moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
دُلَفیان از حکومت‌های (عرب‌تبار) کوچک و دست نشانده خلفای عباسی در ایران است. که مذهبی بر خلاف مرکز رایج خلافت عباسی داشتند این حکومت محلی، از سال ۲۱۰ تا ۲۸۵ هجری در بخش‌هایی از مرکز و غرب و شمال غربی ایران همچون همدان، اصفهان، نهاوند، قزوین و کرج و خوزستان فرمانروایی کردند.
«بنی دُلَف» (به ضم دال و فتح لام) یکی از خاندان‌های عرب تبار است.
بنی دلف به مدت هفتاد و پنج سال (۲۸۵–۲۱۰ هجری قمری) در منطقهٔ جبال یا عراق عجم تحت لوای بنی عباس حکمرانی نمود. در این مدت 6 تن از افراد این خاندان به فرمانروایی رسیدند.
این خاندان، در اصل از تیره بنی عجل شاخه‌ای از بنی بکر بن وائل به‌شمار می‌رود که ابتدا در «حیره» و سپس از زمان بنی امیه در «همدان» اقامت داشتند.
قاسم بن عیسی بن ادریس بن معقل عجلی کرجی اولین فرد از این خاندان بود که در زمان هارون به ولایت فارس و جبال رسید. نام این حکومت نیز برگرفته از کنیه وی، با عنوان «ابودلف» می‌باشد. او در نزاع بین مأمون و امین، جانب امین را گرفت. در سال ۱۹۵ نیز به دستور او، همراه با علی بن عیسی بن ماهان به نبرد با طاهر بن حسین پرداخت. با کشته شدن «ابن ماهان»، طاهر درخواست بیعت با مأمون را از وی نمود. اما او با اظهار بی‌طرفی، به کرج (مابین اصفهان و همدان که در فارسی کره نامیده می‌شود) رهسپار گردید. پس از مدتی نیز از سوی «مأمون» به امارت همین منطقه منصوب شد. به علت خشم معتصم بر وی با وساطت برخی از رجال حکومتی «أبودلف» از این منطقه تبعید شده به ولایت دمشق منصوب می‌گردد. همچنین وی از فرماندهان سپاه «افشین»، در جنگ بابک خرمدین(۲۲۱) نیز بوده‌است.
پس از وی فرزندش «عبدالعزیز» در سال ۲۵۲ از سوی وصیف، ولایت جبال را دریافت می‌دارد. اما در سال ۲۵۳ در نبرد با موسی بن بغا که از سوی معتز خلیفه ولایت جبال را یافته بود شکست خورده و به قلعه زر در حوالی کرج پناه برد. پس از آن «دلف بن عبدالعزیز» که از سوی پدر در جندی شاپور و تستر عامل خراج بود به حکومت رسید.
با کشته شدن عبدالعزیز در سال ۲۶۵، فرزندش، احمد که از سرداران یعقوب لیث صفاری به‌شمار می‌رفت از سوی وی به امارت برگزیده شد. با خصومتی که بین بنی عباس و خاندان صفاری به وجود آمد، معتمد ولایت کرمان و پارس را به احمد داد. او نیز علیه عمرولیث طغیان نموده و به خدمت معتضد عباسی درآمد.
پس از فوت «احمد» در سال ۲۸۰، «معتضد» با وجود اختلاف در بین برادران وی، سرانجام در سال ۲۸۱ فرمان حکومت اصفهان و کرج را برای عمر بن عبدالعزیز فرستاد. با نافرمانی که از سوی وی صورت گرفت، خلیفه در سال ۲۸۲ «بکر» را به جای وی گماشت، بکر نیز شورش نمود، در حالی که معتضد، «وصیف» را به نبرد با وی فرستاده بود، بکر به همراه یارانش در سال ۲۸۴ به محمد بن زید علوی در آمل پیوسته و در سال ۲۸۵ در همین شهر وفات یافت. همچنین در سال ۲۸۴ یکی دیگر از فرزندان عبدالعزیز با نام «حارث»، مشهور به «ابولیلی»، که در خدمت معتمد بود شورش نمود. وی توسط عمر بن عبدالعزیز که اکنون به خدمت دستگاه خلافت درآمده بود زندانی شد. پس از فرار، شورش را ادامه داده و در نبرد با خلیفه کشته شد. بدین ترتیب حکومت سیاسی این خاندان در منطقه جبال پایان می‌یابد. آبادانی شهر «کرج ابودلف» که به دست جد وی ساخته شده بود و به «بلاد» شهرت یافت نیز از اقدامات أبودلف می‌باشد. همچنین جلسات شعری نیز با حضور وی و دیگر شاعران برگزار می‌شد.
جنبه مهم دیگر این خاندان به لحاظ مذهبی است. در منابع، از دلفیان با عنوان شیعه و غلات یاد می‌شود. هر چند اعمالی خلاف عقاید شیعه نیز از عبدالعزیز نقل شده‌است. دلفیان با پناه دادن به ابوجعفر موسی بن محمد، از سادات رضوی، توسط احمد بن عبدالعزیز، و نیز پیوستن به علویان طبرستان، منطقه‌ای امن را برای شیعیان و علویان در قلمرو خویش فراهم ساختند. ()
البزات و الصید، السلاح، النزه، سیاست الملوک، الجوارح و العب بها از ابودلف، و کتاب الفاظ از بکر بن عبدالعزیز، کتاب‌هایی است که توسط این امرا به نگارش درآمده‌است.
از افراد این خاندان، "آل ماکولاً می‌باشند که در سده پنجم هجری منصب وزارت و قضا یافتند.
عبیدالله بن زیاد بن ابیه مشهور به ابن زیاد (۲۸ ه‍.ق – ۶۷ ه‍.ق) فرمانده نظامی مشهور امویان و از عوامل اصلی کشته شدن حسین بن علی و همراهانش بود.
وی از کنیزی به نام مرجانه زاده شد. برخی ابن زیاد را به طعنه به مادرش منسوب کرده و «ابن مرجانه» خوانده‌اند که اشاره به اتهام ناپاکی تولد عبیدالله دارد.
پدرش زیاد بن ابیه، از سرداران و حکمرانان اموی بود؛ که در سرکوب شورش‌ها در مناطق اسلامی، به قساوت و بی‌رحمی شهرت داشته‌است. در نسب زیاد بن ابیه نیز اختلاف است و مشخص نیست پدر او کیست. از این رو، وی را ابن ابیه (یعنی پسرِ پدرش) خوانده‌اند.
گفته‌اند که ابن زیاد، بسیار خشن، بی‌رحم و بی پروا بوده و برخی از زندگی‌نامه‌نویسان از او با عنوان «جبّار» یاد کرده‌اند چنان‌که نقل کرده‌اند، در سرکوب خوارج در بصره، خشونتی شگفت‌انگیز از خود نشان داد.
عبیدالله والی بصره بود و یزید او را در سال ۶۰ ه.ق پس از آشفتگی اوضاع کوفه، با حفظ سمت به امارت این شهر گماشت و سرکوب قیام حسین را به او سپرد. او در سال ۶۵ه.ق نیز قیام توابین را در عراق سرکوب کرد. عبیدالله بن زیاد به سبب نقشی که در واقعه کربلا داشت، از شخصیت‌های منفور نزد شیعیان است. او از سرداران مشهور اموی بود که درسال ۵۴هجری از طرف معاویه به حکومت خراسان منصوب شد، در سال ۵۶ از آنجا معزول به حکمرانی بصره منصوب گشت، همچنین عبیدالله ابن زیاد در بصره شورش خوارج را با خشونت فراوان سرکوب کرد.
در واقعه کربلا عبیدالله بن زیاد بکر بن حمران احمری را مأمور دستگیری و به قتل رساندن مسلم بن عقیل در کوفه نمود و پس از آن فرمان قتل حسین بن علی و یاران او و اسارت اهل بیت او را به عمر بن سعد که فرمانده سپاه کوفه در کربلا بود داد.
او از کسانی است که در زیارت عاشورا مورد لعن قرار گرفته‌است:
و در جایی دیگر:
و لعن الله عبیدالله بن زیاد
رشید هجری از یاران علی بن ابیطالب نیز به امر وی کشته شد.
ابن زیاد پس از مرگ یزید ادعای خلافت کرد و اهل بصره و کوفه را به بیعت فراخواند ولی کوفیان دعوت او را نپذیرفتند و او را از شهر بیرون کردند. وی سپس از بیم انتقام فراری شد و مدتی به شام رفت همزمان با نهضت توابین مأموریت سرکوب توابین را یافت.
در سال ۶۵ هجری با لشکری به جنگ سلیمان بن صرد و سپاه توابین رفت و در نبرد عین الورده آنها را شکست داد.
سرانجام در نبرد خازر در سال ۶۶ یا ۶۷ هجری در جنگ با سپاه مختار ثقفی به فرماندهی ابراهیم بن مالک اشتر در ۵ فرسخی شمال موصل، امویان شکست خوردند و عبیدالله بن زیاد کشته شد. ابراهیم اشتر نیز طبق توافقش با مختار، حکومت موصل را بدست گرفت.
مدخل «Ebn ZĪĀD, 'OBAYD-ALLĀH» در دائرةالمعارف ایرانیکا
شرح صحیفه لاهیجی یکی از شرح‌های صحیفه سجادیه است که توسط قطب‌الدین شریف لاهیجی در قرن یازدهم هجری نگاشته شده. این تفسیر ظاهراً در هندوستان به اتمام رسیده و صاحب تفسیر لوامع التنزیل و سواطع التأویل، سید ابوالقاسم رضوی قمی که ساکن هند بود، در تألیف خود از آن بهره جسته‌است. این شرح در کتابخانه آیة الله مرعشی تحت شمارة ۴۸۲۹ مضبوط است.
کتابخانه مجلس شورای اسلامی نسخه تصحیح شده‌ای از این کتاب را منتشر کرده‌است. نسخه‌های مختلفی از این کتاب در تصحیح آن مورد استفاده قرار گرفته که در کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران و کتابخانه مجلس شورای اسلامی ثبت شده‌است.
دهستان فرومد یکی از دهستان‌های شهرستان میامی در استان سمنان ایران است. این دهستان تا دی ماه سال ۱۳۱۶ از توابع خراسان و سبزوار بوده و مردم آن به زبان فارسی خراسانی با گویش سبزواری صحبت می‌کنند.
اسناد تاریخی بیانگر پیوند عمیق تاریخی بین دهستان فرومد و خراسان می‌باشد. ابوالحسن بیهقی در تشریح منطقه بیهق خراسان در کتاب تاریخ بیهق بیان می‌دارد: «امیرِ خراسان عبدالله بن طاهر ـ رَحِمَهُ اللهـ چُنین گفت که: خَیرُ قُری بیهَق جُلَین و اَطیَبُها فَریومَد و لا بَأسَ بالسّدیر و الحارثاباد.
و دیه‌ها که خراج داشته‌است صد و نود و پنج دیه بوده‌است، خراجی سیصد و بیست و یک دیه و قانونِ خراج در عهدِ ملوکِ آلِ طاهر ـ رَحِمَهُمُ الله ـ صد هزار و هفتاد هزار و هشت هزار و هفتصد و نود و شش دِرَم بوده‌است و اعشارِ آن از هفتاد و چهار دیه پنجاه و هفت هزار و هشتصد دِرَم است.
این ناحیت را دوازده قسمت نهاده‌اند و هر قسمتی را رَبعی نام کرده و یک عدد را یک رَبع بیش نتواند بود، چه رُبع یک عدد از چهار عدد بود، پس مراد بدین رَبع چهار یک نیست، مراد آن است که در کتاب مجمل اللغة ابن فارس بیارد که الرَّبعُ محلّة القومِ پس هر کجا که قومی آنجا نزدیک به یکدیگر جمع شوند و بنا و عِمارت سازند آن را رَبع خوانند در عَرَب، امّا در عَجَم هر چه در شهر منزلگاهِ خلق بود بر یک سمت، آن را محلّه خوانند، آنچه در صحرا و کوه بود آن را ربع خوانند و تفصیلِ دوازده ربع که در عهدِ امیرِ خراسان عبدالله طاهر بوده‌است بدین تفصیل است.
اوّل اعلی الرّستاق‏
و آن سنقریدر و آمناباد و بیهق، ...
دوم ربع قصبهٔ سبزوار است‏
و آن دیه عبدالرّحیم بن حمویه است متّصل به قصبهٔ سبزوار، ...
سیّم ربع طبس‏
و این تبشن است … و در آن ربع دیه طبشن باشد و افچنک و هارون آباد و قارزی و بازقن و … و آن متّصل بود به ناحیتِ جُوِیْن از عرض.
چهارم رَبع زمیج‏
و زمیج به لغتِ پارسی زمین بَرّ دهنده را گویند یعنی مزرعهٔ غلّه را و چون بهرام بن یزدگرد که او را بهرام گور خوانند آنجا نزول کرد فرمود تا آنجا غلّه و پنبه و امثالِ این بکِشتند و آن دیه را زمیج نام نهادند و این دیه را به وی بازخوانند و آن ربع بر جانبِ جنوب افتاده‌است، هیچ ربع را هوا معتدل تر از آن ربع نیست و هوای فریومد خوشتر بود، ازیرا که فریومد هم سَهلی است و هم جَبَلی و هوای پشاکوه هم معتدل بود، پس درختِ سنجد کِشتند آنجا که ششتمد است، چون به بار آمد آن را ششتمد نام کردند.
و مَذ در لغتِ پهلوی بسیار است، گویند بَرغمذ و فریومذ و ششتمذ و انجمذ، و در مسترقه اسفندمذ و در نامِ ماه‌ها اسفندارمذ یعنی شکوفه و نبات پیدا شود و در نامِ روزها همین، در زبانِ فارسی گویند رذ و مذ، رذ دانا و بخْرَد باشد، فردوسی گوید:
یکی انجمن ساخت با بخرذان … هُشیوار و کار آزموده رذان‏
و مَذ مدحِ بقاع و مواطن است ـ و آن ایّام زمینِ پاکِ خوش را مَذ می‌خواندند ـ و رذ مدحِ مردم بود و مَذ در زبانِ پهلوی بسیار در آید.
و در این ربع از دیه‌های مسکون زمیج است و انجمد و گُنبد، آنجا بیت النّار بوده‌است، بدان بازخوانند و کیذقان و ششتمد و برازق ـ آنجا خوک بسیار بوده‌است ـ [و] دیه اُشتر ـ مَربط اُشتران بهرام آنجا بوده‌است ـ کیذر، بیذخ، طزرق، علیاباد، سبح، احمدآباد، روح، حارثاباد، قنات ابی الاسود، چاشک گلابدشک، بیدخشیدر، فضلوی آباد، جابرآباد، جلار، کارن که آن را خارسف نویسند، بژدن، رزسک، بیدستانه، زرین‏، دربر، مهر کند شادیاح و کلاتها متّصل بدین.
پنجم ربع خواشد و وریان‏
و این رَبع کلاتها بسیار دارد چون برقن و ستاج و دارین و باشین …
ششم ربع خسروجرد
و از آن رَبع بود دیه آباری به وی متّصل و عثماناباد و دیه سدیر و …
هفتم رَبع باشتین‏
و آن باشتین بود و نامین و ریوَد و …
هشتم ربع دیوره‏
و آن دیه‌های بسیار دارد، آن را قُری الجَبَل خوانند و …
نهم ربع کاه‏
و این قصبه چشُم بود و بروغن و مُغیثه و …
دهم ربع مَزینان‏
و این مزینان بود و مایان و کموزد و داورزن و صدخرو و طزر و بهمن‌آباد و مِهر ـ که آنجا مزارع اقلامِ بَحری باشد ـ و ماشدان و سویز و غیرِ آن.
یازدهم ربع فَریومَد
و این فریومد و اسحاق آباد و فیروزآباد و نهاردان، و غیر آن بود.
دوازدهم ربع پشاکوه‏
و این دیهی چند معدود بود چون استاربد، و دیه بیشین و غیر آن»
همچنین فرومد، در فاصله قرن هفتم و پس از حمله مغولان تا پایان دوره صفویه در قرن دوازدهم و بیش از ۵ قرن، مرکز حکمرانی سیاسی و فرهنگی ناحیه جوین (شهرستان جوین، جغتای و آزادوار) از سرزمینهای غرب خراسان بزرگ بوده و پس از آن و در دوره افشاریه، این مرکزیت به آق قلعه (جغتای) منتقل و به سرعت از رونق این روستا کاسته شده‌است. هرچند، طی چند سال گذشته، پدیده مهاجرت معکوس از شهر به روستا، دوباره در رونق‌گیری این روستا اثر مثبت داشته‌است.بیهقی، ابوالحسن زید. تاریخ بیهق، تصحیح احمد بهمنیار، ۱۳۱۷، صص. ۳۹–۳۴
بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵، جمعیت این دهستان ۳٬۴۷۲ نفر (۱٬۰۳۷ خانوار) بوده‌است.
از سال ۱۳۸۷ تا سال ۱۳۹۷ روستاهای پل ابریشم اعم از محمدآباد، حسین‌آباد، چاه فرش، چاه شیرین از دهستان فرومد منفک و به دهستان‌های شرقی میامی الحاق شده و همچنین روستای عباس‌آباد از دهستان فرومد منفک و به دهستان میامی الحاق شده‌است.https://www.irna.ir/news/83027158/نبود-زيرساخت-ها-بر-دوش-فرومد-سنگيني-مي-كند
مرکز دهستان فرومد روستای فرومد است. این روستا یکی از روستاهای هدف گردشگری در شهرستان میامی است و در ۱۱۰ کیلومتری شرق میامی و ۲۳ کیلومتری شمال غرب داورزن در مسیر جادهٔ سبزوار - شاهرود و در دامنه غربی
کوه گر داورزن جای گرفته‌است. از دیگر روستاهای این دهستان می‌توان به روستاهای ذیل اشاره کرد:
فُرومَد (یا فَریومَد)، یکی از روستاهای کهن و بزرگ در دهستان فرومد بخش مرکزی شهرستان میامی استان سمنان ایران است. این روستا تا دی ماه سال ۱۳۱۶ از توابع خراسان و سبزوار بوده و با نزدیک‌ترین مرکز شهرستان یعنی داورزن در استان خراسان رضوی ۲۳ کیلومتر فاصله دارد. مردم این روستا به زبان فارسی خراسانی با گویش سبزواریسند تفصیلی تدبیر و توسعه شهرستان میامی، مجری مطالعات: مهندسان مشاور سامان، سید حسن اشکوری، صفحه 6-6، 1397 صحبت می‌کنند.اطلس راه‌های ایران، مؤسسه جغرافیایی و کارتوگرافی گیتاشناسی، تهران، ۱۳۸۱، ص. ۲۴/
اسناد تاریخی بیانگر پیوند عمیق تاریخی بین فرومد و خراسان می باشد. ابوالحسن بیهقی در تشریح منطقه بیهق خراسان در کتاب تاریخ بیهق بیان می دارد: «امیرِ خراسان عبدالله بن طاهر ـ رَحِمَهُ اللهـ چُنین گفت که: خَیرُ قُرى بیهَق جُلَین و اَطیَبُها فَریومَد و لا بَأسَ بالسّدیر و الحارثاباد.
و دیه‌ها که خراج داشته است در بیهق، سیصد و نود و پنج دیه بوده است ، خراجى سیصد و بیست و یک دیه و قانونِ خراج در عهدِ ملوکِ آلِ طاهر ـ رَحِمَهُمُ الله ـ صد هزار و هفتاد هزار و هشت هزار و هفتصد و نود و شش دِرَم بوده است، و اعشارِ آن از هفتاد و چهار دیه پنجاه و هفت هزار و هشتصد دِرَم است.
این ناحیت را دوازده قسمت نهاده ‏اند و هر قسمتى را رَبعى نام کرده و یک عدد را یک رَبع بیش نتواند بود، چه رُبع یک عدد از چهار عدد بود، پس مراد بدین رَبع چهار یک نیست ، مراد آن است که در کتاب مجمل اللغة ابن فارس بیارد که الرَّبعُ محلّة القومِ پس هر کجا که قومى آنجا نزدیک به یکدیگر جمع شوند و بنا و عِمارت سازند آن را رَبع خوانند در عَرَب، امّا در عَجَم هر چه در شهر منزلگاهِ خلق بود بر یک سمت، آن را محلّه خوانند، آنچه در صحرا و کوه بود آن را ربع خوانند و تفصیلِ دوازده ربع که در عهدِ امیرِ خراسان عبدالله طاهر بوده است بدین تفصیل است.
اوّل اعلى الرّستاق‏
دوم ربع قصبۀ سبزوار است‏
و آن دیه عبدالرّحیم بن حمویه است متّصل به قصبۀ سبزوار، ...
و این تبشن است ... و در آن‏ ربع دیه طبشن باشد و افچنک و هارون ­آباد و قارزى و بازقن و ... و آن متّصل بود به ناحیتِ جُوِیْن از عرض.
و زمیج به لغتِ پارسى زمین بَرّ دهنده را گویند یعنى مزرعۀ غلّه را و چون بهرام بن یزدگرد که او را بهرام گور خوانند آنجا نزول کرد فرمود تا آنجا غلّه و پنبه و امثالِ این بکِشتند و آن دیه را زمیج نام نهادند و این دیه را به وى باز خوانند و آن ربع بر جانبِ جنوب افتاده است ، هیچ ربع را هوا معتدل ­تر از آن ربع نیست و هواى فریومد خوشتر بود ، ازیرا که فریومد هم سَهلى است و هم جَبَلى و هواى پشاکوه هم معتدل بود ، پس درختِ سنجد کِشتند آنجا که ششتمد است، چون به بار آمد آن را ششتمد نام کردند.
و مَذ در لغتِ پهلوى بسیار است، گویند بَرغمذ و فریومذ و ششتمذ و انجمذ و در مسترقه اسفندمذ و در نامِ ماهها اسفندارمذ یعنى شکوفه و نبات پیدا شود و در نامِ روزها همین، در زبانِ فارسى گویند رذ و مذ، رذ دانا و بخْرَد باشد، فردوسی گوید:
یکى انجمن ساخت با بخرذان ... هُشیـوار و کار آزمـوده رذان‏
و مَذ مدحِ بقاع و مواطن است ـ و آن ایّام زمینِ پاکِ خوش را مَذ می‌خواندند ـ و رذ مدحِ مردم بود و مَذ در زبانِ پهلوى بسیار در آید.
و در این ربع از دیه­ هاى مسکون زمیج است و انجمد و گُنبد ، آنجا بیت ­النّار بوده است، بدان باز خوانند و کیذقان و ششتمد و برازق ـ آنجا خوک بسیار بوده است ـ و دیه اُشتر ـ مَربط اُشتران بهرام آنجا بوده است ـ کیذر ، بیذخ، طزرق، علیاباد، سبح، احمدآباد، روح، حارثاباد، قنات ابى­ الاسود، چاشک گلابدشک، بیدخشیدر، فضلوى ‏آباد، جابرآباد، جلار، کارن که آن را خارسف نویسند، بژدن، رزسک، بیدستانه، زرین‏، دربر، مهر کند شادیاح و کلاتها متّصل بدین.
و این رَبع کلاتها بسیار دارد چون برقن و ستاج و دارین و باشین ...
و از آن رَبع بود دیه آبارى به وى متّصل و عثماناباد و دیه سدیر و ...
و آن باشتین بود و نامین و ریوَد و ...
و آن دیه­ هاى بسیار دارد ، آن را قُرى الجَبَل خوانند و ...
و این قصبه چشُم بود و بروغن و مُغیثه و ...
و این مزینان بود و مایان و کموزد و داورزن و صدخرو و طزر و بهمن ­آباد و مِهر ـ که آنجا مزارع اقلامِ بَحرى باشد ـ و ماشدان و سویز و غیرِ آن.
و این فریومد و اسحاق ‏آباد و فیروزآباد و نهاردان (نهالدان)، و غیر آن بود.
و این دیهى چند معدود بود چون استاربد (استربند)، و دیه بیشین و غیر آن»
همچنین فرومد، به عنوان بزرگترین قصبه در غرب سبزوار و شرق شاهرود، در حدفاصل زمانی قرن هفتم و پس از حمله مغولان تا پایان دوره صفویه در قرن دوازدهم و بیش از ۵ قرن، مرکز حکمرانی سیاسی و فرهنگی ناحیه جوین (شهرستان جوین، جغتای و آزادوار) از سرزمینهای غرب خراسان بزرگ بوده و پس از آن و در دوره افشاریه، این مرکزیت به آق قلعه (جغتای) منتقل و از رونق این روستا کاسته شده‌ است. هرچند، خوشبختانه، طی چند سال گذشته، پدیده مهاجرت معکوس از شهر به روستا، در رونق‌ دوباره این روستا اثر مثبت داشته‌ است و امید است در آینده نزدیک با ارتقای آن به بخش و شهر شاهد افزایش اعتبارات تخصیصی و توسعه آن باشیم تا کماکان برگشت مهاجرین به روستا تسهیل شود.بیهقی، ابوالحسن زید. تاریخ بیهق، تصحیح احمد بهمنیار، ۱۳۱۷، صص. ۳۹-۳۴
این روستا مرکز دهستان فرومد و یکی از روستاهای «هدف گردشگری» در شهرستان میامی است. فرومد در ۱۱۰ کیلومتری شرق میامی و ۲۳ کیلومتری شمال غرب داورزن در مسیر جادهٔ سبزوار - شاهرود و در دامنه غربی کوه گر داورزن جای گرفته‌است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۱٬۵۲۹ نفر (۵۷۶ خانوار) بوده‌است.
هرچند، جمعیت آن تا پیش از شروع روند بی‌رویه مهاجرت به شهرها در دهه ۶۰ شمسی، بیش از این تعداد و حدود ۵۰۰۰ نفر بوده‌ است.
اقتصاد فرومد مبتنی بر کشاورزی و دامداری است. محصولات عمده روستا شامل غلات، میوه و لبنیات است؛ ولی اصلی‌ترین محصول کشاورزی روستای فرومد فلفل است که بسیار مرغوب است. همچنین زنان روستا به تولید صنایع دستی به‌ویژه بافت کرباس و زیلو می‌پردازند. زمین‌های کشاورزی روستا از طریق سه رشته قنات آبیاری می‌شوند، هم‌اکنون چند قنات در فرومد موجب رونق اقتصادی آن شده اما احتیاج به حمایت مسئولین جهت افزایش این روند دارد.
اصلی‌ترین محصولات فرومد شامل روغن حیوانی (زرد)، کمه (دوغ فرآوری شده)، کره، پنیر، کشک، دوغ و فلفل می‌باشد.
البته تلاش شده طی سالهای گذشته، برخی فعالیتهای کشاورزی، دامپروری و صنعتی کوچک در قالب بنگاه‌های خُرد که عمدتاً با سرمایه‌گذاری شخصی اجرا شده‌است، از جمله پرورش شتر مرغ و مرغداری‌ها، کشاورزی مکانیزه و صنایع تولیدی بسیار کوچک، مسیر جدیدی برای اشتغالزایی ایجاد شود که نیاز به توجه ویژه ای از سوی مسئولان دارد.
مسیر جاده‌ای که فرومد را به شفیع‌آباد و از آنجا، به گرمه و جاجرم مرتبط می‌کند، از جمله پروژه‌های سرمایه‌گذاری دولت در فرومد بشمار می‌رود. این جاده مسیر ارتباطی جاده ابریشم را به سمت شمال کشور (استان‌ خراسان شمالی و استان گلستان) کوتاه‌تر می کند.
فرومد به دلیل واقع‌شدن در مسیر جاده ابریشم و از لحاظ تاریخی دارای اهمیت فراوانی است. فرومد زادگاه ابن یمین فریومدی شاعر
عصر سربداران و "بزرگترین قطعه سرای ایرانی" و آفریننده قطعه مشهور "آنکس که بداند و بداند که بداند …" است و آرامگاه این شاعر ایرانی در این روستا جای دارد. نقل است که زرتشت پیامبر، درخت «سرو» را از بهشت آورد و در فریومد و کاشمر کاشت، که داستان آن در تاریخ بیهق آمده‌است.
فرومد در یک ناحیه کوهپایه ای و فلات قرار گرفته و بافت مسکونی آن متمرکز است. در شمال فرومد کوه‌های جغتای و معادن منحصر به فرد کرومیت که شهرت جهانی دارد و در سمت جنوب دشتهای وسیع آبرفتی قرار دارد که زمینه ای مناسب برای کشاورزی و درختکاری است که متأسفانه بهره مطلوبی از این سرزمین غنی برده نشده‌است. گو اینکه، با حفر چاه می‌توان این دشت عظیم را برای کشاورزی و باغداری (کاشت فلفل به عنوان محصول اصلی کشاورزی فرومد، گندم، جو، صیفی جات از جمله خربزه، هندوانه و خیار و محصولات درختی همچون انار، انگور، انجیر و گردو) مورد استفاده قرار داد. این خود فرصتی است برای برگشت مهاجران از شهرها و ایجاد پویایی دوباره این روستای قدیمی و زیبا.
جاذبه‌های تاریخی و گردشگری فرومد از این قرارند:
از سوغاتی‌های روستای فرومد، می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
قنات بلده، یک رشته قنات با قدمت تاریخی (مربوط به دورهٔ ساسانی) و از جمله قنات‌های ایرانی ثبت‌شده به‌ عنوان میراث جهانی یونسکو است این قنات مسیری حدود ۳۵ کیلومتر را پیموده و حدود ۲٬۳۸۲ هکتار از زمین‌های منطقه فردوس را مشروب می‌کند.
به روایتی احداث آن مربوط به قبل از اسلام و دورهٔ ساسانی است.
ناصر خسرو در سفرنامهٔ خود کاریز بلده را به کیخسرو نسبت می‌دهد و می نویسد :
در دوره صفوی با پیشنهاد میرتونی که خواسته بود آب بلده وقف چهار طبقه (سادات، علما، فقرا و صلحا) شود ،شاه عباس این امر را به شیخ بهایی واگذار نمود و شیخ بهایی آب بلده را به ۲ نهر مساوی تقسیم کرد به طوری که در هر ۸ شبانه روز یک بار باغ‌ها مشروب شود.
کاریز بلده، در گذشته دارای ۲۷ رشته قنات و چهار چشمه بوده که امروز فقط ۱۶ رشته آن فعال و از این ۱۶ قنات، ۱۲ رشته اصلی و ۴ قنات دیگر فرعی هستند.آرمان تون
برای کاهش میزان نفوذ آبآرمان تونآموزش و پرورش استان خراسان رضوی و همچنین کاهش تبخیر آن، پس از جاری‌شدن آب در سطح زمین، مرتباً مقداری خاک رس به آب اضافه می‌کنند تا آب گل آلود و تیره شده و منافذ مجرای آبرسانی قنات بسته شود و نفوذ آب به داخل زمین کاهش یابد. به فردی که وظیفهٔ گل‌آلود کردن آب را بر عهده دارد، «تیره‌گر» گفته می‌شود.
در چهلمین اجلاس میراث جهانی یونسکو که ژوئیه ۲۰۱۶ در استانبول برگزار شد، یازده قنات ایرانی به عنوان بیستمین اثر ایران بر اساس دو معیار از ۶ معیار فرهنگی کمیته میراث جهانی شامل گواهی بی‌همتا یا دست‌کم استثنایی بر یک سنت فرهنگی و نمونه‌ای برجسته در معماری یا تکنولوژی که مرحله مهمی از تاریخ بشر را نشان دهد، در فهرست میراث جهانی قرار گرفت. پرونده ۱۱ قنات ایرانی با داشتن تکنولوژی متفاوت و با قدمت بیش از ۲۵۰۰ تا ۲۰۰ سال به یونسکو جهت ثبت جهانی ارائه شد و پس از بررسی و تأیید کارشناسان یونسکو این پرونده ثبت و در فهرست آثار جهانی قرار گرفت.
روماجی در زبان ژاپنی به الفبای لاتین و لاتین‌نویسی واژه‌ها گفته می‌شود. در زبان‌های دیگر گاه به اشتباه لاتین‌نویسی ژاپنی را "رومانجی" می‌خوانند. روش‌های مختلفی برای لاتین‌نویسی در زبان ژاپنی وجود دارد که سه متد اصلی آن عبارت است از لاتین‌نویسی هپبورن (ヘボン式ローマ字)، لاتین‌نویسی کونریی-شیکی (訓令式ローマ字) و لاتین‌نویسی نیهون-شیکی (日本式ローマ字). سبک‌های مبتنی بر لاتین‌نویسی هپبورن بیش از روش‌های دیگر برای نگارش روماجی به کار گرفته می‌شود.
ژاپنی به‌طور معمول با واژه‌نگارها یا کانجی‌هایی که از زبان چینی وارد شده‌اند یا الفبای هجانگار کانا (هیراگانا و کاتاکانا) که آن نیز برگرفته از حروف چینی است نوشته می‌شود. روماجی ممکن است در زمینه‌هایی که مخاطب با کانجی و الفبای کانا ناآشناست به کار گرفته شود مثل نام روی تابلوهای خیابان، گذرنامه، واژه‌نامه‌ها و جزوه‌های آموزشی برای زبان‌آموزان خارجی. روماجی برای برگرداندن عبارت‌های ژاپنی به زبان‌های دیگر نیز به کار برده می‌شود. روماجی رایج‌ترین روش برای استفاده از صفحه‌کلید رایانه است.
ترابایت یا "TB"، یکای اطلاعات و ذخیره‌سازی در رایانه است. این واژه از پیشوند ترا و واژه بایت تشکیل شده‌است. هر ترابایت برابر ۱۰۲۴ گیگابایت است. به عبارتی هر ترابایت برابر ۲۱۰ گیگابایت است.
بخش فناوری ذخیرهٔ اطلاعات شرکت هیتاچی در سال ۲۰۰۷ نخستین دیسک سخت درونی ۱ ترابایتی جهان را معرفی کرد. این دیسک سخت که به نام DESK STAR 7K1000 معرفی شده‌بود، در نمایشگاه محصولات الکترونیکی لاس وگاس در معرض دید همگان قرار گرفته‌بود.
کیلوبایت یا "KB"، یکای اطلاعات و ذخیره‌سازی در رایانه است. این واژه از پیشوند کیلو (به معنی ۱۰۰۰) و واژه بایت تشکیل شده‌است. هر کیلوبایت، بسته به مفهوم برابر با ۱۰۰۰ بایت (۱۰۳) یا ۱۰۲۴ بایت (۲۱۰) است.
علامت کوتاه شدهٔ این یکا از این قبیل هستند: KB, kB, K و Kbyte
گرچه تعریف رسمی "کیلوبایت" در منابع برابر ۲۱۰ منظور شده‌است
، اما در منابع فنی قدیمی‌تر و همین‌طور امروزه گاهی در کاربرد عام و برای راحتی آن را برابر ۱۰۰۰ بایت نیز در نظر گرفته‌اند. دلیل این ابهام این است که در صنعت رایانه، برای ذخیره‌سازی اطلاعات از «صفر» و «یک» استفاده می‌شود و برای نشانی‌دهی به محل ذخیره‌سازی آن‌ها نیز "مبنای دو" و دستگاه اعداد دودویی به کار گرفته می‌شود. علت استفاده از ۱۰۰۰ نیز به دلیل راحتی محاسبات ظرفیت انباره‌های ذخیره‌سازی به صورت مضربی از عدد ۱۰۰۰ است. در نتیجه اندازه‌های حافظه مضرب صحیح از هزار می‌شوند. به دلیل این که ۲۱۰ برابر با ۱۰۲۴ (تقریباً ۱۰۰۰) است، علامت K (حرف بزرگ، برای کیلو) به عنوان یک پیشوند تقریبی برای یکاهای مضرب ۱۰۲۴ در گنجایش حافظه‌ها استعمال می‌شود. به عنوان مثال:
برخی پیشنهاد دادند که حرف بزرگ K برای تمییز دادن از یکای k در سامانه استاندارد بین‌المللی یکاها استفاده شود. اما این نظر هیچ وقت به‌طور رسمی پذیرفته نشد. به این دلیل که برای یکاهای به خصوص دیگر بسط پذیر نیست، چرا که سیستم SI قبلاً برای «میلی» و «مگا» به ترتیب «m» و «M» را استفاده کرده‌است.
لاک‌پشت مهمیزدار "(Testudo graeca)" گونه‌ای لاک‌پشت خشکی‌زی است.
این لاک‌پشت دارای لاک سخت و محکم، گنبدی‌شکل و پوشیده از صفحات شاخی بزرگ است. دایره‌های متحدالمرکزی روی کاسه پشتی وجود دارد که نشان‌گر رشد نسبی جانور است و اغلب به رنگ قهوه‌ای یا زرد بوده و در مرکز و حاشیه صفحات، نقوش نامشخصی مشاهده می‌شود.
پاهای این گونه کوتاه و کلفت است و پاهای جلویی تعداد ۵ و پاهای عقبی تعداد ۴ چنگک دارد که پوشیده از پولک‌های شاخی می‌باشد. در سطح پشتی پاهای عقب و جلوی این جانور، یک غده بزرگ و مخروطی به شکل مهمیز وجود دارد که به همین جهت این گونه به لاک‌پشت مهمیزداز مشهور است.
طول آن به‌طور متوسط ۲۵ سانتی‌متر می‌باشد ولی اندازه‌های بزرگ‌تر تا حد ۳۵ سانتی‌متر نیز گزارش شده‌است.
جانور آرام و کندرویی است که وابستگی چندانی به آب ندارد. در دشت‌های خشک و بی‌حفاظ، تپه ماهورها، جنگل‌ها و باغات دیده می‌شود. در زمستان به خواب زمستانی می‌رود و همراه با گرم شدن هوا مجدداً شروع به فعالیت می‌نماید.
جانوری گیاه‌خوار است و در درجه اول از گیاهان آب‌دار تغذیه می‌کنند و بدین وسیله آب مورد نیاز خود را تأمین می‌نمایند. میوه‌هایی مثل کاهو، انگور و گوجه‌فرنگی را در صورت فراهم بودن، ترجیح می‌دهند.
این گونه در بالکان، کشورهای اطراف مدیترانه، جنوب فرانسه، ایتالیا، آسیای صغیر، سوریه و شمال آفریقا پراکنش دارد.
از این لاک‌پشت در ایران دو زیر گونه وجود دارد. لاک‌پشت مهمیزدار غربی که در نیمه غربی ایران پراکنش دارد و لاک‌پشت مهمیزدار شرقی که در نیمه شرقی ایران نظیر استان‌های کرمان، خراسان و سیستان و بلوچستان یافت می‌شود.
معاون محیط زیست طبیعی اداره کل حفاظت محیط استان مرکزی، در سال ۱۳۹۳ اعلام کرد که این گونه لاک‌پشت در فهرست قرمز اتحادیه بین‌المللی حفاظت محیط زیست(IUCN) قرار داده شده‌است. این فهرست، گونه‌های گیاهی و جانواری در حال انقراض را نشان می‌دهد.
آنیس گی‌یمو (۱۹۳۱-۲۰۰۵) تدوین‌گر فرانسوی بود. او تدوین بسیاری از فیلم‌های ژان لوک گودار و چند فیلم از فرانسوا تروفو را انجام داد.
«گی‌یمو تنها تدوین‌گری بود که بیش از همهٔ مونتورهای جهان از قطع جهشی استفاده کرده بود.»احمدزاده ۹۲
سید ضیا موحّد (زاده ۱۲ دی ۱۳۲۱ در اصفهان) استاد فلسفه و منطق و شاعر ایرانی است.
در اصفهان تحصیلات ابتدایی و متوسطهٔ خود را به پایان برد. او در دانشکده علوم دانشگاه تهران در رشته فیزیک، و در یونیورسیتی کالج لندن در رشته فلسفه تحصیل کرده‌است. او مدیر گروه منطق و عضو هیئت امنای انجمن حکمت و فلسفه ایران است.
= دربارۀ شعر ضیاء موحد =
محسن ملکی در مقالاتی که دربارۀ شعرهای ضیاء موحد نوشته است، او را یکی از مهمترین شاعران امروز ایران میداند. این مقالات عبارتند از: «صدایت میکنند؟»، «دامن گشودن خلأ و شاعران ناممکن»، و «زخم خاک، مسیانیسم و شب پایی برای قوم به جان باخته». این مقالات در روزنامۀ شرق و وبسایت هنری و ادبی پوئتیکا منتشر شده اند.
موحد در نیمه دوم دهه هشتاد با اظهاراتی دربارهٔ جلال آل‌احمد و همچنین قالب شعری غزل به چهره‌ای جنجالی در حوزهٔ ادبیات و روشنفکری ایران تبدیل شد.گفتگو با ضیاء موحد، علیرضا غلامی، هفته نامه شهروند امروز موحد، آل‌احمد را نه یک روشنفکر که یک هوچی‌گر نامید. او که این مطالب را در قالب گفتگو با هفته‌نامه شهروند امروز به مناسبت سالروز مرگ آل‌احمد بیان کرده بود در بخشی از آن گفت:"«بخش سیاست‌پیشگی او [""جلال آل‌احمد] دقیقاً دور از مسائل روشنفکری بود. آدمی است که به‌راحتی هوچی‌گری می‌کند. به راحتی غرق شدن صمد بهرنگی و خودکشی تختی را می‌اندازد گردن رژیم… کار دیگری که آل‌احمد می‌کرد این بود که اشتباهاتی مرتکب می‌شد و راه‌هایی می‌رفت که دلش نمی‌پسندید. بعد برای این‌که از گناه کرده خودش را تبرئه کند، ماجرا را می‌انداخت گردن رژیم. می‌نوشت که من با دستگاه شرکت نفت مخالفم اما اشتباه کردم چک گرفتم… برای اینکه یک‌جوری بگوید من با اکراه این چک را گرفته‌ام. خب اینکه دیگر با اکراه و رضا ندارد!! تازه یک تحقیقی کرده‌ای و آن‌ها هم در مقابل، یک پولی به تو داده‌اند، دیگر این همه سروصدا ندارد… او یک چنین تزلزلی داشت. در واقع او هم‌چنان توده‌ای ماند. با همان هوچی‌گری‌ها و با همان سیاست‌پیشگی‌هایش…»"
صفحه دکتر موحد در وبگاه انجمن حکمت و فلسفه
هلن وان دانگن (۱۹۰۹–۲۰۰۸) تدوین‌گر هلندی بود.
جُمجُمه‌داران یک کلاد (زیست‌دسته) از جانوران طنابدار است که نمایندگان زندهٔ آن شامل مهره‌داران و مخاطی‌واران (Myxini) است.
همان‌گونه که از نام آن برمی‌آید، کلاد جمجمه‌داران همه جانورانی را در بر می‌گیرد که دارای جمجمه هستند.
پیش از این مخاطی‌واران و سرسپرریختان را نیز جزو مهره‌داران به‌شمار می‌آوردند ولی امروزه برای تفکیک آن‌ها، این سه آرایهtaxon را تحت آرایهٔ دیگری به نام جمجمه‌داران قرار می‌دهند.
کلاد جمجمه‌داران (CLADE CRANIATA)
تهوع بارداری یکی از نشانه‌های بارداری است که شامل تهوع و استفراغ است. این وضعیت در سه ماه اول بارداری دیده می‌شود.
اکثر مادران باردار یک تهوع نسبی در طول روز یا یک یا دوبار استفراغ را در طول روز تجربه می‌کنند اما گاهی شدت استفراغ به حدی خواهد بود یه مادر دچار کاهش وزن و کم‌آبی می‌شود.
اشلی میشل گرین (زاده ۲۱ فوریه ۱۹۸۷) هنرپیشه تلویزیون و سینما و مدل آمریکایی است. او نقش "آلیس کالن" در "گرگ و میش" را ایفا کرد.
در جکسون‌ویل، فلوریدا به دنیا آمد. مادرش جو و پدرش میشل گرین بودند. در سن ۱۷ سالگی با هدف هنرپیشگی به لس آنجلس فلوریدا نقل مکان کرد. اشلی یک برادر بزرگتر به نام جو دارد که هنوز با والدینش در جکسون ویل زندگی می‌کند.
اشلی در ابتدا قصد داشت که مدل شود ولی به دلیل اینکه به حد کافی بلند قد نبود مجبور شد که در تبلیغات ایفا نقش کند. بعد از گذراندن کلاس بازیگری به بازیگری علاقه‌مند شد و بازیگری را به مدل بودن ترجیح داد. او در مجموعه تلویزیونی پانکد Punk'd به عنوان بازیگر مهمان ایفای نقش کرد.
در "گرگ و میش" و در نقش خواهر ادوارد کالن یعنی آلیس کالن خوش درخشید و در دو قسمت بعدی فیلم نیز ایفای نقش کرد.
جزایر تورکس و کایکوس () در دریای کارائیب، جنوب شرق باهاما و شمال هائیتی واقع اسجزایر تورکس و کایکوس نام فارسی آن دخیل از انگلیسی است. تورکس از شباهت کاکتوس‌های آن به کلاه منگوله‌دار ترک‌ها؛ و کایکوس از زبان بومی لوکایان caya hico «سلسله جزایر»
نام این جزایر از کاکتوس کلاه ترکی (ملوکاکتوس) و همچنین از اصطلاح caya hico که دز زبان بومی به معنی «رشته‌ای از جزایر» می‌باشد، گرفته شده.
در سال ۱۶۷۸ میلادی اولین مهاجران اروپایی وارد این جزایر شدند. پس از آن مهاجران جزایر تورکس و کایکوس با برقراری رابطه با مستعمره نشینان جزیرهٔ برمودا مشترکاً کار استحصال نمک را از معادن نمک سالت کی (Salt Cay) در گراند تورکس آغاز کردند. بریتانیا در آغاز حکومت جزایر تورکس و کایکوس را به باهاما واگذار کرد، در سال ۱۸۷۴ جزایر تورکس و کایکوس به صورت تحت‌الحمایهٔ جامائیکا درآمد، به دنبال استقلال جامائیکا در سال ۱۹۶۲ میلادی جزایر تورکس و کایکس مستقیماً تحت نظارت بریتانیا به صورت (Crown Colony) بریتانیا درآمد. در ۱۱ ژوئیه ۲۰۰۵ میلادی ریچارد تائووار به عنوان حاکم و در ۱۵ اوت ۲۰۰۳ میلادی نیز مایکل اوگن میسیک به سمت رئیس دولت منصوب شدند.
در ۱۱ ژوئیه ۲۰۰۵ میلادی ریچارد تائووار به عنوان حاکم و در ۱۵ اوت ۲۰۰۳ میلادی نیز مایکل اوگن میسیک به سمت رئیس دولت منصوب شدند.
پایتخت این جزایر، شهر کاکبرن تاون (Cockburn Town) با ۵ هزار نفر جمعیت می‌باشد. مساحت جزایر تورکس و کایکوس ۴۱۷ کیلومتر مربع و جمعیت آن نزدیک به ۲۲ هزار نفر می‌باشد.
از مهم‌ترین جزایر تورکس و کایکوس می‌توان به گراند تورک (Grand Turk)، ساوت کایکوس (South Caicos)، میدل کایکوس (Middle Caicos)، ایست کایکوس (East Caicos)، نورت کایکوس (North Caicos)، پروویدنشیالز (Providencials) و وست کایکوس (West Caicos) اشاره کرد.
واحد پول جزایر تورکس و کایکوس، دلار آمریکا با واحد جزء (سنت) نام دارد. از مهم‌ترین صادرات جزایر تورکس و کایکوس می‌توان به خرچنگ، صدف و ذرت و حبوبات اشاره کرد. صنعت تولید نمک و توریسم و بانکداری نیز از عمده صنایع در جزایر تورکس و کایکوس محسوب می‌شود.
نژاد ۹۰٪ مردم جزایر تورکس و کایکوس، سیاه و ۱۰٪ نیز دورگه، اروپایی و آمریکای شمالی هستند، همچنین دین ۴۰٪ اهالی تورکس و کایکوس، باپتیست، ۱۸٪ انگلیکان و ۱۶٪ متدیست هستند. زبان رسمی جزایر تورکس و کایکوس نیز انگلیسی است.
گویان فرانسه یکی از ناحیه‌های فرادریایی فرانسه در شمال آمریکای جنوبی در همسایگی کشورهای سورینام و برزیل و در جنوب دریای کارائیب است. گویان فرانسه از شرق و جنوب با برزیل و از غرب با سورینام هم‌مرز است. پایتخت این بخش کاین و زبان رسمی این کشور فرانسوی می‌باشد. جمعیت این کشور ۲۹۰٬۱۰۹ و مساحت آن ۸۳٬۵۳۴ کیلومتر مربع در حدود اندازهٔ امارات متحده عربی است.
گویان ریشه آمریکندی دارد و کلمه گویان به معنای آب فراوان می‌باشد. در برخی از موارد نام گویان فرانسه با کشور گویان اشتباه گرفته می‌شود.
مهاجران فرانسوی که کمتر از صد سال پیش به گویان وارد شدند، پسوند فرانسه را به گویان اضافه نمودند.
اکثر ساکنان مهاجر اروپایی گویان فرانسه را مهاجران فرانسوی، اسپانیایی و هلندی‌تبار تشکیل می‌دهند.
ادارهٔ این منطقه در سال ۱۶۶۷ و به موجب پیمان بردا (Traité de dreda) به فرانسه سپرده شد. در سال ۱۹۴۷، گویان فرانسه به عنوان بخش ماوراء بحار فرانسه درآمد.
از آن زمان تاکنون بسیاری از بومیان، برای رسیدن به خودمختاری تلاش می‌کنند ولی این تلاش‌ها عملاً بی‌نتیجه بوده، گویان فرانسه فقط دارای ۵٪ استقلال نسبی است و در سایر موارد از دولت فرانسه تبعیت می‌کند.
گویان فرانسه از تمام کشورهای آمریکای جنوبی کوچکتر است؛ اما در میان کشورهای مستقل آمریکای جنوبی، سورینام کوچک‌ترین می‌باشد.
در سال ۱۹۶۴، ژنرال دوگل تصمیم گرفت یک پایگاه فضایی در گویان ایجاد کند. هدف از این کار، جایگزینی پایگاه صحرا واقع در الجزایر در هماگویر بود. موقعیت دپارتمان دارای امتیاز است، نزدیک به خط استوا با شکاف گسترده‌ای به اقیانوس.مرکز فضایی گویان، از زمان اولین موشک‌های "Véronique"، طی سال‌های گذشته رشد چشمگیری داشته‌است. فرودگاه فضایی اروپا با پرتاب‌هایی مانند Ariane 4 و Ariane 5، که موفقیت تجاری واقعی را در جهان ثابت می‌کنند، مرکز فضایی گویان همچنین در حال توسعه برنامه Vega و پایگاه پرتاب سایوز در Sinnamary است. تا سال ۲۰۲۱، گویان شاهد پرتاب موشک جدید Ariane 6 شد و پروژه ای که در سال ۲۰۱۴ توسعه یافته‌است.تلسکوپ جیمز وب از گویان فرانسه پرتاب شده است.
زبان مادری مردم این کشور، فرانسوی است. البته زبانهای دیگری در این کشور تکلم می‌شوند از جمله کریول گویان، هندی کارائیبی، هلندی، کریول هائیتی و…
جزایر کیمن بخشی از مستعمرات فرادریایی بریتانیا است که در دریای کارائیب قرار دارد.انتشار اسناد مالی در مورد وزیر بازرگانی آمریکا و دیگر ثروتمندان جهان ، "بی‌بی‌سی فارسی" جزایر کیمن در ۲۴۰ کیلومتری جنوب کوبا و ۲۶۸ کیلومتری شمال غرب جامائیکا واقع شده‌است.
این جزایر را کریستف کلمب در ۱۰ مه ۱۵۰۳ میلادی کشف کرد. او این جزایر را «لاکپشت‌ها» نامید. در حدود ۱۵۴۰ میلادی، نام این جزایر به کایمان تغییر یافت. واژه کایمان از caiman سوسماری که در این جزایر زندگی می‌کنند، نشأت گرفته‌است.
کشتی کریستف کلمب پیش از رسیدن به این جزایر به شدت دچار وزش بادهای سهمگین دریایی شد. پس از فرونشستن بادها، کریستف کلمب دو جزیرهٔ کوچک را مشاهده کرد. ساحل این جزایر مملو از لاک‌پشت بود، به همین سبب او این جزایر را لاس تورتوگاس (Las Tortugas) در اسپانیولی به معنی «جزیرهٔ لاک‌پشت‌ها» نامید. او همچنین در سواحل اطراف، کروکودیل‌های دریایی را نیز مشاهده کرد. «جزیرهٔ لاک‌پشت‌ها» در زبان بومیان کارائیب (Caymanas) خوانده می‌شود که بعدها به (Cayman) تغییر پیدا کرد.
در اواخر قرن شانزدهم، پای انگلیسی‌ها به این جزایر باز شد. با گسترش خانه‌های بومیان در جزیرهٔ گرند کیمن، انگلیسی‌ها آنجا را تبدیل به شهر کردند. به علت آنکه پادشاه بریتانیا در آن زمان جرج سوم بود، شهر تازه تأسیس را جورج تاون نامیدند. جزایر کیمن در قرن ۱۸ میلادی و در نیمه اول قرن ۱۹ میلادی زیر نظر بریتانیای کبیر اداره می‌شد. در سال ۱۸۶۳، ادارهٔ این جزایر از سوی بریتانیا به جامائیکا دیگر مستعمرهٔ آن زمان بریتانیا واگذار شد. در سال ۱۹۵۹ میلادی جزایر کیمن به فدراسیون جزایر هند غربی منضم شد. در سال ۱۹۶۲ و با استقلال جامائیکا، این فدراسیون فروپاشید و جزایر کیمن بار دیگر مستقیماً زیر نظر بریتانیا قرار گرفت.
جزایر کیمن در سال ۱۹۹۴ به علت آنچه که سازمان FATF، رها کردن سیاست مبارزه با پول‌شویی توسط جزایر کیمن نامید در لیست سیاه این سازمان قرار گرفت. ولی در سال ۲۰۰۱ میلادی و با اعمال نفوذ بریتانیا، نام جزایر کیمن از این لیست پاک شد.
از سال ۲۰۰۵ میلادی استوارت جک به سمت فرماندار کل و از همین سال نیز بیزنس کورت تیبتس به عنوان رئیس دولت، توسط بریتانیا منصوب شده‌اند.
پایتخت جزایر کیمن، شهر جرج‌تاون است. شهر جرج‌تاون، حدود ۳۰ هزار نفر جمعیت دارد. کل مساحت این جزایر ۲۶۴ کیلومتر مربع است. جزایر کیمن متشکل از سه جزیره است.
این سه جزیره به ترتیب مساحت عبارت‌اند از:
نژاد ۴۰ ٪ ساکنان جزایر کیمن دورگهٔ سیاه و سفید، ۲۰ ٪ سیاه، ۲۰ ٪ سفید و ۲۰ ٪ نیز سایر گروه‌های نژادی است. ادیان رایج در این جزایر شامل، کلیسای متحد (پرسبیترینیسم یا پیروان مشایخی کلیسای پروتستان و کانگریگیشن‌ها)، انگلیکان، باپتیست، کلیسای خدا، پروتستان و کاتولیک هستند.
از مهم‌ترین صنایع در جزایر کیمن می‌توان به گردشگری و بانکداری اشاره کرد.
مونتسرات مونتسرات جزیره‌ای است واقع در دریای کارائیب، جنوب آنتیگوا و باربودا، شمال دومینیکا و غرب جزیرهٔ گوادلوپ. کریستف کلمب در ۱۴۹۳، آن را "سانتا ماریا د مونتسرات" Santa Maria de) Montserrate) نام نهاد.
"مونتسرات" برای اولین بار در قرن پانزدهم توسط کریستف کلمب، دریانورد اسپانیایی کشف شد. نام این جزیره مؤید مذهبی بودن کریستف کلمب است، که کاتولیک بود. مونتسرات از ریشهٔ (Monastery) به‌معنی صومعه است.
اولین ساکنان مونتسرات، انگلیسی و ایرلندی‌هایی بودند که در سال ۱۶۳۲ با کشتی به این جزیره آمدند، بردگان سیاه آفریقایی هم سه دهه بعد به این جزیره آورده شدند. بریتانیا و فرانسه در قرن ۱۸ بر سر مالکیت مونتسرات با یکدیگر جنگ و درگیری داشتند، اما سرانجام در سال ۱۷۸۳ مونتسرات از آن بریتانیا شد.
پس از آن و در نیمهٔ قرن نوزدهم اقتصاد مونتسرات برپایهٔ مزارع نیشکری بود که بردگان آفریقایی‌تبار در آن مشغول به‌کار بودند.
در سال ۱۹۵۶ مونتسرات به جزایر بادپناه تقسیم شد و در سال ۱۹۵۸ مونتسرات به فدراسیون هند غربی الصاق شد.
پس از واقعهٔ فوران آتشفشان در سال ۱۹۹۵ اوضاع ساکنان بسیار بد شد؛ ساکنان در سال ۱۹۹۸ به پلیموث بازگشتند و با شهر ویران شدهٔ پلیموث مواجه شدند. در این واقعه قسمت‌های جنوبی و مرکزی مونتسرات به‌شدت آسیب دید، بیش‌تر آوارگان در آنتیگوا و باربودا مستقر شدند. برخی نیز به مونتسرات بازگشتند و مرمت پلیموث را آغاز کردند.
در سال ۲۰۰۷ میلادی، پیتر واتروورث به‌عنوان فرماندار کل مونتسرات و در سال ۲۰۰۶ نیز لوول لوئیز به سمت نخست‌وزیر منصوب شدند.
مونتسرات جزیره‌ای است واقع در دریای کارائیب، جنوب آنتیگوا و باربودا، شمال دومینیکا و غرب جزیرهٔ گوادلوپ.
مونتسرات بزرگ‌ترین و مهم‌ترین جزیره از جزایر بادپناه به‌شمار می‌آید، پایتخت مونتسرات شهر پلیموث با ۴۰۰۰ نفر جمعیت می‌باشد، شاید وجه تسمیهٔ پلیموث به بندر پلیموث واقع در جنوب غرب بریتانیا برگردد و این نام وام‌گرفته از این بندر مشهور بریتانیا باشد.
مساحت مونتسرات ۱۰۲ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۴۴۸۸ نفر است.
در روز ۱۸ ژوئیه ۱۹۹۵ آتشفشان فعال این جزیره یعنی آتشفشان سوفریر هیلز فوران کرد و دو سوم ساکنان جزیره ناگزیر به ترک این جزیره شدند. پس از این رویداد شماری از ساکنان به جزیره بازگشتند و تعدادی نیز در جزایر مجاور ساکن شدند.
هر لحظه امکان فوران مجدد آتشفشان وجود دارد. ضمن این‌که در سال ۲۰۰۳ نیز این آتشفشان فعالیتی جزئی داشت.
این جزیره از سرزمین‌های فرادریایی بریتانیا به‌شمار می‌آید.
گروه نژادی مونتسرات را مهاجرین انگلیسی و ایرلندی (سفیدپوست) و بردگان آفریقایی (سیاه‌پوست) تشکیل می‌دهند. از نظر دینی انواع فرقه‌های مسیحی در مونتسرات رواج دارد، از جمله، انگلیکان، متدیست، کاتولیک، پنتکستال و ادونتیست روز هفتم.
واحد پول مونتسرات، دلار کارائیب شرقی با واحد جزء (سنت) نام دارد. صادرات مونتسرات را پنبه، نیشکر، و سایر میوه‌جات گرمسیری از قبیل موز و نارگیل تشکیل می‌دهند. توریسم یکی از مهم‌ترین صنایع در مونتسرات به‌شمار می‌رود.
آنگویلا جزیره ای در دریای کارائیب، شرق جزایر ویرجین بریتانیا، شمال سنت کیتس و نویس و غرب آنتیگوا و باربودا است.
نامگذاری نامطمئنی که کاشفان اروپایی همچون کریستف کلمب (۱۴۹۳) کردند
آنگویلا از جمله مستملکات بریتانیا در دریای کارائیب می‌باشد. آنگویلا از سال ۱۶۵۰ میلادی به عنوان مستعمرهٔ بریتانیا درآمد و تا سال ۱۹۶۷ با جزایر سنت کیتس و نویس ادغام شده بود و تلاش‌ها برای جدایی از سنت کیتس و نویس ادامه داشت تا سرانجام بریتانیا در سال ۱۹۷۱ با جدایی آنگویلا از سنت کیتس و نویس موافقت کرد، در همین سال دارای حکومتی نیمه خودگردان شد، در سال ۱۹۸۰ به عنوان فدراسیون مناطق تحت‌الحمایهٔ بریتانیا درآمد. در سال ۱۹۸۲ قانون اساسی آنگویلا که عیناً برگرفته و اقتباس شده از قانون اساسی بریتانیا بود در آنگویلا به اجرا درآمد در سال ۱۹۹۰ قانون اساسی با اعمال تغییراتی مجدداً اصلاح و به تصویب رسید.
فرماندار کل آنگوئیلا چارلز سوم، پادشاه بریتانیا می‌باشد. در سال ۲۰۰۶ نیز اندرو جورج به عنوان نمایندهٔ فرماندار کل و حاکم از جانب ملکه به حکومت رسید، در سال ۲۰۰۰ نیز اوسبورن فلمینگ به سمت رئیس دولت مأمور تشکیل کابینه شد.
نژاد ۹۰٪ مردم آنگوئیلا، سیاه، ۴٪ دورگه و ۳٪ سفید است. همچنین دین ۲۹٪ آنگوئیلاها انگلیکان، ۲۳٪ متدیست، ۳۰٪ پروتستان و ۵٪ کاتولیک است. زبان رسمی آنگوئیلا، انگلیسی است.
پایتخت این جزیره شهر ولی (The Valley) با ۴ هزار و ۶۰۰ نفر جمعیت می‌باشد.
مساحت آنگوئیلا ۱۰۲ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۱۳٬۴۷۷ نفر می‌باشد.
واحد پول آنگوئیلا نیز، دلار کارائیب شرقی با واحد جزء (سنت) نام دارد.
از جمله مهم‌ترین صادرات آنگوئیلا، خرچنگ دریایی و ماهی است. بانکداری و توریسم نیز از دیگر صنایع مهم در آنگوئیلا به‌شمار می‌رود.
سنت هلن جزیره‌ای در جنوب اقیانوس اطلس و یکی از سرزمین‌های فرادریایی بریتانیا در سنت هلنا، اسنشن و تریستان دا کونا است. نام فارسی آن دخیل از انگلیسی است. دریانورد پرتغالی ژوانیو دا نووا (João da Nova) این جزیره را در ۱۵۰۲ کشف کرد و نام سنت هلنا مادر امپراتور روم کنستانتین بزرگ را بر آن نهاد. انگلستان سال‌ها از این جزیره به عنوان تبعیدگاه استفاده می‌کرده‌است. معروف‌ترین زندانی این جزیره ناپلئون بناپارت بود که تحت نظارت دولت بریتانیا سال‌های واپسین عمر خود را در این جزیره در تبعید بود. در طی سرشماری سال ۲۰۰۸ جمعیت جزیره سنت هلن، چهار هزار و ۲۵۵ نفر اعلام شد در حالی که ده سال پیش ۵٬۰۰۸ نفر در این جزیره زندگی می‌کردند.
بالاترین قدرت اجرایی در سنت هلن به چارلز سوم اعطا شده‌است که از سوی او فرماندار سنت هلن انتخاب می‌شود. نظام قانون‌گذاری سنت هلن برخلاف انگلستان، تک مجلسی است. این هیئت عالی مقننه دارای پانزده کرسی است که وظیفه اجرا و ادراه قوانین را بر عهده دارند. رای‌گیری هیئت عالی مقننه هر چهار سال یک‌بار انجام می‌پذیرد که در این رای‌گیری ۱۲ نماینده به صورت مستقیم توسط مردم برگزیده می‌شوند، سه نماینده دیگر را فرماندار انتخاب می‌کند. این سه عضو به ترتیب، دبیرکل، وزیر دارای و دادستان کل هستند. ریاست هیئت عالی مقننه نیز بر عهده فرماندار کل سنت هلن می‌باشد.
اکثریت ساکنان سنت هلن را پیروان کلیسا انگلیکن تشکیل می‌دهند که بخشی از قلمرو اسقف‌نشین سنت هلن را شامل می‌شود. از دیگر مذاهب مسیحیت در این کشور می‌توان به پیروان کلیسای کاتولیک (از سال ۱۸۵۲)، سپاه رستگاری (از ۱۸۸۴)، باپتیست (از ۱۸۴۵)، کلیسای منتظران ظهور روز هفتم و شاهدان یهوه اشاره کرد.2014 Yearbook of Jehovah's Witnesses. Watch Tower Bible and Tract Society of Pennsylvania. p. 184.
سنت هلن اقتصادی ضعیف دارد، به نحوی که تقریباً به صورت کاملاً پایدار به کمک‌های دولت بریتانیا وابسته است. تنها بخش فعال اقتصادی این کشور تولیدات ناخالص ملی به میزان ۵۰٪ و نیز بخش گردشگری است. مهم‌ترین محصول صادراتی این کشور قهوهٔ به نام سوییت ماریا است که گران‌ترین قهوه در دنیا نیز می‌باشد. یکی دیگر از محصولات صادراتی این کشور، نوشیدنی به نام تونگی اسپریت است که از عصاره گلابی خاردار کاکتوس یا اپونیتا فیکوس ایندیکا (تونگی نام محلی این کاکتوس است) گرفته می‌شود.
تا سال ۲۰۱۷، رفت‌وآمد به سنت هلن تنها با کشتی ممکن بود که هر سه هفته یک‌بار از کیپ تاون به سمت سنت هلن حرکت می‌کند که برای پیمودن این مسیر دریای پنج روز در راه است. در سال ۲۰۱۷ دولت بریتانیا فرودگاهی احداث کرد که رفت‌وآمد به سنت هلن را تسهیل می‌کند. از اهداف احداث این فرودگاه کمک به استقلالِ اقتصادِ سنت هلن، از طریق رونق گرفتن گردشگری است.
تحصیلات در سنت هلن کاملاً رایگان و برای سنین ۵ تا ۱۶ سال اجباری است نظام آموزشی در سنت هلن کاملاً یکسان با نظام آموزشی بریتانیا است.
سن-پیِر و میکلُن یا سَن-پیِر-اِ-میکلُن، (به فرانسوی: Saint-Pierre-et-Miquelon) از مجموعه‌های ارضی فرادریایی خودگردان فرانسه، واقع در شمال غربی اقیانوس اطلس در نزدیکی نیوفاندلند است. مجمع‌الجزایر سن-پیر و میکلون با اینکه در ۲۵ کیلومتری کانادا قرار دارد، بخشی از خاک فرانسه محسوب می‌شود. این منطقه تنها بازمانده از امپراتوری استعماری فرانسه نو سابق است که همچنان در کنترل فرانسه است و در ژانویه ۲۰۱۱، ۶۰۸۰ نفر جمعیت داشته‌است. این مجمع‌الجزایر با ساحل جنوبی جزیره نیوفاندلند ۲۵ کیلومتر فاصله دارد.
این جزایر در ورودی خلیج فرچون که به ساحل جنوبی نیوفاندلند کشیده شده‌اند، در نزدیکی پشته‌های بزرگ نیوفاندلند واقع شده. این جزایر از برست، نزدیکترین نقطه در فرانسه متروپلی فاصله دارند، ولی فاصله‌شان از Burin Peninsula نیوفاندلند، کانادا است.
این مجمع‌الجزایر با وجود این‌که هم‌عرض خلیج بیسکای است، اقلیم قاره‌ای مرطوب/زیرشمالگانی سرد لب‌مرزی دارد؛ به دلیل این‌که تحت تأثیر توده‌های هوایی قطبی جریان لابرادور قرار می‌گیرد.
کاشف پرتغالی خوان آلوارز فاگوندس در ۱۵۲۱ آن را «یازده هزار دوشیزه» نام گذاشت. فرانسویان آن را جزایر سن پیر خواندند و نام میکلن از واژهٔ میکائیل در زبان باسکی آمده (سنت مایکل). در ۱۵۷۹ Martin de Hoyarçabal دریانورد برای نخستین بار Micquetõ و Micquelle را به کار برد. این نام به بعدها به صورت Miclon, Micklon و در آخر Miquelon به کار رفت.
ساکنان این مجمع‌الجزایر به زبان فرانسوی سخن می‌گویند و فرهنگ آن‌ها مشابه نقاط شهری فرانسه است. زبان فرانسوی که در این منطقه صحبت می‌شود بیشتر شبیه فرانسوی استاندارد اروپا است تا فرانسوی کانادایی (فرانسوی مربوط به استان کبک). روز باستیل که روز ملی فرانسه است در این مجمع‌الجزایر جشن گرفته می‌شود.
جزایر ویرجین بریتانیا با نام رسمی جزایر ویرجین،According to the "Virgin Islands Constitution Order, 2007", the territory's official name is simply 'Virgin Islands'. یک قلمرو فرادریایی بریتانیا در دریای کارائیب، در شرق پورتوریکو و جزایر ویرجین ایالات متحده و شمال غربی آنگویلا است.
این جزایر از نظر جغرافیایی بخشی از مجمع‌الجزایر ویرجین هستند و در جزایر بادپناه در آنتیل کوچک و بخشی از هند غربی واقع شده‌اند. مرکز جزایر ویرجین بریتانیا شهر رود تاون با ۹۴۰۰ نفر جمعیت است. پول رایج این جزایر دلار کارائیب شرقی است.
جزایر ویرجین بریتانیا از جزایر اصلی تورتولا، ویرجین گوردا، آنگادا و یوست فان دیک به همراه بیش از ۵۰ جزیره کوچکتر دیگر تشکیل شده‌است. حدود ۱۶ جزیره از این جزایر مسکونی هستند. مرکز جزایر ویرجین بریتانیا، رود تاون، در بزرگترین جزیره، یعنی تورتولا قرار دارد. تورتولا حدود ۲۰ کیلومتر درازا و ۵ کیلومتر پهنا دارد.
جمعیت این جزایر در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۲۸۰۵۴ نفر بود که از این تعداد ۲۳۴۹۱ نفر در تورتولا زندگی می‌کردند. برآوردهای کنونی جمعیت را ۳۵۸۰۲ نفر (ژوئیه ۲۰۱۸) نشان می‌دهد.
صادرات جزایر ویرجین بریتانیا را نیشکر، ماهی تازه، میوه‌جات و شن و ماسه تشکیل می‌دهند. گردشگری و بانکداری از جمله مهم‌ترین صنایع در جزایر ویرجین بریتانیا است.
به موسیقی سنتی جزایر ویرجین بریتانیا "فونگی" می‌گویند که نوعی موسیقی رقص جشن است اما اغلب حاوی تفسیرهای اجتماعی طنزآمیز و همچنین تاریخ شفاهی جزایر ویرجین بریتانیا است.Penn, Dexter J.A. Music of the British Virgin Islands: Fungi .
نخستین ساکنان جزایر ویرجین آراواک‌ها بودند که از آمریکای جنوبی آمده و در حدود ۱۰۰ سال قبل از میلاد تا ۲۰۰ پس از میلاد در این ناحیه سکونت گزیدند، اگرچه شواهدی از حضور سرخ‌پوستان در این جزایر در ۱۵۰۰ سال قبل از میلاد نیز وجود دارد.Wilson, Samuel M. ed. آراواک‌ها تا سده پانزدهم در این جزایر ساکن بودند تا اینکه کاریب‌های تهاجمی‌تر که قبیله‌ای از جزایر آنتیل کوچک بودند جایگزین آنها شدند.
این جزایر را کریستف کلمب در سال ۱۴۹۳ میلادی در جریان سفر دوم خود به قاره آمریکا کشف کرد و نام‌گذاری این جزیره‌ها هم از سوی او انجام شد.
وی به محض ورود به این جزایر افراد بومی را در این جزایر مشاهده کرد. تا سال ۱۵۹۶ بیشتر بومیان این جزایر یا از آنجا فرار کردند یا به وسیلهٔ مهاجران جدید به قتل رسیدند.
امپراتوری اسپانیا با کشف این جزایر در اوایل قرن شانزدهم مدعی مالکیت آن‌ها شد، اما هرگز در این جزایر مستعمره‌ای نساخت. طی سال‌های بعد انگلیسی‌ها، هلندی‌ها، فرانسوی‌ها، اسپانیایی‌ها و دانمارکی‌ها همگی برای کنترل منطقه که به پناهگاه معروف دزدان دریایی تبدیل شده بود، رقابت می‌کردند. هیچ اشاره تاریخی از جمعیت بومی اصلی سرخ‌پوست جزایر ویرجین بریتانیا در این دوره وجود ندارد. گمان می‌رود که آنها یا به جزایر امن‌تر گریخته یا کشته شدند.
هلندی‌ها در سال ۱۶۴۸ یک سکونتگاه دائمی در جزیره تورتولا برپا کردند و اغلب با اسپانیایی‌هایی که در نزدیکی پورتوریکو مستقر بودند درگیر می‌شدند. در سال ۱۶۷۲، انگلیسی‌ها تورتولا را از هلندی‌ها تسخیر نمودند و در سال ۱۶۸۰، آنگادا و ویرجین گوردا نیز به قلمرو بریتانیا ضمیمه شد. در همین حال، طی دوره ۱۶۷۲–۱۷۳۳، دانمارکی‌ها کنترل جزایر مجاور یعنی سنت توماس، سنت جان و سنت کروکس (یعنی جزایر ویرجین امروزی ایالات متحده) را به‌دست آوردند.
جزایر بریتانیا در این منطقه اصولاً مستملکاتی راهبردی محسوب می‌شدند. انگلیسی‌ها نیشکر را به این محل آوردند تا محصول اصلی و منبع بازرگانی خارجی شود و تعداد زیادی برده به زور از آفریقا برای کار در مزارع نیشکر آورده شدند.
این جزایر تا میانه‌های سده نوزدهم از نظر اقتصادی رونق اقتصادی داشتند، اما ترکیبی از لغو برده داری در امپراتوری بریتانیا در سال ۱۸۳۴، یک رشته طوفان‌های فاجعه‌بار، و رشد محصول چغندر قند در اروپا و ایالات متحدهIn the United Kingdom, a major market for sugar from the Territory, the Sugar Duties Act 1846 also created a considerable downward effect on the price of Caribbean sugar cane. به‌طور چشمگیری تولید نیشکر را کاهش داد و منجر به یک دوره رکود اقتصادی شد.
در سال ۱۹۱۷، ایالات متحده جزایر ویرجین دانمارک را به مبلغ ۲۵ میلیون دلار خریداری کرد و نام آنها را به جزایر ویرجین ایالات متحده تغییر داد. پیوندهای اقتصادی با جزایر ایالات متحده، جزایر ویرجین بریتانیا را بر آن داشت تا در سال ۱۹۵۹ دلار آمریکا را به عنوان واحد پول خود بپذیرند. جزایر ویرجین بریتانیا به‌عنوان بخشی از جزایر بادپناه بریتانیا و در دوره‌ای به عنوان بخشی از سنت کیتس و نویس اداره می‌شد.
در این دوره حاکمی به عنوان نماینده دولت بریتانیا در این جزایر فرمان می‌راند. این جزایر در سال ۱۹۶۰ به جایگاه مستعمره جداگانه دست یافتند و در سال ۱۹۶۷تحت پست جدید وزیر ارشد، خودمختار شدند.
از دهه ۱۹۶۰، این جزایر از اقتصاد سنتی مبتنی بر کشاورزی خود فاصله گرفته و به سمت گردشگری و خدمات مالی حرکت کردند و به یکی از ثروتمندترین مناطق در دریای کارائیب تبدیل شدند. قانون اساسی جزایر در سال‌های ۱۹۷۷، ۲۰۰۴ و ۲۰۰۷ اصلاح شد و به آنها خودمختاری محلی بیشتری داد.
در سال ۲۰۱۷ توفند ایرما جزایر ویرجین را درنوردید و چهار کشته و خسارات زیادی برجای گذاشت.
مهم‌ترین جزیره‌های جزایر ویرجین بریتانیا عبارتند از تورتولا، ویرجین گوردا، آنگادا و یوست فان دیک. جزایر ویرجین بریتانیا شامل حدود ۶۰ جزیره گرمسیری است که از بزرگترین آنها یعنی تورتولا ۲۰ کیلومتر طول و ۵ کیلومتر عرض دارد. مرکز جزایر ویرجین بریتانیا، رود تاون، در بزرگترین جزیره، یعنی تورتولا قرار دارد. این جزیره‌ها در مجموع حدود وسعت دارند. آنها در مجمع الجزایر ویرجین، چند مایلی شرق جزایر ویرجین ایالات متحده، و در حدود از خاک اصلی پورتوریکو واقع شده‌اند. حدود شرق و جنوب شرقی ویرجین بریتانیا، آنگویلا قرار دارد.
اقیانوس اطلس شمالی در شرق جزایر ویرجین و دریای کارائیب در غرب آن قرار دارد. بیشتر جزایر ویرجین بریتانیا خاستگاه آتشفشانی دارند و دارای زمین‌های تپه ای و ناهموار هستند. بلندترین نقطه کوه سیج در تورتولا با ارتفاع ۵۲۱ متر است. آنگادا از نظر زمین‌شناسی از بقیه گروه متمایز است، زیرا جزیره‌ای مسطح است که از سنگ آهک و مرجان تشکیل شده‌است. جزایر ویرجین بریتانیا شامل جنگل‌های مرطوب جزایر بادپناه و مناطق بوم‌گردی بیشه‌های خشک است.
جزایر ویرجین بریتانیا ادامه زمین‌شناختی کوه‌های گسل مرکزی پورتوریکو و دارای ویژگی‌های فیزیکی متنوعی از جمله کوه‌های کم‌ارتفاع، تالاب‌هایی با صخره‌های مرجانی و سواحل سددار و بندرگاه‌های محصور در خشکی هستند. به جز آناگِدا، بقیه این جزایر تپه‌ای هستند. بلندترین نقطه این جزایر، کوه سیج (۵۲۱ متر)، در تورتولا است. جزیره بلند و باریک ویرجین گوردا (ویرجین چاق)، با مساحت تقریباً ۲۱ کیلومتر مربع، تا ارتفاع بیش از ۴۰۰ متر ارتفاع می‌گیرد. یوست فان دَیک جزیره‌ای ناهموار است که تنها ۸ کیلومتر مربع) مساحت دارد. آنگادا، شمالی‌ترین امتداد این زنجیره، یک جزیره مرجانی صاف است که توسط صخره‌های خطرناک احاطه شده‌است. ارتفاع آن از سطح دریا از ۳ تا ۵ متر بیشتر نیست. در هیچ‌یک از این جزایر رودخانه‌ای وجود ندارد.British Virgin Islands | History, Geography, & Maps. (2022). Encyclopedia Britannica. Retrieved 28 May 2022, from https://www.britannica.com/place/British-Virgin-Islands
جزایر ویرجین بریتانیا دارای آب و هوای جنگلی استوایی است که توسط بادهای تجاری تعدیل می‌شود. دما در طول سال کمی تغییر می‌کند. در مرکز، رود تاون، بیشینه روزانه معمولی حدود است در تابستان و در زمستان.
حداقل روزانه معمولی حدود ۲۶ درجه سلسیوس (۷۸٫۸ درجه فارنهایت) است در تابستان و ۲۳ درجه سلسیوس (۷۳٫۴ درجه فارنهایت) در زمستان. میانگین بارندگی حدود ۱٬۱۵۰ میلیمتر (۴۵٫۳ اینچ) در سال است. بارندگی می‌تواند کاملاً متغیر باشد، اما مرطوب‌ترین ماه‌ها به‌طور میانگین سپتامبر تا نوامبر و خشک‌ترین ماه‌ها به‌طور متوسط فوریه و مارس هستند.