moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
شغل وپیشهٔ مردم این روستا ماهی گیری است، و تعداد محدودی نیز از مردم روستا در کارهای دولتی اشتغال دارند.
گِرِیمون ، یک شخصیت خیالی از انیمه و مانگایِ دیجیمون است. او تبدیل بعدی آگومون است.
گریمون نوعی دیجیمون است در داستان انیمه ژاپنی دیجی مون گریمون یکی از دیجی مون های قوی یا همان برجسته است که قبل از اینکه دیگر دوستان تای دیجی مون داشته باشند تای دیجیمون داشت نشان گریمون شجاعت است
گِرِیمون شریک دیجیمونی تایچی یاگامی (تای کامیا) و تکامل یافته از آگومون است. او نخستین بار در نبرد با شلمون توانست از سطح بچه به این سطح، یعنی بزرگسال(champion) برسد.
گریمون اولین دیجیمونی بود که توانست به سطح بعدی خود یعنی متال گریمون که در سطح عالی(perfect) است، پیشرفت کند. متال گریمون توانست اتیمون را شکست دهد و در قسمت‌های بعدی متال‌گریمون در جنگ با ونوم وامدمون با کمک تیرهای معجزه‌آسا انجمون وانجومون به سطح نهایی(ultimate) خود، یعنی وارگریمون پیشرفت می‌کند. گریمون یک بار به علّت خودخواهی‌های تایچی به اسکال گریمون ابرپیشرفت تاریک کرد.
در سری دوم دیجیمون (ماجراجویی دیجیمون۰۲)، آگومون نمی‌تواند به گریمون پیشرفت کند چون انسانی با نام مبدل دیجیمون کایزر دارای دیجیوایس تاریک است و در منطقه‌هایی از دنیای دیجیتال برج تاریک می‌سازد و از آن برج‌های تاریک به عنوان دکلی‌برای پخش کردن قدرت تاریکش استفاده می‌کند و به همین دلیل آگومون و بقیه دیجیمون‌ها نمی‌توانند معمولی پیشرفت کنند ولی بچه‌ها این موضوع را فهمیدند و شروع به نابودی برج‌ها کردند و هر وقت که برج هارا نابود می‌کردند می‌توانستند پیشرفت کنند و در این موقع آگومون دوباره به گریمون پیشرفت کرد.
درسری هشتم دیجیمون (ماجراجویی دیجیمون ترای) دروازه دنیای دیجیتال یکساله که بسته شده و ناگهانی کواگامون به وسیله خمیدگی (اعواج) وارد دنیای انسان‌ها می‌سود و خرابی‌های بسیاری به بار می‌آورد، تایچی به دنبال کواگامون می‌رود ولی کواگامون دوچرخ او را نابود می‌کند و وقتی که می‌خواهد به تایچی حمله کند دیجیوایس (digivice) او واکنش نشان می‌دهد و آگومون به دنیای واقعی منتقل می‌شود و با تایچی ملاقات می‌کند ولی نمی‌تواند بدون پیشرفت کردن کواگامون را شکست دهد. او به گریمون پیشرفت میکنه و به صورت اتفاقی به وسیله اعواج (خمیدگی) وارد دنیای دیجیتال می‌شود و دوباره به دنیای واقعی برمیگردد ولی وقتی که برمیگردد او در یک فرودگاه به نام هاندا است و از تایچی خیلی دور است.
گریمون در حال جنگ با کواگامون است و معلم تایچی او را به محل مبارزه می‌برد وای وقتی تایچی می‌آید گریمون خسته بر زمین افتاده و تایچی پیش گریمون می‌رود وای کواگامون به او حمله می‌کند و در همین حین گریمون با تمام انرژی که براش موند سنگر تایچی میشه تا از اون مراقبت کنه و کمی بعد بقیه بچه‌ها و دیجیمون هاشون به اونجا می‌رسند به جز میمی و جو. تایچی و گریمون آنقدر قوی شدند که برای پیشرفت جوگرس با یاماتو و دیجیمونش نیاز نیست دیجیمون‌های اونا به سطح نهایی برسند و می‌توانند در سطح بزرگسال این کار را انجام دهند، ولی شراکت تایچی و گریمون درسن ۲۲ سالگی تایچی به پایان می‌رسد، آگومون محو مشود و دیجیوایس او سیاه می‌شود و از کار می‌افتد.
مجتبی مینُویِ طهرانی (۱۹ بهمن ۱۲۸۱، تهران – ۷ بهمن ۱۳۵۵، تهران) ادیب، نویسنده، مصحح، مورخ و مترجم اهل ایران بود.
مجتبی مینوی در ۱۹ بهمن ماه ۱۲۸۱ برابر با ۹ فوریهٔ ۱۹۰۳ در تهران متولد شد و دوران کودکی او در سامره گذشت. پدرش شیخ عیسی شریعت‌مداری طلبهٔ فاضلی بود که در سامره نزد میرزا محمدتقی شیرازی تحصیل می‌کرد و مجتبی نیز تحصیلات مقدّماتی خود را در این شهر انجام داد. در سال ۱۲۹۰ به همراه خانواده به ایران بازگشت و به ادامهٔ تحصیل در مدارس امانت و افتخاریه پرداخت. تحصیلات متوسطه را در دارالفنون گذراند و با برخی شخصیت‌های ادبی آینده، نظیر صادق هدایت هم‌درس بود. در سال ۱۲۹۸ در پی انتصاب پدر به ریاست عدلیه رشت به همراه خانواده به رشت عزیمت کرد. از سال ۱۲۹۹ به تحصیل در دارالمعلمین پرداخت. در سال ۱۳۰۲ در پی اشتغال پدر در مجلس شورای ملی به تهران بازگشت. از همان سال در مجلس شورای ملی به عنوان تُندنویس به مدّت دو سال مشغول کار بود. در همین دوره آموزش زبان پهلوی را نزد پروفسور هرتسفلد آلمانی آغاز کرد.«پژوهشگر ستیهنده»، گفتگو با مجتبی مینوی، "کتاب امروز"، پاییز ۱۳۵۲
مجتبی مینُوی طی سال‌های بعد با محمدعلی فروغی و سید حسن تقی‌زاده آشنایی یافت.ایرج افشار پیشرفت‌های بعدی او را مرهون حمایت تقی‌زاده دانسته‌است: "پانزده گفتار دربارهٔ مجتبی مینوی"، ص ۱۸۳–۱۸۶
در سال ۱۳۰۷ به‌عنوان معاون دفتر سرپرستی محصلین در سفارت ایران در فرانسه به آن کشور اعزام شد، ولی پس از چند ماه در پی بروز اختلاف با رئیس دفتر مذکور به ایران بازگشت. در همان سال به ریاست کتابخانه معارف منصوب شد که بعداً به کتابخانه ملی تغییر نام یافت. در همین دوره با محمد قزوینی آشنایی یافت و روش نقد تحقیقی متون را نزد وی فراگرفت. در سال ۱۳۰۸ برای اشتغال در دفتر سرپرستی محصلین در سفارت ایران در لندن به انگلستان رفت. طی سال‌های بعد به تکمیل آموزش زبان‌های انگلیسی و فرانسوی پرداخت، و طی دوره اقامت چندساله در اروپا با تعدادی از خاورشناسان بنام اروپایی آشنایی یافت. در سال ۱۳۱۲ به ایران بازگشت و در تهیه و چاپ دورهٔ "شاهنامه" توسط کتاب‌فروشی بروخیم شرکت کرد و همچنین با محمدعلی فروغی در تهیه خلاصهٔ "شاهنامه" همکاری داشت. در سال ۱۳۱۳ در کنگره بین‌المللی هزاره فردوسی در تهران حضور داشت و با بسیاری از خاورشناسان اروپایی که به ایران آمده بودند آشنا شد. در همان سال مجدداً به انگلستان عزیمت کرد و طی پانزده سال پس از آن، بیشتر در انگلستان اقامت داشت. در دوران اقامتش در آن کشور با تعدادی از خاورشناسان سرشناس چون ولادیمیر مینورسکی، دنیسن راس، هارولد بیلی و والتر هنینگ مراوده داشت. همچنین او در اسفند سال ۱۳۱۹ پس از مدت کوتاهی که از تأسیس بخش فارسی بی‌بی‌سی توسط حسن موقر بالیوزی می‌گذشت، همکاری خود را با این رادیو آغار کرد. او پس از بالیوزی دومین شخصی بود که در بخش فارسی بی‌بی‌سی مشغول به کار گردید.
در ایام اوج گرفتن نهضت ملی شدن نفت در سال ۱۳۲۸ او همکاری خود با رادیو بی‌بی‌سی را قطع نمود و در پی دعوت به کار از سوی دانشگاه تهران به ایران بازگشت و به تدریس در دانشکده ادبیات پرداخت. از سال ۱۳۳۱ مدتی ریاست تعلیمات عالیه وزارت فرهنگ را داشت. از سال ۱۳۲۹ از طرف دانشگاه تهران مأموریت یافت که طی سفرهایی به کشور ترکیه، ضمن جستجو در کتابخانه‌های آن کشور و بررسی کتب خطی فارسی و عربی و ترکی به عکس‌برداری و تهیه میکروفیلم از تعدادی از کتب خطی بپردازد. گزارشی از نتایج علمی این سفرها را در مقالاتی با عنوان «از خزائن ترکیه» در "مجله دانشکده ادبیات تهران" در سه شماره متوالی در سال ۱۳۳۵ منتشر کرد. طی همین دوران موفق به تهیه میکروفیلم از بیش از هزار نسخهٔ خطی شد که در کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران نگهداری می‌شود. از سال ۱۳۳۶ به مدت ۴ سال به سمت رایزن فرهنگی ایران در ترکیه منصوب شد. در همان سال در کنگره بین‌المللی خاورشناسان در استانبول حضور یافت. وی هم‌چنین در شورای عالی دانشگاه‌ها، شورای عالی سازمان اسناد ملی و بخش اعضای پیوستهٔ فرهنگستان ادب و هنر ایران (از سال ۱۳۵۲) عضویت داشت و در بنیاد فرهنگ ایران نیز با عنوان مشاور، عضو بود. در سال ۱۳۴۸ از دانشگاه تهران بازنشسته شددر زمان ریاست دکتر فضل‌الله رضا: «پژوهشگر ستیهنده»، گفتگو با مجتبی مینوی، "کتاب امروز"، پاییز ۱۳۵۲ و در همان سال سرپرستی علمی بنیاد شاهنامه فردوسی را به‌عهده گرفت و تا پایان عمر به این کار ادامه داد.
مجتبی مینوی در طول مدت زندگانی خود در ده‌ها کنگره و انجمن علمی و ادبی جهان شرکت کرد و مقاله‌هایی ارائه داد. معروف‌ترین این کنگره‌ها عبارت‌اند از: کنگرهٔ بین‌المللی هزاره فردوسی، تهران ۱۳۱۳، سمینار بررسی فرهنگ اسلامی، پرینستون (۱۳۳۲)، سمینار تمدن غرب از نظر مشرق‌زمین در ونیز (۱۳۳۵)، سمینار مورخان خاورمیانه در لندن (۱۳۳۸)، کنگره بین‌المللی هنر و معماری ایران در نیویورک (۱۳۳۹)، کنگره بین‌المللی خاورشناسان در استانبول (۱۳۳۰)، کنگره بین‌المللی خاورشناسان در مونیخ (۱۳۳۶)، کنگره بین‌المللی خاورشناسان در مسکو (۱۳۳۹)، کنگره بین‌المللی ایران‌شناسان در آن آربر (۱۳۴۶)، کنگره بین‌المللی خاورشناسان در پاریس (۱۳۵۲).
مجتبی مینوی در روز چهارشنبه ۷ بهمن ۱۳۵۵ برابر با ۲۶ ژانویه ۱۹۷۷ در سن سالگی در تهران درگذشت و در بهشت زهرای تهران آرامگاه مشاهیر (شماره ۹۵۳) به خاک سپرده شد.
او نخستین کسی است که در این آرامگاه به خاک سپرده شده‌است.
از همسر اول خویش، الن بدهم (Ellen Badham) که اهل انگلستان بود، صاحب دو فرزند به نام‌های رامین و ماکان و از همسر دومش شهربانو پرتوی نیز صاحب یک دختر به نام نیلوفر شد.
از مجتبی مینوی کتاب‌های متعددی منتشر شده‌است که مهم‌ترین آن‌ها عبارت‌اند از:
کتابخانه مینوی از جمله بخش‌های وابسته به پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی است که وقف مجتبی مینوی است و در خیابان شریعتی قرار دارد. خانوادهٔ مینوی در سال ۱۳۵۶ این مجموعهٔ کم‌نظیر و بسیار غنی را به ملت ایران هدیه کرد. ابتدا، کتاب‌ها به مالکیت بنیاد شاهنامهٔ فردوسی درآمد و سپس با ادغام بنیاد مزبور در مؤسسه مطالعات و تحقیقات فرهنگی (پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی کنونی)، کتابخانه تابع مؤسسهٔ مزبور شد و در سال ۱۳۶۲ رسماً بازگشایی و پذیرای محققان و دانش پژوهان شد. این کتابخانه، در حال حاضر به صورت واحدی از مدیریت کتابخانه‌های پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی اداره می‌شود. مجموعهٔ کتابخانه شامل تقریباً ۲۰۰۰۰ جلد کتاب به زبان‌های فارسی، عربی، اردو، انگلیسی، فرانسه، ایتالیایی، روسی و . . است. این کتابخانه همچنین دارای نسخه‌های خطی و عکسی در زمینه‌های ایران‌شناسی، اسلام‌شناسی، تاریخ، ادبیات و جغرافیا است. در بسیاری موارد، یادداشت‌های خطی مینوی نیز در حاشیهٔ کتاب‌ها ثبت شده‌است که بر ارزش و اهمیت کتاب‌ها می‌افزاید.
قدفع روستای ساحلی کوچکی در نوار ساحلی کرانهٔ دریای عمان از توابع امارت فجیره از امارات هفتگانه دولت امارات متحده عربی. روستای قدفع در ۱۸ کیلومتری شمال شهر فجیره واقع شده‌است. مساحت روستا در حدود ۲۰ کیلومتر مربع می‌باشد که بیشتر زمینهایش حاصل‌خیز است به‌طوری‌که باغ‌های گوناگونی درختان مرکبات و میوه‌های مختلف به وفرت در روستا یافت می‌شود.
از شمال کوه حجر، از جنوب راه ارتباطی، از غرب روستای جدید، و از سمت مشرف در دریای عمان محدود می‌گردد.
جمعیت روستا در حدود ۹۹ نفر (۴۰ خانوار) می‌باشند که از اهل سنت و مالکی مذهب هستند.
شغل وپیشهٔ مردم این روستا ماهی گیری
و کشاورزی و تجارت است. همچنین گروهی از مردم روستا نیز صناعت کشتی سازی پیشه گرفته‌اند.
در این روستای شبه کوهستانی اماکن تاریخی و گردشگری متعددی وجود دارد که عبارت‌اند از:
برج آب در گذشته نیاز به آب مصرفی با ساختن آب‌انبارهای بزرگ تأمین می‌شد. این آب‌انبارها که عمل نگهداری را انجام می‌دادند همانند یک مخزن بزرگ برای آب عمل می‌کردند. همچنین با ساختن آب راهه‌های خاصی، آب ریزشی از باران را به سمت آب‌انبارها هدایت می‌کردند تا آب برای مواقع ضروری ذخیره شده‌باشد.
اما امروزه برج‌های آب جای آب‌انبارهای گذشته را گرفته‌است .
برج‌های آب همانند آب‌انبارها آب را در خود ذخیره می‌کند. حجم بعضی از مخزنهای برجهای آب به ۲۰٫۰۰۰ گالون می‌رسد . یعنی حجمی معادل آب چندین استخر.
مقدار مصرف آب در طول شبانه روز متغیر است. یعنی در زمانی (معمولاً صبح) مصرف آب زیاد و در زمان دیگری کم می‌شود . وقتی که مصرف آب زیاد می‌شود، ممکن است مرکزی که آب را به داخل خانه‌ها پمپ می‌کند، نتواند مقدار آب لازم برای تأمین نیاز شهروندان را به دست آن‌ها برساند؛ با قرار دادن برج‌های آب در هر منطقه می‌توان این مشکل را حل کرد. بدین ترتیب که در زمان اوج مصرف آب، آب‌های ذخیره شده در مخازن برج‌های آب به کمک آب‌های لوله کشی آمده و با تخلیه کردن آن‌ها مقدار آب مورد نیاز تأمین می‌شود. لازم به ذکر است که یک برج آب می‌تواند تا ۲۰۰۰ گالون در دقیقه آب را وارد سیستم آب‌رسانی کند. برای مثال فرض کنید که یک ایستگاه آب‌رسانی می‌تواند ۵۰۰ گالون آب را در هر دقیقه وارد سیستم آب‌رسانی کند. در مواقع اوج مصرف که نیاز آب مصرفی به ۲۰۰۰ گالون در هر دقیقه می‌رسد، برج‌های آب با تخلیه کردن آب خود این کمبود را رفع می‌کنند و همینطور در مواقعی که مصرف آب به حداقل می‌رسد پمپ‌های ایستگاه آب‌رسانی می‌توانند با فرستادن آب به داخل مخازن برج‌های آب، آن‌ها را برای استفاده در مواقع ضروری ذخیره کنند.
برج‌های آب را با توجه به نیاز منطقه در اندازه و اشکال مختلف می‌سازند. برای مثال در ساختمان‌های پر جمعیت و برج‌ها مسکونی و تجاری، برج‌های آب کوچکی تعبیه می‌شود تا فقط پاسخگوی افراد ساکن ساختمان باشد. بدین ترتیب مقدار آب مصرفی در هر منطقه، اندازه مخازن برج‌های آب را تعیین می‌کند.
مرکز موسیقی بتهوون نام قدیمی‌ترین فروشگاه موسیقی در ایران است که از سال ۱۳۹۷ تحت عنوان خانه موزه بتهوون فعالیت می‌کند. این فروشگاه که در سال ۱۳۳۲ و با نام صفحه‌فروشی بتهوون به دست برادران چمن‌آرا در تهران افتتاح شده‌بود، یکبار در ۹ مهر ۱۳۸۶ به دلیل مشکلات مالی تعطیل شد. مرکز موسیقی بتهوون سال‌ها به‌عنوان مهم‌ترین مرکز توزیع محصولات فرهنگی مرتبط با موسیقی شناخته می‌شد.بابایی، سما. "مرگ بتهوون ۵۵ ساله"، هفته‌نامهٔ شهروند امروز، شمارهٔ ۲۰، ۲۲ مهر ۱۳۸۶، ص۱۱
این فروشگاه برای اولین بار در سال ۱۳۳۲ توسط برادران چمن‌آرا (کریم، عباس، احد، و محسن) در مغازهٔ کوچکی در خیابان منوچهری تهران افتتاح شد. ده سال بعد از افتتاح، این فروشگاه به مغازه‌ای بزرگ‌تر در خیابان ولی‌عصر کمی بالاتر از تقاطع خیابان انقلاب و ولی‌عصر منتقل شد. این فروشگاه در این محل به‌عنوان مرکزی فرهنگی برای همه علاقه‌مندان به انواع موسیقی تبدیل شد. برادران چمن‌آرا در سال‌های بعد شرکت تولید موسیقی آهنگ روز را نیز تأسیس کردند.
بنابر گفته‌های کریم چمن‌آرا، مشکلات فراوانی چون به آتش کشیده شدن ۱۰۰ هزار صفحه از آثار موسیقی سنتی و کلاسیک ایرانی در انباری در مهرآباد تهران در ۲۳ خرداد ۱۳۵۹ و تعطیل شدن فروشگاه در سال‌های ۱۳۶۶ و ۱۳۷۱ به دستور ادارهٔ اماکن باعث شد که کسب و کار این فروشگاه از رونق بیفتد به دلیل این رکود، در سال ۱۳۷۱ کریم چمن‌آرا با فروش مغازهٔ محل فروشگاه بتهوون، بدون بدهی و با خوشنامی مالی از عرصهٔ توزیع موسیقی کناره گرفت.چمن‌آرا، کریم. "دربارهٔ گزارش بتهوون ۵۵ ساله"، هفته‌نامهٔ شهروند امروز، شمارهٔ ۲۱، ۲۹ مهر ۱۳۸۶، صفحهٔ ۶.
چندین سال بعد، بابک چمن‌آرا (فرزند محسن چمن‌آرا و برادرزادهٔ کریم چمن‌آرا) تصمیم گرفت که مغازهٔ قرار گرفته در جنب محل سابق فروشگاه بتهوون را به مرکزی فرهنگی با نام «مرکز موسیقی بتهوون» تبدیل نماید. وی همچنین شرکت تولید موسیقی‌ای با نام آوا خورشید را در سال ۱۳۸۳ به ثبت رساند.
در سال ۱۳۸۳ گردانندگان مرکز موسیقی بتهوون مجبور به فروش ساختمان اصلی فروشگاه در خیابان ولی‌عصر شدند، تا بتوانند بدهی‌های مربوط به سرمایه‌گذاری‌های انجام‌شده در بخش تولید آلبوم در شرکت آوا خورشید را پرداخت نمایند. پس از این تاریخ، فروشگاه به محلی اجاره‌ای در میدان مادر منتقل شد.
در ۲۳ شهریور ۱۳۸۵، نیروی انتظامی این فروشگاه را به دلیل فروش بلیط کنسرت‌های گروه‌های زیر زمینی در دو آموزشگاه در تهران، پلمپ و باعث شد که فروشگاه تا اوایل مهرماه همان سال تعطیل باشد.
در ۹ مهر ۱۳۸۶ این فروشگاه به دلیل به پایان رسیدن زمان اجاره از یک سو و گرانی اجاره‌بهای املاک تجاری، تعطیل شد.
جیمز داگلاس موئیر "جی" لنو (متولد ۱۹۵۰ نیویورک) کمدین آمریکایی، بازیگر، نویسنده، تولیدکننده، گوینده و مجری است.
لنو از سال ۱۹۹۲ تا ۲۰۰۹ مجری برنامه «شوی امشب با جی لنو»The Tonight Show with Jay Leno در شبکه ان‌بی‌سی بوده‌است. از سپتامبر سال ۲۰۰۹، لنو برنامه‌ای با عنوان «شوی لنو»The Jay Leno Show را در همین شبکه اجرا کرد. این برنامه شویی گفتگومحور بود که آخرهفته‌ها و در ساعت ده شب که یکی از پربیننده‌ترین زمان‌های تلویزیون است، روی آنتن می‌رفت. بعد از این که پخش برنامه «شوی امشب با لنو» در ژانویه سال ۲۰۱۰ بر اثر بحث و مجادله درون شبکه‌ای متوقف شد، لنو در تاریخ یکم مارس ۲۰۱۰ مجدداً به مجری‌گری در برنامه «شوی امشب با جی لنو» پرداخت. آخرین قسمت این برنامه در تاریخ ششم فوریه ۲۰۱۴ روی آنتن شبکه ان‌بی‌سی رفت. در همین سال لنو به جمع افراد برگزیده در تالار افتخارات تلویزیون راه یافت.
وی مجری شبانگاهی برنامه تلویزیونی تونایت شو از شبکه سرتاسری ان‌بی‌سی بود. این برنامه از شهر لس آنجلس به‌طور زنده پخش می‌شد. در سال ۲۰۰۹ لنو موقتاً از این برنامه خارج شد و جای خود را به کونان اوبراین داد. «جی لنو» در این مدت مجری برنامه دیگری به نام جی لنو شو بود. وی دوباره در سال ۲۰۱۰ به عنوان مجری به برنامه تونایت شو برگشت و آخرین برنامه او به عنوان مجری این برنامه، در روز ششم فوریه سال ۲۰۱۴ پخش شد.
لنو که از پدری ایتالیایی تبار متولد گردیده دارای کلکسیونی از ۳۰۰ اتومبیل و موتور سیکلت عتیقه و گرانبها است.
جرالد نورمن جری اسپرینگر (؛ زادهٔ ۱۳ فوریه ۱۹۴۴ – درگذشتهٔ ۲۷ آوریل ۲۰۲۳) یک آمریکایی متولد انگلستان بود. او شهردار دموکرات سابق سینسیناتی بود. او یکی موسیقی‌دان و شخصیت تلویزیونی معروف آمریکاست.
او سال‌ها مجری برنامه‌ای با عنوان شوی جری اسپرینگر بود. او این برنامه را تا سال ۲۰۰۷ ادامه داد.
اسپرینگر در ۲۷ آوریل ۲۰۲۳ در سن ۷۹ سالگی در خانه خود در اوانستون، ایلینوی درگذشت. سخنگوی خانواده گفت که او چند ماه قبل از مرگش به سرطان پانکراس مبتلا شده بود.
مرگ و دوشیزه فیلمی به کارگردانی رومن پولانسکی محصول سال ۱۹۹۴ است. فیلم بر اساس نمایشنامه‌ای به همین نام از آریل دورفمان، نویسندهٔ شیلیایی ساخته شده و داستانش طبق نوشتهٔ کوتاهی که در آغاز فیلم می‌آید، در کشوری ناشناس در آمریکای جنوبی، پس از سرنگونی رژیم دیکتاتوری می‌گذرد.
این فیلم تنها سه بازیگر دارد.
«پولینا»، زنی که در رژیم دیکتاتوری سابق، زندانی سیاسی بوده‌است، به‌طور اتفاقی در خانهٔ خود و همسرش «جراردو»، با مردی روبه‌رو می‌شود که معتقد است در رژیم سابق او را شکنجه و به او تجاوز کرده‌است. زن می‌خواهد از این مرد (دکتر روبرتو میراندا) انتقام بگیرد.
دکتر میراندا، جراردو را، که لاستیک اتوموبیلش پنچر شده، در شبی بارانی و طوفانی به خانه‌اش می‌رساند و از او خداحافظی می‌کند. میراندا، که فراموش کرده‌بود لاستیک اتوموبیل جراردو را به او بدهد، دوباره به خانهٔ جراردو برمی‌گردد تا لاستیک زاپاس را به او بدهد. جراردو این بار او را به داخل خانه و صرف یک نوشیدنی دعوت می‌کند…
خطوط هوایی پامیر (انگلیسی: Pamir Airways) یک شرکت هواپیمایی خصوصی در افغانستان است.
پامیر ، نخستین بار در ماه مه سال ۱۹۹۵ میلادی در کابل تأسیس شد. اندکی پس از تأسیس این شرکت، شهر کابل به دست گروه طالبان سقوط کرد و فعالیت‌های شرکت پامیر ایرویز، تا پس از سقوط طالبان آغاز نشد.
در واقع، پامیر ایرویز، نخستین شرکت هواپیمایی خصوصی بود که در افغانستان مجوز فعالیت دریافت کرد.
این شرکت، پروازهای خود را در سال ۲۰۰۷ میلادی رسماً آغاز کرد. با این وجود، شرکت پامیر در سایت اینترنتی خود، می‌گوید که در سال‌های ۲۰۰۴ و ۲۰۰۵ میلادی، در پروازهای انتقال حاجیان افغان به عربستان سعودی مشارکت داشته است.
نام شرکت هواپیمایی پامیر، از رشته‌کوه‌های مرتفعی به همین نام گرفته شده که در شمال افغانستان و بخش‌هایی از تاجیکستان امتداد دارد.
شرکت پامیر قصد دارد در آینده نزدیک، پروازهای خود را به شهر دوشنبه پایتخت تاجیکستان و دهلی نودر هند نیز گسترش دهد.
شرکت هواپیمایی پامیر، از هواپیماهای نوع McDonnell Douglas DC-۱۰ استفاده می‌کند.
شرکت هواپیمایی پامیر افغانستان، می‌گوید از افتخاراتش، مشارکت در انتقال امدادرسانان افغان به کشور اندونزی، برای کمک به آسیب دیدگان دریالرزه معروف سونامی در سال ۲۰۰۵ میلادی است.
شرکت هواپیمایی پامیر
سایت شرکت هواپیمایی پامیر ایرویز
رنیوم(Rhenium) از عنصرهای شیمیایی جدول تناوبی است. نشانه کوتاه آن "Re" و عدد اتمی آن ۷۵ است. رنیم فلزی سفید-نقره‌ای و سنگین از گروه فلزات واسطه است. رنیم از نظر ظاهری به منگنز Mnو تکنسیم Tcشباهت دارد و از طریق استخراج و پالایش سنگ‌های معدنی مس و مولیبدن تولید می‌شود. نام این عنصر که در سال ۱۹۲۵ کشف شد از رود راین در اروپای غربی برگرفته شده‌است.
این عنصر از کمیاب‌ترین عناصر روی زمین است و فراوانی آن در پوسته زمین یک در میلیارد برآورده شده‌است؛ تا حدی که حتی در هر تن از غنی‌ترین سنگ معدنهای رنیوم در قزاقستان، کمتر از ۱۰ گرم رنیوم وجود دارد. این عنصر بالاترین نقطه جوش در بین تمامی عناصر و پس از تنگستن و کربن، سومین نقطه ذوب بالا را دارد.
تحمل حرارتی بالای این فلز باعث شده تا از ابرآلیاژهای نیکل و رنیوم در ساخت موتورهای جت استفاده شود. نسل دوم ابرآلیاژهای رنیوم که در موتورهای توربوفن جنگنده‌هایی چون اف-۱۴، اف-۱۵ و اف-۱۶ استفاده شده‌اند دارای ۳ درصد رنیوم و نسل سوم این آلیاژها که در موتورهای اف-۲۲ و اف-۳۵ استفاده شده‌اند حاوی ۶ درصد رنیوم هستند.
حدود ۷۰ درصد رنیوم تولیدی دنیا برای ساخت موتورهای جت استفاده می‌شود. دومین کاربرد مهم این فلز در ساخت کاتالیزورهای پلاتین-رنیوم است که برای ساخت بنزین بدون سرب و اکتان بالا استفاده می‌شوند. تولید سالانه این فلز ۴۰ تا ۵۰ تن است و پرو، شیلی، آمریکا و لهستان مهم‌ترین تولیدکنندگان آن هستند.
رنیوم با توجه به کمیابی از گران‌ترین فلزات است که تنها طلا و فلزات گروه پلاتین از آن گرانتر هستند. قیمت این فلز بین سال‌های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۶ بین هزار تا دو هزار برای هر کیلوگرم بود که در فوریه ۲۰۰۸ تا بیش از ۱۰ هزار دلار افزایش پیدا کرد. در ماه اوت سال ۲۰۱۱ میانگین قیمت این فلز ۴۵۷۵ دلار برای هر کیلوگرم (۱۴۲ دلار برای هر اونس تروا) بوده‌است. کاربرد این فلز در ساخت جت‌های نظامی و موتورهای موشک‌ها باعث شده تا اهمیت استراتژیکی نیز داشته باشد.
در سال ۱۸۷۱، دمیتری ایوانویچ مندلیف، وجود دو عنصر شبیه به منگنز در جدول تناوبی را که امروزه تکنسیم و رنیوم می‌نامیم پیش‌بینی کرد. در سال ۱۹۲۲، "آیدا و والتر نوداک"، یک سری آزمایش‌ها بر روی سنگ معدن پلاتین را آغاز کردند که البته به علت هزینه زیادش مجبور به تغییر سنگ معدن خود شدند. سرانجام، نوداک‌ها، با آزمایش سنگ معدن‌های مختلف با کمک دستگاه اسپکتروسکوپ (که با اشعه X و فرکانسهای حاصله اش عناصر شناسایی می‌شوند) ادعا کردند که این دو عنصر شبیه به منگنز را یافته‌اند و نامشان را "ماسوریوم" و "رنیوم" کذاشتند که البته مدتی بعد در مناظراتی با یک دانشمند آلمانی نتوانستند دلایل قانع کننده‌ای در مورد ماسوریوم ارائه دهند (عنصری که امروزه، "تکنسیوم" می‌نامیم)؛ ولی دلایل آن‌ها در مورد رنیوم قانع‌کننده بود و بدین ترتیب عنصر شماره ۷۵ جدول تناوبی معلوم شد. قابل ذکر است که رنیوم آخرین عنصر موجود در طبیعت بود که کشف شد.
خواص فیزیکی عنصر رنیوم:
ید (به ) یک عنصر شیمیایی با نماد شیمیایی I و عدد اتمی ۵۳ است.
واکنش‌پذیری ید از دیگر هالوژن‌ها کمتر و این عنصر، الکترون‌دهنده‌ترین هالوژن نافلز است. ید، کمیاب‌ترین هالوژن پایدار در طبیعت است و از نظر فراوانی، در رده ۶۳ام در میان عناصر قرار دارد و سنگین‌ترین عنصر در میان مواد مغذی معدنی است. عمدتاً هالوژن‌ها به خاطر انحلال‌پذیری بسیار زیاد در آب، در آب دریا بیشتر از خشکی یافت می‌شوند.
ید در شرایط استاندارد دما و فشار عنصری جامد و درخشان به رنگ آبی- بنفش مایل به سیاه است؛ که در دمای جوش ۱۸۴ درجهٔ سلسیوس به گازی بنفش رنگ و بدبو و بسیار سمی تبدیل می‌شود. کار کردن با عنصر یُد بدون محافظت خطرناک است و تنفس بخارهای به شدت سمی آن ممکن است سلامتی را جداً به خطر بیاندازد. ید به راحتی در کلروفرم، کربن تتراکلرید یا کربن دی‌سولفید حل شده و محلول‌های ارغوانی رنگی به وجود می‌آورد. ید به مقدار کمی در آب قابل حل است. حل شدن ید در حلال‌های غیر قطبی مثل CS2 و CCl4 محلول را به رنگ بنفش و حلال‌های قطبی مثل آب و الکل آن را به رنگ قهوه ای درمی‌آورد. یُد آزاد در ترکیب با محلول نشاسته به رنگ آبی سیر در می‌آید. ید علاقه زیادی به ایجاد زنجیرهایی با خود دارد و از این خاصیت در ترکیبات آلی که حاوی ید هستند به عنوان کاتالیزور استفاده می‌شود.
ید در سال ۱۸۱۱ توسط شیمی‌دان فرانسوی، برنار کورتوی کشف شد و دو سال بعد، توسط ژوزف لویی گیلوساک، نام‌گذاری شد who در زبان یونانی، ید به معنای رنگ بنفش است و به‌دلیل رنگ بنفش بخارات ید و برخی از ترکیبات آن مانند یدید، پریدات و یُدات، این عنصر به این نام‌گذاری شد.
ید بسیار خالص را می‌توان از واکنش پتاسیم یدید با مس(II) سولفات تهیه کرد. البته روش‌های دیگری نیز برای جداسازی این عنصر وجود دارند.
برای ید، ۳۰ ایزوتوپ وجود دارد که تنها یکی از آن‌ها ید-۱۲۷ پایدار است. با این همه ایزوتوپ‌های رادیواکتیو ید کاربردهای وسیعی دارند. ایزوتوپ پرتوزای دست‌ساز ید-۱۳۱ (ساطع‌کننده پرتوی بتا) که دارای نیمه‌عمر ۸ روز است برای درمان سرطان و دیگر بیماری‌های غده تیروئید استفاده می‌شود.
ید-۱۲۹ با نیمه عمر ۱۷ میلیون سال محصولی از پراش زنون-۱۲۹ در جو زمین یا واپاشی اورانیوم-۲۳۸ است. چون اورانیوم-۲۳۸ در هنگام فعالیت‌های مربوط به انرژی هسته‌ای تولید می‌شود، وجود آن (به نسبت ید-۱۲۹) می‌تواند فعالیت‌های در حال انجام در هر مکان را مشخص کند. به همین علت از ید-۱۲۹ در مطالعات آب باران بعد از فاجعه چرنوبیل استفاده شد. همچنین به عنوان ردیاب آب‌های زیرزمینی و نشان‌دهنده پراکندگی فضولات در محیط زیست استفاده می‌شود. سایر کاربردها ممکن است به وسیلهٔ تولید ید-۱۲۹ در پوسته زمین از طریق تعدادی مکانیسم فروپاشی مختل شود.
ید-۱۲۹ از جهات زیادی شبیه کلرین-۳۶ است. کلرین-۳۶ هالوژنی قابل حل و نسبتاً واکنش‌ناپذیر است که بیشتر به صورت آنیون non-sorbing یافت شده و به وسیلهٔ واکنش‌های کیهان‌زاد، حرارت اتمی و ثابت تولید می‌شود. در مطالعات آب‌شناسی، چگاله‌های ید-۱۲۹ معمولاً به صورت نسبت ید-۱۲۹ به مقدار کلی ید گزارش می‌شود (که عملاً ید-۱۲۷ است). چون نسبت‌های کلرین-۳۶ به کلرین، ید-۱۲۹ به ید در طبیعت تقریباً کم (۱۴–۱۰ تا ۱۰–۱۰) است اوج حرارت اتمی ید-۱۲۹ به ید در طول دههٔ ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ تقریباً به ۷–۱۰ رسید. تفاوت ید-۱۲۹ با کلرین-۳۶ در نیمه‌عمر طولانی‌تر و به شدت زیست‌گرا (Biophilic) بودن آن است.
معمول‌ترین ترکیبات ید، یدیدهای سدیم و پتاسیم (KI) و یدیت‌ها (KIO) هستند.
از ید عمدتاً در پزشکی، عکاسی (یدید پتاسیم) و رنگ به عنوان کاتالیزور و پیگمان استفاده می‌شود. از یدید نقره (AgI) برای هسته‌سازی باران مصنوعی به عبارت دیگر بارورکردن ابرها و در صنعت ساخت فیلم عکاسی به همراه نقره برمید(AgBr) به خاطر حساسیت به نور استفاده می‌شود. ید برای ساخت تنتور یُد (محلول ید در الکل) و پوویدون آیوداین (بتادین) استفاده می‌شود زیرا دامنهٔ میکروب‌کشی یُد بسیار وسیع و گسترده‌است و بر روی ویروس‌ها، باکتری‌ها، قارچ‌ها، اسپورها و پروتوزوآ مؤثر است و آن‌ها را تخریب و نابود می‌کند.
نیتروژن تری‌یدید بسیار ناپایدار و در ساخت مواد انفجاری کاربرد دارد.
از دید خوراکی، مقدار بسیار کم ید برای موجودات زنده لازم است؛ زیرا هورمون‌های تیروئید (تیروکسین و تری‌یدوتیرونین) حاوی اتم‌های ید است که مسئول متابولیسم بدن هستند. همچنین ید مهم‌ترین عنصر برای رشد مغز انسان است.
بهترین منابع غذایی برای دریافت ید، ماهی سفید و سپس تخم‌مرغ و پس از آن شیر و فراورده لبنی هستند. گیاه‌خواران و به‌ویژه گیاه‌خواران مطلق (وگان‌ها) که از خوردن مواد غذایی حیوانی خودداری می‌کنند یکی از بالاترین احتمالات ابتلا به بیماری‌های کمبود ید را دارند. زندگی در مناطق در معرض سیل نیز مناسب نیست؛ زیرا سیل، ید موجود در خاک را با خود می‌برد.
کمبود ید باعث آسیب‌های مغزی به خصوص در جنین زنان باردار می‌شود. اگر زنان در دوران بارداری به حد کافی ید دریافت نکنند بچه‌های آن‌ها با اختلال یادگیری یا تیروئید مادرزادی به دنیا می‌آیند. این اختلال با نام کرتینیسم شناخته می‌شود. کمبود ید یکی از اصلی‌ترین عوامل مؤثر بر ضریب هوشی کودکان و ناتوانی‌های یادگیری و خواندن در جهان است.
در مناطقی که غذای مردم دارای مقدار کمی ید باشد (مناطق دور از دریا که هیچ‌گونه غذای دریایی مصرف نمی‌شود) کمبود ید ابتلا به بیماری گواتر اصطلاحاً گواتر محلی را افزایش می‌دهد. در بیشتر (نه تمامی) این مناطق با افزودن مقدار کم سدیم یدید به نمک خوراکی از ابتلا به این بیماری جلوگیری می‌کند. این محصول به نمک یددار نیز شناخته می‌شود.
ترکیبات ید در شیمی آلی مهم و در پزشکی بسیار سودمند است. از یدها و تیروکسین که حاوی ید هستند در پزشکی داخلی و در ترکیب با الکل (به‌عنوان تنتور ید) برای ضدعفونی نمودن زخم‌های بیرونی استفاده می‌شود.
تنتور ید (۳٪ ید عنصری در پایهٔ آب/اتانول) از اجزاء مهم تمامی وسایل کمک‌های اولیه است که هم برای ضدعفونی کردن زخم‌ها و هم برای پاک‌سازی آب‌های آشامیدنی سطحی استفاده می‌شود (۳ قطره در هر لیتر، پس از ۳۰ دقیقه تأثیر می‌کند).
تنگستن یدید برای افزایش روشنایی لامپ استفاده می‌شود.
ید می‌تواند در تولید نارنجک‌های دودزا، عوامل علامت گذاری و سایر عوامل شیمیایی استفاده شود.
ید همراه با سایر مواد شیمیایی می‌تواند دود غلیظ و متراکمی تولید کند که می‌تواند در عملیات نظامی برای ایجاد پوشش یا سردرگمی برای نیروهای دشمن استفاده شود. علاوه بر این، از ید می‌توان برای تولید عوامل نشانه گذاری که در تاریکی می‌درخشند، استفاده کرد که می‌تواند برای علامت گذاری اهداف یا برای شناسایی مکان نیروهای دوست در طول عملیات شبانه استفاده شود.
یون یدید (^-I) بسیار سمی است اما سمیت آن از یُد عنصری کم تر است. ورود بیش از اندازه مورد نیاز روزانه آن به بدن باعث بیماری یدیسم می‌شود که علائم آن اضطراب شدید، تپش قلب و تعریق زیاد و کاهش غیرعادی و شدید وزن است.
یُد به حالت آزاد بسیار سمّی و تماس مستقیم آن با پوست بدن بسیار خطرناک است زیرا باعث آسیب‌ها و سوختگی‌های شیمیایی می‌شود. یُد به حالات جامد یا بخار شدیداً سمی و خطرناک می‌باشد تنفس بخارهای بنفش رنگ و سمی یُد در مقادیر کم در طولانی مدت می‌تواند برای غدهٔ تیروئید خطرناک و سرطان‌زا باشد.
هنگام کار با عنصر یُد حتماً از دستکش محافظ استفاده کنید و آزمایش با آن مخصوصاً در زمان تصعید شدن حتماً زیر هودهای با ساکشن بالای آزمایشگاهی انجام دهید. هنگام کار با یُد باید بسیار احتیاط کرد. همچنین بخار ید باعث دردناک شدن چشم و غشاء مخاطی می‌شود.
از محلول‌های ضدعفونی‌کنندهٔ موضعی یُددار مثل پوویدون آیوداین نباید برای زخم‌های عمیق و بیماران تحت درمان با لوو تیروکسین سدیم یا بیماران تحت درمان با لیتیم کربنات استفاده کرد. بیشترین مقدار مجاز یُد در هوا نباید از ۱ میلی‌گرم در هر مترمکعب (PPB ۱) فراتر رود. برای یک انسان بالغ ۲.۵ تا ۳ گرم ید مهلک و مرگبار است.
هافنیُم (Hafnium) یک عنصر شیمیایی با علامت Hf و عدد اتمی ۷۲ است. این فلز نقطه ذوب بسیار بالایی دارد، به رنگ قهوه‌ای مایل به قرمز است و ترکیبات آن شباهت زیادی به ترکیبات زیرکونیم دارد. البته این نکته قابل ذکر است که در بسیاری از موارد این ماده از مواد معدنی زیرکونیوم بدست می‌آید.
هافنیم در فیبرها و الکترودها استفاده می‌شود. بعضی از سوپرآلیاژها که برای برنامه‌های خاصی به کار می‌روند حاوی ترکیبات هافنیم، نایوبیم، تیتانیم و تنگستن هستند.
هافنیم فلزی براق با کاربردهای فراوان در علوم هسته‌ای و آلیاژها و فراوانی متوسط 3 ppm (ppm: جزء در میلیون) در پوسته زمین، قطعاً یکی از عناصر کمیاب به حساب نمی‌آید. فراوانی این فلز در پوسته زمین از فلزاتی همچون طلا، نقره و فلزات گروه پلاتین، برخی از عناصر کمیاب و فلزاتی از جمله ژرمانیوم، تانتالوم و مولیبدن بیشتر است. البته تولید هافنیم به عنوان یک فلز از لحاظ کمی فعلاً در سطح پایینی است (کمتر از ۷۰ تن در سال). این تولید پایین دو دلیل عمده دارد: اولاً هافنیم که معمولاً در کاربردهای هسته ای به خصوص نیروگاه‌های هسته ای کاربرد دارد یکی از محصولات جانبی تصفیه زیرکونیوم به حساب می‌آید و ثانیاً جداسازی هافنیم از زیرکونیوم بسیار مشکل است، ضمن آنکه این دو فلز اغلب به صورت مرکب در طبیعت یافت می‌شوند. به همین دلیل است که در حال حاضر در تمام دنیا تنها دو تولیدکننده عمده هافنیم فعالیت می‌کنند: یکی شرکت ای تی آی واچانگ (ATI Wah Chang) که بخشی از شرکت آلگنی تکنولوژی (Allegheny Technologies) در ایالت اوریگان (Oregon) آمریکا است و دیگری شرکت سزوس (CEZUS) در شهر جاری (Jarrie) فرانسه که بخشی از شرکت آروا (AREVA) و بزرگ‌ترین تولیدکننده نیروگاه‌های هسته ای است.
خواص فیزیکی عنصر هافنیم:
نظر به مشکلات جداسازی هافنیم (از زیرکونیوم) تعجبی ندارد که این فلز از جمله آخرین عناصری باشد که کشف شده‌است. هر چند شیمی دانان قبلاً محلی را برای هافنیم در جدول تناوبی در نظر گرفته بودند (عنصر شماره ۷۲)، اما این عنصر تا قبل از سال ۱۹۲۰ کشف نشده بود. در سال ۱۹۲۳ فیزیک‌دانی هلندی به نام دیرک کوستر (Dirk Coster) و شیمی‌دانی بلغارستانی به نام جورجی هوسی (Gyorgy Hevesy) که از قضا برنده جایزه نوبل نیز بود با همکاری یکدیگر در شهر کپنهاگن (Copenhagen) دانمارک و استفاده از روش‌های تجزیه و تحلیل به کمک اشعه ایکس توانستند وجود هافنیم را به عنوان عنصری مجزا از زیرکونیم به اثبات برسانند. نام هافنیم از کلمه هافنیا (Hafnia) که نام لاتین شهر کپنهاگن است، گرفته شده‌است.
هافنیم در فرم فلزی خود، فلزی براق و رساناست که دانسیته آن دو برابر زیرکونیوم است. البته هیچ‌گاه نمی‌توان هافنیم را به صورت یک عنصر خالص در طبیعت یافت؛ جهت دستیابی به فرم خالص این فلز به یک پروسه طولانی و پیچیده تصفیه نیاز است. هافنیم در طبیعت در سنگ معدن‌هایی که حاوی زیرکونیم هستند همچون زیرکن و بدلیایت (baddeleyite – اکسید زیرکونیوم یا زیرکونیا) و به صورت ترکیب شده با زیرکونیم با نسبت ۱ به ۵۰ یافت می‌شود. البته سنگ معدن‌های دیگری مانند آلویت (Alvite) و هافنون (Hafnon) نیز حاوی هافنیم هستند، اما چندان مورد توجه نیستند. هافنیم به‌طور عمده در زیرکن یافت می‌شود و زیرکن نیز به نوبه خود از فرآوری ماسه‌های حاوی مواد معدنی سنگین و ایلمنیت زیرکونیم دار بدست می‌آید. ایلمنیت زیرکونیم دار به دو ترکیب اکسید تیتانیوم و ماسه زیرکن (ZrSio4) تجزیه می‌شود که دومی همان‌طور که مشاهده می‌شود حاوی زیرکونیم است. البته شایان ذکر است که تمام ایلمنیت‌ها حاوی زیرکونیوم و نتیجتاً هافنیم نیستند. استرالیا، آفریقای جنوبی و چین تولیدکنندگان اصلی ماسه زیرکن در دنیا هستند و برزیل، روسیه و اوکراین منابع خوبی از بدلیایت را در اختیار دارند.
هافنیم عموماً در صنایع هسته ای به کار می‌رود و میزان تولید آن بستگی به میزان تولید اسفنج زیرکونیوم دارد که از ماسه زیرکونیوم بدست می‌آید. برای اینکه زیرکونیوم بتواند به خوبی در میله‌های سوخت هسته ای عمل کند باید تا حد ممکن اجازه عبور نوترون‌ها از خود را بدهد، از این رو باید کمترین میزان هافنیم را داشته باشد چرا که مقطع جذب حرارتی نوترون‌ها در اتم هافنیم ۶۰۰ برابر زیرکونیوم است. هر چند خاصیت جذب نوترون‌ها در هافنیم و زیرکونیوم تفاوت فاحشی با یکدیگر دارد، اما کلیه خواص شیمیایی این دو عنصر، به غیر از دانسیته، تقریباً شبیه به هم است و به همین دلیل است که جداسازی آن‌ها از یکدیگر کار بسیار مشکلی است. در گذشته تولید هافنیم از طریق پروسه ای صورت می‌گرفت که دو دانشمند به نام‌های ون آرکل (Van Arkel) و دبوئر (de Boer) ابداع کرده بودند و طی آن بخار تترا یدید از روی یک رشته تنگستن داغ عبور داده می‌شد. امروزه تقریباً کل هافنیم تولید شده در دنیا از طریق پروسه کرول (Kroll) بدست می‌آید؛ در این پروسه، تترا کلرید را با استفاده از منیزیم یا سدیم احیا می‌کنند؛ سپس برای تصفیه هر چه بیشتر هافنیم از پروسه یدی آرکل دبوئر یا ذوب به روش پرتو الکترونی استفاده می‌شود. روش اول (پروسه ون آرکل دبوئر) روشی است که شرکت ای تی آی واچانگ برای تولید شمش‌های کریستال هافنیم با درصد بسیار پایین زیرکونیوم مورد استفاده قرار می‌دهد.
بر اساس برآوردها دو تولیدکننده عمده هافنیم یعنی شرکت ای تی آی واچانگ و سزوس به ترتیب سالیانه حدود ۴۰ و ۳۰ تن هافنیم تولید می‌کنند که از این میزان به ترتیب ۲۰ و ۱۰ تن آن به‌طور خالص شمش کریستال هافنیم و مابقی عناصر دیگری همچون زیرکونیوم یا گازهایی با دانسیته بسیار پایین است که در شمش هافنیم موجود می‌باشند؛ بنابراین همان‌طور که دیده می‌شود در عمل هافنیم کمتری تولید می‌شود. هند تولیدکننده هافنیم است، اما صادرکننده آن نیست. چین هم با تولید حدود ۲ تن هافنیم در سال با درجه خلوص پایین، از جمله تولیدکنندگان این فلز به‌شمار می‌آید. با وجود آنکه با استفاده از فناوری‌های کنونی و دستگاه‌های حاضر امکان جداسازی هافنیم و زیرکونیوم وجود دارد، اما هافنیم بدست آمده درجه خلوص بالایی ندارد و به عنوان مثال نمی‌توان به قدری آن را تصفیه کرد که مقدار زیرکونیوم موجود در آن به ۰٫۲ تا ۰٫۵ درصد برسد. در گذشته، دو کشور وابسته به بلوک شرق یعنی روسیه و اوکراین نیز جزء تولیدکنندگان هافنیم بودند. البته شرکت «کارخانجات جی اس سی چپتسکی» (JSC Chepetsky) در شهر گلاسوف (Glasov) روسیه همچنان هافنیم را در فهرست اقلام تولیدی خود دارد. در اوکراین نیز «مجتمع فلزکاری-معدنکاری استان وولنوگورسک» (Volnogorsk) واقع در منطقه دینپروپتروفسک (Dnepropetrovsk) به تولید هافنیم ادامه می‌دهد. بر اساس برآوردها، میزان تولید فعلی هافنیم در روسیه و اوکراین جمعاً حدود ۲ تن است که اوکراین سهم بیشتری از آن دارد. چنین سهمی نه از تولید کنونی اوکراین که از تولید و انباشت هافنیم در آن طی سال‌های گذشته نشات می‌گیرد. نگاهی اجمالی به آینده نشان می‌دهد که روسیه و اوکراین به ترتیب پتانسیل تولید ۳ الی ۱۰ تن و ۵ تن هافنیم را در سال دارند. دولت چین نیز که برنامه‌هایی برای تولید انرژی هسته ای دارد، بی شک به دنبال تولید هر چه زودتر هافنیم با درجه خلوص بالاست. اینکه آیا چین در آینده هافنیم مازاد بر نیاز خود را صادر می‌کند یا خیر، مسئله ای است که همچنان در پرده ابهام قرار دارد. به هر حال جدا از آنچه در فوق گفته شد، احتمال دارد بخشی از تولید هافنیم به چشم نیاید و در برآوردهای کلی لحاظ نگردد.
قیمت هافنیم از دو لحاظ جالب توجه است. اول اینکه قیمت این فلز به نظر بسیار ارزان می‌آید و دوم اینکه طی مدت زمانی طولانی (از سال ۱۹۷۰ تا ۲۰۰۰) به‌طور شگفت‌آوری ثبات داشته و نوسان بسیار اندکی را تجربه کرده‌است.
در حال حاضر، هر کیلوگرم هافنیم با ۰٫۲ تا ۰٫۵ درصد ناخالصی زیرکونیوم، ۱۲۰۰ تا ۱۳۰۰ دلار قیمت دارد. اگر هافنیم با درصد ناخالصی پایین‌تر (کمتر از ۰٫۱ درصد زیرکونیوم) تولید شود، قطعاً قیمت بالاتری هم خواهد داشت. هر کیلوگرم هافنیم با ۰٫۵ تا ۱ درصد و ۱ تا ۳ درصد زیرکونیوم به ترتیب ۸۰۰ تا ۹۰۰ دلار و ۵۰۰ تا ۷۰۰ دلار به فروش می‌رسد. مقایسه میزان تولید و قیمت هافنیم و عنصر دیگری به نام رنیوم ممکن است هر کسی را به تعجب وادارد: در حالی که میزان تولید سالیانه هافنیم و رنیوم تقریباً در حد و حدود یکدیگر است (هافنیم ۷۰ تن و رنیوم ۵۰ تن)، هر کیلوگرم رنیوم در مقایسه با هافنیم ۴ الی ۵ هزار دلار معامله می‌شود.
در حال حاضر هافنیم سه کاربرد مهم دارد که عبارتند از: ۱. تولید ابر آلیاژها (چه در صنایع هوا فضا و چه در دیگر صنایع) ۲. تولید آلیاژهای دیرگداز و ۳. کاربردهای هسته ای
کاربرد هافنیم با نقطه ذوب بالای ۲۲۳۳ درجه سانتیگراد (۴۰۵۱ درجه فارنهایت) در آلیاژهای مقاوم در برابر گرما و آلیاژهای حاوی نیکل پر کریستال (پلی کریستال) باعث تقویت مرز دانه‌ها (محل تلاقی دانه‌های متبلور شده) در آلیاژ شده و نتیجتاً مقاومت کششی آلیاژ و همچنین مقاومت آن در برابر تغییر شکل در دماهای بالا را به شکل قابل توجهی افزایش می‌دهد. به علاوه به دلیل تمایل بالای هافنیم به ترکیب با کربن، نیتروژن و اکسیژن، کاربرد آن در آلیاژها باعث مقاومت بیشتر آلیاژ در مرحله پخش ذره ای می‌شود. یکی از رایج‌ترین کاربردهای هافنیم، استفاده از آن در ابر آلیاژهایی است که در پره توربین‌ها یا قسمت انتهایی و داغ موتور جت یافت می‌شوند و قابلیت استقامت در برابر حرارت و فشار بالا را دارند. مقدار هافنیم به کار رفته در این آلیاژها چیزی حدود ۱ الی ۲ درصد است. به عنوان مثال آلیاژ MAR-M 247 که حاوی ۵/۱ درصد هافنیم است یکی از آلیاژهای نیکل پرکریستال است که توسط شرکت مارتین ماریتا (Martin Marietta) تولید شده‌است و شرکت زیمنس (Siemens) از آن برای ساخت توربین‌های زمینی که در دمای ۱۰۳۸ درجه سانتیگراد کار می‌کنند، استفاده می‌کند. هافنیم در برخی آلیاژهای دیگر نیز به کار رفته‌است که از جمله آن‌ها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: آلیاژ T111 تانتالوم (۸ درصد تنگستن، ۲ درصد هافنیم و بقیه تانتالوم)، آلیاژ T222 تانتالوم تنگستن (شامل ۱۰ درصد تنگستن، ۲٫۵ درصد هافنیم، ۰٫۰۱ درصد کربن و بقیه تانتالوم)، آلیاژ MHC مولیبدنوم که به آن کاربید مولیبدنوم هافنیم هم گفته می‌شود (شامل ۱٫۲ درصد هافنیم، ۰٫۱ درصد کربن و بقیه مولیبدنوم). همچنین درصد استفاده از هافنیم در برخی از آلیاژهای نیوبیوم به ترتیب زیر است: آلیاژ C-103 (10 درصد هافنیم، ۱ درصد تیتانیوم و ۱ درصد زیرکونیوم)، آلیاژ C-129Y (10 درصد تنگستن، ۱۰ درصد هافنیم، ۰٫۷ درصد ایتریم) و آلیاژ WC-3015 (30 درصد هافنیم، ۱۵ درصد تنگستن، ۱٫۵ درصد زیرکونیوم). آلیاژهای نیوبیوم که حاوی هافنیم هستند علاوه بر کاربردهای متعددی که دارند به عنوان روکش ابزارآلات تراشکاری نیز استفاده می‌شوند. آلیاژ C-103 و کاربید تانتالوم هافنیم نیز در ساخت دهانه‌های رانشگر موتور موشک مورد استفاده واقع می‌شوند. عملکرد هافنیم به عنوان یک ماده دیرگداز چه در آلیاژهای تانتالوم و مولیبدنوم و چه در ترکیبات دو تایی بسیار عالی است. کاربید هافنیم با فرمول شیمیایی HfC با نقطه ذوب بالای ۳۸۹۰ درجه سانتیگراد یکی از دیرگدازترین ترکیبات دوتایی است که تاکنون تولید شده‌است. همچنین نیترید هافنیم با نقطه ذوبی حدود ۳۳۱۰ درجه سانتیگراد، دیرگدازترین نیترید فلزی محسوب می‌شود. شاید هنوز هم کاربردهای ناشناخته ای برای هافنیم چه در آلیاژها و چه در کاتالیزورها متصور باشد. سال‌ها پیش مقاله ای در نشریه «اخبار شیمی و مهندسی» به چاپ رسید که عنوان آن به صورت زیر بود: «ظهور هافنیم: این فلز واسطه که روزگاری در پرده ابهام فرورفته بود اکنون به عنوان یک کاتالیزور فوق‌العاده توجه همگان را به خود جلب می‌کند.»
دستیابی به هافنیم بیشتر نتیجه تصمیم برای استفاده از زیرکونیوم در مصارف هسته‌ای است. همان‌طور که قبلاً اشاره شد، جهت استفاده از زیرکونیوم تصفیه شده در میله‌های سوخت اورانیوم باید تا آنجا که ممکن است هافنیم را از آن زدود. ساختار و خواص شیمیایی مشابه زیرکونیوم و هافنیم در یک محیط هسته‌ای نیز نمی‌توانند زیاد از یکدیگر متفاوت باشند. به عبارت دیگر شاید بتوان گفت علاوه بر کاربردی که هافنیم در تولید آلیاژها دارد، یکی از مصارف عمده‌اش، کاربرد در صنایع هسته‌ای است. زیرکونیوم عملاً اجازه عبور نوترون‌ها را از خود می‌دهد در حالی که هافنیم به شدت جاذب آنهاست؛ بنابراین هرچند که در ساخت میله‌های سوخت هسته‌ای غالباً از زیرکونیوم استفاده می‌شود، اما میله‌های کنترل که وظیفه‌شان جمع‌آوری نوترون‌های پراکنده و کند کردن روند شکافت هسته‌ای در واکنش گاه (راکتور) است، اغلب از هافنیم ساخته می‌شوند. یکی از اولین مصارف هافنیم در صنایع هسته‌ای کاربرد آن در رآکتورهای پمپاژ آب سبک تحت فشار است که برای تأمین انرژی وسایل نقلیه دریایی همچون زیردریایی‌ها به کار می‌روند. وجود مقدار ناخواسته ای از یک فلز در فلز دیگر همیشه تأثیر یکسانی ندارد: اگر حتی تا ۴٫۵ درصد هم زیرکونیوم در میله‌های کنترل هافنیمی موجود باشد، باز هم عملکرد این میله‌ها رضایتبخش خواهد بود در حالی که وجود همین میزان هافنیم در میله‌های سوخت زیرکونیمی به هیچ عنوان مجاز نیست. هافنیم علاوه بر خاصیت جذب نوترون، دو خاصیت به درد بخور دیگر نیز برای صنایع هسته‌ای دارد که عبارتند از: دوام و مقاومت در برابر خوردگی. از دیگر کاربردهای متنوع هافنیم می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
1- Knapp, Brian. Francium to Polonium. Atlantic Europe Publishing Company, 2002, p. ۱۰.
2- "Weast, Robert (1984). CRC, Handbook of Chemistry and Physics. Boca Raton, Florida: Chemical Rubber Company Publishing. pp. E110"
3-"Paneth, F. A. (1922). "Das periodische System (The periodic system)". Ergebnisse der Exakten Naturwissenschaften 1 (in German). p. ۳۶۲."
4-"von Hevesy, Georg (1923). "Über die Auffindung des Hafniums und den gegenwärtigen Stand unserer Kenntnisse von diesem Element". Berichte der deutschen chemischen Gesellschaft (A and B Series)."
5- "Holleman, Arnold F. ; Wiberg, Egon; Wiberg, Nils (1985). Lehrbuch der Anorganischen Chemie (in German) (91–100 ed.). Walter de Gruyter. pp."
6-"Larsen, Edwin; Fernelius W. , Conard; Quill, Laurence (1943). "Concentration of Hafnium. Preparation of Hafnium-Free Zirconia". Ind. Eng. Chem. Anal. Ed."
محمد بن هارون سرخسی، از مشاهیر سرخسی است. محمد، اوایل پیشهٔ دوزندگی داشت. با رویدادهایی که در زندگی‌اش پیش آمد شیوهٔ عیاری در پیش گرفت و در اندک زمانی پرآوازه گشت. با نیرومند شدن «رافع بن هرثمه»از سرداران آل‌طاهر. در خراسان به او پیوست ولی با کشته شدن رافع، بسان دیگر سپاهیانش به سویی پراکند شد در حالی که ۴۰۰۰ غلام گرد او آمده بودند و او آنها را رهبری و سراداری می‌کرد.
با به‌سامان شدن روزگار سامانیان محمد بن هارون پیروی امیر اسماعیل سامانی را پذیرفت و چون با سرزمین تبرستان آشنا بود، از سوی امیر اسماعیل به تبرستان گسیل شد و محمد بن زید داعی را شکست داد و بدین‌گونه در سال ۲۸۷ هجری قمری فرمانروای تبرستان شد. دیر نپایید که محمد بن هارون بر اسماعیل سامانی شورید و در جنگی که میان او یکی از سرداران امیر سامانی به نام «بارس الکبیر» به رخ داد در سال ۲۸۸ هـ‌ق از پای در آمده به بخارا فرستاده و به فرمان امیر اسماعیل سامانی به جرم خیانت کشته شد.
محمد بن رضی‌الدین سرخسی از بزرگان و فقیهان مسلمان سرخسی بود. وی مدتی در حلب اقامت گزید و سپس به دمشق رفت و در سال ۵۴۴ هجری قمری در دمشق سوریه درگذشت.
صنعت غذایی یک شبکه پیچیده و جهانی از مشاغل گوناگون است که بیشتر مواد غذایی مصرفی مردم جهان را تأمین می‌کند. عبارت «صنایع غذایی» مجموعه‌ای از فعالیت‌های صنعتی را شامل می‌شود که در تولید، پخش، تبدیل، تهیه، نگهداری، ترابری، صدور گواهینامه، فرآوری و بسته‌بندی مواد غذایی فعالیت دارند.
صنعت غذا امروزه بسیار گوناگون شده‌است و تولیدات آن از فعالیت‌های کوچک، سنتی و خانوادگی که بسیار پرمشغله هستند گرفته تا فرآیندهای صنعتی بزرگ، سرمایه‌بر و مکانیزه بسیار گسترده‌است. بسیاری از صنایع غذایی تقریباً به‌طور کامل به محصولات کشاورزی و دامپروری محلی یا ماهیگیری بستگی دارند.
یافتن راهی فراگیر برای پوشش دادن همه جنبه‌های تولید و فروش مواد غذایی چالش‌برانگیز است. سازمان استاندارد مواد غذایی انگلستان آن را به عنوان «همه صنعت غذا - از کشاورزی و تولید، بسته‌بندی و پخش مواد غذایی گرفته تا خرده فروشی و تهیه غذا» توصیف می‌کند. سازمان پژوهش‌های اقتصادی USDA برای توصیف همان مورد از اصطلاح نظام غذایی استفاده می‌کند و می‌گوید: "نظام غذایی ایالات متحده، شبکه پیچیده‌ای از کشاورزان و صنایعی است که به آن‌ها پیوند دارند. این پیوندها شامل سازندگان تجهیزات کشاورزی و مواد شیمیایی نیز می‌شود. این سامانه همچنین شامل صنایع بازاریابی غذایی است که مزارع را به مصرف‌کنندگان متصل می‌کند و شامل فرآوران مواد غذایی و فیبر، عمده‌فروشان، خرده‌فروشان و مؤسسات خدمات مواد غذایی است. صنایع غذایی شامل موارد زیر است:
از شرکت‌های برتر در صنعت غذا گاهی به‌عنوان "Big Food" یاد می‌شود، اصطلاحی که توسط نویسنده نیل همیلتون ابداع شده‌است.
خط بریل که در سال ۱۸۲۱ توسط لوئی بریل ابداع شد، روشی است که به‌طور گسترده‌ای در دنیا توسط نابینایان برای خواندن و نوشتن استفاده می‌شود. خط بریل در زبان فارسی و عربی و کلیه زبانهای لاتین از چپ به راست خوانده می‌شود.
هر یک از کاراکتر یا سلول بریل از شش نقطه تشکیل شده که در یک مستطیل به صورت ۲ ستون سه نقطه‌ای کنار هم قرار می‌گیرند. هر سلول می‌تواند دو حالت برجسته یا غیر برجسته داشته باشد که جایگشت این دو حالت در شش نقطه مجموعاً ۶۴ حالت مختلف را ایجاد می‌کند. بدین ترتیب امکان نوشتن کلیه حروف الفبا، اعداد و علایم ریاضی، همچنین علایم نگارشی چون ویرگول، نقطه و … فراهم می‌آید.
جهت ارجاع و نامگذاری، این نقطه‌ها را به ترتیب شماره‌گذاری می‌کنند. در زبان‌های راست به چپ، به‌طور استاندارد نقطه‌های سمت راست از بالا به پایین شماره ۱ تا ۳ و نقطه‌های سمت چپ، از بالا به پایین شماره ۴ تا ۶ را دارند؛ مثلاً برجسته بودن خانه‌های ۱-۳-۴ یعنی خانه بالا سمت راست، پایین سمت راست و بالا سمت چپ نماد حرف «م» یا در انگلیسی حرف m می‌باشد.
مسیحیت و کلیسا چون حرمت و احترامی برای معلولان قائل نبود بسیار دیر به آموزش نابینایان پرداختند. البته استثناهایی بود و برخی کلیساها کارشان را زودتر شروع کردند. برای نمونه قدیس دیدیموس در سده چهارم میلادی یعنی حدود ۱۶۰۰ سال قبل و حدود دویست سال قبل از ظهور اسلام در اسکندریه، نابینایان را دعوت کرد و به آنان آموزش می‌داد.
او متن عهدین را به صورت صوتی آموزش می‌داد؛ یعنی کسی می‌خواند و آن‌ها گوش می‌دادند. نیز برخی کلیساها در اروپا به نابینایان آموزش می‌دادند.
لوکاس در ۱۵۱۷ یعنی حدود پانصد سال قبل، خط برجسته‌ای به نام خط چوبی اختراع کرد و حروف و کلمات را با چوب می‌ساخت. اما در جهان اسلام اولین بار جامع الازهر مصر در ۹۷۰م/۳۴۸ش یعنی در دوره فاطمیان به عنوان یک دولت شیعی، آموزش نابینایان را شروع کردند. در سوریه مدارسی که متعلق به مذهب اهل سنت بود از سال ۶۰۳ق/۱۳۰۶ش نابینایان را جذب و به آنان آموزش می‌دادند.
زین‌الدین آمدی دانشمند و کتابفروش نابینای اهل بغداد در قرن ۱۴ میلادی برای اولین بار یک سیستم الفبای برجسته اختراع کرد که ۵ قرن از اختراع خط بریل جلوتر است و شباهتهایی به آن دارد
اما برای اولین بار خط بریل عربی در فلسطین به سال ۱۸۹۷م/۱۲۷۵ش ابداع و نابینایان جذب شدند تا با این روش جدید آموزش ببینند.
با توجه به اینکه لویی بریل در سال ۱۸۲۹م کتابش دربارهٔ خط نابینایی را منتشر کرد، ۶۸ سال بعد چاپ این اثر، خط بریل عربی در فلسطین آموزش داده می‌شد. اما لویی بریل (درگذشت ۱۸۵۲م) دو سال بعد از فوتش، ابتکار او توسط دولت فرانسه پذیرفته و تصویب شد و راه برای آموزش خط بریل هموار گردید؛ یعنی در سال ۱۸۵۴م، این خط پذیرفته شد. به این مبنا، ۴۳ سال بعد خط بریل در فلسطین مطرح و آموزش آن شروع شد.
اما بر اساس برخی اسناد خط بریل فارسی توسط ارنست یاکوب کریستوفل (۱۸۷۶–۱۹۵۵م) ابداع شد. او دو آموزشگاه برای نابینایان تبریز و اصفهان بنیان گذاشت. و در این مدارس خط بریل فارسی آموزش داده می‌شد. اولین آموزشگاه را در تبریز به سال ۱۳۰۴ش/۱۹۲۵م بنیان نهاد. از این‌رو آموزش بریل فارسی بعد از این تاریخ و قبل از فوتش ۱۹۵۵م/۱۳۳۳ش بوده‌است؛ بنابراین خط بریل عربی حداقل سه دهه زودتر از خط بریل فارسی آغاز شد. کریستوفل ارمنی و هدفش ترویج و تبلیغ مسیحیت بود. او پس از درگذشت در آرامگاه ارامنه اصفهان دفن شد.
آقای مصطفی شیروی می‌نویسد: «چند سالی است که به تدوین تاریخ خط بریل مشغول هستم و منابع مختلف را دیده‌ام ولی تاکنون منبعی یافت نشد که به ابتکار شیخ زین الدین اشاره کرده باشد. معلوم می‌شود غیر از این، ابتکارات دیگر هم احتمالاً بوده‌است. و نیاز به جستجو و کاوش بسیار هست.»
فراوان است و محصولات این باغ‌ها در بازار جمعه فجیره به عرضهٔ فروش می‌گذارند.
محدودهٔ روستای بثنه، ازشمال: بازار جمعه فجیره، از جنوب شهر الفجیرة، از مغرب راه ارتباطی فجیره به ذید، و از سمت مشرق به زنجیرهٔ کوه حجر محدود می‌گردد.
جمعیت روستای بثنه در حدود ۱۸۰ نفر (۴۸ خانوار) می‌باشند که از اهل سنت و مالکی مذهب هستند. شغل مردم روستا کشاورزی، دامداری و تجارت است، گروهی از مردم روستا نیز در ادارات دولتی کارمند هستند.
روستای بثنه دارای زمین‌های حاصلخیز کشاورزی و آب شیرین است؛ لذا شغل سواد اعظم مردم روستا کشاورزی است و اصحاب محاصیل باغ‌های ومنتوجات کشاورزی متعدد می‌باشند. محاصیل زراعی و میوه‌های مختلف به وفرت در بثنه یافت می‌شود. منتوجات این باغ‌ها عبارت‌اند از: سیب، خوخ، انار، پرتقال، نارنگی، لیمو ترش، لیمو شیرین، نارنج، بالنگ، نخل، موز باضافه خربزه، هندوانه، همبا، نخل خرما، گوآوا، لوز، بادام، پاپای، موز، خیار و دیگر درختهای تابستانی و زمستانی می‌کارند، همچنین در مواسم باران جو و گندم و عدس نیز می‌کارند، ساکنان این منطقهٔ کوهستانی باضافه کشاورزی از کوهای اطراف روستاهای خود عسل نیز جمع‌آوری می‌کنند ومی فروشند، عسل این مناطق طعم مخصوصی دارد و گران قسمت است.
قلعة البثنة یکی از قلاع مشهور منطقه‌است، این قلعه در سال ۱۷۳۵ میلادی بنیانگذاری شده‌است، و در جنوب شرقی روستای بثنه بر روی تپه‌ای در قسمت شرقی وادی بثنه واقع شده‌است. پیر مردی ۱۲۰ ساله‌ای به نام سالم بن راشد الیَماحی در این قلعه زندگی می‌کند، ایشان ادعا دارند که مدت ۴۰ سال است که در «قلعة البثنة» نگهبان هستند و از منطقه مخصوصاً از روستای «البثنة» در برابر دزدان و یاغیگران مدت چهل سال تا به امروز در قلعه مزبور پاس می‌دهند، سالم الیَماحی می‌گوید که ایشان از دوران حکم (حمد الشرقی) جد حاکم کنونی فجیره شیخ حمد بن محمد الشرقی در این قلعه پاسبان هستند. قلعه بثنه در ۱۳ کیلومتری مغرب شهر فجیره قرار دارد. ویکی از مهم‌ترین قلعه‌های منطقه شرقی دولت امارات است.
غار سنگ‌تراشان یک غار دست‌ساز در شهر جهرم می‌باشد که به بزرگ‌ترین غار دست‌ساز جهان معروف است. از این غار به عنوان غار سنگ‌اشکن، سنگ‌شکنان و سنگ‌شکن نیز نام برده می‌شود.اطهری، علی، زیبا شهر فارس، ص ۴۲۸ - ۴۳۲http://www.irancaves.com/fa/cavedetail.aspx?ID=634 غار سنگ شکنان - غارهای ایران افراد دیگری هم در اینجا کار می‌کردند و به تدریج صاحب قسمتی یا کارخانه‌ای شده یا آن را خریداری کرده‌اند.این غار در دامنهٔ شمالی البرزکوه، در جنوب شهر جهرم، در ارتفاع ۱۰۹۱ متری از سطح دریا قرار دارد. فاصله غار یاد شده تا شهر جهرم سه کیلومتر و تا مرکز استان شیراز، ۱۸۵ کیلومتر است. این غار مصنوعی در ابتدای درهٔ قلات و در زیر پشته‌ای در قسمت شرقی آن واقع شده‌است و با شماره ۱۰۱۱۷ به ثبت در آثار ملی ایران رسیده‌است.
غار سنگ اشکن مجموعه‌ای از دهانه‌ها و ستون‌هایی است که به صورت دالان‌های متقاطع دیده می‌شود. این دالان‌ها بر اثر برداشت و استخراج سنگ‌های سفید آهکی و دولومیتی به وجود آمده‌اند و از آن به عنوان بزرگترین غار مصنوعی جهان یاد می‌کنند. البته غارهای مصنوعی بزرگ‌تر از این غار در جهان وجود دارد، اما اکثر آن‌ها به شکل یک تونل یا دالان سراسری هستند و بر اثر استخراج مواد معدنی با وسایل مکانیکی و ماشین آلات مختلف ایجاد شده‌اند؛ بنابراین می‌توان گفت غاری بزرگتر از این غار که کاملاً دست‌ساز و به این شکل خاص یعنی دارای دالان‌ها، ستون‌ها و دهانه‌های متعدد باشد وجود ندارد.
در این مکان چند سنگ‌شکن به کار برداشت سنگ مشغول بودند. هر کدام از آن‌ها در یک مسیر و دهانه، سنگ برداشت می‌کردند و برای جلوگیری از ریزش سقف هر از چند متر قسمتی را باقی می‌گذاشتند تا به صورت یک ستون نگهدارنده عمل کند. به این دهانه‌ها یا دالان‌ها، اصطلاحاً «کارخانه» می‌گفتند. طول و عرض دهانه‌ها و اندازه ستون‌ها متفاوت است. طول غار حدود ۳۵۰ متر و عرض آن ۱۵۰ متر است که وسعتی حدود ۴ هکتار را در بر می‌گیرد. ارتفاع آن ۳ تا ۴ متر است که در انتها به کمتر از یک متر می‌رسد و در مجموع دارای ۱۲ دهانه و ۱۰۰ ستون است. کف آن شیب دار و سطح آن را لایه‌ای نرم از خاک‌های آهکی پوشانده است. قسمت‌های ابتدایی و حاشیهٔ خارجی آن روشن است، اما به تدریج که به قسمت‌های داخلی می‌رویم، نور کم و در بخش‌های انتهایی کاملاً تاریک می‌شود؛ به همین دلیل سنگ شکنان در اینجا تاقچه‌هایی برای گذاشتن چراغ موشی در بدنهٔ غار و ستون‌ها تعبیه کرده‌اند.