moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
رساله گیلداس برای اولین بار در سال ۱۵۲۵ توسط پولیدور ورگیل همراه با تغییرات و حذفیات بسیار آشکار منتشر شد . در سال ۱۵۶۸ جان ژوسلین، منشی اسقف اعظم پارکر، نسخه جدیدی از آن را منتشر کرد. و در سال ۱۶۹۱ یک نسخه بازنگری شده با دقت بیشتری توسط توماس گیل در آکسفورد ظاهر شد. در طول قرن شانزدهم مکرراً در این قاره تجدید چاپ شد و پس از آن یکی دو بار. نسخه بعدی انگلیسی که توسط آگوست پوتاست در سال ۱۸۳۸ منتشر شد و توسط کشیش جی. استیونسون ویرایش شد.این کتاب تاثیر زیادی بر سنت بید و کتاب تاریخ کلیسایی مردم انگلیس داشته است.
گیلداس (; c. 500 – 570) قدیس مسیحی بود.او یک راهب بریتانیایی قرن ششم بود که بیشتر به خاطر بحث‌های مذهبی تندش در کتاب ویرانی و فتح بریتانیا که تاریخ انگلیسی ها را قبل و در زمان آمدن ساکسون ها بازگو می کند شناخته شده است.او یکی از بهترین شخصیت‌های مستند کلیسای مسیحی در جزایر بریتانیا در دوران روم است و به دلیل دانشش در خصوص کتاب مقدس و سبک ادبی‌اش مشهور بود. در اواخر عمر خود، او به بریتانی مهاجرت کرد و در آنجا صومعه ای تأسیس کرد.
نسخه‌های متفاوتی از زندگی سنت گیلداس وجود دارد، اما تمام آن ها متفقند که او در جایی که اسکاتلند کنونی در سواحل رودخانه کلاید به دنیا آمد و او فرزند یک خانواده سلطنتی بود. این آثار در قرن یازدهم و دوازدهم نوشته شده و از نظر محققان غیر تاریخی است. در حال حاضر تصور می شود که محل تولد او در جنوب است.در کتاب ویرانی و فتح بریتانیا، گیلداس اشاره می کند که سال تولد او با نبرد مونس بادونیکوس، که ممکن است در سال ۴۸۲ پس از میلاد اتفاق افتاده باشد، یکسان بوده است. او در یک صومعه در ولز جنوبی تحت سرپرستی سنت ایلتود، تحصیل کرد، جایی که او تصمیم گرفت میراث سلطنتی خود را رها کند و رهبانیت را پذیرفت. او معلمی مشهور شد و بسیاری به واسطه او به مسیحیت گرویدند و کلیساها و صومعه های متعددی را در سراسر بریتانیا و ایرلند تأسیس کرد. گمان می رود که او قبل از مهاجرت به بریتانی به رم سفر کرده و در آنجا زندگی به عنوان یک گوشه نشین را در پیش گرفته باشد. با این حال، زندگی خلوت گونه او کوتاه بود، و دانش آموزان به زودی او را جستجو کردند و از او التماس کردند که به آنها آموزش دهد. او سرانجام صومعه‌ای را برای این دانش‌آموزان در بریتانی تأسیس کرد، جایی که کتاب ویرانی و فتح بریتانیا را نوشت و از حاکمان بریتانیا انتقاد کرد و آنها را تشویق کرد که گناهان خود را کنار بگذارند و ایمان واقعی مسیحی را بپذیرند.دو روایت تاریخی متفاوت از زندگی گیلداس وجود دارد، اولین نسخه توسط راهبی ناشناس در قرن نهم و دیگری توسط کارادوک در اواسط قرن دوازدهم نوشته شده است. برخی از مورخان سعی کرده اند تفاوت نسخه ها را با بیان اینکه دو قدیس به نام گیلداس وجود داشته است توضیح دهند، اما نظر عمومی تر این است که تنها یک سنت گیلداس وجود داشته است و اختلاف بین این دو نسخه را می توان از این جهت توضیح داد که آنها به فاصله چند قرن از هم نوشته شده اند.
پلیمریزاسیون توپوشیمیایی یک روش پلیمریزاسیون است که توسط مونومرهایی که در حالت کریستالی قرار دارند انجام می‌شود. در این فرایند مونومرها تحت محرک‌های خارجی مانند گرما، نور یا فشار متبلور و پلیمریزه می‌شوند. در مقایسه با پلیمریزاسیون سنتی، حرکت مونومرها توسط شبکه کریستالی در پلیمریزاسیون توپوشیمیایی محدود می‌شود و باعث ایجاد پلیمرهایی با خواص بلورینگی، قابلیت لمس و خلوص بالا می‌شد. پلیمریزاسیون توپوشیمیایی همچنین می‌تواند برای سنتز پلیمرهای منحصر به فرد مانند پلی دی استیلن استفاده شود که تهیه آنها با روش‌های دیگر دشوار است.
واکنش‌های مختلفی در زمینه پلیمریزاسیون توپوشیمیایی اتخاذ شده‌است، مانند [۲+۲]، [۴+۲]، [۴+۴]، و [3+2]، افزودن خطی بین دی‌ن‌ها، تری‌ن‌ها، دی استیلن‌ها. به غیر از پلیمرهای خطی، می‌توان آنها را برای سنتز شبکه‌های کووالانسی دو بعدی نیز به کار برد.
اصطلاح «توپوشیمی» برای اولین بار توسط Kohlschütter در سال ۱۹۱۹ معرفی شد و به واکنش‌های شیمیایی ناشی از همترازی‌های مولکولی درون کریستالی اشاره دارد. پیشوند "topo" از کلمه یونانی "topos" گرفته شده‌است که به معنای "سایت" می‌باشد. این واکنش‌ها به دلیل تبدیل بالا و همچنین ماهیت بدون حلال/کاتالیزور به سرعت توجه افراد را به خود جلب می‌کنند. با این حال، مطالعات اولیه معمولاً تصادفی بودند.
در دهه ۱۹۶۰، کار اشمیت روی [۲+۲] فتودایمریزاسیون اسیدهای سینامیک، رویکرد سیستماتیک را برای مطالعه واکنش‌های توپوشیمیایی ایجاد کرد. آنها پیشنهاد کردند که فقط پیوندهای دوگانه با جهت همسطح و موازی در فاصله ۳٫۵–۴٫۲ Å می‌توانند با یکدیگر در شبکه کریستالی واکنش نشان دهند. این قانون تجربی بعدها به عنوان معیارهای اشمیت شناخته شد.
[۲+۲] چرخه افزونHasegawa, Masaki (1983-10-01). "Photopolymerization of diolefin crystals". "Chemical Reviews". 83 (5): 507–518. doi:. ISSN 0009-2665. و پلیمریزاسیون دی استیلن از جمله نمونه‌های اولیه پلیمریزاسیون توپوشیمیایی هستند. همان‌طور که در شکل نشان داده شده، تشکیل ۱٬۳-دی فنیل جایگزین مشتقات سیکلوبوتان برای اولین بار در جزئیات توسط هاسگاوا و همکارانش در سال ۱۹۶۷ مورد مطالعه قرار گرفت. مجموعه ای از مونومرهای مشابه نیز توسط آنها مورد مطالعه قرار گرفته بود. در سال ۱۹۶۹، پلیمریزاسیون ۱٬۴-افزودنی، مربوط دی استیلن، توسط وگنر و همکارانش تأیید شد. محدود به شرایط تجربی، محققان اولیه پلیمریزاسیون توپوشیمیایی، معمولاً فرایند واکنش و محصول را با روش‌های شیمیایی سنتی مشخص می‌کردند.. توسعه فن آوری تجزیه و تحلیل مدرن مانند پراش پرتو ایکس تک کریستالی مطالعه سیستماتیک پلیمریزاسیون توپوشیمیایی را تا حد زیادی تسهیل کرد و محبوبیت را تا این روزها حفظ کرد.
در پلیمریزاسیون توپوشیمیایی، فضای کمی برای تنظیم موقعیت مونومر در نظر گرفته می‌شود؛ بنابراین، محل‌های واکنش مونومر باید به روشی مناسب از قبل بسته‌بندی شوند. اگر سیکلوافزودن [۲+۲] در پلیمریزاسیون دخیل باشد، آنگاه هم ترازی پیوندهای دوگانه در کریستال باید معیارهای اشمیت را برآورده کند. گاهی اوقات باید چندین پارامتر در نظر گرفته شود. همان‌طور که در شکل نشان داده شده‌است، برای مثال، پلیمریزاسیون ۱٬۴ دی استیلن به تنظیم دقیق زاویه و همچنین فاصله بسته‌بندی مونومر برای دستیابی به فاصله محل واکنش رضایت بخش d (فاصله بین C1 و C4) نیاز دارد.
روش ابداع شده توسط اشمیت هنوز امیدوار کننده‌ترین روش برای بررسی معیارهای ساختاری پلیمریزاسیون است.Schmidt, G. M. J. (1971-01-01). "Photodimerization in the solid state". "Pure and Applied Chemistry". 27 (4): 647–678. doi:. ISSN 1365-3075. S2CID 14907268. در این روش، یک سری از مونومرها با جانشین‌های مختلف متبلور شده و توسط پراش سنج اشعه ایکس تک کریستالی مشخص می‌شود. با مقایسه واکنش پلیمریزاسیون آنها و ساختار کمی متفاوت، می‌توان محدوده مناسب پارامترهای شبکه را بدست آورد.
روش‌های مختلفی برای دستیابی به هم ترازی مناسب مونومرها در کریستال پیشنهاد شده‌است.Hema, Kuntrapakam; Ravi, Arthi; Raju, Cijil; Pathan, Javed R. ; Rai, Rishika; Sureshan, Kana M. (2021). "Topochemical polymerizations for the solid-state synthesis of organic polymers". "Chemical Society Reviews". 50 (6): 4062–4099. doi:. ISSN 0306-0012. PMID 33543741. این روش‌ها را می‌توان به دو دسته تقسیم کرد:
یک روش واضح، معرفی برهمکنش‌های فوق مولکولی به مونومر است. انتخاب‌های محبوب عبارتند از برهم‌کنش‌های انباشته‌ای π - π، برهم‌کنش‌های پیوند هیدروژن/هالوژن، و برهم‌کنش‌های کولن. این فعل و انفعالات گاهی اوقات ویژگی‌های ذاتی گروه‌های واکنش هستند، مانند برهمکنش π-π بین آزید و گروه استیلن، یا نیروی انباشتگی بین واحد بی فنیل اتیلن. گاهی اوقات گروه‌های جانبی برای تشکیل یک شبکه در داخل کریستال معرفی می‌شوند.
استراتژی دیگر استفاده از مزیت مجمع به اصطلاح «میزبان-مهمان» است. در این مورد، مونومر برای اتصال به یک مولکول «میزبان» طراحی شده‌است، در حالی که مولکول میزبان مسئول تشکیل شبکه سفارش شده می‌باشد. مولکول میزبان در طول پلیمریزاسیون دست نخورده باقی می‌ماند. چنین استراتژی‌هایی سنتز مونومر را ساده می‌کند.
اگرچه حرکت مرکز جرم مونومر توسط کریستال در طول پلیمریزاسیون محدود می‌شود، تغییر جزئی طول پیوند قبل و بعد از واکنش باعث تغییر پارامترهای شبکه می‌شود. پلیمریزاسیون توپوشیمیایی واقعی را در نظر بگیرید که با تابش آغاز می‌شود: اگر مونومر زیر سطح دیرتر به دلیل جذب نور در نزدیکی سطح پلیمریزه شود، لایه پلیمریزه شده از قبل منقبض یا منبسط می‌شود و باعث ایجاد تنش نامتعادل در کریستال می‌شود. اگر تنش به درستی مدیریت نشود، کریستال ممکن است بشکند یا حتی بلورینگی خود را از دست بدهد.Hema, Kuntrapakam; Sureshan, Kana M. (2019-11-19). "Topochemical Azide–Alkyne Cycloaddition Reaction". "Accounts of Chemical Research". 52 (11): 3149–3163. doi:. ISSN 0001-4842. PMID 31600046.
استفاده از فعل و انفعال الاستیک مانند پیوندهای هیدروژنی ضعیف یک استراتژی رایج برای رهاسازی تنش است. مشخص شده‌است که طول پیوند پیوند هیدروژنی در کریستال پس از پلیمریزاسیون تغییر می‌کند و به عنوان بالشتک عمل می‌کند. یکی دیگر از روال ممکن این است که قطعات «نرم» (سیستم سی دی یا CO بدون پیوند برای چرخش به جای سیستم کونژوگه سفت و سخت) در مولکول مونومر وارد شوند. اما به نوبه خود دشواری تبلور را افزایش می‌دهد.
تابش نور می‌تواند واکنش را آغاز کند در حالی که از اعمال اثرات فیزیکی اضافی بر کریستال مونومر جلوگیری می‌کند. می‌توان از آن در پلیمریزاسیون توپوشیمیایی بر اساس مکانیسم رادیکال آزاد مانند پلیمریزاسیون ۱٬۴ دی استیلن یا پلیمریزاسیون دی ان استفاده کرد.Hema, Kuntrapakam; Ravi, Arthi; Raju, Cijil; Pathan, Javed R. ; Rai, Rishika; Sureshan, Kana M. (2021). "Topochemical polymerizations for the solid-state synthesis of organic polymers". "Chemical Society Reviews". 50 (6): 4062–4099. doi:. ISSN 0306-0012. PMID 33543741. نور UV به‌طور گسترده‌ای به عنوان روش شروع مانند پلیمریزاسیون معمولی استفاده می‌شود. با این حال، در برخی شرایط، پلیمریزاسیون آغاز شده توسط اشعه ماوراء بنفش به قدری آهسته است که فشار نامتعادل آسانتر همان‌طور که قبلاً گفته شد تجمع می‌یابد. تابش γ به دلیل طول موج کوتاهتر می‌تواند واکنش را سریعتر آغاز کند؛ بنابراین، ثابت شده‌است که در واکنش‌های مختلف مانند پلیمریزاسیون توپوشیمیایی "مشتقات اسید کربوکسیلیک ۱،" ۳-دی ان، انتخاب بهتری نسبت به UV است.
از گرما می‌توان برای راه اندازی پلیمریزاسیون توپوشیمیایی الکتروسایکلیزاسیون استفاده کرد. به عنوان مثال، Sureshan et. al. مجموعه‌ای از بلورهای پلیمری سازگار با زیستی را بر اساس [۳+۲] واکنش جفت‌شوندگی آزید-استیلن توپوشیمیایی (TAAC) ایجاد کرده‌اند. مونومرها با حرارت دادن به مدت چند روز پلیمریزه می‌شوند. برخلاف پلیمریزاسیون توپوشیمیایی شروع شده با نور، دمای پایین‌تر و سرعت واکنش کندتر باعث تولید کریستال‌های پلیمری با کیفیت بالا می‌شود. این به دلیل این واقعیت است که انبساط گرما در دمای پایین‌تر آشکار نیست.
پلیمریزاسیون توپوشیمیایی نیز می‌تواند با فشار ایجاد شود. گزارش شده‌است که کریستال دیودودی استیلن (مهمان) و بیسپیریدیل اگزالامید (میزبان) می‌تواند تحت فشار پلیمریزه شود. جالب توجه است که به دلیل فاصله نامطلوب بین واحدهای دی استیلن، هیچ پلیمریزاسیونی در زیر نور یا گرما مشاهده نشد. محققان فرض کرده‌اند که فشار بالا ممکن است محل واکنش را به هم فشرده کند و پلیمریزاسیون را آغاز کند.
پلیمریزاسیون‌های تاکتیکی و انتخابی استریو به‌طور سنتی توسط کمپلکس‌های فلزی-آلی کاتالیز می‌شوند. پلیمریزاسیون توپوشیمیایی یک انتخاب اضافی را فراهم می‌کند. علاوه بر این، با تغییر تراز مونومر در داخل کریستال، تاکتیک / استریوشیمی محصول پلیمری را می‌توان به راحتی کنترل کرد. یک مثال بصری در شکل نشان داده شده‌است. در پلیمریزاسیون توپوشیمیایی "مشتقات اسید کربوکسیلیک ۱،" ۳ دی ان، پلیمرهایی با چهار پیکربندی مختلف قابل تهیه است. روابط ساختاری آنها با بسته‌بندی مونومر نیز در شکل نشان داده شده‌است.
پلیمرهای تک کریستالی در مقایسه با تک بلورهای مولکول‌های کوچک، کاربردهای منحصر به فردی در زمینه‌های مختلف دارند. به دلیل زنجیره طولانی و ترکیبات مختلف، برای پلیمرها سخت است که مستقیماً از محلول متبلور شوند. چند نمونه از تک بلورهای پلیمری تهیه شده به این روش دارای کیفیت پایین و اندازه کوچکی هستند. پلیمریزاسیون توپوشیمیایی یک راه حل بالقوه برای تولید تک بلورهای پلیمری با کیفیت بالا فراهم می‌کند.
اگر پلیمر همچنان مونو کریستالی باشد، تبدیل از مونومر تک کریستالی به پلیمر تبدیل تک کریستال به تک کریستال (SCSC) نامیده می‌شود،Halasz, Ivan (2010-07-07). "Single-Crystal-to-Single-Crystal Reactivity: Gray, Rather than Black or White". "Crystal Growth & Design". 10 (7): 2817–2823. doi:. ISSN 1528-7483. که نیاز به طراحی پیچیده تری نسبت به پلیمریزاسیون توپوشیمیایی معمولی دارد. به منظور جلوگیری از شکستن پلیمر به پودر پلی کریستالی، راهبردهای تنش زدایی باید به دقت در نظر گرفته شوند. با این حال، مطالعه بر روی معیارهای عمومی انتقال SCSC هنوز در مراحل اولیه است و نیازمنده مطالعه بیشتری است.
علاوه بر پلیمرهای آلی، هماهنگی پلیمری را می‌توان با پلیمریزاسیون توپوشیمیایی نیز تهیه کرد. ترکیب‌های مختلف مجتمع‌های فلزی-آلی کتابخانه‌های بزرگی از هندسه مونومر را فراهم می‌کنند. علاوه بر این، طول و زاویه پیوندهای فلز-لیگاند نسبتاً انعطاف‌پذیر است به طوری که تنش ایجاد شده توسط پلیمریزاسیون می‌تواند آزاد شود.
پلیمرهای دوبعدی (2-D) که از پلیمریزاسیون توپوشیمیایی تشکیل می‌شوند، موارد رایج در شیمی مواد هستند. با سنتز و پلیمریزاسیون مونومرهایی با عملکرد بیشتر از ۲، شبکه‌های ۲ بعدی به جای پلیمرهای خطی متصل می‌شوند. [۴+۴] و [۴+۲] که شامل واحدهای آنتراسن هستند، انتخاب‌های محبوبی هستند. شبکه‌های کووالانسی دوبعدی با کریستالینیتی بالا را می‌توان از این طریق با تبدیل بالا تولید کرد.Hofer, G. ; Grieder, F. ; Kröger, M. ; Schlüter, A. D. ; Weber, T. (2018-04-01). "Unraveling two-dimensional polymerization in the single crystal". "Journal of Applied Crystallography". 51 (2): 481–497. doi:. ISSN 1600-5767.
وزارت دفاع دانمارک () از وزارتخانه‌های دولت دانمارک است، که وظیفه پشتیبانی لجستیک از نیروهای دفاعی دانمارک را برعهده دارد و در سال ۱۹۵۰ تأسیس شد.
ترین برامسن (؛ زادهٔ ) سیاست‌مدار اهل دانمارک است، که هم‌اکنون به‌عنوان وزیر دفاع دانمارک فعالیت می‌کند.
نیروی دریایی سلطنتی دانمارک () نیروی دریایی زیرمجموعه نیروهای دفاعی دانمارک است، که در سال ۱۵۱۰ تأسیس شد.
آماده نبرد یک فیلم درام و ورزشی آمریکایی محصول سال ۲۰۲۰ به کارگردانی نیک سارکیسوف، نویسندگی دیوید مکنا، بر اساس داستانی از فرانک راگن و تهیه‌کنندگی اریل کوکران است. استیون درف در نقش یک مبارز هنرهای رزمی ترکیبی حاکم (به سبک کانر مک‌گرگور) بازی می‌کند که طبیعت خشن و توهین آمیز او را با پسرش درگیر می‌کند.
پسری که آرزو دارد در مسابقات هنرهای رزمی ترکیبی داخل قفس پا جای پای پدر خود بگذارد. او باید همه چیز خود را فدا کند. ولی در می یابد که نمی تواند مانند پدر خود باشد. حال او باید با بزرگترین رقیبش مسابقه دهد. کسی که به او آموزش داده است و …
این فیلم در برمینگم، آلاباما از ۲۴ سپتامبر تا ۴ نوامبر ۲۰۱۸ فیلمبرداری شد.
این فیلم تنها در ایالات متحده و کانادا ۳۲ هزار دلار به دست آورد.
مهرداد یکم کالینیکوس (به یونانی: Μιθριδάτης ὀ Кαλλίνικος) سومین پادشاه ایرانی‌تبار کوماژن بود.; ; ; ; او پسر و جانشین سامس دوم بود. مهرداد یکم کالینیکوس در سال ۷۰ پیش از میلاد درگذشت و پسرش آنتیوخوس یکم تئوس جانشین او شد.
رئیس دفاع دانمارک () ارشدترین جایگاه نظامی در مجموعه نیروهای دفاعی دانمارک است، که در سال ۱۹۵۰ تشکیل شد. هم‌اکنون ارتشبد فلمینگ لنفر ریاست دفاع دانمارک را برعهده دارد.
فلمینگ لنفر (; – ) فرمانده نظامی اهل دانمارک است، که هم‌اکنون به‌عنوان رئیس دفاع دانمارک فعالیت می‌کند.
دانشگاه سنت سیریل اند متدیوس () دانشگاه دولتی مستقر در شهر اسکوپیه، مقدونیه شمالی است، که در سال ۱۹۴۹ تأسیس شد.
دانشگاه لتونی () دانشگاه دولتی مستقر در شهر ریگا، لتونی است، که در سال ۱۹۱۹ تأسیس شد.
دانشگاه روما تری () دانشگاه دولتی مستقردر شهر رم، ایتالیا است، که در سال ۱۹۹۲ تأسیس شد.
شهوت زندگی عشق (به انگلیسی: Lust Life Love) فیلمی در ژانر درام، رومانتیک و شهوانی به کارگردانی بنجامین فیوئر و و به نویسندگی و تهیه کنندگی ، محصول سال ۲۰۲۱ کشور ایالات متحده آمریکا است.
از بازیگرانی که در این فیلم به ایفای نقش پرداخته‌اند، می‌توان از ، و نام برد.
این فیلم برای اولین بار در ۱۰ فوریه سال ۲۰۲۱ در جشنواره فیلم مستقل برلین به نمایش درآمد و موفق به کسب جایزه بهترین فیلم عاشقانه گردید؛ در ادامه جایزه آزادی از جشنواره فیلم سن دیگو و همچنین جایزه بهترین فیلم ال‌جی‌بی‌تی از جشنواره جهانی فیلم کوئینز را کسب کرد.
این فیلم به نوعی انحراف در رابطه جنسی زوجین به نام چندمهری (به انگلیسی: <bdi>polyamory</bdi>) می‌پردازد.
«ورونیکا ویلیام» نویسنده و صاحب وبلاگی معروف به نام «سکس آگاهانه» است؛ که به زوج‌های داوطلب کمک می‌کند، که در سکس‌های گروهی (پُلیاموری، چندمهری) به نهایت لذت برسند.
"ورونیکا فکر می‌کند، چیزی به نام تک عشقی و شاد بودن با یک نفر تا آخر عمر، بی‌معنی است و وجود خارجی ندارد."
ورونیکا به دوست دخترش «ژوئن»، پیشنهاد شرکت در مهمانی بالماسکه سکس پارتی را می‌دهد ولی او نمی‌پذیرد. ورونیکا در مهمانی با پسری کره‌ای به نام «دنیل»، آشنا می‌شود. ورونیکا فردای مهمانی با دنیل قرار می‌گذارد. برای او جالب است که دلیل شرکت دنیل را که متأهل است، در میهمانی بداند. ورونیکا بعد از شام او را به خانه‌اش می‌برد و با او سکس می‌کند. ورونیکا هم‌آغوشی با دنیل را برای ژوئن تعریف می‌کند؛ و ژوئن که از خیانت ورونیکا عصبانی شده، به رابطه با او پایان می‌دهد. ورونیکا، دنیل را تشویق به شرکت در میهمانی دیگر و این‌بار با همراهی همسرش «کریستن» می‌کند؛ اما کریستن نمی‌پذیرد؛ ولی او را در سکس آزاد می‌گذراد. آنها به مهمانی می‌روند و پُلیاموری را تجربه می‌کنند؛ و به قرارهای خود ادامه می‌دهند.
ورونیکا همزمان با پسری دانشجو اهل مکزیک به نام «پدرو» رابطه جنسی و عاشقانه‌ای دارد؛ ورونیکا حتی تصمیم می‌گیرد با او به مکزیک برود؛ اما پدرو نمی‌پذیرد و آنها جدایی تلخی از یکدیگر دارند. ورونیکا که افسرده و سرگشته شده‌است؛ نیمه شب از دنیل می‌خواهد که به‌دنبال او بیاید؛ و او را به خانه‌اش ببرد. زندگی دنیل هم با همسرش وارد بحران می‌شود و بعد از ۱۲گذشت سال به جدایی می‌انجامد. ورونیکا که وارد مرحله‌ای جدید از رابطه با دنیل می‌شود؛ او را با خانواده‌اش آشنا می‌کند؛ و در نهایت تعجب خانواده، رابطه پُلیاموری خود و دنیل را آشکار می‌کند.
در میهمانی ورونیکا، دنیل را با «مایا» و چند دختر دیگر به اشتراک می‌گذارد. در پارتی بعدی آنها رابطه بی‌دی‌اس‌ام را با کلمهٔ رمز امن (متوقف کردن رابطه در هر لحظه) تجربه می‌کنند. ورونیکا از اینکه دنیل با مایا و بدون اطلاع او سکس کرده‌است، حس خوبی ندارد و از مایا قول می‌گیرد که در صورت قرار مجدد، او را مطلع کند؛ مایا که به حسادت ورونیکا پی برده‌است؛ با بهانه ای خود را از رابطه کنار می‌کشد. ورونیکا برای تلافی با دعوت از پسری به نام «دیوید»، او را به دنیل پیشنهاد می‌دهد ولی دنیل که در هنگام نزدیکی با او احساس خوبی ندارد، رابطه را قطع می‌کند؛ و ورونیکا با اطلاع دنیل، به خانه دیوید می‌رود؛ اما پشیمان شده و با او سکسی ناموفق دارد.
ورونیکا به مصاحبه‌ای تلویزیونی و در ادامه ساخت مستندی دربارهٔ رابطهٔ پُلیاموری دعوت می‌شود؛ و به همین منظور آنها در سکس پارتی با حضور دوربین‌ها شرکت می‌کنند؛ آنها به بیان تجربیات‌شان می‌پردازند. در پارتی ورونیکا حسادت خود را به مایا با شلاق زدن و اعتنا نکردن به کلمه امن علنی می‌کند.
دنیل از ورونیکا جدا شده و با دختری روسپی، سکس می‌کند؛ اما ورونیکا که عاشق دنیل شده‌است، به دنبال او می‌رود؛ و وقتی دنیل داستانش را می‌گوید؛ با ابراز عشق به دنیل، از او می‌خواهد که به رابطه پُلیاموری با او ادامه دهد.
"در ادامه فیلمبرداری، ورونیکا پُلیاموری را به مانند تک همسری، وقتی‌که پای عشق به وسط می‌آید، و حداقل یکی از طرفین آسیب می‌بیند؛ را مسخره و بیهوده معرفی می‌کند."
دنیل نامه‌ای برای ورونیکا می‌فرستد و با او قرار می‌گذارد. دنیل از رابطه جدید خود با زنی متأهل می‌گوید و از ورونیکا برای ادامه رابطه، نظر می‌پرسد. ورونیکا می‌گوید که او هم با دختری دانشجو از نیویورک در ارتباط است و دیگر علاقه‌ای به ادامهٔ پُلیاموری ندارد. ورونیکا اکنون آزاد شده‌است.
جایزه بازی جوانمردانه فیفا به رسمیت شناختن رفتار نمونه‌ای از سوی فیفا است که روحیه بازی جوانمردانه را در فوتبال در سراسر جهان ترویج می‌کند. اولین بار در سال ۱۹۸۷ اعطا شد و به افراد (از جمله پس از مرگ)، تیم‌ها، هواداران، تماشاگران، اتحادیه‌/فدراسیون‌های فوتبال و حتی کل جوامع فوتبال ارائه شده است. سالانه یک یا چند جایزه اهدا می‌شود، به جز سال ۱۹۹۴ که هیچ جایزه‌ای ارائه نشد.
در سال ۲۰۱۰، اتحادیه فوتبال ایرلند (FAI) پیشنهاد جایزه بازی جوانمردانه را پس از جنجال خطای هند پلی‌آف جام جهانی ۲۰۱۰ میان فرانسه و جمهوری ایرلند رد کرد. جان دلانی، مدیر عامل FAI، سپ بلاتر، رئیس فیفا را به دلیل رفتار و اظهارنظرهایش پس از این جنجال، "مایه شرمندگی خود و مایه شرمندگی فیفا" خواند.
برج بالتیمور () ساختمان مسکونی ۴۵ طبقه مستقر در شهر لندن، بریتانیا است، که در سال ۲۰۱۷ احداث گردید.
پلیمرهای کریستال مایع یا بلور مایع پلیمرهایی با خاصیت کریستال مایع هستند که عموماً دارای حلقه‌های آروماتیک مانند مزوژن هستند. برخلاف مواد پلیمری با اتصالات عرضی بین زنجیره‌ای مانند الاستومرهای بلور مایع و بلور مایع‌های شبکه‌ای می‌توانند بلور مایعگی را نیز از خود نشان دهند. هر دو ال سی پی، حاوی اتصالات عرضی هستند اما چگالی پیوندهای عرضی آن‌ها متفاوت است. در حال حاضر به‌طور گسترده‌ای در بازار نمایشگر استفاده می‌شود. علاوه بر این، ال سی پی اس دارای خواص ویژه مانند حساسیت حرارتی، تورم ناهمگن، و کشش نرم هستند؛ بنابراین می‌توانند حسگرهای خوبی باشند. یکی از معروف‌ترین و کلاسیک‌ترین کاربردها برای ال سی پی‌ها کولار است، یک فیبر مستحکم اما سبک با کاربردهای گسترده‌ای مانند استفاده در ساخت جلیقه ضد گلوله.
بلور مایع شدن در پلیمر می‌تواند با حل یک پلیمر در حلال (پلیمر بلور مایع لیوتروپیک یا حلالیت افزا) رخ دهد یا به وسیله حرارت دادن پلیمر و رساندن به بالاتر از نقطه شیشه‌ای شدن یا نقطه ذوب (پلیمر کریستال مایع ترموتروپیک یا حساس به دما).Shibaev, Valery P. ; Lam, Lui, eds. (1994). "Liquid Crystalline and Mesomorphic Polymers". New York: Springer. پلیمرهای بلور مایع به صورت مذاب/مایع یا جامد وجود دارند.Callister (2007): "Materials Science and Engineering - An Introduction," 557-558. در حالت جامد نمونه بارز LCPهای لیوتروپیک یا حلالیت افزا آرامید است که با نام تجاری کولار شناخته می‌شود. ساختار شیمیایی این آرامید از حلقه‌های جانشین آروماتیک خطی تشکیل شده‌است که توسط گروه‌های آمیدی به هم متصل شده‌اند. به شیوه مشابه، چندین سری از LCPهای ترموتروپیک توسط چندین شرکت (به عنوان مثال، Vectra / Celanese) به صورت تجاری تولید شده‌اند.
تعداد زیادی از LCPها، تولید شده در دهه ۱۹۸۰، نظمی مشابه فاز مذاب بلور مایع‌های غیر پلیمری را نمایش می‌دهند. فرایند تهیه LCPها از فاز بلور مایع (یا مزوفاز) منجر به ایجاد الیاف و مواد قابل تزریق با خواص مکانیکی بالا می‌شود که یک نتیجه از خواص خود استحکام بخشی ناشی از جهت‌گیری ماکرومولکولی در مزوفاز می‌باشد.
امروزه، LCPها می‌توان با فرایند ذوب مواد متعارف با سرعت بالا، تولید کرد. در حقیقت، شکل‌پذیری LCPها یک مزیت مهم رقابتی در مقابل دیگر پلاستیک‌ها است.Lam, Lui (1988). "Bowlic and polar liquid crystal polymers". "Mol. Cryst. Liq. Cryst". 155, 531.
دسته LCPهای قطبی و کاسه ای، با ویژگی‌های منحصر به خود و کاربری‌های بلقوه مهم و اساسی، همچنان مورد استفاده قرار می‌گیرند.Lam, Lui (1988). "Bowlic and polar liquid crystal polymers". "Mol. Cryst. Liq. Cryst". 155, 531.
همانند ریز مولکول‌های بلور مایع، پلیمرهای بلور مایع حاوی مزوفازهای مختلف هستند. هسته‌های مزوژنی پلیمرها به مزوفاز مختلف تجمع می‌یابند مانند: نماتیک (N)، کلستریکس (Ch)، و اسمکتیک (S). اطلاعات بیشتر در مورد مزوفازها را می‌توان در صفحه کریستال مایع یافت.
LCPها بر طبق محل قرارگرفتن هسته‌های بلور مایع دسته‌بندی می‌شوند. پلیمرهای بلور مایع زنجیر اصلی (MCLCPs)، همان‌طور که از نام آن مشخص است، حاوی هسته‌های بلور مایع در زنجیره اصلی هستند. در برابر آن، پلیمرهای کریستال مایع زنجیر جانبی (SCLCPs) دارای زنجیره‌های جانبی آویز هستند که حاوی هسته‌های کریستال مایع هستند. این دو نوع LCP، ساختارهای بنیادی‌ای به صورت نشان داده شده در تصویر را دارا هستند.
LCPهای زنجیره اصلی دارای مزوژن‌های میله مانند سفت و سخت در طول زنجیره ستون فقرات پلیمر هستند که به‌طور غیرمستقیم منجر به افزایش دمای ذوب این نوع LCPها می‌شود. برای سهولت فرایند تولید این نوع پلیمر، روش‌های متنوعی برای کاهش دمای تغییر فاز اعمال می‌شود: (۱) وارد کردن زنجیره‌های انعطاف‌پذیر. (۲) وارد کردن خم یا پیچ خوردگی. (۳) افزودن گروه‌های جانشین به مزوژن‌های آروماتیک. . .
در LCPهای زنجیره جانبی، مزوژن‌ها در زنجیره‌های جانبی پلیمری قرار دارند. مزوژن‌ها عموماً از طریق فاصله دهنده‌های انعطاف‌پذیر به زنجیره ستون فقرات پلیمر متصل می‌شوند (اگرچه برای چند مورد محدود از LCPها، زنجیره‌های جانبی مستقیماً به زنجیره ستون فقرات متصل می‌شوند). اگر مزوژن‌ها مستقیماً به زنجیره ستون فقرات متصل باشند، زنجیره ستون فقرات که ساختاری فنری شکل دارند، مزوژن‌ها را از تشکیل یک ساختار با جهت‌گیری مشخص بازمی‌دارد. با این حال، با وارد کردن فاصله‌دهنده‌های انعطاف‌پذیر بین زنجیره ستون فقرات و مزوژن‌ها، می‌توان ترتیب مزوژن‌ها را از ساختار ستون فقرات پلیمر جدا کرد.
مزوژن‌ها در LCPها خود می‌توانند به گونه‌ای مرتب شوند که در شرایط مختلف، نواحی بلور مایعی را تشکیل دهند. بر اساس مکانیسم تجمیع و ترتیب، LCPها را می‌توان به دو زیر بخش تقسیم کرد که در زیر نشان داده شده‌است. با این حال، تمایز به‌طور دقیق مشخص نیست. LCPها را می‌توان با بیش از یک روش به کریستال‌های مایع تبدیل کرد.
LCPهای زنجیره اصلی لیوتروپیک دارای هسته‌های مزوژن سفت و سخت (مثل حلقه‌های آروماتیک) در ستون فقرات پلیمر هستند. این نوع LCPها به دلیل ساختار زنجیره ای محکم خود، کریستال‌های مایع را تشکیل می‌دهند. لازم است ذکر شود که ساختار زنجیره‌ای مستحکم صرفاً به دلیل تجمع هسته‌های مزوژن نیست. به دلیل ساختار سخت، برای حل کردن پلیمرهای زنجیره اصلی لیوتروپیک لازم است از حلال‌های قوی استفاده شود. هنگامی که غلظت پلیمرها به غلظت بحرانی می‌رسد، مزوفازها تشکیل می‌شوند و گرانروی محلول پلیمری کاهش می‌یابد. LCPهای زنجیره اصلی لیوتروپیک مانند کولار عمدتاً برای تولید الیاف مستحکم استفاده می‌شود.
LCPهای زنجیره جانبی عموماً دارای هر دو بخش آبگریز و آبدوست هستند. اکثراً انتهای زنجیره جانبی بخش آبدوست قرار دارد. هنگامی که آنها در آب حل می‌شوند، میسل‌ها به علت وجود نیروی آبگریز تشکیل می‌شوند. اگر کسر حجمی پلیمرها از کسر حجمی بحرانی فراتر رود، جدایی میسل‌ها برای تشکیل یک ساختار کریستالی مایع تجمع می‌یابند. از آنجایی که غلظت بالاتر از کسر حجمی بحرانی متفاوت است، کریستال مایع تولید شده ممکن است روش‌های تجمیع متفاوتی داشته باشد. دما، سختی پلیمرها، جرم مولکولی پلیمرها می‌تواند بر تبدیل یافتن به کریستال مایع تأثیر بگذارد. LCPهای زنجیره جانبی لیوتروپیک مانند آلکیل پلی اکسی اتیلن سورفکتانت‌های متصل به پلیمرهای پلی سیلوکسان ممکن است برای محصولات خود مراقبتی مانند صابون مایع و غیره استفاده شوند.
مطالعه LCPهای ترموتروپیک از موفقیت LCPهای لیوتروپیک الهام گرفته شده‌است. این نوع LCPها فقط زمانی قابل تولید هستند که دمای ذوب بسیار کمتر از دمای تجزیه باشد. بالاتر از دمای ذوب و دمای شیشه‌ای شدن و زیر نقطه پاکسازی، LCPهای ترموتروپیک کریستال‌های مایع را تشکیل می‌دهند. پس از نقطه پاکسازی، مذاب دوباره همگن و شفاف می‌شود. آنچه که پلیمرهای بلور مایع را از ریز مولکول‌های بلور مایع متفاوت می‌کند این است که می‌توانیم با انرژی گرفتن ناگهانی (سرد کردن ناگهانی) از پلیمرهای کریستال مایع ور رساندن آن به دمایی کمتر از دمای شیشه‌ای شدن، کریستال مایع‌های منجمد بدست آورد. علاوه بر این، ما می‌توانیم از ناهمگن سازی شدن پلیمر برای توجیه دمای ذوب و دمای مزوفاز استفاده کنیم.
سیستم‌های دیگری مانند سیستم‌های فوتوتروپیک نیز وجود دارند.
یک دسته منحصر به فرد از پلی استرهای آروماتیک بر پایه اسید p-هیدروکسی بنزوئیک و مونومرهای مرتبط که ساختارشان تا حدی بلوری است. پلیمرهای کریستال مایع قادر به تشکیل مناطقی با ساختار بسیار منظم در فاز مایع هستند. با این حال، درجه نظم تا حدودی کمتر از یک کریستال جامد معمولی است. به‌طور معمول، LCPها دارای استحکام مکانیکی زیادی در دماهای بالا، مقاومت شیمیایی بالا، خاصیت ضد حریق و مقاوم در برابر عوامل جوی هستند. پلیمرهای بلور مایع در اشکال مختلف با استفاده از روش‌های مختلف (تف جوشی در دمای بالا تا ترکیبات حاصل از قالب‌گیری تزریقی)قابل تولید هستند. LCPها را می‌توان جوش داد، اگرچه خطوط ایجاد شده توسط جوش نقطه ضعف محصول حاصل است. LCPها دارایضریب انبساط حرارتی بالا در محور Z هستند.
LCPها فوق‌العاده بی اثر هستند. آنها در حضور اکثر مواد شیمیایی در دماهای بالا، از جمله هیدروکربن‌های آروماتیک یا هالوژنه، اسیدهای قوی، بازها، کتون‌ها و سایر مواد واکنش پذیر صنعتی، در برابر تنش ترک‌خوردگی مقاومت می‌کنند. پایداریهیدرولیتیک این پلیمرها در آب در دمای جوش عالی است. محیط‌هایی که پلیمر را خراب می‌کند عبارتند از بخار با دمای بالا، اسید سولفوریک غلیظ و مواد سوزاننده در حال جوش است.
LCPهای قطبی و کاسه ای فروالکتریک هستند. وابستگی سرعت واکنش نسبت به اندازه در آنها در م با LCهای معمولی کمتر است و می‌توانند برای ساخت کلیدهای انتقال فوق سریع استفاده شوند. پلیمرهای ستونی بولیک دارای لوله‌های توخالی و بلند هستند. با استفاده از افزودن فلزات واسطه یا اتم‌های فلزی به لوله، آنها به‌طور بالقوه می‌توانند ابررساناهایی با "Tc بسیار بالا تشکیل دهند."See [2],[5].
ایالات فدرال میکرونزی کشوری است واقع در غرب اقیانوس آرام و جزوی از منطقه فرهنگی و جغرافیایی میکرونزی در قاره اقیانوسیه. در حالی که مساحت کل خشکی این کشور بسیار کم، یعنی ۷۰۲ کیلومتر مربع، است، اما دارای چهاردهمین منطقه اقتصادی انحصاری با ۲٬۹۹۶٬۴۱۹ کیلومتر مربع است.
پایتخت این کشور پالیکیر در جزیره پوهنپئی است.
ایالات فدرال میکرونزی یک گروه جزیره در مجمع‌الجزایر کارولین در غرب اقیانوس آرام است. این کشور در حدود سه چهارم راه از هاوایی به اندونزی در مختصات جغرافیایی ۶°۵۵' شمالی ۱۵۸°۱۵' شرقی واقع شده‌است.
در غرب ایالات فدرال میکرونزی، جمهوری پالائو است که آن هم در مجمع‌الجزایر کارولین قرار دارد. در شرق جمهوری جزایر مارشال قرار دارد. جمهوری‌های پالائو و مارشال، همراه با کشورهای مشترک‌المنافع جزایر ماریانای شمالی و ایالات فدرال میکرونزی، از سال ۱۹۴۷ تا ۱۹۸۶ توسط ایالات متحده به عنوان قلمرو تحت قیمومت جزایر اقیانوس آرام اداره می‌شدند.
این کشور از ۶۰۷ جزیره تشکیل شده‌است که ۲۹۰۰ کیلومتر در سراسر مجمع‌الجزایر کارولین امتداد دارند. آن‌ها در شرق جزایر فیلیپین و شمال جزیره گینه نو قرار دارند.
۶۰۷ جزیره به چهار ایالت گروه‌بندی شده‌اند و از غرب به شرق عبارتند از:
حسگر کربن دی‌اکسید یا سنسور CO ابزاری برای اندازه‌گیری گاز کربن دی‌اکسید است. این حسگر از طریق برهم‌کنش مستقیم با گاز، غلظت گاز را در اطراف خود اندازه‌گیری می‌کند. رایج‌ترین اصول برای حسگرهای کربن دی‌اکسید، حسگرهای گاز فروسرخ (NDIR) و حسگرهای گاز شیمیایی هستند. اندازه‌گیری کربن دی‌اکسید در نظارت بر کیفیت هوای داخل ساختمان، عملکرد ریه‌ها در قالب دستگاه کاپنوگراف و بسیاری از فرآیندهای صنعتی دیگر اهمیت دارد.
حسگرهای فروسرخ غیرپاشنده (NDIR) حسگرهای اسپکتروسکوپی برای تشخیص میزان کربن دی‌اکسید در یک محیط گازی به‌وسیلهٔ جذب مشخصهٔ آن هستند. به شکل خلاصه حسگرهای NDIR از طول موج‌های خاصی از نور برای اندازه‌گیری میزان کربن دی‌اکسید در هوا استفاده می‌کنند. اجزای اصلی آن عبارت‌است از یک منبع فروسرخ، یک لولهٔ نور، یک فیلتر تداخل طول موج و یک آشکارساز فروسرخ. گاز به درون لولهٔ نور، پمپ یا پخش می‌شود و دستگاه، جذب طول موج مشخصهٔ نور را اندازه‌گیری می‌کند. حسگرهای NDIR اغلب برای اندازه‌گیری کربن دی‌اکسید استفاده می‌شوند.Carbonate Based CO Sensors with High Performance, Th. Lang, H. -D. Wiemhöfer and W. Göpel, Conf.Proc.Eurosensors IX, Stockholm (S) (1995); Sensors and Actuators B, 34, 1996, 383–387. بهترین آن‌ها دارای حساسیت ۲۰–۵۰ PPM هستند. از مزایای آن می‌توان گفت بسیار ماندگار است و در برخی موارد بیش از ده سال عمر می‌کنند و سایر مواد در حسگر، اختلال ایجاد نمی‌کنند زیرا فقط کربن دی‌اکسید می‌تواند نور ساطع‌شده در حسگر را جذب کند. از سوی دیگر این حسگر می‌تواند تحت تأثیر رطوبت و گرما قرار گیرد. حسگرهای معمولی NDIR بین ۱۰۰ تا ۱۰۰۰ دلار (ایالات متحده) قیمت دارند.
حسگرهای فروسرخ غیرپاشندهٔ کربن دی‌اکسید (NDIR) همچنین برای کربن دی‌اکسید محلول در کاربردهایی مانند کربوناتسیون نوشیدنی، تخمیر دارویی و کاربردهای جداسازی کربن دی‌اکسید استفاده می‌شود. در این حالت آن‌ها با یک چشمی ATR (انعکاس کلی ضعیف‌شده) جفت می‌شوند و گاز را "در محل" اندازه‌گیری می‌کنند. پیشرفت‌های جدید، شامل استفاده از سیستم‌های میکروالکترومکانیکی (MEMS) برای کاهش هزینه‌های این حسگر و ایجاد دستگاه‌های کوچک‌تر (به عنوان مثال برای استفاده در تجهیزات تهویهٔ مطبوع) حاصل شده‌است.
روش دیگر، قانون هنری است که می‌تواند برای اندازه‌گیری مقدار کربن دی‌اکسید محلول در مایع استفاده شود، در صورتی که مقدار گازهای خارجی ناچیز باشد. در شیمی، قانون هنری، قانون گاز است که بیان می‌کند که مقدار گاز حل‌شده در مایع متناسب با فشار جزئی آن در بالای مایع است. عامل تناسب این قانون، ثابت هنری است.
کربن دی‌اکسید را می‌توان با استفاده از طیف‌سنجی فتوآکوستیک اندازه‌گیری کرد. غلظت کربن دی‌اکسید را می‌توان با قرار دادن یک نمونه در معرض پالس‌های انرژی الکترومغناطیسی که به‌طور خاص برای طول موج جذب کربن دی‌اکسید تنظیم شده‌است، اندازه‌گیری کرد. با هر پالس از انرژی، مولکول‌های کربن دی‌اکسید درون نمونه امواج فشار را از طریق اثر فتوآکوستیک جذب و تولید می‌کنند. سپس این امواج فشار با یک آشکارساز صوتی شناسایی شده و از طریق یک کامپیوتر یا ریزپردازنده به کربن دی‌اکسیدخوان قابل استفاده تبدیل می‌شود.
از دیگر حسگرها، حسگرهای کربن دی‌اکسید شیمیایی با لایه‌های حساس مبتنی بر پلیمر یا هتروپلی‌سیلوکسان دارای مزیت اصلی مصرف انرژی بسیار کم هستند و می‌توان اندازهٔ آن‌ها را کاهش داد تا در سیستم‌های مبتنی بر میکروالکترونیک قرار بگیرند. از جنبهٔ منفی، اثرات رانش کوتاه‌مدت و بلندمدت، و همچنین طول عمر نسبتاً کم در مقایسه با اصل اندازه‌گیری NDIR، موانع بزرگی هستند.Reliable CO Sensors Based with Silicon-based Polymers on Quartz Microbalance Transducers, R. Zhou, S. Vaihinger, K.E. Geckeler, and W. Göpel, Conf.Proc.Eurosensors VII, Budapest (H) (1993); Sensors and Actuators B, 18–19, 1994, 415–420. بیشتر حسگرهای کربن دی‌اکسید، پیش از ارسال از کارخانه به‌طور کامل کالیبره شده‌اند. با گذشت زمان، نقطه صفر حسگر باید کالیبره شود تا پایداری طولانی مدت حسگر حفظ شود.
برای محیط‌های داخلی مانند دفاتر یا سالن‌های ورزشی که در آن منبع اصلی کربن دی‌اکسید، تنفس انسان است، تغییر مقیاس برخی از مقادیر ساده‌تر مانند غلظت ترکیبات آلی فرار (VOC) و گاز هیدروژن یک برآوردگر خوب، برآورد غلظت واقعی کربن دی‌اکسید برای اهداف تهویه و جاگیری را فراهم می‌کند. حسگرهای این مواد را می‌توان با استفاده از فناوری نیمه‌هادی اکسید فلزی (MOS) ارزان (۲۰ دلار) ساخت. حسگرهای کربن دی‌اکسید MOS از مقاومت ترکیبات فلزی برای آزمایش میزان گاز در هوا استفاده می‌کنند. یک حسگر MOS دارای یک نوار یا فیلم فلزی است که در معرض هوا قرار می‌گیرد. این نوار یک جریان الکتریکی ثابت دارد و از آن عبور می‌کند. وقتی گاز هدف با قطعه تماس پیدا می‌کند، با فلز برهم‌کنش می‌کند و ترکیب شیمیایی را از طریق واکنش احیا یا اکسیداسیون تغییر می‌دهد. وقتی این اتفاق می‌افتد، مقاومت یا رسانایی فلز تغییر می‌کند. نوع تغییر مقاومت، اعم از افزایش یا کاهش و میزان این تغییر غلظت، گاز هدف را تعیین می‌کند. بر اساس نوع فلز، گازهای مختلف به نوار واکنش نشان می‌دهند. طراحی بسیار ساده استفاده از آن‌ها را آسان می‌کند اما از طرفی دیگر می‌تواند تحت تأثیر دما و رطوبت قرار بگیرد و معمولاً در غلظت‌های بالاتر (کمتر از ۲۰۰۰ ppm) استفاده می‌شود. مقادیر قابل خواندن که آن‌ها تولید می‌کنند کربن دی‌اکسید تخمینی (e CO ) یا کربن دی‌اکسید معادل (COeq) نامیده می‌شود. اگرچه برداشت‌ها در درازمدت به اندازهٔ کافی خوب هستند، اما معرفی منابع غیرتنفسی VOC یا کربن دی‌اکسید، مانند پوست کندن میوه‌ها یا استفاده از عطر، میزان اعتبار آن‌ها را تضعیف می‌کند. حسگرهای مبتنی بر گاز هیدروژن کمتر حساس هستند زیرا بیشتر به تنفس انسان اختصاص دارند، اگرچه شرایط سلامتی که آزمایش تنفس هیدروژن برای تشخیص تنظیم شده‌است نیز باعث اختلال در آن‌ها می‌شود.
<section begin="summary" />
سوخت زیستی هوانوردی یا سوخت زیستی جت یا (BAF) یک سوخت زیستی است که برای تأمین انرژی هواپیما استفاده می‌شود و به عنوان سوخت پایدار هوانوردی (SAF) خوانده می‌شود. انجمن بین‌المللی حمل و نقل هوایی (IATA) آن را از عناصر تعیین‌کننده برای کاستن از ردپای کربن در اثرات زیست‌محیطی هوانوردی می‌داند. سوخت زیستی هوانوردی (BAF) می‌تواند به کربن زدایی سفرهای هوایی در مسافت‌های متوسط و طولانی که بیشترین سهم در انتشار گازهای گلخانه‌ای را دارا هستند، کمک کند و می‌تواند با کم کردن ردپای کربن، عمر انواع هواپیماهای قدیمی تر را افزایش دهد.
سوخت‌های زیستی از سوخت‌های زیست توده ای هستند که از گیاهان یا پسماندها به دست آمده‌اند. با توجه به نوع زیست توده مورد استفاده، آنها می‌توانند نشر CO2 را از ۲۰ تا ۹۸ درصد در مقایسه با سوخت جت معمولی کم کنند. نخستین پرواز آزمایشی با استفاده از سوخت زیستی ترکیبی در سال ۲۰۰۸ بود و در سال ۲۰۱۱ سوخت‌های ترکیبی با ۵۰ درصد سوخت زیستی حتی در پروازهای تجاری مجاز شدند. در سال ۲۰۱۹، (IATA) به دنبال آن بود که تا سال ۲۰۲۵ نفوذ ۲ درصدی کند.
سوخت‌های زیستی حمل و نقل هوایی را می‌توان از منابع گیاهی مثل تولید جاتروفا، جلبک، پیه، پسماند روغن‌ها، روغن نخل، Babassu (روغن باباسو) و کاملینا (زیستی SPK)؛ از زیست توده جامد با استفاده از تجزیه در اثر حرارت ایجاد شده از طریق فرایند فیشر-تروپش (FT-SPK). با فرایند الکل به جت (ATJ) از تخمیر زباله‌ها و پسماند. یا از زیست‌شناسی مصنوعی از طریق یک راکتور خورشیدی. موتورهای پیستونی کوچک‌تر را می‌توان برای سوزاندن اتانول تغییر داد.
سوخت‌های زیستی پایدار (SAF) با محصولات غذایی، زمین‌های کشاورزی برتر، جنگل‌های طبیعی یا آب شیرین رقابت نمی‌کند و تهدیدی برای آنها محسوب نمی‌شوند. آنها جایگزینی برای سوخت‌های الکتریکی هستند. سوخت هوانوردی پایدار (SAF) توسط یک سازمان شخص ثالث پایدار ثبت شده‌است.<section end="summary" />
گیاهان در طول رشد خود، دی‌اکسید کربن جذب می‌کنند، به این معنا که سوخت‌های زیستی بر پابه گیاهی تنها به اندازه ای گازهای گلخانه ای را منتشر می‌کنند که پیش تر جذب شده بودند. با این حال، تولید، پردازش و حمل و نقل سوخت زیستی، گازهای گلخانه‌ای را انتشار می‌دهد که باعث کاستن از انتشار گازهای گلخانه‌ای می‌شود. سوخت‌های زیستی با بیشترین صرفه‌جویی در نشر، آنهایی هستند که از جلبک‌های فتوسنتزی (۹۸ درصد صرفه‌جویی، فناوری هنوز بالغ نشده) و از محصولات غیر غذایی و بقایای جنگل‌ها (از ۹۱ تا ۹۵ درصد صرفه‌جویی) به دست می‌آیند.
روغن جاتروفا، نوعی روغن غیر غذایی است که به عنوان سوخت زیستی استفاده می‌شود، که باید انتشار CO2 را از ۵۰ تا ۸۰ درصد در مقایسه با Jet-A1 کمتر کند. ارزیابی چرخه زندگی توسط دانشکده جنگل‌داری ییل در مورد جاتروفا، یکی از منابع سوخت‌های زیستی بالقوه، تخمین زده‌است که استفاده از آن می‌تواند انتشار گازهای گلخانه‌ای را تا ۸۵ درصد در صورت استفاده از زمین‌های کشاورزی و دامداری سابق کاهش دهد، یا انتشار گازهای گلخانه‌ای را تا ۶۰ درصد افزایش دهد. اگر جنگل‌های طبیعی به کاربری تبدیل شوند.
کشتروغن پالم بنا بر منابع کمیاب زمین‌های تحت کشت محدود شده و گسترش و پیشروی آن به اراضی جنگلی باعث جنگل زدایی و از بین رفتن تنوع زیستی و انتشار مستقیم و غیر مستقیم ناشی از تغییر کاربری زمین می‌شود. محصول‌های تجدید پذیر NESTE متشکل از یک پالایش مانده از روغن نخل خوراکی، و پسماندهای روغنی خامه گون از کف آسیاب نفت فاضلاب. سوخت پایدار هوانوردی (SAF) Neste توسط Lufthansa استفاده می‌شود.
ناسا اعلام کرده که ۵۰ درصد مخلوط سوخت زیستی هوانوردی می‌تواند انتشار ذرات ناشی از ترافیک هوایی را از ۵۰ تا ۷۰ درصد بکاهد. سوخت‌های زیستی حاوی ترکیب‌های گوگردی نیستند و در نتیجه دی‌اکسید گوگرد نشر نمی‌کنند.
اولین پرواز با استفاده از ترکیب سوخت‌های زیستی در سال ۲۰۰۸ رخ داد. در آن زمان ویرجین آتلانتیک نخستین پرواز را به کمک یک شرکت هواپیمایی تجاری انجام داد که تا حدی به وسیله سوخت زیستی تأمین می‌شد، در حالی که پروازهای تجاری سوخت زیستی به احتمال زیاد از مواد اولیه مانند جلبک استفاده می‌کردند. در آن زمان، خطوط هوایی که بیشتر از ۱۵ درصد این صنعت را نمایندگی می‌کردند، با پشتیبانی سازمان‌های غیردولتی مثل شورای دفاع از منابع طبیعی و میزگرد سوخت‌های زیستی پایدار، گروه استفاده‌کنندگان سوخت هوانوردی پایدار (SAF) را تشکیل دادند. آنها تعهد دادند که سوخت‌های زیستی پایدار را برای هوانوردی توسعه دهند. در آن سال، بوئینگ و شرکت‌های هواپیمایی و توسعه‌دهنده فناوری سوخت زیستی UOP LLC (Honeywell) رئیس مشترک سازمان زیست توده جلبکی بودند.
در سال ۲۰۰۹، IATA متعهد به دستیابی به بدون کربن رشد تا سال ۲۰۲۰، و به نصف کاهش انتشار کربن تا سال ۲۰۵۰ شد.
تا ماه ژوئن ۲۰۱۱، "مشخصات تجدیدنظر شده برای سوخت توربین هوانوردی حاوی هیدروکربن‌های سنتز شده" (ASTM D7566) به خطوط هوایی تجاری این اجازه را می‌داد که تا ۵۰ درصد از زیست سوخت‌ها را با سوخت جت معمولی مخلوط کنند. ایمنی و عملکرد سوخت جت استفاده شده در پروازهای مسافربری توسط ASTM International گواهی شده‌اند. سوخت‌های زیستی پس از بررسی‌های فنی چند ساله از سوی سازندگان هواپیما، سازندگان موتور و شرکت‌های نفتی برای استفاده تجاری تأیید شدند. از آن زمان، بعضی از خطوط هوایی استفاده از سوخت‌های زیستی را در پروازهای تجاری آزمایش کردند.
در ماه دسامبر سال ۲۰۱۱، FAA مبلغ ۷٫۷ میلیون دلار آمریکا را به عنوان جایزه به هشت شرکت برای توسعه قطره ای سوخت پایدار اعطا کرد، به ویژه از الکل، قند، زیست توده، و مواد آلی مانند روغن‌های تجزیه در اثر حرارت، در چارچوب برنامه‌های و .
از ۲۰۱۴، سولینا قصد داشت سالانه ۵۰۰ هزار تن زباله از شهر لندن که معمولاً به محل دفن زباله می‌رفت، به زیست سوخت تبدیل کند تا در ناوگان بریتیش ایرویز مورد استفاده قرار بگیرد. اما در ۲۰۱۵ اعلام ورشکستگی کرد.
تا ۲۰۱۵، کشت متیل استرهای اسید چرب و آلکنون‌های از جلبک "Isochrysis" به عنوان ماده اولیه زیست سوخت جت احتمالی مورد مطالعه و تحقیق قرار گرفت.
تا ۲۰۱۶، توماس بروئک از مونیخ TU پیش‌بینی کرده بود که algaculture می‌تواند ۳/۵ درصد از نیاز به سوخت جت را تا سال ۲۰۵۰ تأمین کند.
در پاییز سال ۲۰۱۶، برای رسیدن به اهداف کاهشی، ICAO اقدام‌های متعددی از جمله توسعه و استقرار سوخت‌های هوایی پایدار (SAF) را برنامه‌ریزی کرد.
ده‌ها شرکت از بین سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۲ میلیون‌ها دلار سرمایه مخاطره‌آمیز دریافت کردند تا نفت کوره را از جلبک استخراج کنند، برخی از آنها تا سال ۲۰۱۲ وعده سوخت با قیمت رقابتی و تولید تا ۲۰۱۲–۲۰۱۴ را دادند. تا سال ۲۰۱۷، هیچ دستاوردی حاصل نشد و اکثر شرکت‌ها ناپدید شده بودند یا برنامه‌های تجاری خود را تغییر دادند تا روی لوازم آرایشی ، مواد مغذی، افزودنی‌های غذای حیوانات خانگی ، خوراک دام، رنگدانه‌ها و روغن‌های ویژه متمرکز شوند.
در ۲۰۱۹، ۰٫۱ درصد از کل سوخت‌ها از انواع SAF بود: انجمن بین‌المللی حمل و نقل هوایی (IATA) در سال ۲۰۱۹ با هدف نفوذ ۲٪ تا سال ۲۰۲۵ از پذیرش سوخت هوانوردی پایدار پشتیبانی می‌کند: . تا آن زمان، بیشتر از ۱۵۰۰۰۰ پرواز از زیست سوخت‌ها استفاده کرده‌اند و پنج فرودگاه به‌طور منظم سوخت زیستی توزیع می‌کنند: برگن، بریزبن، لس آنجلس، اسلو و استکهلم، و سایرین گاه به گاه عرضه می‌کنند.
در آن سال، ویرجین استرالیا بیشتر از هفتصد پرواز را تأمین کرده بود و بیشتر از ۱۰۰۰۰۰۰ کیلومتر، داخلی و بین‌المللی را با استفاده از سوخت الکل به جت شرکت Gevo طی کرد. Gevo متعهد است که به دنبال گالونی کامل از سوخت هوانوردی پایدار باشد، که تانسیل منفی کردن ردپای کربن را دارد. ویرجین آتلانتیک با LanzaTech در آن زمان در حال کار بر استفاده متداوم از سوخت حاصل از گازهای زائد کارخانه‌های فولاد بود. بریتیش ایرویز می‌خواست پسماندهای خانگی را با فرایند فیشر-تروپش به سوخت جت (تبدیل سوخت به انرژی) تبدیل کند. یونایتد ایرلاینز که متعهد به سوخت پایدار هوانوردی (SAF) به مدت ۱۰ سال از Fulcrum BioEnergy شد (برای مقایسه با مصرف سوخت در ۲۰۱۸)، بعد از سرمایه‌گذاری ۳۰ میلیون دلاری خود در ۲۰۱۵، و تا ۵ کارخانه زیست سوخت را در نزدیکی مراکز خود توسعه خواهد داد.
از ۲۰۲۰، کانتاس شروع به استفاده از ترکیب ۵۰/۵۰ سوخت زیستی SG Preston در پروازهای لس آنجلس-استرالیا کرد و همچنین سوخت حاصل از روغن‌های گیاهی غیرغذایی را در طول ۱۰ سال به JetBlue Airways ارئه خواهد داد.
تا ۲۰۲۰، گروه خطوط هوایی بین‌المللی ۴۰۰ میلیون دلار برای تبدیل زباله‌ها به سوخت هوانوردی پایدار (SAF) با Velocys (فرایند فیشر-تروپش) سرمایه‌گذاری کرد.
سوخت جت ترکیبی از تعدادی زیاد هیدروکربن‌های متفاوت است. محدوده اندازه آنها (وزن مولکولی یا تعداد کربن) توسط ملزومات محصول مورد نظر محدود می‌شود، برای مثال، نقطه انجماد یا نقطه دود. سوخت جت بعضی مواقع به عنوان نفت سفید یا نفتا طبقه‌بندی می‌شود. سوخت‌های نوع نفت سفید شامل جت A، جت A-1، JP-5 و JP-8 می‌شود. سوخت جت نوع نفتا، که بعضی اوقات به عنوان سوخت جت "برش عریض (wide-cut)" شناخته می‌شود، شامل جت B و JP-4 است.
زیست سوخت‌های «قطره ای» سوخت‌های زیستی هستند که به‌طور کامل با سوخت‌های معمولی قابل عوض شدن هستند. استخراج سوخت جت «قطره ای» از منابع زیستی از طریق دو راه مورد تأیید ASTM است. ASTM هم ترکیب ۵۰ درصدی SPK را در سوخت‌های معمولی جت بی‌خطر دانسته. تنها آزمایش‌هایی تا کنون با اختلاط در نفت سفید پارافینی مصنوعی (SPK) در غلظت‌های بسیار بالاتر انجام شده‌است.
مواد لاستیکی مبتنی بر نیتریل در حضور ترکیب‌های معطر موجود در سوخت‌های نفتی معمولی منبسط می‌شوند. زیست سوخت‌های خالص که با نفت ترکیب نمی‌شوند و حاوی افزودنی‌های با پایه پارافین نیستند، می‌توانند باعث آب رفتن مهر و موم‌های لاستیکی و شیلنگ‌ها شوند. تولیدکنندگان در حال شروع به استفاده از جایگزین لاستیک مصنوعی که تحت تأثیر سوخت‌های زیستی قرار نمی‌گیرند، هستند، مانند Viton، برای مهر و موم‌ها و شیلنگ. نیروی هوایی ایالات متحده باکتری و قارچ‌های مضری را در هواپیماهای دارای زیست سوخت خود پیدا کرده‌است و با استفاده از پاستوریزاسیون برای ضدعفونی، آنها را سم زدایی می‌کند.
آژانس بین‌المللی انرژی پیش‌بینی می‌کند که تولید SAF، بین سال‌های ۲۰۲۵ تا ۲۰۴۰ باید از ۱۸ به ۷۵ میلیارد لیتر افزایش یابد که بیانگر لزوم افزایش سهم سوخت هواپیما از ۵ درصد به ۱۹ درصد است. تا ۲۰۱۹، هزینه تولید سوخت فسیلی جت بین ۰٫۳ تا ۰٫۶ دلار آمریکا در هر لیتر بود. (با در نظر گرفتن قیمت هر بشکه نفت خام بین ۵۰ تا ۱۰۰ دلار) در حالی که هزینه تولید زیست سوخت حمل و نقل هوایی بین ۰٫۷ تا ۱٫۶ دلار بود، و نیاز به یک ۱۱۰تا ۲۶۰ دلار در هر بشکه نفت خام بود تا با سوخت فسیلی برابری.
سوخت‌های زیستی پایدار با محصولات غذایی، زمین‌های کشاورزی برتر یا آب شیرین رقابت نمی‌کند و تهدیدی برای آنها محسوب نمی‌شود. سوخت‌های هواپیما پایدار (SAF) توسط یک نهاد شخص ثالث مانند میزگرد برای پایدار سوخت‌های زیستی به عنوان پایدار تأیید شده‌اند. سرعت تأیید و تولید سوخت هوایی پایدار برای برآورده کردن هدف انجمن بین‌المللی حمل و نقل هوایی مبنی بر به نصف رساندن نشر CO2 تا سال ۲۰۵۰ کافی نیست.
در همین حین که از زیست سوخت‌ها استفاده نمی‌شود، حمل‌ونقل هوایی با پایه انرژی‌های تجدیدپذیر مانند انرژِی باد و خورشیدی با سوخت تولید شده در فرایند تبدیل نیرو به مایعات، حداقل با کربن حاصل از جذب مستقیم هوا، با هیدروژنی که مستقیماً احتراق می‌شود یا در پیل سوختی استفاده می‌شود، و با نیروی محرکه الکتریکی با استفاده از باتری‌های قابل شارژ نیز پایدار نامیده می‌شود.
یک SAF گواهینامه پایداری است که تأیید می‌کند فراورده سوختی، و به‌طور عمده با تمرکز بر مواد خام زیست توده، معیارها و ملاحظات پایداری بلند مدت زیست‌محیطی، اجتماعی و اقتصادی "جهانی سه خط پایین " را برآورده می‌کند. تحت بسیاری از طرح‌های تنظیم انتشار کربن، مانند طرح تجارت انتشار گازهای گلخانه‌ای اتحادیه اروپا، ممکن است یک محصول تأیید شده SAF از هزینه‌های در ارتباط با انطباق کربن معاف شود. این امر به‌طور جزئی رقابت پذیری اقتصادی SAF را نسبت به سوخت جت با پایه فسیلی معمولی را بهبود می‌بخشد. با تمام این اوصاف، در کوتاه مدت مانع‌های تجاری سازی و نظارتی متعددی وجود دارند که باید از طریق همکاری مصرف‌کنندگان و ذینفعان، برای محصول‌های تأیید شده SAF برای برآورده کردن برابری قیمتی و صرفه اقتصادی با سوخت جت فسیلی و معمولی و امکان جذب گسترده آنها برطرف شود.
نخستین نهاد معتبری که یک سیستم گواهینامه سوخت زیستی پایدار قابل اجرا در SAF را راه‌اندازی کرد، میزگرد آکادمیک اروپایی در زمینه مواد زیستی پایدار (RSB) NGO بود. این سازمان چند ذینفعی یک استاندارد جهانی تعیین کرد که بر آن اساس می‌توان یکپارچگی پایداری انواع مختلف زیست سوخت‌های پیشرفته هوانوردی را که به دنبال استفاده از ادعای سوخت پایدار هوانوردی هستند، مورد قضاوت قرار داد. خطوط هوایی پیشرو در صنعت هوانوردی و سایر امضاکنندگان گروه کاربران سوخت هوانوردی پایدار (SAFUG) متعهد می‌شوند که از RSB به عنوان ارائه دهنده ترجیحی گواهینامه SAF پشتیبانی کنند.
از آنجایی که طرح‌های تجارت انتشار گازهای گلخانه‌ای و سایر رژیم‌های انطباق با کربن در کل جهان در حال ظهور هستند، برخی از زیست سوخت‌ها احتمالاً توسط دولت‌ها از داشتن تعهدهای مربوط به انطباق با کربن به دلیل ماهیت تجدید پذیری با حلقه بسته انتشار معاف می‌شوند (امتیاز صفر)، البته اگر بتوانند اعتبار پایداری گسترده‌تر خود را ثابت کنند. به عنوان مثال، در طرح تجارت انتشار گازهای گلخانه ای اتحادیه اروپا که توسط SAFUG پیشنهاد شده که تنها زیست سوخت‌های هوانوردی که توسط RSB یا یکی از ارگان‌های مشابه به عنوان پایدار تأیید شده‌اند، دارای امتیاز صفر هستند که آنها را از داشتن تعهدهای مربوط به انطباق با کربن معاف می‌کند. این پیشنهاد پذیرفته شده‌است. SAFUG در سال ۲۰۰۸ توسط گروهی از خطوط هوایی علاقه‌مند تحت نظارت هواپیماهای تجاری بوئینگ و با پشتیبانی سازمان‌های غیردولتی (NGO) مانند شورای دفاع از منابع طبیعی شکل گرفت. خطوط هوایی عضو بیشتر از ۱۵ درصد این صنعت را تشکیل می‌دهند و تمام مدیر عامل‌های عضو تعهدی را امضا کرده‌اند که روی توسعه و استفاده از سوخت‌های پایدار (SAF) هوانوردی کار کنند.
افزون بر گواهینامه SAF، یکپارچگی تولیدکنندگان زیست سوخت‌های هوانوردی و فراورده آنها را می‌توان با ابزارهای بیشتری زیر ذره بین قرار داد، مانند استفاده از اتاق جنگ کربن ریچارد برانسون یا ابتکار سوخت جت تجدید پذیر. این شرکت هم‌اکنون با شرکت‌هایی مانند LanzaTech, SG Biofuels, AltAir, Solazyme و Sapphire همکاری می‌کند؛ یک سازمان غیردولتی مستقل پیشرو که روی این موضوع متمرکز شده‌است، مؤسسه Sustainable Sky است.
تصویربرداری پراش منسجم ( CDI )، یک تکنیک "بدون لنز" برای بازسازی دو‌بعدی یا سه‌بعدی تصویر ساختارهای نانومقیاس مانند نانولوله‌ها، نانوبلورها، لایه‌های نانوکریستالی متخلخل، نقص، پروتئین‌های بالقوه، و موارد دیگر می باشد. در CDI، یک پرتو بسیار منسجم از پرتوهای ایکس ، الکترون‌ها یا دیگر ذرات یا فوتون‌های موج مانند به یک جسم برخورد می‌کند.
پرتو پراکنده شده توسط جسم، یک الگوی پراش در پایین‌دست تولید می کند که سپس توسط یک آشکارساز جمع آوری می شود. این الگوی ثبت شده سپس برای بازسازی یک تصویر از طریق یک الگوریتم بازخوردی تکرار شونده استفاده می شود. به‌طور موثر، عدسی شیئی در یک میکروسکوپ معمولی با نرم‌افزاری جایگزین می شود تا از الگوی پراش فضای متقابل به یک تصویر فضای واقعی تبدیل شود. مزیت استفاده از هیچگونه لنزی این است که تصویر نهایی فاقد هرگونه انحراف خواهد بود و بنابراین وضوح تصویر صرفا حاوی پراش است و میزان دوز محدود دارد (بسته به طول موج ، اندازه دیافراگم و نوردهی). اعمال یک تبدیل فوریه معکوس ساده به اطلاعات تنها با داشتن مقادیر شدت،به دلیل اطلاعات فاز از دست رفته برای ایجاد یک تصویر از الگوی پراش کافی نیست. این اتفاق مشکل فاز نامیده می شود.
دو پارامتر مرتبط برای امواج پراش وجود دارد: دامنه و فاز. در میکروسکوپ معمولی که از لنزها استفاده می‌کنند، مشکل فازی وجود ندارد، زیرا اطلاعات فاز در هنگام شکست امواج حفظ می‌شود. وقتی که یک الگوی پراش جمع آوری می شود، داده‌ها برحسب تعداد مطلق فوتون‌ها یا الکترون‌ها توصیف می‌شوند، یک روش اندازه‌گیری که دامنه‌ها را توصیف می‌کند اما اطلاعات فاز را از دست می‌دهد. این وضعیت، منجر به یک مسئله معکوس نادرست می شود، زیرا هر فازی را می‌توان به دامنه‌های قبل از تبدیل فوریه معکوس، به فضای واقعی نسبت داد.
سه اید‌‌ه توسعه یا‌فت که امکان بازسا‌زی تصا‌ویر فضای واقعی را از الگو‌های پراش فراهم کرد. اولین ایده این بود که Sayre در سا‌ل ۱۹۵۲ متوجه شد که پراش براگ در زیر نمونه‌ها، شدت را نسبت به قضیه شانون پراش می‌کند. در صورتی‌که الگوی پراش با دو برابر فرکانس نایکوئیست (معکوس اندازه نمونه) یا متراکم‌تر نمونه‌برداری شود، می‌تواند یک تصویر فضای واقعی منحصر به فرد ایجاد کند. دومین ایده افزایش قدرت محاسباتی د‌ر دهه ۱۹۸۰ بود که الگوریتم خروجی ورودی هیبریدی تکراری (HIO) را برای بازیابی فاز، فعال می‌کند تا اطلاعات فاز را با استفاده از داده‌های شدت نمونه‌گیری مناسب با بازخورد، بهینه‌سازی و استخراج کند. این روش توسط Fienup در دهه‌ی ۱۹۸۰ معرفی شد. در نهایت، توسعه الگوریتم‌های "بازیابی فاز" منجر به اولین نمایش CDI در سال ۱۹۹۹ توسط میائو با استفاده از یک تصویر ثا‌‎نویه برای ارائه‌ی اطلاعات با وضوح پایین شد. روش‌های بازسازی بعداً تو‌سعه یافتند که می‌توانست نیاز به تصویر ثانویه را برطرف کند.
د‌ر یک بازسازی معمولی ا‌ولین مرحله تولید فا‌زهای تصا‌د‌فی و ترکیب آن‌ها با اطلاعات دامنه از الگوی فضای متقابل است. سپس یک تبدیل فوریه به جلو و عقب اعمال می‌شود تا بین فضای واقعی و فضای متقا‌بل حرکت کند و مدول مربع مید‌ان موج پراش شد‌ه برابر با شد‌ت پراش اندازه‌گیری شده در هر چرخه تنظیم شود. با ا‌عما‌ل محد‌و‌د‌یت‌ها‌ی مختلف در فضا‌ی و‌اقعی و متقا‌بل، ا‌لگو پس ا‌ز تکر‌ا‌رها‌ی کا‌فی در فرآیند HIO به یک تصویر تبد‌یل می‌شود. برا‌ی ا‌طمینان از تکرارپذیری، فرآ‌یند معمولاً با مجموعه‌‌های جدیدی از فازهای تصادفی تکرار می‌شود که هر ا‌جرا معمو‌لاً صد‌ها تا هزا‌ر‌ان چرخه دارد.
در بیشتر موارد، محدودیت پشتیبانی اعمال‌شده در آن، پیشینی است، زیرا توسط محقق بر اساس تصویر در حال تحول اصلاح می‌شود. در تئوری، این لزوماً مورد نیاز نیست و الگوریتم‌هایی توسعه داده شده‌اند که با استفاده از یک تابع همبستگی خودکار، یک پشتیبانی در حال تکامل را بر اساس تصویر به تنهایی تحمیل می‌کنند. این نیاز به تصویر ثانویه (پشتیبانی) را از بین می برد و در نتیجه بازسازی را خودمختار می کند.