moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
سوفسطائیان دارای مبنای انسان گرایی بودند به این معنی که قانون را قرارداد محض می‌دانسته‌اند قراردادی که انسان‌ها آن را به وجود آورده‌اند و می‌توانند با توافق خود آن را تغییر دهند.
آنان می‌گفتند که قانون را بشر ابداع کرده، یعنی قانون امر طبیعی ضروری نیست بلکه امر امکانی اختیاری است و تاحدودی مصنوع بشر و تابع قصد و نیت اوست.
ابن‌سینا در مورد روش برخورد با سوفسطائی‌ها می‌نویسد:
«از سوفسطائی می‌پرسیم که دربارهٔ انکار خودتان چه می‌گویید؟ آیا می‌دانید انکار شما حق است، یا باطل است یا شاکّید؟ اگر از روی علم خودشان به یکی از این امور سه‌گانه حکم کردند پس به حقّیّت اعتقادی اعتراف کرده‌اند خواه اینکه این اعتقاد، اعتقاد حقّیّت قولشان به انکار قول حق باشد، یا اعتقاد بطلان آن یا اعتقاد شکّ در آن، پس انکارشان حق را مطلقاً، ساقط است.
و اگر بگویند ما شک داریم، به آنان گفته می‌شود که آیا می‌دانید که شک دارید یا به شک خودتان انکار دارید، و آیا از گفتارها به چیز معینی علم دارید؟ پس اگر اعتراف کردند که شکاکند یا منکرند و به شیء معینی از اشیا عالمند، پس به علمی و حقی اعتراف دارند.
و اگر گفتند: ما ابداً چیزی را نمی‌فهمیم و نمی‌فهمیم که نمی‌فهمیم، و در همه چیزها حتی در وجود و عدم خودمان شاکّیم و در شکّ خودمان نیز شاکّیم و همه اشیا را انکار داریم حتی انکار به آن‌ها را نیز انکار داریم، شاید از روی عناد زبانشان بدین حرف‌ها گویا است؛ پس احتجاج با ایشان ساقط است و امید راه جستن از ایشان نیست.
پس چارهٔ ایشان جز این نیست که ایشان را تکلیف به دخول نار کرد زیرا که نار و لانار نزدشان یکی است و ایشان را کتک زد زیرا که اَلَم و لا اَلَم برایشان یکی است.»
ریشتر ۱۰ کتابی علمی-تخیلی نوشتهٔ مشترک آرتور سی. کلارک، نویسندهٔ سریلانکایی، آمریکایی تبار و مایکل مک کوی است. این کتاب توسط محمد قصاع (طبق گفتهٔ مترجم با تعدیل نقل قولهای کتاب راجع به عقاید مسلمانان) به فارسی ترجمه شده و در سال ۱۳۷۷ توسط نشر پیکان منتشر شده است.
لوییس کرین، قهرمان داستان، در سن هفت سالگی پدر و مادرش را در اثر زلزله از دست می‌دهد و این باعث می‌شود دغدغهٔ اصلی او در زندگی غلبه بر زمین لرزه و پیشبینی زمان وقوع آن باشد. او به کمک کارمندانی همچون دنی نیوکامب و لانی موفق به پیشبینی چند زلزلهٔ بزرگ می‌شود. دنی نیوکامب دانشمند سیاه‌پوستی که برای او کار می‌کند با تشکیلات امت اسلام -یک گروه اسلامی سیاه‌پوست نژادپرست- که در تلاش است استقلال ایالت مستقل اسلامی را کسب کند ارتباط دارد که این ارتباط نهایتاً باعث می‌شود روابط او با لانی نامزد سفیدپوست او تیره شود. به گونه‌ای که لانی بعدها با کرین ازدواج می‌کند و دنی کینهٔ کرین را به دل می‌گیرد. دولت وقت آمریکا که عملاً مترسکی در دست شرکتهای ثروتمند چینی است به توانمندیهای علمی کرین و دوستانش اعتقاد ندارد و تلاش می‌کند با حمایت ظاهری از شرکت او و دستکاری پنهانی داده‌های زلزله‌شناسی جمع‌آوری شده توسط آنها باعث شود با تکیه بر پیش‌بینی غلط به دست آمده از این داده‌ها و نهایتاً کلاهبردار خواندن کرین در دورهٔ بعدی انتخابات موفق به کسب دوبارهٔ آرا شود. هر چند شرکتهای چینی و دولت با خیانت به کرین برای او مشکل ایجاد می‌کنند اما هدف بزرگ کرین حذف گسلهای زلزله‌ساز زمین با انفجارهای هسته‌ای و پایان بخشیدن به تاریخ زمین‌لرزه‌های زمین است. هدفی که دنی نیوکامب با آن موافق نیست و او را عملاً در برابر کرین قرار می‌دهد.
منبع : ترجمهٔ فارسی کتاب
پارکت، چوب‌فرش یا کف‌پوش چوبی، کف‌پوشی از جنس چوب است که برای داخل ساختمان استفاده می‌شود. بدین صورت که قطعات پارکت را به صورت‌های مختلف مانند جناغی، آجری، شطرنجی و سطری و … در کنار هم قرار می‌دهند تا کف ساختمان پوشیده شود. امروزه کف‌پوش‌های جدیدی با مواد ام دی اف و اچ دی اف نیز استفاده می‌شوند که لمینت یا لمینیت فلورینگ نام دارند و به اشتباه با نام پارکت در بازار عرضه می‌شود. این مواد جدید برای نصب موقتی مناسب بوده و فاقد ویژگی‌های بنیادی پارکت هستند.
پارکت‌ها در ابعاد و اندازه‌های مختلف مانند ۴۹*۷ و ۱۰۰*۱۰ سانتیمتر وجود دارند، و طریقه نصب آن استفاده از چسب‌های مخصوص و پوشش‌های لاک و رنگ است، که هیچ فضایی را برای فعالیت موریانه و خوردگی باقی نمی‌گذارند. در ساختار پارکت از چوب استفاده شده، و نباید در مجاورت با رطوبت و آب باشد، و در صورتی‌که با پوشش‌هایی از جنس لاک، رنگ، روغن و… آغشته شود در کنار آب و رطوبت هم مقاوم است. هنگام نصب پارکت باید دقت داشت که زوائد کناری پارکت به‌طور کامل در هم قفل شوند.
پارکت بایستی از جنس چوب ساخته شده و باید به صورت‌های مختلف قابل اجرا بر روی کف ساختمان باشد. در گذشته بیشتر از مدل‌هایی که از چوب طبیعی با تکه‌های کوچک به صورت پازلی در کنار هم قرار می‌گرفت استفاده می‌شد. تعمیرکردن و ساب و لاک زدن پارکت به مکان استفاده شده و نظافت آن‌جا بستگی دارد.
تاریخچه پارکت به عنوان وسیله ای برای پوشش کف با عناصر چوبی در دکوراسیون داخلی به دوران باستان باز می گردد. در زمان های قدیم از پارکت بیشتر در کاخ ها، و ساختمان های مهم و مجلل استفاده می شد. اما با گذشت زمان استفاده از پارکت در منازل و اماکن مسکونی رایج شده است.
ویژگی اصلی پارکت این است که قطعات چوبی به شکل گرد و لوله ای قرار گرفته و توسط اتصالات به هم متصل می شوند. این روش به کارایی و دقت بالای کاربرد در ساخت پارکت اشاره دارد.
در گذشته کف پارکت را با دست می ساختند و معمولاً از چوب های سخت و بادوام مانند بلوط، صندل، درختان میوه و چوب های قیمتی استفاده می شد. کف پارکت های دست ساز با نقش های هنری و جزئیات استادانه تزئین شده و به عنوان نمادی از ثروت و عظمت استفاده می شد.
اما با پیشرفت تکنولوژی، تولید پارکت به صورت صنعتی انجام می شود. امروزه قسمت هایی از پارکت ها ماشینی بوده و از انواع چوب بلوط، صندل، ماهون، ماهاگونی و لمینت استفاده می شود. علاوه بر این، دکینگ کامپوزیت و تخته سه لا نیز با فشرده سازی چوب و لایه های کامپوزیت تولید می شود.
در طول تاریخ، الگوها و طرح های کف پارکت نیز تغییر کرده است. در ابتدا پارکت ها با طرح های هندسی ساده مانند مربع و مثلث ساخته می شدند. اما در اواخر قرن هفدهم و اوایل قرن هجدهم، طرح های پیچیده و هنری تری مانند پارکت ورسای و پارکت چسترفیلد ظاهر شد.
با پیشرفت تکنولوژی و افزایش تنوع در طراحی و مواد مورد استفاده، بازار پارکت امروزی بسیار متنوع است. انواع پارکت ها از پارکت های سنتی و کلاسیک گرفته تا پارکت های مدرن و مدل های طراحی شده متناسب با سلیقه و نیازهای مختلف مشتریان موجود است.
استفاده از پارکت در دکوراسیون داخلی به دلیل زیبایی، ماندگاری و ارزشی که به فضا می بخشد همچنان پرطرفدار است. امروزه از پارکت به عنوان یکی از محبوب ترین گزینه های کفپوش برای منازل، مشاغل و ادارات استفاده می شود. همچنین پارکت به لطف ترکیب ویژگی هایی مانند طراحی زیبا، نگهداری آسان و مقاومت در برابر سایش، به مرور زمان جایگاه منحصر به فردی در صنعت کف سازی پیدا کرده است.
در سال‌های اخیر، پارکت‌های با روکش‌های محافظ، مقاومت بالا در برابر خراشیدگی و لکه‌ها، و حتی پارکت‌های ضدآب و مقاوم در برابر رطوبت نیز معرفی شده‌اند. این پیشرفت‌ها در فناوری تولید پارکت، امکان استفاده از آن در فضاهایی مانند حمام‌ها، آشپزخانه‌ها و مناطق با رطوبت بالا را فراهم کرده است.
به طور کلی، پارکت به عنوان یک روش پوشش زمین بسیار تنوع‌پذیر است. طرح‌ها و رنگ‌های متنوع، انواع چوب‌ها و روکش‌ها، ضخامت‌های مختلف و حتی الگوهای نصب متنوع، امکان انتخاب و سازگاری با سلیقه و سبک معماری هر فضا را فراهم می‌کند.
از لحاظ نگهداری، پارکت نیاز به مراقبت و نگهداری دارد. برخی از پارکت‌ها نیاز به پوشش‌ها و روکش‌های محافظ دارند تا در برابر خراشیدگی و لکه‌ها مقاومت کنند. همچنین، در صورت قرار گرفتن در معرض آب و رطوبت بیش از حد، پارکت ممکن است آسیب ببیند. در نتیجه، نگهداری منظم، پاکسازی صحیح و استفاده از مواد شوینده مناسب برای حفظ زیبایی و دوام پارکت بسیار مهم است.
در نهایت، می‌توان گفت که پارکت به عنوان یک پوشش زمین طبیعی و زیبا، همچنان محبوبیت خود را حفظ کرده است. استفاده از پارکت در دکوراسیون داخلی فضاهای مسکونی، تجاری و عمومی، به فضا حس گرما، طبیعت و شیک‌پوشی می‌بخشد. با توجه به تنوع طرح‌ها و مواد استفاده شده، هر فرد می‌تواند پارکتی را انتخاب کند که به سلیقه و نیازهای خود بیشترین تطابق را دارد.
An Overview of Parquet Flooring: Types, Advantages, and Maintenance"
آبزی‌دانواژهٔ مصوب فرهنگستان زبان و ادب پارسی، دفتر نخست تا چهارم یا آکواریوم محیطی مصنوعی برای نگهداری آبزیان است. آکواریوم ظرفی است شیشه‌ای که در آن گیاهان و جانوران آبزی (معمولاً ماهی‌ها) نگه داشته می‌شوند. ماهیگیران از آبزیان برای نگهداری ماهی، بی‌مهرگان، دوزیستان، خزندگان آبزی، مانند لاک‌پشت‌ها و گیاهان آبزی استفاده می‌کنند.
همان‌طور که واژهٔ "باغ وحش" برای اشاره به محلی که در آن جانوران روی خشکی زندگی می‌کنند، مورد استفاده قرار می‌گیرد، واژهٔ "آکواریوم" (aquarium) هم به یک بنای عمومی که در آن گروه زیادی از گونه‌های آبزی نگهداری می‌شوند، اشاره می‌کند. اصطلاح «آکواریوم»، توسط فیلیپ هنری گوس، طبیعی دان انگلیسی ایجاد شده‌است، ریشه لاتین aqua، به معنی آب را با پسوند -arium، به معنی «مکانی برای ارتباط» ترکیب می‌کند. آکواریوم‌ها معمولاً برای ایجاد فضایی زیبا در خانه یا محل کار خریداری یا ساخته می‌شوند.
چشیدن لذت نگهداری ماهی در مخزن شیشه‌ای به قرن ۱۷ میلادی برمی‌گردد. در سال ۱۶۶۵، روزنامه‌نویسی به نام ساموئل پپیس گروهی از ماهی‌های کمیاب را در محفظه‌ای شیشه‌ای پر از آب نگهداری می‌کرد. پس از آن، مردم به این کار به چشم یک سرگرمی جالب نگاه کردند و به این شکل بود که نگهداری ماهی در آکواریوم رواج پیدا کرد. نگهداری موجوداتِ آبزی در یک محیطِ مصنوعی توسطِ انسان، به هزاران سال پیش بر می‌گردد. سومری‌ها، ماهی‌ها را قبل از اینکه به مصرفِ غذایی برسانند، در حوضچه‌هایی نگهداری می‌کردند؛ همین کار را مصری‌ها نیز می‌کردند. منشأ آکواریوم در سال ۱۸۵۰ توسط شیمیدان رابرت وارینگتون به‌طور کامل توسعه یافت، او توضیح داد که گیاهان اضافه شده به آب در یک ظرف، اکسیژن کافی برای حمایت از حیوانات را می‌دهند، به شرطی که تعداد حیوانات خیلی زیاد نشود. شوق آکواریوم در اوایل دوره ویکتوریای انگلیس توسط فیلیپ آغاز شد، او اولین آکواریوم عمومی را در باغ وحش لندن در سال ۱۸۵۳ ایجاد و ذخیره کرد و اولین کتاب راهنما را با نام «آکواریوم: رونمایی از عجایب دریای عمیق» در سال ۱۸۵۴ منتشر کرد.
آکواریوم‌ها در ابعاد و در طرح‌های گوناگون ساخته می‌شوند و قیمت آن‌ها بستگی به جنس و ضخامت شیشه، لوازم و تزئینات، نوع ماهی‌ها، گیاهان و بعضی فاکتورهای دیگر دارد.
بخاری‌های آکواریوم به دو دسته اتوماتیک و غیر اتوماتیک تقسیم می‌شوند.
از آن جایی که خرید و نگهداری آکواریوم خانگی در بین افراد رواح پیدا کرده و تاثیر مستقیمی با دکوراسیون داخلی خانه‌‌ها دارد، شاهد ابداع شدن روش‌های متنوع تزئین آکواریوم هستیم. عمدتا افراد می‌توانند با استفاده از چسب آکواریوم و برخی لوازم موجود در خانه، آکواریوم خود را تزئین کرده و زیبایی بی نظیری به دکوراسیون داخلی خانه خود ببخشند. البته پیشنهاد ما به شما این است که در انتخاب متریال لوازم تزئین آکواریوم دقت کافی داشته باشید تا مشکلی برای سلامتی موجودات زنده داخل آکواریوم پیش نیاید.
پس از تهیه وسایل فوق ابتدا داخل آکواریوم را به خوبی شسته (جهت از بین بردن هر گونه آلودگی احتمالی) آکواریوم را بر روی پایه مورد نظر مستقر نموده (پیشنهاد می‌شود بین آکواریوم و سطح پایه از یونولیت استفاده شود انتخاب قطر یونولیت بستگی به میزان وزن آکواریوم و حجم آب آن دارد که به‌طور استاندارد از ۱ الی ۳ سانت مورد استفاده قرار می‌گیرد) فیلترهای کفی را بسته به اندازه کف آکواریوم نصب نموده و شن‌های از قبل شسته شده را بر روی فیلتر کفی ریخته تا سطحی صاف را فراهم سازد سپس شلنگ‌های ارتباطی را جهت انتقال هوا به فیلتر کفی و نیز سنگ هوا منتقل نمود. جهت زیباسازی دکور داخلی آکواریوم می‌توان از وسایل تزئینی مانند سنگ، گیاه و……. استفاده نمود، باید در نظر داشت که این وسایل مانعی برای شنا کردن ماهیان در داخل آکواریوم نباشد. پس از اتمام این مرحله از کار می‌توان شروع به آب‌گیری آکواریوم نمود.
توضیح:پس از آب‌گیری آکواریوم می‌بایست شرایط مناسب آب را فراهم کرد.
نکته: بهتر است برای بالا بردن کیفیت آب و اطمینان خاطر با محلول‌های ضدعفونی آب را ضدعفونی نمود.
استفاده از گیاهان مختلف آبزی علاوه بر جلوه و زیبایی خاصی که به آکواریوم می‌دهند باعث طبیعی تر شدن فضای آکواریوم می‌شود و در بهداشت، سلامتی و تصفیه آکواریوم بسیار مؤثر است. گیاهان آکواریوم در کل به سه دسته تقسیم می‌شوند: گیاهان رو آبی، میان آبی و زیر آبی. معروفترین و کاربردی‌ترین آن‌ها عبارتند از: کریپتون، کابومبا (شویدی)، گندمی، سیوی، دم گربه‌ای، پشت قرمزی، برگ آتشین و …
تنوع ماهیان آب شیرین بسیار است که در رده‌های مختلف خانواده، زیر خانواده و گونه تقسیم‌بندی شده‌اند و تعدادی از آن‌ها برای نگهداری در آکواریوم مناسب هستند که معمولاً در ۲ نوع گیاه‌خوار و گوشتخوار معرفی می‌شوند، معروفترین آن‌ها عبارتند از: گلدفیش، آنجل، گوپی، مولی، دم شمشیری، سیچلاید، دیسکاس، تایگر، انواع تتراها، بارب، شارک، گورامی، فایتر، اسکار، پنگوسی، نایف، سیلور، آروانا، رامیرزی، اسکات، پیرانا، کوریدوراس و…
تنوع ماهیان آب شور نیز خیلی زیاد است که در رده‌های مختلفی تقسیم‌بندی شده‌اند و نسبت به ماهیان آب شیرین زیباتر و نگهداری آنان سخت‌تر است تعدادی از آن‌ها برای نگهداری در آکواریوم پرورش یافته‌اند، معروفترین آن‌ها عبارتند از: دلقک ماهی، بَسلت، دمسل، کاردینال، پافر، بلنی، راس، تفنگدار، فلاندر، لب شیرین، کرومیس، انگلر، اسبک، انتیاس، گروپر، پروانه ماهی، سفره ماهی و…
ماهی‌های گیاه‌خوار، ماهی‌هایی هستند که از گیاهان برای تغذیه و رشد خود استفاده می‌کنند. گوپی، گورامی و مولی از جمله ماهیان گیاه‌خوار هستند. ماهی‌های گیاه‌خوار در طبیعت، در تمام روز مشغول چریدن در میان گیاهان آبزی و جلبک‌های دریایی هستند و با استفاده از گیاهان و جلبک‌ها می‌توانند شکم خود را سیر کنند.
ماهی‌های گوشتخوار، ماهی‌هایی هستند که از پروتئین برای تغذیه و رشد خود استفاده می‌کنند. اسکار، نایف، انواع سیچلاید، پرت و پنگوسی از جمله مقاوم‌ترین ماهی‌های گوشتخوار هستند. ماهی‌های گوشت‌خوار در صورتی که ماهی دیگری در دهانش جا بشود قطعاً آن را خواهد بلعید.
تزئین آکواریوم | چسب آکواریوم | گنج کالا
لاله صبوری (زاده ۱۶ تیر ۱۳۴۸)https://www.khabareazad.com/%D8%A8%D8%AE%D8%B4-%DA%AF%D9%88%DA%AF%D9%84-%D9%86%DB%8C%D9%88%D8%B2-70/43899-%D8%A7%D8%AA%D9%81%D8%A7%D9%82-%D9%86%D8%A7%DA%AF%D9%88%D8%A7%D8%B1-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D9%84%D8%A7%D9%84%D9%87-%D8%B5%D8%A8%D9%88%D8%B1%DB%8C-%D8%AA%D8%B5%D9%88%DB%8C%D8%B1%DB%8C-%D8%A7%D8%B2-%D8%AD%D8%A7%D9%84-%D9%88%D8%AE%DB%8C%D9%85-%D9%84%D8%A7%D9%84%D9%87-%D8%B5%D8%A8%D9%88%D8%B1%DB%8C-%D9%BE%D8%B3-%D8%A7%D8%B2-%D8%B3%D8%B1%D9%82%D8%AA-%DA%A9%DB%8C%D9%81%D8%B4https://www.iranketab.ir/profile/66085-%D9%84%D8%A7%D9%84%D9%87-%D8%B5%D8%A8%D9%88%D8%B1%DB%8Chttps://www.eghtesadonline.com/%D8%A8%D8%AE%D8%B4-%D8%AD%D8%A7%D8%B4%DB%8C%D9%87-203/646159-%D9%84%D8%A7%D8%BA%D8%B1%DB%8C-%D8%A8%D8%A7%D9%88%D8%B1%D9%86%DA%A9%D8%B1%D8%AF%D9%86%DB%8C-%D9%84%D8%A7%D9%84%D9%87-%D8%B5%D8%A8%D9%88%D8%B1%DB%8C-%D8%B9%DA%A9%D8%B3 بازیگر سینما و تلویزیون ایرانی است.
از کارهای صبوری می‌توان به "جنگ ۷۷"، "کمربندها را ببندیم"،" دوقلوها" و… اشاره کرد.
لاله صبوری در "من نه منم" که از شبکه ۲ پخش شد در کنار حسن پورشیرازی و نیما فلاح بازی کرده‌است. او در سریال‌های "رستوران خانوادگی"، "این زمینی‌ها"، "بزرگ‌مردان کوچک" به کارگردانی مسعود رسام و "جاده در دست تعمیر است" نیز ایفای نقش کرده‌است.
او همچنین سابقهٔ مجریگری در شبکهٔ جام جم داشته‌است. یکی از سریال‌های دیگری که لاله صبوری کار کرده سریال این زمینی‌ها می‌باشد که از تلویزیون پخش شد.
سروباش روستای کوچکی از توابع بخش کوشکنار شهرستان پارسیان در استان هرمزگان واقع در جنوب ایران. این روستا در ۶ کیلومتری جنوب غربی کوشکنار واقع شده‌است.
از شمال کوشکنار، از جنوب بندرتبن، از مغرب فوارس، و از سمت مشرق به اغویرزه محدود می‌گردد.
این روستا در شهر کوشکنار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۲۵ نفر (۱۰۱خانوار) بوده‌است که از نژاد عرب هستند و بزبان عربی و فارسی تکلم می‌نمایند و از اهل سنت و از پیروان امام محمد ادریس شافعی هستند.
دارای ۴ مسجد، ۳ مدرسه، خانه بهداشت، مهدکودک، و آب چاه‌هایش شیرین است.
در حدود ۶۰ خانه قدیمی وجود دارد که از سنگ و کاهگل ساخته شده‌است، آثار ارگی بزرگ در جنوب دهستان باقی مانده‌است که در دوران گذشت مقر حاکم بوده‌است، شیخ ابراهیم کاریانی یکی از علماء برجسته آن دوران در این روستا زندگی می‌کردند.
در این روستا مزارع نخیل و نخلستان‌های وسیعی وجود دارد. آب زیر زمینی‌اش شیرین است و محصولات زراعتی فراوانی مانند: جو و گندم، و عدس و لوبیا، و نخود، و غله کشت می‌شود، همچنین در حدود ۶۰۰ اصله نخل دیم دارد که از ثمر آن مرغوب‌ترین انواع خرما در منطقه بدست می‌آید. مردم این دهستان به دامداری نیز می‌پردازند.
نوعی کلارینت که توانایی تولید فاصله‌های موسیقی شرقی (ربع پرده) را دارد به قره‌نی معروف است. قره‌نی که یکی از ساز های مصری بشمار میاید در ماه محرم ایران مخصوصا ( اردبیل ) بیشتر بکار میاید.
کینگز کالج لندن با بیش از ۲۰ هزار دانشجو بزرگ‌ترین و پرسابقه‌ترین کالج دانشگاه لندن است. کالج کینگز لندن در رده‌بندی دانشگاه‌های انگلستان در رده‌های درجه اول و پایین‌تر از دانشگاه آکسفورد و دانشگاه کمبریج قرار دارد و یکی از ۱۰ دانشگاه برتر اروپا در ۲۰۲۳ است. کالج کینگ لندن در سال ۱۸۲۹ بنا شد و نام آن به جرج چهارم پادشاه انگلستان بازمی‌گردد.
کینگز بزرگ‌ترین مرکز اروپایی برای آموزش و تحقیقات پزشکی و علوم زیست‌پزشکی، بر اساس تعداد دانشجویان، است و شامل اولین مدرسه پرستاری جهان، دانشکده پرستاری و مامایی فلورانس نایتینگل، است. کینگز عموماً به عنوان بخشی از "مثلث طلایی" دانشگاه‌های واقع در شهرهای اکسفورد، کمبریج و لندن محسوب می‌شود. کینگز اغلب به دلیل ماهیت تاسیس، حمایت سلطنتی داشته است و ملکه الیزابت دوم در زمان حیات حامی آن بوده است.
فارغ‌التحصیلان و کارکنان کینگز شامل ۱۴ برنده جایزه نوبل؛ مشارکت‌کنندگان در کشف ساختار DNA، هپاتیت C، ژنوم هپاتیت D، و بوزون هیگز؛ پیشگامان لقاح مصنوعی، کلونینگ سلول بنیادی/پستانداران و جنبش مدرن هاسپایس؛ و پژوهشگران کلیدی در پیشرفت رادار، رادیو، تلویزیون و تلفن‌های همراه هستند. فارغ‌التحصیلان دیگر نیز شامل رؤسای کشورها، دولت‌ها و سازمان‌های بین‌دولتی هستند؛ نوزده عضو فعلی از مجلس عوام بریتانیا، ۲ سخنگوی مجلس عوام بریتانیا و هفده عضو فعلی از مجلس اعیان بریتانیا. همچنین دریافت‌کنندگان سه جایزه اسکار، سه گرمی، یک امی، یک گلدن گلوب، و یک جایزه بوکر از کینگز فارغ التحصیل شدند.
در رتبه بندی مؤسسه تایمز در سال ۲۰۱۹، کالج کینگ لندن در رتبه ۳۸ دانشگاه‌های دنیا قرار گرفت. در رتبه‌بندی دانشگاهی کیواس در سال ۲۰۱۹، این کالج در رده ۳۱ دانشگاه‌های جهان و هفتم بریتانیا قرار گرفت.
ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخه ۲ نوامبر ۲۰۰۶.
باستان‌سنجی یا آرکئومتری شاخه‌ای نسبتاً جدید از باستان‌شناسی است که در آن یافته‌های باستانی توسط انواع مختلفی از روش‌ها و فنون علمی و آزمایشگاهی مورد بررسی و تحقیق قرار می‌گیرند. به عبارت دیگر به‌کارگیری شاخه‌های مختلف علوم طبیعی و مهندسی به منظور درک و حل بهتر مسائل باستان‌شناسی، باستان‌سنجی نامیده می‌شود.
باستانسنجی عبارت است از مجموعه فعالیت‌های میان رشتهای که برای پژوهش، شناخت و نگاهداری آثار و اشیا فرهنگی، با بهره گیری از علوم مختلف تجربی، ریاضی و انسانی و بکارگیری روش‌های میان رشته‌ای صورت می‌پذیرد. پژوهش در ساختار شیمیایی و فیزیکی مواد و مصالح سازنده این آثار و اشیاء، سالیابی و تاریخ گذاری آن‌ها و انجام تحلیلهای دقیق و جامع براساس روش‌های علوم فیزیک، شیمی، زمینشناسی، کانی شناسی، جغرافیا و ریاضیات، از جمله فعالیت‌های پژوهشی این رویکرد است. باستانسنجی در تعامل با دانش باستانشناسی و دیگر شعب علوم باستانشناختی مثل زمین- باستانشناسی، باستانشناسی تحلیلی، زیست- باستانشناسی و غیره و نیز شعب رشته حفاظت از آثار تاریخی، شناخت و درک محققان را از فرایندهایی شکلگیری یک اثر باستانی تا لحظهای که به دست محققان برسد افزایش داده و در نتیجه دقت تحلیل و تفسیر پژوهندگان این عرصه را افزایش داده، نتایج و تفسیرهای مربوط به فرایندهای فرهنگی و اجتماعی مؤثر بر دگرگونیهای هنری و فنی را در طول زمان، تحت‌الشعاع خویش می‌سازد.
با گذشت بیش از هفت دهه از تأسیس رشته باستان‌شناسی (دانشگاه تهران- ۱۳۱۶) حوزه مطالعات میراث فرهنگی ایران به دلیل فقدان رشته باستان سنجی و دیگر رشته‌های مرتبط با علوم باستان شناختی همچنان فاقد استقلال واقعی بوده و کماکان به پژوهشهای بیگانگان و به ویژه ممالک اروپایی و آمریکا وابسته است. اهمیت و ضرورت استقلال کشور در حوزه باستان سنجی زمانی آشکار و بارز و برجسته می‌شود که بدانیم هر تحلیل فرهنگی و اجتماعی از گذشته مبتنی بر اطلاعات باستان شناختی و تاریخی، در ابتدا نیازمند ارائه تحلیل‌های علمی از آثار و مواد باستانی و تاریخی است؛ و در نتیجه، در فقدان این تحلیل‌های علمی- آزمایشگاهی یا در صورت ناصواب بودن نتایج آنها، در عمل تمامی تحلیلهای فرهنگی و اجتماعی راه به خطا خواهند برد!
از این رو راه اندازی رشته‌های جدید از جمله در عرصه تاریخ هنر و باستانشناسی که بتوانند زمینه‌های علمی را در کنار گرایشهای علوم انسانی تقویت نمایند از مهمترین دغدغه‌های امروز در درک و تفسیر علوم مربوط به باستانشناسی است از این رو باستانسنجی با احراز صلاحیت و توانایی علمی برای تشخیص آثار اصیل باستانی و هنری از نمونه‌های جعلی و تقلبی، به علاوه مطالعات علمی بین رشتهای در شناخت تکنیک‌ها و فر آیندهای ساخت آثار فرهنگی و تاریخی به علاوه بررسیهای منشایابی و آسیب شناختی، عملاً در انجام اقدامات موزه داری، مطالعه و شناخت میراث فرهنگی به طرق علمی و همچنین مدیریت میراث فرهنگی و قضاوتهای قضایی تأثیرگذار است.
با توجه به موارد ذکر شده و اهمیت این رشته و کمبود آن در ساختار علمی کشور "گروه مرمت آثار تاریخی" "دانشگاه هنر اسلامی تبریز" در سال تحصیلی ۹۰–۱۳۸۹ در یک روند مطالعاتی یکساله در قالب تیمی ۸ نفره از متخصصین مرتبط اقدام به آماده سازی و تدوین سرفصل دروس کارشناسی ارشد باستانسنجی براساس تجربه‌های بین‌المللی و نیازهای بومی با هدف تربیت متخصصین متعهد و آشنا به شیوه‌های پیشرفته مطالعات باستانسنجی و پاسخ گویی به نیازهای کشور اقدام به راه اندازی دوره کارشناسی ارشد باستانسنجی نمود و موفق به طی مراحل قانونی از طرف وزارت علوم تحقیقات و فناروی برای کسب مجوز پذیرش دانشجو در مهرماه سال ۱۳۹۱ برای نخستین بار در ایران گردید.
گروه آموزشی- پژوهشی باستانسنجی از دانشکده هنرهای کاربردی دانشگاه هنر اسلامی تبریز این گروه آموزشی دارای امکاناتی از قبیل:
کتابخانه تخصصی مرمت و باستان سنجی زیر مجموعه کتابخانه مرکزی دانشگاه.
آزمایشگاه شیمی عمومی.
آزمایشگاه شیمی تجزیه.
آزمایشگاه و کارگاه مرمت فلز و متالوگرافی.
است، همچنین در ارتباط با گروه‌ها و دانشکده‌های دیگر دانشگاه هنر اسلامی تبریز و دیگر دانشگاه‌های بزرگ منطقه شمال غرب کشور از امکانات موجود علمی و آزمایشگاهی منطقه استفاده می‌نماید.
با توجه به عدم وجود نشریات تخصصی این حوزه، دانشکده هنرهای کاربردی این دانشگاه به همراه جمعی از استادان صاحب نام ملی و بینالمللی تصمیم گرفت نشریهای با عنوان پژوههی باستانسنجی منتشر نماید. این دوفصلنامه در راستای محورهای خود پذیرای مقالات علمی در ۲ بخش: مقالات علمی-پژوهشی(۸۰٪) و مقالات علمی– مروری ناب و سطح بالا (۲۰٪) می‌باشد.
از جمله مهمترین اهداف نشریه پژوهه باستان‌سنجی عبارتند از:
مقالات می‌بایست مطابق با زمینه تخصصی نشریه در حوزه باستان‌سنجی و حفاظت و مرمت آثار تاریخی بر اساس محورهای ذیل باشند:
"'مسابقهٔ آواز یوروویژن("Eurovision Song Contest"،"Concours Eurovision de la Chanson") یک مسابقهٔ بین‌المللی موسیقی است که از سال ۱۹۵۶ به صورت سالیانه برگزار می‌شود. طبق قوانین مسابقه، کشورهای فعال عضو "اتحادیه پخش برنامه‌های اروپایی"اتحادیه پخش اروپا ("European Broadcasting Union" یا به‌طور خلاصه "EBU") اتحادیه‌ای با بیش از ۷۰ شرکت و سازمان متصدی پخش برنامه‌های رادیویی و تلویزیونی در اروپا است. امکان شرکت در این مسابقه را دارند.
کشورها آهنگ‌هایی را انتخاب می‌کند که به صورت زنده بر روی تلویزیون اجرا می‌شود و بعد رأی‌گیری انجام می‌شود و بهترین آهنگ مسابقه انتخاب می‌شود. این مسابقه جزو طولانی‌ترین مسابقات جهان شناخته شده‌است و البته یوروویزیون پربیننده‌ترین مسابقه بعد از مسابقات ورزشی است. از منابع مختلفی نقل قول شده‌است که در سال‌های اخیر یوروویزیون نزدیک به صد تا پانصد میلیون بیننده بین‌المللی داشته. یوروویزیون در کشورهای خارج اروپا مانند مصر، هند، مکزیک، آرژانتین، استرالیا، برزیل، کانادا، چین، کره جنوبی، اروگوئه و … نیز پخش می‌شود. از سال ۲۰۰۰ تاکنون یوروویزیون به صورت زنده در اینترنت نیز پخش می‌شود و در سال ۲۰۰۶ بیشتر از ۷۴٬۰۰۰ نفر از ۱۴۰ کشور مختلف این مسابقات را دیدند.
خواننده‌هایی مانند گروه آبا که برندهٔ سوئد در ۱۹۷۴ بود و سلن دیون که سوئیس را در ۱۹۸۸ برنده کرد، بوسیله این مسابقه شهرت جهانی پیدا کردند.
در دههٔ ۱۹۵۰ به دلیل نتایج و تأثیرات جنگ جهانی دوم، صدا و سیمای اروپا -بنیان‌گذاری شده در سوئیس- به دنبال ایده‌ای گشت برای دور هم جمع کردن کشورهای اروپایی در «برنامه‌ای سرگرم‌کننده». در ماه ژوئن ۱۹۵۵ در موناکو، کارگردان سوئیسی این ایده را داد که برنامه‌ای جهانی برای موسیقی در بین کشورهای اروپا برگزار شود و کشورهای عضو صدا و سیمای اروپا آن را پخش کنند. این مسابقه شبیه مسابقهٔ «فستیوال موسیقی سانرمو» در ایتالیا بود، ولی آن موقع اینترنت و ماهواره‌ای وجود نداشت که برنامه را پخش کند و به همین دلیل شبکهٔ یوروویژن را ساختند که شبکه‌ای رادیویی با امواج ماکروویو بود.
اولین مسابقه در شهر لوگانو، سوئیس برگزار شد که ۷ کشور شرکت کردند و هر کشور ۲ آهنگ را انتخاب کرد. این سال تنها سالی بود که هر کشور می‌توانست ۲ آهنگ انتخاب کند. در اولین سال یورو ویژن یعنی ۱۹۵۶ میزبان مسابقه یعنی سوئیس برنده این مسابقات اعلام شد.
نحوه مسابقه در سال‌های اخیر بسیار تغییر کرده‌است. مسابقه هر سال در کشوری برگزار می‌شود که سال قبل برنده شده‌است و شبکهٔ میزبان شبکهٔ ملی آن کشور بوده که برنامه را اجرا می‌کند. هر سال ۱ یا چند مجری مسئولیت اجرای برنامه را بر عهده می‌گیرند. در اول، وسط و آخر برنامه اجراهایی وجود دارد که برای سرگرم کردن تماشاچیان بکار برنده می‌شود. در اول مسابقه اولین چیزی که به نمایش در می‌آید آرم شبکه EBU می‌باشد و بعد از آن برنامه شروع می‌شود.
این مسابقه معمولاً در بین ماه‌های اردیبهشت تا خرداد برگزار می‌شود.
کشورهایی که در یورو ویژن شرکت می‌کنند همگی باید عضو فعال صدا و سیمای اروپا باشند.
۵۱ کشور تاکنون حداقل ۱ بار در یورو ویژن شرکت کرده‌اند.
تمامی کشورهای شرکت‌کننده هر سال باید یک آهنگ و یک خواننده را معرفی کنند. خواننده باید حداقل ۱۶ سال سن داشته باشد و آهنگ نباید قبلاً در جایی پخش شده باشد.
بعضی کشورها مستقیماً خودشان نماینده و آهنگ را انتخاب می‌کنند مانند ترکیه و انگلستان. برخی نیز نماینده را انتخاب می‌کنند ولی به مردم یا داوران یا ترکیبی از هر دو اجازه می‌دهند برترین را انتخاب کنند.
نشنال فاینال‌ها یا مسابقات محلی، جایی هستند که آهنگ یا نماینده یا هر دو انتخاب می‌شود. در این روش خواننده باید آهنگ خود را اجرا کند و در تمامی مراحل پیروز گردد تا برندهٔ مسابقات شود. از معروف‌ترین نشنال فینال‌ها می‌توان «ملودی فستیوالن» سوئد یا «ملودی گرند پریکس» دانمارک و نروژ را نام برد. یکی از پیچیده‌ترین نشنال فاینال‌ها نیز نشنال فاینال کشور اوکراین می‌باشد.
سیستم رای‌گیری در این چند سال اخیر خیلی تغییر کرده‌است اما یکی از چیزهایی که ثابت مانده‌است که به نام آراء یوروویژم مشهور است، این است که کشورها به ۱۰ کشور برتر آرائی از ۱ تا ۷، ۸ ، ۱۰ و ۱۲ می‌دهند؛ و ۱۲ بالاترین رای از هر کشور می‌باشد.
آراء ترکیبی از آراء مردم و داوران هست. داوران هر کشور معمولاً بهترین‌های آن کشور در موسیقی و هنر هستند. مردم نیز می‌توانند به نمایندگان مورد علاقهٔ خود رای دهند اما نمی‌توانند به کشور خودشان رأی دهند.
افرادی آرائ هر کشور را ارائه می‌کنند که توسط شبکهٔ کشور قبلاً تعیین شده‌است و معمولاً افراد به نامی برای این کار استفاده می‌کنند.
مکانیک آماری، یکی از مباحث مطرح در فیزیک است که به سیستم‌هایی با تعداد متغیرهای بسیار زیاد می‌پردازد. این متغیرها می‌توانند ذراتی چون اتم‌ها، مولکول‌ها، یا ذرات بنیادی باشند که تعداد آن‌ها می‌تواند هم‌مرتبه با عدد آووگادرو باشد. در این مبحث، با استفاده از خاصیتهای میکروسکوپی این ذرات مانند ساختار اتمی و برهمکنش بین آن‌ها، اطلاعاتی در مورد خواص ماکروسکوپی سیستم مانند فشار، انتروپی و انرژی آزاد گیبس، از طریق محاسبات و روش‌های آماری به دست می‌آید. مثلاً معادله‌های حالت در ترمودینامیک توسط مدل‌های میکروسکوپی-آماری مشتق می‌شوند.
مکانیک آماری شکوفایی خود را قبل از همه، مدیون دانشمندان کلاسیکی نظیر لودویگ بولتزمان، جوسایا ویلارد گیبز و جیمز کلرک ماکسول می‌باشد.
هدف مکانیک آماری پیش گویی، درک پدیده‌های ماکروسکوپی و محاسبه خواص آن‌ها از روی خواص مولکولهای منفرد سازنده آن سیستم است.
مکانیک آماری همانند پلی است که خواص ذرهای (نتایج مکانیک کوانتومی) را به خواص ماکروسکوپی (نتایج ترمودینامیک) سیستم مربوط می‌کند.
ترمودینامیک قادر است بین بسیاری از خواص ارتباط برقرار نماید، ولی در رابطه با مقدار آن و علتها هیچ اطلاعاتی نمی‌دهد. برعکس، در مکانیک آماری صحبت از علتها، چراها و اندازه‌گیری مقادیر است.
هسته اصلی مکانیک آماری، تمایز بین حالت‌های خرد و کلان است. یک ریز حالت، پیکربندی دقیق سیستم را نشان می‌دهد و موقعیت و لحظه تمام ذرات تشکیل‌دهنده آن را مشخص می‌کند.در واقع در میکروحالت ها ما جرئیات دقیق سیستم از جمله اینکه هر ذره در چه جایگاهی قرار دارد و چه ویژگی هایی دارد را درنظر می‌گیریم. در مقابل، یک حالت ماکروسکوپی، سیستم را با استفاده از متغیرهای ماکروسکوپی مانند دما، فشار و حجم توصیف می کند. یعنی به جای بررسی جزء به جزء سیستم کمیت هایی تعریف می‌کنیم که تحولات سییتم را در مقیاس بزرگ اندازه گیری می‌کند.
برای مقابله با سیستم های پیچیده، مکانیک آماری مجموعه های (آنسامبل – Ensemble) مختلفی را به کار می گیرد که هر کدام با شرایط خاصی مرتبط هستند. مفهوم کلیدی پشت این مجموعه ها تابع پارش (Partition Function) است که با Z نشان داده می شود. سه پارامتر مهم در این مجموعه ها یعنی تعداد ذرات، دما و انرژی مشخص کننده نوع آنسامبل ما خواهد بود.
با استفاده از مکانیک آماری می توانیم ترمودینامیک را به مفاهیم آماری متصل کنیم. آنتروپی یک سیستم به تعداد ریز حالت های قابل دسترسی در یک ماکروحالت داده شده مربوط می شود. به عبارتی آنتروپی سنجه‌ای از میزان بی‌نظمی در یک سامانه درنظر گرفته‌می‌شود. قانون دوم ترمودینامیک که بیان می کند که آنتروپی در یک سیستم ایزوله تمایل به افزایش دارد.
پل فلزی نام پلی بر روی زاینده رود بین مناطق ۱ و ۵ اصفهان واقع شده که خیابان شهید بهشتی را به خیابان خیابان حکیم نظامی مرتبط می‌کند. این پل، اولین پلِ تمام فلزی است که بر روی زاینده رود ساخته شده است.
پس از ورود اولین خودروها به ایران، راهی جز گذر از روی پل‌های تاریخی به منظور عبور از اصفهان وجود نداشت. همین امر باعث به فکر افتادن مسئولان وقت برای ساخت پلی با استحکام بیشتر شد. در سال ۱۳۲۷ هجری شمسی کلنگ ساخت این پل زده شد و در سال ۱۳۳۸ و با هزینه ۵۵ میلیون ریال افتتاح گردید.
به منظور کاهش ترافیک خیابان‌های مطهری، سعدی و حکیم نظامی طرح تعریض پل فلزی در تاریخ ۱۲ خرداد ۱۳۹۵ اجرا شد. این عملیات عرض پل را از ۱۶ به ۳۶ متر رسانید که از این عرض، ۸ متر به پیاده رو، ۷ متر به خطوط سامانه اتوبوس تندرو و بقیه به دیگر وسایل نقلیه اختصاص داده شده است. این پروژه با اعتبار ۱۳ میلیارد تومان در ۲۲ خرداد ۱۳۹۶ به طور رسمی مورد بهره برداری قرار گرفت.
عدد آووگادرو یا ثابت آووگادرو ، که به‌صورت معمول با "N" یا "L" نشان داده می‌شود، یک پارامتر ثابت است که تعداد اجزای تشکیل دهنده ماده (مثل مولکول‌ها، اتم‌ها یا یون‌ها) را به مقدار ماده، مرتبط می‌سازد. واحد مقابل این عدد در دستگاه بین‌المللی یکاها (SI)، مول است و به‌صورت ۱۰۲۳×۶٫۰۲۲۱۴۰۷۶ بر مول بیان می‌شود. نام این عدد به احترام دانشمند پر اوازه ایتالیایی آمدئو آووگادرو برگزیده شده‌است.
ثابت آووگادرو یک عدد بدون بعد (بدون یکا )است که بر اساس مقدار مول ماده تعریف می‌شود و بعضی مواقع از آن به‌صورت "N" یا "N" یاد می‌شود. این ثابت که معادل تعداد ذره‌های موجود در یک مول از ماده محسوب می‌شود، دقیقا برابر با ۱۰۲۳×۶٫۰۲۲۱۴۰۷۶ است.
عدد آووگادرو برای این منظور انتخاب شده‌است که جرم یک مول از یک ترکیب شیمیایی بر حسب گرم، به‌صورت عددی با جرم میانگین یک مولکول از آن ترکیب برحسب دالتون برابر باشد. یک دالتون برابر با جرم یک اتم کربن-۱۲ است که تقریبا می‌توان آن را معادل جرم یک نوکلئون (پرتون یا نوترون) دانست. برای مثال، جرم میانگین یک مولکول آب برابر با ۱۸٫۰۱۵۳ دالتون است و جرم یک مول آب (که N مولکول است)، حدود ۱۸٫۰۱۵۳ گرم است. بنابراین، عدد آووگادرو یک ثابت تناسب است که جرم مولی یک ماده را با جرم مولکولی آن مرتبط می‌کند و همچنین عددی تقریبی است که معادل تعداد نوکلئون‌های موجود در یک گرم از ماده معمولی است.
ثابت آووگادرو همچنین میان حجم مولی یک ماده و حجم اسمی اشغال شده متوسط توسط ذرات تشکیل دهند آن ماده، زمانی که هر دو بر اساس واحدی مشترک بیان شوند، ارتباط برقرار می‌کند. برای مثال، چون حجم مولی آب در شرایط متداول تقریبا برابر با ۱۸ میلی‌لیتر بر مول است، حجم اشغال شده توسط یک مولکول آب تقریبا برابر با مول یا حدود ۳۰ آنگستروم (Å۳) مکعب است. برای یک ماده بلوری، عدد آووگادرو به‌صورت مشابهی حجم مولی (بر حسب میلی‌لیتر/مول)، حجم سلول‌های واحد تکرارشونده (برحسب میلی‌لیتر) و تعداد مولکول‌ها در هر سلول را مرتبط می‌سازد.
عدد آووگادرو از ابتدای مطرح شدنش به روش‌های مختلفی تعیین شده‌است. اولین مقدار تقریبی تعیین شده برای آن، به‌صورت غیرمستقیم بود و توسط یوهان یوزف لوشمیت اندازه‌گیری شد (عدد آووگادرو و ثابت لوشمیت (Loschmidt constant) بسیار به هم نزدیک هستند و معمولا با یکدیگر اشتباه گرفته می‌شوند). این عدد برای اولین بار توسط ژان پرن و به‌عنوان تعداد اتم‌های موجود در ۱۶ گرم اکسیژن تعریف شد. پس از آن و در چهاردمین کنفراس اداره بین‌المللی اوزان و مقیاس‌ها (BIPM)، تعریف آن دچار تغییر شد و به‌عنوان تعداد اتم‌های موجود در ۱۲ گرم از ایزوتوپ کربن-۱۲ معرفی شد.
تعریف ارائه شده برای عدد آووگادرو به این معنی بود که مقدار این عدد به مقدار تجربی جرم (برحسب گرم) یک اتم از همان عنصر بستگی دارد و بنابراین به تعداد رقم‌های اعشار محدودی شناخته می‌شد. به همین خاطر، در ۲۶‌امین کنفرانس اداره بین‌المللی اوزان و مقیاس‌ها در ۲۰ مه ۲۰۱۹، تصمیم گرفته شد که عدد آووگادرو دقیقا برابر با درنظر گرفته شود. این تعریف عملا موجب تغییر تعریف واحد مول نیز شد و براساس تعریف جدید، یک مول از هر ماده‌ای برابر است با عدد آووگادرو ضرب‌در جرم میانگین اجزای سازنده آن ماده.
نام عدد آووگادرو به افتخار دانشمند ایتالیایی آمادئو آووگادرو (۱۷۷۶-۱۸۵۶) انتخاب شده‌است که در سال ۱۸۱۱ برای اولین بار پیشنهاد کرد، حجم یک گاز (در دما و فشار مشخص)، فارغ از ماهیت شیمیایی گاز، با تعداد اتمها یا مولکول‌های سازنده آن متناسب است.
نام عدد آووگادرو در سال ۱۹۰۹ توسط فیزیک‌دانی به‌ نام ژان پرن رایج شد که بر اساس تعریف او دقیقا برابر با تعداد مولکول‌های ۳۲ گرم اکسیژن بود. هدف از این تعریف این بود که جرم یک مول از ماده برحسب گرم به‌صورت عددی با جرم یک مولکول (که نسبت به جرم اتم هیدروژن بیان می‌شود)، برابر باشد.
مقدار عدد آووگادرو (که هنوز در آن زمان با این نام شناخته شده نبود)، برای اولین بار توسط یوهان یوزف لوشمیت و به‌صورت غیرمستقیم در سال ۱۸۵۶ تعیین شد. او این کار را با کمک تخمین تعداد ذرات موجود در یک حجم مشخص از گاز انجام داد. این مقدار که امروزه به افتخار لوشمیت، با نام ثابت لوشمیت شناخته می‌شود، در واقع چگالی تعداد ("n") مربوط به ذرات موجود در یک حجم مشخص از یک گاز ایده‌آل است. ارتباط این عدد با عدد آووگادرو ("N") به‌صورت زیر است:
در این معادله، "p" معادل فشار، "R" معادل ثابت گاز و "T" برابر با دمای مطلق است. به‌خاطر کار لوشمیت، بعضی مواقع از نماد "L" برای عدد آووگادرو استفاده می‌شود. در نشریات آلمانی بعضی مواقع این نماد برای هر دو ثابت (آووگادرو و لوشمیت) استفاده می‌شود و تنها با کمک واحد اندازه‌گیری از یکدیگر تمیز داده می‌شوند.
ژان پرن با کمک چندین روش تجربی موفق شد که مقدار عدد آووگادرو را تعیین کند. این دستاورد سبب شد که او در سال ۱۹۲۶ موفق به کسب جایزه نوبل فیزیک شود.
یکی از روش‌ها برای به‌دست آوردن مقدارِ این عدد روش‌های الکترو شیمیایی و بلورشناسی است. در روش بلورشناسی، مثلاً یک عنصر را در نظر می‌گیرند و سپس با دستگاه‌های دقیق ساختار عنصر ، طول هر یک از اضلاع سلول واحد بلور و وزن اتمی عنصر و وزن حجمی آن را مشخص می‌کنند. سپس، به کمک یک عملیاتِ ریاضی می‌توان به عدد آووگادرو دست یافت.
مثلاً، نیکل در سیستمِ مکعبی با وجوه مرکز پر متبلور می‌شود. طول هر یک از اضلاع سلول واحد ۵۲/۳ آنگستروم، وزن اتمی نیکل ۷/۵۸ و وزن حجمی آن ۹۴/۸ است.
حال به کمک این داده‌ها عدد آووگادرو را حساب می‌کنیم. هر سلّول واحد چهار اتم نیکل دارد. اگر عدد آووگادرو را N در نظر بگیریم، وزن هر اتم برابر ۷/۵۸ تقسیم بر N گرم خواهد بود.
وزن هر سلولِ واحد چهار برابر این مقدار و حجم آن برابر(۵۲/۳ ضرب در ده به توان منفی هشت) کل این مقدار به توانِ سه سانتیمتر مکعب است. حال اگر این دو را تقسیم کنیم، چگالی نیکل به‌دست می‌آید که البته ضریبی است از N با توجه به این‌که می‌دانیم چگالی نیکل برابر با ۹۴/۸ است، پس با آن می‌توان مقدارN را حساب کرد که همان عدد آووگادرو است.
اگر بخواهیم از روش الکترو شیمی استفاده کنیم، عدد فارادای (ثابت فارادای) را باید تقسیم بر بار یک الکترونِ تنها کنیم که در این صورت مقدار عدد آووگادرو حساب می‌شود.
N عددی است که باروش‌های بسیاری ازجمله سنجش‌های حرکت براونی، بار الکتریکی و شمارش ذرات α تعیین شده‌است. در سال ۱۹۰۵، ویلیام رامسی وفردریک سادی، با استفاده از رادیم آزمایشی تعیین ثابت آووگادرو را ابداع نمودند. اتم رادیم پرتوزا براثر واپاشی یک ذره آلفا گسیل می‌کند که با به دست آوردن دوالکترون به اتم هلیم تبدیل می‌شود.
اگر حجمِ هلیم تولیدشده را به اِزای مقدارِ مشخصّی از رادیم واپاشی شده را پس از مدّتِ زمانی جمع‌آوری واندازه‌گیری کنیم، مقدار Nرا محاسبه می‌کنیم.
روش دیگر: با متبلور کردن یک مول I و سپس با بررسّی آن به وسیلهٔ پراش اشعه X می‌توان تعدادمولکول‌های ید را در بلور معیّن کرد که برابر عددآووگادرو است. ثابت آووگادرو را به راه‌های دیگری نظیرِ پراکندگی نور و آزمایش قطرهٔ روغن میلیکان نیز می‌توان اندازه‌گیری کرد.
شیمی‌دانان ثابت آووگادرو را طوری انتخاب نمودند که جرمِ N اتم برحسب گرم معادلِ یک اتم برحسب واحدهای جرم اتمی باشد.
در بسیاری از محاسبات شیمی و فیزیک برای به دست آوردن تعداد ذرات ماده (مولکولی، یونی، اتمی) کاربرد دارد.
پل آذر از مجموعه پل‌هایی است که با معماری نو بر روی زاینده رود در شهر اصفهان ساخته شده‌است. به تاریخ ۷ مهر۱۳۵۲ مراسم کلنگ زنی آن آغاز شد و در سال ۱۳۵۷ در زمان محمدرضاشاه پهلوی گشایش یافت.
این پل در میان پل فلزی در غرب و سی‌وسه‌پل در شرق قرار دارد و خیابان آذر در شمال زاینده رود را به خیابان توحید در جنوب این رود پیوند می‌دهد. خیابان آذرجنوبی، (توحید کنونی) پیش از ساخت این پل وجود نداشت و پس از پایان ساخت پل، خیابان توحید نیز ساخته شد.
نوکاث (به‌معنی کاثِ نو، ازبکی: Nukus, Нукус; قره‌قالپاقی: Nókis ، Нөкис؛ قزاقی: Núkis؛ روسی: Нукус) ششمین شهر بزرگ ازبکستان است.
شهر نوکاث مرکز جمهوری خودمختار قره‌قالپاقستان در ازبکستان است و جمعیت آن در ژانویۀ ۲۰۱۸ تقریبا برابر ۳۱۲٬۱۰۰ بوده‌است. رود آمودریا از غرب این شهر عبور می‌کند.
از نقاط دیدنی این شهر می‌توان از موزۀ هنر قره‌قالپاقستان و موزۀ دولتی نام برد.
در سدهٔ ۱۱ قمری کاث کنار ترعه‌ای خشک قرار داشت؛ بدین جهت انوشه (خان خیوه) شهر دیگری به نام کاث و در نزدیکی آن بنا نهاد. ویرانه‌های کاث قدیم در شمال آمودریا موجود است و به نام آرامگاهی منسوب به «شیخ عباس ولی» که گویند از مشایخ ابتدای اسلام بوده، نامیده می‌شود.
یاقوت حموی در ذکر قصبهٔ «نوزکاث» می‌نویسد:
"شهرکی است نزدیک جرجانیهٔ خوارزم و «نوز» به زبان خوارزمی به معنی «نو» است، و آنجا شهری است که نامش «کاث» است، و این را یک «کاث نو» خوانده‌اند."
مویناق (به ازبکی: Moʻynoq / Мўйноқ، به روسی: Муйнак تلفظ: موینَک) شهری است در شمال جمهوری خودگردان قره‌قالپاقستان، در بخش غربی ازبکستان. مویناق در قدیم تنها شهر بندری ازبکستان بود و ماهیگیری آن رونق زیادی داشت ولی پس از خشک شدن دریاچه آرال (دریاچهٔ خوارزم) این وضع نیز تغییر کرد. جمعیت مویناق از دههٔ ۱۹۸۰ شدیداً رو به کاهش بوده و امروزه بیش از چند هزار نفر جمعیت ندارد. جمعیت: ۱۳ هزار نفر (۱۹۹۱)، ۱۸٬۱۹۶ (۲۰۱۲)، ۱۳٬۵۰۰ (۲۰۱۸).
مویناق مرکز اداری و بزرگترین سکونتگاه شهرستان مویناق در جمهوری قره‌قالپاقستان است. امروزه بندر مویناق کار نمی‌کند. یک فرودگاه کوچک در جنوب شرقی شهر وجود دارد که به‌طور نامنظم فعالیت می‌کند.
مویناق از سال ۱۹۶۳ دارای وضعیت شهری بوده‌است. تا اواسط دهه ۱۹۸۰، این شهر یک شهر بندری ماهیگیری توسعه‌یافته در کرانه جنوبی دریاچه آرال بود. کارخانه کنسرو ماهی مویناق در این شهر یکی از بزرگترین کارخانه‌های کنسرو ماهی اتحاد جماهیر شوروی سابق بود.
زمانی مویناق درست در ساحل دریاچه آرال قرار داشت اما امروز این شهر و آن دریاچه با ۱۰۰ کیلومتر زمین از هم جدا شده‌اند. مردم محلی بیابانی را که در محل بستر سابق دریاچه تشکیل شده «آرال‌قوم» می‌نامند (در قیاس با کویر قزل‌قوم). کشتی‌های پرشماری که پیش از این در بند مویناق مستقر بودند اکنون به شکلی زنگ‌زده در خشکی رها شده‌اند و محلی را به نام «قبرستان کشتی‌ها» در کناره این شهر پدید آورده‌اند.
در ۱۵ نوامبر ۱۹۳۳، طی حکمی از سوی کمیته اجرایی مرکزی روسیه، روستای مویناق به عنوان شهرک کارگری طبقه‌بندی شدПостановление ВЦИК от 15 ноября 1933 года «Об изменениях в административно-территориальном делении Кара-калпакской АССР». و در دهه ۱۹۵۰، مویناق وضعیت یک شهرک شهری را دریافت کرد. در سال ۱۹۶۳، مویناق به عنوان شهر شناخته شد و یکی از بزرگترین شهرهای ساحلی دریاچه آرال بود.
در دهه ۱۹۶۰، ساخت کانال‌های آب‌رسانی از آمودریا برای آبیاری پنبه آغاز شد. در نتیجه، آب کمتری به آرال سرازیر شد و این دریاچه کم‌ژرفا شد. در دهه ۱۹۸۰ برای اینکه کارخانه کنسرو ماهی در مویناق تعطیل نشود، ماهی منجمد از روسیه به اینجا آورده شد. در اوایل دهه ۱۹۹۰، کارخانه کنسرو ماهی بسته شد، بیکاری افزایش یافت، ساکنان خانه‌های خود را ترک کردند و به نوکوس، کونگراد و شهرهای دیگر رفتند.
از آن زمان فراوانی وقوع طوفان‌های گرد و غبار نمک، بیماری‌های زیست‌محیطی (بیماری‌های چشمی، بیماری‌های دستگاه گوارش، بیماری‌های پوستی) بیشتر شده‌است، سطح آب‌های زیرزمینی کاهش یافته و روند بیابان‌زایی منطقه سرعت گرفته‌است. چشمه‌های باقی‌مانده به دلیل وجود آفت‌کش‌هایی که از مزارع پنبه در آمودریا شسته شده بودند ناآشامیدنی هستند و این بندر به قبرستان کشتی‌ها تبدیل شده‌است.
از سال ۲۰۱۱ به این‌سو، مویناق حدود ۱۰۰ کیلومتر تا بخش غربی (عمیق) دریای آرال جنوبی و حدود ۱۸۰ کیلومتر تا قسمت شرقی (کم‌عمق) فاصله دارد. بخش شرقی دریا (به دلیل عمق نسبتاً کم) سریع‌تر از مویناق عقب‌نشینی کرد. دریاچه در اواسط دهه ۱۹۹۰، در فاصله ۴۵ کیلومتری از شهر و در اوایل دهه ۲۰۰۰ در فاصله ۱۰۰ کیلومتری قرار داشت.
در سال ۲۰۰۸، پترو آلیانس کار اکتشاف نفت و گاز در کف سابق دریاچه آرال انجام داد. نتیجه مثبت بود و نشان داد که گاز در اینجا با کیفیت بالا و با حداقل محتوای سولفید هیدروژن است.
در تاریخ ۲۰ تا ۲۱ ژانویه ۲۰۱۷، عملیات شبکه آبرسانی قونغیرات - مویناق آغاز شد. ساخت این تأسیسات به ارزش ۲۶٫۶ میلیارد صوم و به طول ۱۰۱ کیلومتر به مدت پنج ماه انجام شد. اکنون بیش از ۲۵ هزار نفر از آب آشامیدنی سالم برخوردار هستند.
از اواسط دهه ۲۰۰۰، این شهر مورد توجه گردشگران خارجی بوده‌است و ورود گردشگران به مویناق پس از سال ۲۰۱۶ افزایش یافت.
مانند سایر مناطق قره‌قالپاقستان، زبان‌های ازبکی و قره‌قالپاقی در مویناک دارای جایگاه رسمی هستند. زبان روسی در واقع وضعیت زبان ارتباطات بین‌المللی را دارد. به دلیل محبوبیت شهر در بین گردشگران خارجی، زبان انگلیسی نیز در بین کارگران گردشگری و خدماتی رایج است.
جمعیت مویناق تا اول ژانویه ۲۰۱۸، ۱۳ هزار و ۵۰۰ نفر بوده‌است. برخلاف اکثر شهرهای ازبکستان، مویناق روند کاهش جمعیت ثابتی دارد. بخش عمده‌ای از جمعیت این شهر را قره‌قالپاق‌ها تشکیل می‌دهند. همچنین تعداد نسبتاً زیادی از ازبک‌ها و قزاق‌ها در این شهر زندگی می‌کنند و اقلیت‌های چون تاتارها، ترکمن‌ها و دیگران نیز وجود دارند.
مویناق میزبان جشنواره غیرتجاری سالانه موسیقی الکترونیک، هنر و علم به نام جشنواره «نیروی طبیعت» (Stihia) است. مأموریت این جشنواره کمک به منطقه دریاچه آرال و افزایش آگاهی در مورد فاجعه زیست‌محیطی این دریاچه است.https://stihia.org/ این جشنواره مخلوطی از چندین پروژه است که شامل نوازندگان، دی‌جی‌ها، تهیه‌کنندگان، هنرمندان و دانشمندان می‌شود. این جشنواره معمولاً دو روز به طول می‌انجامد و مستقیماً در قبرستان کشتی‌ها برگزار می‌شود و در طول سال‌ها محبوبیت زیادی در بین طرفداران سبک موسیقی الکترونیک به دست آورده‌است. این جشنواره با سوزاندن تشریفاتی حروف ۱۰ متری نام دریاچه به پایان می‌رسد..
پل وِرِسک از بزرگ‌ترین پل‌های راه‌آهن سراسری ایران است که در ارتفاعات روستای ورسک در ۲۷ کیلومتری جنوب شهر پل سفید در شهرستان سوادکوه در استان مازندران قرار دارد. این پل که از شاهکارهای مهندسی به حساب می‌آید در سال ۱۳۱۵ توسط رضاشاه به بهره‌برداری رسید. پل ورسک که راه‌آهن سراسری تهران ـ شمال را به هم متصل می‌کند در ارتفاع ۱۱۰ متری از ته دره با دهانه ۶۶ متری و با وسایلی ابتدایی ساخته شد.
پل ورسک در شمار مهم‌ترین آثار فنی مهندسی راه‌آهن شمال ایران محسوب می‌شود که در مهرماه ۱۳۵۶ با شماره ۱۵۳۴ ثبت آثار ملی شده‌است. ورسک از جمله پل‌های استراتژیک ایران است که توسط شرکت دانمارکی "کمپساکس" و با تضمین ۷۰ ساله احداث شد. این پل در دوران جنگ جهانی دوم توسط چرچیل، نخست‌وزیر وقت انگلیس پل پیروزی لقب گرفت. همچنین در ۲۳ تیرماه ۱۳۲۴ بنابر پیشنهاد وزارت راه، پل ورسک به نام "پل پیروزی" نامیده شد.https://www.hamshahrionline.ir/news/80457/آشنایی-با-پل-ورسک-مازندران
این پل فقط مخصوص عبور قطار است و در حال حاضر قطارهای مسافری تهران-ساری و تهران-گرگان پس از گذشت بیش از ۸۵ سال هر روز چندین مرتبه از روی آن می‌گذرند. همچنین قطارهای باری و سوختی نیز از روی آن عبور می‌کنند. امروزه پل ورسک علاوه بر اهمیت ویژه در صنعت حمل ونقل، از جاذبه‌های سیاحتی ایران نیز محسوب می‌گردد.
نام پل ورسک در کتاب رکورد گینس، در بخش پل‌های با ارتفاع بیش از ۶۱ متر به ثبت رسیده‌است.
در زمان حکومت رضاشاه و در اول اردیبهشت سال ۱۳۱۲ به عنوان مدیرعامل شرکت دانمارکی "کمپساکس" قرارداد احداث راه‌آهن شمال ـ جنوب ایران را امضاء کرد. تا قبل از آن برخی شرکت‌های آمریکایی، انگلیسی، فرانسوی و آلمانی در ساخت راه‌آهن از میان کوه‌های البرز ناکام مانده بودند. یورگن ساکسیلد در این قرارداد تعهد داد تا احداث ۹۰۰ کیلومتر خط راه‌آهن را در مدت شش سال به پایان برساند و برای ساخت هر متر راه‌آهن، معادل پنج دلار طلا (حدود ۱٬۵ گرم طلای خالص) دریافت کند. پس از آن بهترین مهندسان اروپا به ایران آمده و پس از تهیه عکس هوایی از کوه‌های البرز متوجه شدند که راه‌آهن باید از روستای عباس‌آباد (که بعدها به ورسک تغییر نام داد) عبور می‌کرد و قطار پس از عبور از روستای ورسک باید با طی مسافت ده کیلومتر و نیز ۶۰۰ متر صعود، از کوهستان عبور و به سمت تونل گدوک حرکت می‌کرد که حرکت در چنین شیب تندی برای قطار ناممکن بود. پس آنان تصمیم گرفتند مسیر را به شکل سه پله بر روی دامنه کوه اجرا کنند که به سه خط طلا معروف شد. همچنین وجود دره ورسک از چالش‌های دیگر این پروژه بود که مهندسان کمپساکس را مجبور کرد تا پلی با دهانه بزرگ را روی آن در نظر بگیرند. سرانجام کار ساخت این پل در اواسط آبان سال ۱۳۱۳ در شهرستان سوادکوه استان مازندران، توسط شرکت مهندسی دانمارکی "کمپساکس"، به عنوان برنده مناقصه ساخت پل، و توسط مهندسان آلمانی و اتریشی آغاز شد و در ۵ اردیبهشت سال ۱۳۱۵ گشوده شد. در زمان افتتاح پل ورسک رضاشاه شخصاً به سوادکوه آمد.
براساس گزارش روزنامه اطلاعات مورخ ۱۳۱۵/۲/۵ و آرشیو شرکت کامپساکس، "لادیسلاوس فون رابسویچ" ("L. Von Robcevidc") مهندس سازنده پل ورسک می‌باشد. "رابسویچ" (۱۸۹۳–۱۹۷۵. م) که اهل اتریش است و مهندس ورسک نامیده می‌شد در مصاحبه خود با خبرنگار روزنامه اطلاعات می‌گوید: «روزی که این مدل را برای احداث پل ورسک تهیه کردم مهندسان دیگر با نظر حیرت به آن نگریسته و اجرای نقشه و احداث آن را در شمار یکی از فتوحات علم مهندسی به حساب آوردند. امروز که این پل احداث گردیده همه من و رفقایم را تحسین می‌کنند و آن را در شمار بهترین پل‌های قشنگ و شاهکار مهندسی می‌دانند.» سمت مهندس رابسویچ رئیس نظارت ساختمان پل بوده‌است و او به همراه خانواده‌اش در خانه‌ای واقع در دره ورسک و نزدیک پل اقامت داشت. همچنین رابسویچ مسئولیت احداث تونل‌های مسیر راه‌آهن را نیز به عهده داشت و از بنیان‌گذاران روش تونل‌زنی جدید اتریشی (NATM) بود.
همچنین سرپرستی مهندسان محاسب و طراح پل برعهده "هانس اتو ناتر" ("Hans Otto Nater") مهندس سوئیسی بوده‌است که در طراحی و احداث پل و ایستگاه راه‌آهن برن سوئیس نقش داشت. هانس ناتر (۱۸۵۶–۱۹۵۴. م) نابغه ریاضی و پل‌سازی، فارغ‌التحصیل دانشگاه پلی تکنیک زوریخ (سوئیس) بود که طراحی و انجام محاسبات پل‌های راه‌آهن سراسری ایران و نیز پل ورسک توسط گروهی از مهندسان تحت نظارت او انجام شد. در ۱۷ شهریور ۱۳۱۷ مجلس شورای ملی تصویب کرد تا هانس ناتر با حقوق ماهانه ۱۷ هزار ریال به مدت یک‌سال به استخدام وزارت طرق درآید. همچنین مقرر شد نصف حقوق وی به صورت ریال و نصف دیگر آن که معادل ۱۰۵ لیره کاغذ و ۱۱ شیلینگ انگلیسی بود از قرار هر لیره ۸۰٬۵۰ ریال در آخر هر ماه پرداخت شود. همچنین صد لیره کاغذ بابت هزینه مسافرت به سوئیس و صد لیره کاغذ برای برگشت به وی پرداخت شود. در سال ۱۳۱۸ از خدمات وی رسماً تقدیر شد. "هانس ناتر" بعد از جنگ دوم جهانی سه بار به ایران مراجعت کرد، ولی بر اثر بیماری و شدت ضعف مجبور به بازگشت به سوئیس شد. ساکسیلد در کتاب خاطرات خود که آن را در سال ۱۳۵۰ با نام «خاطرات یک مهندس دانمارکی» چاپ کرد، برای طرح جلد کتابش از نمای پل ورسک استفاده کرد. همچنین یکی دیگر از افراد دخیل در این این پروژه بزرگ، دنیل مستدیم بوده‌است که در جریان آن پروژه فوت می‌کند، جسد وی را به زادگاهش منتقل نمی‌کنند و هم‌اکنون در قبرستان ورسک با سنگ چینی ای که توسط اهالی ورسک ساخته شده، دفن می‌باشد.به دلایل نا معلوم در حدود سال ۱۳۹۰ بعد از تعمیر جزی بر روی سنگ چین قدیمی نام آن به را به والتر ایگنر تغییر دادن که هیچ سند و تصویر تاریخی مستندی برای آن موجود نیست . در سال ۱۳۹۷به درخواست یکی از اهالی ساکن اتریش با پیگیری و هماهنگی مسئولین محلی به جهت قدردانی از ایشان مقبره سنگ چین شده قدیمی باز سازی شد و اسم والتر ایگنر را بر روی آن نوشتند که نه نام سازنده اصلی پل می‌باشد نه نام دنیل مستدیم که سالها بر روی آن مقبره قدیمی وجود داشت .
نام وِرِسک از روستای ورسک گرفته شده‌است که در مجاورت محل ساخت پل قرار داشته و در آن زمان در حدود ۲۰ خانوار در آن ساکن بوده‌اند. پس از چند سال از احداث پل ساکنان این روستا به ورسک امروزی که آن زمان به عباس‌آباد معروف بود، آمدند و امروز این روستا به نام ورسک عباس‌آباد معروف شده‌است. ورسک به دلیل وجود درختچه‌های "ورس" که در قسمت پشت پل به‌طور انبوه وجود دارد، به این نام معروف شده‌است.
بنابر روایتی دیگر ورسک از نام مهندسی به‌نام شژووسک اهل بوهم گرفته شده که در ساخت این پل شرکت داشته‌است و چون در فارسی این حرف چکی وجود ندارد و تلفظ آن کلمه برای بسیاری سخت بود، بدین نام مشهور گشته‌است.
این پل در درّهٔ ورسک در روستای ورسک در شهرستان سوادکوه، واقع در ۸۵ کیلومتری قائمشهر و ۱۸۰ کیلومتری تهران، در محور فیروزکوه و در مسیر راه‌آهن شمال قرار دارد. این پل دو کوه عظیم و سخت‌گذر عباس‌آباد را به یکدیگر اتصال می‌دهد. روستای ورسک در محدوده کوهستانی استقرار یافته و از سطح دریا ۲۱۴۰ متر ارتفاع دارد.
مسیرهای مختلفی برای رسیدن به پل ورسک وجود دارد که با توجه محل حرکت متفاوت خواهد بود. در مسیر تهران به مازندران، گردشگران با عبور مسافتی حدود ۱۷ کیلومتر از میدان شهرستان فیروزکوه وارد فرعی می‌شوند که با ادامه دادن آن به یکی از جاذبه‌های گردشگری طبیعی به نام «چشمه آب گدوک»، خواهند رسید. حدود ۳ کیلومتر پس از چشمه گدوک، به مسیری شیب‌دار به نام «گردنه گدوک» رسیده و درست در جهت راست مسیر، می‌توانند «آبشار شورآب» را مشاهده کنند. دقیقاً در قسمت بالای این آبشار، ریل قطار و در آن طرف ریل، روستای «شورآب»، قابل دیدن است. پس از منطقهٔ شورآب و در مسیر گردنه گدوک، در بخش پایین مسیر و در سمت راست و چپ، کوه‌هایی بزرگ و سنگی وجود دارد که بسیار زیبا و تماشایی است. در دل کوه‌ها و در سمت راست آن‌ها می‌توان سه ریل که به صورت موازی از یکدیگر قرار دارند را مشاهده کرد که در فاصلهٔ ۱۰۰ متری قرار دارد. این سه ریل موازی، همان سه خط طلای مشهور پل ورسک است که برای تماشای آن، این مسیر نسبتاً طولانی اما تماشایی را طی کرده‌اند. پس از سه خط طلا و عبور از تونل، به ورسک خواهند رسید. مسافران برای تماشای پل مجبور به پیاده شدن از خودرو خواهند بود.
پل ورسک که راه ارتباطی راه‌آهن سراسری شمال جنوب می‌باشد با ابزار آلات بسیار ساده مانند دینامیت و دریل دستی ساخته شده‌است. این بنا از ملات سیمان و شن شسته شده و آجر ساخته شده و در ساختمان آن از آرماتور استفاده نشده‌است. به بیان دیگر این بنا از ملات غیر مسلح ساخته شده‌است. از شگفتی‌های ساخت این پل عدم استفاده از هیچ سازه فلزی در ساخت آن است. برای ساخت این پل ابتدا دوپایه بتنی در دو طرف کوه ایجاد شد و به هم متصل گردید و سپس دال قوسی روی آن اجرا گردید و سپس نمای آجری روی آن اجرا شد.
بعلت احتمال طغیان رودخانه ورسک مهندسان تصمیم گرفتند با احداث تونلی در زیر رودخانه ورسک، ترن را از طغیان محافظت کنند و سپس با چرخش در مسیر و صعود به میزان صد متر، ترن روی پل راه‌آهن ورسک قرارگیرد.
حجم پل ورسک که دارای ۶۶ متر دهانه قوسی اصلی و ۱۱۰ متر ارتفاع از ته دره است، جمعاً ۴۵۰۰ مترمکعب است. طول کلی پل ۸۶ متر است. هزینه ساخت آن در آن زمان، بالغ بر ۲ میلیون و ۶۰۰ هزار ریال بوده‌است. برای ساخت این پل عظیم چند طرح مبتنی براستفاده از مصالح بنایی که بیشتر مقرون به صرفه بوده، به تصویب رسید.سایت معاونت مجلس و استانها
بر اساس برخی منابع با شروع جنگ دوم جهانی و با توجه به احتمال ورود متفقین به ایران و استفاده آنان از راه‌آهن ایران، تصمیم گرفته شد که همه پل‌ها مین‌گذاری شوند. پل راه‌آهن ورسک نیز شامل این دستور بود، اما پل‌ها هیچ‌گاه منفجر نشدند و متفقین پس از اطلاع از این موضوع اقدام به خنثی کردن مین‌ها کردند.این انفجار بین سال‌های ۱۳۱۷ تا ۱۳۲۰ با اشاره به مین‌گذاری پل ورسک گفته بود: «با شنیدن اخبار وحشتناک از جبهه‌های جنگ شوروی، دستور مین‌گذاری پل ورسک و پل‌های مهم دیگر راه‌آهن داده شد و این کار با دقت و به صورت محرمانه انجام پذیرفت. لیکن پس از اشغال ایران توسط متفقین، دستوری برای انفجار پل‌ها صادر نشد و متفقین هم از مکان دقیق آن‌ها باخبر شدند.»
در طول جنگ جهانی دوم متفقین برای جلوگیری از شکست اتحاد جماهیر شوروی از قوای آلمان روزانه با ۷۵ قطار ادوات نظامی و تسلیحات را از بندر شاهپور (بندر امام خمینی فعلی) به بندر شاه (بندر ترکمن فعلی) می‌رساندند و به‌طور متوسط هر ۲۵ دقیقه یک قطار از روی پل ورسک عبور می‌کرد.
در همان زمان‌ها به دستور مقامات وقت پل ورسک به رنگ سفید و با نقاشی حسینعلی شمشیری (اوس علی شمشیری) رنگ آمیزی گردید.
در سال ۱۳۹۵ با توجه به ۸۰ ساله شدن عمر پل ورسک و با توجه به اعلام نگرانی‌هایی در خصوص نحوه نگهداری و تقویت پل، یوسف گران پاشا مدیرعامل وقت راه‌آهن شمال گفت که براساس قراردادی که با دانشگاه صنعتی شریف برای سنجش مقاومت پل ورسک منعقد شده، سنسوری بر روی پل نصب شده که میزان ضربه‌های ناشی از تردد قطار را بر روی پل بررسی می‌کند و درصورت ایجاد مشکل، هشدارهای لازم به مرکز مانیتورینگ ارسال می‌شود.