moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
کپلر اولین بار آن را به زبان لاتین به عنوان dodecahedron simum در سال ۱۶۱۹ در Harmonices Mundi نامگذاری کرد. H. S. M. Coxeter، با اشاره به اینکه می‌تواند به‌طور مساوی از دوازده‌وجهی (dodecahedron) یا بیست‌وجهی (icosahedron) مشتق شود، آن را snub icosidodecahedron نامید.
تیم ملی فوتبال المپیک شوروی ، از سال ۱۹۵۲ تا ۱۹۹۰ نماینده اتحاد جماهیر شوروی بود . این تیم در تمام مسابقات فوتبال مقدماتی المپیک تابستانی شرکت کرد (به جز در سال ۱۹۸۰ که به عنوان میزبان انتخاب شد). اتحاد جماهیر شوروی تا سال ۱۹۹۲ که رسماً محدودیت های سنی وارد شد ، از تیم یکم در مسابقات مقدماتی و فینال ها استفاده کرد به استثنای سال ۱۹۶۰ و ۱۹۶۴ که از تیم ملی دوم برای مسابقات مقدماتی استفاده می شد.
به طور رسمی تیم ملی المپیک شوروی در سال ۱۹۵۹ تاسیس شد پس از اینکه فیفا تصمیم خود را در سال ۱۹۵۸ مبنی بر منع حضور بازیکنان در فینال جام جهانی از حضور در المپیک منع کرد ، تأسیس شد. اتحاد جماهیر شوروی تا سال ۱۹۵۸ در جام جهانی شرکت نکرد (نگاه کنید به جام جهانی ۱۹۵۸ (شرایط) ). در عوض ، از تیم اول خود (تیم پایه) برای حضور در المپیک (از سال ۱۹۵۲) استفاده کرد زیرا این مسابقات را مهمتر ارزیابی کرد. اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی با وجود صدور حکم فیفا ، همچنان از بهترین بازیکنان خود در المپیک استفاده کرد ، با نام "تیم المپیک" کاملاً رسمی بود ، همه بازیکنان در تیم ملی بودند و هم در جام جهانی و هم در المپیک شرکت می کردند.Olympic tournaments
امیر نوری نام و نام خانوادگی در زبان فارسی و عربی است و ممکن است به هر یک از اشخاص زیر اشاره داشته باشد:
ایکاگ یا الکتروکورتیکوگرافی به اختصار ECoG، نگاشت قشر مغزی است. این روشی مخرب است که در آن پس از جمجمه‌بری شبکه ای از الکترودها به درون قشر مغزی فرو برده می‌شوند. به دلیل این که این ناحیه مغز دارای سلول‌های حسی نیست، بنابراین شخص دردی احساس نمی‌کند و هوشیار است. در مقابل، الکترودهای الکتروانسفالوگرافی معمولی (EEG)(نوار مغزی) این فعالیت را از خارج جمجمه کنترل می‌کنند. ECoG ممکن است در اتاق عمل در حین جراحی (ECoG حین عمل) یا خارج از عمل جراحی (ECoG خارج از عمل) انجام شود.
ایکاگ در اوایل دهه ۱۹۵۰ توسط ویلدر پنفیلد و هربرت جاسپر، جراحان مغز و اعصاب در مؤسسه اعصاب مونترال آغاز به کار کرد. این دو ایکاگ را به عنوان بخشی از روش پیشگامانه مونترال خود، که پروتکل جراحی مورد استفاده برای درمان بیماران مبتلا به صرع شدید بود، ایجاد کردند. پتانسیل‌های ضبط شده قشر مغز توسط ECoG برای شناسایی مناطق صرع و مناطقی از قشر که حمله‌های صرعی ایجاد می‌کنند، استفاده شد. در هنگام برداشتن مجدد، این مناطق با جراحی از قشر خارج می‌شوند، بنابراین بافت مغزی که در آن حمله صرعی ایجاد شده بود از بین می‌رود. پنفیلد و جاسپر همچنین در هنگام ضبط ECoG در بیمارانی که تحت بی‌حسی موضعی در عمل جراحی صرع بودند از تحریک الکتریکی استفاده کردند. این روش برای کشف آناتومی عملکردی مغز، نقشه‌برداری از مناطق گفتاری و شناسایی نواحی قشر سوماتو حسی و حرکتی استفاده شد تا از جراحی خارج شوند. پزشکی به نام رابرت گالبرایت هیث نیز از محققان اولیه مغز در دانشکده پزشکی دانشگاه تولان بود.
سیگنال‌های ECoG از پتانسیل‌های هماهنگ شده پست سیناپسی تشکیل شده‌اند که مستقیماً از سطح در معرض قشر ضبط می‌شوند. این پتانسیل‌ها در درجه اول در سلول‌های هرمی قشر مغز وجود دارند و بنابراین باید از طریق چندین لایه از قشر مغز، مایع مغزی نخاعی (CSF)، نرم شامه و عنکبوتیه قبل از رسیدن به الکترودهای ثبت ساب دورال که درست زیر سخت شامه (غشای خارجی جمجمه) قرار گرفته‌اند، هدایت شوند. با این حال، برای رسیدن به الکترودهای پوست سر یک الکتروانسفالوگرام معمولی (EEG)، سیگنال‌های الکتریکی نیز باید از طریق جمجمه هدایت شوند، جایی که به دلیل رسانایی کم استخوان، پتانسیل‌ها به سرعت ضعیف و میرا می‌شوند. به همین دلیل، وضوح مکانی ECoG بسیار بالاتر از EEG است، که یک مزیت تصویربرداری مهم برای برنامه‌ریزی جراحی است.ECoG وضوح زمانی تقریبی ۵ میلی ثانیه و وضوح مکانی ۱ سانتی‌متر را ارائه می‌دهد.
با استفاده از الکترودهای عمقی، پتانسیل میدانی محلی میزان جمعیت عصبی در کره ای با شعاع ۰٫۵تا۳ میلی‌متر در اطراف نوک الکترود را می‌دهد. با سرعت نمونه برداری به اندازه کافی بالا (بیش از حدود ۱۰ کیلوهرتز)، الکترودهای عمق می‌توانند پتانسیل‌های عمل را نیز اندازه‌گیری کنند. در این حالت تفکیک فضایی به نورونهای منفرد کاهش می یابدو میدان دید یک الکترود منفرد تقریباً ۰٫۰۵تا۰٫۳۵ میلی‌متر است.
ثبت ECoG با استفاده از الکترودهایی که روی قشر در معرض قرار گرفته‌اند، انجام می‌شود. برای دستیابی به قشر، جراح ابتدا باید جراحی جمجمه انجام دهد و قسمتی از جمجمه را خارج کند تا سطح مغز در معرض دید قرار گیرد. این روش ممکن است تحت بیهوشی عمومی یا اگر برای نقشه‌برداری عملکردی قشر مغز نیاز به تعامل یا بیمار باشد تحت بیهوشی موضعی انجام شود. سپس الکترودها با استفاده از نتایج EEG قبل از عمل و تصویربرداری تشدید مغناطیسی (MRI) بر روی سطح قشر کاشته می‌شوند. الکترودها ممکن است در خارج از سخت شامه (اپیدورال) یا در زیر سخت شامه (ساب دورال) قرار گیرند. آرایه‌های الکترود ECoG معمولاً از شانزده استریل تشکیل شده‌است، فولاد ضدزنگ یکبار مصرف، نوک کربن، پلاتین، آلیاژ پلاتین-ایریدیم یا الکترودهای توپی طلا، که هرکدام برای سهولت در موقعیت‌یابی روی یک اتصال توپی و سوکت سوار شده‌اند. این الکترودها با یک پیکربندی «تاج» یا «هاله» به یک قاب پوشانده شده متصل می‌شوند. الکترودهای نواری و شبکه ای ساب دورال نیز در ابعاد مختلف به‌طور گسترده‌ای مورد استفاده قرار می‌گیرند و در هر نقطه از ۴ تا ۲۵۶ الکترود با هم تماس دارند. شبکه‌ها در هر تماس بین الکترود ها شفاف، انعطاف‌پذیر و شماره گذاری شده‌اند. فاصله استاندارد بین الکترودهای شبکه ۱ سانتی‌متر است و قطر الکترودهای منفرد به‌طور معمول ۵ میلی‌متر است. الکترودها به آرامی روی سطح قشر مغز قرار می‌گیرند و با انعطاف‌پذیری کافی طراحی شده‌اند تا اطمینان حاصل کنند که حرکات طبیعی مغز باعث آسیب به قشر مغز نمی‌شود. یک مزیت اصلی آرایه‌های الکترودهای نواری و شبکه این است که ممکن است در زیر ماده سخت به مناطق قشر مغزی که تحت عمل جراحی کرانیوتومی قرار نگرفته‌اند، بلغزند. الکترودهای نواری و آرایه‌های تاجی ممکن است در هر ترکیب مطلوبی استفاده شوند. از الکترودهای عمقی ممکن است برای ثبت فعالیت از ساختارهای عمیق‌تر مانند هیپوکامپ نیز استفاده شود.
تحریک الکتریکی مستقیم قشر مغز (DCES)که به عنوان نقشه‌برداری تحریک قشر نیز شناخته می‌شود، اغلب همزمان با ضبط ECoG برای نقشه‌برداری عملکردی قشر مغز و شناسایی ساختارهای مهم قشر انجام می‌شود.هنگام استفاده از پیکربندی تاج، یک محرک دو قطبی عصای دستی ممکن است در هر مکانی در امتداد آرایه الکترود استفاده شود. با این حال هنگامی که از نوار ساب دورال استفاده می‌شود، باید به دلیل مواد غیر رسانایی که الکترودها را بر روی شبکه متصل می‌کنند، تحریک بین جفت الکترودهای مجاور اعمال شود. جریان تحریک الکتریکی اعمال شده به قشر نسبتاً کم است، بین ۲ و ۴ میلی‌آمپر برای تحریک حسی حسی و نزدیک به ۱۵ میلی‌آمپر برای تحریک شناختی.فرکانس تحریک معمولاً در آمریکای شمالی ۶۰ هرتز و در اروپا ۵۰ هرتز است و هرگونه تراکم بار بیش از ۱۵۰ میکروکولن در سانتی‌متر مربع باعث آسیب بافتی می‌شود.
عملکردهایی که معمولاً از طریق DCES ترسیم می‌شوند، حرکات اولیه، حسی اولیه و زبان هستند. بیمار باید در روند نقشه‌برداری هوشیار و تعاملی باشد، اگرچه درگیری بیمار با هر روش نقشه‌برداری متفاوت است. نقشه‌برداری از زبان ممکن است شامل نام بردن، بلندخوانی، تکرار و درک شفاهی باشد. نقشه‌برداری حسی نیاز دارد که بیمار احساساتی را که در سراسر صورت و اندام تجربه می می‌کند، توصیف کند چون جراح مناطق مختلف قشر را تحریک می‌کند.
از زمان توسعه در دهه ۱۹۵۰، ECoG برای محلی سازی مناطق صرع در طی برنامه‌ریزی قبل از عمل، نقشه‌برداری عملکردی قشر مغز و پیشبینی موفقیت عمل جراحی صرع مورد استفاده قرار گرفته‌است.
ECoG مزایای متعددی نسبت به روش‌های تشخیصی جایگزین دارد:
محدودیت‌های ECoG عبارتند از:
در حال حاضر صرع به عنوان سومین اختلال عصبی تشخیص داده شده‌است که فقط در ایالات متحده تقریباً ۲٫۵ میلیون نفر را مبتلا می‌کند. حملات صرعی مزمن است و ارتباطی با علل قابل درمان بلافاصله مانند سموم یا بیماری‌های عفونی ندارد و ممکن است بر اساس علل، علائم بالینی و محل پیدایش مغز بسیار متفاوت باشد. برای بیماران مبتلا به صرع غیرقابل حل - صرع که به داروهای ضد تشنج پاسخ نمی‌دهد - درمان جراحی ممکن است یک گزینه درمانی مناسب باشد.
قبل از اینکه بیمار به عنوان کاندیدای جراحی برداشتن مجدد شناسایی شود، باید MRI انجام شود تا وجود ضایعه ساختاری درون قشر نشان داده شود، که توسط شواهد EEG از بافت صرع پشتیبانی می‌شود. پس از شناسایی ضایعه، ممکن است ECoG برای تعیین محل و میزان ضایعه و ناحیه تحریک کننده اطراف آن انجام شود. EEG پوست سر، در حالی که یک ابزار تشخیصی ارزشمند است، فاقد دقت لازم برای محلی سازی ناحیه صرع است. ECoG به عنوان یک استاندارد طلایی برای ارزیابی فعالیت عصبی در بیماران مبتلا به صرع در نظر گرفته می‌شود، و به‌طور گسترده‌ای برای برنامه‌ریزی جراحی برای هدایت برداشتن جراحی ضایعه و ناحیه صرع استفاده می‌شود. موفقیت جراحی به محلی سازی دقیق و برداشتن ناحیه صرع بستگی دارد. داده‌های ECoG با توجه به فعالیت سنبله ictal - «فعالیت موج سریع پخش شده» ثبت شده در هنگام تشنج ارزیابی می‌شود - و فعالیت صرعی بین دوره ای (IEA)، انفجارهای کوتاه فعالیت عصبی بین حوادث صرعی ثبت شده‌است. ECoG همچنین به دنبال جراحی برداشتن مجدد برای تشخیص فعالیت باقیمانده صرع و تعیین موفقیت جراحی انجام می‌شود. سنبله‌های باقی مانده در ECoG، بدون تغییر دربرداشتن، نشان دهنده کنترل ضعف ضعیف و خنثی سازی ناقص ناحیه قشر صرع است. برای ریشه کن کردن کامل تشنج ممکن است جراحی اضافی لازم باشد. ECoG خارج از عمل همچنین برای محلی سازی مناطق مهم از نظر عملکرد (همچنین به عنوان قشر شیوا شناخته می‌شود) برای حفظ در طی جراحی صرع استفاده می‌شود.وظایف حرکتی، حسی، شناختی در طول ECoG خارج از عمل گزارش شده‌است که دامنه فعالیت با فرکانس بالا را در ۷۰–۱۱۰ هرتز در مناطق درگیر در اجرای وظایف داده شده افزایش می‌دهد.فعالیت مربوط به کار با فرکانس بالا می‌تواند «چه زمانی» و «در کجا» قشر مغز را به صورت 4D با وضوح زمانی ۱۰ میلی ثانیه یا پایین و وضوح مکانی ۱۰ میلی‌متر یا کمتر تحریک و تحریک کند.
هدف از عمل جراحی برداشتن مجدد، برداشتن بافت صرع بدون ایجاد عواقب عصبی غیرقابل قبول است. علاوه بر شناسایی و محلی سازی میزان مناطق صرع، ECoG مورد استفاده در رابطه با DCES همچنین ابزاری ارزشمند برای نقشه‌برداری قشر مغز است. دقیقاً بومی سازی ساختارهای حیاتی مغز، شناسایی مناطقی که جراح باید در حین برداشتن ("قشر شیوا") به منظور حفظ پردازش حسی، هماهنگی حرکتی و گفتار، از آن محافظت کند، امری حیاتی است. نقشه‌برداری عملکردی مستلزم این است که بیمار بتواند با جراح ارتباط برقرار کند و بنابراین تحت بیهوشی موضعی و نه بیهوشی عمومی انجام می‌شود. تحریک الکتریکی با استفاده از الکترودهای حفره ای و عمقی حاد برای شناسایی مناطق متمایز قشر به منظور شناسایی مراکز گفتاری، ادغام حسی حسی و پردازش حرکتی حرکتی استفاده می‌شود. در حین جراحی برداشتن رزوه، همچنین ممکن است ECoG حین عمل برای کنترل فعالیت صرع بافت و اطمینان از برداشتن مجدد کل ناحیه صرع انجام شود. اگرچه استفاده از ECoG خارج از عمل و حین عمل برای چندین دهه در عمل جراحی برداشتن رزین یک عمل بالینی پذیرفته شده‌است، اما مطالعات اخیر نشان داده‌است که سودمندی این روش ممکن است بر اساس نوع صرع بیمار متفاوت باشد. Kuruvilla و Flink گزارش دادند که در حالی که ECoG حین عمل می‌تواند نقش مهمی در لوبکتومی‌های متناسب گیجگاهی، در تراکنش‌های چندجانبهٔ سابپیل (MST) و در از بین بردن ناهنجاری‌های رشد قشر مغز (MCDs) داشته باشد، دربرداشتن استانداردصرع لوب گیجگاهی داخلی غیر عملی تشخیص داده شده‌است با شواهد MRI حاصل از بیماری اسکلروز مزیال گیجگاهی.مطالعه ای که توسط ونبرگ، کوسنی و راسموسن انجام شد، اهمیت پیش جراحی ECoG را در موارد صرع لوب فرونتال (FLE) نشان داد.
ECoG اخیراً به عنوان یک روش ضبط کننده امیدوار کننده برای استفاده در واسط‌های مغز و رایانه ظاهر شده‌است.واسط‌های مغز و رایانه رابط‌های عصبی مستقیمی هستند که کنترل وسایل مصنوعی، الکترونیکی یا ارتباطی را با استفاده مستقیم از سیگنال‌های مغزی فرد فراهم می‌کنند. سیگنال‌های مغزی ممکن است به صورت تهاجمی، با دستگاه‌های ضبط شده به‌طور مستقیم در قشر، یا به صورت غیر تهاجمی، با استفاده از الکترودهای پوست سر EEG ثبت شوند. ECoG برای ایجاد سازش نیمه تهاجمی بین دو روش کار می‌کند - در حالی که ECoG مانند دستگاه‌های ضبط کننده مهاجم به سد خونی مغزی نفوذ نمی‌کند، از وضوح مکانی بالاتر و نسبت سیگنال به نویز بالاتر از EEG برخوردار است.ECoG اخیراً به دلیل رمزگشایی گفتار یا موسیقی خیالی مورد توجه قرار گرفته‌است، که می‌تواند منجر به BCI «واقعی» شود که در آن کاربران به سادگی کلمات، جملات یا موسیقی را تصور می‌کنند که BCI می‌تواند مستقیماً آنها را تفسیر کند.
علاوه بر کاربردهای بالینی برای محلی سازی مناطق عملکردی جهت پشتیبانی از جراحی مغز و اعصاب، نقشه‌برداری مغز عملکردی زمان حقیقی با ECoG برای حمایت از تحقیقات در مورد سوالات اساسی در علوم اعصاب توجه را جلب کرده‌است. به عنوان مثال، یک مطالعه در سال ۲۰۱۷ مناطق موجود در مناطق پردازش صورت و رنگ را کشف کرد و دریافت که این مناطق زیرکانه کمک‌های ویژه ای به جنبه‌های مختلف بینایی می‌کند.مطالعه دیگری نشان داد که فعالیت با فرکانس بالا از ۷۰ تا ۲۰۰ هرتز منعکس کننده فرآیندهای مرتبط با تصمیم‌گیری گذرا و پایدار است.کارهای دیگر مبتنی بر ECoG رویکرد جدیدی را برای تفسیر فعالیت مغز ارائه داد، که نشان می‌دهد هر دو قدرت و فاز به‌طور مشترک بر پتانسیل ولتاژ لحظه ای تأثیر می‌گذارند، که مستقیماً تحریک پذیری قشر را تنظیم می‌کند.مانند کار برای رمزگشایی گفتار و موسیقی تصوری، این دستورالعمل‌های تحقیقاتی شامل نقشه‌برداری عملکردی مغز زمان حقیقی نیز دارای پیامدهای عملی بالینی است، از جمله جراحی مغز و اعصاب و سیستم‌های BCI. سیستمی که در بیشتر این نشریات نقشه‌برداری عملکردی زمان حقیقی استفاده شده‌است، "CortiQ" می‌باشد. برای تحقیقات و کاربردهای بالینی استفاده شده‌است.
الکترو کورتیکوگرام هنوز «استاندارد طلا» برای تعریف مناطق صرع در نظر گرفته می‌شود. با این حال، این روش خطرناک و بسیار تهاجمی است. مطالعات اخیر توسعه یک روش تصویربرداری غیر تهاجمی قشر مغز را برای برنامه‌ریزی جراحی بررسی کرده‌است که ممکن است اطلاعات مشابه و تفکیک ECOG تهاجمی را فراهم کند.
در یک رویکرد جدید، لی دینگ و همکارانبه دنبال ادغام اطلاعات ارائه شده توسط MRI ساختاری و EEG پوست سر برای ارائه یک جایگزین غیرتهاجمی برای ECoG هستند. این مطالعه یک رویکرد محلی سازی منبع فضایی با وضوح بالا، FINE (بردارهای اصلی اول) را برای تصویربرداری از مکان‌ها و تخمین میزان منابع فعلی از EEG پوست سر بررسی کرده‌است. به منظور شناسایی منابع صرع، یک روش آستانه ای برای توموگرافی مقادیر همبستگی زیر فضا اعمال شد. این روش در سه بیمار اطفال مبتلا به صرع غیرقابل حل با نتایج بالینی دلگرم کننده آزمایش شد. هر بیمار با استفاده از MRI ساختاری، نظارت طولانی مدت EEG فیلم با الکترودهای پوست سر و متعاقباً با الکترودهای زیر دور بررسی شد. سپس داده‌های ECoG از شبکه‌های الکترود subdural کاشته شده که مستقیماً روی سطح قشر قرار گرفته‌اند، ثبت شد. MRI و تصاویر توموگرافی کامپیوتری نیز برای هر موضوع به دست آمد. مناطق صرع شناسایی شده از داده‌های EEG قبل از عمل با مشاهدات داده‌های ECoG بعد از عمل در هر سه بیمار تأیید شد. این نتایج اولیه نشان می‌دهد که امکان هدایت برنامه‌ریزی جراحی و مکان‌یابی مناطق صرع به صورت غیرتهاجمی با استفاده از روش‌های تصویربرداری و یکپارچه سازی توصیف شده وجود دارد. یافته‌های EEG بیشتر با نتایج جراحی هر سه بیمار تأیید شد. پس از برداشتن جراحی، دو بیمار فاقد تشنج هستند و نفر سوم کاهش قابل توجهی در تشنج را تجربه کرده‌است. با توجه به موفقیت بالینی، FINE جایگزینی امیدوار کننده برای ECoG قبل از عمل ارائه می‌دهد، و اطلاعاتی را در مورد محل و میزان منابع صرع از طریق یک روش تصویربرداری غیرتهاجمی ارائه می‌دهد.
در هندسه، بیست‌دوازده‌وجهی بریده‌شده (rhombicuboctahedron یا small rhombicuboctahedron)، یک جسم ارشمیدسی با هشت وجه مثلثی و هجده وجه مربع است. ۲۴ رأس یکسان وجود دارد، با یک مثلث و سه مربع در هر راس. (توجه داشته باشید که شش مربع فقط با مثلث رئوس مشترک دارند در حالی که دوازده تای دیگر با یک یال مشترک هستند) چند وجهی دارای تقارن هشت ضلعی است، مانند مکعب و هشت وجهی. دوتایی آن icositetrahedron deltoidal یا icositetrahedron ذوزنقه ای نامیده می‌شود، اگرچه وجه‌های آن ذوزنقه‌های واقعی نیستند.
موکسرانگا نامی است که به رقصهای خیابانی باستانی اطلاق میشود که در شهر والنسیا برگزار می‌گردد، شروع آن از زمان پادشاهی والنسیا باستان (جامعه والنسیای فعلی یا سرزمین والنسیا) بوده و همچنان برگزار می‌شود مردم در این گردهمایی به تشکیل هرم‌های انسانی یا قلعه‌ها می‌پردازند، این رقص در شهر آلژمزی، ۳۰ کیلومتری جنوب غربی والنسیا و برخی دیگر از شهرهای والنسیا حفظ شده‌است. موکسرانگا بسیار بیشتر از یک رقص آکروباتیک هنری است. این رقص مجموعه ای از رقص‌های باستانی انسانی با قابلیت انعطاف‌پذیری زیاد است که اشکال مختلفی را نشان می‌دهد، این جشنواره در شهر آلژمزی در تاریخ (۷ و ۸ سپتامبر) برگزار می‌شود. موکسرانگا دارای پیشینه مذهبی است و با یک رقص سنتی همراه است، همچنین بر تشکیل برج‌های انسانی متمرکز است.
روز جشن بانوی حامی سلامتی ما، در آلژمزی و در تاریخ ۸ سپتامبر برگزار می‌گردد؛ و یادآور کشف افسانه ای مجسمه ای مریم و کودک در سال ۱۲۴۷ میلادی می‌باشد. مجسمه که از اواسط قرن بیستم در این شهر مورد احترام قرار می‌گیرد یک کپی است، زیرا در طول جنگ داخلی، تمثال اصلی و همچنین کلیسای کوچک آن ویران شد. این مراسم قبل از جشن اصلی که در ۷ و ۸ سپتامبر برگزار می‌شود، که از ۲۹ اوت آغاز می‌شود و در ۶ سپتامبر به پایان می‌رسد. این جشنواره رقص‌ها و موسیقی سنتی خود را حفظ کرده‌است و الهام بخش رقص‌های دیگر مذهبی است.
این جشن بر پایهٔ مشارکت مردم از قرن ۱۸ میلادی هر سال در شهر آلژمزی برگزار می‌گردد و از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌گردد در ابتدا این جشن برای کارگران معمولی بود و با تغییر ساختارهای اجتماعی در طول سال‌های طولانی تغییراتی در جامعه درگیر در بر پای این جشن صورت گرفته و امروز تمامی قشرها در آن شرکت می‌کنند.
یونسکو بعد از طی تشریفات قانونی، جشن والنسیا بانوی حامی سلامتی ما را به عنوان بخشی از «میراث ناملموس بشریت» شناخته‌است.
این جشن "la Mare de Déu de la Salut" توسط انسان شناسان، جامعه شناسان و مورخان مورد مطالعه قرار گرفته‌است. طبق داده‌های به دست آمده این جشن باعث الهام گرفتن هنرمندان، موسیقی دانان و شاعران زیادی شده‌است.
نظریه‌های مختلفی در مورد منشأ موکسرانگا وجود دارد، خصوصاً در رابطه با نام آن. نظریه اول بر این باور است که این کلمه از واژه عربی mochain به معنی «نقاب» گرفته شده‌است. نظریه دوم آن را با موکب‌های باستانی برگزار شده برای بزرگداشت یک رویداد خاص در خیابان پیوند می‌دهد.
برگزاری این جشن در جزیره ایبری به قرن ۱۳ میلادی بر می‌گردد ولی اولین گزارشات مکتوب مربوط به قرن ۱۸ میلادی در آلژمزی والنسیا می‌باشد.
سه موکب عمده که این جشن را برگزار می‌کنند.
پس از نیایش و اعلام بندگی، هر موکب یک سری رقص خاص را به نمایش می‌گذارند، به رهبری muixerangueros
(فردی که رقص را رهبری می‌کند) در این رقص‌ها مجموعه ای از تابلوها که از برج‌های انسانی و چهره‌های نمایشی تشکیل شده‌است اجرا می‌شود، در دو ردیف با شمع‌ها می‌رقصند، و در دور آن باز و بسته می‌شوند. این رقص با موسیقی طبل و فلوت همراه است. سپس muixerangueros یک برج انسانی تشکیل می‌دهد که به سمت صدای موسیقی حرکت می‌کند. در بالای این برج یک کودک با آغوش باز قرار دارد.
افرادی که این برج‌های انسانی را می‌سازند معمولاً گروهی از مردان هستند، تقریباً از هر حرفه ای، اما با قدرت و مهارت بدنی بالا. امروزه، حدود ۲۰۰ مرد در ساخت این برج هه شرکت می‌کنند، اما از لحاظ تاریخی سی نفر بیشتر نبودند. یک استاد یا رهبر وجود دارد که رقص و قلعه‌های انسانی، برج‌ها و دیگر چهره‌ها و همچنین پذیرش و آموزش افراد جدید را هماهنگ می‌کند.
لباس‌ها از بسیاری جهات خاص هستند. این لباس ها از پیراهن، شلوار، کفش و گاهی کلاه مخصوص تشکیل شده‌اند. این پارچه با نوارهای عمودی قرمز و آبی روی پارچه پایه سفید رنگ شده‌است. به نظر می‌رسد این ظاهر عجیب غیرعمدی است. افراد مسن تر هنوز بخاطرمیاورند که روزی از این پارچه برای روکش تشک‌های قدیمی استفاده می‌شده‌است.
در کنار این برج‌ها افراد جوان تر با کوزه‌های شکسته سعی در جمع کردن کمک‌های مردمی برای بهبود و کمک به این جشن باستانی دارند.
این رقص با موسیقی (طبل) و dolçaina (فلوت والنسیایی)، با ریتمی بسیار قدیمی، از آهنگساز ناشناخته همراه است.
برخی از افراد که برای بهبود فرهنگ والنسیا و احیای زبان آن تلاش می‌کنند، مانند جوآن فاستر، موسیقی موکسرانگا را به عنوانسرود ملی جامعه والنسیا پیشنهاد داده‌اند.
در هندسه مسطحه، خط اویلر، که به اسم لئونارد اویلر نام گذاری شده است، خطی است که برای هر مثلث غیر از مثلث های متساوی الاضلاع قابل تعیین است. این خط، خط مرکزی مثلث است و از چندین نقطه ی مهم تعیین شده توسط آن مثلث عبور می کند. از جمله نقاطی که بر روی خط اویلر قرار دارند شامل این مواردند:
مفهوم خط اویلر برای یک مثلث، به خط اویلر برای اشکال دیگری چون چهار ضلعی ها و چهار وجهی ها نیز تعمیم یافته است.
نمایش بیل انگوال () یک نمایش کمدی موقعیت طنز است که از ۱۷ ژوئیه ۲۰۰۷ تا ۵ سپتامبر ۲۰۰۹ در تی‌بی‌اس اجرا می‌شود. این مجموعه بازیگر کمدی بیل انگوال است و توسط انگوال و مایکل لسن نوشته و ساخته شده‌است. این مجموعه در تاریخ ۲۵ سپتامبر ۲۰۰۹ لغو شد.
انگول که در حومه شهرلوئیسویل، کلرادو واقع شده‌است، نقش یک مشاور خانواده به نام بیل پیرسون را بازی کرد که همیشه نمی‌تواند خانواده خودش را درک کند. نانسی تراویس در نقش همسرش و تیم مدوز در نقش بهترین دوستش همبازی بودند. کودکان پیرسون توسط جنیفر لارنس، گراهام پاتریک مارتین و اسکایلر گیزوندو به تصویر کشیده شدند.
در هندسه، لوزبیست‌دوازده‌وجهی ( rhombicosidodecahedron)، جسمی ارشمیدسی است، یکی از سیزده جامد غیر غیر منشوری ایزوگال محدب که از دو یا چند نوع صورت چند ضلعی منظم ساخته شده‌است.
دارای ۶۲ وجه (۲۰ وجه مثلثی منظم، ۳۰ وجه مربع، ۱۲ وجه پنج ضلعی منتظم)، ۶۰ رأس و ۱۲۰ یال است.
کنوانسیون تهران یا کنوانسیون منطقه‌ای حفاظت از محیط زیست دریای خزر، معاهده‌ای منطقه‌ای میان کشورهای حوزه دریای خزر است که به منظور حفظ محیط زیست و اکوسیستم دریای خزر توسط نمایندگان این کشورها (ایران، جمهوری آذربایجان، ترکمنستان، قزاقستان و فدراسیون روسیه) در تاریخ 13 آبان 1382 (4 نوامبر 2003) در تهران به امضا رسیده و در مرداد ماه 1385 (آگوست 2006) لازم‌الاجرا گردیده است. جمهوری اسلامی ایران امین این کنوانسیون است و مجلس شورای اسلامی ایران در تاریخ 10 خرداد 1384 آن را به تصویب رسانده است.
هدف از تصویب این کنوانسیون بر اساس ماده 2 آن " حفاظت از محیط زیست دریای خزر از کلیه منابع آلوده کننده از جمله حفاظت،‌ نگهداری، احیاء و استفاده منطقی و پایدار از منابع بیولوژیکی دریای خزر می باشد." و اصول مهم حقوق محیط زیست شامل "اصل احتیاطی"، "اصل پرداخت توسط آلوده‌کننده" و "اصل دسترسی به اطلاعات مربوط به آلودگی" در روابط بین طرف‌ها جاری است. با این حال این کنوانسیون فاقد سازگار حل و فصل اختلافات اجباری است.
محمدحسین زاهد (زاده ۱۳۰۵ قمری - درگذشته ۱۳۷۲ قمری)، فرزند میرزا علی‌اصغر؛ روحانی، استاد اخلاق و از عرفای معاصر اهل تهران بود. پیش‌تر به شغل نفت‌فروشی مشغول و به «شیخ محدحسین نفتی» مشهور بود تا اینکه با تحولی در چهل سالگی در مسجد جامع تهران به درس سید علی مفسر حاضر شد و دروس حوزوی را آغاز کرد. یک سال و نیم در مشهد و بعد چند سالی در تهران دروس حوزوی را تا مُغنی فراگرفت؛ تا آنجا که یکی از مدرّسین قوی ادبیات عرب به حساب می‌آمد و درس او توأم با موعظه و نصیحت بود.
وی در تلاوت ادعیه صدای گیرایی داشت و در مسجد امین الدوله تهران مجالس معنوی و دعا برپا می‌کرد. وی پس از درگذشت آیت الله شاه آبادی در آن مسجد اقامه جماعت داشت.
زاهد در شب ۲۱ محرم سال ۱۳۷۲ قمری (۱۳۳۱ شمسی) درگذشت.
سید محسن خرازی، حبیب‌الله عسگر اولادی، مرتضی تهرانی، احمد مجتهدی تهرانی و عبدالکریم حق‌شناس از شاگردان معنوی وی بودند.https://hawzah.net/fa/Mostabser/View/63434/زاهد،-محمد-حسینhttp://ketaab.iec-md.org/OLAMAA/shaikh_zaahed_jaafari_02.html
از اساتید وی: ۱- سید علی مفسر (صاحب تفسیر مُقتَنَیات الدُّرَر) ۲- آقا بزرگ هفتنی ۳- عیسی چالمیدانی (در مسجد حاج ملامحمد جعفر همان حوزه علمیه آیت‌الله مجتهدی کنونی نماز می‌خواند) ۴- علی رشتی (مدرس مدرسه محمدی مقابل مسجد جامع تهران)
در هندسه، بیست‌دوازده‌وجهی بریده‌شده یک جسم ارشمیدسی است، یکی از سیزده جسم غیر منشوری ایزوگال محدب است که توسط دو یا چند نوع صورت چند ضلعی منظم ساخته شده‌است.
این چندوجهی دارای ۶۲ وجه است: ۳۰ مربع، ۲۰ شش ضلعی منظم و ۱۲ ده ضلعی منظم. یعنی دارای بیشترین یال‌ها و رئوس در اجسام افلاطونی و ارشمیدسی است، در حالی که snub dodecahedron وجه‌های بیشتری دارد.
ارتعاش انگشت سفید (به انگلیسی: Vibration white finger - به اختصار VWF) که به عنوان سندرم لرزش دست و بازو (HAVS) یا انگشت مرده شناخته می شود. نوعی فرم دوم از سندرم رینود است ، یک آسیب صنعتی که با استفاده مداوم از ماشین های دستی لرزشی ایجاد می شود. استفاده از اصطلاح ارتعاش انگشت سفید به طور کلی در استفاده حرفه ای با استفاده از مفهوم گسترده تر HAVS جایگزین شده است، اگرچه هنوز هم توسط عموم مردم استفاده می شود. علائم ارتعاش انگشت سفید جزو علائم سندرم لرزش دست و بازو ( hand-arm vibration syndrome) که به اختصار HAVS، قرار دارد.
HAVS یک بیماری صنعتی شناخته شده گسترده است که دهها هزار کارگر را مبتلا می کند. این نوعی اختلال است که بر رگهای خونی، اعصاب، ماهیچه ها و مفاصل دست، مچ و بازو تأثیر می گذارد. که بیشتر به شکل ارتعاش انگشت سفید (VWF) نمایان می شود، VWF اصطلاحی است که توسط شورای مشاوره آسیب های صنعتی در سال ۱۹۷۰ ارائه شده است. آسیب می تواند در فرکانس های بین ۵ تا ۲۰۰۰ هرتز رخ دهد اما بیشترین خطر برای انگشتان بین ۵۰ تا ۳۰۰ هرتز است. محاسبه ریسک قرار گرفتن در شرایطی که منجر به بوجود آمدن این عارضه برای دست و بازو می شود با استفاده از استاندارد ISO 5349-1 محاسبه می شود، که حداکثر آسیب بین ۸ تا ۱۶ هرتز و خطر کاهش سریع در فرکانس های بالاتر را تعیین می کند. ارزیابی ریسک فرکانس ISO 5349-1 مورد انتقاد قرار گرفته است زیرا با داده های مشاهده ای مطابقت کمی دارد. تحقیقات اخیر نشان می دهد که ارتعاشات با فرکانس متوسط و بالا نیز خطر HAVS را افزایش می دهد.
این لیستی از ستارگان پرجرم است که تاکنون کشف شده است
در هندسه، مکعب‌هشت‌وجهی بریده‌شده (Truncated cuboctahedron) یک جسم ارشمیدسی است که توسط کپلر به عنوان یک بریده از مکعب‌هشت‌وجهی (به انگلیسی:cuboctahedron) نامگذاری شده‌است. دارای ۱۲ وجه مربع، ۸ وجه شش ضلعی منظم، ۶ وجه هشت ضلعی منظم، ۴۸ رأس و ۷۲ یال است. از آنجا که هر یک از وجه‌های آن دارای تقارن نقطه ای (یعنی:تقارن چرخشی ۱۸۰ درجه) است.
آین کالپ (; زاده – درگذشته ) شاعر، نمایش‌نامه‌نویس، منتقد ادبی و مترجم اهل استونی بود.
وی که مجموعه اشعار زیادی سرده آثار شعر و نثر شاعران و نویسندگی آلمانی همچون یوهانس بشر، برتولت برشت، هایمیتو فن دودرر، گونتر آیش، ماکس فریش، هرمان هسه، هوگو فون هوفمانستال، گوتهولد افرایم لسینگ، هاینریش مان و فریدریش شیلر را به استونیایی ترجمه کرده‌است.
شمع شیکاگو یا شیکاگو پیل -۱ اولین راکتور هسته ای مصنوعی در جهان بود. طی آزمایش‌هایی به رهبری انریکو فرمی در ۲ دسامبر ۱۹۴۲، اولین واکنش زنجیره ای هسته ای خود پایدار و ساخته شده توسط بشر به نتیجه رسید. توسعه مخفی این رآکتور اولین دستاورد مهم فنی برای پروژه منهتن بود، پروژهٔ که در آن تلاش متفقین برای ایجاد بمب‌های اتمی در طول جنگ جهانی دوم به نتیجه رسید. این آزمایشگاه توسط آزمایشگاه متالورژی در دانشگاه شیکاگو توسعه یافت اگرچه مسئولان غیرنظامی و نظامی این پروژه در مورد احتمال وقوع فاجعه در آن بدگمان بودند، اما آنها به محاسبات ایمنی اعتماد کردند و تصمیم گرفتند که این آزمایش را در یک منطقه پرجمعیت انجام دهند. فرمی این رآکتور را به عنوان «یک توده خام از آجرهای سیاه و الوارهای چوبی» توصیف کرد است.
این رآکتور در نوامبر ۱۹۴۲ توسط تیمی متشکل از فرمی، لئو زیلارد (که قبلاً ایده ای برای واکنش زنجیره ای غیر شکافتی تنظیم کرده بود)، لئونا وودز، هربرت ال اندرسون، والتر زین، مارتین دی ویتاکرمونتاژ شد در این رآکتور برای رسیدن به نقطه بحرانی از اورانیوم طبیعی استفاده شد. به همراه گرافیتی که به عنوان تعدیل کننده نوترون استفاده می‌شود، به مقدار زیادی ماده نیاز داشت. این رآکتور حاوی ۴۵۰۰۰ بلوک گرافیت فوق‌العاده خالص با وزن ۳۶۰ تن بود و توسط ۵٫۴ تن فلز اورانیوم و ۴۵ تن اکسید اورانیوم تأمین می‌شد. برخلاف اکثر رآکتورهای هسته ای بعدی، هیچ سیستم محافظتی یا خنک‌کننده اشعه ای نداشت زیرا با قدرت بسیار کم‌کار می‌کرد - حدود نیم وات.
ساخت موفق شیکاگو پیل -۱ که اولین نمایش زنده از امکان استفاده نظامی انرژی هسته ای در بین متفقین این واقعیت خطرناک را که آلمان نازی می‌تواند در تولید سلاح هسته ای موفق باشد را باور پذیر کرد. پیش از این، تخمین توده‌های بحرانی محاسبات خام بوده‌است، که منجر به عدم اطمینان به ترتیب اندازه در مورد اندازه بمب فرضی شده‌است. استفاده موفقیت‌آمیز از گرافیت به عنوان تعدیل کننده زمینه پیشرفت در تلاش متفقین را فراهم کرد، در حالی که برنامه آلمان به دلیل این باور که برای این منظور باید از آب سنگین کمیاب و گران‌قیمت استفاده شود، تا حدودی دچار مشکل شد.
در سال ۱۹۴۳، CP-1 به منطقه رد گیت وود منتقل شد و مجدداً پیکربندی شد تا شیکاگو پیل دو Pile-2) CP-2) ساخته شود. در آنجا برای تحقیق تا سال ۱۹۵۴، مورد استفاده قرار گرفت و بعد از آن نابود شد. اتاقک رآکتور واقع در شهر شیکاگو در اوت ۱۹۵۷ تخریب شد. این سایت اکنون به عنوان یک بنای تاریخی ملی و یک نماد تاریخی شیکاگو مورد استفاده قرار می‌گیرد.
ایده واکنش زنجیره ای شیمیایی برای اولین بار در سال 1913 توسط شیمیدان آلمانی ماکس بودنشتاین مطرح گردید . مفهوم واکنش زنجیره ای هسته ای برای اولین بار توسط دانشمند مجارستانی لئو زیلارد در 12 سپتامبر 1933 ثبت شد . زیلارد ایده ساخت شتاب‌دهنده ذره‌ای خطی، شتاب‌دهنده حلقوی و میکروسکوپ الکترونی را نیز مطرح کرده اما هیچکدام از آن‌ها را در ژورنال‌های علمی منتشر نکرد و خودش نیز هیچکدام از آن ابزارها را نساخت. شکافت هسته ای توسط شیمی دانان آلمانی اتو هان و فریتس استراسمن در سال 1938 کشف . در دانشگاه کلمبیا در نیویورک ، فیزیکدان ایتالیایی ، انریکو فرمی ، با آمریکایی ها جان دونینگ ، هربرت ال اندرسون ، اوژن تی بوث ، جی. نوریس گلاسو و فرانسیس جی اسلاک اولین آزمایش شکافت هسته ای را در ایالات متحده در تاریخ 25 ژانویه 1939 انجام شد . در دسامبر سال 1940 ، فرمی و لئو زیلارد با هربرت جی. مک فرسون و ویکتور سی. همیستر در انجمن کربن ملی ملاقات کردند تا در مورد احتمال وجود ناخالصی ها در گرافیت و تهیه گرافیت از خلوصی که هرگز به صورت تجاری تولید نشده بود ، بحث و تبادل نظر کنند. طی دو سال این دانشمندان آزمایش‌ها خود را جلو بردند و در سال 1942 ، 231 تن گرافیت تولید شده به دانشگاه شیکاگو منتق شد تا برای استفاده در شمع شیکاگو 1 آماده گردد .
لئو زیلارددر نامه محرمانه ای به رئیس جمهور ، فرانکلین روزولت ، در مورد پروژه سلاح هسته ای آلمان ، توضیحاتی در زمینه امکانات ساخت سلاح هسته ای ، و برنامه تشویق توسعه دولت آلمان نازی برای ایجاد آنها هشدار داد . او در اوت 1939 با کمک یوجین ویگنر و ادوارد تلر به دوست قدیمی و همکارش آلبرت انیشتین نزدیک شد و وی را متقاعد کرد که نامه را امضا کند ، و با امضا انیشتین اعتیار این نامه افزایش یافت. این نامه منجر به ایجاد تحقیق در مورد شکافت هسته ای توسط دولت ایالات متحده شد. در نهایت منجرب به ساخت بمب اتم در پروژه منهتن گردید .
شمع شیکاگو 3
شمع شیکاگو 4 (راکتور آزمایشی I )
شمع شیکاگو 5
هیدروکسیدهای دولایه‌ای (LDHs) دسته‌ای از رس‌های آنیونی با ساختار لایه‌ای است که فرمول کلی آن‌ها به این صورت می‌باشد AcBZAcB]n]که c نشان دهنده لایه‌هایی از کاتیون‌های فلزی، A و B لایه‌هایی از آنیون‌های هیدروکسیدی و z نشان دهنده آنیون‌های دیگر مانند یون کربنات، یون کلرید، یون نیترید و مولکول‌های خنثی مانند آب است.
سه ویژگی مهم ترکیبات LDH؛ تبادل آنیونی، اثر حافظه و انعطاف‌پذیری کامپوزیت در آنیون‌ها و کاتیو ن‌ها می‌باشد که به راحتی می‌توان این ترکیبات را تبدیل به مواد کاربردی و نانوکامپوزیت‌هایی با کاربردهای گسترده کرد.
رس، یک خاک طبیعی، قدیمی و فراوان با اندازه ذرات کمتر از ۴ میکرومتر برروی زمین است. خاک رس معمولاً حاوی مواد آلی و مواد معدنی فیلوسیلیکاتی است. خاک رس به دلیل ظرفیت بالای نگهداری آب، سمیت کم، قابلیت درج کردن و تخلخل بالا در زمینه‌های زیادی از جمله پزشکی، مصالح ساختمانی و غیر استفاده می‌شود. با توجه به نوع بار، رس می‌تواند به دو نوع تقسیم شود:۱) رس‌های کاتیونی که لایه بیرونی دارای بار منفی به همراه با کاتیون‌هایی در فضای بین لایه‌ای هستند مانند مونت موریلونیت و ۲) رس‌های آنیونی که بر خلاف رس‌های کاتیونی هستند و لایه بیرونی دارای بار مثبت به همراه آنیون‌هایی در فضای بین لایه‌ای می‌باشند مانند هیدروکسیدهای دو لایه‌ای.
LDH توسط دسته ای از ورقه‌های معدنی انباشته از لایه‌هایی مانند بروسیت (بروسیت‌ها: مواد معدنی شامل هیدروکسید منیزیم آبدار Mg(OH) و به رنگ‌های سفید، خاکستری و سبزرنگ) تشکیل شده‌است که در آن هر یون 2+Mg بصورت هشت وجهی توسط ۶ یون هیدروکسید احاطه شده‌است. به دلیل جایگزین شدن یون‌های دو ظرفیتی در ساختار بروسیت توسط یون‌های سه ظرفیتی، لایه‌های هیدروکسید فلزی با بار مثبت تشکیل می‌شوند.
ترکیبات LDH نوعی جامد میهمان- میزبان با فرمول کلی می‌باشد.
M+2 نشان دهنده یون‌های دو ظرفیتی و N+3 که نشان دهنده یون‌های سه ظرفیتی می‌باشد و این یون‌ها عمدتاً از دوره‌های سوم و چهارم جدول تنوبی می‌باشند. M+2 مانند، Mg+2 Ca+2، Mn+2، Cu+2، Fe+2 و N+3 مانند Al+3، Fe+3، Ga+3 و غیره می‌باشند.
X-n اشاره به آنیون‌های n ظرفیتی در بین لایه‌ها دارد. فضای بین لایه‌ای LDH شامل آنیون‌های مختلف مانند NO-، Cl- , CO-2 و مولکول‌های آب است.
در فرمول مذکور x نسبت مولی بین یون‌های دوظرفیتی و سه ظرفیتی می‌باشد به اینصورت که (M+2/(M3++M+2 و معمولاً بین ۰٫۴–۰٫۲ می‌باشد. مقدار x به ترکیب LDH بستگی دارد؛ لذا این محدوده از x به عنوان بیشینه فاصله در نظر گرفته می‌شود.
تمام یون‌های فلزی دوظرفیتی با شعاع یونی Å ۰٫۶۲–۰٫۸۰ و تمام یون‌های فلزی سه ظرفیتی با محدوده شعاع Å ۰٫۶۲–۰٫۶۹ می‌توانند در لایه‌های هیدروکسیدی LDH قرار بگیرند. اگر شعاع کاتیون فلزی بیشتر از مقادیر ذکرشده باشد، آرایش هشت‌وجهی لایه‌ها با باز شدن یک طرف هشت وجهی از بین می‌رود.
ویژگی‌های مورفولوریکی، سطح ویژه، اندازه ذرات و تخلخل‌ها برای توصیف ترکیبات و شناخت ساختار LDH ضروری است. ساختار لایه‌ای ترکیبات LDH تحت شرایط کلسیناسیون در دمای خاص به اکسیدها یا مخلوطی از اکسیدها تبدیل شده‌است و مورفولوژی آن‌ها را تغییر می‌دهد. سطح ویژه LDH به روش و شرایط سنتز بستگی دارد، سطح ویژه LDH می‌تواند بین ۵۰ تا 200 m2g-1 متفاوت باشد.
بررسی رفتار حرارتی در ترکیبات LDH، با استفاده از آنالیز TGA و DSC انجام می‌شود. مراحل تجزیه حرارتی ترکیبات LDH و محدوده دمایی مورد نیاز برای هر مرحله به چندین عامل بستگی دارد؛ نوع LDH (انواع کاتیون‌های فلزی و آنیون‌های بین لایه‌ای، نسبت مولی و…)، میزان حرارت و اتمسفر خنثی (نیتروژن یا اکسیژن). تجزیه ترکیبات LDH سنتزشده معمولاً در دو مرحله اصلی از دست دادن جرم اتفاق می‌افتد.
ویژگی مهم ترکیبات LDH، ظرفیت بالای تبادل آنیون‌ه ا است که به فاکتورهای مهمی ازجمله میزان کاتیون‌های فلزی، قابلیت آنیون‌های درج شده برای ایجاد لایه‌ای پایدار و جرم مولکولی کاتیون و آنیون بستگی دارد. آنیون‌های بین لایه‌ای LDH به سادگی می‌توانند با مولکول‌هایی با بار منفی جایگزین شوند.
یکی از ویژگی‌های جالب ترکیبات LDH، اثر حافظه است. این ترکیبات با حرارت دادن در دماهای بالا (معمولاً بالاتر از ۴۰۰ درجه سانتی گراد) مولکول‌های آب و سایر بخش‌های آلی خود را از دست می‌دهند بنابراین، ساختار لایه‌ای از بین می‌رود و اکسیدهای فلزی تولید می‌شوند که به عنوان اکسیدهای دولایه شناخته می‌شوند. هنگامی‌که در محلول مناسبی مانند آب غوطه ور می‌شود، ساختار لایه‌ای دوباره شکل گرفته و ترکیبات LDH تشکیل می‌شوند.
مواد دو بعدی با دو روش متفاوت به نام بالا- پایین و پایین- بالا سنتز می‌شوند. روش بالا- پایین بر اساس لایه لایه کردن ساختارهای چند لایه و روش پایین- بالا بر اساس رشد صفحه‌های دو بعدی از پیش سازه‌های نمکی است.
برای تهیه این دسته از مواد دوبعدی، دو روش کلی مستقیم و غیرمستقیم وجود دارد؛
ترکیبات LDH را می‌توان با روش‌هایی که قابلیت کنترل ساختار، ترکیب و شکل را دارند سنتز کرد. متدوال‌ترین روش سنتز در روش غیرمستقیم، هم رسوبی می‌باشد که شامل مخلوطی از پیش سازنده‌های نمکی به همراه یک محلول قلیایی مانند NaOH برای کنترل PH محلول به حدود ۱۰ است.
متداول‌ترین روش در روش‌های غیرمستقیم، تبادل آنیون می‌باشد که محلول حاوی آنیون‌های هدف، جایگزین آنیون‌های میزبان می‌شود. تبادل میزبان- مهمان به نیروهای الکترواستاتیک بین لایه‌های LDH با بار مثبت و آنیون‌های تبادل شده بستگی دارد.
کاربرد این دسته از مواد به دسته کلی پزشکی، محیط زیست و ساختمانی دسته‌بندی می‌شوند.
فضای بین لایه‌ای LDH شامل آنیون‌های مختلف و مولکول‌های آب می‌باشد. آنیون‌های بین لایه‌ای با لایه‌های میزبان پیوند ضعیفی برقرار می‌کنند و طیف گسترده‌ای از آنیون‌ها در حین تشکیل شدن ساختار لایه‌ای یا از طریق قابلیت تبادل آنیون در ساختار درج می‌شوند. و طیف گسترده‌ای ازآنیون‌ها ازجمله آنیون‌های غیرآلی مانند CO-2 و آنیون‌های آلی مانند بنزونات و همچنین مولکول‌های زیستی مانند DNA قابلیت درج شدن در فضای بین لایه‌ای LDH دارند. مولکول‌های دارویی مانند ایبوبروفن نیز می‌تواند در فضای بین لایه‌ای LDH درج شود و نانوکامپوزیت‌هایی با قابلیت کاریرد در سیستم‌های دارورسانی و رهایش دارو را فراهم آوردند.
این ترکیبات در زمینه کشاورزی نیز کاربردهای فراوانی دارند. سموم دفع آفات، ماده ای شیمیایی است که برای کنترل یا دفع آفات از جمله حشرات، گیاهان نامطلوب، قارچ‌ها، باکتری‌ها و ویروس‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرند. استفاده از سموم دفع آفات در کشاورزی باعث افزایش بهره‌وری محصولات زراعی می‌شود، اما به دلیل انباشته شدن این سموم در سطح خاک و آب‌های زیرزمینی می‌تواند اثر مخربی بر محیط زیست بگذارد. استفاده مداوم از سموم دفع آفات می‌تواند باعث آلودگی هوا، آلودگی آب و انقراض گونه‌های در معرض خطر شود؛ بنابراین دانشمندان به دنبال حداقل مقدار سموم دفع آفات می‌باشند که از خاک و آب‌های زیرزمینی محافظت کنند.
در این زمینه LDH به دلیل سمیت سلولی نسبتاً کم برای گیاهان و حیوانات، ظرفیت جذب بالا و خاصیت کلوییدی می‌تواند به عنوان یک ماده مؤثر عمل می‌کند. بسته به نوع کاربردها در صنایع کشاورزی، از LDH به دو روش مختلف استفاده می‌شود؛ ۱)بعنوان جاذب ۲) بعنوان مبدل آنیون در نتیجه هیدروکسیدهای دولایه‌ای به دلیل سطح ویژه بالا، تخلخل‌های زیاد و تعداد مکان‌های اصلی می‌توانند به عنوان یک ماده جاذب عمل کنند، بنابراین سموم موجود در خاک و فاضلاب تصفیه نشده را می‌توان از طریق جذب سطحی به حداقل رساند.
نانوکامپوزیت‌های LDH-پلیمر نیز کاربردهای زیادی از جمله در بسته‌بندی مواد غذایی و بازدارندگی شعله نیز دارند. پلیمرها به‌دلیل خواص مکانیکی و شیمیایی مطلوب، کاربردهای بسیاری دارند اما اشتعال‌پذیری و احتراق آن‌ها، استفاده از این مواد را محدود ساخته‌است. افزون براین، گازهای سمی حاصل از احتراق مواد پلیمری نیز خطرهای ناشی از آتش را افزایش داده‌است. بازدارنده‌های شعله افزون بر مقاومت در برابر احتراق، توانایی سرکوب کردن دود در صورت آتش‌سوزی را دارند، زیرا اکثر تلفات ناشی از خفگی است. مطالعات اخیر نشان داده‌است که ترکیبات LDH دارای خاصیت مهارکننده شعله بهتری نسبت به هیدروکسید آلومینیوم و منیزیم می‌باشند. هیدروکسیدهای دولایه بازدارنده شعله‌های سبز هستند و می‌توانند از دو راه مختلف به عنوان بازدارنده شعله عمل کنند ۱) به دلیل تجزیه درون گرمایی به‌عنوان جاذب گرما عمل می‌کند ۲) در اثر تجزیه، مخلوطی از اکسیدهای فلزی تشکیل می‌دهد که به عنوان یک لایه عایق روی سطح عمل می‌کند. بازدارندگی شعله LDH با درج کردن آنیون‌های مناسب مانند بورات، فسفات و غیره به داخل فضای بین لایه‌ای LDH افزایش می‌یابد. با کنترل ترکیب لایه‌ها و همچنین فضای بین لایه‌ای می‌توان خاصیت بازدارنده شعله LDH را بهبود داد.
از جمله کاربردهای جالب این دسته از مواد دوبعدی در مصالح ساختمانی می‌باشد. مسئله خوردگی ناشی از کلرید در بتن یک مشکل جدی است که بر روی زیرساخت‌ها در سطح جهان تأثیر گذاشته و باعث ایجاد خسارات عظیم اقتصادی شده‌است. هیدروکسیدهای دولایه‌ای اخیراً به عنوان دسته جدیدی از مواد افزودنی بتن با پتانسیل افزایش مقاومت به کلرید در بتن و کاهش خوردگی ظاهر شده‌اند. مهمترین مزیت استفاده از LDH در بتن، بهبود مقاومت در برابر کلرید و کربناته شدن بتن است. در نتیجه می‌تواند طول عمر سازه‌های بتنی در معرض محیط‌های خورنده را افزایش دهد. اگرچه افزودن LDH در درجه اول با هدف بهبود مقاومت در برابر کلرید / کربناته انجام می‌شود، اما می‌تواند بر هیدراتاسیون، استحکام، ریزساختار و سایر خصوصیات بتن تأثیر بگذارد. درحال حاضر اطلاعات دقیقی در مورد دوز بهینه LDH در بتن وجود ندارد، اما مقدار %۲ به عنوان آستانه افزودن LDH مشخص شده‌است. مقدار بیشتر از LDH می‌تواند باعث تجمع ذرات شود و تأثیر روی خواص کلیدی مانند دوام کلرید و مقاومت فشاری شود.
یک روش مهم برای توصیف ساختار بلوری LDH و همچنین اندازه‌گیری فاصله بین‌لایه‌ای (d)، تجزیه و تحلیل XRD است. قله‌های تیز مربوط به صفحات (00n) نشان از تشکیل بلور LDH است و از رابطه براگ فاصله پایه بین صفحات LDH قابل محاسبه است. با استفاده از الگوی XRD ترکیبات، می‌توان به حضور ترکیبات آلی، معدنی و یون‌های مختلف در بین لایه‌ها پی برد، زیرا فاصله بین لایه‌ها در حضور ترکیبات دیگر افزایش می‌یابد در نتیجه پیک مربوطه به مقادیر کمتر ۲θ منتقل شده و طبق قانون براگ، d افزایش می‌یابد.
این میکروسکوپ یکی از روش‌های تولید تصاویر با روبش یک پرتو الکترونی روی سطح نمونه است از SEM برای تعیین اندازه و شکل ذرات LDH و کامپوزیت‌های مبتنی بر LDH استفاده می‌شود.
این طیف‌سنجی در ناحیه فروسرخ انجام می‌شود و طول موج‌ها بیشتر از طول موج مرئی هستند و باعث ارتعاش پیوندهای بین دو اتم می‌شود، این ارتعاش برای هر پیوند منحصر به فرد است. طیف FTIR با تشکیل‌شدن قله‌های پیوندی مربوط به آنیون‌های بین لایه‌ای، مولکول‌های آب بین لایه‌ای، پیوند O-H مربوط به لایه هیدروکسیدی و پیوند M-O شبکه، تبلور LDH را تأیید می‌کند. باندهای FTIR در 1356cm-1 و 1382cm-1 اشاره به حضور یون‌های کربنات و نیترات و باندهایی در 1632cm-1 و 3440cm-1 اشاره به حضور مولکول‌های آب در فضای بین لایه‌ای دارد.
آنالیز توزین حرارتی یکی از روش‌های آنالیز حرارتی ساده و کاربردی است که تغییرات جرم نمونه را در اثر افزایش دما اندازه‌گیری می‌کند. با استفاده از نمودار TGA می‌توان دمای شروع و پایان تجزیه حرارتی نمونه، همچنین تغییرات درصد وزنی نمونه در دماهای متفاوت را اندازه‌گیری کرد.
بابر یوهانسن (متولد ۱۹۳۶ در برلین ) دانشمند، جامعه شناس و اسلام‌شناس آلمانی است و از سال ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۴ "مدیر" "مدرسه عالی مطالعات علوم اجتماعی" در پاریس بود، او در درجه اول درآنجا هنجارهای حقوقی را تدریس می کرد.
وی مطالعات اسلامی، جامعه شناسی، اقتصاد و حقوق را در دانشگاه آزاد برلین و مطالعات عربی و تاریخ را در دانشگاه قاهره تحصیل کرد. وی در سال ۱۹۶۵ دکترای خود را دریافت کرد، و در سال ۱۹۷۲ در دانشگاه آزاد برلین به درجه شایستگی رسید. در شورش های دانشجویی وی نماینده برجسته دستیاران تحقیق چپ بود. تا سال ۱۹۹۵ وی در کنار فریتز استپات استاد موسسه مطالعات اسلامی قرار داشت. وی همچنین در دو دوره بین سال‌های ۱۹۹۲–۱۹۹۴ و ۲۰۰۲–۲۰۰۳ استاد میهمان "موسسه مطالعات پیشرفته" در پرینستون بود. از سال ۲۰۰۵ وی استاد مطالعات دینی اسلامی در مدرسه الهیات هاروارد است. مهمترین نوشته‌های او اکنون در گلچین "احتیاط در یک قانون مقدس" است"." "هنجارهای قانونی و اخلاقی در فقه مسلمانان" .
یوهانسن علاوه بر نشریات متعدد ، در درجه اول درباره گذشته و حال قوانین اسلامی ، سردبیر ژورنال حقوق و جامعهٔ اسلامی "است" (بریل ، 1994).
دانشگاه فلسطین یک مؤسسه خصوصی آموزش عالی خصوصی در فلسطین است که در الزهرا (جنوب استان غزه) واقع شده‌است. این دانشگاه در سال ۲۰۰۵ تأسیس شد.
هر تخصص دارای یک کمیته نظارت از استادان است. یک واحد آی‌تی وجود دارد که مسئول سازماندهی ارتباط بین استادان و دانشجویان از طریق UPINAR Revision و UPINAR Office Hour، با استفاده از یک برنامه فناوری توسعه یافته توسط تیم‌های دانشگاه است.
دانشگاه فلسطین مخزن دسترسی آزاد برای خروجی علمی به مراکز تحقیقاتی، کارمندان اساتید و دانشجویان ارائه می‌دهد؛ و نرم‌افزار سبک عربی منتشرکرده است.
لوییز نولسون (زاده ۲۳ سپتامبر ۱۸۹۹ - درگذشت ۱۷ آوریل ۱۹۸۸) یک مجسمه‌ساز آمریکایی بود.
وی در استان پولتاوا امپراتوری روسیه (اوکراین کنونی) متولد شد و در اوایل قرن بیستم با خانواده اش به ایالات متحده مهاجرت کرد. نلسون انگلیسی را در مدرسه یادگرفت.
در اوایل دهه ۱۹۳۰ وی در کلاسهای هنر دانشجویان هنر کالج نیویورک شرکت می‌کرد و در سال ۱۹۴۱ اولین نمایشگاه انفرادی خود را داشت. او دانش‌آموخته اساتیدی چون هانس هوفمن و چایم گروس بود، مجسمه‌های او که معمولاً از چوب ساخته می‌شوند، به شکل پازل مانند به نظر می‌رسند، مجسمه‌های دیواری وی اغلب ۳ بعدی بودند، یکی از ویژگی‌های منحصر به فرد کار او این است که چهره‌های او اغلب سیاه و سفید نقاشی می‌شوند. کارهای نولسون، در سی و یکمین دوسالانه ونیز به نمایش درآمد. کارهای او در مجموعه‌های اصلی در موزه نیویورک نگهداری می‌شود. نلسون یکی از مهمترین چهره‌های مجسمه‌سازی قرن بیستم آمریکا است.
در ریاضیات، ساده‌ترین حالت از قانون متوازی‌الأضلاع (که به آن اتحاد متوازی‌الأضلاع نیز گفته می‌شود) متعلق به هندسه مسطحه مقدماتیست. این قانون بیان می‌دارد که جمع مربع چهار ضلع متوازی‌الأضلاع برابر جمع مربع اضلاع دو قطر آن است. ما اضلاع را با این نماد گذاری نمایش می‌دهیم: formula_1. اما از آنجا که در، اضلاع مقابل هم در یک متوازی‌الأضلاع لزوماً با هم برابرند، یعنی formula_2 و formula_3، این قانون را می‌توان به صورت زیر بیان نمود:
اگر متوازی الاضلاع تبدیل به یک مستطیل گردد (چرا که مستطیل حالت خاصی از متوازی‌الأضلاع است)، طول دو قطر آن با هم برابر شده formula_5، لذا در این حالت خواهیم داشت:
که همان قضیه فیثاغورث است. برای چهار ضلعی‌های کلی تر که در آن‌ها اضلاع مقابل هم لزوماً موازی نیستند داریم:
که در آن formula_8 طول پاره خط متصل کنندهٔ میانه‌های قطرهاست. می‌توان از شکل مشاهده کرد برای حالت متوازی‌الأضلاع، formula_9 بوده و اتحاد فوق در این حالت به همان قانون متوازی‌الأضلاع که ذکر آن رفت تبدیل می‌شود.
در متوازی‌الأضلاع سمت چپ، داریم: formula_10. با استفاده از قانون کسینوس‌ها در مثلث formula_11، بدست می‌آوریم:
در متوازی‌الأضلاع، زاویه‌های مجاور مکمل اند، لذا داریم formula_13. با استفاده از قانون کسینوس‌ها در مثلث formula_14 بدست می‌آوریم:
با اعمال اتحاد مثلثاتی formula_16 به سمت چپ عبارت بالا، به معادلهٔ زیر می‌رسیم:
اکنون جمع مربعات formula_18 برابر خواهد بود با:
که بعد از ساده‌سازی به عبارت زیر می‌رسیم:
پدل برد یا پارو زنی ایستاده که به اختصار با حروف SUP شناخته می‌شود، ورزش آبی از دسته ورزش‌های تخته سواری روی موج است. این ورزش اولین بار در سال ۲۰۱۳ در آمریکا به عنوان ورزشی رسمی شناخته شد. پدل برد در رشته‌های، یوگا، مسابقه سرعت، موج سواری و دریاهای آزاد استفاده می‌شود. ماهیت این ورزش از ورزش موج سواری گرفته شده‌است.
تخته‌سواری ایستاده، ورزشی است که در آن فرد تعادل خود را به وسیله یک تخته شناور روی سطح آب حفظ می‌کند. قدمت این ورزش به حدود اوایل قرن ۲۰ میلادی می‌رسد. اما اولین نشانه‌ها از فعالیت‌های مشابه نوع بشر بر روی آب‌ها، به حدود ۳۰۰۰ سال قبل از میلاد مسیح بازمی‌گردد.
تخته‌سواری به شکل مدرن امروزی در منطقه وایکیکی در یکی از سواحل هاوایی متولد شد. جان چوی مخترع پدل برد، یکی از موج سواران بنام در سال ۱۹۴۰ بود. وی به دلیل کهولت سن و عدم توانایی برخاستن روی تخته‌های موج سواری، به فکر تغییر این تخته برای راحتی بیشتر در استفاده آن افتاد. از این جهت به تخته موج سواری، یک پارو اضافه کرد و طراحی آن را کمی کشیده‌تر نمود.
جان چوی این تغییرات را صرفاً برای خودش انجام داد و انتظار استقبال از این وسیله توسط سایر افراد را نداشت. فرزندان جان، برای یادگیری موج‌سواری به تقلید از پدر خود از پارو برای تخته‌های خود استفاده نمودند. این رفتار آنها موجب جلب نظر توریست‌های هاوایی شد. به مرور زمان، توریست‌ها با تقلید از این خانواده، از تخته‌های موج‌سواری استفاده‌هایی بجز موج‌سواری کردند. عکاسی، لذت پاروزنی ایستاده و کسب تجربه جدید همگی از انگیزه‌هایی بود که پدل برد امروزی را به دنیا معرفی کرد.
پدل بردها انواع مختلفی دارند، در طول دوره تکامل این ابزار تفریحی، کاربری‌های گوناگونی برای آن خلق شد که در ادامه به آن‌ها ذکر شده‌است:
از جمله این تغییرات می‌توان به افزایش طول برد برای راحتی جابجایی و تعادل در آب اشاره کرد. همچنین روی بعضی بردها مکانی برای قرارگیری کیف، ساک و لوازم جانبی برای افزایش برد (مدت استفاده) از این وسیله قرار گرفت.
تغییر در طراحی فین‌ها (باله‌های زیرین پدل برد) نیز برای راحتی بیشتر در استفاده و کنترل پدل برد صورت گرفت. ثمره این تغییرات در نهایت سال ۲۰۱۸ با گذر یک ورزشکار بریتانیایی، در سواحل بریتانیا تا نقطه شمالی کانال بریستول به مدت زمان ۵۹ روز نتیجه داد!
یکی دیگر از علاقه‌مندی‌ها در دنیا، استفاده از پدل بردها برای تمرین یوگا یا انجام حرکات یوگا است. با توجه به ماهیت یوگا، مبنی بر آرامش بخش بودن و تعادل و توازن جسم و فکر و همپوشانی این موارد با کاربری پدل برد، گرایش به این ورزش بیش از مقدار مورد پیش‌بینی بود. از اینرو امروزه کمپانی‌های بزرگ مانند رد، آزترون و آکواتون اقدام به تولید پدل بردهای مخصوص یوگا نمودند. این پدل بردها در فروشگاه‌های سرتاسر دنیا و ایران قابل دسترس هستند.
پدل بردهای همه‌کاره، برای استفاده‌های عمومی است. نوع کاربری این نوع از بردها می‌تواند به صورت حرفه‌ای، یا غیر حرفه‌ای و آماتور باشد. به همین دلیل رویکرد به این نوع از بردها بیشتر از انواع تخصصی آن‌ها است. با پدل بردهای همه‌کاره، هم می‌توان به فعالیت ماهیگیری پرداخت و هم یوگا. همچنین برای تورینگ‌های غیر مسابقه ای نیز مناسب خواهند بود.
طبق گزارش سال ۲۰۱۳ فدراسیون جهانی ورزش‌های اوتدور (طبیعت) پدل برد بیشترین نرخ گرایش عمومی را در سال ۲۰۱۳ از آن خود کرده‌است. همچنین طبق گزارش مشابهی در سال ۲۰۱۵ حدود ۱٪ از جمعیت آمریکا معادل ۲٫۸ میلیون نفر در سال گذشته میلادی، حداقل یکبار تجربه استفاده از پدل برد را داشته‌اند.
بیشترین رویکرد به این ورزش در جوانان بین ۱۴ تا ۱۷ سال بوده و بزرگترین گروه سنی فعال در این ورزش در بازه ۲۵ الی ۴۴ سال قرار داشته‌اند.
امروزه بیشتر بردهای عرضه شده در بازار، در اندازه‌های ۱۰ الی ۱۲ فوت هستند. بردهای بیشتر از ۱۲ فوت بیشتر در مسابقات انجام مورد استفاده قرار می‌گیرد، کما اینکه بردهای زیر ۱۰ فوت نیز برای آموزش یا استفاده کودکان مورد استفاده قرار می‌گیرد.
پهنای برد نیز در انتخاب بردهای پاروزنی مؤثر است، بردهای باریک‌تر برای تحرک سریع در آب و بردهای پهن برای تعادل بیشتر مورد استفاده قرار می‌گیرند.
پدل بردهای امروزی در انواع فایبر گلاس یا PVC تولید می‌شود. بردهای فایبرگلاس سخت بوده و حالتی ثابت دارند، عموماً این بردها وزن زیادی داشته و حمل آن راحت نیست. در سال‌ها اخیر گرایش به بردهای بادی بیشتر شده، بردهای بادی در انواع یک‌لا و دو لا، عرضه می‌شوند. به راحتی قابل باد شدن بوده و حمل آن در حالت بدون باد بسیار راحت تر از انواع پدل بردهای ثابت و تخته ای است.
از دیگر لوازم پدل برد، پاروی این وسیله است. پاروها انواع مختلفی دارند و به دلیل استفاده در حالت ایستاده، درازتر از انواع پاروی کایاک و وسیله‌های مشابه است. کمپانی‌ها پاروها را بر اساس کاربرد در انواع ثابت، تاشو با جنس‌های مختلف تولید می‌کنند. تفاوت اصلی پاروها در وزن آنها است.
لیش یا پابند یکی دیگر از ابزارهای ضروری در استفاده از پدل برد است. این وسیله با اتصال بدن ورزشکار به برد، از جدا شدن برد و حرکت آزادانه آن در آب جلوگیری می‌کند. این مورد از جهت ایمنی ورزشکار خصوصاً در آب‌های آزاد اهمیت ویژه‌ای دارد. در بعضی کشورها استفاده از لیش اجباری بوده و عدم استفاده از آن موجب جریمه خواهد بود.
در ایران این ورزش نوظهور بوده و شناخته شده نیست. با این وجود فروشگاه‌های لوازم طبیعت گردی و کمیپنگ، اقدام به فروش این قطعات می‌کنند.
برای استفاده از پدل برد در ایران، قوانین خاصی وضع نشده‌است. کلیه دریاچه‌های قابل شنا، دریاهای آزاد خارج از حریم محافظت شده و مکان‌های تعیین شده جهت قایق‌رانی امکان پاروزنی و استفاده از پدل برد را برای کاربران مهیا می‌کنند.
در اوت ۲۰۲۰ فدراسیون جهانی ورزش، اعلام کرد هر دو فردراسیون کانو و موج‌سواری می‌توانند در ورزش‌های بین‌المللی شرکت داشته باشند. همچنین ورزش پدل برد برای اولین بار در تاریخ امکان حضور در المپیک ۲۰۲۰ و ۲۰۲۴ را خواهد داشت.
جو تالبوت (به انگلیسی: Joe Talbot) یک فیلمساز آمریکایی است. اولین فیلم بلند سینمایی او، "آخرین مرد سیاه‌پوست در سان فرانسیسکو" محصول سال ۲۰۱۹ می‌باشد، که نویسندگی و کارگردانی آن را بر عهده داشت، همچنین او جایزه بهترین کارگردانی جشنواره فیلم ساندنس ۲۰۱۹ را دریافت کرد. این فیلم مبتنی بر زندگی بهترین دوست دوران کودکی او، جیمی فیلس است.
تالبوت در حوالی پارک پریسیتا در ارتفاعات برنال، نزدیک منطقه مشن در سانفرانسیسکو، جایی که پدرش خانه‌ای داشت بزرگ شد. او در پارک محله با جیمی فیلس آشنا شد و با گذشت زمان، دوست صمیمی شد. او و برادرش، نات تالبوت، در مدرسه هنر روت آساوا سانفرانسیسکو تحصیل کردند، اگرچه جو بعداً ترک تحصیل کرد.
او پسر روزنامه‌نگار / فعال دیوید تالبوت، نوه لایل تالبوت بازیگر آمریکایی و برادرزاده مارگارت تالبوت ستون نویس ستاد نیویورکر است.
در سال ۲۰۱۹، تالبوت یک شرکت تولیدی به نام Longshot Features with Fails تشکیل داد.
مارتا تورخون مویا (زادهٔ ۲۷ فوریه ۱۹۹۰) یک بازیکن فوتبال اسپانیایی است که به عنوان مدافع در بارسلونا بازی می‌کند. وی پیش از این کاپیتان تیم ملی فوتبال زنان اسپانیا بود و در ۹۰ بازی انجام داد و ۹ گل به ثمر رساند. RFEF
تورخون در سن ۱۴ سالگی در لیگ برتر فوتبال زنان اسپانیا برای اسپانیول به میدان رفت. در سال ۲۰۱۱، او در فینال کوپا د لا رینا شروع کرد، جایی که آن‌ها در وقت‌های اضافی مقابل باشگاه آینده‌اش، بارسلونا شکست خوردند.
دو سال بعد، در ۲۳ سالگی، او با بارسلونا قرارداد امضا کرد و در حال حاضر کاپیتان سوم باشگاه است.
تورخون با بارسلونا سه قهرمانی در لیگ و سه قهرمانی در کوپا د لا رینا به دست آورده‌است.
در فصل ۲۰۱۶–۲۰۱۷، بارسلونا برای اولین بار در تاریخ باشگاه به نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان اروپای زنان رسید. آن‌ها در مجموع توسط پاری سن ژرمن، جایی که تورخون هر دو مسابقه را از ابتدا آغاز کرد، با نتیجه ۵–۱ حذف شدند.
در فصل ۲۰۱۸–۲۰۱۹، او برای دفاع از بارسلونا برای اولین بار در تاریخ باشگاه راهی یک فینال لیگ قهرمانان اروپای زنان شد. تورخون هر دو بازی را مقابل بایرن آغاز کرد، جایی که بارسلونا در مجموع ۲–۰ پیروز شد.
در ۱۸ مه ۲۰۱۹، تورخون در اولین فینال لیگ قهرمانان اروپای زنان بارسلونا در مقابل لیون، که در این بازی ۴–۱ پیروز شد، شروع کرد.
در سال ۲۰۲۰، تورخون در هر دو مسابقه در اولین دوره مسابقات سوپر جام زنان حضور داشت. در فینال مقابل رئال سوسیداد، او ۴ گل از ۱۰ گل بارسلونا را به ثمر رساند و به عنوان بهترین بازیکن مسابقات انتخاب شد.
تورخون در نوامبر ۲۰۰۷ با شکست ۱–۰ مقابل انگلستان در شروزبری، اولین بازی خود برای تیم ملی فوتبال زنان اسپانیا را انجام داد.
در ژوئن ۲۰۱۳، ایگناسیو کوئردا، مربی تیم ملی، تورخون را در تیم یوروی زنان ۲۰۱۳ سوئد انتخاب کرد. او در هر دقیقه از بازی‌های اسپانیا بازی می‌کرد که با شکست ۳–۱ مقابل نروژ در مرحله یک چهارم نهایی به پایان رسید.