moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
امروزه در بازار جهانی به‌ندرت خودرویی با گیربکس دستی می‌توان یافت؛ به‌طوری‌که، در سال ۲۰۱۶ کمتر از ۳٪ خودروهای فروخته‌شده در ایالات متحده، از گونه دنده دستی بودند. به‌علاوه در بیشتر خودروهای روز جهان حتی اهرم دنده‌های اتوماتیک نیز حذف گردیده و جای خود را به چند دکمه در کنار نمایشگر یا سامانه تهویه خودرو داده‌است. اما ایران‌خودرو و سایپا تاکنون حتی موفق به طراحی و ساخت گیربکس اتوماتیک ۴-سرعته نسل اول هم نشده‌اند و هنوز خودروهای خود را با گیربکس دستی روانه بازار می‌کنند.
همه مدل‌های خودروی پرفروش و به‌روز جهان از امکاناتی مانند گرمایش و سرمایش صندلی، گرم‌کن فرمان، صندلی برقی، کنترل پیمایش سازگار، سامانه پارک خودکار، ماساژور صندلی و حسگر باران و نور برخوردار هستند درحالی‌که در خودروهای تولیدی ایران‌خودرو و سایپا بسیاری از امکانات خودروهای دهه ۱۹۹۰ نیز وجود ندارد.
درحالی‌که در خودروهای کنونی جهان، شاید نتوان خودرویی را یافت که کمتر از ۶ ایربگ داشته باشد؛ همچنین اکنون شرکت‌های مطرح خودروسازی مانند تویوتا، بنز، ب‌ام‌و، جنرال موتورز و غیره خودروهای خود را به بیش از ۱۰ ایربگ مجهز کرده‌اند اما بیشتر خودروهای ایرانی از تنها دو ایربگ برخوردار هستند. به‌علاوه از نظر استحکام بدنه نیز خودروهای ایرانی در پایین‌ترین درجه قرار دارند. عقب‌ماندگی و ضعف خودروهای ایرانی در حوزه ایمنی اصلی‌ترین عامل مرگ سالانه ۱۶۰۰۰ تا ۲۸۰۰۰ نفر در تصادف‌های جاده‌ای ایران بوده‌است.
ایران خودرو همواره مهم‌ترین شریک گروه پی‌اس‌ای در خاورمیانه بوده اما به باور کارشناسان یکی از دلایل عدم موفقیت سرمایه‌گذاری‌های مشترک ایران‌خودرو، علاوه‌بر تیراژ تولید کم، درصد اندک ساخت داخل در قراردادهای پلتفرم‌های خارجی تولید این شرکت است؛ بدین صورت که درصد داخلی‌سازی قطعات پلتفرم‌های پژو در سال‌های نخست تولید، بنابر قرارداد، در حدود ۳۰٪ بوده و رسیدن این پلتفرم‌ها به ساخت داخل بالای ۹۰٪ گاهی بیش از ۱۵سال زمان برده که سبب عقب‌ماندگی ایران‌خودرو و قطعه‌سازان ایران از خودروسازی روز جهان و بالطبع عدم توانایی آنان در رقابت با خودروسازان خارجی شده‌است.
به عنوان نخستین تولیدکننده خودرو در ایران، این شرکت تا به حال نتوانسته موفقیت چشمگیری در بازارهای خارج از ایران کسب کند. سرمایه‌گذاری‌های متعدد شکست‌خورده این شرکت در کشورهای گوناگون جهت احداث واحدهای تولید خودرو طی سال‌های گذشته یکی پس از دیگری سندی بر سیاسی‌کاری و نبود برنامه‌ای مدون، علمی و عملی در صادرات شعاری این شرکت است. عمده دلیل شکست این پروژه‌ها را می‌توان در حمایت‌های غیراصولی دولت و ناکارآمدی این شرکت در بازار داخلی جستجو کرد. شرکت‌های بزرگ خودروسازی سایپا و ایران خودرو به لطف حمایت‌های بی‌دریغ دولت‌های پس از انقلاب از این شرکت‌ها و تضییع حقوق مصرف‌کنندگان داخلی امکان ادامه حیات یافته‌اند. رقابت در بازارهای جهانی نیازمند مقدمات و توانایی‌هایی است که تولیدکنندگان داخلی از آن‌ها بی‌بهره‌اند. روند دامپینگ مستمر ایران خودرو به عنوان بزرگ‌ترین شرکت سازنده و صادرکننده خودرو در ایران برای حفظ جایگاه ظاهری در صادرات حاصلی جز افزایش هزینه‌های سرمایه‌گذاری و در نتیجه افزایش قیمت و افت کیفیت بیشتر محصولات عرضه شده در بازار داخلی نداشته.
حتی کمترین کارکرد صادرات و سرمایه‌گذاری خارجی، که به‌یادسپاری برند و نشان تجاری شرکت تولیدکننده خودرو در خاطر مردمان کشور هدف است، در بسیاری از بازارهای صادراتی ایران خودرو و سایپا وجود نداشته‌است؛ به‌گونه‌ای که خودروهای ایران خودرو و سایپا در بسیاری از کشورها با برندها و نشان‌های تجاری دیگری عرضه می‌گردند.
ایران خودرو پس از ناکارآمدی در بازار و البته انتقادات بسیار در زمینه امنیت بسیار پایین خودروها، اقدام به افزایش جزئی ایمنی در خودروها نمود. این افزایش باعث شد تا ستاره‌های کیفی برخی خودروها، ۱ رتبه افزایش داشته باشد که البته این افزایش کیفیت کماکان محل شک و تردید است و دستمایه انتقادات شبکه‌های خبری شده‌است.
واژه دانش‌شناسی، نخستین بار توسط دکتر هوشنگ ابرامی به کار برده شد. دکتر ابرامی، واژه دانش‌شناسی را برای رشته علوم کتابداری و اطلاع‌رسانی به کار برد. در واقع، سه رکن اصلی دانش‌شناسی، عبارت‌اند از:
بر این اساس، علم "دانش‌شناسی" با سه عنصر داده، اطلاعات و دانش سرو کار دارد. به عبارت دیگر، دانش‌شناسی به بحث و بررسی پیرامون دانش و عناصر سازنده آن، یعنی داده و اطلاعات می‌پردازد.ابرامی، هوشنگ. شناختی از دانش‌شناسی.
چوب ، از نظر گیاه‌شناسی، بخش جامد و سخت زیر پوست ساقه درخت یا دیگر گیاهان چوبی است که به شکل بافت آوندی وجود دارد.
اگرچه در باور عموم چوب تنها در درخت و بوته یافت می‌شود، از نگاه علمی در همه گیاهان آوندی وجود دارد. در چوب مجراهای زیر قابل مشاهده است:
مجراهای چوبی به‌وسیله سلول‌های مرده و دیواره‌های چوبی شده به وجود می‌آیند. در هر دو حال پروتوپلاسم (بخش زندهٔ سلول) سلولی پدیدار می‌گردد و دیوارها به‌وسیله ته‌نشین شدن ماده لیگنین (که سختی چوب از آن است) افزایش می‌یابند.
سطوح تار و آوندی در نخستین سال رشد خود را در فاصله‌ای معین در بافت میان آوندهای چوبی و آبکشی قرار می‌دهند، این لایه کامبیوم نامیده می‌شود. کامبیوم به دو بخش درونی (آوند چوبی) و بیرونی (آوند آبکشی) تقسیم می‌شود. همچنانکه سلول‌های پیر با رشد پیوسته تنه فرو می‌ریزند، لایه‌های تازه آوند آبکشی کار خود را انجام می‌دهند.
چوب بی‌گمان یکی از بهترین و سودمندترین مواد خام طبیعت است و بدون آن بشر هرگز به سطح پیشرفت و رفاه کنونی نمی‌رسید.
چوب ابتدا، ماده‌ای حیاتی برای ساخت ابزارهای اولیه، خانه و قایق برای حرکت در رودها بود. سپس، برای ساخت اکثر اشیا و ابزارهای سودمندی که انسان قرن‌ها برای پیشرفت زندگی خود به آن‌ها متکی بود، به کار رفت. بخشی از فناوری چوب بر اثر تلاش صنعتگران باقی مانده، ولی بیشتر آن ناچار از بین رفته و با مواد و روش‌های دیگر که نتیجه انقلاب صنعتی بشر است، جایگزین شده‌است.
چوب تنها منبع طبیعی تجدیدپذیر است. نفت و زغال و دیگر معادن سرانجام روزی تمام خواهد شد، ولی جنگلی که خوب نگهداری شود (حتی گاه بدون نگهداری) به‌طور نامحدود به تولید چوب ادامه خواهد داد. چوب جایگاه ویژه‌ای در اقتصاد جهانی دارد. تولید سالانه چوب در جهان ۲۵۰۰ میلیون متر مکعب است. خواص فیزیکی و شیمیایی و نیز مکانیکی چوب آن را فعلاً بی‌جانشین کرده‌است.
چوب یکی از مفیدترین موادی است که ما در اختیار داریم. چوب محکم است اما می‌توان به سادگی آن را برید و به شکل‌های مختلف درآورد. بخش عمدهٔ چوب از تنهٔ درخت‌ها به‌دست می‌آید.
چوب یکی از قدیمی‌ترین و ابتدایی‌ترین مصالح ساختمانی موجود در طبیعت است که بشر در طول تاریخ از آن بهره برده‌است. چوب تنها مصالح ساختمانی است که از منبع قابل تجدید به‌دست می‌آید و از مصالح خوبی برای مناطق زلزله خیز می‌باشد.
همچنین جالب است است بدانید در کیهان چوب از خیلی موادی که به نظر ما انسان‌ها در زمین بسیار با ارزش و زینتی است (مانند طلا یا الماس) با ارزش‌تر و بسیار کمیاب‌تر است زیرا با توجه به سخن دانشمندان به غیر از شرایط و نشانه‌هایی از حیات فرازمینی، زیست فرازمینی مشاهده نشده؛ چه‌بسا باتوجه به این، امکان مشاهده درخت در نقاطی غیر از زمین در حال حاضر چقدر کم است.
در علوم جنگل، بخش درونی و غیرزنده ساقه درخت که به آن استحکام بیشتری می‌بخشد را درون‌چوب می‌گویند.منبع مطالب بخش درون‌چوب: برابرنهاده‌های فرهنگستان زبان فارسی: دفتر هشتم . بازدید: نوامبر ۲۰۱۱. به همین منوال بخش بیرونی ساقهٔ درخت مرکب از یاخته‌های زنده که آب را به بخش‌های بالاتر درخت منتقل می‌کند برون‌چوب نامیده می‌شود.
چوبدرونی شدن در تمامی درختان پس از سن مشخصی رخ می‌دهد که به نوع گونه چوبی بستگی دارد ولی برخی از درختان درون‌چوب نامشخص مستند یعنی بخش تیره‌تری در تنه یا گرده بینه درخت دیده نمی‌شود مانند برخی ار انواع خانواده صنوبر ممرز توسکا بید ون یا زبان گنجشک و برخی از سوزنی برگان مثل زربین و سروناز و سرو شیراز
درون‌چوب دارای خواص بهتری نسبت به برون‌چوب است که اغلب به علت تجمع مواد استخراجی تیره شدن و افزایش دوام طبیعی چوب می‌باشد در نتیجه کمتر مورد حمله قارچ‌ها و سایر عوامل مخرب چوب قرار می‌گیرد.
هر نوع پوسیدگی که به درون‌چوب محدود می‌شود را «درون‌پوسه» می‌نامند. سرخ، خاکستری یا آبی شدن درون‌چوب درختان پهن‌برگ که لزوماً در نتیجه پوسیدگی نیست، را اصطلاحاً «درون‌تیرگی» می‌نامند. قهوه‌ای یا مشکی شدن قسمت‌هایی از درخت یا دار که لزوماً در نتیجه پوسیدگی نیست را «درون‌سیاهی» نام گذاشته‌اند.
انواع درون‌چوب:
در زمان‌های گذشته به وسیلهٔ اره‌های دستی درخت‌ها را می‌بریدند اما امروزه برای انداختن درخت از اره‌های برقی یا ماشین‌های بزرگی استفاده می‌شود که می‌توانند در چند ثانیه یک درخت را بیندازند و پوست تنهٔ آن را بکنند. در بعضی کشورها تنه‌های درخت را به نزدیک‌ترین رودخانه می‌اندازند و به کمک جریان آب به کارگاه چوب بری می‌رسانند، ولی بخش عمدهٔ الوار با کامیون‌های مخصوص یا با قطار حمل می‌شود.
چوب در حالت اولیه فقط تسطیح می‌شود، سرشاخه‌ها و گرههای برجسته آن گرفته می‌شود. چوب‌های گرد در طول و قطرها، متفاوت بوده که نوع قطور آن برای ستونها و تیرهای باربر مصرف می‌گردد. از چوب‌ها با قطر کمتر برای چوب‌های وادار و توفال و لپه و نظایر آن مصرف می‌شود. این چوب‌ها معمولاً از درخت‌های تبریزی، شمشاد، بید، ممرز، راش و غیره تهیه می‌گردد.
در قدیم چوب‌های گرد به وسیله اره دو سر بلند که طول آن در حدود ۱٫۵ متر و تیغه آن در ناحیه دسته ۱۰ و در وسط ۱۵ سانتی‌متر بود به وسیله دو کارگر بریده می‌شود، ولی امروزه عمل برش توسط اره‌های برقی دستی و اره‌های دستگاهی انجام می‌گردد و معمولاً برش هر ردیف به ضخامت‌های دلخواه برای کارهای نجاری تهیه می‌شود. چنانچه الوار به وسیله برش‌های شعاعی از گرد بینه تهیه شود از جهت مقاومت و همگن بودن اصولی‌تر خواهد بود. الوار از چوب‌های نرم یا از چوب‌های مقاوم با مقطع مربع یا ابعاد متغیر ۴۰*۴۰ سانتی‌متر یا کمتر یا بیشتر نسبت به قطر درخت، از کناره‌های گرد بینه برش شده و بعداً الوار غوله به وجود می‌آید.
الوار تبری بیشتر از چوبهایی است که دارای ترک عمیقی باشد که به اصطلاح تبرداران لاپ یا لاش گفته می‌شود و به وسیله تبرزنی و اهرم کردن در ترک گرد بینه اصطلاحاً لاپه می‌شود و با تبر تیز تسطیح شده و جهت کارهای متفرقه خصوصاً تراورس استفاده می‌شود. تراورس ریل‌های راه‌آهن در طول‌های مختلف کوچک، بزرگ و متوسط تهیه می‌شود.
به طوری که اشاره شد از خانواده برش‌های چهارسوک می‌باشد که در ابعاد ۸ تا ۱۲ سانتی‌متر یا نسبت به عرض الوار برش می‌شود و جهت کلاف کشی در ساختمان‌های چوبی و پوشش‌های آنها، در اسکلت خرپاسازی شیروانی، پلها زیر قالبهای کفراژ و ستونها و نعل کفها به نام نعل‌بندی در ساختمان‌های چوبی ایوان دار مصرف می‌گردد.
از چوب‌های مدور که ترک برداشته و مانند کتاب باز شده و در دو قطر نامساوی می‌باشد و اصطلاحاً به شکل دم کاردی یا دو دم در طول تقریبی تا ۱٫۵ متر و عرض بین ۴۰ تا ۷۰ سانتی‌متر تهیه می‌شود. این تخته‌ها از نشست دم کاردی یکدیگر به حالت سفال ریزی بر سطح اسکلت و شیبهای خارجی خانه‌های روستایی و کلبه و آشیانههای جنگلی مصرف داشته و بیشتر در شمال ایران استفاده می‌شود. تخته‌های لت اکثراً از چوب‌های مقاوم به خصوص بلوط می‌باشد.
این تخته معمولاً از چوب‌های ملایم و نرم که میخ در آن‌ها نشست داشته باشد و از قطعات گردبینه در ارتفاع و عرض لازم و به ضخامت ۱۰ تا ۲۰ میلی‌متر برش می‌شود.
چنانچه قطعه گردبینه بزرگ باشد ابتدا به صورت دوبینه درآمده و سپس هر بینه با برش‌هایی به صورت ورق به شکل تخته درآمده و در بسیاری از کارها مصرف می‌شود.
توجه ۱: کناره‌های تخته درآمده وسیله برش یک عرض می‌گردد. توجه ۲: چنانچه گردبینه به چهارسوک تبدیل شود و سپس از آن تخته تهیه گردد کاری اصولی انجام شده‌است.
به‌طور کلی از چوب در قدیم به عنوان تیرها جهت کلاف‌بندی‌های مقاوم در قوسهای پاتوپا و طاقها و کلاف‌بندی در تیغه‌های خشخاشی گنبدها که کارایی شناژ کلاف‌کننده را دارد، استفاده شده‌است. همچنین در ساختمان‌های شهری و روستایی به عنوان تیرهای پوشش و ستون‌های باربر از آن نهایت بهره‌گیری می‌شود. از تیرهای یکنواخت با قطر بین ۱۰ تا ۱۵ سانتی‌متر برای اسکلت و کلاف‌بندی تله بستها برای دیوارسازی‌ها بهره برده می‌شود. از تیرهای بلند و قطور برای تیرهای تلگراف و تلفن بین راه‌ها و انتقال نیرو استفاده می‌شود. همچنین از چوب‌های مقاوم و سخت به نام تیرهای تونلی در ارتفاع ۱٫۵ تا ۳ متر و به قطر ۲۰ تا ۳۰ سانتی‌متر جهت شمع بندی در تونلهای معدن زغال‌سنگ نهایت استفاده می‌شود. چوب بجز در ساختمان‌های قدیمی و امروزی در بسیاری از صنایع دیگر از جمله صنایع چاپ، ارابه‌سازی، مبل‌سازی، نجاری، قالب کفاشی، کلاف و قاب‌سازی ماشین و واگن‌سازی قطار و بسیاری از صنایع دیگر خصوصاً در صنعت مادر قالب‌سازی مصرف فراوان دارد.
امروزه فراورده‌های بسیاری مانند انواع فیبرهای فشرده، فرمیکاهای الوان استخوانی، نئوپان و تخته‌های نسوز و تخته‌های سه لایی و پنج لایی‌ها و بسیاری دیگر در سیستم‌های ماشینی تهیه و در کارهای ساختمانی و درودگری مصرف می‌گردد.
در قدیم چوب را به وسیله دوغابه آهک یا اندود قیرهای طبیعی یا به وسیله اندود تزریق طبیعی قطران رقیقی محافظت می‌کرده‌اند. در مواردی بر سطح چوب سوخت ناقص می‌داده‌اند تا بدین وسیله از بقیه چوب محافظت شود، از روش ذکر شده برای نگهداری تیرهای چراغ برق و تلگراف جهت مقابله با رطوبت و خطر موریانه زدگی به فراوانی استفاده می‌شود. از این روش برای حفاظت چوب در نشست میان دیوارها استفاده شده‌است. امروزه چوب به وسیله مواد شیمیایی به روش‌های مختلف تزریق و عایق می‌شود. معمولاً در ایران از چوب به صورت خام استفاده می‌گردد. اما تکنیک امروزی در کشورهای صنعتی چوب را به طریق مختلف و با تکنولوژی اصطلاحاً به عمل می‌آورند که از جهات مختلف به خصوص در مقاومت و عمر چوب و آتش‌سوزی بسیار مؤثر است.
در زبان فارسی واژه چوب به‌طور اعم برای چوب درختان سرپا و چوب‌های استحصالی و غیره استعمال می‌شود و در زبان فرانسه هم واژه (Bois) به همین شکل مورد استعمال قرار می‌گیرد، ولی در زبان انگلیسی واژه (Wood) به‌طور اعم برای چوب بکار می‌رود ولی برای چوب درختان استحصال نشده و چوب‌های استحصالی به ترتیب (Timber) و (Lumber) مصطلح است. در بین جنگلبانان انگلیسی (Timber) به معنی کلیه چوب‌ها به غیر از چوب سوخت و سر شاخه‌ها می‌باشد و برای چوب‌های استحصالی اصطلاح (converted timbers) بکار می‌برند که معادل آن در بین جنگلبانان آمریکایی واژه (Lumber) است. ضمناً باید دانست که اصطلاح (Bois) و (Wood) برای بیشه یا جنگل کوچک هم استعمال می‌شود.
در کاوش‌های باستان‌شناسی که بر روی تپه چراغعلی انجام شده‌است، مجسمه چوبی گاو و گاوآهنی به دست آمده که حکایت از چوب‌سازی هزاره دوم و اول قبل از میلاد دارد. مسلماً در آن زمان چوب نقش مهمی در این سرزمین داشته‌است. داریوش در فرمان بنیاد شهر شوش می‌گوید: «تخته و چوب یکا از گاندرا و کرمانیا آورده شد)». واژه (یکا) در زبان فارسی همان درخت جگ است که چوبی قهوه‌ای رنگ و سخت دارد. از این نقش برجسته قصر آپادانا در دوره هخامنشی آشکار می‌شود که چوب را برای استفاده کاربردی و تزئینی در دوران مادها نیز به کار می‌گرفتند. در قسمتی از این نقش برجسته یک درباری ماد در حال حمل یک صندلی چوبی مشاهده می‌شود که مربوط به سده پنجم پیش از میلاد است.
به‌طور کلی از چوب به طرق مختلف در بناهای مساجد و گلدسته‌ها، مدارس، کاخها، بازارها، دکاکین، حجرهها و کاروانسراها و غیره نهایت استفاده می‌شد.
در دوران قاجاریه ساختمان در شکل‌های کلاه فرنگی و طرههای پیش آمده زیبا مانند عمارت باغ ارم در شیراز، شمس‌العماره و کاخ گلستان و سلطنت آباد در تهران و بسیاری از بناهای دیگر چوب به شکل خاصی در آن‌ها به کار رفته‌است. به‌طور کلی از چوب و فراورده‌های آن در بناهای صد سال اخیر به‌عنوان مصالحی مؤثر در ستون‌های چوبی، پوشش‌های سقف‌های دوجداره خارجی و توفال‌سازی، همچنین در ساختن درهای ارسی و پنجرههای ظریف با کارهای هنری مختلف استفاده گوناگون شده‌است.
در سالیان گذشته و همچنین در روزگار اخیر از وجود چوب‌های مقاوم جهت کلاف‌بندی ساختمان‌های چوبی در شمال ایران، چه در حالت سنتی و چه در کیفیت و کاربرد روش‌های امروزی به ویژه در شیروانی‌سازی‌های گوناگون نهایت استفاده می‌شود.
از وجود چوب و فراورده‌های آن در ساختمان‌های جنگلی و موسسات جنگلبانی و اسکلت کلبه‌های روستایی و ساختمان‌های مسکونی چوبی محدود و انبارهای آنها، همچنین انبارهای وسیع کشاورزی و برخی از سالن‌های دامداری و مرغداری و سالن‌های وسیع ورزشگاهها و آموزشگاهها و درمانگاهها و مواردی دیگر بسته به نوع آب و هوا ساخته می‌شود.
امروزه از چوب برای ازاره‌سازی، کف‌سازی‌های پارکت، قاب‌سازی‌های سقف و دکورسازی‌ها و کابینتهای چوبی و به‌خصوص درهای چوبی با روکش‌های زیبا بهره کافی گرفته می‌شود. همچنین از وجود چوب برای ساختن دیوارهای جداکننده و در مجموع انواع قالب‌بندی‌های کفراژ جهت کارهای بتونی و انواع داربست‌های باربر و مقاوم استفاده می‌شود و به‌طور کلی پس از سنگ، آجر، گچ و آهک، چوب نیز یکی از مصالح بسیار مؤثر در امر ساخت‌وساز می‌باشد.
ترکیب شیمیایی چوب از گونه‌ها به گونه‌ها متفاوت است، اما تقریباً ۵۰٪ کربن، ۴۲٪ اکسیژن، ۶٪ هیدروژن، ۱٪ نیتروژن و ۱٪ دیگر را (عمدتا کلسیم، پتاسیم، سدیم، منیزیم، آهن و منگنز) تشکیل می‌دهند.Jean-Pierre Barette; Claude Hazard et Jérôme Mayer (1996). Mémotech Bois et Matériaux Associés. Paris: Éditions Casteilla. p. 22. ISBN 978-2-7135-1645-0. چوب همچنین حاوی مقدار کمی گوگرد، کلر، سیلیکون، فسفر و سایر عناصر دیگر است.
آبخازستان یا جمهوری آبخازستان نام یک استان واقع در غرب گرجستان و کرانهٔ شرقی دریای سیاه است که حدود ۲۴۲ هزار نفر جمعیت دارد که بیشترشان تابعیت روسی دارند. در فارسی، به پیروی از روسی نام آبخاز را گاه «ابخازیا» و به پیروی عربی گاه «آبخازیه» هم نوشته‌اند.
وضعیت سیاسی آبخاز مسئله اصلی درگیری میان گرجستان و آبخازستان و همچنین از دلایل تنش در روابط گرجستان و روسیه است. در حالی‌که گرجستان کنترل خود را بر آبخازستان از دست داده، دولت گرجستان و اکثر کشورهای عضو سازمان ملل متحد، آبخاز را قانوناً بخشی از گرجستان می‌دانند. قانون اساسی گرجستان، آبخاز را به عنوان جمهوری خودگردان آبخاز تعریف می‌کند. در همین حال، آبخازستان توسط روسیه، ونزوئلا، نیکاراگوئه، نائورو و سوریه به عنوان یک کشور مستقل به‌رسمیت شناخته شده‌است.
مرکز جمهوری آبخاز، بندر سوخومی است که در ساحل دریای سیاه واقع است.
۶۰ درصد مردم آبخازستان مسیحی، ۱۸ درصد مسلمان، ۸ درصد پیرو آیین‌های بومی قدیمی آبخاز و ۸ درصد نیز بی‌دین هستند. واحد پولی آبخاز روبل است و مردم آن هم برای تردد به سایر کشورها از گذرنامه روسی استفاده می‌کنند.
سرزمین آبخازها در جنگی که پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال‌های ۱۹۹۲ و ۱۹۹۳ میلادی رخ داد از گرجستان جدا شد، و در سال ۱۹۹۹ رسماً اعلام خودمختاری کرد. این حرکت، آبخاز را با تحریم‌های بین‌المللی مواجه کرد. نیروهای نظامی روسیه و گرجستان در سال ۲۰۰۸ بر سر دو منطقه جدایی‌طلب آبخاز و اوستیای جنوبی درگیری نظامی داشتند و تنش‌ها میان دو کشور همچنان بالا است.
در متون فارسی و عربی نام آبخاز به صورت آبخازیه و آبخازستان آمده‌است. در فارسی در زمان قاجار به آن آبخیزستان هم می‌گفتند. مردم آسیای کوچک آن را آبازا می‌نامیدند در منابع باستان نام آبخاز به صورت آپسوا، آباسکوی و آباسگی آمده‌است. این منطقه در روسی آبخازیا نام دارد.
واژه آبخاز از ریشه زبان محلی این ناحیه و معنی آن «سرزمین میرندگان» است. در ادب عامه، نام آبخاز را ترجیحاً «سرزمین روح و روان» ترجمه می‌کنند.Ozgan, Konstantin (1998). "Abkhazia: Problems and the Paths to their Resolution". In Ole Høiris, Sefa Martin Yürükel (ed.). Contrasts and Solutions in the Caucasus. Aarhus University Press. p. 184. ISBN 978-87-7288-708-
این منطقه جزو پادشاهی کولخیس بود و بعدها بخشی بزرگ از آن جزو پادشاهی لازیکا بود. لازها گروهی از گرجی‌ها هستند که به زبان لازی که کارتولی است سخن می‌گویند. مهاجرانی که آبخازی نامیده شدند از دسته شمال غربی یا آدیگی هستند و به کارتولی‌ها ربطی ندارند. در دوره کولخیس یونانی‌ها در خارج از این منطقه ساکن می‌شوند و بعدها آبخازی نامیده شدند و گرچه یک پادشاهی با نام پادشاهی آبخازیا ایجاد شد ولی همه مردم گرجی بودند. آبخاز در سدهٔ دوم پیش از میلاد تابع مهرداد ششم فرمانروای دولت پونتوس شد. از اواخر سدهٔ نخست میلادی رومیان به آبخاز حمله کردند. از سدهٔ چهارم تا ششم میلادی دولت روم شرقی بتدریج در آبخاز نفوذ کرد. بنا به نوشته مورخان رومی آبخاز بخشی از سرزمین لازستان بود. خصی کردن بردگان آبخازی یکی از کارهای زشت رومیان به‌شمار می‌رفت. آبخازستان همانند دیگر نواحی گرجستان مورد نزاع دولت‌های روم شرقی و ایران ساسانی بود. فشار رومیان سبب می‌شد که مردم آبخاز به شاهان ساسانی توسّل جویند.
۲۳ سپتامبر سال ۵۴۲ میلادی و در زمان پادشاهی خسرو انوشیروان، ارتش ایران شهر بندری سوخومی در آبخاز را از رومیان پس گرفت. رومی‌ها که نام این شهر را به سباستوپولیس تغییر داده بودند پیش از عقب‌نشینی از شهر، بسیاری از ساختمان‌ها و ازجمله ارگ شهر را ویران ساخته بودند. ارگ ویران‌شده شهر که بعداً بر اثر پیشروی دریا به زیر آب فرورفته است اخیراً توسط باستان شناسان شناسایی شده‌است.روزنامه اطلاعات. بخش «امروز در تاریخ ». یکشنبه ۱ مهر ۱۳۹۷. بازدید: ژوئیه ۲۰۱۹.
در حدود سال ۶۴۳ میلادی، ۲۲ هجری عمر بن خطاب، سراقة بن عمرو را مأمور فتح قفقاز کرد. سراقة، جیب بن مسلم قهری را مأمور گرجستان کرد و او مردم گرجستان، از جمله آبخاز را به پرداخت جزیه ملزم کرد. در سال‌های ۱۲۰–۱۱۸ هجری سپاهیان بنی امیه شهر سوخومی را ویران کردند. آبخاز در سال‌های ۳۳۹–۳۳۶ هجری از رونق فراوان برخوردار بود.
از این زمان به بعد دودمان باگراتیونی گرجستان بر آبخاز فرمانروایی یافتند. در سده‌های پنجم تا هفتم هجری فرهنگ، زبان و خط گرجی جانشین فرهنگ بیزانسی شد. تا عهد مغولان دودمان باگراتیونی فرمانروای آبخاز بودند. مدتی سلطان جلال‌الدین منکبرنی یا همان خوارزمشاه در بلاد گرجستان عنوان شاه آبخاز را داشت که به صورت ملک‌الملوک آبخاز و گرجیان نوشته شده‌است.
در میانه‌های سده نهم هجری دولت عثمانی به آبخاز لشکر کشید و اراضی ساحلی آبخاز به ویژه سوخوم به پایگاه نظامی دولت عثمانی تبدیل شد. با ورود سپاهیان عثمانی، دین اسلام در میان آبخازها گسترش یافت، ولی مسیحیت نیز همچنان به حیات خود ادامه داد. آبخازها در سده دوازدهم هجری علیه دولت عثمانی دست به شورش زدند و لشکریان ترک را از دژ سوخوم بیرون راندند.
آبخازها در سال ۱۸۱۰ میلادی تحت‌الحمایگی دولت روسیه را پذیرفتند. در سال ۱۸۶۶ میلادی آبخازها علیه دولت روسیه سر به شورش برداشتند و گروه کثیری از آنان که اغلب مسلمان بودند، به ترکیه مهاجرت کردند. پس از جنگ روسیه و عثمانی در سال‌های ۱۸۷۸–۱۸۷۷ میلادی (۱۲۹۵–۱۲۹۴ هجری) بار دیگر گروهی از آبخازها به شبه جزیره آناتولی مهاجرت کردند. سال ۱۹۲۱ میلادی حکومت شوروی در آبخاز مستقر شد و این سرزمین در فوریهٔ ۱۹۲۲ به صورت بخشی از سرزمین اتحاد جماهیر شوروی درآمد.
سرزمین آبخازها در جنگی که پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوری در سال‌های ۱۹۹۲ و ۱۹۹۳ میلادی رخ داد از گرجستان جدا شد، و در سال ۱۹۹۹ رسماً اعلام خودمختاری کرد. اقدامی که منطقه آبخاز را با تحریم‌های بین‌المللی مواجه کرد. مقامات آبخازی سرانجام در سال ۲۰۰۸ میلادی با استفاده از فضای به وجود آمده پس از تهاجم ارتش گرجستان به اوستیای جنوبی و مداخله روسیه در حمایت از استقلال اوستیای جنوبی، اعلام استقلال کردند. پس از این رویداد، روسیه از استقلال آبخازستان حمایت کرد و با گسترش روابط پایدار خود با آبخاز به اصلی‌ترین شریک و متحد آبخاز تبدیل شد. به همین علت، اقتصاد منطقه آبخاز کاملاً متکی به روسیه است.
مساحت جمهوری آبخازستان ۸٫۷۰۰ کیلومتر مربع است. آبخاز شامل مناطق کوهستانی از رشته کوه‌های قفقاز تا کرانهٔ دریای سیاه است که از ریزشگاه رود اینگوری تا ناحیهٔ گاگرا امتداد دارد.
ترکیب قومی آبخاز متنوع است. آبخازها ۵۰٫۷ درصد، گرجی‌ها ۱۹٫۲؛ ارامنه ۱۷٫۴ درصد و روس‌ها ۹٫۱ درصد از جمعیت آبخازیا را تشکیل می‌دهند. در مورد شمار آبخازها اختلاف نظر وجود دارد. آکینر شمار آن‌ها ۸۳٫۰۹۷ نفر و بنیگسن ۹۱٫۰۰۰ نفر نوشته‌اند (طبق آمار سال ۱۹۷۹). زبان آبخازی به گروه زبان‌های شمال باختری قفقاز تعلق دارد و شامل دو لهجه بزیب و گوائوتا است. بخشی از آبخازها مسلمان و اهل سنت هستند و تعدادی از آن‌ها در ترکیه سکونت دارند و از مهاجرین محسوب می‌شوند. درصد بالایی نیز با قومیت گرجی از قدیم‌الایام ساکن این منطقه بوده‌اند ولی باتوجه به اینکه درگیری‌هایی در این منطقه برای جداکردن خاک آبخاز پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، بین جدایی طلبان آبخاز و نیروهای دولت مرکزی گرجستان انجام گرفت، ساکنین با قومیت گرجی را مجبور به ترک خاک آبخاز نمودند. روسیه همیشه سعی در جدایی این منطقه از گرجستان داشته‌است.
پس از استقلال گرجستان در سال ۱۳۷۰ (۱۹۹۱)، ادوارد شواردنادزه وزیر خارجه پیشین اتحاد جماهیر شوروی، به عنوان نخستین رئیس‌جمهور گرجستان، قدرت را در دست گرفت. بلافاصله پس از استقلال گرجستان، بر سر حاکمیت بر جمهوری‌های خودمختار اوستیای جنوبی و آبخازستان بین روسیه و گرجستان اختلاف درگرفت.«آشنایی با آبخازیا». ۲۰۱۸. همشهری آنلاین. Accessed July 18 2019. .
روسیه اجازه نداد که گرجستان، حاکمیت خود را بر این دو سرزمین اعمال کند. ضعف گرجستان و نیز نزدیکی دولت وقت - به ویژه شخص شواردنادزه - به روسیه، سبب شد که حکومت گرجستان تن به مصالحه با حکومت روسیه بدهد. گرجستان همچنین پذیرفت با حضور نیروهای روسی در این دو منطقه مخالفت نکند.
پس از اعلام استقلال آبخاز در ۲۰۰۸، روسیه از استقلال آبخاز حمایت کرد و به اصلی‌ترین شریک و متحد آبخازستان تبدیل شد. به همین علت، اقتصاد منطقه آبخاز کاملاً متکی به روسیه است و واحد پولی آبخازیا روبل است.
اقتصاد آبخاز با روسیه پیوندهای گوناگونی دارد. آبخاز به علت برخورداری از سواحل زیبا، یک مکان تفریحی برای روس‌ها به‌شمار می‌رود. آبخازیا سکونت‌گاه تفریحی دوم برای روس‌ها بعد از سوچی است و به دلیل قیمت ارزان هتل‌ها، مکان مناسبی برای تفریح است.
از نویسندگان آبخازی که چندین بار جوایز ادبی دولتی در دوره شوروی و سپس روسیه دریافت کرد فاضل اسکندر بود. فاضل عبدلوویچ اسکندر در سال ۱۹۲۹ از پدری ایرانی و مادری اهل آبخاز در بندر سوخومی به دنیا آمد. اسکندر که با نوشتن طنز در دوره حکومت شوروی به شهرت رسید، بسیاری از تابوهای سیاسی حکومت کمونیستی را شکست. بسیاری از آثار او نوشته‌های فکاهی دربارهٔ زندگی روزمره در قفقاز بود."فاضل اسکندر، نویسنده ایرانی‌تبار دوران شوروی درگذشت". 2019. BBC News فارسی. Accessed July 18 2019. .
نئوپان نام تجاری فراورده‌ای است که از تراشه‌های چوب ساخته می‌شود. نئوپان محصول چوب مهندسی‌شدهٔ ساخته‌شده از خرده‌چوب‌هایی مثل تراشه‌های کارخانهٔ اره‌کشی یا خاک‌اره به همراه رزین مصنوعی یا چسب‌های مناسب دیگر است که پرِس و فشرده شده‌باشد. نئوپان یک فراوردهٔ کامپوزیتی است.
این محصول معمولاً از صنایع بازیافت چوب است به‌طوری‌که ضایعات به‌دست‌آمده در فرایند بهره‌برداری از چوب درختان برای مصارف مختلف را تبدیل به خرده‌چوب می‌کنند، سپس این خرده‌چوب‌ها را رطوبت‌گیری و به‌خوبی همگون می‌کنند و چسب می‌زنند و تحت پرس حرارتی قرار می‌دهند. ورق‌های به‌دست‌آمده پس از سرد شدن و سمباده خوردن قابل استفاده‌اند.
تخته خرده چوب و تخته ویفر نوعی از اوراق فشرده چوبی هستند که از چیپس، تراشه، آرد و یا خاک اره چوب به همراه رزین های مناسب هستند که با استفاده از پرس گرم و یا فرایند اکستروژن (تخته خرده چوب های مجوف) ساخته می شوند.
تخته خرده چوب، ارزانتر، متراکم تر و همگن تر از چوب ماسیو و تخته لایه می باشد و زمانی که شکل ظاهری و مقاومت نسبت به قیمت اهمیت کمتری داشته باشند، می تواند جایگزین محصولات مذکور می­شود. به هر حال تخته خرده چوب می تواند با استفاده از رنگ ها و یا به کار گیری روکش های چوبی در سطوح زیباتر شود. اگرچه تخته خرده چوب تراکم بیشتری از چوب دارد، اما از تخته فیبرها سبک تر می باشد.
یکی از بزرگترین ضعف تخته خرده چوب تغییر ابعاد و رنگ آن در اثر رطوبت می باشد، به خصوص وقتی که سطوح و لبه های آن با روکش، رنگ و یا آستر پوشش داده نشده است. بنابراین استفاده از تخته خرده چوب در مصارف خارج ساختمان و جاهایی که رطوبت بالا باشد به ندرت اتفاق می افتد، به استثنای برخی کاربردهای زیرین در حمام و آشپزخانه. در محیط های خشک، تخته خرده چوب روکش شده نسبت به تخته لایه بدلیل پایداری مطلوب و قیمت پایین تر ارجحیت دارد.
تخته خرده چوب برای نخستین بار در آلمان در سال 1887 توسط Hubbaard توسعه یافت. اولین نمونه صنعتی در طی جنگ جهانی دوم در یک شرکت آلمانی در برمن تولید شد. این شرکت از ضایعاتی مانند تراشه ها، خاک اره و خرده های اسیاب شده (آسیاب چکشی) چوب و چسب زنی آنها به وسیله رزین های فنلی استفاده نمود. آسیاب کردن ذرات در حقیقت خردکن مواد به تکه های کوچک و کوچکتر تا جایی که از یک الک ریز عبور کنند. اغلب کارخانه های امروزی تولیدکننده تخته خرده چوب از چنین فرایند مشابهی استفاده می کنند، اگرچه گاهی رزین های مورد استفاده مختلف می باشند.
با توجه به تجربیات بدست آمده از نخستین کارخانه صنعتی تولید تخته خرده چوب، فرایند تولید تحولات بیشتری را در سال های پس از آن تجربه کرد به گونه ای که تولید تخته های سه لایه شامل ذرات ریز در سطوح و ذرات درشت در لایه مرکزی توسعه یافت (تخته خرده چوب های سه لایه). همچنین تخته های تدریجی که ذرات از مرکز به سطوح ریزتر می شدند نیز توسه پیدا نمود.
تخته خرده چوب از مخلوط کردن خرده چوب ها یا تراشه ها با چسب و شکل دادن آن به صورت صفحه تولید می گردد. مواد خام مورد استفاده در تخته خرده چوب ابتدا درون چیپر دیسکی و سپس آسیاب چکشی برای خردشدن وارد می شوند. سپس خرده چوبها خشک شده وبعد از آن خرده های درشت (oversize) و خیلی ریز (fine) توسط الک جدا می شوند. رزین به صورت مایع توسط نازلها به خرده چوب ها اسپری می شود. رزین های متعددی وجود دارند که به طور معمول مورد استفاده قرار می گیرند. رزین های آمینو بر پایه فرمالدهید بهترین نوع رزین ها از نظر کاربرد و قیمت تمام شده می باشند. رزین های اوره- ملامین با افزودن ملامین نیز جهت افزایش مقاومت به آب تخته استفاده می گردد.
برای مصارف خارج از ساختمان و جاهایی که مقاومت به آب بالا نیاز می باشد از فنل فرمالدهید استفاده می گردد که به تیره تر شدن پانل منجر می شود. از رزین های ملامین- اوره- فنل فرمالدهید هم نیز استفاده می گردد. رزین های رزورسینول به ویژه به صورت ترکیب شده با رزین های فنلی برای بالا بردن خصوصیات پانل مورد استفاده قرار می گیرند، اما این حالت معمولاً برای تخته ها در مواقعی که کاربرد زیر اب نیاز باشد استفاده می شود و به ندرت در ساخت پانل ها به کار می رود. در تولید تخته خرده چوب گاهی از انواع دیگر مواد شیمیایی مانند پارافین ،رنگ ها، عامل اصلاح کننده در برابر رطوبت و آتش و حشرات استفاده می شوند. در نهایت کیک مواد درون پرس گرم برای گیرای رزین با حرارت 220 – 160 سانتیگراد و فشار ویژه 4-3 مگاپاسکال قرار می گیرند. در نهایت تخته ها درون خنک کننده ستاره ای خنک می شوند و بعد از آن برش و سنباده زده می شوند تخته های حاصل همچنین می­توانند به صورت خام و روکش شده به فروش برسند.
تخته خرده چوب تاثیر بسیار بزرگی بروی طراحی مبلمان داشته است. در اوایل دهه 1950 استفاده از تخته خرده چوب برای مبلمان اشپزخانه شروع گردید، اما بسیاری از موارد هزینه تمام شده آن بیشتر از چوب ماسیو بوده است. یک آشپزخانه ساخته شده از تخته خرده چوب در آن سالها فقط برای افراد ثروتمند قابل استفاده بوده است. با توسعه تکنولوژی تولید، هزینه هایتولید تخته خرده چوب به شدت کاهش پیدا کرده و قیمت نهایی تخته خرده چوب نیز به شدت کاهش پیدا نمود، به گونه ای که امروزه تخته خرده چوب یکی از ارزانترین اوراف فشرده چوبی در بازار است.
یکی از تحولات اساسی در زمینه تخته خرده چوب در دو دهه اخیر، توسعه تخته های سبک وزن برای استفاده در مبلمان های حجمی است. استراتژهای گسترده­ای در این زمینه بویژه در کشورهای اروپایی توسعه پیدا کرده است و امروزه تخته خرده چوبهای سبک وزن متنوعی در بازارهای دنیا تولید و در بازار به فروش می رسند.
نگرانی های ایمنی و سلامت در زمینه استفاده از تخته خرده چوب هم برای تولیدکنندگان مبلمان و هم مصرف کنندگان آن وجود دارد. گردهای بسیار ریز آزاد شده از تخته خرده چوب هنگام ماشین کاری آن به شدت می تواند بر سلامتی تولیدکنندگان مبلمان اثرگذار باشد. البته در این زمینه امروز اغلب کارگاه های پیشرفته مجهز به مکنده های قوی در کنار ماشین آلات برش هستند.
تخته خرده چوب های ساخته شده با چسب های آمینی می توانند در شرایط مصرف، گاز فرمالدهید و سیانید هیدروژن و غیره متصاعد نمایند که به شده برای سلامتی مضر است. سازمان پزوهش های سرطان در سال 2006، فرمالدهید را گازی سرطان­زا معرفی نموده است. البته لازم به ذکر است که محققین و تولیدکنندگان تخته خرده چوب در دنیا امروزه با استفاده از راهکارهای مختلفی توانسته اند که میزان انتشار فرمالدهید از تخته خرده چوب را به شدت کاهش دهند. تلاش های بسیار زیادی نیز در زمینه توسعه محصولات بدون فرمالدهید (No-added-formaldehyde) نیز صورت پذیرفته است.منابع
"Wood based panel producers in Poland".
"Particleboard - Decorative Surfaces". www.decorativesurfaces.org.
Rowell M., Roger (2013). Handbook of Wood Chemistry and Wood Composites. Taylor and Francis Group. ISBN 978-1-4398-5381-8.
"Wood dust hazards" (PDF). UK HSE. Archived from the original (pdf) on 2009-12-29.
McCann, Michael; Babin, Angela. "Woodworking Hazards".
"Formaldehyde Factsheet" (webpage). Illinois Department of Public Health.
IARC Monographs on the Evaluation of Carcinogenic Risks to Humans Volume 88 (2006) Formaldehyde, 2-Butoxyethanol and 1-tert-Butoxypropan-2-ol (pdf, html), WHO Press, 2006( English )
نیکوتین یک ترکیب آلی نیتروژن‌دار است که بیشتر در گیاهانی مانند تنباکو (نسوار یا ناس) و در اندازه‌های کمتر در گوجه‌فرنگی، سیب‌زمینی، بادمجان و فلفل‌ سبز یافت می‌شود. ۰٫۳ تا ۵ درصد گیاه خشک تنباکو را نیکوتین می‌سازد و یک زهر اثرگذار بر سامانه عصبی است که در بسیاری از حشره‌کشها به کار می‌رود. نیکوتین در اندازه‌های کمتر، یک ماده انگیزنده (محرک زیستی) اعتیادآور و عامل بسیاری از ویژگی‌های روانی دود تنباکو است. نیکوتین سومین ماده اعتیادآور جهان پس از هروئین و کوکائین است.
نیکوتین یک آلکالوئید دارای دو انانتیومر S و R است که از نظر فیزیکی ماده‌ای نمگیر و روغنی و حل شونده در آب است. نیکوتین در آب یک باز است و به عنوان یک باز نیتروژنی با اسیدها نمک‌های معمولاً جامد و حل شونده در آب می‌سازد. بازآزاد نیکوتین در دمای ۹۵°C
می‌سوزد و به همین سبب بیشتر نیکوتین سیگار سوخته و دود می‌شود؛ هرچند همان میزان کم می‌تواند سبب اعتیاد شود.
نیکوتین به سادگی از راه پوست جذب می‌شود و با نظر به حل‌شوندگی آن در آب یکی از راه‌های به دست آوردن آن خیساندن تنباکوی تکه شده در آب برای زمان ۱۲ ساعت است.
پس از کشیدن (تدخین) دود تنباکو، نیکوتین موجود در آن ظرف چند ثانیه وارد جریان خون شده و به مغز می‌رسد. نیکوتینی که به مغز می‌رسد باعث ترشح شدن لحظه‌ای دوپامین در مغز (سیستم مزوکورتیکولیمبیک )، و احساس لذت و انرژی می‌شود. اثر دوپامین تولید شده سریعاً از بین رفته (حدود ۲ ساعت) و باعث خستگی و کسل شدن فرد می‌شود. در این شرایط فرد مجدداً به همان احساس ناشی از ترشح دوپامین نیاز پیدا کرده و مجدداً اقدام به مصرف می‌کند.
نیکوتین در اندازه‌های کم یک انگیزنده‌است که سبب افزایش هوشیاری، حافظه و فعالیت می‌شود ولی در اندازه‌های بیشتر به افزایش تپش قلب، فشارخون و کاهش اشتها می‌انجامد.
پس از دمیدن دود سیگار نیکوتین به جریان خون راه یافته و پس از حدود ۷ ثانیه به مغز می‌رسد. هرچند نیکوتینی که به بدن می‌رسد تنها بخشی از نیکوتین موجود در سیگار است چون بیشتر نیکوتین موجود در برگ تنباکو در دمای بالای آتش سیگار تجزیه می‌شود ولی در مصرف برگ تنباکو به صورت جویدن میزان بیشتری از نیکوتین جذب می‌شود.
در دانش «داروشناسی» نیکوتین به عنوان یک محرک گیرنده استیل کولین نیکوتینی کار می‌کند. نیکوتین در اندازه‌های کم سبب تحریک این گیرنده‌ها شده و ترشح هورمون آدرنالین را افزایش می‌دهد که این سبب بالارفتن سرعت تپش قلب، فشار خون، تنفس و سرانجام افزایش گلوکز در خون می‌شود. نیکوتین در اندازه‌های بیشتر سبب غیرقطبی کردن گیرنده‌های استیل کولین نیکوتینی می‌شود که یکی از دلیل‌های زهرآگینی نیکوتین است و از همین ویژگی آن به عنوان حشره‌کش سود می‌جویند.
کوتینین ماده‌ای است که از نیکوتین در بدن تشکیل می‌شود و تا ۴۸ ساعت در بدن می‌ماند و روشی برای فهمیدن مصرف نیکوتین به وسیله شخص است.
نیکوتین یک سَم قوی‌ست که تنها نزدیک به ۳۰ تا ۶۰ میلی‌گرم از آن می‌تواند یک انسان بزرگسال را از پا درآورد. این در حالی است که دوز سمی کوکائین بالا یک گرم است.
علت این سمیت شدید، اثر آنتی‌کولینرژیک نیکوتین است.
دود سیگار از عامل‌های سرطان به‌شمار می‌آید و این در صورتی است که ماده نیکوتین از سوی آژانس بین‌المللی پژوهش‌های سرطان (وابسته به سازمان جهانی بهداشت) (IARC) به عنوان ماده سرطان زا شناخته نمی‌شود.
نیکوتین در مقادیری که در محصولات جایگزین دخانیات (NRT) همانند سیگار الکتریکی یافت می‌شود، می‌تواند نیاز به نیکوتین افراد مصرف‌کننده محصولات دخانی را در حالی تأمین کند که مواد سرطان‌زا (carcinogens) و سایر مواد سمی موجود در این محصولات را به حداقل برساند.
نیکوتین در شکل دارویی آن نیز جایگزینی سالمتر برای نیکوتین موجود در تنباکو است. نیکوتین دارویی که به شکل انواع آدامس حاوی نیکوتین یا برچسب‌های نیکوتین دار در داروخانه‌ها یافت می‌شود از سوی «سازمان جهانی بهداشت»(WHO) از سال ۲۰۰۹ به عنوان داروهای ضرروی موجود در داروخانه‌ها شناخته می‌شود.
نیکوتین در مقادیر زیاد می‌تواند سمی بوده یا کشنده باشد و همین‌طور محصولات حاوی نیکوتین همواره بایستی دور از دسترس کودکان قرار گیرند.
نیکوتین به عنوان یکی از ترکیبات اصلی تنباکو، تأثیرات پیچیده و متنوعی بر روی سیستم عصبی انسان دارد که به مرور زمان تجربه‌هایی روانی خاص را به همراه دارد. این بخش از مقاله به بررسی دقیق‌تر اثرات روانی نیکوتین می‌پردازد تا درک بهتری از تأثیرات ذهنی این ماده را به شما ارائه دهد.
یکی از جنبه‌های مهم تأثیرات روانی نیکوتین، اعتیاد به این ماده است. نیکوتین با تغییرات در مغز، به افراد تسهیل در مصرف مکرر ایت ماده و دشواری در ترک آن می‌دهد. اعتیاد به نیکوتین ممکن است به مشکلات جدی روانی و فیزیکی منجر شود و نیاز به کمک‌های ترکیبی برای قطع مصرف آن داشته باشد.
به عنوان تنها قسمتی از داستان، اثرات روانی نیکوتین نمی‌توانند فقط به اثرات مثبت محدود شوند. برخی افراد ممکن است تأثیرات جانبی روانی نیکوتین را تجربه کنند که شامل علایمی مانند اضطراب، افزایش تنش، و اختلالات خواب می‌شود. این اثرات می‌توانند به ویژه در افرادی که اعتیاد به نیکوتین دارند، پدیدار شوند.
مصرف نیکوتین ممکن است به تأثیرات جسمانی منجر شود که در نهایت تأثیرات روانی را نیز تحت تأثیر قرار می‌دهند. این ممکن است شامل افزایش ضربان قلب، افزایش فشار خون، و تغییرات در تنفس باشد.
در نهایت، تأثیرات روانی نیکوتین موضوعی پیچیده هستند و باید با دقت مورد بررسی قرار گیرند. افراد باید با آگاهی از اثرات مثبت و منفی آن تصمیم‌گیری کنند و اگر به علایق خاصی دارند، به مشاوره‌گران سلامت روانی مراجعه کنند.
نیکوتین، ترکیبی که در تنباکو و محصولات مشابه آن وجود دارد، اثرات جسمی متعددی را بر روی سلامت انسان دارد. این بخش از مقاله به معرفی و تجزیه و تحلیل اثرات جسمی Nicotine می‌پردازد و نقش آن در ایجاد بیماری‌های مختلف را بررسی می‌کند.
سیگاری که به عنوان یکی از اصلی‌ترین مصرف‌کنندگان نیکوتین شناخته می‌شود، تأثیرات جدی بر سیستم تنفسی دارد. دود سیگار حاوی مواد مضری مانند ترکیبات تار و این ماده است که می‌تواند به مشکلات تنفسی منجر شود. از جمله اثرات بر سیستم تنفسی می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
نیکوتین تأثیرات مهمی بر سیستم قلبی-عروقی دارد و ممکن است منجر به مشکلات قلبی شود. برخی از اثرات این ماده بر سیستم قلبی-عروقی عبارتند از:
نیکوتین نیز تأثیرات خاص خود را بر روی دستگاه گوارشی دارد. مصرف تنباکو ممکن است به عوارضی مانند زخم معده، ترشح اسید معده، و اختلالات دستگاه گوارشی منجر شود. این تأثیرات می‌توانند به مشکلات جدی مانند زخم معده یا تومورهای گوارشی منجر شوند.
نیکوتین تأثیرات مهمی بر دستگاه اعصاب مرکزی دارد. این ماده می‌تواند تأثیرات روانی ایجاد کند و به افراد احساس انرژی و آرامش بدهد. از طرف دیگر، اعتیاد به این ماده نیز یک مشکل جدی است که ممکن است به مشکلات روانی منجر شود.
مصرف Nicotine در دوران بارداری مخاطرات جدی برای جنین دارد. این ممکن است باعث افزایش خطر ایجاد مشکلات جنینی مانند کم‌وزنی نوزاد، اختلالات تنفسی، و تأخیر در توسعه مغزی جنین شود.
نیکوتین، یکی از ترکیبات کلیدی موجود در برگ‌های تنباکو، از زمان‌های بسیار دور برای انسان‌ها اهمیت داشته و در ساختار تنباکو یافت می‌شود. این ترکیب طبیعی از دلایل مصرف گسترده تنباکو و تولید محصولات مشتق از آن، از سیگار تا محصولات دارویی، موازی با اثرات جدید مثبت و منفی بر روی سلامت انسان‌ها بوده است. به عنوان یک مواد معتاد، نیکوتین به‌طور گسترده در جوامع جهانی مصرف می‌شود.
این روش‌ها شامل استفاده از مواد مذاب، دستگاه‌های خاص برای استخراج، و کروماتوگرافی مایع می‌شوند. هدف نهایی این مقاله، ارائه اطلاعات کامل و مفهومی در خصوص استخراج نیکوتین از برگ‌های تنباکو و نقش آن در صنایع مختلف مرتبط با تنباکو خواهد بود.
استخراج نیکوتین از برگ تنباکو با استفاده از مواد مذاب یکی از روش‌های پرکاربرد و مؤثر در تولید نیکوتین با کیفیت بالا است. در این روش، مواد مذاب (معمولاً اتانول یا متانول) به عنوان حلال به نمونه برگ تنباکو اضافه می‌شود تا ترکیبات موجود در برگ تنباکو در آن حل شده و از برگ تنباکو جدا شوند. این فرآیند به وسیله مکرر کردن مخلوط برگ تنباکو و مواد مذاب به‌طور مداوم و با دقت انجام می‌شود تا تمامی ترکیبات قابل حل در مواد مذاب جذب شوند.
روش استخراج نیکوتین از برگ تنباکو با استفاده از دستگاه‌های مخصوص به منظور بهبود دقت و کارایی فرآیند استخراج توسعه یافته است. در این روش، دستگاهی طراحی شده به منظور ایجاد شرایط بهینه برای استخراج نیکوتین از برگ تنباکو به کار می‌رود. این دستگاه‌ها می‌توانند به شکل مخروطی، استوانه‌ای یا سایر شکل‌های مناسب برای فرآیند استخراج طراحی شده باشند.
کروماتوگرافی مایع به عنوان یکی از روش‌های پیشرفته و دقیق تر جهت استخراج نیکوتین از برگ تنباکو شناخته می‌شود. این روش با بهره‌گیری از اصول جدایشی فیزیکی، ترکیبات موجود در برگ تنباکو را به دقت جدا سازی می‌کند. در این فرآیند، نمونه برگ تنباکو به عنوان یک مخلوط ترکیبات وارد یک ستون کروماتوگرافی می‌شود که پر از یک فاز ثابت (معمولاً جاذب سیلیکا یا کربن) است. سپس یک مایع حامل به عنوان فاز موبایل از طریق ستون عبور می‌کند.
نیکوتین را جان نیکوت، سفیر فرانسه در سال ۱۵۵۰ برای نخستین بار از کشور پرتغال به پاریس برد و به عنوان دارو آن را به کار برد.
نیکوتین برای نخستین بار در سال ۱۸۲۸ به وسیله یک شیمیدان آلمانی از تنباکو به دست آمد. مسلماً فرمول شیمیایی آن را به گونه تجربی در سال ۱۸۴۳ به دست آورد. نیکوتین در سال ۱۸۹۳ برای نخستین بار در آزمایشگاه فرآوری شد.
راه‌اندازی خودکار یا بوت‌استرپینگ یک اصطلاح است که در علم رایانه مورد استفاده قرار می‌گیرد تا فناوری‌های مورد بحث در نوشتن یک همگردان (یا اسمبلر) را توصیف کند.
با روشن کردن رایانه معمولاً بارگذار بوت‌استرپ (bootstrap) پس از انجام چند آزمایش اصلی سخت‌افزاری بارگذاری را انجام می‌دهد.
فرهنگ تشریحی کامپیوتر میکروسافت ۲۰۰۰، ویرایش چهارم، ترجمه دکتر رضا حسنوی، مهندس داریوش فرسایی تهران: دانشیار ۱۳۷۹.
هوشنگ ابرامی کتابدار، نویسنده، مترجم، پژوهشگر و مدرس علوم کتابداری و اطلاع‌رسانی ایران بود.
او در سال ۱۳۱۳ در شهر همدان متولد شد. تحصیلات ابتدایی و متوسط خود را در تهران به اتمام رساند. در سال ۱۳۳۵ موفق به اخذ مدرک کارشناسی در رشته اقتصاد از دانشگاه تهران شد. دو سال بعد در رشته علوم اجتماعی، فوق لیسانس خود را با درجه ممتاز دریافت کرد. در سال ۱۳۴۱ برای ادامه تحصیل با استفاده از بورس تحصیلی از دانشگاه پتسبورگ عازم ایالت پنسیلوانیا شده و توانست گواهینامه عالی در رشته علوم کتابداری دریافت نماید. او در سال ۱۳۳۷ به استخدام مؤسسه انتشارات فرانکلین در ایران درآمد. بانک مرکزی ایران در سال ۱۳۳۹ او را استخدام کرد. ابرامی کتابخانه تخصصی بانک ملی را پایه‌گذاری کرد. در سال ۱۳۴۱ برای ادامه تحصیل به دانشگاه پتسبورگ ایالت پنسیلوانیا عازم شد و توانست گواهینامه عالی در رشته علوم کتابداری دریافت نماید. در سال ۱۳۴۶ برای تحصیل در دوره دکترای کتابداری و اطلاع‌شناسی به دانشگاه پیتسبورگ آمریکا رفت. پس از مراجعت به ایران به ریاست کتابخانه دانشکده ادبیات و علوم دانشگاه شیراز منصوب شد و تا سال ۱۳۵۵ به تدریس در دوره کارشناسی ارشد در دانشگاه شیراز پرداخت. در آخرین سال اقامتش در شیراز، وزارت دربار تأسیس بزرگترین کتابخانه ملی از وی جهت همکاری دعوت بعمل آورد در سال ۱۳۵۵ پس از ترک دانشگاه شیراز به استخدام مؤسسه برنامه‌ریزی ایران درآمد.
اغلب کتابهایی که ابرامی در ایران تألیف کرد در سطح آموزشی و آکادمیک بوده و دانشگاه‌های ایران منتشر کرده‌اند. کتاب اصول تدوین فهرست موضوعی در نوشته‌های زبان فارسی در سال ۱۳۵۴ به عنوان بهترین کتاب سال شناخته شد و برنده جایزه سلطنتی شد.
در جریان انقلاب اسلامی ابرامی و خانواده‌اش ایران را ترک کردند و مقیم آمریکا شدند. از آن زمان مطالعات و تحقیقاتشان را روی مسائل یهودیان و یهودیت از دیدگاه اجتماعی و تاریخی متمرکز کردند. اغلب نوشته‌های او در مجلات شوفار لوس آنجلس و چشم‌انداز منتشر می‌شد. در سال ۱۹۹۵ بنیاد تعلیماتی فرهنگی حبیب لوی را پایه‌گذاری کرد و کتاب سه جلدی تاریخ یهود ایران تألیف حبیب لوی را در یک جلد تنظیم کرده و آن را زیر عنوان تاریخ جامع یهودیان ایران به چاپ رساند کتابهای دیگر ایشان که در این بنیاد منتشر شده‌اند «خاک خوب خدا»، «در جستجوی حقیقت» و «قهرمانان توراه» هستند.
همچنین با همکاری بنیاد جامعه دانشوران دو کتاب یهودیت اصیل و یهودیت اسیر را به زبان‌های فارسی و انگلیسی در لوس آنجلس منتشر کرد.
وی در اواسط سال ۱۳۴۶ با دختر خاله خود، شهلا یافه ازدواج کرد. حاصل این پیوند یک دختر و یک پسر است.
از مهم‌ترین آثار وی در زمینه کتابداری و اطلاع‌شناسی به آثار زیر می‌توان اشاره کرد:
برخی از نوشته‌های ابرامی به شرح زیر است:
چاپ اول – تهران،انتشارات توس ۱۳۵۲
چاپ دوم-لوس انجلس انتشارات نیما ۱۹۸۶
چاپ سوم – تهران،انتشارات توس، ۱۳۷۴
تهران،انتشارات دانشگاه تهران ۱۳۵۲
چاپ اول، تهران، انجمن کتابداران ۱۳۵۵
چاپ دوم، تهران، نشرکتابدار۱۳۷۸
چاپ سوم، تهران، نشر کتابدار ۱۳۷۹
تهران، مرکز اسناد فرهنگی آسیا، ۱۳۵۶
لس آنجلس، نشریه شوفار۹۴ – ۱۹۹۳
لس آنجلس،انتشارات بنیاد لوی ۱۹۹۸
لس آنجلس، بنیاد لوی ۲۰۰۱
حبیب لوی، لس آنجلس، بنیاد لوی ۱۹۹۷
نوشته سام و بریل ایشتاین-تهران انتشارات نیل ۱۳۳۹
مترجم دیوان حافظ به انگلیسی، اثر آن تیبل، تهران، بنگاه ترجمه و نشر کتاب۱۳۴۲
اثر گودفری بلوندن، تهران، بنگاه ترجمه و نشرکتاب ۱۳۴۲
تألیف مارگیت مان، تهران، مؤسسه تحقیقات و برنامه‌ریزی علمی و آموزشی ۱۳۵۲
نوشته بنجامین اسپاک، تهران،انتشارات صفی علیشاه۱۳۶۵
هوشنگ ابرامی در ۲۸ نوامبر ۲۰۰۳ دچار سکته قلبی شد و در سن ۶۹ سالگی درگذشت.
در سال ۲۰۰۶، همسر او کلیه آثار بجا مانده، یادداشت‌ها و مجموعه مقالات وی را تحت عنوان «راز آوارگی» به چاپ رساند.
تَرانه یا آهنگ (به انگلیسی: Song) به معنی شعر و آهنگی که خواننده آن را تحت قواعد موسیقایی اجرا کرده باشد گفته می‌شود. به تعبیر دیگر هر شعری را که قابلیت موسیقایی داشته باشد می‌توان ترانه دانست.
یک آهنگ ممکن است توسط یک خواننده به‌طور تکی خوانده شود یا به همراه گروهی از خوانندگان به‌طور دو نفره، سه نفره یا بیشتر که در یک هارمونی مشخصی با هم اجرا می‌کنند؛ ولی این شکل برای ارکسترهای بزرگ کلاسیک یا اپرا مورد استفاده قرار نمی‌گیرد.
ترانه‌هایی که توسط بیشتر از یک نفر، در یک گروه در رنگ آمیزی‌های کلامی و در چند هارمونی خوانده می‌شود را ان کر می‌نامند.Luise Eitel Peake. 1980. "Song". "The New Grove Dictionary of Music and Musicians", sixth edition, 20 vols. , edited by Stanley Sadie, Vol. 17: 510–23. London: Macmillan Publishers; New York: Grove's Dictionaries. .
در دوران معاصر، قافیه‌دار بودن و سازگار بودن شعر با عروض دیگر از پیش‌شرط‌های ترانه بودن یک شعر نیست.گاهنامهٔ داخلی خانه ترانه‌سرایان، شمارهٔ اول، تاریخ انتشار: مهر ماه ۱۳۸۴.
درون‌مایهٔ ترانه‌ها معمولاً توده‌ای و عامیانه و احساسی است.
فراق، غربت، عشق و محبت، دشمنی، دادخواهی، مبارزه با ظلم و ستم، آموزش و … از موضوعات اصلی ترانه‌ها هستند.بنیاد ترانه، ماهنامهٔ تخصصی دنیای ترانه ، بازدید: اکتبر ۲۰۰۹.
در ابتدای دورهٔ معاصر اکثر ترانه‌های فارسی تغزل به سبک عراقی بوده و به پیروی از بزرگان این سبک مانند حافظ و سعدی سروده شده‌است. از آن‌جا که تنها سبک موجود آن روزگار موسیقی ردیفی و دستگاهی بود، تا سال‌ها در زبان و قالب ترانه تغییر جدی پدید نیامد.
در سال‌های آغازین دههٔ پنجاه، با آغاز موج نوی ترانه یا همان ترانهٔ نوین و تولد موسیقی پاپ در ایران، زبان به فراخور موسیقی دچار شکستگی شد و به واقع به زبان گفتاری مردم کوچه و بازار نزدیک شد. ترانه از آن پس از تعاریف قالب‌های کلاسیک بیرون آمد و در حقیقت تعریف آن دیگرگون شد. از آن تاریخ تا امروز تغییر بنیادین به مثابهٔ آنچه در دههٔ ۵۰ اتفاق افتاد، در ترانه رخ نداده‌است؛ ولی شاهد فراز و نشیب‌های بسیاری به فراخور تغییرات فرهنگی، سیاسی و اجتماعی، در آن بوده‌ایم.همان.
واژهٔ ترانه در قدیم در معنای رباعی به‌کار می‌رفت. در معنی دیگری در قدیم به هر تصنیفی که سه گوشه داشته باشد ترانه گفته می‌شد.
در قدیم هم‌چنین واژهٔ ترانه را گاه در معناهای سرود، نوا و نغمه به‌کار می‌بردند.لغت‌نامهٔ دهخدا، سرواژهٔ ترانه.
استخوان بندی یک ترانه شامل چندین بخش می‌شود که این بخش‌ها در جایی به هم وابسته‌اند یا اصولاً مستقل از هم هستند:
ترانه از بندینه تشکیل می‌شود. هر بندینه می‌تواند ۱٬۲٬۳٬۴٬۵٬۶ مصراع باشد. معمول‌ترین بندینه‌ها ۲ یا ۴ مصراع دارد و غیر معمول‌ترین بندینه ۵ مصراع دارد. بندینه‌ای که در طول ترانه تکرار می‌شود بندگردان نام دارد. هر ترانه تنها می‌تواند یک بندگردان داشته باشد. بندینه در واقع واحد شمارش ترانه است که البته واضح است ترانه‌هایی که یک بندینه دارند بسیار غیر معمولند. در ترانه هر بندینه وزن مخصوص به خود را دارد و بندینه‌ها الزاماً با هم هم وزن نیستند.
زبان سرایش می‌تواند زبان گفتاری باشد یا زبان معیار نوشتاری.
بعضی به اشتباه ترانه را معادل شعر می‌دانند. حال آنکه شعر چه در قالب شعر کلاسیک و چه در قالب شعر آزاد یک اتفاق ادبی صرف است که احساسی را با کمک کلمات و خیال پردازی به خواننده منتقل می‌کند که در هر دو سبک کلاسیک و آزاد مقتضیات و قواعد خاص خود را دارد. اما ترانه سروده‌ای است که به هدف هم آغوش شدن با موسیقی نوشته می‌شود. این نوشته باید بتواند برای قالب موسیقایی مدّ نظر سراینده یا آنچه با هماهنگی آهنگساز تعیین می‌شود، کارکرد مناسبی داشته باشد.
شعر می‌تواند به عنوان ترانه هم استفاده شود (مانند شعرهای حافظ در موسیقی سنتی) اما ترانه محدود به شعر نیست. در ترانه الزامی به رعایت پارامترهای شعری نیست و مهم این است که ترانه بتواند با موسیقی مورد نظر یک ترکیب دلنشین ایجاد کند. به این ترانه توجه کنید: بوی گندم مال من/ هر چی که دارم مال تو—یه وجب خاک مال من / هر چی می‌کارم مال تو یا این ترانه: باز ای الهه ناز/ با غم من بساز—کاین غم جانگداز/ برود زبرم و ترانه‌های دیگری که ماندگار شده‌اند. خود متن ترانه از ارزشی ادبی متفاوت از شعر برخوردار است. ترانه راوی احساس صرف ترانه سرا ولی شعر حاوی نتیجه‌گیری‌های عقلی شاعر است.
ترانه‌ها به خصوص در کارهای جدید مانند رپ یا راک و کارهای مدرن دیگر حتی از اول تا آخر یک ترانه می‌تواند با تغییر ریتم و وزن همراه باشد یا حتی در مواقعی بدون وزن باشد یا هر نوآوری که ترانه سرا و آهنگ ساز برایش در نظر بگیرند مهم این است که مجموعه کار یک اثرِ قابل قبول از آب در بیاید. به این ترانه توجه کنید (از محسن نامجو):
یک روز به شیدایی… در زلف تو آویزم
خود را چو فرو ریزم… با خاک درآمیزم
و گرنه من همان خاکم که هستم
یک روز سر زلف بلوندت چینم بهر دل مسکینم
اینم… جگرم… اینم… اینم
یک روز که باشم مست… لایعقل و ترد و سست
یک روز ارس گردم… اطراف تو را گردم
کشتی‌ی شوم جاری… از خاک برآرم تو… بر آب نشانم تو
دور از همه بیزاری
دریای خزر گردم… خواهی تو اگر جونم
محصول هنر گردم… خواهی تو اگر جونم
یک روز بصر گردم… یک روز نظر گردم
پانصد سر سردرگم… ای وای
حبل المتین گیست… جمعاً به تو آویزیم
لاتفرقو و اعتصموا
واعتصموا بحبل الله جمیعاً و لاتفرقوا
این ترانه از تمام قواعد شعری کلاسیک گریزان است و سروده‌ای آهنگین است مناسب آنچه نامجو در نظر داشته اجرا کند.
در مجموع باید گفت ترانه با وجود بهره بردن از زیبایی‌های ادبی باید در قالب موسیقایی ارزیابی گردد نه در قالب ادبی محض!!
شعرهای نو نیز اگر موسیقی داشته باشند می‌توانند به صورت ترانه درآیند. شعرهای عروضی خود اگر موسیقی و موضوع خاص داشته باشند ترانه‌اند که در آنها بندینه‌ها ۲ مصراع هستند که به ان بیت نیز می‌گویند. در شعرهای عروضی همهٔ بندینه‌ها هم وزن اند.
رشید کاکاوند معتقد است ترانه خوب ترانه‌ای است که:
امیربانو کریمی .https://www.google.com/search?q=امیربانو+کریمی+در+نهم+دی+ماه+سال+۱۳۱۰&client=ms-android-samsung&prmd=ivbn&sxsrf=ALiCzsa9IIU8YwReyuIPU0RnpSynqVAd_g:1666932326761&source=lnms&tbm=bks&sa=X&ved=2ahUKEwiBys3pjoL7AhWVhP0HHaCZBzUQ_AUoA3oECAIQAw&biw=412&bih=652&dpr=2.63 در همایش چهره‌های ماندگار سال ۱۳۸۳ به عنوان چهره ماندگار برگزیده شد.
امیربانو کریمی نخستین فرزند کریم امیری فیروزکوهی، شاعر در تهران زاده شد. با پایان تحصیلات متوسطه به کار تدریس پرداخت و تحصیلات خود را تا مقطع دکترای زبان و ادبیات فارسی در دانشگاه تهران ادامه داد و در همان دانشگاه مشغول به تدریس ادبیات شد.
وی در زمینه سبک هندی و صائب شناسی متبحر است.
در چهارمین همایش چهره‌های ماندگار در سال ۱۳۸۳ به عنوان چهره ماندگار زبان و ادبیات فارسی برگزیده شد.
همسر او مظاهر مصفا، شاعر و استاد دانشگاه تهران بود که ۸ آبان ۱۳۹۸ درگذشت. پسرش علی مصفا، بازیگر است.
امیربانو کریمی برای همدردی با مصیبت‌دیدگان سرنگونی هواپیمای مسافربری اوکراین توسط سپاه پاسداران در دی ۱۳۹۸، از شرکت در جایزه کتاب سال جمهوری اسلامی انصراف داد. او با انتشار یادداشتی کوتاه در تاریخ ۲۳ دی ۱۳۹۸، ضمن اعلام انصراف از شرکت در جایزه کتاب سال، دلیل دیگر این تصمیمش را «تسکین شرمساری خود» از سال‌ها تدریس «پرهیز از دروغ و نامردمی» به دانشجویان و نیز سال‌ها تنفس در «فضای مسموم دروغ و ریا در دانشگاه تهران» عنوان کرد. امیربانو کریمی یادداشت خود را با این تیتر آغاز کرده‌است: «کار ملک از نابسامانی ز میزان درگذشت».
وار، ۱۳۷۴
اُستانداری نهاد حکومتی و مدیریتی در یک استان است؛ که توسط وزارت کشور و دولت تعیین می‌شود و زیر نظر اُستاندار اداره می‌گردد و هر استانداری در شهرستان‌های آن استان مراکز حکومتی به نام فرمانداری دارد که توسط فرمانداران اداره می‌شود.
دی‌اکسید تیتانیوم همچنین به عنوان تیتانیوم(۴) اکسید یا تیتانیا شناخته شده، پدیداریِ طبیعی اکسیدتیتانیوم است با فرمول شیمیایی TiO. هنگامی که به عنوان رنگدانه استفاده می‌شود، به نام‌های تیتانیوم سفید، رنگدانه سفید۶ (PW6)، یا خوانده می‌شود. به‌طور کلی منبع آن از ایلمنیت، روتیل و آناتاز تأمین می‌شود. کاربردهای وسیعی از جمله رنگ کرم‌های ضدآفتاب و رنگ‌های خوراکی دارد. هنگامی که به عنوان رنگ غذا استفاده می‌شود، عدد ئی آن ۱۷۱ است. تولید جهانی در سال ۲۰۱۴ حدود ۷٫۵ میلیون تن بود و این مقدار در حال افزایش است.
دی‌اکسید تیتانیوم در طبیعت به صورت مواد معدنی شناخته شده روتیل، آناتاز و بروکیت () پدید می‌آید، و علاوه بر آن به دو شکل فشار بالا، به فرم دستگاه بلوری مونوکلینیک بادلییت () و دستگاه بلوری اورتورومبیک دی‌اکسید سرب، پدید می‌آید که هر دو به تازگی در دهانه در بایرن پیدا شده‌است. یکی از این‌ها بوده که یک ماده معدنی بسیار نادر است؛ عمدتاً در سنگ معدن ایلمنیت یافت می‌شود. این گسترده‌ترین سنگ معدن تیتانیم دی‌اکسید در سراسر جهان است. روتیل سنگ معدنی بعدی فراوان است که حدود ۹۸ درصد آن را دی‌اکسید تیتانیوم تشکیل داده‌است. فازهای شبه پایدار آناتاز و بروکیت بر اثر حرارت بالا با درجه حرارت در محدوده ۶۰۰ تا ۸۰۰ درجه سانتی گراد (۱۱۱۲ تا ۱۴۷۲ درجه فارنهایت).