moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
دریاچه بوگوریا (دریاچه سابق هانینگتون) یک دریاچه شور و قلیایی است که در یک منطقه آتشفشانی در یک حوضه نیمه گرابن در جنوب دریاچه بارینگو، در کشور کنیا، کمی در شمال خط استوا قرار دارد. دریاچه بوگوریا، مانند دریاچه ناکورو، دریاچه المنتیتا، و دریاچه ماگادی در جنوب دره ریفت، گاهی اوقات سکونتگاه یکی از بزرگترین جمعیت فلامینگوهای کوچک در جهان است. این دریاچه یکی از سایت‌های رامسر است و ذخیره‌گاه ملی دریاچه بوگوریا از تاریخ ۲۹ نوامبر ۱۹۷۳ به عنوان ذخیره‌گاه ملی حفاظت‌شده شناخته می‌شود. دریاچه بوگوریا کم عمق است (در حدود ۱۰ متر عمق) و حدود ۳۴ است کیلومتر به طول ۳٫۵ کیلومتر عرض، با حوضه زهکشی ۷۰۰ کیلومتر 2 در شهرستان بارینگو واقع شده‌است.
دریاچه المنتیتا یک دریاچه سودا است که در گریت ریفت ولی، حدود ۱۲۰ کیلومتری شمال غربی نایروبی، کنیا قرار دارد.
المنتیتا از کلمه ماسایی برگرفته شده‌است، به معنای «گرد و غبار» اشاره به خشکی و غبارآلود بودن منطقه به ویژه بین دی تا اسفند است. شهر گیلگیل در نزدیکی دریاچه است. در توالی جنوب به شمال دریاچه‌های دره ریفت، المنتیتا بین دریاچه نایواشا و دریاچه ناکورو قرار دارد. بزرگراه اصلی نایروبی - ناکورو (جاده A104) در امتداد پرتگاه مجاور می‌گذرد و چشم‌اندازی تماشایی به سمت دریاچه را برای رانندگان فراهم می‌کند. امروزه این دریاچه به دلیل زندگی پرندگانش یک منطقه حفاظت شده‌است و به همراه دریاچه ناکورو و دریاچه بوگوریا به عنوان میراث یونسکو نامگذاری شده‌است.
در انتهای جنوبی دریاچه چشمه‌های آب گرم «ککوپی» قرار دارد که در آن ماهی معرفی شده به نام دریاچه ماگادی تیلاپیا زاد و ولد می‌کند. نی‌های اطراف محل ماهیگیری حواصیل‌های شب و پلیکان است.
فرنک سوت بلک (Frank Swett Black) (زادهٔ ۸ مارس ۱۸۵۳ – درگذشتهٔ ۲۲ مارس ۱۹۱۳)، ویرایشگر روزنامه، وکیل و سیاستمدار آمریکایی بود. او یک جمهوری‌خواه، عضو مجلس نمایندگان ایالات متحده در سال‌های ۱۸۹۵ تا ۱۸۹۷ و سی و دومین فرماندار ایالت نیویورک از سال ۱۸۹۷ تا ۱۸۹۸ بود.
بلک اهل لیمینگتون، مِین است، درسال ۱۸۷۵ از کالج دارتموث فارغ‌التحصیل شد و به نیویورک نقل مکان کرد، جاییکه برای روزنامه‌های جانستون و تروی ویرایش و گزارش تهیه می‌کرد. او در رشته حقوق تحصیل نمود و در سال ۱۸۷۹ در وکالت پذیرفته شد و در تروی مشغول به کار شد.
بلک با سخنرانی برای نامزدهای جمهوری‌خواه و ریاست حزب در شهرستان رنسلر وارد سیاست شد. درسال ۱۸۹۴، او یک نامزد موفق برای مجلس نمایندگان ایالات متحده بود و به‌صورت پاره‌وقت از مارس ۱۸۹۵ تا ژانویه ۱۸۹۷ خدمت کرد. بلک قبل از پایان دوره خدمت خود استعفا نمود چون که به عنوان فرماندار انتخاب شده بود.
در سال ۱۸۹۶، بلک نامزد موفق جمهوری‌خواهان برای فرمانداری بود. او یک دوره، از ژانویه ۱۸۹۷ تا دسامبر ۱۸۹۸ خدمت کرد. او یک نامزد ناموفق برای نامزدی مجدد در سال ۱۸۹۸ بود و در کنوانسیون ایالتی حزب از تئودور روزولت شکست خورد تا در انتخابات عمومی پیروز شود. پس از ترک قدرت، بلک وکالت را از سر گرفت و به عنوان سخنران مبارزات انتخاباتی نامزدهای جمهوری‌خواه در سیاست فعال ماند. او در تروی در ۲۲ مارس ۱۹۱۳ در خانه تابستانی خود، در مزرعه‌ای در فریدرم، نیو همپشایر به خاک سپرده شد.
بلک در ۸ مارس ۱۸۵۳ در نزدیکی لمینگتون، مِین به‌دنیا آمد، او یکی از یازده فرزند کشاورز جیکوب بلک و شارلوت (باترز) بلک بود. پدرش پس از پذیرش‌اش در یک پُست به عنوان نگهبان زندان شهرستان یورک، خانواده‌اش را به آلفرد، مِین منتقل کرد. بلک در سال ۱۸۷۱ از آکادمی لبنان فارغ‌التحصیل شد. سپس در جریان تحصیل در کالج دارتموث، نیز به تدریس در مدرسه پرداخت. او در سال ۱۸۷۵ با مدرک لیسانس هنر فارغ‌التحصیل شد ویراستار سه نشریه دانشجویان مدرسه بود و جوایزی را نیز برای سخنوری دریافت نمود. در دوران کالج او به انجمن اخوت دلتا کاپا اپسیلون پیوست.
پس از اتمام تحصیلات، بلک به رم، نیویورک تغیر مکان داد، جاییکه او کرومو لیتوگرافی می‌فروخت. او به‌زودی به جانستون، نیویورک رفت تا سردبیر ژورنال جانستون شود، ناشر آن عضوی حزب جمهوری‌خواه استالوارت بود که به روسکو کانکلینگ «عضوی نیمه نژاد حزب جمهوری‌خواه و پیرو جمیز جی. بلین» وفادار بود، بلک موضع سیاسی نشریه را تغییر داد، درحالیکه ناشر آن خارج از شهر بود و به همین دلیل فوراً اخراج گردید. سپس به تروی نیویورک رفت که در آنجا برای نشریه‌های تروی ویگ و تروی تایمز کار نماید. زمانی‌که به عنوان گزارشگر شبانه، دبیر در اداره پُست تروی و همکار پردازش کار می‌کرد، در مؤسسه رابرتسون و فاستر در رشته حقوق تحصیل کرد. بلک در سال ۱۸۷۹ در وکالت پذیرفته شد و در تروی به کار در وکالت پرداخت.
در سال ۱۸۸۸، بلک کارزار تبلیغاتی بنجامین هاریسون را برای ریاست جمهوری انجام داد. درسال ۱۸۹۲، او برای انتخاب مجدد هریسون تبلیغ کرد، اما هاریسون توسط ریس جمهور سابق گرویر کلیولند شکست خورد. در ادامه فعالیت‌های سیاسی او شامل خدمتش به عنوان رئیس حزب جمهوری‌خواه در شهرستان رنسیلر می‌شود. در مارس ۱۸۹۴ مشاجره در روز انتخابات میان جمهوری‌خواهان و دموکرات‌ها در تروی با قتل رابرت راس که جمهوری‌خواه بود، به اوج خود رسید. بلک در پیگیری متهمان «بارتولومیو «بات» ِشی و جان مک گوف که مجرم شناخته شده بودند» همکاری کرد. مک گاف به بیست سال زندان محکوم شد وِ شی اعدام شد.
عمدتاً به علت علنی بودن پرونده قتل راس، بلک برای نمایندگی کنگره نوزدهم نیویورک در نشست کنگره ۵۴ ایالات متحده در نوامبر ۱۸۹۴ انتخاب گردید. او از چهار مارس ۱۸۹۵ تا ۷ ژانویه ۱۸۹۷ مصروف خدمت بود تا اینکه برای فرمانداری برگزیده شد و استعفا داد. بلک در طی مدت حضورش در مجلس نمایندگان، عضو کمیتهٔ راه‌آهن اقیانوس آرام و کمیتهٔ مطالبه زمین‌های خصوصی بود. او نماینده در اجلاس ملی جمهوری‌خواهان ۱۸۹۶ بود و از ویلیم مک کینلی برای ریاست جمهوری حمایت کرد.
بلک در سال ۱۸۹۶ برای فرمانداری ایالت برگزیده شد و از ۱ ژانویه ۱۸۹۷ تا ۳۱ دسامبر ۱۸۹۸ خدمت کرد. نکتهٔ برجسته فرمانداری او تکمیل ساخت و ساز کاخ مجلس شورای ایالتی نیویورک بود که با تأخیر در زمان‌بندی و به‌علت فزونی هزینه مختل گردید.
به عنوان فرماندار، بلک از حفاظت محلی که اکنون به‌نام پارک ایالتی آدیروندک شناخته می‌شود، حمایت کرده و در بخشی از این تلاش‌ها، او برای تأسیس کالج جنگلداری ایالتی نیویورک نیز نظارت داشت. در دوران فرمانداری بلک، بخش‌های که اکنون شهر نیویورک را تشکیل می‌دهد در یک شهرداری ادغام شدند.
بلک همچنین بر مشارکت نیویورک در جنگ اسپانیا - آمریکا نظارت داشت. تحت رهبری او، ۱۶۰۰۰ سرباز نیویورکی پرورش و آموزش دیدند و برای الحاق به ارتش ایالات متحده که برای جنگ گسترش می‌یافت، تجهیز شدند. علاوه بر این، او با موفقیت از اصلاحات انتخاباتی، از جمله اجازه دادن به سربازان برای رأی دادن در زمان که خارج از ایالت یا خارج از ایالات متحده بودند، دفاع نمود.
درجریان مبارزات انتخابات خود در سال‌های ۱۸۹۴ و ۱۸۹۶ بلک در همایش جمهوری‌خواهان توسط دست اندر کار سیاسی لوئیس اف. پاین که عمدتاً یکی از همکاران فاسد توماس سی. پلات، رئیس حزب جمهوری‌خواه ایالت نیویورک پنداشته می‌شد، نامزد شد. در زمان فرمانداری، بلک با انتصاب پین به عنوان سرپرست بیمه ایالتی، جنجال برپا کرد. با وجود انتقاد طرفداران حکومت‌داری خوب و اصلاح خدمات ملکی، بلک به حمایت‌اش از پین ادامه داد. گرچه بلک از پین حمایت نمود اما هنگامی که با موفقیت با لایحه‌ای که پلات (Platt's) آن را می‌پسندید، مخالفت نمود. کاریکاتورهای سرمقاله روزنامه‌ها در انتقاد از مقامات دولتی ایالت ممنوع می‌شد، نا رضایتی پلات را به‌عنوان فرماندار برانگیخت. تئودور روزولت در مقابله با انتصاب مجدد پین، پیروز شد که به انتخاب نامزد دیگری انجامید.
در اواخر دوره بلک، مقامات ایالتی متهم به هدر دادن پول مالیات دهندگان در پروژه‌ای برای توسعه کانال ایری شدند که به دلیل تأخیر و هزینه‌های گزاف طرح بی‌فایده و ناسنجیده تلقی می‌شد. شانس بلک برای انتخاب مجدداش به خطر افتاد، بنابرین جمهوری‌خواهان تئودور روزولت را به صفت نامزد فرماندار ایالت در سال ۱۸۹۸ جانشین او کردند او که اخیراً در طول جنگ اسپانیا و آمریکا به مقام قهرمانی در کوبا دست یافته بود. روزولت با غلبه با بر نامزد دموکرات، آگوستوس وان وایک، در انتخابات عمومی ماه نوامبر پیروز شد. در سال ۱۸۹۹، یک کمیسیون تحقیقاتی که توسط بلک منصوب شده بود، همراه با دو مشاور که توسط روزولت گماشته شدند، کسانی را که در انجام تخلفات جنایی دست داشتند، تبرئه کرد.
لورانت دویچ (زاده ) بازیگر فرانسوی است.
از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم به گل رز خوش آمدید اشاره کرد.
جورج بردبرن (George Bradburn) (۴ مارس ۱۸۰۶–۲۶ ژوئیه ۱۸۸۰)، سیاستمدار آمریکایی و کاهن یونیتارین ماساچوست بود که به دلیل حمایت از انحلال‌گرایی و حقوق زنان به شهرت رسیده بود. او در کنفرانس ضد برده‌داری ۱۸۴۰ در لندن شرکت نمود و در این کنفرانس علیه حذف نمایندگان زن موضع گرفت. در سال ۱۸۴۳ جورج بردبرن همراه با فردریک داگلاس در ایندیانا در حین یک مأموریت سخنرانی می‌نمود، مورد حمله قرار گرفتند. لیدیا ماریا چایلد در خصوص فعالیت‌های او در مبارزه با برده‌داری نوشت که او «جایگاه والایی در میان افراد آزموده شده و حقیقی دارد».
بردبرن در ۴ مارس سال ۱۸۰۶ در خانوادهٔ جمیز و سارا بردبرن در اتلبارو، شهر کوچکی واقع ماساچوست متولد شد. بعد از مرگ مادرش، بردبرن توسط خواهر ناتنی‌اش به‌نام فانی بزرگ شد. بردبرن در اوایل حرفهٔ ماشین‌کاری را شروع نمود تا این‌که در سن نزده سالگی تصمیم گرفت تا تحصیلات خویش را ادامه دهد. وی تحصیلات خود را در آکادمی فیلیپس اکستر واقع نیوهمپشایر ادامه داد. بعد از فراگیری آموزش نزد هوزیا بالو (دوم)، بردبرن به مدرسه الهیات هاروارد پذیرفته شد.
نخستین پُست وزارتی بردبرن در سال ۱۸۳۱ در نانتاکت بود اما کلیسای او در حالی‌که بردبرن در آنجا حضور نداشت، به شکل حیرت‌انگیزی فروخته شد و حضار کلیسای او بعداً در سال ۱۸۳۴ متفرق شدند. در حین بودوباش در نانتاکت، بردبرن با خانم اولی‌اش لیدیا آشنا و با وی ازدواج نمود، اما در ظرف یک‌سال پس از ازدواج لیدیا فوت نمود و یگانه دختراش هم یک‌سال بعد از دنیا رفت. فوت همسر و دختراش «بر تمامی زندگی‌وی سایه افگند». به علاوه، حس شنوایی بردبرن در حال از بین رفتن بود. با وجود این‌همه مشکلات، او به خوبی مورد توجه قرار گرفت و در سال ۱۸۳۹ توسط ویگ‌ها به مدت سه سال به عنوان قانون‌گذار ماساچوست انتخاب شد.Letters of Lysader Spooner , accessed July 20, 2008
بردبرن در سال ۱۸۳۹ به انجمن ضد برده‌داری آمریکا پیوست و قانون رادیکال مرتبط را ارائه کرد. وی رهبری جنبشی را به‌عهده داشت که قانون ازدواج را لغو نمود. بعد از این تغییر در سال ۱۸۴۲ «مردم ماساچوست که تمایل به ازدواج داشته باشند، نیاز نیست که چهره‌های خویش را مقایسه نمایند».
در سال ۱۸۴۰ زمانی‌که ابی کلی در کنوانسیون سالانهٔ انجمن ضد برده‌داری آمریکا، عضویت کامل کمیته بازرگانی این انجمن را کسب نمود، حق یک زن برای خدمت در کمیتهٔ ضد برده‌داری آمریکا ایجاد شد. ایجاد حق زنان در این کمیته بدون هزینه نبود؛ یک‌تعداد اعضاء جلسه را ترک گفتند اما سایرین که به «جناح گاریسونین» معروف بودند، به حقوق مساوی همه آمریکایی‌ها صرف‌نظر از جنسیت معتقد بودند؛ بنابراین، زمانی‌که دعوت‌نامهٔ شرکت در کنوانسیون جهانی ضد برده‌داری ۱۲ ژوئن سال ۱۸۴۰ لندن به ماساچوست مواصلت ورزید، تعجب‌آور نبود که ماساچوست تصمیم گرفت که نه‌تنها ویلیام لوید گریسون، وندل فیلیپس و بردبرن بلکه لیدیا ماریا چایلد، هریت مارتینو و ماریا وستون چپمن را نیز به آن کنوانسیون بفرستد.
بردبرن به تاریخ ۷ مه سال ۱۸۴۰ در صندلی نخست کشتی روسکو سفر نمود. دیگر نمایندگان ضد برده‌داری داخل کشتی عبارت بودند از جیمز و لوکرشیا مات، امیلی وینزلو و پدرش ایساک، آبی سوت، هنری گریو و دختراش مری گریو و الیزابت نیل.Mary Grew, Abolitionist and Feminist, 1813-1896, accessed July 19, 2008 بعد از این‌که نمایندگان به لندن رسیدند، بسیاری از آن‌ها از فرصت استفاده نموده و به انگلند سفر کردند. بردبرن از مکان‌های مختلفی از جمله کاخ بلنهایم، سالن ایتون، شهر استراتفورد، دانشگاه آکسفورد و قلعهٔ واوریک بازدید نمود. بردبرن بعداً از این تجربیات در سخنرانی‌های خویش در زندگی بعدی‌اش استفاده نمود.
اندکی قبل از افتتاح کنوانسیون جهانی ضد برده‌داری، جوزف استورج ترتیب دهندهٔ کنوانسیون توضیح داد که نمایندگان زن اجازه شرکت در این کنوانسیون را ندارند. «این اقدام جدید احمقانه، این فریب فضولانه آمدن زنان به کنوانسیون»، مورد سرزنش اعضای برجستهٔ انگلیسی ضد برده‌داری قرار گرفت. یک تعداد نمایندگان مرد آمریکایی از جمله جورج بردبرن، ویندیل فیلیپس، جیمز موت، ویلیام آدام، ایساک وینزلو، جی. پی میلر و هنری بروستر استنتن از زنان طرفداری نمودند. ویلیام لوید گریسون که تا تاریخ هفدهم در کنوانسیون نبود تا زمانی که مساوات در کرسی‌ها ایجاد نشد از نشستن در کرسی خودداری نمود.Massachusetts in the woman suffrage movement. A general, political, legal and legislative history from 1774, to 1881 , By Harriet H. Robinson, accessed July 19, 2006 هنری گریو به نفع حقوق مردان به‌منظور حذف زنان صحبت کرد، با وجودی‌که دخترش یکی از نمایندگانی بود که از شرکت در کنوانسیون محروم شده بود.Reforming Men and Women: Gender in the Antebellum City, Bruce Dorsey, p.179, 2002, accessed July 21, 2008 زنان آمریکایی مجبور شدند تا با سایر ناطرین زن مانند لیدی بایرون همراه شوند و اجازه شرکت در این کنوانسیون برای شان داده نشد. در این کنوانسیون نه‌تنها برابری جنسیتی مورد بحث قرار گرفت بلکه بردبرن گفت: «مطرح کردن کلماتی مانند مسیحی، مذهبی و امثال این کلمات توسط افراد از هر دینی یا افرادی که دین ندارند، باید از برنامه کاری ضد برده‌داری حذف شود».The Collected Works of Lysander Spooner , by Charles Shively, © 1971 by M&S Press, accessed July 19, 2008
نقاشی صورت بردبرن که در بالای این مقاله و در تصویر هایدن از کنوانسیون جهانی ضد برده‌داری سال ۱۸۴۰ نشان داده شده‌است، در اتاق کوچکی در سالن فراماسون‌ها، محلی‌که در آن کنوانسیون برگزار شده بود، تکمیل شده بود.The Anti-Slavery Society Convention, 1840, Benjamin Robert Haydon, 1841, National Portrait Gallery, London, NPG599, Given by British and Foreign Anti-Slavery Society in 1880 بردبرن اظهار نمود که او مورد «شدت و تیزبینی بیش از حد» قرار گرفته‌است اما هایدون به وی اطمینان داد که در حین سخنرانی‌اش «انقلابی» به نظر می‌رسید. بردبرن بعد از بازدید از فرانسه برای جلسه سوم در ۳ اوت سال ۱۸۴۰ زمان گذاشت. بردبرن بعداً از نیوکاسل، اسکاتلند و ایرلند دیدن نمود و با افرادی که در کنوانسیون ملاقات نموده بود از جمله دانیل اوکنال رهبر ناسیونالیست ایرلندی و لیدی بایرون ریاضی‌دان (و خانم دلسرد شده شاعر) دیدن نمود.
بردبرن در سال ۱۸۴۳ فردریک داگلاس و ویلیام ای. وایت را در یک مأموریت سخنرانی که توسط انجمن ضد برده‌داری آمریکا سازماندهی و «۱۰۰ کنوانسیون» نامیده می‌شد، همراهی کرد. این مأموریت موعظه برای نوکیشان نبود و متعاقباً بردبرن مورد حمله قرار گرفت. داگلاس مورد حمله قرار گرفت و دست‌اش خیلی شدید شکست چنانچه که هرگز به‌طور کامل بهبود نیافت.The Life and Times of Frederick Douglass: From 1817-1882, written by himself; with an Introduction by the Right Hon. John Bright, ed. John Lobb (London: Christian Age Office, 1882) Chapter 5 - 100 conventions منابع دیگری می‌گویند که بردبرن در حین وقوع حمله در ۱۶ سپتامبر سال ۱۸۴۳ در پندلتن در اندیانا بود.
از سال ۱۸۴۶ الی سال ۱۸۴۹ برایدن مصروف ویراستاری مجله «پیشگام و منادی آزادی» در لِین ماساچوست بود.
داگلاس به یک گروهی در ایرلند داستانی را بیان کرد که چگونه بلک‌برن در حالی‌که ناشنوا بود به خاطر تصوراش مبنی بر این‌که وزراء می‌توانند پیام مخالفین برده‌داری را بپذیرند، همان‌طور که «باید زندگی نمایند»، به چالش کشیده شد. بردبرن افزود «من منکر هرنوع ضرورتی هستم- من مخالف فرضیه مقدم شما هستم. من منکر این هستم که زندگی برای هر انسانی ضروری است، مگر این‌که صادقانه زندگی نماید».Frederick Douglass, "Baptists, Congregationalists, the Free Church, and Slavery : An Address Delivered in Belfast, Ireland, on December 23, 1845." Belfast News Letter, December 26, 1845 and Belfast Northern Whig, December 25, 1845. Blassingame, John (et al. , eds.). The Frederick Douglass Papers: Series One--Speeches, Debates, and Interviews. New Haven: Yale University Press, 1979. Vol. I.
بردبرن در سال ۱۸۵۰ در بوستون با فرانسیس اچ. پارکر ازدواج نمود. اگرچه فرانسیس اچ. پارکر بعداً علیل و ناتوان شد و مانع بردبرن از تصدی پُست‌های خارج از کشور شد اما در نهایت این فرانسیس اچ. پارکر بود که خاطرات بردبرن را تکمیل نمود.A Memorial of George Bradburn, Frances H. Bradburn, 1883 بردبرن در آن سال برای مجله بوستون کرونوتایپ کار می‌کرد و در کنوانسیون دو روزهٔ حقوق زنان که در سالن برینلی شهر ووستر برگزار شده بود، شرکت نمود.
بریس از نیس فیلمی محصول سال ۲۰۰۵ و به کارگردانی جیمز هاث است. در این فیلم بازیگرانی همچون ژان دوژاردن، کلوویس کرنیاک، الودی بوشه، الکساندرا لامی، دلفین چانیک، لانیک گائوتری و اودری لامی ایفای نقش کرده‌اند.
بریس ۳ دنباله این فیلم است.
رحمانیه از جمله طریقت‌های تصوف اهل سنت است. رحمانیان از پیروان شیخ أمحمد بن عبد الرحمن (تولد ۱۷۲۰ ق)، ملقب به سيدي بوقبرين الازهري.https://www.britannica.com/topic/Rahmaniyahhttps://catalogue.bnf.fr/ark:/12148/cb179741382https://opac.vatlib.it/auth/detail/494_33711https://books.google.dz/books?id=sDBxDwAAQBAJhttps://books.google.dz/books?id=9eVhDwAAQBAJ&pg=PA17
بنیانگذار رحمانیه را امحمد بن عبد الرحمن زواوی می‌دانند که در بونوح الجزاير مدفون است.https://books.google.dz/books?id=UZGtDQAAQBAJ&pg=PA257https://books.google.dz/books?id=U4omDwAAQBAJ&pg=PT61https://books.google.dz/books?id=OOfiDwAAQBAJ&pg=PA151
در الجزایر این برادری صوفیانه گسترده است و پیروان بسیاری به آن وابسته هستند.https://books.google.dz/books?id=TkmY43-m3fMC&pg=PA94https://books.google.dz/books?id=C0LbLNGZ3ykC&pg=PA63https://books.google.dz/books?id=zi9DAAAAcAAJ&pg=PA436
ابو دالی ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
میرزا داوودخان علی‌آبادی از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره دوم بعنوان نماینده تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت.
ابرق ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
باشگاه فوتبال هوانگ آن گیا لای () یگ باشگاه فوتبال در پلیکو، ویتنام است. این باشگاه که در سال ۲۰۰۱ تأسیس شده سابقه دو قهرمانی در لیگ دسته اول فوتبال ویتنام را دارد.
افراسیاب‌کلا ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
گنج‌کلا ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
گیل‌کلا ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
زیارکلا ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
بالف‌کلا ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
ابوالقاسم میرزا دولتشاهی از شاهزاده‌های قاجاری بود، که در دوره دوم بعنوان نماینده کرمانشاه در مجلس شورای ملی حضور داشت.
موسی‌کلا ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
فراشکلا ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
نوکلا ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
جمیز دیکسون بلک (James Dixon Black) (زادهٔ ۲۴ سپتامبر، ۱۸۴۹- درگذشتهٔ ۵ اوت، ۱۹۳۸)،Hay, p. 151; some sources give August 4. وکیل آمریکایی و سی و نهمین فرماندار کنتاکی بود که در سال ۱۹۱۹ به‌مدت هفت ماه خدمت کرد. او زمانی به این مقام رسید که فرماندار آگوستوس اُ. استنلی به مجلس ایالات متحده انتخاب شد.
بلک از کالج توسکولوم درسال ۱۸۷۲ فارغ شد و در حین تحصیل در رشته حقوق در مدرسه نیز تدریس می‌کرد. او در سال ۱۸۷۴ در وکالت پذیرفته شد و دفتر حقوقی خود را در باربورویل کنتاکی افتتاح کرد. که نهایتاً پسرش پیتزر دیکسون و عروس‌اش هیرام اچ. اوونز در کار وکالت با او شریک شدند که شرکت آنها به‌نام بلک- بلک واوونز نامیده می‌شد. او عمیقاً به آموزش علاقه داشت. او دو سال به‌عنوان سرپرست مدارس دولتی شهرستان ناکس ایفای وظیفه نمود. او در تأسیس کالج اتحادیه در بابورویل نقش داشت. او از سال ۱۹۱۰ تا ۱۹۱۲ به عنوان رئیس کالج خدمت کرد.
بلک به‌عنوان نامزد دموکرات‌ها برای معاونت فرمانداری در سال ۱۹۱۵ انتخاب گردید. به رغم اینکه تجربه سیاسی ناچیزی داشت، او توسط آگوستوس اُ. استنلی براساس یک برگه انتخاب شده و با استعفا استنلی برای گرفتن کرسی مجلس سنا ایالات متحده به مقام فرمانداری ارتقا یافت. بیشتر زمانش در هفت ماه به عنوان فرماندار صرف کارزارهای انتخاب مجدد او شد. او نمی‌توانست به اتهامات فساد علیه دولت استنلی که از سوی مخالفش ادوین پی. مورو مطرح شده بود، جواب قناعت بخش ارائه دهد. مورو با کسب بیش از ۴۰٫۰۰۰ رأی برنده انتخابات گردید. بلک به کار وکالتش در باربورویل بازگشت و به‌عنوان رئیس بانک که توسط برادر بزرگش تأسیس شده بود به فعالیت پرداخت. او زمانیکه مدیر کمپین مبارزات انتخاباتی آلبن بارکلی در انتخابات سناتوری بود در اثر ذات الریه در ۵ اوت ۱۹۳۸ درگذشت.
جمیز دیکسون بلک ۲۴ سپتامبر۱۸۴۹ در شهرستان ناکس، کنتاکی که در ۹ مایلی باربورویل در ریچلند کریک واقع است، به‌دنیا آمد.Hay, p. 149. او کوچکترین فرزند از ۱۲ فرزند جان کریگ و کلاریسا «کاسی» جوونز بلک بود.Kerr, p. 3 برادر بزرگتر بلک ایساک جونز بلک (۵ اوت، ۱۸۲۸–۲۲ اکتبر، ۱۸۶۶) کاپیتان چهل و نهمین پیاده‌نظام کنتاکی اتحادیه ارتش در جریان جنگ داخلی بود.Johnson, p. 1552
بلک در مدارس روستایی و اشتراکی در باربورویل و اطراف آن آموزش دید. درسال ۱۸۷۲ او از کالج تاسکولوم در مجاورت گرین ویل تنسی با مدرک لیسانس در هنر فارغ‌التحصیل گردید. او پس از کالج بلک به شهرستان ناکس برگشت و در آنجا به‌مدت دو سال در مدرسه دولتی تدریس کرد و همزمان با آن در رشته حقوق تحصیل کرد. در اوت ۱۸۷۴ به وکالت پذیرفته شد و دفتر حقوقی خود را در باربورویل افتتاح کرد.Harrison in "The Kentucky Encyclopedia", p. 83"Kentucky Governor James Dixon Black"
بلک در ۲ دسامبر ۱۸۷۵ در باربورویل با مری ژانتی «نتی» پیتزر ازدواج کرد.Johnson, p. 1553 این زوج سه فرزند داشت، پیتزر دیکسون، گرترود داوون و جورجیا کلاریس. همه اعضای کلیسای ایسکوپال متدیست بودند. هرسه کودک از کالج کنونی مرکز در دانویل، کنتاکی فارغ شد. پیتزر به تحصیل در رشته حقوق در دانشگاه ویرجینیا پرداخت.Kerr, p. 4 بعد از پذیرش در وکالت در دفتر حقوقی پدرش شریک شد. جورجیا بلک با هرام هرکول اوونز ازدواج کرد که او نیز شریک شرکت بلک - بلک و اوونز باربورویل شد.
بلک در سال ۱۸۷۶ برای نمایندگی شهرستان‌های ناکس و ویتلی درمجلس نمایندگان کنتاکی انتخاب گردید. یک دموکرات که نماینده ناحیه‌ای با اکثریت رأی‌دهندگان جمهوری‌خواه بود او فقط در یک دوره یکساله ایفای وظیفه نمود.
در سال ۱۸۷۹ بلک و سایر شهروندان باربورویل سهام خریدند تا بودجه راه اندازی یک کالج را جدید را در باربورویل را تأمین کند. او اصرار داشت که این کالج یونیون کالج نام‌گذاری شود او امیدوار بود این کالج جامعه را متحد کند. او همچنین در توسعه کالج مشارکت داشت و به‌عنوان وکیل آن کالج در جمع‌آوری کمک مالی فعالیت کرد. او که عمیقاً به آموزش علاقه‌مند بود، همچنان در سال‌های ۱۸۸۴ و ۱۸۵۵ به‌صفت سرپرست مدارس دولتی شهرستان ناکس وظیفه انجام داد. اما پس از آن دوباره در شغلش به وکالت پرداخت.
بلک که مدت‌ها فراماسون بود و به‌عنوان ارباب اقامتگاه خود در هفت واقعه مختلف خدمت کرده و دو بار کشیش اعظم طاق سلطنتی ماسونز شعبه باربورویل بود. درسال ۱۸۸۸ به عنوان استاد اعظم کنتاکی انتخاب شد وی در۱۸۹۳ توسط فرماندار کنتاکی جان وای. براون به عنوان مأمور عالی‌رتبه در نمایشگاه جهانی کلمبیا در شیکاگو انتخاب شد که از ادارات معادن و جنگلات نمایندگی می‌کرد.Johnson, pp. 1552–1553
در ۱۰ سپتامبر، ۱۹۱۰ از بلک به‌عنوان هشتمین رئیس یونین کالج نامبرده شد. درسال بعدی، مدرسه او دکترای افتخاری حقوق را برایش اعطا کرد او به عنوان رئیس یونین کالج تا سال ۱۹۱۲ خدمت کرد.
بلک در سال ۱۹۱۲ زمانیکه معاون اول دادستان کل کنتاکی شد به سیاست بازگشت. در سال ۱۹۱۵ نامزد دموکرات‌ها برای معاونت فرمانداری انتخاب شد. بلک که طرفدار موضع میانه‌روی صرف مشروبات الکلی بود، برای توازن فهرست نامزدها با آگوستوس اُ. استنلی که مخالف قانون ممنوعیت فروش مشروبات الکلی بود. درحالیکه بلک حریف خود لوئیس ال. واکر را با بیش از ۸۰۰۰ رأی شکست داد. استنلی تنها با ۴۲۱ رأی از اردوین پی. مورو جمهوری‌خواه پیشی گرفت که نزدیکترین انتخابات استانداری در تاریخ این ایالت است.Powell, p. 84Harrison in "A New History of Kentucky", pp. 285–286
گرچه استنلی و بلک در انتخابات پیروز شدند، اما هرگز به متحدان سیاسی تبدیل نشدند.Klotter, p. 232 در زمان انتخاب و خدمت آنها، قانون اساسی کنتاکی پیش‌نویس کرده بود، درصورتیکه فرماندار ایالات را ترک کند، معاون فرماندار می‌تواند به عنوان فرماندار عمل کند. متعاقباً، استنلی از سفر به خارج ایالت در تعطیلات خودداری کرد، زیرا می‌ترسید کسانی را که بلک در نبود وی در کرسی‌های خالی دفاتر دولتی بگمارد، مورد تصدیق او قرار نگیرد.
بلک در ۱۹ مه ۱۹۱۹ زمانی به فرمانداری رسید که فرماندار استنلی برای گرفتن کرسی درمجلس سنای ایالات متحده استعفا داد. موضع میانه‌روی در صرف مشروبات الکلی او به قیمت بسیاری از حامیان استنلی تمام شد، درحالیکه وابستگی او به استنلی «مخالف قانون ممنوعیت» باعث شد که حمایت‌اش در میان طرفداران منع سکرات کاهش یابد.Hay, p. 150 در طول دوران بلک هیچ جلسه قانون‌گذاری در نشست‌های عمومی برگزار نشد، بنابراین از منازعات بالقوه با مجلس شورای ملی جلوگیری به عمل آمد.
بلک بلافاصله به اتهام انتصاب ضعیف توسط استنلی مواجه شد. کمیسیون کتب درسی مدرسه به‌دلیل انتقاد خاصی مورد توجه قرار گرفت. محکمه استیناف کنتاکی حکم داده بود که کمیسیون در انتخاب کتب درسی غیرقانونی عمل نموده و با جمله‌بندی گنگ تسلیم داده‌است. بلک خواست تا از مأموریت استعفا دهد، اما وقتی آنها نپذیرفتند ادعا کرد که جز تقلب یا فساد قدرتی برای برکناری آنها ندارد. نشریه Louisville Courier اشاره کرد که بلک می‌تواند کسانی را که توسط استنلی گماشته شده‌است و هنوز توسط مجلس سنا تأیید نشده را جایگزین نماید، اما بلک از انجام این کار خودداری کرد. برخی بر این باور است که بلک موافقت کرده‌است که در ازای حمایت استنلی درکمپین انتخاب مجدد او منصوبین گماشته شده استنلی را حفظ نماید.
میلوش بلسلین (; – ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود.
برونو بلین (؛ ۱۶ ژانویه ۱۹۲۹ – ) بازیکن فوتبال اهل کرواسی بود.
ایوان بلوشویچ (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال گراجانسکی زاگرب و باشگاه فوتبال کنکوردیا اشاره کرد.
یووان آچیموویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن و مربی فوتبال اهل یوگسلاوی بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال زاربروکن، باشگاه فوتبال ستاره سرخ بلگراد، و باشگاه فوتبال بئوگراد اشاره کرد.
جوکا آگیچ (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود.
رایکو آلکسیچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال المپیک لیون و باشگاه فوتبال وویوودینا اشاره کرد.
یووان آنجلکوویچ (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال رادنیشکی نیش و باشگاه فوتبال ستاره سرخ بلگراد اشاره کرد.
اسلوبودان آنجلکوویچ (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال یوگسلاویا اشاره کرد.
بوشکو آنتیچ (؛ – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل یوگسلاوی بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کان، باشگاه فوتبال آنژه، و باشگاه فوتبال سارایوو اشاره کرد.
میلان آنتولکوویچ (؛ – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل یوگسلاوی بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال گراجانسکی زاگرب اشاره کرد.
زوران آنتونیویچ (؛ ۲۱ اکتبر ۱۹۴۵ – ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ایراکلیس ۱۹۰۸ و باشگاه فوتبال ستاره سرخ بلگراد اشاره کرد.
زیاد ارسلاناگیچ (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود.
مصطفی ارسلانوویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بوسنی و هرزگوین بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آسکولی، باشگاه فوتبال دینامو زاگرب، باشگاه فوتبال هالشر، و باشگاه فوتبال زاگرب اشاره کرد.
رادویکو آوراموویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق یوگسلاو و مربی فوتبال اهل صربستان است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کاونتری سیتی، باشگاه فوتبال نوتس کانتی، باشگاه فوتبال رییکا، و باشگاه فوتبال بئوگراد اشاره کرد.
دراگوتین بابیچ (؛ ۵ نوامبر ۱۸۹۷ – ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود.
نیکولا بابیچ (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود.
مانه باییچ (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال لیل و باشگاه فوتبال پارتیزان اشاره کرد.
میلنکو باییچ (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال سیون و باشگاه فوتبال سارایوو اشاره کرد.
بوژو باکوتا (; – ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال زاگرب و باشگاه فوتبال اشتورم گراتس اشاره کرد.
چوی یو-جین (؛ زادهٔ ۱۲ اوت ۱۹۹۶) که بیشتر با نام هنری یوجین شناخته می‌شود، خواننده و بازیگر اهل کره جنوبی است. او بیشتر به عنوان لیدر گروه دخترانهٔ کپلر پس از قرار گرفتن در جایگاه سوم برنامهٔ رقابتی خوانندگی شبکهٔ ام‌نت شناخته می‌شود. یوجین حرفهٔ بازیگری خود را در سال ۲۰۱۶ و با ایفای نقش مکمل در درام اینترنتی شبکهٔ ناور به نام "کابوس بلند" آغاز کرد.
یوجین زادهٔ ۲ اوت ۱۹۹۶ در جونجو، استان جئولا شمالی، کره جنوبی است. او از دبیرستان هانلیم در فوریه ۲۰۱۵ فارغ‌التحصیل شد.
اسلوبودان باتریچویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق یوگسلاو و مربی فوتبال اهل صربستان است.
زوران باتروویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال دپورتیوو لاکرونیا، باشگاه فوتبال سوتیسکا نیکشیچ، و باشگاه فوتبال پارتیزان اشاره کرد.
رادوسلاو بچیاتس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال سانتا فه و باشگاه فوتبال پارتیزان اشاره کرد.
یوان بلسلین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود.Career story at Reprezentacija.rs
رودولف بلین (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق یوگسلاو و مربی فوتبال اهل کرواسی بود.
استوان بنا (; – ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال وویوودینا، باشگاه فوتبال مونیخ ۱۸۶۰، و باشگاه فوتبال هانوفر ۹۶ اشاره کرد.
لیوبو بنچیچ (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود.
کول جرمین پالمر (انگلیسی: "Cole Jermaine Palmer" ؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل انگلستان است که برای باشگاهچلسی بازی می‌کند.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۵ سال انگلستان، زیر ۱۶ سال انگلستان، زیر ۱۷ سال انگلستان، زیر ۱۸ سال انگلستان و زیر ۲۱ سال انگلستان بازی کرده‌است.
پالمر بازیکن تیم زیر ۱۷ سال انگلیس در قهرمانی زیر ۱۷ سال اروپا ۲۰۱۹ بود.
او در اولین بازی خود در برد ۲–۰ مقابل کوزوو یک گل به ثمر رساند.
لوئیس آنتونیو آرگوئلو (Luis Antonio Argüello) (زادهٔ ۲۱ ژوئن ۱۷۸۴ – درگذشتهٔ ۲۷ مارس ۱۸۳۰)، اولین فرماندار کالیفرنیویی آلتا کالیفرنیا (متولد بومی) و نخستین کسی بود که این مسئولیت را تحت حاکمیت مکزیک پذیرفت. او تنها فرمانداری بود که تحت حاکمیت امپراتوری اول مکزیک (بین سال‌های ۱۸۲۱ تا ۱۸۲۳) و همچنین پیش از نخستین انقلاب مکزیک بین سال‌های ۱۸۲۴ تا ۱۸۶۴ به عنوان کفیل فرماندار در دولت موقت بعدی خدمت کرده است.
آرگوئلو در «پرسیدیو آف سانفرانسیسکو» (سانفرانسیسکوی امروزی)، آلتا کالیفرنیا، چشم به جهان گشود. پدرش، خوزه داریو آرگوئلو و مادرش، ماریا یگناسیا موراگا از اعضای یکی از خانواده‌های ممتاز و دارای نفوذ و قدرت در تاریخ کالیفرنیای اولیه بودند. پدرش، پوئبلو دی لس آنجلس را تأسیس و به عنوان فرماندار آلتا کالیفرنیا و بعدها شبه‌جزیره باخا کالیفرنیا خدمت نمود.
آرگوئلو در اوت ۱۸۰۶، با درجهٔ ستوان جانشین پدرش در سمت فرمانداری کالیفرنیا شد. او در سال ۱۸۲۱، پروژهٔ اکتشافی کالیفرنیای شمالی را راه-اندازی کرد تا در مورد شایعات ایجاد پایگاه «خارجی‌ها» تحقیق کند. آرگوئلو خاطرات سفر اکتشافی خود را با عنوان، خاطرات کاپتان آرگوئلو: آخرین سفر اکتشافی اسپانیایی در کالیفرنیا ۱۷ اکتبر تا ۱۷ نوامبر سال ۱۸۲۱. او دستور مجازات شکارچی‌های کمپانی روسی-آمریکایی را داد که در خلیج سانفرانسیسکو، سمورهای دریایی را شکار می‌کردند.Owens, Kenneth N. "Frontiersman for the Tsar: Timofei Tarakanov and the Expansion of Russian America." Montana: The Magazine of Western History 56, No. 3 (2006), pp. 3-21+93-94. تعداد زیادی سمور دریایی برای شکار وجود داشت و نبود پُست‌های نظامی اسپانیایی در بالای خلیج سانفرانسیسکو توقف این سفر اکتشافی شمالی و امکان تجارت آنها با نیروهای اسپانیایی را برای آرگوئلو دشوار کرده بود.
برادر او، سانتیاگو آرگوئلو که فرماندار پادگان سان دیگو و آلکالدهٔ (شهردار) پوئبلو دی سان دیگو بود. خواهرش، کانسپسیون آرگوئلو (زادهٔ ۱۷۹۱ – درگذشتهٔ ۱۸۵۷) به دلیل روابط عاشقانه‌اش با نیکلای رزانوف (زادهٔ ۱۷۶۴ – درگذشتهٔ ۱۸۰۷)، مروج روسی استعمار آلاسکا و کالیفرنیا مورد توجه قرار گرفت.
آرگوئلو و همسر دومش، ماریا سولداد اورتگا د آرگولو، از پدر و مادرش، زمین رانچوی اسپانیایی به مساحت ۳۵۲۴۰ جریب فرنگی (۱۴۲٫۶ کیلومتر مربع) که در سال ۱۷۹۵ به نام رانچو د لاس پولگاس نامیده می‌شد، به ارث بردند که شامل سان ماتیو، بلمونت، سان کارلوس، ردوود سیتی، آترتون و منلو پارک امروزی است. گرچه لوئیز هیچگاه در آنجا زندگی نکرد ولی بیوه و فرزندان وی پس از مرگش در آنجا سکونت کردند.
جوزفا آرگوئلو یکی از دختران او بود و با یولوجیو د سلیس ازدواج کرد. پسر آنها یولوجیو اف دی سلیس یک صاحب ملک برجسته در دره سان فرناندو بود.
لوئیس آنتونیو آرگوئلو در سال ۱۸۳۰ در یربا بوئنا (سان فرانسیسکو) چشم از جهان فروبست و در آرامگاه مِیشن سان فرانسیسکو دی آسیس (میشن دولورس) به خاک سپرده شد.
در سال ۱۸۲۲، ویلیام ادوارد پتی هارتنل، آرگوئلو را متقاعد کرد تا حق تجارت در هر بندری در آلتا کالیفرنیا را به او اعطا کند در حالی که تجارت بقیهٔ خارجی‌ها محدود به مونتری و سان دیگو شود.
زمانی که خبر استقلال مکزیک به مونتری رسید، ماریانو گوادالوپه وایخو به عنوان منشی شخصی فرماندار جدید، لوئیس آرگوئلو، خدمت کرد. آرگوئلو در سال ۱۸۲۴ وایخو را به عنوان دانشجوی افسری در گروهان پادگان ثبت نام کرد. پس از ارتقای درجه سرجوخه، آرگوئلو وایخو را پس از ارتقای درجه‌اش به سرجوخه به سمت نمایندهٔ قوه مقننهٔ محلی منصوب کرد. او به درجه آلفرز (برابر با ستوان دوم ارتش امروزی) ارتقا یافت.
او در سال ۱۸۲۳، زمین رانچو لوس کورالیتوس به مساحت ۱۵۴۴۰ جریب فرنگی (۶۲٫۵ کیلومتر مربع) را واقع در شهر سانتا کروز، کالیفرنیا را به خوزه آمستی اعطا کرد. «لوس کورالیتوس» در زبان اسپانیایی به معنی «چشمه‌های کوچک» است. این بخشش در امتداد رود کورالیتوس در شمال واتسون ویل، کالیفرنیا گسترش یافت که شامل کورالیتوس و آمستی، کالیفرنیا می‌شود.Diseño del Rancho Los Corralitos
زمین رانچو لیانو د بوئنا ویستا که به معنی «دشتی با دید خوب» است، به مساحت ۸۴۴۶ جریب فرنگی (۳۴٫۱۸ کیلومتر مربع) در دره سالیناس توسط آرگوئلو به خوزه ماریانو استرادا تقدیم شد. خوزه ماریانو ستوان ارتش توپخانهٔ مکزیک و همچنین از اعضای خانوادهٔ همسر آرگوئلو بود.Ogden Hoffman, 1862, "Reports of Land Cases Determined in the United States District Court for the Northern District of California", Numa Hubert, San Francisco
آرگوئلو در سال ۱۸۲۳، زمینی از رانچو لاس سیئنگاس به مساحت ۱۷۹۳۹ جریب فرنگی (۷۲٫۶۰ کیلومتر مربع) که در شهر لس‌آنجلس، کالیفرنیا کنونی واقع شده، را به فرانسیسکو ماریا کاسترو (زادهٔ ۱۷۷۵ – درگذشتهٔ ۱۸۳۱) اعطا کرد. فرانسیسکو ماریا کاسترو سرباز قدیمی پادگان سانفرانسیسکو و زمانی شهردار سان خوزه، کالیفرنیا بود. زمین اهدای سان پابلو منطقه‌ای را پوشش می‌دهد که امروزه ریچموند، سان پابلو و کنزینگتون در غرب کونترا کستا کانتی نامیده می‌شود.Diseño del Rancho Rancho San Pablo
آرگوئلو در سال ۱۸۲۳ زمینی از رانچو لاس سیئنگاس به مساحت ۴۴۳۹ جریب فرنگی (۱۷٫۹۶ کیلومتر مربع) در لس‌آنجلس، کالیفرنیای امروزی را به فرانسیسکو آویلا اعطا نمود.
آرگوئلو در زمان انقلاب شورش در سال ۱۸۲۴ فرماندار بود. تقریباً یک ماه پس از شورش اولیه در صبح روز ۲۱ فوریه ۱۸۲۴، گروهی متشکل از ۱۰۰ سرباز مکزیکی، سواره نظام و کشیش و همچنین یک توپ چهار پوندی به قصد سرکوب خشونت‌آمیز شورش به لاپوریسیما رسیدند. آرگوئلو در قلمرو جدید کشورش به اندازه کافی هرج و مرج داشت؛ بنابراین دستور داد که شورش چوماش در صورت لزوم با خونریزی سرکوب شود.Blackburn, Thomas. "The Chumash Revolt of 1824: A Native Account". The Journal of California Anthropology (Malki Museum) 2 (2): 223–227. Leffingwell, Randy (2005). California Missions and Presidios: The History & Beauty of the Spanish Missions. Voyageur Press, Inc. , Stillwater, MN. .
زمین رانچو بولسا دی سان کایتانو به مساحت ۸۸۹۶ جریب فرنگی (۳۶ کیلومتر مربع) در شهر مونتری، کالیفرنیا کنونی در نزدیکی خلیج مونتری، توسط آرگوئلو به ایگناسیو فرر وایخو اهدا شد.
رانچو بولسا دی سان کایتانو، زمینی به مساحت ۸۸۹۶ هکتار (۳۶ کیلومتر مربع) در مکزیک در شهرستان مونتری کالیفرنیای کنونی بود که در سال ۱۸۲۴ توسط فرماندار لوئیس آنتونیو آرگوئلو به یگناسیو فرر وایخو اعطا شده و در سال ۱۸۳۴ به نام پسر بزرگش خوزه دی ژسوس وایخو زده شد. این نام به معنای «جیب سنت کایتانو» است. جیب در اینجا به زمینی که توسط باتلاق و لجن‌زار – در اینجا لجنزار الخورن – گفته می‌شود. این زمین اعطایی از طرف غرب هم‌مرز با خلیج مونتری بود.
رانچو مورو کوجو که بخشی از رانچو بولسا نووا و مورو کوجو، در شهرستان مونتری فعلی، کالیفرنیا شده، توسط فرماندار لوئیس آنتونیو آرگوئلو در سال ۱۸۲۵ اعطا شد.
آنتونیو ماریا اوسیو با دولورس آرگوئلو، خواهر لوئیس آنتونیو آرگوئلو ازدواج کرد. اوسیو در سال ۱۸۳۸ در مونتری ساکن شد. فرماندار آلوارادو در سال ۱۸۳۹ فرشته (کالیفرنیا) را به اوسیو، اعطا کرد، به این شرط که اوسیو بخشی از جزیره را برای یک قلعه اختصاص دهد. با این حال اوسیو هیچگاه در آنجا زندگی نکرد.
فرانسیسکو دی پائولا مارین اسپانیایی که در اوایل پادشاهی هاوایی تأثیرگذار شد، یکی از افراد مورد اعتماد پادشاه هاوایی کامهامه اول بود. مارین همه‌کاره بود، گاهی حتی به‌عنوان یک پزشک، احتمالاً بدون هیچ‌گونه تحصیلات رسمی، عمل کرده و به معرفی بسیاری از محصولات کشاورزی نسبت داده می‌شد. مارین برای نقل مکان به آلتا کالیفرنیا به فرماندار لوئیس آنتونیو آرگوئلو نامه نوشت ولی به او گفته شد که از همسران پر تعدادش در کالیفرنیا استقبال نخواهد شد.
در دوره تصدی آرگوئلو یک مأموریت جدید تعریف شد: مأموریت سانفرانسیسکو سولانو (کالیفرنیا) در ۴ ژوئیه ۱۸۲۳ توسط پدر مقدس خوزه آلتیمیرا. این مأموریت آخرین آن از ۲۱ مأموریت تعریف شده بود که قانون سکولاریزاسیون مکزیک در سال ۱۸۳۳ به آنها پایان داد. مأموریت سانفرانسیسکو سولانو نیز شمالی‌ترین و تنها مأموریتی بود که پس از استقلال مکزیک از اسپانیا آغاز شد. آرگوئلو خواهان حضور قوی مکزیکی در شمال خلیج سانفرانسیسکو بود تا روس‌هایی که فورت راس را در سواحل اقیانوس آرام تأسیس کرده بودند را از حرکت بیشتر به داخل و پایین سواحل بازدارد. ارتشبد ماریانو گوادالوپ والخو بعدها در سال ۱۸۳۴ و ۱۸۳۵، مأموریت را متوقف کرد. او کاشی‌های سقف را برای خانه خود برداشت، دیگران نیز دربرداشتن بخش‌هایی از ساختمان‌ها شرکت کردند و در نتیجه به ویرانه‌ای تبدیل شد که بعدها به‌طور کامل ویران شد. وایخو در سال ۱۸۴۰ کلیسای کوچکی ساخت که برای شهری که نیاز به کلیسا داشت، تبدیل به کلیسای اصلی شهر شد.
کشتی آمریکایی لیبرتی اس‌اس لوئیس آرگوئلو در جنگ جهانی دوم به افتخار وی نام‌گذاری شد.
کانگ یه-سو (؛ زادهٔ ۲۲ اوت ۲۰۰۵) که بیشتر با نام هنری یه‌سو شناخته می‌شود، خواننده و بازیگر اهل کره جنوبی است. او بیشتر به خاطر حضور در برنامهٔ رقابتی خوانندگی شبکهٔ ام‌نت شناخته می‌شود و در آنجا به جایگاه شماره شش دست پیدا کرد و یکی از اعضای گروه دخترانهٔ کپلر شد. کانگ یه-سو حرفهٔ بازیگری خود را در سال ۲۰۱۰ و از طریق ایفای نقش مکمل در درام شبکهٔ ام‌بی‌سی به نام "ماهی طلایی" آغاز کرد.
تیلور هاروود-بلیس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است که به صورت قرضی برای باشگاه ساوت‌همپتون بازی می‌کند.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۶ سال انگلستان، زیر ۱۷ سال انگلستان، زیر ۱۹ سال انگلستان، زیر ۲۰ سال انگلستان، و زیر ۲۱ سال انگلستان بازی کرده‌است.
کیکی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل برزیل است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال فلومیننزه و باشگاه فوتبال منچستر سیتی اشاره کرد.
کایکی که به‌طور مداوم به تمرینات تیم‌های زیر ۱۵ و زیر ۱۷ سال برزیل فراخوانده شده بود، در دو بازی دوستانه برای تیم زیر ۱۶ سال در سال ۲۰۱۹ شرکت کرد.
لوک امبیت (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۶ سال انگلستان و زیر ۱۹ سال انگلستان بازی کرده‌است.
امبیت در لندن متولد شد و در کودکی به باشگاه فوتبال برنتفورد پیوست. زمانی که آنها آکادمی خود را در سال ۲۰۱۶ تعطیل کردند، او به منچستر سیتی پیوست. در نوامبر ۲۰۲۰ او برای تیم سیتی که باشگاه فوتبال چلسی را در فینال جام حذفی جوانان شکست داد، بازی کرد. در ۲۱ سپتامبر ۲۰۲۱ او اولین بازی حرفه‌ای خود را زمانی انجام داد که در ترکیب اصلی منچسترسیتی در جام اتحادیه فوتبال انگلستان مقابل وایکام واندررز قرار گرفت.
امبیت متولد انگلستان و کنگویی‌تبار است.
او بازیکن انگلیس در سطح جوانان بوده‌است.
تیم ملی فوتبال زیر ۱۶ سال انگلستان () همچنین به عنوان زیر ۱۶ سال انگلستان شناخته می‌شود، نماینده انگلیس در فوتبال در سطح سنی زیر ۱۶ سال است و توسط اتحادیه فوتبال، نهاد حاکم بر فوتبال در انگلیس، اداره می‌شود.
بین سال‌های ۱۹۲۵ تا ۲۰۱۴، تیم زیر ۱۶ سال انگلیس در مسابقات سالانه ویکتوری شیلد مقابل اسکاتلند، ولز و ایرلند شمالی شرکت می‌کرد. از زمان جنگ جهانی دوم، انگلستان سی و پنج بار قهرمان ویکتوری شیلد شد و هشت بار با اسکاتلند، دو بار با ولز و دو بار با هر دو اسکاتلند و ولز مشترکاً قهرمان شده بود. با این حال، در آوریل ۲۰۱۵، اتحادیه فوتبال انگلیس تصمیم گرفت تا از مسابقات به‌خاطر «آینده قابل پیش بینی» با هدف اعلام شده جایگزینی آن با مسابقات با مسابقه با کشورهای اروپایی و جهانی خارج شود.
جیمز مک آتی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل انگلستان است که به صورت قرضی برای باشگاه شفیلدیونایتد بازی می‌کند.
در نوامبر ۲۰۱۹، مک‌آتی اولین بازی بین‌المللی خود را برای زیر ۱۸ سال انگلیس انجام داد و در تساوی ۴–۴ مقابل تیم ملی فوتبال زیر ۱۸ سال نروژ دو گل به ثمر رساند.
در ۶ سپتامبر ۲۰۲۱، او یکی از گل‌های زیر ۲۰ سال انگلیس را در پیروزی ۶–۱ مقابل رومانی به ثمر رساند.
رومئو لاویا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بلژیک است که برای باشگاه چلسی بازی می‌کند.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۵ سال بلژیک، زیر ۱۶ سال بلژیک و زیر ۱۹ سال بلژیک بازی کرده‌است.
لاویا در شانزده سالگی در تابستان ۲۰۲۰ اندرلخت را به مقصد منچستر سیتی ترک کرد و در آنجا اولین قرارداد حرفه‌ای خود را امضا کرد. او به زیر ۱۸ سال پیوست و در آنجا به سرعت برجسته شد.
در نوامبر همان سال پس از تنها یازده بازی، او به تیم زیر ۲۳ سال ارتقا یافت.
با منچستر سیتی، لاویا قهرمانی لیگ جوانان را در آوریل ۲۰۲۱ به دست آورد و به عنوان بهترین بازیکن فصل انتخاب شد.
از تابستان ۲۰۲۱ لاویا تمرینات خود را با تیم اول آغاز کرد که کاپیتان منچستر سیتی فرناندینیو او را زیر بال خود گرفت. این هافبک اولین بازی رسمی خود را در ۱۷ سالگی برای تیم اصلی در ۲۱ سپتامبر ۲۰۲۱ در دور سوم جام کارابائو فصل ۲۰۲۱–۲۰۲۲ مقابل وایکام واندررز انجام داد.
لاویا در بلژیک به دنیا آمد اما اصالتی غنایی دارد.در سال ۲۰۱۹، او یک بازی رسمی برای تیم جوانان زیر ۱۵ سال بلژیک و همچنین یک بازی برای زیر ۱۶ سال بلژیک انجام داد که در آن یک بار گلزنی کرد.او از آن زمان تاکنون بازی‌های دوستانه زیادی انجام داده‌است که در اغلب آن‌ها کاپیتان تیم است.
جاش ویلسون-اسبراند (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل انگلستان است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به منچستر سیتی کرد.
در سال ۲۰۱۹ ویلسون-اسبراند وستهام یونایتد را ترک کرد و به آکادمی منچستر سیتی پیوست.
در ۲۱ سپتامبر ۲۰۲۱، او اولین بازی حرفه‌ای خود را زمانی انجام داد که در ترکیب اصلی منچسترسیتی جام اتحادیه فوتبال انگلیس برابر وایکام واندررز قرار گرفت.
در نوامبر ۲۰۱۹ ویلسون-اسبراند نماینده تیم زیر ۱۸ سال انگلیس بود.در ۱۱ نوامبر ۲۰۲۱، ویلسون-اسبرند اولین بازی خود را در جریان شکست ۲ بر صفر مقابل پرتغال برای انگلیس انجام داد.
ساموئل وایلی بلک (Samuel Wylie Black) (زادهٔ ۳ سپتامبر، ۱۸۱۶- درگذشتهٔ ۲۷ ژوئن، ۱۸۶۲)، وکیل، سرباز، قاضی و سیاستمدار بود. دموکراتی که از نزدیک با مسایل سیاسی پنسیلوانیا سروکار داشت، او بدلیل خدمت به عنوان هفتمین فرماندار منطقه نبراسکا و نیز به علت کشته شدنش در رهبری فوج خود در عملیاتی که اوایل جنگ داخلی به عهده داشت به شهرت رسید.
جان برون وایلی بلک پسر کشش جان بلک، یک مبلغ صومعه در پیتسبورگ پنسیلوانیا در ۳ سپتامبر ۱۸۱۶ متولد شد. او ششمین فرزند از نُه فرزند والدین‌اش بود. بلک و پدرش علاقه شدید بهم داشتند که درسال‌های بعد در نامه‌های شان آشکار شد، اما بلک جوان رُگ نافرمانی نیز داشت. هنگامیکه پدرش به او گفت میدان محل خوب نیست و در صورت رفتن‌اش در آنجا او را با کتک تهدید کرد، سام عکس‌العمل نشان داد و گفت: «من تصمیم گرفته‌ام. من به میدان خواهم رفت و کتک را هم به جان می‌گیرم.» درمقایسه با اصول سختگیرانه و عقیده زاهدانه پدرش، سام هرگز به کلیسا شرکت نکرد و به شوخ‌طبعی و خوش خلقی‌اش معروف بود. او از دانشگاه غربی پنسیلوانیا در سال ۱۸۳۴ فارغ‌التحصیل گردید که امروزه دانشگاه پیتسبورگ نامیده می‌شود. درحالیکه در دانشگاه او، هم‌کلاس، رقیب تحصیلی و دوست نزدیک توماس ملون بود. پس از فراغت، بلک رشته حقوق را نزد ریچارد بیدل عضو سابق کنگره که همچنان نزد قاضی توماس میفلین ایروین که هر دو عضو سابق کنگره و قاضی فدرال بودند، فرا گرفته‌است. بلک در وکالت در سال ۱۸۳۸ پذیرفته شد و چندی بعد با دختر ایروین، الیزا ازدواج کرد.
سام بلک و توماس بلک ملون که سال پیش در وکالت پذیرفته شدند، بلافاصله به رقبای شغلی تبدیل شد. هر دو تیزهوش، بلند همت و موفق بودند با این حال، رقابت آنها ناشی از رویکرد متفاوت نسبت به قانون و همچنین ویژگی فردی آنها بوده‌است. بلک فصیح، پرشور و پراشتیاق بود و از اسیر گرفتن و گمراه ساختن هیئت داوران نمی‌ترسید. درعوض، ملون رویکرد پژوهشگرانه را در پیش گرفت. بلک با وضاحت کمتر صحبت می‌کرد، اما سعی می‌نمود که اجازه دهد تا حقایق برنده بحث باشد. با این وجود، ملون دریافت که به بهترین وجه می‌تواند با به استهزا گرفتن طرز بیان بلک با او مقابله کند. پس از تبادل نظر در دادگاه علنی که منجر به بروز خشم هر دو نفر شد، دوستی آنها به خصومت گرایید. دشمنی که تنها در آستانه جنگ مکزیک بود زمانی پایان یافت که بلک در پی ملون برای تجدید دوستی شان شد و گفت: «ملون، بگذار جبران کنم! شاید دیگر هرگز تو را نبینم.» رابطه دوباره آنها تا زمان مرگ بلک ادامه داشت.
بلک اولین داوطلب پنسیلوانیا در جریان جنگ مکزیک و آمریکا به‌عنوان سرهنگ دوم خدمت کرد. پس ازینکه سرهنگ فرانسیس دبلیو وینکوپ فوج را ترک کرد تا فرماندار ناحیه نظامی پیروت شود. بلک فرماندهی اولین پیاده‌نظام پنسیلوانیا را به عهده گرفت. در اواخر جنگ، بلک که خواهان مبازره بود به خشم شد، هنگامیکه پنسیلوانیا اول بنابه فرمان ژنرال وینفیلد اسکات دستور داد که در شهر پوئبلا بماند تا از یک قرارگاه محافظت کند، درحالی‌که ارتش آخرین حمله خود را به مکزیکو سیتی آغاز کرد. بلک به این تصمیم اعتراض کرد، اما سودمند واقع نشد و سپس درخواست استعفا نمود. ژنرال اسکات از پذیرش آن امتناع ورزید، اما به بلک اطمینان داد که هنوز فرصتی برای مبارزه خواهد داشت. اسکات درست گفته بود. در ۱۴ سپتامبر، ۱۸۴۷ همان روزیکه که مکزیکو سیتی سقوط کرد، قرارگاه کمتر از ۵۰۰ سرباز، به جز از ۱۸۰۰ که بیمار و مجروح بودند، پوئبلا توسط ۴۰۰۰ سرباز مکزیکی محاصره شد. ژنرال خواکین ریا به دستور ژنرال آنتونیو لوپز دِ سانتا آنا فرماندهی نیروی متشکل از سربازان عادی و چریک‌ها را به عهده داشت. نیروهای آمریکایی سه نقطه قوی را در داخل شهر داشتند: یک صومعه، فورت لوریتو و قلعه سان خوزه. قرارگاه کامل تحت فرماندهی سرهنگ توماس چایلدز بود و سرهنگ بلک مسئول قلعه سان خوزه منصوب گردید. به بیمارستان‌های موقتی خدماتی ارایه کرد. این محاصره ۲۸ روز طول کشید و در این مدت زیر رگبار گلوله‌های دایمی بود، پس از چند هفته، قرارگاه ارتش نزدیک بود غذای خود را تمام کند، هنگامی که خبر محاصره به ژنرال اسکات رسید، به سرتیپ جوزف لین دستور داد تا یک نیروی امدادی را برای نجات پوبئلا رهبری کند. در ۹ اکتبر نیروی فدرال به Huamantla شهر کوچک در ۲۵ مایلی پوئبلا، در جای‌که بخش عمده‌ای از نیروهای سانتا آنا منتظر بودند، رسیدند. پس از این که ارتش سانتا آنا در نبرد هوآماتیلا شکست خورد، نیروهای لین توانستند، باقی‌مانده نیروهای محاصره‌کننده را اطراف پوئبلا را متفرق کنند. به‌داخل شهر بجنگد و محاصره را بشکنند.
چایلدز با این جملات از بلک به‌خاطر رهبری او در محاصره ستایش کرد «از سرهنگ بلک، فرمانده فوری سان خوزه و افسرانش صمیمانه‌ترین حمایت‌ها را دریافت کردم. سرهنگ بلک بیش از سی روز تلاش خستگی‌ناپذیر و شجاعت زیادی برای حفظ امنیت آن مکان به خورج داد. افسران و مردان شب و روز بدون توجه به طوفان در پایگاه بودند، نمی‌توانم در تمجید سرهنگ دلاور، افسران و افرادش، قبل و هم در جریان محاصره زیادتر بگویم».
بلک که مادام‌العمر دموکرات بود در سال ۱۸۵۲ برای نمایندگی پنسیلوانیا در مجلس ایالات متحده نامزد شد و شکست خورد. او به نبراسکا نقل مکان کرد و در سال ۱۸۵۷ توسط رئیس‌جمهور جمیز موکانان به‌عنوان قاضی ایالات متحده در قلمرو نبراسکا منصوب گردید. او درسال ۱۸۵۹ به فرمانداری قلمرو نبراسکا منصوب گردید. جنجالی‌ترین اقدام او به عنوان فرماندار وتو کردن قانون منع برده‌داری در ۹ ژانویه ۱۸۶۰ بود. او متهم بود که طرفدار دموکرات‌های جنوبی است اما بلک ادعا کرد که متن لایحه خلاف قانون اساسی است. قانون‌گذاران منطقی حق وتو کردن را ملغی کرد و بردگی را در نبراسکا ممنوع اعلام نمود. هنگامیکه ابراهام لینکلن جمهوری‌خواه به‌عنوان رئیس‌جمهور انتخاب شد، سام بلک استعفا داد. هیچ مدرکی مبنی بر اعمال فشار خاصی بر او برای استعفا وجود ندارد. اما فرمانداری‌های منطقی مهر ضمانت پارتی بازی سیستم در آن عصر بود. او در فوریه (قبل ازینکه لینکلن به قدرت برسد) استعفا داد، اما به‌نظر می‌رسید که تا ژوئن ۱۸۶۱ در نبراسکا اقامت داشته‌است تا وقتی که بلک به خانه خود در پیتسبورگ بازگشت.
بلک به پیتسبورگ بازگشت تا فرماندهی پیاده‌نظام شصت و دومین ارتش اتحادیه پنسیلوانیا را که متشکل از داوطلبان سه ساله بود را به عهده بگیرد، اولین کسانیکه بودند شهر را ترک کردند تا در جنگ داخلی بجنگند. بلک یک فرمانده مشتاق بود که در اوایل جنگ جان باخت. در جریان کمپین شبه جزیره، شصت ودومین پیاده‌نظام پنسیلوانیا طرف تیپ چارلز گریفین از دسته جورج دبلیو مورل از سپاه V بود. بلک دسته خود را به‌عنوان گروه ضد - تهاجم رهبری کرد که جریان نبرد دادگاه هانویر را تغییر داد، او در ۲۶ ژوئن ۱۸۶۲ در نبرد بیورد دام کریک برتری خود را نشان داد و دستهِ خود را با آن شور و اشتیاق رهبری کرد، همان‌طور که آنها موضع خود را حفظ کردند. در نبرد آسیاب گینز، روز بعد، ارتش مورل در سمت چپ خط قرار گرفتند، جاییکه یک سراشیب آن به ناحیه Chickahominy می‌رسید و تیپ گریفین شاهد شروع نبرد با پیشروی سپاه لانگ استریت در جناح خود بود.
دنی تیاتو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال سابق اهل استرالیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به منچستر سیتی، سالرنیتانا، لستر سیتی، باشگاه فوتبال استوک سیتی، و بریزبن رور اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال استرالیا و بزرگسالان استرالیا بازی کرده‌است.
تیاتو قبل از بازنشستگی از فوتبال بین‌المللی در اکتبر ۲۰۰۵، ۲۵ بازی ملی برای تیم ملی استرالیا انجام داد و ۱ گل به ثمر رساند.
او همچنین در بازی‌های المپیک ۱۹۹۶ برای تیم ملی فوتبال زیر ۲۳ سال استرالیا بازی کرد.
لس مک داوال (; – ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ورکسام، باشگاه فوتبال منچستر سیتی، و باشگاه فوتبال ساندرلند اشاره کرد.
واشینگتن آلون بارتلت (زادهٔ حدود ۱۸۱۶ - درگذشتهٔ ۶ فوریه ۱۸۶۵)، اولین شهروند ایالات متحده بود که در زمان جنگ مکزیک و آمریکا توسط دولت نظامی به سمت شهردار یربا بوئنا/سانفرانسیسکو منصوب شد و از ۱۴ اوت ۱۸۴۶ تا ۳۱ ژانویه ۱۸۴۷ در این سمت خدمت کرد.
با آنکه برخی منابع بارتلت را متولد مِین و تاریخ تولدش را ۳ سپتامبر ۱۸۱۲ تا ۱۸۲۰ ذکر کرده‌اند، منابع دیگر اظهار کرده‌اند که او خویشاوند جوسیا بارتلت، امضاءکنندهٔ اعلامیهٔ استقلال ایالات متحده بود. با این حال، هیچ مدرک مستقلی برای هر دو فرضیه وجود ندارد. بیشتر اطلاعات مربوط به زندگی‌نامهٔ بارتلت از دوران پیش از سال ۱۸۵۶، از عریضه‌ای که او به کنگره ارائه کرد، به دست آمده‌است. او ابتدا در ۲۲ ژانویه ۱۸۳۳ به عنوان ناوآموز در نیروی دریایی ایالات متحده منصوب شد، زیرا پیشتر آموزش‌های مربوط به دریانوردی را گذرانده بود. بارتلت بین سال‌های ۱۸۳۳ و ۱۸۳۷، در سفری طولانی در اقیانوس آرام در کشتی جنگی USS "وینسنس" خدمت کرد. در ۸ ژوئیه ۱۸۳۹، او توانست از بین ۳۲ نفر، نفر هفتم در آزمون‌های مربوط به ناوآموزی شود. در سال‌های ۱۸۳۹ و ۱۸۴۴، او بیشتر به وظایف نقشه‌برداری مشغول بود تا اینکه در نوامبر ۱۸۴۴ به عنوان ستوان در نیروی دریایی ایالات متحده گماشته شد و در آن زمان برای سفری دریایی به کشتی جنگی یواس‌اس پورتسمث پیوست که تا مه ۱۸۴۸ طول کشید.
در طول این سفر دریایی بود که بارتلت به بزرگترین شهرت کاری خود دست یافت. جنگ مکزیک و آمریکا در زمان این سفر دریایی آغاز شد. ناخدا جان دی اسلوت در ۷ ژوئیه ۱۸۴۶ مدعی کالیفرنیا برای ایالات متحده شد و فرمانده جان بی مونتگومری از کشتی جنگی یواس‌اس پورتسمث در ۹ ژوئیه ۱۸۴۶ به دهکدهٔ ساحلی یربا بوئنا رسید و کنترل آن منطقه را از سوی ایالات متحده به دست گرفت.
از آنجاییکه ستوان بارتلت به زبان اسپانیایی مسلط و با موضوعات حقوقی آشنا بود، فرمانده مونتگومری در ۱۴ اوت ۱۸۴۶ به او مأموریت داد که به نمایندگی از دولت نظامی، شهردار یربا بوئنا شود که این سمت از لحاظ عملکردی شبیه به فرماندار در نظام مکزیک بود. بارتلت همزمان با فردی غیرنظامی (همچنین انتصابی) به نام خوزه دی ژسوس نوئه که پیشتر در سال‌های ۱۸۴۲–۱۸۴۳، شهردار بود، خدمت کرد. به این ترتیب، ستوان بارتلت اولین شهروند ایالات متحده در سمت شهردار (مقامی که وظایفش تلفیقی از وظایف شهردار و قاضی دادگاه‌های محلی است)، یربا بوئنا شد.
ستوان بارتلت در ۱۵ سپتامبر ۱۸۴۶، در اولین انتخابات برگزار شده تحت حکومت جدید، برای جانشینی خود انتخاب شد. او در تراژدی گروه دونر نقش داشت. بارتلت پس از دریافت خبر این فاجعه برای کمک به بازماندگان، لباس و آذوقه فراهم کرد. بارتلت در ۸ دسامبر ۱۸۴۶، در حالی که در سفری تدارکاتی بود، به مدت یک ماه به اسارت «گروهی چریکی از کالیفرنیایی‌ها» درآمد.
بارتلت در یکی از آخرین اقدامات خود به عنوان شهردار، در ۳۰ ژانویه ۱۸۴۷، نام یربا بوئنا را به‌طور رسمی به سانفرانسیسکو تغییر داد. او زمانی که کشتی پورتسمث دستورهای جدیدی را دریافت کرد، از سمت خود کناره‌گیری و به همراه کشتی، آن منطقه را ترک کرد.
بارتلت به عنوان نقشه‌برداری با تجربه، دستور تهیهٔ اولین نقشه‌های این شهر را نیز داد. خیابان مونتگومری که هنوز هم خیابانی مهم در سانفرانسیسکو است، به احترام افسر فرمانده‌اش نام‌گذاری شد، اگرچه خیابان بارتلت به احتمال زیاد به احترام او نام‌گذاری شده، اما گفته می‌شود که این خیابان به احترام واشینگتن مونتگومری بارتلت که بیستمین شهردار سانفرانسیسکو و بعدها شانزدهمین فرماندار کالیفرنیا بود، نام‌گذاری شده‌است.