moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
ترانزیستور فعال دارای باری با مقاومت امیتری نسبتاً بالا است که پسخورد (feed back) منفی قابل توجه‌ای (انحطاط امیتری) را به نمایش می‌گذارد. برای پیشگیری از اشباع ترانزیستور فعال طوری که زمان نفوذش بازیافت حالت اشباع را کند می‌سازد و در تأخیر منطق دخیل نیست، مقاومت‌های امیتری و کلکتور طوری انتخاب می‌شود که با بیشینه ولتاژ ورودی، یک مقدار ولتاژ در ترانزیستور باقی خواهد ماند. بهره پسماند کم (1 <RE / RC = K) است. مدار نسبت به تغییرات ولتاژ ورودی حساس نیست و ترانزیستور در ناحیه خطی فعال ثابت باقی می‌ماند. مقاومت ورودی به خاطر پسخورد منفی سری بالا می‌باشد. ترانزیستور خاموش اتصال بین ورودی و خروجی اش را از بین می‌برد. در نتیجه، ولتاژ ورودی آن بر روی ولتاژ خروجی تأثیر نمی‌گذارد. مقاومت ورودی بار دیگر بالا است زیرا پیوند یا اتصال امیتری بیس خاموش است.
از ویژگی‌های مهم خانواده ECL این است که جریان زیاد تقریباً ثابت است و اصولاً به حالت مدار بستگی ندارد. این بدان معنا است که مدارهای ECL، بر خلاف بسیاری از انواع منطق‌های دیگر نسبتاً نویز کمی تولید می‌کنند. در اپلیکیشن‌های رمزگذاری، مدارهای ECL در مقابل حملات کانال جانبی مانند تحلیل توان تفاضلی (differential power analysis) کمتر آسیب پذیرند. زمان انتشار (Propagation delay) در این آرایش کمتر از یک نانو ثانیه است. این امر باعث می‌شود که از آن سالیان سال به عنوان سریع‌ترین خانواده منطق استفاده شود.
مدارهای ECL در مقایسه با سایر خانواده‌های مدارهای منطقی که در آن‌ها پایانه منفی تغذیه به زمین متصل است، معمولاً با منابع تغذیه منفی (پایانه مثبت تغذیه یا منبع به زمین متصل است) کار می‌کنند.
این امر اصولاً برای به حداقل رساندن تأثیر تغییرات با نوسانات منبع تغذیه سطوح منطق اتفاق می‌افتد زیرا ECL نسبت به سر و صدای VCC حساس و نسبت به سر و صدای VeE نسبتاً مصون است. از آنجائیکه زمین باید با ثبات‌ترین ولتاژ در یک سیستم باشد، ECL با بار مثبت زمین تعیین می‌شود. در این اتصال، زمانیکه ولتاژ منبع تغییر می‌کند، کاهش ولتاژ در سر تا سر مقاومت‌های کلکتور کمی تغییر می‌کند (در مورد منبع جریان ثابت امیتر، تغییری صورت نمی‌گیرد). زمانیکه مقاومت‌های کلکتور محکم به زمین متصل هستند، ولتاژهای خروجی کم یا به کندی جابجا می‌شوند (یا اصلاً حرکت نمی‌کنند). اگر پایانه منفی منبع تغذیه به زمین متصل باشد، مقاومت‌های کلکتور به ریل مثبت متصل خواهد بود. چون افت ولتاژ ثابت در سراسر مقاومت‌های کلکتور جزئی است (یا اصلاً تغییری نمی‌کند) ولتاژهای خروجی از نوسانات ولتاژ منبع پیروی می‌کنند و دو بخش مدار به عنوان تعویض‌کننده سطح جریان ثابت عمل می‌کنند. در این صورت، مقسم ولتاژ R2 ـ R1 تغییرات ولتاژ را تا حدودی جبران می‌کند. منبع تغذیه مثبت عیب دیگری هم دارد. آن نقص این است که ولتاژهای خروجی در مقابل پیشینه ولتاژ ثابت بالا (V 3/9+) خیلی کم (V 0/4 +-) تغییر می‌کنند یا دچار نوسان می‌شوند. دلیل دیگر استفاده از منبع تغذیه مثبت محافظت از ترانزیستورهای خروجی در مقابل اتصال کوتاه ناگهانی است که بین خروجی و زمین به وجود می‌آید (ولی خروجی‌ها در مقابل اتصال کوتاه با ریل منفی مصون نیستند).
مقدار ولتاژ تغذیه طوری انتخاب می‌شود که جریان کافی از میان دیودهای جبران‌کننده D1 و D2 عبور کند و افت ولتاژ در سرتاسر مقاومت امیتری عادی یا معمولی RE کافی است. مدارهای ECL موجود در بازار آزاد که معمولاً با سطوح منطق کار می‌کنند با دیگر خانواده‌ها سازگاری ندارند. این بدان معنی است که عملیات بین ECL و سایر خانواده مدارهای منطقی مانند خانواده معروف TTL به مدارهای میانجی اضافی احتیاج دارند. این حقیقت که سطوح منطق پایین و بالا نسبتاً نزدیک هم هستند بدین معنی است که ECL از سر و صداهای جزئی برخوردار است که این موضوع خود یک مشکل محسوب می‌شود.
فقط یک شرکت یعنی IBM مدارهای ECL را برای استفاده محصولات خود تولید می‌کند.
منطق تزویج امیتری؛ PECL) positive emitter – coupled logic) یا pseudo – ECL نسخه پیشرفته ECL است؛ که به جای منبع V 5/2 منفی از منبع V5 مثبت استفاده می‌کند. منطق تزویج امیتری مثبت ولتاژ پایین (LVPECL) نوع بهینه PECL است که به جای منبع V5 از منبع V 3/3 مثبت استفاده می‌کند. PECL و LVPECL سیستم‌های سیگنال تفاضلی هستند که اصولاً در مدارهای دارای سرعت بالا و توزیع زمانی به کار می‌روند.
https://en.wikipedia.org/wiki/Emitter-coupled_logic
اینِس ساستره (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه، و مانکن اهل اسپانیا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "شهر گمشده"، "ال‌دورادو"، "فراسوی ابرها"، "ساقدوش" و "ویدوک" اشاره کرد.
لِتیسیا دُلِـرا (؛ زادهٔ ) بازیگر تئاتر و سینما و تلویزیون اهل اسپانیا است. وی از سال ۲۰۰۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "بیمارستان مرکزی"، "پس از کلاس"، "آنکه برایت خواهد خواند"، "فیلم اسپانیایی"، "تصور آرژانتین"، "عروس"، "هولمز و واتسن. روزهای مادرید"، "ورونیکا"، "آخرین روزها" و "جنبه دیگر همبستر شدن" اشاره کرد.
ماکارنا گومس (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل اسپانیا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "جادوگران سوگاراموردی"، "بدن نئونی"، "خانواده مقدس"، "کنش"، "۲۰ سانتی‌متر"، "۳۰ سکه"، "عکاس ماوتهاوزن"، "داجون"، "هولمز و واتسن. روزهای مادرید"، "آدم‌ربایی" و "دردسر قریب‌الوقوع" اشاره کرد.
احسان مازندرانی (زادهٔ ۱۳۶۴) روزنامه‌نگار اهل شیراز است که دانش‌آموخته دانشکده خبر وابسته به ایرنا و مدیرمسئول سابق روزنامه فرهیختگان وابسته به دانشگاه آزاد اسلامی است و از افراد نزدیک به اکبر هاشمی رفسنجانی محسوب می‌شود.
وی از اعضای شوراهای دانش آموزی استان فارس در دورهٔ اصلاحات و مسئول ستاد دانش آموزی سید محمد خاتمی (ائتلاف گروه‌های هجده‌گانه اصلاحات) در جریان انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۸۰ در شیراز بود. مازندرانی فعالیت در حوزه رسانه را از هجده سالگی از طریق گذراندن دوره‌های آموزشی ایرنا در شیراز آغاز کرد و سال ۱۳۸۳ در آزمون ورودی کارشناسی پیوسته دانشگاه آزاد اسلامی رشته علوم ارتباطات اجتماعی گرایش روزنامه‌نگاری واحد شهرستان جهرم فارس پذیرفته شد. وی دبیر خبرگزاری پانا استان فارس، سرپرست خبرگزاری ایلنا استان فارس و همکاری با روزنامه‌های خبرجنوب، نیم نگاه و افسانه را تا سال ۱۳۸۴ در کارنامه خود دارد.
در جریان انتخابات ریاست جمهوری نهم در دوره‌های اول و دوم به عنوان مسئول رسانه‌های ستاد انتخاباتی هاشمی رفسنجانی در شیراز فعالیت کرد. او پس از پذیرش در آزمون سراسری و مصاحبه دانشکده خبر ایرنا، از ادامه تحصیل در دانشگاه آزاد انصراف داد و به تهران آمد و با روزنامه‌هایی چون آفتاب یزد، اسرار، کارگزاران سازندگی، اعتماد، شرق، آرمان امروز و وبگاه‌های خبری بهارستان تهران و جمهوریت همکاری پیوسته و ناپیوسته داشته‌است.
او در سال ۱۳۸۹ موفق به دریافت مدرک کارشناسی خبرنگاری گرایش استراتژیک از دانشکده خبر شد و در سال ۱۳۹۳ رتبه سوم آزمون ورودی کارشناسی ارشد دانشکده خبر ایرنا رشته خبرنگاری حرفه‌ای بین‌المللی شد. عنوان پایان‌نامه مازندرانی در مقطع کارشناسی ارشد، سیاست‌گذاری خبری جمهوری اسلامی ایران است. وی در دوره نخست ریاست‌جمهوری احمدی‌نژاد هم‌زمان با فعالیت در رسانه‌ها، دبیر انجمن اسلامی دانشجویان دانشکده خبر بود که به دلیل انتشار مطلبی در روزنامه اعتماد در سال ۱۳۸۶ با شکایت افرادی نظیر روح‌الله احمدزاده کرمانی و وحید یامین پور تحت تعقیب قرار گرفت اما در نهایت پرونده او مختومه شد.
این روزنامه‌نگار ایرانی در ابتدای سال ۱۳۸۸ به دعوت جواد دلیری سردبیر فعلی روزنامه همشهری به روزنامه فرهیختگان دعوت شد و سفرهای استانی میرحسین موسوی را پوشش داد. او در سال ۱۳۹۰ به پیشنهاد افشین محمدی مدیرمسوول وقت روزنامه فرهیختگان معاون سردبیر روزنامه دانشگاه آزاد شد. پس از برکناری عبدالله جاسبی از ریاست دانشگاه آزاد اسلامی در سال ۱۳۹۰ با دستور فرهاد دانشجو نخستین اخراجی دانشگاه آزاد لقب گرفت. اخراج او از روزنامه فرهیختگان باعث شد تا با دستور هاشمی رفسنجانی رئیس هیئت امنا و هیئت مؤسس دانشگاه آزاد اسلامی از فروردین سال ۱۳۹۱ مشاور مطبوعاتی هیئت امنای آن دانشگاه شود.
در همان سال به پیشنهاد شرکت هواپیمایی ایرآسیا در مالزی برای انتشار مجله فارسی خطوط هوایی این ایرلاین به کوالالامپور رفت و حدود هشت ماه در جنوب شرق آسیا زندگی کرد و پنج شماره از این مجله را منتشر کرد تا اینکه به دلیل تحریم‌های سال ۲۰۱۲ علیه ایران و تعطیلی مسیر کوالالاپور به تهران، به پایتخت بازگشت و معاون سردبیر روزنامه اعتماد شد. مازندرانی در اسفندماه سال ۱۳۹۱ به همراه بیست روزنامه‌نگار دیگر به اتهام عضویت در صفحه فیس بوک جامعه روزنامه‌نگاران ایرانی متشکل از هشتصد خبرنگار، روزنامه‌نگار و عکاس خبری بازداشت و پس از هجده روز در بیست اسفند ماه آزاد شد. برخی منابع علت اصلی بازداشت مازندرانی را تولید و انتشار عکس آزادی مهدی هاشمی بهرمانی فرزند هاشمی رفسنجانی در روزنامه اعتماد اعلام کردند.
وی از جمله روزنامه‌نگاران حامی کاندیداتوری هاشمی رفسنجانی در انتخابات ریاست جمهوری یازدهم بود و از فروردین همان سال ستاد خبری و اطلاع‌رسانی این کاندیدای احتمالی را به همراه تعداد دیگری از روزنامه‌نگاران راه انداخت و پس از ردصلاحیت هاشمی از حسن روحانی حمایت کرد. در نهایت بعد از به قدرت رسیدن اعتدالیون و اصلاح طلبان در خرداد ۱۳۹۲، با حکم رئیس دانشگاه آزاد اسلامی به مدیر مسئولی روزنامه فرهیختگان رسید. وی اولین انتصاب در دانشگاه آزاد اسلامی پس از برکناری فرهاد دانشجو بود و برخی این موضوع را یادآوری اخراج مازندرانی به فرهاد دانشجو تحلیل می‌کردند. در ابتدای ریاست حمید میرزاده بر دانشگاه آزاد اسلامی برای مدتی مسوولیت مرکز اطلاع‌رسانی دانشگاه آزاد اسلامی را هم برعهده داشت. اخراج هفت نفر از فعالان ستادهای انتخاباتی سعید جلیلی و محمدباقر قالیباف از روزنامه فرهیختگان باعث انتشار حواشی زیادی علیه وی شد. پس از حضور علی اکبر ولایتی و فرهاد رهبر در دانشگاه آزاد اسلامی حدود یکصد نفر از فعالان رسانه‌ای از رسانه‌های دانشگاه آزاد اسلامی اخراج شدند اما رسانه‌های تندروی اصولگرا نسبت به انعکاس آن توجهی نشان ندادند.
احسان مازندرانی از ابتدای سال ۱۳۹۳ با حکم اکبر ترکان مسئول راه اندازی خبرگزاری شورای عالی مناطق آزاد و ویژه اقتصادی شد و خبرگزاری فرینا را راه اندازی کرد. او هم‌زمان عضو شوراهای راهبردی فرهنگی و اجتماعی، رسانه و اقتصاد دانش بنیان دانشگاه آزاد اسلامی بود. معاونت اجرایی و معاونت اقتصادی دفتر هیئت امنای دانشگاه آزاد اسلامی و مشاور امور رسانه رئیس دفتر مرکز تحقیقات استراتژیک مجمع تشخیص مصلحت نظام در دوره هاشمی رفسنجانی از دیگر سوابق این روزنامه‌نگار به‌شمار می‌رود.
حضور وی در روزنامه فرهیختگان با موج از حملات رسانه‌های تندرو از جمله خبرگزاری‌های فارس و تسنیم و روزنامه کیهان همراه شد. روزنامه فرهیختگان در دوره حضور مازندرانی حامی دولت حسن روحانی بود و شمارگان این رسانه طی نزدیک به سه سال از هشت هزار به چهل و هشت هزار نسخه در روز افزایش یافت. انتشار ویژه نامه آخوند متفاوت توسط مازندرانی در روزنامه فرهیختگان که دربارهٔ شخصیت سیاسی هاشمی رفسنجانی بود واکنش‌های زیادی در صدا و سیما و رسانه‌های تندرو در پی داشت. این ویژه نامه با قیمت پنج هزار تومان، پنج بار و هر نوبت پنج هزار نسخه تجدید چاپ شد.
مازندرانی در راستای پروژه‌ای که علیه روزنامه‌نگاران حامی دولت آغاز شده بود روز ۱۱ آبان ماه ۱۳۹۴ در منزل خود بازداشت شد.http://www.bbc.com/persian/iran/2016/04/160404_nm_journalist_court_saharkhiz_mazandarani_jail حسن روحانی رئیس جمهوری اسلامی ایران در واکنش به بازداشت وی گفت «این جوانان سرمایه‌های نظام هستند و نباید دلسردشان کنیم.» در رسانه‌های تندرو ابتدا اعلام شد که بازداشت‌ها در راستای مقابله با نفوذ انجام شده اما در جریان روند رسیدگی قضایی مشخص شد این بازداشت در ادامه همان پرونده مختومه شده سال ۱۳۹۱ بوده‌است. به گفته محمود علیزاده طباطبایی، یکی از وکلای احسان مازندرانی، بحث نفوذ در این پرونده مطرح نیست. وی در دادگاه بدوی به اتهام توهین به مقامات از طریق زیر سؤال بردن حکم زندان مهدی هاشمی و ماده ۶۱۰ قانون مجازات اسلامی با مصداق ترتیب دادن صحنه خواندن بیانیه توسط مهدی هاشمی در مقابل بازداشتگاه اوین، انتشار فیلم خداحافظی هاشمی رفسنجانی با فرزندش مهدی پیش از عزیمت به زندان معروف به فیلم وداع و چت کردن با مسعود بهنود در سال ۱۳۹۱ به هفت سال حبس تعزیری از سوی قاضی مقیسه رئیس شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب محکوم شد.http://www.bbc.com/persian/iran/2016/05/160504_l10_fgh_mazandarani_saharkhiz صادق لاریجانی رئیس قوه قضاییه ایران یک روز پس از انتشار فیلم وداع در واکنشی گفته بود که این فیلم را ساخته‌اند تا احکام قوه قضاییه را زیر سؤال ببرند.
یاسر هاشمی فرزند هاشمی رفسنجانی پس از اعلام حکم بدوی در یادداشتی در حمایت از احسان مازندرانی نوشت که از شنیدن آن شوکه شده‌است.http://www.ensafnews.com/27362/یادداشت-یاسر-هاشمی-برای-احسان-مازندرا/ احسان مازندرانی در اعتراض به این رویه که آن را کینه توزانه خواند بارها دست به اعتصاب غذا زد و اعلام کرد جز التزام به قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و انجام وظایف روزنامه‌نگاری قدمی برنداشته‌است و خواستار برگزاری علنی دادگاه و انتشار حکم خود شد.http://ir.voanews.com/content/iran-justice-journalist/3338822.htmlhttp://www.radiofarda.com/content/f7-ehsan-mazandarani-has-been-move-to-unknown-location/27750514.html شعبه ۳۶ دادگاه تجدیدنظر استان تهران مستقر در دادگاه انقلاب به ریاست قاضی زرگر در سال ۱۳۹۵ به تعدیل حکم دادگاه بدوی و کاهش آن به دو سال رای داد. در حکم تجدید نظر مازندرانی تأکید شده شواهد نشان می‌دهد نامبرده مسئله‌ای با نظام جمهوری اسلامی ایران، قانون اساسی و رهبر جمهوری اسلامی ایران ندارد. وی بیش از یک ماه پس از درگذشت هاشمی رفسنجانی در ۲۳ بهمن ماه ۱۳۹۵ از زندان آزاد شد اما کمتر از یک ماه بعد در تاریخ ۲۲ اسفند ماه با اعلام اینکه به صورت اشتباه از زندان آزاد شده دوباره بازداشت و به زندان بازگردانده شد. به گفته کارشناسان حقوقی این موضوع برای نخستین بار از ابتدای نگارش قانون مدنی اتفاق افتاده‌است.
هوشنگ پوربابایی موکل احسان مازندرانی در تاریخ سه‌شنبه ۹ آبان ۱۳۹۶ اعلام کرد: ظهر امروز مطلع شدم، موکلم آقای مازندرانی با اتمام دوران محکومیتش از زندان اوین آزاد شدند. وی ادامه داد: آقای مازندرانی در دادگاه بدوی به هفت سال حبس محکوم شده بودند اما پس از درخواست تجدیدنظر، موکلم از سوی دادگاه تجدیدنظر به دو سال حبس محکوم شدند و امروز نیز با پایان این دوره، آقای مازندرانی از زندان آزاد شدند. وی مدت چهل و هفت روز نیز بیشتر از موعد قانونی در حبس نگه داشته شد. احسان مازندرانی پس از آزادی با انتشار توییتی اعلام کرد همچنان به پژوهش در حوزه رسانه و پرونده‌های مهم سیاسی به عنوان روزنامه‌نگار محقق در چارچوب قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران ادامه خواهد داد.
وی در حال حاضر مدیر دپارتمان ارتباطات و رسانه کنگره دائمی بزرگداشت هاشمی رفسنجانی است که ریاست آن بر عهده محمد هاشمی برادر هاشمی رفسنجانی و یاسر هاشمی فرزند هاشمی رفسنجانی است.
http://www.saat24.news/news/304986/
پیست جایزه بزرگ ملبورن () یک پیست ورزش‌های موتوری در شهر ملبورن، استرالیا است.
این پیست که معمولاً برای مسابقات فرمول یک استفاده میشود در سال ۱۹۵۳ افتتاح شده و ظرفیت آن ۱۲۰٬۰۰۰ نفر است.
پیست بین‌المللی بحرین یک پیست ورزش‌های موتوری در شهر صخیر، بحرین است.
این پیست که معمولاً برای مسابقات فرمول یک استفاده می‌شود در سال افتتاح شده و ظرفیت آن ۷۰٬۰۰۰ نفر است. مسابقات جایزه بزرگ بحرین در این پیست برگزار می‌شود.
پیست بین‌المللی شانگهای () یک پیست ورزش‌های موتوری در شهر شانگهای، چین است.
این پیست که معمولاً برای مسابقات فرمول یک استفاده می‌شود در سال ۲۰۰۴ افتتاح شده و ظرفیت آن ۲۰۰٬۰۰۰ نفر است.
ناتالیا سانچس (؛ زادهٔ ) خواننده و بازیگر اهل اسپانیا است. وی از سال ۲۰۰۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "خانواده سرانو" و "وارثان زمین" اشاره نمود.
لولیتا فلورس (؛ زادهٔ ) بازیگر، خواننده و مجری تلویزیون اهل اسپانیا است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "بیمارستان مرکزی" و "زندگی جنون‌آمیز" اشاره نمود.
اِستیبالیس گابیلوندو (؛ زادهٔ ۱۶ نوامبر ۱۹۷۶) یک هنرپیشه و روزنامه‌نگار اهل اسپانیا است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است می‌توان به «"بیمارستان مرکزی"» اشاره نمود.
ماریا پُخالته (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل اسپانیا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "توی بوی"، "۷ زندگی"، "این به نفع خود شماست" و "آزادی‌خواه" اشاره کرد.
علی مسعود انصاری (زاده ۲۴ نوامبر ۱۹۶۷ در رمhttp://www.encyclopedia.com/article-1G2-3034400017/ansari-ali-m-1967.html) استاد تاریخ مدرن با گرایش خاورمیانه در دانشگاه سنت‌اندروز
اسکاتلند است، در آنجا مؤسسه ایران‌شناسی را بنیانگذاری کرده و مدیریت آن را هم برعهده دارد.
انصاری لیسانسش را از کالج دانشگاهی لندن، فوق لیسانسش را از دانشگاه کینگز لندن و پی‌اچ‌دی‌اش را هم از دانشگاه مدرسه مطالعات مشرق‌زمین و آفریقای لندن گرفت.
انصاری عضو پیوسته چاتم‌هاوس و شورای اداره‌کنندگان مؤسسهٔ بریتانیایی ایران‌شناسی است.
او در کنفرانس‌ها و حوادث مربوط به ایران از جمله در مورد «مجلس جدید ایران» در بنیاد آمریکای نوین به‌طور منظم سخنرانی می‌کند. از بین نشریات دیگر مقالاتش بیشتر در گاردین، ایندیپندنت و نیواستیتس‌من منتشر می‌شود.
در سال ۲۰۰۶ انصاری به عنوان همکار انجمن سلطنتی ادینبورگ و آکادمی ملی علوم اسکاتلند انتخاب شد.
انصاری پسر مریم دریابیگی و احمدعلی مسعود انصاری، پسرخالهٔ فرح پهلوی، است. او در سال ۲۰۱۰ با مرجان اسفندیاری ازدواج و پس از آن در چاتم‌هاوس جشنی برگزار کرد.
اقتصاد رفاه بخشی از علم اقتصاد است که با استفاده از تکنیک‌های اقتصاد خرد سعی در اندازه‌گیری رفاه کل دارد. یک روش متداول با بدست آوردن یا فرض کردن وجود تابع رفاه اجتماعی آغاز می‌گردد. سپس از این تابع در رتبه‌بندی توزیع‌های مختلف منابع در جهت بدست آوردن بهترین توزیع به کار گرفته می‌شود. در تخصیص کارای منابع داشته ضمن آنکه اثرهای توزیعی آن را نیز مدنظر قرار می‌دهد. این رویکرد بیش از سایر رویکردها درزمینه خط‌مشی‌گذاری عمومی مورد استفاده قرارگرفته‌است. اقتصاددانان رفاه محور معتقدند بازارها نمی‌توانند منابع را همواره به شکل اثربخش توزیع کنند و به اعتقاد آن‌ها در چنین مواردی که آن را «نارسایی‌های بازار» نام‌گذاری می‌کنند، نهادهای سیاسی باید به‌عنوان مکمل یا جایگزین بازار وارد عمل شوند. اصول اقتصاد رفاه نخستین بار توسط «آلفرد پی گو» تدوین شد. اقتصاددانان رفاه معتقدند مسئولیت اصلاح این نارسایی‌های بازار به عهده دولت‌ها است، زیرا پیامدهایِ اجتماعیِ بهینه، از تصمیم‌گیری ناهماهنگ افراد به‌دست نخواهد آمد و کاراترین راه برای مداخله، کم‌هزینه‌ترین راه‌حل است و شیوه مورد استفاده برای تعیین آن، تجزیه و تحلیلِ هزینه سود است.
در اقتصاد رفاه دو قضیه اساسی رفاه وجود دارد. قضیه اول رفاه بیان می‌کند در صورت وجود فروض مشخصی بازار رقابت آزاد به توزیع کارامد ("پرتو") می انجامد. این نتیجه از منطق دستان پنهان ادم اسمیت تبعیت می‌کند. قضیه دوم بیان می‌دارد در صورت وجود فروض مشخص بیشتری, هر نتیجه بهینه پرتو توسط بازار رقابت آزاد قابل دست‌یابی است. برای دست‌یابی به یک بهینه پرتو در نظر گفته شده نیاز به یک توزیع ثروت خاص خواهد بود. از این رو برنامه‌ریز مرکزی می‌تواند به کمک یک تابع رفاه اجتماعی و یک باز توزیع ثروت به رفاه اجتماعی بهینه دست یابد.
فرض می‌کنیم مصرف کننده‌ای داری ثروت ثابت w و بزرگ‌تر از صفر باشد. بردار قیمت اولیه را °p در نظر می‌گیریم. هدف اندازه‌گیری تغییر رفاه مصرف‌کننده است اگر بردار قیمت از °p به p¹ تغییر کند. این تغییر می‌تواند به دلیل یک سیاست دولت همچون مالیات یا یک تغییر قیمت در بازار صورت گیرد. فرض می‌کنیم که رابطه مطلوبیت مصرف‌کننده را داریم. به‌طور مثال ممکن است از روی تقاضای والراسی مصرف‌کننده (x(p,w این رابطه بدست آمده باشد. در صورت وجود رابطه مطلوبیت مصرف‌کننده به راحتی می‌توان به کمک تابع مطلوبیت غیرمستقیم (v(p,w نتیجه گرفت که آیا وضعیت مصرف‌کننده با این تغییر قیمت بهتر شده‌است یا خیر. رفاه مصرف‌کننده کاهش یافته‌است اگر و تنها اگر v(p¹,w)-v(p° ,w)<0.
اگرچه هر تابع مطلوبت غیرمستقیم می‌تواند برای این مقایسه مورد استفاده قرار گیرد اما ردهٔ خاصی از توابع مطلوبیت غیرمستقیم از اهمیت بیشتری برخوردارند زیرا به اندازه‌گیری تغییرات رفاه بر واحد پول منجر می‌گردد. این دسته "توابع مطلوبیت غیر مستقیم پولی" نام دارد و به وسیله تابع هزینه بدست می‌آید. بدین صورت که برای هر تابع مطلوبیت غیرمستقیم (..)v و یک بردار قیمت دلخواه p تابع ((x(p,v(p,w را لحاظ خواهیم کرد. این تابع, ثروت مورد نیاز برای دست‌یابی به سطح رفاه (v(p,w وقتی سطح قیمت‌ها p است را به ما می‌دهد. حال سؤال اصلی این است که چه سطح قیمتی را باید در این تابع قرار داد. دو انتخاب طبیعی برای قیمت, سطح قیمت اولیه p¹ و سطح قسمت بعد از تغییرات قمیتی p² خواهد بود. این دو قیمت به دو اندازه‌گیری معروف برای تغییرات رفاه, تغییرات معادل (EV) و تغییرات جبرای (CV) که سر آغاز آن به "هیلس" (1939) بر می‌گردد, می‌انجامد. با قرار دادن (u°=v(p°,w و (u¹=v(p¹,w و اینکه (w=e(p°,u°)=e(p¹,u¹ تعریف خواهیم کرد
EV(p°,p¹,w)=e(p°,u¹) - e(p°,w) = e(p°,u¹) - w
(°CV(p°,p¹,w)=e(p¹,u¹) - e(p¹,w) = w - e(p¹,u.
Microeconomic Theory by Andreu Mas-Colell Michael D. Whinston and Jerry R. Green. New York Oxford OXFORD UNIVERSITY PRESS 1995
پیست شهر باکو () یک پیست ورزش‌های موتوری در شهر باکو، جمهوری آذربایجان است.
این پیست که معمولاً برای مسابقات فرمول یک استفاده می‌شود، دارای ظرفیت ۲۸٬۰۰۰ نفر است.
وی‌آی‌سی-۲۰ ؛ (در ژاپن به نام VIC-1001) یک کامپیوتر خانگی ۸-بیت است که توسط شرکت کمودور بیزینس ماشینزCommodore Business Machines فروخته می‌شد. این کامپیوتر در سال ۱۹۸۰ (سه سال پس از کمودور پی‌ای‌تی، اولین کامپیوتر خانگی کمودور) معرفی شد. این دستگاه اولین کامپیوتر تاریخ است که به فروش یک میلیون دستگاه رسید.
یکی از اهداف اصلی تولید کامپیوتر VIC-20، مقرون به صرفه تر بودن آن نسبت به کامپیوتر PET بود. این سیستم دارای ۵ کیلوبایت حافظه رم استاتیک و سی پی یو «ام‌اواس ۶۵۰۲» است. تراشه ویدئویی این سیستم ام‌اواس VIC نام دارد که در سال ۱۹۷۷ توسط Al Charpentier و به قصد پخش تصاویر ویدئویی رنگی برای استفاده در ترمینال‌های ارزان قیمت و کنسول‌های بازی، ساخته شد اما شرکت کمودور نتوانست بازار مناسبی برای فروش این تراشه گرافیکی پیدا کند. در سال ۱۹۷۹ و به منظور رقابت با اپل ۲، جک ترامیل (مدیر عامل آن زمان کمودور) از مهندسان این شرکت خواست تا سیستمی تولید کنند با خصوصیات اپل ۲ که بتواند در نمایشگاه بین‌المللی سی‌ئی‌اس ژانویه ۱۹۸۰ آن را معرفی کند. به همین دلیل «چاک پدل»Chuck Peddle و «بیل سیلر»Bill Seiler شروع به طراحی یک کامپیوتر جدید با نام TOI نمودند.
پروژه TOI موجودیت نیافت و دلیل اصلی آن هم وجود تراشه ام‌اواس ۶۵۶۴ برای ایجاد صفحه نمایش ۸۰ ستون بود. این تراشه در پروژه TOI استفاده نشد و علت آن نیاز به حافظه استاتیک بسیار گرانقیمت رم در کنار این تراشه بود. در همان زمان یکی از مهندسان ام‌اواس تکنولوژی (که تحت مالکیت کمودور بود) به نام «رابرت یانس»Robert Yannes اقدام به طراحی یک کامپیوتر در منزل نموده بود. این کامپیوتر که MicroPET نام داشت با کمک Al Charpentier و Charles Winterble به مرحله پیش تولید هم رسید. در حالی که پروژه TOI به سرانجام نرسیده بود، جک ترامیل به محض برخورد با MicroPET دستور داد تا این کامپیوتر جدید به تولید انبوه رسیده و به صورت کاملاً محدود در نمایشگاه سی‌ئی‌اس معرفی شود.
مدل پیش تولیدی «رابرت یانس» برای رسیدن به یک کامپیوتر واقعی نیاز به افزودنی‌های زیادی داشت. به همین دلیل «رابرت راسل»Robert Russell از شرکت کمودور اقدام به طراحی و بازنگری این پروژه با نام رمز «ویکسن»Vixen نمود. موارد اضافه شده توسط راسل، شامل یک درگاه سیستم عامل (کرنل و مفسر بیسیک) که توسط «جان فیگانس»John Feagans برای کمودور پی ای تی طراحی کرده بود، یک کاراکتر ست (مجموعه فونت)، یک درگاه ورودی جوی استیک سازگار با آتاری ۲۶۰۰ و یک درگاه رام کارتریج، بودند. درگاه سریال IEEE 488 از رابط کاربری کامپیوتر CBM-488 الهام گرفته و توسط «گلن استارک»Glen Stark طراحی گردید. بعضی از قابلیت‌های دیگر مانند حافظه اضافه شونده بر روی مادربورد توسط «بیل سیلر» طراحی شده بود. تیم طراحی VIC 20 که شامل پنج نفر بودند به خود لقب «کماندوهای وی‌آی‌سی»VIC Commandos داده بودند. در آن دوران موجودی انبار تراشه‌های ۱ کیلوبیت SRAM شرکت کمودور بسیار زیاد بود به همین دلیل ترامیل تصمیم گرفت این تراشه در کامپیوتر جدید هم مورد استفاده قرار بگیرند. نتیجه نهایی کامپیوتری بود که بیشتر شبیه سیستم‌های PET یا TOI بود، تا کامپیوتر ابداعی «یانس».
در همایش مدیران کل کمودور در آوریل ۱۹۸۰ و در حوالی لندن، جک ترامیل آشکارا اعلام کرد خواستار یک کامپیوتر رنگی و ارزان قیمت است. هنگامی بقیه اعضای همایش در مورد این خواسته چک ترامیل اقدام به بحث کردند، ترامیل گفت: «ژاپنی‌ها دارند می‌آیند، بنابراین ما هم باید ژاپنی شویم.» فلسفه او این بود که «کامپیوترها برای همه هستند، نه فقط برای کاربردهای خاص و محدود». در این همایش که با شرکت Michael Tomczyk (استراتژیست و بازاریاب جدید و دستیار رئیس شرکت)، Tony Tokai (مدیرعامل کمودور-ژاپن) و Kit Spencer (مدیر اجرایی شعبه انگلستان) برگزار شد، این پروژه موفق به رأی آوردن شد. در مرحله بعد، پروژه به مهندسان ژاپنی کمودور در کشور ژاپن واگذار گردید و نتیجه کار، تولید کامپیوتر VIC-1001 برای بازار ژاپن بود. کامپیوتر VIC-20 در کشور ژاپن با نام VIC-1001 و قبل از عرضه آن در بازار آمریکا، بازاریابی و به فروش رفت.
پس از پایان همایش و بازگشت مدیران شرکت به کالیفرنیا، Tomczyk مطلب ۳۰ صفحه‌ای برای جک ترامیل نوشت و در آن پیشنهادهایی جهت کامپیوتر جدید ارائه کرد. این پیشنهادها شامل کلیدهای کاربردی قابل برنامه‌ریزی (برای رقابت با کامپیوترهای ژاپنی)، صفحه کلید کامل در سبک ماشین تحریر و یک درگاه RS-232 بود. Tomczyk اصرار داشت تا کامپیوتر جدید «کاربر-پسند» و قیمت آن ۲۹۹٫۹۵ دلار آمریکا باشد. او یک گروه کوچک از علاقه‌مندان را جهت بازاریابی استخدام کرد، همچنین با شعبه‌های بریتانیا و ژاپن تعامل نزدیکی انجام داد تا بتوانند بسته‌های رنگی، کتابچه‌های راهنما و اولین موج برنامه‌های نرم‌افزاری را (اغلب بازی و برنامه‌های کاربردی خانگی) تولید کنند.
در همین حین با «اسکات آدامز»Scott Adams (طراح اولین بازی‌های ماجرایی کامپیوتری) تماس گرفته شد و تقاضای ساخت یک سری از بازی‌های ماجراجویی برپایه متن به او داده شد. با کمک مهندسان، پنج عدد از بازی‌های ماجراجویی توسط آدامز برای کامپیوتر VIC پورت گردید. محدودیت حافظه این کامپیوتر باعث شد تا به جای بارگذاری معمولی بازی از طریق نوار کاست، این بازی‌ها بر روی کارتریج رام منتشر شدند. این پنج بازی تولید شده بر روی کارتریج در مجموع ۱٬۵۰۰٬۰۰۰ دلار بر روی کمودور فروش نمود.
در حالی که کامپیوتر PET توسط فروشندگان خاصی عرضه می‌شد، VIC-20 به وسیله خرده فروشان و به خصوص مغازه‌های اسباب بازی فروشی هم عرضه گردید. فروشگاه‌های زنجیره‌ای K-Mart برای اولین بار در تاریخ خود اقدام به فروش سیستم کامپیوتری نمودند که این سیستم، همان کامپیوتر VIC-20 بود. شرکت کمودور برای تبلیغات تلویزیونی از «ویلیام شاتنر» هنرپیشه معروف سریال پیشتازان فضا استفاده کرد. همچنین «هنری مورگان»Henry Morgan کمدین معروف تلویزیونی آن دوران، در بسیاری از تبلیغ‌های این کامپیوتر حضور داشت.
کامپیوتر VIC-20 فقط ۵ کیلوبایت حافظه رم داشت که پس از بوت شدن دستگاه، تنها ۳٫۵ کیلوبایت (به طور دقیق ۳۵۸۳ بایت) حافظه برای کاربر در دسترس بود. این میزان حافظه دقیقاً معادل با تعداد کلمات چاپ شده در یک صفحه کاغذی بود. کاربران می‌توانستند حافظه این کامپیوتر را با استفاده از کارتریج‌های اضافه شونده حافظه، تا ۴۰ کیلوبایت افزایش دهند که در نهایت ۲۷٫۵ کیلوبایت برای استفاده از برنامه‌های بیسیک در اختیار کاربر قرار می‌گرفت.
در سال ۱۹۸۱ Tomczyk با یک گروه مهندسی خارج از شرکت کمودور ارتباط برقرار کرد و از آن‌ها خواست تا برای این کامپیوتر یک مودم بسازند. این مودم که به صورت کارتریج ساخته شد، «وی‌آی‌سی مودم»VICModem نام گرفت و با قیمت ۹۹ دلار، به عنوان اولین مودم ارزان قیمت زیر ۱۰۰ دلار به بازار عرضه شد. «وی‌آی‌سی مودم» همچنین به عنوان اولین مودمی می‌باشد که موفق شد به فروش بالای یک میلیون برسد. این مودم به قیمت ۱۹۷ دلار همراه با سرویس رایگان The Source، CompuServe و Dow Jones ارائه می‌گردید. Tomczyk همچنین اقدام به ایجاد یک شبکه کاربری به نام «شبکه اطلاعات کمودور»Commodore Information Network نمود که کاربران از طریق آن قادر به تبادل اطلاعات و دریافت پشتیبانی از شرکت بودند. در سال ۱۹۸۲ اعلام شد که ترافیک این شبکه بر روی سرویس CompuServe بزرگتر از بقیه سرویس‌های آنلاین آن زمان بوده است.
در سال ۱۹۸۲ کامپیوتر VIC-20 با فروش ۸۰۰٬۰۰۰ دستگاه، بهترین فروش را در میان کامپیوترهای دیگر داشت. در پایان همان سال فروش دستگاه به بیش از یک میلیون (حدود ۹۰۰۰ دستگاه در روز) رسید. در تابستان شرکت کمودور از کامپیوتر کمودور ۶۴ رونمایی کرد، این کامپیوتر جدید، سیستم پیشرفته تری نسبت به VIC-20 بود و دارای ۶۴ کیلوبایت حافظه رم و قابلیت‌های گرافیکی و صوتی پیشرفته تری بود. کاهش فروش اولیه VIC-20 به دلیل مشکلات و کمبودهای نرم‌افزاری بود. اما در اواسط سال ۱۹۸۳ فروش این سیستم به طور غیرمنتظره‌ای کاهش پیدا کرد و در نهایت تولید این سیستم در ژانویه ۱۹۸۵ متوقف شد. آخرین لوازم جانبی رسمی و تجاری این سیستم، VIC-Talker (سینث سایزر صوتی) بود، در همین رابطه مجله Ahoy! در ژانویه ۱۹۸۶ نوشت: «باور بکنید یا نه، یک ابزار جدید برای VIC... ما را شگفت زده کرد»
قبل از عرضه رسمی VIC-20، یکی از مسئولین اجرایی شرکت اعلام کرد «مستندات کافی برای علاقه‌مندان و برنامه نویسان وجود دارد که می‌توانند تخیلات و خواسته‌های خود را بر روی این سیستم جدید پیاده نمایند.» به دلیل حافظه کم و رزولوشن پایین این سیستم در مقایسه با کامپیوترهای هم عصر خود، VIC-20 در اصل برای مصارف آموزشی و بازی‌ها استفاده می‌شد. با این حال برنامه‌های کاربردی مانند صفحه‌های گسترده و مالی خانگی نیز برای این دستگاه ساخته شد.
مجله‌های کامپیوتری بسیاری بر اساس این سیستم اقدام به فروش ویژه نامه و نشریه‌های مختلف نمودند. از جمله می‌توان به کامپیوت!، ، RUN، Ahoy! و اشاره کرد. این مجلات برنامه‌های مختلفی را برای VIC-20 منتشر کردند و بسیاری از کاربران این کامپیوتر، با کندوکاو در این برنامه‌ها، برنامه‌نویسی را یادگرفتند.
سهولت برنامه‌نویسی VIC و در دسترس بودن مودم ارزان، باعث شده بود تا این کامپیوتر دارای کتابخانه بزرگی از نرم‌افزارهای رایگان شود که توسط کاربران ساخته شده بود (البته کوچکتر در مقایسه با کمودور ۶۴)، این نرم‌افزارها از طریق سرویس‌های آنلاین مانند CompuServe و بی بی اس، یا به صورت آفلاین و از طریق پست الکترونیک در گروه‌های کاربران، منتشر می‌شد.
قیمت پایین VIC باعث شد در شهر فورت پیرس فلوریدا، از این سیستم جهت اجرای یوتیلیتی اندازه‌گیری ورودی و خروجی دو عدد از ژنراتورها استفاده و نتیجه آن بر روی نمایشگرها به نمایش درآید. این یوتیلیتی قادر به استفاده از چندین رایانه VIC و کمودور ۶۴ بود.
بر اساس تخمین فروشنده‌های تجاری، حدود ۳۰۰ عنوان نرم‌افزار بر روی کارتریج و بیش از ۵۰۰ عنوان بر روی نوار کاست برای این سیستم موجود بود. در مقام مقایسه می‌توان به تعداد حدود ۹۰۰ عنوان موجود بر روی آتاری ۲۶۰۰ (معروف‌ترین کنسول بازی آن دوران) اشاره کرد. بسیاری از بازی‌های موجود بر روی کارتریج، به محض روشن شدن سیستم VIC-20 اجرا می‌شدند، در مقابل بازی‌های موجود بر روی نوار کاست بودند، که باید زمان نسبتاً طولانی را جهت بارگذاری صرف می‌کردند. البته تعداد کمی نرم‌افزار کاربردی نیز بر روی فلاپی دیسک برای این سیستم منتشر گردید.
مجله بایت در سال ۱۹۸۳ یک سری مقالات تکنیکی در مورد VIC-20 منتشر کرد:
اقتصاد نهادگرایی یا انستیتوسیونالیسم شاخه‌ای از اقتصاد است که نقش نهادها و روند تکامل فرهنگی-اجتماعی جوامع را در شکل‌گیری رفتار اقتصادی، مورد تأکید قرار می‌دهد. تورستاین وبلن (Thorstein Veblen) با انتقاد از تئوری‌های اقتصادی ایستا که بیشتر مرسوم بودند، بنیان‌های اولیهٔ دیدگاه نهادگرایی را بنا نهاد. از نگاه وبلن، نهادها نحوهٔ استفاده از تکنولوژی را تعیین می‌کنند. از این رو، بین نهادهای «سودمند» (Instrumental) و نهادهای «تشریفاتی» (Ceremonial) تفاوت قائل شد. این تفاوت به «دیکوتومی وبلن» مشهور شد و تمرکز اصلی اقتصاد نهادگرایی واقع گردید. اقتصاد نهادگرایی بر مطالعهٔ وسیع‌تر نهادها تأکید دارد و بازارها را نتیجهٔ روابط درونی پیچیده، میان نهادهای گوناگون می‌داند؛ برای مثال، افراد، بنگاه‌ها، دولت‌ها، و هنجارهای اجتماعی نهاد به حساب می‌آیند. این نگاه اقتصاد نهادگرایی همچنان به عنوان یک رویکرد دگراندیشانه، پیشتاز باقی مانده‌است.Warren J. Samuels ([1987] 2008). "institutional economics," "The New Palgrave: A Dictionary of Economics". چکیده.
نهادگرایی «سنتی» مخالف ساده‌سازی نهادها به سلیقه، تکنولوژی، یا ماهیت است (به مغالطهٔ ماهیت‌گرایانه نگاه کنید). سلایق (در کنار انتظارات از آینده، عادت‌ها، و انگیزه‌ها) نه تنها ماهیت نهادها را تعیین نمی‌کنند، بلکه توسط نهادها شکل می‌گیرند و برایشان محدودیت تعیین می‌شود. اگر مردم به‌طور مداوم در نهادها زندگی و کار کنند، نگاهشان به دنیا توسط همان نهادها تعیین می‌شود. اساسا نهادگرایی سنتی (و همچنین نقطهٔ مقابل امروزی آن، اقتصاد سیاسی نهادگرایانه) بر دو چیز تأکید دارد: بنیان‌های قانونی در هر اقتصاد و روندهای تکاملی، عادت‌شده، یا ارادی که موجب شکل‌گیری نهادها یا تغییر آن‌ها می‌شوند. اقتصاد نهادگرایی به جای آن که سلایق پایدار، عقلانیت، و تعادل را به عنوان فرض بپذیرد، توجهش را معطوف یادگیری، عقلانیت محدود، و تکامل فرهنگی-اجتماعی می‌کند. در نیمهٔ نخست قرن بیستم، نهادگرایی یکی از بخش‌های اصلی مطالعات اقتصادی در آمریکا بود و مورد توجه اقتصاددانان مشهوری همچون تورستاین وبلن (Thorstein Veblen)، وزلی میشل (Wesley Mitchell)، و جان کامونز (John R. Commons) قرار داشت.Malcolm,Dewey and Reese Rutherford (2008). "institutionalism, old," "The New Palgrave Dictionary of Economics", 2nd Edition, v. 4, pp. 374–81. چکیده. برخی نهادگرایان، کارل مارکس را نیز متعلق به نگاه نهادگرایانه می‌دانند زیرا وی نظام سرمایه‌داری را یک سیستم اجتماعی حاصل از جبر تاریخی توصیف کرد. دیگر نهادگرایان با توصیف مارکس از سرمایه‌داری مخالفند و با وجودی که برخی ویژگی‌های اصلی سرمایه‌داری (مثل بازارها، پول، یا مالکیت خصوصی) را در حال تکامل در نظر می‌گیرند، اما دلیل به وجود آمدنشان را اعمال ارادی افراد می‌دانند.
یکی از گونه‌های نهادگرایی، اقتصاد نهادگرایی جدید نام دارد که از اواخر قرن بیستم پدید آمد و پیشرفت‌های اخیر اقتصاد نئوکلاسیک را با نهادگرایی ادغام کرد. از زمان انتشار کتاب "بنیان‌های حقوقی سرمایه‌داری" در سال ۱۹۲۴ توسط جان کامونز، حقوق و اقتصاد به یکی از موضوعات عمدهٔ اقتصادی تبدیل شد. از آن زمان تاکنون، اختلاف نظرهای زیادی دربارهٔ نقش قانون (به عنوان یک نهاد رسمی) در رشد اقتصادی وجود داشته‌است.Li, Rita Yi Man and Li, Yi Lut (2013) The relationship between law and economic growth: A paradox in China Cities, Asian Social Science, Vol. 9, No. 9, pp. 19–30, http://papers.ssrn.com/sol3/papers.cfm?abstract_id=2290481 اقتصاد رفتاری نیز یکی دیگر از ویژگی‌های متمایز اقتصاد نهادگرایی است که اساس آن را یافته‌های روان‌شناسی و علوم شناختی تشکیل می‌دهند (به جای فروض خام دربارهٔ رفتار اقتصادی افراد).
تورستاین وبلن (۱۹۲۹–۱۸۵۷) نخستین و تأثیرگذارترین کتاب خود را، با نام "تئوری طبقهٔ مرفه"، در سال ۱۸۹۹ و زمانی که در دانشگاه شیکاگو فعالیت داشت نوشت.Heilbroner, Robert (2000) [1953]. The Worldly Philosophers (seventh ed.). London: Penguin Books. pp. 221, 228–33, 244 وی در این کتاب به بررسی انگیزهٔ افراد در نظام سرمایه‌داری، برای مصرف‌گرایی ظاهری و جلوه دادن ثروتشان به عنوان نوعی موفقیت پرداخت. دیگر پدیدهٔ مورد بررسی در این کتاب، رفاه (فراغت) ظاهری بود. مفهوم مصرف‌گرایی ظاهری در مغایرت مستقیم با نگاه نئوکلاسیک قرار داشت که سرمایه‌داری را کارآمد می‌پنداشت.
در کتاب "تئوری فعالیت تجاری" که در سال ۱۹۰۴ منتشر شد، وبلن انگیزه‌های تولید صنعتی برای استفادهٔ مردم را، متفاوت از انگیزه‌های استفاده [یا سوءاستفاده] از زیرساخت‌های صنعتی برای رسیدن به سود، معرفی می‌کند. از نگاه وبلن، با توجه به این که شرکت‌ها انگیزهٔ دوم (رسیدن به سود) را دنبال می‌کنند، انگیزهٔ اول (استفادهٔ مردم) معمولاً محقق نمی‌شود. اقدامات شرکت‌ها و به وجود آمدن مونوپولی‌ها، موجب محدود شدن تولید و پیشرفت‌های تکنولوژیک می‌شوند. شرکت‌ها از سرمایه‌های موجودشان حفاظت می‌کنند و با استفاده از اعتبارات بانکی، آن را به شدت افزایش می‌دهند؛ این اقدامات شرکت‌ها منجر به رکودهای طولانی‌مدت می‌شود و همچنین با توجه به قدرت سیاسی بالایی که شرکت‌ها دارند، مخارج نظامی و وقوع جنگ نیز افزایش می‌یابد. در این دو کتاب که اولی به انتقاد از مصرف‌گرایی و دومی به انتقاد از منفعت‌طلبی می‌پردازد، هیچ اشاره‌ای به تغییر وضع موجود نشده‌است.
در دههٔ ۲۰ میلادی و پس از سقوط بازار بورس آمریکا، هشدارهای تورستاین وبلن در ارتباط با ولخرجی مصرف‌کنندگان و لزوم ایجاد نهادهای مالی مناسب، به نظر درست می‌آمدند.
تورستاین وبلن در سال ۱۸۹۸ مقاله‌ای با عنوان «چرا اقتصاد یک علم تکاملی نیست» منتشر کردVeblen, Th. 1898 "Why is Economics Not an Evolutionary Science", "The Quarterly Journal of Economics", 12. و در نتیجهٔ آن، پیشرو اقتصاد تکاملی نام گرفت.
جان کامونز (۱۹۴۵–۱۸۶۲) با انتشار کتاب "اقتصاد نهادگرایی" در سال ۱۹۳۴، اندیشهٔ اساسی خود را مطرح کرد. از نگاه او، اقتصاد شبکه‌ای از ارتباطات بین افراد است که خود این افراد انگیزه‌هایی متفاوت از هم دارند. مونوپولی‌ها، شرکت‌های بزرگ، مذاکرات اتحادیه‌های کارگری، و چرخه‌های تجاری بی‌ثبات در اقتصاد وجود دارند. با این وجود، همهٔ آن‌ها در از بین بردن اختلاف نظرهایشان، انگیزهٔ مشترکی دارند.
به اعتقاد کامونز، دولت باید در اختلاف نظرهای میان این گروه‌ها میانجی‌گری کند. خود کامونز وقت زیادی را صرف مشارکت در بسیاری از تصمیمات میانجی‌گری دولت می‌کرد و مشاوره ارائه می‌داد.
وزلی کلیر میشل (۱۹۴۸–۱۸۷۴) اقتصاددانی آمریکایی بود که به واسطهٔ پژوهش‌های تجربیش دربارهٔ چرخه‌های تجاری شناخته شد. او همچنین از بنیانگذاران دفتر ملی پژوهش‌های اقتصادی آمریکا (NBER) بود و به مدت ۲ سال به عنوان نخستین مدیر تحقیقاتی این مؤسسه فعالیت کرد. تورستیان وبلن، جیمز لافلین (James laughlin)، و جان دویی (John Dewey) از استادهای سرشناس میشل بودند.
کلارنس ادوین آیرس (۱۹۷۲–۱۸۹۱) به عنوان متفکر اصلی مکتب اقتصاد نهادگرایی تگزاس شناخته می‌شود. آیرس نظرات تورستاین وبلن دربارهٔ «دیکوتومی تکنولوژی و نهادها» گسترش داد و جنبه‌های بدیع ساختارهای اقتصادی را متفاوت از جنبه‌های موروثی این ساختارها معرفی کرد. وی ادعا داشت که تکنولوژی همواره یک قدم جلوتر از نهادهای فرهنگی-اجتماعی است.
با توجه به اصطلاح و تعریف معمول «نهادگرایی»، می‌توان گفت که آیرس یک نهادگرا نبود؛ زیرا توجه به نهادها را کمی اغراق‌آمیز قلمداد می‌کرد و در نتیجه در تئوری‌هایش معتقد بود که در توسعه، نقش اصلی را تکنولوژی ایفا می‌کند و نقش نهادها را ثانوی در نظر می‌گرفت. آیرس به شدت تحت تأثیر هگل قرار داشت و نقش نهادها در نگاه آیرس همانند نقش «ظاهر خیالی» (Schein) در نگاه هگل بود. با این اوصاف شاید بهتر باشد که آیرس را یک «تکنو-کُمپُرتمنتالیست» (رفتارگرای فنی) بدانیم، نه یک نهادگرا.
آدولف برل (۱۹۷۱–۱۸۹۵) از نخستی کسانی بود که بررسی‌های اقتصادی و حقوقی را با هم ادغام کرد و دستاوردهایش یکی از پایه‌های فکری اساسی در راهبری شرکتی نوین است. همانند کینز، آدولف برل هم در کنفرانس صلح پاریس حضور داشت اما بعداً با توجه به نارضایتیش از مفاد پیمان ورسای، از حرفهٔ دیپلماتیک خود استعفا داد. در کتابی با عنوان "شرکت‌های نوین و مالکیت خصوصی" که در سال ۱۹۳۲ به همراه گاردینه مینز (Gardiner Means) منتشر ساخت، به بررسی جزئیات تکامل در اقتصاد معاصر برای شرکت‌های بزرگ پرداخت و مستدلا ادعا کرد که باید نظارت بهتری بر گردانندگان شرکت‌های بزرگ وجود داشته باشد.
مطابق قوانین حقوق تجارت (در آمریکا حقوق شرکت‌ها)، هیئت‌مدیره‌ی شرکت‌ها در برابر سهام‌داران پاسخگو هستند. اختیارات سهام‌داران می‌تواند شامل انتخاب یا اخراج مدیریت، درخواست تشکیل جلسات مستمر، نظارت بر استانداردهای حسابداری، و بسیاری موارد دیگر باشد. در دههٔ ۳۰ میلادی در آمریکا، در حقوق شرکت‌ها اشارهٔ مشخصی به چنین اختیاراتی نشده بود. به همین دلیل، برل معتقد بود مدیران شرکت‌ها که در برابر کسی پاسخگو نیستند، می‌توانند سود شرکت را مستقیماً به جیب خودشان واریز کنند و همچنین قادر هستند شرکت را در جهت منافع شخصی خود مدیریت کنند. همچنین با توجه به این که در شرکت‌های سهامی بزرگ، اکثریت سهام شرکت متعلق به یک نفر بود، سوءاستفاده از اختیارات مدیریتی راحت‌تر بود.
در دورهٔ رکود بزرگ آمریکا، برل در دولت فرانکلین روزولت فعالیت داشت و یکی از اعضای کلیدی حلقهٔ مشاورانی بود که سیاست‌های «توزیع جدید» (New Deal) را به وجود آوردند. برل و مینز در سال ۱۹۷۶ ویرایش جدیدی از کتابشان منتشر کردند و در مقدمهٔ آن مطالب تازه‌ای را اضافه کردند. آن‌ها ضمن تأکید بر لزوم جدایی گردانندگان شرکت‌ها از صاحبانشان (سهام‌داران)، دربارهٔ ساختار شرکت‌ها و هدف نهایی این ساختار، پرسش‌هایی را مطرح می‌کنند.
«سهام‌داران برای به دست آورد سود [چه از طریق سود تقسیم‌شده‌ی سهام، چه از طریق افزایش قیمت آن] نه زحمتی می‌کشند، نه چیزی را تولید می‌کنند. آن‌ها فقط به واسطهٔ جایگاهشان به سود می‌رسند. توجیه این موقعیت… فقط بر پایهٔ باورهای اجتماعی استوار است… این توجیه را هم می‌توان بر توزیع ثروت اعمال کرد، هم بر وجود ثروت. قدرت و اثرگذاری این توجیه، با تعداد افرادی که از چنین ثروتی برخوردارند رابطهٔ مستقیم دارد. در نتیجه، قابل قبول بودن وجود سهام‌داران بستگی دارد به افزایش توزیع ثروت بین جمعیت آمریکا. در حالت مطلوب، فقط زمانی که همهٔ خانواده‌های آمریکا در این سودآوری‌ها سهمی داشته باشند، هیچ کس به جایگاه سهام‌دار اعتراضی نخواهد داشت زیرا همه از این جایگاه برخوردارند و به واسطهٔ ثروت حاصل از آن، امکان رشد شخصی برای افراد به طور کامل مهیا می‌شود.»Berle (1967) p. xxiii
جان کنت گالبریث (۲۰۰۶–۱۹۰۸) در دوران توزیع جدید در وزارت کشاورزی آمریکا کار می‌کرد. گابریث خیلی دیر به کار تألیف پرداخت و در زمان شروع تألیفاتش خیلی بالغ‌تر از نهادگرایانی بود که پیش‌تر ذکر شد. او در طول نیمهٔ دوم قرن بیستم، منتقد اقتصاد متعارف (ارتدکس) بود. گالبریث در کتاب "جامعهٔ ثروتمند" که در سال ۱۹۵۸ منتشر شد، مستدلا اظهار می‌کند رأی‌دهندگانی که به سطح مشخصی از ثروت مادی می‌رسند، رفته رفته برخلاف منافع عمومی رأی می‌دهند. وی برای اشاره به تفکرات متداولی که زیربنایِ اتفاقِ نظرهایِ محافظه‌کارانه را تشکیل می‌دهند، از اصطلاح خِرَد عرفی (که پیش‌تر در کتاب وبلن آورده شده بود) استفاده می‌کند.Galbraith (1958) Chapter 2 (Although Galbraith claimed to coin the phrase 'conventional wisdom,' the phrase is used several times in a book by Thorstein Veblen that Galbraith might have read, "The Instinct of Workmanship".)
در دورانی که با کمپانی‌های بزرگ و غول‌های تجاری مواجهیم، غیرمنطقی است که فقط بازارهای کلاسیک (اقتصاد متعارف) را در نظر بگیریم. کمپانی‌های بزرگ خودشان شرایط و محدودیت‌های بازار را تعیین می‌کنند و با به اشتراک گذاشتن منابعشان در پیاده‌سازی برنامه‌های تبلیغاتی، به تقاضای محصولاتشان کمک می‌کنند. در نتیجهٔ این شرایط، ترجیحات افراد در حقیقت فقط بازتابی از ترجیحات کمپانی‌های تثبیت‌شده و بزرگ است و کل اقتصاد در جهت اهداف غیرعقلایی تنظیم شده‌است.Galbraith (1958) Chapter 11
گالبریث در کتاب "کشور صنعتی جدید" که در سال ۱۹۶۷ منتشر کرد، می‌گوید که تصمیمات اقتصادی توسط یک بوروکراسی خصوصی برنامه‌ریزی می‌شود و در این بوروکراسی یک از متخصصانی حضور دارند که در پشت پرده، کانال‌های روابط عمومی و بازاریابی را دست‌کاری می‌کنند. در این هرم قدرت شکل‌گرفته، افراد بالای هرم فقط به فکر اهداف خودشان هستند و نه تنها دیگر سودآوری انگیزهٔ اصلی نیست، بلکه حتی هیئت‌مدیرهٔ شرکت‌ها هم تصمیم‌گیرنده نیستند. کمپانی‌ها که برنامه‌ریزان جدید به حساب می‌آیند از ریسک بیزارند، به همین دلیل، اقتصادی متعادل و بازارهایی باثبات می‌خواهند. آن‌ها دولت‌ها را به کار می‌گیرند تا در سیاست‌گذاری مالی و پولی، خواسته‌های آن‌ها را اجرا کنند.
همزمان با این که اهداف جامعهٔ ثروتمند و دولت نهان در خدمت تکنوساختارِ غیرعقلایی قرار می‌گیرد، فضای عمومی فرسوده و فقیر می‌شود. گالبریث از صحنه‌های سخن می‌گوید که در آن از پنت‌هاوس‌های مجلل می‌رسیم به پیاده‌روهای بدون سنگفرش؛ یا از باغ‌های تزئین‌شده می‌رسیم به پارک‌های عمومی کثیف. گالبریث در کتاب "اقتصاد و اهداف عمومی" منتشرشده در سال ۱۹۷۳، از یک «سوسیالیسم جدید» (سوسیال دموکراسی) طرفداری می‌کند و آن را راه حل مشکلات ذکرشده می‌داند. در این سوسیالیسم جدید خدمات عمومی مانند پایش سلامت و تولیدات نظامی ملی می‌شوند و برای کاهش نابرابری و جلوگیری از تورم، کنترل قیمتی و دستمزدهای منظم خواهیم داشت.
در پی پیشرفت‌های جدیدی که در تئوری‌های اقتصادی مرتبط با سازمان‌ها، اطلاعات، حقوق مالکیت،Dean Lueck (2008). "property law, economics and," "The New Palgrave Dictionary of Economics", 2nd Edition. چکیده. و هزینه‌های تراکنشM. Klaes (2008). "transaction costs, history of," "The New Palgrave Dictionary of Economics", 2nd Edition. چکیده. صورت گرفت، تلاش شد تا نهادگرایی با پیشرفت‌های اخیر در اقتصاد متعارف ادغام شود و نام آن اقتصاد نهادگرایی جدید گذاشته شود.• Ronald Coase (1998). "The New Institutional Economics," "American Economic Review", 88(2), pp. 72–74.   • _____ (1991). "The Institutional Structure of Production," Nobel Prize Lecture PDF, reprinted in 1992, "American Economic Review", 82(4), pp. 713–19.   • Douglass C. North (1995). "The New Institutional Economics and Third World Development," in "The New Institutional Economics and Third World Development", J. Harriss, J. Hunter, and C. M. Lewis, ed. , pp. 17–26.   • Elinor Ostrom (2005). "Doing Institutional Analysis: Digging Deeper than Markets and Hierarchies," "Handbook of New Institutional Economics", C. Ménard and M. Shirley, eds. "Handbook of New Institutional Economics", pp. 819–48. Springer.
• Oliver E. Williamson (2000). "The New Institutional Economics: Taking Stock, Looking Ahead," "Journal of Economic Literature", 38(3), pp. 595–613 .
ناتوانی نهادها در تصمیم‌گیری لزوماً نتیجهٔ انگیزه‌هایی است که توسط همان نهادها به وجود آمده‌اند؛ در نتیجه، این ناتوانی‌ها درون‌زا (Endogenous) هستند. مشخصا، نهادگرایی سنتی به نوعی یک واکنش به اقتصاد متعارف کنونی است؛ پس بازآفرینی آن در قالب اقتصاد سیاسی نهادگرا، مخالفتی آشکار با اقتصاد نئوکلاسیک است. دلیل این مخالفت فرضیه‌ای اساسی است که نئوکلاسیک‌ها با آن مخالفند: «اقتصاد نمی‌تواند از نظام‌های سیاسی و اجتماعی‌ای که درونشان قرار دارد جدا شود.»
در سال‌های بین دو جنگ جهانی، رویکرد نهادگرایی یکی از المان‌های اصلی علم اقتصاد در آمریکا بود اما پس از جنگ جهانی دوم و با روی کار آمدن رویکردهای نئوکلاسیک و کینزی، جای خود را به اقتصاد متعارف واگذار کرد. با این وجود، همچنان رویکرد نهادگرایی به عنوان یکی از رویکردهای اصلی اقتصاد دگراندیشانه (Heterodox) استمرار یافت و خصوصاً به موجب زحمات ها-جون چنگ (Ha-Joon Chang) و جفری هاجسون (Geoffrey Hadgson)، یک حوزهٔ پژوهشی جایگزین برای اقتصاد باقی ماند و به انتقاد از اقتصاد نئوکلاسیک ادامه داد.
لارس پالسون سیل (Lars Pålsson Syll)، برجسته‌ترین اقتصاد دان سوئدی، از اقتصاد نهادگرایی حمایت می‌کند. او با هر گونه ساخت‌گرایی (کنستراکتیویسم) اجتماعی و نسبی‌گرایی پسامدرن مخالف است.
مخالفان نهادگرایی تأکید دارند که مفهوم «نهاد» به قدری در علوم رفتاری مهم و ضروری است که استفاده از به عنوان یک کلمهٔ تخصصی در یک مکتب خاص، احمقانه است. همچنین دشوار بودن درک مفهوم «نهاد»، باعث به وجود آمدن یک اختلاف نظر بی‌پایان و گیج‌کننده شده‌است، دربارهٔ این که کدام دانشمندان «نهادگرا» هستند و کدام نیستند؛ یک اختلاف نظر مشابه هم دربارهٔ هستهٔ اساسی تئوری نهادگرایی وجود دارد. به بیانی دیگر، اقتصاد نهادگرایی به این دلیل خیلی مورد توجه قرار گرفته‌است که هر کسی برداشتی متفاوت از معنای آن دارد و در نهایت، موجب می‌شود که این شاخهٔ اقتصاد هیچ معنای خاصی نداشته باشد.David Hamilton, "Why is Institutional economics not institutional?" The American Journal of Economics and Sociology. Vol. 21. no. 3. July 1962. pp. 309–17.
در حقیقت، می‌توان اظهار کرد که اصطلاح «نهادگرایان» از همان ابتدا به اشتباه استفاده می‌شد؛ زیرا توجه وبلن، همیلتون، و آیرس معطوف قدرت در حال تکامل (و «شیءانگارانه») تکنولوژی بود و در تئوری‌هایشان، نهادها از اهمیت ثانویه برخوردار بودند. نگرانی اصلی آن‌ها تکنولوژی بود، نه نهاد. موضع وبلن، همیلتون، و آیرس به جای «نهادگرا»، ضد نهادگرا بود.
به گفتهٔ ریچارد تیلر (Richard Thaler) و کس سانستاین (Cass Sunstein), نویسندگان کتاب سقلمه (Nudge)، اگر بخواهیم یک فرد را به بهترین حالت توصیف کنیم، نباید او را یک فرد اقتصادی در نظر بگیریم که در پی منافع شخصیش است، بلکه باید هر انسانی را دارای تمایلات شخصی منحصربه‌فرد در نظر آوریم. طبق نظر تیلر و سانستاین، اقتصاد نهادگرایی انسان‌ها را بخشی از یک اجتماع می‌بیند و این نظر از اقتصاد نئوکلاسیک اقتباس شده‌است.
نبرد زاما () نبردی بود که در ۱۹ اکتبر ۲۰۲ پیش از میلاد درگرفت و به عنوان پایان دومین جنگ کارتاژ شناخته می‌شود، لژیون‌های ارتش جمهوری روم به رهبری اسکیپیوی آفریقایی با پشتیبانی ماسینیسا توانستند ارتش کارتاژ باستان به رهبری هانیبال را با وجود برتری عددی شکست دهند. این موضوع به این علت بود که اغلب نیروی هانیبال را در این جنگ، سربازان جدید و بی‌تجربه تشکیل می‌دادند چرا که نیروی اصلی او یعنی نیروی سواره‌نظام نومیدی‌ها که همراه او در ایتالیا جنگیده بودند در آن زمان به وی خیانت کردند و طرف سپاه روم را گرفتند. اسکیپیو با استراتژی و نبوغ نظامی‌اش در نبرد موفق به خنثی‌سازی و از بین بردن فیل‌های جنگی هانیبال شد. سپس، نیروی اسکیپیو به سادگی ابتکار عمل علیه نیروی کارتاژ و هانیبال را به دست گرفت و با حمایت یک نیروی ویژه از سواره‌نظام رومی، کارتاژها را در سرزمین خودشان شکست داد. مجلس سنای کارتاژ صلح‌نامه تحقیرآمیزی را تنظیم کرد که طبق آن، همهٔ متصرفات خود از ۱۷ سال جنگ را به رومیان واگذار کرد.
با عبور از رشته کوه‌های آلپ، هانیبال شبه‌جزیرهٔ ایتالیا را در ۲۱۸ سال پیش از میلاد درنوردید و پیروزی‌های بزرگی را در مقابل ارتش روم بدست آورد، رومیان در شکست دادن و بیرون راندن هانیبال موفق نبودند اما به دنبال پیروزی قاطع اسکیپیو در نبرد ایلیپا که در سال ۲۰۶ پیش از میلاد و در اسپانیا رخ داد، شبه‌جزیرهٔ ایبریا اکنون دیگر تحت حمایت روم قرار داشت، پس از این نبرد، اسکیپیو به روم بازگشت و با اتفاق آرا به عنوان کنسول روم برگزیده شد، او حالا دیگر به اندازهٔ کافی قدرتمند شده بود تا بتواند کارتاژی‌ها را در سرزمین خودشان به چالش بکشد و جنگ را به پایان برساند،Livy, مجلس سنای روم در ابتدا موافق این تاکتیک جاه‌طلبانهٔ اسکیپیو نبود اما فابیوس ماکسیموس سنا را متقاعد کرد که این طرح چندان هم خطرناک نیست، در هر صورت، اسکیپیو و حامیانش توانستند نظر سنا را برای تصویب این طرح جلب کنند و با این اقدام سنا، اسکیپیو قدرت و اعتبار لازم برای تجهیز ارتش و اقدام به حمله را بدست آورد..
در ابتدای امر، اسکیپیو هیچ نیروی نظامی خاصی را بدست نیاورد و با گروهی متشکل از ۷ هزار نفر از سربازان مزدور که اغلب آن‌ها داوطلب بودند به سمت سیسیل بادبان کشید.، همچنین به او این اجازه داده شد تا با استخدام کردن نیروی کار، پادگان‌های منظمی را در سیسیل ایجاد کند، که به وسیلهٔ سربازان لژیون‌های پنجم و ششم روم تأمین نیرو می‌گردید، همان‌هایی که به خاطر تنبیه و تحقیر شکست در نبرد کانای به این جزیره تبعید شده بودند
اسکیپیو تقویت نیروهای نظامی خودش را با جداشدگان محلی ادامه داد، او به منطقهٔ یوتیکا رفت و در آنجا نیروهای ارتش کارتاژ را در به سال ۲۰۳ پیش از میلاد شکست داد، کارتاژیان وحشت‌زده به این نتیجه رسیدند که چاره‌ای جز درخواست پیشنهاد صلح به اسکیپیو ندارند، و اسکیپیو که در آن زمان در موضع قدرت بود و اقتدار لازم را به دست آورده بود اذعان داشت که صلح در شرایط سخاوتمندانه اعطا خواهد گردید، بر اساس صلح‌نامه تنظیم شده، کارتاژ می‌توانست سرزمین‌های آفریقایی خود را کماکان حفظ نماید، اما هر آنچه که در خارج از این محدوده را داشت از دست می‌داد، در آن موقعیت می‌توان گفت که کارتاژ در مقابل یک عمل انجام شده قرار گرفته بود و چارهٔ دیگری نداشت، همچنین به ماسینیسا (متحد روم) اجازه داده شده بود تا قلمرو خودش یعنی نومیدیا را به بخش‌هایی از آفریقا (استان روم) گسترش دهد، کارتاژ علاوه بر اینها موظف به پرداخت غرامت به روم و کاهش ناوگان دریایی خودش گردید،
مجلس سنای روم این پیمان را به تصویب رساند، مجلس سنای کارتاژ هانیبال را که در آن زمان هنوز هم در ایتالیا بود (هر چند در جنوب شبه‌جزیره و به صورت محدود پیشروی می‌کرد) از ماوقع امر مطلع ساخت، همان زمانی که اسکیپیو در تاریخ ۲۰۳ پیش از میلاد در آفریقا پیاده شد. در همین حال، کارتاژیان با نقص قرارداد آتش‌بس اقدام به محاصرهٔ یک کشتی از ناوگان روم در خلیج تونس نمودند و تمامی محمولهٔ آن را متصرف شدند، کارتاژی‌ها دیگر بیش از این اعتقادی به دوام و اعتبار قرارداد نداشتند و اعتراض روم به این موضوع را نیز رد کردند.
هانیبال، دست‌کم در این زمان، ارتشی متشکل از مزدوران را رهبری می‌کرد، شهروندان محلی و جانبازان و تعدادی باقی‌مانده از از کمپین‌ها و نبردهایش در ایتالیا که هنوز حس وفاداری آن‌ها خدشه‌دار نشده بود، اسکیپیو نیز یک سپاه متشکل از پنج واحد اصلی ارتش و بدنهٔ عمدهٔ سواره‌نظام نومیدیایی خیانت کرده به هانیبال و کارتاژی‌ها را رهبری می‌کرد.
نبرد در منطقهٔ زاما درگرفت، در جایی نزدیک سلیانه در ۱۳۰ کیلومتری جنوب غربی پایتخت تونس، هانیبال زودتر به منطقهٔ زاما رسید و این مکان را برای رویارویی با ارتش روم انتخاب کرد به دلیل اینکه از دیدگاه سوق‌الجیشی و استراتژی به تشخیص او یک مکان مناسب برای مانور سواره‌نظامش بود، این تشخیص و انتخاب به نوبهٔ خود مناسب اسکیپیو و ارتش روم هم بود که عمدهٔ نیروی آن‌ها را سواره‌نظام سنگین اسلحه و نیروی سبک نومیدیایی تشکیل می‌داد، هانیبال استقرار نیروهایش را به سمت غرب آرایش داد، در حالی که اسکیپیو نیروهای نظامی خود را در مقابل ارتش کارتاژ و به موازات جبهه جنوب شرقی مستقر کرد.
ارتش هانیبال، سپاهی بود متشکل از ۳۶ هزار پیاده‌نظام، ۴ هزار سواره‌نظام و ۸۰ فیل جنگی، در مقابل، ارتش روم در مجموع دارای ۲۹ هزار پیاده‌نظام و ۶۱۰۰ سواره نظام بود، اسکیپیو فرماندهٔ سپاه روم سواره‌نظام خود را در جهت تقابل با سواره‌نظام باتجربهٔ کارتاژی در جناحین قرار داد و نومیدیایی‌ها در سمت چپ قرار گرفتند، هانیبال نیز تقریباً مجموع نیروهای خود را در سه خط مستقیم و درست در پشت فیل‌ها قرار داد.Carey, Hannibal's Last Battle, p.116 خط اول یا مقدم سپاه هانیبال متشکل از ترکیبی از نیروهای مزدور گل، لیگوریا و جزایر بالئاری بود، در خط دوم و پشت سر خط مقدم، نیروهای خود کارتاژی‌ها و لیبی قرار داشتند در حالی که جانبازان و مجروحین جبههٔ ایتالیا در خط سوم قرار داده شدند،. هانیبال به عمد نیروی عمدهٔ پیاده‌نظامش را در خط سوم نگه داشت و این تاکتیک از دید او تنها به دلیل خنثی کردن تمایل احتمالی اسکیپیو در جهت حمله به مرکز نیروهای کارتاژی و خطوط مقدم خودش بود، همان چیزی که در نبرد ایلیپا از اسکیپیو دیده بود. تیتوس لیویوس، مورخ رومی، می‌گوید که هانیبال ۴ هزار نفر از نیروی مقدونیه را در خط دوم مستقر کرده بود،