moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
منطقه جنگی فیلمی محصول سال ۱۹۹۹ و به کارگردانی تیم راث است. در این فیلم بازیگرانی همچون ری وینستون، تیلدا سوینتن، لارا بلمونت، فردی کانلیف، کالین فارل و کیت اشفیلد ایفای نقش کرده‌اند.
پیتر باک (؛ ۱۹ دسامبر ۱۹۳۰ – ۱۸ نوامبر ۲۰۲۱)، فیزیکدان، رستوران‌دار، نوع‌دوست آمریکایی و یکی از بنیان‌گذاران رستوران‌های زنجیره‌ای فست‌فود ساب‌وی بود.
باک در ۱۹ دسامبر ۱۹۳۰، در خانوادهٔ اروین و لیلیان برنیس «مولی» (دراپر) باک چشم به جهان گشود. خانوادهٔ او مالک مزرعه‌ای در پورتلند جنوبی در ایالت مِین بودند. او برادر کوچک‌تری به‌نام دیوید داشت و باهم در مزرعهٔ خانوادگی‌شان بزرگ شدند و کار کردند. در سال ۱۹۴۸، باک از دبیرستان پورتلند جنوبی و در سال ۱۹۵۲ از کالج بودین در برانزویک در ایالت مِین فارغ‌التحصیل شد. سپس مدرک کارشناسی ارشد و دکترای خود را در رشتهٔ فیزیک از دانشگاه کلمبیا دریافت کرد.
در سال ۱۹۵۷، باک در شرکت جنرال الکتریک در بخش آزمایشگاه انرژی اتمی نالز در اسکنکتدی در ایالت نیویورک مشغول به فعالیت شد. او در آنجا آزمایش‌ها و محاسباتی را در زمینهٔ توسعهٔ تجهیزات انرژی اتمی روی زیردریایی‌ها و کشتی‌های نیروی دریایی ایالات متحده انجام می‌داد. در سال ۱۹۶۵، باک به شرکت United Nuclear در وایت پلینز در ایالت نیویورک پیوست تا توزیع انرژی و الزامات سوخت‌گیری در نیروگاه‌های هسته‌ای را محاسبه کند. او در دانبری، کانکتیکات، به حرفهٔ مهندسی خود در خدمات انرژی هسته‌ای پایان داد.
در سال ۱۹۶۵، باک به شریک و دوست خانوادگی خود، فِرد دلوکا، ۱۰۰۰ دلار قرض داد و به او توصیه کرد برای پرداخت هزینه‌های دانشگاه بریجپورت در بریجپورت، کانکتیکات، ساندویچ‌فروشی راه بیندازد. آن‌ها به‌خاطر باک نام رستوران را «زیردریایی‌های عالی پیتر» نامیدند. وقتی کسب‌وکار رستوران رونق یافت، باک و دلوکا برای نظارت بر عمل‌کرد شعبه‌ها، باهم شرکت «Doctor's Associates» را ثبت کردند. با وجود عدم موفقیت مالی رستوران اول و دوم، آن‌ها بازهم شعبه‌های خود را گسترش دادند. باک و دلوکا تا سال ۱۹۷۳، ۱۶ شعبه در سراسر کانکتیکات داشتند و در سال ۱۹۷۴، شروع به واگذاری حق امتیاز رستوران‌ها کردند. آن‌ها لوگوی جدیدی را طراحی کردند و نام شرکت را از «Pete's Subway» به «Subway Sandwiches» تغییر دادند.
شرکت در سال‌های بعد هم توسعه یافت و تا سال ۲۰۱۰ با مالکیت ۳۳۷۴۹ رستوران، به بزرگ‌ترین رستوران زنجیره‌ای فست‌فود در سراسر جهان تبدیل شد. در سال ۲۰۱۵، باک با ۱٫۶ میلیارد دلار ارزش دارایی، در فهرست ۴۰۰ ثروت‌مند دنیا در مجلهٔ فوربز، در رتبهٔ ۲۶۱ قرار گرفت.
در سال ۱۹۹۹، بنیاد پیتر و کارمن لوسیا باک در قالب بنیادی خصوصی برای مدیریت فعالیت‌های نوع‌دوستانهٔ خانواده تشکیل شد. این بنیاد به کتابخانهٔ دیجیتال Internet Archive کمک مالی کرده‌است.
باک شخصاً کمک‌های مالی بسیاری به مؤسسهٔ اسمیتسونیان، متولی موزهٔ ملی تاریخ طبیعی کرد. او یاقوت ۲۳٫۱۰ قیراطی کارمن لوسیا را به مجموعهٔ جواهرات موزه اهدا کرد. این یاقوت را یکی از بهترین یاقوت‌های برمه‌ای می‌دانند. جفری بست، سرپرست موزه، بیان می‌کند، که «در مدت بیست‌سالی که این‌جا هستم، این جواهر یکی از مهم‌ترین مواردی است که به این موزه اضافه شده‌است».
در سال ۲۰۰۸، دکترای افتخاری ادبیات از سوی کالج بودین به باک اعطا شد. در سال ۲۰۰۹، باک به کمپین جمع‌آوری سرمایه در کالج بودین کمک کرد. ازاین‌رو، مرکز جدید تناسب‌اندام کالج به افتخار او نام‌گذاری شده‌است.
در سال ۲۰۱۴، باک ۳۰ میلیون دلار به بیمارستان دانبری اهدا کرد.
به گزارش سایت landreport.com، باک از سال ۲۰۲۰، هفتمین مالک زمین در ایالات متحده از لحاظ وسعت بود که این زمین‌ها را برای حفاظت از فضای باز خریده بود.
در سال ۱۹۵۵، باک با هایدی پینرو ازدواج کرد. پدر هایدی، جسوس تی پینرو، اولین فرماندار بومی پورتوریکو بود. آن‌ها صاحب سه فرزند شدند: کریستوفر، کنت و سینتیا (کنت و سینتیا پیش از باک از دنیا رفتند). ازدواج آن‌ها به طلاق انجامید. پیتر بعدها با کارمن لوسیا پاساژم ازدواج کرد. آن‌ها پسری به‌نام ویلیام داشتند و بیش از بیست‌سال باهم زندگی کردند. هایدی در سال ۲۰۰۳ درگذشت.
باک به هوانوردی علاقه‌مند بود. او سال‌ها با گلایدر پرواز می‌کرد و عضو فعال و حامی انجمن Soaring Society of America و باشگاه Valley Soaring بود.
باک سال‌ها در دانبری، کانکتیکات، اقامت داشت. او در ۱۸ نوامبر ۲۰۲۱، یک ماه پیش از ۹۱ سالگی‌اش، در دانبری درگذشت.
کشور زیبا فیلمی محصول سال ۲۰۰۴ و به کارگردانی هانس پتر مولاند است. در این فیلم بازیگرانی همچون دامین ناین، بایی لینگ، تیم راث، نیک نولتی و تمورا موریسون ایفای نقش کرده‌اند.
برای کشتن یک پادشاه فیلمی محصول سال ۲۰۰۳ و به کارگردانی مایک بارکر است. در این فیلم بازیگرانی همچون تیم راث، دوگری اسکات، اولیویا ویلیامز، جیمز بولام، روپرت اورت، کورین ردگریو، فینبار لینچ، جولیان رایند-تات، آدریان اسکاربرو، جرمی سوئیفت، سم اسپرول، ریچارد برمر و بندیکت کامبربچ ایفای نقش کرده‌اند.
مدرسه نادر دیوان‌بیگی بخشی از مجموعه معماری لب حوض در بخارا است.
سازهٔ مدرسه و همچنین خانقاهی که در نزدیکی آن جای دارد به اسم وزیر نامداری که دستور ساخت آنها را داده نامگذاری شده‌است. وزیرْ نادر در دربار یکی از نیرومندترین فرمانروایان دودمان اشترخانی؛ امام‌قلی‌خان، که در سال‌های ۱۶۱۱–۱۶۴۲ در بخارا فرمان می‌راند، کار می‌کرد. کابینهٔ امام‌قلی‌خان یکی از پایدارترین و کمابیش آرام‌ترین کابینه‌ها در تاریخ اشترخانیان بخارا بود. در این دوره فرمانداران نه تنها به جنگ‌های پیوسته، بلکه به شهرسازی نیز توجه داشتند.
در آغاز نادر دیوان‌بیگی دستور داد خانقاه (جایی برای زندگی درویشان) بسازند و بعدها کاروانسرایی به آن افزوده‌شد. ولی در آیین گشایش، امام‌قلی‌خان گفت که کاروانسرا برای نشان دادن شکوه خداوند ساخته شده‌است، پس وزیر ناچار شد آن مدرسه را به بازسازی کند.
مدرسهٔ نادر دیوان‌بیگی به سبکی که برای همه سازه‌های تاریخی مسلمانان آسیای میانه معمول است، آذین شده‌است. با این همه از نگاره‌های پرندگان، جانوران و انسان - خورشید نیز در آذین بهره‌وری شد که چنین کاری برای سازه‌های اسلامی معمول نبود. مدرسهٔ نادر دیوان‌بیگی به الگوی مدرسه شیردار در سمرقند ساخته شد، ولی شیرهای پرآوازهٔ سردر با پرندگان افسانه‌ای شاد جایگزین شدند. وزیر پس از آنکه کاروانسرا، مدرسه شد، دستور داد یک ایوان، سردر و برج‌های گوشه‌دار را به نمای اصلی آن بچسبانند و طبقهٔ دوم برای افزودنِ اتاق‌های نشیمن (حجره) در نظر گرفته شود.
در مورد خانقاه، این سازه شکلی از ساختمان چند اتاقکی با تالار گنبدی کانونی داشت. حجره‌ها نه در طبقهٔ دوم بلکه در طبقهٔ یکم و در دیوارهای جانبی و گوشه‌های ساختمان جای داشتند. ورودی اصلی پهناور بود که برای آسیای میانه غیرمعمول بود.
نادر دیوان‌بیگی دستور داد در نزدیکی خانقاه و مدرسه، حوضی بسازند. پس از آن، این آب‌انبار یا حوض دست‌ساز، لب حوض نام گرفت و یکی از شناخته‌شده‌ترین دیدنی‌های بخارا شد.
رابرت تی. براکمن (Robert T. Brockman)، میلیاردر آمریکایی و مدیرعامل سابق شرکت نرم‌افزاری «رینولدز & رینولدز» واقع در ایالت اوهایو است. در اکتبر سال ۲۰۲۰، او به فرار مالیاتی به ارزش دو میلیارد دلار متهم شد.
براکمن در شهر سن پترزبورگ ایالت فلوریدا با بردارش، توماس دیوید براکمن، پرورش یافت. پدرش، آلفرد یوجین براکمن، صاحب پمپ بنزین و مادرش، پرل، فیزیوتراپیست بود. براکمن مدت کوتاهی در سنتر کالج در شهر دنویل واقع در ایالت کنتاکی حضور یافت و بعدها در سال ۱۹۶۳ از دانشگاه فلوریدا با درجهٔ ممتاز فارغ‌التحصیل شد و عضوی از انجمن افتخاری کسب‌وکار آن دانشگاه بود.
در سال ۱۹۶۴، براکمن فعالیت خود را به‌عنوان کارآموز بازاریابی در شرکت فورد موتور آغاز کرد و همزمان نیروی ذخیره در نیروی دریایی ارتش بود. میان سال‌های ۱۹۶۶ تا ۱۹۷۰، او در دفتر خدمات شرکت IBM به‌عنوان فروشندهٔ برجستهٔ ایالات متحده فعالیت می‌کرد.
در سال ۱۹۷۰، براکمن در اتاق نشیمن خانهٔ خود، شرکت سیستم‌های فراگیر کامپیوتر را تأسیس نمود. این سیستم نرم‌افزاری کامپیوتری مختص معاملات ماشین بود. این شرکت اولین سیستم کامپیوتری خود را در حوزهٔ معاملات ماشین در سال ۱۹۸۲ به فروش رساند.
این شرکت در ۸ اوت سال ۲۰۰۶ با شرکت رینولدز و رینولدز ادغام شد. پس از این ادغام، براکمن مدیرعامل شرکت جدید شد.
یک کیفرخواست مشتمل بر ۳۹ تخلف مختلف علیه براکمن در سپتامبر ۲۰۲۰ در بخش شمالی ایالت کالیفرنیا تنظیم شد. براکمن متهم به مشارکت در طرحی ۲۰ ساله برای اختفای حدود ۲ میلیارد دلار درآمد از سازمان خدمات درآمد داخلی آمریکا شد. فهرست اتهامات وی فرار مالیاتی، کلاه‌برداری الکترونیکی، پول‌شویی و عدم افشای دارایی‌های نگهداری‌شده در خارج از کشور بود. براکمن ابراز بی‌گناهی کرد و با ضمانت یک میلیون دالری آزاد شد.
براکمن یکی از سرمایه‌گذاران شرکت ویستا اکوتی پارتنرز است که مؤسس آن رابرت اسمیت بود. در اکتبر سال ۲۰۲۰، اسمیت در توافقی نسبتاً نزدیک و غیرقابل‌پیگیری با وزارت دادگستری ایالات متحده آمریکا، به‌جای مالیات ۲۰۰ میلیون دالری، جریمهٔ ۱۳۹ میلیون دالری پرداخت."Offshore hvens and hidden riches of world leaders and billionaires exposed in unprecedented leak," October 3, 2021, The International Consortium of Investigative Journalists, retrieved October 4, 2021
در اکتبر ۲۰۲۱، براکمن و اسمیت از جمله افراد حاضر در فهرست افشاگری‌های اسناد پاندورا بودند که سرپوش‌های مالیاتی مربوط به دارایی‌های صدها سیاست‌مدار، تاجر و اشخاص سرشناس را برملا کردند.
براکمن در ۱۸ سالگی در ایالت کنتاکی ازدواج کرد، ولی کمی بعد طلاق گرفت. در سال ۱۹۶۸، او با دوروتی کی براکمن پیوند زناشویی بست. آن‌ها درهیوستون زندگی می‌کنند. وی زندگی شخصی خود را از انظار عمومی دور نگه داشته و تن به مصاحبه‌های رایج نمی‌دهد.
براکمن صاحب یک جت شخصی بمبارد، قایقی بادبانی ۲۰۹ فوتی به‌نام تورمویل، خانه‌ای به مساحت ۱۷ هزار فوت مربع در هیوستون و کابینی ۵۸۰۰ فوت مربعی در اسپن در ایالت کلرادو دارد.
او طرفدار و حامی مالی حزب جمهوری‌خواه است.
در ژوئیه ۲۰۱۳، سنتر کالج در شهر دنویل ایالت کنتاکی اعلام کرد که مبلغ ۲۵۰ میلیون دلار از بنیاد خیریهٔ براکمن دریافت کرده‌است. این کمک مالی که به‌صورت مشروط اهدا شده بود، بعدها پس از این‌که «رویداد بزرگ بازار سرمایه» رخ نداد، پس گرفته شد.
براکمن این مبلغ را به دانشگاه رایس در هیوستون اهدا کرد و دو ساختمان در این دانشگاه به افتخار وی نام‌گذاری شد. او همچنین عضوی از شورای ناظران دانشکدهٔ تحصیلات تکمیلی بازرگانی جسی اچ. جونز است.
او به‌عنوان عضوی از هیئت امنای سنتر کالج و کالج پزشکی بیلور فعالیت می‌کند.
رهبر حزب محافظه‌کار بریتانیا (به ) عالی‌ترین مقام سیاسی حزب محافظه‌کار در انگلستان است. دارنده فعلی این مقام ریشی سوناک است که پس از استعفای لیز تراس با پیروزی در انتخابات رهبری حزب محافظه‌کار در ۲۴ اکتبر ۲۰۲۲ به این سمت رسید.
سوزان تامپسون بافت (؛ ۱۵ ژوئن ۱۹۳۲ – ۲۹ ژوئیه ۲۰۰۴)، فعال آمریکایی در جنبش‌های حقوق مدنی، حق سقط جنین و کنترل جمعیت و همسر اول سرمایه‌گذار آمریکایی، وارن بافت بود. او عضو هیئت‌مدیرهٔ شرکت برکشایر هاتاوی بود و تا زمان مرگش با داشتن ۲٫۲ درصد از سهام شرکت به ارزش حدود ۳ میلیارد دلار در فهرست ثروت‌مندترین افراد جهان (یکصدوپنجاه‌وسومین نفر) قرار داشت. سوزان همچنین رئیس بنیاد بافت بود که میلیون‌ها دلار به گروه‌های آموزشی، تحقیقات پزشکی، گروه‌های تنظیم خانواده و دیگر مؤسسات خیریه کمک کرده‌است.
سوزان در اوماها، نبراسکا متولد شد و در دبیرستان مرکزی اوماها درس خواند. پدرش، ویلیام هرتزوگ تامپسون، سرپرست، روان‌شناس، رئیس دانشگاه نبراسکا-اوماها و مدیر سابق کمپین هاوارد بافت بود.
هرچند والدین سوزان و وارن همدیگر را می‌شناختند، روبرتا بافت، خواهر وارن و هم‌اتاقی سوزان در دانشگاه نورث وسترن، آن‌ها را با هم آشنا شدند.
در سال ۱۹۵۲، سوزان و وارن در کلیسای پروتستان داندی در اوماها ازدواج کردند و صاحب سه فرزند شدند: سوزان (متولد ۳۰ ژوئیه ۱۹۵۳)، هاوارد (متولد ۱۶ دسامبر ۱۹۵۴) و پیتر (متولد ۴ مه ۱۹۵۸).
سوزان گهگاه آثار موفق کلاسیک خواننده‌های کاباره‌ای اوایل دههٔ ۱۹۷۰ را اجرا می‌کرد و در سال ۱۹۷۷ اجرایی یک‌شبه در تئاتر اوماها داشت. نیل سداکا، ترانه‌سرا و موسیقی‌دان، او را تشویق کرد تا حرفهٔ خوانندگی را دنبال کند. از این‌رو، سوزان همسرش را ترک کرد و به سان‌فرانسیسکو رفت و در آپارتمان کوچک در مجتمع برج گرمرسی در نوب هیل ساکن شد. بعدها او به مجتمعی بزرگ در برادوی نزدیک خیابان اسکات در محلهٔ پسیفیک هایتس نقل‌مکان نمود که چشم‌انداز آن پل گلدن گیت و جزیرهٔ آلکاترز بود. او به پیوند زناشویی‌اش متعهد ماند و با همسرش روابط خوبی داشت، باهم به تعطیلات می‌رفتند و به گروه‌های خیریه کمک می‌کرد. سوزان برنامه‌ای در نیویورک اجرا و چندین سی‌دی منتشر کرد. بر اساس کتاب «بافت: راز موفقیت یک سرمایه‌دار آمریکایی»، نوشتهٔ راجر لوونشتاین در سال ۱۹۹۵، اگرچه وارن خودش سوزان را تشویق کرده بود تا حرفهٔ موسیقی را دنبال کند، بااین‌حال از اقدام او دل‌شکسته بود.
در سال ۱۹۷۸، سوزان، آسترید منکس را به شوهرش معرفی کرد. آسترید به خانهٔ وارن در اوماها نقل‌مکان نمود و پس از فوت سوزان، با وارن پیوند زناشویی بست.
وارن و سوزان هرگز طلاق نگرفتند و حتی در مراسم و ضیافت‌های عمومی به‌عنوان زن و شوهر حضور داشتند، هرچند که سال‌ها بود، دیگر باهم زندگی نمی‌کردند. خانوادهٔ بافت حتی کارت‌های کریسمس خود را با عنوان وارن، سوزان و آسترید امضا می‌کردند و اغلب به‌صورت سه نفره در جمع حاضر می‌شدند.
در اکتبر ۲۰۰۳، سوزان به سرطان دهان مبتلا شد و تحت عمل جراحی، پرتودرمانی و ترمیم صورت قرار گرفت. در طول دوران نقاهتش، وارن آخر هفته‌ها از اوماها به کالیفرنیا می‌رفت. بعدها این زوج ۶ میلیون دلار به پنج پزشک کالیفرنیایی برای پژوهش دربارهٔ سرطان دهان اهدا کردند. وضعیت سلامتی سوزان به‌حدی مساعد شده بود که توانست در جلسهٔ سالانهٔ سهامداران برکشایر هاتاوی در مه ۲۰۰۴ و همچنین گروه هم‌خوانی در ضیافت بورشایمز شرکت کند.
سوزان بافت در تابستان ۲۰۰۴، در ۷۲ سالگی و بر اثر خونریزی مغزی در کودی، وایومینگ درگذشت. بونو (خوانندهٔ ایرلندی) در مراسم خاک‌سپاری او ترانه‌های «Forever Young» و «All I Want Is You» را اجرا کرد. وارن به‌حدی ماتم‌زده بود که در مراسم شرکت نکرد. سوزان تقریباً ۵۰ میلیون دلار برای خیریهٔ فرزندانش به میراث گذاشت و هر کدام از فرزندانش ۱۰ میلیون دلار و هر یک از نوه‌هایش نیز ۱۰۰۰۰۰ دلار به ارث بردند. او برای برخی از دوستان و کارمندانش نیز مبالغ قابل‌توجهی به ارث گذاشت، از جمله ۸ میلیون دلار برای جان مک کیب و یک میلیون دلار برای ران پارکز. تقریباً تمام سهام او از شرکت برکشایر هاتاوی که در آن زمان تقریباً ۳ میلیارد دلار ارزش داشت، به بنیادی به‌نام خودش واگذار شد.
انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۲ ایتالیا بین ۲۴ تا ۲۹ ژانویه ۲۰۲۲ در رم، ایتالیا برگزار گردید. رئیس‌جمهور ایتالیا توسط یک مجمع مشترک مرکب از پارلمان ایتالیا و نمایندگان منطقه‌ای انتخاب می‌شود. روند انتخابات که چندین روز به طول انجامید در نهایت به اوج خود رسید، و در آن رئیس‌جمهور فعلی سرجیو ماتارلا برای دور دوم مورد تأیید قرارگرفت، و در هشتمین رأی‌گیری با مجموع ۷۵۹ رأی به عنوان دومین نفر پس از ساندرو پرتینی در انتخابات ۱۹۷۸ به پیروزی دست یافت، و به عنوان دومین رئیس‌جمهوری شد که برای بار دوم انتخاب می‌شود. جورجیو ناپولیتانو سلف او اولین رئیس‌جمهور بود که مجدداً انتخاب شده بود.
ماتارلا در انتخابات مقدماتی حضور در دورهٔ دوم را رد کرده بود. اما در ۲۹ ژانویه ۲۰۲۲ موافقت خود را برای حضور در دوره دوم اعلام کرد. در این فاصله اکثر رهبران حزب از جمله ماریو دراگی، نخست‌وزیر ایتالیا، از او خواستند تا نامزدی مشترک آنها را برای یک دوره دیگر بپذیرد. ماتارلا قبلاً نیز در چندین دور رأی‌گیری از حمایت قابل توجه و رو به رشدی برخوردار شده بود، یعنی کسب ۱۲۵ رأی در رأی‌گیری سوم، ۱۶۶ رأی در رأی‌گیری چهارم، ۳۳۶ رأی در رأی‌گیری ششم، و ۳۸۷ رأی در رأی‌گیری هفتم وی از ۱۹۹۲ در میان انتخابات برگزار شده ریاست جمهوری ایتالیا، نسبت به اسکار لوئیجی اسکالفارو که در نهایت در شانزدهمین رأی‌گیری انتخاب شد، بیشترین تعداد رأی را به خود اختصاص داده‌است.
رئیس‌جمهور فعلی سرجیو ماتارلا در ۲۰۱۵ توسط پارلمان و نمایندگان منطقه انتخاب شد. ماتارلا توسط ائتلاف چپ میانه به رهبری ماتئو رنتسی، نخست‌وزیر وقت و دبیر حزب دموکرات (PD) حمایت شد و از حمایت گسترده‌ای برخوردار شد. نتیجه همه‌پرسی قانون اساسی ایتالیا در ۲۰۱۶ منجر به استعفای رنتزی و تشکیل کابینه جنتیلونی به ریاست پائولو جنتیلونی شد، وی که در آن زمان معاون حزب دموکرات بود، به عنوان نخست‌وزیر، انتخاب شد.
انتخابات عمومی ۲۰۱۸ باعث شد تا مجلس معلق شود. متعاقب آن پس از انجام مذاکرات جنبش پنج ستاره (M5S) و لیگ (Lega) برای تشکیل دولت، کابینه جدیدی به رهبری جوزپه کونته، استاد حقوق متمایل به M5S تشکیل شد. در طول تشکیل دولت، نقش ماتارلا به ویژه زمانی اهمیت یافت که او از انتصاب پائولو ساوونا، اقتصاددان اروپایی شکاک به عنوان وزیر دارایی کابینه خودداری کرد.
در اوت ۲۰۱۹، ماتئو سالوینی، رهبر لگا، پس از افزایش تنش‌ها در میان اکثریت، تقاضای عدم رأی اعتماد به کونته را اعلام کرد. بسیاری از تحلیلگران سیاسی معتقد بودند که طرح عدم رأی اعتماد تلاشی بوده برای ملزم کردن دولت به برگزاری انتخابات زودهنگام و بهبود جایگاه لگا در پارلمان ایتالیا تا سالوینی به این ترتیب بتواند نخست‌وزیر بعدی شود. در ۲۱ اوت، ماتارلا رایزنی‌ها را با تمام گروه‌های پارلمانی آغاز کرد. در همان روز، هدایت ملی PD رسماً برای تشکیل کابینه جدید در ائتلاف با M5S افتتاح شد. در ۲۹ اوت، ماتارلا کونته را به کاخ کوئیرینال احضار کرد تا به او وظیفه تشکیل کابینه جدید را ابلاغ کند.
در ۲۰۲۰، ایتالیا به یکی از کشورهایی تبدیل شد که بدترین آسیب را از دنیاگیری کووید-۱۹ متضرر شده‌است. دولت کونته اولین کشوری در دنیای غرب بود که برای جلوگیری از گسترش این بیماری، قرنطینه ملی همه‌گیر را اجرا کرد. علیرغم تأیید گسترده افکار عمومی، قرنطینه همه‌گیر کووید-۱۹ در ایتالیا همچنین به عنوان بزرگ‌ترین سرکوب حقوق اساسی در تاریخ جمهوری ایتالیا توصیف شد. ماتارلا بحران کووید-۱۹ را به عنوان «سه وضعیت اضطراری در جبهه‌های بهداشتی، اجتماعی و اقتصادی» توصیف کرد که به یک دولت باثبات نیاز داشت و اطمینان حاصل کرد که پس از سقوط کابینه کونته با کسب محبوبیت بالا، دولت جدیدی تشکیل می‌شود. همراه با امکان "بیس".
در ژانویه ۲۰۲۱، ایتالیا ویوا (IV) رنزی، یکی از اعضای ائتلاف حامی کابینه کونته، حمایت خود از دولت پس گرفت. اگرچه کونته در روزهای بعد در پارلمان رأی اعتماد به دست‌آورد، اما تصمیم گرفت استعفا دهد، زیرا نتوانست به اکثریت مطلق در مجلس سنای جمهوری دست یابد. پس از شکست مذاکرات برای تشکیل کابینه سوم کونته، رئیس‌جمهور ماتارلا، ماریو دراگی، رئیس سابق بانک مرکزی اروپا را به عنوان نخست‌وزیر در رأس دولت وحدت ملی متشکل از تکنوکرات‌ها و سیاستمداران مستقل M5S، لیگا، PD، منصوب کرد. IV، فورزا ایتالیا (FI)، و آزاد و برابر (LeU).
در سال ۲۰۲۱، پرزیدنت ماتارلا با یادآوری اظهارات مشابهی که توسط اسلاف خود آنتونیو سنی و جیووانی لئونه مطرح شده بود، برای دور دوم که توسط نیروهای سیاسی مختلف کاندید شد، شرکت نکرد. دیگر شخصیت‌های سیاسی گفتند قصد ندارند به عنوان رئیس‌جمهور نامزد شوند، از جمله رومانو پرودی، اما بونینو، و لیلیانا سگره.
پدرو فرناندز کانترو (; – ۲۱ نوامبر ۲۰۲۰) بازیکن فوتبال اهل پاراگوئه بود که در پست مدافع بازی می‌کرد.
فرناندز تمام دوران حرفه‌ای خود را در اسپانیا با بارسلونا و گرانادا گذراند.Fernández او در سال ۱۹۶۷ در لالیگا در کنار بارسلونا بازی می‌کرد و هشت بار در دو فصل با این باشگاه بازی کرد. آخرین بازی او برای بارسلونا تساوی ۱–۱ مقابل والنسیا در ۱۶ آوریل ۱۹۶۹ بود.profile of Fernández
پرچم، روزنامه‌ای بود که در طی سال‌های ۱۳۲۰ تا ۱۳۲۱ خورشیدی منتشر می‌شد. این روزنامه متعلق به احمد کسروی، تاریخ‌نگار و نویسندهٔ ایرانی بود. روزنامهٔ پرچم، ارگان باهماد آزادگان به‌شمار می‌رفت.
پیش از پرچم، کسروی مجلهٔ "پیمان" را به‌انتشار می‌رساند. روزنامه پرچم از بهمن‌ماه ۱۳۲۰ شروع به‌کار کرد.
کسروی در روزنامه پرچم به حمایت از جنبش مشروطه ایران می‌پرداخت. همچنین وی مقالات متعددی را در این روزنامه به چاپ می‌رساند. او همچنین دو کتاب تاریخ هیجده‌ساله آذربایجان و تاریخ پانصد ساله خوزستان را در این روزنامه منتشر کرد. پرچم، اخبار ایران و جهان را نیز پوشش می‌داد. درکل محتوای این نشریه، ملی‌گرایانه بود و با حمایت از مشروطه و استقلال‌طلبی قصد ترویج پاک‌دینی را داشت؛ و به‌نوعی ارگان رسمی باهماد آزادگان به‌شمار می‌رفت.
در تیرماه ۱۳۲۲، پرچم به‌علت انتقاد کسروی از رضاشاه به‌مدت سه روز تعلیق گردید. پس از آن، به‌صورت هفتگی منتشر می‌شد. در سال ۱۳۲۳، به‌علت اعتراض جمعیت‌های دینی، پرچم که از روزنامه به هفته‌نامه تغییر کرده‌بود، به‌طور کلی توقیف شد.
سپاه اعزامی ایتالیا در روسیه یک یگان نیروی زمینی پادشاهی ایتالیا به اندازه سپاه بود که برای جنگ با شوروی در قالب نیروهای محور به جبهه شرقی جنگ جهانی دوم اعزام شد. این سپاه به عنوان بخشی از گروه ارتش جنوب ورماخت در قسمت جنوبی خط مقدم به عملیات پرداخت و در برخی نبردها از جمله نبرد کی‌یف مشارکت داشت.
این سپاه هنگام تشکیل شامل ۶۰ هزار نفر نیرو در سه لشکر نهم "پازوبیو"، پنجاه و دوم "تورینو" و سوم "دوکا د آوستا" می‌شد. دو لشکر نخست «پیاده‌نظام نیمه موتوریزه» و سومی از نوع یگان‌های متحرک «سریع» ("چِلِره") به حساب می‌آمدند. لشکرهای "پازوبیو" و "تورینو" هر یک دو هنگ پیاده‌نظام، یک هنگ توپخانه و گروهان‌های خمپاره‌انداز، توپ پیاده‌نظام و توپ ضدهوایی داشتند. به هر لشکر همچنین یک گردان پیاده‌نظام پیراهن سیاهان و گروهان‌های خمپاره‌انداز و توپ ضدتانک از تیپ "سوم ژانویه" ملحق بود. لشکر "دوکا د آوستا" دو هنگ سواره‌نظام، یک هنگ اسب‌کشنده توپخانه و همچنین گردان‌های برسالیِری و تانک سبک داشت. هر سه لشکر متشکل از سربازان وظیفه و داوطلبان شمال ایتالیا بودند: "تورینو" از تورین، "پازوبیو" از مونتوآ و ورونا و "دوکا د آوستا" از ساووی.
توپخانه نقطه ضعف این سپاه بود. سه آتشبار با ۳۶ توپ ۱۰۵/۳۲، دو آتشبار با ۱۶ توپ ضدهوایی ۷۵/۴۶ و دو آتشبار توپ‌های ضدهوایی ۲۰ میلی‌متری در اختیار قرارگاه سپاه بود. لشکر "چِلِره" شش آتشبار توپ‌های اسب‌کشنده ۷۵/۲۷، شانزده توپ ضدهوایی ۲۰ میلی‌متری و شانزده توپ ضد تانک ۴۷/۳۲ داشت. به هر یک از لشکرهای "پازوبیو" و "تورینو" سه آتشبار با دوازده هویتزر ۱۰۰/۱۷ و شش آتشبار با ۲۴ توپ ۷۵/۲۴ تعلق گرفت. پس از تجربیات جنگ با یونان، لشکرهای "پازوبیو" و "تورینو" یک گردان خمپاره‌انداز سنگین و یک آتشبار توپ‌های ضدهوایی ۴۷/۳۲ دریافت کردند. یک گردان توپ‌های ۴۷/۳۲ نیز به توپخانه قرارگاه سپاه افزوده شد.
ترابری در سپاه به تنها مجموعاً ۵ هزار خودرو به شدت محدود بود. بسیاری از این ادوات کامیون‌های غیرنظامی بودند. گردان برسالیری در لشکر "دوکا د آوستا" تنها یک گروهان موتورسوار داشت و مابقی دوچرخه‌سوار بودند. بیشتر نفرات دو لشکر "تورینو" و "پازوبیو" با وجود عنوان «موتوریزه» در نام آن‌ها، به صورت پیاده راه‌پیمایی می‌کردند.
یک یگان هوایی از نیروی هوایی سلطنتی ایتالیا نیز با کمتر از ۱۰۰ هواگرد تحت فرمان سپاه قرار داشت.
فیلدمارشال ویلهلم کایتل، رئیس فرماندهی عالی ورماخت، پس از مشاهده نیروهای این سپاه پس از رسیدن آن‌ها در اواخر ماه اوت سال ۱۹۴۱ به ناحیه عملیاتی، آن را «ناامیدی بی‌حد و حصر» با افسرانی بسیار پیر که «نیمه‌سربازانی» را هدایت می‌کنند که ناتوان از تاب‌آوری در مقابل ارتش سرخ هستند، توصیف نمود.
سپاه اعزامی ایتالیا در روسیه، مدتی پس از آغاز عملیات بارباروسا، روز ۱۰ ژوئیه سال ۱۹۴۱ از ایتالیا حرکت و با گذر از مجارستان و کوه‌های کارپات، پس از طی ۵۰۰ کیلومتر غالباً به صورت پیاده، روز ۵ اوت خود را به نقطه تجمع در مجاورت رود دنیستر رساند. در مراحل پایانی نبرد نبرد کی‌یف در ماه‌های اوت و سپتامبر، سپاه ایتالیایی در جنوبی‌ترین جناح عملیات، ابتدا تحت فرماندهی ارتش یازدهم ورماخت و سپس تحت فرماندهی گروه زرهی ۱ از گروه ارتش جنوب ورماخت، قرار داشت. آلمانی‌ها در ابتدا قصد داشتند از این یگان جهت پاکسازی مناطق تصرف شده استفاده کنند اما با تأکید فرمانده سپاه بر قابلیت تحرک آن، وظایف عملیاتی به آن محول گشت. نیروهای ایتالیایی با سد کردن مسیر عقب‌نشینی نیروهای دشمن در رود بوگ، روز ۱۱ اوت بیش از صد نفر را به اسارت گرفتند. ورماخت این عمل را یک «موفقیت جامع» توصیف نمود. به هر صورت آلمانی‌ها نسبت به برخی کاستی‌ها از جمله اتکا به فرمان‌های کتبی به جای مخابره رادیویی آن و مشکل در عملیات شناسایی و حفظ اتصال با یگان‌های همسایه، منتقد بودند. تحرک پایین‌تر ایتالیایی‌ها غالباً به دلیل کمبود ادوات ترابری و سوخت بود. فرمانده سپاه این کاستی‌ها را با بنیتو موسولینی، نخست‌وزیر ایتالیا، هنگام سرکشی او در روز ۲۸ اوت از خط مقدم مطرح کرد اما پاسخ درخوری دریافت ننمود.
سپاه ایتالیایی اوایل ماه سپتامبر از گذر ورماخت از رود دنیپر و متعاقباً با آتش توپخانه از دفاع از سر پل ایجاد شده بر آن در نزدیکی دنیپروپتروفسک پشتیبانی کرد. با وجود تمایل به آن، از این سپاه در یورش گروه زرهی ۱ از این سر پل به سمت شمال برای محاصره نیروهای دشمن در شرق کی‌یف استفاده نشد. به هر صورت با گذر از دو سر پل مختلف، سه لشکر سپاه با اجرای یک حرکت گازانبری نیروهای دشمن را در پتریکوفکا به محاصره انداختند. با وجود اراضی نامناسب، کمبود خودرو، میدان‌های پرتراکم مین شوروی و ضد حملات شدید، ایتالیایی‌ها حدود ۷ هزار نفر از سربازان ارتش سرخ را در عرض چهار روز، ۲۷ تا ۳۰ سپتامبر، به اسارت گرفتند؛ در مقابل تلفات سپاه شامل ۵۲ کشته و ۱۴۲ زخمی بود. اوایل ماه اکتبر سپاه ایتالیایی در یورش سیصد کیلومتری گروه ارتش جنوب ورماخت به ناحیه صنعتی دونباس مشارکت داشت. این سپاه در جریان نبرد دریای آزوف از جناح چپ گروه زرهی ۱ محافظت می‌کرد. با وجود مقاومت شدید دشمن، ادامه شرایط بد تدارکاتی و همچنین وضعیت نامناسب جاده‌ها که باعث کاهش سرعت و تحرک می‌شد، نیروهای سپاه در همکاری با لشکر صدونودوهشتم پیاده‌نظام ورماخت، روزهای ۱۰ و ۱۱ اکتبر سر پل شوروی در پاولوگراد را به تصرف خود درآوردند. در جریان این حمله تا روز ۱۵ اکتبر، هفت تن نیروهای سپاه کشته و ۷۷ تن دیگر زخمی شدند؛ در عوض ۵۳۱ تن از قوای دشمن را به اسارت درآمدند. اواخر ماه اکتبر به دستور ارتشبد ایوالت فون کلایست، فرمانده گروه زرهی ۱ ورماخت، سپاه ایتالیایی مأمور به تصرف شهرهای استالینو، گورلوفکو و ریکوفو در مجاورت رود دونتس شد و توانست به خوبی از پس از اجرای آن برآید. چند ضدحمله متعاقب ارتش سرخ در ناحیه دونباس تقریباً بدون پشتیبانی توپخانه که در راه‌های گل‌آلود در اراضی پشت سر باقی مانده بود، دفع شد. در این هنگام نیروها فرسوده شده بودند و فرماندهی سپاه خواهان مدتی توقف جهت استراحت و سازمان‌‌دهی مجدد برای بود؛ با این حال آلمانی‌ها اصرار بر ادامه تهاجم داشتند. به هر صورت از روز ۱۵ نوامبر این مهلت استراحت به سپاه تخصیص یافت تا مواضع دفاعی و شرایط یگان‌های تدارکات و توپخانه خود را بهبود ببخشد. با فرا رسیدن زمستان، سپاه در حوالی استالینو مستقر بود.
در ابتدا قرار بود فرانچسکو زینگالس فرماندهی سپاه را عهده‌دار باشد. با ابتلای زینگالس به یک بیماری سخت، جووانی مسه که انتظار می‌رفت فرمانده یکی از لشکرهای زرهی ایتالیا در شمال آفریقا شود، به این جایگاه منصوب شد.
لشکرکشی قفقاز نامی است که به مجموعه‌ای از درگیری‌های مسلحانه بین امپراتوری‌های عثمانی و روسیه اطلاق می‌شود؛ مجموعه‌ای از درگیری‌ها که بعدها شامل جمهوری خلق آذربایجان، ارمنستان، دیکتاتوری خزر مرکزی و بریتانیا شد و به عنوان بخشی از جبهه خاورمیانه در طول جنگ جهانی اول به‌شمار می‌آمد. لشکرکشی قفقاز از قفقاز تا شرق آناتولی گسترش یافت و تا ترابزون، بیتلیس، موش و وان رسید. این جنگ سراسری با حملات هم‌زمان نیروی دریایی روسیه در منطقه دریای سیاه متعلق به امپراتوری عثمانی همراه بود.
در ۲۳ فوریه ۱۹۱۷، با وقوع انقلاب روسیه پیشروی روسیه در مناطق اطراف متوقف شد و سپس ارتش متلاشی شده قفقاز روسیه با نیروهای دولت تازه‌ تأسیس ارمنی، متشکل از نیروهای داوطلب پیشین ارمنی و سربازان نامنظم ارمنی جایگزین شد. در سال ۱۹۱۸، منطقه همچنین شاهد استقرار دیکتاتوری خزر مرکزی، جمهوری ارمنستان کوهستانی و یکی از نیروهای متفقین به نام دانسترفورس بود که متشکل از نیروهای زبده از جبهه‌های بین‌النهرین و غرب بود. امپراتوری عثمانی و امپراتوری آلمان درپی ورود هیئت اعزامی آلمان به قفقاز که هدف اصلی آن تأمین نفت بود، درگیری خطرناکی در باتومی داشتند.
در ۳ مارس ۱۹۱۸ درگیری نظامی بین امپراتوری عثمانی و روسیه با پیمان صلح برست لیتوفسک به پایان رسید و در ۴ ژوئن ۱۹۱۸ امپراتوری عثمانی معاهده باتومی را با ارمنستان امضا کرد. با این حال، درگیری مسلحانه با ادامه نبرد امپراتوری عثمانی با دیکتاتوری خزر مرکزی، جمهوری ارمنستان کوهستانی و دانسترفورسِ امپراتوری بریتانیا گسترش یافت تا اینکه پیمان متارکه مودروس در ۳۰ اکتبر ۱۹۱۸ امضا شد.
هدف اصلی جنگ دولت عثمانی، فتح مجدد سرزمین‌های سابق خود در آناتولی شرقی بود که در نتیجه جنگ روسیه و ترکیه از ۱۸۷۷ تا ۱۸۷۸ از دست داده بود. وزیر جنگ، انور پاشا، توصیه متحدان آلمانی خود را نادیده گرفت و در عرض یک ماه پس از اعلان جنگ، به این منطقه حمله کرد. او خود فرماندهی ارتش سوم را بر عهده گرفت و دستور حمله به نیروهای روسی را صادر کرد. انور پاشا ارتش بزرگی داشت (برآوردها از ۱۰۰۰۰۰ تا ۱۹۰۰۰۰ نفر را شامل می‌شود)، اما آنها از تجهیزات ضعیفی برخوردار بودند، به‌ویژه برای شرایط زمستانی که به زودی به آن دچار شدند.
ارتش روسیه در ابتدا بسیار نیرومند بود و با حدود صد هزار نفر سرباز اسماً توسط فرماندار کل قفقاز ایلاریون ورونتسوف-داشکوف فرماندهی می‌شد. فرمانده واقعی رئیس ستاد وی ژنرال نیکولای یودنیچ بود که بهترین ژنرال روسیه در طول جنگ جهانی اول محسوب می‌شود. با شکست در نبرد تاننبرگ و نبرد اول دریاچه‌های مازوری، روس‌ها تصمیم گرفتند که تقریباً نیمی از ارتش خود را در جبهه پروس مستقر کنند و تنها ۶۰ هزار نفر برای مقابله با ارتش عثمانی باقی ماند.
فرماندار کل، ورونتسوف، می‌خواست در رابطه با پیشروی سپاه سوم ترکیه، نیروهای خود را به قارص نزدیک تر کند. اما یودنیچ تمایل ورونتسوف را برای عقب‌نشینی نادیده گرفت و در عوض در کنار ساریکامیس ماند تا از آن دفاع کند. نبرد ساریکامیس سپس بین ۲۹ دسامبر ۱۹۱۴ و ۴ ژانویه ۱۹۱۵ انجام شد که در آن ترک‌ها شکست بزرگی را متحمل شدند. ارتش ترکیه تا مواضع اولیه خود عقب‌نشینی کرد و بین ۶۰۰۰۰ تا ۱۷۵۰۰۰ سرباز از دست داد. انور پاشا متعاقباً از فرماندهی استعفا داد و علناً ارامنه را مسئول شکست خود دانست. او سپس به عنوان وزیر جنگ دستور داد تا همه سربازان ارمنی ارتش عثمانی را خلع سلاح و بی‌کار کرده و به اردوگاه‌های کار اجباری بفرستند. تقریباً همه این سربازان در آن اردوگاه جان باختند و این به عنوان گامی اولیه در مسیر نسل‌کشی ارامنه توسط ترک‌های عثمانی بود.
همزمان با پیشروی ارتش انورپاشا به سمت قارص، سپاه کوچکی از ارتش عثمانی از وان وارد ایران وارد شد. این نیرو با مقاومت کمی روبرو شد و برای مدت کوتاهی شهر تبریز را اشغال کرد. با این حال، هم روس‌ها و هم انگلیسی‌ها واحدهایی را برای بیرون راندن نیروهای عثمانی از کشور به شمال ایران فرستادند، پس از آن عثمانی‌ها نیز به دلیل شکست در ساریکامیس به مواضع اصلی خود عقب‌نشینی کردند.
ژنرال نیکولای یودنیچ به دلیل پیروزی خود مورد ستایش قرار گرفت و به فرماندهی تمام نیروهای روسیه در قفقاز ارتقا یافت. سپس حمله ای را در خاک ترکیه آغاز کرد و به سمت دریاچه وان در ارمنستان عثمانی پیشروی کرد. این منطقه ای بود که بسیاری از ارامنه مسیحی در آن زندگی می‌کردند، بنابراین روس‌ها به کمک محلی برای ارتش خود امیدوار بودند. هنگامی که نیروهای روسی وارد منطقه شدند، در ۲۰ آوریل ۱۹۱۵ قیامی در وان علیه ترکها برپا شد. ارامنه در وان یک ماه در مقابل نیروهای عثمانی ایستادگی کردند.
روس‌ها وان را در مه ۱۹۱۵ تصرف کردند. در آن زمان، ژنرال یودنیچ فکر می‌کرد که نیروهای عثمانی در منطقه ضعیف هستند و فقط از سه تا چهار لشکر تشکیل شده‌اند. در واقع، فرمانده عثمانی، پاشا عبدالکریم، هشت لشکر با مقدار زیادی نیروی کمکی در ذخیره داشت. ژنرال روس، اوگانوفسکی، فرماندهی بود بدون چالاکی لازم و واحدهای کوچکی از نیروهای خود را به جهات مختلف فرستاد.
در ماه ژوئیه، پاشا کریم در منطقه دریاچه وان ضد حمله‌ای انجام داد و روسها را در نبرد ملازگرد شکست داد. اینها، تحت فرماندهی ژنرال اوگانوفسکی، که به زودی جایگزین شد، از شرق قره‌کلسیا (آگری) به سمت بایبورد عقب‌نشینی کردند. ژنرال یودنیچ به سرعت یک نیروی متحرک متشکل از ۲۲۰۰۰ مرد که اکثراً قزاق بودند به فرماندهی ژنرال باراتوف جمع‌آوری کرد و منتظر بودند تا ارتش عثمانی در کمین قرار گیرد. ارتش کوچک باراتوف در اوایل ماه اوت در چند نقطه به ارتش عثمانی حمله کرد. عثمانی‌ها به سمت جنوب عقب‌نشینی کردند و حدود ۶۰۰۰ اسیر جنگی روسی علاوه بر مقدار زیادی آذوقه باقی گذاشتند. این درگیری به نام نبرد قره‌کلیسا معروف شد.
در همین حال، شورشیان ارمنی در نبرد وان شکست خورده بودند، اما به دلیل شکست در نبرد قره‌کلیسا، روس‌ها برای دومین بار وان را تصرف کردند.
در ۲۴ سپتامبر دوک اعظم نیکلاس نیکولایویچ، پس از برکناری از سمت خود به عنوان فرمانده کل ارتش روسیه، به عنوان فرمانده کل نیروهای روسیه در ارمنستان و ایران منصوب شد. پس از انجام این کار، دوک بزرگ هدایت جنگ را به دست ژنرال یودنیچ سپرد.
لازم است ذکر شود که در بحبوحه تهاجم روسیه به ارمنستان، طلعت پاشا وزیر کشور عثمانی خواستار اخراج اجباری تمامی ارامنه از منطقه و جنوب آن شد.
این جبهه سپس از اکتبر تا پایان سال ۱۹۱۵ ساکت بود.
در زمستان، این منطقه معمولاً برای جنگ چندان مناسب نیست. سرمای شدید و جاده‌های بد نقش مهمی در انهدام لشکر سوم انور پاشا در سال قبل داشت. با این حال، ژنرال روس یودنیچ آن را فرصتی برای حمله غافلگیرانه به عثمانی می‌دانست. در اوایل ژانویه ۱۹۱۶، ارتش او مخفیانه زمستانگاه خود را ترک کرد و به سمت قلعه عثمانی در ارزروم حرکت کرد. روسها موفق شدند یک حمله غافلگیر کننده کامل ترتیب دهند و یک لشکر عثمانی را که در نبرد کوپروکوی از ۱۶ تا ۱۹ ژانویه در زمستانگاه خود به‌سر می‌برد، نابود کنند.
در حالی که ارتش روسیه با اسلحه‌های سنگین خود به سمت ارزروم پیش می‌رفت، یکی دیگر از نیروهای روسی در ۱۴ فوریه با یک حمله غیرمنتظره از شمال، لشکر دوم عثمانی را در نزدیکی شهر تفتا منهدم کرد. فرمانده عثمانی کریم پاشا یا برای محاصره آماده نبود یا به احتمال زیاد آنقدر مضطرب شده بود که به جای دفاع از قلعه، با ارتش خود در ۱۵ فوریه عقب‌نشینی کرد. ارتش روسیه در ۱۶ فوریه بدون هیچ مانعی به سمت ارزروم حرکت کرد.
ارتش قفقاز ژنرال یودنیچ از ارزروم در دو جهت حرکت کرد. بخشی روانه سمت شمال شده و شهر بندری باستانی ترابزون را در آوریل به تصرف درآورد، و بخشی دیگر به سمت جنوب حرکت کرده موش و بیتلیس را تسخیر کرد و ارتش بی روحیه عثمانی را از محل راند.
قشون عثمانی زیر نظر رهبری جدید، وهیب پاشا قرار گرفت و او دستور بازپس‌گیری ترابزون را صادر کرد. سپس یک نیروی نظامی جمع‌آوری شد و افراد آن در امتداد ساحل به سمت منطقه در ماه ژوئن رژه رفتند. با این حال، روس‌ها در آن زمان کنترل دریای سیاه را در دست داشتند. ناوگان دریای سیاه با انجام بمباران‌های دریایی توانست پیشروی عثمانی‌ها را به میزان قابل توجهی کُند کند. ژنرال یودنیچ سپس با حمله به ارزنجان که به نبرد ارزنجان معروف است، ضد حمله ای را آغاز کرد. در ۲ ژوئیه، ارزنجان تسخیر شد و ارتش عثمانی در امتداد ساحل به سمت راست چرخید تا سعی کند خطوط مقدم خود را تثبیت کند.
تنها نقطه امید برای عثمانی‌ها بازپس‌گیری مُسج و بیتلیس توسط ژنرال مصطفی کمال در اوت ۱۹۱۶ بود. با این حال، در پایان پاییز، سربازان او نیز توسط روس‌ها از این مکان‌ها رانده شدند. در سمت شرقی دریاچه وان، نبرد در تمام تابستان ادامه یافت، اما برای هیچ‌یک از طرف‌ها فایده ای نداشت.
روس‌ها در سال ۱۹۱۷ برای حمله مجدد به مواضع عثمانی برنامه‌ریزی کردند، اما هرج و مرج ناشی از انقلاب روسیه باعث توقف تمام عملیات روسیه شد. دولت موقت روسیه، دوک اعظم را از سمت خود برکنار کرد و ژنرال یودنیچ را به منصبی غیر مهم در آسیای مرکزی منتقل کرد و در نتیجه او از ارتش استعفا داد. عثمانی‌ها تحت فشار شدید انگلیسی‌ها در بین‌النهرین و فلسطین، بیشتر نیروهای خود را بیرون کشیده و به جنوب فرستادند. در طول باقیمانده سال ۱۹۱۷، ارتش روسیه رفته رفته متلاشی شد تا اینکه هیچ نیروی نظامی واقعاً مؤثری باقی نماند.
در اوایل سال ۱۹۱۸، کمی بیش از چند هزار داوطلب و حدود ۲۰۰ افسر از ارتش روسیه در قفقاز باقی مانده بودند. سال قبل، ۵۰۰۰۰۰ سرباز وجود داشت، اما این زمان گذشته بود و مرزهای جنوبی روسیه تا حد زیادی محافظت نمی‌شد. پس از یک سال عدم تحرک، عثمانی‌ها فرصت را مغتنم شمرده دست به حمله زدند. در اواخر ژانویه ۱۹۱۸، ارتش عثمانی لشکرکشی خود را آغاز کرد.
تنها مخالفتی که آنها در انجام این کار با آن مواجه شدند از سوی شبه نظامیان نیمه سازمان یافته جمهوری دموکراتیک ارمنستان بود. ارتش عثمانی از فوریه تا مارس ترابزون، ارزروم، قارص، وان و باتومی را بدون مشکل زیاد تصرف کرد. در بحبوحه این حمله، دولت جدید بلشویکی جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه شوروی در ۳ مارس ۱۹۱۸ پیمان صلح برست-لیتوفسک را امضا کرد که به موجب آن کمونیست‌ها به ابتکار طلعت پاشا از تمام سرزمین‌های تسخیر شده در جنگ روسیه و ترکیه بین سال‌های ۱۸۷۷ تا ۱۸۷۸ چشم پوشی کردند. آنها این جنگ را نمی‌خواستند و دستشان بامبارزه داخلی پر بود.
اما انور پاشا اهداف بزرگتری از بازپس‌گیری مناطق از دست رفته ۴۰ سال قبل داشت. موفقیت ناگهانی سربازان او، در مواجهه با مخالفت اندک، رویای پان ترکی او را در مورد یک «امپراتوری ترک» که بر تمام آسیای مرکزی حکومت کند، زنده کرد و سپس دستور تشکیل ارتش جدیدی را داد که فقط از مسلمانان تشکیل می‌شد و اردوی اسلام قفقاز نام گرفت. این ارتش مسلمان متشکل از ۱۴۰۰۰ تا ۲۵۰۰۰ مرد بود که اکثراً از ترک‌زبان بودند. در ژوئیه انور به این ارتش دستور داد تا با هدف تصرف شهر بندری باکو در دریای خزر وارد ارمنستان روسیه شود. آلمانی‌ها به هیچ وجه با این حمله موافق نبودند و تمام جنوب روسیه را منطقه ای می‌دانستند که حق تسخیر آن را داشتند. ارتش آلمان به اعتبار خود چندین پیروزی در برابر روس‌ها داشت، در حالی که عثمانی‌ها تا حد زیادی در جنگ با روس‌ها شکست خورده بودند.
در اوایل ماه مه ۱۹۱۸، ارتش عثمانی به جمهوری دموکراتیک مستقل ارمنستان که به تازگی اعلام وجود کرده بود حمله کرد؛ در جنگی که به عنوان جنگ ارمنستان-ترکیه شناخته می‌شود. ارمنیان موفق شدند عثمانی‌ها را در نبرد سردارآباد شکست دهند، اما ارتش عثمانی در نبرد بعدی پیروز شد و ارتش ارمنستان را متفرق کرد. در ماه مه ۱۹۱۸ این جمهوری مجبور به تسلیم شد.
جمهوری دموکراتیک گرجستان از تهاجم ارتش پیروز عثمانی می‌ترسید و از آلمان امپراتوری درخواست کمک نظامی کرد. دولت آلمان که مشتاق جلوگیری از به دست آوردن قلمرو بیشتر توسط ارتش عثمانی بود، واحدهای نظامی را به احتمال زیاد تحت فرماندهی ژنرال فردریش کرس فون کرسنشتاین به گرجستان فرستاد.
با این حال، «اردوی اسلام قفقاز» از گرجستان گریخت و لشکر خود را راهی جمهوری دموکراتیک آذربایجان کرد. در سپتامبر ۱۹۱۸ آنها باکو را از بریتانیا گرفتند و حداقل ۲۵۰۰۰ ارمنی را در آنجا کشتند. در پایان جنگ، ترک‌ها سرزمین‌های فلسطین، سوریه و بین‌النهرین را از دست دادند، اما تمام سرزمین‌هایی متصرفه روس‌ها در آناتولی شرقی را پس گرفتند.
فعالیت‌های عثمانی‌ها علیه جمهوری ارمنستان در نتیجه امضای آتش‌بس مودروس پایان یافت. دو سال پس از این آتش‌بس، در ۱۰ اوت ۱۹۲۰، معاهده سور بین متفقین و متحدانشان و امپراتوری عثمانی منعقد شد. این معاهده ارمنستان (و کردستان) را به رسمیت شناخت، اما به دلیل جنگ استقلال ترکیه و ناسیونالیسم مصطفی کمال (آتاتورک) هرگز اجرا نشد.
علیرغم اینکه امپراتوری عثمانی اساساً در جنگ شکست خورد، ولی مجلس کبیر ملی ترکیه به رهبری مصطفی کمال و روسیه بلشویکی با امضای عهدنامه صلح قارص که در سال ۱۹۲۱ منعقد شد، بخش زیادی از این سرزمین را پس گرفت.
دی. پی. (؛ سرواژهٔ Deserter Pursuit) یک مجموعهٔ تلویزیونی کره جنوبی کارگردانی شده توسط هان جون-هی، و فیلم‌نامه‌نویسی کیم بو-تونگ و هان بر پایهٔ وب‌تون لژین "دی. پی روز سگی" اثر کیم است. در این مجموعه جونگ هه-این، کو کیو-هوان، کیم سونگ-کیون و سون سوک-کو به ایفای نقش می‌پردازند. این مجموعه در ۲۷ اوت ۲۰۲۱ در ۶ قسمت توسط نتفلیکس پخش شد.
در ۱۴ دسامبر ۲۰۲۱، فصل دوم این مجموعه تایید شد.
کیم ره وون (؛ زادهٔ ۱۹ مارس ۱۹۸۱) بازیگر اهل کره جنوبی است. او در ابتدا به خاطر حضور در مجموعهٔ کمدی رمانتیک "گربه‌های روی پشت بام" به شهرت رسید و از آن زمان در فیلم‌های "عروس کوچک من" (۲۰۰۴)، "گل‌آفتاب‌گردان" (۲۰۰۶)، "زندان" (۲۰۱۷) و مجموعه‌های تلویزیونی "داستان عشق در هاروارد" (۲۰۰۴)، "قول هزار روزه" (۲۰۱۱)، "پانچ" (۲۰۱۴–۲۰۱۵)، "پزشکان" (۲۰۱۶)، "" (۲۰۱۸) و "نیروهای امداد" (۲۰۲۲) ایفای نقش کرده‌است.
کیم ره وون در ابتدا می‌خواست که بازیکن حرفه‌ای بسکتبال شود اما وقتی تاندوم مچ پایش آسیب دید، به این رؤیای کودکی‌اش پایان داد، و او به بازیگری روی آورد و در دانشگاه چونگ-آنگ در رشتهٔ تئاتر و فیلم تحصیل کرد. او حرفهٔ بازیگری خود را در سال ۱۹۹۷ در دوران دبیرستان و در درام نوجوانانهٔ «"مرا"» در نقش یک تازه‌کار باشگاه پخش آغاز کرد. به دنبال آن در درام نوجوانانهٔ دیگر با نام "مدرسه ۲" (۱۹۹۹) و فیلم سن بلوغ "شکوفهٔ آلو" (۲۰۰۰) بازی کرد.
دیکتاتوری خزر مرکزی (به روسی: Диктатура Центрокаспия, "Diktatura Tsentrokaspija") یک دولت ضد شوروی تحت حمایت بریتانیا بود که در طول جنگ داخلی روسیه در باکو، پایتخت کنونی جمهوری آذربایجان، در اول اوت ۱۹۱۸ تأسیس شد. نام این دولت از واژه روسی "Tsentrokaspi" مخفف " کمیته مرکزی ناوگان نظامی خزر" گرفته شده‌است (Центральный комитет Каспийской военной флотилии)؛ ناوگانی که از روسیه تزاری در این منطقه به‌جا مانده بود.
این رژیم جایگزین کمون باکو طرفدار جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه شوروی شد که در ۲۶ ژوئیه ۱۹۱۸، زمانی که بلشویک‌ها در شورای باکو رای دادند و مجبور به کناره‌گیری از قدرت شدند، فروپاشید.
دولت جدید متشکل از حزب سوسیال انقلابی، منشویک‌ها و جنبش ملی ارمنی معروف به داشناک (فدراسیون انقلابی ارمنی) بود.
همه این قدرت‌ها برای جلوگیری از پیشروی اردوی اسلام قفقاز عثمانی‌ها به سمت باکو از انگلیس کمک خواستند. نیروهای بریتانیایی تحت فرماندهی ژنرال دانسترویل شهر را اشغال کرده و به نیروهای ارمنی عمدتاً داشناک کمک کردند تا در نبرد باکو از پایتخت دفاع کنند. باکو در ۱۵ سپتامبر ۱۹۱۸ سقوط کرد و ارتش آذربایجانی-عثمانی وارد پایتخت شد. سربازان انگلیسی و اکثر جمعیت ارمنی فرار کردند. امپراتوری عثمانی در ۳۰ اکتبر ۱۹۱۸ آتش‌بس مودروس را امضا کرد و نیروهای اشغالگر بریتانیا دوباره وارد باکو شدند.
سون سه-بین (، زادهٔ ۲۷ مه ۱۹۸۹) بازیگر اهل کره جنوبی است.
سون‌سه-بین حرفهٔ بازیگری خود را در تلویزیون تحت نام لی یو-نا در مجموعهٔ تلویزیونی سال ۲۰۰۴ اس‌بی‌اس، "معلم روستای جزیره" آغاز کرد. با این حال، آغاز رسمی حرفهٔ او در مجموعهٔ تلویزیونی سال ۲۰۱۰ اس‌بی‌اس، "سه خواهر" بود. او سپس نقش‌های کوچک در مجموعهٔ تلویزیونی "قهوه‌خانه" و فیلم‌های تو "حیوان خانگی منی" و "شهر در شکوفه" ایفا کرد. در سال ۲۰۱۲، او نام خود را از لی یو-نا به سون سه-بین تغییر داد و در فیلم "چاینا بلو" با نام جدید خود حضور پیدا کرد. به دنبال آن در مجموعه‌های تلویزیونی سال ۲۰۱۳ اس‌بی‌اس، "اتاق دو زن" و "دختری که خوب بزرگ شده" ایفای نقش کرد و حرفهٔ خود را به عنوان بازیگر تثبیت کرد و او یک قرارداد با دیورگل انترتینمنت در سال ۲۰۱۴ امضا کرد.
درسال ۲۰۱۵، سون سه-بین در یک آگهی تلویزیونی Clarisonic حضور پیدا کرد.
در سال ۲۰۱۶، سون سه-بین با وای‌جی‌کی‌پلاس یک قرارداد به عنوان مدل ویژه امضا کرد، و در استیج هفتهٔ مد سئول اس/اس ۲۰۱۸ برای برند مون جونگ-ووک، ناین‌تین‌ایتی، کالکشن به عنوان مدل شرکت کرد.
در سال ۲۰۱۹، او با Wooridle Company قرارداد امضا کرد. در طی هفتهٔ مد سئول اس/اس ۲۰۲۰، سون سه-بین به عنوان مدل مراسم افتتاحیهٔ کالکشن ناین‌تین‌ایتی حضور پیدا کرد.
کانگ اون-تاک (؛ زادهٔ شین سول-گی در ۱۶ اوت ۱۹۸۲) بازیگر اهل کره جنوبی است. او به خاطر نقش‌های اصلی‌اش در مجموعه‌های تلویزیونی "" (۲۰۱۴) و "" (۲۰۱۴–۲۰۱۵) شناخته می‌شود.
منگنز برنز هلدینگ () شرکت خودروسازی بریتانیایی بود، که در سال ۱۸۸۹ تأسیس شد و در سال ۲۰۱۳ منحل گردید.
شرکت تجهیزات کلایتون () شرکت لوکوموتیوسازی بریتانیایی است، که در سال ۱۹۳۱ تأسیس شد.
کلارک چاپمن () شرکت مهندسی بریتانیایی است، که در سال ۱۸۶۴ تأسیس شد.
بریتیش تامسون-هیوستون () شرکت صنایع سنگین بریتانیایی است، که در سال ۱۸۸۶ تأسیس شد.
ویلسون-پیلچر () شرکت خودروسازی بریتانیایی بود، که در سال ۱۹۰۱ تأسیس شد و در سال ۱۹۰۴ در پی ادغام با شرکت آرمسترانگ ویتورث منحل گردید.
دوتی پروپلر () شرکت هوافضای بریتانیایی است، که در سال ۱۹۳۷ از مشارکت شرکت‌های رولز-رویس لیمیتد و بریستول ایروپلین تأسیس شد و هم‌اکنون زیرمجموعه‌ای از شرکت جی‌ای اوییشن می‌باشد.
پلی‌رادیکولوپاتی سندرم سیستم عصبی محیطی غیرشایع است که در نتیجه شرایط مختلف ایجاد می‌شود. علائم بالینی این سندرم متغیر است، اما معمولاً هنگام آسیب به چندین ریشه عصبی به وجود و باعث ایجاد علائم و نشانه‌های عصبی مانند درد مزمن، ضعف و از دست دادن حواس می‌شود. پلی رادیکولوپاتی ممکن است شامل ضعف بدنی متقارن یا نامتقارنِ دیستال و پروگزیمال با درجۀ متغیری از از دست دادن حس و کاهش یا از بین رفتن رفلکس همراه باشد. شایع‌ترین علت پلی رادیکولوپاتی حاد، پلی رادیکولوپاتی دِمیلینه کننده التهابی حاد است (همچنین به عنوان سندرم گیلن باره شناخته می‌شود). با این حال، سایر علل التهابی، عفونی یا نئوپلاستیک می‌توانند با ویژگی‌های مشابه ظاهر شوند. پلی رادیکولوپاتی‌های مزمن شامل پلی رادیکولوپاتی دمیلینه کننده التهابی مزمن و همچنین سندرم‌های مرتبط با پاراپروتئین و سایر علل التهابی و عفونی است. ارزیابی با استفاده از ترکیبی از مطالعات سرولوژیک، تست الکترودیاگنوستیک و ارزیابی CSF می‌تواند به شناسایی علت زمینه ای و اجرای درمان مناسب کمک کند.
پلی رادیکولوپاتی با پلکسوپاتی متفاوت بوده زیرا در پلی رادیکولوپاتی، درگیری در چندین ریشه عصبی است و معمولاً به صورت دو طرفه رخ می‌دهد (پلکسوپاتی یک ضایعه دیستال نزدیک به منشأ اعصاب محیطی فردی است). ارزیابی الکترودیاگنوستیک در هر هر دو پلی رادیکولوپاتی و پلکسوپاتی می‌تواند نه تنها برای درک آناتومیک ضایعه، بلکه برای پیش‌آگهی و تصمیمات مدیریتی نیز مهم باشد.
ممکن است این سندرم نتیجه یک بیماری خودایمنی ایجاد شده باشد، به این معنی که سیستم ایمنی به بخش‌هایی از سیستم عصبی بدن حمله و آن‌ها را تخریب می‌کند (نمونه شایع ای مسئله بیماری ام اس است).
از آنجایی که پلی رادیکولوپاتی چندین ریشه عصبی را تحت تأثیر قرار می‌دهد، می‌تواند شرایطی مانند پلی‌نوروپاتی، پلکسوپاتی و مونو نوروپاتی مالتیپلکس را تقلید و تشخیص را بسیار چالش‌برانگیز کند. اغلب علائم عینی مانند ضعف، از دست دادن حس و تغییر رفلکس در مقایسه با شکایت از درد و پارستزی خفیف هستند. اگرچه قطعاً استثنائاتی برای این قاعده وجود دارد، اما ظرافت یافته‌های به دست آمده از معاینه فیزیکی عصب حرکتی و حسی-جانبی و آسیب ناقص ریشه عصبی، باعث جداسازی پلی رادیکولوپاتی از دیگر تشخیص‌های افتراقی می‌شود.
تحقیقات نشان داده‌است که درمان با یک دوره انفوزیون داخل ایمونوگلوبولین وریدی (IVIG) یک درمان بالقوه و مؤثر برای پلی رادیکولوپاتی محسوب می‌شود. (گزارش‌ها نشان می‌دهد، باعث بهبودی طولانی مدت در یک مورد مرتبط با لوپوس سیستمیک (لوپوس اریتماتوز سیستمیک) شده‌است).
پلی رادیکولوپاتی می‌تواند در هر زمانی از زندگی و در هر فرد مرد، زن، جوان یا پیر رخ دهد. این سندرم نادر است و در ۱ نفر از هر ۱۰۰۰۰۰ نفر یافت می‌شود. ذکر شده‌است که تقریباً ۵۰ درصد موارد AIDP به دنبال عفونت ویروسی یا باکتریایی رخ می‌دهد.
براش ترکشن () شرکت مهندسی بریتانیایی است، که در سال ۱۸۶۵ تأسیس شد.
لیم جو هوان (؛ زادهٔ ۱۸ مه ۱۹۸۲) بازیگر اهل کره جنوبی است. او به خاطر ایفای نقش اصلی در مجموعه‌های تلویزیونی "تامرا، جزیره" (۲۰۰۹)، "هشدار زشت" (۲۰۱۳)، "عشق بی‌پروا" (۲۰۱۶) و "عروس هابک" (۲۰۱۷) شناخته می‌شود.
گروه گلوبال مرین () شرکت مخابرات بریتانیایی است، که در سال ۱۸۵۰ تأسیس شد.
شرکت موتور هانسلت () شرکت مهندسی بریتانیایی است، که در سال ۱۸۶۴ تأسیس شد.
شرکت کشتی‌سازی تیمز () شرکت کشتی‌سازی بریتانیایی بود، که در سال ۱۸۳۷ تأسیس شد و در سال ۱۹۱۲ منحل گردید.
مهندسی دیوید براون () شرکت مهندسی بریتانیایی است، که در سال ۱۸۶۰ تأسیس شد.
عالم جبروت () اصطلاحی در کیهان‌شناسی اسلامی است که پایین‌تر از عالم لاهوت و بالاتر از عالم ملکوت و عالم ملک قرار دارد. به جبروت، عالم عقل محض، خالی از اجسام و صورت و مدت گفته می‌شود.
کاربادیز () شرکت خودروسازی بریتانیایی بود، که در سال ۱۹۱۹ تأسیس شد و در سال ۲۰۱۳ منحل گردید.
شرکت خودروهای الکتریکی لندن () شرکت خودروسازی بریتانیایی است، که در سال ۲۰۱۳ تأسیس شد و هم‌اکنون زیرمجموعه‌ای از شرکت جیلی می‌باشد.
ایر ویک () شرکت لوازم بهداشتی بریتانیایی است، که در سال ۱۹۴۳ تأسیس شد.
همچون زندگی (به انگلیسی: Life Like) فیلمی در ژانر درام، تریلر و علمی تخیلی به کارگردانی و نویسندگی جاش یانوویچ محصول سال ۲۰۱۹ کشور ایالات متحده آمریکا است.
از بازیگرانی که در این فیلم به ایفای نقش پرداخته‌اند، می‌توان از استیون استریت، ادیسن تیملین، درو وان اکر و جیمز دارسی نام برد. این اثر، اولین فیلم بلند جاش یانوویچ می‌باشد؛ که توسط شرکت لاینزگیت فیلمز در تاریخ ۱۴ می ۲۰۱۹ اکران گردید؛ و توانست در مجموع فروش جهانی به رقم ۱٬۵۰۰٬۰۰۰دلار دست پیدا کند.
«جِیمز» در صندوق سرمایه‌گذاری کار می‌کند، که قبلاً توسط پدرش اداره می‌شده‌است. جیمز پس از مرگ پدرش، مدیرعامل شرکت و مالک ثروت آن می‌گردد. جیمز و همسرش «سُوفی» از شهر دور می‌شوند و به عمارت جدید خود در حومه شهر می‌روند. سوفی کار نمی‌کند و بیشتر وقت را در خانه می‌گذراند. او از اینکه جیمز پیش‌خدمت، خدمتکار و آشپز دارد، احساس خوبی ندارد؛ و با دادن دو سال دستمزد، آنها را برای دیدن اقوام و فرزندانشان، آزاد می‌گذارد.
جیمز و سوفی با «جولیان» آشنا می‌شوند؛ مردی که ربات‌هایی با هوش مصنوعی می‌فروشد؛ تا از آنها به عنوان خدمتکار خانگی استفاده شود. سوفی که نسبت به خرید ربات‌های دختر و زیبا، احساس معذب‌شدن در خانه را دارد؛ از بین انتخاب‌هایی که پیش‌رو دارد؛ و پس از مشورت با جمیز، یک اَندروید مرد به نام «هِنری» را می‌پسندد؛ که با وظیفه‌شناسی، دستورات آنها را در خانه انجام می‌دهد. اما یک روز هنری هنگامی که به وظایفش در خانه، مشغول است؛ سوفی را برهنه هنگام خارج شدن از حمام به نظاره می‌نشیند؛ سوفی که از حضور هنری در خانه، مُردد شده‌است؛ داستان را با جمیز درمیان می‌گذارد؛ اما جمیز به او این اطمینان را می‌دهد، که هنری عواطف ندارد؛ و مشکلی ایجاد نمی‌شود. اما با این حال سوفی در ادامه، هنری را که از هوش مصنوعی بهره می‌برد؛ تشویق به خواندن کتابی از چارلز دیکنز می‌کند؛ و در نتیجه ناخواسته، باعث رشد احساسات، عواطف و رویاهای هنری می‌شود.
در یک شب سوفی که با صدای بهم خوردن درب خانه از خواب بیدار می‌شود؛ می‌بیند که هنری لخت و سرگردان از دیدن «رویای انسان شدن» در محوطه بیرون از خانه، به خواب فرورفته است. جمیز و سوفی او را به خانه بازمی‌گرداند. جولیان مطمئن است که سوفی و جمیز با هنری به مانند انسان‌ها رفتار کرده‌اند و در مورد پیشرفت احساسات و خطرهای آن، به آنها اخطار می‌دهد. هنری جدیداً بعضی از عواطف را احساس می‌کند. او در صحبت با سوفی فکر می‌کند، دانستن آنها باعث خوشحالی جیمز و سوفی می‌شود.
جیمز در بستر به سوفی پیشنهاد سکس و عشق‌بازی می‌دهد ولی سوفی که احساس خستگی دارد، نمی‌پذیرد. سوفی در خواب می‌بیند که هنری در حالی‌که او را ماساژ می‌دهد؛ او را می‌بوسد. پس از رفتن جیمز، سوفی با باز گذاشتن عمدی درب اتاق، شروع به لمس و خودارضایی می‌کند. سوفی از هنری می‌پرسد، که آیا او را تماشا می‌کرده‌است؟ و هنری در جواب، از او سؤال می‌کند، آیا از اینکه دیده شده‌است، حس خوشحالی دارد!
جمیز که به رابطه آن‌دو مشکوک شده‌است؛ موضوع را با جولیان درمیان می‌گذارد، ولی جولیان به او اطمینان خاطر می‌دهد، که ربات‌ها عاشق نمی‌شوند؛ ولی در عین حال حاضر به پس‌گرفتن هنری می‌شود. جیمز از هنری می‌خواهد که دیگر کتاب نخواند و با همسرش هم‌کلام نشود. سوفی با اطلاع از داستان، جیمز را برای چند روز ترک و به شهر برمی‌گردد.
رویارویی هنری که با درخواست جیمز برای اصلاح صورت به حمام آمده‌است؛ با احساس هنری که فکر می‌کند مقصر جدایی و لایق انتقام گرفتن است؛ منجر به بوسیدن و رابطه دهانی برای جیمز می‌شود. پس از بازگشت سوفی، در حالی‌که هنری او را ماساژ می‌دهد؛ لب‌های سوفی را برای خوشحال کردنش، می‌بوسد؛ و با تقلید صدای جیمز می‌گوید، «دوستت دارم». سوفی که ناراحت شده‌است، ماجرا را به جیمز می‌گوید. جیمز که سوفی را مقصر تقلید احساسات و عواطف هنری می‌داند، به هنری سیلی زده و در تماس تلفنی با جولیان، از او می‌خواهد که هنری را برگرداند. هنری در صحبت با سوفی پرده از شهوت جیمز برمی‌دارد؛ و ریاکاری او در زناشویی را فاش می‌کند.
اما جولیان در واقع یک کلاهبردار است؛ و همه ربات‌های او در حقیقت، انسان هستند. جولیان سرپرستی، هنری سه ساله را که از مادر طرد و مورد آزار جسمی جدی قرارگرفته، را برعهده می‌گیرد. جولیان آنها را به گونه‌ای شگفت‌انگیز و بی‌نقص تربیت می‌کند؛ که فکر کنند، رُبات و اَندرویدی هستند. دو مأمور اف‌بی‌آی برای دستگیری جولیان به محل سکونت جیمز و سوفی می‌روند؛ اما جولیان با تفنگ ساچمه ای به آنها شلیک می‌کند. جولیان سپس اسلحه خود را به سمت جیمز و سوفی می‌چرخاند، اما هنری به جولیان حمله می‌کند و او را بی‌رحمانه با ضربات قنداق تفنگ ساچمه‌ای، به قتل می‌رساند. هنری که احساس می‌کند توسط سازنده‌اش به او خیانت شده و از اینکه نگهبانانش را ناامید کرده‌است، شرمنده است؛ با یک چاقوی آشپزخانه خودکشی می‌کند؛ و در حالی‌که جمیز و سوفی به او دلداری می‌دهند، زندگی‌اش به پایان می‌رسد.
پنج سال بعد، جیمز و سوفی با پسربچه‌ای به نام هنری نشان داده می‌شوند؛ که قصد دارند روزی داستان نامش را برای او تعریف کنند.
ونیش () شرکت لوازم بهداشتی هلندی است، که در سال ۱۹۸۳ تأسیس شد.
لایسول () شرکت لوازم بهداشتی آمریکایی است، که در سال ۱۸۸۹ تأسیس شد.
همستگان () اصطلاحی مربوط به ایران باستان و آموزه‌های مزدیسنا است که معادل برزخ، یعنی مکانی خنثی برای ارواح درگذشتگانی است که در انتظار روز حساب هستند.
ویت () شرکت لوازم بهداشتی بریتانیایی است، که در سال ۱۹۱۹ تأسیس شد.
استرپسیلز () شرکت داروسازی بریتانیایی است، که در سال ۱۹۵۸ تأسیس شد.
کلیراسیل () شرکت لوازم بهداشتی آمریکایی است، که در سال ۱۹۵۰ تأسیس شد.
مید جانسون () شرکت داروسازی آمریکایی است، که در سال ۱۹۰۵ توسط ادوارد مید جانسون تأسیس شد.
ادوارد مید جانسون (; – ) اهالی کسب‌وکار و کارآفرین اهل ایالات متحده آمریکا بود، که در سال ۱۹۰۵ شرکت داروسازی مید جانسون را تأسیس کرد.
نمایشگاه اسب یک نقاشی رنگ روغن روی بوم از هنرمند فرانسوی رزا بونور است که در سال ۱۸۵۲ آغاز شد و برای اولین بار در سال ۱۸۵۳ در سالن (پاریس) به نمایش گذاشته شد. هنرمند در سال ۱۸۵۵ کارهای تکمیلی را اضافه کرد. ابعاد این اثر بزرگ ۲۴۴٫۵ سانتی‌متر × ۵۰۶٫۷ سانتی‌متر است.
این نقاشی، دلال‌هایی را به تصویر می‌کشد که در حال فروش اسب در بازار اسب که در بلوار هوپیتال پاریس برگزار می‌شود. بیمارستان بدنام پیتی-سالپتری‌یر در پس زمینه سمت چپ دیده می‌شود.
نسخه اصلی این نقاشی از سال ۱۸۸۷ در مجموعه موزه متروپولیتن نیویورک قرار دارد، زمانی که کورنلیوس واندربیلت دوم آن را اهدا کرد. در گالری ۸۱۲ قابل مشاهده است.
ریو موتور () شرکت خودروسازی آمریکایی بود، که در سال ۱۹۰۵ توسط رانسوم ای. اولدز تأسیس شد و در سال ۱۹۶۷ در پی ادغام با شرکت دیاموند تی منحل گردید.
اکسموس () شرکت الکترونیک بریتانیایی است، که در سال ۲۰۰۵ تأسیس شد.
حیات وحش روسیه زمینی را در بر می‌گیرد که از این سر تا آن سر ۱۲ ناحیه زمانی و از منطقه توندرا در شمال دور تا کوه‌های قفقاز و مرغزارها در جنوب شامل جنگل‌های معتدل که ۷۰ درصد قلمرو کشور را پوشش می‌دهند، گسترش یافته است. جنگل‌های روسیه ۲۲ درصد جنگل‌های دنیا و همچنین ۳۳ درصد تمام جنگل‌های معتدل دنیا را تشکیل می‌دهند.
بر اساس اطلاعات "کتاب اطلاعات قرمز فدراسیون روسیه" در سال ۱۹۹۶، ۲۶۶ گونه پستاندار و ۷۸۰ گونه پرنده تحت مراقبت قرار داشتند. برخی از گونه‌های گیاهی در معرض تهدید کاج سیبری، کاج کره‌ای در قسمت شرق دور کشور و شاه‌بلوط وحشی در قفقاز هستند. در خاور دور روسیه پستانداران گزارش‌شده خرس قهوه‌ای، وشق اوراسیایی، مرال ببر سیبری، پلنگ آمور و خرس ماه هستند. گوشتخواران در معرض تهدید شامل ببر سیبری که تعدادشان به ۴۰۰ می‌رسد و پلنگ آمور هستند که تنها ۳۰ تای آنها در سال ۲۰۰۳ باقی مانده بود، می‌شوند.