moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
با اشاره به دستیابی به اطلاعاتی مبنی تمرکز گسترده نیروهای شوروی در اوکراین، در زمستان سال ۱۹۴۰، هانس فن گرایفنبرگ، رئیس ستاد عملیات‌های فرماندهی عالی نیروی زمینی خواهان توجه بیشتر به گروه ارتش جنوب برای مقابله با تمرکز شوروی بر مناطق جنوبی شد. در مقابل هالدر خواهان استقرار نیروهای بیشتری در مناطق شمالی با قابلیت تهاجم به مسکو و متعاقباً آن عملیات در اوکراین بود تا نیروهای شوروی در آن منطقه را گرفتار یک جبهه معکوس کند.؛ چرا که نزد او مسکو و مناطق پیرامون آن علاوه بر اهمیت سیاسی و روانی، یکی مراکز عمده صنعتی و ارتباط ریلی به حساب می‌آمد. به عقیده هالدر حرکت به سمت مسکو منجر به یک نبرد تعیین‌کننده با بیشتر نیروهای شوروی می‌شود که شروع به یک جابه‌جایی سریع از مناطق جنوبی خواهند کرد و پیروزی در چنین نبردی پیش‌نیاز فروپاشی سیاسی شوروی است.
در جناح شمالی، گروه ارتش شمال به فرماندهی فیلدمارشال ویلهلم ریتر فن لیب با ۲۱ لشکر از جمله ۵ لشکر متحرک در قالب دو ارتش و یک گروه زرهی می‌بایستی از طریق منطقه بالتیک خود را به لنینگراد می‌رساند و پایگاه ناوگان دریایی شوروی را تصرف می‌نمود. مارکس بدین منظور محور دونابورگ-پسکوف-لنینگراد را پیشبینی نموده بود. فن لوسبرگ نیز این مسئله را تأیید و برنامه محاصره نیروهای ارتش سرخ در جانب غربی رود دوینا را ریخته بود. در نهایت دستور عملیاتی فرماندهی عالی نیروی زمینی نیز تقدم محاصره نیروهای ارتش سرخ در غرب رود دوینا را تأیید کرد و مسیر تمرکز نهایی را محور دونابورگ-اوپوچکا-لنینگراد مشخص نمود. بدین ترتیب چهار هدف گروه ارتش شمال به ترتیب انهدام نیروهای ارتش سرخ در منطقه بالتیک، خنثی سازی ناوگان دریایی شوروی در کرونشتات، تصرف لنینگراد و در نهایت الحاق به نیروهای فنلاندی بود.
به منظور رسیدن به لنینگراد در عمق ۸۰۰ کیلومتری، گروه زرهی ۴ تحت امر ارتشبد اریش هوپنر می‌بایست با شکستن خط دفاع مرزی خود را به گذرگاه رود دوینا در دونابورگ می‌رساند و از آنجا به سمت اوپوچکا می‌رفت. سپس بنا بر شرایط دفاعی لنینگراد، راه شمال یا شمال شرقی را پیش می‌گرفت. ارتش هجدهم به فرماندهی ارتشبد گئورگ فن کوشلر نیز می‌بایست منطقه بالتیک را پاکسازی و جزایر نزدیک ساحل استونی را تصرف می‌کرد. این ارتش می‌بایست اقدامات خود را در جناح راست متمرکز می‌نمود تا با سلطه بر یکابپیلس و ساونگلیاوا و گذر از از رود دوینا، باقیمانده نیروهای دشمن را در غرب این رود به محاصره درآورد. بنادر لیپایا و ونتسپیلس می‌بایستی با حداقل میزان نیرو به تصرف درمی‌آمدند و پس از گذر از رود دوینا، نیروهایی جهت تهاجم به ریگا فراهم می‌آمدند. به سبب مساحت بزرگ، استونی در ابتدا از این طرح مستثنی گشته بود. ارتش شانزدهم به فرماندهی ارتشبد ارنست بوش وظیفه تأمین مرز با گروه ارتش مرکز را بر عهده داشت. این ارتش می‌بایست به سمت کاوناس در مواضع دشمن نفوذ می‌کرد، از رود نیمان می‌گذشت و در کمترین زمان ممکن بر گذرگاهی بر روی رود دوینا در جنوب دونابورگ مسلط می‌گشت. ارتش‌های هجدهم و شانزدهم علاوه بر این، وظیفه محافظت از جناحین گروه زرهی ۴ را نیز بر عهده داشتند. ارتش یازدهم نیز در ابتدا بخشی از نیروی ذخیره فرماندهی عالی نیروی زمینی پشت سر گروه ارتش شمال بود اما در نهایت با ارسال ارتش دوازدهم به یوگسلاوی و یونان، جای آن را در رومانی در جناح جنوبی گروه ارتش جنوب گرفت. پنج لشکر از یگان‌های لشکر یازدهم بعداً مجدداً به گروه ارتش شمال ملحق شدند. سازمان نیروهای این گروه ارتش و فرامین مربوط به یگان‌های آن به گونه‌ای تنظیم شده بود که در هر شرایطی سریع‌ترین حرکت آزادانه ممکن را برای لشکرهای زرهی آن تضمین نماید. به همین جهت بر خلاف دیگر گروه ارتش‌ها، گروه زرهی ۴ تحت امر یک ارتش پیاده‌نظام قرار نگرفته بود. پشتیبانی هوایی از نیروهای گروه ارتش شمال بر عهده ناوگان ۱ هوایی قرار داشت که به منظور اهداف دریایی، فرماندهی هوایی بالتیک جزو آن بود.
بر مبنای برآورد انجام گرفته از توان دشمن و شناخت حاصل شده از استحکامات و اراضی جغرافیایی منطقه، محاسبات فرماندهی عالی نیروی زمینی نیروهای آلمانی در ناحیه تهاجم گروه ارتش شمال را دارای برتری بر نیروهایی از دشمن که در مقابل آن قرار داشتند، می‌دانست. آلمانی‌ها در منطقه ویژه نظامی بالتیک ۲۹ لشکر پیاده‌نظام، ۴ لشکر سواره‌نظام، ۴ لشکر زرهی و ۷ تیپ زرهی شناسایی کرده بودند که پیشبینی می‌شد از این مقدار ۱۸ لشکر پیاده‌نظام، ۱ لشکر زرهی و ۴ تیپ زرهی در برابر گروه ارتش شمال قرار بگیرند. آلمانی‌ها از جزئیات سازمان این نیروها اطلاعی نداشتند. این مسئله نیز که آیا شوروی اصلاً از منطقه بالتیک دفاع خواهد کرد یا نه، نیز مشخص نبود. گزارش‌های اطلاعاتی خبر از عقب کشیده شدن نیروهای قدرتمندی از دفاع مرزی می‌دادند. بدین ترتیب درگیر شدن سریع با بیشتر نیروهای دشمن درحالیکه همچنان در طرف غربی رود دوینا هستند، اهمیت مضاعفی می‌یافت.
گروه ارتش مرکز به فرماندهی فیلدمارشال فدر فن بک بار اصلی تهاجم را عهده‌دار بود. مسئله تدارکات یکی از عمده دلایلی بود که باعث شد محور مرکزی به عنوان نقطه تمرکز طرح عملیاتی قرار گیرد؛ چرا که اتصالات ریلی آلمان به پروس شرقی و لهستان در این محدوده شرایط بهتری نسبت به مناطق جنوبی‌تر از جمله در مجارستان و رومانی داشت. از همین رو و به جهت این که ارتباط مستقیم بین هیتلر و فن بوک به اختلاف نظر جدی در زمینه اولویت تسخیر مسکو نینجامد، فرماندهی عالی نیروی زمینی سرتیپ هانس فن گرایفنبرگ، رئیس ستاد عملیات‌های خود را به عنوان رئیس ستاد کل این گروه ارتش منصوب ساخت.
این گروه ارتش با هدف اولیه انهدام نیروهای دشمن در بلاروس، می‌بایستی به سرعت در جناحین منطقه محدب بیاویستوک پیشروی می‌کرد و دو گروه زرهی آن به فرماندهی ارتشبد هاینتس گودریان و ارتشبد هرمان هوت، در شرق مینسک به یکدیگر ملحق می‌شدند تا نخستین حلقه محاصره عمده را به وجود آورند. بدین منظور گروه زرهی ۲ می‌بایست مسیر براناویچی-مینسک-اورشا و گروه زرهی ۳ مسیر مالاژکنا به سمت اورشا را طی می‌نمودند. دو گروه زرهی پس از حصول هدف اولیه، می‌بایستی به سرعت به ترتیب با گذر از رود دنیپر به سمت ویتبسک و در شمال رود دوینا به سمت اسمولنسک پیش می‌رفتند تا از ایجاد دفاعی منسجم با استفاده از این دو رود توسط ارتش سرخ جلوگیری به عمل آورند. با این پیشروی با طی مسافتی ۵۱۵ کیلومتری، نیمی از راه مسکو پشت سر گذاشته می‌شد. پس از یک توقف عملیاتی سه هفته‌ای، دو گروه زرهی مجدداً در جناحین از هم فاصله گرفته و این بار در اسمولنسک به هم ملحق می‌شدند تا دومین حلقه محاصره عمده را ایجاد کنند. برخی فرماندهان همچون هوت خواهان ایجاد محاصره بزرگ‌تری در مرحله نخست عملیات بودند. بر این مبنا، به شکل موازی، گروه زرهی ۳ مستقیماً تا رود دوینا و گروه زرهی ۲ مستقیماً تا رود دنیپر یورش می‌بردند تا حلقه محاصره بسیار بزرگی را در مجاورت این دو رود ببندند. فن بک نیز معترض متمرکز کردن نیروهای زرهی در مناطق مردابی رود برزینا در شرق مینسک بود که موجب اختلال شدیدی در تحرک‌پذیری آن‌ها و پیشروی بیشتر می‌گردید. با این حال فرماندهی عالی نیروی زمینی اصرار داشت بیشتر نیروهای شوروی بین ناحیه مرزی و مینسک مستقر شده‌اند و بستن حلقه محاصره در مینسک ضربه سختی به دشمن وارد خواهد آورد. همچنین به فن بک اطمینان داده شد نیروهای زرهی پس از اتمام کار در مینسک، در ادامه از اطراف مرداب‌های برزینا عبور خواهند کرد.
دو ارتش چهارم به فرماندهی فیلدمارشال گونتر فن کلوگه و نهم به فرماندهی ارتشبد آدولف اشتراوس مربوط به این گروه ارتش، نیز وظیفه داشتند به ترتیب در جناحین جنوبی و شمالی در نزدیک‌ترین فاصله ممکن، دو گروه زرهی را دنبال کنند و پس از تکمیل محاصره‌ها، مناطق تحت محاصره را پاکسازی نمایند. ارتش چهارم همچنین مسئولیت حفاظت از بخش میانی منطقه محدب بیاویستوک جهت جلوگیری از نفوذ دشمن به سمت غرب، را بر عهده داشت. لشکر یکم سواره‌نظام از این ارتش به عنوان تنها لشکر از نوع خود در ورماخت، نیز مسئولیت پیشروی در حاشیه منطقه مردابی پریپیات و دفاع از جناح جنوبی گروه ارتش مرکز در مقابل حملات ارتش سرخ را داشت. این لشکر نهایتاً با دستور روز ۸ مارس سال ۱۹۴۱ هیتلر با یک سپاه پیاده‌نظام در این موقعیت و مأموریت جایگزین شد. در یک اصلاح بزرگ، همان روز، به دستور هیلتر تمامی نیروهای ذخیره راهبردی عملیات بارباروسا، تحت فرماندهی ارتش دوم در جایگاه ذخیره گروه ارتش مرکز قرار گرفتند که در حقیقت به بخشی از آن بدل شدند.
پیروزی برای این گروهی انهدام نیروهای دشمن در مناطق غربی رودهای دوینا و دنیپر تعریف شده بود. پس از حصول این مقصود، رهبران راهبردی و عملیاتی پیشبینی می‌کردند گروه ارتش مرکز به سمت لنینگراد در شمال بچرخد. بر خلاف دو گروه ارتش دیگر که رفته‌رفته به مقدار زیادی به پهنای خط مقدم آن‌ها افزوده می‌شد، پیشبینی می‌گردید پهنای خط مقدم گروه ارتش مرکز از لهستان تا مسکو ثابت باقی بماند.
در جناح جنوبی، گروه ارتش جنوب به فرماندهی فیلد مارشال گرت فن روندشتت با ۴۱ لشکر از جمله ۸ لشکر متحرک در قالب ۳ ارتش و یک گروه زرهی و پشتیبانی هوایی ناوگان چهارم هوایی لوفت‌وافه در خط مرزی به طول ۸۰۰ کیلومتر از وووداوا در لهستان در شمال تا دلتای رود دانوب در رومانی در جنوب، طبق برنامه می‌بایستی بر منطقه راهبردی اوکراین با منابع حیاتی فراوان، مسلط می‌شد. این نیروها در آرایشی فشرده و با تراکم ۵ کیلومتر برای هر لشکر در کنار هم در طول مرز قرار گرفته بودند. در طرح اولیه، قوای این نیرو می‌بایستی در یک حرکت گازانبری با پیشروی از شمال و جنوب با شکستن دفاع مرزی شوروی و نفوذ پر شتاب ۶۵۰ کیلومتری در عمق اراضی آن، خود را به رود دنیپر می‌رساندند و عمده نیروهای ارتش سرخ در اوکراین را در غرب این رود به محاصره درمی‌آوردند. هدف تهاجم اولیه این نیروها، در قسمت شمالی، کی‌یف و در قسمت جنوبی، کیروفگراد بود. کی‌یف به عنوان پایتخت اوکراین، قرارگاه یکی از مهم‌ترین مناطق نظامی شوروی و محل قرارگیری پل‌های حیاتی بر رود دنیپر، اهمیت بسزایی داشت. پس از نبردهای مرزی اولیه، گروه ارتش جنوب می‌بایست هر گونه پیشروی خود را با تحرکات گروه ارتش مرکز هماهنگ می‌کرد.
در جناح قدرتمندتر شمالی ارتش‌های ششم و هفدهم با جلوداری گروه زرهی ۱ قرار داشتند. ارتش هفدهم به فرماندهی ارتشبد کارل-هاینریش فن اشتولپناگل، می‌بایست منطقه حوالی لویو را به محاصره درمی‌آورد و سپس تحت پوشش ارتش ششم و گروه زرهی ۱، در جهت ترنوپیل و وینیتسا پیش می‌رفت. ارتش ششم به فرماندهی فیلد مارشال والتر فن رایشناو می‌بایست با شکستن خط دفاعی مرزی، راه را برای گروه زرهی ۱ به فرماندهی ارتشبد اوالت فن کلایست باز می‌کرد و پس از دستیابی به هدف اولیه لوتسک، به سمت کی‌یف پیش می‌رفت. گروه زرهی ۱ پس از گذر از مرز می‌بایست با عبور سریع از بردیچیف و ژیتومیر، گذرگاه‌هایی در کرانه شرقی دنیپر در کی‌یف و جنوب آن برقرار می‌کرد و سپس، با چرخش به جنوب، جناح و پشت سر قوای دشمن را مورد هدف قرار می‌داد و مسیر عقب‌نشینی آن‌ها را سد می‌کرد. ارتش ششم ضمن محافظت از جناح شمالی گروه ارتش جنوب در طول منطقه مردابی پریپیات، در سریع‌ترین حالت ممکن گروه زرهی ۱ را ابتدا تا ژیتومیر و سپس تا کی‌یف دنبال می‌نمود. این ارتش هنگام پیشروی مستقیم می‌بایست نیروهای قدرتمندی را جهت یورش ناگهانی به دستور گروه ارتش به سمت جنوب در کرانه غربی رود دنیپر آماده نگاه می‌داشت و سپس در همراهی با گروه زرهی ۱ اقدام به انهدام نیروهای دشمن در اوکراین می‌نمود. سپاه ۱۷ این ارتش می‌بایست برای امنیت‌بخشی به جناح چپ، رو به کوول یورش می‌برد. در جناح دیگر سپاه ۲۹ موظف به رخنه در استحکامات دشمن در طول رود بوگ جهت مهیا کردن مسیر برای سپاه ۳ موتوریزه از گروه زرهی ۱ برای پیشروی به سمت لوتسک بود. برای تحقق این اهداف، گروه زرهی ۱ تحت کنترل عملیاتی ارتش ششم قرار داشت.
جناح جنوبی گروه ارتش جنوب شامل ارتش یازدهم به فرماندهی ارتشبد اویگن ریتر فن شوبرت، در رومانی قرار داشت. در ابتدا ارتش دوازدهم در این موضع قرار گرفته بود اما با به‌کارگیری این ارتش در تهاجم به یوگسلاوی، ارتش یازدهم جایگزین آن شد. این ارتش که بیشتر نیروهایش در ناحیه شمال یاسی متمرکز گشته بود، طبق طرح اولیه، موظف شده بود با گذر از رود پروت، به منطقه نظامی اودسا شوروی حمله ببرد اما در نهایت به تصمیم لحظات پایانی هیتلر با حفظ همان موضع تنها مسئولیت دفاع در مقابل ضد حمله احتمالی شوروی به جانب رومانی و مخصوصاً میدان‌های نفتی این کشور را یافت. وجود رود دنیستر به عنوان مانعی بزرگ در مقابل ارتش یازدهم که موجب تأخیر در یک تهاجم رو در رو می‌شد، نیز در این تصمیم مؤثر بود. بدین ترتیب تمامی لشکرهای موتوریزه این نیرو به گروه زرهی ۱ انتقال یافت. این ارتش می‌بایست با فریب تمرکز نیروی زیادی در این بخش، نیروهای دشمن در بخش جنوبی را درگیر نگاه می‌داشت و تنها در صورت عقب‌نشینی آن‌ها اجازه پیشروی داشت تا با پشتیبانی هوایی، از عقب‌نشینی سازمان‌یافته آن‌ها به آن سوی رود دنیپر جلوگیری کند. به دستور هیتلر این ارتش می‌بایست نیروهای خود را به سه گروه مجزا تقسیم می‌نمود تا در صورت نیاز از لشکرهای رومانیایی پشتیبانی کنند.
سپاه ۱۴ موتوریزه نیز در منطقه لوبلین در جایگاه ذخیره گروه ارتش جنوب مستقر شده بود.
فاصله موجود بین دو جناح شمالی و جنوبی گروه ارتش جنوب در کوه‌های کارپات مجارستان نیز توسط نیروهای مجارستانی پوشش میافت. این شکاف ۳۲۰ کیلومتری از لهستان تا رومانی بین دو قسمت گروه ارتش جنوب، مشکلات عدیده‌ای از منظر امنیتی، تدارکاتی و فرماندهی برای آلمانی‌ها ایجاد کرده بود. فن روندشتت خواهان تشکیل نیروی مشترک آلمانی-مجاری در قالب ارتش هفدهم بود اما هیتلر با بی‌اعتمادی نسبت به مجارستانی‌ها، هر گونه اتصال رسمی بین دو نیرو را منع کرد.
عدم مشارکت ارتش یازدهم در تهاجم، جناح شمالی گروه ارتش جنوب را وادار به یک حمله رو در رو صرفاً از یک طرف ساخته بود که منجر به نفوذهای موردی و محاصره‌های نسبتاً کوچک می‌شد. بدین ترتیب، تهاجم اصلی گروه ارتش جنوب بر خط لوبلین-کی‌یف متمرکز شد. جناح شمالی این گروه ارتش می‌بایست خود را در عرض سه تا چهار هفته به رود دنیپر می‌رساندند و سپس با چرخش به سمت جنوب، نیروهای ارتش سرخ را بین خود و دریای سیاه به محاصره درمی‌آوردند. هدف نهایی این نیروها میدان‌های نفتی قفقاز بود.
ارتش‌های سوم و چهارم رومانی به همراه بیش از ۵۰۰ هواگرد نیز بخشی از گروه ارتش جنوب به حساب می‌آمدند. میانه ماه فوریه سرهنگ آرتور هاوفه، فرستاده ستاد کل نیروی زمینی آلمان وظایف مورد درخواست از نیروهای رومانیایی را به این کشور ابلاغ کرد. بر این اساس رومانی می‌بایست حدود سه لشکر را در چارچوب عملیات تهاجمی، حدود سه لشکر را برای درگیر نگاه داشتن نیروهای دشمن، حدود چهار لشکر را جهت اداره مناطق تصرف‌شده و حدود پنج لشکر را برای دفاع از خط ساحلی و مرز یوگسلاوی به صورت فعالانه کار می‌گرفت. حدود سه لشکر هم به عنوان نیروی ذخیره در رومانی باقی می‌ماندند تا مجموع نیروهای آن در عملیات حدود هجده لشکر باشد. با این وجود، با تشکیک برنامه‌ریزان آلمانی در توانایی‌ها و انگیزه‌های نیروهای رومانیایی و مجارستانی، تکیه تام فرماندهی عالی نیروی زمینی در جنوب تنها بر نیروهای آلمانی بود. بدین شکل سه لشکر رومانیایی مشارکت‌کننده در عملیات تهاجمی در لایه دوم قرار می‌گرفتند تا «وظایف تهاجمی آسان» را به انجام برسانند. به هیچ وجه قصدی برای صورت گرفتن مستقلانه ماموریت‌های تهاجمی برای این نیروها وجود نداشت. دریاسالار فریدریش-ویلهلم فلایشر، فرستاده نیروی دریایی آلمان نیز در گزارشی یگان‌های نیروی دریایی رومانی را به جهت نداشتن روحیه مبارزه و سطح بسیار پایین آموزش غیر قابل اتکا دانست. پس از توافقی که روز ۱۹ ژوئن سال ۱۹۴۱ حاصل شد، ارتش چهارم رومانی که مسئول حفاظت از کرانه دریای سیاه و ناحیه پروت سفلی شده بود، تحت فرمان نیروی زمینی رومانی باقی ماند. ارتش سوم و سپاه ۴ رومانی تحت فرماندهی مستقیم ارتش یازدهم ورماخت قرار گرفتند. ستاد ارتش سوم رومانی تنها مسئول عملیات‌های تدارکاتی بود.
وظیفه اصلی بیشتر قوای نیروی زمینی فنلاند درگیر نگاه داشتن حداکثر میزان ممکن از نیروهای دشمن بود. فنلاند می‌بایست تمامی یگان‌های در دسترس خود را در این عملیات به‌کار می‌گرفت. این نیروها می‌بایست تهاجم خود در مرزهای جنوب شرقی را با فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان هماهنگ می‌کردند. این نیروها می‌توانستند به جانب غربی یا شرقی دریاچه لادوگا یورش ببرند. فنلاند می‌بایست زمان تهاجم خود را با گذر نیروهای گروه ارتش شمال ورماخت از رود دوینا تنظیم می‌نمود. امنیت مناطق تصرف‌شده توسط خود فنلاندی‌ها میایست تأمین می‌شد.
دو وظیفه عمده بر عهده ارتش نروژ ورماخت نهاده شده بود:
حرکت دیگری به سمت کاندالاکشا جهت قطع خطوط ارتباطی نیروهای شوروی در نزدیکی مورمانسک طرح‌ریزی گشته بود. در ابتدا مقرر گشته بود دو یگان آلمانی حاضر در شمال فنلاند تحت فرماندهی کلی مارشال کارل گوستاو مانرهیم، فرمانده نیروهای مسلح فنلاند به عملیات بپردازند اما با رد این مسئولیت توسط او، این نیروها زیر نظر ارتش نروژ ورماخت قرار گرفتند. نیروهای فنلاندی نیز تحت فرماندهی مستقل خود در اراضی جنوبی عمل می‌کردند.
لوفت‌وافه طرح‌ریزی برنامه عملیاتی خود را از روز ۱۳ ژانویه سال ۱۹۴۱ آغاز کرد و روز ۲۰ فوریه به پایان رساند. کلیات و اصول عملیاتی این نیرو از جمله نقطه اصلی تمرکز همانند نیروی زمینی تنظیم گشته بود. در این برنامه که توسط سرگرد رودولف لوتفِد-هاردِگ و سه افسر زیردست او تنظیم شده بود، مطابق دکترین اصلی رزمی نیروی هوایی آلمان، در این عملیات برتری هوایی اولویت نخست قرار داده شده بود. لوفت‌وافه در ابتدا به دنبال نابودی نیروی هوایی شوروی (به‌خصوص تجهیزات نوین آن) و عملیات‌های پشتیبانی زمینی دشمن بود. به هر حال، با توجه به محدودیت برد و بارگیری، لوفت‌وافه نمی‌توانست به شکل مؤثری به صنایع هوایی شوروی حمله کند. پس از حصول برتری هوایی، لوفت‌وافه قصد داشت توجه عملیاتی خود را به پشتیبانی هوایی نزدیک از نیروی زمینی تغییر دهد. ماه‌های مارس و آوریل تصمیم بر پشتیبانی ناوگان یکم هوایی که در آن هنگام در حال محافظت از مرزهای شرقی بود، از گروه ارتش شمال و پشتیبانی ناوگان دوم هوایی که در کشورهای سفلی بود، از گروه ارتش مرکز گرفته شد. ناوگان‌های هوایی "لوفت‌وافه" طرح‌های گروه ارتش‌ها را شبیه‌سازی کردند و به مشورت با فرماندهان گروه‌های زرهی پرداختند. در این زمان ناوگان چهارم هوایی کاملاً درگیر نبرد در بالکان بود و تنها توانست عده اندکی از افسران ستادی خود را به منظور بحث حول عملیات‌های آتی راهی گروه ارتش جنوب کند.
با توجه به پیشبینی اقدام شوروی در تهاجم به آن، مأموریت "لوفت‌وافه" در رومانی محافظت از منطقه نفتی این کشور به هر قیمتی بود. ضمن حضور یک لشکر پیاده‌نظام نیروی زمینی در این نقاط، "لوفت‌وافه" علاوه بر دفاع از مراکز استخراج و پالایش نفت، می‌بایست از تأسیسات ترابری، ذخیره‌سازی و بنادر مربوط به آن، مخصوصاً پل روی رود دانوب در ناحیه چرناوودا که یک خط لوله نفت و خط آهن از می‌گذشت، نیز مراقبت می‌نمود.
نقش نیروی دریایی در ابتدا به فراهم ساختن ظرفیت ترابری برای اهداف تدارکاتی گروه ارتش شمال و همچنین پشتیبانی از تهاجم این گروه ارتش به جزایر دریای بالتیک از طریق تأمین قایق‌های اژدر افکن و کشتی‌های ترابری محدود شده بود. از نیروی دریایی خواسته شده بود دو توپخانه ساحلی دیگر نیز جهت حمایت از عملیات تأمین نماید.
پس از آن که ارتش هجدهم در تابستان سال ۱۹۴۰ راهی مناطق شرقی گشت، حرکت اولیه نیروهای آلمانی به سمت مرزهای شرقی با انتقال ارتش‌های چهارم و دوازدهم در ماه سپتامبر و قرارگاه گروه ارتش ب در میانه ماه اکتبر همان سال صورت گرفت. سه لشکر زرهی و دو لشکر پیاده‌نظام موتوریزه جهت مهیاسازی نواحی استقرار و شبکه ارتباطات مورد نیاز حرکت نیروها، راهی شرق آلمان گردیدند. تمرکز راهبردی نیروها در مناطق شرقی بر اساس جدول زمانی ارائه شده توسط فرماندهی عالی نیروی زمینی و عموماً با خطوط آهن اتفاق افتاد. عملی که گستردگی آن نیازمند هزاران قطار جهت ترابری میلیون‌ها نفر، هزاران تانک و قطعه توپخانه و صدها هزار خودرو به نواحی جدید عملیاتی بود. فرماندهی عالی نیروی زمینی ماه اکتبر سال ۱۹۴۰، با ابلاغ مجموعه جدیدی از دستورالعمل‌ها خطاب به مسئولان راه‌آهن، فرمان به گسترش ایستگاه‌ها، خطوط آهن و سایر زیر ساخت‌ها به منظور بیش از دو برابر ساختن ظرفیت ریلی تا ۱۰ ماه مه سال ۱۹۴۱ داد. بدین ترتیب ماه‌های آینده شاهد ارتقا وسیع خطوط و تأسیسات ریلی شامل خطوط جدید غرب به شرق، ایستگاه‌ها، سکوها و امکانات سیگنال جدید، شبکه توسعه‌یافته تلفن و موارد دیگر، بود که موجب افزایش تعداد ورودی مناطق شرقی از روزانه ۸۰ قطار به روزانه بیش از ۲۰۰ قطار گردید تا انتقال نفرات و ادوات طبق برنامه صورت گیرد.
کار اصلی استقرار نیروهای آلمانی در مرزهای شرقی از ماه فوریه سال ۱۹۴۱ با انتقال هفت لشکر پیاده‌نظام و یک لشکر موتوریزه از مناطق غربی به این مناطق، آغاز شد. بدین منظور از ماه فوریه تا میانه ماه ژوئیه بیش از ۱۰ هزار قطار به کمک شش خط اصلی ریلی محموله خود را در شرق تخلیه نمودند. این فرایند گسترده استقرار نیروها و ادوات در مجموع در قالب ۵ مرحله متمایز انجام گرفت و مقرر گشته بود مرحله پنجم و نهایی آن عموماً جهت انتقال نیروهای ذخیره فرماندهی عالی نیروی زمینی، پس از آغاز عملیات صورت بپذیرفت. انتقال بیشتر لشکرهای پیاده‌نظام به مراحل اولیه اختصاص یافته بود؛ درحالیکه جابه‌جایی یگان‌های زرهی و موتوریزه به هفته پایانی پیش از تهاجم موکول گردید. حدود ۶۰ لشکر پیاده‌نظام تا ۲۰ مه خود را به مناطق شرقی رساندند. طبق برنامه ۱۲ لشکر ذخیره فرماندهی عالی نیروی زمینی تا هفته نخست ماه ژوئیه و مابقی ۱۴ لشکر آن تا میانه این ماه خود را به خط مقدم برسانند. تحرکات جاده‌ای، از نقاط تخلیه قطارها تا نواحی استقرار در خط مقدم، به منظور اطمینان از جریان روان نفرات، تجهیزات و تدارکات، با تحرکات ریلی یکپارچه‌سازی شده بود. تا سه هفته پیش از آغاز عملیات، آرایش‌هایی که به تازگی وارد منطقه می‌گشتند فراتر از خط تارنو-ورشو-کونیگسبرگ نمی‌رفتند. پس از این خط، استقرار یگان‌ها ذیل مسئولیت گروه ارتش‌ها و ارتش‌ها قرار می‌گرفت. ده روز پایانی ماه مه همه لشکرها در قالب راهپیمایی‌های شبانه شروع به نزدیک شدن به مرز شوروی کردند. تمامی تحرکات تحت شرایط شدید امنیتی و با نشر اطلاعات نادرست جهت مخفی نگاه داشتن مقاصد آن از شوروی انجام گرفت. در این مرحله در قالب دو بخش نخست از ۲۳ مه تا ۲ ژوئن ۹ لشکر پیاده‌نظام از غرب و سپس از ۳ تا ۲۳ ژوئن ۱۲ لشکر زرهی و ۱۲ لشکر پیاده‌نظام موتوریزه از خود آلمان، بالکان و غرب منتقل گشتند. از اواخر ماه مه با آغاز مرحله چهارم و نهایی جابه‌جایی‌های ریلی پیش از آغاز عملیات، اقدامات شدت بسیار بیشتری گرفت، به وجهی که هر روز یک یا دو لشکر وارد ناحیه مرزی می‌شدند. انتقال توپ‌های سنگین ریلی نیز مربوط به این مرحله بود. این توپ‌ها از سواحل کانال مانش انتقال یافته و بین گروه ارتش‌ها تقسیم شدند. بر این مبنا ۵ توپ "کا۵" و ۲ توپ "کارل" به گروه ارتش جنوب، ۸ توپ "کا۵" و ۲ دو توپ "کارل" به گروه ارتش مرکز و ۴ توپ "برونو" به گروه ارتش شمال تعلق گرفت. جابه‌جایی‌های نهایی کاملاً به صورت مخفیانه و بیشتر آن‌ها، مخصوصاً برای نیروهای زرهی، در لحظات پایانی و به شکل شبانه انجام پذیرفت. بدین شکل تا روز ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۱ در مجموع ۱۲۲ لشکر در مرزهای شرقی مستقر گشتند
"لوفت‌وافه" نیز ماه آوریل سپاه ۵ هوایی را از سواحل کانال مانش به جنوب شرقی لهستان و سپاه ۴ هوایی را از فرانسه به رومانی انتقال داد. با توجه به درگیری‌های بالکان، تنها ۶۰ درصد از توان سپاه ۸ هوایی از ناوگان چهارم هوایی از یونان و یوگسلاوی به ناحیه سوواوکی منتقل شد. "لوفت‌وافه" از زمان سال ۱۹۴۰ شروع به انبار کردن مایحتاج عملیاتی خود در نواحی شرقی کرد. همزمان با آغاز انتقال یگان‌های رزمی "لوفت‌وافه" به مناطق شرقی، ۹ دانشکده آموزشی آن نیز شروع به حرکت به سمت غرب کردند تا موجب سردرگمی سرویس‌های اطلاعاتی شوروی شوند. "لوفت‌وافه" در مجموع حدود ۲۵۰۰ هواگرد به نواحی شرقی منتقل کرد. حدود ۴۴۰ هواگرد نیروی زمینی و دریایی نیز به این مقدار افزوده شد.
گروه جلودار نیروی زمینی و هوایی آلمان به همراه افسران فرماندهی روز ۱۲ اکتبر سال ۱۹۴۰ وارد بوخارست در رومانی شد. تا میانه ماه نوامبر انتقال لشکر تقویت‌شده سیزدهم پیاده‌نظام موتوریزه به رومانی تکمیل گردید. پیش از این یگان‌های "لوفت‌وافه" شامل دو اسکادران جنگنده، یک اسکادران شناسایی و دو آتشبار ضدهوایی به این کشور رسیده بودند. تا پایان سال ۱۹۴۰ نیروهای آلمانی با دریافت لشکر شانزدهم زرهی و یگان‌های دیگری از "لوفت‌وافه" تقویت گشتند. تأکید این نیروها انجام کار آماده‌سازی لازم برای استقرار نیروهای آلمانی جهت عملیات علیه شوروی از رومانی و همچنین حفاظت تأسیسات نفتی و پالایشی آن در همکاری با سرویس اطلاعات نظامی، بود. از اواخر ماه مارس سال ۱۹۴۱ ورود بخش اصلی نیروهای آلمانی به رومانی آغاز شد. دو لشکر زرهی ورماخت از این کشور خارج و در عوض هفت لشکر پیاده‌نظام به همراه قرارگاه ارتش یازدهم و قرارگاه‌های سه سپاه ۱۱، ۳۰ و ۵۴ وارد آن گشتند. تا میانه ماه ژوئن "لوفت‌وافه" ۶۰ جنگنده، ۳۴۸ توپ ۲۰ میلی‌متری، ۴۵ توپ ۳۷ میلی‌متری و ۱۴۴ توپ ۸۸ میلی‌متری ضدهوایی بدین منظور به رومانی منتقل نمود. برای دفاع از بندر کنستانتا در رومانی، یگان‌های توپ‌های سنگین دریایی آلمان به در آن مستقر گشتند و آماده‌سازی برای ایجاد حائل با مین‌های دریایی صورت گرفت. با وجود ادامه یافتن ضمنی این عمل، کمترین اولویت بر آموزش نیروهای رومانیایی که آلمانی‌ها ارزش عملیاتی چندانی برای آن‌ها قائل نبودند، نهاده شد. روز ۲۴ مه ارتشبد فن شوبرت به عنوان فرمانده کل نیروهای آلمانی در رومانی مسئولیت محافظت از تمامی اراضی کشور رومانی را عهده‌دار شد. روز ۲۶ مه از ستاد کل رومانی خواسته شد یگان‌های رومانیایی مستقر در استان مولداوی به توان رزمی برسند و تا روز ۱۰ ژوئن سال ۱۹۴۱ در خط دفاع مرزی مستقر گردند و نیروهای ذخیره فرا خوانده شوند. در این درخواست به شکل ویژه‌ای از استفاده از عبارت «بسیج» اجتناب گشت. روز ۲۸ مه نیروهای آلمانی در رومانی فرمان به آماده‌سازی برای استقرار عملیاتی همراه نیروهای رومانیایی گرفتند.
نیروهای آلمانی از روز ۷ ژوئن وارد خاک فنلاند شدند و به سمت اراضی شمالی حرکت نمودند. سه روز بعد نیروی زمینی فنلاند دستور به استقرار یگان‌هایش در مواضع جنگی در طول مرز دریافت کرد. روز ۱۵ ژوئن سپاه ۳ فنلاند تحت امر ارتش نروژ ورماخت به فرماندهی ارتشبد نیکولاوس فن فالکنهورست قرار گرفت. فرستاده نظامی آلمان تنها یک روز پیش از آغاز عملیات فنلاند را از موعد آن مطلع نمود.
هیتلر به استناد شرایط آشفته ارتش سرخ شوروی، گمان می‌برد ورماخت خواهد توانست تا پایان تابستان سال ۱۹۴۱ دشمن را به زانو درآورد. او و سران ورماخت جنگ با شوروی را سریع و حتی در قیاس با فرانسه، آسان‌تر می‌پنداشتند. آلمانی‌ها تصور می‌کردند آن‌ها که امپراتوری بسیار قوی‌تر تزاری را در جنگ جهانی اول شکست داده بودند، این کار را با شوروی راحت‌تر خواهند کرد. در شبیه‌سازی‌های عملیاتی اوایل ماه دسامبر سال ۱۹۴۰ به میزبانی پائولوس، فن براوخیچ به حاضران گفت که این عملیات یک «مبارزه سنگین مرزی» به طول چهار هفته خواهد بود و پس از آن در مقابل «مقاومتی ضعیف» مابقی شوروی به اشغال درخواهد آمد. برنامه‌ریزان آلمانی نیازی به در نظر گرفتن نیروهای ذخیره ارتش سرخ که هشت تا دوازده میلیون نفر برآورد می‌شدند، نمی‌دیدند؛ چرا که تصور می‌شد نظام شوروی ناتوان از بسیج و انتقال این نیروها به خط مقدم است. در دیدی واقع‌بینانه‌تر، احتمال پدیداری مشکل تدارکاتی و موضوع گستردگی اراضی عملیاتی نیز در نظر گرفته شده بود و بدین منظور هالدر از تمامی نیروها خواست در همکاری با یکدیگر اقدام به حل این مسائل کنند.
چاغلیان یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در یوسف‌علی واقع شده‌است. چاغلیان ۳۲ نفر جمعیت دارد.
چاملیجا یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در یوسف‌علی واقع شده‌است. چاملیجا ۱۲۴ نفر جمعیت دارد.
چلتیک‌دوزو یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در یوسف‌علی واقع شده‌است. چلتیک‌دوزو ۴۱۵ نفر جمعیت دارد.
جویزلیک یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در یوسف‌علی واقع شده‌است. جویزلیک ۲۵۲ نفر جمعیت دارد.
چوره‌لی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در یوسف‌علی واقع شده‌است. چوره‌لی ۶۸۳ نفر جمعیت دارد.
چیرالی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در یوسف‌علی واقع شده‌است. چیرالی ۱۸۱ نفر جمعیت دارد.
موتلوگون یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در یوسف‌علی واقع شده‌است. موتلوگون ۱۶۵ نفر جمعیت دارد.
حزب کار کمونیستی ترکیه/لنینیست (به ترکی: Türkiye Komünist Emek Partisi/Leninist) یک حزب سیاسی کمونیست در کشور ترکیه است که به صورت زیرزمینی به فعالیت می‌پردازد. حزب کار کمونیستی ترکیه/لنینیست در ۱ سپتامبر ۱۹۹۰ به دنبال انشعابی در حزب کار کمونیستی ترکیه تأسیس شد.
حزب کار کمونیستی ترکیه در شروع فعالیت خود تمایل به فعالیت‌های قانونی داشت، اما حزب کار کمونیستی ترکیه/لنینیست به مبارزهٔ مسلحانه متمایل بود. حزب کار کمونیستی ترکیه/لنینیست به همین منظور شاخهٔ مسلحی تحت عنوان یگان‌های گریلای لنینیست (به ترکی: Leninist Gerila Birliği, LGB) تشکیل داد. یگان‌های گریلای لنینیست گهگاه دست به فعالیت‌های مسلحانه زده، اما درگیر جنگ مسلحانهٔ منظم نشده‌است. آخرین عملیات بزرگ یگان‌های گریلای لنینیست به ۱۹ دسامبر ۲۰۰۰ مربوط می‌شود که در آن به دفتر تورانیست حرکت ملی در استانبول حمله گردید و طی آن یک عضو حزب کشته و سه تن مجروح شدند. آن حمله به انتقام دو زندانی حزب کار کمونیستی ترکیه/لنینیست که در زندان کشته‌شده‌بودند، انجام گرفت.
حزب کار کمونیستی ترکیه/لنینیست در زندان‌های ترکیه دارای سازماندهی است و زندانیان این حزب از طریق آن اعتصاب غذا به راه می‌اندازند. این حزب همچنین دارای یک شاخهٔ از جوانان است که اتحادیه جوانان کمونیست ۱۳ مارس (به ترکی: 13 Mart Genç Komünistler Birliği) نامیده می‌شود.
مورکایا یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در یوسف‌علی واقع شده‌است. مورکایا ۴۳۸ نفر جمعیت دارد.
کینالی‌چام یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در یوسف‌علی واقع شده‌است. کینالی‌چام ۴۸۸ نفر جمعیت دارد.
کیرازالان یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در یوسف‌علی واقع شده‌است. کیرازالان ۱۴۷ نفر جمعیت دارد.
لوسیوس مومیوس یا به صورت کامل لوسیوس مومیوس آخیکوس(؛ 200–190 BC – ) ژنرال اهل روم باستان بود. او ژنرال رومی فاتح نبرد کورنت بود که به عمر اتحادیه آخائیان پایان داد او نسبت به ارزش آثار هنری بی آگاه بود چنانچه پس از فتح کورنت به کسانی که آن ها را به روم حمل می کردند تذکر داده بود در صورت مفقودی آثار باید با یک اثر جدید آن را جایگزین نمایند.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون تریومف شده‌است.
کومورلو یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در یوسف‌علی واقع شده‌است. کومورلو ۱۲۵ نفر جمعیت دارد.
کوپروگورن ، یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در یوسف‌علی واقع شده‌است. کوپروگورن ۳۱۵ نفر جمعیت دارد.
کوپلوجه یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در یوسف‌علی واقع شده‌است. کوپلوجه ۲۳۲ نفر جمعیت دارد.
اوغدم یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در یوسف‌علی واقع شده‌است. اوغدم ۱۴۵ نفر جمعیت دارد.
اورمان‌دیبی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در یوسف‌علی واقع شده‌است. اورمان‌دیبی ۱۲۱ نفر جمعیت دارد.
اوزگوون یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در یوسف‌علی واقع شده‌است. اوزگوون ۹۳ نفر جمعیت دارد.
سبزه‌جی‌لر یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در یوسف‌علی واقع شده‌است. سبزه‌جی‌لر ۱۳۱ نفر جمعیت دارد.
سرین‌سو یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در یوسف‌علی واقع شده‌است. سرین‌سو ۳۰ نفر جمعیت دارد.
سوتلوجه یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در یوسف‌علی واقع شده‌است. سوتلوجه ۸۹ نفر جمعیت دارد.
تاراک‌چی‌لار یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در یوسف‌علی واقع شده‌است. تاراک‌چی‌لار ۴۳ نفر جمعیت دارد.
تاش‌کیران یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در یوسف‌علی واقع شده‌است. تاش‌کیران ۳۸۱ نفر جمعیت دارد.
تک‌قلعه یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در یوسف‌علی واقع شده‌است. تک‌قلعه ۶۸۰ نفر جمعیت دارد.
ارتش آزادیبخش کره () تأسیس شده در ۱۷ سپتامبر ۱۹۴۰ در چونگ‌کینگ، چین، نیروی مسلح دولت در تبعید کره بود.
هوکبالهاپ () یک جنبش چریکی سوسیالیستی / کمونیستی بود که توسط کشاورزان سنترال لوزون تشکیل شده بود. در اصل برای مبارزه با نیروی زمینی امپراتوری ژاپن تشکیل شده بود.
فیلیپین از اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم تحت حمایت مستقیم سیاسی و نظامی ایالات متحده قرار داشت، اگرچه وضعیت یک مستعمره به‌طور رسمی به آن اختصاص داده نشد اما یک کشور «خودمختار»، در واقع یک‌نیمه مستعمره بد. در طول جنگ جهانی دوم، فیلیپین نیز توسط ژاپن اشغال شد که به نوبه خود جنبش مقاومت را به وجود آورد. ارتش چریکی هوکبالهاپ که توسط میهن‌پرستان ایجاد شده و متأثر از کمونیست‌ها بود، نبردهای طولانی و تلخی را با اشغالگران ژاپنی انجام داد. هنگامی که نیروهای آمریکایی در اکتبر ۱۹۴۴ به فیلیپین رسیدند، قسمت قابل توجهی از کشور / جزیره لوزون / توسط فیلیپینی‌ها آزاد شده بود. ژنرال داگلاس مک‌آرتور، که فرماندهی آمریکایی‌ها را بر عهده داشت، «خلع سلاح کشور» را با خلع سلاح پارتیزان‌ها، دستگیری مبارزان استقلال و بازگرداندن نظم قدیمی آغاز کرد. فعالیت‌های وی موجب خشم عمومی مردم و افزایش احساسات ضد آمریکایی شد.
پس از بازگشت ایالات متحده به جزایر، مسئله اعطای استقلال به فیلیپین کاملاً داغ شد. گسترده‌ترین اقشار مردم موافق این امر بودند. تشکل‌های صنفی و دهقانی و همچنین احزاب و انجمن‌های سیاسی در کشور شروع به ظهور کردند. اگر نیروهای چپ در اطراف اتحاد دموکراتیک (شامل حزب کمونیست فیلیپین، هوکبالهاپ، اتحادیه ملی دهقانان و غیره) گروه‌بندی می‌شدند، که شعارهای اصلی دستیابی به استقلال کامل، انجام اصلاحات کشاورزی و صنعتی را ارائه می‌دادند، جناح راست، تحت حمایت ایالات متحده، تحت لوای حزب ناسیونالیست‌ها و شخصاً یکی از رهبران آن مانوئل روخاس (از مه ۱۹۴۶ تا آوریل ۱۹۴۸ رئیس‌جمهور این کشور بود)، که در سال‌های قبل از جنگ نقش مهمی در دولت «خودمختاری» ایفا کرد، تجمع کردند. مانوئل روکساس در اوایل سال ۱۹۴۶ برای ریاست جمهوری معرفی شد. اتحاد دموکراتیک از سرجیو اوسمنیا، یکی از رهبران ملی‌گراها، که یک مسیر سیاسی انعطاف پذیرتر از همتای راستگرای خود را دنبال کرد، حمایت کرد. پس از موافقت اوسمنیا برای کاندیداتوری به عنوان رئیس‌جمهور، گروه روکساس از حزب ملی گرایان جدا شد و یک حزب مستقل جدید - لیبرال، که حمایت بخشی از دیوان سالاری، بازرگانان بزرگ و مالکان زمین را دریافت کرد، تشکیل داد.
روخاس با اندکی برتری در انتخابات ریاست جمهوری پیروز شد و حزب وی در انتخابات پارلمانی پیروز شد. پس از آن، سرانجام دولت ایالات متحده دربارهٔ سرنوشت بعدی فیلیپین به عنوان یک کشور مستقل تصمیم گرفت.
در ۴ ژوئیه ۱۹۴۶، فیلیپین رسماً استقلال سیاسی پیدا کرد، اما در عمل تأثیر شدید ایالات متحده در سیاست داخلی و خارجی ادامه داشت. پایگاه‌های نظامی آمریکایی طبق توافق‌نامه‌ها - برای یک دوره ۹۹ ساله در خاک کشور فیلیپین مستقر شدند.
یاسین علی خیل (زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل افغانستان است.
ارتش ضد ژاپنی مردم مالایا () یک ارتش چریکی کمونیست، مارکسیسم–لنینیسم بود که در برابر تصرف مالایا توسط ژاپن (۱۹۴۱–۱۹۴۵) مقاومت می‌کرد.
دوکوم‌آجی‌لار یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در یوسف‌علی واقع شده‌است. دوکوم‌آجی‌لار ۴۶۷ نفر جمعیت دارد.
حزب کمونیست فیلیپین -۱۹۳۰ () یک حزب کمونیست در فیلیپین است که در ۷ نوامبر ۱۹۳۰ تأسیس شده‌است.
دره‌ایچی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در یوسف‌علی واقع شده‌است. دره‌ایچی ۵۱۰ نفر جمعیت دارد.
لیگ رهایی مردم ژاپن یک سازمان مقاومت ژاپنی بود که در طی جنگ دوم چین و ژاپن و جنگ جهانی دوم در چین کمونیست فعالیت می‌کرد.
سوزان چوی (انگلیسی: Susan Choi؛ زادهٔ ۱۹۶۹) رمان‌نویس آمریکایی است.
چوی در ساوت بند، ایندیانا از پدری کره‌ای و مادری یهودی به دنیا آمد. او در مدارس دولتی تحصیل‌کرد. پدر و مادر وی در ۹ سالگی او طلاق گرفتند و او به همراه مادرش به هوستون، تگزاس نقل مکان کرد. چوی کارشناسی ادبیات را از دانشگاه ییل (۱۹۹۰) و کارشناسی ارشد هنر را از دانشگاه کرنل دریافت‌کرد.
وی پس از دریافت مدرک تحصیلات تکمیلی در "نیویورکر" شروع به کار کرد. در این شغل بود که با شوهرش، پیت ولز، که اکنون منتقد رستوران "نیویورک تایمز" است ملاقات کرد. آن‌ها در بروکلین زندگی می‌کنند.
چوی اولین رمان خود را با عنوان "«دانشجوی خارجی»" در سال ۱۹۹۸ منتشر کرد. این کتاب برنده جایزه ادبیات آسیایی آمریکایی در زمینهٔ داستان شد. رمان دوم او، "زن آمریکایی" (۲۰۰۳)، نامزد نهایی جایزه پولیتزر در ادبیات شد. او در سال ۲۰۱۰، برنده جایزه انجمن جهانی قلم برای رمان "یک شخص مهم" شد. این رمان همچنین نامزد نهایی جایزه جایزه پن/فاکنر برای داستان در سال ۲۰۰۹ شد. در سال ۲۰۱۴، چهارمین رمان او، "«آموزش من»"، برنده جایزه ادبی «لامبدا» شد.https://www.lambdaliterary.org/2014/06/winners-of-the-26th-annual-lambda-literary-awards-announced/
او در دانشگاه ییل به تدریس نوشتن خلاقانه می‌پردازد.
واتارو کاجی (; – ) رمان‌نویس، سیاست‌مدار فعال اهل ژاپن بود.
کازوئو آئویاما (; – ) یک ژاپنی کمونیسم، کارشناس سیاسی بود. او به جمهوری چین (۱۹۴۹–۱۹۱۲) در طول جنگ دوم چین و ژاپن پیوست. آئویاما با وجود صراحت اعتراف به کمونیست بودن، با کومینتانگ (ارتش ژاپن) رابطه خوبی داشت. در حالی که آئویاما در چونگ‌کینگ بود، وی یک کارخانه چاپ را با موفقیت به اداره اطلاعات جنگ ایالات متحده (OWI) فروخت. آئویاما جایگزین واتارو کاجی به عنوان مشاور روانشناسی شد.
جنبش آزادی تایلندی () یک جنبش مقاومت زیرزمینی تایلند علیه امپراتوری ژاپن در طول جنگ جهانی دوم بود. این جنبش منبع مهمی از اطلاعات نظامی برای متفقین جنگ جهانی دوم در منطقه بود.
تاریخ معما فیلمی محصول سال ۱۹۹۱ و به کارگردانی جاناتان واکس است. در این فیلم بازیگرانی همچون ایثن هاک، تری پولو، برایان مک‌نامارا، فیشر استیونس، بی‌دی ونگ، آنتونی روساتو، دان اس. دیویس، جیمز هنگ، ویکتور وانگ، پینگ وو و پیتر ویلیامز ایفای نقش کرده‌اند.
پرتوهراسی یا رادیوفوبی () ترس و هراس از پرتو یونیزان است.http://www.iaea.org/inis/collection/NCLCollectionStore/_Public/36/034/36034536.pdfhttps://www.macmillandictionary.com/buzzword/entries/radiophobia.htmlhttps://www.jhuapl.edu/Content/techdigest/pdf/V02-N02/02-02-Koslov.pdf با توجه به اینکه مقادیر قابل توجهی از اشعه مضر است و حتی کشنده است (به عنوان مثال سرطان ناشی از تشعشع و مسمومیت پرتوی)، هر تهدید در معرض تابش ممکن است ترس قابل توجهی در انسان ایجاد کند. این اصطلاح همچنین برای توصیف مخالفت با استفاده از فناوری هسته‌ای (به عنوان مثال انرژی هسته‌ای) ناشی از نگرانی‌های نامتناسب بیش از خطرات واقعی استفاده می‌شود.https://aeon.co/ideas/fear-of-radiation-is-more-dangerous-than-radiation-itself
واحد آسانو نام مشترک سربازان روسی سفید در ارتش منچوری. تحت هدایت ارتش کوانتونگ بود. این سازمان به منظور کسب اطلاعات و خرابکاری علیه اتحاد جماهیر شوروی سازماندهی شد. نام معروف به نام اولین فرمانده، ستسو آسانو (نسخه روسی) (ماکاتو آسانو) نامگذاری شده‌است.
سرزمین‌آب فیلمی درام معمایی محصول سال ۱۹۹۲ و به کارگردانی استیون جیلنهال است. در این فیلم بازیگرانی همچون جرمی آیرونز، شینید کیوسک، ایثن هاک، جان هرد، لینا هیدی، پیت پاستویت، کارا بونو، دیوید موریسی و مگی جیلنهال ایفای نقش کرده‌اند. داستان فیلم بر اساس رمانی به همین نام اثر گراهام سویفت است با این تفاوت که فیلم مکان معاصر را از انگلستان به پیتسبرگ تغییر داد و برخی از جنبه‌های تاریخی کتاب در فیلم به چشم نمی‌خورد.
این فیلم داستان یک معلم تاریخ انگلیسی در دبیرستانی در پیتسبرگ را روایت می‌کند که داستان سه نسل از خانواده خود را برای دانش‌آموزانش بازگو می‌کند، از داستان پدربزرگش، نوجوانی او و برادرش تا زندگی با همسرش. فیلم با اخراج معلم از مدرسه به پایان می‌رسد.
فیلم‌برداری این فیلم در پیتسبرگ، پنسیلوانیا، بخش‌هایی از انگلستان، از جمله انگلستان شرقی و لندن، باغ‌های اطراف فاورشام و عمارت ویکتوریا انجام شده‌است.
نادوک یا نادوگ (پارسی میانه: "Nādug") یکی از نجیب‌زادگان ساسانی در سده سوم میلادی در زمان حکومت شاپور یکم بود.
از او در سنگ‌نوشته شاپور یکم بر کعبه زرتشت به عنوان زندان‌بان (پارسی میانه: "zēndānīg") یاد شده‌است. او در این سنگ‌نوشته در میان ۶۷ نجیب‌زاده در رتبهٔ چهل‌وهفت قرار دارد. اطلاعات دیگری از زندگی او در دست نیست.
نرسه (پارسی میانه: "Narseh") یکی از نجیب‌زادگان ساسانی در سده سوم میلادی در زمان حکومت شاپور یکم بود.
از او در سنگ‌نوشته شاپور یکم بر کعبه زرتشت به عنوان گرستبد (پارسی میانه: "grastbed"، مسئول آذوقه) یاد شده‌است. او در این سنگ‌نوشته در میان ۶۷ نجیب‌زاده در رتبهٔ چهل‌وپنجم قرار دارد. اطلاعات دیگری از زندگی او در دست نیست.
وینگ کامندر اولین بازی ساخته شده توسط کریس رابرتس در ژانر شبیه‌سازی پرواز در فضا است که توسط تیم اوریجین سیستمز ساخته شده‌است. اولین نسخه بازی برای سیستم عامل ام‌اس-داس، و در ۲۶ سپتامبر ۱۹۹۰ منتشر شد و بعداً برای آمیگا، آمیگا سی‌دی۳۲، سگا سی دی و سوپر نینتندو نسخه‌های جداگانه آن به بازار آمد، و در نهایت برای کامپیوترهای خانگی با نام وینگ کامندر I در سال ۱۹۹۴ منتشر شد. این بازی در سال ۱۹۹۴ بازسازی شد و با نام سوپر وینگ کامندر برای ۳دی‌او و پس از آن برای مکینتاش منتشر شد.
این بازی یک گام بزرگ به جلو برای بازی‌های جنگ فضایی بود که از نظر، گرافیک، صدا و بخش داستانی می‌توان آن را با فیلم‌های جنگ ستارگان مقایسه کنیم. داستان در سال ۲۶۵۴ می‌گذرد و شخصیت‌های داستان توسط کریس رابرتس ساخته شده‌اند و به نوعی می‌توان داستان را «جنگ جهانی دوم در فضا» دانست، داستان دربارهٔ خلبان‌های چند ملیتی است از طرف فدراسیون ترران، عملیات‌هایی علیه کیلراتیها یکی از اقوام درنده و خشن انجام می‌دهند (این داستان به شدت از کزین که توسط لری نیون نوشته شده الهام گرفته‌است).
نرسه بردکان یا نرسه برگان (پارسی میانه: "Narseh Barragān") یکی از نجیب‌زادگان ساسانی در سده سوم میلادی در زمان حکومت شاپور یکم بود.
از او در سنگ‌نوشته شاپور یکم بر کعبه زرتشت یاد شده‌است. او در این سنگ‌نوشته در میان ۶۷ نجیب‌زاده در رتبهٔ چهل‌وسوم قرار دارد. اطلاعات دیگری از زندگی او در دست نیست.
چیزهای بهتر () یک تک‌آهنگ منتشر شده توسط کینکس است که در ژوئن ۱۹۸۱ در بریتانیا و در نوامبر همان سال در ایالات متحده آمریکا منتشر شد.
مایکل اسکات () یک شخصیت خیالی در مجموعه تلویزیونی "اداره" از شبکه ان‌بی‌سی است که توسط استیو کرل بازی می‌شود. مایکل اسکات شخصیت اصلی مجموعه است. او از فصل ۱ تا ۷ مدیر منطقه‌ای شعبه اسکرانتون شرکت داندر میفلین بود. مایکل شخصیتی شوخ‌طبع دارد که بیشتر اوقات همکارانش به شوخی‌های او نمی‌خندند همچنین دارای شخصیتی حسود و بعضاً لجباز را دارا هست همچنین او انسانی هست که در بیشتر قسمت‌های سریال دارای شخصیتی تنها است.بسیار علاقه دارد تا با زن‌ها دوست شود، ازدواج کند و بچه دار شود و همیشه درجلساتی که با کارمندانش برگزار می‌کند می‌خواهد حرف حق با او باشد دوست دارد زیاد مورد توجه باشد اما با این حال عمیقا مایکل اسکات دارای شخصیتی مهربان هست.مایکل از این متنفر هست که همکارانش در مقابل چشمان او از کسی دیگر به ویژه تازه‌کار تعریف و تمجید کنند او از توبی فلندرسون متنفر است و حتی نمی تواند او را برای یک دقیقه تحمل کند همچنین از انتقاد هم متنفر است
در نسخه آمریکایی، تمام شخصیت‌های اصلی سریال به همان شکلی که بودند، تطبیق داده شدند. تریسی مک‌لافلین، برنامه‌نویس NBC، پل گیاماتی را به تهیه‌کننده بن سیلورمن برای نقش مایکل اسکات پیشنهاد کرد، اما این بازیگر این پیشنهاد را رد کرد. به گزارشاتی، مارتین شورت، هنک آزاریا و باب اودنکِرک نیز علاقه‌مند بودند و اودنکِرک در آزمون حضور داشت. در ژانویه ۲۰۰۴، مجله Variety گزارش داد که استیو کارِل از برنامه محبوب Comedy Central به نام The Daily Show with Jon Stewart، در مذاکرات برای بازی در این نقش شرکت کرد.
پل راد به استیو کارِل توصیه کرد که نسخه آمریکایی از سریال The Office هرگز به اندازه نسخه بریتانیایی خوب نخواهد بود. با این حال، Come to Papa به سرعت لغو شد و این اجازه را به کارِل داد تا به The Office متعهد شود. اودنکِرک در نقش کوتاهی به عنوان یک مدیر دفتر، یادآور اسکات، در این سریال حضور پیدا کرد. کارِل بعدها اظهار کرد که فقط حدود نیمی از قسمت نخست پیلوت سریال بریتانیایی را قبل از آزمون دیده بود.او از ترس اینکه مبادا شروع به کپی برداری از شخصیت پردازی های ریکی جرویز کند به تماشای فیلم ادامه نداد. در تفسیر صوتی اپیزود آزمایشی، کارگردان کن کواپیس می‌گوید که ناآشنایی کارل با نسخه بریتانیایی The Office و تجربه همکاری آنها در تماشای الی باعث شد که او به عنوان اسکات انتخاب شود.
استنلی توچی، فیلیپ سیمور هافمن، برونو کربی، تیم بلیک نلسون، استفن کولبرت، دیوید هرمان، مایک وایت، گرگ کینیر، دیوید کراس، راب اشنایدر و نوآ امریش، در میان دیگران، به نقش اسکات علاقه‌مند بودند اما آن را رد کردند.
ریک مورانیس، دن آیکروید، یوجین لوی، دن کاستلانتا، دیوید کوچنر (که در نهایت نقش فرعی تاد پکر را بازی کرد)، دیوید آرکت، ریچارد کیند، رابرت تاونسند، استیو بوشمی، کریستوفر گست، کوین نیلون، دیو فولی، اوون ویلسون، جیسون لی، متیو برودریک، جان فاورو، ویلیام اچ میسی و جان سی. ریلی نیز برای نقش اسکات مورد بررسی قرار گرفتند. لوئیس سی.کی. همچنین برای این نقش مطالعه کرد، اما به دلیل قرارداد با شبکه CBS قادر به دریافت نقش نشد.
دو نقش فرعی در فیلم‌ها به جلب توجه مخاطبان کمک کرد: در "بروس متعال"، کارل نقش ایوان باکستر (رقیب متکبر شخصیت جیم کری) را بازی می‌کند که در حین گویندگی خبرها، پاداشی طنزآمیز را دریافت می‌کند. در "مذاکره‌گر خبری: افسانه ران برگاندی"، کارل نقش شخصیت دیگری از جمله هواشناس کند ذهن به نام بریک تاملند را ایفا می‌کند. اگرچه سریال با رتبه‌بندی متوسطی آغاز شد، شبکه NBC آن را به دلیل پیش‌بینی موفقیت فیلم "ورجین ۴۰ ساله" با بازی کارل، برای فصل بعدی تمدید کرد و سپس این سریال موفقیتی در رتبه‌بندی‌ها به دست آورد. کارل برای این نقش، در سال ۲۰۰۶ جایزه گلدن گلوب و جایزه انجمن منتقدان تلویزیونی را به دست آورد. همچنین، برای کارش در این سریال، در سال‌های ۲۰۰۶، ۲۰۰۷ و ۲۰۱۱ نامزدی دریافت نمود. اگرچه "ورجین ۴۰ ساله" موفقیتی غافلگیرکننده بود، کارل در یک مصاحبه با Entertainment Weekly اعلام کرده بود که هیچ نقطه زمانی برای ترک "The Office" را در نظر ندارد. با این حال، در یک مصاحبه در برنامه بررسی فیلم رادیویی BBC 5 Live، او اظهار نمود که پس از پایان قراردادش در فصل ۷، حضورش در این سریال احتمالاً به پایان خواهد رسید. این ادعا در تاریخ ۲۸ ژوئن ۲۰۱۰ تأیید شد، زمانی که کارل اعلام کرد در فصل هفتم این سریال به عنوان آخرین فصلش با انقضای قراردادش با شبکه NBC خواهد بود.
مایکل گری اسکات در تاریخ 15 مارس 1965 در اسکرانتون، پنسیلوانیا به دنیا آمد. وی از یک دوران کودکی دشوار و تنهایی عبور کرد. در قسمت اول سریال، به وجود برادری اشاره می‌کند. مایکل در دوران تحصیل ابتدایی با مشکلاتی مواجه شد، که در قسمت "داندر میفلین بی‌نهایتی" به نمایش گذاشته می‌شود؛ مایکل در آن قسمت به گروه فیلمبرداری می‌گوید که از کلاس دوم عقب افتاده است. همچنین در قسمت "روز تنوع"، ادعا می‌کند که از نژاد انگلیسی، ایرلندی، آلمانی و اسکاتلندی است. او همچنین می‌گوید که "دو پنجم" بومی آمریکایی است. مایکل به وجود ناپدری به نام جف اشاره کرده است که او نسبت به او نفرت دارد. در قسمت "Nepotism"، آشکار می‌شود که مایکل یک خواهر ناتنی داشته است و به مدت 15 سال از او جدا شده بود. به عنوان نتیجه‌ای از تجدید دیدار آن‌ها، مایکل برادرزاده خود به نام لوک را به عنوان کارآموزی در دفتر استخدام می‌کند، اما در نهایت با لوک ناکارآمد و بی‌ادب روبرو می‌شود و در نهایت او را در مقابل همه اعضای دفتر مجازات می‌کند، که منجر به گریه لوک و ترک او می‌شود.
در قسمت "روز دخترت را به کار ببر"، مایکل ادعا می‌کند که او یک ستاره کودک در یک برنامه کودکانه به نام فاندل باندل بوده است. با این حال، مشخص می‌شود که او به سادگی به عنوان یکی از کودکان مهمان در برنامه ظاهر شده است. در ضبط قدیمی‌ای که در حال پخش است، او در مورد آنچه که وقتی بزرگ شد می‌خواهد صحبت می‌کند: ازدواج کند، بچه‌هایی داشته باشد تا بتواند دوستان زیادی داشته باشد و هیچ‌کس نتواند دوستی او را رد کند. مایکل به کالج نرفت، زیرا پول شهریه خود را در یک شرکت هرمی از دست داد.
مایکل در اوایل دهه ۱۹۹۰ به عنوان یک فروشنده در داندر میفلین شروع به کار کرد. او لوح و گواهینامه "فروشنده برتر سال" را در سال‌های ۱۹۹۶ و ۱۹۹۷ به نمایش می‌گذارد. دوایت همچنین در یک صحنه حذف شده از قسمت "کودتا" او را به خاطر کسب جوایز متوالی به عنوان بهترین فروشنده تحسین می‌کند. در قسمت "دو هفته"، او ادعا می‌کند نصف مشتریان شعبه اسکرانتون را به دست آورده است. در قسمت "مشتری"، او مدیر سابق خود، جان لوینسون-گولد را با به دست آوردن یک مشتری مهم از طریق روش‌های یکم نامتعارف تحت تأثیر قرار می‌دهد. پم هالپرت و رایان هاوارد نیز از تماشای فروش و مذاکره او برای قراردادهای خود در شرکت کاغذ مایکل اسکات تحت تأثیر قرار می‌گیرند. حتی جیم هالپرت اذعان می‌کند که ممکن است هیچ‌وقت به همان اندازه مایکل در "کوی پاند" فروشنده خوبی نشود.
در یک گفتگو صادقانه در قسمت "آتش"، مایکل به رایان می‌گوید که او فروشنده شد زیرا دوست داشت ، دوستانی پیدا کند. پس از ترقی به عنوان مدیر منطقه در سنین جوانی، او روابط کاری را به عنوان دوستی‌های شخصی تعبیر می‌کند. به نظر می‌رسد او روابط کمی خارج از دفتر دارد.
در تعاملاتش با شخصیت‌های دیگر، مایکل سطحی، بی‌تفاوت، ناآگاه و ناآشنا به قوانین اجتماعی پایه است. او نمی‌تواند درک کند که چرا اشتیاق او را به درک نمی کنند. مایکل باور دارد که یک محل کار باید "جایی باشد که رویاها به واقعیت تبدیل شوند".
او به شرکت وفادار است و صادقانه سعی می کند به کارمندانش در زمانی که فکر می کند مشکلی دارند کمک کند. مایکل 9,986,000 دقیقه در داندر میفلین (تا "آخرین دودی های مایکل") بوده است، به این معنی که او از آوریل 1992 در آنجا کار کرده است.
تمایل دائمی مایکل برای قرار گرفتن در مرکز توجه اغلب خود را در رفتار خودخواهانه نشان می دهد. به عنوان مثال، وقتی پایش را در «جراحت» می سوزاند، با وجود ضربه مغزی شدیدتر دوایت، انتظار دارد که پم و رایان به نیازهای او توجه کنند. هنگامی که به "عروسی فیلیس" دعوت می شود، شرکت او را نقطه اوج مراسم می داند. زمانی که پدر سالخورده فیلیس او را از صحنه بیدار می کند، خرخر می کند و در نهایت نان تست توهین آمیزی و بیش از حد آشنا می دهد که باعث می شود او به کلی از پذیرایی منع شود. تمایل او به دوست داشتن اغلب او را به اتخاذ تصمیمات نابخردانه یا وعده های غیرقابل اجرا بدون در نظر گرفتن عواقب سوق می دهد، اما زمانی که منجر به عواقب نامطلوب می شود، از آن عقب نشینی می کند. به نظر می رسد مایکل بر لحظاتی از همدردی یا متمدن بودن که توسط همکارانش (عمدتا جیم) متوجه او می شود، تأکید می کند و اهمیت آنها را برای جبران تنهایی خود افزایش می دهد.
مایکل نسبت به امور مالی خود بی‌مسئولیت می‌کند، و در یک نقطه آنقدر بدهی دارد که مجبور می‌شود شغل دومی را به عنوان بازاریاب تلفنی انتخاب کند. اسکار نموداری از عادات خرج کردن مایکل تهیه می کند و او را به خاطر خرج کردن پول زیاد برای چیزهایی که «هیچ کس به آنها نیاز ندارد» مانند مجموعه های جادویی و تجهیزات حرفه ای ماهیگیری باس سرزنش می کند. در نهایت، مایکل مجبور به اعلام ورشکستگی می شود (که فکر می کند فقط باید بایستد و فریاد بزند "اعلام ورشکستگی می کنم!")
به دلیل فقدان کلی عقل سلیم، مایکل می تواند در برابر سوء استفاده قابل توجهی از همسالان خود مقاومت کند و اغلب مورد شوخی قرار می گیرد. زمانی که مورد ظلم قرار می گیرد سریعاً توهین می شود و پاسخ او اغلب با آسیبی که متحمل می شود نامتناسب است. به همین ترتیب، هنگامی که ناخواسته مردم را آزار می دهد، عذرخواهی می کند. بارزترین نمونه آن در «شکار جادوگر همجنس‌گرا» است، زمانی که او بعد از اینکه متوجه شد استفاده‌اش از اصطلاح «فاگی» احساسات اسکار را جریحه دار کرد، گریه می‌کند. حتی با وجود اینکه او به طور کلی از انتقاد، تمسخر و طعنه غافل است، مایکل محدودیت‌هایی برای صبر خود دارد و میزان توهینی را که واقعاً می‌تواند تصدیق کند زیر سوال می‌برد (طلب احترام حرفه‌ای از استنلی هادسون در «آیا من لکنت دارم؟» یا ایستادن در برابر کارمندان به نفع هالی در "اخلاق تجاری").
نرسه (پارسی میانه: "Narseh") یکی از شاهزادگان ساسانی در سده سوم میلادی در زمان حکومت شاپور یکم بود.
از او در سنگ‌نوشته شاپور یکم بر کعبه زرتشت به عنوان شاهزاده (پارسی میانه: "wispuhr") یاد شده‌است. او در این سنگ‌نوشته در میان ۶۷ نجیب‌زاده در رتبهٔ هشتم و در میان پنج شاهزاده در رتبه چهارم قرار دارد. با توجه به این سنگ‌نوشته نرسه عضو خاندان ساسان بوده‌است اما رابطه او با خانواده سلطنتی دقیقاً مشخص نیست. به گفته متن کتیبه او پسر پیروز بوده‌است و این پیروز می‌تواند پیروز، پسر اردشیر بابکان و برادر شاپور یکم، پیروز میشانی، پسر شاپور میشانشاه و نوهٔ شاپور یکم، پیروز کارن یا اسپبد پیروز باشد.
نرسه (پارسی میانه: "Narseh") یکی از نجیب‌زادگان ساسانی در سده سوم میلادی در زمان حکومت شاپور یکم و ساتراپ رند بود.
از او در سنگ‌نوشته شاپور یکم بر کعبه زرتشت به عنوان ساتراپ رند و یکی از هفت ساتراپ کشور یاد شده‌است. او در این سنگ‌نوشته در میان ۶۷ نجیب‌زاده در رتبهٔ سی‌وهفتم قرار دارد و شاه به نام او قربانی‌هایی کرده‌است. هنوز مشخص نشده که رند در کجا واقع شده اما احتمالاً به ری یا راوند کنونی مربوط می‌شود.
اما زیا دآرسی (؛ زادهٔ ۲۷ ژوئن ۱۹۹۲) بازیگر انگلیسی. او در سریال‌هایی مانند "جویندگان حقیقت" و "عشق سفر" بازی کرده‌است. دآرسی در مجموعهٔ پیش‌درآمد "بازی تاج‌وتخت" با نام "خاندان اژدها" نقش رینیرا تارگرین را ایفا کرده‌است.
اِما دآرسی در مدرسه هنر راسکین دانشگاه آکسفورد در رشته هنرهای زیبا تحصیل کرده است. دآرسی همچنین در تئاترهای نمایشی مانند رومئو و ژولیت و بوته آزمایش بازی کرده است.
رویل پروداکشنز () یا اندمول شاین آمریکای شمالی () یک شرکت تولیدکننده محتوای تلویزیونی است که در سال ۲۰۰۲ در لس انجلس تاسیس شد. این شرکت زیرمجموعه‌ای از شرکت اندمول در آمریکای شمالی است.
نرسه اندیگان‌خدای (پارسی میانه: "Narseh ī Andēgān xwadāy") یکی از نجیب‌زادگان ساسانی در سده سوم میلادی در زمان حکومت شاپور یکم و فرمانروای اندیگان بود.
از او در سنگ‌نوشته شاپور یکم بر کعبه زرتشت به عنوان فرمانروای (پارسی میانه: xwadāy) اندیگان (هندیجان کنونی) یاد شده‌است. او در این سنگ‌نوشته در میان ۶۷ نجیب‌زاده در رتبهٔ پانزدهم قرار دارد. اطلاعات دیگری از زندگی او در دست نیست.
مرسدس بنز او۳۰۲ یک اتوبوس سایز بزرگ بود که بین سالهای ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۴ توسط مرسدس بنز تولید شد.
مرسدس بنز او۳۰۲ در ماه مه ۱۹۶۵ به عنوان جایگزینی برای او۳۰۱ به بازار عرضه شد. این اتوبوس توسط کارخانه مرسدس بنز در مانهایم تولید شده‌ بود. بدنه آن به باوهاوس طراحی شده‌است.40th anniversary of the Mercedes-Benz O302: One for all Daimler 18 April 2005
بیش از ۳۲۰۰۰ دستگاه او۳۰۲ در یک دوره یازده ساله ساخته شده‌اند، درنهایت او ۳۰۳ جایگزین این مدل شد.40th anniversary of the Mercedes-Benz O302: One for all Daimler 18 April 2005O303: Complex coach range from Mercedes "Commercial Motor" 13 December 1974
این خودرو برای جام جهانی فوتبال ۱۹۷۴ در آلمان غربی، برای جابه جایی اعضای تیم استفاده شد.40th anniversary of the Mercedes-Benz O302: One for all Daimler 18 April 2005
بابک (پارسی میانه: "Papak/Pabag") یکی از نجیب‌زادگان ساسانی در سده سوم میلادی در زمان حکومت شاپور یکم و هزاربد ارتش ساسانی بود.
از او در سنگ‌نوشته شاپور یکم بر کعبه زرتشت به عنوان هزاربد یاد شده‌است. او در این سنگ‌نوشته در میان ۶۷ نجیب‌زاده در رتبهٔ یازدهم قرار دارد. در مورد خویشاوندی وی یا حتی اگر وی با سایر اشراف و مقامات ذکر شده در منابع ارتباط داشته باشد، هیچ چیزی مشخص نیست.
هزاربد (، به معنای «فرمانده هزار» از )، که به عنوان هزارفت () نیز شناخته می‌شود، یکی از مقام‌های ارتش شاهنشاهی ساسانی بود که در آغاز گارد سلطنتی را رهبری می‌کرد اما بعدها مقام آن برابر با "وزرگ فرمذار" () (وزیر) شد.
بابک (پارسی میانه: Papak/Pabag) یکی از نجیب‌زادگان ساسانی در سده سوم میلادی در زمان حکومت شاپور یکم و شمشیردار ارتش ساسانی بود.
از او در سنگ‌نوشته شاپور یکم بر کعبه زرتشت به عنوان شمشیردار یاد شده‌است. او در این سنگ‌نوشته در میان ۶۷ نجیب‌زاده در رتبهٔ سی‌وششم قرار دارد. اطلاعات دیگری از زندگی او در دست نیست.
شمشیردار (پارسی میانه: šafšēlār) یکی از مقام‌های ایران ساسانی بود که با توجه به نامش شمشیر شاهنشاه را احتمالاً در مراسم‌های سلطنتی حمل می‌کرد. از این مقام در سنگ‌نوشته شاپور یکم بر کعبه زرتشت یاد شده و فردی به نام بابک دارندهٔ آن است.
بابک ویسپورکان (پارسی میانه: "Pābag ī Wisparr(a)gān") یکی از نجیب‌زادگان ساسانی در سده سوم میلادی در زمان حکومت شاپور یکم بود.