moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
تمام پرتابگرهای زیر دریایی‌ها (که یوجی‌ام-۱۳۹) نامیده می‌شوند، بعد از اینکه براثر فشار هوا پرتاب شدند (به صورت عمودی از طریق وی‌ال‌اس)، یا اینکه با ضربه آب (به شکل افقی از طریق تیوب اژدر) پرتاب شدند، موشک از آب خارج شده و بوستر سوخت جامد برای چند ثانیه برای پرواز هوایی روشن می‌شود، تا اینکه موشک روی حالت کروز برود. بعد از رسیدن به حالت پرواز بالهای موشک برای بالا رفتن باز می‌شوند، موشک در حالت پرواز هوایی قرار می‌گیرد، و موتور توربوفن برای پرواز موشک کروز شروع به کار می‌کند.
بنا به گفته یکی از فرماندهان ارشد برنامه امنیت بین‌المللی ایالات متحده و از اعضای پروژه دفاع موشکی، موشک توماهاک برای اولین بار در عملیات طوفان صحرا (Desert Storm) در سال 1991 مورد استفاده قرار گرفت و در آن زمان از محبوبیت بالایی نیز در بین فرماندهان این عملیات برخوردار شد. پس از آن نیز در سال 2011 این تسلیحات موشکی در لیبی به کار برده شد.
یکی از بزرگترین مزیت‌های موشک کروز Tomahawk بُرد بالای آن است؛ بنا به ادعای ارتش ایالات متحده، برخی مدل‌های این موشک قادر به طی مسافتی تا 2500 کیلومتر هستند.
علاوه بر این، موشک توماهاک قادر است به سرعت هدفگیری کند. در واقع، بنا به گفته یکی دیگر از فرماندهان ارتش آمریکا، شما تنها کافی‌ست یک ایمیل به کشتی حامل این موشک ارسال کرده و در آن مختصات محل مورد نظر جهت حمله را بدهید و پس از آن، کلید شلیک را بفشارید؛ موشک پرتاب خواهد شد. بدیهی‌ است که این کار با این سرعت از توان یک هواپیمای جنگندۀ سرنشین‌دار خارج است.
موشک کروز توماهاک جهت ناوبری و طی مسیر خود، ترکیبی از GPS و تطبیق دیجیتالی تصویر محل مورد نظر را به کار می‌بندد تا با دقت بیشتری به اهداف خود اصابت کند. تطبیق دیجیتالی تصویر در واقع عکس‌هایی هستند که دوربین این موشک در حین اصابت به محل مورد نظر گرفته و موشک، این عکس‌ها را با تصاویر قبلی که در عملیات شناسایی گرفته شده‌اند مقایسه می‌کند.
از دیگر جنبه‌های این سیستم ناوبری، ابزاری‌ست که با نام ترکام (TERCOM) شناخته می‌شود. عملکرد این ابزار اینگونه است که تصاویر به دست آمده از نقشه‌های قبلی را با اندازه‌گیری‌هایی که رادارهای ارتفاع‌سنج مستقر بر روی موشک محاسبه کرده‌اند، مقایسه می‌کند. سپس موشک بر اساس ورودی‌های این الگوریتم، سیستم ناوبری داخلی خود را (شامل مجموعه‌ای از سنسورها مانند شتاب‌سنج و ژیروسکوپ برای اندازه‌گیری میزان چرخش) به‌روزرسانی کرده و در صورت نیاز، تغییر جهت می‌دهد.
موشک توماهاک همچنین قادر است موقعیت خود را به صورت لحظه‌ای تغییر داده و آن را با توجه به شرایط جدید، به‌روزرسانی کند.
ناوبری دقیق این امکان را به موشک توماهاک می‌دهد تا با ارتفاعی پایین‌تر پرواز کرده و از دید رادارها در امان بمانند. آن‌ها همچنین می‌توانند در مسیری غیر خطی حرکت کرده و به محل مورد نظر اصابت کنند. این ویژگی باعث می‌شود تا موشک قادر باشد در مسیر خود از موانع عبور کند. این امکان همچنین باعث می‌شود تا در یک زمان چندین موشک به سمت هدف شلیک شود.
از دیگر ویژگی‌های موشک کروز توماهاک این است که امکان برنامه‌ریزی این سلاح جهت کندی حرکت یا تاخیر در رها کردن بمب متصل به آن وجود دارد. بنا به ادعای ارتش آمریکا، در حمله موشکی هفته گذشته به سوریه، همه 59 موشک کروز با فاصله 1 ثانیه پس از دیگری به محل مورد نظر اصابت کردند.
موشک‌های توماهاک حدوداً 5.6 متر طول داشته و می‌توانند کلاهکی با وزن 450 کیلوگرم یا تا 166 بمب کوچک در اندازه نارنجک دستی را با خود حمل کنند. در ابتدا، موشک با موتور داخلی خود حرکت می‌کند و در هنگام پرواز، بال‌های کناری آن ظاهر می‌شوند که موشک را قادر می‌سازد تا با سرعتی معادل 880 کیلومتر بر ساعت پرواز کند. شرکت Raytheon، سازنده موشک کروز توماهاک ، در حال حاضر در حال طراحی و توسعه نسخه‌ای ارتقایافته از این موشک است که می‌تواند ارتباط دوطرفه ماهواره‌ای با اشیای مستقر در زمین (مانند تانک‌ها و کشتی‌ها) داشته و مجهز به سیستم ناوبری قدرتمندتر و دقیق‌تری باشد.
در سال مالی 2016، نیروی دریایی ایالات متحده 214 عدد از این موشک را با هزینه هر کدام 1.5 میلیون دلار تولید کرده‌است. البته این قیمت شامل هزینه‌های تحقیق و توسعه نیز می‌شود که با کم کردن این ارقام، هزینه خالص یک موشک 900 هزار دلار برآورد شده‌است.
استیر، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان سبزوار استان خراسان رضوی ایران.
این روستا در دهستان قصبه غربی قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۷۸۱ نفر (۲۵۸ خانوار)
این روستا در گذشته در قسمت شمالی جاده سبزوار به تهران واقع بوده‌است که با گذشت زمان به جنوب جاده انتقال یافته‌است. قسمت شمالی جاده باغات انار و انجیر و … و همچنین مزارع گندم و خربزه کاری می‌باشد که به علت کمی آب در این منطقه به صوری دیمی آبیاری می‌شوند. دره‌ای در بالای جاده به نام آبیدر است که در فصل بهار زیبایی خاصی به این منطقه می‌بخشد
فاصله این روستا تا سبزوار ۱۵ کیلومتر است و در جاده سبزوار به تهران واقع شده‌است. در این روستا در سال ۱۳۸۵ خورشیدی ۳۰۰ خانوار سکونت داشته‌اند.سایت خبری شهرستان سبزوار
آرامگاه پیر استیر،مقره قاسم و کلوت بزداش از نقاط دیدنی این روستا است.
«استیر روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان سبزوار، سر راه سبزوار به شاهرود و در ۵/۱۵ کیلومتری این شهر، که نام خود را از استر همسر یهودی خشایارشاه هخامنشی گرفته‌است و از جمله روستاهای یهودی نشین شرق کشور در زمان باستان محسوب می‌گردد.»وهومن، هارون. سفرنامه‌های خطی فارسی؛ ج۱, ص ۶۵۰. تهران: نشر اختران، ۱۳۸۸. شابک دوره: 978-964-8897-87-6 سیلی در سال ۱۳۸۱ موجب ویرانی واحدهای مسکونی روستای استیر شد. تا سال ۱۳۸۵ بنیاد مسکن انقلاب اسلامی در این روستا ۴۰۰ واحد مسکونی جدید ساخته است.
«سنگ استیروی سنگی عجیب در استیر که برای مردم آن به سنگ قدرت و نظم معروف بود و افسانه‌های زیادی در مورد سنگ استیروی میان اهالی این روستا رواج داشت.»
این سنگ در سالیان گذشته توسط افراد ناشناس به سرقت رفت و گفته میشود درون این سنگ طلا و جواهر پنهان شده بوده.
پلی‌بوی بانی ، به معنای "خرگوش پلی‌بوی"، نام پیشخدمت‌هایی است که در کلوب پلی‌بوی کار می‌کنند. کلوب‌های پلی‌بوی در اصل در فاصلهٔ بین سال‌های ۱۹۶۰ تا ۱۹۸۸ باز بودند. این کلوب مجدداً در یک منطقه در هتل پالمز در لاس وگاس در سال ۲۰۰۶ باز شد. پیشخدمت‌های این کلاب لباسی را می‌پوشند که از خرگوش تاکسیدوپوش پلی‌بوی (نماد پلی‌بوی) الهام گرفته شده بود. این لباس شامل یک شکم‌بند زنانه، گوش‌های خرگوشی، یک گردن‌بند، دست‌بند و یک دم خرگوشی کرکی بود.
کاواکینیو یکی از سازهای زهی از خانوادهٔ گیتار اروپایی است. این ساز چهار سیمه است.
کاواکینیو یک ساز پرتغالی است که در آمریکای جنوبی نیز رواج دارد.
این ساز در موسیقی برزیل به‌ویژه در سامبا و شورو اهمیت زیادی دارد.
شورو یکی از سبک‌های محبوب موسیقی برزیلی است.
واژهٔ شورو به معنی «ناله» است و این سبک را سنتاً شورینیو (chorinho) «نالهٔ کوچک» نیز می‌نامند.
خاستگاه این سبک ریو دوژانیروی سدهٔ ۱۹ است.
شورو در اصل با سه ساز فلوت، گیتار و کاواکینیو (گیتارچهٔ چهارسیمه) نواخته می‌شد.
در سبک شورو معمولاً سازهای ماندولین، کلارینت و ساکسوفون هم استفاده می‌شود.
لورنتسو دِ مِدیچی (; زاده ۱ ژانویه ۱۴۴۹ – درگذشته ۹ آوریل ۱۴۹۲) یکی از برجسته‌ترین حاکمان فلورانس طی رنسانس ایتالیا بود که با نام لورنتسوی شکوهمندLorenzo il Magnifico نیز شناخته می‌شود. او در کنار برتری‌هایش در سیاست و دیپلماسی نسبت به حاکمان هم‌دورهٔ خود، به همنشینی با عالمان، فیلسوفان، شعرا و هنرمندان می‌پرداخت و در بسیاری از شاخه‌ها چون ورزش، شکار، شعر و … استعداد داشت و به همین دلیل از بهترین الگوهای آرمان‌گرایانه انسان در دورهٔ رنسانس به‌شمار می‌آمد. حکومت او با اوج رنسانس ایتالیایی همراه بود و مرگ او پایان عصر طلایی فلورانس را در پی داشت. همسر او کلاریس اورسینی و معشوقه‌اش لوکرتسیا دوناتی نام داشت.
پس از مرگ پدرش پیرو ، لورنزو به همراه برادر کوچکترش جولیانو ، "بالفعل" ارباب فلورانس شد . در سالهای اول حکومت ( 1469 - 1478 )، لورنزو جوان سیاست داخلی را با هدف تقویت نهادهای جمهوری خواه به معنای طرفدار مدیچی، از سوی دیگر برای سرکوب شورش های شهرهای تحت تسلط فلورانس رهبری کرد. (موارد پراتو و ولترا ). با این حال، در جبهه سیاست خارجی، لورنزو به نام تعادل اتحادیه ایتالیا در سال 1454 ، برنامه ای روشن برای متوقف کردن جاه طلبی های سرزمینی سیکستوس چهارم نشان داد .
به همین دلایل، لورنزو هدف توطئه پازی (1478) بود که در آن برادرش جولیانو دی مدیچی ترور شد. شکست این توطئه خشم پاپ سیکستوس، پادشاه ناپل فرانته دآراگونا و همه کسانی را که از تقویت قدرت مدیچی بر فلورانس مرعوب شده بودند، برانگیخت  . بنابراین، دو سال جنگ علیه فلورانس دنبال شد، که در آن اعتبار داخلی و بین المللی ماگنیفیکو به لطف توانایی دیپلماتیک و کاریزمای او، که از یک سو توانست ائتلاف ضد فلورانسی را از بین ببرد، بسیار تقویت شد. از سوی دیگر نیروهای داخلی جمهوری را متحد نگه دارند.
لورنزو پس از تبدیل شدن به سوزن تعادل سیاست ایتالیا در دهه هشتاد ، که توسط پادشاهان خارجی به عنوان یک حاکم رفتار می‌شد، نام خود را به دوران اوج رنسانس فلورانس مرتبط کرد و خود را با روشنفکران ( پولیزیانو ، فیچینو ، پیکو دلا میراندولا ) و بوتیچلی و میکل آنژ جوان و هنرمندانی از این قبیل احاطه کرد . با مرگ نابهنگام او در سال 1492، فلورانس علیه پسر ناتوان پیرو شورش کرد تا قدرت را به دستان ژیرولامو ساوونارولا بسپارد ، که پس از ۶ سال، وی را به دار آویخته و در آتش سوزاندند. در نتیجه، رقابت اربابان ایتالیایی که دیگر توسط دیپلماسی لورنزو مهار نشد، به چارلز هشتم فرانسه اجازه داد تا به ایتالیا برود و جنگ های ایتالیا را در قرن شانزدهم آغاز کند.
هنگامی که لورنزو متولد شد، خانواده مدیچی در اوج قدرت سیاسی خود در جمهوری فلورانس بودند و نهادهای مختلف و پیچیده جمهوری خواه را که مسئول عملکرد دولت بودند، کنترل می کردند. پدربزرگ لورنزو، کوزیمو ، به لطف ثروت مالی هنگفت بانکش ، توانسته بود بسیاری از سیاستمداران فلورانسی را به خود وابسته نماید ، و به دلیل الیگارشی خفقان‌آور اشراف به رهبری آلبیزی ، سخنگوی نارضایتی عمومی شود.
در سال 1434، پس از تنها یک سال تبعید در ونیز ، کوزیمو به فلورانس بازگشت، آلبیزی ها را تبعید کرد و با پیروی از یک الگوی سیاسی که قبلاً در دوران باستان توسط اکتاویان آگوستوس اتخاذ شده بود، نهادهای جمهوری را با واگذاری آنها به "اطرافیان" خود حفظ کرد. و رسماً به زندگی خصوصی بازنشسته شد. کنترل واقعی اما در دست کوزیمو باقی ماند. این امر باعث شده است که مورخان این شکل از حکومت را به عنوان «کریپتوسینوری» تعریف کنند، جایی که روح جهت گیری سیاسی جمهوری خواه در دستان یک مرد مجرد و خانواده اش قرار داشت  .
پسر پیرو دی کوزیمو د مدیچی و لوکرزیا تورنابوونی ، لورنزو در 1 ژانویه 1449 (طبق سبک تاریخ گذاری فلورانسی آن زمان، در سال 1448  ) در فلورانس ، در کاخ مدیچی ریکاردی  متولد شد. در ششم همان ماه به مناسبت عید عیسی تعمید یافت  . لورنزو، همراه با برادرش جولیانو و خواهرش بیانکا ، آموزش عمیق انسانی و آمادگی سیاسی دقیقی دریافت کردند، که هر دو از نزدیک توسط پدربزرگش کوزیمو و والدینش دنبال شدند.
در دوران کودکی، لورنزو توسط جنتیل دا اوربینو  تعلیم یافت، در حالی که از سال 1457 تحصیلات او به دست انسان گراهایی مانند کریستوفورو لاندینو ، جووانی آرجیروپولو برای مطالعاتش در مورد هومر ، مارسیلیو فیچینو برای فلسفه نوافلاطونی رسید  و همچنین توسط آنتونیو اسکوارشیالوپی اموزش رقص دید . پدربزرگ، کوزیمو علاقه خاصی به نوه اش لورنزو داشت که با او گفتگو و گفتگو می‌کرد  . مرد جوان علاقه اولیه خود را به آکادمی نوافلاطونی نشان دادو در سن 12 سالگی در تحقیقات آموخته شده فیچینو در ویلا دی کارگی شرکت می کرد  ..
لورنزو تنها نوجوانی بود که عمویش جیووانی ، پسر دوم کوزیمو بزرگ و جانشین منصوب شده در راس بانک دی مدیچی ، پس از یک زندگی پر از افراط در سال 1463 درگذشت  . وضعیت بد فرزند اولش پیرو (ملقب به "il Gottoso" به دلیل بیماری که او را مبتلا کرده بود، نقرس ) در واقع کوزیمو را بر آن داشت تا تصمیم بگیرد که جیووانی جانشین او در راس بانک خانواده شود. با مرگ دومی، کوزیمو مسن در حالت مالیخولیایی قرار گرفت و دائماً از مشکل جانشینی در عذاب بود  . بنابراین او به این فکر افتاد که امید خود را به فرزندان پیرو بگذارد ; لورنزو و جولیانو می توانستند یاران و جانشینان پدر ناتوان شوند  . قبل از مرگ، کوزیمو به پیرو توصیه کرد که از تحصیل این دو پسر غافل نشود و با وجود سن کم با آنها به گونه ای رفتار کند که انگار آنها مرد هستند.
پدرش پیرو، قبل از اینکه اجازه دهد او وارد زندگی سیاسی شهر شود، به این فکر افتاد که به لورنزو برخی از مأموریت‌های دیپلماتیک در میلان و ونیز ، که دو شعبه از Banco dei Medici در آن‌ها وجود داشت، واگذار کند. بنابراین، لورنزو جوان می‌توانست دید کلی از وضعیت سیاسی ایتالیا به دست آورد و روحیه حاکمان مختلف را شخصاً آزمایش کند. در 17 آوریل 1465، مدیچی جوان با شاهزاده فدریکو از ناپل در شهر پیزا ، در راه او به میلان ملاقات کرد تا به نمایندگی از برادرش آلفونسو در ازدواج با ایپولیتا ماریا اسفورزا  باشد. لورنزو که در این بین با فدریکو دوست شده بود ، او مجبور شد توسکانی را به سمت ونیز ترک کند و راهی را طی کند که او را به آشنایی با شخصیت های سیاسی اصلی آن زمان هدایت می کرد. در بولونیا ، لورنزو با جووانی بنتیوولیو  ملاقات کرد ، در حالی که در فرارا توسط بورسو d'Este  مورد استقبال قرار گرفت .
از شهر استه به ونیز ادامه داد و در آنجا به دوج کریستوفورو مورو  معرفی شد. پس از تجربه ونیزی، مدیچی جوان به میلان رفت و در آنجا فرانچسکو اسفورزا ، دوست و متحد پدربزرگش کوزیمو را ملاقات کرد. در محلی که پایتخت دوک نشین میلان بود، لورنزو جوان توسط پیگلو پورتیناری ، مدیر شعبه محلی مدیچی، از نحوه رفتار در طول مکالمه با دوک مطلع شد  . اما اقامت در میلان زیاد طول نکشید. در واقع، او مجبور شد به فلورانس بازگردد تا ایپولیتا ماریا اسفورزا (که با او دوستی عمیق و بعداً همکاری سیاسی  برقرار کرد ) و فدریکو را همراهی کند.
لورنزو در سال 1466 آنجا را ترک کرد تا به رم برود ، جایی که شعبه مهمی از بانک دی مدیچی تحت مدیریت جووانی تورنابوونی ، برادر مادرش لوکرزیا وجود داشت. Piero il Gottoso دستورات دقیقی برای بررسی عملکرد بانک داده بود، و این لورنزو بود که قراردادی را امضا کرد که با توافق پاپ پل دوم ، سهمی را در معادن زاج کشف شده در Tolfa ، در نزدیکی Civitavecchia ، برای مدیچی ها تضمین کرد  . از رم، لورنزو از طریق راه آپین ، جایی که دربار پادشاه فرانته آراگون در آن اقامت داشت، به گائتا رسید.، که با بسیاری از مراسم عمومی آن را دریافت کردند. متعاقباً، فرانته به او ملاقاتی خصوصی داد که در آن مدیچی جوان توانست درودهای پدرش را به پادشاه برساند و برخی از مشکلات داخلی و خانوادگی را شرح دهد  . در بازگشت به فلورانس، لورنزو می‌توانست از نتیجه سفر خود راضی باشد، اما وضعیت داخلی ایالت اجازه نمی‌دهد او مطمئن باشد.
در 8 مارس 1466 ضربه ای جدی به ثبات قدرت مدیچی وارد شد، یعنی مرگ ناگهانی فرانچسکو اسفورزا، دوک میلان و حامی سرسخت مدیچی "cryptosignoria"  . به دنبال خلاء قدرت ایجاد شده در میلان ( گاله آزو ماریا اسفورزا ، وارث تاج و تخت، در زمان مرگ پدرش در بورگوندی بود  )، در ارتباط با سیاست ضعیف بهداشتی و مالی پیرو ایل گوتوسو (به پایان رسید تا جمع آوری فوری وام هایی که پدرش کوزیمو به خانواده های اشراف فلورانسی در ازای وفاداری آنها داده بود) ، که در میان چیزهای دیگر قصد خود را برای نامزدی پسرش لورنزو با نجیب زاده رومی کلاریس اورسینی و نه با یک فلورانسی مطابق سنت  ابراز کرده بود ، حزب ضد مدیچی از خواب بیدار شد.
اولین دشمن پیرو، لوکا پیتی بسیار ثروتمند ، با خانواده Acciaiuoli و با Diotisalvi Neroni (دوست دیرینه اخیر کوزیمو بزرگتر) متحد شد، توطئه ای را با هدف فرسودگی پیرو و بزرگ کردن او ترتیب داد. داور جدید جمهوری  . پیتی و دیگر توطئه گران نیز می توانستند روی حمایت بیرونی خانه استه حساب کنند : مارکیز بورسو برادر ناتنی خود ارکوله را در راس 1300 مرد به فلورانس فرستاد ، آماده مداخله برای حمایت از قیام داخلی است. کودتا، به طور خاص، شامل ترور پیرو در مسیر ویلای کارگی به فلورانس بود، برنامه‌ای که او بدون اسکورت بزرگ به آن سفر می‌کرد  ..
با این حال، طرح پیتی بلافاصله توسط خود پیرو خنثی شد و او با جلوگیری از اقدام توطئه‌گران، خود را مسلح کرد و به همه حامیان خود هشدار داد که ضد حمله را سازماندهی کنند  . در همان زمان، پیرو موفق شد پیتی را متقاعد کند که به جناح مدیچی بپیوندد و با کمک 2000 پیاده نظام میلانی که توسط گالیاتزو ماریا اسفورزا فرستاده شده بود  ، موفق شد اقتدار خود را بازگرداند. از توطئه گران باقی مانده، دیوتیسالوی نرونی، آنجلو آچیوولی و نیکولو سودرینی تبعید شدند، در حالی که اسقف اعظم فلورانس، جیووانی دو دیوتیسالوی مجبور شد به رم بازنشسته شود . لوکا پیتی، با وجود اینکه مورد تعقیب قضایی قرار نگرفت، توسط همه مردم فلورانس مجازات شد، آنها دیگر او را یکی از شهروندان اصلی خود نمی دانستند و از او دوری می کردند و با بی احترامی در مورد او صحبت می کردند  . نقش لورنزو مسلماً مهم بود، زیرا او فعالانه از پدرش حمایت می‌کرد و گروه مسلح مرتبط با مدیچی را رهبری می‌کرد و خود را در دفاع از زندگی پدرش در امتداد جاده‌ای که از کارگی به فلورانس منتهی می‌شد، متمایز کرد .
در حالی که فلورانس با ائتلاف Veneto-Ferrara با هدف پایان دادن به هژمونی مدیچی  مبارزه می کرد، پیرو دو مدیچی اقداماتی را برای معرفی لورنزو به عنوان جانشین قانونی خود در راس خانواده انجام داد. اندکی پس از توطئه شکست خورده 1466، در واقع، پیرو لورنزو هفده ساله را وادار کرد که به جای او در بالیا و در شورای صد نفر بنشیند  . با هدف تقویت بیشتر موقعیت خانواده مدیچی، پیرو و لوکرزیا تورنابوونی تصمیم گرفتند پروژه ازدواج بین لورنزو جوان و کلاریس اورسینی رومی را اجرا کنند.
کلاریس که از یکی از نجیب‌ترین خانواده‌های رومی بود، در طول اقامت لوکرزیا در رم در سال 1468 مستقیماً توسط لوکرزیا مورد بررسی و قضاوت قرار گرفت  که گزارش او با جزئیات بسیار برای پیرو ارسال شد. پروژه ازدواج توسط هر دو خانواده تایید شد. علاوه بر دریافت 6000 فلورین رومی، مدیچی ها قصد داشتند وارد حلقه پاتریسیون پاپ شوند و شخصیت جهان وطنی تری به خود بگیرند  . از سوی دیگر، اورسینی با ثروتمندترین خانواده اروپا مرتبط است. به نوبه خود، لورنزو دختر را دیده بود و رضایت خود را به مادری که کار آماده سازی ازدواج خود را به او واگذار کرده بود، ابراز  ..
لورنزو در خاطرات خود  (مجموعه مختصری از اطلاعات و رویدادهای مهم زندگی او که در سال 1472 گردآوری شد) دو مرحله نامزدی را مشخص کرد: لحظه ای که کلاریس در سال 1468 به عنوان نامزد به او داده شد (یعنی زمانی که جشن ازدواج برگزار شد. توسط نیابتی در رم در 10 دسامبر 1468، با فیلیپو د مدیچی به عنوان نماینده لورنزو  ) و لحظه بعدی که در آن عروسی در 4 ژوئن 1469 با یک مراسم مذهبی در فلورانس برگزار شد  که به دنبال آن مهمانی های بزرگی که توسط پیرو حمایت مالی می شوند . او همچنین در همین خاطرات به بارداری همسرش و تولد اولین فرزندان (لوکرزیا، پیرو و دو قلو که اندکی پس از تولد فوت کردند) اشاره کرد و در پایان از خداوند خواست تا او و فرزندانشان را از هر خطری حفظ کند.
این دو بسیار متفاوت بودند: لورنزو لذت‌جو بود، غرق در فرهنگ نوافلاطونی و عاشق زندگی بود، در حالی که کلاریس دارای تحصیلات سخت و سختگیرانه بود، عمیقاً مذهبی بود و در ادبیات و فرهنگ انسان‌گرا تحصیلات کمی داشت  . با این وجود، مکاتبات بین این دو نشان دهنده لحن هایی از محبت و احترام متقابل بود و دلیلی وجود دارد که باور کنیم احساسی صمیمانه در طول سال ها بین آنها متولد شده است  . لورنزو هیچ شعری را به همسرش تقدیم نکرد، با این حال گمان می رود که غزل او راه پترارک را دنبال می کند ، بنابراین مکتب تروبادوری و نظریه های آندره آ کاپلانو که بر اساس آن "آمور کورتز" فقط می تواند زنا باشد.و رابطه زناشویی را مستثنی می کند.
با این حال، لورنزو وظایف زناشویی خود را انجام داد و این زوج در ده سال اول ازدواج ده فرزند باردار شدند. او برخلاف پدر و پدربزرگش هیچ فرزند نامشروعی نداشت و عاشقانش در زمان ازدواجش با اورسینی با قطعیت شناخته نشدند  . با وجود تفاوت در شخصیت، لورنزو همسرش را به شیوه خود دوست داشت و مرگ زن که در سال 1488 بر اثر سل رخ داد ، ضربه سختی بود. لورنزو در نامه ای به پاپ اینوسنتی هشتم تمام دردها و مشکلات خود را در پذیرش از دست دادن و نبود همسر "عزیز و بسیار نازنینش بیان کرد" . با این حال، او جشن های کارناوال را برای او ممنوع نکرد، که در عوض به دلیل مرگ برادرش جولیانو برای یک دهه ممنوع بود و از سال 1488 برای جشن گرفتن بازگشت. .
پیرو دی مدیچی نتوانست از ثمرات سیاست ازدواج خود لذت ببرد. به طور کامل توسط نقرس و عوارض ناشی از آن از بین رفت، او در 2  (سایر منابع گواهی می دهند 3  ) دسامبر 1469 در اثر خونریزی مغزی درگذشت  . لورنزو بیست ساله سپس همراه با برادرش جولیانو قدرت فلورانس را به دست گرفت و اعتماد سیاستمداران مرتبط با مدیچی ها را دریافت کرد  . به دنبال پدربزرگ و پدرش، لورنزو رسماً قدرت را نپذیرفت و می‌خواست یک شهروند ساده فلورانس در نظر گرفته شود در حالی که عملاً قدرت شهر و ایالت را در دستان خود متمرکز می‌کرد. .
لورنزو اگرچه از نظر درایت سیاسی با پدربزرگش برابری می کرد، عطش خود را برای قدرت آشکارا نشان داد و باعث سرزنش و ترس سایر بزرگواران شد  . در دوره 1469 تا 1472 ، در واقع، لورنزو تمام رقابت‌های بین خانواده‌های فلورانسی را کنار گذاشت تا داور برتر در هر سؤالی شود. تقویت خانواده مدیچی، در سطح نهادی، توسط قانون اساسی شورای بزرگ (ژوئیه 1471) و با تقویت شورای صد، که دومی در دستان طرفداران پزشکی قرار گرفت، تعیین شد. صلاحیت انتشار قوانین بدون دخالت ارگان های مردمی  .
دیوتیسالوی نرونه و سایر تبعیدیان که معتقد بودند از بی تجربگی دو برادر جوان سوء استفاده می کنند، با Borso d'Este برای سرنگونی قطعی مدیچی ها نقشه کشیدند و شورش پراتو را علیه فلورانس برانگیختند، زیرا این شهر نزدیک ترین شهر تحت انقیاد بود. اما همانطور که جرج فریدریک یانگ منتقد خلاصه می کند، کودتا پیش از موعد کشف شد:
در سال 1472، لورنزو، به دلایل اقتصادی و سیاسی، تصمیم به جنگ با ولترا گرفت. در واقع، مدیچی ها از یک سو در آرزوی به دست آوردن منابع غنی زاج تازه کشف شده بودند  ، در حالی که از سوی دیگر قصد داشتند با تسخیر یک شهر مهم، اعتبار داخلی و خارجی دولت (و خانواده اش) را تقویت کنند. در توسکانی  . جنگ ناگهانی بود و در همان سال با غارت شهر توسط سربازان به رهبری فدریکو دا مونتفلترو  پایان یافت. به دنبال آن قتل عام خشونت آمیزی علیه مردم ولترا انجام شد که موجب تحقیر افکار عمومی فلورانس شد . برای تأیید سلطه فلورانس بر ولترا، لورنزو تصمیم گرفت قلعه ای با ابهت بسازد که دارای مدرن ترین راه حل های دفاعی آن زمان بود و بسیاری از ویژگی های استحکامات آینده را پیش بینی می کرد.
علیرغم موفقیت‌هایی که در سیاست خارجی، تقویت داخلی و سیاست شکوهمندی که توسط لورنزو انجام شد، قدرت خانواده مدیچی همچنان مورد اصطکاک برخی از فلورانسی‌ها بود، اما دسیسه‌های برخی از مهم‌ترین آن‌ها بسیار تعیین‌کننده‌تر بود. قدرت ها. ایتالیایی ها پاپ سیکستوس چهارم که در ابتدا با لورنزو روابط صمیمانه داشت، به دلیل پروژه پاپی برای اشغال قلعه های استراتژیک ایمولا و فانزا ، دو شهر بسیار نزدیک به مرز شمالی جمهوری (1473-1474) با لورنزو برخورد کرد  ، و Città di Castello ، یک پاسگاه معروف منافع فلورانس در اومبریا . چنین مانور استراتژیک در واقع منجر به محاصره فلورانس می شد، وضعیتی غیرقابل قبول برای ارباب مدیچی.
تنش در مواجهه با امتناع لورنزو، بانکدار اصلی واتیکان، از پرداخت مبلغ 40000 فلورین لازم برای خرید ایمولا از Sforzas به پاپ تشدید شد  . مخالفت مدیچی انگیزه خوبی داشت: هدف سیکستوس چهارم در واقع این بود که فلورانس را به دست برادرزاده جاه طلب خود ژیرولامو ریاریو بسپارد و حوزه نفوذ دولت پاپی را تا حد تعیین تسلیم کل ایتالیا مرکزی به پاپ گسترش دهد. سیاست . امتناع لورنزو باعث بدتر شدن روابط دیپلماتیک بین فلورانس و کشورهای پاپ شد. پاپ سیکستوس چهارم با تحریک برادرزاده‌اش شروع به بافتن شبکه‌ای از دسیسه‌ها علیه مدیچی‌ها کرد که شامل اسقف اعظم پیزا فرانچسکو سالویاتی  ، دوک اوربینو فدریکو دا مونتفلترو، پادشاه ناپل فرانته و جمهوری سینا می‌شد .
تماس با نمایندگان اصلی جبهه داخلی ضد مدیچی در فلورانس برقرار شد، که در میان آنها خانواده باستانی و بسیار ثروتمند پاتزی  که از قدرت فزاینده لورنزو و براندازی وحشت زده بودند، برقرار شد. برخی ساختارها جمهوری خواه  . روندی که منجر به توطئه تنگ‌تر شدن روابط بین سینیوریا و پاپ شد، چهار سال طول کشید. این با تحول معاصر وضعیت سیاسی ایتالیا توضیح داده شده است. در واقع، تنها پس از مرگ خشونت‌آمیز دوک میلان Galeazzo ماریا اسفورزا (26 دسامبر 1476)  بود که لورنزو همیشه روابط عالی با او داشت و وقوع جنگ داخلی متعاقب آن بین نایب السلطنه بونا دی ساووا و برادران زن، که توطئه گران تصمیم گرفتند در آشکار عمل کنند. آن‌ها قصد داشتند از تضعیف موقت مدیچی‌ها که بدون ابزار نظامی متحدانی که در سال‌های گذشته از قدرت آنها حمایت کرده بودند، استفاده کنند .
اولین تلاش برای از بین بردن فیزیکی دو جوان مدیچی در 25 آوریل انجام شد، زمانی که جاکوپو دی پازی به فکر مسموم کردن ظروف رزرو شده برای لورنزو و جولیانو افتاد. با این حال، دومی دارای بی‌رویی بود که به او اجازه شرکت در پذیرایی را نمی‌داد، در نتیجه توطئه‌گران را مجبور کرد به گونه‌ای دیگر عمل کنند  . این مناسبت روز بعد، یعنی در 26 آوریل 1478  بازگشت . در حالی که آنها در سانتا ماریا دل فیوره مشغول گوش دادن به مراسم عشای ربانی بودند، در لحظه اعتلای میزبان مقدس ، دو برادر مورد حمله قرار گرفتند: جولیانو توسط قاتلان برناردو باندینی بارونچلی به ضرب گلوله کشته شد.و فرانچسکو دی پازی  ، در حالی که لورنزو، که توسط کشیش ولترا آنتونیو مافی  کمی مجروح شده بود ، با پناه بردن به قربانی ، با کمک برخی از دوستان از جمله پولیزیانو  و فرانچسکو خود را نجات داد. نوری که جسدش را به خنجر قاتل انداخت و جان او را نجات داد.
سرنوشت لورنزو که در قفسه سینه محصور شده بود، در نهایت توسط قیام مردمی به نفع او تعیین شد. مردم، در واقع، به زودی از حمله وحشیانه مطلع شدند، به فریاد "توپ! توپ!" (در کنایه از توپ هایی که روی نشان نظامی مدیچی قرار داده شده است)، خود را علیه توطئه گران پرتاب می کند  . در همان زمان، چزاره پتروچی ، گونفالویر، پس از اطلاع از این حمله، برخی از توطئه‌گران را به رهبری اسقف اعظم سالویاتی  در کاخ وکیو دستگیر کرد و بدین ترتیب آنها را به دار آویخت  .
انتقام از Pazzi و متحدان آنها وحشتناک بود، زیرا به این ترتیب نمونه ای در برابر کسانی شد که در آینده می خواستند قدرت مدیچی ها را بر شهر تضعیف کنند  . لورنزو یک سری اعدام‌ها را در پیاتزا دلا سینیوریا انجام داد، از جمله اعدام دو انیماتور اصلی توطئه، یاکوپو و برادرزاده‌اش فرانچسکو دی پازی، که در حین تلاش برای فرار از فلورانس دستگیر شدند  . از دیگر اعضای خانواده، تنها گوگلیلمو به عنوان غریبه با واقعیت ها و همچنین به دلیل اینکه شوهر بیانکا ، خواهر ماگنیفیکو بود، در امان ماند.
اما گوگلیلمو و همسرش به دلیل تعلق به خانواده پازی، مجبور به تبعید شدند  . سرانجام برناردو باندینی، که حتی سعی داشت از سلطان محمد دوم حمایت کند ، بازگردانده شد و اعدام شد  . محبوبیت لورنزو در اوج خود بود، زیرا او به عنوان یک موضوع نفرت از سوی چند اوباش بدون هیچ طرفدار محبوبی دیده می شد. در واقع، مراسم تشییع جنازه‌ای که لورنزو در سن لورنزو  برای برادرش جولیانو برگزار کرده بود، شاهد مشارکت تمام شهروندی فلورانس بود  . این حمله غم انگیز باعث شد تا لورنزو برای یک دهه متوقف شود، سپس تا سال 1488 تمام رویدادهای مربوط به کارناوال متوقف شود .
سیکستوس چهارم که از رفتاری که برای توطئه گران و مهمتر از همه به خاطر به دار آویختن یک روحانی خشمگین شده بود، جنگی آشکار را علیه لورنزو آغاز کرد: او این افراد و بزرگان جمهوری را تکفیر کرد  . اعضای بانک رومی مدیچی را بسته و دستگیر کرد  . او آشکارا با فرانته از ناپل ، با سینا، لوکا و اوربینو متحد شد. و به فلورانس متحد میلان و ونیز اعلام جنگ کرد. لورنزو، مورد حمایت شهروندان  و روحانیون توسکانی (که به نوبه خود پاپ را تکفیر کردند) ، آماده شدن برای دفاع نظامی. پس از ماه‌ها مبارزات طاقت فرسا، که در آن فلورانس ضعیف از متحدانش کمک چندانی دریافت نکرد و شاهد فرار برخی از کاپیتان‌های ثروتمندی بود که توسط او فرستاده شده بود  ، جنگ در سال 1479 تغییر کرد ، زمانی که ائتلاف ضد فلورانس پس از آن شروع به کار کرد. یک محاصره طولانی ، Colle di Val d'Elsa  .
لورنزو، با مشاهده جدی بودن اوضاع، به توصیه لودویکو ایل مورو  و با رضایت سینیوریا مخفیانه فلورانس را ترک کرد و حکومت ایالت را در غیاب او به توماسو سودرینی،  سپرد و سپس مخفیانه از بندر گو کشتی گرفت و شجاعانه به ناپل رفت تا با پادشاه فرانته مقابله کند.  اما با آگاهی از اینکه پادشاه ناپل در توطئه سال قبل شرکت کرده بود، لورنزو قبل از دریافت اطمینان از مور و ایپولیتا ماریا اسفورزا مبنی بر اینکه فرانته او را نیز زندانی نمی‌کند و نمی‌کشد، آنجا را ترک نکرد. همانطور که با مهمانان دشمن خود برخورد می کرد. دومی که با افتخار میهمان برجسته فلورانسی را به مدت سه ماه بازداشت کرد، امیدوار بود که فلورانس، در مواجهه با غیبت طولانی لورنزو، با رفتن به سمت پاپ شورش کند.
با توجه به وفاداری فلورانسی ها به ارباب خود، فرانته درخواست های صلح را انجام داد.  برای تحت فشار قرار دادن پادشاه، عروس ایپولیتا نیز بود، که با فرهنگ عالی و توانایی سیاسی پدرش فرانچسکو، از یک طرف سعی کرد برادرش لودوویکو را حفظ کند. il Moro در اتحاد با فلورانس، از سوی دیگر برای متقاعد کردن همان برای ادامه مذاکرات با پادشاه ناپل برای جلوگیری از سقوط لورنزو به نام اتحاد باستانی که بین دو خانواده شکل گرفت  .
صلح در فلورانس طنین انداز زیادی داشت: در بازگشتش، که در 13 مارس 1480 اتفاق افتاد  ، لورنزو توسط فلورانسی ها به عنوان ناجی میهن مورد استقبال قرار گرفت  ، در حالی که سیکستوس چهارم، که توسط ائتلاف جدید بین فلورانس احاطه شده بود، ناپل و فرارا و ترس از تصرف اوترانتو توسط ترکها  ، پیشنهاد صلح داد و لورنزو را از تکفیر در 3 دسامبر 1480 آزاد کرد  . نیکولو ماکیاولی ، در "تاریخ های فلورانسی" خود ، پیروزی مدیچی ها را این گونه قضاوت می کند:
علیرغم تعالی‌های بعدی، صلح اساساً با شکست مواجه شد، زیرا پادشاه فرانته پسرش آلفونسو را از توسکانی به یاد نیاورد ، کسی که با سربازانش به کار سیه‌نا ادامه داد و فلورانس را تحت سلطه خود درآورد. در عوض، لورنزو با تهاجم خونین ترکیه به اوترانتو نجات یافت ، که فرانته را مجبور کرد آلفونسو را از توسکانی فرا بخواند تا او را به پولیا بفرستد. با وجود قتل عام غیرنظامیان به دست ترکها، لورنزو از این رویداد چنان خرسند بود که به افتخار سلطان یک مدال یادبود ساخت. این به شایعاتی دامن زد که خود او در ارتباط با جمهوری سرنیسیمای ونیز بود که از سلطان ترکیه خواست به اوترانتو حمله کند تا خود را از حضور آراگون در توسکانی رهایی بخشد. در 30 نوامبر 1480 او علناً اعلام کرد که مردم فلورانس ترجیح می دهند "در دست ترک ها بیفتند تا اینکه سرزمین های خود را به دست سینی ها و دشمنان آنها رها کنند" و اعلام کرد که او هیچ کمکی برای پادشاه ارسال نمی کند. فرانته اگر ابتدا زمین هایی را که گرفته بود به او پس نمی داد. این عمل به نظر فرانته یک باج خواهی وقیحانه به نظر می رسید، به طوری که در پایان دسامبر متوجه شد که اتحاد او با فلورانس و میلان منحل شده است.
در سیاست خارجی، لورنزو اعتبار زیادی به دست آورد، به طوری که مورخ بعدی، فیلیپو د نرلی (1486-1557)، او را به عنوان "سوزن تعادل" سیاست ایتالیا تعریف کرد  . در واقع، توانایی دیپلماتیک مدیچی ها توسط همه اربابان شبه جزیره به رسمیت شناخته شد، عاملی که لورنزو برای حفظ فضای آرامش عمومی با هدف زنده نگه داشتن رویای پدربزرگش کوزیمو با ایجاد لیگ ایتالیا استفاده کرد  . علاوه بر این، مهارت و اقناع لورنزو که با آن توانست اهداف فرانسوی ها را از ایتالیا حذف کند، او را به شخصیتی با اهمیت بین المللی تبدیل کرد، به طوری که حاکمان مختلف اروپا او را مانند یک پادشاه می دانستند. . لورنزو مشاور حاکمانی بود، مانند امپراتور فردریک سوم اتریش ، ماتیاس کوروینوس پادشاه مجارستان ، و دیگر شاهزادگان اروپایی .
پس از پایان جنگ نمک ، سیکستوس چهارم درگذشت (12 اوت)، دشمن خطرناک و برهم زننده صلح ایتالیا را از صحنه سیاسی حذف  . در کنفرانس بعدی ، کاردینال جنوایی جووانی باتیستا سیبو انتخاب شد که نام پاپی Innocent VIII را به خود گرفت  . با پاپ جدید، مردی با قد و قامت سیاسی پایین، مدیچی ها به لطف خیرخواهی که پدر مقدس برای بزرگواران داشت، حتی بیشتر به حکومت پاپی  . دومی، در واقع، متقاعد شده بود که تنها اتحاد بین فلورانس، ناپل و دولت کلیسا، خارجی ها را از خاک ایتالیا دور نگه می دارد.
اولی با بهره گیری از روابط صمیمانه بین لورنزو و پاپ، موفق شد پسرش جیووانی، پاپ آینده لئو ایکس ، کلاه کاردینال را دریافت کند  . در ازای آن، لورنزو دخترش مادالنا را به ازدواج پسر قانونی پاپ، فرانسچتو سیبو  می داد، که در سال 1488 اتفاق افتاد. در مارس 1487، دوباره با توجه به این سیاست طرفدار روم، لورنزو با پسر ارشدش ازدواج کرد. پیرو با یکی از اقوام همسرش کلاریس، آلفونسینا اورسینی ، دختر روبرتو اورسینی، به این ترتیب خانواده‌اش را بیشتر تقویت کرد و بعد بین‌المللی بیشتری به آن بخشید  .
لورنزو با توجه به موفقیتی که پس از سال 1480 به دست آمد، اکنون به لطف استفاده از دیپلماسی، اکنون با استفاده از نیروی نظامی (با وجود عدم دریافت آموزش واقعی نظامی به معنای وسیع  )، توانست مرزها را گسترش دهد. جمهوری در سال 1484، سربازان فلورانسی پیتراسانتا را از جنوا ربودند، یک پاسگاه نظامی مهم که فلورانس از آنجا می‌توانست لوکا را در صورت جنگ تهدید کند  .
در سال 1487 نوبت به سرزنا و قلعه سرزانلو رسید که توسط جنواها فتح شد و پس از تلاش لیگوریان برای تسخیر مجدد آنها در دست فلورانس باقی ماند  . روابط با سایر جمهوری‌های توسکانی نیز بهبود یافت: لوکا که ابتدا با لورنزو دشمنی داشت و اکنون توسط قلعه سرزنا تهدید می‌شد، با فلورانس ائتلاف کرد. همین امر در مورد دشمن سنتی فلورانس، سیهنا نیز صادق بود ، جایی که لورنزو موفق شد دولتی را به نفع خود تحمیل کند  .
با تقویت این موفقیت ها در سیاست خارجی، لورنزو قدرت را بیشتر در دستان خود از طریق تأسیس شورای هفتاد ، یک هیئت حاکمه متشکل از اعضای طرفدار پزشکی که باید هم در مورد امور اداری و هم در امور جنگی بحث می کرد، متمرکز کرد  . این در واقع مستلزم کاهش اقتدار Priors و Gonfaloniere di Giustizia  بود که وظایف متفاوتی داشتند و اجازه چنین فعالیت سریع دولتی را در صورت نیاز نمی دادند.
قدرت واقعی این ارگان جدید قدرت، که برای تقویت قدرت مدیچی پس از خطر 1478 ایجاد شد، در این واقعیت بود که انتخاب اعضا منوط به چرخش نبود، یک استثنا مطلق در سیستم دموکراتیک فلورانس  . ایجاد چنین انجمنی که ظاهراً بر اعتبار و کارکرد سایر ساختارهای جمهوری خواه مانند شورای صدها یا خود گونفالویر تأثیری نمی گذارد، باید "موقتی" باشد و فقط پنج سال طول بکشد تا نیازهای جامعه را تأمین کند. جنگ های در حال انجام . این سیاست تمرکز تا سال 1490 ادامه یافت، زمانی که لورنزو شورای 70 نفره را به هفده عضو محدود کرد، که ریاست کالج آن مستقیماً توسط رئیس خانواده مدیچی  و ریاست امور اقتصادی  بود.
علاوه بر این، لورنزو با برخی از خانواده‌های نجیب فلورانسی پیوندهای والدینی برقرار کرد و دختر بزرگش لوکرزیا را در 10 سپتامبر 1486 به یاکوپو سالویاتی داد  ، خانواده‌ای که فرانچسکو سالویاتی که چند سال قبل لورنزو را به جان خریده بود به آن تعلق داشت. دختر ماقبل آخر، کونتسینا ، برای پیرو ریدولفی مقدر شده بود، اما ازدواج در سال 1494 زمانی که لورنزو دو سال بود مرده بود جشن گرفته شد  .
تحت حکومت لورنزو، شهر پیزا که توسط فلورانسی ها در سال 1406 فتح شد  ، پس از یک دوره طولانی رکود و بحران به دلیل اقدامات محدودکننده ای که فلورانس آلبیزی اعمال کرد، اولین نشانه های تولد دوباره را نشان داد . لورنزو متوجه شد که لازم است به شهر، تنها بندر جمهوری، مجموعه‌ای از مزایایی که اقتصاد و زندگی اجتماعی را از سر می‌گیرد، بازگرداند: ساخت ساختمان‌های عمومی و عمومی جدید  ، بازگشایی استودیو . در سال 1473  و تشویق به فعالیت دریانوردی (برای یادآوری معاهده تجاری که هنری هفتم انگلستانبا فلورانس مقرر شد و شهر را به مرکز تجارت بین انگلستان و ایتالیا تبدیل کرد  ، به پیزا نقش اقتصادی و فرهنگی جدیدی بخشید. مدیریت بیشتر این مداخلات نتیجه همکاری لورنزو مورلی، فیلیپو دل آنتلا و پیرو گیچیاردینی بود که در سال 1491، پس از به دست گرفتن قدرت‌های فوق‌العاده در شورای هفتاد پیزا، کار بازسازی را آغاز کردند. با مرگ لورنزو باشکوه در سال بعد بی ثمر شد  .
سال‌های آخر لورنزو نیز با سانسور اخلاقی شدیدی که در فلورانس به خاطر جیرولامو ساوونارولای دومینیکن گسترش یافته بود، مشخص شد  . ساوونارولا که اصالتاً اهل فرارا بود، در سال 1482 توسط Magnifico نامیده شد و شهرت او به عنوان یک سخنور ماهر جلب شد. با این حال، در مواجهه با ناکامی های اولیه ای که راهب برگزید، ساوونارولا به مدت شش سال از فلورانس اخراج شد، شهری که با اصرار لورنزو دوباره در سال 1490 مقصدش خواهد بود. دلایل این فراخوان توسط مجلل را باید به تأثیر فیلسوف نوافلاطونی جووانی پیکو دلا میراندولا نسبت داد که به شدت جذب مضامین کاتارتیک و آخرالزمانی شده است.توسط ساونارولا در طول اقامتش در بولونیا و فرارا در آن سالها توسعه یافت  .
بازگشت پدر، که در سال 1491 پیشروی صومعه سن مارکو خواهد شد  ، آغازی برای آشفتگی عاطفی برای اعظم بود، که متهم به فاسد کردن آداب و رسوم فلورانس با بت پرستی کلاسیک خود و سرکوب آزادی های جمهوری خواه بود.  . با وجود این، لورنزو همیشه در برابر انعطاف ناپذیری اخلاقی دومینیکن، که احتمالاً نیاز به اصلاح کلیسا را ​​با او شریک بود، آشفته باقی می‌ماند  .
قبلاً در نیمه دوم دهه 1480، به دلیل طاعون ارثی خانواده مدیچی، یعنی نقرس ، سلامتی لورنزو به آرامی و به طور اجتناب ناپذیر شروع به کاهش کرد . او بیشتر و بیشتر تلاش کرد تا در آبگرم های توسکانی طراوت و سلامتی پیدا کند، اما موفقیت چندانی نداشت  . اکنون چند سالی بیوه شده بود (کلاریس در 30 ژوئیه 1488  در بی تفاوتی فلورانسی ها  درگذشت )، در بهار 1492 لورنزو سقوط قطعی خود را تجربه کرد. لورنزو اگرچه شکل شدیدی مانند پدرش پیرو نداشت، اما در سنین جوانی به دلیل قانقاریا ناشی از زخم ، که توسط پزشکان در سال قبل دست کم گرفته شده بود، درگذشت ، عارضه ای که باعث زوال سریع جسمی شد.
لورنزو با شکوه، پس از آنکه سعی کرد پسر و وارثش پیرو را در مورد اقداماتی که برای مدیریت سیاست داخلی و خارجی فلورانس باید انجام شود  هشدار دهد، به ویلا کارگی منتقل شد ، در سن 43 سالگی درگذشت. در شب هشتم فروردین  . در زمان مرگ، لورنزو توسط نزدیکترین دوستانش، از جمله جیووانی پیکو دلا میراندولا و پولیزیانو  و بستگان او محاصره شده بود، و همچنین توسط خود ساوونارولا از نظر مذهبی تسلیت می‌گرفت  .
ناپدید شدن Magnifico فلورانسی ها را در حالتی ناامید و تا حدی دردناک قرار داد  . در 9 آوریل، جسد اعظم برای مراسم تشییع جنازه به صومعه سن مارکو برده شد (به درخواست خود لورنزو  بدون شکوه، تحت تعقیب قرار گرفت)، و سپس در کلیسای قدیمی کلیسای سن لورنزو قرار گرفت. کلیسای خانواده  . تنها چند دهه بعد، بقایای او و برادرش جولیانو به نیو ساکریستی منتقل شد، در یک تابوت که توسط خود میکل آنژ آماده شده بود
فریاد بانوی ایمولا ، علاوه بر تأکید بر آزادگی متوفی، همچنین می‌خواهد بر ضایعه بسیار جدی ماهرترین سیاستمدار ایتالیایی برای ایتالیا تأکید کند، احساسی که سایر شاهزادگان شبه جزیره نیز در آن اشتراک دارند  . در واقع، لورنزو توانست لیگ ایتالیایی را که پدربزرگش کوزیمو تقریباً چهل سال قبل ایجاد کرده بود، حفظ کند، و از جنگ‌هایی که قدرت‌های خارجی می‌توانستند از آن سوء استفاده کنند، اجتناب کرد، اگرچه باید در نظر گرفت که حتی زمانی که او زنده بود، جنگ‌هایی وجود داشت. ایتالیا را تقسیم کنید: جنگ توسکانی به دنبال توطئه پازی ، توطئه بارون ها و جنگ نمک .
جانشین لورنزو، پیرو ، ثابت نکرد که در مدیریت اوضاع خطیر، با تکبر حکومت کرد و در برابر تهدید چارلز هشتم ، پادشاه فرانسه، رفتاری خدمتکارانه داشت  . پیرو، در سال 1494، بنابراین مجبور به ترک فلورانس شد، در حالی که شبه جزیره در جنگ های ایتالیا فرو رفت .
گفته می شد که لورنزو معنای رنسانس را تجسم بخشید  : لیبرال، لذت جو، زیرک، باهوش و صادقانه به مأموریت انسان گرایانه، لورنزو نویسندگان و هنرمندان را به کاخ خانوادگی در ویا لارگا دعوت کرد. Palazzo Medici Riccardi )، گاهی اوقات آنها را نیز در سایر ویلاهای مدیچی در طول سفرهای خود میزبانی می کند  . گروه بزرگی از نویسندگان و انسان گرایان که به خانه او رفت و آمد می کردند، متنوع و ناهمگون بودند. آنها از افلاطون گرایی کریستوفورو لاندینو و مارسیلیو فیچینو تا التقاط گرایی پیکو دلا میراندولا را شامل می شود.سپس از زبان شناسی گرانبها و دانشمند آگنولو پولیزیانو به رئالیسم کمیک-توسکانی که در مورگانته لوئیجی پولچی معلق "است" ، عبور کنیم . این ناهمگونی ناشی از تطبیق پذیری سبکی- بلاغی خود ماگنیفیکو بود، توجه و کنجکاوی نسبت به هر شاخه از دانش بشری و گرایش های ادبی رنسانس مبتذل  .
در واقع لندینو و فیچینو به توصیه گرانیفینس برای بازگرداندن قدرت و نشاط به آکادمی نوافلاطونی کارگی ، که قبلاً توسط خود فیچینو در سال 1462 به نمایندگی از کوزیمو د مدیچی  تأسیس شده بود، بازگرداند . از «اومانیسم دوم»  . در مجامع فلسفی که در کارگی برگزار شد، بر اساس یک الگوی آکادمیک مدرن سازماندهی شد نه تنها فیچینو، لاندینو و پولیزیانو، بلکه خود جولیانو و لورنزو دی مدیچی نیز پشت میز نشستند و بدین ترتیب یک ارتباط معنوی و فکری منحصر به فرد بین "محافظان" و "محافظان" برقرار کردند. در واقع، روابط دوستانه لورنزو با دانش‌آموزان و اومانیست‌هایی که در حلقه او بودند بسیار نزدیک بود و وظایف مربوط به زندگی خانگی خانواده مدیچی را به پولیزیانو سپردند. به عنوان مثال، او نقش مربی فرزندان خود را تا سال 1479 بر عهده داشت، زمانی که اومانیست با کلاریس اورسینی در مورد آموزش کودکان اختلافات شدیدی داشت که او را مجبور به کناره گیری از این نقش کرد.
لورنزو که می‌دانست قدرتش مبتنی بر رضایت و منفعتی است که شخص او می‌توانست به فلورانس بیاورد، خود را در ساخت کارهای عمرانی متعدد با هدف جلب حمایت جمعی متمایز کرد. لورنزو که از سال 1470 به عنوان یکی از اعضای کمیسیون (به نام "کارگران کاخ" ) مسئول بازسازی ساختار هنری پالازو وکیو  بود، تا پایان عمر خود به پروژه های شهری و هنری با هدف تزئینات علاقه مند بود. فلورانس. او از بازسازی منطقه در اطراف تعمید سن جیووانی حمایت مالی کرد و در بازسازی کلیساها (به ویژه مناقصه تزئین نمای سانتا ماریا دل فیوره ) مشارکت کرد.در سال 1491) و کاخ های مهمی  با کمک برونلسکی - آلبرتی ساختند  .
فعالیت شدید به عنوان یک هنردوست به Magnifico اجازه داد تا با هنرمندان بزرگ آن زمان ارتباط برقرار کند. آنتونیو دل پولائولو ، فیلیپینو لیپی و ساندرو بوتیچلی برای او کار می‌کردند، اکنون به عنوان دکوراتور مهمانی‌های او استخدام می‌شوند، و اکنون به عنوان پخش‌کننده فرهنگ فیگورال فلورانس در خارج از مرزهای توسکانی  . علاوه بر نقاشان، Magnifico همچنین از مجسمه‌ساز آندره آ دل وروکیو (که قنوتاف را "برای نیکولو فورتگوری" در کلیسای جامع پیستویا  خلق کرد) و معمار جولیانو دا سانگالو محافظت کرد.، مروج آن التقاط مورد استفاده برای کارهای عمومی است که اساس معماری ویلا دی پوجیو کایانو  خواهد بود.
در زمینه موسیقی، مدیچی محافظ و همراه آهنگساز فلاندری هاینریش آیزاک بود که پسرانش را آموزش داد  . دغدغه لورنزو همچنین ترویج تولد نسل‌های آینده هنرمندان فلورانسی بود، و در باغ سن مارکو اولین آکادمی هنر را که تاریخ به یاد می‌آورد  تأسیس کرد ، جایی که امیدوارترین هنرمندانی که از کارگاه‌های وروکیو بیرون آمدند مورد استقبال قرار گرفتند. گیرلاندایو. در میان این جوانان، که می‌توانستند از مجسمه‌های کلاسیک متعلق به لورنزو و توصیه‌های شاگرد دوناتلو ، برتولدو دی جووانی  الگو استفاده کنند ، یک جوان بسیار جوان نیز وجود داشت.میکل آنژ بووناروتی ، که از سال 1489 تا 1492 در این باغ رفت و آمد داشت و به خاطر هدایای ذاتی خود تحسین اعظم را برانگیخت، به طوری که از او به عنوان پسرش استقبال کرد و او را وادار کرد که در سفره خود غذا بخورد  .
عشق به فرهنگ و هنر نشان داده شده توسط Magnifico و حمایت از هنرمندان جدید آینده دار فلورانسی تنها به ذائقه خود برای هنر تجسمی دیکته نمی شد. لورنزو، به عنوان یک سیاستمدار زیرک، قصد داشت از هنر برای اهداف "سیاسی" استفاده کند، و به شاهزادگان ایتالیایی دیگر برخی از بهترین هنرمندان خود را پیشنهاد کرد که تصویر فلورانس را به عنوان یک "آتن جدید" به نمایش بگذارند:
خود لئوناردو داوینچی ابتدا به عنوان یک موسیقیدان به لودویکو ایل مورو فرستاده شد تا نبوغ خود را به عنوان خالق مهمانی ها، بازی ها و مهمتر از همه به عنوان یک نقاش و مهندس نظامی نشان دهد.
محیط ادبی فلورانس، نه تنها انسان گرایانه، بلکه مبتذل، در Magnifico روح هنری چند ظرفیتی ایجاد کرد که می توانست از آهنگ های رایج (مثلاً "ننسیا دا باربرینو" یا آهنگ های معروف "کارناشیال" ) به آن هایی که از بازنمایی مقدس برخوردار بودند، عبور کند. جنبشی برای تجدید اخلاقی که توسط ساوونارولا  ترویج می‌شود، تا حد تجربه‌گرایی که لورنزو را می‌بیند «خود را با هر نوع شعر، فرم و ژانری امتحان می‌کند»  . تولید Magnifico، که به عنوان "یکی از شخصیت های ادبی بزرگ بین پترارک و آریوستو " در نظر گرفته می شود ، به شدت با رگه ای واقع گرایانه آغشته است که از روشنفکری فرهنگی ناب نخبگان اومانیستی و فلسفی فاصله می گیرد تا ریشه های خود را در بعد روزمره فلورانس در اواخر قرن پانزدهم فرو ببرد .
به دلیل تعهدات سیاسی متعددش، لورنزو وقت آن را نداشت که پولیزیانو یا بویاردو کاملاً خود را وقف شعر و ادبیات به طور کلی کند، بنابراین سبک خود را اصلاح کرد و یک مجموعه غزلی بدیع تولید "کرد" . در واقع، تمایلی برای طبقه‌بندی تجربه هنری لورنزو بین قطب‌های التقاط‌گرایی و «آماتوریسم جدی»  وجود دارد که در آن هنر شاعرانه به عنوان
با حمایت لورنزو توسط پولچی و پولیزیانو ، فصل طولانی اومانیسم «ناب» به پایان رسید: از دهه 1470 به بعد، در واقع، ادبیات ایتالیایی به زبان عامیانه دوباره قوت گرفت و مقدمات توسعه آنچه در قرن بعد به "کلاسیک گرایی مبتذل" تبدیل می شود و به آنچه کروچه "قرن بدون شعر" می نامید پایان می دهد  . بازگشت به مبتذل اما با یک بازی ادبی ساده دیکته نشد. بازیابی سنت غنایی فلورانسی قرن چهاردهم ( دانته ، پترارکا و بوکاچیو )) بخشی از پروژه فرهنگی لورنزو در تحمیل قطعی زبان فلورانسی به عنوان یک زبان فرهنگی در میان دیگر قدرتمندان ایتالیایی بود  ، همانطور که در گلچین ادبی مجموعه "آراگون" ظاهر خواهد شد .
در واقع، شاعر وینچنزو کالمتا ، در ستایش دربار دوشس بئاتریس دست ، انگیزه مهمی را که لورنزو در این رابطه داده است، یادآوری می‌کند:
بنابراین تعجب آور نیست که لورنزو به پطرارکیسم به خاطر مطالب واژگانی و بلاغی بسیار غنی "Canzoniere" و به تجربی گرایی بوکاچیو اشاره می کند. به طور دقیق، دل بوکاچیو، بعد مشترکی را که در "La Nencia da Barberino" ظاهر می شود ، بر اساس ژانر ادبی طنز شرور که ریشه در بعد فئودالی و مؤدبانه دارد  ، و همچنین همه آن محبوبیتی را در بر می گیرد. رگه معمولی "دکامرون" ، مدل رئالیسم توسکانی که پولچی آن را دوست داشت  .
با این حال، زمانی که پولچی به دلیل اختلافات مداوم با فیچینو بسیار منفور (حدود 1473)  به رسوایی فرو رفت، تولیدات لورنسی به طور قطع به محور فلسفی نوافلاطونی تغییر کرد، تأثیری که عشق لورنزو را به سبک شیرین نوو و دانته تقویت کرد. بسیار مورد تحسین فیچینو برای نزدیکی او به افلاطونیسم  ، به ویژه به ضرر پترارک  . از این منظر، تولید ماگنیفیکو به سمت شعری عاشقانه با ارزش اخلاقی و والا (این هدف لورنزو د "کامنتو بالاتر از برخی از غزل‌هایش است" )  که بعداً توسط «کلاسیک» محصور شد، جهت‌گیری شد. طبیعت گرایی»  توسط پولیزیانو.
همانطور که جولیو فرونی  اشاره می کند، از سال 1480، لورنزو بر تولید ادبی متمرکز شد که روحیات و احساسات فلورانس را منعکس می کرد، بنابراین با درایت روانشناختی قابل توجهی وارد روحیه مدنی شد. به طور خاص، این ترکیب شعر و بیان مدنی، لورنزو را به تولید آثاری در ظاهر متضاد با یکدیگر سوق داده است که همزیستی آنها حتی در سطح زمانی بر اساس ادبیات ارائه شده قابل توضیح است.
تولید این دوره بیشتر به سنت غنایی- درباری با میانجی گری ادبیات توسکانی اشاره دارد که همگی با محوریت تجلیل از زیبایی های طبیعت، جوانان و زنان است.
تاریخ‌نگاری تقریباً به نفع کار شاهزاده‌ی باشکوه، شاهزاده ایده‌آل رنسانس و مروج صلح و رفاه بوده است. تاریخ نگاران قرن شانزدهم، در مواجهه با بلایای جنگ های ایتالیا، شخصیت لورنزو دو مدیچی را به عنوان یک سیاستمدار عالی و دارای آن فروتنی و خردمندی که می تواند شاهزادگان آشوبگر ایتالیایی را متحد کند، برجسته کردند. ماکیاولی در پایان کتاب "تاریخ های فلورانسی" خود چنین می نویسد:
به طور مشابه ، فرانچسکو گوئیچیاردینی اهمیت سیاسی شخصیت بزرگوار را بیان می کند:
با این حال، برخلاف ماکیاولی، گیکیاردینی با نگاه تحلیلی و تحقیقی خود مکث می‌کند تا بدی‌ها و کاستی‌های لورنزو را نیز بررسی کند و خلاصه‌ای از آن را با پدربزرگش کوزیمو انجام می‌دهد  . نتیجه‌ای که گیچیاردینی از لورنزو می‌گیرد این است که لورنزو از پدربزرگش پست‌تر است، علی‌رغم تأیید اینکه «هر دوی آن‌ها از نظر فضیلت و ثروت آن‌قدر بزرگ بودند که شاید از زمان انحطاط رم در اینجا، او شهروند خصوصی مشابه ایتالیا نداشت. به آنها»  . کوزیمو، بین این دو، برتر است نه تنها به این دلیل که باید قدرت را تسخیر می کرد و آن را با میانه روی سی سال اعمال می کرد (در حالی که لورنزو با رفتن به ناپل خطر از دست دادن آن را داشت) ، بلکه برای تعادل و شکوه نسبت به کارهای عمومی، برخلاف برادرزاده اش که بر ساخت و ساز خصوصی نیز تمرکز داشت  . علاوه بر این، کوزیمو یک بانکدار بسیار ماهر بود، جهیزیه ای که برادرزاده اش فاقد آن بود، که پس از مرگش بانک مدیچی را با بدهی های جدی ترک کرد  . از سوی دیگر، در لورنزو «آنها از ... مهارت فصیح از نبوغ جهانی در لذت بردن از همه چیزهای با فضیلت و حمایت از آنها سوء استفاده کردند. که در آن کوزیمو فاقد همه چیز بود...»
نیکولو والوری او را از نظر جسمی خوش اخلاق، زشت چهره و رنگ زیتونی، اما دارای ویژگی های درونی عالی توصیف می کند:
از همسرش کلاریس اورسینی ، لورنزو در مجموع ده فرزند داشت  که برخی از آنها برای تاریخ ایتالیا و فلورانس رنسانس اهمیت اولیه داشتند .
نورون‌های آینه‌ای نورونی است که هنگامی که جانور عملی را انجام می‌دهد و نیز هنگامی که مشاهده می‌کند که همان عمل را دیگری انجام می‌دهد تحریک می‌شود. بدین‌گونه نورون شبیه «آینه» رفتارهای دیگری را کپی می‌کند، مثل آنکه خودش انجام داده. این نورون‌ها در نخستی‌ها، انسان‌ها، و دیگر رده‌ها مانند پرندگان دیده‌شده‌اند.
برخی دانشمندان معتقدند که نورون‌های آینه‌ای از مهم‌ترین اکتشافات اخیر در زمینه عصب‌شناسی بوده‌اند. از آن جمله راماچاندارن، استاد روانشناسی دانشگاه کالیفرنیا، سن دییگو، معتقد است که آن‌ها در فراگیری زبان و تقلید اهمیت زیادی دارند.V.S. Ramachandran, با وجود این یافته‌ها، تا کنون هیچ مدل عصبی یا محاسباتی که مورد پذیرش اکثریت باشد، ارائه نشده که توضیح دهد نورون‌های آینه‌ای چگونه به اعمال شناختی‌ای مانند تقلید کمک می‌کنند.
جیاکومو ریزولاتی و همکارانش در دانشگاه پارما، الکترودهایی روی قشر ونترال پریموتور (ventral premotor cortex) میمون ماکاک قرار دادند تا نورون‌هایی را که حرکات دست و دهان را کنترل می‌کنند مطالعه کنند. در هنگام آزمایش، آن‌ها از یک نورون در مغز میمون هنگامی که میمون می‌توانست تکه‌های غذا را بردارد ثبت می‌گرفتند، و ازاین‌رو می‌توانستند واکنش نورون را به حرکت‌هایی مشخص اندازه بگیرند.Di Pellegrino, G. , Fadiga, L. , Fogassi, L. , Gallese, V. , & Rizzolatti, G. (1992). Understanding motor events: a neurophysiological study. Experimental Brain Research, 91, 176-180.Giacomo Rizzolatti et al. (1996) "Premotor cortex and the recognition of motor actions", Cognitive Brain Research 3 131-141 آن‌ها متوجه شدند که برخی نورون‌ها علاوه بر زمانی که میمون یک تکه غذا را برمی‌دارد، هنگامی که میمون شخصی را می‌بیند که یک تکه غذا را برمی‌دارد نیز فعالیت می‌کنند.
آن‌ها چند سال بعد یک مقالهٔ تجربی منتشر کردند و در آن دربارهٔ نقش سیستم نورون آینه‌ای در شناخت رفتاری بحث کردند.
مشاهدات بعدی نشان داد که ۱۰٪ نورون‌های قشر انفریور فرانتال (inferior frontal) و انفریور پرایتال (inferior parietal) ویژگی‌های «آینه» ای دارد و پاسخ یکسانی به اعمال دستی انجام شده و مشاهده شده نشان می‌دهد. اخیراً کریستین کیسر و همکارانش، نشان داده‌اند که سیستم آینه‌ای به صدای کارها نیز واکنش نشان می‌دهد.Kohler et al. , Science, 2002 " "Gazzola et al. , Current Biology, 2006 " "
در مورد نورون‌های آینه‌ای مقاله‌های بسیاری منتشر شدهGallese et al. , "Action recognition in the premotor cortex", Brain, 1996Fogassi et al. , "Parietal Lobe: From Action Organization to Intention Understanding", Science, 2005
دانشمندان مشاهده کردند که وقتی میمون برای برداشتن چیزی با دهان یا دست حرکت می‌کند نورونهایی در ناحیه اف-۵ قشر پرهموتور (premotor cortex) فعال می‌شوند. زیر مجموعه‌ای از این نورون‌ها که در پاسخ به مشاهده همان رفتار در میمون دیگر فعال می‌شوند را نورون‌های آینه‌ای نامیدند.Gallese, V. , Fadiga, L. , Fogassi, L. , & Rizzolatti, G. (1996). Action recognition in the premotor cortex. Brain, 119, 593–609.Rizzolatti, G. , Fadiga, L. , Fogassi, L. , & Gallese V. (1996). Premotor cortex and the recognition of motor actions. Brain Research: Cognitive Brain Research, 3, 131–141.
مشخص است که سیستم نورون‌های آینه‌ای سیستمی فراگیر در مغز است به طوری که شواهدی مبنی بر وجود چنین واکنش بیولوژیکی در سلول‌های شیار تمپورال فوقانی (Superior temporal sulcus) یافت شده که وجود نورون‌های آینه‌ای در آن ناحیه را مشخص می‌کند.Perrett, D. I. , Harries, M. H. , Bevan, R. , Thomas, S. , Benson, P. J. , Mistlin, A.J. , et al. (1989). Frameworks of analysis for the neural representation of animate objects and actions. Journal of Experimental Biology, 146, 87–113.
همچنین نقشی را برای قسمت‌های آمیگدال (Amygdal) و قشر اوربیتوفرونتال (Orbitofrontal cortex) مغز در سیستم نورون‌های آینه‌ای مطرح کرده‌اند. مشابه همین سیستم در انسان نیز یافت شده‌است.Muthukumaraswamy, S. D. , Johnson, B. W. , & McNair, N. A. (2004). Mu rhythm modulation during observation of an object-directed grasp. Brain Research: Cognitive Brain Research, 19, 195–201.
عملکرد این سیستم به خصوص در انسان مورد مطالعه قرار گرفته‌است. نورون‌های آینه‌ای در برخورد با فعالیتی که در انسان دیگری مشاهده شود فعال شده و باعث ایجاد نوعی درک احساسی و مفهومی از عملکرد فرد دیگر هستند. به نظر می‌رسد که این سیستم در انسان پیشرفته‌تر از میمون است. بر اساس مشاهدات علمی برخلاف میمون در انسان برای فعال شدن این سیستم نیاز به یک جسم خارجی نیست و این سیستم در نبود جسم خارجی نیز فعال می‌شود. اگر چه مشاهده شده که در وجود یک جسم خارجی این سیستم فعالیت قوی‌تری از خود نشان می‌دهد.
اهمیت این نورون‌ها در فعالیت‌های ارتباطی موجودات است. در انسان این سیستم نقش قابل توجهی یافته‌است. به طوری که دانشمندان ورود سیستم صوتی به این نورون‌ها در انسان هوموساپینس را آغاز گر به وجود آمدن توانایی سخن گفتن دانسته‌اند. به این ترتیب این نورون‌ها در تکامل زبان در انسان نقش قابل توجهی ایفا کرده‌اند.Corballis, M. C. (2002). From hand to mouth: The origins of language. Princeton,NJ: Princeton University Press. مطالعات انجام شده روی انسان با استفاده از ام.آر. آی عملکردی نشان داد که در انسان مشاهده حرکات دهانی انسان دیگر می‌تواند این سیستم را فعال کند در حالیکه چنین فعالیتی در برابر حرکات یک حیوان دیده نمی‌شود.
اهمیت این سیستم در درک موسیقی و یادگیری موسیقی نیز مطرح شده‌است. نقش این نورون‌ها در مورد موسیقی به عنوان ابزاری ارتباطی مطرح است و این نقش یک نقش اساسی در دریافت مفهوم موسیقایی در شنونده می‌باشد. به این ترتیب که این نورون‌ها به کار آمده و فعالیتی نوروفیزیولوژیک مشابه همان که در ذهن موسیقیدان می‌گذرد را در شنونده ایجاد می‌کنند. از طرفی در یادگیری حرفه‌ای موسیقی نیز از این سیستم استفاده می‌شود.