moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
فرنائو د لورونها در اصل یهودی سفاردی بود که بعداً به مذهب کاتولیک (مارانو) گرویده شد. او پسر مارتیم افونسو د لورنها بود و برادر وی که نیز مارتیم افونسو د لورونها نام داشت، کارمند فرقه مسیحیت [گروهی از شوالیه‌های پرتغال] بود، هر دو برادر به درجه اشرافی نایل شده بودند و نشان سلاح که تازه ایجاد شده بود نیز به آنها اعطاء گردید. او با ویولانتی ردریگوس ازدواج نمود.http://www.geneall.net/P/per_page.php?id=205679 Fernão de Noronha in a Portuguese Genealogical site
تا ۱۵۰۰ میلادی، فرنائو د لورونها به بازرگان مشهور در لیسبون مبدل شده بود، جاییکه او به عنوان حق‌العمل‌کار یاکوب فوگر، رئیس خانواده بانکدار ثروتمند آلمانی اهل آوگسبورگ، خدمت می‌کرد. شاه مانوئل یکم پرتغال، در نامه شاهی که در ۱۵۰۴ نوشت، لورونها را به عنوان شوالیه خانواده شاهی معرفی کرد (cavaleiro da nossa casa). کسب این مقام در زمانی که حتی یهودی‌های ثروتمند و مشهور هم از تعقیب حکومت پرتغال در امان نبودند، بیانگر ارتباطات لورونها در رده‌های بلند حکومت است. حتی ممکن است دستکاری نام او از لورونها به نورونها اتفاقی نبوده و بیانگر این فرضیه مشهور (هرچند او زیاد به تصحیح آن اشتیاق نداشته) باشد که او با قبیله نورونها نسبت داشت، قبیله نورونها یکی از درخشان‌ترین خانواده‌های اشرافی در پرتغال و از بازماندگان خانواده شاهی کاستیل بود (با این وجود، هیچ مدرکی دال بر اینکه لورونها چه به نسبت خونی یا ازدواج، هرگونه نسبتی به قبیله نورونها داشته‌است، وجود ندارد).Greenlee (1945: p.8-9)
پس از اکتشاف برزیل توسط پدرو آلوارز کابرال در ۱۵۰۰ میلادی، پادشاهی پرتغال یک سفر اکتشافی نقشه‌برداری را در ۱۵۰۱ میلادی برای اکتشاف کرانه برزیل فرستاد. فرمانده این سفر اکتشافی مشخص نیست، اما آمریگو وسپوچی در این سفر اکتشافی حضور داشت و گزارش آنرا نوشت.Amerigo Vespucci relates the account of this expedition twice - first in a letter to Lorenzo Pietro Francesco di Medici, written in early 1503 (see (account) in "Letter do Medici"), and then again in his letters to Piero Soderini, written 1504-05 ([account] in "Letter to Soderini"). برخی دانشمندان می‌گویند که فرنائو د لورونها در واقع ممکن است کاپیتان این سفر اکتشافی بوده باشد، با این حال برخی دیگر از دانشمندان براین باور هستند که احتمال اینکه بازرگانی مشهور و ثروتمند همانند لورونها تجارت خود را رها نموده و شخصاً فرماندهی ناوگان را بر عهده بگیرد بسیار غیرمحتمل است و اگر لورونها هرگونه حمایتی از این سفر اکتشافی نموده باشد، احتمالاً تنها حمایت مالی بوده‌است.Proponents of the hypothesis that Loronha commanded the 1501 mapping expedition include Duarte Leite (1923) and Greenlee (1945). Opponents include Roukema (1963).
این مأموریت نقشه‌برداری بیشتر سواحل شرقی برزیل را از دماغه سائو روک در شمال‌شرق گرفته تا حومه‌های کابو فریو بررسی نموده و بیشتر موقعیت‌ها را نام‌گذاری نمودند. این سفر اکتشافی که در سپتامبر ۱۵۰۲ به لیسبون بازگشت، اکتشاف یک مقدار هنگفت چوب برزیلی (پاو-براسیل) را در مناطق کرانه‌ای گزارش داد.Vogt (1967) چوب برزیلی به عنوان یک ماده بسیار عالی رنگ‌دهنده که رنگ جگری از آن تولید می‌شد، در صنعت لباس اروپا بسیار با ارزش محسوب می‌گردید و در آن زمان با هزینه هنگفتی از هند وارد می‌شد. فرناندو د لورونها که فرصت تجاری این اکتشاف جدید را حس کرده بود، کنسرسیومی از بازرگانان لیسبون که خودش در رأس آن بود تشکیل داد و از پادشاه درخواست نمود تا اجازه بهروه‌وری از این اکتشاف جدید به آنها داده شود. در اواخر سپتامبر ۱۵۰۲، شاه مانوئل پرتغال منشوری (حالا مفقود شده‌است) را صادر نموده و طی آن حق انحصاری بهره‌وری تجاری از «سرزمین ویرا کروز» (برزیل در آن زمان به همین نام یاد می‌شد) را برای یک دوره سه ساله به فرنائو د لورونها اعطاء کرد. در عوض، لورونها مکلف گردید تا شش کشتی را سالانه مجهز نموده و بفرستد، تعهد بسپارد که به‌طور سالانه ۳۰۰ لیگ از کناره جدید را اکتشاف نموده و یک قلعه (فورتیزا) در کشور جدید بسازد. لورونها همچنین مکلف گردید تا بخشی از درآمد خود را به پادشاهی پرداخت نماید: صفر درصد در سال اول، یک بر شش حصه در سال دوم و یک ربع در سال سوم.The original charter is now lost. The terms, however, were reported in a letter dated October 3, 1502, by Piero Rondonelli. See Greenlee (1945: p.9) and Vogt (1967:p.154-5) هرچند، برخی منابع دیگر گزارش می‌دهند که یک منشور/امتیاز ده-ساله به لورنها داده شد که طی آن او باید به‌طور مشخص سالانه ۴٬۰۰۰ دوکات به پادشاهی پرتغال پرداخت می‌کرد.This is reported in a letter of Leonardo de Ca' Masser in 1506/07. See Vogt (1967) یکی از راه‌های ممکنه سازگاری این دو گزارش این است که منبع دومی بیانگر شرایط اولیه نبوده بلکه بیانگر شرایط جدید بود که پس از تجدید امتیاز لورونها در ۱۵۰۵ میلادی روی آن مذاکره گردید.Vogt (1967), however, believes Ca' Masser's letter is entirely in error, and that the terms reported by Rondinelli were probably the correct ones and there might not have been a renewal at all.
در آوریل – می ۱۵۰۳، کنسرسیوم لورونها یک سفر اکتشافی جدید که متشکل از شش کشتی بود را تجهیز نموده و تحت رهبری ناخدا گونزالو کویلو و بار دیگر در همراهی با آمریگو وسپوچی، برای اکتشاف سواحل برزیل و ایجاد انبارهای برداشت محصول فرستادند. در ۱۰ اوت ۱۵۰۳، سفر اکتشافی به‌طور اتفاقی جزیرهٔ بدون سکنه را در نزدیکی ساحل شمال‌شرقی برزیل کشف نمودند که حالا موسوم به جزیره فرناندو د نورونها است. با این حال، این جزیره در آن زمان به نام‌های مختلف یاد می‌شد: وسپوچی آنرا سائو لورینس نامید، اسناد رسمی آنرا سائو جوآو نامیدند، در حالیکه یک نقشه معاصر همان زمان، آنرا ظاهراً کواریسما خواند.One solution to the puzzle of multiple names, proposed by Roukema (1963) is the island's first name, "São Lourenço", was given by Vespucci on the outward voyage of the Coelho expedition, on account of August 10, 1503, the day of discovery, being the feast day of St. Lawrence. It was renamed "São João" because of the "rediscovery" of that island on the return leg by another ship of the Coelho fleet (captain unknown, but not Vespucci, who returned by a different route), on August 29, 1503, the feast day of the beheading of St. John the Baptist. This other ship reached Lisbon in late 1503, and reported it as "São João", the name by which it is referred to in a January 1504 document, well before Vespucci's own arrival back in Lisbon in September 1504 could correct it. As for Cantino map's "Quaresma" (meaning Lent), may be simply a mistake, that Quaresma was the name given to the Rocas Atoll, discovered during the 1501 mapping expedition, and not Fernando de Noronha island.
سفر اکتشافی کویلو و وسپوچی از سوی لورونها دستور دریافت نمود تا کارخانه‌های (feitorias، در واقع انبارها) در امتداد ساحل بسازند تا از آنها به عنوان نقطه گردآوری محصولات چوب برزیلی استفاده گردد. باور براین است که سه انبار در جریان این سفر اکتشافی ساخته شد – یک انبار توسط وسپوچی در کابو فریو (۲۴ مرد در آن مشغول کار بوده و از اینرو شرایط forteza را برآورده می‌سازد)، یک انبار دیگر توسط کویلو در پورتو سگورو (feitoria da Santa Cruz de Cabrália) و احتمالاً سومی نیز توسط کویلو در خلیج گوانابارا (feitoria da Carioca). در حدود ۱۵۰۹ یا ۱۵۱۱ میلادی (جزئیات آن نامعلوم است)، یک سفر اکتشافی که توسط فرنائو د لورونها حمایت گردیده و توسط کریستوواو پایرس هدایت می‌شد، یک کارخانه چوب برزیلی دیگر را در بائی د تودوس اوس سانتوس (استان فعلی باهیا) تأسیس نمود. گمان می‌رود که یک کارخانه دیگر نیز در حوالی ۱۵۰۸ میلادی در سائو ویسنتی تأسیس شده‌است، اما این گزارش بیشتر تخمینی است.
در ۱۴ ژانویه ۱۵۰۴، شاه مانوئل یکم پرتغال فرمان شاهی صادر نموده و جزیره سائو جوآو (فرناندو د نورونها) را به فرنائو د لورونها و نوادگان او اعطاء نموده و از آن طریق لورونها را نخستین سالار (donatary captain) میراثی پرتغال در برزیل نمود.An actual copy of this charter has never been found. Its contents and date, however, are summarized in a royal letter of March 3, 1522, confirming it. A copy of Loronha's captaincy charter is found in António Zeferino Cândido, editor (1900) "Brazil: 1500-1900", Rio de Janeiro: Imprensa Nacional, p.392. A later royal letter of May 20, 1559, issued to Loronha's descendants, identifies the location of "São João" unambiguously as Fernando de Noronha island. See Duarte Leite (1923: p.276-8) and Roukema (1963: p.21). بلافاصله کارخانهٔ در این جزیره تأسیس گردیده و به سرعت به مرکز عملیات لورونها مبدل گردید – چوب برزیلی که مستقیماً از دریا گردآوری می‌گردید یا توسط قایق‌های کوچک از کارخانه‌ها به ساحل انتقال داده می‌شد، در جزیره جمع‌آوری گردیده و در کشتی‌های بزرگتر به پرتغال فرستاده می‌شد. گفته می‌شود که کنسرسیوم لورونها تا ۱۵۰۶ میلادی، ۲۰٬۰۰۰ سنتز چوب برزیلی محصول برداشت نمودند و مفاد آنها نسبت به مجموع پرداخت اولیه و هزینه‌های کشتی به ۴۰۰–۵۰۰ در صد می‌رسید. لورونها همچنین بعضی تجارت‌های دیگر مانند تجارت حیوانات اهلی «غیرمعمول» چون طوطی و میمون برزیلی، پنبه و بعضاً تجارت برده‌های هندی را نیز حمایت می‌نمود.
یک فیلتر کریستالی به برخی از فرکانس‌ها اجازه می‌دهد از مدار الکتریکی عبور کنند و در عین حال فرکانس‌های نامطلوب را کاهش دهند. یک فیلتر الکترونیکی می‌تواند از کریستال‌های کوارتز به عنوان اجزای تشدیدگر مدار فیلتر استفاده کند. کریستال‌های کوارتز پیزوالکتریک هستند، بنابراین ویژگی‌های مکانیکی آنها می‌تواند بر مدارهای الکترونیکی تأثیر بگذارد (به فیلتر مکانیکی "مراجعه کنید"). به‌طور خاص، کریستال‌های کوارتز می‌توانند رزونانس‌های مکانیکی با ضریب Q بسیار بالا (از ۱۰۰۰۰ تا ۱۰۰۰۰۰ و بیشتر — به مراتب بالاتر از تشدیدگرهای معمولی ساخته‌شده از سلف‌ها و خازن‌ها) از خود نشان دهند. پایداری کریستال و ضریب Q بالای آن به فیلترهای کریستالی اجازه می‌دهد تا فرکانس‌های مرکزی دقیق و مشخصه‌های میان‌گذری پله‌ای داشته باشند. تضعیف فیلتر کریستالی معمولی در باندگذر تقریباً ۲–۳ دسی بل است. فیلترهای کریستالی معمولاً در وسایل مخابراتی مانند گیرنده‌های رادیویی استفاده می‌شوند.
فیلترهای کریستالی در طبقه‌های فرکانس میانی (IF) گیرنده‌های رادیویی با کیفیت-بالا استفاده می‌شوند. آنها ترجیح داده می‌شوند زیرا از نظر مکانیکی بسیار پایدار هستند و بنابراین تغییر کمی در فرکانس تشدید با تغییرات دمای کاری دارند. برای بالاترین کاربردهای پایداری موجود، کریستال‌ها در کوره‌هایی با دمای کنترل‌شده قرار می‌گیرند که دمای کاری را مستقل از دمای پیرامون می‌کند.
مجموعه‌های ارزان‌تر ممکن است از فیلترهای سرامیکی ساخته شده از تشدیدگرهای سرامیکی (که از اثر پیزوالکتریک نیز بهره‌برداری می‌کنند) یا مدارهای LC تنظیم‌شده استفاده کنند. فیلترهای «نردبان کریستالی» با کیفیت بسیار بالا را می‌توان از آرایه‌های سریالی کریستال‌ها ساخت.Horst Stader and Jack A. Hardcastle, "Crystal Ladder Filters for All", QEX, pp.14-18 Nov-Dec 2009,
بیشترین استفاده از فیلترهای کریستالی در فرکانس ۹ مگاهرتز یا ۱۰٫۷ مگاهرتز برای ارائه انتخاب‌پذیری در گیرنده‌های مخابراتی یا در فرکانس‌های بالاتر به عنوان فیلتر بام‌ساز در گیرنده‌ها با استفاده از تبدیل-رو-به-بالا است. فرکانس‌های ارتعاشی کریستال با «برش» آن (شکل فیزیکی) تعیین می‌شود، مانند برش معمولی AT که برای فیلترهای کریستالی طراحی شده برای ارتباطات رادیویی استفاده می‌شود. برش همچنین برخی از ویژگی‌های دما را تعیین می‌کند که بر پایداری فرکانس تشدید تأثیر می‌گذارد، اگرچه از آنجایی که کوارتز ذاتاً پایداری دمایی بالایی دارد، شکل آن با دماهای موجود در رادیوهای معمولی تغییر چندانی نمی‌کند.Poole, I. (n.d.). ”Quartz crystal filter. ” Radio-Electronics.com. Retrieved from www.radio-electronics.com/info/data/crystals/crystal_filter.php
ابانگا-بیگن (به لاتین: Abanga-Bigne) یک منطقهٔ مسکونی در گابن است که در استان مویان-اوگوئه واقع شده‌است. ابانگا-بیگن ۱۴٬۹۴۱ نفر جمعیت دارد.
زهرا جویا (متولد ۱۳۷۱) روزنامه‌نگار اهل افغانستان و مدیرمسئول «رخشانه مدیا» است. او به‌عنوان یکی از ۱۲ زن مجله تایم معرفی شد. این مجله گفتگوی مفصل آنجلینا جولی را با جویا راجع به فعالیت زنان در افغانستان منتشر کرده‌است. جویا رسانهٔ فارسی زبان رخشانه را در سال ۱۳۹۹ برای پرداختن به امور زنان پایه‌گذاری کرد. او پس از قدرت‌گیری مجدد طالبان به بریتانیا رفت.زهرا جویا در رشته حقوق دانشگاه کابل تحصیل کرده و سپس به روزنامه‌نگاری روی آورده است.
زهرا جویا در سال ۱۹۹۲ میلادی (۱۳۷۱ هجری شمسی) در یک خانواده هزاره در یکی از روستاهای کوچک ولایت بامیان به دنیا آمد. او پنج ساله بود که طالبان قدرت را در افغانستان به دست گرفتند. طالبان از سال ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۱، تحصیلات برای دختران را تقریباً به کلی ممنوع کردند. در آن شرایط، زهرا لباس پسرانه می‌پوشید و با نام محمد، روزی دو ساعت همراه با عموی جوانش راه مدرسه را پیاده طی می‌کرد. در سال ۲۰۲۲ زهرا در گفتگویی که با آنجلینا جولی برای مجله تایم داشت، گفت که برخی از مردان خانواده او، از جمله پدرش، به حقوق زنان اعتقاد دارند. او پس از حمله آمریکا و متحدانش به افغانستان و سرنگونی دولت طالبان در سال ۲۰۰۱، توانست با هویت اصلی‌اش به عنوان یک زن، تحصیلات خود را به پایان برساند. او قبل از این که به حرفه روزنامه‌نگاری روی بیاورد، به عنوان دانشجوی حقوق وارد دانشگاه کابل شد. زهرا پس از آگاهی از تجارب تلخ زنان همکلاسی خود، با وجود خطرات و مشکلاتی که خبرنگاران زن در افغانستان را تهدید می‌کرد، تصمیم گرفت روزنامه‌نگار شود.
در ۲۰ سپتامبر ۲۰۲۲ جایزه دروازه‌بانان بنیاد بیل و ملیندا گیتس به خاطر تلاش‌های الهام‌بخش زنان تاثیرگذار برای اهداف جهانی در جهت پیشرفت، به زهرا جویا، ونسا ناکاته، اورزولا فون در لاین و رادیکا باترا اهدا شد.
سوم مارس ۲۰۲۲ جویا به‌عنوان ۱۲ زن سال مجله تایم انتخاب شد. مجله تایم لندن این ۱۲ زن را به‌عنوان زنان سال ۲۰۲۲ این مجله معرفی کرد و نوشت این زنان برای «جهان فراگیر و برابر» تلاش کرده‌اند. این مجله نوشت زهرا جویا پس از تسلط طالبان بر کابل، به بریتانیا پناه آورد و با تیم از روزنامه‌نگاران که در اختیار دارد در مورد وضعیت زنان افغانستان گزارش می‌نویسند.
ابسنگ حلقوی با (به لاتین: Baa Atoll) یک منطقهٔ مسکونی در مالدیو است که در مالدیو واقع شده‌است. ابسنگ حلقوی با ۸٬۸۷۸ نفر جمعیت دارد.
اب‌سنگ حلقوی الیف (به لاتین: Alif Dhaal Atoll) یک منطقهٔ مسکونی در مالدیو است که در مالدیو واقع شده‌است. اب‌سنگ حلقوی الیف ۸٬۱۴۵ نفر جمعیت دارد.
اب‌سنگ حلقوی دهالو (به لاتین: Dhaalu Atoll) یک منطقهٔ مسکونی در مالدیو است که در مالدیو واقع شده‌است. اب‌سنگ حلقوی دهالو ۵٬۳۰۵ نفر جمعیت دارد.
اب‌سنگ حلقوی غافو (به لاتین: Gaafu Dhaalu Atoll) یک منطقهٔ مسکونی در مالدیو است که در مالدیو واقع شده‌است. اب‌سنگ حلقوی غافو ۱۱٬۵۸۷ نفر جمعیت دارد.
اب‌سنگ حلقوی کافو (به لاتین: Kaafu Atoll) یک منطقهٔ مسکونی در مالدیو است که در مالدیو واقع شده‌است. اب‌سنگ حلقوی کافو ۱۲٬۱۶۶ نفر جمعیت دارد.
اب‌سنگ حلقوی گافو الیف (به لاتین: Gaafu Alifu Atoll) یک منطقهٔ مسکونی در مالدیو است که در مالدیو واقع شده‌است. اب‌سنگ حلقوی گافو الیف ۸٬۳۳۴ نفر جمعیت دارد.
اب‌سنگ حلقوی لهاویانی (به لاتین: Lhaviyani Atoll) یک منطقهٔ مسکونی در مالدیو است که در مالدیو واقع شده‌است. اب‌سنگ حلقوی لهاویانی ۱۱٬۹۰۵ نفر جمعیت دارد.
اتنگ گاگ (به لاتین: Athang Gewog) یک منطقهٔ مسکونی در بوتان (کشور) است که در ناحیه وانگدودودرنگ واقع شده‌است. اتنگ گاگ ۷۴۶ کیلومتر مربع مساحت دارد.
ادی تیکلزان سوبرگیون یک منطقهٔ مسکونی در اریتره است که در منطقه آنسبا واقع شده‌است.
آب‌سنگ حلقوی هائو (به لاتین: Haa Dhaalu Atoll) یک منطقهٔ مسکونی در مالدیو است که در مالدیو واقع شده‌است. آب‌سنگ حلقوی هائو ۱۸٬۵۱۵ نفر جمعیت دارد.
آب‌سنگ گناویانی (به لاتین: Gnaviyani Atoll) یک منطقهٔ مسکونی در مالدیو است که در مالدیو واقع شده‌است. آب‌سنگ گناویانی ۱۴٬۳۸۰ نفر جمعیت دارد.
اسپرانزا (به لاتین: Esperanza) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری دومینیکن است که در استان والورده واقع شده‌است. اسپرانزا ۲۱۵٫۲۴ کیلومتر مربع مساحت و ۷۰٬۵۸۸ نفر جمعیت دارد و ۹۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
استان بیرنی-انکنی (به لاتین: Birni-N'Konni Department) یک منطقهٔ مسکونی در نیجر است که در ناحیه تاهوآ واقع شده‌است. استان بیرنی-انکنی ۵٬۳۱۷ کیلومتر مربع مساحت و ۵۰۴٬۷۸۳ نفر جمعیت دارد.
کیت ویب با نام کامل کاترین مریال ویب (۲۴ مارس ۱۹۴۳ – ۱۳ مه ۲۰۰۷) یک خبرنگار جنگی استرالیایی متولد نیوزیلند برای یونایتدپرس اینترنشنالو خبرگزاری فرانسه کار می‌کرد. او در طول جنگ ویتنام به دلیل گزارش‌های سرسختانه و شجاعانه‌اش شهرت پیدا کرد و در یک مقطع زمانی هفته‌ها توسط نیروهای ویتنام شمالی اسیر شد. پس از جنگ، او همچنان از نقاط حساس جهانی که در بهبه جنگ بودند گزارش‌هایی تهیه کرد. از جمله آنها می‌توان به گزارش‌هایش در عراق و در طول جنگ خلیج فارس اشاره کرد.
ویب با نام کاترین مریال ویب در کرایست چرچ نیوزلند به دنیا آمد و در حالی که هنوز کودک بود با خانواده اش به کانبرا استرالیا نقل مکان کرد. پدرش، لستر چیشولم ویب، استاد علوم سیاسی در دانشگاه ملی استرالیا بودJohn Warhurst, "Webb, Leicester Chisholm (1905–1962)", "Australian Dictionary of Biography", Volume 16, (MUP), 2002. Via ADB Online. و مادرش، کارولین ویب، در سازمان‌ها و انجمن‌های زنان فعال بود.For example Caroline's article in "The Press", September, 1942, cited in "Official History of New Zealand", chapter 21, "Women at War". در ۳۰ مارس ۱۹۵۸، در سن ۱۵ سالگی، کاترین ویب به قتل ویکتوریا فنر، دخترخوانده فرانک فنر، در کانبرا متهم شد. در طی این اتهام، او متهم شد تا یک تفنگ و گلوله به فنر داده‌است و فنر نیز با آنها اقدام به خودکشی کرده‌است و او در طی این خودکشی در کنار او حضور داشته‌است. با این حال، در طی حکم دادگاه، این اتهام از او برداشته شد و از او سوء اثر شد."Suicide Finding Death of Girl 15 In Canberra", "Sydney Morning Herald", 20 June 1958, p. 3. ویب، پدر و مادرش را در طی یک تصادف رانندگی در تاسمانی از دست داد. او در این هنگام ۱۸ سال عمر داشت.
ویب از دانشگاه ملبورن فارغ‌التحصیل شد و سپس برای کار به "روزنامه سیدنی دیلی میرور" رفت. در سال ۱۹۶۷، او روزنامه را رها کرد و به ویتنام جنوبی سفر کرد تا جنگ ویتنام را که در حال تشدید بود پوشش دهد. او برای پیوستن به UPI درخواست داد، اما رئیس دفتر هوشی مین درخواست او را رد کرد. او سپس برای روزنامه‌های محلی ویتنام جنوبی کار کرد تا اینکه آن برایان، سردبیر "هفته‌نامه اورسئاس" وظایفی را به او داد و مجوز مطبوعاتی MACV خود را ترتیب داد که به او اجازه می‌داد تا عملیات نظامی ایالات متحده را پوشش دهد.Becker, Elizabeth (2021). You Don't Belong Here How Three Women Rewrote the Story of War. Public Affairs Books. ISBN 978-1-5417-6820-8. او اولین خبرنگاری بود که در جریان حمله تت به سفارت ایالات متحده در سایگون قرار گرفت."Kate Webb, 64; pioneering UPI foreign correspondent was captured in Vietnam War", "The Los Angeles Times," 15 May 2007. گزارش او از حمله به سفارت منجر به استخدام او به‌طور تمام وقت توسط UPI شد.
در ۷ آوریل ۱۹۷۱، اسارت او به همراه توشیچی سوزوکی، خبرنگار و عکاس ژاپنی و تی کیم هنگ، چیم سارات و وورن و چارون توسط نیروهای ارتش خلق ویتنام خبرساز شد. در ۲۰ آوریل، گزارش‌های رسمی ادعا کردند که جسدی کشف شده متعلق به ویب است و "نیویورک تایمز" و سایر روزنامه‌ها برای او آگهی درگذشت منتشر کردند.'A Masked Toughness', "The New York Times", 21 April 1971. در ۱ می ویب و سایرین پس از تحمل حبسی سخت و ابتلا به مالاریا، آزاد شدند. او تجربیات خود را در کتابی که در سال ۱۹۷۲ منتشر شد، شرح داد. پس از آزادی از اسارت، او برای درمان مالاریا به هنگ کنگ رفت و مجموعه ای از خاطرات در مورد اسارت خود را نوشت. پس از ۲۰ روز اقامت در هنگ کنگ، او سپس برای بهبودی به استرالیا بازگشت. او در طی این بیماری و اسارت و جنجالی شدن مرگ احتمالی اش، به شهرت بالایی رسید.
پس از جنگ، او به عنوان خبرنگار خارجی برای UPI مستقر در سنگاپور به کار خود ادامه داد، اما پس از آزار جنسی توسط رئیسش از کار کناره‌گیری کرد. او سپس به جاکارتا نقل مکان کرد و در آنجا در روابط عمومی یک هتل کار کرد و یک رابطه طولانی مدت با جان استیرمن، مهندس نفت آمریکایی آغاز کرد. او در سال ۱۹۸۵ با پیوستن به خبرگزاری فرانسه (AFP) به روزنامه‌نگاری بازگشت و به عنوان خبرنگار در عراق در طول جنگ خلیج فارس، در اندونزی با استقلال تیمور شرقی، و در کره جنوبی، فعالیت رسانه‌ای خود را آغاز کرد. ویب اولین کسی بود که مرگ کیم را در کره جنوبی گزارش کرد. او همچنین از افغانستان گزارش‌هایی را تهیه کرد و منتشر نمود؛ بعداً یک حادثه در کابل که او ترسناک‌ترین حادثه در زندگی حرفه ای خود توصیفش کرد، در زندگی او خاطره ساز شد. پس از فروپاشی رژیم کمونیستی محمد نجیب‌الله در افغانستان، او توسط یک جنگ‌سالار محلی دستگیر و به هتلی منتقل شد و در آنجا به طرز وحشیانه‌ای مورد ضرب و شتم قرار گرفت. او گزارش می‌کند که در طی این ضرب و شتم، با گرفتن موهایش، او را از پله‌ها بالا کشیده‌اند."Kate Webb, 64; pioneering UPI foreign correspondent was captured in Vietnam War", "The Los Angeles Times," 15 May 2007. او سرانجام با کمک دو روزنامه‌نگار همکارش موفق به فرار از این اسارت شد."Kate Webb: Veteran war reporter held captive in the Cambodian jungle", "The Independent", 15 May 2007. او در سال ۱۹۹۳ به کامبوج بازگشت و آخرین بازدید خود را از ویتنام در سال ۲۰۰۰ انجام داد سرانجام ویب در ۱۳ می ۲۰۰۷ بر اثر سرطان روده درگذشت. از ویب و خدماتش، با چاپ تمبر یادبودی در اداره پست استرالیا، و به سال ۲۰۱۷، یاد شد.
استان دوگینیرای (به لاتین: Dinguiraye Prefecture) یک منطقهٔ مسکونی در گینه است که در ناحیه فرانه واقع شده‌است. استان دوگینیرای ۷٬۹۶۵ کیلومتر مربع مساحت و ۱۹۵٬۶۶۲ نفر جمعیت دارد.
استان فورکاریا (به لاتین: Forécariah Prefecture) یک منطقهٔ مسکونی در گینه است که در ناحیه کیندیا واقع شده‌است. استان فورکاریا ۴٬۳۸۴ کیلومتر مربع مساحت و ۲۴۲٬۹۴۲ نفر جمعیت دارد.
استان کاروانه (به لاتین: Kérouané Prefecture) یک منطقهٔ مسکونی در گینه است که در ناحیه کانکان واقع شده‌است. استان کاروانه ۷٬۰۲۰ کیلومتر مربع مساحت و ۲۰۷٬۵۴۷ نفر جمعیت دارد.
استان کمپینگا (به لاتین: Kompienga Province) یک منطقهٔ مسکونی در بورکینافاسو است که در Est Region واقع شده‌است. استان کمپینگا ۶٬۹۹۸ کیلومتر مربع مساحت و ۱۱۷٬۶۷۲ نفر جمعیت دارد.
استان کندوگو (به لاتین: Kénédougou Province) یک منطقهٔ مسکونی در بورکینافاسو است که در منطقه هوت-باسین واقع شده‌است. استان کندوگو ۸٬۱۳۹ کیلومتر مربع مساحت و ۳۹۹٬۸۳۶ نفر جمعیت دارد.
استان کوبیا (به لاتین: Koubia Prefecture) یک منطقهٔ مسکونی در گینه است که در Labé Region واقع شده‌است. استان کوبیا ۲٬۸۰۰ کیلومتر مربع مساحت و ۱۱۴٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
استان کوروسا (به لاتین: Kouroussa Prefecture) یک منطقهٔ مسکونی در گینه است که در ناحیه کانکان واقع شده‌است. استان کوروسا ۱۴٬۰۵۰ کیلومتر مربع مساحت و ۲۶۸٬۶۳۰ نفر جمعیت دارد.
استان کوروگو (به لاتین: Kourwéogo Province) یک منطقهٔ مسکونی در بورکینافاسو است که در ناحیه پلاتیوکس مرکزی واقع شده‌است. استان کوروگو ۱٬۵۸۸ کیلومتر مربع مساحت و ۱۸۱٬۲۰۲ نفر جمعیت دارد.
استان کوریتینگا (به لاتین: Kouritenga Province) یک منطقهٔ مسکونی در بورکینافاسو است که در ناحیه مرکز-است واقع شده‌است. استان کوریتینگا ۲٬۶۲۱ کیلومتر مربع مساحت و ۴۷۹٬۹۳۰ نفر جمعیت دارد.
استان کوزه (به لاتین: Kossi Province) یک منطقهٔ مسکونی در بورکینافاسو است که در Boucle du Mouhoun Region واقع شده‌است. استان کوزه ۷٬۳۲۸ کیلومتر مربع مساحت و ۳۵۵٬۶۵۵ نفر جمعیت دارد.
استان کولپلوگو (به لاتین: Koulpélogo Province) یک منطقهٔ مسکونی در بورکینافاسو است که در ناحیه مرکز-است واقع شده‌است. استان کولپلوگو ۵٬۳۴۸ کیلومتر مربع مساحت و ۳۶۱٬۵۸۶ نفر جمعیت دارد.
استان کوندره (به لاتین: Koundara Prefecture) یک منطقهٔ مسکونی در گینه است که در ناحیه بوکه واقع شده‌است. استان کوندره ۵٬۲۳۸ کیلومتر مربع مساحت و ۱۳۰٬۲۰۵ نفر جمعیت دارد.
استان کیتا (به لاتین: Keita Department) یک منطقهٔ مسکونی در نیجر است که در ناحیه تاهوآ واقع شده‌است. استان کیتا ۷۷٬۴۴۵ کیلومتر مربع مساحت و ۱۵٬۰۰۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
استان کیسیدوگو (به لاتین: Kissidougou Prefecture) یک منطقهٔ مسکونی در گینه است که در ناحیه فرانه واقع شده‌است. استان کیسیدوگو ۸٬۳۰۰ کیلومتر مربع مساحت و ۲۸۳٬۶۰۹ نفر جمعیت دارد.
استان کومنجری (به لاتین: Komondjari Province) یک منطقهٔ مسکونی در بورکینافاسو است که در Est Region واقع شده‌است. استان کومنجری ۵٬۰۴۳ کیلومتر مربع مساحت و ۱۰۵٬۵۸۴ نفر جمعیت دارد.
استان گایا (به لاتین: Gaya Department) یک منطقهٔ مسکونی در نیجر است که در ناحیه دوسو واقع شده‌است. استان گایا ۳۴۹٬۷۹۴ نفر جمعیت دارد.
استان لابی (به لاتین: Labé Prefecture) یک منطقهٔ مسکونی در گینه است که در Labé Region واقع شده‌است. استان لابی ۳٬۰۱۴ کیلومتر مربع مساحت و ۲۰۴٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
استان هاراگهه شرقی (به لاتین: East Hararghe Zone) یک منطقهٔ مسکونی در اتیوپی است که در منطقه اورومیا واقع شده‌است.
افبه سوبرگون یک منطقهٔ مسکونی در اریتره است که در منطقه دریای سرخ شمالی واقع شده‌است.
اکجوت (به عربی: مقاطعة أکجوجت) یک منطقهٔ مسکونی در موریتانی است که در استان اینشیری واقع شده‌است.
شارلین سانتوس سان پدرو (زاده ۵ آوریل ۱۹۹۹) بازیگر، خواننده و مجری تلویزیون فیلیپینی است. سن پدرو اولین جایزه بازیگری خود را به عنوان «محبوب‌ترین بازیگر زن کودک» توسط بنیاد بورسیه یادبود گیلرمو مندوزا در سال ۲۰۰۹ دریافت کرد. در سال ۲۰۱۲، سان پدرو در هفدهمین جوایز تلویزیونی آسیا به عنوان بهترین بازیگر نقش اول زن درام برای بازی در نقش یک مادر نوجوان نامزد شد.
اگاو (به لاتین: Agew Awi Zone) یک منطقهٔ مسکونی در اتیوپی است که در منطقه امهارا واقع شده‌است. اگاو ۹٬۱۴۸٫۴۳ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۰۷۷٬۱۴۴ نفر جمعیت دارد.
استان کیندیا (به لاتین: Kindia Prefecture) یک منطقهٔ مسکونی در گینه است که در ناحیه کیندیا واقع شده‌است. استان کیندیا ۹٬۶۴۸ کیلومتر مربع مساحت و ۴۳۹٬۶۱۴ نفر جمعیت دارد.
امبووامب-اندرویی (به لاتین: Ambovombe-Androy) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در آندروی واقع شده‌است.
گاسپار کورته-رئال (Gaspar Corte-Real) (زادهٔ ۱۴۵۰ – درگذشتهٔ ۱۵۰۱)، کاوشگر پرتغالی بود که به همراه پدرش ژوائو واز کورته-رئال و بردارش میگوئل در سفرهای اکتشافی تحت حمایت دربار پرتغال حضور داشتند. گفته می‌شود، این سفرها جزو اولین سفرهایی بودند که به کشف نیوفاندلند و احتمالاً سایر بخش‌های شرقی کانادا منتهی شدند.
گاسپار در جزیره ترسیرا از مجمع‌الجزایر آزور در خانواده اشرافی کورته-رئال به‌دنیا آمد. پدر او ژوائو واز کورته-رئال که کاوشگر پرتغالی بود (۱۴۲۰–۱۴۹۶) سه پسر داشت و گاسپار کوچک‌ترین آن‌ها بود. او پدرش را در سفرهای اکتشافی به آمریکای شمالی همراهی می‌کرد. برادران او هم مثل پدرشان جهانگرد بودند.
در سال ۱۴۹۸، مانوئل یکم، پادشاه پرتغال، نسبت به سفرهای اکتشافی به غرب علاقه‌مند شد. احتمالاً او اعتقاد داشت سرزمین‌هایی که اخیراً توسط جان کابوت کشف شده‌اند (ساحل آمریکای شمالی) بر اساس پیمان تردسییاس باید در قلمرو و تحت سلطه پرتغال بوده باشند. کورته-رئال، یکی از چندین کاوشگر بود که از طرف کشور پرتغال و از طریق دریا به غرب سفر کردند.
در سال ۱۵۰۰ کورته-رئال به گرینلند رسید. به گمان او آنجا آسیای شرقی بود (همان‌طور که کریستف کلمب در مورد دنیای جدید این گمان را داشت) اما، در آن زمان موفق نشد به خشکی برسد. او در سال ۱۵۰۱ با سه، کاراول عازم سفری دیگری شد، اما در این سفر هم به دلیل منجمد شدن آب دریا در نزدیکی گرینلند نتوانست به خشکی برسد. آن‌ها مسیر خود را تغییر دادند و به سرزمینی با رودخانه‌های بزرگ، درختان کاج و توت رسیدند؛ گمان می‌رود آنجا همان لابرادور بوده باشد. آن‌ها در آنجا ۵۷ نفر از مردم بومی را اسیر کردند و آن‌ها را به پرتغال فرستادند تا به‌عنوان برده بفروشند و هزینه سفرشان را تأمین کنند. در این سفر دو کشتی از سه‌تا کشتی به پرتغال بازگشتند، اما کشتی‌ای که کورته-رئال در آن بود، مفقود شد.
اطلاعات بیشتری در مورد گاسپار کورته-رئال بعد از تاریخ ۱۵۰۱ در دسترس نیست. برادرش میگوئل در سال ۱۵۰۲ به جست‌وجوی او رفت اما او هم مفقود شد.
دربارهٔ اهمیت تاریخی کورته-رئال میان مورخان اختلاف نظر وجود دارد. جف وب، استاد تاریخ دانشگاه مموریال نیوفاندلند، در سال ۲۰۱۷ این‌طور عنوان کرد که «کورته-رئال از نظر تاریخی نقشی کم‌اهمیت دارد که اطلاعات بسیار، بسیار اندکی دربارهٔ او در دسترس است». داستان‌های ساختگی اسطوره‌سازی در قرن بیستم دربارهٔ کورته-رئال، عمدتاً کار دیپلمات و مورخی به نام ادواردو برازاو است. برازاو در زمان حکومت آنتونیو ده الیویرا سالازار، رئیس سابق سازمان تبلیغات پرتغال بود.
در سال ۱۹۶۵ مجسمه‌ای برای کورته-رئال در مقابل ساختمان کنفدراسیون در سنت جان نیوفاندلند و لابرادور نصب شد که در آن زمان بیشتر، موضوعی پربحث و جدل بوده‌است. خیابانی به نام این جهانگرد در مانت پرل نام‌گذاری شده‌است. قبلاً در پردیس سنت جان، دانشگاه مموریال نیوفاندلند ساختمانی به نام او وجود داشته‌است. در دسامبر ۲۰۱۹، پس از درخواست اداره بین‌المللی‌سازی (که مکان فعلی‌اش در این ساختمان است) هیئت امنای دانشگاه به تغییر نام آن به مرکز یادگیری جهانی رأی داد. در یک بازی تخته‌ای با موضوع اطلاعات عمومی کشور کانادا، پاسخ درست برای سؤال «اولین کاوشگر که مردم بومی کانادا را به بردگی گرفت» کورته-رئال است.
در می ۱۹۶۳ برازاو که سفیر پرتغال در کانادا بود، برای ملاقات با نخست‌وزیر، جوزف اسمال‌وود، به سنت جان سفر کرد. اسمال‌وود پس از گفت‌وگو با برازاو در ۲۸ می ۱۹۶۳ اعلام کرد که ناوگان صیادی پرتغال، با «موافقت صمیمانه دولت پرتغال» قصد دارد ساخت مجسمه‌ای برای گاسپار کورته-رئال و برادرش میگوئل را به یک مجسمه‌ساز نامدار پرتغالی بسپارد. پس از ملاقات آن‌ها، برازاو از اسمال‌وود دعوت کرد تا به پرتغال بیاید و اسمال‌وود در اکتبر همان سال در پرتغال با سالازار دیدار کرد.
دو سال بعد، مجسمه کورته-رئال (بدون میگوئل) در زیر تابلوی اداره صیادی کانادا-پرتغال در سال ۱۹۶۵ برای بزرگداشت مهمان‌نوازی اهالی نیوفاندلند نسبت به صیادان بنادر بزرگ پرتغال، رونمایی شد.
در اوایل سال ۱۹۹۹ خودرویی که ظاهراً مربوط به یک گردشگر بود و با سرعت غیرمجاز رانندگی می‌کرد به ستونی که مجسمه بر روی آن نصب بود، برخورد کرد. خود مجسمه آسیبی ندید، اما پایه آن خورد شد. چند مدت بعد در همان سال، کریگ جانسون، متخصص مرمت سازه‌های برنزی در اتاوا، بازسازی مجسمه را به مجسمه‌سازان یک کارگاه ریخته‌گری محلی سپرد و نقاشی مجدد مجسمه را هم خودش برعهده گرفت. بر اساس گفته‌های یکی از مجسمه‌سازها به نام ویل گیل که بخشی از کار را انجام داده بود، پس از اتمام مرمت هیچ جای خراشی ناشی از برخورد، خودرو باقی نمانده بود و مجسمه به حالت اولش بازگردانده شده بود.
در سال ۲۰۲۰ عنوان شد که ساخته شدن این مجسمه که مارتینز کوریا، مبلغ اهل استادو نوو، آن را طراحی کرده بود، حاصل اختلافات پشت پرده سالازار و فرانسیسکو فرانکوی اسپانیایی در مورد حقوق صیادان بوده‌است. در سال ۱۹۶۸ اسمال‌وود اعلام کرده بود که «جنرالیسیمو فرانکو قرار است مجسمه‌ای را در این ایالت رونمایی کند» و محل نصب آن پشت مجسمه کورته-رئال بود، اما مجسمهٔ دوم هیچ‌وقت رونمایی نشد.
در ۱۱ ژوئن ۲۰۲۰، از قول دوایت بال، نخست‌وزیر نیوفاندلند و لابرادور عنوان شد که دولت قرار است مجسمه‌هایی که دراین استان نصب شده‌اند و ممکن است از نظر سیاسی حساسیت‌زا باشند را مورد بازبینی قرار دهد. نویسنده‌ای به نام ادوارد ریچ در ۲۰ ژوئن ۲۰۲۰ عنوان کرد که «اگر نظرات کافی مبنی بر اینکه که مجسمه کورته-رئال یادآوری شخصیتی است که در سفرهای ماجراجویانه‌اش مردم بومی را به اسیری می‌گرفت، وجود داشته باشد ما با مشکل بزرگی مواجه هستیم». همین اختلاف نظرها در مورد مجسمه باعث شد در همان روز خبرهایی با عناوین مرتبط در پرتغال منتشر شوند؛ در این خبرها به نقل از گیلبرتو فرناندز، استاد دانشگاه یورک، عنوان شده بود که این مجسمه نماد «روایت استعمارگری، اروپا محوری و برترپنداری نژاد سفید است که ریشه اصلی نهادهای سلطه‌گر کاناد است».
در ۲۸ ژوئن ۲۰۲۰ اعلام شد که تاد راسل، رئیس‌جمهور نوناتوکاوت که نماینده اینوییت‌ها در مرکز و جنوب لابرادور است، «دیگر به رایزنی و مشورت نیازی ندارد و خواستار لغو آن است». مسئول امور مردم بومی پردیس گرنفل دانشگاه مموریال نیوفاندلند، عنوان کرد که وجود این مجسمه «به شکل پررنگی بر این موضوع تأکید دارد که تاریخ بشر با اروپاییان آغاز می‌شود». البته ما می‌دانیم که این موضوع صحیح نیست. در ۸ ژوئیه ۲۰۲۰، گزارش شده‌است که روی مجسمه با اسپری رنگی کلمه «برده‌فروش» و «چرا این هنوز اینجاست؟» نوشته شده‌است. نظرات مختلف در مقاله‌ها و نامه‌ها، به سردیبر ارسال شد که خواهان پایین آوردن مجسمه بودند. بعد از اینکه محل دفن بدون نشان کودکان بومی، در زمین‌های مدارس شبانه‌روزی هندیان کانادا کشف شد، در ژوئیه سال ۲۰۲۱ این مجسمه مورد آسیب عمدی قرار گرفت.
انتونوواک (به لاتین: Antunovac) یک منطقهٔ مسکونی در کرواسی است که در شهرستان اوسیک-بارانیا واقع شده‌است. انتونوواک ۵۷٫۳۸ کیلومتر مربع مساحت و ۳٬۷۰۳ نفر جمعیت دارد.
انگلونگ گیووگ (به لاتین: Kanglung Gewog) یک منطقهٔ مسکونی در بوتان (کشور) است که در ناحیه تراشیگانگ واقع شده‌است.
انوسیبه (به لاتین: Anosibe-An'ala) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در آلائوترا-مانگورو واقع شده‌است.
او-پلاتو (به لاتین: Hauts-Plateaux) یک منطقهٔ مسکونی در کامرون است که در منطقه غرب (کامرون) واقع شده‌است. او-پلاتو ۴۱۵ کیلومتر مربع مساحت و ۸۳٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
اوت-ساناگا (به لاتین: Haute-Sanaga) یک منطقهٔ مسکونی در کامرون است که در منطقه مرکز (کامرون) واقع شده‌است. اوت-ساناگا ۱۷٬۱۹۶ کیلومتر مربع مساحت و ۱۱٬۸۵۴ نفر جمعیت دارد.دارای هفت کومون بنامهای
۱بایبی
۲لمبه یزون
۳ مباندجوک
۴ مینتا
۵ نانگا ابوکو
۶ نکوتنگ
۷ نسم
ایاتا سوبرگیون یک منطقهٔ مسکونی در اریتره است که در منطقه دریای سرخ جنوبی واقع شده‌است.
ایالت لاتور (به لاتین: Latjoor State) یک منطقهٔ مسکونی در سودان جنوبی است که در Nasir, South Sudan واقع شده‌است. ایالت لاتور ۵۳۴٬۴۴۰ نفر جمعیت دارد.
اوت-نتم (به لاتین: Haut-Ntem) یک منطقهٔ مسکونی در گابن است که در Woleu-Ntem Province واقع شده‌است. اوت-نتم ۱۰٬۸۳۸ نفر جمعیت دارد.
اوت-بانیو (به لاتین: Haute-Banio) یک منطقهٔ مسکونی در گابن است که در استان نیانگا واقع شده‌است. اوت-بانیو ۱٬۴۱۳ نفر جمعیت دارد.
آکرله-اوگونسیجی (متولد Oluwatoyosi Akerele، ۸ نوامبر ۱۹۸۳) یک کارآفرین اجتماعی و متخصص توسعه انسانی نیجریه ای است که کارش شامل کارآفرینی، آموزش، توسعه جوانان و رهبری عمومی می‌شود. او بنیانگذار و مدیر اجرایی Rise Networks است، یک شرکت اجتماعی در نیجریه که از طریق بخش خصوصی و دولتی سرمایه‌گذاری می‌شود.
آکرله-اوگونسیجی در خانواده جیمز آیودل و فلیسیا موپلولا آکرله در ایالت لاگوس، نیجریه به دنیا آمد. او در آوریل ۲۰۰۷ موفق به اخذ درجه دوم در رشته حقوق مدنی از دانشگاه جوس شد. آکرله-اوگونسیجی یک همکار میسون و فارغ‌التحصیل رشته مدرسه حکومت جان اف. کندی دانشگاه هاروارد است.
بارپ گاوگ (به لاتین: Barp Gewog) یک منطقهٔ مسکونی در بوتان (کشور) است که در ناحیه پوناخا واقع شده‌است.
بارپ گاوگ ۲۴٫۶۵ کیلومتر مربع مساحت دارد ۱٬۴۰۰–۱٬۸۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بارتشام گاوگ (به لاتین: Bartsham Gewog) یک منطقهٔ مسکونی در بوتان (کشور) است که در ناحیه تراشیگانگ واقع شده‌است.
بارشونگ گئوگ (به لاتین: Barshong Gewog) یک منطقهٔ مسکونی در بوتان (کشور) است که در Tsirang District واقع شده‌است.
بارنتو سوبرگیون یک منطقهٔ مسکونی در اریتره است که در منطقه گاش-بارکا واقع شده‌است.
باشکا وودا (به لاتین: Baška Voda) یک منطقهٔ مسکونی در کرواسی است که در شهرستان اسپلیت-دالماسی واقع شده‌است. باشکا وودا ۱۹ کیلومتر مربع مساحت و ۲٬۷۷۵ نفر جمعیت دارد.
بالهو یک منطقهٔ مسکونی در جیبوتی است که در منطقه تاجوره واقع شده‌است.
بخش اراچای (به لاتین: Arcahaie Arrondissement) یک منطقهٔ مسکونی در هائیتی است که در شهرستان غربی واقع شده‌است. بخش اراچای ۶۱۱٫۰۹ کیلومتر مربع مساحت و ۱۹۸٬۵۵۱ نفر جمعیت دارد.
بخش افگویه یک منطقهٔ مسکونی در سومالی است که در شبل پایین واقع شده‌است.
بخش اکن (به لاتین: Aquin Arrondissement) یک منطقهٔ مسکونی در هائیتی است که در شهرستان جنوبی واقع شده‌است. بخش اکن ۱٬۰۳۹٫۲۷ کیلومتر مربع مساحت و ۲۱۷٬۸۲۷ نفر جمعیت دارد.
بخش انگکور چام (به لاتین: Angkor Chum District) یک منطقهٔ مسکونی در کامبوج است که در استان سیم ریپ واقع شده‌است.
بخش انیله (به لاتین: Enyellé District) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری کنگو است که در لیکوالا واقع شده‌است.
بخش انه دی‌هینو (به لاتین: Anse d'Hainault Arrondissement) یک منطقهٔ مسکونی در هائیتی است که در شهرستان گرندآنسه واقع شده‌است. بخش انه دی‌هینو ۳۲۶٫۵۲ کیلومتر مربع مساحت و ۹۸٬۵۲۲ نفر جمعیت دارد.
بخش بولوبورد یک منطقهٔ مسکونی در سومالی است که در هیران (سومالی) واقع شده‌است.
بخش خرطوم بحری یک منطقهٔ مسکونی در سودان است که در خارطوم واقع شده‌است.
بخش دنیل یک منطقهٔ مسکونی در سومالی است که در بنادر واقع شده‌است.
بخش دولو یک منطقهٔ مسکونی در سومالی است که در جدو واقع شده‌است. بخش دولو ۱۰۱٬۷۸۲ نفر جمعیت دارد.
بخش دوین (به لاتین: Dewoin District) یک منطقهٔ مسکونی در لیبریا است که در شهرستان بومی واقع شده‌است. بخش دوین ۱۲٬۷۸۲ نفر جمعیت دارد.
بخش دیونیه (به لاتین: Divénié District) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری کنگو است که در بخش نیاری واقع شده‌است.
بخش کرالنه (به لاتین: Kralanh District) یک منطقهٔ مسکونی در کامبوج است که در استان سیم ریپ واقع شده‌است.
بخش کروپینا (به لاتین: Krupina District) یک منطقهٔ مسکونی در اسلواکی است که در منطقه بانسکا بیستریتسا واقع شده‌است. بخش کروپینا ۵۸۵ کیلومتر مربع مساحت و ۲۲٬۸۴۱ نفر جمعیت دارد.
بخش کروکس-ده-بوکت (به لاتین: Croix-des-Bouquets Arrondissement) یک منطقهٔ مسکونی در هائیتی است که در شهرستان غربی واقع شده‌است. بخش کروکس-ده-بوکت ۱٬۹۳۰٫۱۷ کیلومتر مربع مساحت و ۴۷۴٬۸۰۶ نفر جمعیت دارد.
بخش کساله یک منطقهٔ مسکونی در سودان است که در کسلا واقع شده‌است.
بخش کوتوم یک منطقهٔ مسکونی در سودان است که در دارفور شمالی واقع شده‌است.
بخش کومونو (به لاتین: Komono District) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری کنگو است که در بخش لکومو واقع شده‌است.
بخش کونلونگ (به لاتین: Kunlong District) یک منطقهٔ مسکونی در میانمار است که در ایالت شان واقع شده‌است. بخش کونلونگ ۴۸۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بخش کونو (به لاتین: Kono District) یک منطقهٔ مسکونی در سیرالئون است که در استان شرقی، سیرالئون واقع شده‌است. بخش کونو ۵٬۶۴۱ کیلومتر مربع مساحت و ۵۰۵٬۷۶۷ نفر جمعیت دارد.
بخش گرانده-رییر-دو-نورد (به لاتین: Grande-Rivière-du-Nord Arrondissement) یک منطقهٔ مسکونی در هائیتی است که در شهرستان شمالی واقع شده‌است. بخش گرانده-رییر-دو-نورد ۲۰۴٫۵۳ کیلومتر مربع مساحت و ۶۴٬۶۱۳ نفر جمعیت دارد.
بخش گربهاری یک منطقهٔ مسکونی در سومالی است که در جدو واقع شده‌است. بخش گربهاری ۳۸۶٬۳۲۴ نفر جمعیت دارد.
بخش لاگاوا یک منطقهٔ مسکونی در سودان است که در کردفان جنوبی واقع شده‌است.
بخش لکسهوبس (به لاتین: Lascahobas Arrondissement) یک منطقهٔ مسکونی در هائیتی است که در شهرستان مرکزی واقع شده‌است. بخش لکسهوبس ۶۲۳٫۱۶ کیلومتر مربع مساحت و ۱۶۸٬۶۸۵ نفر جمعیت دارد.
بخش لک‌رو یک منطقهٔ مسکونی در چاد است که در بخش میانی شاری واقع شده‌است.
بخش لوواچا (به لاتین: Levoča District) یک منطقهٔ مسکونی در اسلواکی است که در منطقه پرشوف واقع شده‌است. بخش لوواچا ۳۵۷ کیلومتر مربع مساحت و ۳۱٬۸۸۰ نفر جمعیت دارد.
بخش لویتسه (به لاتین: Levice District) یک منطقهٔ مسکونی در اسلواکی است که در منطقه نیترا واقع شده‌است. بخش لویتسه ۱٬۵۵۱ کیلومتر مربع مساحت و ۱۲۰٬۰۲۱ نفر جمعیت دارد.
بخش لیرنگا (به لاتین: Liranga District) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری کنگو است که در لیکوالا واقع شده‌است.
بدنیکا (به لاتین: Bedenica) یک منطقهٔ مسکونی در کرواسی است که در شهرستان زاگرب واقع شده‌است. بدنیکا ۱٬۴۳۲ نفر جمعیت دارد.
برتینک (به لاتین: Beretinec) یک منطقهٔ مسکونی در کرواسی است که در شهرستان واراژدین واقع شده‌است. برتینک ۱۲٫۴ کیلومتر مربع مساحت و ۲٬۱۷۶ نفر جمعیت دارد.
برک (به لاتین: Berek) یک منطقهٔ مسکونی در کرواسی است که در شهرستان بیلوار-بیلوگورا واقع شده‌است. برک ۱۱۲٫۲۳ کیلومتر مربع مساحت دارد.
براکاس بی (به لاتین: Mukim Berakas 'B') یک منطقهٔ مسکونی در برونئی است که در استان برونئی-موآرا واقع شده‌است. براکاس بی ۴۰٬۷۱۰ نفر جمعیت دارد.
برکلوجانی (به لاتین: Brckovljani) یک منطقهٔ مسکونی در کرواسی است که در شهرستان زاگرب واقع شده‌است. برکلوجانی ۶٬۸۳۷ نفر جمعیت دارد.
بریخ سوبرگون یک منطقهٔ مسکونی در اریتره است که در منطقه مرکزی (اریتره) واقع شده‌است.
بفوتاکا (به لاتین: Befotaka) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در آتسیمو-آتسینانانا واقع شده‌است.
سیچ (به اوکراینی: січ) (به انگلیسی: Sich)، یا سِچ (به انگلیسی: Sech) مرکز اداری و نظامی کازاک‌های زاپوروژی بود. کلمهٔ سیچ از فعل اوکراینی (сікти) مشتق شده‌است، به معنی: «قطع کردن» (به معنای پاکسازی جنگل برای اردوگاه یا ساختن استحکامات با درختانی که بریده شده‌اند).
زاپوروژیان سیچ پایتخت مستحکم کازاک‌های زاپوروژی بود که در سده‌های ۱۶ تا ۱۸ میلادی در منطقهٔ اوکراین امروزی در رودخانهٔ دنیپر قرار داشت. سیچ رادا بالاترین ارگان حکومتی در سپاه زاپروژیان یا ارتش کازاک‌های زاپوروژی بود. سیچ دانوبی محل سکونت و استحکامات کازاک‌های زاپوروژی بود که بعداً در دلتای دانوب ساکن شدند.
بلتو (به لاتین: Blato) یک منطقهٔ مسکونی در کرواسی است که در شهرستان دوبروونیک نرتوا واقع شده‌است. بلتو ۸۹٫۲۸ کیلومتر مربع مساحت و ۳٬۵۹۳ نفر جمعیت دارد.
بلم گئوگ (به لاتین: Balam Gewog) یک منطقهٔ مسکونی در بوتان (کشور) است که در Mongar District واقع شده‌است.
بلنی تسیریبینا (به لاتین: Belon'i Tsiribihina) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در منابه واقع شده‌است. بلنی تسیریبینا ۸٬۰۳۸ کیلومتر مربع مساحت و ۱۲۷٬۵۰۲ نفر جمعیت دارد.
بلیکا (به لاتین: Belica) یک منطقهٔ مسکونی در کرواسی است که در شهرستان مجیموریه واقع شده‌است. بلیکا ۲۷٫۷۵ کیلومتر مربع مساحت و ۳٬۱۷۶ نفر جمعیت دارد.
بندیه (به لاتین: Bendje) یک منطقهٔ مسکونی در گابن است که در استان اوگوئه-ماریتایم واقع شده‌است. بندیه ۱۴۰٬۷۴۷ نفر جمعیت دارد.
نظام جمهوری اسلامی رکورددار قتل روزنامه‌نگاران در نیم قرن اخیر است و نیز از اعدام برای کیفر برخی از روزنامه‌نگاران استفاده می‌کند و حقوق شمار چشمگیری از روزنامه‌نگاران و خبرنگاران توسط این حکومت نقض و از سوی برخی از رسانه‌های خبری و سازمان‌های پشتیبان حقوق بشر، گزارش شده‌است. در این نوشتار، بخش‌هایی از آن گزارش‌ها آمده‌است.
حکومت جمهوری اسلامی، روزنامه‌نگاران و نویسندگان را با روش‌های گوناگونی همچون: سانسور متن، توقیف رسانه و کتاب، قطع درآمد، تبعید اجباری، بازداشت و زندانی کردن و کشتن (چه با ترور در بیرون زندان و چه با اعدام در زندان) سرکوب کرده و صدایشان در جامعه حذف می‌کند.
بر پایه برخی از منابع، ربودن کنشگران سیاسی و روزنامه‌نگاران یکی از روش‌های حکومت جمهوری اسلامی است.
وزارت اطلاعات و نهادهای اطلاعاتی دیگر (سازمان اطلاعات سپاه…) حکومت جمهوری اسلامی، چند دهه است که عملیات ربودن و کشتار مخالفان را حتی در کشورهای خارجی انجام داده‌است.
کسانی همچون: روح‌الله زم (ربوده‌شده توسط سازمان اطلاعات سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در اکتبر ۲۰۱۹ در عراق و سپس اعدام در ایران) و آرش شعاع شرق (ربوده‌شده در ۵ فوریه ۲۰۱۸ به دست مأموران امنیتی جمهوری اسلامی در جلو خانه‌اش در ترکیه)... جزو روزنامه‌نگارانی هستند که ربوده شدند؛ ولی برنامه ربودن مسیح علی‌نژاد و علی جوانمردی در خارج ایران، ناموفق بود.
در موارد بسیاری، خبرنگاران خارجی (یا ایرانی-خارجی) ای که سانسور را نپذیرفته‌اند، به اعمال منافی اخلاق، متهم گشته و به زندان، تهدید شدند.
زندانیان (عقیدتی و سیاسی) توسط حکومت جمهوری اسلامی در سلول‌های انفرادی‌ای به نام قبر (سلول قبری) حبس می‌شوند که فریبا پژوه، یکی از روزنامه‌نگارانی است که در زیرزمین زندان اوین، در چنین سلول انفرادی کوچکی مدت‌ها محبوس بود.
نهادهای امنیتی حکومت جمهوری اسلامی، افزون بر احضار، بازجویی، ارعاب، شکنجه، اعتراف اجباری، تجاوز جنسی و رفتارهای خشن و نیز حبس و زندان…، برای تخریب روحیه و شکنجه بیشتر زندانیان سیاسی (و عقیدتی)، با فشار به پزشکان زندان‌ها از روش دیوانه‌سازی (روانی‌سازی) استفاده می‌کنند که هنگامه شهیدی یکی از روزنامه‌نگارانی است که این شیوه بر ضدش به کار گرفته شد.
بر پایه برخی از منابع رسمی، در ۵۰ سال اخیر، بیشترین شمار حکم اعدام را حکومت جمهوری اسلامی بر ضد روزنامه‌نگاران صادر و اجرا کرده‌است.
بر پایه دستیابی سازمان گزارشگران بدون مرز به ۱ میلیون و ۷۰۰ هزار سند از داده‌های دستگاه قضائی ایران-که آن‌ها را در اختیار شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد قرار داده-به آمارهایی از زندانیان و اعدام‌شدگان عقیدتی و سیاسی از سال ۱۳۵۸ تا ۱۳۸۸ خورشیدی دست یافته‌است، از جمله، بازداشت یا اعدام ۸۶۰ روزنامه‌نگار و شهروندخبرنگار. که ۲۱۸ نفرشان زن بوده‌اند (۱۳۸۸–۱۳۵۹).
کمیته حفاظت از روزنامه‌نگاران در گزارش سالانه خود اعلام کرد که بیش از ۹۰ روزنامه‌نگار در سال ۲۰۰۹ میلادی توسط حکومت جمهوری اسلامی بازداشت شده‌اند. البته بر پایه گزارش سازمان گزارشگران بدون مرز، فقط در ۱۵۰ روز از سال ۱۳۸۸ خورشیدی، ۱۰۰ (صد) روزنامه‌نگار بازداشت شدند.
به گزارش سازمان گزارشگران بدون مرز از آغاز سال ۲۰۱۷ میلادی، بیش از ۹۴ تن از وب‌نگاران در ایران بازداشت شده‌اند و روزنامه‌نگاران همچنان قربانی جنگ قدرت جناح‌های گوناگون حکومت جمهوری اسلامی هستند.
در خیزش ۱۴۰۱ ایران دست‌کم ۶۰٫۰۰۰ تن، از جمله، ۷۳ خبرنگار و روزنامه‌نگار بازداشت شدند.
«دومین روزنامه‌نگار پیر جهان» به نام کیوان صمیمی (سردبیر نشریه «ایران فردا») در حکومت جمهوری اسلامی، زندانی است.
بنا به گزارش برخی از روزنامه‌نگاران زندانی، مواد مخدر در زندان‌های نظام جمهوری اسلامی ایران آسان‌تر از مواد غذایی یافت می‌شود.
مسئولان خبرگزاری جهانی بی‌بی‌سی از سازمان ملل متحد خواسته‌است که در راستای دفاع از حقوق خبرنگارانش و خانواده‌هایشان در برابر آزارها و تهدیدهای حکومت جمهوری اسلامی اقدام کند.
با اینکه پیشینه ایجاد نخستین تشکل صنفی روزنامه‌نگاری در ایران کم و بیش به یک قرن پیش می‌رسد، سندیکای نویسندگان و خبرنگاران ایران در ۲۴ آبان ۱۳۴۱، نخستین مجمع عمومی خود را برگزار کرد که تا سال ۱۳۵۸ فعال بود؛ ولی زیر فشار حکومت جمهوری اسلامی، غیرفعال شد؛ با این حال در بهمن ۱۳۷۱ با نام انجمن صنفی روزنامه‌نگاران ایران آغاز به کار کرد؛ هر چند در سال ۱۳۸۷ منحل شد و حتی بعدها نیز نامه بیش از ۷۷۲ روزنامه‌نگار به رئیس‌جمهور وقت برای بازگشایی انجمن صنفی روزنامه‌نگاران ایران بی‌پاسخ ماند.
بر پایه برخی از منابع، سه قوه (قضاییه، مجریه و قانون‌گذاری) حکومت جمهوری اسلامی بر ضد روزنامه‌نگاران و رسانه‌ها همدست هستند.
در طرح ۴۱ تن از نمایندگان مجلس شورای اسلامی برای کیفر خبرنگاران متخلف، جریمه‌ای بین ۱۸۰ تا ۳۶۰ میلیون ریال و نیز حکم انفصال دائم از خدمات دولتی و عمومی، نوشته شده‌است که سازمان گزارشگران بدون مرز با یادآوری اینکه سال‌هاست روزنامه‌نگاران ایرانی در خارج از کشور و نیز خانواده‌هایشان در داخل ایران، تحت آزار، بازداشت و حبس‌های سنگین هستند، این طرح را تهدید روزنامه‌نگاران و بخش‌های فارسی‌زبان رسانه‌های جهانی و در راستای ایجاد سانسور بیشتر در عرصه اطلاع‌رسانی دانست.
سازمان اطلاعات سپاه با به‌کارگیری شیوه جدید سرکوب (ایجاد رعب و وحشت برای جلوگیری از فعالیت انتقادی در شبکه‌های اجتماعی)، روزنامه‌نگاران را با احضار، بازجویی و توقیف وسایل ارتباطی…، آنان را تحت فشار قرار داده تا از هر گونه نقدی به حکومت جمهوری اسلامی پرهیز کنند.
فهرست نام‌های برخی از روزنامه‌نگاران و خبرنگاران مخالف با حکومت جمهوری اسلامی (به ترتیب حروف الفبا):
سر هامفری گیلبرت (Sir Humphrey Gilbert) (زادهٔ حدود سال ۱۵۳۹ – درگذشتهٔ ۹ سپتامبر ۱۵۸۳)، ماجراجو، کاوشگر، عضو پارلمان و سربازی انگلیسی بود که در دوران سلطنت ملکه الیزابت اول خدمت کرد و از پیشگامان امپراتوری استعماری انگلیس در آمریکای شمالی و مزارع ایرلند بود. او هم‌نیا سر والتر رالی و خویشاوند سر ریچارد گرنویل بود.
گیلبرت پنجمین پسر اوتو گیلبرت از قصر کامپتون، عمارت گرینوی در نزدیکی دهکدهٔ گالمتون واقع در شهرستان دوون، از همسرش کاترین چمپرنوون بود. برادرانش سر جان گیلبرت و آدریان گیلبرت و برادران ناتنی‌اش، کارو رالی و سر والتر رالی نیز در دوران سلطنت ملکه الیزابت اول و پادشاه جیمز ششم و اول، افرادی مهم و سرشناس بودند. کاترین چمپرنوون خواهرزادهٔ کت اشلی، معلم سرخانهٔ الیزابت اول بود که خویشاوندان جوان خود را به دربار معرفی کرد. دایی گیلبرت، سر آرتور چمپرنوون، او را درگیر مزارع ایرلند میان سال‌های ۱۵۶۶ و ۱۵۷۲ کرد.Ronald, pp. 248–49. مربی گیلبرت سر هنری سیدنی بود. گیلبرت در کالج ایتن و دانشگاه آکسفورد تحصیل کرد و در آنجا زبان‌های فرانسوی، اسپانیایی و علوم نظامی و ناوبری را فراگرفت. او حدود سال‌های ۱۵۶۰–۱۵۶۱ در ساختمان دادگستری در لندن اقامت داشت.
شعارهای لاتین گیلبرت، Quid Non (چرا که نه؟) و Mutare vel Timere Sperno (من تغییر یا ترس را مذمت می‌کنم) حاکی از نگرش فکری او هستند.
گیلبرت در محاصرهٔ نیوهون در آور-دو-گریس (لو آور)، نرماندی، جاییکه در ژوئن ۱۵۶۳ مجروح شد، حضور داشت. تا ژوئیهٔ ۱۵۶۶، گیلبرت تحت فرماندهی سر هنری سیدنی (در آن زمان، نمایندهٔ پادشاه در ایرلند بود) علیه شین اونیل در ایرلند خدمت می‌کرد، اما در اواخر آن سال به همراه گزارش‌هایی برای ملکه به انگلستان فرستاده شد. (به مزارع ایرلند و فتح ایرلند توسط تودور مراجعه کنید). در آن زمان او از این فرصت استفاده نموده و مقالهٔ گفتاری از یک اکتشاف برای گذرگاهی جدید به کاتایا (کشور چین) (که به صورت بازنگری شده در سال ۱۵۷۶ منتشر شد)Imprinted at London: By Henry Middleton for Richarde Jhones, Anno. Domini. 1576. Aprilis. 12. را به ملکه ارائه کرد که به موضوع کاوش گذرگاه شمال غربی از آمریکا تا چین می‌پرداخت.
گیلبرت این‌گونه توصیف شده‌است که «قد و قامتی رعنا و شخصیتی تندخو داشت.» برخی از هم‌عصرانش گمان می‌کردند که او تمایلات جنسی منحرفی دارد.
پس از ترور شین اونیل در سال ۱۵۶۷، گیلبرت فرماندار اولستر و عضو پارلمان ایرلند شد. تقریباً در این زمان، او از ویلیام سیسیل، مباشر ملکه الیزابت، تقاضا کرد تا با استناد به «به خاطر بهبود چشمانم» به انگلستان فراخوانده شود، هرچند، کارها و اهدافش در ایرلند، به ویژه در استان جنوبی مونستر همچنان ناتمام مانده بود. در آوریل ۱۵۶۹، او پیشنهاد برقراری شورا در این استان و ایدهٔ سکونتگاهی بزرگ در اطراف بالتیمور (در قسمت جنوب غربی شهرستان کورک کنونی) را داد که توسط شورای دوبلین تأیید شد. در همان زمان، او با سیدنی و سر توماس اسمیت، وزیر امور خارجه، درگیر برنامه‌ریزی برای تشکیلات اقتصادی اولستر، شهرکی بزرگ در شرق استان شمالی اولستر، به کمک نجیب‌زادگان دوونشایر شد.
یک ماه پس از بازگشت گیلبرت به انگلستان، فیتزموریس شهر کیلمالک را با ۱۲۰ سرباز پس گرفت، سربازان درون پادگان را شکست داد و شهر را به مدت سه روز غارت و آنجا را به «امان گرگ‌ها» رها کرد. سه سال بعد فیتزموریس تسلیم شد.
در سال ۱۵۷۰، گیلبرت به انگلستان بازگشت و در آنجا با آن آگر، دختر جان آگر (معروف به اوچر) از اوتردن ازدواج کرد. آنها صاحب شش پسر و یک دختر شدند.Vivian, Lt.Col. J.L., (Ed.) The Visitations of the County of Devon: Comprising the Heralds' Visitations of 1531, 1564 & 1620, Exeter, 1895, p. 406. pedigree of Gilbert در سال ۱۵۷۱، او به عنوان نمایندهٔ پارلمان پلیموث، دوون و در سال ۱۵۷۲، به عنوان نمایندهٔ پارلمان کوئین‌بورو به عضویت پارلمان انگلستان درآمد.
با رسیدن به بندر سنت جان، گیلبرت توسط ناوگان ماهی‌گیری تحت سازمان ناو سرفرماندهی (کشتی انگلیسی) به دلیل دزدی دریایی که در سال ۱۵۸۲ توسط یکی از فرماندهان گیلبرت علیه کشتی پرتغالی صورت گرفته بود، محاصره شد. گیلبرت پس از غلبه بر این شرایط، در مراسمی رسمی، سند واگذاری اراضی خالصهٔ خود را نشان داد و مالکیت نیوفاندلند (شامل ۲۰۰ فرسخ اراضی به سمت شمال و جنوب) را برای پادشاهی انگلستان در ۵ اوت ۱۵۸۳ در اختیار گرفت.
در عرض چند هفته، ناوگان او به دلیل کمبود تجهیزات و مایحتاج، بدون هیچ تلاشی برای تشکیل مستعمره، عازم شد. در طی سفر بازگشت، گیلبرت اصرار داشت که سوار بر کشتی مورد علاقه و قدیمی خود، اچ‌ام‌اس اسکوئرل شود.
در ۹ سپتامبر، کشتی اچ‌ام‌اس اسکوئرل تاغرق شدن پیش رفت اما نجات یافت. علی‌رغم اصرار دیگران که می‌خواستند، گیلبرت به کشتی بزرگتری برود، او از جای خود تکان نخورد و او را دیدند که در عقب کشتی خود نشسته و کتاب می‌خواند.
زمانی که کشتی گلدن هایند آنقدر نزدیک شد که در محدودهٔ شنوایی قرار گرفت، خدمه صدای گیلبرت را شنیدند که بارها فریاد زد: «ما در دریا به بهشت نزدیک‌ترهستیم تا در خشکی!» و در همان حال، دست‌های خود را به سمت آسمان بلند کرده بود تا منظورش را نشان دهد. در نیمه شب، چراغ‌های کشتی خاموش شد و دیده‌بان کشتی گلدن هایند فریاد زد: «ژنرال غرق شد». تمام کشتی اچ‌ام‌اس اسکوئرل غرق و توسط دریا بلعیده شد.Gerard Tondu, 1583 - Sir Humphrey Gilbert, "U.S. Timeline".
بر حسب اتفاق، خویشاوند دور گیلبرت، ریچارد گرنویل نیز در سواحل جزایر آزور از دنیا رفت.
گیلبرت بخشی از نسل برجستهٔ مردان دوونشایر بود که نقش‌های ماجراجو، نویسنده، سرباز و دریانورد را با هم ترکیب کردند. آلفرد لزلی روس دربارهٔ او نوشته‌است:
یک نمونهٔ روان‌شناختی جالب، با علائم شخصیتی پریشان‌حال که اغلب با مردان برجسته همراه است و به هیچ وجه شامل دیدگاه ویکتوریایی فروید از دریانورد سادهٔ دورهٔ ملکه الیزابت نمی‌شود. او فردی پرشور و عجول بود، طبیعتی متمایل به خشونت و بی‌رحمی داشت – همان‌طور که در سرکوب وحشیانهٔ شورشیان در ایرلند نشان داد - اما همچنین روشن‌فکر و بلندپرواز بود و ذهنی جستجوگر و خلاق با جاذبهٔ شخصی داشت. دیگران هم مجذوب و هم از او بیزار بودند و از او پیروی می‌کردند، اما در عین حال به او بدگمان نیز بودند.A. L. Rowse "The Elizabethan Renaissance: the Life of the Society" (1971) p. 160.
گیلبرت برای ابتکار، خلاقیتش و شاید حتی موفقیت‌هایش فردی برجسته و سرشناس بود و نقش و تأثیری مهم در مستعمره‌سازی اولستر و مونستر، ایرلند داشت که به اجبار توسط انگلیسی‌ها مستعمره شدند و در نهایت در ماجراجویی در آمریکا خوش درخشید. رسالت تصاحب فاندلند جدید توسط او در نهایت در سال ۱۶۱۰ محقق شد. مهم‌تر از همه، صدور اجازه نامهٔ سلطنتی به رالی در ۱۵۸۴ بود که تا حدی مبتنی بر اجازه نامهٔ پیشین گیلبرت بود؛ با این حمایت، او سفر اکتشافی روانوک را انجام داد که اولین تلاش مستمر پادشاهی انگلستان برای ایجاد مستعمرات در آمریکای شمالی بود.Charter to Sir Walter Raleigh: 1584, from the Avalon Project
پانیکولیت سپتال به انگلیسی: "Septal panniculitis" نوعی بیماری است که در آن چربی زیر جلدی بر روی لایۀ بافت چربی که بین درم و نیام زیرین قرار دارد، تأثیر می‌گذارد. این بیماری به دو شکل دیده می‌شود: اریتم گرهی حاد و اریتم گرهی مزمن.↑ "James, William D.; Berger, Timothy G.; et al. (2006). Andrews' Diseases of the Skin: clinical Dermatology. Saunders Elsevier. ISBN 978-0-7216-2921-6"
استوکلی کلوون گولبورن معروف به اسکی ماسک (Ski Mask The Slump God) خواننده رپ اهل ایالات متحده آمریکا است. او حرفه خوانندگی را به همراه اکس‌اکس‌اکس تنتاسیون در ساوند کلاود در سال 2014 آغاز کرد. از مشهور ترین آهنگ های این دو میتوان به دو عنوان Take A Step Back و Rip Roach اشاره کرد.
اولین میکس تیپ اسکی با نام Beware the Book of Eli که در سال 2018 منتشر شد جایگاه 50 را در بیلبورد ۲۰۰ به دست اورد. همچنین اولین آلبوم استودیویی او Stokeley(2018) جایگاه 6 را در بیلبورد ۲۰۰ آمریکا به دست اورد.
استوکلی گولبورن در فلوریدا به دنیا آمد. او اصالتاً جامائیکایی است.