moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
مؤسسه فناوران شهر سال ۱۳۸۳ با هدف انجام فعالیت‌های مربوط به خدمات مهندسی در زمینه شبکه‌های رایانه‌ای، ارائه خدمات مرتبط با سرویس اینترنت و احداث مرکز خدمات اینترنت، ایجاد سیستم‌های اتوماسیون صنعتی و ارائه هر گونه خدمات مربوط به قطعات و تجهیزات رایانه‌ای تأسیس شد. عمده فعالیت‌های این مؤسسه در زمینه‌های چون راه‌اندازی، بهبود، روش‌های کاری و ارائه خدمات مدیریتی، پشتیبانی و نظارتی به شهرداری تهران در حوزه دفاتر خدمات الکترونیک، در راستای کاهش تصدی‌گری شهرداری تهران است. همچنین استفاده از تخصص و توانمندی‌های بخش خصوصی در حوزه خدمات اجرایی شهرداری از دیگر انتظارات و ماموریت‌های این مؤسسه اعلام شده‌است. هدف نهایی از این اقدام تحقق شهر، شهرداری و شهروند الکترونیک است.
با توسعه روزافزون شهرها و گسترش جمعیت شهری و پیچیدگی مسائل شهری لزوم استفاده از فناورای در ارائه خدمات شهرها و شهرداری‌های هوشمند بیشتر شد. به همین اعتبار مسئله ارائه خدمات الکترونیکی مورد توجه مدیریت شهری قرار گرفت و از سال ۱۳۸۶ دفاتر خدمات الکترونیک شهر به تصدی‌گری بخش‌های خصوصی و زیر نظر مؤسسه فناوران شهر در جهت کاهش سفرهای درون‌شهری و همچنین جلب رضایت شهروندان تهرانی و توسعه خدمات غیرحضوری راه‌اندازی شد.وظیفه مؤسسه فناوران شهر سیاست گذاری، ارزیابی، پایش، مدیریت و راهبری دفاتر خدمات الکترونیک شهر می‌باشد که از طریق سیاست‌های زیر دنبال می‌شود.
شرکت یاد شده برای تحقق ماموریت‌هایش از سه معاونت «مالی و منابع انسانی»، «برنامه‌ریزی و بهبود روش‌ها» و «فنی و اجرایی» تشکیل شده‌است. دفاتر خدمات الکترونیک شهرداری به شهروندان در زمینه‌های زیر به ارائه خدمات می‌پردازد.
صندوق ذخیره کارکنان شهرداری تهران در سال ۱۳۸۷ به منظور ارتقای سطح معیشت و سطح رفاه کارکنان شهرداری و توجه به منابع انسانی شهرداری تهران از طریق سرمایه‌گذاری و فعالیت اقتصادی مشروع و قانونی، ایجاد ثروت و افزایش توان مالی مؤسسه و اعضاء صندوق تأسیس شد. این صندوق دارای دو معانت «اقتصادی و سرمایه‌گذاری» و «توسعه مدیریت و سرمایه انسانی» است. همچنین برای تحقق اهداف کلان ذکر شده عمده فعالیت این مؤسسه طبق ماده دو اساسنامه به شرح زیر است.
مؤسسه هادیان شهر در تاریخ ۱۳۸۰ تأسیس شد؛ این مؤسسه در بدو تأسیس صرفاً به ارائه خدمات تأمین نیروی انسانی در حوزه نیروهای خدماتی، نگهبان و بخشی از پرسنل اداری شاغل در سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران و واحدهای تابعه آن می‌پرداخت. از سال ۱۳۸۳ فعالیت‌های مؤسسه توسعه یافت و در همین راستا علاوه بر انجام خدمات گذشته مسئولیت ارائه خدمات مالی اداری، فنی و تأسیساتی مراکز و واحدهای تابعه سازمان به عهده این مؤسسه قرار گرفت. همچنین در ادوار بعد با بسط موضوعات اساسنامه، ارائه خدمات تأمین نیروی انسانی، فعالیت‌های عمرانی به دیگر واحدهای تابعه شهرداری تهران در حوزه مسئولیت‌های این مؤسسه قرار گرفت. در نهایت در نیمه دوم سال ۱۳۸۶ به حوزه معاونت مالی و اداری شهرداری تهران انتقال یافت و پس از قرار گرفتن در کارگروه خدماتی و زیست‌محیطی محصولات ساماندهی نیروی انسانی را به عهده گرفت.
آزتک یک بازی اکشن ماجراجویی است که توسط پل استفنسون برای سری اپل ۲ توسعه یافته و توسط Datamost در سال ۱۹۸۲ منتشر شده‌است. این به خانواده ۸ بیتی آتاری و کمودور ۶۴ منتقل شد. در "آزتک"، بازیکن در جستجوی بت یشم وارد "مقبره کوتزالکواتل " در مکزیک می‌شود و به کاوش می‌پردازد.
سطوح مقبره شامل تله‌ها، حیوانات خطرناک، نگهبانان آزتک و سایر خطرات است. مجهز به قمه، تپانچه و دینامیت، هدف بازیابی یک بت یشم و فرار است.
"آزتک" برای هر بازی جدید یک سیاهچال تصادفی تولید می‌کند. قبل از شروع بازی، سطح دشواری بازی از یک تا هشت درخواست می‌شود. افزایش سختی تعداد و تهاجمی دشمنان را افزایش می‌دهد و پاداش بازیابی بت را افزایش می‌دهد. هر چه زمان برای به دست آوردن بت کوتاهتر باشد، جایزه آن بیشتر است. سطوح دشواری بالاتر شمارش معکوس را بالاتر آغاز می‌کند. اگر زمان زیادی بگذرد، بت به عنوان آسیب دیده گزارش می‌شود.
نمای داخلی آرامگاه از پهلو با سه طبقه و پلکانی که سطوح و طبقات را به هم متصل می‌کند، نشان داده شده‌است. انبوهی از زباله‌ها و سینه‌ها را می‌توان جستجو کرد و یک تپانچه، مهمات، قمه، دینامیت، معجون‌های بهداشتی، بقایای پروفسور فون فورستر یا بت را به آنها داد. میله‌های دینامیت هم به عنوان یک سلاح و هم برای منفجر کردن دیوارها و کف‌ها عمل می‌کنند. امکان شکستن پلکانی وجود دارد که برای خروج از مقبره یا منفجر کردن شخصیت بازیکن ضروری است.
دشمنان خطرناک تر ممکن است بازیکن را دستگیر کنند یا مواردی را مصادره کنند و بازیکن را به گودال ببرند. دشمنان همچنین می‌توانند باعث سقوط بازیکن به سطح بعدی شوند. برخی اتاق‌ها دارای گودال‌هایی با تله هستند. اگر بازیکن بمیرد، بازی از آخرین سطح از سر گرفته می‌شود.
"سافت لاین" در سال ۱۹۸۳ "آزتک" را «بازی غیر معمول آرکید یا ماجراجویی» نامید و اظهار داشت که «کنترل‌ها، طراحی بازی و انیمیشن نمونه‌های خوبی از وضعیت هنر در آرکیدهای اپل هستند».
مجله "ویدیویی" این بازی را به عنوان «یک بازی ضروری برای خرید اپل» توصیف کرد و تنوع، چالش و «سیستم ساده ای که از تک ضربه زدن به کلید استفاده می‌کند» برای برقراری ارتباط سفارشات را ستود.
تام جونز بازی را برای "دنیای بازی‌های رایانه ای" بررسی کرد و اظهار داشت که «وقتی ایرادهای اندک آزتک در برابر برخی از بهترین گرافیک‌های اکشن و طرح‌های کلی موجود در حال حاضر متعادل می‌شوند، دومی قطعاً برنده می‌شود.»
"Electronic Games" رابط کاربری بازی را «به طرز قابل توجهی تمیز و منطقی» نامید و اظهار داشت که به دلیل سیاه چال‌های تصادفی «هیجان در بازی به بازی ادامه دارد».
"آزتک" در پنجمین دوره جوایز سالانه آرکید گواهینامه شایستگی در بخش «بهترین ماجراجویی رایانه ای» دریافت کرد.
, درواقع یک نوع " سس ژاپنی-وینگرت", -سس سالاد، محبوب در ژاپن است.
سس استاندارد وافو از مخلوطی از سس سویا ژاپنی، سرکه برنج، میرین و روغن گیاهی تشکیل شده‌است. تنوع زیادی وجود دارد که با مواد اضافی مانند آئونوری، شیسو، زنجبیل رنده شده، کاتسووبوشی، پوره امبوشی، واسابی یا مرکباتی مانند لیمو یا یوزو طعم‌دار می‌شود. نوعی از روغن کنجد را می‌نامند که به معنای "سس چینی " است، و سالادی که با سس به سبک چینی) نامیده می‌شود.
پای گوشت و سیب‌زمینی نوعی پای محبوب است که در انگلستان خورده می‌شود. پای گوشت و سیب‌زمینی در نسخه‌های مختلفی وجود دارد و از یک محفظه شیرینی حاوی: سیب‌زمینی، گوشت بره یا گاو، و گاهی هویج یا پیاز تشکیل شده‌است.Meat and Potato pie The Independent; 18/11/06; Accessed 06/01/08 آنها را اغلب می‌توان در یک فروشگاه تخصصی پای، نوعی نانوایی متمرکز بر پای، یا در یک مغازه چیپس فروشی خریداری کرد. یک پای گوشت و سیب زمینی پر کردنی مشابه خمیر کورنیش دارد و با پای گوشت تفاوت دارد زیرا محتوای آن معمولاً کمتر از ۵۰٪ گوشت است. آنها را می‌توان به‌طور معمول به عنوان غذای آماده مصرف کرد، اما در بسیاری از خانه‌ها یک غذای اصلی خانگی است. اغلب با کلم قرمز سرو می‌شود.
در سال ۲۰۰۴، برنامه آی تی وی "نمایش پل اوگریدی" محصول شرکت دنبی دیل پای را به عنوان بهترین پای گوشت و سیب زمینی بریتانیا انتخاب کرد.
در سال ۲۰۱۷، مارتین اپلتون-کلر در مسابقات قهرمانی جهانی پای خوردن در ویگان، منچستر بزرگ، رکورد جدیدی را در سرعت خوردن به دست آورد. اپلتون-کلر با تمام کردن پای گوشت و سیب زمینی در ۳۲ ثانیه عنوان خود را حفظ کرد.
بیگه اونال (به ترکی استانبولی:Bige Önal) زاده ۱ فوریه ۱۹۹۰، یک هنرپیشه اهل ترکیه است.
اونال در ۱ فوریه ۱۹۹۰در استانبول به دنیا آمد. پدرش ارهان اونال بازیکن سابق فوتبال بود که برای بایرن مونیخ و گالاتاسرای بازی می‌کرد. مادر او، ماین بایسان، یک مدل سابق است. وقتی او ۹ ساله بود والدینش از هم جدا شدند. پس از فارغ‌التحصیلی از دبیرستان فرانسوی، در دانشگاه بیلگی استانبول ثبت نام کرد و تحصیلات خود را در آنجا به پایان رساند.
اولین نقش مهم او در سریال "عشق و جزا" در سال ۲۰۱۰ بود که در آن شخصیت یلیز را به تصویر کشید.او سپس در کنار آیچا بینگول، مته هوروزوغلو، ایلکر کیزماز و اکین کوچ برای فیلم «اسم من گلتپه است» انتخاب شد. بازی او از شخصیت نازلی به عنوان یک پیشرفت در حرفه او بود.
گویش سقزی یا لهجه سقزی یکی از گویش‌های زبان کردی مرکزی و سورانی است که در شهرستان سقز و بخش‌هایی از بانه، مریوان، تکاب و دیواندره مورد استفاده قرار می‌گیرد. این گویش از نظر ساختاری به گویش کردی اردلانی قرابت بیشتری دارد. در واقع گویش سقزی آمیخته‌ای از گویش‌های اردلانی و تا حدودی کردی مکریانی می‌باشد که در بسیاری از کلمات تفاوت دارند. در شهرستان سقز که نسبت به شهرستان‌های دیگر دارای تعداد روستاها و بخشهای تابعه بیشتری بوده، لهجه مردم یا همان گویش سقزی در بخش‌ها و روستاهای غربی، شرقی و جنوبی گرایش بیشتری به سمت اردلانی و در روستاهای شمالی گرایش بیشتری به سمت موکریانی دارد.
این ویژگی ساختاری گویش سقزی سبب شده‌است که دامنه واژه، استعاره و عبارات مورد استفاده در آن بیشتر از سایر گویش‌های کردی بوده و به نوعی گویشوران آن در ارتباط پذیری با مردم سایر شهرستان‌ها منعطف تر بوده و از نظر کلامی بهتر تعامل می‌نماید و از طرفی در خلق آتار ادبی در ادبیات کردی توانایی بالقوه ای داشته باشند. کردی سقزی همچنین در بخش‌هایی از توابع شهرستان شاهین‌دژ مانند صفاخانه و بخش هایی از سردشت مورد استفاده قرار می‌گیرد.
در طبقه‌بندی‌های نوین مانند گویش سقزی جزو گروه کردی میانی و سورانی می‌باشد. در شرفنامه بدلیسی، زبان کردی به چهار گویش کرمانجی، لری، کَلهر و گورانی تقسیم شده‌است. اما دایرةالمعارف اسلام با توجه به تحقیقات کردشناسان و زبان‌شناسانی مانند مکنزی گویش‌های زبان کردی را به سه شاخه عمده تقسیم کرده‌است:زبان و گویش مردم کردستان، پایگاه خبری باران
حوزه جغرافیایی این طبقه به شرح زیر است:
این شاخه دارای گونه‌های مکریانی، سورانی، اردلانی و جافی می‌باشد.
حوزه جغرافیایی این طبقه عبارتاست از:
همچنین گورانی در این شاخه بوده که حوزه جغرافیایی آ عبارت است از:
این شاخه دارای گونه‌های کرمانشاهی، فیلی، لکی و باتیاری است.
حوزه جغرافیایی این طبقه عبارت است از:
واجهای گویش سقزی شامل همخوان‌ها (consonant) و واکه‌ها (Vowel) می‌باشد. در این گویش ۹ واج مصوت و ۲۹ همخوان یا صامت وجود دارد و عبارتند از:بررسی فرایندهای واجی زبان کردی گویش سقزی در چاچوب نظریه بهینگی، دانشگاه محقق اردبیلی، ۱۳۹۶
y-h-w-n-m-ɫ-l-g-k-q-v-f-γ-ʕ-ʃ-s-Ʒ-z-ɍ-r-d-x-ḥ-ʧ-ʤ-t-p-b-Ɂ
دو آوای w و y نیمه واکه یا نیمه مصوت اند و چند ویژگی آوایی دارند که این دو آوا را از سایر آواهای گویش سقزی جدا می‌کند.
بر خلاف واکه‌ها مصوتها که در آغاز واژه نمی‌آیند، این دو آوا در آغاز واژه‌های زبان کردی قرار می‌گیرند و از این بابت جز همخوانها هستند. مانند:
چون در نحوه تولید آنها، انسداد، سیایش، زنش یا هیچگونه حالت دیگری که در تولید هماوانها ایجاد می‌شود، وجود ندارد، بلکه به هنگام تولید آنها، تار آواها حالت تولید واکه پیدا می‌کند و ملاز برافراشته می‌شود و مجرای بینی را می‌بندد و از ورود هوا به خیشوم جلوگیری می‌کند، بنابراین، واکه مصوت به حساب می‌آیند.
در گویش مردم سقز نیم واکه‌ای وجود دارد که از دید پژوهشگران به دور مانده‌است که به آن نیم واکه‌ی (یای پیچان) یا (یای نرم) میگویند،این نیم واکه مختص به گویش سقزی میباشد.
بیتولترول مسیلات () (تورنالات) یک آگونیست گیرنده آدرنرژیک β2 کوتاه‌اثر است که برای تسکین اسپاسم برونش در شرایطی مانند آسم و COPD استفاده می‌شود. در این اختلالات باریک شدن مجاری تنفسی (نایژه‌ها و شاخه‌های آنها) که هوا را به ریه‌ها می‌برند، وجود دارد. اسپاسم عضلانی و التهاب داخل برونش‌ها این باریک شدن را بدتر می‌کند. این دارو عضلات صاف موجود به طور مداوم در اطراف برونش‌ها و برونشیول‌ها را شل می‌کند و جریان هوا را از طریق آنها آسان می‌کند.
قره‌آغاچ یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در امیرداغ واقع شده‌است.
متعادل‌سازی بار، تطبیق‌سازی بار یا ذخیره قله تقاضای روزانه به استفاده از فنون مختلف توسط نیروگاه‌های برق برای ذخیره نیروی الکتریکی اضافی در دوره‌های تقاضای کم برای آزادسازی با افزایش تقاضا اشاره دارد. هدف این است که سامانه منبع تغذیه دارای ضریب بار ۱ باشد.
ذخیره انرژی شبکه برق را در شبکه انتقال فراتر از مشتری ذخیره می‌کند. ازطرف‌دیگر، می‌تواند ذخیره‌سازی را توزیع کرد و مشتری را درگیر کرد، برای مثال در گرم‌کن‌های ذخیره‌ساز که تعرفه‌های پاسخگویی به تقاضا را دارند مانند اکونومی ۷ بریتانیا یا در سامانه خودرو-به-شبکه برای استفاده از ذخیره از خودروهای الکتریکی درطول زمان اوج مصرف و سپس پرکردن آن در زمان‌های کم‌باری. اینها مستلزم مشوق‌هایی برای مشارکت مصرف‌کنندگان است، که معمولاً با ارائه نرخ‌های ارزان‌تر برای برق زمان کم-باری مصرف می‌باشد.
مرکز تلفن اغلب دارای آرایه‌هایی از باتری‌ها در زیرزمین‌های خود برای تأمین برق تجهیزات هستند و در گذشته سامانه‌های مترو مانند متروی لندن نیروگاه‌های خود را داشتند، نه تنها مقداری افزونگی می‌دادند، بلکه از شبکه برای متعادل‌سازی بار نیز استفاده می‌کردند. امروزه این منابع اغلب با تأمین مستقیم از شبکه جایگزین‌شده‌اند و بنابراین دیگر به‌منظور متعادل‌سازی بار در دسترس نیستند.
راه‌حل‌های مشکل متعادل‌سازی بار بر فناوری «شبکه هوشمند» تمرکز دارد، که در آن بسیاری از لوازم مصرفی و صنعتی با استفاده از ابزارهای دیجیتال با شرکت برق ارتباط برقرار می‌کنند و می‌توانند توسط شرکت روشن و خاموش شوند تا در ساعات کم‌باری کار کنند.
ساختار لیگ‌های فوتبال ژاپن به شکل هرمی شبیه به نظام‌های لیگ فوتبال در بسیاری از کشورهای دیگر در سراسر جهان سازماندهی می‌شود. لیگ‌ها به اصل صعود و سقوط ملزم هستند. با این حال، معیارهای سختگیرانه ای برای ارتقاء از لیگ فوتبال ژاپن به جی‌لیگ ۳ وجود دارد، که مستلزم است که باشگاه از پشتیبانی خوبی اعم از جمله دولت محلی، طرفداران و حامیان مالی و … حمایت شود تا باشگاه حرفه ای شود.
سه سطح برتر نظام لیگ فوتبال ژاپن توسط جی‌لیگ اداره می‌شود که از جی‌لیگ (جی۱)، جی‌لیگ ۲ و جی‌لیگ ۳ تشکیل شده‌است. تمام باشگاه‌های جی‌لیگ کاملاً حرفه ای هستند.
سطح چهارم، لیگ فوتبال ژاپن (JFL) یک لیگ نیمه حرفه ای است که از باشگاه‌های آماتور، حرفه ای و شرکتی از سراسر ژاپن تشکیل شده‌است.
در سطوح پنجم و ششم فوتبال ژاپن، ۹ لیگ منطقه ای که توسط ۹ انجمن مختلف فوتبال منطقه ای اداره می‌شود که برخی از آنها دارای بخش‌های متعدد هستند. انجمن‌های منطقه ای بر اساس مرزهای سیاسی یا جغرافیایی تقسیم می‌شوند.
در سطح هفتم و پایین‌تر، لیگ‌های استانی که توسط هر یک از ۴۶ انجمن مختلف فوتبال استانی اداره می‌شوند که باز هم بر اساس مرزهای سیاسی یا جغرافیایی تقسیم می‌شوند. برخی دارای تقسیمات متعدد هستند.
جی‌لیگ سه سطح برتر فوتبال ژاپن است که در مجموع از ۵۵ باشگاه تشکیل شده‌است که همه آنها کاملاً حرفه ای هستند و به سه بخش جی‌لیگ (J1)، جی‌لیگ ۲ (J2) و جی‌لیگ ۳ (J3) تقسیم می‌شوند. ۱۸ باشگاه سطح برتر را تشکیل می‌دهند و به می‌توانند مسابقات برتر فوتبال آسیا(لیگ قهرمانان آسیا)دسترسی پیدا کنند. سطح دوم هم‌اکنون دارای ۲۲ باشگاه است، پس از اینکه ۲ باشگاه جدید در سال ۲۰۱۲ به نظام صعود کردند.
تمام باشگاه‌های جی‌لیگ مستقیماً وارد جام امپراتور می‌شوند و در دور اول مسابقه‌ای نمی‌دهند، اما فقط باشگاه‌های سطح اول (۱۸ تیم) واجد شرایط جام جی‌لیگ هستند. در گذشته تیم‌های سطح اول از دور چهارم و تیم‌های سطح دوم از دور سوم شروع می‌کردند. امروزه با توجه به گسترش بخش‌ها همه آنها از دور دوم شروع می‌شوند که منجر به حذف برخی از تیم‌های حرفه ای توسط تیم‌های منطقه ای در مراحل اولیه می‌شود.
صلاحیت آسیایی
در حال حاضر، از طریق مسابقات لیگ، تیم‌های قهرمان، نایب قهرمان و مقام سوم جی‌لیگ ۱ جواز حضور در لیگ قهرمانان آسیا را کسب می‌کنند. روش دیگر برای احراز صلاحیت جام امپراتور است. با این حال، این امکان به باشگاه‌های زیر سطح اول نیز می‌دهد (در صورت داشتن مجوز باشگاه جی۱ و ای. اف. سی) که به رقابت‌های آسیایی راه پیدا کند. اگر یکی از سه نفر برتر جی‌لیگ ۱ جام امپراتور را نیز به دست آورد، باشگاهی که در رده چهارم قرار دارد، سهمیه نهایی را دریافت می‌کند.
سقوط (به جی۲)
تا فصل ۲۰۱۷، سه باشگاه انتهایی (شانزدهم، هفدهم و هجدهم) به‌طور خودکار به جی‌لیگ ۲. سقوط می‌کردند. اما در حال حاضر، مقام‌های هفدهم و هجدهم به‌طور خودکار تنزل پیدا می‌کنند و مقام شانزدهم در صورت باخت به تیم سوم جی‌لیگ ۲ در پلی‌آف، رتبه شانزدهم سقوط می‌کند.
صعود (به جی۱)
در جی‌لیگ ۲ سه سهمیه صعود برای باشگاه‌ها وجود دارد. قهرمانان و نایب قهرمانان به‌طور خودکار ارتقاء می‌یابند و باشگاه‌هایی که رتبه‌های سوم تا ششم را به پایان می‌برند در پلی آف برای جایگاه باقیمانده صعود شرکت می‌کنند تا با تیم شانزدهم جی‌لیگ ۱ رقابت بدهند. برای صعود، یک باشگاه موظف است تمام معیارهای لازم برای عضویت در سطح اول را رعایت کند، اگرچه هیچ باشگاهی در گذشته به دلیل عدم رعایت شرایط از صعود محروم نشده‌است.
سقوط (به جی‌۳)
حداکثر دو باشگاه برتر J3 ممکن است به J2 ارتقا یابند اگر عضو J. League باشند. متعاقباً، حداکثر دو باشگاه از J2 پایین‌تر ممکن است به J3 سقوط کنند.
صعود (به جی۲)
قوانین صعود به J2 تا حد زیادی شبیه به قوانین لیگ فوتبال ژاپن در فصول اخیر خواهد بود: برای ارتقاء، یک باشگاه باید مجوز جی‌لیگ ۲ را داشته باشد و در ۲ رتبه برتر لیگ قرار گیرد. تیم جی‌لیگ (زیر ۲۳ سال) بدون در نظر گرفتن موقعیت نهایی خود واجد شرایط صعود نبود. تا فصل ۲۰۱۶، قهرمانان مستقیماً در عوض به باشگاه جی‌لیگ ۲ رتبه ۲۲ صعود می‌کردند. و نایب قهرمان با ۲۱ام باشگاه جی‌لیگ ۲ در پلی آف شرکت می‌کرد. در حال حاضر قهرمانان و نایب قهرمانان به صورت خودکار ارتقا پیدا می‌کنند. اگر یکی یا هر دو باشگاه برتر واجد شرایط صعود نباشند، پلی آف و/یا تبادل مستقیم مطابق با موقعیت دقیق باشگاه‌های واجد شرایط صعود برگزار نخواهد شد.
از سال ۲۰۲۱ هیچ سیستم سقوطی از جی‌لیگ ۳ به جز خروج از لیگ جی به دلیل عدم صدور مجوز وجود ندارد. در نوامبر همان سال، مورای رئیس جی‌لیگ اعلام کرد که صعود و سقوط به لیگ فوتبال ژاپن (JFL) پس از فصل ۲۰۲۳ برنامه‌ریزی شده‌است.
لیگ فوتبال ژاپن (JFL) چهارمین سطح در هرم فوتبال ژاپن است و به عنوان بالاترین سطح برای فوتبال باشگاهی آماتور شناخته می‌شود. قبل از سال ۲۰۱۰، JFL توسط اتحادیه فوتبال ژاپن (JFA) اداره می‌شد. از سال ۲۰۱۰، JFL با وضعیت و هیئت حاکمه خود از فدراسیون فوتبال ژاپن مستقل شد و عمدتاً از باشگاه‌های فوتبال آماتور و تیم‌های شرکتی تشکیل شده‌است، اگرچه برخی از باشگاه‌های کاملاً حرفه‌ای (J. اعضای وابسته لیگ) نیز وجود دارند. با توجه به حضور این باشگاه‌های حرفه ای، لیگ عملاً وضعیت نیمه حرفه ای دارد.
باشگاه‌های این سطح و پایین‌تر به صورت غیر مستقیم وارد جام امپراتورمی شوند. اکثر باشگاه‌ها از طریق مسابقات جام که در استان‌های جداگانه رقابت می‌کنند، واجد شرایط می‌شوند. باشگاه برتر JFL در نیمه فصل ممکن است مستقیماً واجد شرایط شود. با این حال، اگر آنها نیز جام استان مربوطه خود را برده باشند، نایب قهرمانان جام استان جای خود را در دور غیر مستقیم خواهند گرفت.
ارتقاء (به J3)
باشگاه‌های JFL باید معیارهای زیر را برای صعود به لیگ حرفه‌ای رعایت کنند.
سقوط (به لیگ‌های منطقه ای)
تعداد باشگاه‌های سقوط کرده از ۰ تا ۳ بسته به تعداد باشگاه‌های ارتقا یافته به لیگ جی‌لیگ ۳ و تعداد باشگاه‌های منحل شده متفاوت است. بسته به تعداد، تیم‌هایی که در پایان فصل در رتبه‌های پانزدهم و شانزدهم قرار دارند، به‌طور خودکار به لیگ‌های منطقه ای مربوطه سقوط می‌کنند. تیمی که در رتبه چهاردهم قرار دارد، ممکن است مجبور شود برای ماندن در لیگ و فرار از سقوط، در یک رقابت پلی آف صعود/ سقوط به رقابت بپردازد. باشگاه‌ها به لیگ منطقه ای تعیین شده خود سقوط خواهند کرد.
پیشینه شهرداری تهران به دوره قاجاریه و انتخاب تهران به عنوان پایتخت (دارالخلافه) بازمی‌گردد. دومين نظام‌نامه بلدیه (شهرداری)بعد از تبريز در تهران سال ۱۲۸۶ تصویب شده‌است. طی سه دوره حکمرانی قاجاریان، پهلوی و جمهوری اسلامی، شهرداری تهران به عنوان پایتخت ایران دست‌خوش فراز و فرودهای متعددی شده‌است. نخستین طرح جامع شهر تهران سال ۱۳۴۹ در دوره مدیریت غلامرضا نیک‌پی تدوین شد. سه طرح جامع شهر دیگر تهران بنا به ضرورت و اقتضاء بسط و گسترش کلان‌شهر تهران در سال‌های طرح «ساماندهی جامع تهران» در سال ۱۳۷۰، طرح مجموع شهری تهران سال ۱۳۸۱ و سرانجام طرح جامع جدید تهران سال ۱۲۸۵ تدوین شده‌است. در ادامه با مروری کلی بر تحولات مدیریت شهری در تهران از آغاز تاکنون به تفکیک گزارشی اجمالی از توسعه کالبدی مناطق بیست و دوگانه شهرداری تهران تأسیس نهاد مدیریت شهری در هر یک از مناطق ارائه می‌شود.
نظامنامه بلدیه بیست و یکم فروردین ۱۲۸۶ با هدف کاهش نقش دولت و افزایش نقش مردم، در صحن علنی مجلس مطرح شد نظامنامه با ۶۹ رای موافق در مجلس شورای ملی تصویب شد و در پانزدهم خرداد سال ۱۲۸۶ به امضای محمدعلی شاه رسید.
مطابق این نظام‌نامه انجمن بلدیه و اداره بلدیه شهرداری نهادی مستقل از دولت و مجلس برای اداره بهینه امور محلی مانند بهداشت آبادانی و تنزیل و تسعیر نرخ اجناس و روی هم رفته برای آسایش مردم بنیانگذاری شد.
انجمن به جهت مشارکت عمومی و نقش شهروند در امور محلی دارای ماهیت حقوقی و استقلال مالی بود به‌طور کلی می‌توان گفت نقش انجمن بلدی در شهر به این همان حکم مجلس شورای ملی در امور مملکتی بود نظامنامه بلدیه نه تنها اولین بلکه مترقی‌ترین قانون اداره شهر در ایران بوده‌است که در جای جای آن تلاش برای تمرکز زدایی اداری و جداکردن اداره شهرها از قدرت حاکم و دولت و دولت نمایان است نخستین انتخابات انجمن بلدیه درد هفتم تیرماه ۱۲۸۶ در شش محله تهران برگزار شد میرزا کاشف السلطنه بانوان سرپرست انجمن فرهادیه منصوب شده بود از محله دولت نامزدش در نخستین انتخابات داخلی انجمن به عنوان رئیس انجمن بیشترین رای را آورد.
میرزا کاشف‌السلطنه نخستین کسی بود که خارج از اراده حکومت و دولت را به استناد به آراء عمومی اداره شهری را در ایران به دست گرفت پس از میرزا کاشف‌السلطنه، مهندس باشی فرنگی شهردار تهران شد و بعد از آن خلیل‌خان ثقفی الدوله به عنوان شهردار برگزیده شد به دست او نخستین ساختمان بلدیه تهران در خیابان جبه‌خانه روبروی بازار بزرگ ساخت. برای اول بار عبارت بلدیه تهران را بر تابلوی به طول یک متر و در بالای ورودی ساختمان نصب کرد. شهرداری را تحویل ابراهیم خان یمین‌السلطنه داد. آخرین شهردار دوره کوتاه استقلال شهرداری از حاکمیت دولت است که با کودتای سید ضیا رسماً به پایان می‌رسد.
در فاصله سال‌های ۱۲۹۹ تا ۱۳۵۴ مدیریت شهری در تهران تغییرات متعددی را از سر گذراند از جمله می‌توان به این موارد اشاره کرد.
با شروع دوره پهلوی و تحولاتی که تحت عنوان مدرنیزاسیون در دوره پهلوی اول به‌وجود آمد، تهران دچار دگرگونی‌های اساسی گردید. بعد از سال ۱۳۲۰در دورهٔ پهلوی دوم و ادامه مدرنیزاسیون، توسعه و گسترش شهر در جهات مختلف ادامه یافت. تمرکز امور مالی و صنعتی در تهران بازار کار وسیعی را در تهران تأمین نمود و مهاجرت‌هایی را به سوی پایتخت موجب شد. در زمان پهلوی دوم توسعه شهر تهران و تحولات آن در سه دوره قابل بررسی می‌باشد.
دوره اول (۱۳۳۲ – ۱۳۲۰)
نو پایی و بی‌ثباتی دولت در این دوره که اثرات آن بلافاصله در وضعیت اقتصادی آشکار می‌گردد عامل اصلی رشد کند توسعه شهری و مهاجرت شده‌است. در این دوره بجز برخی اقدامات برنامه‌ریزی شده کابینه مصدق برای ایجاد مناطق مسکونی ارزان قیمت توسعه مهمی رخ نداده‌است.
دوره دوم (۱۳۴۱ – ۱۳۳۲)
توسعه کند شهری در این دوره از کودتای آن سال آغاز و تا شروع اصلاحات ارضی ادامه دارد. تثبیت رژیم و صدور مجدد نفت باعث تحرک در توسعه شهر گردیده و در همین دوره توسعه (پیوسته) شهری در محدوده فعلی منطقه ۲ آغاز شد. توسعه کالبدی در منطقه تحت تأثیر وجود کاربری‌های بزرگ مانند بیمارستان ۵۰۰ تختخوابی (بیمارستان امام) و پادگان‌های نظامی (جمشیدیه) که در دورهٔ پهلوی اول در بخش شمال غربی (ساخت و سازهای پیوسته) تهران ایجاد شده بود و تأثیر گسترش استفاده از باغات ییلاقی منطقه همچنین توسعه درجنوب محدوده (منطقه آذربایجان) که مهاجرین جدید را در خود جای می‌داد، شکل می‌گیرد. در اواخر دورهٔ دوم (۱۳۴۱–۱۳۳۲) درحوالی جاده شهر به سمت سولقان و کن فعالیت ساخت و ساز در شهر آرا و آریاشهر انجام می‌گردد. فعالیت بورس بازان زمین و شهرک سازان نیز در سطح گسترده در محدوده شهر آرا، تهران ویلا و آریا شهر آغاز می‌گردد. توسعه منطقه در این دوره تحت تأثیر گرایش به سرمایه‌گذاری در ایجاد شهرک‌ها صورت پذیرفته‌است. مجموعه آپارتمان‌های شهر آرا، ساختمان‌های ویلایی تهران ویلا و نطفه‌های اصلی آریاشهر از محصولات این دوره توسعه شهری در منطقه می‌باشند.
دوره سوم (۱۳۵۷–۱۳۴۱)
از اوایل دهه چهل با برنامه اصلاحات اراضی و تزریق درآمد نفت ضمن دگرگونی نظام اقتصادی و اجتماعی، جذب جمعیت و افزایش مهاجرت‌ها به تهران آغاز شد. توسعه محله‌های مسکونی جدید که در سال‌های قبل در حال شکل‌گیری بودند سرعت یافته، به طوریکه تا پایان دهه چهل (بخش اول دوره سوم) گسترش محله‌های جدید پراکنده و توسعه آبادی‌های کوچک بین تهران و شمیران فضاهای خالی مابین نواحی کوهستانی شمال و شرق شهر را جزئی از پیکره شهر ساخت. بدین ترتیب نواحی حومه ای شهر (قبلی) رشد کرده و بافت میانی یا قدیمی شهر را احاطه می‌نمایند. به طوری که در عکس‌های هوایی سال ۱۳۴۸ ملاحظه می‌گردد، منطقه دو نیز از این اتفاقات مبری نبوده مشابه سایر نقاط در معرض توسعه و ساخت و ساز قرار می‌گیرد. چنانچه اتفاقات فوق در محورهای آزادی، بهبودی، شهرآرا و ستارخان مشهود می‌باشد و ناحیه کوی نصر (گیشا) در حال آماده‌سازی است. در این دوره ساخت و ساز اکثراً " توسط بخش خصوصی و معمارهای یزدی و اصفهانی انجام می‌گردید و به غیر از چند نمونه کوچک از فعالیت بخش دولتی (مجتمع‌های شهر آرا و کوشک) در منطقه نشان دیگری نیست.
در دوره رضا شاه دو مسئله مهم را در مدیریت شهری مطرح کرد یکی نقشه خیابان‌ها و دیگری تصویب قانون بلدیه در سال ۱۳۰۹. بر اساس قانون جدید بلدیه تشکیلات شهرداری عبارت بودند از اداره صحه و معاونت عمومی، اداره محاسبات عایدات، اداره امور خیریه، اداره ساختمان و روشنایی میدان‌ها، اداره سجل احوال، احصائیه نشریات، اداره کابینه پرسنل، تنظیمات ملزومات اجرائیات و رسوم. مهمترین نکته این روش‌نامه بند مربوط به انتخاب شهردار بود. قانون جدید بلدیه خودمختاری نسبی شهرداری‌ها را زائل و آنها را به عنوان عمان محلی دولت مرکزی تبدیل کرد. در این بند اختیار انتخاب شهردار به نخست‌وزیر واگذار شد. تهران دوره رضاشاه ۶ کیلومتر بزرگتر از تهران ناصری شده بود. مساحت پایتخت در سال ۱۳۱۳ دو برابر بزرگتر شده و به ۴۶ کیلومتر مربع افزایش یافت. در فاصله اسفند ۱۲۹۹ تا شهریور ۱۳۲۰ و خلاقیت رضاشاه تهران ۷۰۰ هزار نفر جمعیت دارد و وسعتش سه برابر بیشتر شده‌است.
پس از رضاشاه فرایند دموکراتیزاسیون داری شهرها دوباره مورد توجه نیروهای مشارکت طلب سیاست ایران قرار می‌گیرد و تلاش می‌شود شهر در چارچوب مردم سالارانه در معنای پارلمانتاریسم آن و نزدیک الگوهای غربی اداره شود ماه عسل چنین ایده‌هایی به تصویب قائم مقامی وزارت کشور در غیبت انجمن شهر در سال ۱۳۲۵ و تصویب لایحه قانونی تشکیل شهرداری و انجمن شهر در سال ۱۳۲۸ منجر شد.
انتخاب اعضای شورا بر مبنای نواحی مختلف به عنوان راهکاری برای آشنایی نمایندگان شورا با برگزاری انتخابی در قانون سال ۱۳۳۱ گنجانده شده بود هم عملاً لغو شد. شهردار انتخابی شورا باید مورد تأیید ملوکانه قرار می‌گرفت مفهوم ضمنی این قانون آن بود که شورای شهر تهران نمی‌توانست، بر فعالیت شهرداری که منصوب وزارت کشور بود نظارت و کنترل مؤثری داشته باشد. بعد از کودتای سال ۱۳۳۲ در عمل شورای شهر به ندرت تشکیل شدند. اگر هم شورای شهر تشکیل شد؛ به ندرت از اقتدار واقعی برخوردار بودند. محصول چنین رفتاری با نهاد مدیریت شهرداری در نهایت چنان شد که دست‌اندرکاران حکومت پهلوی هم به اعتراض و واکنش داشت. چنان‌که احمد نفیسی معاون وقت شهردار تهران در سمینار شش روزه مسائل اجتماعی شهرداری شهر تهران، تهران را شهری بدقواره توصیف کرد. متأثر از انتقادهای طرح شده، در نهایت سال ۱۳۴۷ قانون «عمران و نوسازی شهری» شهرداری را مکلف به تدوین و اجرای طرح جامع شهر تهران کرد. با تدوین قانون «عمران و نوسازی شهری» برای نخستین بار در طول تاریخ ایران است که تلاش و شهرها طرح و برنامه‌ای جامع داشته باشند در جامعه تهران و سرانجام در سال ۱۳۴۹ به تصویب شورای شهر و شهرداری و شورای عالی شهرسازی و معماری رسید محدوده را برای تهران تعریف می‌کرد که قرار بود یک محدوده موجود یک محدوده توسعه ۲۵ ساله
مستند به پژوهش علی مدنی‌پور در مجموع مدیریت شهری در پهلوی دوم با محدود شدن فعالیت‌ها به طرح‌های جامع شهریٰ نه تنها قادر به تسلط بر اوضاع آشفته شهر نمی‌شد. عملاً از سازمان دادن و سامان دادن به مشکلات شهری موجود بازمی‌مانند؛ بلکه خود مبنای ایجاد مسائل تازه می‌شد. پژوهشی ویژگی‌های اصلی مدیریت شهری در تهران دوره پهلوی را به شکل زیر دسته‌بندی می‌کند.
به‌رغم عدم فعالیت‌های اجرایی و عمرانی قابل اعتنا در دوره زمانی یاد شده مجموعه مصوبات و دستورالعمل‌های برنامه‌ریزی قابل ملاحظه‌ای در شهرداری تهران به تصویب رسید که از آن جمله می‌توان به موارد زیر اشاره کرد.
به‌طور مشخص در دوره غلامحسین کرباسچی خصوصی‌سازی و تملک خصوصی‌سازی و تمرکز زدایی به مباحث وسیعی در عرصه عمومی دامن زد. تأمین منابع مالی پایدار و تحقق استقلال مالی شهرداری از دولت با گرفتن مالیات بر توسعه اخذ می‌شد؛ مالیاتی که در افواه از آن به عنوان «تراکم فروشی» یاد می‌شود.
تراکم‌فروشی چهره تهران و سایر شهرها ایران را دگرگون کرد هرچند منابع مالی سرشاری برای شهرداری‌ها تهران و دیگر کلان‌شهرهای ایران به همراه داشت. این اقدام با انتقادهایی همراه بوده‌است؛ زیرا قوانین موجود شهرسازی را زیر پا گذاشته‌است
منتقدان مدیریت شهری، ایراد و انتقاد جدی وارد به دوره مدیریت غلامحسین کرباسچی را بی‌اعتنایی او به شهرسازی می‌دانند.
طی هیجده سال در فاصله سال‌های ۱۳۸۲ تا ۱۴۰۰ نه شهردار سکان مدیریت شهری را به عنوان شهردار یا سرپرست شهرداری عهده داشتند؛ به ترتیب محمود احمدی‌نژاد، علی سعیدلو، محمدباقر قالیباف، مصطفی سلیمی، محمدعلی نجفی، سمیع‌الله حسینی مکارم، سید محمدعلی افشانی، پیروز حناچی، علیرضا جاوید علیرضا زاکانی عملاً محمود احمدی‌نژاد با دوسال فعالیت، محمدباقر قالیباف طی دوازده سال فعالیت و پیروز حناچی طی چهار سال فعالیت فرصت بیشتری در تحقق برنامه‌ها و فعالیت‌های اجرایی و سیاستگذاری مدیریت شهری داشتند. طی سال‌های ۱۳۸۲ تا ۱۳۹۷ توجه و تمرکز بر گسترش فضای کالبدی و اجرای پروژه‌های کلان زیرساختی در تکمیل شبکه بزرگراهی و مترو و حمل نقل عمومی است. از نخستین اقدامات محمود احمدی‌نژاد در سمت برطرف کردن معضل ناهمواری‌های معابر عمومی بود.
گذار از شهر خودرو محور به شهر انسان محور نیز از دیگر فعالیت‌ها و رویکردهای پیروز حناچی در مدیریت شهری بود. همچنین تن زدن از تراکم فروشی و احیای هویت محلی حفظ توسعه افزایش تعلق ملی بهبود کیفیت زندگی در محلات شهر از جمله موضوعاتی بود که مورد توجه اهتمام مدیریت شهری در این دوره بود. توجه به اقشار آسیب‌پذیر و همچنین گروه‌های ناتوان، افراد سالخورده و معلولین از جمله موضوع‌های مورد توجه در مسائل مدیریت شهری بود مناسب‌سازی شبکه حمل و نقل عمومی، بوستان‌ها و فضای عمومی شهر تهران برای افراد کم توان و معلول مورد توجه قرار گرفت. تغییر منابع درآمدی شهرداری از تراکم‌فروشی به منابع جایگزین، کاهش وابستگی ۵۰ درصدی منابع اعتبارات شهرداری تهران به تراکم‌فروشی از جمله اقدام و فعالیت‌های صورت گرفته در حوزه مدیریت شهری پیروز حناچی بود. به‌رغم محدودیت منابع مالی در دوره پیروز حناچی خطوط مترو ۶ و ۷ و گسترش یافت و ایستگاه‌هایی از خطوط یاد شده افتتاح شد.
بر اساس گزارش‌های موجود گسترش تشکیلات مدیریت شهری و نیز تأسیس شهرداری مناطق متعدد تهران در گذر زمان متأثر از توسعه کالبدی و فضای شهری بوده‌است. تهران دوره قاجار و اوائل پهلوی در فاصله سال‌های ۱۳۱۱–۱۲۶۶ (خورشیدی) به پنج محله عمده تقسیم می‌شد.‏ عمده محله‌های پنج‌گانه یاد شده در منطقه کنونی دوازده شهرداری تهران قرار دارد. قدمت سکونتگاهی منطقه یاد شده به دوره صفویه بازمی‌گردد و دوره قاجاریه این منطقه از شهر تهران به عنوان مرکز دارالخلافه برگزیده می‌شود. مستند به گزارش‌های تاریخی عمده رشد و توسعه کالبدی و اجتماعی این منطقه در دوره قاجاریه است. سال ۱۳۱۱ با افزایش شمار جمعیت و فضای کالبدی شهر تهران، برای تحقق مدیریت شهری موثرتر به ۱۰ ناحیه تقسیم شد. سال ۱۳۴۵ پایتخت ایران به شهری با ۱۰ منطقه تبدیل شده‌است. کمی پس از تقسیم تهران به ده منطقه شهرداری، در سال ۱۳۴۷ اولین طرح جامع شهر تهران تدوین شد. سال ۱۳۵۵ مناطق شهر تهران به ۱۲ منطقه افزایش
یافت. از سال ۱۳۷۰ تاکنون متأثر از «اجرای طرح جامع ساماندهی شهر تهران» دارای ۲۲ منطقه شهرداری شد. بررسی‌های دیگری نیز برای بازتعریف دوباره مناطق شهری، تفکیک و تقلیل مناطق به یازده منطقه از جمله مطالعاتی است که در نیمه دهه نود خورشیدی انجام شده‌است.‏در این بخش مروری اجمالی بر نخستین پویش‌ها و گسترش توسعه کالبدی مناطق بیست و دوگانه تهران داریم.
یک بر اساس مقاله شهرداری منطقه یک تهران در دانشنامه بزرگ اسلامی، تشکیلات شهرداری تدریجاً در سال ۱۳۰۴ (خورشیدی) کامل‌تر از قبل شد؛ در نهایت بر اساس تقسیمات مدیریت شهری، محله‌های شهر تهران به چهار ناحیه شمال شرقی، شمال غربی، جنوب شرقی و جنوب غربی تقسیم شد. دو ناحیه شهر ری (زاویهٔ مقدسه) و شمیران به عنوان نواحی حومهٔ تهران، زیر نظر شهرداری پایتخت قرار گرفت. شهرداری شمیران در آن زمان دارای اداره‌های سجل احوال، میاه، روشنایی، تنظیف، ارزاق و پست امدادی بود. از بهمن ۱۳۴۷ با تدوین نخستین‌بار طرح جامع تهران و نیز تعریف محدود شهری برای مدت پنج‌سال، مدیریت شهری ذیل مناطق ده‌گانهٔ شهرداری بازتعریف شد. در همین دوران است که منطقه شمیران از محدوده شهر تهران به عنوان منطقه‌ایی از تهران در تقسیمات مدیریت شهری تغییر وضعیت داد و به عنوان منطقه ده شهرداری تهران تعریف شد. تا پیش از سال ۱۳۴۷ شمیران جزو حومهٔ شهر تهران به‌شمار می‌آمد.‏ از سال ۱۳۶۰ (خورشیدی) براساس تقسیمات جدید شهری جزو منطقهٔ ۱ تهران به‌شمار می‌آمده‌است. طی همین سال ساختمان جدید شهرداری منطقهٔ ۱ تهران (شمیران) در ضلع جنوب شرقی میدان تجریش (قدس)، در سه طبقه احداث شد. ولنجک، محمودیه، زعفرانیه، باغ‌فردوس، نیاوران، دربند، گلاب‌دره، امامزاده قاسم، قیطریه، دزاشیب، حصار بوعلی، فرمانیه، چیذر، جماران، کاشانک، دارآباد، اراج، سوهانک، اوین ـ درکه، حکمت و ازگل از جمله محله‌های این منطقه هستند. همچنین محله تجریش از قدیمی‌ترین محله‌ها و کالبد شهری این منطقه است. از نظر جغرافیایی در گذشته تقریباً همین محدوده فعلی را شامل می‌شد و دستخوش تغییر خاصی نشده‌است. قسمت عمده دهکده تجریش در جنوب امام‌زاده صالح و میدان تجریش فعلی و باغ‌های الهیه بوده‌است و مشتمل بر دو محله به نام‌های تکیه بالا و تکیه پایین بوده‌است که مرکز اصلی این ده را می‌توان بازار فعلی تجریش برشمرد.
قدمت سکونت شهری و ارائه خدمات شهری در منطقه دو شهرداری به اوائل دهه چهل بازمی‌گردد. روستاهای درکه و فرحزاد در شمال منطقه و روستای طرشت در جنوب منطقه ازجمله سکونتگاه‌های قدیم منطقه هستند که سیمای تاریخی منطقه را شکل می‌دهند. شهرک‌سازی‌های دوره قبل انقلاب شامل گیشا، شهرک غرب و ساخت وسازهای پل مدیریت و دانشگاه امام صادق (دانشکده مدیریت سابق)، احداث پارک پردیسان با نگاه گردشگری و زیست‌محیطی مربوط به دوره پهلوی دوم است. گسترش محله‌های مدیریت، سعادت‌آباد و شهرک مخابرات پس از واگذاری‌های زمین در اوایل انقلاب شروع شده که قسمت اعظم منطقه در اثر رشد سریع ساخت‌وساز در دو دهه اخیر به‌صورت شتابان شکل‌گرفته‌است. این منطقه که در ابتدای شکل‌گیری به عنوان منطقه ییلاقی، سکونتی و خوش آب و هوا مورد استفاده قرار می‌گرفت، به تدریج به سمت حوزه سکونتی برای جمعیت رو به رشد تهران پیش رفته‌است. به مرور زمان به دلیل ایجاد زیرساخت‌های نوین و گسترده، وجود قطعات بزرگ، ارزانی زمین، تمرکز فوق‌العاده فعالیت‌ها در مرکز شهر و نزدیکی منطقه به مرکز ثقل شهر و نیاز به توسعه ساختارهای اصلی فعالیت‌ها به پذیرش استقرار برخی فعالیت‌های فرامنطقه‌ای، شهری و فرا شهری گردن نهاد. این مشخصات و شرایط مناسب جغرافیایی و اکولوژیک همچنین زمینه مناسبی را برای توسعه جمعیت ساکن در منطقه ایجاد نموده‌است.
شماری از محله‌های قدیمی تهران در منطقه سه شهرداری تهران قرار دارد. نقشه‌های در دسترس در زمینه تحول کالبدی شهر نشان می‌دهد؛ قسمت عمده ساخت و ساز در محدوده کنونی منطقه سه شهرداری از سال ۱۳۴۰ آغاز شده‌است. بافت ارگانیک آبادی‌ها و روستاها تدریجاً نوسازی شد. بافت منطقه از سال۱۳۳۵ شکل گرفته‌است این بافت حول سکونت‌گاه‌های روستائی از جمله ده‌ونک در غرب، قلهک و زرگنده در شمال مرکزی، رستم‌آباد و اختیاریه در شمال شرقی شکل گرفت. این منطقه بخشی از شمیران محسوب می‌شود. تاریخ شمیران و آبادی‌های آن از گذشته‌های دور همواره متأثر از تاریخ شهر ری و بعد از آن تهران بوده‌است. شمیران آسایشگاه تابستانی مردم ری بود. در ادوار گذشته این محدوده به علت تقاطع کوهستانی صعب‌العبور دارای اهمیت زیادی بود، استحکامات متعددی در آن ساخته شده‌است. در سال ۱۳۵۵ حدود ۱۰۰ هکتار باغ و زمین زراعی در این محدوده وجود داشت. در ادوار پیشین ساختار جمعیتی، با مهاجرت ارامنه به این منطقه تغییر کرد. ارامنه در محدوده‌ای معروف جاده ارامنه (خیابان سئول کنونی) مسکن گزیده بودند و قلعه معروف ارامنه نیز در همین محل است. سال ۱۳۵۸ در پی تحولات تقسیمات شهری منطقه سه شهرداری تهران به عنوان یکی از تقسیمات خدمات شهری ایجاد شده‌است. منطقه سه در پهنه‌ای از تهران قرار دارد که اراضی آن حدفاصل تهران قدیم و شمیران بوده‌است. آبادانی و توسعه آن به این شرح قابل شناسایی است؛ پیش از اوایل قرن حاضر (۱۳۰۰ خورشیدی) که بافت‌های روستایی به صورت پراکنده تکوین و توسعه یافته‌اند باغداری و همچنین کشاورزی در اراضی پیرامون بافت‌های روستایی متداول بوده‌است. با توجه به این‌که در این موقعیت‌ها منابع طبیعی دائمی تأمین آب وجود نداشته، اهمیت و نقش حیاتی قنات که یک زیر ساخت تاریخی شهر تهران است در روستاها آشکار می‌شود. اختیاریه، رستم‌آباد، احتشامیه، دروس، قلهک، حسن‌آباد، زرگنده، داودیه، و ده ونک از جمله روستاهایی گسترده در پهنه کنونی منطقه سه بودند. از اواخر قرن گذشته تا پیش از نیمه قرن حاضر که روستاها به ییلاق‌نشین‌های تهران تبدیل شدند. مهمترین بازتاب‌های این دوره عبارت بودند از حذف بخشی از فعالیت کشاورزی روستاها و جایگزینی و توسعه باغ‌هاواپسیت تغییرهای منطقه سه شهرداری مربوط به نیمه قرن اخیر است و رشد شهر تمامی اراضی منطقه را فراگرفت.
محدوده منطقه چهار تهران کنونی، در دوره‌های تاریخی اواخر قاجار و دوران پهلوی، باغ کاری‌های کشاورزی بوده‌است. از سال ۱۳۳۵ به بعد این منطقه با حفظ نقش تفرجگاهی و ییلاقی خود تبدیل به مکانی برای استقرار ویلاهای تابستانی متمولین بود. کلا برای شهر تهران، روستاهای سوهانک، ازگل، اراج، گلستان، مبارک‌آباد و اطراف باغ هروی از چنین ساخت و بافتی برخوردار بوده‌است. کانون‌های سکونتی اولیه در این منطقه، در محدوده‌های نارمک شمالی و تهرانپارس در دهه ۴۵–۳۵ شکل گرفت و به تدریج توسعه یافت و طی سالهای ۱۳۳۰ تا ۱۳۵۰ بافتهای مدرن در نارمک و تهرانپارس و به موازات آن کارگاه‌های صنعتی و کارخانه‌های واقع در شرق منطقه به شکل سطوح گسترده صنعتی به وجود آمد. از سال ۵۶ به بعد محدوده ورودی شرقی تهران در منطقه ۴ محل استقرار جمعیت مهاجر از دیگر شهرها و روستاهای کشور قرار گرفت و به تدریج بافت‌های روستایی و حاشیه‌ای محله‌های خاک سفید، شمیران نو، کاظم‌آباد در این منطقه شکل گرفت.
روایت از سکونت در منطقه پنج شهرداری تهران از گذشته دور آغاز شده‌است؛ با بسط و گسترش شهرنشینی توسعه یافته‌است. بسترهای اولیه سکونت در منطقه ۵ را می‌توان در محدوده کن سراغ گرفت. علاوه بر روستای کن، پنج محدوده دیگر که از لحاظ قدمت به مانند کن به گذشته دور بازمی‌گردند، عبارتند از باغ فیض، ده حصارک، مرادآباد، حسن‌آباد و وسک. در این دوره زمانی دو محدوده حسن‌آباد و وسک در درون بافت شهری منطقه حل شده‌است؛ اثر قابل ملاحظه‌ای از آنان به جای نمانده‌است. سه محدوده دیگر آن کماکان آثاری از گذشته را در خود دارند. منطقه ۵ شهرداری تهران دارای هفت ناحیه است. به لحاظ قدمت سکونت در نواحی شمالی منطقه به خصوص نواحی دو و سه قدمتی دیرینه دارند. موج متاخر سکونت در شمال منطقه از دهه ۴۰ شمسی و از جنوب این نواحی به سمت شمال آن‌ها آغاز شده‌است. شروع سکونت در نواحی پنج و شش نیز از دهه ۴۰ شمسی و در ناحیه چهار از اواسط دهه ۵۰ شمسی آغاز شد. اولین نشانه‌های ساخت و ساز گسترده منطقه در فاصله سال‌های ۱۳۴۳ تا ۱۳۵۸ از روی نقشه‌های در دسترس قابل مشاهده است. منطقه در این دوره شاهد توسعه بطنی و آرام بوده‌است. در آن محدوده تصفیه‌خانه شماره دو آب تهران در مسیر روستای کن شکل گرفت. احداث بلوک‌های مسکونی چهار طبقه در شمال این تصفیه‌خانه و ساختمان‌های یک و دو طبقه در شرق آن در سال‌های ابتدایی دهه چهل شکل گرفته‌است. به این ترتیب در فاصله این سال‌ها بافت مسکونی به همراه شبکه مواصلاتی حول دو محور شروع به توسعه می‌نمایند؛ یکی ایجاد شهرک اطراف جاده شهر زیبا (آیت‌الله کاشانی) دیگری جاده مخصوص تهران کرج. همچنین احداث محدوده آریاشهر در مجاورت منطقه، توسعه بافت مسکونی شهر زیبا را به دنبال دارد. کوی فردوس، کوی مهران، کوی سازمان برنامه و کوی کیهان در سال‌های دهه چهل شکل گرفتند یا شروع ساخت و ساز آن‌ها در همان دوره است. در مجاورت جاده مخصوص کرج (حد فاصل این جاده تا بزرگراه تهران - کرج) شهرک‌های آپادانا و کوی بیمه شکل گرفت. تغییرات بنیادین دیگر مربوط به سال‌های ۱۳۵۸ تا ۱۳۶۶ دانست. در این دوره بافت مسکونی در محدوده منطقه به صورت چشم‌گیری گسترش یافته و تقریباً تمامی نیمه جنوبی محدوده مورد ساخت و ساز قرار گرفت. از سوی دیگر با فعال شدن تعاونی مسکن ادارات و نهادهای مختلف و گستردگی ارضی منطقه، این ساخت و سازها در تمامی منطقه گسترش یافت و اراضی پونک، شهران، جنت‌آباد، شهرک نیروی هوایی، شهرک کوهسار، شهرک المهدی، شهرک میلاد، کوی سازمان برنامه، شهرک پرواز، شهرک کارمندان سازمان آب، شهرک مبعث و … تدریجاً شکل گرفت و برخی از آن‌ها به صورت کامل ساخته می‌شوند. به تبع این ساخت و سازها شبکه‌های شهری با توجه نیاز جمعیت ساکن در محدوده به سرعت احداث شدند. در مجموع می‌توان گفت حاشیه غربی تهران در جریان گسترش شهر و افزایش مهاجرت به آن در اواسط دهه ۶۰ جزئی از تهران شد، در حالی که پیش‌تر به عنوان حواشی شهر تهران محسوب می‌شد.‏
سابقه سکونت در منطقه شش شهرداری تهران به دوره قاجار بازمی‌گردد. سیر تحول تاریخی منطقه شش نشان می‌دهد، دو دروازه دروازه دولت و دروازه یوسف‌آباد از دوازده دروازه شهر در عهد ناصری در جنوب منطقه شش فعلی تهران قرار داشتند. دروازه دولت در تقاطع خیابان انقلاب و شهید مفتح و دروازه یوسف‌آباد در تقاطع خیابان انقلاب و حافظ که متأسفانه در گذر زمان از بین رفته‌اند. آغاز توسعه منطقه شش به لحاظ شهری و ساخت و سازهای مسکونی و تجاری به دوران پهلوی اول بازمی‌گردد. اسناد و مطالعات نشان می‌دهد منطقه شش تا دوران قاجار ناحیه‌ای خوش آب و هوا در قسمت شمالی شهر تهران بوده‌است. به عنوان نمونه در دوران قاجار در محدوده منطقه شش باغ‌های بزرگی به نام بهجت آباد، نصرت‌آباد، باغ فیشر و باغ شاه وجود داشته که هم اینک بسیاری از آنها تنها نامی را به یادگار گذاشته یا در قالب نام محلات تداعی کننده گذشته نه چندان دور باغات خرم و سرسبز شمال تهران عهد قاجاری و پهلوی اول بودند.
در اواخر دوره قاجاریه، رشد شهر تهران تا محدوده جنوب منطقه ۶ ادامه یافت. اولین گام‌های شکل‌گیری این منطقه در فاصله سال‌های ۲۰–۱۳۱۰ رقم خورد. این دوران مترادف با روزگار نوسازی و تکوین شهر تهران انگاشته می‌شود. در فاصله سال‌های دهه ده - بیست باروهای ناصری در مسیر خندق شمالی تهران تخریب و خیابان انقلاب (شاه‌رضا سابق) احداث شد. در درون محدوده‌ای که هم اینک مرزهای منطقه شش را تشکیل می‌دهند آبادی‌هایی ییلاقی مانند یوسف‌آباد، امیرآباد، بهجت‌آباد و از دوره قاجاریه وجود داشته‌است اما ساختار مدرن شهری منطقه به سال‌های آغازین پهلوی اول بر می‌گردد. با این حال تخریب تهران قدیم از ۱۳۰۹ (خورشیدی) آغاز شد. در سال‌های بعد خیابان‌های عریض کمربندی جانشین حصار شدند. در شمال شهر، خیابان شاهرضا (انقلاب فعلی)، در شرق خیابان شهباز (۱۷ شهریور فعلی) در جنوب، خیابان شوش و در غرب، خیابان سی‌متری نظامی (کارگر فعلی). براساس عکس هوائی سال ۱۳۱۹، آب کرج (بلوار کشاورز) و خیابان کریمخان فعلی منتهی‌الیه شمال شهر تهران و حد شمالی محدوده (منطقه ۶ فعلی) بوده‌است. خیابان‌های انقلاب، ولی عصر، شریعتی، طالقانی و بلوار کشاورز از جمله خیابان‌هایی هستند که در دوره پهلوی اول رشد و گسترش یافته‌اند. آغاز شکل‌گیری و گسترش منطقه ۶ شهرداری تهران از این دوره شروع گردید. دوران پهلوی اول تا سال ۱۳۲۸ تهران از طرف شمال به امیرآباد، عباس‌آباد و حشمتیه محدود شده‌است؛ لذا به منظور شناخت مراحل مختلف توسعه منطقه ۶ در دوره پهلوی دوم، روند شکل‌گیری آن را به سه دوره ۱۰ ساله ۱۳۳۵، ۱۳۴۵ و ۱۳۵۵ تقسیم گردیده‌است.
در فاصله سال‌های ۱۳۳۵–۱۳۴۵، محله‌های یوسف‌آباد و امیرآباد تقریباً ساخته شدندو زمین‌های خالی مابین محله یوسف‌آباد و امیرآباد نیز توسعه یافت. خیابان‌های متعددی نظیر فاطمی، مطهری و… شکل گرفتند. در دوره ۱۳۴۵ تا ۱۳۵۵ تحولات شگرفی در توسعه شهر تهران و بالطبع منطقه ۶ به‌وجود آمده‌است. در این دوره، سه محله اصلی منطقه ۶، یعنی عباس‌آباد، یوسف‌آباد و امیرآباد شکل گرفت. توسعه شهری منطقه بعد از انقلاب اغلب به صورت بافت شهری متراکم و ارتفاعی نیز رشد نمود. به‌طور کلی شروع شکل‌گیری و تبلور فضایی- کالبدی منطقه ۶ از اوایل دوره پهلوی دوم یعنی پس از سال‌های ۱۳۲۰ آغاز شد. عملاً شکل‌گیری و گسترش منطقه ۶ شهر تهران با روی کار آمدن پهلوی اول آغاز شد. در این دوره لبه‌های جنوبی منطقه ۶ با احداث مراکزی مثل: دانشگاه تهران، بیمارستان هزار تختخوابی (بیمارستان امام)، دانشگاه پلی تکنیک (مدرسه فنی)، پارک فرح (پارک لاله) و چندین مرکز دیگر شکل گرفته و به تدریج به سمت شمال رشد کرد. در دوره پهلوی دوم با امتداد یافتن خیابان‌های پهلوی (ولی عصر)، حافظ، شمیران (شریعتی) به سمت شمال و تشکیل خیابان‌های فرعی دیگری مثل یوسف‌آباد سبب شکل‌گیری محله‌های یوسف‌آباد و امیرآباد گردید.
مراکز اداری زیادی در خیابان تخت جمشید (طالقانی کنونی) به‌وجود آمد و به یکی از قطب‌های تجاری شهر بدل شد.همچنین تعداد ادارهای دولتی و مراکز تجاری روزبه‌روز در این محدوده بیشتر شد. امتداد شمال جاده پهلوی نیز مورد استفاده تفریحی قرار گرفت. در این دوره ساختمان مرکزی شرکت ملی نفت در سال ۱۳۴۱ در خیابان تخت جمشید احداث شد. در دوره ۱۳۴۵ تا ۱۳۵۵ تحولات شگرفی در توسعه شهر تهران و بالطبع منطقه ۶ ایجاد شده‌است. انجام مطالعات طرح جامع توسعه ۲۵ ساله تهران و به تصویب رسیدن آن در سال ۱۳۴۷ و افزایش قیمت نفت در سال ۱۳۵۲ و … از عوامل تأثیرگذار در گسترش شهر در این دوره محسوب می‌شوند. در این دوره یکی از ساختمانهای عمده نواحی جدید شهر، ساختمان وزارت کشاورزی است که در لبه شمالی بلوار الیزابت دوم (بلوار کشاورز) احداث گردید. بیمارستان شماره یک ارتش، مدرسه عالی بازرگانی، انجمن ایران و آمریکا، هتل میامی، تلویزیون ملی ایران، قصر یخ، آسایشگاه معتادین، هنرستان بنیاد پهلوی، دبستان و دبیرستان سن لوئی، پارک ساعی، پارک فرح، دانشگاه تهران، بیمارستان هزار تختخوابی (امام)، موزه فرش، میدان ولیعهد (ولی عصر) و شرکت ملی نفت ایران از مراکز و ساختمانهای مهم این دوره در محدوده منطقه بوده‌است. شبکه اتصالی کلیه نواحی شمالی تهران در حال توسعه بود با قسمت مرکزی شهر از دو خیابان شمیران قدیم و پهلوی مرتبط شد. خیابان پهلوی (ولی عصر) در این دوره دارای عرض متغیری است که روی هم رفته از پنج خط عبور تشکیل شده‌است. ساختمان‌های موجود در محدوده منطقه در این دوره اکثراً یک تا سه طبقه بوده‌اند و فقط در امتداد خیابان‌های اصلی نظیر خیابان‌های کوروش کبیر (شریعتی)، پهلوی (ولی عصر)، عباس‌آباد (بهشتی) و خیابان فرح (سهروردی) آپارتمان‌های بلندتری به منظور استفاده‌های تجاری بنا شدند. به تدریج تغییر الگوهای رفتاری سبب شکل‌گیری کاربری‌های جدید در شهر و به تبع آن در منطقه شش شد. به عنوان مثال احداث تعدادی کافه و رستوران در امتداد جاده‌های اصلی شهر نتیجه همین تغییر الگوی رفتاری است. یکی دیگر از خصوصیات منطقه در این دوره وجود سفارت‌خانه‌های متعدد بوده‌است.
تحولات کالبدی منطقه هفت شهرداری تهران به دوره حکمرانی آقا محمدخان قاجار، فتحعلی شاه بازمی‌گردد. از آن جمله می‌توان به احداث باغ صبا در این منطقه اشاره کرد. در دوره محمد شاه، اعیان به تبعیت از شاه اقدام به احداث باغ‌های تفریحی کردند. از جمله میرزا آقاسی صدراعظم محمدشاه قاجار در محدوده وسیعی دربرگیرنده یوسف‌آباد و داودیه باغ‌هایی را احداث کرد. مجموعه این منطقه در تهران قدیم عباس‌آباد نام گرفت. در دوره ناصرالدین شاه است که عمارت و باغ عشرت‌آباد (محدوده میدان سپاه کنونی) بنیاد نهاد شد. محله کنونی امجدیه از باغ‌ها و تفرجگاه‌های مطرح عهده ناصری بوده‌است.
تهران پهلوی با تهران قاجار تفاوت چشم‌گیری دارد؛ به‌طور مشخص امحاء و تغییر کاربری بناهای قاجاری منطقه هفت شهرداری تهران، در دوره پهلوی اول رقم خورد. مستند به گزارش‌های تاریخی باغ عمارت عشرت‌آباد در کودتای ۱۲۹۹ برای فعالیت‌های نظامی و ایجاد قراولخانه مورد استفاده قرار گرفت و سپس به پادگان تبدیل شد. همچنین در سال۱۳۰۸ کاخ قصر به زندان قصر تبدیل شد. سال۱۳۱۴ باغ امجدیه (برگرفته از نام امجد سلطان) به ورزشگاه تبدیل شد. همچنین در همین دوران است که اراضی عباس‌آباد به تصرف دولت درآمد و پادگان و تأسیسات نظامی در بخشی از آن دایر شد. در پایان حکومت رضا شاه مرز جنوبی منطقه هفت شهرداری به صورت خیابان انقلاب-دماوند شکل گرفت. خیابان قدیم شمیران مجدداً تعویض شد. در نهایت در طول دوره حکمرانی پهلوی اول در فاصله سال‌های ۱۲۹۹ تا ۱۳۲۰ بخش عمده‌ای از بناها و قصرهای باقی مانده از دوره قاجار به‌طور کامل تغییر کاربری یافتند. در همین فاصله زمانی است که بخشی از منطقه هفت کنونی شهرداری تهران، تحت مدیریت بلدیه تهران قرار گرفت. مرحله گذار از شهر به کلان‌شهر تهران متأثر از رشد عمومی شهر تهران از نظر کالبدی و اجتماعی است؛ منطقه هفت شهرداری تهران نیز مستثنا از این قاعده نیست. در دوره پهلوی دوم اراضی حد واسط بین جاده قدیم شمیران و امتداد خیابان روزولت و جاده سوم تحت گرایش توسعه به سمت شمال هستند. این اراضی به تملک اقشار شهرنشین جدید با رفاه اجتماعی بیشتر درآمد. جاده قدیم شمیران و اراضی حد واسط خیابان‌های دماوند و سبلان به تملک اقشار شهرنشین جدید با گرایش عمده به رفاه اجتماعی پایین‌تر درآمد. همچنین در این دوره با انتقال مرکز سیاسی- حکومتی از محل کاخ مرمر به سعدآباد در سال ۱۳۴۴ موجبات تقویت شمیران به عنوان هسته شهری را فراهم آورد. در حالی که پیش از این این منطقه خارج از هسته مرکزی شهر تهران بود. از دهه چهل نقش منطقه هفت به عنوان حد واسط دو هسته شهری به منظور انتقال رفت و آمد شهری رو به افزایش گذاشت. تصویب و اجرای طرح جامع شهر تهران در سال ۱۳۴۸ بر منطقه هفت شهرداری تاثیرهای متعددی گذاشت. سال ۱۳۵۷ منطقه هفت به‌طور کامل به یک بافت مسکونی شهری با تفاوت اجتماعی و کالبدی در دو سمت خیابان قدیم شمیران (خیابان علی شریعتی) تبدیل شده بود. این بافت مسکونی در دو سمت جنوب و غرب به دلیل همجواری با هسته مرکزی شهر تهران و تحت تأثیر آن رنگ بوی هسته شهر را به خود گرفته بود.
سابقه توسعه کالبدی و فضایی منطقه هشت شهرداری تهران به سال‌های دهه بیست خورشیدی بازمی‌گردد. محله‌های نارمک، مجیدیه و تهران‌پارس در شمار سکونت‌گاه‌های قدیمی شهری این منطقه هستند و در این بخش مروری بر توسعه کالبدی برخی از محله‌های قدیمی منطقه هشت می‌پردازیم.هسته مرکزی محله مدائن به عنوان نخستین تجربه شهرسازی مدرن ایرانی با احداث ساختمانی کوی کالاد رقم خورد. این ساختمان سال ۱۳۲۹ به وسیله بانک ساختمانی طرح‌ریزی شد. بسط و گسترش این محله در فاصله سال‌های ۱۳۳۸ تا ۱۳۴۵ محقق شد. همچنین محله نارمک از جمله نخستین شهرک‌های مدرن طراحی شده با ساختار منظم شبکه معابر شمالی-جنوبی و دارای سلسه مراتب است که در نیمه دوم دهه سی تا نیمه دهه اول دهه چهل خورشیدی بنیان گذاشته شده‌است. مستند به اولین طرح جامع تهران با پیشنهاد دسترسی محور سالت به اراضی شرق از طریق جاده قدیم شمیران، محله نارمک به دو بخش شمالی و جنوبی تقسیم شد. بر اساس گزارش‌های تاریخی از اوائل دهه چهل خورشیدی طراحی و نقشه‌کشی اولیه محله فدک توسط برخی مهندسین خارجی انجام گرفت. به نقل از اسناد و مدارک موجود نخستین جرقه‌های شکل‌گیری این محله مربوط به اوائل دهه سی خورشیدی بازمی‌گردد.
همچنین در مرور نخستین اقدام‌های در ایجاد و بسط فضای کالبدی منطقه هشت شهرداری تهران می‌توان به محله مجیدیه اشاره کرد. محله مجیدیه تا سال ۱۳۳۳ جز حاشیه شهر به‌شمار می‌آمد، به همین دلیل به جز یک داروخانه هیچ گونه امکانات رفاهی بهداشتی دیگری نداشت. به نقل از تاریخ محله مجیدیه نوشته ادوارد میناس در هیچ خانه‌ای حمام شخصی وجود نداشت و اولین حمام عمومی ۱۳۳۵ به نام حمام «رصاب» در کوچه «آذری» تأسیس شد. از نیمه نخست دهه سی است که تدریجاً با سکونت گزیدن شماری از مردمان ترک، فارس و ارمنی این منطقه مورد توجه قرار می‌گیرد و آهنگ و رشد و توسعه کالبدی آن از نیمه دهه سی رقم می‌خورد. بر اساس گزارش‌های موجود تا سال ۱۳۳۲ حدود هشتاد خانوار در اینجا ساکن شدند. در اواخر سال ۱۳۳۲ اولین کارخانه برق تأسیس شد که خیابان‌های استاد حسن بنا و ۱۶ متری اول و دوم و مجیدیه جنوبی را روشن می‌کرد.ایجاد نخستین تأسیسات آب لوله‌کشی در این محله به سال ۱۳۳۴ بازمی‌گردد که دو تن از خیریان با حفره چاهی عمیق و تأسیس شرکت آب‌کاخ، لوله‌کشی را ایجاد کردند. این محله هم‌اکنون از شمال به بزرگراه رسالت، از جنوب به خیابان جانبازان غربی، از شرق به ۱۶ متری دوم و از غرب به خیابان استاد حسن بنا محدود می‌شود. در نهایت واپسین تلاش‌های برای توسعه کالبدی منطقه هشت تهران در سال‌های قبل از انقلاب به ایجاد و بسط و گسترش محله تهران‌پارس در سال ۱۳۵۰ بازمی‌گردد. تهرانپارس به صورت شبکه شطرنجی و منظم وارد محدوده خدماتی منطقه هشت شهر تهران شد. در اولین طرح جامع تهران با پیشنهاد دسترسی محور رسالت به اراضی شرق از طریق جاده قدیم شمیران محله تهران‌پارس به دو بخش شمالی و جنوبی تقسیم شد. همزمان با تفکیک اراضی و توسعه‌های شهری قسمت عمده‌ای از اراضی جنوب شرق محدوده (در اطراف جاده دماوند) به کاربری‌های صنعتی اختصاص یافت.