moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
کوبیدن مکرر انگشتان پا به قسمت پنجه کفش می‌تواند باعث ایجاد هماتوم زیر ناخن انگشت پا به نام انگشت پای دوندگان یا ناخن پای سیاه شده شود. به‌طور معمول درصد مشخصی از دوندگان در یک مسابقه دو ماراتن، دچار این عارضه می‌شوند. پوشیدن کفش مناسب به جلوگیری از این ضایعه کمک می‌کند.
اگر کفش در قسمت میانی بیش از حد گشاد باشد پا می‌تواند در کفش به جلو بلغزد (به خصوص هنگام پایین آمدن در سرازیری). این امر باعث فشرده شدن انگشتان پا در قسمت پنجه پا می‌گردد اگر پا به دلیل گشاد بودن کفش در قسمت میانی پا به جلو سر بخورد، این مشکی ممکن است با محکم بستن کفش، یا قرار دادن یک پد بزرگ بین زبانه و بند کفش، یا بانداژ به شکل هشت انگلیسی به دور مچ پا، حل شود. و مچ پا (تصویر). اگر کفش در قسمت میانی پا تنگ باشد این امر ممکن است باعث ایجاد مشکلات تاندونی شود.
مورد دیگر این است که به دلیل تنگی کفش فضای کافی در محل پنجه کفش وجود نداشته باشد، در نتیجه انگشتان نیز به‌طور مکرر به قسمت جلوی کفش برخورد می‌کنند. وقتی وزن بدن روی کف پا قرار می‌گیرد کف پا درازتر و پهنتر می‌شود، این امر به دلیل صاف شدن قوس کف پا و فاصله گرفتن و خم شدن انگشتان پا از یکدیگر می‌باشد. درمقایسه با یک سفر کوتاه در پایان یک سفر طولانی با پای پیاده، قوسهای کف پا صاف شده و استخوانهای متاتارسال کف پا از یکدیگر بیشتر فاصله گرفته و پا بیشتر ورم می‌کند. قسمت پنجه کفش باید بلند نیز باشد چرا که انگشتان پا به فضای عمودی در قسمت پنجه کفش نیز نیاز دارند، اگر قسمت پنجه کفش کوتاه باشد و بر سطح بالایی انگشتان فشار بیاورد این امر باعث کبودی زیر ناخن می‌گردد، به‌خصوص اگر پنجه کفش سفت باشد. اگر پنجه کفش نوک تیز باشد انگشتان پا در قسمتی که پنجه کفش کوتاه است به سمت جلو فشرده می‌شوند.
ناخن‌هایی که در قسمت جلو صاف نیستند ممکن است فشار وارده به پا را در سطح ناخن متمرکز کنند. کوتاه کردن صحیح ناخنها در جلوگیری از سیاه شدن ناخنهای پا مؤثر است.
بعضی از دونده‌های حساس ممکن است انگشت شست پای مورتون نیز داشته باشند. در افراد با انگشت شست پای مورتون، انگشت دوم پا نسبت به انگشت شست پا بلندتر است. پیدا کردن کفش دارای فضای مناسب در قسمت پنجه برای افراد دارای انگشت شست پای مورتون مشکل است.
سیاه شدگی ناخن می‌تواند به خودی خود بهبود یابد. اگر خونمردگی زیر ناخن به شدت دردناک باشند، ناخن سیاه شده ممکن است نیازمند تخلیه باشد.
ناخن سیاه شده را می‌توان به‌طور محافظه کارانه یا با تخلیه خونمردگی و در نتیجه کاهش فشار (ناشی از تجمع خون زیر ناخن) درمان کرد، فشار (زیر ناخن و بالای بستر ناخن) را می‌توان با ایجاد یک سوراخ در سطح ناخن روی محل خونمردگی (در چهل و هشت ساعت اول پس از سیاه شدن ناخن) برطرف کرد (مته کاری)، این امر همچنین با کشیدن ناخن ممکن است.
در بیمارستان یا مطب پزشک می‌شود از دستگاه کوتر الکتریکی یا سوزن سایز هجده جهت مته کاری سطح ناخن استفاده کرد، اگر هیچ‌کدام از این دو وجود نداشتند برای تخلیه خونمردگی زیر ناخن می‌توان از نوک یک گیره کاغذ داغ (سرخ شده بر اثر حرارت) برای تخلیه خون جمع شده در زیر ناخن استفاده کرد. نوک یک گیره کاغذ باید گرم شود تا داغ و سرخ رنگ شود و گیره کاغذ (قرمز بر اثر حرارت) به آرامی در سطح ناخن در مرکز هماتوم (مرکز ناحیه سیاه زیر ناخن) قرار گیرد، تماس آرام نوک گیره کاغذ سرخ شده با سطح ناخن، باعث ایجاد سوراخی در سطح ناخن می‌شود که از طریق آن خونمردگی زیر ناخن تخلیه شده و فشار بر روی بستر ناخن برطرف می‌شود، سوراخ باید با پانسمان استریل پوشانده شود و همچنین ناخن باید خشک نگاه داشته شود.https://www.ncbi.nlm.nih.gov/books/NBK482508/
کشیدن ناخن به‌طور معمول زمانی انجام می‌شود که خود ناخن آسیب دیده باشد، شکاف بزرگی در سطح ناخن ایجاد شده باشد که نیاز به بخیه زدن داشته باشد، یا شکستگی در استخوانهای نوک انگشت وجود داشته باشد. اگرچه به‌طور کلی بیهوشی عمومی مورد نیاز نیست، اما در صورت برداشتن ناخن، بلاک عصبی (بی‌حسی ناخن از طریق بلاک عصب انگشت) توصیه می‌شود. برای مته کاری، بلوک و بی‌حسی عصب اغلب دردناک تر از خود مته کاری است.
ساختماد بنیاد لویی ویتون در سال ۲۰۰۶ ساخته شد که یک موزه هنر و مرکز فرهنگی حمایت شده توسط شرکت‌های تابعه آن و سازمان‌های ناسودبَر یا سازمان‌های غیرانتفاعی است.
موزه هنر در اکتبر ۲۰۱۴ افتتاح شد. این ساختمان توسط معمار فرانک گری طراحی شده‌است و در منطقه ۱۶ پاریس واقع شده‌است. بیش از ۱٫۴ میلیون نفر در سال ۲۰۱۷ از بنیاد لویی ویتون بازدید کردند.
هزینه‌های موزه در ابتدا ۱۰۰ میلیون یورو پیش‌بینی شده بود، اما در سال ۲۰۱۷ مشخص شد که تقریباً هشت برابر این مبلغ بوده‌است. گزارش نوامبر 2018 نشان داد که از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۴، ساخت و ساز ساختمان، فعالیت اصلی بنیاد را تشکیل می‌دهد. در اوایل همان ماه، یک گروه ضد فساد فرانسوی، شکایتی را در دادگاه پاریس مطرح کرد و بنیاد لویی ویتون را به ارتکاب کلاهبرداری و فرار مالیاتی در ساخت موزه خود متهم کرد. این امر ادعا می‌کند که شعبه غیرانتفاعی مجامع گروه حمایتگر توانسته‌است حدود ۶۰٪ از هزینه موزه را از مالیات خود کسر کند و از برخی هزینه‌های دیگر استرداد مالیات را درخواست کند. در کل، شاکی ادعا می‌کند که بنیاد لویی ویتون نزدیک به ۶۰۳ میلیون یورو از دولت در قبال تقریباً ۷۹۰ میلیون یورو هزینه ساخت موزه دریافت کرده‌اند.
در سال ۲۰۰۱، برنارد آرنو، رئیس گروه حمایت‌کننده با فرانک گری ملاقات کرد، و به او در مورد برنامه‌های ساخت یک ساختمان جدید برای بنیاد آفرینش لویی ویتون گفت. پروژه ساختمان برای اولین بار در سال ۲۰۰۶ ارائه شد، با هزینه‌های تخمینی حدود ۱۰۰ میلیون یورو (۱۲۷ میلیون دلار) و گفت که قصد دارد در اواخر ۲۰۰۹ یا اوایل سال ۲۰۱۰ افتتاح شود. ، آن زمان مدیر موزه هنر مدرن پاریس، به عنوان مدیر هنری بنیاد مسئول توسعه برنامه موزه انتخاب شد.
شهر پاریس که مالک این پارک است در سال ۲۰۰۷ مجوز ساخت را اعطا کرد. در سال ۲۰۱۱، یک انجمن برای محافظت از آن پارک در یک دادگاه شکایت کرد و پیروز شد، زیرا قاضی حکم داد که مرکز بیش از حد نزدیک به یک جاده آسفالته کوچک ساخته شده‌است و حق تقدم عمومی را تحت الشعاع قرار می‌دهد.
مخالفان همچنین شکایت داشتند که یک ساختمان جدید باعث برهم زدن آرامش چشمگیر پارک تاریخی خواهد شد. شهر از رأی دادگاه تجدیدنظر کرد. معمار مشهور فرانسوی، ژان نوول، از گری حمایت کرد و در پاسخ مخالفان گفت: «آنها با کت و شلوارهای کوتاه تنگ، می‌خواهند پاریس را در قالبی رسمی قرار دهند و این امری کاملاً رقت انگیز است». سرانجام قانون خاصی توسط مجمع ملی تصویب شد که بودجه‌ای را به منافع ملی و "یک اثر هنری بزرگ که برای کل جهان بود، اختصاص داد، که به آن امکان ادامه کار را داد.
این موزه در ماه اکتبر با هزینه ۱۴۳ میلیون دلار برای بازدید عموم افتتاح شد. با این حال، در ماه مه ۲۰۱۷، ماریان، یک مجله خبری فرانسوی، فاش کرد که هزینه نهایی این بنا ۷۸۰ میلیون یورو بوده‌است.
قبل از افتتاح رسمی، محل برگزاری نمایش مد بهار / تابستان ۲۰۱۵ زنان لویی ویتون (Louis Vuitton) بود.
مجموعه موزه، که گمان می‌رود ترکیبی از آثار متعلق به برنارد آرنو باشد، شامل آثاری از ژان میشل باسکیا، و جف کونز است. کارهایی از الزورت کلی، الافور الیاسون، و (با بازی و )، ، تارین سیمون، و را سفارش داد.
کِلی، پرده ای برای ساخت سالن ساختمان، متشکل از ۱۲ نوار رنگی ایجاد کرد. الیاسون بخش «Inside the Horizon (2014)» را ایجاد کرد، که از ۴۳ ستون زرد منشوری شکل تشکیل شده‌است که از داخل روشن شده و در امتداد یک راهرو قرار گرفته‌است. ویلار روخاس یک مخزن آب ایجاد کرد که شامل اشیا پیدا شده، کفش‌های ورزشی و گیاهان دور انداخته شده بود، که در زیر یکی از بادبان‌های شیشه‌ای بنا نصب شده‌است که شکل و شمایل اصلی این ساختمان را نشان می‌دهد.
بودجه این موزه توسط گروه ال وی ام اچ تأمین شد که نام و لوگوی برند شاخص آن، یعنی لویی ویتون را دارد. این ساختمان پس از ۵۵ سال متعلق به دولت می‌شود.
در نمای این ساختمان سیالیت و جداره‌های شیشه‌ای دیده می‌شوند و با استفاده از روشی پیشرفته، شیشه‌ها به صورت میلیمتری برش خورده و به صورت منحنی درآمدند.
این ساختمان از قرارگیری بلوک‌های سفید روی هم تشکیل شده، و با پانل‌های بتنی تقویت شده و با الیاف پوشانده شده‌است. این پانل‌ها به کمک ۱۲ بادبان شیشه‌ای احاطه شده‌اند. بادبان‌ها به این بنا شفافیت و حس حرکت و سیالیت می‌دهند، معماری بنا به گونه ایست که می‌توان انعکاس آب، چوب‌ها و باغ را روی بنای ساختمان مشاهده کرد و این تصاویر روی شیشه، دائماً با نور تغییر می‌کنند.
ورودی موزه به عنوان یک فضای اجتماعی برای گردهمایی طراحی شد و رستوران و کتابفروشی نیز دارد. این فضای بزرگ ممکن است به عنوان سالنی برای کنفرانس‌هایی با ظرفیت ۳۵۰ نفر یا فضاهای نمایشگاهی یا محلی برای برگزاری رویدادهای ویژه بکار رود.
وسعت زیاد شیشه در بنا، تجربه بازدید از موزه و دیدن همزمان مناظر بیرونی را ممکن می‌سازد. بازدید کنندگان می‌توانند از راه پله‌های بیرونی، که در زیر بادبان شیشه‌ای واقع شدند، برای رسیدن به باغ‌های روی بام و نمایشگاه‌های طبقه بالا استفاده کنند.
ساختار سقف شیشه‌ای این بنا هم چنین کمک می‌کند تا بتوان آب باران را جمع‌آوری کرده و مجدداً از آن استفاده کرد، ضمن اینکه سیستم انرژی گرمایی زمین را در ساختمان بهبود می‌بخشد.
قابل به ذکر است این بنیاد موفق به دریافت گواهینامه کیفیت محیط زیستی ممتاز با درجه عالی شده‌است.
دوکو ۲٫۰ (به انگلیسی: Duqu 2.0) یک بدافزار است که در سال ۲۰۱۵ شناسایی شد. این بدافزار رایانه‌های هتل‌های کشورهای اتریش و سوئیس را آلوده کرده بود که محل مذاکرات بین‌المللی با ایران بر سر برنامه هسته‌ای و تحریم‌های اقتصادی بود. گفته می‌شود این بدافزار، که ماه‌ها آزمایشگاه کسپرسکی را بدون اطلاع آنها آلوده کرده بود،Hackers PWNED Kaspersky Lab servers for months -- Duqu 2.0 blamed on Israel By Richi Jennings, Computerworld | JUN 11, 2015 کار یگان ۸۲۰۰ است. نیویورک تایمز ادعا می‌کند این نقض کسپرسکی در سال ۲۰۱۴ باعث شد که اسرائیل همکاری کاسپرسکی با سرویس امنیتی فدرال روسیه را به ایالات متحده اطلاع دهد.
کسپرسکی این بدافزار را کشف کرد و سیمنتک این یافته‌ها را تأیید کرد. این بدافزار یک نوع دوکو است، و دوکو یک نوع از استاکس‌نت است. "به گزارش گاردین"، این نرم‌افزار «به اسرائیل مرتبط است». این بدافزار از سه حمله روز صفر استفاده می‌کرد و نیاز به بودجه سازمانی متناسب با یک آژانس اطلاعاتی دولتی داشت.
به گفته کسپرسکی، «فلسفه و طرز تفکر گروه ”دوکو ۲٫۰“ نسلی جلوتر از هر چیزی است که در جهان تهدیدات مداوم پیشرفته دیده شده.»The Duqu 2.0 Targeted Attacks
«شب کازینو» قسمت پایانی فصل دوم مجموعه تلویزیونی کمدی "اداره" و در کل قسمت بیست و هشتم این مجموعه است. این قسمت که توسط استیو کارل، که همچنین در نقش مایکل اسکات در این مجموعه بازی می‌کند و کن کواپیس کارگردانی و نوشته شده‌است در ۱۱ مه ۲۰۰۶ در ایالات متحده از شبکه ان‌بی‌سی پخش شد. بازیگران مهمان این قسمت نانسی کرل و ملورا هاردین بودند.
این مجموعه زندگی روزمره کارمندان زندگی روزمره کارمندانی در اسکرانتون، پنسیلوانیا در شرکت ساختگی داندر میفلین را به تصویر می‌کشد. در این قسمت، اداره میزبان یک شب کازینو است که مایکل اسکات سهواً دو معشوقه را به آن دعوت می‌کند. در همین حال، جیم هالپرت (جان کرازینسکی) تصمیم می‌گیرد به شعبه استمفورد منتقل شود و احساسات خود را نسبت به پم بیزلی (جنا فیشر) فاش می‌کند.
این قسمت نخستین قسمت از این مجموعه بود که به عنوان یک قسمت «فوق بزرگ» اجرا می‌شد، و شامل بیست و هشت دقیقه و بیست ثانیه محتوا به جای بیست دقیقه و سی ثانیه معیار بود. علاوه بر این، این قسمت اولین مجموعه ای بود که توسط کرل نوشته شد. او ایده این قسمت را به تهیه‌کننده اجرایی گرگ دانیلز پیشنهاد، که کاملاً از این ایده لذت برد و کار آن را آغاز کرد. «شب کازینو» همچنین به معرفی سوء استفاده‌های موسیقی کوین مالون، با بازی برایان بومگارتنر می‌پردازد. این قسمت با استقبال گسترده منتقدان تلویزیونی روبرو شد و در جمعیت بزرگسالان ۱۸ تا ۴۹ رتبه‌بندی نیلسن نمره ۳٬۹ را کسب کرد که توسط ۷٬۷ میلیون بیننده دیده شد. به‌طور کلی این قسمت هم از نظر منتقدان و هم از نظر تماشاگران یکی از بزرگترین قسمت‌های این مجموعه است.
«شب کازینو» در ابتدا در ۱۱ مه ۲۰۰۶ از شبکه ان‌بی‌سی در ایالات متحده پخش شد. این قسمت در میان بزرگسالان بین ۱۸ تا ۴۹ سال دارای امتیاز ۳٬۹٫۱۰ بود. این بدان معناست که ۳٬۹ درصد از کل افراد ۱۸ تا ۴۹ ساله و ۱۰ درصد از همه افراد ۱۸ تا ۴۹ ساله در هنگام پخش تلویزیون آن را دیده‌اند. این قسمت توسط ۷٬۷ میلیون بیننده مشاهده شد.
«شب کازینو» با استقبال گسترده منتقدان تلویزیونی روبرو شد. مایکل اسکیانامئا از تی‌وی اسکواد اظهار داشت که «این قسمت، پایان فصل، در یک‌کلام، درخشان بود. نمی‌توانستید راه بهتری برای اتصال خطوط داستانی که در طول یک فصل اتفاق افتاده‌است در حالی که خطوط جدید را همزمان باز می‌کنید، بخواهید.» اسکیانامئا در ادامه از نوشتن کارل و همچنین پیشرفت قوس‌های داستانی رابطه‌ها در داستان مجموعه تعریف کرد. برایان زورومسکی از آی‌جی‌ان دربارهٔ این قسمت اظهار داشت که «شب کازینو پر از توسعه داستان شخصیت‌ها، موقعیت‌های ناجور و لحظات خنده‌دار زیادی بود.» زورومسکی در نیمه دوم فصل دو و از اوج رسیدن آن در پایان فصل از گسترش روابط جیم و پم لذت برد. او همچنین از پیشرفت دو شخصیت کوچک کوین مالون و کرید برتن لذت برد و ستایش کرد. وی در نهایت به این قسمت نمره ده از ده را اعطا کرد که نشانگر «شاهکار» است.
نشان نخل آکادمیک (فرانسوی Order of Palms Academic) یک نشان افتخار ملی است که توسط جمهوری فرانسه به دانشگاهیان و معلمان ممتاز و برای خدمات ارزشمند به دانشگاه‌ها، آموزش و علوم اعطا می‌شود. این نشان ابتدا در سال ۱۸۰۸ توسط امپراتور ناپلئون به عنوان تجلیلی در احترام به اعضای برجسته دانشگاه پاریس ایجاد شد، در ۴ اکتبر ۱۹۵۵ توسط رئیس‌جمهور رنه کوتی به عنوان نشان لیاقت به شکل فعلی تغییر یافت که آن را به عنوان یکی از قدیمی‌ترین افتخارات مدنی اعطا شده توسط جمهوری فرانسه تبدیل کرد.
"نشان نخل آکادمیک" امروزی در ۴ اکتبر ۱۹۵۵ توسط رئیس‌جمهور رنه کوتی تأسیس شد. در سال ۱۹۶۳ نظام نشان‌های فرانسه توسط رئیس‌جمهور شارل دوگل اصلاح شد. تعدادی از به اصطلاح «نشان‌های وزیرانه» در نشان ملی لیاقت ادغام شدند. با این حال، دوگل علاقه‌مند به نشان نخل آکادمیک "بود" و تصمیم گرفت آن را به عنوان یک نشان جداگانه نگه دارد. از سال ۱۹۵۵، "نشان نخل آکادمیک" دارای سه درجه است، هر کدام با تعداد ثابت سالانه دریافت کنندگان جدید:
جستان بن وهسودان معروف به جستان سوم (سال‌های حکومت: ۲۵۱ یا ۲۶۰ تا ۳۰۷ ه‍.ق) مشهورترین پادشاه جستانی است که چهل سال حکمرانی کرد.
از جستان برای اولین بار در سال ۸۶۵ میلادی در منابع تاریخی یاد می‌شود، هنگامی که پادشاه پیشین جستانی به‌دلیل مخالفت با داعیان علوی، ازسوی آنان از حکومت خلع شد. درآنزمان جستان سوم، بر تخت سلطنت جاستانی جلوس کرد. در ۸۶۶ یا ۶۶۷ میلادی، جستان علیه فرماندار عباسی ری، عبدالله بن عزیز جنگید و پیروز شد، او بسیاری از ساکنان شهر را کشت یا اسیر کرد. جستان بعداً پس از پرداخت ۲٬۰۰۰٬۰۰۰ درهم موافقت کرد که شهر را ترک کند. در سال ۸۶۹، سردار دیگر عباسی، مفلیح الترکی به طبرستان حمله کرد و جستان را در شهر قزوین در همان حوالی شکست داد. اتفاقی که برای علویان خوشایند بود، خروج مفلیح برای مدتی از منطقه بود. در حدود ۸۸۹، جوستان به حاکم جدید علوی محمد بن زید علیه حاکم خراسان، رافی بن هرثاما کمک کرد.
در سال ۹۰۰، سامانیان، که به فرمانروایان جدید خراسان تبدیل شده بودند، در گرگان علویان را شکست دادند و قلمروهای آنها را در طبرستان فتح کردند. آنها همچنین به زودی موفق شدند جستان را شکست دهند؛ اما نتوانستند قلمرو وی را فتح کنند. مدتی بعد، جستان از علوی دیگری به نام حسن العطروش که پس از فتح طبرستان توسط سامانیان، به وی پناهنده شده بود، استقبال کرد.
جاستان و حسن با هم در سالهای ۹۰۲ و ۹۰۳ تلاش کردند تا کنترل طبرستان را بدست آورند، اما موفقیتی کسب نکردند. حسن تصمیم گرفت یک پایگاه قدرت برای خودش بسازد؛ بنابراین او به مأموریت به قبیله‌ها و دیلمی‌های هنوز غیرقابل تغییر در شمال کوه‌های البرز رفت و در آنجا شخصاً به تبلیغ و تبلیغ مساجد پرداخت. تلاش‌های وی به سرعت با موفقیت تاج گذاری شد: کوه‌های دیلمی و گلیت‌ها در شرق رودخانه صفید رود او را به عنوان امام خود با نام ناصر الحق اطروش ("مدافع ایمان واقعی") شناختند و به شاخه خودش از اسلام زیدی که به نام او به عنوان ناصریه نامگذاری شد و از نظر برخی اعمال با شاخه "جریان اصلی" قاسمیه که به تبعیت از تعالیم قاسم بن ابراهیم در طبرستان اتخاذ شده‌بود، متفاوت بود.
این تحول موقعیت جستان را تهدید می‌کرد، اما در این رقابت، حسن بن زید توانست موقعیت خود را تأیید کند و جستان مجبور به بیعت با او شد. جستان در سال ۹۱۹ توسط برادرش علی دیلم، که به حکمران جدید جستانیان تبدیل شد، کشته شد. با این حال، داماد وی محمد بن مسافر که با دخترش خراسویه ازدواج کرده بود. و از سلسله دیگری از دیالمه معروف به سلاریان بود که بر طارم حکمرانی می‌کرد، به‌زودی انتقام قتل جستان را گرفت.
آلپیدم (Ananxyl) دارویی ضد اضطراب از خانواده ایمیدازوپیریدین است که به داروی خواب‌آور شناخته شده زولپیدم شباهت دارد. برخلاف زولپیدم، آلپیدم در دوزهای طبیعی اثرات آرام‌بخشی ایجاد نمی‌کند و در عوض به‌طور خاص برای درمان اضطراب استفاده می‌شود.
آلپیدم توسط سینتلابو (که اکنون بخشی از سانوفی-آونتیس است) ساخته شده‌است. در سال ۱۹۹۱ برای بازاریابی در فرانسه تأیید شد. آزمایشات بالینی برای دریافت تأیید سازمان غذا و دارو (آمریکا) آمریکا در سال ۱۹۹۲ متوقف شد و این دارو هرگز تأیید FDA را دریافت نکرد. این محصول تا سال ۱۹۹۴ از بازار فرانسه خارج شد و برای بازاریابی در هیچ‌کجای دنیا مورد تأیید قرار نگرفت.WHO Drug Information Vol. 8, No. 2, 1994, page 64
در سال ۱۹۹۵، در پی گزارش‌هایی مبنی بر آسیب جدی به کبد، آلپیدم در اکثر کشورهای جهان از بازار خارج شد.
شهرستان مروست یکی از شهرستان‌های استان یزد ایران است. مرکز این شهرستان، شهر مروست است.
این شهرستان در ۲۷ تیر ۱۴۰۰ از شهرستان خاتم جدا شد و مستقل گردید.
شهرستان مروست در مسیر بزرگراه در حال احداث مهریز به نی‌ریز و از شمال با شهرستان مهریز، از شمال غربی با شهرستان‌های تفت و ابرکوه، از غرب با شهرستان بوانات و از جنوب غربی با شهرستان سرچهان استان فارس، از جنوب با شهرستان خاتم و از شرق با شهرستان شهربابک استان کرمان همسایه است.
شهرستان مروست دارای ۲ بخش، ۴ دهستان و ۱ شهر به شرح زیر است:
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت شهرستان مروست برابر با ۱۵٬۱۵۰ نفر بوده‌است.
اسکلروتراپی (این واژه منعکس کننده یونانی "skleros" به معنی "سخت است") روشی است که برای درمان ناهنجاری عروق خونی (ناهنجاری عروقی) و همچنین ناهنجاری‌های دستگاه لنفاوی استفاده می‌شود. دارویی به داخل رگ‌ها تزریق می‌شود و باعث کوچک شدن آنها می‌شود. این روش برای کودکان و بزرگسالان مبتلا به ناهنجاری عروقی یا لنفاوی کاربرد دارد. در بزرگسالان، اسکلروتراپی اغلب برای درمان گشادشدگی مویرگ‌ها، رگ‌های واریسی کوچکتر، بواسیرWilliam R. Finkelmeier, Sclerotherapy, Ch. 12, ACS Surgery: Principles & Practice, 2004, WebMD (hardcover book) و هیدروسل به کار می‌رود.Darren T Beiko, Aspiration and Sclerotherapy versus hydrocelectomy for treatment of hydroceles, Urology Vol 61, Issue 4 (Apr 2003)
اسکلروتراپی یک روش درمانی (همراه با جراحی، فرکانس رادیویی و کند و سوز لیزری) برای درمان رگ‌های عنکبوتی، گاهی رگ‌های واریسی و ناهنجاری‌های وریدی است. برای تجسم کامل سیاهرگها، از سونوگرافی اسکلروتراپی، سونوگرافی هدایت شده استفاده می‌شود، بنابراین پزشک می‌تواند دقت و نظارت بهتری بر تزریق داشته باشد. در حقیقت اسکلروتراپی اغلب پس از تشخیص ناهنجاری‌های وریدی با سونوگرافی دوبلکس، تحت هدایت سونوگرافی انجام می‌شود. اسکلروتراپی تحت هدایت سونوگرافی و با استفاده از مواد صاف کننده میکرو فوم نشان داده شده‌است تا در کنترل ریفلاکس از اتصالات صافن-فمورال و صافن-پوپلتئال مؤثر باشد.Padbury A, Benveniste G L, Foam echosclerotherapy of the small saphenous vein, Australian and New Zealand Journal of Phlebology Vol 8, Number 1 (Dec 2004) با این حال، برخی از نویسندگان مقالات علمی بر این باورند که اسکلروتراپی برای رگهای دارای ریفلاکس بزرگ، یا برای رگهایی که ریفلاکس محوری دارند مناسب نیست.William R. Finkelmeier, Sclerotherapy, Ch. 12, ACS Surgery: Principles & Practice, 2004, WebMD (hardcover book) این امر به دلیل ظهور فناوری‌های جدیدتر از جمله لیزر و فرکانس رادیویی است که اثربخشی بالاتری نسبت به اسکلروتراپی برای درمان این وریدها دارند.
بیش از ۱۵۰ سال است که اسکلروتراپی در درمان رگهای عنکبوتی و گاهی واریس استفاده می‌شود. همانند جراحی واریس، تکنیک‌های اسکلروتراپی در این مدت پیشرفت داشته‌است. تکنیک‌های مدرن از جمله راهنمایی با استفاده از سونوگرافی و کف اسکلروتراپی، آخرین پیشرفت در این تکامل است.
اولین تلاش گزارش شده برای اسکلروتراپی توسط دکتر زولیکوفر(D Zollikofer) در سوئیس، ۱۶۸۲ بود که برای القای تشکیل لخته خون (ترومبوز) اسید را به داخل ورید تزریق کرد.Goldman, M., Sclerotherapy Treatment of varicose and telangiectatic leg vein, Hardcover Text, 2nd Ed, 1995 دبوت (Debout) و کاساسیونیک (Cassaignaic) عملکرد موفقیت‌آمیزی را در درمان رگهای واریسی با تزریق پرکلرات آهن در سال ۱۸۵۳ گزارش کردند.Sharmi S, Cheatle T. Fegan's Compression Sclerotherapy of Varicose Veins, Hardcover Text, 2003. دیس گرنگس (Desgranges) در سال ۱۸۵۴ با تزریق ید و تانن به وریدها ۱۶ مورد از واریس را درمان کرد. این تقریباً ۱۲ سال پس از ظهور احتمالی سلب سیاهرگ صافن بزرگ صافنوس در سال ۱۸۴۴ توسط مادلونگ بود. با این حال، به دلیل میزان بالای عوارض جانبی با داروهای مورد استفاده در آن زمان، اسکلروتراپی عملاً تا سال ۱۸۹۴ کنار گذاشته شد.Coppleson VM, The Treatment of Varicose Veins by Injection, Hardcover text,2nd Ed 1929. با بهبود تکنیک‌های جراحی و بیهوشی در آن زمان، استریپینگ به یک درمانی انتخابی تبدیل شد.
در اوایل قرن بیستم کار بر روی مواد جایگزین ادامه یافت. در آن زمان اسید کربولیک و پرکلرات جیوه مورد آزمایش قرار گرفت و در حالی که اینها تأثیری در از بین بردن رگهای واریسی نشان می‌داد، اما عوارض جانبی باعث ترک آنها شد. پروفسور سیکارد و سایر پزشکان فرانسوی در طول جنگ جهانی اول و بعد از آن از کربنات سدیم و سپس سدیم سالیسیلات استفاده کردند.Coppleson VM, The Treatment of Varicose Veins by Injection, Hardcover text,2nd Ed 1929. در اوایل قرن بیستم نیز از کینین با تأثیری مشابه استفاده شد. در آن زمان در کتاب کاپلسون، استفاده از سالیسیلات سدیم یا کینین به عنوان بهترین گزینه‌های ماده اسکلروزانت بود.
کارهای بیشتری در زمینه بهبود تکنیک و توسعه مواد ایمن تر و موثرتر تا دهه ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ ادامه داشت. از مهم‌ترین دست‌آوردها تولید سدیم تترادسیل سولفات (STS) در سال ۱۹۴۶ بود، محصولی که تا امروز نیز به‌طور گسترده مورد استفاده قرار گرفته‌است. جورج فگان در دهه ۱۹۶۰ گزارش کرد که بیش از ۱۳۰۰۰ بیمار مبتلا به اسکلوتراپی را با تمرکز بر روی فیبروز ورید به جای ترومبوز، با تمرکز بر کنترل نقاط قابل توجهی از رفلاکس و تأکید بر اهمیت فشرده سازی پا، مداوا کرده و این روش را به‌طور قابل توجهی پیشرفت داده‌است.Sharmi S, Cheatle T. Fegan's Compression Sclerotherapy of Varicose Veins, Hardcover Text, 2003. در آن زمان این روش در اروپا از نظر پزشکی پذیرفته شد. با این حال، در انگلستان یا ایالات متحده آمریکا این مسئله چندان قابل درک و قبول نبود، وضعیتی که تاکنون در میان برخی از بخش‌های جامعه پزشکی ادامه دارد.Goldman, M., Sclerotherapy Treatment of varicose and telangiectatic leg vein, Hardcover Text, 2nd Ed, 1995
پیشرفت عمده بعدی در تکامل اسکلروتراپی ظهور سونوگرافی فراصوتی داپلر در دهه ۱۹۸۰ و استفاده از آن در عمل اسکلروتراپی در اواخر آن دهه بود. نایتKnight R.M, Vin F, Zygmut J.A, Ultrasonic guidance of injection into the superficial venous system. Phlebologie '89 Davy A, Stemmer R (eds), 1989. John Libbey Eurotext Ltd pp. 339-341. مدافع اولیه این روش جدید بود و آن را در چندین کنفرانس در اروپا و ایالات متحده ارائه داد. مقاله تیبوThibault P.K. , Lewis W.A. , recurrent varicose veins, Part 2: Injection of incompetent perforating veins using ultrasound guidance. J. Dermatol. Surg. Onc. 1992; 18: 895-900 اولین مقاله در این زمینه بود که در یک ژورنال پزشکی مورد بررسی قرار گرفت.
کار کابرا (Cabrera)Cabrera Garrido Jr, Cabrera Garcia-Olmeda Jr, Garcia-Olmedo Dominguez MA. Elargissment des limites de la schleotherapie: Nouveaux produits sclerosants. Phlebologie:1997;50:181-188 و مونفرو (Monfreaux)Monfreux A, Traitement sclerosant des trones saphen'nies et collaterales de gros calibre par le method MUS. Phlebologie 1997;50:351-353 در استفاده از کف اسکلروتراپی همراه با «روش ضربه ۳ طرفه»Tessari L. Nouvelle technique d'obtention de la sclero-mousse, Phlebologie 1997; 53:129 انقلابی در واریس رگ‌های بزرگ با اسکلروتراپی ایجاد کرد. این مورد اکنون توسط وایتلی و پاتل بهبود یافته‌است، تا از ۳ سرنگ غیر سیلیکونی برای کف با دوام بیشتر استفاده شود.
تزریق به وریدهای ناخواسته با محلول اسکلروزان کننده باعث می‌شود که ورید هدف بلافاصله کوچک شده و سپس در طی چند هفته حل شود زیرا بدن به‌طور طبیعی ورید تحت درمان را جذب می‌کند. اسکلروتراپی یک روش غیرتهاجمی است که فقط ۱۰ دقیقه برای انجام زمان می‌خواهد. تخریب بافتی در مقایسه با جراحی تهاجمی واریس، بسیار کم است.
اسکلروتراپی «استاندارد طلایی» است و برای از بین بردن رگ‌های بزرگ عنکبوتی (telangiectasiae) و برای رگ‌های واریسی کوچکتر پا از لیزر ترجیح داده می‌شود.Sadick N, Sorhaindo L, Laser Treatment of Telangiectatic and Reticular Veins, Ch 16, p157. The Vein Book / editor, John J. Bergan, 2007. برخلاف درمان لیزری، محلول اسکلروزان علاوه بر تخریب رگ اصلی «رگهای تغذیه کننده» زیر پوست را که باعث تشکیل رگهای عنکبوت می‌شوند را مصدود می‌کند، در نتیجه احتمال تشکیل مجدد رگ‌های عنکبوت در ناحیه تحت درمان را کمتر می‌کند. چندین تزریق اسکلروزانت رقیق به وریدهای سطح غیرطبیعی پای درگیر تزریق می‌شود. سپس پای بیمار معمولاً به مدت یک هفته پس از درمان با جوراب یا بانداژ فشرده می‌شود. همچنین بیماران باید در آن مدت مرتباً راه بروند. در این روش بیمار نیاز به حداقل دو جلسه درمانی دارد که به فاصله چندین هفته از هم انجام می‌شود تا رگ‌های پا را به‌طور قابل توجهی بهبود بخشد.
اسکلروتراپی همچنین می‌تواند با استفاده از اسکرولاسان‌های میکرو فوم تحت هدایت سونوگرافی برای درمان رگ‌های واریسی بزرگتر، از جمله رگ‌های واریسی بزرگ و کوچک انجام شود.Paul Thibault, Sclerotherapy and Ultrasound-Guided Sclerotherapy, The Vein Book / editor, John J. Bergan, 2007 پس از ایجاد نقشه رگ‌های واریسی بیمار، با استفاده از سونوگرافی، به این رگ، ها تزریق می‌شود و نظارت بر تزریق‌ها به صورت هم‌زمان انجام می‌شود، همچنین با استفاده از سونوگرافی. اسکلروسانت می‌توان داخل ورید را مشاهده کرد و تزریقات بعدی را انجام داد تا همه رگهای غیرطبیعی تحت درمان قرار گیرند. از اسکن‌های سونوگرافی برای پیگیری درمان و تأیید بسته شدن رگهای تحت درمان استفاده می‌شود و باقیمانده رگهای واریسی قابل شناسایی و درمان است.
اسکلروتراپی با فومUltrasound Guided Sclerotherapy https://www.youtube.com/watch?v=Lkl6btffR0A روشی است که شامل تزریق «داروهای اسکلروسانتی کف» در رگ خونی با استفاده از یک جفت سرنگ است - یکی با اسکلروسانت در آن و دیگری با گاز (در اصل هوا). روش اصلی تساری (Tessari) اکنون با اصلاح Whiteley-Patel که از ۳ سرنگ استفاده می‌کند، همه بدون سیلیکون اصلاح شده‌است. داروهای اسکلروسانت (سدیم تترادسیل سولفات یا پلی دکانول) با هوا یا گاز فیزیولوژیکی (دی‌اکسید کربن) در یک سرنگ یا با استفاده از پمپ‌های مکانیکی مخلوط می‌شوند. این باعث افزایش سطح تماس دارو می‌شود. دارو فوم اسکلروزان مؤثر تری از حالت مایع در ایجاد اسکلروز دارد بنابراین اجتناب از رقیق سازی دارو و ایجاد حداکثر عملکرد اسکلروسانتیس هدف مناسبی است. به‌خصوص برای رگ‌های بزرگتر مفید است. متخصصان فوم اسکلروتراپی «خمیر دندان» مانند کف غلیظ برای تزریق ایجاد کرده‌اند، که انقلابی در درمان غیر جراحی رگهای واریسی و ناهنجاری‌های وریدی از جمله سندرم کلیپل ترناونای ایجاد کرده‌است.
یک مطالعه توسط Kanter و Thibault در سال ۱۹۹۶ میزان موفقیت ۷۶٪ را در ۲۴ ماه در درمان ورید صافنوس با محلول ۳٪ STS گزارش کرد. Padbury و BenvenistePadbury A, Benveniste G L, Foam echosclerotherapy of the small saphenous vein, Australian and New Zealand Journal of Phlebology Vol 8, Number 1 (Dec 2004) دریافتند که اسکلروتراپی با هدایت سونوگرافی در کنترل ریفلاکس در ورید صافن کوچک مؤثر است. بارت و همکاران دریافت که اسکلروتراپی با سونوگرافی میکرو فوم «در درمان همه اندازه رگ‌های واریسی با رضایت بالای بیمار و بهبود کیفیت زندگی مؤثر است».
در بررسی بنیاد همیاری کاکرین نتیجه‌گیری شد که «شواهد از جایگاه فعلی اسکلروتراپی در مقابل عمل بالینی مدرن پشتیبانی می‌کند، که معمولاً به بازگشت رگ‌های واریسی و مویرگ‌ها پس از جراحی محدود می‌شود.» در دومین بررسی بنیاد همیاری کاکرین باهدف مقایسه جراحی با اسکلروتراپی نتیجه‌گیری نمود که اسکلروتراپی مزایای بیشتری نسبت به جراحی در کوتاه مدت دارد اما جراحی در بلند مدت منافع بیشتری دارد. اسکلروتراپی از نظر موفقیت درمانی، میزان عوارض و هزینه در یک سال پس از جراحی بهتر بود، اما جراحی بعد از ۵ سال بهتر بود. با این حال، شواهد از کیفیت خیلی خوبی برخوردار نبودند و تحقیقات بیشتری لازم است.
ارزیابی فناوری بهداشت نشان داد که اسکلروتراپی مزایای کمتری نسبت به عمل جراحی دارد، اما به احتمال زیاد در رگ‌های واریسی بدون ریفلاکس از اتصالات صافن-فمورال یا ساپنو-پوپلتیال مزیت کمی خواهد داشت. این مطالعه مزایای نسبی جراحی و اسکلروتراپی برای رگهای واریسی با ریفلاکس اتصال را مطالعه نکرده‌است. This Health Technology Assessment monograph includes reviews of the epidemiology, assessment, and treatment of varicose veins, as well as a study on clinical and cost effectiveness of surgery and sclerotherapy
در نشست اجماع اروپا در مورد فوم اسکلروتراپی در سال ۲۰۰۳ نتیجه‌گیری شد که «فوم اسکلروتراپی به یک پزشک ماهر اجازه می‌دهد تا رگ‌های بزرگتر از جمله اسفنوس ترانکس (saphenous trunks) را درمان کند». شایان ذکر است نتیجه دومین نشست اجماع اروپا در مورد فوم اسکلروتراپی در سال ۲۰۰۶ منتشر شده‌است.
عوارض، گرچه نادر است و شامل ترومبوز سیاهرگی، اختلالات بینایی، واکنش آلرژیک، ترومبوفلبیت، نکروز پوست و هایپرپیگمانتاسیون یا قرمزی ناحیه درمان است.
اگر اسکلروسانت به درستی به سیاهرگ تزریق شود، هیچ آسیبی به پوست اطراف آن وارد نمی‌کند، اما اگر به خارج از رگ تزریق شود، می‌توان باعث نکروز بافت و ایجاد زخم شود. نکروز پوست، هرچند نادر است، اما می‌تواند از نظر زیبایی «به‌طور بالقوه ویرانگر» باشد و بهبود آن ممکن است ماه‌ها طول بکشد. هر چند بسیار کم اتفاق می‌افتد که مقادیر کمی سدیم تترادسیل سدیم رقیق (0.25%) (STS) استفاده شود، اما در صورت استفاده از غلظت‌های بالاتر (۳٪) مشاهده شده‌است که ترشحات پوستی اغلب هنگام تزریق STS به داخل عروق (شاخه‌های کوچک شریان) اتفاق بیوفتد. ایجاد حفره تلژانژکتاتیک یا ایجاد سرخرگ‌های ریز غیرقابل پیش‌بینی است و معمولاً باید با تکرار اسکلروتراپی یا لیزر درمان شود. Medscape. William R. Finkelmeier, What's New in ACS Surgery: Sclerotherapy. ACS Surgery 2003. [free signup required]
بیشتر عوارض به دلیل واکنش شدید التهابی به ماده اسکلروتراپی در ناحیه اطراف ورید تزریق شده رخ می‌دهد. علاوه بر این، عوارض سیستمیک نیز وجود دارد که اکنون به‌طور فزاینده ای مشخص می‌شوند. این موارد هنگامی اتفاق می‌افتد که اسکلروسانت از طریق رگها به قلب، ریه و مغز منتقل شود. به تازگی گزارش‌هایی از سکته مغزی در هنگام درمان با کف اعلام شده‌است. اگرچه این گزارش‌ها مربوط به تزریق مقدار زیادی فوم است. همچنین این گزارش‌ها نشان داده‌است که حباب‌های حتی در تزریق مقدار کمی کف اسکلروزانت به وریدها به سرعت در قلب، ریه و مغز ظاهر می‌شوند. اهمیت این مسئله در این مرحله به‌طور کامل مشخص نشده‌است و مطالعات گسترده نشان می‌دهد که فوم اسکلروتراپی بی خطر است. اسکلروتراپی کاملاً مورد تأیید FDA در ایالات متحده آمریکا است.
موارد منع مصرف عبارتند از: بستری بودن بیمار، بیماری‌های شدید سیستمیک، درک ضعیف بیمار، فوبیای سوزن، امید به زندگی کوتاه، سرطان مرحله آخر، آلرژی شناخته شده به ماده اسکلروزان و درمان با تاموکسیفن.
توجه داشته باشید که برخی از برنامه‌های ذکر شده "فقط مدل‌ها یا شبیه‌سازهای وبگاهی" هستند و برخی از آنها به داده‌های بیدرنگ منابع دیگر اعتماد دارند (یا از آنها استفاده می‌کنند).
لیست فرعی شامل شبیه‌سازهایی است که براساس مدل‌های نظری ساخته شده‌اند. با توجه به تعداد بالای تحقیقات پیش از چاپ ایجاد و راه‌اندازی شده توسط دنیاگیری کوید-۱۹، مخصوصاً مدل‌های جدیدتر فقط باید با موشکافی علمی بیشتری در نظر گرفته شوند.
چندین مورد از این مدل‌ها از پایگاه داده‌های ژنوم استفاده می‌کنند، از جمله موارد زیر:
مدل‌های زیر فقط برای اهداف آموزشی است.
اکسایش بابلر ، همچنین به عنوان اکسایش بابلر-داوبن شناخته می‌شود، یک واکنش آلی برای انتقال اکسایشی الکل‌های آلیلی نوع سوم به انون‌ها با استفاده از پیریدینیوم کلروکرومات (PCC) است:
این واکنش به نام جیمز بابلر (James Babler) که اولین بار واکنش را در سال ۱۹۷۶ گزارش کرد و ویلیام داوبن(William Dauben) که در ۱۹۷۷ دامنه واکنش را به سیستم‌های حلقوی گسترش داد نامگذاری شد.
این واکنش محصول انون مورد نظر با بازده بالا تولید می‌کند (به‌طور معمول> ۷۵٪)، از نظر عملیاتی ساده است و به تکنیک‌های بدون هوا یا گرمایش نیاز ندارد. سمیت بالای کروم شش ظرفیتی موجود در PCC از مهمترین مشکلات این روش است.
معمولاً در این واکنش از حلال‌های انتخابی چون دی کلرومتان خشک (DCM) یا کلروفرم (CHCl) استفاده می‌شود.
این واکنش به عنوان یک گام در سنتز جامع ترکیبات مختلفی همچون مورفین استفاده شده‌است.
مؤسسه تحقیقات جنگل‌ها و مراتع کشور یکی از نهادهای محیط‌زیستی ایران است که در سال ۱۳۴۷ با هدف شناسایی، حفاظت، احیا، بهره‌برداری و مدیریت پایدار عرصه جنگل‌ها و مراتع و بیابان‌های کشور تأسیس شد.
این مؤسسه فعالیت‌هایش را در ۱۱ حوزه تحقیقاتی و بیش از ۵۰ گروه در حوزه‌های تخصصی تحقیقات جنگل، مرتع، گیاه‌شناسی، بیابان‌زدایی، صنوبر، گیاهان دارویی، علوم چوب و کاغذ، حمایت و حفاظت، ژنتیک و فیزیولوژی گیاهی، بانک ژن و مکانیزاسیون منابع طبیعی و در قالب ۲۹ مرکز تحقیقات استانی و نیز ۸۸ ایستگاه ملی و منطقه‌ای سازماندهی کرده‌است.
مسابقات فوتبال زنان یکی از رویدادهای بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ است که از ۲۱ ژوئیه تا ۶ اوت ۲۰۲۱ برگزار می‌شود.
جنگ در زیر نام فیلمی است در ژانر درام، تاریخی و جنگی محصول ۲۰۲۱ بریتانیا. فیلم را جی‌پی واتس کارگردانی کرده و سناریوی آن نیز از سوی واتس و تامس وودز نوشته شده است. هنرپیشگانی چون سم هزلدین، تام گودمن-هیل و کریس هیچن در آن به ایفای نقش پرداخته‌اند.
در جریان جنگ جهانی اول، نبرد در جبههٔ غربی با آلمان‌ها به بن‌بست رسیده است و بمباران متفقین به سنگرهای عمیق آلمانی نفوذ نمی‌کنند. در این میان ارتش بریتانیا دست به دامان چند چاه‌کن می‌شود تا با زدن نقب‌هایی در زیر مقرهای آلمان‌ها و انفجارشان، مقاومت آنها را بشکنند.
تاج‌الدین احمد گنجوی مشهور به پورخطیب، ابن خطیب شاعر پارسی‌گوی سده ۶ق است. بیشتر شهرت پورخطیب گنجوی مرهون ازدواج و آمیختگی زندگی او با مهستی گنجوی است. داستان این دلدادگی را جوهری زرگر به نظم آورده‌است. جوهری در این منظومه رباعیات و قطعاتی را که پورخطیب و مهستی دربارهٔ یکدیگر می‌سرودند، به صورت مشاعره گردآوری کرده، و سپس در باب هر یک، حکایتی آورده‌است. پورخطیب احتمالاً در خانواده ای اهل شعر و ادب تربیت یافته و خطیب گنجوی از شاعران سده ۶ق، به احتمال زیاد پدر او بوده‌است.https://www.cgie.org.ir/fa/article/229468/پور-خطیب-گنجه-ای
مشاعره‌هایی از او و مهستی گنجوی به جا مانده که آقا بزرگ تهرانی از آن‌ها به عنوان دیوان تاج‌الدین احمد گنجوی یاد کرده‌است.http://lib.eshia.ir/71602/9/165 یک نسخه خطی سده ۹ق از این مجموعه، آمیخته با حکایت‌های منثور یافت شده که حاوی ۱۸۵ رباعی به نام پورخطیب و ۱۱۰رباعی به نام مهستی و ۶۵ رباعی از دیگران، همراه با چند قطعه و یک لغز است.امیرخیزی، اسماعیل، تحقیقات درباره مهستی گنجوی، ج۱، ص۴۶۲-۴۶۳، آینده، ۱۳۰۶ش، شم‌ ۱۸. تعدادی دیگر از اشعار او نیز، در کتاب نزهة المجالس نوشته حاج خلیل شروانی ذکر شده‌است.شروانی، خلیل، نزهة المجالس، ص ۸۲ به کوشش محمدامین ریاحی
نیروی زمینی آلمان بخش زمینی نیروهای مسلح جمهوری فدرال آلمان است. این نیرو در سال ۱۹۵۵ به عنوان بخشی از "بوندس‌وهر"، نیروهای مسلح آلمان غربی همراه با "دویچه‌مارینه" (نیروی دریایی) و "لوفت‌وافه" (نیروی هوایی) تأسیس شد. نیروی زمینی آلمان تعداد ۶۴ هزار نفر نیرو داشت.
نیروی زمینی آلمان به پیروی از یک دکترین واحد مجهز، سازمان یافته و آموزش داده شد و در سال ۱۸۷۱ طی وحدت آلمان تحت رهبری پروس با یک فرماندهی به‌طور دائم متحد شد. از سال ۱۸۷۱ تا ۱۹۱۹ تحت عنوان نیروی زمینی آلمان نام رسمی نیروهای زمینی آلمان بود. به دنبال شکست آلمان در جنگ جهانی اول و پایان امپراتوری آلمان، ارتش اصلی منحل شد. از سال ۱۹۲۱ تا ۱۹۳۵ نام نیروهای زمینی آلمان رایشسور و از ۱۹۳۵ تا ۱۹۴۵ با نام نیروی زمینی آلمان استفاده شد. "هیر" یکی از دو نیروی زمینی رایش سوم در طول جنگ جهانی دوم بود، اما، بر خلاف "هیر"، وافن اس‌اس شاخه ای از "ورماخت" نبود بلکه یک نیروی جنگی تحت "اس‌اس" متعلق به حزب نازی بود.Large, David Clay (1996). "Germans to the Front: West German Rearmament in the Adenauer Era", p. 25
پس از جنگ جهانی دوم، آلمان به دو قسمت تقسیم شد، جمهوری فدرال آلمان (آلمان غربی) و جمهوری دموکراتیک آلمان (آلمان شرقی) و هر دو ارتش خود را تشکیل دادند: در ۱۲ نوامبر ۱۹۵۵ اولین نیروهای تازه‌کار خدمت خود را آغاز کردند در آلمان غربی "هیر"، در حالی که در ۱ مارس ۱۹۵۶ "لندسترایتکرفت" "Landstreitkräfte der NVA" (نیروهای زمینی ارتش ملی خلق) آلمان شرقی تأسیس شد. در طول جنگ سرد، ارتش آلمان غربی در ساختار فرماندهی ناتو کاملاً ادغام شد در حالی که "لندسترایتکرفت" بخشی از پیمان ورشو بود. پس از اتحاد دوباره آلمان در سال ۱۹۹۰، "لندسترایتکرفت" تا حدی در ارتش آلمان ادغام شد. از آن زمان، ارتش آلمان در عملیات‌های حفظ صلح در سراسر جهان و از سال ۲۰۰۲ نیز در عملیات‌های جنگی در افغانستان به عنوان بخشی از نیروهای بین‌المللی کمک به امنیت ناتو استخدام شده‌است.
به دنبال جنگ جهانی دوم، متفقین در ۲۰ اوت ۱۹۴۶ "ورماخت را" با تمام شعبات خود منحل کردند. با این حال یک سال پس از تأسیس جمهوری فدرال آلمان در ماه مه ۱۹۴۹ و به دلیل افزایش روابط آن با غرب در زمان صدراعظمی، کنراد آدنوئر، مجمع مشورتی اروپا شروع به بررسی تشکیل یک انجمن دفاعی اروپا با مشارکت آلمان در ۱۱ اوت ۱۹۵۰ نمود. افسران عالیرتبه سابق "ورماخت" در یادداشت هیمرودر طرحی را برای «گروه آلمان در یک نیروی بین‌المللی برای دفاع از اروپای غربی» ترسیم کردند. برای نیروهای زمینی آلمان، این تفاهم نامه تشکیل یک ارتش ۲۵۰٬۰۰۰ قدرتمند را پیش‌بینی کرده‌است. افسران نیاز به تشکیل دوازده لشکر پنزر و شش ستاد سپاه با نیروهای سپاه همراه را دیدند، زیرا فقط لشکرهای زرهی می‌توانستند یک نیروی جنگی را جمع کنند تا نیروهای بسیار برتر پیمان ورشو را به عقب برگردانند.For a discussion on German defence planning in the context of the EDC, see Abenheim, "Reforging the Iron Cross," Chap. 5 (Zilian, p.41)
تئودور بلانک به عنوان «افسر صدراعظم فدرال برای تقویت نیروهای متفقین» منصوب شد. این پیشکسوت وزارت دفاع تا حدودی از نظر تعبیر به عنوان دفتر بلانک (Amt Blank) شناخته می‌شد، اما صریحاً برای فعال سازی برای بازسازی مجدد آلمان غربی ("Wiederbewaffnung") استفاده شد.See Frederick Zilian Jr. , 'From Confrontation to Cooperation: The Takeover of the National People's (East German) Army by the Bundeswehr,' Praeger, Westport, Conn. , 1999, , p.40–41, for a discussion of this period در مارس ۱۹۵۴ دفتر برنامه‌های تشکیل ارتش جدید آلمان را به پایان رسانده بود. برنامه‌ها پیش‌بینی تشکیل شش لشکر پیاده‌نظام، چهار لشکر زره پوش و دو لشکر پیاده مکانیزه به عنوان سهم آلمان در دفاع از اروپای غربی در چارچوب انجمن دفاعی اروپا بود.For a discussion on German defence planning in the context of the EDC, see Abenheim, "Reforging the Iron Cross," Chap. 5 (Zilian, p.41) در ۸ فوریه ۱۹۵۲ بوندستاگ سهم آلمان را در دفاع از اروپای غربی تصویب کرد و در ۲۶ فوریه ۱۹۵۴ قانون اساسی آلمان با درج لایحه‌ای در مورد دفاع از حاکمیت دولت فدرال اصلاح شد.Zilian, p.41 به دنبال این تصمیم در کنفرانس نه قدرت لندن در تاریخ ۲۸ سپتامبر تا ۳ اکتبر ۱۹۵۴، ورود آلمان به ناتو از ۹ مه ۱۹۵۵ به عنوان جایگزینی برای برنامه شکست خورده انجمن دفاع اروپا پذیرفته شد. پس از آن دفتر قبلی به وزارت دفاع تبدیل شد و تئودور بلانک اولین وزیر دفاع شد. هسته ارتش به اصطلاح "V" شاخه وزارت دفاع بود. زیرمجموعه‌ها شامل "رهبری و آموزش VA ،" "سازمان VB" و "VC Logistics بودند."
ارتش خود را صریحاً نه به عنوان جانشین "ورماخت" شکست خورده، بلکه در سنت اصلاح طلبان نظامی پروس از ۱۹۰۷ تا ۱۸۱۴ و اعضای مقاومت آلمان در طول ناسیونال سوسیالیسم می‌دید. مانند افسرانی که کودتای ناموفق ۲۰ ژوئیه برای ترور آدولف هیتلر در سال ۱۹۴۴ انجام دادند با این وجود، به دلیل کمبود گزینه‌ها، گروه‌های افسری عمدتاً از "افسران سابق ورماخت" تشکیل شده بودند. اولین رئیس ارتش، "ژنرال" "سابق ورماخت بود"، هانس روتیگر، که در تهیه پیش نویس تفاهم نامه هیمرودر نقش داشت.
تاریخ رسمی تأسیس ارتش ۱۲ نوامبر ۱۹۹۹ است که اولین سربازان خدمات خود را درآندرناخ آغاز کردند. در سال ۱۹۵۶ اولین نیروها هفت شرکت آموزشی در آندرناخ تأسیس کردند و تشکیل مدارس و مراکز آموزشی را آغاز کردند. در اول آوریل ۱۹۵۷، اولین سربازان وظیفه برای خدمت به ارتش آمدند. اولین سازمانهای نظامی ایجاد شده گردان‌های آموزشی، مدارس افسری و آکادمی ارتش، پیشگام "Führungsakademie der Bundeswehr" در هامبورگ بودند.Zilian, p.41 طبق برنامه‌ریزی‌های انجام شده در ساختار اول ارتش، قرار بود در سال ۱۹۵۹ دوازده لشکر زرهی و پیاده ایجاد شود. برای رسیدن به این هدف، واحدهای موجود تقریباً هر شش ماه تقسیم می‌شدند. با این وجود ایجاد هر دوازده بخش تا سال ۱۹۶۵ صورت نگرفت. در پایان سال ۱۹۵۸ قدرت ارتش حدود ۱۰۰۰۰۰ نفر بود. ارتش در ابتدا به ادوات آمریکایی مانند تانک ام۴۷ پاتون مجهز شده بود. از سال ۱۹۵۷ سه فرماندهی سپاه تشکیل شد: سپاه یکم، سپاه دوم و سپاه سوم.
همچنین در سال ۱۹۵۷ «دفتر دفاع از سرزمین» به عنوان بالاترین مقام ارتش منطقه‌ای تأسیس شد. دفتر دفاع از سرزمین تحت فرماندهی مستقیم وزارت دفاع فدرال قرار داشت و فرماندهی ارتش ارضی (آلمان) ("Territorialheer")، یک تشکیلات ذخیره را بر عهده داشت. در حالی که "هیر به" همراه "نیروی دریایی آلمان" و "لوفت وافه" کاملاً در ساختار فرماندهی نظامی ناتو ادغام شده بودند، "سرزمین ارضی" تحت فرماندهی ملی باقی ماند. وظیفه اصلی آن حفظ آزادی عملیاتی نیروهای ناتو از طریق ارائه دفاع از پشت جبهه منطقه در برابر خرابکاران، نیروهای ویژه دشمن و موارد مشابه بود. سه فرماندهی ارضی ("Territorialkommandos") شامل شمال، و و حداکثر شش " (WBK)، فرماندهی نظامی منطقه ای وجود داشت.Isby and Kamps 1985, 228-229. تا سال ۱۹۸۵ هر یک از WBKها دارای دو "تیپ Heimatschutzbrigade" (HSBs، تیپ‌های دفاع خانگی) بودند.
توسعه سلاح‌های هسته ای تاکتیکی شوروی نیاز به توسعه ساختار جدید ارتش حتی قبل از دستیابی کامل به ساختار نهایی ارتش داشت. برای به حداقل رساندن اثرات حملات با سلاح‌های هسته ای در تعداد زیاد نیروها ازلشکر ۲۸٫۰۰۰ نفری به تیپ تقسیم شدند. همچنین این واحدهای کوچکتر باید بتوانند در منطقه حمله اتمی برای چند روز خود را حفظ کنند و قادر به حرکت سریع و دفاع و حمله باشند. تیپ‌های زرهی و مکانیزه جدید توانایی حمله و دفاع و تسلیحاتی ترکیبی را داشتند. هر لشکر از سه تیپ تشکیل شده بود. تیپ‌های زرهی از یک گردان پیاده زرهی، دو گردان زرهی، یک گردان توپخانه زرهی و یک گردان تدارکاتی تشکیل شده بودند. تیپ‌های مکانیزه شامل یک گردان پیاده موتوری، دو گردان پیاده مکانیزه، یک گردان زرهی، یک گردان توپخانه میدانی و یک گردان تدارکاتی بودند. تیپ‌های موتوری از سه گردان پیاده موتوری، یک گردان ضد تانک، یک گردان توپخانه میدانی و یک گردان تدارکاتی تشکیل شده بودند. تیپ‌های آلپ از سه گردان آلپ، یک گردان توپخانه کوهستانی و یک گردان تدارکاتی تشکیل شده بودند. تا سال ۱۹۵۹ "هیر" شامل ۱۱ لشکر از ۲۷ تیپ، چهار "پانزر" (زره پوش)، چهار "پانزرگرنادیر" (مکانیزه)، دو "جاگر" (موتوری) و یک "ژبیرگشگر" (آلپ) بود.
در پایان جنگ سرد، ارتش آلمان ۱۲ "لشکر را با ۹۰ تیپ به میدان فرستاد: شش پانزر" (زره پوش)، چهار "پانزرگرنادیر" (مکانیزه)، یک "فروند فالشیرمیوگر" (هوابرد) و یک "لشکر کوهنورد" (آلپ). نه لشکر به سه سپاه تقسیم شدند: من سپاه آلمان به عنوان بخشی از گروه ارتش شمال ناتو، سپاه دوم آلمان و سپاه سوم آلمان به عنوان بخشی از گروه ارتش مرکزی. سه لشکر باقیمانده بخشی از رویکردهای بالتیک نیروهای متفقین (لشکر ۶ پانزرگرنادیر) و سپاه I هلند NORTHAG (لشکر ۳ پانزر ۳) بودند، در حالی که "لشکر ۱" چتربازان در زمان صلح به سپاه دوم آلمان منصوب شد و به عنوان ستاد کل نیروی متحرک ACE دو برابر شد (زمینی)
پس از ۱۹۹۰، "هرر" "ارتش ملی خلق جمهوری دموکراتیک آلمان"، نیروهای مسلح آلمان شرقی را جذب کرد. نیروهای سابق آلمان شرقی در ابتدا توسط ارتش "آلمان" فرماندهی شرق تحت فرمان سپهبد کنترل می‌شد یورگ شونبوهم و منحل در ۳۰ ژوئن ۱۹۹۱.See Jorg Schonbohm, 'Two Armies and One Fatherland', Berghahn Books, Providence & Oxford, 1996 پس از ادغام، ارتش آلمان متشکل از چهار سپاه (از جمله سپاه IV در پوتسدام در DDR سابق) با نیروی انسانی ۳۶۰٬۰۰۰ نفر بود. به‌طور مداوم کوچک می‌شد. در سال ۱۹۹۴ سپاه III به عنوان فرماندهی نیروهای ارتش آلمان سازماندهی مجدد شد. در سال ۱۹۹۶، تیپ ۲۵ هوابرد به فرماندهی جدیدی تبدیل شد که نیروهای ویژه ارتش را هدایت می‌کند، معروف بود به "فرماندهی نیروهای ویژه".
بازسازی ارتش آلمان در سال ۲۰۰۱ باعث تغییر ساختار آن به سمت هفت لشکر بود - پنج مکانیزه (هر کدام با دو تیپ مکانیزه)، یک نیروی ویژه و یک نیروی هوایی.
در سال ۲۰۰۳، سه سپاه هنوز وجود داشت، هر کدام شامل تشکل‌های مختلف جنگی و یک تیپ نگهداری، و همچنین سپاه I. آلمان / هلند، یک سازمان مشترک آلمان و هلند، که برای کنترل در زمان صلح لشکرهای ۱ پانزر و ۷ پانزر را نیز مورد استفاده قرار می‌داد. به عنوان تشکیلات هلندی. یک پانزر در زمان جنگ به سپاه گزارش می‌داد در حالی که هفتم به سپاه واکنش سریع متفقین اعزام می‌شد. سپاه II در زمان صلح آلمانی بود اما در زمان جنگ (۵ پانزر) با سپاه V ایالات متحده تبادل لشکر می‌کرد. لشکر پانزر پنجم به‌طور رسمی از ۳۰ ژوئن ۲۰۰۱ منحل شد. همچنین در زمان صلح فرماندهی لشکر ۱۰ پانزر را که به یوروکورپس اختصاص داده شده بود و نیمه آلمانی تیپ فرانسوی-آلمانی را مدیریت می‌کرد، لشکر ۱ کوهستانی در مونیخ نیز تابع این ستاد بود.
دفتر مرکزی سپاه چهارم در پوتسدام در شرق آلمان قرار داشت و دو لشکر پانزر-گرنادیر، سیزدهم و چهاردهم را تحت کنترل داشت. لشکر ۱۴ پانزرگرنادیر همچنین هنگامی که عملکرد فرماندهی خود را از دست داد ، کنترل واحدهای آلمان غربی را که مجدداً تحت سلطه لشکر ۶ پانزرگرنادیر بودند، به دست گرفت. این می‌توانست سهم آلمان را در زمان جنگ به سپاه چند ملیتی شمال شرقی را جبران کند. سپاه چهارم نیز از قبل فرماندهی ناحیه نظامی I، تیپ 1 Airmobile و فرماندهی برلین را تحت فرماندهی خود داشت ().
همه سپاه‌ها اکنون منحل شده یا به سطح چند ملیتی مانند چند ملیتی شمال شرق منتقل شده‌اند. سپاه IV دوباره سازمان دهی شد و در ۳۱ مارس ۲۰۰۲ با دستور استقرار خارج از کشور، "فرماندهی عملیات DER آلمان،" مانند بریتانیا تبدیل شد دائمی ستاد مشترک. در یک سازماندهی مجدد ارتش در سالهای اخیر شاهد انحلال مقرهای لشکر ۱۳ پیاده مکانیزه، ادغام ستاد لشکر عملیات ایرموبیل و لشکر عملیات ویژه، انحلال تیپ ۱ نیروی هوایی و تغییر واحدهای بین لشکرها بوده‌است. هیچ تیپ سنگینی منحل نشده‌است، اما دو لشکر سنگین باقی مانده به جای دو تیپ فرماندهی سه را بر عهده دارند.
در آوریل سال ۲۰۲۰ تعداد ۶۴٬۰۳۶ تن در ارتش آلمان مشغول خدمت فعال بودند. با این حال، این آمار منحصر به فرد ارتش آلمان در خدمات پشتیبانی مشترک است و تنها شامل لباس فرم پوشان نیست و (لباس شخصی‌ها) را نیز شامل می‌شود. نیروهای خدمات پزشکی مشترک، شامل پزشکان نظامی در دیگر کشورهای دیگر (مانند آفریقای جنوبی) نیز، در این آمار حساب شده‌اند.
مطابق با مقررات کار اتحادیه اروپا، هفته کاری نیروها ۴۱ ساعت است، اگرچه موارد استثنایی زیادی برای شرکت در مأموریت‌های خارج از کشور، تمرینات آموزشی، موارد اضطراری و نیازهای مشابه نظامی وجود دارد.
وسایل نقلیه دیگر شامل:
نفربر زرهی و وسایل نقلیه جنگی:
کامیون‌ها:
واحدهای رزمی ارتش شامل دو لشکر زرهی، یک لشکر واکنش سریع نیروهای و تیپ فرانسوی-آلمانی است که تحت نظارت مستقیم فرماندهی ارتش قرار دارد. بر خلاف سایر ارتش‌های اروپایی مانند فرانسه، هنگ‌ها شکل معمول سازماندهی نیستند و بنابراین در ارتش آلمان نادر هستند. گردان‌ها مستقیماً زیر مجموعه تیپ‌ها یا لشکرها هستند. گردان‌های پیاده‌نظام آلمان ۱۰۰۰ نفر را به میدان می‌فرستند، که به‌طور قابل توجهی بزرگتر از اکثر ارتش‌های ناتو است (به عنوان مثال دو برابر یک گردان ارتش ایالات متحده).
ارتش آلمان یازده شاخه مختلف نیرو دارد که به عنوان رسته سربازان تعیین شده‌اند. هر شاخه ای از خدمات مسئول آموزش و آمادگی واحدهای خود است و برای این کار مدارس و مراکز عالی خود را در اختیار دارد. از نظر کلی این تمایز را می‌توان از طریق رنگ "درجه،" که توسط طنابی متصل به نشان مشخص می‌شود، و رنگ درجه آنها با یک نشان خاص متصل شده، تعیین می‌شود.
رنگ درجه (فقط ارتش و واحدهای امنیتی نیروی دریایی و نیروی هوایی)
خاکستری سربازان کوه‌نورد
رنگ درجه (فقط شاخه پشتیبانی ارتش و ارتش)
ساختار درجه ارتش آلمان با ساختار درجه ناتو یکی است. برخلاف اسلاف خود، ارتش مدرن آلمان از درجه سرهنگی استفاده نمی‌کند. بالاترین درجه برای یک افسر ارتش، سپهبد است، زیرا درجه ارتشبد کامل برای رئیس ستاد نیروهای مسلح یا افسرانی است که به عنوان افسران ناتو خدمت می‌کنند.
دبلیوای‌اس‌پی-۱۷بی یک سیاره فراخورشیدی در صورت فلکی کژدم است که به دور ستاره دبلیوای‌اس‌پی-۱۷ می‌گردد. کشف آن در ۱۱ آگوست ۲۰۰۹ اعلام شد. این سیاره، نخستین سیاره دارای مدار حرکت مخالف‌گرد و موافق‌گرد کشف‌شده است. این کشف نظریه سنتی تشکیل سیارات را زیر سوال برد."A planet going the wrong way", Phys Org. June 7, 2011. Accessed June 10, 2011از نظر قطر دبلیوای‌اس‌پی-۱۷بی یکی از بزرگترین سیارات فراخورشیدی کشف‌شده است و با داشتن جرمی برابر با نصف مشتری آن را پفی ترین سیاره شناخه شده در سال ۲۰۱۰ نمود. در سوم دسامبر ۲۰۱۳ دانشمندان که با تلسکوپ فضایی هابل کار می‌کردند، اعلام کردند که در جو این سیاره فراخورشیدی آب وجود دارد.
این سیاره به نام دیتسو نیز شناخته می‌شود. این نام در کمپین NameExoWorlds کاستاریکا در صدمین سالگرد اتحادیه بین‌المللی اخترشناسی برگزیده‌شد. دیتسو نامی است که در اسطوره‌شناسی تالامانکان، خدای سیبو به نخستین مردم بریبری داد
رشته‌کوه ریموتاکا () (املای Rimutaka Range قبل از ۲۰۱۷)، جنوبی‌ترین رشته‌کوه‌های زنجیره‌ای در پایین جزیره شمالی نیوزیلند است. این زنجیره از شمال به‌سمت Tararua و سپس رشته‌های Ruahine ادامه می‌یابد و به موازات ساحل شرقی بین ولینگتون و کیپ شرقی پیش می‌رود.
۵۵۵ متر از بلندی‌های جاده در دامنهٔ این رشته‌کوه در سَدِل شمالی، «گذرگاه ریموتاکا» نام دارد. این گذرگاه به‌طور رسمی در ۱۷ دسامبر ۲۰۱۵؛ هنگامی که وزیر اطلاعات زمین تصمیم هیئت جغرافیایی نیوزیلند را تأیید کرد، به این نام نامگذاری شد. به دنبال تصویب قانون حل و فصل دعاوی ۲۰۱۷ Rangitāne Tū Mai Rā (Wairarapa Tamaki nui-ā-Rua)، نام محدوده رسماً به محدوده ریموتاکا تغییر یافت.
در طول جنگ جهانی اول بیش از ۳۰۰۰۰ سرباز نیوزلندی در اردوگاه‌های نظامی در ترنتهام، هات علیا و فیرستون در مسیر جاده تپه ریموتاکا در یک سفر سه روزه ۲۷ مایل (۴۳٫۵ کیلومتر) در ۲۳ رژه، تشکیل شده از ۵۰۰ تا ۱۸۰۰ نظامی از سپتامبر ۱۹۱۵ تا آوریل ۱۹۱۸، رژه و راه‌پیمایی کردند و در پایان آموزش خود به نیروی پشتیبانی «نیروی اعزامی نیوزیلند» پیوستند. این راهپیمایی در سال ۲۰۱۵ مجدداً اجرا شد.
کپلر-۲۰ای یک سیاره فراخورشیدی است که به دور کپلر-۲۰ می‌گردد. این سیاره از آن جهت قابل توجه است که نخستین سیاره با شعاعی کوچکتر از زمین است که به دور یک ستاره خورشیدسان می‌گردد. این سیاره پس از کپلر-۲۰‌بی دومین سیاره از لحاظ نزدیکی به ستاره است و با داشتن دمای ۷۷۰ درجه سلسیوس، بسیار داغتر از ان است که امکان وجود آب مایع در سطح آن فراهم باشد. کشف کپلر-۲۰‌ای به همراه ۴ سیاره دیگر منظومه‌اش در ۲۰ دسامبر ۲۰۱۱ اعلام شد.
ستاره خورشیدگونه، خورشیدسان و دوقلو‌های خورشیدی ستارگانی هستند که شبیه به خورشید هستند. طبقه‌بندی آنها به این صورت است که دوقلوهای خورشیدی بیشترین شباهت را به خورشید دارند و در مراتب بعدی خورشیدسان‌ها و خورشیدگونه‌ها قرار می‌گیرند. مشاهده این ستارگان برای درک بهتر ویژگی‌های خورشید نسبت به ستارگان دیگر و قابلیت سکونت سیاره‌ها اهمیت دارد.
وادی جرج عزام با نام هنری بوب عزام (زادهٔ ۲۴ اکتبر ۱۹۲۵ در اسکندریه - درگذشتهٔ ۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۰۴ در موناکو)
یک خواننده مصری تبار بود که با ترانه ای به نام «یا مصطفی» در اواخر دههٔ ۱۹۶۰ میلادی در فرانسه به موفقیت رسید.https://www.last.fm/fr/music/Bob+Azzam/+wikihttp://evene.lefigaro.fr/celebre/biographie/bob-azzam-18457.phphttps://matswerner.blogg.se/2008/may/bob-azzam-the-bandleader.htmlhttps://web.archive.org/web/20090410023612/http://www.chanteurs.org/A.htmhttps://web.archive.org/web/20071206002419/http://www.time.com/time/magazine/article/0,9171,939688,00.html
این آهنگ در رتبهٔ ۲۳ام جدول تک‌آهنگ‌های بریتانیا قرار گرفت و چهار هفته نیز در این جدول باقی ماند.https://dippingintolight.com/azzam-bob-1925/عزام مدرک مهندسی الکترونیک
داشت و در پشت صحنه و استادیوهای ضبط صدا کار می‌کرد.
بوب عزام کار خود را در کشور ایتالیا و در سالهای پایانی دههٔ ۱۹۵۰ میلادی با خواندن آهنگهایی به زبانهای ایتالیایی و انگلیسی که به همراه گروهش اجرا می‌کرد آغاز کرد.
در سالهای ۱۹۶۰ او دو آهنگ که تأثیر گرفته از موسیقی شرقی بودند را با نامهای "یا مصطفی" و "Fais-moi du couscous, chéri" منتشر کرد. در همان سال او جایزهٔ بزرگ دیسک را برای آهنگ "Viens à Juan les Pins" بدست آورد.http://evene.lefigaro.fr/celebre/biographie/bob-azzam-18457.phphttps://music.metason.net/artistinfo?name=Bob%20Azzam
پس از این دوره موفقیتش رو به افول رفت. با اینحال او همچنان با گذاشتن تورهای کنسرت به همراه گروه ارکسترش و همچنین بازکردن یک نایت کلاب در شهر ژنو به کار خود ادامه داد. جاناتان ریچمن، رشید طاها و همین‌طور گروه لبند اَ برزیل بازخوانی‌هایی از آهنگ "یا مصطفی" و "Fais-moi du couscous, chérie" داشتند.
سقوط آنتورپ در ۱۷ اوت سال ۱۵۸۵ رخ داد، پس از محاصره ای که بیش از یک سال به طول انجامید. این سقوط در طول جنگ هشتاد ساله رخ داد. شهر آنتورپ در آن زمان کانون و محور مقاومت پروتستان هلند محسوب می‌شد، اما در نهایت این شهر مجبور به تسلیم در برابر نیروهای اسپانیایی شد. طبق شرایط توافق شده با اسپانیا، به کلیه پروتستان‌های آنتورپ چهار سال فرصت داده شد تا کلیه امور خود را حل و فصل کرده و شهر را ترک کنند. در نتیجه این توافق بسیاری از مردم از آنتورپ به شمال مهاجرت کردند، به ویژه به آمستردام، که بعدها پایتخت جمهوری هلند شد. در نتیجه این جدایی، نه تنها آنتورپ بخش اعظمی از جمعیت تجار خبره خود را از دست داد، بلکه محاصره رودخانه اسخلد، به مدت دو قرن و تا سال ۱۷۹۵، صدمات سهمگینی را به اقتصاد آنتورپ وارد کرد.