moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
گفته می‌شود که پایتون-۵ یک موشک همه‌جانبه است، به این معنی که می‌تواند بدون توجه به موقعیت هدف، نسبت به جهت و موقعیت هواپیمای شلیک‌کننده، به سمت هدف شلیک شود. این موشک می‌تواند پس از پرتاب، روی اهداف موردنظر قفل شود، حتی زمانی که اهداف، تا ۱۰۰ درجه از دید هواپیمای شلیک‌کننده فاصله داشته باشند.
شفریر-۱ در سال‌های ۱۹۵۹–۱۹۶۴ برای برآورده کردن نیازهای نیروی هوایی اسرائیل به یک موشک هوابه‌هوا ساخت داخل، توسعه یافت. هدف از این برنامه، تقویت توانایی‌های صنایع دفاعی داخلی و کاهش اتکا به واردات خارجی بود. ترس از وابستگی خارجی، بعداً در زمانی که فرانسه صادرات جنگ‌افزار به اسرائیل را ممنوع کرد، ثابت شد.
شفریر-۱ برای استفاده در جت‌های میراژ ۳ ساخت فرانسه در نظر گرفته شده بود. نخستین آزمایش‌ها در سال ۱۹۶۳ در فرانسه انجام شد. با این‌حال، عملکرد این موشک، به قدری ضعیف بود که بلافاصله کار روی نسخهٔ بهبودیافتهٔ بعدی، یعنی شفریر-۲ آغاز شد.
شفریر-۲ با ۸۹ مورد سرنگونی هواپیماها در جنگ یوم کیپور در سال ۱۹۷۳ اعتبار یافت. این مدل، در مجموع عمر خدمتی خود، ۱۰۶ هواپیما را سرنگون کرد.
پایتون-۳ یک موشک هوابه‌هوای بسیار بهبودیافته با توانایی حملهٔ همه‌جانبه، سرعت، بُرد و عملکردی بهتر است. این موشک، در طول جنگ لبنان در ۱۹۸۲ و پیش از آن، عملکرد خوبی داشت و ۳۵ مورد سرنگونی را به ثمر رساند (منابع دیگر ادعا می‌کنند ۵۰ مورد).
نیروی هوایی چین کاملاً تحت تأثیر این موشک قرار گرفت و هزینهٔ تولید تحت لیسانس این موشک را پرداخت کرد و در فاصلهٔ مارس ۱۹۸۸ تا آوریل ۱۹۸۹، انتقال فناوری به چین کامل شد و در بهار ۱۹۸۹، موشک ساخته‌شده در چین موسوم به پی‌ال-۸، گواهینامه دولتی دریافت کرد. تأمین‌کنندهٔ اصلی این موشک، کارخانهٔ ماشین‌آلات شرق شی‌آن، واقع در شی‌آن بود و همچنین گزارش شده‌است که چین یک سیستم دید روی کلاه خلبان (HMS) را برای این موشک توسعه داده‌است.
پایتون-۴ یک موشک هوابه‌هوای نسل چهارم با قابلیت حملهٔ همه‌جانبه، همراه با سیستم دید روی کلاه خلبان (HMS) است. این موشک در دهه ۱۹۹۰ وارد خدمت شد و بر پایهٔ گزارش‌ها، جستجوگر موشک از فناوری آرایهٔ دوباندی فعال، مشابه موشک استینگر ایالات متحده (فروسرخ و فرابنفش) با قابلیت IRCCM (IR ECCM) برای کاهش تابش فروسرخ، برای کاهش اثربخشی پرتاب شراره توسط جنگنده‌های دشمن استفاده می‌کند.
پایتون-۵ در حال حاضر تواناترین موشک هوابه‌هوای موجود در نیروهای دفاعی اسرائیل و یکی از پیشرفته‌ترین آن‌ها در جهان است. این موشک به‌عنوان یک موشک با بُرد فرابصری، قادر به قفل کردن پس از پرتاب (LOAL) است و توانایی شلیک از هر جهت (از جمله عقب) را دارد. این موشک دارای یک جستجوگر پیشرفته است که شامل یک جستجوگر فروسرخ الکترواپتیکال و هدایت تصویر فروسرخ است که منطقهٔ هدف را برای یافتن هواپیماهای متخاصم، اسکن می‌کند و در ادامه، بر روی آن قفل می‌کند. پایتون-۵ نخستین بار در جنگ اسرائیل و لبنان در سال ۲۰۰۶ و برای انهدام دو پهپاد ابابیل ساخت ایران در خدمت حزب‌الله لبنان توسط یک اف-۱۶ اسرائیلی، مورد استفاده قرار گرفت.
در ۱۳ مه ۲۰۲۱ نیز یک هواپیمای اف-۱۶ اسرائیلی، یک پهپاد انتحاری شهاب را با استفاده از موشک هوابه‌هوای پایتون-۵ سرنگون کرد.
موشک دِربی که با نام آلتو نیز شناخته می‌شود، یک موشک میان‌برد BVR (حدود ۵۰ کیلومتر) با آشیانه‌یابی راداری فعال است. دِربی اگرچه از نظر فنی، بخشی از خانوادهٔ «پایتون» نیست، اما این موشک یک نسخهٔ بزرگ‌شده از پایتون-۴ با آشیانه‌یابی راداری فعال است.
در ژوئن ۲۰۱۵، رافائل تولید این نسخه را تأیید کرد. در این نسخه، برد موشک دِربی به افزایش یافته‌است. این موشک، پس از توقف تولید «پایتون-۶» مبتنی بر موشک فلاخن داوود و جهت تولید موشکی با بُرد بیشتر از دربی توسعه یافت.
در ماه مه ۲۰۱۹، گزارش شد که هند قصد دارد جنگنده‌های سوخو-۳۰اِم‌کِی‌آی خود را به موشک‌های آی-دربی مسلح کند تا جایگزین موشک‌های ویمپل آر-۷۷ شوند. این موشک، پیش از این و در سال ۲۰۱۸، برای جنگنده‌های هال تجاس نیروی هوایی هند نیز انتخاب شده بود.
اسپایدر (SPYDER: Surface-to-air PYthon and DERby) یک سیستم پیشرفتهٔ پدافند هوایی زمین‌پایه است که با ایجاد تغییرات و ترکیب پایتون-۵ و دِربی، توسط شرکت رافائل ساخته شده‌است.
"برای دیگر کاربردها پانتومیم (ابهام‌زدایی) را ببینید."
هنرمند میم یا فقط میم یا اداباز (از یونانی: μῖμος، میموس، به معنی: «مقلد، بازیگر») فردی است که از میم (ادا یا تقلید) به عنوان رسانهٔ نمایشی یا به عنوان هنر اجرا استفاده می‌کند. تقلید شامل نمایش یک داستان از طریق حرکات بدن، بدون استفاده از گفتار است. در زمان‌های قبل، در زبان انگلیسی، معمولاً به چنین مجری به عنوان "مامر" (Mummer) گفته می‌شد. ادابازی از کمدی صامت که در آن هنرمند شخصیتی را در یک فیلم یا نمایش هجو کوتاه، بدون صدا بازی می‌کند، متمایز می‌شود.
ژاک کوپو که به شدت تحت تأثیر کمدیا دلآرته و تئاتر نو ژاپنی قرار گرفته بود، در آموزش بازیگران خود از ماسک استفاده می‌کرد. شاگرد او اتین دکرو بسیار تحت تأثیر این موضوع قرار گرفت، شروع به کاوش و توسعهٔ امکانات میم کرد و میم بدنی را به شکلی بسیار تندیس‌وار تبدیل کرد و آن را خارج از قلمرو طبیعت‌گرایی قرار داد. ژاک لکوک با روش‌های آموزشی خود کمک قابل توجهی به توسعهٔ میم و تئاتر فیزیکال کرد. در نتیجه، تمرین میم از سال ۲۰۱۷ میلادی در فهرست میراث فرهنگی ناملموس در فرانسه گنجانده شده‌است.
نوشتارهای اصلی: کمدی یونان باستان و تئاتر روم باستان، کمدی رومی
اجرای میم در ابتدایی‌ترین زمان خود در یونان باستان آغاز شد. این نام از یک رقصندهٔ نقابدار به نام "پانتومیموس" گرفته شده‌است، اگرچه اجراها لزوماً بی‌صدا نبودند.
اولین میم ثبت شده تلستِس (Telestēs) در نمایشنامهٔ مخالفان هفت‌گانهٔ تِب اثر آیسخولوس بود. میم تراژیک توسط پولادِس (Puladēs) از کیلیکا ساخته شد. میم کمیک توسط باتولوس (Bathullos) از اسکندریه ساخته شد.
میم ("میموس") جنبه‌ای از تئاتر رومی از زمان‌های اولیهٔ آن بود، که در بداهه‌پردازی‌اش (اگر بدون شخصیت‌های کلیشه‌ای بود) به موازات لوده‌گری آتلان بود. این امر به تدریج شروع به جایگزینی آتلانائه به عنوان میان‌پرده‌ها [امبولیوم] یا پی‌نوشت‌ها [اکسودیوم] در صحنه‌های اصلی تئاتر کرد؛ و تنها رویداد دراماتیک در جشن فلورالیا در قرن دوم پیش از میلاد شد؛ و در قرن بعد پیشرفت‌های فنی را به دست پوبلیوس سیروس و دسیموس لابریوس دریافت کرد.
میم تحت امپراتوری با ثروت‌های مختلط در زمان امپراطوران مختلف به درام غالب رومی تبدیل شد، تراژان هنرمندان میم را تبعید کرد؛ کالیگولا از آنها حمایت می‌کرد؛ مارکوس آئورلیوس آن‌ها را کاهن آپولون کرد. خود نرون یک بازیگر میم بود.
میم به دلیل نداشتن نقاب و حضور بازیگران زن و مرد از دیگر درام‌ها متمایز شد. شخصیت‌های کلیشه‌ای شامل نقش راهبر (یا آرشیمیموس[آ])، دلقک یا احمق‌ها، و ژیگول، یا عابد زناکار بودند.
گرجستان دارای یک سنت سلطنتی است که ریشه آن به دوره هلنیستی می‌رسد. پادشاهی قرون وسطایی گرجستان که توسط سلسله باگریونی اداره می‌شد، میراثی از خود بر جای گذاشته‌است که حتی در دوران مدرن نیز در گرجستان باقی مانده‌است. ویژگی‌ها و نمادهای مرتبط با سلطنت باگریونی در ایجاد ملت گرجستان و متعاقب ساختن تاریخ ملی بسیار مهم بوده‌است. حکومت آنها با انضمام سرزمین‌های گرجستان به امپراتوری روسیه در اوایل قرن نوزدهم پایان یافت، اگرچه چندین شاخه از این سلسله تا به امروز باقی مانده‌اند. اعاده سلطنت توسط گروه‌های سلطنت‌طلب گوناگون در طول قرن بیستم مورد توجه قرار گرفت. اگرچه سیاست گرجستان از زمانی که این کشور استقلال خود را از اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱ بازیابی کرد، در چارچوب یک جمهوری نیمه ریاستی در جریان است، بحث در مورد سلطنت، به ویژه شکل قانون اساسی آن، در واقع هرگز متوقف نشده‌است. این موضوع اخیراً در میان یک بحران سیاسی در اواخر سال ۲۰۰۷ مطرح شد.
بحث در مورد سلطنت مشروطه با بحران سیاسی که در اواخر سال ۲۰۰۷ در گرجستان ظهور کرد، احیا شد. خطبه ۷ اکتبر ۲۰۰۷ ایلیای دوم، رهبر محبوب کلیسای ارتدکس گرجستان، به یک بحث سیاسی جدید انگیزه داد. این پاتریارک که همیشه با ایده سلطنت مشروطه همدلی کرده‌است، در مراسم یکشنبه خود در کلیسای جامع تثلیث مقدس گفت که احیای سلسله سلطنتی «رویای مطلوب مردم گرجستان» بود. وی همچنین تأکید کرد که اگر مردم گرجستان این مدل حکومتی را انتخاب کنند، «باید از میان نمایندگان سلسله سلطنتی نامزدی برای تاجگذاری انتخاب شود و او باید از کودکی برای پادشاه شدن تربیت شود.»Zaza Jgharkava (October 18, 2007). Will a Constitutional Monarchy Be Restored in Georgia? . Georgia Today, Issue #379.Giorgi Lomsadze (December 18, 2007). Time for a King for Georgia? . EurasiaNet Civil Society.
خطبه پاتریارک باعث شد بحران سیاسی در گرجستان به نحو غیرمنتظره ای ادامه یابد. اگرچه همدلی پاتریارک نسبت به سلطنت چیز جدیدی برای کلیسا نیست، اما چندین حزب مخالف بلافاصله از این فرصت استفاده کردند و شعار «گرجستان بدون رئیس جمهور» خود را که اشاره ای به مدل حاکمیت پارلمانی مورد حمایت اپوزیسیون گرجستان است، به پیش بردند. بسیاری از سیاستمداران حمایت خود را از یک سلطنت مشروطه، با مرحله انتقالی در قالب یک جمهوری پارلمانی ابراز کردند.Nino Edilashvili (October 15, 2007).Is a Constitutional Amendment the Only Way out for Georgia? . The Georgian Times.Vladimir Socor (October 26, 2007). Georgian radical opposition fancying regime change. Eurasia Daily Monitor Volume 4, Issue 199.
شکاکان می‌گویند که احیای سلطنت به دلایل متعدد از جمله تعداد نامزدها و مسئله حل نشده جانشینی تاج و تخت گرجستان از نظر فنی غیرممکن است. علاوه بر این، آنها معتقدند که معیارهای انتخاب پادشاه منجر به اختلافات عمده خواهد شد. تولد شاهزاده گیورگی باگرایون باگراتیونی در سپتامبر ۲۰۱۱ که در شخص او به‌طور بالقوه دو شاخه اصلی بازمانده از خانواده را متحد می‌کند، ممکن است به کاهش این بدبینی کمک کند.
نظرات عمومی در مورد احیای سلطنت در گرجستان.
تابش تاریک (یا الکترومغناطیس تاریک) گونه‌ای فرضی از تابش است که واسطهٔ برهمکنش ماده تاریک است. با قیاس با روشی که فوتون‌ها در برهمکنش‌های الکترومغناطیسی بین ذرات در مدل استاندارد (که در کیهان‌شناسی ماده باریونی نامیده می‌شود) واسطه می‌شوند، تابش تاریک برای واسطه برهمکنش بین ذرات ماده تاریک پیشنهاد شده‌است. مشابه ذرات ماده تاریک، تابش تاریک فرضی با ذرات مدل استاندارد برهمکنش ندارد.
شواهد قابل توجهی برای وجود چنین تابشی وجود ندارد، اما از آنجایی که ماده باریونی دارای انواع ذرات متقابل متعددی است، منطقی است که فرض کنیم ماده تاریک نیز چنین است. علاوه بر این، اخیراً اشاره شده‌است که به نظر می‌رسد داده‌های پس‌زمینه مایکروویو کیهانی نشان می‌دهد که تعداد درجات آزادی مؤثر نوترینو بیش از ۳٫۰۴۶ است که کمی بیشتر از حالت استاندارد برای ۳ نوع نوترینو است. این درجه آزادی اضافی می‌تواند ناشی از داشتن مقدار غیر ضروری تابش تاریک در جهان باشد. یکی از نامزدهای احتمالی برای تابش‌های تاریک، نوترینو سترون است.
کوپک، روستایی در دهستان ناهوک بخش مرکزی شهرستان سراوان در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱٬۴۷۷ نفر (۴۰۱ خانوار) بوده‌است.
کورچاه، روستایی در دهستان ناهوک بخش مرکزی شهرستان سراوان در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۹۳ نفر (۲۱ خانوار) بوده‌است.
منا (به لاتین: Mna) یک منطقهٔ مسکونی در گرجستان است که در شهرداری کازبگی واقع شده‌است. منا ۰ نفر جمعیت دارد و ۲٬۲۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
رسی (به لاتین: Resi) یک منطقهٔ مسکونی در گرجستان است که در شهرداری کازبگی واقع شده‌است. رسی ۰ نفر جمعیت دارد و ۲٬۴۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شواردنی (به لاتین: Shevardeni) یک منطقهٔ مسکونی در گرجستان است که در شهرداری کازبگی واقع شده‌است. شواردنی ۰ نفر جمعیت دارد و ۲٬۰۲۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
منیره برادران خسروشاهی (زادهٔ ۱۳۳۳ در تبریز) فعال حقوق زنان، مبارز و زندانی سیاسی سابق ایرانی است.
او پس از مهاجرت کتاب "حقیقت ساده" را منتشر کرد که در مورد سال های زندان است.
منیره برادران زاده ۱۳۳۳ در تبریز است. در تهران به مدرسه رفت و فارغ‌التحصیل رشتهٔ جامعه‌شناسی در دانشگاه تهران است. وی تحصیلاتش را در دانشگاه هانوفر آلمان ادامه داد. او در جریان اعدام دسته‌جمعی زندانیان عقیدتی-سیاسی ایران در تابستان ۱۳۶۷ در زندان اوین به‌سر می‌برد.
او نخستین بار در تیرماه ۱۳۵۷ بازداشت و در آذر همین سال از زندان آزاد شد. او پس از انقلاب ۱۳۵۷ در سال ۱۳۶۰ به‌همراه بردار و همسر برادرش دستگیر شد. برادر وی ۴۰ روز بعد اعدام شد. اما منیره ۹ سال در زندان ماند و در سال ۱۳۶۹ از زندان آزاد شد. او از شاهدان عینی کشتار ۶۷ است و کتابی نیز منتشر کرده‌است. او دربارهٔ اعدام‌ها گفته‌است:
اسماعیل‌آباد، روستایی در دهستان ناهوک بخش مرکزی شهرستان سراوان در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
سواتیسی (به لاتین: Suatisi) یک منطقهٔ مسکونی در گرجستان است که در شهرداری کازبگی واقع شده‌است. سواتیسی ۰ نفر جمعیت دارد و ۲٬۳۲۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
تپی (به لاتین: Tepi) یک منطقهٔ مسکونی در گرجستان است که در شهرداری کازبگی واقع شده‌است. تپی ۰ نفر جمعیت دارد و ۲٬۳۲۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
سهرآباد، روستایی در دهستان ناهوک بخش مرکزی شهرستان سراوان در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱٬۰۵۹ نفر (۲۶۴ خانوار) بوده‌است.
پیرگوران، روستایی در دهستان ناهوک بخش مرکزی شهرستان سراوان در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۰۳ نفر (۳۵ خانوار) بوده‌است.
سرچشمه، روستایی در دهستان ناهوک بخش مرکزی شهرستان سراوان در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۳۰ نفر (۳۷ خانوار) بوده‌است.
نصرت‌آباد ناهوک، روستایی در دهستان ناهوک بخش مرکزی شهرستان سراوان در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۵۴۴ نفر (۱۶۳ خانوار) بوده‌است.
ویکتوریا مونه (زاده ۱ مه ۱۹۸۹) یک خواننده، ترانه‌سرا و تهیه‌کننده موسیقی آمریکایی است. او در سنین جوانی به هنرهای نمایشی پرداخت و در گروه کر جوانان کلیسای خود آواز خواند و در یک تیم رقص شهری اجرا کرد. او به زودی به نوشتن پرداخت و با تهیه‌کننده رادنی جرکینز شروع به کار کرد. در ۱ آوریل ۲۰۱۹، ویکتوریا مونه و آریانا گرانده تک آهنگ «مونوپولی» را در حالی که آریانا گرانده در تور جهانی شیرین‌کننده خود بود منتشر کردند.
سرفهره، روستایی در دهستان ناهوک بخش مرکزی شهرستان سراوان در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
رودخانه فهره، روستایی در دهستان ناهوک بخش مرکزی شهرستان سراوان در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
موکونتوکان، روستایی در دهستان ناهوک بخش مرکزی شهرستان سراوان در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۳۰ نفر (۱۱ خانوار) بوده‌است.
طاعونان سردشت، روستایی در دهستان ناهوک بخش مرکزی شهرستان سراوان در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
سیکندر، روستایی در دهستان ناهوک بخش مرکزی شهرستان سراوان در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
دره نگاران، روستایی در دهستان ناهوک بخش مرکزی شهرستان سراوان در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
نگاران، روستایی در دهستان ناهوک بخش مرکزی شهرستان سراوان در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
گروانی، روستایی در دهستان ناهوک بخش مرکزی شهرستان سراوان در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جوادر نوکدار، روستایی در دهستان سینکان بخش مرکزی شهرستان گلشن در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
گزن سرگان، روستایی در دهستان ناهوک بخش مرکزی شهرستان سراوان در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
حرکپ سرگان، روستایی در دهستان ناهوک بخش مرکزی شهرستان سراوان در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
پیشین سرگان، روستایی در دهستان ناهوک بخش مرکزی شهرستان سراوان در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
چرمی کوه سفید، روستایی در دهستان سینکان بخش مرکزی شهرستان گلشن در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
زبرگ کوه سفید، روستایی در دهستان سینکان بخش مرکزی شهرستان گلشن در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲۶ نفر (۶ خانوار) بوده‌است.
گروانی یا گروانی بالا، روستایی در دهستان کشتگان بخش بم‌پشت شهرستان سراوان در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۳۳۵ نفر (۹۵ خانوار) بوده‌است.
سنگ بنای حقوق زنان در بحرین طی اصلاحات سیاسی که توسط ملک حمد آغاز شد، شکلی حقوقی و قانونی به خود گرفت به طوری که زنان برای اولین بار پس از اصلاح قانون اساسی در سال ۲۰۰۲، حق رای و نامزدی در انتخابات ملی را به دست آوردند. گسترش حقوق سیاسی برابر با یک انگیزه آگاهانه برای ارتقای زنان به سمت‌های حکومتی در داخل دولت همراه بوده‌است
اقدام در اعطای رأی به زنان در سال ۲۰۰۲ بخشی از چندین اصلاحات سیاسی گسترده بود که منجر به تأسیس پارلمانی با انتخاب دموکراتیک و آزادی زندانیان سیاسی شد. قبل از سال ۲۰۰۲، زنان هیچ حقوق سیاسی نداشتند و نه می‌توانستند در انتخابات شرکت کنند و نه به عنوان نامزد شرکت کنند. با این حال، ابهاماتی نسبت به گسترش حقوق سیاسی در بخش‌هایی از جامعه بحرین وجود داشت، به‌ویژه از سوی خود زنان، به‌طوری‌که ۶۰ درصد از زنان بحرینی در سال ۲۰۰۱ با اعطای حق رأی به زنان مخالفت کردند.
اگرچه بسیاری از زنان در سال ۲۰۰۲ در هر دو انتخابات شهرداری و پارلمانی به عنوان نامزد شرکت کردند، اما هیچ‌یک به عنوان نامزد انتخاب نشدند. در لیست احزاب اسلام‌گرا مانند جمعیت وفاق ملی، جامعه اسلامی المنبر و جمعیت الاصاله هیچ نامزد زنی وجود نداشت. در پی عملکرد ضعیف نامزدهای زن در انتخابات پارلمانی، شش زن از جمله یک مسیحی به عضویت مجلس شورای اسلامی در مجلس شدند. در سال ۲۰۰۴، بحرین اولین وزیر زن خود، دکتر نادی حفاظ را به سمت وزیر بهداشت منصوب کرد و در سال ۲۰۰۵، فاطمه آلبالوشی، دومین وزیر زن به کابینه دولت راه یافت. همچنین در همین سال هدی عزرا نونو، یک فعال یهودی، که از سال ۲۰۰۴ ریاست انجمن دیده‌بان حقوق بشر بحرین را بر عهده داشت و علیه برقراری مجدد مجازات اعدام در بحرین مبارزه می‌کرد، نیز به عضویت مجلس شورا اسلامی بحرین راه یافت. در آوریل ۲۰۰۵، الیس سمعان، عضو شورا، اولین زنی بود که ریاست یک جلسه پارلمانی در جهان عرب را برعهده داشت.
در ژوئن ۲۰۰۶، بحرین به عنوان رئیس مجمع عمومی سازمان ملل انتخاب شد و حیا راشید آل خلیفه را به عنوان رئیس مجمع منصوب کرد و او را به اولین زن خاورمیانه و سومین زن در تاریخ تبدیل کرد که این سمت را بر عهده گرفت. شیخه حیا یک وکیل برجسته بحرینی و مدافع حقوق زنان است که در زمان تغییر برای سازمان جهانی این سمت را بر عهده خواهد گرفت. کوفی عنان، دبیرکل سازمان ملل متحد دربارهٔ او گفت: «دیروز با او ملاقات کردم و او را بسیار تأثیرگذار دیدم. همه کشورهای عضو مصمم به همکاری با او و حمایت از او هستند و من فکر می‌کنم که او جنبش جدیدی به کار در اینجا خواهد داد.» تعدادی از فعالان حقوق زنان به تنهایی در بحرین به شخصیت‌های سیاسی تبدیل شده‌اند یا حتی به رسمیت شناخته شده‌اند، مانند غاده جمشیر که در ماه می توسط مجله فوربس به عنوان یکی از " ده زن قدرتمند و موثر جهان عرب " معرفی شد. ۲۰۰۶. غاده جمشیر، برجسته‌ترین فعال حقوق زنان در بحرین اصلاحات دولت را «مصنوعی و حاشیه ای» خوانده‌است.Ghada Jamsheer, Time magazine, May 14, 2006
هجده نامزد زن در انتخابات عمومی بحرین در سال ۲۰۰۶ شرکت کردند. اکثر کاندیداهای زن برای احزاب چپ یا به عنوان مستقل نامزد شدند، بدون اینکه هیچ حزب اسلام‌گرا توسط یک زن نمایندگی شود، اگرچه حزب سلفی الاصاله تنها گروهی بود که علناً با نامزدی زنان در انتخابات پارلمانی مخالفت کرد. از میان نامزدها تنها یک نامزد، لطیفه الگاود، برنده شد. در مورد او به‌طور پیش فرض قبل از رای‌گیری پس از اینکه دو رقیب او در حوزه انتخابیه او از رقابت کنار رفتند.
هیچ قانون واحدی در بحرین وجود ندارد که مواردی مانند طلاق و حضانت فرزند را تحت پوشش قرار دهد، به طوری که قضات شرعی در چنین مواردی اختیاراتی محدود دارند. در نوامبر ۲۰۰۵، شورای عالی زنان بحرین در اتحاد با دیگر فعالان حقوق زنان، کمپینی را برای تغییر قانون در این خصوص آغاز کرد. این کمپین به سازماندهی تظاهرات، نصب پوسترها در سراسر بحرین و انجام یک سری مصاحبه‌های رسانه ای دست زد.see Supreme Council's website for full details in Arabic با این حال، تغییر قانون با رهبری حزب اسلامگرای شیعه، الوفاق با مقاومت مواجه شد که منجر به یک رویارویی سیاسی بزرگ با فعالان حقوق زنان شد. حزب الوفاق می‌گفت نه نخست‌وزیر منتخب مجلس نمایندگان و نه دولت اختیار تغییر این قانون را ندارند زیرا این اصول حقوقی می‌تواند سخنان خدا را اشتباه تفسیر نماید و حق تغییر این قانون تنها وظیفه رهبران دینی می‌باشد.
اوخاتی (به لاتین: Ukhati) یک منطقهٔ مسکونی در گرجستان است که در شهرداری کازبگی واقع شده‌است. اوخاتی ۰ نفر جمعیت دارد و ۲٬۲۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
زاکاگوری (به لاتین: Zakagori) یک روستا در گرجستان است که در شهرداری کازبگی واقع شده‌است. زاکاگوری ۰ نفر جمعیت دارد و ۲٬۲۴۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
زمو اوکروکانا (به لاتین: Zemo Okrokana) یک منطقهٔ مسکونی در گرجستان است که در متسختا-متیانتی واقع شده‌است. زمو اوکروکانا ۰ نفر جمعیت دارد و ۲٬۰۸۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
مارگوریت دوراند (به فرانسوی: Marguerite Durand) (زاده ۲۴ ژانویه ۱۸۶۴ – درگذشته ۱۶ مارس ۱۹۳۶) هنرپیشه صحنه، روزنامه‌نگار، و از حق رأی‌های برجسته فرانسوی (سافرجت) بود. او روزنامه خود را تأسیس کرد و در انتخابات شرکت کرد. او همچنین به داشتن یک شیر خانگی معروف است. به دلیل کمک‌های او به جنبش حق رأی زنان در فرانسه، کتاب مقدس مارگریت دوراند به افتخار او نامگذاری شد. او در طول زندگی و فعالیت خود مجموعه عظیمی از مقالات را گردآوری کرد که در سال ۱۹۳۱ به دولت داد. سال بعد، کتابخانه مارگوریت دوراند در پاریس افتتاح شد و هنوز به عنوان یک کتابخانه عمومی تخصصی که توسط سیستم کتابخانه شهرداری پاریس اداره می‌شود، فعالیت می‌کند. روزنامه دیوراند که منحصراً توسط زنان اداره می‌شود، از حقوق زنان از جمله پذیرش در کانون وکلا و مدرسه هنرهای زیبا دفاع می‌کرد. همچنین سرمقاله‌های آن خواستار اجازه نام بردن زنان به لژیون افتخار و شرکت در مناظرات پارلمانی شدند. این شامل تلاش دیورند برای سازماندهی نامزدهای زن برای انتخابات مجلس، بعداً در سال ۱۹۱۰ بود. در نمایشگاه جهانی ۱۹۰۰ در پاریس، او کنگره حقوق زنان را سازمان داد. دوراند علاوه بر ایجاد یک اقامتگاه تابستانی برای روزنامه نگاران زن در پیرفوندز در منطقه پیکاردی، به فعالیت برای زنان کارگر روی آورد و به سازماندهی چندین اتحادیه کارگری کمک کرد.
زنان در ایتالیا به نقش زنان در کشور ایتالیا می‌پردازد. وضعیت حقوقی و اجتماعی زنان ایتالیایی در طول دهه‌های گذشته دستخوش دگرگونی‌ها و تغییرات سریع شده‌است. این تغییرات شامل قوانین خانواده، تصویب اقدامات ضد تبعیض، و اصلاحات در قانون جزایی به ویژه در مورد جنایات خشونت علیه زنان است.
"برای دوره روم، زنان در روم باستان را ببینید."
در طول قرون وسطی، زنان ایتالیایی دارای قدرت و منابع اجتماعی بسیار کمی تلقی می‌شدند، اگرچه برخی از زنان موقعیت‌های حاکمیتی را از پدران خود به ارث برده بودند (مانند ماتیلد کانوسا). زنان تحصیل‌کرده تنها در صومعه‌های مذهبی مانند کلر آسیسی و کاترین سیه‌نا می‌توانستند فرصت‌های رهبری را پیدا کنند.
در قرن هجدهم، روشنگری برای اولین بار به زنان ایتالیایی (مانند لورا باسی، کریستینا روکاتی، آنا موراندی مانزولینی، و ماریا گاتانا آگنسی) امکان شرکت در زمینه‌های مختلف علوم و ریاضیات را داد. سوپرانوهای ایتالیایی و "پرایم دان" همچنان در سراسر اروپا مشهور بودند، مانند ویتوریا تسی، کاترینا گابریلی، لوکرزیا آگیاری و فاستینا بوردونی. از دیگر زنان برجسته این دوره می‌توان به نقاش معروف ایتالیایی روزالبا کریرا و ماریا مارگریتا گریمانی به عنوان آهنگساز اشاره کرد.
عصر ناپلئون و ریسورجیمنتو ایتالیایی برای اولین بار به زنان ایتالیایی فرصتی برای مشارکت سیاسی ارائه دادند.Antonietta Drago, "Donne e amori del Risorgimento" (Milano, Palazzi, 1960). در سال ۱۷۹۹ در ناپل، شاعر ایتالیایی Eleonora Fonseca Pimentel به عنوان یکی از قهرمانان جمهوری پارتنوپه اعدام شد. در اوایل سده نوزدهم، برخی از تأثیرگذارترین سالن‌هایی که میهن‌دوستان، انقلابیون و روشنفکران ایتالیایی در آن گردهمایی می‌کردند مانند بیانکا میلسی موژون، کلارا مافی، کریستینا تریولزیو دی بلژیوجوسو و آنتونیتا دی پیس توسط زنان اداره می‌شدند. برخی از زنان حتی خود را در میدان نبرد متمایز کردند، مانند آنیتا گاریبالدی (همسر جوزپه گاریبالدی)، روزالیا مونتماسون (تنها زنی که به اکسپدیشن هزاران پیوست)، جوزپینا وادالا، که همراه با خواهرش پائولینا رهبری یک ضد جنگ را بر عهده داشت. شورش بوربن‌ها در مسینا در سال ۱۸۴۸ و جوزپا بولونیارا کالکاگنو، که به عنوان یک سرباز در آزادی سیسیل توسط گاریبالدی جنگید.
پس از جنگ جهانی دوم، به زنان حق رای در انتخابات ملی و انتخاب شدن در مناصب دولتی داده شد. قانون اساسی جدید ایتالیا در سال ۱۹۴۸ تأیید کرد که زنان از حقوق برابر برخوردار هستند. با این حال، تا دهه ۱۹۷۰ بود که زنان در ایتالیا با معرفی قوانین تنظیم کننده طلاق (۱۹۷۰)، سقط جنین (۱۹۷۸)، و تصویب قانون جدید خانواده در سال ۱۹۷۵ به دستاوردهای بزرگی دست یافتند.
از زنان مشهور آن دوره می‌توان به سیاستمدارانی چون نیلده یوتی، تینا آنسلمی و اما بونینو اشاره کرد. بازیگران آنا مگنانی، سوفیا لورن و جینا لولوبریجیدا. سوپرانو رناتا تبالدی ; رقصنده باله کارلا فراچی ; طراح صحنه و لباس میلنا کانونرو ; زنان ورزشکار سارا سیمونی، دبورا کامپاگنی، والنتینا وزالی و فدریکا پلگرینی؛ نویسندگان ناتالیا گینزبورگ، السا مورانته، آلدا مرینی و اوریانا فالاچی. معمار گائه اولنتی ; ریتا لوی مونتالچینی، دانشمند و برنده جایزه نوبل ۱۹۸۶. اخترفیزیکدان مارگریتا هک ; فضانورد سامانتا کریستوفورتی؛ النا کاتانئو، متخصص داروسازی؛ و فابیولا جیانوتی، مدیر کل سرن
امروزه زنان از حقوق قانونی مشابه مردان در ایتالیا برخوردارند و عمدتاً فرصت‌های شغلی، کسب و کار و تحصیلات مشابهی دارند.
نرخ مرگ و میر مادران در ایتالیا ۴ مرگ در هر ۱۰۰۰۰۰ تولد زنده (تا سال ۲۰۱۰) است که یکی از پایین ترین‌ها در جهان است. میزان ابتلا به بیماری ایدز تنها ۰٫۳٪ از بزرگسالان ۱۵ تا ۴۹ ساله را براساس برآوردهای سال ۲۰۰۹ شامل می‌شود.
طلاق در ایتالیا در سال ۱۹۷۰ قانونی شد. اخذ طلاق در ایتالیا هنوز یک فرایند طولانی و پیچیده‌است و قبل از اعطای آن مستلزم یک دوره جدایی قانونی است، اگرچه دوره جدایی در سال ۲۰۱۵ کاهش یافته‌است. زنای محصنه در سال ۱۹۶۹، پس از آنکه دادگاه قانون اساسی ایتالیا این قانون را خلاف قانون اساسی رد کرد، جرم زدایی شدند، زیرا این قانون علیه زنان تبعیض آمیز بود. در سال ۱۹۷۵، قانون شماره ۱۵۱/۱۹۷۵ برابری جنسیتی در ازدواج را پیش‌بینی کرد و سلطه قانونی شوهر را لغو کرد.
زنان در ایتالیا معمولاً نتایج بسیار مطلوبی دارند و عمدتاً در تحصیلات متوسطه و عالی بهتر هستند. از زمان معجزه اقتصادی ایتالیا، نرخ باسوادی زنان و همچنین ثبت نام در دانشگاه‌ها به‌طور چشمگیری در ایتالیا افزایش یافته‌است. نرخ باسوادی زنان فقط اندکی کمتر از مردان است در سال ۲۰۱۱، نرخ باسوادی ۹۸٫۷٪ برای زنان و ۹۹٫۲٪ برای مردان بود. شصت درصد از فارغ‌التحصیلان دانشگاه‌های ایتالیا زن هستند و زنان در تمام موضوعات دانشگاهی، از جمله ریاضیات، فناوری اطلاعات و سایر حوزه‌های فناوری که معمولاً توسط مردان اشغال می‌شود، نمایندگی عالی دارند.
استانداردها در محل کار عموماً از کیفیت بالایی برخوردار بوده و حرفه ای هستند، اما به خوبی آموزش نیستند. احتمال شاغل شدن یک زن عمدتاً به مدرک تحصیلی او مربوط می‌شود و ۸۰ درصد زنان فارغ‌التحصیل از دانشگاه به دنبال کار می‌روند. زنان در ایتالیا با تعدادی چالش روبرو هستند. اگرچه نقش‌های جنسیتی مانند گذشته سختگیرانه نیست، اما سوء استفاده جنسی و خانگی هنوز در ایتالیا بسیار رایج است. زنان به‌طور متوسط ۳٫۷ ساعت بیشتر از مردان کارهای خانه را انجام می‌دهند. مردان اکثریت پارلمان را تشکیل می‌دهند، اما بیش از یک سوم کرسی‌ها در اختیار زنان است. حدود ۳۶ درصد، نرخی بالاتر از کشورهایی مانند هلند و آلمان و همچنین میانگین نرخ اتحادیه اروپا که ایتالیا را به هشتمین کشور تبدیل می‌کند.
علاوه بر این، زنان در ایتالیا به اندازه کافی در نیروی کار حضور ندارند، زیرا ایتالیا یکی از پایین‌ترین نرخ‌های اشتغال زنان در کشورهای اتحادیه اروپا را دارد. نرخ اشتغال زنان (برای سنین ۱۵ تا ۶۴ سال) ۴۷٫۸ درصد (در سال ۲۰۱۵)، در مقایسه با ۶۶٫۵ درصد برای مردان است. هنوز هم انتظار می‌رود که بسیاری از زنان در خانه بمانند و از خانه و فرزندان مراقبت کنند، برخلاف دریافت حقوق و نان آور خانه، و تعداد کمی از پست‌های مدیریتی در اختیار زنان است. علاوه بر این، استانداردها و انتظارات نابرابر برای معدود زنانی که واقعاً آن را به یک محیط حرفه ای تبدیل می‌کنند، وجود دارد. طبق قانون نمی‌توان زنان را به دلیل بارداری اخراج کرد، زیرا در ۲۶ مارس ۲۰۰۱ فرمان تقنینی شماره ۱۵۱ برای حمایت از زنان باردار در محل کار منتشر شد.http://presidenza.governo.it/USRI/magistrature/norme/dlvo151_2001.pdf
یک رویه بدنام در ایتالیا در گذشته «استعفای سفید» ("dimise in bianco") بود، که به موجب آن از کارمندان زن به عنوان شرط استخدام یا ارتقای شغلی خواسته می‌شد که اوراق استعفای بدون تاریخ را امضا کنند، که توسط کارفرمایی که تاریخ را روی آنها اضافه کرده بود، نگهداری می‌کرد. زمانی که زن باردار بود تا در آن تاریخ «استعفا» دهد. با این حال، این عمل، که غیرقانونی است، به‌طور خاص بر زنان تأثیر نمی‌گذارد، زیرا قبلاً برای کارفرمایان مرد و زن انجام می‌شد. قانونگذاران ایتالیایی برای حمایت بیشتر از زنان تلاش می‌کنند تا کلیشه‌های جنسیتی را بشکنند و به نیروی کار بپیوندند، اما تغییر کامل فرهنگی کند است.
با این وجود، نسبت زنان در نیروی کار در سال‌های اخیر افزایش یافته‌است: طبق گزارش بانک جهانی، در سال ۱۹۹۰ زنان ۳۶٫۳ درصد از نیروی کار را تشکیل می‌دادند، در حالی که تا سال ۲۰۱۶ آنها ۴۲٫۱ درصد را تشکیل می‌دادند.
امروزه استقبال فزاینده ای از برابری جنسیتی وجود دارد و زنانی که شغل پیدا کنند، به دانشگاه بروند و کارهای مردانه انجام دهند، آزادی عمل بیشتری دارند. با این حال، در برخی از بخش‌های جامعه، زنان هنوز به عنوان زنان خانه‌دار و مادر تصور می‌شوند که در حقیقت بیکاری زنان بالاتر از میانگین اتحادیه اروپا نیز منعکس می‌شود.
باورها در مورد رفتار اجتماعی مناسب زنان به‌طور سنتی تأثیر بسیار شدیدی بر نهادهای دولتی داشته‌است، و مدت‌هاست که بر این باور بوده‌اند که «عزت» زن مهم‌تر از رفاه اوست. تا دهه ۱۹۷۰، از قربانیان تجاوز اغلب انتظار می‌رفتند و مجبور می‌شدند با متجاوز خود ازدواج کنند. در سال ۱۹۶۵، فرانکا ویولا، یک دختر ۱۷ ساله اهل سیسیل، با امتناع از ازدواج با مردی که او را ربوده و به او تجاوز کرده بود، هیجانی ایجاد کرد. او با امتناع از این «ازدواج احیا کننده» با مجرم، برخلاف هنجارهای اجتماعی سنتی آن زمان که چنین راه حلی را دیکته می‌کرد، عمل کرد. تا سال ۱۹۸۱، خود قانون جزا با تبرئه متجاوز که با قربانی خود ازدواج کرده بود، از این عمل حمایت می‌کرد. حادثه فرانکا ویولا به فیلمی به نام "La moglie più bella" تبدیل شد.
در ۲۰ مارس ۲۰۰۰، زمانی که دادگاه عالی تجدیدنظر (از طریق حکم) در تمام سواحل عمومی و استخرهای شنا در سرتاسر ایتالیا (مگر در مواردی که قوانین آئین‌نامه ای منطقه، استان یا شهرداری طور دیگری مشخص شده باشد) برهنه بودن زنان به‌طور رسمی (در زمینه غیرجنسی) قانونی شد. قانون شماره ۳۵۵۷ مشخص کرد که قرار گرفتن در معرض دید سینه زن برهنه، پس از چندین دهه، یک «رفتار پذیرفته شده عمومی» تلقی می‌شود، و بنابراین، «به لباس اجتماعی وارد می‌شود».
در زمان‌های اخیر رسانه‌ها، به ویژه برنامه‌های تلویزیونی، به ترویج کلیشه‌های جنسیتی متهم شده‌اند. در سال ۲۰۱۷، یکی از برنامه‌های گفتگوی تلویزیونی دولتی پس از اتهاماتی مبنی بر ترویج دیدگاه‌های تبعیض آمیز نسبت به زنان لغو شد.
در سال ۲۰۲۰، آمار نشان داد که از هر ۱۰ قتل زنان، ۸ نفر توسط شریک فعلی یا قبلی به قتل رسیده‌اند. یک سوم زنان در معرض خشونت قرار گرفتند. از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۲، ۲۲۰۰ زن کشته شدند و ۷۵ درصد آنها توسط شریک سابق یا فعلی به قتل رسیدند. این نشان دهنده حدود یک قتل در هر دو روز بود. یک گزارش سازمان ملل در سال ۲۰۱۲ اشاره کرد که ۹۰ درصد از زنانی که در ایتالیا مورد تجاوز جنسی قرار گرفته‌اند یا مورد آزار قرار گرفته‌اند، این جنایت را به پلیس گزارش نکرده‌اند.
مسابقه آواز یوروویژن ۲۰۲۲ شصت و ششمین دوره مسابقه آواز یوروویژن است. قرار است پس از پیروزی این کشور در مسابقه ۲۰۲۱ با آهنگ «زیتی ا بونی» از مانسکین در تورین ایتالیا برگزار شود. این مسابقه که توسط اتحادیه پخش برنامه‌های اروپایی (EBU) و پخش کننده رادیو تلویزیون ایتالیا (RAI) برگزار می‌شود، در پالا آلپیتور برگزار می‌شود و شامل دو نیمه نهایی در ۱۰ و ۱۲ می و یک فینال در ۱۴ می ۲۰۲۲ خواهد بود. این سه برنامه زنده توسط مجری تلویزیون ایتالیایی الساندرو کاتلان، خواننده لورا پاوسینی و خواننده بریتانیایی لبنانی میکا برگزار خواهد شد. این سومین باری خواهد بود که ایتالیا میزبان این مسابقه است (که قبلاً میزبانی نسخه ۱۹۶۵ در ناپل و نسخه ۱۹۹۱ در رم بوده‌است) و همچنین اولین رویداد EBU است که در این کشور از زمان آخرین دوره مسابقات (۱۹۹۹) Jeux sans Frontières در این کشور برگزار می‌شود. چهل کشور در این مسابقه شرکت خواهند کرد که ارمنستان و مونته‌نگرو پس از غیبت خود در دوره قبلی بازمی‌گردند. روسیه در ابتدا قصد داشت شرکت کند، اما به دلیل تهاجم این کشور به اوکراین کنار گذاشته شد.
گروه اوکراینی کالوش در این رقابتها به مقام نخست دست یافتند.
لوکوپلاست‌ها (Leucoplast) دسته‌ای از پلاستیدها و اندامک‌هایی هستند که در سلول‌های گیاهی یافت می‌شوند. آن‌ها برخلاف سایر پلاستیدها مانند کلروپلاست‌ها فاقد رنگدانه هستند.
لوکوپلست‌ها بدون رنگدانه‌های فتوسنتزی هستند و در بافت‌های غیر فتوسنتزی گیاهان مانند ریشه، پیاز و دانه قرار دارند. آن‌ها ممکن است برای ذخیرهٔ انبوه نشاسته، لیپید یا پروتئین تخصصی باشند و سپس به ترتیب به عنوان آمیلوپلاست، الایوپلاست یا پروتئینوپلاست (همچنین آلئوروپلاست) شناخته می‌شوند. با این حال، در بسیاری از انواع سلول‌ها، لوکوپلاست‌ها عملکرد ذخیره‌سازی عمده ای ندارند و برای ارائهٔ طیف گسترده‌ای از عملکردهای بیوسنتزی ضروری، از جمله سنتز اسیدهای چرب مانند اسید پالمیتیک، بسیاری از اسیدهای آمینه و ترکیبات تتراپیرول عمل می‌کنند. به‌طور کلی، لکوپلاست‌ها بسیار کوچک‌تر از کلروپلاست‌ها هستند و دارای مورفولوژی متغیری هستند که این ویژگی، اغلب با عنوان آمیبوئید توصیف می‌شود. شبکه‌های گسترده‌ای از استرومول‌ها که لکوپلاست‌ها را به هم متصل می‌کنند در سلول‌های اپیدرمی ریشه‌ها، هیپوکتایل‌ها و گلبرگ‌ها و در سلول‌های کالوس و کشت سوسپانسیون سلول‌های تنباکو مشاهده شده‌اند. در برخی از انواع سلول‌ها، در مراحل معینی از رشد، لوکوپلاست‌ها در اطراف هسته سلول با استرومول‌هایی که به سمت محیط سلول گسترش می‌یابند، دیده می‌شوند.
اتیوپلاست‌ها که کلروپلاست‌های پیش‌دانه‌ای و نابالغ هستند، اما می‌توانند کلروپلاست‌هایی باشند که از نور محروم شده‌اند، فاقد رنگدانهٔ فعال هستند و می‌توان آن‌ها را نوعی لوکوپلاست در نظر گرفت. پس از چند دقیقه قرار گرفتن در معرض نور، اتیوپلاست‌ها شروع به تبدیل شدن به کلروپلاست‌های فعال می‌کنند و دیگر لوکوپلاست نیستند. آمیلوپلاست‌ها اندازهٔ بزرگی دارند و نشاسته را ذخیره می‌کنند. پروتئینوپلاست‌ها، پروتئین‌ها را ذخیره می‌کنند و در دانه‌ها (مانند حبوبات) یافت می‌شوند. الایوپلاست‌ها، چربی و روغن را ذخیره می‌کنند و در دانه‌ها یافت می‌شوند که به آن‌ها اولئوزوم نیز می‌گویند.
شکنجه سفید کتابی دو جلدی به نویسندگی نرگس محمدی است که در سال ۲۰۲۰ توسط نشر باران در سوئد منتشر شد و روایت‌هایی دست اول از وضعیت سلول انفرادی و شکنجه سفید در زندان‌های نظام جمهوری اسلامی ایران ارائه می‌دهد.
نرگس محمدی که سال‌ها دور از دو فرزندش در زندان‌های ایران حبس بود و اخیراً دوباره بازداشت شده‌است، این کتاب را به مادرانی تقدیم کرده که در تنهایی و سکوت و انزوا نام فرزندان خردسال‌شان را بر دیوارهای سرد و سخت سلول حک می‌کنند.
جلد یک این کتاب با مقدمه‌ای از شیرین عبادی برنده جایزه صلح نوبل همراه است و داخل زندان تألیف شده‌است و حاوی شهادت‌های فعالان حقوق زنان از جمله نرگس محمدی، آتنا دائمی، نازنین زاغری، هنگامه شهیدی، ریحانه طباطبایی و شکوفه یداللهی است. شهادت‌ها اغلب، در فضای رسانه ای بازتاب نداشته‌اند، یا بعضاً متعلق به زندانیانی هستند که به‌طور کلی از نگاه افکار عمومی به دور بوده‌اند.
جلد دوم کتاب، در ادامه جلد نخست، گفت‌وگو با پانزده فعال سیاسی و اجتماعی است که سال‌ها چنین شکنجه‌هایی را در زندان‌های ایران تحمل کرده‌اند. در میان این افراد می‌توان به ساسان آقایی، شهناز اکملی، مسعود باستانی، عبدالفتاح سلطانی، محمدعلی عمویی، غنچه قوامی، سعید مدنی و عبدالله مؤمنی اشاره کرد.
فیلم مستندی بر اساس این کتاب و به تهیه‌کنندگی نرگس محمدی در برنامه آپارات تلویزیون فارسی بی‌بی‌سی پخش شده است. این فیلم مانند کتاب، آزار و شکنجه زندانیان سیاسی و عقیدتی از طریق حبس طولانی مدت در سلول انفرادی را روایت می‌کند. وحید زارع‌زاده و گلاره کاکاوند سازندگان این فیلم به دلیل هجوم مأموران امنیتی به خانه‌های‌شان در ایران و ضبط وسایل شخصی‌شان و سپس بازجویی شدن در یکی از ساختمان‌های وزارت اطلاعات مجبور شده‌اند ایران را ترک کنند.
فمینیسم در عربستان سعودی به دوران باستان پادشاهی نبطیان در منطقه و پیش از روم برمی گردد که در آن زنان به عنوان اشخاص حقوقی مستقل بودند.al-Fassi, Hatoon (2007-07-15). Women in Pre-Islamic Arabia: Nabataea. British Archaeological Reports International Series. British Archaeological Reports. p. 129. ISBN 978-1-4073-0095-5. جنبش‌های فمینیستی قرن بیست و یکم در عربستان سعودی شامل جنبش زنان برای آزادی (به عربی: قیادة المرأة فی السعودیة) و کمپین ضد قیمومیت مرد (به عربی: نظام الولایة علی المرأة) است. مادوی الرشید در سال ۲۰۱۹ استدلال کرد که جنبش فمینیستی سعودی «سازمان یافته‌ترین و واضح‌ترین جامعه مدنی» در عربستان سعودی است.
در سال ۲۰۰۷، هاتون الفاسی، دانشیار تاریخ زنان در دانشگاه ملک سعود، تحقیق خود را در مورد وضعیت زنان در پادشاهی عربی پیش از اسلام علی‌الخصوص دروان نبطی‌ها به عنوان کتاب "زنان در عربستان پیش از اسلام: نبطی (به انگلیسی: Women in Pre-Islamic Arabia: Nabataea)" منتشر کرد. . برخی از شواهدی که او استفاده کرد شامل سکه‌ها و کتیبه‌هایی بر روی مقبره‌ها و بناهای تاریخی بود که به زبان یونانی باستان و سامی نوشته شده بود. او دریافت که زنان اشخاص حقوقی مستقلی داشتند و می‌توانستند قراردادهایی را به نام خود امضا کنند، برخلاف زنان در عربستان سعودی مدرن که پیش از سال ۲۰۱۱ نیاز به قیومیت یک مرد داشتند. بنابر شواهدی که هاتون به آنها دست یافته بود، قوانین یونان و روم باستان حقوق کمتری نسبت به نبطیه برای زنان قائل بودند.
تا ژوئن ۲۰۱۸، عربستان سعودی تنها کشوری در جهان بود که رانندگی زنان در آن ممنوع بود. کمپین زنان برای حرکت ( "قیادة العمارة فی السعودیه"، کمپینی بود که توسط زنان سعودی با ادعای حق اجازه دادن به زنان برای رانندگی وسایل نقلیه موتوری در جاده‌های عمومی تأسیس شد. این کمپین در سال ۱۹۹۰ شروع به کار کرد، و طی آن ده‌ها زن در ریاض که رانندگی کردند، دستگیر شدند.
در سال ۲۰۱۱، بهار عربی انگیزه برخی از زنان از جمله الحویدر و منال الشریف را برای سازماندهی یک کمپین رانندگی فشرده تر ایجاد کرد و حدود هفتاد مورد رانندگی زنان از ۱۷ ژوئن تا اواخر ژوئن ثبت شد. در اواخر سپتامبر، شیما جستانیا به دلیل رانندگی در جده به ده ضربه شلاق محکوم شد، اما این حکم بعداً لغو شد. دو سال بعد، کمپین دیگری برای سرپیچی از این ممنوعیت به راه افتاد. اکتبر ۲۰۱۳ به عنوان تاریخ شروع رانندگی زنان. سه روز قبل، سخنگوی وزارت کشور در یک «تجدید صریح و نادر ممنوعیت» هشدار داد که «رانندگی زنان در عربستان ممنوع است و قوانینی علیه متخلفان و کسانی که حمایت کنند اعمال خواهد شد». کارمندان وزارت کشور به رهبران کمپین به صورت جداگانه هشدار دادند که رانندگی زنان در ۲۶ اکتبر در روزی که فراخوان داده شده بود، ممنوع است و در پلیس پایتخت عربستان ایست بازرسی‌هایی برای بررسی رانندگان زن ایجاد شد.
در ۲۶ سپتامبر ۲۰۱۷، ملک سلمان دستوری صادر کرد که به زنان اجازه رانندگی در عربستان سعودی می‌دهد، با دستورالعمل‌های جدیدی که تا ژوئن ۲۰۱۸ ایجاد و اجرا می‌شود. به زنان دستور داده شد که با رسانه‌ها تماس نگیرند و در ماه مه ۲۰۱۸، چندین نفر از جمله لجین الحثلول، امان النفجان، عایشه المنا، عزیزه الیوسف و مدهة الاجروش بازداشت شدند. این ممنوعیت به‌طور رسمی در ۲۴ ژوئن ۲۰۱۸ لغو شد، در حالی که بسیاری از فعالان حقوق زنان در مرحله اول سرکوب عربستان سعودی علیه فمینیست‌ها در سال‌های ۲۰۱۸–۲۰۱۹ بازداشت بودند.
مادوی الرشید در سال ۲۰۱۹ استدلال کرد که جنبش فمینیستی سعودی «سازمان یافته‌ترین و واضح‌ترین جامعه مدنی» در عربستان سعودی است. او استدلال کرد که جنبش فمینیستی عربستان از حمایت جنبش‌های فمینیستی جهانی برخوردار شد و مفاهیم حقوق بشر را فراتر از برابری بین زن و مرد رایج کرد. او اظهار داشت که زبان حقوق بشر الهام گرفته از فمینیست سعودی «فراتر از کنترل» مقامات سعودی گسترش یافته و به «کابوس رژیم» تبدیل شده‌است. او استدلال کرد که ترس از این گسترش کنترل نشده مفاهیم حقوق بشر دلیل سرکوب فمینیست‌ها در سال‌های ۲۰۱۸–۲۰۱۹ عربستان بود.
کوجر، روستایی در دهستان کوهک بخش مهرگان شهرستان سراوان در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
رشته‌کوه پاروپامیسوس () (به زبان محلی معروف به سلسله سفید کوه) رشته‌کوهی در شمال غربی افغانستان است که در حدود ۳۰۰ مایل (۴۸۰ کیلومتر) بین امتداد غربی هندوکش در شرق امتداد دارد (در نزدیکی چغچران که فیروزکوه نیز نامیده می‌شود) و از کرانه شمالی رودخانه هریرود از طریق هرات به سمت شرق رشته‌کوه‌های البرز در ایران در غرب می‌آید. همه این کوه‌ها بخشی از کمربند آلپاید هستند.
معادن ذخایر نقره و سرب در پاروپامیسوس یافت می‌شود. رود مرغاب از آنجا سرچشمه می‌گیرد.
لارس اولای ملینگ (به انگلیسی: Lars Olai Meling)، زاده ۸ مه ۱۸۷۶، در هوگسوند؛ و درگذشته به تاریخ ۱۲ مه ۱۹۵۱ میلادی، در سن ۷۵ سالگی، مالک یک شرکت کشتیرانی و یک سیاستمدار نروژی بود.لارس اولای ملینگ، از اعضای حزب ونستره بود و در چند دوره به عضویت شورای شهرداری هوگسوند، درآمد. وی در سال ۱۹۱۷ میلادی در مقام شهردار هوگسوند، مشغول خدمت شد. وی بین سالهای ۱۹۲۴ تا ۱۹۲۶ میلادی؛ و بین سالهای ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۵ میلادی، وزیر بازرگانی نروژ، در دوره نخست‌وزیری یوهان لودویگ مووینکل، بود. همچنین وی، بین سالهای ۱۹۲۵ تا ۱۹۲۷ میلادی؛ و بین سالهای ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۵ میلادی، عضو مجلس ملی نروژ بود.https://snl.no/Lars_Olai_Meling
قلعه کنت میراسول،www.pr.gov - "Registro Nacional de Lugares Históricos" National Register of Historic Places - Retrieved 11/29/2014 همچنین به عنوان قلعه ویکس شناخته می‌شود، قلعه‌ای است که در سال ۱۸۴۵ در شهر ایزابل سگوندا در ویکس، شهری در جزیره پورتوریکو ساخته شده‌است. در سال ۱۹۹۱، این قلعه توسط مؤسسه فرهنگ پورتوریکو بازسازی شد. این سازه موزه هنر و تاریخ ویک و آرشیو تاریخی شهر ویکس را در خود جای داده‌است که مجموعه گسترده‌ای از اسناد مربوط به تاریخ این شهر است. این قلعه در سال ۱۹۷۷ در فهرست ملی اماکن تاریخی ثبت گردید.
بنیتا فون فالکنهاین (۱۴ اوت ۱۹۰۰ در برلین به عنوان بنیتا اورسولا ویلهلمین کاتی فلوری فون زولیکوفر-آلتنکلینگنStA Berlin VIIa, Geburtsurkunde Nr. 1781/1900 ; † ۱۸ فوریه ۱۹۳۵ در برلین-پلوتزنزی) یک نجیب‌زاده آلمانی بود که در دوره جمهوری وایمار و آلمان نازی برای سرویس اطلاعاتی لهستان جاسوسی می‌کرد. او در سال ۱۹۳۴ افشا شد و در سال ۱۹۳۵ اعدام شد.
پدر و مادر بنیتا ستوان والتر فون زولیکوفر-آلتنکلینگن و همسرش فلورا، نی. مارتینی والدین او در سال ۱۸۹۷ در برلین ازدواج کردند و به استولپ در پومرانیا نقل مکان کردندStA Berlin VIIa, Heiratsurkunde Nr. 355/1897 برای زایمان، مادرش فلورا به خانه والدینش در خیابان ۲۷ گروس فرانکفورتر (امروزه کارل مارکس-آلی 69a) در برلین بازگشت و در آنجا بنیتا را به دنیا آورد.StA Berlin VIIa, Geburtsurkunde Nr. 1781/1900 در سال ۱۹۰۹ والدین او در برلین طلاق گرفتند. از سال ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۳ بنیتا با ستوان الف. اکهارت مولر ازدواج کرد.StA Charlottenburg I, Heiratsurkunde Nr. 699/1921 بلافاصله پس از طلاق، او با دی. ریچارد فون فالکنهاین ازدواج کرد. . این ازدواج نیز در سال ۱۹۳۰ به طلاق انجامید.StA Schöneberg II, Heiratsurkunde Nr. 571/1923 آخرین ازدواج او در سال ۱۹۳۲ در برلین-شارلوتنبورگ با مهندس ارشد ساخت هواپیما جوزف فون برگStA Charlottenburg I, Heiratsurkunde Nr. 607/1932 بود.
بنیتا فون فالکنهاین به دلیل خیانت به اسرار نظامی به جاسوس لهستانی ریتمایستر d. R. یرژی سوسنوفسکی در دوره ۱۹۲۶ تا ۱۹۳۴اعدام شد.
افسر اطلاعاتی لهستان، سرگرد یرژی سوسنوفسکی، در درجه اول کارمندان زن وزارت رایشسور را برای خدمات جاسوسی از طرف سرویس مخفی لهستان به خدمت گرفت. حلقه جاسوسی لهستان توسط ضد جاسوسی آلمان در فوریه ۱۹۳۴ افشا شد و همه اعضا دستگیر شدند.
ازدواج بنیتا با یوزف فون برگ در ۱۹ آوریل به پایان رسید. ازدواج او در اکتبر ۱۹۳۴ در طول بازداشت موقت باطل شد و پس از آن بنیتا نام همسر دومش فالکنهاین را دوباره برگزید.
بنیتا فون فالکنهاین به همراه دوستش رناته فون ناتسمر در ۳ آوریل ۱۹۴۹ به جرم خیانت دستگیر شدند. سنای دادگاه خلق در ۱۶ فوریه ۱۹۳۵ به اعدام محکوم شد و در ۱۸ فوریه توسط جلاد کارل گروپلر در زندان برلین- پلوتزنزی با تبر دستی سر بریده شد. افسر فرمانده آنها، یرژی سوسنوفسکی، به حبس ابد محکوم شد، اما به زودی با چندین مأمور آلمانی که در لهستان افشا شده بودند، مبادله شد.
اخیراً، بنیتا فون فالکنهاین در خیابان کلیست 13 زندگی می‌کرد.StA Charlottenburg IV, Sterbeurkunde Nr. 53/1935 در آن زمان این خیابان متعلق به شارلوتنبورگ بود، امروز متعلق به شونبرگ است.
شب‌های من زیباتر از روزهای توست فیلمی محصول سال ۱۹۸۹ و به کارگردانی آندژی ژووافسکی است. در این فیلم بازیگرانی همچون سوفی مارسو، ژاک دوترون، والری لاگرانژ و لور کیلینگ ایفای نقش کرده‌اند.
رابرت جسی استولر (۱۵ دسامبر ۱۹۲۴ - ۶ سپتامبر ۱۹۹۱)، استاد روان‌پزشکی در دانشکده پزشکی دانشگاه کالیفرنا، لس آنجلس و پژوهشگر این دانشگاه در کلینیک هویت جنسیتی بود. او دوره آموزش روان‌کاوی خود را در موسسه‌ و جامعه‌ی روان‌کاوی لس‌آنجلس بین سال‌های ۱۹۵۳ تا ۱۹۶۱ با تحلیل توسط هانا فنیچل گذراند.
استولر برای نظریاتش درباره تحول هویت جنسیتی و پویش‌های مرتبط با برانگیختگی جنسی شناخته می‌شود. او در کتاب جنس و جنسیت (۱۹۶۸) تردیدی را نسبت به باور فروید درباره دوجنس‌گرایی زیست‌شناختی مطرح می‌کند. Robert Jesse Stoller 1924-1991. "Archives of Sexual Behavior", Aug. 1992; 21(4):337–46.
حَفْصه بِنْتِ حَمْدون، شاعری اندلیسی است که در سده چهارم هجری قمری می‌زیسته و به غزلسرایی مشهور بوده‌است. از اشعار او چیز زیادی در دسترس نیست و آنچه از شعرش باقی مانده‌است، نشانه استواری و لطافت او در صنعت شعر است.
حفصه دختر حمدون از شاعر اندلسی‌تبار است که در سدهٔ ۴ هجری قمری مصادف با ۱۰ میلادی می‌زیست. تنها اطلاعاتی که از او گزارش شده‌است، زندگی او در خانواده‌ای مرفه در روستای وادی‌الحجاره (اسپانیایی: گواذالاخارا) است و از همین روست که او را به حجاریه نیز نسبت داده‌اند. زرکلی در الاعلام، پس از گزارش نام او، با اشاره به اینکه از تاریخ ولادت و مرگ او خبری در دست نیست، به اندلسی بودن او اشاره دارد. او حفصه را زنی ادیب و عالمه معرفی می‌کند. زرکلی همچنین اینکه او به قرن چهارم می‌زیسته است را نیز مورخون مغربی نسبت می‌دهد و گزارش خود را از لسان المیزان ابن حجر می‌آورد.
منابعی چون ابن سعید مغربی در "المغرب فی حلی المغرب" و مصطفی شکعه در "الادب الاندلسی،" حفصه را با شاعر مشهور اندلسی که به نام عایشه قرطبیه مشهور است هم‌عصر دانسته‌اند و بر این اساس، دوران زندگانی او، زمانی بوده‌است که شعر در میان زنان اندلسی رواج بسیاری داشته‌است. از همین روست که تعداد زنان شاعر در عصر او بسیار گزارش شده‌اند و تعداد بسیاری از آنان در نهضت ادبی اندلس نقش بسزایی داشته‌اند. به عقیده ابن سعید مغربی، توانایی حفصه در بیان احساسات و رویکرد عاشقانه او در سروده‌هایش، باعث ارتباط نزدیک مخاطبانش با شعر او شده‌است. همین امر سبب شد تا مردم سرزمینش به او ببالند.
بوفلاقه در "الشعرا النسوی الاندلسی" گزارش می‌کند که حفصه را پیشتاز در غزل‌سرایی در میان زنان شاعر اندلس دانسته‌اند که سبب شد تا راه برای سایر زنان شاعر بعد از او هموار شود. از اشعار او چیز زیادی گزارش نشده‌است و تنها ابیات اندکی از او باقی مانده‌است. همین اشعار نشانه استواری او در شعر و لطافت احساسات او در صنعت شعر دارد. برای مثال، شعری که او در ستایش ابن جمیل (یکی از بزرگان زمان خویش) سروده‌است، سرشار از احساساتی چون کرشمه و تکبر زنانه است. او در بخشی از این شعر سروده‌است:
در شعر دیگر از او چنین آورده شده‌است:
از حفصه، در منابع مختلفی به مناسبت گزارش‌هایی وجود دارد. از او در کتاب "تَذْکِرَةُ الْخَواتین" در کنار حکیمه دمشقیه به عنوان شاعران مطرح عرب یاد شده‌است. این قول را ابن انبار نیز در حق او گزارش کرده‌است.
نوبوکو تسوچیورا (؛ ۱۹۰۰–۱۹۹۸) اولین معمار زن در ژاپن بود.
او همسر کامکی تسوچیورا، معماربود و تحت نظر فرانک لوید رایت آموزش دید. این زوج با رایت در طراحی هتل ایمپریال، توکیو همکاری کردند. آن دو با رایت به ایالات متحده بازگشتند و به مدت دو سال به عنوان نقشه‌کش برای او کار کردند. پس از بازگشت به ژاپن در سال ۱۹۲۹، آنها شرکت معماری خود را تأسیس کردند. این شرکت علاوه بر طراحی خانه، مبلمان نیز طراحی می‌کرد. با این حال، آثار او همیشه به نام شوهرش ارائه می‌شد، نه نام خودش. در سال ۱۹۳۷، او باشگاه عکس بانوان را تأسیس کرد. در ژاپن آن زمان عکاسی برای زنان نسبت به معماری فعالیت مناسب تری انگاشته می‌شد.
نبوکو اوگاوا و آتسکو تاناکا کتاب "نبو کوچک بزرگ، معمار زن شاگرد فرانک لوید رایت، نوبوکو سوچیورا" را در بارۀ او منتشر کرده‌اند.
پس از پایان تحصیلات در دانشگاه و آموختن از رایت در ایالات متحده، طرح‌ها و نقشه‌های ساختمانی آنها در نمایشگاهی در موزه معماری ادو-توکیو در پارک کوگانی در توکیو به نمایش گذاشته شد. بیشتر آثار آنها در سبک رایت بودند. بعدها آنها سبک خود را به سبک جدید بین‌المللی که از اروپا آمده بود، نزدیک کردند.
پسیفیک پالسیدس فیلمی محصول سال ۱۹۹۰ و به کارگردانی آندژی ژووافسکی است. در این فیلم بازیگرانی همچون سوفی مارسو، تونی بازیل، ویرجینیا کاپرس و سیدنی لاسیک ایفای نقش کرده‌اند.
طرح‌های هایاشی عمدتاً خانه‌های مسکونی در سایت‌های با فضای محدود، همراه از مصالح ساختمانی نوآورانه، بهره‌جویی از فضا و طراحی تمیز بودند. در سال ۱۹۵۸، هایاشی با همکاری هاتسو یامادا و نبوکو ناکاهارا، گروه معماری هایاشی، یامادا، ناکاهارا را تأسیس کرد.
او اولین زنی بود که برنده جایزه مؤسسه معماری ژاپن شد.
او با معمار شٌجی هایاشی ازدواج کرد.
نبوکو ناکاهارا (، ۵ ژانویه ۱۹۲۹–۵ ژوئیه ۲۰۰۸) معمار ژاپنی بود که پس از جنگ جهانی دوم به شهرت رسید. ناکاهارا یکی از اولین زنانی بود که در ژاپن مجوز فعالیت معماری گرفت.
ناکاهارا در اوراوا، سایتاما در سال ۱۹۲۹ به دنیا آمد. در سال ۱۹۴۵، او در مدرسه ویژه کاسئی گاکوین در رشته اقتصاد خانه تحصیل کرد. پس از فارغ‌التحصیلی، ناکاهارا از رشتهٔ تحصیلی خود ناراضی بود و تصمیم گرفت معماری را دنبال کند. در سال ۱۹۵۱ در مؤسسه فناوری موساشی ثبت نام کرد و در آنجا در رشتهٔ معماری تحصیل کرد.
او رئیس UIFA (اتحادیهٔ بین‌المللی معماران زن) بود.
در سپتامبر ۱۹۵۳، ناکاهارا به همراه تعدادی دیگر از معماران زن، PODOKO، انجمن زنان در طراحی را تأسیس کردند.
نبوکو ناکاهارا در ۵ ژوئیه ۲۰۰۸ در سن ۷۹ سالگی درگذشت.
سامانهٔ ناوبری اینرسیایی (INS) یک دستگاه ناوبری است که از رایانه، حسگرهای حرکت (شتاب‌سنج) و سنسورهای چرخش (ژیروسکوپ) برای محاسبه مداوم موقعیت، جهت و سرعت (جهت و سرعت حرکت) یک جسم متحرک بدون نیاز به مرجعی خارجی استفاده می‌کند. اغلب حسگرهای اینرسیایی توسط یک ارتفاع‌سنج بارومتریک و گاهی توسط حسگرهای مغناطیسی (مغناطیس‌سنج) و/یا دستگاه‌های اندازه‌گیری سرعت، تکمیل می‌شوند. این سامانه، در رُبات‌های متحرک و در وسایل نقلیه مانند کشتی‌ها، هواپیماها، زیردریایی‌ها، موشک‌های هدایت‌شونده و فضاپیماها استفاده می‌شود.NASA.gov
ناوبری اینرسیایی یک تکنیک ناوبری مستقل است که در آن از اندازه‌گیری‌های ارائه‌شده توسط شتاب‌سنج‌ها و ژیروسکوپ‌ها برای ردیابی موقعیت و جهت یک جسم، نسبت به نقطهٔ شروع، جهت و سرعت محاسبه‌شده استفاده می‌شود. دستگاه‌های اندازه‌گیری اینرسی (IMU) معمولاً شامل سه ژیروسکوپ نرخ متعامد و سه شتاب‌سنج متعامد هستند که به ترتیب، سرعت زاویه‌ای و شتاب خطی را اندازه‌گیری می‌کنند. با پردازش سیگنال‌های این دستگاه‌ها می‌توان موقعیت و جهت یک دستگاه را ردیابی کرد.
ناوبری اینرسیایی در طیف گسترده‌ای از کاربردها از جمله ناوبری هواپیما، موشک‌های تاکتیکی و استراتژیک، فضاپیماها، زیردریایی‌ها و کشتی‌ها استفاده می‌شود. همچنین در برخی از تلفن‌های همراه، با هدف مکان‌یابی و ردیابی، تعبیه شده‌است.Wan Mohd Yaakob Wan Bejuri, Mohd Murtadha Mohamad, Hadri Omar, Farhana Syed Omar and Nurfarah Ain Limin (2019). Robust Special Strategies Resampling for Mobile Inertial Navigation Systems. International Journal of Innovative Technology and Exploring Engineering. Vol. 9(2), pp. 3196-3024,See publication hereWan Mohd Yaakob Wan Bejuri, Mohd Murtadha Mohamad, Raja Zahilah Raja Mohd Radzi, Sheikh Hussain Shaikh Salleh (2019). An Improved Resampling Scheme for Particle Filtering in Inertial Navigation System. Lecture Notes in Computer Science. Vol. 11432, pp. 555-563,See publication here پیشرفت‌های اخیر در ساخت سامانه‌های میکروالکترومکانیکی (MEMS) امکان ساخت سیستم‌های ناوبری اینرسیایی کوچک و سبک را فراهم کرده‌است. این پیشرفت‌ها دامنهٔ کاربردهای ممکن را گسترش داده‌است تا زمینه‌هایی مانند ضبط حرکت انسان و حیوانات را در بر بگیرد.
یک سیستم ناوبری اینرسیایی، حداقل شامل یک کامپیوتر و یک پلت‌فرم یا ماژول حاوی شتاب‌سنج، ژیروسکوپ یا سایر دستگاه‌های حسگر حرکت است. این سامانه، در ابتدا با موقعیت و سرعت خود از منبع دیگری (اپراتور انسانی، گیرندهٔ ماهواره جی‌پی‌اس و غیره) همراه با جهت اولیه ارائه می‌شود و پس از آن، موقعیت و سرعت به‌روز شدهٔ خود را با یکپارچه‌سازی اطلاعات دریافتی از حسگرهای حرکت محاسبه می‌کند. مزیت یک INS این است که برای تعیین موقعیت، جهت یا سرعت آن پس از مقداردهی اولیه، به هیچ مرجع خارجی دیگری نیاز ندارد.
یک INS می‌تواند تغییر در موقعیت جغرافیایی خود (مثلاً به سمت شرق یا شمال)، تغییر در سرعت (سرعت و جهت حرکت) و تغییر جهت آن (چرخش حول یک محور) را تشخیص دهد. این کار، با اندازه‌گیری شتاب خطی و سرعت زاویه‌ای اِعمال‌شده به سیستم انجام می‌گیرد. این سامانه، از آن‌جایی که به هیچ مرجع خارجی نیاز ندارد (پس از مقداردهی اولیه)، از پارازیت و فریب مصون است.
INSها حاوی دستگاه سنجش اینرسی (IMU) هستند که دارای شتاب‌سنج‌های زاویه‌ای و خطی هستند (برای تغییر موقعیت). برخی از IMUها شامل یک عنصر ژیروسکوپی (برای حفظ یک مرجع زاویه‌ای مطلق) هستند.
اوکسانا کنژنیک (؛ زادهٔ ) ورزشکار ژیمناست‌ اهل اوکراین است که در المپیک حضور داشته است.
اوکسانا لیوبتسوا (؛ زادهٔ ) تنیس‌باز اهل اوکراین است.
اولزی یورین (؛ زادهٔ ) شاعر اهل اوکراین است.
اولس چیشکو (; – ) خواننده اپرا، آهنگساز، و خواننده اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
اولسیا ریخلیک (؛ زادهٔ ) بازیکن والیبال اهل اوکراین است.
اولکساندر اولس (؛ – ) شاعر، و نمایشنامه‌نویس اهل اوکراین بود.
اولکساندر بوندارنکو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال تمپ شپتیفکا، باشگاه فوتبال تورپیدو زاپروژیا، باشگاه فوتبال متالورگ زاپروژیا، باشگاه فوتبال تاوریا سیمفروپول، و باشگاه فوتبال چورنومورتس اودسا اشاره کرد.