moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم‌های گاهی در زندگی، ۱۹۲۰ اشاره کرد.
انجمن ملی بدنسازان آماتور ، که بیشتر با نام NABBA شناخته می شود، در سال 1950 توسط لیگ سلامت و قدرت برای ترویج بدنسازی تاسیس شد. اگرچه هدف اولیه ترویج مسابقات بدنسازی در بریتانیا بود، اما محبوبیت مسابقه مستر یونیورس و بعداً مسابقه جهانی بانون، توجه ورزشکاران سراسر جهان را به خود جلب کرد. امروزه NABBA International در 60 کشور نماینده فعال دارد .
تاریخچه NABBA به عنوان یک سازمان را می توان به سال 1898 ردیابی کرد، زمانی که یک کارآفرین آمریکایی، برنار مک فادن ، و یک دوستدار دوچرخه سواری انگلیسی، هاپتون هدلی، برای تبلیغ اولین مجله فرهنگ بدنی با یکدیگر همکاری کردند. عنوان اصلی مجله قابل بحث است، اما در سال 1898 مک فادن سهم خود را به هدلی فروخت و به سرعت به عنوان مجله Health & Strength شناخته شد. مجله Health & Strength سالها قبل از فروش به عنوان مجله رسمی NABBA خدمت می کرد. نشریه فعلی Health & Strength از این نام استفاده می کند اما شباهت کمی به مجله اصلی دارد. در سال 1906 لیگ سلامت و قدرت برای ترویج فرهنگ بدنی تشکیل شد و در عرض چند سال هزاران عضو را در سراسر بریتانیا به خود اختصاص داد.
در دهه 1920، لیگ سلامت و قدرت سازماندهی مسابقات بدنسازی را آغاز کرده ، که پیش درآمدی برای مسابقات بدنسازی مدرن بود. در سال 1930 لیگ سلامت و قدرت میزبان مسابقه آقای بریتانیا با ویلیام تی کوگینز به عنوان برنده افتتاحیه بود. از اواسط دهه 1950 مسابقه آقای بریتانیا توسط NABBA UK سازماندهی می شود.در سال 1948 پس از اولین مسابقه مستر یونیورس که جان گریمک برنده این دوره شد، لیگ سلامت و قدرت برنامه‌هایی برای تشکیل یک انجمن حاکم جداگانه که به بدنسازی اختصاص داشت، انجام داد. در اواخر سال 1949 این برنامه ها به نتیجه رسیدند
ده ها کشور از جمله استرالیا ، اتریش، برزیل، جمهوری ایرلند، ایالات متحده آمریکا، آلمان، ایتالیا، اوکراین، کره، چین، اسرائیل، نیوزلند، ایران، لبنان، یونان، قبرس و کانادا به NABBA International وابسته هستند. نام NABBA به خودی خود معمولاً به NABBA UK اشاره دارد.
هر کشور وابسته به NABBA International سالانه یک مسابقات قهرمانی ملی را برگزار می کند، معمولاً قبل از مسابقات قهرمانی جهانی یا مسابقات جهانی یونیورس چمپیونشسپز می باشد
ژان فرانسوا پاپیون (; – درگذشته اوایل دهه ۱۸۰۰) یکی از رهبران اصلی انقلاب هائیتی علیه برده‌داری و حکومت فرانسه بود. او قیام اولیه کارگران برده را رهبری کرد و بعداً با اسپانیا علیه فرانسوی‌ها متحد شد.
او در آفریقا به دنیا آمد اما به بردگی گرفته شد و به اسارت در استان شمالی سنت-دومینگ (کشور فعلی هائیتی) آورده شده و برده شد. در آنجا در دهه‌های آخر قرن هجدهم در مزرعه پاپیون کار می‌کرد. او از آن مزرعه فرار کرد و به مارون‌ها (بردگان فراری که حالا زمین خود را داشتند) تبدیل شد؛ بنابراین هنگامی که انقلاب در اوت ۱۷۹۱ آغاز شد، او قبل از ان از تجربه مستقیم آزادی برخوردار شده بود.
پس از مرگ غم‌انگیز بوکمن دوتی، اولین رهبر برده‌های شورشی، ژان فرانسوا پاپیون اقتدار خود را بر سایر ژنرال‌های سیاه‌پوست، به ویژه جرج بیاسو، ژانوت بولت، و توسن بردا (بعدها با نام توسان لوورتیور تحمیل کرد و فرمانده کل بردگان سابق هائیتی شد. در اواخر سال ۱۷۹۱، چند هفته پس از وقوع انقلاب، ژان فرانسوا و بیاسو رقابت خود را کنار گذاشتند تا با ژانو که نه تنها فرانسوی‌ها، بلکه تمامی سربازان سیاه‌پوست را که با قدرت او مخالفت می‌کردند، قتل‌عام کرد، روبرو شوند. به همین دلیل، بیاسو و ژان فرانسوا او را تا نوامبر ۱۷۹۱ دستگیر و اعدام کردند
"ارگان رنگی" به سنتی از وسایل مکانیکی اشاره دارد که برای نمایش صدا و همراهی موسیقی در یک رسانه بصری ساخته شده‌اند. اولین اندام‌های رنگی ایجاد شده، سازهای دستی بر اساس طرح هارپسیکورد بودند. در دهه ۱۹۰۰، آنها الکترومکانیکی شدند. در اوایل قرن بیستم، سنت اندام رنگی خاموش (لومیا) توسعه یافت. در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ ارگان رنگی به‌طور عمومی با دستگاه‌های الکترونیکی مرتبط شد که به ورودی‌های موسیقی خود با نمایش‌های نور پاسخ می‌دادند. ارگان نور به‌طور فزاینده ای برای این دستگاه‌ها استفاده می‌شود. ارگان نور به ارگان رنگی اجازه می‌دهد تا معنای اصلی خود را دوباره به دست آورد.
سال ۱۵۹۰، گرگوریو کومانینی اختراعی توسط نقاش منیریست آرسیمبولدو سیستمی برای ایجاد موسیقی رنگی، بر اساس درخشندگی ظاهری (تضاد روشن-تاریکی) به جای رنگ توصیف شد.
سال ۱۷۲۵، راهب یسوعی فرانسوی لوئی برتراند کاستل ایده "هارپسیکورد برای چشم ها" (هارپسیکورد چشمی) را مطرح کرد. در دهه ۱۷۴۰، آهنگساز آلمانی تلمن برای دیدن آن به فرانسه رفت و قطعاتی برای آن ساخت و کتابی در مورد آن نوشت. این ارگان رنگی ۶۰ شیشه کوچک رنگی داشت که هر کدام پدارای پرده ای بود که با کوبیدن کلید باز می‌شد. در حدود سال ۱۷۴۲، کاستل هارپسیکورد چشمی (یک اندام سبک) را به عنوان ابزاری برای تولید صدا و رنگ‌های نور "مناسب" پیشنهاد کرد.
سال ۱۷۴۳، یوهان گوتلوب کروگر، استاد دانشگاه هال، نسخه خود را از هارپسیکورد چشمی پیشنهاد کرد.
سال ۱۸۱۶، سر دیوید بروستر کالیدوسکوپ را به عنوان شکلی از موسیقی بصری پیشنهاد کرد که بلافاصله محبوب شد.
سال ۱۸۷۷، هنرمند آمریکایی، مخترع اسقف بینبریج اولین اندام رنگی خود را به ثبت رساند. این سازها پیوست‌های نورانی بودند که برای اندام‌های لوله ای طراحی شده بودند که می‌توانستند نورهای رنگی را بر روی صفحه نمایش همزمان با اجرای موسیقی پخش کنند. سقف سه تا از سازها را ساخت. هر کدام در آتش‌سوزی از بین رفتند، از جمله یکی در خانه P. T. Barnum.Bainbridge Bishop, "Souvenir of the Color Organ, with some Suggestions in Rearder to the Soul of the Rainbow and Harmony of Light". جزوه 1893
سال ۱۸۹۳، نقاش بریتانیایی الکساندر والاس ریمینگتون صفحه کلید سبک را اختراع کرد. ابزار یا دستگاهی برای تولید جلوه‌های رنگیریمینگتون، الکساندر والاس، "رنگ-موسیقی هنر رنگ موبایل". هاچینسون، لندن، 1912 «ارگان رنگی» ریمینگتون توجه زیادی را به خود جلب کرد، از جمله ریچارد واگنر و سر جرج گروو. به اشتباه ادعا شده‌است که دستگاه او اساس چراغ‌های متحرکی را تشکیل می‌دهد که اولین نمایش نیویورک سمفونی الکساندر اسکریابین سینستزیا «پرومته: شعر آتش» در سال ۱۹۱۵. ابزاری که اولین نمایش را همراهی کرد، کرومولای مهندس نور پرستون است. میلار بود که شبیه‌ساز ریمینگتون بود.
از سال ۱۹۳۵ تا ۱۹۷۷، چارلز داکام مجموعه‌ای از پروژکتورهای مبیلکولور، نسخه‌های او از اندام‌های رنگی بی‌صدا را ساخت.
در اواخر دهه ۱۹۴۰، اسکار فیشینگر لومی‌گراف را ایجاد کرد که با فشار دادن اشیا/دست‌ها در صفحه‌ای لاستیکی که در نور رنگی بیرون زده بود، تصاویر تولید می‌کرد. تصاویر این دستگاه به صورت دستی ساخته شده و همراه با موسیقی‌های مختلف اجرا شده‌است. برای کار به دو نفر نیاز داشت: یکی برای ایجاد تغییرات در رنگ‌ها، دیگری برای دستکاری صفحه نمایش. فیشینگر لومیگراف را در اواخر دهه ۱۹۴۰ تا اوایل دهه ۱۹۵۰ در لس آنجلس و سانفرانسیسکو اجرا کرد. لومیگراف توسط تهیه‌کنندگان فیلم علمی تخیلی ۱۹۶۴، «مسافران زمان» مجوز دریافت کرد. لومیگراف صفحه کلید ندارد و موسیقی تولید نمی‌کند.
در سال ۲۰۰۰، جک آکس و دیوید بریتون «ارگان رنگ مجازی» را ایجاد کردند. ارگان رنگی واقعیت مجازی قرن بیست و یکم یک سیستم محاسباتی برای ترجمه ترکیبات موسیقی به اجرای بصری است. این دستگاه از نیروی ابر محاسباتی برای تولید تصاویر و صداهای بصری سه بعدی از فایل‌های واسط دیجیتال ابزار موسیقی (MIDI) استفاده می‌کند و می‌تواند ترکیبات مختلفی را پخش کند. اجراها در محیط‌های واقعیت مجازی تعاملی، همهجانبه مانند Cave Automatic Virtual Environment (CAVE), VisionDome یا Immersadeskمتأسفانه این قسمت‌ها قابل ترجمه نبودند و از روی ناچاری آنهارا به زبان انگلیسی وارد کردم انجام می‌شود. از آنجایی که این یک دنیای غوطه‌ورکننده سه‌بعدی است، اندام رنگی نیز یک مکان است، یعنی یک فضای اجرا.Ox, Jack, & Britton, Dave. (2000). اندام رنگی واقعیت مجازی قرن بیست و یکم. IEEE Multimedia, Journal of IEEE Computer Society, 7(3), pp.  2–5.
محقق مؤسسه هنرهای کالیفرنیا ویلیام موریتز اندام‌های رنگی را به عنوان شکلی از موسیقی بصری، به ویژه به عنوان پیشرو موسیقی بصری سینما مستند کرده‌است. مقالات و تحقیقات اصلی او در مجموعه مرکز موسیقی تجسمی لس آنجلس است، که همچنین دارای دیگر مقالات و منابع رنگی ارگ تاریخی است.
اوپن استرالیا ۲۰۲۳ یک تورنمنت تنیس در سطح گرند اسلم می‌باشد که از ۱۶ تا ۲۹ ژانویه ۲۰۲۳ در ورزشگاه ملبورن پارک برگزار می‌شود. این تورنمنت صد و یازدهمین دوره از مسابقات آزاد استرالیا، پنجاه و پنجمین دوره از دوره آزاد و اولین دوره اصلی سال می‌باشد. این مسابقات شامل رقابت‌هایی برای بازیکنان حرفه‌ای در بازی‌های انفرادی، دونفره و دونفره زنان و مردان است. بازیکنان نوجوان و معلولین در مسابقات انفرادی و دونفره رقابت خواهند کرد. مانند سال‌های گذشته، اسپانسر اصلی مسابقات کیا می‌باشد.
رافائل نادال و اشلی بارتی به ترتیب قهرمانان مسابقات انفرادی مردان و زنان هستند. هیچ‌یک از آن‌ها موفق نشدند که از عنوان خود دفاع کنند: نادال در دور دوم به مکنزی مک دونالد باخته و بارتی در مارس ۲۰۲۲ از ورزش حرفه‌ای بازنشسته شد.
نواک جوکوویچ، قهرمان ۹ دوره از مسابقات، علیرغم این‌که در زمان اوج‌گیری کرونا (کووید-۱۹) واکسینه نشده بود، پس از رفع محرومیتی ۳ ساله، امسال اجازه بازی خواهد داشت. این ممنوعیت ابتدا پس از اخراج در سال ۲۰۲۲ به او داده شد، زیرا قوانین استرالیا ملزم به واکسینه شدن اتباع خارجی برای ورود به این کشور در زمان برگزاری مسابقات در سال ۲۰۲۲ بود، اکنون به دلیل رفع الزام واکسیناسیون، این ممنوعیت برداشته شده‌است.
با هدف قرار دادن بیش از ۹۰۰۰۰۰ طرفدار، تماشاگران پس از محدودیت‌های ظرفیت تماشای بازی‌ها در دو دوره اخیر (به دلیل همه‌گیری کووید-۱۹)، این دوره به ظرفیت کامل بازگشته است.
با باخت ایگا شفیونتک در دور چهارم بازی‌ها، این دوره از اوپن استرالیا به اولین دوره در اوپن استرالیا تبدیل شده‌است که در آن هیچ‌یک از دو تیم برتر، در هیچ‌یک از مراحل انفرادی به ۸ تیم آخر یک اسلم در طول تاریخ بازی‌ها راه پیدا نکرده‌اند.
در زیر، مجموعه‌ای از جداول برای هر مسابقه ارائه شده‌است که امتیازات رتبه‌بندی ارائه شده برای هر رویداد را نشان می‌دهد.
مجموع جوایز اوپن استرالیا برای سال ۲۰۲۳ نسبت به سال قبل ۳٫۳۸ درصد افزایش یافته و به رکورد ۷۶۵۰۰۰۰۰ دلار استرالیا رسیده‌است. این نشان‌دهنده افزایش ۱۵۵ درصدی مبلغ جایزه در ده سال گذشته‌است.
در پی حمله روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲، برگزارکنندگان این مسابقات نمایش پرچم روسیه و بلاروس را در محوطه بازی‌ها ممنوع کردند. در ابتدا نمایش پرچم کشورها مجاز بود، اما پس از چالشی بین کامیلا راخیمووا از روسیه و کاترینا بایندل از اوکراین، این امر متوقف شد. در جریان بازی این دو تنیسور، هواداران روسیه متهم به تمسخر بایندل شدند، اما این گروه هواداری تحریک‌آمیز بودن رفتار خود را رد کردند.
این اقدام چالش‌برانگیز پس از آن رخ داد که بازیکنان بلاروس و روسیه از بازی کردن با پرچم کشورشان محروم شدند.
فرگشت تک‌خطی که به آن فرگشت اجتماعی کلاسیک نیز گفته می‌شود، یک نظریه اجتماعی قرن نوزدهمی دربارهٔ تفرگشت اجتماعی و فرهنگ‌ها است. این نظریه متشکل از بسیاری از نظریه‌های رقیب توسط انسان‌شناسان و جامعه‌شناسان مختلف بود که معتقد بودند فرهنگ غربی اوج تکامل اجتماعی معاصر است. موقعیت اجتماعی مختلف در یک خط منفرد قرار گرفته‌است که از ابتدایی‌ترین به سوی متمدن‌ترین حرکت می ند. این نظریه در حال حاضر به‌طور کلی در محافل دانشگاهی منسوخ پنداشته می‌شود.
در طول دوره قیمومت بر فلسطین، بین سال‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۴۸، زمانی که فلسطین تحت شرایطی که در ۲۴ ژوئیه ۱۹۲۲ در قیمومیت جامعه ملل برای فلسطین رسمیت یافت، توسط بریتانیا اداره می‌شد، پرچم آن عملاً یونیون جک، یا همان پرچم اتحادیه بریتانیا بود. اما چندین پرچم محلی برای ادارات دولتی و مقامات دولتی نیز وجود داشت. تنها پرچم خاص فلسطین که به استفاده رسمی دولت محدود نمی‌شود، پرچم فلسطین (قرمز با پرچم پادشاهی متحد بریتانیا و دایره‌ای سفید روی پرچم با نام مأموریت-در فلسطین: فلسطین- در داخل آن) بود که از سال ۱۹۲۷ تا ۱۹۴۸ قلمرو فرمانروایی توسط کشتی‌های ثبت شده در بریتانیا به اهتزاز درمی‌آمد. این بر اساس پرچم قرمز بریتانیا (نمایش مدنی) به جای نشان آبی (که به عنوان پایه پرچم تقریباً سایر مناطق تحت کنترل بریتانیا در آفریقا و آسیا استفاده می‌شود) ساخته شده‌است، زیرا فقط برای استفاده در دریا توسط و در کشتی‌های غیردولتی در نظر گرفته شده بود.
اولین کمیسر عالی هربرت ساموئل به فکر معرفی یک پرچم رسمی برای فلسطین بود، اما یافتن طرحی را غیرممکن می‌دانست که بتواند منافع متفاوت همه ساکنان را برآورده کند؛ بنابراین دولت به استفاده از پرچم جک متحدالشکل بریتانیا ادامه داد.
پرچم دریایی در سال ۱۹۲۷ با اطلاعیه زیر معرفی شد.پرچم توسط کشتی‌های فلسطینی به اهتزاز در می‌آید. بدینوسیله اعلام می‌شود که حکمی صادر شده‌است که توسط لردهای کمیسر دریاسالاری صادر شده‌است که به نشان قرمز ناوگان اعلی‌حضرت اجازه می‌دهد در حالت برافراشته با کلمه «فلسطین» در یک میدان دایره‌ای سفید رنگ در کشتی‌های متعلق به ساکنان استفاده شود. دبیر ارشد، ۳۰ نوامبر 1927.Official Gazette of the Government of Palestine, No. 201, December 16, 1927, page 917.کشتی‌های گمرک فلسطین از سال ۱۹۲۹ دارای پرچم‌های خاص خود بودند. اولین طرح، زمینه‌ای آبی بود که توسط دایره ای سفید رنگ با عبارت «گمرک فلسطین» مخدوش شد.Official Gazette of the Government of Palestine, Supplement 2/1929, March 15, 1929, page 208. در سال بعد، پرچم واحد با دو پرچم جایگزین شد:پرچمی که بر روی گمرک و کشتی‌هایی که در خدمت گمرک هستند به اهتزاز در می‌آیند، پرچم آبی است که با کلمه «فلسطین» در یک میدان دایره‌ای سفید رنگ مخدوش می‌شود. کشتی‌هایی که در خدمت گمرک هستند، علاوه بر علامت آبی مخدوش شده در قسمت عقب، باید یک جک در قسمت کمان متشکل از یک پرچم آبی مربعی با یک اتحادیه در کانتون بالایی در کنار کارکنان پرواز کنند، که در پرواز توسط نیروی دریایی مخدوش شده‌است. کلمه «گمرک».Official Gazette of the Government of Palestine, No. 268, October 1, 1930, page 789.
عرب‌های فلسطینی گاهی پرچم‌های خود را به اهتزاز درمی‌آوردند، که اغلب انواعی از پرچم انقلاب عربی بود. در سال ۱۹۲۹ بحثی برای پرچم ملی فلسطین برگزار شد و روزنامه "فلسطین" در صفحه اول خود پیشنهادی برای ایجاد پرچم و سرود ملی فلسطین منتشر کرد. پرچم‌های مختلفی پیشنهاد شد. آنها عمدتاً مبتنی بر پرچم شورش عرب بودند، اما شامل استفاده از صلیب‌های هلالی و رنگ نارنجی نیز می‌شدند. در جریان انقلاب اعراب در سال ۱۹۳۶–۱۹۳۹ در فلسطین، گروهی با پرچمی مشابه پرچم فعلی فلسطین اما با هلال و صلیب و همچنین کتیبه عربی عکس گرفتند.
استفاده از پرچم‌های صهیونیسم یا در یه‌شو رایج بود، زیرا بدنه یهودیان ساکن در فلسطین قبل از تأسیس دولت اسرائیل شناخته شده بود و چنین پرچم‌هایی اغلب توسط مؤسسات یه‌شو مانند آژانس یهودی یا هیستادروت برافراشته می‌شد. با این حال، یه‌شو تنها یکی از جوامع قومی اصلی کشور را تشکیل می‌داد - جامعه دیگر، عرب‌های فلسطینی، که مخالف جنبش صهیونیستی و پرچم (های) این جنبش بودند؛ بنابراین، پرچم‌های عبری هرگز توسط مقامات بریتانیا به رسمیت شناخته نشد یا به رسمیت شناخته نشد، زیرا در طول تغییرات در سیاست فلسطینی خود همواره بر بی‌طرفی بین یهودیان و اعراب تأکید می‌کردند - تنها پرچم رسمی فلسطین یونیون جک و مشتقات آن بود. در بالا ذکر شد.
با این حال، فرهنگ لغت فرانسوی "لاروس" حاوی یک بخش پرچم‌های جهان بود که از سال ۱۹۲۴ تا ۱۹۳۹، پرچم فلسطین را به صورت ستاره زرد داوود در زمینه آبی و سفید نشان می‌داد.Flag in Larousse Dictionary
در سال ۱۹۳۴ مجله نشنال جئوگرافیک عکسی از پرچمی مشابه پرچم یاد شده در فرهنگ لاروس منتشر کرد که توسط کشتی بخار «امانوئل» - تنها کشتی متعلق به شرکت کشتیرانی هوفیا مستقر در فلسطین و با محوریت صهیونیستی بود. شرح نشنال جئوگرافیک بر نخستین سفر این کشی چنین بود: «"امانوئل» که پرچم فلسطین را برافراشته است، در ساوتهمپتون انگلستان لنگر می‌اندازد." "این کشتی تجاری یهودی اولین کشتی بود که پرچم جدید کشورش را برافراشت." "فلسطین، تحت فرمان بریتانیا، دارای نشان است، اما جمعیت یهودی آن این پرچم را برای خود ایجاد کرده‌اند - مهر سلیمان بر روی یک زمینه آبی و سفید." چند ماه پس از ظاهر شدن این آیتم در نشنال جئوگرافیک، "امانوئل" با تمام دست در دریای شمال گم شد و به شرکت هوفیا پایان داد. در شرکت‌های کشتیرانی بعدی صهیونیستی و اسرائیلی، مانند شرکت زیم، از چنین پرچمی استفاده نمی‌شد.
بارون نیکلاس کنستانتین فن تورنو، به روسی Николай Егорович Торнау، بارون نیکولای یگوروویچ تورنائو (متولد ۱۰ دسامبر ۱۸۱۱ در ریگا، فوت ۲۹ آوریل ۱۸۸۲ در درسدن) یک وکیل اداری آلمانی الاصل و در استخدام امپراتوری روسیه بود. او نویسنده یکی از اولین تفاسیر حقوق اسلامی به زبان آلمانی.
نیکلاس عضوی از خانواده اصیل مکلنبورگ فن تورنو بود که از طریق پومرانیا به کورلند آمده بودند. او فرزند مشاور ایالتی ریگا و رئیس پست دولت لیوونی، گئورگ فن تورنو (۱۸۲۵–۱۷۶۴م) بود."Das Inland: eine Wochenschrift für die Tagesgeschichte Liv-, Esth- und Kurlands" 20 (1855) Sp. 783. پس از حضور در لیزئوم زارسکوجه سلو، در سال ۱۸۲۹م. وارد خدمات دولتی روسیه شد. کارل روبرت فن نسلرود او را به سمت منشی سفارت روسیه در ایران منصوب کرد.
اندکی پس از بازگشت از ایران، به امور اداری روی آورد و به مدت پنج سال به عنوان معاون استانداری استان خزر در ماوراء قفقاز مشغول به کار شد. او در این زمان به مطالعهٔ قوانین اسلامی از منابع پرداخت و شالودهٔ آن را در پژوهشی جامع به زبان روسی ارائه کرد، در نتیجه در فهرست نهایی جایزه دمیدوف در سال ۱۸۵۱م. قرار گرفت. او در لایپزیگ عضو انجمن مطالعات شرقی آلمان بود، و با کمک دو دوست ویراستار، به نام‌های آرنولد فن تیدبوهل، مشاور دولت لیوونی و تئودور فن بوتیچر، قاضی دادگاه، توانست در سال ۱۸۵۵م. این اثر را به زبان آلمانی در لایپزیگ منتشر کند، در سال ۱۸۶۳م. او به عنوان عضو افتخاری انجمن علوم طبیعی آی‌اس‌آی‌اس درسدن پذیرفته شد.
تورنو نقش مهمی در صنعت نفت در حال ظهور در باکو و اطراف آن ایفا کرد. در سال ۱۸۵۷م. به همراه واسیلی کوکورف و بعدها پیوتر یونویچ گوبونین شرکت تجارت ماوراء خزر را برای تجارت با آسیا تأسیس کرد. هدف آنها علاوه بر تجارت با ایران، استخراج نفت سفید از مواد قیری بود.
کارنامه بحرین مورد حقوق بشر توسط دیده‌بان حقوق بشر در نیمه دوم سال۲۰۱۰ به عنوان به شدت بد توصیف شده‌است. گزارش بعدی آنها در سال۲۰۲۰ اشاره کرد که وضعیت حقوق بشر در کشور بهبود نیافته‌است.
دولت بحرین جمعیت مسلمان شیعه بومی را به حاشیه رانده‌است. شکنجه و ناپدید شدن اجباری در بحرین رایج است. سرکوب معترضان در طول بهار عربی۲۰۱۱ شکایات حقوق بشری بیشتری را به همراه داشت،Human rights organizations criticize rampant abuses in Bahrain, jurist.org 8 April 2011 از جمله تخریب ده‌ها مسجد قدیمی شیعیان.
کمیسیون مستقل تحقیق بحرین در۲۹ ژوئن۲۰۱۱ توسط پادشاه حمد بن عیسی آل خلیفه برای ارزیابی وقایع رخ داده در این پادشاهی در دوره ناآرامی‌های فوریه و مارس۲۰۱۱ و پیامدهای این رویدادها تأسیس شد. این گزارش در۲۳ نوامبر همان سال منتشر شد و تأیید می‌کرد که برخی از موارد آزار جسمی و روانی از بازداشت شدگان وجود دارد. این سازمان به دلیل افشا نکردن اسامی مجرمان تجاوز و پاسخگویی فقط به کسانی که به‌طور فعال حقوق بشر را نقض کرده‌اند مورد انتقاد قرار گرفته‌است.
مشکل روزافزون افراد بدون تابعیت وجود دارد که از نوادگان ایرانیان (مخصوصاً قوم پارسی) هستند که چندین دهه در بحرین زندگی کرده‌اند. اکثر بی تابعیت‌های بحرین مسلمان هستند و برخی از بی تابعیت‌های بحرین مسیحی هستند.
در بحرین، افراد بدون تابعیت از حق داشتن اقامت قانونی محروم هستند، حق سفر به خارج از کشور، خرید خانه، و داشتن مشاغل دولتی را ندارند. آنها همچنین مجاز به داشتن زمین، راه اندازی کسب و کار و قرض گرفتن وام نیستند. اخیراً، دولت بحرین مقرراتی را صادر کرده‌است که آنها را از فرستادن فرزندان خود به مدارس دولتی و دریافت خدمات پزشکی رایگان منع می‌کند. افراد بدون تابعیت نیز می‌توانند در هر زمانی اخراج شوند. از آغاز دهه ۱۹۸۰، دولت بحرین صدها نفر از بدون تابعیتی را به ایران تبعید کرده‌است.
علیرغم ادعاهای مکرر دولت مبنی بر بهبود در طول چندین سال،Conclusions and recommendations of the Committee against Torture : Bahrain., Committee Against Torture, United Nations Commission for Human Rights, 21 June 2005Bahrain ended issue of systematic torture , Arabic News.com, 29 September 2005 دیده‌بان حقوق بشر ادعا می‌کند که «شکنجه بخشی منظم از روند قانونی در بحرین است.»
بر اساس گزارش سال۲۰۱۱ دیده‌بان حقوق بشر، بین سال های۲۰۰۷ تا۲۰۰۹، دولت به‌طور مرتب شکنجه و بدرفتاری را در بازجویی از مظنونان امنیتی انجام می‌داد. اگرچه سخنگویان دولت تکذیب کرده‌اند، اما هیچ مدرکی دال بر تحقیقات جنایی وجود ندارد و دولت تدابیر انضباطی را برای عاملان ادعایی اعمال نکرده‌است.
در سال۲۰۱۱، دیده‌بان حقوق بشر ادعا کرد که شواهدی پیدا کرده‌است که حمایت از کارگران مهاجر بهبود یافته‌است.
بر اساس گزارشی که توسط سازمان رپریو و مؤسسه حقوق و دموکراسی بحرین منتشر شده‌است، احکام اعدام در بحرین در ده سال گذشته بیش از ۶۰۰ درصد افزایش یافته‌است. این گزارش همچنین استفاده از شکنجه در بحرین را «بومی» خواند و مواردی از اعترافات اجباری، شوک الکتریکی، ضرب و شتم و اقدام به تجاوز جنسی را فاش کرد.
در نوامبر۲۰۱۸، حکیم العریبی فوتبالیست بحرینی که به دلیل خرابکاری در ایستگاه پلیس به‌طور غیابی از سوی بحرین به ۱۰ سال زندان محکوم شده بود، در بدو ورود به تایلند به همراه همسرش برای ماه عسل دستگیر شد. این فوتبالیست که در سال۲۰۱۴ توسط استرالیا به او پناهنده شد، از مقامات تایلند خواست که او را به بحرین اخراج نکنند، زیرا قبلاً در بحرین به دلیل عقاید سیاسی خود شکنجه شده بود.
وی در حالی در تایلند نگهداری می‌شد که دولت استرالیا و بسیاری از سازمان‌ها و افراد بین‌المللی برای آزادی او لابی می‌کردند تا اینکه در ۱۱ فوریه۲۰۱۹ توسط دفتر دادستان کل تایلند (OAG) اعلام شد که پرونده استرداد علیه العریبی به درخواست بحرین توسط دادگاه کیفری کنار گذاشته شده بود. هیچ دلیلی از سوی وزارت خارجه ارائه نشده‌است، اما این تصمیم بر اساس بند۲۱ قانون دادستانی اتخاذ شده‌است که اجازه می‌دهد پرونده‌ها در صورت عدم منافع عمومی متوقف شوند و او آزاد می‌شود و به محض اینکه به استرالیا اجازه ورود داده می‌شود.
اکثریت جمعیت شهروند بحرین را مسلمانان شیعه تشکیل می‌دهند. خاندان حاکم سنی آل خلیفه که مورد حمایت آمریکا بودند، در پایان قرن هجدهم از قطر وارد بحرین شدند. شیعیان ادعا کردند که آل خلیفه نتوانست در بحرین مشروعیت پیدا کند و یک سیستم «آپارتاید سیاسی مبتنی بر تبعیض نژادی، فرقه ای و قبیله ای» را ایجاد کرد. ولی نصر، کارشناس برجسته خاورمیانه و جهان اسلام گفت: برای شیعیان، حکومت سنی مانند زندگی تحت آپارتاید بوده‌است.
به گفته "کریستین ساینس مانیتور"، بحرین در حال انجام «شکلی از آپارتاید فرقه‌ای است که به شیعیان اجازه نمی‌دهد در پست‌های کلیدی دولتی یا خدمت در پلیس یا ارتش مشغول شوند. در واقع، نیروهای امنیتی متشکل از سنی‌هایی از سوریه و پاکستان هستند که به سرعت تابعیت بحرینی را نیز دریافت می‌کنند که باعث نارضایتی جمعیت بومی شیعه شده‌است.»
به گفته مرکز حقوق بشر بحرین، در حالی که شیعیان بیش از ۷۰ درصد جمعیت را تشکیل می‌دهند، «آنها کمتر از ۱۸ درصد از کل مشاغل اصلی را در موسسات دولتی اشغال می‌کنند. در چندین وزارتخانه و شرکت دولتی هیچ شیعه ای در مشاغل مهم منصوب نمی‌شود.»
مشاغل پلیس و نیروهای مسلح برای اهل سنت محفوظ است. سنی‌های سعودی برای پر کردن این مشاغل به عنوان شهروند در بحرین پذیرفته می‌شوند."Arabia Through the Looking Glass," Jonathan Raban Picador, 1987, p. 47. شیعیان و «برخی سنی‌های ایرانی الاصل» از اقامت در شهر ریفا منع شده‌اند، جایی که تنها مسلمانان سنی مجاز به زندگی هستند.
به گفته دکتر سعید شهابی، روزنامه‌نگار مقیم لندن،commentator and political analyst and member of the Bahrain Freedom Movementهمچنین نگرانی‌هایی از تلاش‌های سیستماتیک دولت بحرین برای کاهش اکثریت شیعه از طریق ترویج مهاجرت مسلمانان سنی و اعطای تابعیت به آنها وجود دارد.
در۲۸ آوریل۲۰۰۷، مجلس سفلی پارلمان بحرین قانونی را تصویب کرد که بر اساس آن کارگران مهاجر مجرد از اقامت در مناطق مسکونی منع می‌شوند. برای توجیه قانون، ناصر فضاله، یکی از متحدان نزدیک دولت، نماینده مجلس گفت: «مجردها نیز از این خانه‌ها برای ساختن مشروبات الکلی، راه اندازی حلقه‌های فاحشه یا تجاوز به کودکان و خدمتکاران خانه استفاده می‌کنند».
صادق رحمه، رئیس کمیته فنی که یکی از اعضای الوفاق است، گفت: «قوانینی که ما در حال تدوین هستیم برای حمایت از حقوق خانواده‌ها و لیسانس‌های آسیایی طراحی شده‌است (..) این کارگران اغلب عادت‌هایی دارند که برای آنها دشوار است. خانواده‌هایی که در نزدیکی زندگی می‌کنند برای تحمل (..) نیمه لباس از خانه بیرون می‌آیند، به طور غیرقانونی در خانه‌های خود مشروبات الکلی دم می‌کنند، از فاحشه استفاده می‌کنند و محله را کثیف می‌کنند (..) اینها افراد فقیری هستند که اغلب در گروه‌های ۵۰ نفره یا بیشتر انباشته در یک خانه یا آپارتمان زندگی می‌کنند.» قوانین همچنین می‌گوید که برای هر پنج نفر باید حداقل یک حمام وجود داشته باشد (..) همچنین مواردی وجود داشته که در آن کودکان خردسال مورد آزار جنسی قرار گرفته‌اند.
مرکز حقوق بشر بحرین با صدور بیانیه ای این تصمیم را به عنوان تبعیض آمیز و ترویج نگرش منفی نژادپرستانه نسبت به کارگران مهاجر محکوم کرد. نبیل رجب، معاون وقت مرکز حقوق بشر بحرین، گفت: "این وحشتناک است که بحرین مایل است بر مزایای کار سخت و اغلب رنج این مردم تکیه کند، اما آنها حاضر نیستند برای آنها زندگی برابر و شرافتمندانه فراهم کند"."راه حل این نیست که کارگران مهاجر را مجبور به ورود به محله‌های یهودی نشین کنند، بلکه ترغیب شرکت‌ها به بهبود شرایط زندگی کارگران - و عدم اسکان تعداد زیادی از کارگران در فضای نامناسب و بهبود استاندارد زندگی برای آنها است".
پس از آنک مهاجرت مساوی با «نسل‌کشی فرهنگی» است، پیام‌های نفرت نژادی فراوانی برای بحرینی‌های تابعیت شده از کشورهای در حال توسعه ارسال شد. در نوامبر۲۰۰۶،الایام مجموعه‌ای از تهدیدات را منتشر کرد که برای شهروندان تابعیت ارسال شده بود و هشدار می‌داد که باید «بین چمدان و تابوت یکی را انتخاب کنند» و وعده «مرگ و آتش سرنوشت شماست» و دیگری هشدار داد که نویسنده از همه بحرینی‌های تابعیت شده متنفر است."تو منفور هستی. شما خانه، شغل و فرصت‌های تحصیلی را از ما فرزندان بحرین گرفته‌اید. شما همان سرنوشتی را خواهید داشت که مصریان در عراق [پس از پایان جنگ عراق و ایران] داشتند. میخ، چکش و تابوت خواهد بود. سرنوشت شما نزدیک است.»Naturalised Bahrainis face death threats , Gulf News, 11 August 2006
طبق گفته دیده‌بان حقوق بشر، قانون احوال شخصیه بحرین (قانون ۱۹/۲۰۰۹)، که در سال۲۰۰۹ و موارد ازدواج، طلاق، حضانت و ارث به تصویب رسید، فقط در مورد سنی‌ها اعمال می‌شود، اگرچه گروه‌های زنان معتقدند که باید با همه شهروندان یکسان رفتار کند.
در۲۷ سپتامبر۲۰۱۷، مقامات بحرینی به بسیاری از بنرها و شعارهای عاشورا حمله کردند و آن را پایین آوردند. روز عاشورا، دهمین روز سال اسلامی، رویدادی است که هر ساله شیعیان آن را گرامی می‌دارند، زیرا این روز به تاریخ شهادت حسین بن علی، نوه پیامبر اسلام در نبرد کربلا اختصاص دارد. این اولین بار نیست که مقامات بحرین به مراسم بزرگداشت عاشورا حمله می‌کنند. بلکه آنها این کار را به صورت سالانه انجام می‌دهند.
منصور الجمری، سردبیر سابق روزنامه بحرینی "الوسط"،Mansoor Al-Jamri says of the political system in Bahrain, "It's apartheid... They've made a decision that half the population is not wanted, and they want to instill fear in this population and dehumanize them." سعید شهابی،UNHCR resolution (Ref: E/CN.4/Sub.2/1997/L.8) "Questions of the violation of human rights and fundamental freedoms, including policies of racial discrimination and segregation and of apartheid, in all countries," is a "resolution condemning the government of Bahrain." از جنبش آزادی بحرین،Saeed Shahabihas called for an end to the "sectarian apartheid" system in Bahrain. ستون نویس "نیویورک تایمز"،نیکلاس کریستوف،"the language of the ruling party sounds a lot to me like the language of white South Africans – or even like the language of white southerners in Jim Crow America... There's a fear of the rabble, a distrust of full democracy, a sense of entitlement."Nicholas Kristof, "Is This Apartheid in Bahrain?" New York Times, 22 February 2011Euronews, "Bahrain: A Country Divided", 21 February 2011, Euronews."Bahrain: Assault on girls' school in Hamad by security forces, April 23, 201, "The Muslim News". ارشاد منجی،Irshad Manji says "Sunni Muslim minorities control the Shia majorities", Irshad Manji, "The trouble with Islam: a wake-up call for honesty and change", Random House Digital, 2003, p. 221. شیبل صدیقی،says "Bahrain is virtually an apartheid state." Shibil Siddiqi From the Centre for the Study of Global Power and Politics at Trent University, "Democracy and the Middle East," 21 March 2011, Espress Tribune of the International Herald Tribune. امین عزالدین،"after the dismantling of the apartheid regime in South Africa, Bahrain remained the only country where a minority dictated terms to a majority. More than 70 percent of the Bahrainis are Shiite Muslims, but they have little or no say in the government." Ameen Izzadeen "Bahrain: the butchery of democracy dream," 18 March, 32011, Daily Mirror بن کوهن،Ben Cohen, says "Bahrain is a society where inequality is ethnically rooted, and then buttressed by the denial of civic and political freedoms." پروفسور استاچی استروبل،Writing in the "International Journal of Comparative and Applied Criminal Justice", Professor Staci Strobl of the John Jay College of Criminal Justice describes the demonstrators as "protesting an apartheid system that denies them opportunities equal to those of their Sunni neighbors.", "From colonial policing to community policing in Bahrain: The historical persistence of sectarianism", Staci Strobl, "International Journal of Comparative and Applied Criminal Justice", 2157–6475, Volume 35, Issue 1, February 2011, Pages 19 – 37. از جمله روزنامه نگاران، نویسندگان و فعالان حقوق بشری که از نظام بحرین به عنوان آپارتاید انتقاد کرده‌اند.
در سال ۱۹۹۶ روزنامه بریتانیایی گاردین اعلام کرد که «اگر بحرین می‌خواهد شهرت خود را به عنوان یک مرکز مالی و خدماتی در خلیج فارس حفظ کند، پس دولت باید شروع به ایجاد یک اجماع ملی جدید و پایان دادن به آپارتاید علیه شیعیان کند»."Crackdown on Shi'ites hurts Bahrain trade" 20 June 1996, The Guardian, as cited in Joe Stork, Routine abuse, routine denial: civil rights and the political crisis in Bahrain, , New York, Human Rights Watch, 1997, p. 40.
در سال ۱۹۹۷،جو استورک از دیده‌بان حقوق بشر گفت که آپارتایدی که توسط دولت علیه شیعیان انجام می‌شود، به نظر می‌رسد «بدتر» می‌شود.Joe Stork, "Routine abuse, routine denial: civil rights and the political crisis in Bahrain", , New York, Human Rights Watch, 1997
در اوت۲۰۱۷،رکس تیلرسون، وزیر امور خارجه ایالات متحده، علیه تبعیض شیعیان در بحرین صحبت کرد و گفت: «اعضای جامعه شیعیان آنجا همچنان تبعیض‌های مداوم در استخدام، آموزش و پرورش و سیستم قضایی دولت را گزارش می‌کنند» و «بحرین» باید از تبعیض علیه جوامع شیعه دست بردارید.» وی همچنین اظهار داشت که «در بحرین، دولت همچنان به بازجویی، بازداشت و دستگیری روحانیون شیعه، اعضای جامعه و سیاستمداران مخالف ادامه می‌دهد.»
نبیل رجب، مدافع حقوق بشر بحرینی در ۹ ژوئن۲۰۲۰ از زندان آزاد شد. او در سال۲۰۱۶ بازداشت و سپس به دلیل ابراز مسالمت آمیز نظرات خود در مورد دولت بحرین در فضای مجازی به پنج سال زندان محکوم شد. دیده‌بان حقوق بشر از دولت خواست مدافعان حقوق بشر، فعالان سیاسی، رهبران مخالفان و روزنامه نگارانی را که به دلیل ابراز مسالمت آمیز عقاید خود به ناحق زندانی شده‌اند، آزاد کند.
در آوریل۲۰۲۱، عبدالهادی الخواجه، مدافع حقوق بشر، نه تنها ۶۰ ساله شد، بلکه ۱۰ سال حبس بی قید و شرط را نیز به پایان رساند. اعضای خانواده عبدالهادی به دلیل وخامت وضعیت سلامتی وی در طول همه‌گیری کووید-۱۹ نگران حال وی هستند. بر اساس گزارش منتشر شده توسط سیویکوس، یک سازمان غیرانتفاعی بین‌المللی، الخواجه ۱۰ سال را در حبس غیرمنطقی همراه با سوء استفاده و بدرفتاری توسط مقامات زندان سپری کرده‌است. او در سال۲۰۱۱ به دلیل موضع‌گیری انتقادی علیه دولت و سازماندهی تظاهراتی که خواستار اصلاحات سیاسی در جریان قیام‌های عربی در سال۲۰۱۱ بودند، دستگیر شد. سازمان‌های حقوق بشر اکنون خواستار آزادی فوری او هستند.
گروه‌های حقوق بشر در ۹ آوریل۲۰۲۱ از بازداشت اعضای خانواده زندانیان سیاسی برجسته در پی اعتراضات مسالمت آمیز آنها علیه زندانی شدن آنها، که شامل محمد الدقاق و زندانی محکوم به اعدام او، محمد رمضان بود، گزارش دادند. این بازداشت‌ها در جریان یک رویداد سرکوب معترضان در تظاهرات علیه شیوع شدید ویروس کرونا در زندان جاو، جایی که زندانیان سیاسی در آن نگهداری می‌شوند، صورت گرفت.
به گفته ریکوچت، روزنامه‌نگاری مستقل و رسانه‌ای با سرمایه‌گذاری جمعی، بزرگ‌ترین زندان بحرین، جاو، یک سلول متوسط به ابعاد ۳ در ۳٫۴ متر، علی‌رغم همه‌گیری ویروس کرونا، در هر زمان تقریباً ۱۲ زندانی را در خود جای می‌دهد. بسیاری از زندانیان سیاسی هستند که به دلیل مخالفت با دولت یا اعتراضات در جریان جنبش بهار عربی دستگیر شده‌اند. طبق گزارش‌ها، شرایط زندان کثیف و غیربهداشتی است. با این حال، روابط اقتصادی و ژئوپلیتیکی مشترک اتاوا و واشینگتن با بحرین ظاهراً نقض حقوق بشر در این کشور خلیج فارس را تحت الشعاع قرار داده‌است. وقتی نزدیکان زندانیان متوجه شدند که ۳ مورد کووید مثبت در زندان کشف شده‌است، در اعتراض به ادامه حبس زندانیان سیاسی به خیابان‌ها ریختند. به گفته مؤسسه ملی حقوق بشر بحرین، این رویداد با ضرب و شتم زندانیان در سلول‌های خود توسط مقامات دنبال شد.
در آوریل۲۰۲۱، مرگ یک زندانی بحرینی در زندان جاو به دلیل کووید-۱۹ منجر به اعتراض زندانیان عصبانی شد که به دلیل کمبود امکانات پزشکی و درمان از جان خود می‌ترسیدند. این تحصن در ساختمان ۱۳ به مدت ۱۰ روز ادامه داشت. داده‌های ارائه‌شده توسط مؤسسه حقوق و دموکراسی بحرین و بررسی‌شده توسط گاردین بیان می‌کند که حداقل ۱۳۸ زندانی در این زندان از۲۲ مارس۲۰۲۱ به COVID-19 مبتلا شده‌اند.
شیوع بیماری کووید-۱۹ در زندان اصلی بحرین، جاو، زندانیان را در شرایط بد زندگی قرار داده‌است و مقامات زندان همچنان به عمد نیازهای پزشکی را نادیده می‌گیرند. به گفته آمریکایی‌ها برای دموکراسی و حقوق بشر در بحرین (ADHRB)، شیوع دوم در جاو در اواسط ماه مه۲۱ آغاز شد و حداقل ۶۰ درصد از۲۵۵ زندانی سیاسی را مبتلا به کرونا کرد.
یک جوان۲۲ ساله بحرینی به نام مصطفی عبدالکریم خاتم در پی شکنجه در داخل زندان جاو در وضعیت بدی گزارش شده‌است. ظاهراً او برای تسلیم اتهام مورد بازجویی و شکنجه قرار گرفت. علیرغم وخامت شرایط، خاتم از هرگونه کمک یا مراقبت پزشکی محروم شد که مورد انتقاد سازمان‌های حقوق بشری قرار گرفت.
در ژوئیه۲۰۲۱، سازمان غیردولتی IFEX از دولت بحرین خواست تا فوراً دکتر عبدالجلیل آل سنگاس، مدافع برجسته حقوق بشر و دانشگاهی بحرینی را که در اعتراض به رفتار تحقیرآمیز و تنبیهی خود از زندان جاو دست به اعتصاب غذا زده بود، آزاد کند.
در۲۲ اوت۲۰۲۱، ایندیپندنت فاش کرد که دولت بریتانیا از پول مالیات دهندگان بریتانیایی برای تأمین مالی مخفیانه یک مؤسسه دولتی بحرین، معروف به بازرس آژانس اطلاعات ملی، استفاده کرده‌است. این مؤسسه به «سفید شستن» شکنجه و تجاوز به فعالان حقوق زنان متهم شد. دولت انگلیس توسط نجاح یوسف و ابتصام الصائق، دو فعالی که از سوی مقامات بحرینی متهم به تجاوز جنسی شده بودند، محکوم شد.
در۲۴ سپتامبر۲۰۲۱،"آمریکایی‌ها برای دموکراسی و حقوق بشر در بحرین" (ADHRB) گزارش داد که یک گروه دو حزبی از سناتورهای ایالات متحده از آنتونی بلینکن وزیر امور خارجه خواسته‌اند تا دولت بحرین را برای پایان دادن به نقض حقوق بشر از جمله " بازداشت خودسرانه " تحت فشار قرار دهد. شکنجه، رفتار ظالمانه و تحقیرآمیز با زندانیان، محدودیت در آزادی مطبوعات، مداخله در تجمعات مسالمت آمیز، و محدودیت در مشارکت سیاسی و اعمال مذهبی.
در اکتبر۲۰۲۱، کمیته تخصیص سنای ایالات متحده به نقض گسترده حقوق بشر توسط دولت بحرین پرداخت. این کمیته در مورد «استفاده گسترده از بازداشت خودسرانه، شکنجه، نقض آیین دادرسی قانونی و محاکمات ناعادلانه در بحرین» ابراز نگرانی کرد. آنها همچنین به عدم تحمل نسبت به بیان آزاد و سرکوب مخالفان مسالمت آمیز اشاره کردند. در قانون این کمیته آمده‌است که دولت بحرین باید زندانیان سیاسی، فعالان حقوق بشر و روزنامه نگاران مستقل را بدون قید و شرط آزاد کند.
در۲۰ دسامبر۲۰۲۱٬۱۲ عضو پارلمان اروپا نامه مشترکی را به جوزپ بورل، نماینده عالی کشور امضا کردند که در آن نگرانی شدید دربارهٔ نقض حقوق بشر در بحرین را ابراز کردند. این نامه به ابتکار مرکز اروپایی دموکراسی و حقوق بشر (ECDHR) سوالات زیادی را در مورد اقدامات انجام شده توسط سرویس اقدام خارجی اروپا (EEAS) ایجاد کرد. نمایندگان پارلمان اروپا به وضعیت حسن مشیمه، رهبر زندانی مخالفان، و دکتر عبدالجلیل السنگاس، فعال برجسته مخالف، به همراه دو شهروند اروپایی، عبدالهادی الخواجه و شیخ محمد حبیب المقداد اشاره کردند. نمایندگان پارلمان اروپا همچنین در نامه خود خواستار اعمال تحریم علیه اعضای دولت بحرین شدند که مسئول نقض مزبور حقوق بشر هستند.
در ۱۴ ژانویه۲۰۲۲،حزب ملی اسکاتلند از رابطه بریتانیا با بحرین انتقاد کرد و دولت را متهم کرد که معاملات تجاری را بر نقض حقوق بشر در اولویت قرار داده‌است. در مجلس عوام، برندان اوهارا، سخنگوی حقوق بشر وست مینستر SNP، اظهار داشت که وقتی صحبت از حق و باطل به میان می‌آید، موضع دولت در مورد بحرین نشان می‌دهد که «به وضوح طرف آنها را انتخاب کرده‌است»، با استناد به مورد دکتر ال. سینگاس که توسط نیروهای امنیتی بحرین مورد شکنجه و آزار جنسی قرار گرفته‌است.
در فوریه۲۰۲۲ فاش شد که بحرین از جاسوس‌افزار پگاسوس اسرائیل برای هک کردن تلفن‌های سه فرد درگیر در مخالفان سیاسی استفاده کرده‌است. این اهداف شامل یک وکیل برجسته، یک روان‌پزشک تبعیدی بحرینی و یک روزنامه‌نگار بود. تحقیقات جداگانه‌ای توسط پروژه پگاسوس نشان داد که۲۰ نفر از وفاداران نزدیک به دولت بحرین، از جمله دو عضو خانواده سلطنتی، نیز در پایگاه داده‌های فاش شده از اعدادی که توسط ان‌اس‌او هدف قرار گرفته یا هک شده‌اند، فهرست شده‌اند. تلفن همراه یکی از مقامات وزارت خارجه آمریکا که در زمان انتخاب وی در بحرین مستقر بود نیز در پایگاه داده فاش شده ظاهر می‌شود.
در ۵ آوریل۲۰۲۲، گزارشی از "دیدبان حقوق بشر" ادعا کرد که بحرین به تعهدی که در بررسی دوره ای جهانی شورای حقوق بشر در سال۲۰۰۸ متعهد شده بود عمل نکرد. پادشاهی متعهد شده بود که «کاملاً متعهد به حمایت از سازمان‌های غیردولتی از طریق ابزارهای قانونی و دیگر اسناد است». در عوض، تقریباً تمام سازمان‌های غیردولتی منتقد رژیم را تعطیل کرد. دیده‌بان حقوق بشر گفت که رسانه‌های مستقل و روزنامه نگاران خارجی به ندرت به کشور دسترسی دارند. بحرین با محدودیت‌های توهین آمیز آزادی بیان، مدافعان حقوق بشر و کسانی را که در تظاهرات شرکت کرده‌اند، خودسرانه زندانی می‌کند. از پادشاهی سرکوبگر خواسته شد تا اجازه دسترسی به روزنامه نگاران خارجی و سازمان‌های حقوق بشری را به کشور بدهد.
در ۱۲ آوریل۲۰۲۲، آمریکاییان برای دموکراسی و حقوق بشر در بحرین (ADHRB) از روابط بریتانیا و ایالات متحده با بحرین انتقاد کرد و اظهار داشت که این دو کشور چشم خود را نسبت به قانونی کردن سرکوب سیستماتیک و نقض حقوق بشر توسط ملت عرب بسته‌اند. ایالات متحده و بریتانیا به دلیل ادامه تجارت معمول خود با بحرین و نادیده گرفتن شکنجه، محاکمه‌های ناعادلانه و کشتار معترضان و منتقدان دولت محکوم شدند. دموکراسی و حقوق بشر در بحرین اعلام کرد که اصلاحات سیاسی بیهوده ای که توسط دولت بحرین برای بهبود وضعیت حقوق بشر این کشور اعمال شده‌است، هم آمریکا و هم انگلیس را پوشش داده‌است تا به روابط سیاسی خود با ملت عرب ادامه دهند و در عین حال از نقض حقوق بشر در این کشور غفلت کنند.
در ۱۰ اکتبر۲۰۲۲،دیده‌بان حقوق بشر و مؤسسه حقوق و دموکراسی بحرین گزارشی مشترک منتشر کردند که در آن بیان شد که دادگاه‌های بحرین به‌طور معمول حقوق متهمان را برای محاکمه عادلانه نقض می‌کنند و متهمان را پس از محاکمه‌های آشکارا ناعادلانه به اعدام محکوم می‌کنند که اساساً بر اساس اعترافاتی که ادعا می‌شود اجبار شده‌است. از طریق شکنجه از سال۲۰۱۱، دادگاه‌های بحرین ۵۱نفر را به اعدام محکوم کرده‌اند و دولت شش نفر را از زمان پایان توقف عملی اعدام‌ها در سال۲۰۱۷ اعدام کرده‌است. تا ژوئن۲۰۲۲ ،۲۶مرد در انتظار اعدام بودند و همه درخواست تجدید نظر خود را تمام کرده‌اند.
نامه ای به پادشاه بحرین نوشته شد و خواستار آزادی دانشگاه زندانی دکتر عبدالجلیل السنگاس شد. در گذشته نیز تلاش‌هایی صورت گرفته‌است، مانند نامه نوشته شده برای آزادی او در اوت۲۰۲۲ و قطعنامه فوری پارلمان اروپا در دسامبر۲۰۲۲. در نامه ای که در سال۲۰۲۳ نوشته شده‌است، این سازمان در مورد جشن تولد ۶۱ سالگی ژانویه۲۰۲۳ یادآوری می‌کند که دوازدهمین سالگرد تولد این دانشگاه در زندان است.
در سال۲۰۱۰، جنبش اسلامی الوفاء، جنبش حق و جنبش آزادی بحرین خواستار تحریم انتخابات۲۳ اکتبر شورای نمایندگان بحرین شدند به این دلیل که مشارکت «معادل پذیرش نظام ناعادلانه آپارتاید فرقه ای» است.
در ۱۹ اوت۲۰۱۵، مقامات بحرینی روحانی شیعه و نماینده سابق مجلس، شیخ حسن عیسی را دستگیر کردند. دستگیری وی به اتهامات واهی تلافی جویانه دولت بحرین علیه وی اعلام شد و گزارش شد که اقدامات انجام شده علیه شیخ عیسی که بی گناه است، نقض قوانین ملی و بین‌المللی است.
در۲۰ ژوئن۲۰۱۶، شیخ عیسی قاسم تابعیت خود را سلب کرد. در نتیجه برخی از مردم با تحصن در مقابل منزل شیخ عیسی به اقدام دولت بحرین در این اقدام اعتراض کردند. اما در۲۳ مه۲۰۱۷، نیروهای امنیتی بحرین به این تحصن حمله کردند. در نتیجه این حمله پنج نفر کشته، ده‌ها نفر زخمی و صدها نفر دستگیر شدند. شیخ عیسی قاسم نیز در حصر خانگی قرار گرفت.
در اوت۲۰۱۷، مقامات بحرینی سید محی الدین المشعل، روحانی شیعه را دستگیر کردند. سید المشعل پیش از این حدود ۵ سال از سوی مقامات بحرینی مورد آزار و اذیت قرار گرفته بود.
همچنین در اوت۲۰۱۷، در حوالی سه ماهگی حبس خانگی شیخ عیسی قاسم، گزارش شد که مقامات بحرینی در حال ایجاد موانع سیمانی در اطراف منزل وی هستند.
در ۱ نوامبر۲۰۱۷، بحرین اتهاماتی را علیه شیخ علی سلمان، حسن سلطان و علی الاسود به دلیل تلاش آنها برای اصلاح از طریق راه‌های مسالمت آمیز وضع کرد. در مارس۲۰۱۸، بحرین از اعطای تابعیت بحرینی به دختر شیخ علی سلمان، یکی از رهبران برجسته شیعه و مخالفان بحرین خودداری کرد.
در اواخر آوریل۲۰۱۸، پس از آنکه پادشاه بحرین حکم اعدام چهار مردی را که توسط دادگاه نظامی بحرین محاکمه شده بودند، کاهش داد، چهار شیخ شیعه بیانیه‌ای منتشر کردند و گفتند که امیدوارند چنین اقداماتی «به بقیه محکومان تعمیم یابد.» این بیانیه همچنین خواستار «وطن عشق، بردباری، عدالت و رفاه» شد. در پاسخ، وزارت کشور بحرین شیوخ را به «اقدام قانونی» تهدید کرد.
از۲۰ ژوئن۲۰۱۶، بحرین از ورود امام جمعه دیراز روستایی حدود ۳۰ هزار نفری جلوگیری کرده‌است.
در فوریه۲۰۱۱، تنش بین اقلیت حاکم سنی و اکثریت شیعه به تظاهرات خیابانی کشیده شد که با خشونت توسط نیروهای پلیس سرکوب شد و منجر به کشته شدن چندین غیرنظامی شد.مقامات محاکمه‌های محرمانه‌ای برگزار کرده‌اند که در آن معترضان به اعدام محکوم شده‌اند، سیاستمداران جریان اصلی مخالف را دستگیر کرده‌اند، پرستاران و پزشکانی را که معترضان مجروح را معالجه می‌کردند زندانی کرده‌اند، سیستم مراقبت‌های بهداشتی را که عمدتاً توسط شیعیان اداره می‌شد، تصرف کرده‌اند، ۱۰۰۰ متخصص شیعه را اخراج کرده و حقوق بازنشستگی آنها را لغو کرده‌اند. دانشجویان و معلمان شرکت کننده در تظاهرات را بازداشت کردند، روزنامه نگاران را مورد ضرب و شتم و بازداشت قرار دادند و تنها روزنامه مخالف را مجبور به تعطیلی کردند.Bahrain's Sunni rulers target Shiite mosques, By Roy Gutman, McClatchy Newspapers, 11 May 2011پزشکان برای حقوق بشر گزارش دادند که در جریان قیام سال۲۰۱۱، دولت بحرین حملات منظم و هدفمندی را علیه پرسنل پزشکی که شاهد جنایات دولت در هنگام معالجه معترضان غیرنظامی بودند، آغاز کرد. پزشکان حقوق بشر در گزارشی با عنوان "آسیب نرسانید: درخواستی برای بحرین برای پایان دادن به حملات سیستماتیک علیه پزشکان و بیماران"، که در آوریل۲۰۱۱ منتشر شد، نقض بی‌طرفی پزشکی از جمله ضرب و شتم، آزار و تهدید پزشکان شیعه در سلمانیه را مستند کرد. بیمارستان؛ دزدیدن آمبولانس‌ها توسط نیروهای امنیتی دولتی و خودنمایی به عنوان پزشک؛ نظامی‌سازی بیمارستان‌ها و کلینیک‌ها و در نتیجه مانع مراقبت‌های پزشکی. و ترس بی حد و حصر که بیماران را از مراجعه فوری به درمان پزشکی بازمی‌داشت. دیگر یافته‌های کلیدی در این گزارش شامل استفاده از زور بیش از حد علیه غیرنظامیان غیرمسلح و حملات خشونت‌آمیز مقامات دولتی و نیروهای امنیتی به غیرنظامیان بازداشت شده‌است.
در ماه مه۲۰۱۱، ریچارد سولوم، معاون پزشکان برای حقوق بشر، در برابر کمیسیون حقوق بشر تام لانتوس، گروه دو حزبی مجلس نمایندگان ایالات متحده، در جلسه استماع دربارهٔ بحرین شهادت داد. او تخلفات ثبت شده توسط پزشکان حقوق بشر را گزارش کرد و از کنگره خواست موضع محکم تری در برابر نقض حقوق بشر در بحرین اتخاذ کند.
تخمین زده می‌شود که از زمان قیام حدود ۱۰۰۰ بحرینی بازداشت شده‌اند و گروه‌های حقوق بشر بحرینی و بین‌المللی صدها مورد شکنجه و آزار زندانیان شیعه را ثبت کرده‌اند. به گزارش csmonitor.org، دولت از درهم شکستن مخالفت‌های سیاسی فراتر رفته و «به نظر می‌رسد» تلاشی برای «تحقیر روانی اکثریت شیعه جزیره در تسلیم خاموش» است.Bahrain campaign to humiliate Shiites goes beyond politics, By Caryle Murphy / csmonitor.com / 7 June 2011
کمیسیون مستقل تحقیق بحرین در۲۹ ژوئن۲۰۱۱ توسط پادشاه حمد بن عیسی آل خلیفه برای ارزیابی وقایع رخ داده در این پادشاهی در دوره ناآرامی‌های فوریه و مارس۲۰۱۱ و پیامدهای این رویدادها تأسیس شد. این گزارش در۲۳ نوامبر منتشر شد و استفاده دولت بحرین از شکنجه و سایر اشکال آزار جسمی و روانی بر زندانیان را تأیید کرد. این سازمان به دلیل افشا نکردن اسامی مجرمان تجاوز و پاسخگویی فقط به کسانی که به‌طور فعال حقوق بشر را نقض کرده‌اند مورد انتقاد قرار گرفته‌است.
در ۱ آوریل۲۰۲۲،عفو بین‌الملل گزارش داد که عبدالهادی الخواجه، مدافع حقوق بشر بحرینی به دلیل مشکوک شدن به گلوکوم، به دلیل جراحات ناشی از شکنجه در سال۲۰۱۱، از جمله شکستگی فک، از درمان پزشکی خودداری شده‌است. الخواجه پس از گذراندن بیش از یک دهه در زندان غیرقانونی و شکنجه‌های جسمی، روانی و جنسی، از دردهای مزمن رنج می‌برد و نیاز به عمل جراحی بیشتری داشت. اما به دلیل فعالیت‌هایش در داخل زندان در فوریه۲۰۲۲، درمان او متوقف شد. دخترش همچنین گزارش داد که در ماه ژانویه، الخواجه باید سه ساعت بیرون از بیمارستان منتظر می‌ماند تا اینکه بدون ملاقات با پزشک به زندان بازگردانده شد.
عبدالجلیل السنگاس، دانشگاهی، به دلیل نقش داشتن در قیام‌های سال۲۰۱۱ توسط مقامات بحرینی دستگیر و به حبس ابد محکوم شد. پس از دستگیری، وی به مدت دو ماه مورد ضرب و شتم شبانه قرار گرفت و در سلول انفرادی نگهداری شد. او تحت شکنجه و بدرفتاری قرار گرفته‌است، جایی که او را مجبور کرده‌اند "برای مدت طولانی روی یک پا بایستد"، با فشار دادن عصای زیر بغلش "به اندام تناسلی خود" شکنجه شده و "او را تهدید به تجاوز کرد و دربارهٔ همسر و دخترش اظهارنظرهای صریح جنسی کرد». در ژوئیه۲۰۲۱، پس از اینکه مقامات زندان کار تحقیقاتی چهار ساله او را مصادره کردند، السنگاس در اعتراض به اعتصاب غذا دست زد. او از خوردن غذای جامد امتناع کرد و با مایعات و ویتامین‌ها زنده ماند. در ژوئیه۲۰۲۲، السینگاس اعلام کرد که از مصرف نمک‌هایی که به تثبیت وضعیت سلامتی او کمک می‌کند، خودداری می‌کند. عفو بین‌الملل از مقامات بحرینی خواست که او را «فوری و بدون قید و شرط» آزاد کنند، کارش را به خانواده‌اش تحویل دهند و «اطمینان حاصل کنند که او داروهای مورد نیاز را دریافت می‌کند».
یک دادگاه امنیتی در سپتامبر۲۰۱۱ برای۲۰ کارمند پزشکی بحرینی به عنوان «احکام سخت» توصیف شد. کارگران متهم که همگی در مرکز پزشکی سالمینایا کار می‌کردند، بر اساس ادعای دولت مبنی بر اینکه کارکنان پزشکی بیمارستان را تصرف کرده‌اند و از آن برای فعالیت‌های ضد دولتی استفاده کرده‌اند، به مجازات‌های بین ۵ تا ۱۵ سال زندان محکوم شدند.
پس از محکومیت این احکام توسط بان کی مون، دبیر سازمان ملل متحد و گروه‌های بین‌المللی حقوق بشر مانند پزشکان برای حقوق بشر، مقامات قضایی بحرین این محکومیت‌ها را باطل و دستور دادرسی مجدد در دادگاه غیرنظامی را صادر کردند.
در ژانویه۲۰۱۲، ریچارد سولوم، معاون پزشکان حقوق بشر، از ورود به بحرین، جایی که برای نظارت بر محاکمه۲۰ پزشکی که قبلاً محکوم شده بودند، به آنجا سفر کرده بود، ممنوع شد. بحرین در پی تحقیقات بین‌المللی در مورد نقض حقوق بشر که در جریان قیام رخ داد، قول شفافیت بیشتر داده بود، با این حال به سولوم که دارای ویزای ورود معتبر بود، اجازه مشاهده دادگاه یا حتی ورود به کشور را نداد.
انتخابات پارلمانی و شهرداری‌ها هر چهار سال یکبار برگزار می‌شود، از زمان بازگرداندن انتخابات در سال۲۰۰۲، زمانی که زنان نیز برای اولین بار به عنوان بخشی از اصلاحات توسط شاه حمد رای دادند. بحرین دارای یک قوه مقننه دو مجلسی با اتاق پایین پارلمان، (شورای نمایندگان بحرین) است که با رای عمومی انتخاب می‌شود، و مجلس فوقانی، (مجلس شورا) که مستقیماً توسط پادشاه منصوب می‌شود. نمایندگانی در مجلس شورا شامل اعضای جوامع مسیحی و یهودی بحرین هستند.
نخست‌وزیر و وزرای دولت انتخاب نمی‌شوند. آنها مستقیماً توسط پادشاه منصوب می‌شوند، اما وزرا می‌توانند با رأی عدم اعتماد پارلمان برکنار شوند. نخست‌وزیر کنونی خلیفه بن سلمان آل خلیفه، عموی پدری پادشاه است و از سال ۱۹۷۰ بر سر کار بوده‌است. دوازده وزیر از بیست و سه وزیر کابینه که در نوامبر۲۰۰۶ منصوب شدند، اعضای خاندان سلطنتی آل خلیفه هستند.
بحرین دارای یک جامعه مدنی پیچیده‌است که پیش از اصلاحات ارائه شده توسط ملک حمد است و ریشه در ظهور جنبش کارگری و توسعه طبقه متوسط تحصیلکرده در دهه ۱۹۳۰ دارد. بر اساس یک مطالعه در سال۲۰۰۶ در مورد جامعه مدنی در بحرین توسط موسسه دانشگاه اروپا،"صداها در پارلمان، مناظرات در مجالس، بنرها در خیابان: خیابان‌های مشارکت سیاسی در بحرین":
اقدامات دولت برای پیوستن به معاهدات بین‌المللی حمایت از حقوق بشر اغلب با مخالفت پارلمان مواجه شده‌است. تلاش اولیه برای تصویب پروتکل اختیاری میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی از سوی پارلمان در فوریه۲۰۰۶ به این دلیل که نمایندگان برجسته مجلس گفتند مغایر با قوانین اسلامی است، مسدود شد. دکتر صلاح عبدالرحمن، رئیس بلوک المنبر، شکایت کرد که این میثاق به شهروندان اجازه می‌دهد بدون هیچ محدودیتی دین خود را تغییر دهند و خاطرنشان کرد: «این بدان معناست که مسلمانان می‌توانند به دین دیگری روی آورند، چیزی که خلاف قوانین اسلامی است، زیرا کسانی که این کار را انجام می‌دهند باید سر بریده شوند». گفت. بر اساس این کنوانسیون، زنان حق دارند بدون رضایت پدر خود ازدواج کنند، در حالی که در اسلام اگر باکره بود باید چنین کنند.MPs refuse to ratify rights law Gulf Daily News 22 February 2006
تا ژوئن۲۰۰۶ بود که تلاش دوم برای تصویب الحاق کشور به میثاق انجام شد، به این معنی که بحرین تا۲۰ سپتامبر۲۰۰۶ رسماً به این معاهده نپیوست.Signatories of the International Covenant on Civil and Political Rights Office of the United Nations High Commissioner for Human Rights
جامعه مدنی در حمایت از قوانین خاص برای ارتقای حقوق بشر از طریق پارلمان برجسته بوده‌است. یکی از کارزارهای اخیر درخواست از دولت بحرین برای تصویب اساسنامه رم دادگاه کیفری بین‌المللی است. این شورا توسط شعبه بحرین ائتلاف برای دادگاه کیفری بین‌المللی رهبری می‌شود و از دولت می‌خواهد که پیش نویس لایحه تصویب را هرچه زودتر به پارلمان منتقل کند. ائتلاف بحرین برای دیوان کیفری بین‌الملل به ریاست ناصر بوردستانی (که همچنین رئیس عفو بین‌الملل شعبه بحرین است) است که اظهار داشت:
امل باشا، هماهنگ‌کننده دادگاه کیفری بین‌المللی برای خاورمیانه و شمال آفریقا، با اشاره به نقشی که بحرین در منطقه ایفا می‌کند و اثر دومینو، گفت: تصویب بحرین می‌تواند تأثیر قابل‌توجهی در میان کشورهای همسایه خلیج فارس داشته باشد: او گفت: «ما معتقدیم که بحرین می‌تواند با تصویب در اسرع وقت به عنوان یک کاتالیزور واقعی عمل کند. «این یک تقویت جدی برای جنبش رو به رشد جهانی برای اطمینان از پاسخگویی در مورد بدترین نقض حقوق بشر بین المللی و حقوق بشردوستانه خواهد بود.»Bahrain urged to ratify Rome Statute Gulf Daily News, 7 January 2007
در۲۵ نوامبر۲۰۲۰،"گاردین" گزارش داد که سه زندانی سیاسی که ادعا می‌کردند قربانی نقض حقوق بشر در بحرین شده‌اند، از لوئیس همیلتون درخواست کردند تا از موقعیت خود به‌عنوان قهرمان فرمول یک استفاده کند تا واقعیت معضل خود را به جهان نشان دهد. آنها همچنین در نامه ای به همیلتون از تعهد او به پیگیری برابری، ضد نژادپرستی و حقوق بشر ستایش کردند.
از زمان قیام۲۰۱۱، بسیاری از مردم بحرین بارها به میزبانی مسابقات جایزه بزرگ فرمول ۱ اعتراض کرده‌اند، در حالی که صدها زندانی سیاسی در زندان‌های بحرین انباشته و شکنجه شده بودند. در سال۲۰۱۲، صلاح عباس توسط پلیس بحرین به قتل رسید و جسد او یک روز قبل از جایزه بزرگ پیدا شد. به همین ترتیب، در سال۲۰۱۷، نجاح یوسف به دلیل انتقاد از جایزه بزرگ بحرین در شبکه‌های اجتماعی توسط مقامات بحرینی دستگیر، شکنجه و مورد تجاوز جنسی قرار گرفت.
در ۴ اکتبر۲۰۲۱، بر اساس گزارش آمریکایی‌ها برای دموکراسی و حقوق بشر در بحرین (ADHRB)، چهار نماینده فرانسوی ژرار لزول، ژان شیستوف لاگارد، ایزابل راوش و دومینیک پوتیه از وزیر خارجه فرانسه خواستند تا در مورد وخامت اوضاع حقوق بشر در بحرین، به ویژه زندانی کردن مخالفان سیاسی. صحبت کند.
بحرینی‌ها در انتخابات نوامبر۲۰۲۲ حاضر شدند تا به یک تغییر معنادار رأی دهند، اما متوجه شدند که مخالفان طبق گفته گروه‌های حقوق بشر ممنوع شده‌اند. با وجود بیش از ۳۳۰ نامزد، که شامل رکورد ۷۳ زن بود که در انتخابات شرکت کردند،انتخابات در نهایت یک رویداد ناعادلانه بود و همه آنها از رقابت منع شدند. عفو بین‌الملل مدعی شد که انتخابات در «محیط سرکوب سیاسی» برگزار شد.
در آخر هفته ۳۱ ژانویه/۱ فوریه۲۰۱۵٬۷۲ شهروند بحرینی، از جمله "حدود ۵۰ روزنامه نگار، وبلاگ نویس، شخصیت‌های مذهبی، پزشکان، فعالان سیاسی و حقوق بشر" و حدود۲۰ نفر "مظنون یا شناخته شده به ترک بحرین برای پیوستن به داعش ". در عراق و سوریه، تابعیت آنها لغو شد. لغو شهروندی در کانال تازه راه اندازی شده خبری العرب در ۱ فوریه مورد بحث قرار گرفت.
بر اساس گزارش سالانه دیده‌بان حقوق بشر در سال۲۰۱۶، مقامات بحرین می‌توانند تابعیت هر فردی را که در کمک به یک کشور متخاصم یا آسیب رساندن به منافع پادشاهی دست داشته‌است، لغو کنند. در ژانویه، وزیر کشور تابعیت ۷۲ نفر از جمله نمایندگان مجلس و سیاستمداران سابق را لغو کرد و مدعی شد که آنها در «اقدامات غیرقانونی» از جمله «تحریک و حمایت از تغییر رژیم از طریق غیرقانونی» دست داشته‌اند.
در سال۲۰۱۷، بحرین به تعلیق اجرای مجازات اعدام پایان داد و تا سال۲۰۲۰ شش نفر را اعدام کرد. بر اساس گزارش مؤسسه حقوق و دموکراسی بحرین، تا سال۲۰۲۱٬۲۷ نفر در کشور محکوم به اعدام هستند که۲۵ نفر در معرض «خطر قریب الوقوع» اعدام هستند.