moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
دیانا، که هفتمین و آخرین فرزند خانوادهٔ آقابک بود، تحصیلات خود را در مدارس ارمنیان کلکته به پایان رساند و پس از بازگشت به خانه در ۲۹ سالگی با یک جوان ارمنی اهل جلفا به نام «میکائیل آبکار»، از بازرگانان جلفای اصفهان، که به کار تجارت ابریشم بین هند و ژاپن اشتغال داشت، ازدواج کرد. دیانا آبکار، که به غیر از زبان ارمنی، به زبان‌های انگلیسی، هندی و ژاپنی تسلط کامل داشت. پس از استقلال ارمنستان، دیانا آبکار که نفوذ بسیاری در بین دولتمردان ژاپن داشت، آنان را ترغیب به شناسایی استقلال ارمنستان کرد و سرانجام در ۷ مارس ۱۹۲۰ میلادی ژاپن استقلال ارمنستان را به رسمیت شناخت و طی نامه‌ای رسمی این موضوع را به کشورهای شرکت‌کننده در کنفرانس صلح پاریس اعلان داشت.
در ۲۱ ژوئیه ۱۹۲۰ میلادی، «هامو اوهانجانیان»، وزیر امور خارجهٔ وقت ارمنستان، طی حکمی دیانا آبکار را به سمت سفیر ارمنستان در ژاپن منصوب کرد. آبکار نخستین زنی است که به این سمت منصوب شد.
«ماری عزیزیان، اِولین آواکیان، دیانا آوانسیان، مارو آوانسیان، هیلدا ملکومیان، اُدِت آقاجانیان، اِدنا عیسائیان، وانه خچومیان، وانا موسی خانیان، آیرین آرتونینان و نارینه آرتاشیان به تیم ملی راه یافتند.»
«در سال ۱۳۲۷ خورشیدی در اصفهان متولد شده و در رشته دو و میدانی ۳ سال قهرمان ایران ۲۰۰ متر و ۴۰۰ متر (۱۳۴۸ تا ۱۳۵۰ خورشیدی)، و رکوردار ایران می‌باشد.»
«متولد سال ۱۳۲۱ خورشیدی در تهران، او به عضویت باشگاه‌های هما و انجمن دوشیزگان ایران درآمده و مدت ده سال متوالی (۱۳۳۹–۱۳۴۹) کاپیتان تیم ملی والیبال ایران در مسابقات متعدد برون مرزی بوده‌است. در ششمین دوره مسابقات آسیایی بانکوک کاپیتان تیم والیبال بانوان ایران را به عهده گرفته و مفتخر به کسب مقام سوم و اولین مدال ورزش زنان ایران در سطح آسیا گشته‌است.»
«متولد سال ۱۳۲۴ خورشیدی در تهران، عضو تیم ملی ایران، شرکت در المپیک توکیو (۱۹۶۴ میلادی)، هشت سال قهرمان کشور بین سال‌های (۱۳۴۰ تا ۱۳۴۷ خورشیدی) در رشته ورزشی پرتاب وزنه، دیسک و نیزه.»
«متولد سال ۱۳۲۷ خورشیدی در تهران، عضو تیم ملی ژیمناستیک و مربی تیم ملی ژیمناستیک ایران (حرکت‌های زمینی)، بین سال‌های ۱۳۵۰ و ۱۳۵۱ خورشیدی.»
«متولد سال ۱۳۴۹ خورشیدی در تهران، عضو تیم ملی ژیمناستیک؛ مربی و داور تیم ملی ژیمناستیک ایران و دارای کارت داوری از فدراسیون ژیمناستیک آلمان در سال ۱۳۸۰ خورشیدی.»
«عضو کوهنوردی بانوان کشور، صعود به قله دماوند و قلل البرز در سال ۱۳۳۳ و ۱۳۳۴ خورشیدی.»
«متولد سال ۱۳۶۴ خورشیدی در تهران، عضو تیم ملی دو و میدانی ایران، قهرمان مسابقات غرب آسیا در دوحه در دو ۴ × ۱۰۰ متر و مقام‌های چهارم در دو ۱۰۰ متر و ۲۰۰ متر.»
«متولد سال ۱۳۳۶ خورشیدی در اصفهان، عضو تیم ملی دو و میدانی ایران (دو ۱۵۰۰ متر) در بازی‌های آسیایی ۱۹۷۴ تهران.»
در آذربایجان همانند سایر شهرها بازیگر زن نداشتند و سعی می‌کردند نمایشنامه‌ای اجرا کنند که نقش زن نداشته باشد. نخستین زنی که بر سِن تئاتر تبریز ظاهر شد «آشخن» دختر «کشیش پاپازیان» و آموزگار مدرسه ارمنیان تبریز بود. شرکت کشیش پاپازیان به عنوان کارگردان، و دختر او به عنوان بازیگر برای عامه مردم عجیب بود. در آن زمان چون سالنی برای اجرا وجود نداشت بیشتر نمایشنامه‌ها در خانه «تیگران گورویان» که مردی ادیب و فاضل بود اجرا می‌شد. او خانه مسکونی خود را در اختیار گروه تئاتر قرار داده بود.
طی سال‌های ۱۸۸۷ و ۱۸۸۸ میلادی «آواک آواکیان» گروه تئاتری متشکل از دوازده نفر تشکیل داد و در سالن مدرسه آرامیان چند نمایشنامه با حضور والی آذربایجان اجرا کرد که بسیار مورد توجه قرار گرفت. گروه تئاتر ارمنیان تبریز برای همشهریان تُرک‌زبان خود نمایشنامه‌هایی به تُرکی اجرا می‌کرد. تلاش دوستداران هنر تئاتر بی‌وقفه ادامه داشت ولی فقط مردان مجاز به دیدن نمایش بودند و زنان اجازه حضور در سالن تئاتر نداشتند. این وضع تا حدود سال ۱۸۹۰ میلادی ادامه داشت. در ۱۸۹۱ میلادی چند تن از بانوان محلی در سالن تئاتر حضور یافتند؛ در ۱۸۹۲ میلادی گروهی از زنان آموزگار مدرسه محله لیل آباد نمایشی برای زنان ترتیب دادند و زنان تبریز برای نخستین بار موفق به دیدن نمایش شدند.
سرآغاز تئاتر تهران در سال ۱۸۷۸ میلادی (۱۲۵۷ خورشیدی) است. گروه تئاتر ابتدا نمایشنامه (اوستا بدروس) را به روی صحنه آورد و پس از چندی نمایشنامه (دو گرسنه) را اجرا کردند. در آغاز برخی با اجرای نمایش به مخالفت برخاستند ولی یکی دیگر از ارمنیان شیفته هنر به نام «هووسپ تادئوسیان خیاط باشی» بدون توجه به مخالفتهایی که می‌شد، خانه خود را در اختیار گروه تئاتر قرار داد و گروه تئاتر نمایشنامه (شوشانیگ یا دختر آسیابان) را در محل جدید اجرا کرد در تهران نیز نقش زنان را همچنان مردان به عهده می‌گرفتند.
هنرمندانی که از سال ۱۸۸۱ تا ۱۸۹۷ میلادی در تئاتر ارمنیان تهران درخشیدند عبارت بودند از:(هاروتیون ماردیروسیان، سیمولوف بدروسیان، قوکاس قوکاسیان، نرسس خان و هوسیگ پاپازیان). این افراد از بنیانگذاران تئاتر در تهران بودند. از سال ۱۸۹۸ تا ۱۹۰۰ میلادی نمایشنامه‌های (شوشانیگ، آرشاگ دوم، نرسس کبیر، خاک‌های سیاه و یک سری تراژدی) بر روی صحنه آورده شد. پس از اجرای هر تراژدی یک کمدی نمایش می‌دادند. در این دوره نمایشنامه‌های مولیر بسیار مورد توجه و استقبال مردم قرار می‌گرفت. «وارتیتر» و «هرانوش فلیگیان»، دو خواهر هنرمند که در سال ۱۹۰۱ میلادی در تبریز ایفای نقش می‌کردند، در سال ۱۹۰۲ میلادی به تهران آمدند و گروه تئاتر بانوان تهران را تشکیل دادند. آن دو در سال‌های ۱۹۰۲ و ۱۹۰۳ میلادی چندین نمایشنامه به روی صحنه آوردند. گروه تئاتر مزبور به دربار مظفرالدین‌شاه قاجار دعوت شدند. هنرنمایی آن‌ها در دربار مورد تحسین قرار گرفت و به آنان هدایی داده شد. آن دو خواهر در سال ۱۹۰۳ میلادی به مصر رفتند.
مجمع عمومی انجمن خیریه زنان ارمنی تهران در سال ۱۹۱۶ میلادی برای انتخاب اعضای هیئت مدیره تشکیل گردید. در آن جلسه تصمیم گرفته شد برای کودکان ارمنی تهران کودکستان دایر کنند. چون برای گشایش کودکستان به پول نیاز بود، در مجمع مزبور پیشنهاد شد که نمایشنامه‌ای برای کسب درآمد به روی صحنه آورده شود. از «هوهانس توماسیان» که از پیشکسوتان تئاتر ارمنیان تهران بود برای همکاری دعوت به عمل آمد. او اپرت (آرشین مال آلان) را برای اجرا برگزید. چون قرار بود که این اپرت برای دوشیزگان و بانوان تهران نمایش داده شود کلیه نقش آفرینان آن را از میان اعضای انجمن خیریه زنان ارمنی تهران انتخاب کردند. (اپرت نمایش اپرایی کوچکی است که ارکستر با آن همراهی می‌کند و آهنگ‌های عامیانه و تفریحی سبک می‌نوازد و جنبه شوخ و شاد دارد).
سال ۱۹۲۰ میلادی نقطه عطفی برای تئاتر تهران بود. در این سال علاوه بر برادران «ایپیگیان»، زوج «وارتو طریان» و «آرتو طریان» و زوج «مارگو و میشا گوستانیان» بر صحنه تئاتر ظاهر شدند و به هنرنمایی پرداختند. تا سال ۱۹۲۰ میلادی گروه‌های تئاتر ارمنیان تهران به‌طور مجزا نمایشنامه اجرا می‌کردند ولی در این سال هنرمندان ارمنی همراه با سایر هم میهنان ایرانی خود گروه‌های تئاتر تشکیل دادند و حرکتی نو در تئاتر تهران به وجود آوردند. آنان با نمایشنامه‌هایی که خصوصاً آرتو و وارتو طریان در کلوپ (ایران جوان) به روی صحنه می‌آورد، به گواهی جراید آن روزگار تهران جهشی در تئاتر تهران به وجود آوردند.
(ایرن زازیانس، آنیک شفرازیان، لوریک میناسیان، ساتنیک آقابابیان معروف به ساتو پری، مری آپیک، مادام سیرانوش، آسیا قسطانیان، لرتا هایراپتیان و آپیک یوسفیان) نام برد.
بانوی پژوهشگر، روزنامه‌نگار و گالری‌دار. ژانت لازاریان علاوه بر فعالیت‌های هنری و مطبوعاتی، نویسنده کتاب (دانشنامه ایرانیان ارمنی) بود.
در سال ۱۳۸۰ خورشیدی با رمان «چراغ‌ها را من خاموش می‌کنم» جوایز مهمی همچون بهترین رمان سال (پکا)، بهترین رمان سال بنیاد هوشنگ گلشیری، کتاب سال وزارت ارشاد جمهوری اسلامی و لوح تقدیر جایزه ادبی یلدا را به دست آورد و با مجموعه داستان کوتاه «طعم گس خرمالو» یکی از برندگان جشنواره بیست سال ادبیات داستانی در سال ۱۳۷۶ خورشیدی و جایزه (کوریه انترناسیونال) در سال ۲۰۰۹ میلادی شد. وی از معدود نویسندگان ایرانی است که تمام آثارش به فرانسوی ترجمه شده‌است.
نمایشنامه‌نویس و ترانه‌سرا، زاکاریان به جز ترانه‌سرایی، در زمینه نمایشنامه‌نویسی نیز دارای آثاری است. خود او دربارهٔ نمایشنامه‌هایش می‌گوید: «در آمریکا ۶ نمایشنامه نوشته‌ام که یکی از آن‌ها به نام قصه‌های آقا جمال، محبوبیت بسیاری پیدا کرد و ۹ ماه روی صحنه بود.» در سال ۱۳۸۱ خورشیدی، دکتر ماندانا زندیان، که خود اکنون در آمریکا اقامت دارد، به جمع‌آوری و تنظیم ترانه‌های زویا زاکاریان پرداخت و گزیده‌ای از آن آثار را با نظارت شاعر در مجموعه‌ای به نام «طلوع از مغرب» در ایران منتشر کرد.
متولد شهر اصفهان، عضو انجمن نویسندگان جمهوری ارمنستان
نویسنده کتاب (آروسیاک بازمانده خوی)، متولد شهر تهران. وی در دبیرستان انوشیروان دادگر درس خواند و سال‌ها به آموختن زبان و هنر پرداخت. سپس، به رشتهٔ مجسمه‌سازی دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران راه یافت. پس از دو سال به آمریکا رفت و در رشتهٔ نقاشی کالج هنر مریلند تحصیل هنر را تکمیل کرد و به تهران بازگشت و هم‌زمان تحصیل در رشته‌های زبان انگلیسی و آلمانی دانشکده زبان دانشگاه تهران را به پایان رساند. پس از آن، به تدریس در دانشکده نوبنیاد تعاون و دانشگاه ملی (شهید بهشتی کنونی) و آموزشکده زبان ستاد نیروی هوایی پرداخت. مدتی نیز سرپرستی دانشجویان دانشکده تعاون را عهده‌دار شد. وی در دانشگاه سوربُن، کارشناسی ارشد خود را در رشته جامعه‌شناسی عمومی و روانشناسی جامعه و سپس، دکترای خود را در رشته جامعه‌شناسی جهانی با گرایش جوامع روستایی ـ آموزشی دریافت داشت و نخستین کتاب خود را در تحلیل و انتقاد از طریقه رفرم تقسیم اراضی کشاورزی ایران در دهه چهل به نگارش درآورد.
ترانه‌سرا، و آهنگ‌ساز
کلارا آبکاریان از تبار ارمنیان، محله جلفای اصفهان در سال ۱۲۹۴ خورشیدی در تهران به دنیا آمد.
وی در هنرستان دختران آن زمان به عنوان هنرجویی ثبت نام نمود و پس از گذراندن دوره سه ساله هنرستان، وارد هنرستان عالی هنرهای زیبا شد.
او به نگارگری ایرانی (مینیاتور)، تذهیب، تشعیرسازی، گره‌چینی و نقاشی زیر لاکی می‌پرداخت و ۳۰۰ اثر هنری از خود به جای گذاشت و در مکتب اصفهان فعالیت داشت و اکثراً درکشیدن مراسم بزم مشهور است، که به سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری اهدا کرده‌است و اکنون در موزه سعدآباد قرار دارد. یکی از ویژگی‌های بیانی در تابلوهای آبکار وجود خط‌های روان و موسیقایی بودن آن هاست. این خصوصیت در تابلوی «باده عشق» به صورت بارز نمایان است. کاری که در آن خطوط ساختاری کامل دارند و مملو از موسیقی هستند در تابلوهای نگارگری ایرانی آبکار مناظر اسب سواری، طبیعت بی جان، گل‌ها، آرامگاه‌های عمر خیام، عطار و شیخ احمد و همچنین برج‌های فیروزآباد و علی‌آباد کاشان که تحت نظر سازمان ملی هنر و موزه‌ها می‌باشد از جایگاه ویژه‌ای برخوردارند.
سونیا بالاسانیان در سال ۱۳۲۱ خورشیدی در اراک متولد شد.
سونیا بالاسانیان دانش آموختهٔ دانشگاه هنرهای زیبای فیلادلفیا است. از جمله فعالیت‌های او می‌توان به (پایه‌گذاری مرکز هنرهای تجربی ارمنستان، شرکت در بیش از بیست نمایشگاه در شهرهای مختلف از جمله نگارخانه‌های زروان تهران، سامان تهران، اگزیت آرت نیویورک، گالری لوتوس نیویورک، فرانکلین فرنس نیویورک، پارت انستیتو بروکلین، دوسالانهٔ ونیز و نمایشگاه گروهی نیویورک) اشاره کرد. بالاسانیان دارای ده جایزهٔ بین‌المللی از موزه‌ها و دانشگاه‌های فیلادلفیا و نیویورک طی ۱۹۶۸–۱۹۷۳ میلادی است. آثار وی هم‌اکنون در موزهٔ هنرهای معاصر ایران و موزهٔ مرکز هنرهای معاصر ارمنستان و شماری از مجموعه‌های شخصی در سطح جهان نگهداری می‌شود.
هاسمیک نرسسیان در سال ۱۳۰۸ خورشیدی در رشت متولد شد.
تحصیلات متوسطه را در کالج انگلیسی اصفهان با پایان رساند و هنر نقاشی را در آکادمی «گوندولا» فرا گرفت. سبک او «فیگوراتیو» مدرن است و زن‌های محلی ارمنی و طبیعت اطراف را بر بوم نقش می‌کند و نور در کارهایش نقش مهم دارد.
ساتنیک همچنین در زمینهٔ بازیگری نمایش و نمایشنامه‌نویسی نیز فعالیت داشته‌است. ساتنیک دانش آموختهٔ کنسرواتوار شارلتنبورگ برلین و کنسرواتوارهای سلطنتی مسکو، رم و فرانسه در رشتهٔ آواز، باله و نمایش بود. وی در ۱۳۰۶ خورشیدی اپرت (الههٔ جشن گل‌ها) را به نگارش درآورد و در ۱۳۰۷ خورشیدی سینما - تئاتر (پری) را در میدان مخبرالدوله پایه‌گذاری کرد. مادام پری را می‌توان نمادی از هنرمندان عرصهٔ نمایش ایران در آغاز سدهٔ اخیر و به ویژه، نمادی از نهضت هنری زنان آن دوره دانست.
ادنا زینلیان دوران ابتدایی را در مدرسهٔ هور و دبیرستان را در مدرسهٔ کوشش ـ مریم طی کرد و در سال ۱۳۵۱ خورشیدی وارد دانشگاه فرح پهلوی سابق (الزهرا) شد. زینلیان درخرداد ۱۳۵۵ خورشیدی فارغ‌التحصیل شد. وی جزو اولین گروه از دانش آموختگانی است که در مقطع کارشناسی موفق به اخذ مدرک طراحی لباس شده‌اند. اولین نمایشی که زینلیان به منزلهٔ طراح لباس در کارنامهٔ کاری خود دارد (نمایش مونتسرا)، نوشتهٔ «امانوئل روبلس»، به کارگردانی «محمد علی جعفری»، است. این نمایش در ۱۳۵۸ خورشیدی، در تالار وحدت، به روی صحنه رفت. در ۱۳۵۹ خورشیدی، سه نمایش مهم دیگر با طراحی لباس زینلیان به روی صحنه رفت؛ (فیزیک‌دان‌ها)، اثر «فردریک دورنمات»، به کارگردانی رضا کرم‌رضایی و (نمایش جانشین)، نوشتهٔ غلامحسین ساعدی، به کارگردانی ایرج راد، در تالار وحدت و (نمایش بوعلی سینا)، به کارگردانی «مصطفی اسکویی»، در تالار مجموعهٔ آزادی، به نمایش درآمدند. سال ۱۳۶۱ و ۱۳۶۲ خورشیدی، اوج فعالیت‌های طراحی لباس برای زینلیان بود؛ سیزده نمایش در ۱۳۶۱ خورشیدی و شانزده نمایش در ۱۳۶۲ خورشیدی. خانم زینلیان در ۱۳۶۳ خورشیدی، برای تدریس در دانشگاه الزهرا (فرح پهلوی سابق) که خود سال‌ها در آن دانش اندوزی کرده بود دعوت و هم‌زمان با طراحی لباس برای نمایش‌های صحنه‌ای، به تدریس در دانشگاه هم مشغول شد. نکتهٔ قابل توجهی که در طراحی‌های زینلیان به چشم می‌خورد تنوع گونه‌ها و سبک‌های اجرایی و همین‌طور شیوهٔ کارگردانی‌های متفاوت هنرمندانی است که با او کار کرده‌اند. با مروری بر نمایش‌هایی که از ۱۳۵۸ خورشیدی تاکنون به روی صحنه رفته و طراحی لباس آن‌ها را ادنا زینلیان انجام داده‌است می‌توان به اهمیت حضور ارزشمند او در سه دههٔ اخیر پی برد.
یلنا آودیسیان در سال ۱۲۸۸ خورشیدی در استانبول متولد شد و در سال ۱۳۷۹ خورشیدی در ایالات متحده آمریکا درگذشت. وی دانش‌آموخته «هنرستان باله اودسا» اوکراین بود. او در تهران و تبریز به تشکیل گروه‌های هنری و رقص باله، طراحی و اجرای باله براساس داستان‌های ایرانی و تدریس باله پرداخت.
رقصندهٔ باله و طراح رقص‌های فولکلور، در تهران به دنیا آمد. وی دانش آموختهٔ کالج موسیقی و هنر رم بود. لازاریان هنرستان رقص فولکلور ایران و آموزشگاه رقص و موسیقی برای خردسالان پنج تا یازده سال را در تهران پایه‌گذاری کرد. از مهم‌ترین آثاری که وی طی ۵۴ سال فعالیت هنری لازاریان در داخل و خارج از کشور اجرا کرده می‌توان به (بالهٔ قلب مادر، اثر ایرج میرزا)؛ (بالهٔ یتیم، اثر پروین اعتصامی)؛ (بالهٔ تخت جمشید، با اجرای ارکستر سمفونیک)؛ و (بالهٔ وسوسهٔ شیطان) اشاره کرد.
نکتار پاپازیان در شهر اراک به دنیا آمد و بعد از گذراندن تحصیلات ابتدایی و متوسطه در تهران و گرفتن دیپلم ریاضی، به تحصیل در رشته معماری دانشگاه تهران پرداخت. پس از آن، پاپازیان، برای ادامه تحصیل عازم فرانسه شد و در دانشگاه بوزار پاریس به ادامه تحصیل پرداخت. وی در مدت ده سالی که در پاریس اقامت داشت، به کار در دفاتر معماری نیز مشغول بود. نکتار پاپازیان از جمله معماران زن ایرانی شرکت‌کننده در کنگره بین‌المللی زنان معمار در سال ۱۳۵۶ بود. آثار او عبارت اند از: (دانشگاه جُندی‌شاپور) (بخش‌هایی از دانشگاه تبریز) (طرح جامع تبریز) (گمرک آستارا) (دبیرستان جامع دانشگاه بوعلی همدان) (انستیتو مربیان حرفه‌ای کرج)
متولد ۱۳۰۱ خورشیدی در جلفای اصفهان. پیکره ساز و متخصص کنده کاری بر روی چوب. وی دانش آموختهٔ دانشکدهٔ هنرهای زیبای دانشگاه تهران و دانشگاه اکول ده بوزار پاریس است.
مادر پیکره‌سازی مدرن ایران، در تهران به دنیا آمد. وی دانش آموختهٔ دانشگاه هنرهای زیبای بوزار فرانسه است. تدریس در دانشکدهٔ هنرهای زیبا دانشگاه تهران و دانشگاه آزاد اسلامی، پایه‌گذاری نخستین کارگاه ریخته‌گری برنز در دانشگاه هنرهای تزیینی، عضویت در کمیسیون نصب مجسمه‌ها و یادبودهای ایران (وزارت فرهنگ و هنر)، عضویت در هیئت داوران دو سالانهٔ مجسمه‌سازی تهران و شرکت در نمایشگاه استادان دانشگاه آزاد اسلامی از جمله فعالیت‌های طریان محسوب می‌شود.
آثار وی عبارت اند از: پیکرهٔ یپرم‌خان در محوطهٔ کلیسای مریم مقدس تهران و پیکرهٔ یادبود مسروپ ماشتوتس، در محوطهٔ کلیسای تارگمانچاتس مقدس تهران.
آلنوش طریان تحصیلات پایه را در مدرسهٔ ارمنی‌ها و دوره دبیرستان را در دبیرستان انوشیروان دادگر زرتشتیان سپری کرد. او مدرک لیسانس خود را در سال ۱۳۲۶ خورشیدی از دانشگاه تهران دریافت کرد و همان‌جا به عنوان متصدی عملیات آزمایشگاهی دانشکده علوم استخدام شد. سپس برای بورس تحصیلی درخواست کرد ولی به دلیل زن بودن او، استادش، دکتر محمود حسابی، با این درخواست موافقت نکرد، بنابراین آلنوش طریان به خرج خانوادهٔ خود به دانشگاه سوربن رفت و سال ۱۳۳۵ خورشیدی (۱۹۵۶ میلادی) از آن دانشگاه مدرک دکترا گرفت. با وجود پیشنهاد استادی در دانشگاه سوربن، دکتر طریان با هدف خدمت به کشورش به ایران بازگشت و در دانشگاه تهران به عنوان دانشیار ترمودینامیک منصوب شد. او در سال ۱۳۳۸ خورشیدی برای شرکت در بورسیهٔ دولتی آلمان غربی در مطالعه رصدخانه خورشیدی انتخاب شد و پس از چهار ماه مطالعه به ایران بازگشت و در سال ۱۳۴۵ خورشیدی نقش عمده‌ای را در بنیان‌گذاری نخستین رصدخانه فیزیک خورشیدی در ایران ایفا کرد. خانم دکتر طریان در سال ۱۳۴۳ خورشیدی به مقام استادی در دانشگاه تهران رسید و نخستین شخصی بود که درس "فیزیک ستاره‌ها" (اختر فیزیک) را در ایران تدریس کرد.
دکترای دامپزشکی از دانشگاه تهران در سال ۱۳۴۴ خورشیدی و استادیار دانشکده دامپزشکی دانشگاه تهران.
دکترای شیمی آلی از دانشگاه مانین آلمان در ۱۳۴۴ خورشیدی و فوق لیسانس شیمی از دانشگاه مانین در ۱۳۴۱ خورشیدی و استادیار دانشکده شیمی دانشگاه صنعتی شریف.
فوق لیسانس و دکترای علوم سیاسی از دانشگاه ایالتی نیویورک در بوفالو و متخصص حوزه‌های سیاست قومی تطبیقی، مطالعات زنان و توسعه بین‌المللی، سیاست تطبیقی است.
باقرامیان در سال ۱۹۸۳ در رشته فلسفه و انسان‌شناسی اجتماعی از دانشگاه کوئینز بلفاست فارغ‌التحصیل شده‌است. وی دکتری خویش را در رشته فلسفه منطق از کالج ترینیتی در سال ۱۹۹۰ کسب نموده‌است. زمینه‌های اصلی تحقیقاتی وی فلسفه زبان، نسبی‌گرایی، عقلانیت، فلسفه سده بیستم آمریکایی (پاتنم، دیویدسن، کواین)، عمل‌گرایی، فلسفه ذهن، علوم شناختی می‌باشند. باقرامیان بنیانگذار و رئیس "Society for Women in Philosophy (SWIP) – Ireland" در سال ۲۰۱۰ میلادی می‌باشد.
دکترای دندان پزشک از دانشگاه تهران در ۱۳۳۵ خورشیدی و دانشیار دانشکده علوم پزشکی تهران در رشته پروتزهای ثابت.
دکترای دامپزشکی از دانشگاه تهران در سال ۱۳۳۷ خورشیدی و استاد در گروه انگل‌شناسی حیوانی دانشکده دامپزشکی دانشگاه تهران.
سرپرست مدیریت سرمایه‌گذاری و کسب و کار شرکت ملی نفت ایران
مریم اوهانجانیان متولد ۱۸۹۳ میلادی در شهر شوشی، آرتساخ. وی در طول سال‌های جنگ جهانی اول در بیمارستان نظامی جبهه قفقاز خدمت می‌کرد. اوهانجانیان در سال ۱۹۱۰ میلادی به تبریز نقل مکان کرد و مطب خود را در آن شهر دایر کرد. وی به همراه دکتر خانم «نیره قاجار»، رئیس سازمان شیر و خورشید تبریز در امور خیریه همکاری داشت. مریم اوهانجانیان در سال ۱۹۷۹ میلادی درگذشت.
آنیک استپانیان در سال ۱۹۱۲ میلادی در تهران به دنیا آمد و پس از کسب تحصیلات ابتدایی در مدارس هایکازیان و ژاندارک، تحصیلات عالی خویش را در رشته دندانپزشکی پی گرفت و در سال ۱۹۴۱ میلادی فارغ‌التحصیل شد. آنیک استپانیان صاحب امتیاز و مدیر مدرسه خواهران روحانی کاتولیک و همچنین مدرسه دخترانه «ساهاکیان» بوده‌است. وی سال‌ها به عنوان رابط میان سازمان زنان ایران و انجمن خیریه زنان تهران به خدمت پرداخت و در ۱۹۶۵ میلادی از طرف این انجمن در کنفرانس حقوق زنان که در ایران برگزار گردید شرکت نمود.
قایچوک وارطانیان در سال ۱۹۳۰ میلادی در تبریز به دنیا آمد. وی در سال ۱۹۵۴ میلادی از دانشکده داروسازی با دریافت دکترا در رشته داروسازی فارغ‌التحصیل شد. وی به مدت ۳۰ سال در سازمان درمانی دانشگاه علوم پزشکی تبریز مسئول داروخانه‌های بیمارستان‌های تابعه دانشگاه تبریز بود.
جما مرادخانیان متولد ۱۹۲۶ میلادی در تبریز. وی فارغ‌التحصیل دانشکده پزشکی دانشگاه تبریز در سال ۱۹۵۳ میلادی (دکترای زایمانی بی درد) بود. وی در سال ۱۹۵۷ میلادی رئیس درمانگاه فرح پهلوی بود.
ریما بابایان متولد ۱۹۳۱ میلادی در تبریز. وی فارغ‌التحصیل رشته مامایی از دانشگاه تبریز و به عنوان ناظم فنی بیمارستان رازی تبریز مشغول به کار شد.
هاسمیک خاچاطوریان متولد ۱۹۲۹ میلادی در تبریز. وی پس از گذراندن تحصیلات ابتدایی و متوسطه وارد دانشکده پزشکی دانشگاه تبریز شد و در سال ۱۹۵۵ میلادی از آن دانشگاه فارغ‌التحصیل شد. هاسمیک خاچاطوریان متخصص بیماری‌های عفونی و حدود ۹ سال در بیمارستان دانشگاه به عنوان استاد به کار پرداخت و از سال ۱۹۶۳ میلادی در تهران به مدت حدود ۳۰ سال سرپرست بهداری آموزشگاه‌های تهران بود.
ادی عقاب یک فیلم ورزشی کمدی درام آمریکایی-بریتانیایی با بازی تارون اگرتون ، هیو جکمن ، کریستوفر واکن و با کارگردانی دکستر فلچر، محصول سال ۲۰۱۶ است.
شیرو ایشی (؛ ) یک پزشک و میکروب‌شناس و افسر عالی‌رتبهٔ ارتش ژاپن و فرمانده «واحد ۷۳۱» بود که یک واحد جنگ بیولوژیک در ارتش امپراتوری ژاپن محسوب می‌شد و در آن، آزمایش‌هایِ پزشکیِ اجباری و غالباً مرگباری بر روی اسرای جنگی در جریان جنگ دوم چین و ژاپن انجام می‌شد.
ایشی در «روستای شیبایاما» در منطقهٔ «سانبو» واقع در استان چیبا زاده شد و در دانشگاه کیوتو به تحصیلِ رشتهٔ پزشکی پرداخت. او در سال ۱۹۲۱ میلادی، به عنوان جراح و با درجهٔ «ستوان‌جراح» وارد ارتش امپراتوری ژاپن شد. سپس در سال ۱۹۲۲ به «بیمارستان شماره ۱ ارتش» و «دانشکده پزشکی ارتش ژاپن» در توکیو منتقل شد. فعالیت‌های ایشی در این مرکز، آنچنان مافوق‌هایش را در ارتش راضی کرد که او را مجدداً برای فوق‌تخصص، به مدت دو سال به دانشگاه کیوتو فرستادند. در حین دوران تحصیل، او عادت داشت باکتری‌های مختلف را در ظروف گوناگون و به عنوان «حیوان دست‌آموز» (و نه برای تحقیقات پزشکی) پرورش دهد. این کارِ او، موجب شده بود که در دانشگاه، مورد توجه کارکنان آنجا قرار گیرد.Sheldon Harris, "Factories of Death", 2002, p. 142
در سال ۱۹۲۵ میلادی، او به درجهٔ «سروان جراح» نائل آمد و تا سال ۱۹۲۷ میلادی، مشغول تهیهٔ مقدمات و راضی‌کردنِ مقامات برای ایجاد یک «برنامه سلاح‌های بیولوژیک» بود. با آغاز سال ۱۹۲۸ میلادی، او دست به یک سفر ۲ ساله به غرب زد. در این مدت، تحقیقات گسترده‌ای دربارهٔ اثرات سلاح‌های بیولوژیک و شیمیایی در دوران جنگ جهانی اول و پس از آن نمود. این مأموریت، بسیار موفقیت‌آمیز بود و موجب شد تا ایشی، پشتیبانیِ «سادائو آراکی» (وزیر جنگ دولت ژاپن) را به‌دست آورد. او در ژانویهٔ ۱۹۳۱ میلادی به درجهٔ «سرگرد جراح» ارتقاء یافت.
در سال ۱۹۳۲ میلادی، ایشی آزمایش‌های مقدماتی بیولوژیک خود را، در غالبِ یک برنامهٔ نظامی مخفیانه برای ارتش ژاپن، در «قلعهٔ نظامی ژونگما» آغاز نمود. در سال ۱۹۳۵ درجه نظامی‌اش به «سرهنگ‌دوم جراح» ارتقاء یافت. در سال ۱۹۳۶ میلادی، واحد ۷۳۱ تأسیس شد. ایشی یک محوطه عظیم مشتمل بر ۱۵۰ ساختمان در زمینی به مساحتِ ۶ کیلومتر مربع در حومهٔ شهر هاربین در چین ساخت و آزمایش‌های محرمانه خود را در آن مکان ادامه داد. یک داستان دروغین هم برای مردم عادی ساختند که این تأسیسات، متعلق به یک مجتمع بزرگِ تصفیه آب است.
ایشی در سال ۱۹۳۸، به درجهٔ «سرهنگ‌تمام جراح» نائل شد. در ۹ فوریه ۱۹۳۹، او در «سالن بزرگ کنفرانس وزارت جنگ» سخنرانی مبسوطی دربارهٔ «جنگ بیولوژیک» کرد. یکی از حاضرانِ در جلسه، «شاهزاده یاسوهیتو»Sheldon Harris, "Japanese Biomedical Experimentation during the World War II Era", in Military Medical Ethics, volume 2, 2003, p. 469 (برادر امپراتور هیروهیتو، ۱۲۴مین امپراتور ژاپن) بود که در عین حال، شاهد یک عملِ زنده‌شکافی بود که توسط ایشی در همان جلسه انجام شد. ایشی در ماه اکتبر، «مدال گولدن کایت» (نشانِ درجه ۴) را دریافت کرد. از سال ۱۹۴۰ میلادی، ایشی سرپرست «بخش سلاح‌های بیولوژیک» در ارتش کوانتونگ و همچنین رئیس «بخش باکتری‌شناسی دانشکدهٔ پزشکی ارتش» بود و در مارس سال بعد، به درجهٔ «سرلشکر جراح» نائل آمد. در سال ۱۹۴۲ میلادی، ایشی دست به آزمایش‌های عملی با میکروب‌های پرورش‌یافته‌اش زد. او نه تنها، روش‌های گوناگونی را برای پراکندن این میکروب‌ها (همچون انواع سلاح‌های گرم و بمب و غیره) آزمود؛ بلکه بر روی اسرای جنگ در زندان، سربازان دشمن در میدان نبرد و حتی شهروندان عادی در شهرهای چین، این آزمایش‌ها را پیاده کرد. بنا بر تخمینِ برخی مورخان، ده‌ها هزار نفر در جریان این تماس‌های میکروبی و آزمایش‌های بیولوژیک (از جمله طاعون خیارکی، وبا و سیاه‌زخم و غیره) جان خود را از دست دادند. آن‌ها در واحد نظامی خود، آزمایش‌های فیزیولوژیک نیز بر روی انسان‌ها انجام می‌دادند که از آن میان می‌توان به زنده‌شکافی، سقط‌های اجباری، ایجاد مصنوعی و تعمدی سکته‌های مغزی، قلبی، یخ‌زدگی و سرمازدگی اشاره نمود.
از سال ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۵ میلادی، «ایشی»، رئیس «بخش پزشکی ارتش اول ژاپن» بود. او در مارس ۱۹۴۵ به درجهٔ «سپهبد جراح» رسید و در همان ماه، نقشهٔ حملهٔ میکروبی به شهر سن دیگو آمریکا را، با استفاده از هواپیماهای کامی‌کازه، طرح‌ریزی کرد. (عملیات شکوفه‌های گیلاس در شب). در روزهای پایانی جنگ اقیانوس آرام و احتمالِ شکستِ قریب‌الوقوع ژاپن، نیروهای ارتش ژاپن، ساختمان‌های واحد ۷۳۱ را منفجر کردند تا هیچ‌گونه نشان و سندی از تحقیقات انجام‌یافته در آنجا باقی نماند. «ایشی» به منظور پاک‌سازی کامل هرگونه مدرک، دستور داد ۱۵۰ فردی را که در آن مکان باقی‌مانده و در صفِ انجام آزمایش بر رویشان بودند، کشته شوند.
در مجموع، بر روی بیش از ۱۰هزار نفردر واحد ۷۳۱، آزمایش‌های پزشکی انجام پذیرفت که از این تعداد افراد، سالیانه حدود ۶۰۰ نفرشان توسط «کِمپئی‌تائی» (پلیس مخفی ژاپن) تأمین می‌شد.Yuki Tanaka, "Hidden Horrors", Westviewpress, 1996, p. 138 این افراد را «ایشی» و همکارانش «"ماروتا"» (واژهٔ ژاپنی برای «الوار») می‌نامیدند. اینکه خاستگاه این کلمه از کجا بود، مشخص نیست و شاید ایشی آن‌ها را به صورت اشیایی بی‌ارزش و مصرفی می‌دید؛ یا آنکه این نام‌گذاری، در ادامهٔ داستان جعلی‌ای بود که بین مردم پخش کرده بودند؛ مبنی بر آنکه در آن مکان، دستگاه‌های اره‌کشی و الوارسازی موجود است.
ایشی توسط نیروهای آمریکاییِ درگیر دراشغال ژاپن، در پایانِ جنگ جهانی دوم دستگیر شد و قرار شد وی و سایر مقامات بلندپایهٔ واحد ۷۳۱، توسط مقامات اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی بازجویی شوند.BBC Horizon "Biology at War: A Plague in the Wind" (29 Oct. 1984) با این حال، ایشی و همکارانش موفق شدند مقامات مسئول را پیش از برگزاری «دادگاه نظامی بین‌المللی شرق آسیا» متقاعد کنند تا به آنها، در ازایِ افشای کامل نتایج تمامی تحقیقات و آزمایش‌های پزشکی و جنگ بیولوژیک بر روی انسان، مصونیت کامل قضایی بدهند. مقامات شوروی با اینکار مخالف بودند و می‌خواستند بازجویی و محاکمهٔ آنان انجام شود، اما مقامات آمریکایی پس از دریافتِ گزارشی از محققانِ میکروب‌شناسِ خود، با این کار مخالفت کردند. در میانِ این محققان، می‌توان از «دکتر ادوین هیل» (رئیس فرماندهی پزشکی ارتش آمریکا موسوم به «فورت دیتریک») نام برد که در گزارش خود، نوشته بود تجربیات و آزمایش‌های «ایشی» و همکارانش، «"بدون چون‌وچرایی، ارزشمند"» است و «"تحت هیچ شرایطی در کشور آمریکا، به دلیل تنگناهای اخلاقی، قابل انجام نیست"» و حالا این امکان پیش آمده که «"نتایج این آزمایش‌ها، به آسانی و ارزانی به‌دست آید"». در ۶ مه ۱۹۴۷ میلادی، ارتشبد داگلاس مک‌آرتور در نامه‌ای به واشینگتن تلویحاً توافقِ به‌عمل‌آمده را شرح داد و درخواست کرد اطلاعات به‌دست آمده، در مجاریِ امنیتی بماند و به عنوان مدرکی دالِ بر جنایت جنگی، استفاده نشود.Hal Gold, "Unit 731 Testimony", 2003, p. 109 سرانجام توافق نهایی در سال ۱۹۴۸ به‌دست آمد. بدین ترتیب، ایشی هرگز بخاطر جنایات جنگی‌اش محاکمه نشد.
«ریچارد درایتون» یک مدرسِ تاریخ در دانشگاه کمبریج مدعی شد که «ایشی» بعدها به مریلند آمد تا در زمینهٔ سلاح‌های میکروبی مشاوره دهد. اگر واقعاً ایشی به مریلند رفته باشد، به احتمال زیاد به «فورت دیتریک» رفته‌است که یک مرکز مشهور و بزرگ آزمایش‌های پزشکی در شهر فردریک در ایالت مریلند است. یک منبع دیگر اظهار داشت که «ایشی» در ژاپن ماند و یک درمانگاه خصوصی تأسیس نمود و در آن به درمانِ رایگانِ بیماران پرداخت. گفته می‌شود وی علاقهٔ خاصی به سلامتِ کودکان داشت. او یک دفترچه خاطرات هم از خود بجا گذاشت، اما در آن، هیچ اشاره‌ای به فعالیت‌هایش در دوران جنگ نکرده بود.青木冨貴子「731―石井四郎と細菌戦部隊の闇を暴く」新潮社(新潮文庫)、2005年。ISBN 4-10-373205-9 ایشی در سن ۶۷ سالگی، بر اثرِ سرطان گلو درگذشت. بنا به اظهار دخترش، او در بستر مرگ، به مذهب کاتولیسیسم گروید.
وایت‌چپل () نام یک مجموعه تلویزیونی بریتانیایی در سبک جنایی است. از این مجموعه تاکنون ۴ فصل منتشر شده و برنامه‌ای برای ادامه آن وجود ندارد. فصل اول آن به جک قاتل می‌پردازد. فصل دوم به برادران کری است.
سینمای آمریکای شمالی () سینمای آمریکای شمالی عموماً به صنعت سینمای آمریکا و کانادا گفته می‌شود. این نام گذاری بیشتر از آن‌ که جغرافیایی باشد فرهنگی است. صنعت فیلم مکزیک و کوبا معمولاً جزء سینمای آمریکای لاتین شمرده می‌شوند.
قتل‌های وایت‌چپل () در محله وایت‌چپل در ایست اند لندن بین ۳ آوریل ۱۸۸۸ تا ۱۳ فوریه ۱۸۹۱ اتفاق افتادند. در مقاطع مختلف بخشی یا تمامی این یازده قتل به آدم‌کش زنجیره‌ای جک قاتل نسبت داده شده‌است.
اکثر، شاید همهٔ قربانیان، اما الیزابت اسمیت، مارتا تبرام، مری آن نیکولاس، انی چپمن، الیزابت استراید، کاترین ادوز، مری جین کلی، رز میلت، آلیس مک‌کنزی، فرانسس کولز و یک زن نامعلوم فاحشه بودند. به اسمیت به‌طور جنسی آزار رسیده‌بود. تبرام ۳۹ بار چاقو خورده‌بود. نیکلاس، چپمن، استراید، ادوز، کلی، مک‌کنزی، کولز گلویشان بریده شده‌بود. ادوز و استراید در یک شب به فاصله دقایقی و به در فاصله کمتر از یک مایل کشته شدند. جراحت‌هایی به شکم نیکلاس، چپمن، ادوز و کلی وارد شده‌بود. میلت خفه شده‌بود. اجزای بدن زن نامعلوم جدا شده‌بود و علت مرگ وی نامعلوم ماند
مِـکِـنا ملوین (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است می‌توان به به من دروغ بگو و آناتومی گری اشاره نمود.
سینمای آمریکای لاتین () مجموعه فیلم‌هایی است که در صنایع فیلم‌سازی آمریکای جنوبی به اضافه سینمای مکزیک و کوبا تولید می‌شوند. سینمای آمریکای لاتین، هم غنی و هم متنوع است. با این‌همه، کانون‌های اصلی آن، آرژانتین، برزیل و مکزیک هستند. سینمای آمریکای لاتین پس از افزوده شدن صدا به فیلم‌ها، که باعث شد مانعی زبانی مقابل ورود فیلم‌های هالیوود ایجاد شود، رونق بیشتری پیدا کرد.
روبی جرینز () یک هنرپیشه سینما و تلویزیون اهل ایالات متحده آمریکا است.
سینمای آفریقا () به فیلم‌سازی در قاره آفریقا اشاره دارد. به وجود آمدن این صنعت به اوایل قرن بیستم باز می‌گردد؛ زمانی که فیلم‌های حلقه‌ای، فناوری اصلی مورد استفاده برای فیلم‌سازی بود. سینمای نیجریه از لحاظ گردش مالی، تعداد فیلم‌های تولیدی و تماشاگران، بزرگ‌ترین صنعت فیلم‌سازی آفریقا محسوب می‌شود. صنعت فیلم‌سازی نیجریه همین‌طور از لحاظ درآمد و تعدادفیلم‌های تولیدی، در رتبه سوم جهان قرار دارد.
خاطرات و کابوس‌های یک جامه دار از زندگی و قتل میرزا تقی خان فراهانی تئاتری است از علی رفیعی که ابتدا در سال ۱۳۵۶ و سپس در سال ۱۳۹۴ به نمایش درآمد. نمایش تضاد بزرگی را که برخی از دولت‌مردان تاریخ ایران با آن روبه‌رو بوده و هستند، به نمایش می‌گذارد.صفحه علی رفیعیhttp://www.hamshahrionline.ir/details/314436/cinema/Radio-televisionhttp://isna.ir/fa/news/94052011383/اظهارات-صریح-علی-رفیعی-داستان-امیرکبیر
این نمایش به بهانه نقل داستان قتل امیرکبیر رو در رویی جامه‌دار-نماد مردم خوش‌باور و پر امید اما ضعیف- با قهرمانی است که می‌خواهد از یک‌سو نظام فاسد سلطنتی را اصلاح کند و از سوی دیگر، تکیه‌گاه خود را در میان مردم از دست ندهد. تمام پرده‌های این نمایش در صحنهٔ یک حمام رخ می‌دهند. حمامی که در اولین پرده خون میرزا تقی خان برای ابدیت بر آن نقش بسته است.http://www.tasnimnews.com/fa/news/1394/09/25/944377/چه-کسی-امیرکبیر-را-کشت
گروه متننویسنده: علی رفیعیبا همکاری: محمد چرمشیردستیار متن: لیلا حکمت‌نیا
گروه کارگردانیکارگردان: علی رفیعیگروه کارگردانی: حمید پورآذری، مهرداد ضیایی، اشکان خیل‌نژاد، محمدزمان وفاجوییمنشی صحنه: شیما مرادی
گروه بازیگران:
سینمای آسیا () صنایع فیلم‌سازی و فیلم‌های تولید شده در قاره آسیا را گویند که گاهی سینمای شرقی هم گفته می‌شود. با این همه اغلب، این اصطلاح، به سینمای آسیای جنوبی، سینمای آسیای غربی، سینمای آسیای شرقی، سینمای آسیای جنوب شرقی و سینمای آسیای مرکزی گفته می‌شود. بر این اساس سینمای آسیای جنوبی به عنوان بخشی از سینمای خاورمیانه به همراه سینمای مصر طبقه‌بندی می‌شود. سینمای آسیای مرکزی هم اغلب یا با سینمای خاورمیانه دسته‌بندی شده یا مانند گذشته بخشی از سینمای شوروی طبقه‌بندی می‌شود. شمال آسیا هم که شامل سینمای روسیه و سیبری است، عموماً بخشی از سینمای اروپا در نظر گرفته می‌شود.
سینمای آسیای شرقی با سینمای ژاپن، چین، هنگ کنگ، تایوان و سینمای کره جنوبی شناخته می‌شود که البته شامل صنعت انیمه ژاپن و سینمای اکشن هنگ کنگ هم می‌شود. سینمای آسیای جنوب شرقی با سینمای فیلیپین، تایلند، اندونزی و دیگر کشورهای آسیای جنوب شرقی شناخته می‌شود. سینمای غرب آسیا با سینمای ایران، ترکیه، سینمای کشورهای عربی و یهودی شناخته می‌شود. سینمای آسیای جنوبی هم شامل سینمای هند، پاکستان و سینمای بنگلادش است.
«کلاسیک جدید» اولین آلبوم استودیویی از هنرمند اهل استرالیا ایگی آزیلیا است که در منتشر شد.
این آلبوم در چارت‌های استرالیا، اسکاتلند، بریتانیا، نروژ، نیوزلند، آمریکا جزو ده آلبوم اول قرار گرفت.
معبد دِبود ، یک پرستشگاه مصری متعلق به ایزیس، الههٔ مصر باستان است که اکنون در مادرید، اسپانیا بازچینی شده‌است. بنای اصلی معبد در جزیره فیله در ۱۵ کیلومتری اَسوان در جنوب مصر واقع شده‌بود. مصر در سال ۱۹۶۸، معبد دِبود را به پاس کمک‌های اسپانیا در جابجایی معبد ابوسمبل، به آن کشور هدیه کرد.حکایت گرانترین و عجیب‌ترین هدایای جهان، دویچه وله فارسی
معبد دِبود، اکنون در یکی از پارک‌های مهم مادرید به نام پارک دِل اوئسته، در نزدیکی کاخ سلطنتی مادرید، بازچینی و با توجه به شاخصه‌های معماری مصر باستان، محوطه‌سازی شده‌است.
ترانتُر یک ستارهٔ مسکونیِ فانتزی و یک جهان‌شهر در مجموعه کتاب‌های بنیاد از آیزاک آسیموف است.
ترانتور در "کتاب‌های بُنیاد"، ستاره‌ای بزرگ است که ۴۰ میلیارد نفر انسان در آن زندگی می‌کنند و "مرکزِ امپراطوریِ کهکشانی" است. سراسرِ این جهان‌شهر را سقف‌های فولادیِ بلند پوشانده‌اند و دمای زیرِ سقف‌ها با ماشین، همیشه در حدّ اعتدال نگه داشته می‌شود. این ستاره در کتابِ سرآغازِ بنیادِ کهکشانی، نزدیک به مرکزِ کهکشان توصیف می‌شود. نخستین اشاره به ترانتور از سویِ آسیموف، در داستان «راهب سیاهکار آتش» است.Pebble in the Sky By Isaac Asimov, page 27
ترانتور پس از سقوطِ امپراطوریِ کهکشانی از رونق می‌افتد و پس از هجومِ بزرگ به سیاره، میلیون‌ها تن از شهروندانش کشته می‌شوند و باقی نیز در طیِ چندصدسال آن را ترک می‌کنند و سقف‌هایش نیز فرو می‌افتند. سرنوشتِ این ابرشهر در کتابِ بنیادِ کهکشانی و زمین توصیف شده‌است.
در داستان‌های بنیاد، از بخش‌های زیر برای "جهان-شهرِ ترانتور" یاد می‌شود:
رزمری ثبی () بازیگر آمریکایی سینما بود. او مابین سال‌های ۱۹۱۱ تا ۱۹۴۰ میلادی در حدود ۲۵۰ فیلم، ظاهر شد.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "صبح زود"، "صاف و صادق"، "ازدواج سفارشی" و "سرکش" اشاره نمود.
فیلیس هِـیوِر () بازیگر آمریکایی سینما در دوران صامت بود.
او مابین سال‌های ۱۹۱۵ تا ۱۹۳۰ میلادی فعالیت می‌کرد و در سن ۶۱ سالگی بر اثر مصرف بیش‌ازحد باربیتوراتها (احتمالاً تلاشی برای خودکشی) درگذشت.Kansas Silent Film Star Phyllis Haver is Dead AP. Lawrence Journal-World - Nov 21, 1960 او هیچ بازمانده‌ای نداشت.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "شیفته بالون" ، "یانکی دودل در برلین"، "سالومه در برابر شنندوا"، "قهرمان یک شهر کوچک"، "عشق، شرافت و سلوک"، "پائین مزرعه"، "۳ مرد بد"، "افتخار دیگر ارزشی ندارد" و "دن خوان" اشاره نمود.
اِستیسی نلکین () یک هنرپیشه سینما و تلویزیون اهل ایالات متحده آمریکا است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است می‌توان به گلوله‌ها بر فراز برادوی اشاره نمود.
ترانبیرگ () یک محله و یک شهر کوچک واقع در مرکز جزیره جنوبی در سامسو در دانمارک می‌باشد. ترنبجرگ بزرگترین شهر در سامسو با جمعیت ۸۳۶ نفر (۱ ژانویه ۲۰۱۴) است و همچنین مقری کوچک برای شهرداری سامسو.
پیشینه این جزیره و ساکنان این شهر حدود ۹٫۰۰۰ سال قبل از میلاد پیش بینی شده‌است.
سینمای اروپا () به صنایع فیلم‌سازی و فیلم‌های ساخته شده در قاره اروپا اشاره دارد. اروپایی‌ها با کمک مهندسان نوآور و هنرمندان، پیشگام صنعت تصاویر متحرک در اواخر قرن نوزدهم میلادی بودند. لویی لو پرنس برای چشم‌انداز باغ روندهی در ۱۸۸۸ که اولین فیلم سلولوئیدی شناخته شده‌است، مشهور شد. برادران اسکلادانوسکی از برلین، از بیوسکوپ خود استفاده کردند تا تماشاچیان سالن وینترگارتن با با نمایش اولین فیلم نمایش‌داده شده، در طول ماه نوامبر ۱۸۹۵، تحت تأثیر قرار دهند. برادران لومیر سینماتوگراف را عرضه کردند که آغازگر دوره فیلم صامت شمرده می‌شود؛ دوره‌ای که سینمای اروپایی موفقیت تجاری بزرگی کسب کرد. این اتفاق تا زمان جنگ جهانی دوم و اثر خصمانه‌اش بر هنر ادامه داشت.
جریان‌های قابل توجه سینمای اروپایی شامل اکسپرسیونیسم آلمان (دهه ۱۹۲۰)، جنبش مونتاژ شوروی (دهه ۱۹۲۰)، امپرسیونیسم فرانسه (دهه ۱۹۲۰)، رئالیسم شاعرانه (دهه ۱۹۳۰) و نئورئالیسم ایتالیا (دهه ۱۹۴۰) می‌شود. این دوره در حال حاضر، دوره «هالیوود دیگر» خوانده می‌شود. اولین استودیوی فیلم‌سازی در مقیاس بزرگ هم در اروپا تأسیس شده‌است؛ استودیوی فیلم‌سازی بابلزبرگ (۱۹۱۲) در نزدیکی برلین.
جنبش‌های اصلی سینمای اروپای پس از جنگ جهانی دوم شامل سینمای آزاد (دهه ۱۹۵۰)، موج نوی فرانسه (دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰)، مکتب فیلم لهستان (دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰)، موج نوی چک‌اسلواک (دهه ۱۹۶۰)، سینمای نوین آلمان (دهه‌های ۱۹۶۰ تا ۱۹۸۰)، موج نوی سینمای انگلستان (دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰)، وسترن اسپاگتی (دهه ۱۹۶۰) و نوو سینما (دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰) می‌شود. جنبش‌های قرن بیست و یکم نیز شامل دوگما ۹۵، نهایت‌گرایی نوین فرانسه، موج نوی سینمای رومانی و مکتب برلین می‌شود.
در زیر فهرست شهرستان‌های ترکمنستان (، اتراپلار) و شهر هم‌درجه‌ی شهرستان (به ترکمنی: etrap hukukly şäherleri، اتراپ حوُقوُقلیٛ شأهرلری) آورده شده است.
شهر هم‌درجه‌ی شهرستان، شهرهایی هستند که یا مرکز ولایت، و یا دارای جمعیتی بیش از ۳۰٬۰۰۰ نفر می باشند. این شهرها، آنطور که از اسم پیداست، مستقل از شهرستانها و دارای درجه اختیارات و حقوق مشابه شهرستانها در ارتباط با ولایات می‌باشند.
رابرت وینترز (؛ – ) یک سیاست‌مدار اهل کانادا بود.
وینترز پسر یک کاپیتان ماهیگیری بود که در لاننبورگ در نوا اسکوشیا متولد شد. وی برای تحصیل به دانشگاه مونت آلیسون در نیوبرانزویک رفت و پس از آن برای تکمیل مدرک خود در رشته مهندسی برق به مؤسسه تکنولوژی ماساچوست راهی شد. او برای شرکت شمالی الکتریک (شرکت توزیع کنندهٔ برق شمال شرق انگلستان) کار می‌کرد قبل از اینکه در جنگ جهانی به ارتش بپیوندد. وینترز در طی جنگ به سرهنگ دوم ارتش تبدیل شد. او برای اولین بار در انتخابات عمومی سال ۱۹۴۵، اولین بار به عنوان لیبرال برای سواری از کوئینز-لاننبورگ، نوا اسکوشیا انتخاب شد؛ و در سال ۱۹۴۸ به کابینه دولت پیوست و به عنوان وزیر فواید عامه، تحت لوئیس سنت لوران نخست وزیر خدمت کرده است. وینترز با شکست دولت در انتخابات ۱۹۵۷ از سیاست کنار رفت و سوی شرکت‌های بزرگ ترغیب یافت و به مدیر عاملی یکی از این شرکت‌ها درآمد.
وینترز در سال ۱۹۶۹ در حالی که در کالیفرنیا مشغول بازی تنیس بود دچار حمله قلبی گشت و در یک آمبولانس در ۵۹ سالگی درگذشت. کالج وینترز در دانشگاه یورک نام خود را به افتخار وی وینترز نهاد.
انتخابات مجلس اتریش، ۱۹۶۶ در ۶ مارس سال ۱۹۶۶ برگزار شد که نتیجه آن یک پیروزی برای حذب خلق اتریش که موفق به کسب ۸۵ از ۱۶۵ کرسی شده بود می‌باشد. تعداد رای‌دهندگان ۹۳٫۸٪ بود.
آپتین () در مقیاس زمانی زمین‌شناسی، یک اشکوب یا عصر از دور کرتاسه پیشین به‌شمار می‌رود. آپتین در ستون چینه‌شناسی پس از اشکوب بارمین و پیش از آلبین جای می‌گیرد. عصر آپتین از حدود ۱ ± ۱۲۵ میلیون سال پیش آغاز شده و تا حدود ۱ ± ۱۱۳ میلیون سال پیش ادامه یافت.
نام اشکوب آپتین از نام شهر آپ در پروانس فرانسه گرفته شده است. این اشکوب در سال ۱۸۴۰ توسط دیرینه‌شناس فرانسوی آلسید دو اوربینجی به متون علمی دنیا معرفی شد.
سینمای هنگ کنگ () ، در کنار سینمای چین و سینمای تایوان، یکی از سه حوزه تاریخی سینمای چینی‌زبان است. هنگ کنگ به عنوان منطقه‌ای بریتانیایی، از آزادی سیاسی و اقتصادی بیشتری نسبت به سرزمین اصلی چین و تایوان برخوردار بود و به همین‌خاطر، توانست به سرعت به مرکزی برای تولید فیلم برای دنیای چینی‌زبان تبدیل شود.
برای دهه‌ها، هنگ کنگ، سومین صنعت فیلم متحرک در جهان (پس از سینمای هند و سینمای آمریکا) و دومین صادرکننده فیلم به حساب می‌آمد. با وجود بحران اقتصادی دهه ۱۹۹۰ و بازگشت هنگ کنگ به چین در ژوئیه ۱۹۹۷، سینمای هنگ کنگ همچنان هویت خود را حفظ کرده و نقش برجسته‌ای در سینمای جهان ایفا می‌کند. در غرب، سینمای به شدت عامه‌پسند هنگ کنگ، به خصوص سینمای اکشن هنگ کنگ، پیروان فرقه‌گون زیادی دارد که دیگر جزئی از جریان اصلی فرهنگی است و به صورت گسترده، در دسترس و مورد تقلید است.
هاروتیون گغامی مردینیان (؛ زادهٔ در ایروان) یک ژیمناست هنری اهل ارمنستان است.
از افتخارات وی می‌توان به کسب ۲ مدال برنز خرک حلقه در مسابقات جهانی ژیمناستیک هنری ۲۰۱۵ و مسابقات جهانی ژیمناستیک هنری ۲۰۲۲ اشاره کرد.
کازوما کایا (؛ زادهٔ ) یک ژیمناست هنری اهل ژاپن است.
از افتخارات وی میتوان به کسب مدال طلا تیمی تمامی اسباب و مدال برنز خرک حلقه در مسابقات جهانی ژیمناستیک هنری ۲۰۱۵ اشاره کرد.
این مقاله در مورد معادله‌ای است که از ریاضیات مالی نشئت می‌گیرد.
معادله فیشر در ریاضیات مالی و اقتصاد، رابطهٔ بین نرخ بهره اسمی و نرخ بهرهٔ واقعی را تخمین می زند. این نام‌گذاری بعد از فوت اروینگ فیشر، کسی که به واسطهٔ فعالیت‌هایش پیرامون نرخ بهره معروف بود، انجام گرفت. در حوزه مالی معادله فیشر، در وهله اول برای محاسبه بازده تا سر رسید اوراق قرضه و همچنین محاسبه نرخ بازده داخلی سرمایه‌گذاری‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد. در علم اقتصاد، این معادله به منظور پیش‌بینی رفتار نرخ بهره اسمی و نرخ بهره واقعی مورد استفاده است.
در معادله فیشر، i نشان دهندهٔ بهره اسمی، r نشان دهنده نرخ بهره واقعی و π نشان دهندهٔ نرخ تورم می‌باشد.
معادلهٔ فوق یک تخمین خطی است، اما معمولاً به عنوان یک « معادله» تلقی می‌گردد.
اضافه کردن موضوع انتظارات به معادله فیشر و همچنین در نظر گرفتن نرخ بازده مورد انتظار مطلوب و نرخ تورم مورد انتظار πe ( حرف e به معنی انتظار ( expected ) می‌باشد. ) در طول دورهٔ وام، می‌تواند به عنوان یک مدل پیش‌بینی برای تصمیم‌گیری پیرامون نرخ بهره اسمی که باید برای وام در نظر گرفته شود، مورد استفاده قرار گیرد.
معادله اخیر قبل از فیشر هم وجود داشته‌است.ia700304.us.archive.org/6/items/appreciationinte00fish/appreciationinte00fish.pdf، ^.[ http://www.policonomics.com/irving-fisher/ www.policonomics.com/irving-fisher]، ^.199.169.211.101/publications/research/economic_review/1983/pdf/er690301.pdf، ^. اما فیشر، تقریب بهتری از معادله را پیشنهاد می‌دهد که در ذیل آمده‌است.
اگرچه گاهی اوقات دوره زمانی حذف میگردد، اما بینش و تفکری که پشت سر معادله فیشر قرار دارد، رابطهٔ بین نرخ‌های بهره اسمی و واقعی را از طریق نرخ تورم و همچنین تغییرات درصدی در قیمت، در دو دوره زمانی نشان می‌دهد. در نتیجه فرض کنید که فردی در زمان t و در صورتی که نرخ بهره اسمی i_t می‌باشد، اوراق قرضه‌ای به مبلغ 1 دلار خریداری کرده‌است. چنانچه در دوره t+1 این اوراق بازخرید گردد، خریدار مبلغی معادل 1+i_t دریافت خواهد نمود. اما اگر سطوح قیمتی ( تورم ) در بین t و t+1 تغییر کند، ارزش واقعی درآمد حاصل از اوراق قرضه به شرح ذیل است:
از این معادله می‌توان نرخ بهره اسمی را بدست آورد:
خط آخر معادلات بالا بر این فرض است که هر دو نرخ بهره واقعی و نرخ تورم، مقادیری کوچک هستند. در نتیجه rt+1 + πt+1 بسیار بزرگتر از rt+1πt+1 می‌باشد و در نتیجه عبارت rt+1πt+1 را می‌توان نادیده گرفت.
به‌طور کلی، این تقریب را با استفاده از بسط تیلور می‌توان به شکل دیگری نوشت :
با ترکیب این 2 بسط می‌توان تقریب را به این گونه بازنویسی کرد:
و در نهایت :
این تقریب‌ها تنها می‌تواند برای تغییرات کوچکی مورد استفاده باشد و در نتیجه به جای معادله اصلی مورد استفاده قرار گیرد. چنانچه واحد لگاریتمی مورد استفاده قرار گیرد، برای هرگونه تغییری، معتبر و قابل اتکاست.
نرخ بازدهی بازار اوراق قرضه انگلیس با تاریخ سررسید ۸ مارس ۲۰۵۰، معادل ۳٫۸۱٪ به صورت سالیانه می‌باشد. فرض کنیم که این نرخ، به ۲ نرخ بهره واقعی ۲٪ و نرخ تورم ۱٫۷۷۵٪ تقسیم‌بندی می‌شود. ( به واسطهٔ اینکه اوراق قرضه دولتی به عنوان ورقه بدون ریسک در نظر گرفته می‌شود، هیچ صرف ریسکی در نظر گرفته نمی‌شود.)
این مقاله اشاره به این مطلب دارد که می‌توان بسط (0.02 × 0.01775 = 0.00035 or 0.035%) را در نظر نگرفته و نرخ بهره اسمی را ۳٫۷۷۵٪ در نظر بگیریم. این رقم تقریباً برابر با ۳٫۸۱٪ مثال مورد نظر می‌باشد.
با نرخ بازدهی اسمی ۳٫۸۱٪ سالیانه، ارزش اوراق قرضه معادل ۱۰۷٫۸۴ پوند به ازای هر ۱۰۰ پوند اسمی می‌باشد. با نرخ بازدهی ۳٫۷۷۵٪ سالیانه، ارزش اوراق قرضه معادل ۱۰۸٫۵ پوند به ازای هر ۱۰۰ پوند اسمی ( ۶۶ پنی (Penny ) بیشتر ) می‌باشد.
در بازار، اندازه متوسط معاملات واقعی در این نوع اوراق قرضه، در سه ماهه آخر سال ۲۰۰۵ معادل ۱۰ میلیون پوند بوده‌است. در نتیجه تفاوت قیمتی ۶۶ پنی در ۱۰۰ پوند، معادل ۶۶۰۰۰ پوند در هر معامله خواهد شد.
تحلیل هزینه فرصت:
همانطور که جزئیاتی توسط Steve Hanks، Philip Carver، Paul Buggy در سال 1975 [ http://onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1029/WR017i006p01737/abstract onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1029/WR017i006p01737/abstract]، ^. گفته شد، برای تحلیل هزینه فرصت، چنانچه معادله دقیق فیشر در نظر گرفته نشود، به شدت با انحراف رو برو خواهیم بود. قیمت‌ها و نرخ‌های بهره، باید هر دو به صورت واقعی یا اسمی پیش‌بینی گردد.
برای تحلیل هزینه فرصت، نرخ تورم می‌تواند به 2 صورت به کار گرفته شود. ابتدا زمانی که ارزش فعلی خالص سودهای انتظاری را محاسبه می‌کنیم، قیمت‌ها و نرخ‌های بهره می‌تواند در شرایط واقعی مورد محاسبه قرار گیرد. در نتیجه تورمی را در قیمت‌ها و نرخ‌های بهره در نظر نمی‌گیریم. رویکرد دوم شامل تورم است که در محاسبه قیمت و نرخ بهره در نظر گرفته می‌شود و محاسبات براساس شرایط اسمی انجام می‌گیرد. طبق جزئیات بیان شده در ذیل، هر دو رویکرد تا زمانی که قیمت و نرخ بهره در شرایط واقعی باشد یا اینکه قیمت و نرخ بهره در حالت اسمی باشد، با هم دیگر برابر هستند.
برای مثال فرض کنید که Zi به عنوان سودهای خالص در انتهای سال tاست که براساس قیمت ثابت محاسبه شده‌است. همچنین Rt، It و rt به ترتیب نرخ بهره واقعی، نرخ تورم انتظاری و نرخ بهره اسمی برای سال‌های t ( t=1,2،…,n ) است. ارزش فعلی سودهای خالص انتظاری (PVNB) برابر است با:
معادله بالا برای زمانی است که هیچ گونه تورمی را در قیمتها و نرخ‌های بهره در نظر نگیریم. ارزش فعلی سود خالص انتظاری با در نظر گرفتن تورم معادل :
براساس معادله دقیق فیشر می‌توان بدین صورت نوشت که :
با مشاهده معادله بالا، کاملاً مشخص می‌شود که ارزش فعلی سودهای خالص بدست آمده از معادله دیگر، با معادله بالا یکسان خواهد بود. این معادلات هرگونه نگرانی را راجع به اینکه آیا تجزیه و تحلیل هزینه فرصت را در شرایط قیمت‌های ثابت باید انجام داد یا اسمی، پاسخ می‌دهد.
اوراق قرضه تطبیقی با تورم
معادله فیشر در معادلات اوراق قرضه تطبیقی با تورم، مفهوم بسیار مهمی تلقی می‌گردد. چرا که تغییر در کوپن‌های پرداختی در نتیجه تغییر در نقطهٔ سربه سر تورم، نرخ بهره واقعی و نرخ بهره اسمی می‌باشد. ( اوراق قرضه تطبیقی با تورم، اوراقی است که اصل مبلغ پرداختی در برابر تورم یا کاهش قیمت‌ها تعدیل می‌گردد. به بیان دیگر این اوراق برای پوشش در برابر ریسک تورم طراحی گردیده است. )
سیاست‌های پولی
معادله فیشر در فرضیه فیشر نقش کلیدی بازی می‌کند. این معادله اثبات می‌کند که نرخ بهره واقعی تحت تأثیر سیاست پولی قرار نگرفته و از این رو تحت تأثیر نرخ تورم انتظاری نیست. چنانچه نرخ بهره واقعی ثابت باشد، تغییر در نرخ تورم انتظاری ( براساس معادله )، هم جهت با تغییر در نرخ بهره اسمی خواهد بود. مدل‌های مخالف، ادعا می‌کنند که برای مثال، افزایش نرخ بهره انتظاری فقط در نتیجه افزایش کمتر در نرخ بهرهٔ اسمی i و در نتیجه کاهش در نرخ بهره واقعی r خواهد بود.
کادار یک نام خانوادگی مجارستانی‌ست. افراد شاخص با این نام از این قرااند:
میخائیل یوریویچ لرمانتف (زادهٔ ۳ اکتبر ۱۸۱۴ در مسکو - درگذشتهٔ ۲۷ ژوئیهٔ ۱۸۴۱ در پیتیگورسک) فعال سیاسی-اجتماعی و نویسندهٔ روسی بود. لرمانتف از نویسندگان و شعرای نامی تاریخ معاصر روسیه به‌شمار می‌آید.
رمانهای "قهرمان عصر ما" و "فاتالیست" و دیوان اشعار او از مشهورترین آثار وی هستند. لرمانتف در روز ۲۷ ژوئیهٔ ۱۸۴۱ میلادی در یک سانحهٔ دوئل جان سپرد.
در سال ۱۸۳۶، مرگ ناگهانی پوشکین سبب شد که مردم روسیه با شاعر جوان و توانایی که در اندک زمانی جانشین پوشکین گشت، آشنا شوند. این شاعر جوان که با شعر محکم و آتشین خود بر سر مزار پوشکین دل مردم را، اعم از خاص و عام، به لرزه درآورده بود، از خانوادهای اشرافی موسوم به «میخائیل یوریویچ لرمانتف» بود که تا آن زمان جز معدودی از خویشان و آشنایانش کسی او را به شاعری نمی‌شناخت. مرثیهٔ پرشور لرمانتف دربارهٔ مرگ پوشکین، در اندک زمانی تکمیل و توسط دوستان او بین مردم پخش و موجب شهرت و تبعید وی شد، به‌طوری‌که چند روز پس از فاجعهٔ مرگ پوشکین شاعر، شاعر نویافته به تبعیدگاه زیبا ولی پرشروشور و خطرناک قفقاز رهسپار گردید."قهرمان عصر ما"، لرمانتف، مقدمهٔ کتاب، ترجمهٔ مهری آهی، انتشارات بنگاه ترجمه و نشر کتاب، تهران، ۱۳۳۶
لرمانتف از همان اوان کودکی گرفتار بی‌مهری سرنوشت خویش شد. چند سال پس از تولدش که به سال ۱۸۱۴ روی داد، مادرش که از خانواده اشرافی ثروتمند و بانفوذ «آرسنیف» بود زندگی را بدرود گفت. پدرش نیز که افسری بازنشسته و از نجبای بی‌پول و اصلاً اهل لرمنث اسکاتلند بود در مقابل سر سختی مادرزن خود تاب مقاومت نیاورد و سرانجام مجبور شد از کودک خردسال و محبوب خویش جدا شود و او را به دست "الیزا آرسنیوا" بسپارد. کشمکش دائمی که بین مادرزن و داماد به وقوع می‌پیوست و لرمانتف کوچک شاهد آن بود در روح حساس وی اثر عمیقی گذاشت که بعداً در نمایشنامه‌های او بخصوص منعکس گردید. دوران کودکی لرمانتف در ترخان که از املاک مادریش و در استان پنزا واقع بود در ناز و نعمت سپری گشت. در یازده سالگی الیرا آلکسیونا نوهٔ نحیف خویش را برای معالجه و تقویت به سرزمین آب‌های معدنی قفقاز برد و یک سال بعد او را در یکی از پانسیون‌های معروف اشرافی که وابسته به دانشگاه مسکو بود برای فراگرفتن تحصیلات مقدماتی گذارد. اولین اشعار لرمانتف که تقلیدی بود از آثار پوشکین و بایرون و البته فاقد هر نوع اهمیت ادبی می‌باشد در همین دوران به وجود آمد، لرمانتف چنانچه رسم نجبای آن زمان بود از کودکی با زبان‌های فرانسه، آلمانی و انگلیسی آشنا شد و استعداد و علاقه زیادی به تئاتر، موسیقی و نقاشی ابراز نمود چنانچه علاوه بر آثار ادبی تعداد زیادی از پرتره‌های نقاشی اعم از صورت گری و تصویر مناظر طبیعی از وی به یادگار مانده که اغلب در موزه نگهداری می‌شود.http://www.britannica.com/biography/Mikhail-Yuryevich-Lermontov
در سال ۱۸۳۰ لرمانتف جوان ابتدا برای تحصیل حقوق سیاسی وارد دانشگاه مسکو شد و پس از اندک زمانی به دلیل علاقه مفرطی که به ادبیات داشت به رشته ادبیات آن دانشگاه منتقل گردید اما قبل از پایان تحصیلات به واسطه رفتار گستاخی که داشت از دانشگاه اخراج گشت و چون ورود به دانشگاه پترزبورگ هم برایش میسر نشد به ناچار در مدرسه نظام به ادامه تحصیل پرداخت و پس از اتمام آن با درجه افسری در یکی از هنگ‌های برگزیده به خدمت مشغول شد. دوره جوانی لرمانتف مصادف با زمان استبداد فوق‌العاده نیکلای اول بود. بدبینی حاکم در میان روشنفکران و اهل علم و ادب به شاعر جوان نیز سرایت کرد و او را از اولیلی امور و متنفذان معاصرش رو گردان و منزجر نمود. لرمانتف با اینکه شخصاً اهل مطالعه و تحقیق بود لیکن بر خلاف جوانان تحصیلکرده همدوره خود در هیچ‌یک از مجامع فلسفی آن زمان شرکت نکرد و ظاهراً به زندگی پر عیش و نوش افسران. خویشتن را سرگرم می‌نمود و فقط گاهی به سرودن اشعاری که جز برای یاران یکدل برای کسی نمی‌خواند اشتغال می‌ورزید.
تبعیدی که بر اثر خواندن مرثیه در وصف پوشکین. لرمانتف را به قفقاز رانده بود با اعمال نفوذ و اقدامات مادر بزرگش بیش از یک سال طول نکشید اما در سال ۱۸۴۰ لرمانتف به مجازات دوئل که با «دوبارانت» پسر وزیر مختار فرانسه کرد مجدداً به قفقاز تبعید گردید و در آنجا در اثر زخمی که در دوئل با افسری به نام «مارتینف» برداشت، در سال ۱۸۴۱ میلادی در ۲۶ سالگی یعنی هنگامی که قوه خلاقه اش به کمال رشد و قدرت رسیده بود درگذشت. کالبد شاعر ناکام را عده بسیار قلیلی از دوستان نظامی و غیرنظامی او در پایه کوه با ابهت ماشوک به خاک سپردند و با اینکه پس از مدتی جسد لرمانتف را به ترخان منتقل کردند و در آرامگاه خانوادگی مادرش جای دادند اما تا به امروز مکان زیبای نخستین مدفن شاعر در قفقاز به نام «غار لرمانتف» مشهور و محل گردش و سیاحت مسافران و اهالی خود پیتی گورسک می‌باشد و از آن مثل موزه‌ای نگهداری و مواظبت می‌گردد
لرمانتف در ادبیات روسی مقام بلندی دارد و با اینکه بزرگ‌ترین شاعر رومانتیک آن سرزمین شمرده می‌شود از بانیان رئالیسم در نظم و نثر آن کشور هم به حساب می‌آید، دو داستان منظوم وی نوراهب و ابلیس از شاهکارهای سرزمینش محسوب می‌شوند، وصفی که از مناظر زیبای طبیعت قفقاز مکرر در این دو منظومه آمده به اندازه‌ای دلنشین و خیره کننده است که کمتر مانند آن را در ادبیات روسی می‌توان یافت. آن سرکشی و عصیانی که از مشخصات رمانتیسم بایرون است و در ادبیات جهان به نام «رمانتیسم بایرون» مشهور شده به بهترین وجهی در این دو نوشته مشهود است. منظومه «ابلیس» بخصوص که حاصل تقریباً ده سال کار شاعر است از لحاظ فراوانی صحنه‌های بدیع و پر نقش و نگار طبیعت و وصف آداب و زندگی قفقازیها و بیان معانی لطیف و بکر عشقی و فلسفی از بهترین نمونه‌های منظوم به‌شمار می‌آید. شهرتی که لرمانتف در دنیا دارد بیشتر به خاطر اشعار پر مغز و دلچسب او است. شعرش با آنکه لطیف و روان است حاوی مطالب ژرف فلسفی و روان‌شناسی نیز می‌باشد. وی نخستین کسی بود که مسائل گوناگون و متناقض یک فکر پیچیده و جولان و جستجوی دور و دراز آن را به شعر نغز و روان روسی درآورد و مشکلات زمان خود را در ادبیات محکم و سلیس و منعکس ساخت. اراده و قوت احساس و تفکر که به نظر لرمانتف مهم‌ترین خاصیت آدمی است، به وجه عالی در اشعار او تجلی نموده‌است. اشعار کوتاه وی، بخصوص آنچه پس از ۱۸۳۶ سروده شده از بهترین نمونه شعر روسی است.
سید ابوالفضل قاضی شریعت پناهی (زادهٔ ۱۳۱۰ در سمنان - درگذشت ۲۹ شهریورماه ۱۳۷۷ در تهران)، حقوقدان، شاعر، نویسنده، سیاستمدار و استاد تمام دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران بود. قاضی شریعت پناهی که مدت کوتاهی نیز در کابینه شریف امامی وزیر علوم بود و در اعتراض به هجوم نظامیان به دانشگاه از سمت خود استعفا نمود. وی نویسندهٔ کتب متعدد ادبی، سیاسی و حقوقی است که برخی از آنان از کتب منبع در زمینه حقوق عمومی به‌شمار می‌روند که با گذشت سال‌ها از فوت وی، همچنان در دانشگاه‌ها تدریس شده و منبع آزمون‌های ارشد و دکتری رشته‌هایی نظیر حقوق عمومی و حقوق بشر می‌باشند.