moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
درحالیکه لشکرهای دو سپاه ۱۵ و ۲۳ تفنگدار شوروی در نزدیکی خط مرزی برای بقای خود می‌جنگیدند، ستاد فرماندهی ارتش پنجم و جبهه جنوب غربی شوروی در تلاش برای دریافت اطلاعات از حوادث مرز بودند. از همان ابتدا این سطوح بالای فرماندهی تقریباً در خلأ اطلاعاتی عمل می‌کردند. علاوه بر ضعف زیرساختی، تأخیر عملکردی و ناهماهنگی در شوروی، یکی از مهم‌ترین عوامل این شرایط هدف قرار گرفتن دقیق تأسیسات و مراکز ارتباطی به شکل اختصاصی توسط آلمانی‌ها و خرابکاری عناصر نفوذی آن‌ها بود که بخش اعظمی از فرماندهی پیشین ارتش سرخ را برای مدتی «کور و کر» کرد؛ به وجهی که فرماندهی جبهه جنوب غربی شوروی اصلا از این که شکاف بزرگی بین جناحین دو ارتش پنجم و ششم آن باز شده است و نیروهای زرهی آلمان در حال رخنه عمیق در آن هستند، خبر نداشت. استالین با نگرانی از این وضعیت چند تن از مقامات عالی‌رتبه نظامی را به مناطق مرزی فرستاد تا مستقیما اطلاعاتی را گردآاوری کنند. یکی از این فرستادگان ارتشبد گئورگی ژوکوف، رئیس ستاد کل ارتش سرخ بود که پیش از جنگ خود مدتی فرمانده منطقه ویژه نظامی کی‌یف بود.
آلمانی‌ها از این که توانسته‌اند دشمن را غافلگیر کنند آگاهی داشتند. با این حال برای فرماندهی عالی آلمان روشن نبود که شوروی می‌خواهد ناحیه مرزی را به هر قیمتی حفظ کند یا قصد عقب‌نشینی دارد. به هر صورت پس از غافلگیری اولیه، مقاومت نیروهای ارتش سرخ به شکل قابل ملاحظه‌ای تشدید شد. نیروهای ارتش سرخ در این ناحیه دست به دفاعی شدید زدند و با وجود کمبودهای جدی در زمینه سوخت و مهمات، از جانب فرماندهان عالی موظف به اجرای بلافاصله ضد حملات گردیدند. ضد حملات شوروی با قوای پرشمار ادامه پیشروی گروه ارتش جنوب ورماخت را به شدت کند کرد. بر خلاف یورش سریع یگان‌های زرهی دو گروه ارتش دیگر ورماخت، حرکت گروه زرهی ۱ به سمت رود استیر، بین دوبنو و لوتسک، می‌بایست در مقابل یگان‌هایی از دشمن که در حال دفاع رو در رو بودند و ضد حملاتی به جناحین مهاجمان می‌زدند، انجام می‌شد. لشکرهای پیاده‌نظام ارتش هفدهم ورماخت در تهاجم به سمت لویو، نیز تنها پیشروی نسبتاً کندی داشتند. همین حرکت کند گروه ارتش جنوب ورماخت به کیرپونوس زمان به سامان کردن دفاع خود را داد.
فرماندهی گروه ارتش جنوب همچنان تصور می‌کرد شوروی قصد تخلیه ناحیه برآمدگی لویو را دارد. از این رو، روز ۲۴ ژوئن، تحلیل شرایط امکان گسسته شدن اتصال گروه زرهی ۱ و ارتش ششم ورماخت، جهت عمل آزاد یگان‌های زرهی در اراضی شرق رود استیر را نشان می‌داد. با این وجود، فون روندشتت تصمیم گرفت تا هنگام گذر یگان‌های قدرتمندی از دو سپاه ۴۸ و ۳ موتوریزه گروه زرهی ۱ از رود استیر منتظر بماند. تا عصر روز ۲۴ ژوئن کاملاً روشن بود که ارتش سرخ قصد عقب‌نشینی ندارد و مقاومت سرسختانه‌ای از طرف آن در هر نقطه‌ای انتظار می‌رود. ارتش ششم شوروی در ناحیه لویو به دنبال حفظ موضع خود بود. با وجود این که این ناحیه در ابتدا با هیچ نیروی زرهی ورماخت رو به رو نبود اما دفاع آن شامل چهار تیپ ضد تانک می‌شد. با این حال، فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان می‌پنداشت همچنان می‌توان انتظار عقب‌نشینی دشمن از ناحیه لویو را داشت و می‌بایست با تهاجم ارتش یازدهم ورماخت از رومانی که قرار بود تا روز ۲ ژوئیه آماده شود، جلوی آن را گرفت.
روز ۲۵ ژوئن طولانی‌تر شدن جناح راست گروه زرهی ۱ در اثر پیشروی کند ارتش هفدهم ورماخت، موجب شد فرماندهی گروه ارتش جنوب و فرماندهان دو ارتش آن امکان به محاصره درآوردن نیروهای قدرتمندی از دشمن در غرب لویو از طریق چرخش سپاه ۱۴ موتوریزه گروه زرهی ۱ به همراه سپاه ۳۴ از جایگاه ذخیره، به سمت جنوب در شرق این شهر را در نظر بگیرند. با این حال گروه زرهی ۱ و سپاه ۱۴ موتوریزه آن اعلام کردند خود قادر به محافظت از جناح راستشان هستند تا فیلدمارشال فون روندشتت از تقسیم کردن نیروهای این گروه زرهی اجتناب کند.
در این شرایط مشارکت نیروهای مجارستانی می‌توانست تأثیر بسزایی داشته باشد. با این حال دولت مجارستان خواهان دریافت یک درخواست رسمی از سمت آلمان برای کمک بود. در خط مرزی کوه‌های کارپات تنها یگان‌های رادیویی آلمان سعی داشتند با عملیات فریب نیروهای دشمن در آن قسمت را درگیر خود نگاه دارند. با این وجود تهاجم نیروهای مجارستانی از پیش بر اساس عمل جنگی ورماخت، آماده شده بود.
با توجه به مقاومت نیروهای ارتش سرخ و مشکلاتی که نبردهای مرزی برای ورماخت پدیدآوردند، ژنرال گئورگ فون زودنشترن، رئیس ستاد کل گروه ارتش جنوب، تصور می‌کرد اگر پیش از از دست رفتن دست بالا و فرسایش قوای محدود ذخیره آلمان، نیروهای دشمن در اطراف لویو شکست داده نشوند، با انتقال مداوم نیروی کمکی به آن‌ها، گروه ارتش جنوب قادر نخواهد بود مأموریت محاصره و انهدام نیروهای دشمن در غرب رود دنیپر را به انجام برساند. بدین جهت توصیه شد، در تهاجمی محدود، با یورش ارتش یازدهم ورماخت به سمت پروسکوروف در شمال و چرخش زود هنگام گروه زرهی ۱ به سمت جنوب شرقی، دشمن در شرق لویو به محاصره درآید. بدین ترتیب فرماندهی گروه ارتش جنوب با صدور فرمان شماره ۱ خود در روز ۲۶ ژوئن، گروه زرهی ۱ را از کنترل عملیاتی ارتش ششم ورماخت خارج کرد و به آن دستور داد هر چه سریع‌تر به سمت شرق یورش ببرد تا نیروهای دشمن را در همکاری با ارتش یازدهم ورماخت، در مجاورت کوه‌های کارپات به محاصره درآورد. بدین منظور گروه زرهی ۱، بدون توجه به جناحین طولانی، ابتدا می‌بایست خود را به شپتوفکا در ۲۰۰ کیلومتری خط مرزی می‌رساند و سپس به سمت جنوب شرقی چرخش می‌کرد. سپاه ۱۴ موتوریزه در جناح جنوبی گروه زرهی ۱ می‌بایست با «تمام نیروی در دسترس» به سمت برودی پیش می‌رفت و در خط مقدمی فراخ از رود گورین می‌گذشت. ارتش هفدهم هم فرمان به ادامه تهاجم با تمرکز بر شمال لویو، گرفت. در این شرایط ارتش ششم ورماخت می‌بایست از هر دو جناح چپ و راست گروه زرهی ۱ محافظت می‌کرد. این دستورالعمل گروه ارتش جنوب که محتمل‌ترین راه‌حل به نظر می‌رسید، تضعیف شدید توان رزمی یگان‌های پیاده‌نظام در اثر نبردهای پیشین را در نظر گرفته بود اما اساساً مأموریت اولیه خود را با محدود کردن حلقه محاصره از رود دنیپر به رود بوگ، زیر سؤال می‌برد.
بدین ترتیب، گروه زرهی ۱ ورماخت با ادامه پیشروی، پس از درگیری‌های شدید و دفع ضد حملات مکرر ارتش سرخ، روز ۲۶ ژوئن با رساندن خود به رود استیر، شهرهای لوتسک و دوبنو را به تصرف درآورد. نیروهای فن کلایست در این موضع یک بار دیگر هدف ضد حملات گسترده سپاه‌های مکانیزه شوروی قرار گرفتند که به پا شدن یک رزم زرهی در مقیاسی بی‌سابقه بین طرفین در نبرد برودی شد. این ضد حملات که به صورت تکه‌تکه و با گرفتاری به مشکلات فرماندهی و بی‌تجربگی افسران ارتش سرخ در کنترل توده نیروهای زرهی، به اجرا درمی‌آمدند، در رسیدن به اهداف تعیین شده ناموفق بودند و باعث از بین رفتن بسیاری از نیروهای ذخیره شوروی در منطقه شدند.
دقیقا یک روز پس از که فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان و گروه ارتش جنوب ورماخت در حال انطباق برنامه خود با شرایط در حال تغییر بودند، روز ۲۷ ژوئن مشخص شد ارتش سرخ در حال عقب‌نشینی از ناحیه لویو است. پیروزی‌های ورماخت در برودی و دوبنو، مواضع جبهه جنوب غربی شوروی در جنوب لویو را غیر قابل دفاع ساخته بود. از این رو ارتش ششم شوروی روز ۲۷ ژوئن مواضع خود در راوا-روسکایا را رها و به سمت لویو عقب‌نشینی کرد. مدافعان شوروی در مقابل ارتش هفدهم ورماخت، با پوشش نیروهایی قدرتمند و با اجرای ضد حملات محلی از جمله با یگان‌های زرهی، در حال عقب نشستن به سمت شرق بودند. فرماندهی گروه ارتش جنوب ورماخت با صدور فرمان شماره ۲ خود در روز ۲۸ ژوئن، نیروها را مامور به حرکت سریع به سمت شرق کرد. بر این اساس، ارتش هفدهم ورماخت موظف به تعقیب بلافاصله دشمن جهت جلوگیری از استقرار آن در مواضع خط دفاعی جدید شد. دو روز بعد، در ۳۰ ژوئن، پس از تصرف ریونه و استروگ توسط یگان‌های زرهی فن کلایست، ارتش ششم شوروی، جهت اجتناب از گرفتاری در محاصره از شمال، خود لویو را نیز رها کرد. همان روز "استاوکا"، فرماندهی عالی شوروی، به کیرپونوس دستور داد نیروهای خود را تا ۹ ژوئیه تا استحکامات دفاعی موسوم به خط استالین در مرز پیشین شوروی و لهستان، عقب بکشد. همان روز ۳۰ ژوئن شهر لویو بدون هیچ مبارزه‌ای به تصرف لشکر یکم کوهستان از ارتش هفدهم ورماخت درآمد. سپاه ۴ مکانیزه شوروی جهت پوشش دادن به عقب‌نشینی نیروهای خودی، روز بعد برای پس گرفتن لویو اقدام به ضد حمله کرد. پس از نبرد شدید تن‌به‌تن، تلسط آلمانی‌ها بر این شهر حفظ شد.
نیروهای مجارستانی در قابل سپاه ۷ این کشور در نهایت روز ۲ ژوئیه وارد میدان شدند و به سرعت از رود دنیستر در استانیسلاو گذشتند. این نیروها در ترنوپیل به ارتش هفدهم ورماخت متصل گشتند.
درگیری‌های شدید در ناحیه مرزی اطراف لویو هر دو طرف را متحمل خسارات و تلفات زیادی کرد. در اثر این درگیری‌ها گروه ارتش جنوب ورماخت در مواجهه با مقاومت نیروهای ارتش سرخ، با پیشروی کُند، از سایر نیروهای آلمانی در بخش‌های دیگر خط مقدم عقب ماند.
به هر صورت، با عقب‌نشینی ارتش پنجم شوروی به سمت مرداب‌های پریپیات در شمال و عقب‌نشینی ارتش ششم شوروی به سمت شرق، شکاف ایجاد شده بین این دو ارتش شوروی راه را برای گروه زرهی ۱ به سمت کی‌یف باز کرد. با وجود به تأخیر افتادن پیشروی سپاه ۳ موتوریزه ورماخت با ضد حملات کیرپونوس و فراهم آمدن مقدار بیشتری وقت جهت عقب‌نشینی نیروهای او به مواضع دفاعی مشخص شده، خط استالین نیز با رسیدن لشکر یازدهم زرهی ورماخت به بردیچیف، روز ۷ ژوئیه در جنوب نووگورود-وولینسکی شکسته شد.
کینگزلی بن آدیر (انگلیسی: Kingsley Ben-Adir؛ زادهٔ ۲۸ فوریهٔ ۱۹۸۶) یک هنرپیشه اهل بریتانیا است. در تئاترهای لندن چندین نمایش اجرا کرده است. نقش کارآگاه خصوصی کریم واشنگتن در فصل دوم سریال نتفلیکس او ای بازی کرد.از سال ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۹،
او در سریال‌های شبکه بی‌بی‌سی وان ظاهر شد و هم‌چنین در سریال موفق تلویزیونی پیکی بلایندرز ظاهر شد. در سال ۲۰۲۰، او در نقش مالکوم ایکس در فیلم یک شب در میامی استودیو آمازون به ایفای نقش پرداخت.
بن آدیر در گاسپل اوک، لندن، انگلستان، از مادری سیاه پوست ترینیدادی و پدری سفیدپوست بریتانیایی به دنیا آمد.او به مدرسه ویلیام الیس در انجیل اوک، شمال غربی لندن رفت. در سال ۲۰۱۱ از مدرسه موسیقی و نمایش گیلدهال فارغ التحصیل شد.
از سال ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۹، بن آدیر در فصل های چهار و پنج سریال تلویزیونی بی بی سی وان پیکی بلایندرز ظاهر شد و نقش سرهنگ بن یونگر را بازی کرد.
در سال ۲۰۲۰، بن آدیر در نقش مالکوم ایکس در فیلم یک شب در میامی به کارگردانی رجینا کینگ بازی کرد. بن آدیر در کنار الی گوری (کاسیوس کلی)، لزلی اودوم جونیور (سم کوک) و آلدیس هاج (جیم براون) بازی کرد.
در مارس ، ددلاین هالیوود گزارش داد که بن آدیر به عنوان شرور اصلی به سریال تهاجم مخفی برای دنیای سینمایی مارول پیوسته است. در فوریه ۲۰۲۲، بن آدیر قرار بود نقش باب مارلی را در فیلم بیوگرافی خود به کارگردانی رینالدو مارکوس گرین بازی کند.
انتخابات ریاست‌جمهوری تاجیکستان () در ‍‍ اکتبر ۲۰۲۰ برگزار شد. نتیجه ایم انتخابات پنجمین پیروزی متوالی برای امامعلی رحمان، رئیس بلندمدت سابق از حزب دموکراتیک خلق ها بود که با بیش از ۹۰ درصد آرا مجدداً انتخاب شد. رحمان پنجمین دوره ریاست جمهوری خود را در ۳۰ اکتبر آغاز کرد. او در مراسمی در دوشنبه سوگند ریاست جمهوری را یاد کرد.
مراکز حوزه‌های رأی‌گیری در ساعت ۲۲:۰۰ بسته می‌شود و قرار بر این است که نتایج رسمی اولیه اوایل روز بعد اعلام شود.Tajikistan holds presidential election Al Jazeera, 6 November 2013اگر هیچ یک از نامزدها بیش از ۵۰ درصد از کل آرا را به دست نیاورد، دور دوم بین ۱۵ تا ۳۱ روز بعد بین دو نامزدی که بیشترین آرا را به دست آورده اند برگزار می شود. برای اینکه نتیجه انتخابات معتبر باشد، مشارکت رای دهندگان باید از ۵۰ درصد تجاوز کند. در غیر این صورت انتخابات تازه ای برگزار می شود.
دانشگاه آسیای مرکزی
یک دانشگاه سکولار، غیرانتفاعی و تحقیقاتی در آسیای مرکزی است. این دانشگاه توسط یک منشور بین‌المللی بین دولت‌های تاجیکستان، قرقیزستان و قزاقستان با مشارکت شبکه توسعه آقاخان (AKDN) در سال ۲۰۰۰ تأسیس شد. اولین پردیس مقطع کارشناسی آن در سال ۲۰۱۶ در نارین قرقیزستان افتتاح شد و پس از آن پردیس دوم در خاروغ، تاجیکستان گشوده شد. این دانشگاه دارای سه دانشکده است: دانشکده هنر و علوم (SAS)، مدرسه تحصیلات تکمیلی توسعه (GSD) و مدرسه آموزش حرفه ای و مداوم (SPCE). دانشکده هنر و علوم چهار برنامه کارشناسی را در دو پردیس واقع در نارین، قرقیزستان و خاروغ تاجیکستان ارائه می دهد. پردیس تکلی در قزاقستان در حال حاضر در مرحله برنامه ریزی است.
دانشگاه آسیای مرکزی با معتبر‌ترین دانشگاه‌های جهانی روابط پژوهشی و علمی دارد.
در ۱۶ جون ۲۰۲۳ جشن فراغت دانشجویان سال ۲۰۲۳ در یک محفل ویژه با حضور شاهدخت زهرا آقاخان،مقامات عالی‌رتبه، مهمانان داخلی و خارجی و در نارین برگزار گردید.
نیلوتامید که با نام‌های تجاری Nilandron و Anandron فروخته می‌شود، یک آنتی آندروژن غیر استروئیدی (NSAA) است که در درمان سرطان پروستات استفاده می‌شود.https://www.accessdata.fda.gov/drugsatfda_docs/label/2017/020169s008lbl.pdfهمچنین به عنوان بخشی از هورمون درمانی زنانه برای زنان تراجنسیتی و برای درمان آکنه و سبوره در زنان مورد مطالعه قرار گرفته‌است. شکل تجویز آن به صورت خوراکی است.
عوارض جانبی در مردان شامل حساس شدن و بزرگ شدن سینه‌ها، زنانه شدن، اختلال در عملکرد جنسی و گرگرفتگی است. تهوع، استفراغ، اختلالات بینایی، عدم تحمل الکل، افزایش آنزیم‌های کبدی و بیماری ریوی می‌تواند در هر دو جنس رخ دهد. به ندرت، نیلوتامید می‌تواند باعث نارسایی تنفسی و آسیب کبدی شود. این عوارض جانبی نامطلوب، همراه با تعدادی از موارد مرتبط با مرگ، استفاده از نیلوتامید را محدود کرده‌است.
نیلوتامید به عنوان یک آنتاگونیست انتخابی گیرنده آندروژن (AR) عمل می‌کند و از اثرات آندروژن‌هایی مانند تستوسترون و دی‌هیدروتستوسترون (DHT) در بدن جلوگیری می‌کند. از آنجایی که بیشتر سلول‌های سرطانی پروستات برای رشد و بقا به این هورمون‌ها متکی هستند، نیلوتامید می‌تواند پیشرفت سرطان پروستات را کند کرده و عمر مردان مبتلا به این بیماری را افزایش دهد.
نیلوتامید در سال ۱۹۷۷ کشف شد و برای اولین بار در سال ۱۹۸۷ برای استفاده پزشکی معرفی گردید. در سال ۱۹۹۶ در ایالات متحده در دسترس قرار گرفت. این دارو به دلیل اثربخشی، تحمل و ایمنی بهتر، تا حد زیادی با NSAAهای جدیدتر و بهبود یافته، یعنی بیکالوتامید و انزالوتامید جایگزین شده‌است و اکنون به ندرت استفاده می‌شود.
نیلوتامید در فهرست داروهای ضروری سازمان جهانی بهداشت قرار دارد.
شاهزاده کلمانتین بلژیک ( , ; ۳۰ ژوئیه ۱۸۷۲ – ۸ مارس ۱۹۵۵)، عضو خاندان وتین در شاخه ساکس کوبورگ و گوتا بود که به این ترتیب او همچنین به عنوان شاهزاده خانم ساکس کوبورگ و گوتا و دوشس در زاکسن شناخته می‌شد. در سال ۱۹۱۰، او به عنوان همسر ناپلئون ویکتور ژروم فردریک بناپارت، مدعی بناپارتیست تاج و تخت امپراتوری فرانسه (به عنوان ناپلئون پنجم) شاهزاده ناپلئون و ملکه فرانسوی‌ها شد.
او سومین دختر پادشاه لئوپولد دوم بلژیک و ملکه ماری هنریت تولد او نتیجه آشتی نهایی والدینش پس از مرگ پسر و تنها وارث دودمانشان، شاهزاده لئوپولد، دوک در سال ۱۸۶۹ بود. برابانت کلمانتین در نوجوانی عاشق پسر عموی اول خود شاهزاده بودوئن شد ولی پسر عمویش نسبت به او این احساس را نداشت و در سال ۱۸۹۱ در سن ۲۱ سالگی بر اثر ذات الریه درگذشت.
کلمانتین به سختی با مادرش کنار می‌آمد و به پدرش که مرتباً او را همراهی می‌کرد نزدیکتر بود. او در سال ۱۸۹۶ امیدوار بود که با روپرشت، ولیعهد باواریا ازدواج کند، اما کلمانتین با این پیوند مخالفت کرد.
با گذشت سال‌ها، کلمانتین مجرد ماند. در حدود سال ۱۹۰۲، مدت کوتاهی پس از مرگ ملکه ماری هنریت (مادرش)، او شروع به تمایل نسبت به شاهزاده ناپلئون ویکتور بناپارت کرد. با وجود حمایت خانواده پادشاهی ایتالیا، شاه لئوپولد دوم برای جلوگیری از خشم جمهوری سوم فرانسه، از هرگونه ازدواج دخترش و مدعی بناپارت خودداری کرد.
کلمانتین باید منتظر مرگ پدرش در سال ۱۹۰۹ بود تا بتواند با شاهزاده ناپلئون ازدواج کند. ازدواج آنها سرانجام در سال ۱۹۱۰، پس از رضایت حاکم جدید بلژیک، پسر عموی او، پادشاه آلبرت اول، انجام شد. این زوج به خیابان لوئیز در بروکسل نقل مکان کردند و دو فرزند به نام‌های ماری کلوتیلد، متولد ۱۹۱۲، و لوئی ژروم، متولد ۱۹۱۴ داشتند.
سومین دختر شاه لئوپولد دوم بلژیک و ملکه ماری هنریت، کلمانتین آلبرتین ماری لئوپولدین از ساکس کوبورگ و گوتا در ۳۰ ژوئیه ۱۸۷۲ در کاخ لاکن در ساعت ۶ بعد از ظهر، سه سال پس از مرگ تصادفی برادر بزرگترش لئوپولد، دوک برابانت ، تنها وارث مستقیم پادشاه متولد شد. کلمانتین، آخرین فرزند این زوج سلطنتی بود. او در ۳ سپتامبر ۱۸۷۲ در کاخ لاکن طی مراسمی کوتاه غسل تعمید داده شد و پس از آن یک جشن با حضور حدود ۸۰ مهمان برگزار شد. نام کوچک او ادای احترام به مادرخوانده و عمه بزرگش، پرنسس کلمانتین از اورلئان است، در حالی که نام میانی او به پدرخوانده اش، آرشیدوک آلبرشت، دوک تسشن، پسر عموی امپراتور فرانتس جوزف اول اتریش اشاره دارد.
دیرک هارتوگ (Dirk Hartog) (زادهٔ ۳۰ اکتبر ۱۵۸۰ – درگذشتهٔ ۱۱ اکتبر ۱۶۲۱)، ملوان و کاوشگر هلندی قرن هفدهم بود. گروه اکتشافی دیرک هارتوگ، دومین گروه اروپایی بود که به استرالیا وارد شد و اولین گروهی بود که برای ثبت حضورش در آنجا، ظرفی دست‌ساز به نام لوح هارتوگ را برجا گذاشت. نام او گاهی به‌صورت Dirck Hartog یا Dierick Hartochszch نوشته می‌شد. ارنست جایلز، او را تئودوریک هارتوگ خطاب کرده‌است. جزیرهٔ دیرک هارتوگ در استرالیای غربی به افتخار او نام‌گذاری شده‌است.
هارتوگ که خانواده‌ای دریانورد چشم به جهان گشود، در ۳۰ سالگی، اولین کشتی خود را فرماندهی کرد و به مدت چند سال به داد و ستدهای تجاری موفقیت‌آمیز در دریاهای بالتیک و مدیترانه مشغول بود.
در سال ۱۶۱۶، هارتوگ به استخدام کمپانی هند شرقی هلند (به هلندی: Vereenigde Oostindische Compagnie که معمولاً به اختصار VOC نامیده می‌شود) درآمد و به عنوان کاپیتان کشتی ایندراخت (به معنی «وحدت» یا «سازگاری») در ناوگانی که از هلند به کمپانی هند شرقی هلند می‌رفت، منصوب شد.
هارتوگ در ژانویهٔ ۱۶۱۶ به همراه چندین کشتی دیگر از کمپانی VOC، سفر دریایی خود را آغاز کرد، اما به علت طوفان از آنها جدا شد و به‌طور مستقل به دماغهٔ امید نیک (بعدها به مکانی از کیپ تاون، آفریقای جنوبی تبدیل شد) رسید. سپس هارتوگ به کمک «البته شاید» بادهای قوی غربی موسوم به «بادهای چهلگان» از میان اقیانوس هند به سمت باتاویا (جاکارتای کنونی) حرکت کرد. هندریک بروور، دریانورد هلندی پیشتر، از این بادها به عنوان راهی برای سریع‌تر رسیدن به جاوا یاد کرده بود.
در ۲۵ اکتبر ۱۶۱۶، حدوداً در عرض جغرافیایی ۲۶ درجهٔ جنوبی، هارتوگ و خدمه‌اش بر خلاف انتظار به «جزایر متعددی رسیدند که هرچند، خالی از سکنه بودند». او به جزیره‌ای در نزدیکی سواحل خلیج کُوسه در استرالیای غربی رسید که اکنون به افتخار او جزیرهٔ دیرک هارتوگ نامیده می‌شود. گروه هارتوگ دومین گروه اکتشافی اروپایی بود که به قارهٔ استرالیا وارد شد، پیش از آن ویلم جانزون در سال ۱۶۰۶ موفق به انجام این کار شده بود. با این حال، گروه هارتوگ اولین گروهی بود که از مسیر خط ساحلی غربی این کار را انجام داد.
هارتوگ سه روز را صرف بررسی خط ساحلی و جزایر اطراف کرد. آن منطقه را به افتخار کشتی هارتوگ، ایندراختسلند نامیدند، اگرچه آن نام ماندگار نشد. هارتوگ پیش از ترک آنجا، ظرفی از جنس مفرغ را بر روی دیرکی چسباند که در حال حاضر به لوح هارتوگ معروف است و روی آن تاریخچهٔ بازدید خود از جزیره را حک کرد. بر روی ظرف، متن زیر نوشته شده بود:
در ۲۵ اکتبر ۱۶۱۶، کشتی ایندراخت از آمستردام رسید: مباشر کشتی ژیل میبی از شهر لیژ، کاپیتان دریک هارتوگ از آمستردام. در ۲۷، کشتی دوباره به سمت بانتام حرکت کرد. معاون مباشر کشتی، جان استین، سکاندار پیتر دورس از بیل در سال ۱۶۱۶.
هارتوگ که چیز جالبی پیدا نکرده بود، حرکت خود را به سمت شمال و در امتداد این خط ساحلی ناشناخته در استرالیای غربی ادامه داد و تا حدود عرض جغرافیایی ۲۲ درجهٔ جنوبی، نقشه‌های دریایی تهیه کرد. سپس کرانهٔ ساحلی را ترک و به سمت باتاویا حرکت کرد و سرانجام در دسامبر ۱۶۱۶، حدود پنج ماه پس از زمان مورد انتظارش، به سلامت به آنجا رسید.
دیرک هارتوگ پس از بازگشت به آمستردام در سال ۱۶۱۸، کمپانی VOC را ترک کرد و داد و ستدهای تجاری خود را در بالتیک از سر گرفت.
در سال ۱۶۱۹، فردریک دو هاتمن، با کشتی کمپانی VOC به نام دوردرخت و جاکوب ددل در کشتی دیگری از کمپانی VOC به نام آمستردام، مکانی را در سواحل استرالیا در نزدیکی شهر پرت کنونی شناسایی کردند که آن را ددلزلند نامیدند. آنها پس از حرکت به سمت شمال در امتداد کرانهٔ ساحلی به ایندراختسلند رسیدند. هاتمن در خاطراتش این سواحل را با سرزمین ساحلی مارکوپولو یا لوکاچ شناسایی کرد، همان‌طور که در نقشه‌های پتروس پلانسیوس و یان هویگن ون لینشوتن نیز نشان داده شده‌اند.Letter of Commandeur Frederik de Houtman to the Chamber Amsterdam, 7 October 1620, Algemeen Rijksarchief, The Hague, 982, 1620 II, fol147-151, fol.148r; quoted in P. A. Leupe, "De Reizen der Nederlanders naar het Zuidland of Nieuw-Holland in de 17e en 18e eeuw," Amsterdam, G. Hulst van Keulen, 1868, p.29, 32; cited in Frederik Willem Stapel, "De Oostindische Compagnie en Australië," Amsterdam, P.N. van Kampen, 1937, pp.11 en 28.
هشتاد سال بعد، در ۴ فوریه ۱۶۹۷، کاوشگر هلندی، ویلم دو ولامینگ به آن جزیره رسید و به‌طور تصادفی لوح هارتوگ که در ماسه نیمه مدفون شده بود را پیدا کرد. او آن لوح را با لوحی جدید تعویض و دوباره نوشتهٔ هارتوگ را روی آن حک کرد و یادداشت‌هایی از خودش را نیز به آن افزود و لوح اصلی هارتوگ را به آمستردام برگرداند که اکنون در موزهٔ ملی آمستردام قرار دارد.
در سال ۲۰۰۰، لوح هارتوگ به‌طور موقت به استرالیا بازگردانده شد تا در نمایشگاهی در موزهٔ ملی دریایی استرالیا در سیدنی به نمایش گذاشته شود. این اقدام منجر به پیشنهادهایی شد مبنی بر اینکه این لوح که به عنوان قدیمی‌ترین اثر مکتوب شناخته شده از تاریخ اروپای استرالیا تلقی می‌شود، بهتر است برای موزهٔ استرالیا خریداری شود، اما مقامات هلندی به صراحت اعلام کردند که این لوح فروشی نیست.
در سال‌های ۱۹۶۶ و ۱۹۸۵، تصویر هارتوگ و کشتی‌اش روی تمبرهای پُستی استرالیا منقوش شد. در سال ۲۰۱۶، ضراب‌خانهٔ پرت برای بزرگداشت چهارصدمین سالگرد ورود هارتوگ به استرالیا، یک سکهٔ نقرهٔ (۳۱ گرمی) را ضرب کرد.
جزیره‌ای که در خلیج کوسه در استرالیای غربی هارتوگ به آن وارد شده بود، جزیرهٔ دیرک هارتوگ نام گرفت. در آمستردام، کانبرا و چهارده شهر دیگر استرالیا، خیابان‌هایی به افتخار هارتوگ نام‌گذاری کرده‌اند.
چارلز ویلیام دویل (؛ ۱۷۷۰ – ۲۵ اکتبر ۱۸۴۲) فرد نظامی اهل پادشاهی ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون شوالیه (عنوان) شده‌است.
رابرت پرسی داگلاس (؛ ۲۹ اوت ۱۸۰۵ – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون شوالیه (عنوان) شده‌است.
هنری ادوارد منینگ داگلاس (؛ ۱۱ ژوئیه ۱۸۷۵ – ۱۴ فوریه ۱۹۳۹) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب ویکتوریا شده‌است.
استانلی فون دانوپ () فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
سید باقر محسنی (کاظمی) استاد دانشگاه و یک کنشگر سیاسی اهل افغانستان است. او در بحث‌های تلویزیونی در کابل به صراحت از حکومت طالبان انتقاد و آنها را متهم به تصرف نامشروع و انحصار قدرت و مدیریت ناکارآمد سیاسی و اقتصادی می‌کند. محسنی از نزدیکان سید مصطفی کاظمی از رهبران جهادی شیعه است که در سال ۲۰۰۷ در یک حمله انتحاری در ولایت بغلان کشته شد. وی در اسفند ۱۴۰۰ توسط نیروهای امنیتی طالبان بازداشت و دو روز بعد آزاد شد.
رودلفوس دی سالیس (; – ) پرسنل نظامی اهل بریتانیا بود.
چارلز ریچارد ساکویل (; – ) پرسنل نظامی و سیاستمدار اهل بریتانیا بود.
هنری اوتوی ترور (; – ) پرسنل نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود.
جان داوز (; – ) نظامی و ورزشکار راگبی اهل جمهوری ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است.
سامتاویسی () یک کلیسای جامع ارتدکس گرجی در شرق گرجستان در منطقه شیدا کارتلی، حدود ۴۵ کیلومتری شمال پایتخت تفلیس است که در سده یازدهم میلادی ساخته شد. این کلیسا در دوران شکوفایی هنری و تزئینی در معماری گرجی ساخته شد.
این کلیسا در ساحل چپ رودخانهٔ لخورا، حدود ۱۱ کیلومتری شهر کاسپی واقع شده‌است. بنا به سنت گرجی، این کلیسا در سال ۵۷۲ به‌دست مبلغ آشوری، ایسیدور بنا شد و سپس‌تر در سده دهم میلادی بازسازی شد. با این وجود، هیچ‌کدام از آن بناها سالم نمانده‌اند. ابتدایی‌ترین سازهٔ موجود، به سدهٔ یازدهم بر می‌گردد. همان‌طور که یک سنگ‌نوشته که اکنون از دست رفته نشان می‌دهد، عمارت اصلی کلیسا در سال ۱۰۳۰ ساخته شد. کلیسا به‌دست یک راهب و معمار ماهر، هیلاریون ساخته شد. کلیسا به دست مجموعه‌ای از زمین‌لرزه‌ها به شدت آسیب دید و گنبد، بخش‌هایی از دیوار غربی و ستون‌ها فرو ریختند. بنا به سنگ‌نوشتهٔ نمای غربی بالای پنجره، که نوشته «سازندهٔ دوم معبد، دختر شاه شاهان و همسر آمیلاخور، گایانه است»، بخش‌هایی از کلیسا در سده‌های ۱۵ و ۱۶ میلادی بازسازی شدند. دودمان اشرافی گرجی، آمیلاخواری نقش مهمی در تاریخچهٔ کلیسا بازی کردند. در سده نوزدهم، به‌دست معمار، ریپاردی، زمانی که بخش‌هایی از نقاشی‌های دیواری از بین رفتند بازسازی شد.Закарая, П. (1983) Памятники Восточной Грузии. Искусство, Москва, 376 с. [Zakaraya, P. Monuments of Eastern Georgia](In Russian)
برنارد کوک دیکسون (؛ ۷ سپتامبر ۱۸۹۶ – ۹ اکتبر ۱۹۷۳) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است.
ادوارد کاست (؛ ۱۷ مارس ۱۷۹۴ – ۱۴ ژانویه ۱۸۷۸) افسر و سیاستمدار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون همکار انجمن سلطنتی شده‌است.
جام بورک داگلاس (؛ 1794 – 19 April 1877"Deaths". "The Belfast Newsletter". p. 1. 23 April 1877) فرد نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
آرتور کانینگهام (; – ) افسر اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود.
پاتریک کرافورد (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال جورج شده‌است.
گیرنده اینوزیتول ۵٬۴٬۱-تری فسفات نوع ۱ پروتئینی است که در انسان توسط ژن "ITPR1" کدگذاری می شود.
ITPR1 با پروتئین های زیر تعامل پروتئین-پروتئین دارد:
جان موری، دومین ارل دانمور (; – ) فرمانده نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود.
توماس دونداس (؛ ۳۰ ژوئن ۱۷۵۰ – ) فرد نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود.
اولیس دو برگ، دومین بارون داونز (؛ ۱۵ اوت ۱۷۸۸ – ) نظامی و سیاست‌مدار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود.
جوزف یورک، اولین بارون دوور (; – ) دیپلمات، نظامی و سیاستمدار اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود.
فرانسیس والتر دو وینتون (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
جان وست، دوم ارل د لا وار (; – ) نظامی و سیاست‌مدار اهل بریتانیا بود.
فرانک پرسی کروزیر (; – ) فرد نظامی اهل نیجریه بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
هنری هوپ کریلاک (; – ) هنرمند، نظامی و نویسنده اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود.
سیکوشا () شرکت ساعت‌سازی ژاپنی است، که در سال ۱۸۹۲ تأسیس شد.
سیکو اینسترومنتس () شرکت الکترونیک ژاپنی است، که در سال ۱۹۳۷ تأسیس شد.
پیکوئیگنت () شرکت ساعت‌سازی فرانسوی است، که در سال ۱۹۷۳ توسط امیل پکینت تأسیس شد.
سین سپتزیالوهن () شرکت ساعت‌سازی آلمانی است، که در سال ۱۹۶۱ توسط هلموت سین تأسیس شد.
گروه اینویکتا واچ () شرکت ساعت‌سازی آمریکایی است، که در سال ۱۸۳۷ توسط رافائل پیکارد تأسیس شد.
آربیس () شرکت رستوران‌های زنجیره‌ای آمریکایی است، که در سال ۱۹۶۴ توسط فارست رافل تأسیس شد.
کاررا ای کاررا () شرکت کالای لوکس اسپانیایی است، که در سال ۱۸۸۵ تأسیس شد.
کینتارو هاتوری (؛ ۲۱ نوامبر ۱۸۶۰ – ۱۹۳۴) ساعت‌ساز، کارآفرین، اهالی کسب‌وکار و سیاستمدار اهل ژاپن بود، که در سال ۱۸۸۱ شرکت سیکو را تأسیس کرد.
راه قدیمی یک فیلم وسترن آمریکایی محصول سال ۲۰۲۳ به کارگردانی برت دونوهو، بر اساس فیلمنامه‌ای از کارل دبلیو لوکاس، با بازی نیکلاس کیج در نقش یک مرد مسلح بازنشسته در ماموریت یافتن قانون‌شکنی‌هایی است که همسرش را کشتند.
این فیلم در ۶ ژانویه ۲۰۲۳ توسط صبان فیلمز اکران شد و نقدهای متفاوتی از سوی منتقدان دریافت کرد.
کولتون بریگز تفگ‌چی بازنشسته زندگی آرامی با دخترش دارد، اما زمانی که پسر مردی که سال‌ها پیش او را به قتل رسانده‌بود برای انتقام گرفتن از راه می‌رسد، باید با گذشته‌اش روبرو شود.
فیلمبرداری در سال ۲۰۲۱ در مونتانا انجام شد. در ژانویه ۲۰۲۲، صبان فیلمز حقوق پخش فیلم را به دست آورد.
آنانوری () یک مجموعهٔ دژ بر روی رود آراگوی در شهرداری دوشتی، گرجستان و حدود تفلیس است.
آنانوری یک دژ و مقر اریستاوی (دوک) دوک‌نشین آراگوی، یک دودمان فئودال در سده سیزدهم میلادی است. این دژ مکان نبردهای سرشماری بوده‌است.
در سال ۱۷۳۹، توسط شانسهٔ کسانی، یک دوک دشمن، به آنانوری حمله شد و به آتش کشیده شد. قبیلهٔ آراگوی نیز قتل‌عام شد. با این وجود، چهار سال پس از آن، دهقان‌های محلی شورش کردند و غاصبان را به قتل رسادند، و سپس از تیموراز دوم، پادشاه گرجستان دعوت کردند که مستقیماً به مردم آنجا فرمانروایی کند. با این حال، در سال ۱۷۴۶ تیموراز مجبور شد با کمک ایراکلی دوم، پادشاه کاختی، یک شورش دهقانی دیگر را سرکوب کند. تا ابتدای سده نوزدهم این دژ به کار برده می‌شد. در سال ۲۰۰۷، این دژ به فهرست آزمایشی میراث جهانی یونسکو افزوده شد.UNESCO tentative list
گذرگاه قصاب یک فیلم درام و وسترن روبه اکران آمریکایی به کارگردانی گیب پولسکی با بازی نیکلاس کیج است. این اولین فیلم بلند پولسکی در مقام کارگردان محسوب می‌شود. همچنین فیلمنامه بر اساس رمانی به همین نام در سال ۱۹۶۰ اثر جان ادوارد ویلیامز ساخته شده‌است.
در سپتامبر ۲۰۲۱ اعلام شد که کمپانی صبان فیلمز حقوق پخش این فیلم را به دست آورده است.
فیلمبرداری در مونتانا از اکتبر ۲۰۲۱ آغاز شد.
اندرو لویتاس (زاده ۴ سپتامبر ۱۹۷۷) نقاش، مجسمه‌ساز، فیلم‌ساز، نویسنده، تهیه‌کننده، عکاس، رستوران‌دار، و بازیگر آمریکایی است.
لویتاس در شهر نیویورک متولد شد. او تحصیلات خود را در مدرسه هوراس مان و دالتون در منهتن نیویورک گذراند. پس از فارغ‌التحصیلی از مدرسه دالتون، به دانشگاه نیویورک رفت. اندرو در سال ۲۰۰۰ پس از اخذ مدرک از مدرسه گالاتین دانشگاه نیویورک فارغ‌التحصیل شد. او یک آمریکایی یهودی است.
فردیناند واندویر هایدن (Ferdinand Vandeveer Hayden) (زادهٔ ۷ سپتامبر ۱۸۲۹ – درگذشتهٔ ۲۲ دسامبر ۱۸۸۷)، زمین‌شناس آمریکایی بود که به‌خاطر نقشه‌برداری‌های پیشگامانه‌اش از کوه‌های راکی در اواخر قرن نوزدهم مورد توجه قرار گرفت. او همچنین پزشکی بود که در زمان جنگ داخلی آمریکا در ارتش اتحادیه خدمت کرد.
فردیناند هایدن در وستفیلد، ایالت ماساچوست چشم به جهان گشود. در جوانی شیفتهٔ طبیعت و حیات وحش بود که این موضوع او را به رشتهٔ پزشکی کشاند. او در کلیولند تحت نظر جرد پاتر کرتلند و پس از آن در آلبانی، نیویورک، تحت نظر جیمز هال، از سازمان زمین‌شناسی نیویورک کار کرد.
هایدن در سال ۱۸۵۰ از کالج ابرلین و در سال ۱۸۵۳ از کالج پزشکی آلبانی فارغ‌التحصیل شد. او توانست در آنجا توجه استاد جیمز هال، زمین‌شناس دولت در نیویورک را به خود جلب کند و به واسطهٔ اعتبار و نفوذ او توانست به همراه فیلدینگ بی میک، برای پژوهش در زمین‌شناسی و جمع‌آوری فسیل‌ها به گروه اکتشافی قلمرو نبراسکا ملحق شود.
هال در تابستان ۱۸۵۳، هایدن را به اولین سفر ماجراجویانه‌اش در ارتباط با زمین‌شناسی فرستاد. هایدن به دلیل طرز فکر مستقل خود، به همکاری‌اش با هال خاتمه داد و با تشویق اس اف بیرد و حمایت نسبی از مؤسسهٔ اسمیتسونیان، باقی دههٔ ۱۸۵۰ را صرف اکتشافات مختلف و جمع‌آوری نمونه‌ها در مناطق شمالی رودخانهٔ میزوری کرد.
در سال‌های ۱۸۵۶ و ۱۸۵۷، هایدن گروهی اکتشافی به رهبری ستوان گوورنور کی. وارن و در سال ۱۸۵۹، گروه اکتشافی رینولدز به رهبری کاپیتان ویلیام اف رینولدز که هر دو از مهندسان عارضه‌نگاری بودند را مشایعت کرد. یکی از دستاوردهای آن سفر، گزارش زمین‌شناسی او از کاوش‌های رودخانه‌های یلواستون و میزوری در ۱۸۵۹–۱۸۶0 (1869) بود.
هایدن در زمان جنگ داخلی به عنوان جراح در ارتش خدمت کرد. او به درجهٔ افسر ارشد پزشکی در ارتش شناندوا ارتقاء یافت و (درجهٔ افتخاری) سرهنگ دوم را به دست آورد.
پس از جنگ داخلی آمریکا، هایدن مطالعات جغرافیایی و زمین‌شناسی نبراسکا و سرزمین‌های غربی را برای دولت ایالات متحده رهبری کرد. در سال ۱۸۶۷، او مسئول زمین‌شناسی در سازمان مطالعات زمین‌شناسی و جغرافیایی سرزمین‌های ایالات متحده شد.
هایدن هم قبل و هم بعد از جنگ داخلی، سفرهای پیشین اکتشافی به کوه‌های راکی را رهبری کرد. در سال ۱۸۶۹، او سفری اکتشافی در امتداد کوه فرانت رنج به سمت دنور و سانتافه را رهبری کرد. در سال ۱۸۷۰، هایدن ۲۵۰۰۰ دلار کمک مالی دولتی دریافت کرد تا یک گروه اکتشافی ۲۰ نفره را به گذرگاه جنوبی، فورت بریجر و هنری فورک برده و دوباره آنها را به شهر شاین بازگرداند.
او همچنین در آن زمان با باشگاه مگاتریوم در مؤسسهٔ اسمیتسونیان در واشینگتن دی سی آشنا شد. هایدن برای اندازه‌گیری مسافت در طول سفرهایش به نواحی مرزهای غربی، از مسافت‌سنج استفاده کرد، وسیله‌ای که نقشه‌برداران برای تخمین مسافت طی شده از آن استفاده می‌کردند. این دستگاه روی یک گاری که با قاطر حرکت می‌کرد، نصب شده بود و با چرخش چرخ‌های گاری، فواصل را اندازه‌گیری می‌کرد. دقت دستگاه به دلیل ناهموار بودن زمین با تقریب ۳ درصد بود.
در سال ۱۸۷۱، هایدن به فرمان وزیر کشور، کلمبوس دلانو، در دورهٔ ریاست جمهوری یولیسیز سایمن گرانت، اولین پژوهش‌های زمین‌شناسی آمریکا را با بودجهٔ فدرال و در منطقهٔ یلواستون در شمال غربی وایومینگ رهبری کرد. این گروه شامل حدود ۵۰ مرد بود که افراد برجسته‌ای مانند توماس موران و نقاش و عکاس معروف مرزی/جنگ داخلی ویلیام هنری جکسون در آن شرکت داشتند. سال بعد، هایدن و پژوهش او با عنوان «"گزارش مقدماتی از مطالعات زمین‌شناسی ایالات متحده در مونتانا و بخش‌هایی از سرزمین‌های مجاور؛ پنجمین گزارش سالانه از پیشرفت کار"»، در متقاعد کردن کنگره برای پایه‌گذاری یلواستون به عنوان اولین پارک ملی ایالات متحده نقش به‌سزایی داشت. به علاوه، عکس‌های بزرگ و جذاب جکسون و نقاشی‌های چشمگیر موران نیز در این موضوع کمک‌کننده بودند. این آثار همچنین به گسترش ایالات متحده به سمت غرب کمک کردند.
نتیجهٔ دوازده سال کار و سفرهای پژوهشی سالانهٔ هایدن منجر به ایجاد مجموعه‌ای ارزشمند از مجلات در تمام رشته‌های تاریخ طبیعی و علوم اقتصادی شد. او در سال ۱۸۷۷، اطلس زمین‌شناسی و جغرافیایی کلرادو را منتشر کرد. آخرین سفر پژوهشی سالانهٔ هایدن در سال ۱۸۷۸ بود. به خاطر تلاش‌های فراوان و جامع هایدن در زمین‌شناسی، او فسیل‌های بی‌شماری از دایناسورها را کشف کرد که آن‌ها را از شرق برای مطالعات علمی بیشتر با خود آورد. بسیاری از فسیل‌هایی که آورده بود، همچنان در مجموعهٔ مؤسسهٔ اسمیتسونیان نگهداری می‌شوند. دیرینه‌شناس آمریکایی جوزف لیدی، بیشتر نمونه‌های فسیلی خود را از هایدن به دست آورد.
در سال ۱۸۶۰، هایدن به عضویت انجمن فلسفی آمریکا درآمد. در سال ۱۸۶۵، به کمک جوزف لیدی، استاد زمین‌شناسی در دانشگاه پنسیلوانیا شد. در سال ۱۸۷۳، به عضویت انجمن باستانی آمریکا درآمد.American Antiquarian Society Members Directory در سال ۱۸۷۹، به عنوان عضو خارجی انجمن زمین‌شناسی لندن انتخاب شد. پس از سازماندهی مجدد و تأسیس سازمان زمین‌شناسی ایالات متحده در سال ۱۸۷۹، هایدن به مدت هفت سال در آنجا به عنوان زمین‌شناس فعالیت کرد. او در ۲۲ دسامبر ۱۸۸۷ در فیلادلفیا درگذشت و در قبرستان وودلندز به خاک سپرده شد.
درهٔ هایدن در یلواستون به افتخار او نام‌گذاری شده‌است. در سال ۲۰۱۸، رهبران بومیان آمریکا خواستار تغییر نام درهٔ هایدن شدند، زیرا هایدن «از براندازی قبایلی که از پیروی از دستورهای فدرال خودداری کرده بودند، حمایت کرده بود». شهرک هایدن در ایالت کلرادو، واقع در درهٔ رودخانهٔ یامپا، به افتخار او نام‌گذاری شده‌است. همچنین بسیاری از قلهٔ کوه‌ها، نام او را بر خود دارند. در سال ۱۸۷۱، استفن تایر اولنی، گونه‌ای از خارخاسک را به افتخار او، نام‌گذاری کرده‌است. در سال ۱۸۶۰، رابرت کنیکات، زیرگونه‌ای از مارهای بندجورابی را به افتخار هایدن، Thamnophis radix haydenii، نام‌گذاری کرد.Beolens, Bo; Watkins, Michael; Grayson, Michael (2011). "The Eponym Dictionary of Reptiles". Baltimore: Johns Hopkins University Press. xiii + 296 pp. . ("Hayden", p. 118).Beltz, Ellin (2006). Scientific and Common Names of the Reptiles and Amphibians of North America – Explained. http://ebeltz.net/herps/biogappx.html#Hayden در سال ۱۸۶۹، ویلیام گاب یک حلزون خاکی را به افتخار او، Oreohelix haydeni، نامید. ساختمان هایدن در دانشگاه پنسیلوانیا که سابقاً محل دانشکدهٔ دندان پزشکی بود، اکنون محل دپارتمان‌های مهندسی زیستی و علوم زمین است.
مارش مدافعان مسکو (به روسی: Марш защи́тников Москвы́) یا آهنگ مدافعان مسکو (روسی: Песня защитников Москвы) یک مارش نظامی روسیه است که در اصل توسط ارتش سرخ مورد استفاده قرار گرفت و اولین بار در طول نبرد 1941 مسکو ظاهر شد. کلمات مارش توسط الکسی سورکوف نوشته شده است در حالی که موسیقی توسط بوریس موکروسوف ساخته شده است."SovMusic.ru - March of the defenders of Moscow". "www.sovmusic.ru" در اوایل اکتبر 1941، ورماخت حمله خود را برای کنترل مسکو آغاز کرد. سورکوف در شوک، شعری را سرود که نامش را مدافعان مسکو گذاشت. این اشعار برای اولین بار در روزنامه پراودا در 3 نوامبر 1941 منتشر شد. یک هفته بعد، توسط وچرنیایا مسکو(نام روزنامه) چاپ شد."Материал (6 класс) на тему: История песни "Марш защитников Москвы". - Социальная сеть работников образования". "nsportal.ru". با جلب توجه استودیوی مرکزی فیلم مستند اتحاد جماهیر شوروی، این متن توسط موکروسوف تنظیم شد و در مستندی در مورد دفاع از شهرهای ولوکولامسک و موژایسک پخش شد. بعدها در یک محیط ارکستر در فیلم شوروی در سال 1942، مسکو ضربه می زند، اجرا شد. همچنین در فیلم 1944 Six P.M.. استفاده شد."Песни дорог войны. Марш защитников Москвы (Владимир Калабухов) / Проза.ру". "www.proza.ru".
این آهنگ بخشی از رپرتوار سنتی بسیاری از گروه‌های موسیقی نظامی روسیه است و یکی از آهنگ‌هایی است که در طول جنگ بزرگ میهنی (در اروپا به عنوان جنگ جهانی دوم شناخته می‌شود) ساخته شده است. امروزه، اغلب در طول رژه سالانه روز پیروزی در پادگان مسکو اجرا می‌شود. ملودی مارش دوباره به سرود حزب کمونیست ترکیه تبدیل شد.http://www.sovmusic.ru/m/partimar.mp3 "L'hymne du parti communiste turc"
"Red Army Choir - Марш Защитников Москвы (Marsh Zashchitnikov Moskvy) lyrics + English translation". "lyricstranslate.com".
= منبع =
فرهاد و شیرین () فرهاد و شیرین عنوان اثری عاشقانه از صمد وورغون، شاعر بزرگ آذربایجانی در سال ۱۹۴۱ و با الهام از داستان خسرو و شیرین نظامی گنجوی سروده‌است.
صمد وورغون پیش از سرودن فرهاد و شیرین، ابتدا اثر خسرو و شیرین نظامی گنجوی را به‌طور جامع مطالعه کرد و محتوای آن منظومه را در نمایشنامه خود مجسم کرد. به گفته «حبیب بابایف»، منتقد هنری، در حالی که در منظومه نظامی گنجوی «شیرین» در اعمال و افکار خود ثابت‌قدم و مصمم است و به خسرو عشق می‌ورزد و به عشق خود اطمینان کامل دارد، اما در اثر صمد وورغون، شیرین نه تنها خسرو، بلکه فرهاد را هم دوست دارد.
در اثر صمد وورغون عشق خسرو به شیرین واقعی نشان داده نشده‌است. وی بر جنبه‌های انگیزه سیاسی خسرو برای برقراری رابطه عاشقانه و عاطفی با شیرین تمرکز خود را معطوف داشته‌است. «حبیب بابایف» معتقد است، فرهاد و خسرو حریف یکدیگر نیستند، بلکه دشمنند. برخلاف سنت‌های ادبیات کلاسیک خاورزمین که در آن زن تنها به عنوان یک موضوع عشق به تصویر کشیده می‌شد، در نمایشنامه صمد وورغون، شیرین فعال‌تر، با اراده‌تر و مستقل‌تر نشان داده می‌شود. صمد وورغون تعدادی شخصیت‌های جدید بدین اثر اضافه کرده‌است، که در منظومه نظامی وجود نداشتند. از مجموعه آن‌ها می‌توان به «آذر بابا»، پدر فرهاد، و جلوه دهنده فرزانگی مردم اشاره کرد.
پاول ایوانوویچ باتوف (روسی: Павел Иванович Батов؛ 1 ژوئن [O.S. 20 مه] 1897 - 19 آوریل 1985), "Pavel Ivanovich Batov", in "Stalin's Generals", (Harold Shukman, Ed.), Phoenix Press, 2001, pp 35 & 42 یک ژنرال ارشد ارتش سرخ در طول جنگ جهانی دوم و پس از آن، دو بار قهرمان اتحاد جماهیر شوروی بود. باتوف در جنگ جهانی اول شرکت کرد و در آنجا دو بار صلیب سنت جورج را دریافت کرد. پس از مجروح شدن در سال 1917 به مدرسه ای در پتروگراد فرستاده شد و به بلشویک ها پیوست. او در جنگ داخلی روسیه شرکت کرد و در طول جنگ داخلی اسپانیا مشاور تیپ بین المللی XII شد. در طول جنگ جهانی دوم، باتوف فرماندهی ارتش 51 در کریمه را بر عهده داشت. در سال 1942 فرمانده ارتش 3 و سپس ارتش 4 تانک شد که به ارتش 65 تغییر نام داد. پس از جنگ، باتوف فرماندهی ناحیه نظامی کارپات را بر عهده داشت."Pavel Batov". "warheroes.ru" (in Russian).
جراحی کولورکتال (انگلیسی: Colorectal surgery) یا پروکتولوژی (proctology) رشته‌ای در پزشکی است که به بررسی، شناخت و درمان اختلالات روده بزرگ (کولون)، راست‌روده (رکتوم) و مقعد مربوط می‌باشد. پزشکان متخصص در این رشته جراح کولورکتال نامیده می‌شوند. پزشکان در ایران و سایر کشورهای جهان برای تبدیل شدن به یک جراح کولورکتال باید پس از پایان دوره ۴ ساله دستیاری جراحی عمومی، به مدت ۱٫۵ سال دوره تکمیلی تخصصی (فلوشیپ) جراحی کولورکتال را بگذرانند.
اختلالات جراحی کولورکتال عبارتند از:
مدرسه فرماندهی مشترک نظامی عالی مسکو (مخفف MVOKU) یک مؤسسه آموزشی عالی نظامی در نیروهای مسلح روسیه است.
جراحی چشم به جراحی گفته می‌شود که معمولاً توسط یک چشم‌پزشک بر چشم و زائده‌های آن انجام می‌شود. چشم عضوی بسیار حساس است و برای به حداقل رساندن یا جلوگیری از آسیب بیشتر، پیش، حین و پس از عمل جراحی نیاز به مراقبت شدید دارد. جراح چشم متخصص مسئول انتخاب روش جراحی مناسب برای بیمار و انجام اقدامات احتیاطی لازم است. نخستین اشاره‌ها به جراحی چشم در متون تاریخی در سده ۱۸ پیش از میلاد یافت می‌شوند و از جراحی آب‌مروارید نیز برای نخستین بار در سده ۵ پیش از میلاد یاد شده‌است. امروزه جراحی چشم به‌طور گسترده انجام می‌شود و روش‌های مختلفی برای درمان اختلالات چشمی ایجاد شده‌است.
در ایران فلوشیپ جراحی پلاستیک و ترمیمی چشم به این رشته می‌پردازد.
گروه تایمکس () شرکت کالای لوکس آمریکایی است، که در سال ۱۸۵۴ تأسیس شد.
کاپیتان فرنائو پیرس دی آندراده (Fernão Pires de Andrade) (با املای Fernão Peres de Andrade هم نوشته شده و در منابع معاصر نیز به صورت Fernam (Fernã) Perez Dandrade نوشته می‌شود) (درگذشته در ۱۵۵۲)، تاجر، داروساز و دیپلمات رسمی اهل پرتغال بود که زیر نظر کاوشگر و فرماندار ملاکای پرتغالی آلفونسو دو آلبوکرکه فعالیت می‌کرد. دیدار او با مینگ چین در سال ۱۵۱۷ پس از دیدارهای اولیه جرج آلوارز و رافائل پرسترلو در سال‌های ۱۵۱۳ و ۱۵۱۶ – نشان‌دهنده از سرگیری ارتباط مستقیم تجاری و دیپلماتیک اروپا با چین بود. (اگرچه اروپایی‌هایی نظیر مارکو پولو در چین قرون وسطی حضور داشتند، اما با سقوط سلسله یوآن ارتباطات قطع شد). اگرچه مأموریت دی آندراده در ابتدا موفقیت‌آمیز بود و به سفارت پرتغال اجازه داد تا با پکن رابطه برقرار کند، اما با وقوع حوادثی که منجر به برداشت بسیار منفی از پرتغالی‌ها در چین شد، این روابط به‌زودی تیره گشت. حوادثی که خشم چینی‌ها را برانگیخت شامل اقدامات برادر دی آندراده به‌نام سیمائو بود. همچنین گزارش‌های نادرست مبنی بر آدم‌خوار بودن پرتغالی‌ها و ارتباط دادن آن به کودکان ربوده شده چینی و گزارش‌های واقعی از فتح ملاکا توسط آنها که یک دولت خراجی وفادار مینگ بود، نیز در این زمینه بی‌تأثیر نبودند. تا اواخر دهه ۱۵۴۰ و استقرار حکومت پرتغالی‌ها بر ماکائو در سال ۱۵۵۷، تجارت عادی و روابط میان پرتغال و سلسله مینگ از سر گرفته نشد.
در آرشیف‌های سلسله مینگ، از آندراده با عنوان «فولانگجی» (佛 郎 機) یاد می‌شد. فولانجی از «فرانک‌ها» می‌آید و نام عامی است که از زمان جنگ‌های صلیبی، مسلمانان آن را اروپاییان می‌گذاشتند. اصطلاح هندی-جنوب شرقی آسیایی «فرِنگی» نیز از همین ریشه است. چینی‌ها این رسم را برای اولین بار زمانی اتخاذ کردند که تصور می‌کردند پرتغالی‌ها با رهنماها و مترجمان مسلمانِ حاضر در اولین ملاقات فرنائو و قبل از اینکه اروپایی‌ها مستقیماً با چینی‌ها ملاقات کنند، در ارتباط هستند.
در سال ۱۵۱۱ فرنائو پیرس د آندراده در عملیات دریایی کاوشگر و فاتح پرتغالی آفونسو د آلبوکرکی، فرماندهی کشتی را از کوچین در هند برای فتح سلطان نشین ملاکا برعهده داشت.Dion, 135. مورخ پرتغالی ژائو د باروس (۱۴۹۶–۱۵۷۰) نوشت هنگامی که ناوگان آلبوکرکی وارد آب‌های وسیع میان سریلانکا و آچه شد، طوفان سهمگینی به وجود آمد، یک کشتی به فرماندهی سیمائو مارتینیو غرق شد اما تمام خدمه آن توسط فرنائو نجات یافتند و سوار کشتی او شدند. برای جبران این ضرر، پرتغالی‌ها پنج کشتی از گجرات را که میان ملاکا و سوماترا در حرکت بودند، دستگیر و آنها را به خدمت خود درآوردند. ناوگان خرد آلبوکرکی با یک کشتی «جانک (کشتی ته پهن و بادبان دار چینی)» دشمن متعلق به «موور» های جاوه‌ای در نزدیکی پولویررا (احتمالاً پولائو برهالا، ۱۶۰ مایلی ملاکا، میان بلاوان، مدان و لوموت، پراک درگیر شد).Dion, 138.Birch, 63. به گفته باروس، آنها دو روز با این کشتی جنگیدند. خدمه دشمن از تکتیک‌های آتش‌افروزی به کشتی خود به عنوان وسیله‌ای برای سوزاندن کشتی‌های آلبوکرکی استفاده کردند، زیرا آنها از تکنیک‌های رَمینگ و رگبارهای توپخانه‌ای با برد نزدیک استفاده می‌کردند.Dion, 138–139. اگرچه کشتی تسلیم شد اما جانک و خدمه آن مورد تحسین شدید پرتغالی‌ها قرار گرفتند و لقب اُبراوو (جانک شجاع) را از آن خود کردند.Dion, 139. خدمه پرتغالی از فرنائو پیرس خواهش کردند تا آلبوکرکی را متقاعد کند که خدمه را ببخشد و آنها را به عنوان فرمانبرداران پرتغال ببینند که واقعاً نمی‌دانستند با چه کسی می‌جنگند. آلبوکرکی سرانجام با این امر موافقت کرد.
ژائو دی باروس در حین نوشتن سرگذشت آفونسو د آلبوکرکی در سوماترا خاطرنشان کرد که چینی‌ها اولین کسانی بودند که تجارت بین سوماترا و هند را در دست گرفتند. وی همچنین به حضور چینی‌های ساکنِ سوماترا اشاره کرد.Dion, 144. همچنین باروس توضیح داد که در حالی که فرنائو پیرس در پاسِم (قلمرویی در سوماترا) در حال بارگیری مصالجات آسیای جنوب شرقی در کشتی خود بود تا آنها را به عنوان تحفه بدهد یا در چین بفروشد، دو پادشاه مختلف کشته شدند و تاج و تخت آنها غصب شد.Dion, 146. ظاهراً غصب تاج و تخت پادشاهان باعث کمی آشفتگی یا بحران در این ایالت شد. باروس توضیح می‌دهد که بنابر اعتقاد مردم محلی، اگر خویشاوندان سلطنتی یک پادشاه، قصد جان او را بکنند، آن پادشاه شرعاً حق ندارد حکومت کند. مورخ مارک دیون خاطرنشان می‌کند که فرنائو در نوشته خود همین داستان را بیان نموده و اضافه کرده که در جامعه آنها، تنها یک مسلمان می‌تواند جایگزین قابل قبولی برای منصب حاکمیت باشد.
پس از فتح ملاکا در سال ۱۵۱۱، پرتغالی‌ها نه تنها تجارت مصالجات را اروپا در انحصار خود درآوردند، بلکه با بازرگانان چینی نیز مشتاقانه ملاقات کردند و روابط تجاری داشتند. هنگامی که پرتغالی‌ها تحت رهبری دیوگو لوپس دسکیرا در سال ۱۵۰۹ برای ایجاد روابط تجاری وارد ملاکا شدند، بازرگانان محلی چینی (و بازرگانان جاوه ای و تامیل) از آنها حمایت کردند.Wolff, 311. د آلبوکرکی، خورخه آلوارس را برای کاوش به سمت شمال فرستاد. در سال ۱۵۱۳ سفر او در امتداد سواحل گوانگدونگ شروع شد و نهایتاً بیرقی را در «جزیره توئن مون» به اهتزاز درآورد. در همان سال رافائل پرسترلو که بعداً در سال ۱۵۱۶ با بازرگانان چینی کانتون تجارت کرد، این مأموریت را دنبال کرد. او به سایر پرتغالی‌ها، گزارشی وسوسه‌کننده در مورد تجارت پرسود در چین ارائه کرد. این امر آندراده را بر آن داشت تا در حالی که در ملاکا متوقف شده بود، روند مأموریت خود را تسریع بخشد و با خدمه خود در مورد رفتن به چین یا بنگال گپ بزند.Wills, 336.Dames, 247.
پادشاه مانوئل اول در سال ۱۵۱۷ هنگامی که آندراده با هفت کشتی تجاری مجهز به توپ با یک مترجم مسلمان در ۱۷ ژوئن ۱۵۱۷ به راه افتاد، مجوز یک مأموریت تجاری را صادر کرد. در سال ۱۵۱۵ آندراده برای انجام این مأموریت در لیسبون انتخاب شده بود تا-به عنوان یک داروساز- بتواند اقسام دارو مورد استفاده در شرق آسیا را برای ارائه به پرتغالی‌ها و اروپا بررسی کند. تاجر فلورانسی، جیووانی دا امپولی که وقتی در هند بود گزارشی دربارهٔ تجارت با چین نوشت، نیز در این مأموریت به عنوان نماینده تجاری اصلی میان پرتغالی‌ها و چینی‌ها انتخاب شد. با این حال، جیووانی در ۱۵ اکتبر ۱۵۱۷، یعنی در اویل مأموریت، به دلیل آنکه کشتی‌اش به‌طور تصادفی آتش گرفت، در چین جان سپرد.Dames, 211–212. تومه پیرس، داروساز سلطنتی که به هند سفر کرده بود و در سال ۱۵۱۵ اثری برجسته در مورد تجارت آسیایی نوشته بود، در این مأموریت به عنوان سفیر اصلی انتخاب شد.
اگرچه پس از غرق شدن یک کشتی در تنگه ملاکا مأموریت متوقف شد، اما در ۱۵ اوت با هشت کشتی در مَصَب رودخانه مروارید پهلو گرفتند و در مورد تجارت احتمالی ابریشم و چینی با مقامات چینی در کانتون مذاکره کردند.
توکای محمدف مجسمه‌ساز و تندیس‌ساز آذربایجانی، هنرمند خلق آذربایجان شوروی (۱۹۷۳)، عضو غیرحضوری آکادمی هنر اتحاد جماهیر شوروی (۱۹۷۵)، خادم هنر افتخاری آذربایجان شوروی (۱۹۶۲) و پروفسور (۱۹۷۷) بود.
بین سال‌های ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۲ ریاست اتحادیه نقاشان جمهوری آذربایجان بر عهده داشت.
توکای محمدف ۱۸ ژوئیه سال ۱۹۲۷ در خانواده زیور محمد اوا، اولین زن مجسمه‌ساز آذربایجان، در شهر باکو در آذربایجان شوروی به دنیا آمد. پس از گذراندن تحصیلات متوسطه، وارد مدرسه فنی هنر باکو شد. در دوره سوم بود که، در سال ۱۹۴۵ به رشته مجسمه‌سازی آکادمی دولتی هنر، مجسمه‌سازی و معماری سن پترزبورگ پذیرفته شد. در سال ۱۹۵۱ از این آکادمی دانش‌آموخته شد. از استادان بزرگی مانند «آلکساندر ماتویوف»، «میکائیل کرزین» و «ونیامین پینچوک» آموزش دید.
در سال ۱۹۷۸ از توکای محمدف در پاس ساخت مجسمه مشهدی عزیزبیگوف در باکو در سال ۱۹۷۷، با اعطای جایزه دولتی اتحاد شوروی تقدیر به عمل آمد. ساخت مجسمه یادبود به ارتش یازدهم شوروی در باکو در سال ۱۹۸۰، یکی دیگر از آثری بود، که به تخصیص جایزه دولتی آذربایجان شوروی در سال ۱۹۸۲ به وی انجامید. با بنای مجسمه محمد فضولی در باکو در سال ۱۹۸۲، نشان نقره آکادمی هنر شوروی را ازآن خود نمود.
از آثار مهمی که توکای محمدف خلق کرد، می‌توان مجسمه نیم تنه برنز اختصاص یافته به جانبازان جنگ، مجسمه‌های «عادل قلی‌اف» - قهرمان اتحاد شوروی، «بهاءالدین میرزایف»، «س. امحدف» - قهرمان کار سوسیالیست که همگی در سال ۱۹۸۵ ایجاد شدند، مجسمه پرتره‌ای صمد وورغون (۱۹۸۷)، مجسمه عمادالدین نسیمی (۱۹۷۹) و غیره… را شمرد.
توکای محمدف از نخستین مجسمه‌سازان اهل آذربایجان بود که شروع به بهره‌مندی از چوب در مجسمه‌سازی کرد، که بعداً این به مورد علاقه‌ترین مصالح برای وی تبدیل شد. برای مدت مدید وی در آذربایجان زندگی کرد و عهده‌دار یکی از قسمت‌های آکادمی دولتی هنر آذربایجان شد. در طی این دهاها تعداد بسیار زیادی از هنرمندان مستعد را به بار آورد.
فریدون بیگلری، یک باستان‌شناس و موزه دار اهل ایران است.
فریدون بیگلری یکی از بنیانگذاران اصلی و رئیس بخش پارینه‌سنگی موزه ملی ایران است که در سال ۱۳۸۰ تأسیس شد.
حوزهٔ پژوهشی او، دورهٔ پارینه‌سنگی زیرین ایران و غرب آسیا و پارینه‌سنگی میانی ایران به‌طور کلی و منطقه زاگرس (ایران و عراق) را به‌طور ویژه در بر می‌گیرد.
بیگلری از دهه ۱۳۷۰ تاکنون در مناطق مختلف ایران پروژه‌های میدانی باستان‌شناسی متعددی را انجام داده‌است که از میان آن‌ها می‌توان به کاوش در غار مرتاریک بیستون، غارهای قلعه بزی اصفهان، غار دربند رشی گیلان و پناهگاه دارای در کردستان اشاره کرد. جدیدترین فعالیت‌های میدانی وی کاوش‌های باستان‌شناسی نجات‌بخشی در محدوده سد داریان بود که توسط پژوهشکده باستان‌شناسی پیش از آب‌گیری مخزن سد داریان در منطقه هورامان کردستان و کرمانشاه، انجام شد. تحت هدایت او، چهار گروه از باستان‌شناسان، ۱۶ محوطهٔ باستانی را کاوش کردند که قدمت چهار مورد از آن‌ها به پارینه‌سنگی میانی، پارینه‌سنگی جدید و فراپارینه‌سنگی بازمی‌گردد.https://www.journals.uchicago.edu/doi/abs/10.1086/706536
دیگر فعالیت میدانی اخیر وی بررسی باستان‌شناسی محدوده حریم منظر فرهنگی ماسوله در راستای تکمیل پرونده ثبت منظر فرهنگی این منطقه مهم در فهرست میراث جهانی یونسکو است و باعث کشف مکان‌های باستانی متعددی گردید که قدمت سکونت انسان در منطقه ماسوله را به حدود هفت هزار سال پیش برده است. بیگلری علاوه بر ایران در چند برنامه میدانی باستان‌شناسی در فرانسه و عراق مشارکت داشته‌است. وی نقش اساسی در شکل‌گیری بخش پارینه‌سنگی موزه ملی ایران در سال ۱۳۸۱ داشت و در سال ۱۳۸۶ با همکاری اداره کل میراث فرهنگی استان کرمانشاه و موزه ملی ایران نخستین موزه تخصصی پارینه‌سنگی ایران به نام موزه پارینه‌سنگی زاگرس را در تکیه بیگلربیگی کرمانشاه تأسیس کرد. بیگلری با همراهی دو پژوهشگر بلژیکی و فرانسوی نخستین مجموعه مقالات مختص به باستان‌شناسی پارینه‌سنگی ایران را در سال ۱۳۸۸ در بریتانیا منتشر کرده‌است / و در سال‌های اخیر نیز دو کتاب دیگر با همکاری پژوهشگران ایرانی در موزه ملی ایران منتشر کرده کرده. وی همچنین تاکنون ۴۹ مقاله تکی و گروهی به زبان انگلیسی و دیگر زبان‌ها و همچنین ۳۱ مقاله فارسی در حوزه باستان‌شناسی پارینه‌سنگی منتشر کرده‌است. بیگلری سخنرانی‌های متعددی در حوزه تخصصی خود در کشورهای مختلف از جمله فرانسه، ژاپن، سوئیس، ایالات‌متحده، دانمارک، ازبکستان و اسپانیا ارائه کرده‌است. وی مدتی سردبیری مجله بین‌المللی «باستان‌شناسی ایران» را به عهده داشت و مدت‌ها نیز عضو شورای پژوهشی پژوهشکده باستان‌شناسی بود. بیگلری در حال حاضر معاونت فرهنگی موزه ملی ایران را به عهده دارد.
بیگلری در معرفی باستان‌شناسی پارینه‌سنگی به مردم، از طریق رسانه‌های مختلف مانند روزنامه‌ها، مجلات، نمایشگاه‌ها، اینستاگرام و تلویزیون فعال است.
گیب پولسکی (زاده ۳ مه ۱۹۷۹) کارگردان، نویسنده و تهیه‌کننده آمریکایی است.
پولسکی از مهاجران اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی متولد شد و در منطقه شیکاگو بزرگ شد. پس از فارغ التحصیلی، او به دانشگاه ییل رفت.
یاسوهیرو اینابه (به ؛ زاده ۲۱ اکتبر ۱۹۸۵) کشتی‌گیر اهل ژاپن در دسته ۵۵ کیلوگرم کشتی آزاد است. او برنده مدال برنز مسابقات قهرمانی کشتی جهان ۲۰۱۰ و مدال برنز بازی‌های آسیایی ۲۰۱۰، و همچنین نایب‌قهرمان مسابقات قهرمانی کشتی آسیا در سال‌های ۲۰۱۱ و ۲۰۱۲ شده است.
او در فینال مسابقات قهرمانی کشتی کشور ژاپن به شینیچی یاموتو باخت و دوبنده تیم ملی ژاپن و حضور در المپیک ۲۰۱۲ لندن را از دست داد.
قهرمانی دانشگاهی جهان در سال ۲۰۰۸ و نایب‌قهرمانی جوانان جهان در سال ۲۰۰۵ دیگر افتخارات این کشتی‌گیر ژاپنی است.
اطلس چیتا، یک هواپیمای جنگنده تولید آفریقای جنوبی است که توسط شرکت هواپیمایی اطلس (بعداً شرکت دنل) طراحی و تولید شده‌است. این هواپیما به درخواست نیروی هوایی آفریقای جنوبی (SAAF) توسعه یافته و عملیاتی شد.
چیتا در بحبوحهٔ جنگ مرزی جنوب آفریقا در دههٔ ۱۹۸۰ به‌عنوان یک ارتقاء بزرگ ناوگان داسو میراژ ۳ ساخت فرانسه در نیروی هوایی آفریقای جنوبی، توسعه یافت. چیتا از فناوری کفیر ساخت اسرائیل، مشتق شده از میراژ ۵ / آی‌ای‌آی نشر استفاده می‌کند."Ex-South African Air Force Cheetah fighter jets arriving in Ecuador." در برنامهٔ ارتقاء چیتا، سه مدل شامل "چیتای سی" دوصندلی و "چیتای دی" و "چیتای ئی" تک‌صندلی تولید شدند. هر سه مدل، وارد نیروی هوایی آفریقای جنوبی شدند و برای مدتی به‌عنوان تواناترین هواپیمای جنگنده و جنگنده تهاجمی این نیرو، خدمت کردند. مدلی "چیتای آر" که برای شناسایی هوایی در نظر گرفته شده بود، به‌عنوان نمونهٔ اولیه ساخته شد، اما این مدل، هرگز وارد خدمت عملیاتی نشد.
در سال ۱۹۹۲، مدل چیتای ئی از خدمت نیروی هوایی آفریقای جنوبی خارج و بازنشسته شد. مدل‌های سی و دی چیتا نیز در آوریل ۲۰۰۸ بازنشسته و با ساب ۳۹ گریپن ساخت سوئد جایگزین شدند. تعداد محدودی چیتا پس از بازنشستگی، همچنان توسط نیروی هوایی آفریقای جنوبی به‌عنوان هواپیمای آزمایشی، مورد استفاده‌اند. برخی از این جنگنده‌ها به سایر نیروهای هوایی مانند نیروی هوایی اکوادور (EAF) به‌عنوان منبع قطعات یدکی صادر شدند. شرکت سهامی خاص دراکن اینترنشنال قصد دارد از چیتا به‌عنوان یک هواپیمای متخاصم، برای خدمات آموزشی رزمی در ایالات متحده استفاده کند.
هواپیماهای قابل مقایسه