moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
این سالن که در سال ۱۹۶۲ تأسیس شده دارای ۱۰۸۱ نفر ظرفیت برای کنسرت و ۷۵۵ نفر برای تئاتر می‌باشد، خوانندگانی همچون کنی راجرز، استیوی واندر، جنسیس، بیتلز، پینک فلوید، د هو، کوئین، موریسی، استیتس کوئو، چاک بری و پتولا کلارک در این سالن کنسرت برگزار کرده‌اند.
سوررئالیسم و دادائیسم فعالیت داشت.
در ۱۸۹۱ در شهر برول، در راینلاند در غرب آلمان چشم به جهان گشود و در ۱۹۷۶ در پاریس عمرش به پایان رسید. در دانشگاه" بن" به تحصیل فلسفه و روانشناسی پرداخت و بی‌آنکه درس نقاشی خوانده باشد، نقاشی را آغاز کرد. ضمن دیداری از پاریس در ۱۹۱۳، با نوگرایانی چون دلند، ماکه، آپولینر، و آرپ آشنا شد و با" ماکه" و هنرمندان دیگر نمایشگاهی ترتیب داد. عمیقاً تحت تأثیر جنگ جهانی اول (۱۹۱۴–۱۹۱۸) قرار گرفت. بعد از جنگ، در ۱۹۱۹ رهبری گروه "دادای کلن "را بر عهده گرفت. در ۱۹۲۰ نمایشگاهی در پاریس برپا کرد و در ۱۹۲۲ در آن شهر سکونت گزید. با برتون متحد شد، کسی که در جهت گسترش نظریه سورئالیستی خودکاری "(اتوماتیسم)" گام برمی‌داشت و هنر را وسیله ابراز حالات خیالی و رؤیایی معرفی می‌کرد. وی در۱۹۲۴ به سورئالیست‌ها پیوست و با سوررئالیست‌ها نمایشگاه برگزار کرد و اسلوب مالش کاری و دیگر شیوه های" نیمه - خودکاری " را پروراند. در ۱۹۴۱ به نیویورک مهاجرت کرد. بعد از جنگ جهانی دوم، بیشتر اوقات خود را در کالیفرنیا و فرانسه گذراند. نقاشی ارنست بعد از بازگشت به فرانسه، یعنی از ۱۹۴۹ به بعد، بیش از پیش تغزلی و انتزاعی شد. وی همچنین در سال ۱۹۶۱ کتابی تحت عنوان زندگی غیررسمی ماکس ارنست نوشت.
در زمان جنبش دادای برلین، جنبش دادائیستی مشابهی در کلن زیر نفوذ شخص عجیبی چون ماکس ارنست جریان داشت. او در بن، که فاصلهٔ زیادی با کلن نداشت آموزش فلسفه، و نه هنر، گرفته بود. از رهگذر دوستی با مارک در سال ۱۹۱۱ و آرپ در سال ۱۹۱۴ با کار و ایده‌های "سوارآبی" تماس برقرار کرده بود. "ماکه" را نیز که در "بن "زندگی می‌کرد می‌شناخت. نمایشگاه زوندربونت "دارودسته عجایب" که در سال ۱۹۱۲ در کلن تشکیل شد تصویر فوق‌العاده جامعی از هنرمندان را عرضه کرد. سپس جنگ واقع شد. "ارنست دربارهٔ خود نوشت": در سال ۱۹۱۶ در برلین با گروس و "ویلانت هرتسفلده" در گالری((توفان)) آشنا شد. آرپ در سال ۱۹۱۹ در کلن اقامت گزید و تا سال ۱۹۲۱ که به پاریس رفت، تقریباً به‌طور پیوسته در آن شهر ماندگار شد. در سال ۱۹۱۹" ارنست، آرپ " و شاعر و نقاش هوادار کمونیسم، یوهانس بارگلد "(بارگلد در آلمانی به معنی پول نقد است)" در انتشار ادواری‌های موقت و پرخاشگر، و مقابله با رخدادهای فرهنگی ارتجاعی، همکاری می‌کردند. این رخدادها محلی بودند ولی ادواری‌ها ماهیت بین‌المللی داشتند و نویسندگانی از برلین و پاریس اغلب با آن‌ها همکاری می‌کردند – و ارتش اشغالگر انگلیس خواهان توقف انتشار آن‌ها بود.
کلن، یک شهر آلمانی کاتولیک مذهب که در نزدیک‌ترین نقطه به خاک فرانسه قرار گرفته‌است، سالی یک با در جریان" کارناوال ما قبل چلهٔ روزه" اعمال و صحنه‌های عجیب و غریبی را تجربه می‌کند. فعالیت گروه دادای کلن گوشه‌ای از برنامه‌های این سنت را منعکس می‌کردند. آن‌ها در سال ۱۹۲۰ در حیاط یک آبجو فروشی، نمایشگاهی ترتیب دادند که روی درش به شکل پاکیزه‌ای نوشته شده بود: «آقایان». آن موفقیت بزرگی بود. از بازدیدکنندگان خواسته می‌شد که با آلات و ابزاری که در اختیارشان قرار می‌گرفت، اشیا به نمایش درآمده را تخریب کنند، و پلیس که نمایشگاه را به دلیل ابتذال آن تعطیل کرد، علتش صرفاً آن بود که شیء مشکل آفرین باسمهٔ" «آدم و حوای»"' "آلبرشت دورر" بوده‌است. همان سال، ارنست با نمایشگاه دادای برلین همکاری کرد و یک نمایشگاه انفرادی در پاریس ترتیب داد. او در سال ۱۹۲۲ کلن و آلمان را به قصد پاریس ترک کرد. گفت: "«سی سال زندگی اش در آلمان کافی بود»". پدرش او را به دلیل بی حرمت کردن نام خانوادگی شان لعن کرد. منتقدان کلن با نام خانوادگی او بازی می‌کردند"«ارنست» در آلمانی به معنی جدیت و اهمیت است. " و ضمن مغایر دانستن آن با کارهایش، وی را یک عیاش اصلاح ناپذیر معرفی می‌کردند. در پاریس "تریستان تسارا، آندره برتون، و پل الوار " (که هرسه نویسنده بودند) از مدت‌ها قبل علاقه‌مند کارهای ارنست شده بودند.
ارنست رفته رفته به یکی از چهره‌های برجسته و پر اثر جنبش سوررئالیسم تبدیل شد، با این همه، هیچ تغییر مهم و نظرگیری در ماهیت و جهت‌گیری کار او صورت نگرفت. کلاژ، بخش مهم کار او را تشکیل می‌داد و شاید هم برخی بگویند که علاقهٔ وی به این نوع کار ناشی از فقدان آموزش نقاشی اش بوده‌است؛ ولی ارنست بین سال‌های ۱۹۰۹و ۱۹۱۹ تابلوهای زیادی با سبک‌های مختلف کشید که بازتابندهٔ آشنایی هر چه بیشتر وی با نقاشی مدرن بودند. برخی از این تابلوها، به ویژه آبرنگ‌های ماهی و پرندهٔ سال ۱۹۱۷، به نحو فوق‌العاده روشنی، کارهای پخته‌تر سورئالیستی بعدی او را وعده می‌دهند. با این همه، بهره‌گیری خاص از تصاویر و نقش‌های حاضر آماده، رفته رفته وجه مشخصهٔ کار او شد.
ویژگی بهره‌گیری خاص از تصاویر و نقش‌های حاضر آماده در طراحی‌های ماشینی او که در سال ۱۹۱۹ ساخته شده‌اند دیده می‌شود، که در آن‌ها از شکل‌های چاپ شدهٔ بدون سایه که در چاپ خانه‌ها یافت می‌شود استفاده کرده و با قلم یا قلم مو چیزهایی بر آن‌ها افزوده‌است. ارنست در ساختن این مجموعهٔ خاص احتمالاً تحت تأثیر آن تصاویر طنزآمیز ماشین‌ها بوده که پیکابیا پدیدآورده‌است، منتهی تصاویر ارنست فریبندگی کمتری دارند و پیامدهی شان بیشتر از طریق فرایند به کار گرفته شده صورت می‌گیرد تا از راه اشارات شوخی‌آمیز به اعمال انسانی. او همچنین با استفاده از روش مدادسایی از باسمه‌های چوبی بزرگ، تصویر می‌گرفت. در حوالی سال ۱۹۲۰ تصادفاً یکی از دلخواه‌ترین راهکارهایش را کشف کرد، و آن مونتاژ و دگرسازی نقش‌های برگرفته از آگهی‌های چاپ شده، کاتالوگ‌های فروش محصولات و تصاویر دیگری از این قبیل بود. این تکنیک نه تنها، هنگامی که مصالح ناهمگنی را با هم ترکیب می‌کرد، وی را قادر می‌ساخت که به تأثیر برانگیزی و معنارسانی شگفت‌انگیزی دست یابد، بلکه آن معنای تحیر برانگیزی که ناشی از درهم ریختگی گذرا را، همراه خصوصیتی یگانه و حضور بصری نظر گیر، در محتوای اثر جا می‌داد. نقل است که ارنست دربارهٔ این کلاژها گفته‌است که آن‌ها "بهره‌گیری سیستماتیک از تلاقی تصادفی یا سنجیدهٔ دو یا چند واقعیت ذاتاً ناسازگار روی صفحه‌ای اند که بسیار برای چنین منظوری ناکارآمد است))" و تأثیر برانگیزیشان"همچون جرقهٔ شاعرانه‌ای ست که در شکاف میان واقعیت‌ها، هنگامی که به هم نزدیک می‌شوند، زده می‌شود. "همین جرقهٔ شاعرانه‌است که برترین کارهای ارنست را، با هر واسطهٔ هنری و هر روش آفرینشگری، از کارهای اغلب کلاژ سازهای دادائیست و سپس سورئالیست، ممتاز می‌کند.
مکس ارنست هنگامی که در ۱۹۲۰ به پاریس گام نهاد به پختگی کامل رسیده بود. کار او دو عنصر را با هم تلفیق می‌کرد که به ویژه از نظر برتون بسیار جذاب بودند: جهان رؤیایی دکیریکو و کلاژ.
برتون، کلاژ را، به حق، اهدای اصلی مدرنیسم به سوررئالیسم دانست، و ارنست از آن به عنوان شیوه اصلی کار خود بهره می‌گرفت. کلاژ نوعی همجوارسازی برانگیزانده بود که نمونهٔ ادبی آن را لوترئامون در شعر خود به دست داده بود. دکیریکو که در آن اواخر بیش از پیش به نقش مایه‌های کلاسیک می‌پرداخت، از نظر برتون، راه راستین خود را گم کرده بود. برتون هنرمند ایدئال خود را در ارنست، جوانی که اهل کلن بود می‌دید (ارنست فقط سه سال از دکیریکو جوان تر بود ولی همیشه روحیهٔ جوان داشت و فصاحت دلپذیرش از هرگونه قید و بند آموزش‌های هنری آزاد بود). در روابط آن‌ها مسائلی وجود داشت، ولی برتون همیشه احترام بالایی برای ارنست قائل بود. در سال ۱۹۲۹ دربارهٔ او نوشت که به ارنست تعلق دارد. ارنست متقابلاً نه تنها معادل‌های بصری اتوماتیسم ادبی و تصاویری از ناپیوستگی ثمر بخش را می‌آفرید که با نوشتارهای سورئالیستی قابل قیاس بودند، بلکه همچنین در فرصت‌هایی تابلوهای رؤیایی پر تفصیلی را می‌کشید و تحرک قابل توجهی را از خود نشان می‌داد، وبی هرگونه وقفه‌ای، بر گسترهٔ آفرینش‌های خویش و سوررئالیسم تجسمی می‌افزود.
برداشت اولیه ارنست از دکیریکو به نوبه خود توجه‌برانگیز بود. بخشی از جاذبهٔ خاص تابلوهای نقاشان ایتالیایی به خاطره انگیزی نافذ آن‌ها مربوط می‌شد. نقاشی‌های دکیریکو در گذشته به سر می‌برند، وما آن‌ها را همچون خاطراتی حزن‌انگیز دریافت می‌کنیم. ارنست در نخستین مجموعه -ی چاپ‌های سنگی خود با عنوان فیات مدز از فضاها و پرسوناژهای دکیریکو استفاده می‌کند، و در عین حال که از ویژگی‌های لباس‌ها به عنوان استعارات تمسخرآمیز هنر بهره می‌گیرد، جلوه‌های زمانی دکیریکورا به نزاع بین دیروز و امروز تبدیل می‌کند. در یکی از چاپ نقش‌های ارنست به سبک دکیریکو، خطوط ژرفانمایی به گونهٔ ابهام‌آمیزی به سیم‌ها یا کابل‌های یک ساختمان تبدیل می‌شوند، ضمن آنکه یک تصویر کوچک‌تر، که بی هیچ منطقی گنجانده شده‌است، یک صحنهٔ وارونه را نشان می‌دهد. ارنست ماهیت تلخ و شیرین دل مشغولی‌های دکیریکو را را قبول ندارد. چاپنقش‌های او، نقادانه‌اند حال آنکه تابلوهای نقاش ایتالیایی سهل گیرانه به نظر می‌آیند. ارنست در سال‌های ۱۹۲۱–۱۹۲۲ به تجربهٔ مالش کاری (یا فروتاژ) دست زد، یعنی از تخته‌های کفپوش و دیگر صفحات، نقوش سایشی برمی‌داشت تا از طریق بافت آنها، تصور کشف انگاره‌های جدیدی را در مخاطب برانگیزد. او چند سال از این شیوه استفاده کرد و به تدریج شگردهای دیگری را به آن افزود که می‌توانستند همچون نقاشی، قوهٔ تخیل مخاطب را برانگیزد.
ارنست در سال ۱۹۲۴ "که از آن پس در پاریس بود. " یک تابلوی با نقش برجسته را ساخت که دو کودک به وسیلهٔ یک بلبل تحدید می‌شوند نام داشت. بخش نقاشی آن، هر چند رمز گونه و رؤیایی است به وضوح رنسانس را تداعی می‌کند. او فقط عنصر دادایی مونتاژ بی‌قاعده را به آن می‌افزاید. تأثیر برانگیزی این تابلو این است که هر گونه تعبیر عقلانی نمایش تصویری آن را با شک و تردید روبرو می‌سازد و آن ترفند کوبیسمی را اعمال می‌کند که مخاطب را به تقلای آزاردهنده‌ای برای کشف واقعیت‌های مختلف مکتوم در یک اثر وامی‌دارد. عنوان تابلو، که به‌طور دیمی در زیر کادر داخلی نوشته شده‌است، بر بی ضابطگی اثر می‌افزاید. حتی هنجارها را به زیر سؤال می‌برد:آیا بدین گونه باید عنوان یک اثرهنری را مشخص کرد؟ آیا آن در کوچک اسباب بازی که با بی ظرافتی نصب شده‌است می‌تواند مناسب کادر تابلو باشد؟ آیا مجموعهٔ کار، ارزش قرار گرفتن در یک کادر را دارد؟ چه بسا فراموش کنیم که از خود بپرسیم که چگونه یک بلبل می‌تواند دو کودک را تهدید کند، و پرسوناژ سوم کیست. خود این هنرمند دربارهٔ ترتیب کار سوررئالیسم با موضوع آثارش چنین می‌گوید: این هنرمند پیشتر شعری سروده بود که بیتی از آن، عنوان شعر بود وقتی عنوان پیداشد، تابلو فقط حادثه‌ای است که رخ می‌دهد.
ارنست دررمان‌های تصویری خود- یعنی ردیف چاپنقش‌هایی که از کلاژ گراوورهای قبلی پل گوگن ساخته شده‌اند- بر شک‌های ما در جهات متعددی می‌افزاید. هنرمندان دیگری قبلاً به ساخت رمان‌های تصویری، با کیفیتی عالی و تا حدی احساساتی، دست زده بودند که در آن‌ها، تصاویر متوالی، داستان قابل فهمی را بیان می‌کردند. در کار ارنست هیچ داستانی وجود ندارد. هر صفحه‌ای که ورق می‌خورد تکانی به ما می‌دهد. ذهنمان تلاش و تقلا می‌کند که جرقه‌های معنایی را برباید و آن‌ها را به هم پیوند دهد. بدیهی است که معناها، بر مدار دلمشغولی‌های همیشگی انسان‌ها، یعنی مسائل جنسی، مرگ و بی‌هویتی، می‌چرخند. ارنست با دستکاری عکس‌هایی که در مجلات و کاتالوگ‌های فروش قرن نوزدهم می‌یافت، تصاویر لازم برای این‌گونه رمان‌ها را تهیه می‌کرد. فراورده‌های پیوندی که بدین وسیله به دست می‌آمدند از تکه‌های زیادی تشکیل می‌شدند. اغلب یکی دو تکه روی تصویر موجود چسبانده می‌شد. نتیجهٔ کار همیشه شگفتی‌آور است. تصاویر، عادت‌های معمول قرائت ما را مختل می‌کنند. اندکی نمی‌گذرد که خود را، حتی نسبت به داده‌های سر راستی که طراحان اصلی با دقت برای مان باز نمایی کرده‌اند، ناباور احساس می‌کنیم.
ارنست در نقاشی‌هایش انتزاعی تر کار می‌کرد و هر چه بیشتر از منابع و شگردهای متنوعی بهره می‌گرفت، که استفاده از عکس‌های اولیه‌ای که جریان هوا را نشان می‌دادند و رنگ چکاندن روی بوم به وسیلهٔ قوطی رنگی که روی آن تاب داده می‌شد، از آن جمله بودند. تابلوهایش اغلب گویی که مکالمهٔ خلاقی را بین نقاش و موضوعات بصری و مادی او ثبت می‌کنند. کار ازنست، در دید کلی، شبیه گردباد است. اگر در انواع مختلف تصاویر پر شماری که در اطراف خود می‌بینیم به دنبال انسان یا روح حاکم بر رفتار او بگردیم، راه به جایی نخواهیم برد. نقل است که دربارهٔ زنان گفته‌است:
این، هنرمند پربار، ولی فرار و ناگرفتنی، در سال ۱۹۴۰عازم آمریکا شد. از پایان جنگ جهانی دوم به این سو، ارنست و آثار آفریده اش به جهان تعلق یافتند و به ویژه در فرانسه، آمریکا، و زادگاهش آلمان، با استقبال فراوانی روبرو شد.
"ارنست چندین نمایشگاه مرور آثار گذشته خود را تشکیل داد که از آْن جمله‌اند:"
ماکس ارنست با جنبش دادائیسم آغاز به کار کرد و سپس به سوررئالیسم روی آورد، و بعد از بازگشت از فرانسه آثارش بیش از پیش تغزلی و انتزاعی شد.
گواهی هویت پناهندگی () گواهی هویت پناهندگی عبارت از مدرکی است که پناهندگان برای اثبات پناهندگی خود از آن استفاده می‌کنند. این مدرک ممکن است توسط کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل (UNHCR) یا دولتی که پناهنده در آن ساکن است صادر شده باشد. پناهنده هر کشوری باید کارت پناهندگی خود را همیشه با خود همراه داشته باشد. در برخی از کمپهای پناهندگی کارت سازمان جهانی غذا (WFP) نیز بعنوان کارت هویت پذیرفته می‌شود. دولتهایی که کنوانسیون پناهندگی سال ۱۹۵۱ را امضا کرده‌اند طبق ماده ۲۸ کنوانسیون باید برای پناهندگان کشور خود گواهینامه شناسایی یا مدرک سفر برای آنها صادر کنند یا کارت دیگری که هویت پناهنده را مشخص می‌کند به آنها داده شود.Identity Documents for RefugeesIdentity Documents for Refugees EC/SCP/33
از روز ۲۸ ژانویه سال ۲۰۱۶ پناهندگان در جمهوری فدرال آلمان گواهی اثبات ورود به آلمان را دریافت کرده‌اند. اگر آنها درخواست پناهندگی پر کنند به آنها اجازه اقامت داده می‌شود. اگر بعنوان پناهنده شناخته شوند از مزایای استاتوی پناهندگی برخوردار می‌گردند و به آنها مدرک سفر و حق اقامت داده می‌شود.Refugee Law and Policy: GermanyCertificate of Identity or Refugee Travel Document
بعد از جنگ جهانی دوم، میلیونها آلمانی از میهن خود اخراج شدند. بازماندگان آنها در جائی که هم‌اینک بنام جمهوری فدرال آلمان است (که در ان زمان به چهار منطقه اشغال شده تقسیم شده بود) یا کشورهای دیگر پناهنده شدند. جمهوری فدرال آلمان و GDR در سال ۱۹۴۹ پایه‌گذاری شد، اما حاکمیت آنها تا دیر زمانی محدود بود. (به وضعیت قانونی المان بعد از سال ۱۹۴۵ نگاه کنید). در جمهوری آلمان برای افراد جابجا شده و پناهندگان پاسپورت صادر گردید و وضعیت هر فرد در بدو ورود به کشور در آئین پذیرش مکتوب می‌شد. این اقدامات در کمپ پناهندگی فایرلند انجام می‌گرفت؛ و برای کسانی که از منطقه تحت اشغال شوروی از طریق برلین غربی وارد می‌شدند، این اقدامات در کمپ مارینفلد انجام می‌شد. همه متقاضیانی که از بخش اشغال شده شوروی وارد می‌شدند بعنوان پناهنده شناخته نمی‌شدند، بلکه در غرب تحمل می‌شدند. کارت هویت پناهندگانی که پناهندگی آنها را مورد تأیید قرار می‌داد، به آنها امکان دسترسی به انواع مختلف کمکها را می‌داد (برای مثال حق جابجایی، حق اجاره آپارتمان و دریافت وام برای خرید املاک). طبق قانون فدرال برای پناهندگان در سال ۱۹۵۳ در مورد فردی که از میهنش رانده شده، یا پناهنده‌ای که از بخش اشغالی شوروی آمده، پروسه تشخیص هویت انجام می‌شود. کارتهای هویت A و B برای افراد رانده شده و پناهندگانی که از آلمان شرقی سابق آمده‌اند در نظر گرفته شده‌است. پناهندگانی که از بخش اشغالی شوروی آمده باشند، کارت C دریافت می‌کنند. کارت A برای افرادی است که قبل از سال ۱۹۳۸ در سرزمینهای آلمان شرقی زندگی می‌کرده‌اند و کارت B برای کسانی است که در سال ۱۹۳۸ از آنجا اخراج شده‌اند می‌باشد. بعلاوه شهرداریها در لاور سکسونی (Lower Saxony) نیز برای ساکنینی که آنجا را بعد از بمباران ترک کرده‌اند کارتهای شناسائی B صادر کرده‌اند.Which Side Will Prevail Under Strain of Refugees?
استودیوهای المپیک () یک ساختمان در منطقه بارنز، لندن است که در اوایل قرن بیست میلادی ساخته شده‌است.
این ساختمان در دهه ۱۹۲۰ به عنوان سالن تئاتر مورد استفاده قرار می‌گرفت اما در دهه ۱۹۳۰ و دوران پس از جنگ به سالن سینما تبدیل شد و سپس در دهه ۱۹۵۰ به عنوان استودیو تلویزیونی و استودیو ضبط موسیقی مورد استفاده قرار گرفت.
استودیوهای المپیک در سال ۱۹۸۷ توسط ویرجین رکوردز خریداری شد اما در دسامبر ۲۰۰۸ این شرکت اعلام کرد تأسیسات قدیمی استودیو بسته خواهد شد و این تصمیم در سال ۲۰۰۹ انجام شد، در تاریخ ۱۴ اکتبر ۲۰۱۳ این مجموعه با دو سالن سینما با ظرفیت ۱۳۰ و ۷۱ نفر و همچنین امکانات جدید ضبط موسیقی بازگشایی شد.
سندرم و یک قرن( "S̄æng ṣ̄atawǎat", literally "Light of the Century"Li Min, Lim. November 2, 2006. "A Thai director's elliptical view of the world", "International Herald Tribune".) فیلمی به کارگردانی اپیچاتپونگ ویراستاکول که در سال ۲۰۰۶ منتشر شد.
آزار مسیحیان () آزار مسیحیان به دوران اولیه مسیحی مربوط می‌شود. مسیحیان از آزار و شکنجه مذهبی رنج می‌برند، در دوره‌های مختلف تاریخی و در حال حاضر، مسیحیان بخاطر ایمانشان به مسیحیت مورد آزار و اذیت قرار می‌گرفتند.Early Christians
آزار و اذیت مسیحیان به‌طور خاص در دوران امپراتوری روم، که بر اکثر سرزمین‌هایی که مسیحیان در آن گسترش یافته بودند تسلط پیدا کرد بیشتر شد.
این موضوع از قرن اول تا قرن چهارم، زمانی که فرمان امپراتور کنستانتین بزرگ، به نام فرمان میلان در ۳۱۳ به پایان رسید ادامه داشت، ولی این دوره آزار و اذیت مسیحیت تبدیل به نقطه عطف مهمی در تاریخ گردید.313 The Edict of Milan
مسیحیان در قرن بیستم توسط گروه‌های مختلف، از جمله کشورهای متعصب مانند اتحاد جماهیر شوروی و کره شمالی مورد آزار و اذیت قرار گرفتند. در طول جنگ جهانی دوم، بعضی از کلیساهای مسیحی در آلمان نازی برای مقاومت در برابر ایدئولوژی نازی و در آغاز جنگ داخلی اسپانیا توسط کمونیست‌ها و آنارشیست‌ها مورد آزار و شکنجه قرار گرفتند.Church History
در حال حاضر جمعیت مسیحیان حدود ۱۰۰ میلیون برآورد می‌شود که با سرکوب روبه رو می‌باشند، به ویژه در کشورهای کمونیستی و بسیاری از کشورهای دیگر مانند هندوستان.
با توجه به بررسی‌های اخیر، به نقل از واتیکان، ۷۵ نفر از هر ۱۰۰ نفر مسیحی به دلیل تعصبات مذهبی کشته شده‌اند. برخی از مسیحیان تخمین زده‌اند که تا کنون و طی دو هزار سال از پیدایش مسیحیت می‌گذرد، حدود ۷۰ میلیون مسیحی بخاطر اعتقادات و مذهب خود کشته شده‌اند، که ۴۵٫۵ میلیون یا ۶۵ درصد از آنها در قرن بیستم می‌باشد.10 Stats That Show the Dire State of Christian Persecution
پس از ظهور مسیحیت، مبارزه علیه دین مسیح توسط فریسیان و نهادهای مذهبی یهودی آغاز شد، و خطبه‌های پطرس نخستین و دوم، موجب دستگیری و بازداشت پطرس و یوحنا توسط شورای یهودیان شد. بنا بر روایات مسیحیان پطرس یکی از بنیانگذاران کلیسای رم بود پس از اینکه کلیسای آنتیوخ را تأسیس کرد و آخرین سال‌هایش را تا زمان مرگش در ۶۴ یا ۶۷ سالگی در آتش بزرگ روم و آزار و اذیت مسیحیان نرون به سر برد.
شاول که گرایش افراطی فاشیستی داشت برجسته‌ترین کسی بود که مسیحیان را مورد آزار و اذیت قرار می‌داد که در حال حاضر نیز برای مبارزه با مسیحیت به عنوان یک گروه یهودی شیطانی، دین واقعی یهود را مورد تهدید قرار می‌دهد.Our HistoryChristianity
فینچلی شرقی (به انگلیسی: East Finchley) یکی از ناحیه‌های لندن است که در منطقه بارنت لندن واقع شده‌است. فینچلی شرقی ۱۵٬۹۸۹ نفر جمعیت دارد.
مکتوب، عشق من: آوازخواندن (Mektoub, My Love: Canto Uno) یک فیلم درام به کارگردانی عبداللطیف کشیش محصول سال ۲۰۱۷ است. این فیلم توانست در بخش اصلی هفتاد و چهارمین جشنواره فیلم ونیز حضور پیدا کند.
آموری و مالاویتا (Ammore e malavita) یک فیلم موزیکال و کمدی به کارگردانی برادران مانتی محصول سال ۲۰۱۷ ایتالیا است. این فیلم توانست در بخش اصلی هفتاد و چهارمین جشنواره فیلم ونیز حضور پیدا کند.
سینما فینیکس () یک سینما تک سالنه مستقل در ناحیه فینچلی شرقی، لندن است.
این سینما که در سال ۱۹۱۰ شروع به ساخت و در سال ۱۹۱۲ تأسیس شده از قدیمی‌ترین سینماهای فعال در بریتانیا است. سینما فینیکس دارای ۵۴۸ نفر ظرفیت دارد.
مدلون ریزندورپ (متولد ۱۹۴۵، بیلتوون) هنرمند هلندی است که به عنوان یکی از مؤسسین دفتر معماری کلانشهر (OMA) در اوایل دهه ۱۹۷۰ (همراه با رم کولهاس، الیا زنگلیس و زوئی زنگلیس) شناخته شده‌است.
او همسر رم کولهاس بود.
«جهان مدولون ریزندورپ: نقاشی ها/ کارت پستال‌ها / اشیاء / بازی‌ها» نمایشگاه بازنگری کار هنرمند در ۴۰ سال گذشته، به نمایشگاه گردانی شومن بشار و استفن تروبی بود. در سال ۲۰۰۸، درمدرسه معماری انجمن معماری لندن شروع، و سپس به آیدس، برلین؛ دوسالانه معماری ونیز و در نهایت موزه معماری سوئیس، بازل رفت. این نمایشگاه با یک کاتالوگ غنی مصور و نوشته‌هایی از از بئاتریس کلومینا، داگلاس کُپلند، اوبر دمیش، تری وین دمیش، زها حدید، چارلز جنکس، چارلی کولهاس، هانس اولریش اوبریست، برت استیل و فنا حکما واخنار همراه بود.http://aabookshop.net/?wpsc-product=the-world-of-madelon-vriesendorp
مدولون ریزندورپ در لندن زندگی می‌کند و دو فرزند دارد: چارلی کولهاس، عکاس و توماس کولهاس، فیلمساز.
یک انگاشت هنری یا نمایش انگاره‌ای هنرمند ،
برداشت و تفسیری ایجادشده به‌وسیله یا با کمک یک هنرمند است که برای نمایندگی یک شی یا یک صحنه؛ بیشتر در شرایطی که هیچ نمایش دقیق دیگری در دسترس نیست، ارائه شده‌است. این انگاشت و تصور می‌تواند در قالب یک نگاره، یک صدا، یک ویدیو یا یک مدل و نمونه، پرداخته و ارائه شده‌باشد. برداشت‌های هنرمندانه اغلب برای نمایش مفاهیم و چیزهایی که نمی‌توانند توسط چشم غیر مسلح دیده شوند ایجاد شده‌اند؛ تصور وقایع در گذشته، چیزهای بسیار حیرت‌انگیز، بسیار کوچک، پیش‌بینی‌های در آینده، تخیلی، یا به‌طور خلاصه چیزهای دیگری که به گونه‌ای انتزاعی هستند. به عنوان مثال، در معماری، "انگاشت هنری" برای نمایش طراحی ساختمان‌های برنامه‌ریزی‌شده و چشم‌اندازهای مربوط به آن‌ها استفاده می‌شود. در هنر فضا (هنر اخترشناسی) استفاده از "نمایش انگاره‌ای هنرمند" به ویژه برجسته است.
کاترین اینگراهام (به انگلیسی: Catherine Ingraham) استاد معماری برنامه تحصیلات تکمیلی معماری در موسسه پرت در شهر نیویورک است، برنامه ای که او بین سال‌های ۱۹۹۹–۲۰۰۵ کرسی آن را در اختیار داشت.Faculty profile, retrieved 2011-07-16.
اینگراهام فرزند گوردون اینگراهام و الیزابت رایت اینگراهام است. او در کلرادو بزرگ شد و دکترای خود را در دانشگاه جانز هاپکینز گرفت. اینگراهام مناصب دانشگاهی را در دانشگاه ایلینوی در شیکاگو و دانشگاه ایالتی آیووا برگزار کرده و پیش از پیوستن به و گرفتن کرسی در پرت در سال ۱۹۹۹، استاد مدعو در دانشگاه پرینستون، GSD و دانشگاه کلمبیا بوده‌است.http://articles.nydailynews.com/1999-07-20/local/18116010_1_willowbrook-park-mccarren-park-architecture-and-urban-design/2
او متأهل است، یک پسر دارد و یکی از هشت نتیجهٔ فرانک لوید رایت است."Architect's granddaughter: He stood for individuality", Colorado Springs Gazette, August 14, 1990.
اینگراهام نویسندهٔ "معماری، حیوانات، انسان: شرایط نامتقارن" (راتلج ۲۰۰۶)، "معماری و بارگذاری خطی" (نشر دانشگاه ییل ۱۹۹۸)،Ingraham, Catherine (March 1998). "Architecture and the Burdens of Linearity". Yale University Press. Retrieved 11 July 2011. و یکی از ویراستاران بازسازی تئوری معماری (انتشارات دانشگاه نورثوسترن ۱۹۸۶) بود. از سال ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۸، اینگراهام با مایکل هیز و آلیشیا کندی، اسمبلج: مجله انتقادی معماری و فرهنگ طراحی را سردبیری می‌کرد. اینگراهام به‌طور گسترده در نشریات دانشگاهی و مجموعه کتاب‌ها نوشته و در مدارس معماری ملی و بین‌المللی سخنرانی کرده. در طول زندگی حرفه‌ای او در سمپوزیوم‌هایی شرکت کرده یا آن‌ها را سازمان داده که بحث‌های جدی در مورد معماری را پیش می‌برند؛ در فوریه ۲۰۰۸، او در دانشگاه کلمبیا کنفرانسی دربارهٔ زندگی و فرم پویانما و با نام «بخش حیوانات» برگزار کرد.
در سال ۲۰۰۱، اینگراهام با همکاری معمار لوری هاوکینسون برنده مسابقه مشاوره و طراحی ساختمان موزه تاریخ زنان در نیویورک شد.
سامو هابر (؛ زادهٔ ) خواننده، ترانه‌سرا، نوازنده و از سال ۲۰۱۳ داور مسابقه صدای آلمان اهل فنلاند است.
او گروه سانرایز را در سال ۱۹۹۲ تأسیس کرد که از سال ۲۰۰۲ آن را به سانرایز اونیو تغییر نام داد.
اُیه کومو وا به معنای بهت چطور میگذره ترانه‌ای نوشته شده در سبک‌های جاز لاتین و مامبو است که تیتو پوئنته در سال ۱۹۶۳ آن را نوشت و اجرا کرد. گروه موسیقی راک سانتانا نسخه‌ای محبوب از آن را منتشر کرد که در چارت بیلبورد ۱۰۰ ترانه برتر رتبهٔ ۱۳ و رتبهٔ ۱۱ در "بیلبورد" آسان گوش‌دادنی و رتبهٔ ۳۲ در رده‌بندی چارت آر اند بی را کسب کرد."Carlos Santana", "Rock and Roll Hall of Fame" . Retrieved October 1, 2006.
نام ترانه از نخستین کلمات آن اخذ شده‌است:
در اصطلاح عبارت عنوان این آهنگ "Oye como va" به معنای «سلام، چطوری؟» است ولی در ادامهٔ نخستین بند شعر در ادامهٔ همین جمله عبارت "mi ritmo" آمده که معنا را تغییر می‌دهد و به معنی «هی، ریتم من رو چطوری دوست داری؟» می‌شود.
آهنگ ریتمی کلاسیک با تمپویی در سبک چا-چا-چا دارد. این اثر شباهت نزدیکی به آهنگ «چانچویو» از کاچائو لوپز دارد.Salazar, Max. "Orestes Lopez, brother to Israel Lopez Cachao, and the mambo", "Latin Beat Magazine". September, 2002. در ضبط اصلی اثر صدای سانتوس کلن، خوانندهٔ ارکستر پوئنته در آن دوره، همراه با صدای پوئنته و دیگر موزیسین‌های ارکستر شنیده می‌شود. پوئنته در برخی نسخه‌های اجرای زندهٔ این آهنگش از موسیقی چانچویو استفاده کرد.
این ترانه توسط تعدادی از هنرمندان در زمینه‌های گوناگون تنظیم و بازسازی شده‌است.. ان‌پی‌آر این آهنگ را در «NPR 100: مهمترین آثار موسیقی آمریکایی قرن بیستم» قرار داد.
نسخهٔ تنظیم‌شده توسط سانتانا «نسخهٔ حین رانندگی» است که در گونهٔ جدیدی از راک لاتین (نسبت به نوازندگان مانند سانتانا), با استفاده گیتار الکتریک، ارگ هموند organ, and a موسیقی راک درام (ساز) و بدون بهره بردن از سازهای بادی برنجی پوئنته اجرا شد. گیتار الکترونیک به جای ملودی فلوت پوئنته قالب شد و ارگ به آن کمک کرد (با قطعه‌ای از Gregg Rolie اثر بلندگوی لسلی). چندین گیتار و ارگ به تک‌نوازی پرداختند که در ریتم‌های راک و بلوز ریشه داشتند. این آهنگ در سال ۲۰۰۱ میلادی با کسب جایزه گرمی لاتین به تالار مشاهیر آن راه یافت.
تیتو پوئنته در سخنانی در ابتدای اثر «Oye Como Va» در آلبوم «Mambo Birdland» گفت: «همه اثر سانتانا را شنیدند، سانتانا، سانتانای زیبا! آن‌ها موسیقی ما، راک لاتین، را در سراسر جهان معرفی کردند، مرد! و من می‌خواهم از آنان به طور عام تشکر کنم چون یک لحظه را ضبط کردند و به عنوان آهنگساز به ترانه‌ام اعتبار بخشیدند؛ بنابراین، از آن روز … همه ما می‌نوازیم… این موسیقی سانتانا است! " نسخهٔ این آهنگ در «Mambo Birdland» یک نسخهٔ سانتانا-گرایانه است.
این ترانه توسط اشخاص و گروه‌های موسیقی بسیار بازخوانی و ریمیکس شد. از آن جمله موارد زیر را می‌توان نام برد:
جایزه فناوری هزاره (به انگلیسی: Millennium Technology Prize، به فنلاندی: Millennium-teknologiapalkinto) یکی از جایزه‌های معتبر فناوری در جهان است. این جایزه به کسانی اعطا می‌شود که دستاوردهایی در حوزه فناوری داشته‌اند که باعث بهبود زندگی انسان شده یا در آینده خواهند شد. برخی‌ها از این جایزه به عنوان معادل جایزه نوبل در فناوری یاد می‌کنند. مبلغ جایزه یک میلیون یورو است که گرانبهاترین جایزه فناوری جهان است. این جایزه در سال ۲۰۰۴ بنیان‌گذاری شد و هر دو سال یکبار توسط رئیس‌جمهور فنلاند اهدا می‌شود.
نامزدهای این جایزه از میان دانشمندان سرتاسر جهان و تمامی رشته‌ها به جز فناوری‌های نظامی انتخاب می‌شوند.
سرمایه مورد نیاز این جایزه به‌طور مشترک توسط دولت فنلاند و چند شرکت صنعتی این کشور تأمین می‌شود.
جایزه فناوری هزاره معمولاً با جایزه نوبل مقایسه می‌شود اما تفاوت آن‌ها در این است که این جایزه برخلاف نوبل برای یک عمر دستاورد علمی نیست بلکه مشوقی برای تحقیق و پژوهش بیشتر است. بنیاد فناوری هزاره ملاک‌های اصلی اعطای جایزه را موارد زیر می‌داند:
بنیاد فناوری هزاره نام‌های برندگان این جایزه و دستاوردهای آنان را به شرح زیر اعلام کرده‌است:
سال: ۲۰۰۴
برنده: تیم برنرز لی
ملیت:
دستاورد: شبکه جهانی وب
سر تیموتی جان برنرز لی به دلیل اختراع شبکه جهانی وب، به عنوان اولین برنده جایزه فناوری هزاره انتخاب شد. اختراع او باعث شد انسان به سادگی بی‌سابقه‌ای به اطلاعات مورد نیازش دست پیدا کند. اینترنت شکل جدیدی از شبکه‌های اجتماعی را ایجاد کرد که نقش مؤثری در نظارت بر شفافیت و نیز اصول دموکراسی دارند. برنز لی یک دانشمند علوم رایانه، استاد دانشگاه ام‌آی‌تی، استاد و پژوهشگر دانشگاه ساوت‌همپتون و رئیس کنسرسیوم شبکه جهانی وب است و تکامل وب را تحت نظر دارد. کمیته انتخاب برنده، ۷۸ نامزد را از ۲۲ کشور جهان بررسی کرد و از میان آنان برنز لی را شایسته دریافت جایزه دانست.
سال: ۲۰۰۶
برنده: شوجی ناکامورا
دستاورد: اختراع دیودهای منتشرکننده نور آبی
دیودهای منتشرکننده نور یا ال‌ای‌دی‌ها از دهه ۱۹۶۰ شناخته شده بودند. مصرف انرژی ال‌ئی‌دی‌ها کم است، گرما تولید نمی‌کنند و طول عمر بالایی دارند؛ بنابراین ابزار مفیدی برای تولید نور به‌شمار می‌روند. اما علی‌رغم دهه‌ها تلاش، کسی موفق به ساخت دیود منتشر کننده نور آبی نشده بود. نور آبی برای تولید نور سفید ضروری است. در سال ۱۹۹۳ شوجی ناکامورا به وسیله ماده نیم‌رسانای گالیوم نیترید موفق به ساخت دیود نور آبی شد. سپس با ترکیب آن با نورهای قرمز و سبز، نور سفید تولید کرد. به این ترتیب یک منبع نور جدید و کم‌مصرف برای انسان ابداع کرد. علاوه بر آن ناکامورا با استفاده از همین فناوری موفق به تولید لیزر آبی شد. وی از میان ۱۰۹ نامزد از ۳۲ کشور جهان برگزیده شد.
سال: ۲۰۰۸
برنده: رابرت اس. لانگر
دستاورد: رهایش کنترل شده دارو
لانگر ابداع کننده پلیمرهایی است که مولکول‌های داروها را احاطه کرده و سپس آن‌ها را به آهستگی و تحت شرایط کنترل شده در بدن رها می‌کنند. در واقع پیش از کارهای لانگر نیز چنین پلیمرهایی وجود داشتند ولی تنها قادر به احاطه کردن مولکولهای ساده و کوچک بودند و با آن‌ها نمی‌شد مولکول‌های بزرگ و پیچیده را برای درمان بیماری‌هایی مثل سرطان یا دیابت به بافت‌های بدن رساند. لانگر برای حل این مشکل مولکول‌های درشت را با شبکه‌های پلیمری سه بعدی ویژه‌ای پوشاند. به نحوی که مولکول‌ها می‌توانند به آهستگی از میان این ساختارهای شبکه‌ای عبور کنند. علاوه بر آن ویژگی‌های این پلیمرها را می‌توان با استفاده از عوامل خارجی مانند میدان‌های مغناطیسی یا امواج فراصوتی نیز تغییر داد و نرخ رهایش دارو را به شکل مناسبی تنظیم کرد. این تحقیقات همچنین منجر به تولید زیست‌ماده‌هایی شد که می‌توانند جایگزین بافت‌های مختلف بدن بشوند.
سه فینالیست دیگر سال ۲۰۰۸ نیز هرکدام یک جایزه ۱۱۵۰۰۰ یورویی دریافت کردند:
برنده: مایکل گرتزل
ملیّت:
دستاورد: سلول‌های خورشیدی حساس شده با رنگدانه
مایکل گرتزل ابداع‌کننده نسل سوم سلول‌های خورشیدی حساس شده با رنگدانه است. این فناوری نویدبخشِ برق خورشیدی ارزان و پنجره‌های تولیدکننده برق است. اولین سلول‌های خورشیدی که از جنس سیلیکون بودند، در سال ۱۹۵۰ برای تأمین انرژی الکتریکی ماهواره‌ها به کار رفتند. اما قیمت آن‌ها برای تولید برق در روی زمین بسیار گران بود. هرچند از آن زمان تا کنون قیمت سلول‌های خورشیدی سیلیکونی رو به کاهش بوده، ولی هنوز هم گران به حساب می‌آیند و هزینه برق تولید شده توسط آن‌ها به سختی مقرون به صرفه است. سلول‌های خورشیدی رنگدانه‌ای که به ابزار «فتوسنتز مصنوعی» نیز معروفند، از موادی ارزان‌قیمت ساخته می‌شوند و فرایند تولیدشان ساده است؛ بنابراین می‌توانند جایگزین مناسبی برای سلول‌های خورشیدی سیلیکونی گران‌قیمت باشند و برق پاک و ارزان خورشیدی را برای بشر به ارمغان آورند.
دو برنده دیگر سال ۲۰۱۰ نیز هر کدام یک جایزه ۱۵۰۰۰۰ یورویی دریافت کردند:
سال: ۲۰۱۲
برندگان: لینوس توروالدز و شینیا یاماناکا
۱-لینوس توروالدز
ملیّت: و
دستاورد: سیستم عامل متن‌باز
توروالدز هسته سیستم عامل لینوکس را در سال ۱۹۹۱ ابداع کرد. پس از آن این فناوری به سرعت همه‌گیر شد و هزاران توسعه‌دهنده و صدها شرکت در کشورهای مختلف جهان به کار بر روی آن و توسعه هسته لینوکس پرداختند. سرورهای وب و ابررایانه‌های سراسر جهان و نیز سیستم عامل اندروید مورد استفاده در گوشی‌های هوشمند، تبلت‌ها، تلویزیون‌های دیجیتال و… همگی از هسته لینوکس استفاده می‌کنند. امروزه میلیون‌ها نفر از این فناوری در زندگی روزمره و شغلی خود بهره می‌برند. مهم‌ترین ویژگی لینوکس این است که یک نرم‌افزار متن‌باز است و کار کردن با آن برای عموم آزاد است.
۲-شینیا یاماناکا
دستاورد: سلول‌های بنیادی پرتوان القایی
یاماناکا موفق به کشف روشی برای تبدیل سلول‌های بالغ به سلول‌های بنیادی پرتوان القایی (به انگلیسی induced pluripotent stem cells) یا به اختصار سلول‌های iPS شد. سلول‌های iPS که می‌توانند از سلول‌های مختلف بدن به دست آیند، قادرند به انواع سلول‌های دیگر از جمله سلول‌های عصبی، استخوانی، ماهیچه‌های قلب و بافت گوارشی تبدیل شوند. به این ترتیب ساخت انواع بافت‌های بدن در آزمایشگاه ممکن شد. تا پیش از آن انجام چنین کاری فقط با استفاده از سلول‌های بنیادی جنینی ممکن بود. به لطف این دستاورد چشمگیرِ یاماناکا و نیز پژوهش‌های مستمر او در این زمینه، هم‌اکنون پژوهش‌گران بسیاری در جهان در حال تحقیق بر روی سلول‌های بنیادی هستند تا بتوانند درمان‌هایی مؤثر برای بیماری‌های سختی مانند سرطان، دیابت و بیماری‌های شبکه عصبی مانند آلزایمر و پارکینسون پیدا کنند.
سال: ۲۰۱۴
برنده: استوارت پارکین
دستاورد: افزایش ظرفیت حافظه‌های مغناطیسی
نوآوری‌های استوارت پارکین منجر به افزایش هزار برابری ظرفیت حافظه‌های مغناطیسی شد. در این حافظه‌ها، بیت‌های اطلاعات به صورت نقطه‌های مغناطیسی شده کوچکی بر روی یک صفحه ذخیره می‌شوند. در یک فضای مشخص هر چه اندازه این نقطه‌ها کوچکتر باشد، می‌توان داده‌های بیشتری ذخیره کرد. اما تا پیش از کارهای پارکین نمی‌شد این نقاط را از حد خاصی کوچکتر کرد چرا که با حسگرهای موجود دیگر خواندن آن‌ها امکان‌پذیر نبود. پارکین یک حسگر فوق‌العاده حساس برای تشخیص میدان‌های مغناطیسی بسیار کوچک ساخت. پایه این نوآوری پارکین پدیده مغناطومقاومت بزرگ (GMR) بود که در سال ۱۹۸۸ کشف شد. به موجب این پدیده با تغییر میدان مغناطیسی، مقاومت الکتریکی به شدت تغییر می‌کند. این پدیده در ساختارهایی مشاهده می‌شود که در آن‌ها چند ماده مغناطیسی و غیرمغناطیسی به صورت لایه به لایه بر روی هم چیده شده‌اند. پارکین به سرعت این کشف علمی تازه را به یک فناوری کاربردی تبدیل کرد. وی ابتدا نشان داد پدیده مغناطومقاومت بزرگ ساده‌تر از آنچه تصور می‌شد صورت می‌گیرد و در دمای اتاق نیز رخ می‌دهد. سپس روشی ساده و کاربردی برای تولید انبوه این ساختارهای چند لایه ابداع کرد و با استفاده از آن‌ها حسگر خود را ساخت. این حسگر جدید کلید افزایش ظرفیت حافظه‌های مغناطیسی بود. چرا که به وسیله آن می‌توان میدان مغناطیسی نقطه‌هایی را که هزار بار کوچکتر از قبل هستند تشخیص داد و همین امر امکان کوچک‌تر کردن نقطه‌های مغناطیسی و افزایش چشمگیر ظرفیت حافظه‌ها را فراهم کرد. این دستاورد منجر به افزایش فوق‌العادهٔ توان گردآوری داده و نیز ذخیره اطلاعات شده و این‌ها نیز به نوبه خود زمینه‌ساز ساخت مرکزهای داده عظیم، رایانش ابری، شبکه‌های اجتماعی و پخش آنلاین فیلم و موسیقی شد.
سال: ۲۰۱۶
برنده: فرانسیس آرنولد
دستاورد: تکامل هدایت شده
کشفیات خانم آرنولد شاخهٔ جدیدی در مهندسی پروتئین به نام تکامل هدایت شده را پایه‌گذاری کرد. در این فرایند از روش‌هایی مشابه با انتخاب طبیعی برای تولید پروتئین‌ها و نوکلئیک اسیدها استفاده می‌شود. طی فرایند تکامل هدایت شده، محققان جهش‌هایی تصادفی در دی‌ان‌ای ژن‌ها ایجاد می‌کنند. (به همان صورتی که این اتفاق در طبیعت رخ می‌دهد). سپس این ژن‌های جهش یافته، پروتئین‌هایی با ویژگی‌های جدید ایجاد می‌کنند که محققان از میان آن‌ها، پروتئین‌هایی که خواص مطلوب دارند را جدا کرده و همین فرایند را مجدداً روی آن‌ها انجام می‌دهند. این چرخه آنقدر تکرار می‌شود تا محصول مطلوب به دست آید. فرایند تکامل هدایت شده انقلابی در روش‌های مهندسی پروتئین‌ها که عموماً آهسته و پرهزینه بودند به وجود آورده‌است. هم‌اکنون این روش در صدها آزمایشگاه و شرکت صنعتی در سراسر جهان یه کار گرفته می‌شود و پروتئین‌هایی که به این روش تولید می‌شوند، جایگزین مواد اولیه نفتی یا گران‌قیمتی شده‌اند که برای تولید محصولاتی مانند سوخت‌ها، داروها، انواع کاغذها و کودها و سم‌های کشاورزی به کار می‌رفتند. این فناوری مسیر حرکت به سمت شیمی سبز و انرژی‌های تجدیدپذیر را هموار می‌کند.
سال: ۲۰۱۸
برنده: تومو سونتولا
دستاورد: فناوری لایه‌نشانی اتمی
دکتر «تومو سونتولا» (Toumo Suntola) جایزه فناوری هزارهٔ ۲۰۱۸ را به خاطر ابداع و توسعهٔ «فناوری لایه‌نشانی اتمی» (Atomic Layer Deposition به اختصار ALD) دریافت کرد. این فناوری تولید لایه‌های مواد در مقیاس اتمی را امکان‌پذیر کرد و موجب شکوفایی صنایع مختلف به‌ویژه در زمینهٔ تولید ریزپردازنده‌ها و حافظه‌های کامپیوتری شد.
لایه‌نشانی اتمی، فرایندی چند مرحله‌ای است که در هر مرحلهٔ آن، واکنشی اشباع شونده روی یک سطح انجام می‌شود و لایه‌ای به ضخامت یک اتم ایجاد می‌کند. به عنوان مثال برای تولید مادهٔ AB، بستری تهیه می‌شود که مولکول‌های آن در سطح خارجی به اتم‌های A ختم می‌شوند. سپس بخاری که حاوی اتم‌های B است با سطح تماس داده می‌شود تا اتم‌های A و B با هم واکنش دهند. هنگامی که تمام اتم‌های A واقع در سطح با اتم‌های B موجود در بخار واکنش دادند، واکنش اشباع و متوقف می‌شود و لایه‌ای اتمی با پیوندهای A-B روی سطح ایجاد می‌شود، با این تفاوت که در این حالت اتم‌های B سطح خارجی را پوشانده‌اند. سپس همین واکنش با بخاری که حاوی اتم‌های A است انجام می‌شود. این واکنش‌ها را می‌توان به‌طور متناوب و به دفعات لازم تکرار کرد تا مادهٔ مورد نظر با ضخامت لازم به دست آید.
لایه‌نشانی اتمی کاربردهای متنوعی در فناوری‌های پیشرفتهٔ امروزی دارد. تمام کامپیوترها و گوشی‌های هوشمند وابسته به قطعاتی هستند که با لایه‌های نازک حاصل از این فناوری ساخته می‌شوند. علاوه بر آن برای افزایش کارایی سلول‌های خورشیدی، لامپ‌های ال‌ای‌دی، باتری‌های لیتیوم-یون، تولید مواد دوست‌دار محیط زیست برای صنایع بسته‌بندی، تولید ایمپلنت‌های پزشکی و روکش‌دهی نقره‌جات برای جلوگیری از تیره شدن، از این فناوری استفاده می‌شود.
تحقیقات اولیه در مورد لایه‌نشانی اتمی نخستین بار در اتحاد شوروی سابق توسط پروفسور «والنتین ب. السکوفسکی» (Valentin B. Aleskovsky) (۱۹۱۲–۲۰۰۶) و «استانیسلاو ل. کولتسوف» (Stanislav L. Koltsov) (۱۹۳۱–۲۰۰۳) انجام شد. دکتر تومو سونتولا این فناوری و تجهیزات صنعتی لازم برای تولید لایه‌های نازک را در دههٔ ۱۹۷۰ توسعه داد و تولید آن‌ها در مقیاس صنعتی را به انجام رساند. از سال ۲۰۰۰ به بعد لایه‌نشانی اتمی راه خود را به صنایع تولید نیم‌رساناها باز کرد که این امر موجب شکوفایی هر دو فناوری نیم‌رساناها و لایه‌نشانی اتمی شد.
سال: ۲۰۲۰
برنده: شانکار بالاسوبرامانیان و دیوید کلِنِرمَن
دستاورد: نسل جدید فناوری توالی‌یابی دی ان ای
پروفسورها شانکار بالاسوبرامانیان ودیوید کلِنِرمَن از دانشگاه کمبریج بریتانیا، به دلیل اختراع نسل جدید فناوری توالی‌یابی دی ان ای (NGS) برنده جایزه سال ۲۰۲۰ فناوری هزاره شدند. توالی‌یابی کامل دی ان ای نخستین بار در سال 2000 با هزینه ی بیش از یک میلیارد دلار انجام شد و ده سال به طول انجامید. اما به لطف پیشرفت های مداوم در این زمینه، امروز این کار تنها در یک روز و با هزینه هزار دلار انجام می شود. ابداعات بالاسوبرامانیان و کلنرمن باعث شد انجام این کار به صورت سریع، دقیق، کم هزینه و به طور انبوه امکان پذیر شود. این تحول درک ما از مبانی حیات را متحول کرد و باعث تبدیل علوم زیستی به یکی از شاخه های مهم علم و فناوری شد.
امروزه فناوری NGS به طور گسترده در پزشکی به کار می رود و برای تشخیص انواع بیماری ها مانند سرطان یا بیماریهای نادر و انجام آزمایش های جنینی استفاده میشود. به کمک این فناوری داروها و درمان های جدیدی مانند گونه های جدید آنتی بیوتیک ها یا درمان های ژنتیکی نوین پدید آمده است. از دیگر کاربردهای قابل توجه NGS، توالی یابی ژنوم ویروس ها از جمله ویروس عامل بیماری کووید-۱۹ و تولید واکسن برای آن است.
سال: ۲۰۲۲
برنده: مارتین گرین
دستاورد: سلول‌های خورشیدی سیلیکونی پربازده
جایزه سال ۲۰۲۲ برای اختراع و بهینه سازی سلول های خورشیدی موسوم به "پِرک" (PERC مخفف: passivated emitter and rear contact) به پروفسور مارتین گرین اهدا شد. هنگامی که فوتون های نور وارد بخش سیلیکونی سلول خورشیدی می‌شوند، الکترون‌ها را برانگیخته می‌کنند. این الکترون‌های برانگیخته با حرکت به سمت محل اتصال نیمه‌هادی‌ها جریان الکتریکی ایجاد می‌کنند. اما بعضی از این الکترون‌ها به سطح زیرین سلول برخورد می‌کنند و علاوه بر از دست دادن حالت برانگیختگی، موجب گرم شدن و کاهش بازدهی سلول می‌شوند. ابتکار جدید پروفسور گرین پوشاندن سطح زیرین سلول با لایه‌ای مناسب بود که باعث می‌شود الکترون‌های برانگیخته مجددا به درون سلول برگردند و الکتریسیته بیشتری تولید کنند. با تلاش پروفسور گرین و همکارانش در توسعه این فناوری، بازده سلول‌های خورشیدی سیلیکونی از دهه‌ی ۱۹۸۰ تا اوائل دهه‌ی ۲۰۰۰ به تدریج بیش از دو برابر افزایش یافت و از ۱۶.۵٪ به حدود ۲۵٪ رسید. قیمت تمام شده این سلول‌ها چندان گران نیست و امروزه حدود ۹۰٪ از سلول‌های خورشیدی تولیدی در جهان را به خود اختصاص داده اند. این نوآوری نقش مهمی در تولید انرژی خورشیدی و گذار از انرژی‌های فسیلی به انرژی‌های پاک ایفا می‌کند.
صدا () برنامهٔ بین‌المللی رقابت خوانندگی است که بر اساس برنامهٔ صدای هلند ساخته شده‌ است. این برنامه با انواع مختلفی نظیر "د ویس کیدز"، "د ویس سینیور"، "د ویس جوانان"، "د ویس رپ" در بسیاری از کشور‌های جهان ساخته شده‌است.
مجموعا ۵۹۲ خواننده، برنده‌ انواع مسابقات صدا در ۶۵ کشور یا منطقه شده‌اند. به هر برنده یک قرارداد ضبط، یک جایزه‌ نقدی و لوحی به عنوان لوح صدای آن کشور داده می‌ شود. اولین برنده‌، بن ساندرز از صدای هلند بود. در اولین فصل، نسخه‌ی فارسی این برنامه با نام صدای برتر که در زمستان سال ۱۴۰۱ در شبکه ام بی سی پرشیا پخش شد، امین یحیی‌ زاده به عنوان برنده‌ی این مسابقه اعلام شد.
صدای کودکان نسخه ای دیگر از این برنامه است که کودکان مجاز به شرکت در این برنامه هستند.
صدای آلمان () برنامه استعدادیابی به صورت رقابتی است که از سال ۲۰۱۱ اجرا می‌شود. این برنامه از سری برنامه‌های صدا (مسابقه تلویزیونی) است که بر اساس برنامه صدای هلند ساخته شده‌است.
صدای هلند () مسابقهٔ تلویزیون واقع‌نمای استعدادیابی خوانندگی است که اولین بار در سال ۲۰۱۰ توسط جان د مول ساخته شده‌است. بر اساس این برنامه سری صدا (مسابقه تلویزیونی) در کشورهای بسیاری ساخته شده‌است.
گاندیا (به اسپانیایی: Gandía) یک دهستان و شهر در اسپانیا است که ،در Safor واقع شده‌است. گاندیا ۶۰٫۸ کیلومتر مربع مساحت و ۹۰٬۰۲۰ نفر ،جمعیت دارد و ۲۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شهرهای لاوال و رئوس خواهرخوانده‌های گاندیا هستند.
لوثنا (به اسپانیایی: Lucena) یک دهستان در اسپانیا است که در استان کوردوبا (اسپانیا) واقع شده‌است. لوثنا ۳۵۱ کیلومتر مربع مساحت و ۴۲٬۲۴۸ نفر جمعیت دارد و ۴۸۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
خاکا (به اسپانیایی: Jaca) یک دهستان در اسپانیا است که در استان اوئسکا واقع شده‌است. خاکا ۴۰۶٫۳۴ کیلومتر مربع مساحت و ۱۳٬۳۹۶ نفر جمعیت دارد و ۸۲۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شهرهای الچه، آلمریا و اولورون-سنت-ماری خواهرخوانده‌های خاکا هستند.
بارباسترو (به اسپانیایی: Barbastro) یک دهستان در اسپانیا است که در استان اوئسکا واقع شده‌است. بارباسترو ۱۰۷٫۶۰ کیلومتر مربع مساحت و ۱۶٬۹۲۴ نفر جمعیت دارد و ۳۴۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شهر سن گودن خواهرخواندهٔ بارباسترو هست.
بیک (به اسپانیایی: Vich) یک منطقهٔ مسکونی در اسپانیا است که در Osona واقع شده‌است. بیک ۳۰٫۶ کیلومتر مربع مساحت و ۴۱٬۹۵۶ نفر جمعیت دارد و ۴۸۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شهرهای Somoto و تردنخیمنو خواهرخوانده‌های بیک (اسپانیا) هستند.
اثیخا (به اسپانیایی: Écija) یک دهستان و شهر در اسپانیا است که در سبیا واقع شده‌است. اثیخا ۹۷۸٫۷۳ کیلومتر مربع مساحت و ۴۰٬۸۶۳ نفر جمعیت دارد.
شهرهای اراشویز و سپویون سو بوآ خواهرخوانده‌های اثیخا هستند.
لابارونیا د ریالپ (به اسپانیایی: Baronía de Rialp) یک دهستان در اسپانیا است که در Noguera واقع شده‌است. لابارونیا د ریالپ ۱۴۵٫۱ کیلومتر مربع مساحت و ۲۳۵ نفر جمعیت دارد و ۷۴۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
سانتیانا دل مار (به اسپانیایی: Santillana del Mar) یک دهستان در اسپانیا است که در استان کانتابریا واقع شده‌است. سانتیانا دل مار ۲۸٫۴۶ کیلومتر مربع مساحت و ۴٬۰۴۹ نفر جمعیت دارد و ۸۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
تولوسا (به اسپانیایی: Tolosa) یک دهستان در اسپانیا است که در Tolosaldea واقع شده‌است. تولوسا ۳۷٫۳۹ کیلومتر مربع مساحت و ۱۸٬۹۳۶ نفر جمعیت دارد و ۷۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شهرهای Bondoufle و Ustaritz خواهرخوانده‌های تولوسا (اسپانیا) هستند.
هوئسکار (به اسپانیایی: Huéscar) یک دهستان در اسپانیا است که در استان گرانادا واقع شده‌است. هوئسکار ۴۶۸ کیلومتر مربع مساحت و ۸٬۲۳۲ نفر جمعیت دارد و ۹۵۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
پالس دو لا فرونترا (به اسپانیایی: Palos de la Frontera) یک دهستان و شهر در اسپانیا است که در استان اوئلوا واقع شده‌است. پالس دو لا فرونترا ۵۰ کیلومتر مربع مساحت و ۱۰٬۳۶۵ نفر جمعیت دارد.
شهرهای لاتینا، Soyaux، باینا، سانتا فه (گرانادا)، سنلوکار د برامدا، Santoña، کالی و سان سباستیان د لا گمرا خواهرخوانده‌های پالس دو لا فرونترا هستند.
آرثیفه (به اسپانیایی: Arrecife) یک دهستان و شهر در اسپانیا است که در استان لاسپالماس واقع شده‌است. آرثیفه ۲۲٫۷۲ کیلومتر مربع مساحت و ۵۵٬۶۷۳ نفر جمعیت دارد و ۲۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شهر رسیفی خواهرخواندهٔ آرثیفه هست.
گرازالما (به اسپانیایی: Grazalema) یک دهستان در اسپانیا است که در استان کادیس واقع شده‌است. گرازالما ۱۲۲٫۴۱ کیلومتر مربع مساحت و ۲٬۲۰۵ نفر جمعیت دارد و ۸۱۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کارمونا (به اسپانیایی: Carmona) یک دهستان و شهر در اسپانیا است که در استان سبیا واقع شده‌است. کارمونا ۹۲۴٫۱۲ کیلومتر مربع مساحت و ۲۸٬۶۷۹ نفر جمعیت دارد و ۲۵۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شهر Laudun-l'Ardoise خواهرخواندهٔ کارمونا (اسپانیا) هست.
شورش‌های مه ۱۹۹۸ اندونزی () همچنین با عنوان تراژدی ۱۹۹۸ یا به سادگی رویداد ۱۹۹۸، حوادث خشونت‌آمیز، تظاهرات و ناآرامی مدنی بود که در سراسر اندونزی اتفاق افتاد. این شورش‌ها عمدتاً در مدان در شمال سوماترا (۴ تا ۸ مه)، جاکارتا پایتخت اندونزی (۱۲ تا ۱۵ مه) و سوراکارتا (سولو) در جاوه مرکزی (۱۳ تا ۱۵ می) رخ داد.
این شورش‌ها ناشی از مشکلات اقتصادی شامل کمبود مواد غذایی و بیکاری عظیم بود و در نهایت منجر به استعفای رئیس‌جمهور احمد سوکارنو و سقوط دولت جدید شد. اهداف اصلی خشونت چینی‌ها بودند اما اکثر افرادی که در این شورش‌ها جان باختند، غارتگران اندونزیایی بودند که مغازه چینی‌ها را هدف قرار دادند، نه خود آنها را، ولی غارتگران در آتش‌سوزی‌ها کشته شدند.Collins 2002 , p. 597.
برآورد شده‌است که بیش از یک هزار نفر در شورش‌ها جان باختند. حداقل ۱۶۸ مورد تجاوز گزارش شده و آسیب‌های مادی به بیش از ۳/۱ تریلیون روپیه برآورد شده‌است. از سال ۲۰۱۰ تا کنون پرونده‌های قانونی در مورد شورش هنوز کامل نشده‌است.
پوئرتویانو (به اسپانیایی: Puertollano) یک دهستان در اسپانیا است که در استان سیوداد رئال واقع شده‌است. پوئرتویانو ۲۲۶٫۷۴ کیلومتر مربع مساحت و ۵۱٬۸۴۲ نفر جمعیت دارد و ۷۰۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شهر Pouzauges خواهرخواندهٔ پوئرتویانو هست.
زارائوز (به اسپانیایی: Zarauz) یک دهستان در اسپانیا است که در سرزمین باسک (منطقه خودمختار) واقع شده‌است. زارائوز ۱۴٫۸ کیلومتر مربع مساحت و ۲۲٬۶۵۰ نفر جمعیت دارد و ۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شهرهای کاردانو ال کامپو و پونترالیه خواهرخوانده‌های زارائوز هستند.
مونتیا (به اسپانیایی: Montilla) یک دهستان در اسپانیا است که در استان کوردوبا (اسپانیا) واقع شده‌است. مونتیا ۱۶۸٫۵ کیلومتر مربع مساحت و ۲۳٬۸۳۶ نفر جمعیت دارد و ۳۷۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شهر چرینیولا خواهرخواندهٔ مونتیا هست.
لاردو (به اسپانیایی: Laredo) یک منطقهٔ مسکونی در اسپانیا است که در استان کانتابریا واقع شده‌است. لاردو ۱۵٫۷۱ کیلومتر مربع مساحت و ۱۱٬۸۰۰ نفر جمعیت دارد و ۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
چیپیونا (به اسپانیایی: Chipiona) یک دهستان در اسپانیا است که در استان کادیس واقع شده‌است. چیپیونا ۳۲٫۹۲ کیلومتر مربع مساحت و ۱۸٬۸۴۹ نفر جمعیت دارد و ۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شهر لتست دو بوک خواهرخواندهٔ چیپیونا هست.
ویانوئوا د لا خارا (به اسپانیایی: Villanueva de la Jara) یک دهستان در اسپانیا است که در استان کوئنکا واقع شده‌است. ویانوئوا د لا خارا ۱۵۶ کیلومتر مربع مساحت و ۲٬۳۰۴ نفر جمعیت دارد.
اورخیوا (به اسپانیایی: Órgiva) یک دهستان در اسپانیا است که در Alpujarras واقع شده‌است. اورخیوا ۱۳۴ کیلومتر مربع مساحت دارد ۴۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کری چپمن کت (; – ) روزنامه‌نگار، سیاست‌مدار و یک رهبر ارشد حق رأی زنان اهل ایالات متحده آمریکا بود که برای اصلاحیه نوزدهم قانون اساسی ایالات متحده آمریکا مبارزه کرد. بر اساس این اصلاحیه زنان ایالات متحده اجازه یافتند تا در سال ۱۹۲۰ در رای‌گیری‌ها شرکت کنند. کت رئیس انجمن ملی انتخابات زن آمریکایی و بنیانگذار لیگ زنان رای‌دهنده و اتحاد بین‌المللی زنان بود.
در سال ۱۹۱۹ او ارتش زنانی که حق رای نداشتند را رهبری کرد تا بر روی کنگره فشار بیاورد که اصلاحیه قانون اساسی را تصویب کند. او یکی از شناخته شده‌ترین زنان ایالات متحده در نیمه اول قرن بیستم بود و در تمامی لیست‌های زنان معروف آمریکایی وجود داشت.
کری چپمن کت از ۱۹۰۴ تا ۱۹۲۳ ریاست اتحاد بین‌المللی زنان را برعهده داشت.
اردوگاه اعتراض یا کمپ اعتراض ()، اردوگاه‌های فیزیکی است که توسط فعالان راه اندازی می‌شود تا مکانی را برای اعتراض فراهم کند، یا اینکه مکانی برای به تأخیر انداختن، ممانعت و جلوگیری از متوقف کردن اعتراض باشد.
اینگونه کمپ‌ها در دهه ۱۹۲۰ شروع به کار کردند و در سال ۱۹۸۲ به دلیل تبلیغاتی که توسط کمپین صلح زنان گرینهام در انگلستان انجام گرفت مشهور شدند. اردوگاه صلح زنان گرینهام یک اردوگاه صلح بود که برای اعتراض به سلاح‌های هسته ای در برکشایر انگلستان تأسیس شد.Greenham Common Women's Peace Camp
کادهرین ۱ () که با نام‌های «E-cadherin» و «یووُمورولین» (Uvomorulin) هم شناخته می‌شود، یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"CDH1"» کُد می‌شود.
این ژن، یک سرکوب‌گر رشد سرطانی است.
هرگونه اختلال عملکرد این ژن منجر به پیشرفت سرطان و متاستاز می‌شود. وقتی تولید این پروتئین کم می‌شود، چسبندگی سلول به سلول کاهش می‌یابد و قابلیت تحرک یاخته بالا می‌رود. این موضوع به سلول‌های سرطانی اجازه می‌دهد که غشای پایه عبور کرده و به بافت‌های مجاور حمله‌ور شوند.
پاتولوژیست‌ها از کادهرین ۱ برای تمایز برخی سرطان‌های پستان از یکدیگر استفاده می‌کنند. به‌عنوان مثال، بررسی‌های ایمونوهیستوشیمی نشان می‌دهد که بر خلاف «سرطان‌های مهاجم با منشأ مجاری شیری»، در «سرطان مهاجم لوبولار»، بیان ژنی کادهرین ۱ بشدت کاهش یافته یا اصلاً وجود ندارد.Rosen, P. Rosen's Breast Pathology, 3rd ed, 2009, p. 704. Lippincott Williams & Wilkins.
جهش در این ژن ممکن است با بروز سرطان معده، سرطان پستان، سرطان روده بزرگ، سرطان تیروئید و سرطان تخمدان مرتبط باشد.
مجموعهٔ تمایزی () که با نام‌های دیگری همچون «مجموعهٔ تمایزگذاری»، «دسته‌های متمایزکننده»، «خوشه جدایش» و «مارکرهای تمایزی» هم شناخته می‌شوند و با حروف اختصاری «CD» نمایش داده می‌شوند، یک پروتوکل است که جهت شناخت و تمایز ملکولهای سطحی سلول بکار می‌رود و هدفِ علم «فنوتایپینگ ایمونولوژیک» سلولی است.
از لحاظ فیزیولوژیک، ملکول‌های «CD» کارکرد متفاوتی دارند و بیشتر، نقشِ گیرنده و لیگاند را در سطح سلول ایفا می‌کنند.
البته برخی از ملکول‌های «CD» نقشی در پیام‌رسانی (سیگنالینگ) سلولی ندارند و کارکردهای دیگری نظیر چسبندگی سلول‌به‌سلول دارند.
در انسان، ملکول‌های «CD» تا عدد ۳۷۱، شماره‌گذاری شده‌است. (تا آوریل ۲۰۱۶ میلادی).
از روش‌های گوناگونی برای تعیین فنوتیپ سلول‌های ایمنی استفاده می‌شود که از آن میان می‌توان به فلو سایتو متری اشاره نمود.
کادهرین () که نامش را از عبارت «چسبندگی وابسته به کلسیم» می‌گیرد، رده‌ای از پروتئین‌های تراپوسته‌ای هستند که در اتصال و چسبندگی سلولی در درون یک بافت، نقش مهمی ایفا می‌کنند.
این پروتئین‌ها، برای عملکرد خود به یون کلسیم (Ca2+) وابسته‌اند.
خانوادهٔ بزرگ کادهرین‌ها، مشتمل بر «کادهرین»، «پروتوکادهرین»، «دسموگلئین» و «دسموکولین» و تعدادی پروتئین دیگر است.
امروزه بر اساس یک نظریهٔ رایج، سلول‌ها زیرگروه‌های کادهرین را بر پایهٔ ویژگی‌های کینتیک (و نه ویژگی‌های ترمودینامیک) از یکدیگر تمیز می‌دهند، چه آنکه انواع متفاوت پیوندهای هوموتیپیک کادهرین، عمر و میزانِ بقای متفاوتی از یکدیگر دارند.
کاتِـنین () تیره‌ای از پروتئین‌ها هستند که در درون کمپلکس‌های پروتئینی کادهرین در یاخته‌های همهٔ جانوران یافت می‌شوند.
دو نوع از نخستین کاتنین‌هایی که کشف شدند، آلفا-کاتنین و بتا-کاتنین بودند. آلفا-کاتنین قادر است به بتا-کاتنین و همچنین اکتین متصل شود. بتا-کاتنین به دومِـین سیتوپلاسمی برخی کادهرین‌ها اتصال می‌یابد. کاتنین‌های دیگری که کشف شده‌اند، کاتنین گاما و دلتا هستند.
واژهٔ کاتنین در زبان لاتین به‌معنای «زنجیر» است و علت انتخاب این نام برای پروتئین‌های مذکور، این باور بود که کاتنین‌ها همچون زنجیری، کادهرین‌ها را به اسکلت سلولی متصل نگه می‌دارند.
تمامی این پروتئین‌ها بجز آلفا-کاتنین، دارای «توالی تکرارشوندهٔ آرمادیلو» هستند.
کاتانین () یکی از پروتئین‌های AAA مختص ریزلوله‌ها است. این پروتئین نامش را از شمشیر ژاپنی «کاتانا» می‌گیرد و یک پروتئین هترودایمریک است که نخستین بار در توتیای دریایی کشف شد.
این پروتئین دارای یک زیرواحد ۶۰ کیلو دالتونی ای‌تی‌پی‌ایز است و توسط ژن KATNA1 کُد می‌شود و کارش، بریدن و جداسازی ریزلوله‌هاست. این زیرواحد جهت فعالیت خود نیازمند آدنوزین تری‌فسفات و ریزلوله است. زیرواحد بعدی، ۸۰ کیلو دالتون وزن دارد و توسط ژن KATNB1 کُد می‌شود و کارش تنظیم فعالیت ای‌تی‌پی‌ایز و هدایت پروتئین به سِـنتروزوم است.
بررسی‌های انجام‌شده توسط میکروسکوپ الکترونی نشان می‌دهد که کاتانین در وضعیتِ اُلیگومری‌شدهٔ فعالِ خود، حلقه‌های ۱۴ تا ۱۶ نانومتری در دیوارهٔ ریزلوله‌ها ایجاد می‌کند.
کاتانین در تکامل سلول‌ها به‌ویژه در دستگاه عصبی نقش مهمی دارد.
پروتئین‌های AAA () یا «آت‌پ‌آزهای مرتبط با فعالیت‌های گوناگون سلولی» گروهی از پروتئین‌ها هستند که در دومین پروتئین‌شان، ۲۳۰ باقیمادهٔ آمینواسیدی مشترک داشته و پایداری، مکانسیم و عملکرد بسیار گسترده و تفاوتی از یکدیگر دارند.
این پروتئین‌ها در بسیاری از جانداران یافت می‌شود و فعالیت‌شان را از طریق رمدلینگ و ترانسلوکاسیون درشت‌مولکول‌ها انجام می‌دهند.
پلاکوگلوبین () یا همان «گاما-کاتنین» یک پروتئین است که در انسان، توسط ژن «"JUP"» کُد می‌شود.
این پروتئین متعلق به خانوادهٔ کاتنین‌هاست و هومولوگ بتا-کاتنین محسوب می‌شود.
پلاکوگلوبین در واقع یکی از اجزاءِ سیتوپلاسمیِ «اتصال چسبیده نواری» (zonula adherens) و «دزموزوم» (پل بین‌سلولی) است که در محلِ «خطوط پلکانی» (Intercalated disc) ماهیچهٔ قلب قرار گرفته و کارش محکم‌کردن سارکومر و اتصال سلول‌های مجاور به یکدیگر است.
جهش در ژنِ سازندهٔ این پروتئین که بر روی کروموزوم ۱۷ قرار گرفته، منجر به پیدایش بیماری «دیسپلازی آریتمی‌سازِ بطن راست» در قلب می‌شود.
آزاسیتیدین () با نام‌های تجاری «ویدازا» تولید شرکت سلژن و «لوکازا» تولید شرکت نانوالوند یک آنالوگ شیمیایی سیتیدین (یکی از نوکلئوزیدها در دی‌ان‌ای و آران‌ای) است.
آزاسیتیدین و مشتقِ دِاُکسی آن «دِسیتابین»، در درمان سندرم‌های میلودیسپلاستیک و همچنین لوسمی حاد مغز استخوان (AML) بکار می‌روند.
این داروها نخستین بار در کشور چکسلواکی در تلاش برای ساخت یک داروی شیمی‌درمانی جدید برای درمان سرطان ساخته شد.
سازمان غذا و دارو آمریکا آزاسیتیدین را برای درمان سندرم‌های میلودیسپلاستیک در تاریخ ۱۹ مه ۲۰۰۴ میلادی مورد تأیید قرار داد.Vidaza web site.
پمترکسید () با نام تجاری آلیمتا یک داروی شیمی‌درمانی است که توسط الای لی‌لی اند کامپنی ساخته می‌شود.