moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
پاپ گریگوری نهم یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در ایتالیا به دنیا آمد و بین سال‌های ۱۲۲۷ تا ۱۲۴۱ میلادی پاپ بود. اَنکیزیسیون، محکمه‌های بازجویی دینی و دادگاه‌های تفتیش عقایداحمد کسروی، انکیزیسیون در ایران ،۱۳۲۶ ماهنامهٔ باهماد آزادگان در سده سیزدهم میلادی توسط گریگوری نهم بنیان نهاده شدسکولاریزم سیاسی، علیه یا له دین؟، سکولاریسم نو و در طول جنگ‌های مذهبی میان پروتستان‌ها و کاتولیک‌ها در سده‌های شانزدهم و هفدهم میلادی به شدت فعال بود و با تکیه بر قدرت حکومت دینی از قرائت خاص کلیسای کاتولیک دفاع می‌کرد و به سرکوب سایر قرائات از مسیحیت می‌پرداخت.اعترافات گالیله، شعور انسان در محکمه، بی‌بی‌سی فارسی
یک روز پس از درگذشت پاپ هونوریوس سوم در ۱۸ مارس سال ۱۲۲۷ میلادی، کاردینال‌های کلیسای کاتولیک با تشکیل شورایی در کاخ سپدیتزونیوم در رم، اوگولینو دی کونتی، کاردینال-اسقف ۷۵ ساله اوستیا و ولتری را تحت عنوان گریگوری نهم به مقام پاپ و اسقف رم منصوب ساختند. طبق رسم معلوم، پاپ جدید جهت اعلام این مسئله نمایندگانی را نزد حاکمان مسیحی از جمله فریدریش دوم، امپراتور مقدس روم اعزام کرد. گریگوری نهم در این پیام صراحتاً پایبندی خود به ادامه جنگ صلیبی را ابراز داشت. در نامه‌ای که مستقیماً به فریدریش دوم ارسال شد پاپ ضمن یادآوری تمامی تلاش‌های پیشین خود به عنوان کاردینال در این مسیر، از امپراتور خواست «مردانه و مقتدرانه» خود را آماده حرکت به سمت سرزمین مقدس نماید. عدم تحقق وعده‌های فریدریش دوم در این ارتباط، در طی ماه‌های آینده موجب بروز بُحران بین گریگوری نهم و امپراتور گشت. بدین ترتیب پاپ روز ۱۹ سپتامبر فریدریش دوم را که تا پیش از آن جنگوی صلیبی معتقد و حاکم تحت امر کلیسا به حساب می‌آمد، تکفیر کرد. این شرایط حتی پس از حرکت فریدریش دوم به سمت سرزمین مقدس در سال ۱۲۲۸ میلادی ادامه یافت و در هنگام استقرار امپراتور در این سرزمین نیز به اتمام نرسید. در این زمان، گریگوری نهم اتهاماتش نسبت به امپراتور و اطرافیان او را گسترش داد و سوءاستفاده از آزادی‌های کلیسا و حمله به حامیان پاپ را محکوم کرد.
پاپ گریگوری نهم اغلب به دلیل صدور فرمان علنی در قالب مهر و موم پاپ مشهور است که به گونه‌ای اعلان جنگ علیه گربه‌ها بود، وی در سال ۱۲۳۳ میلادی گربه‌ها را مظهر و متجلی شیطان خواند که متعاقب این موضوع، تعداد بسیار زیادی از گربه‌ها در سراسر اروپا کشته شدند. امحا و نابودی دسته‌جمعی گربه‌ها که دشمن عمده و اصلی موش‌ها بودند، تبدیل به عامل غیرمستقیمی برای همه‌گیری طاعون خیارکی گردید. این طاعون که عموماً از طریق نیش کک (حشره) یا گزش موش آلوده منتقل می‌گردد تنها به این سبب شایع گردید که جمعیت موش‌ها به دلیل عدم وجود شکارچی طبیعی (گربه‌ها) به حد فزونی رسید.https://historycolored.com/articles/7385/when-pope-gregory-ix-declared-a-war-on-cats/https://www.irishlegal.com/articles/our-legal-heritage-gregory-ix-the-cat-killing-pope-who-laid-down-the-law#:~:text=Pope%20Gregory%20IX%2C%20the%20178th,cats%20being%20killed%20throughout%20Europe.
پاپ سلستین چهارم یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در میلان به دنیا آمد و از ۱۲۴۱ تا ۱۲۴۱ میلادی پاپ بود.
پاپ اینوسنت چهارم یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در ایتالیا به دنیا آمد و از ۱۲۴۳ تا ۱۲۵۴ میلادی پاپ بود.
پاپ الکساندر چهارم ( تولد ۱۱۹۹ یا ۱۱۸۵ - درگذشت ۲۵ مه ۱۲۶۱ )یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در ایتالیا به دنیا آمد و از ۱۲۵۴ تا ۱۲۶۱ میلادی پاپ بود.
پاپ اوربان چهار یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در فرانسه به دنیا آمد و از ۱۲۶۱ تا ۱۲۶۴ میلادی پاپ بود.
پاپ کلمنت چهارم (تولد:۲۳ نوامبر بین ۱۱۹۰ تا ۱۲۰۰ - درگذشت :۲۹نوامبر ۱۲۶۸ ) یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در فرانسه به دنیا آمد و از ۱۲۶۵ تا ۱۲۶۸ میلادی پاپ بود.
پاپ گریگوری دهم (به لاتین: Gregorius X؛ ح. ۱۲۱۰ – ۱۰ ژانویه ۱۲۷۶) یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در ایتالیا به دنیا آمد و از ۱۲۷۱ تا ۱۲۷۶ میلادی پاپ بود.
پاپ اینوسنت پنجم یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در فرانسه به دنیا آمد و از ۱۲۷۶ تا ۱۲۷۶ میلادی پاپ بود.
پاپ آدریان پنجم یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در ایتالیا به دنیا آمد و از ۱۱ ژوئیه ۱۲۷۶ تا ۱۸ اوت ۱۲۷۶ میلادی پاپ بود.
پاپ ژان بیست‌ویکم یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در لیسبون به دنیا آمد و از ۱۲۷۶ تا ۱۲۷۷ میلادی پاپ بود.
پاپ نیکلاس سوم یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در رم به دنیا آمد و از ۱۲۷۷ تا ۱۲۸۰ میلادی پاپ بود.
پاپ مارتین چهارم یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در تورین به دنیا آمد و از ۱۲۸۱ تا ۱۲۸۵ میلادی پاپ بود.
پاپ هونوریوس چهارم ( تولد ۱۲۱۰ - درگذشت ۳ آوریل ۱۲۸۷ ) یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در رم به دنیا آمد و از ۱۲۸۵ تا ۱۲۸۷ میلادی پاپ بود.
پاپ نیکلاس چهارم (تولد: ۳۰ سپتامبر ۱۲۲۷ _ درگذشت :۴ آوریل ۱۲۹۲)یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در ایتالیا به دنیا آمد و از ۱۲۸۸ تا ۱۲۹۲ میلادی پاپ بود.
پاپ سلستین پنجم با نام اصلی پیِترو آنخِلِریو یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در ایتالیا به دنیا آمد و از پنج ژوئیه ۱۲۹۴ به مدت پنج ماه تا سیزده دسامبر ۱۲۹۴ میلادی، زمان کناره‌گیری اش پاپ بود. او یک راهب و عابد بود که رساله‌ای به نام سفارش‌های سلستین نیز از خود به جای گذاشت.
او توسط کلیسای کاتولیک روم به عنوان آخرین پاپی که به صورت غیر محرمانه برگزیده شده‌است به این سمت منصوب شد تا به دو سال بن‌بست در انتخاب پاپ پایان بخشیده شود. از میان تنها احکام دینی که همچنان برقرار است تنها حق کناره‌گیری پاپ است که توسط او تعیین شده‌است. تقریباً تمام احکام صادره او توسط جانشینش بونیفاس هشتم لغو شد. تنها یک هفته پس از صدور حکم حق کناره‌گیری پاپ او از مقامش استعفا کرد تا به دوران قبل از پاپ بودن خود بازگردد. او در ۱۳ دسامبر ۱۲۹۴ استعفای خود را اعلام کرد و بلافاصله توسط بونیفاس هشتم در کامپانیا به زندان افکنده شد. او کمتر از دو سال بعد همان‌جا در گذشت.
در سال ۱۳۱۳ سلستین پنجم تقدیس شد. پس از او هیچ‌یک از پاپ‌ها نام سلستین را برای خود برنگزید.
بنابر روایات پیِترو آنخِلِریو از والدینی به نام‌های آنجلو آنخِلِریو و ماریا لئون در شهری به نام سان آنجلو لیموسانو در پادشاهی سیسیل به دنیا آمد. شهر سان آنجلو لیموسانو امروزه در استان کامپوباسو ایتالیا قرار دارد.
پس از مرگ پدرش او کار در مزرعه را آغاز کرد. مادرش ماریا نقشی کلیدی در پرورش روحیه معنوی او بازی کرد. او آینده‌ای بسیار روشن‌تر از کشاورز یا چوپان شدن برای پسرش تصور می‌کرد. از آن زمان که او یک کودک بود هوش سرشار و عشق خود به دیگران را نمایان کرد. وقتی ۱۷ ساله بود به یک راهب نظام سنت بندیکت تبدیل شد. او ذاتی فرا عادی از زهد و انزوا از خود نشان داد. در سال ۱۲۳۹ به تنهایی برای انزوا به کوه مورون رفت، از این نام پیتر مورون را بر او نهادند. پس از پنج سال این انزوا را ترک کرد و به همراه دو تن دیگر به مکانی دور افتاده تر در کوه مایلا در ایالت آبروتزو در ایتالیای مرکزی رفت جایی که او به سخت‌ترین حالت ممکن به گونه‌ای که در رساله سنت جان باپتیست زندگی خود را ادامه می‌داد.
پس از آن که او چنین سبک زندگی را انتخاب کرد از سال ۱۲۴۴ به بعد به دارندگان این سبک زندگی سلستینیان اطلاق شد. اجتماع دینی نوینی پدید آمد و پیترو مناسکی که خود برای آن انتخاب کرده بود تعیین کرد. در سال ۱۲۶۴ این سلک دینی از طرف پاپ اوربان چهارم به رسمیت شناخته و تأیید شد. پیترو شنیده بود که پاپ گرگوری دهم قصد دارد چنین جامعه‌هایی را سرکوب کند و اجازه وجود چندین انشعاب در امور دینی را نمی‌دهد. اما او موفق شد پاپ را راضی کند که این سلک نیز شعبه‌ای از نظام سنت بندیکت گردد و تعهد کرد از آموزه‌های بندیکت نرسیا پیروی کند در حالیکه آموزه‌های او شدیدتر و منزویانه تر بود. پس از آن پاپ وقت او را تحت حمایت خود قرار داد. چیز دیگری جز این برای گسترش سریع آموزش‌های او لازم نبود. کار او تا جایی بالا که گرفت که اداره ۳۶ صومعه را بر عهده داشت و بیش از ششصد راهب را رهبری می‌کرد. با توجه به این که بعدها او اصرار به کناره‌گیری از مقام پاپی داشت چندان نمی‌توان او را به جاه طلبی و داشتن شهوت قدرت متهم کرد.
پس از مرگ پاپ نیکلاس چهارم در آوریل ۱۲۹۲ مجمع کاردینال‌ها در پروجا تشکیل شد. پس از بیش از دو سال هیچ اجماعی در رابطه با انتخاب پاپ حاصل نشد. پیترو که به عنوان یک زاهد بندیکتی شناخته می‌شد در نامه‌ای به کاردینال‌ها هشدار داد که اگر هر چه سریع تر پاپ را انتخاب نکنند مورد خشم خدا واقع خواهند شد. لاتینو مالابرانکا رئیس سال خورده و مریض کالج کاردینال‌ها با این نامه به گریه افتاد و اذعان داشت که «به نام پدر، پسر و روح القدس پیتروی مورون را به عنوان پاپ انتخاب کردم.» کاردینال‌ها بلادرنگ تصمیم ناچارانه و از سر ناامیدی مالابرانکا را پذیرفتند. وقتی کاردینال‌ها در جواب برای او نوشتند که او را به عنوان پاپ انتخاب کرده‌اند، پیترو سرسختانه و با شدت تمام این موضوع را رد کرد و حتی تلاش کرد بگریزد اما نهایتاً با سخنانی که با نمایندگان کاردینال‌ها و پادشاهان ناپل و مجارستان داشت این سمت را پذیرفت. او در ۵ ژوئیه ۱۲۹۴ در سن ۷۹ سالگی به عنوان پاپ انتخاب شد و در ۲۹ آگوست همان سال در شهر آکویلای ایالت آبروتزو تاج‌گذاری کرد و نام سلستین پنجم را برای خود برگزید.
مدت کوتاهی پس از رسیدن به قدرت او در حکمی نادر به عموم زائران اجازه داد هنگام تاجگذاری اش آزادانه از کلیسای سانتا ماریا در آکویلا بازدید کنند. هر ساله به همین مناسبت فستیوالی در آن مکان در ۲۸ و ۲۹ آگوست برگزار می‌شود. بدون داشتن هیچگونه تجربه سیاسی سلستین نشان که پاپی ضعیف و بی‌کفایت است. او محل استقرار خود را پادشاهی ناپل قرار داد تا هیچگونه ارتباطی با دربار کلیسایی رم نداشته باشد و کاملاً تحت سلطه شارل دوم پادشاه ناپل واقع گردد. او افراد مورد علاقه پادشاه را به عنوان عوامل کلیسا انتخاب کرد. در هنگام جشن ظهور سه تن از کاردینال‌ها را برای اداره کلیسا انتخاب کرد که این موضوع با مخالفت آن‌ها روبرو شد.
با توجه به فقدان قدرت اجرایی و عدم کفایت شخصی او با کاردینال بندتو کائتانی (جانشین احتمالی او) برای کناره‌گیری شروع به مشورت کرد. این صحبت‌ها منجر به صدور حکم اختیار پاپ در کناره‌گیری از سمتش شد. خود سلستین پنج ماه و هشت روز پس از رسیدن به قدرت در ۱۳ دسامبر ۱۲۹۴ استعفای خود را اعلام کرد و بر آن پافشاری نمود. او در اظهار نظری رسمی دلیل کناره‌گیری خود را «میل به تواضع، فروتنی، یک زندگی پاک، وجدانی بی‌آلایش، ضعف بدنی، انحطاط مردم و اشتیاق برای آرامش سابق» اذعان کرد. او خود را از شوکت و منزلت پاپی محروم کرد. او از ناپل دور شد تا زندگی منزویانه قبلی خود را ادامه دهد.
پاپ بعدی که به اختیار خود از مقامش کناره‌گیری کرد، ۷۱۹ سال بعد پاپ بندیکت شانزدهم بود.
سلستین سابق و پیِترو آنخِلِریو حال، اجازه نیافت دوباره زاهد گوشه‌نشین قبلی بشود. طرف‌های بسیاری با کناره‌گیری او مخالف بودند و پاپ جدید بونیفاس هشتم نگران بود یکی از این مخالفان او را به عنوان پاپ رقیب دوباره بر سر قدرت بیاورد. بدین منظور او پیترو را مجبور کرد تا او را تا رم همراهی کند. اما پیترو گریخت و در جنگل مخفی شد تا دوباره به سولمنا برای زندگانی رهبانی سابق خود بازگردد. اما این کار غیرممکن می‌نمود. وقتی می‌خواست به دالماتیا بگریزد طوفان کشتی را مجبور کرد به بندر بازگردد. او توسط عوامل بونیفاس دستگیر و و در قلعه فومُن در فرنتینو به همراه دو تن دیگر از پیروان طریقش زندانی شد. پیترو ده ماه بعد در سن ۸۱ سالگی درگذشت. هوادران او این اتهام را به بونیفاس نسبت می‌دادند که به پیترو بسیار سخت گرفته و او را در زندان کشته است اما شواهد تاریخی در دست نیست که این ادعا را ثابت کند. پیترو در فرنتینو به خاک سپرده شد ولی پس از مدتی پیکرش به کلیسای سانتا ماریا منتقل شد.
فیلیپ چهارم پادشاه فرانسه که از سلستین حمایت می‌کرد به مخالفت با بونیفاس برخاست. پس از انتخاب شدن کلمنت پنجم به عنوان پاپ فیلیپ پیشنهاد داد که سلستین تقدیس شود. او در ۵ می ۱۳۱۳ تقدیس شد.
بیشتر تمرکزی که امروزه بر سلستین می‌شود در مورد کناره‌گیری اوست. او کسی بود که کناره‌گیری را برای پاپ‌ها مرسوم کرد و اغلب اینطور تصور می‌شود که خود او اولین پاپی بود که از مقام خود استعفا داد. در حالیکه پیش از او پونتیان، ژان هجدهم، بندیکت نهم و گرگوری ششم این کار را کرده بودند. همان‌طور که گفته‌استعفای خود خواسته سلستین نیز در پی فشار از طرف کلیسا حاصل شد.
پاپ پل ششم در ۱۹۶۶ در دیداری که از فرنتینو، محل مرگ سلستین داشت از او تجلیل کرد.
در زمین‌لرزه سال ۲۰۰۹ لاکوئیلا بقایای مقبره او سالم ماند که برخی آن را یک معجزه خواندند.
بونیفاس هشتم (۱۲۳۵ میلادی - ۱۱ اکتبر ۱۳۰۳ میلادی) یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در ایتالیا به دنیا آمد و از ۱۲۹۴ تا ۱۳۰۳ میلادی پاپ بود.
بنیانگذاری دانشگاه ساپینزا رم از کارهای او بود.
پس از آن که فیلیپ چهارم، پادشاه فرانسه بدون مشورت با پاپ، بر عواید کلیسا مالیات بست، بونیفاس هشتم که متوجه تهدیدی که تردید رو به فزونی نمایندگان کلیسا بین وفاداری به پادشاهان در مقابل تبعیت از پاپ نسبت به ادعای حاکمیت عمومی پاپ به عنوان جانشین مسیح پدیدمی‌آورد، شده بود، در پاسخ سال ۱۲۹۶ میلادی با صدور فرمانی تحت عنوان «کلریکوس لایکوس» روحانیون را از پرداخت هرگونه مالیات به هر شکلی به هر حاکم سکولار منع کرد. او با فرا تر نهادن چند قدم، سال ۱۳۰۲ میلادی با صدور فرمان پاپی دیگری تحت عنوان «اونام سنکتام»، «رستگاری هر انسان» را صرفاً منوط به «پایبندی به پاپ رم» دانست.
فیلیپ چهارم در پاسخ خواهان تشکیل شورایی جهت محاکمه بونیفاس هشتم به اتهام «بدعت‌گذاری، کفرگویی، قتل، لواط، جادوگری و عدم پایبندی به روزه» شد. با اقدام پاپ به تکفیر فیلیپ چهارم، پادشاه فرانسه را ترغیب به توسل به زور علیه او کرد. بدین ترتیب رو ۷ سپتامبر سال ۱۳۰۳ میلادی عوامل پادشاه به کمک نیروهای ایتالیایی ضد پاپ، بونیفاس هشتم را در نزدیکی رم دستگیر کردند تا او را وادار به لغو حکم تکفیر و حضور در شورای مذکور نمایند. با این وجود، در پی تشنج به پا شده، بونیفاس سه روز بعد توسط مردم محلی آزاد شد اما در عرض یک ماه در اثر شوک وارد آمده درگذشت.
پاپ بندیکت یازدهم ( تاریخ درگذشت ۷ ژانویه ۱۳۰۴) یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در ایتالیا به دنیا آمد و از ۱۳۰۳ تا ۱۳۰۴ میلادی پاپ بود.
پاپ کلِمِنت پنجم یا پاپ کلِمان پنجم یا پاپ کلمنس پنجم (۲۰ آوریل ۱۳۱۴ میلادی) یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در فرانسه به دنیا آمد و از ۱۳۰۵ تا ۱۳۱۴ میلادی پاپ بود.
پس از درگذشت پاپ بونیفاس هشتم، تحت نفوذ فیلیپ چهارم، پادشاه فرانسه، به عنوان فردی فرانسوی با نام "کلمنت پنجم" جانشین او شد. کلمنت پنجم با نگرانی از انتقام‌جویی ایتالیایی‌ها از نقشی که فرانسوی‌ها در حوادثی که منجر به مرگ پاپ پیشین شده بود، به رم نرفت تا بر سریر آن تکیه بزند. با این حال ایتالیایی‌ها دلیل اصلی این مسئله را وجود معشوقه فرانسوی برای او که دختر کنت فوآ بود، می‌دانستند. سال ۱۳۰۷ در اوینیون در پروانس مستقر شد. پروانس با وجود این که رسما خراج‌گذار پادشاهی ناپولی بود اما در حوزه نفوذ فرانسه قرار داشت.
پاپ ژان بیست‌ودوم یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در فرانسه به دنیا آمد و از سال ۱۳۱۶ میلادی تا هنگام مرگش در سال ۱۳۳۴ میلادی پاپ بود.
پاپ ژان بیست‌ودوم از جمله افرادی بود که اعتقاد داشت رویت سعیده پس از روز حساب اتفاق می‌افتد. او می‌پنداشت از آنجایی که خدا موجودی کامل است نمی‌تواند پس از آن که رویت سعیده را به شخص نجات یافته‌ای اعطا کرد، در روز حساب در مورد تصمیم پیشین خود مجدداً داوری کند. طبق نظرات او خداوند همچنین نمی‌تواند اشتباه کند تا مجبور شود شخصی را که مورد لطف قرار داده مجدداً از آن محروم سازد. از طرفی برای روح نجات یافتگان مناسب‌تر است پس از اتحاد با جسم در روز حساب، به صورت طبیعی کامل خود نزد خدا وارد شود. او به همین صورت نتیجه می‌گیرد تا آن روز موعود، فعلاً هیچ حسابرسی، پاداش و مجازات و نهایتاً بهشت و جهنمی وجود ندارد. به هر حال چنین آرایی نمی‌توانست مورد هجمه سنگین مخالفان قرار نگیرد.
فیلیپ ششم، پادشاه فرانسه که مجذوب و درگیر موضوع رویت سعیده شده بود، با نوشتن نامه‌ای از سر نگرانی به پاپ ژان بیست‌ودوم، انکار رویت سعیده را نابودگر اعتقاد به شفاعت مریم و قدیسان دانست. در نهایت یک کمیسیون پاپی پس از «بررسی دقیق»، اعلام کرد که معتقد است روح تبرک یافتگان چهره به چهره ذات الهی می‌شود.
در دوران حکومت ژان بیست‌ودوم کلیسای کاتولیک از طرق مختلفی از جمله فروش مناصب، ثروت زیادی حاصل نموده بود. گفته می‌شود ژان بیست‌ودوم برای استفاده شخصی خود، چهل لباس زرین به قیمت ۱۲۷۶ فلورین طلا (هر فلورین ۳.۵ گرم طلا) از دمشق خرید و مقادیر بیشتری صرف تجملات دیگر کرد. همچنین گفته می‌شود هزینه لباس ملازمان او عددی بالغ بر ۷۰۰۰ تا ۸۰۰۰ فلورین در سال بود.
پاپ بندیکت دوازدهم یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در فرانسه به دنیا آمد و از ۱۳۳۴ تا ۱۳۴۲ میلادی پاپ بود.
پاپ کلمنت ششم یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در فرانسه به دنیا آمد و از ۱۳۴۲ تا ۱۳۵۲ میلادی پاپ بود.
پاپ اینوسنت ششم یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک بود که در فرانسه به دنیا آمد و سال ۱۳۵۲ میلادی تا هنگام مرگش در سال ۱۳۶۲ میلادی پاپ بود.
او با احساس خطر نسبت به فعالیت گروه‌های مزدور یاغی که دست به غارت‌گری و راهزنی می‌زدند، آرنو سروولArnaut de Cervole، سرکرده یکی از بدنام‌ترین این گروه‌ها را به اوینیون، کرسی پاپ، دعوت و با اعطای آمرزش‌نامه برای گناهان او و پرداخت چهل هزار سکه طلا، متقاعد به ترک منطقه کرد.
پاپ اوربان پنجم (تولد:۱۳۱۰ - درگذشت :۱۹ دسامبر ۱۳۷۰ ) یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در فرانسه به دنیا آمد و از ۱۳۶۲ تا ۱۳۷۰ میلادی پاپ بود.
پاپ گریگوری یازدهم یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در فرانسه به دنیا آمد و از ۱۳۷۰ تا ۱۳۷۸ میلادی پاپ بود.
پاپ اوربان ششم (تولد: ۱۳۱۸ - درگذشت :۱۵ اکتبر ۱۳۸۹) یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در ناپل به دنیا آمد و از ۱۳۷۸ تا ۱۳۸۹ میلادی پاپ بود.
پاپ بونیفاس نهم (تولد:۱۳۵۰- درگذشت : ۱اکتبر ۱۴۰۴) یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در ناپل به دنیا آمد و از ۱۳۸۹ تا ۱۴۰۴ میلادی پاپ بود.
پاپ اینوسنت هفتم یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در ایتالیا به دنیا آمد و از ۱۴۰۴ تا ۱۴۰۶ میلادی پاپ بود.
پاپ گریگوری دوازدهم (تولد: ۱۳۲۶ یا بین ۱۳۳۵ و ۱۳۴۵ - درگذشت :۱۸ اکتبر ۱۴۱۷) زاده شده با نام آنجلو کورارو یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در یک خانواده اشرافی در ونیز به دنیا آمد و از سال ۱۴۰۶ تا سال ۱۴۱۵ میلادی همزمان با دو پاپ مدعی دیگر، در یکی آشفته‌ترین دوره‌ها از نوع خود پاپ بود. گریگوری دوازدهم نهایتاً به تصمیم شورای موسوم به شورای کنستانس از مقام خود کناره‌گیری کرد تا دو دستگی غرب به پایان برسد.
آنجلو کورارو در ونیز متولد شد و وقف کلیسا گردید. در سال ۱۳۸۰ میلادی به عنوان اسقف کاستلو جای نیکولو ماروسینی را گرفت. در سال ۱۳۹۰ میلادی عنوان افتخاری اسقف لاتین قسطنطنیه به او اعطا شد. در ۱۲ ژوئن ۱۴۰۵ توسط پاپ اینوسنت هفتم به مقام کاردینالی ارتقا یافت. از ۳۰ نوامبر ۱۴۰۶ تا ۲۳ اوت ۱۴۰۹ سرپرست پاپی قسطنطنیه بود.
پس از مرگ پاپ بونیفاس نهم در سال ۱۴۰۴ میلادی و پیش از انتخاب اینوسنت هفتم، شورای کاردینال‌ها توافق کرده بود هر آن کس به عنوان پاپ برگزیده شود از صورت دادن هر گونه اقدامی برای پایان دادن به دو دستگی، حتی با کناره‌گیری از مقام خود مضایغه نکندhttps://www.csun.edu/~hcfll004/SV1406.html و دست به انتخاب کاردینال جدید بجز در جهت ایجاد اتحاد و در مسیر بر طرف کردن انشقاق نزند.
پاپ اینوسنت هفتم ششم ماه نوامبر سال ۱۴۰۶ میلادی درگذشت. پس از روزها مجادله بر سر انتخاب یا عدم انتخاب پاپ جدید، با تصمیم بر تعیین جانشینی برای پاپ فقید، شورایی متشکل از تنها پانزده (چهارده) کاردینال در شهر رم، در نهایت پس از قریب به دو هفته مشاوره، عصر روز ۳۰ نوامبر سال ۱۴۰۶، ۲۴ روز پس از مرگ پاپ پیشین، آنجلو کورارو با پذیرش مفادی مشابه توافق سال ۱۴۰۴ شورای کاردینال‌ها، با وجود کهولت سن با عنوان گرگوری دوازدهم به اتفاق آرا به مقام پاپی منصوب گشت. این تصمیم صبح روز بعد به عموم اعلام شد.
گرگوری دوازدهم نوزدهم ماه دسامبر سال ۱۴۰۶ در کلیسای سن پیترو تاجگذاری کرد.
دو پاپ به شکل محتاطانه مذاکرات را آغاز کردند و قرار به انجام یک ملاقات در ساونا در لیگوریا گذاشتند. اما به زودی عزم آن‌ها برای این عمل متزلزل شد. بستگان گرگوری دوازدهم در ونیز و لادیسلوس، پادشاه ناپل که به دلایل سیاسی از گرگوری دوازدهم حمایت می‌کرد، از نفوذ خود برای برهم زدن این ملاقات حداکثر استفاده را کردند و هر دو پاپ از این امر بیمناک شدند که توسط هواداران دیگری گرفتار شوند.
کاردینال‌های گرگوری دوازدهم آشکارا نارضایتی خود از اقدامات او و قصدشان برای برکنار کردن او را نمایان کردند. ۴ ماه می سال ۱۴۰۸ میلادی گرگوری دوازدهم کاردینال‌های خود را در شهر لوکا جمع کرد و به آن‌ها دستور داد مطلقاً و به هیچ بهانه‌ای از شهر خارج نشوند. او بر خلاف وعده‌هایی که در شورای انتخاب‌کننده پاپ داده بود، تلاش کرد با کاردینال کردن چهار نفر از برادرزاده‌های خود از خاندان کورارو (از جمله اوژن چهارم، پاپ آینده) جمع حامشیانش را تکمیل کتد. هفت تن از کاردینال‌ها مخفیانه لوکا را ترک کردند و مذاکرات را با کاردینال‌های بندیکت سیزدهم برای برگزاری یک شورای عمومی برای عزل هر دو پاپ و انتخاب پاپی تازه آغاز نمودند که نتیجه آن تشکیل شورای پیزا و دعوت از هر دو پاپ برای انتخاب پاپی جدید برای پایان دادن به دو دستگی غرب بود که البته هیچ‌یک از پاپ‌ها در آن حاضر نشدند.
پس اعلام بی‌طرفی فرانسه نسبت به پاپ رم و اوینیون، در پانزدهمین نشست شورای پیزا در ۵ ژوئن سال ۱۴۰۹ میلادی هر دو پاپ تفرقه افکن، بدعت‌گذار، جنایت کار و رسوا خوانده شدند. آن‌ها پس از یک ماه الکساندر پنجم را به عنوان پاپ انتخاب کردند تا سه شخص به صورت همزمان خود را پاپ بنامند. در همین حال گرگوری دوازدهم ۱۰ کاردینال جدید دیگر منصوب کرد و شورای رقیبی در چیویداله دل فریولی نزدیکی شهر آکویلیا تشکیل داد که اسقف‌های کمی به آن پیوستند. کاردینال‌های گرگوری دوازدهم متقابلاً الکساندر پنجم و بندیکت سیزدهم را تفرقه انداز، جنایت کار و عامل فساد و خرابکاری در کلیسا نامیدند در حالیکه هیچ‌کس به اظهارات آن‌ها توجهی نکرد.
نهایتاً شورای کنستانس گره از وضعیت ایجاد شده گشود. گرگوری دوازدهم، کارلو مالاتستا و کاردینال جیووانی دومینیکی از راگوسا را به عنوان نماینده خود در این شورا منصوب کرد. همین کاردینال در آخر دستور جانشینی پاپ بعدی را به رسمیت شناخت تا مقام پاپ با حفظ قدرت به حیات خود ادامه دهد.
آخر سر پنجم ژوئیه سال ۱۴۱۵ میلادی، مالاتستا، به نمایندگی از گرگوری دوازدهم کناره‌گیری او از سمت خود را اعلام کرد که این امر توسط کاردینال‌ها پذیرفته شد. بنا بر توافق‌های پیشین تمامی کاردینال‌هایی که گرگوری دوازدهم انتخاب کرده بود برای جلب رضایت خاندان کورارو در سمت خود ابقا شوند. گرگوری دوازدهم هم به عنوان اسقف فراسکاتی، رئیس دانشکده مقدس کاردینال‌ها و نماینده تام‌الاختیار دائمی در آنکونا انتخاب شد. این شورا همچنین ژان بیست و سوم که خود جانشین الکساندر پنجم کرده بود و بندیکت سیزدهم، پاپ آوینیون را از سمتشان عزل کرد که تا دو دستگی غرب به پایان برسد. هیچ پاپ دیگری تا هنگام مرگ گرگوری دوازهم انتخاب نشد تا صندلی این سمت خالی بماند. بعد از مرگ گرگوری دوازدهم، مارتین پنجم عهده‌دار مقام پاپی شد.
مابقی زندگی گرگوری دوازدهم در صلح و آرامشی که اطلاعاتی از آن در نیست، در آنکونا گذشت. او تا زمان بندیکت شانزدهم که در سال ۲۰۱۳ از مقام خود کناره‌گیری کرد، یعنی حدود ۵۹۸ سال، آخرین پاپی بود که از مقام پاپی کناره گرفت.
پاپ مارتین پنجم ۲۰۶امین پاپ کلیسای کاتولیک رم بود که در رم به دنیا آمد و از ۱۴۱۷ تا ۱۴۳۱ میلادی پاپ بود.
پاپ اوژن چهارم (با تلفظ دقیق لاتین "اوجنیوس") یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که با نام گابریل کندولمر در ونیز به دنیا آمد و از ۱۴۳۱ تا ۱۴۴۷ میلادی پاپ بود. او آخرین پاپ با عنوان "اوژن" تا به کنون بوده‌است.
کندولمر خواهرزاده پاپ گریگوری دوازدهم بود. از مهم‌ترین اقدامات او در دوران تصدی مقام پاپی صدور فرمان تکفیر به بردگی گیرندگان تازه مسیحیان جزایر قناری (تا زمان آزادگی به بردگی گرفته شدگان) و ابطال حق تسلط پرتغال بر این جزایر بود. او در مسئله اختلاف پرتغال و اسپانیا در سواحل غربی آفریقا موضع بی‌طرفی اختیار کرد.
او در دوره حاکمیت خود بر کلیسای کاتولیک روم در مجموع ۲۷ تن را به مقام کاردینالی منصوب نمود.http://www.gcatholic.org/hierarchy/pope/EG4.htm
کندولمر در یک خانواده ثروتمند تاجر در ونیز چشم به جهان گشود. در سن بیست و چهار سالگی توسط دایی خود، پاپ گریگوری دوازدهم به اسقفی سیه‌نا منصوب گردید. انتصاب این فرد جوان و بیگانه، اعتراض رهبران سیاسی سیه‌نا را برانگیخت. کندولمر به همین جهت تنها پنج ماه بعد از مقام خود کناره گرفته و در ماه مه سال ۱۴۰۸http://www.newadvent.org/cathen/05601a.htm با ارتقا به مقام کاردینالی به عنوان خزانه دار پاپ گریگوری دوازدهم و اسقف اعظم کلیسای سان کلمنته گماشته شد.
پاپ مارتین پنجم او را به عنوان یک کاردینال به مقام‌هایی همچون اسقفی اعظم کلیسای دی سانتا ماریا، نمایندگی پاپ در آنکونا و فرمانداری بولونیا منصوب کرد.
کندولمر در هنگام فرمانداری بولونیا موفق شد، یک شورش محلی را سرکوب کند.https://amazingbibletimeline.com/blog/eugene-iv/
او را مردی لاغر و بلند قد توصیف کرده‌اند.
مدت اندکی پس از درگذشت پاپ مارتین پنجم، شورای کاردینال‌های کلیسای کاتولیک روم با تشکیل شورا کندولمر را در سال ۱۴۳۱ به مقام پاپی برگزیدند. او که دومین پاپ پس از پایان دو دستگی بزرگ کلیسای غرب به حساب می‌آمد، در ۱۱ ماه مارس همان سال تحت عنوان اوژن چهارم در کلیسای سن پیترو تاج گذاری کرد. گفته می‌شود پیش از این انتخاب، در یک توافق کتبی کندولمر پذیرفته بود که نیمی از درآمد کلیسا را بین کاردینال‌ها تقسیم کند و در همه امور با اهمیت با آن‌ها مشورت نماید.
بلافاصله پس از رسیدن به قدرت، اوژن چهارم اقدامات تندی علیه خاندان قدرتمند کولونا در شهر رم که نفوذ زیادی در دوران پاپ مارتین پنجم یافته بودند، آغاز کرد. این اقدامات که برای پس گرفتن دارایی‌ها و ثروت حاصل شده برای خاندان کولونا در دوران پاپ پیشین صورت می‌گرفت، به مشاجرات شدیدی انجامید که نهایتاً با پیمان مصالحه به پایان رسید. بر این اساس این توافق خاندان کولونا تمامی قلاع خود را تسلیم و ۷۵ هزار دوکات پرداخت نمود.
مهم‌ترین موضوع دوران پاپی اوژن چهارم را درگیری او با شورای موسوم به شورای بازل (بعدها شورای فلورانس)، آخرین شورای جنبش شورایی کردن حاکمیت کلیسای کاتولیک که توسط پاپ مارتین پنجم تشکیل گردید بود، دانسته‌اند. با این حال که او در ابتدا فعالیت شورای بازل را تأیید کرده بود،https://www.encyclopedia.com/religion/encyclopedias-almanacs-transcripts-and-maps/eugene-iv-pope خبرهای ناخوشایند و اغراق شده‌ای که در سال ۱۴۳۱ از این شورا به اوژن چهارم رسید او را بر آن داشت که در ۱۸ دسامبر ۱۴۳۱ با صدور فرمانی این شورا را منحل کند و خواهان تشکیل شورای دیگری تا هجده ماه آینده در بولونیا شود. این اقدام پاپ این تفکر را تقویت کرد که سران کلیسا با هر گونه اصلاح منطقی در ساختار خود مخالف هستند. شورای بازل در مقابل این فرمان مقاومت نشان داد و از پذیرش انحلال سر باز زد. این شورا که توسط قدرت‌های سکولار تحت حمایت بود، همچنین با مطرح کردن مجدد مسئله شورای کنستانس که در آن شورا بر پاپ ارجح دانسته شده بود، از پاپ اوژن چهارم و تمامی کاردینال‌ها خواست تا سه ماه دیگر در شهر بازل حاضر شوند یا به جرم تمرد منتظر عقوبت باشند. با دخالت زیگیزموند، امپراتور مقدس روم که به تازگی به قدرت رسیده و برای تاجگذاری به رم رفته بود، برای جلوگیری از ایجاد تفرقه و دو دستگی، توافقی بین پاپ و شورای بازل به دست آمد که بر اساس آن پاپ در ۱۵ دسامبر ۱۴۳۳ فرمان انحلال شورا را لغو کرد، تمام حقوق سریر مقدس به رسمیت شناخته گردید و شورای بازل به استثنای جلسات نخستین آن مشروع و جزئی از نهضت وحدت کلیساها خوانده شد.
این مسامحه در پی هجوم نیروهای دوک‌نشین میلان به ایالات پاپی در تلافی حمایت پاپ از ونیز و فلورانس در مقابل میلان، صورت گرفت. خاندان کولونا با بهره‌گیری از این موقعیت در ماه ژوئن ۱۴۳۴ اقدام به تشکیل یک جمهوری انقلابی در شهر رم کرد. پاپ که کنترل رم را از دست داده بود، در لباس راهبان خود را به رودخانه تیبر رساند و زیر باران سنگ با قایق به سمت جنوب شهر، جایی که یک کشتی فلورانسی منتظر او بود، حرکت کرد.
شهر رم چند ماه بعد مجدداً به کمک جیووانی ویتلسکی، اسقف نظامی رکاناتی به انقیاد درآمد. در ماه اوت ۱۴۳۵ قرارداد صلحی در فرارا بین طرفین درگیری به امضا رسید. پاپ در ماه آوریل سال ۱۴۳۶ به بولونیا نقل مکان کرد در حالیکه عوامل نظامی او بخش عمده ایالات پاپی را دوباره به کنترل خود درآوردند. بسیاری از دشمنان سنتی پاپ در این نبردها این میان رفتند و خاندان کولونا با از دست دادن پایگاه‌های خود مجدداً فرمان‌بری پیشه کرد.
با پیروزی پاپ، بازیابی مجدد قدرت توسط او و از میان رفتن خطرات، درگیری‌ها با شورای بازل باره دیگر از سرگرفته شد. اوژن چهارم شورای رقیبی در فرارا تشکیل داد و تمامی مقامات بلندپایه گرد آمده در بازل را تکفیر کرد. برخی از افراد حاضر در شورای بازل که همچنان پاپ را صاحب نفوذ و اختیار می‌دانستند، نیز خود را به فرارا رساندند. شارل هفتم، پادشاه فرانسه با منع روحانیون مذهبی کشورش از ورود به شورای فرارا، مصوبات شورای بازل را با اندکی تغییر در کشورش اجرایی نمود. با این حال پادشاه انگلستان و دوک بورگوندی که شورای بازل را در جانب فرانسه می‌دیدند، شورای بازل را به رسمیت نشناختند. پادشاهی کاستیل، پادشاهی آراگون، دوک‌نشین میلان و دوک‌نشین باواریا نیز دست از حمایت خود از شورای بازل کشیدند.
افراد باقی مانده در شورای بازل که شمار آن‌ها را بیست تن دانسته‌اند، در پاسخ به این اقدامات ابتدا در ۲۴ ژانویه ۱۴۳۸ پاپ اوژن چهارم را از مقام خود معلق و نهایتاً ۲۵ ژوئن ۱۴۳۹ با صدور حکم ارتداد، رسماً او را از این مقام عزل کرد. مقامات حاضر در بازل برای تحت فشار قرار دادن پاپ سعی در مصادره منابع درآمدی او داشتند.https://catholicsaints.info/pope-eugene-iv/ این شورا در ماه نوامبر همان سال آمادئوس هشتم، دوک ساووی را با نام فلیکس پنجم به عنوان پاپ (پادپاپ) برگزید.
شورای فرارا در ادامه تلاش مشابه پاپ‌های پیشین به دنبال تشکیل یک اتحادیه با کلیسای ارتودوکس شرقی برآمد. بدین منظور قرار بر تشکیل یک جلسه در کنستانتینوپول شد که با اصرار عده ای از جمله حاضران در شورای بازل بر تشکیل جلسه در غرب، پاپ با اجاره و اعزام ناوگانی امپراتور بیزانس، پاتریارک (رهبر کلیسای ارتودوکس) و ۷۰۰ تن دیگر را به فرارا دعوت و منتقل نمود. شورای فرارا که با شیوع طاعون به فلورانس منتقل شده بود، با وجود اختلاف نظرهای فراوان پس از برگزاری نشست‌های متعدد و گذشت چندین ماه در هشتم ژوئن ۱۴۳۹ به توافقی نسبی و سطحی با ارتودوکس‌ها رسید. این اتحادیه که دوام چندانی نداشت اما به دنبال کسب آبرو برای پاپ بود، به شکل ضعیف تری با کلیساهای دیگر نیز دنبال شد. اوژن چهارم در ۲۲ نوامبر ۱۴۳۹ پیمانی با ارامنه به امضا رساند. سال‌های بعد تماس‌هایی نیز با سریانی‌ها، نِستوری‌ها و مارونی‌ها برقرار گردید.
فلیکس پنجم، رقیب اوژن نتوانست هوادار چندانی به دست بیاورد. در نهایت فریدریش سوم، امپراتور مقدس روم تمایل به پذیرش اوژن چهارم نشان داد. اِنیِس سیلویوس پیکولومینی که بعدها خود با نام پیوس دوم به مقام پاپی رسید، به نمایندگی از امپراتور در سال ۱۴۴۲ با پاپ اوژن چهارم به مصالحه دست یافت. به رسمیت شناخته شدن حاکمیت آلفونسو پنجم، پادشاه آراگون بر ناپل آخرین حمایت‌های با اهمیت از شورای بازل را در ایتالیا از بین برد.
اوژن چهارم پس از قریب به ده سال دوری، در سال ۱۴۴۳ فاتحانه به رم بازگشت. او که پیش از آن در امور تکیه ویژه ای به اهالی زادگاه خود، ونیز و برخی خاندان‌های خاص همچون خاندان اورسینی (احتمالاً در مقابل خاندان کولونا) داشت، متوجه شده بود که باید تغییر رویه دهد و از افراد لایق تر برای کنترل شرایط استفاده کند.https://brill.com/view/book/edcoll/9789004385689/BP000003.xml?lang=en
تلاش حامیان اوژن چهارم از جمله پیکولومینی در نهایت منجر روی گردانی تمامی حاکمان آلمانی از فلیکس چنجم، پادپاپ رقیب پاپ رم شد. توافق به رسمیت شناختن اوژن چهارم به عنوان پاپ حقیقی پس از مرگ پاپ صورت گرفت.
پاپ اوژن چهارم تلاش زیادی برای مقابله با پیشروی ترکان عثمانی در خاک اروپا و نجات کنستانتینوپولhttps://www.britannica.com/biography/Eugenius-IV کرد. او با صرف یک پنجم درآمد کلیسا در جنگ صلیبی که در سال ۱۴۴۳ در مجارستان بدین منظور به راه افتاده بود، سعی داشت جلوی آن‌ها را بگیرد که با تحمل شکستی سخت در نبرد وارنا به نتیجه ای نرسید تا راه برای سقوط کنستانتینوپول در سال ۱۴۵۳ به دست ترکان کاملاً هموار شود.
بسیاری از ساکنان جزایر قناری در دهه ۱۴۳۰ میلادی به مسیحیت گرویدند. حاکمیت بر این جزایر بین پرتغال و پادشاهی کاستیل مورد مناقشه بود. عدم وجود کنترل مؤثر بر این جزایر موجب گشته بود این مکان هر از گاهی مورد حملات جهت به بردگی گرفتن ساکنان واقع شود.
شورای کوبلنز در سال ۹۲۲ به بردگی گرفتن مسیحیان را محکوم کرده بود. در پی اعتراض فرناندو کالوِتو، اسقف این جزایر، اوژن چهارم با صدور فرمان پاپی موسوم به "Creator Omnium" در ۱۷ دسامبر ۱۴۳۴ مجوزی که به پرتغال برای تصرف این جزایر داده شده بود را لغو کرد. او هر آن کس را که تازه مسیحیان را به بردگی گرفته یا می‌گرفتند را تکفیر نمود و اعلام کرد این حکم تا آزادی همه مسیحیان و بازگرداندن دارایی آن‌ها بر قرار خواهد ماند. در سال ۱۴۳۴ اوژن چهارم با صدور فرمان پاپی دیگری (Regimini Gregis Dominici) به بردگی گرفتن مسیحیان جزایر قناری را ممنوع ساخت و ادامه اقدامات جهت سلطه بر آن را متوقف کرد تا مسیحیان بتوانند در صلح به کار خود ادامه دهند.
با این حال نیروهای پرتغالی در سال ۱۴۳۵ به حملات خود به این جزایر ادامه دادند. اوژن چهارم مجدداً با صدور فرمان پاپی (Sicut Dudum) جنگ‌افروزی علیه این جزایر را ممنوع خواند و بر منع به بردگی گرفتن ساکنین آن تأکید کرد. اوژن با تهدید به تکفیر خواستار آزادی به بردگی گرفته شدگان گشت. او اعلام کرد اگر به این فرمان در عرض ۱۵ روز بعد عمل نشود دیگر بخششی در کار نخواهد بود و خاطیان حتی اگر از طرف سریر مقدس یا از اسقف‌های اسپانیایی باشند، با جان خود غرامت آن را خواهند داد. اشاره به اسقف‌های اسپانیایی نشان گر این مسئله بود که علاوه بر پرتغالی‌ها، اسپانیایی‌ها نیز در این موضوع دخالت داشته‌اند.
گفته می‌شود در سپتامبر سال ۱۴۳۶ با درخواست ادوارد، پادشاه پرتغال، اوژن چهارم پرتغالی‌ها را در زمینه تصرف مناطق غیر مسیحی جزایر قناری و به بردگی گرفتن اهالی آن آزاد گذاشت.
با رسیدن نخستین گروه از بردگان آفریقایی به پرتغال در سال ۱۴۴۱، شاهزاده هنری، دریانورد پرتغالی از پاپ اوژن چهارم درخواست کرد حملات نیروهای کشورش به سواحل غربی قاره آفریقا را جنگ صلیبی (جهاد) بخواند و متعاقباً به بردگی گرفتن اسرا را برای آن مشروع بسازد. در ۱۹ دسامبر ۱۴۴۲ پاپ در پاسخ با صدور فرمان پاپی (Illius qui) تمامی گناهان انجام شده توسط افراد حاضر در این حملات (جنگ‌های صلیبی - جهادها) علیه کفار (مسلمانان) را بخشوده قلم داد کرد. او سال بعد دربارهٔ دعاوی بین پرتغال و اسپانیا بر سر اراضی در قاره آفریقا بی‌طرفی اتخاذ نمود.
برخی این فرامین پاپی اوژن چهارم را موجب به بردگی کشیده شدن بومیان قاره آفریقا توسط پرتغالی‌ها و سایر استعمارگران اروپایی و در نتیجه وارد آمدن ضربه ای سنگین به‌شان و حیثیت مسیحیت دانسته‌اند.
با توجه به وقایع ناخوشایند و درگیری‌های زیاد دوران پاپی او، گفته می‌شود اوژن چهارم در بستر مرگ از این که صومعه خود را ترک کرده بود، حسرت خورد. پیروزی اوژن چهارم بر شورای بازل و اقدامات او برای ایجاد وحدت بین کلیساهای مختلف مسیحی به هر وجه تأثیر به سزایی از میان رفتن جنبش شورایی کردن حاکمیت کلیسا و بازیابی موقعیت تسلط همه‌جانبه پاپ پیش از دو دستگی غرب داشت. البته این موفقیت‌ها با دادن امتیازاتی به حاکمان محلی در قاره اروپا به دست آمد و از آن پس دستگاه پاپ برای گذران امور خود بیش از پیش به ایالات پاپی وابسته گشت.
به سبب بی تجربگی اوژن چهارم در رفتار خود بسیار مردد و تحریک پذیر نشان می‌داد. با وجود دشمنی سرسختانه با ارتداد و بدعت، او کرم فراوانی به فقرا داشت و خویشاوندگماری (پارتی بازی) در کار او دیده نمی‌شد. همین مخالفت او با خویشاوندگماری بود که موجب درگیری او با خاندان کولونا گردید. با داشتن زندگی راهبانه، علاقه فراوانی به هنر و یادگیری بروز می‌داد و در سال ۱۴۳۱ دانشگاه رم را باز تأسیس کرد.
اوژن چهارم در ۲۳ فوریه ۱۴۴۷ در رم بدرود حیات گفت و در کلیسای سن پیترو در کنار مقبره پاپ اوژن سوم به خاک سپرده شد. بعدها مقبره او به کلیسای سن سالواتوره در جانب دیگر رود تیبر منتقل گردید.
پاپ نیکلاس پنجم یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که با نام توماسو پرنتوچلی در جنوا به دنیا آمد و از ۱۴۴۷ تا ۱۴۵۵ میلادی پاپ بود.
پرنتوچلی در سال ۱۴۴۶ توسط پاپ اوژن چهارم به مقام کاردینالی منصوب گردید و تنها یک سال بعد با درگذشت پاپ جانشین او شد و به افتخار نیکولو آلبرگاتی عنوان نیکولاس را برای خود برگزید.
در دوران پاپی نیکولاس پنجم کنستانتینوپول (قسطنطنیه) به دست ترکان عثمانی سقوط کرد و جنگ صد ساله به پایان رسید. نیکلاس پنجم در مقابل ترکان عثمانی اعلان جنگ صلیبی (جهاد) نمود که هیچگاه به مرحله عملیاتی نرسید. در قالب توافق وین او حاکمیت پاپ را بر مناصب و عواید کلیسا را تصبیت کرد.
پاپ کالیستوس سوم ( تولد:۳۱ دسامبر ۱۳۷۸ - درگذشت: ۶ اوت ۱۴۵۸ ) یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در اسپانیا به دنیا آمد و از ۱۴۵۵ تا ۱۴۵۸ میلادی پاپ بود.
پاپ پیوس دوم (تولد ۱۸ اکتبر ۱۴۰۵ - درگذشته ۱۴ اوت ۱۴۶۴) یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در ایتالیا به دنیا آمد و از ۱۴۵۸ تا ۱۴۶۴ میلادی پاپ بود.
پاپ پائول دوم (تولد ۲۳ فوریه ۱۴۱۷ - درگذشته ۲۶ ژوئیه ۱۴۷۱)یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در ونیز به دنیا آمد و از ۱۴۶۴ تا ۱۴۷۱ میلادی پاپ بود.
پاپ سیکتوس چهارم (۲۱ ژوئیه ۱۴۱۴ – ۱۲ اوت ۱۴۸۴) یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک بود که در ایتالیا به دنیا آمد و از سال ۱۴۷۱ میلادی تا سال ۱۴۸۴ میلادی پاپ بود.
پاپ اینوسنت هشتم یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در ایتالیا به دنیا آمد و از ۱۴۸۴ تا ۱۴۹۲ میلادی پاپ بود. جملهٔ معروف: «طاعون و طوفان‌های وحشتناک، نتیجه ای از اعمال زنان جادوگر است.»
پاپ الکساندر ششم با نام رودریگو بورجیا، یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در اسپانیا به دنیا آمد و از ۱۴۹۲ تا ۱۵۰۳ میلادی عهده‌دار منصب پاپ بود. وی پدر چزاره بورجیا و لوکرتزیا بورجیا بود. یکی از مشهورترین کُنش‌های او در قامت پاپ، حل‌وفصل مناقشات ارضی و بحری پرتغال و اسپانیا در طول عصر کاوش طی پیمان تردسییاس بود. پاپ طی این پیمان کره زمین را به دو نیم تقسیم کرد و نیمه‌شرقی را به پرتغال و نیمه‌غربی را به پادشاهی کاستیل (اسپانیا) بخشید.Davenport, 85, 171.
ساوونارولا از راهبان دومینیکی ایتالیایی بود که در دورهٔ رنسانس داد و ستدهای مالی و دنیا طلبی کلیسا را به چالش کشید و جان خود را در راه شور و اشتیاق اصلاح طلبانه اش از دست داد. تاریخدان باربارا توچمان در قطعهٔ زسر دنیاطلبی مورد اعتراض ساوونارولا را چنین توصیف می‌کند:
در دورهٔ انسان گرایی هیجان انگیز رنسانس پاپ‌ها … ارزش‌ها و سبک زندگی شهریاران غارتگر دولت شهرهای ایتالیا را اقتباس کردند. فرمانروایان ثروتمند، خوش سلیقه و بی‌وجدان ایتالیا که مدام با هم در ستیز بودند، به دلیل چند دستگی و حوزهٔ محدود قلمرویشان، چیزی بیش از حاکمانی ناهمساز نبودند. شش پاپ (شامل الکساندر ششم، پاپی که جیرولامو خشمگینش ساخته بود)، در بازتولید مال اندوزی و تجمل طلبی، از سرمشق‌های خود دست کمی نداشتند، و به خاطر جایگاه برترشان، معمولاً حتی بدتر بودند.
ساوونارولا بدعت‌گذار نبود، بلکه عقاید دینی اش با اصول اعتقادی کلیسا در پایان قرن پانزدهم منطبق نبود. او می‌خواست نظام پاپی مسئولیت روحانی اش را به یاد آورد و دارایی‌هایش را رها کند و در عین حال می‌خواست همکیشان مسیحی اش برای کسب خلوص و پاکدامنی در زندگی خود تلاش کنند.
ساوونارولا برای مدتی موفق بود. در خیابان‌های فلورانس آتش برپا می‌کردند و در آن چیزهای بی‌ارزش، زیورآلات، لباس‌های شیک، کتاب‌های غیرمذهبی، و وسایل بازی را می‌سوزاندند. بعد، هنگامی که فلورانسی‌ها خانوادهٔ حاکم مدیچی را بیرون راندند و کوشیدند شکل قدیمی حکومت جمهوری را از نو برقرار سازند، ساوونارولا به دیکتاتور واقعی تبدیل شد.
اما، به واسطهٔ شور و شوق اصلاح طلبانه اش، با الکساندر ششم، یکی از دنیاطلب‌ترین و بی بند و بارترین پاپ‌هایی که تا آن هنگام بر تخت پطروس تکیه زده بود، درافتاد. الکساندر، از ترس اینکه شور و شوق برای اصلاح اجتماعی که ساوونارولا الهام بخش آن در فلورانس بود به زیان او تمام شود، با پیشنهاد منصب کاردینالی کوشید او را تطمیع کند. اما ساوونارولا این رشوه را نپذیرفت و تکفیر شد. سپس الکساندر به دستگاه تفتیش عقاید فلورانس دستور داد این راهب دومینیکی را محاکمه کنند.
ساوونارولا در زیر شکنجهٔ بسیار شدید به دیدن رویاهایی اعتراف کرد. دادگاه تفتیش عقاید او را به خاطر داشتن عقاید بدعت‌گذارانه مقصر شناخت، گرچه جرم واقعی او انکار اقتدار پاپ در نظارت بر خدمت مذهبی او بود. ساوونارولا را تحویل مقامات عرفی دادند که او را در سال ۱۴۹۸ در چوبهٔ مرگ سوزاندند.
پاپ پیوس سوم (تولد: ۲۹ مه ۱۴۳۹ - درگذشت :۱۸ اکتبر ۱۵۰۳)یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در توسکانی به دنیا آمد و از ۱۵۰۳ تا ۱۵۰۳ میلادی پاپ بود.
پاپ ژولیوس دوم (تولد ۵ دسامبر ۱۴۴۳ - درگذشت ۲۱ فوریه ۱۵۱۳) یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در ایتالیا به دنیا آمد و از ۱۵۰۳ تا ۱۵۱۳ میلادی پاپ بود. او را با القاب پاپ جنگجو و پاپ هراسناک نیز نامیده‌اند. وی یکی از موثرترین پاپ‌ها در عصر رنسانس بود. همچنین او کسی بود که باعث نابودی چزاره بورجیا شد و لویی دوازدهم شاه فرانسه را تکفیر کرد. از او سه دختر نامشروع بر جای ماند.ویکی‌پدیای انگلیسیاین پاپ همچنین به میکل‌آنژ سفارش ساخت آرامگاهی برای خود در کلیسای سن پیترو این وینکولی را داد؛ آرامگاهی که البته در ۱۵۴۵ ساخت آن پایان گرفت و بیشتر به خاطر پیکره ای که در میانهٔ آن خود نمایی می‌کند یعنی پیکره موسی پیامبر نامدار است (البته در حقیقت این پاپ در واتیکان به خاک سپرده شده نه در آرامگاه نامبرده) Dumesnil, p. 253. این پاپ به همین هنرمند دستور نگارگری (نقاشی) سقف پرستشگاه سیستین را نیز داده بود که انجام آن از ۱۵۰۸ تا ۱۵۱۲ به درازا کشید.
پاپ لئون دهم (۱۱ دسامبر ۱۴۷۵ – ۱ دسامبر ۱۵۲۱) با نام کامل جووانی دی لورنتسو د مدیچی یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در فلورانس به دنیا آمد و از ۱۵۱۳ تا ۱۵۲۱ میلادی پاپ بود. او پاپی بسیار حریص و سیاستمدار بود و پول فراوانی خرج بازسازی کلیسای سن پیترو کرد و در دوران او بود که مارتین لوتر مذهب پروتستان را به وجود آورد و این پاپ در اوایل کار مارتین لوتر را جدی نگرفت اما بعداً به وسعت ماجرا آگاه شد و از در مخالفت و ستیزی شدید درآمد اما دیگر کار از کار گذشته بود.مارتین لوتر، باربارا ای سامرویلاین پاپ در صدد اعلان جنگ صلیبی دیگری بود اما اختلاف‌های میان امپراطوران اروپایی و در نهایت ایجاد مذهب پروتستان مانع این جنگ صلیبی شد.نگاهی نو و فشرده به تاریخ جنگ‌های صلیبی، توماس مادنوی دومین پسر لورنتسو دِ مدیچی بود و به میکل آنژ سفارش معماری بازیلیکای سن لورنتزو را کرد.
پاپ آدریان ششم (تولد ۲ مارس ۱۴۵۹ - درگذشت ۱۴ سپتامبر ۱۵۲۳) یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در هلند کنونی به دنیا آمد و از ۱۵۲۲ تا ۱۵۲۳ میلادی پاپ بود.
پاپ کلِمِنت هفتم (زادهٔ ۲۶ مهٔ ۱۴۷۸ - درگذشتهٔ ۲۵ سپتامبر ۱۵۳۴) که با نام اصلی جولیو دی جولیانو دو مدیچی یکی از پاپهای کلیسای کاتولیک بود که در فلورانس به‌دنیا آمد و از سال ۱۵۲۳ تا هنگام مرگش در سال ۱۵۳۴ میلادی پاپ بود. وی بود که به میکل‌آنژ سفارش نگارگری (نقاشی) واپسین داوری بر دیوار (نه سقف) پرستشگاه سیستین را داد. پیش از وی برای دو سال آدریان ششم و پیش از وی نیز برای هشت سال پسرعمویش پاپ لئون دهم جایگاه پاپی را دارا بودند.
پاپ پل سوم (تولد ۲۹ فوریه ۱۴۶۸ - درگذشته ۱۰ نوامبر ۱۵۴۹)یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در ایتالیا به دنیا آمد و از ۱۵۳۴ تا ۱۵۴۹ میلادی پاپ بود.
پاپ ژولیوس سوم یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در رم به دنیا آمد (تولد ۱۰ سپتامبر۱۴۸۷ - درگذشت ۲۳ مارس ۱۵۵۵) و از ۱۵۵۰ تا ۱۵۵۵ میلادی پاپ بود.
پاپ مارسلوس دوم یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در ایتالیا به دنیا آمد (تولد ۶ مه ۱۵۰۱ - درگذشت ۱ مه۱۵۵۵) و از ۱۵۵۵ تا ۱۵۵۵ میلادی پاپ بود.
پاپ پل چهارم (تولد ۲۸ ژوئن ۱۴۷۶ - درگذشته ۱۸ اوت ۱۵۵۹)یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در ایتالیا به دنیا آمد و از ۱۵۵۵ تا ۱۵۵۹ میلادی پاپ بود.
پاپ پیوس چهارم (تولد ۳۱ مارس ۱۴۹۹ - درگذشته ۹ دسامبر ۱۵۶۵) یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در میلان به دنیا آمد و از ۱۵۵۹ تا ۱۵۶۵ میلادی پاپ بود.
پاپ پیوس پنجم (متولد ۱۷ ژانویه۱۵۰۴ – درگذشته ۱ مه ۱۵۷۲) یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در ایتالیا به دنیا آمد و از ۱۵۶۵ تا ۱۵۷۲ میلادی پاپ بود.
پاپ گریگوری سیزدهم (تولد ۷ ژانویه ۱۵۰۲ - درگذشت ۱۰ آوریل ۱۵۸۵) یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در ایتالیا به دنیا آمد و از ۱۵۷۲ تا ۱۵۸۵ میلادی پاپ بود.
تعدیل کبیسه‌گیری گاهشماری میلادی در ۲۴ فوریهٔ ۱۵۸۲ از سوی پاپ گریگوری سیزدهم پذیرفته شد و از آن پس به گاه‌شماری گریگوری (گرِگوری) نیز مشهور شد.
پاپ سیکستوس پنجم (تولد ۱۳ دسامبر ۱۵۲۰ - درگذشت ۲۷ اوت ۱۵۹۰)یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در ایتالیا به دنیا آمد و از ۱۵۸۵ تا ۱۵۹۰ میلادی پاپ بود.
پاپ اوربان هفتم با نام اصلی جوانی باتیستا کاستانیا (۴ اوت ۱۵۲۱–۲۷ سپتامبر ۱۵۹۰) یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در رم به دنیا آمد و از ۱۵ تا ۲۷ سپتامبر سال ۱۵۹۰ میلادی یعنی تنها برای ۱۲ روز پاپ بود که باعث شده او با عنوان کمترین زمان برای پاپی شناخته شود.
جوانی باتیستا کاستانیا در سال ۱۵۲۱ میلادی در یک خانواده اشرافی در رم متولد شد. خانواده او اصلیتی جنوایی داشتند.
کاستانیا در دانشگاه‌های سراسر ایتالیا به مطالعه پرداخت و نهایتاً مدرک دکترای خود را در رشته‌های قانون مدنی و قانون شرع از دانشگاه بولونیا کسب کرد. در دوران پاپ ژولیوس سوم در مجلس رم حضور داشت. در اول مارس ۱۵۵۳ میلادی به عنوان اسقف‌اعظم روسانو انتخاب شد. به سرعت به تمام درجات کوچک و بزرگ روحانیت مسیحی نائل آمد.
او از سال ۱۵۵۵ تا ۱۵۵۹ فرماندار فانو و از سال ۱۵۵۹ تا ۱۵۶۰ فرماندار پروجا و اومبریا بود.
پاپ گریگوری چهاردهم (تولد: ۱۱ فوریه ۱۵۳۵ - درگذشت:۱۶ اکتبر ۱۵۹۱)یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در ایتالیا به دنیا آمد و از ۱۵۹۰ تا ۱۵۹۱ میلادی پاپ بود.
پاپ اینوسنت نهم یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در ایتالیا به دنیا آمد و از ۲۹ اکتبر ۱۵۹۱ تا زمان مرگش در ۳۰ دسامبر همان سال، پاپ بود. قبل از رسیدن او به مقام پاپی کوتاهش، در زمان حکومت پاپ گرگوری چهاردهم او قاضی، دیپلمات و متولی ارشد بود.
او از خانواده فاسشینتی آمده از کرودو، در قلمرو اسقف‌نشین از نووارا واقع در شمال ایتالیا، در ۲۰ ژوئیه ۱۵۱۹ در بولونیا متولد شد. او یک وکیل، فارغ‌التحصیل شده از دانشگاه بولونیا در سال ۱۵۴۴ بود که در فقه نیز دارای شایستگی داشت و قبل از ورود به خدمت کاردینال الساندرو فارنیس یکی از بزرگان کلیسا، برادر دوک پارما و نوه پاپ پل سوم، دستیار کاردینال نیکولو آردینیلی بود. این کاردینال، که اسقف اعظم آوینیون بود، فاسشینتی را به عنوان نماینده مذهبی خود به آنجا فرستاد سپس او را به اداره امورش پارما، جایی که او به عنوان فرماندار این شهر، از سال ۱۵۵۶ تا سال ۱۵۵۸ خدمت کرد منصوب کرد. در سال ۱۵۶۰، فاسشینتی در منطقه کالابریا به عنوان اسقف نیکاسترو نام گرفت و در سال ۱۵۶۲ وارد شورای ترنت شد. در سال ۱۵۶۶ پاپ پیوس پنجم او را به عنوان سفیر به ونیز فرستاد تا موجب پیشبرد اتحاد اسپانیا و ونیز علیه ترکان عثمانی شود که در نهایت در سال ۱۵۷۱ منجر به شکست دریایی لپانتو عثمانی شد. در ادامه خدمت او به امپراتوری روم، در سال ۱۵۷۲ او به منصب اسقف اورشلیم رسید.
حتی قبل از درگذشت پاپ گرگوری چهاردهم، جناح‌های اسپانیایی و ضد اسپانیایی پاپ بعدی را انتخابات کردند. تا آن زمان دخالت آمرانه فیلیپ دوم (۱۵۵۶–۱۵۹۸) پادشاه اسپانیا (از آنجایی که در آن زمان ایتالیا تحت سلطه اسپانیا بود) در انتخاب پاپ قبلی فراموش نشده بود. او همه کاردینال‌ها بجز هفت کاردینال را از شرکت در شورای انتخاب پاپ منع کرده بود. تا آن زمان کاردینال‌های اسپانیایی مجمع کاردینال‌ها کاری نکرده بود اما آن‌ها همچنان اکثریت رادر اختیار داشتند و پس از یک شور سریع آن‌ها فاسشینتی را به تخت پاپی با عنوان پاپ اینوسنت نهم نشاندند. با توجه به تأثیر اسپانیایی‌ها در انتخاب او، پاپ اینوسنت نهم در جنگ مذهبی فرانسه (۱۵۶۲–۱۵۹۸) بین فیلیپ دوم پادشاه اسپانیا و هنری چهارم پادشاه فرانسه (۱۵۸۹–۱۶۱۰) در طول دو ماه پاپی خود، جانب فیلیپ دوم و مجمع کاتولیک‌ها را گرفت و ارتش پاپ نیز با فرانسه وارد جنگ شد ولی مرگ به او مجال تحقق رویاهایش را نداد.
نوه برادر او جیووانی آنتونیو کاردینال فاسشینتی دو نوس، یکی از دو کاردینالز منصوب شده در دوران پاپ اینوسنت نهم بود. کاردینال دیگر نوه دیگر برادر او سزار فاسشینتی بود.
پاپ کلمنس (کلمان) هشتم (متولد ۲۴ فوریه ۱۵۳۶ - درگذشت ۳ مارس ۱۶۰۵) یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در ایتالیا به دنیا آمد و از ۱۵۹۲ تا ۱۶۰۵ میلادی پاپ بود.
پاپ لئون یازدهم (تولد ۲ ژوئن ۱۵۳۵ - درگذشت ۲۷ آوریل ۱۶۰۵) یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در فلورانس به دنیا آمد و از ۱۶۰۵ تا ۱۶۰۵ میلادی پاپ بود.
۴۴ پیش از میلاد چهل و چهارمین سال قبل از شروع تقویم میلادی است.
ژان والژان نام شخصیت اصلی رمان بینوایان اثر ویکتور هوگو است. او یک زندانی است که پس از نوزده سال زندان آن هم فقط به خاطر دزدیدن یک قرص نان آزاد می‌شود و بعد از مواجه شدن با اسقفی نیکوکار، اصلاح می‌شود. می توان گفت ژان والژان از محبوب‌ترین و شناخته شده‌ترین شخصیت‌های داستانی دنیا است.
ژان والژان به‌طور ناخواسته باعث بدبختی فانتین (به فرانسوی: Fantine) می‌شود. سپس وقتی می‌فهمد که فانتین دختری به نام کوزت (به فرانسوی: Cosette)دارد، پس از مرگ فانتین تصمیم می‌گیرد که دخترش را بزرگ کند.
ژان والژان در حوالی سال ۱۷۶۶ در روستای «بری»، در خانوادهٔ فقیری متولد شد. مادر او «جین ماتیو» و پدرش «ژان والژان» نام داشت که احتمالاً تغییر یافتهٔ «ژان، آن است ژان» باشد.
در کودکی، مادر و پدرش را از دست داد. مادرش از تب و پدرش، که چوب بر بود، بر اثر سقوط از شاخهٔ درخت مرد.
وی پس از آن با خواهر بزرگترش که شوهر و هفت فرزند داشت زندگی کرد. پس از مرگ شوهر خواهرش، والژان که ۲۵ سال داشت، خرج خانواده را می‌داد. او کارهای مختلفی از جمله چوب بری، دروگری، عملگی، دهقانی و گاوچرانی و کارهای دشوار دیگر انجام می‌داد. علاوه بر این، در تیراندازی مهارت زیادی داشت و گاهی شکار قاچاقی می‌کرد.
در زمستان ۱۷۹۵، وقتی نتوانست کاری به دست آورد و کودکان خواهرش گرسنه بودند، شیشهٔ مغازهٔ نانوایی را شکست و نانی دزدید. به زودی دستگیر شد.
در ۲۲ آوریل ۱۷۹۶ محکوم به پنج سال زندان با اعمال شاقه شد. او را به زندان تولون منتقل کردند. شمارهٔ او در زندان ۲۴۶۰۱ بود.
در زندان به علت قدرت بدنی زیادش او را «ژان لو کریک» به معنی ژان اهرم می‌نامیدند.
در مدت زندان، خواندن و نوشتن آموخت.
در سال چهارم زندانش، اقدام به فرار کرد و پس از دو روز بازداشت شد. به دلیل این کار، سه سال به مدت زندانش افزوده شد. پس از آن، سه مرتبهٔ دیگر نیز اقدام به فرار کرد و دورهٔ محکومیتش به نوزده سال افزایش یافت.
نهایتاً در سال ۱۸۱۵ از زندان آزاد شد. به او گذرنامهٔ زرد رنگی دادند که باید همیشه همراه خود می‌داشت. روی گذرنامه چنین نوشته شده بود:
او در مسیرش به «پونتارلیه» به شهر کوچک «دینی» می‌رسد و قصد می‌کند شب را در مسافرخانه ای بخوابد؛ ولی به علت گذرنامهٔ زرد رنگش کسی حاضر نمی‌شود به او جایی بدهد. تا این که زنی او را به خانهٔ اسقف میریل راهنمایی می‌کند.
والژان شب را در خانهٔ اسقف می‌ماند و نیمه شب، ظروف نقرهٔ او را دزدیده می‌گریزد. صبح دستگیرش می‌کنند و نزد اسقف می‌آورند؛ ولی اسقف ادعا می‌کند که خودش این ظروف را به وی بخشیده و دو شمعدان نقره را نیز به او می‌بخشد.
والژان که از این رفتار متحیر شده‌است، از شهر خارج می‌شود و در آنجا، ناخواسته سکه ای از پسر بچه ای دوره‌گرد به نام «پتی ژروه» می‌دزدد. وقتی پسر بچه گریه کنان فرار می‌کند، او به خود می‌آید و از رفتارهای خود پشیمان می‌شود.
در اواخر سال ۱۸۱۵ با نام مستعار «مسیو مادلن» به مونتروی سورمر رفته، کارخانهٔ شیشه جات را رونق می‌بخشد و ثروتی به هم می‌زند. با این ثروت بیمارستان و مدرسهٔ شهر را تعمیر می‌کند و داروخانهٔ رایگانی تأسیس می‌کند.
به علت خدماتی که به شهر می‌کند، در سال ۱۸۱۹ از طرف شاه شهردار می‌شود، ولی امتناع می‌کند. مجدداً در سال ۱۸۲۰ به این سمت منتصب می‌شود و به خاطر اصرار مردم، می‌پذیرد.
در سال ۱۸۲۳، بازرس ژاور زنی روسپی به نام «فانتین» را بازداشت می‌کند ولی مسیو مادلن در کار او مداخله می‌کند و زن را آزاد می‌کند. این واقعه سبب نزاعی بین آن دو می‌شود و ژاور که از قبل به هویت واقعی مسیو مادلن مشکوک شده، از سر خشم، او را به عنوان «ژان والژان» محکومی که پس از آزادی مرتکب سرقت شده، به پلیس معرفی می‌کند. اما پلیس به ژاور اطلاع می‌دهد که والژان با نام مستعار «شان ماتیو» که احتمالاً تغییر یافتهٔ «ژان ماتیو» نام مادری والژان است، بازداشت شده.
مسیو مادلن پس از اطلاع از این موضوع، به دادگاه رفته و خود را معرفی می‌کند.
ژان والژان بازداشت می‌شود و با شمارهٔ ۹۴۳۰ به زندان می‌افتد.
کمی بعد با شبیه‌سازی مرگ خود، فرار می‌کند. به مون فرمی رفته، کوزت ، دختر فانتین را که نزد خانوادهٔ تناردیه است، پیدا می‌کند و همراه خود می‌برد. در خانهٔ گوربو ساکن می‌شود ولی بازرس ژاور که اکنون بازرس پلیس پاریس شده‌است، او را می‌یابد. والژان فرار می‌کند و در صومعه ای مخفی می‌شود و با نام مستعار «اولتیم فوشلوان»، به عنوان خادم در آن جا مشغول به کار می‌شود.بینوایان، ویکتور هوگو، ترجمه حسینقلی مستعانhttp://en.wikipedia.org/wiki/Jean_Valjeanhttp://fr.wikipedia.org/wiki/Jean_Valjean
والژان از صومعه خارج می‌شود و سه خانه در جاهای مختلف پاریس می‌گیرد تا در مواقع ضرورت، بتواند به سرعت جابه‌جا شود.
او هر روز با کوزت در باغ «لوکزامبورک» پیاده‌روی می‌کنند. جوانان به او نام «مسیو لوبلان» می‌دهند. هر چند او خود نام مستعار «اوربن فابر» را برای خود برگزیده است. در این پیاده‌روی‌ها، «ماریوس پون مرسی» ، جوانی که از خانوادهٔ ثروتمند خود جدا شده و فقیرانه زندگی می‌کند، کوزت را می‌بیند و دل به او می‌بندد.
چندی بعد، والژان به خانهٔ گوربو که اکنون خانوادهٔ تناردیه و ماریوس در آن ساکن هستند می‌رود تا به خانوادهٔ تناردیه کمک مالی بکند. تناردیه توطئه ای برای او می‌چیند تا اموالش را تصاحب کند، اما با کمک ماریوس، بازرس ژاور نقشه اش به هم می‌خورد و والژان از بازرس ژاور می‌گریزد.بینوایان، ویکتور هوگو، ترجمه حسینقلی مستعانhttp://en.wikipedia.org/wiki/Jean_Valjeanhttp://fr.wikipedia.org/wiki/Jean_Valjean
والژان از عشق ماریوس و کوزت مطلع می‌شود و همچنین در می‌یابد که ممکن است ماریوس در جریان شورش کشته شود. به همین دلیل، با وجود نفرتی که از ماریوس دارد، با لباس گارد ملی به شورش ملحق می‌شود.بینوایان، ویکتور هوگو، ترجمه حسینقلی مستعانhttp://en.wikipedia.org/wiki/Jean_Valjeanhttp://fr.wikipedia.org/wiki/Jean_Valjean
والژان در میان شورشیان، بازرس ژاور را می‌بیند که شورشیان به جرم جاسوسی بازداشتش کرده و قصد اعدامش را دارند. والژان از آن‌ها می‌خواهد که کار کشتن ژاور را به او بسپارند. سپس مخفیانه ژاور را فراری می‌دهد.
پس از آن که شورش شکست می‌خورد، والژان ماریوس را که از شدت جراحت بیهوش شده‌است را از طریق فاضلاب نجات می‌دهد. در انتهای مسیر فاضلاب، به تناردیه برمی‌خورد. تناردیه که گمان می‌کند والژان ماریوس را به قتل رسانده و قصد دارد جسدش را در رودخانه بیندازد، به او پیشنهاد می‌کند که هر چه در جیب مقتول است را با هم تقسیم کنند تا او هم کلید درب خروجی فاضلاب را به والژان بدهد.
تناردیه ضمن خالی کردن جیب‌های ماریوس، قسمتی از لباس او را هم پاره می‌کند و با خود برمی‌دارد.
والژان، بیرون فاضلاب با ژاور که تناردیه را تعقیب می‌کرد، رو به رو می‌شود. از او می‌خواهد که اجازه دهد ماریوس را تا خانه‌اش برساند و پس از آن اگر خواست او را دستگیر کند. ژاور که تحت تأثیر رفتار والژان در سنگر شورشیان، دچار تناقض شده‌است، اجازه می‌دهد. پس از آن والژان می‌خواهد به خانه‌اش برود و از کوزت خداحافظی کند. وقتی والژان وارد خانه‌اش می‌شود، ژاور آن جا را ترک می‌کند و خودکشی می‌کند.