moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
"اریستائوس" با آتونوئه، دختر کادموس، پادشاه و بنیان‌گذار شهر تب ازدواج کرد. آن‌ها صاحب چندین فرزند به نام‌های آکتئون، ماکریس و پولی‌دوروس شدند. هنگامی که "اریستائوس" به دنیا آمد، بوسیلهٔ هرمس برده شد. او توسط هرمس از نکتار و امبروسیا تغذیه می‌کرد در حالی که گایا به او جاودانگی بخشید. نیمف‌ها نیز به او چگونگی تهیه پنیر، پرورش زنبور عسل و بسیاری از هنرهای دستی دیگر را آموختند. پس از اینکه بزرگتر شد، به شهر تبای در منطقه باستانی بویوتیا رفت، جایی که از کیرون و میوزها علم طبابت و شفا و همچنین پیش‌گویی را فرا گرفت. "اریستائوس" ایزدی صغیر به‌شمار می‌رفت، اما در نقاط مختلف یونان پرستش می‌شد، از جمله تسالی، بویوتیا و به خصوص در دریای اژه، ایونیا و دریای آدریاتیک که زمانی پلاسجی‌ها ساکنان آنجا بودند. او همچنین به عنوان نگهبان گله‌ها، چوپانان، مزارع تاک و زیتون مورد پرستش قرار می‌گرفت.
"اریستائوس" همچنین به دلیل اینکه شیفتهٔ زیبایی ائورودیکه، همسر نوازنده نامدار یونانی اورفئوس شده بود، به دنبال او افتاد. ائورودیکه هنگامی که در حال فرار از دست اریستائوس بود، بوسیلهٔ گزیده شدن یک مار، جان خود را از دست داد و روانه دنیای زیرزمین شد. این مسئله آغاز داستان ماجراجویی اورفئوس و سفرش به دنیای زیرین بود.
مهوش شفاعی (زادهٔ ۲۵ اردیبهشت ۱۳۳۵ در تهران) یک شمشیرباز بازنشسته ایرانی است.
او در مهر ماه ۱۳۵۲ در نخستین دوره مسابقات شمشیر بازی آسیا که به میزبانی تهران برگزار می‌شد، توانست در سن ۱۷ سالگی در رقابتی حساس با برتری بر رقیبانی از تایلند، لبنان و ژاپن، به مقام قهرمانی آسیا برسد. پس از وی، ژیلا الماسی، نماینده ژاپن و ناهید آچاک به مقام‌های دوم تا چهارم رسیدند. وی در بازی‌های آسیایی تهران توانست دو مدال طلا و نقره کسب کند. در بازی‌های آسیایی ۱۹۷۴ تهران، مهوش شفاعی، گیتی محبان، ژیلا الماسی، مریم شریعت‌زاده و مریم آچاک تیم تیم شمشیربازی زنان ایران را تشکیل می‌دادند. این تیم توانست اولین مدال طلای ورزش زنان ایران در مسابقه‌ای معتبر و بین‌المللی را کسب کنند. مهوش در این مسابقات توانست افتخار کسب اولین مدال انفرادی ورزش زنان ایران در مسابقه‌ای معتبر و بین‌المللی را کسب کنند.
او در رقابت‌های انفرادی و تیمی فلوره در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۷۶ شرکت داشت. شمشیربازی زنان در المپیک مونترال فقط در اسلحه فلوره برگزار شد. مهوش شفایی ۲۰ ساله، گیتی محبان ۲۶ ساله، ژیلا الماسی ۲۲ ساله و مریم آچاک ۲۹ ساله بانوان شمشیرباز اعزامی به المپیک مونترال بودند که بدون کسب عنوان به ایران بازگشتند. مهوش شفایی ۲۰ ساله که نایب قهرمان انفرادی بازیهای آسیایی بود، در مسابقات تیمی در برابر شیلا آرمسترانگ آمریکایی، کارولا مانگیاروتی (ایتالیا) و هیلاری کاتورن از انگلستان برنده شد.
اسفندیار زرنگار (زاده‌ی ۲۴ مه ۱۹۴۲) یک شمشیرباز اهل ایران است. او در رقابت‌های انفرادی و تیمی اپه در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۷۶ شرکت داشت.
علی‌اصفر پاشاپور علم‌داری (زادهٔ ۲۴ اکتبر ۱۹۵۱) یک شمشیرباز اهل ایران است. او در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۷۲ و بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۷۶ شرکت داشت.
اسماعیل پاشاپور علم‌داری (زادهٔ ۲ مه ۱۹۵۴) یک شمشیرباز اهل ایران است. او در رقابت‌های انفرادی و تیمی سابر در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۷۶ شرکت داشت.
مسرشمیت ام‌ئی ۲۰۹ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ مسرشمیت در کشور آلمان است. این هواگرد برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
مسرشمیت ام‌ئی ۲۰۹ (۱۹۴۳) یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ مسرشمیت در کشور آلمان است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی آلمان نازی بوده‌است. این هواگرد برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
مسرشمیت ام‌ئی ۲۶۱ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ مسرشمیت در کشور آلمان است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی آلمان نازی بوده‌است. این هواگرد برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
مسرشمیت ام‌ئی ۲۶۴ یک بمب‌افکن راهبردی دوربرد ساخت شرکت مسرشمیت در آلمان بود که در جریان جنگ جهانی دوم، در قالب برنامه «بمب‌افکن آمریکا»، برای خدمت در "لوفت‌وافه" طراحی شد. در نظر بود هواگرد با برخاستن از پایگاه‌هایی در غرب فرانسه بتواند با طی مسافت بیش از ۱۰ هزار کیلومتری، نیویورک در ساحل شرقی ایالت متحده را بمباران کند. به هر صورت طراحی در مرحله پیش‌نمونه متوقف شد.
آلمان از بدو به قدرت رسیدن حزب ناسیونال سوسیالیست در سال ۱۹۳۳ و تشکیل مخفیانه "لوفت‌وافه" به دنبال ایجاد ناوگانی از بمب‌افکن‌های راهبردی بود. سرهنگ والتر وور، نخستین رئیس ستاد کل "لوفت‌وافه" تصور می‌کرد شوروی و نه فرانسه، دشمن اصلی آلمان در آینده خواهد بود؛ بنابراین آلمان می‌بایست قادر به هدف قرار دادن مراکز صنعتی دشمن در اعماق خاک آن باشد. از این رو برنامه «بمب‌افکن اورال» برای یک بمب‌افکن فوق برد بلند پدید آمد. تا ماه مه سال ۱۹۳۴ توسعه یک بمب‌افکن سنگین با قابلیت‌های اجرای چنین مأموریتی، یکی از اولویت‌های بالای "لوفت‌وافه" بود. دو شرکت یونکرس و دورنیه موظف به طراحی هواگرد مورد نظر شدند. این دو شرکت پیش‌نمونه‌های خود برای یو ۸۹ و دو ۱۹ را تا اواخر سال ۱۹۳۶ آماده کردند. به هر حال هیچ‌یک از این هواگردها عملکرد رضایت‌بخشی نداشتند. در همین حین وور در اثر یک حادثه هوایی جان باخت. پس از او رویکرد "لوفت‌وافه" متأثر از عقاید سرهنگ ارنست اودت، رئیس دفتر فنی وزارت هوانوردی رایش تغییر کرد. اودت هوادار هواگردهای کوچک و پرسرعت بود و از ایده بمب‌افکن شیرجه‌ای تاکتیکی با دقت هدف‌گیری بالا پشتیبانی می‌کرد. سرلشکر آلبرت کسلرینگ، رئیس جدید ستاد کل "لوفت‌وافه" در این عقیده با او اشتراک داشت و بمب‌افکن‌های دو موتوره را برای جنگ آینده کافی می‌دید. بدین شکل ماه آوریل سال ۱۹۳۷ با دستور ارتشبد هرمان گورینگ، فرمانده کل "لوفت‌وافه"، با تأکید بر بیش از حد پر خرج بودن آن‌ها و نیاز آلمان به گستردگی کمیت، کار بر روی برنامه بمب‌افکن اورال متوقف شد.
به هر صورت با اصرار سرگرد پاول دایشمن، رئیس بخش مدیریت ستاد کل "لوفت‌وافه"، سپهبد ارهارت میلش، عامل اجرایی دولت در وزارت هوانوردی، اواخر سال ۱۹۳۷ مجوز کار بر روی یک «هواگرد چندمنظوره» با توانایی حمل ۵ تن محموله بمب تا ساحل شرقی ایالات متحده و مقداری کمتری تا اراضی مرکزی آن و همچنین اجرای عملیات شناسایی تا ساحل غربی را صادر کرد.
وزارت هوانوردی رایش اوایل سال ۱۹۳۸ جزئیات جدیدی در درخواست برای یک بمب‌افکن برد بلند را به شرکت‌های هواگردسازی ارائه نمود. این درخواست ارتفاع عملیاتی را ۵٬۰۰۰ متر و برد را ۶٬۷۰۰ کیلومتر برای محموله ۱٬۰۰۰ کیلوگرمی و چهار خدمه در نظر می‌گرفت. شرکت مسرشمیت از پیش به صورت همزمان در حال فعالیت بر بیش از یک طرح برد بلند بود. یکی از این طرح‌ها با عنوان په ۱۰۶۱، زیر نظارت شخصی ویلی مسرشمیت، توسط بخش توسعه شرکت در آوکسبورک پدید آمد. از طرف شرکت برای این هواگرد چهار موتوره بردی در حدود ۲۰٬۰۰۰ کیلومتر مقرر شد. طرح دیگر په ۱۰۶۲ بود که پیش‌نمونه آن بعداً با عنوان ام‌ئی ۲۶۱ ساخته شد. این هواگرد تمام فلزی دو موتور ۲۴ سیلندری ۲٬۷۰۰ اسب بخاری دایملر-بنتس دی‌ب ۶۰۶ آ/ب داشت. هر یک از این موتورها متشکل از یک جفت موتور ۱۲ سیلندر دی‌ب ۶۰۱ در کنار هم بود که به یک محور دَوَران برای چرخاندن یک ملخ چهار تیغه متصل بودند. برد ۱۱٬۰۰۰ کیلومتر در سرعت پایاسیر اقتصادی قابل دستیابی بود.
به هر صورت همچنان مقاومت‌هایی در برابر چنین طرح‌هایی در مقامات عالی وجود داشت. در این حال پدیداری دورنمایی از احتمال جنگ با ایالات متحده سبب تمایل فرماندهی عالی "لوفت‌وافه" به در اختیار داشتن تسلیحاتی شد که دست کم جنگ در آسمان را پیش ببرد. پس از آن که هواپیمای مسافربری فوکه-وولف اف‌و ۲۰۰ اس-۱ توانست ماه اوت در یک پرواز حدوداً ۲۵ ساعته بدون توقف از برلین تا نیویورک برود اساساً امکان به‌کارگیری بمب‌افکن‌های چهار موتوره برد بلند برای حمله به ایالات متحده به اثبات رسید. بدین ترتیب، وزارت هوانوردی سال بعد از شرکت‌های یونکرس، فوکه-وولف و مسرشمیت خواست طرح‌های خود برای بمب‌افکن چهار موتوره با قابلیت حمله به ایالات متحده از پایگاه‌هایی درون خاک رایش موسوم به «بمب‌افکن آمریکا» ("Amerika Bomber")، را مطرح سازند.
با این حال که پیش از این از شرکت مسرشمیت خواسته شده بود تنها بر طراحی و تولید جنگنده‌ها تمرکز کند، این شرکت طرحی بر مبنای برنامه په ۱۰۶۱، بدین منظور ارائه و بلافاصله سفارش سه پیش‌نمونه از آن را دریافت کرد. در جریان جنگ جهانی دوم، در پی سقوط فرانسه و شدت گرفتن تنش بین آلمان و ایالات متحده، وزارت هوانوردی اواخر سال ۱۹۴۰ مقرر کرد بمب‌افکن مورد نظر می‌بایست مسیر ۱۲٬۰۰۰ کیلومتری از برست در ساحل غربی فرانسه تا نیویورک را طی کند و بازگردد. گروه طراحی مسرشمیت ادامه کار توسعه را بر مبنای ام‌ئی ۲۶۱ نهاد تا یک «هواگرد بهینه» با برد ۲۰٬۰۰۰ کیلومتر برای کاربرد برد بلند غیرنظامی و نظامی پدید آمد. این هواگرد نیروی محرکه خود را از چهار موتور جدید ۱۲ سیلندری دی‌ب ۶۰۳ می‌گرفت. برای منظور نظامی محوله دو تا پنج تنی در محفظه بمب حجیم درونی در بخش میانی بدنه در نظر بود. بمب‌های کوچک‌تری نیز در محفظه‌های بیرونی زیر بال‌ها حمل می‌شد. به جهت بهه حداکثر رساندن بهره‌وری آیرودینامیکی، تسلیحات دفاعی می‌بایست در برجک‌های جمع‌شونده‌ای قرار می‌گرفت که هنگام عدم نیاز به آن‌ها، به صورت کاملاً تراز با بدنه، جمع می‌شدند.
روز ۲۲ ژانویه سال ۱۹۴۱ ستاد کل "لوفت‌وافه" خواهان دریافت هواگردهایی جهت آزمایش مقایسه‌ای برای نقش پشتیبانی برد بلند از او-بوت‌ها در اقیانوس اطلس شد. فوکه-وولف اف‌و ۲۰۰، هاینکل هائی ۱۷۷ و بلوم اونت فوس ب‌فاو ۲۲۲ بدین منظور ارائه گشتند. در این حال ویلی مسرشمیت از مهندسان خود خواست هر چه سریع‌تر کار بر روی هواگرد را تکمیل کنند. او اطلاعاتی از عملکرد و وزن مفروض برای هواگرد را برای بررسی اعلام کرد و به اودت وعده داد نخستین پیش‌نمونه تا ماه مه سال ۱۹۴۲ به پرواز درآید. بدین شکل، متأثر از ادعاهای مسرشمست، طرح آن به عنوان مناسب‌ترین هواگرد مورد نظر برگزیده شد. البته، وزارت هوانوردی با حفظ جانب احتیاط، به دنبال هواگرد شرکت دیگری بود تا در صورت محقق نشدن موعد تحویل مسرشمیت، جایگزین آن شود. یکی از این موارد پروژه ایی ۴۷۰ شرکت آرادو بود که در نهایت به جایی نرسید و لغو شد. از این رو، روز ۵ مارس سال ۱۹۴۱ وزارت هوانوردی قراردادی با شرکت مسرشمیت تنظیم کرد تا ۳۰ فروند از «هواگرد چهار موتوره حامل دو تن بمب برای استفاده علیه ایالات متحده» دریافت کند. مواد اولیه کافی برای ساخت شش فروند نخست در اختیار این شرکت قرار گرفت و عنوان رسمی ام‌ئی ۲۶۴ بر آن نهاده شد.
با بدبینی نسبت به پیش‌بینی‌های مسرشمیت، وزارت هوانوردی برد هواگرد را مجدداً محاسبه کرد. بر این اساس برای حمل ۵٬۰۰۰ کیلوگرم بمب در فاصله ۱۲٬۰۰۰ کیلومتری به شش موتور دی‌ب ۶۰۳ نیاز بود و در این حالت نیز پرواز بدون توقف از غرب فرانسه تا ساحل شرقی ایالات متحده ممکن نبود. در این حال خود شرکت هم بر روی گونه شش‌موتوره ام‌ئی ۲۶۴، با عنوان په ۱۰۷۵، کار می‌کرد. این هواگرد برای انجام پروازهای شناسایی و تهاجمی فوق برد بلند متصور بود. با توجه به مشغله بالای دفتر پروژه آوکسبورک، کار طراحی بخش‌هایی چون بال‌ها و دُم در پیمانکاری فرعی به شرکت فوکر در هلند سپرده شد. مهندسان وزارت هوانوردی پیشنهاد سوخت‌گیری هوایی در فاصله ۳٬۰۰۰ کیلومتری از پایگاه بر فراز اقیانوس اطلس را مطرح کردند. مسرشمیت تا بهار سال ۱۹۴۲ در تلاش برای بهبود سازه و عملکرد ام‌ئی ۲۶۴ بود. شرکت سه امکان یدک‌کشی یک ام‌ئی ۲۶۴ توسط هواگرد مشابه دیگر، سوخت‌گیری هوایی با یک ام‌ئی ۲۶۴ دیگر و برخاست به کمک راکت را مطرح نمود. دفتر پروژه مسرشمیت اعتقاد داشت با چنین روش‌هایی برد می‌تواند با حمل ۵٬۰۰۰ کیلوگرم بمب تا ۱۸٬۱۰۰ کیلومتری و بدون محموله تا ۲۶٬۴۰۰ کیلومتری افزایش پیدا کند. افزایش محموله و تسلیحات جدید به شکل برجک‌های هدایت از راه دور با مسلسل‌های جفت ام‌گه ۱۳۱ یا ام‌گه ۱۵۱ نیز بررسی شد. به هر صورت مشکل در این زمان عدم دسترسی مستمر به موتورهای دی‌ب ۶۰۳ یا یومو ۲۱۳ بود که هواگرد می‌توانست توان مورد نیاز را از آن‌ها بگیرد.
مسرشمیت ام‌ئی ۳۰۹ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ مسرشمیت در کشور آلمان است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی آلمان نازی بوده‌است. این هواگرد برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
مسرشمیت ام‌ئی ۳۱۰ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ مسرشمیت در کشور آلمان است. این هواگرد برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
مسرشمیت ام‌ئی ۳۲۱ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ مسرشمیت در کشور آلمان است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی آلمان نازی بوده‌است. این هواگرد برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
مسرشمیت ام‌ئی ۳۲۸ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ مسرشمیت در کشور آلمان است. این هواگرد برای نخستین بار در بهار ۱۹۴۴ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
مسرشمیت ام‌ئی ۳۲۹ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ مسرشمیت در کشور آلمان است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی آلمان نازی بوده‌است.
برق آسا فیلمی است محصول سال ۱۹۹۹ و به کارگردانی له مایفیلد است. در این فیلم بازیگرانی همچون مارتین لارنس، لوک ویلسون، دیو چاپله، نیکول آری پارکر، ویلیام فورسایت، گراهام بکل، الکساندر کروپا، ساویرو گواروآ، ریچارد سی سارافیان، تامالا جونز و ژولیو اسکار مچوسو ایفای نقش کرده‌اند.
فیلم ایرانی لونه زنبور برگرفته از این فیلم است.
مسرشمیت ام‌ئی ۳۳۴ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ مسرشمیت در کشور آلمان است.
مسرشمیت ام‌ئی ۵۰۹ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ مسرشمیت در کشور آلمان است.
مسرشمیت ام‌ئی ۶۰۹ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ مسرشمیت در کشور آلمان است.
مسرشمیت پی. ۱۰۹۲ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ مسرشمیت در کشور آلمان است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی آلمان نازی بوده‌است.
مسرشمیت پی. ۱۰۹۵ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ مسرشمیت در کشور آلمان است.
مسرشمیت پی. ۱۰۹۹ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ مسرشمیت در کشور آلمان است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی آلمان نازی بوده‌است.
مسرشمیت پی. ۱۱۰۱ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ مسرشمیت در کشور آلمان است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی آلمان نازی بوده‌است.
مسرشمیت پی. ۱۱۰۶ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ مسرشمیت در کشور آلمان است.
مسرشمیت پی. ۱۱۰۸ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ مسرشمیت در کشور آلمان است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی آلمان نازی بوده‌است.
مسرشمیت پی. ۱۱۱۰ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ مسرشمیت در کشور آلمان است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی آلمان نازی بوده‌است.
مسرشمیت پی. ۱۱۱۱ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ مسرشمیت در کشور آلمان است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی آلمان نازی بوده‌است.
ب‌اف‌و ام. ۲۲ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ مسرشمیت در کشور آلمان است. این هواگرد برای نخستین بار در ۱۹۲۸ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
ب‌اف‌و ام. ۲۶ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ مسرشمیت) در کشور آلمان است. این هواگرد برای نخستین بار در ۱۹۳۰ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
مسرشمیت ام ۲۴ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ مسرشمیت در کشور آلمان است. این هواگرد برای نخستین بار در ۱۹۲۹ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
مسرشمیت ام‌ئی ۴۱۰ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ مسرشمیت است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی آلمان نازی بوده‌است. این هواگرد برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
مسرشمیت ام‌ئی ۲۱۰ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ مسرشمیت است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی آلمان نازی بوده‌است. این هواگرد برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
مسرشمیت ام‌ئی ۲۶۳ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ مسرشمیت و یونکرس است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی آلمان نازی بوده‌است. این هواگرد برای نخستین بار در ۱۹۴۴ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
یونکرس آ ۳۲ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ یونکرس در کشور آلمان است. این هواگرد برای نخستین بار در ۱۹۲۶ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
یونکرس آ ۳۵ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ یونکرس در کشور آلمان است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی روسیه بوده‌است.
Junkers A 20 : نسخه تولید شده در شهر Limhamn بنام R02 و نسخه تولید شده در Fili بنام Ju 20 نامگذاری شد
Junkers A 20L : نسخه زمین نشین
Junkers A 20W : نسخ آب نشین
Junkers A 25 : نسخه تولید شده در شهر Limhamn بنام R41 و نسخه تولید شده در Fili بنام Type A نامگذاری شد
Junkers A 35 : نسخه نظامی تولید شده در شهر Limhamn بنام K53/R53 و نسخه تولید شده در Fili بنام Type 20 نامگذاری شد
یونکرس آ۵۰ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ یونکرس در کشور آلمان است. این هواگرد برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
یونکرس سی‌ال. ۱ یک هواگرد تهاجمی تک‌باله تک‌موتوره دوره جنگ جهانی اول ساخت شرکت یونکرس در امپراتوری آلمان بود.
یونکرس سی‌ال. ۱ یک هواگرد تمام‌فلزی تک‌باله بال‌پایین بود که نخستین بار روز ۴ مارس سال ۱۹۱۸ به پرواز درآمد. با توجه به مشکلات صنعت آلمان در تولید هواگردهای فلزی، تنها ۴۷ فروند از آن تولید شد. این هواگرد به خوبی تسلیح شده بود و سه مسلسل و یک محفظه بمب برای نارنجک ضدنفر در زیر بدنه داشت.
"سی‌ال. ۱":
یونکرس دی. ۱ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ یونکرس در کشور آلمان است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما نیروی دریایی امپراتوری آلمان بوده‌است. این هواگرد برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
یونکرس ئی‌اف ۰۰۹ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ یونکرس در کشور آلمان است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی آلمان نازی بوده‌است.
یونکرس ئی‌اف ۱۲۶ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ یونکرس در کشور آلمان است. این هواگرد برای نخستین بار در ۱۹۴۶ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
یونکرس ئی‌اف ۱۲۸ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ یونکرس در کشور آلمان است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی آلمان نازی بوده‌است.
یونکرس ئی‌اف ۱۳۲ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ یونکرس در کشور آلمان است.
یونکرس ئی‌اف ۶۱ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ یونکرس در کشور آلمان است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی آلمان نازی بوده‌است.
یونکرس اف. ۱۳ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ یونکرس در کشور آلمان است که در سال ۱۹۱۹–۱۹۳۲ ساخته شد. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما Junkers Luftverkehr بوده‌است.
یونکرس گ ۲۴ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ یونکرس در کشور آلمان است که در سال ۱۹۲۵–۱۹۲۹ ساخته شد. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما دویچه لوفت هانزا بوده‌است. این هواگرد برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
یونکرس گ ۳۱ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ یونکرس در کشور آلمان است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما دویچه لوفت هانزا بوده‌است. این هواگرد برای نخستین بار در ۱۹۲۶ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
یونکرس گ. ۳۸ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ یونکرس در کشور آلمان است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما دویچه لوفت هانزا بوده‌است. این هواگرد برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
یونکرس یوت ۱ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ یونکرس در کشور آلمان است که در سال ۱۹۱۵ ساخته شد. این هواگرد برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
یونکرس یوت ۱۵ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ یونکرس در کشور آلمان است. این هواگرد برای نخستین بار در ۱۹۲۱ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
یونکرس یوت ۲ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ یونکرس در کشور امپراتوری آلمان است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما لوفت‌اشترایت‌کرفته بوده‌است. این هواگرد برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
یونکرس یوت ۲۹ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ یونکرس در کشور آلمان است. این هواگرد برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
یونکرس یوت.۱ (با عنوان تولیدی یوت ۴ ) یک هواگرد یک‌ونیم‌باله از نوع دیده‌بانی و رابط ساخت شرکت یونکرس در آلمان در دوره جنگ جهانی اول بود. این هواگرد برای نخستین بار در سال ۱۹۱۷ به پرواز درآمد. یوت.۱ نخستین هواگرد تمام‌فلزی تاریخ بود که وارد تولید انبوه شد.
در پی موفقیت طراحی هواگرد تمام‌فلزی یوت ۱ و جایگزین آن یوت ۲، سفارش تولید یک هواگرد دوباله زره‌پوش برای شناسایی سطح پایین و پشتیبانی نزدیک از نیروی زمینی به شرکت یونکرس ارائه شد. نتیجه یوت.۱، با عنوان کارخانه یوت ۴، با ساختی تمام‌فلزی با روکشی از آلیاژ آلومینیوم بود. سر دم چوبی تنها قسمت غیرفلزی هواگرد به حساب می‌آمد.
نخستین هواگردهای یوت.۱، در جریان جنگ جهانی اول، اواخر سال ۱۹۱۷ به اسکادران‌های نیروی هوایی امپراتوری آلمان در فرانسه تحویل داده شدند. با وجود هدایت‌پذیری دشوار بر روی زمین، این هواگردها به جهت استحکام و حفاظت زرهی مورد علاقه کاربران قرار گرفتند.
در مجموع ۲۲۷ فروند از هواگردهای یوت.۱ تولید شد که نزدیک به ۱۹۰ فروند از آن‌ها در جبهه غربی جنگ جهانی اول خدمت کردند.
یونکرس ۱۶۰ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ یونکرس در کشور آلمان است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما دویچه لوفت هانزا بوده‌است. این هواگرد برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
Ju 60 قبلی که Ju 160 از آن ساخته شد به اندازه کافی سریع نبود که بتواند با Heinkel He 70 رقابت کند و فقط در حدود سه مورد توسط دویچه لوفت هانزا در 6 دوره تا 1933 مورد استفاده قرار گرفت. Ju 160 از نظر آیرودینامیکی تمیز می شد و از موتور قدرتمندتری برخوردار بود و این ترکیب باعث سرعت آن در حدود 72 کیلومتر در ساعت (45 مایل در ساعت) می شود. مانند Ju 60 و طبق سنت یونکرز ، Ju 160 یک طرح کنسولی کم بال بود ، بالها در اطراف اسپارهای دورالومین دوقلو ساخته می شدند و با ورق دورالومین پوشانده می شدند. برای اولین بار ، یک هواپیمای Junkers از پوست کاملاً نرم استفاده کرد. Ju 60 دارای بدنه ای با پوست صاف بود اما دارای سطوح سنتی پرواز موج دار بود. عملکرد بهبود یافته Ju 160 تا حدی به دلیل این تغییر پوست بود. شکل پلان نیز اصلاح شد تا فقط در لبه جلو مخروطی باشد. لبه عقب دارای "بال دوتایی" معمولی یونکرز است ، یک آرایش فلر با قابلیت تنظیم عرض با عرض کامل.
سایر پیشرفت های آیرودینامیکی شامل محفظه کابین خلبان است که بهتر به بدنه وارد می شود و یک زیربنای کاملاً اصلاح شده که اکنون به سمت داخل بال بال جمع می شود ، چرخ ها کاملاً محصور شده بودند. در زیر رکاب Ju 60 چرخ ها را به حالت عقب کشیده و به حالت داگلاس DC-3 بیرون زد. سرانجام ، قدرت با یک موتور شعاعی BMW 132E 490 کیلووات (660 اسب بخار) 10 درصد افزایش یافت.
صندلی برای شش مسافر در دو جفت رو به جلو و یک جفت عقب بود. خدمه ، خلبان و اپراتور رادیویی پشت سر هم در یک کابین خلبان محصور با پدال های سکان ، ستون کنترل تاشو و صندلی برای خلبان دوم و تخته خواب گذاشته شد.
اولین نمونه اولیه Ju 160 V1 ، D-UNOR ، از خط ساخت Ju 60 گرفته شد و اولین بار در ژانویه 1934 پرواز کرد. لوفت هانزا از آن در آزمایشات استفاده کرد و تعدادی از نمونه های اولیه (V3) از جمله تغییرات ایجاد شد. آکورد پهن تر ، سکان عمیق کمتر و چرخ عقب دارای عملکرد مناسب به همراه تغییرات جزئی در. اولین سری تولیدات مدنی Ju 160 A-0 تعیین شد. نمونه اولیه V2 برای نسخه نظامی بود.
از جمله نمونه های اولیه ، 47 Ju 160 تولید شد. لوفت هانزا با دریافت 21 هواپیمای تولیدی ، اپراتور اصلی تجاری بود. آنها فقط در سال 1935 در 13 مسیر داخلی در حال اجرا بودند و برای مثال در مسیر سریع بین برلین و وین تا سال 1941 در خدمت بودند.
یکی از این 21 هواپیما در ابتدا توسط شرکت تابعه لوفت هانزا ، اوراسیا اداره می شد. این هواپیما در شانگهای سقوط کرد و پس از تعمیرات به آلمان و لوفت هانزا منتقل شد. 11 دستگاه اول لوفت هانزا Ju 160 A-0 بود که در سال 1935 ثبت شد و پس از آن 10 دستگاه D-0 در سال 1936 ثبت شد. نسخه D-0 دارای پنجره های کابین خلبان بزرگتر و سایر تجهیزات راحتی خدمه بود. ويزر فلوگباو از هواپيماي سابق لوفت هانزا استفاده كرد. دو دستگاه در ثبت احوال منچوریان ظاهر شدند ، یکی از آنها قبلاً در آلمان ثبت شده بود ، دیگری مستقیم فروخته شد.
موسسه تحقیقات هوایی آلمان (Deutsche Versuchsanstalt fur Luftfahrt e.V) چهار ژوئیه 160 را اداره کرد. پنج نفر دیگر در مرکز تحقیقات پرواز (E-Stelle) در Travemünde فعالیت داشتند. هواپیماهای باقیمانده بیشتر نسخه های نظامی بودند. سرانجام بیشتر غیرنظامیان غیرنظامی Ju 160s در آلمان تحت تأثیر خدمات لوفت وافه قرار گرفتند. به نظر می رسد که هواپیمای منچوریان در ژاپن به پایان رسیده است.
"داده های هواپیماهای آلمانی جنگ جهانی دوم"
یونکرس ۱۸۷ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ یونکرس در کشور آلمان است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی آلمان نازی بوده‌است.
یونکرس یو ۱۸۸ یک هواگرد بمب‌افکن ساخت شرکت یونکرس در آلمان بود که اواخر جنگ جهانی دوم در "لوفت‌وافه" خدمت کرد.
یونکرس یو ۱۸۸ از هواگرد یو ۸۸ توسعه یافت. ویژگی بارز ظاهری یو ۱۸۸ دماغه بزرگ شیشه‌ای و نوک تیز بال‌های طولانی آن بود.
یونکرس یو ۳۸۸ بر پای یو ۱۸۸ توسعه یافت و قرار بود هواگرد چند منظوره باشد اما تنها شناسایی آن پیش از پایان جنگ تولید شد.
"یو ۱۸۸ایی-۱":
یونکرس ۲۶۸ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ یونکرس در کشور آلمان است.
یونکرس ۲۸۷ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ یونکرس در کشور آلمان است. این هواگرد برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
یونکرس ۲۸۸ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ یونکرس در کشور آلمان است. این هواگرد برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
یونکرس یو ۲۹۰ یک هواگرد چهارموتوره ساخت شرکت یونکرس در آلمان بود که اواخر جنگ جهانی دوم، بر مبنای یونکرس یو ۹۰، به عنوان هواگرد ترابری، شناسایی و بمب‌افکن دور برد برای "لوفت‌وافه" طراحی شد.
یونکرس یو ۲۹۰ نمونه توسعه‌یافته‌ای از یو ۹۰ بود. پیش‌نمونه که سال ۱۹۴۱ به پرواز درآمد، با تغییر موتور یو ۹۰فاو-۷ پدید آمد. دو هواگرد نخست تولیدی از مدل یو ۲۹۰آ-۱ از گونه ترابری بودند. یو ۲۹۰ در این نقش می‌توانست ۴۰ نیرو را در خود حمل کند. بهار سال ۱۹۴۳ طراحی پایه به هواگرد شناسایی تغییر کرد تا جایگزین فوکه-وولف اف‌و ۲۰۰ شود. این هواگرد همچنین قابلیت ضدکشتی نیز داشت و می‌توانست یک جفت موشک هااس ۲۹۳ یا فریتس ایکس حمل کند. گفته می‌شود نسخه اصلاشده یو ۲۹۰ با ظرفیت سوخت بیشتر، اوایل سال ۱۹۴۴ چندین پرواز از اوکراین به منچوری تحت سلطه امپراتوری ژاپن، انجام داده‌است تا محموله‌های ویژه‌ای را برساند. مدل یو ۲۹۰ب به عنوان گونه بمب‌افکن ارتفاع بلند مطرح گشت اما تکمیل نشد.
مجموعاً ۵۰ فروند یو ۲۹۰ تحویل "لوفت‌وافه" شد.
یونکرس یو ۳۹۰ به عنوان بمب‌افکن برد بلند، بر مبنای یو ۲۹۰ طراحی شد.
"یو ۲۹۰":
یونکرس ۳۲۲ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ یونکرس در کشور آلمان است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی آلمان نازی بوده‌است. این هواگرد برای نخستین بار در ۱۹۴۱ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
یونکرس یو ۳۸۸ یک هواگرد ساخت کارخانهٔ یونکرس در آلمان بود که نخستین نخستین بار در روز ۲۲ دسامبر سال ۱۹۴۳ به پرواز درآمد.
هواگرد یو ۳۸۸ در قالب برنامه بمب‌افکن‌های برد بلند پرسرعت بر مبنای درخواست وزارت هوانوردی رایش توسط شرکت یونکرس طراحی شد. این هواگرد نسخه بهبود یافته ارتفاع بلند هواگرد پیشین یونکرس یو ۱۸۸ به حساب می‌آمد. در طراحی یو ۳۸۸ عملیات شناسایی ارتفاع بلند بالاترین اولویت را داشت. نخستین پیش‌نمونه این هواگرد با عنوان یو ۳۸۸ال-۰ بدل شده از یک هواگرد شناسایی یو ۱۸۸تی بود. برای نمونه‌های پیش تولید از بدنه‌های هواگردهای یو ۱۸۸اس استفاده شد. نخستین هواگردهای تولید شده ماه اوت سال ۱۹۴۴ تحویل "لوفت‌وافه" گشت. این موارد تماماً مجهز به دو مسلسل ام‌گه ۸۱ شلیک‌کننده به پشت در جایگاهی در کف هواگرد بودند. در مدل متعاقب موسوم به یو ۳۸۸ال-۱ جایگاه مسلسل با محل نصب دوربین و محفظه سوخت جایگزین شد. در عوض یک جایگاه هدایت از راه دور مسلسل و یک رادار هشدار FuG 217 در بخش دم تعبیه گردید. تعدادی از این هواگردها به اسکادران ۳ گروه شناسایی "رووه" داده شد. مشکل با مسلسل دم سبب ابداع میدانی در نصب یک مسلسل ام‌گه ۱۳۱ در شیشه پشت اتاقک خلبان شد که مدل یو ۳۸۸ال-۱/ب نام گرفت. یک یا دو هواگردی که در آن‌ها از موتور یومو ۲۱۳ایی-۱ استفاده شد، مدل یو ۳۸۸ال-۳ نامیده گشتند. یو ۳۸۸ فا۲ با رادار FuG 220، دو مسلسل ۲۰ میلی‌متری ام‌گه ۱۵۱ و دو توپ خودکار ۳۰ میلی‌متری ام‌کا ۱۰۸ در قسمت زیرین جلوی بدنه به عنوان جنگنده شبانه طراحی گردید. هواگردهای فا۴ و فا۵ از مدل یو ۳۸۸یوت-۰ با رادار FuG 218 نیز جنگنده شبانه بودند. برنامه برای یوت-۲ با جایگاه مسلسل دم و یوت-۳ با موتور یومو ۲۱۳ و توپ خودکار ۵۰ میلی‌متری دوگانه ام‌کا ۱۱۴ لغو شد. فا۳ به عنوان پیش‌نمونه مدل یو ۳۸۸کا، در کف خود جایگاهی برای حمل تعداد بیشتری بمب در فواصل کوتاه داشت. متعاقباً ده کا-۰ پیش‌تولید و پنج کا-۱ با جایگاه مسلسل دم تولید شد. طرح‌هایی نیز برای مدل‌های کا-۲ و کا-۳ به ترتیب با موتورهای یومو ۲۱۳ و یومو ۲۲۲ و مدل یو ۳۸۸ام به عنوان هواگرد اژدرافکن مطرح گردید.
یونکرس یو ۳۹۰ یک هواگرد شش‌موتوره ساخت شرکت یونکرس در آلمان بود که بر مبنای یونکرس یو ۲۹۰، به عنوان هواگرد ترابری، شناسایی و بمب‌افکن دور برد برای "لوفت‌وافه" طراحی شد.
یونکرس ۴۶ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ یونکرس در کشور آلمان است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما دویچه لوفت هانزا بوده‌است. این هواگرد برای نخستین بار در ۱۹۳۲ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
یونکرس ۴۸۸ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ یونکرس در کشور آلمان است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی آلمان نازی بوده‌است.
یونکرس ۴۹ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ یونکرس در کشور آلمان است. این هواگرد برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
یونکرس ۶۰ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ یونکرس در کشور آلمان است. این هواگرد برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
زائنگر یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ یونکرس در کشور آلمان است.
آتلانتیک ایر اسیستنس یک شرکت هواپیمایی با کد یاتا L5 است که در تاریخ ۱۹۸۹ میلادی تأسیس شده است.
دفتر مرکزی آتلانتیک ایر اسیستنس در فرانسه واقع شده‌است و قطب این شرکت هواپیمایی در فرودگاه نانت آتلانتیک قرار دارد.
پنجاه و چهارمین دورهٔ جوایز بفتا در سال ۲۰۰۱ در لندن بریتانیا برگزار شد که فیلم "گلادیاتور" بهترین فیلم سال شد . در این دوره استیون سودربرگ برای فیلم های "قاچاق" و "ارین براکویچ" کاندیدای بهترین کارگردانی بود.
کریستیانو بیراگی (؛ زاده ) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است که برای باشگاه فیورنتینا بازی می‌کند.transfermarkt
این مقاله مربوط به فهرست پررفت‌وآمدترین فرودگاه‌های شوروی سابق است که با نام کشورهای پساشوروی شناخته می‌شوند.
این مقاله مربوط به فهرست پررفت‌وآمدترین فرودگاه‌ها در الجزایر است.
http://www.egsa-alger.dz/
این مقاله مربوط به فهرست پررفت‌وآمدترین فرودگاه‌ها در بلژیک است.
صومام عبان رمضان ()
فرودگاه صومام عبان رمضان نام یک فرودگاه در بجایه در استان بجایه در کشور الجزایر است. این فرودگاه گاهی به صورت مختصر فرودگاه صومام خوانده می‌شود. این فرودگاه ۵ کیلومتر از شهر فاصله دارد.
داوود عابدین‌زاده چادرچی (زادهٔ ۲۹ اوت ۱۹۸۶ در تهران) یک کشتی‌گیر اهل ایران است.
عابدین زاده متولد ۷ شهریور سال ۱۳۶۵ در شهریار است. او کشتی را از سن ۷ سالگی زیر نظر ناصر نوربخش و بهروز حضرتی پور آغاز کرد. این کشتی‌گیر به همراه حمید سوریان در مسابقات جوانان جهان ۲۰۰۵ در لیتوانی، قهرمان جهان شد؛ اما پس از آن با وجود قهرمانی‌های مقطعی، دیگر نتوانست درخشش خیره‌کننده خود را تکرار و همانند دوست و هم تیمی اش سوریان در سطح جهانی و المپیک افتخار آفرینی کند.
این کشتی‌گیر دانش‌آموخته دانشگاه آزاد اسلامی و دارای مدرک لیسانس تربیت بدنی از این دانشگاه است.
خسرو حق‌گشا (زادهٔ ) یک دوچرخه‌سوار پیشین اهل ایران است. او در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۷۲ و بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۷۶ به‌رقابت پرداخت.
غلام‌حسین کوهی (زادهٔ ) یک دوچرخه‌سوار پیشین اهل ایران است. او در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۷۲ و بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۷۶ به‌رقابت پرداخت.
قهرمان آسیا و عضو تیم ملی دوچرخه سواری ایران در چندین سال متوالی بوده است. سرمربی تیم‌ملی دوچرخه سواری ایران در چندین سال متوالی
موسس /سرپرست و مربی تیم (دوچرخه سواری )باشگاهی حرفه ای دانشگاه آزاد
کارشناسی ارشد تربیت بدنی
بر اساس سایت فدراسیون دوچرخه سواری ایران .
کیهان ورزشی شماره 2796
قهرمانی در چندین تور داخلی (مسابقات داخل ایران ) از سال 1348تا 1354
عضو تیم باشگاه تاج سابق
نایب قهرمان مسابقات ایران -شوری سابق 1971
عضو تیم ملی و شرکت در المپیک 1972 مونیخ
قهرمانی و نایب قهرمانی در بازیهای آسیایی 1974تهران در موارد 100کیلومتر و 180کیلومتر
نایب قهرمان 1975 آسیا در فیلیپین در ماده استقامت
قهرمان تور بین المللی دور دریای مدیترانه 1975 ترکیه
قهرمان تور الجزایر
عضو تیم ملی و شرکت در المپیک 1976 مونترال
چندین سال مربی تیم ملی دوچرخه سواری ایران
داور در مسابقات و مسابقات بین المللی ایران
عضو کمیته فنی فدراسیون دوچرخه سواری ایران
همچنین فعالیت به عنوان مربی و داور در مسابقات دوچرخه سواری آموزشگاه های ایران
مربی و سر مربی تیم ملی دوچرخه سواری در چندسال متوالی در مسابقات بین المللی و تور های خارجی از جمله
قهرمانی آسیا -بازی های آسیایی 1984هیروشیما
بازی های آسیایی 1986 سئول و المپیک 1988 سئول و المپیک استرالیاو...
موسس /سرپرست و مربی تیم باشگاهی حرفه ای دانشگاه آزاد
دریافت عنواین متعدد مسابقات داخل ایران و بین المللی با تیم دانشگاه آزاد بین سال های 2005 تا 2012 شامل قهرمانی
در چندین دوره لیگ برتر ایران و کسب عنوان قهرمانی در تورهای ببین الملی داخلی و خارجی
شامل کسب مقام اول تیم حرفه ای در آسیا در چند دوره و چند تور بین المللی دیگر
ناصر مدنی (زاده‌ی ۴ ژوئیه‌ی ۱۹۴۰) یک شمشیرباز پیشین اهل ایران است. او در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۶۴ به‌رقابت پرداخت.
حسین نیک‌نام (زاده‌ی ۲۹ مه ۱۹۵۱) یک شمشیرباز پیشین اهل ایران است. او در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۷۶ در بخش‌های انفرادی و تیمی رشته‌ی فلوره به‌رقابت پرداخت.
شاهپور زرنگار متولد سال 1308 در شهر کرمانشاه و افسر بازنشسته نيروي انتظامي ، عضو سابق هيئت علمي دانشگاه پلیس ایران و عضو پيشين و سپس مربي و سرمربي تيم‌هاي ملي شمشيربازي ايران در سال‌های دهه¬های پنجاه و شصت شمسی( هفتاد و هشتاد میلادی) بود. شاهپور زرنگار در سال 1337 به جرگه علاقمندان و ورزشکاران اين رشته پيوست. شاهپور زرنگار در سال 1338 اولين هيئت شمشيربازي استاني را در کرمانشاه تأسيس کرد. او در المپيک 1964 توکيو يکي از 4 شمشيرباز اعزامي بود. پس از آن در مسابقات جهاني سال 1966 شمشيربازي در مسکو نيز در تيم ملي عضويت داشت. تقريباً پس از اين مسابقات بود که شاهپور زرنگار در کسوت مربي‌گري قرار گرفت. وی در سال 1346 براي تکميل دانش حرفه‌اي و تحصيل در رشته شمشيربازي به همراه یک مربی ملی دیگر(شادروان بیژن زرنگار) موفق به اخذ بورس تحصيلي و ادامه تحصيل و دريافت مدرک فوق ليسانس در اين رشته ورزشي در کشور فرانسه شد و در موسسه ملي ورزش فرانسه در شهر پاريس به تحصيل اشتغال يافت. این دو شمشیرباز در سال بعد از میان 31 دانشجوی فرانسوي و 13 دانشجوی غيرفرانسوي هم دوره حايز بالاترين رتبه‌هاي تحصيلي شدند و پس از پايان اين دوره موسسه آموزشی مذکور از آنان تقدير ويژه‌اي به عمل آورد و از ميزان استعداد و انضباط آنان به عنوان پديده‌اي استثنايي و مثال زدني براي تمام دوران فعاليت خود ياد کرد. شاهپور زرنگار پس از بازگشت با همراهی سه تن از مربيان ایرانی و اهل روسيه تيم‌هاي ملي شمشیربازی را تحت تعليم و تمرين‌هاي جدي و مفصل قرار داد. در مدت شش سال تا بازي‌هاي آسيايي 1974 تهران مسابقات تدارکاتي بسياري در داخل و خارج از ايران ترتيب داده شد. حاصل اين فعاليت‌ها صدرنشيني شمشيربازي ايران در قاَرِه آسيا بود. اين موفقيت در شرايطي حاصل شد که ايران در اين دوره با حريفان قدرتمندي نظير چين و ژاپن مواجه شد. مدال‌هاي کسب شده در هر سه رشته شمشیربازی رده‌بندي کلي ورزش ايران را ارتقا بخشيد؛ آن چنان که رتبه ورزش ایران پس از کشور ژاپن و در جايگاهي بالاتر از کشور چين قرار گرفت. قائم مقامي رئيس فدراسيون شمشيربازي جمهوري اسلامي و دبيري و مسئوليت کميته آموزش فدراسيون در سال‌هاي دهه¬های هفتاد و هشتاد نيز در شمار آخرين سمت‌هاي رسمي وي در فدراسيون بود. انتشار دو نوبت کتاب راهنمای عملی مربیان شمشیربازی رشته فلوره از جمله فعالیت¬های شاهپور زرنگار در سال‌های اخیر بود.
https://irfnc.ir/2022/09/12/%D8%B4%D8%A7%D9%BE%D9%88%D8%B1-%D8%B2%D8%B1%D9%86%DA%AF%D8%A7%D8%B1%D8%8C-%D9%BE%DB%8C%D8%B4%DA%A9%D8%B3%D9%88%D8%AA-%D9%88-%D8%A7%D8%B2-%D8%A8%D9%86%DB%8C%D8%A7%D9%86%DA%AF%D8%B0%D8%A7%D8%B1%D8%A7/
کتکی داو (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل هند است. وی از سال ۱۹۹۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
نسرین رحیمیه () استاد ادبیات تطبیقی در دانشگاه کالیفرنیا، ارواین است. او به عنوان ریاست مرکز مطالعات ایرانی ساموئل جردن دانشگاه یو سی ارواین معرفی و تا پایان سال ۲۰۱۴ در این سمت به مدیریت و مطالعه و تحقیق پرداخت. پس از او تورج دریایی ریاست این مرکز را بر عهده گرفت.
تحقیقاتش بیشتر بر تبادلات فرهنگی میان ایران و غرب، ادبیات معاصر ایران، ادبیات مهاجرت، آثار ادبی زنان و سینمای ایران بعد از انقلاب متمرکز شده‌است. از جمله کتابهای او می‌شود به اثری دربارهٔ فروغ فرخزاد و «پاسخ شرقیان به غرب: مقالات تطبیقی دربارهٔ نویسندگان مسلمان خاور میانه» و «ایرانیان گمشده: صداهای کشف شده در میراث فرهنگی ایران» اشاره کرد.بررسی آثار فروغ فرخزاد در دانشگاه منچسترمجله فرهنگی بخاراپژوهشگاه علوم انسانی
سحر دلیجانی (زادهٔ ۱۹۸۳) یک رمان‌نویس اهل ایران مقیم ایالات متحده آمریکا است. نخستین رمان او، "بچه‌های درخت جاکارندا" (Children of the Jacaranda Tree)، در بیش از ۷۵ کشور منتشر، و به ٣٠ زبان ترجمه شده‌است.
سید محمدباقر برقعی (۱۳۹۴–۱۳۰۶) نویسنده و پژوهشگر سده اخیر است.
خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا)
سید محمدباقر برقعی فرزند "سید علی‌اکبر" در سال ۱۳۰۶ خورشیدی در شهر قم در خانواده‌ای روحانی به دنیا آمد. پس از رفتن به مکتب و آموختن قرآن راهی دبستان شد و پس از آن به تحصیل علوم حوزوی پرداخت. او پس از تأیید تحصیلات در حوزه علمیه قم توسط مرحوم مرعشی نجفی، به دانشکده الهیات و معارف اسلامی دانشگاه تهران راه یافت و موفق به اخذ مدرک لیسانس شد.
وی در تاریخ ۵ شهریور ۱۳۹۴ در شهر قم درگذشت.
سید محمدباقر برقعی علاوه بر مدیریت و تدریس در بخش آموزش اقدام به چاپ چند جلد کتاب درسی از جمله دستور زبان فارسی کرد که اداره فرهنگ آموزش و پرورش قم تدریس آن را طبق بخشنامه‌ای به مدارس شهر توصیه کرد و این کتاب بارها تجدید چاپ شد.
وی هم چنین کتاب راهنمای نویسندگی در دو جلد برای تدریس در دوره دبستان و دبیرستان و سپس کتاب فرهنگ دانشجو را تألیف کرد.
از دیگر کارهای تحقیقاتی وی مقدمه و پاورقی‌هایی است که بر کتاب‌های اندیشه‌های تابناک و راهنمای دانشوران (تألیف پدر خود آیت‌الله "سید علی‌اکبر برقعی") نوشته است.
سید محمدباقر برقعی، "تذکره سخنوران نامی معاصر ایران" را از سال ۱۳۲۹ خورشیدی، که برای نخستین بار به چاپ رساند، در ۱۴ جلد جمع‌آوری کرد. وی در این کتاب به روش الفبایی، به معرفی شعرای گذشته و معاصر پرداخت، به این ترتیب که در ذیل تصویری از آن شاعر شرح زندگی‌نامه و نمونه اثر او درج شده‌است.
این مقاله مربوط به فهرست پررفت‌وآمدترین فرودگاه‌ها بر پایهٔ قاره است (به‌جز اقیانوسیه و جنوبگان). آمار مربوط به سال ۲۰۱۴ است.
تیسکا چوپرا (؛ زادهٔ ) هنرپیشه اهل کشور هند است. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به ستاره‌های روی زمین اشاره کرد.
فهرست برخی از فیلم‌هایی که تیسکا چوپرا در آنها به ایفای نقش پرداخته‌است:
آسرانی (؛ زادهٔ ۱ ژانویه ۱۹۴۱) کارگردان و هنرپیشه اهل کشور هند است. او در بیش از ۳۵۰ فیلم هندی به ایفای نقش پرداخته‌است. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به میلی اشاره کرد.
فهرست برخی از فیلم‌هایی که آسرانی در آنها به ایفای نقش پرداخته‌است:
روهینی هاتانگادی (؛ زادهٔ ) هنرپیشه تئاتر، سینما و تلویزیون اهل کشور هند است. وی از سال ۱۹۷۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. از فیلم‌هایی تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به گاندی اشاره کرد.
فهرست برخی از فیلم‌هایی که روهینی هاتانگادی در آنها به ایفای نقش پرداخته‌است:
شارمان جوشی (؛ زادهٔ ) هنرپیشه سینما و تئاتر اهل کشور هند است. وی از سال ۱۹۹۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به سه احمق اشاره کرد.
فهرست برخی از فیلم‌هایی که شارمان جوشی در آنها به ایفای نقش پرداخته‌است:
اثر الیس به رفتار غیرعادی آونگ یا گرانش‌سنج که گاهی‌اوقات در طی آفتاب‌گرفتگی مشاهده می‌شود اشاره می‌کند. اثر اولین بار به عنوان حرکت تقدیمی غیرعادی سطح نوسان آونگ در خورشیدگرفتگی ۳۰ ژوئن ۱۹۵۴ توسط یک همه‌چیزدان فرانسوی موریس اله که بعدها جایزه نوبل اقتصاد را برد گزارش شد. او مشاهدهٔ دیگری از اثر را در خورشیدگرفتگی ۲ اکتبر ۱۹۵۹ گزارش کرد.
آزمایش‌های مختلفی برای تشخیص رفتار غیرعادی در خورشیدگرفتگی انجام شده‌است. بعضی از مشاهدات نتایج مثبتی داشته‌اند و بعضی هم هیچ اثر قابل توجهی ثبت نکرده‌اند. جدول زیر بررسی اجمالی آزمایش‌های مختلف است.
در سال ۲۰۰۰، نتایج مشاهداتی که در یک آزمایش در سال ۱۹۹۷ در یک منطقه دورافتادهٔ چین در خلال یک خورشیدگرفتگی کامل بوسیلهٔ ونگ و همکاران انجام گرفته بود منتشر شد که ابتدا ادعا می‌شد که احتمالاً به اثر جاذبه‌ای غیرعادی مربوط باشد (مدعی متفاوت بودن گرانش زمینی اندازه‌گیری شده توسط گرانش‌سنج حساس بود). مشاهدات بیشتری که همان تیم در سال ۲۰۰۱ و ۲۰۰۲ در طول خورشیدگرفتگی در زامبیا و استرالیا انجام دادند شواهد بسیار ضعیفی از ناهنجاری‌های مشابه داشت. به‌هرحال، همان نویسندگان بعدها (۲۰۰۲ و ۲۰۰۳)مقالاتی منتشر کردند که در آن توضیح می‌دادند که دلیل مشاهداتشان می‌تواند پدیده‌های معمولی مانند تغییرات درجه حرارت و فشاری باشد که بوسیلهٔ خورشیدگرفتگی صورت گرفته‌است. در مقالهٔ سال ۲۰۰۲، توضیحی قراردادی‌تر براساس تغییراتی که چرخش زمین موجب آن می‌گردد ارائه کردند، اما اظهار کردند این توضیح غیر محتمل است. در مقالهٔ سال ۲۰۰۳ (فلندرون و یانگ، ۲۰۰۳)، به عبارت دیگر، نویسندگان استدلال کردند که حرکت جوی ناشی از تغییرات درجه حرارت برای توضیح ناهنجاری مشاهده شده هم قابل قبول و هم کافی است.
مقالهٔ منتشرشده‌ای مربوط به این موضوع (فلاندرن، ۲۰۰۳) در مجلهٔ علمی جریان اصلی نتیجه‌گیری کرد هیچ نوع کشف غیرمبهمی (از اثر الیس) در سی سال گذشته هنگامی که آگاهی از اهمیت [تجربی] کنترل گسترده‌تر بود وجود نداشته‌است. این مقاله همچنین مکانیسمی را پیشنهاد کرد که ممکن است موجب تغییرات گرانشی اندکی در طی خورشیدگرفتگی شود. (سرعت بالای باد در ارتفاع بالا). نویسندگان مقاله اشاره می‌کنند که ناهنجاری گرانشی مورد بحث در اینجا یک عامل از بین ۱۰۰۰۰۰عامل و خیلی کوچک‌تر از آن است که بتواند اثر الیس را در انحراف مسیر اضافی آونگ در طی خورشیدگرفتگی توضیح دهد. و از این مطلب نتیجه‌گیری می‌کنند که ناهنجاری اصلی الیس صرفاً نتیجهٔ کنترل ضعیف بوده‌است.
نظریهٔ به اصطلاح فون فلاندرن -یانگ توضیح محتملی را که هنوز بحث‌برانگیز است در مقالهٔ نوشته شده توسط فون فلاندرن و یانگ ارائه می‌دهد،T. van Flandern and X. S. Yang, "Allais gravity and pendulum effects during solar eclipses explained," Phys. Rev. D 67, 022002 (2003). براساس نظریهٔ آن‌ها حدس زده می‌شود که اثر حاصل افزایشی در نقطهٔ تراکم لایه‌های بالایی جو است که بوسیلهٔ سرد شدن آن در طی خورشیدگرفتگی ایجاد شده‌است.
یک مقالهٔ انتقادی خود منتشرشده توسط کریس دُیف، که به بررسی زمینه ناهنجاری گرانشی به‌طور کلی می‌پردازد،نتیجه‌گیری می‌کند که سؤال همچنان بی‌جواب است، از این نظر که چنین بررسی‌هایی طبیعت ارزان و پیامدهای عظیمی دارند، اگر ناهنجاری حقیقی در واقع تأیید شود، باید ادامه داشته باشند، اما داوری همتا این مقاله را بررسی نکرده‌است.
در طول خورشیدگرفتگی ۲۶ ژانویه ۲۰۰۹، ارتباطی بین رفتار غیرعادی یک آونگ و توازن پیچش در دو نقطه مختلف واقع در خارج از منطقه سایه پیدا شد.A. F. Pugach and D. Olenici, “Observations of Correlated Behavior of Two Light Torsion Balances and a Paraconical Pendulum in Separate Locations during the Solar Eclipse of January 26th, 2009,” Advances in Astronomy, vol. 2012, Article ID 263818, 6 pages, 2012. doi:10.1155/2012/263818 http://www.hindawi.com/journals/aa/2012/263818/cta/
در طول خورشیدگرفتگی ۲۲ ژوئیه ۲۰۰۹، هشت گرانش‌سنج و دو آونگ در شش مکان ناظر خورشیدگرفتگی در چین مستقر شدند."July eclipse is best chance to look for gravity anomaly", New Scientist, 2009-07-19 http://www.newscientist.com/article/dn17481-july-eclipse-is-best-chance-to-look-for-gravity-anomaly.html گرچه یکی از دانشمندان در مصاحبه‌ای اعلام کرد اثر الیس را مشاهده کرده‌است،"Eclipse at Sheshan Hill", The Atlantic, 2009–07 http://www.theatlantic.com/magazine/archive/2009/07/eclipse-at-sheshan-hill/7599/ اما نتیجهٔ مشاهده در هیچ مجلهٔ علمی که مورد بررسی کارشناسی جریان اصلی قرار می‌گیرد منتشر نشده‌است.
یک آونگ خودکار فوکو توسط اچ. آر. سالوا استفاده شداما هیچ مدرکی برای تغییر انحراف مسیر سطح نوسان پاندول(<۰٫۳ درجه / ساعت) در طول خورشیدگرفتگی ۲۱ تیر ۱۳۸۹ بدست نیامد.H.R. Salva, "Searching the Allais effect during the total sun eclipse of 11 July 2010", Phys. Rev. D 83, 067302 (2011), http://dx.doi.org/10.1103/PhysRevD.83.067302
موریس اله بیان می‌کند که اثر خورشیدگرفتگی به یک ناهنجاری گرانشی مرتبط است، که بدون آوردن هیچ گونه توضیحی از خود در چارچوب نظریه فعلی گرانش غیرقابل توضیح است.Maurice Allais, "Maurice Allais, "L'Anisotropie de l'Espace" (""The Anisotropy of Space""), Clement-Juglar, 1997, p.169, footnote 2 توضیح اله برای ناهنجاری دیگر (متفاوت بودن دوره تناوب شمسی و قمری در تغییرات زاویه نوسان یک آونگ) این است که فضا ویژگی‌های خاص ناهمسانگردی نشان می‌دهد، که وی آن را به حرکت از طریق اتر نسبت می‌دهد که بخشی از آن توسط اجسام سیاره‌ای کشیده می‌شود. او این نظریه را در سال ۱۹۹۷ در کتابش L’Anisotropie de l’espace ارائه کرد. دانشمندان جریان اصلی به این توضیح علاقه زیادی نشان ندادند.
بعد از تجزیه و تحلیل اطلاعات آونگ فوکو در طی خورشیدگرفتگی ۱۱ ژوئیه ۱۹۹۱، ل ساواروف پیشنهاد کرد: «آونگ در حداکثر فاز گرفتگی کامل به بازمانده شوک موج پاسخ داده است.»Savrov, L. A. "Improved determination of variation of rate of rotation of oscillation plane of a paraconic pendulum during the solar eclipse in Mexico on July 11, 1991." Measurement Techniques 52.4 (2009): 339-343.
سونالی بِندرِه (؛ زادهٔ ) هنرپیشه، و مانکن اهل کشور هند است.او دو بار برنده جایزه فیلم فیر و چهار جایزه استار اسکرین شده است.وی تاکنون در بیش از ۵۰ فیلم هندی بازی کرده‌است. از فیلم‌هایی که واو در آن نقش داشته‌است می‌توان به شاید فردایی نباشد اشاره کرد.
فهرست برخی از فیلم‌هایی که سونالی بندره در آن‌ها به ایفای نقش پرداخته‌است:
کیتی پری، خواننده آمریکایی، تاکنون یک آلبوم ویدیویی منتشر کرده‌است و در ۳۳ موزیک ویدئو، شش فیلم، دوازده نمایش تلویزیونی و دوازده تبلیغ تلویزیونی ظاهر شده‌است. پس از حضور در چندین موزیک ویدئو در بین سال‌های ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۷، مانند فعلاً خداحافظ، ویدیویی برای ترانهٔ خیلی گی ای برای معرفی او به صنعت موسیقی منتشر شد. در سال ۲۰۰۸ او ویدئوهایی برای ترانه‌های دختری را بوسیدم و داغ و سرد منتشر کرد که هر دو از دومین آلبوم او یعنی یکی از پسرها گرفته شده بود. در سال بعد، ویدئوهای فکر کردن به تو و بیداری در وگاس منتشر شدند.
انتشار سومین آلبوم پری، رویای نوجوانی (۲۰۱۰)، با تک‌آهنگ دختران کالیفرنیا آغاز شد که موزیک ویدئوی آن با حضور اسنوپ داگ منتشر شد. ویدئوی آتش‌بازی او جایزهٔ بهترین موزیک ویدئوی ام.تی. وی را در سال ۲۰۱۱ برد. ویدئو ئی.تی. که فضا را نمایش می‌داد با حضور کانیه وست منتشر شد و جایزهٔ بهترین همکاری در موزیک ویدئوی ام.تی.وی. ۲۰۱۱ را به دست آورد. او همچنین ویدئوهای آخرین جمعه شب (دربارهٔ حوادث بعد از یک مهمانی خانگی) و آن کسی که ول کرد (دربارهٔ یک معشوق از دست داده) را نیز منتشر کرد. در سال ۲۰۱۲ او آلبوم سومش رو با نام بازنشر کرد و برای دو تک‌آهنگ بخشی از من و کاملاً هوشیار ویدئوهایی منتشر نمود.
یک سال بعد، پری چهارمین آلبوم استودیویی خود به نام منشور را منتشر کرد که غرش تک‌آهنگ آغازین این آلبوم بود و موزیک ویدئوی آن، او را در یک جنگل پس از سقوط هواپیما نشان می‌داد. ویدئوی تک‌آهنگ بعدی او، بدون شرط، دربارهٔ یک عشق بدون شرط است. موزیک ویدئوی ۲۰۱۴ او، اسب تیره، مصر باستان را به تصویر می‌کشد. در ویدئوی روز تولد، او پنج شخصیت متفاوت را که در جشن‌های تولد سرگرم هستند را نمایش می‌دهد. در ژوئن ۲۰۱۵ موزیک ویدئوی اسب تیرهٔ او، توانست اولین موزیک ویدئوی یک هنرمند زن باشد که به آمار ۱ میلیارد بازدید در ویوو دست می‌یابد.http://www.billboard.com/articles/columns/pop-shop/6590902/katy-perry-dark-horse-1-billion-vevo-viewshttp://www.mtv.com/news/2181184/katy-perry-dark-horse-billion-video-taylor-swift/ یک ماه بعد، موزیک ویدئوی غرش نیز توانست به ۱ میلیارد بازدید برسد و او را اولین هنرمند کند که چند ویدئو با بیش از یک میلیارد بازدید داشته‌است.
سورش اوبروی (؛ زادهٔ ) هنرپیشه اهل کشور هند است. وی پدر بازیگر مشهور بالیوود ویوک اوبروی است. سورش اوبروی از سال ۱۹۷۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به سرنوشت اشاره کرد.
فهرست برخی از فیلم‌هایی که سورش اوبروی در آنها به ایفای نقش پرداخته است:
خلیج کُری رِکِن در ساحلِ غربیِ کشور اسکاتلند قرار دارد. این خلیج، یکی از قوی‌ترین ابرپیچابها را در خود دارد.
یک تیم تحقیقاتیِ اسکاتلندی در یک پژوهش، مانکنی را بهمراهِ یک جلیقه نجات و یک عمق‌سنج به درونِ این ابرپیچاب افکندند. بر اساسِ مشاهداتِ عمق‌سنج، این مانکن تا عمقِ ۲۶۲ متری به پایین کشیده شد. UK and US co-production by Northlight, "Lethal Seas" UK Channel 4, "Sea Twister!" US Discovery Channel, covers several notable maelstroms.
خسرو جمشیدی () یک خون‌شناس اهل ایران است که سوزن جمشیدی را اختراع کرده‌است، که در بافت‌برداری از مغز استخوان کاربرد دارد.
این مقاله مربوط به فهرست پررفت‌وآمدترین فرودگاه‌ها در کالیفرنیا است.
عبدالله پسر بختیشوع (۹۴۰-۱۰۵۸ میلادی) یک پزشک قرن یازدهم میلادی آشوری بود. او نواده‌ی بختیشوع بود و به‌زبان سریانی سخن می‌گفت.
جان کلیفورد مورتیمر (؛ – )؛ نمایشنامه‌نویس، فیلم‌نامه‌نویس، و پدیدآور اهل بریتانیا بود.
این مقاله مربوط به فهرست پررفت‌وآمدترین فرودگاه‌های جهان بر پایه تعداد پروازها است.
پررفت‌وآمدترین فرودگاه‌های جهان بر پایهٔ تعداد پروازها در سال ۲۰۲۲ به شرح زیر بوده‌است:
ایل تکه (به انگلیسی: ، تُرکی استانبولی: ، به روسی:) یکی از ایل‌های بزرگ ترکمن می‌باشد. در گذشته اراضی ایل تکه از شرق به چهارجو و مرو و بخشی از اراضی قسمت پایین رودخانه مُرغاب و تجن و سرخس ایران، از غرب به اراضی یموتها و گوکْلانها، از شمال به خط فرضی میان چهارجو و صحرای خیوه و قزل آرْواد (قزل آروات یا قزل رباط) و از جنوب به خط مرزی خراسان و ترکمنستان محدود بود.تفصیل احوال تراکمه، در گرگان نامه، به کوشش مسیح ذبیحی، چاپ ایرج افشار، تهران: بابک، 1363ش. ص160سراج الدین بن عبدالرئوف، تحف اهل بخارا، تهران 1369ش. ص261عبداللّه بن مصطفی قلی قره گزلو همدانی، دیار ترکمن، چاپ حسین صمدی، قائم شهر 1371ش. ص58
ایل تکه از دو طایفه بزرگ اُقْتُمُش و تُقْتُمُش (توقتامیش) تشکیل می‌شد که هر کدام به دو تیره بزرگ تقسیم می‌گردید: اقتمش به تیره‌های بخشی (باخشی یا باغشی)، سیچْمَز (سیچماز) و تقتمش به تیره‌های وکیل و بیگ، و هریک از این تیره‌ها نیز به ده‌ها تیره کوچکتر تقسیم می‌شد.عبداللّه بن مصطفی قلی قره گزلو همدانی، دیار ترکمن، چاپ حسین صمدی، قائم شهر 1371ش. ص59میرزاابراهیم، سفرنامه استرآباد و مازندران و گیلان و…، چاپ مسعود گلزاری، تهران 1355ش. ص65محمدتقی بن محمدعلی سپهر، ناسخ التواریخ، چاپ جهانگیر قائم مقامی، تهران 1337ش. جلد سوم. ص208
کثرت جمعیت ایل تکه، آنان را قادر ساخته بود که بر اغلب طوایف هم جوار خود غلبه یابند و اراضی آنان را تصاحب کنند، به ویژه که اراضی خود آنان برای تغذیه اهالی و احشامشان کافی نبود. پراکنده شدن طوایف تکه در نواحی ترکمنستان، موجب توسعه سازمان سیاسی داخلی و حکومت سرداران تکه در سرزمینهای تکه‌نشین و استقلال نسبی آنان از خانات خیوه و بخارا و دولت ایران شد و قطع برخی مناسبات تجاری میان استرآباد و کراسنوودسک و خیوه و بخارا را به دنبال داشت.
بعضی از پژوهشگران به حضور تکه‌ها در نواحی بین بلخان کوه و دُرون در قرن چهارم اشاره کرده‌اند. به گمان وامبری اینان احتمالاً در عصر چنگیز یا تیمور به این نواحی آمده‌اند. تکه‌ها در ۱۰۴۹ و ۱۱۱۲ به سبب حمله قبایل قالموق (قلماق یا کالموک) به نواحی جنوبی گریختند و در همین زمان هاست که نام ایل تکه در منابع فارسی به میان آمده‌است.عبداللّه بن مصطفی قلی قره گزلو همدانی، دیار ترکمن، چاپ حسین صمدی، قائم شهر 1371ش. ص37
ایل تکه در عصر صفویه از ترکمنهای صایِن خانی به‌شمار می‌آمدند. نام طوایف تکه عمدتاً در حوادث سال‌های اول سلطنت شاه سلطان حسین صفوی به میان آمده‌است. در ۱۱۰۶ به دستور او صدها سوار از ترکمن‌ها از جمله تکه‌ها، به فرماندهی ولی محمدخان، پسر حمزه سلطان چنگیزی، عازم فتح خوارزم شدند؛ ولی محمدخان پس از چند صباحی حکومت در خوارزم، در جنگ با ازبکان آرال شکست خورد و با کمک پیرْنَظر، آتالیق (شیخ) طوایف تکه و صایِن خانی به تجن گریخت. در حملات شیرغازی خان ازبک به خراسان در ۱۱۲۹، گروه‌هایی از طوایف تکه شرکت داشتند. نادرشاه افشار صدها خانوار از چادرنشینان تکه را که در حوالی نسا پراکنده بودند، به درخواست مردم نسا، کُشت و اسیران تکه را به مردم نسا سپرد.محمدخلیل بن داود مرعشی، مجمع التواریخ، چاپ عباس اقبال آشتیانی، تهران 1362ش. ص23میرزا ابوطالب بن میرزابیک موسوی فندرسکی، «بیان چگونگی تسخیر کل ولایت اورگنج یعنی خوارزم، به رزم. چاپ محمدنادر نصیری مقدم، تهران 1373ش. ص321-322
در ۱۱۵۵ نصراللّه میرزا، پسر نادر، تمام طوایف تکه و یموت ساکن خوارزم را به خراسان تبعید کرد. در ۱۲۷۲ که سلطان مرادمیرزا حسام السلطنه حاکم خراسان شد، تکه‌ها به مرو کوچیدند. در ۱۲۷۴، ۲۴ تن از رؤسای ایل تکه که برای خوشامدگویی به حسام السلطنه به مشهد رفته بودند، بازداشت شدند.
ترکمنهای ساروق از حسام السلطنه پشتیبانی کردند و تکه‌ها تصمیم گرفتند که آنان را از مرو اخراج کنند.
این دوره‌ها، به اقتضای زندگی چادرنشینی ایل تکه و مطامع خانهای ترک و کرد شمال خراسان، که می‌خواستند اراضی تکه‌ها را بگیرند، و سودجوییها و قدرت نماییهای حکام خراسان، همیشه کوتاه بود.محمدکاظم مروی، عالم آرای نادری، چاپ محمدامین ریاحی، تهران 1364ش. ج 1، ص 35ـ36ماریانا روبنوونا آرونووا و کلارا زارمایروونا اشرفیان، دولت نادرشاه افشار، ترجمة حمید امین، تهران 1356ش. صص 171اراز محمد سارلی، تاریخ ترکمنستان، تهران 1373ـ 1378ش. ج 1، ص 95
طوایف تکه ساکن آخال و مرو، در دورهٔ محمدشاه و ناصرالدین شاه منشأ بعضی حوادث مهم بودند. اینان با حسن خانِ سالارْبار، حاکم شورشی خراسان، متحد شدند. در ۱۲۷۱ طوایف تکه سرخس مانع پیشروی محمدامین خان، حاکم خیوه، در خراسان شدند و سرانجام او را کشتند. در ۱۲۷۷ طوایف تکه ساکن در سرخس و تجن و مرو به رهبری قوشیدخان، لشکر حمزه میرزا حشمت الدوله حاکم خراسان، را درهم شکستند. این شکست یکی از مهم‌ترین حوادث نظامی ایران در دوره ناصرالدین شاه بود.محمدتقی بن محمدعلی سپهر، ناسخ التواریخ، چاپ جهانگیر قائم مقامی، تهران 1337ش. ج 2، ص 186ـ190اسماعیل میرپنجه، خاطرات اسارت: روزنامة سفر خوارزم و خیوه، چاپ صفاءالدین تبرّائیان، تهران 1370ش. صص 81
طوایف تکه از ۱۲۹۱ تا ۱۲۹۸ بارها با روسها جنگیدند: در دوره اول، طوایف تکه به رهبری تیکمه سردار بر قوای ژنرال لوماکین در جنگ گوک تپه پیروز شدند، و در دوره دوم در ۱۲۹۸ ارتش روسیه به فرماندهی ژنرال اسکوبلف در جنگ گوک تپه پیروز شد. دولت ایران که از رویارویی با دولت روسیه عاجز بود، پس از این جنگ با امضای قرارداد مرزی آخال، بخش بزرگی از خاک خود را به روسیه واگذار کرد
در خلال جنگ جهانی اول شکست‌های سنگین ارتش روسیه، که با نابودی بسیاری از مردان تکه همراه بود، و کوشش‌های پنهانی دولت عثمانی برای جذب طوایف ترکمن، تکه‌ها را به شورش ضد دولت روسیه سوق داد. پس از انقلاب اکتبر ۱۹۱۷ در روسیه، اغلب طوایف تکه، به رهبری کسانی چون سرهنگ ارازخان که از افسران ارتش روسیه تزاری بود، به مخالفان انقلاب روسیه پیوستند و با حمایت‌های ارتش انگلیس تا چند سال مانع از استقرار دولت شوروی در نواحی ترکمن‌نشین شدند.اراز محمد سارلی، تاریخ ترکمنستان، تهران 1373ـ 1378ش. ج 1، ص 207ـ311اسنادی از روابط ایران با منطقة قفقاز، تهران: دفتر مطالعات سیاسی و بین‌المللی، 1372ش. صص 183-186حسینقلی مقصودلو، مخابرات استراباد، چاپ ایرج افشار و محمدرسول دریاگشت، تهران 1363ش. ج 1، ص 414