در سال ۶۴۲ میلادی، اسکندریه طی فتح مصر توسط ارتش عمرو عاص سقوط کرد. چندین منبع عربی بعدی، تخریب کتابخانه را به دستور خلیفهٔ دوم، عمر بن خطاب، دانسته‌اند.De Sacy, "Relation de l’Egypte par Abd al-Latif", Paris, 1810: "Above the column of the pillars is a dome supported by this column. I think this building was the portico where Aristotle taught, and after him his disciples; and that this was the academy that Alexander built when he built this city, and where was placed the library which Amr ibn-Alas burned, with the permission of Omar." «روی ستون‌ها گنبدی قرار دارد که توسط ستون نگه داشته می‌شد. من فکر می‌کنم این ساختمان رواقی بود که ارسطو و پس از او شاگردانش، در آن تدریس می‌کردند و این آکادمی‌ای بود که پیشتر اسکندر هنگام ساخت شهر ساخت و عمرو عاص کتابخانهٔ آن را با اجازهٔ عمر، سوزاند.» Google books here . Translation of De Sacy from here . Other versions of Abd-el-Latif in English here .Samir Khalil, "L’utilisation d’al-Qifṭī par la Chronique arabe d’Ibn al-'Ibrī († 1286)» , in: Samir Khalil Samir (Éd.), Actes du IIe symposium syro-arabicum (Sayyidat al-Bīr, septembre 1998). Études arabes chrétiennes, = Parole de l'Orient 28 (2003) 551–598. An English translation of the passage in Al-Qifti by Emily Cottrell of Leiden University is at the Roger Pearse blog here ابن عبری، که در قرن سیزدهم می‌زیست، از قول عُمر و به نقل از یحیی النحوی گفته: «اگر آن کتاب‌ها با قرآن همخوانی داشته باشند، ما به آن‌ها نیازی نداریم و اگر این‌ها با قرآن مخالف هستند، باید آن‌ها را نابود کنید.»Ed. Pococke, p. 181, translation on p. 114. Online Latin text and English translation here . متن لاتین اصلی: "Quod ad libros quorum mentionem fecisti: si in illis contineatur, quod cum libro Dei conveniat, in libro Dei [est] quod sufficiat absque illo; quod si in illis fuerit quod libro Dei repugnet, neutiquam est eo [nobis] opus, jube igitur e medio tolli". Jussit ergo Amrus Ebno’lAs dispergi eos per balnea Alexandriae, atque illis calefaciendis comburi; ita spatio semestri consumpti sunt. Audi quid factum fuerit et mirare." دانشمندان بعدی در درستی این داستان مشکوک هستند و آن را دارای انگیزه‌های سیاسی نویسندگان و راویان داستان می‌دانند. اولین کسی که در این داستان تردید کرد، پدر اوزبه رنووت در سال ۱۷۱۳ بود که در ترجمه خود از "تاریخ پدران مقدس اسکندریه"، این داستان را غیرقابل اعتماد دانست.E. Gibbon, "Decline and Fall", chapter 51: "It would be endless to enumerate the moderns who have wondered and believed, but I may distinguish with honour the rational scepticism of Renaudot, (Hist. Alex. Patriarch, p. 170:) historia … habet aliquid ut απιστον ut Arabibus familiare est." «تعداد مورخان مدرنی که در واقعی یا کذب بودن این ادعا بحث کرده‌اند بسیار هستند، لیکن من تردید رنووت را ارزنده ارزیابی می‌کنم» همچنین بوتلر (Butler) می‌گوید: "Renaudot thinks the story has an element of untrustworthiness: Gibbon discusses it rather briefly and disbelieves it." «رنووت فکر می‌کند این داستان دارای عناصر غیرقابل اعتمادی است؛ گیبون در مورد آن به‌طور خلاصه بحث می‌کند و آن را باور نمی‌کند.» (ch. 25, p. 401)"The civilisation of Arabs", Book no III, 1884, reedition of 1980, p. 468 به گفته دیانا دلیا، «ممکن است طرد حکیمان بت‌پرست و مسیحی توسط عمر، داستانی باشد مقامات محافظه‌کار ابداع کرده‌اند تا به عنوان نمونه‌ای اخلاقی برای مسلمانان مورد استفاده قرار گیرد تا بعداً در زمانه‌ای نامشخص، این سیاست را هر جا که مسلمین و کافران در جوار هم بودند، دنبال کنند.»