moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
اتو روگه، در مدرسه کلیسای جامع کریستیانیا تحصیل کرد و در سال ۱۸۹۹م، ضمن شرکت در امتحانات پایانی دوره متوسطه، به عنوان متقاضی آزاد، این امتحانات را با موفقیت پشت سر گذاشت. وی سپس وارد
آکادمی نظامی نروژ شد و در سال ۱۹۰۲م، در رده افسری فارغ‌التحصیل گشت. سپس تا سال ۱۹۰۵م، در مدرسه عالی نظامی مشغول ادامه تحصیل بود. وی در سال ۱۹۱۵م، در آزمون ستاد افسران ارشد، شرکت کرد و موفق شد.اتو روگه، در طول سالهای خدمت، فرماندهی پست‌های حساسی را بر عهده داشته‌است. از جمله فرماندهی گروهان در تیپ ۱ آکرهوس؛ و فرماندهی گردان در هنگ پیاده روگالاند. وی همچنین مدتی در تیپ ۱ و ۳ سمت فرماندهی داشت. بسیاری اتو روگه را به عنوان یک مربی نظامی ماهر می‌شناسند. بین سالهای ۱۹۲۲ تا ۱۹۳۰م، وی مسئول آموزش و مربی تیراندازی در پیاده‌نظام بود. همچنین وی در سالهای بین ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۳م، مشغول تدریس استراتژی و تاریخ جنگ در مدرسه عالی نظامی بود.اتو روگه، سالها در ستاد کل ارتش نروژ سابقه خدمت دارد. بین سالهای ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۸م، وی رئیس ستاد کل ارتش نروژ؛ و از سال ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۰م، بازرس کل پیاده‌نظام ارتش پادشاهی نروژ بود.
اتو روگه در سال ۱۹۳۳م، سرهنگ و در سال ۱۹۴۰ به درجه سرتیپی رسید. بعد از پایان جنگ و بازگشت وی به وطنش نروژ در تاریخ ۱۵ ژوئیه ۱۹۴۵م، وی به درجه ارتشبدی که در آن زمان بالاترین درجه نظامی در نیروهای مسلح نروژ، بود؛ ارتقاء پیدا کرد. همچنین وی پس از پایان جنگ، نخست به ریاست نیروهای دفاعی نروژ برگزیده شد؛ اما پس از مدت کوتاهی به دنبال اختلاف با رهبری سیاسی جدید، در اول ژانویه ۱۹۴۶م، از مقام خود استعفاء داد.https://snl.no/Otto_Ruge
https://nbl.snl.no/Otto_Ruge
پاول بلونی دو شایو (Paul Belloni Du Chaillu) (۳۱ ژوئیه ۱۸۳۱ (مورد مناقشه) - ۲۹ آوریل ۱۹۰۳) یک جهانگرد، جانورشناس و مردم‌شناس فرانسوی-آمریکایی بود. او در دهه ۱۸۶۰ به عنوان اولین اروپایی مدرن بود که وجود گوریل‌ها را تأیید کرد و بعدها وجود قوم پیگمی آفریقای مرکزی را تأیید کرد و این دلیل شهرت او شد. او بعدها در مورد دوره پیش از تاریخ اسکاندیناوی تحقیق کرد.
گزارش‌های متناقضی در مورد سال و محل تولد دو شایو وجود دارد. روز تولد او ۳۱ ژوئیه است. اما سال‌های متفاوتی همچون ۱۸۳۱ (توافق عمومی پژوهشگران امروزی)، ۱۸۳۵،"It May Be Truth, but It Is Not Evidence": Paul du Chaillu and the Legitimation of Evidence in the Field Sciences, Stuart McCook, "Osiris", 2nd Series, Vol. 11, Science in the Field (1996), pp. 177-197 یا ۱۸۳۹ برای سال تولد او، ذکر شده‌است. گزارش‌ها معمولاً پاریس یا نیواورلئان را به عنوان محل تولد احتمالی او ذکر می‌کنند. یک آگهی ترحیم معاصر، موردی را نقل می‌کند که دو شایو به آن اشاره کرده‌است «آمریکا، کشوری است که در آن بزرگ شده‌ام و … فرانسه، سرزمین مادری من است».Obituary: Paul Belloni du Chaillu, E. G. Ravenstein, "The Geographical Journal", Vol. 21, No. 6 (Jun. , 1903), pp. 680-681 مدخل او در ویرایش ۱۹۰۱–۱۹۰۲ "Who's Who" اثر مارکوئیس (دایرةالمعارف افراد معروف آمریکایی) - بر اساس اطلاعاتی که او به‌صورت مستقیم در اختیار ویراستاران قرار داده بود – می‌گوید او در سال ۱۸۳۸ در نیواورلئان متولد شده‌است. in "Marquis Who's Who", 1901-1902 edition; via archive.org سنگ قبر او، محل تولد او را لوئیزیانا و سال تولد او را ۱۸۳۹ نشان می‌دهد.
ادوارد کلود، دوست دو شایو، در خاطراتش داستان را به شکل متفاوتی بیان می‌کند. کلود، از نیویورک به عنوان یک محل ادعایی دیگر یاد کرد، اما اظهار داشت که زادگاه واقعی دو شایو، جزیره فرانسوی ایل بوربن در اقیانوس هند است که اکنون رئونیون نامیده می‌شود. او در ادامه مدعی شد که مادر دو شایو یک زن دورگه بوده‌است. در ۱۹۷۹، مورخ، هنری اچ. بوچر شواهدی شامل سوابق پدر دو شایو، در حمایت از دیدگاه کلاد ارائه کرد. بوچر استدلال می‌کرد که دو شایو، به عنوان یکی از اعضای جامعه علمی اروپا، سعی می‌کرد تا تاریخچه خانوادگی خود را که به او برچسب دو رگه بودن می‌زد، مبهم یا پنهان نگه‌دارد. در فضای نژادگرایی علمی قرن نوزدهم، اغلب اینگونه در نظر گرفته می‌شد که بوزینه‌های بزرگ و آفریقایی‌های صحرای جنوب، هر دو ظرفیت جمجمه کوچکی دارند و در نتیجه ذاتاً قادر به دستیابی به تمدن نیستند. در نتیجه اعتبار دو شایو به عنوان یک دانشمند و کاوشگر، آسیب می‌دید. در واقع، نظرات در نوشته یک از هم عصران دو شایو، قوم‌شناس آفریقایی، مری کینگزلی، نشان می‌دهد؛ حداقل برخی از دانشمندان که در مورد دو شایو بد فکر می‌کردند، از اصل و نسب او یا سایر اطلاعات بی‌اعتبار دربارهٔ او، اطلاع داشتند.
در جوانی، او به همراه پدرش، یک تاجر فرانسوی در استخدام یک شرکت پاریسی، به سواحل غربی آفریقا، جاییکه در ایستگاهی در گابن، توسط مبلغان مذهبی آموزش دید، رفت و نسبت به این کشور و تاریخ طبیعی آن، بومیان آن و زبان آنها قبل از مهاجرت به ایالات متحده در سال ۱۸۵۲، آگاهی و علاقه پیدا کرد.
دو شایو دوست ادوارد کلود بود و در یکی از گردهمایی‌های کلودز ویتسان در استرافورد هاوس، آلدبورگ، سافک، همراه با جان ریس، گرانت آلن، یورک پاول و جوزف تامسون حضور داشت. همچنین، او به همراه شخصیت‌های دیگر که اکثر آنها عضو جامعه ادبی بودند، در تیم کریکت آماتور جی.ام. بری –نویسنده- به نام «آلاهاکبریز» عضو بود.
او در حالی که در یک بازدید علمی از روسیه به عنوان بخشی از تحقیقات خود در مورد مردم اسکاندیناوی بود، بر اثر سکته مغزی در سن پترزبورگ درگذشت. وی در قبرستان وودلاون در برانکس، شهر نیویورک به خاک سپرده شد.
فمینیسم دولتی به فمینیسمی اشاره دارد که توسط دولت ایجاد یا تأیید شده باشد و غالباً دستور کار مشخصی را پیروی می‌کند. این واژه نخستین بار توسط هلگا هرنس برای توصیف وضعیت نروژ به کار رفت. این کشور سابقه فمینیسم لیبرال با پشتیبانی دولت را دارد و فمینیسم دولتی هنگامی که صحبت از سیاست‌های برابری جنسیتی در کشورهای نوردیک می‌شود به میان می‌آید.Elisabeth Lønnå: "Stolthet og kvinnekamp: Norsk kvinnesaksforenings historie fra 1913", Gyldendal Norsk Forlag, 1996, p. 273, passim, Helga Hernes (1987). "Welfare State and Woman Power: Essays in state feminism", Norwegian University Press, این واژه همچنین در مورد کشورهای در حال توسعه که در آن دولت مجوز فمینیسمی که می‌خواهد را می‌دهد بی آنکه اجازه شکل‌گیری سازمان مردم‌نهاد برای پیگیری اشکال دیگر فمینیسم بدهد را هم به کار می‌رود. به این ترتیب می‌توان میان فمینیسم لیبرالی در کشورهای لیبرال غربی با آن فمینیسم دولتی که در بعضی از دولت‌های تمامیت‌خواه خاورمیانه‌ای و در ارتباط با سکولاریسم به وجود می‌آید تفاوت قائل شد.
فمینیسم دولتی هنگامی شکل می‌گیرد که دولتی دست به اتخاذ سیاست‌هایی بزند که برای پیشرفت زندگی و حقوق زنان سودمند باشند. اندیشمندان فمینیسم دولتی به کارآمدی برنامه‌های مختلف دولت و اینکه چگونه این برنامه‌ها باعث بهبود حقوق و موقعیت زنان در جامعه می‌شود صحبت می‌کنند. بعضی از پژوهشگران مانند الیزابت فریدمن توصیه می‌کنند که جهت داشتن یک فمینیسم دولتی موفق وجود جنبش‌های فمینیستی مستقل از دولت ضروری است. در استرالیا و هلند به آنانی که در ترویج فمینیسم دولتی می‌کوشند «فموکرات» می‌گویند. استفاده از مفهوم فمینیسم دولتی برای بررسی سیاست‌های کشورهای دارای دولت مرکزی قوی مانند ژاپن در مورد زنان مؤثر باشد.
اصطلاح «فمینیسم دولتی» نخستین بار توسط هلگا هرنس، اندیشمند علوم سیاسی نروژی در سال ۱۹۸۷ مطرح شد. نظریه‌پردازان فمینیستی در دهه ۱۹۸۰ میلادی پیرامون این مسئله که دولت‌ها می‌توانند نتایج مثبتی در زندگی زنان داشته باشند شروع به اندیشیدن کردند. دولت به عنوان یک نظام می‌تواند علائق بخش‌ها و جنسیت‌های مختلف را حمایت نماید. همچنین می‌تواند از برنامه‌های مختلفی که سطوح مختلفی از حمایت را در داخل دولت یا جامعه دارند هم حمایت نماید. نظریه فمینیسم دولتی از کشورهای اسکاندیناوی و سیاست‌های برابری جنسیتی آنان سرچشمه می‌گیرد. طی دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ سازمان‌های فمینیستی اسکاندیناویایی توانست تقاضاهای خود پیرامون برابری جنسیتی را با موفقیت به دولت ارائه کنند. در همان حال هم بازیگران زیاد برای ورود زنان به بازار کار فشار می‌آوردند که منجر به جنبش زنان در عرصه عمومی شد. هرنس این گام‌ها را به عنوان نزدیکی به سوی «دولت دوست‌دار زنان» یا «فمینیست دولتی» نام نهاد. هرنس اشاره می‌کرد که سیاست‌های رفاه لیبرالی به همراه سطح بالایی از نمایندگی زنان در نهادهای قانون‌گذاری است که ویژگی هر یک از این دولت‌ها را بیان می‌دارد.
فمینیسم دولتی در خاورمیانه آنچنان که فعالین فمینیست این کشورها در دهه ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ به آن حمله کردند دارای ابعادی مردسالارانه است.
برای مثال در ترکیه فمینیسم در قرن بیستم میلادی در انحصار دولت بود. دولت ترکیه در دهه ۱۹۲۰ میلادی برنامه حجاب‌زدایی اجباری، دسترسی بیشتر زنان به کار و تحصیلات، گسترش حقوق سیاسی زنان و موارد بسیاری دیگری را در تلاش برای تقلید بعضی از ویژگی‌های فرهنگ غربی در یک کشور مسلمان اعمال کرد.
در دهه ۱۹۸۰ هنگامی که موج دوم فمینیسم در میان نهضت ملی کمالیست‌های ترکیه به وجود آمد زن‌ها در چارچوب دولت فمینیست می‌شدند و بخش‌هایی از پدرسالاری را با جلوه‌هایی از ترقی غرب می‌پوشاندند.
در قرن ۲۱ هم ترکیه تحت اداره رجب طیب اردوغان روز به روز عقب‌گرد کرده و به کشوری محافظه‌کار و اسلامی تبدیل شد تا آنجایی که ترکیه در سال ۲۰۲۱ از کنوانسیون حقوق زنان هم بیرون آمد.
نروژ یکی از نمونه‌هایی است که سابقه طولانی از فمینیسم لیبرال تحت حمایت دولت دارد. انجمن نروژی حقوق زنان در سال ۱۸۸۴ تأسیس شد و در آن زمان همراه با موج اول فمینیسم می‌کوشید تا «برابری جنسیتی و حقوق انسانی زنان و دختران را در چارچوب لیبرال دموکراسی از طریق اصلاحات ممکن سازد». از دهه ۱۹۷۰ دولت نروژ با پذیرش نظرات انجمن قوانین و نهادهای دولتی مانند دادآور برابری جنسیتی و ضد تبعیض را براساس پیشنهادها انجمن ایجاد کرد. این موسسات نوپدید که هدفشان گسترش برابری جنسیتی بود را اکثراً اعضا درجه یک انجمن نروژی حقوق زنان مانند اوا کولستاد اداره می‌کردند. این سنت را در نروژ فمینیسم دولتی می‌خوانند.
بعضی از پژوهشگران رابطه جنبش نوظهور زنان با دولت چین را همزیستی می‌دانند که حاوی عناصری از خودمختاری و وابستگی است و عمدتاً به جای مخالفت با نهادهای حزبی و دولتی در درون آن کار می‌کند.
در آلمان شرقی هم یک برنامه جامع مراقبت از کودکان توسط دولت اجرا شد که نتیجه آن نرخ بیسابقه ۷۸ درصدی اشتغال زنان بود. نظام دولتی متمرکز این کشور دلیل عمده موفقیت فمینیست‌ها در اجرا برنامه‌هایشان بود. به علاوه اینکه وجود بودجه دولتی تا پیش از اتحاد دو آلمان امکان موفقیت بیشتری به برنامه‌های اجتماعی می‌داد.
بسیاری از فمینیست‌ها فمینیست دولتی را مفهومی ضد و نقیض می‌دانند. فمینیسم دولتی می‌تواند راهی باشد که دولت به جای آنکه اجازه دهد زنان مطالبه نمایند خود نقش آنان را به عهده گرفته به جای زنان صحبت کند و حرکت‌های مستقل زنان توسط دولت سرکوب شود. جنبش‌های مستقل زنان ممکن است از سوی حکومت ممنوع شوند.
سپاه حفاظت و امنیت هسته‌ای سیستم حفاظتی تأسیسات هسته‌ای ایران زیرمجموعه سپاه پاسداران انقلاب اسلامی است. سپاه هسته‌ای جدیدترین مجموعه سپاه پاسداران بعد از نیروی‌های زمینی، دریایی، هوافضا و قدس است.
سپاه هسته‌ای پس از حادثه نطنز که به دلیل ناهماهنگی بین لایه‌های امنیت ایران رخ داد تشکیل شده‌است. حفاظت داخلی تأسیسات هسته‌ای ایران برعهده حفاظت سازمان انرژی اتمی، محافظت بیرون آنها بر عهده سازمان پدافند غیر عامل کشور و مسئول پدافند هوایی این مراکز را نیروی هوافضای سپاه بر عهده دارند. همچنین سازمان انرژی اتمی یک قرارگاه دفاع سایبری هم دارد.
ترک‌های ایلی یک گروه قومی ترک به رسمیت شناخته‌نشده در چین هستند که بومی ولایت خودمختار ایلی قزاق در شمال سین‌کیانگ چین و قزاقستان هستند. تاریخ شفاهی آنها می‌گوید که آنها از دره فرغانه ازبکستان آمده‌اند. زبان آنان ترکی متعلق به زبان‌های قارلقی است.
واندا گرتز (زاده ۱۳ آوریل ۱۸۹۶ – درگذشته ۱۰ نوامبر ۱۹۵۸) سرگرد پیاده‌نظام نیروی زمینی لهستان بود.
وی در طول جنگ جهانی اول در لژیون لهستان با لباس مردانه با نام مستعار کازیمیرز زوچوویچ کار نظامی خود را آغاز کرد. او متعاقباً به لژیون داوطلبانه زنان نیروهای مسلح لهستان در طول جنگ لهستان و شوروی پیوست. در دوره بین دو جنگ او افسر ذخیره شد و با اعمال تبعیض مواجه و از درجه افسری خلع گردید اگرچه از نزدیک با مارشال یوزف پیلسودسکی کار کرد و به عنوان یک فعال در زمینه زنان در ارتش باقی ماند.
با شروع جنگ جهانی دوم، تجربیات و مهارت‌های او در عملیات‌های ویژه در نهایت توسط مردان نظامی به رسمیت شناخته شد و پس از پیوستن به نیروهای مقاومت در سال ۱۹۳۹ با نام رمز لنا، افسر و فرمانده یک گردان متشکل از زنان در ارتش داخلی شد. او بالاترین نشان‌های افتخار نظامی لهستان را دریافت کرده‌است، که بعد از وی تقریباً تکرار نشده‌است.
نام وی در زمان تولد واندا گرتز فون شلیس بود. او در در ورشو از خانواده فلورنتینا و یان گرتز فون شلیس به دنیا آمد. خانواده او در اصل اهل زاکسن آلمان بودند، اما در طول قرن هجدهم در سرزمین مشترک‌المنافع لهستان–لیتوانی ساکن شده بودند، در زمانی‌که که دودمان ویتین تاج و تخت لهستان را اشغال کرده بود. پدر گرتز در قیام ژانویه ۱۸۶۳–۱۸۶۴ جنگید و گرتز با شنیدن داستان‌های پدرش و همرزمانش بزرگ شد. سال‌ها بعد او نوشت:من به عنوان یک دختر پنج ساله هیچ عروسکی نداشتم، جز تعداد زیادی عروسک سرباز که با برادر بزرگم و دوستان او با آن‌ها بازی می‌کردیم. حتی آن موقع هم می‌دانستم که درجه نظامی بالا برای دختران نیست. بزرگترین آرزوی من افسر شدن بود. با این حال، به عنوان یک دختر، من فقط می‌توانستم این آرزوی شخصی را نزد خود داشته باشم.در سال ۱۹۱۳، گرتز، مدرسه جیمنیزیوم را در ورشو تکمیل کرد. سپس در اتاق بازرگانی ورشو در زمینه حسابداری آموزش دید و در حالی که هنوز در مدرسه بود به گروه سربازان موسوم به امیلیا پلاترپیوست. پس از شروع جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴، او به سازمان پیشاهنگی لهستان ملحق شد. گرتز اعلامیه‌های سیاسی پخش می‌کرد و برای اسیران جنگ لباس می‌ساخت. او سپس به خدمت گردان چهارم ورشو درآمد، اما در اوت ۱۹۱۵ این گردان به تیپ ۱ لژیون لهستان محلق شد و در پی آن زنان از خدمت در خط مقدم منع شدند.
گرتز که موهایش را کوتاه کرده و لباس مردانه پوشیده بود، خود را به عنوان کازیمیرز زوچوویچ به لژیون لهستان معرفی کرد. تا معاینه پزشکی همه چیز خوب پیش رفت. با این حال، یک پزشک دلسوز قول داد که هویت جنسی او را افشا نکند پس از چند هفته، وی در یک واحد توپخانه مشغول شد و به مدت شش ماه در آنجا خدمت کرد و در جریان یورش بروسیلوف شاهد عملیات بود. از آنجایی که او یک اسب سوار بود، توانست در یک دسته پرچمدار و امربر خدمت کند. پس از بازگشت به ورشو در سال ۱۹۱۷ گرتز به شاخه زنان سازمان نظامی مخفی لهستان پیوست.
در ۸ دسامبر ۱۹۱۷ در جریان تظاهرات در میدان نجات در ورشو، گرتز دستگیر و به شش ماه زندان محکوم شد، اما پس از پرداخت وثیقه، پس از چند هفته آزاد شد. پس از آزادی در نوامبر ۱۹۱۸ در خلع سلاح نیروهای آلمانی شرکت داشت. در دسامبر ۱۹۱۸ لهستان سرانجام استقلال خود را به دست آورد و گرتز به شبه نظامیان خلق پیوست و در ماه مارس به بخش تسلیحات ملحق شد.
در آوریل ۱۹۱۹، بلافاصله پس از شروع جنگ لهستان و شوروی، گرتز در ارتش لهستان نام‌نویسی کرد و به لشکر ۱ لیتوانی-بلاروس ملحق شد. در سپتامبر ۱۹۱۹، او به عنوان فرمانده دومین لژیون داوطلبان زنان در ویلنیوس منصوب شد. در این یگان در لیتوانی، لژیون‌های زنان نقش کمکی ایفا کرده و معمولاً فقط به وظایف نگهبانی می‌پرداختند، اما در طول نبرد در ویلنیوس، لژیون دوم زنان شاهد اقداماتی در جبهه بود که به مقابله با حملات سپاه سواره نظام هایک بژیشکیان کمک کرد. وی در سال ۱۹۲۰ به درجه ستوانی ارتقاء یافت و متعاقباً به او مدال نشان خدمات نظامی شایسته اعطا شد.
در پایان جنگ در سال ۱۹۲۱، گرتز از ارتش خارج و به نیروهای ذخیره منتقل شد. در سال ۱۹۲۲ درجه نظامی او به این دلیل که هیچ مبنای قانونی برای یک زن در نیروهای مسلح لهستان برای داشتن درجه افسری وجود ندارد، از وی گرفته شد. پس از کودتای مه ۱۹۲۶، وی در دفتر یوزف پیلسودسکی که در آن زمان بازرس کل نیروهای مسلح بود، دبیر کابینه شد. در سال ۱۹۲۸، گرتز یکی از ۱۳ عضو (آموزش نظامی زنان) بود. پس از مرگ پیلسودسکی در سال ۱۹۳۵، او موزه بلودر را تأسیس کرد، جایی که تا سپتامبر ۱۹۳۹ در سمت مدیریت باقی ماند. اوقات فراغت او به سایر فعالیت‌های نظامی اختصاص داشت. در سال ۱۹۳۸ او خزانه‌دار فدراسیون انجمن‌های لهستانی مدافعان میهن شد.
بلافاصله پس از شروع جنگ جهانی دوم در سپتامبر ۱۹۳۹، گرتز یکی از اولین زنانی بود که نام رمز لنا به جنبش مقاومت، سرویس پیروزی لهستان پیوست. او ارتباطات مخفیانه را سازماندهی می‌کرد و دستیار فرمانده لشکر استانیسلاو کوزارسکی بود. در آوریل ۱۹۴۲ به گرتز دستور داده شد تا یک واحد جدید ایجاد و فرماندهی کند. اعضای آن حملاتی را به پرسنل نظامی آلمانی، فرودگاه‌ها، قطارها و پل‌ها انجام دادند. گرتزدر پیروزی قیام ورشو تردید داشت و اعضای گروه خود را از شرکت در آن منع کرد. او در سپتامبر ۱۹۴۴ به درجه سرگردی ارتقا یافت.
گرتز که پس از قیام، هنوز به عنوان سرگرد کازیک شناخته می‌شد سرانجام به همراه ۲۰۰۰ مبارز زن دیگر تحت امر خود توسط نیروهای آلمان نازی اسیر شد. و سرانجام در ۱۳ مه ۱۹۴۵ توسط نیروهای لشکر ۸۹ پیاده‌نظام ایالات متحده آزاد شدند.
گرتز به عنوان بخشی از نیروهای متحد لهستانی در آلمان تحت فرماندهی بریتانیا، و پس از تسلیم آلمان به اروپا بازگشت تا به عنوان بازرس ارتش خدمت کند. او در جستجوی زنان آواره لهستانی به سراسر آلمان و ایتالیا سفر کرد. از می ۱۹۴۶ تا فوریه ۱۹۴۹ او جزو فرماندهان سپاه اسکان مجدد لهستان بود و به عنوان بازرس سربازان زن در شمال انگلستان خدمت کرد. وظیفه او این بود که آنها را برای زندگی غیرنظامی در بریتانیا آماده کند. وی در اثر سرطان در ۱۰ نوامبر ۱۹۵۸ درگذشت. در مراسم تشییع جنازه او بسیاری از کهنه سربازان از جمله الکساندرا پیلسودسکا، و ژنرال‌ها میخال کاراسزوویچ-توکارزوسکی و تادئوس کوموروسکی شرکت کردند. در سال ۱۹۶۰ خاکستر او به لهستان برده شد و در گورستان نظامی پووزکی در ورشو به خاک سپرده شد.
شاهزاده کریستین هسن (; – ) پرسنل نظامی و سیاست‌مدار اهل دانمارک بود.
یواخیم کاستنشایلد (; – ) افسر اهل دانمارک بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان دنبرو شده‌است.
واگن بنیک (; – ) افسر اهل دانمارک بود.
اکسل اوروپ (; – ) مهندس، نظامی و سیاستمدار اهل دانمارک بود.
ارنست آلبرشت فون ابرشتاین (; – ) کاخ‌دار، سیاستمدار و افسر اهل امپراتوری مقدس روم بود.
یوهان فردریک کلاسن (؛ ۱۱ فوریه ۱۷۲۵ – ) فرد نظامی اهل دانمارک بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان دنبرو شده‌است.
با عشق … از عصر دلیل فیلمی محصول سال ۲۰۱۰ و به کارگردانی یان ساموئل است. در این فیلم بازیگرانی همچون سوفی مارسو، مارتون چوکاش، میشل دوشوسوآ، ژونتان زکی و آلکسی میشالیک ایفای نقش کرده‌اند.
بیورن اینگمان بیسروپ (; – ) افسر اهل دانمارک بود، که در فاصله سال‌های ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۰ به‌عنوان رئیس دفاع دانمارک فعالیت می‌کرد.
منو متوقف کن فیلمی محصول سال ۲۰۱۳ و به کارگردانی ژان-پل لینفیلد است. در این فیلم بازیگرانی همچون سوفی مارسو، میو-میو، مارک باربه و اریک گودون ایفای نقش کرده‌اند.
دانشگاه خاتم النبیین یک دانشگاه خصوصی است که در سال ۱۳۸۵ هجری شمسی توسط آیت الله محسنی در شهر کابل افغانستان تأسیس شده‌است.
مالکان و صاحبان امتیاز این دانشگاه محمد جواد محسنی نوه مؤسس و سید عبوالقیوم سجادی می‌باشد.
دانشگاه خاتم‌النبیین با مأموریت تربیت کادر متعهد، متخصص و خدمت‌گذار و انکشاف علمی کشور افغانستان متناسب با معیارهای ملی و بین‌المللی احداث شده‌است.
این دانشگاه در شانزده رشته در مقاطع کارشناسی و کارشناسی ارشد فعالیت دارد.
دکتر سیدعبدالقیوم سجادی رئیس، دکتر عبدالکریم اسکندری معاون علمی، علی شاه حسنی معاون اداری-مالی، روح الله صادقی معاون امور محصلان، محمد عقیل متین محسنی آمر امور محصلان و موسی خان صدر افضلی مدیر فارغ التحصیلان به عنوان مهم ترین مسئولین این دانشگاه می باشند.
https://knu.edu.af/
دانشگاه غرجستان یک دانشگاه واقع در پل سرخ، کابل، افغانستان است که در سال ۲۰۱۰ (میلادی) تأسیس شده‌است.
حزب محافظه‌کار خلق استونی () یک حزب پوپولیسم جناح راست و محافظه‌کار ملی به ریاست مارتین هلمه است که در سال ۲۰۱۲ تأسیس شده‌است.
اودوراوانا مگوداگامدا (به لاتین: Udurawana Megodagammedda) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
ایزابلا آرازووا (آزاریان) (؛ زادهٔ در روستوف-نا-دونو) آهنگساز سبک موسیقی کلاسیک و مربی موسیقی اهل روسیه-ارمنستان است.
شاه زنده است () یک فیلم درام دانمارکی به کارگردانی کریستیان لیورینگ است که در سال ۲۰۰۰ منتشر شد.
مایلز اندرسون (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل بریتانیا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "لا لا لند"، ""، "ادیسه"، "آزادی را فریاد کن"، "خانه پوشالی"، "سی و نه پله"، "لورنا دون"، "ویشواروپام"، "شاه زنده است"، "معجزه باد"، "سوئینی"، "دادگاه جزا"، "به من بگوئید آقا"، "طبابت در پیک"، "تلفات"، "اندکی فراست"، "آدمکشان میدسامر"، "شهر هالبی"، "نیروی نهایی"، "ویلیام و مری"، "مسترپیس"، "پزشک‌ها"، "ایست‌اندرز"، "ذهن‌های جنایتکار"، "کنستانتین"، "تفنگدارها"، "بتل کریک"، ""، "فیلادلفیا همیشه آفتابی است" و "تراژدی مکبث" اشاره کرد.
آندرس سونسن (; ۱۱۶۷ – ۲۴ ژوئن ۱۲۲۸) اسقف اعظم لوند اهل دانمارک بود.Lucien Musset "Les peuples scandinaves" au Moyen Age P.U.F Paris (1951) p. 186 Anti Selart: "Die Eroberung Livlands (12. und 13. Jahrhundert)." In: "Das Baltikum. Geschichte einer europäischen Region." Hiersemann Verlag, Stuttgart 2018, S. 178. وی به‌همراه والدمار دوم دانمارک در نبرد لیندانیسه در جنگ صلیبی لیوونی حضور داشت.
کریس سایبورگ (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل برزیل است. وی از سال ۲۰۰۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. سایبورگ پیش‌تر کمربند قهرمانی دسته پروزن سازمان یواف‌سی را در اختیار داشت.
ویتسلاو یکم، شاهزاده روگن (; – ) در منابع انگلیسی، شاهزاده روگن بود. وی به‌همراه والدمار دوم دانمارک در نبرد لیندانیسه در جنگ صلیبی لیوونی حضور داشت.
آی‌پی‌ئی اروناواس () شرکت هوافضای برزیلی است، که در سال ۱۹۷۳ توسط ژائو کارلوس بوسکاردین تأسیس شد.
آی‌فود () شرکت صنایع غذایی برزیلی است، که در سال ۲۰۱۱ توسط ادواردو بائر تأسیس شد.
آلبرت یکم (; – ) دوک ساکسونی بود. وی به‌همراه والدمار دوم دانمارک در نبرد لیندانیسه در جنگ صلیبی لیوونی حضور داشت.
جیرافاس () شرکت رستوران‌های زنجیره‌ای برزیلی است، که در سال ۱۹۸۱ تأسیس شد.
جیانینی () شرکت تجهیزات موسیقی برزیلی است، که در سال ۱۹۰۰ توسط ترانکیلو جانینی تأسیس شد.
ئی‌ام‌اس () شرکت داروسازی برزیلی است، که در سال ۱۹۵۰ تأسیس شد.
جنگ‌های انگلیس و فرانسه مجموعه‌ای از درگیری‌ها بین انگلستان (و پس از سال ۱۷۰۷، بریتانیا) و فرانسه بود، از جمله:
تئودوریک فون ترایدن (; درگذشته ۱۵ ژوئن ۱۲۱۹) کشیش اهل لیوونی بود. وی که به‌همراه والدمار دوم دانمارک در جنگ صلیبی لیوونی حضور داشت در نبرد لیندانیسه کشته شد.
دیواسا () شرکت نوشیدنی برزیلی است، که در سال ۱۹۵۰ تأسیس شد.
کولچی () شرکت پوشاک برزیلی است، که در سال ۱۹۸۶ تأسیس شد.
سرپرو () شرکت دولتی نرم‌افزار برزیلی است، که در سال ۱۹۶۴ تأسیس شد.
کوریرو برزیلینس () شرکت انتشارات و خبرگزاری برزیلی است، که در سال ۱۹۶۰ تأسیس شد.
خیابان کارل یوهان (نروژی: Karl Johans gate)، خیابان اصلی اسلو، پایتخت نروژ است.این خیابان که مستقیماً از میدان راه‌آهن اسلو تا قصر پادشاهی، امتداد دارد، محل گردهمایی و اجرای مراسم مردمی در مناسبات ملی و عمومی است.این خیابان درسال ۱۸۵۲ میلادی، به افتخار کارل چهاردهم یوهان، که از سال ۱۸۱۸ تا ۱۸۴۴م، پادشاه سوئد و نروژ بود، نامگذاری شده‌است.https://snl.no/Karl_Johans_gate
بلندترین ارتفاع خیابان، در محل تقاطع خیابان کارل یوهان و خیابانی که به قصر پادشاه منتهی می‌شود، قرار دارد. در این محل دو نمای اصلی خیابان قابل رویت است. یکی قصر پادشاه با مجسمه کارل یوهان، در مقابلش، در سمت غرب؛ و دیگری میدان راه‌آهن قدیمی در سمت شرق.محل این تقاطع، همچنین بخش تجاری که در سمت شرق واقع شده را از بخش غربی که بیشتر متأثر از فضایی رسمی است، از هم متمایز می‌کند. در بخش غربی، ساختمان مراکزی مانند مجلس ملی نروژ، دانشگاه اسلو، تئاتر ملی اسلو؛ و کاخ سلطنتی واقع شده‌اند. ابتدا این قسمت از خیابان کارل یوهان، که در سال ۱۸۴۰م، توسط معمار کاخ سلطنتی طراحی شده بود؛ با پارکها و بناهای تاریخی اطرافش، خیبان کاخ نامیده می‌شد. اما طرح معمار کاخ سلطنتی هرگز به‌طور کامل اجرا نشد. سرانجام در سال ۱۸۶۰م، این بخش به بخش قدیمی تر شرقی متصل شد.
خیابان کارل یوهان، خیلی زود به یک تفریحگاه مردمی تبدیل شد. این خیابان سالهای بسیاری محل رویدادهای مهم برای اهالی اسلو بوده‌است. در حین سالهای دهه ۱۸۸۰م، بخش پیاده‌رو در امتداد بین دانشگاه اسلو؛ و هتل گراند، به عابران پیاده اختصاص داده شد و به زودی تبدیل به محلی برای گردهمایی مردم شد.
خیابان کارل یوهان، محلی برای تظاهرات و راهپیمایی در شهر اسلو است. هر سال در روز ۱۷ ماه مه، که روز ملی در نروژ است؛ صف کودکان به سوی کاخ می‌رود. درهنگام بازدید مقامات خارجی، این خیابان در حالی که کودکان در دو سمت آن با پرچمهایی که در دست دارند، به صف ایستاده و شادی می‌کنند، مسیر عبور اتوموبیل مهمانان است. بعد از اشغال نروژ در سال ۱۹۴۰م، اجرای مراسم روز ملی، در این محل ممنوع شد. اما هواداران ویدکون کوئیسلینگ و مقامات اشغالگر آلمانی در طول سالهای جنگ، همچنان از امکانات و فضای این محل برای تبلیغات خود بهره بردند. خیابان کارل یوهان، همچنین محلی است برای تظاهرات سیاسی و اعتراضات مسالمت آمیز که معمولاً در مقابل ساختمان مجلس ملی نروژ، انجام می‌گیرد. در مراسم اعطای جایزه صلح نوبل نیز همین خیابان و هتلهایش میزبان مهمانان خارجی هستند.
محل تقاطع خیابان کارل یوهان و خیابانی که به کاخ سلطنتی منتهی می‌شود، در سال ۲۰۰۵م، به مناسبت صدمین سالگرد خروج نروژ از اتحادیه سوئد-نروژ، نوسازی شد. محل عبور وسایل نقلیه محدودتر و به عرض پیاده‌روها افزوده شد.https://snl.no/Karl_Johans_gate
زمان تابستانی در ایالات متحده، رسم یک ساعت جلو کشیدن زمان در موقعی از سال است روز از شب طولانی‌تر است، تا عصرها نور روز بیشتر و صبح‌ها نور کمتری داشته باشند. اکثر مناطق ایالات متحده ساعت تابستانی (DST) را رعایت می‌کنند، به استثنای آریزونا (به جز ناواهوها که ساعت تابستانی را در سرزمین‌های قبیله ای شان رعایت می‌کنند)، هاوایی، و قلمروهای فرادریایی ساموآی آمریکا، گوام، جزایر ماریانای شمالی، پورتوریکو و جزایر ویرجین ایالات متحده. قانون زمان یکنواخت در سال ۱۹۶۶ سیستم یکنواخت ساعت تابستانی را در سراسر ایالات متحده ایجاد کرد.
در ایالات متحده، ساعت تابستانی از دومین یکشنبه ماه مارس شروع می‌شود و در اولین یکشنبه ماه نوامبر به پایان می‌رسد و تغییر ساعت در ساعت ۲:۰۰ به وقت محلی انجام می‌شود. ساعت‌ها در فصل بهار از ساعت ۲:۰۰ به جلو به ۳:۰۰ بامداد جلو کشیده می‌شوند و در پاییز از ساعت ۲:۰۰ به ۱:۰۰ صبح به عقب برمی گردند. زمان تابستانی در مجموع ۳۴ هفته (۲۳۸ روز) هر سال طول می‌کشد، که حدود ۶۵٪ از کل سال است.
یک جنبش کامل در حمایت از قانونی سازی استفاده از ساعت تابستانی در تمام طول سال سازماندهی شده‌است. طرح‌هایی در بیش از ۳۰ ایالت برای پایان دادن به ساعت تابستانی یا دائمی کردن آن ارائه شده‌است.
بحث اصلی برای دائمی کردن زمان تابستانی در تمام طول سال این است که سبک زندگی و الگوهای کاری شهروندان امروزی دیگر با مفهوم تغییر ساعت در هر بهار و پاییز سازگار نیست. حامیان همچنین استدلال می‌کنند که تغییر به " زمان رو به جلو " همچنین با کاهش نیاز به نور مصنوعی منجر به صرفه جویی در انرژی می‌شود. قانون حفاظت از آفتاب در سال ۲۰۱۹ توسط سناتور مارکو روبیو از فلوریدا در سنا طرح شد تا زمان‌های استفاده شده برای زمان تابستانی را تبدیل به زمان استاندارد کند و زمان تابستانی را لغو کند. این طرح از حمایت دو حزبی از سوی سناتورهای واشینگتن و تنسی برخوردار است، اما هنوز در کمیته بازرگانی، علم و حمل و نقل سنا مورد استماع قرار نگرفته‌است.
آماندا کالین (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل دانمارک است. وی از سال ۲۰۱۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "سرزمین تاریک"، "بزرگ‌شده توسط گرگ‌ها" اشاره کرد.
ناتالی مادوئنو (؛ – ) بازیگر اهل دانمارک است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "باران" و "پترا" اشاره کرد.
پاتریشیا شومان (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل دانمارک است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "وثیقه"، "پل"، "سابمارینو، و "شلی" اشاره کرد.
ترین میکلسن (; – ) بازیگر اهل دانمارک بود. وی بین سال‌های ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۹ میلادی فعالیت می‌کرد.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "احمق‌ها"، "روانآشفتگی" اشاره کرد.
جولی لوند (؛ زادهٔ ) بازیگر، مجری رادیو و مجری تلویزیون اهل دانمارک است.
دیته هانسن (; – ) بازیگر سینما، صداپیشه و بازیگر تئاتر اهل دانمارک بود.
لوته وور (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل دانمارک است.
ویکی برلین (; – ) بازیگر اهل دانمارک بود. وی از سال ۲۰۰۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "کشتار"، "دنیای منا" اشاره کرد.
سیسیلی تامسن (؛ زادهٔ ) بازیگر و مدل اهل دانمارک است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "فردا هرگز نمی‌میرد" اشاره کرد.
سارا سوفی بوسنینا (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل دانمارک است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "کشتار"، "پل"، "غایب"، "سقوط شوالیه (مجموعه تلویزیونی)" و "مریم مجدلیه (فیلم ۲۰۱۸)" اشاره کرد.
نبیها بنسودا (؛ زادهٔ ) خوانندهٔ مؤلف، موسیقی‌دان اهل دانمارک است. وی از سال ۲۰۰۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
آن کاترین هردورف (؛ زادهٔ ) بازیگر، خواننده، صداپیشه و پرستار اهل دانمارک است.
خشونت علیه زنان در برخی کشور ها شامل اشکال مختلفی از «خشونت مبتنی بر جنسیت» است و ممکن است شامل آزار عاطفی، فیزیکی، جنسی یا ذهنی باشد که معمولاً توسط یک مرد علیه یک زن انجام می‌شود. اشکال رایج خشونت علیه زنان در ایران شامل اعمالی مانند آزار خانگی، تجاوز جنسی و قتل است. برای اینکه خشونت علیه زنان تلقی شود، این عمل باید صرفاً به دلیل زن بودن قربانی انجام شود. به‌طور معمول این اعمال توسط مردان در نتیجه نابرابری‌های جنسیتی طولانی مدت موجود در کشور انجام می‌شود.
رفتار یا حتی تهدید به رفتار خشونت‌آمیز مبتنی بر جنسیت که منجر به آسیب و رنج فیزیکی، جنسی و روانی در زنان شود، خشونت علیه زنان تعریف می شود. طبق این تعریف اعمال اجبار و ایجاد محرومیت خودسرانه از آزادی برای زنان، چه در عرصه عمومی اتفاق بیفتد،‌ چه در عرصه خصوصی، جزو تعریف خشونت علیه زنان قرار می گیرد. این مفهوم که اولین بار توسط یوهان گالتونگ در سال ۱۹۶۹ مطرح شد.
خشونت علیه زنان پدیده ای است که در آن زن به خاطر جنسیت خود و به علت صرفاً زن بودن مورد اعمال زور و تضییع حق از سوی جنس مخالف قرار می گیرد. به‌طور کلی هر نوع عمل یا رفتاری که به آسیب جسمی، جنسی و روانی یا محرومیت و عذاب زن منجر شود خشونت علیه زنان گفته می شود. تهدید به چنین اعمال و رفتاری، محرومیت از آزادی به اجبار یا به اختیار، اعم از زندگی شخصی و یا جمعی نیز جزء خشونت علیه زنان می باشد.
خشونت خانگی اغلب به معنی تعرض مرد به همسر (شریک عاطفی مونث) است. خشونت خانگی علیه زنان را می‌توان به عنوان هرنوع اقدام یا قصور وابسته به جنسیت تعریف کرد که منجر به مرگ، آسیب جسمی، جنسی یا روانی و آسیب معنوی به زنان می شود؛ که توسط افرادی با پیوندهای خانوادگی یا حتی بدون این پیوندها که از طریق پیوندهای خویشاوندی یا کلامی با هم در ارتباط هستند از جمله روابط پراکنده ایجاد می شود.
خشونت پلیس با زنان به‌ بهانه‌های مختلف و ضرب و شتم آنان از مظاهر خشونت علیه زنان در بعضی کشور ها می‌باشد.
خشونت علیه زنان یک پدیده قدیمی و نسبتاً گسترده در همه جوامع است. خشونت علیه زنان عبارت است از کلمه یا مفهومی که به شیوه ای گسترده و فراگیر برای دربرگرفتن آزار کلامی، ارعاب، آزار و اذیت فیزیکی، قتل، تجاوز جنسی، و تجاوز جنسی استفاده شده‌است.Dobash, R. Emerson. and Russell Dobash. Rethinking Violence against Women. Thousand Oaks, CA: Sage Publications, 1998. Print. این شکل از خشونت مبتنی بر جنسیت است. خشونت دقیقاً به دلیل جنسیت آنها اتفاق می‌افتد، به ویژه به این دلیل که قربانیان زن هستند.
سازمان ملل متحد رفتار یا حتی تهدید به رفتار خشونت‌آمیز مبتنی بر جنسیت که منجر به آسیب و رنج فیزیکی، جنسی و روانی در زنان شود، «خشونت علیه زنان» تعریف می‌کند. طبق این تعریف اعمال اجبار و ایجاد محرومیت خودسرانه از آزادی برای زنان، چه در عرصه عمومی اتفاق بیفتد، چه در عرصه خصوصی، جزو تعریف «خشونت علیه زنان» می‌گنجد.
از جمله دلایل شکل‌گیری این مفهوم، می‌توان به تغییر نقش‌های جنسیتی و به دنبال آن تغییر جایگاه زنان و دگرگونی رابطه قدرت میان زن و مرد در ساختار خانواده و جامعه اشاره کرد که در نهایت منجر به بازنگری در شرح حقوق زنان شده‌است. بنا به تعاریف حقوق بشری، از خشونت فیزیکی، خشونت روانی، خشونت جنسی، خشونت اقتصادی، خشونت دولتی و خشونت اجتماعی می‌توان به عنوان انواع خشونت علیه زنان نام برد. این مفهوم که اولین بار توسط یوهان گالتونگ در سال ۱۹۶۹ مطرح شد. گالتونگ در کتاب «خشونت، صلح و تحقیقات صلح» می‌نویسد:
خشونت سیستماتیک بر تمامی جنبه‌های زندگی زنان از سلامت و امنیت فردی‌شان گرفته تا سلامت روان کودکان‌شان تأثیر می‌گذارد. زنانی که از حقوق اساسی خود به دلیل نابرابری‌های ساختاری محروم می‌شوند به لحاظ جسمی و روحی با آسیب‌های جسمی نظیر بارداری‌های ناخواسته، سقط‌جنین‌های غیر ایمن، ابتلا به ایدز، ناتوانی‌های مادام‌العمر و… آسیب‌های روانی مانند ترس، اضطراب، افسردگی، اختلال در عملکرد جنسی و بروز رفتارهای وسواسی در آن‌ها روبه‌رو هستند. در حقیقت این خشونت نه یک رفتار معطوف به فرد بلکه ناشی از روابط نابرابر قدرت میان مردان و زنان است که امکان اعمال چنین خشونتی را ممکن می‌کند.‏
خشونت پلیس در جمهوری اسلامی با زنان به‌ بهانه‌های مختلف و ضرب و شتم آنان از مظاهر خشونت علیه زنان در ایران می‌باشد.
زن کشی در گزارش سازمان بهداشت جهانی به عنوان «قتل عمدی زنان به دلیل زن بودن» تعریف شده‌است.“Understanding and Addressing Violence against Women. ” "World Health Organization", World Health Organization, 2012, apps.who.int/iris/bitstream/handle/10665/77421/WHO_RHR_12.38_eng.pdf;jsessionid=2E636E5F0740BAC96712F0F2C005A00A?sequence=1. به‌طور مشابه، توسط زنان سازمان ملل، اتحادیه برای پایان دادن به خشونت علیه زنان، و دفتر کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل به عنوان «مرگ خشونت آمیز زنان به دلایل جنسیتی» تعریف شده‌است. زن کشی به عنوان نوع خاصی از خشونت علیه زنان یا خشونت جنسیتی طبقه‌بندی می‌شود که سازمان ملل در سال ۱۹۷۹ آن را به عنوان «مکانیسمی برای تسلط، کنترل، سرکوب و قدرت بر زنان» توصیف کرد.Pick, Susan, et al. “Violence against Women in Mexico. ” "Annals of the New York Academy of" "Sciences", New York Academy of Sciences, 5 Dec. 2006, nyaspubs.onlinelibrary.wiley.com/doi/pdf/10.1196/annals.1385.014.
زن‌کشی در ایران بر اساس قوانین داخلی ایران و به دلیل سرپرستی داشتن مرد خانواده بر «جسم و جان» زنان تحت سرپرست خود به‌عنوان پدر یا شوهر، کمترین مجازات را در پی داشته و بسیاری از مردانی که مرتکب زن‌کشی یا قتل به بهانه‌های ناموسی شده‌اند. پدر رومینا اشرفی که خرداد ۱۳۹۹ به قتل رسید تنها به ۹ سال حبس و پرداخت دیه محکوم شد.‏‏ حکمی که به گفته وکیل مادر رومینا دور از انتظار نبوده‌است. قوانین ایران نه تنها خشونت علیه زنان را منع نمی‌کند بلکه با حمایت از فرد خشونت گر به‌صورت سیستماتیک این خشونت را در بسیاری از موارد ترویج هم می‌کند.
قتل‌های ناموسی بیشتر در جوامع سنتی با فرهنگ مردسالار و مذهبی رخ می‌دهند، مرتکبان قتل‌های ناموسی در ایران نیز، عموماً محارم زنان هستند که در لوای قانون و به‌نام شرع و حفظ غیرت، دست به زن کشی می‌زنند. اردیبهشت ۱۳۸۷ ایسنا به نقل از سرهنگ مختاری فرد، رئیس پلیس آگاهی استان خوزستان نوشت بیش از۴۰درصد قتل‌ها در خوزستان ناموسی است. به گفته او استان خوزستان از نظر آمار قتل‌های ناموسی، پس از استان سیستان‌وبلوچستان در رتبه دوم کشوری بود. فریدون عبدی، رئیس اداره بهزیستی دزفول اعلام کرد درسال ۱۳۹۷، ۲۲۵ مورد خشونت علیه زنان در اورژانس اجتماعی شهرستان دزفول ثبت شده‌است.
مطالعه توصیفی- تحلیلی که درسال ۱۳۸۶ در دانشکده بهداشت دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز با نمونه ۱۸۲۰ نفری از زنان چهارده تا پنجاه‌وشش ساله تحت پوشش مراکز بهداشتی چهار شهر اهواز، ‏آبادان، دزفول و اندیمشک انجام شد نشان داد که شیوع خشونت فیزیکی در هر زمان از زندگی مشترک ۲۰٫۲درصد و شیوع خشونت روانی، جنسی و هر نوع خشونت به ترتیب ۴۱، ۱۰٫۹ و ۴۷٫۳درصد بوده‌است. مطالعه دیگری که معاون آموزش، ‏تحقیقات و فناوری دانشگاه علوم پزشکی آبادان درسال ۱۳۹۴ صورت گرفت نشان داد که شیوع کلی خشونت ۷۲٫۳درصد و انواع خشونت روانشناختی، فیزیکی، تهدیدکننده حیات و جنسی در این زنان به ترتیب ۷۱٫۷، ۱۷٫۸، ۸٫۳ و ۷٫۱ بوده‌است.
سازمان بهزیستی استان کرمان در پژوهشی که با کمک دانشگاه علوم پزشکی دربارهٔ خشونت علیه زنان در مناطق حاشیه‌ای کرمان انجام داد که نتایجش مشخص کرد خشونت علیه زنان در این مناطق بالاست. شایع‌ترین نوع خشونت‌ها به ترتیب خشونت‌های روانی، ‏کلامی، جسمی، اقتصادی و جنسی بوده‌است. از افراد شرکت کننده در این پژوهش ۴۶درصد انواع خشونت را تجربه کرده‌اند که از این میان، خشونت روانی ‏(۷۸٫۶درصد)، جسمی (۵۵٫۶درصد)، جنسی (۲۸٫۶درصد) و اقتصادی (۳۴٫۷درصد) بوده‌است.
کرمان یکی از استان‌هایی است که خانهٔ برای زنان خشونت‌دیده در آن ایجاد شده‌است و در کل کشور ۳۳خانه امن در شهرهای مختلف ساخته شده‌است. این خانه‌ها مرکزی برای زنان در معرض خشونت است، برای زنانی که در جامعه و زندگی فردی‌شان دچار مشکلات می‌شوند.
پس از قتل رومینا اشرافی معاونت زنان و خانواده دولت روحانی طرح تشدید مجازات پدر مرتکب قتل فرزند را مطرح کرد اما در دادگاهی که پدر رومینا را محاکمه می‌کردند اثری نداشت. در این مورد وکیل پرونده در گفت‌وگو با روزنامه شرق از اهمیت بازنگری در قانون گفت:
اغلب دختران و زنان قربانی قتل‌های ناموسی کسانی‌اند که در برابر قوانین مردسالار و سلطه‌گرانه حاکم می‌ایستند. کنشگران مدنی و فعالان حقوق بشر بر این باورند که تعدد قتل‌های ناموسی به دلیل قوانین زن‌ستیز جمهوری اسلامی ایران است. سخنگوی کمپین توقف قتل‌های ناموسی گفت: «در ۲۰ سال گذشته، تعداد قتل‌های ناموسی در ایران افزایش یافته‌است.» در مطالعه‌ای پرونده قتل ناموسی هزار و ۲۲۰ زن را که در ۲۰ سال (۱۳۹۸) گذشته کشته شده‌اند یافته‌های پژوهشی نشان می‌دهد که آمار قتل‌ها در دو دهه گذشته نه‌تنها افزایش یافته که از مرز بحران نیز عبور کرده‌است. ۲۸۶ مورد این قتل‌ها با اسلحه گرم انجام شده‌است و در رتبه‌های بعدی هم قتل با طناب دار، چاقو، ساطور، اسیدپاشی و آتش قرار دارند.
در سینمای ایران چندین فیلم با این موضوع ساخته شده‌است. که می‌توان به موارد زیر اشاره کرد.
براساس گزارش سالانه وزارت امور خارجه آمریکا دربارهٔ قاچاق انسان که در سال ۲۰۱۶ منتشر شد شمار زنان و دختران ایرانی که برای خدمات جنسی اجباری به دبی و نیز کردستان عراق برده می‌شوند افزایش داشته‌است. در ابتدای این گزارش در بخش ایران آمده‌است:‏‏
براساس این گزارش ایران در پنج سال گذشته یکی از مراکز ترانزیت و یکی از کشورهای مبدأ و نیز مقصد قاچاق جنسی مردان، زنان و کودکان و نیز کار اجباری بوده‌است. دختران ایرانی ۱۳ تا ۱۷ ساله هدف باندهای قاچاق انسان هستند و برای فروش به خارج از ایران برده می‌شوند. از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۵ انتقال دختران از داخل ایران به یکی از کشورهای حاشیه خلیج فارس به منظور ارائه خدمات جنسی اجباری نیز افزایش داشته‌است. در شهرهای تهران، تبریز و آستارا تعداد دختران نوجوانی که برای ارائه خدمات جنسی از آنها استفاده می‌شود افزایش داشته‌است.
شناخت کامل بازار فعالیت‌های غیرقانونی از جمله تن‌فروشی دشوار و در مواردی ناممکن است. در عین حال، بدون شناخت ویژگی‌های بازار پدیده ای مثل تن‌فروشی نمی‌توان سیاست‌های مداخله ای برای پیشگیری، کنترل، یا کاهش آن را طراحی کرد. سن ورود به روسپیگری در ایران بین ۱۶ تا ۲۲ سال و بالاتر از معیار جهانی است. همچنین بررسی برخی عوامل بازار از جمله توزیع مکانی و زمانی فعالیت، تعداد متقاضیان، درآمد و هزینه‌ها و دیگر موارد و مقایسه آنها با یافته‌های مطالعات جهانی نشان می‌دهند که به لحاظ جغرافیایی بازار روسپیگری در شهر تهران در محل‌های فعالیت تقریباً متمرکز و در مسیر خیابان‌های اصلی شهر است و از این لحاظ با الگوهای جهانی مشابهت دارد.‏
روزنامه جام جم گزارشی با عنوان «شکار ناموس در اینستاگرام» از قاچاقچیانی که در شبکه‌های اجتماعی دختران ایرانی را به کشورهای حاشیه خلیج فارس قاچاق می‌کنند منتشر کرده و نوشته‌است:‏
در سال‌های اخیر اخبار از قاچاق دختران ایرانی به کشور پاکستان و کشورهای حاشیه خلیج گزارش می‌شود. روزنامه مشرق چاپ بلوچستان پاکستانروزنامه مشرق (پاکستان)، ۳/۸/۱۳۸۱. نوشت: در هر ماه ۴۵ دختر کم سن ایرانی، به پاکستان قاچاق می‌شوند که از آنها برای فساد اخلاقی استفاده می‌شود. آنان در کراچی به فروش می‌رسند. در قاچاق این دختران، گروه بزرگی دست دارند که پس از اغفال دختران ایرانی، آنها را به فروش می‌رسانند. در کشورهای حاشیه خلیج فارس، هنگامی که خانواده‌ای به دنبال زن پیشخدمتی می‌گردد یا مردی، زن صیغه‌ای و غیر عرب می‌خواهد، به آدم‌هایی که در برآوردن این نیازها شناخته شده‌اند، رجوع می‌کند. آنها ابتدا مبلغی را به عنوان پیش پرداخت مطالبه می‌کنند و بعد از یک هفته، آنچه را سفارش شده، تحویل می‌دهند.روزنامه جام جم، ۳۰/۱۱/۱۳۸۱
سازمان‌ها و نهادهای حقوق بشری گزارش داده‌اند که دولت ایران در اقدامات بین‌المللی برای مبارزه با قاچاق انسان همکاری نمی‌کند و نیز قوانین داخلی ایران در این زمینه با قوانین بین‌المللی منطبق و سازگار نیست. برخی از قوانین و سنن شرعی در ایران مثل صیغه راه را برای سوءاستفاده قاچاقچیان انسان بازگذاشته و در موارد متعددی این شبکه‌ها زنان ایرانی را طبق همین مقررات صیغه برای فحشای اجباری به مردان کشورهای همسایه می‌فروشند. علاوه بر این عملکرد دستگاه‌های انتظامی ایران در این زمینه مشخص نیست و به نظر می‌رسد که مبارزه با قاچاق انسان و عوارض آن از جمله اولویت‌های بخش انتظامی ایران نیست.
ازدواج اجباری، ازدواجی است که بدون رضایت واقعی یک یا دو طرف واقع شده‌است. ازدواج اجباری، حق آزادی انتخاب همسر را نقض کرده و از مصادیق خشونت خانگی است. غالب بزه‌دیدگان ازدواج اجباری زنان بوده و مرتکبان نیز از بستگان بزه‌دیدگان هستند. مطالعهٔ سیاستهای کشورهای مختلف نشان می‌دهد که تدابیر گوناگونی برای مقابله با آن گرفته شده‌است. در ایران نیز همانند سایر کشورها، آمار دقیقی از ازدواج اجباری وجود ندارد. دلایل مذکور دربارهٔ عدم گزارش دهی ازدواج اجباری، در مورد ایران نیز صدق می‌کند. حتی می‌توان گفت که بی رغبتی به گزارش دهی ازدواج اجباری در ایران در مقایسه با سایر نظامها بیشتر است. در نظام حقوقی ایران، فقدان مقررات جامع و مناسب، مقابله با ازدواج اجباری را مشکل ساخته‌است. نگاهی به قوانین مختلف نشان می‌دهد که در کنار اسناد بینالمللی که به حق آزادی ازدواج اشاره کردهاند و ایران به آنها ملحق شده، آزادی ازدواج تنها در مبحث ارکان عقد ازدواج و نیز برخی قوانین خاص مورد توجه قرار گرفته‌است.‏
در ایران از نظر بسیاری از متخصصین احکام و طبق نظر بیشتر مراجع عظام، ازدواج اجباری ممنوع است. طبق گفته همه مراجع اگر زن و مرد یا یکی از آن دو را مجبور به ازدواج کنند و بعد از خواندن عقد راضی بشوند و بگویند که به آن عقد راضی هستند عقد صحیح است.‏
بر اساس تعریف سازمان جهانی بهداشت، هر انسان کمتر از ۱۸ سال کودک محسوب می‌شود. این تعریف در پیمان‌نامه حقوق کودک و سازمان یونیسف نیز مشابه است. سازمان بهداشت جهانی هرگونه آسیب یا تهدید سلامت جسم و روان یا سعادت و رفاه و بهزیستی کودک به دست والدین یا افرادی‌که نسبت به او مسوول هستند را به‌عنوان کودک‌آزاری تعریف کرده است.
طبق آمار ثبت شده در سازمان ثبت احوال کشور بر اساس آمار ۹ ماه اول سازمان ثبت احوال ایران سال ۹۴، اعلام شد بیش از پنج درصد زنانی که در این مدت ازدواج کرده‌اند کم‌تر از ۱۵سال سن داشته‌اند یعنی ۲۸۲۴۲ نفر. بیش از ۲۱۴ هزار ازدواج دختران ۱۵–۱۹ سال را نیز در این دوره از سال ثبت شده‌است. استان‌های مرزنشین خراسان رضوی، آذربایجان شرقی و سیستان و بلوچستان سه استانی هستند که بیشترین تعداد ازدواج در سنین کودکی در آنان رخ می‌دهد. از جمله دلایل رایج کودک همسری در ایران می‌توان به فقر، ضعف قوانین بازدارنده، آداب و رسوم فرهنگی، اعتقادات مذهبی، اختلاف طبقاتی، تحصیلات، پدرسالاری و «ناموس‌پرستی» مردان اشاره کرد.
یکی از بزرگ‌ترین تضاد‌های قوانین داخلی ایران با پیمان‌نامه حقوق کودک، خود را در سن ازدواج و قدم گذاشتن کودکان به سنین بزرگسالی نشان می‌دهد. بر اساس ماده ۱۰۴۱ قانون مدنی در ایران عقد نکاح دختر قبل از رسیدن به ۱۳ سال تمام شرعی منوط به اذن ولی به‌شرط رعایت مصلحت با تشخیص دادگاه صالح مشخص‌شده است.
بنا بر آمار مرکز آمار ایران، در سه ماهه نخست سال ۱۳۹۹ بیش از ۷۰۰۰ ازدواج دختربچه ۱۰ تا ۱۴ ساله و یک ازدواج دختربچه کمتر از ۱۰ سال به ثبت رسیده است. کودک‌ همسری‌ بیشتر در میان دختربچه‌ها رواج دارد. در سایه حمایت‌های قانونی و ایجاد تسهیلاتی چون اعطای وام‌های ۷۰ میلیون تومانی به زوجین، آمارهای اعلام‌شده و مقایسه آن با سال قبل‌تر از آن نشان می‌دهد که کودک همسری افزایشی ۱۰٫۵ درصدی داشته است.
پس از سلسله قاجاریه و روی کار آمدن حکومت پهلوی، نوع نگاه هم به مقوله ازدواج تغییر پیدا کرد. اولین قانون رسمی و سراسری که در سطح کشور در رابطه با موضوع ازدواج کودکان و در نظر گرفتن حداقل شرایط سنی آنان برای ازدواج به شکل قانون درآمد به سال ۱۳۱۳ بازمی‌گردد. ماده ۱۰۴۱ قانون مدنی در سال ۱۳۱۳ اعلام می‌کرد که در ایران بر اساس قانون اساسی و مشروعیت قانونی، هیچ ازدواجی بین دختر زیر ۱۵ سال و پسر زیر ۱۸ سال نمی‌تواند شکل گیرد، مگر اینکه شرایط خاصی در نظر گرفته شود که در آن اعتبار ازدواج توسط یک دادخواه عمومی اعلام شود. این استثنا برای مواردی که دختر زیر سن ۱۳ سال و پسر زیر سن ۱۵ سال بود وجود نداشت. به این معنا که آنها نمی‌توانستند به هیچ وجهی ازدواج کنند.ازدواج در کودکی؛ طلاق در نوجوانی. گزارش روزنامه شهروند در باب کودک همسری در ایران.
با وجود واکنش‌ها و مخالفت‌های زیادی که توسط صاحب نظران شده‌است ولی مجلس شورای اسلامی ایران هنوز تصمیمی در خصوص کودک همسری و تعیین حداقل سن ازدواج نگرفته‌است. طبق ماده ۱۰۴۱ قانون مدنی ایران، ازدواج کودکان با اجازه والدین و مجوز دادگاه امکان‌پذیر است.
سازمان بهداشت جهانی بارداری نوجوانان را بارداری‌ای تعریف می‌کند که در آن مادر در زمان پایان بارداری زیر ۲۰ سال سن داشته باشد. بر اساس آمارهای اعلام شده سالانه حدود ۱۶ میلیون دختر ۱۵ تا ۱۹ سال و یک میلیون دختر زیر ۱۵ سال بارداری و زایمان را تجربه می‌کنند که اکثر این بارداری‌ها در کشورهای فقیر و کم‌درآمد گزارش شده‌اند. بر اساس مطالعات انجام‌گرفته دختربچه‌هایی که حداقل تحصیلات را دارند پنج برابر بیشتر از دخترانی که تحصیلات بیشتری دارند در معرض بارداری و تجربه مادری در سنین کودکی هستند.
ایران یکی از کشورهایی است که با توجه به قانونی بودن ازدواج کودکان در آن، کودک مادری تبدیل به امری نگران‌کننده در این کشور شده است. مطابق با آمار اولیه شمار موالید سال ۱۴۰۰ (بر حسب سن مادر در زمان تولد) که از سوی سازمان ثبت‌احوال کشور منتشر شده، در شش ماه و ۱۶ روز نخست سال ۱۴۰۰، تعداد  ۷۹۱ کودک از مادران ۱۰ تا ۱۴ ساله متولد شده‌اند. استان سیستان و بلوچستان با ثبت تولد ۲۴۸ نوزاد، دارای بالاترین آمار زایمان کودک مادران در ایران است.
سال ۱۳۹۳ بنابر گفته‌های مسئولان استان اصفهان و کادر درمانی بیمارستان فیض شاهد ۴ مورد اسیدپاشی در بازهٔ زمانی کوتاهی بوده‌است. مسئولان انگیزه این اسیدپاشی‌ها را خصومت شخصی اعلام کرده‌اند این در صورتی است که قربانیان وجود هرگونه خصومت شخصی را رد می‌کنند اما وجه مشترک بیشتر قربانیان نداشتن پوشش چادر، ماشین سواری کردن و حضور در محدودهٔ خیابان مهرداد و دروازه شیراز است.اسیدپاشی در اصفهان؛ 'پرونده در دست بررسی است' بی‌بی‌سی فارسی
یکی از راه‌های بسیار شایع قاچاق زنان در ایران ربودن دختران کم سن و سال می‌باشد. به گزارش معاون مبارزه با جرائم جنایی پلیس آگاهی تهران، در هر ماه شاید ۴۰۰ پرونده آدم‌ربایی دختر در دایره ۱۱ اداره آگاهی تشکیل می‌شود.روزنامه جوان ۲۶/۶/۱۳۸۱.‏
خشونت جنسی علیه زندانیان سیاسی در ایران رواج دارد.Ehsan Zarrokh (Ehsan and Gaeini, M. Rahman). "Iranian Legal System and Human Rights Protection" The Islamic Law and Law of the Muslim World e-journal, New York law school 3.2 (2009). گفته می‌شود که توسط مقامات نادیده گرفته شده یا حتی تسهیل شده‌است.Dehghan, Saeed Kamali. "Iran giving out condoms for criminals to rape us, say jailed activists ". Published 24 June 2011. Retrieved 27 January 2018. گزارش‌های منتشر شده به سازمان ملل نشان می‌دهد که تجاوز جنسی توسط بازجویان در ایران برای دهه‌ها مورد استفاده قرار گرفته‌است. در دهه ۱۹۸۰، پس از انقلاب اسلامی ایران، تجاوز جنسی به زندانیان سیاسی زن به حدی بود که حسینعلی منتظری، معاون وقت آیت‌الله خمینی، را بر آن داشت تا در نامه‌ای به تاریخ ۷ مهر ۱۳۶۵، مطالب زیر را به خمینی بنویسد: «آیا می‌دانستید در برخی از زندان‌های جمهوری اسلامی به زنان جوان تجاوز می‌شود؟» دو تن از اعضای جامعه حقوق بشر ایران، وکیل فمینیست و روزنامه‌نگار شادی صدر و وبلاگ نویس و فعال مجتبی ثمی نژاد مقالاتی را از داخل ایران به صورت آنلاین منتشر کردند مبنی بر اینکه تجاوز جنسی در زندان سابقه طولانی در جمهوری اسلامی دارد. مهدی کروبی در ۹ مرداد ۱۳۸۸ در نامه‌ای به رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام خواستار رسیدگی به زندان‌های ایران به دلیل احتمال شکنجه و به‌ویژه آزار جنسی مردان و زنان شد. او در ۱۹ مرداد ماه به علی لاریجانی رئیس مجلس نامه نوشت و خواستار ملاقات با محمود احمدی‌نژاد رئیس‌جمهور، صادق لاریجانی رئیس قوه قضائیه، اکبر هاشمی رفسنجانی کشور شد تا شخصاً اسناد و مدارک خود را در مورد پرونده‌های جنسی ارائه کند.
حجاب اجباری یکی از خشونت‌آمیزترین قوانینی است که زنان در ایران با آن رو به رو هستند. حجاب اجباری در ایران با مقاومتی روزمره رو به روست. علاوه بر اعتراض‌های علنی به حجاب اجباری، آمارها هم حاکی از آن است که زنان با رعایت نکردن حجاب در مقابل آن مقاومت می‌کنند. مدیرمسئول سابق روزنامه کیهان در جریان یک مناظره تلویزیونی که در سال ۱۳۹۹ برگزار شد اعلام کرد ۷۰ درصد مردم در ایران با حجاب اجباری مخالف‌اند و سالانه حدود پنج درصد از شمار کسانی که ملتزم به حجاب هستند کاسته می‌شود.
از ابتدای جمهوری اسلامی، حجاب زنان به عنوان یکی از بارزترین نشانه‌های نمایش «کشور اسلامی» مورد توجه حاکمان قرار گرفت.حکومت در چهار دهه گذشته با به کارگیری سیاست‌های قهری در صدد محقق کردن هدف خود برآمده است. از زمان شکل‌گیری حکومت جمهوری اسلامی تاکنون، اشکال مختلف ستم و خشونت گسترده علیه زنان در قالب انواع برنامه‌های دولتی پیش برده شده است. در زندان با تحقیر و شکنجه، در خیابان با حضور گشت‌های ارشاد، در مدارس و نظام آموزش و پرورش با محتوای ضد زن و القای نقش‌های فراتر و فروتر به مردان و زنان، در دادگاه‌ها با انواع توهین‌های جنسیتی و خوارکننده و قوانین تبعیض آمیز طلاق و حضانت و در خانواده و عشیره زیر سایه یک مرد، اشکال مختلف سرکوب و کنترل به شکل مستقیم و غیرمستقیم جریان دارد.
به‌موجب ماده ۱۴۱ قانون مجازات اسلامی، «هر کس عملاً در انظار، اماکن عمومی و معابر تظاهر به عمل حرامی کند علاوه بر کیفر عمل به حبس از ۱۰ روز تا دو ماه یا ۷۴ ضربه شلاق جریمه می‌شود و اگر مرتکب عملی شود که نفس آن عمل دارای کیفر نباشد ولی عفت عمومی را جریحه‌دار کند، فقط به حبس از ۱۰ روز تا دو ماه یا ۷۴ ضربه شلاق محکوم می‌شود.» و در تبصره آمده است: «زنانی که بدون حجاب شرعی در معابر و انظار عمومی ظاهر شوند به حبس از ۱۰ روز تا دو ماه یا از ۵۰ هزار تا ۵۰۰ هزار ریال جزای نقدی محکوم خواهند شد.»
در ایران روابط خانوادگی زن و شوهر توسط قانون مدنی تنظیم می‌شود که ازدواج را نهادی سلسله مراتبی می‌داند که در آن شوهر بر زن خود اختیار دارد. ماده ۱۱۰۵ می‌گوید: "«در روابط زن و شوهر، سمت سرپرستی در انحصار شوهر است»". زوج مکلف به نفقه زوجه است ولی در صورت عدم انجام وظیفه زوجه این تکلیف از بین می‌رود: ماده ۱۱۰۸ می‌گوید: «"هرگاه زوجه بدون عذر مشروع از ادای وظایف زوجه امتناع کند مستحق آن نخواهد بود.»"
ماهیت خشونت خانگی با قوانینی که از کنترل، ظلم و خشونت علیه زنان حمایت می‌کند، پیچیده‌است. حکومت این کار را با ترویج عقاید بنیادگرایانه زنان به عنوان دارایی مردان انجام می‌دهد. این کار را با ایجاد یک سیستم حقوقی نابرابر و مجازات نکردن حمله حتی زمانی که منجر به جراحت شدید یا حتی گاهی مرگ شده‌است، انجام می‌دهد، در نتیجه خشونت خانگی نمی‌تواند صرفاً خانوادگی باشد، بلکه شروع به شکل‌گیری یک خشونت سیستماتیک می‌کند که توسط سنت شعله‌ور می‌شود، توسط مذهب شعله‌ور می‌شود، توسط دولت مستبد مسلط تشویق می‌شود، و فقر و بی سوادی به آن قدرت می‌بخشد.Moradian, Azad. "Domestic Violence against Single and Married Women in Iranian Society." Tolerancy International. September 2009. Retrieved 16 Nov. 2011. در مرکز این موضوع، این باور در قانون عرفی ریشه دارد، که مردان مسئول امور خانه خود، به ویژه رفتار با اعضای خانواده هستند، و نباید تحت مداخله دولت قرار گیرند.Moradian, Azad. "Domestic Violence against Single and Married Women in Iranian Society." Tolerancy International. September 2009. Retrieved 16 Nov. 2011.
فمینیست‌های ایرانی معتقدند که مسائل زنان باید بیشتر مورد بررسی قرار گیرد، زیرا زنان بسیاری در ایران با خشونت خانگی مواجه هستند.Farhi, Farideh. "Religious Intellectuals, the 'Woman Question', and the Struggle for the Creation of a Democratic Public Sphere in Iran." International Journal of Politics, Culture, and Society 15 (2001) روشنفکران دینی با درگیر شدن در تحلیل اکراهی از نحوه طرح "سؤال زن" در بافت ایرانی پاسخ داده‌اند. تاکنون، تحلیل‌های آن‌ها پیامدهای جنسیتی مبارزه با مطلق‌گرایی و اقتدار سنتی را در نظر نمی‌گیرد. با این حال، تعامل پویای پروژه اصلاحات با مطالبات و خواسته‌های بخش‌های مختلف زندگی عمومی ایران اجازه نخواهد داد که موضوع در اینجا باقی بماند. روشنفکران دینی در تلاش برای بازآفرینی حقیقت اساسی دینی در قالب مفاهیم و نظام‌های فکری جدید، به‌طور فزاینده‌ای باید با نابرابری‌های جنسیتی سیستماتیک به شیوه‌ای نظام‌مندتر برخورد کنند. برخی از عناصر محافظه‌کار جامعه ایران به تلاش‌های فمینیستی برای کاهش خشونت خانگی در ایران واکنش نشان داده‌اند. برای مثال، مینو اصلانی، رهبر بسیج زنان، با تلاش‌ها برای مبارزه با آزار خانگی در ایران مخالفت کرد، زیرا احساس می‌کرد که ارزش‌های سنتی ایران را تهدید می‌کند. بسیاری از افراد در مناصب قدرت نظرات مشابهی دارند و تلاش‌های فمینیستی برای دستیابی به برابری جنسیتی را تهدیدی برای اصول اسلامی می‌دانند.
شیوع خشونت خانگی به عنوان عاملی برای نرخ بالای خودکشی، عمدتاً از طریق خودسوزی، در میان زنان کرد در ایران ذکر شده‌است.Esfandiari, Golnaz. "Iran: Self-Immolation Of Kurdish Women Brings Concern." Radio Free Europe (February 8, 2006). مطالعه سازمان بهداشت جهانی در بابل نشان داد که در سال گذشته ۱۵٫۰ درصد از همسران مورد آزار جسمی، ۴۲٫۴ درصد مورد آزار جنسی و ۸۱٫۵ درصد مورد آزار روانی (به درجات مختلف) از سوی شوهران خود قرار گرفته‌اند که دلیل آن درآمد پایین، سن کم، بیکاری و تحصیلات پایین است.Faramarzi, M. et al. Prevalence and determinants ofintimate partner violencein Babol city, Islamic Republic of Iran. "Eastern Mediterranean Health Journal" 11 Nos 5 & 6 (September 2005) (World Health Organization).
در سال ۲۰۰۴، قاضی طباطبایی، جامعه‌شناس ایرانی، مطالعه خشونت خانگی را برای پروژه مشترکی که توسط مرکز زنان مشاوره ریاست جمهوری، وزارت آموزش عالی و وزارت کشور انجام شد، رهبری کرد. پژوهشگران، متخصصان، روانشناسان و سوسیالیست‌های برجسته دیگری نیز در مطالعه مراکز ۲۸ استان ایران شرکت کردند که پس از چندین سال نتیجه آن به ۳۲ جلد رسید. یافته‌های پرسشنامه شامل متمرکز بر حوزه‌های زیر بود: