moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
به گفته نیکولاس بودمن، به نظر می‌رسد که زبان ژوها، از نظر واژگان و دستور زبان با زبان شانگ تفاوت اساسی نداشت. ژو به طور گسترده از فرهنگ شانگ تقلید می‌کرد که دلیل آن شاید برای مشروعیت بخشیدن به حکومت خود بود؛ بنابراین ژو جانشین فرهنگ شانگ بود. در همان زمان، ژو ممکن است با شیرونگ، یک گروه فرهنگی گسترده در غرب شانگ، که شانگ آن را خراج‌گزار درنظر می‌گرفت، ارتباطاتی داشته باشد. برای مثال، منسیوس فیلسوف چینی (۳۷۲-۲۸۹ پ. م) خاطر نشان می‌کرد که پادشاه ون ژو تبارش به شیرونگ می‌رسید، زیرا پادشاهان ژو که نواده‌های پادشاه وو بودند؛ اصل و نسب خود را به قهرمان فرهنگی افسانه‌ای هو جی، که ممکن است از طریق مادرش جیانگ یوآن با شیرونگ مرتبط باشد، نسبت می‌دادند. علاوه بر این، در روایت تاریخی و تفسیری سالنامه بهار و پاییز (اواخر قرن چهارم پیش از میلاد) ذکر شده است که خان لی رونگ (به چینی: 驪戎男) (در غرب چین امروزی)، پس از شکست از جین، دخترش لی جی (به چینی: 驪姬؛ ترجمه: «زن از قبیله جی از لی») را به همسری حاکم شیان جین داد. به گفته مورخ لی فنگ، اصطلاح "رونگ" در دوره ژو باختری احتمالاً برای نامیدن دشمنان سیاسی و نظامی به جای نام دیگر فرهنگ‌ها و قوم‌ها استفاده می‌شد. مصنوعات فرهنگی رونگ باختری با مصنوعات برنزی غربی ژو همزیستی داشتند و تأثیرات بین آن‌ها را نمایان است.
پادشاه وو پایتخت قدیمی را برای مراسمات تشریفاتی حفظ کرد ولی یک پایتخت جدید برای کاخ سلطنتی خود و اداره کشور در نزدیکی هائو ساخت. اگرچه مرگ زودهنگام وو باعث جانشینی یک جوان بی تجربه شد، حاکم ژو به برادرزاده خود، پادشاه چنگ در تحکیم قدرت سلطنتی کمک کرد. شاهزادگان ژو (سه محافظ) که در دشت شرقی مستقر بودند و نگران قدرت روزافزون حاکم ژو بودند؛ علیه نایب السلطنه قیام کردند. اگرچه آن‌ها حمایت اشراف مستقل، پیروان شانگ و چندین قبیله دونگ‌یی را به دست آوردند، اما حاکم ژو شورش را سرکوب کرد و پادشاهی ژو را از سوی شرق گستراند. برای حفظ اقتدار ژو بر قلمرو بسیار گسترده آن و جلوگیری از شورش‌های دیگر، او سیستم "فنگ‌جیان" را به‌کار گرفت. علاوه بر این، برای مقابله با بحران مشروعیت؛ او آموزه فرمان آسمان ​​را تببین کرد؛ همچنین آیین‌های مهم شانگ در وانگ‌چنگ و چنگژو را نیز با آن وفق داد.
با گذشت زمان، این سیستم غیرمتمرکز کمرنگ شد زیرا روابط خانوادگی بین پادشاهان ژو و خاندان‌های محلی در طول نسل‌ها ضعیف شد. قلمروهای پیرامونی قدرت و اعتبار محلی خود را همتراز دودمان توسعه دادند. هنگامی که پادشاه یو، ملکه جیانگ خود را به نفع بائو سی زیبارو، که از خانواده‌ای معمولی بود، تنزل داد و تبعید کرد، پدر ملکه بی‌آبرو شده، مرزبان شن، با یاری زنگ و بربرهای چوانرونگ، هائو را در سال ۷۷۱ پ. م غارت کنند. برخی از محققان امروزی حدس زده اند که غارت هائوجینگ شاید به حمله سکاها از آلتای، قبل از گسترش آنها به غرب، مرتبط باشد. با مرگ پادشاه یو، جمعی از اشراف در شن گرد هم آمدند و نوه مرزبان را پادشاه پینگ اعلام کردند و پایتخت به سمت شرق در وانگ‌چنگ منتقل شد. این جابه‌جایی نشان دهنده پایان «ژو باختری» (西周، p Xī Zhōu) و آغاز «ژو خاوری» (东周، p Dōng Zhōu) بود.
طی دوره ژو خاوری اقتدار سلطنتی به سرعت فروپاشید، بااین‌حال اهمیت آیینی پادشاه به ژو اجازه داد تا پنج قرن دیگر حکومت کند. وقایع نگاری کنفوسیوس در سالهای اولیه این روند به عنوان دوره بهار و پاییز منجر شد. تجزیه جین در اواسط قرن پنجم پیش از میلاد، مرحله دوم که دوره ایالت‌های جنگ‌طلب بود را آغاز کرد. در ۴۰۳ پ. م، دربار ژو، هان، ژائو و وی را به عنوان دولت‌های کاملا مستقل به رسمیت شناخت. حاکم هوی وی، در سال ۳۴۴ پ. م، نخستین کسی بود که عنوان سلطنتی پادشاه (به چینی: 王) را برای خودبرگزید. برخی دیگر نیز از او دنباله‌روی کردند که نقطه عطفی را در تاریخ ژو رقم زد، زیرا حاکمان حتی تظاهر به اینکه تابع دربار ژو هستند، نمی‌کردند، در عوض خود را پادشاهی کاملاً مستقل اعلام کردند. ایالت‌هایی به قدرت رسیدند و سپس سقوط کردند درحالی که ژو در بیشتر این درگیری‌ها نقشی جزئی داشت.
آخرین پادشاه ژو برطبق گفته‌ها پادشاه نان است که در زمان تصرف پایتخت وانگ‌چنگ در ۲۵۶ پ. م توسط ایالت چین کشته شد. در ۲۵۶ پ. م "پادشاه هوی" اعلان پادشاهی کرد، اما کشور خرد شده او در ۲۴۹ پ. م به طور کامل از میان برداشته شد. چین شی هوانگ، پادشاه چین، در سال ۲۲۱ پ. م با تصرف ایالت چی، کشور چین را یکپارچه ساخت.
با این حال، ژو خاوری به‌عنوان عصر طلایی فلسفه چینی نیز به یاد می‌آید برای نمونه صد مکتب فکری، با حمایت اربابان هماورد از اندیشمندان سرگردان شی به‌عنوان مثال آکادمی جیشیا چی، شکوفا شدند. نه مکتب فکری که بر سایرین مسلط شدند عبارتند از: کنفوسیوس‌گرایی (به تعبیر منسیوس و دیگران)، قانون‌گرایی، تائوئیسم، موهیسم، کشاورزی آرمانگرایانه اشتراکی، دو رشته سیاست، منطق‌دانان سفسطه‌گر، نظامی‌گرایان سون تزو و طبیعت‌گرایان. اگرچه تنها سه مورد تخست از اینها در دودمان‌های پسین مورد حمایت امپراتوری قرار گرفتند، آموزه‌های هر یک بر دیگران و جامعه چینی به روش‌های گاه غیرعادی تأثیر داشت. برای مثال، موهیست‌ها علاقه چندانی به ستایش شایسته‌سالاری نداشتند، اما به جنگ‌های محاصره‌ای دفاعی، علاقه زیادی داشتند. با این حال، بسیار بعد، استدلال آن‌ها علیه خویشاوندی به نفع تأسیس نظام آزمون امپراتوری مورد استفاده قرار گرفت.
قلب ژو دره رودخانه وی بود. این پایگاه اصلی قدرت آن‌ها پس از فتح شانگ باقی ماند.
فرمانروایان ژو، مفهوم "فرمان آسمان" را که یکی از ماندگارترین عقاید سیاسی آسیای شرقی شد را معرفی کردند. آنها با ادعا بر اینکه برتری اخلاقی آن‌هاُ تصرف ثروت و سرزمین‌های شانگ را توجیه می‌کند و آسمان ​​یک فرمان اخلاقی را بر عهده آن‌ها گذاشته است تا جایگزین شانگ شوند و یک حکومت خوب را به مردم بازگردانند؛ شانگ را سرنگون کردند.
فرمان آسمان ​​به عنوان یک قرارداد مذهبی بین مردم ژو و خدای عالی آنها در بهشت ​​(به معنای واقعی کلمه "خدای آسمان") ارائه شد. مردم ژو پذیرفتند که از آنجایی که قرار بود امور دنیوی با امور آسمانی هماهنگ باشد، آسمانها تنها به یک نفر، یعنی حاکم ژو، قدرت مشروع اعطا کردند. در عوض، حاکم موظف بود از اصول هماهنگی و افتخار بهشتی حمایت کند. هر حاکمی که در این وظیفه کوتاهی کند، بی‌ثباتی را در امور زمینی بگذارد، یا اجازه دهد مردمش رنج بکشند، فرمان را از دست خواهند داد. تحت این نظام، این حق اقتدار معنوی بود که از هر فرمانروایی سرکشی حمایت نکند و دیگری را شایسته‌تر بیابد. به این ترتیب، خدای آسمان ژو تغییر رژیم را مشروعیت بخشید.
با استفاده از این عقیده، فرمانروایان ژو باید تصدیق می‌کردند که هر گروهی از حاکمان، حتی خودشان، در صورت از دست دادن فرمان آسمان ​​به دلیل اعمال نادرست، می‌توانند برکنار شوند. کتاب قصیده‌ای که در دوره ژو نوشته شده بود به وضوح این احتیاط را بیان می‌کرد.
پادشاهان اولیه ژو معتقد بودند که آسمان ​​از پیروزی آنها حمایت می‌کند زیرا آخرین پادشاهان شانگ مردان بدی بوده‌اند که سیاست‌های تباه و فاسدشان باعث درد و رنج مردم می‌شوند. پس از به قدرت رسیدن ژو، این فرمان به یک ابزار سیاسی تبدیل شد.
یکی از وظایف و امتیازات پادشاه ایجاد گاه‌شمار شاهنشاهی بود. این سند رسمی زمان‌هایی را برای انجام فعالیت‌های کشاورزی و برگزاری مراسمات جشن تعریف می‌کرد. اما رویدادهای غیرمنتظره مانند خورشیدگرفتگی یا بلایای طبیعی، اختیارات خاندان فرمانروا را زیر سوال می‌برد. از آنجایی که فرمانروایان ادعا می‌کردند که اقتدار آن‌ها از بهشت ​​آمده است، مردم ژو تلاش زیادی برای به دست آوردن دانش دقیق از ستارگان و تکمیل سیستم نجومی که گاه‌شمار خود را بر اساس آن استوار کرده بودند، انجام دادند.
مشروعیت ژو نیز به طور غیرمستقیم از فرهنگ مادی شانگ شامل استفاده از ظروف برنزی، مجسمه ها، زیورآلات و جنگ‌افزاران برخاسته بود. ژو از تولید برنزهای تشریفاتی در مقیاس بزرگ شانگ تقلید کرد، آنها سیستم گسترده‌ای از فلزکاری برنز را توسعه دادند که به نیروی زیاد خراج‌گزار نیاز داشت. بسیاری از اعضای آن از شانگ بودند که گاهی به زور به ژو جدید منتقل می‌شدند تا اشیای تشریفاتی برنزی تولید کنند که سپس به فروش می‌رسید و در سرتاسر سرزمین‌ها توزیع می‌شد که نماد مشروعیت ژو بود.
نویسندگان غربی اغلب دوره ژو را «فئودالی» توصیف می‌کنند، زیرا سیستم فنگ‌جیان (封建) ژو با حکومت‌های قرون وسطا در اروپا قابل‌مقایسه است.
شباهت‌های بسیاری میان سیستم‌های غیرمتمرکز وجود داشت. هنگامی که دودمان ژو بنیان گذاشته شد، سرزمین‌های فتح شده به زمین‌های موروثی (諸侯، zhūhóu) بخشبندی شد که در نهایت به خودی خود قدرتمند شدند. در مسائل جانشینی، دودمان ژو تنها حق اولویت نخستین فرزند را قانونی می‌شناخت. به گفته تائو ، «تسونگ-فا یا سیستم تبار دارای ویژگی‌های زیر است: تبار پدری، جانشینی پدری، پدرسالاری، برون‌همسری خواهر، و نخست‌زایی». این سیستم که «تبار طبقه‌ای گسترده پدری» نیز نامیده می‌شود، توسط انسان‌شناس کوانگ چی چانگ به این صورت تعریف می‌شود که «ویژگی آن با این واقعیت است که پسر بزرگ هر نسل، اصل و نسب اصلی و اقتدار سیاسی را تشکیل می‌داد، در حالی که برادران کوچک‌تر از آنجا جابه‌جا می‌شدند و تبار جدیدی با اختیارات کم‌تر تشکیل می‌دادند. هرچه کوچک‌تر باشد، اختیارات سیاسی کمتری می‌داشت.» اِبرِی سیستم تبار را این‌گونه تعریف می‌کند: «خط بزرگ (ta-tsung) سلسله پسران ارشد است که به طور نامحدود از یک جد بنیان‌گذار ادامه می‌یابد. خط کوچکتر، سلسله پسران کوچکتر است که بیش از پنج نسل پیش نمی‌رود. خطوط بزرگ و خطوط کوچک‌تر، پیوسته خطوط کوچک‌تر جدیدی را ایجاد می‌کنند که توسط پسران کوچک‌تر پایه‌گذاری شده‌اند».
تبار غیرخطی بعداً از طریق نفوذ نئوکنفوسیوسیسم به الگوی خانواده کره ای تبدیل شد، زیرا ژو شی و دیگران از استقرار مجدد آن در چین حمایت کردند.
پنج رتبه پایین‌تر از درجات سلطنتی به ترتیب نزولی با برگردان‌های رایج فارسی وجود داشت: gōng 公 "حاکم"، hóu 侯 "مرزبان"، bó 伯 "فرمانروا"، zǐ 子 "نایب فرمانروا" و nán 男 "سردمدار". گاهی یک حاکم نیرومند قدرت را از اشراف خود می‌گرفت و ایالت را متمرکز می‌کرد. زمانی که ایالت‌ها شروع به جنگ بین خود کردند و تمرکززدایی به جنگ بیشتر دامن زد، تمرکز بیشتر ضروری شد. اگر یک حاکم قدرت را از اشراف خود می‌گرفت، دولت باید به صورت دیوان‌سالاری توسط مقامات منصوب اداره می‌شد.
با وجود این شباهت‌ها، تعدادی تفاوت مهم با اروپای قرون وسطی وجود دارد. یک تفاوت آشکار این است که ژوها از شهرهای محصور شده به جای قلعه‌ها حکومت می‌کردند. یکی دیگر، نظام طبقاتی متمایز چین بود که فاقد روحانیت سازمان یافته بود، اما شواهد نشان می‌دهند که مردمان شانگ تبار به استادان مراسم و تشریفات، و همچنین نجوم، امور ایالتی و قوانین باستانی، معروف به "رو" (儒) تبدیل شدند. هنگامی که یک حاکم‌نشین متمرکز بود، این افراد به عنوان مقامات دولتی یا افسران استخدام می‌شدند. این طبقات ارثی از نظر موقعیت و پرورش شبیه شوالیه‌های غربی بودند، اما بر خلاف معادل اروپایی، انتظار می‌رفت که آن‌ها به جای یک جنگجو، اندیشور باشند. پس از منصوب شدن، آن‌ها می‌توانستند از یک ایالت به ایالت دیگر نقل مکان کنند. برخی از ایالتی به ایالتی دیگر برای اصلاحات اداری یا نظامی سفر می کردند. کسانی که نمی توانستند شغلی پیدا کنند، اغلب به آموزش مردان جوان با آرزوی مقامات رسمی می‌پرداختند. مشهورترین آنها کنفوسیوس بود که نظام وظیفه متقابل بین مافوق و زیردست را آموزاند. در مقابل، قانون‌گرایان زمانی برای فضیلت کنفوسیوس نداشتند و از سیستمی با قوانین سختگیرانه و مجازات‌های سخت پشتیبانی می‌کردند. جنگ‌های ایالت‌های جنگ‌طلب در نهایت توسط قانونگراترین دولت، یعنی چین، پایان یافت. هنگامی که دودمان چین سقوط کرد و دودمان هان جایگزین آن شد، بسیاری از چینی‌ها با بازگشت به فضایل انسانی‌تر کنفوسیوس آسوده‌خاطر شدند.
کشاورزی در دودمان ژو بسیار متمرکز بود و در بسیاری از موارد توسط دولت اداره می‌شد. تمام زمین‌های کشاورزی متعلق به اشراف بود که زمین‌های خود را به رعیت خود می‌دادند، وضعیت شبیه به نظام ارباب‌رعیتی بود. برای مثال، یک قطعه زمین در سیستم چاه‌‌زمین به ۹ مربع تقسیم می‌شد که دانه‌های میدان میانی توسط دولت گرفته می‌شد و میدان‌های اطراف توسط کشاورزان نگهداری می‌شد. به این ترتیب دولت می‌توانست مواد غذایی مازاد را ذخیره کرده و در مواقع قحطی یا برداشت بد، توزیع کند. برخی از بخش‌های مهم تولیدی در این دوره شامل ذوب مفرغ بود که جزء لاینفک ساخت سلاح و ابزار کشاورزی بود. باز هم، این صنایع تحت سلطه اشرافی بودند که تولید چنین موادی را اداره می‌کردند.
اولین پروژه‌های مهندسی آبی چین در زمان دودمان ژو، برای کمک به آبیاری کشاورزی آغاز شد. صدراعظم وی، سانشو آئو، که به پادشاه ژوآنگ چو خدمت می‌کرد، برای ایجاد یک مخزن آبیاری عظیم در استان شمالی آنهویی امروزی، سدی را بنا کرد. برای این کار، سانشو به عنوان اولین مهندس آبی چین شناخته می‌شود. سیاستمدار پسین وی، شیمن بائو، که به مزربان ون وی (۴۴۵-۳۹۶ پ. م) خدمت می‌کرد، اولین مهندس آبی چین بود که یک سیستم آبراهه آبیاری بزرگ ایجاد کرد. هدف اصلی پروژه بزرگ او، انحراف همه آب‌های رودخانه ژانگ به نقطه‌ای بالاتر از رودخانه زرد بود.
ژو باختری در اوایل از یک ارتش قوی پشتیبانی می‌کرد که به دو واحد اصلی تقسیم شد: "شش ارتش باختر" و "هشت ارتش چنگژو". ارتش‌ها در فلات شمالی لوئس، نینگ‌شیا امروزی و دشت سیلابی رودخانه زرد مستقر بودند. قدرت نظامی ژو در سال نوزدهم سلطنت پادشاه ژائو به اوج خود رسید، در آن زمان شش ارتش به همراه پادشاه ژائو در لشکرکشی به اطراف رودخانه هان از بین رفتند. پادشاهان نخستین ژو فرماندهان کل واقعی بودند. آنها در جنگ های دائمی با بربرها از طرف زمینداران به نام "گو" بودند که در آن زمان به معنای "دولتی" یا "امیرنشین" بود.
پادشاه ژائو به خاطر لشکرکشی‌های پیاپی در مناطق یانگ‌تسه مشهور بود و در آخرین اقدام خود درگذشت. لشکرکشی‌های پادشاهان بعدی کمتر مؤثر بود. پادشاه لی ۱۴ ارتش را علیه بربرها در جنوب رهبری کرد، اما نتوانست به هیچ پیروزی دست یابد. پادشاه ژوآن ژو بیهوده با کوچ‌نشینان چوانرونگ جنگید. هنگام غارت هائوجینگ توسط چوانرونگ ، پادشاه یو کشته شد. اگرچه ارابه‌ها در طول دودمان شانگ از آسیای مرکزی به چین معرفی شده بودند، دوره ژو اولین استفاده عمده از ارابه‌ها را در جنگ بود. یافته‌های باستان‌شناسی اخیر شباهت‌هایی را بین تدفین اسب‌های دودمان‌های شانگ و ژو و مردمان هندواروپایی در غرب نشان می‌دهد. سایر تأثیرات فرهنگی احتمالی ناشی از تماس با هندواروپایی در این دوره ممکن است شامل سبک‌های مبارزه، تدفین سر و سم، نقوش هنری و اسطوره‌ها باشد.
ارتش ژو همچنین شامل نیروهای "بربر" مانند مردم دی بود. پادشاه هوی ژو به نشانه سپاسگذاری از اهمیت نیروهای دی با شاهدخت دی سرخ ازدواج کرد. پادشاه شیانگ ژو نیز پس از دریافت پشتیبانی نظامی دی با شاهدخت دی ازدواج کرد.
دودمان ژو، خاستگاه فلسفه بومی چین بود و مراحل اولیه توسعه آن از قرن ششم پیش از میلاد آغاز شد. بزرگترین فیلسوفان چینی که بیشترین تأثیر را بر نسل های بعدی چینی ها گذاشتند، کنفوسیوس، بنیانگذار آیین کنفوسیوس، و لائوتسه، بنیانگذار تائوئیسم بودند. دیگر فیلسوفان، نظریه‌پردازان و مکاتب فکری در این عصر عبارت‌اند از: موزی، بنیانگذار موهیسم، منسیوس، کنفوسیوس‌گرا معروفی که میراث کنفوسیوس را گسترش داد، شانگ یانگ و هان فی، مسئول توسعه قانون‌گرایی چینی باستان (فلسفه اصلی دودمان چین) و شونزی، که مسلماً در زمان خود مرکز زندگی اندیشمندانه چین باستان بود، حتی بیشتر از شخصیت‌های روشنفکر نمادینی مانند منسیوس.
نظام آیینی لی (چینی سنتی: 禮؛ چینی ساده شده: 礼؛ پین‌یین: lǐ) که در دوره‌ی ژو باختری بنیان گذاشته شد، درک آداب و رسوم را به‌عنوان بیانی از سلسله مراتب اجتماعی، اخلاق و مقررات مربوط به زندگی مادی تبدیل کرد؛ در نتیجه اعمال اجتماعی مربوطه در ایدئولوژی کنفوسیوس آرمانی شد.
این سیستم در کتاب آداب، ژولی و ییلی در چکیده‌های دودمان هان (۲۰۶ پیش از میلاد تا ۲۲۰ پس از میلاد) مورد تقدیس قرار گرفتند، بنابراین به قلب ایدئولوژی امپراتوری چینی تبدیل شد. در حالی که این سیستم در ابتدا بدنه محترمی از مقررات ملموس بود، تکه تکه شدن دوره ژو باختری باعث شد این آیین به سمت اخلاقی شدن و رسمی‌سازی در رابطه با موارد زیر سوق یابد:
حاکمان دودمان ژو وانگ (王) نام داشتند که معمولاً در فارسی "پادشاه" ترجمه می شود و همچنین در دودمان شانگ نیز برای حاکمان استفاده می‌شد. علاوه بر این فرمانروایان، نیاکان پیشین نزدیک پادشاه وو - دانفو، جیلی و ون - با وجود اینکه زیردست پادشاهان شانگ بوده اند، به عنوان "پادشاهان ژو" نیز شناخته می شوند.
توجه: تاریخ های پیش از اولین سال نایب‌السلطنگی گونگ‌هه در سال ۸۴۱ پ. م بحث‌برانگیز و براساس منبع متفاوت است. موارد زیر آنهایی هستند که توسط پروژه گاهشماری شیا-شانگ-ژو و "وقایع‌نگاری مطلق سلسله ژو باختری" ادوارد ال. شاگنسی چاپ شده‌اند.
هم اکنون برنامه ای در سطح کلان و کشوری در چین برای مستندسازی سه دودمان افسانه ای شیا، شانگ و ژو در آستانه گسترش است که انتقادهای فراوانی هم بدنبال داشته استYin, Weizhang (2002), trans. Victor Cunrui Xiong, "New development in the research on the chronology of the Three Dynasties" (PDF), Chinese Archaeology, 2: 1–5.
Zhang, Changshou (2002a), "The Xia-Shang-Zhou Chronology Project: Excavations of the Proto-Zhou Culture in Fengxi, Shaanxi", Journal of East Asian Archaeology, 4: 335–346, doi:10.1163/156852302322454594.
Zhang, Peiyu (2002b), "Determining Xia–Shang–Zhou Chronology through Astronomical Records in Historical Texts", Journal of East Asian Archaeology, 4: 335–357, doi:10.1163/156852302322454602.. تنها منبع قدیمی از سیما چیان است که پس از کتابسوزی چین شی هوانگ، پادشاه دودمان شانزده ساله چین آنچه نگاشته با تردید نگریسته می‌شود.
علی انصاریان ( – ) فوتبالیست، مجری تلویزیون و بازیگر ایرانی بود. او کار خود را در سال ۱۳۷۵ و با بازی در باشگاه فوتبال فجر شهید سپاسی شیراز آغاز و در پرسپولیس به اوج رسید و سرانجام در سال ۱۳۹۰ از حرفهٔ فوتبال خداحافظی کرد. انصاریان پس از فوتبال در حرفه سرگرمی و تلویزیون فعال شد. او در بیش از ده فیلم و مجموعه تلویزیونی بازی کرد و چند برنامه تلویزیونی اینترنتی را اجرا کرد. علی انصاریان همچنین در خرداد ۱۳۹۰ ترانه‌ای به نام «شدید» را به بازار موسیقی عرضه کرد.او در سری دوم شرکت در برنامه دورهمی با مهران مدیری در پاسخ به سؤال او که پرسیده بود در کار خوانندگی هم فعالیت داشته، گفت که هرگز خیال خواننده شدن نداشته و ترانه «شدید» یک همخوانی با دوستانش بوده که بعدها توسط دوستانش منتشر شده. اما پس از آن خوانندگی را ادامه نداد.
انصاریان در ۱۵ بهمن ۱۳۹۹ دو هفته پس از بستری شدن در بیمارستان فرهیختگان تهران بر اثر ابتلا به بیماری کووید-۱۹ درگذشت.
علی انصاریان فوتبال خود را به‌صورت حرفه‌ای در سال ۱۳۷۵ از تیم فوتبال فجرسپاسی آغاز کرد و پس از آن در سال ۱۳۷۷ به تیم پرسپولیس رفت. در سال ۱۳۸۵ در اقدامی پرحاشیه برای فوتبال دوستان، از تیم پرسپولیس تهران به تیم استقلال تهران رفت که البته یک فصل بیشتر دراین تیم بازی نکرد. وی پیشینه بازی در تیم‌های دیگری چون باشگاه فوتبال شهرداری تبریز، سایپا، استقلال اهواز، شاهین بوشهر، استیل‌آذین، و گسترش فولاد را نیز داراست. علی انصاریان در سال ۱۳۹۰ و در سن ۳۴ سالگی در تیم شاهین بوشهر از دنیای حرفه‌ای فوتبال در قامت بازیکن خداحافظی کرد. جدایی مکرر از باشگاه‌ها و انتخاب تیم‌های تازه، به او لقب «یاغی» در فوتبال ایران داد.
جدول عملکرد باشگاهی
علی انصاریان در ۲۸ فیلم سینمایی، یک فیلم کوتاه و ده‌ها سریال تلویزیونی از جمله، سریال‌های نقطه‌چین و زیر آسمان شهر بازی کرد. او تهیه کنندگی سه فیلم کلاف، هدیه و حکم تیر را هم بر عهده داشته‌است.
در سال ۱۳۹۴، انصاریان بخاطر فیلم «سوختن» کاندیدای جایزه بهترین بازیگر نقش اول مرد در جشنواره فیلم یاس شد.
علی انصاریان در سال ۲۰۱۸ میلادی با بازی در فیلم کاپیتان امیر، در سی و ششمین جشنواره جهانی فیلم‌های ورزشی میلان حضور یافت.
او در سی و ششمین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران در سال ۱۳۹۸ با به عنوان بازیگر نقش اول مرد حاضر شد.
در سال ۲۰۲۰ میلادی، در جشنواره بین‌المللی فیلم بلک برد (Blackbird) آمریکا که در نیویورک برگزار شد، علی انصاریان نامزد دریافت جایزه بهترین بازیگر نقش مرد به خاطر بازی در فیلم کوتاه قفل شد.
او قرار بود در سی و نهمین جشنواره فیلم فجر به عنوان بازیگر در فیلم رمانتیسم عماد و طوبا شرکت کند که اجل، این مهلت را از او ربود.
در آیین پایانی دوازدهمین جشنواره بین‌المللی فیلم‌های ورزشی که ۲۱ اسفند ماه ۹۹ در تهران برگزار شد، لوح یادبود به خانواده علی انصاریان توسط وزیر ورزش و جوانان اهدا شد.
۴ ماه پس از درگذشت علی انصاریان، در تاریخ ۱۶ خرداد ۱۴۰۰، او عنوان بهترین هنرپیشه مرد برای بازی در فیلم کولبرف را از جشنواره فیلم بلغارستان دریافت کرد.
انصاریان در دی ۱۳۹۱ در برنامه زنده تلویزیونی «ویتامین ۳» در شبکه سه سیمای جمهوری اسلامی ایران به همراه مادرش حاضر شد.عکس علی انصاریان و مادرش در یک برنامه تلویزیونی خبرآنلاین وی در بخشی از گفته‌هایش دربارهٔ انتقال به استقلال پس از سال‌ها حضور در پرسپولیس، انتقال به استقلال را بزرگ‌ترین اشتباه زندگی خود عنوان و تأکید کرد شرایطی به‌وجود آمد که مجبور به این کار شد. انصاریان در این برنامه گفته بود که هرگز از سوی هواداران استقلال، بدرفتاری ندیده‌است.
حواشی اصلی برنامه زابیواکا مربوط به علی انصاریان است که در بخشی از برنامه به نام «سخن بزرگان» با خواندن اشعاری از ترانه‌های خوانندگان قبل از انقلاب مانند شهرام شب‌پره، حسن شماعی‌زاده، مهستی و عارف، همواره حواشی زیادی ایجاد کرده‌است که گفته می‌شود این عملکرد او در ده روز اجرا باعث دریافت ۱۴۰ تذکر از سمت سازمان صدا و سیما شده‌است.
یکی از قسمت‌های جریان‌ساز این برنامه نام بردن مهمان خارجی برنامه از گوگوش به عنوان خواننده مورد علاقه‌اش بود. واکنش مجریان برنامه علی انصاریان و مجید یاسر به این اتفاق باعث شد تا کلیپ‌های این قسمت از برنامه از پربازدیدترین کلیپ‌های صفحات مجازی باشد.
این ماجرا تا جایی پیش رفت که شایعاتی در مورد ممنوع‌التصویر شدن هر دو مجری در فضای مجازی منتشر شد که با حضور دوباره آن‌ها در برنامه تکذیب شد.
انصاریان در ساعت ۱۶:۱۵ عصر ۱۵ بهمن ۱۳۹۹ در اثر ابتلا به ویروس کووید-۱۹ (کرونا) در بیمارستان فرهیختگان تهران درگذشت.
بر پایه گزارش صداوسیما، انتقال ویروس کرونا در برنامه تصویری اپلیکیشن پرسپولیس صورت گرفت که علی انصاریان همراه با مهرداد میناوند در آن شرکت کرده بودند و پروتکل‌های بهداشتی رعایت نشده بود. علاوه برنداشتن ماسک، حتی فاصله‌گذاری اجتماعی نیز مناسب نبود. در روند درمان بی‌نتیجه مهرداد میناوند و علی انصاریان، محمدرضا هاشمیان پزشک بیمارستان دکتر مسیح دانشوری، مصاحبه‌های فراوانی را در راهروی بیمارستان لاله و بیمارستان فرهیختگان انجام داد و پست‌هایی در همین رابطه در اینستاگرام منتشر کرد. هاشمیان در هنگام این مصاحبه‌ها و پست‌ها مواردی مانند داروهای مصرفی، سی‌تی اسکن ریه و سایر مواردی را که جزء حریم بیمار است، افشا نمود که این اقدام وی انتقادات فراوانی از سوی پزشکان برانگیخت.
در روزهای پیش از درگذشت وی، وضعیت جسمانی انصاریان به شکلی امیدوارکننده تغییر کرده بود، اما در ساعات آخر روز دوشنبه وضعیتش به شکلی شد که تیم پزشکی وی را به خواب مصنوعی برد. هاشمیان، پزشک معالج او که خبر بیهوشی مصنوعی علی انصاریان را اعلام کرده بود، در یک لایو اینستاگرامی با لحنی ناامیدانه دربارهٔ وضعیت او صحبت کرد تا اینکه انصاریان درگذشت.
انصاریان در ۱۶ بهمن ۱۳۹۹ بنابر خواسته خودش، در قطعه ۲۲۲ بهشت زهرای تهران در کنار پدرش، اسماعیل انصاریان به خاک سپرده شد. عموی وی، حسین انصاریان بر پیکرش نماز میت خواند. مراسم خاکسپاری او با حضور خانواده، جمعی از دوستان، هنرمندان و ورزشکاران برگزار شد.پیکر انصاریان به خاک سپرده شد/ اقامه نماز به امامت «شیخ حسین» خبرگزاری مهر
همچنین بسیاری از ورزشکاران و هنرمندان دیگر نیز برای این حادثه اظهار تاسف کردند. این مسئله در سی و نهمین دوره جشنواره فیلم فجر نیز بازتاب داشت در حالی که انصاریان با یک فیلم سینمایی در آن جشنواره حضور داشت.
وجود ابهامات در روند ابتلا و و درمان منتهی به فوت این چهره محبوب موجب ایجاد کارزاری اینترنتی توسط همسر خواهرش حامد اژدری برای جمع‌آوری امضا جهت بررسی و شفاف سازی شد که از اوایل خرداد ۱۴۰۰ تا زادروز ۴۴ سالگی علی انصاریان ۴۲۵۶۳ نفر این کارزار را امضا کردند.
عبدالحسین نیک‌گهر (متولد ۱۳۱۶ در تالش) جامعه‌شناس و مترجم ایرانی است.
شهرک ژاندارمری شهرکی مسکونی واقع در شمالغرب و غرب شهر تهران و در منطقه ۲ شهرداری تهران واقع است.
زمین‌های این شهرک که عمدتاً قطعات ۳۰۰ و ۴۰۰ متری هستند، در زمان حکومت محمدرضا شاه پهلوی به افسرها و درجه داران ژاندارمری تهران واگذار شده بود؛ که پس از انقلاب ایران به مردم عادی فروخته شد.
این شهرک از شمال به بزرگراه آیت‌الله حکیم، از جنوب به خیابان سازمان آب، از شرق به بزرگراه شیخ فضل‌الله نوری و از غرب به بزرگراه شهید اشرفی اصفهانی محدود می‌شود.پایگاه اینترنتی شهرداری تهران
این شهرک با گذر اتوبان یادگار امام از وسط شهرک به دو قسمت تقسیم شده‌است. در تقسیم‌بندی شهرداری تهران قسمت غرب یادگار امام در ناحیه ۲ از منطقه ۲ شهرداری تهران قرار دارد و با نام محله خرمرودی شناخته می‌شود. قسمت شرق یادگار امام در ناحیه ۴ از منطقه ۲ شهرداری تهران و با نام محله ۱۶ شناخته می‌شود.
محله خرمرودی از جنوب به بزرگراه جلال آل احمد، از شرق به اتوبان یادگار امام، از شمال به بزرگراه حکیم و از غرب به خیابان شایق منتهی می‌شود.
محله ۱۶ از شرق به خیابان سرسبز و از غرب به خیابان فرشتگان، از شمال به بزرگراه حکیم و از جنوب به بزرگراه جلال آل احمد منتهی می‌شود.
این شهرک دارای خیابان‌های اصلی با نام‌های بلوار فرزانگان،بلوار ایثار، خیابان آریافر، خیابان میثاق، خیابان آرش، بلوار خرمرودی، خیابان شهید ابراهیمی ،خیابان ابوالفضل، خیابان لادن، سپهر، فرشتگان، البرز، سرسبز، لاله، ناهید، بهار، پردیس، بلوار مرزداران است.
بلوار مرزداران بلوار اصلی شهرک ژاندارمری است به طول تقریبی ۴ کیلومتر که در شمال غرب شهر تهران واقع است. بخش مرکزی
این بلوار در ناحیه ۴ از منطقه ۲ شهرداری تهران واقع است و بلواری شرقی - غربی است که بزرگراه شیخ فضل‌الله نوری را به بزرگراه اشرفی اصفهانی متصل می‌کند. بزرگراه آیت‌الله حکیم در شمال این بلوار و بزرگراه جلال آل احمد که در جنوب این بلوار قرار دارند از دیگر گذرگاه‌های شرقی-غربی موجود در نزدیکی این بلوار هستند. این بلوار مرز جداکننده دو محله ۱۶ و ۱۷ شهرداری تهران است. خیابان‌های اصلی آن دانش (آریافر) و سرسبز و سپهر و اطاعتی و گلها و ۳۵ متری لاله و ناهید است
بلوار مرزداران در طول مسیر ۴ کیلومتری خود به وسیله پل مرزداران از روی بزرگراه یادگار امام عبور می‌کند. این بلوار دارای ۲ تقاطع مهم به نام‌های ابوالفضل و دانش (آریافر) است.
شهرک آزمایش که اداره مرکزی راهنمایی و رانندگی تهران بزرگ در آن واقع است نیز در انتهای شرقی این بلوار قرار دارد.پایگاه اینترنتی شهرداری تهران
بلوار مرزداران در حدود سال ۱۳۶۷ آسفالت گردید که در آغاز با نام بلوار شکوفه‌های انقلاب نام گذاری گردید ولی بعد از مدت کمی نام آن به مرزداران تغییر کرد.
بزرگراه یادگار امام (نام پیشین: بزرگراه اوین، بزرگراه شهید لاجوردی یا بزرگراه ۱۰۰گذرگاه‌ها و میدان‌های تهران) اصلی‌ترین شریان شمالی - جنوبی و شرقی - غربی در محدوده شمال غرب و غرب تهران است.
این بزرگراه که طولی معادل ۱۶٫۲ کیلومتر دارد از خیابان سئول در شمال تهران آغاز و به خیابان هرمزان در غرب تهران ختم می‌شود. حدود ۶ کیلومتر از این بزرگراه که در شمال تهران قرار دارد و از خیابان سئول آغاز و تا دره فرحزاد ادمه می‌یابد در جهت شرقی - غربی و بقیه ۱۰ کیلومتر باقی مانده آن شمالی - جنوبی است. سرعت مجاز آن در مقاطع شمال-جنوب و همچنین مقاطع شرق-غرب ۸۰ کیلومتر بر ساعت می‌باشد.
این بزرگراه از محله‌های اوین، سعادت آباد، فرحزاد، شهرک غرب، شهرک ژاندارمری، آریاشهر(صادقيه‌کنونی)، خیابان ستارخان، طرشت، خیابان زنجان شمالی و جنوبی، خیابان آزادی، هاشمی، دامپزشکی و طوس عبور می‌کند.پایگاه اینترنتی شهرداری تهران
همچنین این بزرگراه با بزرگراه‌های دیگری چون بزرگراه چمران، بزرگراه آیت الله هاشمی رفسنجانی، بزرگراه همت، بزرگراه آیت‌الله حکیم، بزرگراه جلال آل احمد، بزرگراه شیخ فضل‌الله نوری و خیابان آزادی تقاطع دارد و به وسیله پل‌های روگذر از روی آنها عبور می‌کند.پایگاه اینترنتی شهرداری تهران
پل بزرگراه یادگار امام با طول تقریبی ۲٫۵ کیلومتر بزرگترین و طولانی‌ترین پل بتنی موجود در شهر تهران است که از شهرک ژاندارمری آغاز و پس از گذر از بزرگراه جلال آل احمد، خیابان سازمان آب، خیابان ستارخان، بزرگراه شیخ فضل‌الله نوری و خیابان حبیب الهی به خیابان زنجان می‌رسد.پایگاه اینترنتی شهرداری تهران
قرار است شاخه غربی بزرگراه یادگار امام وارد پادگان جی شود و به صورت زیرگذر از خیابان اجتماعی بگذرد و بعد از آن به میدان فتح و سپس بزرگراه متوسلیان می رسد و در ادامه وارد ۴۵ متری زرند و بعد از آن وارد خیابان بهار در منطقه ۱۸ و سپس به بزرگراه بروجردی می رسد و آن بزرگراه نیز به بزرگراه آزادگان متصل می شود. در واقع با این پروژه رینگ بزرگراهی غرب تهران تکمیل می شود.اجرای پروژه شاخه غربی بزرگراه یادگار امام با هزینه ۱۲ میلیارد ریالی خبرگزاری برنا همچنین قرار است جهت کاهش بار ترافیکی این بزرگراه، بخشی از آن در آینده دو طبقه شود.پایگاه اینترنتی همشهری آنلاین
پیمانکار سازنده قسمت عمده این بزرگراه شرکت کیسون است.
تظاهرات خردادماه سال ۱۳۸۵ هجری شمسی در نقده، سلسله تجمعات، ناآرامی‌ها و درگیری‌ها در پی انتشار کاریکاتور جنجالی روزنامه ایران بود.
در پی تظاهرات مردم آذربایجان در خرداد ماه سال ۱۳۸۵ تظاهرات مردم نقده واقع در جنوب استان آذربایجان غربی روز چهارم خرداد، به علت شلیک مستقیم مأموران به‌سوی تظاهرات‌کنندگان به خونین‌ترینِ این سلسله اعتراض‌ها بدل شد. در این تظاهرات بنا به برخی از منابع ده‌ها تن در شهرهای مختلف آذربایجان ایران کشته شدند.گزارش سازمان عفو بین‌الملل - ۲۹ ژوئن ۲۰۰۶ تلویزیون ایران کشته‌شدن چهار نفر به نام‌های: توحید آذریون (۲۵ ساله)، همت اسمزاده (۳۵ ساله متأهل)، حسین فتحی‌پور (۱۷ ساله دانش‌آموز)، عسگر قاسمی (۳۹ ساله متأهل) را در نقده تأیید کرد.رادیو صدای آمریکا - بخش ترکی آذربایجانیرادیو صدای آمریکا بخش ترکی آذربایجانی
وقتی خانواده‌های توحید آذریون، همت اسم‌زاده، حسین فتحی پور و عسگر قاسمی با تنظیم شکایت‌نامه‌ای از فرمانداری نقده، فرماندهی مقاومت بسیج منطقه، فرماندهی نیروی انتظامی و… به دادگاه مراجعه نمودند، با فشار نهادهای امنیتی مواجه گشتند.رادیو اروپای آزاد بخش ترکی آذربایجانی - رادیو آزادلیق این فشارها به‌حدی بود که هیچ وکیلی در آذربایجان غربی حاضر به برعهده گرفتن وکالت آن‌ها نشد یا اینکه به وکلا چنین اجازه‌ای ندادند.رادیو فردا مأموران بارها و به بهانه‌های مختلف وارد خانهٔ بعضی از این خانواده‌ها شده و اقدام به بازرسی می‌نمودند. آن‌ها ولی آذریون برادر توحید را دستگیر نمودند که دادگاه او را به جریمهٔ نقدی و ۲۰ ضربه شلاق محکوم کرد. حکم بیست ضربه شلاق در مورد ولی آذریون روز ۲۶ دیماه ۱۳۸۶ اجرا شد.خبرنامه امیرکبیر
روز پنجشنبه سوم خردادماه ۱۳۸۶ ه‍.ش نخستین سالگرد جان‌باختگان این اعتراضات بر سر مزار آنان در نقده برگزار شد. به گزارش کمیتهٔ دفاع از زندانیان سیاسی آذربایجان - آسمک، در طول حدود ده روز پیش از مراسم و همچنین در حین این مراسم که با عنوان «سالگرد شهدای سولدوز» برگزار شد ده‌ها نفر دستگیر شدند.گزارش کمیته دفاع از زندانیان سیاسی آذربایجان-آسمک - ۳۰ اردیبهشت ۱۳۸۶ خانواده‌های قربانیان در خصوص مراسم‌های بادبود نیز تحت فشار قرار داشته‌اند. ادارهٔ اطلاعات به آن‌ها اخطار داده بود که به صورت جمعی بر سر مزار فرزندان خود حضور نیابند و فقط اعضای خانواده اجازه دارند بر سر مزارها به اجرای مراسم بپردازند. علی‌رغم این فشارها شنبه ۴ خرداد ۱۳۸۷ مراسم دومین سالگرد با شرکت هزاران نفر در مساجد جامع و کؤهول نقده و مسجد محمدیار و همچنین بر سر مزار جانباختگان در نقده و محمدیار برگزار شد.
توحید آذریون شاعر جوان اهل نقده فرزند رحمت‌الله است که در جریان اعتراضات ترک‌های آذربایجان به کاریکاتور روزنامه ایران در روز ۴ خرداد ۱۳۸۵ با شلیک مستقیم گلوله مأموران جمهوری اسلامی ایران کشته شد. گفته می‌شود که او ساعت شش عصر پنجشنبه چهارم خردادماه ۱۳۸۵ با اصابت گلوله به قلبش آناً جانش را از دست داده بود. وی هنگام مرگ ۲۵ سال داشت.
توحید آذریون افزون بر فعالیت در زمینه‌های فرهنگی و فولکلور ترکی آذربایجانی، شعر نیز می‌سروده‌است..
محمدامین‌فرد، فرماندار وقت نقده، در سال ۱۳۸۸ کتابی با عنوان "«گزارش مشروح حوادث نقده در خرداد ۱۳۸۵ و تحلیل فقهی و سیاسی آن»" منتشر نموده و حوادث را از دید فرمانداری شرح می‌دهد، بنا به این کتاب:
۳. جمعیت راهپیمایی‌کننده از ۳ قسمت تشکیل می‌شد: یک گروه موتورسیکلت‌هایی که همگی دو سرنشین داشتند که یکی رانندگی می‌کرد و سرنشین دیگر آن با دو دست خود، علامت گرگ خاکستری را نشان می‌داد، و با چراغ‌های روشن و بوق‌زنان در حرکت بود و به همراه این‌ها سه‌چرخه‌های حمالی بلندگو بسته به همان حال در حرکت بودند. دوم نفرات پرهیجان و پر انرژی با تیپ و قیافهٔ خاصی در وسط. سوم حدود ۵۰ خودروی سواری درعقب با چراغ‌های روشن و بوق‌زنان در حرکت بودند. جمعیت عکس ستارخان و گرگ خاکستری و استاد شهریار را در دست داشتند و به ترکی شعار می‌دادند که (یا اولوم یا قره‌باغ)، یا مرگ یا قره‌باغ، (آذربایجان بیر اولسون پایتخت تبریز اولسون)، دو آذربایجان یکی شده و پایتخت هم تبریز شود، (آندولا ستارخانا قان سالارام تهرانا)، قسم به ستارخان تهران را به خون می‌کشیم. (فارس دیلی ای… دیلی)، زبان فارسی‌زبان …، هیچ شعاری علیه روزنامهٔ ایران و مسئلهٔ سوسک داده نمی‌شد.
۹. درگیری دوم در روز جمعه پنجم خرداد ماهیتی کاملاً مجزا از تجمعات ترک‌ها داشت و در این تجمع افرادی از گروهای پژاک و دمکرات سازماندهی شده بودند. این افراد نوعاً مسلح بودند و با شعار «مرگ بر جمهوری اسلامی»، در تظاهرات شرکت کردند. این تجمع به سرعت سرکوب و بیش از ۱۱ نفر از عوامل اصلی آن دستگیر شدند و فرصت استفاده از سلاح گرم به آن‌ها داده نشد.
یوسِف‌آباد یکی از محله‌های اصیل ، قدیمی و معروف تهران است که در منطقهٔ ۶ شهرداری تهران واقع شده‌است.این محله به دلیل نزدیکی به مرکز شهر ، بافت ترکیبی آپارتمانی و ویلایی و شهر سازی مدرن با حفظ بافت سنتی ، بین ساکنان تهران ، از محبوبیت بالایی برخوردار است. این محله از غرب به بزرگراه کردستان و محلهٔ امیرآباد، از شرق به خیابان ولی‌عصر و محلهٔ عباس‌آباد، از شمال به بزرگراه شهید همت و محلهٔ ونک و از جنوب به خیابان دکتر فاطمی و دوراهی یوسف‌آباد محدود می‌شود.
اراضی یوسف‌آباد در دورهٔ قاجار به مالکیت به بانک استقراضی روسیه درآمد. با سقوط نظام تزاری در روسیه، دولت اتحاد شوروی این بانک و همه دارایی آن را به دولت ایران واگذار کرد که ابتدا «بانک ایران» و سپس «بانک فلاحتی» و پس از آن، بانک کشاورزی نامیده شد. در سال ۱۳۱۹ خورشیدی، وزارت دارایی زمین‌های یوسف‌آباد را به بهای ۹۳ هزار تومان از بانک کشاورزی گذاشت. از آن‌جا که زمین‌های کشاورزی یوسف‌آباد کم‌درآمد بود و درآمد سالیانهٔ دولت از آن به چند هزار تومان هم نمی‌رسید، در سال ۱۳۲۲ دکتر میلسپو مستشار آمریکایی وزارت دارایی دستور داد، این زمین‌ها به کارمندان دولت فروخته شود.
زمین‌های یوسف‌آباد بر اساس مرغوبیت‌شان از متری یک تومان تا متری سه تومان به کارمندان وزارت‌خانه‌های مختلف فروخته شد. به کارمندان دارای رتبه‌های بالاتر قطعات چهارصد تا پانصد متری و به کارمندان جزء قطعات ۱۸۰ تا دویست متری فروخته شد. یکی دو قطعه هزار متری هم فروخته شد که گفته می‌شود یکی از آن‌ها را محمد ساعد مراغه‌ای نخست‌وزیر وقت خرید.
واگذاری این زمین‌ها بدون طراحی شهری و نقشه‌برداری و تعیین حدود کوچه‌ها و خیابان‌ها انجام گرفت و از همین رو به مشکلات و اختلافاتی انجامید که روند واگذاری زمین‌ها را طولانی کرد. تا پایان سال ۱۳۲۹ سه هزار قطعه زمین در بخش شرقی یوسف‌آباد واگذاری شده اما هنوز ساخت‌وسازی در آن‌ها آغاز نشده بود. برای بخش غربی یوسف‌آباد هم دو هزار قطعه زمین در نظر گرفته شده بود که نقشه‌برداری و تقسیم‌بندی آن‌ها در سال ۱۳۲۹ آغاز شد. در سال ۱۳۳۴ درآمد حاصل از فروش زمین‌های یوسف‌آباد به تأمین سرمایه برای تأسیس بانک ساختمانی اختصاص داده شد.
یوسف‌آباد به زمین‌های متعلق به میرزا یوسف مستوفی الممالک (از رجال دوره ناصرالدین‌شاه) نیز گفته می‌شده که در سال ۱۲۸۸ هجری قمری، اراضی خارج از حصار تهران در شمال غربی دارالخلافهٔ ناصریکتاب اول (http://www.ketabeavval.ir/tehran/1424.aspx ): آخرین دسترسی به پایگاه در تاریخ ۱۶ اگوست ۲۰۱۱ بوده و محدوده‌اش آن گونه که نصرالله حدادی در کتاب "طهران قدیم" توصیف کرده، چنین است:
اما اراضی یوسف‌آباد با محلهٔ کنونی یوسف‌آباد تهران تطبیق نمی‌کند و بیشتر گویای وجه تسمیهٔ چهارراه یوسف‌آباد است که به تقاطع خیابان‌های حافظ و نادری (جمهوری اسلامی کنونی) گفته می‌شود. این شباهت اسمی باعث شده برخی به اشتباه این دو یوسف‌آباد را یکی بگیرند.
خیابان‌های اصلی این محله عبارتند از خیابان سید جمال الدین اسدآبادی (خیابان یوسف آباد)، خیابان مستوفی که اخیراً به خیابان عبدالمجید اکبری تغییر نام داده‌است، خیابان شهید جهان آرا (خیابان دوم ژوئن)، خیابان مهرام (مدبر)، خیابان بیستون و خیابان چهلستون، خیابان شصت و چهارم که اخیراً به خیابان استاد محمد بهمن بیگی تغییر نام داده‌است، خیابان فتحی شقاقی (خیابان هشتم یوسف آباد)، خیابان کاج شمالی و خیابان ابن سینا.
خیابان سید جمال الدین اسدآبادی شلوغ‌ترین خیابان این محله‌است و بیشتر واحدهای اطراف آن را واحدهای تجاری و مغازه‌ها تشکیل می‌دهند.
بزرگترین میدان این محله میدان سید جمال‌الدین اسدآبادی است که پیش از انقلاب اسلامی، میدان کلانتری نام داشته‌است که آن به خاطر وجود کلانتری یوسف آباد در جنوب شرقی این میدان است.
در شمال شرقی میدان کلانتری، ساختمان شهرداری منطقه ۶ واقع شده‌است. میدان کلانتری یوسف آباد دارای آبنمای قوسی است.
سایر میدان‌های این محله عبارتند از میدان فرهنگ (با میدان فرهنگ سعادت‌آباد اشتباه نشود) و میدان سلماس (فرح بخش سابق).پایگاه اینترنتی شهرداری تهران
از مراکز تفریحی این محله می‌توان به سینما تئاتر گلریز و پارک شفق اشاره کرد که بزرگترین پارک تفریحی این محله‌است و فرهنگسرای شفق در آن قرار دارد.پایگاه اینترنتی شهرداری تهران از پارک‌های معروف دیگر این منطقه می‌توان پارک قزل قلعه را نام برد که در انتهای خیابان جهان آرا است. از فروشگاه‌های قدیمی این محله می‌توان به کتابفروشی فرحبخش که نام میدان فرحبخش (میدان سلماس) را حفظ کرده اشاره کرد که در این منطقه شناخته شده‌است.http://region6.tehran.ir/Default.aspx?tabid=42&Search=پارک
کلانتری یوسف آباد، شهرداری منطقه ۶ تهران و هنرستان ناشنوایان باغچه‌بان نیز در میدان سید جمال‌الدین اسدآبادی قرار دارند.
مدارس دخترانه در مقاطع مختلف در میدان فرهنگ یوسف‌آباد قرار دارند که شناخته‌شده‌ترین آنها دبیرستان دخترانه بوعلی است.
شهرکتاب فرهنگ در میدان فرهنگ از مراکز مهم ادبی و فرهنگی محله است.
از مراکز معروف قدیمی می‌توان به فروشگاه چمن (سوپر چمن-بالاتر از میدان کلانتری) و فروشگاه برازک (بالاتر از میدان فرهنگ-که دیگر اثری از آها وجود ندارد) اشاره کرد.
همچنین مراکز تفریحی ورزشی متعددی از جمله مجموعه ورزشی نادر (بالاتر از میدان کلانتری)، مجموعه ورزشی کارن (نزدیک شهر کتاب در میدان فرهنگ)، مجموعه ورزشی شهید جهان آرا و دیگر باشگاه‌های متعدد ورزشی در این محله وجود دارند.
بیمارستان حضرت فاطمه (بخش قدیمی) و بیمارستان محب کوثر (بخش جدید) در خیابان ۲۳ نبش پارک شفق از مراکز مهم درمانی است.
کنسولگری ایرلند نیز از مراکز مهمی است که نبش خیابان پنجاهم یوسف آباد واقع شده‌است. سفارت بنگلادش نیز در خیابان ۶۴ام غربی یوسف آباد واقع است.
در جبر خطی، و آنالیز تابعی، مکمل متعامد (Orthogonal complement) مفاهیم مربوط به تعامد دو خط، دو صفحه، یا یک خط و یک صفحه بر یکدیکر را از فضای اقلیدسی اقتباس کرده و آنها را به تعامد زیرفضاهای مربوط به فضاهای ضرب داخلی گسترش و امتداد می‌دهد.
مکمل متعامد formula_1 یک زیرفضای formula_2 از یک فضای ضرب داخلی formula_3 عبارت است از مجموعهٔ تمامی بردارهای موجود در formula_3 که بر هرکدام از بردارهای formula_2 عمود باشند؛ یعنی:
چنانچه formula_3 را فضای سه‌بعدی xyz و formula_2 را زیرفضای xy آن در نظر بگیریم، محور z مکمل متعامد صفحه xy یعنی formula_1 خواهد بود، چرا که همهٔ بردارهای موجود روی محور z بر هرکدام از بردارهای درون صفحهٔ xy عمود است.
کوه ویتنی دومین کوه بلند ایالات متحده است. این کوه به ارتفاع حدود ۴۴۲۱ متر از سطح دریا و در بین بخش‌های اینیو و تولار در جنگل ملی اینیو و جنگل ملی سکویا در کالیفرنیا واقع است.
اکرم محمدی (زادهٔ ۶ مرداد ۱۳۳۷) بازیگر سینما و تلویزیون ایرانی است.
اکرم محمدی دارای مدرک تحصیلی دیپلم است و کلاس‌های آزاد بازیگری را گذرانده‌است.
فعالیتش را از سال ۱۳۶۴ با نمایش خسیس آغاز کرد.
از جمله افتخارات وی می‌توان به نامزدی دریافت جایزه بهترین بازیگر نقش دوم زن در هشتمین جشنواره فیلم فجر برای فیلم مادر اشاره کرد.
مریم محتشمی با نام هنری مرجان محتشم (زاده ۱۳ اسفند ۱۳۴۸) بازیگر سینما و تلویزیون ایرانی است. عمده شهرت او به دلیل ایفای نقش شهربانو در سریال پس از باران بوده‌است.
محتشم برای اولین بار و به‌طور حرفه‌ای سال ۱۳۷۶ با سریال «بهشت گمشده» به کارگردانی کامران قدکچیان وارد عرصه هنر شد. اولین تجربه تلویزیونی وی حضور در سریال حقیقت آیینه به کارگردانی اسماعیل میهن‌دوست بود.
مرجان محتشم در خصوص کم‌کاری خود می‌گوید:
مرجان محتشم سال ۱۳۹۱ با یک بیماری سخت دست و پنجه نرم می‌کرد و در حالی که در تأمین هزینه‌های درمان خود با مشکل مواجه شده بود گفته: من حتی در حال حاضر از داشتن یک دفترچه بیمه هم محروم هستم و در حال حاضر تنها با طراحی داخلی ساختمان امرار معاش می‌کنم.برخی ستارگان با ارتباطات غیراخلاقی محبوب شدند/نان موقعیتم را نخوردم در سایت پایگاه باشگاه خبرنگاران،
در دی ماه ۱۳۹۶ وی در برنامه دورهمی حضور یافت. این اولین حضور تلویزیونی او پس از چندین سال غیبت هنری بود. وی در این برنامه در خصوص عدم فعالیتش گفت: «همیشه تاکیدم بر این بود که کم‌کار کنم و این را ثابت کردم. خدا را شاکرم که از همان ابتدای فعالیت، مورد لطف مردم قرار گرفتم؛ اما همین اظهار لطف‌ها هم نتوانست آن گزیده‌کاری را از من بگیرد. متأسفانه روزهای پایانی سال ۹۱ پدرم و دو سال بعد برادرم و هشت ماه پیش مادرم را از دست دادم. همه این اتفاقات تلخ باعث شد، مدت طولانی را کار نکنم. البته که در این سال‌ها دوران طلایی را برای کار هنری از دست دادم اما پشیمان نیستم.»
تله فیلم یا فیلم تلویزیونی
دهستانی بزرگی است در عزلهٔ (بنی حسن)، در ناحیه عبس، از توابع استان رَیمه، در کشور یمن در شبه جزیره عربستان.
جمعیت این دهستان در حدود ( ۳۷۸۹ نفر و (۱۳ خانوار ) می‌باشد.
دهستانی است در عزلهٔ (ناحیة السلام)، در شمال غربی تعز، از توابع استان تَعِز، در کشور یمن در شبه جزیره عربستان.
جمعیت این دهستان در حدود ( ۴۲۷۷ ) نفر و (۱۵ خانوار ) می‌باشد.
سکینه کبودرآهنگی (زادهٔ ۱۱ اسفند ۱۳۲۳) که با نام پروانه معصومی شناخته می‌شود، بازیگر اهل ایران است. او تحصیلاتش را در دانشکده زبان‌های خارجی دانشگاه ملی ایران به پایان رساند. او نخستین بار در سال ۱۳۵۰ در فیلم "بی‌تا" نقش کوتاهی گرفت و سال بعد در "رگبار" ساختهٔ بهرام بیضایی نقش اوّل زن را بازی کرد.
معصومی برای نقش‌آفرینی در "گل‌های داوودی" (۱۳۶۳)، "جهیزیه‌ای برای رباب" و "شکوه زندگی" (هر دو در ۱۳۶۶) برندهٔ سیمرغ بلورین بهترین بازیگر زن جشنواره فیلم فجر شد.
ماهنامهٔ سینمایی فیلم، سال ششم، شمارهٔ ۶۶، صفحهٔ ۲۸، مرداد ۶۷ماهنامهٔ سینمایی فیلم، سال شانزدهم، شمارهٔ ۲۲۴، صفحهٔ ۳۴، شهریور ۷۷
داوکینز دربرابر گولد با زیرعنوان «بقای بهترین» کتابی است نوشتهٔ کیم استرنلی که در آن دیدگاه‌های دو زیست‌شناس مشهور، ریچارد داوکینز و استیفن جی گولد را دربرابر هم نشان می‌دهد.
این کتاب در آغاز انتشار خود در سال ۲۰۰۱ پرفروش جهانی شد؛ و نسخهٔ جدیدی از آن شامل مقالات اخیر گولد پیش از مرگ او در سال ۲۰۰۲ و آثار جدید داوکینز در سال ۲۰۰۷ انتشار یافت.
نویسنده در مقدمه اشاره می‌کند که تا کنون جدل‌های بسیاری در زمینهٔ زیست‌شناسی وجود داشته‌است؛ ولی شمار معدودی از آنها به عمومیت و بحث‌انگیزی جدل‌های میان داوکینز و گولد بوده‌است. داوکینز و گولد هر دو اصل فرگشت را قبول دارند و هر دو مخالف آفرینش‌گرایی هستند، ولی در ریزه‌کاری‌ها و چگونگی رخداد آن با هم اختلاف نظر دارند. داوکینز فرگشت را از منظر ژن‌ها می‌بیند و جانداران را وسیلهٔ انتقال می‌داند. گولد که یک دیرینه‌شناس است نظر متفاوتی دارد. برای نمونه او شانس را بسیار مهم می‌داند و جانداران (ارگانیسم) را مهمتر از ژن‌ها می‌بیند.
علاوه بر اختلافات در زمینهٔ زیست‌شناسی، جهان‌بینی‌های این دو نیز با هم تفاوت دارد، برای نمونه آنها باورهای بسیار متفاوتی دربارهٔ ارتباط دین و دانش دارند.
در بخش ۲ دربارهٔ ژن‌ها و زادش ژنی گفتگو می‌شود. نظر داوکینز دربارهٔ فرگشت، همان‌طور که در ژن خودخواه مطرح کرد، فرگشت ژن-محور است که در آن ژن‌ها واحد انتخاب هستند؛ و چه در همانندسازهای اولیه و همچنین در اندامگان پیچیده، اتحاد ژن‌ها ساخته و گاهی شکسته شده‌است.
لیگ برتر که در خارج از انگلستان با نام لیگ برتر فوتبال انگلستان شناخته می‌شود، بالاترین سطح فوتبال باشگاهی در نظام لیگ‌های فوتبال انگلیس است هرساله با حضور ۲۰ تیم برگزار می‌شود و با استفاده از سیستم صعود و سقوط به لیگ قهرمانی پیوند می‌خورد و معتبرترین و ارزشمندترین لیگ فوتبال جهان به‌شمار می‌آید.
لیگ برتر در واقع یک شرکت سهامی است که تیم‌های حاضر در آن سهامداران آن هستند. هر فصل از رقابت‌ها در ماه اوت آغاز می‌شود و بعد از انجام ۳۸ بازی (به صورت رفت و برگشت) در ماه مه به پایان می‌رسد.When will goal-line technology be introduced? The total number of matches can be calculated using the formula n*(n-1) where n is the total number of teams. بیشتر بازی‌های این رقابت‌ها در روزهای شنبه و یک‌شنبه برگزار می‌شود.
این لیگ در ۲۰ فوریه ۱۹۹۲ و با نام لیگ برتر اتحادیه فوتبال به دنبال تصمیم باشگاه‌ها مبنی بر جدایی از لیگ دسته اول فوتبال انگلستان (بنیان‌گذاری در ۱۸۸۸) برای کسب حق پخش تلویزیونی بیشتر بنیان گذاشته شد. در فصل ۱۴–۲۰۱۳، اسکای بریتانیا و گروه بی‌تی برای پخش به ترتیب ۱۱۶ و ۳۸ بازی قراردادی به ارزش ۱ میلیارد پوند منعقد کردند. این لیگ سالیانه در مجموع برای پخش بازی‌ها به صورت داخلی و بین‌المللی ۲٫۲ میلیارد پوند درآمد دارد."Top Soccer Leagues Get 25% Rise in TV Rights Sales, Report Says". Bloomberg. Retrieved 4 August 2014 در فصل ۱۵–۲۰۱۴ مجموع تیم‌ها سهمی معادل ۱٬۶۰۰ میلیون پوند داشتند که این رقم در فصل ۱۷–۲۰۱۶ به ۲٬۴۰۰ میلیون پوند رسید.
لیگ برتر با پخش شدن در بیش از ۲۱۲ سرزمین جهان و در ۶۴۳ میلیون خانه با بینندگانی که حداکثر به تعداد ۴٫۷ میلیارد نفر می‌رسند، پربیننده‌ترین لیگ ورزشی در دنیاست. در فصل ۱۵–۲۰۱۴، هر بازی در لیگ برتر به صورت میانگین ۳۶٬۰۰۰ تماشاگر داشت که پس از بوندسلیگا با ۴۳٬۵۰۰ نفر، پرتماشاگرترین لیگ حرفه‌ای در دنیا بود. در بیشتر بازی‌های لیگ برتر، استادیوم‌ها به صورت تقریباً کامل پر می‌شوند. لیگ برتر در جدول ضریب یوفا که بر پایهٔ عملکرد باشگاه‌ها در رقابت‌های اروپایی در پنج سال گذشته تنظیم می‌شود، در جایگاه اول قرار دارد.
از زمان شکل‌گیری این لیگ در سال ۱۹۹۲، چهل و نه باشگاه در آن رقابت کرده‌اند که هفت تا از آن‌ها موفق به قهرمانی در آن شده‌اند.
با وجود موفقیت‌های فراوان باشگاه‌های انگلیسی در قارهٔ اروپا در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ میلادی، اواخر دههٔ هشتاد دوران افول این باشگاه‌ها بود. استادیوم‌ها فرسوده شده بودند، هولیگانیسم به اوج خود رسیده بود و باشگاه‌های انگلیسی به خاطر فاجعه ورزشگاه هیسل در سال ۱۹۸۵، به مدت ۵ سال از حضور در رقابت‌های اروپایی منع شدند. لیگ دسته اول فوتبال انگلستان، که از سال ۱۸۸۸ بالاترین سطح لیگ فوتبال انگلستان محسوب می‌شد از رقبایش در ایتالیا (سری آ) و اسپانیا (لا لیگا) از نظر تماشاگر و درآمد عقب مانده بود، به همین دلیل هم برخی از بهترین بازیکنان انگلیسی کشورشان را ترک کردند و به لیگ‌های خارجی رفتند.
با شروع دهه ۱۹۹۰ میلادی، این روند افولی متوقف شد و در جهت عکس شروع به حرکت کرد: در جام جهانی فوتبال ۱۹۹۰ انگلستان به نیمه‌نهایی رسید؛ یوفا ممنوعیت پنج‌سالهٔ حضور باشگاه‌های انگلیسی در رقابت‌های اروپایی را لغو کرد و در نتیجهٔ آن منچستر یونایتد در جام برندگان جام اروپا در سال ۱۹۹۱ به مقام قهرمانی رسید؛ و در نهایت هم گزارش تیلور که در آن مقررات ارتقای امنیت استادیوم‌ها آمده بود و بعد از فاجعه هیلزبورو نگاشته شد، در ژانویه همان سال منتشر گردید.
در دههٔ ۱۹۸۰ میلادی یک اتفاق بسیار مهم دیگر نیز برای باشگاه‌های انگلیسی افتاد؛ مارتین ادواردز در منچستر یونایتد، آیروینگ اسکولار در تاتنهام هاتسپر و دیوید دین در آرسنال، شروع به تغییر رویهٔ باشگاه‌هایشان کردند و قوانین تجارت، تبلیغات و درآمدزایی را برای مدیریت باشگاه‌هایشان سرلوحه قرار دادند که در نهایت منجر به افزایش قدرت باشگاه‌های برتر شد. آن‌ها با تهدید به جدایی از لیگ، توانستند قدرت رأی خود را افزایش دهند و به علاوهٔ آن، پنجاه درصد از درآمد کل اسپانسرینگ و حق پخش تلویزیونی را در سال ۱۹۸۶ به دست آوردند. در عین حال درآمد حق پخش تلویزیونی اهمیت دوچندانی یافت؛ در حالی که قرارداد حق پخش تلویزیونی بازی‌های لیگ انگلستان در سال ۱۹۸۶ ۶٫۳ میلیون پوند برای دو سال ارزش داشت، این رقم در سال ۱۹۸۸ به ۴۴ میلیون پوند برای چهار سال رسید که ۷۵ درصد از آن سهم باشگاه‌ها بود. در سال ۱۹۸۸، ده باشگاه تهدید به جدایی و ایجاد یک «سوپر لیگ» کردند، اما نهایتاً با گرفتن درصد بالایی از قرارداد حق پخش تلویزیونی، راضی به ماندن شدند. با بهبود وضع استادیوم‌ها، تعداد تماشاگرها و درآمد باشگاه‌ها افزایش یافت و بار دیگر باشگاه‌ها برای افزایش سرمایه‌گذاری بر روی ورزش، ترک لیگ فوتبال را در نظر گرفتند.
در سال ۱۹۹۰، گرگ دایک مدیر تلویزیون لندن ویکند (LWT) با نمایندگان پنج باشگاه برتر انگلستان (منچستر یونایتد، لیورپول، تاتنهام، اورتون و آرسنال) دیدار کرد. در این دیدار راه جدایی از لیگ فوتبال مورد بررسی قرار گرفت. دایک معتقد بود که اگر بازی‌های باشگاه‌های بزرگ از تلویزیون ملی پخش شود، درآمد بیشتری نصیب LWT می‌شود و باشگاه‌ها نیز به همان نسبت سهم بیشتری نصیبشان می‌شود. این پنج باشگاه معتقد بودند که جدایی از لیگ و شکل‌دادن یک سوپرلیگ با حضور برترین باشگاه‌ها تصمیم خوبی است و قرار گذاشتند تا آن را اجرایی کنند؛ با این حال، لیگ فوتبال بدون حمایت اتحادیه فوتبال انگلستان هیچ اعتباری نداشت؛ بنابراین دیوید دین از آرسنال به مذاکره با اتحادیه فوتبال پرداخت تا ببیند آن‌ها راضی به انجام این کار هستند یا نه. اتحادیه فوتبال هم در آن زمان رابطهٔ خوبی با لیگ فوتبال نداشت و به دنبال راهی برای تضعیف آن بود.
در پایان فصل ۱۹۹۱، پیشنهادی برای تشکیل یک لیگ جدید با هدف درآمدزایی بیشتر ارائه شد. توافقنامهٔ اعضای مؤسس در ۱۷ ژوئیه ۱۹۹۱ توسط باشگاه‌های حاضر در بالاترین سطح امضا شد و قوانین ابتدایی برای شکل‌گیری لیگ برتر اتحادیه فوتبال تصویب گردید. قرار شد تا لیگ جدید از لحاظ تبلیغاتی و تجاری از اتحادیه فوتبال و لیگ فوتبال استقلال داشته باشد و بتواند به صورت مستقل بر سر مسائل اسپانسرینگ و حق پخش تلویزیونی مذاکره کند. گفته می‌شد که با درآمد بیشتر، باشگاه‌های انگلیسی می‌توانند با بهترین تیم‌های اروپایی رقابت کنند. با وجود این که دایک نقش به‌سزایی در شکل‌گیری لیگ برتر داشت، اما دایک و تلویزیونش قرار داد حق پخش تلویزیونی را به اسکای بریتانیا با مبلغ ۳۰۴ میلیون پوند واگذار کردند. همچنین حق پخش خلاصه بازی‌ها به برنامهٔ مچ آف د دی در بی‌بی‌سی اسپورت واگذار شد.
در سال ۱۹۹۲، تمامی باشگاه‌های حاضر در لیگ فوتبال به صورت جمعی از حضور در این لیگ انصراف دادند و در ۲۷ مهٔ ۱۹۹۲، لیگ برتر اتحادیه فوتبال به صورت یک شرکت خصوصی محدود که دفترش در اتحادیه فوتبال واقع در لنکستر گیت بود، بنیان‌گذاری شد. این مسئله به معنای جدایی از لیگ فوتبال با ۱۰۴ سال قدمت و ۴ دستهٔ مختلف بود؛ بعد از آن لیگ برتر با یک دسته بالاترین سطح فوتبال انگلستان بود و لیگ فوتبال سه دسته داشت. در فرمت مسابقات و تعداد تیم‌ها تغییری ایجاد نشد و لیگ برتر به وسیلهٔ قانون صعود و سقوط به لیگ دسته اول جدید متصل شد و به مانند قبل، از هر دسته، سه تیم به دستهٔ بالاتر صعود و سه تیم به دستهٔ پایین‌تر سقوط می‌کردند.
اولین فصل لیگ برتر در ۹۳–۱۹۹۲ برگزار شد. در این فصل از رقابت‌ها ۲۲ تیم در لیگ حضور داشتند. اولین گل این مسابقات توسط برایان دین بازیکن تیم شفیلد یونایتد در پیروزی ۲ بر ۱ مقابل منچستر یونایتد به ثمر رسید. ۲۲ باشگاهی که در فصل اول این رقابت‌ها حضور داشتند به ترتیب آرسنال، استون ویلا، بلکبرن، چلسی، کاونتری سیتی، کریستال پالاس، اورتون، ایپسویچ تاون، لیدز یونایتد، لیورپول، منچستر سیتی، منچستر یونایتد، میدلزبرو، نوریچ سیتی، ناتینگهام فارست، اولدهام اتلتیک، کویینز پارک رنجرز، شفیلد یونایتد، شفیلد ونزدی، ساوت‌همپتون، تاتنهام و ویمبلدون بودند. لوتون تاون، نوتس کانتی و وستهام یونایتد در پایان فصل ۹۲–۱۹۹۱ از لیگ دسته اول سقوط کرده بودند و نتوانستند در اولین فصل برگزاری لیگ برتر حضور داشته باشند.
یکی از ویژگی‌های مهم لیگ برتر در طول دهه ۲۰۰۰ میلادی، سلطهٔ باشگاه‌های «بیگ فور» یا «چهار غول» باشگاه‌ها بود: آرسنال، چلسی، لیورپول و منچستر یونایتد. در طول این دهه، چهار رتبهٔ اول لیگ اغلب در اختیار این چهار تیم بود و از فصل ۰۴–۲۰۰۳ تا ۰۹–۲۰۰۸ تنها این تیم‌ها بودند که می‌توانستند به لیگ قهرمانان اروپا صعود کنند. آرسنال در فصل ۰۴–۲۰۰۳ بدون باخت قهرمان لیگ شد؛ اولین و تنها باری که چنین اتفاقی افتاده‌است. در مهٔ ۲۰۰۸، کوین کیگان گفت که سلطهٔ «بیگ فور» این لیگ را تهدید می‌کند. او گفت که این لیگ در خطر تبدیل شدن به یکی بزرگ‌ترین و حوصله‌سربرترین لیگ دنیاست. ریچارد اسکودامور یکی از مدیران لیگ برتر در دفاع گفت که صرف نظر از این که شما در بالا، میان یا پایین جدول باشید، کشمکش‌ها و چالش‌های زیادی در لیگ برتر وجود دارد که آن را جذاب می‌کند.
بعد از پایان فصل ۰۹–۲۰۰۸ و در فصول بعدی، لیگ برتر شاهد پایان سلطهٔ این چهار تیم بود؛ چرا که تاتنهام و منچستر سیتی به جمع چهار تیم برتر راه یافتند. در فصل ۱۰–۲۰۰۹ تاتنهام در لیگ چهارم شد و برای اولین بار از سال ۲۰۰۵، یک تیم به جز «بیگ فور» حائز رتبهٔ چهارم شد. آخرین بار اورتون توانسته بود به این موفقیت دست پیدا کند."Champions League defeat could ruin Tottenham's season says Vedran Corluka". The Telegraph. Retrieved 14 August 2014 با این حال انتقاد از فاصلهٔ ایجاد شده میان «سوپر باشگاه‌ها» و باشگاه‌های دیگر همچنان ادامه دارد، خصوصاً به خاطر قدرت بالای مالی آن‌ها.
منچستر سیتی در فصل ۱۲–۲۰۱۱ قهرمان لیگ برتر شد و به اولین باشگاهی جز «بیگ فور» تبدیل شد که از فصل ۹۵–۱۹۹۴ قهرمان این لیگ می‌شود. همچنین در این سال دو تیم چلسی و لیورپول که جزو «بیگ فور» بودند، با رتبه‌ای پایین‌تر از چهارم به کار خود پایان دادند. معرفی منچستر سیتی به همراه تاتنهام هاتسپر که در دو فصل ۱۶–۲۰۱۵ و ۱۷–۲۰۱۶ به ترتیب دوم و سوم شدند، باعث شکل‌گیری «بیگ سیکس» یا «شش غول» گشت.
به خاطر این که تنها چهار تیم می‌توانند به لیگ قهرمانان اروپا صعود کنند، رقابت سخت‌تری میان این شش تیم برای صعود به این رقابت‌ها شکل گرفته‌است. در فصول بعد از ۱۲–۲۰۱۱، منچستر یونایتد و لیورپول هم در چند فصل از جمع چهار تیم برتر جدا شدند و چلسی حتی در فصل ۱۶–۲۰۱۵ به رتبهٔ دهم دست یافت. آرسنال در فصل ۱۷–۲۰۱۶ پنجم شد و به بیست سال حضور متوالی در جمع چهار تیم برتر لیگ پایان داد.
بیرون از زمین نیز این شش باشگاه از نظر قدرت مالی قوی‌تر از باشگاه‌های دیگر هستند؛ چرا که سهم بیشتری از درآمدهای مختلف دارند. منتقدان معتقدند که تقسیم مساوی و عادلانهٔ درآمدها در لیگ برتر باعث رقابتی‌تر شدن لیگ و توفیقات در آینده می‌شود.
با اصرار فدراسیون جهانی فوتبال (فیفا) مبنی بر کاهش تعداد تیم‌های لیگ‌های داخلی، در سال ۱۹۹۵ تعداد تیم‌های لیگ برتر از ۲۲ تیم به ۲۰ تیم کاهش یافت. در آن فصل چهار تیم از لیگ برتر به دستهٔ پایین‌تر سقوط کردند و تنها دو تیم از دستهٔ پایین‌تر به لیگ برتر راه یافتند. در ۸ ژوئن ۲۰۰۶، فیفا از تمامی لیگ‌های بزرگ اروپایی از جمله سری آ ایتالیا و لا لیگای اسپانیا خواست تا تعداد تیم‌هایشان را به ۱۸ تغییر دهند. اما این درخواست با مخالفت لیگ برتر روبه‌رو شد و در نهایت هم فصل ۰۸–۲۰۰۷ با ۲۰ تیم آغاز گردید.
در سال ۲۰۰۷، نام "لیگ برتر اتحادیه فوتبال" ساده‌تر شد و به "لیگ برتر" تغییر کرد.