moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
گالیندو مسئولیت چندین مأموریت نظامی از جمله افسر یک پادگان نظامی در اوموآ، فرماندهٔ بندر تروخیلو و فرماندار نظامی بخش پتن را برای دولت جدید برعهده گرفت. در سال ۱۸۳۴، زمینی به وسعت یک میلیون جریب فرنگی در بخش پتن به او اعطا شد البته به صورت مشروط تا شورش بومیان لاکاندون مایا را خنثی کرده و منطقه را به مدت پنج سال با مستعمراتی که به دولت گواتمالا وفادار هستند، آرام نگاه دارد.Griffith, 1960, p. 27-28. او خیلی زود متوجه شد که مرزبندی میان گواتمالا و هندوراس بریتانیایی مورد مشاجره است و بریتانیایی‌ها مدعی بودند که زمینی که به تازگی به گالیندو اعطا شده، متعلق به هندوراس بریتانیا بوده‌است. قطع‌کننده‌های بریتانیایی درختان ماهون به‌صورت خودجوش درختان آن زمین را قطع و گالیندو را ار باارزش‌ترین دارای خود محروم می‌کردند. زمانی که مذاکرات با فردریک چتفیلد در هندوراس بریتانیا برای حل این مشکل به شکست انجامید؛ دولت آمریکای مرکزی گالیندو را به عنوان نمایندهٔ مذاکرات مستقیم با افسر کرد تا وزارت خارجه بریتانیا در لندن منصوب کرد.Griffith, 1960, p. 28-33.
گالیندو در ژانویهٔ ۱۸۳۵ آمریکای مرکزی را ترک کرد و در ابتدا در شهر واشینگتن توقف کرد به این امید که حمایت دولت ایالات متحده برای آرمان‌های خود علیه دولت بریتانیا را جلب کند. در عوض گالیندو به آنها پیشنهاد ارائهٔ اطلاعاتی در خصوص مسیرهای کانال‌های امکان‌پذیر برای عبور در نیکاراگوئه را داد. او با جان فورسایت، وزیر امور خارجه و اندرو جکسون رئیس‌جمهور وقت در ماه مه سال ۱۸۳۵ ملاقات کرد ولی موفق به جلب حمایت آنها نشد. گالیندو به سمت لندن حرکت کرد و در ماه اوت به آنجا رسید. او به محض ورود به لندن ملاقاتی با وزیر خارجهٔ بریتانیا، هنری جان تمپل، داشت ولی گفتگوها به شکل مطلوبی ادامه نیافت. در آوریل ۱۸۳۶، هنری جان تمپل تصمیم خود مبنی بر عدم همکاری با گالیندو را گرفته بود و برای این کار بهانهٔ مناسبی نیز ارائه کرد. وی مدعی شد از آنجایی که گالیندو تبعهٔ بریتانیاست بنابراین نمی‌تواند نمایندهٔ یک دولت خارجی باشد.Griffith, 1960, p. 33-40.
گالیندو بدون داشتن عنوان مشخصی برای زمینی اعطایی به اودر پتن، قادر به جذب مهاجران نبود. او در عوض از دولت آمریکای مرکزی تقاضای فرصت دیگری کرد و در امتیازی در ساحل ماسکیتو به او اعطا شد. گالیندو در زمانی که هنوز در لندن سکونت داشت، پدر، مادر و دیگر بستگانش را مأمور کرد تا نقل مکان و سکونت گروهی از مستعمره‌نشین‌ها را در این ساحل دورافتاده رهبری کنند. این اقدام با شکست مواجه شد؛ مهاجران فاقد تجهیزات و آذوقهٔ لازم بودند و زمانی که به آنجا رسیدند هیچ راهی برای زندگی کردن نیافتند. در همان زمان یعنی در سال ۱۸۳۶ گالیندو به آمریکای مرکزی بازگشت در حالی که پروژهٔ اقامتگاه در ساحل ماسکیتو شکست خورد و پدرش نیز به بریتانیا بازگشت. او همچنین متوجه شد که نفوذ و اثرگذاری سابقش در دولت آمریکای مرکزی به‌طور گسترده‌ای کاهش یافته‌است.Griffith, 1960, p. 42–45.
رژیم لیبرال حاکم بر آمریکای مرکزی از چندین جبهه تحت فشار بود. گالیندو تلاش کرد که دوباره حمایت‌ها برعلیهٔ خشونت بریتانیایی‌ها را به‌دست‌آورد ولی کوشش او برای جلب توجه ناکام ماند. زمانی که جنگ داخلی آغاز شد، او مجدداً به ارتش تحت فرماندهی ارتشبد لیبرال، ترینیداد کاباناس پیوست. کاباناس توسط نیروهای مشترک هندوراس و نیکاراگوئه در نزدیکی تگوسیگالپا شکست خورد و گالیندو در ۳۰ ژانویه ۱۸۴۰ در این نبرد کشته شد.Brunhouse, 1973, p. 47.
گالیندو به عنوان فرماندار نظامی پتن، مسئولیت سفر اکتشافی به جنوب رودخانهٔ اوسوماسینتا بر عهده گرفت. وی سپس در آوریل ۱۸۳۱ با پیمودن مسیری خشکی به خرابه‌های تمدن مایا در پالنکه رسید. او برای نگارش گزارشی از سازه‌های متنوع، رسم پلان و همچنین ترسیم تعدادی از تزئیناتی که با آن مواجه شده بود، یک ماه را صرف جستجو در آن منطقه کرد. پس از یک سال، گزارش‌های وی توسط روزنامه ادبی لندن و انجمن جغرافیایی در پاریس منتشر شد. گالیندو همچنین مجموعهٔ کوچکی از اشیای مربوط به دوران مایا را به انجمن سلطنتی در لندن تقدیم کرد.Brunhouse, 1973, p. 34.
گالیندو در سال ۱۸۳۴ توسط دولت آمریکای مرکزی برای تحقیق و ارائهٔ گزارش در مورد خرابه‌ها به کوپان فرستاده شد. او به مدت ده هفته در منطقه کاوش کرد و به نوشتن گزارش و ترسیم یافته‌های خود پرداخت. او دو گزارش کوتاه برای روزنامه ادبی لندن و انجمن باستانی آمریکا نوشت. گزارش مفصل‌تری همراه با بیست و شش شکل برای انجمن جغرافیایی در پاریس فرستاده شد و نسخهٔ اصلی آن برای دولت وی ارسال شد با این فرض اشتباه که گزارش منتشر خواهد شد. در عوض آن گزارش بایگانی شد و برای حدود یکصد سال عنوان «گمشده» به آن اطلاق شد تا آنکه در سال ۱۹۴۵ کشف و منتشر شد.Brunhouse, 1973, p. 44.
اگرچه بخش کوچکی از کار او در تمام عمرش محسوب می‌شود ولی گالیندو ثابت کرد که یک ناظر زیرک و باهوش و یک مذاکره-کنندهٔ مؤثر بوده که لیاقت شناخته شدن به عنوان یکی از نخستین پیشگامان باستان‌شناسی مایا را دارد. او حدود سی و دو نامه به انجمن جغرافیایی پاریس نوشت و در آنها نظرات و نگرش خود را به اشتراک گذاشت. گالیندو یکی از نخستین کسانی بود که به شباهت نزدیک مردم مایای معاصر و تصاویر حکاکی شده مایاهای باستانی که در میان خرابه‌ها یافت می‌شد، اشاره کرد. او به درستی بیان کرد که تمدن اصلی مایا توسط پیشینیان مردم مایای آن دوره به وجود آمده‌است.Drew 1999, pp. 51–53. او همچنین نخستین جستجوگری بود که با دقت و احتیاط هیروگلیف مایا را نسخه برداری و آنها را به عنوان یک شکل منحصر به فرد از نوشتار، شناسایی کرد.Brunhouse, 1973, p. 41.
گمشده و پیداشده فیلمی محصول سال ۱۹۹۹ و به کارگردانی جف پولاک است. در این فیلم بازیگرانی همچون دیوید اسپید، سوفی مارسو، پاتریک بروئل، آرتی لانگی، میچل وایتفیلد، مارتین شین، کریستین کلمنسون، استل هریس، مارلا گیبس، رز ماری، کارول کوک، میشل کلونی، اور کارادین، جان لاویتس، هل اسپارکس، جیسون استوارت و فرانکی میونیز ایفای نقش کرده‌اند.
مارک-جوزف ماریون دو فرسن (Marc-Joseph Marion du Fresne) (زادهٔ ۲۲ مه ۱۷۲۴- درگذشتهٔ ۱۲ ژوئن ۱۷۷۲)، ناخدای فرانسوی، کاپیتان شرق هند و کاوشگر بود. ماموریت‌هایی که در سال ۱۷۷۱ برای پیدا کردن ترا استرالیس فرضی انجام داد به اکتشاف‌های جغرافیایی مهمی در جنوب اقیانوس هند و اکتشاف‌های انسان‌شناسی در تاسمانی و نیوزلند منجر شد. آنها در مقایسه با ماموریت‌های اروپایی قبلی زمان زیادی در ساحل نیوزلند زندگی کردند. در میانه مأموریت بودند که قبیله نگاره رائوماتی ماریون را به قتل رساندند.
یاد او با نام‌گذاری خلیج ماریون در تاسمانی و همچنین نام‌گذاری دو کاوشگر اقیانوسی موفق فرانسوی به نام‌های "ماریون دو فرسن (۱۹۷۲)" و مارسون دو فرسن دو زنده نگه داشته شده‌است و این دو کاوشگر در خدمت قلمروهای جنوب فرانسه از قبیل جزیره آمستردام، جزیره سنت پل، جزایر کروزت و جزایر کرگولن بودند.
در سال ۱۷۲۴ در خانواده سن-مالو که اشراف‌زاده نبودند اما ثروتمند، مالک کشتی و بازرگان بودند، به دنیا آمد. در نهایت مزرعه لا فرنسه در نزدیکی روستای سنت ژان سون ویلن را به ارث برد و خود را ماریون دو فرسن (یا در مواردی دو فرسن ماریون) نامید. هرگز به عنوان دو فرسن شناخته نشد یا امضا نکرد اما این لقب در نیوزلند و تاسمانی واژه بسیار معروفی است. ابتدا در سال ۱۷۴۱ با ۲۲ اسلحه در سفری به خارج از کادیز در سنت اسپریت رفت.Edward Duyker, "Marc-Joseph Marion Dufresne, un marin malouin à la découvertes des mers australes", p. 35
ماریون در دوران جنگ جانشینی اتریش به عنوان ناخدا، چند کشتی را هدایت کرد، از جمله پرینس کانتی و چارلز ادوارد استوارت را از اسکاتلند به فرانسه منتقل کرد. در جنگ هفت ساله در عملیات دریایی متعددی شرکت کرد. از فعالیت‌های او می‌توان به همراهی الکساندر گای پینجره ستاره‌شناس برای مشاهده گذر زهره در سال ۱۷۶۱ در اقیانوس هند اشاره نمود.
ماریون در ژانویه ۱۷۶۲، زمینی در جزیره موریس گرفت. گرچه در سال‌های ۱۷۶۴ و ۱۷۶۷ به فرانسه برگشت و در سال ۱۷۶۸ این جزیره را به خانه خود تبدیل کرد.Edward Duyker, "An Officer of the Blue", p. 91
ماریون در اکتبر ۱۷۷۰ پیر پیوور فرماندور پورت لوئیس را متقاعد کرد دو کشتی در اختیارش بگذارد و او را به مأموریت دوگانه‌ای در اقیانوس آرام بفرستد. کاوشگر همکار ماریون لوئیس آنتوان دو بوگنویل به تازگی به همراه یک بومی تایهیتی به اسم آتورو از اقیانوس آرام برگشته بود. به ماریون مأموریت دادند آتورو را به سرزمین‌اش برگرداند و بعد در آب‌های اقیانوس آرام به دنبال سرزمین ناشناخته‌ای در جنوب فرضی بگردد.Beaglehole 1968, pp. cxvi-cxvii ماریون برای این هدف دو کشتی ماسکارین و مارکیس دو کستریز در اختیار داشت و در ۱۸ اکتبر ۱۷۷۱ حرکت کرد.
ماریون بیشتر ثروت شخصی خود را صرف آماده‌سازی خدمه ماموریت‌هایش کرد. امیدوار بود در این سفر، سود قابل توجهی در داد و ستد با جزایر ثروتمند جنوب اقیانوس آرام به دست بیاورد. هیچ‌کدام از اهداف مأموریت ماریون محقق نشد، آرتورو مدتی بعد از حرکت کشتی بر اثر آبله مرغان درگذشت و سرزمین ناشناختهٔ جنوبی کشف نشد و هیچ سودی از داد و ستد حاصل نگردید. در عوض ماریون ابتدا جزایر شاهزاده ادوارد و بعد جزایر کروزت را قبل از حرکت به سمت نیوزلند و استرالیا کشف کرد. کشتی‌هایش چند روز در تاسمانی توقف کردند و خلیج ماریون در جنوب شرقی به اسم او نام‌گذاری شد. او اولین اروپایی بود که با بومیان تاسمانی رو به رو شد.Edward Duyker, "An Officer of the Blue", pp. 126-136
ماریون در ۲۵ مارس ۱۷۷۲ کوه تاراناکی نیوزلند را رویت کرد و بدون اینکه اطلاع داشته باشد جیمز کوک سه سال قبل اسم اگمونت را برای این کوه انتخاب کرده‌است آن را پیک ماسکارین نام‌گذاری کرد.
ماه بعد دو کشتی خود را تعمیر کرد و اسکوربوت خود را درمان کرد. سپس در خلیج اسپریت و در بی آو آیلندز لنگر انداختند. ظاهراً در آغاز روابط شان با قوم مائوری آرام بود. با استفاده از کلمات تاهیتی که از آتورو آموخته بودند و زبان اشاره با آن‌ها ارتباط برقرار می‌کردند. با بسیاری از مردم مائوری از جمله ته کائوری (ته کوری) از قبیله نگپوهی ایوی صمیمی شدند. فرانسوی‌ها باغ سبزیجات فوق‌العاده‌ای در جزیره موچورو ایجاد کردند. شصت درصد از دریانوردان فرانسوی دچار اسکوربوت شدند و در بیمارستان کنار ساحل بستری بودند. مائوری‌ها از آن‌ها دعوت کردند از پا- مراسم بسیار کمیاب- دیدن کنند و شب همان‌جا خوابیدند. درعوض مردم مائوری به کشتی دعوت شدند و شب در کشتی خوابیدند. افسران فرانسوی عادت‌ها و رسوم مردم مائوری را مورد مطالعه قرار دادند که از جمله احوال‌پرسی، اخلاقیات جنسی، روش‌های ماهی‌گیری، نقش زنان، کشتن زندانیان، درست کردن خمیر ریشه سرخس و آدم‌خواری بود.Diary of du Clesmeur. Historical records of NZ. Vol 11, Robert McNab
در این ماه‌ها دو نفر از مردم مائوری بازداشت شدند. اولی در کشتی مخفی شده بود و یک قمه دزدیده بود. مدت کوتاهی بازداشت شد که دچار ترس و هراس شود و بعداً آزاد شد و به جمع دوستانش برگشت. در مورد بعدی تعدای از مائوری‌ها شبانه به بیمارستان حمله کردند و تعدادی سلاح و لباس فرمرا دزدیدند. در حالی که سربازان مهاجمان را تعقیب می‌کردند، مائوری‌ها برگشتند و یک لنگر نیز دزدیدند. دو مرد گروگان گرفته شدند تا در قبال اشیای دزدی معاوضه شوند. یکی از آن‌ها به مشارکت در دزدی اعتراف کرد اما ته کوری را نیز به مشارکت متهم کرد. ماریون این گروه را پیدا کرد و دستور آزادی آن‌ها را صادر کرد. بعدها گروه مسلحی از مائوری‌ها به فرانسوی‌ها نزدیک شدند تا با آن‌ها مبارزه کنند اما فرانسوی‌ها با شناختی که از آن‌ها داشتند با هدیه دادن به مائوری‌ها به صلح رسیدند.
هیچ شاهد فرانسوی در جریان قتل ماریون زنده نماند و گروهش مدتی بعد از سرنوشت وی باخبر شدند. دو افسر فرانسوی به نام-های ژان روکس و دِ کلمور دو گزارشی در مورد قتل ماریون نوشتند.
در شب ۹ ژوئن ۱۷۷۲ نگهبانان فرانسوی در بیمارستان شش مائوری را در حال پرسه زدن دیدند. صبح متوجه شدند مائوری‌ها اطراف اردوگاه دوم، جایی که فرانسوی‌ها دکل می‌ساختند، هم پرسه می‌زدند. مائوری‌ها فردا به عنوان هدیه ماهی آوردند. روکس گفت مردم مائوری از دیدن تفنگی که روی چادرش نصب کرده بود تعجب کردند. روکس متوجه شد مهمان با دقت به سلاح‌ها و طرز کارشان و همچنین پدافند اردوگاه نگاه می‌کرد و نسبت به انگیزه‌های او مشکوک شد. مائوری درخواست کرد نحوه کار سلاح را ببیند و روکس به سگی شلیک کرد.
مائوری‌ها آن شب اطراف جزیره موچورو و در نزدیکی بیمارستان پرسه می‌زدند و با نزدیک شدن نگهبان‌ها فرار کردند. کاپیتان دو کلمو در مورد رفتارهای مشکوک به ماریون هشدار داد اما ماریون توجهی به حرف‌های کاپیتان نکرد. ماریون و ۲۶ نفر از افرادش کشته شدند. کشته شدگان عصر روز ۱۲ ژوئن ۱۷۷۲ ماریون و ۱۲ دریانورد مسلح به روستای ته کوری رفتند و سوار قایق شدند تا در منطقه مورد علاقهٔ شان ماهی‌گیری کنند. شامل وادریکورت و پیر لو (داوطلب)، توما بالو از وان، پیر موکلق (ناخدا دوم) از سنت مالو، لویی منژه (سکاندور) از لورینت، ونسان کرنر از پورت لویی، مارک لو گرف از لورین، مارک لو کوق از آوری، ژان مستیک از پلووینر، پیر کایوش از لانگیدیک و متوران دومالان از هیلیون می‌شدند.
آن شب ۴۰۰ مائوری مسلح به اردوگاه بیمارستان حمله کردند اما با تهدید سلاح‌های متعدد متوقف شدند. به افرادش دستور آتش‌بس داد و متوجه شد کاملاً اتفاقی از قتل‌عام در خواب نجات یافته‌اند. یک فرمانده به را گفت ته کوری ماریون را به قتل رسانده‌است. در همین زمان قایق‌های نجات پر از دریانوردان فرانسوی با خبر کشته شدن ماریون و دریانوردان رسیدند. یک بازمانده که نجات یافته بود تعریف کرد مائوری آن‌ها را به مسیری هدایت کرد که سربازان به آن‌ها حمله کردند و بقیه دریانوردان را به قتل رساندند.
روزهای بعد فرانسوی‌ها آماج حملات بی‌وقفه قرار گرفتند. روز بعد ۱۲۰۰ مائوری با فرماندهی ته کوری فرانسوی‌ها را محاصره کردند. وقتی نزدیک شدند روکس دستور داد به ته کوری شلیک کنند. بعد نیروهای کمکی مائوری بیشتر شدند. فرانسوی‌ها تصمیم گرفتند اردوگاه بیمارستان را ترک کنند. بعد مائوری‌ها تمام ابزارشان را دزدیند و اردوگاه را به آتش کشیدند. به اندازه‌ای نزدیک بودند که فرانسوی‌ها می‌توانستند، ببیند لباس‌های ماریون و دریانوردان متوفی را به تن دارند.
فرانسوی‌ها به جزیره موچورا عقب‌نشینی کردند. آن شب مائوری‌ها دوباره به اردوگاه حمله کردند و این بار فرانسوی‌ها به آن‌ها شلیک کردند. روز بعد مائوری‌های بیشتری از راه رسیدند و نیروهای آن‌ها به ۱۵۰۰ نفر افزایش یافت. فرانسوی‌ها با ۲۶ دریانورد مسلح به سمت آن‌ها شلیک کردند و مائوری‌ها به منطقه ته کوری فرار کردند. فرانسوی‌ها به ته کوری حمله نمودند و به مدافعان که آن‌ها را نیزه باران می‌کردند، شلیک کردند. بازمانده‌ها سوار قایق شدند و گریختند. ۲۵۰ مائوری از جمله پنج فرمانده در این نبرد کشته شدند. و تعداد زیادی از فرانسوی‌ها زخمی شدند.
روکس، ژولین مری کروزت و امبروز برنارد مری لو کلمور متحد شدند و در مدت یک ماه با آماده‌سازی کشتی‌ها برای خروج، از مائوری‌ها انتقام گرفتند.
روکس یک ماه بعد در ۷ ژوئیه منطقه متروکه ته کوری را جستجو کرد و سر پخته شده یک دریانورد را روی نیزه و همچنین استخوان‌های انسانی را نزدیک آتش پیدا کرد.From Tasman to Marsden, R. McNab 1914, Ch 5. فرانسوی‌ها ۱۲ ژوئیه ۱۷۷۲ آنجا را ترک کردند. فرانسوی‌ها یک بطری در وایپوآ در موچورو به خاک سپردند که حاوی نشان فرانسه و اعلامیه رسمی تملک تمام کشور با نام «فرانس استرالیا» بود. گرچه داستان مرگ ماریون به صورت کتبی و شفاهی همه‌جا چرخید و نیوزلند به عنوان سرزمینی خطرناک و نامناسبی برای استعمار بدنام شد و مفهوم مردم جزایر اقیانوس آرام در اروپا را به عنوان وحشی نیک به چالش کشید.
دلایل احتمالی زیادی برای این قتل‌عام وجود دارد از جمله اینکه فرمانده ته کوری ماریون را تهدیدی برای اختیارات خودش قلمداد کرد یا اینکه ته کوری به تأثیرات اقتصادی فراهم کردن غذا برای دو گروه فکر کرد، یا اینکه گروه ماریون ناخواسته قوانین "تپو" را نقض کردند. قوانینی مانند اجرای تشریفات قبل از قطع درختان کائوری یا نقض قوانین با ماهی‌گیری در خلیج ماناوورا را شامل می‌شد.
یک خبرچین نگاپوهی گزارشی به جان وایت (انسان‌شناس ۱۸۲۶–۱۸۱۸۹۱) داد که تا سال ۱۹۶۵ منتشر نشد و به این شرح بود که ته کوری و تاهی‌تپو هنگامی که ماریون و ۲۶ نفر از دریانوردانش کشته و خورده شدند در قتل‌عام حضور داشتند. ظاهراً قوانین تپو بعد از اینکه اعضای قبیله‌ای محلی در این محل غرق شدند و جسدشان به خلیج تاکوری رسید وضع شدند و به همین دلیل مائوری‌ها اعتقاد داشتند نقض قوانین خدایان، قبایل همسایه را خشمگین می‌کند و باعث جنگ می‌شود.
اولسیا هودیما (به انگلیسی: Olesya Hudyma) همچنین به نام اولسیا پتریونا هودیما (به انگلیسی: Olesya Petrivna Hudyma) (زادۀ ۱۰ مه ۱۹۸۰ میلادی) یک نقاش مدرن اوکراینی است.
اولسیا هودیما در ۱۰ مه ۱۹۸۰ میلادی در ترنوپیل به دنیا آمد. در سال ۲۰۰۳ میلادی در رشتۀ روزنامه‌نگاری از دانشگاه لویو فارغ التحصیل شد. پس از آن به عنوان روزنامه‌نگار در رسانه‌های چاپی ترنوپیل مشغول به کار شد. در سال ۲۰۰۷ میلادی او روزنامه نگاری را ترک کرد تا یک نقاش تمام وقت شود.
در ۱۴ آگوست ۲۰۱۸ میلادی سرویس پست اوکراین تمبر پستی با تصویری از نقاشی اولسیا هودیما، با عنوان: «عروس» را به عنوان بخشی از مجموعۀ «عشق زندگی است» منتشر کرد.
تصویر دیگری از «درخت زندگی» برای روی پاکت روز اول استفاده شد.
در تابستان ۲۰۲۱ میلادی، او بوم مدونای اوکراینی را به عنوان بخشی از پروژۀ بین‌المللی هنری «دیوارنگار توسط پُست» برای گالری مرکز هنری الیزابت جونز در پورتلند، ایالات متحدۀ آمریکا خلق کرد.
با توجه به مضامین آثار هودیما در مجموعۀ نظام‌مند: "رویاها"، "گام‌ها"، "فرشتگان صلح برای اوکراین"، "مدونای اوکراینی"، "گل‌ها" که در ترکیبی التقاطی از سبک‌های هنری چون: اکسپرسیونیسم، هنر انتزاعی، نمادگرایی، هنر نائیف، ریاضیات، رئالیسم جادویی و پست‌مدرنیسم است؛ به طور کلی می‌توان آثار هنرمند را شکلی شهودی از نقاشی دانست.
آثار هنری او در مجموعه‌های خصوصی در اوکراین، ایالات متحدۀ آمریکا، کانادا، ارمنستان، انگلستان، فرانسه، آلمان، سوئیس، ایتالیا، اسپانیا و لهستان وجود دارد.
ریچارد لمون لاندر (Richard Lemon Lander) (زادهٔ ۸ فوریه ۱۸۰۴ – درگذشتهٔ ۶ فوریه ۱۸۳۴)، کاوشگر کورنی آفریقای غربی بود. او و برادرش جان نخستین اروپایی‌های بودند که مسیر رودخانه نیجر را دنبال نموده و دریافتند که این رودخانه به اقیانوس اطلس منتهی می‌شود.
لاندر فرزند یک مهمانسرای دارِ اهل ترورو بود و در مهمانسرای فایتنگ کاک (بعدها مهمان‌سرای دولفین) متولد شد. او تا ۱۸۱۷ میلادی در 'اولد پاسیکوز' در خیابان کومبز، ترورو آموزش دیده و در ۱۳ سالگی، بازرگانی را تا هند غربی همراهی کرد، اما در سن دمومنیگو به بیماری تب زرد مبتلا شد. پس از بازگشت به خانه در ۱۸۱۸ میلادی، لاندر به عنوان خدمتکار در خانواده‌های ثروتمند مقیم لندن خدمت نمود و با آنها به اروپا سفر کرد.
سفرهای اکتشافی لاندر پس از اینکه به عنوان خدمت‌کار نزد کاوشگر اسکاتلندی هیو کلاپرتون کار می‌کرد آغاز شد، وی در ۱۸۲۳ میلادی با کلاپرتون به مستعمره کیپ رفت و بعداً در یک سفر اکتشافی در ۱۸۲۵ میلادی به آفریقای غربی رفت. کلاپرتون در ۱۳ آوریل ۱۸۲۷ در نزدیکی سوکوتو، نیجریه امروزی درگذشت و لاندر تنها عضو بازمانده اروپایی این سفر اکتشافی بود. او به سمت جنوب‌شرق حرکت نموده و به کانو رسید، از آنجا تصمیم گرفت تا به‌سوی شرق به فوندا در نزدیکی رود بیو برود و این امر او را به نخستین اروپایی مبدل نمود که از شهر مهم ژانگون کاتاب دیدن می‌نماید، او ویژگی‌های مردم این شهر، مردم آتیاپ را در یادداشت‌های خود ثبت نموده و بعداً از طریق منطقه یوروبا به ساحل و از آنجا در ژوئیه ۱۸۲۸ به بریتانیا بازگشت نمود.
لاندر که از جانب حکومت بریتانیا مأموریت دریافت نموده بود، در مشایعت برادر خود جان، در ۱۸۳۰ میلادی دوباره به آفریقای غربی بازگشت. آنها در ۲۲ مارس ۱۸۳۰ در باداگری فرود آمدند و رودخانه پایینی نیجر را از بوسا تا دریا دنبال نمودند. پس از اکتشاف حدود ۱۶۰ کیلومتر قسمت علیای رودخانه نیجر، آنها بازگشت نمودند تا به‌وسیله قایق بلم رودخانه بنوئه و دلتای نیجر را اکتشاف نمایند. هنگامی‌که آنها هنوز در دلتا بودند، توسط مردمان محلی منطقه ابوه ربوده شده و در مقابل آزادی آنها سربهای هنگفتی از جانب شاه محلی، ابی اوسای از پادشاهی ابوه درخواست گردید و پرداخته شد. علی‌رغم این تأخیر، آنها توانستند جریان و انتهای رود بزرگ را مشخص نمایند. آنها سفر بازگشت خود را از فرناندو پو آغاز نموده و با عبور از ریو دو ژانیرو در ۱۸۳۱ میلادی به بریتانیا رسیدند.
در ۱۸۳۲ میلادی، لاندر برای سومین و آخرین بار به عنوان رهبر یک سفر اکتشافی، که توسط مکریگور لایرد و برخی بازرگانان لیورپولی دیگر به نیت پایه‌گذاری یک مرکز تجاری در محل تلاقی رودخانه‌های نیجر و بنوئه سازماندهی شده بود، توسط دو کشتی چرخ‌پره‌ای مسلح، کوورا و آلبورکاه به آفریقا بازگشت. با این حال، سفر اکتشافی با مشکلات فراوانی روبرو شد، بیشتر کارکنان از اثر تب هلاک شدند و سفر اکتشافی موفق نشد به بوسا برسد. هنگامی سفر در یک قایق بلم در خلاف جهت دریا، لاندر مورد حمله مردمان بومی قرار گرفته و ران وی توسط گلوله تفنگ فتیله‌ای زخم برداشت. هرچند او توانست خود را به ساحل برساند، اما به دلیل اینکه گلوله بسیار عمیق بوده و قابل برداشتن نبود، باعث قانقاریا شده و در نهایت درگذشت. او در قبرستان کلیرینس در فرناندو پو به خاک سپرده شد. هنگام مرگ وی، همسر و دخترش در قید حیات بودند. بنا بر یادداشت مقالات جان هولت در کتابخانه بادلین (mss air s 1525 Box 11 folder3 p 8)، این گلوله تفنگ فتیله‌ای در موزه گنبدی تسلیحات در وولیچ نگهداری می‌شود (کلاس اشیا XXX، شماره ۱۷۲، تقدیم شده توسط تفنگدار سلطنتی سرهنگ نیکولاس، کسی که لاندر در خانه‌اش درگذشت).
بنای یادبود لاندر در شهر ترورو توسط تندیس‌ساز انگلیسی نیویل نارتی بورنارد در قسمت بالای جاده لمون ساخته شده‌است، مدرسه ریچارد لاندر و ملک تریلاندر، که به زبان کرنیش به معنی شهر لاندر است، به افتخار او نام‌گذاری شده‌اند. ساخت این ستون در ۱۸۳۵ میلادی آغاز گردید. در ۱۸۳۲ میلادی، او «برای خدمات شایسته در امر تعیین مسیر و انتهای رود نیجر» نخستین برنده مدال بنیان‌گذار انجمن سلطنتی جغرافیا شد.
برای بزرگداشت از ۲۰۰امین زاد روز ریچارد لاندر و تجلیل از دست‌آوردهای برادران لاندر، یک «سفر اکتشافی حسن نیت» در نوامبر ۲۰۰۴ میلادی فرستاده شد تا سفر دریایی آنها را دوباره طی نماید.
بلفگور، شبح موزه لوور فیلمی محصول سال ۲۰۰۱ و به کارگردانی ژان-پل سالومه است. در این فیلم بازیگرانی همچون سوفی مارسو، میشل سرو، فردریک دیفنتال، جولی کریستی، ژان فرانسوا بالمر، لیونل آبلانسکی، فرانسواز لپین و ژولیت گرکو ایفای نقش کرده‌اند.
می‌توانی یک راز را نگه داری؟ (به انگلیسی: "Can You Keep a Secret)" یک فیلم کمدی آمریکایی محصول سال ۲۰۱۹ به کارگردانی الیس دران با بازی الکساندرا داداریو و تایلر هوچلین است. این فیلم بر اساس رمانی به همین نام اثر سوفی کینزلا در سال ۲۰۰۳ ساخته شده است.
آیا می توانی رازی را حفظ کنی؟ در ۱۳ سپتامبر ۲۰۱۹ از طریق ویدئو به‌درخواست در آمریکای شمالی در دسترس قرار گرفت، با اکران محدود در بازارهای خارجی، در مجموع فروش گیشه آن ۱.۶ میلیون‌دلار بود. همچنین سام اصغری مدل و مربی بدنسازی ایرانی در این فیلم ایفای نقش می‌کند.
اما کوریگن (الکساندرا داداریو) نماینده فروش شرکت پاندا، پس از یک مسافرت کاری ناموفق در حال بازگشت به خانه است. اما که روز بدی را گذرانده در هواپیما مقدار زیادی الکل مصرف می‌کند. پس از گذشت چند دقیقه هواپیما دچار تکان‌های شدید می‌شود. اما که حالت طبیعی ندارد به شدت وحشت‌زده می‌شود و تصور می‌کند که تا چند دقیقه دیگر می‌میرد. در این حالت شروع به تعریف کردن رازهای زندگیش برای مرد جوان و غریبه‌ای که کنار او نشسته‌است می‌کند و هنگامی که به خود می‌آید مرد غریبه به او می‌گوید که تکان‌های هواپیما نیم‌ساعت پیش متوقف‌شده و هواپیما فرود آمده‌است. اما امیدوار است که دیگر هرگز این غریبه را ملاقات نکند. صبح روز بعد هنگامی که به محل کار می‌رود متوجه می‌شود که مدیرعامل شرکت پاندا، جک هارپر پس از یک دوره مرخصی به شرکت برمی‌گردد. با ورود جک هارپر(تایلر هوچلین)، اما متوجه می‌شود که او همان مرد غریبه داخل هواپیما است…
پایان اثبات در نماد ریاضیات، یا end-of-proof، یا نماد .Q.E.D "formula_1" (یا "formula_2") نمادی است برای نشان دادن پایان یک اثبات، به جای مخفف سنتی ".Q.E.D" که مخفف عبارت ""quod erat demonstrandum"" است. در مجله‌ها، یکی از نمادهای مختلفی است که برای نشان دادن پایان مقاله استفاده می‌شود.
در یونی‌کد، به‌صورت کاراکتر (;HTML &#8718) ∎ U+220E نشان داده می‌شود. شکل گرافیکی آن متفاوت است، زیرا ممکن است مستطیل یا مربع توخالی یا پر شده باشد.
در AMS-LaTeX، نماد به‌طور خودکار در انتهای یک محیط اثبات codice_1 … codice_2 اضافه می‌شود. همچنین می‌توان آن را از دستورهاcodice_3 ،codice_4 یا codice_5 به‌دست‌آورد (این دومی باعث می‌شود نماد به راست تراز شود).
گاهی اوقات به نام «نماد نهایی هالموس» یا «هالموس» به افتخار ریاضی‌دان پل ریچارد هالموس، که اولین بار در سال ۱۹۵۰ از آن در زمینهٔ ریاضی استفاده کرد، نامیده می‌شود. او ایدهٔ استفاده از آن را از دیدن استفاده از آن برای نشان دادن پایان مقالات در مجله‌ها دریافت کرد. او در کتاب خاطرات خود ("می‌خواهم ریاضی‌دان شوم)"، موارد زیر را نوشت:Paul R. Halmos, "I Want to Be a Mathematician: An Automathography", 1985, p. 403.
این نماد ابداع من نیست، اما برای اولین بار در مجله‌های پرطرفدار غیر ریاضی دیده شد. قبل از اینکه من آن را اقتباس کنم. اما، یک‌بار دیگر، به‌نظر می‌رسد که من آن را وارد ریاضیات کردم. نمادی است که گاهی به‌شکل ▯ است و برای نشان دادن پایان اثبات استفاده می‌شود و اغلب «تامب‌استون» نامیده می‌شود، اما یک نویسندهٔ سخاوتمند، آن را «هالموس» نامید.
ریچارد دورسی لوراین موهن (Richard Dorsey Loraine Mohun) (زادهٔ ۱۲ آوریل ۱۸۶۴ – درگذشتهٔ ۱۳ ژوئیه ۱۹۱۵)، کاوشگر، دیپلمات، معدن‌جو و سرباز حرفه‌ای اهل ایالات متحده بود.. موهن به عنوان نماینده تجاری ایالات متحده در آنگولا و ایالت آزاد کنگو کار کرد. در جریان خدمت به عنوان نماینده تجاری، او به‌طور داوطلبانه فرماندهی یک واحد توپخانه بلژیکی را در مبارزه برای بیرون راندن تاجران برده عرب از مستعمره، بر عهده گرفت.
موهن در این مدت در خدمت حکومت ایالات متحده باقی ماند و پس از آنگولا، او به عنوان قنسول ایالات متحده در زنگبار گماشته شد. در این سمت خود، از او خواسته شد تا میان جنگجوها در جنگ انگلیس-زنگبار میانجیگری نماید. پس از اتمام دوره سه ساله در زنگبار، موهن به کنگو بازگشت تا به دنبال معادن بگردد و بعداً با مقامات بلژیکی کار کرد.
بلندپروازانه‌ترین کار او، رهبری یک سفر اکتشافی سه ساله از ۱۸۹۸ میلادی بود که طی آن یک خط تلگراف از دریاچه تانگانیکا تا آبشار بویوما وصل گردید. پس از پایان سفر اکتشافی و قبل از اینکه به نمایندگی از لئوپولد دومِ "بلژیک" برای اصلاحات شرکت آبیر کنگو به کانگو بازگردد، او مدتی را در جستجوی معادن در آفریقای جنوبی گذراند.
ریچارد دورسی موهن در ۱۲ آوریل ۱۸۶۴ در واشینگتن دی.سی. به‌دنیا آمد. خانواده موهن از زمان طولانی با آفریقا پیوند داشت – پدربزرگ وی، ویلیام مک‌کینی، یکی از شخصیت‌های برجسته در عصر مستعمره سازی این قاره بود و یک کلکسیون تصاویر جامع در جریان مدتی که در آفریقا بود، گردآوری نموده بود. موهن که درخانه خانوادگی خود به‌طور خصوصی آموزش دریافت می‌کرد، گفته می‌شود که با دیدن این تصاویر بزرگ شد. تجارت برده در شرق و جنوب آفریقا که در کنترل اعراب بود، نظر موهن را به‌سوی خود جلب نموده و به چهارمین عضو خانواده‌اش مبدل شد که برای ریشه‌کن کردن آن مبارزه نمود. خواهر موهن، لی می‌خواست تا به عنوان یک راهبه آموزش دیده و به مأموریت مذهبی کاتولیک در کانگو، جاییکه تجار برده فعال بود بپیوندد، اما نظر او توسط خانواده‌اش تغییر داده شده و در عوض از او درخواست گردید تا از آفریقایی-آمریکایی‌های که در واشینگتن هستند، سرپرستی نماید.
موهن در ۱۸۸۱ میلادی مأموریتی در ارتش پرداخت (Pay Corps) نیروی دریایی ایالات متحده دریافت نموده و برای چهار سال در کشتی در دریای مدیترانه خدمت کرد. مادربزرگ او، آنا هانسون دورسی که یک نویسنده مذهبی بود، ترتیبات ملاقات موهن را با آشنای خود از کالج پاپی آمریکای شمالی به‌نام مونسن‌یور دینیس جی. او کونیل در ۱۸۸۱ میلادی در روم فراهم نمود. موهن در ۱۸۸۵ میلادی به عنوان دستیار مسئول پرداخت گماشته شده و پس از بازگشت از کشتی در نیروی دریایی ایالات متحده خدمت کرد. او در ۱۸۸۹ میلادی به درجه نظامی ستوان ترفیع داده شده و در همان سال او از نیروی دریایی استعفا داد تا به وزارت خارجه ایالات متحده بپیوندد..
موهن و برادر وی، لوئیس، در شرکت ساختمانی کانال نیکاراگوئه، شرکت خصوصی آمریکایی که برای مدت کوتاهی فعالیت داشته و می‌خواست اقیانوس‌های آرام و اطلس را باهم وصل نماید، کار می‌کردند. لوئیس از ۱۸۸۸ میلادی در بخش اکتشافی و نقشه‌برداری با این شرکت کار می‌کرد و کار ساختمانی در ۱۸۹۰ میلادی در کورینتو آغاز شد. ریچارد در ۱۸۹۱ میلادی توانست سمتی به عنوان بازرس در بخش حمل و نقل این شرکت به‌دست‌آورد، اما کارکنان پروژه به بیماری گرمسیری مبتلا شدند و برادران موهن در ژانویه ۱۸۹۲ به خانه، واشینگتن بازگشتند.
آنا هانسون دورسی که روابط بسیار گسترده داشت و دوست نزدیک مادر وزیر خارجه ایالات متحده جیمز بلین بود، دورسی و بلین از دانشگاه نوتردام همدیگر را می‌شناختند. دورسی از این رابطه خود در راستای انتصاب موهن به عنوان نماینده تجاری ایالات متحده در ۲۲ ژانویه ۱۸۹۲ در ایالت آزاد کنگو استفاده نمود، چون این سمت به موجب فوت ستوان نیروی دریایی ایالات متحده، ایموری تانت در سال قبل در جریان وظیفه خالی شده بود. ایالات متحده از زمانی که کنگو را به رسمیت شناخته بود، نماینده‌ای در این ایالت داشت و این نماینده تجاری به عنوان نماینده دیپلماتیک ایالات متحده در ایالت آزاد نیز خدمت می‌کرد. این سمت دارای بودجه سالانه ۵٬۰۰۰ دلار بوده و صلاحیت داشت تا روی فرصت‌های بالقوه تجاری کنگو و ترویج تجارت میان دو کشور تحقیق نماید، چیزی که قبلاً تقریباً بی‌سابقه بود. موهن قبل از مبلغ مذهبی ساموئل نورویل لاپسلی، که شدیداً از سوی سناتورِ ایالت آلاباما حمایت می‌گردید، گماشته شده بود.
موهن همراه با لوئیس و خواهرش لورا آمریکا را به مقصد جنوآ، ایتالیا ترک کرد. این سه نفر برای ۲ تا ۳ ماه در اروپا سفر کردند و سپس به دیدار پادشاه لئوپولد دوم به بروکسل رفتند، کسی که باوجود شهرت داشتن به سنگ‌دلی، با آرزوی خود برای آوردن صلح و تمدن غربی به کنگو، موهن را تحت تأثیر قرار داد. پس از آن موهن در مشایعت با لوئیس که معاون او بود، به‌سوی کنگو حرکت کردند. پایگاه تجاری ایالات متحده در ایالت آزاد کنگو در آن زمان در بوما در نزدیکی ساحل اطلس بود، اما موهن همزمان فعالیت‌های خود را از کینشاسا که دورتر از ساحل واقع شده بود، پیش می‌برد. در ژوئیه ۱۸۹۲، موهن به شهروند ایالات متحده وارن سی. آنکلیس در راستای تأسیس یک کارخانه لاستیک طبیعی برای شرکت Société anonyme belge pour le commerce du Haut-Congo (SAS) در رود سانکورو در نزدیکی لوشامبو کمک کرد. آنکلس که مدیر مزرعه در کاستاریکا بود، قبلاً ماشین‌های برش با کیفیت را از آمریکای جنوبی وارد کرده بود تا شرکتی را آغاز نماید، اما مورد حمله مردمان قبایل قرار گرفت و یک نیروی بلژیکی فرستاده شد تا امنیت وی را تأمین نماید. موهن بیشتر زمان خود را به اکتشاف درون کشور سپری نموده و از جاهای دیدن نمود که قبلاً هیچ مرد سفیدی به آنجا نرفته بود، او همچنین گزارشی در مورد کیفیت زمین زراعتی و غلاتی که مردمان بومی می‌کاشتند، تهیه نمود..
موهن همواره با مردمان بومی وارد درگیری می‌شد. زمانی که کیسه نامه‌ها و اوراق شخصی وی دزدیده شد و رئیس قبله نمی‌خواست تا آنها را بازگرداند، او در همراهی با چهار مرد مسلح و یک کشتی بخار به جنگ با رئیس قبیله رفت. موهن قبل از اینکه پسر رئیس قبیله را دستگیر و او را تهدید به حلقه آویز کردن نماید، به حداقل ده روستا حمله نموده و آنها را سوزاند. رئیس قبیله در مقابل زندگی پسرش، کیسه نامه‌ها و یک چیز دیگر که موهن متوجه گم شدن آن نشده بود، را بازگرداند. بار دیگر، او در همراهی با تنها ۶ نفر که به‌طور مخفیانه مسلح بودند، برای اینکه روش ساخت لباس توسط مردمان بومی را بررسی نماید به یک شهرک دور دست رفت. گروه توسط نیزه و تیرهای که از قبل جابجا شده بودند، مورد حمله قرار گرفت. پس از جنگ با حمله کننده‌ها، موهن شهرک را تصرف نموده و «برای عبرت به دیگران، تمامی شهر را سوزاند و به خاک یکسان کرد». موهن همیشه مراقب تصویر اجتماعی خود بود و رویدادها را در دفتر خاطراتش نوشت تا بعداً به چاپ برساند. دفتر خاطرات موهن از نظر نقد-خودی دارای محتویات اندک بوده و در رابطه حس مسئولیت خود نسبت به این رویداد می‌نویسد که او «بر مبنای آگاهی خودش رضایت داشت، چون کشور را از شر یک عضو بی‌خرد و غیرضروری در اجتماع پاک کرده بود». در رویدادی دیگر، او شاهد خاکسپاری یک رئیس قبیله محلی بود که چهار همسر و ۱۰ برده‌اش در حالیکه زنده بودند با او دفن شدند. موهن، با وجودی که از این رویداد به وحشت آمده بود، اما نتوانست مداخله نماید، چون همراهان اندکی داشت و نفرات جانب مقابل بیش از حد زیاد بودند..
موهن که در خلال شش ماه، پنج یا شش بار مورد حمله قرار گرفته بود، تاجران برده عرب را بیشتر مقصر این خشونت می‌دانست و بنا بر ادعای موهن، این تاجران دستور قتل تمامی مردان سفید در شرق کشور را داده بودند و اجساد آنها را رها می‌کردند تا آدم خواران آنها را بخورند. تاجران برده که منشأ آنها در ساحل شرق آفریقا بود، در جریان جنگ عرب-کنگو، در مقابل نیروهای بلژیکی که تعداد آنها به مراتب کمتر بود می‌جنگیدند. فرانسیس بارون دانس، معاون کل فرماندار ایالت آزاد کنگو، از ژوئیه ۱۸۹۲ میلادی به بعد مسئولیت رهبری یک گروهی اعزامی برای جنگ با تاجران برده – که توسط سیفو، فرزند تیپو تیپ، رهبری می‌شدند – را برعهده داشت.
ساکاگاویا (Sacagawea) (همچنین با املای Sakakawea یا Sacajawea) (حدود می ۱۷۸۸ – ۲۰ دسامبر ۱۸۱۲ یا ۹ آوریل ۱۸۸۴)،"Sacagawea." "National Cowgirl Hall of Fame". 2017."Sacagawea / Sacajawea / Sakakawea | Women of the Hall." "National Women's Hall of Fame". 2003. Seneca Falls, NY. زنی از قبیله لمی شوشون بود که در سن ۱۶ سالگی، با اکتشاف قلمرو لوئیزیانا، به سفر اکتشافی لوئیس و کلارک در راستای دستیابی به ماموریت‌شان کمک نمود. ساکاگاویا هزاران مایل را از داکوتای شمالی تا اقیانوس‌ اطلس با سفر اکتشافی سفر نمود، در جهت تأمین روابط فرهنگی با جمعیت‌های بومیان آمریکایی همکاری نموده و به دانش سفر اکتشافی در مورد تاریخی طبیعی مناطق افزود.
انجمن ملی حق رأی زنان آمریکایی در اوایل قرن بیستم، او را به عنوان نمادی از ارزش و استقلال زنان انتخاب نمود، لوحه‌ها و تندیس‌های زیادی برای گرامی‌داشت از وی بلند نموده و کارهای فراوانی برای بازگویی دستاوردهای او انجام داد.
اطلاعات معتبر تاریخی در مورد ساکاگاویا بسیار محدود است. او در حوالی ۱۷۸۸ میلادی در قبیله آگایدیکا («سالمون ایتر»، همچنین معروف به لمی شوشونی) در نزدیکی منطقه‌ای که حالا سالمون، شهرستان لمی در آیداهو واقع شده‌است، زاده شد. این منطقه در نزدیکی آب پخشان اقلیمی آمریکا، در مرز امروزی میان آیداهو-مونتانا قرار دارد.Buckley, Jay H. "Sacagawea." "Encyclopædia Britannica". 2020.
در ۱۸۰۰ میلادی، هنگامی که او حدوداً ۱۲ سال سن داشت، ساکاگاویا و چند دختر دیگر طی یورشی از جانب گروهی از قبیله هیداتسا اسیر گرفته شده و چندین شوشونی نیز کشته شد: چهار مرد، چهار زن و چندین پسر. او در دهکده هیداتسا در نزدیکی واشبورن، داکتای شمالی امروزی محبوس شد.Anderson, Irving W. 1999. "Sacagawea | Inside the Corps" (film website). "". DC: PBS.org.
هنگامی که او ۱۳ سال سن داشت، بدون اینکه رضایت داشته باشد، در یک ازدواج اجباری به توسان چاربونو، که یک تله‌انداز اهل کبک بود و تقریباً دو دهه قبل در دهکده هیداتسا زندگی می‌کرد، به فروش رسید. چاربونو چندی قبل یک دختر جوان دیگر شوشونی را نیز به عنوان همسر خریداری کرده بود. گزارش‌های مختلفی وجود دارد که چاربونو هر دو دختر را از هیداتسا خریداری نموده‌است یا اینکه او ساکاگاویا را در قمار برده‌است.
سپاه اکتشافی به نزدیکی دهکده‌های هیداتسا رسید. آنها در نزدیکی دهکده ماندان مسکن‌گزین شده و کاپتین مری‌وثر لوئیس و کاپیتان ویلیام کلارک قلعه ماندان را برای سپری کردن زمستان ۱۸۰۴–۱۸۰۵ ساختند. آنها با چندین تله‌انداز مصاحبه نمودند تا یکی را به عنوان مترجم یا راهنمای سفر اکتشافی در امتداد رود مِیزوری انتخاب نمایند. با درک اینکه سفر اکتشافی به کمک قبایل شوشونی که در سرآب‌های رود مِیزوری زندگی می‌کردند، نیاز داشت. آنها پس از دانستن اینکه همسر توسان چاربونو به زبان شوشونی صحبت می‌کند، توافق نمودند تا او را استخدام نمایند. در آن زمان، او نخستین فرزند خود را حمل می‌کرد.
کلارک در ۴ نوامبر۱۸۰۴ در سفرنامه خود چنین یادداشت نمود:Clark, William. [1804] 2004. "November 4, 1804." "The Journals of the Lewis and Clark Expedition Online", edited by G. E. Moulton, et al. Lincoln, NE: Center for Digital Research in the Humanities and University of Nebraska Press. Retrieved 29 May 2020.
چاربونو و ساکاگاویا یک هفته بعد به قلعه سفر اکتشافی نقل مکان نمودند. کلارک نام خودمانی «جینی» را روی او گذاشت. لوئیس تاریخ تولد ژان باپتسی چاربونو را ۱۱ فوریه ۱۸۰۵ یادداشت نموده و نوشته‌است که یکی از مترجمان دیگر گروه، زنگ‌های له‌شده دم مار زنگی را به ساکاگاویا تجویز کرد تا روند زایمان را سرعت بخشد. کلارک و اروپایی-آمریکایی‌های دیگر، اسم خودمانی «پامپ کوچک» یا «پامپی» را بر این پسر گذاشتند.
سفر اکتشافی در ماه آوریل قلعه ماندان را ترک نموده و توسط قایق‌های حک شده از تنه درخت به‌سوی بالای رودِ میزوری حرکت کردند. این قایق‌ها باید در خلاف جریان آب پارو زده شده و برخی اوقات خدمه‌ها آنها را در بستر ردوخانه حمل می‌نمودند. ساکاگاویا اقلامی که بر اثر واژگون شدن کشتی غرق شده بود را نجات داد که در آن میان سفرنامه‌ها و یادداشت‌های لوئیس و کلارک نیز بود. فرماندهان سپاه از اقدام سریع او تحسین نموده و رود ساکاگاویا را در ۲۰ مه ۱۸۰۵ به افتخار او نام گذاشتند. در اوت ۱۸۰۵، سپاه موقعیت یک قبیله شوشونی را تشخیص داد و تلاش نمودند تا برای عبور از کوه‌های راکی از آنها اسب خریداری نمایند. آنها از ساکاگاویا به عنوان مترجم استفاده نموده و دریافتند که رئیس قبیله، کامیهویت، برادر وی بود.
لوئیس دیدار دوباره آنها را در سفرنامه خود یادداشت نمود:Lewis, Meriwether. [1805] 2004. "August 17, 1805." "The Journals of the Lewis and Clark Expedition Online", edited by G. E. Moulton, et al. Lincoln, NE: Center for Digital Research in the Humanities and University of Nebraska Press. Retrieved 29 May 2020.
و کلارک در یادداشت خود چنین می‌نویسد:Clark, William. [1805] 2004. "August 17, 1805." "The Journals of the Lewis and Clark Expedition Online", edited by G. E. Moulton, et al. Lincoln, NE: Center for Digital Research in the Humanities and University of Nebraska Press. Retrieved 29 May 2020.
قبیله شوشونی توافق نمودند تا اسب‌ها را با گروه مبادله نموده و راهنماهای برای رهبری آنها در کوهستان راکی که سرد و بایر بود، رهبری نمایند. سفر به حدی سخت بود که آنها برای اینکه زنده بمانند، مجبور به خوردن چربی شمع‌ها شدند. زمانی که آنها به مناطق گرمتر در سمت دیگر کوه پایین شدند، ساکاگاویا در راستای یافتن و پختن ریشه‌های گیاه کاماس همکاری نمود تا گروه دوباره نیرومندی خود را به‌دست بی‌آورند.
پس از اینکه سفر اکتشافی به دهانه رود کلمبیا در کناره اقیانوس آرام رسید، ساکاگاویا کمربند ساخته شده از مهره خود را به کاپیتان‌ها داد تا آنها بتوانند آنرا با یک جامه ساخته شده از خز که آنها دوست داشتند به آمریکا آورده و رئیس‌جمهور توماس جفرسون بدهند، مبادله نمایند.
مدخل ژورنال کلارک برای روز ۲۰ام نوامبر ۱۸۰۵، چنین می‌گوید:Clark, William. [1805] 2004. "November 20, 1805." "The Journals of the Lewis and Clark Expedition Online", edited by G. E. Moulton, et al. Lincoln, NE: Center for Digital Research in the Humanities and University of Nebraska Press. Archived from the original 2 February 2008. Retrieved 29 May 2020.
هنگامی‌که سپاه به اقیانوس آرام رسید، تمامی اعضای سفر اکتشافی – از جمله ساکاگاویا و خدمت‌کار سیاه‌پوست کلارک، یورک – در ۲۴ نوامبر در رابطه با موقعیت ساختن قلعه زمستانی آنها رأی دادند. در ژانویه، هنگامی که لاشه یک نهنگ توسط موج دریا بر ساحل قلعه کلتسوپ آورده شد، ساکاگاویا اصرار ورزید که او حق دارد تا برود و این «ماهی سترگ» را ببیند.
هنگام بازگشت، آنها به در ژوئیه ۱۸۰۶ به کوه‌های راکی رسیدند. کلارک این چنین یادداشت نمود:
زن هندی به من اطلاع داد که او بارها به این اراضی آمده‌است و اینجا را خوب بلد است… او گفت که ما در مسیرمان در کوهستان یک گذرگاه را کشف خواهیم کرد [گذرگاهی که امروزه به‌نام گذرگاه گیبونز یاد می‌گردد].
یک هفته بعد در ۱۳ ژوئیه، ساکاگاویا به کلارک توصیه نمود تا از حوضه آبریز رود یلواستون عبور نماید، جاییکه حالا به‌نام گذرگاه بووزمن یاد می‌گردد. خط آهن اقیانوس شمالی بعدها این مسیر را به عنوان بهترین مسیر برای عبور از آب پخشان اقلیمی آمریکا انتخاب نمود.
هرچند ساکاگاویا در نقش راهنمای سفر اکتشافی ظاهر می‌شود، اما بر اساس آنچه یادداشت شده‌است او تنها در چند مورد محدود راهنمایی نموده‌است. نقش وی به عنوان مترجم، به یقین که در راستای مذاکره با شوشونی‌ها برای گروه مفید واقع شد. اما، بیشترین ارزش او در مأموریت ممکن است حضور وی در سفر دشوار باشد، چون داشتن یک زن و یک نوزاد در سفر اکتشافی، نشان‌دهنده نیت صلح‌جویانه سفر اکتشافی بود. هنگام سفر در اکتبر ۱۸۰۵ در منطقه‌ای که حالا شهرستان فرانکلین، واشینگتن است، کلارک یادداشت نمود که «با داشتن همسر شابونو [چاربونو] که مترجم ما بود، تمامی هندی‌ها از در آشتی با ما پیش آمدند، همچنین در رابطه با نیت دوستانه ما، داشتن یک زن در میان گروهی از مردان نشانی از صلح است».Clark, William. [1805] 2004. "October 13, 1805." "The Journals of the Lewis and Clark Expedition Online", edited by G. E. Moulton, et al. Lincoln, NE: Center for Digital Research in the Humanities and University of Nebraska Press. Retrieved 29 May 2020. او همچنین نوشت که او «در رابطه با نیت دوستانه ما به تمامی مردم اطمینان می‌داد، چون هیچ زنی هرگز گروهی از افراد را که با هندی‌ها جنگ می‌کنند در این ربع سال همراهی نمی‌کند».Clark, William. [1805] 2004. "October 19, 1805." "The Journals of the Lewis and Clark Expedition Online", edited by G. E. Moulton, et al. Lincoln, NE: Center for Digital Research in the Humanities and University of Nebraska Press. Retrieved 29 May 2020.
در انتهای سفر، هنگامی که کلارک قلعه ماندان را ترک نموده و در امتداد دریا سفر می‌کرد، او در عرشه قایق دست‌کند (Pirogue) در نزدیکی دهکده ریکارا به چاربونو نوشت:Kastor, Peter J. , ed. 2003. "Sacagawea in primary sources." "American Indian Women". St. Louis: American Cultural Studies, Washington University. Archived from the original on 11 February 2006. Retrieved 29 May 2020.
پس از پایان سفر اکتشافی، چاربونو و ساکاگاویا قبل از اینکه دعوت ویلیام کلارک را پذیرفته و در ۱۸۰۹ میلادی در سنت لوئیس، مِیزوری مسکن گزین شوند، سه سال را در میان قبیله هیداتسا سپری نمودند. آنها مسئولیت آموزش ژان-باپتسی را به کلارک سپردند و کلارک این مرد جوان را را در مدرسه شبانه‌روزی آکادمی سنت لوئیس شامل کرد.Jackson, Donald, ed. 1962. "Letters of the Lewis & Clark Expedition With Related Documents: 1783-1854". Champaign, IL: University of Illinois Press. ساکاگاویا در حوالی ۱۸۱۲ میلادی دختری به‌نام لیزیتی چاربونو به‌دنیا آورد. در ۱۸۱۳ میلادی، ویلیام کلارک که برادر بزرگتر لیزیتی را نیز در همان سال به فرزندی گرفته بود، لیزیتی را نیز به فرزندی گرفته و او در مدارک فرزندی، دختر یک ساله تعیین گردید."Original Adoption Documents." St. Louis, Missouri: Orphans Court Records. 11 August 1813. به‌خاطر اینکه اوراق کلارک بعدها هیچ ذکری از لیزیتی نمی‌کند، باور براین است که او در کودکی وفات نموده باشد.
براساس یادداشتی بونی، «باد رو روح» باترفیلد، (۲۰۱۰) اسناد تاریخی پیشنهاد می‌نماید که ساکاگاویا در ۱۸۱۲ میلادی بر اثر بیماری ناشناخته درگذشت. به‌طور مثال، هینری براکینریج که تاجر خز در قلعه پایگاه تجارتی لیسا در رود مِیزوری بود، در ۱۸۱۱ میلادی در سفرنامه‌اش نوشته‌است که ساکاگاویا و چاربونو در این قلعه زندگی می‌کردند. براکینریج یادداشت نمود که ساکاگاویا «بیمار شده بود و از ته دل شوق داشت تا سرزمین مادری‌اش را ببیند».Drumm, Stella M. , ed. 1920. "Journal of a Fur-trading Expedition on the Upper Missouri: John Luttig, 1812–1813". St. Louis: Missouri Historical Society. باترفیلد می‌نویسد که در ۱۸۱۲ میلادی، یک منشی قلعه لیسا، جان لوتیگ در دفتر خاطرات خود در ۲۰ دسامبر یادداشت نمود که «همسر چاربونو که زنی از قبیله شوشونی بود، بر اثر بیماری تیفوس اپیدمیک درگذشت». او گفت که او «حدود ۲۵ سال عمر داشت. او یک دختر بچه سالم به‌جا گذاشت». اسنادی که توسط کلارک حفظ شده بود، نشان می‌دهد که چاربانو بنا بر اصرار کلارک، مسئولیت آموزش پسرش باپتسی در مدرسه شبانه‌روزی را قبلاً به کلارک سپرده بود (جکسون، ۱۹۶۲).
ساموئل هرن (Samuel Hearne) (زادهٔ فوریه ۱۷۴۵ – درگذشتهٔ نوامبر ۱۷۹۲)، کاوشگر، تاجر خز، نویسنده و طبیعت‌گرای انگلیسی بود. او اولین فرد اروپایی بود که سفری زمینی از شمال کانادا، در حقیقت از خلیج کورونیشن و از طریق رودخانهٔ کاپرماین را به سمت اقیانوس منجمد شمالی انجام داد. در سال ۱۷۷۴، هرن مرکز کامبرلند را برای شرکت خلیج هادسون ساخت که دومین مرکز معاملات داخلی پس از مرکز هنلی و اولین سکونتگاه دائمی در ایالت ساسکاچوان کنونی بود.
ساموئل هرن در فوریهٔ ۱۷۴۵ در لندن متولد شد. پدرش وزیر آبرسانی پل لندن بود که در سال ۱۷۴۸ درگذشت.A Journey from Prince of Wales's Fort in Hudson's Bay to the Northern Ocean, Project Gutenberg مادرش دایانا و خواهرش سارا نام داشتند که سارا سه سال از ساموئل کوچک‌تر بود. در سال ۱۷۵۶، ساموئل هرن در ۱۱ سالگی به عنوان دانشجوی دانشکدهٔ نیروی دریایی و تحت نظر کاپیتان جنگی، ساموئل هود، به نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا پیوست. او در زمان جنگ هفت‌ساله همراه ساموئل هود بود و در زمان جنگ، شاهد رویدادهای مهمی از جمله بمباران لو آور بود. در پایان جنگ هفت‌ساله، هرن پس از خدمت در گذرگاه آبی انگلیسی و سپس دریای مدیترانه، در سال ۱۷۶۳ نیروی دریایی را ترک کرد.
در فوریهٔ ۱۷۶۶، او به عنوان همکار در کشتی چرچیل به شرکت خلیج هادسون پیوست که در آن زمان درگیر تجارت میان اسکیموها و قلعهٔ شاهزاده ولز در شهرک چرچیل، مانیتوبا بود. دو سال بعد، به عنوان همکار، به کشتی شارلوت رفت و در تجارت کوتاه مدت شرکت در رابطه با صید نهنگ سیاه شرکت کرد. در سال ۱۷۶۷، هرن بقایای گروه اکتشافی جیمز نایت را پیدا کرد. در سال ۱۷۶۸، او بخش‌هایی از سواحل خلیج هادسون را با هدف بهبود صید ماهی کاد مورد بررسی قرار داد. در این زمان او به‌خاطر توانایی پاچیله کردن، شهرت پیدا کرد.
هرن توانست مهارت‌های ناوبری خود را با زیر نظر گرفتن ویلیام ولز که طی سال‌های ۱۷۶۸–۱۷۶۹، پس از مأموریت انجمن سلطنتی، در رصد گذر زهره به همراه جوزف دیموند، در خلیج هادسون بود، بهبود ببخشد.
در سال ۱۷۷۴، هرن به ساسکاچوان فرستاده شد تا مرکز کامبرلند، دومین مرکز معاملات داخلی را برای شرکت خلیج هادسون تأسیس کند (اولین مرکز معاملات داخلی، مرکز هنلی بود که در سال ۱۷۴۳، ۲۰۰ کیلومتر یا ۱۲۰ مایل بالاتر از رودخانهٔ آلبانی تأسیس شده بود). هرن پس از یادگیری کسب درآمد، توانست حداقل مایحتاج را برای هشت اروپایی و دو محافظ خانگی که او را همراهی می‌کردند، فراهم کند.
هرن پس از مشورت با تعدادی از رؤسای محلی، مکانی راهبردی را روی دریاچهٔ جزیرهٔ کاج در رودخانهٔ ساسکاچوان، ۹۷ کیلومتر (۶۰ مایل) بالاتر از قلعهٔ پاسکویا انتخاب کرد. این مکان هم به مسیر تجاری رودخانهٔ ساسکاچوان و هم به مجموعهٔ چرچیل مرتبط بود.
در ۲۲ ژانویهٔ ۱۷۷۶، هرن فرماندار قلعهٔ شاهزاده ولز شد. در ۸ اوت ۱۷۸۲، هرن و ۳۸ خدمهٔ غیرنظامی با نیروهای فرانسوی که متشکل از سه کشتی، ۷۴ اسلحه و ۲۹۰ سرباز و به فرماندهی کنت دی لا پروز بودند، مواجه شدند. هرن به عنوان یک کهنه سرباز، متوجه شد که هیچ شانسی ندارد و بدون هیچ شلیکی تسلیم شد. به هرن و تعدادی دیگر از زندانیان اجازه داده شد که با قایقی کوچک از طریق تنگهٔ هادسون به انگلستان بازگردند.
سال بعد، هرن بازگشت اما متوجه شد که وضعیت تجارت بدتر شده‌است. به خاطر بیماری‌هایی همچون سرخک و آبله که اروپایی‌ها با خود آورده بودند و همچنین بروز گرسنگی به دلیل نبود تجهیزات شکار از جمله باروت و گلوله، بومیان کانادا تلفات بسیاری داده بودند. ماتونابی خودکشی کرده بود و باقی رهبران بومیان کانادا در مجموعهٔ چرچیل به جاهای دیگر نقل مکان نمودند. وضعیت سلامت هرن رو به تحلیل رفت و او در ۱۶ اوت ۱۷۸۷، فرماندهی مجموعهٔ چرچیل را تحویل داد و به انگلستان بازگشت.
هرن در واپسین دههٔ عمرش از تجربیات خود بر روی زمین‌های بایر، سواحل شمالی و بخش‌های مرکزی برای کمک به طبیعت‌شناس‌هایی مانند توماس پنانت در پژوهش‌های شان استفاده کرد. دوست او ویلیام ولز در بیمارستان مسیح، استاد بود و به هرن کمک نمود تا کتاب سفری از قلعهٔ شاهزاده ولز در خلیج هادسون به سمت اقیانوس شمالی را بنویسد. در نوامبر ۱۷۹۲، هرن در ۴۷ سالگی و بر اثر آماس بدن فوت کرد. این کتاب سه سال پس از درگذشت هرن و در سال ۱۷۹۵ منتشر شد.
در اول ژوئیه ۱۷۶۷، هرن نام خود را روی سنگی صاف و منجمد در دامنهٔ کوهی در نزدیکی قلعهٔ شاهزاده ولز، جاییکه امروزه هنوز پابرجاست، حک کرد.
یکی از شاگردان ولز، شاعر ساموئل تیلور کولریج، در یکی از دفترچه‌های شعرش، اشارهٔ کوتاهی به کتاب هرن کرده‌است. هرن احتمالاً یکی از منابع الهام‌بخش کولریج در شعر دریانورد کهن بوده‌است.
صحت گزارش‌ها و نقشه‌های هرن توسط سر جان فرانکلین ثابت شد، زمانی که او مدارک قتل‌عام در آبشار خونین را در طی سفر اکتشافی خود در کاپرماین در سال‌های ۱۸۱۹–۱۸۲۲ معتبر دانست، او نوشت:
چندین جمجمهٔ انسانی که نشانه‌های خشونت را روی خود داشتند و استخوان‌های زیادی در اطراف اردوگاه پخش شده بود و این مکان دقیقاً با توضیحات آقای هرن از آنجا مطابقت داشت.
چارلز داروین در فصل ششم کتاب خاستگاه گونه‌ها به نام هرن اشاره کرده‌است:
در آمریکای شمالی، هرن خرس سیاهی را دید که ساعت‌ها با دهان کاملاً باز شنا می‌کرد، بنابراین، همچون یک نهنگ، حشرات درون آب را شکار می‌کرد.
روایت ساموئل هرن از سفر اکتشافی‌اش به شمال به نام سفری از قلعهٔ شاهزاده ولز در خلیج هادسون به سمت اقیانوس شمالی که در ابتدا در سال ۱۷۹۵ منتشر شده بود، توسط جوزف تایرل ویرایش و به‌عنوان بخشی از مجموعهٔ عمومی انجمن شامپلن تجدید چاپ شد.
در شهر اینوویک در سرزمین‌های شمال غرب کانادا، دبیرستانی وجود دارد که به نام هرن ساخته و نام‌گذاری شده‌است. همچنین در سال ۱۹۷۳، مدرسه‌ای در تورنتو، استان انتاریو به نام او ساخته شد.
یوروکوپتر ای‌اس۵۳۲ کوگر () بالگرد چندمنظوره ساخت شرکت‌های آئروسپاسیال و ایرباس هلیکوپترز در کشور فرانسه است، که در سال ۱۹۷۷ نخستین پرواز خود را انجام داد و از سال ۱۹۷۸ تولید انبوه آن آغاز گردید.
ساندور کسوما دی کوروس (Sándor Csoma de Kőrös) (نام تولد: ساندور کسوما) (زادهٔ ۲۷ مارس ۱۷۸۴/۸ درگذشتهٔ ۱۱ آوریل ۱۸۴۲)، فیلسوف و خاورگرای اهل مجارستان و نویسنده نخستین فرهنگ تبتی-انگلیسی و کتاب دستور زبان بود. در زبان تبتی از او با نام "فیی-گلین-گی-گروا-پا" (Phyi-glin-gi-grwa-pa) به معنی «"شاگرد خارجی"» یادآوری شده و در ۱۹۳۳ میلادی، ژاپنی‌ها او را بوساتسو یا بوداسف اعلام نمودند. او در کوروس، قلمروی بزرگ ترانسیلوانیا (امروزه بخشی از کووزه، رومانی) زاده شد. روز تولد او اغلب ۴ آوریل گفته می‌شود، در حالی‌که ۴ آوریل در واقع روز غسل تعمید وی است و همچنین سال تولد وی نیز مورد مناقشه بوده و برخی نویسندگان سال ۱۷۸۴ را نپذیرفته و ۱۷۸۷ یا ۱۷۸۸ را پیشنهاد می‌کنند. باور برین است که گروه قومی مجار، یعنی سکی‌ها که کسوما نیز متعلق به این قوم است، شاخه‌ای از هون‌های آتیلا است که در قرن پنجم میلادی در ترانسیلوانیا مسکن گزین شده‌اند. به امید مطالعه این ادعا و دریافتن مکان ظهور سکی‌ها و مجارها از طریق مطالعه نسبت زبانی، او در ۱۸۲۰ میلادی عازم آسیا شده و تمام زندگی خود را وقف مطالعه زبان تبتی و فلسفه بودایی کرد. کسوما دی کوروس به عنوان بانی تبت‌شناسی پنداشته می‌شود. گفته می‌شود که او قادر بود هفده زبان را بخواند. او در دارجلینگ، زمانی که در ۱۸۴۲ میلادی سعی می‌کرد تا به لهاسا سفر کند، درگذشت و یک بنای یادبود به افتخار وی از سوی انجمن آسیایی بنگال در آنجا بلند شد.
کسوما دی کوروس در یک خانواده فقیر مجاری به‌دنیا آمد و ششمین فرزند آندارس کسوما و همسرش کریستینا گیتسی (یا ایلونا گوکز؟) بود.Parish register record of 4 April 1784 was noted by Duka, however others think this might be the date of baptism and the year 1787/1788 is also suggested by certain authors. نام وی به زبان انگلیسی به‌گونه Alexander Csoma of Koros (الکساندر کسومو اهل کوروس)، به زبان مجاری Kőrösi Csoma Sándor، در حالیکه Kőrösi به معنی «اهل کوروس» است (یعنی، نشانی از اشرافیت) نوشته شده و همچنین یکی از طرز نوشتار قاره‌ای بدیل آن «Sándor Csoma de Koros» می‌باشد. پدر وی همراه با محافظین سرحدی مجار خدمت می‌کرد. او دوره مدرسه را در مدرسه محلی روستا فرا گرفت. در ۱۷۹۹ میلادی، به ناگینید (حالا، ایو) رفت تا به مدرسه شبانه‌روزی بیتلین کولیکیوم بپیوندد. برنامه درسی این مدرسه رایگان (گراتیستای) بود و در مقابل آن دانشجویان باید کار می‌کردند. او تحت تأثیر استاد ساموئل هیگیدوس قرار گرفت. او مدرسه را در ۱۸۰۷ میلادی ترک و به آموزش مطالعات دانشگاهی آغاز نمود و به رشته تاریخ علاقه‌مند شد، مضمونی که توسط استاد آدام هیریپی مشهور شده بود. در ۱۸۱۵ میلادی او "آزمون شفاهی" مضامین خود در بیتلین کولیکیوم را با موفقیت سپری کرد. او با دریافت بورسیه‌ای وارد دانشگاه گوتینگن شده و به آموزش انگلیسی تحت نظر استاد فیوریلو آغاز نمود. کسوما دی کوروس همچنین تحت تأثیر استاد یوهان گوتفرید آیکهورن قرار گرفت.
او از سال ۱۸۱۶ تا ۱۸۱۸ میلادی به مطالعه زبان‌های شرقی پرداخت. در گوتینگن، او معروف به دانستن سیزده زبان از جمله لاتین، یونانی، عبری، فرانسوی، آلمانی و رومانیایی علاوه بر زمان مادری‌اش، مجارستانی بود. طی سال‌های که در کلکته زندگی می‌کرد، او زبان‌های بنگالی، مراتی و سانسکریت را نیز فرا گرفت. او در ۱۸۱۸ میلادی به ترانسیلوانیا بازگشت. در ۷ فوریه ۱۸۱۹، کسوما با هیگیدوس ملاقات نموده و نیت خود مبنی بر یادگیری زبان اسلاوی در کرواسی را با او در میان گذاشت. او با پای پیاده عازم زاگراب شده و چند ماهی را در آنجا گذراند. در این هنگام او کمک نقدی یک صد فلورین [سکه طلا] از طرف مایکل دی کیندیرسی دریافت نمود تا در این سفر به او کمک نماید.
مسیری که کسوما پس از ترک کرواسی انتخاب کرد، اساساً از نامه‌ای دریافت می‌گردد که کسوما به کاپیتان بریتانیایی، کندی نوشت و خود را معرفی کرد، اما به ظن جاسوس بودن کندی به وی اجازه ورود به ساباتو را نداد. کسوما برای اخذ گذرنامه امپراتوری درخواست نداد و یک گذرنامه مجارستانی در ناگی انید دریافت نموده و از بخارست دیدار نمود. او امضای فرماندهی عمومی ارتش در هرمانستادت (حالا، سیبیو) را دریافت نموده و در اواخر نوامبر ۱۸۱۹ به والاچیا رفت. او سعی داشت به قسطنطنیه برود، اما بنابر نیافتن اسباب لازم سفر، او در ۱ ژانویه ۱۸۲۰ بخارست را ترک و با عبور از رود دانوب به روسیه و از آنجا به صوفیه و پس از گذشت پنج روز به فیلیپوپولیس (حالا، پلوودیف) رسید.