moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
گروه بازها از انواع میان‌جثه پرندگان شکاری هستند که شامل دیگر شکاریان روزگرد زردچشم همچون عقاب‌ها، سارگپه‌ها و سنقرها در راسته بازسانان جای می‌گیریند. طرلان همراه با پرندگانی چون قرقی و پیغو یکی از اعضای سردهٔ "Accipiter" یا «بازهای راستین» است. این سه پرنده خویشاوندی نزدیک و شباهت ظاهری قابل توجهی با یکدیگر دارند اما شاهین بزرگتر است و برخلاف بقیه خویشاوندان خود که فقط در شکار پرندگان کوچک تخصص دارند، طعمه‌های متنوع‌تری از جمله پرندگان کوچک و بزرگ و حتی پرندگان شکاری دیگر، پستانداران کوچک مانند انواع موش و خرگوش و سنجاب و حتی جانورانی چون روباه و راکون را شکار می‌کند. طرلان تنها عضو این سرده است که هم در اوراسیا و هم در آمریکای شمالی پراکنده شده‌است.
در ایران سه گروه از بازها و چهار گونه زیست می‌کنند:
الف- طرلان (ترلان) یا شهباز یا باز سپید
ب- قرقی یا جره باز یا باشه
ج- پیغوها شامل پیغوی بزرگ و پیغوی کوچک
طرلان (ترلان) Northern Goshawk Accipiter gentilis
قرقی Eurasian Sparrowhawk Accipiter nisus
پیغوی بزرگ Levant Sparrowhak Accipiter brevipes
پیغوی کوچک Shikra Accipiter badius
باز سپید در طول تاریخ از محبوبترین پرندگان شکاری برای بازداری بوده‌است. نام این پرنده در زبان انگلیسی "Goshawk" به صورت تحت‌اللفظی به معنی «قوشِ غاز» است و به توانایی آن در شکار پرندگان بزرگی چون غاز وحشی اشاره دارد. البته کاربرد سنتی این پرنده بیشتر برای شکار خرگوش، قرقاول، کبک و پرندگان آبزی متوسط بوده‌است. فقط ژاپنی‌ها به‌طور معمول از این پرنده برای شکار حیوانات بزرگی چون غاز و درنا استفاده می‌کردند.
در اروپای باستان این پرنده با لقب «پرنده کشاورزان» یا «پرنده آشپزی» شناخته می‌شد چراکه برای شکار انواع مختلف حیوانات خوراکی مناسب بود و در مقایسه با شاهین معمولی (بحری) انتخاب بهتری برای مردم عادی بود. شاهین معمولی هم پرنده شکاری بسیار محبوبی بود اما به دلیل محدودیت در نوع طعمه‌ها (عمدتاً پرندگان متوسط) و تکنیک‌های شکارگری بیشتر مورد استفاده اشراف و نجیب‌زادگان بود. در دوران نوین هم این پرنده محبوبیت و اعتباری همپای شاهین معمولی در میان بازداران دارد.
آرایه‌شناسی لینه‌ای (یا تاکسونومی لینه‌ای) ممکن است به هریک از معانی زیر باشد:
نام لینه‌ای دو معنا دارد: براساس محتوایی که در آن به کار می‌رود، ممکن است به نام رسمی که خود لینه بر آن مفهوم نهاده‌است اشاره داشته باشد، همچون "Giraffa camelopardalis"، لینه، ۱۷۵۸، یا نامی در نامگذاری پذیرفته شده رسمی (در مقابل کلاد نوین).
پنگوئن‌های کاکُل‌دار (نام علمی: Eudyptes) یکی از سَرده‌های (جنس‌های) پنگوئن هستند. این سرده شامل هفت گونه از پنگوئن‌های امروزی است.
نام علمی این سرده به معنی خوش‌شیرجه است. در آلمانی هم برای این سرده نام «پنگوئن‌های کاکل‌دار» (Schopfpinguine) به کار می‌رود.
بقیه گوه‌سانان
نَخل مُرداب گیاهی است از تیره جگنیان (Cyperaceae) از جنس مردابی‌ها ("Cyperus"). این گیاه علفی بومی باتلاق‌های ماداگاسکار و از خویشان نزدیک پاپیروس مصر هاست.کتاب گلها و گیاهان آپارتمانی-چاپ تهران نقشه-۱۳۶۳ این گیاه پنجه کلاغی هم نامیده می‌شود. این گیاه در مناطق باتلاقی و مردابی مخصوصاً کنار جوی و کانالهای دفع پساب میروید. http://www.tebyan.net/newindex.aspx?pid=12229
گیاه پایای همیشه سبز با بلندی ۳۰ تا ۹۰ سانتیمتر که در محیط مناسب، ارتفاع آن به ۱۵۰ سانتیمتر هم می‌رسد.
ساقه‌های سبز رنگ عمودی افراشته این گیاه به جز در رأس بدون برگ هستند، که در رأس نیز دایره‌ای از برگچه‌های سبز علفی به صورت شعاعی مثل قاب یک چتر بیرون می‌زنند. علاوه بر این در تابستان گل‌ها نیز به صورت شعاعی در رأس بیرون می‌زنند ولی این گل‌ها کوچک و قهوه‌ای رنگند.
نخل مرداب را می‌توان به راحتی از اواسط بهار تا اوایل تابستان با روش تقسیم بوته، تکثیر کرد. البته راحتی این کار، بستگی به تجربه و توان شخص تکثیرکننده دارد. از آنجایی که این گیاه طبیعتاً به وسیله قرار گرفتن در آب رشد کرده و ریشه می‌دهد، خاک آن باید کاملاً مرطوب باشد، ولی اگر به اندازه کافی خیس نبود، ابتدا باید آبیاری شده، سپس از گلدان بیرون آورده شود. با استفاده از یک چاقوی تیز، انبوه ریشه‌ها به دسته‌هایی با حداقل ۴ یا ۵ ساقه تقسیم می‌شود، سپس هر قسمت در گلدانی با قطر دهانه ۱۱–۹ سانتیمتر حاوی کمپوست گلدانی با پایه پیت قرار گرفته و کاملاً آبیاری می‌شود. گرچه روش تقسیم برای تمام انواع نخل مرداب‌ها به کار برده می‌شود، ولی این گیاه می‌تواند به روش‌های غیرمعمول دیگری نیز تکثیر شود. در گیاه نخل مرداب رأس گل را همراه با برگه‌هایی که زیر گل وجود دارند به وسیله قیچی باغبانی به اندازه یک سوم یا یک دوم کوتاه می‌کنند، گیاه از زیر قسمت برگ قطع شده و به صورت وارونه (برگ داخل آب باشد)، در آب یا در ماسه نرم شسته یا کمپوست مخصوص بذر و قلمه مرطوب قرار می‌گیرد (ساقه به طرف بالا و قسمت برگدار درون آب یا خاک قرار گیرد). زمانی که ریشه داد، گیاه به گلدانی با قطر دهانه ۹ سانتیمتر و کمپوست گلدانی منتقل می‌شود. در طول عمل تکثیر، دمای محیط گیاه را ۲۲–۲۰ درجه سانتیگراد نگاه داشته شده و گیاه در شرایط نور مناسب و کافی، دور از تابش مستقیم خورشید قرارمی‌گیرد. بعد از ریشه دادن به گلدان‌های استکانی منتقل می‌شود.http://anzaliflowers.persianblog.com
زیرخانواده‌ای که پوتوس به آن تعلق دارد،
برگ‌انجیری‌وارها است.sharghnewspaper.com - de beste bron van informatie over sh argh newspaper. Deze website is te koop!همچنین جزو گیاهان رونده محسوب می شود و رشد سریعی دارد به این معنا که پس از بلند شدن ساقه ها و رشد برگ ها می‌توان یک مسیر را برایش مشخص نمود و این توانایی را دارد که در مسیر مورد نظر شما بدون خاک و تنها با در آب ماندن رشد کند و مکان مورد نظر را به مکانی زیبا و دل انگیز تبدیل کند. علاوه بر زینت بخشیدن به محیط این گیاه به تصفیه هوا نیز کمک می‌کند و نقش به سزایی در تولید اکسیژن و پاکسازی هوا دارد.
این گیاه را می‌توانید به راحتی در آب نگهداری کنید که این کار باعث می شود گیاه ریشه دهد. پس از گذشت حداکثر چند ماه حتما گیاه ریشه دار شده را به خاک انتقال دهید.
زیر گونه های پتوس عبارتند از: سبز، ابلق، منجولا، ملکه مرمر، ارتشی، نئون، نقره ای و...
البته اکثر گونه های این گیاه نیاز آبی و نوری یکسانی دارند.
پتوس سبز یکی از متداول ترین گونه های پتوس است و به نور کمی نیاز دارد. پتوس ابلق را می توانید از رگه های طلایی و زرد رنگ بر روی پس زمینه سبز برگ ها شناسایی کنید. گونه ابلق پتوس برای حفظ رنگ برگ هایش به نور بیشتری نیاز دارد. نگهداری انواع گل پتوس در منزل
پتوس مرمری که یکی از زیباترین گونه های پتوس است با نام ملکه مرمری هم شناخته می شود و یکی از زیباترین و گران ترین گونه های پتوس است. پتوس ساتین یا پتوس نقره ای یکی از گونه های کمیاب پتوس است و دارای رنگ نقره ای خاکستری زیبایی ست. برگ های این گونه کمی ضخیم هستند و برای بهترین عملکرد به نور غیرمستقیم خورشید و مکان نیم سایه نیاز دارد. پتوس ارتشی یکی دیگر از گونه های زیبای پتوس است و روی برگ های سبز رنگش لکه های سفید دارد.
دلیل این ناهنجاری آبیاری بیش از اندازه به ویژه در زمستان است. پوتوس در شرایط غرقابی دوام نمی‌آورد.
دلیل این ناهنجاری ناکافی بودن آب در دوره ی رشد است. بین دو آبیاری سطح خاک گلدان باید خشک باشد، اما نباید اجازه داد که محیط ریشه خشک بماند.
هوای خشک دلیل این عارضه است. به طور منظم به برگ‌ها آب بپاشید.
هوای سرد باعث این عارضه است. پوتوس به کاهش ناگهانی دما به پایین تر از 10 درجه سانتی‌گراد فوق‌العاده حساس است.
کمبود نور دلیل این عارضه است. در مکان با نور غیر مستقیم قرار دهید.
گیاهان ابلق و برخی دیگر از گونه ها در اثر کمبود نور سبز می‌شوند.
همشهری جوان یکی از نشریه‌های جانبی مؤسسه همشهری است که از زمستان ۱۳۸۳ تاکنون به صورت هفتگی منتشر می‌شود و به موضوعات فرهنگی و هنری و جوانان می‌پردازد. این مجله شامل قسمت‌هایی از جمله یادداشت، رویداد x هفته، غیرمنتظره، گزارش اجتماعی، جوان ایرانی، سینما و تلویزیون، موسیقی، ورزش، جهان، ادبیات، روزها، جوان پلاس(سبک زندگی جوان ایرانی) و… است.
در اواسط تیرماه ۱۳۸۷ ایرنا اعلام کرد که همشهری جوان توقیف موقت شده‌است. به گفتهٔ منابع غیررسمی، دلیل این توقیف نشر بعضی مطالب غیراخلاقی بود. فریدالدین حداد عادل سردبیر وقت این نشریه علت توقیف آن را درج مطلبی به نام «عاشقی هرکی هرکی شد» در شماره ۱۷۱ می‌دانست. تا تاریخ مورد نظر، ۱۷۸ شماره از مجله منتشر شده بود. روز بعد در وب‌نوشت مرتبط با این نشریه نیز مطلبی با عنوان «شاید آغاز به کار دوباره…» درج شد که احتمال رفع توقیف نشریه را مطرح می‌کرد. اما این نشریه در آن زمان توقیف نشد و شماره ۱۷۹ آن در موعد مورد نظر منتشر گردید. در وب‌نوشت یادشده نوشته‌ای در دفاع از مطلبی که عنوان زمینه‌ساز توقیف این نشریه اعلام شده بود، اضافه شد.
توقیف نشریه عملاً در ماه شهریور همان سال رخ داد، و پس از انتشار شماره ۱۸۲، نشریه به مدت سه هفته از انتشار محروم شد. شمارهٔ بعدی نشریه، پس از این دورهٔ توقیف، و چند روز بعد از عید فطر همان سال منتشر شد.
مجله همشهری جوان در دی ماه سال ۱۳۸۳ با سردبیری «علی قنواتی» منتشر شد. او توسط مدیر وقت مجموعه همشهری برای پایه‌گذاری یک نشریه فرهنگی اجتماعی مخصوص جوانان دعوت به همکاری شده بود. علی قنواتی قبل از آن سردبیری مجله "سروش جوان"، معاونت تحریریه روزنامه جام جم و سردبیری "ویژه نامه نسل سوم " روزنامه جام جم را در کارنامه خود داشت و پیشتر (در دوران دانشجویی) نیز سردبیر نشریه دانشجویی "نقطه سرخط" بود. او با کمک تیم نویسندگانی که عمدتاً در نسل سوم و قسمتی هم در ماه نامه سروش جوان تشکیل شده شده بود انتشار همشهری جوان را شروع کرد و تا دی ۱۳۸۵ این سمت را به عهده داشت. بعد از وی «فریدالدین حدادعادل» تا آبان ۱۳۸۷ سردبیری را به عهده گرفت و سپس جواد رسولی که از ابتدای راه‌اندازی همشهری جوان در آن حضور داشت سردبیری را به عهده گرفت. در مهر ۱۳۹۳ و پس از استعفای «سیدجواد رسولی» (که بر اساس اعلام مجله به علت ادامه تحصیل و فرصت مطالعاتی اتفاق افتاد)، از بین گزینه‌های مختلف «ایمان جلیلی» که پیش از آن سمت دبیری تحریریه را بر عهده داشت، به عنوان چهارمین سردبیر همشهری جوان انتخاب شد. پس از مدت کوتاهی، در بهمن ۱۳۹۳ «مجید رفیعی» برای نزدیک به دو سال سردبیری را به عهده گرفت. در آذر ۱۳۹۵ «رضا صیادی» ششمین سردبیر همشهری جوان شد. پس از تصمیمات موسسه همشهری برای تغییر در شیوه اداره گروه مجلات همشهری، نویسندگان و دست‌اندرکاران با سابقه همشهری‌جوان با انتشار ۶۶۸ شماره (جلدی به مناسبت تولد استاد محمدرضا شجریان)، از این هفته‌نامه خداحافظی کردند.
در شهریور ۱۳۹۷ شورای سردبیری (نامشخص) برای این مجله تعیین شد و «امیر موسی‌کاظمی» به عنوان دبیر تحریریه مدیریت این مجله را به عهده گرفته است.
در روزهای پایانی اسفند ۱۳۹۷ احسان رستگار به عنوان هفتمین سردبیر مجله همشهری جوان منصوب شد. در آذر 98 این مجله مجددا دارای شورای سردبیری شد و سجاد روشنی دبیر تحریریه همشهری جوان شد.
مجلهٔ تندیس دوهفته‌نامهٔ هنرهای تجسمی است که از ۱۰ دی‌ماه ۱۳۸۱ به صاحب‌امتیازی، مدیرمسئولی و سردبیری "محمدحسن حامدی" منتشر می‌شود.
این نشریه به موضوعات روز هنرهای تجسمی ایران و جهان می‌پردازد. از میان رشته‌های گوناگونِ هنرهای تجسمی، تندیس بیش از همه به نقاشی و پس از آن به گرافیک، مجسمه‌سازی، عکاسی، هنر مدرن، طراحی و کاریکاتور پرداخته‌است. این نشریه همچنین هنرمندان ایرانی و جهانی بسیاری را نیز در شماره‌های مختلف خود معرفی کرده‌است.
نشریه اطلاع‌رسانی، خبری، تحلیلی، پژوهشی و آموزشی، تخصصی هنرهای تجسمی تندیس در ۱۵ مهرماه ۱۳۸۱ با شمارهٔ ثبت ۹۴۸۰/۱۲۴ موفق به اخذ مجوز انتشار از سوی معاونت مطبوعاتی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی شد و به صاحب‌امتیازی و مدیر مسئولی محمد حسن حامدی پس از چندین ماه پی‌گیری در خصوص امور گرافیکی و تشکیل هیئت تحریریه، اولین پیش‌مارهٔ خود را به صورت سراسری در دهم دی‌ماه همان سال منتشر کرد. هیئت تحریریهٔ این نشریه را جمعی از استادان دانشگاه‌ها، کارشناسان و هنرمندان فعال در عرصهٔ هنرهای تجسمی تشکیل داده‌اند.
نقاشی، گرافیک، مجسمه‌سازی، طراحی، هنرهای مدرن، کاریکاتور، هنرهای کاربردی، خبر، نقد و تحلیل آثار هنری از جمله محورهای این نشریه فرهنگی و هنری به‌شمار می‌آید. تندیس به‌عنوان اولین دوهفته‌نامهٔ هنرهای تجسمی ایران توانسته‌است، در طی چند سال فعالیت، به یکی از پایگاه‌های معتبر فرهنگی و هنری تبدیل شود.
از ابتدای سال ۱۳۹۷ با شروع بحران‌های اقتصادی که گریبانگیر تمام نشریات ایران شد، محمدحسن حامدی مدیر مجله تندیس خبر از تعطیلی و توقف انتشار مجله داد. وی در گفتگویی با خبرگزاری ایلنا گفت: «به علت مشکلات مالی، شماره ۳۷۰، آخرین شماره‌ای بود که شب عید منتشر شد. در سال ۹۷ هنوز چیزی منتشر نشده‌است. صرفاً امیدواریم که حامی‌ای پیدا شود و امکانی فراهم شود تا دوباره مجله انتشار یابد. در ماه‌های آینده اگر دستی از غیب برآید شاید دوباره توانستیم مجله را انتشار دهیم.»
در تاریخ ۲۸ مرداد ۱۳۹۷ توسط محمدحسن حامدی سردبیر مجله اعلام شد که شمارهٔ جدید مجله از نیمهٔ دوم شهریور با تغییر قطع و گرافیک مجدداً منتشر خواهد شد.
از آغاز انتشار تندیس تا پایان سال ۱۳۹۲ عباس اکبری معاون سردبیر بود. پس از وی سید امیر سقراطی به مدت یکسال (۱۳۹۳) به عنوان معاون سردبیر مشغول فعالیت شد.
از نیمه دوم سال ۱۳۹۳ آرش تنهایی به دبیری تحریریه تندیس انتخاب و تا پایان سال مشغول به فعالیت شد. با آغاز سال ۱۳۹۴ سیدامیر سقراطی مجدد مسولیت دبیری تحریریه تندیس را بر عهده گرفت که این همکاری تا شماره ۳۵۰ در خرداد ۱۳۹۶ ادامه داشت.
وبگاه این نشریه به موضوعات روز هنرهای تجسمی ایران و جهان می‌پردازد. وبگاه تندیس در تاریخ مهرماه ۱۳۹۰ با مدیریت گروه آوام راه‌اندازی شد. وبگاه جدید از آبان‌ماه ۱۳۹۳ با رویکردی نو در قالب اطلاع‌رسانی در حوزهٔ هنرهای تجسمی آغاز به کار کرده‌است. وبگاه قدیمی از تیرماه ۱۳۹۶ به‌طور کامل از صفحهٔ وب برداشته شد.
وبگاه قدیمی نشریه تندیس
وبگاه جدید نشریه تندیس
جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم مستند آمستردام یا ایدفا (هلندی: International Documentary Filmfestival Amsterdam یا IDFA) یک جشنواره فیلم مستند است که به صورت سالانه در آمستردام پایتخت هلند برگزار می‌شود.
این جشنواره یکی از معتبرترین جشنواره‌های فیلم مستند در جهان است.
این جشنواره معتبر جهانی که مورد تایید آکادمی اسکار می ، شامل بخش های مختلفی همچون بخش های رقابتی فیلم های کوتاه ، نیمه بلند ، بلند ، کودک نوجوان (kids and Docs) و اولین حضور ها ( First appearance ) ، ایدفا آکادمی ، بازار (docs for sale ) ، فروم و... می‌باشد.
علیخان صمدوف(آذربایجانی: Əlixan Səmədov) نوازنده بالابان اهل جمهوری آذربایجان است.
او در سال ۱۹۶۴ در جمهوری آذربایجان در خانواده‌ای اهل موسیقی به دنیا آمد.
سالهای ۱۹۷۱-۷۹ را به آموزش ابتدایی و متوسطه گذراند و تا سال ۱۹۸۲ در مدارس موسیقی تحصیل کرد.
وی در سال ۱۹۸۶ وارد دانشگاه آموزش و پرورش آذربایجان (شوروی سابق) در رشته موسیقی شد. او در سال ۱۹۹۰ فارغ‌التحصیل گردید. ساز اصلی او بالابان بود ولی در نواختن بسیاری از سازهای بادی مانند زورنا، ابوآ، ساکسوفون، و کلارینت مهارت دارد.
او شطرنج‌باز قابلی نیز هست و به تدریس شطرنج می‌پردازد.
موسسه فرهنگی هنری آوای بارید دو اثر سرزمین آتش و همه چیز برای تو را در ایران منتشر کرده‌است.
حَتشـِپسوت (Hatshepsut به معنای "سرآمد بانوان آزاده") پنجمین فرعون از دودمان هجدهم پادشاهی مصر باستان بود که برای ۲۲ سال مقام فرعون مصر را برعهده داشت و آن سرزمین را به یک کشور مقتدر تبدیل کرد. دوره حکومت حتشپسوت اوج قدرت و شکوفایی مصر در هر زمان دیگری بود که بیشتر به عنوان عصر طلایی تاریخ مصر نیز شناخته می‌شود.
حتشپسوت میان سال ۱۴۸۱ تا ۱۴۷۹ و به عنوان قدرت پشت تخت به‌جای شوهرش تحوتموس دوم بر مصر فرمان راند، و میان سال‌های ۱۴۷۹-۱۴۵۸ (پیش از میلاد) بر سر کار حکومت به صورت رسمی و مطلق بود و گمان می‌رود که هفت سال از این تاریخ را در کنار و همراه با پسرخوانده‌اش تحوتموس سوم به فرمانروایی می‌پرداخته‌است. بر پایهٔ دانسته‌ها او پس از شهبانو سوبک‌نفرو از دودمان دوازدهم دومین زنی است که شهبانوی هر دوبخش هم مصر پایین و هم بالا می‌بود.
«حتشپسوت» در واقع تنها زنی بود که در مصر باستان به تنهایی نقش ملکه و پادشاه را بازی می‌کرد و نزدیک به ۳۵۰۰ سال پیش، چندین سال به حکمرانی در این منطقه پرداخت و یکی از قدرتمندترین و بزرگ‌ترین فرعون‌های تاریخ مصر بود.
در کتاب فراعنه مصر آمده‌است: «حتشپسوت» در زمان حکومت یک دامن مردانه کوتاه به تن داشت که دم شیری از آن آویزان بود و حتی یک ریش مصنوعی طلایی هم گذاشته بود. هنگام بالا رفتن از تخت، او خود را شاه نامید و نخستین فرعون زنی شد که تا به حال به شکل رسمی بر مصر حکومت می‌کرد و به فرمانروایی یگانه همه دره بزرگ نیل و همه مصریان رسید. کاتبانی که درست نمی‌دانستند او را چه خطاب کنند معمولاً حتشپسوت را «خانم اعلی‌حضرت» می‌خواندند.
طی دوره بیست و یک ساله حکومت، او توجهش را بیش از جنگ و نبرد به بازرگانی معطوف کرد. حتشپسوت بخشی از ثروتش را برای شروع یک برنامه ساختمانی مصرف کرد. یکی از زیباترین معماری‌هایی که حتشپسوت هزینه آن را تأمین می‌کرد، معبد سوگواری‌اش بود که از سنگ آهک سفید بنا شده بود و «دیر البحری» نامیده می‌شد و بین رود نیل تا غرب تبس قرار داشت. آرامگاه حتشپسوت نه یک قسمت از این بنا بود و نه به شکل فراعنه قدیمی‌تر به شکل هرم. بلکه بدن او همانند سایر فراعنه جدید در «دره پادشاهان» در دره‌ای بیابانی در غرب معبدش به خاک سپرده شد. در آن جا، کارگران درون تخته‌سنگ‌های خارا، تونل‌هایی را می‌کندند تا محلی مخفی برای پنهان کردن پیکر فراعنه از دست سارقان آرامگاه به وجود بیاید. فعالیت‌های حتشپسوت مصر را مقتدرتر و شکوهمندتر کرد.
پدر یکی از درباریان قدیمی او به نام ایننی، حکومت او را چنین توصیف کرده‌است: حتشپسوت موضوعات دو سرزمین (مصر) را براساس اندیشه‌هایش حل و فصل می‌کرد. مصر در برابر او که یکی از نوادگان بلندپایه خدا و پیامبر بود، به حالت تسلیم کار می‌کرد… خانم حاکم که برنامه‌هایش عالی بود، هنگام سخن گفتن هر دو منطقه (مصر علیا و مصر سفلی) را خشنود می‌کرد.
رسیدن به مقام فرعون در مصر باستان دو پیش نیاز داشت. مرد بودن و خون پادشاهی داشتن. تنها پسران فرعون این شرایط را داشتند. البته معمولاً پسر ارشد همسر نخست فرعون مقام جانشینی را به دست می‌آورد. حتشپسوت گرچه فرزند فرعون و بانوی اعظم او بود و خون پادشاهی داشت، ولی پسر نبود. همین امر کافی بود که او را حداکثر تا مقام همسر اصلی و اعظم فرعون بالا ببرد و بتواند حکومت را شدیداً تحت تأثیر خود قرار دهد حتشپسوت جدا از همسر اعظم فرعون، همسر اصلی خدای مصر باستان آمون نیز بود. مقامی که حتشپسوت با ازدواج با برادر ناتنی خود تحوتموس دوم و پادشاهی وی به دست آورد. آغاز پادشاهی حتشپسوت به عنوان جانشین به سال ۱۴۷۹ قبل از میلاد برمیگردد. زمانی که همسرش تحوتموس دوم که فرعونی بیمار بود، فوت کرد. پس از فوت تحوتموس دوم تنها پسرش تحوتموس سوم که مادری غیر سلطنتی داشت خردسال بود. طبق رسوم مصر در اینگونه مواقع مادر ولیعهد یا یکی از همسران تراز اول فرعون که در زمان همسرش قدرت بسیار داشت به عنوان نایب السلطنه انتخاب می‌شد. به همین دلیل حتشپسوت جانشین شد تا زمانی که فرزندخوانده‌اش به بزرگسالی برسد. دوره جانشینی حتشپسوت ۷ سال طول کشید. در همین مدت بود که حتشپسوت رؤیای فرعون شدن را در سر پرورانید و مقدمات آن را فراهم کرد. او برای رسیدن به این هدف، ۲ چیز لازم داشت: حمایت نیروهای سیاسی، مذهبی و نظامی، و تاییدیه آمون، خدای مصر مبنی بر شایستگی وی برای پادشاهی.
به همین منظور رابطه بسیار خوبی با سیاستمداران بانفوذ و اشراف ثروتمند مصر برقرار کرد و موفق شد نظر تمام کاهنان مصری را نیز جلب کند. حتشپسوت به دلیل موقعیت گسترده سیاسی، مذهبی و نظامی، خود این امکان را داشت که در بالاترین مراسم مذهبی شرکت کند. در همین رفت‌وآمدهای مذهبی با کاهنان اعظم بود که توانست اعتماد آنها را جلب کرده و پشتیبانی آنان را برای رسیدن به مقام فرعون به دست آورد.
از طرفی کتیبه‌های به‌دست آمده از این دوران تصاویری متعددی از آمون را نشان می‌دهند که به نوعی حتشپسوت را فرزند آمون و تنها حاکم مصر عنوان می‌کند. در یکی از این کتیبه‌ها، تصویر آمون کشیده شده‌است که به اتاق خواب مادر حتشپسوت رفته و فرزند او، حتشپسوت را به او می‌دهد تا در آینده حاکم مصر علیا و سفلا شود. این ادعای حتشپسوت که از طریق انواع نوشته‌ها، تصاویر و کتیبه‌ها تأیید شده‌است، به او قدرتی خدایی می‌داد که هیچ‌کس را یارای رویارویی با وی نبود. فرزند آمون بودن از یک سو و یاری و حمایت سران مذهبی و سیاسی را داشتن از سوی دیگر به وی کمک کرد تا تخت سلطنت را به‌دست بیاورد.
حتشپسوت در بیست و دومین سال سلطنت خود در حالی که ۵۰ سال بیشتر نداشت و مطابق معیارهای امروزی میان سال بود، فوت کرد. روز فوت حتشپسوت که همزمان با آغاز سلطنت فرعون بعدی یعنی توتمس سوم است، در تاریخ شانزدهم ژانویه سال ۱۴۵۸ قبل از میلاد ثبت شده‌است. تا به امروز هیچ اطلاعات ثبت شده‌ای دربارهٔ علت مرگ حتشپسوت به‌دست نیامده است؛ ولی با کشف مومیایی حتشپسوت، علت مرگ وی سرطان استخوان تشخیص داده شد که تمام ارگان‌های بدنش را درگیر کرده بود. بر اساس اطلاعاتی که از مومیایی وی به‌دست آمد، حتشپسوت از بیماری دیابت و مشکلات عدیده دندان نیز رنج می‌برد.
حتشپسوت زمانی که همسر اعظم فرعون تحوتموس دوم بود، یک آرامگاه برای خود ساخت که البته عظمت آن برای یک فرعون مناسب نبود. به همین دلیل زمانی که به سلطنت رسید ساخت آرامگاه دیگری را آغاز کرد. به همین دلیل اتاق KV20 در دره پادشاهان (king’s valley) که متعلق به تحوتموس یکم، پدر حتشپسوت بود، گسترش پیدا کرد و اتاق‌های جدید به آن اضافه شد. وی همچنین اقدامات گسترده‌ای برای گسترش مقبره پدر خود کرد. جسد مومیایی حتشپسوت پس از مرگش وارد همین اتاق شد و در کنار پدرش دفن شد. در زمان سلطنت تحوتموس سوم مومیایی تحوتموس یکم از KV20 خارج شد و به مقبره جدیدی به نام KV38 انتقال داده شد. احتمالاً در همین زمان جسد مومیایی حتشپسوت هم از KV20 به مقبره پرستارش سیتره در KV60 منتقل شده‌است. این احتمال هم وجود دارد که جسد حتشپسوت در زمان سلطنت آمنهوتپ دوم، پسر تحوتموس سوم به مقبره سیتره آورده شده باشد. آمنهوتپ دوم که پسر یکی از همسران درجه دوم تحوتموس سوم بود، موقعیت خود را به عنوان فرعون متزلزل می‌دید و قوی کردن پایه‌های حکومت انگیزه اصلی او برای این اقدام در نظر گرفته شده‌است.
علاوه بر وسایلی که در اتاق KV20 یافت شده که متعلق به حتشپسوت است، وسایل و مبلمان دیگری هم در جای دیگر پیدا شده‌است که نام حتشپسوت بر روی آن قرار دارد. از آن جمله است یک تخت سلطنتی با نشان سر شیر، یک بازی سنت (senet) و یک انگشتر که نام او را در خود جای داده‌است. در انبار سلطنتی هم یک جام عاجی قرار دارد که نام حتشپسوت بر روی آن حک شده‌است و کبد مومیایی شده حتشپسوت به همراه یک دندان وی درون آن قرار دارد.
در سال ۱۹۰۳ هاوارد کارتر، باستان‌شناس انگلیسی مقبره KV60 را کشف کرد. در درون این مقبره جسد مومیایی شده دو زن قرار داشت که نام یکی از آن سیتره، پرستار حتشپسوت بود و هویت دیگری مشخص نشده بود. بالاخره در بهار سال ۲۰۰۷ جسد نامشخص از درون مقبره اش بیرون آورده شد و برای انجام آزمایش به موزه قاهره منتقل شد. این جسد مومیایی یک دندان نداشت و جای خالی دندان وی به خوبی با دندان پیدا شده حتشپسوت مطابقت داشت. کشف جسد مومیایی حتشپسوت از کشف‌های بزرگ تاریخ مصرشناسی است. در میان اموال کشف شده از حتشپسوت یک لوسیون پوستی بسیار سمی پیدا شده‌است که حتشپسوت از آن برای مداوای بیماری پوستیش استفاده می‌کرده‌است. از آنجا که مواد سمی زیادی در لوسیون یافت شده، احتمال دارد که استفاده مدام از آن منجر به بیماری سرطان استخوان وی شده باشد.
تحوتموس سوم یا توتموس سوم (معنای نام:تحوت زاده می‌شود) (پادشاهی ۱۴۷۹–۱۴۲۵) ششمین فرعون از دودمان هجدهم مصر باستان بود.
او زمانی به سلطنت رسید که فقط ۲ سال بیشتر نداشت و نامادری/عمه‌اش حتشپسوت که در زمان تحوتموس دوم همه زمام امور را در دست داشت در زمان وی به عنوان شریک وی عمل می‌کرد و بیست و دو سال آغاز فرمانروایی‌اش هم‌زمان در کنار و همراه با نامادری‌اش حتشپسوت پادشاهی و فرعونی می‌کرد که در این ۲۲ سال حکومت مشترک، مادرش حتشپسوت ۷ سال این سلطنت را با مقام نایب السلطنه فرعونی کرد و ۱۵ سال دیگرش را حتشپسوت به تنهایی با مقام رسمی و قانونی تنها فرعون مصر حکومت کرد. پس از مرگ حتشپسوت، او به قدرت راستین دست یافت و آنچنان امپراتوری‌ای پدیدآورد که تا آن زمان در مصر دیده نشده بود. او هفده بار لشکرکشی کرد و از شمال سوریه کنونی تا چهارمین آبشار بزرگ نیل در نوبه را به زیر پرچم خود درآورد.
او را سازنده پنجاه پرستشگاه در مصر می‌دانند. در دوره پادشاهی او معماری به بالاترین ورزیدگی و هنر خود رسید و چه پیش و پس از پادشاهی او هرگز همانندی نیافت هر چند که این اصلاحات نیز به دلیل رقابت با نامادری پرقدرت خود حتشپسوت بود و تحوتموس می‌خواست اقتداری بیشتر از حتشپسوت داشت باشد و مانند وی فرعونی قدرتمند شود.
پس از مرگ، او را در دره پادشاهان که آرامگاه شاهان در دوره او بود به خاک سپردند. پس از او پسرش آمنهوتپ دوم به پادشاهی رسید.
تحوتموس سوم طبق گاهشماری مصری مصر باستان از ۱۴۷۹ تا ۱۴۲۵ پیش از میلاد سلطنت کرد. این از دهه ۱۹۶۰ به بعد گاهشماری مرسوم مصری در محافل دانشگاهی بوده‌است،Campbell, Edward Fay Jr. "The Chronology of the Amarna Letters with Special Reference to the Hypothetical Coregency of Amenophis III and Akhenaten." p.5. Baltimore, The Johns Hopkins Press, 1964. اگرچه در برخی محافل تاریخ قدیمی‌تر ۱۵۰۴ تا ۱۴۵۰ پیش از میلاد از گاهشماری عالی مصر ترجیح داده می‌شود.Lipinska, Jadwiga. "Thutmose III," p.401. "The Oxford Encyclopedia of Ancient Egypt." Ed. Donald Redford. Vol. 3, pp.401–403. Oxford University Press, 2001. این تاریخ‌ها، درست مثل همه تاریخ‌های دودمان هجدهم مصر، به دلیل عدم اطمینان در مورد شرایط مربوط به ضبط ظهور هلیکال از سوتیس در دوره آمنهوتپ یکم قابل بحث و گفتگو هستند.Grimal, Nicolas. "A History of Ancient Egypt." p.202. Librairie Arthéme Fayard, 1988. یک پاپیروس از سلطنت آمنهوتپ یکم این مشاهدات نجومی را ثبت می‌کند که از لحاظ نظری می‌تواند برای همبستگی کامل تقویم مصری با تقویم مدرن استفاده شود. با این حال، برای انجام این کار عرض جغرافیایی جایی که مشاهده انجام شده‌است نیز باید شناخته شود. این سند هیچ یادداشتی از محل مشاهده ندارد، اما با خیال راحت می‌توان فرض کرد که آن را در یکی از شهرهای دلتا، مانند ممفیس یا هلیوپولیس یا در تبس گرفته‌اند. این دو عرض جغرافیایی به ترتیب ۲۰ سال از هم فاصله دارند، به ترتیب تقویم‌های مصر علیا و مصر سفلی.
امروزه طول سلطنت تحوتموس سوم به لطف اطلاعاتی که در مقبره فرمانده نظامی‌اش آمنهمب-ماهو یافت شده‌است، شناخته شده‌است.Redford, Donald B. "The Chronology of the Eighteenth Dynasty." Journal of Near Eastern Studies, Vol 25, No 2. p.119. University of Chicago Press, 1966. این پاپیروس مرگ تحوتموس سوم را در سی‌امین روز سوم ماه پرت از پنجاه و چهارمین سال سلطنتش ثبت می‌کند،Breasted, James Henry. "Ancient Records of Egypt," Vol. II p. 234. University of Chicago Press, Chicago, 1906. ".Murnane, William J. "Ancient Egyptian Coregencies." p.44. The Oriental Institute of the University of Chicago, 1977. روز به سلطنت رسیدن تحوتموس سوم در روز چهارم شمو شناخته شده‌است و از مشاهدات نجومی می‌توان برای تعیین تاریخ دقیق آغاز و پایان سلطنت پادشاه (با فرض تقویم مصر سفلی) به ترتیب از ۲۸ آوریل ۱۴۷۹ تا ۱۱ مارس ۱۴۲۵ پیش از میلاد استفاده کرد.Jürgen von Beckerath, Chronologie des Pharaonischen Ägypten. Mainz, Philipp von Zabern, 1997. p.189
تحوتموس سوم که از نظر مورخان به عنوان یک نابغه نظامی شناخته می‌شود، در مدت ۲۰ سال حداقل ۱۶ نبرد را انجام داد. او یک حاکم توسعه‌طلب فعال بود، گاهی اوقات بزرگترین فاتح مصر یا به قول مصرشناس مشهور جیمز بریستد: «ناپلئون مصر» نامیده شده‌است.J.H. Breasted, Ancient Times: A History of the Early World; An Introduction to the Study of Ancient History and the Career of Early Man. Outlines of European History 1. Boston: Ginn and Company, 1914, p.85 در تاریخ ثبت شده‌است که وی در طول حکومت خود ۳۵۰ شهر را تصرف کرده و در طی هفده لشکرکشی شناخته شده بسیاری از خاور نزدیک از فرات تا نوبیا را فتح کرده‌است. وی پس از تحوتموس یکم اولین فرعونی بود که طی مبارزات خود علیه میتانی از فرات عبور کرد. مبارزات او سوابق مبارزات او بر روی دیوارهای معبد آمون در کارناک رونویسی شده و ترجمه شده‌است. وی به‌طور پیوسته به عنوان یکی از بزرگترین فراعنه جنگجوی مصر که با ایجاد امپراتوری، مصر را به یک ابرقدرت بین‌المللی تبدیل کرد که از مناطق آسیایی جنوب سوریه و کنعان در شرق، تا نوبیا در جنوب امتداد داشت.page v–vi of the Preface to Thutmose III: A New Biography, University of Michigan Press, 2006اینکه آیا امپراتوری مصر مناطق بیشتری را نیز تحت پوشش قرار داده‌است یا خیر کمتر قطعی است. مصرشناسان قدیمی، اخیراً اد. مایر، معتقد بود که تحوتموس جزایر دریای اژه را نیز تحت فشار قرار داده‌است. امروزه دیگر نمی‌توان آن را تأیید کرد. تسلیم میان‌رودان غیرقابل تصور است و اینکه آیا ادای احترام آلیشیا (قبرس) بیش از هدیه‌های گاه به گاه بود، هنوز جای سؤال دارد. در بیشتر مبارزات او، دشمنانش شهر به شهر شکست خوردند تا اینکه مورد تسلیم قرار گرفتند. تاکتیک ترجیحی این بود که هر بار یک شهر یا ایالت بسیار ضعیف تر تسلیم شود و در نتیجه تسلیم هر شهری باعث شود تا تسلط کامل حاصل شود.
دربارهٔ تحوتموس «جنگجو» اطلاعات زیادی در مورد دستاوردهای نظامی وی، بلکه به دلیل کاتب سلطنتی و فرمانده ارتش، تانونی، که در مورد فتوحات و سلطنت خود نوشت، شناخته شده‌است. تحوتموس سوم به دلیل انقلاب و بهبود سلاح‌های نظامی توانست چنین تعداد زیادی از سرزمین‌ها را فتح کند. هنگامی که هیکسوسها با سلاح‌های پیشرفته تری مانند ارابه‌های اسبی به مصر حمله کردند و آن را تصرف کردند، مردم مصر استفاده از این سلاح‌ها را فرا گرفتند. تحوتموس سوم با مقاومت کمی از پادشاهی‌های همسایه مواجه شد، این عدم مقاومت، این امکان را به او می‌دهد تا بتواند قلمروی خود را به راحتی گسترش دهد. ارتش وی همچنین قایق‌هایی را در زمین‌های خشک حمل می‌کرد. این کارزارها بر روی دیوار داخلی اتاق بزرگی که «مقدسین مقدس» در معبد کارناک آمون در آن قرار دارد، نقش بسته‌است. این کتیبه‌ها دقیق‌ترین و کامل‌ترین گزارش را دربارهٔ هر فرعون مصر ارائه می‌دهند.
هنگامی که حتشپسوت در دهمین روز از ششمین ماه از بیست و یکمین سال سلطنت تحوتموس سوم درگذشت، بر اساس اطلاعاتی از یک ستون از ارمنت، پادشاه کادش ارتش خود را به مگیدو پیش برد.Redford, Donald B. "Egypt, Canaan, and Israel in Ancient Times." p. 156. Princeton University Press, Princeton NJ, 1992. تحوتموس سوم ارتش خود را جمع‌آوری و مصر را ترک کرد و در بیست و پنجمین روز از ماه هشتم از قلعه مرزی Tjaru (سیله) عبور کرد. تحوتموس نیروهای خود را از طریق دشت ساحلی تا یامنیا، سپس در داخل کشور به یهم، شهر کوچکی در نزدیکی مگیدو رد کرد و در اواسط ماه نهم همان سال به آنجا رسید. نبرد مگیدو احتمالاً بزرگترین نبرد در میان هفده نبرد تحوتموس سوم بود. یک رشته کوه‌هایی از کوه کرمل بین تحوتموس و مگیدو ایستاده بودند و بنابراین سه مسیر بالقوه داشت.Redford, Donald B. "Egypt, Canaan, and Israel in Ancient Times." p. 157. Princeton University Press, Princeton NJ, 1992.مسیر شمالی و مسیر جنوبی، که هر دو به دور کوه می‌رفتند، توسط شورای جنگ او ایمن‌ترین تعیین شد، اما تحوتموس، با یک شجاعت بزرگ (یا به همین ترتیب که او به خودش می‌بالد، اما چنین ستایش از خود در متون مصری طبیعی است)، شورا را به بزدلی متهم کرد و راهی خطرناکSteindorff, George; and Seele, Keith. When Egypt Ruled the East. p.54. University of Chicago, 1947. را از گردنه کوه آرونا طی کرد، که به گفته وی فقط به اندازه کافی وسعت داشت که ارتش بتواند "اسب پس از اسب و انسان پس از انسان" را پشت سر بگذارد.
علیرغم ماهیت ستایش آمیز سالنامه‌های تحوتموس، چنین تصویری واقعاً وجود دارد، اگرچه به اندازه آن باریکی که تحوتموس گفته نیست،Gardiner, Alan. "Egypt of the Pharaohs." p. 192 Oxford University Press, 1964 و از آنجا که ارتش وی از گردنه خارج شد، این یک حرکت استراتژیک درخشان بود، زیرا آنها در دشت اسدرائیلون، مستقیماً بین عقب نیروهای کنعانی و خود مگیدو واقع شدند. بنا به دلایلی، نیروهای کنعانی با ظهور ارتش به او حمله نکردند و ارتش وی آنها را قاطعانه نابود کرد.اندازه دو نیرو به سختی قابل تعیین است، اما اگر همان‌طور که ردفورد پیشنهاد می‌کند، برای تعیین اندازه نیروی مصر می‌توان از مدت زمانی که برای انتقال ارتش از طریق گذرگاه استفاده شده‌است استفاده کرد، و اگر تعداد گوسفند و از بزهای دستگیر شده می‌توان برای تعیین اندازه نیروی کنعانی استفاده کرد، سپس هر دو ارتش حدود ده هزار نفر بودند..بیشتر محققان معتقدند که ارتش مصر از تعداد بیشتری برخوردار بوده‌است. به گفته سالنامه تحوتموس سوم در معبد آمون در کارناک، جنگ در "سال بیست و سه، از شمو [روز] ۲۱، روز دقیق جشن ماه نو "، یک تاریخ قمری اتفاق افتاد. این تاریخ مربوط به ۹ مه ۱۴۵۷ پیش از میلاد بر اساس به سلطنت رسیدن تحوتموس سوم در ۱۴۷۹ پیش از میلاد است. پس از پیروزی در جنگ، سپاهیان وی برای غارت دشمن متوقف شدند و دشمن توانست به داخل مگیدو فرار کند.Steindorff, George; and Seele, Keith. "When Egypt Ruled the East." p.55. University of Chicago, 1942.تحوتموس مجبور به محاصره شهر شد، اما سرانجام پس از هفت یا هشت ماه محاصره موفق به فتح آن شد.
این کارزار وضعیت سیاسی در خاور نزدیک باستان را به شدت تغییر داد. تحوتموس با در اختیار گرفتن مگیدو ، کنترل تمام کنعان شمالی را بدست گرفت و شاهزادگان سوریه موظف شدند خراج و فرزندان خود را به عنوان گروگان به مصر بفرستند. فراتر از فرات، آشور، بابلی و هیتی نیز هدایایی می‌دادند که وقتی آنها را بر روی دیوارهای کارناک ثبت کرد، ادعا می‌کرد که «خراج» است.Gardiner, Alan. "Egypt of the Pharaohs." p. 193 Oxford University Press, 1964 تنها غایب محسوس میتانی است که بیشترین بار مصائب زیر را در آسیای غربی متحمل می‌شود.
به نظر می‌رسد که لشکرکشی‌های دوم، سوم و چهارم تحوتموس هیچ چیزی جز جمع‌آوری باج شهرهای سوریه و کنعان به ارمغان بیاورد.به‌طور سنتی، مواد به‌طور مستقیم پس از متن اول مبارزات انتخاباتی به عنوان دومین مبارزه در نظر گرفته شده‌است..این متن خراج منطقه‌ای را که مصریان آن را رتجنو می‌نامیدند (تقریباً معادل کنعان) ثبت می‌کند و همچنین در این زمان بود که آشور دومین «خراج» را به تحوتموس سومBreasted, James Henry. "Ancient Records of Egypt," Vol. II p. 191. University of Chicago Press, Chicago, 1906. این احتمال وجود دارد که این متون مربوط به سال چهلم تحوتموس یا بعد از آن باشد و بنابراین اصلاً ربطی به کارزار دوم ندارند. اگر چنین است، هیچ سابقه‌ای از این لشکرکشی پیدا نشده‌است. مبارزات سوم تحوتموس به اندازه کافی قابل توجه نبود که بتواند در سالنامه دیگری در کارناک ظاهر شود. از حیوانات و گیاهانی که وی در کنعان پیدا کرده‌است، یک نقاشی انجام شده‌است که روی دیوارهای اتاق مخصوص کارناک نشان داده شده‌است.Breasted, James Henry. "Ancient Records of Egypt," Vol. II p. 192. University of Chicago Press, Chicago, 1906. این نظرسنجی مربوط به بیست و پنجمین سال سلطنت تحوتموس است.. هیچ سابقه‌ای از مبارزات چهارم تحوتموس باقی نمانده‌است،Breasted, James Henry. "Ancient Records of Egypt," Vol. II p. 193. University of Chicago Press, Chicago, 1906.
لشکرکشی‌های پنجم، ششم و هفتم تحوتموس سوم علیه فنیقیها، شهرهای سوریه و علیه کادش در کناره رود عاصی بود. در بیست و نهمین سال سلطنت تحوتموس، او پنجمین لشکرکشی خود را آغاز کرد، جایی که ابتدا شهری ناشناخته را به دست گرفت (این نام در لاکونا) قرار دارد که توسط تونیپ پادگان شده بود.Breasted, James Henry. "Ancient Records of Egypt, Vol. II" p. 195. University of Chicago Press, Chicago, 1906. او سپس به داخل کشور حرکت کرد و شهر و قلمرو اطراف ارداتا را تصرف کرد. شهر غارت شد و مزارع گندم سوخت. برخلاف یورش‌های قبلی، تحوتموس سوم در منطقه‌ای که به نام ججاحی معروف است، پادگانی که احتمالاً پایگاهی بود برای حفاظت از جنوب سوریه، تأسیس کرد.Grimal, Nicolas. "A History of Ancient Egypt." p.214. Librairie Arthéme Fayard, 1988. این امر به وی اجازه می‌داد تا تجهیزات و نیروها را بین سوریه و مصر حمل کند. اگرچه هیچ مدرک مستقیمی در این باره وجود ندارد، اما به همین دلیل است که برخی تصور کرده‌اند که ششمین لشکرکشی تحوتموس، در سی سالگی‌اش، با انتقال نیروها به‌طور مستقیم به بیبلوس و با دور زدن کامل کنعان آغاز شده‌است. پس از ورود نیروها به هر طریقی به سوریه، آنها به دره رود اردن راه یافتند و به سمت شمال حرکت کردند و زمین‌های کادش را غارت کردند..با چرخش دوباره به غرب، تحوتموس سیمیرا را گرفت و در آرداتا شورشی را که ظاهراً دوباره شورش کرده بود سرکوب کرد.Grimal, Nicolas. "A History of Ancient Egypt." p.215. Librairie Arthéme Fayard, 1988. برای جلوگیری از این شورش‌ها، تحوتموس شروع به گروگان‌گیری از شهرهای سوریه کرد. شهرهای سوریه به همان اندازه که توسط تعداد اندکی از اشراف که با میتانی همسو بودند، بر اساس احساسات مردم هدایت نمی‌شدند: یک پادشاه و تعداد کمی نظامی خارجی. تحوتموس سوم دریافت که با بردن اعضای خانواده این افراد مهم به مصر به عنوان گروگان، می‌تواند وفاداری آنها را نسبت به خود به شدت افزایش دهد.سوریه در سی و یک سالگی تحوتموس دوباره شورش کرد و او برای هفتمین لشکرکشی خود به سوریه بازگشت، شهر بندری اولازا و فینیقیه کوچک را گرفت و اقدامات بیشتری را برای جلوگیری از شورش‌های بعدی انجام داد. تمام غلات اضافی تولید شده در سوریه در بندرهایی که اخیراً تسخیر کرده بود ذخیره می‌شد و برای حمایت از حضور نظامیان و غیرنظامیان مصری حاکم بر سوریه استفاده می‌شد. این اقدام شهرهای سوریه را به شدت فقیر می‌کرد. با اقتصاد ویران خود، آنان هیچ وسیله‌ای برای تأمین مالی شورش نداشتند..
تحوتموس سوم بعد از تسخیر شهرهای سوریه به فکر حمله به میتانی افتاد، با این حال، برای رسیدن به میتانی، او مجبور شد از رودخانه فرات عبور کند. او به‌طور مستقیم به بیبلوس رفت.و قایق‌های ساخته شده به او کمک کرد. او از طریق شمال به سمت شهرهای حلب و کارکمیش ادامه داد و به سرعت آنان را تصرف کرد. به نظر می‌رسد که میتانی از حمله ارتش مصر غافلگیر شده، بنابراین هیچ ارتشی برای دفاع از تهاجمات تحوتموس نداشت. تحوتموس سوم پس از تصرف شهر آنجا را غارت کرد. سپس تحوتموس سوم از طریق نیل به مصر بازگشت و در آنجا ثبت کرد که به شکار فیل پرداخته‌است.Grimal, Nicolas. "A History of Ancient Egypt." p.216. Librairie Arthéme Fayard, 1988.او از قدرت‌های خارجی خراج و باج جمع کرد و با پیروزی به مصر بازگشت.
تحوتموس سوم در ۳۴ سالگی، برای نهمین مبارزات خود به سوریه بازگشت، اما به نظر می‌رسد این فقط حمله به منطقه‌ای به نام nukhashshe، منطقه‌ای که جمعیت آن نیمه کوچ نشین است.. غارت ثبت شده بسیار کم است، بنابراین احتمالاً فقط یک حمله جزئی بوده‌است..سوابق دهمین مبارزات او حاکی از درگیری بسیار شدید است. در سی و پنجمین سال سلطنت تحوتموس، پادشاه میتانی ارتش بزرگی تشکیل داده و مصریان را در اطراف حلب درگیر کرده بود. طبق معمول هر پادشاه مصری، تحوتموس به یک پیروزی تمام عیار می‌بالید، اما این بیانیه به دلیل مقدار بسیار کمی غارت شده مشکوک است..سالنامه تحوتموس در کارناک نشان می‌دهد که او در مجموع تنها ۱۰ اسیر جنگی گرفت.. او ممکن است با میتانی‌ها تا بن‌بست جنگیده باشد، در عین حال با دریافت خراج و باج از هیتی بعد از این مبارزه، به نظر می‌رسد نتیجه این نبرد به نفع تحوتموس بود.
جزئیات دو لشکرکشی بعدی او مشخص نیست. فرض بر این است که یازدهمین لشکرکشی او در ۳۶ سالگی‌اش اتفاق افتاده‌است و تصور می‌شود دوازدهمین سال او در ۳۷ سالگی و سیزدهم لشکرکشی وی در سال ۳۸ سالگی‌اش در کارناک رخ داده‌است.. بخشی از فهرست دریافت خراج برای دوازدهمین لشکرکشی او دقیقاً قبل از شروع سیزدهمین لشکرکشی او باقی مانده‌است و محتویات ضبط شده، به ویژه بازی وحشی و مواد معدنی خاص با شناسایی نامشخص، ممکن است نشان دهد که این کار در استپ اطراف نوخشه رخ داده‌است، اما این فقط یک حدس و گمان است..
تحوتموس در سیزدهمین مبارزات خود برای یک کارزار بسیار جزئی به نوخاششه بازگشت. چهاردهمین مبارزات او که در طول سی و نهمین سال فعالیتش انجام شد، علیه شاسو بود. تعیین مکان این لشکرکشی غیرممکن است زیرا شاسوها عشایری بودند که می‌توانستند در هر جایی از لبنان تا اردن و ادوم زندگی کنند.. پس از این کارزار، اعدادی که کاتبان تحوتموس به مبارزات او داده بودند، همگی در ابهام قرار می‌گیرند. , بنابراین آنها فقط می‌توانند در تاریخ حساب شوند. در سال چهلم خود، خراج و باج از قدرت‌های خارجی جمع‌آوری شد، اما معلوم نیست که اگر این یک لشکرکشی در نظر گرفته شود (به عنوان مثال اگر شاه با آن رفت یا اگر آن را توسط یک مقام رهبری می‌شد)..فقط لیست دریافت خراج از لشکرکشی بعدی تحوتموس باقی مانده‌است، . و هیچ چیز ممکن است در مورد آن به جز آن که احتمالاً حمله دیگری به مرزهای اطراف Niy نتیجه گرفت.. آخرین مبارزات آسیایی او بهتر مستند شده‌است. مدتی قبل از ۴۲ سالگی تحوتموس، ظاهراً میتانی شروع به گسترش شورش در میان تمام شهرهای بزرگ سوریه کرد. تحوتموس نیروهای نظامی خود را از طریق زمین تا جاده ساحلی و به پایین شورش در آرکا ساده ("Arkantu" در وقایع تحوتموس) و در Tunip نقل مکان کرد. پس از گرفتن Tunip، توجه خود را به کادش معطوف کرد. او در آنجا درگیر شد و سه پادگان میتانیان را نابود و در پیروزی به مصر بازگشت.. پیروزی او در این لشکرکشی نهایی نه کامل بود و نه دائمی، زیرا او کادش را نگرفت. و تونیپ نمی‌توانست برای مدت طولانی با او همسو بماند، البته نه بیش از مرگ خودش.. با این حال، این پیروزی باید تأثیر زیادی داشته باشد، زیرا لیست‌های دریافت خراج بعدی شامل آدانا، یک شهر کیلیکیایی است.
آخرین مبارزات تحوتموس در پنجاهمین سال سلطنت وی بود. او به نوبیا حمله کرد، اما فقط تا چهارمین آبشار رود نیل پیش رفت. اگرچه تاکنون هیچ پادشاهی از مصر با ارتش نفوذ نکرده بود، اما مبارزات قبلی پادشاهان فرهنگ مصر را تا آن زمان گسترش داده بود و اولین سند مصری که در کوه بارکال یافت شد مربوط به سه سال «قبل» از مبارزات تحوتموس سوم است.
آمنهوتپ دوم (پادشاهی ۱۴۲۷–۱۴۰۱ یا ۱۴۲۷–۱۳۹۷ پیش از میلاد) هفتمین فرعون از دودمان هجدهم مصر باستان بود.
او پادشاهی پهناوری را از پدرش توتمس سوم به ارث برد و آن را نگاه داشت. او چند لشکرکشی کوچک به سوریه داشت. روی‌هم‌رفته او کمتر از پدرش جنگید. او به دشمنی میان مصر و میتانی-دولتی که سرگرم پیشروی در سوریه بود- پایان داد. نام همسران وی در تاریخ ثبت نشده‌است. او نیز مانند پدرش فرعون جنگجویی بود و با شدت به سرکوبی قیام حاکمان سوریه پرداخت و هفت تن از آنان را به مصر آورد و ۶ تن از آن‌ها را مقابل مجسمهٔ خدای آمون قربانی کرد.
مومیایی وی در مارس ۱۹۸۹ به دست ویکتور لوره باستانشناس فرانسوی در دره پادشاهان یافته شد. آمنهوتپ دوم در پی بیماری سرطان مغز در گذشت.
راین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
رهبر جمهوری اسلامی ایران رئیس کشور و بالاترین مقام رسمی و قدرتمندترین فرد در عرصه سیاسی جمهوری اسلامی ایران است. نقدهای بسیاری به این مقام وارد شده و بسیاری او را دیکتاتور محسوب می‌کنند.
سید روح‌الله خمینی رهبر انقلاب اسلامی، نخستین رهبر جمهوری اسلامی ایران بود و پس از او هم‌اکنون سید علی خامنه‌ای این سمت را بر عهده دارد. خامنه ای طبق اصول ۱۰۷ و ۱۱۰ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، به عنوان «رهبر»، قدرتمندترین مقام سیاسی در جمهوری اسلامی ایران است. در جایگاه و مقام رهبری وی رئیس کشور ایران و فرمانده کل نیروهای مسلح است و می‌تواند با صدور احکام و تصمیمات نهایی در بسیاری از زمینه‌ها مانند اقتصاد، محیط زیست، سیاست خارجی و برنامه‌ریزی ملی در امور کشور دخالت کند. به گفته کریم سجادپور، سید علی خامنه‌ای کنترل مستقیم یا غیرمستقیم بر قوه‌های مجریه، مقننه و قضایی و دولت و همچنین ارتش و رسانه‌ها دارد. در ادامه اعمال قوه مجریه جز در اموری که در قانون اصل ۶۰ مستقیماً بر عهده رهبری گذارده شده، از طریق رئیس‌جمهور و وزراء است. کلیه نامزدهای مجلس خبرگان رهبری، و ریاست جمهوری و مجلس شورای اسلامی (پارلمان) توسط شورای نگهبان تأیید می‌شوند، که اعضای آنها مستقیم یا غیرمستقیم توسط رهبر جمهوری اسلامی انتخاب می‌شوند.https://www.theguardian.com/world/2015/dec/14/rafsanjani-breaks-taboo-over-selection-of-irans-next-supreme-leader همچنین مواردی وجود داشته‌است که شورای نگهبان پس از دستور توسط خامنه‌ای ممنوعیت خود در مورد افراد خاص را لغو کرد.
رهبر با رأی دوسِوم (۲/۳) نمایندگان مجلس خبرگان رهبری به‌مدت نامحدود برگزیده می‌شود؛ اما بر اساس اصل ۱۱۱ این قانون، درصورتی‌که رهبر از انجام وظایف خود ناتوان شود یا یکی از ویژگی‌های رهبری را از دست دهد، مجلس خبرگان رهبری می‌تواند وی را از مقامش برکنار یا خلع بکند.
همزمان با درگذشت روح‌الله خمینی، قانون اساسی در سال ۶۸ بازنگری شد و شرط مرجعیت از شرایط ولی فقیه حذف، عبارت مطلقه اضافه و اختیارات ولایت فقیه گسترده‌تر شد (اصل ۵۷ و ۱۱۰ قانون اساسی). از این رو در اصل ۵ قانون اساسی سال ۶۸ آمده‌است:
و در اصل ۵۷ نیز:
رهبر که ولایت مطلق دارد، سیاست‌های کلیِ نظام و نظارت بر حسن اجرای آن را بر عهده دارد و از جمله وظیفه‌های او گماشتن برخی سمت‌های اساسی کشور است.
رهبری در نظام جمهوری اسلامی ایران از جایگاه ویژه‌ای برخوردار است؛ به همین دلیل قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران شرایط خاصی را که خاستگاه آن متون فقهی است، برای رهبر معین کرده که برای هیچ‌کدام از مسئولان دیگر ذکر نکرده‌است. در قانون اساسی اصول پنجم و صد و نهم مرتبط با شرایط و صفات رهبری است. براساس اصل پنجم «در زمان غیبت ولی‌عصر در جمهوری اسلامی ایران ولایت امر و امامت امت بر عهده فقیه عادل و باتقوا، آگاه به زمان، شجاع، مدیر و مدبر» است. اصل صد و نه قانون اساسی نیز شرایط رهبر را در سه بند به شرح زیر عنوان می‌کند:
همچنین طبق این اصل چنانچه تعداد افرادی که همه شرایط یاد شده را دارند از یک نفر بیشتر باشد، «شخصی که دارای بینش فقهی و سیاسی قوی‌تر باشد مقدم است.»
اصل سابق:
شرایط و صفات رهبر یا اعضای شورای رهبری:
قانون اساسی ایران، داشتن تابعیت ایرانی را برای رهبر ذکر نکرده‌است.https://iranwire.com/fa/features/35276/
اصل ۱۱۰ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران:
رهبر می‌تواند بعضی از وظایف و اختیارات خود را به شخص دیگری تفویض کند.
اصل سابق وظایف و اختیارات رهبری:
صلاحیت‌های رهبری بر سه گونه است:
در ایران برای انتخاب رهبر، یک نماینده از هر استان برای عضویت در مجلس خبرگان رهبری توسط مردم انتخاب می‌شود (در استان‌های با بیش از یک میلیون نفر جمعیت، به ازای هر ۵۰۰ هزار نفر یک نماینده افزوده می‌شود). جمع نمایندگان منتخب استان‌ها، مجلس خبرگان رهبری را تشکیل می‌دهند که با توجه به ویژگی‌ها و شرایطی که در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران برای رهبر مشخص شده، فردی را که از منظر فقاهت و رهبری دینی و نیز زعامت و رهبری سیاسی دارای آن شرایط باشد، به عنوان ولی فقیه انتخاب می‌نمایند. اعضای خبرگان در ایران برای مدت هشت سال انتخاب می‌شوند و علاوه بر تعیین رهبر، وظیفه نظارت بر کارها و شرایط او را نیز بر عهده دارند.
اصل ۱۰۷ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران:
«رهبر کبیر انقلاب جهانی اسلام و بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران حضرت آیت‌الله العظمی امام خمینی «قدس سره الشریف» که از طرف اکثریت قاطع مردم به مرجعیت و رهبری شناخته و پذیرفته شدند، تعیین رهبر به‌عهده خبرگان منتخب مردم است. خبرگان رهبری دربارهٔ همه فقها واجد شرایط مذکور در اصول پنجم و یکصد و نهم بررسی و مشورت می‌کنند هر گاه یکی از آنان را اعلم به احکام و موضوعات فقهی یا مسایل سیاسی و اجتماعی یا دارای مقبولیت عامه یا واجد برجستگی خاص در یکی از صفات مذکور در اصل یکصد و نهم تشخیص دهند او را به رهبری انتخاب می‌کنند و در غیر این صورت یکی از آنان را به عنوان رهبر انتخاب و معرفی می‌نمایند. رهبر منتخب خبرگان، ولایت امر و همه مسئولیت‌های ناشی از آن را برعهده خواهد داشت. رهبر در برابر قوانین با سایر افراد کشور مساوی است.»
در اصل ۱۰۷ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران آمده‌بود:
«هر گاه یکی از فقهای واجد شرایط مذکور در اصل پنجم این قانون از طرف اکثریت قاطع مردم به مرجعیت و رهبری شناخته و پذیرفته شده باشد، همانگونه که در مورد مرجع عالیقدر تقلید و رهبر انقلاب آیت‌الله العظمی امام خمینی چنین شده‌است، این رهبر، ولایت امر و همه مسئولیتهای ناشی از آن را بر عهده دارد، در غیر این صورت خبرگان منتخب مردم دربارهٔ همه کسانی که صلاحیت مرجعیت و رهبری دارند بررسی و مشورت می‌کنند، هر گاه یک مرجع را دارای برجستگی خاص برای رهبری بیابند او را به عنوان رهبر به مردم معرفی می‌نمایند، وگرنه سه یا پنج مرجع واجد شرایط رهبری را به عنوان اعضاءی شورای رهبری تعیین و به مردم معرفی می‌کنند.»
اصل ۱۱۱ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران:
«هر گاه رهبر از انجام وظایف قانونی خود ناتوان شود. یا فاقد یکی از شرایط مذکور در اصول پنجم و یکصد و نهم گردد، یا معلوم شود از آغاز فاقد بعضی از شرایط بوده‌است، از مقام خود بر کنار خواهد شد. تشخیص این امر به عهده خبرگان مذکور در اصل یکصد و هشتم است. در صورت فوت یا کناره‌گیری یا عزل رهبر، خبرگان موظفند، در اسرع وقت نسبت به تعیین و معرفی رهبر جدید اقدام نمایند. تا هنگام معرفی رهبر، شورایی مرکب از رئیس‌جمهور، رئیس قوهٔ قضائیه و یکی از فقهای شورای نگهبان انتخاب مجمع تشخیص مصلحت نظام، همه وظایف رهبری را به‌طور موقت به عهده می‌گیرد و چنانچه در این مدت یکی از آنان به هر دلیل نتواند انجام وظیفه نماید، فرد درگیر به انتخاب مجمع، با حفظ اکثریت فقها، در شورا به جای وی منصوب می‌گردد. این شورا در خصوص وظایف بندهای ۱ و ۳ و ۵ و ۱۰ و قسمت‌های (د) و (ه) و (و) بند ۶ اصل یکصد و دهم، پس از تصویب سه چهارم اعضاء مجمع تشخیص مصلحت نظام اقدام می‌کند. هر گاه رهبر بر اثر بیماری یا حداکثر دیگری موقتاً از انجام وظایف رهبری ناتوان شود، در این مدت شورای مذکور در این اصل وظایف او را عهده‌دار خواهد بود.»
«هر گاه رهبر یا یکی از اعضای شورای رهبر یا یکی از اعضای شورای رهبری از انجام وظایف قانونی رهبری ناتوان شود یا فاقد یکی از شرایط مذکور در اصل یکصد و نهم گردد از مقام خود بر کنار خواهد شد. تشخیص این امر به عهده خبرگان مذکور در اصل یکصد و هشتم است.
مقررات تشکیل خبرگان برای رسیدگی و عمل به این اصل در اولین اجلاسیه خبرگان تعیین می‌شود.»
در اصل ۱۱۱ قانون اساسی آمده‌است که «در صورت فوت یا کناره‌گیری یا عزل رهبر، مجلس خبرگان موظفند در اسرع وقت، نسبت به تعیین و معرفی رهبر جدید اقدام نمایند. تا هنگام معرفی رهبر، شورایی مرکب از رئیس‌جمهور، رئیس قوهٔ قضائیه و یکی از فقهای شورای نگهبان به انتخاب مجمع تشخیص مصلحت نظام، همه وظایف رهبری را به‌طور موقت به عهده می‌گیرد.»
اصل ۱۱۱، البته شورایی که تا هنگام انتخاب جانشین رهبری وظایف او را به عهده می‌گیرد را، «موقت» می‌داند و «شورای رهبری» نمی‌نامد. اما در این اصل، نکته‌ای وجود دارد که کمتر مورد توجه قرار گرفته و آن، ذکر نشدن «سقف زمانی» برای مسئولیت چنین شورایی است.
مطابق این اصل، اعضای مجلس خبرگان باید در «اسرع وقت» رهبر جدید را تعیین کنند، اما تعریف نشده که این اعضا، حداکثر چقدر برای این انتخاب مهلت دارند و اگر تا چه مدتی بر روی فردی به نتیجه نرسیدند چه خواهد شد. در حقیقت با توجه به اینکه جانشین رهبر، باید حداقل رای دوسوم از حاضران در مجلس خبرگان را داشته باشد، در صورتی که هیچ کاندیدایی این میزان رای را به دست نیاورد، به لحاظ تئوریک شورای سه نفره ذکر شده در اصل ۱۱۱ می‌تواند به‌طور نامحدود به ایفای وظایف رهبری بپردازد.
در صورتی که اعضای مجلس خبرگان، در درازمدت نتوانند بر روی کاندیدایی مشخص به توافق برسند، این شورای سه نفره حتی در شرایطی خاص، قادر است با انجام همه‌پرسی برای بازنگری در اصول قانون اساسی – از جمله اصول مرتبط با رهبری – نیز موافقت کند. شورای سه نفره، البته اختیار انجام تعداد کمی از وظایف رهبری و از جمله صدور فرمان همه‌پرسی را ندارد، اما می‌تواند در صورت تمایل، «پس از تصویب سه چهارم اعضای مجمع تشخیص مصلحت نظام» به انجام این وظایف هم بپردازد.
به عبارت دیگر، اشارات رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام به بازبودن راه قانونی تشکیل شورای رهبری، در شرایطی انجام شده که از نظر تئوریک این امکان وجود دارد که در فرایند تعیین رهبر آینده، شورایی سه نفره جایگزین او شود و حتی با زمینه‌سازی تغییر قانون اساسی، به احیای صریح «شورای رهبری» بپردازد.آیا تشکیل شورای رهبری بعد از آیت‌الله خامنه‌ای غیرممکن است؟ بی‌بی‌سی فارسی
نخستین رهبر یا ولی فقیه ایران بعد از انقلاب ایران در سال ۱۳۵۷ (۱۹۷۹ میلادی) سید روح‌الله خمینی بود. وی رهبر انقلاب ایران در سال ۱۳۵۷ نام گرفت و اولین مجلس خبرگان رهبری در سال ۱۳۶۴ حسین‌علی منتظری را به‌عنوان قائم مقام رهبری برگزید. اما اختلافات شدید او با خمینی موجب شد تا وی در فروردین ۱۳۶۸ از این مقام برکنار شود.
پس از درگذشت سید روح‌الله خمینی، در جلسه مجلس خبرگان رهبری، سید علی خامنه‌ای به رهبری انتخاب گردید. به گفته هاشمی رفسنجانی مهم‌ترین موافق رهبری جمعی در این مجلس خود خامنه‌ای بود و حتی اعلام کرده بود که چون ولایت فرد را قبول ندارم، کاندیدای رهبری نمی‌شوم. اما در مرحله اول رأی‌گیری بیش از بیست نفر به شورای رهبری رأی دادند و ۴۵ نفر با رهبری فرد موافق بودند.اظهارات هاشمی رفسنجانی دربارهٔ شورای رهبری ابتکار نیوز، آذر ۱۳۸۵ سپس برای انتخاب رهبر بین خامنه‌ای و سید محمدرضا گلپایگانی که اعضای جامعه مدرسین حوزه علمیه قم او را پیشنهاد می‌کردند، رأی‌گیری شد.به مناسبت گشایش نخستین مجلس خبرگان رهبری مستقل‌ترین نهاد نظام روزنامه همشهری، ۲۵ تیر ۱۳۸۴ خامنه‌ای ۶۸ رأی، گلپایگانی ۱۳ رأی آورد و حدود ۱۳ نفر هم رأی ندادند. نقل قول هاشمی از روح‌الله خمینی که توانایی سید علی خامنه‌ای را برای رهبری تأیید کرده بود، نقش مهمی در اعتماد خبرگان به سید علی خامنه‌ای داشت.روایت هاشمی رفسنجانی از آخرین روزهای حیات امام پارسینه
مسئله مهم در این انتخاب شرط مرجعیت بود؛ چراکه سید علی خامنه‌ای مرجع تقلید نبود. طبق اولین قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران رهبر باید مرجع تقلید می‌بود و «شورای بازنگری قانون اساسی» هنوز کار بازنگری در قانون اساسی جمهوری اسلامی را به پایان نرسانده بود؛ و عملاً در این انتخاب قانون اساسی و شرایط رهبری در نظر گرفته نشد.
اگرچه هیچ گزارش رسمی و اظهار نظری از سوی خبرگان رهبری —که تعیین‌کنندگان قانونی رهبر هستند— در این باره منتشر نشده‌است، اما تحلیلگران برخی رسانه‌ها گمانه‌زنی‌هایی گوناگون و متفاوت دربارهٔ جانشین سیدعلی خامنه‌ای ارائه داده‌اند.
استفانو بننی (متولد ۱۹۴۷ در بولونیا) نویسنده، شاعر و روزنامه‌نگار ایتالیایی است.
استفانو بننی نوشتن را با روزنامه‌نگاری آغاز کرد. اولین مطالبش در روزنامه ایل مانیفستو و مجله پانوراما به چاپ رسید.
وی اولین کتاب خود، کافه ورزش، را در ۱۹۷۶ به انتشار رساند.
نثر ساده و روان، حضور پررنگ راوی، دغدغه‌های هستی‌شناسانه در کنار نوعی داستان‌گویی مینیمالیستی، و طنز و شیطنت‌های زبانی را می‌توان بخشی از ویژگی‌های مشترک آثار داستانی ایتالیا دانست و همه این‌ها به نحوی در آثار استفانو بنی نیز به چشم می‌خورد. بنی که در ایران بیش از همه با کافه زیر دریا شناخته شده‌است به فرم، روایت در روایت، ساخت‌های تجربی و تأکید بر عمل روایت اهمیت می‌دهد و از این‌رو می‌توان سبک او را تجلی ویژگی‌های شاخص ادبیات ایتالیایی دانست.
کافه زیر دریا (Il bar sotto il mare) اولین اثر ترجمه شده استفانو بننی به فارسی است.
این کتاب شامل داستان‌هایی متفاوت و در سبکهای مختلف و آمیخته با طنزی نادر و خاص است.
مترجم آن به فارسی، رضا قیصریه و ناشر آن انتشارات کتاب خورشید است.
نثر ساده و روان، حضور پررنگ راوی، دغدغه‌های هستی‌شناسانه در کنار نوعی داستان‌گویی مینیمالیستی، و طنز و شیطنت‌های زبانی را می‌توان بخشی از ویژگی‌های مشترک آثار داستانی ایتالیا دانست و همه این‌ها به نحوی در آثار استفانو بنی از جمله «کافه زیر دریا» نیز به چشم می‌خورد. بنی در این کتاب به فرم، روایت در روایت، ساخت‌های تجربی و تاکید بر عمل روایت اهمیت می‌دهد و از این رو می‌توان این کتاب او را تجلی ویژگی‌های شاخص ادبیات ایتالیایی دانست.
نینا جمشیدنژاد: مجله هفت سنگ
اورِگِن یکی از ایالت‌های غرب آمریکا است که در کناره اقیانوس آرام واقع شده‌است. در شمال با ایالت واشینگتن، در جنوب با ایالت‌های کالیفرنیا و نوادا و در شرق با ایالت آیداهو هم‌مرز است. پایتخت آن سیلم و شهرهای مهم آن پورتلند و یوجین هستند.
مساحت آن ۲۵۵٬۰۲۶ کیلومتر مربع و در سال ۲۰۱۴ جمعیت آن ۳٬۹۷۰٬۲۳۹ نفر بوده‌است.