moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
گاهی تغییراتی در نحوهٔ بیان این عبارت داده می‌شد. به عنوان مثال، در فیلم "پیامدهای کارهای گذشته"، اُلی با بی‌حوصلگی به استن می‌گوید: «بفرما…» و استن ادامه می‌دهد: «اینم یه یک دردسرِ خوبِ دیگه که برات درست کردم.» در فیلم‌های "غلیظ‌تر از آب" و "ترمیم‌کنندگان زناشویی" از عبارت «بفرما، اینم یک سطل خوب دیگهٔ ماهی که منو توش ترشی کردی!» استفاده شده‌است. در "نخاله‌ها در دریا"، این عبارت تبدیل به «بفرما، اینم یک سطلِ کف‌صابونِ خوب دیگه که منو انداختی توش!» شده اشت. از این عبارت در شکل اصلی و درست خود، در آخرین دیالوگ واپسین فیلم این دو "آتول کا" استفاده شد.
در لحظات پریشانی یا ناامیدی خاصی، هاردی اغلب فریاد می‌زد: «چرا کاری برای کمک به من انجام نمی‌دی؟»، در حالی که لورل با درماندگی کنارش ایستاده بود.
"دوووه!" عبارت جالب دیگری بود که توسط هاردی و بازیگر سبیلوی اسکاتلندی جیمز فینلِـیسون که در ۳۳ فیلم لورل و هاردی نقش آفرینی نمود، استفاده شد.Chilton, Martin."Laurel and Hardy: It's still comedy genius." "The Telegraph", December 5, 2013. Retrieved: December 8, 2013. هاردی این عبارت را در اولین فیلم ناطقشان به نام "ما عادت نداریم" (۱۹۲۹) استفاده کرد، زمانی که همسرش در فیلم، یک صفحه گرامافون را در سرش خرد می‌کند.Gehring 1990, p. 42. عبارتی که بیانگر تعجب، ناشکیبایی یا ناباوری است. این تکیه کلام الهام بخش تکیه کلام «دوه» شخصیت هومر سیمپسون (با صداپیشگی دن کستلانتا) در انیمیشن دنباله دار سیمپسون‌ها بود."What's the story with... Homer's D'oh!". "The Herald, Glasgow," July 21, 2007, p. 15. Retrieved: July 25, 2010.
نخستین باری که لورل و هاردی با هم در یک فیلم ظاهر شدند "سگ خوشبخت" بود، ولی با هم همبازی نبودند و نقش‌های جداگانه‌ای داشتند. جزئیات تولیدِ این فیلم نامشخص است، اما مورخ فیلم «بو برگولوند» تاریخ ساخت آن را بین سپتامبر ۱۹۲۰ و ژانویه ۱۹۲۱ می‌داند.Mitchell 2010, p. 181. طبق مصاحبه‌هایی که این زوج هنری در دهه ۱۹۳۰ انجام دادند، آشنایی آنها در آن مقطع اتفاقی بود و هر دو، نخستین فیلم مشترک خود را به‌کلی فراموش کرده بودند.Barr 1967, p. 9. در این فیلم، شخصیت لورل با یک سگ ولگرد دوست می‌شود که او را از یک انفجار دینامیت نجات می‌دهد. شخصیت هاردی یک جیب‌بر است که تلاش می‌کند از لورل دزدی کند.Mitchell 2010, p. 180. آنها بعداً قراردادهای جداگانه‌ای با استودیو هال روچ امضا کردند و سپس در فیلم "۴۵ دقیقه از هالیوود" در سال ۱۹۲۶ ظاهر شدند.Gehring 1990, p. 273.
هال روچ را اثرگذارترین فرد در شکل‌گیری زوج هنری لورل و هاردی و تکوین حرفه سینمایی آنان می‌دانند. او آنها را گرد هم آورد و این دو بیش از ۲۰ سال برای روچ کار کردند.McCabe 1987, p. 98. چارلی راجرز که سال‌ها همکاری نزدیکی با این سه نفر داشت گفت: «اگر لورل، هاردی و روچ در مکان و زمان مناسب سر راه هم قرار نمی‌گرفتند، امروزه زوج هنری لورل و هاردی را هم نداشتیم.»McCabe 1987, p. 100. اولین فیلم «رسمی» مشترک آنها "شلوار پوشاندن به فیلیپ" نام داشتGehring 1990, p. 62. که در ۳ دسامبر ۱۹۲۷ منتشر شد.Gehring 1990, p. 263 در این فیلم لورل در نقش فیلیپ، یک اسکاتلندی جوان بازی می‌کرد که با دامن اسکاتلندی پر زرق و برقی به ایالات متحده آمریکا می‌آید و بابت این دامن اسکاتلندی‌اش دچار مشکلات ناگواری می‌شود. عمویش با بازی هاردی سعی می‌کند او را وادار به پوشیدن شلوار کند.Mitchell 2010, p. 229. همچنین در سال ۱۹۲۷، این زوج در "نبرد قرن" بازی کردند که یک فیلم کوتاه کلاسیک شامل پرتاب بیش از ۳۰۰۰ کیک خامه ای در یک دعوای خیابانی است. ابتدا گمان می‌رفت که این فیلم، یک فیلم گمشده باشد، اما در سال ۲۰۱۵ یک نسخه از آن کشف شد.
لورل در گفتگویی با جان مک‌کیب، زندگی‌نامه‌نویس این زوج هنری گفت: «در میان تمام سوالاتی که از ما پرسیده می‌شود، بیشترین سؤال این است که چگونه با هم آشنا شدیم؟ من همواره توضیح می‌دهم که این یک برخورد معمولی و طبیعی بود.»McCabe 1987, p. 117. لورل و هاردی کاملاً تصادفی با هم آشنا شدند و بدون راهنمایی و هدایت رشد و پیشرفت کردند.McCabe 1987, p. 118. در سال ۱۹۲۶، هر دو عضوی از یک گروه از بازیگران به نام «روچ کامدی آل استار» بودند که در تعداد زیادی فیلم برای استودیوهای هال روچ بازی می‌کردند. نقش‌های لورل و هاردی به تدریج پررنگ‌تر و با اهمیت‌تر شدند، در حالی که نقش‌های ستاره‌های همکارشان خردتر و کمتر می‌شد، چرا که دیگر لورل و هاردی بازیگران بزرگی به‌شمار می‌رفتند.McCabe 1987, p. 120. تشکیل تیم هنری آنها به پیشنهاد لئو مک‌کری انجام شد که مدیر ناظر تولید در سال‌های ۱۹۲۷ تا ۱۹۳۰ بود.Mitchell 2010, p. 188. مک‌کری همچنین در کند شدن رفتار و حرکات کمدی آن‌ها در فیلم‌هایشان اثرگذار بود که از یک سرعت دیوانه‌وار در دوران صامت به یک بازی متعادل و طبیعی‌تر در سال‌های بعدی ختم شد. این فرمول به قدری خوب کار کرد که لورل و هاردی در ۳۰ سال آینده همان شیوه و شخصیت‌پردازی را پیش گرفتند.Skretvedt 1987, p. 54.
گرچه روچ نویسندگان و کارگردانانی مانند اچ.ام. واکر، لئو مک‌کری، جیمز پروت و جیمز دبلیو هورن را در فیلم‌های لورل و هاردی به کار می‌گرفت، اما لورل که پیشینه شایان ذکری در نویسندگی کمدی داشت، اغلب تمام سکانس‌ها و فیلمنامه‌ها را بازنویسی می‌کرد. او همچنین گروه بازیگران و گروه تولید را تشویق به بداهه‌پردازی می‌کرد، سپس در حین تدوین، فیلم را با دقت بازبینی و بررسی می‌کرد.Mitchell 2010, p. 28. تا سال ۱۹۲۹، لورل نویسنده اصلی این زوج کمدی بود و گفته می‌شود که جلسات نگارش فیلم‌نامه، به طرز شاد و خنده‌آوری آشفته و درهم برهم بود. استن پیوسته با سه یا چهار نویسنده فیلم نامه دیگر رقابتی از نوع «کی می تونه این کارو بهتر از همه انجام بده؟» داشت.Skretvedt 1987, p. 50. او در مصاحبه‌ای گفت: «روی هم رفته، نوشتن شوخی‌ها و صحنه‌های کمدی حسابی مشکل و چالش‌برانگیز بود، به ویژه برای یکی مثل من که در این راه، کلی زمین‌خورده‌ام. فکر می‌کنم واقعاً استحقاق پولی رو که در میارم داشته باشم».Skretvedt 1987, p. 52. لورل سرانجام چنان درگیر تولیدات فیلم‌های آن‌ها شد که بسیاری از تاریخ‌دانان و علاقمندان سینما او را کارگردانی بی‌مزد و مواجب می‌دانند. او گروه سازنده لورل و هاردی را بدون توجه به اینکه چه کسی روی صندلی کارگردانی نشسته‌است، اداره می‌کرد، اما هرگز سعی نکرد صلاحیت و اقتدار خود را نمایش داده و بر آن پافشاری کند. روچ خاطرنشان کرد: «لورل رهبری تولید مجموعه را بر عهده داشت. با هر کارگردانی، اگر لورل می‌گفت «من این ایده را دوست ندارم»، کارگردان نمی‌گفت «خب، باید شما به هر حال انجامش بدی» این [دیدگاه و نظر قاطع لورل] را همه کارگردانان قبول کرده بودند»Skretvedt 1987, pp. 59–61. از آنجایی که لورل پیشنهادهای زیادی در جریان ساخت فیلم می‌داد دیگر کار زیادی برای کارگردان معتبر باقی نمی‌ماند.Skretvedt 1987, p. 61.
در سال ۱۹۲۹ دوران صامت سینما رو به پایان بود. بسیاری از بازیگران فیلم صامت نتوانستند گذار موفقی به دوران جدید فیلم‌های صدادار و ناطق داشته باشند — برخی به این دلیل که احساس می‌کردند مهارت‌شان در انتقال داستان با زبان بدن، بی‌نیاز از صدا و گفتار است و برخی دیگر به این دلیل که صدای‌شان برای این رسانه جدید مناسب تلقی نمی‌شد.Sagert 2010, p. 40. با این حال، افزودن دیالوگ‌های گفتاری در مورد لورل و هاردی بسیار کارساز از آب درآمد. هر دو تجربه تئاتری زیادی داشتند و می‌توانستند از صدای خود برای جلوه‌های خوشایند کمدی استفاده کنند. فیلم‌های آنها همچنان دارای طنز بصری فراوانی بود.McCabe 1987, p. 153. به این ترتیب، آن‌ها گذار بی‌دردسر و آسانی به اولین فیلم صدادار خود، "ما عادت نداریم" (۱۹۲۹) داشتند (که نامش از عبارت رایج «ما به سخنرانی در جمع، عادت نداریم» برگرفته شده‌است).Mitchell 2010, p. 305. دیالوگ آغازین فیلم، با نقیضه لورل و هاردی از نحوه حرف زدن آهسته و معذب بازیگران اولیه فیلم‌های ناطق شروع می‌شود که بعدها مبدل به یک روال عادی در فیلم‌هایشان شد و مرتب از این شیوه استفاده می‌کردند.Louvish 2002, p. 252.
اولین فیلم بلند لورل و هاردی "ما را ببخشید" (۱۹۳۱) بود.Gehring 1990, p. 23. یک سال بعد، "جعبه موسیقی"، که داستان آن حول محور بردن یک پیانو به انتهای یک راه‌پله طولانی بود،Skretvedt 1987, p. 230. برنده جایزه اسکار برای بهترین فیلم کوتاه اکشن زنده شد.McCabe 2004, p. 73. با آنکه که "جعبه موسیقی" یکی از شناخته‌شده‌ترین فیلم‌های این دو نفر است، فیلم صامت "کسب‌وکار حسابی" آنها در سال ۱۹۲۹ تحسین‌شده‌ترین فیلم آنهاست.Mitchell 2010, p. 39. در این فیلم لورل و هاردی فروشندگان دوره‌گرد درخت کریسمس هستند که با شخصیتی که جیمز فینلیسون بازی می‌کند وارد یک نبرد کلاسیک «این به اون در» می‌شوند که در نهایت خانه و ماشین طرفین درب و داغان می‌شود.Mitchell 2010, p. 38. "کسب‌وکار حسابی" در سال ۱۹۹۲ به عنوان یک گنجینه ملی به فهرست ملی ثبت فیلم ایالات متحده آمریکا افزوده شد."Complete National Film Registry Listing." "Library of Congress." Retrieved: March 22, 2020. "پسران صحرا" (۱۹۳۳) را اغلب بهترین فیلم بلند لورل و هاردی می‌دانند.Mitchell 2010, p. 268.
تعدادی از فیلم‌های لورل و هاردی با صحبت کردن آنان به زبان‌های اسپانیایی، ایتالیایی، فرانسوی یا آلمانی دوباره فیلم‌برداری شدند.Fullerton, Pat. "Laurel & Hardy Overseas." "patfullerton.com." Retrieved: April 20, 2011. داستان فیلم مشابه نسخه‌های انگلیسی‌زبان باقی ماندند، اما بازیگران مکمل اغلب به افرادی که به زبان مورد نظر صحبت می‌کردند، تغییر کردند. نه لورل و نه هاردی نمی‌توانستند به این زبان‌ها صحبت کنند، اما جملات فیلمنامه را به زبان‌های مورد نظر و به صورت آوایی حفظ می‌کردند و طی فیلمبرداری ارائه می‌کردند و مربی صدا و بیان هم داشتند. فیلم "ما را ببخشید" (۱۹۳۱) به هر چهار زبان خارجی فیلمبرداری شد. "کله‌پا"، "هیجان‌زده و مهارنشدنی" و "بزرگ باش!" در نسخه‌های فرانسوی و اسپانیایی بازسازی شدند. "شب‌زنده‌داران" به دو زبان اسپانیایی و ایتالیایی و "زیر صفر" و "پیامدهای کارهای گذشته" به زبان اسپانیایی هم ساخته شدند.
"بچه‌ها در شهر اسباب‌بازی" هنوز هم در آمریکا پای ثابت تلویزیون در تعطیلات کریسمس است.Mitchell 2010, p. 27. هنگام مصاحبه، هال روچ با دلخوری و تلخی در مورد این فیلم و رفتار لورل صحبت کرد. لورل از طرح داستان ناراضی بود و پس از یک مشاجره، اجازه یافت که فیلم را به شیوه خود بسازد.Lawrence, Danny. "The Making of Stan Laurel: Echoes of a British Boyhood". McFarland, 2011. Retrieved: December 7, 2013. این شکاف و نزاع به روابط روچ و لورل لطمه زد تا جایی که روچ گفت که پس از این فیلم، دیگر تمایلی به تولید فیلم‌های لورل و هاردی ندارد. با این وجود، ارتباط آنها برای شش سال دیگر ادامه یافت.
سرانجام لورل و هاردی به امید به دست آوردن استقلال هنری بیشتر از هال روچ جدا شدند و با استودیوهای قرن بیستم در ۱۹۴۱ و مترو گلدوین مایر در سال ۱۹۴۲ قرارداد امضا کردند.MacGillivray 2009, p. 6. با این حال، شرایط کاری آنها اکنون کاملاً متفاوت بود: آنها صرفاً به عنوان هنرپیشه استخدام شده بودند و به واحد تولید فیلم‌های درجه ب در هر دو استودیو منتقل شدند و در ابتدا اجازه نداشتند مانند همیشه، در نگارش فیلمنامه‌ها یا مراحل تولید فیلم‌ها مشارکت یا بداهه‌پردازی کنند.MacGillivray 2009, p. 9. هنگامی که فیلم‌های آنها محبوبیت پیدا کرد، استودیوها به آنها اجازه دخالت بیشتری دادندMacGillivray 2009, p. 190. و لورل و هاردی تا پایان سال ۱۹۴۴ در هشت فیلم بازی کردند. آنها با بودجه ای بین ۳۰۰٬۰۰۰ تا ۴۵۰٬۰۰۰ دلار، میلیون‌ها دلار سوددهی در گیشه برای این دو شرکت فیلم‌سازی به ارمغان آوردند. فیلم‌های فاکس آنقدر سودآور بودند که این شرکت با وجود متوقف کردن تولید فیلم‌های درجه ب، به ساخت کمدی‌های لورل و هاردی ادامه داد.MacGillivray 2009, p. 126.
این زوج کمدی پرمشغله تصمیم گرفتند سال ۱۹۴۶ را به استراحت اختصاص دهند، اما در سال ۱۹۴۷ اولین تور هنری اروپایی خود را پس از ۱۵ سال انجام دادند. قرار بود فیلمی بر اساس داستان «رابین هود» در طول این تور هنری ساخته شود که البته محقق نشد. در سال ۱۹۴۷، لورل و هاردی در بازگشایی یکی از مسیرهای راه‌آهن رامنی،هایت و دیمچرچ شرکت کردند و در آنجا به نفع مردم و شخصیت‌های عالی‌رتبه محلی، به بداهه‌پردازی‌های کمدی با یک لوکوموتیو بخار پرداختند.
در سال ۱۹۴۸ و پس از بازگشت به آمریکا، لورل به دلیل بیماری مدتی از کار حرفه‌ای کنار کشید و به مدتی قادر به فعالیت نبود. او هاردی را تشویق کرد بیکار نماند و به تنهایی به کار بازیگری ادامه دهد. دوست هاردی، جان وین، او را برای بازی در فیلم "مبارز اهل کنتاکی" محصول کمپانی ریپابلیک پیکچرز استخدام کرد و بینگ کرازبی نقش کوچکی در فیلم "سوارکاری در اوج" به کارگردانی فرانک کاپرا به او داد.
در سال‌های ۱۹۵۰–۱۹۵۱، لورل و هاردی آخرین فیلم بلند خود را با هم ساختند، "آتول کا" یک محصول مشترک فرانسوی-ایتالیایی به کارگردانی لیو ژوانون بود که دچار گرفتاری‌هایی چون موانع زبانی، دردسرهای تولید و مشکلات جدی جسمانی هر دو بازیگر شد. وقتی که لورل پیش‌نویس نهایی فیلمنامه را دریافت کرد، احساس کرد محتوای سیاسی سنگین آن، بر کمدی سایه افکنده‌است. لورل بدون وقفه فیلمنامه را بازنویسی کرد و برای شوخی‌های بصری آن از کمدین آمریکایی مانتی کالینز کمک گرفت و از دوست قدیمی آمریکایی خود آلفرد جی. گلدینگ نیز خواست تا صحنه‌های مربوط با بازی لورل و هاردی را کارگردانی کند. در طول فیلمبرداری، هاردی دچار کاهش وزن سریع و شدیدی شد و ضربان قلب نامنظم پیدا کرد و لورل هم دچار عوارض دردناک پروستات گردید.McGarry 1992, p. 73. منتقدان از خط داستانی، دوبله انگلیسی و ظاهر بیمارگونه لورل ناخرسند بودند. این فیلم در اولین اکرانش موفقیت تجاری نداشت و به کار سینمایی لورل و هاردی پایان داد. "آتول کا" در نهایت با انتشار مجدد در کشورهای دیگر به سوددهی رسید. در سال ۱۹۵۴، یک توزیع کننده آمریکایی ۱۸ دقیقه از این فیلم را حذف کرد و آن را با نام «"یوتوپیا"» (آرمان‌شهر) منتشر کرد که شناخته‌شده‌ترین نسخه فیلم است و به‌طور گسترده در سینما و ویدیوهای خانگی منتشر شده‌است.
پس از پایان یافتن "آتول کا" در آوریل ۱۹۵۱ لورل و هاردی به آمریکا بازگشتند و بقیه سال را به استراحت پرداختند. استن در یک فیلم خبری صامت تلویزیونی با عنوان «"قرار شنا"» ظاهر شد و نقش یکی از گردانندگان یک مسابقه محلی را در کالیفرنیا ایفا نمود.
بیشتر فیلم‌های لورل و هاردی به جا مانده و امروزه همچنان منتشر می‌شود. سه فیلم از ۱۰۷ فیلم آنها گمشده تلقی می‌شوند و از دهه ۱۹۳۰ به این سو، نسخه کاملی از آن در دسترس نبوده‌است.Dorman, Trevor. "A Guide to the lost films of Laurel and Hardy – Update." "The Laurel and Hardy Magazine". Retrieved: April 20, 2011. فیلم صامت "دست مریزاد" محصول ۱۹۲۷ به کلی ناپدید شده‌است و هیچ نسخه ای از آن موجود نیست. نیمه اول فیلم "حالا یکی هم من بگم" (۱۹۲۷) نیز گمشده است و نیمه دوم قرار است به صورت ویدیویی منتشر شود. در فیلم موزیکال و تکنی‌کالر "آواز یاغی" که در سال ۱۹۳۰ ساخته شده، لورل و هاردی در ۱۰ سکانس نقش‌آفرینی کرده‌اند که تنها یکی از آنها با صدا و موسیقی کامل موجود است.Haines 1993, p. 13.
لورل و هاردی حداقل ۲ نمایش آزمایشی برای رادیو ساختند: اولی یک سریال نیم‌ساعته برای شبکه ان‌بی‌سی بر اساس نمایشنامه شاد و کمدی «"گواهینامه رانندگی"» و یک قسمت آزمایشی دیگر برای ان‌بی‌سی که در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
پس از ساخت "آتول کا"، لورل و هاردی چند ماه مرخصی گرفتند تا به سلامت جسمانی خود رسیدگی کنند. در بازگشت به صحنه نمایش در اروپا در سال ۱۹۵۲، آنها با اجرای طرح کوتاهی از استن لورل به نام «"نقطه دردسر"»، مجموعه ای از حضورهای عمومی موفق را پشت سر گذاشتند که با استقبال خوبی مواجه شد. یک سال بعد، لورل نمایشی کوتاه با عنوان «"کبوتر با کبوتر، باز با باز"» نوشت. در ۹ سپتامبر ۱۹۵۳، کشتی آنها به بندر کووْ در ایرلند رسید. لورل نحوه استقبال مردم را در آنجا چنین بازگو کرد:
در ۱۷ می ۱۹۵۴، لورل و هاردی آخرین اجرای زنده خود را در پلیموث، انگلستان در سالن نمایش پالاس انجام دادند. تنها حضور تلویزیونی لورل و هاردی در آمریکا در ۱ دسامبر ۱۹۵۴ در برنامه زنده "این زندگی شماست" شبکه ان‌بی‌سی بود که غافلگیرانه توسط رالف ادواردز انجام شد و در این برنامه به مرور زندگی آنان پرداخت و گفتگو کرد. این غافلگیری بدین صورت گرفت که تهیه‌کننده و دوست لورل و هاردی برنارد دلفانت آنها را به بهانه یک جلسه کاری به سوئیت شماره ۲۰۵ هتل نیکرباکر کشانده و مشغول گپ‌وگفت با آنان بود که تیم تولید این برنامه متشکل از فیلمبردار و صدابردار و متصدی پروژکتور و غیره که در آشپزخانهٔ سوئیت مخفی شده بودند، درهای سوئیت را باز کرده و بدون اعلام قبلی وارد اتاق شدند و سپس آنها را به استودیوی برنامه که در همان نزدیکی بود هدایت کردند. ضبط تلویزیونی این برنامه بر روی یک کینسکوپ حفظ شد و بعدها در ویدیوی خانگی منتشر شد. به دلیل استقبال بینندگان از پخش این برنامه، لورل و هاردی مذاکره مجددی با هال روچ جونیور جهت ساخت یک مجموعه برنامه‌های تلویزیونی ویژه رنگی در شبکه ان‌بی‌سی به نام «"افسانه‌های لورل و هاردی"» داشتند. با این حال، تولید این برنامه‌ها به دلیل مشکلات جسمانی این کمدین‌های سالخورده کنار گذاشته شد.McCabe 1975, p. 398. در سال ۱۹۵۵، مجله تی‌وی گاید چندین عکس رنگی از آنها منتشر کرد. آخرین حضور عمومی لورل و هاردی در همان سال و با حضور در یک برنامه تلویزیونی بی‌بی‌سی دربارهٔ سازمان برادری بریتانیایی «رسته اعظم موش‌های آبی» بود که این زوج هنری طی آن از خاطراتی که با دوستان و همقطاران خود در نمایش‌های و تئاترهای سنتی بریتانیایی داشتند صحبت کردند. آخرین حضور لورل و هاردی در مقابل دوربین در در سال ۱۹۵۶ و در یک فیلم خانگی خصوصی بود که توسط یکی از دوستان خانوادگی‌شان در خانه دختر استن لورل، «لوئیس» در شهر رسیدا کالیفرنیا گرفته شد. این فیلم سه دقیقه‌ای صدا ندارد.Rascher, Matthias. "1956 Home movie: Laurel & Hardy together for the last time." |"Openculture.com", May 13, 2011. Retrieved: December 7, 2013.
در سال ۱۹۵۶، هاردی ضمن رعایت توصیه‌های پزشکش برای بهبود سلامتی خود به دنبال بیماری قلبی، بیش از ۴۵ کیلوگرم وزن کم کرد؛ اما علیرغم همهٔ مراعات کردن‌ها، چندین بار دچار سکته مغزی شد که باعث کاهش تحرک و اختلال در گفتارش گردید. هاردی با وجود برخورداری از سابقه شغلی طولانی و موفق، مجبور شد خانه‌اش را برای تأمین هزینه‌های پزشکی‌اش بفروشد. او در ۷ اوت ۱۹۵۷ بر اثر سکته مغزی مجدد درگذشت و دوست دیرینه‌اش «باب چترتون» گفت که هاردی در زمان مرگ ۶۳ کیلوگرم وزن داشت. وی را در گورستان والهالا مموریال پارک در نورث هالیوود، لس آنجلس به خاک سپردند.Smith 1984, p. 191. پس از مرگ هاردی، صحنه‌هایی از فیلم‌های آغازین لورل و هاردی بار دیگر در سینماها به نمایش درآمد که در مجموعهٔ گردآوری‌شدهٔ فیلم‌های صامت توسط رابرت یانگسون تحت عنوان "عصر طلایی کمدی" منتشر شد.
استن لورل در هشت سالِ پایانی عمر خود، از بازیگری امتناع کرد و پیشنهاد استنلی کریمر را برای ایفای یک نقش افتخاری کوتاه در فیلم برجسته او در سال ۱۹۶۳ یعنی "دنیای دیوانه، دیوانه، دیوانه، دیوانه" رد کرد.Bowen, Peter. "Stan Laurel dies." "Focus Features", February 23, 2010. Retrieved: December 7, 2013. در سال ۱۹۶۰، لورل به خاطر مشارکت‌هایش در زمینهٔ فیلم‌های کمدی جایزه اسکار ویژه‌ای دریافت کرد، اما به دلیل وضعیت جسمانی نامناسب نتوانست در مراسم شرکت کند و دنی کی این جایزه را از طرف او پذیرفت."Letters from Stan.com 1961." "The Stan Laurel
Correspondence Archive Project", 2013. Retrieved: December 7, 2013. لورل علیرغم اینکه بعد از مرگ هاردی دیگر بر روی پرده سینما ظاهر نشد، اما به چندین فیلمساز کمدی در خلق شوخی‌ها و قطعات کمدی کوتاه کمک کرد. در این مدت بیشتر ارتباط او به صورت مکاتبات کتبی بود و اصرار داشت که به تک‌تک نامه‌های هوادارانش شخصاً پاسخ دهد. در اواخر عمر، او بسیاری از کمدین‌های نسل جدید و افراد مشهور را در خانه‌اش به حضور پذیرفت که از جمله می‌توان به دیک کَـویت، جری لوئیس، پیتر سلرز، مارسل مارسو، جانی کارسون و دیک ون دایک اشاره کرد. "Dick Cavett article on meeting Stan Laurel. New York Times". Retrieved: January 29, 2019. جری لوئیس به لورل پیشنهاد داد که به عنوان مشاور کمدی با او همکاری کند اما او قبول نکرد.
دیک ون دایک یکی از هواداران قدیمی لورل بود و سبک کمدی و رقص خود را از سبک لورل وام گرفته بود. وقتی ون دایک شماره تلفن منزل لورل را در «دفترچه عمومی تلفن شهری» پیدا کرد و با او تماس گرفت، لورل او را برای دیداری در یک بعدازظهر دعوت کرد. "Dick Van Dyke finds his life reflects Stan Laurel's. Baltimore Sun". Retrieved: October 16, 2019. ون دایک در سالی که استن لورل درگذشت، مجری برنامهٔ تلویزیونی مراسم بزرگداشت او بود.
لورل تا سال ۱۹۶۵ زنده ماند و شاهد علاقه و گرایش مجدد مردم به آثارشان از طریق تلویزیون و احیای فیلم‌های کلاسیک بود. او در ۲۳ فوریه ۱۹۶۵ در سنتا مونیکا، کالیفرنیا درگذشت و در آرامگاه فارست لان مموریال پارک در لس آنجلس به خاک سپرده شد.Smith 1984, p. 187.
فیلم‌های لورل و هاردی شامل گروهی از بازیگران کمدی بود که برخی از آن‌ها پیوسته یا دوره‌ای در فیلم‌هایشان حضور داشتند:"Laurel and Hardy Films: The People." "laurelandhardyfilms.com," Retrieved: April 3, 2011.
تم مشخصه و معروف فیلم‌های این دو، که با نام‌های مختلف «آواز فاخته»، «کو-کو» یا «رقص فاخته‌ها» شناخته می‌شود، توسط مدیر و رهبر موسیقی استودیوهای روچ، ماروین هتلی، به‌عنوان صدای «اعلان رأس ساعت» برای شبکهٔ رادیویی «کی‌اف‌وی‌دی» ساخته شده بود که ایستگاه رادیویی مخصوص استودیو روچ بود.Louvish 2001, p. 267. لورل آهنگ را در این شبکهٔ رادیویی شنید و از ماروین هتلی پرسید که آیا اجازه دارند از آن به عنوان آهنگ تم لورل و هاردی استفاده کنند. تم اصلی اولیه که توسط دو کلارینت در سال ۱۹۳۰ ضبط شده بود، دوباره با یک ارکستر کامل در سال ۱۹۳۵ ضبط و بازنوازی شد.Louvish 2002, p. 268. مجموعه‌ای از آهنگ‌های فیلم‌های آن‌ها با عنوان «"مسیر کاج تنها"»، در سال ۱۹۷۵ منتشر شد. آهنگ اصلی این آلبوم به‌عنوان یک تک‌آهنگ در بریتانیا منتشر شد و به رتبه دوم جدول دست یافت.
تأثیر لورل و هاردی بر طیف گستره‌ای از سبک کمدی و ژانرهای دیگر قابل توجه بوده‌است. لو کاستلو از زوج هنری مشهور ابوت و کاستلو گفت: «آنها خنده‌دارترین زوج کمدی تمام دوران بودند» و افزود: «بیشتر منتقدان و صاحب‌نظران سینما در طول سال‌های متمادی با این ارزیابی موافق بوده‌اند.» نویسندگان و هنرمندان و بازیگرانی گوناگونی چون ساموئل بکت، جری لوئیس، پیتر سلرز، مارسل مارسو، استیو مارتین، جان کلیز، هارولد پینتر،Patterson, Michael in Brewer, Mary F. (2009) "Harold Pinter's The Dumb Waiter", Rodolpi, p. 249 الک گینس، جی. دی. سالینجر،Harness, Kyp (2006) "The Art of Laurel and Hardy: Graceful Calamity in the Films", McFarland, p. 5 رنه ماگریت، کرت وانه‌گت و چندی دیگر خود را به‌لحاظ هنری وامدار لورل و هاردی می‌دانند. لورل و هاردی با شروع از دهه ۱۹۶۰ و با پخش مستمر آثارشان (به ویژه فیلم‌های کوتاه‌شان)، تأثیر مستمری بر نسل‌های آتی کمدین‌ها گذاشته‌اند
از دهه ۱۹۳۰، آثار لورل و هاردی بارها و بارها بر پرده سینما، صفحهٔ تلویزیون (به ویژه تلویزیون عمومی و کابلی)، فیلم‌های خانگی ۱۶ و ۸ میلی‌متری، مجموعه‌های فیلم بلند گلچین‌شده و ویدیوهای خانگی عرضه شده‌اند. پس از مرگ استن لورل در سال ۱۹۶۵، در دوفیلم به این زوج هنری ادای احترام شده‌است: «"لورل و هاردی و کمدی‌های کوتاه دههٔ ۲۰"» که مجموعه‌ای از فیلم‌های صامت آنهاست که رابرت یانگسون جمع‌آوری کرد و کمدی بزن‌بکوب "مسابقه بزرگ" که ادای احترام کارگردان مشهور آمریکایی بلیک ادواردز به این زوج هنری بود و به «آقای لورل» و «آقای هاردی» تقدیم شد. طی سالیان دراز، نقش این دو توسط جیم مک جُرج (در نقش لورل) و چاک مک‌کان (در نقش هاردی) در برنامه‌های تلویزیونی کودکان و تبلیغات تلویزیونی محصولات گوناگون تقلید و بازآفرینی شد.McCann, Chuck. "Laurel & Hardy Tribute." "chuckmccann.net: Chuck McCann", November 30, 2007. Retrieved: March 1, 2010.
نسخه‌های رنگی آزاد و متعددی از فیلم‌های بلند و کوتاه لورل و هاردی توسط برخی از استودیوهای فیلم‌سازی بازتولید شده‌اند. اگرچه نتایج رنگی‌کردن این فیلم‌ها، مورد بحث و اختلاف نظر بوده، اما بسیاری از فیلم‌های محبوب این زوج کمدی در حال حاضر فقط در نسخه‌های رنگی‌شده موجود هستند. فرایند رنگی‌سازی معمولاً بر وضوح تصویر تأثیر می‌گذارد، در نتیجه بر حسب منبع اولیه استفاده‌شده، برخی از صحنه‌ها تغییر داده شده یا حذف گردیدند.Tooze, Gary. "Laurel & Hardy – The Collection (21-disc Box Set)." "dvdbeaver.com." Retrieved: April 20, 2011. فیلم همدست آنها، اولین فیلمی بود که رنگی شد و توسط شرکت کالوریزیشن که یکی از زیرمجموعه‌های استودیوهای هال روچ است، در سال ۱۹۸۳ منتشر شد. فرایند رنگی‌کردن برای استودیو موفقیت‌آمیز بود واین فیلم به همراه نسخه رنگی فیلم جعبه موسیقی به صورت ویدیوی در سال ۱۹۸۶ منتشر شد.
سه موزه برای لورل و هاردی وجود دارد. یکی در زادگاه لورل، اولرستون بریتانیا و دیگری در زادگاه هاردی، هارلم، جورجیا در ایالات متحده آمریکا واقع شده‌است."Laurel & Hardy Museum: Ulverston "akedistrictletsgo.co.uk", June 2004. Retrieved: March 1, 2010."Laurel and Hardy Museum of Harlem, Georgia" "www.laurelandhardymuseum.com" Retrieved: December 30, 2014. سومین موزه هم در زولینگن آلمان قرار دارد."Laurel & Hardy Museum Solingen" "www.laurel-hardy-museum.com"(German) Retrieved: December 30, 2014. موریس سنداک در کتاب مشهور کودکان خود "در آشپزخانه شب" که در سال ۱۹۷۰ برنده جایزه شد، سه چهره یکسان از اولیور هاردی را به عنوان نانواهایی که کیک‌هایی را برای صبحانه آماده می‌کنند نشان داد.Lewis, Peter. "In the Night Kitchen." "commonsensemedia.org." Retrieved: April 20, 2011. این اثر به عنوان یکی از نمونه‌های «تصویرسازی تفسیری» در نظر گرفته می‌شود که در آن کمدین‌ها به دوران کودکی نویسنده بازمی‌گردند.سنداک دوران کودکی و نوجوانی خود را اینگونه توصیف کرد که در سالن‌های سینما می‌نشست و محو تماشای کمدی‌های لورل و هاردی می‌شد.Lanes 1980, p. 47.Salamon, Julie. "Sendak in All His Wild Glory." "The New York Times", April 15, 2005. Retrieved: May 28, 2008. بیتلز برای جلد آلبوم ۱۹۶۷ خود "گروه کلوپ بی‌کسان گروهبان فلفل" بریده‌ای از تصویر سر آنان را در میان عکس هنرمندان مشهور دیگر قرار دارد. یک نظرسنجی در سال ۲۰۰۵ از کمدین‌های و صاحب‌نظران کمدی جهت انتخاب ۵۰ کمدین برتر در یک مستند تلویزیونی به نام «کمدین کمدین‌ها» که از کانال ۴ بریتانیا پخش شد، لورل و هاردی به عنوان هفتمین هنرمندان برتر کمدی تاریخ سینما و همچنین «برترین زوج کمدی» انتخاب شدند.
سرگرمی‌ساز و تاجر آمریکایی لری هارمون ادعای حق مالکیت هرگونه تصویر و مجسمه را از لورل و هاردی را داشت و اسباب بازی‌ها و کتاب‌های رنگ آمیزی فراوانی از لورل و هاردی منتشر کرد. او همچنین در سال ۱۹۶۶ با همکاری هانا باربرا مجموعه ای از کارتون‌های لورل و هاردی را تولید کرد.Krurer, Ron. "Laurel and Hardy cartoons by Hanna-Barbera." "toontracker.com". Retrieved: March 1, 2010. یک نسخهٔ کارتونی از لورل و هاردی تولیدشده توسط خودش به عنوان بازیگر مهمان در یک قسمت از "فیلم‌های جدید اسکوبی دو" در سال ۱۹۷۲ ظاهر شدند. در سال ۱۹۹۹، لری هارمون یک کمدی زنده اکشن با عنوان "" تولید کرد. بازیگران آمریکایی برانسون پینچوت و گایلارد سارتاین در نقش برادرزاده‌های لورل و هاردی به نام‌های «استنلی تینئوس لورل» و «اولیور فاتئوس هاردی» ظاهر شدند."The All New Adventures of Laurel & Hardy in 'For Love or Mummy'." "IMDb", 1999. Retrieved: March 1, 2010. Pinchot would also play the role opposite Mark Linn Baker as Oliver Hardy in the Perfect Strangers season 7 episode The Gazebo.
زوج کمدی هندی «غوری و دیکسیت» را لقب «لورل و هاردی هند» داده بودند.Pednekar, Aparna. "Bollywood comedy comes of age." "Hindustan Times", July 8, 2014. در سال ۲۰۱۱ ایستگاه تلویزیونی آلمانی/فرانسوی آرته با همکاری شبکهٔ زد د اف آلمان مستند ۹۰ دقیقه‌ای «"لورل و هاردی: زندگی و جادوی آنها"» را تولید و منتشر کرد. این فیلم توسط فیلمساز آلمانی «آندریاس بائوم» نوشته و کارگردانی شده و شامل بسیاری از کلیپ‌های قدیمی فیلم، عکس‌های کمیاب و منتشرنشده، مصاحبه با خانواده، طرفداران، دوستان، همکاران نمایشی و فیلم‌های تازه بازیابی شده بود. دختر لورل «لوئیز لورل هاوز» دربارهٔ این فیلم گفت: «بهترین فیلم مستندی بود که تاکنون دربارهٔ لورل و هاردی دیده بودم!» همچنین یک نسخهٔ «تدوین کارگردان» با زمان ۱۰۵ دقیقه به همراه ۷۰ دقیقه محتوای فوق‌العادهٔ اضافی بر روی دی‌وی‌دی منتشر شد.
انجمن رسمی پاسداشت لورل و هاردی پسران صحرا است که نامش را از یک انجمن خیالی برادری در فیلمی "به همین نام" (۱۹۳۳) می‌گیرد.MacGillivray, Scott. "Welcome to Sons Of The Desert." "The International Laurel & Hardy Society". Retrieved: December 7, 2013. این انجمن در سال ۱۹۶۵ در شهر نیویورک توسط زندگینامه‌نویس رسمی لورل و هاردی جان مک‌کیب، و با همیاری اورسن بین، ال کیلگور، چاک مک‌کان و جان مونیسینو به عنوان اعضای مؤسس و با تأیید و مجوز استن لورل بنیان نهاده شد.Rense, Rip. "A fan club just for 'The Boys' : Films: The Sons of the Desert has been meeting since 1965 to honor Laurel and Hardy." "Los Angeles Times", November 9, 1989. Retrieved: December 7, 2013. این گروه از زمان آغاز به کار، بیش از ۱۵۰ شعبه از سازمان را در سراسر آمریکای شمالی، اروپا و استرالیا تشکیل داده‌است. یک مستند سینمایی برندهٔ جایزه امی دربارهٔ این انجمن تحت عنوان «"انتقام پسران صحرا"»، در قالب بخشی از «"مجموعه لورل و هاردی، جلد اول"» منتشر شده‌است.
لورل و هاردی در سرتاسر جهان محبوب هستند اما در کشورها و زبان‌های مختلف، با نام‌های متفاوتی شناخته می‌شوند:
در سال ۲۰۱۸، یک فیلم زندگی‌نامه‌ای با نام "استن و اُلی" به کارگردانی جان اس. برد و با بازی استیو کوگان در نقش استن و جان سی ریلی در نقش الیور منتشر شد و تور هنری آنها در بریتان و ایرلند را در سال ۱۹۵۳ به تصویر کشید. این فیلم نقدهای مثبتی از سوی منتقدان دریافت کرد و به امتیاز ۹۴ درصد در وبگاه راتن تومیتوز دست یافت. رایلی و کوگان بابت نقش‌آفرینی خود به ترتیب دریافت نامزد جایزه گلدن گلوب و بفتا شدند.
ایروین آلن گینزبرگ (زاده ۳ ژوئن ۱۹۲۶ – درگذشته ۵ آوریل ۱۹۹۷) شاعر آمریکایی بود. وی به خاطر شعر «زوزه» معروف است. گینزبرگ به همراه جک کرواک، ویلیام باروز و لوشین کار از پایه‌گذاران «نسل بیت» بود.
گینزبرگ در خانوادهٔ یهودی در ایالت نیوجرسی به دنیا آمد. پدرش لوئی گینزبرگ شاعر و معلم مدرسه بود. مادرش نائومی لیورگانت گینزبرگ از بیماری روحی پارانویا رنج می‌برد. مادرش در حزب کمونیست فعالیت داشت. آلن در نوجوانی شروع به نوشتن کرد. او ابتدا کارش را با نوشتن برای نیویورک تایمز آغاز نمود و دربارهٔ موضوعات سیاسی و حقوق کارگران می‌نوشت. در دوران دبیرستان به خاطر تشویق معلمش خواندن آثار والت ویتمن را آغاز کرد. گینزبرگ پس از تحصیل در دانشگاه ایالتی مونت‌کلیر با یک بورس تحصیلی از انجمن مردان جوان عبری در سال ۱۹۴۹ به دانشگاه کلمبیا راه یافت.
گینزبرگ در نیویورک به همراه لوسین کار (دوست و معشوقش برای مدتی) با نویسندگانی آشنا شد که بعدها نسل بیت را شکل دادند. گینزبرگ بار دیگر توسط لوسین کار به نیل کسدی معرفی شد. شخصیتی که تأثیر بسیاری در او داشت.
گینزبرگ در سال ۱۹۵۶ پیتر اورلوفسکی را در سانفرانسیسکو ملاقات کرد و تا آخر عمر در کنار او ماند. از آنجا بود که وی به بودیسم تبتی علاقه‌مند شد. گینزبرگ در سانفرانسیسکو با شاعران رنسانس سن فرانسیسکو ملاقات کرد که بعدها به نسل بیت پیوستند.
گینزبرگ در سال ۱۹۹۳ برای کتاب "The Fall Of America" جایزه کتاب ملی آمریکا را برد و از وزیر فرهنگ فرانسه نیز نشان هنر و ادب را گرفت. وی در ۵ آوریل ۱۹۹۷ در سن ۷۰ سالگی در اثر ابتلا به سرطان کبد درگذشت.
گینزبرگ شاعر و فعال سیاسی بود و در دهه ۶۰ در اعتراضات مدنی و مخالفت علیه جنگ ویتنام نقش بسیار فعالی داشت. او در رابطه با آزادی بیان و آزادی حقوق همجنس‌گرایان نیز فعالیت می‌کرد.
در سال‌های اخیر برخی از اشعار آلن گینزبرگ به فارسی برگردانده شده‌است که از آن میان می‌توان به مجموعه‌ای به نام «سوترای آفتابگردان» با برگردانی از محمد رزازیان، که توسط انتشارات سرزمین اهورایی روانه بازار شده اشاره کرد.
دیگر کتاب شعر او یعنی زوزه نیز با ترجمه «مهرداد فلاح» و «فرید قدمی» در دسترس علاقه‌مندها قرار دارد. همچنین کتاب «سوخته از نسل معصومیت» گزیده اشعار شاعران نسل بیت با گردآوری و ترجمه علیرضا بهنام به فارسی منتشر شده‌است.
کتاب «شعر عصیان» پژوهشی دربارهٔ آلن گینزبرگ و دیگر شاعران مطرح آمریکایی انجام شده‌است. این کتاب را علی‌اصغر بهرامی در نشر نی به فارسی منتشر کرده‌است.
آکاتونه (ایتالیایی: گدا) نام فیلمی به کارگردانی و نویسندگی پیر پائولو پازولینی و ساخت سال ۱۹۶۱ است. برخلاف آن‌چه گفته می‌شود این فیلم از روی یک فیلمنامه اورژینال ساخته نشده است و اقتباسی از رمانهایی نوشته خود پازولینی خصوصاً پسران زندگی و زندگی خشونت‌بار است.مولیترنو، جینو (فوریه ۲۰۰۴) آکاتونه احساس سینما - ۲۶ سپتامبر ۲۰۰۴
فیفا برای هر یک از کشورهای عضو و غیرعضو خود یک کد سه حرفی تعیین کرده‌است. فهرستی که در پی می‌آید کدهای رسمی است که فیفا و فدراسیون‌های قاره‌های زیرمجموعه آن (ای‌اف‌سی، سی‌ای‌اف، کونکاکاف، کونمبول، اواف‌سی و یوفا) در مسابقات رسمی به عنوان نام کوتاه‌شده کشورها و نواحی مستقل موجود در سراسر جهان استفاده می‌کنند.
اکنون فیفا ۲۰۸ عضو دارد، هر یک از این کشورهای عضو کد ویژه خود را دارد.
کدهای زیر به کشورها یا مناطق وابسته‌ای اشاره دارند که عضو فیفا نیستند ولی کدهایشان در پایگاه داده‌های فیفا یا در وبگاه کنفدراسیون‌ها بکار می‌روند.
کدهای زیر مربوط به کشورها یا مناطق مستقلی است که در حال حاضر عضو فیفا نیستند. حتی در صورتی که عضو کنفدراسیون‌های منطقه‌ای باشند، در ارتباطات فیفا به کار گرفته نمی‌شوند.
کدهای زیر دیگر استفاده نمی‌شوند چرا که کشور مورد اشاره دیگر وجود ندارد، نامش تغییر کرده، کدش تغییر کرده یا بخشی از کشور دیگری شده‌است:
نژادهای متعددی از اردک اهلی در جهان وجود دارد که این نژادها به گروه‌های گوشتی، تخم‌گذار، دومنظوره و تزیینی تقسیم می‌شوند. این مقاله به معرفی این نژادها می‌پردازد:
منشأ این نژاد کشور چین است و نخستین بار در سال ۱۸۷۳ به عنوان یک نژاد مشخص معرفی شده‌است و در حال حاضر بیشتر مزارع پرورش اردک گوشتی در آمریکا از این نژاد استفاده می‌کنند. وزن اردک نر بالغ در حدود ۴ تا ۵/۴ کیلوگرم و اردک ماده بالغ ۶/۳ تا ۴ کیلوگرم است.
این نژاد تخم‌گذار خوبی نیز هست به‌طوری‌که سالیانه بین ۱۵۰ تا ۱۸۰ عدد تخم می‌گذارد و وزن هر یک عدد تخم آن در حدود ۸۵ گرم بوده و رنگ پوسته آن سفید کرمی یا سبز فام است. این نژاد دارای بدنی کشیده و سینه‌ای پهن بوده و رنگ آن سفید کرمی و رنگ پوست آن زرد و رنگ منقار و پاها پرتقالی است.
وجه تمایز اردک نر از ماده، وجود دو پر کوچک تابیده در منتهای الیه دُم است. امتداد بدن از شانه به طرف پشت، شیب دار بوده و در حقیقت قسمت انتهایی بدن ودم نزدیک زمین قرار گرفته‌است. این طرز ساختمان بدن و همچنین طرز راه رفتن، پرنده را شبیه به پنگوئن‌ها می‌سازد. طرز ساختمان بدن سبب شده‌است که جانور نتواند به آسانی بر روی زمین جفت‌گیری کند از این رو برای جفت‌گیری باید به آب برود.
بهترین سن برای عرضه در بازار، سن ۸ تا ۱۲ هفتگی است و در این سن وزن اردک بین ۲ تا ۳ کیلوگرم خواهد بود، و پس از آن به تدریج از کیفیت گوشت کاسته می‌شود. این نژاد آرام بوده و شرایط محیطی را به خوبی تحمل می‌کند و در مقایسه با سایر نژادها از بال کوچک‌تری برخوردار است و زیباتر به نظر می‌رسد. مرغابی ماده علاقه چندانی به خوابیدن بر روی تخم‌هایش ندارد.
منشأ این نژاد روان در ایالت نرماندی فرانسه است که نام نژاد نیز از نام آن گرفته شده‌است و این نژاد تا حدودی شبیه نژاد پکنی است. این نژاد در اصل از نژاد اردک وحشی مرغابی سرسبز منشعب شده و اردک نر آن دارای بال و پرهای زیبای آبی و سبز و سیاه است و در لابلای آن خطوطی سفید قرار دارند. وزن اردک نر در حدود ۵/۴ کیلوگرم و وزن اردک ماده ۴ کیلوگرم است. از نظر رنگ، نر و ماده در این نژاد اختلاف دارند و رنگ نرها زیباتر از رنگ ماده‌ها می‌باشد. جثه نرها نیز از جثه ماده‌ها بزرگ‌تر است. رنگ اردک ماده سفید و قهوه‌ای روشن است و پاها و منقار به رنگ پرتقالی و پوست به رنگ زرد است و اردک ماده آن علاقه چندانی به خوابیدن بر روی تخم‌هایش ندارد. ماده اردک‌ها سالیانه ۸۰ عدد تخم می‌گذارند که رنگ پوسته تخم خاکستری آبی‌فام تا سبز می‌باشد. گوشت شان بسیار لذیذ و خوش‌خوراک است. نژاد روئن تا حدی مانند نژاد مرغابی سرسبز است.
اردکی تنبل و سنگین‌وزن از اردک‌های نژاد گوشتی است که منشأ آن دره ایلزبری در حومه شهر لندن در انگلیس است، و وزن اردک نر آن در حدود ۴٫۵ کیلوگرم و وزن اردک ماده در حدود ۴ کیلوگرم است. این نژاد برای تولید گوشت مناسب است. اردک ایلزبری منقاری بلند، راست و به رنگ سفید صورتی فام، و پاهای پرتقالی رنگ دارد و برخلاف رنگ پوست سایر نژادهای اردک که معمولاً زرد است رنگ پوست اردک ایلزبری سفید است.
میزان تولید تخم آن سالیانه در حدود یکصد عدد تخم است.
این اردک جزو نژادهای گوشتی است و معمولاً جوجه‌های آن به رنگ شکلاتی و سفید و اردک‌های بالغ به رنگ سیاه و سفیداند. سر و گردن و سینه معمولاً به رنگ سفید و باقی اجزای بدن به رنگ سیاه است. گفته شده‌است که آنکوناها در اوایل قرن بیستم در انگلستان توسعه یافت، اما تا سال ۱۹۸۴ در در ایالات متحده در دسترس نبود.
این نژاد در سال ۱۹۲۰ میلادی در آمریکا به وجود آمد و در سال ۱۹۲۸ برای اولین بار به نمایش گذاشته شد، این نژاد از تلاقی نژادهای مالارد، دم دراز وکال و برخی نژادهای خالدار از گله‌های اردک وحشی استرالیایی به وجود آمد. اندازه جثه این اردک‌ها حد واسطی بین گونه مالارد نوک دراز و گونه کال نوک کوتاه می‌باشد. وزن اردک نر آن یک کیلو تا ۲/۱ کیلوگرم و اردک ماده بین ۸۷۰ گرم تا ۱۰۵۷ گرم می‌باشد.
این نژاد از لحاظ رنگ واریته‌های مختلفی نظیر: سر سبز، سر آبی و سر نقره‌ای دارد. اردک خالدار استرالیایی تخم‌گذار خوب و مادری ممتاز است. جوجه اردک‌های بسیار فرز و چالاکی دارد و از لحاظ قدرت پرواز همانند نژاد کال (Call) پرندگانی توانا هستند.
رنگ رنگین‌کمانی پرهای سبز – سیاه این اردک بسیار زیبا است و کمتر در سایر پرندگان اهلی یافت می‌شود و فقط شاید بتوان همانند آن را در نژاد کایوگا (Cayuga) مشاهده کرد. این نژاد کمی بزرگ‌تر و بامزه تر از نژاد کال (Call) است. تعدادی از اردک‌های ماده این نژاد به رنگ سفید نیز دیده می‌شوند، اما این اردک‌ها همیشه جوجه‌های سیاه یکدست تولید می‌کنند.
از گفتنی‌های جالب این نژاد تغییر رنگ تخم‌های آن است، به‌طوری‌که رنگ تخم‌های آن در آغاز فصل تخمگذاری به رنگ سیاه یا خاکستری تیره است و بعدها در میانه دوران تخمگذاری به تدریج رنگ پوسته تخم آن تغییر کرده و به رنگ خاکستری روشن یا آبی در می‌آید.
این نژاد، نژادی دو منظوره‌است که به وسیله شخصی به نام ویلیام کوک (William W. Cook) از تلاقی نژادهای روئن، آیلزبری و دونده هندی، در ناحیه اورپینگتون انگلستان به وجود آمد و بعدها در سال ۱۹۰۰ میلادی به آمریکا برده شد. در حقیقت نژاد اورپینگتون در پنج گونه دیده می‌شود که این پنج گونه عبارتند از: زرد، آبی، نقره‌ای، سیاه و شکلاتی. اما امروزه تنها گونه زرد آن متداول است. این نژاد را در شمال آمریکا اردک زرد Buff Duck می‌نامند، اما در سرزمینی که به وجود آمده یعنی در انگلستان، همچنان آن را با نام اورپینگتون می‌شناسند. اردک ماده سالیانه در حدود ۱۸۰ عدد تخم با پوسته سفید یا سفید سایه دار تولید می‌کند.
این نژاد در انگلستان به وجود آمده و به رنگ‌های مختلف: سفید، قهوه‌ای، خاکستری، سبز و خالدار دیده می‌شود. بدن آن خیلی کوچک و جمع و جور است. قالب و فرم بدن شبیه به نژاد پکنی است ولی سر پهن‌تر و حجیم تر می‌باشد. رنگ آن خاکستری است. اردک کال نوعی از اردک اهلی است که در درجه اول برای تزیین یا به عنوان حیوان خانگی پرورش داده می‌شود. اردک کال شبیه به برخی از نژادهای اردک دیگر هستند، اما کوچک‌تر هستند. در ابتدا از اردک کال استفاده می‌شد، جایی که صدای خودشان، اردک وحشی را به سمت تفنگ‌های شکارچیان جذب می‌کردند. این روش تقریباً به‌طور کامل بافرا خوانی سیستم اردک مصنوعی جایگزین شده‌است و اردک کال در درجه اول به عنوان حیوان خانگی نگهداری می‌شوند و توصیه می‌شود این حیوان را از بچگی بزرگ کنید تا با شما دوست شود
این نژاد در حوالی سال ۱۹۰۰ میلادی به وسیلهٔ خانم ادل کمبل (Adele Campbell)، از تلاقی نژاد دونده هندی با برخی نژادهای محلی انگلیسی، در انگلستان به وجود آمد و به این نژاد خاکی کمبل (Khaki Campbell) نیز می‌گویند. نژاد کمپبل اردکی با جثه کوچک و تخمگذاری ممتاز می‌باشد که قادر است سالیانه ۲۰۰ تا ۲۵۰ عدد تخم بگذارد. رنگ پوسته تخم آن سفید و وزن آن در حدود ۸۰ گرم است. این نژاد معمولاً به رنگ قهوه ای روشن است اما رنگ‌های سیاه و سفید آن نیز وجود دارد. نژاد کمپبل نژادی جسور و پرانرژی بوده و چراکننده‌ای ممتاز است.
سر و گردن اردک نر را پرهایی به رنگ برنز سبزفام پوشانده و بقیه قسمت‌های بدن را پرهای قهوه‌ای و خاکستری فام فرا گرفته‌است. پاهای آن زرد و نسبتاً بلند است. بدن آن کشیده و سینه پهن و برجسته‌ای دارد. منقار سبز تیره متمایل به قهوه‌ای است. وزن اردک نر بین ۵/۲ تا ۳ کیلوگرم و وزن اردک ماده ۲ تا ۵/۲ کیلوگرم است.
پرندهٔ نر سر سبز رنگ و براق، طوق گردنی باریک و سفید، سینه بلوطی رنگ، سطح پشتی و شکمی خاکستری، دم سفید با شاهپرهای وسطی سیاه و برگشته، و منقاری زرد رنگ دارد. پرنده ماده قهوه ای خال خالی است با منقار تقریباً قهوه ای که اغلب در طرفین نارنجی رنگ می‌باشد. آینه بالی در هردو جنس به رنگ بنفش و محدود به دو خط سفید است که در پرواز به خوبی دیده می‌شود. پاهایش نارنجی است. پرنده نر در دوران تو لک شبیه ماده ولی پررنگ تر است با آینه روشن‌تر، تارک پررنگ تر، سینه خرمایی و منقار زرد رنگ. تفاوت ماده کله سبز با با ماده اردک ارده ای در اندازه بزرگتر، پروبال قهوه ای تر، آینه بال بنفش رنگ و تیزی کمتر نوک بال است و بدن آن در حالت نشسته بیشتر در آب فرومی‌رود. از فیلوش ماده با سر و منقار درشت، گردن ضخیم‌تر، خط سفید در دو طرف آینه بالی ودم کوتاه‌تر و سفید قابل تشخیص است، و از نوک پهن ماده با اندازه بزرگتر، منقار خیلی کوچکتر و گردن درازتر باز شناخته می‌شود. پرواز کله سبز سریع و با بال زدن‌های کم دامنه همراه است و می‌تواند یکباره از سطح آب برخیزد.
این نوع مرغابی اسرائیلی یا مرغابی موسکووی (نام علمی: "Cairina moschata") گونه‌ای بزرگ جثه از اردک است. این نوع مرغابی برخلاف نامش ارتباطی به مسکو و اسرائیل ندارد و بومی آمریکای جنوبی، مرکزی و مکزیک است. این مرغابی اهلی‌شده و هرچند بومی مناطق گرمسیری است اما هوای سرد را هم به خوبی تحمل می‌کند و برخلاف اغلب هم‌خانواده‌هایش علاقه چندانی به شنا و آب‌تنی ندارد.
رنگ این پرنده سیاه و سفید است و بزرگتر از بقیه مرغابی‌های اهلی که همگی نژادهایی از مرغابی سرسبز هستند. نوع نر این اردک حدود ۷۵ سانتی‌متر درازا دارد و وزنش به ۵ تا ۶ کیلوگرم نیز می‌رسد، اما نوع ماده کوچک‌تر است و وزنش حدود ۳ کیلوگرم است.
این مرغابی توسط بومیان آمریکا اهلی شده بود و کریستف کلمب تعدادی از آنها را از باهاما با خود به اروپا آورد. نمونه‌های وحشی این جانور در باتلاق‌ها، دریاچه‌ها و نهرها و علفزارها و مزارع اطراف آنها زندگی کرده و شبها را در درختان می‌گذراند. غذای آنها از گیاهان، غلات، ماهی‌های کوچک، دوزیستان، خزندگان، سخت‌پوستان، حشرات و هزارپاها تشکیل می‌شود.
تیرِسیاس ، در اسطوره‌های یونان پسر اورس و خاریکلو است.
در جوانی دو مار نر و ماده را در حال جفت‌گیری دید، مار ماده را کشت و بلافاصله به زن تبدیل شد. هشت سال بعد مار نر را کشت و دوباره به ظاهر مرد درآمد. هرا و زئوس در بحث خود بر سر لذت جنسی زن و مرد او را داور قرار دادند و او گفت که لذت جنسی زن بیشتر است. هرا او را کور کرد و زئوس به او قدرت پیشگویی بخشید. او سرنوشت نارکیسوس و اودیپ را پیشگویی کرد.
نژادهای استاندارد شده‌ای که از غاز امروزه در ایالات متحده آمریکا وسایر نقاط دنیا وجود دارد، اغلب از نژاد وحشی خاکستری به وجود آمده‌است. نژادهای اقتصادی که امروزه در اغلب پرورشگاه‌های مخصوص غاز در دنیا وجود دارند عبارتند از:
نژاد فرانسوی ومنسوب به شهر تولوز است و بیش از هر نژاد دیگر از نظر تولید گوشت مورد توجه قرار گرفته‌است زیرا دارای جثه بزرگ بوده واصلاح شده می‌باشد. وزن در غازهای نر بالغ در حدود ۷/۱۱ کیلوگرم و در غازهای ماده بالغ در حدود ۹ کیلوگرم می‌رسد. بدن حجیم، پهن پایین افتاده وجمع وجور وتقریباً کم پر است.
شکم غازهای تولوز چربی دار وچاق بوده وتقریباً زمین را لمس می‌کند. سینه از عضلات پر بوده وگرد ومدور است وگردن به‌طور متوسط بلند می‌باشد. غازهای بالغ دارای غبغب در زیر گلو می‌باشند رنگ پر وبال خاکستری است در پشت تیره‌تر بوده ومتدرجاً در قسمت‌های پایین بدن خاکستری روشن می‌شود. به‌طوری‌که رنگ پر قسمت سینه وشکم سفید می‌گردد. پرهای دم پرنده نیز سفید است. رنگ منقار نارنجی ورنگ پاها نارنجی روشن می‌باشد. میزان تخمگذاری در این نژاد کم است وتقریباً در حدود ۲۵ – ۴۰ عدد در سال می‌باشد.
به این نژاد آمدن Emden نیز می‌گویند. این نژاد آلمانی است وابتدا در ایالت برمن Bermenآلمان پرورش داده می‌شد و به همین نام نامیده می‌شد، ولی چون اولین بار از شهر آمدن (نیدزاکسن) آلمان به انگلستان برده شد، از این رو به نام نژاد آمدن معروف گردید. نژاد مذکور یکی از نژادهای محبوب غاز است که از نظر تولید گوشت قابل توجه است زیرا دارای جثه‌ای بزرگ است ولی بدن مانند نژاد تولوز پایین افتاده وجمع وجور نیست. پر وبال‌ها نارنجی سایه دار می‌باشد. رنگ منقار روشن‌تر از رنگ پاهاست ورنگ چشم‌ها آبی درخشان است. بعضی از انواع این نژاد دارای رنگ‌های دیگری هستند و همچنین فرم بدن آن‌ها خارج از استانداردهای ذکر شده‌است. چنین نوعهایی را از نظر اصلاح نژاد باید حذف نمود. غاز نر جوان آن ممکن است به ۹ کیلوگرم وزن برسد و این درحالی است که غاز نر بالغ آن در حدود ۱۲ کیلوگرم وزن دارد وزن غازهای ماده در حدود ۸ کیلوگرم است میزان تخمگذاری در این نژاد کمتر از تولوز بوده ولی خاصیت مادری در آن‌ها زیاد است از این رو در موقع جوجه کشی طبیعی به خوبی می‌توان از آن‌ها استفاده نمود. تعداد تخم سالیانه در این نژاد کمتر از تولوز بوده ولی خاصیت در آن‌ها زیاد است و از این رو در موقع جوجه کشی طبیعی به خوبی می‌توان از آن‌ها استفاده نمود. تعداد تخم سالیانه در این نژاد ۳۵–۴۰ عدد است.
نژاد چینی از نظر وزن وجثه به پای دو نژاد تولوز وامبدن نمی‌رسد ولی از نظر شکل ظاهر کاملاً از دو نژاد دیگر متمایز است. بدن کاملاً مستقیم است وپاها وگردن نسبت به بدن تقریباً بلندتر می‌باشد. این نژاد یک برجستگی دکمه مانند در قاعده منقار دارد. از نظر رنگ دو نوع از این نژاد وجود دارد. یکی نوع قهوه‌ای ودیگری نوع سفید است.
رنگ پر وبال در نوع قهوه‌ای، قهوه‌ای متمایل به زرد وکرمی است. در نوع سفید بدن از پر وبال کاملاً سفید پوشیده شده‌است. در بعضی از انواع قهوه‌ای معمولاً پرها انعکاس سبز نشان می‌دهد این گونه افراد از نظر اصلاح نژاد نباید به کار برده شوند. معمولاً رنگ منقار سیاه‌رنگ ویا قهوه‌ای است. رنگ چشم‌ها نیز قهوه‌ای روشن است. وزن این نژاد کمتر از نژادهای دیگر است وزن در غازهای نر بالغ ۴/۵ کیلوگرم و در غازهای ماده بالغ ۵/۴ کیلوگرم می‌باشد. تعداد تخم در این نژاد ۴۰تا ۶۰ عدد در سال می‌باشد.
یکی از نژادهای سنگین‌وزن غاز است که استاندارد شده‌است. این نژاد برای اولین بار در سال ۱۸۷۴ معرفی گردید و در دو گونه قهوه‌ای (یا خاکستری) وسفید وجود دارد. این نژاد از نژاد چینی به وسیلهٔ بدن سنگین وگردن ستبر وکلفت خود متمایز می‌گردد. دارای بدنی عمیق، طویل بوده وجناغ کشیده می‌باشد و بدن را تقریباً مستقیم نگه می‌دارد. پرنده‌های بالغ این نژاد دارای برجستگی دکمه مانند وبزرگی در انتهای بالای منقار می‌باشند. رنگ این دکمه ممکن است در اثر سرما ویا هنگام عصبانیت وآزار تغییر کند. رنگ منقارپرنده در گونه قهوه‌ای رنگ، سیاه‌رنگ و در گونه سفید، نارنجی رنگ است. از خصوصیات برجسته این نژاد وزن سنگین آن است که به آن نوعی وقار می‌بخشد و این امر باعث محبوبیت آن در بین مردم شده‌است. وزن نرهای بالغ این نژاد ۹ کیلوگرم وماده‌های بالغ ۸ کیلوگرم می‌باشد.
نژادی بزرگ و زیبا با گردنی راست و بلند وسیاه ولکی سفید مانند کروات در زیر گلو است و به همین دلیل «غاز کروات» نیز نامیده می‌شود. این غاز از غازهای وحشی آمریکای شمالی سرچشمه می‌گیرد که وزن آن از ۵/۱ کیلو تا ۶ کیلوگرم متغیر است. به علت وحشی بودن بهتر است آن‌ها را در محیط‌های بسته نگهداری کرد ویا این که به موقع پرهای آن‌ها را قطع کرد. چنانچه مدت مدیدی نگهداری شود به خوبی اهلی وخانگی می‌شود. غاز کاندایی گردنی خوش حالت، بدنی مستطیل وافقی دارد. البته ارزش اقتصادی غاز کاندایی بقدر سایر نژادهای اهلی نیست. غازهای جوان این نژاد دیر بالغ می‌شوند. فقط با جفت خود آمیزش می‌کنند ونرهای این نزاد را با نژادهای اهلی دیگر آمیخته می‌سازند ولی نتاج‌های حاصله معمولاً عقیم هستند، اما گوشت آن‌ها کیفیت مطلوبی دارد.
غازی سفید با جثه متوسط است که به خاطر پرهای بلند فر دار معروف است وپرهای مذکور تمامی بدن پرنده را می‌پوشاند. وزن غاز نر آن در حدود ۵ تا ۶ کیلوگرم ووزن غاز ماده آن در حدود ۴ تا ۵ کیلوگرم است. منقار وساق پا به رنگ نارنجی وچشم‌ها به رنگ آبی روشن است. منشأ این نژاد قاره اروپا و در امتداد رودخانه دانوب و در اطراف دریای سیاه می‌باشد.
این نژاد جزو نژادهای متوسط الجثه می‌باشد وغاز نر آن در حدود ۸ کیلوگرم وغاز ماده در حدود ۷ کیلوگرم وزن دارند. چشمان آن به رنگ فندقی تیره ورنگ منقار وساق پا وپنجه‌ها نارنجی است.
این نژاد در سال ۱۹۳۰ میلادی در ایالت ولز انگلستان به وجود آمد واولین نژاد از نژادهای زرد بود که استاندارد گردید. این نژاد جزو نژادهای متوسط غاز بوده وساق پای آن صورتی رنگ است وپنجه پا ومنقار و چشم به رنگ قهوه‌ای است. غاز نر در حدود ۷ تا ۹ کیلوگرم وزن دارد وغاز ماده در حدود ۶ تا ۸ کیلوگرم وزن دارد.
نژادی کهن وآلمانی است که از بخش شمالی ایالت باواریا Bavaria آمده‌است ونژادی کوچک است که وزن آن در حدود ۴ تا ۶ کیلوگرم است وروش نگهداری آن بسیار ساده وآسان است. معمولاً به دو گونه قهوه‌ای و آبی روشن دیده می‌شود و گونه آبی روشن آن آخیراً به وسیله مؤسسه استاندارد آلمان پذیرفته شده‌است.
این نژاد در نزدیکی اولدنبورگ Oldenburg آلمان به وجود آمده‌است و از نژادهای متوسط الجثه بوده که به خوبی چرا می‌کنند ومی تواند در مسافت‌های طولانی به چرا بپردازد. اندامی عمودی وقائم دارد وناحیه خلفی بدن را مستقیم نگه می‌دارد، معمولاً به دو رنگ سفید وخاکستری دیده می‌شود. وزن غاز نر در حدود ۷ کیلوگرم ووزن غاز ماده در حدود ۵ تا ۶ کیلوگرم است. این نژاد توجه کافی به جوجه‌های خود مبذول می‌کند.
نژادی آلمانی وبسیار نادر است که اطلاعات چندانی در مورد آن موجود نیست. معمولاً به رنگ سفید است و منقار آن نوک تیز وصورتی رنگ است.
این نژاد متعلق به منطقه نرماندی فرانسه می‌باشد و از مشخصات ممیزه آن امکان تفکیک نر وماده از روی رنگ می‌باشد، به‌طوری‌که غاز نر همیشه سفید رنگ است، در حالی که غاز ماده به رنگ سفید وخاکستری است. رنگ چشم‌های این نژاد همیشه آبی است. غاز نر در حدود ۵/۴ تا ۵/۵ کیلوگرم وغاز ماده در حدود ۴ تا ۵ کیلوگرم وزن دارد.
این نژاد نروژی به منظور تأمین گوشت مناسب به وجود آمده‌است. غاز نر در حدود ۹ کیلوگرم وزن دارد، در حالی که وزن غاز ماده در حدود ۸ کیلوگرم است. متأسفانه این نژاد امروزه در نروژ بسیار کمیاب شده‌است. نژادی مقاوم، دلیر وخودکفاست. غاز ماده مادر خوبی برای جوجه‌های خود می‌باشد وقادر است که سالیانه در حدود ۱۰۰ عدد تخم بگذارد، البته به شرطی که مجبور نباشد بر روی تخم‌ها بخوابد.
این نژاد را نیز می‌توان از روی رنگ تعیین جنسیت کرد، به‌طوری‌که غازهای نر همگی به رنگ سفید وبا چشم‌های آبی می‌باشند، اما غاز ماده به رنگ خاکستری بالکه سفید بر روی سر و چشم قهوه‌ای می‌باشند. منقار وپاها در هردوجنس نارنجی است. جوجه یک روزه نر، زرد یا نقره‌ای با منقاری روشن است، در حالی که جوجه یک روزه ماده خاکستری سبزفام با منقاری تیره‌است.
این نژاد در سال ۱۹۳۰ به وسیله شخصی به نام اوسکار گرو Oscar Grow در ایالت میسوری آمریکا به وجود آمده و در سال ۱۹۳۹ به وسیله انجمن طیور آمریکا به رسمیت شناخته شد. نژادی آرام، سر براه وچراکننده خوبی است ونژادی ایده‌آل برای پرورش به صورت گله‌های خانگی است. وزن آن در حدود ۶ کیلوگرم است اما غاز نر بزرگ آن به ۷ کیلوگرم نیز می‌رسد.
نژادی آلمانی وکهن است که در بین اروپاییان محبوبیت فراوانی دارد. این نژاد در اروپا به صورت خاکستری وسفید دیده می‌شود، اما نوع محبوب آن به صورت زین اسبی است که رنگ پرهای کمر ان با جاهای دیگر بدن متفاوت است. منقار، ساق پا وپنجه‌ها به رنگ سرخ صورتی فام است. غاز ماده آن تخم‌گذار خوبی است وسالیانه ۶۰ تا ۸۰ تخم می‌گذارد. غاز نر در حدود ۸ تا ۵/۸ کیلوگرم ووزن غاز ماده در حدود ۵/۶ تا ۷ کیلوگرم وزن دارد.
قو پرنده‌ای از تیره مرغابیان است، که غازها و اردک‌ها را نیز در بر می‌گیرد. این پرنده دارای جثهٔ بزرگتری نسبت به دیگر اعضای این خانواده است و از بزرگ‌ترین و زیباترین پرندگان آبزی جهان به‌شمار می‌رود. با اینکه یک نژاد از قو دارای پرهای کامل سیاه‌ است و یک نژاد دیگر دارای پرهای سیاه بر گردن است؛ اما، در باور همگانی این پرنده بیشتر با رنگ سفید پرهایش به یاد آورده می‌شود.
قوها در بیشتر مناطق نیم‌کره شمالی یافت می‌شوند. در قاره استرالیا و آمریکای جنوبی نیز دو گونه از این پرنده زندگی می‌کنند. آن‌ها در مناطق آبگیری و مردابگونه زندگی و تخم‌گذاری می‌کنند و با آمدن و رفتن فصل‌ها به مناطق دیگر مهاجرت می‌کنند. ایران از جمله مناطقی است که قوهای مهاجر زمستان‌ها را در آن می‌گذرانند و سه گونه قو به مناطق شمالی ایران و دیگر مناطق خاورمیانه مهاجرت می‌کنند.
این پرندگان مانند دیگر اعضای خانواده اردکیان گیاه‌خوار هستند و از گیاهان آبزی تغذیه می‌کنند. آن‌ها گاه موجودات ریز زیرآبی و به ندرت ماهی‌ها را نیز می‌خورند. قوها در طول زندگی به‌طور معمول تنها یک همسر اختیار می‌کنند و میزان جدایی در آن‌ها بسیار کم است. آن‌ها تنها در صورتی زوج جدید انتخاب می‌کنند که یا همسرشان بمیرد یا آنکه نتوانند تخم‌گذاری و جوجه‌آوری کنند. قوها در حالت کلی بسیار آرام هستند و تنها در صورت نزدیک شدن مهاجمان در هنگام نگهداری از جوجه‌هایشان به شدت خشن می‌شوند. این پرندگان جانورانی قلمروخواه هستند و با تمام توان از قلمروی خود در برابر مهاجمان احتمالی دفاع می‌کنند.
به دلایل گوناگون از جمله وفاداری زوج‌ها به هم در میانشان یا داشتن ظاهری زیبا و باوقار، این پرندگان در داستان‌ها و افسانه‌های سراسر زمین جایگاه ویژه‌ای داشته‌اند. از گذشته‌های دور از این پرنده در ادبیات و هنر جهان، به ویژه اروپا، به نیکی یاد شده و رنگ سفید پرهایش نشانه‌ای از معصومیت و پاکی آن به‌شمار می‌آمده‌است. بسیاری از افسانه‌های مردمان جهان پیرامون قو آن را مرتبط با افسانه آفرینش و نشانه‌ای از خدایان دانسته‌اند.
زیرخانواده غازیان (Anserinae) شامل اردک‌های سوت‌زن، قوها، و غازها است. نخستین رده‌بندی مربوط به قوها و دیگر اعضای خانواده اردک‌ها و غازها توسط لینه در سال ۱۷۵۸ و با انتشار نام ۳۵ گونه از جمله یک گونه از قو صورت گرفت. در طی ۲۴۰ سال پس از انتشار کتاب لینه با نام "سامانه طبیعت"، پیشرفت‌های زیادی در رده‌بندی اردک‌ها، قوها، و غازها صورت گرفت و دقیق‌ترین این رده‌بندی‌ها در طول دههٔ ۱۹۹۰ و با کمک دانش‌های سنگوارهشناسی و بررسی دی‌ان‌ای صورت گرفتند. با این حال تفاوت‌های بسیار در زمینه نام‌گذاری گونه‌ها و تیره‌هایشان از سوی آرایه‌شناسان و پرنده‌شناسان باعث شده‌است تا یک رده‌بندی یکسان برای این جانوران پدید نیاید.
سنگواره‌های برجای مانده از زیرخانواده غازیان نقش بنیادین در پی بردن به چگونگی فرگشت این جانوران داشته‌اند و از آنجا که این پرندگان در مناطق آبخیزی زندگی می‌کردند که در آن‌ها احتمال آنکه لاشه پس از مرگ به میان گل و لای فرو رَوَد زیاد بوده، اطلاعات مناسبی دربارهٔ روند فرگشتی اعضای این خانواده در دست هستند. کهن‌ترین سنگواره‌های یافت‌شده از زیرخانواده غازان به دوره الیگوسن (۳۲ تا ۲۳ میلیون سال پیش) بازمی‌گردند. سنگواره‌های قوهایی چون قوی سوت‌زن مربوط به دوره‌های پلیستوسن و هولوسن در آمریکای شمالی پیدا شده‌اند.