moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
جیمی میسیک (؛ زادهٔ ) سیاست‌مدار اهل ایالات متحده آمریکا است. جودیت الف. جیمی میسیک براساس رده‌های آماری در سازمان امنیت و اطلاعات ایالات متحده آمریکا ارتقاء درجه پیدا کرد و معاونت اطلاعات را که یک پست آماری مهم است را بر عهده گرفت. میسیک در ۲۰۰۵ از سیا کناره‌گیری کرد. "Speaker Biography - Jami Miscik". Milken Institute, 2004.
جیمی میسیک در سال ۲۰۰۵، سیا را ترک کرد تا سرپرستی ارشد مؤسسه لیمن برادرز را به منظور کنترل قدرتمند آماری و ارائه خدمات مالی به شرکت‌های ورشکسته بر عهده گیرد. Gorman, S: "Intelligence Policy to Stay Largely Intact", Wall Street Journal, November 11, 2008.
میسیک در حال حاضر توامان رئیس و معاون رئیس شرکت همکاری کیسینجر در نیویورک است. وی همکار شرلی جکسون می‌باشد.
در نظریه اعداد، شاخه ای از ریاضیات، مجموع رامانوجان، که معمولاً با ("c"("n" علامت گذاری می‌شود، تابعی از دو متغیر صحیح مثبت q و "n" است که با رابطه زیر تعریف شده‌اند:
که در آن "۱ = (a, q)" به این معنی است که a تنها مقادیری را می‌پذیرد که نسبت به q اول است یا به عبارتی a و q متباین اند.
سرینیسوا رامانوجان این مجموع را در مقاله ای در سال ۱۹۱۸ ارائه کرد.Ramanujan, "On Certain Trigonometric Sums ..." علاوه بر مجموعی که در این مقاله بحث شده، مجموع رامانوجان هم چنین در اثبات قضیه وینوگرادو استفاده شده‌اند که بیان می‌کند که اعداد فرد به اندازه کافی بزرگ مجموع سه عدد اول هستند.Nathanson, ch. 8
ایستگاه اوموری کایگان یک ایستگاه قطار در منطقه اوموری در اوتا-کو، توکیو در توکیو در ژاپن است. این ایستگاه در مسیر خط اصلی کیکیو قرار دارد.
ایستگاه اوموری یک ایستگاه قطار در منطقه اوموری در اوتا-کو، توکیو در توکیو در ژاپن است. این ایستگاه در مسیر خط کیهین-توهوکو قرار دارد.
باساس دا ایندیا (به فرانسوی: Bassas da India) یک جزیره از نوع آب‌سنگ حلقوی است که جزئی از سرزمین‌های جنوبی و جنوبگانی فرانسه به‌شمار می‌آید. این جزیره آب‌سنگی غیرمسکونی شکلی تقریباً مدور دارد و مساحت آن ۰٫۲ کیلومتر مربع است.
این جزیره روبه‌روی ساحل شرقی آفریقا، در کانال موزامبیک جنوبی، تقریباً در نیمه راه بین موزامبیک و ماداگاسکار (حدود ۳۸۵ کیلومتر در شرق آن) و در حدود ۱۱۰ کیلومتری در شمال غربی جزیره اروپا واقع شده‌است. بخش کمربندی این آب‌سنگ در حدود ۱۰۰ متر پهنا دارد که یک تالاب کم‌عمق را در خود گرفته‌است. ژرفای این تالاب از ۱۵ متر بیشتر نمی‌شود. در مرکز این آبسنگ یک تخته‌سنگ آتشفشانی جای گرفته که تنها به هنگام جزر و مد از آب بیرون می‌آید.
باساس دا ایندیا را گاسپار گونسالوسGaspar Gonçalves پرتغالی کشف کرد. در ۳۱ اکتبر سال ۱۸۹۷، فرانسه خواستار مالکیت این آب‌سنگ شد و از آن زمان به وسیله یک نماینده جمهوری فرانسه که در رئونیون سکونت دارد، اداره می‌شود. باساس دا ایندیا به عنوان بخشی از جمهوری فرانسه به‌شمار نمی‌آید، بلکه در زمره یکی از مستملکات دولتی حساب می‌شود. ماداگاسکار نیز بر باساس دا ایندیا ادعای تملک دارد.
در صخره‌های این جزیره هنوز تعدادی از لنگرهای کشتی‌های قدیمی دیده می‌شود که در طول قرن‌ها به این تخته‌سنگ‌ها برخورد کرده‌اند. این لنگرها در به هنگام برکشند (مدّ) سر از آب درمی‌آورند. تالاب وسط جزیره نوعی مهد کودک برای کوسه‌های گالاپاگوس تشکیل داده‌است. این تالاب پناهگاهی است که کوسه‌ها تا زمانی که به اندازه کافی بزرگ شوند در آن باقی می‌مانند.
فردریک ترامپ (۱۴ مارس ۱۸۶۹ – ۳۰ مه ۱۹۱۸) یک تاجر آلمانی آمریکایی و بزرگ خاندان ترامپ بود. وی در کالشتادت، پادشاهی بایرن (راینلاند-فالتس در آلمان امروزی) به دنیا آمد و در سن ۱۶ سالگی به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کرد و به عنوان یک آرایشگر کار کرد. چند سال بعد در سال ۱۸۹۱ او به شمال غربی نقل مکان کرد. وی به سرمایه‌گذاری در رستوران و روسپی‌خانه در سیاتل، تب طلای کلوندایک و چند شهر دیگر پرداخت. او بعدها به کالشتادت بازگشت و ازدواج کرد. هنگامی که مقامات متوجه شدند که این جوان برای اجتناب از انجام خدمت سربازی خود مهاجرت کرده است، شهروندی بایرن را از دست داد؛ او و خانواده‌اش به ایالات متحده بازگشتند.
او به عنوان یک آرایشگر و مدیر هتل به کار خود ادامه داد و شروع به خرید املاک و مستغلات در کوئینز کرد. او پدر فرد ترامپ و جان جی ترامپ و پدربزرگ دونالد ترامپ ۴۵مین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا است.
فردریک در کالشتادت، پادشاهی بایرن به دنیا آمد که حاصل ازدواج یوهانس ترامپ و کاترینا کوبر بود. به لحاظ رسمی روستای آن‌ها لوتریانیسم بود که در مقایسه با منطقه فالتز که کالوینیسم و سرزمین باواریا بود که عمدتاً کاتولیک بودند. نخستین ترامپ متولد شده مشهور یوهان پل ترامپ (۱۷۲۷-۱۷۹۲) است که در روستای بوبنهایم ام برگ می‌زیسته و فرزندش یوهانس ترامپ (۱۸۸۹-۱۷۸۹) در سال ۱۸۰۰ به کالشتادت نقل مکان کرده است. منطقه فالتز به دلیل موکاری در امپراتوری روم مشهور است.
از سال ۱۸۱۶ تا ۱۹۱۸ که بایرن یک ایالت آزاد بود منطقه فالتز بخشی از پادشاهی بایرن بود. در سال ۱۸۷۱ بایرن به امپراتوری آلمان پیوست. پس از جنگ و تبعیض ضد آلمانی در ایالات متحده پسرش فرد ترامپ میراث آلمانی خود را رد کرد و ادعا کرد که پدرش یک کارفرمای سوئدی از کارلشته، سوئد بوده است. این نسخه توسط پسر فرد به نام دونالد در اوایل ۱۹۸۷ تجدید نظر شد.
پس از ده سال رنج پدر فردریک از بیماری مزمن انسدادی ریه یوهانس در ۶ ژوئیه ۱۸۷۷ در سن ۴۸ سالگی از دنیا رفت. در حالی که پنج نفر از شش فرزند در زمین‌های انگور خانواده کار می‌کردند، فریدریش برای تحمل چنین کار سختی خیلی بدبین بود. در سال ۱۸۸۳ در سن ۱۴ سالگی او توسط مادرش به نزدیکی فرانکنتال فرستاده شد تا به عنوان یک شاگرد پرورشگاه کار کند و تجارت را یاد بگیرد. فردریک هفت روز در هفته به مدت دو و نیم سال تحت آرایشگاه فریدریش لانگ کار می‌کرد. پس از اتمام کارآموزی او به کالشتادت که یک روستا با حدود هزار نفر جمعیت بود بازگشت. او به سرعت کشف کرد که کسب درآمد کافی در این روستا نیست. او همچنین به سن قانونی برای خدمت سربازی در ارتش امپراتوری آلمان نزدیک شده است. او به سرعت تصمیم به مهاجرت به ایالات متحده آمریکا کرد، بعدها گفت: "من با مادر خود موافقت کردم که باید به آمریکا بروم." چند سال بعد اعضای خانواده‌اش گفتند که شبانه به طور مخفیانه رفته است.
در ریاضیات، همانی های روجرز - رامانوجان دو همانی مربوط به سری های پایه فوق هندسی هستند که برای اولین بار توسط لئونارد روجرز (۱۸۹۴) کشف و اثبات شدند. این همانی ها بعد ها دوباره توسط سرینیواسا رامانوجان (۱۹۱۳) کشف شدند. رامانوجان اثباتی نداشت، اما کشف او باعث شد که بعد ها اثبات تازه ای در مقاله ای همراه با روجرز ارائه کند. ایسای شور بعد ها به طور مستقل این همانی ها را کشف و اثبات کرد.
همانی های روجرز – رامانوجان دو همانی زیر هستند:
در اینجا formula_3 نشان دهنده نماد کیو-پوچهامر است.
در ریاضیات، قضیه اصلی رامانوجان (به نام سرینیواسا رامانوجان) تکنیکی است که یک عبارت تحلیلی برای تبدیل ملین توابع تحلیلی ارائه می‌کند.
نتیجه قضیه به شرح زیر است:
اگر تابع <math/> فرم زیر داشته باشد،
آنگاه تبدیل ملین تابع <math/>داده شده‌است،
که در آن formula_3 تابع گاما است.
این قضیه توسط رامانوجان برای محاسبه انتگرال معین و سری‌های نامتناهی استفاده می‌شد.
نسخه‌هایی از این قضیه در ابعاد بالاتر در فیزیک کوانتومی (از طریق نمودارهای فاینمن) استفاده شده‌است.
نتیجه مشابه ای نیز توسط جیمز ویتبرد لی سویط به دست آمده‌است.
رضا حیدرنژاد (زادهٔ ۱۰ آذر ۱۳۳۳ در تبریز) نویسنده و کارگردان ایرانی است.
رضا حیدرنژاد (غلامرضا حیدرنژاد) ۱۰ آذر سال ۱۳۳۳ در تبریز متولد شد. او فعالیت‌های سینمایی خود را از سال ۱۳۵۲ آغاز کرد. وی فارغ‌التحصیل سینما از مجتمع دانشگاهی هنر است و مدرک درجه ۳ هنری از وزارت ارشاد دارد. او همچنین مدرس کارگردانی و فیلمنامه‌نویسی در دانشگاه جامع علمی کاربردی و کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان است. او سابقه حضور در هیئت داوران «جشنواره فیلم قاصدک» و جشنواره فیلم نامه نویسی کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان را دارد.
در ریاضیات، سری‌های رامانوجان - ساتو فرمول‌های پی رامانوجان مانند
را به فرم
بسط می‌دهند. این بسط با استفاده از دنباله های به خوبی تعریف شده دیگری از اعداد صحیح formula_3 که از رابطه بازگشتی معینی تبعیت می‌کند انجام می‌شود. این دنباله‌ها ممکن است به صورت ضرایب دوجمله ای formula_4 باشند. برای formula_5 ممکن است فرم‌های مدولار سطوح بالاتر به کار گرفته شوند.
گاتان دوگاس زاده – درگذشته یک مهماندار هواپیمای کانادایی بود. او نزدیک به سه دهه به اشتباه به عنوان بیمار صفر ایدز شناخته می‌شد.
او یکی از نخستین بیماران مبتلا به اچ‌آی‌وی بود و مدت‌ها به اشتباه به عنوان بیمار صفر یا نخستین مورد ایدز در ایالات متحده آمریکا شناخته می‌شد. سه دهه بعد دانشمندان اعلام کردند که او نخستین بیمار نبوده‌است و مشخص شد که موارد بسیاری پیش از او به این بیماری مبتلا بوده‌اند. مجله نیچر در سپتامبر ۲۰۱۶ گزارش مفصلی در این مورد ارائه کرد و نشان داد که ویروس اچ‌آی‌وی در اوایل دهه ۱۹۷۰ (میلادی) از منطقه کارائیب وارد آمریکا شده بود.
دوگاس به عنوان یک مهماندار هواپیما پرواز برای شرکت ایر کانادا مشغول به کار بود. وی در مارس ۱۹۸۴ در شهر کبک در اثر نارسایی کلیه ناشی از ایدز درگذشت.Unknown parameter codice_1 ignored ()نگهداری CS1: زبان ناشناخته ()
احتمالاً در طول تاریخ با هیچ بیماری به اندازه این مهماندار همجنسگرا بدرفتاری نشده‌است.
سرلشکر سر دیوید بروس یک پاتولوژیست و میکروبیولوژیست اسکاتلندی بود که به بررسی بیماری تب مالت (که بعداً به افتخار او برسلوز نامگذاری شد) و تریپانوزومیاز آفریقایی (نوعی بیماری خواب در انسان) پرداخت. او یک تک یاخته انگلی به نام تریپانوزوما بروسی که از طریق حشرات منتقل می شد را کشف کرد. او در تحقیقاتش به همراه همسر خود به نتایج بسیار مهمی دست یافت.
محاصره زریگوردون ()، نبردی است در سال ۱۰۹۶ توسط ۶ هزار آلمانی که به جنگ صلیبی عوام‌الناس پیوسته بودندُ در زریگوردون در نزدیکی نیقیه با سلجوقیان روم به رهبری ارسلان یکم درگرفت که با پیروزی قاطع نیروهای ترک همراه بود.
پس از سخنرانی پاپ و به دستور وی، عده‌ای از کشیشان و راهبان در غرب اروپا شروع به تبلیغ و تهییج و تشویق مردم به شرکت در جنگ کردند. مشهورترین آن‌ها پطروس، روبر آربرسیلی و والتر بودند. بر اثر تبلیغات و مواعظ کشیشان، مردم عادی از جمله کشاورزان و بردگان و حتی کسانی که کارشان دزدی و راهزنی بود به دعوت پاپ پیوستند. برخی نیز زنان و کودکان را همراه آوردند و ۱۵ هزار نفر بدون کوچک‌ترین ابزار و تدارک جنگی و آگاهی از نظم سپاهیگری از مارس تا اکتبر ۱۰۹۶ به همراه پطروس زاهد از غرب اروپا به سوی اراضی مقدس در شرق به راه افتادند و کسانی نیز در میانه راه با آن‌ّا همراه شدند و سرانجام پس از عبور مناطق فرانسوی وارد منطقه راینلاند و ایالت کلونی شدند.
والتر با چند هزار نفر فرانسوی، پس از عید پاک، در مارس ۱۰۹۶، بدون درنگ در کولونی، از مجارستان و بلغارستان گذشتند و برای تأمین مایحتاج خود به تاراج آبادی‌ها دست زدند و مرتکب فجایعی بسیار در طول مسیرشان شدند. این کارها، البته پیامدهای منفی نیز داشت و به درگیری کشید و شمار زیادی از افراد والتر در بلگراد کشته و عده‌ای نیز در یک کلیسا سوزانده شدند. سرانجام، والتر سفر را ادامه داد و در در مه یا ژوئیه ۱۰۹۶، او و همراهانش به حومه قسطنطنیه رسیدند و در همان‌جا به‌توصیه آلکسیوس کومننوس، امپراتور بیزانس (روم‌شرقی)، اردو زدند و منتظر افراد و لشکر پطروس منزوی ماندند.
سپاه پطروس منزوی که به آن «ارتش خدا» می‌گفتند و در گزارشی‌مبالغه‌آمیز ۰۰۰، ۱۸۰ نفر بودند. از کولونی، حرکت کرد و از سرزمین مجارستان گذشت و ژوئن۱۰۹۶ به‌شهر زمون واقع در مرز مجارستان با روم‌شرقی‌رسید. این شهر همان‌جا بود که شماری از افراد والتر در آن‌جا کشته شده بودند، از این‌رو در پی یک مشاجره کم‌اهمیت، نبردی خونین درگرفت. چهار هزار نفر از مردم این شهر به خونخواهی کشته شده‌های گروه والتر به قتل‌رسیدند، آن‌ها شهر را نیز غارت‌کردند. سپاهیان پطروس منزوی سپس به سرزمین روم شرقی وارد شدند، بلگراد را غارت‌کردند و به آتش کشیدند و شهر نیش در قلب بالکان را ویران‌کردند که‌همین‌امر باعث خشم فرماندار شهر شد و به سپاهیانش دستور داد آن‌ها را سرکوب و تارومار کنند. پطروس پس از این شکست، با باقیمانده سپاهش به راه خود ادامه داد و به صوفیه رسید و در آن‌جا اردو زد، فرستادگان امپراتور به نزدش آمدند و از او تعهد گرفتند که بیش از سه روز در شهرهای امپراتوری اقامت نکند، در مقابل آنان نیز وعده تأمین غذای سپاهیانش را دادند. سپاه پطروس منزوی سرانجام در اول اوت به حومه قسطنطنیه رسید.
امپراتور در ملاقات با پطروس دریافت که او و سپاهیانش بسیار بی‌تجربه‌اند، از این رو به آنان توصیه کرد که تا رسیدن سپاه امیران و تیولداران اروپا صبر کنند ولی این توصیه کارگر نیفتاد، چرا که نفوذ پطروس رو به کاهش بود چون افراد وی به غارت و تجاوز و تعرض به مردم پایتخت و آبادی‌های مجاور دست‌زدند، امپراتور ناگزیر آنان‌را از بسفور عبور داد و به اردوگاه سیوتوت (کیبوتوس)، نزدیک شهر هلنوپولیس در کرانه جنوبی خلیج نیکومدیا (اِزمیت)، منتقل کرد. گروه والتر (فرانسوی‌ها)، که اینک مردمی از ژرمن‌ها و ایتالیایی‌ها نیز با آن‌ها همراه شده بودند، همگی به سپاه پطروس منزوی پیوستند. در نیمه سپتامبر صلیبیان فرانسوی با پیش‌رفتن تا دروازه‌های نیقیه (ازنیق)، پایتخت قلیچ ارسلان سلجوقی، به غارت روستاها و آبادی‌های اطراف و کشتار ساکنان آن‌ها که مسیحی بودند دست زدند. به فاصله اندکی، ژرمن‌ها و ایتالیایی‌ها (بالغ‌بر ۶ هزار نفر) نیز به فرماندهی رینالد لومباردی دژ مستحکم زریگوردون/ زیریگوردوس را که‌جزو قلمرو سلجوقیان‌بود، تصرف‌کردند و آن را قرارگاه‌خود ساختند.
در پی این تجاوز آشکار، قلیچ ارسلان با سپاهی مجهز، به مقابله برخاست و قلعه‌را پس‌از هشت‌روز محاصره، باز پس گرفت و ژرمن‌ها را قلع‌و قمع‌کرد و رینالد و شمار زیادی را به‌اسارت گرفت. پطروس منزوی به قسطنطنیه رفت تا از امپراتور کمک گیرد اما هرگز بازنگشت. ترکان سپس تله‌هایی در کنار رود و روستای دراکون برای سپاهیان والتر و سایر لشکریان عوام قرار دادند و بیش‌تر آنان‌از جمله والتر در ۲۱ اکتبر ۱۰۹۶ کشته شدند. بازماندگان این گروه با کمک کشتی‌های بیزانسی به قسطنطنیه بازگشتند و در حومه شهر اسکان یافتند. بدین‌ترتیب، حمله‌عوام با تلفات انسانی بسیار، به شکست انجامید. پس‌از عزیمت پطروس منزوی، سه‌لشکر از ژرمن‌ها به رهبری مردی نه‌چندان مشهور به نام فولکمار (۱۲هزار نفر)، گوتشالک، از مریدان پطروس (پانزده‌هزار نفر) و یکی‌از اشراف‌زادگانِ مشهور به یاغیگری به‌نام امیش (۱۵هزار نفر) راهی مشرق زمین شدند ولی بر اثر جنایاتی هولناک که از ابتدای حرکت دربارهٔ یهودیان انجام دادند و نیز به سبب غارتگری و ایجاد ناامنی، پس از رسیدن به مجارستان سرکوب شدند.
پس از پایان جنگ صلیبی عوام، پاپ از شاهزادگیان و بزرگان غرب اروپا برای شرکت در جنگ صلیبی برای فتح اراضی مقدس دعوت کرد و پس از مدتی ۴ ارتش برای حرکت به سمت شرق آماده شد. چهار سپاه اصلی صلیبی طبق زمان تعیین شده، در اوت ۱۰۹۶، اروپا را ترک کردند. آن‌ها مسیرهای مختلفی را به سوی قسطنطنیه برگزیدند و در بیرون دیوارهای شهر در بین نوامبر ۱۰۹۶ و آوریل ۱۰۹۷، گرد آمدند؛ اوگ ورماندو، نخستین کسی بود که به آنجا رسید، پس از او گادفری، ریموند و بوهموند نیز از راه رسیدند. در این هنگام، امپراتور الکسیوس از آمادگی بیشتری در مقابل صلیبی‌ها برخوردار بود و همچنین حوادث خشونت‌بار کمتری در طول مسیر روی داد.
جنگ صلیبی عوام‌الناس ()، یکی از جنگ‌های عوام در طی جنگ صلیبی اول بود که به مدت ۶ ماه در سال ۱۰۹۶ م به درازا کشید. این جنگ که به جنگ صلیبی رعیت‌ها یا جنگ صلیبی فقرا و جنگ صلیبی عوام نیز مشهور است توسط پیتر زاهد و با تهییج مردم عامه، رعیت‌ها و کشاورزان آغاز شد که سرانجام قلج ارسلان یکم، سلطان سلجوقیان روم آن‌ها را در آناتولی شکست داد.
با دستور پاپ، موعظهٔ مردم توسط راهبان و کشیشان برای شرکت در جنگ و آزادسازی سرزمین مقدس آغاز شد و بر اثر تبلیغات آنان، مردم عادی از جمله کشاورزان و بردگان به دعوت پاپ پیوستند و خود را آمادهٔ حرکت به سمت شرق کردند. رهبری این گروه از مردمِ عادی برعهدهٔ پیتر زاهد و والتر بود. ۱۵هزار تن بدون کوچک‌ترین ابزار و تدارک جنگی و آگاهی از نظام سپاهی‌گری، مارس تا اکتبر ۱۰۹۶ م همراه پیتر از غرب اروپا به سوی سرزمین‌های مقدّس در شرق به راه افتادند و کسانی هم بین راه با آن‌ها همراه شدند و سرانجام به ایالت کلن رسیدند. آنان پس از مدت کمی اقامت در کلن و گردآوری پیروان بیشتری، حرکت خود را به سمت شرق و به مقصد قسطنطنیه ادامه دادند و بر سر راه خود شهرهایی همچون بلگراد و سلمین را غارت کرده تا اینکه در اوت ۱۰۹۶ م به حومهٔ قسطنطنیه رسیدند. امپراتور بیزانس، آلکسیوس یکم، با مشاهدهٔ عدم آمادگی و قدرت نظامی صلیبیون پیشنهاد داد تا زمان رسیدن ارتش شاهزادگان و تیول‌داران منتظر بمانند اما درخواست از جانب صلیبیون رد شد و با عبور از تنگه بسفر وارد خاک آسیای صغیر شدند.
تا نیمهٔ سپتامبر صلیبیون فرانسوی با پیش‌رفتن تا دروازه‌های نیقیه، پایتخت قلج ارسلان سلجوقی، به‌غارت روستاها و آبادی‌های اطراف و کشتار ساکنان آن‌ها که مسیحی بودند دست زدند. به فاصلهٔ اندکی، شش هزار تن از ژرمن‌ها و ایتالیایی‌ها نیز به فرماندهی رینالد لومباردی دژ مستحکم زریگوردون را که جزو قلمرو سلجوقیان بود، تصرف کردند و آن را قرارگاه خود ساختند. در پی این تجاوز آشکار، قلچ ارسلان با سپاهی مجهز، به مقابله برخاست و قلعه را پس از هشت روز محاصره، بازپس‌گرفت و ژرمن‌ها را قلع و قمع کرد و رینالد و شمار زیادی را به اسارت گرفت. پیتر زاهد، به قسطنطنیه رفت تا از امپراتور کمک گیرد اما هرگز بازنگشت. ترکان سپس تله‌هایی در کنار رود و روستای دراکون برای سپاهیان والتر و سایر لشکریان عوام قرار دادند و بیشتر آنان از جمله والتر در ۲۱ اکتبر ۱۰۹۶ م کشته شدند. بازماندگان این گروه با کمک کشتی‌های بیزانسی به قسطنطنیه بازگشتند و در حومهٔ شهر اسکان یافتند. بدین‌ترتیب، حملهٔ عوام با تلفات انسانی بسیار، به شکست انجامید.
دلایل وقوع جنگ‌های صلیبی و به‌طور ویژه نخستین جنگ صلیبی به صورت گسترده‌ای میان مورخان مورد گفتگو قرار گرفته‌است. در حالی که ممکن است در مورد کم و کیف وقوع این جنگ‌ها بین مورخان اختلاف باشد اما آنچه روشن است این است که وقوع نخستین جنگ صلیبی ناشی از ترکیبی از عوامل مؤثر در اروپا و خاورمیانه است که منشأ آن وضعیت سیاسی دنیای مسیحیِ کاتولیک از جمله وضعیت سیاسی و اجتماعی در اروپای سدهٔ یازدهم میلادی، پیدایش جنبش اصلاحی در نهاد پاپ و کلیسا، و نیز رودررویی نظامی و مذهبی مسیحیت و اسلام در شرق تحت تأثیرِ بسیار زیادِ شکست بیزانس در نبرد ملازگرد است.
مسیحیت در دورهٔ ژوستینین در سراسر امپراتوری روم پذیرفته شد و رسمیت یافت، اما در سدهٔ هفتم تا هشتم میلادی با ظهور و قدرت‌یابی خلافت راشدین و خلافت اموی که منجر به فتح سوریه، مصر و شمال آفریقا — که قسمت بزرگی از امپراتوری مسیحی بیزانس بود — و همچنین تسخیر اسپانیا — که تحت فرمانروایی پادشاهی ویزیگوت بود — زمینه‌های برخورد اولیه با حکومت‌های مسیحی فراهم آمد. اما با ضعف دولت اسلامی، سرانجام امپراتوری اموی در شمال آفریقا فروریخت و تعدادی پادشاهی کوچکِ مسلمان پدیدار شدند، مانند حکومت اغلبیان که در سدهٔ نهم میلادی به تحرکات خود علیه دُوَلِ اروپایی–مسیحی ادامه دادند. دول پیزا، جنوا و شاهزاده‌نشین کاتالونیا در جواب تهاجمات نیروهای مسلمان، نبردهایی را برای کنترل حوضهٔ مدیترانه علیه این پادشاهی‌های مسلمان آغاز کردند که برای نمونه می‌توان از لشکرکشی به مهدیه و نبرد در مایورکا و ساردینیا نام برد.
ترکان سلجوقی پس از شکست دادن بیزانس در نبرد ملازگرد در ۱۰۷۱ م بخش اعظمی از آناتولی را تسخیر کردند که این مناطق توسط فرماندهان کنترل می‌شد. این شکست سبب سقوط جایگاه قدرتمند بیزانس در شرق اروپا شد. در میانهٔ دههٔ ۱۰۹۰ م، امپراتوری بیزانس به‌طور گسترده‌ای به بالکان در اروپا و شمال غربی آناتولی محدود شده‌بود؛ و رویارویی با دشمنان نورمن در غرب و ترکان در شرق اهمیت داشت. در پاسخ به شکست در ملازگرد و شکست‌های بعدی بیزانسی‌ها در آناتولی در ۱۰۷۴ م، پاپ گریگوری هفتم طی فراخوانی، شوالیه‌ها و سربازان مسیحی"miles Christi" را برای کمک و یاری به بیزانس، فراخواند که این درخواست نادیده گرفته شد و حتی توسط فئودال‌ها رد شد. علت این‌کار این بود که با اینکه شکست در ملازگرد هولناک بود ولی اهمیت زیادی نداشت و مشکلات بزرگی، حداقل در کوتاه مدت برای امپراتوری بیزانس به وجود نمی‌آورد.
سلجوقیان پس از جنگ ملازگرد و در سال ۱۰۷۱ م به اوج قدرت خود رسیدند و امپراتوری بیزانس نیز تا هنگامی که صلیبی‌ها برسند به نبرد با سلجوقی‌ها و دیگر امارت‌های ترک برای کنترل آناتولی و سوریه ادامه داد. اما درست پس از مرگ آلب‌ارسلان و ملکشاه در سال ۱۰۹۲ م اوضاع در میان ترکان سلجوقی که مسلمانانی سنی‌مذهب و متعصب بودند، رو به آشفتگی نهاد و ترکان سلجوقی را درگیر جنگی داخلی گرداند، که منجر به تقسیم حکومت و امپراتوری بزرگ سلجوقی شد.
امپراتور بیزانس، اَلکسیوس یکم — که نگران پیشروی سلجوقیان به سمت غرب تا نیقیه در پی شکست در نبرد ملازگرد بود — در مارس ۱۰۹۵ م فرستادگانی را به شورای پیاچِنزا فرستاد، تا علیه ترکان از پاپ درخواست یاری نماید. پاپ اوربان دوم به این درخواست پاسخ مثبت داد؛ شاید امید داشت انشقاقی را که چهل سال بین کلیسای شرق و غرب به وجود آمده بود، از بین ببرد و بار دیگر وحدت دینی را در سراسر اروپا برقرار کند. اَلکسیوس و اوربان، پیش از این و در سال ۱۰۸۹ م تماس‌های نزدیکی با یکدیگر برقرار کرده بودند و آشکارا در مورد موضوع یکپارچگی کلیسای مسیحی به گفتگو پرداخته بودند که نشانه‌های قابل توجهی از همکاری میان قسطنطنیه و رم در سال‌های پیش از آغاز جنگ صلیبی وجود داشته‌است.
در ژوئیهٔ ۱۰۹۵ م، پاپ به زادگاه خود در فرانسه بازگشت، تا به جمع‌آوری نیرو برای اردوکشی مشغول شود. اوج سفر او در شورای کِلِرمونت در ماه نوامبر رخ داد؛ جایی که او موعظه‌ای شورانگیز را برای تعداد زیادی شنونده از طبقهٔ اشراف و روحانیون ایراد کرد. پنج نسخه از این موعظه توسط افرادی که احتمالاً در شورا حضور داشتند (بالدریک دُل، گیبرت نوژان، رابرت راهب و فلوچر شارتر)، یا کسانی که به جنگ رفته بودند (نویسندهٔ ناشناس "جستا فرانکوروم""Gesta Francorum") و همچنین نسخه‌هایی از رویدادنگاران بعدی (مانند ویلیام مالمزبوری و ویلیام صوری) ثبت شده‌است. همهٔ این نسخه‌ها پس از تسخیر اورشلیم به نگارش درآمده‌اند؛ بنابراین دانستن اینکه دقیقاً در شورا چه چیزی گفته شده و چه چیزی پس از نخستین نبرد صلیبی روی داده، بسیار سخت است. تنها سوابق مربوط به همان دوره، مربوط به چندین نامهٔ نوشته‌شده به‌وسیلهٔ خود پاپ اوربان در سال ۱۰۹۵ م است.
پنج نسخهٔ مختلفِ نوشته‌شده از این سخنرانی، در نگرش به جزئیات رویدادها با یکدیگر تفاوت‌هایی دارند، اما همهٔ نسخه‌ها بجز "جستا فرانکوروم" موافق این نکات هستند که پاپ در مورد خشونت اروپایی‌ها و لزوم حمایت از برقرار کردن صلح بین مسیحیان؛ کمک کردن به یونانی‌ها که درخواست کمک کرده بودند؛ جرایم و جنایت‌ها علیه مسیحیان در شرق؛ و دربارهٔ نوع جدیدی از جنگ، زائران مسلح، که پاداش آن در بهشت داده خواهد شد و بخشوده شدن گناهان‌شان صحبت کرده‌است. هیچ‌یک از نسخه‌ها به اورشلیم به عنوان هدف نهایی مدنظر اوربان اشاره نمی‌کنند. هرچند این نکته که پاپ ممکن است در موعظهٔ دیگری، هدف خود از این اردوکشی را فتح اورشلیم بیان کرده باشد، بین رویدادنگاران مورد اختلاف است. برطبق یکی از نسخه‌ها جمعیت مشتاق حاضر پس از سخنرانی در پاسخ به پاپ، فریاد دئوس وولت (خدا [این را] می‌خواهد) سردادند.
اگرچه پاپ اوربان تاریخ ۱۵ اوت ۱۰۹۶ م مصادف با روز عروج مریم را برای عزیمت به‌سوی نخستین جنگ صلیبی قرار داده بود، اما نجیب‌زادگان بلندپایهٔ فرانسوی و سپاه شوالیه‌های آموزش‌دیدهٔ آنان نخستین گروهی نبودند که به سوی اورشلیم عازم شدند. چندین ماه پیش از روز موعود، شمار غیرمنتظره‌ای از عوام‌الناس و نجیب‌زادگان دون‌پایه، با اختیار خودشان عازم اورشلیم شدند.
تهیه تدارکات برای این سپاه بزرگ در کنار املاک شوالیه‌های مسیحی در شهرهای بیزانسی هم با شتاب زیاد در جریان بود زیرا امپراتوری بیزانس مکانی بود که هزاران سرباز صلیبی از آن عبور می‌کردند. نخستین جنگ صلیبی بزرگ‌ترین و بلند پروازانه‌ترین عملیات نظامی ای بود که از زمان امپراتوری روم از سوی اروپای غربی آغاز می‌گشت و نیاز به هزینه‌های بسیاری برای تأمین منابع و نیروی انسانی داشت.
بسیاری از مردم از این تهیه تدارکات و برنامه‌ریزی برای این جنگ مقدس شگفت زده شدند زیرا در جهان بینی قرون وسطا، این درستکاری و ایمان بود که باعث ایجاد قدرت می‌شد. در سال ۱۰۹۵ نسبت به جنگ خوشبینی شدیدی حاکم بود و هزاران نفری که قصد عزیمت به سوی محل رستاخیز مسیح را داشتند احتمال کمی را برای شکستشان متصور بودند. از نظر بسیاری این تلاش کلیسا و اشراف برای تهیه تدارکات و مقدمات جنگ زائد و برخلاف ایمان به خداوند بود. این دیدگاه توسط پیتر زاهد که یکی از محبوب‌ترین واعظان جنگ صلیبی بود، در میان مردم پخش می‌شد.
شش ماه پس از سخنرانی پاپ و به دستور وی، عده‌ای از کشیشان و راهبان در غرب اروپا شروع به تبلیغ و تهییج و تشویق مردم برای شرکت در جنگ کردند. مشهورترین آن‌ها کشیشانی دون‌پایه به نام‌های، پیتر زاهد و رابرت آربرسیلی بودند. به گمان بسیار پیتر دخالتی در شورای کلرمونت نداشته‌است و همچنین واعظی رسمی از سوی پاپ نبوده‌است و اختیاراتی نیز از سوی پاپ و در شورای کلرمونت دریافت نکرده بود، ولی دارای قدرت زیادی در سخنوری بود تا مردم را برانگیزاند و در میان پیروانش، شور و هیجان افسارگسیختهٔ مذهبی شدیدی را به‌وجود آورد. با این‌حال پیتر پیش از آغاز سال ۱۰۹۶ م به دعوت مردم برای جنگ صلیبی مبادرت ورزید. او حرکتش را از بِری آغاز کرد و پس از گذر از شهر آخِن در شنبه مقدس یعنی ۱۲ آوریل ۱۰۹۶ م به کُلن رسید و عید پاک را هم در آنجا گذراند. او پیروانی را که گردآورده بود برای تبلیغ جهاد به نقاط مختلف اعزام نمود. از نخستین پیروان او می‌توان به والتر سَن‌آویِر اشاره کرد. این واعظ ژنده پوش با الاغ خود از شهری به شهر دیگر می‌رفت و با سخنرانی‌های آتشین و احساسی خود، مردم را محصور و مجذوب خود می‌نمود. در طول مسیر او توانست با به نمایش گذاشتن معجزاتی همانند جن‌گیری، شفای بیماران و به راه راست هدایت کردن گناهکاران نظر بسیاری را به خود جلب کند. عموم مردم اعتقاد پیدا کردند که پیتر نامه‌ای را با خود به همراه دارد که از بهشت فرستاده شده و در آن خداوند همه مسیحیان را تشویق می‌کند تا به سرعت علیه ترک‌ها حرکت کرده تا بتواند از آنها انتقام بگیرند. موعظه پیتر هزاران نفر را به جنگ صلیبی کشاند. به هر کوی و برزنی که او و نمایندگانش قدم می‌گذاشتند، عدهٔ بسیاری خانه و زندگی‌شان را رها کرده و به دنبال‌شان به راه می‌افتادند. پیروان او در هنگام ورود به کُلن، ۱۵ هزار نفر بودند که در آلمان نیز به این تعداد افزوده گشت.
کامیابی و اقبال گستردهٔ مردم که نصیب پیتر گشت، ناشی از عوامل زیادی بود که در آن هنگام سرزمین‌های اروپایی را فراگرفته بود. از این علت‌ها می‌توان به رشد جمعیت بالا، تاخت و تازهای نروژی‌ها، بایر شدن بسیاری از زمین‌های کشاورزی در اثر عوامل مختلف و درگیری و اختلافات نجیب‌زادگان و اشراف دون‌پایه و قدرتمند و نیز رواج وحشتناک طاعون، خشکسالی و قحطی سال ۱۰۹۴ م اشاره نمود. مردم با هدفِ بخشیده شدن گناهان‌شان و با خیال نزدیکی ظهور دوبارهٔ عیسی مسیح، آزادسازی سرزمین مقدس را کاری لازم می‌دانستند. پاپ امید داشت این جمعیت بزرگ خود را به قسطنطنیه رسانده و در آنجا در انتظار رسیدن سپاه اصلی صلیبی و نمایندهٔ پاپ بمانند. در همین هنگام سپاه الکسیوس که به تازگی از جنگ به ترکان فارغ شده بود نیازمند استراحت بود. الکسیوس که خود تقاضای کمک از غرب را به انجام رسانده بود با شنیدن خبر حرکت سیل بی‌شماری از نیروهای غربی نگران گشته بود و شروع به فراهم کردن آذوقهٔ مورد نیاز آنان کرد تا از غارت شهرها و آبادی‌ها به‌وسیلهٔ صلیبی‌ها جلوگیری نماید.
پس از گذشت یک سده، پیتر زاهد به شخصیتی افسانه‌ای بدل گشت. ویلیام صوری بر این باور بود که این پیتر بود که نقشه و ایدهٔ جنگ صلیبی را در اندیشهٔ پاپ اوربان ایجاد کرد (که به‌عنوان واقعیت تاریخی تا سدهٔ نوزدهم میلادی به‌وسیلهٔ تاریخ‌نگاران مورد پذیرش قرار گرفته بود). باور رایج بر این است که پیروان پیتر، گروه بزرگی از افراد غیرورزیده و تعلیم‌ندیده و روستایی‌های عامی و بیسواد بودند که حتی دیدگاهی در مورد اینکه اورشلیم در کجا قرار دارد هم نداشتند؛ اما در واقع تعداد اندکی شوالیه نیز در میان این تودهٔ عوام حضور داشتند.
سفر به سوی قسطنطنیه از دو راه امکان‌پذیر بود راه نخست از بلگراد به سوی نیش، صوفیه و جنوب شرقی می‌رفت و راه دوم از بندر دراج آغاز و پس از گذر از تِسالونیکی به پایتخت منتهی می‌گردید. الکسیوس با توجه به سابقهٔ سفر زائران از مسیر دوم، همهٔ توجه خود را معطوف آن نمود و خواربار کافی به دراج ارسال نمود و در همهٔ شهرهای این مسیر اقدامات لازم را به انجام رساند. همچنین چندین کشتی جنگی به سواحل آدریاتیک فرستاد تا پیش از رسیدن صلیبی‌ها، نزدیک شدن‌شان را به اطلاع فرماندار دراج و نیروهای انتظامی پیش‌بینی‌شده برسانند. ناگهان در اواخر ماه مهٔ ۱۰۹۶ م، پیکی تیزپا از شمال به پایتخت رسید و خبر ورود سپاه بزرگ صلیبی از مرز مجارستان و حرکتش به‌سوی بلگراد را به اطلاع الکسیوس رساند. قسطنطنیه در تابستان ۱۰۹۶ م شاهد ورود سیل عظیمی از این زوارِ بدون نظم و سرپرست گردید که در ادامهٔ راه‌شان به سوی شرق، به آنجا رسیده بودند.
پیتر در هنگام اقامتش در کلن با مشکلاتی که یک سپاه با آن روبرو می‌شود آشنا شد. سپاه او از مردمانی مختلف و ملت‌های گوناگونی تشکیل یافته بود و حتی عده‌ای، زنان و کودکان خود را نیز به‌همراه آورده بودند. این جمعیت بیشتر از روستاییان تشکیل شده‌بود ولی عده‌ای شهرنشین و تعداد اندکی از نجیب‌زادگان و حتی عده‌ای از راهزنان و جنایتکاران نیز همراهی‌اش می‌نمودند. پیتر قصد داشت مدت بیشتری در کلن مانده و به موعظه‌های بیشتر و گردآوری شمار زیادتر از افراد اقدام نماید که با ناخشنودی فرانسوی‌ها روبرو گردید.
والتر سن‌آویر با چند هزار نفر فرانسوی، دو روز پس از عید پاک و بدون درنگ در کلن، در امتداد رود راین و دانوب به سوی مجارستان به‌راه افتاد و در ۸ مه به مرز مجارستان رسید. آن‌ها با موافقت شاه کالمان و بدون هیچ پیشامد ناخوشایندی از مجارستان گذشته و در پایان همین ماه با رسیدن به سِلمین و پس از گذر از رود ساوا به خاک امپراتوری بیزانس در بلگراد قدم گذاشتند. فرماندار نظامی بلگراد با مشاهدهٔ صلیبی‌ها غافلگیر شده و به سرعت پیکی روانهٔ نیش و حاکم ایالت بلغارستان نمود. حاکم نیش هم که در این مورد فرمانی دریافت نکرده پیکی به سوی قسطنطنیه فرستاد تا خبر ورود سپاه والتر را رسانده و دستورهای لازم را دریافت نماید. در همین هنگام والتر از فرماندار بلگراد برای سپاهش درخواست آذوقه نمود که به علت کمبود آذوقه در پادگان شهر و نیز عدم جمع‌آوری محصولات کشاورزی پاسخی دریافت نکرد و در نتیجه او و سپاهش دست به غارت آبادی‌های اطراف شهر زدند. در همین میان شانزده تن از افراد والتر که در سِلمین جا مانده بودند دست به سرقتی زده و پس از دستگیری لباس‌هایشان را از حصار شهر آویزان کرده و آنان را عریان رهسپار بلگراد نمودند. این رویداد والتر را خشمگین نمود. در نبردی که بین سپاه والتر و فرماندار بلگراد درگرفت شمار زیادی از صلیبی‌ها کشته و گروهی نیز زنده در یک کلیسا به آتش کشیده شدند.
سرانجام والتر سپاه را حرکت داده و به سوی شهر نیش به راه افتاد. حاکم نیش توانست آذوقهٔ مورد نیاز والتر را فراهم کرده و حرکات آنان را تا رسیدن فرمان الکسیوس کنترل نماید. پس از رسیدن دستور از پایتخت، سپاه والتر به‌همراه نگهبانان مسلح امپراتوری حرکت به سوی قسطنطنیه را آغاز نمود و در میانهٔ ماه ژوئیه به آن شهر وارد گشت. حاکم نیش که از حرکت سپاه پیتر در پشت سپاه والتر خبر یافته بود خود را به بلگراد رساند و با فرماندار مجار شهر سلمین نیز ارتباط برقرار نمود.
پیتر در ۲۰ آوریل از کلن خارج شده و به سوی قسطنطنیه به راه افتاده بود. در راه هزاران تن از ژرمن‌ها به او پیوسته و شمار پیروانش به ۲۰ هزار تن رسید. او از همان راهِ والتر حرکتش را ادامه داد. دسته‌ای از یاران پیتر تصمیم گرفتند راه را با قایق و از رود دانوب ادامه دهند اما خود پیتر و بیشتر پیروانش به سوی جنوب رفتند و در شپرن وارد مجارستان شدند. شاه کالمان به پیتر و یارانش که بیشترشان پیاده بودند، همانند والتر اجازه داد از مجارستان بگذرند و همچنین به آن‌ها برای پیامدهای هرگونه دزدی و جنایت هشدار داد. در اوایل ژوئن سپاه پیتر از مجارستان گذر کرده و پس از پیوستن آن عده‌ای که با قایق آمده بودند به سپاه اصلی، در ۲۰ ژوئن به سلمین رسیدند.
صلیبی‌ها که ماجرای پیش‌آمده برای والتر را شنیده بودند به شدت بدبین بوده و فرماندار شهر نیز که از ترکان غز بود و از شمار زیاد سپاه پیتر نگران بود، به سخت‌گیری بر صلیبی‌ها پرداخت. در همین هنگام که سپاهیان پیتر از مشاهدهٔ لباس و اسلحهٔ شانزده تن یاران والتر بر حصار شهر خشمگین بودند، نزاعی بر سر فروش یک کفش درگرفت و این نزاع بدل به نبردی خونین گردید. شماری از سپاه پیتر بر دیوارهای شهر یورش برده و از آن گذشتند. چهار هزار نفر از ساکنان مجار شهر کشته شده و غنائم زیادی به چنگ سپاهیان پیتر افتاد. آنان از ترس انتقام شاه مجارستان به سرعت از رود ساوا گذشتند. حاکم نیش که در بلگراد حضور داشت سعی نمود به روند عبور سپاه پیتر از رود نظم بخشد ولی هنگامی که دید توانایی این کار را ندارد، بلگراد را به مقصد نیش ترک کرد. مردم شهر نیز که رفتن او را دیدند به کوهستان‌های اطراف گریختند.
سپاه صلیبی در ۲۶ ژوئن از رود گذشته و سربازانِ حاکمِ نیش را به قتل رسانده و اسیر کردند و پس از وارد شدن به شهر، آن را غارت کردند و به آتش کشیدند و پس از هفت روز راهپیمایی در ۳ ژوئیه به نیش رسیدند و سریعاً از حاکم نیش درخواست آذوقه نمودند.
حاکم شهر که در انتظار دستورهای الکسیوس بود با اینکه پادگانی نیرومند در شهر داشت ولی صلاح نمی‌دید این سپاه بزرگ را در شهر نگه دارد؛ بنابراین از آنان خواست تا فراهم شدن آذوقه، چند گروگان نزد او گذاشته و به ادامهٔ راه‌شان بپردازند. در بامداد روز بعد سپاه پیتر به‌سوی صوفیه حرکت نمودند. چندین تن از سپاهیان پیتر به انتقام نزاعی در روز قبل چند آسیاب را به آتش کشیدند. حاکم شهر با شنیدن این رویداد، گروهی از سربازانش را مأمور حمله به دنبالهٔ سپاه والتر کرد تا از آنان چندین اسیر بگیرند. پیتر سوار بر الاغش یک مایل جلوتر راه می‌پیمود که این خبر به وی رسید. او شتابان بازگشت تا با حاکم نیش مذاکره کرده و با پرداخت خون‌بها اسیران را آزاد نماید. در همین هنگام که خبر این خیانت در سراسر سپاه پیتر پیچیده بود، گروهی از افراد خودسرانه به برج و باروی شهر یورش بردند که به‌وسیلهٔ پادگان شهر عقب رانده شدند. پیتر تلاش داشت از کارهای افرادش جلوگیری به عمل آورد و همچنان می‌کوشید با حاکم نیش ارتباط برقرار سازد که ناگهان عده‌ای دیگر از سربازان پیتر دوباره یورش را آغاز نمودند و حاکم شهر با تمام نیروهایش بر آنان تاخت. سپاه پیتر گسسته شد، بسیاری کشته شدند و شمار زیادی از زنان و کودکان نیز به اسارت رفتند. در همین میان صندوق‌های پول پیتر نیز از دست‌شان رفت و او به‌همراه پانصد تن دیگر به کوهستان گریختند. در بامداد روز بعد هفت هزار تن دیگر به آنان پیوسته و در طول حرکت فهمیدند که یک چهارم نیروهایشان در رویداد نیش کشته شدند. آنان در ۱۲ ژوئیه به صوفیه رسیده و با نگهبانان و مأموران امپراتور که برای استقبال آنان آمده بودند برخورد نمودند. آنان مسیرشان را بدون به وجود آمدن مشکل دیگری تا قسطنطنیه ادامه دادند و در میان راه دریافتند امپراتور اشتباهات‌شان را بخشیده و معتقد است آنان به اندازه کافی رنج و سختی متحمل شده‌اند.
پیتر و سپاهش در یکم اوت به قسطنطنیه وارد شده و یاران والتر و گروه دیگری از ایتالیایی‌ها که به تازگی به آنجا رسیده بودند به او پیوستند. در آغاز پیتر و امپراتور روابطی صمیمانه را در پیش گرفتند و امپراتور اعلام کرد که حمایتی همه‌جانبه را از سپاه پیتر به عمل خواهد آورد، ولی هنگامی که شماری از سپاهیان پیتر دست به غارت و دزدی دارایی‌های شهر زدند، امپراتور ناچار گردید تا آنان را هرچه سریعتر از شهر دور سازد. در نتیجه سپاه پیتر در ۶ اوت از تنگه بسفر عبور داده شدند.
سپاه پس از گذر از بسفر و تا هنگام رسیدن به شهر نیکومدیا، هر آنچه از مزارع، خانه‌ها و کلیساها یافتند تاراج نمودند. در نیکومدیا که از هنگام چپاول ترکان در پانزده سال پیش، متروک گشته بود، میان فرانسوی‌ها از یکسو و ژرمن‌ها و ایتالیایی‌ها از سوی دیگر، درگیری‌هایی به وجود آمد. در این میان آلمان‌ها و ایتالیایی‌ها شخصی به نام رینالد را به فرماندهی گرفتند و از پیتر جدا شدند. این دو سپاه در امتداد خلیج نیکومِدیا پیش رفته و به سوی اردوگاه سپاهیان مزدور الکسیوس در نزدیکی هِلِنوپُلیس به راه افتادند. این اردوگاه که از سوی صلیبی‌ها سِویتِت خوانده می‌شد، در موقعیت خوبی قرار داشته و می‌توانست آذوقهٔ مورد نیاز سپاه را از مزارع اطراف و از راه دریا و قسطنطنیه تأمین نماید.
پیتر سفارش امپراتور برای درگیر نشدن با ترکان و صبر کردن تا رسیدن سپاه اصلی صلیبی را به‌خاطر داشت اما سخنانش در سپاهیانش اثر نمی‌گذارْد. ژرمن‌ها و ایتالیایی‌ها همراه با رینالد و فرانسوی‌ها به فرماندهی جفری بول بدون درنگ شروع به غارت آبادی‌های عیسوی‌نشین اطراف نمودند. پس از این رویداد، آنان به آرامی در خاک ترکان پیش رفته و در سر راه‌شان تمام روستاهای عیسوی‌نشین را تاراج نمودند. گروهی از فرانسوی‌ها در میانهٔ سپتامبر به اطراف دروازه‌های نیقیه رسیدند. نیقیه در این هنگام پایتخت قلج ارسلان، سلطان سلجوقی روم بود. این دسته پس از غارت و تاراج هولناک آبادی‌ها همراه با غنائمی که به‌دست آورده بودند به سویتت بازگشتند تا آنان را به بازرگانان یونانی بفروشند.
این غنائم، حسادت ژرمن‌ها را برانگیخته و آنان در پایان سپتامبر با شش هزار نفر شروع به غارت و چپاول نمودند. این سپاه از نیقیه هم فراتر رفته، دژی به نام زریگوردون را نیز تصرف نموده و آن را پایگاه خود برای غارت هرچه بیشتر آبادی‌های اطراف قرار دادند. سلطان سلجوقی نیز که بر این رویدادها آگاه شده بود، سپاهی برای بازپس‌گیری دژ فرستاد. ترکان در ۲۹ سپتامبر به دژ رسیده و با شکست دادن سربازان رینالد، کنترل منابع آب قلعه که در خارج از آن واقع شده بود را در دست گرفتند و دورتادور دژ را محاصره نمودند. پس از گذشت هشت روز بی‌آبی و فشار تشنگی، سرانجام رینالد تسلیم شد و درهای دژ را گشود. کسانی که تغییر دین دادند از جمله رینالد، زنده مانده و به‌عنوان اسیر به انطاکیه، حلب و حتی خراسان فرستاده شدند و همهٔ آنانی که بر دین خود ماندند از دم تیغ گذشتند.
در روزهای نخستِ ماهِ اکتبر خبر گشودن دژ زریگوردون به اردوی سِویتِت رسید و شایعه شد که ژرمن‌ها نیقیه را نیز تصرف نموده‌اند. این اخبار موجی از شور و اشتیاق برای پیوستن به ژرمن‌ها را برانگیخت اما اندکی بعد که سپاهیان از رویداد واقعی و کشتار ژرمن‌ها آگاه شدند بسیار برآشفتند و شور و اشتیاق جایش را به بیم و نگرانی داد. در این هنگام پیتر که نفوذش در میان سپاه کاهش یافته بود، برای دریافت هدایا و کمک‌های امپراتور به قسطنطنیه رفته و قرار بود که تا هشت روز دیگر به سویتت بازگردد اما هیچگاه بازنگشت.
با رسیدن خبر نزدیک شدن سپاه ترک، شورای سپاه تصمیم به مقابله با ترکان گرفت. سرانجام در بامداد ۲۱ اکتبر، صلیبی‌ها کودکان و افراد ناتوان را به‌جای گذاشته و به سوی سپاه ترک حرکت نمودند. آنان در دره‌ای واقع در سه مایلی راه سویتت به‌سوی نیقیه در کمین ترکان گرفتار شده و به‌سختی شکست خوردند. پس از مدتی همهٔ صلیبی‌ها به سوی اردوگاه گریخته و ترکان نیز تعقیب‌شان می‌کردند. ترکان و فراریان به اردوگاه ریخته و کشتاری وحشتناک از زنان و کودکان و سربازان به راه افتاد. تنها دسته‌ای اسیر شده و سه هزار تن دیگر نیز به‌سوی دژی متروک گریختند و توانستند در آنجا پایداری بورزند. والتر سن‌آویر نیز در این نبرد کشته شد. با تاریکی هوا خبر به الکسیوس رسید و او سپاهی را روانهٔ سویتت نمود. ترکان نیز با اطلاع از نزدیکی سپاه امپراتور عقب نشسته و آن دسته از بازماندگان به‌همراه ناوگان امپراتور به قسطنطنیه منتقل گردیدند و در اطراف شهر سکنی گزیدند.
در سطح محلی، موعظه‌های نخستین جنگ صلیبی باعث برپایی و ارتکاب کشتار راینلاند علیه یهودیان شد. برخی از مورخان از این واقعه به‌عنوان «نخستین هلوکاست» یاد می‌کنند. در پایان سال ۱۰۹۵ و آغاز سال ۱۰۹۶ م و ماه‌ها پیش از حرکت و برپایی رسمی جنگ صلیبی، در ماه اوت حمله‌هایی به جوامع یهودی در فرانسه و آلمان روی داد. در مهٔ ۱۰۹۶ م اِمیچو فلونهایم همراه با ۱۵ هزار نفر، به یهودیان در اِشپیر و وُرمس حمله کرد. در اواخر مهٔ ۱۰۹۶ م، صلیبیونِ غیررسمیِ دیگری از شوابِن، همراه با فرانسوی‌ها، انگلیسی‌ها، لوتارنژی‌ها و داوطلبان فلامان و ویلیام نجار، همراه با عده‌ای از محلی‌ها، به امیچو پیوسته و او را در انهدام جامعهٔ یهودیان ماینتس، یاری رساندند. در ۲۷ مه و در پی گشوده شدن دروازه‌های شهر ماینتس بر روی امیچو و بی‌نتیجه ماندن درخواست امان‌خواستن یهودیان از اسقف اعظم و امیچو، نبرد میان نیروهای امیچو و یهودیان شروع شد و کشتار یهودیان تا دو روز ادامه یافت. پس از این، یاران امیچو در کُلن و دیگران در تِری‌یِر، مس و دیگر شهرها به اقدامات‌شان علیه یهودیان ادامه دادند..
پیتر زاهد ممکن است که در این خشونت‌ها علیه یهودیان شریک بوده‌باشد. کمی دورتر از آلمان، در شرق بوهم نیز سپاهی ۱۲ هزار نفری که به‌وسیلهٔ کشیشی به نام فولکمار هدایت می‌شد در ۳۰ ژوئن به یهودیان پراگ حمله کردند. گوتشالک، از مریدان پیتر نیز با سپاهی پانزده‌هزار نفری به کشتار یهودیان رگنسبورگ مبادرت ورزید. سپاه امیچو و فولکمار و گوتشالک، هر کدام جداگانه به‌سوی مجارستان حرکت نموده و به‌وسیلهٔ سپاه کالمان پادشاه مجارستان درهم شکسته شدند و پیروان‌شان پراکنده گردیدند. گرچه امیچو خودش به خانه بازگشت اما برخی از آنان برای پیوستن به سپاهیان اصلی صلیبی به راه افتادند.
پس از پایان جنگ صلیبی عوام، پاپ از شاهزادگان و بزرگان غرب اروپا برای شرکت در جنگ صلیبی و برای فتح سرزمین مقدس دعوت کرد و پس از مدتی چهار ارتش برای حرکت به سمت شرق آماده شد. چهار سپاه اصلی صلیبی طبق زمان تعیین شده، در اوت ۱۰۹۶ م، اروپا را ترک کردند. آن‌ها مسیرهای مختلفی را به سوی قسطنطنیه برگزیدند و در بیرون از دیوارهای شهر و در میان نوامبر ۱۰۹۶ و آوریل ۱۰۹۷ م، گرد آمدند؛ هیو، کنت ورماندو، نخستین کسی بود که به آنجا رسید، پس از او گادفری، ریموند و بوهموند نیز از راه رسیدند. در این هنگام، امپراتور الکسیوس از آمادگی بیشتری در مقابل صلیبی‌ها برخوردار بود و همچنین حوادث خشونت‌بار کمتری در طول مسیر روی داد. سپاه صلیبی‌ها در طول نیمهٔ نخست سال ۱۰۹۷ م، از تنگه بسفر گذشته و به آسیای کوچک منتقل شدند و در آنجا پیتر زاهد نیز به آنان ملحق شد. «این سپاه، موج دوم از صلیبیونی بود که از میان آسیای کوچک گذر کردند و انطاکیه را در ۱۰۹۸ م تصرف نموده و سرانجام اورشلیم را در ۱۵ ژوئیه ۱۰۹۹ م تسخیر کردند.»
سپاه شاهزادگان و نجیب‌زادگان نیز همانند سپاه عوام الناس، فاقد رهبرانی همچون پادشاهان اروپایی بود. تعداد این دو سپاه از صلیبیون روی هم رفته، ۶۰٬۰۰۰ تن تخمین زده می‌شود.
محمد الهواری (؛ زادهٔ ) دانشمند در زمینه ریاضیات، مهندسی برق، و هوش محاسباتی اهل کانادا است.
هیروتوگو آکایکه (؛ ۵ نوامبر ۱۹۲۷ – ) ریاضی‌دان، و آماردان اهل ژاپن بود.
ولادیمیر لونشتین (; – ) دانشمند در زمینه ریاضیات کاربردی اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال ریچارد همینگ مؤسسه مهندسان برق و الکترونیک شده‌است.
بن اشنایدرمن (؛ زادهٔ ) دانشمند رایانه آمریکایی، استاد برجسته دانشگاه در گروه علوم رایانه دانشگاه مریلند و مدیر مؤسس (۱۹۸۳-۲۰۰۰) آزمایشگاه تعامل انسان و رایانه دانشگاه مریلند بوده است. او تحقیقات اساسی در زمینه تعامل انسان و رایانه انجام داد، ایده‌ها، روش‌ها و ابزارهای جدیدی مانند رابط دستکاری مستقیم و هشت قانون طراحی خود را توسعه داد.
اشنایدرمن در نیویورک متولد شد، در دبیرستان علوم برانکس تحصیل کرد و در سال ۱۹۶۸ مدرک کارشناسی ریاضی و فیزیک را از کالج شهری نیویورک دریافت کرد. سپس به تحصیل در دانشگاه ایالتی نیویورک در استونی بروک ادامه داد و در سال ۱۹۷۲ مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته علوم رایانه دریافت کرد و در سال ۱۹۷۳ با مدرک پی‌اچ‌دی فارغ‌التحصیل شد.
اشنایدرمن کار آکادمیک خود را در دانشگاه ایالتی نیویورک در فارمینگدیل در سال ۱۹۶۸ به عنوان مدرس در بخش پردازش داده‌ها آغاز کرد. در آخرین سال قبل از فارغ‌التحصیلی، او مدرس بخش علوم رایانه دانشگاه استونی بروک (که در آن زمان دانشگاه ایالتی نیویورک در استونی بروک نامیده می‌شد) بود.
کای-فو لی (؛ زادهٔ ) دانشمند در زمینه مهندسی برق اهل تایوان است.
گیاهان حشره‌خوار ،کتابی از طبیعی‌دان بریتانیایی و پیشگام تئوری فرگشت چارلز داروین است که برای اولین بار در تاریخ ۲ ژوئیه ۱۸۷۵ در لندن منتشر شد.
کتاب بخشی از یک سری از کارهای داروین است که در ارتباط با نظریه انتخاب طبیعی انجام داده‌است. این کتاب مطالعه‌ای است در مورد گیاهان گوشتخوار با توجه خاص به سازگاری‌هایی که به آن‌ها اجازه می‌دهد در شرایط سخت زندگی کنند. کتاب شامل تصاویری است که خود داروین آن‌ها را کشیده‌است و همین‌طور نقاشی‌هایی از پسران او جورج داروین و فرانسیس داروین دارد.
این کتاب آزمایش‌های داروین را روی گیاهان گوشتخوار مختلف که در آن‌ها با دقت مکانیزم‌های تغذیه آن‌ها را مورد مطالعه قرار داد به ترتیب شرح می‌دهد.
داروین روش‌های متعددی را، از جمله تغذیه آن‌ها با گوشت و شیشه، دمیدن بر روی آن‌ها و تحریک آن‌ها با مو، برای تحریک گیاهان برای فعال‌سازی مکانیزم‌های به تله انداختن آن‌ها به کار بست. او متوجه شد که تنها حرکت یک حیوان موجب عکس‌العمل نشان دادن گیاه می‌شود و نتیجه گرفت که این مسئله نوعی سازگاری فرگشتی برای حفظ انرژی برای شکار و نادیده گرفتن محرک‌های غیر مغذی است.او همچنین کشف کرد در حالی که تعدادی از گیاهان دارای ساختارهای واضحی شبیه- تله هستند، دیگران برای به دام انداختن طعمهٔ خود مایعات چسبناک تولید می‌کنند و نتیجه گرفت که این مثالی از فشار انتخاب طبیعی است که منجر به اتخاذ روش‌های مختلف برای بدست آوردن غذا می‌شود.
براساس گزارش چاپ اول کتاب ۳۰۰۰ نسخه بوده‌است. کتاب در طول زندگی داروین به چندین زبان از جمله آلمانی ترجمه شد. دومین نسخه انگلیسی کتاب در سال ۱۸۸۹ پس از مرگ داروین منتشر شد و پسر داروین فرانسیس با افزودن توضیحات و پاورقی‌ها کتاب را ویرایش کرد.
داروین از همان مشاهدات اولیه‌اش در سال ۱۸۶۰ از دروزا یا شبنم خورشیدی معمولی یک سری آزمایش کرد تا سرانجام بفهمد این گیاهان «فوق‌العاده سازگار یافته» چطور حشرات را به دام می‌اندازند. (صفحه ۳)داروین می‌دانست که این گیاهان در محیط‌هایی با نیتروژن محدود، خاک‌های باتلاقی، خاک متخلخل ضعیف و خاک پوده‌زارهای ضعیف و خزه رشد می‌کنند. (صفحه ۱۸)بیشتر گیاهان مواد غذایی را با کمک ریشه‌هایشان از خاک می‌گیرند، اما گیاهان گوشتخوار ریشهٔ ضعیفی دارند و برای بدست آوردن مواد غذایی (اساساً مواد دارای نیتروژن) از حشرات گرفتار شده سازگار شده‌اند.
داروین خاطرنشان کرد که دروزا و سایر گیاهان گوشتخوار از دانه‌ها هم تغذیه می‌کنند، بنابراین گیاهخوار هم هستند. (صفحه ۱۳۴)
مشاهدات قابل توجه او عبارتند از (صفحات ۳ و ۴):
۱. حساسیت غدد برای کاستن از فشار و ثبت مواد دارای نیتروژن. او خاطر نشان کرد که گرچه حساسیت شدیدی وجود دارد، ولی این کار به منظور دستیابی به مواد غذایی کاملاً مناسب است، به عنوان مثال گیاهان گوشتخوار به افتادن قطرات سنگین باران یا وزیدن باد که برگهای دیگر را روی آن‌ها می‌کشد واکنش نشان نمی‌دهند. آن‌ها به خوبی با حیواناتی که روی آن‌ها می‌نشیند سازگار شده‌اند این مسئله موجب صرفه‌جویی در مصرف انرژی و مانع حرکت بیش از حد آن‌ها می‌شود.
۲. قدرت هضم کردن مواد دارای نیتروژن به وسیلهٔ ترشح ماده گوارشی و سپس جذب آنها. او خاطر نشان کرد که گوارش این گیاهان از الگویی مشابه گوارش حیوانات پیروی می‌کند (صفحه ۱۳۵) که در آن برای تخمیر مواد مغذی اسید (معادل پپسین) اضافه می‌شود. نحوهٔ سازگاری آن‌ها با این مرحله با وجود مواد موجود درون خودشان بعدها در کتاب (در صفحه ۱۶۷) شرح داده می‌شود.
۳. تغییراتی که درون سلول رخ می‌دهد زمانی که غدد به روش‌های مختلف تحریک می‌شوند. بخش مهمی از کتاب آزمایش‌های او را روی "دروزای معمولی" یک به یک می‌شمارد. سپس داروین توجه خود را به گونه‌های دیگر گیاهان حشره‌خوار معطوف کرده و آن‌ها را با هم مقایسه کرده و اشاره می‌کند که در برخی موارد بعضی از قسمت‌های برگ برای هضم و قسمت‌های دیگر برای جذب ماده پوسیده مورد استفاده قرار می‌گیرد. (صفحه ۳۳۰ تا ۳۳۱)او حدس زد که ممکن است گیاهان منحصراً با یکی از این عملکردها سازگاری شوند و به تدریج عملکردهای دیگر را در یک دورهٔ زمانی از دست بدهند؛ و این مسئله توضیح می‌دهد که چطور گیاه کره‌ای و علف‌انبانی با وجود تعلق به یک تیره از عملکردهای مختلفی برای بدست آوردن غذااستفاده می‌کنند. (صفحه ۳۳۱)
داروین در خود زندگینامه‌اش نوشت: «این واقعیت که گیاه وقتی که به درستی تحریک شد، مایعی حاوی اسید، تقریباً مشابه مایع گوارشی یک حیوان، ترشح و تخمیر می‌کند، مطمئناً کشف قابل توجهی بود.»
سر توماس استامفورد بینگلی رافلز (به انگلیسی: Sir Thomas Stamford Bingley Raffles؛ ۶ ژوئیه ۱۷۸۱ – ۵ ژوئیه سال ۱۸۲۶) یک سیاستمدار بریتانیایی و فرماندار جاوه (۱۸۱۱–۱۸۱۵) تحت استعمار بریتانیا و استاندار بنکولن (۱۸۱۷–۱۸۲۲) بود که برای نقشش در تأسیس سنگاپور و مالایای بریتانیا شناخته شده‌است.
او در فتح جزیره اندونزیایی جاوه توسط نیروهای نظامی هلند و فرانسه در طول جنگ‌های ناپلئونی و کمک به گسترش امپراتوری بریتانیا به شدت نقش ایفا کرد. او همچنین یک نویسنده غیرحرفه‌ای بود و کتاب "تاریخ جاوه" (۱۸۱۷) را نوشت.
کریستین مارگارت بلازی فورد (زادهٔ نوامبر ۱۹۶۶) شناخته‌شده با نام کریستین بلازی، یک روانشناس و استاد آمار اهل ایالات متحدهٔ آمریکای در دانشگاه پالو آلتو است. او متخصص طراحی مدل‌های آماری برای پروژه‌های تحقیقاتی در زمینهٔ «خود» است. فورد در طول زندگی علمی خود، در سمت‌ها و مکان‌های مختلفی مشغول فعالیت بوده، ازجمله به عنوان پژوهش‌گر روانشناس در دانشکدهٔ روان‌پزشکی دانشگاه استنفورد آمریکا، و همین‌طور در سمت استادی در دانشکده پزشکی دانشگاه استنفورد.
در ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۸، او علناً گفته‌است که نامزد یکی از کرسی‌های دیوان عالی ایالت متحده آمریکا، به نام برت کاوانا در سال ۱۹۸۲ به وی تعرض جنسی نموده‌است که از آن به عنوان تلاش برای تجاوز نام برده‌است.
بهناز ذاکری (زادهٔ ۲ خرداد ۱۳۲۹ در تهران) موسیقی‌دان، نوازنده سنتور و آهنگساز ایرانی است.
بهناز ذاکری ۲ خرداد سال ۱۳۲۹ در تهران متولد شد. پس از دوران ابتدایی به هنرستان موسیقی ملی راه یافت و ساز سنتور را ابتدا نزد «ارفع اطرایی» و پس از آن نزد «فرامرز پایور» فراگرفت. او همچنین نوازندگی ساز «تمبک» را تحت تعلیم «محمد اسماعیلی» آموخت و نواختن سازهای «پیانو» و «قیچک» را نیز به عنوان ساز دوم در هنرستان موسیقی دنبال کرد.
وی در زمان تحصیل در هنرستان موسیقی همکاری خود را با گروه موسیقی بانوان به سرپرستی «افلیا پرتو» و گروه تمبک به سرپرستی «محمد اسماعیلی» آغاز کرد. او پس از پایان تحصیل در هنرستان موسیقی به دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران راه یافت و تحصیلات عالی موسیقی خود را پی گرفت. پایان‌نامه دانشگاهی او همکاری علمی هنری با «محمدرضا لطفی» بود.
از استادان وی می‌توان به هنرمندانی نظیر «نورعلی برومند»، «داریوش صفوت»، «محمدتقی مسعودیه»، «علیرضا مشایخی»، «شاهین فرهت»، «پری برکشلی»، «مصطفی کمال پورتراب» و «احمد پژمان» اشاره نمود. او در سال ۱۳۵۰ به همراه ارکستر بزرگ رادیو، چهارمضراب ماهور «درویش خان» با تنظیم «فریدون شهبازیان» را اجرا کرد. وی پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران اولین کنسرت بانوان بدون خواننده را در سال ۱۳۷۱ با دو گروه «سماعی» و «گلبانگ» سرپرستی کرد. «مسعود لقاء» نوازنده «فلوت» و «آزاده لقاء» نوازنده «دف» و «نازیلا لقاء» نوازنده «ویلن» و «کمانچه» و کامبیز لقاء کارشناس ارشد معماری، همسر و فرزندان او هستند.
در چهاردهمین جشن خانه موسیقی ایران بهناز ذاکری به همراه چند بانوی موسیقی‌دان دیگر مورد تجلیل قرار گرفت. همچنین در مرداد ۱۳۹۴ در سومین نشست آموزشی پ‍ژوهشی موسیقی دستگاهی ایران توسط سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران، از بهناز ذاکری به همراه مجید کیانی، اسماعیل تهرانی، داریوش سالاری و میلاد کیایی تقدیر به عمل آمد.
از جمله فعالیت‌های هنری بهناز ذاکری به موارد زیر می‌توان اشاره نمود:
تدریس در هنرستان موسیقی، تدریس در دانشگاه جامع علمی کاربردی، همکاری با گروه موسیقی بانوان به سرپرستی «افلیا پرتو»، همکاری با گروه تمبک به سرپرستی «محمد اسماعیلی»، همکاری با ارکستر سازهای ملی به رهبری «مهدی مفتاح»، همکاری با گروه موسیقی «سماعی» به سرپرستی «محمدرضا لطفی» و «حسن ناهید»، همکاری با گروه موسیقی «وزیری» سرپرستی «فریدون شهبازیان» و «فرهاد فخرالدینی»، همکاری با ارکستر ملی ایران به رهبری «فرهاد فخرالدینی»، سرپرستی گروه موسیقی «سماعی» و «گلبانگ»، اجرای کنسرت در کشورهایی نظیر «آلمان»، «اتریش»، «رومانی»، «یونان»، «چین»، «سوئیس»، «فیلیپین»، «استرالیا»، «ترکیه»، «ترکمنستان» و «مجارستان»، عضویت در هیئت انتخاب جشنواره موسیقی جوان، عضویت در هیئت داوران جشنواره سرود و موسیقی شمسه، عضویت در هیئت داوران جشنواره موسیقی فجر
برخی از آثار هنری بهناز ذاکری به شرح زیر است:
سامه‌ودا () سامه وِیْدا (سانسکریت: सामवेद؛ "sāmaveda "متشکل از "" به معنی "سرود" "و "veda به معنی "دانش") نغمه‌ها و اشعار وداها است. ساماودا یکی از متون باستانی سانسکریت ودایی و بخشی از کتاب مقدس آیین هندو و یکی از چهار ودا، مربوط به عبادات مشتمل بر ۱٬۸۷۵ بیت یا شعر است که همه آن‌ها بجز ۷۵ بیت از ریگ‌ودا گرفته شده‌است. سه نسخه تجدید نظر شده از ساماودا و نسخه‌های خطی متفاوتی در نقاط مختلف هند به دست ما رسیده‌است.
در حالی که اعتقاد بر این است که تاریخ تدوین قطعات اولیه به تاریخ اوایل ریگ‌ودا از دوره‌های پساریگ‌ودایی مانترا، دوره‌ای از زبان سانسکریت ودایی حدود ۱۰۰۰ تا ۱۲۰۰ سال پیش از میلاد برمی‌گردد اما تقریباً معاصر با آتارواودا و یاجورودا سروده شده‌است.Michael Witzel The Development of the Vedic Canon and its Schools : The Social and Political Milieu Harvard University
محتویات سامه‌ودا به‌طور گسترده مورد ملاحظه چاندوگیا اوپانیشاد و کنا اوپانیشاد قرار گرفته و به عنوان اوپانیشادهای اصلی و یکی از شش مکتب فلسفه هندو به خصوص مکتب ودانتا در نطر گرفته شده‌است. اشعار و نغمه‌های ساماودا یکی از ریشه‌های اصلی موسیقی و رقص سنتی هندی است.
همچنین به عنوان سامه وِیْدا نامیده شده‌است.John Stevenson, , page XII
کشتار راینلاند ()ُ به مجموعه قتل‌های یهودیان که توسط ژرمن مسیحی در منطقه راینلاند در جریان جنگ صلیبی عوام‌الناس در سال ۱۰۹۶ صورت گرفت.