moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
بقایای "میان‌اسب"، نوعی اسب منقرض‌شده و تقریباً هم‌اندازه‌ی سگ‌های دانمارکی، را در بسترهای سنگواره‌ایِ بیگ بدلندزِ داکوتای جنوبی در آمریکا یافته‌اند. "میان‌اسب"، مثل اسب‌های امروزی، پوزه‌ای دراز با شکافی میان دندان‌های پیشین و دندان‌های گونه‌ای داشت. دندان‌های این جانور نشان می‌دهند که علف‌خواری ویژه‌کار بوده‌است. پاهای کمابیش بلند "میان‌اسب" بیشتر به پاهای اسب‌سانان امروزی شباهت داشتند، تا به پاهای نیاکانش. اما، بر خلاف اسب‌های امروزی، هر پای عقبش سه انگشت داشت.
در الیگوسن دیرین، بیش از ده گونه‌ی "میان‌اسب" وجود داشتند و در اواخر این گشتواره این جانور در بعضی مناطق در کنار خویشاوند متأخرترش، "کهتراسب"، می‌زیست.
پگاه‌اسب (نام علمی: "Eohippus") نام یک سرده از تیره اسبیان است.
کوه‌اسب (نام علمی: "Orohippus") نام یک سرده از شاخه طنابداران است.
سگ‌آرواره (نام علمی: "Cynognathus") یک سرده از هم‌کمانان گوشت‌خوار منقرض‌شده مربوط به دوره تریاس است که ارتباط خویشاوندی نزدیکی با پستانداران امروزی داشت. تنها یک گونه از سرده سگ‌آرواره شناسایی‌شده که در میانه دوره تریاس می‌زیسته و سنگوارههای آن تا کنون در آفریقای جنوبی، آرژانتین، جنوبگان و نامیبیا کشف شده‌است. سگ‌آرواره توسط هری سلی دانشمند بریتانیایی در سال ۱۸۹۵ میلادی در آفریقای جنوبی کشف و توصیف شد.
سگ‌آرواره با حدود ۱٫۲ متر طول یکی از بزرگ‌ترین
تراپسیدهای گوشت‌خوار در دوره تریاس محسوب می‌شود. طول جمجمه آن به تنهایی به حدود ۴۰ سانتی‌متر می‌رسید که نسبت به اندازه بدن بزرگ بوده و دارای آروارهای قوی و دندانهایی تیز بود و مانند پستانداران توانایی جویدن غذا را داشت. وجود حفره‌هایی بر روی پوزه سگ‌آرواره نشان می‌دهند که مانند برخی پستانداران امروزی همچون گربهها این جانور نیز دارای سبیل بوده و بدنش به احتمال زیاد دارای پوششی از مو بوده‌است. پاهای سگ‌آرواره مانند پستانداران امروزی کاملاً در زیر بدن قرار داشت اما دست‌ها تا حدودی همچون مارمولکها در طرفین بدن قرار داشتند.
سگ‌دندان‌ها یا سینودونت (نام علمی: "Cynodontia") دودمانی از ددکمانان تریودونت است که شامل پستانداران و اجداد و خویشاوندان نزدیک منقرض‌شده آن‌ها می‌شود. داشتن ویژگی‌هایی مانند کام ثانویه و مغز بزرگ‌تر سینودونت‌های اولیه را از سایر تراپسیدها متمایز می‌ساخت و به پستانداران شبیه‌تر می‌کرد. این جانوران احتمالاً در ویژگی‌هایی مانند خون‌گرم بودن، داشتن خز و توانایی شیردادن هم با پستانداران اشتراک داشتند. سینودونت‌ها از معدود هم‌کمانانی بودند که توانستند از رویداد انقراض پرمین-تریاس جان سالم به در بردند و پس از آن به آرامی شروع به گوناگون شدن کردند. بیشتر سینودونت‌های دوران میانه‌زیستی کوچک بودند و تنها پس از رویداد انقراض کرتاسه-پالئوژن بازماندگان این جانوران یعنی پستانداران فرصت بزرگ‌شدن را یافتند.
ناهنجاردندان (نام علمی: "Anomodontia") نام یک زیرراسته از راسته ددکاوان است.
سهمگین‌سران یا داینوسفالیان (نام علمی: "Dinocephalia") گروهی از ددکمانان اولیه بودند که بین ۲۷۲ تا ۲۶۰ میلیون سال پیش زندگی می‌کردند. این جانوران برای مدت کوتاهی در دوره پرمین صاحب تنوع بزرگی بودند و شامل انواع گیاه‌خوار، همه‌چیزخوار و گوشت‌خوار بودند. سنگواره‌های داینوسفالیان تا کنون در روسیه، چین، برزیل، آفریقای جنوبی، زیمباوه و تانزانیا کشف شده‌است.
درخت تبارزایی سهمگین‌سران
زشت‌سیمایان (نام علمی:"Gorgonopsidae") تیره‌ای منقرض‌شده از ددکمانان گوشت‌خوار درنده هستند که از میانه تا پایان دوره پرمین در روسیه و آفریقا زندگی می‌کردند. زشت‌سیمایان از بستگان نزدیک پستانداران امروزی محسوب می‌شوند و در گذشته به همراه دیگر هم‌کمانان غیر پستاندار به خاطر داشتن ترکیبی از ویژگی‌های خزندگان و پستانداران با عنوان منسوخ‌شده خزندگان پستاندارمانند خوانده می‌شدند. اما این عنوان اشتباه است و زشت‌سیمایان به همراه سایر هم‌کمانان غیرپستاندار خزنده نیستند و خویشاوندی نزدیک‌تری با پستانداران دارند.
نام علمی این تیره گورگونوپسیدیا (Gorgonopsidae) برگرفته از نام گروهی از هیولاهای افسانه‌ای یونان باستان به نام گورگون‌ها است که چهره‌ای زشت و ترسناک داشتند و آناتومی بدن آن‌ها چیزی میان انسان و مار بوده‌است.
زشت‌سیمایان در ویژگی‌هایی مانند شکل گودی گیجگاهی، ساختار گوش و دندان‌بندی شبیه به پستانداران امروزی بودند و احتمالاً مانند پستانداران خون‌گرم بوده‌اند. این جانوران به منظور ردیابی طعمه خود به حس بویایی قوی و بینایی نسبتاً قوی خود تکیه داشتند و سلاح اصلی آن‌ها برای کشتن طعمه دو دندان نیش بلند و خنجری‌شکل در فک بالا بود که زشت‌سیمایان را تا حدودی شبیه به گربه‌های دندان‌خنجری که میلیون‌ها سال بعد به وجود آمدند کرده بود. با این حال زشت‌سیمایان به دلیل ابتدایی بودن احتمالاً دقت و ظرافت کمتری در کشتن طعمه داشتند و با حملات پی در پی و ایجاد جراحات سنگین طعمه را از پا درمی‌آوردند. دست‌ها و پاهای زشت‌سیمایان کمابیش مانند پستانداران امروزی در زیر بدن قرار داشتند و این ویژگی به زشت‌سیمایان امکان می‌داد تا نسبت به طعمه‌های خود مانند پاریاسورها و دیساینودونت‌ها با سرعت بیشتری حرکت کنند. پوست این جانوران ممکن است مانند پستانداران مودار یا مانند خزندگان پولک‌دار بوده و شاید آرایشی از هر دو پوشش را داشته‌است.
نخستین زشت‌سیمایان در میانه دوره پرمین به وجود آمدند. زشت‌سیمایان آغازین جانورانی کوچک و کمیاب بودند که اندازه‌شان از اندازه یک سگ فراتر نمی‌رفت. در اواخر دوره پرمین با انقراض سهمگین‌سران که جانوران مسلط بر خشکی در اواسط دوره پرمین بودند زشت‌سیمایان توانستند به درندگان مسلط بر خشکی در اواخر دوره پرمین تبدیل شوند. بزرگ‌ترین زشت‌سیما این دوره اینوسترانسویا نام داشت که جثّه‌ای به بزرگی یک خرس داشت و دندان‌های نیش آن به حدود ۱۵ سانتی‌متر نیز می‌رسید. در پایان دوره پرمین و همزمان با وقوع رویداد انقراض پرمین-تریاس نسل زشت‌سیمایان به‌طور کامل منقرض شد و شاه‌خزندگان توانستند در دوره تریاس جای خالی آن‌ها در زنجیره غذایی را بگیرند.
زشت‌سیما (نام علمی: "Gorgonops") نام یک سرده از تیره زشت‌سیمایان است.
دوسگ‌دندان یا دیساینودونت‌یا (نام علمی: "Dicynodontia") یک فروراسته منقرض‌شده و گیاه‌خوار از راسته ددکمانان است که از اواسط دوره پرمین تا اواخر دوره تریاس می‌زیستند. بیشتر دیساینودونت‌ها دارای منقاری شبیه به منقار دایناسورهای سه‌شاخ‌چهره در جلوی دهان و دو دندان عاج‌مانند در دو طرف دهان بودند. این جانوران موفق‌ترین هم‌کمانان غیر پستاندار تاریخ محسوب می‌شوند و تا کنون ۷۰ سرده از آن‌ها در سراسر جهان کشف و توصیف شده‌است. تنوع اندازه در گونه‌های این فروراسته بسیار زیاد بود و از گونه‌هایی به کوچکی موش تا گونه‌هایی به بزرگی فیل در میان آن‌ها وجود داشتند.
دوسگ‌دندان‌ها در اواسط دوره پرمین پدیدار شدند و به سرعت در سراسر ابرقاره پانگه‌آ گسترش یافتند. دوسگ‌دندان‌ها رایج‌ترین گیاه‌خواران پرمین پسین بودند و از معدود ددکمانانی بودند که از رویداد انقراض پرمین-تریاس جان سالم به در بردند. موفقیت دیساینودونت‌ها در تریاس پیشین نیز ادامه یافت اما از تریاس میانی احتمالاً به دلیل تغییر اقلیم و ظهور گروه‌های جدیدی از شاه‌خزندگان (مانند دایناسورها) که نسبت به دوسگ‌دندان‌ها برتری داشتند از تنوع این جانوران به تدریج کاسته شد و نسل آن‌ها در اواخر تریاس پسین از میان رفت و دایناسورها جایگزینشان شدند.
دوراسودندان (نام علمی: "Diictodon") نام یک سرده از راسته ددکاوان است.
چشم رع موجودی در اساطیر مصر باستان است که همتای زنانهٔ خدای خورشید، رع است. او با نیرویی خشونت‌آمیز دشمنان خود را مقهور خویش می‌سازد. چشم در راستای قدرت رع و برابر با «قرص خورشید» است؛ اما به صورت مستقل از آن عمل می‌کند. این ویژگی‌های چشم رع می‌تواند برای طیف گسترده‌ای از الهه‌های مصر از جمله حاثور، سِخمِت، باستِت، وادجـِت و موت در نظر گرفته شود. الهه چشم به عنوان مادر، خواهر، همسر و دختر خدای خورشید است. او با رع در چرخهٔ زایشش، که موجب تولد او در سپیده‌دم شد، شریک بوده‌است. خشونت چشم از رع در برابر شورش‌های دشمنان او — که حکومتش را تهدید می‌کنند — محافظت می‌کند. این جنبهٔ خطرناکِ الههٔ چشم اغلب به صورت یک ماده شیر یا اورائوس یا مار کبرا — که نماد حفاظت و اقتدار سلطنتی است — نشان داده می‌شود. چشم رع شبیه به چشم حورس است، که متعلق به یک خدای حورس بوده و مفاهیم مشابهی از آن را نشان می‌دهد. اثرات فاجعه‌آمیزِ از کنترل خارج شدن این قدرتِ قهریه و تلاش دیگر خدایان و الهگان، مایه‌ای برجسته و مکرر در اساطیر مصر هستند.
چشم رع در بسیاری از قسمت‌های دین مصریان باستان، از جمله در میان فرقه‌های متعلق به الهه‌هایی با قدرت برابر با او، حضور داشت. قدرت رشد و زندگی‌بخشی او در معابد جشن گرفته می‌شد و از جنبهٔ خطرناکش برای حفاظت از فرعون، مکان‌های مقدس و مردم عادی و خانه‌هاشان استفاده می‌شد.
مصریان اغلب به خورشید و ماه، به عنوان «چشم»های خدایانِ شاخص می‌نگریستند. به‌طور مثال، چشم راست خدای حورس برابر با خورشید و چشم چپش برابر با ماه در نظر گرفته می‌شد. گاهی نیز مصریان چشم قَمَری را «چشم حورس»، با مفهومی پیچیده، اسطوره‌ای و نمادین، و چشم شمسی را «چشم رع» می‌نامیدند؛ رع خدای برجستهٔ خورشید در آیین مصریان باستان بود. اما در مصر، اعتقاداتِ بسیار متنوع و اصطلاحات و مفاهیمِ سیالی وجود داشت، چنان‌که گاه خورشید را هم «چشم حورس» تعبیر می‌کردند.
قرص زرد یا قرمز رنگ خورشید، نمادی از چشم رع در هنر مصری بود. به دلیل اهمیت خورشید در دین مصریان، این نماد از شایع‌ترین نمادهای مذهبی در هنر مصر است. اگرچه مصرشناسان معمولاً این علامت را «قرص خورشید» می‌نامند، اما شکل محدّب آن در مجسمه‌های نقش برجسته به شکل یک کُره است. این علامت اغلب به صورت کره‌ای در بالای سر خدایانِ مرتبط با خورشید از جمله رع — به عنوان نشانی از این ارتباط — قرار داده شده‌است. قرص حتی گاهی به شکلِ فیزیکیِ رع تصویر شده‌است. گاه نیز خدای خورشید در اشکال مختلفی درون قرص به تصویر کشیده شده و در آن محصور است. مصریان اغلب حرکت خورشید در آسمان را به شکل حرکت یک قایق کرجی در آب تشبیه می‌کردند که رع و خدایان نزدیک به او را حمل می‌کند؛ این موضوع می‌تواند بعدها موجب برابر دانستن کرجی با قرص خورشید یا دلیل کشیدن کرجی درون قرص شده باشد. در متون مصری اغلب قرص را به عنوان «دختر» رع خوانده‌اند.
به عنوان خورشید، چشم رع یک منبع گرما و نور است و در ارتباط با آتش و شعله‌های آن است. این ارتباط از سرخ‌فام بودنِ نور خورشید هنگام طلوع آفتاب و ستارهٔ صبح اقتباس شده‌است.
چشم‌های خدایان مصر اگرچه جنبه‌ای از قدرت خدایان بودند، ولی گاهی اوقات خود نقش فعالی در اساطیر به عهده می‌گرفتند که احتمالاً ریشه در کلمهٔ «چشم» در زبان مصری کهن دارد؛ "jrt" به معنی «چشم» مشابه و هم‌آوای واژهٔ «انجام دادن» یا «عمل» نیز بوده‌است. وجود پسوند مونث "-t" در "jrt" ممکن است توضیح دهد که چرا چشم‌های برخی اسطوره‌ها به عنوان شخصیت مستقل یک زن در نظر گرفته شده‌است. به‌طور خاص، چشم رع در جریان ایجاد خدای خورشید عمیقاً درگیر بوده‌است.
در اساطیر مصر، طلوع خورشید در هر صبحگاه را به تولد رع تشبیه می‌کنند و در واقع، آن را یادآور اتفاقاتِ منجر به ایجاد هستی می‌دانند. رع از بدن یک الهه که نشان‌دهندهٔ آسمان است — معمولاً نوت — پدید آمد. توصیفات از طلوع خورشید، اغلب رع را به عنوان یک کودکِ مُحاط در قرص خورشید نشان داده‌اند. در این زمینه مصرشناس، لانا تروی، معتقد است که قرص هم ممکن است نشان‌دهندهٔ رحمی که از آن، رع متولد شده، باشد و هم می‌تواند جفت در هنگام زایش او باشد؛ لذا چشم رع می‌تواند به صورت یک الهه تصور شود، که با توجه به آنچه تروی گفته‌است، هم نقش مادر (رحم) را داراست و هم مانند خواهر (جفت) اوست. گاه نیز گفته شده خدای خورشید هر شامگاه در بدن الههٔ آسمان وارد شده و او را آبستن کرده تا برای تولد مجددش در طلوع بعدی آماده گردد. در چنین حالتی، چشم در جایگاه رحم مادر و رع در جایگاه کودک است و در عین حال چشم نقش همسر رع بالغ را نیز دارد. همچنین رع بالغ نقش پدر را در طلوع بعدی خورشید خواهد داشت. چشم در نتیجه، همتایی زنانه برای قدرتِ خلق در شخصیت مردانهٔ رع است، و بخشی از دیدگاهِ گسترده‌ترِ مصریان در بیان خلقت و رستاخیز و استعاره‌ای از تولید مثل جنسی است. رع دخترش، چشم، را رشد می‌دهد، در حالی که خودْ پسر اوست و این چرخه، مداوم تکرار می‌گردد.
رع در چنین رابطه‌ای با چشم، بی‌مانند نیست. دیگر خدایان خورشیدی ممکن است در روشی مشابه با الهه‌های متعددِ مرتبط با چشم، ارتباط برقرار کنند. حاثور یک الهه برای آسمان، خورشید و باروری است که اغلب او را نیز به نام چشم رع خوانده‌اند. او با حورس — که او نیز مرتبط با خورشید است — روابطی دارد که شبیه به رابطهٔ بین رع و چشم اوست. حاثور همچنین به عنوان «چشم حورس» نیز شناخته شده و این راهی برای تمایز بخشیدن میان دو چشم مذکور است. چشم همچنین در مواردی می‌تواند برای آتوم — از خدایانی که ارتباط تنگاتنگی با رع دارد — نیز بسط یابد. این چشم را به نام «چشم آتوم» نیز معرفی کرده‌اند و در موارد دیگری این دو تفکیک شده‌اند؛ چشم رع را به صورت خورشید و چشم آتوم را ماه تصور کرده‌اند.
یک افسانه در مورد چشم از اشارات "متون تابوت" در دورهٔ پادشاهی میانه (حدود ۲۰۵۵–۱۶۵۰ سال پیش از میلاد) شناسایی شده و توضیحات کامل‌تر آن در پاپیروس برمنر-رایند از دوره متأخر (۶۶۴–۳۳۲ پیش از میلاد) آمده، که روابط نزدیک چشم با رع و آتوم را نشان می‌دهد و به توانایی او برای مستقل عمل کردن اشاره می‌کند. اسطورهٔ چشم پیش از خلقت جهان و زمانی که خورشید خلق شود — یا رع و آتوم در کار باشند — به تنهایی وجود داشته‌است. شو و تفنوت، فرزندان این خدای خالق، به سوی آب‌های نو — که از دید مصریان قبل از خلقت وجود داشته — می‌روند و رع برای یافتن آنان چشم خود را روانه می‌کند. چشم به دنبال شو و تِفنوت می‌گردد ولی متوجه می‌شود که خالق، چشم جدیدی را آفریده و به جای او نشانده‌است. خدای خالق با بخشیدن جایگاه والاتری بر روی پیشانی خود، او را آرام و راضی می‌کند که این چشم روی پیشانی در قالب اورائوس درآمده و به نظر می‌رسد نماد کبرا — که اغلب در هنر مصری، به ویژه در تاج سلطنتی، حضور دارد — نشانی از آن است. برابر کردن چشم با اورائوس و قرارگیری نقش چشم بر روی تاج، در تاج‌های رع، فرعون و آن‌ها که با رع مرتبط هستند، اعمال می‌شد. پس از بازگشت شو و تفنوت، خدای خالق اشک ریخت ولی خود نمی‌دانست که این اشک از خوشحالیِ بازگشتِ فرزندانش است یا از ناراحتی خشمِ چشم؛ این اشک‌ها منجر به ظهور اولین انسان شد. در گونهٔ دیگری از این داستان، چشم اشک می‌ریزد و بدین شکل او جَدّ بشریت می‌شود.
اشک چشم رع بخشی از ارتباط کلی چشم و گریه است. علاوه بر این، چشم در اینجا می‌تواند با ستارهٔ صبحگاهی و شباهنگ در ارتباط باشد. هر تابستان با شروع سال نو در گاهشماری مصری، با کنار روزیِ شباهنگ قبل از غروب آفتاب، ستاره به بالای افق می‌رود که خود منادی شروع فصل طغیان رود نیل و سیراب و بارور شدن زمین‌های کشاورزی در مصر است؛ بنابراین چشم رع به بالا می‌رود و اشکی می‌بارد که باروری را به تمامی مصر می‌آورد.
چشم رع همچنین می‌تواند نشانگر جنبهٔ قدرتِ مخربِ رع نیز باشد: گرمای خورشید که در مصر می‌تواند بسیار سخت و سوزان باشد، گاه توسط مصریان باستان به شلیک پیکانی از سوی خداوند برای نابود کردن ستمکاران، تشبیه شده‌است. اورائوس نمادی منطقی برای این قدرت خطرناک به‌شمار می‌رود. در آثار هنری، غالباً قرص خورشید همراه با یک یا دو اورائیِ مارپیچ در اطراف آن است. اورائوسِ شمسی نشان‌دهندهٔ چشم به عنوان یک نیروی دهشتناک است که گرداگرد خدای خورشید را فرا گرفته و از او، با شعله‌های آتشی که همچون سَمّ کبرا گسیل می‌گردند، در برابر دشمنانش محافظت می‌کند. گاهی چهار اورائی، کرجی رع را در خود محاط می‌کنند. مجموعاً آن‌ها را «حاثور و چهار صورتش» می‌خوانند و نشان‌دهندهٔ خشونت چشم در تمامی جهات هستند.
دشمنان رع نیروهای هرج و مرج هستند که ماعت، نظم کیهانی که رع ایجاد کرده‌است، را تهدید می‌کنند. دشمنان، افرادی هستند که به گسترش بی‌نظمی دامن می‌زنند و قدرتی کیهانی دارند؛ مانند آپـِپ که تجسمی از هرج و مرج است و رع، همراه با دیگر خدایانِ حاضر در کرجی، هر شب با او می‌جنگند. نحسی زل زدن آپپ، خود یک سلاح قوی در برابر رع است و چشم رع یکی از چند قدرتی است که می‌توانند به مقابله با آن بشتابند. برخی از تعابیر نامشخص در "متون تابوت" به این مطلب اشاره می‌کنند که تصور می‌شده آپپ قادر به مجروح کردن یا سرقتِ چشم رع از استادش در طول مبارزه است. در متون دیگری از کمک قدرتِ آتشینِ چشم به آپپ برای تخریب و بی‌نظمی اشاره شده‌است. چشم‌نظر یا بلاگردان، عملکردِ چشم رع و دیگر چشم‌های مشابه آن را دارد و اعتقاد به دفع شر توسط آن وجود دارد.
پرخاشگریِ چشم حتی ممکن است دامن‌گیر خدایان دیگر — که بر خلاف آپپ شرور نیستند — نیز شود؛ شواهدی که در اوایل "متون تشییع جنازه" آمده، نشان می‌دهد که هنگام سپیده‌دم، رع دیگر خدایان را می‌بلعد و این خدایان به ستارگانی که در صبحگاه محو می‌شوند، تعبیر شده‌اند. با انجام این کار، او قدرت خدایان دیگر را جذب می‌کند و در نتیجه شور و نشاط خود را بازمی‌یابد و شب هنگام دوباره آنان را تف می‌کند. گفته شده چشم رع در این عمل با رع همدستی کرده و به ذبح خدایان می‌پردازد تا رع آنان را ببلعد. نور سرخ‌رنگ سحر تعبیری از خون به‌راه‌افتاده از این کشتار است.
در اسطوره‌ای به نام "نابودی بشریت" که در "کتاب آسمانی گاو" در دورهٔ پادشاهی جدید (در حدود ۱۵۵۰–۱۰۷۰ پیش از میلاد) نوشته شده، رع از چشم به عنوان یک سلاح استفاده می‌کند تا در برابر انسان که علیه اقتدار او شوریده بایستد. او چشم — یا همان حاثور، با خشونتی که به صورت ماده شیری از الههٔ سخمت ظهور یافته — را به قتل‌عام آن‌ها می‌فرستد. اما پس از اولین روز کشتار، رع تصمیم می‌گیرد برای جلوگیری از کشتن همهٔ بشریت، او را بازگرداند. او فرمان می‌دهد آبجو رنگ قرمز گیرد و بر روی زمین ریخته شود. الههٔ چشم نوشیدنی آبجو را به اشتباه به جای خون می‌نوشد و از سرخوشیِ آن بدون توجه به قربانیان دیگر، نزد رع بازمی‌گردد؛ لذا او از طریق مستی، به شکل بی‌ضرری بازگشته است. نادین گویلهو معتقد است که بیداد چشم اشاره به گرما و بیماری‌های گستردهٔ مصر و به‌طور خاص به روز کبیسهٔ قبل از سال جدید دارد که به عنوان بداقبالی شناخته می‌شدند. قرمزی آبجو ممکن است در اشاره به قرمزی گِل‌ولای باقی‌مانده از طغیان نیل باشد، که مصریان عقیده داشتند وجود آن برای پایان یافتن بداقبالی لازم است.
هنگامی که چشم شمسی، طبیعتِ خشن خود را نشان دهد، کنترل آن حتی برای استادش سخت خواهد بود. در اسطورهٔ «الهه‌های دور» بن‌مایه‌ای از ناراحتی چشم نسبت به رع وجود دارد، که موجب می‌شود او از رع دور شود. در برخی از نسخه‌ها این خشم در اثر جایگزینی چشم دیگری توسط رع، هنگام جستجو برای یافتن پسران او بود، ولی در نسخه‌های دیگر، شورش چشم پس از تکامل هستی رخ می‌دهد. دیمیتری مکس و کریستین فاوارد-مکس این حوادث را واکنش چشم به فریب خوردنش توسط رع پس از کشتار بشریت تفسیر کرده‌اند. در حالی که کارولین گریو-براون آن را به عنوان بُعدی پیچیده از افسانه‌های "کتاب آسمانی گاو" می‌پندارد. با رفتن چشم، رع آسیب‌پذیر می‌شود و در برابر دشمنان خود از بخش زیادی از قدرتش بی‌بهره می‌ماند. غیاب چشم و تضعیف خورشید ممکن است داستانی اساطیری در اشاره به خورشید گرفتگی باشد. علاوه بر این ممکن است بخشی از یک بن‌مایهٔ بزرگ‌تر در اسطوره‌های مصر باشد که در آن یک چشمِ خدا از دست می‌رود و او با الههٔ دیگری آن را جایگزین می‌کند. این بن‌مایه برای چشم حورس نیز به‌کار برده می‌شود که در افسانهٔ ازیریس پاره‌پاره شده و باید بازگردانده شود یا شفا یابد تا حورس قدرت از دست رفته‌اش را بازیابد.
در این بین، چشم در سرزمین‌های دور — همچون نوبه، لیبی یا پونت — سرگردان می‌شود. او به شکل یک گربه‌سان درمی‌آید که مانند نیروهای هرج و مرج، خطرناک و غیرقابل کنترل است. به منظور برقراری نظم، یکی از خدایان برای بازگرداندنش روانه می‌شود. در یکی از نسخه‌های شناخته‌شده، اشارات پراکنده‌ای به خدای جنگجو اَنحور در جستجوی چشم شده — که شکلی از الههٔ مِحیت را به خود گرفته — از مهارت‌های خود مثل یک شکارچی استفاده می‌کند. در داستانی دیگر شو در جستجوی تفنوت است؛ در اینجا چشم به عنوان خدایی مستقل نشان داده می‌شود. همچنین احتمال دارد تحوت که اغلب به عنوان یک رسول و میانجی در میان خدایان مصریان بوده، به دنبال چشم رفته باشد و نقش خود را در بازگشتِ چشم رع به همان شکل که در افسانهٔ ازیریس برای چشم حورس انجام داده، ایفا کند. در پاپیروس‌های دوره متأخر لقب «اسطوره چشم خورشید»، برای متقاعد کردن چشم رع به بازگشت از طریق ترکیبی از سخنرانی‌ها، ترفندها و داستان‌های سرگرم‌کننده، به تحوت اهدا شده‌است. تلاش‌های او همواره موفق نبوده؛ در یک جا الهه از سخنان تحوت بسیار خشمگین شده و از یک گربه‌سان خوش‌خیم تبدیل به ماده شیری آتشین‌کام بدل می‌شود که تحوت را از جای می‌پراند.
زمانی که الهه متقاعد شد که بازگردد، او را برای بازگشت به مصر همراهی می‌کنند. بازگشت او نشانهٔ آغاز آب‌گیری نیل و سال جدید است. بدین طریق الههٔ چشم یک بار دیگر نزد خدای خورشید، یا در برخی از نسخه‌های این داستان نزد خدایی که موجب بازگشت او شده، خواهد رفت و همسری او را خواهد کرد. محیت همسر آنحور شده، تفنوت با شو برابر است و همسر تحوت گاه به نِحمِتاوی — الهه‌ای کوچک به شکل آرام شدهٔ چشم — است. در بسیاری از موارد، الههٔ چشم و همسرش یک فرزند الهی می‌آفرینند که خدای خورشید بعدی خواهد شد. تغییر حالت الهه از شکل خصومت‌آمیزش به گونهٔ صلح‌آمیز یک گام کلیدی در تجدید خدای خورشید و پادشاهی‌ای است که او نمایندهٔ آن است.
ماهیت دوگانهٔ الههٔ چشم از منظر گریوز-براون نشانگر «دیدگاه مصریان بر طبیعت دوگانهٔ زنان، شامل هر دو احساس شدید خشم و عشق است.» این همان نظر دربارهٔ زنانگی است که در متونِ توصیفِ ویژگی‌های زنان در "آموزش آنخششونگ" آمده‌است، که می‌گوید زمانی که یک مرد می‌تواند همسرش را خوشحال نگه دارد، او همچون یک گربه است و زمانی که نتواند چنین کند، مانند یک ماده شیر می‌شود.
به‌طور کلی شخصیت چشم رع بخش مهمی از مفاهیمِ حاملگیِ زن در الوهیت مصر را تشکیل داده و گاه چشم برابر با الههٔ بسیار برجسته‌ای مانند حاثور یا آن گونه که در کتیبه‌ای آمده، برابر با ماده شیری مبهم به نام مِستجِت قرار گرفته‌است.
مصریان بسیاری از خدایان مرتبط با خورشید را در قالب گربه‌ایان در نظر گرفته‌اند و خدایان ماده‌شیر همچون سخمت، منحیت و تفنوت را برابر با چشم تعبیر کرده‌اند. باستت به شکلی به تصویر کشیده شد که هر دو حالت گربه و شیر از آن درک گردد و این دوگانگی شمایل او می‌تواند نشان‌دهندهٔ دو جنبهٔ مسالمت‌آمیز و خشونت‌آمیز چشم باشد. یکی دیگر از الهه‌های چشم خورشیدی موت، همسر خدای آمون، از همراهان رع، بود. موت در ابتدا به نام چشم رع، در دورهٔ اواخر پادشاهی جدید، نامیده می‌شد و جنبه‌های شخصیتی او که مرتبط با چشم بود، به‌طور فزاینده‌ای در طول زمان رشد کرد و برجسته شد. موت بیش از اندازه به هر دو فرم شیر و گربه شباهت دارد.
به همین ترتیب، الهه‌های کبرا اغلب نمایندگانی از چشم هستند. در میان چنین الهه‌هایی، وادجت یک خدای قیمومتی از مصر سفلی بود که ارتباط تنگاتنگی با تاج سلطنتی و حفاظت از پادشاه داشت. از دیگر خدایان چشم‌گونهٔ مرتبط با الههٔ کبرا، الههٔ باروری رنه‌نوتت، الههٔ شعبده‌بازی وِرِت‌هِکائو و الههٔ محافظ دفینه‌ها در شهر تبای به نام مرت‌سکر بودند.
خدایانِ در ارتباط با چشم، محدود به اشکال گربه و مار نبودند. شکل غالب حاثور در میان حیوانات، یک گاو است که دارای ارتباط تنگاتنگی با الههٔ چشم مِحِت‌وِرِت است. نِخبِت نیز یک کرکس بود که با وادجت، چشم و تاج مصر مربوط است. بسیاری از الهه‌های چشم به نظر می‌رسد به‌طور عمده در قالب انسان بودند از جمله نیث، که گاهی اوقات خدای جنگاوری و گاهی اوقات مادر خدای خورشید است و ساتِت و آنوکت که مرتبط با آبشارهای نیل و طغیان این رود بودند. از دیگر الهه‌های مشابه، سوثیس، خدای ستارهٔ هم‌نامی، و میت، تجسم نظم کیهانی که دختر رع هم نامیده شده، بوده‌اند. حتی ایزیس که معمولاً به جای رع همراه اُزیریس بوده، یا عشتروت که یک خدای باروری و جنگ در سرزمین کنعان بوده‌است، گاهی با چشم خورشیدی برابر دانسته شدند.
غالباً دو الههٔ مرتبط به چشم با هم ظاهر می‌شوند و هر یک به نمایندگی از یکی از جنبه‌های دوگانهٔ چشم ایفای نقش می‌کنند. در کنار هم قرار دادن این خدایان اغلب برای ارائه نقش‌های زایش و خشمِ شخصیت چشم است که گاهی اوقات حاثور و سخمت آن را ایفا کرده‌اند. وادجت و نخبت می‌توانند برای نشان دادن مصر علیا و سفلی با تاج قرمز و سفید نقش گیرند. به‌طور مشابهی موت، که توسط فرقه‌های شهر تِبای پرستیده می‌شد، گاهی اوقات به عنوان نماینده مصر علیا همتای سخمت بود، که در ممفیس در مصر سفلی، پرستش می‌شده‌است.
این الهه‌ها و شمایل‌نگاری‌شان غالباً با هم آمیخته‌است. بسیاری از ترکیب‌ها مانند حاثور–تفنوت، موت–سخمت و باستت–سوثیس نیز به نظر می‌رسد در متون مصری حضور داشتند. وادجت می‌تواند گاهی اوقات با سر شیر، به جای کبرا به تصویر درآید و نخبت می‌تواند در شکل کبرا به عنوان همتایی برای وادجت گردد و بسیاری از این الهه‌ها قرص خورشید را بر روی سر خود دارند و گاهی علاوه بر این، اورائوس یا شاخ گاوی، مانندِ حاثور روی سرشان وجود دارد. در آغاز پادشاهی میانه در هیروگلیف اورائوس می‌تواند به عنوان یک واژه‌نگاشت یا مشخصه برای کلمهٔ «الهه» باشد، چون تقریباً هر الهه‌ای با چشم در ارتباط است و مشخصات مشابهی میان‌شان وجود دارد.
چشم رع در بسیاری از قسمت‌های دین مصریان وارد شده و اسطورهٔ او با بسیاری از الهه‌ها آمیخته شده‌است و آن‌ها را با نام چشم می‌شناسند.
پرواز چشم و بازگشتش به مصر یکی از ویژگی‌های مشترکِ مراسم‌های دوران بطلمیوسی و رومی (۳۰۵ قبل از میلاد – ۳۹۰ پس از میلاد) بوده‌است، وقتی سال جدید فرامی‌رسید و رود نیل طغیان می‌کرد، مردم مصر بازگشت چشم از دورهٔ سرگردانیش در سرزمین‌های خارجی را جشن می‌گرفتند. معابد مصریان که در امتداد رودخانهٔ نیل ساخته شده‌اند، حاوی تصاویری از شادی حیوانات و کوتوله‌ها به خاطر ورود الهه هستند. دانشمندان نمی‌دانند که چگونه این اسطوره توسعه یافته و آداب و تشریفات در زمانه‌های قدیم‌تر چگونه بوده‌است. یکی از قدیمی‌ترین نمونه‌ها، بازگشت موت به معبد خود در تِبای است که هر ساله جشن گرفته می‌شد و این مربوط به اوایل دورهٔ پادشاهی جدید است. در معبدی متعلق به مونت در مدامود جشنواره‌ای از اواخر پادشاهی میانه بوده که شاید بازگشت همسر مونت، رائت‌تاوی، را پاس می‌داشته که می‌توان این اسطوره را برابر حاثور و چشم رع دانست. بازگشت این الههٔ چشم، در قالب باروری و حاصلخیزی، شرایط را برای ازدواج مجددش با مونت و تولد فرزند اساطیری‌شان، که شکلی از حورس بود، مهیا می‌کرد. جشن سال جدید و بازگشت الهه به خانه‌اش در این معبد با نوشیدن و رقص همراه بود، که همتای وضع سرمستی الهه پس از بازگشتش بوده‌است. در شهرهای دیگر دو الهه به عنوان جنبه‌های متخاصم و صلح‌آمیز چشم پرستش می‌شدند؛ مانند آیـِت و نِهم‌ِتاوی در هراکلئوپولیس یا ساتت و آنوکِت در اسوان.
در یک آیین دیگر معابد، فرعون یک بازی تشریفاتی به افتخار الههٔ چشم، به شکل حاثور، سخمت یا تفنوت شرکت می‌کرد که طی این بازی، او توپی به عنوان نمادِ چشمِ آپپ را با چماقی ساخته‌شده از نوعی چوب — که گفته می‌شد حالت ارتجاعی دارد — می‌زد. این مراسم نبرد چشم رع با بزرگترین دشمنش را در قالب یک بازی نشان می‌دهد.
مفهوم چشم خورشیدی به عنوان مادر، همسر و دختر خدا با ایدئولوژی سلطنتی درهم‌آمیخت. فراعنه در نقش رع و همسران‌شان در ارتباط با چشم و الهه‌های برابر با آن در نظر گرفته می‌شدند. قرص خورشید و اورائیِ به‌کاررفته در پوشش سر همسران فراعنه در دورهٔ پادشاهی نو، بازتاب‌دهندهٔ این ارتباط است. این زنانِ روحانی به عنوان «همسران» تشریفاتیِ خاصِ خدایان در طول دورهٔ میانی سوم (حدود ۱۰۵۹–۶۵۳ پیش از میلاد) شناخته می‌شدند، مانند «همسر خدای آمون» که روابط مشابهی با خدایانی که بدان‌ها خدمت کرده، داشت. آمنهوتپ سوم حتی یک معبد در سده‌اینگا برای ملکه تیه به عنوان جلوه‌ای از چشم رع اختصاص داد که همتای معبد خود آمنهوتپ در نزدیکی سولب است.
شکل ظاهری چشم نیز در مراسم مذهبی و نمادگرایی به عنوان عامل حفاظت مطرح شده‌است. اورائی در پوشش سر سلطنتی و الهی به نقش الهه‌های چشم به عنوان محافظان خدایان و پادشاه‌هان اشاره دارد. به شکل مشابه، اورائی در بالای حرم و سایر سازه‌های مقدس دیده می‌شود و به صورت نمادین از آن‌ها در برابر قدرت‌های خصمانه محافظت می‌کند. بسیاری از آیین‌های معبد به الهه‌های چشم مربوط هستند تا از معبد یا حاکم مقدس دفاع کنند. اغلب، متون مربوط به چنین آیینی به‌طور خاص شامل مجموعه‌ای از چهار اورائی دفاعی هستند. این اورائی‌ها گاهی در قالب‌های مختلفی از الهه‌های مرتبط با چشم شناسایی می‌شوند، اما آن‌ها همچنین می‌توانند به عنوان نشانی از «حاثور چهار چهره» شناخته شوند، که وظیفهٔ حفاظت از کرجی خورشید را داشته و به مکان‌های خاصی در زمین گسترش یافته‌است.
چشم رع همچنین می‌تواند برای دفاع از افراد عادی استفاده شود. برخی از تعویذهای بلاگردان شکل چشم حورس را در یک طرف و تصویر الهه‌ها را در سوی دیگر دارند. این بلاگردان‌ها به احتمال زیاد نشانه‌ای از ارتباط بین چشم حورس و چشم رع برای استفاده از قدرت‌هاشان در حفاظت شخصی به کار گرفته شده‌اند. علاوه بر این، طلسم‌های جادویی خاصی از دوره پادشاهی جدید وجود داشته‌است، مانند قرار دادن شکلی رُسی از اورائی در اطراف یک خانه یا اتاق که برای محافظت اورائی خورشیدی در آیین‌هایی مقدس پرستش می‌شده‌است. تصور می‌شد که این اورائی‌ها منزل را از شر ارواح بد و کابوس‌هایی که به آن‌ها تعلق داشتند، یا سایر دشمنان ساکن خانه، محافظت می‌کنند. بر طلسم‌ها نوشته شده «آتش بر دهان‌شان». مدل‌هایی مانند این طلسم در بقایای شهرهای باستانی مصر یافت شدند و شامل کاسه‌هایی بودند که سوخت را بر دهانه‌های آن‌ها می‌توان سوزاند، لیکن نمونه‌های کشف‌شده اثری از سوختگی ندارند. چه حقیقی باشد یا استعاری، آتش در دهان کبرا، مانند شعله‌های آتش توسط چشم رع، به منظور نابودیِ تاریکیِ شبانه و سوزاندن موجودات خطرناکی که در آن حرکت می‌کنند، تعبیر می‌شود.
اهمیت چشم به زندگی پس از مرگ نیز گسترش می‌یابد. متون تدفینی مصر، روحِ درگذشته را همراه رع در سفر شبانه‌اش به دوات، قلمرو مرده‌گان، دانسته و معتقد به تولد دوبارهٔ او در سپیده‌دم هستند. در این متون چشم و مظاهر مختلف آن، اغلب برای محافظت و باززایش مرده‌ای که همراه رع شده، مشاهده می‌شوند. طلسم در "متون تابوت" بیان می‌کند که باستت، به عنوان چشم، دوات را مانند یک مشعل روشن می‌کند و اجازه می‌دهد که مرده‌ها با خیال راحت به سوی اعماق عبور کنند.
آراسته‌آروارگان (نام علمی: "Compsognathidae") نام یک تیره از کلاد ددپایان است.
سنگفرش‌خزندگان (نام علمی: "Edaphosauridae") نام یک تیره از راسته لگن‌خزندگان است.
تاجدارسوسمار (نام علمی: "Estemmenosuchus") نام یک سرده از راسته ددکاوان است که حدود ۲۶۷ میلیون سال پیش در روسیه می‌زیست این جانور ۴ متر طول داشت و به رغم جثه بزرگ و ظاهر نامتعارفش گیاهخوار بود تاجدارسوسمار دارای دندان‌های نیش بزرگ و برجسته و همچنین شاخ‌هایی بر روی سر خود بود و از این شاخ‌ها و دندان‌ها در رقابت برای جفت و دفاع در برابر شکارچیان استفاده می‌کرده‌است.
میخ‌به‌سر (نام علمی: "Styracocephalus") نام یک سرده از زیرراسته سهمگین‌سران است.
مفلوک‌سر (نام علمی: "Tapinocephalus") نام یک سرده از شاخه طنابداران است.
ماردندانان (نام علمی: "Ophiacodontidae") نام یک تیره از راسته لگن‌خزندگان است.
ماردندان (نام علمی: "Ophiacodon") نام یک سرده از تیره ماردندانان است.
"ماردندان" از بزرگ‌ترین هم‌کمانان ابتدایی بود. این جانورِ تمساح‌مانند آرواره‌هایی کشیده و تعداد زیادی دندان تیز داشت که برای گرفتن ماهی‌ها عالی بودند. ماردندان در پوزه‌ی درازش، ۱۶۶ دندان تیز داشت. استخوان‌های تخت انگشت‌های دست‌ها و پاهای این جانور نشان می‌دهند که نیمه‌آب‌زی بوده‌است و می‌توانسته دست‌ها و پاهایش را در نقش پارو به‌کار بگیرد.
بر خلاف پلیکوسورهای متأخرتری مثل "دواندازه‌دندان"، "ماردندان" برای کشتن جانوران بزرگ انطباق نیافته بود. "ماردندان" با اندازه‌ی بزرگ و آرواره‌های تمساح‌مانندش شکارگری هولناک به‌نظر می‌رسید، اما بیشتر ماهی‌ها و مهره‌داران کوچک را شکار می‌کرد و دنبال طعمه‌های بزرگ نبود. این جانور شبیه تمساح زندگی می‌کرد، یعنی کنار آب کمین می‌گرفت تا مهره‌داران خشکی‌زی کوچک‌تر و ماهی‌ها را به دام بیندازد. با این حال، "ماردندان" به‌سبب هم‌کمان بودنش به پستانداران نزدیک‌تر است تا به تمساح‌های امروزی. این نمونه‌ای از تکامل هم‌گراست که در آن چند انطباق با یک شیوه‌ی زندگی مشخص به‌صورت جداگانه و در گروه‌های متفاوت جانوری رخ می‌دهند.
گوه‌ای‌دندان (نام علمی: "Sphenacodon") نام یک سرده از رده هم‌کمانان است.
هنر مصر باستان شامل نقاشی، مجسمه‌سازی، معماری، هنر و دیگر گونه‌هایِ هنرِ تولید شده بدستِ تمدن مصر باستان در بخشِ پایینیِ درهٔ رود نیل(مصر سفلی) از حدود ۵۰۰۰ پیش از میلاد تا ۳۰۰ پس از میلاد است.
هنر در مصر باستان از دودمان دوم مصر آغاز شد و تا دودمان سوم مصر یعنی از ۳۰۰۰ پیش از میلاد تا قرن سوم توسعه و ادامه یافت.
حیوانات چهره‌های بسیار نمادین در هنر مصر بوده‌اند. رنگ‌ها از حالتِ طبیعیِ خود اغراق آمیزتر هستند: پوست قرمز برای جوانان که بر اثر کار سخت آفتاب سوخته شده‌اند بکار می‌رفت، در حالی که پوست زرد برای زنان و مردان میانسالی که در داخل خانه کار می‌کردند مورد استفاده قرار می‌گرفت. آبی یا طلایی نشان دهنده الوهیت بود و استفاده از سیاه و سفید برای چهره‌های سلطنتی استفاده می‌شد که بیان کنندهٔ باروری رود نیل بود.Historical Atlas of Ancient Egypt, Bill Manley (1996) pg83
زاهد (صفت: eremitic or hermitic) کسی است که تا حدی در انزوا و بدور از جامعه زندگی می‌کند.و میلی به تعلقات دنیوی نداردNew York Times
پیشینه زندگی به شکل راهب و راهبه مسیحی به سده سوم در مصر و فلسطین بازمی‌گردد و این زاهدان به شکل خلوت‌نشینی و تنها در دیرهای بیابانی می‌زیستند. فشار بیش از اندازهٔ این تنهایی‌ها باعث شد تا راهبی به نام پاخوم نظام جدیدی را برپا کند که صومعه‌نشینی نام گرفت و بر اساس آن راهب‌ها و راهبه‌ها می‌توانند بسیاری از مراسم را به صورت جمعی انجام دهند و با هم در تماس باشند.
در مسیحیت، اصطلاحِ زاهد در اصل به یک مسیحی گفته می‌شود که در انزوا و خارج از گروه مذهبی زندگی می‌کند و به آن الهیات صحرا از عهد عتیق نیز گفته می‌شود., در سنت مسیحی زندگی گوشه نشینیMarina Miladinov, "Margins of Solitude: Eremitism in Central Europe between East and West" (Zaghreb: Leykam International, 2008) فرم اولیه زندگی رهبانی است.
در جهان بینی زاهد دنیا و آخرت به یکدیگر پیوسته‌اند. دنیا مزرعه آخرت است از نظر زاهد آنچه به زندگی این جهان سامان می‌بخشد، موجب رونق و صفا و امنیت و آسایش آن می‌گردد، این است که ملاکهای اخروی و آن جهانی وارد زندگی این جهانی شود و آنچه مایه و پایه سعادت آن جهانی است این است که تعهدات و مسئولیتهای این جهانی خوب انجام شود و با ایمان و پاکی و طهارت و تقوا توأم باشد.
لندو یکی از خوراک یا شیرینی‌های سنتی سیستان است. لندو در سیستان به عنوان میان‌وعده استفاده می‌شود به این دلیل نیز آن را نوعی خوراک به حساب می‌آورند. لندو همچنین به‌عنوان نوعی شیرینی هم برای میهمانان سیستانی به حساب آمده و تنقل آن مناسبت‌های مختلف از جمله مراسمات شادی و در طول بارداری و پس از آن برای افزایش شیر مادر استفاده می‌شود.
برای تهیه اول از همه هسته خرما را جدا کرده و در ظرفی ریخته می‌شود. بعد از آماده کردن خرما نوبت گندم است که بعد از خوب برشته شدن، گرما گرم در خرما ریخته می‌شود. کنجد را هم به همین صورت اضافه می‌کنند. وقتی همه گندم‌ها و کنجدها به خرما اضافه شد مواد را با هم مخلوط کرده و زیر بار سنگین گذاشته می‌شود تا بهم خوب بچسبند و سفت شوند. بعد از ۱۲ الی ۱۳ ساعت از زیر بار برداشته و به شکل دلخواه در می‌آید.
زبان‌غلافان (نام علمی: "") نام یک راسته از شاخه بندپایان است.
تیتان‌بالان (نام علمی: "") نام یک راسته از شاخه بندپایان است.
اوموناسور (نام علمی: "Umoonasaurus") نام یک سرده از راسته نزدیک‌سوسماران است.
اوپالیونکتس (نام علمی: "") نام یک سرده از شاخه طنابداران است.
پانتوسور (نام علمی: "") نام یک سرده از شاخه طنابداران است.
برانکاسور (نام علمی: "") نام یک سرده از شاخه طنابداران است.
بادپرکیسه‌دارها نام سرده‌ای متشکل از ۶ گونه کیسه‌دار درخت‌زی عضو تیره بادپرکیسه‌داران است. این گونه‌ها بومی استرالیا و گینه نو هستند. اعضای این سرده عبارتند از:
ریوسوسور (نام علمی: "Rayososaurus") نام یک سرده از زیرراسته سوسمارپاشکلان است.
درون‌دندان (نام علمی: "") نام یک سرده از شاخه طنابداران است.
شترمرغ‌سر (نام علمی: "Struthiocephalus") نام یک سرده از شاخه طنابداران است.
شاخی‌سر (نام علمی: "") نام یک سرده از شاخه طنابداران است.
باستان‌سوسمار (نام علمی: "") نام یک سرده از شاخه طنابداران است.
والابی مرداب (نام علمی: "Wallabia bicolor") نام یک گونه از شاخه طنابداران است.
موش-کانگوروی روفوس (نام علمی: "Aepyprymnus rufescens") نام یک گونه‌ی کیسه‌دار است که در استرالیا یافت می‌شود. این گونه، از نظر جثه بزرگ‌ترین کانگوروی موش‌وار است و در خطر انقراض نمی‌باشد.
بادپر بیاک (نام علمی: "Petaurus biacensis") نام یک گونه از سرده بادپرکیسه‌دارها است.
بادپر شکری (نام علمی: "Petaurus breviceps") نام یک گونه از سرده بادپرکیسه‌دارها است. این موجود بومی قاره های آسیا استرالیا می باشد،البته در مناطق دیگری هم یافت می شوند
بادپر شکری از بدن سنجابی مانند با دم بلند و جزئی (ضعیف) برخوردار است. طول از بینی تا نوک دم حدود 24 تا 30 سانتی متر ، و نرها و ماده ها به ترتیب 140 و 115 گرم (5 و 4 اونس) وزن دارند. دامنه ضربان قلب 200-300 ضربان در دقیقه و ضربان تنفس 16-40 نفس در دقیقه است. بادپر شکری گونه ای از جنس جنسی است که نرها معمولاً از ماده ها بزرگتر هستند. بدگمانی جنسی به دلیل افزایش رقابت همسران ناشی از ساختار گروه های اجتماعی احتمالاً تکامل یافته است. و در مناطقی از عرض جغرافیایی بالاتر ، که در آن رقابت جفت گیری به دلیل افزایش در دسترس بودن مواد غذایی بیشتر است ، بیشتر مشهود است.
بادپر ماهوگنی (نام علمی: "Petaurus gracilis") نام یک گونه از سرده بادپرکیسه‌دارها است.
بادپر سنجابی (نام علمی: "Petaurus norfolcensis") نام یک گونه از سرده بادپرکیسه‌دارها است.
پره‌کیسه‌دارها نام سرده‌ای از کیسه‌داران عضو تیره درخت‌نوردان کیسه‌دار است. اعضای این سرده به خاطر داشتن پره در میان انگشت‌های پاهای عقبیشان شناخته شده‌اند. از آن‌ها اغلب با عنوان کوسکوس یاد می‌شود.
کوسکوس گب (نام علمی: "Phalanger alexandrae") نام یک گونه از سرده پره‌کیسه‌دارها است.
کوسکوس کوهی (نام علمی: "Phalanger carmelitae") نام یک گونه از سرده پره‌کیسه‌دارها است.
کوسکوس خاکی (نام علمی: "Phalanger gymnotis") نام یک گونه از سرده پره‌کیسه‌دارها است.
کوسکوس معمولی شرقی (نام علمی: "Phalanger intercastellanus") نام یک گونه از سرده پره‌کیسه‌دارها است.
کوسکوس وودلاک (نام علمی: "Phalanger lullulae") نام یک گونه از سرده پره‌کیسه‌دارها است.
کوسکوس چشم‌آبی (نام علمی: "Phalanger matabiru") نام یک گونه از شاخه طنابداران است.
کوسکوس تلفومین (نام علمی: "Phalanger matanim") نام یک گونه از سرده پره‌کیسه‌دارها است.
کوسکوس معمولی جنوبی (نام علمی: "Phalanger mimicus") نام یک گونه از سرده پره‌کیسه‌دارها است.
کوسکوس معمولی شمالی (نام علمی: "Phalanger orientalis") نام یک گونه از سرده پره‌کیسه‌دارها است.
کوسکوس آراسته (نام علمی: "Phalanger ornatus") نام یک گونه از سرده پره‌کیسه‌دارها است.
کوسکوس روتشیلد (نام علمی: "Phalanger rothschildi") نام یک گونه از سرده پره‌کیسه‌دارها است.
کوسکوس ابریشمی (نام علمی: "Phalanger sericeus") نام یک گونه از سرده پره‌کیسه‌دارها است.
کوسکوس اشتاین (نام علمی: "Phalanger vestitus") نام یک گونه از سرده پره‌کیسه‌دارها است.
آلبرت بورگمان (متولد ۱۹۳۷ در فرایبورگ) استاد فلسفه دانشگاه مونتانا و پژوهشگر فلسفه تکنولوژی است. او در یک خانواده کاتولیک پرورش یافت و از طریق آثار مارتین هایدگر، به فلسفه علاقه‌مند شد.«تنگنای تکنولوژی» (گفتگو با آلبرت بورگمان)، "روزنامه ایران"، ۱۷ بهمن ۱۳۹۲، شماره ۵۵۷۷، ص ۹
آلبرت بورگمان با آمیختنِ تحلیل اجتماعی و فلسفه، معتقد است که تکنولوژی الگوی کنترل کننده ای در زندگی ما ایجاد می کند. این الگو، دارای آثار جهانی است: این الگو زندگی را به شدت به کار و فراغت تقسیم می کند، دموکراسی های صنعتی را حفظ می کند و این دیدگاه را تقویت می کند که زمین خود یک وسیله تکنولوژیک است. او استدلال می کند که تکنولوژی در غلبه بر گرسنگی و بیماری نیز به ما کمک کرده است، اما هنگامی که برای تجربیات غنی تر به آن متوسل می شویم، در عوض منجر به زندگیِ تحت سلطه مصرفِ بی دردسر و بدون فکر می شود. بورگمان تکنولوژی را رد نمی کند، اما خواستار گفتگوی عمومی دربارۀ ماهیت یک زندگی خوب است. او به ما توصیه می کند که در عصر تکنولوژیک، جایی برای موضوعات مهم و مبنایی باز کنیم. این اندیشه های بورگمان را می توانید در کتاب او «تکنولوژی و سرشت زندگی معاصر: پرسشی فلسفی» [2] پی بگیرید.
«بورگمان در کتاب تکنولوژی و سرشت زندگی معاصر، توجه ما را به ابزارهای تکنولوژیک جلب می کند. قبل از پیروزی طرحهای تکنولوژیک، آدمی بدواً به کارهایی می پرداخت که به مدد آنها اشیاء گوناگون را می پرورد یا دست‌سازی می کرد. بدین‌سان، باغبانها، همّ و تلاش خود را بر آنچه برای پرورش گیاهان لازم بود می نهادند، آهنگسازان و موسیقیدانان در راه آنچه برای فرآوری موسیقی لازم بود مهارت کسب می کردند، و بخاری دیواری می بایست برای تأمین گرمای خانه با انواع خاصی از چوب، پر و به دقت نگهداری می شد. همان طور که بورگمان دریافته است تکنولوژی متعلق است به آخرین مرحله تاریخ فهم های هستی در غرب. این مرحله به جای جهانهای پوئسیس ـ Poieesis ـ جهان ابداع صنعت گران و جهان مسیحیان، جهانی را جایگزین می کند که در آن سوژه ها، ابژه ها را تحت اداره خویش می گیرند.»
[2.] Technology and the Character of Contemporary Life: A Philosophical Inquiry, by Albert Borgmann
سوراخ سِدادی یا سوراخ پوشیده یا سوراخ ابتوراتور نام یک حلقه استخوانی در استخوان بی‌نام است که در جلوی لگن خاصره قرار دارد.
کناره بیرونی این سوراخ را استخوان نشیمن‌گاهی و کناره داخلی آن را استخوان شرمگاهی تشکیل می‌دهد. سرخرگ سدادی، سیاهرگ سدادی و عصب سدادی از این سوراخ عبور می‌کنند.
سدادی واژه‌ای عربی به معنی مسدود است و ابتوراتور لاتین نیز به بند آمدن و پوشیده بودن اشاره دارد. از آنجا که سوراخ سدادی (پوشیده) توسط ماهیچه‌ها و رباط‌های غشایی پوشیده شده به آن این نام را داده‌اند."Anatomyexpert: Obturator Foramen - Structure Detail". 2018. Anatomyexpert.Com. Accessed January 16 2018. .
عصب سدادی
جنا مالون (زادهٔ ۲۱ نوامبر ۱۹۸۴) بازیگر و نوازنده آمریکایی است.
اولین تجربه سینمایی او فیلم حرامزاده‌ای از کارولینای (۱۹۹۶) بود. او همچنین در فیلم‌هایی از جمله "حرامزاده خارج از کارولینا" (۱۹۹۶)، الن فاستر (۱۹۹۷)، تماس (۱۹۹۷)، نامادری (۱۹۹۸)، به عشق مسابقه (۱۹۹۹)، دانی دارکو (۲۰۰۱)، نگاه‌شده! (۲۰۰۴)، غرور و تعصب (۲۰۰۵)، به‌سوی طبیعت وحشی (۲۰۰۷)، ویرانه (۲۰۰۸)، مشت ناگهانی (۲۰۱۱)، خانواده هتفیلد و مک‌کوی (۲۰۱۲)، (۲۰۱۳)، شیطان نئونی و تقدیس (2023)نقش‌آفرینی کرده‌است.
مالون همچنین یک نوازندهٔ ایندی پاپ در دو گروه موسیقی است.
ماهیچهٔ پسواس بزرگ یا عضلهٔ سوئز ماژور ماهیچهٔ بلندی است که در دو طرف ستون مهره‌ها قرار دارد. ترجمهٔ پسواس به مازویی نادرست است؛ چرا که مازو، مازه یا پشت‌مازه در فارسی به ستون مهره‌ها گفته می‌شود.لغت‌نامهٔ دهخدا، درآیند «مازه »
این ماهیچه از کنار خارجی دوازدهمین مهره پشتی و تمام مهره‌های کمری و غضروف بین مهره‌ای منشأ گرفته به برجستگی کوچک استخوان ران منتهی می‌شود.
محل چسبندگی این ماهیچه در انتهای فوقانی بسیار گسترده‌تر از انتهای تحتانی است. عضله از روی زوائد عرضی پنج مهره کمر و جسم مهره‌ای مهره دوازدهم پشتی و پنج مهره کمری و همچنین دیسک‌های بین مهره‌ای مربوطه شروع شده؛ تاره به طرف پایین و قدری خارج کشیده شده و به برجستگی کوچک استخوان ران متصل می‌شوند."آناتومی ناحیه لگن خاصره". 2020. Iust.Ac.Ir. Accessed February 22 2020. .
عصب‌گیری آن از شاخه‌های قدامی اعصاب کمری (L۱ تا L۴) می‌باشد و عمل آن خَماندن (فلکشن) استخوان ران و چرخش رو به بیرون است. برخی اوقات در مجاورت این ماهیچه کانون عفونی (مثلاً از کلیه) ایجاد می‌شود که آن را آبسه سوئز می‌نامند.
اگر این ماهیچه کوتاه شود منقبض شده و باعث کشیده شدن مهره‌های کمری به پایین به سوی استخوان ران می‌شود که به آن کاوپشتی (لوردوز) می‌گویند؛ یعنی قوس بیش از حد کمر. برای درمان آن باید کشش این ماهیچه انجام شود و ماهیچهٔ مخالف آن یعنی ماهیچهٔ سُرینی نیز تقویت شود.
ماهیچه پسواس کوچک
ماهیچهٔ پسواس کوچک یا سوئز مینور در دو طرف ستون مهره‌ها و در جلوی ماهیچه پسواس بزرگ قرار دارد. ترجمهٔ پسواس به مازویی نادرست است؛ چرا که مازو، مازه یا پشت‌مازه در فارسی به ستون مهره‌ها گفته می‌شود.لغت‌نامهٔ دهخدا، درآیند «مازه »
ماهیچهٔ پسواس کوچک از روی جسم مهره‌ای مهره‌های دوازدهم پشتی و پنجم کمر و دیسک بین این دو مهره شروع شده، به وسیلهٔ یک نوار نیامی (فاشیایی) پهن (کمان تهیگاهی‌شانه‌ای) روی حاشیهٔ قدامی «شاخ (راموس) فوقانی استخوان شرمگاهی» (پِکتِن پوبیس) و برجستگی تهیگاهی‌شانه‌ای در استخوان بی‌نام متصل می‌شود. این عضله در ۴۰٪ افراد وجود ندارد.
این ماهیچه خم‌کنندهٔ ضعیف ستون مهره‌های کمری است.
ماهیچه پسواس بزرگ
ماهیچه چهارگوش کمری یا کوادراتوس لومبار یکی از ماهیچه‌ای ناحیه کمری و دیواره پشتی شکم است که شکلی نامنظم و چهارسر دارد.
در جلوی این ماهیچه، پس‌روده (کولون)، کلیه‌ها و ماهیچه مازویی بزرگ (سوآس بزرگ) قرار دارند.
چنانچه از فردی که به صورت طاق‌باز خوابیده‌است بخواهید که لگنش را به قفسه سینه نزدیک نماید، با قرار دادن دست‌ها در ناحیه کمر فرد ممکن است بتوان این عضله را لمس نمود.
عصب‌گیری آن از دوازهمین عصب پشتی و شاخه‌های قدامی اعصاب کمری (ال۱ تا ال۴) می‌باشد و عمل آن برون‌خمش ستون مهره‌ها است
ماهیچه مازویی بزرگ
قوشاتپه می‌تواند در پیوند با یکی از موردهای زیر باشد:
قصه‌ها فیلمی به کارگردانی رخشان بنی اعتماد محصول سال ۱۳۹۰ است. "قصه‌ها" توانست شیر نقره‌ای بهترین فیلمنامه را از هفتاد و یکمین جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز برای رخشان بنی اعتماد به ارمغان بیاورد.
گذر به هفت زندگی و آدم‌هایی است که درشرایطی نه استثنایی، در موقعیت‌هایی شبیه به بسیاری از آدم‌هایی جامعه، زندگی را سر می‌کند.
رخشان بنی‌اعتماد پس از سال‌ها به دنبال شخصیت‌های قصه‌هایش رفته و ما را با زندگی فعلی آن‌ها روبرو می‌کند
در مهر ۱۳۹۳، کمیسیون فرهنگی مجلس شورای اسلامی با ارسال نامه‌ای به وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، خواستار عدم صدور مجوز اکران این فیلم و ۷ فیلم دیگر شد که از آنها با عنوان «فیلم‌های مرتبط با فتنه» نام برده شده‌است. به گفته احمد سالک:نامه کمیسیون مجلس به وزیر ارشاد برای توقیف هشت فیلم سینمایی "رادیو فردا" «برخی فیلم‌ها با این که مجوز فیلمنامه و تولید دریافت کرده‌اند اما در هنگام ساخته شدن، به حاشیه رفته‌اند و نمایش آنها به مصلحت نظام نیست.» سرانجام پس از کشمکش میان مجلس و وزارت ارشاد، اکران فیلم «قصه‌ها» ساخته رخشان بنی‌اعتماد از صبح ۱۶ اردیبهشت ۱۳۹۴ در گروه سینمایی قدس آغاز شد.
عصبانی نیستم! فیلمی ایرانی به‌ کارگردانی، نویسندگی و تهیه‌کنندگی رضا درمیشیان، محصول سال ۱۳۹۲ است. در این فیلم نوید محمدزاده، باران کوثری و رضا بهبودی ایفای نقش می‌کنند. این فیلم تنها نمایندهٔ سینمای ایران در شصت و چهارمین جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم برلین بود و دومین فیلم بلند سینمایی رضا درمیشیان پس از فیلم تحسین‌شدهٔ "بغض" (۱۳۹۰) است.
فیلم در مورد دانشجوی ممتازی به نام نوید (نوید محمدزاده) است که به دلیل فعالیت های سیاسی از دانشگاه اخراج شده است، او نامزدی به نام ستاره دارد (باران کوثری) که از طرف پدرش تحت فشار است و نوید تلاش می کند که بتواند مشکلاتش را حل کند...
فیلم‌برداری "عصبانی نیستم!" در ۱۴ مرداد آغاز و پس از ۵۲ جلسه فیلم‌برداری ۱۹ مهر به پایان رسیده‌است. تمام صحنه‌های "عصبانی نیستم!" در تهران و در بیش از ۶۰ لوکیشن مختلف از شمالی‌ترین تا جنوبی‌ترین نقطهٔ تهران فیلم‌برداری شده‌است.
نسخه‌ای که در سی‌ودومین جشنوارهٔ فیلم فجر نمایش داده شد با ۱۷ دقیقه سانسور و حذف پایان فیلم بود. گفته می‌شود بعضی‌ها تنها امکان نمایش فیلم را در صورت حذف بیش از ۳۰ دقیقه دیگر از فیلم اعلام کرده‌اند! این فیلم اشارات صریحی به ۸ سال دوران ریاست‌جمهوری محمود احمدی‌نژاد دارد و داستان دانشجویی اخراجی و ستاره‌دار است و به همین دلیل از سوی طرفداران جمهوری اسلامی «فیلم حامی فتنه» لقب گرفته‌است.
با وجود آنکه این فیلم سینمایی قرارداد خود را در شهریور۱۳۹۳ در گروه سینما آفریقا به ثبت رساند و قرار شد پس از اکران فیلم خواب‌زده‌ها به نمایش درآید، در مهرماه همان سال کمیسیون فرهنگی مجلس شورای اسلامی با ارسال نامه‌ای به وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی خواستار صادرنشدن مجوز اکران این فیلم و ۷ فیلم دیگر شد که از آن‌ها با عنوان «فیلم‌های مرتبط با فتنه» نام برده شده‌است. به‌گفتهٔ احمد سالک:نامه کمیسیون مجلس به وزیر ارشاد برای توقیف هشت فیلم سینمایی "رادیو فردا" «برخی فیلم‌ها با اینکه مجوز فیلم‌نامه و تولید دریافت کرده‌اند، اما در هنگام ساخته‌شدن، به حاشیه رفته‌اند و نمایش آن‌ها به مصلحت نظام نیست.» در آبان همان سال علی جنتی، وزیر ارشاد وقت ایران، از اکران‌نشدن این فیلم تا زمان اعمال سانسورهای جدید خبر داد و اعلام کرد که وی شخصاً اقدام به مشاهدهٔ فیلم و میزان اعمال سانسور بر آن می‌کند.وزیر ارشاد: «عصبانی نیستم» فعلاً اکران نمی‌شود "خبرگزاری فرارو" این فیلم که قرار بود در تاریخ ۲۹ آذر۱۳۹۶ اکران شود، پس از بیانیهٔ تهدیدآمیز بسیج دانشجویی دانشگاه امام صادق از نوبت اکران خارج شد. وبگاه آی‌سینماواکنش ابطحی به لغو اکران فیلم "عصبانی نیستم!" در پی تهدید بسیج: هنرمندان ستم‌های زیادی دیده‌اند وبگاه آفتاب نیوز سرانجام پس از کش و قوس‌های فراوان و سانسورهای متعدد فیلم با نسخه ۹۹ دقیقه ای و ۲۱ دقیقه کوتاه‌تر از نسخه اصلی از چهارشنبه ۱۲ اردیبهشت ۱۳۹۷ روانه سینماها شد."عصبانی هستیم"، روزنامه قانون، سه‌شنبه ۲۸ آذر ۱۳۹۶، شماره ۱۰۹۶
وبگاه جشنوارهٔ فیلم برلین شنبه ۲۸دی۱۳۹۲ از حضور "عصبانی نیستم!" در شصت و چهارمین دورهٔ خود خبر داد. جشنوارهٔ فیلم برلین از ۱۷ تا ۲۷بهمن۱۳۹۲ در کشور آلمان برگزار شد و "عصبانی نیستم!" به‌عنوان تنها نمایندهٔ سینمای ایران در شصت و چهارمین دوره جشنوارهٔ معتبر برلین به نمایش درآمد و با استقبال شدید منتقدان و تماشاگران روبه‌رو شد. پس از پایان هر نمایش فیلم هم رضا درمیشیان به‌همراه دو بازیگرش باران کوثری و نوید محمدزاده با لباس‌های طراحی‌شده برای این فستیوال، در جلسات پرسش و پاسخ حضور پیدا کردند و تشویق فراوان شدند.
"عصبانی نیستم!" پس از اولین نمایش در جشنوارهٔ فیلم فجر در سینما آزادی، با استقبال شدید مردم روبه‌رو شد؛ به‌طوری که در همان سانس اول نمایش، به سانس فوق‌العاده رسید و صف‌های خرید بلیت آن در مقابل سینماهای جشنواره تشکیل شد.
اما بعد از اکران سراسری و در مقایسه با سایر آثار اکران شده در سال ۹۶ و ۹۷ که سال طلایی سینمای ایران با فروش های ۱۳ تا ۱۵ میلیاردی بود، فروش بسیار پایینی داشت و از ۳ میلیارد تومان فراتر نرفت.
"عصبانی نیستم!" در شش رشتهٔ بهترین بازیگر نقش اول مرد (نوید محمدزاده)، بهترین بازیگر نقش اول زن (باران کوثری)، بهترین تدوین (هایده صفی‌یاری)، بهترین صدابردار (نظام‌الدین کیایی)، بهترین صداگذار (محمدرضا دلپاک)، بهترین جلوه‌های ویژه (امیر سحرخیز و کامران سحرخیز) کاندیدا شد در سی و دومین جشنواره فیلم فجر کاندید شد.
فرامرز قریبیان که یکی از اعضای مستقل هیئت داوران جشنواره سی و دوم فیلم فجر بود اعلام کرد که نوید محمدزاده به اتفاق آرا بهترین بازیگر نقش اول مرد شده بود اما سیمرغ را به رضا عطاران دادند.
رضا عطاران برندهٔ سیمرغ بهترین بازیگر نقش اول مرد در جشنوارهٔ سی‌ودوم فیلم فجر در مصاحبه‌ای کوتاه گفت:
فیلم مذکر و مؤنث یا مرد و زن ساخته کارگردان بزرگ آمریکایی، سیسیل ب دومیل هست که به صورت صامت در سال ۱۹۱۹ ساخته شده‌است.
این فیلم مانند دیگر فیلم‌های او نگاه ویژه‌ای دین و هنر دارد.
این فیلم بر اساس نمایش نامه‌ای به اسم "کرایتن شایسته" ساخته شده‌است. از بازیگران این فیلم می‌توان به گلوریا سوانسون و توماس میگان اشاره کرد. در این فیلم که قسمت اعظمی از آن شامل هنر می‌شود از اشعار بزرگان زیادی استفاده شده‌است که برای نمونه می‌توان به هنری لانگ‌فلو، شعر یورش به طره اثر الکساندر پوپ و رباعیات خیام که دو بار به آن ارجاع شده‌است.
فیلم در مورد خانواده پولداری به اسم «لوم» هست که زیردستان خود را کوچک شمرده و دست بر قضا با تعدادی از پیش خدمت‌های خود در یک جزیره دور دست‌گیر افتاده و جای ارباب و نوکر عوض می‌شود، همچنین فیلم اشاره‌ای به عشق بین دو قشر ارباب و نوکر نیز دارد.
باربورگربه‌ایان (نام علمی: "Barbourofelidae") نام یک خانواده از زیرراسته گربه‌سانان است که بین ۲۰ تا ۵ میلیون سال پیش در آمریکای شمالی، اوراسیا و آفریقا می‌زیستند. خانواده شمشیردندان‌نما از بستگان نزدیک گربه‌ایان امروزی محسوب می‌شود.
باربورگربه‌ایان در آغاز به عنوان یک زیرتیره از شمشیردندان‌نمایان رده‌بندی می‌شدند اما امروزه به عنوان یک تیره مستقل که دارای نزدیک‌ترین خویشاوندی با گربه‌ایان در میان گربه‌سانان هستند شناخته می‌شوند. این جانوران در اوایل دوره میوسن در آفریقا ظاهر شدند و در اواسط این دوره با ایجاد پل خشکی میان آفریقا و اوراسیا باربورگربه‌ایان توانستند در اوراسیا نیز گسترش یابند. باربوروفلیس تنها عضو خانواده باربورگربه‌ایان محسوب می‌شود که توانست به آمریکای شمالی برود.
پیشاگربه (نام علمی: "Proailurus") نخستین سرده از خانواده گربه‌ایان است و نیای تمام گربه‌ایانی محسوب می‌شود که پس از او به وجود آمدند. این جانور بین ۲۵ تا ۲۰ میلیون سال پیش در اوراسیا می‌زیسته و سنگوارههایش تاکنون در آلمان، اسپانیا و مغولستان کشف شده است. پیشاگربه کمی از گربه امروزی بزرگ‌تر بود و حدود ۹ کیلوگرم وزن داشت.
گربه‌نما (نام علمی: "Pseudaelurus") یک سرده از تیره گربه‌ایان بود که ۲۰ میلیون سال پیش از پیشاگربه فرگشت یافت و جایگزین آن شد. این جانور مانند پیشاگربه نخست در اوراسیا می‌زیست اما حدود ۱۸٫۵ میلیون سال پیش توانست به آمریکای شمالی راه یابد و در آنجا نیز بومی شود. گربه‌نما کمی از سیاه‌گوش امروزی بزرگ‌تر بوده و حدود ۳۰ کیلوگرم وزن داشته است. این سرده نیای مستقیم تمام زیرخانواده‌های گربه‌ایان یعنی دندان‌خنجری‌ها، گربه‌ایان کوچک و پلنگیان محسوب می‌شود. این جانور حدود ۸ میلیون سال پیش منقرض شد.
ریشه‌چاقودندان (نام علمی: "Rhizosmilodon") نام یک سرده از زیرخانواده دندان‌خنجری‌ها است.
بزرگ‌جانور (نام علمی: "Megantereon") نام یک سرده از زیرخانواده دندان‌خنجری‌ها است که از ۴٫۵ میلیون سال تا حدود ۵۰۰٫۰۰۰ سال پیش در آمریکای شمالی، اوراسیا و آفریقا می‌زیست. این جانور به اندازه یک جگوار بود و بین ۶۰ تا ۱۵۰ کیلوگرم وزن داشت. چاقودندان که مشهورترین عضو زیرخانواده دندان‌خنجری‌ها محسوب می‌شود احتمالاً از بزرگ‌جانور فرگشت یافته است.
شانه‌مهره (نام علمی: "") نام یک سرده از شاخه طنابداران است.
ماهیچه تهیگاهی‌مازویی یا خاصره‌ای‌مازویی یا عضله ایلیوپسواس به ترکیب دو ماهیچه مازویی بزرگ (سوئز بزرگ) و تهیگاهی (ایلیوم) در انتهای خود گفته می‌شود. ماهیچه مازویی بزرگ از ستون مهره‌ها و ماهیچه خاصره‌ای از سطح داخلی استخوان تهیگاهی در ناحیه لگن شروع می‌شود.
فیبرهای عضلانی این دو دسته (ماهیچه مازویی بزرگ و ماهیچه تهیگاهی) در ادامه به هم پیوسته و به صورت یک زردپی به برآمدگی (تروکانتر) کوچک استخوان ران متصل می‌شوند. وظیفه این عضله خم کردن مفصل ران و تا حدودی چرخش آن به خارج است.
ابوعلی سینا در کتاب قانون در طب از ماهیچه تهیگاهی‌مازویی به عنوان ماهیچه مضاعف نام برده و می‌نویسد:
ماهیچه پنجم: ماهیچه‌ای است که در مفصل زانو جای دارد و در زیر پوشش زانو مخفی شده‌است و کارش همان است که ماهیچه میانی بر عهده دارد. بنظر می‌رسد شاید بخشی از اولین ماهیچه بازکننده ساق که به ماهیچه مضاعف تعریف شده‌است زانو را به‌طور عرضی گرفته باشد. در محل به‌هم رسیدن این بخش به زانو وتری بوجود آمده‌است که به حقه سُرین پیوسته‌است و آن را با جوانب خود پیوند داده‌است.ابوعلی سینا، قانون در طب (کتاب اول)، ترجمهٔ عبدالرحمان شرفکندی، انتشارات سروش، ۱۳۶۴ ش. ج۱، ص: ۱۱۳.‎
مایکل پتریک مورفی (۷ می ۱۹۷۶ – ۲۸ ژوئن ۲۰۰۵) یک ستوان یگان ویژه نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا بود که دارای بالاترین نشان نظامی ایالات متحده، نشان افتخار برای خدماتش در جنگ افغانستان است. او همچنین اولین عضو نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا پس از جنگ ویتنام بود که موفق به دریافت این جایزه شده بود. از دیگر جوایز پس از مرگ او می‌توان به ستاره نقره‌ای و پرپل هارت اشاره کرد.