moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
روغن کلزا به علت اینکه دارای اسیدهای چرب اشباع نشده و فاقد کلسترول است از کیفیت تغذیه‌ای بالایی برخوردار می‌باشد. بین ارقام روغن کلزا و در شرایط مختلف تنوع زیادی در ترکیب اسیدهای چرب آن مشاهده می‌شود.شهیدی، ۱۳۷۶ برخی از انواع کلزا که در گروه کانولا قرار دارند دارای کمتر از ۳۰ میکرومول گلوکوزینولات در هر گرم کنجاله بوده و روغن دانه آن‌ها دارای مقدار زیادی اسیدهای چرب غیر اشباع و حدود ۲ درصد یا کمتر اسید اروسیک می‌باشند و روغن آن‌ها به صورت خوراکی مصرف می‌شود.خواجه پور ۱۳۷۷
به علت میزان روغن موجود در دانه‌های گیاه کلزا، این گیاه برای سده‌های پی در پی کشت می‌شود. محل رویش این گیاه در ابتدا در کرانهٔ شرقی دریای مدیترانه بوده‌است گرچه استفاده از آن سابقه‌ای بسیار طولانی دارد. شواهدی موجود است که این گیاه و روغن آن، در ۲۰۰۰ سال پیش از میلاد مسیح در هند استفاده می‌شده‌است. در اروپای میانه این گیاه از قرن چهاردهم کشت می‌شود. از قرن هفدهم میلادی تا کنون، این گیاه در مقیاس‌های بزرگ در قاره اروپا کشت می‌شود.
کمبود عناصر کم مصرف در داخل خاک عملکرد عناصر پر مصرف را تحت تأثیر قرار می‌دهد و موجب کاهش عملکرد گیاهان می‌گردد.ملکوتی، ۱۳۷۵ در کلزا، بیشترین نیاز به مواد غذایی از شروع رشد گیاه در بهار تا زمان گل‌دهی است.حجازی ،۱۳۷۹
بعضی عناصر غذایی کم مصرف همانند روی و آهن برای رشد گیاه ضروری هستند و در فرآیندهای فیزیولوژیکی مانند فتوسنتز، تولید هورمون‌های رشد و تشکیل کلروفیل گیاهی دخالت دارند و کمبود آن‌ها می‌تواند موجب عدم توازن عناصر غذایی در گیاه و نهایتاً کاهش کمیت و کیفیت محصول شود.خلدبرین، ۱۳۸۰ در شرایطی که خاک زراعی دارای کمبود عناصر ریز مغذی بوده و سطح خاک خشک باشد، باید از محلول‌پاشی برگی این عناصر در گیاه کلزا در اوایل دوران رشد رویشی گیاه استفاده کرد که سبب افزایش عملکرد دانه و درصد روغن می‌شود.تاندن، ۱۹۹۵ روی باعث افزایش تعداد خورجین در بوته، عملکرد دانه و درصد روغن می‌گردد.گرنت و همکاران، ۱۹۹۸
محلول پاشی توأمان سولفات روی و بوریک اسید موجب افزایش غلظت این دو عنصر در دانه کلزا گردید که از نظر غنی‌سازی کلزا حائز اهمیت است. با عنایت به نقش مثبت بور در افزایش عملکرد دانه و نقش مثبت مصرف توأمان روی و بور در افزایش کیفیت دانه کلزا و هم چنین بالاتر بودن سطح عملکرد دانه در رقم S.L.M046، استفاده از این رقم و محلول پاشی توأمان بوریک اسید و سولفات روی با غلظت‌های به ترتیب دو در هزار و سه در هزار در مراحل ابتدای ساقه رفتن و ابتدای گلدهی (تیمار Zn1B1) در مناطق با آب و هوای مشابه و خاک مشابه با محل اجرای طرح توصیه می‌گردد.خیاوی و همکاران، 1389
آهن نیز یکی دیگر از عناصر ضروری برای رشد گیاهان است که در شرایط کمبود آن، تعداد رنگدانه‌های فتوسنتزکننده و مقدار کلروفیل برگ‌ها کاهش می‌یابد در این صورت کاهش وزن هزار دانه را شاهد خواهیم بود.مورالس و همکاران، ۱۹۹۶ با افزایش PH غلظت آهن در ریشه افزایش یافته ولی برگ‌ها زردی کمبود آهن را نشان می‌دهند و به این نتیجه رسیدند که نیترات‌ها در خاک‌های آهکی باعث عدم جذب آهن و مس می‌گردند.سامر، ۱۹۹۹ اهمیت وجود روی در مناطق مریستمی به علت کارایی آن در تولید هورمون اکسین در کلزا باعث افزایش شاخه بندی می‌شود.
به دلیل PH قلیایی خاک‌ها مصرف خاکی روی، باعث می‌گردد که روی با مواد آلی خاک ترکیب شده ومجموعه‌هایی از روی را تشکیل دهد که ممکن است برخی از آن‌ها غیرقابل انحلال باشند. (سالار دینی و همکاران ۱۳۶۷) گیاه کلزا نیاز نسبتاً زیادی به نیتروژن دارد، ولی عکس‌العمل آن به کود بستگی به شرایط محیطی از جمله شرایط آب و هوایی منطقه، نوع خاک، رطوبت خاک و هم‌چنین ژنوتیپ دارد.اُزِر، ۲۰۰۳ عملکرد مطلوب کلزا در شرایط مصرف ۲۰۰ کیلوگرم نیتروژن در هکتار حاصل شده‌است.جکسون، ۲۰۰۰ مصرف سولفات آمونیوم به همراه اوره به دلیل حلال بودن آن در آب از طریق ریختن آن بر روی برگ‌ها تا قبل از گل‌دهی بسیار مناسب استحجازی، ۱۳۷۹
سولفات آمونیوم برای تأمین گوگرد مورد نیاز کلزا که یکی از عناصر مؤثر در عملکرد کلزا است می‌تواند مورد استفاده قرار گیرد.شریعتی و همکاران، ۱۳۷۹ کمبود آب می‌تواند اثری سوء بر عملکرد کلزا بگذارد، ولی این اثر به ژنوتیپ و مرحله نمو گیاه بستگی دارد.عزیزی و همکاران، ۱۳۷۸ اعمال تنش خشکی در مراحل مختلف فنولوژیکی گیاه کلزا اثرات متفاوتی در میزان روغن و پروتئین آن دارد و برخورد مرحله تنش خشکی با مرحله زایشی گیاه موجب کاهش عملکرد می‌گردد.ما وهمکاران، ۲۰۰۰ در یک محیط پرباران، آبیاری کلزا، تعداد غلاف را در اثر طولانی کردن دوره گل‌دهی و تعداد دانه در غلاف را در اثر ایجاد سطح برگ بالاتر در زمان گل‌دهی افزایش می‌دهد که حساس‌ترین زمان برای آبیاری کلزا، مرحله گل‌دهی و اوایل غلاف بندی می‌باشد.کلارک وهمکاران، ۱۹۸۷
ویژگی‌های خاص گیاه کلزا و سازگاری آن با شرایط آب‌وهوایی اکثر نقاط کشور باعث شده‌است که توسعهٔ کشت این گیاه به‌عنوان نقطهٔ امیدی جهت تأمین روغن خام مورد نیاز کشور و رهایی از واردات به‌شمار رود. از جمله ویژگی‌های زراعی این گیاه می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
کلزا نیز مانند سایر گیاهان دیگر مورد حمله، خسارت آفات و بیماری‌های مختلفی قرار می‌گیرد که شدت و ضعف آن‌ها در مناطق مختلف متفاوت است.
بلک شهری است در ایالت آلاباما در کشور آمریکا.
بلک در موقعیت () قرار دارد.
با توجه به اطلاعات اداره آمار آمریکا مساحت آن در حدود ۳٫۴ کیلومترمربع است.
با توجه به آمار سال ۲۰۰۰ جمعیت آن ۲۱۴ نفر، ۹۷ خانواده در آن ساکن هستند.
تعداد ۱۱۱ واحد خانه در هر مساحت تقریبی (۳۲،۲akm²) قرار دارد.
۲۰،۱% درصد از خانواده‌های فرزند زیر ۱۸ سال داشتند که از این تعداد ۶۰،۸% درصد زوج بوده و ۷،۲% درصد زنان بدون شوهر و ۲۷،۸% درصد نیز غیر خانواده بودند.
متوسط درآمد یک خانواده در حدود ۴۳،۳۳۳ دلار آمریکا است و زنان درآمد متوسط ۳۰،۳۱۳ دلار آمریکا و مردان درآمد متوسط ۱۸،۵۰۰ دلار آمریکا بدست می‌آورند.
بنتون شهری است در ایالت آلاباما در کشور آمریکا.
بنتون در موقعیت () قرار دارد.
با توجه به اطلاعات اداره آمار آمریکا مساحت آن در حدود ۰٫۹ کیلومترمربع است.
با توجه به آمار سال ۲۰۰۰ جمعیت آن ۴۷ نفر، ۱۸ خانواده در آن ساکن هستند.
تعداد ۱۹ واحد خانه در هر مساحت تقریبی (۲۳،۷akm²) قرار دارد.
۲۹،۸% درصد از خانواده‌های فرزند زیر ۱۸ سال داشتند که از این تعداد ۷۲،۲% درصد زوج بوده و ۵،۶% درصد زنان بدون شوهر و ۱۶،۷% درصد نیز غیر خانواده بودند.
متوسط درآمد یک خانواده در حدود ۹۲،۱۱۳ دلار آمریکا است و زنان درآمد متوسط ۴۱،۲۵۰ دلار آمریکا و مردان درآمد متوسط ۲۶،۸۷۵ دلار آمریکا بدست می‌آورند.
بری شهری است در ایالت آلاباما در کشور آمریکا.
بری در موقعیت () قرار دارد.
با توجه به اطلاعات اداره آمار آمریکا مساحت آن در حدود ۲۸٫۹ است.
با توجه به آمار سال ۲۰۰۰ جمعیت آن ۱۲۳۸ نفر، ۵۱۶ خانواده در آن ساکن هستند.
تعداد ۵۷۴ واحد خانه در هر مساحت تقریبی (۱۹،۸akm²) قرار دارد.
۲۶،۹% درصد از خانواده‌های فرزند زیر ۱۸ سال داشتند که از این تعداد ۴۹% درصد زوج بوده و ۱۵،۵% درصد زنان بدون شوهر و ۳۱،۶% درصد نیز غیر خانواده بودند.
متوسط درآمد یک خانواده در حدود ۲۶،۰۸۳ دلار آمریکا است و زنان درآمد متوسط ۲۸،۵۰۰ دلار آمریکا و مردان درآمد متوسط ۲۰،۷۱۴ دلار آمریکا بدست می‌آورند.
بسمر شهری است در ایالت آلاباما در کشور آمریکا.
بسمر در موقعیت () قرار دارد.
با توجه به اطلاعات اداره آمار آمریکا مساحت آن در حدود ۱۰۵٫۶ کیلومترمربع است.
با توجه به آمار سال ۲۰۰۰ جمعیت آن ۲۹۶۷۲ نفر، ۱۱۵۳۷ خانواده در آن ساکن هستند.
تعداد ۱۲۷۹۰ واحد خانه در هر مساحت تقریبی (۱۲۱،۳akm²) قرار دارد.
۲۶،۸% درصد از خانواده‌های فرزند زیر ۱۸ سال داشتند که از این تعداد ۳۴،۶% درصد زوج بوده و ۲۹،۲% درصد زنان بدون شوهر و ۳۱،۸% درصد نیز غیر خانواده بودند.
متوسط درآمد یک خانواده در حدود ۲۸،۲۳۰ دلار آمریکا است و زنان درآمد متوسط ۲۹۴۱۳ دلار آمریکا و مردان درآمد متوسط ۲۱،۵۵۲ دلار آمریکا بدست می‌آورند.
دهلی نو (به انگلیسی:New Delhi به هندی: नई दिल्ली، به پنجابی: ਨਵੀਂ ਦਿੱਲੀ، به اردو: نئی دلی) پایتخت کشور هند و بخشی از منطقه پایتخت ملی دهلی (NCT) است. دهلی نو مقر هر سه قوهٔ دولت هند است که میزبان راشتراپاتی باوان، ساختمان مجلس هند و دیوان عالی هند است. دهلی نو یک شهرداری در NCT است که توسط NDMC اداره می‌شود، که عمدتاً دهلی لاتی‌ینز و چند منطقه مجاور را پوشش می‌دهد. منطقه شهرداری بخشی از یک منطقه اداری بزرگتر، بخش دهلی نو است.
اگرچه در زبان محاوره ای "دهلی" و "دهلی نو" به جای یکدیگر برای اشاره به بخش پایتخت دهلی استفاده می‌شود، این‌ها دو موجودیت متمایز هستند، که هم شهرداری و هم ناحیه دهلی نو بخش نسبتاً کوچکی از کلان شهر دهلی را تشکیل می‌دهند. منطقه پایتخت دهلی یک نهاد بسیار بزرگ‌تر است که کل دهلی را به همراه مناطق مجاور در ایالت‌های همسایه آن، از جمله قاضی‌آباد، نویدا، گورگان و فریدآباد تشکیل می‌دهد. بر مبنای آخرین داده های جغرافیایی کلانشهر دهلی نو حدوداً ۴۷ کیلومتر درازا دارد.
سنگ بنای دهلی نو توسط جورج پنجم در دربار دهلی در سال ۱۹۱۱ گذاشته شد. این بنا توسط معماران بریتانیایی ادوین لاتی‌ینز و هربرت بیکر طراحی شده‌است. پایتخت جدید در ۱۳ فوریه ۱۹۳۱ توسط نایب‌السلطنه و فرماندار کل هند، ایروین افتتاح شد.
تا دسامبر ۱۹۱۱ کلکته پایتخت هند در دوران حکومت بریتانیا بود. با این حال، از اواخر قرن نوزدهم، که به تجزیه بنگال توسط نایب‌السلطنه هند لرد کرزن انجامید، به مرکز جنبش‌های ملی تبدیل شد. این امر سبب خیزش سیاسی و مذهبی گسترده‌ای از جمله ترور سیاسی مقامات انگلیسی در کلکته شد. احساسات ضد استعماری در بین مردم منجر به تحریم کامل کالاهای بریتانیا شد که دولت استعماری را مجبور کرد که بنگال را دوباره متحد کند و پایتخت را بلافاصله به دهلی نو منتقل کند.
دهلی قدیم به عنوان مرکز سیاسی و مالی چندین امپراتوری هند باستان و سلطان‌نشین دهلی، به ویژه امپراتوری گورکانی از سال ۱۶۴۹ تا ۱۸۵۷ بوده‌است. در اوایل دهه ۱۹۰۰، پیشنهادی به دولت بریتانیا مبنی بر انتقال پایتخت امپراتوری هند بریتانیا، که به‌صورت رسمی هند نامیده می‌شد، از کلکته در ساحل شرقی به دهلی ارائه شد. دولت هند بریتانیا احساس می‌کرد که اداره هند از دهلی، که در مرکز شمال هند است، از نظر لجستیکی آسان‌تر خواهد بود. زمین برای ساخت شهر جدید دهلی بر اساس قانون تملک زمین در سال ۱۸۹۴ به دست آمد.Land and Acquisition Act 1894
در دربار دهلی در ۱۲ دسامبر ۱۹۱۱، جورج پنجم، امپراتور هند، هنگام گذاشتن سنگ بنای اقامتگاه نایب‌السلطنه در مراسم تاجگذاری، کمپ کینگزوی، اعلام کرد که پایتخت راج از کلکته به دهلی منتقل خواهد شد. سه روز بعد، جورج پنجم و همسرش، ماری تک، سنگ بنای دهلی نو را در کمپ کینگزوی گذاشتند. بخش‌های بزرگی از دهلی نو توسط ادوین لاتی‌ینز، که برای اولین بار در سال ۱۹۱۲ از دهلی بازدید کرده بود و هربرت بیکر، دو معمار برجسته بریتانیایی، طراحی شد. قرارداد ساخت آن به سوبها سینگ داده شد. طرح اولیه بنای آن در تغلق آباد، در داخل قلعه تغلق آباد قرار داشت، اما به دلیل این‌که خط‌آهن دهلی-کلکته از قلعه می‌گذشت، از این کار صرفنظر شد. ساخت و ساز آن پس از جنگ جهانی اول آغاز شد و تا سال ۱۹۳۱ به پایان رسید. باغبانی و طرح فضای سبز آن توسط AEP Griessen و بعداً William Mustoe مدیریت شد. شهری که بعدها " دهلی لاتی‌ینز " نام گرفت، در مراسمی که در ۱۰ فوریه ۱۹۳۱ توسط نایب‌السلطنه لرد ایروین، افتتاح شد. لاتی‌ینز منطقه اداری مرکزی شهر را به عنوان نشانی از امپریالیسم بریتانیا طراحی کرد.
به زودی لاتی‌ینز شروع به بررسی مکان‌های دیگر کرد. در واقع، کمیته برنامه‌ریزی شهر دهلی، که برای طراحی پایتخت جدید امپراتوری، از جورج سوینتون به عنوان رئیس، و جان آ. برودی و لاتی‌ینز به عنوان اعضای آن تشکیل شده بود، برنامه‌هایی را برای مناطق شمالی و جنوبی ارائه کرد. با این حال، این طرح به این خاطر که بسیار پرهزینه بود، توسط نایب‌السلطنه رد شد. محور مرکزی دهلی‌نو، که امروز به سمت شرق دروازه هند قرار دارد، قبلاً یک محور شمالی‌جنوبی بود که اقامت‌گاه نایب‌السلطنه را از یک طرف به پاهارگنج در سمت دیگر آن متصل می‌کرد. در نهایت، به دلیل محدودیت فضا در ضلع شمالی، در محوطه جنوبی مستقر شد.Chishti, p. 225. مکانی در بالای تپه رای‌سینا، که قبلاً روستای رای‌سینا بود، برای راش‌تراپاتی باوان انتخاب شد که در آن زمان به عنوان اقامت‌گاه نایب‌السلطنه شناخته می‌شد. دلیل این انتخاب این بود که تپه دقیقاً روبه‌روی ارگ دیناپناه قرار داشت که محل ایندراپراستا، منطقه باستانی دهلی نیز محسوب می‌شد. متعاقباً، سنگ بنا از محل دربار دهلی ۱۹۱۱–۱۹۱۲، جایی که بنای تاجگذاری قرار داشت، منتقل شد و در دیوارهای محوطه دبیرخانه تعبیه شد. راجپات، که به عنوان راه پادشاه نیز شناخته می‌شود، از دروازه هند تا راش‌تراپاتی باوان امتداد داشت. ساختمان دبیرخانه، که دو بلوک آن در کنار راش‌تراپاتی باوان است و وزارتخانه‌های دولت هند را در خود جای داده‌است، و مجلس هند، که هر دو توسط Baker طراحی شده‌اند، در سان‌سادمرگ و به موازات راجپات قرار دارند.
در جنوب، زمینی تا مقبره صفدر جنگ به دست آمد تا جایی که امروزه به عنوان منطقه ییلاقی لاتی‌ینز شناخته می‌شود، ایجاد شود.Chishti, p. 222. قبل از شروع ساخت و ساز بر روی خط راس صخره‌ای تپه رای‌سینا، یک خط‌آهن دایره ای در اطراف مجلس شورای (کانون مجلس هند کنونی)، به نام "خط‌آهن امپراتوری‌دهلی"، برای حمل مصالح ساختمانی و کارگران برای بیست سال آینده ساخته شد. آخرین مانع، خط‌آهن آگره - دهلی بود که درست از سایتی که برای یادبود شش ضلعی جنگ تمام هند (دروازه هند) و کینگزوی (راجپات) در نظر گرفته شده بود، عبور می‌کرد، که مشکل ساز بود زیرا ایستگاه خط‌آهن دهلی قدیم به کل شهر خدمت می‌کرد. در آن زمان این خط به سمت رودخانه جمنا منتقل شد و در سال ۱۹۲۴ شروع به کار کرد. ایستگاه راه‌آهن دهلی نو در سال ۱۹۲۶ با یک سکوی واحد در دروازه اجمری در نزدیکی پاهارگنج افتتاح شد و به موقع برای افتتاح شهر در سال ۱۹۳۱ تکمیل شد. با پایان یافتن ساخت خانه نایب‌السلطنه (راش‌تراپاتی باوان فعلی)، دبیرخانه مرکزی، ساختمان مجلس هند و یادبود جنگ سراسر هند (دروازه هند)، ساخت یک منطقه خرید و یک میدان جدید به نام Connaught Place در سال ۱۹۲۹ آغاز شد. و تا سال ۱۹۳۳ تکمیل شد. این بنا که به نام شاهزاده آرتور، اولین دوک کانوت (۱۸۵۰–۱۹۴۲) نام‌گذاری شده‌است، توسط رابرت تور راسل، معمار ارشد بخش کارهای عمومی (PWD) طراحی شده‌است.
پس از انتقال پایتخت هند به دهلی، یک ساختمان دبیرخانه موقت در چند ماه در سال ۱۹۱۲ در بخش شمالی دهلی ساخته شد. بیشتر دفاتر دولتی پایتخت جدید از «دبیرخانه قدیمی» در دهلی قدیم (این ساختمان اکنون محل مجلس قانونگذاری دهلی است)، یک دهه قبل از افتتاح پایتخت جدید در سال ۱۹۳۱، به اینجا نقل مکان کردند. بسیاری از کارمندان از مناطق دوردست هند، از جمله ریاست جمهوری بنگال و ریاست مدرس، به پایتخت جدید آورده شدند. متعاقباً، مسکن برای آنها در اطراف منطقه بازار گل در دهه ۱۹۲۰ توسعه یافت. ساخته شده در دهه ۱۹۴۰، برای اسکان کارکنان دولت، با خانه‌های ییلاقی برای مقامات ارشد در منطقه نزدیک Lodhi Estate، مستعمره Lodhi در نزدیکی باغ‌های تاریخی Lodhi، آخرین مناطق مسکونی ساخته شده توسط راج بریتانیا بود.
پس از استقلال هند در سال ۱۹۴۷، خودمختاری محدود به دهلی‌نو اعطا شد و توسط یک کمیسر ارشد منصوب شده توسط دولت هند اداره می‌شد. در سال ۱۹۶۶، دهلی به یک قلمرو اتحادیه تبدیل شد و در نهایت معاون فرماندار جایگزین کمیسر ارشد شد. شصت و نهمین متمم قانون اساسی سال ۱۹۹۱، قلمرو اتحادیه دهلی را رسماً به عنوان منطقه پایتخت ملی دهلی اعلام کرد. سیستمی معرفی شد که بر اساس آن به دولت منتخب اختیارات گسترده‌ای داده شد، به جدای از قانون که در اختیار دولت مرکزی بود. اجرای واقعی این قانون در سال ۱۹۹۳ انجام شد.
اولین توسعه بزرگ دهلی‌نو در خارج از دهلی لاتی‌ینز در دهه ۱۹۵۰ زمانی که اداره مرکزی منافع عمومی (CPWD) زمین وسیعی را در جنوب غربی دهلی لاتی‌ینز توسعه داد تا منطقه دیپلماتیک چاناکی‌پوری را ایجاد کند، در آن‌جا زمینی برای احداث سفارت‌خانه‌ها اختصاص داده شد، اعیان، کمیسیون‌های عالی و اقامت‌گاه سفیران، در اطراف، "مسیر شانتی" قرار گرفتند.
با مساحت کل ، شهرداری دهلی نو بخش کوچکی از منطقه شهری دهلی را تشکیل می‌دهد. از آنجایی که شهر در جلگه سند و گنگ قرار دارد، تفاوت کمی در ارتفاع در سراسر شهر وجود دارد. دهلی نو و مناطق اطراف آن زمانی بخشی از رشته کوه آراوالی بودند. تنها چیزی که از آن کوه‌ها باقی مانده‌است، خط راس دهلی است که به آن ریه‌های دهلی نیز می‌گویند. در حالی که دهلی نو در دشت‌های سیلابی رودخانه جمنا، قرار دارد اما اساساً یک شهر محصور در خشکی است. شرق رودخانه ناحیه شهری شاه‌دره است.
دهلی نو در منطقه لرزه‌خیز-IV قرار دارد و آن را در برابر زلزله آسیب‌پذیر می‌کند. روی چندین خط گسل قرار دارد و بنابراین زلزله‌های مکرری را تجربه می‌کند که اغلب آنها با شدت کم هستند. تعداد زمین‌لرزه‌ها بین سال‌های ۲۰۱۱ و ۲۰۱۵ افزایش یافت که مهم‌ترین آن زلزله ۵٫۴ ریشتری در سال ۲۰۱۵ با مرکز آن در نپال، زلزله ۴٫۷ ریشتری در ۲۵ نوامبر ۲۰۰۷، زلزله ۴٫۲ ریشتری در ۱ سپتامبر و ۱ سپتامبر ۲۰ بود. زمین لرزه ۵٫۲ ریشتری در ۵ مارس ۲۰۱۲ و گروهی متشکل از دوازده زمین لرزه شامل چهار زمین لرزه به بزرگی ۲٫۵، ۲٫۸، ۳٫۱ و ۳٫۳ در ۱۲ نوامبر ۲۰۱۳ بود.
آب و هوای دهلی نو یک آب و هوای نیمه خشک گرم (کوپن "BSh") است که با آب و هوای نیمه‌گرمسیری مرطوب خشک‌زمستانی (کوپن "Cwa") با تغییرات زیاد بین تابستان و زمستان از نظر دما و بارندگی هم‌مرز است. دما از متغیر است در تابستان تا حدود در زمستان می‌رسد. نوع آب و هوای نیمه گرمسیری مرطوب این منطقه به‌طور قابل توجهی با بسیاری از شهرهای دیگر با این طبقه‌بندی آب و هوایی متفاوت است، زیرا دارای تابستان‌های طولانی و بسیار گرم همراه با طوفان‌های شن، زمستان‌های نسبتاً خشک و معتدل با ریزگرد آتش‌سوزی جنگلی و دوره بادهای موسمی است. تابستان‌ها طولانی است و از اوایل فروردین تا مهرماه ادامه دارد و فصل باران‌های موسمی در اواسط تابستان رخ می‌دهد. زمستان از آبان شروع می‌شود و در دی‌ماه به اوج خود می‌رسد. میانگین دمای سالانه حدود درجه است؛ میانگین دمای روزانه ماهانه بین درجه سانتی‌گراد است. بالاترین دمای ثبت شده دهلی نو است در ۲۶ مه ۱۹۹۸ در حالی که کمترین دمای ثبت شده است. در ۱۱ ژانویه ۱۹۶۷، که هر دو در فرودگاه بین‌المللی ایندیرا گاندی (که قبلاً فرودگاه پالام نامیده می‌شد) ثبت شده‌اند. میانگین بارندگی سالانه است، که بیشتر آن در زمان باران‌های موسمی در تیر و مرداد است.
در بررسی سالانه کیفیت زندگی مرسر در سال ۲۰۱۵، دهلی نو به دلیل کیفیت بد و آلودگی هوا در رتبه ۱۵۴ از بین ۲۳۰ شهر قرار دارد. سازمان جهانی بهداشت دهلی نو را در سال ۲۰۱۴ در میان حدود ۱۶۰۰ شهر که این سازمان در سراسر جهان ردیابی کرده‌است، به عنوان بدترین شهر آلوده جهان رتبه‌بندی کرد. در سال ۲۰۱۶، سازمان حفاظت از محیط زیست ایالات متحده آمریکا، دهلی نو را به عنوان آلوده‌ترین شهر روی زمین و آی‌کیوایر برای دومین سال متوالی در سال ۲۰۱۹، دهلی نو را به عنوان آلوده‌ترین شهر پایتخت جهان فهرست کرد.
در تلاش برای کاهش آلودگی هوا در دهلی نو، که در طول زمستان بدتر می‌شود، طرح زوج و فرد توسط دولت دهلی در دسامبر ۲۰۱۵ اعلام شد. علاوه بر این، کامیون‌ها تنها پس از ساعت ۱۱ اجازه ورود به پایتخت هند را داشتند بعد از ظهر، دو ساعت دیرتر از محدودیت موجود. طرح محدودیت رانندگی قرار بود به صورت آزمایشی از اول ژانویه ۲۰۱۶ برای یک دوره آزمایشی ۱۵ روزه اجرا شود. این محدودیت از ۸ صبح تا ۸ شب اجرا شد و اما برای روز یکشنبه محدودیتی نداشت. خدمات حمل و نقل عمومی در دوره محدودیت افزایش یافت.
در ۱۶ دسامبر ۲۰۱۵، دیوان عالی هند محدودیت‌های متعددی را بر سیستم حمل و نقل دهلی برای جلوگیری از آلودگی اعمال کرد. از جمله این اقدامات، دادگاه دستور توقف ثبت نام خودروهای دیزلی و خودروهای اسپرت با حجم موتور ۲۰۰۰ سی سی و بیشتر را تا ۳۱ مارس ۲۰۱۶ صادر کرد. دادگاه همچنین به تمام تاکسی‌های منطقه دهلی دستور داد تا از اول مارس ۲۰۱۶ به سی‌ان‌جی مجهز شوند. ورود وسایل نقلیه با قدمت بیش از ۱۰ سال به پایتخت ممنوع شد.
تجزیه و تحلیل داده‌های سرعت خودرو در زمان واقعی از اوبر دهلی نشان داد که در طول برنامه زوج و فرد، سرعت متوسط از نظر آماری ۵٫۴ درصد (۲٫۸ انحراف از استاندارد نرمال) افزایش یافته‌است. این به این معنی است که وسایل نقلیه زمان خلوت کمتری در ترافیک دارند و موتورهای خودرو به حداقل مصرف سوخت نزدیک‌تر می‌شوند. در مناطق مرزی، سطوح PM 2.5 بیش از 400 (ug/m3) ثبت شد، در حالی که در مناطق داخلی دهلی، به‌طور متوسط بین ۱۵۰ تا ۲۱۰ ثبت شد. با این حال، شهر دوارکا، واقع در ناحیه جنوب غربی، سطح آلودگی هوا به میزان قابل توجهی پایین است. در پردیس دانشگاه NSIT، واقع در بخش 3 Dwarka، سطح آلودگی به 93 PPM کاهش یافت.
در ۷ نوامبر ۲۰۱۷، انجمن پزشکی هند به دلیل سطح بالای آلودگی وضعیت اضطراری بهداشت عمومی اعلام کرد. بیشترین در منطقه باغ پنجابی با شاخص کیفیت هوا ۹۹۹ و در منطقه RK Puram با شاخص ۸۵۲ است. کمترین شاخص ثبت شده مربوط به منطقه آناند ویهار با شاخص ۳۱۹ است سطوح PM2.5 در ۷۱۰ ثبت شد میکروگرم بر متر مکعب، بیش از ۱۱ برابر حد مجاز سازمان جهانی بهداشت.
در مطالعه‌ای در سال ۲۰۱۸، دهلی نو آلوده‌ترین پایتخت از میان ۶۱ پایتخت در سراسر جهان بود.
در دسامبر ۲۰۱۹، مؤسسه فناوری هند بمبئی، با مشارکت دانشکده مهندسی McKelvey دانشگاه واشینگتن در سنت لوئیس، مرکز تحقیقات آئروسل و کیفیت هوا را برای مطالعه آلودگی هوا در دهلی نو، در میان سایر شهرهای هند راه اندازی کرد.
در طول قرنطینه همه‌گیر COVID-19 در هند، کیفیت آب حوضه رودخانه جمنا و گنگ بهبود یافته‌است زیرا صنایع به دلیل قرنطینه بسته شده‌اند. کیفیت هوا نیز در طول قرنطینه به میزان قابل توجهی بهبود یافته‌است.
در ۵ نوامبر ۲۰۲۰، دهلی نو سمی‌ترین روز خود را در یک سال ثبت کرد، زیرا غلظت ذرات سمی PM2.5 14 برابر حد مجاز WHO ثبت شد.
از سال ۲۰۱۱، منطقه شورای شهرداری دهلی نو دارای ۲۴۹۹۹۸ نفر جمعیت است. زبان هندی رایج‌ترین زبان دهلی نو و زبان میانجی این شهر است. اما درجه اول انگلیسی به عنوان زبان رسمی توسط مؤسسات تجاری و دولتی استفاده می‌شود. دهلی نو طبق سرشماری سال ۲۰۱۱ دارای ۸۹٫۳۸ درصد باسوادی است که بالاترین میزان در دهلی است.
بر اساس سرشماری سال ۲۰۱۱، هندوئیسم دین ۸۹٫۸ درصد از جمعیت دهلی نو است. همچنین جوامعی از مسلمان‌ها (۴٫۵٪)، مسیحی‌ها (۲٫۹٪)، سیک‌ها (۲٫۰٪)، جین‌ها (۰٫۴٪) وجود دارند. سایر گروه‌های مذهبی عبارتند از پارسی‌ها، بودایی‌ها و یهودی‌ها.
مترو دهلی یک سیستم حمل و نقل سریع است که به دهلی، فریدآباد، غازی آباد، گورگان و نویدا در منطقه پایتخت ملی هند خدمات رسانی می کند. متروی دهلی دوازدهمین سیستم متروی بزرگ جهان از نظر طول است. متروی دهلی اولین سیستم حمل و نقل عمومی مدرن هند بود که با ارائه یک وسیله حمل و نقل سریع، قابل اعتماد، ایمن و راحت، سفر را متحول کرد. در حال حاضر، این شبکه از 10 خط کد رنگی تشکیل شده است که به 255 ایستگاه با طول کل 348.12 کیلومتر (216.31 مایل) خدمات می دهد. اوتار پرادش، و فریدآباد و گورگان در هاریانا. همه ایستگاه ها دارای پله برقی، آسانسور و کاشی های لمسی هستند تا افراد کم بینا را از ورودی ایستگاه به قطار راهنمایی کنند. دارای ترکیبی از خطوط مرتفع، درجه یک و زیرزمینی است و از وسایل نورد گیج گسترده و استاندارد استفاده می کند. چهار نوع وسیله نورد استفاده می شود: گیج پهن میتسوبیشی-ROTEM، گیج بمباردیر موویا، گیج استاندارد میتسوبیشی-ROTEM و گیج استاندارد CAF Beasain. طبق یک مطالعه، متروی دهلی به حذف حدود 390000 وسیله نقلیه از خیابان های دهلی کمک کرده است.
متروی دهلی توسط شرکت ریل مترو دهلی محدود (DMRC)، یک شرکت دولتی با مشارکت برابر سهام دولت هند و دولت منطقه پایتخت ملی دهلی ساخته و اداره می شود. با این حال، این سازمان تحت کنترل اداری وزارت توسعه شهری، دولت هند است. علاوه بر ساخت و ساز و بهره برداری از مترو دهلی، DMRC همچنین در برنامه ریزی و اجرای پروژه های ریلی مترو، مونوریل و قطار سریع السیر در هند و ارائه خدمات مشاوره به سایر پروژه های مترو در داخل و خارج از کشور مشارکت دارد. پروژه متروی دهلی توسط Padma Vibhushan E. Sreedharan، مدیر عامل DMRC و معروف به "مرد مترو" هند، رهبری شد. او به طرز معروفی از DMRC استعفا داد و مسئولیت اخلاقی فروریختن پل مترو را بر عهده گرفت که جان پنج نفر را گرفت. Sreedharan به دلیل مشارکت در متروی دهلی توسط دولت فرانسه نشان Legion of Honor را دریافت کرد.
بیلینگزلی شهری است در ایالت آلاباما در کشور آمریکا.
در موقعیت () قرار دارد.
با توجه به اطلاعات اداره آمار آمریکا مساحت آن در حدود ۳ کیلومترمربع است.
با توجه به آمار سال ۲۰۰۰ جمعیت آن ۱۱۶ نفر، ۴۶ خانواده در آن ساکن هستند.
تعداد ۵۸ واحد خانه در هر مساحت تقریبی (۱۹akm²) قرار دارد.
۲۰،۷% درصد از خانواده‌های فرزند زیر ۱۸ سال داشتند که از این تعداد ۵۴،۳% درصد زوج بوده و ۱۵،۲% درصد زنان بدون شوهر و ۲۶،۱% درصد نیز غیر خانواده بودند.
متوسط درآمد یک خانواده در حدود ۴۶،۰۰۰ دلار آمریکا است و زنان درآمد متوسط ۳۰،۶۲۵ دلار آمریکا و مردان درآمد متوسط ۱۵،۷۵۰ دلار آمریکا بدست می‌آورند.
دانشگاه ملی زبان‌شناسی کی‌یف یکی از موسسات آموزشی برتر اوکراین است که با هدف آموزش زبان‌های خارجی در سال ۱۹۴۸ در شهر کی‌یف تأسیس شده‌است.
رئال کون اس.‌ای.‌دی. باشگاه فوتبالی است که در شهر سویا کشور اسپانیا قرار دارد. این باشگاه تیم دوم شهر سویا محسوب می‌شود و همیشه زیر سایه همشهری خود سویا قرار داشته‌است. این باشگاه که در سال ۱۹۰۷ تأسیس شده‌است، فصل ۲۰۱۴–۱۵ در لیگ دسته دوم باشگاه‌های اسپانیا، موسوم به لیگا آدلانته بازی می‌کرد؛ و موفق به قهرمانی در این دسته و صعود به لالیگا شد.
ورزشگاه این تیم بنیتو ویامارین نام دارد و ۶۰،۷۲۱ نفر ظرفیت دارد.این تیم پیراهن سبز و سفید رنگ بر تن می‌کند.
رئال بتیس در فصل ۰۸–۲۰۰۷، جشنی به مناسبت صدسالگی تأسیس باشگاه برگزار کرد. آن‌ها بعد از قرار گرفتن در مکان هجدهم فصل ۰۹–۲۰۰۸ لالیگا، به دسته پایین‌تر یعنی لیگا ادلانته سقوط کردند اما دو سال بعد با قهرمانی در آن رقابت‌ها به سطح اول فوتبال اسپانیا بازگشتند. اما آنها بازهم در سال ۲۰۱۳–۱۴به دسته پایین تر سقوط کردند. اما دوباره فصل پیش ۲۰۱۴–۱۵ به لالیگا بازگشتند.
این باشگاه همچنین سابقه یک بار قهرمانی در لالیگا را دارد.
در ماجرای جنگ قدرت سوپرلیگ اروپا (2021) بین یوفا و فیفا علیه تیم های شرکت کننده این باشگاه با انتشار جدول لالیگا پس از حذف تیم های بارسلونا,رئال مادرید و اتلتیکومادرید که حضور خود را در سوپرلیگ تایید کرده بودند;خود را تیم سوم قلمداد کرده بود که باعث واکنش های مثبت و منفی زیادی از سوی فعالان حوضه فوتبال شد
با وجود موفقیت‌های نه چندان زیاد باشگاه در کسب جام، رئال بتیس در فصل ۱۹–۲۰۱۸ در رده‌بندی پرتماشاگرترین تیم‌های جهان در ردهٔ پنجاهم قرار گرفت.
نام "بتیس" از Baetis گرفته شده‌است که نام رومی رودخانه گوادالکیبیر است که از شهر سویل عبور می‌کند و نام یکی از استانهای روم در آن منطقه بود. پیشوند رئال در سال ۱۹۱۴ پس از حمایت این باشگاه از پادشاه آلفونسو سیزدهم اضافه شد.
باشگاه فوتبال سویا نخستین باشگاهی بود که در شهر سویل و در اکتبر ۱۹۰۵ تاسیس شد، در حالی که دومین باشگاه این شهر، "سویا بالومپیه" در سپتامبر ۱۹۰۷، توسط دانشجویان آکادمی پلی تکنیک محلی تاسیس شد و قبل از به رسمیت شناخته شدن در سال ۱۹۰۹ به مدت دو سال در حال فعالیت بود. با وجود این، سال ۱۹۰۷ به عنوان تاریخ رسمی تاسیس این باشگاه شناخته می‌شود.
به دنبال جدایی داخلی از سویا، باشگاه دیگری با نام باشگاه فوتبال بتیس تشکیل شد که در سال ۱۹۱۴ با سویا بالومپیه ادغام شد. این باشگاه در همان سال حمایت سلطنتی خود را دریافت کرد و به همین دلیل نام رئال بتیس بالومپیه (Real Betis Balompié) را به خود اختصاص داد. هواداران همچنان از این باشگاه با عنوان بالومپیه یاد می‌کردند و خود را به عنوان Los Balompedistas می‌شناختند تا آنکه در دهه ۱۹۳۰، بتیس و صفت بتیکوس (Béticos) هنگام بحث درباره باشگاه و پیروانش به اصطلاحات رایج تبدیل شدند.
رئال بتیس در حال حاضر پیراهن سبز و سفید به تن می‌کند اما در ابتدا با پیراهن‌های یک‌دست آبی و شورت سفید بازی می‌کرد که دلیل دیگری غیر از دسترسی آسان به چنین رنگ‌های ساده ای برای انتخاب این رنگ وجود ندارد. راموس آسنسیو - یکی از بنیانگذاران و کاپیتان تیم - با کمک روابط خود در اسکاتلند توانست با تیم سلتیک تماس بگیرد و همان پارچه ای را که برای ساخت نوارهای سبز معروف این باشگاه استفاده می‌شد را تامین کند. با این وجود در وب سایت رسمی این باشگاه هیچ اشاره ای به سلتیک یا اسکاتلند در تاریخ بتیس نشده‌است. پس از دریافت موفقیت آمیز مواد لازم، مانوئل با تغییر خطوط سبز و سفید به خطوط عمودی، نوارها را درست کرد - چیزی که در آن زمان در اسپانیا کاملاً سابقه نداشت. این حرکتی بود که در نهایت بتیسی را به وجود آورد که امروزه شاهد آن هستیم.
در دوران جمهوری دوم اسپانیا (۱۹۳۹–۱۹۳۱)، حمایت سلطنتی از همه سازمانها و تشکیلات لغو شد، و به این ترتیب این باشگاه به عنوان بتیس بالومپیه (Betis Balompié) شناخته می‌شد تا اینکه پس از جنگ داخلی اسپانیا دوباره به نام کامل خود بازگشت. این باشگاه برای اولین بار در ۲۱ ژوئن ۱۹۳۱ به فینال کوپا دل پرزیدنتلا د لا رپوبلیکا به میزبانی مادرید راه یافت، که با نتیجه ۳–۱ به اتلتیک بیلبائو باخت. بتیس در فصل ۳۲–۱۹۳۱ با دو امتیاز بالاتر از رئال اویدو در رده نخست جدول قرار گرفت و ۲۵ سالگی خود را با کسب اولین عنوان قهرمانی در دسته سگوندا دیویسیون جشن گرفت و در پی آن به اولین باشگاهی از اندلس مبدل شد که در لا لیگا بازی می‌کند.
در ۲۸ آوریل ۱۹۳۵ و با هدایت مربی ایرلندی پاتریک اوکانل، بتیس قهرمان لا لیگا شد که تا به امروز تنها عنوان قهرمانی آنها در لیگ دسته اول فوتبال اسپانیا بوده‌است. آنها با یک امتیاز بالاتر از رئال مادرید صدرنشین جدول لیگ شدند. یک سال پس از آن و در فصل ۳۶–۱۹۳۵ بتیس به رتبه هفتم سقوط کرد که از دلایل آن می‌توان فروپاشی ترکیب تیم قهرمان به دلیل اوضاع اقتصادی نامناسب باشگاه و شروع جنگ داخلی اشاره کرد، تا آنجا که تنها ۱۵ ماه پس از کسب عنوان قهرمانی در لیگ فقط دو بازیکن از ترکیب تیم قهرمان سال ۱۹۳۵ در تیم باقی مانده بودند: پرال و سارو. در طول جنگ داخلی بین سالهای ۱۹۳۶ و ۱۹۳۹ هیچ لیگ رسمی برگزار نشد، اما با از سرگیری لیگ در فصل ۴۰–۱۹۳۹، دقیقاً ۵ سال پس از کسب عنوان قهرمانی باشگاه، بتیس به دسته دوم سقوط کرد.
علیرغم بازگشت کوتاه مدت به لیگ برتر که فقط یک فصل به طول انجامید، این باشگاه همچنان رو به زوال بود و در سال ۱۹۴۷ با سقوط به ترسرا دیویسیون، به بدترین دوران خود رسید. بسیاری از هواداران ده سالی را که در این دسته گذراندند، کلیدی برای "هویت" و "روح" باشگاه می‌دانند. در طول این دوران، بتیس به دلیل پر شدن ورزشگاه خود در بازی‌های خانگی و داشتن حمایت گسترده در مسابقات خارج از خانه، به "مارش سبز" شهرت پیدا کرد.
وقتی این تیم در سال ۱۹۵۴ به سطح دوم فوتبال اسپانیا بازگشت، به تنها باشگاهی در اسپانیا تبدیل شد که عنوان قهرمانی در هر سه دسته برتر فوتبال اسپانیا را به دست آورده‌است. عامل اصلی در گذر بتیس از این دوره تاریک و بازگشت به "سگوندا" را می‌توان رئیس آن، مانوئل روئیز رودریگز دانست.
در سال ۱۹۵۵، مانوئل روئیز رودریگز از مدیریت باشگاه کنار رفت و معتقد بود که نمی‌تواند رشد اقتصادی بیشتری ایجاد کند و به این ترتیب بنیتو ویامارین معروف‌ترین رئیس سابق بتیس جایگزین وی شد. در زمان ریاست او بتیس در فصل ۵۹–۱۹۵۸ به لیگ برتر بازگشت و در پایان فصل ۶۴–۱۹۶۳ جایگاه سوم جدول را به خود اختصاص داد. خرید ورزشگاه هلیوپولیس توسط او در سال ۱۹۶۱ نقطه عطفی در تاریخ باشگاه محسوب می‌شود. این ورزشگاه تا سال ۱۹۹۷ "بنیتو ویامارین" نامیده می‌شد. در سال ۱۹۶۵، ویامارین پس از ده سال هدایت باشگاه، از سمت خود کنار رفت.
تنها یک سال پس از جدایی ویامارین، این باشگاه دوباره به دسته دوم سقوط کرد و پس از آن تقریباً به شکل متوالی صعود و سقوط به دسته بالاتر و پایین‌تر را تجربه کرد تا آنکه توانست جایگاه خود را در دسته برتر فوتبال اسپانیا در فصل ۷۵–۱۹۷۴ تثبیت ‌کند.
در ۲۵ ژوئن ۱۹۷۷، بتیس در فینال کوپا دل ری و به میزبانی ورزشگاه ویسنته کالدرون به مصاف دیگر فینالیست این رقابت اتلتیک بیلبائو رفت. این بازی در وقت‌های معمول با نتیجه ۲–۲ به پایان رسید و در ضربات پنالتی، پس از ۲۱ ضربه، بتیس با نتیجه ۸–۷ پیروز شد. در کنار آن کسب مقام پنجم در لیگ، یک فصل خوب را برای بتیس رقم زد.
پس از آن پیروزی، بتیس در جام برندگان جام اروپا شرکت کرد: پس از حذف میلان با نتیجه ۳–۲ در مرحله اول، این تیم به مرحله یک چهارم نهایی رسید، جایی که آنها به دینامو مسکو باختند. این تیم با وجود عملکرد قدرتمند خود در اروپا، از لیگ سقوط کرد.
دو فصل بعد، بتیس به لا لیگا بازگشت که آغازگر "دوران خوبی" برای این باشگاه بود و در سه فصل پیاپی، کار خود را در جمع شش تیم برتر به پایان رساند و همچنین در دو فصل ۱۹۸۲ و ۱۹۸۴ موفق به کسب سهمیه جام یوفا شد.
در تابستان ۱۹۸۲، ورزشگاه بنیتو ویامارین میزبان دو بازی از جام جهانی فوتبال ۱۹۸۲ بود و همچنین شاهد درهم شکستن تیم ملی مالت در برابر اسپانیا در راه صعود به یوفا ۱۹۸۴ با نتیجه ۱۲–۱ بود.
پس از سه فصل حضور در لیگ دسته دوم، با مربیگری لورنزو سرا فرر، بتیس برای فصل ۹۴–۱۹۹۵ به دسته برتر فوتبال اسپانیا بازگشت و پس از کسب مقام سوم سهمیه حضور در جام یوفا را به دست آورد.
در رقابت‌های اروپایی، بتیس قبل از شکست ۳–۲ در فینال برابر بوردو، فنرباغچه را در مجموع ۴–۱ و کایزرسلاترن را ۴–۱ مغلوب کرد. در سال ۱۹۹۷، ۲۰ سال پس از قهرمانی در جام حذفی برای اولین بار، این باشگاه به فینال کوپا دل ری رسید که بار دیگر به میزبانی مادرید و این بار در ورزشگاه سانتیاگو برنابئو برگزار شد که پس از وقت اضافی ۲–۳ مقابل بارسلونا شکست خورد.
اتفاقاً، سرا فرر بتیس را در آن تابستان برای عقد قرارداد با بارسا ترک کرد تا بازیکن سابق بتیس، لوییس آراگونس جایگزین او شود. آراگونس تنها یک فصل با این تیم دوام آورد و تیم را به مقام هشتم در جدول لیگ و یک چهارم نهایی در جام برندگان جام اروپا رساند، جایی که آنها در مجموع ۲ بر ۵ به قهرمان نهایی آن رقابت‌ها، چلسی باختند.
به دنبال آراگونس، دوران مربیگری بحث برانگیز خاویر کلمنته آغاز شد، که به یک هوادار تف کرد و تلویحاً گفت که اندلس "یک کشور دیگر است!". بتیس کار خود را در لا لیگا ۹۹–۱۹۹۸ با کسب رتبه یازدهم پایان داد و در جام یوفا توسط بولونیا در دور سوم حذف شد. برای چند فصل بعدی، بتیس سرمربی های زیادی را تعویض کرد، سقوط و سپس صعود کرد تا آنکه با هدایت خوانده راموس در لا لیگا ۰۲–۲۰۰۱ ششم شد.
راموس تنها پس از یک فصل از تیم رفت، اما ویکتور فرناندز، که سابقه قهرمانی در جام برندگان جام اروپا را همراه با رئال ساراگوسا داشت، جایگزین وی شد. او در طی دو سال مربیگری خود تیم را به مقام هشتم و نهم در لیگ و دور سوم جام یوفا ۰۳–۲۰۰۲ رساند که در مجموع با نتیجه ۱–۲ توسط اوسر حذف شد.
در سال ۲۰۰۴، با رفتن فرناندز، سرا فرر به این تیم بازگشت که با هدایت او، بتیس به مقام چهارم لیگ برتر دست یافت. آنها همچنین در ۱۱ ژوئن ۲۰۰۵ در فینال کوپا دل ری که با میزبانی ورزشگاه ویسنته کالدرون برگزار شد به مصاف اوساسونا رفتند که پس از تساوی در وقت‌های معمول، با گل دقیقه ۱۱۴ بازیکن جوان خود دانی در وقت‌های اضافه ۲–۱ به پیروزی رسیدند و برای دومین بار جام حذفی را بالای سر بردند.
کسب جایگاه چهارم در پایان فصل ۰۵–۲۰۰۴ به این معنی بود که بتیس به اولین تیم اندلسی تبدیل شد که در لیگ قهرمانان اروپا شرکت می‌کند که پس از حذف موناکو در آخرین مرحله مقدماتی با نتیجه ۳–۲ در مجموع بازی‌های رفت و برگشت، به مرحله گروهی این رقابت‌ها راه یافت. در گروه G، علی رغم پیروزی ۱–۰ خانگی مقابل چلسی، سرانجام با ایستادن در جایگاه سوم این گروه راهی جام یوفا ۰۶–۲۰۰۵ شد، که در مرحله یک هشتم نهایی پس از تساوی ۰–۰ در خانه حریف و باخت ۰–۳ در خانه مقابل استوا بخارست از دور این مسابقات حذف شد.
بتیس صد سالگی خود را در سال ۲۰۰۷ جشن گرفت. این جشن شامل یک مسابقه ویژه برابر میلان، قهرمان اروپا در ۹ اوت بود که به لطف پنالتی اوایل نیمه دوم توسط مارک گونزالز ۱–۰ پیروز شد. هفت روز بعد، این باشگاه جام رامون دِ کارانزا را که در شهر همسایه کادیس برگزار شد، پس از پیروزی برابر رئال مادرید در نیمه نهایی و شکست دادن رئال ساراگوسا در ضربات پنالتی در بازی نهایی بالای سر برد.
پیرامون این جشن، تغییرات زیادی در تیم و کادر فنی رخ داد و هشت خرید جدید انجام شد که جایگزین ۱۴ اخراج شدند. در طول دو فصلی (۰۷–۲۰۰۶ و ۰۸–۲۰۰۷) که شامل یکصد سالگی باشگاه بود، بتیس چهار مربی مختلف را تغییر داد. در طول مسابقات اخیر، این باشگاه ۳۷مین تیم در اروپا از نظر میانگین حضور تماشاگران بود.
پس از سال‌ها جلوگیری از سقوط، فصل ۰۹–۲۰۰۸ برای بتیس پس از تساوی ۱–۱ مقابل رئال وایادولید در خانه با قرار گرفتن در رده هجدهم جدول پایان گرفت و در نتیجه به لیگ دسته دوم سقوط کرد.
در ۱۵ ژوئن ۲۰۰۹، بیش از ۶۵۰۰۰ هوادار بتیس، از جمله نمادهای این باشگاه مانند رافائل گوردیو، دل سول، هیپولیتو رینکون، خولیو کاردنیوسا و دیگران، با شعار "15-J Yo Voy Betis" به راهپیمایی اعتراضی در سویل پیوستند تا مالک اصلی باشگاه روئیز د لوپرا را ترغیب کنند تا سهم ۵۴ درصدی خود از باشگاه را در بازار عرضه کند تا توسط فردی دیگر، یک نهاد یا طرفداران بتیس خریداری و خود لوپرا از فعالیت‌های روزمره باشگاه حذف شود.
علیرغم این اعتراضات، هیچ تغییری در مدیریت بالایی باشگاه در طول فصل ۱۰–۲۰۰۹ ایجاد نشد، و در نهایت بتیس با کسب مقام چهارم از صعود به لا لیگا ۱۱–۲۰۱۰ باز ماند.
بار دیگر تحت هدایت پپه مل، بتیس لا لیگا ۱۲–۲۰۱۱ را با چهار پیروزی در همین تعداد بازی آغاز کرد و روبن کاسترو فرم گلزنی خود را از فصل قبل حفظ کرد و ۲۷ گل به ثمر رساند. بتیس پس از بازگشت به لالیگا در اولین فصل حضور خود سیزدهم شد.
در فصل ۱۳–۲۰۱۲، بتیس در لالیگا هفتم شد و راهی لیگ اروپا ۱۴–۲۰۱۳ شد که اولین صعود اروپایی این باشگاه پس از شرکت در لیگ قهرمانان اروپا ۰۶–۲۰۰۵ بود. این رقابت های اروپایی برای بتیس پس از شکست در ضربات پنالتی مقابل رقیب محلیشان سویا، در مرحله یک چهارم نهایی پایان یافت. بتیس در لا لیگا ۱۴–۲۰۱۳، سه بازی مانده به پایان فصل سقوط زودهنگامی داشت اما بلافاصله با تثبیت قهرمانی خود در دو بازی مانده به پایان فصل در سگوندا دیویسیون ۱۵–۲۰۱۴ به لا لیگا بازگشت.
بنیتو ویامارین با ظرفیت ۶۰٬۷۲۰ صندلی ورزشگاه خانگی رئال بتیس است. در طول دهه ۲۰۰۰ میلادی پس از آنکه مالک باشگاه، تصمیم به ساخت یک ورزشگاه جدید بر روی ورزشگاه قدیمی گرفت، این ورزشگاه مانوئل رویز دِ لوپرا ("Estadio Manuel Ruiz de Lopera") نامگذاری شد.
با وجود برنامه ریزی‌های زیاد، برنامه‌های نوسازی استادیوم دائماً به تعویق می‌افتاد و نیمی از آن بدون تغییر باقی می‌ماند. در ۲۷ اکتبر ۲۰۱۰، پس از تصمیم مسئولان باشگاه، نام ورزشگاه به نام اولیه خود بازگشت.
در سالهای ابتدایی خود، سویا بالومپیه با پیراهن‌های آبی و شورت سفید، که نشان دهنده پیاده نظام در آن زمان بود، به میدان می‌رفت. از اواخر سال ۱۹۱۱، این تیم لباسهایی با نوارهای عمودی سبز و سفید را برای خود به کار گرفت که مانوئل آسنسیو راموس، که از کودکی در اسکاتلند تحصیل کرده بود، به تقلید از پیراهن تیم سلتیک از گلاسگو آورد. در ۲۸ فوریه ۲۰۱۷، در سی و هفتمین روز اندلس، رئال بتیس در مصاف با مالاگا، لباسهایی با نوارهای افقی سبز و سفید الهام گرفته از سلتیک پوشید.
زمانی که این تیم در سال ۱۹۱۴ رئال بتیس بالومپیه نام گرفت، از لباس‌های مختلفی استفاده کرد، از جمله: راه راه‌های زرد و سیاه. تی شرت‌های سبز و سپس بازگشت به بالاتنه آبی و شورت سفید. در اواخر دهه ۱۹۲۰، بتیس بار دیگر نوارهای سبز و سفید را تجربه کرد، در این زمان مجمع روندا (۱۹۱۸) متوجه شد که منطقه آندلس این رنگها را به طور رسمی پذیرفته‌است، البته مشخص نیست که این دو موضوع چقدر به هم مرتبط هستند.
از آن زمان، با وجود نسخه‌های مختلف (از جمله راه راه‌های پهن تر)، این طرح برای پیراهن بتیس باقی ماند.
بتیس با همشهری خود، سویا رقابتی دیرینه دارد. این دو ۱۱۴ بار در رقابت‌های رسمی به مصاف هم رفته‌اند که سویا در ۴۵٪ و بتیس در ۳۱٪ این رقابت‌ها پیروز بوده‌است.
اولین مسابقه بین این دو باشگاه در ۸ فوریه ۱۹۱۵ برگزار شد و سویا با نتیجه ۴–۳ به پیروزی رسید. این مسابقه نیمه تمام ماند، چرا که تنش‌های زیاد سبب شد تا تماشاگران به زمین حمله‌ور شوند و داور مجبور به قطع بازی شد.
در سال ۱۹۱۶، اولین "کوپا اندلس" برگزار شد که این اولین دربی رسمی منطقه سویل بود. از ۱۷ دوره قهرمانی جام، سویا ۱۴ بار پیروز شد، و تنها یک پیروزی برای بتیس ثبت شد. این شامل یک مسیریابی ۲۲–۰ بعد از اعزام تیم جوانان خود در سال ۱۹۱۸ بود.
اولین باری که این دو تیم‌ در قالب بازیهای لیگ به مصاف هم رفتند، در فصل ۲۹-۱۹۲۸ و در دسته سگوندا اتفاق افتاد که هر دو تیم در بازیهای خانگی خود پیروز شدند (۳–۰ و ۲–۱). نخستین دیدار آنها در لیگ برتر اسپانیا در طول فصل ۳۵–۱۹۳۴ رخ داد که با شکست ۰–۳ خانگی سویا و تساوی ۲–۲ در بتیس همراه بود. رئال بتیس در انتهای این فصل اولین و تا به امروز آخرین قهرمانی خود در لا لیگا را جشن گرفت.
در ۱۷ ژانویه ۱۹۴۳، بتیس با نتیجه ۵–۰ در سویا شکست خورد و در نهایت سقوط کرد. در اولین بازی که در ورزشگاه رامون سانچز پیس‌خوان و به تاریخ ۲۱ سپتامبر ۱۹۵۸ برگزار شد، سبز و سفیدها موفق شدند ۴–۲ پیروز شوند.
در سالهای بعد، چندین بازی میان این دو تیم با خشونت همراه بود، از جمله: یک محافظ امنیتی که با عصا توسط یک هوادار سویا مورد حمله قرار گرفت (که دیگر توان راه رفتن نداشت) و در یک مورد دیگر تونی پرتس دروازه بان بتیس مورد حمله قرار گرفت و نیز خوان راموس مدیر سویا با یک بطری آب مورد اصابت قرار گرفت؛ حادثه ای دیگر در بازی کوپا دل ری ۲۰۰۷ میان این دو تیم سبب شد تا بازی متوقف شود و سه هفته بعد در ختافه، بدون تماشاگر برگزار شد.
در ۷ فوریه ۲۰۰۹، بتیس در پیس‌خوان ۲–۱ پیروز شد، اما سرانجام از لا لیگا سقوط کرد، در حالی که سویا در جایگاه سوم قرار گرفت.
در تاریخ ۹ نوامبر ۲۰۱۹ بیش از ۱۰٬۰۰۰ هوادار بتیس قبل از آخرین دربی این دو تیم در سال ۲۰۱۹، از تمرین تیمشان بازدید کردند.
وبگاه‌های هواداران
مقالات، اخبار و شایعات
با توجه به اطلاعات اداره آمار آمریکا مساحت آن در حدود ۸ کیلومترمربع است.
با توجه به آمار سال ۲۰۰۰ جمعیت آن ۲۰۲ نفر، ۸۵ خانواده در آن ساکن هستند.
تعداد ۱۰۲ واحد خانه در هر مساحت تقریبی (۱۲،۸akm²) قرار دارد.
۲۳،۸% درصد از خانواده‌های فرزند زیر ۱۸ سال داشتند که از این تعداد ۵۲،۹% درصد زوج بوده و ۹،۴% درصد زنان بدون شوهر و ۳۱،۸% درصد نیز غیر خانواده بودند.
متوسط درآمد یک خانواده در حدود ۳۶،۲۵۰ دلار آمریکا است و زنان درآمد متوسط ۲۷،۸۵۷ دلار آمریکا و مردان درآمد متوسط ۱۵،۹۲۴ دلار آمریکا بدست می‌آورند.
بلانتسویل شهری است در ایالت آلاباما در کشور آمریکا.
بلانتسویل در موقعیت () قرار دارد.
با توجه به اطلاعات اداره آمار آمریکا مساحت آن در حدود ۱۴٫۲ کیلومترمربع است.
با توجه به آمار سال ۲۰۰۰ جمعیت آن ۱۷۶۸ نفر، ۷۴۳ خانواده در آن ساکن هستند.
تعداد ۸۵۳ واحد خانه در هر مساحت تقریبی (۶۰،۸akm²) قرار دارد.
۲۴،۸% درصد از خانواده‌های فرزند زیر ۱۸ سال داشتند که از این تعداد ۴۷،۸% درصد زوج بوده و ۱۲% درصد زنان بدون شوهر و ۳۵،۵% درصد نیز غیر خانواده بودند.
متوسط درآمد یک خانواده در حدود ۳۴،۰۵۰ دلار آمریکا است و زنان درآمد متوسط ۲۷،۸۴۷ دلار آمریکا و مردان درآمد متوسط ۱۸،۸۶۹ دلار آمریکا بدست می‌آورند.
بلو ریج شهری است در ایالت آلاباما در کشور آمریکا.
بلو ریج در موقعیت () قرار دارد.
با توجه به اطلاعات اداره آمار آمریکا مساحت آن در حدود ۲۰٫۳ کیلومترمربع است.
با توجه به آمار سال ۲۰۰۰ جمعیت آن ۱۳۳۱ نفر، ۵۱۱ خانواده در آن ساکن هستند.
تعداد ۵۲۶ واحد خانه در هر مساحت تقریبی (۲۵،۸akm²) قرار دارد.
۲۲،۲% درصد از خانواده‌های فرزند زیر ۱۸ سال داشتند که از این تعداد ۷۶،۹% درصد زوج بوده و ۶،۵% درصد زنان بدون شوهر و ۱۴،۵% درصد نیز غیر خانواده بودند.
متوسط درآمد یک خانواده در حدود ۸۳،۳۲۰ دلار آمریکا است و زنان درآمد متوسط ۶۰،۶۲۵ دلار آمریکا و مردان درآمد متوسط ۳۷،۸۷۵ دلار آمریکا بدست می‌آورند.
بلو اسپرینگز شهری است در ایالت آلاباما در کشور آمریکا.
بلو اسپرینگز در موقعیت () قرار دارد.
با توجه به اطلاعات اداره آمار آمریکا مساحت آن در حدود ۷٫۵ کیلومترمربع است.
با توجه به آمار سال ۲۰۰۰ جمعیت آن ۱۲۱ نفر، ۴۹ خانواده در آن ساکن هستند.
تعداد ۵۴ واحد خانه در هر مساحت تقریبی (۷،۲akm²) قرار دارد.
۲۲،۳% درصد از خانواده‌های فرزند زیر ۱۸ سال داشتند که از این تعداد ۶۷،۳% درصد زوج بوده و ۶،۱% درصد زنان بدون شوهر و ۲۴،۵% درصد نیز غیر خانواده بودند.
متوسط درآمد یک خانواده در حدود ۳۸،۲۵۰ دلار آمریکا است و زنان درآمد متوسط ۲۷،۰۰۰ دلار آمریکا و مردان درآمد متوسط ۲۱،۵۰۰ دلار آمریکا بدست می‌آورند.
بواز شهری است در ایالت آلاباما در کشور آمریکا.
بواز در موقعیت () قرار دارد.
با توجه به اطلاعات اداره آمار آمریکا مساحت آن در حدود ۳۱٫۷ کیلومترمربع است.
با توجه به آمار سال ۲۰۰۰ جمعیت آن ۷۴۱۱ نفر، ۳۱۵۵ خانواده در آن ساکن هستند.
تعداد ۳۴۶۸ واحد خانه در هر مساحت تقریبی (۱۰۹،۸akm²) قرار دارد.
۲۳% درصد از خانواده‌های فرزند زیر ۱۸ سال داشتند که از این تعداد ۵۰،۸% درصد زوج بوده و ۱۲،۶% درصد زنان بدون شوهر و ۳۳،۹% درصد نیز غیر خانواده بودند.
متوسط درآمد یک خانواده در حدود ۳۴،۰۱۸ دلار آمریکا است و زنان درآمد متوسط ۲۹،۵۰۴ دلار آمریکا و مردان درآمد متوسط ۲۱،۷۵۰ دلار آمریکا بدست می‌آورند.
جنگ انزن جنگی بود که در سال ۲۱۷ خورشیدی بین امپراتوری بیزانس و عربها درگرفت. خلیفه عرب‌ها معتصم و امپراتور بیزانس تئوفیلوس بود.
سردار عرب‌ها در این جنگ یک ایرانی بنام افشین بود و سردار رومی‌ها خود امپراتور تئوفیلوس بود. این نبرد در منطقه انزن ترکیه امروزی رخ داد. شمار سربازان افشین ۲۰ هزار تا ۳۰ هزار و شمار سربازان رومی ۲۵ هزار تا ۴۰ هزار بود.
این جنگ با پیروزی افشین همراه بود.
شراب مار به نوعی شراب برنج گفته می‌شود که در بطری حاوی آن یک مار زهردار کبری مرده نگهداری می‌شود.Snake Wine روزنامه واشینگتن پست در اغلب موارد مار به همراه یک حشره درون مشروب قرار داده می‌شود زهر مار در مشروب حل می‌شود که به منظور موارد درمانی مورد استفاده قرار می‌گیرد.Name your poison: 'Snake wine' seized at airport وبگاه سی ان ان
هیئت حقیقت یاب سازمان ملل دربارهٔ مناقشه غزه توسط شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد در جریان جنگ غزه تشکیل شد تا دربارهٔ تجاوزهای احتمالی اسرائیل از قوانین بین‌المللی علیه فلسطینیان تحقیق کند. دستور کار آن بعداً همه تجاوزات ارتکابی در غزه در جریان جنگ خصوصاً به شکل نظامی را شامل شد.
این مأموریت از ۳ آوریل ۲۰۰۹ (میلادی) آغاز شد و ریچارد گلدستون از آفریقای جنوبی به مسئولیت آن گماشته شد. سایر اعضای این گروه حقیقت‌یاب را «کریستین چیکنین»، استاد حقوق بشر مدرسه اقتصاد و علوم سیاسی دانشگاه لندن، «جمیل گیلانی»، وکیل دعاوی پاکستانی و عضو سابق بررسی وضع حقوق بشر در دارفور سودان و سرهنگ ایرلندی «دزموند ترورز» عضو هیئت امنای مؤسسه تحقیقات جنایی بین‌المللی تشکیل می‌دادند. این هیئت نتیجه تحقیقات خود را در گزارشی ۱۰٬۰۰۰ صفحه‌ای که ۱۲۰۰ عکس و ۱۸۸ مصاحبه را در بر می‌گیرد منتشر کرد. همچنین اقدام حماس در موشکباران مناطق شهری اسرائیل توسط موشکهای قسام به عنوان جنایت جنگی شناخته شده‌است.
اعضای این هیئت شورای امنیت سازمان ملل متحد را ترغیب می‌کنند که در صورتی که یکی از دو طرف از تحقیق دربارهٔ اتهامات و محاکمه مظنونان شانه خالی کند، مسئله را به دیوان بین‌المللی کیفری در لاهه ارجاع کند.
دولت آمریکا پس از مشاهده نسخه‌ای از این گزارش که در تاریخ ۱۵ سپتامبر، زودتر از موعد، انتشار یافته بود گفته بود که آن را به دقت بررسی خواهد کرد ولی در مورد صلاحیت و اختیارات تهیه‌کنندگان گزارش که قبل از پیوستن آمریکا به شورای حقوق بشر انتخاب شده بودند ابراز نگرانی جدی کرده بود.سازمان ملل متحد جنایات جنگی در غزه را بررسی می‌کند "خبرآنلاین"
دزموند تراورز، یکی از اعضای کمیته ۴ نفره هیئت حقیقت‌یاب عنوان کرد که موشکهای قسامی که اسرائیل ادعا می‌کند از نوار غزه شلیک شده، تنها بهانه‌ای برای حمله به این منطقه بوده‌است. وی اظهار کرد: «حماس تنها دو موشک به سوی شهرکهای یهودی نشین شلیک کرده». وی برای اثبات این مطلب به گزارش‌های منتشر شده از سوی منابع اسرائیلی اشاره می‌کند که در آن‌ها تنها شلیک دو موشک از سوی گردانهای قسام در فاصله زمانی یک‌ماهه پیش از آغاز حمله نظامی، مورد تأیید قرار گرفته‌است.دروغگویی رژیم صهیونیستی درباره علت شروع جنگ غزه "خبرگزاری مهر"
بر طبق این گزارش ارتش اسرائیل با استفاده از نیروی نامتناسب و به صورت عمد به غیرنظامیان فلسطینی آسیب رساند؛ در حالیکه موشکباران مناطق مسکونی اسرائیل به‌طور کور و بدون هدف از جانب حماس دنبال می‌شد. اسرائیل خواستار "بازپسگیری فوری" این گزارش شد. بر طبق این گزارش ۱۴۰۰ فلسطینی و ۱۳ اسرائیلی در این درگیری کشته شدند. کمیته حقیقت یاب به اسرائیل و حماستأیید گزارش حمله اسرائیل به غزه توسط شورای حقوق بشر وبگاه بی‌بی‌سی شش ماه مهلت داد تا دربارهٔ ارتکاب جنایات جنگی که در گزارش گلدستون به آن اشاره شده‌است تحقیق داخلی کنند.
بعد از انتشار نتایج تحقیقات کمیته حقیقت‌یاب؛ بنیامین نتانیاهو در جلسه‌ای که در ۱۲ اکتبر در کنیست اسرائیل دایر بود، در بین سخنرانی خود اطمینان داد که اجازه ندهد هیچ‌یک از سربازان و افسران اسرائیلی در پی این گزارش محاکمه شوند. وی درحالیکه چهرهای افروخته به خود گرفته بود اظهار داشت: «ما به ایهود باراک، تزیپی لیونی و ایهود اولمرت که پسرانمان را به جنگ فرستادند اجازه نخواهیم داد که موفق شوند آن‌ها را در دادگاه‌های بین‌المللی محاکمه کنند.»
فلسطین:
با انتشار گزارش سازمان ملل، اسرائیل تلاش گسترده وسیعی را برای بی‌اعتباری این گزارش آغاز کرد.
۲۵عضو از ۴۷ عضو این شورا به قطعنامه درخواستی که از سوی فلسطینیان، مصر، نیجریه، تونس و پاکستان به منظور تأیید گزارش گلدستون مطرح شده بود رأی موافق دادند. این در حالی است که کشورهای عضو اتحادیه اروپا و آمریکا مخالفت خود را با این قطعنامه اعلام کرده بودند. آمریکا تلاش دیپلماتیک زیادی را به‌کار بست تا بتواند تصویب این بیانیه را تا دور جدید مذاکرات خاورمیانه‌ای خود به‌تعویق بیندازد، اما موفق به این امر نشد. ۱۱ عضو نیز به تصویب این گزارش رأی ممتنع دادند. این گروه را کشورهایی شامل می‌شوند که تمایلی به تیره‌شدن روابطشان با آمریکا نداشتند. بر این اساس، کشورهای آرژانتین، برزیل، بحرین، بولیوی، اندونزی، آفریقای جنوبی، اردن، پاکستان، روسیه، زامبیا، چین، سنگال، شیلی، فیلیپین، قطر، عربستان، غنا، نیجریه، هند، جیبوتی، کوبا، مصر، نیکاراگوئه، بنگلادش، لیبریا و موریتانی به گزارش گلدستون رأی مثبت داده‌اند. این در حالی است که ۶ کشور آمریکا، ایتالیا، اوکراین، اسلوواکی، هلند و مجارستان به این گزارش رأی منفی دادند. همچنین کامرون، بوسنی، بورکینافاسو، گابن، ژاپن، مکزیک، نروژ، بلژیک، کره جنوبی، اسلونی و اروگوئه ۱۱ کشوری هستند که به این گزارش رأی ممتنع دادند. خودداری دولت‌های فرانسه و بریتانیا از شرکت در رای‌گیری در مورد گزارش، موجب تعجّب سران اسرائیل شد. مقامات اسرائیل انتظار داشتند که این دو دولت نسبت به قطعنامه ضد اسرائیلی رأی مخالف دهند، ولی آن‌ها ترجیح دادند در رای‌گیری شرکت نکنند.
با تصویب قطعنامه شورای حقوق بشر، گزارش ویژه قاضی ریچارد گلدستون در مورد جنایات جنگی غزه، در شورای امنیت سازمان ملل پیگیری خواهد شد.
گلدستون از این قطعنامه شورای حقوق بشر به علت آنکه تنها اسرائیل را محکوم کرده و ذکری از حماس نداشته‌است انتقاد کرد. مقامات اسرائیل تصویب این گزارش را "دیپلماسی خنده‌آور ضد اسرائیلی" نامید، ولی فلسطینیان از تصویب گزارش استقبال کردند.
مجمع عمومی سازمان ملل متحد در ۵ نوامبر ۲۰۰۹ با اکثریت ۱۱۴ رأی موافق و ۱۸ رأی مخالف از میان ۱۹۲ عضو حاضر در جلسه، قطعنامهٔ مربوط به پیگیری جنایات جنگی جنگ غزه را که در ابتدا در شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد به تصویب اعضا رسیده بود؛ به تصویب رساند. ۶۰ کشور حاضر در جلسه نیز در رای‌گیری شرکت نکردند. رسیدگی به گزارش گلدستون در این نشست به درخواست اتحادیه عرب و جنبش عدم تعهد صورت گرفت. اتخاذ این قطعنامه پس از بررسی دو روزه و بعد از سخنرانی نمایندگان ۴۶ کشور در مورد آن انجام گرفت. نمایندهٔ سوئد که کشورش در آن تاریخ ریاست دوره‌ای اتحادیهٔ اروپا را به عهده داشت، به نمایندگی از آن اتحادیه به‌طور ضمنی با آن مخالفت کرد و خواستار تعدیل لحن گزارش شد. در این قطعنامه از دبیرکل سازمان ملل متحد خواسته شد گزارش کمیته حقیقت یاب سازمان ملل را در مورد جنایات جنگ غزه به شورای امنیت ارجاع دهد. کشورهای آمریکا، استرالیا، کانادا، جمهوری چک، آلمان، مجارستان، اسرائیل، جزایر مارشال، ایتالیا، هلند، لهستان، پاناما، اسلواکی، اکراین، مقدونیه، پالائو، نائورو و میکرونزی به این قطعنامه رأی منفی دادند.
نماینده اسرائیل(GABRIELA SHALEV)، ضمن انتقاد از تصمیم اعضای مجمع عمومی، عنوان کرد که خسارات و تلفاتی که در طول جنگ به اسرائیل وارد شده، از دید کشورهای عضو نادیده انگاشته شده و تصویب این قطعنامه در مجمع عمومی جانبدارانه می‌باشد.
نماینده فلسطین (ریاض منصور)، ضمن استقبال از تصویب این قطعنامه، ابراز امیدواری کرد در مراحل بعدی، گزارش گلدستون در شورای امنیت و دادگاه جنایات جنگی نیز بررسی شود و مورد تأیید آن سازمان‌ها نیز قرار گیرد.
با تصویب قطعنامه شورای حقوق بشر، گزارش ویژه قاضی ریچارد گلدستون در مورد جنایات جنگی غزه، در شورای امنیت سازمان ملل پیگیری خواهد شد. در همان زمان دولت آمریکا اعلام کرد که در صورت ارائه این گزارش در شورای امنیت سازمان ملل متحد برای تصویب، آن را وتو می‌کند.
تئودورا (۱۹۴ خورشیدی تا پس از ۲۴۶ خورشیدی) همسر تئوفیلوس امپراتور بیزانس بود. وی از نژاد ارمنی و خواهر بارداس و پترناس بود. وی از ازدواج با تئوفیلوس دارای ۵ پسر و ۲ دو دختر شد که جوانترین ایشان میخائیل در دو سالگی جانشین پدر شد. پس از مرگ شوهر، میخائیل تنها دو سال داشت بنابراین تئودورا نایب‌السلطنه و همزمان به عنوان امپراتور مشترک امپراتوری شد، اما به دلیل خشونت‌های بی‌اندازه‌اش کم‌کم بدبینی‌ها را نسبت به خود افزایش داد، و در نتیجه میخائیل بارداس، دایی خود و برادر ملکه را جانشین مادر کرده ولی هیچ تغییری در قدرت امپراتریس در مقامش به عنوان امپراتور مشترک با پسرش نکرد ولی ملکه با بی رحمی بسیارش و رنج دادن اشراف امپراتور میخائیل مادر را به دیری فرستاد و به امپراتوری مادرش پایان داد. باسیلیوس پس از کشتن بارداس و میخائیل سوم، تئودورا را نیز کشت.
حسین‌خان والی فیلی که در ۱۰۰۶ ق. / ۱۵۹۷ م. از سوی شاه عباس یکم منصوب شد. ترکمان، اسکندربیگ، کتاب عالم‌آرای عباسی و خامه اسکندربیگ ترکمان
George Nathaniel Curzon. Persia and the Persian Question: Volume 1, p. ۲۷۸;
مرکز خرید اوتلت مالز در سن مارکوس نام یکی از محبوب‌ترین مراکز خرید در ایالت تگزاس است. این مرکز خرید سر باز با ۹۳٬۰۰۰ متر مربع زیربنا وسعت، در سن مارکوس، تگزاس قرار دارد.
برخی از این مرکز خرید به‌عنوان یکی از برترین مراکز خرید اجناس مارک‌دار در آمریکا و جهان یاد کرده‌اند.TV show: San Marcos outlets among best places to shop - Austin Business Journal:
باسیلیوس مقدونی در سال ۸۱۱ میلادی متولد شد و تا سال ۸۸۶ میلادی زندگی کرد. این امپراتور ارمنی نژاد بیزانس، بین سال‌های ۸۶۷ تا ۸۸۶ میلادی حکمرانی کرده و بنیان‌گذار دودمان مقدونیان بود.
باسیلیوس وی در خانواده‌ای روستایی در نزدیکی شهر آدریانوپل به دنیا آمد. هنگام کودکی به دست بلغارها اسیر شد، و کودکی را در میان بلغارها و در سرزمین مقدونیه کنونی گزراند. در بیست و پنج سالگی فرار کرد و به قسطنطنیه رفت.
باسیلیوس، همیشه آماده شایسته بود و هر کار را به او می‌سپردند، به خوبی از پس آن برمی‌آمد. از این رو به دلیل لیاقت بالا کم‌کم به مقام‌های بالاتری در دربار راه یافت. هنگامی که میخائیل در صدد پیدا کردن شوهری برای زن نخست خود بود، باسیلیوس زن روستایی خویش را طلاق گفت و با زن امپراتور ازدواج کرد. آن زن همچنان به خدمت به امپراتور ادامه داد. بدین ترتیب بیش از پیش به امپراتور نزدیک شد.
وی میخائیل را نسبت به دایی‌اش سزار بارداس بدبین ساخت و وی را دست‌اندرکار دسیسه‌چینی برای امپراتور شدن جلوه داد و بدین وسیله اجازه کشتن بارداس را گرفت او را خفه کرد.
میخائیل که سال‌های تنها نام امپراتور را داشت و در عمل همه کار کشور را به دیگران واگذار کرده بود، باسیلیوس را پس از مرگ بارداس در امپراتوری شریک کرده و زمامداری کامل را به دست وی سپرد. هنگامی که میخائیل او را به کنار گذاشتن تهدید کرد، باسیلیوس نقشه کشتن میخائیل را کشید و سرانجام بدون رقیب، امپراتور شد.
باسیلیوس دودمان تازه‌ای را در اروپا بنام دودمان مقدونیان پایه‌ریزی کرد.
سیاست وی این بود که با زمام‌داران اروپایی رابطه خوب داشته باشد، و با عربها دشمنی. در این راستا وی با لوئیس دوم پادشاه ایتالیا همکاری کرد و با فرستادن ۱۳۹ کشتی به دریای آدریاتیک آنجا را از چنگ عربها درآورد.
باسیلیوس در سال ۸۸۶ میلادی در گذشت.
دانشگاه سنت ادواردز یکی از ده دانشگاه شهر آستین در ایالت تگزاس در ایالات متحده آمریکا می‌باشد.