moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "مادام باترفلای" اشاره نمود.
نیکلا فیلاکوریدی (؛ – ) با نام اصلی نیکلائوس فیلاکوریدیس () خواننده اپرای یونانی‌تبار اهل استرالیا بود که زندگی حرفه‌ای موفقیت‌آمیزی را در دههٔ ۱۹۵۰ میلادی در ایتالیا پشت سر گذاشت.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "مادام باترفلای" اشاره نمود.
گوئیدو کانتینی (؛ – ) فیلم‌نامه‌نویس اهل پادشاهی ایتالیا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "دو یتیم"، "نغمه‌های جاویدان"، "مانون لسکو"، "عاشقم باش، آلفردو!" و "ورای عشق" اشاره نمود.
اوژن کورمون (؛ – مارس ۱۹۰۳) نمایشنامه‌نویس و نویسندهٔ لیبرتو اهل فرانسه بود که برندهٔ نشانِ شوالیهٔ لژیون دونور شد.
محاکمه و اعدام خسرو گلسرخی یکی از وقایع سیاسی در دوران پهلوی دوم است.
در نیمه نخست دهه ۱۳۵۰، جنبش چریکی در ایران پا به عرصه وجود نهاد و اعضای این گروه‌ها به مبارزه مسلحانه با حکومت شاه معتقد بودند، یکی از آن‌ها سازمان چریک‌های فدایی خلق بود که توانسته بود، نظر بسیاری از افراد انقلابی و تندرو را به خود جلب کند. هسته‌ای که برخی از اعضای آن به فداییان گرایش داشتند، اما ارتباط مستقیم و آشکاری با آنان نداشتند، گروهی بودند که با دو چهره مرکزی خود، گلسرخی و کرامت دانشیان، شناخته می‌شدند. این گروه ۱۲ تن بودند که همگی به اتهام توطئه برای آسیب رساندن به خانواده سلطنتی در سال ۱۳۵۱، بازداشت شدند. دستگیری افراد بدنبال لو رفتن کرامت دانشیان توسط امیرحسین فطانت صورت گرفت.
محاکمه این افراد در یک دادگاه نظامی در اواخر سال ۱۳۵۲، برگزار شد که از تلویزیون ملی اجازه پخش داشت اما به یک جنجال تبدیل شد. تعدادی از اعضای گروه به اتهامات خود که مدارک ناچیزی برای آن وجود داشت، اعتراف کرده و طلب بخشش کردند. اما ۵ تن شامل گلسرخی، دانشیان، طیفور بطحایی، عباسعلی سماکار و رضا علامه‌زاده حاضر به اعتراف نشدند. به نظر می‌رسید که گلسرخی ساواک را فریب داده باشد. گلسرخی و دانشیان از این واقعیت که جریان دادگاه از تلویزیون پخش می‌شد استفاده کرده و به جای اعتراف به اتهام مورد نظر، رژیم را تقبیح و محاکمه کرده و از عقاید خود مبنی بر مارکسیسم و انقلاب دفاع نمودند. آن‌ها حاضر به طلب بخشش نشدند و اعدام گشتند.Abrahamian, Public Confessions, p200مازیار بهروز، ص۱۳۱–۱۳۲ خسرو گلسرخی در دفاعیات خود در دادگاه گفت: «من که یک مارکسیست- لنینیست هستم برای نخستین بار عدالت اجتماعی را در مکتب اسلام جستم و آن‌گاه به سوسیالیسم رسیدم.» آن‌گاه به مقایسه خود با امام حسین پرداخت که نشانگر جایگاه آن امام در نزدیک روشنفکر مارکسیست بود و گفت: «زندگی مولا حسین نمودار زندگی اکنونی ماست که جان بر کف، برای خلق‌های محروم میهن خود در این دادگاه محاکمه می‌شویم. او در اقلیت بود؛ و یزید، بارگاه، قشون، حکومت و قدرت داشت. او ایستاد و شهید شد. هر چند یزید گوشه‌ای از تاریخ را اشغال کرد، ولی آنچه که در تداوم تاریخ تکرار شد، راه مولا حسین و پایداری او بود، نه حکومت یزید. آنچه را که خلق‌ها تکرار کردند و می‌کنند راه مولا حسین است. بدین‌گونه است که در یک جامعه مارکسیستی، اسلام حقیقی به عنوان یک روبنا قابل توجیه است؛ و ما نیز چنین اسلامی را اسلام حسینی، و اسلام علی را تأیید می‌کنیم.»
در جریان محاکمات دستگیرشدگان در دادگاه اول، ۷ نفر به اعدام (گلسرخی، دانشیان، مقدم سلیمی، بطحائی، سماکار، علامه زاده، رحمت‌الله جمشیدی)، دو نفر به پنج سال حبس (اتحادیه، سیاهپوش) و سه نفر به ۳ سال حبس (میرزادگی، ابراهیم فرهنگ رازی، قیصری) محکوم می‌شوند. در دادگاه تجدید نظر که در دوم بهمن ماه ۱۳۵۲ تشکیل شد، حکم اعدام دو نفر از محکومین دادگاه اول یعنی منوچهر مقدم سلیمی به ۱۵ سال و جمشیدی به ۱۰ سال تغییر پیدا کرد و پنج نفر از متهمان (بطحائی، گلسرخی، دانشیان، سماکار و علامه زاده) همچنان به اعدام محکوم شدند. به فرمان شاه که در روزنامه‌های روز ۲۸ بهمن ماه ۱۳۵۲ انتشار یافت. (۲) سه نفر از محکومین (بطحائی، سماکار و علامه زاده) به دلیل اظهار پشیمانی آن‌ها از اعدام عفو و به حبس ابد محکوم گردیدند. حکم اعدام دانشیان و گلسرخی هیچ تغییری نکرد و آنان را در بامداد ۲۹ بهمن ۱۳۵۲ تیرباران کردند. گلسرخی در قطعه ۳۳ بهشت زهرا ردیف ۸۴ شماره ۱۹ به خاک سپرده شد که محل دفن بسیاری از کسانی است که در مبارزه با حکومت پهلوی جان باخته‌اند. آرامگاه کرامت دانشیان درست یک ردیف پایین‌تر از گور اوست.
از روند محاکمه و دفاعیه گلسرخی فیلمی تهیه شده بود که یکبار به‌طور مستقیم در حین برگزاری دادگاه در دوران حکومت پهلوی از تلویزیون پخش شد. این فیلم تنها یک بار دیگر در ۲۹ بهمن‌ماه سال ۱۳۵۷ از تلویزیون ایران پخش شد. در ساعت ۲۳ شامگاه ۲۱ بهمن و در شامگاه ۱۸ بهمن ۱۳۸۵، بخش‌هایی از فیلم محاکمه از شبکه سوم تلویزیون پخش شد
ان الحیاه عقیده والجهاد. سخنم را با گفته‌ای از مولا حسین، شهید بزرگ خلق‌های خاورمیانه آغاز می‌کنم. من که یک مارکسیست لنینیست هستم، برای نخستین بار عدالت اجتماعی را در مکتب اسلام جستم و آنگاه به سوسیالیسم رسیدم.
من در این دادگاه برای جانم چانه نمی‌زنم، و حتی برای عمرم. من قطره‌ای ناچیز از عظمت، از حرمان خلق‌های مبارز ایران هستم. خلقی که مزدک‌ها، مازیارها، بابک‌ها، یعقوب لیث‌ها، ستارها و حیدرعموغلی‌ها، پسیان‌ها و میرزاکوچک‌ها، ارانی‌ها و روزبه‌ها و وارطان‌ها داشته‌است. آری من برای جانم چانه نمی‌زنم، چرا که فرزند خلقی مبارز و دلاور هستم.
از اسلام سخنم را آغاز کردم. اسلام حقیقی در ایران همواره دین خود را به جنبش‌های رهایی‌بخش ایران پرداخته‌است. سید عبداله بهبهانیها، شیخ محمد خیابانیها، نمودار صادق این جنبش‌ها هستند؛ و امروز نیز اسلام حقیقی دین خود را به جنبش‌های آزادی‌بخش ملی ایران ادا می‌کند. هنگامی که مارکس می‌گوید: «در یک جامعه طبقاتی، ثروت در سویی انباشته می‌شود و فقر و گرسنگی و فلاکت در سوی دیگر، در حالی که مولد ثروت طبقه محروم است» و مولا علی می‌گوید: «قصری بر پا نمی‌شود، مگر آنکه هزاران نفر فقیر گردند»، نزدیکی‌های بسیاری وجود دارد. چنین است که می‌توان در این لحظه از تاریخ، از مولا علی به عنوان نخستین سوسیالیست جهان نام برد و نیز از سلمان فارسیها و اباذر غفاریها. زندگی مولا حسین نمودار زندگی اکنونی ماست که جان بر کف، برای خلق‌های محروم میهن خود در این دادگاه محاکمه می‌شویم. او در اقلیت بود و یزید، بارگاه، قشون، حکومت، قدرت داشت. او ایستاد و شهید شد. هر چند یزید گوشه‌ای از تاریخ را اشغال کرد، ولی آنچه که در تداوم تاریخ تکرار شد، راه مولا حسین و پایداری او بود، نه حکومت یزید. آنچه را که خلق‌ها تکرار کردند و می‌کنند، راه مولا حسین است. بدین گونه است که در یک جامعه مارکسیستی، اسلام حقیقی به عنوان یک روبنا قابل توجیه است و ما نیز چنین اسلامی را، اسلام حسینی و اسلام مولا علی را تأیید می‌کنیم.
اتهام سیاسی در ایران نیازمند اسناد و مدارک نیست. خود من نمونه صادق این‌گونه متهم سیاسی در ایران هستم. در فروردین ماه، چنان‌که در کیفرخواست آمده، به اتهام تشکیل یک گروه کمونیستی که حتی یک کتاب نخوانده‌است، دستگیر می‌شوم. تحت شکنجه قرار می‌گیرم (در اینجا یک نفر می‌گوید: «دروغه») و خون ادرار می‌کنم. بعد مرا به زندان دیگری منتقل می‌کنند. آنگاه هفت ماه بعد دوباره تحت بازجویی قرار می‌گیرم که توطئه کرده‌ام. دو سال پیش حرف زده‌ام و اینک به عنوان توطئه‌گر در این دادگاه محاکمه می‌شوم. اتهام سیاسی در ایران، این است.
زندان‌های ایران پر است از جوانان و نوجوانانی که به اتهام اندیشیدن و فکر کردن و کتاب خواندن، توقیف و شکنجه و زندانی می‌شوند. آقای رئیس دادگاه! همین دادگاه‌های شما آن‌ها را محکوم به زندان می‌کنند. آنان وقتی که به زندان می‌روند و بازمی‌گردند، دیگر کتاب را کنار می‌گذارند. مسلسل به دست می‌گیرند. باید دنبال علل اساسی گشت. معلول‌ها فقط ما را وادار به گلایه می‌کنند. چنین است که آنچه ما در اطراف خود می‌بینیم، فقط گلایه است.
در ایران، انسان را به خاطر داشتن فکر و اندیشیدن محاکمه می‌کنند. چنان‌که گفتم، من از خلقم جدا نیستم ولی نمونه صادق آن هستم. این نوع برخورد با یک جوان، کسی که اندیشه می‌کند، یادآور انگیزیسیون و تفتیش عقاید قرون وسطایی است…
آخرین روزهای پمپئی () فیلم درام تاریخی صامت به کارگردانی کارمینه گالونه است که در سال ۱۹۲۶ منتشر شد. این فیلم بر پایهٔ رمانی به همین نام اثر ادوارد بولور لیتن ساخته شد.
آلفردو پانتسینی (؛ – ) فرهنگ‌نویس، رمان‌نویس، زبان‌شناس، نویسنده و منتقد ادبی اهل پادشاهی ایتالیا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "آخرین روزهای پمپئی" اشاره نمود.
میا موچی (؛ زادهٔ ) بازیگر، مدل و مربی حرفه‌ای یوگا اهل چین است.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "پادشاه میمون ۲"، "کونگ فو یوگا" و "ونگارد" اشاره نمود.
دربند گویلاغ روستایی در دهستان رودشور بخش مرکزی شهرستان زرندیه استان مرکزی ایران است.
ایستگاه رودشور روستایی در دهستان رودشور بخش مرکزی شهرستان زرندیه استان مرکزی ایران است.
وجوه عشق () یک فیلم صامت به کارگردانی کارمینه گالونه است که در سال ۱۹۲۴ منتشر شد. این فیلم بر اساس زندگی بازیگر فرانسوی آدرین لوکوورر ساخته شد.
سهیل نجف‌آباد روستایی در دهستان رودشور بخش مرکزی شهرستان زرندیه استان مرکزی ایران است.
قاسم‌آباد سفلی روستایی در دهستان رودشور بخش مرکزی شهرستان زرندیه استان مرکزی ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۱۲۵ نفر (۴۳خانوار) بوده‌است.
قاسم‌آباد سفلی ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
برهموم یا برمین روستایی در دهستان الویر بخش خرقان شهرستان زرندیه استان مرکزی ایران است.
رودخانه بره موم که از کوه های چهل دختر سرچشمه می گیرد از جنوب باختری و باختر ده می گذرد و به رودخانه رازقان می ریزد. کوه چهل دختر در ۲ کیلو متری جنوب باختری و کوه صحبت در جنوب روستاست.
کشتزار های علی قورا در ۶ کیلومتری خاوری و باغ میرموشی در ۷ کیلومتری جنوب خاوری وابسته به این آبادی است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۱۶۰ نفر (۶۱خانوار) بوده‌است.
قشلاق مفت‌آباد روستایی در دهستان الویر بخش خرقان شهرستان زرندیه استان مرکزی ایران است.
یانقویی سفلی روستایی در دهستان الویر بخش خرقان شهرستان زرندیه استان مرکزی ایران است.
امیرآباد روستایی در دهستان علیشار بخش خرقان شهرستان زرندیه استان مرکزی ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۱۹۱ نفر (۵۹خانوار) بوده‌است.
آق‌بلاغ روستایی در دهستان دوزج بخش خرقان شهرستان زرندیه استان مرکزی ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۳۳ نفر (۱۲خانوار) بوده‌است.
آق‌بلاغ روستایی از توابع بخش چهاردولی شهرستان قروه در استان کردستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۴۱۹ نفر (۱۴۲خانوار) بوده‌است.
پیر هادوت ،(۲۱ فوریه ۱۹۲۲–۲۴آوریل ۲۰۱۰) فیلسوف و مورخ و لغت‌شناس فرانسوی بود. او در رشته تاریخ باستان و به‌خصوص در زمینة فلسفه نوافلاطونی و فلوطین تخصص داشت. او در آثارش به موضوع تمرین معنوی و فلسفه به عنوان روش زندگی پرداخته‌است.
او دوران کودکی خود را در رنس در یک خانواده کاتولیک معتقد سپری کرد. پس از تحصیلات در زمینه فلسفه و فقه در سال ۱۹۴۲ به عنوان کشیش منصوب شد. سپس دوباره به دانشگاه رفت و پایان‌نامه خود را دربارهٔ ماریوس ویکتورینس و پورفیری نوشت.
به دنبال بخشنامه پاپ پیوس دوازدهم "Humani generis" (1950) کشیشی را ترک کرد. او بین سال‌های ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۷ در سوربن تحصیل کرد.Pierre Hadot, "Philosophy as a Way of Life", trans. Michael Chase. Blackwell Publishing, 1995."Postscript: An Interview with Pierre Hadot", p. 278. در سال ۱۹۶۱، از مدرسه عملی پژوهش‌های عالی فارغ‌التحصیل شد. در سال ۱۹۶۴، او به عنوان مدیر مطالعات EPHE منصوب شد، در ابتدا یک کرسی در پاتریتیک لاتین را اشغال کرد، قبل از اینکه کرسی او در سال ۱۹۷۲ به «الهیات و عرفان‌های یونان یونانی و پایان دوران باستان» تغییر نام داد. او استاد Collège de] شد. فرانسه در سال ۱۹۸۳، جایی که کرسی تاریخ اندیشه هلنیستی و رومی را بر عهده گرفت. در سال ۱۹۹۱، او از این سمت بازنشسته شد تا «پروفسور افتخاری» در کالج شود. آخرین سخنرانی او در ۲۲ می همان سال بود. او سخنرانی پایانی خود را با این جمله به پایان رساند: «در تحلیل آخر، به سختی می‌توانیم در مورد آنچه مهم‌تر است صحبت کنیم.
هادوت با مورخ فلسفه، Ilsetraut Hadot ازدواج کرد.
هادوت یکی از اولین نویسندگانی بود که اندیشه لودویگ ویتگنشتاین را وارد فرانسه کرد. هادوت پیشنهاد کرد که نمی‌توان شکل «بررسی‌های فلسفی» ویتگنشتاین را از محتوای آنها جدا کرد.Davidson, A.I. (1995)، پیر هادوت و پدیده معنوی فلسفه باستان، در «فلسفه به مثابه شیوه زندگی»، هادوت، پی، آکسفورد بلکولز pp17-18 ویتگنشتاین ادعا کرده بود که فلسفه یک بیماری زبان است. و هادوت خاطرنشان می‌کند که درمان به نوع خاصی از ژانر ادبی نیاز دارد.
هادوت همچنین به دلیل تحلیل خود از مفهوم فلسفه در دوران قدیم یونانی-رومی مشهور است. او «تمرین‌های معنوی» مورد استفاده در فلسفه باستان را شناسایی و تحلیل کرد (تأثیرگذاری بر اندیشه میشل فوکو در جلدهای دوم و سوم «تاریخ جنسی» او). هادوت از "تمرینات معنوی" به معنای "عملکردهایی است که برای ایجاد تغییر و دگرگونی در موضوعاتی که آنها را تمرین می‌کنند."، بلک ول. گفتار معلم فلسفه می‌تواند به گونه ای ارائه شود که شاگرد به عنوان ممیزی، خواننده یا مخاطب بتواند پیشرفت معنوی داشته باشد و خود را در درون متحول کند." هادوت نشان می‌دهد که کلید درک انگیزه اصلی فلسفی را باید در سقراط جستجو کرد. آنچه بیش از هر چیز سقراط درمانی را مشخص می‌کند، اهمیتی است که به تماس زنده بین انسان‌ها داده می‌شود.
مضمون تکراری هادوت این است که فلسفه در دوران باستان با یک سری تمرین‌های معنوی مشخص می‌شد که برای تغییر ادراک، و در نتیجه وجود، کسانی که آن را انجام می‌دادند، مشخص می‌شد. این که فلسفه بهتر است در گفتگوی واقعی دنبال شود و نه از طریق متون مکتوب و سخنرانی. و این که فلسفه، همان‌طور که امروزه در دانشگاه‌ها تدریس می‌شود، در بیشتر موارد تحریف انگیزه اصلی و درمانی آن است. او این نگرانی‌ها را در «فلسفه باستان چیست؟»، گرد هم می‌آورد که به‌طور انتقادی مورد بررسی قرار گرفته‌است.
تیره روستایی در دهستان علیشار بخش خرقان شهرستان ساوه _ زرندیه استان مرکزی ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۱۹۸ نفر (۶۵خانوار) بوده‌است.
حصار روستایی در دهستان دوزج بخش خرقان شهرستان زرندیه استان مرکزی ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۸۹ نفر (۳۳خانوار) بوده‌است.
امرآباد ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
امیرآباد روستایی در دهستان فهرج بخش مرکزی شهرستان فهرج استان کرمان ایران است.
مارادونا، دست خدا ()، فیلمی زندگی‌نامه‌ای به کارگردانی مارکو ریسی است. این فیلم محصول مشترک ایتالیا–آرژانتین و ساختهٔ سال ۲۰۰۷ است. فیلم بر اساس زندگی واقعی دیگو مارادونا می‌باشد.
فیلم در سال ۲۰۰۵ کلید خورد.
وب سایت ایتالیایی Freequency به آن ۳٫۵ ستاره داده‌است.
دیتر هِنریش (به آلمانی: Dieter Henrich)، فیلسوف آلمانی و متخصص ایدئالیسم آلمانی بود. کتاب‌های وی از جمله آثار پرارجاع در آلمان امروزین است و نوآوری‌های زیادی در فلسفهٔ سوبژکتیویتیسم دارا بود.
استاد دیتر هنریش (یا هاینریش)(۵ ژانویه ۱۹۲۷) در شهر ماربورگ آلمان به‌دنیا آمد. وی تحصیلات خود را در دانشگاه گوته فرانکفورت، دانشگاه ماربورگ و دانشگاه هایدلبرگ گذراند و پایان‌نامهٔ دکترای خود را با مشاوره فیلسوف بزرگ آلمانی هانس-گئورگ گادامر در زمینه معرفت‌شناسی ماکس وبر به اتمام رساند.
تحقیقات دیتر هِنریش بیشتر در زمینه زیبایی‌شناسی، فلسفه اخلاق، فلسفه سیاست، ایدئالیسم آلمانی و به ویژه فلسفه کانت است. هنریش هم‌اکنون عضو فرهنگستان علوم هایدلبرگ و باواریا و نیز عضو افتخاری فرهنگستان علوم آمریکاست. همچنین او از دانشگاه ینا، ماربورگ و مونتسر مفتخر به دریافت درجهٔ مدارک افتخاری در الاهیات و فلسفه شده‌است.
تابحال در ایران از دیتر هِنریش یکی از مهم‌ترین آثار او (بین کانت و هگل) به چاپ رسیده‌است. این کتاب را هومن قاسمی ترجمه کرده‌است. سید مسعود حسینی به نقد این ترجمه پرداخته‌است.
دیتر هنریش در سال ۱۹۷۳ سخنرانی خود دربارهٔ ایده آلیسم آلمانی،Dieter Henrich. "Fichte's Original Insight", "Contemporary German Philosophy" 1 (1982), 15–52 (translation of Henrich, Dieter (1966), ""Fichtes ursprüngliche Einsicht"", in: "Subjektivität und Metaphysik. Festschrift für Wolfgang Cramer" edited by D. Henrich und H. Wagner, Frankfurt/M., pp. 188–232). جریان‌های معاصر را در فلسفه آلمان به مخاطبان آمریکایی معرفی کرد. از آن زمان متون سخنرانی‌های او با عنوان فلسفه بین کانت و هگل منتشر شد که تداوم بین ایده آلیسم آلمانی و نگرش‌های فلسفی معاصر را نشان می‌دهد. هنریش این ایده را مطرح کرد که افکار من (آنچه او آن را «ارتباط با خود معرفتی» معرفی کرده، آن را رابطه با خود نیز نامیده) متضمن اعتقاد به وجود جهانی از اشیاء است.
او اصطلاح بینش اولیه فیشته (بینش اصلی فیشته) را برای توصیف ایده یوهان گوتلیب فیشته معرفی کرد و موید این است که خود او قبلاً با فلسفه فیشته آشنایی قبلی داشته باشد، مستقل از عمل خود بازتابی. هنریش خاطرنشان کرد که فیشته سوژه استعلایی را یک خود بودن ازلی می‌دید و فعالیت آن را مقدم بر خود بازتابی می‌دانست. او همچنین اصطلاح مغالطه کانتی را برای توصیف تلاش امانوئل کانت برای استقرار خود در بازاندیشی محض معرفی کرد، و لحظه انعکاس خود را به عنوان منبع اصلی خودآگاهی معرفی نمود (همچنین به خودآگاهی پیش بازتابی مراجعه کنید). تفکر او معطوف به راز خودآگاهی بود. او خاطرنشان کرد که شواهد خودآگاهی واقعاً بدیهی نیست، بلکه مبهم است، احتمالاً تجلی دلیلی پنهان در وضوح خودآگاهی و فکر فراری است ("تجلی آشکار دلیلی که گویی در شفافیت خودآگاهی پنهان است و از تفکر دور است.").
هنریش در ۱۷ دسامبر ۲۰۲۲ در سن ۹۵ سالگی درگذشت.
گیرمو کوپولا (؛ زادهٔ ) اهالی کسب‌وکار اهل آرژانتین است. این تاجر آرژانتینی در سال ۱۹۴۸ در بوئنوس آیرس متولد شد. او به عنوان مدیر برنامه بیش از ۲۰۰ بازیکن فوتبال کار کرد تا سرانجام مدیر برنامه دیگو مارادونا شد. رابطه او با مارادونا او را به یک شخصیت مشهور تلویزیونی تبدیل کرد. او مجری تلویزیون «Yo, Guillermo» در کانال Canal 5 Noticias است. او زندگینامه‌ای به نام «Guillote» را نوشت که توسط «Planeta» منتشر شد که فقط در عرض ۲ هفته به پرفروش‌ترین‌ها تبدیل شد.El libro de Guillermo Cóppola lleva vendido 20000 ejemplares en dos semanas
یی آم (به هانگول: 이암، هانجا: 李巖، دوران زندگی: ۱۴۹۹~؟) یک نقاش در دوره سلسله چوسان بود. او نوه پادشاه سجونگ کبیر از چهارمین پسرش بود.
نقاشی‌های وی به دلیل به نمایش گذاشتن سبک خاص نقاشی این هنرمند بسیار مشهور است، زیرا سبک نقاشی او با سبک نقاشی‌های سلسله چینی سونگ که در آن زمان در چوسان رواج داشت تفاوت چشمگیری دارد. این هنرمند پرتره‌های بسیاری از جمله پرتره پادشاه چونگ‌جونگ را خلق کرد.
امروزه چندین موزه در کره جنوبی آثار به جای مانده از وی را در درون موزه‌هایشان به نمایش گذاشته‌اند. او در نقاشی‌هایش حیوانات را به شکلی خلاقانه ترسیم می‌کرد، که این موضوع بر هنرمندان نسل بعد همانند کیم سیک (۱۶۶۲–۱۵۷۹) و بیون سانگ-بیوک تأثیر بسیاری گذاشته‌است. گفته می‌شود که یی آم با استفاده از روش مشاهده حداکثری، گل‌ها، حیوانات و حشرات کوچک را نقاشی می‌کرده‌است.
چون هیانگ جئون، داستان چون هیانگ () یکی از شناخته‌شده‌ترین داستانهای عاشقانه و داستانهای عامیانه کره (کشور) است. این داستان براساس چون هیانگای پانسوری، مشهورترین داستان از پنج داستان باقی مانده از پانسوری ساخته شده‌است. تاریخ ترکیب و نویسنده آن ناشناخته است و شکل فعلی آن ۱۸۳۴ ~ ۱۶۹۴ شکل گرفته‌است.
یی هوانگ (; – ) نویسنده و یکی از دو پژوهش‌گر مشهور نئوکنفوسیانیسمی در پادشاهی چوسان بود. فیلسوف دیگر همتای جوان‌تر وی یی ای (یولگوک) بود.
به عنوان یک شخصیت کلیدی در ادبیات نئوکنفوسیانیسمی؛ او یک مدرسه به نام «یونگ‌نام» را تأسیس کرد و دانشکده دوسان سوون را به عنوان یک آکادمی خصوصی کنفسیوسی پایه‌ریزی نمود. یی هوانگ اغلب توسط لقب مستعار و تخلصش یعنی توگی (نهر خفته) نامیده می‌شود. نام درباری وی نیز گیونگ هو می‌باشد.
برخی از نوشته‌های وی در جریان تهاجم ژاپن به کره (۱۵۹۸–۱۵۹۲) توسط ارتش ژاپن غارت شد، که این امر نیز در پیشرفت کنفسیوس‌گرایی ژاپن تأثیر داشت.
یی هوانگ در سال ۱۵۰۱ و در آندونگ در شمال استان جئونسانگنام به دنیا آمد. در میان هشت فرزند خانواده جوان‌ترین آنان محسوب می‌شد. به عنوان یک پسر اعجوبه؛ او در سن ۱۲ سالگی قطعات ادبی کنفسیوسی را از عمویش آموخت و با تحسین اشعار تائو ژیان اقدام به نوشتن شعرهایی نمود. شعر وی «یادانگ» (برکه ای در باد) که در سن هجده سالگی نوشته شده بود؛ به عنوان یکی از بزرگترین آثار وی مورد توجه قرار دارد.
در حدود بیست سالگی او شروع به مطالعهٔ کتاب تغییرات و مکتب نئوکنفوسیانیسم نمود. اشتیاق وی به مطالعه به قدری بود که او به سلامت خود صدمه زده و حتی زمانی که درمورد فلسفهٔ تغییرات اندیشه می‌کرد؛ از خوردن و آشامیدن امتناع می‌کرد.
در سن ۲۱ سالگی او ازدواج کرد و دو سال بعد اولین پسرش متولد شد. در سال ۱۵۲۷؛ او آزمون انتخابی منطقهٔ کیونگ سانگ را گذراند و سال بعد امتحان کلان‌شهری را با رتبهٔ دوم و موفقیت گذرانده و درجهٔ لیسانس ادبی را دریافت کرد. همسرش چند ماه قبل از موفقیت وی درگذشت. در سال ۱۵۳۰؛ او مجدداً ازدواج نمود و پسرش دیگرش در سال آتی متولد شد.
او زمانی که ۲۳ سال داشت به سئول نقل مکان کرد و در سال ۱۵۲۳ به آکادمی سونگ کیون کوان وارد شد. در سال ۱۵۲۷ او آزمون‌های مقدماتی را برای کسب یک مقام دولتی گذراند ولی در سن ۳۳ سالگی مجدداً به سونگ کیون کوان وارد شد و با کمک محققی به نام کیم این هو وارد اجتماع شد. او در سال ۱۵۳۴ آزمون خدمات کشوری را با نمرهٔ عالی گذراند و در حالی که برای دولت نیز کار می‌کرد؛ اهداف محققانهٔ خود را هم دنبال می‌کرد.
او در ۳۷ سالگی و به علت مرگ مادرش به شهر زادگاهش برگشت و برای وی به مدت سه سال سوگواری نمود. او از ۳۹ سالگی به بعد به مقامات مختلفی منصوب شد و بعضاً چندین پست مختلف را از جمله بازرس مخفی سلطنتی در سال ۱۵۴۲ در اختیار داشت. او در تمام مدت عمرش ۲۹ منصب دولتی را در اختیار داشت. اگرچه او مکرراً درخواست می‌کرد تا به دلیل سلامتی رو به افولش از امور دولتی کناره‌گیری کند.
وی به عنوان وزیر کار؛ وزیر تشریفات و عضو دفتر فرمان‌های سلطنتی به ایفای نقش پرداخت. صداقت وی باعث شده بود در هنگام پاکسازی مقامات فاسد دولتی بدون اغماض رفتار کند. در چندین مورد او به دلیل پایبندی محکم به اصول از قصر اخراج شده بود. در یک گزارش به پادشاه؛ به عنوان یک بازرس سلطنتی در یک تور بازرسی از منطقهٔ چانگ چونگ؛ او یک مقام محلی را که دستور یک قاضی محلی را نادیده گرفته و با گرفتن اختیار کالاهای دولتی به‌طور غیرقانونی ثروتی برای خود جمع کرده بود؛ با بی‌رحمی محکوم کرد.
یی هوانگ از نبردهای قدرت و کشمکش‌های مختلف در دربار سلطنتی در آخرین سال‌های سلطنت پادشاه جانگ جونگ ناامید شده بود و به همین دلیل پست سیاسی اش را ترک کرد. اما او به‌طور پیوسته‌ای از بازنشستگی درآمده و چندین پست دولتی را در خارج از دربار سلطنتی و در مناطق روستایی در اختیار می‌گرفت. او در سن ۴۸ سالگی فرماندار دانیانگ و بعدها فرماندار پونگ گی بود. در طول روزهایش در پونگ گی؛ وی آکادمی خصوصی نئو کنفسیوسی بک اوندوگ سوون را که توسط سلفش جو سه بونگ تأسیس شده بود؛ بهبود بخشیده و مجدداً توسعه داد.
او به عنوان سر مربی سونگ کیون کوان در سال ۱۵۵۲ نامیده شد اما بعد از ان پست‌های مهم دیگر را رد کرد. در سال ۱۵۶۰ وی «دوسان سودانگ» را تأسیس کرد و خود را به مطالعه؛ تعمق و آموزش شاگردانش محدود کرد. پادشاه میونگ جونگ سعی نمود تا نظر مساعد وی را در مورد بازگشت به پست‌های سیاسی جلب کند ولی در تعلق خاطر به مطالعه ثابت قدم بود. سرانجام وقتی فرستاده‌هایی از سلسلهٔ مینگ به سئول آمدند؛ او در پی درخواست پادشاه در سن ۶۷ سالگی به دربار سلطنتی بازگشت. زمانی که پادشاه میونگ جونگ به‌طور ناگهانی فوت کرد؛ جانشین وی یعنی پادشاه سونجو؛ یی هوانگ را به سمت وزیر تشریفات منصوب کرد ولی او این پیشنهاد را رد کرد و بار دیگر به شهر زادگاهش برگشت.
اما پادشاه به‌طور متناوب یی هوانگ را به دربار فرا می‌خواند و او نیز که نمی‌توانست بیش از این درخواست پادشاه را رد کند؛ مجدداً امور دولتی را در سن ۶۸ سالگی از سر گرفت و اسناد مشاوره ای زیادی را به مانند «ده دیاگرام در مورد یادگیری حکیمانه» نوشت. او همچنین در حضور خانواده سلطنتی کنفرانس‌هایی در مورد آموخته‌های محققین کنفسیوسی دودمان سونگ را ارائه داد. او سرانجام در سن هفتاد سالگی از سیاست بازنشسته شده و در سال ۱۵۷۰ درگذشت.
یی ای (؛ – ) فیلسوف، نویسنده، و شاعر اهل پادشاهی چوسان بود.
دوسان سوون () دانشکده ای بود که به یادبود و چهار سال پس از مرگ یی هوانگ دانشمند نئوکنفوسیانیسمی کره‌ای توسط برخی از شاگردان وی و دیگر مقام‌های کنفوسیوس کره (کشور) در سال ۱۵۷۴ در آندونگ امروزی در کره جنوبی تأسیس شد.
امید می‌روید (به انگلیسی: Hope Springs) یک فیلم سینمایی کمدی عاشقانه بریتانیایی به نویسندگی و کارگردانی مارک هرمن که براساس رمان "جدید کاردیف" ساخته چارلز وب است. در این فیلم کالین فرث در نقش کالین، نقاش انگلیسی بازی می‌کند که پس از یک تجربه آسیب زا به شهر هوپ در ایالت ورمونت سفر می‌کند. در آنجا، او مندی (هدر گراهام)، یک کارگر خانه سالمندان را ملاقات می‌کند به او کمک می‌کند و …
این فیلم در گیشه‌های سینماهای انگلستان چیزی بیش از ۱ میلیون پوند فروش داشت.
ریم-سین دوم از سال ۱۶۷۸ پیش از میلاد تا ۱۶۷۴ پیش از میلاد (طبق گاهشناسی کوتاه) بر شهر باستانی لارسا در خاور نزدیک باستان، حکم می‌راند. همزمان با دوران حکومت ریم-سین دوم، سامسو-ایلونا بر بابل حکومت می‌کرد. The Rulers
of Larsa, M. Fitzgerald, Yale University Dissertation, 2002Larsa Year Names, Marcel Sigrist, Andrews University Press, 1990,
Chronology of the Larsa Dynasty, E.M. Grice , C.E. Keiser, M. Jastrow, AMS Press, 1979,
به‌سوی جنوب شرح حالی از خواننده-ترانه‌سرای نیوزیلندی لورد است که در سال ۲۰۲۱ منتشر شد. این کتاب گزارشی از تجربه وی در بازدید از قاره جنوبگان در ژانویه ۲۰۱۹ با عکس‌های گرفته شده توسط هریت وار، عکاس نیوزیلندی، است. تمام درآمد حاصل از این کتاب برای تأمین بودجه بورسیه تحصیلات تکمیلی ایجاد شده توسط جنوبگان نیوزیلند، یک سازمان دولتی هزینه می‌شود.
لورد علاقه خود را برای کاوش در منطقه جنوبگان از آنجا که سن او برای مطالعه کافی بود، ابراز داشت. در ژانویه ۲۰۱۹، وی به عنوان سفیر قطب جنوب از پایگاه اسکات و پایگاه مک‌موردو، قطب جنوب بازدید کرد. وی در جریان بازدید، گونه‌های میکروسکوپی را در آزمایشگاه‌های محیط زیست مشاهده کرد و با دانشمندان گفتگو کرد. لورد این کتاب را «نوعی پیش ساز عالی» برای سومین آلبوم استودیویی خود توصیف کرد. این مجموعه شامل بیش از ۱۰۰ صفحه از تصاویر گرفته شده توسط عکاس نیوزلندی، هریت وار و نوشته‌هایی از لورد است. تمام درآمد حاصل از این کتاب برای تأمین بودجه بورسیه تحصیلات تکمیلی ایجاد شده توسط جنوبگان نیوزیلند، یک سازمان دولتی هزینه می‌شود.
هوانگ جین یی () یک فیلم درامزندگی‌نامه‌ای سینمای کره به کارگردانی چانگ یون هیون است. این فیلم در مورد زندگی هوانگ جین یی معروف‌ترین گیسنگ در تاریخ کره، با بازی سونگ هی-کیو در نقش اصلی است.
هوانگ جین یی که در قرن شانزدهم پادشاهی چوسان به عنوان یک اشراف بزرگ شده‌است، یک راز تکان دهنده در مورد تولد خود را کشف می‌کند: او نامشروع متولد شد؛ بنابراین او به طبقه پایین تعلق دارد و راهی جز کنار گذاشتن موقعیت اشرافی خود ندارد. قبل از شروع زندگی به عنوان گیسنگ (مانند گیشا در ژاپن)، او تصمیم می‌گیرد که بکارت را به مردی که خودش انتخاب کرده رها کند و اولین شب خود را با نومی، یک خادم دیرینه خانواده می‌گذراند، که می‌داند او را عمیقاً دوست دارد. جین یی به عنوان یک گیسنگ به خاطر زیبایی افسانه ای، ذکاوت و استعداد خود در آواز، رقص و شعر مشهور می‌شود. اما اگرچه او توسط اطرافیان نجیب‌زاده‌ای احاطه شده‌است که او را با هدیه و تحسین تشویق می‌کنند، زندگی منزوی غم‌انگیزی را در تنهایی سپری می‌کند. تنها آرامش جین یی نوعی بازی است که او و فرماندار محلی با مشتریان نجیب خود بازی می‌کنند و آنها را فریب می‌دهند تا ریاکاری‌های خود را برملا کنند. اما هنگامی که یک رهبر راهزن مطابق با توصیف نومی در منطقه مشاهده می‌شود، جین یی شروع به زیر سؤال بردن زندگی او می‌کند.
برنامه فیلمبرداری برای هوانگ جینی مخصوصاً برای یک مجموعه تلویزیونی بسیار دشوار بود و گاهی اوقات به مدت هفت روز بدون وقفه ادامه داشت. علاوه بر بازیگران محبوب جوان مانند ا جی‌وون، ونگ بیت نا و جانگ گیون سوک، در این سریال بسیاری از کره ای‌های باسابقه برجسته حضور داشتند بازیگران، از جمله کیم یونگ آئه و کیم بو-یه ئون. لباس‌ها (طراحی شده توسط کیم هی سون)، رقص‌ها و موسیقی‌های این مجموعه به خاطر شکوه و احساساتشان مورد توجه قرار گرفت.
این مجموعه همچنین در تایوان، مالزی و فیلیپین در سال ۲۰۰۷ پخش شد.
نمایش ماهانه قسمت‌های منتخبی از آن نوامبر ۲۰۰۸ تا فوریه ۲۰۰۹ در انجمن کره در شهر نیویورک برگزار شد.
این مجموعه همچنین از نوامبر ۲۰۱۵ توسط چندین سرویس عمده تصویری در ایالات متحده آمریکا به‌طور گسترده در دسترس بوده‌است.
در تایلند این سریال از ۲۶ اکتبر ۲۰۱۵ از True4U پخش شده‌است.
آونگان روستایی از توابع دهستان یالغوزآغاج در بخش سریش‌آباد در شهرستان قروه استان کردستان ایران است. بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵، این روستا ۲۱۸ خانوار و نفر ۸۹۰ جمعیت داشته‌است.
ما تنگ () (درگذشت ژوئن یا ژوئیه ۲۱۲)، نام ادبی شوچنگ، یک ژنرال نظامی و جنگ سالار چینی بود که در اواخر سلسله هان شرقی چین زندگی می‌کرد. او استان لیانگ (بخش‌هایی از شانشی و گانسو امروزی) را با جنگ‌سالار دیگری به نام هان سوئی کنترل کرد. ما تنگ و هان سوئی در تلاش برای کسب خودمختاری از دولت مرکزی هان شرکت داشتند.
ایالت لیانگ که بعدها تحت حکومت ما تنگ درآمد، در شمال غربی امپراتوری هان واقع بود. این ایالت پیشتر، در عصر هفت دولت متخاصم در دست پادشاهی «چین» قرار داشت. پادشاهی چین توانست رقیبانش را شکست داده و امپراتوری یکپارچهٔ چین را تأسیس کند. اما عمر این امپراتوری بسیار کوتاه بود و پادشاهی «هان» توانست با سرنگون کردن آن، امپراتوری خود را تأسیس کند.
خاندان «ما» یکی از پیروان سلسلهٔ هان بود که به دستور ایشان در غرب امپراتوری ساکن شد. نیای ما تنگ «ما یوآن» فرماندهٔ امپراتوری در سرکوب شورش خواهران ترانگ بود. این شورش به سال ۴۲ میلادی بازمی‌گردد. زمانی که امپراتور «گوآنگوو» (لیو شیو) امپراتوری هان را احیا کرد و شکوه این سلسله را بازگرداند. در آن زمان خواهران ترانگ که از ناحیهٔ «لویوئه» (در ویتنام امروزی) بودند، دست به شورش زده و سلامت امپراتوری را با خطر مواجه ساختند. اما ما یوآن توانست ایشان را سرکوب کرده و امنیت را به سرزمین‌های غربی بازگرداند. این چنین جایگاه خاندان ما در غرب امپراتوری برجسته تر شد.
در میانهٔ دهه ۱۸۰ میلادی نارضایتی‌های مردم از امپراتوری هان به اوج خود رسید. امپراتور «لینگ» (لیو هونگ) امور دربار را به خواجگان سپرده بود و ایشان با بی کفایتی کشور را اداره می‌کردند. قحطی‌های گسترده، که نتیجهٔ سیاست‌های مالیاتی ظالمانهٔ دربار بود، مردم را به ستوه آورده بود. از این رو شورش‌های متعددی در نقاط مختلف امپراتوری آغاز شد که مشهورترین آنها، شورش «دستار زردها» بود. این شورش که توسط یک روحانی تائویی به نام «ژانگ جو» رهبری می‌شد، توانست امپراتوری را تا مرز نابودی پیش برد، اما ناکام ماند. شورش دیگری که اهمیت آن قابل توجه است، شورش ایالت لیانگ با محوریت مردم شیانگ بود.
مردم شیانگ که در سرزمین «سیچوآن» در جنوب غربی امپراتوری ساکن بودند، بیشترین فشارها را بر دوش می‌کشیدند. سالها پیش، پدر ما تنگ «ما پینگ» به خاطر اختلافات عمیقی که با سیاست‌های دربار پیدا کرده بود، مجبور شد جایگاهش در فرمانداری «تیانشوی» را ترک کرده و به نزد مردم شیانگ پناهنده شود. در سال ۱۸۴، دو تن از رهبران شیانگ با نام‌های «بِی گونگ بویو» و «لی وِنهو» شورشی را عیله امپراتوری آغاز کردند. هدف این شورشیان خارج کردن ایالت لیانگ از کنترل امپراتوری بود. با پیوستن دو تن از فرماندهان لیانگ با نام‌های «هان سویی» و «بیان ژانگ» به ایشان، شدت شورش بیشتر شد و فرمانداری لیانگ در آستانهٔ سقوط قرار گرفت.
فرماندار لیانگ «زو چانگ» نتوانست در برابر شورشیان مقاومت کند و در کرانهٔ رود زرد شکست سختی خورد. از این رو مجبور شد مشاورش «چِن یی» را برای مذاکرات صلح نزد هان سویی بفرستد. اما ایشان چِن یی را کشتند تا جنگ ادامه پیدا کند. بخاطر این ناکامی‌ها، زو چانگ برکنار شد و «سونگ نیه» جای او را گرفت. سونگ نیه یک روحانی کنفسیوسی بود که کتاب تقوا، اثر کنفسیوس (قرن چهارم پیش از میلاد) را تدریس می‌کرد. او نیز به توفیقی در مقابل شورشیان دست نیافت و آخر جایش را به «شیا یو» سپرد. به نظر می‌رسید شیا یو که فرماندهٔ توانایی به نام «هه ژون» را در خدمت داشت، بتواند به پیشروی شورشیان پایان دهد؛ اما او هم موفق به این کار نشد و در آخر از لیانگ گریخت.
شرایط لیانگ امپراتور لینگ را بسیار درمانده ساخته بود. او در آخر مجبور شد سپاه امپراتوری به فرماندهی «هوآنگفو سانگ» را برای سرکوب شورشیان به لیانگ بفرستد. «سون جیان» که بعدها بنیان سلسلهٔ وو را در جنوب رود یانگ تسه آغاز کرد، و «دونگ ژو» که خود فرماندهی از لیانگ بود و بعدها صدراعظم شد، هوآنگفو سانگ را همراهی می‌کردند. سرانجام سپاه امپراتوری موفق شد شورشیان را در هم شکانده و پیش روی ایشان را متوقف کند. اما کمی بعد، بخاطر اختلافاتی که میان هوآنگفو سانگ و دونگ ژو پیش آمد، سپاه امپراتوری تضعیف شد و شورشیان قوتی دوباره گرفتند.
فرماندار جدید لیانگ «گِنگ بی» برای سرکوب شورشیان از ما تنگ درخواست کمک کرد. ما تنگ با آنکه روابط دوستانه ای با مردم شیانگ داشت، نتوانست این رابطه را بر خدمت به امپراتوری ترجیح دهد و به خدمت گنگ بی درآمد. او توانست با سرکوب شورشیان، آرامش را به لیانگ بازگرداند؛ که البته این را مدیون مرگ بیان ژانگ در اثر بیماری و کشته شدن بِی گونگ بویو و لی ونهو بود. هان سویی هم پیش روی شورشیان را متوقف کرد و آتش‌بس نمود. اما آرامش لیانگ دیری نپایید که به عرصهٔ اختلافات سیاسی بدل شد که در نتیجهٔ آن، گنگ بی مقامش را از دست داد. ما تنگ اما این را نپذیرفت و تصمیم گرفت خود کنترل لیانگ را در دست بگیرد. از این رو نزد هان سویی رفته و با او متحد شد.
قدرتی که از اتحاد ما تنگ و هان سویی ایجاد شده بود، لیانگ را عملاً به کنترل ایشان درآورد. گرچه هنوز حکم ایشان از طرف امپراتوری تأیید نشده بود.
ما تنگ با آنکه با دونگ ژو روابط دوستانه ای داشت و سلطه اش بر لیانگ را هم مدیون او بود، اما نمی‌توانست نسبت به بدنامی او بی‌تفاوت باشد. او نگران بود نفرتی که از دونگ ژو در سراسر امپراتوری پدید آمده بود، گریبان او را هم بگیرد. از این رو با آغاز ائتلاف «یوآن شائو» علیه دونگ ژو، به آن ملحق شد. اما زمانی که ناکامی ائتلاف بر همگان مسجل شد، ما تنگ آن را ترک کرد و روابطش با دونگ ژو را از سر گرفت. ما تنگ امیدوار بود دونگ ژو، حکمی رسمی از جانب امپراتوری برای حکومت او بر لیانگ صادر کند، که این اتفاق رخ نداد.
پس از کشته شدن دونگ ژو به دست پسرخوانده‌اش «لو بو»، پایتخت به عرصهٔ رقابت میان پیروان او و مخالفانش تبدیل شد. «لی جو» که جانشین دونگ ژو در میان پیروانش بود، درصدد گرفتن انتقام دونگ ژو برآمد. در مقابل «وانگ یون» وزیر کشور که لو بو را علیه پدرخوانده اش تحریک کرده، قصد داشت از مرگ دونگ ژو بهره ببرد تا ساختار دربار را از نو بسازد. در آخر لی جو توانست پایتخت را تصرف کند و امور دربار را در دست بگیرد. او تمام افرادی را که در قتل دونگ ژو دست داشتند، نابود ساخت و این چنین استبدادی دوباره بر امپراتوری حاکم شد.
بسیاری از فرماندهان امپراتوری خود را نسبت به لی جو، شایسته‌تر می‌دیدند. ما تنگ یکی از ایشان بود که با سپاهی بزرگ به چانگان حمله کرد. لی جو که به تازگی از شورش «هه یی» خلاص شده بود، توان آغاز جنگ دیگری نداشت. هه یی فرماندهٔ شورشیان «رونآن» بود که اعلام کرد قصد دارد شورش دستار زردها را بار دیگر آغاز کند؛ از این رو توانست افراد بسیاری را گرد خود جمع کند. لی جو برای سرکوب او از سائو سائو کمک خواست، و سائو سائو هم این کار را به انجام رساند. معضل دیگر لی جو، لو بو بود. او که دستانش به خون دونگ ژو آغشته بود، تحت تأثیر «چِن گونگ» قصد داشت حکومت خودش را داشته باشد؛ و برای این مهم چاره ای جز درگیر شدن با لی جو نداشت.
لی جو ناگزیر از مقابله با ما تنگ، قدم به میدان گذاشت. برای نخستین بار در این نبرد، پسر ما تنگ «ما چائو» رزم جانانه ای از خود به نمایش گذاشت. لی جو که متحمل شکست‌های سختی شده بود، در آستانهٔ سقوط قرار گرفت. اما پیشروی سپاه لیانگ به دلیل اختلافاتی که میان ما تنگ و هان سویی پیش آمده بود، متوقف شد و لی جو نجات پیدا کرد.
بعد از این نبرد، لی جو که بسیار تضغیف شده بود، مورد تهاجم «یانگ فِنگ» قرار گرفت. پایتخت که به اشغال یانگ فنگ درآمد، لی جو سرنگون شد و یانگ فنگ امور دربار را در دست گرفت. امپراتور جوان «شیان» برای در امان ماندن از این درگیری‌ها، چانگان را ترک کرد و به پایتخت سابق، لویانگ، بازگشت. اما این برای امنیت امپراتور کافی نبود؛ زیرا او سپاهی در اختیار نداشت و هر لحظه ممکن بود مورد هجوم یکی از جنگ سالاران قرار بگیرد. در چنین شرایطی، سائو سائو با هوشمندی لویانگ را تصرف کرد و امپراتور را تحت حمایت خود قرار داد. این چنین سائو سائو به نخست‌وزیری برگزیده شد که نوید آیندهٔ بهتری را می‌داد.
با به قدرت رسیدن سائو سائو، دوران تاریک تری از دوران دونگ ژو آغاز شد. او پس از سرکوب لو بو، قدرتش را تثبیت کرد و امپراتور را کاملاً بازیچهٔ تصمیمات خود ساخت. در آن زمان، «دونگ چِنگ» برادر ملکه دونگ، همسر امپراتور، طرح‌ریزی کودتایی را جهت سرنگون کرن سائو سائو آغاز کرد. از جمله افرادی که دونگ چنگ را یاری می‌رساندند، ما تنگ بود. دونگ چنگ و ما تنگ در تلاش بودند تمام افرادی را که با نخست‌وزیر اختلاف داشتند، با خود متحد سازند تا قدرتشان از قدرت سائو سائو فراتر رود. یکی از این افراد، «لیو بی» بود. لیو بی که به وفاداری و دوستی با سائو سائو شهرت داشت، پس از آنکه رفتار تحقیر آمیز نخست‌وزیر را با امپراتور دید، نسبت به او بدبین شد. از این رو به دونگ چِنگ ملحق شد تا از ظهور دونگ ژویی دوباره جلوگیری کنند.
پیش از آغاز کودتا، پیمان نامهٔ ایشان به دست سائو سائو رسید. سائو سائو که خشمش جز با کشتار فروکش نمی‌کرد، دستور داد دونگ چنگ و تمام اعضای خاندان ملکه قتل‌عام شوند. او حتی نسبت به ملکه شفقتی نداشت و او را هم در حالی که فرزند امپراتور را باردار بود، به قتل رساند. اما زمانی که قصد داشت ما تنگ و لیو بی را خائن اعلام کند، ژون یو مانعش شد و گفت که با این کار، سایر فرماندهانی که نسبت به نخست‌وزیر وفادار مانده‌اند، نیز اقدام به نافرمانی خواهند کرد. به توصیهٔ ژون یو، نخست‌وزیر برای به راه آوردن ما تنگ، وِی را به آرزویش رساند و حکم امپراتوری را برای حکومت او بر لیانگ صادر کرد. لیو بی را هم به حال گذاشت تا دربارهٔ رفتارش تجدید نظر کند.
این چنین ما تنگ به فرمان سائو سائو درآمد، که این خوشآیند هان سویی و ما چائو نبود. ما تنگ تحت تأثیر هان سویی و ما چائو مجبور شد طرح کودتایی را علیه نخست‌وزیر بریزد. ایشان ابتدا وانمود کردند که هان سویی علیه ما تنگ شوریده و ما تنگ از فرمانداری خود آواره شده‌است. سائو سائو که به وفاداری ما تنگ اعتماد کامل داشت، او را به پایتخت فراخواند و به فرماندهی نگهبانان قصر امپراتوری منصوب کرد. ما تنگ سه سال (۲۰۸ تا ۲۱۱) در این پست بود و تلاش کرد به دور از چشم نخست‌وزیر، افسران قصر امپراتوری را علیه نخست‌وزیر بشوراند. در آخر، زمانی که شماری کافی از سربازان را برای کودتا گرد آورده بود، شبانه به منزل نخست‌وزیر حمله کرد و آن را محاصره نمود.
سائو سائو از بعد شکست در صخره سرخ، این چنین تا مرز نابودی پیش نرفته بود. با تلاش‌های «ژون یو» که هنوز خدمت به سائو سائو را خدمت به هان می دانست، محاصره شکانده شد و سائو سائو نجات پیدا کرد. ما تنگ در جریان این درگیری کشته شد و تمام فرماندهان کودتا نیز پس از دستگیری، اعدام شدند. سائو سائو پس از سرکوب این کودتا، جنگ بزرگی را علیه لیانگ آغاز کرد که به سرنگونی هان سویی انجامید. ما چائو هم ابتدا به ژانگ لو، سپس به لیو بی ملحق شد تا به مبارزاتش علیه سائو سائو ادامه دهد.
شهرک صنعتی آونگان یک روستا از توابع دهستان یالغوزآغاج در بخش سریش‌آباد در شهرستان قروه استان کردستان ایران است. این روستا بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵، ۴ خانوار و ۱۱ نفر جمعیت داشته است.
سونگ کیون کوان ()، برجسته‌ترین مؤسسه آموزشی در کشور کره در دوره گوریو و پادشاهی چوسان بود.
آرتیست جولیوس دوبوز (به انگلیسی:Artist Julius Dubose)(متولد ۶ دسامبر ۱۹۹۵)، معروف به اِ بوگی ویت دا هودی (یا اِ بوگی)، رپر، خواننده و ترانه‌سرای آمریکایی است. او از شاگردان اصلی دکتر صابر مولوی بود که اولین اغازگر دریل و یوکی دریل بود او با لیبل شخصی خود، هایبریج و آتلانتیک رکوردز عقد قرار داد کرده‌است.
وی بیشتر با تک آهنگه "Numbers" شناخته می‌شود که در بیلبورد ۱۰۰ به رتبه ۲۳ رسید، "Look Back at It" که در جایگاه ۲۷ قرار گرفت و "Drowning" که به ۳۸ رسید. اولین آلبوم استودیویی وی، (The Bigger Artist ،۲۰۱۷)، در رتبه چهارم جدول بیلبورد۲۰۰ حضور یافت. او دومین آلبوم استودیویی خود را به نام (Hoodie SZN ،۲۰۱۸) منتشر کرد که اولین آلبوم شماره یک وی در بیلبورد ۲۰۰ شد. سومین آلبوم استودیویی او، (Artist 2.0 ،۲۰۲۰)، در رتبه ۲ در بیلبورد ۲۰۰ حضور یافت. وی قرار است چهارمین آلبوم استودیویی خود را با نام A Boogie vs. Artist در سال ۲۰۲۱ منتشر کند.
آرتیست جولیوس دوبوز در۶ دسامبر ۱۹۹۵ در هایبریج ، برانکس در شهر نیویورک متولد شد. دوبور در هایبریج بزرگ شد و پس از گوش دادن به کانیه وست و فیفتی سنت ، در دوازده سالگی شروع به رپ کردن کرد. وی در آکادمی ایگل حضور یافت ، جایی که در سال اول تحصیل خود رپ کرد ، و در هنگام ناهار با اجرای شعر هایی که قبلاً نوشته و در یک دفتر بزرگ که با خود حمل کرده بود ، در برنامه های سایفر اجرا می کرد. وی با یادآوری از زمان تحصیل در دبیرستان به ایکس ایکس ال گفت: من منظم بودم ، هیچ کس واقعاً متوجه من نمی شد. من یکی از ردیف پشتی های کلاس بودم ، ساکت و آرام.
دوبوز با نام هنری نامتعارف خود به نیوزویک گفت: "من هر روز که ۱۲، ۱۳ ساله بودم فیلم Paid In Full را به طور کامل تماشا می کردم و سپس شروع به رپ می کردم و همه به من می گفتند اِ بوگی [یکی از شخصیت های فیلم]. و سپس هودی به این دلیل آمد که من همیشه هودی می پوشیدم. بقیه شروع به گفتن اِ بوگی ویت دا هودی کردند و دیگر این اسم سر جایش ماند . تنها اسم دیگری که من فکر می کردم آرتیست بود و این نام واقعی من است ( بعد از مدتی ، همه من را به عنوان آرتیست می شناسند).
با بزرگ تر شدن وی ، دوبوز اغلب به دلیل فروش حشیش و مواد مخدر دچار مشکلات قانونی می شود. والدین دوبوز پس از اطلاع از شانزده ساله بودن ، وی را به عنوان مجازات به فلوریدا فرستادند. وی از دبیرستان در آکادمی مقدماتی مبتنی بر عملکرد در فورت پیرس ، فلوریدا فارغ التحصیل شد. در فلوریدا ، دوبوز در حبس خانگی نگهداری شد. در طی این حبس ، او شروع به کار در زمینه هنر خود کرد ، کار را با تغییر دادن شعر های ساخته شده خود آغاز کرد و به تدریج یک چیز را به چیز دیگری هدایت کرد. وی حتی در داخل آپارتمانی که در آن زندگی می کرد یک استودیوی سر همی احداث کرد. پس از فارغ التحصیلی از دبیرستان ، دوبوز در حالی که مشغول کار در بخش های مختلف از جمله ساخت و ساز و پیک موتوری بود ، به موسیقی خود ادامه داد.
تلمبه بلبلوییه یا جمال‌آباد یا جمال‌آباد علیا روستایی در دهستان ماهان واقع در بخش ماهان شهرستان کرمان در استان کرمان ایران است. این روستا بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵، ۶ خانوار و ۱۲ نفر جمعیت داشته‌است.
تائو ژیان (; c. 365 – 427) Official، شاعر اهل دودمان جین شرقی بود.
تلمبه مرتضوی یک روستا از توابع دهستان کبوترخان واقع در بخش مرکزی شهرستان رفسنجان در شهرستان رفسنجان استان کرمان ایران است. این روستا بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵، جمعیتی نداشته‌است و گزارش نشده‌است.
نوجو (به لاتین: Nücü) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان لریک واقع شده‌است. نوجو ۸۵۴ نفر جمعیت دارد.
"نو" در زبان تالشی مانند زبان فارسی به‌معنی "جدید" و "تازه" است و "جو" همان "جوی آب" است و "نوجو" یعنی "جوی آب نو و تازه".Azərbaycan toponimlərinin ensiklopedik lüğəti. İki cilddə. I cild. Bakı, "Şərq-Qərb", 2007.
گسک‌هونی (به لاتین: Geskon یا Keskon) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان لریک واقع شده‌است. گسک‌هونی ۱۶۹ نفر جمعیت دارد.
ریشه نام این روستا تالشی است. نام این روستا در نقشه‌ها "کسکون" یا "گسکون" یاد شده‌است. "کَک" یا "کَ‌اُ" به‌معنی "رنگ آبی" و "اُن" تغییریافته واژه "هونی" به‌معنی "چشمه" است و معنی کامل آن "چشمه آبی‌رنگ" است که در این روستا جای دارد.Azərbaycan toponimlərinin ensiklopedik lüğəti. İki cilddə. I cild. Bakı, "Şərq-Qərb", 2007.
ماجراهای شگفت‌انگیز تارزان یا بزرگترین ماجراجویی تارزان فیلمی محصول سال ۱۹۵۹ و به کارگردانی جان گیلرمین است. در این فیلم بازیگرانی همچون گوردون اسکات، آنتونی کوایلی، سارا شین، نیل مک‌گینیس، شان کانری و شیلا گابل ایفای نقش کرده‌اند.
بومسلم رازی (متوفی ۴۸۸ ق/ ۱۰۹۵ م) از بزرگان ری در دوران سلجوقی بوده‌است که در دوره وزارت نظام الملک طوسی (۴۵۱-۴۵۸ قمری) در ری می‌زیسته. از القاب وی، رئیس ری و سروشیار می‌توان یاد کرد.
بومسلم در خانواده پرنفوذ در ری پرورش یافت و با وجود آنکه پدر خود در کودکی از دست داد، اما بعدها در سیاست منصب‌دار شده و به مقام ریاست ری منصوب شده‌است. وی با وزیر قدرتمند زمان خویش (خواجه نظام الملک) پیوند خویشاوندی برقرار کرد. وی در طول زندگانی خود القاب بسیاری را از آن خود کرد، از جمله لقب استاد و ثقه الملک است که نشانگر جایگاه اجتماعی بومسلم می‌باشد.. در یکی از ابیات قصیده‌ای از امیرالشعراء، از وی به عنوان سروشیار یاد شده‌است.
اولین ذکر گزارش از زندگانی وی، در شرح وقایع مربوط به دستگیری حسن صباح می‌باشد. در این دوره وی عهده‌دار ریاست بر ری بوده است و با فعالیت شبکه‌های اسماعیلیان به صورت مخفیانه در ایران و خصوصاً در این شهر مواجه بوده‌است. حسن صباح نیز به همین منطقه وارد شده است و دست کم تا ۴۶۷ قمری در ری ساکن بوده‌است. در همین دوران، نظام الملک با آگاهی از رفت‌وآمد داعیان اسماعیلی مصر به نزد بومسلم، وی را به دستگیری حسن صباح فرمان داد. بومسلم در دستگیری حسن صباح اقداماتی انجام داد اما به نتیجه نرسید و حسن از ری گریخت. به همین دلیل وی نتوانست در دستگیری حسن موفق باشد. این احتمال داده شده است که بومسلم تا سال ۴۸۳ قمری و تا پیش از ورود حسن صباح به قلعه الموت، در تعقیب و دستگیری وی، کوشا بوده‌است. در سال ۴۸۵ قمری، هنگامی که برکیارق به سلطنت رسید، بومسلم اولین کسی بود که در ری تاج به سر نهاد. وی همچنان بر فعالیت‌های ضد اسماعیلی خویش ادامه داد و همین امر سبب گردید اسماعیلیان در سال ۴۸۸ قمری توسط یکی از فدائیان اسماعیلی به نام خداداد رازی، ترور گردد. اقبال آشتیانی تاریخ مرگ بومسلم را ۴۹۴ ق گزارش می کند، که به عقیده کیانوش صدیق، این تاریخ صحیح به نظر نمی‌رسد. در زبدة النصرة نیز از حیات بومسلم تا دوره وزارت سعدالملک آبی (۴۸۸ تا ۵۰۰ ق) یاد شده‌است.
معماری ترکیه یا معماری ترکیه در دوره جمهوری به معماری گفته می‌شود که از زمان تأسیس جمهوری در سال ۱۹۲۳ در قلمرو ترکیه امروزی انجام شده‌است. در سال‌های اول جمهوری، معماری ترکیه تحت تأثیر معماری سلجوقی و عثمانی بود، به ویژه در جریان "اولین جنبش معماری ملی" که از آن به عنوان "جنبش" معماری "نئوکلاسیک ترکیه" نیز نامیده می‌شود. با این حال، از دهه ۱۹۳۰، سبک‌های معماری با معماری سنتی متفاوت شدند، همچنین در نتیجه دعوت شدن تعداد بیشتری از معماران خارجی برای کار در این کشور، عمدتاً از آلمان و اتریش این کار سرعت بیشتری گرفت. جنگ جهانی دوم دوره‌ای از انزوا بود که طی آن "جنبش ملی معماری دوم" ظهور کرد. جنبش مشابه معماری فاشیستی بود که معماری ملی گرایانه بود.
با شروع از دهه ۱۹۵۰، دوره انزوا کمرنگ شد و باعث شد که معماران ترک بتوانند سبک‌های جدیدی را آزمایش کنند و به‌طور فزاینده ای از همتایان خود در بقیه جهان الهام بگیرند. با این حال، آن‌ها تا حد زیادی به دلیل کمبود زیرساخت‌های فناوری یا منابع مالی ناکافی تا دهه ۱۹۸۰ محدود بودند. پس از آن، آزادسازی اقتصاد و تغییر به سمت رشد صادراتی زمینه را برای بخش خصوصی فراهم آورد تا به نفوذ اصلی معماری در ترکیه تبدیل شود.
"اولین جنبش معماری ملی" (به ترکی: "Birinci Ulusal Mimarlık Akımı") یک جنبش معماری بود که توسط معماران ترک ودات تک (۱۹۴۳–۱۸۷۳) و معمار کمال‌الدین (۱۸۷۰–۱۹۲۷) رهبری می‌شد. پیروان این جنبش می‌خواستند معماری جدید و ملی ایجاد کنند که بر اساس نقوش معماری سلجوقی و عثمانی بنا شده بود. این جنبش همچنین با برچسب معماری "نئوکلاسیک ترکی" یا "رنسانس معماری ملی" در حال فعالیت بود. دیگر پیروان برجسته این جنبش آریف هیکمت کویون اوغلو (۱۸۸۸–۱۹۸۲) و جولیو مونگری (۱۸۷۳–۱۹۵۳) بودند. بناهای برجسته این دوران اداره پست استانبول (۱۹۰۵–۱۹۰۹)، آپارتمان‌های طیار (۱۹۱۹–۱۹۲۲)، چهار استانبول وکاف هان (۱۹۱۱–۱۹۲۶)، موزه هنر و مجسمه‌سازی دولتی (۱۹۲۷–۱۹۳۰))، موزه مردم نگاری آنکارا (۱۹۲۵– ۱۹۲۸)، مسجد بیبک، و مسجد کامر هاتون را می‌توان نام برد.
در ژانویه ۱۹۸۰، دولت نخست‌وزیر سلیمان دمیرل شروع به اجرای یک برنامه اصلاحی گسترده کرد که توسط وزیر وقت آن تورگوت اوزال برای تغییر جهت اقتصاد ترکیه به سمت رشد هدایت صادرات طراحی شده بود. این اصلاحات تأثیر مثبتی در صنعت ساختمان و معماری داشت. روش‌های جدیدی مانند سیستم‌های پیش ساخته و دیوار پرده در دهه ۱۹۸۰ به معماران و پیمانکاران ترک معرفی شد. علاوه بر این، تولید فولاد، آلومینیوم، پلاستیک و شیشه افزایش یافته که به معماران اجازه می‌دهد خود را از اشکال سفت و سخت آزاد کنند.
حکومت در بخش معماری تا دهه ۱۹۸۰ مشارکت کننده اصلی بود. با این حال، آزادسازی اقتصاد زمینه را برای نفوذ بخش خصوصی فراهم کرد. از معماران برجسته این دوره می‌توان به بهروز چینیچی، مریح کارااسلان، سوینچ هادی، شاندر هادی، ارسن گورسل، ممتد چوبوک، دوغان تکلی، سامی سیسا، امره آرولات، مورات تابانلیلوغلو، ملکان تابانلیلوغلو، هوسرو تایلا، دوتیل هاسول، آتیلان هاسول، آتیلان ساسول، مورات سوگنیش و کایا آریک اوغلو اشاره کرد.
ترمز زمان فیلمی محصول سال ۱۹۵۷ و به کارگردانی جرالد توماس است. در این فیلم بازیگرانی همچون رابرت بیتی، لی پترسون، بتی مک داول، وینسنت وینتر و شان کانری ایفای نقش کرده‌اند.
قَووی (به لاتین: Qəvoy) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان لریک واقع شده است. قووی ۲۷۲ نفر جمعیت دارد.
کینجیوو (به لاتین: Kıncıvo) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان لریک واقع شده است. کینجیوو ۲۰۲ نفر جمعیت دارد.
این روستا به‌عنوان یک ناحیه لجستیکی جزئی برای عملیات حفاری نفت در اوج گسترش صنعت نفت جمهوری آذربایجان کمی پیش از جنگ جهانی دوم و در میان آن فعالیت داشت. در دوران پس از جنگ جهانی دوم این روستا در تغییر صنعت نفت به اکتشافات دریایی نیز نقش داشت.
"کینج" در زبان تالشی به‌معنی "کنج"، "کناره" و "گوشه" و "جَوو" به‌معنی "محل ورزش باد" است و معنای کامل آن "محل وزش باد خزری یا دریای کاسپین" است.Azərbaycan toponimlərinin ensiklopedik lüğəti. İki cilddə. I cild. Bakı, "Şərq-Qərb", 2007.
جنگ بویب جنگی میان سپاهیان عرب و ساسانی بود که در پی آن اعراب پیروز شدند. این نبرد در کنار رودخانه‌ای به این نام صورت گرفت و از همین رو به بویب گزارش شده است. این رود از شاخه‌های رود فرات است و از نزدیکی کوفه کنونی می گذرد.
این نبرد در کنار رود بویب صورت گرفته است و از همین رو به بویب گزارش شده است. این رود از شاخه‌های رود فرات است و از نزدیکی کوفه کنونی می گذرد. از دیگر نام‌های این نبرد، نبرد مهران، نبرد نخیله و نبرد یوم الاعشار است.
درباره تاریخ وقوع این جنگ، اختلافاتی وجود دارد، برخی این نبرد را در ۱۳ نوامبر ۶۳۴ میلادی گزارش کرده‌اند. این درحالیست که اکثر مورخان همچون بلاذری و یعقوبی، این نبرد را در سال ۱۴ قمری آورده‌اند.
در میان منابع، سیف بن عمر تمیمی، ابن اسحاق، ابومخنف و مداینی از این نبرد گزارش‌هایی را آورده‌اند؛ اما محققان روایات سیف بن عمر را به جهت مبالغه‌آمیز بودن، دقیق و قابل اعتماد نمی‌دانند. بنابر روایت ابومخنف، پس از شکست مسلمانان در نبرد جسر، با وجود برخی دعوت‌ها به جنگ، عمر بن خطاب، اقدامی در این خصوص نکرد و پس از آن نیز وقتی دعوت به جهاد کرد، مردم از دعوتش سرباز زدند. چندی بعد و آنگاه که جریر بن عبدالله بجلی قصد جنگ با شامیان را داشت، خلیفه وی و طائفه همراهش را با وعده پاداش و غنیمت، به جنگ در عراق تشویق کرد و در نتیجه این گروه به همراه عده‌ای از اهل رده، روانه جنگ شدند. بر اساس گزارش بلاذری، فرماندهی شاهنشاهی ساسانی نیز با ۱۲ هزار سپاه روانه نبرد با اعراب شد. فرمانده این نبرد، مهران پسر مهربنداد همدانی بود. سپاهیان ایرانی از مدائن راهی حیره شدند و در ساحل فرات اردو زدند. سپاه اعراب نیز در جبهه مقابل رود قرار داشتند. در این میان گروهی از قبایل مسیحی عرب نیز به مسلمانان پیوستند. در اینکه فرمانده سپاه مسلمان جریر بن عبدالله بوده است یا مثنی بن حارثه، اختلافاتی گزارش شده است.
عمر دستور داده بود تا مسلمانان پیش از پیروزه، اجازه گذشت از رود و پل را نداشته باشند. به همین جهت مسلمانان در ساحل شرقی و محل نخیله اردو زدند. مهران فرمانده ایرانیان سرانجام از رود گذشت و جنگ درگرفت. مسلمانان توانستند با پیوسند قبایل عرب مسیحی به سپاهشان، بر ایرانیان پیروز گردند. منابع این جنگ را یوم الاعشار نامیدند چرا که هر مسلمان در جنگ توانست ۱۰ ایرانی را به قتل برساند. مثنی گروهی را به تعقیب فراریان ایرانی گمارد.
بر اساس این جنگ، اعراب بر منطقه سواد تا ساحل غربی دجله مسلط شدند. آنها چندین روستای اطراف ساباط را غارت کردند.
عملیات ببر فیلمی محصول سال ۱۹۵۷ و به کارگردانی ترنس یانگ است. در این فیلم بازیگرانی همچون ون جانسون، مارتین کارول، هربرت لام، گوستاوو روخو، خوزه نیتو، هلن هی، آنتونی داوسون و شان کانری ایفای نقش کرده‌اند.
نیساب‌یدی (به لاتین: Nısovyədi یا Nosovyədi) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان لریک واقع شده‌است. نیساب‌یدی ۵۶ نفر جمعیت دارد.
آن گیئون () یک نقاش در دوره پادشاهی چوسان اهل کره (کشور) بود. به عنوان یکی از سه نام بزرگ در عرصه هنر سلسله چوسان، دوران حرفه ای آن گیون گستره ای از عصر پادشاه سجونگ کبیر ( ۱۳۹۷ - ۱۴۵۰ میلادی) تا دوران حکومت پادشاه سجو را در برمی‌گیرد. او به خاطر نقاشی‌های منظره‌ای و همچنین تصاویر صورت و ترسیم‌های جوهری از چهار گیاه شناخته می‌شود. سبک نقاشی وی به قدری شگفت‌انگیز بود که آن سراسر هنرمندان اواسط عهد چوسان را نیز تحت تأثیر قرار داد.
اما تقریباً هیچ‌کدام از نقاشی‌هایش تا به امروز باقی نمانده‌است و تنها «سفری رؤیایی به سرزمین شکوفه هلو» به عنوان هنر دست وی مورد تأیید می‌باشد. حتی هیچ اطلاعی در مورد تاریخ تولد یا وفاتش نیز در دست نیست. همه آن چیزی که در مورد وی در دسترس می‌باشد این است که او از شهر جیگوک بوده و نام مستعارش هیون دونگ جا می‌باشد. دوران حرفه ای وی به عنوان یک نقاش در اداره هنر دولت برای ترسیم وقایع ملی آغاز شد. اگرچه یک کارمند مشغول در این اداره تنها می‌توانست تا ششمین رده سلسله مراتب دولتی ترفیع یابد، اما پادشاه سجونگ او را تا چهارمین رده ارتقا داد و ثابت کرد که این پادشاه تا چه اندازه به استعداد آن گیون اهمیت می‌دهد. اما در اصل شاهزاده آنپیونگ بود که به عنوان سومین پسر پادشاه سجونگ بود که به او بال برای پرواز داد.
نقاشان در دودمان چوسان افرادی عادی بودند که از نائل آمدن به طبقات اجتماعی یانگبان یا نخبه محروم می‌ماندند. اما اشراف‌زادگان زیادی وجود داشتند که از نقاشی به عنوان یک سرگرمی لذت می‌بردند و متعاقباً با نقاشان طرح دوستی می‌ریختند.
شاهزاده آنپیونگ خطاطی بود که مهارتش حتی در دربار سلسله چینی دودمان مینگ نیز مورد تحسین همگان بود. او همچنین مجموعه‌دار هنری بود که از سنین کودکی اقدام به جمع‌آوری آثار خطاطی و نقاشی کرد اما وی تنها نقاشان چینی را مورد توجه قرار می‌داد. آن گیون تنها نقاش کره بود که شاهزاده آثارش را گرامی می‌داشت.
حمایت همه‌جانبه شاهزاده آنپیونگ به او این امکان را داد تا نقاشی‌های برجسته چینی را مورد مطالعه قرار دهد و سبک‌های نقاشی آنان را به منظور ایجاد سبک خاص خود ترکیب کند. سبک نقاشی منحصر به فردش در تنها اثر باقی مانده وی به خوبی تجلی یافته‌است. این اثر بر پایه خوابی است که شاهزاده دیده بود.