moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
طیف‌نورسنج UV/Vis می‌تواند برای اندازه‌گیری بازتاب نیز به کار برده شود. در این مورد، طیف‌نورسنج شدت نور بازتابیده از نمونه(formula_9) را اندازه‌گیری کرده و با شدت نور منعکس شده از یک نمونهٔ مرجع(formula_10)مقایسه می‌کند. نسبت (formula_11)، «بازتاب» نامیده و با R% نشان داده می‌شود.
برای طول‌موجهای پایین از لامپ پرقدرت دوتریوم و برای طول‌موج‌های بلندتر می‌توان از لامپ ساده تنگستن استفاده کرد.
از آشکارسازهای این دستگاه می‌توان به چندبرابرکننده ی نوری و فوتوتیوب یا "آرایه دیود خطی" و افزاره‌های بار-جفت‌شده اشاره کرد.
با توجه به نیاز به تکنیک‌های چالاک در تشخیص مواد گوناگون، این روش در حال گسترش است. این روش در مطالعات ساختاری و بنیادی و همچنین حوزه‌های کاربردی چون تجزیه مواد در رشته‌های شیمی، مواد، کشاورزی، پزشکی و … کاربرد گسترده‌ای دارد.
ویندوز لایو ، نامی تجاری است که مایکروسافت بر روی یک سری از نرم‌افزارها و سرویس‌های خود نهاده است که بخشی از چارچوب خدمات نرم‌افزاری افزوده‌ی این شرکت می‌باشد. بیشتر این سرویس‌ها، برنامه‌های کاربردی وب هستند که از طریق یک مرورگر قابل دسترسی می‌باشند، اما نرم‌افزارهایی هم هستند که هستند که احتیاج به نصب در سیستم کاربر دارند. سرویس‌های ویندوز لایو در سه روش ارائه می‌شوند، برنامه‌های ویندوز لایو اسنشالز، سرویس‌های وب و سرویس‌های موبایل.
پرو شهری در میامی کانتی، ایالت ایندیانا، ایالات متحده آمریکا است.
پرو در موقعیت قرار گرفته است. این شهر مساحتی در حدود ۱۲٫۱ کیلومتر مربع دارد. در سرشماری سال ۲۰۱۰، جمعیت این شهر ۱۱٬۴۱۷ نفر اعلام شد.
ام‌اس‌ایکس نام یکی از گونه‌های رایانه خانگی است که در سال ۱۹۸۰ توسط کازوهیکو نیشی و سپس مایکروسافت به عوان نسلی نو و پیشرو در زمینه رایانه‌های خانگی ابداع شد. گفته می‌شود که مایکروسافت این محصول را برای ایجاد یک استاندارد واحد در میان سایر مشابهات این محصول در نظر گرفته بود.
این محصول باتوجه به آن‌که همکاری مستقیم مایکروسافت را در طراحی خود می‌دید، مورد اقبال عمومی در ایالات متحده و بریتانیا قرار نگرفت. به‌هرحال ام‌اس‌ایکس در بازارهای دیگر محبوبیت خاصی را پیدا کرد. این محصول ۵ میلیون نسخه در سطح جهانی به فروش رسید. این رایانه خانگی در ژاپن، اروپا و برزیل عرضه شد.
'این پروسسورها هم‌زمان بیش از یک دستورالعمل را اجرا می‌کنند؛ به عبارت دیگر پایپ لاین دستوری در این پروسسور به بهترین شکل ممکن استفاده می‌شود. که نمونه ایی از سوپر اسکالر درجه ۳ را در شکل زیر میبینیم
- معماری سوپراسکالر یک فرم از موازی‌سازی را به نام "موازی‌سازی در سطح دستور" با یک تک پردازنده پیاده‌سازی می‌کند.
موازی‌سازی در سطح دستور با استفاده از چندین پایپ لاین مستقل تأمین می‌شود، در واقع هر بار چند دستور(در شکل فوق ۳ دستور) به صورت موازی پردازش می‌شوند. از این رو اجازه می‌دهند توان عملیاتی سریع تر از دیگر حالات ممکن در یک کلاک باشد.
-یک پردازشگر سوپراسکالر با توزیع هم‌زمان دستورالعمل‌های متفاوت به واحدهای عملیاتی اضافی (redundant)، پردازش بیش از یک دستورالعمل را انجام می‌دهد. هر واحد عملیاتی یک هسته جداگانه ندارد ولی یک منبع اجرایی جداگانه مانند ALU، شیفت دهنده بیتی یا یک ضرب‌کننده را دارد.
-در طبقه‌بندی فلین(Flynn) یک پردازشگر سوپر اسکالر به عنوان یک پردازشگر MIMD طبقه‌بندی شده‌است.(دستورالعمل چندگانه، داده چندگانه)
-در حالی که CPU سوپراسکالر به‌طور معمول پایپ لاین هم است ولی معماری پایپ لاین و سوپر اسکالر تکنیک‌های متفاوتی برای افزایش کارایی دارند. که تکنیک‌های سوپر اسکالر معمولاً شامل مشخصه‌های زیر است.
CDC ۶۶۰۰های Seymour Cray از سال ۱۹۶۵ اغلب به عنوان اولین طرح سوپر اسکالر مورد توجه قرار گرفند.
ریز پردازنده‌های (Intel i۹۶۰ CA (۱۹۸۸و سری‌های AMD ۲۹۰۰۰، ۲۹۰۵۰ نخستین ریز پردازنده‌های سوپر اسکالر تک تراشه ایی(single chip) تجاری بودند. CPU‌های RISK مانند این‌ها نخستین ریز پردازنده‌هایی بودند که از ایده سوپر اسکالر استفاده کرد، برای اینکه طرح RISK منجر به یک هسته ساده (simple core) گردد. بنابراین اجازه در برگرفتن واحدهای چند عملکردی (مانند ALUها) بر یک CPU در طراحی محدود به قواعد زمانی را می‌دهد.(این پاسخ پرسشی بود که چرا طرح‌های RISK در دههٔ ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ از طرح‌های CISC سریع تر بودند.)
به استثنای CPU‌هایی که در کاربرد کم مصرف قرار می‌گرفتند و سیستم‌های جاسازی شده (embedded systems) و دستگاه‌های باتری (Battery-powered) اساساً تمامی CPU‌های همه منظوره که از حدود سال ۱۹۸۸ توسعه یافت همگی سوپر اسکالر بودند.
P۵ Pentium نخستین پردازشگر سوپر اسکالر X۸۶ بود. Nx۵۸۶، P۶ Pentium Pro و AMD K۵ جزو اولین طرح‌هایی بودند که دستورهای آسنکرون X۸۶ را به صورت dynamic microcode (مانند سری‌های قبلی micro-op) برای اجرای واقعی بر یک micro architecture سوپر اسکالر، رمز گشایی(decode) می‌کردند. این امر راه را برای زمان بندی دینامیک بافر شدن بخشی از دستورها باز نمود. و موارد موازی‌سازی بیشتری را در مقایسه با متدهای صلبی که در P۵ Pentium مورد استفاده قرار می‌گرفت قادر ساخت تا استخراج (extract) شوند. ضمناً مسئله speculative execution را ساده ساخت و موجب بالاتر رفتن فرکانس کلاک در مقایسه با طرح‌هایی چون Cyrix ۶x۸۶ گردید.
ساده‌ترین پردازشگرها، اسکالر پردازشگرها (scalar processor) می‌باشند. هر دستورالعملی با یک پردازشگر اسکالر اجرا می‌شود نوعاً یک یا دو آیتم اطلاعات را در یک زمان اداره می‌کند. در مقابل هر دستورالعملی که به وسیله یک پردازشگر برداری (Vector processor) اجرا می‌شود در یک زمان بر روی تعداد زیادی آیتم اطلاعاتی کار می‌کند. یک پردازشکر سوپر اسکالر از یک ترکیب چندتایی، مرتب شده‌است.
هر دستورالعمل یک آیتم اطلاعاتی را پردازش می‌کند. اما واحدهای چند عملکردی اضافی با هر CPU وجود دارد. از این رو چندین دستورالعمل می‌توانند آیتم‌های اطلاعاتی جداگانه ایی را هم‌زمان پردازش کنند.
طرح CPU سوپر اسکالر بر افزایش دقت توزیع دستورالعمل‌ها تأکید دارد و همچنین اجازه می‌دهد تا واحدهای چند عملکردی در هر زمانی قابل استفاده باشند. این امر به‌طور فزاینده ایی از زمانی که تعداد واحد ها(Units) زیاد شده، مهم شده‌است. در هنگامی که CPUهای سوپر اسکالر
اولیه تنها دو ALU و یک FPU داشتند، یک طرح مدرن مانند PowerPC ۹۷۰ شامل چهار ALU، دو FPU و دو واحد SIMD بود. هنگامی‌که توزیع‌کننده واحدها را با دستورالعمل‌ها تغذیه می‌کند اگر با مشکل روبه رو شود، عملکرد سیستم صدمه خواهد دید.
یک پردازشگر سوپر اسکالر معمولاً اجرای یک دستورالعمل اضافی را متحمل می‌شود اما فقط پردازش چندین دستورالعمل به صورت همزمان، یک معماری سوپر اسکالر را نمی‌سازد تا زمانی که، معماری‌های پایپ لاین، چند پردازندگی یا چند هسته ایی، آن را به‌دست بیاورند اما با یک متد متفاوت.
در یک CPU سوپر اسکالر پخش‌کننده، دستور العمل‌ها را از روی حافظه می خواند و تصمیم می‌گیرد که کدامیک می‌توانند به صورت موازی انجام گیرند، سپس آن‌ها را به واحدهای عملیاتی اضافی که در کنار CPU‌های منفرد هستند می فرستند. علاوه براین، پردازشگرهای سوپر اسکالر توانایی پیش بینی چندین پایپ لاین موازی را که هر یک از دستورالعمل‌های پردازشی آن، از یک نخ (Thread) مجزا باشد، داراست .
بالا بردن کارایی که از طریق تکنیک‌های سوپر اسکالر به‌دست می‌آید به ۳ چیز محدود می‌شود:
برنامه‌های باینری قابل اجرایی وجود دارند که درجه ذاتی موازی‌سازی آن‌ها با هم متفاوت است. در بعضی موارد دستورالعمل‌ها به یک دیگر وابسته نمی‌باشند و می‌توانند به‌طور هم‌زمان اجرا شوند. در موارد دیگر آن‌ها وابستگی داخلی دارند: اثرات یک دستورالعمل در منابع یا نتیجه آن در دیگر منابع. دستورالعمل‌های ;a = b + c;، d = e + f می‌توانند موازی با هم اجرا شوند و هیچ‌کدام از نتایج وابسته به محاسبهٔ دیگری نیست. اما دستورالعمل‌های ;a = b + c;، b = e + f ممکن است به‌طور موازی قابل اجرا نباشند.
وقتی که تعداد دستورالعمل‌های موازی افزایش پیدا می‌کند. هزینه چک کردن وابستگی به سرعت افزایش می یابد، و این موضوع با نیاز به چک کردن وابستگی در زمان اجرا و در کلاک CPU، تشدید می‌شود. این هزینه‌ها شامل گیت‌های منطقی اضافی مورد نیاز برای چک کردن و زمان تاخیری که به خاطر این گیت‌ها به وجو می‌آید می‌باشد. تحقیقات نشان می‌دهد که تعداد گیت‌ها در بعضی موارد به formula_1 گیت و تأخیر نیز به formula_2 رسیده‌است که formula_3 تعداد دستورالعمل‌هایی است که جزو دستور العمل‌های پردازشی می‌باشند و formula_4 تعداد دستورالعمل‌هایی که به صورت هم‌زمان توزیع شده‌اند.
اگر چه جریان دستورالعمل‌ها ممکن است شامل هیچ وابستگی داخلی نباشد، با این حال یک CPU سوپر اسکالر باید این موضوع را چک کند زیرا هیچ تضمینی وجود ندارد. یا به‌طور دیگر در تشخیص یک وابستگی، خطا حاصل شود، نتایج غیر صحیح می‌باشد.
در این جا یک محدودیت عملی روی تعداد دستورالعمل‌هایی که به صورت موازی قابل توزیع هستند داریم. در حالی که روند پیشرفت اجازه خواهد داد واحدهای عملیاتی را بیشتر کنیم، باری که از چک کردن وابستگی دستورالعمل هاست به سرعت زیاد می‌شود، که سوپر اسکالر دست یافتنی را به ۵ با ۶ دستورالعمل‌هایی که به‌طور هم‌زمان توزیع شوند محدود می‌کند.
در مجموع این محدودیت‌ها تحقیق را به سمت تغییرات دیگر معماری‌ها مانند VLIW، EPIC، SMT و همچنین چند نخی و پردازش چند هسته ایی سوق می‌دهد.
با VLIW وظیفه سنگین چک کردن وابستگی، در زمان اجرا به وسیله سخت افزار برداشته شده و به کامپایلر محول می‌گردد.EPIC همانند VLIW است، با حافظهٔ نهان اضافی برای پیش واکشی دستورالعملها
چند نخی هم‌زمان با نام اختصاری SMT، تکنیکی است جهت ارتقای بازده کلی CPU‌های سوپر اسکالر. SMT به نخ‌های مستقل چندگانه اجرایی این امکان را می‌دهد تا بهتر مورد استفاده منابع تولید شده توسط معماری‌های مدرن پردازشگرها قرار گیرند.
سوپر اسکالر با پردازشگرهای چند هسته ایی که واحدهای عملیاتی اضافی در تمام پردازشگرهای نیستند متفاوت است. یک تک پردازنده محاسبات خود را به وسیله واحدهای عملیاتی مانند ALU و شیفت دهنده و ضرب‌کننده و ممیز شناور و غیره انجام می‌دهد. ممکن است نسخه‌های چندگانه ایی از هر واحد عملیاتی وجود داشته باشد که اجرای تعداد زیادی دستورالعمل را به‌طور موازی ممکن سازد. که این با پردازشگرهای چند هسته ایی که هم‌زمان دستورالعمل‌ها را از چند نخی (هر نخ برای یک هسته)گرفته و پردازش می‌کند متفاوت است و همچنین این با CPU‌های پایپ لاین، که دستورالعمل‌های چندگانه می‌توانند هم‌زمان در مراحل مختلف اجرا باشند نیز تفاوت دارد.
تکنیک‌های پیشنهادی متنوع صرفاً انحصاری نیستند. آن‌ها می‌توانند در یک تک پردازنده با هم ترکیب شوند. بنابراین یک CPU چند هسته ایی جایی که هر هسته، یک پردازشگر مستقل شامل موازی‌سازی پایپ لاین که هر پایپ لاین سوپر اسکالر باشد، محتمل وامری شدنی است و همچنین تعداد زیادی از پردازنده‌ها هم دارای قابلیت برداری (Vector) باشد.
چنل اف یک کنسول بازی ویدئویی از نسل دوم است که توسط شرکت Fairchild Semiconductor در اوت ۱۹۷۶ عرضه شد. این کنسول با قیمت ۱۶۹٫۹۵ دلار به فروش می‌رفت. چنل اف این تمایز را در مقایسه با هم‌نسل‌های خود داشت که آغازگر استفاده از کارتریح در ساخت و برنامه‌نویسی یک سیستم سرگرمی مبتنی بر بازی ویدئویی داشته باشد. این کنسول توسط "جری لاوسون" طراحی شد.
میخائیل خریستودولو موسکوس معروف به به اسقف ماکاریوس یا ماکاریوس سوم (زادهٔ ۱۳ اوت ۱۹۱۳ – مرگ ۳ اوت ۱۹۷۷) مطران و پیشوای کلیسای ارتدکس قبرس (میان سال‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۷۷) و نخستین رئیس جمهور این کشور (در دو دورهٔ زمانی ۱۹۶۰-۱۹۷۴ و ۱۹۷۴-۱۹۷۷) بود.
دولت وی سرانجام طی کودتایی به رهبری نیکوس سامپسون سرنگون‌شد. مرگ وی بر اثر سکته قلبی بود.
دریای جاوه () بخشی از آب‌های غرب اقیانوس آرام در بین جزایر جاوه و بورنئو است. کالیمانتان در شمال، انتهای جنوبی تنگه ماکاسار در شمال شرقی، دریاهای سلبس، فلورس و بالی در شرق، جزیرهٔ جاوه در جنوب، تنگه سوندا که دریای جاوه را به اقیانوس هند مرتبط می‌سازد در جنوب غربی، سوماترا در غرب و جزایر بانگکا و بلیتونگ (در جنوب دریای چین جنوبی) در شمال غربی این دریا قرار دارند. گسترهٔ شرقی-غربی دریای جاوه در حدود ۱٬۴۵۰ کیلومتر و گسترهٔ شمالی-جنوبی آن در حدود ۴۲۰ کیلومتر است و مساحت کل آن به ۴۳۳ هزار کیلومتر مربع می‌رسد. این دریا همچنین بخش جنوبی فلات سوندا با مساحتی در حدود ۱٬۷۹۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع را پوشش می‌دهد.
دریای جاوه دریایی کم‌عمق است و متوسط ژرفای آن به ۴۶ متر می‌رسد. وجود بستری تقریباً هموار و کانال‌های زهکشی در این دریا بیانگر آن است که فلات سوندا زمانی یک محوطهٔ خشکی پایدار، خشک و با برجستگی‌های کم بوده‌است.
در فاصلهٔ ماه‌های سپتامبر تا مه جریان‌های سطحی دریای جاوه به سمت غرب گردش می‌یابد و در بقیهٔ سال این جریان‌ها به سمت شرق هدایت می‌شود. حجم عظیمی از آب‌های رودخانه‌ها به این دریا می‌ریزد و همین موضوع دلیل شوری کم آب‌های دریای جاوه‌است.
در جریان جنگ جهانی دوم این دریا شاهد رویارویی دریایی بین نیروهای متفقین و ژاپنی‌ها در ۲۷ فوریه ۱۹۴۲ بود. این نبرد که به نبرد دریای جاوه مشهور شد با شکست قوای متفقین به پایان رسید و ژاپنی‌ها روز بعد عملیات خود برای اشغال جزیرهٔ جاوه را از سر گرفتند.
غربت یا دوری از میهن نامی است که برای نمود احساسی در مردم هنگام دور بودن از میهن یا خانه به کار می‌رود. غربت همان دلتنگی برای میهن یا خانه است یا دلتنگی برای چیزهایی که روزی به کسی وابستگی داشتند، ولی اکنون در دسترس او نیستند. لغتنامهٔ دهخدا غربت را دوری از وطن و خانمان معنی می‌کند و به عنوان شاهدی برای این واژه، این شعر را از سعدی می‌آورد:
احساس غربت در انسان زمانی رخ می‌دهد که به شهری دور سفر کرده و برای مدت طولانی از خانه، میهن و کاشانهٔ خود دور شده‌باشد. این احساس معمولاً هنگامی که محیط فرهنگی شهر مقصد با فرهنگ موطن شخص متفاوت باشد بسیار تشدید می‌شود. غربت در برخی مواقع با ترس و احساس درماندگی آمیخته می‌شود. از مثال‌هایی برای احساس غربت که تقریباً تمامی انسان‌ها تجربه کرده‌اند، روز اول مدرسه، مسافرت تفریحی گروهی بدون خانواده یا ورود به یک محیط کاری برای اولین بار را می‌توان نام برد. همچنین ورود به پادگان نیز برای سربازان این احساس را به وجود می‌آورد.
ذوالنون، سیاح بود ؛ بر اطراف نیل می‌گشت . ذوالنون می‌گوید : روزی می‌رفتم ، جوانی دیدم شور بود در وی .
گفتم : از کجایی ای غریب ؟ گفت : آیا غریب بود کسی که با او مؤانست دارد ؟
بانگ از من برآمد . بیفتادم و از هوش بشدم . چون به هوش آمدم مرا گفت : چه شدی ؟  گفتم : دارو با درد موافق آمد.
وقتی انسان، خدا را دارد احساس تنهايی نمی‌کند. نادر، ابراهیمی، "تاریخ تحلیلی پنج هزار سال ادبیات داستانی ایران" ، صوفیانه‌ها و عارفانه‌ها، بخش اول– تهران :پژوهشگاه فرهنگ و هنر اسلامی – چاپ دوم 1377،صفحه 451.
سپهری، در صدای پای آب یگانگی خود را با هستی به تصویر کشیده: هركجا هستم، باشم ، آسمان مال من است.
پنجره ، فکر ، هوا ، عشق ، زمین مال من است. / چه اهمیت دارد گاه اگر می‌رویند قارچ‌های غربت؟ سپهری، سهراب، "هشت كتاب" – تهران : انتشارات طهوری 1385- صفحه 291.
این فهرست برآوردی تا سال ۲۰۱۰ می‌باشد.
تریاک در ایران به صورت گسترده توسط n و h در دسترس است. ایران دارای بالاترین سرانه معتادان به تریاک است. حدود ۲٫۸٪ ایرانیان بالای ۱۵ سال، به تریاک اعتیاد دارند. دولت ایران تعداد معتادان ایران را ۲ میلیون نفر برآورد کرده‌است. مطمئنا آمار معتادان و مصرف کننده انواع مواد مخدر از معتادان پرخطر، مصرف کنندگان انواع داروهای مخدر و معتادان و مصرف کنندگان تفننی چند برابر آمار رسمی دولتی است. محموله‌های تریاک و هروئین از افغانستان و پاکستان (که به هلال طلایی مشهور هستند) به صورت گسترده وارد این کشور می‌شود. میزان موادی که به‌طور سالانه، توسط نیروهای انتظامی ایران کشف می‌شود، بیشتر از هر کشور دیگری‌است، ولی دولت اذعان کرده که آن‌ها سالانه فقط می‌توانند جلوی ورود مقدار بسیار کمی از هزاران تن مواد قاچاق شده به کشور را بگیرند.
تریاک در ایران بسیار ارزان‌تر از غرب است و حتی از آبجو نیز ارزان‌تر است. در زاهدان ۴٫۶ گرم تریاک معادل یک مثقال بین سیصد هزار تا یک میلیون تومان قیمت دارد، که معادل 2ال3 دلار آمریکا می‌شود و یک کیلوگرم آن 350 دلار آمریکا ارزش دارد. این درحالی است که در زابل با ۱ دلار می‌توان ۳۰ گرم تریاک خرید. یکی دیگر از دلایل مصرف زیاد تریاک در ایران به علاوهٔ قیمت پایین، این است که دولت در قبال تریاک سختگیرانه عمل نمی‌کند. بنا بر گزارش رسمی دولت ایران، در تهران روزانه ۴ تن تریاک مصرف می‌شود. با توجه به برآورد دفتر مقابله با مصرف مواد مخدر و جرایم سازمان ملل، سالانه ۴۵۰ تن تریاک در ایران مصرف می‌شود.
در دوره قاجار کشت گسترده خشخاش به منظور صادرات آغاز شد. در این دوران تریاک در صندوق‌های ۱٫۲ شاهمنی (حدود ۶۰۰ کیلویی) صادر می‌شد. چون در طول مسیر حدود ۵ تا ۱۰ درصد به دلیل از دست دادن رطوبت از وزن آن کم شد وزن آن به یک پیکول چینی می‌رسید. در سال ۱۸۵۹ میلادی ۳۰۰ صندوق، در ۱۸۸۹ میلادی ۱۸۸۶ صندوق تریاک و در سال ۱۹۰۷ حدود ۱۰ هزار صندوق از ایران صادر شد که رشد سریع تولید این محصول را نشان می‌دهد.
به نوشته چاپ ۱۹۱۱ دانشنامه بریتانیکا؛ سود قابل توجه فروش تریاک موجب شد تا زمین‌های مخصوص کشت غلات، پنبه و محصولات دیگر به خشخاش‌کاری اختصاص پیدا کند و نتیجه آن یک قحطی بزرگ در سال‌های ۱۸۷۲–۱۸۷۱ بود که خشکسالی و عوامل دیگری هم در آن دخیل بودند. به ویژه در اصفهان که رودها و نهرهای زیادی در آن واقع بود. در شیراز، بهبهان و کرمانشاه بیشتر زمین‌ها به کشت این محصول اختصاص یافت و همین موجب کمیابی و گرانی گندم و غلات دیگر شد. مرغوبترین تریاک معروف به «تریاک عربستانی»(خوزستان کنونی) در دزفول و شوشتر کشت می‌شد و تریاک یزد و ساری و بابل هم تریاک مرغوبی بود.
در سال ۱۹۰۷ حدود نیمی از کل صادرات تریاک به چین می‌رفت. بیشتر صادرات به چین از طریق بندرعباس و بوشهر به بنادر هنگ کنگ و مالزی می‌رفت و بخش کوچکی هم از طریق زمینی از مسیر بخارا - خجند - کاشغر وارد غرب چین می‌شد. بریتانیا دومین مقصد صادرات تریاک ایران بود. مقدار کمی هم از طریق زمینی به استانبول فروخته می‌شد و بخشی از آن پس از مخلوط شدن با داروهای محلی به اروپا فروخته می‌شد. بخشی نیز به زنگبار در شرق آفریقا فروخته شده و مقداری هم از طریق بلوچستان به هند قاچاق می‌شد.
بیشتر تریاکی که به لندن فروخته می‌شد دوباره صادر می‌شد. فقط بخش کوچکی در داخل انگلستان مصرف شده و از آن برای تولید کدئین استفاده می‌شد. به گفته دکتر رویل؛ تریاک ایرانی ۷۵ تا ۸۴ درصد محلول در آب بود و ۱۳ تا ۳۰ درصد گلوکز (قند) داشت. این قند که نوعی تقلب برای افزایش محصول محسوب می‌شد، معمولاً قبل از برداشت به کاسبرگ گل خشخاش مالیده می‌شد و درخشندگی و سختی تریاک‌ها هم به همین دلیل بود. همچنین در برخی نقاط تریاک‌هایی که برای بازار چین ساخته می‌شد را پس از خشک کردن با کمی روغن (به اندازه ۵ درصد وزن تریاک) می‌آمیختند تا با ذائقه چینی‌ها سازگارتر باشد.
بهترین تریاک ایران که بعدها به «تریاک سناتوری» شهرت یافت در ماهان کرمان کشت می‌شد. دکتر پولاک، پزشک ناصرالدین شاه در این مورد نوشته‌است: «تریاک ماهان بسیار قوی است. جنس نامرغوب از شاه عبدالعظیم و کاشان و قم به دست می‌آید. مصرف آن عمومیت دارد، و مانند حشیش سرشگستگی ندارد، و قبول عامه یافته‌است. تقریباً هر ایرانی که بتواند از عهده خرج آن برآید، حداقل روزی یک بار حب تریاک می‌خورد، و در ساحل خزر مصرف دو برابر مناطق دیگر است.» قیمت تریاک هم در این دوره بسیار ارزان بود. قهوه‌خانه عرش در خیابان چراغ گاز تهران از پاتوق‌های شیره‌ای‌ها و تریاکی‌ها بود و در آنجا قیمت دو استکان چای ۳ شاهی و قیمت سه مثقال تریاک و یک وعده قلیان ۷ شاهی بود.
تا پیش از سال ۱۲۸۹ خورشیدی هیچ قانونی برای تولید، مصرف یا خرید و فروش تریاک در ایران وجود نداشت و این ماده مخدر یکی از کالاهای صادراتی رسمی کشور بود تا اینکه وزارت مالیه در دوران وزارت مرتضی‌قلی خان صنیع‌الدوله در صدد نظام‌مند کردن این تجارت و تعیین مالیات برای آن برآمد و لایحه ای با عنوان «تحدید تریاک» به مجلس فرستاد. با طرح این لایحه در مجلس، شماری از نمایندگان کوشیدند با اعمال اصلاحاتی بر آن، مصرف تریاک را در ایران کاهش دهند. قانون تحدید تریاک سرانجام در شش ماده در ۲۱ اسفند ۱۲۸۹ به تصویب مجلس شورای ملی رسید که برای تریاک مالیات تعیین (مثقالی سیصد دینار) و مصرف شیره تریاک را که اعتیادآورتر از خود تریاک است، ممنوع و مصرف کنندگان تریاک را ملزم می کرد پس از مصرف، سوخته تریاک را که از آن شیره تهیه می شد به وزارت مالیه تحویل دهند و برای هر مثقال سه شاهی حق الزحمه دریافت کنند. دولت از این سوخته برای کسانی که قادر به ترک شیره نبودند، این ماده را تهیه می کرد. قانون تحدید تریاک در جهت از میان بردن کامل و تدریجی مصرف تریاک در ایران مقرر می کرد که از دو سال بعد، مالیات تریاک هرساله یکصد و پنجاه دینار افزایش یابد و پس از هفت سال، مصرف شیره به صورت کامل ممنوع و مصرف تریاک تنها به عنوان دارو مجاز شود. با این حال، تولید تریاک در ایران به منظور صادرات ادامه می یافت و حتی تشویق می شد چون این قانون، تریاک صادراتی را از مالیات معاف کرد.
با وجود وضع این قانون و فشارهایی که هم از خارج برای ممنوع یا حداقل محدود کردن کشت تریاک به ایران می آمد و هم مأموران «اداره تحدید تریاک» برای کسب مالیات به زارعان و فروشندگان می آوردند، تولید و مصرف تریاک در داخل ایران افزایش یافت. در سالهای پایانی دوره قاجار، ایران از تأمین کننده‌های عمده تریاک جهان بود و سالیانه هفت و نیم میلیون تومان از این راه درآمد داشت. این درآمد در سالهای بعد، افزایش یافت. مصرف تریاک در ایران بیش از هر جا در شرق ایران مشهود بود. به گفته عبدالله یاسایی نماینده سمنان و دامغان، در سیستان و خراسان «اغلب عائله‌ها از زن و مرد و اطفال مبتلا هستند به استعمال افیون. ای بسا عائله‌ها که در نتیجه استعمال افیون از هستی ساقط شده‌اند و در تنگنای فقر و وفاقه افتاده، بی‌چاره و پریشان شده، به حدی که مشغول تکدی شده‌اند». رواج شیره‌خانه ها در ایران نیز در سالهای پایانی دوره قاجار از خراسان و سیستان آغاز شد و به تهران رسید».
همزمان جامعه ملل تلاش زیادی برای ممنوع کردن کشت خشخاش در جهان می‌کرد و دولت ایران را زیر فشار می‌گذاشت. این موضوع باعث نگرانیهای زیادی در ایران شده بود که بخش مهمی از اقتصاد کشور را وابسته به صادرات تریاک می‌دیدند. در مارس ۱۹۲۷ (اسفند ۱۳۰۵) جامعه ملل برای منع کشت خشخاش و تولید تریاک در جهان وارد شور شد. انتشار خبر این جلسات در ایران نگرانی آفرید. دولت ایران دستورالعمل کتبى و صریحى به نماینده اش در مقر جامعه ملل داد که به این جامعه ابلاغ کند، هیچ نوع تعهدى و قولى از طرف دولت ایران بدون تصویب مجلس شورای ملی انجام پذیر نیست.
در سال ۱۳۰۷ دولت با به تصویب رساندن قانونی در مجلس، کلیه معاملات و نگاهدارى و فرآوری و حمل و نقل و صدور تریاک را در داخل و خارج کشور به انحصار خود درآورد. کشت تریاک از آن پس مشروط به کسب مجوز از اداره مالیه شد و تریاکی که برداشت می‌شد بایستی تنها به این اداره فرخته شود. پس از مصرف تریاک نیز، سوخته آن به بهای مثقالی یکصد دینار از مصرف‌کنندگان خریداریی می‌شد. واردات تریاک کاملا ممنوع شد. بنابر این قانون، دو میلیون تومان بودجه برای تأسیس «مؤسسه انحصار تریاک» در اختیار دولت گذاشته شد.
به پیشنهاد سید حسن تقی‌زاده که در آن زمان، نماینده تهران در مجلس شورای ملی بود، ماده‌ای به قانون انحصار تریاک افزوده شد که دولت را مکلف می‌کرد از سال ۱۳۰۸ به مدت ده سال، مصرف داخلی را سالیانه ده درصد پایین بیاورد و پس از ده سال، مصرف تریاک در غیر موارد طبى در تمام کشور متروک و ممنوع و فروش تریاک منحصر به داروخانه‌ها، آن هم با نسخه پزشک و برای مصارف طبی موارد شود. بنابر این ماده، دولت همچنین موظف می‌شد پزشک و داروی رایگان برای ترک اعتیاد در دسترس معتادان بگذارد. این ماده از قانون هیچ‌گاه به اجرا درنیامد.
در سال ۱۳۲۹ طرحی جهانشاه صالح وزیر بهداری لایحه‌ای برای ممنوعیت کشت خشخاش و تولید تریاک به مجلس سنا داد اما این لایحه متروک ماند تا آن‌که بار دیگر که به وزارت رسید، به دستور شاه در سوم تیر ۱۳۳۴ آن لایحه را دوباره احیا و تقدیم سنا کرد. او همچنین به تصویب هیئت دولت، دوره‌های ترک اعتیاد معتادان به تریاک را در بیمارستان‌ها و مدارس (هنگام تعطیلی) بنا نهاد.
شمار معتادان کشور در آن سال‌ها بنابر آمار وزارت بهداری بیش از یک و نیم میلیون نفر برآورد می شد که معادل هفت درصد کل جمعیت کشور بود. ۹۸ درصد این افراد، معتاد به تریاک یا شیره آن بودند. در همان زمان، هفتاد هشتاد درصد خودکشی‌ها با خوردن تریاک بود.
ممنوعیت تریاک مخالفان جدی داشت که انگیزه آن، عمدتاً درآمد تریاک بود که سالیانه سیصد میلیون تومان نصیب کشور می‌کرد. همچنین این‌که کشت خشخاش به آب و نگهداری چندانی نیاز نداشت و در صورت ممنوعیت کشت آن، محصول دیگری وجود نداشت که بتواند با این ویژگی‌ها جایش را بگیرد. در برخی استان‌ها مانند لرستان، درآمد اصلی کشاورزان از تولید تریاک بود. هرچند عمده این درآمد نصیب مالکان می‌شد، به گونه‌ای که در سال‌های بین ۱۳۲۰ تا ۱۳۲۹ مالکان تریاک را کیلویی ۳۲ تومان از کشاورز می‌خریدند و کیلویی دویست و پنجاه تومان به دولت می‌فروختند اما درآمد دولت از آن از سالی هشتصد هزار تومان بیشتر نمی‌شد.
از آغاز سال ۱۳۲۵ تا پایان سال ۱۳۳۳ دولت ۱۴۱۱۷۷۳ کیلو تریاک از کشاورزان خریداری کرد که ۵۴۴۲۲۹۷۷ تومان وجه آن را مستقیماً به خود کشاورزان پرداخت (میانگین سالیانه هشت و نیم میلیون تومان) در همین مدت، دولت ۹۲۸ تن تریاک به خارج صادر کرد و در برابر آن ۱۴۳ میلیون و ۶۷۵ هزار فرانک فرانسه و ۸۵۶ هزار و ۱۷۲ لیره انگلیس و چهار میلیون و پانصد هزار دلار درآمد به دست آورد.
پس از ممنوعیت کشت خشخاش و مصرف تریاک در سال ۱۳۳۴ شمار معتادان کاهش یافت اما با ورود تریاک از کشورهای همسایه به‌‌ویژه از طریق مرزهای شرقی کشور که ممنوعیتی در آن‌ها وجود نداشت، شمار معتادان دوباره رو به افزایش گذاشت.
دولت خط مشی تازه‌ای در سال ۱۳۴۷ در مورد کشت و مصرف تریاک در پیش گرفت. در این طرح معتادان به دو گروه ثبت‌نام شده یا کوپن‌دار و غیرقانونی تقسیم شدند. گروه نخست سن بالاتر از شصت سال داشتند و دولت برای تأمین نیاز آنان، کشت خشخاش را در نواحی محدودی با نظارت خود مجاز اعلام کرد.
برابر گزارش سال ۱۹۹۹ «کمیته بین‌المللی کنترل مواد مخدر سازمان ملل متحد»، پیش از انقلاب اسلامی در ایران، ۲ میلیون نفر (۴٪ کل جمعیت ایران) مصرف‌کننده مواد مخدر وجود داشته‌است. در بحبوحه انقلاب به دلیل آنکه نظارت دولت بر کنترل مواد مخدر به پایینترین سطح رسیده بود، تولید و توزیع مواد مخدر در کشور به یکباره رو به فزونی گرفت و به اذعان مقامات رسمی کشور حدود ۵ درصد از کل جمعیت کشور در آن هنگام معتاد به مواد مخدر بودند. در سال ۱۳۵۸ مبارزه جدی با مصرف و فروش مواد مخدر آغاز شد. بر اساس گزارشی که ایران در سال ۱۳۶۴ به کمیسیون بین‌المللی مواد مخدر سازمان ملل ارائه کرد؛ تعداد معتادان به ۷۰۰ تا ۸۰۰ هزار نفر کاهش یافته بود که ۴۰ درصد از این افراد معتاد به هروئین بودند و بیشتر آن‌ها را جوانان تشکیل می‌دادند.کتاب جامع بهداشت عمومی، مهرداد افتحار اردبیلی، فصل ۱۲، گفتار ۵
در سال ۱۹۹۷ از مجموع ۹۶۰ هزار نفری که برای ازدواج، مجوز کسب‌وکار و گواهینامه رانندگی مورد آزمایش اپیوئیدها قرار گرفتند ۲٫۳۹٪ پاسخ مثبت داشتند. با توجه به اینکه افرادی که مورد آزمون قرار می‌گرفتند از عواقب پاسخ مثبت، اطلاع داشتند این رقم بایستی پایینتر از میزان واقعی باشد.
یک مطالعه مهم دربارهٔ اپیدمیولوژی و الگوی مصرف مواد مخدر در ایران مطالعه «ارزیابی مختصر وضعیت سوء مصرف مواد در ایران» است که با همکاری دفتر کنترل مواد مخدر سازمان ملل UNDCP در سال‌های ۹۹–۱۹۹۸ انجام شده و بر اساس آن بیشترین گروه معتادین (۶۸٪) را افراد ۲۰ تا۴۰ ساله تشکیل می‌دادند. اکثریت افراد متأهل (۵۶ درصد) بودند. بیشتر افراد تحصیلات در حد ابتدایی و راهنمایی داشتند. از نظر شغلی کارگران در رده اول بودند (۲۴ درصد) و پس از آن بیکاران، مغازه‌داران و رانندگان به ترتیب در رده‌های بعدی قرار می‌گرفتند. بیشترین ماده مصرفی تریاک بود. ۷۳ درصد افراد در یک ماه گذشته تریاک مصرف کرده بودند. هروئین با ۳۹ درصد، شیره تریاک با ۲۲ درصد و حشیش با ۱۳ درصد در رتبه‌های بعدی قرار می‌گرفتند و مصرف کوکائین و محرک‌ها بسیار نادر بود. مردان بیش از ۹۰ درصد و زنان کمتر از ۱۰ درصد از معتادین را تشکیل می‌دادند. میانگین سن شروع مواد در این مطالعه هم ۲۲ سال بود.Azarakhsh Mokri, Brief Overview of the Status of Drug Abuse in Iran , Department of Psychiatry, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran
ایران رتبهٔ اول تولید میوه در خاور میانه را داراست. ایران در سال‌های اخیر، بین ۱۰ کشور برتر تولید میوه در جهان، رتبهٔ هشتم را کسب کرده‌است. تولیدات میوهٔ ایران عبارت‌اند از: گردوی ایرانی، طالبی، هندوانه، نارنگی، مرکبات، کیوی، خرما، گیلاس، انار، پرتقال، انگور و کشمش.
ژان شاردن می‌نویسند که در ایران همان انواع میوهٔ موجود در اروپا وجود داشت و بسی بیشتر، همگی لذیذ. او به گوناگونی زیاد خربزه‌ها، خیارها، انگورها، زردآلوها، انارها، سیب‌ها، گلابی‌ها، پرتقال‌ها، به‌ها، آلوبخاراها، انجیرها، پسته‌ها، بادام‌ها، گردوها، فندق‌ها و زیتون‌ها اشاره می‌کند.
به دلیل تنوع اقلیمی، توپوگرافیک و ارتفاعی ایران امروزی انواع متنوعی از میوه‌ها در این کشور یافت می‌شوند، از خرماهای نیمه گرمسیری، گرفته تا میوه‌های روینده در مناطق معتدل و سردسیر. اشارات تاریخی متعددی در خصوص فراوانی و تنوع میوه در ایران در دوره اسلامی وجود دارد. در دورهٔ پیش از اسلام، تنها در دو سند به جا مانده اطلاعات محکمی یافت می‌شود: داستان پهلوی خسروی قبادان اود ریدگ و بندهشن. در اولی که مربوط به دورهٔ خسروی اول انوشیروان است، دو میوهٔ خارجی آناناس و زنجبیل چینی (که اشتباه میوه دانسته شده) ذکر شده‌اند، و شماری از انواع محلی: بادام، گردو، هلوی ارمنی، سیب، به، خیار، پرتقال سرخ و سفید، آلو، بالنگ، پسته، نخود، خرماهای حیره، شاه بلوط، و سیاه دانه از نشابور. در نسخهٔ عربی بسیار کوتاه‌تر داستان، مربوط به ثعالبی که در دورهٔ خسرو دوم پرویز قرارش می‌دهد، تنها این میوه‌ها ذکر شده‌اند: بادام، نارگیل، انارهای ترش و شیرین، سیب، خرما، هلوی ارمنی، و بالنگ از طبرستان.
بوندهیشن شامل تقسیم‌بندی ناپخته‌ای از میوه‌های اصلی به سه دسته با سی گونه است: (۱) ده گونه با درون و بیرون خوردنی: انجیر، سیب، به، خیار، انگور، توت، گلابی و غیره (سه مورد غیره ذکر نشده‌اند)؛ (۲) ده گونه که فقط بیرونشان خوردنیست: خرما، زردآلو، سنجد، زالزالک، کنار، آلو، عناب، غیره (دو تا ذکر نشده)؛ (۳) ده گونه که فقط درونش خوردنیست: گردو، بادام، انار، نارگیل، فندق، شاه بلوط، پسته و غیره (سه تا ذکر نشده‌اند).http://www.iranicaonline.org/articles/fruit-
محصولات باغی جایگاه ویژه‌ای در اقتصاد کشاورزی دارند. ایران صاحب یک اقلیم چهار فصل است و محصولات باغی از هر دو نوع گرمسیری و سردسیری در مناطق مختلف آن تولید می‌شود. در واقع، استان‌های ایران که هر کدام اقلیم خاص خود را دارند، در یک یا چند محصول باغی متخصص شده‌اند.
در این بخش به بررسی تولید انواع محصولات باغی در استان‌های ایران پرداخته شده‌است. برای این کار از آخرین سالنامه آماری وزارت کشاورزی که در سال ۱۳۹۶ با اطلاعات آماری سال ۱۳۹۵ منتشر شده‌است، استفاده می‌شود. در جدول شماره یک استان‌های حائز رتبه اول تا سوم در انواع محصولات باغی ارائه شده‌است. در شکل یک نیز همین اطلاعات به صورت نقشه به نمایش درآمده است. با توجه به شکل، برخی از استان‌ها در هیچ محصولی رتبه ندارند، البته نه به این معنی که در این استان‌ها محصولات باغی تولید نمی‌شوند، بلکه ممکن است در بسیاری از موارد حائز رتبه‌های چهارم به پایین‌تر باشد. به هر حال، برای ارائه یک تصویر مشخص‌تر نسبت به وضعیت تولید محصولات باغی در استان‌های مختلف کشور، صرفاً به نمایش رتبه‌های اول تا سوم بسنده شده‌است.
برخی از استان‌ها تولید کننده عمده برخی از محصولات هستند، از جمله کردستان که ۶۶ درصد از توت فرنگی کشور را تولید می‌کند. استان مازندران ۶۲ درصد از پرتقال و ۶۷ درصد از نارنگی کشور را تولید می‌کند. در برخی از محصولات نیز توزیع تولید متوازن‌تر است به طوری که در تولید انگور استان فارس با ۱۵ درصد سهم از تولید کشور رتبه اول را کسب کرده‌است. استان‌های خراسان رضوی و آذربایجان شرقی با سهم بیش از ۱۰ درصدی از تولید انگور کشور صاحب رتبه‌های چهارم و پنجم بودند و در این شکل نمایش داده نشده‌اند.
شایان ذکر از است در این اینفوگراف صرفاً محصولات باغی مورد بررسی قرار گرفته و محصولات زراعی و جالیزی مانند هندوانه در این بررسی‌ها دخیل نشده‌اند.
در گزارش‌هایی به تاریخ تیر ۱۳۹۱ هجری‌شمسی آمار گمرک ایران حاکی از واردات ۴۱ میلیون دلار موز و ۵۸ میلیون دلار پرتقال، به ایران در دوماهه نخست آن سال بود؛ و در بین میوه‌های وارداتی پرتقال با ۵۸٫۹ میلیون دلار بیشترین سهم را به خود اختصاص داده و موز نیز با ۴۱٫۳ میلیون دلار در رده بعدی قرار گرفت، همچنین واردات پرتقال نسبت به سال گذشته‌اش ۲۶ درصد افزایش یافت، اما واردات موز با کاهش ۳۱ درصدی مواجه شده بود.
لیان بندری عیلامی در خلیج پارس در نزدیکی بندر امروزی بوشهر معروف بوده‌است. لیان مکانی است که هومان نومنا برای کیریریشا و هومبان معبدی بنا کرده بوده‌است. بعدها در حوالی ۱۲۵۰ قبل از میلاد در زیگورات معبدی برای وی نیز بنا شد.
کریریشا در زبان ایلامی به معنای الههٔ بزرگ بوده‌است و در ابتدا به نام بانوی لیان بوده‌است
وی خیلی اوقات مادر بزرگ یا مادر مقدس خوانده شده‌است. به نظر می‌رسد که وی بیشتر در جنوب عیلام پرستیده می‌شده‌است. در حالی که خدایی دیگر به نام پینیکر مقام وی را در شمال داشته‌است. در حول ۱۸۰۰ قبل میلاد این دو خدا یکی می‌شوند. بعدها پرستش وی تا شهر سلئوسیا نیز گسترش یافت.
دو آجر نوشته یافته شده در بوشهر به شکل زیر می‌باشند و ترجمه آنها نیز نوشته شده‌است.
لیگ آزادگان ۹۰–۱۳۸۹ بیستمین دوره مسابقات دسته اول فوتبال ایران (جام آزادگان) می‌باشد. که در سال‌های ۱۳۸۹ و ۱۳۹۰ برگزار شد. این بازیها از دوشنبه ۱ مهر ۱۳۸۹ آغاز شد.
باشگاه داماش گیلان بعد از امتناع باشگاه فوتبال مس سرچشمه برای تعیین قهرمان لیگ آزادگان به عنوان قهرمان لیگ آزادگان در فصل ۹۰-۱۳۸۹ معرفی شد.
مقاومت سپاسی با برتری در مجموع دو بازی به لیگ برتر صعود کرد.
الیکانته یا الیکانتهر دو نام رسمی است شهری در اسپانیا است. آلکانته مرکز استان الکانته و آلاکانتی کومارکا می‌باشد و در جنوب بخش خودمختار والنسیا قرار دارد. این شهر از بنادر تاریخی مدیترانه است. جمعیت این شهر در حدود ۳۳۴٬۴۱۸ نفر است و بر اساس ارزیابی سال ۲۰۱۰ دومین شهر بزرگ والنسیا نیز می‌باشد.Instituto Nacional de Estadística Official population figures: Municipal Register.
انسان‌شناسی و فرهنگ یک گروه علمی/ترویجی است که از مهر ماه سال ۱۳۸۴ شروع به کار و مطالب تولیدی را در وب‌گاه، تحت عناوین انسان‌شناسی و فرهنگ منتشر کرد. این سایت در همهٔ زمینه‌های فرهنگ، علوم اجتماعی و انسانی با تأکید ویژه به نگاه اجتماعی فعالیّت می‌کند. این وب‌گاه در حال حاضر صرفاً به زبان فارسی منتشر می‌شود و مرکز ثبت آن در جمهوری اسلامی ایران است. مدیریت این وب‌گاه را ناصر فکوهی در دست دارد. بیش از ۸۰ درصد از مطالب این وب‌گاه تولیدی و باقی بازنشر دیگر مقالات نویسندگان عضو وب‌گاه هستند. مشی عمومی انسان‌شناسی و فرهنگی، حرکت بر اساس رویکرد میان رشته‌ای و میان فرهنگی است. در خرداد ماه سال ۱۳۹۰ این وب‌گاه به رقم ۷ هزار بازدید روزانه رسید. نیمی از همکاران این وب‌گاه دانشجو و نیم دیگرشان را دانشجویان و پژوهشگران آزاد سایت تشکیل داده‌اند.
تارنمای انسان‌شناسی و فرهنگ با این شعار که می‌توان سلسله مراتب و تقسیم‌بندی‌های اغلب بی‌معنا، ناعادلانه، ایدئولوژیک، هژمونیک، خود شیفته و دستکاری‌کننده علمی و اجتماعی که به جامعه تحمیل می‌شوند را کنار گذاشت و برخلاف تمام ادعاهایی که دربارهٔ ناممکن بودن کار جمعی، غیر محفلی، سالم و صمیمانه میان جماعتی از کسانی که صرفاً دوست دارند دانش خود را با دیگران شریک شوند و از دانش دیگران بهره بگیرند، به چنین اهدافی دست یافت. انتشار مطالب این سایت و ایجاد بخش‌هایی به سه زبان انگلیسی، عربی و فرانسه نیز از برنامه‌های این سایت علمی است.روزنامه اعتماد، وبگردی: آشنایی با سایت انسان‌شناسی و فرهنگ، قاسم منصور آل کثیر، شماره ۲۴۹۴ به تاریخ ۲۶/۶/۹۱، صفحه ۱۳ (جامعه)
در هنگام تأسیس، این تارنما جز تارنماهای پیشرو با مطالب روز و منابع معتبر محسوب می‌شد. این تارنما سعی در متقاعد کردن موضوع همکاری استاد پر سابقه را در کنار یک دانشجوی تازه‌کار که می‌خواهد مطلب خود را منتشر کند، دارد. تارنما با این سیاست که هیچ اشکالی وجود ندارد که یک استاد در کنار دانشجو مطالبی منتشر کنند زیرا در نهایت قضاوت بر عهده خوانندگان خواهد بود که نمی‌توان آن‌ها را فاقد دانش دانست. همچنین این تارنما کار کردن صرفاً با «چهره‌ها» را سیاست سالمی نمی‌بیند و آن را نه برای خود آن «چهره‌ها» و نه برای کل نظام دانش تخصصی و عمومی کشور مفید نمی‌داند.
تارنمای انسان‌شناسی و فرهنگ همه‌ساله در ماه مرداد به دلیل نیاز به انجام تغییرات فنی و برنامه‌ریزی‌هایی در شکل و محتوا تعطیل است.
در این وب‌گاه ارتباط بین دانش و اطلاعات تئوریک در کنار تجربه به عنوان محصول فرهنگی است که ارتباط با کارگردانان نمونه‌ای از آن است. همچنین ارائه نگاه تازه به انسان‌شناسی است که آن را به عنوان علمی که به مسائل و موضوعات جاری اجتماعی می‌پردازد و راه حل ارائه می‌دهد/معرفی می‌کند، در حالیکه پیش از این رویکرد انسان‌شناسی بیشتر با نظریه تکامل و زیست‌شناسی گره خورده و معرفی شده بود. معرفی مفهوم فرهنگ به عنوان عامل وحدت برای نگاه به پدیده‌های مختلف و در بین علوم و حوزه‌های مختلف فرهنگی. این وب‌گاه دارای شاخه‌های متعددی است، بیش از نیمی از شاخه‌ها به فرهنگ‌های کشورها و اقوام و شهرهای ایران اختصاص دارد. از فرهنگ ژاپنی و ایتالیایی و فرانسوی گرفته تا فرهنگ کردی، بلوچی، عرب، آذری، ارمنی، آشوری و یهودی تا فرهنگ کویر، کاشان و... وجود این تعداد از بخش‌ها نشان از وجود تنوع فرهنگ‌هایی در ایران است که یا در کنار هم زندگی می‌کنند و بدون اینکه یکدیگر را بشناسند، امّا اثرشان بر زندگی و فرهنگ کشور ایران وجود دارد.روبرت صفاریان
جدیدترین مدخل به زبان فارسی در زمینهٔ فیلم قوم‌نگارانه و مردم‌شناسی، وب‌گاه انسان‌شناسی و فرهنگ بوده‌است. این وب‌گاه در سپتامبر ۲۰۰۶ توسط ناصر فکوهی رئیس دانشکدهٔ انسانشناسی دانشگاه تهران به عنوان وب‌گاهی شخصی راه‌اندازی شد. این وب‌گاه به‌طور نیرومند در مسائل قوم‌شناسی رشد کرد.
در حال حاضر نزدیک به بیست ویرایشگر از دانشگاه‌های ایرانی، اروپایی و امریکایی در حال نوشتن بخش‌های مشخصی از وب‌گاه زیر نظر فکوهی هستند اگرچه خودمختارند.
این تارنما در فراخوان نوشتن یادداشت در ششمین سالگردش بیان کرده بود که توانسته‌است به بخش بزرگی از اهداف اولیهٔ خود یعنی گرد هم آوردن گروه‌های فکری و اجتماعی گوناگون برای همکاری و هم‌اندیشی در راه فرهنگ، خارج از حلقه‌های محفلی یا ایدئولوژیک و ایجاد عرصه برای به اشتراک گذاشتن اندیشه‌ها و دادن فرصتی برای نوشتن و اندیشیدن و رشد در فرایند کنش فکری، دست بیابد بی‌آن‌که نه خواسته باشد به یک بانک مقالات تبدیل شود و نه به جایگاهی برای جهت‌دهی و سوگیری سود یا زیان این و آن.
هر کدام از صفحات سایت یک مدیر دارد و هر پژوهشگر پیش از ارسال مطالبش با مدیر پایگاه یا یکی از مدیران صفحات تماس می‌گیرد و بر اساس یک موضوع تخصصی مطلب خودش را می‌فرستد. این تارنما دارای قواعد خاص برای درج پژوهش‌های نویسندگان است، همچون مطالبی که برای این پایگاه ارسال می‌شود باید حتماً جنبهٔ علمی داشته باشند و امانت داری علمی در آن‌ها با دقت و جدیت رعایت شود (ذکر منابع و مستند کردن کارها).
پژوهشگر اگر مطلبی را برای انتشار در این پایگاه می‌فرستد، مشخصات کامل خود (تحصیلات، شغل و...) را نیز باید درج کرده باشد. از تذکرات مهم «انسان‌شناسی و فرهنگ» این است که اصل را بر اعتماد به نویسندگان و فرستندگان مطالب می‌گذارد، ولی بدیهی است که امکان کنترل اینکه نویسندگان صداقت کامل را در استفاده از منابع دیگر به کار گرفته باشند یا احتمالاً مطلب به خود آن‌ها تعلق نداشته باشد را ندارد، به همین روی این تارنما پیشنهاد می‌کند که اخلاقیات باید در این حوزه اکیداً رعایت شود.
«انسان‌شناسی و فرهنگ» مجموعه‌ای از اساتید و دانشجویان و نویسندگان هستند که بنا به ادعایشان با هدف اشاعه دانش و شناخت بهتر فرهنگ‌های «خود» و فرهنگ‌های «دیگر» مطالبی در حوزه‌های مختلف را منتشر می‌کنند.
در این تارنما همکاران به صورت اعضا، مسئولان، مدیران، مدیران مشاور غیر ایرانی و گروهای مدیریتی همکاری می‌کنند که هر کدام دارای حوزهٔ اختیارات خاصی هستند.
این در حالی است که مدیریت سایت بزرگترین هدف را دادن بیشترین امکان به جوانان برای عرضه کارهای خود قرار داده‌است که در بسیاری موارد ارزش بسیار زیادی دارند اما فرصت عرضه شدن در حتی روزنامه‌ها و مجلاتی را که به دنبال «چهره‌ها» هستند را نمی‌یابند یا برای این کار باید به محفلی بپیوندند که چندان راضی بدین کار نیستند.
انسان‌شناسی و فرهنگ دارای یک فرهنگ آنلاین است. از خلال مدخل‌های موضوعی و نام‌های خاص به‌شمار بزرگی از تعاریف، مباحث و اصطلاحات در حوزه‌های مختلف علوم‌اجتماعی دسترسی می‌توان یافت. مسئولیت علمی اعتبار مطالب در همه موارد بر عهده ناصر فکوهی مدیر این بخش است. مدخل‌های ورودی به این فرهنگ از طریق واژگان فارسی است و پس از ورود خوانندگان به تعاریف، نوشته‌ها و لینک‌های متعدد دربارهٔ آن مفهوم راهنمایی می‌شوند. این فرهنگ شکل پویا دارد و دائماً بر حجم و محتوای صفحات آن افزوده می‌شد. در همه صفحات دو لینک ویکی‌پدیا انگلیسی و فرهنگ فلسفی استانفورد نیز ارائه می‌شود. «فرهنگ آنلاین علوم اجتماعی»، شکل بسیار انعطاف آمیزی دارد که هدف از آن ارائه واژگان و مفاهیم و اسامی خاص مربوط به این حوزه‌ها در قالب یک کتاب الکترونیک با اعتبار علمی و قابلیت استناد است که دائماً به روز شده و بر حجم مطالب آن افزوده می‌شود.
عدم وجود مدیر در برخی از شاخه‌ها از نقاط ضعف این تارنما ذکر شده‌است. اصولی را که برای پذیرش مدیر گذاشته شده‌است به راحتی فراهم نمی‌آیند. آشنایی با اینترنت و رایانه، در دسترس بودن دائم، دانشگاهی بودن یا قرار داشتن در سال‌های آخر دکترا یا تجربه کاری معادل در رشته مربوطه برخی از این اصول هستند که اخلاق حرفه‌ای و پذیرش قواعد کاری، یعنی پرهیز از محفل گرایی، ایدئولوژیک اندیشیدن، با یکدیگر کار کردن و همچنین عدم توجه و وسواس داشتن نسبت به سلسله مراتب‌ها، انتخاب مدیر را مشکل می‌کند. این در حالی است که انسان‌شناسی و فرهنگ برای همه صفحات جدید فراخوان مدیریت را به صورت عمومی می‌دهد و برای صفحاتی که مدیر ندارند نیز این فراخوان پا برجاست می‌ماند و دانشگاهی‌ها و اساتید را دعوت به همکاری می‌کند. مدیریت معتقد است، هیچ مطلبی در سایت بدون حداقلی از نظارت و بررسی منتشر نمی‌شود.
فعالیت پایین برخی صفحات از نقاط ضعف دیگر این وب‌گاه هستند. برخی از فرهنگ‌ها در ایران کاملاً ناشناخته بوده‌اند مثلاً فرهنگ آفریقا، فرهنگ استرالیا، اسکاندیناوی و حتی ترکیه. یکی از مشکلات این تارنما مشکل مالی برای تأمین وسایل مادی وب‌گاه(تجهیزات، خرید دامنه و فضا و غیره) است. گسترش فعالیت‌های «انسان‌شناسی وفرهنگ» و ارتقاء سطح کیفی آن و در عین حال حفظ اصل رایگان بودن کامل تمام دسترسی‌ها به منابع و اطلاعات که در حوزه فرهنگ‌های ایرانی و غیرایرانی در این سایت تولید می‌شوند، نیاز به منابع مالی دارد. این تارنما بارها به صورت فراخوان از خوانندگان درخواست کمک به این مؤسسه را کرده‌است.
بنا بر بازخوردهای گرفته شده، بخش بزرگی از آن‌ها در ویژه نامه ششمین سالگرد وب‌گاه منتشر شد همچنین بنا بر آماری که از شمارشگران اینترنتی نظیر و بگذر، آلکسا و گوگل آنالیتکس وجود دارد، به نقل از مدیریت این سایت: دانشجویان اغلب می‌توانند بسیاری از نیازهای خود را از طریق این سایت رفع کنند.
طریقه‌های ورود به صفحات و مطالب در این بخش آورده شده‌است.
خوانندگان در این فرهنگ از طریق ورودی واژگان فارسی می‌توانند به معانی و تعاریف آن‌ها و گاه به متون مفصل تری دربارهٔ آن‌ها دست بیابند. این فرهنگ به تدریج افزایش می‌یابد.
این بخش چندین ویژه‌نامه «انسان و فرهنگ» منتشر کرده‌است و به صورت پویا شماره‌های دیگر را آماده‌سازی می‌کند. ویژه نامه‌ها شکل نشریات الکترونیک را دارند. در همین بخش یک مجله علمی با مشخصات مجلات علمی - پژوهشی نیز تدارک دیده شده‌است.
در این بخش خوانندگان با همکاران و مسئولان اجرایی آشنا می‌شوند.
در این بخش خوانندگان با شیوه‌های عملی همکاری با انسان‌شناسی و فرهنگ و شرایط آن آشنا می‌شوند.
در این بخش چگونگی کمک و پشتیبانی از انسان‌شناسی و فرهنگ چه در قالب کمک‌های مالی و چه سایر کمک‌ها تشریح شده‌است.
ستون‌های موضوعی شامل تقسیم‌بندی‌های عموماً دانشگاهی و گاه غیر دانشگاهی در حوزه‌های مختلف می‌شوند و تداخل میان آن‌ها زیاد است.
این سایت تلاش کرده‌است که هر مطلب و نوشته جدیدی تا حد امکان در همه صفحات مربوط به آن جای داده شود.
شاخه‌های رشته‌ای نظیر رشته‌های مختلف جامعه‌شناسی، انسان‌شناسی، روان‌شناسی اجتماعی و غیره و گاه زیر شاخه‌های آن‌ها بنا بر مورد هر یک ستون و بخشی را تشکیل داده‌اند که خوانندگان با کلیک کردن روی موضوع می‌توانند وارد صفحه گروه مربوطه بشوند.
هدف نهایی انسان‌شناسی و فرهنگ در رابطه با این ستون‌ها آن است که هر یک از این ستون‌ها به بخشی علمی در مؤسسه آینده تبدیل شوند.
در ستون‌های مکانی - جغرافیایی و فرهنگی، مطالب بر اساس موقعیت جغرافیایی و مکانی موضوع دسته‌بندی شده‌اند. این دسته بندی‌ها شامل تمام فرهنگ‌های محلی، قومی، دینی، ایرانی و تمام فرهنگ‌های جهانی می‌شود. میزان مطالب در هر بخش با بخش‌های دیگر برابر نیست زیرا توانایی تولید مطلب و داوطلبان انجام این کار یکسان نیستند. برخی از حوزه‌های دینی، قومی و محلی نیز در این بخش حضور ندارند، که به مرور قرار می‌گیرند. برخی از نقاط در منطقه‌ای قرار گرفته‌اند که ممکن است نسبت به این تعلق اعتراضی علمی وجود داشته باشد برای مثال فرهنگ تالش صفحه فرهنگ گیلان، یا فرهنگ کره در صفحه فرهنگ ژاپن، یا کل آسیای جنوب شرقی در فرهنگ چین و غیره. این موارد به تدریج با افزایش امکانات سایت تغییر کرده‌اند. این تارنما اشاره کرده که نبود صفحه برای یک فرهنگ محلی، قومی، دینی و غیره به معنای نبود اهمیت آن نیست بلکه به دلیل کمبود نیروهای کاری و امکانات مالی باعث نبود چنین صفحاتی شده‌است.
این گالری به صورت مستقل از صفحه عکس مستند کار می‌کند و عکس‌های ارسالی خوانندگان را به صورت اتفاقی با هر کلیک به نمایش در می‌آورد.
این ستون در صفحه اول، با هربار کلیک کردن یک جمله مهم و ارزشمند را در فرهنگ‌های غیر ایرانی نشان می‌دهد. این تارنما دلیل انتخاب فرهنگ‌های غیر ایرانی برای این بخش را، آشنا کردن خوانندگان با اندیشه‌هایی است که در جهان وجود داشته یا دارند. نگذاشتن فرازهای فرهنگ از فرهنگ ایرانی و اسلامی به دلیل آشنایی خوانندگان و در دسترس بودن این فرازها برای آن‌ها در مجموعه‌های بزرگ الکترونیک و رسانه‌ای است و به هیچ عنوان به معنای اهمیت ندادن به این فرازها نیست. این تارنما آنچه در این ستون می‌آید را همچون سایر مطالب سایت تأیید نمی‌کند و اشاره می‌کند که این فرازها صرفاً فرصتی برای شناخت و اندیشیدن دربارهٔ دیگری است.
برخی از این فرازها:
در صفحه ورودی هر بار با یک کلیک سه پیوند به نمایش در می‌آیند. پیوندها از بالای صفحه اول در بخش منابع نیز قابل دسترس هستند. این پیوندها بر اساس نیازهایی که ممکن است خوانندگان داشته باشند از میان معتبرترین سایت‌های جهان و ایران انتخاب شده‌اند. در اینجا نیز این تارنما انتخاب و نمایش آن‌ها را به هیچ رو به معنای تأیید محتوای آن‌ها نمی‌داند. یکی از امکانات این تارنما برای این بخش آن است که خوانندگان علاقه‌مند می‌توانند سایت‌های مفید را برای معرفی به دیگران برای مدیریت سایت ارسال کنند که در صورت تأیید در این صفحه وارد می‌شوند.
پرونده‌ها شامل مجموعه‌هایی هستند که از مطالب وب‌گاه و گاه سایر مطالب به صورت آدرس‌های اینترنتی بنا بر موضوع یا بنا بر نام نویسندگان گرد آمده‌اند. اغلب مدیران و نویسندگان با سابقه و پر کار این وب‌گاه در این بخش دارای پرونده هستند یعنی هربار مطلب تازه‌ای از آن‌ها در وب‌گاه منتشر می‌شود در انتهای مطلب آدرس پرونده و در داخل پرونده آدرس این مطلب افزوده می‌شود. پرونده‌های پرویز شهریاری، ترانه و شعر، هویت، کارل مارکس، میشل فوکو، حمیدرضا شعیری تحولات خاورمیانه، قاجار، کودکی، ناصر فکوهی، فمینیسم، سنت و تجدد و پرونده بسیاری از شخصیت‌ها و موضوعات دیگر از این دست پرونده‌ها هستند.
در بالای صفحه اول به ترتیب این مطالب قرار داده شده‌اند:
این بخش از تارنما شامل موارد زیر می‌شود:
الف) خبرها: که بیشتر اخبار جلسات و گاه نیز اخبار مربوط به کارگاه‌های آموزشی و دوره‌ها و همایش‌های مربوط به مؤسسه انسان‌شناسی و فرهنگ را در بر می‌گیرد. با توجه به آنکه مطالب صفحات اول به سرعت تغییر می‌کنند.
ب) گزارش‌ها: این مطالب عموماً شرحی بر جلسات یا دوره‌هایی هستند که در بخش خبرها آمده‌اند.
ج) گفتگوها: عموماً تمام گفتگوهای منتشر شده در وب‌گاه در این بخش قرار می‌گیرد اما بنا بر مورد در صفحات مربوط نیز آرشیو می‌شوند.
د) یادداشت‌ها: این بخش به نوشته‌های کوتاهی اختصاص دارد که مدیر وب‌گاه یا همکارانش برای انسان‌شناسی و فرهنگ به‌طور اختصاصی یا در همیاری با سایر رسانه‌ها می‌نویسند. در این بخش رابطه با زمان حال بیشر است.
این بخش شامل زیر گروه‌های موضوعی و جغرافیایی می‌شوند که در صفحه اول در سمت چپ نیز قابل دسترس هستند.
مطالب صرفاً نظری در این بخش آرشیو می‌شوند. این بخش به سه بخش نظریات فرهنگی، سایر نظریات و نظریات پیر بوردیو تقسیم شده‌است. وجود یک متفکر یعنی بوردیو به دلیل پیشینه‌ای است که از مطالب دربارهٔ او وجود داشت و در صورتی که مطالب دربارهٔ یک متفکر دیگر به اندازه کافی وجود داشته باشد گشایش صفحاتی خاص برای آن‌ها در نظر گرفته می‌شود.
این بخش به‌طور کامل به تشریح مباحث مربوط به روش، چه در حوزه کار می‌دانی و اسنادی و چه در حوزه نظری اختصاص دارد.
بخش تاریخ شامل سه زیر بخش انسان‌شناسی، علوم‌اجتماعی و یادبود می‌شود. در بخش یادبود هم به چهره‌های فرهنگی که تازه در گذشته‌اند و هم به چهره‌هایی که در گذشته‌های کمابیش دور در گذشته‌اند پرداخته می‌شود اما اولویت با چهره‌های معاصر و جدید است. در این بخش یادبود هم چهره‌های فرهنگی ایرانی و هم غیر ایرانی منتشر می‌شود.
این بخش تقریباً به‌طور کامل به دانشجویان اختصاص دارد و شامل موارد زیر می‌شود:
الف) آزمایشگاه: در این بخش تحقیقات درسی دانشجویان منتشر می‌شود. انتشار این تحقیقات برای تشویق دانشجویان انجام می‌گیرد و این سایت کاملاً متوجه وجود اشکالات و نواقص آن‌ها هست اما با این تفکر که با انتشار این مطالب دانشجویان می‌توانند مسئولیت علمی خود را افزایش داده و پیشرفت کنند آن‌ها را منتشر می‌کنند.
ب) درس نامه: در بخش سرفصل دروس، و ابزارهای مختلف قابل استفاده دانشجویان، نمونه سئوالات، اسلایدهای درسی و غیره در اختیار خوانندگان قرار دارد.
ج) پایان‌نامه‌ها: در این بخش پایان‌نامه‌های کارشناسی و کارشناسی ارشد و دکترا منتشر می‌شوند.
بخش منابع موارد متفاوت و زیادی را در بر می‌گیرد که عناوین آن‌ها گویا هستند اما باید توجه داشت که با تشکیل مرکز اسناد و تاریخ فرهنگی تغییرات زیادی در این صفحه ایجاد خواهد شد.
خوانندگان تمام اطلاعات دربارهٔ مدیریت سایت، مدیریت‌های مختلف و نحوه تماس و سیاست‌های سایت را در این بخش می‌یابند.
در صفحه اول هربار با هر کلیک، سه معرفی کتاب و رسانه نیز نمایش داده می‌شود. البته این معرفی‌ها و نقدها در صفحات مربوط از لحاظ موضوعی، جغرافیایی و در بخش منابع نیز قابل دسترس هستند. در این بخش خوانندگان می‌توانند معرفی‌های خود را برای قرار گرفتن در آن بخش برای تارنمای انسان‌شناسی و فرهنگ بفرستند. انسان‌شناسی و فرهنگ معرفی کتاب‌ها، نشریات، رسانه‌ها و غیره را به لحاظ محتوایی کاملاً تأیید نمی‌کند بلکه هدفش اطلاع‌رسانی است.
نخستین شماره از مجله «انسان و فرهنگ» به صورت الکترونیک به وسیله انسان‌شناسی و فرهنگ در فروردین ۱۳۹۰ ویژه نوروز ۹۰ منتشر شد. این ویژه‌نامه مدتی قبل از انتشار با انتشار فراخوان در تارنما از نویسندگان برای نوشتن در این ویژه نامه دعوت می‌کند و در این فراخوان توضیحات لازم و موضوعات مورد نظر را تشریح می‌کند. این ویژه‌نامه به مقالات و یادداشت‌های همکاران تارنما اختصاص دارد. ویژه‌نامهٔ مذکور در ۱۳۰ صفحه با مطالب متنوع ارائه می‌شود. انسان‌شناسی و فرهنگ با هدف گرد هم آمدن، گفتن برای یکدیگر و شنیدن از یکدیگر این مجله را منتشر می‌کند. مطالب ویژه‌نامه سپس در صفحات مربوط به هر یک از آن‌ها نیز در تارنما آرشیو خواهد شد. شماره ۲ این ویژه نامه در تیرماه ۱۳۹۰ با موضوع شهر و فرهنگ منتشر شد.
"مرکز اسناد و تاریخ فرهنگی «انسان‌شناسی و فرهنگ»" یکی از زیرمجموعه‌های مؤسسهٔ انسان‌شناسی و فرهنگ است. مدیریت این مرکز را شایسته مدنی به عهده دارد. این مرکز مجموعهٔ بزرگی از متن کامل کتاب‌های الکترونیک را در حوزه‌های مختلف فرهنگی فراهم آورده‌است که فهرست عمومی و فهرست‌های تخصصی (بر اساس موضوع و پهنه جغرافیایی) آن‌ها را به تدریج با شماره‌گذاری پی در پی در اختیار خوانندگانش قرار می‌دهد. به گفته تارنمای انسان‌شناسی و فرهنگ این مرکز در مهرماه سال ۱۳۹۰ تارنمای خود را به صورت مجزا تأسیس می‌کند. خدمات این مرکز تنها به اعضای آن ارائه می‌شود. این مرکز همچنین مجموعه بزرگی از فیلم‌های داستانی و مستند خود را در زمینه‌های مختلف فرهنگی ارائه می‌دهد.
سایت انسان‌شناسی و فرهنگ بزرگداشت‌ها، دوره‌های کارگاهی مختلفی و پخش و نقد و بررسی فیلم را در زمان‌های متفاوت بر پا می‌کند. کارگاه‌های زبان تخصصی یکی از کارگاه‌هایی بود که برپا شده‌است.
شرکت در جلسات و نشست‌های تخصصی منجمله شرکت در مجموعه نشست‌های تخصصی «موسیقی و رسانه» در پژوهشکده فرهنگ و هنر.
این وب‌گاه از خرداد ماه ۱۳۹۰ ستون مشترک خود را با روزنامهٔ شرق آغاز کرد و در زمینهٔ آموزش مقاله‌نویسی نیز فعالیت دارد. از آن‌جایی که نیاز به ارائه و بیان نتایج تحقیقات در همهٔ حوزه‌های علمی برای مبادله میان کنشگران آن حوزه و رابطهٔ آن‌ها با سایر حوزه‌های علمی، امری ضروری است در همین راستا وب‌گاه انسان‌شناسی و فرهنگ با همکاری دو مؤسسه "نقش سرزمین" و "عرش کاوش"، دوره آموزشی "مقاله‌نویسی" را مدیریت می‌کند.
انسان‌شناسی و فرهنگ همواره با مطبوعات و نهادهای علمی همکاری‌های علمی داشته‌است. از جمله آن‌ها همکاری با روزنامه شرق است که از شنبه ۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۰ یک ستون مشترک هفتگی با عنوان «پرسش از فرهنگ» راه اندازی کردند. این ستون پیشتر در همین روزنامه منتشر می‌شد و انتشار آن مدتی به تعویق افتاد. بعد از این تعویق نخستین نوشته از گروه جدید این مطالب که به وسیله ناصر فکوهی مدیر «انسان‌شناسی و فرهنگ» تألیف و منتشر شد. این ستون یک روز بعد از چاپ توسط روزنامه شرق در سایت انسان‌شناسی و فرهنگ به انتشار می‌رسند. این مرکز مجموعه بزرگی از فیلم‌های داستانی و مستند خود را در زمینه‌های مختلف فرهنگی ارائه می‌دهد. به دنبال انتشار کاریکاتوری، روزنامه شرق از سوی هیئت نظارت بر مطبوعات توقیف شد که بعد از آن در آذر ماه ۱۳۹۱، دو ستون مشترک با عناوین «اندیشه‌های تصویری» و «کنش و نظریه» در دو روزنامه اعتماد و روزنامه بهار منتشر شدند. این دو ستون به وسیله ناصر فکوهی، مدیر انسان‌شناسی و فرهنگ نوشته شده و طراحی در ستون «اندیشه‌های تصویری» را با همکاری، ایرج اسماعیل پورقوچانی (گرافیست و دکترای انسان‌شناسی در آلمان) انجام می‌دهد. ستون «اندیشه‌های تصویری» تلاش دارد برساخته‌های ذهنی را در قالب اشکالی فوری و با انگیزه ایجاد اندیشه، به متن تبدیل کند. همچنین در ستون «کنش و نظریه» هر هفته یکی از مسائل مهم جامعه ایرانی یا بین‌المللی با نگاهی نظری بررسی می‌شود.
هیولای هاوکلاین نام کتابی است از ریچارد براتیگان با نام فرعی یک وسترن گوتیک.
هیولای هاوکلاین داستان دو دوست به نام‌های گریر و کامرون است که با آدمکشی روزگار خود را می‌گذرانند. داستان مربوط به سالهای اول قرن بیستم می‌شود و ماجراهای آن در غرب وحشی می‌گذرد.
هیولای هاوکلاین -ریچارد براتیگان - برگردان سارا خلیلی جهرمی - انتشارات افراز - چاپ اول - بهمن ۱۳۸۹
گلافکوس ایوانو کلریدس (زادهٔ ۲۴ آوریل ۱۹۱۹ در نیکوزیا – درگذشته ۱۵ نوامبر ۲۰۱۳ در نیکوزیا) سیاست‌مدار و چهارمین رئیس‌جمهوری قبرس بود.
پدر وی یک حقوق‌دان یونانی‌نژاد قبرسی بود. وی در جنگ جهانی دوم به نیروی هوایی پادشاهی بریتانیا پیوست ولی در ۱۹۴۲ به دست آلمان‌ها اسیر شد. پس از جنگ تحصیلاتش را در بریتانیا پی‌گرفت. در جریان انتقال قدرت از استعمار انگلستان به دولت قبرس و سپس در جریان تدوین قانون اساسی این کشور نقش بازی کرد.
در جریان کودتای ۱۹۷۴ در قبرس و حملهٔ ترکیه بدین کشور وی چندی کفیل ریاست جمهوری گردید.
از ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۳ وی رئیس صلیب سرخ قبرس شد. از ۱۹۹۳ تا ۲۰۰۳ وی ریاست جمهوری قبرس را در دست داشت. گلافکوس کلریدس در ۱۵ نوامبر ۲۰۱۳ در سن ۹۴ سالگی درگذشت.