moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
از گورستان شوش، تپهٔ گیان و تپه گئوی ابزار مفرغی (برنز)و زینت‌آلات مفرغی و نقره‌ای بسیاری به دست می‌آید. ابزار مسی یافت شده از هزارهٔ چهارم پیش از مسیح دارای مقادیر مختلف طلا، نقره، ارسنیک، آنتیموان، آهن، نیکل و قلع هستند. اما نمونه‌های پیدا شده، متعلق به ۲۵۰۰ سال پیش از مسیح به بعد نشان می‌دهد که مقدار قلع در مفرغ ۵ درصد است و این مقدار در مدت ۱۰۰۰ سال به ۱۰ درصد می‌رسد. می‌توان حدس زد که فلزکاران در آن موقع از گداختن سنگ‌های مس و قلع با هم دست کشیده و هر کدام از آن‌ها را جداگانه ذوب می‌کردند بدین ترتیب آلیاژ دقیقی به دست می‌آوردند و جز به این طریق نمی‌توان علت وجود مقدار یکسان قلع را در آنها، توجیه کرد.گذار از عصر سنگ به عصر مس بسیار تدریجی بود ولی در ایران عصر مفرغ در ۲۰۰۰ سال پیش از مسیح به خوبی پیشرفت کرده‌بود. چنین به نظر می‌رسد که بسیاری از اشیای مفرغی آن دوره، در قالب‌هایی از سنگ‌های نرم ریخته می‌شد بدین ترتیب که نیمی از آن شیئی در یک سنگ و نیم دیگرش در سنگ دیگر، کنده‌کاری شده‌بود. این قالب‌ها دارای مجرای فرار هوا و لولهٔ تغذیه بودند.صنایع دستی کهن ایران، هانس ای. وولف، ص ۳
با ورود قوم آریایی که در هزارهٔ اول پیش از میلاد به ایران انجام گرفت افزایش استعمال آهن در آثار بجا مانده دیده می‌شود گرچه به‌طور قطعی نمی‌توان میان این دو امر رابطه‌ای برقرار کرد. جدول زیر زمان تقریبی پیدایش عصر آهن را در کشورهای مختلف نشان می‌دهد.
صنایع دستی کهن ایران، هانس ای. وولف، ص ۵
ایرانیان قدیم برای آهن ورزیده و فولاد آبپذیر کلمات جداگانه‌ای داشتند. آهن ورزیده را آهن و فولاد آبپذیر را در زبان کهن ایران "پولاد" می‌نامیدند. در گورستان تپه سیلک که محققاً می‌توان آن را متعلق به ۱۲۰۰ تا ۱۰۰۰ پیش از مسیح دانست، اشیای باستانی باارزشی کشف شده‌است. یکی از آن‌ها شمشیری است که دست و قبضهٔ آن از مفرغ ساخته شده و یک تیغهٔ فولادی نازک، روی مفرغ، پرچ شده‌است. همچنین در این گورستان چنگک‌های فولادینی یافت شده که با استادی تمام چکش کاری شده‌است.
یکی از فلزکاران روسیه شمشیرهای اصیل کهن ایرانی را با روش عکسبرداری میکروسکوپی تجزیه کرد و به این نتایج رسید که:
در سدهٔ سوم میلادی از گاهنامه کوکویائو چنین بر می‌آید که چین در زمان ساسانیان، فولاد را از ایران وارد می‌کرد. این کتاب به ویژه از خطوط مارپیچی که در رویهٔ فولاد ایرانی بود سخن می‌گوید از اینرو باید گفت که آهنی که از ایران وارد چین می‌شد، موج‌دار بوده‌است. این امر شک جوزف نیدهام محقق صنعت آهن و فولاد در چین را تبدیل به یقین کرد که فن موجدار کردن اگر از ووتز هند نباشد، از ایران پدید آمده‌است.
"فولاد پارتی" یا ایرانی که رومی‌ها اغلب از آن سخن گفته‌اند پس از فولاد هند در دنیا اول بود؛ و امروز بر این باورند که این فولاد از راه قالگذاری صفحه‌های صاف آهن ورزیده با گرد زغال‌چوب در بوته‌ها ساخته می‌شد. این روش تولید بعدها به عربستان، بین‌النهرین و دمشق و بالاخره به شهر تولدو در اسپانیا که مرکز دانش و فنون اسلامی بود، نیز سرایت نمود.
از برنج برای نخستین بار در زمان سارگن دوم (سدهٔ هشتم پیش از مسیح) یاد شده‌است. این نظریه وجود دارد که موسونیک‌ها یا مشکی‌ها، به عبری مشخ، که مردمی در آسیای صغیر بودند، آلیاژ مس آن را کشف و در زمان شاهنشاهی هخامنشی آن را در ایران متداول کردند. زوسیموس نویسندهٔ یونانی که در چهار صد سال پیش از میلاد به دنیا آمده‌است، با ساختن توتیا از کالامین آشنایی دارد. وی توتیا را "آلیاژ ایرانی" یا آلیاژ زرد می‌نامد و یک ایرانی افسانه‌ای به نام پایانیدوس (Papanidos) پسر سیتوس (Sitos)را مخترع آن می‌پندارد.
کارنامهٔ چین سوئی‌شو (۶۱۷ میلادی) برنج را "توئوشی" (t ou-si) می‌نامد که در زمان ساسانیان از ایران به چین وارد می‌شد. کتاب کوکویائولون (Ko-ku-yao-lun) که تکنولوژی دنیای کهن را شرح می‌دهد، دربارهٔ برنج تقلبی چینی سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که برنج اصلی به نام توئوشی که از ایران می‌آید از مس طبیعی و بلوم روی تهیه می‌گردد. همین منبع می‌گوید که ایرانیان نخستین ملتی بودند که روی را از کانی‌ها بیرون آوردند و آلیاژ برنج را درست کردند.صنایع دستی کهن ایران، هانس ای. وولف، ص ۱۰
از آنجایی که قسمت بیشتر طلاهایی که در گذشته روی آن کار شده‌است از ته نشست‌های رودخانه‌ها به دست آمده، فقط باید روش پالایش آن را ذکر کرد. برای فلزکاران ایرانی که در گداز مفرغ قرن‌های طولانی استاد بودند، گداز طلا دشوار نبوده‌است. روش پالایش طلا به وسیلهٔ قالگذاری بوده‌است. قالگذاری روشی است که به کمک سربی که به گداز افزوده می‌شود فلزات گرانبها را از فلزات پست جدا می‌کنند سپس سرب و فلزات پست را اکسید می‌کنند. قرن‌ها در ایران این روش به کار می‌رفته‌است. در زمان‌های متأخرتر و حدود سدهٔ دوم پیش از میلاد روش پیشرفته‌تر کلروهی نیز در ایران شناخته شده‌بود. در این روش کلر با نقره ترکیب می‌شود و آن را از آلیاژ طلا و نقره‌ای که به دنبال قالگذاری با سرب پدید آمده‌است، جدا می‌کنند.
در روسیه مقدار کثیری از ظروف نقره ساسانی به دست آمده‌است، ولی در خود ایران اشیاء قابلی کشف نشده‌است. ظاهراً علت آن این است که ایران پس از این دوره بارها مورد تهاجم قبایل دیگر قرار گرفته‌است. نمونهٔ بسیار نفیس این گونه ظروف نقره، جام نقرهٔ زمان خسرو پرویز است که اکنون در کتابخانه ملی پاریس مضبوط است.ایران در زمان ساسانیان، کریستن سن، ص ۵۰۲
شرایط آب و هوا و فراوانی مواد ساختمانی و میراث فرهنگی سبب شد که تمام شیوه‌های ساختمانی اقوامی که از زمان‌های باستانی و روزگاران کهن فلات ایران را اشغال کرده‌بودند، دست‌به‌دست شده به فرزندان آنان منتقل گردد. استادان و معماران ایرانی روش زدن طاق‌های ضرب و گنبدگون را به دیگران آموختند و سبک‌هایی چون آپادانا، ایوان و طاق‌نماهای تیز را بر جای گذاشتند.صنایع دستی کهن ایران، هانس ای. وولف، ص ۹۱
یکی از ابتکاراتی که ایرانیان در مهندسی ساختمان کردند، ایوان است که آن را مشابه و نظیر تالار آپادانا می‌توان دانست. ایوان به طرف حیاط باز می‌شود و سقف آن از زمان پارت‌ها تخت نیست بلکه سقف ضربی است. ایوان یکی از ویژگی‌های ارزندهٔ ساختمان روزگار ساسانی بود و از اسلام به بعد جزو خصوصیات مسجد ایرانیان گردید.سقف ضربی نیز سقفی بود که نیازی به ستون‌های چوبی نداشت. در زمان پارت‌ها و ساسانیان بنای سقف‌های گنبدگون در ساختماهای همگانی و خصوصی به آخرین درجهٔ تکامل رسید. این سقف‌ها در اصل به دو گونه بود یکی تاق ضربی بشکه‌ای برای اتاق‌های مستطیلی و یکی هم سقف گنبدی که روی اتاق‌های چهارگوش زده می‌شد. معماران و استادکاران ایرانی برای رسیدن از پایه چهارگوش به گنبد دایره‌ای، تاق‌نما را اختراع کردند. ایرانیان این شیوه سقف‌های ضربی را در زمان اسلام هم حفظ کردند، به گونه‌ای که امروزه آن در بسیاری از مسجدها و ساختمان‌های همگانی دیده می‌شود.
در خارج ایران، معماران ایرانی، شیوهٔ تالار آپادانا را در جهان اسلام پراکندند. طبری مورخ بزرگ (۹۲۲–۸۳۹ میلادی) می‌نویسد وقتی که زیاد بن ابیه فرماندار بصره در سال ۶۷۰ میلادی می‌خواست مسجد بزرگ کوفه را از نو بسازد، معماران غیرمسلمان را احضار کرد و دستور داد تا بنای بی‌نظیری برپا کنند، مردی که در عهد خسروپرویز شاه ایران معمار بود، گفت «این کار فقط وقتی عملی است که ستون‌های سنگی آن را از کوه‌های اهواز بیاورند.» طبری می‌نویسد که سقف مسجد بدون طاق‌نما و روی ستون‌ها قرار داشت همچنین در سال ۶۸۴ میلادی وقتی که عبدالله بن زبیر می‌خواست خانهٔ کعبه را تجدید بنا کند، از معماران ایرانی دعوت کرد.
برج‌های تهویه یا بادگیر از ویژگی‌های خانه‌های مرکز ایران است. این بادگیرها هوای تازه و خنک بادهای شب را به داخل اتاق و زیرزمین می‌آورند.صنایع دستی کهن ایران، هانس ای. وولف، ص ۹۲ و ۹۳
نارک‌کاری با گچ یا گچ‌کاری بیش از ۲۵۰۰ سال در ایران سابقه دارد. گچ نه تنها ارزان و طرز کار با آن آسان و هر نوع مواد و مصالح ساختمانی را استحکام کافی می‌بخشد بلکه روی آن می‌توان رنگ‌آمیزی نیم‌رخ‌های برجسته و گچکاری و شبکه‌کاری ظریفی انجام داد. پیشه‌وران ایرانی با استعداد شگرف هنری خود این مادهٔ پیش پا افتاده را با نازککاری به مرحلهٔ هنرهای زیبا رساندند. هیچ پیشه‌ور کشور دیگری به جز شاید هنرمندان سبک باروک اروپای غربی نتوانسته‌اند در این راه با هنرمندان ایرانی برابر شوند. امروزه تنها چند قطعه از گچ‌بری‌های زمان هخامنشیان، سلوکیان و پارت‌ها به دست ما رسیده‌است و فقط سایه‌ای از زیبایی چند رنگ اصلی آن‌ها برجا مانده‌است همچنین گچ‌بری‌های خرابه‌های کاخ ساسانیان تنها تصویر ضعیفی از پیشهٔ گچ‌بری به ما ارائه می‌دهد.صنایع دستی کهن ایران، هانس ای. وولف، ص ۱۲۰کریستن سن ایرانشناس معروف دانمارکی می‌نویسد گچ‌بری‌های دوران اشکانیان ترکیبی از عناصر ایرانی و یونانی است و با مهارت و زیبایی خاصی ساخته شده‌است، وی اضافه می‌کند که بعضی از گج‌بری‌های کوه خواجه از بهترین گچ‌بری‌های بین‌النهرین بهتر و قشنگتر هستند.تکمیل همایون، ناصر
، فصلنامهٔ فرهنگ، شمارهٔ ۱۹، پاییز ۱۳۷۵ عنوان مقاله، فنون، صنایع و آموزش آنها در ایران باستان، ص ۱۸۱
در ایران باستان سنگ‌تراشی و حکاکی بر روی سنگ و نقش برجسته بر روی سنگ اهمیت وافری داشت. در دوره هخامنشیان در ساختمان‌های پارسه و نیز در سینه کوه بیستون سنگ‌تراشی‌هایی از دوره هخامنشی به‌دست آمده‌است. در دوره اشکانیان اگرچه این حرفه همچنان دنبال می‌شد و تا حدی آنگونه که از مجسمه هرکول در غرب ایران برمی‌آید تحت تأثیر هنر یونانی واقع شده‌بود، اما به نسبت دوره هخامنشی افت محسوسی داشت. با حذف امپراتوری اشکانی و تأسیس سلسله ساسانی این صنعت در ایران جانی دوباره گرفت. اگرچه باز هم در نقوش ظریف به مرتبه هنر سنگ‌تراشی هخامنشی نمی‌رسیدند و تا حدی نقوش سنگی تراشیده‌شده ساسانی بزرگ‌تر و درشت‌تر می‌نمایند اما این حرفه به کلی در ایران گسترش یافت. در دوره ساسانی آثار کم‌نظیری در زمینه سنگ‌تراشی پدید آمد که مهم‌ترین آن‌ها نقوش برجسته طاق بستان در کرمانشاه است. از دیگر آثار مهم به‌جای مانده از دوره ساسانی می‌توان به نقوش برجسته نقش رستم و نقش رجب نیز اشاره کرد. معمولاً نقوش برجسته سنگی و سنگ‌تراشی برای بیان یا ثبت یک واقعه مهم تاریخی مانند تاجگذاری یا شکست یک دشمن مهم تصویر می‌شد.تاریخ تمدن ساسانی. سعید نفیسی. صفحهٔ ۲۳۲
بافتن قالی و مفروش ساختن خیمه‌ها و کاخ‌ها و تالارهای بزرگ از دوران بسیار کهن از هنرهای ویژهٔ ایران بوده و پارچه‌ها و قالی‌های پشمی، ابریشمی و زربافت ایران شهرت جهانی داشته و دارد.سامی، علی، مجلهٔ بررسی‌های تاریخی، شمارهٔ ۲۷، نام مقاله، بافندگی و بافته‌های ایرانی از دوران کهن، ص ۱، سال چاپ ۱۳۴۹ خدمت صنعتگران ایرانی به پیشرفت صنعت، در هیچ جا بهتر از توسعهٔ نساجی عیان نیست. ایران در زمینهٔ نساجی و بافندگی نیز از موقعیت جغرافیایی مرکزی خود سود برده‌است. چین در خاور دور در بافندگی ابریشم‌های لطیف تجربهٔ زیادی داشت، شبانان آسیای مرکزی که از پشم گوسفند خود استفاده می‌کردند قالی و فرش را به وجود آوردند در صورتی که آشوری‌های باختری، قرن‌ها در بافتن پشم و کتان معروف بودند و هند در جنوب کشت پنبه را توسعه داد و آن را در نساجی به کار برد. ایران توانست از تمام این منابع بهره برگیرد اما هر وقت بافندهٔ ایرانی روش جدیدی اقتباس می‌کرد، بی‌درنگ آن را با راه و روش خود تطبیق می‌داد و کوشش می‌کرد که از لحاظ فنی آن را بهبود بخشد.صنایع دستی کهن ایران، هانس ای. وولف، ص ۱۵۵
تاریخ نساجی در ایران به آغاز عصر نوسنگی می‌رسد. در حفاری‌هایی که در غاری نزدیک دریای خزر به عمل آمد قطعات پارچهٔ بافته شده از پشم گوسفند و موی بز به‌دست آمد و با روش آزمایش کربن ۱۴ معلوم شد که مربوط به ۶۵۰۰ سال (۲۰۰ سال کمتر یا بیشتر) پیشتر از میلاد مسیح است. دوک سره و خامه‌هایی در خانه‌های اولیهٔ فلات ایران پیدا شده که تاریخ آن به ۵۰۰۰ سال پیش از مسیح می‌رسد.همچنین در بین آثار پیدا شده در تپهٔ سیلک کاشان مربوط به ۶۰۰۰ سال پیش از تاریخ، چاقویی از استخوان یافته‌اند که مردی را می‌نمایاند، بر پیکر استخوانی، پارچه‌ای شبیه لنگ نقش بسته که بر کمر بسته‌است. شیئی نامبرده قدیمی‌ترین نقش انسانی است که بر بین اشیاء ماقبل تاریخی دیده شده‌است.
بافندگی پارچه‌های طرح‌دار در حدود ۱۰۰۰ سال پیش از میلاد به شکل طرح دو پودی در غرب ایران ایجاد شد. در این روش دو پود باهم و در یک زمان برده می‌شوند که یکی از آن‌ها برای ساده‌باف است و دیگری فقط در جاهایی که طرح لازم داشته‌باشد به روی پارچه آورده می‌شود وگرنه در همان پشت پارچه آویزان باقی می‌ماند. این شکل سادهٔ پارچهٔ مرکب است که آن را "پود طرح مرکب" می‌نامند.
در آغاز عصر مسیحیت روش دیگری در بافت پارچهٔ تار مرکب در چین پیدا شد. در دورهٔ پارت‌ها روش چینی در خاور ایران متداول بود. وقتی که این شیوه به سوی باختر گسترش یافت بافندگان ایران چون به طرح بافت پودی عادت داشتند روش چینی‌ها را معکوس کرده و یکپارچه ترکیبی بافتند. این روش ترکیبی نو هیچ‌گاه از بین نرفت و به همان شکل هم به روم شرقی (بیزانس)، سیسیل، ایتالیا، و شمال اروپا رفت و در آنجا به نام پارچه‌های مرکب شناخته شد. از زمان ساسانیان به این طرف بافت جناغی مرکب بیشتر از پارچهٔ مرکب متداول شد و این نوع بافت تا امروز هم ادامه دارد.صنایع دستی کهن ایران، هانس ای. وولف، ص ۱۵۵ تا ۱۵۷
جزئیات لباس داریوش سوم (۳۳۱–۳۳۷ پیش از میلاد) در دست ماست. «... و شنلی که از طلا می‌درخشید و روی آن دو شاهینی که منقارهای خود را روبروی هم داشتند کشیده شده‌بود.»
روایات چینی لیانگ حاکی از آن است که در سال ۵۲۰ میلادی یکپارچه گلابتون‌دوزی ایرانی برای امپراتور (wu) فرستاده‌شد و اضافه می‌کند که جامهٔ شاهان ایران از این جنس ساخته می‌شود. هان تسانگ مسافر چینی که از ایران در آغاز سدهٔ ششم دیدن کرده، مهارت بافندگان ایرانی را در تولید پارچه‌های زیبای پشمی، ابریشمی و گلابتون‌دوزی ابریشمی می‌ستاید. مراکز بافت پارچه در زمان ساسانیان در شوش، شوشتر، جندی شاپور و بصینه بود. در این شهرها و شهرهای خاوری خراسان پارچه‌های فلزبافت، صنعت مهمی بشمار می‌آمد. بسیاری از پارچه‌های قیمتی که در آنجا بافته می‌شد به اروپای قرون وسطی راه یافت و در اروپا از آن برای اماکن مقدسه، لباس‌های کلیسا و کشیشان و لباس تاجگذاری پادشاهان استفاده می‌کردند. پارچه‌هایی که از آن روزگار باقی مانده اطلاعات ما را دربارهٔ مهارت پارچه‌بافان زمان ساسانیان تکمیل می‌کند.صنایع دستی کهن ایران، هانس ای. وولف، ص ۱۵۷
نمونه‌های فراوانی از کارهای ابریشم‌بافی ایران در موزه‌های جهان نگهداری می‌شود و بررسی متخصصان، کیفیت پیشرفتهٔ این هنر را آشکار می‌کند. محققان همچنین روشن کرده‌اند که ابریشم ایران از طریق بازرگانان مسیحی به اروپا راه یافته و برای پوشش بسیاری اجساد قدیسان از این نوع پارچه استفاده شده‌است.
در دوران ساسانی ابریشم و صنعت آن در بیشتر شهرهای ایران و به ویژه در شهرهای شوش، شوشتر، دزفول و جندی شاپور رواج فراوانی داشت و هر کدام از شهرهای ایران با سبک‌های گوناگون نوع خاصی از پارچه را تهیه می‌کردند. بازرگانان ایران در این زمان قدرت خود انحصار ابریشم از چین تا روم را در دست داشتند و گاه پیشرفت صنایع بافندگی و ابریشم کاری ایران به گونه‌ای بوده‌است که نه تنها ایرانیان و خاصه زنان ایران را از نیاز به کالاهای خارجی بی‌نیاز کرده‌است بلکه به تولید و تجارت ابریشم در روم نیز آسیب رسانده‌است بطوریکه کلیسای بیزانس به ناچار بر آن شده‌است که تا استعمال پارچه‌ها و و بافت‌های ابریشمی ایران را ناروا اعلام کند. بافت حریر نیز در این دوره رونق یافته و از مشرق زمین به اروپا راه یافت.تکمیل همایون، ناصر، فصلنامهٔ فرهنگ، شمارهٔ ۱۹، پاییز ۱۳۷۵ عنوان مقاله، فنون، صنایع و آموزش آنها در ایران باستان، ص ۱۹۳
سابقهٔ فرش را در جهان می‌توان به آغاز تمدن در جوامع بشری مربوط دانست. محققان نتوانسته‌اند زمان دقیقی برای تهیه اولین بافته از این پدیدهٔ زیبای انسانی تعیین کنند. بی‌شک ایرانیان نیز نمی‌توانند ادعای تولید اولین فرش‌های دستباف را داشته باشند ولی شواهد و مدارک تاریخی و به‌خصوص کشف فرش پازیریک نشان از سهم عظیم ایرانیان در خلق و تولید این هنر گران‌بها را دارد. گزنفون به هنگام ثبت جنگ‌های ایران اشاراتی دارد دال بر اینکه ایرانیان زیر بسترهای خود از فرش‌های نرمی استفاده می‌کرده‌اند اما در اینکه نمونهٔ مورد بحث واقعاً فرش بوده یا انواعی از نمد یا گلیم منقوش و غیره اختلاف نظر وجود دارد.در کتابی که در سال ۱۹۵۰ میلادی دربارهٔ کشفیات پروفسور سرگی رودنکو باستان‌شناس روس انتشار یافت، از کشف فرشی سخن رفته‌است که از گور یخزده یکی از شاهان سکایی در آلتایی مغولستان نزدیک به نواحی جنوبی سیبری به دست آمده‌است. این فرش به نام محل کشف فرش پازیریک نامیده‌می‌شود و به مدد یخ‌های جاودانی سیبری به نحوی شگفت‌انگیز تقریباً سالم مانده‌است و امروز در موزه آرمیتاژ سن پترزبورگ نگهداری می‌شود. این فرش از نوع پرزدار و گره‌دار است و قدمت آن به ۵ سده پیش از میلاد می‌رسد. آنچه که از نظر تاریخی ساخت این فرش را به ایرانیان نسبت می‌دهد طرح و نقشهٔ آنست که سواران پارسی با پوشش و سلاح‌های آنان نقش شده‌اند و آشکارا نقش‌های تخت جمشید را به یاد می‌آورد. محققان نظر می‌دهند که این فرش در مناطق ایرانی‌نشین بافته شده و این ادعا مطرح می‌شود که در ۲۵۰۰ سال پیش در ایران فرش بافته شده و گره‌دار با نقش‌های دقیق تولید می‌شده‌است.فرش ایران، شیرین صوراسرافیلی، ص ۱۲
تاکنون فرشی که متعلق به ایران باستان باشد از خود ایران به دست نیامده است اما در منابع تاریخی اشاره به وجود فرش در ایران شده‌است، از جمله در حملهٔ هراکلیوس امپراتور روم شرقی به شهر دستگرد که در سال ۶۲۸ میلادی و در زمان پادشاهی خسرو پرویز انجام گرفت، در لیست اموال تاراج‌شده از قالی‌های پرپشم سخن رفته‌است. همچنین تعداد ۶۰۰ فرش در لیست خراج سالیانهٔ طبرستان به خلیفهٔ بغداد وجود دارد.صنایع دستی کهن ایران، هانس ای. وولف، ص ۱۹۲ پلوتارک مورخ یونانی نوشته‌است «نخستین ملتی که در فرش‌ها صورت انسانی و حیوانات و مناظر بدیع طبیعی را نقاشی کرد، ایران هخامنشی بود.»تکمیل همایون، ناصر، فصلنامهٔ فرهنگ، شمارهٔ ۱۹، پاییز ۱۳۷۵ عنوان مقاله، فنون، صنایع و آموزش آنها در ایران باستان، ص ۱۹۱
در دوره ساسانی رنگرزان از احترام خاصی برخوردار بوده‌اند. کشف نمونه‌هایی از پارچه‌های دوره ساسانی که شاهکارهایی از ذوق و ظرافت و هنر طراحی و رنگرزی به حساب می‌آید ناشی از وجود صنایع پیشرفته رنگرزی و نساجی و بی تردید بافت فرش است که اعتبار آن را به اوج می‌رساند. از نمونه‌های فرش ساسانی فرش بهارستان یا بهارخسرو می‌باشد که علاوه بر استفاده از سنگ‌ها و جواهرات و تزئینات گران بها و بی‌نظیر، استفاده از رنگ‌های زیبایی که تمام فصول سال را به نحو شگفت‌انگیزی در مقابل نگاه بیننده قرار داده‌است.
شیوهٔ ساسانیان در به‌کارگیری رنگ‌ها با شیوهٔ بیزانسی تفاوت داشته و تنها رنگ‌های به کار رفته یکی‌است ولی رنگ‌های ساسانی دارای درخشش کمتر و معتدل‌تر است و هنرمندانه‌تر تقسیم شده و با در نظر گرفتن نقش انتخاب شده‌اند.
پژوهش‌های باستان‌شناسی مؤید آن است که ایرانیان در رنگرزی مانند سایر اقوام و ملل قدیم بسیار با تجربه بوده و مواد رنگزایی که در منسوجات خود به کار می‌برده‌اند، بسیار با ثبات و چشمگیر بوده‌است. برای سال‌های متمادی مواد رنگزای طبیعی یکی از اقلام صادراتی ایران بوده‌است.
باستان‌شناسان در طی سدهٔ اخیر تعداد زیادی ظروف سفالی و اشیاء دیگر در منطقه‌ای از مشرق ایران تا عراق و از قفقاز تا دره سند را از زیر خاک بیرون آوردند. سفال‌های پیش از تاریخی که در این مناطق یافت شده‌است سبک ساخت تقریباً یکسانی دارند و در سطح فنی بسیار پیشرفته هستند. کهن‌ترین ظرفی که در ایران یافت شده‌است ظرف سیاه دودآلودیست که همانند قدیمی‌ترین ظروف سفالی است که در جاهای دیگر پیدا شده‌است و به هزارهٔ چهارم پیش از میلاد تعلق دارد. از شوش در ایلام سفال‌هایی به دست آمده‌است که به نام "شوش اول" معروف است و متعلق به دوره‌ای مابین ۳۵۰۰ تا ۲۵۰۰ پیش از میلاد مسیح است.
سفالینه‌های بسیار کمی از زمان هخامنشیان به دست آمده‌است و حال آنکه از صنایع دستی دیگر به ویژه فلزکاری و مجسمه‌سازی از سنگ، اشیای فراوانی پیدا شده‌است. تنزل پیشه سفال‌سازی را در این دوره، به بالا رفتن سطح زندگی مردم نسبت داده شده‌است. بدین ترتیب گمان می‌رود که در خانهٔ شاه زر و سیم و مرمر سفید برای ساختن ظروف استفاده می‌شده و در خانه‌های مردم متوسط ظرف‌های مسی و برنجی متداول بوده و تنها افراد تهیدست از فراورده‌های سفالی استفاده می‌کردند.
این وضع پیشهٔ سفالگری که فقط ظرف سفالی برای رفع حوائج روزانه ساخته می‌شد در دورهٔ سلوکیان و شاهنشاهی پارت ادامه یافت اما باید متذکر شد که پارت‌ها لعاب سرب را با رنگ‌های گوناگون متداول کردند در این دوران بسیاری از ظرف‌های مورد استفادهٔ روزانه رو چرخ و صفحهٔ کوزه‌گری ساخته می‌شد و اغلب پیش از لعاب دادن روی آن کنده‌کاری می‌کردند، یا پاره‌ای از آن‌ها را در قالب‌های فشردهای کنده‌کاری کرده پخته و درست می‌کردند. همچنین مهره‌های تزئینی روی آنان زده می‌شد که تا اندازه‌ای مانند فن نشان‌دار کردن (Terra Sigillata) رومیان بود. پاره‌ای فراورده‌های زیباتر دارای تزئینانی است که بعدها به نام باربوتین (Barbotine) شناخته شد و آن فنی بود که خمیر نازکی از گل رس از سوراخ کیسه‌ای با فشار به شکل خطوط و مارپیج روی ظرف نهاده می‌شد و همانند کاری است که امروزه شیرینی‌سازان برای ساختن گل‌های روی کیک به کار می‌برند.
کوزه‌گری در زمان ساسانیان گسترش نیافت و کوزه‌گران همان روش و سبک پارت‌ها را ادامه دادند ولی کار آن‌ها قابل قیاس با کیفیت کار استادان فلزکار زمان ساسانی نیست.صنایع دستی کهن ایران، هانس ای. وولف، ص ۱۲۷
معروفترین پیشرفت‌های فنی در رشتهٔ سفالینه‌سازی در ایران باستان از این قرار است:
تمامی این پیشرفت‌های فنی در مدت کوتاهی سفالسازی را یکی از حرفه‌های سامان یافته کرد و از آن تاریخ تاکنون به همین نحو باقی مانده‌است.صنایع دستی کهن ایران، هانس ای. وولف، ص ۱۲۳
در روزگار باستان بین‌النهرین در توسعهٔ لعاب سفال‌سازی سرآمد دیگر کشورها بوده‌است. با در نظر گرفتن اینکه ترکیبات لعاب و شیشه یکی است، عجیب نیست که صنعت شیشه‌سازی در بابل، سومر و آشور پیشرفت کرده‌است. گفته می‌شود که فنیقی‌ها این صنعت از بابلی‌ها آموختند این فرضیه با افسانه تلمودی که می‌گوید یهودیان در زمان اسارت دوم خود شیشه‌سازی را آموختند، تطبیق می‌کند. شیشهٔ فنیقی‌ها و یهودیان پیش از آغاز امپراتوری روم بسیار با ارزش بود. باکشف اشیاء زیاد شیشه‌ای زمان پارت‌ها و ساسانیان می‌توان چنین پنداشت که صنعت شیشه‌سازی تقریباً در همان زمان در ایران شایع بوده‌است. مهارت شیشه‌سازان ساسانی بسیار قابل توجه است. اینان به ویژه در هنر تزیین شیشه با چرخ شیشه‌بری کاملاً استاد بودند. یکی از زیباترین نمونه‌هایی که به دست ما رسیده جام خسرو یکم است که امروزه در کتابخانهٔ ملی پاریس نگاهداری می‌شود.صنایع دستی کهن ایران، هانس ای. وولف، ص ۱۵۱
در اوستا کتاب مقدس ایرانیان کهن از کارهای نیک در نظر اهورامزدا کشاورزی و آبیاری بوده‌است و آمده‌است که زمین‌های بایر و بیابان‌ها جایگاه اهریمنان و دیوان است. شاهنشاهان هخامنشی کسانی را که با آبیاری زمین‌های بایر را آباد می‌کردند تا پنج نسل از مالیات معاف می‌کردند.صنایع دستی کهن ایران، هانس ای. وولف، ص ۲۲۱
با در نظر گرفتن مقدار باران سالیانه در برخی از نواحی ایران این سؤال پیش خواهد آمد که با این میزان کم بارندگی چگونه می‌توان کشاورزی کرد. مناطقی که از نظر آب‌وهوایی مشابه این نواحی ایران هستند چون مرکز خشک استرالیا، دریاچه ایره و جنوب استرالیا اصلاً کشاورزی ندارند.
این نکته را باید در نظر داشت که آب و هوای اینگونه نواحی ایران نخست مناسب کشاورزی بوده‌است و به تدریج در اثر تغییرات آب‌وهوایی و کم شدن درختان جنگلی و فرسایش خاک بارخیز، خشک گردیده، این خشک شدن تدریجی ساکنان محلی را وادار کرد که روش‌های هوشمندانه‌ای برای نگاهداری آب مورد لزوم کشاورزی خود ابداع کنند. از نوشته‌های مشروح و مفصل تاریخ‌نویسان و جغرافی‌نویسان سدهٔ نهم تا یازدهم میلادی معلوم می‌شود که تا قبل از تاخت‌وتاز مغولان و ترکان ایران کشاورزی آبی بسیار خوبی داشته‌است.
بیشتر رودهای ایران در تمام سال آب ندارد. از این رو در طول تاریخ بندآب یا شادروان‌هایی ساخته شد که آب اضافی بهاره در پشت آن جمع شود و سطح آن را بالا آورد تا بتوان مستقیماً یا جوی آب را به کشتزارها رسانید. یکی از بند آب‌ها شادروان است که به دستور شاپور یکم پادشاه ساسانی ساخته شد. این پادشاه پس از پیروزی بر والرین، امپراتور روم در سال ۲۶۰ میلادی اسیران جنگی را به کار گرفت و شادروان را بنا نهاد. مهندسان و معماران این بند را با تخته‌سنگ‌های خارا و ساروج بنا کرده و مانند بند امیر قیدهای آهنی که در سرب فروکرده‌بودند، برای تقویت پی‌ها به کار بردند. ساختمان آن سه سال طول کشید و آب کارون را با دو مجرای انحرافی، از مسیر اصلی برگرداندند و سطح آب تا سطح شهر شوشتر که روی تپه‌ای قرار دارد، بالا آمد.صنایع دستی کهن ایران، هانس ای. وولف، ص ۲۲۲
روش آبیاری با قنات از ویژگی‌های ایران است. قنات عبارت از مجاری زیرزمینی است که در زیر آبرفت‌ها کنده شده و نا دامنهٔ کوه‌ها می‌رسد و در فواصل مختلف هواخوری دارد. مادر چاه یا چند چاه به عمق ۱۵ تا ۱۰۰ متر کنده می‌شود و با شیب کم یعنی کمتر از شیب سطح زمین سرانجام آب بر روی زمین آورده‌می‌شود.
در زمان رومیان ساخت قنات از خاورمیانه به شمال آفریقا، اسپانیا و سیسیل رفت. در تونس و الجزیره هنوز تعدادی از واحه‌ها با این قنات‌ها آبیاری می‌شود. در ناحیهٔ تات صحرای آفریقا، ۱۹۰۰ کیلومتر از این قنات‌ها وجود دارد که از آن‌ها بهره‌برداری می‌شود. در حاشیهٔ جنوبی صحرای آفریقا قوم طوارق قنات را "کار ایرانی" می‌نامند.این نکته که رومیان در توسعهٔ قنات به باختر عامل مؤثری بوده‌اند، پاره‌ای از محققان را بر آن داشته که تصور کنند که رومیان مخترع قنات می‌باشند اما این عقیده با در درست بودن مدارک کتبی بی‌شمار قابل دفاع نیست. سارگون دوم پادشاه آشور (۷۲۲–۷۰۵ پیش از میلاد) می‌گوید که وی مهار کردن آب‌های زیرزمینی را در ضمن مبارزه با کشور اورارتو (در شمال باختری ایران، نزدیک دریاچه ارومیه) که مردم آن به استخراج معادن استخراج داشته‌اند، آموخته‌است.
ترجمهٔ الواحی که در مصر پیدا شده وضع برخی از طرح‌های آبیاری را که توسط دریاسالار ایرانی به نام "سیلکس" در واحه کرقه پس از اینکه داریوش بزرگ آن کشور را گشود، انجام گرفته، نشان می‌دهد. در این لوحه نوشته شده‌است که سیلکس روش ایرانی آبیاری را به کار برد، یعنی آب را از جوی‌های زیرزمینی به دشت کرقه رساند. بقایای این قنات‌ها که اکنون پابرجاست و کار می‌کند مورد بررسی قرار گرفته و معلوم می‌شود که ایرانیان چشمهٔ آب زیرزمینی نیل را برگرداندند و آن را از زیرزمین به ۱۶۰ کیلومتری نیل بردند و به دشت کرقه رساندند.پولیبیوس در نگارش وقایع جنگی میان آنتیوخوس بزرگ و پادشاه پارتی ایران اشک دوم (۲۱۲–۲۰۵ پیش از مسیح) قنات را قدری مفصل‌تر شرح می‌دهد. در آن قسمت ماد آب در سطح زمین دیده نمی‌شود گرچه مجراهای زیرزمینی فراوان هست و در محل‌های مختلفی در بیابان چاه‌هایی زده‌اند که به آب می‌رسد و شخصی که در محل نباشد یا آنجا را نشناسد نمی‌داند که قنات‌ها کجا هستند. تعداد زیادی از این قنات‌ها در میان ملل به این دلیل باقی مانده‌است که ایرانیان در زمان فرمانروایی خود، حق بهره‌برداری از زمین‌های بایر را برای پنج نسل به افراد واگذار می‌کردند، مشروط به اینکه آب تازه به آن اراضی بیاورند، و چون تعداد زیادی رودخانه‌های عظیم از کوه توروس سرازیر می‌شود، مردم با زحمات زیاد و مخارج هنگفت این مجراهای زیرزمینی را ساختند.صنایع دستی کهن ایران، هانس ای. وولف، ص ۲۲۳
بیشتر نویسندگان جدید تاریخ تکنولوژی در مورد پیدایش آسیاب بادی در ایران انقاق نظر دارند. از اوائل دورهٔ اسلامی به بعد، در نوشته‌های موجود، به صراحت دربارهٔ آسیاب بادی یعنی منبع نیرویی که از آن برای آرد کردن غله و بالا آوردن آب استفاده می‌شود، بحث شده‌است. مسعودی تاریخ‌نویس حدود ۹۵۶ میلادی از قول طبری می‌نگارد که عمر خلیفهٔ دوم، از یک بردهٔ ایرانی به نام ابولولو پرسید: «شنیده‌ام که تو به خود بالیده و گفته‌ای که می‌توانی آسیابی بسازی که با باد حرکت کند.» ابولولو جواب می‌دهد «به خداوند سوگند آسیابی بسازم که همهٔ دنیا دربارهٔ آن سخن گویند.»
نخستین باری که از آسیاب بادی در شمال اروپا سخنی به میان می‌آید در فرمان فرانسه در سال ۱۱۰۵ میلادی است، به موجب این فرمان ایالت ارل در فرانسه ۵ درصد مالیات به محصول آسیای بادی وضع کرد. ظاهراً آسیاب بادی و بادبان‌های آن در سدهٔ سیزدهم که مغول‌ها در ایران و چین فرمانروایی داشتند، به چین رفته‌است.صنایع دستی کهن ایران، هانس ای. وولف، ص ۲۲۶
بازیل قیصریه یا بازیل قدیس یا باسیل قدیس (۳۳۰"Liturgy of the Hours" Volume I. Proper of Saints, January 2. – ۱ ژانویه، ۳۷۹) اسقف شهر قیصریه در کاپادوکیه، آسیای صغیر (اکنون در ترکیه) بود. , وی در قرن چهارم میلادی تاثیرهای بزرگی بر الهیات مسیحی و ساختار کلیسای مسیحیت مانند شورای نیقیه داشت. او با آریانیسم و پیروان اسقف اپولیناریس اسقف لودیه مبارزه کرد. توانایی درایجاد تعادل بین دانش فقهی و روابط سیاسی او را به یکی از قدرتمندترین وکلای شورای نیقیه تبدیل کرد.
علاوه بر شهرت به خاطر الهی‌دان وی به خاطر زندگی ربانی و کار برای محرومان نیز مشهور است. از وی به عنوان پدر ربانیت جمعی نیز یاد می‌شود. باسیل به عنوان قدیس در کلیساهای غربی و شرقی شناخته می‌شود.
آریانیسم یک مکتب فکری دینی است که توسط آریوس (۲۵۰–۳۳۶ میلادی)، کشیشی از اسکندریه مصر، به وجود آمد. این اعتقاد بیشترین تمرکزش روی موضوع تثلیث بود. این مکتب بر این تفکر بود که فرزند (عیسی) در واقع مخلوق پدر (خدا) است و دارای مقام الوهیت نیست. آریانیسم با وجود طرفدارانی که در اولین شورای نیقیه داشت در سال ۳۲۵ توسط همان شورا عقیده‌ای کفرآمیز شناخته‌شد. چندی بعد آریوس درگذشت. او بعد از مرگ بار دیگر توسط اولین شورای قسطنطنیه نیز تکفیر شد. دو امپراتور روم کنستانتیوس دوم و والنس آریان بودند.
تفکر آریانیسم بر اساس این است که پسر خداوند همیشه وجود نداشت بلکه به وجود آمد و از این رو با خدای پدر متفاوت است. این اعتقاد بر پایه آیه ۱۴:۲۸ از انجیل یوحنا است که می‌گوید «پدرم بزرگتر از من است». تمامی کلیساهای اصلی مسیحیت نظیر کلیسای ارتدوکس، کاتولیک و بیشتر شاخه‌های پروتستانیسم هنوز نیز با نظرات آریوس مخالف هستند ولیکن بعضی از شاخه‌های تازه به وجود آمده مسیحیت بعضی از نظرات آریوس را قبول کرده‌اند.
آریوس اعتقاد داشت که خدای پدر و خدای پسر همیشه هم‌زمان وجود نداشتند. بلکه او اعتقاد داشت که لوگوس (کلمه) موجودی مقدس است که توسط خداوند قبل از تولید جهان ایجاد شده‌است. از این رو گفته می‌شود که آریوس اعتقاد داشت که عیسی مخلوق و نه خالق بود. آریوس و طرفدارانش معمولاً از انجیل برای دفاع از نظرات خود استفاده می‌کردند.
بحث پیرامون نظرات آریوس در تمامی قرن سوم و چهارم میلادی ادامه داشت و تمامی کلیسا را تحت تأثیر قرار داده بود. بعضی تاریخدانان اعتقاد دارند که آریوس تنها زیر شاخه‌ای کفرآمیز در مسیحیت ایجاد کرد ولیکن برخی دیگر معتقدند او طرفدار مسیحیت واقعی بود. از تمامی کشیشهایی که در اولین شورای نیقیه حاضر بودند تنها دونفر بودند که حاضر نشدند بیانیه تکفیر آریوس را امضا کنند. دو امپراتور روم کنستانتیوس دوم و والنس آریانی شدند. همچنین آریوس طرفداران زیادی در سرزمین‌های ژرمنها در غرب اروپا پیدا کرد. باورهای آریانی در بین قبایل ژرمن تا قرن هشتم ادامه داشت ولیکن از این زمان به بعد کم‌کم از بین رفت. از این زمان کلیسای کاتولیک و دکترین تثلیث به تنها باور اصلی اروپا تبدیل شد.
به دلیل اینکه تنها نوشتارهای باقی‌مانده در مورد آریوس نوشتارها بر ضد او است یافتن حقیقت باورهای او دشوار است؛ ولیکن این مسئله مشخص است که بحث اصلی بین آریوس و کلیسا در مورد عدم باور به تثلیث بوده‌است. نامه آکسنتیوس در مورد یکی از پیروان آریوس به نام اولفیلاس بیشترین اطلاعات را در مورد آریانیسم می‌دهد. اولفیلاس نقش بسیار مهمی در گسترش تفکر آریانی در بین قبایل ژرمن داشت.
باورهای اولفیلاس نامه آکسنتیوس را تمام می‌کند که در آن می‌گوید:
در سال ۳۲۱ میلادی آریوس که به طرفداران زیادی در اسکندریه رسیده بود توسط شورایی در اسکندریه طرد شد. در سال ۳۲۵ میلادی بحث در مورد آریوس به شدتی رسیده بود که امپراتور کنستانتین دستور داد شورایی در این مورد در نیقیه تشکیل شود. در این شورا باور رسمی تهیه شد و به امضای حضار رسید. در شورای نیقیه باور اصلی در مورد رابطه بین مسیح، خدای پدر و روح القدس به صورت رابطه «یکسان» و از «یک جنس» اعلام شد. از این رو بر اساس نظر این شورا خدای پدر، پسر و روح القدس با یکدیگر یکسان بودند.
کلیسای جامع سنت باسیل ()، یک کلیسای جامع در میدان سرخ، مسکو روسیه است که به دستور ایوان مخوف و به یادبود فتح کازان و آستراخان بنا شد و در زمان تأسیس، مرتفع‌ترین سازه شهر مسکو محسوب می‌گردید. این کلیسا در مرکز شهر مسکو قرار داشت و بلندترین بنای اروپا تا سال ۱۶۰۰ میلادی و تا پیش از بنای برج ناقوس بزرگ ایوان، مرتفع‌ترین سازه مسکو بود به‌شمار می‌رفت.Brunov, p. 39
سازه اصلی «کلیسای تثلیث» و بعدها «کلیسای جامع تثلیث» است که هشت کلیسای دیگر دور آن هستند و کلیسای دهم نیز در سال ۱۵۸۸ ساخته شد. در سده‌های ۱۶ و ۱۷ این کلیسا، در میان مردم به عنوان تمثیل (ادبیات) معبد اورشلیم شناخته می‌شد و در یکشنبه نخل، با حضور تزار، مراسم گردهمایی ویژه این روز برگزار می‌گردید.A concise English history of the evolution of the church's names is provided in Shvidkovsky 2007 p. 126
این بنا در سال ۱۹۲۹ میلادی، در راستای سکولاریزاسیون به‌طور کامل تبدیل به موزه شد. از سال ۱۹۹۰ این بنا به همراه کاخ کرملین و میدان سرخ به عنوان یکی از میراث‌های جهانی یونسکو شناخته شد.
گفته می‌شود ایوان مخوف، چنان تحت تأثیر معماری این کلیسا قرار گرفت که دستور داد تا چشم‌های معمار آن، پوستنیک یاکلووف را کور کنند تا دیگر نتواند بنایی به این زیبایی طراحی کند، تا روزی رقیب این سازه نگردد.Amazing facts about Russia, "Telegraph"
میدان سرخ نام میدانی مشهور در مرکز شهر مسکو، پایتخت روسیه است. بسیاری از خیابان‌های اصلی مسکو به این میدان منتهی می‌شوند. کلیسای جامع سنت باسیل، موزه دولتی تاریخ روسیه، آرامگاه لنین، آرامگاه دیوار کرملین، کلیسای کازان و مرکز تجاری گوم (ГУМ) در میدان سرخ قرار دارند. همچنین کاخ کرملین، اقامتگاه رسمی رئیس‌جمهور روسیه در نزدیکی این میدان واقع شده‌است.Рачинский Я. З. Красная площадь // Полный словарь названий московских улиц. — М. , 2011. — С. 231. — XXVI, 605 с. — ISBN 978-5-85209-263-2.
میدان سرخ نقطه مرکزی شهر مسکو به حساب می‌آید؛ چراکه طراحی و معماری شهری به صورت دایره و حول مرکز یک نقطه گسترش یافته که همین میدان است.
علاوه بر جاذبه گردشگری، میدان سرخ محل اجرای کنسرت‌های بسیار بزرگ است و خوانندگانی همچون تتو (گروه موسیقی), شکیرا، پل مک‌کارتنی، راجر واترز، رد هات چیلی پپرز و دیگر خوانندگان در این میدان کنسرت برگزار کرده‌اند.
رژه روز پیروزی که یکی از مهمترین جشن‌های ملی روسیه محسوب می‌شود، هرساله در این میدان، با شکوه خاصی برگزار می‌گردد. سال ۲۰۱۳ به دستور رئیس جمهور روسیه؛ ولادیمیر پوتین روز پیروزی (۹ می)، روز فرهنگ و ادبیات اسلاو (۲۵ می) و روز روسیه (۱۲ ژوئن) در میدان سرخ به صورت رسمی برگزار می‌شود.
این میدان و معماری بناهای آن به عنوان یک سایت میراث جهانی از طرف یونسکو محافظت می‌شود.Зеленецкий И. К. История Красной площади. — М. : Типография Московского университета, 1851. — С. 137—209. — 237 с.
کلیسای جامع مریم قدیس تولدو ، کلیسای جامع کاتولیک شهر تولدو است..
کلیسا یکی از سه کلیسای جامع با معماری گوتیک و متعلق به قرن سیزدهم در اسپانیا است.
اولیپا سِوِرینا همسر اورلیان و امپراتریس روم در زمان او بود. همچنین شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد سورینا پس از مرگ اورلیان در سال ۲۷۵ نیز برای مدتی خود حکومت نمود. بدین ترتیب او تنها زنی است که به‌تنهایی بر تمامی امپراتوری روم فرمان راند. با این‌حال از آنجا که در هیچ‌کدام از منابع تاریخی کتابی به او اشاره‌ای نشده‌است اطلاعات کمی دربارهٔ او وحود دارد و دانسته‌های موجود نیز از سکه‌ها و کتیبه‌ها به‌دست آمده است.
اطلاعات دقیقی دربارهٔ اولپیا سورینا تا پیش از ازدواجش با اورلیان وجود ندارد، با این حال چنین احتمال می‌دهند که او باید دختر اولپیوس کرینیتویی باشد که در هیستوریا آگوستا به او اشاره شده‌است. در این کتاب آمده است که اولپیوس از نوادگان تراژان بود که اورلیان را حمایت نمود و به پسرخواندگی پذیرفت. با این‌وجود نسبت به صحت اطلاعات هیستوریا آگوستا تردید وجود دارد و ممکن است اولپینوس و این داستان را پروپاگاندیست‌هایی ساخته باشند که می‌خواستند اورلیان را به «امپراتور خوب» تراژان متصل نمایند. از سوی دیگر برخی از پژوهشگران بر این باورند اولپیا سورینا از اهالی داسیا بود که در آنجا نام اولپیوس، به جهت نفوذ تراژان نامی معمول بود.
اولپیا سورینا احتمالاً پیش از آنکه اورلیان در سال ۲۷۰ میلادی به امپراتوری برسد با او ازدواج نمود و آندو صاحب یک دختر شدند. سورینا با نگاه به سکه‌های ضرب‌شده‌ای که منقش به نگارهٔ او هستند در پاییز ۲۷۴ عنوان «آگوستا» را دریافت داشت، هرچند احتمال اینکه او پیش از این تاریخ نیز صاحب این عنوان شده باشد وجود دارد. به او همچنین عناوین "Pia" به‌معنای وارسته و "Mater Castrorum et Senatus et Patriae" به‌معنای مادر سربازخانه‌ها (ارتشیان)، سنا و کشور اعطا گردید، عنوان های افتخاری، پرسر و صدا و علی رتبه ای که زنان قدرتمند سلسله سورانی از آن برخودار بودند و در همین عنوان های رسمی بود که در اداره امپراتوری اعمال نفوذ و قدرت می کردند. اولپیا سورینا با استفاده از همین قدرت بود که بعد از مرگ شوهرش اورلیان توانست چند ماه ای را بدون هیچ چالشی بر حق خود تا زمان ورود امپراتور بعدی مارکوس کلودیوس تاسیتوس بر امپراتوری حکمرانی کند.
با نگاه به دیگر کتیبه ها و سکه‌های فراوان ضرب‌شده به نام اولپیا سورینا می‌توان چنین برداشت نمود که او مدتی را نیز پس از مرگ اورلیان و پیش از انتخاب مارکوس کلودیوس تاسیتوس به امپراتوری به‌تنهایی حکومت کرده‌است. بین مرگ اورلیان تا امپراتوری تاسیتوس فاصله وجود دارد و برخی از سکه‌های منقش به نام و نگارهٔ اولپیا پس از مرگ اورلیان ضرب شده‌اند. بدین ترتیب می‌توان او را تنها زنی دانست که خود به‌تنهایی بر کل امپراتوری روم فرمان رانده است و تنها با مقام امپراتریس روم هم حکومت کرد، وی در دوره فرمانروایی موقت خود به هیچ کس محتاج نبود و به هیچ کس تکیه نکرد و خود به تنهایی برای همه امور روزمره امپراتوری تصمیم‌گیری می کرد.
مرورگر دلفین یک مرورگر همراه برای سیستم‌عامل اندروید است. دلفین یکی از بهترین جایگزین‌های مرورگر اصلی اندروید است که از رفتار چندلمسی نیز حمایت می‌کند.Wikipedia contributors, "Dolphin Browser," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Dolphin_Browser&oldid=440576080 (accessed July 27, 2011).
دلفین در دو نسخهٔ دارای تبلیغات و پولی که بدون تبلیغات است عرضه می‌شود. همچنین نسخهٔ پیشرفته‌ای هم از آن برای آندورید ۲٫۰ به بعد وجود دارد که Dolphin Browser HD خوانده می‌شود.
این مرورگر از قابلیت مرور زبانه ای پشتیبانی می‌کند، همچنین می‌توانید افزونه‌های مورد دلخواه خود را بر روی آن نصب کنید. این مرورگر برای ios نیز عرضه شده است.
از هنگامی که مرورگر دلفین عرضه شده است، جوایز گوناگونی را دریافت کرده. برای نمونه: در یکی از مجله‌های معروف مروبط به کامپیوتر در سال ۲۰۱۱ و ۲۰۱۲ به عنوان برترین مرورگر رایگان معرفی شد.http://www.pcworld.com/article/243615/the_best_free_iphone_and_ipad_apps_of_2011.html
مرورگر دلفین در بازارچه ی اندروید
کلیسای جامع مریم مقدس ، که معمولاً به نام کلیسای جامع سویا, شناخته می‌شود، یک کلیسای جامع کاتولیک در سبیا (اندلس، اسپانیا) است. این کلیسا بزرگ‌ترین کلیسای جامع با معماری گوتیک و سومین کلیسای بزرگ دنیا است.
همچنین تصور می‌رود که کریستف کلمب در کلیسای سبیا دفن گردیده باشد.
گِکو موتور طرح‌بندی آزاد و متن‌باز است که در بسیاری از برنامه‌هایی که توسط بنیاد موزیلا و شرکت موزیلا توسعه یافته (مانند مرورگر وب فایرفاکس) و پروژه‌های نرم‌افزاری متن‌باز دیگر به‌کاررفته‌است.Wikipedia contributors, "Gecko (layout engine)," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?oldid=440096590 (accessed July 27, 2011).
شاهپور نام یکی از مطبوعات استان فارس در دوران قاجاریه است.
این روزنامه از سال ۱۳۴۶ هـ.ق به وسیله عبدالنبی سلامی کازرونی در شیراز به چاپ رسیده است.
پرِستو موتور چیدمان مورد استفاده در مرورگر اپرا است که توسط شرکت نرم‌افزاری اپرا توسعه می‌یابد. نرم‌افزار پس از ارائهٔ چند نسخه آزمایشی، سرانجام در ۲۸ ژانویه ۲۰۰۳ در اپرا ۷ نسخه ویندوز به شکل رسمی به کار رفت و تاکنون نیز تا نسخه ۱۱ اپرا، مورد استفاده است. برنامه‌نویسی پرستو براساس زبان سی++ می‌باشد.
کلیسای جامع مریم مقدس (東京カテドラル聖マリア大聖堂) یک کلیسای جامع کاتولیک است که در بونکئو، توکیو، ژاپن قرار دارد.
کلیسای اصلی آن در سال ۱۸۹۹ چوبی و بر اساس معماری گوتیک بود که در خلال جنگ جهانی دوم سوخت.Archdiocese of Tokyo , retrieved 14 March 2010 اما کلیسای کنونی توسط کنزو تانگه طراحی شد و در سال ۱۹۶۱ در مسابقه طراحی بازسازی بنا برنده‌شد.
سیروس نام یکی از مطبوعات استان فارس در دوران قاجاریه است.
این روزنامه از سال ۱۳۴۴ هـ.ق به وسیله عبدالله ضرابی در شیراز به چاپ رسیده
ایران جدید نام یکی از مطبوعات استان فارس در دوران قاجاریه است.
این روزنامه از سال ۱۳۴۴ هـ.ق به وسیله امین خاقان در شیراز به چاپ رسیده است.
خلیج فارس نام یکی از مطبوعات استان فارس در دوران قاجاریه است.
این روزنامه از سال ۱۳۴۴ هـ.ق به وسیله علی دشتی در شیراز به چاپ رسیده است.
گوستاف آدولف باوئر (زادهٔ ۶ ژانویه ۱۸۷۰ – درگذشته ۱۶ سپتامبر ۱۹۴۴) رهبر حزب سوسیال دموکرات آلمان و صدراعظم این کشور در میان سال‌های ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۰ بود.
او در دارکمن در پروس خاوری زاده شد. وی نمایندهٔ رایشستاگ بود. در کابینهٔ ماکس فن بادن او وزیر کار شد. در زمان صدارت عظمای فیلیپ شایدمان هم او این پست را نگاه‌داشت. پس از پایان جنگ جهانی اول که شایدمان در اعتراض به معاهده ورسای کناره‌گیری کرد، باوئر به صدر اعظمی رسید. اندکی پس از توطئه کاپ - که با انگیزهٔ مخالفت با پیمان ورسای ترتیب داده شده بود- باوئر در ۲۶ مارس ۱۹۲۰ از صدر اعظمی کناره‌گیری کرد.
باوئر در ۱۹۲۵ در پی رسوایی مالی برمات از حزب سوسیال دموکرات کناره‌گرفت، اگرچه در ۱۹۲۶ دوباره به حزب بازگشت. وی در سال‌های پس از آن در دولت‌های هرمان مولر و یوزف ویرت نیز خدمت کرد.
Wikipedia contributors, "Gustav Bauer," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Gustav_Bauer&oldid=438219420 (accessed July 27, 2011).
نامه باستان نام یکی از مطبوعات استان فارس در دوران قاجاریه بود.
این نشریه از سال ۱۳۴۴ هـ. ق به وسیله محمدرضا خراسانی مشهور به احتشام نظام در شیراز آغاز به چاپ شد.
جهان‌نما نام یکی از مطبوعات استان فارس در دوران قاجاریه است.
این نشریه از سال ۱۳۴۴ هـ.ق به وسیله عبدالله ضرابی در شیراز به چاپ رسیده است.
پارسنامه نام یکی از مطبوعات استان فارس در دوران قاجاریه است.
این روزنامه از سال ۱۳۴۴ هـ.ق به وسیله بهاالدین حسام‌زاده مشهور به پازارگاد در شیراز به چاپ رسیده است.
صبح صادق نام یکی از مطبوعات استان فارس در دوران قاجاریه است.
این روزنامه از سال ۱۲۴۴ هـ. ق به وسیله محمدجواد بهشتی در شیراز به چاپ رسیده‌است.
جهان‌نما از مطبوعات استان فارس در دوران قاجاریه است.
این روزنامه از سال ۱۳۴۴ هـ. ق به وسیلهٔ محمدحسین نوری‌زاده -که بعدها نام خانوادگی خود را نیز به «جهان‌نما» تغییر داد- در شیراز به چاپ می‌رسید.
فارسنامه نام یکی از مطبوعات استان فارس در دوران قاجاریه است.
این روزنامه از سال ۱۳۴۴ هـ. ق به وسیله حسنعلی حشمت‌الممالک در شیراز به چاپ رسیده‌است.
«پسرهای وحشی» ترانه‌ای از گروه انگلیسی دورَن دورَن و تنها قطعهٔ استودیویی موجود در آلبوم زندهٔ سال ۱۹۸۴ آن‌ها با نام "Arena" است. «پسرهای وحشی» ۱۲اُمین تک‌آهنگ دورَن دورَن در تمام دوران فعالیت‌شان است. این قطعه که یکی از موفق‌ترین آثار دورَن دورَن است در زمان انتشارش در ایالات متحده و بریتانیا دومین ترانهٔ پرفروش روز شد و در کشورهای آلمان، ایتالیا و جدول CHUM کانادا پرفروش‌ترین ترانه شد.
ایدهٔ اولیهٔ ساخت ترانه را راسل مالکای-کارگردان ویدئوهای گروه-به اعضای دورَن دورَن داد. او که قصد داشت فیلمی بر اساس رمان سورئال/جنسی «» (۱۹۷۱) بسازد به اعضای گروه پیشنهاد کرد که یک ساوندترَک مدرن برای فیلمش بسازند؛ همان‌کاری که در سال ۱۹۸۶ گروه کوئین برای دیگر فیلم او با نام "Highlander" انجام دادند. پس از آن سایمون لوبن با الهام از سرفصل‌های کتاب، سرودن شعر ترانه را آغاز کرد و دیگر اعضای گروه نیز تم اصلی آهنگ را بر مبنای سرودهٔ لوبن ساختند.
موزیک ویدئوی «پسرهای وحشی» که توسط مالکای کارگردانی شد در بریت اواردز سال ۱۹۸۵ جایزهٔ بهترین ویدئوی بریتانیا را به‌خود اختصاص داد.
تخت جمشید نام یکی از مطبوعات استان فارس در دوران قاجاریه است.
این روزنامه از سال ۱۳۴۴ هـ. ق به وسیله محمدعلی دانشی مشهور به ناظم‌الاسلام در شیراز به چاپ رسیده است.
ابلاغ نام یکی از مطبوعات استان فارس در دوران قاجاریه است.
این روزنامه از سال ۱۳۴۴ هـ.ق به وسیله علی‌آقا جهرمی در شیراز به چاپ رسیده است.
بیان حقیقت نام یکی از مطبوعات استان فارس در دوران قاجاریه است.
این روزنامه از سال ۱۳۴۳ هـ.ق به وسیله حسن دیانت در شیراز به چاپ رسیده است.
آثار جم نام یکی از مطبوعات استان فارس در دوران قاجاریه است.
این روزنامه از سال ۱۳۴۳ هـ.ق به وسیله محمدرضا خراسانی مشهور به احتشام نظام در شیراز به چاپ رسیده است.
آتش‌فشان نام یکی از مطبوعات استان فارس در دوران قاجاریه است.
این روزنامه از سال ۱۳۴۳ هـ.ق به وسیله علی عزمی در شیراز به چاپ رسیده است.
خورشید ایران نام یکی از مطبوعات استان فارس در دوران قاجاریه است.
این روزنامه از سال ۱۳۴۲ هـ.ق به وسیله بهاالدین حسام‌زاده مشهور به پازارگاد در شیراز به چاپ رسیده است.
نامه دانش‌پژوهان نام یکی از مطبوعات استان فارس در دوران قاجاریه است.
این روزنامه از سال ۱۳۴۲ هـ.ق به وسیله محمدعلی دانشی مشهور به ناظم‌الاسلام در شیراز به چاپ رسیده است.
سعادت نام یکی از مطبوعات استان فارس در دوران قاجاریه است.
این روزنامه از سال ۱۳۴۰ هـ.ق به وسیله محمدحسین سعادت در شیراز به چاپ رسیده است.
سپیده‌دم نام یکی از مطبوعات استان فارس در دوران قاجاریه است.
این روزنامه از سال ۱۳۴۰ هـ.ق به وسیله لطفعلی صورتگر در شیراز به چاپ رسیده است.
مسمومیت آب با نوشیدن بیش از اندازه آب به وجود می‌آید. در این صورت تعادل طبیعی الکترولیت در بدن به هم خورده باعث اختلال در عملکرد مغز می‌شود. نوشیدن آب برای افرادی که عمداً مقدار بسیار زیادی آب بنوشند می‌تواند خطر مرگ به همراه داشته باشد.English Wiki: Water intoxication
دو کلیه سالم یک فرد در حال استراحت می‌توانند ۸۰۰ تا ۱۰۰۰ میلی لیتر آب را در هر ساعت دفع کنند. در نتیجه فرد می‌تواند آب را با نرخ ۸۰۰ تا ۱۰۰۰ میلی لیتر در هر ساعت بنوشند؛ با این حال، اگر همین شخص در حال اجرای دوی ماراتون باشد، به دلیل استرس، میزان دفع کلیوی تا ۱۰۰ میلی لیتر در ساعت کاهش می‌یابد. در این صورت اگر دونده ماراتن ۸۰۰ تا ۱۰۰۰ میلی‌لیتر در ساعت آب بنوشد حتی با وجود ریزش فراوان عرق، کلیه‌اش قادر نیست آن آب را به موقع دفع کند. در نوزادان کمتر از شش ماه نیز به دلیل ضعف کلیه ها نوشیدن مقدار کمی آب نیز می‌تواند منجر به این مسمومیت شود. Strange but True: Drinking Too Much Water Can Kill, By Coco Ballantyne, Scientific American,2007
نشانه‌های مسمومیت آب حالت تهوع، استفراغ، از بین رفتن هوشیاری، سردرد، ضعف ماهیچه و تشنج است. مسمومیت ناشی از مصرف زیاد آب، آفتاب
گفتار راست نام یکی از مطبوعات استان فارس در دوران قاجاریه است.
این روزنامه از سال ۱۳۴۰ هـ.ق به وسیله حسنعلی حکمت در شیراز به چاپ رسیده است.
اندرز نام یکی از مطبوعات استان فارس در دوران قاجاریه است.
این مجله از سال ۱۳۴۰ هـ.ق به وسیله محمدرضا خراسانی در شیراز به چاپ رسیده است.
اخگر یکی از مطبوعات استان فارس در دوران قاجاریه است.
این روزنامه از سال ۱۳۴۰ هـ. ق به وسیلهٔ سید محمدرضا خراسانی در شیراز به چاپ می‌رسید.
ایران جوان نام یکی از مطبوعات استان فارس در دوران قاجاریه است.
این روزنامه از سال ۱۳۴۰ هـ.ق به وسیله مهدی نائب‌الصدر در شیراز به چاپ رسیده است.
عدالت نام یکی از مطبوعات استان فارس در دوران قاجاریه است.
این روزنامه از سال ۱۳۴۰ هـ.ق به وسیله محمدحسن عدالت در شیراز به چاپ رسیده است.
صدای جنوب نام یکی از مطبوعات استان فارس در دوران قاجاریه است.
این روزنامه از سال ۱۳۳۹ هـ.ق به وسیله محمد امین‌الواعظین یزدی در شیراز به چاپ رسیده است.
گل‌وَش نام یکی از مطبوعات استان فارس در دوران قاجاریه است.
این روزنامه از سال ۱۳۳۹ هـ.ق در شیراز به چاپ رسیده است.
ملت نام یکی از مطبوعات استان فارس در دوران قاجاریه است.
این روزنامه از سال ۱۳۳۹ هـ.ق به وسیله حسین پرتو در شیراز به چاپ رسیده است.
گل آتشی نام یکی از مطبوعات استان فارس در دوران قاجاریه است.
این مجله از سال ۱۳۳۹ هـ.ق به وسیله حبیب‌الله نوبخت در شیراز به چاپ رسیده است.
انصاری، م.، مدیرمسئول
نوبخت، حبیب الله، ۱۲۷۴ - ، مدیرمسئول و سردبیر
نمایش قالب دوبلین کور
۷شاهی
۲۵قران (سهماهه);۴۵قران (ششماهه);۸۰قران (سالیانه)
۱۳۳۹ ق.-
1339-05-02
مطبعه محمدی
نشریات ادواری فارسی
ایران -- سیاست و حکومت -- نشریات ادواری
فاصله انتشار: دوبار در ماه
نظم انتشار: نامعلوم
DSR۱۳۷۵--/گ‌۸
1014326
گل سرخ نام یکی از مطبوعات استان فارس در دوران قاجاریه است.
این مجله از سال ۱۳۳۹ هـ.ق به وسیله محمدتقی گلستان در شیراز به چاپ رسیده است.
شبیه‌ساز کنسول بازی یک گونه از نرم‌افزار است که به منظور برابرسازی کلی یا جزئی عملکرد یک کنسول بازی ویدئویی در رایانه به‌کار برده می‌شوند.
علم و تربیت نام یکی از مطبوعات استان فارس در دوران قاجاریه است.
این مجله از سال ۱۳۳۹ هـ.ق به وسیله حسین پرتو در شیراز به چاپ رسیده است.
عصر آزادی نام یکی از مطبوعات استان فارس در دوران قاجاریه است.
این روزنامه از سال ۱۳۳۹ هـ.ق به وسیله محمدجواد آزادی مشهور به مدیرزاده در شیراز به چاپ رسیده است.
دنیای ایران نام یکی از مطبوعات استان فارس در دوران قاجاریه است.
این مجله از سال ۱۳۳۸ هـ.ق به وسیله حبیب‌الله نوبخت در شیراز به چاپ رسیده است.
خاور نام یکی از مطبوعات استان فارس در دوران قاجاریه است.
این مجله از سال ۱۳۳۸ هـ.ق به وسیله محمود عرفان در شیراز به چاپ رسیده است.
زندگانی نام یکی از مطبوعات استان فارس در دوران قاجاریه است.
این مجله از سال ۱۳۳۶ هـ.ق به وسیله حبیب‌الله نوبخت در شیراز به چاپ رسیده است.
بهارستان نام یکی از مطبوعات استان فارس در دوران قاجاریه است.
این روزنامه از سال ۱۳۳۸ هـ.ق به وسیله حبیب‌الله نوبخت در شیراز به چاپ رسیده است.
فکر آزاد نام یکی از مطبوعات استان فارس در دوران قاجاریه است.
این روزنامه از سال ۱۳۳۷ هـ.ق به وسیله حبیب‌الله نوبخت در شیراز به چاپ رسیده است.
گلستان نام یکی از مطبوعات استان فارس در دوران قاجاریه است. این روزنامه از سال ۱۳۳۷ ه‍.ق به‌وسیلهٔ محمدتقی گلستان در شیراز به چاپ رسید.
استخر نام یکی از مطبوعات استان فارس در دوران قاجاریه است.
این روزنامه از سال ۱۳۳۶ هـ.ق به وسیله محمدحسن بواناتی مشهور به استخر، در شیراز به چاپ رسیده است.
حافظ استقلال نام یکی از مطبوعات استان فارس در دوران قاجاریه است.
این روزنامه از سال ۱۳۳۴ هـ.ق به وسیله ابوالحسن دهقان در شیراز به چاپ رسیده است.
کلیسای جامع لیورپول یک کلیسای جامع انگلیس است که کوه سنت جیمز ساخته شده‌است و محل کار اسقف لیورپول نیز هستد. نام رسمی آن کلیسای جامع مسیح در لیورپول است اما به مریم مقدس و عیسی اهدا شده‌است. طول خارجی بنا است که آن را طویل‌ترین کلیسای دنیا ساخته است اگرچه طول داخلی آن است. کلیسای جامع لیورپول یکی از دو کلیسای جامع شهر لیورپول است که دیگری در حدود نیم مایلی شمال آن قرار دارد و کلیسای کاتولیک محسوب می‌شود.
ساخته مَکِنه (مکنا یا شال شماره‌دوزی سنگسری) پوشش محلی زنان، در شهرستان مهدی‌شهر (سنگسر) است که قدمت آن به دوره اشکانیان باز می‌گردد. این پارچه عمدتا به عنوان روسری توسط زنان مورد استفاده قرار می‌گرفت روسری مکنا روسری زنان طبرستان قدیم بوده است که در سنگسر به آن مکنه گفته می شود.
جنس نخ بکار رفته در پوشش ساخته مکنه ابریشم است. متأسفانه این پوشش ابریشمی زیبا و پر نقش و نگار زنان، همچون بسیاری از لباس‌های محلی اقوام ایرانی، در حال فراموش شدن است اما خوشبختانه همچنان در بین عشایر سنگسر مورد استفاده ‌است.
المنطبعه فی‌الفارس یا فارس، نام اولین روزنامه استان فارس است.
این روزنامه در دوران قاجاریه و از سال ۱۲۸۹ هـ. ق، به وسیله میرزا تقی‌خان کاشانی، در شیراز به چاپ رسیده است.
نخستین شماره این روزنامه در روز یکشنبه ۲۰ جمادی‌الثانی سال ۱۲۸۹ هـ. ق مقارن با ۲۰ آگوست سال ۱۸۷۲ میلادی در شیراز به زیور طبع آراسته شد. بدین ترتیب، شیراز پس از تهران و تبریز، سومین شهری بود که دارای روزنامه گردید. این روزنامه به مدت یک‌سال در شیراز منتشر می‌شد.
عبارت آن مان نَوارا، دو دو اسکاچی، آنا مانا کَلاچی که تلفظ‌های گوناگونی از آن وجود دارد از عبارت‌های وزن و قافیه‌دار کودکان فارسی‌زبان برای پشک انداختن و انتخاب یک نفر از میان دو یا چند نفر برای انجام کاری یا حذف شدن از کار یا گروهی است.
گوینده این عبارت واژه‌های آن را به‌طور شمرده هجی می‌کند و با ادای هر هجا انگشت اشاره خود را به سوی فرد دیگری می‌گیرد. هجی این واژه‌ها به صورت «آن-مان-نوا-را-دو-دو-اسکا-چی، آنا-مانا-کَ-لا-چی» انجام می‌شود.
واژه کلاچی در آخر این عبارت توسط گوینده به صورت کشیده ادا می‌شود و هر کس که نوبت بیان «چی» آخر با نوبت اشاره به او هم‌زمان شود فردی است که برای انجام کار یا حذف از کاری انتخاب شده‌است. (آلمان نوارا زنشو طلاق داد بجاش هفت تا الاغ داد، این از هفت تا علاقش، این از ۷زن بیسوادس
در دهه ۷۰ در شهر اصفهان برای بازی گرگم به هوا هجی کردن به این صورت بود که آنا-نَما-نا-نِ-جیگول-جیگول-فرانسینه-آنا-ما-نا-هوپ-شما-هستید-گرگ
و به این صورت بود که گرگ بازی مشخص می‌شد
تلفظ‌ها و گونه‌های دیگر موجود از این رشته واژه‌ها عبارت است:
فاف رینکه !(شهرکرد /خصوصا در روستای وانان مخصوص پشک انداختن و نوبت دادن در بازی)
این عبارت معنای لغوی ندارند و تنها برای کاربرد یادشده ساخته شده‌است.
مشابه این عبارت در زبان‌های گوناگون وجود دارد که آن‌ها نیز بی‌معنا هستند یا مصرع اولشان بی‌معنا است و کاربرد مشابه با «آن مان نوارا» ی فارسی دارند. نمونه‌ها:
این‌که در بسیاری زبان‌ها این عبارات با کلماتی شامل حروف الف و نون آغاز می‌شود می‌تواند به یک ریشه مشترک قدیمی اشاره داشته‌باشد.
از دیگر عبارت‌های پشک‌اندازی کودکانه فارسی می‌توان به این عبارت اشاره کرد:
ده بیست سه پونزده هزار و شصت و شونزده هر کی میگه شونزده نیست هفده هجده نوزده بیست.
به جای «هفده هجده نوزده بیست» آخر عبارت، ممکن است گاه «بشمر ببین هست یا نیست» هم به‌کار رود.
در مورد این‌که این‌گونه عبارات در زبان کودکانه فارسی از چه زمانی رواج یافته یا این‌که ممکن است شکل تحریف‌شده‌ای از عبارات قدیمی معنی‌داری بوده‌باشند یا نه، اطلاع دقیقی در دست نیست.
«بیش از یک احساس» ترانه‌ای از گروه راک بوستون و تک‌آهنگ اصلی اولین آلبوم استودیویی آن‌ها با نام "Smokin" است. «بیش از یک احساس» در زمان انتشارش در سال ۱۹۷۶ در ایالات متحده تا ردهٔ ۵اُم بیلبورد هات ۱۰۰ صعود کرد و امروزه یکی از آثار مهم کلاسیک راک به‌شمار می‌آید.
در سال ۲۰۰۴ مجلهٔ رولینگ استون در رده‌بندی «۵۰۰ ترانهٔ برتر همهٔ دوران» جایگاه ۵۰۰اُم را به این ترانه اختصاص داد و در سال ۲۰۰۹ وی‌اچ‌وان در رده‌بندی «بهترین ترانه‌های هارد راک همهٔ زمان‌ها» «بیش از یک احساس» را در جایگاه ۳۹اُم قرار داد.
«بیش از یک احساس» تا به امروز بارها توسط دیگر گروه‌ها و هنرمندان موسیقی بازخوانی شده و به‌عنوان ساوندترَک تعداد زیادی فیلم، سریال تلویزیونی و بازی کامپیوتری استفاده شده‌است.
استحکام گذرواژه با احتمال مقاومت یک گذرواژه در برابر حدس زدن و نیز حمله‌های جستجوی فراگیر سنجیده می‌شود. در شکل معمول، این قابلیت تخمین می‌زند که انجام چه تعداد آزمایش نیاز است تا مهاجمی بتواند به یک گذرواژه دسترسی پیدا کند، یا که بتواند آن را درست حدس بزند. استحکام یک گذرواژه بستگی به میزان طول، پیچیدگی و غیرقابل پیش‌بینی بودن آن دارد.
به‌کارگیری گذرواژه‌ی‌های پیچیده سبب کاهش احتمال نقض امنیتی می‌شود. اما لزوم انجام اقدامات امنیتی دیگر را از بین نمی‌برد. میزان امنیت یک گذرواژه به چگونگی پیاده‌سازی و فاکتورهای هویتی (دانش، مالکیت، هویت) نیز بستگی دارد.
عامل مهم دیگری که در میزان امنیت یک سیستم دخیل است، سرعتی است که با آن می‌توان گذرواژه‌ها را امتحان کرد. برخی از سیستم‌ها وقفهٔ کوتاهی را بعد از تعداد مشخصی تلاش ناموفق ایجاد می‌کنند. در غیاب ضعف‌های دیگر، استفاده از گذرواژه‌های نسبتاً ساده در چنین سیستم‌هایی بلامانع است. اما هر سیستمی گذرواژه‌ها را در قالبی ذخیره می‌کند که اگر توسط کسی یا سامانه‌ای دزدیده شود، امنیت سیستم در معرض خطر قرار می‌گیرد.