moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
داریوش در مقام فرمانروایی جهانی، در بالا و کنار دیوارهٔ بیرونی آرامگاه خود با دو نبشتهٔ بزرگ که هریک به سه زبان فارسی باستان، ایلامی و اکدی نوشته شده، وصیتی معنوی از خود برجای گذاشته که در تاریخ خاورمیانه بی‌نظیر است. نخستین نبشته در بخش بالایی است و به DNa مشهور است و دومی بر کنار درگاه ورودی آرامگاه کنده شده و به‌نام DNb معروف می‌باشد. هردو متن جنبهٔ شاعرانه دارند و تجلی مؤثری از شخصیت و نبوغ داریوش‌اند و خصوصیات وی را به نیکی روشن می‌سازند. او نبشته‌اش را به دو بخش تقسیم کرده‌است: یکی (DNa) که نبشته‌ای عام و بیطرفانه است، و دیگری (DNb) که نوشته‌ای شخصی است. در زمان سلوکیان، سنگ‌نبشته‌ای به زبان آرامی در زیر نوشتار ایلامی نبشته DNb افزوده شد؛ با آنکه اطلاعات چندانی از نوشته‌های این سنگ‌نبشته در دست نیست، هنینگ وجود خوانده شدن سلوکوس در آن را تعبیر بر آن می‌کند که این نبشته می‌بایست در زمان سلوکوس نیکاتور (۲۸۰–۳۲۰ پ. م) یا پسرش آنتیوخوس (۲۶۱–۲۸۰ پ. م) تراشیده شده باشد.
خشایارشا در اکتبر ۴۶۵ پیش از میلاد توسط یک خواجه به نام میترا یا اسپنت میترا و رئیس گارد سلطنتی به نام اردوان که با یکدیگر همدست شده‌بودند، در خوابگاه خویش کشته شد آرامگاه خشایارشا در فاصلهٔ ۱۰۰ متری شرق و شمال‌شرقی آرامگاه داریوش بزرگ و به شکل صلیب تراشیده شده‌است. در بخش بالایی صلیب، نماد فروهر و ماه نقش شده و در پایین آن، خشایارشا در حالی که دستش را به سوی فروهر و آتشدانی که روبه‌رویش قرار دارد دراز کرده، به تصویر کشیده شده‌است. در زیر پای شاه، اورنگی قرار دارد که مردم سرزمین‌های گوناگون آن را بر دوش گرفته‌اند. این‌ها شامل مردمانی از شرقی‌ترین بخش‌های قلمرو پادشاهی در هند و سغد تا غربی‌ترین آن‌ها در مصر و لیبی می‌شوند.
دهلیز و ورودی آرامگاه ۳ متر در ۶٫۶۰ متر است و تنها یک اتاقک دارد که درست روبه‌روی درگاه ورودی است و در آن سه گور کنده شده‌است. مشخص نیست که چه کسانی با خشایارشا در این گورها دفن شده‌اند. این گورها بسیار ساده‌تر از گورهای ساخته شده در آرامگاه داریوش بزرگ هستند و احتمال دارد که گور میانی، که دارای دری به نسبت بزرگتر از در گورهای دیگر است، متعلق به شهبانو آمستریس، دختر هوتن بوده باشد. دربارهٔ گور سوم تنها می‌توان حدس زد که برای ولی‌عهد، در صورتی که پیش از شاه در می‌گذشت درست شده بود.
به دلایل گوناگونی می‌توان انتساب این آرامگاه به خشایارشا را اثبات کرد که مهم‌ترین‌شان این است که، آرامگاه را در سینهٔ صخره‌ای عمودی کنده‌اند که وقت چندانی برای تراشیدنش لازم نبوده، در حالی که آرامگاه‌های طرف چپ آرامگاه داریوش را در صخره‌های شیب‌دار و برجسته تراشیده‌اند که وقت بیشتری می‌خواسته و معلوم است که آنکه جای بهتر را برگزیده، لابد زودتر دست به کار شده‌است.
آرامگاه اردشیر یکم در فاصلهٔ ۳۷ متری سمت چپ آرامگاه داریوش بزرگ و به شکل صلیبی به ارتفاع ۲۲ متر، تراشیده شده‌است. ویژگی‌ها و نمای عمومی آرامگاه، همچون آرامگاه داریوش و خشایارشا است اما درون آرامگاه به تقلید از آرامگاه داریوش کنده شده و سه اتاقک دارد، اما تفاوت‌های عمده‌ای آشکار است. بی‌دقتی و عدم مهارت سنگ‌تراشان چنان بوده که دهلیز به صورت مستطیلی بی‌قواره و کم‌ارتفاع درآمده‌است و به هیچ وجه موازی با جبههٔ آرامگاه نیست، بلکه گوشهٔ جنوب شرقی‌اش تنها چند سانتیمتر با دیوار جبهه فاصله دارد، در حالی که گوشهٔ شمال غربی‌اش بسیار در کوه پیش رفته‌است. اتاقک‌ها را هم بدون دقت و کمی کج و ناراست ساخته‌اند و در هرکدام تنها یک گور کنده‌اند. علت انتساب این آرامگاه به اردشیر یکم آن است که ریزه‌کارها و ویژگی‌های دورهٔ داریوش بزرگ و خشایارشا را ندارد و باید پس از دورهٔ خشایارشا باشد. در زیر آرامگاه اردشیر، سنگ‌نگاره نبرد هرمز دوم قرار دارد.
شواهدی چند، دال بر آن هستند که گور روبروی ورودی برای پادشاه ساخته شده بود و احتمالاً این گور پیشتر از دو گور دیگر درون آرامگاه به پایان رسیده‌است زیرا موقعیتی مرکزی و برتر دارد و در ساختش دقت بیشتری نسبت به دو گور دیگر انجام گرفته‌است و حجم بزرگتری دارد. گور دوم به گمان بسیار برای شهبانو داماسپیا بود، کسی که بنا به گفتهٔ کتزیاس در همان روزی که اردشیر یکم فوت کرد، از این جهان رفت. گور سوم نیز برای جانشین منتخب شاه، در صورتی که به مرگی زودرس در می‌گذشت، ساخته شده بود.
نقش فروهر در بالای سر شاه بر روی ورودی آرامگاه ساده‌است و اندکی مخدوش؛ به جای حلقه‌های آراستهٔ دوتایی که در آرامگاه‌های داریوش بزرگ و خشایارشا به دور بدن فروهر کشیده شده‌اند، نقش آرامگاه اردشیر یکم حلقه‌ای پهن و صاف به دور خود دارد که به نظر می‌رسد روی تصویر فروهر قرار دارد و تنها آستین‌های جامه در دست چپ بدن او بر روی حلقه قرار گرفته‌اند.
آرامگاه داریوش دوم در فاصلهٔ ۳۳ متری سمت جنوب‌غربی آرامگاه اردشیر یکم و به شکل صلیب کنده شده و نمای عمومی آن، همچون دیگر آرامگاه‌های نقش رستم است. این آرامگاه، دقیقاً روبه‌روی بنای موسوم به کعبه زرتشت قرار دارد که ۴۵ متر دورتر از آن برپای است اما این موقعیت از روی عمد انتخاب نشده بوده، زیرا فاصلهٔ میان آرامگاه داریوش بزرگ و آرامگاه اردشیر یکم ۳۷ متر است و همین فاصله در انتخاب آرامگاه بعدی نیز رعایت شده‌است، در نتیجه قرار گرفتن بنای کعبهٔ زرتشت در جلوی آرامگاه، عمدی نبوده‌است.
نمای بنا از بیرون به شکل معمول آن در دیگر آرامگاه‌ها ساخته شده اما چهرهٔ شاه به سختی آسیب دیده و امکان مقایسهٔ آن با چهرهٔ دیگر شاهان وجود ندارد. حلقهٔ دور بدن تصویر اهورامزدا در جلوی شاه همانند آرامگاه اردشیر یکم صاف و بی‌زرق و برق است، دو بال اهورامزدا اما بر خلاف نقش‌های سه آرامگاه پیشین خطوط عمودی بیشتری دارند گویی که خطوط افقی در زیر این خطوط عمودی قرار گرفته‌اند. دیگر جزئیات نما کمابیش همانند دیگر آرامگاه‌های ذکر شده هستند.
درون آرامگاه تقریباً شبیه آرامگاه اردشیر یکم است، دهلیز بدون دقت و با محور کج (ناموازی با نمای آرامگاه) کنده شده و تقریباً حالت مثلثی دارد، که ارتفاع آن به ۲٫۸۰ متر می‌رسد. سه اتاقک آرامگاه با دقت بیشتری تراشیده شده و به‌صورت مستطیل‌اند و هرکدام دارای یک گور است. گور میانی بی‌گمان برای شاه طراحی شده بوده و یکی دیگر از گورها متعلق به شهبانو پریزاتس بوده‌است. با این حال، اینکه گور سوم برای چه کسی ساخته شده بوده، مشخص نیست.
در بخش پایین این آرامگاه، سنگ‌نگاره نبرد شاپور دوم در دورهٔ ساسانیان کنده شده‌است. علت انتساب این آرامگاه به داریوش دوم آن است که پس از آرامگاه اردشیر قرار دارد و خصوصیات آن را تکرار کرده، بنابراین از لحاظ تاریخی هم باید پس از آن باشد.
نقش رستم از زمان‌های گذشته جایگاه مذهبی و مقدس به‌شمار می‌رفته‌است، چنان‌که یک نقش مذهبی از دورهٔ ایلام در این کوه تراشیده شده و در دورهٔ هخامنشیان بازهم جایگاه مقدسی بوده و به همین جهت آرامگاه‌های برخی از شاهان هخامنشی در این مکان قرار دارد. این محوطه در دورهٔ ساسانیان باز به همان حالت تقدس باقی ماند و شاهان ساسانی صحنه‌های تاجگذاری و جنگ‌ها و افتخارات خود را در دامنهٔ این کوه تراشیدند.
سنگ‌نگاره اهورامزدا و اردشیر بابکان یکی از زیباترین و سالم‌ترین نقش‌های بازمانده از دورهٔ ساسانی است و یکی از نخستین تصاویر انسان‌دیسی از اهورامزدا را به نمایش می‌گذارد. این نقش در گوشهٔ شرقی محوطهٔ نقش رستم، بر سینهٔ صخره‌ای تراشیده شده که ۲ متر از سطح زمین، فاصله دارد و دارای ۶٫۶۵ متر پهنا و ۲٫۴۰ متر بلندا است. در این نقش، اردشیر بابکان در سوی چپ مجلس، سوار بر اسبی کنده‌کاری شده و روبه‌روی او اهورامزدا که او نیز سوار است و از نیم‌رخ نقش شده، قرار دارد. برای تأکید بر بزرگی و عظمت اهورامزدا و اردشیر، اندازهٔ اسب‌ها بسیار کوچکتر از آن‌ها و حالت طبیعی ساخته شده بود.
در زیر پای اسب اردشیر، پیکر اردوان پنجم آخرین شاه اشکانی نقش شده و نقش قرینهٔ آن، اهریمن است که در زیر پای اسب اهورامزدا به تصویر کشیده شده‌است و در واقع، زیر پاهای اسبان، پیکره‌های برزمین افتادهٔ دشمنان شاه و اهورامزدا قرار دارند. در این نقش پیروزی اردشیر بر اردوان همپایهٔ پیروزی اهورامزدا بر اهریمن جلوه‌گر شده‌است.
اهورامزدا دست راستش را به سوی اردشیر دراز کرده و دیهیم یا حلقه‌ای را که از گل است و نوارهایی به آن آویخته شده را به شاهنشاه اهدا می‌کند.
در نمادشناسی ایرانی، دیهیم نمادی از فره یا توفیق ایزدی و آسمانی است که از سوی خدا به شاه و خانواده‌اش داده می‌شد. اهورامزدا در دست چپش شاخه‌های برسم یا عصایی که شاید عصای سلطنت باشد را نگه داشته‌است.
بر روی پوشش اسب اردشیر در زیر گردن و روی سینه، آویزی با سه دایره مزین به تصویر سر شیر قرار دارد. در زیر این آویز، نوشته‌ای به سه زبان پهلوی اشکانی، پهلوی ساسانی و یونانی وجود دارد که ترجمهٔ آن چنین است:
«این است پیکر مزداپرست، خداوندگار اردشیر، شاه شاهان ایران، که نژاد از ایزدان دارد، پسر خداوندگار بابک، شاه.» و بر روی اسب اهورامزدا نیز کتیبه‌ای سه زبانه وجود دارد که اهورامزدا را چنین معرفی می‌کند: «این است پیکر خداوند اهورامزدا.»
چنین می‌نماید که اردشیر در این نقش‌برجسته، بیشتر به مفهوم الوهیت خود و خاستگاه ایزدی دودمانش می‌اندیشید و در پی آن بود که نه‌تنها خود را جاودان سازد، بلکه موقعیت کسانی که می‌بایست از وی فرمان ببرند را نیز تقویت کند و به آن جنبهٔ قانونی ببخشد.
سنگ‌نگاره پیروزی شاپور بر امپراتوران روم، در ده متری شرق آرامگاه داریوش بزرگ قرار گرفته و حدود ۱۱ متر طول و ۵ متر عرض دارد. این سنگ‌نگاره یادگار فتحی است که ایرانیان در شهر رها کردند و سپاه روم را درهم شکستند و صحنهٔ اسارت والرین و فیلیپ عرب را نشان می‌دهد که به دستور شاپور یکم در حدود سال ۲۶۲ میلادی تراشیده شده‌است. این نقش سه‌برابر اندازهٔ طبیعی است و از حیث دقت در جزئیات و ظریف‌کاری یکی از بهترین نقش‌های دورهٔ ساسانی است و مشخص است که از روی طبیعت ساخته شده زیرا حتی لباس والرین درست مطابق جامه‌های رومی‌های آن زمان است.
شاپور بر اسب بسیار زیبایی سوار است و تاج بزرگ کروی که به صورت بسیار برجسته کنده‌کاری شده‌است بر سر دارد که در سکه‌های او هم هست و نوارهایی از پشت سرش آویزان است و نیز بالاپوشی در پشت سر او هست و شلوار گشادی دارد. دست چپ پادشاه بر شمشیری، تکیه داده شده و با دست راست، مچ در آستین نهفتهٔ یک رومی بر پای ایستاده را گرفته‌است.
اسب شاپور زین و برگ آراسته دارد و دمش گره خورده، نوار بلند و پرچین و شکنی از آن آویخته‌است. اسب اندازه‌ای تقریباً طبیعی دارد و دست راست را خم کرده و حالت درنگ به خود گرفته‌است. پیش روی اسب، مردی در جامهٔ رومی زانوی چپ را بر زمین نهاده‌است و زانوی راست را خم ساخته و دست‌ها را به حالت التماس به جانب شاهنشاه دراز کرده‌است؛ این شخص میان‌سال است و ریش کوتاه و مجعدی دارد و جامه‌اش ردای امپراتوری رومی (توگا) می‌باشد و بر سرش تاجی از برگ درخت غار، که امپراطوران بر سر می‌نهادند و به مشابه دیهیم امپراتوری می‌باشد، دیده می‌شود. او شمشیر نیام شده‌ای به کمر آویخته که دسته‌اش حالت صلیب دارد.
کنار این رومی زانو زده، یک نفر دیگر ایستاده که رو به شاهنشاه دارد و بی‌ریش است. اما دیهیمی از برگ غار بر سر دارد و نوار کوچکی پشت سرش افشان شده و شمشیری از کمر آویخته‌است و دستش در آستین سردوخته مخفی گردیده و مچ چپش را شاپور گرفته‌است. هر دوی این افراد، رومی هستند و از ردای امپراتوری و تاج برگ غار آن‌ها پیداست که امپراتور می‌باشند؛ اما در مورد هویت آن‌ها بحث بسیار شده‌است. تا سال ۱۹۵۴ همه می‌گفتند آنکه زانو زده، والرین است که از شاه امان می‌خواهد و آنکه ایستاده، کردیاس نامی از اهل سوریه‌است که گفته‌اند شاپور او را به امپراتوری برنشانید.
اما در آن سال مک دورمونت این فرضیه را رد کرد و گیرشمن و برخی دیگر نیز با وی هم‌آواز شدند. مک دورمونت متوجه شد که کردیاس اصلاً در تاریخ جنگ‌های شاپور که خودش بر کعبه زرتشت نقد کرده‌است نیامده و هیچ سکه‌ای از او در دست نیست و چنین شخصی در تاریخ روم به امپراتوری شناخته نمی‌باشد. زمان روی دادن درگیری میان شاپور و والرین محل اختلاف است و تاریخ‌دانان به سال ۲۵۸، ۲۵۹ و حتی ۲۶۰ میلادی اشاره کرده‌اند. از سوی دیگر، شاپور در شرح جنگ‌هایش از سه امپراتور رومی نام می‌برد: گردیان جوان که کشته شد، فیلیپ عرب که به درخواست صلح آمده و پانصد هزار سکهٔ زرین باج داد و والرین که گرفتار شده و در نقوش شاپور هم سه امپراتور را نموده‌اند؛ امپراتوری جوان که زیر پای اسب شاپور به خاک افتاده (در دارابگرد و بیشاپور) و بنابراین گردیان است؛ امپراتوری که مچ دستش را شاپور گرفته و بنا بر رسم کهن، گرفتن مچ دست علامت اسیر کردن بوده همان والرین می‌باشد.
چیزی که استدلال مک دورمونت را تأیید می‌کرد این بود که سکه‌های والرین او را بی ریش نشان می‌دهد و فرد ایستاده که شاپور مچش را گرفته (یعنی اسیرش کرده) نیز بی ریش است، در حالی که سکه‌های فیلیپ عرب او را با ریش کوتاه و مجعدی می‌نمایند و آنکه در پیش شاپور زانو زده نیز درست همین نوع ریش را دارد. به علاوه گردن والرین روی سکه‌ها بسیار ستبر است و فرد ایستاده از کنار اسب شاه نیز گردن ستبر دارد.
نظریه مک دورمونت توسط والتر هینتس، ژان گاژه، هوبرتوس فون گال و مانفرد راین رد شده‌است. آن‌ها قیصر زانو زده را والرین و قیصر ایستاده را فیلیپ عرب می‌دانند. در رد نظر مک دورمونت این دلایل آورده شده‌است:
۱- این موضوع از نخست غیرممکن است که در نگاره‌ها، والرین که شکست فاحش تری داشته‌است، با تحقیر کمتری به نمایش درآمده باشد. در عوض آن قیصری که با شاپور دوستانه به کنار آمده‌است، یعنی فیلیپ عرب، در وضعیتی تلخ و حالت زانو زده. به این موضوع ژان گاژه نیز با تأکید پرداخته‌است: «آیا می‌توان به سادگی پذیرفت که از سه امپراتور شکست خورده از شاپور یکم، والرین که بار منفی بیشتری داشت، کمتر از آن دو دیگر امپراتور رومی در برابر شاپور تحقیر شده باشد؟»
۲- به نظر مک دورمونت که دلیلش تکیه بر سکه دارد، پیکرتراش نگاره به هنگام کار سکه‌هایی را برای مدل در دست داشته‌است. اما بنا به نظر والتر هینتس این برداشت دست کم دربارهٔ والرین خیلی مشکوک است. چون قیصر سال‌ها پس از ۲۶۰ میلادی در ایران در اسارت به سر برد. در اینباره دلیل اصلی مک دورمونت این است که والرین در سکه‌ها بدون ریش آمده‌است و چون قیصرِ ملتمسِ نگاره‌ها ریش دارد، پس نمی‌تواند والرین باشد. بر عکس چنین پیداست که قیصر ایستاده ریش ندارد و از همین روی می‌تواند والرین باشد. هر دو نظر اشتباه است. نه والرین همواره و در همهٔ سکه‌هایش بدون ریش است و نه قیصر ایستاده در نگارهٔ نقش رستم. والرین بیش تر در سکه‌های ضرب شهرستان‌ها ریش دارد (هوبرتوس فون گال مرا متوجه این هنجار کرد). مالالاس مورخ بیزانسی حتی می‌گوید که والرین ریشی انبوه داشته‌است. به این ترتیب-همان گونه که از پیش معمول بود- برای این که قیصر ملتمس در نگاره‌های شاپور را والرین بخوانیم، مانعی نیست.
۳-از سوی دیگر تاکنون چنین به نظر می‌رسید که قیصر ایستاده بدون ریش است. در نگارهٔ داراب این جور پیداست. در نگارهٔ ۲ بیشاپور واقعیت روشن نیست. در نگارهٔ ۳ بیشاپور به سبب آسیبی که نگاره دیده‌است چیزی را نمی‌توان تشخیص داد. در نقش رستم هم چنین به نظر می‌رسد که قیصر ایستاده ریش ندارد. تا بالاخره «تِلِه اُبجِکتیو» روشن کرد که قیصر ایستاده ته ریش دارد. مثل این که در میدان نبرد چند روزی نتوانسته‌است ریش خود را بتراشد.
۴- در دهم آوریل ۱۹۶۷ والتر هینتس و مانفرد راین متوجه ته ریش فیلیپ عرب در تندیس نیم تنهٔ او در واتیکان شدند، که کاملاً با نگارهٔ قیصر ایستاده در نقش رستم برابری می‌کند. در حقیقت این برابری را نمی‌توان انکار کرد. فیلیپ عرب بر خلاف ریش آرایش شدهٔ والرین، در مقامِ قیصرِ سربازان، نوعی ته ریش نظامی دارد. این واقعیت، هم در نگارهٔ نقش رستم پیداست و هم به وضوح در تندیس او در واتیکان.
۵- جز این هم، اگر بگذریم از نوک افزودهٔ بینی در تندیس واتیکان که بیش تر شبیه بینی رومی هاست تا از آن عربی مانند فیلیپ عرب، تشابه میان نگاره و تندیس به گونه‌ای چشمگیر بسیار است. هم در نگاره و هم در تندیس، پیشانی قیصر نسبتاً کوتاه است و در هر دو جا شیار عمیقی است که از پره بینی تا به کنار دهان امتداد دارد. در یک کلمه: قیصر ایستاده در نقش رستم و به این ترتیب در همهٔ نگاره‌های پیروزی شاپور فیلیپ عرب است.
در پشت سر شاپور در حدود سال ۲۸۰ میلادی، سنگ‌نگاره و نبشته کرتیر را به دستور کرتیر موبد موبدان کنده‌اند.
سنگ‌نگاره بهرام دوم و درباریان که از سنگتراشی‌های بسیار دیدنی و زندهٔ دورهٔ ساسانی است، در کنار نقش اهورامزدا و اردشیربابکان قرار دارد که بر روی یک سنگ نگارهٔ ایلامی‌کنده شده و دارای ۵ متر طول و ۲٫۵ متر عرض است. در وسط این نقش، بهرام دوم که به‌صورت تمام قد ایستاده و رو به چپ دارد، نقش شده و سه نفر به حالت نیم‌تنه در پشت سر او، و پنج نفر دیگر بازهم به حالت نیم‌تنه در جلوی روی بهرام به تصویر کشیده شده‌اند که همه‌شان شاه را می‌نگرند و انگشت سبابهٔ دست راست را به حالت احترام به‌سوی او دراز کرده‌اند.
در سمت چپ، خانوادهٔ شاهنشاهی قرار دارد که نگاه بهرام به‌سوی آن‌هاست و نفر نخست پس از وی، ملکهٔ بهرام دوم یعنی شاپور دختک است و پس از شهبانو، دو شاهزاده قرار دارند که هر دو بدون ریش و جوان هستند؛ شاهزاده‌ای که کنار شهبانو است می‌تواند بهرام سوم باشد. نفر چهارم در سمت چپ، که نشان قیچی بر کلاه دارد، کرتیر است و آخرین نفر هم نرسی است که پس از بهرام سوم به تخت نشست. نرسی در این تصویر از این نظر که بر خلاف دیگر کسان کلاه بر سر ندارد، متمایز است. موی او همانند موی شاه در پشت سر جمع شده اما ریشش شکل ریش دو مرد قرار گرفته در سوی راست شاه را دارد. دست او به نشانه احترام به سوی شاه دراز نشده و این نه به خاطر کمبود جا، که نشانه‌ای بوده‌است از دوری نسب خانوادگی او به شاه. از هویت و نام نفرات سمت راست و پشت سر بهرام، اطلاعی در دست نیست.
سنگ‌نگاره پیروزی بهرام دوم شامل دو سنگتراشی بزرگ و بسیار آسیب‌دیده از دوره ساسانی است که در زیر آرامگاه داریوش بزرگ جای دارد. هر دو صحنه، نبرد پادشاهان اسب سوار را نشان می‌دهد که دشمنان خود را نگونسار کرده‌اند.
نقش بالایی ۷ متر درازا و سه متر ارتفاع دارد و در آن، نبرد پیروزمندانهٔ بهرام دوم با دشمنی که هویتش مشخص نیست را نشان داده‌است. بهرام در سوی چپ تصویر قرار دارد و در پشتش نشانه‌های یک پرچم دیده می‌شود. شاه لباسی پر زرق و برق دارد و با دست راست نیزه درازی را به سوی سینه یا گردن دشمن سوار بر اسب گرفته. سر دشمن سواره رو به عقب قرار گرفته گویی که نیزه شاه با آن برخورد کرده. دشمن دیگری نیز در زیر پای راست اسب شاه قرار گرفته و مرده به نظر می‌رسد.
در پایین این نقش و متصل به آن، نقشی به درازای ۶٫۷۰ متر و عرض ۲٫۳۵ متر تراشیده شده که از هر لحاظ با نقش بالایی ارتباط دارد و به‌همین جهت، آن را به بهرام دوم منسوب کرده‌اند. اما اشمیت احتمال داده که نقش پایینی به بهرام سوم که چهار ماه سلطنت کرد، تعلق داشته باشد. او دلیل این احتمال را آن ذکر می‌کند که قهرمان این نگاره شاهزاده‌ای بی‌ریش است که نشان شاهی بر تاج یا دیگر نشان‌های ویژه‌ای ندارد، با این حال از روی لباس می‌توان او را متعلق به خاندان پادشاهی دانست. همزمانی ساخت هر دو نگاره در دوران فرمانروایی بهرام دوم نیز از دیگر دلایلی است که می‌توان نقش دوم را متعلق به ولیعهد بهرام دوم دانست.
سنگ‌نگاره آناهیتا و نرسی یکی از زیباترین نقوش بازمانده از دورهٔ ساسانی است که نرسی چگونگی تاجگذاری و سلطنت خود را نشان می‌دهد. در این نقش، نرسی تاجی بسیار شکیل بر سر دارد و دست چپش را دراز کرده و حلقه‌ای را از آناهیتا، ایزدبانوی آب، باروری و جنگاوری، ستانده‌است به عقیدهٔ برخی همچون هرتسلفد، این حلقه، حلقهٔ اتحاد است و به دیدگاه علی سامی، این حلقه، همان تاج پادشاهی‌ست. شاهنشاه که ریش بلندش از حلقه گذشته، نیم‌تنهٔ تنگی به‌تن کرده و کفش‌هایش به‌وسیلهٔ روبان‌های ظریف و زیبایی به یکدیگر پیوند داده شده‌اند. پشت سر او، یکی از بزرگان به حالت احترام ایستاده‌است و در جلوی شاه، نقش کودکی حجاری شده که شاید تصویر هرمز دوم، ولیعهد نرسی باشد.
آناهیتا تاج کنگره‌دار سرگشاده بر سر نهاده و موهای بلند و پرچین و شکنش را در بالا و روی شانه‌ها بافته‌است، چین‌های لباسش، حالتی بسیار باوقار به ایزدبانو داده‌است.
سنگ‌نگاره نبرد هرمز دوم در زیر آرامگاه اردشیر یکم و سنگ‌نگارهٔ نیمه‌تمام آذرنرسه قرار دارد. این نقش ۸٫۴۰ متر بلندی و ۴ متر پهنا دارد و توسط اشمیت از زیر خاک بیرون آورده شد. در این نقش، هرمز دوم که سوار بر اسب است، دشمن زره‌پوش سوارکار را سرنگون کرده و نیزهٔ بلندی در شکمش فرو برده‌است. چهره و تاج شاهنشاه آسیب دیده اما بخشی از تاج و برجستگی کروی‌شکل آن به‌خوبی پیداست و از روی سکه‌های کتیبه‌دار و ظروف، می‌دانیم که این شخص هرمز دوم است.
درست در بالای نقش نبرد هرمز دوم، مجلسی حجاری شده‌است که برای بخش پایینی آن، لبهٔ بالایی صحنهٔ نبرد هرمزد دوم را کمی از میان برده و آنطور که اشمیت متوجه شده، این امر دلالت بر آن دارد که نقش بالایی جدیدتر است و چون نقش برجسته را ناقص گذارده‌اند، پیداست که فرصت نبوده تا آن را تمام کنند. به همین دلیل این سنگ‌تراشی به آذرنرسه، پسر هرمز دوم که تنها چند ماه پادشاهی کرد و در سال ۳۰۹ میلادی توسط بزرگان از سلطنت خلع شد، تعلق دارد.
جزئیات نقش بسیار خراب شده اما می‌توان تصویر پادشاهی با ریش که بر تخت شاهی نشسته‌است و دستانش را بر شمشیر یا عصایی گذاشته، تشخیص داد. اثری از دو نفر که در دو جانب پادشاه قرار دارند نیز معین شده‌است. از این جهت این نقش همانند نگاره بهرام دوم است.
در زیر آرامگاه داریوش دوم صحنهٔ نبردی کنده‌کاری شده که ۷٫۶۰ متر طول و در حدود ۳ متر عرض دارد و سوار تاجداری را نشان می‌دهد که نیزهٔ بلندی را در گردن دشمنی اسب‌سوار فروکرده‌است. تاریخ و پیشینهٔ این نقش و هویت شاه پیروزمند، مشخص نیست؛ اما هنینگ و اشمیت آن را متعلق به دورهٔ شاپور دوم می‌دانند چون با آنکه شکل تاج شاه آسیب دیده‌است، هنوز کنگره‌های آن را می‌توان تشخیص داد و شباهت آن با تاج شاپور دوم انکارکردنی نیست؛ همچنین اندازهٔ اسب‌ها برخلاف معمول، بسیار بزرگ نشان داده شده‌اند و همین، تعلق این اثر به دورهٔ بهرام دوم را ثابت می‌کند.
در این نقش، شاه در سوی چپ قرار گرفته و در پشتش سواره دیگری نشانی را حمل می‌کند. جزئیات اسب شاه درست همانند اسب هرمز دوم است و زیورآلاتی بر سر، گردن، و زیر شکم آن آویخته شده‌اند. شاه با دست راست خود نیزه درازی گرفته که به درون گردن دشمن وارد می‌شود و آن را سوراخ می‌کند. از روی سرپوش دشمن و زیور آویخته به آن می‌توان پی برد که او از خاندانی پادشاهی است. اسب او به نشانه تأثیر از ضربه اسب شاه، بر روی پاهای عقبی افتاده و سر رو به بالا دارد.
در غرب سنگ‌نگاره آناهیتا و نرسی، بخش بزرگی از کوه به صورت صفحه‌ای مستطیلی، به طول ده متر و ارتفاع ۵ متر به منظور ایجاد نقش، تراشیده شده اما تا سال ۱۸۲۱ میلادی هیچ اثری بر آن کنده نشده بود. این صفحه چنان باشکوه و عمیق تراشیده شده، که آماده‌کردنش تنها از عهدهٔ یک پادشاه بزرگ و توانگر برمی‌آمده‌است و شیوهٔ تراش آن به صفحهٔ فرهادتراش در بیستون که آن هم ناتمام مانده، شباهت بسیار دارد. هردوی این صفحات تراشیده شده را به خسرو پرویز منتسب کرده‌اند و احتمال داده می‌شود که وی قصد داشته نقش بزرگی از تاجگذاری یا صحنهٔ پیروزی‌هایش بر رومیان را بر این صفحات نقش کند اما در پایان پادشاهی‌اش که از هراکلیوس، امپراتور بیزانس شکست خورد، دیگر تراشیدن نقوش مناسبتی نداشت و هر دو صحنه ناتمام باقی ماندند.
در سال ۱۸۲۱ میلادی (۱۲۳۷ قمری)، یکی از مالکان محلی دستور داد تا قبالهٔ ملک حاجی‌آباد را به نام او با خط فارسی نستعلیق در بیست و چهار سطر، در میان صفحهٔ تراشیده شده نقش کنند.
پنیر خامه‌ای فراورده‌ای است که از مخلوط کردن خامه با شیرOxford English Dictionary بدون افزودن حرارت به دست می‌آید و معمولاً از تثبیت کننده‌هایی (افزودنی غذایی) همچون کاراگینان و صمغ لوبیا در روند تولید و فرآوری آن استفاده می‌شود. سازمان غذا و دارو (آمریکا) پنیر خامه‌ای را حاوی حداقل ۳۳٪ چربی شیر (رده نیم‌چرب تا پرچرب)، ۵۵٪ رطوبت (آب) و مقیاس حدود ۴/۴ تا ۴/۹ پی‌اچ طبقه‌بندی کرده است. در روند تولید و به منظور عدم تغییر در بافت و طعم اینگونه پنیرها، با اضافه کردن افزودنی غذایی همچون گوارگام کاراگینان و صمغ لوبیا، عمر انباری آنها را افزایش می‌دهند.
نگهداری آن باید در درجه حرارت زیر ۱۰ درجه باشد. طعم آن کمی ترش بوده و مانند کره نرم و قابل گسترده شدن‌است. همراه با نان، انگور یا در داخل کیک پنیر خورده می‌شود. همچنین بر روی سالاد همراه با سالمون دودی و داخل پوره سیب زمینی نیز بکار می‌رود. ترکیب مواد آن ۵۵ درصد آب، ۳۳ درصد چربی، ۱۰ درصد پروتئین و ۰٫۸ تا ۱٫۲ درصد نمک است. این نوع پنیر برای اولین بار در سال ۱۸۷۲ میلادی در آمریکا تولید شده‌است. "پنیر فیلادلفیا" یکی از شناخته شدن انواع پنیر خامه‌ای در جهان است.
آزادماهی دودی یا آزادماهی دوداندود یکی از انواع خوراک‌های دریایی است. روش تهیه به این صورت است که نخست ماهی سالمون در نمک خیسانده می‌شود و سپس به روش دودی کردن ماهی خشک می‌شود. برای نخستین بار آزادماهی دودی در سال ۱۹۶۱ میلادی توسط یک ژاپنی تولید شده‌است.
capullos quienes lo lean
فونازوشی نام یکی از انواع سوشی و از نوع ناره‌زوشی است که با استفاده از یکی از انواع کپورماهیان به نام ماهی فونا تهیه می‌شود. فونازوشی غذای سنتی، استان شیگا است.
نیکوس آلیگاس (به یونانی Νίκος Αλιάγας) مجری یونانی‌الاصل (۱۳ می ۱۹۶۹) که در فرانسه متولد شده‌است. مجری برنامه استار آکادمی بود. او مجری تلویزیون، رادیو، هنرپیشه و خواننده است.
او در فیلم خانم میلز بازی کرده‌است.
http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Nikos_Aliagas&oldid=471710413
باتّرا یا شیمه‌سابا یکی از انواع اوشی‌زوشی (سوشی فشاری) است. در این نوع سوشی از یکی از انواع ماهی تن به نام سابا استفاده می‌شود. درست کردن این نوع سوشی بخصوص در اوزاکا رایج است.
سناباد خودرو،، که در زمینه تولید و مونتاژ خودروهای کمپانی چینی JMC فعالیت می‌کند.
شرکت سناباد خودرو، پس از مذاکرات با شرکت خودروسازی JMC و کسب توافقات دو جانبه جهت مونتاژ و تولید بعضی مدل‌های این شرکت در ایران، آموزش عوامل انسانی و پشتیبانی فنی در سال 1397 مجددا شروع بکار نموده است
این شرکت پس از اخذ مجوزهای لازم از وزارت صنایع و معادن عملیات ساخت خطوط مونتاژ و بدنه را در زمینی به مساحت ۲۰۰٬۰۰۰ مترمربع و زیربنای ۵۵٬۰۰۰ مترمربع در کیلومتر ۳۵ جاده مشهد - قوچان در استان خراسان رضوی آغاز کرد، که در سال ۱۳۸۶ این پروژه به اتمام رسید.
سناباد خودرو در تیر ماه ۱۳۸۷ جهت اخذ مجوزهای تولید از مؤسسه استاندارد و تحقیقات صنعتی ایران، وازرت صنایع و معادن و گواهینامه‌های زیست‌محیطی از سازمان محیط زیست، خط تولید خودروی چری کویین را، با تولید سالانه ۱۵٬۰۰۰ دستگاه راه‌اندازی کرد.
شرکت "سناباد خودرو" در حال حاضر اقدام به تولید دو مدل خودروی وانتJMC T5 و SUV JMC S350 می‌نماید. ظرفیت تولید فعلی شرکت ۱۵ دستگاه خودرو در روز است و عمق داخلی سازی تولیدات شرکت ۲۵ درصد بوده که فعلاً برنامه‌ای برای افزایش میزان داخلی سازی محصولات وجود ندارد.
بنا به اظهارات مدیران سناباد خودرو این شرکت در حال حاضر دارای ۵۳ نمایندگی رسمی در سراسر کشور است.
گوش‌ماهی یسو (نام علمی: Patinopecten yessoensis و Mizuhopecten yessoensis) یکی از گونه‌های دوکفه‌ای‌ها است. این نوع صدف یکی از انواع سوشی است.
در آشپزی ژاپنی به آن هوتاته یا هوتاته‌گای می‌گویند.
لیتل توکیو یا توکیوی کوچک نام بزرگترین منطقهٔ ژاپنی‌نشین در کشور آمریکاست. این منطقه در شهر لوس آنجلس واقع شده‌است. تاریخچه ایجاد این محله به سال ۱۸۸۴ میلادی برمی‌گردد.
خون هراسی(به انگلیسی:Hemophobia,Hematophobia) ترس بیمارگونه و نامعقول از خون است.نصرت الله پور افکاری(1373).فرهنگ جامع روان شناسی-روانپزشکی.جلد اول،انتشارات فرهنگ معاصر،تهران،صفحه666 .در موارد حاد این ترس می‌تواند باعث واکنش‌های فیزیکی شود که در بسیاری از ترس‌های دیگر غیرمعمول است. مثل سنکوب و غش کردن.http://en.wikipedia.org [تاریخ بازدید ۱۸ بهمن ۱۳۹۰ خورشیدی]
ستاره بیت لحم که سه مجوس را به محل تولد مسیح راهنمایی کرد یکی از نمادهای مشخص عید میلاد مسیح است.
ستاره شناسان، متکلمان، معتقدان، و شک‌اندیشان به مدت دوهزار سال در خصوص ماجرای این ستاره که تصور می‌شود آغاز عصر مسیحیت را اعلام کرده، اندیشیده‌اند. در دسامبر سال ۱۶۰۳ کنجکاوی کپلر نسبت به مقارنه سیاره‌ای مشتری با زحل برانگیخته شد. او با همان شکیبایی و دقت مشخص خود شروع به محاسبه مواضع این سیارات در زمان تولد مسیح کرد. محاسبات او نشان داد که مقارنهٔ سیارهای سه بار در سال ۷ پیش از میلاد در ۲۷ می، ۵ اکتبر و یک دسامبر رخ داده‌است. منتقدین این نظریه می‌گویند که یک نقص بزرگ در آن وجود دارد: کتاب مقدس به‌طور مشخص به یک ستاره اشاره دارد و نه یک سیاره یا یک زوج سیاره. اکنون نظریه‌های دیگری نیز با نظریه کپلر در رقابت‌اند: یک ابر نواختر، یک ستارهٔ در حال انفجار، یا یک ستاره دنباله دار را به‌عنوان دلایل احتمالی رویت ستاره بیت‌اللحم مطرح کرده‌اند. نظریهٔ دیگری هم هست که می‌گوید چیزی که رویت شده واقعاً یک ستارهٔ جدید (نوری مقدس) بوده که آن سه مُغ را به محل تولد عیسی هدایت کرده‌است.
برخی از مفسران با شناسایی ستاره بیت لحم با برخی از پدیده‌های نجومی شناخته شده تلاش کرده‌اند تاریخ تولد را تعیین کنند. به عنوان مثال، ستاره شناس مایکل ملنار ۱۷ آوریل ۶ پیش از میلاد را به عنوان تاریخ احتمالی میلاد پیشنهاد کرد، زیرا این تاریخ مطابق با ظهور کنار روزی و اختفای قمری مشتری (سیاره) است، در حالی که بطور لحظه‌ای در صورت فلکی برج حمل ثابت بود. به گفته مولنار ، از نظر ستاره‌شناسان آگاه این زمان، این ترکیب بسیار غیر معمول از وقایع می‌تواند نشان دهد که شخصیتی سلطنتی در یهودیه متولد می‌شود.
ابو احمد عسکری، حسن بن عبدالله بن سعید بن إسماعیل بن زید بن حکیم عسکری از پیشوایان ادب است. به گفتهٔ مورخینی چون محمد بن جریر طبری، ابو احمد عسکری متبحر در علوم دیگر هم بود این توانای‌های او باعث شد که در مدارس عسکر مکرم (شهر لشکر) شاگردانی چون ابوهلال عسکری را تربیت کند.
متولد بسال ۹۰۶ میلادی در شهر عسکر مکرم و متوفی بسال ۹۹۳ میلادی می‌باشد.
لقب عسکری او به دلیل ولادت این ادیب در شهر تاریخی عسکر مکرم (لشکر) می‌باشد.
مسیحیت در عمان، مسیحیت دین ۲٫۵ درصد مردم عمان می‌باشد. ۶۴۰۰۰ نفر از مردم عمان مسیحی هستند که در ۹۰ گروه کلیسایی هستند.
کمابیش همهٔ مسیحیان از کشورهای دیگر به عمان رفته‌اند. دست کم یک کلیسای سنت توماس در عمان وجود دارد. برطبق سرشماری ۲۰۰۵، ۳۰۰۱ نفر کاتولیک در عمان زندگی می‌کنند.
کلاس الوند شامل چهار ناومحافظ سبک تولید بریتانیا به سفارش ارتش ایران است که سه تای آن‌ها هنوز در حال فعالیت در نیروی دریایی ارتش ایران هستند و یکی از آن‌ها (ناو سهند) در عملیات آخوندک در جریان جنگ نفتکش‌ها در سال ۱۳۶۷ غرق شد.
این چهار ناو به سفارش سال ۱۹۶۶ ایران در کارخانه‌های انگلیسی واسپر تورنیکرافت و ویکرز با نام «ناو ام‌کا. ۵» تولید و در ۲-۱۳۵۱ با عنوان «ناوهای کلاس سام» (برگرفته از سام شخصیت اساطیری به همین نام) و با نام‌های ناو سام، ناو زال، ناو رستم و ناو فرامرز ؛ به نیروی دریایی ایران پیوستند. پس از انقلاب ۱۳۵۷ نام این ناوها به «کلاس الوند» و به ترتیب ناوچه الوند، ناوچه سبلان، ناوچه البرز و ناوچه سهند تغییر یافت.
هر کدام از این ناوها به ۹ موشک سطح‌به‌هوای بریتانیایی sea cat و پنج موشک ضد کشتی ایتالیایی مارتل مجهز بودند. طراحی این ناوها به میانه‌های دهه ۱۹۶۰ تعلق دارد و مجهز به سلاح‌های آن دوران است؛ موشک مارته از نسل اول موشک‌های سطح‌به‌سطح ضدکشتی است و در دهه ۱۹۹۰ استفاده از آن منسوخ شد. علاوه بر این موشک‌های ایران هم در اواخر جنگ با عراق به پایان رسیده بود و ارتش ایران به جای موشک از راکتهای ۱۲۲ م‌م استفاده می کرد. از آن زمان تاکنون اصلاحاتی برای به روزرسانی این ناوها صورت گرفته که مهمترین آن‌ها جایگزینی سیستم موشکی قاتل دریایی با سامانه موشکی کروز چینی سی-۸۰۲ (نور) است.Alvand Class Corvette Global security
دو ناو سبلان و سهند در عملیات آخوندک ۱۳۶۷ در جریان جنگ نفتکش‌ها رودروری کشتی‌ها و هواپیماهای نیروی دریایی آمریکایی قرار گرفتند که این رویارویی به غرق شدن سهند و از کار افتادن سبلان منجر شد. ناو سهند که به سوی جنگنده ضربتی آ-۶ اینترودر نیروی دریایی آمریکا آتش گشوده بود با حمله هماهنگ موشکهای هارپون اینترودر مذکور، اینترودر همراه و ناوشکن ژوزف اشتراوس غرق شد و ناو سبلان نیز با یک بمب هدایت لیزری از کار افتاد، هرچند بعدها تعمیر شده و به خدمت نظامی برگشت.
ناوهای کلاس موج که اولین آن‌ها در ایران با نام ناو جماران در سال ۱۳۸۹ تولید شد بر اساس این ناوها ساخته شده و مشخصات مشابهی دارند.Mowj Class Corvette Global security
اریش فریدریش اشمیت (زاده ۱۳ سپتامبر ۱۸۹۷ - درگذشته ۳ اکتبر ۱۹۶۴) باستان‌شناس آلمانی-آمریکایی متولد شهر بادن-بادن بود.
او استاد مؤسسه خاورشناسی دانشگاه شیکاگو بود و پژوهش‌های گسترده‌ای از سال ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۹ در مناطق مختلف ایران نظیر تخت جمشید انجام داد.
اشمیت همچنین اولین کاوش علمی در چشمه‌علی شهر ری را از سال ۱۹۳۴ م. تا ۱۹۳۶ م. انجام داد که به دلیل مرگ زودهنگام وی، جز گزارشی مختصر چیزی از نتایج این کاوش‌ها منتشر نشد. در سال ۱۹۹۵ م. تیموتی متنی با مراجعه به آرشیو کارها و یافته‌های اشمیت، گزارشی با نام «کاوش دوباره چشمه علی» منتشر کرد که کورش روستایی آن را در سال ۱۳۷۷ شمسی در مجله «باستان پژوهی» ترجمه و به چاپ رساند.تیموتی متنی: کاوش دوباره چشمه‌علی، ترجمه کورش روستایی، باستان پژوهی، سال اول، شماره سوم، اسفند ۱۳۷۷
آنتی بیوگرام (آزمایش‌های حساسیت دارویی) آزمایش‌هایی است که برای کشف نوع آنتی‌بیوتیکی انجام می‌شود که بر میکروبهای مورد نظر مؤثر هستند. این آزمایش‌ها به صورت روتین در آزمایشگاه‌های میکروبیولوژِی انجام می‌گیرد.
اریترومایسین، پنی سیلین، سولفونامید، تتراسایکلین، ونکومایسین و … جزو دسته‌ای بزرگ از داروها هستند که باعث متوقف کردن رشد باکتریها (باکتریواستاتیک) یا از بین بردن باکتری‌ها (باکتریوسیدال) می‌شوند. به این دسته از داروها آنتی‌بیوتیک می‌گویند. هر دسته از آنتی‌بیوتیک‌ها بر روی باکتریهای خاصی تأثیر دارد و بر روی ویروس یا سایر میکروارگانیسم‌ها تأثیری نخواهند داشت. برای اینکه بدانیم چه آنتی‌بیوتیکی بر روی چه باکتری‌هایی مؤثر است؟ جواب تست آنتی بیوگرام است که به صورت روتین در آزمایشگاه‌های میکروبیولوژِی انجام می‌گیرد. این تست به ما نشان می‌دهد که کدام یک از آنتی‌بیوتیک‌ها بر روی کدام باکتری مؤثر است. همان‌طور که می‌دانید نمونه‌های گرفته شده برای بخش میکروبیولوژِی متفاوت هستند. اما نمونه‌ها هر چه که باشند (خون، csf، مدفوع، ادرار، خلط و..) در آخر معمولاً آنتی بیوگرام می‌شوند تا داروی مؤثر تجویز شود؛ و بهبودی سریعتر صورت گیرد.
بعد از کشت نمونه دریافتی در محیط کشت مناسب، اگر شرایط مناسب باشد و باکتری در نمونه ما باشد، باکتری موجود در نمونه رشد خواهد کرد. بعد از رشد باکتری، از ان لام (مقداری نمونه + سرم فیزیولوژِی) تهیه می‌کنیم و رنگ آمیزی گرم انجام می‌دهیم. اگر باکتری ایزوله ما، جز باکتری‌های پاتوژن باشد، باید تست آنتی بیوگرام را انجام دهیم. مقداری از نمونه را برداشته و در محیط کشت آنتی بیوگرام کشت می‌دهیم، سپس دیسک‌های آنتی بیوگرامی را روی محیط کشت گذاشته و جواب را بعد از ۴۸ تا ۲۴ ساعت بررسی کرده و نتایج را گزارش می‌کنیم.
اصول آنتی بیوگرام بر پایه دو اصطلاح میکروب‌شناسی است یعنی
منظور از MIC، غلظتی از یک آنتی‌بیوتیک است که می‌تواند رشد باکتری را در شرایط آزمایشگاهی مهار کند؛ و منظور از MBC، حداقل غلظتی از دارو است که باکتری را از بین می‌برد. باید آزمایش‌کننده چهار اصل زیر را قبل از آغاز آنتی بیوگرام مشخص کند:
در این روش ما دارای ۱۰ عدد لوله آزمایش می‌باشیم که در هر لوله ۵۰۰ میکرو لیتر محیط کشت TSB که قبلاً اتوکلاو شده‌است قرار دارد. در ابتدا برای رقت سازی در مقدار ۵۰۰ میکرو لیتر از عصاره متانولی یا اتانولی را به لوله شماره یک اضافه می‌کنیم؛ و لوله شماره یک را به وسیله شیکر کاملاً مخلوط می‌کنیم و بعد از لوله شماره یک ۵۰۰ میلی لیتر محلول (عصاره +TSB) را برداشته و به لوله شماره دو اضافه می‌کنیم و به همین ترتیب تا لوله شماره هفت پیش می‌رویم که در نهایت بعد از شیکر کردن لوله شماره هفت ۵۰۰ میلی لیتر از محلول را دور می‌ریزیم. حالا ۱۰۰ میکرو لیتر از سوسپانسیون باکتری که برابر با نیم مک فارلند تهیه کردیم به همه هفت لوله اضافه می‌کنیم. حالا لوله شماره هشت که حاوی محیط عصاره + TSB (یعنی بدون باکتری) است. لوله شماره نه محیط (TSB+ باکتری) بدون عصاره که برای تعیین کدورت رشد باکتری به عنوان شاهد رشد استفاده می‌کنیم. لوله شماره ده که محیط TSB است به عنوان شاهد کدورت نداشتن محیط است (یعنی باکتری اگر رشد نکند باید به شکل این لوله شفاف باشد). برای این آزمایش غلظت‌هایی از ۵۰۰، ۲۵۰، ۱۲۵٬۶۲/۵، ۳۱/۲۵، ۱۵/۶۲، ۷/۸۱ را استفاده کردیم. نتیجه MIC بر اساس کدورت محیط کشت که نشان دهنده رشد باکتری است بررسی می‌گردد (شعیب و همکاران، 2014)[۱].
بعد از اینکه MIC را تعیین کردیم از لوله‌ها بر روی محیط کشت مولر هیلتون آگار استریل شود، به وسیله سوآپ کشت می‌دهیم که این پلیت‌ها به مدت ۱۶ تا۱۸ ساعت در انکوباتور ۳۵ درجه سانتی گراد قرار می‌دهیم و رشد باکتری نشان دهنده MBC می‌باشد.
بر اساس غلظت‌های مختلف عصاره در این روش از عصاره غلظت‌هایی برابر با غلظت‌های روش MIC تهیه می‌کنیم و از غلظت‌ها بر روی دیسک‌های بلانک در سه مرحله و در هر مرحله ۵۰ میکرو لیتر ریخته و بر روی محیط کشت مولر که باکتری‌ها را کشت داده بودیم قرار می‌دهیم و قطر هاله عدم رشد را برای غلظت‌های مختلف مقایسه و بررسی می‌کنیم. برای تهیه غلظت‌ها از اتانول و متانول استفاده می‌کنیم که در هفت لوله ۵۰۰ میکرو لیتر اتانول یا متانول ریخته و ۵۰۰ میکرو لیتر عصاره اولیه را به لوله اضافه کرده و بعد از شیکر شدن دوباره ۵۰۰ میکرو لیتر از لوله شماره یک را به لوله شماره دو اضافه کرده و تا پایان لوله هفت این کار را انجام می‌دهیم. ۵۰۰ میکرو لیتر را دور می‌ریزیم که بر این اساس غلظت‌هایی از ۵۰۰، ۲۵۰، ۱۲۵٬۶۲/۵، ۳۱/۲۵، ۱۵/۶۲، ۷/۸۱ را خواهیم داشت بر روی دیسک‌ها و قطر هاله عدم رشد و بعد از ۲۴ ساعت انکوباسیون بررسی می‌شود (National Committee for Clinical Laboratory Standard, 1990).
در محیط کشت مولر که باکتری‌های مورد نظر کشت سفره ایی داده شد آنتی‌بیوتیک انتخابی (مؤثر) بر روی محیط قرار می‌دهیم و قطر هاله عدم رشد تعیین می‌گردد و با قطر هاله عدم رشد عصاره مقایسه می‌شود.
----[1] - Shohayeb et al, 2014
کشت ادرار
برگچه‌خوار یا کَپی‌بارا ، بزرگترین جانور از تیرۀ خوگچگان هندی است و بومی آمریکای جنوبی است. این جاندار بزرگترین جونده جهان است و گاهی طولش به یک متر می‌رسد. برگچه‌خوار دم ندارد؛ این جانور ظاهری خوکچه مانند دارد و خوکچه هندی از خویشاوندان دور او می‌باشد. کاپی بارا اغلب نزدیک آب یافت می‌شود. این جاندار بسیار اجتماعی بوده و در گروه‌های بزرگ ۱۰۰ تایی یا در گروه‌های کوچک ۱۰ الی ۲۰ تایی یافت می‌شوند. برگچه‌خوار گونه‌ای در معرض تهدید نیست هرچند که برای پوست و گوشتش او را شکار می‌کنند.
برگچه‌خوار بدن و سر بشکه‌ای کوتاهی دارد. پوست او قهوه‌ای مایل به قرمز در قسمت بالایی بدن و در زیر بدن، زرد رنگ مایل به قهوه‌ای است. اندازه طولی کاپی بارای بالغ به ۱۰۷ تا ۱۳۴ سانتی‌متر می‌رسد. ارتفاع بدن او در حالت ایستاده ۵۰ تا ۶۵ سانتی‌متر است. وزن او به‌طور معمول از ۳۵ تا ۶۶ کیلوگرم است و نوع ماده آن سنگین تر از نوع نر است. پاهای پشت آنها کمی بلندتر از پاهای جلویی شان است.
برگچه‌خواران نیمه آبزی، پستانداری وحشی است که در بخش اعظم آمریکای جنوبی (از جمله کلمبیا، اکوادور، بولیوی، ونزوئلا، برزیل، آرژانتین، گویان، سورینام، اروگوئه و پرو) یافت می‌شود. تراکم جمعیت آنها در مناطق جنگلی نزدیک آب مانند دریاچه‌ها، رودخانه‌ها مردابها، برکه‌ها و باتلاقها می‌باشد.
این پستانداران گیاه‌خوار هستند و غذای غالب آنها علف‌ها و گیاهان آبزی و نیز میوه و پوست درخت است. آنها همچنین از گیاهان و علف‌های درون آب تغذیه می‌کنند.
کاپی بارا غذای مورد علاقه برای جگوار، شیر کوهی، پلنگ آمریکایی، عقاب بشمار می‌آید.
برگچه‌خوارها شناگران عالی هستند و می‌توانند به‌طور کامل زیر آب فرورفته تا پنج دقیقه نیز در زیر آب بمانند و برای فرار از شکارچیان می‌تواند در آب بخوابد اگر نیاز باشد. بسیار خوب شنا می‌کنند، شیرجه می‌زنند و در آب بسیار راحت هستند، هنگامی که در معرض تهدید قرار می‌گیرند، به آب پناه می‌برند. از پاهای خود که نسبتاً پرده دار هستند، برای شنا استفاده می‌کنند و چربی ذخیره شده در بدنشان نیز به آنها کمک می‌کند تا بهتر شناور بمانند.
زبان‌های سلتی جزیره‌ای یکی از دو شاخهٔ زبان‌های سلتی است که خاستگاهش جزایر بریتانیا می‌باشد. شاخهٔ دیگر این زبان‌ها زبان‌های سلتی قاره‌ای‌اند که خاستگاهشان اروپای قاره‌ای و آناتولی است. زبان‌های سلتی برجای ماندهٔ کنونی همه از این شاخه‌اند. خود زبان‌های سلتی جزیره‌ای هم به دو شاخهٔ زیر بخش می‌شوند:
جدول زیر دگرگونی آوای ک به پ را در زبان‌های سلتی نشان می‌دهد:
Wikipedia contributors, "Insular Celtic languages," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Insular_Celtic_languages&oldid=473622593 (accessed February 7, 2012).
شاهان سان‌ست (Shahs of Sunset)نام مجموعهٔ تلویزیونی ساخته شبکه تلویزیونی براوو است که تصویرگر زندگی عده‌ای از ایرانی‌تبارانِ بسیار ثروتمندِ ساکن در محلهٔ بورلی هیلز در لس آنجلس می‌باشد که با هم دوست هستند. سبک فیلم به‌ظاهر واقع‌نمایانه ساخته شده، بدین‌معنی که نمایشنامه‌ای ندارد، و دوربین زندگیِ واقعی شخصیتهای سریال را دنبال می‌کند.
آناهیتا حسینی، منتقد سینمایی: «"شاهان سان‌ست" حاوی گفتمانی شرق‌انگارانه یا همان اورینتالیستی است. روایت مدام با استفاده از گره‌افکنی بر پایه دوگانه اوکسیدنتال در مقابل اورینتال یا همان تضاد غرب و شرق پیش می‌رود: شرقِ وحشیِ وحشی (و البته مرموز و اسرارآمیز) در مقابل غرب متمدن، مداراگر و منطقی.»شاهان خیابان سان‌ست و زندگی شرقی، رادیو زمانه
عرفان، خواننده رپ فارسی که در لس آنجلس زندگی می‌کند نیز منتقد این برنامه و محتوای آن است.
دورگ اتابک یک روستا در ایران است که در شهرستان رستم واقع شده‌است. دورگ اتابک ۷۸ نفر جمعیت دارد.
دورگ اتابک یکی از روستاهای دورگ مدینه (دورگ دهنو) می‌باشد که درارتفاعات شمالی دهنو مرکزی قرار دارد فاصله آن تادوراهی دهنو سادات حدود دوازده کیلومتر می‌باشد دورگ اتابک به همراه دورگ چشمه چهی دورگ بالنگو و چند روستای دیگر منطقه دورگ دهنو را تشکیل می‌دهند
دورگ دهنو یکی از روستاهای شهرستان ممسنی می‌باشد که در واقع منطقه قشلاق گروهی از مردم دشتروم شامل طوایفی همچون خواجه، قاید گیوی، خالویی، آقایی، عبداللهی، سهرونی است. این روستا در ارتفاعات شمالی بخش رستم دو،دهنو - واقع شده که در فصل بهار تفرجگاه بسیار مناسبی برای مناطق همجوار می‌باشد. قله‌ای معروف به کل کله قندی {مشرف بر روستای دورگ محمد قلی}در شمال این روستا قرار دارد که محل قرارگیری نیروهای مردمی در مقابل نیروهای دولتی در جنگ‌های سابق بوده و جنگ‌های دورگ مدینه نیز در این ارتفاعات صورت گرفته‌است. دورگ مدو همان مکان ایست که در سال ۱۳۰۷بین قوای دولتی و همراهانشان (طوایف بکش، جاوید و دشمن زیاری ممسنی) از یک سو و نیروهای طایفه رستم به رهبری امامقلی خان رستم به همراه بویراحمد ی‌ها از دیگر سو جنگ بزرگی بر سر املاک منطقهٔ رستم درگرفت. دلیل جنگ را می‌توان درخواست معین التجار بوشهری داماد اسماعیل شبانکاره‌ای از امامقلی خان رستم مبنی بر پرداخت بهرهٔ مالکانهٔ املاک رستم ذکر کرد. چرا که در سال‌های گذشته برای تضعیف ایل ممسنی که تا اواخر دوره قاجاریه یکه‌تاز منطقهٔ جنوب بود، مظفرالدین شاه قاجار املاک این ایل بزرگ را به اسماعیل شبانکاره‌ای تاجر بزرگ اسلحه داده بود و اینک دامادش معین التجار بوشهری بهرهٔ مالکانه آن را می‌خواست. امام قلی خان رستم نپذیرفت و جنگ آغاز شد، شروع جنگ در دورگ مدو بود و سپس جنگ به نوگک کشیده شد و قوای دولتی که توان ایستادگی در مقابل دلیرمردان رستم و بویراحمد به ویژه میرغلام شاه قاسمی و کی لهراسب باطولی را نداشتند و تعداد زیادی از آن‌ها کشته و زخمی شده بودند، شکست را پذیرفتند و به مرکز قوای دولتی در فهلیان ممسنی عقب‌نشینی کردند.
دوراهی دهنو سادات از جاده نورآباد -گچساران به سمت روستای دهنو مقیمی حرکت می‌کنیم و پس از آن به میدانی می‌رسیم که پراست از درختان اوکالیپتوس، جاده دو قسمت می‌شود؛ سمت چپ مسیر جاده اصلی به سوی دهنو مرکزی و منصورآباد می‌رود و سمت راست میدان یا به عبارتی مسیر مستقیم به سوی دورگ می‌رود که پس از گذشتن از کنار دبیرستان دخترانه به سمت کوهستان می‌رویم.
جاده آسفالت است و خلوت، پس از پیمودن پیچ‌ها و شب‌های کمی تند بر فرار کوهستان می‌رسیم، هوا خنک تر می‌شود و درختان بلوط و کنار چشم‌ها را نوازش می‌دهند. بر فرار کوه جاده دو قسمت می‌شود؛ قسمت شرقی جنگلی است و جاده اش خاکی
بنابراین می‌توان با ماشین و با کمی زحمت آن را طی کرد و از منطقه سر سبز آن و بلندی کوه لذت برد. در سال‌هایی که بارش باشد این مسیر چند چشمه آب دارد و از آب همین چشمه‌ها جهت آشامیدن و دامداری استفاده می‌شود.
قسمت غربی که امتداد آن تا بالای دلی شاه شوم و روستای نوگک در پشتکوه رستم و روستاهای منصورآباد و چشمه سرآب سیاه در رستم ۲ امتداد دارد.
جاده تا روستای دورگ اتابک آسفالت شده و بقیه خاکی است که متأسفانه به علت بی‌توجهی در حال خراب شدن است. در روستای بالنگو بر فراز کوه دورگ، چشمهٔ بزرگ و پرآبی وجو دارد که در سال‌های خشکسالی هم آب دارد.
(ماموستا) عبدالکریم مدرس (به کردی: مامۆستاعه‌بدولکه‌ریم موده ڕیس - Mela Ebdulkerîm Muderrîs) (زاده مه ۱۹۰۵ - درگذشت ۳۰ اوت ۲۰۰۵) با تخلص شعری نامی، فقیه، مفسر، محقق، مترجم و شاعر معاصر کرد در روستای تکیه نزدیک مرکز ناحیهٔ خورمال در استان سلیمانیه دیده به جهان گشود. عبدالکریم مدرس سال‌هاست که برای محققان و دانشمندان عرب و عجم، کرد و ترک و در اغلب کشورهای اسلامی به ویژه حوزه عراق، ایران، ترکیه، سوریه، عربستان، اردن و کشورهای حاشیه خلیج فارس شناخته شده و حتی در اقصی نقاط جهان اسلام همچون اندونزی و نیز الجزایر و پاکستان به سبب آثار و تالیفاتش با افکار واندیشه‌ها و آثار و نوشته‌هایش آشنایی دارند.
مدرس با دقت نظر و وسعت تتبع از محققان و ادبا و نویسندگان و مصححان معاصر تاریخ کرد و کردستان به‌شمار می‌رود که در زمینه‌های علوم اسلامی، فقه شافعی، تاریخ مشاهیر کرد، تصحیح و تقنیح شعر شعرا، علوم ادبی و بلاغی و لغوی، عرفان و تصوف به ویژه طریقت نقشبندیه، حکمت و فلسفه، صاحب نظر است؛ سرتاسر زندگی او را، تدریس و تعلیم، تحقیق و تألیف و سفرهای علمی متعدد تشکیل می‌دهد. در حوزه‌های علمیه دینی عراق مورد استناد بود. وی با تبحر در ادبیات کردی، عربی و فارسی آثاری تألیف نمود. مدرس از پرکارترین نویسندگان قرن بیستم کردستان دانست.زندگینامه علامه عبدالکریم مدرس(متخلص به نامی) ، پایگاه اطلاع‌رسانی اصلاح. شمار تألیفات و ترجمه‌های وی به بیش از شصت جلد می‌رسد. تألیفات وی به زبان‌های کردی، عربی و فارسی می‌باشند. شهرت مدرس به خاطر کارهای زیاد او در زمینه‌های مختلف ادبی، تاریخی و فقهی است.
عبدالکریم ابن محمد ابن فاتح ابن سلمان ابن مصطفی ابن محمد از عشیرهٔ هوزی قاضی در قریهٔ تکیه در ماه مه به سال ۱۹۰۵ دیده به جهان گشود.استاد ملا عبدالکریم مدرس ، پایگاه اطلاع‌رسانی اصلاح. عبدالکریم چون به حد تمییز رسید تحصیل مقدماتی علوم اسلامی را آغاز کرد؛ نخست قرآن کریم و معدود کتاب‌های دینی و آموزشی حوزه‌های علوم دینی آن دوره را فراگرفت. در دوران کودکی پدرش را از دست داد و تحت نظر مادر و عموهایش به ادامه تحصیل پرداخت. در اول محرم ۱۳۳۱ه‍.ق در سن هشت سالگی مطالعه کتاب تصریف زنجانی را در علم صرف آغاز کرد و در مدارس دینی کردستان برای کسب علم و دانش همواره در تکاپو و سیر و سفر بود. مصادف با جنگ جهانی اول به شهر سلیمانیه رفت و شرح سیوطی بر الفیه ابن مالک را در آن جا به اتمام رساند. در ایام خشکسالی و قحطی شدید از منطقهٔ سلیمانیه به هورامان بازگشت و در مدرسه خانقاه که تحت نظر علاءالدین نقشبندی اداره می‌شد، اقامت نمود؛ به گفتهٔ استاد مدرس، ایشان همچون پدری مهربان وی را از لحاظ مادی و معنوی مساعدت نمود. از جمله کسانی که فقهای جدیدی را برای کسب علوم و تحقیق و پژوهش و نوشتن حواشی و تعلیقات و تحقیقات بر وی گشود، عمر بن قره‌داغی بود. عبدالکریم علاوه بر فراگیری علوم اسلامی و ادبی در نزد عمر ابن قره داغی اخلاق و سلوک عالیه، عزت نفس، قناعت و توکل بر خدا را از استادش به عنوان میراثی گرانبها و ارزشمند از مکتب اخلاقی و عرفان وی آموخت که تأثیرات فراوانی در شخصیت او داشت. پس از اتمام دروس علمی در سال ۱۳۴۳ ه‍.ق در سن ۲۰ سالگی به در یافت اجازه فتاوی علمی با حضور علما و فضلای کردستان نائل آمد. استاد مدرس همچنان تا حدود سال ۱۴۲۰ به تدریس و تحقیق و امامت خود در بارگاه عبدالقادر گیلانی ادامه داد و در سالهای آخر عمرش هم گاهی از حافظه، تدریس و افاده می‌نمود و محضرش، مجمع علما و صالحان و طالبان نقاط گوناگون جهان اسلام بود. تا آن که در صبحگاه روز سه شنبه ۲۴ ماه رجب ۱۴۲۶ قمری برابر با ۸ شهریور ماه سال ۱۳۸۴ شمسی و ۳۰ اوت ۲۰۰۵ میلادی درگذشت و پیکر او با حضور هزاران نفر از علما، مردم و علاقه‌مندانش تشییع و در بارگاه عبدالقادر گیلانی در جایی که خود قبلاً تعیین کرده بود، در کنار مرقد رضا طالبانی و عبدالرحمن ابوالوفای نقشبندی به خاک سپرده شد.یادی از علامه ملا عبدالکریم مدرس (بخش توضیحات در پایین صفحه) ، خبرگزاری کردپرس.
هیمن شاعر کرد درباره این فقیه می‌گوید:
«هه موو کوردێکی پاک، چاک، دیندار، دلسۆز و ئه‌دب‌دۆست ئه‌گه‌ر به دڵ و گیان خوی به‌منه‌ت بار و قه‌رزاری مامۆستای هێژاو زانای کورد مه لا عه بدولکه ریم موده ریس نه‌زانی ناهه‌قی ده‌کا. چونکه مامۆستا و کوڕه کارامه و لێزانه‌کانی به هه‌موو هێز و توانای خۆیانه‌وه به هیچ بارێک له خزمه‌تی کوردی چاره ڕه شی، دووره به‌شی هژار دریخیان نه کردووه …
جارێک له‌گه‌ل چه‌ند ماموستای گه‌وره و ماقوڵ له باره‌گای حه‌زره‌تی غه‌وس گه‌یلانی له حوجرهٔ ته‌نگ و بچکۆله‌کهٔ دا له خزمه‌تی مامۆستا دانیشتبووین، من نه و بیره‌م به میشکدا ده‌هات ئه‌گر هه‌موو نووسینه به نرخه‌کانی ئه‌م مامۆستا کورته بالا، ره‌زا سووک، خویین شیرین و قسه خۆشه‌بینی و له تایه‌کی ترازوی باوی و جستهٔ لاوازی خۆشی و له تایه‌کی دیکه‌یش بخهٔ نایا سه‌ری وه میچی حوجره کهٔ نا که‌وی؟»
سروده‌های زیربخشی از مولودنامه عبدالکریم مدرس می‌باشد:
تئودبرت یکم (زادهٔ پیرامون ۴۹۵ یا ۵۰۰ – درگذشتهٔ ۵۴۷ یا ۵۴۸) پادشاه رنس از دودمان مروونژی‌ها بود که پس از پدرش تئودریک یکم در اواخر ۵۳۳ به پادشاهی رسید و توانست قلمرو فرانک‌ها را تا حد بسیار زیادی گسترش دهد.
تئودبرت پسر تئودریک، پادشاه متز بود. او پیش از رسیدن به قدرت قابلیت‌های خود را به‌عنوان یک سرباز به نمایش گذاشت و توانست از جنگ بین امپراتوری بیزانس و اوستروگوت‌ها در ایتالیا به نفع خود بهره‌برداری کرده و قلمرو وسیعی را در مناطق کوهستانی و شمال شرقی این شبه‌جزیره به‌چنگ آورد (هرچند بیشتر این فتوحات پس از مرگ او از دست رفت). او در حدود سال ۵۱۶ میلادی کلوکیلاک، پادشاه اسکاندیناوی را که قلمرو او را مورد تاخت و تاز قرار داده بود شکست داد و در ۵۳۲ با کمک پسرعمویش گونتار، پسر کلوتار یکم، پادشاه سوآسون، موفق به بازپس‌گیری قلمروهای پدربزرگش کلوویس یکم شد که پس از مرگ او به تصرف گوت‌ها درآمده بود.
تئودبرت در سال ۵۳۳ با دئوتریا که تباری رومی-گلی داشت ازدواج کرد اما بعداً از او جداشده و با ویزیگاردا، دختر واخو، پادشاه لمباردی ازدواج نمود. با مرگ تئودریک یکم او به پادشاهی رسید و قلمرو پدرش را علی‌رغم آنکه عموهایش شیلدبرت یکم، پادشاه پاریس و کلوتار مدعیش شده‌بودند را به ارث برد. پس از آن شیلدبرت که خود فرزندی نداشت با برادرزاده‌اش متحد شد و سرزمین‌های بورگوندی که میراث کلودومر بودند را با او تقسیم کرد.
تئودبرت با گسترش قلمرو پادشاهیش به سمت شرق مدعی فرمانروایی بر مردمانی از بالتیک تا فراسوی دانوب شد. او سکه‌هایی طلا ضرب نمود که به‌جای امپراتور بیزانس منقش به نام و تصویر او بودند و استقلال خود از قسطنطنیه را اعلام نمود. تئودبرت در عین حال پادشاهی دادگر و سخاوتمند به‌ویژه در ارتباط با کلیسا بود و شاید بتوان او را پس از کلوویس، قابل توجه‌ترین شخصیت در میان پادشاهان دودمان مروونژی به‌حساب آورد.
تئودبرت در چهاردمین سال حکومتش در اواخر ۵۴۷ یا اوایل ۵۴۸ درگذشت و پس از او پسرش تئودبالد به جانشینیش رسید.
دایورسیتی فضایی یا آنتنی یکی از روش‌های دایورسیتی می‌باشد، که در آن از دو یا چند آنتن برای افزایش کیفیت و اطمینان لینک مخابراتی بی سیم استفاده می‌شود.معمولاً در محیط‌های شهری یا درون ساختمانی ،بین گیرنده و فرستنده مسیر مستقیم وجود ندارد.به جای آن سیگنال قبل از رسیدن به گیرنده از مسیرهای مختلف منعکس می‌شود، که هر نمونه می‌تواند دارای شیفت فازی، تضعیف یا تاخیری متفاوت باشد که می‌توانند سبب تداخل در گیرنده برای هم شوند.دایورسیتی فضایی یکی از روش‌ها برای مبارزه با این مسائل می‌باشد.به این خاطر که آنتن‌های مختلف می‌توانند سبب ایجاد نمونه‌های مستقل از سیگنال اصلی باشند.هر آنتن یک محیط تداخلی را تجربه می‌کند و احتمال اینکه همزمان همه آنتن‌ها دچار محو شدگی عمیق شوند را به شدت کاهش می‌دهد.از طرف دیگر این روش سبب ایجاد سخت افزارهای بیشتر در گیرنده یا فرستنده یا در هردو می‌شود و در کنار آن نیاز به پردازش‌های بیشتری در گیرنده برای استفاده بهتر از نمونه‌های متفاوت سیگنال به وجود می‌آورد.
با توجه به محیط و نیاز ما می‌توانیم از روش‌های مختلفی استفاده کنیم:
روش‌های مختلفی نیز برای پردازش این نمونه‌های دریافتی در گیرنده وجود دارد:
مأموریت: غیرممکن - پروتکل شبح یک فیلم اکشن جاسوسی آمریکایی محصول سال ۲۰۱۱ به کارگردانی برد برد (در اولین فیلم لایو اکشن خود) تهیه‌کنندگی و بازی تام کروز بر اساس فیلمنامه‌ای از جاش آپلبام و آندره نمک است. این فیلم دنباله و چهارمین قسمت از مجموعه فیلم می‌باشد. جرمی رنر، سایمون پگ و پائولا پاتون نیز در این فیلم بازی می‌کنند. در این قسمت فیلم، نیروی مأموریت غیرممکن پس از دست داشتن علنی در بمباران کرملین تعطیل می‌شود و باعث می‌شود ایتن هانت (کروز) و تیمش بدون منابع یا پشتیبان در تلاشی تهدید کننده زندگی برای پاک کردن نام خود حرکت کنند.
توسعه برای قسمت چهارم در اوت ۲۰۰۹ آغاز شد، زمانی که نویسندگان برای نوشتن فیلمنامه استخدام شدند (که شامل بازنویسی‌هایی توسط کارگردان و نویسنده نهایی سریال کریستوفر مک‌کواری بود). بازگشت کروز در مارس ۲۰۱۰ پس از اینکه برد به جای جی. جی. آبرامز که کارگردان سلف بود اعلام شد، تأیید شد. این فیلم به‌طور رسمی در اکتبر ۲۰۱۰ نامگذاری شد و پس از آن، فیلمبرداری اصلی انجام شد و تا مارس ۲۰۱۱ ادامه داشت، با مکان‌های فیلمبرداری از جمله بنگلور، بمبئی، بوداپست، مسکو، دبی، و استودیوهای در ونکوور. مانند آثار قبلی در فرانچایز، بازیگران اکثر بدلکاری‌های خود را تکمیل کردند، در حالی که بخش‌هایی از فیلم با آی‌مکس فیلم‌برداری شد.
مأموریت غیرممکن ۴ در ۷ دسامبر ۲۰۱۱ در دبی نمایش داده شد و در IMAX و سالن‌های منتخب بزرگ در ۱۶ دسامبر اکران شد، قبل از اینکه در ۲۱ دسامبر در ایالات متحده توسط پارامونت پیکچرز اکران شود. نقدهای بسیار مثبتی دریافت کرد. از سوی منتقدان، با تمجید از سکانس‌های اکشن، اجرای کروز و کارگردانی برد. این فیلم ۶۹۴ میلیون دلار در سرتاسر جهان فروخت و پنجمین فیلم پرفروش سال ۲۰۱۱ و همچنین پرفروش‌ترین فیلم این مجموعه و پردرآمدترین فیلم با بازی کروز تا اکران در سال ۲۰۱۸ شد. پس از آن در سال ۲۰۱۵.
به تازگی گروهی از تروریست‌ها با رهبری فردی به نام کرت هندریکس (مایکل نیکویست) در کاخ کرملین اقدام به خرابکاری کرده‌اند که به نظر می‌رسید هدف آن‌ها از انجام اینکار شعله‌ور کردن آتش جنگ جهانی دیگری باشد. بعد از این اتفاق، نام سازمان IMF به عنوان مقصر این ماجرا اعلام می‌گردد و به همین جهت رئیس‌جمهور تصمیم می‌گیرد تا با اجرای (پیمان شبح) (از کار افتادن تمام ماهواره‌ها و سیستم‌هایی جاسوسی و اطلاعاتی) کلیه فعالیت‌های این سازمان را متوقف کند. هندریکس (مایکل نیکویست) سعی دارد با دست یافتن به کد سلاح‌های هسته‌ای روسیه و پرتاب موشک هسته‌ای به سوی آمریکا یک جنگ جهانی به راه بیندازد اما ایتن هانت تصمیم می‌گیرد برای پاک کردن این ننگ از سازمان مورد حمایتش و جلوگیری از نقشه هندریکس، تیمی از خبره‌ترین مأمورها را در اطراف خود جمع کند تا بتواند در این عملیات موفق شود …
فیلتر قُطبنده یا پُلارایزر یک نوع فیلتر عکاسی است که برای جلوگیری از ورود نور بازتابیدهٔ مزاحم (قطبیده) از سطح اشیاء (به ویژه سطوح بسیار صاف و صیقلی مانند آب، شیشه، طلق …) به دوربین عکاسی و تأثیر بر رنگ‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد. نور، خاصیتی به نام قطبش (پلاریزاسیون) دارد که راستای نوسان میدان الکتریکی یا مغناطیسی نور را تعیین می‌کند. نور در همهٔ جهات حرکت و به سطح اشیا برخورد می‌کند و سپس در همهٔ جهات، منعکس می‌شود. اما در سطوح غیرفلزی و مخصوصاً آب و شیشه، امواج نوری پس از برخورد با سطح آنها فقط در یک جهت انعکاس پیدا می‌کنند و قطبیده (پلاریزه) نیز می‌شوند.