوری دیگری کرد که در ۲۵ ژوئیه ۱۲۲۵ در سن جرمانو برگزار شد. او در این جلسه، بار دیگر پاپ را از قصد و نیت تغییرناپذیرش برای شرکت در جنگ صلیبی مطلع کرد. پاپ در این جلسه پاسخ داد تنها به شرطی می‌تواند تأخیر امپراتور را بپذیرد که وی تعداد ارتش، دامنه حمله و تاریخ حرکت را تعیین و به‌نحوی قول خود را تضمین کند. فریدریش متعهد شد که در ۱۵ اوت ۱۲۲۷، همراه با سپاه بزرگی از طریق دریا به سمت شرق حرکت کند و حداقل ۲ سال رهبری نیروهای صلیبی را بر عهده بگیرد. وی برای تضمین عهد خود، توافق کرد که صد هزار انس طلا به‌عنوان وثیقه در نزد پادشاه و اسقف اورشلیم و رهبر شوالیه‌های توتونیک بگذارد و در بازگشت به عکا آن را پس بگیرد و اگر در انجام عهد خود قصور کرد، وثیقه به‌عنوان غرامت ضبط شود. وی همچنین پذیرفت در صورت تخلف از وعده‌هایش در سن جرمانو، بی‌درنگ تکفیر شود. پس از امضای این قرارداد، فریدریش به سرعت عازم شمال شد تا خود را آماده حرکت کند.
در ژوئن ۱۲۲۲، کنستانس آراگون، همسر فریدریش دوم در گذشت. فریدریش برای روشن کردن مقاصد جنگ صلیبی خود، پیشنهاد کرد که با ایزابلا (یولاند) دختر جان برین، پادشاه اورشلیم، ازدواج کند اما جان برین به این وصلت تمایل نداشت. جان خود با ازدواج با ماریا مونفروا به پادشاهی اورشلیم رسیده بود. پس از مرگ ماریا در سال ۱۲۱۱، وی به‌عنوان قیم دخترش به حکومت کردن ادامه داد. جان از آن ترس داشت که فریدریش پس از ازدواج با ایزابلا به عنوان همسر وارث، مدعی پادشاهی اورشلیم برای خود شود. فریدریش جان را متقاعد ساخت که چنین نخواهد کرد. پاپ مشتاق این وصلت بود، زیرا موجب پیوند امپراتوری مقدس روم و دولت‌های صلیبی اورشلیم می‌شد. وی امیدوار بود که چنین اتحادی دفاع بلند مدت سرزمین مقدس و پادشاهی اورشلیم را تضمین کند. بالاخره جان رضایت داد و در نوامبر ۱۲۲۵، فریدریش با ایزابلا ازدواج کرد.
فریدریش برخلاف وعده‌هایش بعد از ازدواج بی‌درنگ خود را پادشاه اورشلیم خواند و مهر امپراتوری را تغییر داد و لقب خود را در آن گنجاند. جان برین به‌شدت از این اقدام فریدریش خشمگین شد و نزد پاپ اقدام فریدریش را تقبیح کرد. هونوریوس طی نامه‌ای به فریدریش، اقدام وی در تغییر مهر امپراتوری و نامیدن خود به عنوان پادشاه اورشلیم را محکوم کرد. اما بیش از این نمی‌توانست کاری انجام دهد.
پس از شکست صلیبیون در جنگ صلیبی پنجم، اتحاد و هماهنگی میان پسران عادل از بین رفت. الکامل و المعظم با یکدیگر دشمن شدند و الاشرف نیز بین این دو در نوسان بود. الکامل مطمئن بود که اگر فریدریش با ارتش بزرگ صلیبی به مصر بیاید، برادرش در مقابل او قرار خواهد گرفت. او برای پیشگیری از چنین پیشامدی، در سال ۱۲۲۶ نماینده‌ای نزد امپراتور مقدس روم فرستاد. نماینده ایوبی، امیر فخرالدین، با هدایای گرانبها وارد دربار امپراتوری شد. فریدریش تحت تأثیر امیر قرار گرفت. بنابراین به سرعت با یکدیگر دوست شدند و حتی فریدریش به مهمانان مسلمان خود رتبه شوالیه‌گری اعطا کرد.
هرچند هنوز شرایط معامله میان طرفین به صورت دقیق تعیین نشده بود، اما مشخص بود که اگر صلیبیون از مصر چشم می‌پوشیدند و در عوض به دمشق حمله می‌کردند، سلطان نیز اورشلیم و پادشاهی‌اش را به آن‌ها واگذار می‌کرد. این پیشنهاد خیلی برای فریدریش جذاب بود. وی نماینده خود را به مصر فرستاد تا دربارهٔ جزئیات بحث کنند. فرستاده امپراتور حتی به دمشق هم سفر کرد تا شاید المعظم برای خنثی‌کردن نقشه برادرش پیشنهاد جذاب‌تری ارائه کند، اما المعظم پیشنهاد وی را رد کرد.
در ۱۸ مارس ۱۲۲۷، هونوریوس سوم درگذشت و هرگز جنگ صلیبی را که آن همه در انتظارش بود، ندید. جانشین وی گریگوری نهم مانند هونوریوس تعهد ویژه‌ای نسبت به آزادی اراضی مقدس داشت و مشتاق بود که فریدریش به عهد خود وفا کند. در مراسم تاجگذاری امپراتور فریدریش در سال ۱۲۲۰، گریگوری با دست خود صلیب را به او داده بود. با این حال گریگوری نیز مانند هونوریوس از خلف وعده‌های فریدریش به ستوه آمده بود و دیگر تحمل هیچ‌گونه تأخیری را نداشت. گریگوری در نامه‌ای که انتخاب فریدریش را اعلام می‌کرد، اروپا را فراخواند تا در راستای هدف مقدس جنگ صلیبی به او ملحق شوند و در عین حال به او اخطار کرد که اگر یک بار دیگر در ایفای عهد خود خود قصور ورزد، به‌طور حتم او را تکفیر خواهد کرد. فریدریش قصد داشت طبق وعده خود عمل کند. سربازگیری در اروپا کم‌کم داشت به بار می‌نشست؛ البته فرانسه در این میان استثناء بود، چرا که فیلیپ سوم سرگرم فرماندهی نیروهای صلیبی خود علیه ریموند کنت تولوز بود.
تابستان ۱۲۲۷، رهبران صلیبی برای آغاز حرکت و حمله در بریندیزی گرد آمدند. آن سال گرمای ایتالیای شمالی بسیار شدت یافته بود و تأمین آب مشکلی برای صلیبیون شده و بیماری بسیاری از آن‌ها را از پا انداخته بود. قسمت قابل‌توجهی از ارتش اردوگاه را رها کرده و به سرزمین خود بازگشته بودند. مابقی افراد نیز در ماه اوت سوار کشتی شدند. سرانجام و پس از مدت‌ها انتظار، سپاه صلیبی طبق برنامه حرکت خود را آغاز کرد، اما رهبری این گروه بر عهده هاینریش چهارم بود، نه امپراتور فریدریش. ابن‌اثیر مورخ معروف، به این مطلب توجه کرده‌است و در ذیل حوادث سال ۱۲۲۹ به این داستان نیز اشاره کرده‌است:
دلیل این بود که فریدریش در بدو ورود به کشتی، قبل از خروج از خلیج آدریاتیک بیمار شده بود. شیوع بیماری همچنین باعث جان سپردن بسیاری از افراد او شد. از این رو تا زمان بهبود امپراتور، مابقی نیروها به فرماندهی هاینریش چهارم عازم شرق شدند و امپراتور و نزدیکانش راه بندر اترانتو را در پیش گرفتند. وقتی فریدریش به‌دنبال این ماجرا به چشمه‌های آب معدنی پوتزولی واقع در نزدیکی ناپل رفت، روشن بود که فعلاً قصد حرکت به سمت شرق را ندارد.
فریدریش نمایندگانی را نزد گریگوری نهم فرستاد تا شرایط حرکت نیروهای صلیبی و بداقبالی وی برای عزیمت به سمت شرق را توضیح دهد و او را مطمئن سازد که سال آینده به صلیبیون خواهد پیوست. گریگوری که چنین حرف هایی را به کرات از فریدریش شنیده بود، طبق گفته و توافق خود فریدریش، وی را محکوم و سپس در ۲۹ سپتامبر ۱۲۲۷، تکفیر کرد. هرچند پاپ احتمال می‌داد که بیماری خطرناک تمارضی بیش برای فرار از مبارزه نباشد، با این حال دلیلی وجود نداشت که او واقعاً تمارض کرده باشد زیرا از هر لحاظ به نفع فریدریش بود که به شرق مدیترانه برود.
در اکتبر ۱۲۲۷، سپاه صلیبی بدون همراهی فریدریش به عکا رسید. وقتی خبر رسید که امپراتور دوباره در حرکت تأخیر کرده‌است، عده زیادی سپاه را ترک کردند و عده بیشتری هم با اطلاع از تکفیر شدن وی، تصمیم به ترک جنگ گرفتند. مابقی نیروها نیز نمی‌توانستند کار چندانی انجام دهند زیرا طبق قرارداد صلح با مسلمانان، فقط فریدریش می‌توانست جنگ را از سر بگیرد؛ بنابراین آن‌ها زمستان را به تعمیر و مرمت استحکامات ساحلی در عکا پرداختند.
از سوی دیگر، در این زمان مذاکرات وی با الکامل پیشرفت قابل توجهی داشت. وقتی وی با سربازانش از راه می‌رسید و آماده حمله المعظم ‌می‌شد، انتظار داشت که الکامل، اورشلیم را به وی واگذار کند. اما زمان به ضرر وی تمام شد چرا که در نوامبر ۱۲۲۷، المعظم درگذشت و الکامل بی‌درنگ فلسطین را به دست گرفت. بدین ترتیب توافق وی با الکامل برهم خورد.
پس از تکفیر فریدریش توسط پاپ گریگوری، وی در حضور مردم اعلام کرد که بدون در نظر گرفتن تکفیر، ماه مه آینده به سمت شرق مدیترانه حرکت خواهد کرد اما گریگوری وی را از این کار بر حذر داشت. پاپ تأکید داشت که امپراتور برای حضور در جنگ صلیبی ابتدا باید اقدام به طلب بخشایش کند. در غیر این صورت نه از ارتش صلیبی و نه از جنگجو خبری نخواهد بود، اما فریدریش این درخواست پاپ را نادیده گرفت.
با فرا رسیدن ماه مه، فریدریش دوباره عزیمت خود را به تأخیر انداخت زیرا منتظر تولد پسرش کنراد بود. ۲۵ آوریل ۱۲۲۸ کنراد به دنیا آمد، اما ایزابلا هنگام تولد کنراد درگذشت. جان برین که در حال حاضر علاوه بر سلطنت، دخترش را نیز از دست داده بود، مبدل به یکی از سرسخت‌ترین مخالفان فریدریش شد و خود را در خدمت پاپ قرار داد تا در مقابل فریدریش قرار گیرد. فریدریش نیز از مرگ ایزابلا متأثر بود زیرا سلطنت اورشلیم را برای وی دشوار می‌ساخت. فریدریش به عنوان همسر شخصی که وارث حکومت بود، می‌توانست از لحاظ قانونی در سرزمین مقدس تاجگذاری کند، اما با مرگ همسر و تولد پسرش تنها ادعایی که می‌توانست داشته باشد، نیابت سلطنت کنراد بود. در این میان فقط کنراد می‌توانست تاج شاهی بر سر گذارد؛ با این حال فریدریش این اصول را نیز نادیده گرفت.
سرانجام فریدریش در اواخر ژوئن ۱۲۲۸ به قصد اراضی مقدس حرکت خود را آغاز کرد. پاپ در نامه‌ای به جرالد سراسقف اورشلیم و روسای فرقه‌های نظامی اعلام کرد که امپراتور جزو صلیبیون نیست بلکه دشمن دین و مسیح است. فریدریش برخلاف ممنوعیت‌های پاپ به سمت شرق حرکت کرد تا طبق برنامه، فرماندهی نیروهای صلیبی را در آنجا بر عهده بگیرد. طبق حکم کلیسا، آن‌ها نه حق داشتند با وی عهد و پیمان ببندند و نه در اجرای نقشه‌هایش همکاری کنند. همان‌طور که در مورد تمام تکفیرشدگان معمول بود، صلیبیون حق نداشتند هیچ‌گونه ارتباطی با او برقرار کنند.
فریدریش به جای حرکت مستقیم به سمت شرق و بندر عکا، با تغییر مسیر خود، ابتدا عازم قبرس و بندر لیماسول شد که در زمان ریچارد یکم تسخیر و به پادشاهی اورشلیم ضمیمه شده بود. قصد امپراتور از سفر به قبرس مشخص و واضح بود: تحکیم قدرت خود بر دول صلیبی در شرق و ایجاد پایگاهی دریایی برای امپراتوری مقدس روم در دریای مدیترانه. در سپتامبر ۱۲۲۸، برخورد میان فریدریش و نجبای قبرس آغاز شد. فریدریش تصمیم گرفت که رقبای خود، به خصوص جان ابلین را که بزرگترین مالک در دو پادشاهی اورشلیم و قبرس بود، از میان بردارد تا بتواند به خواسته خود برسد. بنابراین در اولین گام، از جان ابلین خواستار استرداد شهر بیروت و دریافت مالیات قبرس شد. در مقابل جان ابلین برای مانع شدن از اقدام و خواسته فریدریش، نیروهای خود را آماده ساخت اما نمی‌خواست وارد درگیری نظامی با امپراتور مقدس روم شود. با این حال تنش میان جان ابلین و فریدریش باعث شد که امپراتور مقدس روم، از داشتن حامی قدرتمندی همچون جان ابلین در شرق محروم شود و سرانجام بین طرفین قرارداد ترک مخاصمه‌ای امضاء شد که به موجب آن تمامی قلعه‌ها و اراضی جزیرهٔ قبرس تابع کنراد، پادشاه اورشلیم و فرزند فریدریش، می‌شد و مالیات‌های دریافتی از آن نیز به امپراتور مقدس روم می‌رسید.
پس از اقامت ۵ هفته‌ای در قبرس، فریدریش سرانجام در ۷ سپتامبر ۱۲۲۸ به عکا رسید؛ جایی که صلیبیون یک دهه پیش انتظارش حضورش را می‌کشیدند. در بدو رسیدن، وی چندان مورد استقبال قرار نگرفت. فریدریش بیشتر مورد حمایت افراد و نیروهای نورماندی، آلمانی و ایتالیایی خود و نیز شوالیه‌های توتونیک ــ که در دوره وی رشد فزاینده‌ای داشتند ــ بود. ولی سایر صلیبیون و نیز شوالیه‌های معبد، هوسپیتالرز، سراسقف‌ها و روحانیون از وی تبعیت نکردند.
با این حال، فریدریش زیاد نگران گروه‌بندی ارتش صلیبی نبود؛ چرا که نیروهای خود را تنها وسیله‌ای برای مذاکره با الکامل می‌دید. وی پس از استقرار در عکا، نمایندگانی را نزد سلطان فرستاد و اعلام کرد که حاضر است معامله‌ای که پیشتر بر سر آن موافقت کرده بود، را بپذیرد. الکامل با وجود رفتار دوستانه با نمایندگان امپراتور مقدس روم و فرستادن هدایایی به نزد وی، اعلام کرد که دیگر قصدی برای واگذاری اورشلیم ندارد. مرگ المعظم نه‌تنها حکومت مصر را برای الکامل حفظ کرد، بلکه به وی اجازه داد تا قلمروی خود را تا فلسطین گسترش دهد و الکامل در قبال این گسترش قلمرو، توافق کرده بود که الاشرف را در تصرف دمشق که جانشین المعظم از آن حفاظت می‌کرد، یاری کند. وقتی فریدریش به عکا رسید، محاصره دمشق هنوز ادامه داشت. روشن بود که الکامل نمی‌خواست وارد جنگ با فریدریش شود، چرا که در صورت جنگ، مجبور بود نیروهای خود را از دمشق به سمت فلسطین بفرستد و همچنین ناوگان دریایی فریدریش نیز تهدیدی برای مصر به‌شمار می‌رفت؛ بنابراین سلطان ایوبی تصمیم گرفت که مذاکره با فریدریش را تا سقوط نهایی دمشق به درازا بکشاند.
بی‌اعتمادی صلیبیون با مشاهده ورود و خروج نمایندگان مسلمانان به درگاه امپراتور، شدت می‌گرفت. با این حال فریدریش به زودی متوجه شد که سلطان مصر او را سر می‌دواند و زمان به ضرر وی است؛ و زمانی که دمشق سقوط می‌کرد، الکامل می‌توانست در مقابل نیروهای متفرق و اندک امپراتور از خود دفاع کند؛ بنابراین فریدریش در شورا پیشنهاد کرد که صلیبیون برای تعمیر استحکامات شهر به یافا بروند. از آنجا نیز آن‌ها می‌توانستند به اورشلیم که هنوز دیواری نداشت، حمله کنند. شوالیه‌های معبد و هوسپیتالر و دیگر بارون‌های صلیبی ابتدا از پیروی وی خودداری کردند، اما وقتی توافق شد که فرامین امپراتور به نام خدا و مسیحیت صادر شود، به این کار گردن نهادند.
همان‌طور که فریدریش انتظار داشت، بازسازی استحکامات یافا نظر سلطان ایوبی مصر را جلب کرد. با این حال، وی هنوز مایل نبود که اورشلیم را با معامله از دست بدهد، اما این امکان وجود داشت که با انجام مصالحه، فریدریش بتواند پیروزی خود را اعلام کند و به جنگ صلیبی خاتمه دهد؛ بنابراین الکامل پیشنهادی مطرح کرد که فریدریش در ۱۸ فوریه ۱۲۲۹ بی‌درنگ آن را پذیرفت.
هرچند اصل توافق‌نامه برجای نمانده، اما از نوشته‌های متعددی که از آن دوره باقی مانده‌است، می‌توان محتوای آن را حدس زد. طبق این قرارداد، سلطان الکامل حاضر شد در مقابل آتش‌بس ده ساله میان صلیبیون و مسلمانان، اورشلیم، بیت‌اللحم و ناصره و نیز نوار باریکی از منطقه‌ای را که اماکن مقدس را به ساحل وصل می‌کرد، به فریدریش واگذار کند. فریدریش نیز توافق کرد که از آن پس شهر بدون استحکامات و امکانات دفاعی بماند. ساکنین مسلمان آزاد باشند و در آنجا بمانند و مالک خانه و مایملک خود باشند. در ضمن آن‌ها می‌توانستند نظام قضایی جداگانه و مقامات شهری مخصوص به خود را داشته باشند و حافظ منافع مذهبی خود باشند. در مقابل، مسجد الاقصی و قبه‌الصخره نیز در دست مسلمانان باقی بماند. فریدریش به عنوان حاکم اورشلیم توافق کرد که در هر جنگی که بین مسلمانان و مسیحیان طرابلس و انطاکیه پیش آید، بی‌طرف بماند و سوگند یاد کرد که اگر مسیحیان آتش‌بس را نقض کردند، با مسلمانان متحد شود.
وقتی خبر واگذاری اورشلیم به مسیحیان در میان صلیبیون پخش شد، آن‌ها غرق در شادی شدند اما بعد از آن که از شرایط معامله آگاه شدند، شادی آن‌ها به سوءظن و بعد از آن به انزجار نسبت به امپراتور مقدس روم مبدل شد. فریدریش بی‌آنکه ترسی به دل خود راه بدهد، مشغول تهیه مقدمات ورود پیروزمندانه به شهر مقدس و تاج‌گذاری در کلیسای قیامت شد. برای اسقفان و بارون‌های صلیبی و فرقه‌های نظامی، این قرارداد فروش جنگ مقدس و سرزمین مقدس به‌شمار می‌رفت؛ بنابراین آن‌ها نیز به شدت با این قرارداد مخالفت کردند، چرا که آن را حقه‌ای سیاسی می‌دانستند نه پیروزی نظامی.
در جبهه مسلمانان، الکامل نیز با سیلی از انتقادات و مخالفت‌ها روبه‌رو شد، چرا که الکامل بی‌درنگ اورشلیم را به صلیبیون واگذار کرده بود؛ و حتی در شهرهایی همچون دمشق، سوگواری عمومی اعلام شد. بسیاری معتقد بودند که به اسلام خیانت شده‌است و همچنین مجالس مرثیه‌خوانی برای از دست رفتن اورشلیم برپا شد. الکامل که در این زمان تحت فشار مسلمانان قرار گرفته بود، اعلام کرد که فقط چند دیر و کلیسا را به مسیحیان واگذار کرده‌است و در حالی که مسلمانان هنوز حکومت خود را در آن شهر دارند. با این حال این سخن وی در نظر مسلمانان توجیهی بیش نبود و نتوانست آن‌ها را قانع کند.
زمانی که وی از سراسقف درخواست کرد که طبق رسم معمول کلیسا مراسم به جای آورد، جرالد پاسخ داد که این اوضاع وی را گیچ کرده‌است و از این رو از فریدریش درخواست کرد که توافق‌نامه را به او نشان دهد. فریدریش نیز به‌جای ارائه قرارداد، خلاصه‌ای دستکاری شده از آن را تحویل سراسقف داد؛ و اما سرانجام وقتی جرالد از شرایط معامله آگاه شد، سراپا به خشم آمد و با محکوم کردن وی و آن قرارداد، از تاج‌گذاری وی خودداری کرد.
وقتی که برای فریدریش مسلم شد که سراسقف جرالد قصد ندارد تاج را بر سر وی بگذارد یا حتی همراه با وی به اورشلیم سفر کند، بی‌درنگ در فوریه ۱۲۲۹ به سمت اورشلیم حرکت کرد؛ در حالی که هیچ‌کس جز سپاهیان آلمانی و ایتالیایی‌اش و عده‌ای اندک از حاکمان محلی صلیبی و سه اسقف ونیز، ونچستر و اکسترا او را همراهی نمی‌کردند. قاضی شمس‌الدین به نمایندگی از سوی الکامل محمد به استقبال امپراتور آمد تا کلیدهای شهر را به وی تسلیم کند. صبح روز ۲۳ فوریه ۱۲۲۹، موکب امپراتور با عبور از خیابان خلوت شهر، به کلیسای قیامت رسید تا تاج‌گذاری خود را انجام دهد. هیچ کشیشی همراه با او نبود و جز سپاهیان و شوالیه‌های توتونیک، کسی به استقبالش نیامد. او با دست خود تاج را بر سر گذاشت، بدون آن که هیچ‌یک از مردان کلیسا برای تاج‌گذاری امپراتور مطرود اقدام کند. سپس به همراه نیروهای خود به مقر اصلی‌اش حرکت کرد.
در ادامه، امپراتور گروهی را برای دفاع از شهر تعیین کرد و فرمان داد تا برج داوود و دروازه استیفان تعمیر و مقر پادشاهی در نزدیک برج داوود، به سواران توتونیک واگذار شود. سپس به زیارت مسجدالاقصی رفت. الکامل از مؤذنان خواسته بود که در طی مدتی که امپراتور در آنجا به سر می‌برد، برای احترام به پادشاه اذان نگویند. به گفته مقریزی، این لغزشی دیگر از الکامل محمد بود که مرتکب شد و فوراً واکنش آن را دید؛ در حالی که شخص امپراتور از این اقدام ناخشنود بود، به قاضی شمس‌الدین گفت:
از دیدگاه غیرمذهبی، جنگ فریدریش دوم، جنگ موفقیت‌آمیزی بود. امپراتور بدون خونریزی توانست به اکثر اهداف جنگ صلیبی که مهم‌ترین آن بازپس‌گیری اورشلیم بود، برسد. اما جنگ صلیبی، امری دنیوی و غیرمذهبی نبود. در منظر مسیحیان، جنگ صلیبی در خالص‌ترین شکل خود تدین و پارسایی عاری از خودخواهی و خودپرستی برای رستگاری روح بود. اما معامله‌ای که فریدریش برای به‌دست آوردن اورشلیم کرد، صلیبیون را به خشم آورد؛ بنابراین به هیچ‌وجه جنگ صلیبی محسوب نمی‌شد. اگر پلاجیوس در خلال جنگ صلیبی پنجم در سال ۱۲۲۰، بازپس‌گیری ایالت‌های مسیحی را پذیرفته بود، با استقبال عموم مسیحیان روبه‌رو می‌شد. آنچه نزد مسیحیان و نیز مسلمانان قابل نکوهش بود، وضعیت اورشلیم بود. برخلاف اطمینان و قول‌هایی که الکامل و فریدریش به مردمان خود می‌دادند، اورشلیم عملاً نه تحت اختیار مسلمانان بود و نه مسیحیان. طبق گفته توماس مادن، این شهر مبدل به مکانی شده بود که مذهب در آن فوق‌العاده کم‌ارزش بود و دیگر نمی‌توانست پایگاهی برای حکومت باشد. این واقعه در دنیای امروز به‌عنوان تساهل دینی و مذهبی مورد تحسین قرار می‌گیرد اما این کار در قرون وسطی خیانت به‌شمار می‌رفت.
همزمان با درگیری داخلی میان صلیبیون، ایوبیان نیز درگیر جنگ‌های داخلی شدند. پیوند الکامل و الاشرف به فاصله کوتاهی پس از تسخیر دمشق از بین رفت و دو برادر تا سال ۱۲۳۷ که الاشرف درگذشت، درگیر جنگ داخلی شدید با یکدیگر بودند. پس از آن، الکامل موفق شد تا سوریه را متصرف شود، اما خود پس از اندک زمانی درگذشت. پس از مرگ وی، حکومت میان دو پسرش تقسیم شد؛ الصالح حکومت دمشق و العادل حکومت مصر را به دست گرفت؛ با این حال این برادران نیز پس از مدتی وارد جنگ با یکدیگر شدند تا اینکه الصالح مصر را فتح کرد، اما سوریه را از دست داد.
با رسیدن سال ۱۲۳۹، صلح میان فریدریش دوم با ایوبیان منقضی شد و مسلمانان برای بازپس‌گیری اورشلیم خود را آماده کردند؛ چرا که اورشلیم علناً بی‌دفاع و به‌سهولت قابل محاصره بود. با این حال در همین سال جنگ صلیبی جدیدی به دستور پاپ گریگوری نهم آغاز شد که در آن بارون‌های فرانسوی و انگلیسی شرکت جستند. این جنگ که به جنگ صلیبی بارونی شهرت یافته است توسط تیبالد شامپانی و ریچارد کورنوال رهبری می‌شد. این جنگ سرانجام با پیروزی صلیبیون همراه بود؛ به‌نحوی که موفق شدند در ازای هم‌پیمانی و اتحاد با مصر، اورشلیم و اراضی از دست رفته‌ای همچون عسقلان، صیدا، طبریه، جلیل، بیت‌لحم و ناصره را به دوباره به دست آورند و اراضی خود را به حدود خود قبل از نبرد حطین برسانند.
پس از فتح اراضی مقدس توسط صلیبیون، ملک الصالح برای جبران این شکست‌ها و بازپس‌گیری سوریه و اراضی مقدس با خوارزمشاهیان که در شمال سوریه مستقر شده بودند، متحد شد. اورشلیم نیز که در این زمان فاقد استحکامات لازم دفاعی در مقابل هرگونه حمله‌ای بود، در سال ۱۲۴۴ توسط خوارزمشاهیان محاصره شد و به‌سهولت پس از مدت اندکی فتح و تسخیر شد. مسیحیان پس از تسخیر شهر قتل‌عام شدند و کلیساهایی از جمله کلیسای آرامگاه مقدس مسیح به آتش کشیده شد. پس آن ملک الصالح توانست اراضی را که توسط بارون‌ها فتح شده بود، مجدداً به قلمرو ایوبیان بازگرداند تا بار دیگر پادشاهی اورشلیم به یک نوار باریک از بنادر ساحلی مدیترانه به مرکزیت عکا محدود شود.
حوادث این جنگ توسط جمعی از تاریخ نگاران مسلمان معاصر این جنگ تدوین شده‌است، که شامل موارد ذیل می‌شود:
علاوه بر منابع مذکور، تاریخ‌های محلی عراق، موصل، جزیره، حلب، و دمشق و نیز تاریخ‌های عمومی و محلی مصر و در عصر ایوبیان نوشته شده‌اند و نیز فرهنگنامه‌های تاریخی همچون "وفیات‌الاعیان" ابن خلکان (۱۲۱۱ – ۱۲۸۲) نیز اطلاعات پراکنده‌ای در این باره دارند.
در رابطه با منابع اولیه که توسط اروپاییان در باب جنگ ششم نوشته شده‌است، چند منبع اختصاصی برجا مانده که مهم‌ترین آنها عبارتند از:
انوگو (به لاتین: Enugu) یک شهر در نیجریه است که در ایالت انوگو واقع شده‌است.
انوگو ۱۱۳ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۵۰۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۲۰۲٫۳۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ایالت انوگو (به لاتین: Enugu State) یک ایالت در نیجریه است.
ایالت انوگو ۷٬۱۶۱ کیلومترمربع مساحت و ۳٬۲۶۷٬۸۳۷ نفر جمعیت دارد.
ایالت ریورز () یکی از ۳۶ ایالت کشور نیجریه است که با توجه به داده‌های سرشماری در سال ۲۰۰۶ میلادی، جمعیت آن ۵٬۱۸۵٬۴۰۰ نفر بوده‌است و ششمین ایالت پرجمعیت این کشور محسوب می‌شود. مرکز این ایالت، شهر پورت هارکورت است. ایالت ریورز از جنوب با اقیانوس اطلس و از سمت شمال با ایالت ایمو، ایالت ابیا و ایالت انامبرا و از سوی شرق با ایالت اکوا ایبوم و از غرب با بیلسا و ایالت دلتا همسایه است.
ایالت باوچی (به لاتین: Bauchi State) یک ایالت در نیجریه است.
ایالت باوچی ۴۹٬۱۱۹ کیلومترمربع مساحت و ۴٬۶۵۳٬۰۶۶ نفر جمعیت دارد.
ایالت کراس ریور (به لاتین: Cross River (state)) یک ایالت در نیجریه است.
ایالت کراس ریور ۲۰٬۱۵۶ کیلومترمربع مساحت و ۳٬۳۳۷٬۵۱۷ نفر جمعیت دارد.
نازک افشار کارمند سابق سفارت فرانسه در ایران و یک فعال فرهنگی است.
او در تابستان سال ۸۸ پس از انتخابات پرمناقشه ریاست جمهوری به دلیل شرکت در چند تظاهرات و اشتغال در بخش فرهنگی سفارت فرانسه و با اتهام ارسال ایمیل به افراد خاصی در مورد اخبار و وقایع اعتراضی پس از انتخابات ۲۲ خرداد ۸۸ و «اغتشاش‌گری و ایجاد شبکه و پناه دادن به اغتشاش‌گران در بخش فرهنگی سفارت فرانسه» بازداشت و پس از مدتی آزاد شد و به فرانسه رفت.
آزادی خانم افشار بیست و چهار ساعت پس از هشدار اتحادیه اروپا به مقام‌های ایرانی اتفاق افتاد. این اتحادیه نسبت به محاکمه نازک افشار و حسین رسام (خبرنگار عکاس و دیگر بازداشتی اعتراضات ۱۳۸۸) موضع گرفته و اعلام کرده بود که موضع واحدی در قبال اقدام تهران به عمل خواهد آورد. با این وجود گفته می‌شود آزادی او با میانجی‌گری دولت سوریه انجام پذیرفت و در پی آزادی او، دفتر نیکلا سارکوزی، رئیس‌جمهور وقت این کشور با انتشار بیانیه‌ای، از همکاری کشورهای دوست و نزدیک با ایران، از جمله سوریه در آزادی کارمند سفارت فرانسه در تهران قدردانی کرد.
نازک افشار در سال ۱۳۹۰ در پاریس نشان لژیون دونور را دریافت کرد. مراسم اهدای نشان لیاقت به نازک افشار در منزل او و با حضور سفیر سابق فرانسه در تهران به نمایندگی از نیکلا سارکوزی انجام شد. او گفت: «من به سبب اینکه در چهارچوب همکاری دولت ایران و فرانسه به مدت ۲۰ سال فعالیت می‌کردم، دولت فرانسه و شخص رئیس جمهور این طور تشخیص دادند که من لیاقت دریافت این نشان را دارم.»
در اسفند ۱۳۹۴ او بار دیگر به هنگام ورود به ایران بازداشت شد درحالی که بدون منع قانونی از کشور خارج شده بود. نازک افشار برای دیدار مادر مریض احوال خود که پزشکان از درمان وی قطع امید کرده بودند به ایران سفر کرده و خود از بیماری خاصی رنج می‌برد چنانچه به دلیل همین بیماری در مرخصی استعلاجی بود. وی هنگام انتقال به زندان اوین جلوی در اوین دچار تشنج شده، از حال رفته و بر زمین افتاد.
ایالت پلاتو (به لاتین: Plateau (state)) یک ایالت در نیجریه است که ۳۰٬۹۱۳ کیلومترمربع مساحت و ۳٬۱۷۸٬۷۱۲ نفر جمعیت دارد.
ایالت سوکوتو (به لاتین: Sokoto State) یک ایالت در نیجریه است که ۲۵٬۹۷۳ کیلومترمربع مساحت و ۴٬۳۹۲٬۳۹۱ نفر جمعیت دارد.
ایالت کوگی (به لاتین: Kogi) یک ایالت در نیجریه است که ۲۹٬۸۳۳ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۰۹۹٬۰۴۶ نفر جمعیت دارد.
ایالت ایمو (به لاتین: Imo (state)) یک ایالت در نیجریه است که ۵٬۵۳۰ کیلومترمربع مساحت و ۳٬۹۳۴٬۸۹۹ نفر جمعیت دارد.
ایالت بنوئه (به لاتین: Benué (state)) یک ایالت در نیجریه است که ۳۴٬۰۵۹ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۷۸۰٬۳۹۸ نفر جمعیت دارد.
ایالت کاتسینا (به لاتین: Katsina State) یک ایالت در نیجریه است که ۲۴٬۱۹۲ کیلومترمربع مساحت و ۳٬۸۷۸٬۳۴۴ نفر جمعیت دارد.
ایالت کوارا (به لاتین: Kwara) یک ایالت در نیجریه است که ۳۶٬۸۲۵ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۵۶۶٬۴۶۹ نفر جمعیت دارد.
ایالت اویو (به لاتین: Oyo State) یک ایالت در نیجریه است که ۲۸٬۴۵۴ کیلومترمربع مساحت و ۵٬۵۹۱٬۵۸۹ نفر جمعیت دارد.
ایالت گومبه (به لاتین: Gombe State) یک ایالت در نیجریه است که ۱۸٬۷۶۸ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۳۵۳٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
ایالت کبی (به لاتین: Kebbi) یک ایالت در نیجریه است که ۳۶٬۸۰۰ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۰۶۲٬۲۲۶ نفر جمعیت دارد.
ایالت ادو (به لاتین: Edo (state)) یک ایالت در نیجریه است که ۱۷٬۸۰۲ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۱۵۹٬۸۴۸ نفر جمعیت دارد.
ایالت اوندو (به لاتین: Ondo State) یک ایالت در نیجریه است که ۱۵٬۵۰۰ کیلومترمربع مساحت و ۳٬۴۴۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
ایالت تارابا (به لاتین: Taraba (state)) یک ایالت در نیجریه است که در ۵۴٬۴۷۳ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۴۸۰٬۵۹۰ نفر جمعیت دارد.
ایالت زامفارا (به لاتین: Zamfara) یک ایالت در نیجریه است که ۳۹٬۷۶۲ کیلومترمربع مساحت دارد.
ایالت یوبه (به لاتین: Yobe) یک ایالت در نیجریه است که ۴۵٬۵۰۲ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۴۱۱٬۴۸۱ نفر جمعیت دارد.
ایالت ابونیی (به لاتین: Ebonyi) یک ایالت در نیجریه است که ۵٬۵۳۳ کیلومترمربع مساحت دارد.
ایالت بایلسا (به لاتین: Bayelsa) یک ایالت در نیجریه است که ۲۱٬۱۱۰ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۹۹۸٬۳۴۹ نفر جمعیت دارد.
ایالت جیگاوا (به لاتین: Jigawa) یک ایالت در نیجریه است که ۲۳٬۱۵۴ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۸۲۹٬۹۲۹ نفر جمعیت دارد.
ایالت ناساراوا (به لاتین: Nasarawa) یک ایالت در نیجریه است که ۲۷٬۱۱۷ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۰۴۰٬۱۱۲ نفر جمعیت دارد.
ایالت اوگون (به لاتین: Ogun (state)) یک ایالت در نیجریه است که ۱۶٬۹۸۰٫۵۵ کیلومترمربع مساحت و ۳٬۷۵۱٬۱۴۰ نفر جمعیت دارد.
ایالت اکیتی (به لاتین: Ekiti) یک ایالت در نیجریه است که ۶٬۳۵۳ کیلومترمربع مساحت دارد.
ایالت اوسون (به لاتین: Osun (state)) یک ایالت در نیجریه است که ۹٬۲۵۱ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۲۰۳٬۰۱۶ نفر جمعیت دارد.
اومواهیا (به لاتین: Umuahia) یک شهر در نیجریه است که در ایالت ابیا واقع شده‌است.
اومواهیا ۳۵۹٬۲۳۰ نفر جمعیت دارد.
Oio یا OIO ممکن است به موارد زیر اشاره داشته باشد:
اویو ۴۳۶٬۶۰۶ نفر جمعیت دارد.
فیوریله () فیلمی در ژانر درام به کارگردانی پائولو و ویتوریو تاویانی محصول سینمای ایتالیا در مورد نفرین خانوادگی ناشی از حرص و طمع است؛ که در سال ۱۹۹۳ میلادی منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به میشل وارتان، پیر پائولو کاپونی، کیارا کازلی و رناتو کارپنتیری اشاره کرد. فیلم‌نامهٔ "فیوریله"، بر مبنای داستانی نوشتهٔ برادران تاویانی است.
فیلم، در جشنواره فیلم کن ۱۹۹۳ میلادی حضور داشت.
عنوان "فیوریله" ظاهراً از ماه "Floréal" (آوریل-مه) در تقویم جمهوری فرانسه مشتق شده‌است. فیلم همچنین با عنوان "گل وحشی" شناخته می‌شود.
برای نوه‌های «خاندان بنه‌دتی» داستان یک نفرین خانوادگی را تعریف می‌کنند که دویست سال به درازا کشیده‌است: موقع حملهٔ ناپلئون به ایتالیا الیزابتا بته‌دتی (گالاتیا رانزی)، دلباختهٔ ژان (میشل وارتان)، سربازی فرانسوی می‌شود. کورادو (کلودیو بیگالی)، بردار الزابتا مقداری از طلاهائی را که ژان مأمور مراقبت از آنها بوده، می‌رباید و بدین ترتیب نفرین ابدی گریبان‌شان را می‌گیرد. خاندان بنه‌دتی ثروتی به هم می‌زنند ولی در عوض به فساد کشانده می‌شوند و نفرت و انزجار دوستان قدیمی‌شان را ـ که حالا آنان نفرین‌شدگان می‌نامند ـ برمی‌انگیزند. پدر برزگ بچه‌ها، ماسیمو (میشل وارتان)، آخرین فرد این خانواده است که مستقیماً در معرض این نفرین قرار دارد ـ ولی آیا او این نفرین رابه بچه‌ها و نوه‌هایش نیز منتقل خواهد کرد…
تورتوتوبوس نام یک سرده از شاخه دوهستگان است.
طول تورتوتوبوس از قطر موی انسان کمتر است، شبیه گیاه قارچ است، و تصور می‌شود که قدیمی‌ترین نمونه کشف شده از فسیل یک ارگانیسم ساکن خشکی‌ها باشد.
این قارچ که قدمت آن ۴۴۰ میلیون سال است، زیر سطح زمین می‌زیست و مواد را تجزیه می‌کرد که فسیل آن در بسیاری نقاط از جمله در سوئد و اسکاتلند کشف شده است.