moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
راه‌های داخلی بازار به گونه‌ای طراحی شده‌اند که در هنگام حوادث و خصوصاً آتش‌سوزی دور شدن سریع جمعیت ممکن باشد. به این منظور کلیه سراها و تیمچه‌ها یک درب خروجی به خارج از بازار داشته و با یکدیگر در ارتباط هستند.
در بازار اراک صدها باب مغازه وجود دارد که همه در راسته بازار فعالیت می‌کنند و مکان‌های دیگر مانند بازارچه‌های اختصاصی و باراندازها و انبارها و کارگاه‌های تولیدی در ۳۰ سرا و تیمچه فعالیت دارند.
در طرفین بازار و به فاصله ۵۰ متر از یکدیگر ساخته شده‌اند که از آن جمله می‌توان به تیمچه کاشانی که به بازار فرش اختصاص یافته و تیمچه مهر که به صنایع دستی مختص شده یا سراهایی دیگر مثل نوروزی، گلشن، آقایی، کتاب فروشان ٬نوذری، اکبری، فراهانی‌ها و کرمانشاهی که هر یک به کالایی خاص اختصاص یافته‌اند مانند پوشاک و غیره.
در مسیرهای طولی و عرضی بازار سراها و تیمچه‌هایی وجود دارند که ساختمان آن‌ها معمولاً دو طبقه بوده که در پاره‌ای از آن‌ها تجار یا مسافرانی که از نقاط دور برای خرید به بازار می‌آمدند شب را در طبقه دوم سپری می‌کردند. سراها علاوه بر ایفای نقش تجاری، به عنوان اقامتگاه موقت نیز استفاده می‌شدند.
بازار دارای سراهای گوناگون است. برخی از این سراها به نام بنیانگذار آن یا نوع کالا و محصولاتی که در آنجا یافت می‌شود شهرت یافته‌اند.
بازار اراک دارای چهار حمام بوده که بنابر اقتضای زمان برخی از آن‌ها تغییر کاربری دادند. از جمله این حمام‌ها می‌توان به حمام چهار سوق، حمام نو، حمام شیخ الاسلام و حمام فیروزه اشاره کرد.
موزه مردم‌شناسی چهارفصل
وجود بازار وسیع و گسترده‌ای مانند بازار اراک از ساز و کارهای مورد نیاز بناهای تجاری مانند انبار و محل نگه‌داری و تخلیه کالا و مرکز فروش و سراها و تیمچه‌های مخصوص آن برخوردار بود و از این جهت می‌توانست پاسخگوی امور تجاری باشد و مبادلات کالا را برای خریداران و فروشندگان به آسانی فراهم سازد. از این رو این محل به تنهایی می‌توانست عامل بسیار مفید و سازنده‌ای برای جلب خریداران و فروشندگان داخلی و خارجی باشد. چنان‌که مشاهده می‌شود پس از گذشت زمانی نه‌چندان دور بازار اراک جایگاه خود را در تجارت و بازرگانی در سطح ایران و جهان باز می‌کند و در صدور کالاهایی چون خشکبار، صنایع دستی مخصوصاً فرش‌های دستباف نقش خود را پیدا می‌کند.
بازار مکانی است که طبقات مختلف اجتماعی، قومی، نژادی و فرهنگی در ارتباط با یکدیگر قرار گرفته و به شکلی ناخودآگاه یکدیگر را تحت تأثیر قرار می‌دهند. این موضوع باعث گسترش پدیده‌های فرهنگی از یک حوزه فرهنگی به حوزه دیگر می‌شود. بازار محلی برای برخورد خریدار و فروشنده است که به شکل‌گیری نظام عرضه و تقاضا انجامیده؛ و در هر گذر دسترسی به اماکن مسکونی را امکان‌پذیر می‌کند. از این رو خریداران کالا با تجمع در بازار و در رابطه با فروشندگان به تبادل اطلاعات می‌پرداختند و در این میان بازار گاهی مکان مراوده و آشنایی نیز می‌شد.
از جمله کارکردهای دیگر بازار می‌توان به مکانی برای شورشها و اعتصابها و سیاستمداری‌ها اشاره کرد. در دوران مشروطه رقابت تاجران اراک با انحصار طلبی شرکت‌های خارجی که در آن زمان در زمینه تولید و تجارت فرش در بازار فعال بودند باعث شد تا شهر اراک و به موازات آن بازار به یکی از کانون‌های عمده مبارزه با سرمایه‌داری خارجی تبدیل شود. بازاریان و وابستگان به اقتصاد بازار تحت تأثیر جریان نهضت مشروطه قرار گرفتند و این مسئله موجب نشر افکار ضد استعماری و ترقی خواهانه در شهر شد.
آب انبار دویست ساله این بازار با دستور شفاهی شهرداری اراک جهت افزایش فضای مدرسه طلاب به‌طور کامل تخریب شد. این بنا به علت دو سقفه بودن یکی از بناهای نادر در میان آب انبارهای موجود در کشور بود.
بازار اراک در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۲۸۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
صغرا آزرمی (۱۲۹۳، اسدآباد، همدانخبرگزاری بی‌بی‌سی (فارسی): "۱۰۰ زن نخست ایران در حوزه‌های مختلف"، نوشتۀ نیکی محجوب، نوشته‌شده در ۱۳ اکتبر ۲۰۱۳؛ بازدید در ۲ دسامبر ۲۰۱۹. – ۱۳۵۲ ) نخستین زن آسیب‌شناسفرخزاد. پوران، ص. ۳۸ و نخستین مسئول پایگاه زیست‌شناسی سلولی در ایران بود.
صغرا آزرمی در سال ۱۲۹۳ در اسداباد از شهرستانهای همدان به دنیا آمد.خبرگزاری بی‌بی‌سی (فارسی): "۱۰۰ زن نخست ایران در حوزه‌های مختلف"، نوشتۀ نیکی محجوب، نوشته‌شده در ۱۳ اکتبر ۲۰۱۳؛ بازدید در ۲ دسامبر ۲۰۱۹. او در دوره‌ای که سوادآموزی دختران دشوار بود با حمایت پدرش به مدرسه رفت و بعد از پایان دوره ابتدایی مدتی در همان مدرسه به تدریس پرداخت. در همین هنگام نزد خواهرش که محصل مدرسه دخترانه آمریکایی بود انگلیسی می‌آموخت. هنگامی که مسئولان مدرسه آمریکایی از این امر آگاه شدند او را برای تدریس و تحصیل همزمان در مدرسه خود دعوت کردند.فرخزاد. پوران، ص. ۳۸
او پس از پایان دوره متوسطه به همدان بازگشت و مدرسه‌ای به نام "اکباتان" تأسیس کرد و پنج سال به تدریس در آن پرداخت. سپس برای ادامه تحصیل در رشته پزشکی از دانشگاه فیلادلفیا بورس تحصیلی گرفت اما چون موفق به دریافت گذرنامه نشد به دانشگاه تهران رفت و پزشکی خواند. سپس به آمریکا رفت و در بیمارستان زنان شیکاگو، ایلینوی به کار پرداخت و بعد از دو سال در آسیب‌شناسی تخصص گرفت. در بازگشت به ایران به استخدام یکی از سازمان‌های پزشکی وابسته به دانشگاه تهران درآمد و به ریاست درمانگاه آن بخش رسید.فرخزاد. پوران، ص. ۳۸
صغرا آزرمی در سال ۱۳۴۴ با دعوت دولت استرالیا به ملبورن رفت و در بخش آسیب‌شناسی دانشگاه ملبورن به پژوهش پرداخت، سپس در دانشگاه جانز هاپکینز در بالتیمور به مطالعه سلول‌شناسی پرداخت. او هنگامی که به ایران بازگشت در "جمعیت ملی مبارزه با سرطان" به کار و مطالعه مشغول شد و جان بیماران سرطانی بسیاری را از مرگ نجات داد.فرخزاد. پوران، ص. ۳۸
وی كه از نخستين زنان پزشک و نخستين زن متخصص سرطان در ايران است در بهمن ماه ۱۳۵۲ خود به اين بیماری در گذشت.فرخزاد. پوران، ص. ۳۸
بادبادک‌باز (به فارسی دری: کاغذپران‌باز، به انگلیسی: The Kite Runner) فیلمی بر اساس رمانی به همین نام از خالد حسینی و به کارگردانی مارک فورستر است که در سال ۲۰۰۷ نامزد دریافت جایزه اسکار شد.
هرچند بخش عمده داستان فیلم در افغانستان روی می‌دهد، با این حال فیلمبرداری این قسمت‌ها به دلیل ملاحظات امنیتی در خارج افغانستان و در شهر کاشغر چین انجام شده‌است.
بیشتر دیالوگ‌های فیلم به فارسی دری و قسمت‌های کوتاهی از آن نیز به زبان انگلیسی است. بازیگران خردسال این فیلم همگی بومی هستند ولی بازیگران بزرگسال مجبور بودند در جریان فیلم برداری تحت آموزش فارسی دری قرار گیرند.
آغاز فیلمبرداری این پروژه تاریخ ۲۱ دسامبر ۲۰۰۶ بود و انتظار می‌رفت تاریخ اتمام آن و ارائه برای نمایش عمومی تاریخ ۲ نوامبر ۲۰۰۷ باشد؛ ولی بعداً نمایش آن به علّت ملاحظات امنیتی برای بازیگران خردسال که محلی بودند، شش هفته به تعویق افتاد و بالاخره در تاریخ ۱۴ دسامبر ۲۰۰۷ به نمایش عمومی درآمد. فیلم بادبادک باز به صورت دی‌وی‌دی و اچ‌دی دی‌وی‌دی در تاریخ ۲۵ مارس ۲۰۰۸ به بازار عرضه شد.
جریان فیلم همان داستان رمان را دنبال می‌کند.
پخش عمومی و فروش دی‌وی‌دی این فیلم در سراسر افغانستان به علّت وجود صحنهٔ تجاوز جنسی در فیلم و برجسته نمودن اختلافات قومی توسط دولت مرکزی افغانستان توقیف شده‌است.
داستان دربارهٔ کودک خوشبختی ساکن در محلهٔ وزیر اکبرخان کابل، بنام امیر است که بخاطر رها کردن دوستش حسن، پسر خدمتکار پدرش زجر می‌کشد. داستان فیلم در واقع اعتراضی به آشوب‌ها و بی‌نظمی‌های چند دهه اخیر افغانستان از حکومت سلطنتی افغانستان گرفته تا حملهٔ نیروهای شوروی سابق و مهاجرت دسته جمعی افغان‌ها به پاکستان و ایالات متحده آمریکا و نهایتاً حکمرانی رژیم طالبان بر افغانستان است.
طوبی آزموده (زاده ۱۲۵۷ – درگذشته ۱۳۱۵) مؤسس دبستان ناموس و نیز نخستین دبیرستان دخترانه در تهران، از پیشگامان جنبش زنان ایران در ایران بود.فرخزاد. پوران، ص. ۳۹
طوبی آزموده در ۱۲۵۷ شمسی در خانواده‌ای از طبقه متوسط در تهران به دنیا آمد. پدر وی میرزا حسن خان سرتیپ فردی باسواد و ارتشی بود. وی در خانه نزد آموزگاران سرخانه به تحصیل پرداخت و بعد از ازدواج نیز نزد معلمان خصوصی به آموختن فارسی و فرانسه و عربی ادامه داد. در ۱۴ سالگی به ازدواج مردی نظامی درآمد اما زود جدا شدند. آزموده پس از جدایی چند سال درس خواند و به آموختن علوم مختلف مشغول شد.فرخزاد. پوران، ص. ۳۹ساناساریان. الیز، ص. ۷۳
او دبستان ناموس را در ۱۲۸۶ شمسی در تهران با مشقات فراوان و مخالفت‌های بسیار تأسیس کرد. آزموده این مدرسه را با پشتکار و مبارزه حفظ کرد و در سال ۱۳۰۷ نخستین دبیرستان دخترانه تهران را نیز تأسیس نمود.فرخزاد. پوران، ص. ۳۹
آزموده در سال ۱۳۱۵ در سن ۵۸ سالگی درگذشت.فرخزاد. پوران، ص. ۳۹
در سال‌های پس از انقلاب مشروطه باسواد شدن زنان و تحصیل علم دختران از مهم‌ترین خواسته‌های جنبش زنان ایران بود و اینچنین بود که تلاش‌ها برای تأسیس مدرسه دخترانه آغاز شد. طوبی آزموده به تأسیس مدرسه و آموزش دختران همت گماشت و مدرسه جدیدی را تحت عنوان دبستان دخترانه ناموس در سال ۱۲۸۶ در خیابان شاهپور (حافظ فعلی) و نزدیک چهار راه حسن‌آباد تأسیس کرد و به این سبب، نام او ماندگار شد. او توانست در مدتی کوتاه تعداد مدارس دخترانه را به شش دستگاه برساند و در سال ۱۲۹۳، یعنی ۸ سال پس از تأسیس اولین مدرسه، ۳۴۷۴ دختر دانش‌آموز را جذب این مدارس کند. آزموده، این مدارس را به صورت یکی از مهم‌ترین و مجهزترین مدارس متوسطه کامل و کانون پرورش دختران متجدد درآورد. به عبارت دیگر اگر میرزا حسن رشدیه بنیانگذار مدارس کنونی پسرانه است، طوبی آزموده را نیز باید بنیانگذار مدارس دخترانهٔ کنونی دانست.طوبی آزموده: پیشگام تأسیس مدارس جدید دخترانهطوبی آزموده(معلم.نامدار تأسیس مدارس جدید دخترانه)
اولین مدرسهٔ دخترانه توسط بی‌بی‌خانم استرآبادی (وزیرف) به نام دبستان دوشیزگان در ۱۲۸۵ شمسی (یک سال قبل از مدرسهٔ ناموس) در تهران تأسیس شد. اما به دلیل حملات بسیاری که به آن شد، این مدرسه تنها برای مدت کوتاهی پابرجا بود. در نتیجه طوبی آزموده دست به کار شد و مدرسه‌ای را در منزل شخصی خود تأسیس کرد.
آزموده در شرایطی زنگ مدرسهٔ ناموس را در خانه خود در خیابان سنگلج، به صدا درمی‌آورد که شیخ فضل‌الله نوری فتوا داده بود که «تأسیس مدارس دختران مخالف با شرع اسلام است».
مدرسهٔ ناموس چند سال بعد از تأسیس به خیابان فرمانفرما و بعد از آن به محل بزرگتری در خیابان شاهپور (حافظ فعلی) منتقل شد. در این زمان مدرسهٔ ناموس به قدری توسعه یافته بود که به صورت یکی از مهم‌ترین و مجهزترین مدارس متوسطه تهران درآمد و تا پایان دوره دبیرستان آموزش دختران را تأمین می‌کرد، به طوری که در ۱۳۰۷ شمسی اولین گروهِ دیپلمهٔ مدرسهٔ ناموس فارغ‌التحصیل شدند. سری اول فارغ التحصیلان این مدرسه شامل توران آزموده، فخرعظمی ارغنون، بی‌بی‌خانم خلوتی، گیلان خانم، فرخنده خانم و مهرانور سمیعی بودند.
آزموده علاوه بر دایر کردن مدارس دختران، کلاس‌های اکابر را نیز جهت جذب زنان مسن تر دایر کرد. مردانی که در این فعالیت‌ها به وی کمک می‌کردند، عبارت بودند از: سیدجوادخان سرتیپ، حسن رشدیه، نصیرالدوله و ادیب الدوله. طوبی آزموده همسر برادر حسن رشدیه بود و به پاس جبران کمک‌ها و هدایت‌های رشدیه نسبت به امر تأسیس مدرسه، در نظام‌نامه مدرسه مقرر داشته بود که برای همیشه و تا هر زمان که مدرسهٔ ناموس پابرجاست، یکی از دختران خاندانِ رشدیه می‌تواند در آن تدریس کند.
طوبی آزموده برای خنثی کردن مخالفت‌ها و تبلیغات سنت‌گرایان امثال شیخ فضل‌الله نوری و عامهٔ مردم، شیوه‌های مختلفی استفاده می‌کرد. او مشخص کرده بود کتاب‌های مذهبی و قرآن را در همهٔ کلاسها تدریس کنند. همین‌طور عبارات و کلمات قصار بزرگان دین با کمک دو تن از شاگردانش بر دیوارهای مدرسه را برای توجه هر چه بیشتر مردم نصب می‌کرد. او با ترتیب دادن مجالس روضه‌خوانی یک یا دو بار در سال تبلیغات مغرضانهٔ مخالفان تحصیل دختران را خنثی می‌کرد. به این شکل مدرسه دخترانهٔ ناموس توانست پابرجا بماند.
مدرسهٔ ناموس به گفتهٔ آماری که در نشریهٔ شکوفه در سال ۱۳۲۹ شمسی به چاپ رسید، ۱۸۵ دانش آموز داشت که با گرفتن شهریه از خانواده‌های مرفه تعداد ۵۰ نفر بدون شهریه تحصیل می‌کردند.
طوبی آزموده در اول مهر ۱۳۱۵ شمسی در سن ۵۸ سالگی در تهران درگذشت. بعد از مرگ او، مدرسهٔ ناموس تا سال‌ها توسط طوبا مشکوه نفیسی مدیریت شد و در سال ۱۳۱۹ شمسی به وزارت فرهنگ واگذار شد. نام مدرسهٔ ناموس بعدها به دبیرستان شهناز تغییر کرد.
شرکت سیسکو سیستمز دارای گواهینامه‌های بین‌المللی معتبر در زمینه مهندسی شبکه می‌باشد.
گواهینامه‌های سیسکو در پنج سطح ارائه می‌شوند:
گواهینامه‌های سیسکو دارای نه گرایش مختلف هستند:
سطح Entry با مدرک CCENT ابتدایی بوده و در ایران دوره‌ای با این عنوان برگزار نمی‌شود در عوض مدرک +Network به عنوان پیش نیاز مهندسی شبکه سیسکو و مایکروسافت در ایران مورد توجه قرار داشته و معمولاً اولین دوره‌ای است که متخصصان شبکه آن را می‌گذرانند!
البته CCENT معادل +Network نبوده و سطح بالاتری دارد، CCENT را می‌توان نیمی از راه مدرک CCNA دانست، کسی که CCNA دارد، به CCENT هم مسلط است!
سطح Architect که در چند ماه اخیر توسط سیسکو ارائه شده‌است، بالاترین سطح مدرک مهندسی شبکه در بین کلیه مدارک بین‌المللی شبکه است، ظاهراً شرکت سیسکو با ارائهٔ این سطح خواسته تا برترین متخصصان بین‌المللی شبکه را گلچین نماید، شاید بتوان (CCA(Cisco Certified Architect را به نوعی معادل فوق دکترای شبکه در گرایش Design(طراحی) دانست!
اما گذشته از سطح Entry و Architect سایر سطوح مدارک سیسکو گرایش‌های مختلف مهندسی شبکه را پوشش می‌دهند، سه سطح Associate و Professional و Expert ...
Associate یا دستیار، یعنی قرار گرفتن در ابتدای مسیر، گرایش شما هر چه که باشد می‌بایست پیش از اخذ هر مدرک یا گذراندن هر دوره ای، CCNA با گرایش Routing & Switching را بگذرانید!
بعد از آن چنانچه خواستار تغییر گرایش از Routing & Switching به سایر گرایش‌ها باشد، می‌بایست مدرک Associate ِ آن گرایش را نیز اخذ کنید، مثلاً چنانچه به Security علاقه‌مند هستید باید مدرک CCNA با گرایش Security را کسب کرده و سپس به سطح بالاتر یعنی Professional صعود نموده و CCSP را بگذرانید و نهایتاً مدرک سطح Expert یعنی CCIE با گرایش Security را اخذ کنید!
البته اخذ این مدارک به خصوص مدارک سطح Expert کاری فوق العاده سنگین بوده و نیازمند تجربه کاری در حدود ۱۰ سال و تمرکز عمیق روی منابع مطالعاتی است!
معمولاً مدارک سطح Associate نظیر CCNA و CCDA را معادل کارشناسی شبکه
مدارک سطح Professional نظیر CCNP،CCSP و CCDP را معادل کارشناسی ارشد شبکه
و مدارک سطح Expert نظیر CCDE و CCIE با گرایش‌های مختلف را معادل دکترای شبکه می‌دانند.
این دوره زمینه آشنایی هر چه بیشتر شما با مفاهیم اصلی مربوط به شبکه یعنی نصب، پیکربندی و عملیاتی سازی روترها و سوئیچ‌ها را فراهم می‌سازد.
در صورتی که شما دوره آموزشی خود را در یک مرکز معتبر و تحت نظر اساتید حرفه‌ای گذرانده باشید، پس از گذراندن این دوره به راحتی می‌توانید در آزمون بین‌المللی Cisco شرکت کرده و مدرک بین‌المللی آن را بدست آورید.
اغراق نیست اگر بگوییم که با اخذ مدرک بین‌المللی CCNA، شما از لحاظ شروع کار با مشکلی روبرو نخواهید بود.
امروزه شرکت‌های کوچک و متوسط و یا حتی شرکت‌های دولتی نیز از محصولات Cisco استفاده می‌کنند و بدیهی است که وجود چنین شرایطی موجب به وجود آمدن فرصت‌های شغلی بسیاری برای دارندگان مدرک CCNA چه در داخل و چه در خارج کشور شده‌است.
مباحث این دوره عبارت اند از IPv4 , IPv6 , VLAN , VTP , Static route , Dynamic route , tunneling , ACL , VPN و ...
در بین 9 گرایش ذکر شده، Routing & Switching مانند پایه‌ای برای سایر گرایش‌ها محسوب شده و در کشورهای مختلف دنیا همچون ایران پرطرفدارترین گرایش محسوب می‌شود!
در حال حاضر در ایران به گرایش‌هایی چون Voice، Security و Wireless نیز بها داده شده و دوره‌هایی برای این سه گرایش در آموزشگاههای مختلف برگزار می‌شود
چنانچه دوره‌های سیسکو را در آموزشگاههای کشور بگذرانید، پس از امتحان پایان دوره، آموزشگاه، مدرک اتمام دورهٔ مذکور را همراه با نمره به شما اعطاء خواهد کرد، برخی مدارک آموزشگاهی معتبر بوده و مورد تائید سازمان‌ها و نهادهای دولتی و خصوصی هستند اما برخی نیز به میزان کافی اعتبار ندارند، پس در انتخاب آموزشگاه مورد نظر دقت نموده و فراموش نکنید که کیفیت آموزش مهم‌تر از اعتبار مدرک و میزان تلاش و همت شما در یادگیری و بکارگیری عملی آموخته‌ها مهم‌تر از هر دوی این موارد است!
امتحان بین‌المللی در Test Center‌هایی گرفته می‌شود که متأسفانه کشور ایران را تحریم نموده و هیچ پایگاهی در داخل کشور ندارند، پس برای اخذ مدرک بین‌المللی باید از کشور خارج شوید، اما مسئله فقط فقدان یک Test Center در کشور نیست، در آنسوی مرزها نیز شما نمی‌توانید به صورت قانونی امتحان دهید و ناچارید با هویت ِ غیرایرانی و به صورت غیرقانونی امتحان داده و از شرکت سیسکو سیستمز مدرک بین‌المللی بگیرید!
مدرک بین‌المللی سیسکو افزون بر اینکه در ایران امتیازی بزرگ جهت یافتن شغل محسوب می‌شود، اعتبار علمی شما را در سرتاسر دنیا تضمین می‌کند!
Five Levels of IT Certification & Eight Different Paths
گوگل ریدر یک فیدخوان تحت وب بود که به صورت آنلاین و آفلاین قابلیت خواندن فید را داشت و در ۷ اکتبر ۲۰۰۵ توسط آزمایشگاه گوگل منتشر شد و در ۱۷ سپتامبر ۲۰۰۷ از حالت بتا خارج شد. در مارس ۲۰۱۳ گوگل اعلام کرد که گوگل ریدر در ۱ ژوئیه ۲۰۱۳ به دلیل کاهش استفاده‌اش بسته می‌شود.
در بین وب‌نوشت نویسان و جامعه مجازی ایرانی، این محصول به نام گودر شهرت داشت.سرزمین «گودر» و «فرفر» سیر و سفری در وبلاگستان فارسی خبرگزاری دویچه‌وله
در سال ۲۰۰۱، مهندس کامپیوتری به نام «کریس ویثرل» پروژه‌ای به نام «JavaCollect» راه اندازی کرد.
این پروژه یک پورتال خبری بود که از فید دیگر سایت‌های خبری تغذیه می‌شد. او پس از ورود به شرکت گوگل سعی کرد پروژه‌ای بهبود یافته را با تیمی کوچک آغاز کند که نتیجه آن در ۷ اکتبر ۲۰۰۵ با نام google reader عرضه شد.
در سپتامبر ۲۰۰۶ گوگل طراحی جدیدی را با امکانات بیشتر عرضه کرد. توانایی‌هایی نظیر شمارش خوانده نشده‌ها، توانایی تیک زدن تمام فیدها به عنوان خوانده شده، توانایی پوشه بندی و یک دید کلی تا کاربران بتوانند به صورت سریع و یک باره چند مورد را انتخاب و اسکن نمایند. همچنین توانایی باز نشر تا مردم بتوانند آنچه برایشان جذاب است را در معرض دید دیگران بگذارند.
در ژانویه سال ۲۰۰۷ گوگل امکان استفاده از ویدئوهای یوتیوب و گوگل ویدئو را به خوانندگان داد.
در سپتامبر ۲۰۰۷ مدیر بازاریابی کویین سیستروم (بعدها، مؤسس اینستاگرام) خروج Google reader از آزمایشگاه گوگل را اعلام کرد و به این ترتیب Google reader از حالت بتا خارج شد.
در مارس ۲۰۱۳ گوگل اعلام کرد که این سرویس در ۱ ژولای ۲۰۱۳ بسته خواهد شد.
کاربران از ۲ ژولای با صفحه‌ای برخورد کردند که بسته شدن سرویس را به آنها اطلاع می‌داد.https://en.wikipedia.org/wiki/Google_Reader
امروز اگر به صفحه Google reader مراجعه کنید با این پیام مواجه می‌شوید:
گوگل ریدر متوقف شده است. ما از همهٔ شما طرفداران وفادارمان تشکر می‌کنیم.. ما می‌دانیم که شما احتمالاً با این توقف موافق نیستید. اما ما امیدواریم شما گزینه دیگری را پیدا کنید و دوست داشته باید همان‌طور که reader را دوست داشتید.
گروه گوگل ریدر.http://www.google.com/reader/about/
√چه بلایی سر اطلاعات خوانندگان آمد؟
تمام اطلاعات اعم از افرادی که دنبال می‌کردید، پست‌های ستاره دار، مطالب خوانده شده یا نشده و اشتراک گذاری‌ها به صورت سیستماتیک از سرورهای گوگل حذف شده‌اند.
√آیا راهی برای بازیابی اطلاعات و اشتراک‌ها وجود دارد؟
خیر – گوگل تمام اطلاعات را به صورت غیرقابل بازگشت و جبران ناپذیر از بین خواهد برد. گوگل پس از ۱۵ ژولای ۲۰۱۳ به هیچ عنوان قادر به بازیابی اطلاعات نیست.
ترور آبراهام لینکلن در ۱۴ آوریل ۱۸۶۵ در تئاتر فورد رخ داد.
جان ویلکس بوث، قصد ربودن رئیس‌جمهور را داشت تا در عوض آزادیش، خواهان آزاد کردن زندانی‌های هم پیمان‌ها شود. اما در ۱۱ آوریل ۱۸۶۵ لینکلن در خارج از کاخ سفید سخنرانی ایراد کرد و از دادن حق و حقوق سیاهان دفاع کرد. این امر خشم بوت را، که در جمع شنوندگان حضور داشت برانگیخت و در نتیجه نقشه اش را برای ربودن لینکلن تغییر داد و تصمیم گرفت او را ترور کند.نقشه بوت برای ربودن لینکلن (timeline)
با به پایان رسیدن جنگ، لینکن و گرانت مدام با یکدیگر دیدار و ملاقات داشتند. هر دو با هم برای بازسازی برنامه‌ریزی می‌کردند و برای همگان مشخص بود که آن‌ها احترام زیادی برای یکدیگر قائل بودند.
در آخرین دیدارشان در ۱۴ آوریل ۱۸۶۵، لینکن لینک گرانت را برای دیداری در بعد از ظهر آن روز دعوت کرد اما گرانت دعوت را نپذیرفت؛ و در نهایت نامزد و خواهر ناتنی اش قبول کردند بروند.
جان بوت که بازیگری مشهور و جاسوس همپیمانان در مریلند بود خبردار شد که قرار است رئیس‌جمهور، همسرش و گرانت به تئاتر بروند. بوت که در نقشهٔ اولیه اش برای ربودن لینکلن ناکام شده بود، همدستانش را خبر کرد و اعلام کرد که قصد کشتن لینکلن را دارد، دیگران نیز موظف شدند معاون وزیر، اندرو جانسون و وزیر امور خارجه، ویلیام اچ. سورد را به قتل برسانند.
لینکلن بدون محافظ اصلی اش، وارد هیل لمون در تئاتر فورد شد تا تئاتر «پسر عموی آمریکائیمان» را ببیند. در همان حالی که تنها محافظ او مشغول قدم زدن بود؛ و لینکلن در جای خود در اتاقکی در بالکن نشسته بود، بوث وارد شد و در پشت اتاقک خود را مخفی کرد. بوث که نمایشنامه را از بر بود منتظر خنده دارترین صحنه تئاتر ماند به این امید که صدای خنده مانع شنیده شدن صدای شلیک گلوله شود.
بر روی صحنه شخصیتی به نام سرود اندری (که هری هاک نقشش را بازی می‌کرد) دیالوگ خود را ادا کرد و به خاطر اینکه صدای خنده حاضران بلند شد بوتو وارد اتاقک رئیس‌جمهور شد و گلوله‌ای بر سر او شلیک کرد. گلوله از کنار گوش چپ لینکلن وارد شد و در پشت کره چشم راستش قرار گرفت. لینکلن در هنگام اصابت تیر در حال خندیدن بود.
هنری راثبون برای لحظه‌ای با بوت دست به یقه شد، اما بوت با ضربه چاقو خود را رها کرد. سپس بوت فریاد زد: ، و فرار کرد. ۱۲ روز دنبال قاتل فراری بودند، مأموران فدرال به رهبری وزیر جنگ، ادوین استانتون، در جستجوی او بودند تا اینکه بالاخره او را در طویله‌ای در ویرجینیا مورد اصابت گلوله قرار دادند، او اندکی بعد مرد. از دیگر هم دستان بوت نیز تنها یک نفر تقریباً موفق به ترور هدفش شد: لویس پول به سو دارد، وزیر جنگ حمله کرد و او را به شدت مجروح نمود.
در موزه پزشکی ارتش که هم‌اکنون موزه ملی پزشکی و سلامت نامیده می‌شود، برخی از وسائل مربوط به ترور نگهداری می‌شود. هم‌اکنون در موزه گلوله‌هایی از اسلحهٔ درینگر شلیک شده‌اند، تکه‌هایی از جمجمه لینکون و لباس جراح که به خون لینکلن آغشته‌است در معرض نمایش گذاشته شده.
طی مراسمی جنازه آبراهام لینکلن را با قطار به ایالت ایلینوی بردند و ملت در سوگ مردی نشستند که در نگاه عده‌ای ناجی ایالات متحده بود. کاپرهدها که وی را یک یاغی بی قانون می‌دانستند با مرگش به شادی و سرور پرداختند. وی در قبرستان اوک ریج در اسپرینگفیلدز ایلینوی دفن شد و در سال ۱۸۷۴ یک بنای ۱۷۷ فوتی (۵۴ متری) به همراه انبوهی از مجسمه‌های برنزی در اطراف مقبره اش ساخته شد.
در سال ۱۹۰۱ رابرت تاد لینکلن برای جلوگیری از دزدیده شدن بقایای جسد پدرش مقبره آبراهام را نبش قبر کرد و وی را مجدداً در زیر سیمانی به ضخامت چندین فوت دفن کرد.
والت ویتمن شعرهای «زمانی که آخرین یاس‌های بنفش در حیاط خانه شکفتند»، «ای ناخدا! ناخدای من!» و دو شعر دیگر را در ستایش لینکلن سروده‌است.
یادبود و گرامیداشت آبراهام لینکلن،محبوبترین رئیس‌جمهور آمریکا، طیف و گستره وسیعی را در اقصی نقاط آمریکا داشته که تا به امروز نیز ادامه دارد.
طبق گزارش شبکه خبری ان.بی.سی بر اساس نظرسنجی سازمان سی_اسپن آبراهام لینکلن برای سومین بار پیاپی به عنوان محبوبترین رئیس جمهور آمریکا انتخاب شد، پس از او جورج واشینگتن (۱۷۹۷-۱۷۸۹) در رتبه دوم و فرانکلین روزولت (۱۹۴۵-۱۹۳۳) در جایگاه سوم قرار گرفتند.
نظرسنجی‌های مکرری که تاریخ نویسان انجام داده‌اند نشان داد که لینکلن در میان رئیس‌جمهورهای آمریکا بالاترین جایگاه را داراست. در میان هم عصرانی که او را می‌ستودند لینکلن شخصیتی بود که ارزش‌های سنتی درستکاری، شرافت و احترام برای افراد و حقوق اقلیتها و در کل آزادی انسان‌ها را در خود جمع کرده بود. بسیاری از سازمان‌های آمریکا – با هر هدف و برنامه ای- از لینکلن یاد می‌کنند و علاقهٔ آن‌ها نسبت به لینکلن در طیف وسیعی قرارمی گیرد، از «گروه حقوق بشر» و «جمهوری خواهان کلبه چوبی» گرفته تا شرکت «بیمه» لینکلن فاینشال. شرکت «اتومبیل لینکلن» هم به افتخار او نام‌گذاری شده است.
نام لینکلن را با قراردادن در اسم شهرهای بسیار گرامی داشتند: لینکلن، نبراسکا (پایتخت نبراسکا)، شهرستان لینکلن در ایالت ایلینوی تنها شهری است که قبل رئیس‌جمهور شدن لینکلن به افتخار او نام‌گذاری شده. نام و تصویر لینکلن را در جاهای بسیاری می‌توان دید: مثلاً «یادبود لینکلن» در واشینگتن DC، روی اسکناس ۵ دلاری آمریکا و روی پنی (سکهٔ یک سنتی)، بخشی از یادبود ملی کوه داش مور، مقبرهٔ لینکلن، محل تاریخی ملی خانه لینکلن در اسپیرینکفیلد ایالت ایلینوی. به علاوه شهرستان نیوسالم ایلینوی (بازسازی شده شهرستان دوران جوانی لینکلن)، تئاتر فورد و خانه پیترسون (محل فوت لو) همگی به موزه تبدیل شده‌اند. فرار لینکلن در رولندز کالیفرنیا در پشت کتابخانه ملی اسمایلی واقع شده. در فهرست اسامی مستعار ایالتها، اسم مستعار ایالت ایلینوی «سرزمین لینکلن» است.
شهرستان‌های ایالات متحده در ۱۹ ایالت به افتخار او نام‌گذاری شده‌اند. شهرستان لینکلن، آرکانسا- شهرستان لینکلن، کلرادو- شهرستان لینکلن، ماین- شهرستان لینکلن، مینوستا، شهرستان لینکلن، می‌سی سی پی – شهرستان لینکلن، منتانا- شهرستان لینکلن، نبراسکا- شهرستان لینکلن، نوادا- شهرستان لینکلن، نیومکزیک- شهرستان لینکلن، اوکلاهما- شهرستان لینکلن، اورگون- شهرستان لینکلن، داکوتای جنوبی- شهرستان لینکلن، تنسی- شهرستان لینکلن، ویرجینیای غربی، شهرستان لینکلن، واشینگتن- شهرستان لینکلن، ویسکانسین وشهرستان لینکلن، ویمینک.
تولد آبراهام لینکلن در ۱۲ فوریه در ایلینوی و بسیاری دیگر از ایالتها تعطیل رسمی محسوب می‌شود: تولد لینکلن. در حالیکه عنوان رسمی دولت فدرال برای سومین دوشنبه ماه فوریه «تولد واشینگتن» است، در اواخر دههٔ ۸۰ در آگهی‌های بازرگانی در روز تولد لینکلن(۱۲ فوریه) و تولد واشینگتن (۲۲ فوریه) جداگانه فروش فوق‌العاده اعلام کردند. با گذشت زمان «روز رئیس جمهور» به تعطیلات فدرال تبدیل شد. ده‌ها ایالت سومین دوشنبه فوریه را به عنوان روز رئیس‌جمهور و ترکیبی از روز لینکلن- واشینگتن تعطیل رسمی اعلام می‌کنند و جشن می‌گیرند.
محل تولد لینکلن و منزل خانوادگی اش بناهای یادبود تاریخی ملی هستند: «محل تاریخی ملی زادگاه آبراهام لینکلن» درها جنویل کنتاکی و «محل تاریخی ملی خانه لینکلن» در اسپرینکفیلد ایالت ایلینوی. موزه و کتابخانه ریاست جمهوری آبراهام لینکلن در سال ۲۰۰۵ در اسپرینکفیلد به عنوان جاذبهٔ توریستی و گردشگری همراه با جدیدترین و پیشرفته‌ترین آثار نمایشی افتتاح شد. قبرستان ملی آبراهام لینکلن در شهرستان الوود ایلینوی واقع شده.
فیلم‌های متعددی نیز زندگی ایشان را به تصویر کشانده‌اند:
مجسمه‌های لینکلن را در کشورهایی دیگر نیز می‌توان یافت. در گیوداد جوارز، در چیهوهوا در مکزیک مجسمهٔ برنزی از لینکلن به ارتفاع ۱۳ فوت وجود دارد که هدیه ایست که رئیس‌جمهور آمریکا در سال ۱۹۶۶ به آن‌ها اهدا نمود. در مقابل بنیتو جوآرز مجسمه‌ای به آمریکا داد که هم‌اکنون در واشینگتن است. جوآرز و لینکلن به همدیگر نامه‌های دوستانه می‌فرستاند و مکزیک مخالفت لینکلن را با جنگ آمریکا- مکزیک به یاد دارد.
در تیجوآنای مکزیک نیز مجسمه ایست از لینکلن که ایستاده و در حال نابود کردن زنجیرهای بردگی است. حداقل سه مجسمه از لینکلن در انگلستان هست: یکی در لندن ساختهٔ گادنز، یکی در ادنبرگ ساختهٔ جرج بیسل و یکی هم در منچستر، ساخته جرج‌گری بارنارد. در هاوانا کوبا تنزیسی از نیم تنه لینکلن در موزهٔ انقلاب، مجسمهٔ کوچکی از او در مقابل مدرسه آبراهام لینکلن و و تنریسی از او در نزدیکی کاخ کنگره وجود دارد.
در ایران نیز کتابخانه آبراهام لینکلن به افتخار وی نامگذاری گردید.
۱.https://www.donya-e-eqtesad.com/fa/tiny/news-3174199
۱.رده بندی "بهترین" روسای جمهور آمریکا روزنامه دنیای اقتصاد
در ریاضیات به یک سطح هموار دوبعدی، صفحه یا تخته می‌گویند. گویی یک صفحه، نمایش دو بعدی از یک نقطه (صفر بُعد)، یک خط (یک بعد) و یک فضا (سه بعد) است.
هر چند ضلعی در یک صفحه، در صفحه‌ای با امتداد نامتناهی قرار دارد. معادله عمومی یک صفحه به صورت روبرو است: Ax+By+Cz+d=۰،
که در آن (x,y،z) نقطه‌ای دلخواه از صفحه و ضرایب A,B،C,D(به نام پارامترهای صفحه) ثابت‌های تعریف‌کننده‌ی ویژگی‌های فضایی صفحه‌اند. مقادیر A,B،C,D را می‌توان با حل یک معادله‌ی سه مجهولی به دست آورد. این معادلات باید از مقادیر مختصات برای سه نقطه‌ی غیر هم راستا در صفحه‌ی xy تشکیل شده باشد. برای این منظور می‌توانیم سه راس چند ضلعی-محدب متوالی
formula_1را در خلاف جهت چرخش عقربه‌های ساعت انتخاب و معادلات توأم خطی زیر را برای نسبت‌های A\D,B\D,C\D حل کنیم.
جواب این مجموعه معادلات را می‌توان با استفاده از قاعده کرامر به صورت دترمینانی زیر به دست آورد:
بابسط دترمینان‌ها، محاسبات لازم برای ضرایب صفحه را می‌توان به صورت زیر نوشت:
آبراهام لینکلن در ۱۲ فوریه ۱۸۰۹ (هم‌روز با چارلز داروین) در کلبه‌ای چوبی در مزرعهٔ سینکینگ اسپرینگ، به مساحت یک چهارم کیلومتر مربع، به دنیا آمد. پدرش توماس لینکن و مادرش ننسی هانکز بود.
مزرعه‌ای که لینکن در آن به دنیا آمد در «نولین کریک» درسه مایلی جنوب هاجنویل کنتاکی واقع شده‌است، در واقع در ناحیی جنوب شرق شهرستان (بخش) هاردین که در آن زمان مرز به حساب می‌آمد. نام لینکن را از نام پدربزرگش گرفتند که در حملهٔ سرخ‌پوستها در سال ۱۷۸۶ پوست ازسرش جدا کردند و او را به قتل رساندند. والدین لینکن تحصیل نکرده و بی سواد بودند. آبراهام یک خواهر بزرگ‌تر داشت به نام سارا لینکن که در سال ۱۸۰۵ به دنیا آمد. او همچنین برادر کوچکی داشت به نام توماس که در اوان کودکی جان سپرد. هنگامی که لینکن مشهور شد، گزارشگران و داستان نویسان در خصوص فقر و ابهامات موجود در تولد او اغراق می‌کردند. با این حال، لینکن از شهروندان مورد احترام و نسبتاً توانگر کنتاکی به حساب می‌آمد؛ و در دسامبر سال ۱۸۰۸ در قبال پرداخت ۲۰۰ دلار نقد و اندکی بدهکاری توانست مزرعهٔ سینکینگ اسپرینگ را بخرد. این مزرعه هم‌اکنون بخشی از «زادگاه تاریخی ملی آبراهام لینکن» است. والدین آبراهام عضو کلیسای پروتستان بودند که از کلیسای بزرگ به دلیل رد حمایت از برده داری جدا شده بود. از همان اوان کودکی لینکن با احساسات ضد برده داری مواجهٔ بسیار داشت. با این وجود هرگز به کلیسای پدر و مادرش یا کلیساهای دیگر نپیوست و در مقام جوام مذهب را به باد استهزامی گرفت.
سه سال بعد از اینکه خانواده لینکن ملک را خریدند، ادعای دیگری مبنی برمالکیت مزرعه در دادگاه هاروین مطرح شد که آن‌ها را مجبور به تخلیه کرد. توماس، پدر آبراهام، این پرونده حقوقی را دنبال کرد تا اینکه سرانجام در سال ۱۸۱۵ با شکست مواجه شد.
هزینه‌ها و مخارج پیگیری پرونده به مشکلات خانواده دامن زد. در سال ۱۸۱۱، آن‌ها توانستند چند مایل دورتر، ۱/۰ کیلومترمربع از یک مزرعه ۹/۰ کیلومتر مربعی واقع در ناب کریک اجاره کنند. این مزرعه به دلیل اینکه در درهٔ رودخانه رولینگ فورک واقع شده بود، یکی از بهترین و حاصلخیزترین مزارع منطقه به‌شمار می‌آمد. در این زمان، پدر لینکن یکی از اعضای مورد احترام جامعه و کشاورز و نجار موفقی بود. لینکن نخستین خاطره‌هایش را از این مزرعه به یاد دارد. در سال ۱۸۱۵، مدعی دیگری نیز در تلاش برای بیرون کردن خانواده لینکن از مزرعهٔ ناب کریک (که هم‌اکنون بخشی از زادگاه ملی تاریخی آبراهام لینکن به حساب می‌آید) برآمد. توماس، خسته از دادخواهی و عدم امنیت دادگاه‌های کنتاکی تصمیم گرفت به استان ایندیانا برود چرا که زمین‌های ایندیانا توسط دولت فدرال مساحی و نقشه‌برداری شده بود و بنابراین سند مالکیت زمین اعتبار و امنیت بیشتری داشت. شاید این حوادث بود که به آبراهام انگیزه داد بعدها به دنبال یادگیری «نقشه برداری» رود و «وکیل» شود.
در سال ۱۸۱۶، زمانی که لینکن ۷ ساله بود همراه با پدر و مادرش به بخش بری ایندیانا نقل مکان کرد. او بعدها پی برد که این جابجایی بعضاً به دلیل برده داری و نیز به علت مشکلات اقتصادی موجود در کنتاکی صورت گرفته بود. در سال بعد در سال ۱۸۱۸که لینکن ۹ ساله بود مادرش در سن ۳۴ سالگی بر اثر عارضه‌ای ناشی از شیر جان باخت. اندک زمانی بعد پدر لینکن با سارا بوش جانستون ازدواج کرد. سارا لینکن را مانند بچه‌های خودش بزرگ کرد و سال‌ها بعد در مقایسهٔ لینکن با پسر واقعی خودش چنین گفت: «هر دو بچه‌های خوبی بودند. اما اکنون که دیگر هیچکدام نیستند باید بگویم که آبراهام بهترین پسری بود که در تمام عمرم دیدم.»از " لینکن"، نوشتهٔ دیوید هربرت دونالد، ۱۹۹۵.
در سال ۱۸۳۰، به دلیل افزایش مشکلات مربوط به زمین و نیز مشکلات اقتصادی در ایندیانا، خانوادهٔ آبراهام در زمینی دولتی سکنی گزیدند. محل این زمین را پدر آبراهام در بخش ماکون ایالت ایلینوی برگزید. زمستان سال بعد آنقدر سرد و سخت بود که خانواده را تقریباً مجبور به با بازگشت به ایندیانا کرد. هنگامی که پدر در سال بعد خانواده را به محلی در همان حوالی دوباره جابجا کرد، لینکن دیگر جوانی ۲۲ ساله و مستقل بود که در امتداد رودخانهٔ سنگامون تا شهرستان سنگامون ایلینوی قایق سواری می‌کرد. در اواخر همان سال دنتون آفوت، تاجری در نیورالم، او را به استخدام خود درآورد و از آن زمان آبراهام با همراهی دوستانش با قایق از طریق رودخانهٔ سنگامون، رودخانه ایلیونویز و رودخانهٔ می‌سی‌سی‌پی از نیورالم به نیواورلتر و یویندیانا کالا جابجا می‌کرد. گاهی در نیواورلند مزایده و حراج برده‌ها را می‌دید که تأثیری نا زدودنی بر باقی عمرش به جا می‌گذاشت. اینکه آیا واقعاً او در این زمان شاهد خرید و فروش و مزایده برده‌ها، در کشوری که در آن برده‌ها حضور چشمگیر داشتند، بوده‌است یا نه مشخص نیست اما به هر حال او گاه گداری شاهد چنین اعمال شنیع و ناپسندی بوده‌است.
تحصیلات رسمی او احتمالاً فقط ۱۸ ماه آموزش، ان هم به وسیله معلمان غیررسمی بوده‌است. در واقع او خود آموخته بود، هر کتابی می‌توانست قرض می‌گرفت و می‌خواند. بر انجیل، آثار ویلیام شکسپیر، و تاریخ انگلستان و تاریخ آمریکا کاملاً مسلط بود و خود شیوه‌ای بسیار ساده برای سخن گفتن برگزید که حضار را که گوششان به سخنان مطنطن و پرطمطراق عادت کرده بود متحیر می‌ساخت. او کشتی‌گیر بود و در کار با تبر مهارت بسیار داشت. شکار نمی‌رفت و ماهی گیری می‌کرد زیرا دوست نداشت حیوانات را حتی به خاطر غذا بکشد. هرچند که بلند قد و قوی هیکل بود، اما وقت زیادی را صرف مطالعه می‌کرد و از این رو همسایگان فکر می‌کردند که او برای فرار از کارهای سخت و طاقت فرسای بدنی مطالعه می‌کند.
لینکون در سال ۱۸۳۲ در سن ۲۳ سالگی حرفهٔ سیاسی خود را با شرکت در مبارزهٔ انتخاباتی مجمع عمومی ایلینویز، به عنوان یکی از اعضای حزب ویگ (آمریکا)، آغاز نمود. بخش عمده خط مشی حزب او ارتقاء کشتیرانی در رودخانه سنگامون بود با این امید که این کار سبب جذب کشتی‌های بخار به این رودخانه شود و از این رهگذر مناطق فقیر در امتداد و در حوالی رودخانه به رونق و نان و نوایی برسند. او به عنوان کاپیتان در شرکتی در میلیشیای ایلینوی، که در جنگ بلک هاک (جنگ شاهین سیاه) از نیوسالم جدا شده بود- هرچند که او هرکز جنگ و درگیری مشاهده نکرده بود- مشغول به کار شد. پس از اینکه هم قطارانش به او رأی دادند او را برگزیدند، آبراهام چنین نوشت: «هیچ موفقیتی در زندگی اش تا این اندازه موجب رضایت خاطر او نشده است.»
برای مدتی در نیوسالم ایالت ایلینوی مغازهٔ کوچکی دایر کرد. همچنین جواز مشروب فروشی گرفت و به فروش ویسکی پرداخت.کودری، چارلز آبراهام لینکون اهل شهرستان بوربن. "خواننده شهرستان بوربن"، ۱۹۸۸، "(۶)۳" ،۱ پس از اینکه آبراهام دومین جلد از مجموعهٔ ۴ جلدی سرویلیام بلک ستن، با عنوان «تفاسیری از قوانین انگلستان» را به دست آورد، قانون را آموخت و در سال ۱۸۳۷ به شغل وکالت پذیرفته شد. وی در همان سال به اسپیرینگفیلد در ایالت ایلینوی رفت و نزد استفان لکان کار وکالت را آغاز کرد. خیلی زود آبراهام یکی از موفق‌ترین و مورد احترام‌ترین وکلای ایلینوی شد و به سرعت پیشرفت کرد. لینکون چهار دورهٔ متوالی که از سال ۱۸۳۴ آغاز شد به عنوان نماینده حزب ویگ از شهرستان سنکامون ایالت ایلینوی در مجلس نمایندگان ایلینوی انجام وظیفه کرد و به رهبری حزب ویگ در کنگره آمریکا برگزیده شد. در سال ۱۸۳۷ اولین اعتراض خود را نسبت به برده داری در Illinois House اعلام کرد و تأکید کرد که این مؤسسه «برپایه بی عدالتی و سیاست‌های نادرست پایه ریزی شده است».اعتراض به قانون ایالت ایلینوی در مورد برده داری، صفحه ۷۵, ۳ مارس ۱۸۳۷
در سال ۱۸۳۷ بود که لینکون صمیمی‌ترین درست خود جوشوا فرای اسپید را ملاقات کرد و از تخت خود به مدت ۴ سال با وی به صورت اشتراکی استفاده کرد که در آن زمان مسئله‌ای کاملاً طبیعی بود (دونالد). "... اگرچه گفتنش کمی سخت است اما وی بهترین و صمیمی‌ترین دوست لینکون در تمام طول زندگی اش بود. " (نیکولای و هی) هنگامی که اسپید در فوریه ۱۸۴۲ ازدواج کرد لینکون از اسپرینگ فیلد این گونه نوشت:" در مورد هر دویتان احساس حسادت می‌کنم؛ آنقدر به هم نزدیک شده‌اید که مرا فراموش کرده‌اید." (مجموعه آثار لینکون (با ویراستاری) باسلر) در سال ۱۸۴۲ لینکون نامه‌های بی نام و نشانی را در " مجله سانگامو" منتشر کرد و جیمز شیلدز حسابرس ارشد ایالتی حزب دموکرات را به سخره گرفت. وقتی شیلدز فهمید که نامه‌ها کار لینکون بوده او را به دوئل دعوت کرد. لینکون سلاح خود را یک " شمشیر شوالیهٔ با ابعاد بزرگ" انتخاب کرد. لینکون بلند قد بود و بازوانی قوی داشت که مزیتی مهم محسوب می‌شد اما در آخرین لحظه دوئل لغو شد.داستان‌ها، اسطوره‌ها و افسانه‌ها "موزه لینکون" در
در سال ۱۸۴۱ لینکون به کمک ویلیام هرندون که از طرفداران حزب ویگ بود مطالعه حقوق را آغاز کرد. در سال ۱۸۵۶ هر دو به حزب نوپای جمهوریخواه پیوستند. پس از مرگ لینکون هرندون با مراجعه به افرادی که در ایلینوی با وی آشنا بودند کتاب «لینکون هرندون» را منتشر کرد.
در ۴ نوامبر ۱۸۴۲ با ماری تاد لینکون ازدواج کرد. این زوج ۴ فرزند پسر داشتند.
تنها رایرت به سن بلوغ رسید. وی ۳ فرزند و ۳ نوه داشت که نوه‌هایش بچه دار نشدند و بدین ترتیب نسل لینکون‌ها با رابرت بکویت (نتیجه آبراهام) در ۲۴ دسامبر ۱۹۸۵ خاتمه یافت.
در خانواده همسرش، ۴ تن از برادران همسرش برای کنفدراسیون مبارزه کردند که یکی از آن‌ها زخمی و دیگری کشته شد. ستوان دیوید تاد، برادر ناتنی مری تاد لینکون، به عنوان رئیس زندان لیبی در طی جنگ انجام وظیفه می‌کرد.
در سال ۱۸۴۶، به عنوان نماینده در مجلس نمایندگان ایالت متحده انتخاب شد؛ و چون در مجلس تازه‌وارد بود، شخصیتی برجسته و تأثیرگذار به حساب نمی‌آمد. او در مخالفت با جنگ مکزیک و آمریکا داد سخن داد و علت این جنگ را میل رئیس جمهور جیمزناکس بالک به کسب افتخار نظامی رنگین کمانی دلکش که در باران خون نقش می‌بندد – دانست. علاوه بر این سخن دانی، آبراهام مستقیماً ادعاهای بالک را در خصوص مزر تگزارس مورد انتقاد قرار داد.Congressional Globe، جلسه ۳۰ ام (۱۸۴۸) pp.۹۵-۹۳
لینکون یکی از ۸۲ عضو حزب ویگ بود که در سال ۱۸۴۸، ۱۸ دموکرات را در خصوص رأی موافق برای اصلاح قطعنامه‌ای شکست دادند. این اصلاحیه می‌بایست در قالب قطعنامه‌ای معمولی به کمیته ارسال می‌شد که در آن از کمیته خواسته شده بود تا این عبارت را اضافه نماید «جنگی غیرضروری و برخلاف قانون اساسی توسط رئیس جمهور آمریکا آغاز گردید.» این اصلاحیه تصویب شد، اما لایحهٔ آن هرگز از جانب کمیته به مجلس بازنگشت تا در مورد آن رأی‌گیری نهایی صورت گیرد.House Journal، جلسه ۳۰ ام (۱۸۴۸) pp.184-183
لینکون با سخنرانی آتشین خود شهرتش را در کنگره خدشه دار کرد. او اظهار داشت: «خدای آسمانها فراموش کرده از ضعیفان و بیگناهان دفاع کند و به قاتلان و شیطان صفتان پلید اجازه داده تا زنان و مردان و کودکان را قتل‌عام کنند و سرزمین عدل و داد را به تباهی بکشانند.» دو هفته بعد، بالک معاهدهٔ صلحی به کنگره فرستاد. در واشینگتن هیچ‌کس به لینکون اهمیت نمی‌داد. اما دموکراتها از سرتاسر منطقهٔ او، که جنگ مقبول افتاده بود و عدهٔ بسیاری برای شرکت در آن داوطلب شده بودند، اعتراض خشمگینانه خود را ابراز داشتند. در شهرستان مردگان، قطعنامه‌هایی در حمایت شدید از جنگ و تقبیح حملات چریک‌ها، تهمت زنندگان به رئیس‌جمهور و مدافعان کشتار در آلامو به تصویب رسید. شریک حقوقی لینکون، ویلیام هرندن، به وی هشدار داد که این خدشه وارده عمق تر شده و غیرقابل جبران است. خود لینکون هم ناایمد و دلسرد شده بود و بنابراین تصمیم گرفت در انتخابات مجدد شرکت نکند. در انتخابات پاییز ۱۸۴۸، او شدیداً برای زادکاری تیلر، ژنرالی موفق که لینکون قبلاً اعمال شنیعش را تقبیح کرده بود، به تبلیغ پرداخت. اعتراضات لینکون به بالک، دوباره در طی جنگ داخلی ذهن وی را به خود مشغول داشت.آبراهام لینکون و آلبرت بوریج. ۳۳–۴۲۸: (۱۹۲۸). "۱۸۵۸–۱۸۰۹: دولت تازه‌کار تیلر به لینکون مقام فرمانداری منطقهٔ دور افتاده آرگون را پیشنهاد کرد. از آنجا که قبول این سمت به شغلش در ایالت رو به رشد ایلینوی خاتمه می‌داد، این پیشنهاد را نپذیرفت. لینکون به اسپرینگفیلد بازگشت، سیاست را کنار گذاشت و از راه وکالت که مستلزم سفرهای طولانی با اسب از یک شهرستان به شهرستان دیگر بود، به امر معاش پرداخت.
در اواسط دههٔ ۱۸۵۰ لینکون با دو سیستم حمل و نقل رقابتی رو به رو شد: قایقهای مخصوص رودخانه و راه‌آهن. در سال ۱۸۴۹ او ابتکاری در مورد کشتی‌های بویه دار (راهنما دار) را به ثبت رساند. لینکون به عنوان نماینده «راه آهن آستن وسنکامون»، همراه با یکی از سهامداران شرکت به نام جیمزبرت، در مناظرهٔ ۱۸۵۱ شرکت کرد. برت از پرداخت باقی بدهی خود به راه آهن سرباز می‌زد و دلیلش هم این بود که راه‌آهن، جاده‌ای را که در ابتدا طراحی شده بود تغییر داده بود. لینکون چنین استدلال می‌کرد که از لحاظ قانون، شرکت، هنگامی که طرح اولیه را می‌توان بنا به مصلحت و منفعت عموم اصلاح کرد، ملزم به پایبندی به این طرح اولیه نیست و اینکه مسیر جدید پیشنهادی آستن وسنگامون نسبت به مسیر قبلی بهتر و کم هزینه تر است. همچنین شرکت حق دارد آقای برت را به دلیل کوتاهی و تأخیر در پرداخت جریمه کند. لینکون توانست در این پرونده پیروز شود و در نهایت تصمیم و رأی دادگاه عالی ایلینوی در دادگاه‌های دیگر ایالات متحده اعلام شد.
نمونه دیگری از مهارت‌های لینکون در مقام وکیل راه‌آهن دادخواستی بود در مورد معافیت از پرداخت مالیات که ایالت به «راه آهن مرکزی ایلینوی» داده بود. شهرستان مک لین استدلال می‌کرد که ایالت حق دادن چنین معافیتی را نداشته، در ژانویه ۱۸۵۶، دادگاه عالی ایلینوی رأی خود را مبنی بر لغو معافیت مالیاتی اعلام کرد.
در سال ۱۸۵۳، چهار بساز و بفروش شهری در ۳۰ مایلی شمال پایتخت اسپرینگفیلد، در ردیف راه‌آهن سینت یوینر، آستون و شیکاگو بنا نهادند. این افراد از لینکون به عنوان وکیل خود و وکیل راه‌آهن کسب اجازه کردند تا شهر جدید را به افتخار او نام‌گذاری کنند. لینکون موافقت کرد.
این شهر، قبل از اینکه لینک شهرت بین‌المللی بیابد، نخستین شهری بود که به افتخار او نام‌گذاری شد.
شاخص‌ترین پروندهٔ کیفری لینکون در سال ۱۸۵۸ بود. در این پرونده او از ویلیام آمستردام که به قتل متهم شده بود دفاع کرد. علت شهرت این پرونده این است که لینکون از اخطاریهٔ قضایی در این پرونده استفاده کرد و در آن زمان استفاده از این کار برای نشان دادن اینکه یکی از شاهدان در جایگاه شهادت دروغ داده است بسیار به ندرت صورت می‌گرفت. پس از اینکه شاهد اظهارات خود را مبنی براینکه در نور ماه شاهد جنایت بوده و در زاویه‌ای قرار داشته که نمی‌توانسته آنقدر نور داشته باشد که بتوان چیزی را به وضوح دید. براساس این مدرک آرمسترانگ تبرئه شد.
در طی ۲۳ سال حرفهٔ وکالت، آبراهام ۵۱۰۰ پرونده فقط در ایالت ایلینوی داشت. پرونده‌های او که روزی یک مورد افزایش یافته بودند، بیشتر با تنظیم حکم به پایان می‌رسید، اما برخی نیز بسیار پیچیده بودند. لینکون و شرکایش بیش از ۴۴۰۰ بار در دادگاه عالی ایالت ایلینوی حاضر شدند.
قاشقک گیاهی پایا از تیره نعناعیان و یکی از گیاهان دارویی است.
نَعناعیان یا لب‌گشادگان یکی از تیره‌های گیاهی است. این تیره در حدود ۲۳۶ سرده و ۶٫۹۰۰ تا ۷٫۲۰۰ گونه دارد، اما فهرست جهانی ۷٫۵۳۴ گونه را فهرست می‌کند.
بسیاری از گیاهان دارویی و خوراکی و معطر مانند ریحان، نعنا، رومارن، مریم‌گلی، مرزه، مرزنگوش، پونه کوهی، زوفا، آویشن، اسطوخودوس و بادرنجبویه در این تیره جای دارند. برخی برای دانه‌هایشان کشت می‌شوند مانند چیا و برخی هم برای زیبایی کاشته می‌شوند مانند حسن یوسف. بسیاری از آنان به صورت درختچه و درخت (مانند ساج) هستند و به ندرت به شکل ویره (بالارونده) نیز یافت می‌شوند. گل‌های آنها ۵ گلبرگ متحد و ۵ کاسبرگ متحد دارند.
نطق گتیسبورگ یا نطق گتیزبرگ یک سخنرانی عمومی است که آبراهام لینکلن، رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا، در طول جنگ داخلی آمریکا در بعد از ظهر ۱۹ نوامبر ۱۸۶۳، چهار و نیم ماه پس از آن که نیروهای اتحادیه، نیروهای مؤتلفه را در نبرد گتیسبرگ شکست دادند، در قبرستان ملی سربازان واقع در گتیسبورگ، پنسیلوانیا ایراد کرد. این سخنرانی، از شناخته‌شده‌ترین سخنرانی‌های تاریخ ایالات متحده آمریکا است.
از نطق به‌دقت تنظیم‌شدهٔ لینکلن، با وجود این که حتی سخنرانی اصلی مراسم هم نبود، به عنوان یکی از برترین و تأثیرگذارترین بیانیه‌ها در خصوص هدف ملی آمریکا یاد می‌شود. در تنها ۲۷۱ واژه، که با اشاره به امضای اعلامیه استقلال ایالات متحده آمریکا ۸۷ سال پیش از زمان ایراد نطق آغاز می‌شد، لینکلن ایالات متحده را به عنوان کشوری که «رؤیای آزادی در سر داشت و خود را وقف رسیدن به این خواسته کرده بود که همهٔ انسان‌ها برابر آفریده شده‌اند» توصیف کرد و جنگ داخلی را به عنوان آزمایشی معرفی کرد که تعیین‌کننده توانایی چنان کشوری، اتحادیه که در بحران تجزیه‌طلبی قرار داشت، در دوام آوردن بود. او فداکاری‌های کسانی که در گتیسبورگ برای دفاع از چنان اصولی جان دادند را ستود و شنوندگان را تشویق کرد تا مقرر بدارند «که این رفتگان، بیهوده جان نداده‌اند؛ که این ملت، ذیل سایهٔ خداوند، دوباره آزاد متولد شود؛White Jr. , Ronald C. "The Words That Moved a Nation" in: "Abraham Lincoln: A Legacy of Freedom", Washington, D.C. : U.S. Department of State – Bureau of International Information Programs, p. 58. و اینکه دولت مردم، از طرف مردم و برای مردم از صفحهٔ روزگار محو نشود».
با وجود جایگاه ممتاز این سخنرانی در تاریخ و فرهنگ عامهٔ ایالات متحده، جمله‌بندی دقیق آن مورد اختلاف است. پنج نسخه خطی شناخته‌شده از نطق گتیسبورگ در دست لینکلن، در شماری از جزئیات تفاوت داشته و همچنین اختلافاتی با متن منتشرشده از سوی روزنامه‌های آن دوره از محتوای سخنرانی دارند. در کنار این، مشخص نیست که سکویی که لینکلن بر روی آن، نطق خود را ایراد کرد، در کجا قرار گرفته بوده‌است. در پژوهش‌های امروزی، موقعیت سکوی سخنرانی (یا بیشتر) دورتر از مکان قدیمی واقع در قبرستان ملی سربازان در یادبود ملی سربازان دانسته شده، که بر این اساس، این سکو کاملاً در محوطه قبرستان اورگرین، که در مجاورت قبرستان ملی سربازان قرار دارد، قرار گرفته بوده‌است.
به دنبال نبرد گتیسبورگ در ۱–۳ ژوئیهٔ ۱۸۶۳، انتقال اجساد سربازان کشته‌شدهٔ اتحادیه از قبرهای واقع در میدان جنگ گتیسبورگ به قبرستان ملی در گتیسبورگ و دفن مجدد آنان در آن محل در ۱۷ اکتبر آغاز شد، هر چند تا روز مراسم، کمتر از نیمی از کار به پایان رسیده بود. at gettysburg.com.
دیوید ویلز، از اعضای کمیتهٔ مراسم متبرک کردن قبرستان ملی در گتیسبورگ در ۱۹ نوامبر، برای دعوت از رئیس‌جمهور لینکلن نوشت: «تمایل بر این است که، پس از نطق اصلی، شما، به عنوان فرماندهٔ اجرایی کشور، با ایراد کردن سخنانی درخور، این زمین را رسماً به کارکرد مقدسش وا گذارید».Wills, Garry. "Lincoln at Gettysburg". New York: Simon & Schuster, 1992, pp. 24–25, 34–36.
در سفر از واشینگتن، دی.سی. به گتیسبورگ با قطار در ۱۸ نوامبر، سه تن از اعضای کابینهٔ لینکلن، ویلیام اچ. سیوارد، جان اوشر و مانتگامری بلیر، چندین تن از مقامات خارجی، منشی‌اش جان نیکولای و منشی دستیارش جان هی، او را همراهی کردند. در طول سفر، لینکلن به هی خبر داد که احساس ضعف می‌کند. در صبح ۱۹ نوامبر، لینکلن به نیکولای گفت که احساس گیجی می‌کند. هی بیان کرده که در طول سخنرانی، چهرهٔ لینکلن «رنگ‌پریده» بوده و او «غمگین، سوگوار، تقریباً نحیف» بوده‌است. پس از سخنرانی و در زمانی که لینکلن بر قطار ساعت ۶:۳۰ بعد از ظهر به مقصد واشینگتن، دی.سی. سوار شد، تب، ضعف و سردرد شدیدی داشت. پس از آن، لینکلن به بیماری دنباله‌داری دچار شد که از نتایج آن، دچار شدن لینکلن به آبدانه‌هایی روی پوستش بود. این بیماری به عنوان نوع خفیفی از آبله تشخیص داده شد. از این رو، بسیار محتمل به نظر می‌رسد که لینکلن در هنگام ایراد کردن نطق گتیسبورگ، در مرحلهٔ اولیهٔ آبله بوده باشد.
برنامهٔ آن روز، که توسط ویلز و کمیته‌اش طراحی شد، شامل موارد زیر بود:
سخنرانی اورت، «نطق گتیسبورگ» اصلی آن روز بود. سخنرانی او، که از ۱۳٬۶۰۷ واژه تشکیل شده بود، با متن زیر آغاز شد:
و دو ساعت بعد با متن زیر به اتمام رسید:
در آن دوره، نطق‌های طولانی، مانند نطق اورت، در مراسم‌ها معمول بود. این رسم در سال ۱۸۳۱ در هنگامی که قاضی دستیار جوزف استوری در قبرستان مانت اوبرن در کمبریج، ماساچوست، نطقی ایراد کرد، آغاز شد. چنین نطق‌هایی اغلب مراسم‌ها را به مأموریت اتحادیه مرتبط می‌کردند.Alfred L. Brophy, 'These Great and Beautiful Republics of the Dead': Public Constitutionalism and the Antebellum Cemetery"
به فاصلهٔ کوتاهی پس از بیانات اورت، لینکلن تنها برای دو یا سه دقیقه به سخنرانی پرداخت.Murphy, Jim (1992). "The Long Road to Gettysburg", New York: Clarion Books. p. 105, "with a pronounced Kentucky accent".
با وجود اهمیت تاریخی سخنرانی لینکلن، محققان امروزی در جمله‌بندی دقیق آن اختلاف دارند، و رونویسی‌های منتشرشده در روزنامه‌های آن زمان و حتی نسخ دست‌نویسی‌شده توسط شخص لینکلن در واژه‌ها، نشانه‌گذاری و ساختار با یکدیگر تفاوت دارند. گوپنیک نوشته: «گابور بوریت، در کتابش با عنوان «انجیل گتیسبورگ» ("The Gettysburg Gospel")، پیوستی سی‌صفحه‌ای دارد که آنچه لینکلن (احتمالاً) در مراسم یادبود خوانده را با آنچه مردم شنیده و گزارش کرده‌اند، مقایسه می‌کند. بیشتر تفاوت‌ها کوچک و به دلیل گیج‌شدگی‌های قابل درک هستند … تعدادی از اختلاف‌ها، مهم‌ترند.»جانسون می‌نویسد: «در سال ۱۸۹۵، کنگره مصوب کرد که لوحی برنزی که این نطق بر روی آن حک شده باشد، در گتیسبورگ قرار گیرد، اما متنی را معین کرده بود که با هیچ‌یک از نسخ دست‌نویس لینکلن یا گزارش روزنامه‌های آن دوره همخوانی نداشت. حکم مذکور در کتاب "گتیسبورگ و لینکلن: نبرد، قبرستان و پارک ملی"، نوشتهٔ هنری سوئیستر بریج هم درج شده‌است. (نیویورک: پسران جی.پی. پوتنام، ۱۹۰۶)» از بین این نسخ، نسخهٔ بلیس، که با فاصلهٔ زیادی از زمان سخنرانی و به عنوان لطفی برای یک دوست نوشته شده بود، به‌طور گسترده به عنوان نسخهٔ استاندارد مورد پذیرش است.Boritt, Gabor. "The Gettysburg Gospel: The Lincoln Speech That Nobody Knows.", Appendix B p. 290: «این تنها نسخه‌ای است که … لینکلن آن را به یک عنوان: «نطق ایرادشده در قبرستان در گتیسبورگ.»، یک امضای کامل که برای لینکلن معمول نبوده، و تاریخ: «۱۹ نوامبر ۱۸۶۳»، مزین کرده‌است … این آخرین پیش‌نویس، که معمولاً به عنوان متن استاندارد شناخته می‌شود، تا سال ۱۹۴۹ در اختیار خانوادهٔ بلیس بود.» با این وجود، متن آن با نسخ آماده‌شده به دست لینکلن، قبل و بعد از سخنرانی، تفاوت دارد. این نسخه، تنها نسخهٔ امضاشده توسط لینکلن و آخرین نسخهٔ نوشته‌شده توسط او است.
در کتاب "لینکلن در گتیسبورگ"، گری ویلز به شباهت‌های بین سخنرانی لینکلن و نطق مراسم تدفین پریکلس در دوران جنگ پلوپونز بنا به توصیف توسیدید می‌پردازد. جیمز مک‌فرسون در نقدی که بر کتاب ویلز نوشته، به این ارتباط اشاره کرده و گور ویدال هم در یک مستند ساخت بی‌بی‌سی در مورد نطق مراسم تدفین، آن را ذکر کرده‌است. سخنرانی پریکلس در موارد زیر به سخنرانی لینکلن شباهت دارد:
در مقابل این دیدگاه، آدام گوپنیک از "نیویورکر" بیان کرده که با وجود این که نطق اورت کاملاً نوکلاسیک بود و مستقیماً به ماراتن و پریکلس ارجاع می‌داد، سخنرانی لینکلن «عمداً مشابه کتاب مقدس است. (دشوار است که بتوان فقط یک ارجاع کلاسیک مشخص در سخنرانی‌های او یافت) لینکلن چنان به کتاب مقدس شاه جیمز تسلط پیدا کرده بود که می‌توانست مسائل انتزاعی حقوق اساسی را در عبارات برگرفته از کتاب مقدس بازآفرینی کند. طرح این پیشنهاد که تگزاس و نیوهمپشایر باید برای همیشه با یک دفتر پستی خاص با یکدیگر مرتبط باشند، انگار که مستقیماً از سفر پیدایش بیرون آمده باشد.»
چندین فرضیه توسط پژوهشگران فعال در حوزهٔ زندگی لینکلن برای توجیه منشأ عبارت معروف «دولت مردم، از طرف مردم و برای مردم» مطرح شده‌است. بر خلاف ادعاهای بسیار، هیچ مدرکی مبنی بر وجود عبارتی مشابه در مقدمهٔ ترجمه جان ویکلیف از کتاب مقدس در سال ۱۳۸۴ میلادی وجود ندارد. در گفت‌وگویی با عنوان «خاستگاهی محتمل‌تر برای یک عبارت مشهور لینکلن»Shaw, Albert, ed. "The American Monthly Review of Reviews". Vol. XXIII, January–June 1901. New York: The Review of Reviews Company. p. 336. در "نقد نقدهای ماهانهٔ آمریکایی"، آلبرت شاو به گفته‌های گزارشگری اشاره کرد که نوشته‌های ویلیام هرندون، همکار حقوقی لینکلن و نویسندهٔ کتاب "آبراهام لینکلن: داستان واقعی یک زندگی فوق‌العاده" در ۱۸۸۸، را در سخنان لینکلن مؤثر دانسته بود. هرندون برخی از خطابه‌های تئودور پارکر، وزیر اهل ماساچوست که با برده‌داری مخالف بود، را به لینکلن ارائه کرده بود، و لینکلن تحت تأثیر استفادهٔ پارکر از این ایده قرار گرفته بود:
کریگ آر. اسمیت در «نقد بلاغت سیاسی و صداقت انضطباطی» طرح کرده که دیدگاه لینکلن نسبت به دولت، چنان‌که در نطق گتیسبورگ مطرح شده، تحت تأثیر «دومین پاسخ به هااین» از طرف سناتور دنیل وبستر از ماساچوست بوده‌است. وبستر در این سخنرانی، از عبارت «آزادی و اتحادیه، هم‌اکنون و تا همیشه، یکی و جدانشدنی!» استفاده کرده بود. به‌طور خاص، در این سخنرانی که در ۲۶ ژانویه ۱۸۳۰ و در برابر مجلس سنای ایالات متحده آمریکا ایراد شد، وبستر از حکومت فدرال به عنوان «ساخته‌شده برای مردم، ساخته‌شده از طرف مردم، و پاسخگو به مردم» یاد کرد که به عبارت «دولت مردم، از طرف مردم و برای مردم» لینکلن شباهت دارد. Webster himself may have been relying on earlier use of similar language. For example, John Hobhouse, 1st Baron Broughton had employed similar phraseology in 1819: "I am a man chosen for the people, by the people; and, if elected, I will do no other business than that of the people." See Broughton, John and Burdett, Francis. "An Authentic Narrative of the Events of the Westminster Election, which Commenced on Saturday, February 13th, and Closed on Wednesday, March 3d, 1819" p. 105 (Published by R. Stodart, 1819). وبستر همچنین بیان کرد که «این دولت، آقا، زادهٔ مستقلِ خواستهٔ عمومی است. ساختهٔ قانون‌گذاران ایالتی نیست؛ نه، بلکه، اگر قرار باشد همهٔ حقیقت گفته شود، مردم آن را به وجود آوردند، بنیان نهادند، و تا کنون از آن حمایت کرده‌اند، برای همان هدف تحمیل محدودیت‌های سودمند بر حاکمیت ایالت‌ها، در کنار سایر اهداف».
ویلز همچنین به استفادهٔ لینکلن از تصویرسازی تولد، زندگی و مرگ با ارجاع به ملتی که زاده شده، «آبستن» بوده و نباید «از صفحهٔ روزگار محو» شود اشاره کرده‌است. دیگران، از جمله الن سی. گوئلزو، سرپرست پژوهش‌های مربوط به دوران جنگ داخلی در کالج گتیسبرگ در پنسیلوانیا، فرضیه‌ای ارائه کرده‌اند که بنا به آن، «چهار دورهٔ بیست‌ساله و هفت سال» در نطق لینکلن، اشاره‌ای به در نسخهٔ شاه جیمز کتاب مقدس، که در آن، چرخهٔ زندگی انسان به صورت «سه دورهٔ بیست‌ساله و ده سال، و اگر قوی باشیم، چهار دورهٔ بیست‌ساله» توصیف شده، بوده‌است.