moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
امین پوریوسفی نوازنده پرکاشن، گیتار و باس این گروه است. آرمین مستعد (عضو سابق آریان) نیز نوازنده باس است. نوازنده لهستانی پیانو میشأل نام داشته و تونی خواننده آمریکایی گروه است. ووینا از آلمان خواننده رپ آلمانی است. افراد دیگری نیز نوازنده ساکسیفون، درامز و … هستند. ساختار این گروه به شکل یک پروژه باز است و «هر کسی که قابلیت داشته باشد می‌تواند با آن همکاری کند و در عین حال کار شخصی خود را نیز ادامه دهد.»
تپش ۲۰۱۲ برنامه خود را در جشنواره جهانی توتال در بوخوم آلمان، به ۱۸ تیرماه و جنبش دانشجویی در ایران تقدیم کرده‌است.
این گروه که پیشاپیش کارهای زیادی آماده اجرا دارد، تصمیم دارد ماهی یک‌بار یا هر ۲۰ روز یک‌بار، یک کار را پخش کند و برنامه اجرای کنسرت در کشورهای مختلف دارد.
نوستالژی یک احساس غم‌انگیز همراه با شادی به اشیا، اشخاص و موقعیت‌های گذشته‌است. آرزومندی عاطفی و احساس گرمی نسبت به موقعیتی در گذشته که از جنبه‌های اصلی آن دلتنگی شدید برای زادگاه است. دلتنگی به سبب دوری از وطن یا دلتنگی حاصل از یادآوری گذشته‌های درخشان یا تلخ و شیرین. برخلاف قدیم که دریغ خوردن برای گذشته نوعی بیماری تلقی می‌شد، ظاهراً امروز اغلب معتقدند این احساس نتایج بسیار مثبتی برای فرد به همراه دارد، هیجان و هم‌زمان وقار را افزایش می‌دهد، عزت نفس و ارتباطات اجتماعی را رشد می‌دهد، با ایجاد ارتباط بین گذشته و حال به زندگی معنی می‌بخشد و با احساس مرگ مقابله می‌کند.Vanessa Köneke: "More bitter than sweet - Are nostalgic people rather sad than happy after all?" GRIN Verlag GmbH, München 2010, . هر انگیزشی از طریق حواس چندگانه می‌تواند ما را به جایی برگرداند که خاطره‌ای از آن داریم، ولی پس از بروز این اتفاق تصور این که لزوماً گذشته بهتر از حال بوده‌است و امروز اوضاع به خوبی قدیم نیست، نوعی انحراف و کژکاری در مرکز پردازش عواطف در مغز است.
در عصر جدید اولیه، نوستالژی به عنوان یک وضعیت پزشکی، نوعی مالیخولیا، توصیف و به یکی از موضوعات مهم در رمانتیسم تبدیل شد.
واژهٔ نوستالژی از دو واژهٔ یونانی ساخته شده‌است: "nostos" که به معنی «بازگشت [به خانه]» است و "algia" که معنی «رنج/درد کشیدن» می‌دهد. علی‌رغم ریشه‌های یونانی، این عبارت در یونان باستان شکل نگرفت، بلکه محصول تلاش‌های تحقیقی یوهانِس هوفر است که علاوه بر نوستالژی، دو واژهٔ دیگر نیز برای بیماری‌ای که کشف کرده بود پیشنهاد نمود: مونومانی و فیلوپاتریدومانی .
نخستین بار یک پزشک سوئیسی به نام جوهانس هوفر در مقاله‌ای که برای توصیف حالات روحی دو بیمار منتشر کرد، واژه «نوستالژی» را ساخت و به کار برد. این مقاله دقیقاً در تاریخ ۲۲ ژوئن ۱۶۸۸ نوشته شده بود. یکی از بیماران دکتر هوفر، دانشجویی از شهر برن بود که به «بازل» آمده بود و بیمار دیگر این پزشک یک خدمتکار بود. هر دوی این افراد پس از بازگشت نزد خانوادهٔ خود کاملاً بهبود یافتند. در عین حال، مواردی از بیماری‌ها و اختلالات هم در میان نظامیان سوئیسی که در خارج کشور خدمت می‌کردند، مشاهده می‌شد، در ابتدا تصور می‌شد که شاید حالات روحی - بدنی این سربازان به علت یک مسئله فیزیولویک یا ناشی از سفر به مناطق با ارتفاع کمتر باشد. پزشکان سوییسی تصور می‌کردند نوستالژی نظیر سرماخوردگی یک بیماری قابل درمان است که زالو انداختن، مصرف تریاک و سفر به کوه‌های آلپ در سوییس می‌تواند نشانه‌های آن را درمان کند. همان‌طورکه امروز ژنتیک در پی کشف کدهای اصلی وراثت انسان است، پزشکان آن دوره نیز در پی کشف علت اصلی بیماری انسان بودند و از جمله یکی از پزشکان معتقد بود نوستالژی خودبیمار انگاری قلب (هیپوکوندری کاردیاک) است و علت العلل تمام ناخوشی و کسالت‌های انسان است. این تشخیص نوستالژی را از یک بیماری درمان پذیر به شر قرن و درد گذر ناپذیر بشر تبدیل کرد تا حدی که برخی پزشکان نشانه‌های سل را نیز مربوط به نوستالژی دانسته و با درمان نکردن بیماران باعث مرگ آن‌ها شدند.
این واژه مدت‌ها برای توصیف یک بیماری به کار می‌رفت ولی از اوایل دوران مدرن در غرب یعنی از دوران رمانتیک اهمیت بسیاری پیدا کرد و برای توصیف حالات شخصیت‌ها در ادبیات این دوران به کار رفت.
گرچه نوستالژی در ابتدا یک اصطلاح پزشکی بود ولی به زودی توجه فیلسوف‌ها را هم به خود جلب کرد. هالر در مورد آن مقاله‌ای در دانشنامه Diberot نوشت. روسو شرح داد که چگونه یک ملودی می‌تواند به صورت همه‌گیر برانگیزاننده میل شدید بازگشت نوستالژی در میان سربازان سوئیسی شود. کانت باور داشت که نوستالژی یک بیماری ناشی از تبعید نیست، بلکه فقر مسبب آن است و دارایی و موفقیت‌های اجتماعی می‌تواند آن را از بین ببرد.
یک قرن پس از چاپ مقاله «هوفر»، بین سال‌های ۱۷۸۹ تا ۱۸۱۵، شرایط به‌گونه‌ای شد که تعداد مهاجران و سربازان دور از وطن به شدت افزایش یافت و تعداد موارد بیمارانی که در ان زمان «بیماری نوستالژی» برای آن‌ها تشخیص داده می‌شد چند برابر شد. اما در این زمان پزشکان و به خصوص پزشکان ارتشی، تجربه بالینی بیشتری پیدا کرده بوند. آن‌ها به تجربه آموخته بودند که چگونه این اختلال را تشخیص دهند و آن را روان درمانی کنند و به این وسیله یک یادآوری خوشایند خاطرات گذشته را در بیمارانشان ایجاد کنند. «بارون پرسی»، یکی از این پزشکان می‌نویسد: «درمان این بیماری باید روحی و نه دارویی باشد، تجربه نشان داده‌است که تجویز دارو جز بدتر کردن علایم کار دیگری نمی‌کند.» پس از سال ۱۸۳۰، سبک و سیاق کار پزشکان تفاوت بسیار پیدا کرده بود، آن‌ها برای تشخیص و درمان بیماری‌ها از آسیب‌شناسی و کشف میکروارگانیسمهای مسبب بیماری‌ها بهره می‌بردند. اما مسلماً نه اتوپسی و نه میکروسکوپ نمی‌توانست کمکی به تشخیص و درمان بیماری افرادی کند که اشتیاق زیادی برای بازگشت به زادگاه داشتند.
در مواردی این احساس با بروز یک ادراک حسی در فرد متولد می‌شود و دنیایی از خاطرات گذشته را به ذهن وی می‌تاباند. چنان‌که مارسل پروست در رمان در جستجوی زمان از دست رفته با چشیدن یک مزه به دنیای از خاطره‌ها پرتاب می‌شود:
با گذشت ۵۰ سال رفته رفته، اصطلاح نوستالژی از متن‌های پزشکی ناپدید شد و دیگر برای توصیف اختلالات بیماران به کار نرفت، اما در همین زمان رفته رفته وارد دنیای ادبیات شد. نوستالژی در ادبیات یک بیماری نبود بلکه به احساسات رمانتیک و غم دیر متولد شدن اشاره داشت.
«نوستالژی در زبان ادبی عصر رمانتیک فرانسه در آثار هوگو، بالزاک و بودلر معنای مختلفی به خود می‌گیرد. در آثار هوگو به معنی درد سوزان دوری از وطن؛ در آثار بودلر به معنی اشتیاق به سرزمین‌های بیگانه؛ اشتیاق برای چیزهای از دست رفته و سرانجام در آثار سارتر به معنی در حسرت یا اشتیاق هیچ بودن.
در آغاز قرن بیستم نوستالژی از یک سو به معنی بی‌وطنی جغرافیایی انسان سربیرون می‌آورد.» ژان ژاک روسو، در مورد نوستالژی سربازان سوئیسی پس از شنیدن یک ملودی خاطره انگیز نوشته شده بود. مارسل پروست در رمان «در جستجوی زمان از دست رفته» می‌نویسد که چگونه قهرمان داستانش پس از نوشیدن یک چای و نوشیدنی خاص به یاد گذشته و دوران کودکی‌اش همراه با عمه‌اش می‌افتد، گذشته شیرینی که در ان یک کودک خوشبخت بود و نه یک مرد بالغ بیزار از دنیا. «شاید بتوان رمان «جهالت» میلان کوندرا را به عنوان تازه‌ترین نمونه از یک اثر نوستالژیک نام برد. می‌بینیم که بسیاری از آثار مهم ادبیات جهان نوستالژی را درون مایه کار خویش قرار داده‌اند.»
در عین حال می‌توان شواهد نوستالژی برانگیخته شده از منظره‌ها، طعم‌ها و بوهای یادآورکننده کودکی را به کرات در رمان‌ها و اتوبیوگرافی‌ها نویسندگان داخلی و خارجی دید و جستجو کرد. یک نویسنده آمریکایی به نام فیشر سرآمد دیگر نویسندگان در نوشتن کتاب‌هایی در مورد نوستالژی ناشی طعم است. لرد بایرون: «اوقات خوش گذشته؛ همه اوقاتی که قدیمی شوند، خوب هستند.» آلبر کامو: «کسانی که برای اوقات خوش گذشته، مویه می‌کنند، به چیزهایی که دوست دارند دست یابند، اشاره می‌کند که نمی‌توانند احساس بدبختی شان را نه تسکین دهند و نه خاموش کنند.»
فیلم‌های متعددی با عنوان نوستالژی ساخته شده‌اند، یکی از مشهورترین فیلم‌ها با این مضمون، ساخته کارگردان روس آندری تارکوفسکی است. او در فیلم "نوستالگیا" محصول سال ۱۹۸۳، یک شاعر روسی را به تصویر می‌کشد که برای نوشتن زندگی‌نامه یک آهنگ‌ساز روس به ایتالیا رفته‌است و در آنجا برای روسیه احساس دلتنگی زیادی پیدا می‌کند، این فیلم نخستین ساختهٔ تارکوفسکی در خارج روسیه و به زبانی غیر-روسی بود.
خوانندگان زیادی در سبک‌های پاپ و راک، ترانه‌هایی با نام «نوستالژی» داشته‌اند، مانند یانی، ابراهیم حامدی (ابی)، گوگوش و رضا یزدانی.
حسن‌آباد یا حسن آباد سبه روستایی در دهستان ربع شامات بخش شامکان شهرستان ششتمد استان خراسان رضوی ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۳۰۵ نفر (۱۰۱خانوار) بوده‌است.
سبه، روستایی است از توابع بخش شامکان و در شهرستان ششتمد استان خراسان رضوی ایران.
یکی از مناطق اصلی زعفران خیز سبزوار بوده و سالانه حدود یک تن زعفران توسط کشاورزان این محل تولید می‌گردد. دامداری نیز در این منطقه رونق خوبی دارد. از دیگر محصولات کشاورزی این منطقه می‌توان هندوانه و گندم آبی و دیم را نام برد.
در شش کلیو متری جنوب این روستا معدن مسی (اندیس مس شیربر پایین) در سال ۱۹۹۵ کشف شده که هم‌اکنون استخراج آن آغاز گردیده‌است. در دو کیلومتری جنوب شرقی این روستا چشمه آب گرمی است که در ادامه چشمه آبگرم فردوس می‌باشد.
این روستا در دهستان ربع شامات قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۰ جمعیت آن ۴۰۵ نفر (۱۱۲ خانوار) بوده‌است.
چنار، روستایی از توابع بخش شامکان و در شهرستان ششتمد استان خراسان رضوی ایران است.
این روستا در دهستان ربع شامات قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۲۰۳ نفر (۵۸ خانوار)
دهنو سلیم آباد، روستایی است از توابع بخش مرکزی و در شهرستان ششتمد استان خراسان رضوی ایران.
روستای دهنو سلیم اباد واقع در 101کیلومتری جنوب شرقی شهرستان سبزوار و 95کیلومتری جنوب شرق ششتمد و 45 کیلومتری شمال شهرستان بردسکن می باشد این روستا در واقع روستای مرزی شهرستان سبزوار و بردسکن می باشد روستایی بسیار زیبا و مردمی میهمان نواز و خونگرم اما محروم می باشد جمعیت روستا حدود 231خانوار و 808نفر طبق اعلام مرکز آمار ایران در سال 1390 براورد شده است شغل اکتر مردم این روستا کشاورزی و دامداری است محصولات معروف روستا عبارت اند از زعغران- گندم - جو - هندوانه دیمه و یک سری حبوبات و غلات، علت نام گزاری روستا به این خاطر است که قبلاً در نزدیکی دهنو روستای اولیه ای به نام سلیم اباد بوده که هم اکنون ویران شده و در انجا فقط کشاورزی می کنند با کوچ کردن مردم به محلی که چشمه پر اب داشته و ساختن خانه ها ان محل به روستایی تبدیل شده که به ان ده نو یعنی ده جدید گفته می شده و برای اینکه با دهنو های دیگر اشتباه نشود پسوند سلیم اباد را به ان اضافه
کرده اند و میگویند روستای دهنو سلیم آباد
روستای دهنو دارای سه تا شهید به نام شهید رمضانعلی جباری ، شهید فائز طالبی مقدم و شهید غلامرضا شهسواری می باشد .
و همچنین از مکان های گردشگری روستا می توان به آبشار پونه اشاره کرد
این روستا در دهستان ربع شامات قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۸۲۵ نفر (۲۰۳ خانوار)
البلاغ، روستایی است از توابع بخش شامکان و در شهرستان ششتمد استان خراسان رضوی ایران.
این روستا در دهستان ربع شامات قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت آن ۶۰۲ نفر بوده است.
روشن‌آباد، روستایی از توابع بخش شامکان و در شهرستان ششتمد استان خراسان رضوی ایران است.
این روستا در دهستان ربع شامات قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۲۱۳ نفر (۵۶ خانوار) بوده‌است.
درآمد مردم این روستا بیشتر در بخش کشاورزی با کاشت گندم، جو، زعفران، یونجه، چغندر قند، و … می‌باشد. و در بخش دامداری نیز فعالیت دارند.
کلاته تیرکمان، به گویش نیشابوری: کِلَت تیر کِمُ روستایی است از توابع بخش شامکان و در شهرستان ششتمد استان خراسان رضوی ایران.حدود۲۰۰خانوار جمعیت.
این روستا در دهستان ربع شامات قرار داشته و بر اساس سرشماری سال 1390 جمعیت آن 1124 نفر (257 خانوار)
خرسف، روستایی است از توابع بخش شامکان و در شهرستان ششتمد استان خراسان رضوی ایران.
این روستا در دهستان ربع شامات قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۶۰۹ نفر (۱۵۰ خانوار)
شغل مردم این روستا کشاورزی، دامداری است و محصولات اصلی کشاورزی این روستا گندم، جو، چغندر قند و زعفران ی باشد و این روستا از شمال به روستای بیروت، از جنوب به روستای داغی از شرق به دهمیان از غرب به قلعه میدان مجاورت دارد. این روستا از نعمت برق و تلفن و آب آشامیدنی برخودار است و آب کشاورزی ان از دو حلقه چاه عمیق و یک رشته قنات تأمین می‌گردد. این روستا داری یک مدرسه ابتدایی و یک مدرسه راهنمایی است.
قلعه‌میدان، روستایی است از توابع بخش شامکان و در شهرستان ششتمد استان خراسان رضوی ایران.
این روستا در دهستان ربع شامات قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۳۹۱ نفر (۱۰۳ خانوار)
بیروت، روستایی است از توابع بخش شامکان و در شهرستان ششتمد استان خراسان رضوی ایران.
این روستا در دهستان ربع شامات قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۵۹۲ نفر (۱۵۰ خانوار)
شامکان، شهری است از توابع بخش شامکان و در شهرستان ششتمد استان خراسان رضوی ایران که در ۶ فروردین ۱۴۰۰ و با حکم وزیر کشور به شهر ارتقاء یافت.https://moi.ir/fa/%D8%A7%D8%AE%D8%A8%D8%A7%D8%B1/164445
شامکان در مجاورت خط مرزی فیمابین شهرستان‌های سبزوار و نیشابور واقع شده و در فاصله ۶۵ کیلومتری از شهر سبزوار قرار دارد. این شهر مرکز بخش شامکان می‌باشد و مردم آن به زبان فارسی خراسانی با گویش سبزواری صحبت می‌کنند.https://www.irna.ir/news/84307621/گویش-سبزواری-در-فهرست-میراث-ناملموس-ملی-ثبت-شد
این شهر در بخش شامکان قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت آن ۱،۸۸۲ نفر
یحیی‌آباد، روستایی است از توابع بخش شامکان و در شهرستان ششتمد استان خراسان رضوی ایران.
این روستا در دهستان شامکان قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۹۹۸ نفر (۲۳۷ خانوار) بوده‌است.
مردم این روستا کشاورز و دامدار می‌باشند. انواع محصولات کشاورزی شامل گندم، جو، پنبه، چغندر قند و پسته می‌باشد. این روستا از غرب به منطقه حفاظت شده شیر احمد و از شرق به دهستان شامکان در ارتباط می‌باشد. یکی از دغدغه‌های مردم این روستا محیط زیست منطقه می‌باشد که با بی‌توجهی رو به نابودی می‌باشد. لهجه مردم این روستا بیشتر به لهجه مشهدی نزدیک می‌باشد. قدمت این روستا کامل مشخص نمی‌باشد ولی آثار به جای مانده به نام فرخ‌آباد در جنوب این روستا نشانه قدیمی بودن این روستا می‌باشد.
حسین‌آباد، روستایی است از توابع بخش شامکان و در شهرستان ششتمد استان خراسان رضوی ایران. مردم این روستا به دو گروه بلوچ و تازیک تقسیم می‌شوند و هر یک لهجهٔ متفاوتی دارند. بیشتر مردم روستا به کار کشاورزی و دامداری مشغولند. عده‌ای از اهالی هم به علت نبود کار به شهرستان سبزوار مهاجرت کرده اند، اما همچنان رگ و ریشه ای در روستا دارند و به آنجا بر میگردند.
این روستا در دهستان شامکان قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۹۶۱ نفر (۲۱۶ خانوار)
سنجرد یا سنگرد؛ نام روستایی از توابع بخش شامکان و در شهرستان ششتمد استان خراسان رضوی ایران است. این روستا در دهستان شامکان قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۵۷۵ نفر (۱۳۹ خانوار)
علی‌آباد ترکن، روستایی است از توابع بخش شامکان و در شهرستان ششتمد استان خراسان رضوی ایران.
این روستا در دهستان شامکان قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۳۹ نفر (۳۸ خانوار)
کلاته نوبهار، روستایی است از توابع بخش شامکان و در شهرستان ششتمد استان خراسان رضوی ایران.
این روستا در دهستان شامکان قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۷۷۹ نفر (۱۹۸ خانوار)
نوبهار، روستایی است از توابع بخش شامکان و در شهرستان ششتمد استان خراسان رضوی ایران.
این روستا در دهستان شامکان قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۳۹۳ نفر (۸۴ خانوار)
طیبه (در عربی: الطیبة) روستایست کوهستانی از توابع امارت فجیره از امارات هفتگانه کشور امارات متحده عربی که در شمال شرقی این کشور واقع شده‌است. این روستا در فاصلهٔ ۱۵ کیلومتری روستای مسافی در داخل کوه و در کنار جادهٔ ارتباطی دبا به ذَید قرار دارد. روستای مذکور در وسط رشته کوه‌های سر بفلک کشیدهٔ کوه حجر و در بطن وادی (دره) طیبة قرار دارد. راه این روستا از شهر ذَید می‌گذرد، و پس از عبور از بازار جمعه و از سربالایی تپهٔ وادی مسافی به مسافت ۱۶ کیلومتر به سمت مشرق وارد روستا می‌شود. خانه‌های روستا در دو طرف وادی و روی تپه‌ای قرار دارند که منظره‌ای جالبی به خود داده‌اند. در پایهٔ کوه مملوه از درختان کوهستانی مانند: سلم، سمر، کُنار، کُور، کِرت است که برزیبایی این روستای کوهستانی افزوده‌است.
روستای طیبه جایی است بسیار سرسبز و زیبا مخصوصاً در فصل زمستان و بهار، از چشم‌اندازی بسیار زیبا و شاعرانه برخوردار است.
جمعیت روستا در حدود ۵۰۰ نفر (۵۵ خانوار) است که از اهل سنت و مالکی مذهب هستند، یعنی از پیروان امام مالک بن انس هستند. بیشتر مردم روستا کشاورز هستند.
به علت وجود آب شیرین درختان مرکبات و میوه‌های گوناگون، و باغ‌های میوه‌های مختلف مانند: سیب، هلو، انار، پرتقال، نارنگی، لیمو ترش، لیمو شیرین، نارنج، بالنگ، نخل وسبزیجات، وسیفی جات کاشته می‌شود. ساکنان این منطقهٔ کوهستانی در کنار کشاورزی از کوه‌های اطراف روستاهای خود عسل نیز جمع‌آوری می‌کنند و می‌فروشند، عسل این مناطق طعم مخصوصی دارد و گران قسمت است.
یکی از شاعران محلی در وصف آب وهوای وزیبائی روستای الطیبة می‌سراید:
دستگاه‌های موسیقی ایرانی یا به شکل خلاصه دستگاه اصطلاحی در موسیقی سنتی ایرانی است که به مجموعه‌ای از چند نغمه (گوشه) گفته می‌شود که با هم در گام، کوک، و فواصل نت هم‌آهنگی دارند.
بیشتر منابع معاصر هفت دستگاه را بر می‌شمرند و علاوه بر آن، پنج آواز نیز مطرح می‌کنند که هر کدام زیرمجموعهٔ یکی از این هفت دستگاه است. این دستگاه‌ها عبارتند از همایون، ماهور، شور، سه‌گاه، چهارگاه، راست‌پنج‌گاه، و نوا. با این حال، برخی منابع آوازهایی که توسط دیگران جزو ملحقات دستگاه شور و همایون طبقه‌بندی می‌شوند را نیز یک دستگاه جداگانه می‌دانند و تعداد کل دستگاه‌ها را ۱۲ یا ۱۳ عدد برشمرده‌اند. گوشه‌های دستگاه‌ها در قالب مجموعه‌ای به نام ردیف گردآوری می‌شوند. معمولاً دستگاه‌ها با گوشه‌ای به نام «درآمد» آغاز می‌شوند که در آن مُدِ اصلی دستگاه معرفی می‌شود. گوشه‌های بعدی در دستگاه معمولاً آن را به سمت نت‌های زیرتر می‌برند که به آن «اوج» گفته می‌شود. دستگاه‌ها نهایتاً از طریق گوشه‌های دیگری به مد اصلی خود «فرود» می‌کنند.
بین دستگاه‌های مختلف روابطی برقرار است. برخی گوشه‌ها در بیشتر از یک دستگاه دیده می‌شوند که این امر می‌تواند پرده‌گردانی از یک دستگاه به دستگاه دیگر را میسر سازد. اگر چه تعداد دستگاه‌ها دست کم هفت مورد دانسته می‌شود، اما از نظر فواصل و مد موسیقایی، آن‌ها را به چهار یا پنج گروه تقسیم‌بندی می‌کنند و این اشتراکات فواصل نیز زمینه‌ساز رابطهٔ بین دستگاه‌ها است. از بین دستگاه‌های موسیقی ایرانی، دستگاه شور مهم‌ترین دانسته می‌شود و موضوع تحقیقات بسیاری نیز بوده‌است.
دستگاه عبارت است از مجموعه‌ای از گوشه‌ها که بر اساس منطقی درونی به‌طور سنتی کنار هم قرار گرفته‌اند و معمولاً دارای مدهای خاص خود می‌باشند. به نظر می‌رسد که ترتیب گوشه‌های یک دستگاه مبتنی بر ملایمت باشد؛ هر دستگاه از گوشهٔ خاصی شروع شده و به همان گوشه نیز ختم می‌شود. دستگاه به عنوان یک مجموعه به موسیقی‌دانان کمک می‌کند تا فواصل مربوط به هر گوشه و رابطه‌اش با دیگر گوشه‌های دستگاه را تشخیص بدهند.
لفظ «دستگاه» به عقیدهٔ بیشتر نظریه‌پردازان، اشاره به موقعیت دست روی دستهٔ سازهایی نظیر تار و سه‌تار دارد (یعنی متشکل است از دست + «گاه» به معنی موقعیت، مثل «ایستگاه» یا «پاسگاه»). با این حال عده‌ای نیز معتقدند که گاه در واقعه ریشه در «گات» دارد و آن را به متون اوستایی مرتبط می‌دانند. پیروان دیدگاه اول، اشاره می‌کنند که به پرده‌های ساز نیز در گذشته «دستان» گفته می‌شود و لذا نام دستگاه‌ها (نظیر سه‌گاه و چهارگاه) به قرار گرفتن دست روی این دستان‌ها اشاره دارد.
واژهٔ دستگاه به معنای موسیقایی‌اش ظاهراً اولین بار در رساله‌ای با نام "رساله در بیان علم موسیقی و دانستن شعبات او" به کار رفته‌است. این رساله احتمالاً پیش از ۹۷۴ ه‍.ق نگارش شده‌است و در آن برخی از مقام‌های موسیقی «صاحب دستگاه» توصیف شده‌اند.
تا پیش از جدایی موسیقی ایران از موسیقی عثمانی، موسیقی در تمام این نقاط بر اساس مقام‌ها توضیح و آموزش داده می‌شد. شروع جدایی موسیقی ایران از عثمانی احتمالاً به دورهٔ تیموریان بر می‌گردد. در قرن سیزدهم و چهاردهم میلادی (مصادف با حکومت ایلخانیان و تیموریان در ایران)، در موسیقی شرق آناتولی مفهوم مقام رشد پیدا می‌کند و این موسیقی، با آنچه در ایران و هرات (افغانستان امروزی) نواخته می‌شده تفاوت پیدا می‌کند از دید رافائل کیزوتر، همزمان با این تحولات موسیقی ایران به واسطهٔ ارتباط با غرب، تصمیم به تغییر اساسی در تئوری موسیقی خود می‌گیرد و تنها نام دوازده مقام و شش آواز اصلی را نگاه می‌دارد و برای تمام مفاهیم دیگر نام‌ها یا مقولات فارسی می‌سازد تا جایگزین مقولات عربی کند. یکی از نتایج این تحولات، پیدایش دستگاه‌های موسیقی (به عنوان نوع جدیدی از تقسیم‌بندی ملودهای موسیقی ایرانی است).
واژه «دستگاه» به احتمال زیاد از زمان سلسله قاجاریه در موسیقی ایرانی معمول شده‌است. این کلمه که در حقیقت جایگزین واژه «مقام» گردیده، خود از دو کلمه «دست» و «گاه» ترکیب یافته‌است. در موسیقی قدیم ایران، «گاه» به معنای پرده ساز بوده‌است؛ بنابراین دستگاه یعنی چگونگی قرار گرفتن انگشتان دست بر روی پرده‌های ساز که در هر مقامی شکل خاص خود را دارد. به عقیدهٔ محسن حجاریان، اولین کاربرد لفظ «دستگاه» به معنای کنونی‌اش به رساله‌های زمان آقابابا مخمور بر می‌گردد که موسیقی‌دانی در دربار فتحعلی شاه قاجار بود. او تعداد دستگاه‌ها را دوازده عدد و نام آن‌ها را چنین نامگذاری کرده بود: راست‌پنج‌گاه، نوا نِشابور، همایون، ماهور، رُهاب، شول [شور] و شهناز، چهارگاه مخالف، سه‌گاه، دوگاه، زابل، عَشیران، نیریز.
شکل‌گیری دستگاه‌ها احتمالاً متأثر از مفهومی دیگر به نام «شَدّ» (جمع: شدود) بوده‌است. دَورَه‌بیگ کَرامی (سفره‌چی در دربار شاه عباس صفوی که موسیقی و شاعری نیز می‌دانست)، در رسالهٔ "معرفت علم موسیقی" از شدود چهارگانه نام برده‌است. در هر «شد» تعدادی از مقام‌ها، آوازها یا شعبه‌ها به دنبال هم اجرا می‌شدند و شروع و خاتمهٔ هر «شد» همیشه مقام یا شعبهٔ واحدی بوده‌است؛ از این جهات مفهوم دستگاه و «شد» با هم شباهت دارند. همچنین در رسالهٔ "در بیان چهار دستگاه اعظم" که احتمالاً در قرن سیزدهم هجری نگارش شده، «دستگاه راست» از جملهٔ «چهار شد اعظم» دانسته شده‌است. از این رساله می‌توان چنین استنباط کرد که احتمالاً دستگاه‌های دیگری نیز به جز چهار دستگاه اعظم وجود داشته؛ عنوان رسالهٔ دیگری به نام "دربارهٔ شش دستگاه اصل و شش دستگاه فرد" که احتمالاً در دورهٔ قاجاریه نگارش شده نیز بر این امر صحه می‌گذارد.
اولین سند مکتوب از تقسیم‌بندی دستگاه‌ها به شکلی که امروز متداول است، بحورالالحان اثر فرصت‌الدوله شیرازی است. این اثر در سال ۱۹۰۴ در بمبئی به چاپ رسید، و فقط گوشه‌های هر دستگاه را فهرست می‌کند اما اشاره‌ای به ساختار دستگاه نمی‌کند و گوشه‌ها را نیز به نت نیاورده‌است. در اواخر قاجاریه، دو فرزند علی‌اکبر فراهانی به نام میرزاعبدالله و آقاحسینقلی دستگاه‌ها را به صورت مجموعه‌ای تحت عنوان ردیف گردآوری و تدوین کردند. آن‌ها ردیف را به نسل بعدی موسیقی‌دانان ایرانی نظیر اسماعیل قهرمانی، نورعلی برومند، درویش‌خان و علینقی وزیری آموزش دادند. از این میان، وزیری اولین کسی بود که به‌طور رسمی با موسیقی غربی آشنا بود (او در آلمان و فرانسه در این باره تعلیم دیده بود). او با توسعهٔ نت‌نویسی غربی برای نمایش ریزپرده‌های رایج در موسیقی دستگاه، اقدام به نت‌نویسی چندین گوشه از هر دستگاه کرد و اولین ردیف مکتوب برای ساز را نگارش کرد. از آن زمان، نسخه‌های مختلفی از ردیف به صورت صوتی و مکتوب گردآوری و منتشر شده‌اند (ر.ک. مقالهٔ ردیف (موسیقی)).
هر دستگاه از چندین گوشه تشکیل شده‌است. به‌طور سنتی، این گوشه‌ها معمولاً در یک قالب دایره‌ای پنج قسمتی اجرا می‌شوند که شامل پیش‌درآمد، چهارمضراب، آواز، تصنیف و رنگ است. محسن حجاریان تمام گوشه‌های دستگاه را در قالب دو بخش کلی تقسیم می‌کند: درآمد و اوج. به گفتهٔ او اوج معمولاً یک فاصلهٔ چهارم درست یا پنجم درست بالاتر از درآمد قرار دارد. هرمز فرهت معتقد است ترتیب گوشه‌ها در ردیف بیشتر از آن که بر اساس منطق باشد، بر اساس سنت است.
تقریباً در تمام ردیف‌ها برای هر یک از دستگاه‌ها یک یا چند گوشه به اسم درآمد تعریف می‌شود. این گوشه معمولاً در ابتدای اجرای دستگاه یا در انتهای اجرای گوشه‌های دیگر نواخته می‌شود و نقش آن تأکید بر فضای تونالِ حول و حوش نت پایه دستگاه است. تنها استثنای مهم این قاعده، در آواز دشتی است (که توسط برخی، یک دستگاه دانسته می‌شود) چرا که این آواز درآمد ندارد و معمولاً با گوشه‌ای به نام «حاجیانی» آغاز می‌شود. درآمد نقش برجسته‌ای در شناخت دستگاه دارد چرا که مُدِ مَبنا را معرفی می‌کند (یعنی مدی که در سراسر اجرای دستگاه به آن از طریق انگاره‌های ملودیکی به نام "فرود" برگشت داده می‌شود). گوشه‌های آغازین (درآمد) و پایانی (فرود)، مبنای شناسایی و تعیین نام دستگاه‌ها هستند.
در انتهای ردیفِ یک دستگاه، معمولاً یک یا چند گوشه با نام فرود معرفی می‌شوند که وظیفه‌شان بازگرداندن موسیقی به درجهٔ اول دستگاه است؛ مثلاً در دستگاه چهارگاه، می‌توان از منصوری به درآمد "فرود آمد". گوشه‌های فرود یک نقش دیگر هم دارند و آن بازگشت از دستگاهی دیگر به دستگاه اولیه است؛ مثلاً وقتی از دستگاه چهارگاه با استفاده از گوشه‌های حصار یا مویه به دستگاهی دیگر پرده‌گردانی شود، می‌توان دوباره با کمک گوشهٔ فرود، به چهارگاه بازگشت. برخلاف گوشه‌هایی نظیر حصار یا مویه که معمولاً نت‌هایی خارج از چارچوب اصلی دستگاه را در خود دارند (و از همین طریق امکان پرده‌گردانی را فراهم می‌کنند)، درآمد و فرود معمولاً نت‌هایشان محدود به نت‌های اصلی دستگاه است. گوشهٔ فرود را همهٔ ردیف‌ها برای همهٔ دستگاه‌ها تعریف نمی‌کنند و بسیار پیش می‌آید که فرودهای کوتاهی که در انتهای اجرای یک گوشهٔ دیگر اجرا می‌شوند را یک گوشهٔ مستقل در نظر نگیرند.
گام هر دستگاه ترکیبی از فواصل گوناگون با کرسی‌بندی گوشه‌هاست که از اوزان «باز و بسته» برخوردار است. نغمات در دستگاه از بم به زیر در حرکت است و دوباره از زیر به بم برمی‌گردد؛ این حرکت، روی برخی از درجات مطبوع ایست می‌کند و سپس با فرودی مشخص، به محور اصلی بازمی‌گردد.
فواصلی که در گام دستگاه‌های موسیقی ایرانی دیده می‌شوند اصولاً از چهار نوع هستند: دوم بزرگ (حدود ۲۰۰ سنت)، دوم خنثی (حدود ۱۵۰ سنت)، دوم کوچک (حدود ۱۰۰ سنت)، و دوم بیش‌بزرگ (حدود ۲۵۰ سنت). اگر فراوانی هر کدام از این فواصل در تمام گام‌های دستگاه‌های موسیقی ایرانی شمرده شود، دوم بزرگ ۳۲ بار، دوم خنثی ۱۷ بار، دوم کوچک ۱۱ بار و دوم افزوده ۳ بار استفاده می‌شوند. اگر تمام گام موسیقی ایرانی برهم منطبق شود، در هر اکتاو نیاز به دست کم ۱۵ پردهٔ مختلف است؛ اما یک اکتاو در گام هر دستگاه تنها متشکل از هفت پرده است.
گوشه‌های یک دستگاه به‌طور کلی به دو دسته قابل تقسیم هستند: آن‌هایی که ضرب‌آهنگ (ریتم) مشخص ندارند، و آن‌هایی که متر (وزن) مشخصی دارند و این وزن عامل مهمی در ماهیت آن‌هاست. برای مثال گوشه‌های «کرشمه» یا «چهارمضراب» متریک هستند. گوشه‌های غیر ریتمیک اگر چه متر ثابتی ندارند، اما معمولاً در مطابقت با اوزانی عروضی اجرا می‌شوند. به‌طور کلی در اجرای آوازی دستگاه‌ها، تصنیف (قطعهٔ آوازی با متر مشخص) جایی ندارد و این تنها قطعات سازی هستند که متر مشخص دارند.
بیشتر متون امروزی، ردیف موسیقی ایرانی را به هفت دستگاه تقسیم می‌کنند و در کنار آن چند آواز نیز بر می‌شمرند (دست کم سه مورد آواز دشتی، آواز ابوعطا، آواز بیات ترک، اگر چه برخی آواز شوشتری، آواز بیات کرد، و آواز بیات اصفهان را نیز بر می‌شمرند). در تعداد این متعلقات (آوازها) اختلاف نظر وجود داشته‌است، ولی رایج‌ترین تقسیم‌بندی‌ها متشکل از هفت دستگاه (شور، ماهور، سه‌گاه، چهارگاه، راست‌پنج‌گاه، همایون، نوا) و پنج آواز (افشاری، دشتی، ابوعطا، بیات ترک، و بیات اصفهان) هستند. برخی (از جمله محسن حجاریان) این تقسیم‌بندی و به خصوص انتخاب نام «آواز» برای ملحقات دستگاه‌ها را به علینقی وزیری نسبت می‌دهند. اما معرفی هفت دستگاه به شکل امروزی، پیش از وی و توسط فرصت شیرازی در "بحورالالحان" انجام شده‌است، و تقسیم‌بندی پنج آواز به عنوان ملحقات آن دستگاه‌ها نیز احتمالاً توسط علی‌اکبر فراهانی و فرزندانش صورت گرفته‌است.
با این حال در تقسیم‌بندی‌های قدیمی‌تر (اوایل قرن بیستم)، برخی نظریه‌پردازان دوازده دستگاه برمی‌شمردند، و پنج مورد از آوازهای یادشده را نیز جزو دستگاه‌ها برمی‌شمردند. برای مثال، گن‌ایچی تسوگه ابوعطا را جزو دستگاه‌ها برمی‌شمرد و ژان دورینگ نیز تعداد دستگاه‌ها را دوازده عدد ذکر می‌کند (که در شش یا هفت گام اجرا می‌شوند). هرمز فرهت نیز تعداد دستگاه‌ها را دوازده عدد ذکر می‌کند، که این امر اساساً به آن خاطر است که "فرود" (بازگشت به درآمد دستگاه) در این‌ها متفاوت است (مثلاً فرود بیات اصفهان متفاوت از فرود دستگاه همایون است). برونو نتل با استناد به تحقیقات دیگران نشان داده‌است که گوشه‌هایی که قابلیت پرده‌گردانی دارند در قرن اخیر بیشتر مورد توجه بوده‌اند، چنان‌که حتی برخی از آن‌ها به‌طور مستقل از دستگاهی که به آن وابسته بودند، اجرا می‌شوند و در حال تبدیل به یک دستگاه مستقل هستند؛ او از این جمله به بیات کرد اشاره می‌کند (مشتق از دستگاه شور، با افزودن درجهٔ پنجم به اندازهٔ نیم پرده) و آن را در حال تبدیل به یک دستگاه جداگانه می‌داند. برخی محققان دیگر از جمله ژان دورینگ و هرمز فرهت هم به این روند شکل‌گیری دستگاه‌های جدید صحه گذاشته‌اند. همچنین آقابابا مخمور که اولین کاربرد واژهٔ «دستگاه» به او نسبت داده شده نیز دوازده دستگاه برشمرده‌است اگر چه نام‌های آن‌ها با نام دستگاه‌های امروزی مطابقت کامل ندارد. رسالهٔ دیگری که احتمالاً در دورهٔ قاجار نوشته شده‌است نیز موجود است که عنوان آن "دربارهٔ شش دستگاه اصل و شش دستگاه فرع" است که یعنی تعداد دستگاه‌ها را ۶ یا ۱۲ برمی‌شمرد. دست آخر آن که حجاریان از شخصی با نام خانوادگی «پرورش» نام می‌برد که در سال ۱۹۳۸ در کتابی با نام «"راهنمای موسیقی"» با دستگاه خواندن بیات کرد و سایر آوازها، جمعاً سیزده دستگاه برمی‌شمرد. اما از سوی دیگر، حجاریان خود معتقد است که دستگاه‌ها برای «دستگاه بودن» نیاز دارند که یک «اوج» داشته باشند، و او آوازهایی نظیر شوشتری را به دلیل نداشتن اوج، دستگاه نمی‌داند. در همین راستا او همچنین اشاره می‌کند که اگر چه ردیف میرزاعبدالله و ردیف معروفی برای آواز بیات کرد اوج قائل نمی‌شوند، اما ردیف دوامی یک گوشهٔ اوج برای آن ذکر می‌کند و خودِ دوامی هم بیات کرد را در راه دستگاه شدن توصیف می‌کند.
از سوی دیگر، برخی تعداد دستگاه‌ها را کمتر می‌دانند و دستگاه‌هایی که از نظر مایه مطابقت دارند را مستقل از هم نمی‌شمارند. برای مثال، محمدرضا شجریان در مصاحبه‌ای که در سال ۱۳۶۲ با اکبر ناظمی انجام داده بود، اشاره می‌کند که خود به وجود پنج دستگاه اعتقاد دارد اگر چه اذعان می‌کند که تقسیم‌بندی رایج همان تقسیم‌بندی دوازده‌تایی (۱۲ آواز) یا هفت‌تایی (۷ دستگاه) است. داریوش طلایی نیز در مورد این که تمام دستگاه‌ها از طریق چهار مایهٔ اصلی به دست می‌آیند تحقیقات گسترده‌ای کرده‌است.
تقریباً تمام صاحب‌نظران معاصر، دستگاه شور را مهم‌ترین دستگاه موسیقی ایرانی می‌دانند و به آن «مادر همهٔ دستگاه‌ها» می‌گویند، زیرا چندین آواز از شور منشعب شده‌اند و حتی در دستگاه‌های دیگر نظیر نوا و سه‌گاه نیز تأثیر شور مشهود است. استثنای مهم در این زمینه، هرمز فرهت و داریوش صفوت هستند که دستگاه شور را به خاطر قدمت کمترش اصلی نمی‌دانند و در مقابل، دستگاه چهارگاه را به خاطر این که دو دانگ متقارن دارد، دستگاه اصلی می‌دانند.
دستگاه شور مهم‌ترین دستگاه موسیقی ایرانی دانسته می‌شود و به آن «مادر همهٔ دستگاه‌ها» گفته می‌شود، زیرا چند آواز مهم از شور منشعب شده‌اند و حتی در دستگاه‌های دیگر نظیر نوا و سه‌گاه نیز تأثیر شور مشهود است. دستگاه شور بیش از دستگاه‌های دیگر مورد تحقیق بوده‌است، که از قدیمی‌ترین آن‌ها می‌توان به کتاب "آواز شور" اثر محمدتقی مسعودیه (منتشر شده در سال ۱۹۶۸) اشاره کرد. پس از تحول مقام به دستگاه، چند مقام در قالب گوشه‌هایی در دستگاه شور نگه داشته شده‌اند (از جمله رهاوی، بزرگ و حسینی)، و در تقسیم‌بندی ارائه شده توسط داریوش طلایی که تمام دستگاه‌ها را با کمک چهار دانگ اصلی توضیح می‌دهد، دانگ اول دستگاه شور یکی از این دانگ‌های بنیادین است. همچنین دستگاه شور از طریق گوشه‌های مختلفش راه برای پرده‌گردانی به دیگر دستگاه‌ها دارد (مثلاً گوشه‌های حسینی و رهاوی امکان تغییر از شور به نوا و برعکس را فراهم می‌کنند).
گام شور از نظر مُد، کوچک (مینور) محسوب می‌شود زیرا درجهٔ سوم، ششم و هفتم در مد شور به نسبت نت پایه دارای فاصلهٔ کوچک (شبیه گام کوچک غربی) هستند؛ فاصلهٔ این درجات را با اختلاف ربع پرده در درجهٔ دوم، می‌توان با فواصل درجات مدهای یونانی فریژین و ائولین، یا گام کوچک نظری (مینور تئوریک) منطبق دانست. این مقایسه صرفاً از نظر انطباق فواصل درجات گام صورت گرفته‌است وگرنه درجات گام‌های غربی، چه کوچک (مینور) و چه بزرگ (ماژور) نقشی ثابت دارند اما در موسیقی ایران بسته به احساس و روحیهٔ ایرانی، نقش درجات مدام در حال تغییر هستند. گام شور پایین‌رونده است؛ به این معنا که روند ملودی‌های شور اکثراً از بالا به پایین است.
زمانی که درجهٔ پنجم شور ربع پرده پایین‌تر آورده شود، دانگ دوم شور (از درجهٔ چهارم تا هفتم) از نظر فواصل با دانگ اول شور یکسان می‌شود و «شور دوم» در این منطقه شکل می‌گیرد؛ از همین جهت است که برای دستگاه شور «مناطقی» تعریف می‌شود. دستگاه شور در سه منطقه اجرا می‌شود، که به ترتیب شور پایین، شور وسط، و شور بالا (یا اوج) نامیده می‌شوند. شور پائین وسعتی برابر یک فاصلهٔ چهارم درست دارد، یعنی همان دانگ اول دستگاه شور. درآمد شور در این منطقه اجرا می‌شود. شور وسط دانگ دوم دستگاه شور را می‌سازد و به دانگ اول متصل است به گونه‌ای که نت آخر دانگ اول، نت اول دانگ دوم است. گوشه‌هایی چون شهناز، گریلی، خارا، قجر و قرچه در این منطقه اجرا می‌شوند. در گوشه‌هایی نظیر «گلریز» و «بزرگ» درجهٔ هشتم به دانگ دوم افزوده می‌شود که باعث می‌شود وسعت دانگ دوم را تا فاصلهٔ پنجم بزرگ افزایش دهد؛ اینجاست که درجهٔ هشتم شور، محور ملودی (نت شاهد) می‌شود و زمینه برای اجرای شور بالا مهیا می‌شود. شور بالا (اوج) از درجهٔ هشتم آغاز می‌شود و دانگ سوم دستگاه شور را تشکیل می‌دهد. بین دانگ سوم (شور بالا) و دانگ دوم (شور وسط) یک پرده فاصله است؛ به عبارتی دیگر، دانگ سوم همان دانگ اول است با این تفاوت که یک اکتاو بالاتر اجرا می‌شود. گوشهٔ حسینی در این دانگ اجرا می‌شود. هر سه منطقه (دانگ) از نظر فاصله برهم منطبق هستند به گونه‌ای که فواصل میانی هر دانگ دو فاصلهٔ دوم نیم‌بزرگ و یک فاصلهٔ دوم بزرگ هستند.
آواز ابوعطا از درجهٔ دوم شور ساخته می‌شود. نت شروع و نت ایست ابوعطا، درجهٔ دوم شور است. درجهٔ چهارم نت شاهد است و می‌تواند به عنوان نت آغاز هم استفاده شود. درجهٔ پنجم شور در این آواز نت متغیر نیست و بیشتر آواز در فاصلهٔ درجهٔ دوم تا درجهٔ چهارم شور اجرا می‌شود. درجهٔ سوم شور در این آواز بسیار اجرا می‌شود اما فقط به عنوان‌گذاری بین درجات دوم و چهارم. آواز بیات ترک از درجهٔ سوم شور ساخته می‌شود؛ به آن معنا که نت شاهد در آواز بیات ترک، درجهٔ سوم دستگاه شور است. در خود دستگاه شور، درجهٔ سوم کمتر مورد استفاده قرار گرفته اما در بیات ترک، این درجه، مایهٔ اصلی محسوب می‌شود. تصنیف اندک اندک اثر شهرام ناظری، یکی از آثار ساخته شده در آواز بیات ترک است. آواز افشاری از درجهٔ چهارم شور ساخته می‌شود؛ به این معنا که نت شاهد در آواز افشاری، درجهٔ چهارم دستگاه شور است. نت ایست در روی درجهٔ دوم و توقف و خاتمه، روی نت زیر پایهٔ شور است و در واقع حالتی شبیه به گوشهٔ رهاب دارد. آواز دشتی از درجهٔ پنجم شور ساخته می‌شود؛ به این معنا که شاهد آواز دشتی، درجهٔ پنجم دستگاه شور است. نت شروع آواز دشتی درجهٔ سوم شور است و نت شاهد آن درجهٔ پنجم شور، که در عین حال نت متغیر هم هست، و نت ایست دشتی نت پایهٔ شور است.
در بیشتر منابع معاصر (در سدهٔ ۲۱ میلادی)، تعداد دستگاه‌های موسیقی ایران هفت عدد ذکر شده اما از لحاظ آناتومی (ترتیب و نوع فاصله‌ها) این دستگاه‌ها کمتر از هفت نوع دانسته می‌شوند. به عقیدهٔ علینقی وزیری، رفتار و حالات دستگاه راست پنجگاه مانند ماهور است و رفتار و حالات دستگاه نوا نیز مانند شور است، که یعنی دستگاه‌ها را می‌توان در پنج خانوادهٔ اصلی طبقه‌بندی کرد. برونو نتل نیز همین دیدگاه را تأیید می‌کند، و ژان دورینگ هم اگر چه خود به شش یا هفت گام اعتقاد دارد، اما از روح‌الله خالقی چنین نقل می‌کند که وی نیز پنج گام اصلی برای دستگاه‌ها برمی‌شمرد. از سوی دیگر، داریوش طلایی در تحقیقاتش به این نتیجه رسیده که با شکستن هر دستگاه به دو دانگ می‌توان تمام ساختارهای مُدال موسیقی ایرانی را با استفاده از تنها چهار دانگ (شور، چهارگاه، ماهور، و نوا/دشتی) طبقه‌بندی کرد. محمدرضا لطفی نیز هویت هر دستگاه را در دانگ اول آن می‌داند و می‌نویسد که دانگ اول هر دستگاه غیرقابل تغییر است چون با تغییر آن، ماهیت دستگاه تغییر می‌کند.
برونو نتل در کتاب «ردیف موسیقی ایرانی» (چاپ ۱۹۷۸ میلادی) می‌نویسد که بیشتر منابع معاصر در آن زمان (اواخر سدهٔ ۲۰ میلادی) دستگاه‌ها را دوازده مورد می‌دانند، اگر چه برخی از منابع قدیمی‌تر پنج‌تای آن‌ها را در غالب «آوازها» یا «متعلقات» بر می‌شمرند و وابسته به یک دستگاه دیگر می‌دانند (مثل بیات اصفهان به عنوان متعلقات همایون، یا افشاری و بیات ترک به عنوان مشتقات شور). او همچنین ذکر می‌کند برخی منابع سیزده دستگاه بر می‌شمرند، چرا که یا بیات کرد یا آواز شوشتری را به عنوان یک دستگاه یا آواز مستقل بر می‌شمرند (که به ترتیب از دستگاه شور و همایون جدا شده‌اند). در مقابل، او معتقد است که راست و پنجگاه در عمل دو دستگاه جدا بوده‌اند که به هم پیوسته‌اند و آنچه امروز «راست‌پنجگاه» نامیده می‌شود را شکل داده‌اند.
به عقیدهٔ وزیری، فاصله‌های چهارم درست و پنجم درست در مد تمام دستگاه‌ها وجود دارند، و آنچه باعث تفاوت مد آن‌ها می‌شود گوناگونی سایر درجات است.
این مقاله به همسنجی فرمت‌های تصویر می‌پردازد.
شرکت مرتب، شرکت خودروسازی ایرانی است، که در مهرماه ۱۳۳۶ تأسیس شد و با نام کارخانجات لندرور و به‌عنوان نمایندگی فروش اتومبیل‌های شرکت روور، در اداره ثبت شرکت‌ها و مالکیت صنعتی تهران، به ثبت رسید.
تولید و مونتاژ این شرکت رسماً از سال ۱۳۴۱ آغاز گردید. همکاری دو شرکت در ارتباط با تولید سه نوع خودروی سواری هفت نفره، وانت نیم تن، وانت یک تن از نوع لندرور شروع شد.
این شرکت در ۱۳۵۰ به شرکت سهامی خاص و در ۱۳۵۴ به فرم شرکت سهامی عام تبدیل گردید. پس از وقوع انقلاب ۱۳۵۷ ایران، شرکت مرتب از سوی شورای انقلاب، ملی اعلام شد.
شرکت مرتب تا سال ۱۳۶۰ قطعات خودروهای مونتاژی خود را، به صورت انحصاری از شرکت روور تأمین می‌کرد ولی به علت تحریم ایران، از سال ۱۳۶۰ تا ۱۳۷۰ قطعات خودروها، از طریق شرکت اسپانیایی سانتانا خریداری می‌شد.
در سال ۱۳۷۵ سازمان گسترش و نوسازی صنایع ایران، باقی‌مانده سهام خود را، از طریق سازمان بورس اوراق بهادار تهران عرضه نمود و مؤسسه احرار، با ۶۱٫۱٪ درصد، عمده سهامدار شرکت مرتب گردید.
در سال ۱۳۸۰ قراردادی با شرکت سانگ‌یونگ کره جنوبی برای تولید خودروی موسو منعقد گردید و شرکت مرتب خودروی موسو را در دو تیپ ۳۲۰۰ و ۲۳۰۰ با تیراژی بالغ بر ۵٫۵۰۰ دستگاه، مونتاژ، به بازار عرضه نمود.
تاکنون بیشتر تولیدات شرکت مرتب، در کلاس خودروهای اس‌یووی بوده‌اند. این شرکت از سال ۱۳۴۱ خودروی لندرور را تحت لیسانس تولید می‌کند. مدل ایرانی این خودرو هم‌اکنون با نام پاژن در حال تولید است. دیگر محصولات شرکت مرتب، خودروهای موسو و رکستون هستند.
در سال 1395 سهام گروه مرتب با حداقل دو سال تعطیلی توسط شرکت سیف خودرو خریداری شد . از سال 1398 سهام گروه مرتب با همکاری سیف خودرو محصولات شرکتبیسو تی۳ و بیسو تی۵ را تولید مونتاژ و پیش فروش می‌کنند‌.
https://web.archive.org/web/20190715051004/https://safekhodro.com/about-us/
والری بومن جارت (؛ زادهٔ شیراز)، وکیل آمریکایی مقیم شیکاگو، ایلینوی است. وی همچنین از مشاورین ارشد رئیس‌جمهور باراک اوباما بود.«پس اگر او مسلمان بود چه می‌شد؟» رادیو زمانه به نقل از مجله Newsweek والری جارت از پدر و مادری آمریکایی زاده شده و متولد شهر شیراز، ایران است و تا ۵ سالگی در این شهر زندگی می‌کرده‌است.
وی در سال ۱۹۷۸ در رشته روانشناسی از دانشگاه استنفورد موفق به کسب مدرک کارشناسی شد و سپس دکترای خود را در رشته حقوق در سال ۱۹۸۱ از دانشگاه میشیگان دریافت کرد.
برخی نشریات و رسانه‌های ایالات متحده آمریکا وی را بانفوذترین مشاور باراک اوباما معرفی می‌کنند.Obama's closest aide is from Shiraz , knowledgeplex
وی دارای دختری به نام "لورا" است که هم‌اکنون در حال تحصیل در رشته حقوق از دانشگاه هاروارد است.Obama's "Other Half", TV Interview with CBS News
پدر وی، "جیمز بومن"، از اولین پزشکان بیمارستان نمازی شیراز بوده‌است.The Woman to See , The New Republic وی خاطراتش از زندگی در ایران را، «خاطراتی بسیار شیرین» توصیف می‌کند.
جارت به سه زبان فارسی، فرانسوی، و انگلیسی صحبت می‌کند.
مشاور باراک اوباما
جارت یکی از طولانی‌ترین مشاوران و افراد مورد اعتماد اوباما بود و بطور گسترده‌ ای برای موقعیت برجسته در دولت اوباما پیشنهاد می‌شد.
در ۱۴ نوامبر ۲۰۰۸، باراک اوباما، رئیس جمهور منتخب، جارت را به عنوان مشاور ارشد رئیس جمهور و دستیار رئیس جمهور برای روابط بین دولتی و روابط عمومی انتخاب کرد. او مدیریت دفتر مشارکت عمومی و امور بین دولتی کاخ سفید و دفتر امور شهری و همچنین ریاست شورای زنان و دختران کاخ سفید و دفتر المپیک کاخ سفید را بر عهده داشت.
کاتتر سیاهرگ مرکزی یا "کاتتر ورید مرکزی" لوله‌ای تو خالی ساخته شده از پلیمرهای مناسب برای کاربرد پزشکی است که وظیفه انتقال مایعات (خون، ادرار و … بر اساس نوع وسیله) از داخل بدن انسان به بیرون یا بالعکس را بر عهده دارد. کاتترها انواع مختلفی دارند که برای درمان انواع بیماری‌ها اعم از قلبی و عروقی، ارولوژی، گوارشی، اختلالات نورو واسکولار و … کاربرد دارند. کاتتریزاسیون یا کانولاسیون درون وریدی عبارت است از روشی که در آن یک کانولا در یک ورید وارد و مستقر می‌شود تا یک دسترسی وریدی را فراهم کرده باشد.
ورید سابکلاوین
ورید ژگولار
ورید فمورال
انتخاب کاتتر مناسب به عوامل زیر وابسته است:
مجموعاً منع مطلقی برای کاتتریزاسیون وریدی وجود ندارد
اما در مواردی بهتر استاز آن خودداری گردد:
نکته: محلول‌های اسکلروزان، برخی داروهای شیمی درمانی و وازوپرسورها که اگر از بافت نشت کنند می‌توانند موجب نکروز یا تاول شوند، بهتر است از راه وریدهای مرکزی استفاده گردند مگر در مواقع اورژانس یا چنانچه دسترسی به ورید مرکزی به راحتی یا در زمان مقتضی مقدور نباشد (در مورد سالین هیپرتونیک، کلراید کلسیم و پتاسیم و آمیودارون نیز چنین است).
کاتترگذاری سیاهرگ مرکزی زیر ترقوه (ساب کلاوین)
درازمدت:
vein. New England Journal of Medicine December ۱۳, ۲۰۰۷; ۳۵۷:e۲۶
پارک مشرف یکی از پارک‌های دبی
ویکی از نقاط دیدنی امارات متحده عربی است.
«پارک مشرف» با وسعت بیش از ۱۲۴ هکتار مساحت، بزرگترین پارک دبی می‌باشد و در جاده الخوانیج در ۹ کیلومتری فرودگاه بین‌المللی دبی قرار دارد. این پارک کمی خارج از شهر قرار دارد اما به دلیل امکانات و وسعت زیاد آن محبوب خانواده‌ها می‌باشد.
در این پارک درختان صحرایی مانند: مانند: کُور، کُنار، کِرت، سمر، گز، سَلَم به وفرت وجود دارد.
بازدیدکنندگان با پرداخت ۱۰ درهم می‌توانید با اتومبیل وارد پارک شوند. از بخش‌های جالب این پارک می‌توان به خانه‌های مینیاتوری ساخته شده متعلق به ملل مختلف جهان اشاره نمود. یک ترن نیز گردشگران را بعد از ظهرها دور تا دور پارک می‌گرداند. شتر سواری، اسب سواری و بازی در محوطهٔ ویژه بازی بچه‌ها از دیگر سرگرمی‌های این پارک است. استخرهای شنا نیز ویژه آقایان و بانوان موجود است. دوچرخه و اسکیت سواری ممنوع می‌باشد. در این پارک روز خاصی برای بازدید خانم‌ها در نظر گرفته نشده‌است.
ورودیه: ۳ درهم (۱۰ درهم برای ورود اتومبیل) ساعات بازدید: ۸ صبح تا ۱۱٫۳۰ شب ترن: ۲ درهم استخر: ۱۰ درهم بزرگسالان، ۵ درهم کودکان. پارکی صحرایی وبسیار جالب مخصوصاً در فصل زمستان.
این فهرست به نقاط دیدنی امارات متحده عربی می‌پردازد.
پارک ساحلی جمیرا یکی از پارک‌های دبی
«پارک ساحلی جمیرا»
با وسعتی در حدود ۱۲ هکتار در خیابان ساحلی جمیرا واقع گردیده‌است. این پارک بسیار محبوب است. دریای لاجوردی، درختان نخل، یک ساحل طویل و باریک، باغ‌ها و چمنزارهای زیبا و وسیع، محیط دلپذیری را برای سکنه و گردشگران به وجود آورده‌است. محل‌هایی برای طبخ باربیکیو، زمین مخصوص والیبال و کیوسک‌های فروش غذا ونوشیدنی از دیگر امکانات این پارک می‌باشند. نیروهای نجات غریق در طول ساعت‌های مجاز برای شنا کردن (۸ صبح تا ۶ بعد از ظهر) در کنار ساحل حضور دارند. استفاده از دوچرخه و اسکیت نیز در این پارک مجاز نمی‌باشد. ورودیه: ۵ درهم (۲۰ درهم برای ورود اتومبیل) ساعات بازدید: ۸ صبح تا ۱۰٫۳۰ شب (روزهای تعطیل: ۸ صبح تا ۱۱ شب) روزهای شنبه اختصاص به خانم‌ها و کودکان (زیر ۵ سال) دارد.
این پارک در حال حاضر تعطیل است، تا پایان ساخت کانال آبی دبی (قنات دبی المائیة) که در دست ساخت است، و به گفتهٔ مسؤلین تا نیمه سال ۲۰۱۷ ادامه خواهد داست.
پارک خور یکی از پارک‌های دبی
«پارک خور» در بخش بر دبی و در ساحل خور دبی قرار دارد. اینحا در واقع یک پارک ییلاقی محسوب میشود. چندین هکتار باغ، اسکله‌های ماهیگیری
، مسیرهای ویژه دو و پیاده‌روی، محل‌هایی برای طبخ بریانی (باربی کیو)، مناطق ویژه بازی بچه‌ها، رستوران‌ها و کیوسک‌ها فروش غذا و نوشیدنی از جمله امکانات این پارک می‌باشند. یک آمفی تئاتر بزرگ نیز وجود دارد که محل برگزاری کنسرت‌ها در زمان تعطیلات عمومی و موقعیت‌های خاص می‌باشد. در طول ۲٫۳ کیلومتری پارک در امتداد خور، یک ماشین کابلی، به بازدیدکنندگان این امکان را می‌دهد تا سوار بر آن (در ارتفاع ۳۰ متری از سطح زمین) به تماشای پارک و خور دبی بپردازند. در نزدیکی ورودی شماره یک پارک نیز یک شهرکودک و یک موزه برای کودکان قرار دارد. در ورودی شماره ۲ نیز بازدیدکنندگان می‌توانید یک موتورسیکلت چهارچرخ به مبلغ ۲۰ درهم برای یک ساعت گردش در پارک اجاره کنند. در اینجا دوچرخه سواری ممنوع می‌باشد ولی اسکیت سواری مجاز است. ورودیه: ۵ درهم ساعات بازدید: ۸ صبح تا ۱۱ شب قطار برقی: بزرگسالان ۲۵ درهم، کودکان ۱۵ درهم شهر کودکان: بزرگسالان ۱۵ درهم، کودکان ۱۰ درهم موتور سیکلت چهارچرخ: ۲۰ درهم روزهای چهارشنبه اختصاص به زنان و کودکان (زیر ۶ سال) دارد.
پارک صفا یکی از پارک‌های دبی ویکی از نقاط دیدنی امارات متحده عربی است.
«پارک صفا» یکی از قدیمی‌ترین پارک‌های دبی می‌باشد که در مقابل هتل متروپولیتان در خیابان الوصل وخیابان شیخ زاید قرار گرفته‌است. این پارک با ۶۴ هکتار مساحت در سال ۱۹۷۵ میلادی بنا شده‌است. وجود دریاچه و یک آبشار زیبا در کنار آن جلوهٔ خاصی به این پارک بخشیده‌اند. امکانات فراوانی نیز برای بازدیدکنندگان در نظر گرفته شده‌است از جمله: بازیهای الکترونیکی و ماشین‌های بازی برای نوجوانان، سه زمین تنیس، مسیر ویژه دو و پیاده‌روی.
میدان موانع، بیش از ۲۰ محل برای طبخ باربی کیو و محوطه وسیع چمن. بازدیدکنندگان می‌توانید از دوچرخه و چهارچرخه‌هایی که در به اجاره داده می‌شود، جهت گردش در پارک استفاده نمایند. استفاده از اسکیت نیز در اینجا آزاد می‌باشد. ورودیه: ۳ درهم (رایگان برای کودکان زیر ۳ سال) ساعات بازدید: ۸ صبح تا ۱۰٫۳۰ شب اجاره دوچرخه: ۲۰ تا ۳۰ درهم برای هر ساعت و ۱۰۰ درهم نیز بعنوان سپرده روزهای دو شنبه اختصاص به خانمها و کودکان (زیر ۷ سال) دارد.
پارک ساحلی الممزر یکی از پارک‌های دبی
این پارک با مساحتی حدود ۱۰۶ هکتار در منطقهٔ الحمریة بعد از اسکله الحمریه قرار دارد. این پارک وسیع شامل چهار ساحل، دو استخر، زمین بازی ویژه کودکان، چمنزارهای گسترده و درختان و بوته زارهای فراوان است که تفرجگاه آرامی را به وجود آورده‌اند. این پارک به ویژه در روزهای جمعه بسیار شلوغ است ولی ازدحام جمعیت به دلیل وسعت زیاد پارک به چشم نمی‌آید. یک آمفی تئاتر بزرگ نیز در این پارک وجود دارد.
سواحل این پارک مجهز به سرپناه، اتاق‌های مخصوص تعویض لباس و دوش می‌باشند. افراد نجات غریق نیز در تمامی طول ساحل و در کنار استخرها حضور دارند. کیوسک‌هایی در کنار سواحل، غذا، نوشیدنی و برخی دیگر از مایحتاج زایرین را وجود دارد.
آلاچیق‌هایی مجهز به وسایل آشپزی و محل طبخ باربی کیو به متقاضیان کرایه داده می‌شود. هر زایر می‌توانید با اتومبیل شخصی وارد پارک شود. ورودیه: ۵ درهم (۳۰ درهم برای ورود اتومبیل و کلیه سرنشینان آن) ساعات بازدید: ۸ صبح تا ۱۰٫۳۰ شب (روزهای تعطیل: ۸ صبح تا ۱۱٫۳۰ شب) استخر: بزرگسالان ۱۰ درهم، کودکان ۵ درهم (کودکان می‌بایست همراه یک بزگتر باشند) اجاره آلاچیق: ۱۵۰ تا ۲۰۰ درهم روزهای چهارشنبه مخصوص خانم‌ها و کودکان (زیر ۸ سال) است.
ریچارد استوارت لینکلیتر (زاده ۳۰ ژوئیه ۱۹۶۰) کارگردان، بازیگر و فیلم‌نامه‌نویس آمریکایی است. او برای فیلم‌نامه فیلم "پیش از غروب" توانست به‌طور مشترک با کیم کریزان، ایتن هاک و ژولی دلپی نامزد دریافت جایزه اسکار شود.
از فیلم‌های مهم او می‌توان به "نوار"، "پیش از طلوع"، "پیش از غروب"،"پیش از نیمه شب"، و "ملت غذای آماده" و "پسرانگی"،"اهتزاز آخرین پرچم"، اشاره کرد.
مازیار جبرانی معروف به ماز جبرانی، بازیگر سینما و استندآپ کمدین ایرانی است.
ماز جبرانی، به‌جز اجرای برنامه‌های کمدی، مانند اجرای «محور شرارت» در سال ۲۰۰۷، که تیتر آن به سخن معروفِ جرج دبلیو بوش دربارهٔ ایران، عراق و کرهٔ شمالی اشاره دارد و همچنین در تعدادی سریال و فیلم سینمایی نیز در آمریکا حضور داشته‌است. وی همچنین عضو گروه نایاک بوده‌است.
جبرانی در شهر تهران پایتخت ایران به دنیا آمد و خانواده او در سال ۱۹۷۸ یعنی در زمانی که مازیار ۶ سال داشت به ایالت کالیفرنیا مهاجرت کردندMaz Jobrani Comedy Central Special و کودکی خود را در شهر تیبورون در ایالت کالیفرنیا سپری کرد؛ او دوران دبیرستان خود را در دبیرستان ردوود در لارکسپور گذراند.مازیار جبرانی تحصیلات عالی خود را در رشتهٔ علوم سیاسی و ایتالیایی در دانشگاه برکلی ادامه داد و موفق به دریافت مدرک B.A. شد؛ سپس در دورهٔ Ph.D. در ثبت نام کرد. در همین زمان بود که تصمیم گرفت به رؤیای کودکی خود که اجرا و بازیگری در سبک کمدی بود دست پیدا کند.وی با حضور در برنامه منوتوپلاس اظهار کرد که لقب پلنگ صورتی ایرانی به ایشان اشتباه رسانه ای بوده و فقط الهام شخصیت ایشان در یکی از فیلم‌هایشان (جیمی وست وود) می‌باشد.
در سال ۲۰۰۶، جبرانی با یک وکیل هندی-آمریکایی به نام پریتا ازدواج کرد. آنها یک پسر و یک دختر دارند و در کالیفرنیا ساکن هستند.
ناتان کاوالری (زادهٔ ۱۸ ژوئن ۱۹۸۲)، یک گیتاریست استرالیایی در سبک بلوز - راک است که در کودکی بازیگر نیز بوده‌است.
ناتان خیلی زود در سنین پایین فهمید که به سرطان خون مبتلاست؛ بنابراین به گیتار روی آورد تا این بیماری مهلک را فراموش کند، وی سرانجام توانست بر سرطان غلبه کند.
در شش سالگی دوباره شروع به نواختن گیتاری کرد که برای دستهای کوچکش مهیا شده بود، همچنان که برای فیلم پنجه‌ها این هنر خود را به نمایش گذاشت.
وی سه آلبوم با شرکت اپیک رکوردز منتشر کرده‌است. در حال حاضر رهبری گروه خود را با نام درتی شانکز (ساقه‌های چرکین) را بر عهده دارد و تکنیک‌های منحصربه‌فردش را در راه آن به کار می‌گیرد.
*در گیر و دار گربه‌ها
ست، سث، ستِح یا سوتخ ، ایزد صحراها و طوفان در اساطیر مصر و یکی از خدایان کهن مصر باستان است که احتمالاً خاستگاه وی از لیبی می‌باشد. او همچنین فرمانروای مصر علیا، و ایزد جنگ، خشونت، هرج و مرج و سرزمین‌های خارجی است. او پسر گب و نوت (یا رع و نات)، و برادر اوزیریس، ایزیس و نفتیس به‌شمار می‌رود. می‌گویند ست سومین فرزند نوت در سومین روز از پنجهٔ کبیسه زاده شد و پس از بالیدن با همزاد و خواهرش نفتیس ازدواج کرد. با بودن ایزد صحراها، او از کاروان‌هایی که از صحرا عبور می‌کردند محافظت می‌کرد، اما از طرفی هم طوفان شن ایجاد می‌کرد که با این کار سبب کشمکش با ایزد حاصلخیزی و برادرش یعنی اوزیریس می‌شد.
"ست" در آغاز پادشاهی مصر و در دوره‌های نخستین فراعنه جایگاهی والا داشته‌است که همراه با (آن زمان) برادرش حوروس دو خدای اصلی دو سرزمین مصر بوده‌اند. در دورهٔ ستی اول و رامسس دوم، ست به مقام پیشین خود بازمی‌گردد. در یکی از مشهورترین افسانه‌های مربوط به این الوهیّت، ست، اوزیریس را می‌کشد و بدن او را چهارده پاره می‌کند و هر کدام از قطعه‌ها را در گوشه‌ای از خاک مصر پراکنده‌می‌سازد. ست با این عمل به جاودانگی دست می‌یابد و اوزیریس پس از زنده شدن دوباره توسط ایزیس و آنوبیس، در دوات (جهان زیرین یا جهان مردگان) پادشاهی می‌کند. در بسیاری از افسانه‌ها ست مشروعیت حوروس را مورد تردید قرار می‌دهد و معتقد است که حوروس پسر اوزیریس نیست. از سوی دیگر پیروان اوزیریس شخصیت ست را از آغاز مورد تردید قرار دادند. آنان بر این باور بودند که تولد ست در زمان و مکان معهود انجام نیافت و ست بر خلاف روال طبیعی از پهلوی مادر خود زاده شد. در این داستان ست را چشمان و موهایی سرخ است و رنگ سرخ نزد مصریان رنگ شیطان و اهریمنی است.
در افسانه‌های هلیوپلیس آمده‌است که؛ خدای زمین گب و الههٔ آسمان نات با هم می‌آمیزند و دو کودک دوقلو از آن‌ها به دنیا می‌آیند. یکی از آن‌ها ست؛ که با خواهر دوقلوی خود نفتیس ازدواج می‌کند. و دیگری اوزیریس و ایزیس که آن‌ها هم با یکدیگر ازدواج می‌کنند.
از ازدواج ست و نفتیس، آنوبیس زاده می‌شود که در اصل آنوبیس فرزند ازیریس است که خدای مردگان لایق است و آن‌ها را مومیایی و جاودان می‌کند.
معنای اصلی نام ست مشخص نیست، چرا که اطلاعات مربوط به این الوهیت توسط فراعنهٔ چند سلسلهٔ آخر پادشاهی مصر نابود شده‌اند. البته مسیحیان و مسلمانان هم نقش بزرگی در ویران کردن معابد باستانی مصر از جمله معابد ست داشتند. به هر حال، بعید است که نام ست معنی هرج و مرج یا ویرانگری دهد، چرا که عصای سلطنتی مصر به شکل سر ست ساخته می‌شد و بسیاری از فراعنه به خصوص در سلسلهٔ رامسس‌ها خود را «محبوب ست» می‌خواندند، یا برای مثال نام پدر رامسس دوم (رامسس کبیر)، ستی اول بود، که واژهٔ ستی به معنای «از ست» یا «از جوهرهٔ ست» می‌باشد. همچنین بر اساس اساطیر مصری، ست، ایپپ را که شیطان هرج و مرج است، هر روز پیش از طلوع آفتاب، می‌کشد که نشان می‌دهد ست متضاد هرج و مرج است.
در برخی از روایات ست ایزد و در روایاتی فرمانروا نام می‌گیرد این دو نام هر دو از نام‌هایی است که در مورد رع نیز کاربرد داشت. در این روایت با گسترش کیش حوروس و شناخته شدن او به عنوان حوروس کبیر و تنها وارث رع بین ست و حوروس نبرد بزرگی آغاز شد. حوروس در نبردی خشن، ست را اخته کرد و ست نیز به شکل یک گراز سیاه چشمان کم سوی حوروس را از هم درید. این افسانه خاستگاه ماه گرفتگی و بدر و محاق ماه و در ماه این نبرد تکرار می‌شود، زیرا حوروس در بردارنده روح اوزیریس است. در این روایت به یاری ایزدان حوروس قدرت بینایی خود را بازمی‌یابد و فرمانروایی سراسر مصر بدو واگذار می‌شود. چنین می‌شود که با تداخل افسانه‌های حوروس و اوزیریس دشمنی ست با اوزیریس با گذشت زمان به دشمنی ست با حوروس تبدیل می‌شود.
مرکز نیایش‌کنندگان ست در جایی بود که "نوبه" نام داشت و بعدها "ئومبوس" نام گرفت. او در دو معبد ئومبوس (یکی در نزدیکی نقاده و دیگری در نزدیکی کوم أمبو) مورد پرستش قرار می‌گرفت. همچنین در مصر علیا در معبدی به نام اوکسیریوس در نزدیکی الفیوم مورد پرستش قرار می‌گرفت. در عصر جدید، معبد ست مربوط به این الوهیت تأسیس شده‌است. ئومبوس که در مصر علیا قرار داشت و با این همه نیایش‌کنندگان این کیش همانند نیایشگران حوروس در سراسر مصر پراکنده بودند. به نظر می‌رسد که در آغاز بین این کیش و کیش‌های اوزیریس و ایزیس رقابت اندک و احتمالاً همه آنان از یک خانواده بودند.
"ست" در اساطیر مصر باستان، با داشتن دم خمیده، گوش مربع شکل و بدنی همچون شغال در معابد کشیده می‌شده‌است. در برخی از تصویرها ست به شکل حیوان توفان یا سر این حیوان برگردن وی ترسیم شده و این حیوان موجود شگفت‌انگیزی است با پوزه دراز و خمیده، گوش‌های مربع سیخ شده و دم خمیده عمودی؛ و برخی بر این باورند که این حیوان شاید گراز وحشی و همان موجودی است که در روایتی حوروس را مورد تهاجم قرار می‌دهد. گرچه برخی حیواناتی مانند شغال، سگ و مورچه‌خوار را به حیوان استفاده شده برای شکل مادی دادن به این الوهیت نسبت می‌دهند، اما باستان شناسان هنوز به هیچ نتیجهٔ مطمئنی در این زمینه نرسیده‌اند.