moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
سرخرگ دهانی سرخرگ کوچکی در بدن انسان است که خاستگاه آن سرخرگ آرواره‌ای بالایی (ماگزیلر) (از شاخه‌های شریان سبات بیرونی)و پراکندگی و اختتام آن در ماهیچه شیپوریbussinator و پرده‌های مخاطی دهان می‌باشد.
ماهیچه شیپوری
سرخرگ روشانه‌ای یا سرخرگ روی کتفی (Suprascapular artery)، شاخه‌ای از تنه تیروئیدی-گردنی است.
خاستگاه این سرخرگ تنه تیروئیدی‌گردنی؛ پراکندگی و پایانگاه آن در نواحی ترقوه‌ای، دالی و کتفی است و شاخه سرشانه‌ای (اخرمی) از آن منشعب می‌شود.
سرخرگ روشانه‌ای به پایین و خارج به سمت ماهیچه نردبانی قدامی و عصب فرنیک قبل از تقاطع سومین بخش سرخرگ زیرترقوه‌ای (ساب‌کلاوین) و طناب‌های شبکه بازویی حرکت می‌کند.
پرواز شماره ۱۰۳ یکی از پروازهای دائمی پان امریکن ورلد ایرویز بر فراز اقیانوس اطلس از فرودگاه هیترو لندن به مقصد فرودگاه جان اف کندی بود که در روز چهارشنبه، ۲۱ دسامبر ۱۹۸۸ با هواپیمای بوئیگ ۷۴۷–۱۲۱ با شماره دم N739PA انجام می‌گرفت و در مسیر توسط بمب با ۲۴۳ مسافر و ۱۶ نفر خدمه متلاشی شد. ۱۱ نفر از ساکنان لاکربی در جنوب اسکاتلند به هنگام سقوط این هواپیما جان خود را از دست دادند و مجموع قربانیان این حادثه به ۲۷۰ نفر رسید؛ به همین دلیل نیز این حادثه با عنوان سانحه لاکربی نیز شناخته می‌شود.
دولت‌های ایالات متحده آمریکا و بریتانیا، لیبی را مسئول این بمب‌گذاری معرفی کردند که منجر به تحریم‌های بین‌المللی علیه این کشور شد. در سال ۲۰۰۳ لیبی رسماً مسئولیت این بمب‌گذاری را بر عهده گرفت. عبدالباسط المقرحی تنها فردی است که برای این حملهٔ تروریستی محکوم شده‌است.
در مارس ۲۰۱۴ شبکه الجزیره در قطر فیلم مستندی پخش کرد که در آن ادعا شد دولت ایران در این بمب‌گذاری نقش داشته‌است. همچنین خبرگزاری‌هایی چون رادیو فردا، العربیه به نقل از منابعی مدعی شده‌اند که بوئینگ ۷۴۷ پان امریکن به دستور شخص خمینی و توسط یک گروه شبه نظامی فلسطینی در لندن بمب‌گذاری شده‌است.
Wikipedia contributors, "Pan Am Flight 103," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Pan_Am_Flight_103&oldid=456943475 (accessed October ۲۳، ۲۰۱۱).
پرچم جمهوری تووا از جمهوری‌های خودمختار فدراسیون روسیه نخستین بار با تناسب ۱:۲ در تاریخ ۱۷ سپتامبر ۱۹۹۲ توسط اویون-اول ستOyun-ool Sat طراحی شد و پس از آن در تاریخ ۸ فوریهٔ ۲۰۰۲، تناسب آن به ۲:۳ تغییر یافت. این پرچم متشکل از زمینه‌ای به‌رنگ آبی کم‌رنگ است که سجاف‌بندی‌هایی Yشکل به رنگ‌های سفید و آبی کمرنگ در میان آن با مثلث زردرنگی در بخش اهتزاز پرچم هم‌حاشیه‌اند.
منظور از آلودگی آب، آلودگی پهنه‌های آبی معمولاً توسط فرایندهای انسانی است. پهنه‌های آبی برای مثال شامل دریاچه‌ها، رودخانه‌ها، اقیانوسها، سفره‌های آب و آب‌های زیرزمینی است. هنگامی که آلودگی‌ها به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم بدون تصفیه از مواد ترکیبی مضر در آب‌ها تخلیه می‌شوند، آلودگی آب‌ها بیشتر می‌شوند.
آلودگی آب‌ها بر گیاهان و ارگانیسم‌های زنده درون این آب‌ها اثر می‌گذارند. تقریباً در همه موارد، این اثرات علاوه بر گونه‌های منفرد و جمعی، گروه‌های زیستی طبیعی را نیز تخریب می‌کند.
آلودگی آب مهم‌ترین علت مرگ و بیماری در سراسر جهان است، به عنوان مثال به دلیل بیماری‌های منتقله از آب. طبق گزارش‌های سازمان جهانی بهداشت در سال ۲۰۳۰ از هر ۳ نفر یک نفر دسترسی به آب آشامیدنی ایمن نخواهد داشت.
آلودگی آب یک مشکل بزرگ جهانی است که به ارزیابی مداوم و تجدید نظر در سیاست منابع آبی در همهٔ سطوح احتیاج دارد (از آب‌های بین‌المللی تا آب‌های درون مرزی و چاه‌ها). همواره اشاره شده‌است که آلودگی آب علت مرگ و میر در سراسر جهان است،Pink, Daniel H. (April 19, 2006). «Investing in Tomorrow's Liquid Gold". Yahoo. http://finance.yahoo.com/columnist/article/trenddesk/3748 West, Larry (March 26, 2006). «World Water Day: A Billion People Worldwide Lack Safe Drinking Water". About. http://environment.about.com/od/environmentalevents/a/waterdayqa.htm . و اینکه روزانه بیش از ۱۴۰۰۰ نفر در اثر آلودگی آب می‌میرند. برآوردی نشان می‌دهد که ۷۰۰ میلیون هندی به توالت مناسب دسترسی ندارند، و روزانه ۱۰۰۰ کودک هندی از اسهال و استفراغ می‌میرد.«A special report on India: Creaking, groaning: Infrastructure is India’s biggest handicap". The Economist. 11 December 2008. http://www.economist.com/specialreports/displaystory.cfm?story_id=12749787. تقریباً ۹۰ درصد از شهرهای چین از سطوح آب آلوده رنج می‌برند،«China says water pollution so severe that cities could lack safe supplies". Chinadaily.com.cn. 2005-06-07. و نزدیک به ۵۰۰ میلیون نفر به آب آشامیدنی دسترسی ندارند.«As China Roars, Pollution Reaches Deadly Extremes". The New York Times. August 26, 2007. هم‌زمان با مسئله بحران آلودگی آب در کشوهای در حال توسعه، کشورهای صنعتی شده به خوبی با مشکلات آب مبارزه می‌کنند.
در تازه‌ترین گزارش در سطح ملی در خصوص کیفیت آب در آمریکا، ۴۵ درصد جویبارهای ارزیابی شده بر حسب مایل، ۴۷ درصد دریاچه‌های ارزیابی شده به هکتار، و ۳۲ درصد خلیج‌ها و مصب رودها بر حسب مایل مربع، در دستهٔ آلوده رده‌بندی شده‌اند.United States Environmental Protection Agency (EPA). Washington, DC. "The National Water Quality Inventory: Report to Congress for the 2002 Reporting Cycle – A Profile." October 2007. Fact Sheet No. EPA 841-F-07-003. به‌طور کلی، زمانی به آب لفظ آلوده گفته می‌شود که تحت تأثیر آلاینده‌های مرتبط با برخورد و تماس بشر قرار گرفته باشد، در حالی که هیچ گونه استفاده انسانی، مانند آب آشامیدنی، را به همراه ندارد یا به منظور حمایت از اعضای جامعه هم زیستانش دست‌خوش یک تغییر مشخص در قابلیت‌هایش شده باشد، مثل ماهی‌ها. پدیده‌های طبیعی مانند آتشفشان‌ها، طوفان‌ها، و زلزله‌ها نیز تغییرات عظیمی را در کیفیت آب و وضعیت بوم شناختی آن باعث می‌شوند.
آب‌های سطحی و زیرزمینی گرچه با هم مرتبط هستند، اما در مطالعات و دسته‌بندی‌ها دو منبع جدا در نظر گرفته می‌شوند.a b United States Geological Survey (USGS). Denver, CO. "Ground Water and Surface Water: A Single Resource." USGS Circular 1139. 1998 آب‌های سطحی جذب خاک می‌شوند و آب‌های زیرزمینی را پدیدمی‌آورند. برعکس آب‌های زیرزمینی نیز می‌توانند منابع آب‌های سطحی را تغذیه کنند. معمولاً منابع آلودگی آب‌های سطحی به دو گروه بر اساس منشأ آن‌ها دسته‌بندی می‌شوند.
منابع نقطه‌ای آلودگی آب به آلودگی‌هایی گفته می‌شود که از طریق آبراهه‌ای از یک منبع مجزا و متمایز مانند لوله یا خندق وارد آب شوند. به عنوان نمونه‌هایی از این منابع در این گروه، می‌توان از تخلیه فاضلاب تصفیه خانه‌ها، فاضلاب کارخانه یا فاضلاب شهری نام برد. قانون آب پاک (CWA) ایالات متحده، منبع نقطه‌ای را برای اهداف نظارتی منظم تعریف می‌کند.Clean Water Act, section 502(14), 33 U.S.C. § 1362 (14). تعریف CWA از منبع نقطه‌ای در سال ۱۹۸۷ اصلاح شد طوری‌که سیستم‌های فاضلاب شهری، فاضلاب صنعتی و فاضلاب ناشی از ساخت و ساز را نیز در بربگیرد.CWA section 402(p), 33 U.S.C. § 1342(p)
آلودگی از منبع بی‌هدف به آلودگی‌های منتشری اشاره می‌کند که از یک منبع مجزا ناشی نمی‌شوند. آلودگی NPS نتیجهٔ انباشته شده‌ای از مقادیر آلودگی است که از یک حوزه بزرگ گرد آمده‌اند. یک مثال معمول فرسایش ترکیب‌های نیتروژن از زمین‌های کشاورزی کود داده شده‌است. همچنین زه آب مواد مغذی که از جریان ورقه‌ای که بر زمین کشاورزی یا جنگل جاری می‌شود، وارد سیلاب‌ها می‌گردد نیز به عنوان مثالی از آلودگی NPS ذکر شده‌است.
سیلاب آلوده‌ای که از پارکینگ‌ها، راه‌ها و بزرگراه‌ها شسته می‌شود، زه آب شهری نام دارد و گاهی اوقات تحت دستهٔ آلودگی NPS قرار می‌گیرد. با این وجود، این سیلاب معمولاً در سیستم‌های تخلیه سیلاب جاری می‌شود و از طریق لوله به آب‌های سطحی محلی ریخته می‌شود و یک منبع هدف دار است. گرچه هنگامی که چنین آبی هدایت نمی‌شود و مستقیماً به درون زمین فرو کشیده می‌شود، یک منبع بی‌هدف خواهد بود.
بسیاری از مواد شیمیایی سمی هستند. بیمارگرها (پاتوژنها) می‌توانند زمینه‌ساز بروز بیماری‌های منتقل شونده از راه آب در انسان یا حیوانِ میزبان شوند.C. Michael Hogan (۲۰۱۰). «Water pollution.". Encyclopedia of Earth. Topic ed. Mark McGinley; ed. in chief C. Cleveland. National Council on Science and the Environment, Washington, DC. دگرگونی شیمیایی و فیزیکی آب، شامل میزان اسیدی بودن (تغییر pH)، رسانایی الکتریکی، دما، و پرغذایی است. پرغذایی افزایش غلظت مواد شیمیایی مغذی در یک زیست‌بوم است تا جایی که منجر به افزایش باروری گیاهی آن زیست‌بوم شود. بسته به میزانِ آن، پرغذایی ممکن است پیامدهای زیست‌محیطی نامطلوبی شامل خفگی (کم هوایی) و کاهش شدید کیفیت آب را به دنبال داشته باشد که تأثیر خود را در جمعیت ماهی‌ها و سایر حیوانات نشان می‌دهد.
آلاینده‌های خاصی که سبب آلودگی آب می‌شوند شامل طیف وسیعی از میکروارگانیسم‌های بیماری‌زا، مواد ضدعفونی‌کننده، مواد شیمیایی، آلاینده و بیماریزا و تغییرات حسی و فیزیکی از قبیل افزایش دما و تغییر رنگ هستند. با اینکه بسیاری از مواد شیمیایی که در آب تنظیم می‌شوند به صورت طبیعی وجود دارند (کلسیم، … سدیم، آهن، منیزیم و غیره)، اما غلظت آنهاست که تعیین می‌کند که کدام ماده جزء طبیعی آب است و کدام آلاینده می‌باشد. غلظت‌های بالای یک جرء طبیعی آب می‌تواند اثرات نامطلوبی بر زندگی گیاهان و جانوران ساکن در آب داشته باشد.
چیزهایی که اکسیژن آب را مصرف می‌کنند ممکن است مواد طبیعی از قبیل گیاهان (برگ‌ها یا علف‌ها) بوده یا مواد شیمیایی ساخته دست بشر باشند. بعضی مواد طبیعی یا ساخته بشر ممکن است سبب ایجاد کدروت در آب شده و با جلوگیری از نفوذ نور رشد گیاهان را مختل کنند یا در آبشش بعضی از گونه‌های ماهی‌ها رسوب کند.EPA. "Protecting Water Quality from Agricultural Runoff." Fact Sheet No. EPA-841-F-05-001. March 2005.
۹۹٫۹ ٪ درصد آب خالص پس از استفاده به فاضلاب خانگی تبدیل می‌شود، و فقط ۰٫۱ درصد از سهم این آب را دیگر آلاینده‌ها تشکیل می‌شوند. اگرچه این مقدار آلاینده در غلظت‌های بالا یافت می‌شود با این وجود در مقیاس بزرگ (منطقه، شهر) می‌تواند خطرساز باشد.# «Environmental works: types of sewage.Encyclopaedia Britannica Online. N.p. , 2009. Web. 9 October 2009. <http://www.search.eb.com/eb/article-72342> در مناطق شهری، فاضلاب خانگی به‌طور معمول توسط گیاهان پاک‌کننده فاضلاب متمرکز تصفیه می‌شود. در ایالات متحده، بسیاری از این گیاهان توسط سازمان‌های دولت محلی، غالباً به عنوان راهکارهای عمومی تحت عنوان (POTW) در زمینه تصفیه فاضلاب خانگی ارائه می‌شوند. گیاهان پاک‌کننده مورد استفاده شهرداری برای کنترل آلاینده‌های متعارف نظیر BOD و جامدات معلق طراحی شده‌اند. یک طراحی خوب و سیستم برنامه‌ریزی شده (به عنوان مثال، تصفیه ثانویه یا بهتر از آن) می‌تواند ۹۰ درصد یا بیشتر از این، آلاینده‌ها را پاکسازی نماید. بعضی از گیاهان زیرسیستم‌هایی نیز جهت تشخیص مواد مغذی و عوامل بیماری‌زا دارند. گیاهانی که در سیستم تصفیه فاضلاب خانگی مورد استفاده شهرداری هستند برای پاکسازی آلاینده‌های سمی موجود در فاضلاب صنعتی طراحی نشده‌اند.EPA (۲۰۰۴).»Primer for Municipal Wastewater Treatment Systems." Document No. EPA 832-R-04–001.
شهرهایی که سرریزهای فاضلاب‌های بهداشتی یا سرریزهای فاضلاب‌های ترکیبی دارند، اغلب یک یا چند تمهید مهندسی بکار می‌برند تا ترشحات مضر فاضلاب کاهش یابد، از جمله:
یک خانوار یا کسب وکاری که توسط یک تصفیه خانه شهری به خدمت گرفته شده باشد ممکن است دارای یک مخزن فاضلاب باشد که آب‌های آلوده را تصفیه کرده و به درون خاک می‌ریزد. به همین ترتیب، آب‌های آلوده خانگی را می‌توان به یک سیستم تصفیه خصوصی در همان نزدیکی فرستاد (مانند آنچه در اجتماع روستایی وجود دارد).
"با دیگر سقوط‌های اصفهان اشتباه نگیرید."
سقوط اصفهان در پی محاصره شش‌ماهه این شهر توسط ایرانیان شورشی‌ای که از جنوب شرقی کشور به سوی پایتخت به‌راه افتاده بودند، رخ داد. این محاصره به رهبری محمود هوتکی بود و از مارس تا اکتبر ۱۷۲۲ میلادی ادامه یافت به سقوط پایتخت صفویان انجامید.
پس از یورش افغان‌ها و پیروزی در نبرد گلون‌آباد، سپاهیان افغان به رهبری محمود هوتکی پیشروی خود را به سمت اصفهان، پایتخت ایران صفوی آغاز کردند. به فرمان شاه سلطان حسین سپاهی گردآوری شد ولی این سپاه با فرماندهی محمدقلی خان اعتمادالدوله، نتواست از پیشروی دشمن جلوگیری کند و راه برای محاصرهٔ اصفهان باز شد.
از سال‌های پایانی قرن هفدهم مشکل ناامنی شغلی در مناسب بالای حکومتی شدت گرفته بود و تلاش‌های پیشین صفویان برای ایجاد پایگاه اداری را بی‌ثمر می‌کرد، ضعف آخرین پادشاهان صفوی که تقریباً همگی در حصار حرم بزرگ شده بودند و هیچ تجربه‌ای از حضور در جامعه و آداب سیاسی نداشتند به ناتوانی بیشتر دولت منجر شد، بروز همه‌گیری بیماری سفلیس و رخنه سریع آن به دربار به رواج مصرف الکل، حشیش و سایر مواد مخدر احتمالاً به هدف تسکین دردهای ناشی از بیماری منجر شد و ناکارآمدی حکومت را تشدید کرد.
تغییرات اقلیمی و خشکسالی‌های پی در پی و کمبود مواد غذایی در دهه‌های منتهی به شورش افغان‌ها و سقوط اصفهان
شورش در حاشیه‌های امپراتوری هرگز غیرعادی نبود اما بروز همزمان چندین شورش و تهدید مستمر مسیرهای بازرگانی موضوعی تازه در اوایل قرن هجدهم میلادی بود. مهم‌ترین این شورش‌ها در قندهار رخ داد، میر ویس هوتکی رهبری شورشی را به دست گرفت که به قتل گرگین‌خان فرماندار گرجی قندهار انجامید. شورشی‌های قندهار که حمایت فقهای ضد شیعه مکه و اورنگ زیب امپراتور مغول را به دست آورده بودند، توانستند در مقابل حملات صفویان برای مطیع ساختن مجدد قندهار مقاومت کنند. با مرگ میر ویس پسرش محمود هوتکی به قدرت رسید و با متحد کردن طوایف افغان و بلوچ توانست به مناطق داخلی ایران و شهرهایی مثل یزد و کرمان حمله کند و در سال ۱۷۲۲ میلادی به سمت اصفهان پایتخت صفویان لشکر کشید.
افغانها که تعداشان کمتر از آن بود که خطر حمله به شهر را بپذیرند، به محاصرهٔ آن خشنود بودند. در داخل شهر، شاه در دست گروهی خیانتکار از سازشکاران قرار داشت. سپاهیان والی مناطق بختیاری، علیمردان خان، به نقطه‌ای به فاصلهٔ فقط ۶۴ کیلومتری در شمال غرب اصفهان رسیدند و درخواست کردند شاه سلطان حسین به نفع برادرش عباس کناره‌گیری کند. شاه این درخواست را رد کرد، اما پسر سومش طهماسب که همچون پدر ضعیف و نالایق بود، از میان خطوط افغانها عبور داده شد؛ لیکن طهماسب به جای الحاق نیروهایش به علیمردان خان به قزوین رفت و خود را شاه طهماسب دوم خواند و جز این نیز کار دیگری نکرد.
در پایتخت قحطی سختی حکم فرما شده بود؛ مردم گربه، سگ، موش و حتی گوشت انسان می‌خوردند؛ هزاران جسد در حال فساد خیابان‌ها را سد کرده بود. سرانجام در ۱۲ اکتبر ۱۷۲۲ /۱۲ محرم ۱۱۳۵ پس از شش ماه محاصره، شاه سلطان حسین شهر را بدون قید و شرط تسلیم محمود کرد. گفته شده که طی محاصرهٔ شهر حداقل ۸۰٬۰۰۰ تن از گرسنگی و بیماری از میان رفتند. محمود در ۲۵ اکتبر/۲۵ محرم ۱۱۳۵ یه کمک محمدخان بلوچ وارد اصفهان شد و بر تخت نشست. مدت بیش از نیم قرن بود که بنیادهای سیاسی، نظامی و اجتماعی دولت صفویه بی‌وقفه در حال فرسایش بود؛ سرنگونی آن، هنگامی که فرا رسید، که تنها به ضربهٔ مختصر نزدیک به ۲۰٬۰۰۰ افغان احتیاج داشت.راجر سیوری. "ایران عصر صفوی". ترجمهٔ کامبیز عزیزی. نشر مرکز.
والنتینو روسی (; زاده ۱۶ فوریه ۱۹۷۹) یک موتورسیکلت‌سوار حرفه‌ای سابق ایتالیایی است. وی سابقه ۹ بار جایزه رقابت‌های جایزه بزرگ موتورسواری را دارد. او با نام مستعار «دکتر» به‌طور وسیع به عنوان یکی از بزرگ‌ترین موتور سواران تمام دوران شناخته می‌شود. از ۹ قهرمانی جایزه بزرگ جهانی به نام او، هفت مورد از آن‌ها در کلاس برتر موتوجی‌پی و ۵۰۰ سی‌سی سابق بود. او با ۸۹ پیروزی رکورددار بیش‌ترین پیروزی در کلاس برتر است. او با هوندا و یاماها قهرمان مسابقات جهانی کلاس برتر شد. او همچنین تنها مسابقه‌دهندهٔ جاده‌ای است که در ۴۰۰ جایزه بزرگ یا بیشتر شرکت کرده‌است و در تمام دوران حرفه‌ای خود از شماره ۴۶ استفاده کرده‌است. او در سال ۲۰۲۱ از موتورسواری خداحافظی کرد.
والنتینو روسی در در شهر اوربینو (Urbino) ایتالیا به دنیا آمد و در شهر تاوولیا بزرگ شده‌است. او با تشویق‌های پدرش «"گرازایانو روسی"» که از موتورسواران سابق مسابقات جهانی بود راهش را در دنیا موتور سیکلت پیدا کرد. نخستین بار در ۲ سالگی سوار موتور شد. با اصرار مادرش «استفانیا» و به خاطر حفظ سلامت او، پدرش برای او یک روروک به جای موتور سیکلت گرفت. با ابراز علاقه هر چه بیشتر وی، خانواده نیز شرایط لازم را برای بروز زمینه‌های استعداد فرزند خود هموار می‌کرد. «گرازیانو» موتور ۶۰ سی‌سی او را که آن موقع ۵ ساله شده بود با یک موتور کارت مسابقه ملی ۱۰۰ سی سی عوض‌کرد.
اگرچه "والنتینو" به چیزهایی همچون گیتار و بازی فوتبال علاقه داشت ولی روز به روز میلش را به درس و مدرسه از دست می‌داد. در سال ۱۹۹۰ قهرمان کارت منطقه‌ای شد. با افزایش سن و استعداد، نیاز وی به کلاس‌های سطح بالاتر موتورسواری برای پیشرفت هر چه بیشتر احساس می‌شد. در سال ۱۹۹۳ یک «کاگیومیتوی ۱۲۵ سی‌سی» خرید.
در سال ۱۹۹۴ تیم آپریلیا از طریق «سندرونی» استعداد والنتینو را مورد توجه قرار داد. با میدان یافتن از سوی این تیم توانست جایگاه خود را بیش از پیش بهبود بخشد و در همان سال برای نخستین بار با این تیم در مسابقات قهرمانی ایتالیا ظاهر شد و به دنبال آن صحنه رقابت‌های سال ۱۹۹۵ را در اروپا و ایتالیا تجربه کرد. قهرمانی والنتینو از همین تاریخ در کارنامه کاری او نمایان شدند. پس از آپریلیا، هوندا و پس از آن یاماها را به‌عنوان آشیانه برگزید و با هر دو آن‌ها به موفقیت‌های چشمگیری دستیا فت.
والنتینو روسی برای هر مسابقه تشریفات خاصی دارد. از جمله اینکه پیش از سوار شدن روی موتور روی خط در ورودی پیت استاپ و در فاصله دو متری موتورش خم می‌شود و چکمه‌ها خود را می‌گیرد. سپس وقتی به موتور می‌رسد دوباره خم می‌شود و با دست‌گیره جای پای سمت راست موتور را می‌گیرد. وی همچنین وقتی در حال خروج از پیت لین هست از روی موتور بلند می‌شود و از پشت لباس چرمی خود را مرتب می‌کند. در خط استارت مسابقه نیز کنار موتور برای لحظاتی می‌نشیند او می‌گوید این کارها را صرفاً برای تمرکز انجام می‌دهد. او همیشه دستکش و چکمه سمت چپ را اول می‌پوشد بعد سمت راست زمان پیاده شدن از موتور هم همیشه از سمت چپ موتور پیاده می‌شود و پای سمت راست خود را از جلو موتور (روی باک) و نه از قسمت عقب عبور می‌دهد.
اسامی و القاب زیادی در دوران کاری وی به والنتینو نسبت داده شده که نخستین نمونه قابل ذکر و برجسته آن روسی فومی (Rossi Fumi) است. چنانچه خود روسی دربارهٔ آن می‌گوید این عبارت به احترام و پاسداشت «نوری فومی آبه» به وی نسبت داده شده‌است. نام دیگر وی والنتینیک (Valentinik) بوده که در روزهای کارش در کلاس ۲۵۰ سی سی به وی گفته شد. این اسم برگرفته از «دونالد داک» فوق ستاره ایتالیایی (Paperinik) است. القاب دیگری مانند سلطان به خاطر حضور بیست ساله وی در موتورسواری و تجربه زیاد او به وی گفته می‌شود. لاکی یکی دیگر از لقب‌های وی هست ولی معروف‌ترین آن‌ها دکتر (The Doctor) است که به خاطر برخورد سرد و بی‌تفاوت او با مخالفانش و نیز به دلیل خونسردی و آرامش در مسابقات فعلی در مقایسه با عملکرد آتشین و متعصبانه در دوران کار در ۱۲۵ سی‌سی و ۲۵۰ سی‌سی او را این گونه می‌خوانند. خود او در یک بیان طنز آلود معتقد است که این لقب به این خاطر است که نام خانوادگی بیشتر دکترها در ایتالیا روسی است. برخلاف بیشتر موتورسواران که اسم اصلی خود را در پشت لباس خود ثبت می‌کنند روسی از The Doctor (دکتر) در پشت لباس خود استفاده می‌کند.
۴۶ شماره‌ای است که همواره در گراند پری‌های خود با آن ظاهر می‌شود. انگیزه اولیه استفاده از آن به زبان خود او یک الگوی ژاپنی بوده که سال‌ها پیش او را در یک مسابقه از تلویزیون دیده‌است. سرعت خارق‌العاده او در مسابقات بارانی آن روز برای روسی قابل ستایش است. بعدها گفت که این شماره‌ای است که پدرش در ۳ گراند پری اولی که در آن پیروز شده از آن استفاده می‌کرده‌است. متن روی کلاهش به جمعی از دوستانش یعنی قبیله چیهوآهوآ (The Chihuahua Tribe) اشاره می‌کند و حروف VLF روی لباسش مخفف Viva La Figa یعنی گربه دراز عمر است. او همچنین رنگ مورد علاقه خود یعنی زرد فلورسن را در لباس خود استفاده کرده‌است. طرح کلاه ایمنی وی که در طول دوران کار حرفه‌ای خود از شمار زیادی از آن‌ها استفاده کرده‌است همواره با درون مایه خورشید و ماه طراحی شده‌اند.
والنتینو روسی که از سال ۲۰۰۴ میلادی تا ۲۰۱۰ در تیم یاماها بود که تصمیم گرفت از این تیم جدا شده و به تیم کشور خود یعنی دوکاتی نقل مکان کند و سالهای ۲۰۱۱و۲۰۱۲ در این تیم بود که برخلاف پیش‌بینی‌ها چندان در این تیم موفق نبود. اما در ماه ژوئیه ۲۰۱۲ با پیشنهاد تیم قبلی خود یعنی یاماها مواجه شد که با موافقت وی همراه بود و وی از سال ۲۰۱۳ دوباره به تیم یاماها پیوست.
بازگشت روسی به یاماها در ۲۰۱۳ با یک پیروزی و رده چهارمی همراه بود. روسی در ۲۰۱۴، ۱۵ و ۱۶ ردهٔ مشابهی در جدول رده‌بندی داشت که آن هم دومی بود.
فصل ۲۰۱۵ به گفته بیشتر کارشناسان تبانی مشهود در آن رخ داد. در حالی که والنتینو روسی و خورخه لورنزو موتورسوار اسپانیایی یاماها جدال نزدیکی برای قهرمانی فصل داشتند اما در مسابقه فیلیپ ایسلند که مسابقه ۱۵ فصل بود مارک مارکز هم وطن لورنزو با اختلال در کار روسی و درگیری‌های عمدی باعث شد تا روسی پشت سر لورنزو قرار گیرد تا هموطن خود را در قهرمانی فصل کمک کرده باشد که روسی در پایان آن مسابقه در کنفرانس خبری به وضوح اعلام کرد مارکز تبانی کرده‌است. مارکز در مسابقه بعدی در سپانگ مالزی که مسابقه ماقبل پایانی بود پا را از این فراتر گذاشت و این بار نه تنها به راحتی راه را برای سبقت هم‌وطن خود لورنزو باز کرد بازهم با روسی درگیر شد به‌طوری‌که در کمتر از ۳ دور ۲۴ بار با روسی کانتکت داشت و مانع از آن می‌شد که روسی به لورنزو نزدیک شود. اما این پایان ماجرا نبود و در مسابقه پایانی نیز به گفته بیشتر کارشناسان نقش محافظ لورنزو را داشت چرا که این بار هم به راحتی راه را برای لورنزو باز گذاشت و در ۳۰ دور مسابقه با اینکه بارها فرصت این را داشت از لورنزو سبقت بگیرد ولی به عمد این کار را نمی‌کرد به دلیل اینکه با این کار والنتینو روسی قهرمان فصل می‌شد.
این تبانی آشکار موتورسوار اسپانیایی علیه روسی به قدری آشکار بود که معروف‌ترین سایت شرط‌بندی جهان به تمام کسانی که والنتینو رو قهرمان پیش‌بینی کرده بودن دو برابر مبلغ تعیین شده جایزه داد همچنین فیم (فدراسیون جهانی موتورسواری) نیز خواستار این شد موتورسواران تبانی صورت گرفته را بیشتر از این بزرگ نکنند چرا که به گفته فیم این تبانی میلیون‌ها دلار به این فدراسیون ضرر رسانده‌است.
این درحالی است که اگر این تبانی شکل نمی‌گرفت والنتینو روسی به دهمین عنوان قهرمانی جهان خودش می‌رسید.
روسی مالک ریسنگ تیم VR46 است که کار خود را از مسابقات موتو۳ در ۲۰۱۴ با رومنو فناتی و فرانچسکو باگنایا آغاز کرد. این تیم در حال حاضر در هر سه دسته موتو۳ , موتو ۲ و موتو جی‌پی فعال است.
اعضای تیم vr46 برای سال ۲۰۲۲
کلاس موتو۳: بارتونلی و برتلی
کلاس موتو۲: ویتی و آنتونلی
کلاس موتو جی‌پی: لوکا مارینی (برادر ناتنی والنتینو روسی) و مارکو بزکی
والنتینو روسی سرانجام پس از ۲۶ فصل حضور در مسابقات موتورسواری و کسب ۹ عنوان قهرمانی جهان در تاریخ ۵ اوت ۲۰۲۱ در یک کنفرانس اختصاصی در اتریش اعلام کرد امسال آخرین سالی است که در مسابقات شرکت می‌کند و در پایان فصل از موتورسواری خداحافظی می‌کند.
وی در ۱۴ نوامبر ۲۰۲۱ آخرین مسابقه خود را در پیست والنسیا اسپانیا انجام داد و در مراسم ویژه‌ای که از سوی فدراسیون جهانی موتورسواری و اتومبیل‌رانی (فیم) تدارک دیده شده بود از مسابقات موتو جی‌پی خداحافظی کرد.
همچنین فیم در همان شب در مراسم دیگر به پاس عملکرد و قدردانی از روسی مدال ویژه‌ای به وی اهدا نمود و اسم او را در تالار مشاهیر موتو جی‌پی ثبت‌کرد.
وی پس از هموطن خود آگوستینی با ۱۱۵ عنوان قهرمانی، بیشترین قهرمانی را در بین موتور سواران حال حاضر جهان دارد. (آگوستینی ۱۲۲ قهرمانی در سال‌های دور کسب کرده) و همچنین ۹ بار قهرمان فصل شدن که ۷ قهرمانی از آن‌ها درکلاس موتو جی‌پی بوده بهترین و پرافتخارترین موتورسوار حال حاضر در جهان به‌شمار می‌رود.
زمین‌لرزه وان، زمین‌لرزه‌ای بود که در ۲۳ اکتبر ۲۰۱۱ و در ساعت ۱۳ و ۴۱ دقیقه به وقت محلی، با شدت ۷٫۱ ریشتر در استان وان در شرق ترکیه روی داد. کانون زمین‌لرزه، در حدود ۱۷ کیلومتری شمال شرق شهر وان و در عمق ۱۶ کیلومتری زمین بوده‌است.
شدت این زمین‌لرزه به حدی بود که در استان آذربایجان غربی ایران هم احساس شد.
بر اثر این زمین‌لرزه، که شدیدترین زلزله در ۳۰ سال اخیر در این منطقه بوده‌است، ۶۰۴ نفر کشته و ۴٬۱۵۲ نفر زخمی شدند.
در این زمین‌لرزه، شهر ارجیش با ۷۵ هزار جمعیت، بیشترین آسیب را دید.
بندیکت آرنولد (۴ ژانویه ۱۷۴۱، ۱۴ ژوئن ۱۸۰۱) یک فرمانده نظامی در جنگ‌های استقلال آمریکا بود. او در آغاز برای ارتش ایالات متحده خدمت می‌کرد اما بعد به ارتش بریتانیا پیوست. نقشه او این بود که جبهه غربی نیروهای آمریکایی را که از نیویورک دستور می‌گرفت به نیروهای انگلیسی تسلیم کند. پس از لو رفتن نقشه در سال ۱۷۸۰ و اعدام رابط او سرگرد جان آندره، در ارتش انگلیس به مقام سرتیپی ارتقا یافت.http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Benedict_Arnold&oldid=456897498
گویش بهدینانبهدینان، دائره المعارف بزرگ اسلامی (در بایگانی اینرنت) که به زبان پارسی زرتشتی، زبان دری زرتشتی، زبان گورونی و گبری نیز مشهور است (زرتشتیان به آن دری و غیر زرتشت، به آن گبری می‌گویند) گویش ویژهٔ زرتشتیان ایران است که در استان‌های یزد و کرمان به آن سخن می‌گویند.
زبان دری یک زبان هندوایرانی و از شاخه زبان‌های ایرانی شمال‌غربی به شمار می‌رود. این زبان با زبان‌های مرکزی ایرانی، کردی سورانی و لری نزدیکی دارد. گویندگان آن نمی‌توانند با سخنگویان زبان های دیگر از آن جمله با فارسی زبانان به تفهیم و تفاهم بپردازند. این زبان درشمارۀ واج ها، واج آرایی، آواشناسی و نیز در ساخت واژه و نحو با فارسی متفاوت است. بررسی تاریخی نشان می‌دهد که از نظرگاه تکوین هم به گروهی جدا از زبان فارسی دری تعلق دارد. گویش بهدینی در نواحی مرکزی ایران از جمله استان یزد و کرمان رواج دارد، گویش گوری (gavri) یا گورونی (gavrani) نامیده می شود که گویندگانش آن را «دَری» می‌نامند. سپس برای اینکه با زبان فارسی دری خلط و اشتباه نشود به آن دری زرتشتی می گویند.
شباهت های بیشمار بهدینی با گروه زبان های شمال غربی (اقوام ماد و مادستان) وجود دارد اما از سوی دیگر بهدینی زیر تاثیر زبان فارسی و به طور کلی گروه جنوب غرب زبان های ایرانی قرارگرفته. شباهت،میان گویش بـهدینان و آنچه از اسناد کهن دربارۀ زبان مادی در دست است،بیشتراست تا بافارسی دری. آمیختگی مرزهای همگویی در بهدینی نشان میدهد که گویشوران این زبان از مناطق مختلف ایران به دو مرکز اصلی زرتشتیان امروزی، یعنی یزد و کرمان آمده اند
گویش بهدینی بومی گفتار بومی یزد از دوران باستان است. این گفتار با مهاجرت مردم یزد به کرمان رفته است. در سال۱٢٦٨ روستاهای پیرامون کرمان به گویش بهدینی کرمانی و با لهجه های از این گویش سخن می گفتند که با گذشت زمان، به سبب تأثیر زبان فارسی یا گویشهای محلی، از میان رفته است تا آنجا که این گویش در زمرۀگویش های«در معرض خطر شدید»قرار گرفته است.در سال 2007 تنها 8000 نفر به این سخن می گفتند.
ساخت ارگاتیو یا کنایی که نشاندهندۀ تمایز دستوری میان فعلهای لازم و متعدی در زمان گذشته است در گویش بهدینی وجود دارد. بدین صورت که شناسه های فعلی (واژبستهای عامل)که نشانگر شخص و شمار،فاعل در جمله هستند در فعل های لازم و متعدی در زمان گذشته تفاوت دارند. دکتر پارسا دانشمند: ساخت ارگاتیو فعل در زبان ایلامی دیده میشود.
چند واژه ی بهدینی:
سفیدرود یا سپیدرود (به زبان گیلکی: اسپی رۊزمین‌شناسی ایران، ژاک دو مورگان، ج ۱، ص ۲۰۹، پانویس ۲) دومین رود بلند ایران پس از رود کارون (با طول ۶۷۰ کیلومتر) و بزرگ‌ترین رود شمال ایران است که از بهم پیوستن دو رودخانه شاهرود و قزل اوزن که در شهر منجیل به هم می‌پیوندند، شکل می‌گیرد و تا وارد شدن به دریای کاسپین (خزر) عرض استان گیلان را می‌پیماید؛ از منجیل تا کرانه دریا، همه جا سفیدرود به سمت شمال شرقی جاری است و جریانش سریع و مقدار آب آن زیاد است. از سد سفیدرود تا گندلان، بستر آن بین دو کوه و بسیار باریک است و از این نقطه به بعد دلتای وسیعی با شاخه‌های زیاد تشکیل داده‌است، شاخه اصلی آن پس عبور از شهرستان رودبار، شهرستان رشت، شهرستان آستانه اشرفیه در پارک ملی بوجاق به دریای کاسپین می‌ریزد.تاریخ سرزمین ایران، عباس پرویز، انتشارات نگاه، 1390.
این رود علاوه بر اینکه در پیدایش تمدن و اقتصاد منطقه‌ای که در آن جاری است تأثیر داشته‌است. عامل مهم پدید آمدن دو ناحیهٔ تاریخی آن سوی رودی و این سوی رودی یا بیه‌پس و بیه‌پیش است با توجه به اهمیت این رود در منطقه بسیاری از جغرافیانگاران اسلامی و سفرنامه‌نویسان در منابع خود از رود و نام‌های آن یاد کرده‌اند.
در زمان سلسله هخامنشیان، این رودخانه برای اهداف آبیاری مورد استفاده قرار می‌گرفت، جایی که مهندسان ایرانی از روش‌های ابتکاری برای آبیاری زمین‌های حاصلخیز کنار رودخانه استفاده می‌کردند. بعدها، در دوره ساسانیان، رودخانه تا حدودی جایگاه اسطوره‌ای پیدا کرد، زیرا گمان می‌رفت سرچشمه رودخانه اسطوره‌ای اروند رود بوده‌است.
در دوره قرون وسطی، نواحی اطراف رودخانه سفید رود تحت سلطه سلسله‌های مختلف محلی بود. سلسله‌های سلجوقی و صفوی ایران نیز آثار خود را در این منطقه به جا گذاشتند و شهرها و روستاهای حاشیه رودخانه را توسعه دادند.
در قرن بیستم، توسعه صنعت کشاورزی منجر به ساخت سدهایی در کنار رودخانه سفید رود شد. در دهه ۷۰ سد البرز ساخته شد که نه تنها به کنترل طغیان رودخانه کمک کرد بلکه ظرفیت آبیاری منطقه اطراف را نیز افزایش داد.
امروزه رودخانه سفید رود همچنان نقش بسزایی در اقتصاد شمال ایران دارد. از آن برای آبیاری، تولید برق آبی و اهداف تفریحی استفاده می‌شود و گردشگران را از سراسر جهان برای لذت بردن از ورزش‌های آبی و زیبایی‌های طبیعی منطقه جذب می‌کند.
بر اساس بررسی‌های انجام شده در طرح جامع شیلاتی طی سال‌های ۱۳۷۳ و ۱۳۷۴ در ناحیه دهانه رودخانه سفیدرود تا سد سفیدرود و سر شاخه‌های قزل‌اوزن و شاهرود، ۴۵ گونه و زیرگونه ماهی متعلق به ۳۶ جنس و ۱۷ خانواده شناسایی شده که در بین ماهی‌های مهاجر عمده‌ترین آن‌ها عبارتند از: اوزون برون، تاس ماهی، ماهی سفید، کپور معمولی، سس ماهی، لای ماهی، اسبله، سفید کولی، شاه کولی، سیاه کولی و البته ماهی‌های خانواده کپور بیشترین فراوانی را به خود اختصاص داده‌اند.
رودخانه سفیدرود از لحاظ مهاجرت و زاد و ولد آبزیان به خصوص گونه‌های ماهیان خاویاری و گونه‌های ماهیان استخوانی از رودخانه‌های منحصر به فرد در حوزه جنوبی دریای خزر می‌باشد.
احداث طرح‌های توسعه منابع آب در شاخه قزل اوزن در کنار برداشت‌های مجاز و غیرمجاز از منابع اب سطحی و زیرزمینی و نیز اثرات خشکسالی و تغییر اقلیم سبب کم‌آبی این رود شده و این رودخانه که در گذشته حتی دارای قابلیت کشتیرانی کوچک و متوسط بود این قابلیت را از دست داده‌است.
فاضلاب انسانی و خانگی، پساب صنعتی و بیمارستانی بدون تصفیه مستقیماً در طول مسیر و سموم و کودهای کشاورزی بدون مدیریت از بالادست راهی رودخانه و دریاچه سد سفیدرود می‌شوند این آب سپس مورد استفاده کشاورزی، آبزی پروری و آشامیدنی قرار می‌گیرد؛ و سپس به دریای خزر می‌ریزدhttp://www.aftabir.com/articles/view/social/environment/c4c1183720153p1.php/سفید-رود-سیاه-شدhttp://www.isna.ir/fa/news/94072616806
نام بومی آن به ویژه در استان گیلان، اسپی بیه یا اسپی رو می‌باشد که در زبان گیلکی معنی رود سفید را می‌دهد.
نام غیر بومی آن مختلف و معمولاً ترجمه‌های متفاوت نام بومی می‌باشد:
برخی از اوستاشناسان سفید رود را همان رود دائیتی در اوستا می‌دانند.(بارتولد، ص297-298؛ دومرگان، همان‌جا؛ جکسون، ص445؛ نیز←خودزکو، ص 19، 40).
ابوالقاسم عبدالله بن محمد القاشانی در تاریخ الجایتو از این رود با عنوان سپیدرود یاد می‌کند و چنین می‌نویسد:
نام‌های غیر بومی این رود را می‌توان در سه گروه، رده‌بندی کرد؛ نام‌های غیربومی دوران مهاجمان باستانی یونانی، مهاجمان اسلامی عربی، مهاجمان مغولی آلتائی، معاصر ایرانی. توجه شود که همگی این نام‌ها از خاستگاه (چهل چشمه) تا دهانه رود را در بر می‌گرفته‌است.
یونانی‌ها از زمان سفر اکتشافی پاتروکلس (سردار سلوکی) به رودخانه سفیدرود، «آماردوس» می‌گفتند.آماردوس، پنداشته می‌شود که نام این رود نزد مهاجمان یونانی‌تبار بوده‌است. این نام امروزه کاربرد ندارد. دیاکونوف نام قدیم سفیدرود را آماردوس ذکر می‌کند و می‌نویسد «منطقهٔ کوهستانی واقع در جنوب شرقی مسیر پایین رود ارس و نواحی مصب قزل اوزن که توسط قبایل کادوسیان و کاسپی‌ها مسکون بوده مطیع ماد نگشته و جز آن سرزمین محسوب نمی‌شود. یونانیان نام این رود را از قوم جنگجوی آمارد که در مازندران و شرق گیلان می‌زیستند، اخذ نموده‌اند.
النهرالابیض، نامی است که مهاجمان اسلامی عربی به کار می‌بردند. در زبان عربی، النهر به معنی رود، و الابیض به معنی سفید، می‌باشند.
هولان موران نخستین نامی است که مهاجمان مغول در این باره به کار بردند. سپس، ایشان در دوره تسلط، این نام را به قزل اوزن، تغییر دادند. هر دو این نام‌ها به معنی رود سرخ می‌باشند. نام قزل اوزن، امروزه بر پاره‌ای از این رود تا پیش از پیوستن به رود شاهرود، اطلاق می‌گردد.
برای نمونه، کتاب نزهةالقلوب که در سال ۷۴۰ (قمری) نوشته شده این رود را به مغولی "هولان‌موران" خوانده که همان معنای نام ترکی آن را داراست.
سفیدرود این رود در محافل رسمی و اداری است نام درست آن سپیدرود است.کتاب گیلان، جلد اول، انتشارات گروه پژوهشگران ایران، چاپ دوم، زمستان ۱۳۸۰ خورشیدی.
سفید رود شمول رودهای شمالی افغانستان در ولایت سرپل به موقعیت جغرافیایی شمال غربی افغانستان می‌باشد.
این رود پس از پیوست یک انشعاب کلان در شمال ولسوالی سرپل به طرف ولایت جوزجان جریان دارد.
در ولایت جوزجان سفید رود از ولسوالی شبرغان گذشته به طرف مرز بیابان قره‌قوم پیش رفته و در همان‌جا به خشکی می‌گراید.
در تاریخهای پیشین این رود به پیشتر روانه بوده و به آمو دریا پیوست داشته‌است.
در حال حاضر این رود با ساختن کانالهای آبی فراوان در اطرافش، منبع آب مصرفی شهروندان شبرغان می‌باشد.
مصرف سوخت در خودرو به میزان مصرف سوخت توسط یک اتومبیل پس از پیمودن یک مسیر مشخص اشاره دارد. محاسبه مصرف سوخت برپایه مسافت به صورت لیتر در صدکیلومتر محاسبه می‌شود. این معیار اندازه‌گیری در اروپا، چین، آفریقای جنوبی، استرالیا و زلاندنو مورد استفاده قرار می‌گیرد. در کشوری مانند کانادا نیز استفاده از هر دو روش محاسبه گالن در مایل و لیتر در صدکیلومتر استفاده می‌شود.
این مسابقه در تاریخ ۹ آگوست ۱۹۷۵ مابین تیم‌های دربی کانتی و وستهام یونایتد در ورزشگاه ومبلی لندن برگزار شده‌است.
تیم دربی کانتی در این مسابقه با نتیجه دو بر صفر به پیروزی رسید.
این مسابقه در تاریخ ۱۴ آگوست ۱۹۷۶ مابین تیم‌های لیورپول و ساوت‌همپتون در ورزشگاه ومبلی لندن برگزار شده‌است.
این مسابقه در تاریخ ۱۳ آگوست ۱۹۷۷ مابین تیم‌های لیورپول و منچستر یونایتد در ورزشگاه ومبلی لندن برگزار شده‌است.
این مسابقه در تاریخ ۱۲ آگوست ۱۹۷۸ مابین تیم‌های ناتینگهام فارست و ایپسویچ تاون در ورزشگاه ومبلی لندن برگزار شده‌است.
تیم ناتینگهام فارست در این مسابقه با نتیجه پنج بر صفر به پیروزی رسید.
این مسابقه در تاریخ ۱۱ آگوست ۱۹۷۹ مابین تیم‌های لیورپول و آرسنال در ورزشگاه ومبلی لندن برگزار شده‌است.
تیم لیورپول در این مسابقه با نتیجه سه بر یک به پیروزی رسید.
این مسابقه در تاریخ ۹ آگوست ۱۹۸۰ مابین تیم‌های لیورپول و وستهام یونایتد در ورزشگاه ومبلی لندن برگزار شده‌است.
رود پنجشیر یا دریای پنجشیر یکی از رودهای بزرگ افغانستان است که در ولایت پنجشیر افغانستان قرار دارد که از میان دره پنجشیر در شمال شرقی افغانستان و از ۱۵۰ کیلومتری شمال کابل می‌گذرد. شاخۀ فرعی این رود، رود غوربند است که از ولایت پروان گذشته و در ۱۰ کیلومتری شرق چاریکار به رود پنجشیر وصل می‌شود.
رود پنجشیر از میان کوه‌های هندوکش به سمت جنوب سرازیر شده و در شهر سروبی به رود کابل می‌ریزد. در دهۀ ۱۹۵۰ میلادی سدی بر روی رود پنجشیر در نزدیکی سروبی ساخته شد تا مقداری از آب این رود را به رود کابل منتقل کند.
گری کارل (محمد) لگنهازن (زاده ۳ مهٔ ۱۹۵۳، نیویورک) استاد مقدمه منطق، مقدمه فلسفه، زیبایی‌شناسی، فلسفه علم، علم اخلاق، فلسفه مذهب و متافیزیک، بنیانگذار انجمن دانشجویان مسلمان دانشگاه تگزاس جنوبی و عضو هیئت علمی مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی است. همچنین وی یکی از اساتید دانشگاه ادیان و مذاهب قم در رشته فلسفه اخلاق و فلسفه دین می باشد.
وی در خانواده‌ای مسیحی کاتولیک متولد شد.
در سال ۱۹۷۴ لگنهاوزن در دانشگاه ایالت نیویورک در آوبنه (مرکز اداری و دانشگاهی ایالت نیویورک) مشغول تحصیل شد. وی برای تحصیل در مقطع فوق لیسانس در دانشگاه لاس در تگزاس پذیرفته شد؛ و در سال ۱۹۷۹ موفق به اخذ مدرک کارشناسی ارشد از این دانشگاه شد.نشریه موعود - آبان و آذر ۱۳۸۵، شماره ۶۹ لگنهاوزن ده سال در دانشگاه تگزاس جنوبی تدریس کرده‌است.
وی در زمان تدریس در دانشگاه تگزاس جنوبی بر اثر آشنایی با دانشجویان مسلمان به اسلام گرایش پیدا کرد.
وی در اثر آشنایی با دانشجوی ایرانی در دانشگاه تگزاس جنوبی به نام اکبر ملکی نوجه‌دهی با تشیع و انقلاب اسلامی ایران آشنا شد. در سال ۱۹۸۹ مسئولین دانشگاه محدودیت‌هایی را برای تدریس قرار دادند. لگنهاوزن در اثر تلاش‌های کمال خرازی سفیر ایران در سازمان ملل متحد با محمدتقی مصباح یزدی آشنا شد. در سال ۱۹۹۰ میلادی، به دعوت انجمن حکمت و فلسفه به ایران مسافرت کرد و به تدریس اشتغال یافت. وی از استادان دانشگاه باقرالعلوم و مؤسسه امام خمینی و دانشگاه ادیان و مذاهب از ۱۹۹۳ تا حال حاضر است.
وی همچنین سابقه تدریس در دانشگاه تربیت مدرس و مفید را نیز دارد.
همسر او، نرجس جواندل است.
وی در سال ۱۳۸۹ به عنوان چهره ماندگار فلسفه انتخاب گردید.
انتشار ترجمه فارسی توسط طه، قم، ۲۰۰۰/ انتشار ترجمه عربی توسط طه، قم، ۲۰۰۰/ انتشار ترجمه اندونزیایی توسط لنترا، جاکارتا، ۲۰۰۲
خان عبدالغفار خان (۱۸۹۰ -۲۰ ژانویه ۱۹۸۸) یکی از رهبران مسلمان پشتون در شبه قاره هند) و از همراهان ماهاتما گاندی در جنبش استقلال هند بود، که به‌دلیل فعالیت‌های غیر خشونت‌آمیزش در برابر استعمار انگلیس شهره‌است.
خان عبدالغفار خان (۱۸۹۰ - ۲۰ ژانویه ۱۹۸۸) (به زبان پشتو: خان عبدالغفار خان، به زبان اردو: خان عبدالغفار خان)، همچنین به فخر افغان نیز معروف است (اردو: فخر افغان(پشتون)، "افتخار افغان(پشتون)") و باچا خان (پشتو: باچا خان، "پادشاه سران")، پاچا خان پادشاه خان، یکی از فعالان آزادی و استقلال پشتون بود. او یک رهبر سیاسی و معنوی شناخته شده برای مخالفت مسالمت‌آمیز با راج بریتانیایی در هند بریتانیایی، و تمام عمر خود صلح طلب و مسلمان بود.[۱] یکی از دوستان نزدیک مهاتما گاندی بود، به‌طوری‌که توسط هندی‌ها باچا خان، "مرز گاندی" نامیده می‌شد. و او را بالاتر از کاندی میدانند.
باچا خان، در سال۱۹۱۰، یک مدرسه¬ی مسجد در زادگاه خویش اوتمانزای، افتتاح کرد، و در سال ۱۹۱۱ به جنبش آزادی حاجی صاحب تورنگزایی پیوست. با این حال در سال ۱۹۱۵، مقامات بریتانیایی مدرسهٔ مسجد وی را ممنوع اعلام کردند.[۲] پس از شاهد شکست‌های مکرر شورش علیه راج بریتانیایی، باچا خان تصمیم گرفت که فعالیت‌های اجتماعی و اصلاحات برای پشتون¬ها بیشتر مفید خواهد بود. این امر منجر به تشکیل انجمن اصلاح افغان (" انجمن اصلاح افغان") در سال ۱۹۲۱، و جنبش نوپای پشتون جرگه ("مجمع پشتون") در سال ۱۹۲۷ شد.
پس از بازگشت باچا خان از حج در ماه مه سال ۱۹۲۸، ماهنامه سیاسی با نام پکستون به زبان پشتو منتشر کرد. در نهایت، در نوامبر ۱۹۲۹، باچا خان جنبش خدمتگران خدا ("بندگان خدا") به راه انداخت که این موفقیت توسط امپراتوری بریتانیا سرکوب شد. او و طرفدارانش مانند جنبش استقلال هند خیلی رنج بردند[۳].
باچا خان در سال ۱۹۶۲، زندانی بین‌المللی عقیدتی سال شناخته شد. در سال ۱۹۸۷، او برای اولین بار به عنوان یک غیر هندی جایزه بهارات رنتا ( بالاترین جایزه غیرنظامی هند) را از آن خود کرد. باچا خان مبارز آزادی‌خواه مهم، یک قهرمان ملی پشتون و یکی از چهره‌های کلیدی ناسیونالیسم پشتون بود.
باچا خان به شدت مخالف تقاضای جمع مسلمانان هند برای جداسازی هند بود.[۴] [۵] هنگامی که کنگره ملی هند طرح تقسیم‌بندی را بدون مشورت با رهبران گروه خدمتگزاران خدا اعلام کرد، او بسیار احساس ناراحتی کرد و گفت: "شما ما را جلوی گرگ پرتاب کردید"[۶].
پس از تقسیم‌بندی، باچا خان متعهد وفاداری به پاکستان و خواستار یک واحد اداری مستقل "پشتون" در داخل کشورپاکستان شد، اما او مدام توسط دولت پاکستان در بین سال‌های ۱۹۴۸ و ۱۹۵۴ دستگیر شد، و در سال ۱۹۵۶ بخاطر مخالفت برای طرح واحد که حکومت اعلام کرد که منجر به ادغام استان غرب پنجاب، سند، استان مرزی شمال غرب و بلوچستان با اداره غرب پاکستان می‌شد، دستگیر شد.
باچا خان نیز بسیاری از دهه۱۹۶۰ و۱۹۷۰ یا در زندان یا در تبعید به سر برد. قبل از مرگ او در سال ۱۹۸۸ در پیشاور تحت بازداشت خانگی بود که پس از مرگ وی به وصیت خودش، او را در خانه خود در جلال آباد، افغانستان به خاک سپردند. ده‌ها هزار نفر از مردم عزادار در مراسم تشییع جنازه او، راهپیمایی از طریق گذرگاه خیبر از پشاور به جلال آباد، شرکت کردند اگر چه آن راهپیمایی توسط انفجار دو بمب به کشته شدن ۱۵ نفر منجر شد. با وجود مبارزه سنگین در آن زمان، هر دو طرف از جنگ شوروی در افغانستان، ارتش کمونیستی و مجاهدین، آتـش بـس اعلام کردند تا با این کار اجازه دهند تا دفن او شود[۷].
محمدامین یوسفی
غفار خان در یک خانواده مسالمت‌آمیز و مرفه از اوتمنزای، در دره پیشاور بریتانیای هند متولد شد. پدرش، بهرام خان، صاحب یک زمین در منطقه هشتنگر بود. غفار پسر دوم بهرام به مدرسه بریتانیایی مأموریت ادوارد رفت از آنجایی که تنها این مدرسه به‌طور کامل دانش‌آموز میذیرفت چون توسط مبلغان اجرا شده بود. در مدرسه غفار جوان درس خود را به خوبی انجام داد و از مربی خود ریورند ویگرام برای نشان دادن اهمیت آموزش و پرورش در خدمت به جامعه الهام گرفت. به او در ده سالگی و سال آخر خود از دبیرستان توسط یک کمیسیون بسیار معتبر در راهنماهای نخبگان، شرکت به عنوان سربازان پشتون راج بریتانیا ارائه شد. غفار جوان در این کمیسیون به عنوان افسران درجه دوم حتی در کشور خود برگزیده شد. او تصمیم گرفت مطالعات عالی دانشگاهی را ادامه دهد و به توصیه مربی خود ریورند ویگرام، همراه برادر خود دکتر خان صاحب، به تحصیل در لندن مشغول شود. یک موقعیت در دانشگاه علیگره مسلمان به وجود آمد، او در نهایت اجازه پدرش را دریافت کرد، اما مادر غفار تمایلی به از دست دادن فرهنگ و مذهب پسرش در لندن نبود. بنابراین غفار به کار بر روی زمین‌های پدرش شروع کرد در حالی که تلاش می‌کرد تشخیص دهد چه کاری برای زندگی او بهتر است[۸].
در پاسخ به عدم توانایی خود برای ادامه تحصیل، غفار خان برگشت و کمک به دیگران را شروع کرد. مانند بسیاری از مناطق جهان، اهمیت استراتژیک استان مرزی شمال غرب که به تازگی شکل گرفته (در حال حاضر خیبر پختونخوا پاکستان) به عنوان یک موقعیت برای راج بریتانیا از نفوذ روسیه، و علاوه بر آن سود کمی برای ساکنان آنجا در بر داشت. ظلم و ستم از بریتانیا، سرکوب مراجع دینی، و خشونت و انتقام‌گیری فرهنگ باستانی، غفار را بر آن داشت که برای خدمت و بالا بردن سطح دانش مردان و زنان سعی و تلاش خود را شروع کند. در سن ۲۰ سالگی، غفار اولین مدرسه خود را در یوتزای افتتاح کرد. این یک موفقیت مقطعی بود و او چندی بعد به یک دایره بزرگتر از اصلاح طلبان فکر دعوت شد.
در حالی که او بسیار با مخالفت و مشکلات شخصی مواجه بود، غفار خان مدام کار می‌کرد و خستگی ناپذیر بود که به سازماندهی و بالا بردن سطح آگاهی پشتون برسد. او بین سال‌های ۱۹۱۵ و ۱۹۱۸ به ۵۰۰ روستا در تمام بخشی¬های ولسوالی خیبر پختونخوا بازدید کرد. در این فعالیت عجیب بود که او به عنوان پادشاه (باچا) خان (پادشاه ستاد) شناخته شد. [۸]
او برای اولین بار در سال ۱۹۱۲ با مهراکاندا دختر یار محمد خان از قبیله محمدزی از روستای رزار از توابع یوتمنزای ازدواج کرد. آن‌ها در سال ۱۹۱۳ صاحب یک فرزند پسر شدند، عبدالغنی خان، که به یک هنرمند و شاعر برجسته تبدیل شد. بعد از آن یک فرزند پسر دیگر به نام عبدالولی خان (۱۷ ژانویه ۱۹۱۷) و یک فرزند دختر به نام ساردارو نیز به دنیا آمدند. مهراکاندا در هنگام آنفلوآنزای اپیدمی در سال ۱۹۱۸ درگذشت. در سال ۱۹۲۰، عبدالغفار خان دوباره ازدواج کرد، همسر جدید او، نامباتا، دخترعموی همسر اول خود و دختر سلطان محمد خان از اهالی رازر بود. او برای غفار یک دختر به نام مهر تاج (۲۵ مه ۱۹۲۱ الی ۲۹ آوریل ۲۰۱۲)، [۹] و یک پسر به نام عبدالعلی خان (۲۰ اوت ۱۹۲۲ الی ۱۹ فوریه ۱۹۹۷) به دنیا آورد. متأسفانه، در سال ۱۹۲۶ نامبادا خیلی زود به علت سقوط از پله‌های آپارتمان محل اقامت، در اورشلیم درگذشت.[۱۰]
در این زمان، هدف غفار خان تشکیل یک هند متحد، مستقل، سکولار بود. برای رسیدن به این منظور، او خدای خدمتگر("بندگان خدا")، که معمولاً با "پیراهن قرمز" (سرخ پوش) شناخته می¬شدند، در طول دهه ۱۹۲۰ تأسیس کرد.
خدای خدمتگر بر اساس باور قوی و مفهومی گاندی که همان ساتیاگراها بود، تشکیل شد. یک شکل خشونت پرهیزی که در ابتدای تأسیس نیز روی همین موضوع قسم یاد کرد. او در جمع اعضای اعضای آن گفت:
"من می‌خواهم به شما سلاح‌هایی بدهم که پلیس و ارتش قادر نخواهد بود در مقابل آن‌ها ایستادگی کند. این سلاح پیامبر است، اما شما از آن آگاه نیستید. آن سلاح صبر و عدالت است. هیچ قدرتی روی زمین نمی¬تواند در برابر آن ایستادگی کند.[۱۱]
این گروه بیش از ۱۰۰،۰۰۰ عضو جذب کرد و در مخالفت با پلیس بریتانیا و ارتش به اسطوره (و سربازان جان بر کف) تبدیل شد. از طریق تظاهرات، سازمان‌های سیاسی و مخالفت‌های خشونت پرهیزی، خدای خدمتگر به برخی موفقیت و تسلط بر سیاست خیبر پختونخوا دست یافت. برادر او، دکتر عبدالجبار خان (معروف به دکتر خان صاحب)، به رهبری جناح سیاسی جنبش، و وزیر ارشد استان (از اواخر دهه ۱۹۲۰ تا سال ۱۹۴۷ زمانی که دولت محمد علی جناح از گروه مسلمانان برکنار شد) منصوب شد.
غفار خان یک دوستی نزدیک، معنوی، و صمیمی با مهاتما گاندی، پیشگام خشونت پرهیزی نابسامانی‌های مدنی در هند، برقرار کرد. این دو باعث تشویق و انگیزه همدیگر بودند و تا سال ۱۹۴۷در یک راستا فعالیت می‌کردند.[۴][۵]
خدای خدمتگر (بندگان خدا) با کنگره ملی هند، پیشرو در مبارزه با سازمان ملی آزادی، که غفار خان عضو ارشد و قابل احترام بود کار می‌کرد. در موارد متعدد زمانی که کنگره به نظر مخالف با نظر گاندی در سیاست می‌رسید، غفار خان از نظر او دفاع می‌کرد. در سال ۱۹۳۱ کنگره او را در انتخابات ریاست حزب انتخاب کرد، اما قبول نکرد و گفت: "من یک سرباز ساده و خدای خدمتگر هستم، و من فقط می‌خواهم خدمت کنم." [۱۲] او سال‌های زیادی در کمیته‌های مختلف کنگره فعالیت داشت تا اینکه در سال ۱۹۳۹ به دلیل اختلاف نظر با سیاست‌های جنگی حزب استعفاء کرد. او زمانی که سیاست‌های جنگی تجدید نظر شد، دوباره به حزب کنگره بازگشت.
در تاریخ ۲۳ آوریل ۱۹۳۰، غفار خان در تظاهرات سالت ساتیاگرها دستگیر شد. گروه خدای خدمتگر در بازار قصه‌خوانی (قصه‌گویان) پیشاور جمع شده بودند. انگلیسی‌ها به سربازان دستور آتش با سلاح در میان جمعیت غیر مسلح، دادند که منجر به کشته شدن حدود۲۰۰ تا-۲۵۰ نفر شد. [۱۳] اعضای خدای خدمتگر مطابق با آموزش‌های تحت غفار خان خود، در عدم خشونت عمل، رو به گلوله مقاومت کردند. [۱۴] دو جوخه از تفنگ برای مقاصد صلح‌آمیز در جمعیت خشونت پرهیز، خودداری کردند. آن‌ها پس از این ماجرا در دادگاه با مجازات‌های سنگین، از جمله حبس ابد محکوم بودند.
غفار خان مدافع حقوق زنان و عدم خشونت بود. او به یک قهرمان در یک جامعه تحت سلطه خشونت تبدیل شد و با وجود دیدگاه‌های لیبرال خود، ایمان خلل ناپذیر او و شجاعت آشکار منجر به احترام بسیار زیاد شد. او در طول زندگی‌اش، ایمان به روش خشونت پرهیزی خود یا در سازگاری اسلام و عدم خشونت هرگز از دست نداده است. او جهاد را مبارزات خود تنها برای دشمن شمشیر کشیده جایز می‌دانست. او به گاندی نزدیک بود زیرا اصول عدم خشونت او شناخته شده بود و او به عنوان مرز گاندی در هند شناخته شده‌است.[۵] یکی از همکاران کنگره وی، پاندیت امیر چند بمبوال پیشاوری بود.
اگر خانه شما به تباهی کشیده شد. دوباره آن را بسازید و بازسازی کنید، و به یاد داشته باشید که در چه مسابقه‌ای شرکت کرده‌اید. غفار خان [۱۵]
غفار خان به شدت با جداسازی هند مخالف بود.[۴][۵] در حالی که بسیاری از پشتون ها (به‌خصوص کسانی که پیراهن سرخ می‌پوشیدند) مایل به همکاری با سیاستمداران هند بودند، بسیاری از پشتون‌های دلسوز دیگر جداسازی هند را به امید خروج بریتانیایی‌ها به صلاح نمی‌دانستند. غفار خان در سال ۱۹۴۶ مورد حمله ضد مسلمانان قرار گرفت، که منجر به بستری شدن او در بیمارستان در پیشاور شد.[۱۶]
حزب کنگره اقداماتی را برای جلوگیری از جداسازی، مانندطرح مأموریت کابینه و پیشنهادهای گاندی به دبیرکل جناح، انجام دادند. نتیجه این اقدام‌ها این بود که، غفار خان و پیروان او خیانت دوطرفه¬ی هند و پاکستان را احساس کردند. آخرین سخنان غفار خان به گاندی و متحدان، در حزب کنگره بود:"شما ما را جلوی گرگ پرتاب کردید.[۶]
هنگامی که همه‌پرسی پیش از الحاق به پاکستان برگزار شد، غفار خان و حزب کنگره ملی هند این همه‌پرسی را تحریم کردند. نتیجه این، در سال ۱۹۴۷ الحاق خیبر پختونخوا به پاکستان با اکثریت آراء امکان‌پذیر ساخته شد. لویه جرگه در مناطق قبیله‌ای نیز ترجیح داده شد جزئی از پاکستان باشد. غفار خان و خدمتگران خدا، با این حال، تصمیم به تحریم انتخابات همراه با پختون و دیگر ناسیونالیست‌ها گرفتند. برخیبر این باور بودند که بخشی از آرا باطل شده‌است.[۱۷]
یدالله بهزاد کرمانشاهی (زادهٔ ۴ بهمن ۱۳۰۴ کرمانشاه – درگذشتهٔ ۵ فروردین ۱۳۸۶ کرمانشاه) از شاعران کهن‌سرای معاصر بود.
یدالله بهزاد کرمانشاهی فرزند حسین ایوانی، در چهارم بهمن‌ماه ۱۳۰۴ خورشیدی در کرمانشاه پا به عرصهٔ وجود گذاشت. پس از طی دوران کودکی و گذراندن تحصیلات ابتدایی و متوسطه، به سال ۱۳۲۷ خورشیدی، راهی تهران شد و در دانشکدهٔ ادبیات به تحصیل پرداخت. در آنجا، از محضر استادانی بزرگ، همچون جلال‌الدین همایی، بدیع‌الزمان فروزانفر، احمد بهمنیار، محمد معین، ذبیح‌الله صفا، پرویز ناتل خانلری و دیگر استادان آن روزگارِ دانشگاه تهران، بهره‌ها برد و توشه‌ها اندوخت.
به سال ۱۳۳۲ به استخدام فرهنگ درآمد و در دبیرستان‌های کرمانشاه به تدریس ادبیات پرداخت و شاگردانی پرورد.
بهزاد در جوانی به ورزش‌های باستانی، وزنه‌برداری و بسکتبال روی آورد. در کنار کلاس درس، مدتی هم مربی بسکتبال شد و با زحمت و تلاش فراوان توانست تیم‌های وزنه‌برداری و بسکتبال کرمانشاه را راه‌اندازی و آماده کند و به جوانان ورزشکار، علاوه بر فنون ورزشی، درس ایمان، اخلاق، ادب و انسانیت بدهد.
او همچنین شاگردان علاقه‌مند به روزنامه‌نگاری، نویسندگی، شاعری، خوشنویسی، نقاشی و کتابخوانی را زیر چتر حمایت خود گرفت و برای آن‌ها کلاس‌های فوق‌برنامه می‌گذاشت از جمله شاگردان برجسته و با استعداد وی کیومرث موسیوند تاجر نامی و مدیر عامل کنونی شرکت سیمان دشتستان میباشد . تا این اواخر، هنوز خط‌ها، نقاشی‌ها و برخی از روزنامه‌های دیواریِ آن سال‌های دانش‌آموزان را چون یادگاری عزیز، نگهداری می‌کرد.
۲۷ سال از عمر او در خدمت به فرهنگ کرمانشاه و پرورش نسل جوان گذشت. در اوقات فراغت، وقتِ او به مطالعه، سرودن شعر و پرداختن به خوشنویسی سپری می‌شد.
او ادیب و شاعر بود که علاوه بر شاعری، در هنر خوشنویسی دست داشت و از تعلیمات استادان بزرگ خوشنویسی کشور، همانند علی‌اکبر کاوه، حسن خطاط، محمدرضا اقبال، غلامحسین امیرخانی و شکسته‌نویس برجسته، یدالله کابلی خوانساری بهره‌مند شده‌بود.
وی با اکثر خوشنویسان و هنرمندان کرمانشاه، دوستی، محبت و روابط هنری و معنوی عمیقی داشتکه از آن میان می‌توان آیت‌الله سید مرتضی نجومی را یاد کرد.
بهزاد در تمام عمر خود، وابسته به هیچ حزب، گروه و سازمانی نبود. او، به هیچ پست و مقامی تن درنداد و تا آخر عمر معلمی ساده و صادق باقی ماند.
ازنظر فکر و اندیشه‌های سیاسی و اجتماعی همواره یار مظلوم و دشمن ظالم بود و می‌سرود:
نام زیبای تو شد ورد زبانم، یاعلی
تا به دفع هر غمی بخشد توانم، یاعلی
در دل از مهر تو دارم آفتابی، نیست غم
اختری گر نیست در هفت‌آسمانم، یاعلی
در جوانی، به نهضت آزادی ایران و مبارزات جانانهٔ دکتر محمد مصدق و یارانش با استعمارگران خارجی و مستبدان داخلی دل بسته‌بود و این علاقه تا آخر عمر در دل و جانش می‌جوشید. او همواره آبادی، آزادی و سرافرازی وطنش را بسیار دوست می‌داشت و با تمام وجود می‌گفت:
در میان آتش و خون ای وطن، من با توام
ور بباید گفت ترک جان و تن، من با توأم
نیست جز گر روز شادی بهرهٔ رندان شود
خوان رنگین تو، در روز محن، من با توأم
مرگ هم پیوند ما را نگسلد از هم، که باز
در دل گور و در آغوش کفن، من با توأم
ترک مادر کی تواند گفت فرزند شریف
ای گرامی مادر من، ای وطن، من با توأم
از میان شعرا و دانشمندان معاصر ایران، بیش از همه با استادان سخن، محمدحسین شهریار، کریم امیری فیروزکوهی، حبیب یغمایی، پرویز ناتل خانلری، ایرج افشار، محمود فرخ، مهدی اخوان ثالث، محمد قهرمان، محمدرضا شفیعی کدکنی، باقرزادهٔ بقا، نوید، قدسی، سهی و کمال خراسانی، و از همشهریان خود با بسیاری از شاعران، نویسندگان، هنرمندان، فضلا و پژوهشگران کرمانشاهی، دوستی، انس و الفت و ارادت مخصوص داشت، که به‌عنوان نمونه می‌توان از جلیلی بیدار، کیوان سمیعی، نواب صفا، خان‌بابا جیحونی، علی‌اشرف نوبتی (پرتو)، جلیل قریشی‌زاده (وفا)، مسعود مشکین‌پوش، منوچهر پروینی و بسیاری از دوستان و سروران بزرگ نام برد که برای پرهیز از درازای سخن، به همین مختصر بسنده می‌کنیم.
بهزاد، مطالعات عمیقی در شعر و ادب فارسی و عربی داشت و همواره در عرفان، فلسفه، هنر و ایران‌شناسی، مطالعه، پژوهش و جستجو می‌کرد.
در این زمینه‌ها، شاید کتابخانهٔ عظیم و پربار او در غرب کشور، منحصربه‌فرد باشد.
او اگرچه شاعری خلوت‌نشین و بی ادعا بود، ولی برخلاف نظر برخی معاصران، منزوی و دور از اجتماع نبود زیرا که او با دوستان صمیمی قدیم همچنین با جوانان شاعر و هنرمند، نشست‌وبرخاست می‌کرد و از معاشرت با این عزیزان لذت می‌برد و به شکل‌های گوناگون، پناهگاه، راهنما و مشکل‌گشایشان بود.
در شعر بیشتر به سبک خراسانی و قصیده‌سرایان بزرگ آن سبک، سخنوری می‌کرد ولی به سبک‌های عراقی، هندی ـ اصفهانی یا «طرز نو» و مضمون‌سازی‌ها و باریک اندیشی‌های صائب تبریزی و پیروانش نیز توجه خاص داشت؛ و علاوه بر قصیده‌های بلند و محکم، غزل‌های پرشور و حال، قطعه‌ها، مثنوی‌ها، رباعی‌ها، دوبیتی‌ها و شعر نو، به شیوهٔ نیما یوشیج و اخوان ثالث، اشعار فراوانی سروده و پدیدآورده‌است که هر کدام از آنها، فکر و مضمون تازه‌ای دارند و اندیشه و پیام انسانی و اخلاقی را به انسان می‌رسانند.
مضامین اشعارش متنوع و بیشتر عاشقانه، عرفانی، اخلاقی، اجتماعی و شعرهای تند انتقادی در زمان رژیم پهلوی است.
این شاعر حدود ده هزار بیت شعر نغز، لطیف و استوار که تنهایک دهم آن‌ها به صورت گزیده اشعار "گلی بی‌رنگ" چاپ و منتشر شده‌است، مجموعه دیگری به نام "یادگار مهر" در دست چاپ است که ان شا الله به زودی منتشر می‌شود.
یک جلد از کلیات چندجلدیِ اشعار منتشرنشده‌اش شامل «اِخوانیات» و یک جلد دیگر آن، دربرگیرندهٔ «اشعار محلی و کردی کرمانشاهیِ» اوست.
یکی دیگر از خدمات بهزاد درزمینهٔ شعر و پژوهش، تألیف "تذکرهٔ مفصل یا جُنگ بزرگ کرمانشاه از عصر قاجار تا امروز" است که در دو جلد تنظیم شده‌است.
مجموعه‌های خطی بسیاری از شعرای کرمانشاه را نیز جداگانه مدون و آمادهٔ چاپ کرده‌بود که به‌عنوان مثال می‌توان از دیوان‌های «نامی»، «بیدل»، «سلطان کلهر»، «الله‌دوست سالک»، «بسمل»، و «محرم کرمانشاهی» نام برد.
برخی از اشعار بهزاد، در سال‌های دور (سال‌های قبل از انقلاب)، آن هم بیشتر به وسیله دوستان و ارادتمندانش، در مجله‌های یغما، سخن، آینده، صدف، جهان نو، نگین و غیره چاپ و منتشر شده‌است.
مورد دیگر آنکه سالیان گذشته، قصیده پرشور و محکمی از او به نام «وطن من» با مطلع:
آباد بماناد، هماره وطن من
کز اوست سُرور دل و شور سخن من
به‌وسیله دوستدارانش، در روزنامهٔ اطلاعات چاپ شد. بدون اطلاع ایشان، آن را در جشنواره فجر شرکت دادند که به‌همراه شعر مهدی اخوان ثالث "تو را ای کهن بوم و بر دوست دارم" با رأی هیئت داوران، بهترین شعر معاصر دربارهٔ ایران شناخته شدولی بهزاد، از پذیرفتن جایزه و وجه نقد سر باز زد و گفت: «من برای وطنم شعر گفته‌ام و از هیچ‌کس توقعی نداشته و ندارم».
سرانجام پس از طی دورهٔ کوتاه بیماری، به‌سبب ضعف جسمی، در ساعت دو بامداد روز یکشنبه پنجم فروردین‌ماه سال ۱۳۸۶، درگذشت.
در ختم کلام نیز، شعری از بهزاد را می‌آوریم که گفت:
رسید از راه پیری چهره پُرگَرد
ره‌آورد وی انبانی غم و درد
عقابی را ز تیغ کوهساران
فرودآورد و مرغ خانگی کرد
.پایگاه اطلاع‌رسانی حوزهٔ هنری استان کرمانشاه
شهریار در منظومهٔ بلندشان در ذکر مفاخر ادب ایران آورده‌اند:
برو «جلیلی» و «بهزاد» را به کرمانشاه
ببین که ماه ببینی به پشت ابر سیاه
محمود فرخ خراسانی در قصیده‌ای در پاسخ بهزاد با مطلع: