moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در سراسر جهان، ذخایر بزرگ هالوسایت در استرالیا، ایالات متحده، چین، نیوزیلند، مکزیک و برزیل یافت شده‌است. با این حال، عملکرد کلی هالوسایت بسیار پایین‌تر از تولید عظیمی از کائولینیت است. به‌طور کلی، هالوسایت با هوا، جلگه یا تغییرات گرمایی سنگ‌های اولترامافیک، شیشه‌های آتشفشانی و پومیس به دست می‌آید. هالوسایت طبیعی اغلب شامل فازهای ناخالصی، مورفولوژی‌های متفاوت و متخلخل، در رسوبات مختلف می‌باشد.Pasbakhsh, P. , et al. (2013). "Characterisation of properties of various halloysites relevant to their use as nanotubes
and microfibre fillers." Applied Clay Science 74: 47-57.
هالوسایت طبیعی مزیت‌هایی نسبت به کاربرد نانولوله‌های مصنوعی مانند نانولوله‌های کربنی (CNT) دارد. با توجه به اینکه هالوسایت یک ماده کم هزینه (در حدود ۴ دلار به ازای هر کیلوگرم است) و عرضه جهانی آن بیش از هزار تن در سال است، برخلاف مقیاس گرمی CNT که با توجه به قیمت بسیار بالا (۵۰۰ دلار به ازای هر کیلوگرم) عرضه می‌شود، کاربرد صنعتی در مقیاس جرم واقعی به آسانی می‌تواند حاصل شود. هالوسایت دارای ساختار متخلخل ساخته شده از لوله ای یک بعدی در مقیاس مزوپرس(۲–۵۰ نانومتر) و حتی میکروپرس (۵۰نانومتر) است که یزرگتر از بسیاری از مواد متخلخل مصنوعی مانندCNT می‌باشد.Churchman, G. , et al. (1995). "Characteristics of fine pores in some halloysites." Clay minerals 30(2): 89-98.
علاوه براین ساختار لوله ای منحصربه فرد هالوسایت وابسته به موقعیت شیمیایی آلومینیوسیلیکات دارد، به عنوان مثال، واکنش پذیری در سطح خارجی، سطح لوله داخلی، و سطح لوله هالوسایت متفاوت است، بنابراین فرصت‌های فراوان برای اصلاح ترکیب هالوسایت برای کاربردهای مختلف هدفمند شده‌است.
این نکته نیز شایان ذکر است که هالوسایت دارای سازگاری بالا و سمیت سلولی کم بوده، که استفاده ایمن آن در زمینه‌های مختلف را ممکن می‌سازد. به عنوان مثال، استفاده از هالو سایت به عنوان یک ظرف بادوام در مقیاس نانو برای کپسوله کردن مولکول‌های مولکول‌های فعال زیستی مانند آفت کش‌ها و مواد مخدر و همچنین برای آزادسازی کنترل شده آن‌ها، برای اولین توسط پرایس و همکاران در سال ۲۰۰۱ ارائه شد، و هالوسایت به عنوان یک نانوفیلتر در نانوکامپوزیت پلیمری خاک رس (CPN) مطرح شده‌است.Vergaro, V. , et al. (2010). "Cytocompatibility and uptake of halloysite clay nanotubes." Biomacromolecules 11(3):
820-826.
به‌طور طبیعی هالوسایت در مورفولوژی‌های متنوع، مانند صفحه ای، کروی، و لوله ای دیده می‌شود، اگرچه ساختار لوله ایی، شکل غالب هالوسایت در طبیعت است. شکل‌گیری ساختار لوله ایی توسط تنش در مقیاس اتمی در هر لایه از هالوسایت، که در اصل توسط عدم تطابق در صفحات چهارضلعی بزرگتر (a = ۵/۰۲ Å,̇ b = ۹/۱۶۴ Å)̇ و هشت ضلعی ((a = ۵/۰۶۶ Å,̇ b = ۸/ ۶۵۵Å کوچکتر ایجاد شده‌است. زیرا صفحات هشت وجهی و چهار وجهی با به اشتراک گذاری اکسیژن در انتهای چهارضلعی متصل می‌شوند، پیوند O–AL در بدنه هشت وجهی اکسیژن را محبوس کرده و یک تنش ساختاری در بخش اکسیژن انتهایی القا می‌کند (یا بخش هیدروکسیل درونی). این تنش القا شده به بخش سیلیکا و بخش اکسیژن پایه در پیوند کووالانسی Si-O منتقل می‌شود، اما این تنش به دلیل انعطاف‌پذیری زاویه ای پیوند Si-O ضغیف می‌شود. در مورد هالوسایت هیدراته، تنش در بخش اکسیژن پایه به سهولت توسط جدایی لایه‌ها به علت حضور مولکول‌های آب در لایه داخلی، آزاد می‌شود. با این حال، تنش در بخش اکسیژن آپیکال، در وسط هر لایه ایجاد شده، به سختی توسط مولکول‌های آب لایه داخلی، تحت تأثیر قرار می‌گیرد. برای خنثی کردن این تنش، هالوسایت یک چرخش چهار ضلعی و یک دوران حول هر لایه (شکل (۲)) اتخاذ می‌کند تا عدم تطابق بین بخش اکسیژن انتهایی و بخش هیدروکسیل داخلی و ادغام آنها را به یک صفحه منفرد اصلاح کند. در مکانیزم چرخش، چرخش چهار وجهی مجاور در جهت مخالف، ابعاد جانبی صفحات چهارضلعی از طریق کاهش فاصله مقادیر برابر اکسیژن پایه، سیلیکون و اکسیژن انتهایی در همه جهات بخش a و b، کاهش می‌یابد. در نتیجه، پیکربندی صفحات چهارضلعی از شش ضلعی به سه وجهی تبدیل می‌شوند.
در مکانیزم رول کردن، انقباض تنها در امتداد محور چرخش رخ می‌دهد و اکسیژن انتهایی در داخل منحنی نسبت به Si و اکسیژن پایه قرار گرفته، می‌تواند انقباض بیشتری را تولید کرده و در نتیجه با بازده بیشتری نسبت به مکانیزم چرخش، عدم تطابق را تنظیم می‌کند. به طورکلی، هالوسایت طبیعی برای اولین بار تحت مکانیزم رول کردن با بازده بالا برای از بین بردن مقدار حداکثری تنش و سپس تحت چرخش چهارضلعی تنش، پسماند می‌شود.Singh, B. (1996). "Why Does Halloysite Roll?--A New Model." Clays and Clay Minerals 44(2): 191-196.
توجه به رفتار حرارتی هالوسایت بسیار کمتر از کائول است. اسمیت و همکاران در سال ۱۹۹۳ به بررسی تغییرات ساختاری بر تجزیه حرارتی هالوسایت لوله ایی تحت حرارت تصاعدی تا ۱۴۰۰ درجه سانتی گراد با استفاده از ترکیبی ازAl و Si حالت جامد با NMR,XRD,TEM پرداخته‌اند. این محققین نشان دادند که تحول حرارتی هالوسایت تا حد زیادی شبیه به کائول است. در اصل، از مطالعاتشان نتیجه می‌شود که این طرح واکنش در تکلیس کائول یا هالوسایت در ابتدا شامل هیدروکسیل نشدن بین۶۰۰ و ۸۵۰ درجه سانتی گراد است که در آن بسیاری از گروه‌های هیدروکسیل حذف خواهند شد، که منجر به به کاهش کئوردیناسیون آلومینیوم هشت وجهی می‌شود. علاوه بر این، گمان می‌رود که یک رویداد بزرگ گرمازا در حدود ۹۸۰ تا ۱۰۰۰ درجه سانتی گراد، با حذف آخرین هیدروکسیل‌ها، به دلیل شکل‌گیری یک فاز غنی از آلومینا به‌طور مجزا ایجاد شود.Yuan, P. , et al. (2012). "Changes in structure, morphology, porosity, and surface activity of mesoporous halloysite
nanotubes under heating." Clays and Clay Minerals 60(6): 561-573.
به‌طور کلی سه کاربرد و خاصیت برای هالوسایت وجود دارد. اولین خاصیت ساختار لوله ای متخلخل با اندازه نانو با مزوپرس‌ها و ماکروپرس یک بعدی این است که قابلیت کپسوله کردن مولکول‌های فعال مختلف در لوله هالوسایت به عنوان ظرف نانو را دارد. نانولوله‌های هالوسایت همچنین، برخلاف ذرات با اندازه میکرون قدیمی مانند فیبرهای شیشه ای و دیگر فیلترهای معدنی خاک رس نانوپرکن‌های مؤثر در CPN هستند. اشکال این کاربردها این است که خواص مورفولوژیک (طول، قطر خارجی، قطر داخلی و ضخامت دیواره) هالوسایت تأثیر چشم‌گیری روی عملکرد آن‌ها در این کاربردها دارد و مورفولوژی و ساختار طبیعی هالوسایت بسیار متغیر هستند و به ته‌نشینی بستگی دارد.
دومین خاصیت، قابل کنترل بودن سطح واکنشی است که برای اصلاح سریع دارای دسترسی به وابستگی مکانی می‌باشد. اگرچه، شکی نیست که به دلیل دسترسی به فضای لایه درونی هالوسایت برای قرارگیری سایر مولکول‌ها ممکن است قادر به انجام تعداد زیادی از کاربردها مانند بارگذاری، کنترل آزاد، جذب و تجزیه باشد. علاوه بر آن، کابردهای هالوسایت، مخصوصابرای استفاده به عنوان مواد هیبرید با ویژگی‌های جدید می‌تواند تعمیم پیدا کند.
آخرین خاصیت پایداری ساختار و انتقال فاز هالوسایت تحت گرما یا پالایش اسید و باز است. خاصیت مقاومت دما بالای هال برای کاربرد در تهیه سرامیک‌های پیشرفته با خواص مخصوص مفید است.
لی هولدریج (؛ زادهٔ ) یک آهنگ‌ساز و موسیقی‌دان اهل ایالات متحده آمریکا است.
از فیلم‌هایی که وی در آنها نقش داشته‌است می‌توان به "گرینگوی پیر" اشاره کرد.
رنه الکساندر آرنوکس (؛ زادهٔ در پونتچارا، ایزر) رانندهٔ سابق مسابقات اتومبیل‌رانی اهل فرانسه است که در ۱۲ فصل از مسابقات جهانی فرمول یک (از ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۹) شرکت کرده‌است. او در مجموع در ۱۶۵ گراند پری (۱۴۹ شروع) شرکت کرده و با ۲۲ بار رفتن به روی سکو و کسب ۱۸۱ امتیاز کلی، هفت بار به پیروزی دست یافته‌است. بهترین نتیجهٔ آرنوکس در قهرمانی رانندگان جهان کسب جایگاه سوم در فصل ۱۹۸۳ با تیم فراری بوده‌است. آرنوکس در سال ۱۹۷۷ در مسابقات قهرمانی فرمول دو اروپا به پیروزی رسید. او در سال ۲۰۰۶ در فصل گشایشی از مسابقات استادان جایزه بزرگ برای رانندگان بازنشستهٔ فرمول یک نیز شرکت کرده‌است.
سه موش کور (به انگلیسی: Three Blind Mouseketeers) یک کارتون از مجموعه سمفونی احمقانه است که بر اساس ترانه کودکان "سه موش نابینا" و رمان "سه تفنگدار" ساخته الکساندر دوما ساخته شده است. به کارگردانی دیوید هند و جک کاتینگ و صداپیشگی بیلی بلچر را بازی می کند.
پدرو دامیان (؛ زادهٔ ) بازیگر، کارگردان فیلم، تهیه‌کننده تلویزیونی، کارگردان تلویزیونی و فیلم‌نامه‌نویس اهل مکزیک است.
از فیلم‌هایی که وی در آنها نقش داشته‌است می‌توان به "زنان قاتل"، "وقت نمایش"، "تلفات جانبی"، "کابوبلانکو"، "بازگشت مردی به نام اسب" و "گرینگوی پیر" اشاره کرد.
گابریلا روئل (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل مکزیک است.این بازیگر 60ساله،عمده شهرت خود را مدیون فیلم معروف [ال دورادو] ساخته سال 1988میلادیست.
وی که اصالتا مکزیکی تبار است،در فیلم معروف [گرینگوی پیر]نیز نقش آفرینی کرده است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "ال دورادو" و "گرینگوی پیر" اشاره کرد.
جنی گاگو (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "لاست"، "مربی کارتر "، "فضای درون"، "گرینگوی پیر"، "خانه ما"، "دالاس"، "خانواده من"، "زیر آتش"، "پرستار بتی"، "پرونده‌های ایکس"، "بکر"، "الی مک‌بل"، "اتاق کابوس"، "بال غربی"، "آلیاس"، "۲۴" و "گالووالکرها" اشاره کرد.
نگهبانان ، یک مجموعه تلویزیونی آمریکایی در ژانر ابرقهرمانی درام است که توسط دیمون لیندلوف خلق شده‌است.
فیلم‌نامه این سریال اقتباسی از کتاب مصور "نگهبانان" محصول دی‌سی کامیکس است که توسط آلن مور نوشته شده‌است. پس از فیلم سینمایی "نگهبانان" (۲۰۰۹) این دومین اقتباس از کتاب مصور "نگهبانان" است. فصل نخست سریال در ۹ قسمت و توسط شبکه کابلی آمریکایی اچ‌بی‌او از تاریخ ۲۰ اکتبر ۲۰۱۹ به روی آنتن رفت. رجینا کینگ، دان جانسون، تیم بلیک نلسون، یحیی عبدالمتین دوم، تام میسون، ندرو هاوارد و جرمی آیرونز بازیگران سریال هستند. سریال با تحسین گسترده‌ای از سوی منتقدان مواجه شد.
جایزه ابراهیم برای توفیق در رهبری آفریقا جایزه‌ای است که به صورت سالانه به یکی از رؤسای سابق قوه مجریه یا کشور یکی از دول آفریقایی اهدا می‌شود. جایزه ابراهیم به رهبری در آفریقا تعلق می‌گیرد که به شکل دموکراتیک انتخاب شده باشد، رهبری فوق‌العاده‌ای داشته باشد، و دوره ریاست خود را تکمیل کرده و ظرف سه سال گذشته از قدرت کنار رفته باشد. این جایزه مشتمل بر جایزهٔ نقدی پنج میلیون دلاری است که طی ۱۰ سال پرداخت می‌شود و پس از این ۱۰ سال، برنده سالیانه ۲۰۰ هزار دلار به صورت مادام‌العمر دریافت می‌کند.
این جایزه در سال ۲۰۰۷ و با تأسیس بنیاد مو ابراهیم پایه‌گذاری شد. این بنیاد را مو ابراهیم، میلیاردری که تابعیت دوگانه سودانی-انگلیسی دارد در شهر لندن پایتخت بریتانیا تأسیس کرد. در هفت سال از دوازده سال اعطای این جایزه کمیتهٔ داوری هیچ رهبری را شایستهٔ دریافت این جایزه ندانست.
کمیتهٔ داوری مستقل این جایزه عبارت است از سلیم احمد سلیم (رئیس)، دبیرکل سابق سازمان وحدت آفریقا، مارتی آهتیساری، عایشه به دیاله، محمد البرادعی، هورست کوهلر، گراسا ماچل، فستوس موگائه، و مری رابینسون.
تا کنون تنها پنج نفر برندهٔ این جایزه شده‌اند که عبارتند از ژواکیم چیسانو (دومین رئیس جمهور موزامبیک)، فستوس موگائه (سومین رئیس جمهور بوتسوانا)، پدرو پیرس (رئیس جمهور کیپ ورد)، هیفیکه‌پونیه پوهامبا (دومین رئیس‌جمهور کشور نامیبیا)، و الن جانسون سیرلیف رئیس جمهور لیبریا.
در همان سال تأسیس جایزه هم نلسون ماندلا برندهٔ افتخاری این جایزه اعلام شد.
آکورد ترکیبی یا فاصله آکورد ترکیبی () در موسیقی، آکورد با فاصلهٔ مختلط است که توسط یک فاصله ثابت و مساوی مشخص نمی‌شود. آکورهایی که با یک فاصله ثابت یا با تغییراتی که در نت‌های آلتره مشخص می‌شوند، آکوردهایی با فاصله مساوی هستند اما آکوردهای با فاصلهٔ ترکیبی، آکوردهایی (به ویژه قرض گرفته شده) هستند که در موسیقی آتونال برای ایجاد ناهماهنگی و نامطبوعی استفاده می‌شود.
آکوردهای با فاصلهٔ مساوی (نسبت به آکورد با فاصلهٔ ترکیبی) اغلب به خاطر پایه آکورد، بهتر مشخص می‌شوند و این به‌دلیل محتوای فاصله‌ای است که در آنها وجود دارد.
در سیستمِ آکوردهای با فاصلۀ ترکیبی، به این دلیل تغییر می‌کنند تا آنها را ناخوشایند جلوه دهند، همان‌طور که در آکوردهای کوارتال و کوینتال با چهارم افزوده و آکوردهای بر اساس فواصل دوم، از این ترکیب استفاده می‌شود.
پاتریسیو کونترراس (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل آرژانتین است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "فرار"، "گزارش رسمی"، گرینگوی پیر و "عشق و سایه‌ها" اشاره کرد.
میگوهای تپانچه‌ای یا میگوی هفت‌تیرکش (Pistol Shrimp یا snapping shrimp) دو چنگال نامتقارن دارد. می‌تواند چنگال بزرگش را با سرعت به هم بزند و از طریق همین سرعت با کاهش فشار، حبابی از بخار آب تولید می‌کند. ترکیدن این جباب باعث ایجاد صدای بلندی می‌شود که شبیه صدای شلیک است. از اینرو به او این نام را داده‌اند.
ترانسراپید یک قطار مونوریل تندرو توسعه یافته در آلمان است که از فناوری قطار مگلو در آن استفاده می‌شود. برنامه‌ریزی برای این سامانه از سال ۱۹۶۹ با تکمیل آزمایش () برای این سامانه در امسلاند، آلمان در سال ۱۹۸۷ به پایان رسید. در سال ۱۹۹۱ آمادگی فنی برای بهره‌برداری و استفاده توسط راه‌آهن دولتی فدرال آلمان () با همکاری دانشگاه‌های سرشناس کشور تأیید شد.
نسخه آخر این مدل از قطار، مدل ترانسراپید ۰۹، با سرعت ۵۰۰ کیلومتر در ساعت طراحی شده و امکان شتاب و کاهش سرعت تقریبی ۱ متر بر ثانیه را دارد. در سال ۲۰۰۲، اولین اجرای تجاری به پایان رسید. قطار مگلو شانگهای، که شهر شانگهای را به فرودگاه بین‌المللی شانگهای پودنگ به فاصله ۳۰٫۵ کیلومتر را به هم متصل می‌کند. این سیستم توسط ترانسراپید اینترنشنال توسعه یافته و با سرمایه‌گذاری مشترک زیمنس و تیسن‌کروپ ساخته و به بازار ارائه گردید.
در سال ۲۰۰۷ ایران و یک شرکت آلمانی بر سر استفاده از قطارهای مگلو برای پیوند دادن شهرهای تهران و مشهد به توافق رسیدند.
این توافق‌نامه در محل نمایشگاه بین‌المللی مشهد بین وزارت راه و ترابری ایران و شرکت آلمانی امضا شد.
قطارهای مگلو می‌توانند زمان سفر را برای طی کردن ۹۰۰ کیلومتر بین تهران و مشهد به حدود ۲٫۵ ساعت کاهش دهند.
مهندسین مشاور شرکت شلگل مستقر در مونیخ گفتند که آنها با وزارت ترابری ایران و استاندار مشهد قرارداد را امضا کرده‌اند.
سخنگوی شگل گفت: «این پروژه می‌تواند بین ۱۰ تا ۱۲ میلیارد یورو ارزش داشته باشد.»
آنگلا مرکل صدراعظم آلمان با ساخت طولانی‌ترین خط آهن قطار تندرو جهان در ایران بشدت مخالفت کرد.
مرکل در مخالفت با صدور و انتقال فناوری به ایران گفت: «کمک آلمان برای ساخت این قطار در ایران غیرقابل قبول است. کمک به ساخت قطار ترانسراپید در کشوری که رئیس‌جمهور آن اعلام می‌کند قصد دارد اسرائیل را نابود کند، غیرقابل قبول است.»
اَن پیتونیاک (; – ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "جایی که پول هست"، "بازماندگان"، "اگنس خدا"، "هزار هکتار"، "بی‌وفا"، "ایکوالایزر"، "گرینگوی پیر" و "درخت کریسمس" اشاره کرد.
کودوزولوش یکم در حدود سال ۱۷۵ ق. م پس از برادرش سیوه پلر هوهپک به تخت شاهی نشست. در ایلام باستان نظام سلطنت به این صورت بود که سلطنت از برادر به برادری دیگر می‌رسید و فرزند پادشاه به امیری شوش می‌رسید؛ بنابراین وقتی کودوزولوش به تخت شاهی نشست چون پسری نداشت، خواهرزاده‌اش یا به روایتی برادرزاده‌اش کوتر نهونته اول را به امیری شوش منسوب کرد. به نظر می‌رسد که کودوزولوش یکم، پادشاه نسبتاً نیرومندی بوده‌است؛ چون در دورهٔ او نفوذ سیاسی و نظامی ایلام در زاگرس و میان رودان در حوالی رود دیاله همچنان ادامه یافت. در منابع میان رودی نام کودوزولوش آمده و از او به عنوان (سوکل شوش) یاد می‌کنند. دیگر اثری که نام کودوزولوش در آن آمده نقش مهرهایی از کارگزارانی است که به عنوان (خدمتگزاران کودوزولوش) نامیده شده‌اند. این نقش مهرها در شهر مرزی ملگیوم-مالگیوم یافت شده و این نکته باز هم مهر تأییدی بر نفوذ ایلام در میان رودان و بخصوص بخش شرقی آن است.
داوود حق‌دوست (زادهٔ ) بازیکن فوتبال بازنشسته اهل ایران است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال استقلال تهران اشاره کرد.
رودولف کریگه ( – ) شیمی‌دان، و استاد دانشگاه اهل آلمان بود. واکنش‌های بازآرایی کریگه و اکسایش کریگه به افتخار این دانشمند نام‌گذاری شده‌اند.
جی اس. روزنبلات (; – ) دانشمند در زمینه روان‌شناسی و رفتارشناسی جانوران اهل ایالات متحده آمریکا بود.
خوک به‌دردبخور یک کارتون از مجموعهٔ سمفونی احمقانه است. این فیلم در ۲۴ فوریه ۱۹۳۹ و به کارگردانی دیک ریکارد منتشر شد. این اثر، چهارمین و آخرین کارتون با بازی سه خوک فسقلی بود. ""The Practical Pig". "www.bcdb.com" موسیقی این اثر چه کسی از گرگ بد بزرگ می‌ترسد؟ می‌باشد. برخلاف انیمیشن‌های قبلی خوک‌های فسقلی، این اثر بدون عنوان «سه خوک فسقلی» و با نام مستقل در عنوان‌بندی به نمایش درآمد.
هاینز پولای (زادهٔ ۴ فوریهٔ ۱۹۰۸ میلادی در کشالین، پومرانی – درگذشتهٔ ۱۴ مهٔ ۱۹۷۹ میلادی) یک سوارکار اهل کشور آلمان (بعدها آلمان غربی) در رشتهٔ درساژ بود که از اواخر سالهای دههٔ ۱۹۳۰ تا اوایل سالهای دههٔ ۱۹۵۰ در مسابقات سوارکاری شرکت می‌کرد. وی در دو المپیک تابستانی شرکت کرد و موفق شد دو مدال طلای المپیک (در بخش درساژ به‌طور انفرادی و تیمی:هردو در سال ۱۹۳۶)
و یک برنز (در بخش تیمی درساژ در سال ۱۹۵۲) را بدست بیاورد.https://www.olympic.org/heinz-pollayhttps://web.archive.org/web/20070220121422/http://www.databaseolympics.com/players/playerpage.htm?ilkid=POLLAHEI01
پولای در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۷۲ مونیخ سوگند خورد تا به عنوان نخستین داور (مسئول) در تاریخ بازیهای المپیک تابستانی که این کار را انجام داده‌است شناخته شود.https://www.olympic.org/munich-1972
یخپاره (ice floe) یا یخِ شناور (ice float) تکه بزرگی از یخ شناور است که اغلب تحت عنوان یک قطعه مسطح با عرض حداقل ۲۰ متر و طول بیش از ۱۰ کیلومتر تعریف می‌شود. آن‌ها ممکن است باعث ایجاد یخبند در رودخانه‌های آب شیرین شوند، و در آب‌های آزاد می‌توانند به تنه کشتی‌ها آسیب برساند.
هواپیمای فضایی یک وسیله نقلیه هوایی است که می‌تواند مانند یک هواپیما در جو زمین پرواز کند و مانند یک فضاپیما در خلاء فضا مانور دهد. برای انجام این کار، هواپیماهای فضایی باید ویژگی‌های هواپیما و فضاپیما را در خود جای دهد. هواپیماهای فضایی مداری بیشتر شبیه فضاپیماها هستند، هواپیماهای فضایی زیر مداری بیشتر شبیه هواپیما هستند. تمام هواپیماهای فضایی تا به امروز دارای موشک بوده‌اند اما بعنوان هواپیمای بدون سرنشین به زمین نشستند.
سه نوع هواپیما با موفقیت در مدار پرتاب شد، و پس از ورود به جو به زمین نشسته‌اند که عبارتند از: شاتل فضایی، بوران و X-37.
چهارمین مورد، دریم چیسر می‌باشد که در حال توسعه و ساخت است. از سال ۲۰۱۹ همه وسایل نقلیه مداری گذشته، فعلی و برنامه‌ریزی شده به‌طور عمودی با یک موشک جداگانه پرتاب می‌شوند. پرواز فضایی مداری با سرعت زیاد انجام می‌شود، با انرژی جنبشی مداری به‌طور معمول حداقل ۵۰ برابر بیشتر از مسیرهای زیر مداری است. در نتیجه، محافظت از گرمای سنگین در حین ورود به جو لازم است.
هواپیماهای فضایی باید مانند فضاپیمای سنتی در فضا کار کنند، اما باید مانند هواپیما نیز قادر به پرواز جوی باشند. این الزامات باعث پیچیدگی، خطر و هزینه طراحی هواپیما می‌شود.
شاتل فضایی آمریکا که اولین بار در سال ۱۹۸۱ پرتاب شد. نخستین سفینه قابل استفاده مجدد جهان بود. سه بخش اصلی آن مدارپیما، موشکهای تقویت‌کننده، و مخزن خارجی سوخت می‌باشد.
پس از فضاپیماهای مرکوری، جمینی و آپولو، آمریکایی‌ها در پی سفینه‌های رفت و برگشتی رفتند و بدین سان، شاتل‌های فضایی متولد شدند.
تاکنون هفت شاتل به نام‌های انترپرایز، پث فایندر، کلمبیا، چلنجر، دیسکاوری، آتلانتیس و اِندِور ساخته شده که دو شاتل نخست، ناکامل و برای آزمایش‌ها و بررسی‌ها ساخته شده‌اند. از میان پنج شاتل پسین نیز چلنجر و کلمبیا دچار سانحه شده‌اند و فقط سه شاتل دیسکاوری، آتلانتیس و اِندِور تا سال ۲۰۱۰ مشغول کار بودند.
فضاپیمای بوران یکی از فضاپیماهای شاتل اتحاد شوروی است. بوران تنها شاتل فضایی شوروی بود که به‌طور کامل ساخته، و در مدار زمین آزمایش شد. این فضاپیما برای اولین بار در مدت ۳ ساعت و ۴۰ دقیقه بدون سرنشین در خارج از جو زمین پرواز کرد و و سپس در فرودگاه بایکونور قزاقستان به همراه یک فروند میگ ۲۵ که فضا پیما را از ارتفاع ۲۰ کیلومتری سطح زمین تا لحظهٔ فرود اسکورت می‌کرد به زمین نشست.
ایکس ۳۷ یک هواپیمای فضایی است که در ۷ آوریل ۲۰۰۶ اولین پروازهای فضایی اش را انجام داد. ایکس-۳۷ برای به‌کارگیری در ناسا، دارپا و نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا ساخته شد. بوئینگ ایکس-۴۰ برای آزمایش مانورهایی که فضاپیماهای بوئینگ ایکس-۳۷ نهایتاً برای انجام آن‌ها طراحی شده‌اند، ساخته شده‌بود."Factsheet: X-37 Orbital Test Vehicle". "US Air Force", 14 April 2010.
دریم چیسر یک فضاپیمای مداری سرنشین‌دار پرواز عمودی، فرود افقی ساخته شده توسط شرکت سیرا نوادا است. "Dream Chaser will become a fully capable suborbital vehicle on the way to reaching orbital capability." دریم چیسر برای حمل ۷ سرنشین به مدارهای نزدیک زمین طراحی شده‌است. این فضاپیما به صورت عمودی با موشک اتلس ۵ پرتاب شده و به صورت افقی توانایی فرود بروی باندهای فرود معمولی را دارد.
سه فروند هواپیمای خلبان موشکی زیر مداری ایکس-۱۵، اسپیس‌شیپ یک و اسپیس‌شیپ دو به فضا رسیده‌اند؛ که در ابتدا توانایی ورود به مدار را نداشتند و نخستین بار توسط هواپیمای حامل به ارتفاعات حمل شدند.
کریس ویلدر (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل انگلستان است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال شفیلد یونایتد، باشگاه فوتبال برایتون اند هوو آلبیون، باشگاه فوتبال لینکولن سیتی، باشگاه فوتبال چارلتون اتلتیک، باشگاه فوتبال نورث‌همپتون تاون، باشگاه فوتبال لیتون اورینت، باشگاه فوتبال برادفورد سیتی، باشگاه فوتبال والسال، باشگاه فوتبال روترهام یونایتد، و باشگاه فوتبال نوتس کانتی اشاره کرد.
کریس وایلدر، سرمربی کهنه‌کار انگلیسی که از سال ۲۰۱۶میلادی هدایت شفیلد یونایتد را برعهده داشت، توانست این تیم را از لیگ دسته اول به چمپیونشیپ و سپس لیگ برتر انگلیس برساند. در فصل ۲۰-۲۰۱۹ شفیلد یونایتد تحت هدایت وایلدر بسیار خوب کار کرد و نهم شد اما در فصل ۲۱-۲۰۲۰ به دلیل قرار گرفتن در رتبه آخر به فاصله ۱۰بازی به اتمام فصل، از این تیم اخراج شد.
حلقه‌جوشی دنهایزر () یک واکنش شیمیایی در شیمی آلی است که طی آن یک کتون غیر اشباع α,β و یک تری‌آلکیل‌سیلیل‌آلن(مانند تری‌متیل‌سیلیل یا تری‌ایزوپروپیل‌سیلیل) در حضور یک اسید لوئیسی با هم واکنش داده و یک تری‌آلکیل‌سیلیل‌سیکلوپنتن تولید می‌کند.
لوئیس بوو (به انگلیسی: Louis Bouveault) شیمی‌دان اهل فرانسه و استاد شیمی آلی دانشکده علوم در دانشگاه پاریس بود. سنتز آلدهید بووالت در شیمی آلی به افتخار وی نام‌گذاری شده‌است.
آنامایسین () یک آنتی‌بیوتیک آنتراسیکلین است که در درمان سرطان مورد استفاده قرار می‌گیرد.
ملخ گونه‌ای از حشره متعلق به راسته ملخی‌ها است. این گروه از حشرات احتمالاً قدیمی‌ترین گروه زنده حشرات گیاه‌خوار هستند که قدمتشان به تریاس اولیه در حدود ۲۵۰ میلیون سال پیش بازمی‌گردد.
ملخ‌ها به‌طور معمول حشرات زمینی با پاهایی قدرتمند در عقب خود هستند که به آنها اجازه می‌دهد با جهش شدید از تهدیدها فرار کنند. به عنوان حشراتی با فرایند دگردیسی ناقص، ملخها دچار دگردیسی کامل نمی‌شوند.
خاطرات یک جنتلمن مستاجر فیلمی ژاپنی است که در سال ۱۹۴۷ توسط یاسوجیرو اوزو ساخته و کارگردانی شده است. این فیلم نخستین بار پس از جنگ جهانی دوم اکران شد.
ناچو، روستایی از توابع بخش یزدان‌آباد شهرستان زرند در استان کرمان ایران است.
اکبر آباد ۲، روستایی از توابع بخش یزدان‌آباد شهرستان زرند در استان کرمان ایران است.
این روستا در دهستان سیریز قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده‌است.
فتح‌آباد، روستایی از توابع بخش یزدان‌آباد شهرستان زرند در استان کرمان ایران است.
این روستا در دهستان سیریز قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۹۴۴ نفر(۲۷۶ خانوار) بوده‌است.
ابرون، روستایی از توابع بخش یزدان‌آباد شهرستان زرند در استان کرمان ایران است.
فرح‌آباد، روستایی از توابع بخش یزدان‌آباد شهرستان زرند در استان کرمان ایران است.
زبان مبتنی بر شئ ممکن است در یک مفهوم فنی، برای توصیف هر زبان برنامه‌نویسی که از ایده کپسوله‌سازی وضعیت و عملیات درون «اشیاء» استفاده می‌کند بکار رود. زبان‌های مبتنی بر اشیاء، نیازی به پشتیبانی از وراثت یا زیرگروه ندارند و زبان‌های برنامه‌نویسی که از این ویژگی‌ها استفاده می‌کنند زبان شئ‌گرا محسوب می‌شوند. گرچه زبان‌های مبتنی بر اشیاء که از ویژگی وراثت یا زیرگروهی پشتیبانی نمی‌کنند زبان‌های شئ‌گرای واقعی انگاشته نمی‌شوند. نمونه‌هایی از زبان‌های شی‌گرا شامل: سیمولا، آبجکتیو-سی، ایفل، پایتون، روبی، جاوا، ویژوال بیسیک دات‌نت، سی شارپ و فورترن و زبان‌های مبتنی بر اشیا شامل: ایدا و ویژوال بیسیک هستند. گاهی از اصطلاح «مبتنی بر شی» برای زبان‌های بر پایه پیش‌نمونه که از زبان‌های شئ‌گرای واقعی بدون کلاس محسوب می‌شوند نیز استفاده می‌شود. زبان اسکریپت‌نویسی؛ جاوا اسکریپت، نمونه‌ای از زبان‌های بر پایه پیش‌نمونه هستند.
باشگاه فوتبال کورساره () یک باشگاه فوتبال در شهر کورساره، استونی است.
این باشگاه که در سال ۱۹۹۷ تاسیس شده سابقه قهرمانی در لیگ دسته فوتبال فوتبال استونی در سال ۱۹۹۹ را دارد.
این روستا در دهستان یزدان‌آباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۶۹ نفر (۲۰ خانوار) بوده‌است.
حسین‌آباد جهانگیرخان، روستایی از توابع بخش یزدان‌آباد شهرستان زرند در استان کرمان ایران است.
این روستا در دهستان یزدان‌آباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، سکنه آن کمتر از ۳ خانوار بوده‌است.
باشگاه فوتبال ماردو لینامیسکوند () یک باشگاه فوتبال در شهر ماردو، استونی است.
این باشگاه که در سال ۱۹۹۷ تاسیس شده سابقه دو قهرمانی در لیگ دسته دوم فوتبال استونی را دارد.
آندری بوریسوف (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل استونی است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اینفونت و باشگاه فوتبال تی‌وی‌ام‌کی اشاره کرد.
باشگاه فوتبال تالینا کالو () یک باشگاه فوتبال در شهر تالین، استونی است.
این باشگاه که در سال ۱۹۱۱ تاسیس شده است سابقه ۳ قهرمانی در لیگ برتر فوتبال استونی و یک نایب قهرمانی در جام حذفی فوتبال استونی را در کارنامه دارد.
باشگاه فوتبال تارتو تامکا () یک باشگاه فوتبال در شهر تارتو، استونی است.
این باشگاه که در سال ۱۹۸۹ تاسیس شده سابقه یک قهرمانی در لیگ دسته دوم فوتبال استونی را در کارنامه دارد.
ورزشگاه تامه () یک ورزشگاه چند منظوره در شهر تارتو، استونی است.
این ورزشگاه در سال ۱۹۳۲ تأسیس شده‌است دارای ۱٬۶۳۸ نفر ظرفیت می‌باشد و ورزشگاه خانگی باشگاه فوتبال تارتو تامکا محسوب میشود.
دمودکس یک سرده از مایت‌های کوچک است که در داخل یا نزدیک فولیکول مو پستانداران زندگی می‌کنند. نزدیک به ۶۵ گونه از "دمودکس‌ها" شناخته شده‌اند. اکثر انسان‌ها دارای حداقل یک گونه از مایت‌ها بر روی بدن خود هستند. دو گونه‌ای که بر روی انسان زندگی می‌کنند عبارتند از: "دمودکس فولیکولوروم" و "دمودکس برویس" که به هر دوی آن‌ها اغلب مایت مژه می‌گویند. گونه‌های مختلفی از حیوانات میزبان گونه‌های مختلفی از دمودکس‌ها هستند. "دمودکس کنیس" بر روی بدن سگ‌های خانگی زندگی می‌کند. آلودگی به "دمودکس‌ها" رایج و معمولاً از خود نشانه بیماری را بروز نمی‌دهند، اگرچه گاهی اوقات بعضی از بیماری‌های پوستی به علت وجود مایت‌ها بر روی بدن به وجود می‌آیند. "دمودکس" برگرفته از زبان یونانی δημός dēmos «چاق» and δήξ dēx, «کرم چوب» است.
به‌طور معمول در انسان یافت می‌شوند. فولیکولوروم اولین بار در سال ۱۸۴۲ توسط سیمون و برویس بعدها در سال ۱۹۶۳ توسط اکبولاتووا شناخته شد. فولیکولوروم در فولیکول‌های مو یافت می‌شود، در حالی که برویس در غدد چربی وابسته به فولیکول‌های مو زندگی می‌کند. هر دو گونه در درجه اول در صورت، در نزدیکی بینی، مژگان و ابروها دیده می‌شوند، اما در جاهای دیگر بدن نیز وجود دارند.
کنه‌های بزرگسال فقط ۰٫۳–۰٫۴ میلی‌متر طول دارند، برویس کمی کوتاه‌تر از فولیکولوروم است. هرکدام دارای بدن نیمه شفاف و دراز هستند که از دو بخش متصل تشکیل شده‌است. هشت پای کوتاه بندبند به قسمت اول بدن متصل است. بدن برای لنگر انداختن خود در فولیکول مو از مقیاس پوشیده شده‌است و کنه دارای دهانه‌هایی سوزنی مانند برای خوردن سلول‌های پوستی و چربی ای که در فولیکول‌های مو جمع می‌شوند. کنه‌ها می‌توانند فولیکول‌های مو را ترک کرده و به آرامی با سرعت ۸ تا ۱۶ سانتی‌متر در ساعت به خصوص در شب بپیوندند، چون از نور دوری می‌کنند.
کنه‌ها از طریق تماس با مو، ابرو و غدد سباسه صورت بین میزبان‌ها منتقل می‌شوند. ماده فولیکولوروم از نرها بزرگتر و گردتر است.
بطورکلی کنه‌های دمودکس لقاح داخلی دارند؛ جفتگیری در بازشدن فولیکول صورت می‌گیرد و تخم‌ها درون فولیکول‌های مو یا غدد سباسه قرار می‌گیرند. لارو شش پا بعد از ۳–۴ روز تخم‌گذاری می‌کند و لاروها در حدود ۷ روز در بزرگسالان رشد می‌کنند. طول عمر کلی یک کنه دمودکس چند هفته است.
افراد مسن احتمال بسیاربیشتری دارد که کنه‌ها را حمل کنند؛ حدود یک سوم از کودکان و جوانان، نیمی از بزرگسالان و دو سوم افراد مسن آنها را حمل می‌کردند. نرخ پایین در کودکان ممکن است به این دلیل باشد که کودکان سبوم کمتری تولید می‌کنند. اخیراً، مطالعه ای در مورد ۲۹ نفر در کارولینای شمالی، ایالات متحده، نشان داد که همه بزرگسالان (۱۹ نفر = ۱۹، بالای ۱۸ سال) دارای کنه هستند و ۷۰٪ از افراد زیر ۱۸ سال دارای کنه هستند. این مطالعه با استفاده از یک روش تشخیص DNA و حساس تر از نمونه برداری سنتی و نیز مشاهده توسط میکروسکوپ، همراه با مطالعات متعددی از اجساد، نشان می‌دهد که کارهای قبلی ممکن است شیوع کنه‌ها را دست کم گرفته باشد. با این حال، اندازه نمونه کوچک و منطقه جغرافیایی درگیرکوچک از جلوگیری از نتیجه‌گیری گسترده از این داده‌ها جلوگیری می‌کند.
تحقیقات در مورد آلودگی انسان توسط کنه‌های دمودکس در حال انجام است:
شواهد از ارتباط بین آلودگی دمودکس و آکنه رایج (آکنه ولگاریس) وجود دارد، که ممکن است نقشی در ترویج آکنه داشته باشد.
چندین مطالعه مقدماتی نشان می‌دهد ارتباطی بین آلودگی کنه و آکنه روزاسه وجود دارد.
کلمه ای لاتین به معنای سگ از آنجایی که میزبان طبیعی آن سگ اهلی است. اگرچه می‌تواند انسان را به‌طور موقت آلوده کند ولی نمی‌تواند روی پوست انسان زنده بماند و مدت کوتاهی پس از قرار گرفتن در معرض محیط می‌میرد و به عنوان زئونوز مطرح نیست. به‌طور طبیعی دارای یک رابطه متقابل با سگ است و در شرایط عادی هیچ بیماری یاعلامت بالینی ایجاد نمی‌کند. تشدید آلودگی ملزم توجه بالینی ست که معمولاً عوامل ایمنی پیچیده‌ای را درگیر می‌کند. با اینحال هر زمان که یک وضعیت سرکوب کننده سیستم ایمنی وجود داشته باشد و سیستم ایمنی سگ (که به‌طور معمول جمعیت کنه محدودمی کند تا درم را حفظ کند) تضعیف شود، این امکان را فراهم کند که کنه‌ها تکثیر یابند. درحالی که کنه به آلوده کردن میزبان ادامه می‌دهد، علائم بالینی آشکار می‌شود و با دمودایکوز، دمودکتیک و رد منیج تشخیص داده می‌شود.
از آنجا که بخشی از جانوران طبیعی روی پوست سگ است، کنه مسری تلقی نمی‌شود. کلیه سگها، هنگام نگهداری والدشان از آنان در مواجهه اولیه قرار می گیرندو سیستم ایمنی سالم جمعیت کنه را کنترل می‌کند، بنابراین در مواجهه‌های بعدی در مورد سگ‌هایی که دارای طفل دیمودکتیک بالینی هستند، شانس حیوان را برای ابتلا به دمیودایکوزیس افزایش نمی‌دهد. ضمناً آلودگی‌های بعدی پس از درمان ممکن است رخ دهد.
باشگاه فوتبال ویلیاندی تولویک () یک باشگاه فوتبال در شهر ویلیاندی، استونی است.
این باشگاه که در سال ۱۹۱۲ تاسیس شده سابقه یک نایب قهرمانی در لیگ برتر فوتبال استونی و ۲ نایب قهرمانی در جام حذفی فوتبال استونی را در کارنامه دارد.
محمدعلی مجیری (زادهٔ ۱۳۸۰ خمینی شهر)، ووشوکار و تالوکار ایرانی است.
وی در مسابقات ووشو قهرمانی جهان ۲۰۱۹ توانست دومین مدال طلای تاریخ ووشو ایران در تالو را در رقابت‌های جهانی این رشته به‌دست‌آورد. (نخستین مدال طلا در تاریخ تالو را جاوید دیداری در مسابقات ووشو قهرمانی جهان ۲۰۰۱ به‌دست آورده بود)
مدال طلا ۲۰۱۹ شانگهای؛
«محمدعلی مجیری» که به تازگی به رده سنی بزرگسالان آمده‌است با نمایشی خیره کننده و کسب امتیاز ۹٫۶۳ بالاتر از تمامی حریفان مطرح خود ایستاد و قهرمان شد تا نامش در تاریخ ثبت شود. این نخستین بار است که تالوکاران ایران در بخش انفرادی به مدال طلای جهان دست می‌یابند. نماینده چین تایپه با ۹٫۶۲ و کره جنوبی با ۹٫۶۱ در رتبه‌های دوم و سوم ایستادند.
جان کلارک ؛ – هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۵۹ تا ۲۰۰۴ میلادی فعالیت می‌کرد.
جان کلارک در اکتبر ۲۰۱۹ بر اثر سینه‌پهلو و در سن ۸۸ سالگی درگذشت.
یوسف صبری (زادهٔ ) ووشوکار ایرانی و اهل نمین است.
وی در مسابقات ووشو قهرمانی جهان ۲۰۱۹ و مسابقات ووشو قهرمانی جهان ۲۰۱۷، مدال طلای وزن ۷۵ کیلوگرم در بخش سان‌دا را به‌دست‌آورد. او همچنین در بازی های آسیایی ۲۰۲۲ مدال طلا را کسب کرد و تنها در ۳۰ ثانیه حریف خود را در فینال مسابقات شکست داد.
میلاد عارفی مقام (زادهٔ ۱۳۷۵) ووشوکار ایرانی و اهل خرم‌آباد است.
وی در مسابقات ووشو قهرمانی جهان ۲۰۱۹، مدال طلای وزن ۸۵ کیلوگرم در بخش سان‌دا را به‌دست‌آورد.
آنارکو کمونیسم ، که از آن با عنوان‌های کمونیسم آنارشیستی، آنارشیسم کمونیستی،"The Schism Between Individualist and Communist Anarchism" by Wendy McElroy."Anarchist communism is also known as anarcho-communism, communist anarchism, or, sometimes, libertarian communism". "Anarchist communism - an introduction" by Jacques Roux. کمونیسم آزاد و کمونیسم لیبرترین نیز یاد می‌شودAccording to anarchist historian Max Nettlau, the first use of the term "libertarian communism" was in November 1880, when a French anarchist congress employed it to more clearly identify its doctrines. "Anarchist communism is also known as anarcho-communism, communist anarchism, or, sometimes, libertarian communism". "Anarchist communism - an introduction" by Libcom.org."The terms libertarian communism and anarchist communism thus became synonymous within the international anarchist movement as a result of the close connection they had in Spain (with libertarian communism becoming the prevalent term)". "Anarchist Communism & Libertarian Communism" by Gruppo Comunista Anarchico di Firenze. from "L'informatore di parte", No.4, October 1979, quarterly journal of the Gruppo Comunista Anarchico di Firenze ."The 'Manifesto of Libertarian Communism' was written in 1953 by Georges Fontenis for the Federation Communiste Libertaire of France. It is one of the key texts of the anarchist-communist current". "Manifesto of Libertarian Communism" by Georges Fontenis."In 1926 a group of exiled Russian anarchists in France, the Delo Truda (Workers' Cause) group, published this pamphlet. It arose not from some academic study but from their experiences in the 1917 Russian revolution". "The Organizational Platform of the Libertarian Communists" by Delo Truda. فلسفه‌ای سیاسی و یکی از مکاتب فکری آنارشیستی است که از برانداختن دولت، نظام سرمایه‌داری، کار مزدی و مالکیت خصوصی، ضمن احترام به دارایی شخصی، در کنار تملک جمعی کالا و خدمات، طرفداری می‌کند.
کمونیسم آنارشیستی از دل سوسیالیسم رادیکال پس از انقلاب فرانسه رشد کرد و بیرون آمد اما نخستین بار در بخش ایتالیایی انجمن بین‌المللی کارگران (انترناسیونال اول) صورت‌بندی شد.Nunzio Pernicone, "Italian Anarchism 1864–1892", pp. 111-113, AK Press 2009.
از مهم‌ترین نظریه‌پردازان این مکتب می‌توان به کارلو کافیرو، اولین کسی که از تفکرات میخائیل باکونین جدا شد و آنارشیسم را با کمونیسم در هم آمیخت، پتر کروپوتکین، مهم‌ترین نظریه‌پرداز آن و اما گلدمن که این اندیشه را در ایالات متحده آمریکا بسط داد و آن را با فمینیسم مرتبط ساخت اشاره کرد.
عالیه دختر ظبیان، از همسران محمد بود، وقتی طبق آیهٔ بیست و هشت سورهٔ احزاب مخیر شد بین دنیا و پیامبر یکی را انتخاب کند، وی دنیا را انتخاب کرد و از پیامبر جدا شد و بعداً با پسرعمویش ازدواج کرده و فرزند دار شد. اینکه توانسته پس از جدایی با کسی ازدواج کند قبل از ممنوعیت ازدواج با همسران محمد طبق آیه پنجاه و سه احزاب بوده‌است.
مرکز ژیمناستیک کازان ()، یک سالن ورزشی سرپوشیده در کازان، روسیه است. این مکان برای مسابقات یونیورسیاد تابستانی ۲۰۱۳ ساخته‌شده و در ۱۴ نوامبر ۲۰۱۲ افتتاح شد. در حال حاضر از آن برای آموزش ورزشکاران دانشکده‌های ورزشی جوانان کازان و آکادمی فرهنگ فیزیکی، ورزشی و گردشگری ایالت ولگا استفاده می‌شود. کلاس‌های روزانه نیز توسط قهرمان المپیک، یولیا باروسوکوا برگزار می‌شود.
مسابقات قهرمانی ووشو جهان ۲۰۱۷ چهاردهمین دوره از مسابقات قهرمانی ووشو جهان است؛ که از ۲۹ سپتامبر تا ۳ اکتبر در کازان، روسیه برگزار شد.
خودروی توربینی کرایسلر () خودرویی است که نیروی خود را از یک توربین گازی می‌گیرد و از سال ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۴ توسط شرکت خودروسازی کرایسلر تولید می‌شد. بدنهٔ این خودرو توسط استودیو طراحی ایتالیایی گیا طراحی شد و کرایسلر مونتاژ آن را در دیترویت به انجام رساند. برنامهٔ موتورهای توربینی کرایسلر، که به ساخت خودروی توربینی انجامید، در اواخر دههٔ ۱۹۳۰ آغاز شد؛ طی این برنامه چندین پیش‌نمونه ساخته‌شد که در دههٔ ۱۹۵۰ و اوایل دههٔ ۱۹۶۰ موفق به تکمیل سفرهای متعدد با مسافت زیاد شدند.
موتورهای آ-۸۳۱ که نیروی خودروی توربینی را تأمین می‌کردند، در مقایسه با موتورهای مرسوم پیستونی دارای قابلیت کار کردن با سوخت‌های مختلف و نیازمند به نگهداری و رسیدگی کمتر بودند و عمر آن‌ها نیز نسبت موتورهای پیستونی بیشتر بود؛ با این حال هزینهٔ ساخت این موتورها نسبت به انواع پیستونی بیشتر بود. در مجموع ۵۵ دستگاه از این خودرو ساخته‌شد: پنج دستگاه پیش‌نمونه و تعداد محدود ۵۰ دستگاه در قالب یک برنامهٔ عمومی کاربری. طرح کلی این خودرو توسط الوود انگل و استودیوی طراحی کرایسلر خلق شد. خودروی توربینی که یک خودروی دو-در کوپه با سقف سخت بود، دارای تجهیزاتی همچون ترمزها هیدرولیکی، فرمان خودکار، و یک جعبه‌دندهٔ تورک‌فلایت بود، و بدنهٔ آن با یک رنگ متالیک مشابه رنگ آبجوی روت، که با نام «برنزی توربینی» شناخته می‌شد، رنگ‌آمیزی شده‌بود.
پس از آزمایش‌ها، کرایسلر از اکتبر ۱۹۶۳ تا ژانویه ۱۹۶۶ برنامه‌ای را برای کاربران راه‌اندازی کرد که طی آن ۲۰۳ راننده در ۱۳۳ شهر مختلف در سطح ایالات متحده به رانندگی با این خودرو پرداختند و روی هم رفته مسافت بیش از ۱٫۶ میلیون کیلومتر (یک میلیون مایل) را طی کردند. این برنامه به شرکت کرایسلر کمک کرد تا مشکلات این خودروها، و به‌خصوص مشکلات روند پیچیدهٔ شروع به کار موتور آن‌ها، شتاب‌گیری نسبتاً ضعیف، مصرف سوخت بالاتر از میانگین معمول و صدای خروجی زیاد را دریابد. علاوه بر این، تجربیات بدست آمده در این برنامه، مزایای کلیدی موتورهای توربینی، شامل دوام قابل توجه، نیاز نسبتاً کم به نگهداری، و عملکرد نرم آن‌ها را نمایان کرد.
پس از اتمام برنامهٔ کاربری در سال ۱۹۶۶، کرایسلر تمامی خودروها را بازپس گرفت و به‌جز نه دستگاه آن‌ها، باقی خودروها را نابود کرد؛ دو دستگاه از آن‌ها را شرکت کرایسلر نزد خود نگه داشت، پنج دستگاه در موزه‌های ایالات متحده در معرض نمایش هستند، و دو دستگاه دیگر نیز در مجموعه‌های خصوصی نگهداری می‌شوند. برنامهٔ موتور توربینی کرایسلر در نهایت در سال ۱۹۷۹ پایان یافت. اتمام این برنامه به‌طور عمده به‌دلیل عدم موفقیت این موتورها در تطابق با قوانین دولتی آلاینده‌ها و مصرف سوخت نسبتاً زیاد بود. توقف این برنامه توسط کرایسلر پیش‌شرطی بود برای دریافت یک وام دولتی در سال ۱۹۷۹.
کرایسلر پژوهش‌های خود در زمینهٔ موتورهای توربینی را در اواخر دههٔ ۱۹۳۰، و عمدتاً به رهبری مهندس اجرایی، جورج هیوبنر، برای کاربرد این موتورها در هوانوردی آغاز کرد. پس از جنگ جهانی دوم، هیوبنر عضوی از گروهی از مهندسان بود که شروع به بررسی ایدهٔ تأمین نیروی یک خودرو با استفاده از یک توربین کردند. دیگر اعضای تیم تحقیقات پنهانی کرایسلر که بر روی توربین‌هایی برای اتومبیل‌ها کار می‌کردند، شامل مهندسان سابق، باد مان و سم بی. ویلیامز می‌شدند. این ایده آن‌ها را شیفتهٔ خود کرده‌بود؛ چرا که در مقایسه با همتایان پیستونی خود دارای قطعات متحرک کمتری بودند و همچنین می‌توانستند با انواع مختلفی از سوخت کار کنند. به گفتهٔ تاریخ‌نگار چارلز کی. هاید، کرایسلر در اواسط دههٔ ۱۹۵۰ «معیارهای تحقیق پیرامون توربین‌های گازی را مشخص کرد». (اگرچه جنرال موتورز و روور نیز پس از جنگ جهانی دوم خودروهای توربینی قابل استفاده‌ای ساخته‌بودند)
پس از بهبود طراحی توربین، بویژه به‌وسیلهٔ مهندسی یک تقویت‌کننده جهت حل مشکلی که در تبدیل گرما وجود داشت، تیم کرایسلر یک توربین را بر روی یک خودروی پلیموث بلویدیر مدل سال ۱۹۵۴ نصب کردند. گرم کردن، خنک کردن، آلاینده‌ها و گازهای خروجی از جمله چالش‌های اصلی مهندسی بودند که پیش روی موتور توربینی قرار داشتند. کرایسلر خودروی بلویدیر مجهز به توربین را آزمایش کرد و اعلام کرد که موتور توربینی این خودرو در مقایسه با موتورهای پیستونیِ قابل مقایسه و مرسوم دارای ۲۰ درصد قطعات کمتری بوده و به از وزن کمتر برخوردار است. در ۱۶ ژوئن ۱۹۵۴، شرکت کرایسلر خودروی بلویدیر مجهز به توربین را در مقابل بیش از ۵۰۰ خبرنگار در محل آزمون کرایسلر واقع در چلسی، میشیگان به‌صورت عمومی رونمایی کرد.
کرایسلر خودروی توربینی بعدی خود که یک پلیموث ۱۹۵۶ بود را در ۲۳ مارس ۱۹۵۶ رونمایی کرد؛ هیوبنر طی یک سفر چهار روزه از شهر نیویورک تا لس آنجلس، مسافت را با این خودرو رانندگی کرد. با وجود اینکه یک کاروان ۱۴ نفره متشکل از چندین مکانیک به‌همراه سوخت و قطعات یدکی این خودرو را در طول این سفر همراهی می‌کردند، این خودرو تنها دو بار در طول این سفر به تعمیرات جزئی نیاز پیدا کرد (که هیچ‌یک از آن‌ها مرتبط با موتور خودرو نبودند). موفقیت این سفر ساحل به ساحل کرایسلر را بر آن داشت که ابعاد برنامهٔ موتورهای توربینی خود را دو برابر کرده و محل برپایی این پروژه را از هایلندپارک، میشیگان به مرکز بزرگتری واقع در جادهٔ گرینفیلد در دیترویت منتقل کند.
در سال ۱۹۵۷ چندین ثبت اختراع بواسطهٔ این برنامه انجام گرفت که بخش بزرگی از آن‌ها بخاطر مشارکت‌های متالورژیست امدی روی و جیووانی ساونوتزی، یکی از مهندسین پروژه بود. تکرار بعدی موتور توربینی کرایسلر (موتور نسل دوم) بر روی یک پلیموث ۱۹۵۹ نصب شد که در سفری از دیترویت به وودبریج، نیوجرسی به میانگین مصرف سوخت دست یافت. این شعاع حرکتی در مقایسه با توربین نسل نخست با مصرف سوخت که در سفر پیشین از نیویورک به لس آنجلس ثبت شده‌بود، به‌طرز قابل توجهی بهبود یافته‌بود.
پس از آنکه در سال ۱۹۶۱ لین تاونسند، حسابدار سابق شرکت کرایسلر به‌عنوان رئیس این شرکت منصوب شد، کرایسلر نسل بعدی و سوم موتور توربینی خود را در ۲۸ فوریه رونمایی کرد؛ سی‌آر۲ای نخستین موتور توربینی کرایسلر بود که یک نام رسمی برای آن برگزیده شد. موتور سی‌آر۲ای، بر خلاف پیشینیان آزمایشی‌تر خود، با در نظر گرفتن هزینه‌ها و شیوه‌های تولید طراحی شده‌بود. در مهٔ ۱۹۶۰، در حالی که این موتور تحت توسعه بود، هیوبنر گفت که این موتور توربینی خودش به‌عنوان مبدل گشتاور خود عمل خواهد کرد، توانایی تولید نیرو را خواهد داشت، تأخیر در شتاب‌گیری آن معادل ۱٫۵ ثانیه (در مقایسه با ۹٫۰ ثانیه برای نسل پیشین) بوده و وزن آن نیز خواهد بود که نسبت به موتورهای پیستونی با اندازهٔ قابل مقایسه، کمتر است.
توربین‌های نسل سوم بر روی وسایل نقلیهٔ مختلفی نظیر یک وانت ۲٫۵ تنی دوج ۱۹۶۰ و خودروی مفهومی کرایسلر توربوفلایت نصب شدند. توربین‌های سی‌آر۲ای بهبود یافته بر روی یک خودروی دوج دارت ۱۹۶۲ و خودروی پلیموث فیوری نصب شدند؛ خودروی دارت در دسامبر ۱۹۶۱ در سفری از شهر نیویورک به مقصد لس آنجلس رانده شد، و خودروی فیوری نیز در ژانویه ۱۹۶۲ سفری را از لس آنجلس به مقصد سان فرانسیسکو به انجام رساند. هیوبنر پس از آنکه سوار بر خودروی دارت به لس آنجلس رسید، دو ساعت از زمان خود را صرف سواری دادن به خبرنگاران با این خودروی توربینی کرد.
شرکت کرایسلر از فوریه ۱۹۶۲ ناوگان خودروهای توربینی خود را طی سفری به‌دور آمریکای شمالی، اروپا و مکزیک در معرض دید و استفادهٔ عموم گذاشت. در طول این سفر از ۹۰ شهر بازدید شد، ۱۴٬۰۰۰ نفر سوار خودروهای توربینی شدند و میلیون‌ها نفر دیگر نیز این خودروها را مشاهده کردند. برنامهٔ توربین نسل سوم در همان ماه در نمایشگاه خودروی شیکاگو در سال ۱۹۶۲، و همزمان با نمایش ناوگان خودروهای توربینی توسط کرایسلر به پایان رسید. کمی پیش از برگزاری نمایشگاه، کرایسلر اعلام کرد که نسل چهارم موتور توربینی عرضه خواهد شد و قرار است بر روی تعداد محدود ۵۰ تا ۷۵ دستگاه خودرو نصب شده و این خودروها در اواخر سال ۱۹۶۳ به‌صورت رایگان به مردم اجاره داده‌شوند؛ این تصمیم عمدتاً بر اساس واکنش مشتاقانهٔ عمومی نسبت به سفری که پیشتر برای نمایش و استفادهٔ عمومی انجام شده‌بود، اتخاذ شد.
خودروی توربینی کرایسلر توان خود را از یک موتور آ-۸۳۱، که چهارمین نسل از موتورهای توربینی کرایسلر بود می‌گرفت. برجسته‌ترین تفاوت این موتور با نسخهٔ پیشین یعنی سی‌آر۲ای در بهره‌مندی آن از تقویت‌کننده‌های دوگانه (که یکی از آن‌ها در سمت دیگر گازساز نصب می‌شد)، به جای یک مبدل گرمایی نصب شده بر روی پوشش بالاسر موتور بود. این نحوهٔ طراحی باعث شد که موتور آ-۸۳۱ در مقابل سی‌آر۲ای از وزن کمتر برخوردار شده و وزن آن به میزان نسبتاً کم برسد. هیوبنر این توربین را مشابه موتور جت دانست و اشاره کرد که این موتور تنها یک شمع دارد و در مقایسه با موتورهای پیستونی معمول در خودروها از ۸۰٪ قطعات کمتری برخوردار است. این موتورها بواسطهٔ ساختاری که داشتند، از وجود ضدیخ، سامانهٔ خنک‌کننده، رادیاتور، شاتون یا میل‌لنگ بی‌نیاز بودند.
موتور آ-۸۳۱ می‌توانست با سوخت‌های گازوئیل، بنزین بدون سرب، کروزن و سوخت جت جی‌پی-۴ کار کند؛ اما بنزین سرب‌دار به آن صدمه می‌زد. به گفتهٔ کرایسلر این موتور می‌توانست با سوزاندن تنوع زیادی از سوخت‌های غیرمعمول، از نفت کوره و عطر گرفته تا روغن بادام زمینی و روغن سویا کار کند. آدولفو لوپز ماتئوس، رئیس‌جمهور مکزیک، پس از آنکه مهندسین کرایسلر تأیید کردند که این خودرو توانایی آن را دارد که با سوزاندن تکیلا به حرکت درآید، با استفاده از این نوشیدنی به‌عنوان سوخت با این خودرو رانندگی کرد.
این موتور در دور موتور ۳۶٬۰۰۰ دور بر دقیقه قدرتی معادل تولید می‌کرد و گشتاور آن به می‌رسید و سرعت درجا کار کردن آن بین ۱۸٬۰۰۰ تا ۲۲٬۰۰۰ دور بر دقیقه بود. هنگام در جا کار کردن موتور دمای اگزوز از تجاوز نمی‌کرد. در زمان رانندگی با سرعت ، توربین با حداکثر سرعت دورانی خود معادل ۶۰٬۰۰۰ دور بر دقیقه کار می‌کرد. کمپرسور مورد استفاده در موتور آ-۸۳۱ دارای نسبت فشار ۴:۱ و راندمانی برابر با ۸۰ درصد بود، و محفظهٔ احتراق آن با بازدهی ۹۵ درصد کار می‌کرد.
به‌طور کلی موتورهای توربینی نسبت به موتورهای پیستونی مرسوم نیاز کمتری به نگهداری داشته، از عمر بیشتری برخوردار هستند و روشن کردن آن‌ها در هوای سرد راحت‌تر انجام می‌گیرد؛ موتور توربینی آ-۸۳۱ در دماهای پایین تا به‌درستی شروع به کار می‌کرد. اولین خودروی که به موتور توربینی آ-۸۳۱ مجهز شد یک خودروی پلیموث فیوری بود. موتور نصب شده بر روی این خودرو توربینی ساخت گیا می‌توانست امکان دستیابی به شتاب ۰ تا ۹۷ کیلومتر بر ساعت (۰ تا ۶۰ مایل بر ساعت) در حدود ۱۲ ثانیه را برای این خودرو فراهم کند. با توجه به مواد اولیهٔ مورد نیاز غیر بومی و آستانهٔ خطاپذیری بسیار محدود و سختگیرانه برای ساخت این موتورها، و شیوهٔ ریخته‌گری دقیقی که در ساخت آن‌ها کاربرد داشت، تولید موتورهای آ-۸۳۱ بسیار هزینه‌بردار بود. کرایسلر هرگز هزینهٔ واقعی ساخت این موتورهای را فاش نکرد.
خودروی توربینی در استودیوهای کرایسلر به رهبری الوود انگل که پیش از منتقل شدن به کرایسلر برای شرکت فورد موتور کار می‌کرد، طراحی شد. به‌خاطر اینکه این خودرو به خودروی فورد تاندربرد، که توسط انگل طراحی شده‌بود شباهت داشت، در برخی مواقع با نام «انگل‌برد» نیز شناخته می‌شد. به گفتهٔ هیوبنر طرح خودروی توربینی علاوه بر خودروی تاندربرد، برای رقابت با شورلت کوروت در نظر گرفته شده‌بود.
قطعات بدنهٔ این خودرو به‌صورت دست‌ساز توسط استودیوی طراحی ایتالیایی گیا، که چندین خودروی مفهومی دیگر (از جمله یک لیموزین از خودروی ایمپریال و خودروی نورس‌من) نیز برای کرایسلر طراحی کرده‌بود، ساخته می‌شدند.
قطعات بدنهٔ تقریباً کامل‌شدهٔ خودروی توربینی که کار مونتاژ، رنگ‌آمیزی، پیراستن و تودوزی آن‌ها توسط گیا در ایتالیا انجام می‌گرفت، برای مونتاژ نهایی به تأسیسات ساخت توربین کرایسلر واقع در جادهٔ گرینفیلد در دیترویت منتقل می‌شدند؛ این مونتاژ نهایی شامل نصب موتورهای توربینی، جعبه‌دنده‌های تورک‌فلایت، سیم‌کشی‌های برقی، و اجزائی مانند رادیو و بخاری می‌شد. ساخت یک دستگاه از این خودرو می‌توانست از ۵۰٬۰۰۰ تا ۵۵٬۰۰۰ دلار هزینه داشته‌باشد؛ اگر چه کرایسلر هرگز هزینهٔ ساخت هر یک موتور توربینی را فاش نکرد، اما ویرجیل اکسنر جونیور تخمین می‌زند که هزینهٔ ساخت بدنهٔ هر دستگاه خودروی توربینی به‌تنهایی حدود ۲۰٬۰۰۰ دلار بوده‌است.
ساخت پنج دستگاه نخست از این خودرو در اوایل سال ۱۹۶۲ کامل شد و از آن‌ها به‌عنوان پیش‌نمونه برای یافتن و رفع اشکالات استفاده شد؛ هر یک از این پنج خودرو در رنگ بدنه، تجهیزات و لوازم داخلی و مواد تشکیل‌دهندهٔ سقف کمی با سایر خودروها متفاوت بود. نخستین اشکالات کشف شده از این پیش‌نمونه‌ها، شتاب‌گیری کند (که به وزن نسبتاً بالای بدنه‌های دست‌ساز ربط داده‌شد)، و لرزش که در نهایت مشخص شد که بخاطر آج تایرها بوده و بواسطهٔ نرم کار کردن غیرعادی موتور توربینی قابل تشخیص بود.
از اکتبر ۱۹۶۳ تا اکتبر ۱۹۶۴ در مجموع ۵۰ دستگاه یکسان از خودروی توربینی ساخته‌شد. این خودروها همگی از نوع دو در کوپه با سقف سخت بوده و از ترمز هیدورلیکی از نوع هوا بر روی روغن و فرمان خودکار بهره‌مند بودند. این خودروهای از تعلیق جلوی مستقل با یک فنر مارپیچ برای هر چرخ در جلو برخوردار بودند که این سیستم تعلیق با سیستم مستقل میله پیچشی طولی در جلو، که در آن زمان جزو سیستم‌های استاندارد کرایسلر بود، متفاوت بودند (اگرچه در سیستم تعلیق عقب از فنرهای شمشی تولید انبوه استفاده شده‌بود). هر چهار چرخ این خودروها به ترمزهای کاسه‌ای با سیستم کمکی هیدرولیکی مجهز بودند.
بدنهٔ این خودرو با یک رنگ متالیک مشابه رنگ آبجوی روت، که با نام «برنزی توربینی» شناخته می‌شود، رنگ‌آمیزی شده‌است. چراغ‌های جلو، چراغ‌های عقب عمیق و فرورفته، چراغ‌های راهنما و چراغ‌های دنده‌عقب غلاف‌شکل در طوقه‌هایی از جنس کروم جای گرفته‌اند. سبک طراحی الهام‌گرفته از توربین به طراحی کنسول میانی در فضای داخلی خودرو نیز رسیده‌است. در فضای داخلی از تودوزی چرمی به رنگ برنزی، کف‌پوش‌های پرزدار برنزی رنگ و تزئینات داخلی از جنس آلومینیوم صیقل‌خورده استفاده شده‌است. تمام خودروهای توربینی دارای سقف سخت از جنس وینیل، صندلی‌های یک‌نفره با پوشش چرم و تایرهای دور سفید هستند.
در داشبورد خودروی توربینی سه درجهٔ بزرگ قرار دارد: یک سرعت‌سنج، یک دورسنج موتور و یک حرارت‌سنج که وظیفهٔ نمایش دمای دهانهٔ توربین (پرحرارت‌ترین بخش موتور) را بر عهده دارد. بیشتر فضای داخلی این خودرو از ظاهری معمولی برخوردار است، اگرچه دورسنج و حرارت‌سنج در مقایسه با خودروهای مجهز به موتورهای پیستونی، با ارقام بسیار بالاتری درجه‌بندی شده‌اند: به ترتیب ۴۶٬۰۰۰ دور بر دقیقه و . تمام خودروهای توربینی دارای سوئیچ‌های یکسان با یکدیگر بودند.
دو دستگاه از خودروهای توربینی برای سوار کردن بازدیدکنندگان در نمایشگاه جهانی نیویورک ۱۹۶۴، و یک دستگاه دیگر برای یک تور جهانی استفاده شدند. ۵۰ دستگاه از این خودرو نیز به‌عنوان بخشی از یک برنامهٔ کاربری به عموم مردم اجاره داده‌شدند. خودروها برای یک دورهٔ سه‌ماهه در اختیار رانندگان قرار می‌گرفت، و به‌جز هزینهٔ سوخت، مبلغ دیگری از آن‌ها دریافت نمی‌شد. شرکت‌کنندگان در این برنامه در دو هفتهٔ پس از برگرداندن خودروهای خود مصاحبهٔ مفصلی با کرایسلر داشتند. در طول برنامهٔ کاربری که از اکتبر ۱۹۶۳ تا ژانویه ۱۹۶۶ اجرا شد، زمان اکار عملیاتی بودن خودروها، بر پایهٔ نتایج این برنامه از چهار درصد زودتر به یک درصد کاهش پیدا کرد.
این برنامهٔ کاربری به شناسایی مشکلات گوناگون خودروها منجر شد؛ از جملهٔ این مشکلات می‌توان به اشکال در عملکرد استارت در ارتفاعات بالا، دشواری در تسلط یافتن به روند غیرعادی هشت مرحله‌ای شروع به کار (که برای بعضی از کاربران وارد آمدن صدمه به موتور را در پی داشت)، و شتاب‌گیری نسبتاً کند خودروها اشاره کرد. با این وجود موتورهای توربینی در مقایسه با موتورهای پیستونی همزمان خود به‌طرز قابل توجهی بادوام بودند. بر پایهٔ مصاحبه‌های مصرف‌کننده‌ها، از مزایای موتور توربینی که بارها نیز مورد اشاره قرار گرفته‌بودند، عملکرد نرم و بدون لرزش آن، کاهش نیاز به نگهداری و رسیدگی، و سهولت روشن کردن آن در شرایط مختلف بود؛ متداول‌ترین شکایت‌ها نیز در رابطه با شتاب‌گیری آرام، مصرف سوخت بالاتر از میانگین معمول و سطح نسبتاً بالای سر و صدا بودند. کرایسلر با بررسی شکایت در مورد صدای موتور دریافت که مشخصاً صدای خود توربین خودرو (یادآور موتورهای جت) از سوی حدود ۶۰ درصد از افرادی که در برنامهٔ کاربری شرکت داشتند، مثبت ارزیابی شده‌بود و حدود ۲۰ درصد از کاربران دیگر آن را نپسندیده بودند.
در این خودروها برچسب‌های آشکاری برای هشدار به کاربران در خصوص خودداری از استفاده از سوخت بنزین سرب‌دار وجود داشت؛ اگرچه موتور توربینی می‌توانست با این سوخت نیز کار کند، اما سرب موجود در این سوخت رسوبی را در موتور بر جای می‌گذاشت که به ضعیف شدن آن منجر می‌شد. اگرچه این سوخت تنها سوختی بود که کرایسلر بر عدم استفاده از آن تأکید داشت، اما در عین حال در آن دوران و در طول برنامهٔ کاربری در دسترس‌ترین سوخت موجود بود. معمول‌ترین سوخت‌هایی که توسط شرکت‌کنندگان مورد استفاده قرار گرفتند شامل گازوئیل و نفت گرمایشی خانگی بودند.
۵۰ خودرویی که در اختیار عموم مردم قرار گرفتند، و پیش از پایان یافتن برنامه در ژانویه ۱۹۶۶ توسط ۲۰۳ کاربر مختلف رانده شدند، در مجموع مسافتی بیش از را طی کردند. کاربران در ۱۳۳ شهر مختلف واقع در ۴۸ ایالت اصلی و واشینگتن، دی.سی. زندگی می‌کردند؛ ۱۸۰ نفر از آن‌ها مرد و ۲۳ نفر دیگر زن بودند، سن آن‌ها از ۲۱ سال تا ۷۰ سال بود، و ۶۰ درصد از آن‌ها صاحب یک خودروی کرایسلر بودند.
در آوریل ۱۹۶۶ هری ئی. چیزبرو اشاره کرد که ۵۰ خودروی آزمایشی بدون در نظر گرفتن اینکه آیا خودروی توربینی کرایسلر به تولید خواهد رسید یا خیر، از جاده‌ها خارج خواهند شد. کرایسلر پس از آنکه برنامهٔ کاربری و دیگر نمایش‌های عمومی را به پایان رساند، ۲۶ دستگاه از این خودروها را نابود کرد. جهل و پنج دستگاه از آن‌ها در یک قبرستان خودرو در جنوب دیترویت سوزانده‌شده و خرد شدند، یک دستگاه دیگر نیز در آزمون‌گاه کرایسلر در چلسی نابود شد. توضیحی که برای این کار به‌طور وسیعی انتشار یافته‌بود این بود که خودروها برای اجتناب از پرداخت تعرفهٔ گمرکی قابل توجه برای بدنه‌های وارداتی گیا نابود شدند؛ اگرچه نویسنده استیو لتو معتقد است که این موضوع «تا حدود زیادی بی‌اعتبار» است. تخریب خودروهای توربینی منطبق بر عرف صنعت خودروسازی مبنی بر عدم فروش خودروهای پیش‌نمونه یا غیر تولیدی به عموم مردم بود. به گفتهٔ لتو تحت تأثیر نگرانی‌های کرایسلر در زمینهٔ روابط عمومی بود: سختی محتمل در حفظ تداوم عملکرد خودروها و ترس از اینکه صاحبان خودروها، پیشرانه‌های توربینی را موتورهای پیستونی جایگزین کنند. در نقل قولی از یکی از مدیران کرایسلر در مجلهٔ "لوک" آمده‌است: «هدف اصلی ما پژوهش است، و ما نمی‌خواستیم که توربین‌ها سر از مراکز خودروهای کارکرده درآورند.» عمل مشابهی توسط شرکت جنرال موتورز در مورد خودروی ئی‌وی-۱ انجام گرفت و این شرکت در سال ۲۰۰۳ برنامه را متوقف کرد و بیشتر خودروها را نابود کرد.