moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
کارپنتر تکنالوجی () شرکت فلزات آمریکایی است، که در سال ۱۸۹۲ توسط جیمز هنری کارپنتر تأسیس شد.
جیمز هنری کارپنتر (; – ) نظامی و کارآفرین اهل ایالات متحده آمریکا بود، که در سال ۱۸۹۲ شرکت کارپنتر تکنولوژی را تأسیس کرد.
دانشگاه میبد (پیشتر: دانشگاه آیت الله حائری میبد) یکی از دانشگاه‌های دولتی وابسته به وزارت علوم، تحقیقات و فناوری می‌باشد که در شهرستان میبد استان یزد واقع است. این دانشگاه در سال ۱۳۷۴ با دانشکده الهیات آغاز به کار کرد و در دهه ۸۰ تبدیل به مؤسسه آموزش عالی شد و در سال ۱۳۹۲ تبدیل به دانشگاه شد و در حال حاضر دارای ۳ دانشکده (َشامل دانشکده‌های الهیات، علوم انسانی و فنی مهندسی) و ۱۴ گروه آموزشی می‌باشد. در حال حاضر دکتر عباس نیک نژاد، سرپرست این دانشگاه است.
دانشکده الهیات و معارف اسلامی شامل ۵ گروه آموزشی حقوق، فقه و حقوق اسلامی، علوم قرآن و حدیث، فلسفه و حکمت اسلامی می‌باشد. دانشکده علوم انسانی شامل ۵ گروه آموزشی مدیریت، مالی و حسابداری، علوم اقتصادی، ایرانشناسی و جغرافیا است و همچنین دانشکده فنی مهندسی شامل ۵ گروه مهندسی صنایع، مهندسی کامپیوتر، مهندسی مواد، مهندسی پزشکی و مهندسی مکانیک می‌باشد.
این دانشگاه در رشته حقوق در مقاطع کارشناسی ارشد و دکتری در گرایش‌های حقوق خصوصی و حقوق جزا دانشجو می‌پذیرد و در رشته علوم قرآن و حدیث نیز در مقاطع کارشناسی ارشد و دکتری گرایش‌های علوم و معارف نهج البلاغه و علوم قرآن و حدیث و تفسیر و علوم قرآن را برگزار می‌کند.
براساس رنکینگ 2022 نظام رتبه بندیِ «گرین متریک»، دانشگاه میبد در بین 900 دانشگاه برتر جهان (رتبه 875) و رتبه 36 کشور قرار گرفت.
این دانشگاه در حال حاضر دارای یک کلینیک حقوقی است که به ارائه خدمات مختلف مشاوره‌ای، حقوقی، داوری، وکالت و اجرای کارگاه‌های آموزشی این مرکز، با محوریت پیشگیری و درمان در حوزه مسائل حقوقی جامعه، به شهروندان می‌پردازد. کلینیک حقوقی دانشگاه میبد به عنوان ششمین کلینیک حقوقی کشور، در سطح شهرستان و با هدف خدمت‌رسانی مطلوب به مردم در امور حقوقی به‌ویژه مشاوره‌های حقوقی ایجاد و در تاریخ یکشنبه 10 آذر 1398 با حضور دکتر علم الهدی رئیس پژوهشگاه قوه قضائیه و مسئولان شهرستان، افتتاح شد. کلینیک حقوقی دانشگاه میبد در سطح شهرستان میبد و در بخش‌های مختلف حقوقی و مشاوره‌ای، امور قراردادها، دعاوی ارث، امور کارگر و کارفرمایی و دعاوی اداری به شهروندان و هم استانی‌های یزدی خدمات ارائه می‌دهد.
این دانشگاه دارای یک مرکز رشد علم و فن‌آوری است که از سال 1399 با موافقت اصولی شماره 136020 معاونت فن‌آوری وزارت علوم به دانشگاه میبد ملحق شده و هم‌اکنون با عنوان مرکز رشد دانشگاه میبد مشغول به فعالیت می‌باشد.
انتشار نشریه علمی-پژوهشی کتاب قیم با گسترهٔ کشوری از جمله فعالیت‌های پژوهشی این دانشگاه به‌شمار می‌رود. این نشریه از سال ۱۳۹۰ تاکنون منتشر شده که در حوزهٔ علوم اسلامی از جملهٔ نشریات مرجع است و در گروه نشریات ISC قراردارد.
پنج انگشت یک فیلم درام-دلهره‌آور آمریکایی محصول سال ۲۰۰۶ به کارگردانی لورنس مالکین است. این "فیلم" در هلند، مراکش و لوئیزیانا در سال ۲۰۰۴ فیلمبرداری شد.
این فیلم در کوتاه مدت در سینماها عملاً هیچ درآمدی کسب نکرد. فیلم دارای سه نقد مثبت و یک نقد منفی است.
کروکس () شرکت پوشاک آمریکایی است، که در سال ۲۰۰۲ تأسیس شد.
کوپرس استاندارد اتوموتیو () شرکت خودروسازی آمریکایی است.
سنترال پسفیک بنک () شرکت خدمات مالی و بانکداری آمریکایی است، که در سال ۱۹۵۴ تأسیس شد.
انتخابات فدرال آلمان در روز ۲۲ سپتامبر ۲۰۰۲ برای تعیین اعضای پانزدهمین دوره بوندستاگ برگزار شد. گرهارد شرودر صدراعظم وقت آلمان از حزب سوسیال دموکرات با اختلاف اندکی برنده شد و دولت چپ میانه خود را با ائتلاف با حزب سبز تداوم بخشید. حزب سوسیال دموکرات آلمان نیز بزرگ‌ترین حزب بوندستاگ باقی ماند.
۲۴ حزب سیاسی آلمان برای انتخابات بوندستاگ در آن سال اعلام آمادگی کردند. حزب سوسیال دموکرات، حزب سبز، حزب دموکرات آزاد و حزب سوسیالیسم دموکراتیک فعالیت انتخاباتی خود را در تمام ایالت‌ها آغاز کردند، حزب اتحادیه دموکرات مسیحی در تمام ایالت‌ها به غیر از بایرن و حزب اتحادیه سوسیال مسیحی به‌عنوان حزب خواهر دموکرات مسیحی تنها در ایالت بایرن فعال بود. احزاب کوچکتر دیگری نیز همانند حزب قانون‌مداری فعال بودند. این حزب در تمام ایالت‌ها غیر از ایالت زاکسن-آنهالت به فعالیت می‌پرداخت.
تعداد نامزدها، کرسی‌های بوندستاگ و حوزه‌های انتخابیه کمتر از انتخابات بوندستاگ ۱۹۹۸ بود. ۳۵۴۲ نامزد (در سال ۱۹۹۸: ۵۰۶۲)، که حدود ۲۹٪ آنها زن بودند، برای انتخاب در ۵۹۸ کرسی (در سال ۱۹۹۸: ۶۵۶ کرسی) در بوندستاگ ثبت نام کردند. تعداد حوزه‌های انتخابیه نیز با ۲۹ حوزه کاهش ۲۹۹ حوزه انتخابیه بود.
صدراعظم وقت دولت فدرال گرهارد شرودر (از حزب سوسیال دموکرات) مجدداً نامزد حزب خود برای سمت صدارت اعلام شد. حزب اتحادیه پس از آنکه آنگلا مرکل از کاندیداتوری خود در ژانویه ۲۰۰۲ انصراف داد، ادموند اشتویبر را برای کاندیداتوری صدارت عظمای آلمان برگزید. در این انتخابات حزب دموکرات آزاد - برای اولین بار در تاریخ خود - نامزد اصلی و رهبر حزب، گیدو وستروله را به عنوان کاندیدای صدارت عظمی انتخاب کرد. با این کار این حزب خود را به عنوان یک نیروی مستقل نشان می‌داد و امیدوار بود (با اینکه نتیجه انتخابات بی فایده بودنش را نشان داد) به نتیجه قابل توجهی بالاتر در انتخابات دست پیدا کند.
موضوعات مهم در مبارزات انتخاباتی برای این دوره از انتخابات بوندستاگ، موضع‌گیری در مورد جنگ عراق، کمیسیون هارتس، اصلاحات در سیستم آموزشی و اصلاح مالیات مربوط به محیط زیست بود. احزاب اصلی آلمان در این دوره از انتخابات با مسائل داخلی فراوانی روبرو بودند: حزب اتحادیه با قضایای مربوط به رسوایی تأمین مالی حزب از دهه ۹۰ دست و پنجه نرم می‌کرد؛ حزب سوسیال دموکرات با رسوایی مالی در خصوص کارخانه‌های زباله‌سوزی، حزب دموکرات آزاد در خصوص جزوه‌های مربوط به مولمان از اعضای این حزب که شائبه یهودستیز بودن داشت و حزب سوسیالیسم دموکراتیک نیز در رسوایی مربوط به استفاده شخصی اعضای حزب از سهمیه پروازهای کاری.
بحث‌های انتخاباتی در خصوص مدیریت بحران سیل رود البه در سال ۲۰۰۲ نیز در نتیجه انتخابات کم‌تاثیر نبود: گرهارد شرودر با ائتلاف قرمز-سبز خود از مناظرات انتخاباتی بخوبی بهره برد و توانست آن را به نقطه قوت خود تبدیل کند و با اندکی اختلاف به پیروزی دست یابد.
مناظرات تلویزیونی بین دو نامزد اصلی، ادموند اشتویبر از حزب اتحادیه و گرهارد شرودر از حزب سوسیال دموکرات برگزار شد. حزب دموکرات آزاد از راه نیافتن نامزد خود گیدو وستروله به مناظرات انتخاباتی به دادگاه قانون اساسی شکایت برد. دادگاه شکایت حزب را با این دلیل که چشم‌اندازی برای پیروزی حزب دموکرات آزاد در انتخابات دیده نمی‌شد رد کرد.
میزان مشارکت در انتخابات ۷۹/۱٪ بود.
حزب سوسیال دموکرات با وجود از دست دادن همچنان حزب پیشتاز در انتخابات بود و توانست دولت ائتلافی با حزب سبز را برای دور دیگری تداوم بخشد.
کوکاکولا باتلینگ () شرکت صنایع غذایی آمریکایی است، که در سال ۱۹۰۶ تأسیس شد.
کور لابراتوریز () شرکت نفت و گاز هلندی آمریکایی است، که در سال ۱۹۹۸ تأسیس شد.
سیوا () شرکت الکترونیک آمریکایی است، که در سال ۲۰۰۲ تأسیس شد.
کنسول انرژی () شرکت انرژی آمریکایی است، که در سال ۱۹۹۱ تأسیس شد.
کال ماین () شرکت صنایع غذایی آمریکایی است، که در سال ۱۹۶۹ تأسیس شد.
کالرس () شرکت خرده‌فروشی آمریکایی است، که در سال ۱۸۷۵ تأسیس شد.
می پارکر ، معروف به زن‌عمو می، شخصیتی خیالی است که در کتاب‌های کمیک آمریکایی منتشر شده توسط مارول کامیکس، معمولاً در ارتباط با ابرقهرمان مرد عنکبوتی ظاهر می‌شود. این شخصیت با اولین حضور خود در Amazing Fantasy # 15 (اوت ۱۹۶۲) توسط استن لی و استیو دیتکو خلق شد. این شخصیت، نقشی تأثیرگذار در کمیک‌بوک‌های مرد عنکبوتی دارد.
می، همسر بن پارکر و عمه پدری پیتر پارکر است که به عنوان مرد عنکبوتی زندگی پنهانی دارد. او در حال پرورش و حمایت از پیتر به عنوان یک مادر است، اگرچه در بیشتر ماجراهای مرد عنکبوتی، او از زندگی مخفی پیتر چیزی نمی‌داند و مرد عنکبوتی را ترسناک می‌داند. در ترجمه‌های مدرن، می شناخته شده‌است که قهرمان را پشتیبانی می‌کند، و در موارد نادر می‌داند که او برادرزاده او است‌، یا حداقل به هویت مرد عنکبوتی به عنوان پیتر سوءظن دارد. بعداً در زندگی، او با جیمز جونا جیمسون، رئیس پیتر و سختگیرترین منتقد مرد عنکبوتی ازدواج می‌کند، که در اصل او را پسر عموی خود و پس از آن پسر عموی پیتر می‌کند، که باعث ناراحتی جیمسون می‌شود.
از زمان معرفی او، شخصیت زن عمو می در اقتباس‌های مختلف رسانه‌ای از مرد عنکبوتی ظاهر شده‌است، که اغلب نقش مکمل را بازی می‌کند. زن عمو می توسط آیرین تدرو در سریال مرد عنکبوتی شگفت‌انگیز و جف دانل در مرد عنکبوتی، تلافی کردن مرد عنکبوتی، و رزماری هریس در سه‌گانه مرد عنکبوتی سم ریمی، سالی فیلد در دوئولوژی مرد عنکبوتی شگفت‌انگیز مارک وب و ماریسا تومی در فیلم‌های دنیای سینمایی مارول (۲۰۱۶)، (۲۰۱۷)، (۲۰۱۹) و (۲۰۱۹) و (۲۰۲۱) به تصویر کشیده شد. صداپیشگی وی توسط لیلی تاملین در انیمیشن (۲۰۱۸) بود.
سینئوس هلث () شرکت داروسازی آمریکایی است، که در سالر۱۹۸۴ تأسیس شد.
سنسینت () شرکت لوازم آرایشی آمریکایی است، که در سال ۱۸۸۲ تأسیس شد.
سونوکو () شرکت بسته‌بندی آمریکایی است، که در سال ۱۸۹۹ توسط جیمز لید کوکر تأسیس شد.
جیمز لید کوکر (; – ) نظامی و کارآفرین اهل ایالات متحده آمریکا بود، که در سال ۱۸۹۹ شرکت سونوکو را تأسیس کرد.
سینووس () شرکت خدمات مالی و بانکداری آمریکایی است، که در سال ۱۸۸۸ تأسیس شد.
سیلیکون لبس () شرکت الکترونیک آمریکایی است، که در سال ۱۹۹۶ تأسیس شد.
اس‌ال گرین () شرکت املاک آمریکایی است، که در سال ۱۹۹۷ توسط استفان گرین تأسیس شد.
استفان گرین (؛ زادهٔ ) کارآفرین اهل ایالات متحده آمریکا است، که در سال ۱۹۹۷ شرکت اس‌ال گرین را تأسیس کرد.
بوستون بیر () شرکت نوشیدنی آمریکایی است، که در سال ۱۹۸۴ توسط جیم کوچ تأسیس شد.
جیم کوچ (؛ زادهٔ ) کارآفرین اهل ایالات متحده آمریکا است، که در سال ۱۹۸۴ شرکت بوستون بیر را تأسیس کرد.
سانران () شرکت انرژی آمریکایی است، که در سال ۲۰۰۷ تأسیس شد.
رگال بلویت () شرکت ماشین‌آلات آمریکایی است، که در سال ۱۹۵۵ تأسیس شد.
کویدل () شرکت داروسازی آمریکایی است، که در سال ۱۹۷۹ تأسیس شد.
پی‌آرای هلث () شرکت مراقبت سلامت آمریکایی است، که در سال ۱۹۷۶ تأسیس شد.
پترسون کمپانیز () شرکت بهداشت و درمان آمریکایی است، که در سال ۱۸۷۸ تأسیس شد.
یونیورسال دیسپلی () شرکت فناوری اطلاعات آمریکایی است، که در سال ۱۹۹۴ تأسیس شد.
نیویورک کامیونیتی بنک () شرکت خدمات مالی و بانکداری آمریکایی است، که در سالر۱۸۵۹ تأسیس شد.
نشنال ریتیل () شرکت املاک آمریکایی است، که در سال ۱۹۴۸ تأسیس شد.
نشنال فیول گس () شرکت نفت و گاز آمریکایی است، که در سال ۱۹۰۲ تأسیس شد.
نئوجن () شرکت صنایع غذایی آمریکایی است، که در سال ۱۹۸۱ تأسیس شد.
نوردسون () شرکت ماشین‌آلات آمریکایی است، که در سال ۱۹۵۴ تأسیس شد.
مورفی یواس‌ای () شرکت پالایش و پخش نفت آمریکایی است، که در سال ۱۹۹۶ تأسیس شد.
هرمان‌میلر () شرکت لوازم خانگی آمریکایی است، که در سال ۱۹۰۵ تأسیس شد.
حد ضرر یک فیلم سینمایی آمریکایی درام و جنگی به کارگردانی کیمبرلی پیرس محصول سال ۲۰۰۸ با بازی رایان فیلیپ، چنینگ تیتوم، ابی کورنیش و جوزف گوردون لویت است. این فیلم با بازخوردهای مختلفی روبرو شد، و کمتر از نیمی از بودجه ۲۵ میلیون دلاری‌اش در گیشه به دست آمد.
یک کهنه سرباز که وظیفه اش را بعنوان یک نظامی در عراق به‌طور کامل انجام داده، به خانه اش در آمریکا بازمی‌گردد، اما پی می‌برد که زندگی اش کاملاً زیر و رو شده‌است…
فیلمبرداری در اوت ۲۰۰۶ در مراکش و مکانهای مختلف در تگزاس - آستین، تگزاس، لاکهارت، سن آنتونیو و آهلند انجام شد. با این حال، این فیلم تا ۲۸ مارس ۲۰۰۸ منتشر نشد.Stop-Loss (US – DVD R1) in News > Releases at DVDActive . Retrieved 2010-11-28.Stop-Loss (2008) – Box office / business
این مقاله در حال ترجمه است.
Parallel Line Internet Protocol ( PLIP ) یک پروتکل شبکه رایانه ای برای ارتباطات مستقیم کامپیوتر به کامپیوتر با استفاده از پورت موازی است که معمولاً برای اتصالات به چاپگر استفاده می شود.
پروتکل خط موازی ایترنت خدمات لایه پیوند برای پروتکل اینترنت, پروتکل مورد استفاده برای تشکیل شبکه های محلی کوچک و بزرگ شبکه های کامپیوتری از جمله اینترنترا قادر می سازد کامپیوتر بدون استاندارد اختصاصی شبکه و سخت افزار مانند اترنتاما با پورت موازی دستگاه برای برقراری ارتباط است.
Internet Protocol Suite یک مدل شبکه ای مبتنی بر استاندارد و اطلاعات نرم افزاری برای شکل گیری شبکه های کوچک و بزرگ رایانه ای است ، از شبکه های محلی گرفته تا سیستم های ارتباطی گلوبال، مانند اینترنت. این کار معمولاً توسط ویژگیهای نرم افزاری و سخت افزاری که از کارتهای رابط شبکه اترنت ، کابل کشی و سویچ هاب یا نتورک استفاده می کنند ، به راه می افتد
رایانه های شخصی اولیه از سخت افزار اترنت در طراحی خود استفاده نمی کردند و آداپتورهای گذرگاه در ابتدا بسیار گران قیمت بودند. یک راه حل برای استفاده از درگاه موازی استاندارد در آن زمان بود که معمولاً برای اتصال به پرینتر یا دستگاه خروجی استفاده می شود. درگاه ها در دو کامپیوتر به وسیله null-printer-cable به یکدیگر متصل می شوند که گاهی به ان کابل laplinkنیز می گویند.
کابل laplink ، برای هر جهت ، پنج پین خروجی یک درگاه موازی را به پنج پین ورودی روی درگاه مخالف اتصال می دهد. به دلیل عدم وجود زمان بندی داخلی در درگاه های های موازی ، همگام سازی از طریق دست دادن نرم افزار اجرا می شود: از پنج پین چهار تا برای انتقال دیتا و یکی برای همگام سازی استفاده می شود. مقادیر منطقی موجود در این پین ها ها مستقیماً توسط نرم افزار از طریق دستورالعمل ورودی یا خروجی خوانده و نوشته می شوند.
این متد خطوط داده دو طرفه دو دستگاه را بدلیل اجتناب از اکتیو بودن همزمان هر دو خط به هم متصل نمی کند. خطوط وضعیت ERROR ، SLCT ، PAPOUT ، ACK و BUSY در یک دستگاه به ترتیب به پین داده های d0 تا d4 متصل می شوند.
انتقال یک بایت با تقسیم آن به دو قسمت که هر کدام چهار بیت هستند انجام می شود. هر شتاب با تنظیم چهار خط داده مطابق با چهار بیت نیبل و سپس ضامن خط تأیید منتقل می شود. این ضامن میزبان دریافت کننده را نشان می دهد که نیبل آماده خواندن است. پس از اینکه میزبان گیرنده nibble را خواند ، خط همگام سازی خود را ضامن می کند تا به فرستنده بگوید که nibble خوانده شده و ممکن است مورد جدیدی ارسال شود. هر دو میزبان از یک ضامن در خطوط تأیید خود استفاده می کنند تا نشان دهد که عملیات خواندن یا نوشتن انجام شده است. در نتیجه ، هر میزبان قبل از شروع عملیات جدید باید منتظر ضامن میزبان دیگر باشد.
به عنوان مثال ، انتقال نیش زدن به شرح زیر ادامه می یابد:هنگامی که فرستنده ضامن را تشخیص می دهد ، این روش برای نیش زدن بعدی تکرار می شود.
بسته های پروتکل اینترنت پس از کپسوله سازی آنها در بسته های PLIP قبل از انتقال از طریق خط ، از طریق خط ارسال می شوند. بسته کپسوله شده دارای ساختار زیر است:
طول و مجموع چک فقط در قسمت دوم و سوم محاسبه می شود ، به طوری که کل طول واقعی بسته سه برابر بیشتر از طول گزارش شده در دو بایت اول بسته است.
یک ویژگی مشابه برای درگاه های ارتباطی سریال ، پروتکل اینترنت Serial Line (SLIP) است که از کابل های مودم null استفاده می کند ، اما امکان انتقال چهار بیت در یک زمان و نه یک بله را فراهم می کند. به طور کلی در بیت ریت بالاتر کار می کند. این روش بر اساس استاندارد "Crynwr" ساخته شده توسط راس نلسون است .
همچنین ممکن است از اترنت به عنوان یک روش ارتباط مستقیم کامپیوتر به رایانه با استفاده از کابل متقاطع اترنت استفاده شود.
سایر اتصالات نقطه به نقطه ، مانند پل های میزبان USB به میزبان یا کابل ها نیز برای انتقال پرونده ها بین دو رایانه در مواردی که شبکه لازم نیست یا در دسترس است ، استفاده می شوند.
1.nicholas wells;michael jang
2.fred hantelmann
النی چاتزیلیادو (به انگلیسی: Eleni Chatziliadou؛ متولد ۲۹ ژوئیه ۱۹۹۳ در کاترینی، یونان) یک ورزشکار کاراته‌کای اهل یونان است و در مسابقات کاراته قهرمانی جهان در سال ۲۰۱۸ در مادرید، در رده اول جهان در دسته ۶۸+ کیلوگرم قرار گرفت و به مدال طلا دست یافت. در همان سال، وی مدال نقره را در بازیهای مدیترانه ای ۲۰۱۸ و مسابقات قهرمانی کاراته اروپا برای یونان بدست آورد. او در خانواده ای کاراته‌کا متولد شد. پدر و مادرش هر دو ورزشکار حرفه ای کاراته بودند، و پدرش ماکسیموس چاتزیلیادیس به عنوان مربی کاراته فعالیت می‌کرد. النی کلاس‌های کاراته را از شش سالگی در مدرسه کاراته پدرش در کاترینی آغاز کرد و مدتهاست که در آنجا به آموزش ادامه می‌دهد.
بورخورت (به هلندی: Burgwerd) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در سودوست-فریسلان واقع شده‌است. بورخورت ۳۱۵ نفر جمعیت دارد.
بیتنپست (به هلندی: Buitenpost) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در آخت‌کارسپیلن واقع شده‌است. بیتنپست ۵٬۷۶۲ نفر جمعیت دارد.
بروکسترواوده (به هلندی: Broeksterwoude) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در دانتومادیل واقع شده‌است. بروکسترواوده ۱٬۱۰۰ نفر جمعیت دارد.
بریتسورت (به هلندی: Britswerd) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در لیتنسرادیل واقع شده‌است. بریتسورت ۱۱۲ نفر جمعیت دارد.
بروئک (به هلندی: Broek) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در ده‌فریسکه مارن واقع شده‌است. بروئک ۱۹۰ نفر جمعیت دارد.
نیژفورد (به هلندی: Nijefurd) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در فریسلاند واقع شده‌است. نیژفورد ۲۸۹٫۱۷ کیلومتر مربع مساحت و ۱۰٬۸۸۷ نفر جمعیت دارد.
برانتخم (به هلندی: Brantgum) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در دونگرادیل واقع شده‌است. برانتخم ۲۳۶ نفر جمعیت دارد.
بریتسوم (به هلندی: Britsum) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در لیوواردرادیل واقع شده‌است. بریتسوم ۹۱۰ نفر جمعیت دارد.
بواژم (به هلندی: Bozum) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در لیتنسرادیل واقع شده‌است.بواژم ۳۹۷ نفر جمعیت دارد.
بلاتن (به لاتین: Blatten) یک بخش و روستا در سوئیس است که در کانتون وله واقع شده‌است. بلاتن ۳۱۱ نفر جمعیت دارد.
شهر کونیز خواهرخواندهٔ بلاتن هست.
بورنویرت (به هلندی: Bornwird) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در دونگرادیل واقع شده‌است. بورنویرت ۱۱۹ نفر جمعیت دارد.
بورن‌زواخ (به هلندی: Boornzwaag) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در اسکانسران واقع شده‌است. بورن‌زواخ ۱۰۵ نفر جمعیت دارد.
بورن‌برخم (به هلندی: Boornbergum) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در اسمالینگرلاند واقع شده‌است. بورن‌برخم ۱٬۶۸۱ نفر جمعیت دارد.
بوکسوم (به هلندی: Boksum) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در منامرادیل واقع شده‌است. بوکسوم ۴۰۵ نفر جمعیت دارد.
بویول (به هلندی: Boijl) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در وست‌استلینگ‌ورف واقع شده‌است. بویول ۸۸۲ نفر جمعیت دارد.
بولنسلان (به هلندی: Boelenslaan) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در آخت‌کارسپیلن واقع شده‌است. بولنسلان ۱٬۱۴۱ نفر جمعیت دارد.
مالترس (به لاتین: Malters) یک بخش در سوئیس است که در کانتون لوتسرن واقع شده‌است. مالترس در سال ۲۰۱۹ میلادی ۷۴۳۲ نفر جمعیت داشته است.
لایا (به هلندی: Blija) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در فروردرادیل واقع شده‌است. لایا۸۶۰ نفر جمعیت دارد.
بلسوم (به هلندی: Blessum) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در منامرادیل واقع شده‌است. بلسوم ۸۹ نفر جمعیت دارد.
بلسدیکه (به هلندی: Blesdijke) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در وست‌استلینگ‌ورف واقع شده‌است. بلسدیکه ۴۶۱ نفر جمعیت دارد.
بلاوویز (به هلندی: Blauwhuis) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در سودوست-فریسلان واقع شده‌است. بلاوویز ۵۸۵ نفر جمعیت دارد.
بیردارت (به هلندی: Birdaard) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در فروردرادیل واقع شده‌است. بیردارت ۱٬۱۷۳ نفر جمعیت دارد.
محمدرضا رهبری (زادهٔ ۵ دی ۱۳۶۱) بازیگر ایرانی است.
رهبری در سال ۱۳۸۴ با سریال "گل‌ریزان" شناخته شد و با ایفای نقش سینا در سریال "میوهٔ ممنوعه" توانست به شهرت برسد.
محمدرضا رهبری فعالیت خود را از سال ۱۳۸۱ با کلاس بازیگری آغاز کرد و بعد از آن در دانشگاه بازیگری خواند. قبل از اینکه وارد دانشگاه شود و قبل از کلاس بازیگری در تئاتر بازی می‌کرد. اولین سریال او گل‌ریزان بود. وی همچنین در برنامه «موج نو تاکسی» مجری بوده که سال ۸۴ از شبکه دو پخش شد و می‌توان گفت با آن برنامه معرفی شد. سپس با سریال میوه ممنوعه (مجموعه تلویزیونی) (نقش سینا) را بازی کرد و با آن سریال بیشتر دیده شد. محمدرضا رهبری در سال ۱۴۰۰ در فصل چهارم سریال بچه مهندس به ایفای نقش پرداخت.
انتخاب ویژه، کارگردان: مسعود تکاور، ۱۳۹۷
کلر الیزابت کاتریل (زادهٔ ۱۸ اوت ۱۹۹۸)، که بیشتر با نام هنری‌اش کلرو شناخته می‌شود، خواننده-ترانه‌سرای آمریکایی است. او در آتلانتا، جورجیا زاده شده و در کارلایل، ماساچوست بزرگ شد، وی در ۱۳ سالگی شروع به پست کردن آهنگ در اینترنت کرد.
کلرو با وایرال شدن و موفقیت موزیک ویدئوی آهنگ «دختر زیبا» در سال ۲۰۱۷ به شهرت دست یافت. او پس از آن با فیدر لیبل قرارداد ضبط بست، و در آنجا در سال ۲۰۱۸ اولین ئی‌پی خود را به نام "دفتر خاطرات ۰۰۱" منتشر کرد. اولین آلبوم استودیویی او "ایمنی" با استقبال منتقدین روبرو شد و شامل دو تک‌آهنگ به نام‌های «کیف‌ها» و «سوفیا» بود، که دومی به اولین تک‌آهنگ وی در چارت "بیلبورد" هات ۱۰۰ تبدیل شد.
کلر کاتریل در آتلانتا، جورجیا زاده شد؛ و با این وجود، او در کارلایل، ماساچوست بزرگ شد. وی دختر مدیر بازاریابی، جف کاتریل است.
در ۲۰۱۷، کاتریل شروع به تحصیل کردن در دانشگاه سیراکیوس کرد.
وقتی که ۱۷ سالش بود، مشخص شد که کاتریل به بیماری آرتریت ایدیوپاتیک جوانان مبتلاست. در مه ۲۰۱۸، کاتریل دوجنس‌گرایی خود را در میان طرفدارانش در توئیتر آشکار کرد. در یک مصاحبه، وی توضیح داد که دوست یابی در دانشگاه همان چیزی است که به او کمک کرد که آن را آشکار کند، زیرا آنان علناً همجنس‌گرا بودند و از «اعتماد به نفس و تمایل آنان جهت آشکارسازی» الهام گرفته بود.
پس از موفقیت «دختر زیبا»، تعدادی از کاربران شبکه‌های اجتماعی (به‌ویژه در بحث وبگاه ردیت) ادعا می‌کردند که کلرو یک «کالای صنعتی» است که از طریق پدرش و با خویشاوندسالاری به موفقیت دست یافته‌است. وی این ادعاها را تکذیب کرد، و آنها را جنسیتی دانست. همچنین نویسندگان نشریاتی مانند "گاردین" و "رینگر" اظهار نظر کردند که ممکن است ارتباطات پدرش، بستن قرارداد ضبط را برایش مجهز کرده باشد.
برلتسوم (به هلندی: Berlikum) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در منامرادیل واقع شده‌است. برلی‌کم ۲٬۵۲۹ نفر جمعیت دارد.
برخم (به هلندی: Bergum) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در تیچرکسترادیل واقع شده‌است. برخم ۱۰٬۰۵۸ نفر جمعیت دارد.
بیت‌خمرموله (به هلندی: Beetgumermolen) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در منامرادیل واقع شده‌است. بیت‌خمرموله ۹۱۱ نفر جمعیت دارد.
بیت‌خم (به هلندی: Beetgum) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در منامرادیل واقع شده‌است. بیت‌خم ۷۹۲ نفر جمعیت دارد.
بیسترزواخ (به هلندی: Beetsterzwaag) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در اپسترلاند واقع شده‌است. بیسترزواخ ۳٬۴۸۵ نفر جمعیت دارد.
بی‌یرس (به هلندی: Beers) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در لیتنسرادیل واقع شده‌است. بی‌یرس ۱۳۳ نفر جمعیت دارد.
گرنژیول (به لاتین: Grengiols) یک بخش در سوئیس است که در کانتون وله واقع شده‌است. گرنژیول ۴۲۵ نفر جمعیت دارد.
بارتلهیم (به هلندی: Bartlehiem) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در تیچرکسترادیل واقع شده‌است. بارتلهیم ۷۰ نفر جمعیت دارد.
بام‌تخا (به هلندی: Bantega) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در لمسترلند واقع شده‌است. بام‌تخا ۶۵۰ نفر جمعیت دارد.
بالوم (به هلندی: Ballum) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در امیلند واقع شده‌است. بالوم ۳۵۰ نفر جمعیت دارد.
بالک (به هلندی: Balk) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در گاسترلند واقع شده‌است. بالک ۴٬۰۹۰ نفر جمعیت دارد.
باکوین (به هلندی: Bakkeveen) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در اپسترلاند واقع شده‌است. باکوین ۱٬۴۶۵ نفر جمعیت دارد.
باک‌هووازه (به هلندی: Bakhuizen) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در گاسترلند واقع شده‌است. باک‌هووازه ۱٬۰۷۵ نفر جمعیت دارد.
بائیم (به هلندی: Baijum) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در لیتنسرادیل واقع شده‌است. بائیم ۱۱۸ نفر جمعیت دارد.
بارد (به هلندی: Baard) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در لیتنسرادیل واقع شده‌است. بارد ۱۸۹ نفر جمعیت دارد.
بایداونه (به هلندی: Baaiduinen) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در ترسخلینگ واقع شده‌است. بایداونه ۱۰۶ نفر جمعیت دارد.
آگوستینوسخا (به هلندی: Augustinusga) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در آخت‌کارسپیلن واقع شده‌است. آخوشتینشخا ۱٬۲۳۳ نفر جمعیت دارد.
آپلسخا (به هلندی: Appelscha) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در اوست‌استلینگ‌ورف واقع شده‌است. آپلسخا ۴٬۷۴۰ نفر جمعیت دارد.
سیمپلون (به لاتین: Simplon) یک بخش در سوئیس است که در کانتون وله واقع شده‌است. سیمپلون ۳۲۹ نفر جمعیت دارد.
اکماریپ (به هلندی: Akmarijp) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در اسکارتسلند واقع شده‌است. اکماریپ ۱۱۰ نفر جمعیت دارد.
ایگوم (به هلندی: Aegum) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در بورنشتاین واقع شده‌است. ایگوم ۳۵ نفر جمعیت دارد.
آرم (به هلندی: Arum) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در سودوست-فریسلان واقع شده‌است. آرم ۱٬۰۷۵ نفر جمعیت دارد.
آن‌یم (به هلندی: Anjum) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در دونگرادیل واقع شده‌است. آن‌یم۱٬۱۳۶ نفر جمعیت دارد.
بوروم (به هلندی: Burum) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در کلومرلاند ان‌نیوکرایس‌لاند واقع شده‌است. بوروم ۶۰۶ نفر جمعیت دارد.
سیاست‌های اقتصادی رضاشاه شامل تغییرات گسترده‌ای در کشوری بود که سال‌ها جز بی‌نظمی ندیده‌بود. نیاز به گسترش بازرگانی و تهدیدهای احتمالی از سوی انگلیس و شوروی، رضاشاه را به گسترش روابط تجاری با آلمان نازی در دههٔ ۱۹۳۰ سوق داد.
رضاشاه نخستین پادشاه ایرانی پس از دوران هخامنشیان بود که یک ارتش دائمی را برای کشورش، سازمان داد. چیزی که به امنیت ایران و زیرساخت اقتصادی آن، انجامید. ساخت نخستین زیرساخت‌های همگانی مدرن ایران همچون نیروگاه، کارخانه‌های نوین، سیستم ترابری جدید، سیستم ارتباطات انسانی، نهادهای مالی و ادارات نیز در همین دوره انجام شد. فناوری نیز در بسیاری از عرصه‌ها، حتی کشاورزی، دخیل گشت.
رضاشاه به بسط و توسعهٔ اقتصادی ایران توجه خاصی داشته‌است و برای آن، اولویت قائل می‌شد. دوران وی، دوران شور ملی ایران در زمینهٔ توسعهٔ اقتصادی است. در دورهٔ پادشاهی رضاشاه، بخش خصوصی ایران، بیشتر درگیر صنایع کوچک و بازرگانی شد. حکومت وی، مقبولیتش را در نوسازی اقتصادی کشور و زنده‌سازی ملی‌گرایی ایرانی افزون بر سفارش بر دیوان‌سالاری و نیروهای نظامی جست‌وجو کرده‌است. دولت آن دوره نیز با فراهم‌سازی امنیت و گزینش سیاست اقتصاد ارشادی، در زمینهٔ توسعه گام برداشت؛ هرچند که این کار، بر اساس تصمیم و ارادهٔ شخصی رضاشاه به اجرا درمی‌آمد. در دوران وی همچنین پابه‌پای پیشرفت‌های صنعتی، اجرای برنامه‌های گسترش بخش کشاورزی و دامداری ایران نیز صورت گرفت. عمران و شهرسازی نیز مورد توجه ویژه بود تا چهره‌ای مدرن به ایران داده شود.
امور مالی و پولی نیز مورد توجه قرار گرفتند و بانک ملی ایران انحصار انتشار اسکناس را به‌دست‌آورد و ایران توانست بر سیاست پولی خود، حاکمیت پیدا کند. در سال ۱۹۳۲ نیز ضرابخانهٔ شاهی گشایش یافت و ضرب سکه نیز در سلطهٔ ایران قرار گرفت.
رضاشاه به بسط و توسعهٔ اقتصادی ایران توجه خاصی داشته‌است و برای آن، اولویت قائل می‌شد. دوران وی، دوران شور ملی ایران در زمینهٔ توسعهٔ اقتصادی است. در سال ۱۹۲۸ امتیاز انتشار اسکناس که به انگلیسی‌ها داده شده بود را لغو کرد و به بانک دارندهٔ امتیاز آن، یعنی بانک شاهی، ۲۰۰ هزار لیره غرامت پرداخت شد. پس از این، بانک ملی ایران انحصار انتشار اسکناس را به‌دست‌آورد و ایران توانست بر سیاست پولی خود، حاکمیت پیدا کند. ۳ سال پیش از این، در ۱۹۲۵، رضاشاه بانک سپه را نیز بنیان گذاشت. در ۱۹۲۶ هم بانک رهنی ایران برای آماده‌سازی اعتبار و انگیزش خانه‌سازی بنیان نهاده شد. در سال ۱۹۳۲ نیز ضرابخانهٔ شاهی گشایش یافت و ضرب سکه نیز در سلطهٔ ایران قرار گرفت.
او از آغاز قدرتش، شخصاً به تنظیم امور مالی و تقسیم بودجهٔ ایران توجه داشت و به تأمین تعادل بودجهٔ کشوری پرداخت. در همهٔ دوران پادشاهی‌اش، بودجه متعادل بود و همواره هزینه از درآمد تجاوز نمی‌کرد. در آغاز کار، همچنین دو تصمیم پراهمیت گرفته شد؛ نخست نگهداری حساب‌های درآمد نفتی به شکل جداگانه و متمایز بودن آن از بودجهٔ عمومی، دوم نیز آنکه درآمد نفتی تنها به عمران و آبادانی کشور و نیازهای ارتش آن، اختصاص یابد. با این حال، درآمدهای نفتی این دوره در برابر نیاز، ناچیز بودند.
صنایع وابسته به کشاورزی همچون برنج کوبی، کنف سازی، پنبه‌پاک‌کنی، بافندگی، نخ‌ریسی، روغن‌کشی، لبنیات، کنسور و کمپوت‌سازی، توتون و تنباکو، آب‌میوه و شراب‌سازی و سیگار نیز ایجاد شدند که افزون بر مصرف درون ایران، بخشی نیز به کشورهایی چون آلمان صادر می‌شد. برای بخش آموزشی نیز، دانشکده‌های کشاورزی، دامپروری و دام‌پزشکی بنیان‌گذاری شدند و نخستین سازمان‌های وابسته در ایران، پدید آمدند. سازمان‌های حفظ جنگل و حیوانات، پرورش و صید ماهی، دامداری، اصلاح بذر و غیره ایجاد شدند و در مدت کوتاهی انواع محصولات کشاورزی در ایران کشت شدند و میزان قابل توجهی نیز به صادرات اختصاص یافت. با تشکیل شدن سازمان شیلات و گسترش بخش وابسته به ابریشم، درآمد قابل توجهی نصیب ایران شد. در دوران وی، ایران دارای یک زیربنای صنعتی و کشاورزی واقعی شد و در تولید بیشتر مواد مصرفی و مواد خوراکی به خودکفایی رسید.
پیش از زمامداری رضاشاه، در ایران به جز تاسیسات نفت، واحد صنعتی که بتوان آنان را کارخانه‌ای تولیدی و صنعتی نامید، وجود نداشت. در طول مدت کوتاهی در دوران رضاشاه، ایران از کشوری عقب‌مانده و غیرصنعتی، به کشوری پیشرفته و نیمه‌صنعتی تبدیل شد. با بنیان‌گذاری کارخانه‌های تازه، بیشتر نیازهای کشور و مردم، دیگر از داخل تأمین می‌شد. کارخانه‌های قند، پنبه‌پاک‌کنی، نخ‌ریسی، پارچه‌بافی، برنج‌پاک‌کنی، گونی‌بافی، چرم، کبریت، توتون و تنباکو، سیگار، کاغذ و مقوا، کارتن‌سازی، شیشه و بلور، سنگ‌بری، سیمان، ذوب فلزات و آلیاژسازی، چوب و تخته‌سازی، نیروگاه، قالی‌بافی، خشکبار، چای، روغن‌کشی، کنسرو و کمپوت و غیره، به خدمت مردم ایران آمد. با این حال، یک دسته طرح‌های بزرگ‌تر نیز وجود داشت که با کناره‌گیری وی از پادشاهی، ناتمام رها شد و ماشین‌آلات این دسته از طرح‌ها، از میان رفت. همچنین اقدام به استخراج مواد معدنی چون ذغال سنگ، سنگ مرمر، سنگ آهن، گوگرد، مس، سرب و غیره نیز شد تا برای کاربرد داخلی و گاه صادرات، استفاده شود.
در آغاز کارهای صنعتی ایران، به ناچار، مهندسان خارجی در صنایع به‌کار برده شدند. اما سپس با تأسیس مراکز آموزشی فنی و حرفه‌ای و ساخت هنرستان‌های صنعتی، ساخت دانشکده‌ها و آموزشگاه‌های فنی در ایران و حتی فرستادن دانشجو به خارج، کم‌کم متخصصین و مهندسان ایرانی توانستند خودشان کار را در دست بگیرند.
در دورهٔ پادشاهی رضاشاه، بخش خصوصی ایران، بیشتر درگیر صنایع کوچک و بازرگانی شد. حکومت وی، مقبولیتش را در نوسازی اقتصادی کشور و زنده‌سازی ملی‌گرایی ایرانی افزون بر سفارش بر دیوان‌سالاری و نیروهای نظامی جست‌وجو کرده‌است. دولت آن دوره نیز با فراهم‌سازی امنیت و گزینش سیاست اقتصاد ارشادی، در زمینهٔ توسعه گام برداشت؛ هرچند که این کار، بر اساس تصمیم و ارادهٔ شخصی رضاشاه به اجرا درمی‌آمد.
با قدرت گرفتن رضاشاه، هزاران کیلومتر راه‌های اصلی و فرعی میان شهرها و دهات‌های ایران، احداث شد و در عرض تنها چند سال، راه‌های خاکی تبدیل به جاده‌های عریض و ماشین‌رو شدند. پس از این، به‌جای گاری، اسب و شتر و دیگر موارد این‌چنینی، میان شهرهای ایران، اتوموبیل‌های سواری، باری و اتوبوس به‌راه افتاد.
در آن دوره، ساخت راه‌آهن آرزویی ملی برای بسیاری از ایرانیان بود و رضاشاه پس از تاج‌گذاری با جدیت بیشتری آن را دنبال کرد. با تصویب لایحهٔ راه‌آهن شمال و جنوب توسط مجلس ششم در اسفند ۱۳۰۵، مذاکرات دولت با کمپانی‌های بریتانیایی، آلمانی و دانمارکی آغاز شد و در پایان، مهندسانی از آلمان، بریتانیا، آمریکا، اسکاندیناوی، ایتالیا، بلژیک، سوئیس و چکسلواکی برای به سرانجام رساندن این پروژه به کار گرفته شدند. بودجهٔ ساخت راه‌آهن تماماً با سرمایهٔ داخلی (با صرف هزینه‌های حاصله از انحصار تجارت قند و چای) تأمین شد و ۹۰٪ کارکنان آن ایرانی بودند که در رشد صنعتی کشور و تربیت کارگران فنی اثرگذار بود.
ساخت راه‌آهن در ۲۳ مهر ۱۳۰۶ آغاز شد و در ۲۷ مرداد ۱۳۱۷ به پایان رسید. در مجموع ۱۰٫۱ میلیارد ریال هزینه دربرداشت و در نتیجه به گران‌ترین و بزرگ‌ترین پروژهٔ صنعتی تاریخ ایران تا به آن روز تبدیل شد. مراسم گشایش این راه‌آهن با شادی ملت ایران همراه شد و پیام‌های تبریکی نیز از سوی دیگر ملل، به ایران فرستاده شد. ساخت این راه‌آهن، نشانی از جهش بزرگ اقتصادی در ایران آن روزگار بود. با توجه به بودجه و طول راه‌آهن ساخته‌شده، رقمی بزرگ و طرحی چشمگیر برای دوران خودش، شمارده می‌شد. شخص رضاشاه نیز به پاکیزگی، نظم و نگهداری راه‌آهن، توجه می‌کرد. اهمیت دیگر ساخت چنین پروژه‌ای در ایران، آن بود که این کشور توانست از موقعیت تازه بهره‌گیری کند و هزاران کیلومتر راه‌های شوسه نیز بسازد.
پیش از کودتا، ساختمان‌های ایران بیشتر از خشت و گل بودند و میان آنان، کوچه‌های تنگی وجود داشت که در زمستان پر از آب و لجن می‌شد. در دوران پادشاهی رضاشاه، کوچه‌ها سنگ‌فرش شدند، خیابان‌ها و بلوارهای آسفالت ساخته شدند و افزون بر ساخت میدان‌های تازه و بزرگ، چراغ‌های برقی نیز در خیابان‌ها نصب شدند. ساختمان‌های مدرن و چندطبقه برای نهادهای دولتی ایجاد شدند و جای‌های همگانی تازه‌ای چون فروشگاه، باشگاه، بیمارستان، رستوران، ورزشگاه‌ها، پارک، جای‌های تفریحی و غیره ایجاد شد و با درخت و گل‌کاری در معابر و میدان‌ها و صدها طرح عمرانی دیگر، چهرهٔ شهرهای ایرانی دگرگون شد. در همین هنگام، اداره‌های شهرداری گشایش یافتند تا شهرها را تمیز و نگهداری کنند. در استان‌هایی نیز هتل‌ها و مراکز گردشگری بسیاری تأسیس شد. تمام بناها و آثار باستانی که به دلیل بی‌توجهی در حال تخریب بودند، از جمله پارسه، مرمت و بازسازی شدند و برای شاعران و بزرگان ایرانی نیز، آرامگاه‌ها و بناهای یادبودی ساخته شد.
در "محمدرضا پهلوی، آخرین شاهنشاه" آمده‌است: «رضاشاه در معماری سلیقه‌ای خاص داشت و معنای زیبایی و تناسب را ذاتاً می‌دانست». سیاست شهرسازی دوران رضاشاه، نتیجه‌هایی چشمگیر داشت. در ۱۶ سال، جمعیت تهران از ۲۰۰ به ۵۳۰ هزار تن رسید. چنین گسترشی، در دیگر شهرهای ایران نیز به چشم می‌خورد و ساختمان‌های بزرگی نیز در شهرهای این کشور ایجاد شد. سبک معماری رضاشاهی همچون معماری دوران شاه عباس، یکی از مرحله‌های تاریخ هنر ساختمان و معماری در ایران است که پس از انقلاب ۱۳۵۷ نیز، حکومت جدید انقلابی بر آن ارج نهاد و از بناهای این دوره، نگهداری کرد.
از دید شخصیت، رضاخان رهبری دلیر و باهوش با شخصیتی قوی، دارای خوی اقتدارگرا و بینشی دقیق دربارهٔ وضع کشور و آرمان‌های مردمش بود. وی همچنین بیشتر آرمان‌های جنبش مشروطه را که به شکلی دقیق در حس قوی ملی‌گرایی و تمایل عمیقش برای بهبود شرایط کشور جور درمی‌آمد، پذیرفت. او آیندهٔ ایران را به‌عنوان کشوری مدرن با صنعت و اقتصادی مدرن، که می‌تواند سرانجام پس از مشکلات بسیار در کنار جوامع اروپایی (که در آن دوره سرآمد جهان بودند) قرار بگیرد، تصور می‌کرد. از این رو، او با عزم فراوانی برای بازساخت بخش‌های نظامی، اداری، آموزشی و قضایی ایران و شرایط اجتماعی‌اش، تلاش کرد.
رویکردهای سیاسیِ رضا شاه در تاریخ ایران سرآمد است و مورد بررسی بسیاری بوده‌است. وی از ۱۳۰۴ تا ۱۳۲۰ خورشیدی پادشاه ایران بود. او که بنیان‌گذار دودمان پهلوی است، پیش‌تر از ۱۳۰۰ تا ۱۳۰۲ وزیر جنگ و از ۱۳۰۲ تا ۱۳۰۴ نخست‌وزیر ایران بود. رضاشاه، نخست تلاش ناکامی در جهت جمهوری‌خواهی کرد و سرانجام در سال ۱۳۰۴، پس از انحلال سلسله قاجار، به پادشاهی رسید تا با گستره‌ای از اصلاحات و بنیان‌گذاری‌ها، پایه‌های کشوری منظم و مدرن را بنا گذارد.
وی دوران خردسالی را در فقر گذراند. از ۱۶ سالگی به نظام پیوست و مدارج ترقی را پیمود. در ۲۵ دی ۱۲۹۹ از سوی ژنرال انگلیسی ادموند آیرونساید به‌عنوان فرماندهٔ قوای قزاق منصوبhttps://books.google.com/books?id=XY9FAQAAQBAJ&lpg=PA24&ots=nwT8j1x4EX&dq=A%20military%20dictatorship%20would%20solve%20our%20troubles%20and%20let%20us%20out%20of%20the%20country%20IRONSIDE%20without&pg=PA24#v=onepage&q=A%20military%20dictatorship%20would%20solve%20our%20troubles%20and%20let%20us%20out%20of%20the%20country%20IRONSIDE%20without&f=false و ۲ ماه بعد، در کودتای ۳ اسفند ۱۲۹۹، نیروهای قزاق به فرماندهی رضاخان، تهران را اشغال کردند. رضاخان ابتدا در مقام وزیر جنگ، بسیاری از ناآرامی‌ها و راه‌زنی‌ها را از بین برد. در ۳ آبان ۱۳۰۲ رضاخان با فرمان احمدشاه قاجار به منصب نخست‌وزیری گمارده شد.نجفقلی پسیان و خسرو معتضد، "از سوادکوه تا ژوهانسبورگ: زندگی رضاشاه پهلوی"، نشر ثالث، ۷۸۶ صفحه، چاپ سوم، ۱۳۸۲، اگر چه رضاخان با کودتا در عرصهٔ سیاست ایران رخ نمود، اما ارتقای وی در قدرت تا جایگاه پادشاهی، مدیون پشتکار و اراده‌اش در نظم دادن به امور در سمت وزارت جنگ و نخست‌وزیری بود.
در دورهٔ پادشاهیِ رضا شاه نظمی نوین در ایران پدید آمد.آبراهامیان، یرواند، "ایران بین دو انقلاب"، نشر نی، چاپ اول ۱۳۷۷، ص. ۱۲۴ وی نهادهای مدرن را در ایران پایه‌گذاری یا تقویت کرد که از مهمترین آن‌ها تأسیس ارتش نوین، دانشگاه تهران و احداث راه‌آهن جنوب به شمال می‌باشد. همزمان وی در جهت استقرار و تضمین قدرت مطلق خود، مشروطیت را در ایران نابود کرد و مطبوعات و احزاب مستقل را سرکوب نمود و مصونیّت پارلمانی نمایندگان را گرفت. به این ترتیب، مجلس شورای ملی به نهادی مطیع و تشریفاتی در برابر ارادهٔ شاه تبدیل شد.آبراهامیان، یرواند، "ایران بین دو انقلاب"، نشر نی، چاپ اول ۱۳۷۷، صص. ۱۷۱–۱۷۲ در این راه، حزب تجدد در بدو امر از رضاشاه پشتیبانی کرد، اما نخست، جای خود را به حزب ایران نو و سپس حزب ترقی داد؛ ولی همین حزب ترقی نیز به زودی به گمان این‌که اندیشه‌های خطرناک جمهوری‌خواهانه دارد، برچیده شد.آبراهامیان، یرواند، "ایران بین دو انقلاب"، نشر نی، چاپ اول ۱۳۷۷، ص.. ۱۲۶ همچنین، او با به دست آوردن قدرت بلامنازع، اصلاحاتی اجتماعی را آغاز کرد که هرچند به گفتهٔ برخی قاعده‌مند نبود، بیان‌گر این نکته بود که وی خواهان ایرانی بود که از یک سو رها از نفوذ روحانیون مذهبی، دسیسهٔ بیگانگان، شورش عشایر و اختلاف‌های قومی، و از سوی دیگر، دارای مؤسسات آموزشی به سبک اروپا، زنان متجدد و شاغل در بیرون از خانه، ساختار اقتصادی نوین با کارخانه‌های دولتی، شبکه‌های ارتباطی، بانک‌های سرمایه‌گذار و فروشگاه‌های زنجیره‌ای باشد. او برای رسیدن به هدفش (بازسازی ایران برپایهٔ تصویر غرب) دست به مذهب‌زدایی، برانداختن قبیله‌گرایی، گسترش ملی‌گرایی، توسعهٔ آموزشی و سرمایه‌داری دولتی زد.آبراهامیان، یرواند، "ایران بین دو انقلاب"، نشر نی، چاپ اول ۱۳۷۷، صص. ۱۲۷–۱۲۸
از دید شخصیت، رضاخان رهبری دلیر و باهوش با شخصیتی قوی، دارای خوی اقتدارگرا و بینشی دقیق دربارهٔ وضع کشور و آرمان‌های مردمش بود. وی همچنین بیشتر آرمان‌های جنبش مشروطه را که به شکلی دقیق در حس قوی ملی‌گرایی و تمایل عمیقش برای بهبود شرایط کشور جور درمی‌آمد، پذیرفت. او آیندهٔ ایران را به‌عنوان کشوری مدرن با صنعت و اقتصادی مدرن، که می‌تواند سرانجام پس از مشکلات بسیار در کنار جوامع اروپایی (که در آن دوره سرآمد جهان بودند) قرار بگیرد، تصور می‌کرد. بر این رو، او با عزم فراوانی برای بازساخت بخش‌های نظامی، اداری، آموزشی و قضایی ایران و شرایط اجتماعی‌اش، تلاش کرد.
پیش از رضاشاه و بر پایهٔ روالی قدیمی و بدون قوانین نظام‌مند، به شکایات و دعاوی توسط حکام و آخوندها و بر پایهٔ اصول‌های شرعی و عرفی رسیدگی می‌شد. آخوندها بر پایهٔ میل خود رای‌ها را صادر می‌کردند و چون مبنای کارشان به گفتهٔ‌شان شریعت اسلام بود، بدون در نظر گرفتن حقوق بشر، با افراد غیر مسلمان نیز با همان قوانین اصطلاحاً اسلامی، برخورد می‌شد و احکامی همانند قطع عضو، شلاق و غیره اجرا می‌شد. پس از روی کار آمدن رضاشاه، هیئتی از تحصیل‌کردگان و حقوق‌دانان ایرانی به ریاست علی اکبر داور تشکیل شد و با استخدام حقوق‌دار و مشاورانی از بلژیک و فرانسه قوانین مدنی و جزائی و جنایی ایران بر مبنای حفظ حقوق فردی و اجتماعی و برابری همگان در برابر قانون، بدون در نظر گرفتن ردهٔ اجتماهی یا دین، تهیه شد. پس از این، محاکم شرع تعطیل شدند و دادگستری ایران، بنیان نهاده شد. در همین هنگام، دانشکده‌های حقوق نیز ساخته شد تا آموزش این بخش را بر عهده بگیرند. همچنین امور ازدواج و طلاق و انتقال سندها که پیشتر در اختیار آخوندهای ایران بودند، با تشکیل دفترهای رسمی، به نظارت وزارت دادگستری درآمد. همچنین حق کاپیتولاسیون نیز در این دوران لغو شد.
رضاشاه همچنین یک سری اصلاحات گستردهٔ اداری را در ایران انجام داد. سیستم حکومتی قاجار از این مشکل رنج بسیاری می‌برد که دچار گروهک سالاری نزدیکان شاه و افراد دلخواه دربار شده‌بود. چیزی که در دوران رضاشاه، با قوانین تازه، سعی در رفع آن شد. بر پایهٔ قوانینی که در سال‌های ۱۹۳۷ و ۱۹۳۸ تصویب شدند، تقسیم کشور نیز به ایالت و ولایت، به عبارتی دیگر، استان‌های بزرگ و کوچک از میان رفت و به جایش ده استان که از دید اقتصادی و جغرافیایی مناسب بودند، تشکیل شدند که هر کدام نیز تقسیمات دیگری را شامل بودند که شامل شهرستان و بخش بود.
به شکلی دقیق‌تر در آبان ۱۳۱۶ که با دوران پادشاهی رضاشاه نیز هم‌دوره بود، مجلس ایران قانون تازهٔ تقسیمات کشوری را تصویب نمود؛ سپس اختیار تغییرات در آن را به هیئت وزیران این کشور، سپرد. بر پایهٔ این مصوبه، این کشور، به شش استان تقسیم گردید. هر استان نیز شامل چند شهرستان بوده‌است. هر شهرستان نیز به چند بخش و هر بخش به چند دهستان و هر دهستان نیز به چندین قصبه و روستا بخش‌بندی گردید. این شش استان نخستین، شامل استان شمال غرب، استان غرب، استان شمال، استان جنوب، استان شمال شرق و استان مکران بودند. اگرچه عمر این بخش‌بندی شش‌گانه، بیشتر از دو ماه نبود و در دهم دی آن سال، تقسیمات کشوری ایران به ۱۰ استان، ۴۹ شهرستان و ۲۹۰ بخش تغییر کرد.
به‌قدرت رسیدن رضاشاه مصادف شد با دورهٔ پس از جنگ جهانی اول؛ هنگامی که انگلیس و شوروی تضاد قابل توجهی بر سر مسائل ایران داشتند. رضاشاه از این تضاد پیش‌آمده میان قدرت‌های جهانی بهره برد و به گسترش روابط سیاسی و اقتصادی ایران با کشورهای دیگر، همچون کشورهای همسابه پرداخت. ایران برای انگلستان از چند جهت، همچون داشتن نفت، حفاظت از هندوستان و پیش‌گیری از نفوذ دیگر ملل در خاورمیانه، دارای اهمیت بود. پس از روی کار آمدن رضاشاه، سرکوب شورشی‌های شمال ایران و ایستادگی در برابر نفوذ کمونیسم، به آسانی قابل لمس بود تا انگلستان وی را تحمل کند اما این کشور به‌طور کلی نسبت به اقدامات رضاشاه، بدگمان بود. رضاشاه نیز دریافته بود که نفت برای انگلیسی‌ها جنبه‌ای حیاتی دارد و آنان از نفت به هیچ وجه، حتی به قیمت تجزیه‌شدن ایران، نخواهند گذشت. با این حال، نخستین اقدام قابل توجه وی پس از کودتا در اسفند ۱۲۹۹، پایان دادن به هرج و مرج و نابودی قدرت حکام محلی ایران بود؛ چیزی که دقیقاً برعکس و ضد آنچه بود که انگلستان برای ایران می‌خواست. وی در جهت عکس و ضد استراتژی استعماری (اروپایی یا غربی) حرکت می‌کرد.
در دورهٔ زمامداری رضاشاه ایران رابطهٔ نزدیکی با کشور آلمان برقرار کرد، به‌طوری‌که این کشور به بزرگ‌ترین شریک تجاری ایران تبدیل شد و بیش از سه‌هزار کارشناس آلمانی در ایران استقرار یافتند. Retrieved on . این افزایش رابطه با آلمان، باعث تیرگی روابط با بریتانیا و شوروی شد و یکی از بهانه‌های حملهٔ این دو کشور در سال ۱۳۲۰ به ایران شد. در دورهٔ رضاشاه روابط بین‌المللی ایران دچار فراز و نشیب‌هایی شد. در سال ۱۹۳۷ و در اعتراض به چاپ عکسی در یک نشریهٔ فرانسوی، ایران سفیر خود را از فرانسه فراخواند. Retrieved on . در سال ۱۹۳۵ نیز در پی دستگیری سفیر ایران در آمریکا به جرم سرعت زیاد در حین رانندگی در مریلند ایالات متحده آمریکا، ایران روابط خود با آمریکا را قطع کرد. در سال ۱۹۳۹ روابط ایران با فرانسه و آمریکا به حالت عادی بازگشت.
در سال ۱۳۰۷ (۱۹۲۸ م)، رضاشاه برای پس‌گیری شماری از جزایر خلیج فارس، به ویژه بحرین با انگلستان وارد مذاکراتی شد. هرچند که نتوانست برای ایران موفقیتی کسب کند و مذاکرات در این مورد، شکست خورد تا روابط ایران و انگلیس، تیره گردد. پس از این، رضاشاه فرمان فرستادن نیروها به جزایر بحرین را داد و طرف انگلیسی، نیروی دریایی خود را برای مقابله با نیروهای ایرانی، به خلیج فارس اعزام کرد. ایران این دوره، نیروی دریایی مجهزی نداشت و پی برد که درگیری نظامی با یک قدرت جهانی، سودی ندارد. نهایتاً، ایران تصمیم به شکایت به جامعه ملل گرفت تا بحرین استرداد گردد؛ اما فقط توانست جزایر کوچکی در خلیج فارس را پس بگیرد و نفوذ انگلستان در این سازمان، اجازهٔ بازگشت بحرین به ایران را نداد. با این حال، ایران خود را بر بحرین، دارای حق حاکمیت می‌دانست.
درگیری‌ها با انگلستان ادامه‌دار بود. با عدم اجرای مفاد قرارداد دارسی از سوی انگلیسی‌ها و عدم دست‌یابی به توافقی تازه، رضاشاه به تقی‌زاده، وزیر دارایی ایران، فرمان لغو این قرارداد را داد. پس از این لغو یک‌سویه قرارداد، نیروهای نظامی انگلیس در نزدیکی مرزهای ایران مستقر شدند و تهدیدهای نظامی و سیاسی علیه ایران، آغاز شد و شکایتی نیز از ایران در جامعه ملل، تنظیم گردید. در نهایت، قرارداد تازه‌ای بسته شد که با اینکه از چند جهت به سود ایران بود، هنوز هم از جهاتی به ضرر این کشور بوده‌است.
در هنگام وزارتیِ جنگ و نخست‌وزیری، رضاشاه با ادغام نیروی قزاق و ژاندارم و همسان‌سازی آنان، توانست تا حدودی تشکیل نیرویی مجهز را پایه‌گذاری کند. وجود مستشاران نظامی، اداری و مالی انگلیسی در کشور و دخالت آنان در امور داخلی که یکی از مشکلات دوران قاجار بود، همواره باعث نارضایتی مردم می‌شد؛ سردار سپه آنان را از ایران اخراج کرد و افسرانی ایرانی را به سمت‌های فرماندهی رساند. پس از رسیدن به پادشاهی، او اقدام به تشکیل ارتشی منظم، نوین و مجهز کرد. افسران جوان به آموزشگاه‌های گوناگون اروپایی فرستاده شدند تا تکنیک‌های تازه به کشور بیاید. سپاس دبیرستان، دانشکده و دانشگاه جنگ ساخته شد و اسلحه‌های نوین جنگی همانند تانک، توپ، هواپیما و ناو، برای ایران خریداری شد. در همین هنگام، کارخانه‌های نظامی نیز در ایران، گشایش یافتند تا بخشی از تجهیزات مورد نیاز را تولید کنند. ارتش نوین ایران، دارای نیروی زمینی، دریایی و هوایی بود. بعدها، طرح‌ها گسترش یافتند اما برخی طرح‌ها مانند کارخانه‌های هواپیماسازی ایرانی، اجرایی نشدند.
بنیان‌گذاری نیروی دریایی ایران، دیگر اقدام قابل توجه رضاشاه است که گاه به‌عنوان آرزوی دیرین ایرانیان نام برده می‌شد. نخست چندین کشتی جنگی از ایتالیا سفارش داده شد و گروهی از جوانان ایرانی نیز به آنجا فرستاده شدند تا آموزش ببینند. این اقدام باعث خشم انگلیسی‌ها شد و آماده شدند تا پاسخی به آن بدهند. در نهایت، بریتانیا (در پایان کار رضاشاه) در هنگام اشغال ایران توانست چند تهدید دیگر هم از بین ببرد؛ برای مثال، ناوگان دریایی ایران که در حال شکل‌گیری بود را به همراه دریادارانی همانند غلامعلی بایندر، از میان برداشت.
رضاشاه نیروی هوایی کوچکی نیز برای ایران ایجاد کرد.
برقراری خدمت وظیفه ملی اجباری، دیگر تصمیم مهم وی در بخش نظامی بود. مدت آن را برای همگان ۲ سال و برای دارندگان گواهینامه تحصیلی متوسطه یا بیشتر، یک سال تعیین کرد. اهمیت بنیان‌گذاری سربازی اجباری در ایران آن دوره، در حالت اجتماعی آن بود. این تصمیم، یک انقلاب اجتماعی تمام‌عیار در ایران آن دوره بود. چرا که در عمل نیز اجباری بود و برای نخستین‌بار، جوانان برخواسته از طبقات، گروه‌های اجتماعی و مناطق گوناگون، با هم درآمیخته شدند که گامی اساسی در تحکیم مبانی واقعی وحدت ملی و همدلی میان ایرانیان بود. اگرچه، روحانیان ایران به مخالفت با چنین چیزی برخواستند و آن را مخالف «شرع مقدس» اعلام کردند سپس تظاهراتی شدید و خشن در قم و مشهد به پا کردند که رضاشاه نیز در پاسخ، فرمان داد که با قدرت و حتی خشونت، به تظاهرات روحانیان پایان داده شود و همین کار نیز انجام شد.
پیش از دورهٔ رضاشاه در دوران قاجار، دولت مرکزی فاقد هرگونه قدرت در سطح کشوری بود و از عهدهٔ یاغیان، خان‌ها و راهزنان برنمی‌آمد. حتی امنیت پایتخت نیز با مشکل مواجه بوده‌است. در دوران قاجار، شرایط به‌گونه‌ای بود که هر نقطه از ایران، به یک یاغی و حاکم واگذار می‌شد که شرایط را برای زندگی مردم، سخت می‌کرد. بعداً، این شرایط با روی کار آمدن وی، دگرگون شد.«در آن هنگام (پیش از کودتا) کارهای مملکت بکلی از هم گسیخته و کشور ما شبیه مستعمره بود. قدرت سیاسی و نظامی انگلیس بر ایران چیرگی داشت، آذربایجان دست‌خوش تجاوزات سمیتقو بود؛ قسمت عمدهٔ گیلان (و شمال) را بلشویکها به‌نام حکومت مستقل در اختیار داشتند. عبور از قزوین به رشت بدون اجازهٔ بیگانگان ممکن نمی‌شد. آوارگان گیلانی در تهران و قزوین با حال رقت‌بار، سرگردان بودند. در مازندران جمعیت اتحاد ملی طبرستان دم از خودمختاری می‌زد. راه‌های کشور، به‌کلی ناامن بود و سارقین مسلح تمام کاروان‌های تجاری را غارت می‌کردند و ژاندارمری قدرت مقابله با غارت‌گران را نداشت. دولت قادر به پرداخت حقوق کارکنانش نبود… مملکت در حال انفجار بود. سیاست خارجی ایران به قرارداد ۱۹۱۹ پیوسته بود… خان‌ها و زورمندان محلی هرکدام به نوبهٔ خود حکومتی نیمه‌مستقل داشتند». ابراهیم صفایی، در توصیف وضعیت ایران پیش از کودتا در «زمینه‌های اجتماعی کودتا»با روی کار آمدن او، جدا از ارتش، برای برقراری امنیت در سراسر ایران نیز گامی اساسی برداشته شد. سازمان امنیه (ژاندارمری) مسئول امنیت سراسری ایران شد و برای آن بخش‌های شهربانی، مرزبانی و گارد گمرک به وجود آمد. در تنها چند سال، نظمی در ایران پدیدار شد که طی چند سده، هرگز در این کشور وجود نداشته‌است.
در ۶ دی ۱۳۱۳، در دوران رضاشاه، حکومت ایران به شکل رسمی از کشورهای دیگر خواست که در مکاتبات رسمی، از واژهٔ "ایران" به جای واژه‌هایی همچون "پرشیا"، "پرس" و "پرسه" استفاده کنند. در این دوران، در اروپا، "ایران" تنها یک اصطلاح جغرافیایی بود و برای اشاره به این کشور به کار نمی‌رفت.
منابع دوران جمهوری اسلامی از مواردی چون تلاش رضاشاه برای جداسازی دین از سیاست و فشار وی بر آخوندها و حوزه‌های علمیهٔ ایران جهت پیشگیری از دخالت‌های آنان در سیاست کشور، سرکوب اعتراض‌هایی که به رویکرد «ضداسلامی» وی بودند و برنامه‌های کلان وی برای توسعه و مدرنیزه‌سازی ایران، گفته‌اند. همچنین سریال‌های صدا و سیمای جمهوری اسلامی، تصویری فاسد از وی ارائه شده‌است؛ برای نمونه، کسی معتاد، کسی خائن که همواره زورگویی می‌کند، کسی که فریاد می‌زند و کسی که قمار و قمه‌کشی می‌کند. اینها و مطالبی مشابه آن، فهرست رویکرد رضاشاه است که در تاریخ رسمی حکومتی جمهوری اسلامی، به دانش‌آموزان و دانشجویان آموزش داده شده‌است. با این حال، در مواردی گزارش شده‌است که تردیدهایی در این دانشجویان نسبت به روایت حکومتی جمهوری اسلامی از وی، جوانه‌زنی کرده‌است.
در سال ۱۳۹۹، پس از پخش یک فیلم از سید علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی ایران، که در آن رضاشاه را نقد کرد، توفان توئیتری توسط ایرانیان با هشتگ «#خامنه‌ای_گوه_خورد» به راه افتاد و این هشتگ، سریعاً ترند گردید. خامنه‌ای در این فیلم، رضاشاه را کسی وابسته به انگلستانی‌ها معرفی کرد و همچنین اعلام کرد که رضاشاه کسی بود که به هیلتر، گرایش داشت.
رویکردهای فرهنگی و دینی رضاشاه در تاریخ ایران سرآمد است و مورد بحث بسیاری بوده‌است. حذف سنت حجاب زنان و مخالفت وی با روحانی‌گرایی در ایران، از بخش‌های مهم این رویکرد هستند.
سیاست‌های فرهنگی رضا شاه حول محور ناسیونالیسم، باستان‌گرایی، تجددگرایی مذهب‌زدایی می‌گشت، ازجمله اقدامات رضاشاه بنیان‌گذاری فرهنگستان زبان فارسی، بازسازی آثار باستانی و بناهای تاریخی که به زعم شاه سیمای درخشان تمدن پرشکوه ایران باستان بودند و برگزاری جشن هزارهٔ فردوسی بود. یکی دیگر از کارهای فرهنگی و پژوهشی رضاشاه، بنیان‌گذاری فرهنگستان ایران و خارج کردن واژگان بیگانه همچون عربی و جایگزینی آنان با فارسی بوده‌است. چیزی که بعدها از سوی گروهی مورد نقد واقع شد. از دیگر سیاست‌های فرهنگی رضاشاه، تجددگرایی و مذهب‌زدایی بود که این دو کنارهم و در یک کارکرد تعاملی نسبت به هم در سراسر دورهٔ رضاشاه بروز داشته‌است. ریشه‌دار بودن اندیشه‌های دینی مانع بزرگی در برابر سیاست مذهب‌زدایی تجددگرایانه‌ای به‌شمار می‌رفت و از این رو، دولت‌مردان رژیم پادشاهی او از راه رواج سکولاریسم و تغییر نمادهای دینی و سنت‌ها پیکار خود را بر سر تحجر مذهبی آغاز کردند.
به نوشتهٔ هلن کارر دانکوس، رضاشاه به کشورش یک نظام عقیدتی و روش فکری ملی را ارائه داد؛ کسی که کوشید ایرانی مستقل و توانا را بنیان‌گذاری کند و این کشور را با سنت‌های تاریخی خودش، آشتی دهد. ایران در دوران رضاشاه، به شکلی شدید و به باور برخی بیش از حد توانش، ملت‌گرا بوده‌است. کوششی بزرگ و بی‌سابقه در این دوره برای زنده کردن آیین‌ها، فرهنگ و هنر تاریخی خود ایران به عمل آمد. هرچند که این کوشش، حتی پیش از پادشاهی وی نیز آغاز شده بود.
در طول پادشاهی او و در چهارچوب نهضت فرهنگی که مورد پشتیبانی شاه بود، کوششی گسترده برای تصحیح و نشر آثار کهن فرهنگ و ادب ایران، انجام شد به شکلی که دسترسی به آثار، برای عموم مردم ایران، امکان‌پذیر شد. در کنار کتاب‌های درسی ابتدایی و متوسطه، گزیده‌هایی نیز از نثر و نظم کهن فارسی منتشر شد که بعدها مورد توجه اهل ادب، قرار گرفتند. شمار زیادی شاعر و نویسنده نیز در دوران وی به نام و نشانی دست یافتند و توانستند آثارشان را منتشر کنند؛ کسانی چون علی دشتی، محمد حجازی، صادق هدایت، سعید نفیسی، نیما و غیره. رضاشاه همواره مایل بود که ایرانیان افزون بر فرهنگ ملی خود، به فرهنگ، معارف و دانش کشورهای دیگر نیز تسلط و آگاهی داشته باشند و به وزیر فرهنگ، لزوم انتشار آثار مهم علمی و ادبی جهان را گوشزد می‌کرد.
پذیرش و تحمل کردن تمام نوگرایی و دگرگونی‌های این دوره، برای جامعهٔ ایران، آسان نبود. با این حال، در نخستین سال‌های پادشاهی وی، آزادی بیان و انتقاد، تا اندازه‌ای وجود داشت اما کم‌کم، اعمال قدرت برای پیشبرد کارها، نظامی‌گری و تحمل نکردن انتقاد، بر فضای سیاسی ایران، حکم راند. همچنین سفر وی به ترکیه و مشاهداتی که در آنجا داشت، باعث شد بپندارد که نیاز است موانع پیشرفت را با سرعت بیشتری از پیش رو بردارد و به اقدامات خود، سرعت بخشد؛ حتی اگر به قیمت سختگیری‌های بیشتری باشد. نخستین تصمیم وی، چادربرداری و در پیامد آن، یک رویارویی خشونت‌آمیز با روحانیان بود. پس از این رویارویی، وی هرگز نقشی حتی تشریفاتی، برای روحانیت در ادارهٔ کشور، قائل نشد. در مسلمان بودن وی، تردیدی نبوده‌است اما وی رسوم مذهبی را رعایت نمی‌کرد و در مواردی با روحانیت شیعهٔ ایران، با خشونت برخورد کرد.
با وجود این خشونت علیه روحانیت شیعه (پس از مخالفت‌های شدید آنان با تغییرات فرهنگی و غیرهٔ پیشنهادی رضاشاه) و حالت استبدادی که در دوره‌هایی حاکم شد، مردم عادی ایران در امنیت کامل بودند و این دوره با وجود استبداد، پر از خونریزی مخالفان یا دگراندیشان نبوده‌است. همین باعث شد که سرمایه‌گذاری خصوصی در آن دوره همواره در حال گسترش باشد و ایران، رونق ویژه‌ای داشته باشد. رفتار رضاشاه با شاهزادگان قاجار نیز همواره با احترام بود و در دربار ایران، به روی آنان، باز بود. زندگی سیاسی، اجتماعی و خصوصی آنان نیز بدون هیچ مزاحمتی ادامه یافت.
در دورهٔ وی همچنین تصویب‌نامهٔ تغییر و نوسازی تقویم ایرانی صادر شد. این تقویم که پس از دوران اسلامی تغییرهایی یافت و حتی نام‌های ماه‌هایش به غیر ایرانی تبدیل شده بودند، دوباره مورد توجه قرار گرفت. تصمیم گرفته شد که تقویم پرداختهٔ عمر خیام دوباره مرسوم شود و نام‌های ایرانی بازگردانده شوند.