moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در طول جنگ جهانی دوم، سنگاپور از سال ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۵ توسط امپراتوری ژاپن فتح و اشغال شد. با پایان یافتن جنگ، سنگاپور با تسلط بیشتر بر سطح مدیریت خود، دوباره به کنترل انگلیس بازگشت و اوج ادغام سنگاپور با فدراسیون مالایا برای تشکیل مالزی در سال ۱۹۶۳ انجام شد. با این حال، ناآرامی‌های اجتماعی و اختلافات بین حزب حاکم اقدام خلق سنگاپور و حزب اتحاد مالزی منجر به اخراج سنگاپور از مالزی شد. سنگاپور در ۹ اوت ۱۹۶۵ به جمهوری مستقل تبدیل شد.
سنگاپور در مواجهه با بیکاری شدید و بحران مسکن، یک برنامه نوسازی را در اواخر دهه ۱۹۶۰ تا دهه ۱۹۷۰ آغاز کرد که بر ایجاد صنعت تولید، توسعه دارایی‌های بزرگ مسکن عمومی و سرمایه‌گذاری‌های کلانی در آموزش عمومی متمرکز شده‌است.
تا دهه ۱۹۹۰، این کشور با یک اقتصاد بازار بسیار پیشرفته و آزاد، پیوندهای تجاری بین‌المللی قوی و بالاترین سرانه تولید ناخالص داخلی در آسیا خارج از ژاپن به یکی از مرفه‌ترین کشورها در جهان تبدیل شده بود.
ستاره‌شناس یونانی-رومی بطلمیوس (90 ۱۶۸) مکانی را به نام "سابانا" در نوک طلایی چرسونیس (که تصور می‌شود شبه‌جزیره مالایا است) در قرن دوم و سوم مشخص کرد. اولین ثبت مکتوب سنگاپور ممکن است از قرن سوم در یک حساب چینی باشد و جزیره "Pu Luo Chung" (ing 羅 中) را توصیف می‌کند. تصور می‌شود این یک نسخه از نام مالایی "" Pulau Ujong "" یا "جزیره در انتهای" (از شبه جزیره مالایی) است.
در جبهه جنوب شرق آسیای جنگ جهانی دوم هنگامی درگرفت که امپراطوری ژاپن سنگاپور، پایگاه مستحکم متفقین را اشغال کرد. سنگاپور از پایگاه‌های اصلی نظامی بریتانیا در جنوب شرق آسیا و به اصطلاح جبل الطارق شرق بود.
در اوایل قرن ۱۵، سلطان‌نشین ملاکا تحت حکومت سلسله پارامسوارا، شاهزاده پالمبانگ بنیان‌گذاری شد که از جزایر تاناسک (سنگاپور فعلی) گریخت.
در پی تصرف مالزی از سوی ژاپنیها در (۱۹۴۵-۱۹۴۲) طی جنگ جهانی دوم، حمایت عمومی از استقلال افزایش یافت. برنامه‌های پس از جنگ انگلیسی‌ها برای یکپارچگی اداره مالایا تحت یک مستعمره پادشاهی واحد که اتحادیه مالایی نامیده شد با مخالفت شدید از سوی مالایایی‌ها موجه شد که مخالف تضعیف حاکمان مالایایی و اعطای شهروندی به نژاد چینی بودند. اتحادیه مالایایی در سال ۱۹۴۶ تأسیس شد و شامل تمامی املاک بریتانیا در مالایا به استثنای سنگاپور می‌شد، در سال ۱۹۴۸ منحل گردید و با فدراسیون مالایا جایگزین شد که باعث حفظ خودمختاری حاکمان مالایایی ایالات تحت‌الحمایه بریتانیا در آن می‌شد.
موفقیت اقتصادی بیشتر تا دهه ۱۹۸۰ ادامه داشت، با این که نرخ بیکاری به ۳ درصد کاهش می‌یافت و رشد واقعی تولید ناخالص داخلی در حدود ۸ درصد تا سال ۱۹۹۹ به‌طور متوسط افزایش یافته بود. در دهه ۱۹۸۰، سنگاپور برای رقابت با همسایگان خود که اکنون کار ارزانتری داشتند، شروع به پیشرفت به صنایع پیشرفته مانند بخش Wafer fabrication کرد. فرودگاه چانگی سنگاپور در سال ۱۹۸۱ افتتاح شد و هواپیمایی سنگاپور برای تبدیل شدن به یک شرکت هواپیمایی اصلی توسعه داده شد. بندر سنگاپور به یکی از شلوغ‌ترین بنادر جهان تبدیل شد و صنایع خدماتی و گردشگری نیز در این دوره بسیار زیاد رشد کردند. سنگاپور به عنوان قطب حمل و نقل مهم و یک مقصد مهم گردشگری ظاهر شد.
سنگاپور در اوایل قرن ۲۱ برخی از جدی‌ترین بحران‌های پس از جنگ، از جمله شیوع بیماری سارس در ۲۰۰۳ و افزایش تهدید تروریسم را پشت سر گذاشت. در دسامبر سال ۲۰۰۱، نقشه بمباران سفارتخانه‌ها و سایر زیرساخت‌ها در سنگاپور کشف شد و ۳۶ عضو گروه جماعت اسلامیه طبق قانون امنیت داخلی دستگیر شدند. اقدامات ضد تروریسم عمده ای برای کشف و جلوگیری از اقدامات احتمالی تروریستی و به حداقل رساندن خسارات در صورت وقوع انجام شده‌است. تأکید بیشتر بر ارتقاء ادغام اجتماعی و اعتماد بین جوامع مختلف بود. همچنین اصلاحات در سیستم آموزش و پرورش در حال افزایش است. آموزش ابتدایی در سال ۲۰۰۳ اجباری شد.
حرکت سنگاپور برای افزایش جذابیت به عنوان یک مکان توریستی، بیشتر در مارس ۲۰۱۰ با افتتاح یونیورسال استودیوی سنگاپور در تفرجگاه جهانی سنتوسا تقویت شد. در همان سال، مراکز تفریحی یکپارچه مارینا بی سندز نیز افتتاح شد. در تاریخ ۳۱ دسامبر ۲۰۱۰، اعلام شد که اقتصاد سنگاپور با رشد ۱۴٫۷ درصدی برای کل سال، بهترین رشد در رکورد تا کنون برای این کشور است.
فرور یک روستا در ایران است که در دهستان لجران شهرستان گرمسار استان سمنان واقع شده‌است. فرور ۷۰۶ نفر جمعیت دارد.
فاریاب یک روستا در ایران است که در دهستان آبدان شهرستان دیر استان بوشهر واقع شده‌است.
میکی آتش‌نشان (به انگلیسی: Mickey's Fire Brigade) یک فیلم کوتاه انیمیشن آمریکایی محصول سال ۱۹۳۵ است که توسط استودیو انیمیشن والت دیزنی تهیه و توسط یونایتد آرتیستس منتشر شده است. ستاره های کارتونی این اثر میکی موس ، دانلد داک و گوفی در نقش مأموران آتش نشانی ظاهر شدند. کارگردانی این انیمیشن توسط بن شارپستین انجام شده است.
موسیقی ازبکستان بازتاب‌دهندهٔ تأثیرات متنوعی است که در شکل‌دادن این کشور نقش داشته‌اند. این موسیقی بسیار شبیه موسیقی خاورمیانه است و مشخصه‌های آن را ضرب‌آهنگ‌ها و مترهای پیچیده تشکیل می‌دهند.Fierman, William. "Uzbekistan." Microsoft Student 2009 [DVD]. Redmond, WA: Microsoft Corporation, 2008 بواسطهٔ تاریخ طولانی موسیقی در این کشور و تعداد زیاد سبک‌ها و سازهای متفاوت موسیقی، از کشور ازبکستان غالباً به‌عنوان یکی از کشورهای دارای بیشترین تنوع موسیقایی در آسیای مرکزی یاد می‌شود.
موسیقی در منطقه‌ای که امروزه کشور ازبکستان در آن واقع شده‌است، دارای تاریخچه‌ای کهن و غنی است. باور بر این است که شش‌مقام، که یک سبک موسیقی کلاسیک متعلق به آسیای مرکزی است، در اواخر سدهٔ شانزدهم میلادی از شهرهای بخارا و سمرقند برخاسته‌است. اصطلاح «شش‌مقام» به ساختار این موسیقی که از شش بخش در مدهای موسیقایی مختلف تشکیل شده‌است، و از این نظر مشابه موسیقی سنتی ایرانی است، اشاره دارد. آثار این سبک موسیقی به واسطهٔ میان‌پرده‌های شعر صوفی خوانده‌شده به‌صورت دکلمه‌ای، منقطع می‌شوند و معمولاً در محدوده‌های صوتی پایین آغاز شده و پیش از اینکه دوباره به نوای (مقام) آغازین قطعه بازگردند، به تدریج به سمت یک نقطهٔ اوج سیر صعودی را طی می‌کنند.
در دههٔ ۱۹۵۰ محبوبیت موسیقی سنتی ازبکی کاهش یافت و پخش کردن این سبک در ایستگاه‌های رادیویی توسط شوروی‌ها ممنوع شد. با این حال شوروی‌ها این موسیقی را به‌طور کامل ممنوع نکردند. اگرچه این سبک موسیقی ممنوع شده‌بود، اما گروه‌های موسیقی سنتی به نواختن موسیقی به روش خود، و انتشار آن به‌صورت شخصی ادامه دادند.
تورگون عالیماتف، هنرمند مردمی ازبکستان، یک آهنگ‌ساز کلاسیک و سنتی ازبک، و نوازندهٔ تنبور، دوتار، و ساتو است. قطعاتی که توسط او ساخته شده‌اند شامل «سه‌گاه»، «چورگوه»، «بوزروک»، «ناوو» و «تناور» می‌شوند. تصویر او با افتخارات ملی ازبکستان در هم آمیخته‌است و به‌عنوان نماد موسیقی کلاسیک ازبکستان به جهان شناسانده شده‌است.Matyakubov, O. "A Traditional Musician in Modern Society: A Case Study of Turgun Alimatov's Art". "Yearbook for Traditional Music" 25 (1993), pp. 60-66.
شرالی ژورایف خواننده‌ای در سبک موسیقی سنتی ازبک است. دولت ازبکستان از سال ۲۰۰۲ پخش اجراهای او در تلویزیون ازبکستان، و همچنین اجراهای عمومی او را به‌دلیل «بی‌اعتباری سیاسی» ممنوع کرده‌است.
در سال‌های اخیر خوانندگانی همچون یولدوز عثمانوا و سوارا نظرخان با ترکیب ملودی‌های سنتی با سازبندی و ضرب‌آهنگ‌های مدرن، موسیقی ازبکی را به گوش جهانیان رسانده‌اند.
تعداد زیادی از سازهای موسیقی در ازبکستان یافت می‌شوند. سازهای سنتی عبارتند از:
ضربه ۲ () یک فیلم در ژانر اکشن به کارگردانی حسن رانا است. از بازیگران آن می‌توان به شان شاهید اشاره کرد.
حسن رانا () فیلم‌ساز اهل پاکستان است. وی از سال ۲۰۱۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
تاریخ کره جنوبی به‌طور رسمی با تأسیس آن در ۱۵ اوت ۱۹۴۸ آغاز می‌شود.
کره در پایان جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۵ به‌طور اداری تقسیم شد. از آنجا که کره در زمان جنگ جهانی دوم تحت کنترل ژاپن بود، به دلیل داشتن قلمرو ژاپنی، رسماً با دشمن متفقین بود. تسلیم بی قید و شرط ژاپن منجر به تقسیم کره به دو منطقه اشغالی (مشابه چهار منطقه در آلمان) شد، در حالی که ایالات متحده نیمه جنوبی شبه جزیره را اداره می‌کرد و اتحاد جماهیر شوروی نیز منطقه شمال مدار ۳۸ درجه شمالی را اداره می‌کرد. این تقسیم قرار بود موقت باشد (همان‌طور که در آلمان بود) و برای اولین بار بعد از اینکه ایالات متحده، انگلستان، اتحاد جماهیر شوروی و جمهوری چین می‌توانستند یک دولت واحد را برای شبه جزیره ترتیب دهند، یک کره متحد را به مردم بازگرداند.
دو طرف نتوانستند در مورد اجرای هیئت امنای مشترک بر سر کره به توافق برسند که در سال ۱۹۴۸ به تأسیس دو دولت جداگانه هم راستا با کمونیست جمهوری دموکراتیک خلق کره (کره شمالی) و هم راستا با غرب جمهوری اول کره منجر شد. در ۲۵ ژوئن ۱۹۵۰ جنگ کره آغاز شد. پس از ویرانی‌های فراوان، جنگ در ۲۷ ژوئیه سال ۱۹۵۳ پایان یافت و وضع موجود در سال ۱۹۴۸ دوباره احیا شد، زیرا نه حزب جمهوری خلق کره و نه جمهوری اول نتوانستند بخش دیگری از کره تقسیم شده را تسخیر کنند. این شبه جزیره توسط منطقه غیرنظامی کره تقسیم شده و دو دولت مجزا به نهادهای سیاسی موجود کره شمالی و کره جنوبی تثبیت شده‌اند.
تاریخ کره جنوبی با دوره‌های متفاوتی از حکومت دموکراتیک و استبدادی مشخص شده‌است. دولت‌های غیرنظامی معمولاً از جمهوری اول کره ایسونگمن ری تا جمهوری ششم معاصر شماره گذاری می‌شوند. جمهوری اول، که از ابتدای آغاز بحث‌برانگیز بود، تا فروپاشی آن در سال ۱۹۶۰ به‌طور فزاینده ای استبدادی شد. جمهوری دوم به شدت دموکراتیک بود، اما در کمتر از یک سال سرنگون شد و دیکتاتوری نظامی استبدادی جایگزین آن شد. جمهوری‌های سوم، چهارم و پنجم از نظر اسمی دموکراتیک بودند اما به‌طور گسترده به عنوان ادامه حکومت نظامی در نظر گرفته می‌شوند. با جمهوری ششم، این کشور به تدریج در یک دموکراسی لیبرال تثبیت شده‌است.
کره جنوبی از بدو تأسیس، شاهد پیشرفت چشمگیر در آموزش، اقتصاد و فرهنگ بوده‌است. از دهه ۱۹۶۰ این کشور از یکی از فقیرترین کشورهای آسیا تا یکی از ثروتمندترین کشورها در جهان توسعه یافته‌است. آموزش، به ویژه در سطح آموزش عالی، به طرز چشمگیری گسترش یافته‌است. گفته می‌شود که یکی از " چهار ببر آسیایی " کشورهای در حال ظهور آسیا به همراه سنگاپور، تایوان و هنگ کنگ است.Will the four Asian tigers lead the way again in 2010, Times of Malta, 2010-02-01
حکومت رسمی ایالات متحده آمریکا در نیمه جنوبی شبه جزیره کره از ۱۹۴۵ سپتامبر ۸ تا ۱۹۴۸ اوت ۱۵ بود. در کشور کره جنوبی در این دوره هرج و مرج سیاسی و اقتصادی،... به وجود آمده بود. علاوه بر این، ارتش ایالات متحده تا حد زیادی برای چالش‌های مدیریت کشور آماده نشده بود؛ بنابراین، بسیاری از سیاستهای آن باعث بی‌ثباتی شد. موج پناهندگان از کره شمالی (حدود ۴۰۰٫۰۰۰) باعث آشفتگی در کشور شده بود.
یک دولت مستقر در کره جنوبی بین سال‌های ۱۹۴۸ تا ۱۹۶۰ بود و با کمک دولت ایالات متحده آمریکا و دولت نظامی ارتش ایالات متحده آمریکا در کره ایجاد شد، که این منطقه را از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۸ کنترل می‌کرد. فیلیپین کره جنوبی را در ۱۵ اوت ۱۹۴۸به رسمیت شناخت. جمهوری اول در ۱۵ اوت ۱۹۴۸ با ایسونگمن ری به عنوان اولین رئیس‌جمهور کره جنوبی شد. همانند دولت‌های بعدی از خود، خود را حاکم سراسر شبه جزیره کره اعلام کرد، اگر چه آن‌ها فقط در منطقه ای از جنوب موازی ۳۸ قدرت داشت. تأیید حکومت رئی به دنبال انتخابات مجلس قانون اساسی کره جنوبی، ۱۹۴۸ از تاریخ ۱۰ مه ۱۹۴۸. اولین قانون اساسی کشور توسط اولین مجلس ملی در ۱۷ ژوئیه ایجاد شد. این سیستم یک رئیس‌جمهور قدرتمند ایجاد کرد که به‌طور غیرمستقیم توسط مجلس ملی انتخاب می‌شد و تا انقلاب آوریل در سال ۱۹۶۰ منجر به استعفای ایسونگمن ری وایجاد جمهوری دوم کره شد.
دولت حاکم کره جنوبی برای هشت ماه بین سال‌های ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۱ بود. آن پس از جمهوری اول و در پی انقلاب آوریل ایجاد شد، ولی با وقوع کودتای نظامی و به دنبال آن یک دولت نظامی تحت عنوان شورای عالی بازسازی ملی کره ایجاد شد. این تنها دولت پارلمانی در تاریخ کره بود.
جمهوری سوم آغازی بر بازگشت دولت غیرنظامی تحت نظارت مجمع ملی اعلام شد، اما در عمل یک دیکتاتوری تحت حکومت پارک چونگ هی بود و اعضای مجمع ملی تحت کنترل حزب جمهوریخواه دموکراتیک کره جنوبی بودند.
جمهوری چهارم با تصویب قانون اساسی یوسین در رفراندوم قانون اساسی ۱۹۷۲، با رسمیت دادن به اختیارات " دفاکتو و دیکتاتوری که توسط رئیس‌جمهور صورت گرفت، تأسیس شد. پارک چونگ هی آن را جانشین جمهوری سوم کرد.
چوی در دسامبر سال ۱۹۷۹ توسط چون دوو هووان در کودتای دوازدهم دسامبر سرنگون شد و وارد جنگ مسلحانه با جنبش دموکراتیزاسیون گوانگجو را علیه حکومت نظامی آغاز شد.
چون با کودتای هفدهم ماه مه که در ماه مه سال ۱۹۸۰ انجام داد، دیکتاتوری نظامی را تحت شورای ملی اتحاد دوباره و با انحلال مجلس ملی ایجاد کرد.
پس از ترور پارک چونگ هی، نخست‌وزیر چوی کیوها نقش رئیس‌جمهور را به عهده گرفت که تنها ۶ روز بعد توسط کودتای سرلشکر چون دو هوان در سال ۱۹۷۹ از دسامبر دوازدهم غصب شود.Lee Hyun-hee (2005, pp 600–604) در ماه مه سال بعد، یک جامعه مدنی متشکل از دانشجویان دانشگاه و اتحادیه‌های کارگری اعتراضات شدیدی را علیه حاکمیت اقتدارگرا در سراسر کشور انجام داد که به خیزش دموکراتیک ژوئن معروف است. چون دوو هوان در ۱۷ مه ۱۹۸۰ حکومت نظامی اعلام کرد و اعتراضات افزایش یافت. مخالفان سیاسی کیم دای جونگ و کیم جونگ پیل دستگیر شدند و کیم یانگ سام نیز در بازداشت خانگی قرار گرفت.Lee Hyun-hee (2005, pp 605–609)
دولت تلاش‌های بسیاری را برای توسعه فرهنگی انجام داد: موزه ملی کره، مرکز هنری سئول و موزه ملی هنرهای معاصر همگی در این زمان ساخته شدند. بازی‌های آسیایی ۱۹۸۶ با موفقیت برگزار شد، و مسابقه برای بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۸ در سئول نیز موفقیت‌آمیز بود.Lee Hyun-hee (2005, pp 605–609)
در ۲۹ ژوئن ۱۹۸۷، نامزد ریاست جمهوری دولت روه تای-وو تسلیم خواسته‌ها شد و اعلامیه ۲۹ ژوئن را اعلام کرد که خواستار برگزاری انتخابات مستقیم ریاست جمهوری و احیای حقوق مدنی بود. در اکتبر ۱۹۸۷ قانون اساسی اصلاح شده توسط همه‌پرسی ملی تصویب شد و انتخابات مستقیم رئیس‌جمهور جدید در ماه دسامبر برگزار شد و جمهوری پنجم به پایان رسید.Lee Hyun-hee (2005, pp 610–611)
جمهوری ششم در سال ۱۹۸۷ تأسیس شد و جمهوری کنونی کره جنوبی باقی مانده‌است. The 6th Republic
روه تائه وو برای اولین بار در سیزدهمین دوره ریاست جمهوری در اولین انتخابات مستقیم ریاست جمهوری رئیس‌جمهور شد.
اگرچه روه از پیشینه نظامی و یکی از رهبران کودتای چون، ناتوانی رهبران مخالف کیم دای جونگ و کیم یانگ‌سام در توافق درمورد نامزدی متحد، منجر به انتخاب وی شد.Lee Hyun-hee (2005, pp 610–613)The Academy of Korean Studies (2005, pp 210–213)
اولین کاندیدای زن ریاست جمهوری، هون سوک ژا، حتی برای حمایت از کیم یانگ سام در برابر روه از این رقابت کنار رفت. .
در ۲۵ فوریه ۲۰۱۳ پارک گون هه به عنوان یازدهمین رئیس‌جمهور کره برگزیده شد. در سخنرانی پیروزی‌اش در ساختمان اتحاد ملی، پارک از برنامه‌هایش برای آغاز دور جدیدی از امید به «موفقیت در اقتصاد، کسب و کار مردم، شادی مردم و غنای فرهنگی» سخن گفت. او ابراز امیدواری کرد کره شمالی تسلیحات نظامی را کنار خواهد گذاشت و در مسیر صلح و توسعه دوجانبه گام خواهد برداشت و اعلام کرد که دوران خوشی از اتحاد بین دو کره آغاز خواهد شد که طعم موفقیت و آزادی با خود به همراه خواهد داشت و با فرایند اعتمادسازی شبه‌جزیره کره مردم کره به آرزوهایشان خواهند رسید.
نشست درون کره‌ای ۲۰۱۸ در روز ۲۷ آوریل، ۲۰۱۸، در منطقه امنیتی مشترک و در قسمت متعلق به کره جنوبی، بین مون جه-این، رئیس‌جمهور کره جنوبی و رهبر معظم کره شمالی، کیم جونگ-اون برگزار گردید. این سومین نشست درون کره‌ای و نخستین آن‌ها در طول یازده سال گذشته‌است. همچنین در این نشست، برای نخستین بار پس از پایان یافتن جنگ کره در ۱۹۵۳، یک رهبر کره شمالی وارد خاک کره جنوبی می‌شود؛ رئیس‌جمهور مون نیز برای مدت کوتاهی در خاک کره‌شمالی توقف نمود. دستور این نشست بر برنامهٔ سلاح‌های هسته‌ای کره شمالی و خلع سلاح هسته‌ای شبه جزیره کره تمرکز دارد.
تهاجم () یک فیلم در ژانر اکشن به کارگردانی حسن رانا است که در سال ۲۰۱۷ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به شان شاهید، همایون سعید، عدنان صدیقی، بلال اشرف و آرمینا خان اشاره کرد.
عایشه عمر (؛ زادهٔ ) هنرپیشه، مدل، خواننده و نقاش اهل پاکستان است.
وی بازیگر فیلم‌هایی همچون تهاجم و کراچی به لاهور بوده‌است.
کراچی به لاهور () فیلمی در ژانر کمدی و جاده‌ای به کارگردانی وجاهت رئوف محصول سال ۲۰۱۵ کشور پاکستان است. شهزاد شیخ، عایشه عمر، یاسر حسین، اشیتا محبوب، جاوید شیخ و احمد علی اکبر از بازیگران این فیلم هستند.
آنانگو پیتان‌تاتارا یانکونی‌تاتاراشنیدن تلفظ (به انگلیسی: Anangu Pitjantjatjara Yankunytjatjara) یک منطقهٔ ویژه سکونت بومیان استرالیا است که در استرالیای جنوبی واقع شده‌است.
آنانگو پیتان‌تاتارا یانکونی‌تاتارا یک منطقه حفاظت‌شده بومیان است که وسعتی زیاد و جمعیتی کم دارد. این منطقه در شمال غرب استرالیای جنوبی واقع شده و خود از سه منطقه به نام‌های «پیتان‌تاتارا»، «یانکونی‌تاتارا» و «اِنگانیاتارا آنانگو» تشکیل شده است.
شعیب منصور (؛ زادهٔ ) تهیه‌کننده تلویزیونی، کارگردان تلویزیونی، نویسنده، موسیقی‌دان، کارگردان فیلم، تهیه‌کننده موسیقی، آهنگ‌ساز و ترانه‌سرا اهل پاکستان است.
وی بیشتر به دلیل فعالیت در تلویزیون پاکستان و همچنین ساخت فیلم به نام خدا شناخته می‌شود.
انجمن (؛ زادهٔ ) هنرپیشه مطرح در دهه ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ میلادی اهل پاکستان است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "شیر خان" اشاره کرد.
جنگل‌زدایی در اندونزی دربرگیرندهٔ خسارت‌های بلند مدت به جنگل‌ها و پوشش گیاهی در سطح بسیاری از مناطق این کشور است؛ این پدیده تأثیرات محیط زیستی و اجتماعی عظیمی داشته‌است. اندونزی میزبان جنگل‌هایی با بیشترین تنوع زیستی در جهان است و در زمینهٔ تعداد گونه‌ها پس از برزیل و جمهوری دموکراتیک کنگو در ردهٔ سوم قرار دارد.
تا پیش از آغاز سدهٔ بیستم میلادی، اندونزی هنوز کشوری با جنگل‌های متراکم بود، به‌طوری که ۸۴ درصد از وسعت خشکی‌های این کشور را جنگل‌ها تشکیل می‌دادند. جنگل‌زدایی در دههٔ ۱۹۷۰ شدت گرفت و پس از آن نیز همواره در حال شتاب گرفتن بوده‌است. وسعت پوشش جنگلی این کشور که در حوالی سال ۱۹۰۰ حدود ۱۷۰ میلیون هکتار تخمین زده شده‌است، در اواخر سدهٔ بیستم میلادی به کمتر از ۱۰۰ میلیون هکتار کاهش یافته‌است. در سال ۲۰۰۸ برآورد شد که جنگل‌های باران‌خیز استوایی در اندونزی تا یک دههٔ آینده کاملاً از بین خواهند رفت. طبق گزارش‌ها، تا حدود ۸۰٪ از مجموع بهره‌برداری از جنگل‌ها در اندونزی به‌صورت غیرقانونی انجام می‌پذیرد.
مناطق وسیع جنگلی در اندونزی توسط شرکت‌های کاغذسازی بزرگ چند ملیتی نظیر خمیر و کاغذ آسیا پاکسازی شده، و با مزارع و کشتزارها جایگزین شده‌اند. جنگل‌ها معمولاً توسط کشاورزان و صاحبان مزارع سوزانده می‌شوند. یکی دیگر از منشاءهای جنگل‌زدایی صنعت درخت‌بری است که مبتنی بر تقاضای دریافتی از چین و ژاپن است.
قطع درختان و سوزاندن جنگل‌ها جهت پاکسازی زمین برای زراعت، اندونزی را پس از چین و ایالات متحده آمریکا، به سومین کشور تولیدکنندهٔ گازهای گلخانه‌ای تبدیل کرده‌است. آتش‌سوزی جنگل‌ها معمولاً مخزن‌های کربن با ظرفیت بالا که شامل جنگل‌های باران‌خیز با رشد قدیمی و جنگل‌های باتلاقی می‌شوند را نابود می‌کند. در مهٔ ۲۰۱۱ دولت اندونزی جهت مبارزه با این موضوع، برای قراردادهای درخت‌بری جدید مهلتی قانونی تعیین کرد. اما با توجه به ادامهٔ روند افزایشی پدیدهٔ جنگل‌زدایی، مشخص شد که این اقدام در کوتاه‌مدت بی‌نتیجه خواهد بود. جنگل‌زدایی در اندونزی تا سال ۲۰۱۲ از میزان جنگل‌زدایی در برزیل گذشته بوده، و این کشور را به کشوری با سریع‌ترین روند پاکسازی جنگل‌ها در جهان بدل کرده‌است.
مجمع‌الجزایر اندونزی که متشکل از حدود ۱۷٬۰۰۰ جزیره است، محل استقرار برخی از جنگل‌هایی با بیشترین تنوع زیستی در جهان است. در سال ۱۹۰۰ ۸۴٪ از مجموع وسعت خشکی‌های اندونزی پوشیده از جنگل‌ها بوده‌است. مزارع و کشتزارهای درختی شخصی کوچک تا سال ۱۹۵۰ همچنان مناطق کوچکی را پوشش می‌دادند. پوشش جنگلی در آن زمان معادل ۱۴۵ میلیون هکتار جنگل اولیه و ۱۴ میلیون هکتار دیگر متشکل از جنگل‌های ثانویه و جنگل‌های آبگیر بوده‌است.
اندونزی در اوایل دههٔ ۱۹۷۰ همزمان با توسعهٔ صنعت فراوری چوب این کشور، از این منبع ارزشمند در راستای منافع اقتصادی خود استفاده کرد. ظرفیت تولید در صنعت کاغذ و خمیرکاغذ از اواخر دههٔ ۱۹۸۰ تا سال ۲۰۰۰ رشدی نزدیک به ۷۰۰٪ را تجربه کرد، و این موضوع اندونزی را به نهمین کشور بزرگ تولیدکنندهٔ خمیر کاغذ، و یازدهمین تولیدکنندهٔ کاغذ در جهان بدل کرد.
نرخ جنگل‌زدایی در اندونزی همچنان به روند افزایشی خود ادامه می‌دهد. در گزارش دولتی محیط زیست سال ۲۰۰۹ که توسط سوسیلو بامبانگ یودهویونو، رئیس‌جمهور وقت اندونزی منتشر شد، آشکار شد که تعداد کانون‌های آتش‌سوزی از رقم ۱۹٬۱۹۲ در سال ۲۰۰۸، به میزان ۳۲٬۴۱۶ کانون در سال ۲۰۰۹ رسیده‌است. وزارت محیط زیست، این افزایش را به اجرای ضعیف قانون و فقدان نظارت از سوی مقامات منطقه‌ای نسبت داد، و پاکسازی خشکی‌ها را دلیل اصلی این آتش‌سوزی‌ها دانست.
بین سال‌های ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۰، ۲۰٪ (۲۴ میلیون هکتار) از مناطق جنگلی در اندونزی از دست رفت و تا سال ۲۰۱۰ نیز تنها ۵۲٪ (۹۴ میلیون هکتار) از زمین‌های این کشور را جنگل‌ها پوشانده بوده‌اند. با وجود اعمال ضرب‌الاجل برای قراردادهای درخت‌بری جدید در سال ۲۰۱۰، نرخ جنگل‌زدایی به سیر صعودی خود ادامه داد و با رسیدن به میزان ۸۴۰٬۰۰۰ هکتار در سال ۲۰۱۲، از نرخ جنگل‌زدایی در برزیل پیشی گرفت.
بیشترین خطر متوجه جنگل‌های استوایی کم‌ارتفاع اندونزی است که از نظر منابع چوب و تنوع زیستی غنی‌ترین جنگل‌ها هستند. تا سال ۲۰۰۰ این جنگل‌ها در جزیرهٔ سولاوسی تقریباً به‌طور کامل پاکسازی شده بوده‌اند، و پیش‌بینی شده‌بود که تا چند سال بعد در سوماترا و کالیمانتان نیز نابود خواهند شد.
در سوماترا بواسطهٔ امتیازهای اعطا شده از سوی حکومت مرکزی به شرکت‌های تولید روغن پالم برای پاکسازی جنگل‌ها، ده‌ها هزار کیلومتر مربع از جنگل‌ها نبود شده‌اند. از سال ۱۹۹۱ تا ۲۰۱۴ مناطقی وسیع پوشیده از جنگل‌ها در کالیمانتان به دلیل آتش‌سوزی غیرقابل کنترل سوختند و به انتشار آلودگی اتمسفری در سراسر جنوب شرقی آسیا منجر شدند.
در یک تحقیق مشترک بین بریتانیا و اندونزی در سال ۱۹۹۸ دربارهٔ صنعت چوب در اندونزی، اشاره شده‌است که حدود ۴۰٪ از خروجی این صنعت غیرقانونی است و ارزش مازادی برابر با ۳۶۵ میلیون دلار دارد.Indonesia-UK Tropical Forestry Management Programme (1999) Illegal Logging in Indonesia. ITFMP Report No. EC/99/03 در ارزیابی‌های جدیدتر که به مقایسهٔ برداشت‌های قانونی با مصرف شناخته‌شدهٔ داخلی بعلاوهٔ صادرات پرداخته‌اند نیز اشاره شده‌است ۸۸٪ از درخت‌بری در این کشور نیز به‌نوعی غیرقانونی است.Greenpeace (2003) "Partners in Crime: A Greenpeace investigation of the links between the UK and Indonesia's timber barons". See https://web.archive.org/web/20140104192000/http://www.saveordelete.com/ مالزی گذرگاه کلیدی برای خروج محصولات چوبی غیرقانونی از اندونزی است.Environmental Investigation Agency and Telepak (2004) "Profiting from Plunder: How Malaysia Smuggles Endangered Wood".
برآورد می‌شود که حدوداً ۷۳٪ از درخت‌بری‌ها در اندونزی غیرقانونی است.
شرکت‌های خصوصی که تحت تأثیر منافع مالی حاصل از تقاضا در بازارهای داخلی و منطقه‌ای برای چوب به قطع درختان می‌پردازند، مقصر اصلی در بروز پدیدهٔ جنگل‌زدایی هستند. این شرکت‌های کشاورزی-صنعتی غالباً به آیین‌نامه‌های قانونی پایبند نیستند و به‌طور نامناسبی از شیوه‌های جنگل‌زدایی مؤثر بر هزینه و ناکارآمد از نظر زیست‌محیطی مانند سوزاندن جنگل‌ها جهت پاکسازی خشکی‌ها برای مقاصد کشاورزی استفاده می‌کنند. در قانون جنگل‌داری مصوب سال ۱۹۹۹ اشاره شده‌است که شرکت‌ها ملزم هستند که جهت تأیید قانونی فعالیت‌های جنگل‌زدایی خود، از مقامات منطقهٔ مربوط پروانهٔ آی‌پی‌کی، که مجوزی برای برداشت چوب است را دریافت کنند. با توجه به سهل‌انگاری در اجرای قوانین و آئین‌نامه‌های قانونی نفوذپذیر در کشورهای بزرگ در حال توسعه نظیر اندونزی به تضعیف و بی‌اثر شدن تلاش‌ها برای حفاظت از جنگل‌ها و پوشش گیاهی منجر می‌شوند، بسیاری از این شرکت‌ها می‌توانستند با دور زدند این خط قرمزها اقدام به فعالیت‌های غیرقانونی درخت‌بری، سود و بازدهی خود را افزایش دهند.
در چشم‌انداز اجتماعی، کشاورزان ساکن در مناطق روستایی با توان مالی در مقیاس کم که از امکانات تحصیلی پائینی بهره‌مند هستند، جهت پشتیبانی از فعالیت‌های کشاورزی خود از شیوهٔ ابتدایی بریدن و سوزاندن درختان استفاده می‌کنند. این تکنیک بدوی کشاورزی شامل بریدن درختان جنگلی پیش از آغاز فصل خشک، و متعاقباً سوزاندن این درخت‌ها در فصل خشک پیش رو جهت حمایت از فعالیت‌های آن‌ها مبنی بر کشت محصولات می‌شود. این عمل زراعتی تا زمانی که آن منطقه از مواد مغذی خالی شود و دیگر برای پشتیبانی از محصولات کشاورزی کفایت نکند، به‌صورت مکرر بر روی همان نقطه از خشکی اعمال می‌شود. این کشاورزان پس از این به سراغ یک نقطهٔ دیگر از خشکی رفته و بی‌وقفه تکنیک برش و سوزاندن خود را اجرا می‌کنند.Tony Waters, The Persistence of Subsistence Agriculture, p. 3. Lexington Books (2007)
از نگاه سیاسی، اقدامات دولت اندونزی در زمینهٔ مهار کردن جنگل‌زدایی به‌طور گسترده‌ای مورد انتقاد بوده‌است. فساد در میان مقامات رسمی منطقه‌ای اندونزی باعث به‌وجود آمدن بدبینی نسبت به سخت‌گیری‌های دولتی به فعالیت‌های غیرقانونی در زمینهٔ قطع درختان شده‌است. تبرئه شدن مالک یک کارخانهٔ چوب‌بری به‌نام آدلین لیس در سال ۲۰۰۸، که به قطع غیرقانونی درختان متهم شده‌بود، نظر عموم را به خود جلب کرد و موجی از انتقادها را متوجه تشکیلات سیاسی کشور اندونزی کرد.
با توجه به اینکه مهاجرت ساکنان مناطق روستایی به مناطق شهری به ناگزیر شدن گسترش شهرها منجر شده‌است، حکومت اندونزی با توسعهٔ پایدار شهرها سعی دارد تا پدیدهٔ جنگل‌زدایی را مدیریت کند.William D. Sunderlin and Ida Aju Pradnja Resosudarmo: "Rates and Causes of Deforestation in Indonesia: Towards a Resolution of the Ambiguities", in CIFOR Occasional Paper no.9, 1996 فقدان پاسخگویی نسبیت به ارتباط پروژه‌های فراکوچی تقبل شده از سوی دولت اندونزی با جنگل‌زدایی، نشان‌گر کمبود شواهدی مبنی بر در نظر گرفته‌شدن استفادهٔ معقول از منابع جنگلی در پروژه‌های توسعه شهری دولت است. این موضوع، اعتبار دولت اندونزی در مدیریت کارآمد و مسئولانهٔ پروژه‌های توسعهٔ شهری و اقدامات مرتبط با حفاظت از جنگل‌ها را مورد شک قرار داده‌است.
اقدامات برای مهار گرمایش جهانی شامل طراحی مقیاس‌هایی جهت پایش روند پیشروی پدیدهٔ جنگل‌زدایی در اندونزی، و تشویق حکومت‌های ملی و منطقه‌ای به متوقف کردن این روند بوده‌است. اصطلاح اصلی برای اشاره به برنامه‌هایی از این دست، کاهش آلاینده‌های حاصل از جنگل‌زدایی و فرسایش جنگل (REDD) است. سامانه‌های جدیدی جهت پایش جنگل‌زدایی در حال به کار بسته شدن در اندونزی هستند. یکی از این سیستم‌ها، پلتفرم پایش جنگل برای اقدام متعلق به مرکز توسعهٔ جهانی که در حال حاضر داده‌های آن نمایش‌دهندهٔ جنگل‌زدایی در سراسر اندونزی بوده و به‌صورت ماهانه بروزرسانی می‌شوند.
در ۲۶ مهٔ ۲۰۱۰ اندونزی مرامنامه‌ای را برای تعیین یک ضرب‌الاجل دو ساله برای قراردادهای جدید درخت‌بری با کشور نروژ به امضا رساند. این توافق بخشی از معامله‌ای بود که بر پایهٔ آن در صورتی که این کشور به تعهدات خود عمل کند، مبلغی تا سقف یک میلیارد دلار را دریافت خواهد کرد. انتظار می‌رفت که این توافق موانعی بر سر راه صنعت تولید روغن نخل قرار داده و برنامه‌های احداث یک شهرک کشاورزی عظیم در استان پاپوآ را به تعویق انداخته یا باعث کند شدن آن شود. منابع مالی در ابتدا برای نهایی کردن استراتژی اندونزی در رابطه با گرمایش و جنگل‌ها، ساخت و نهادینه کردن گنجایش کافی جهت پایش، گزارش و تأیید روند کاهش آلاینده‌ها، و به جریان انداختن سیاست‌های توان‌بخش و اصلاحات سازمانی صرف خواهند شد. کشور نروژ قصد دارد تا در راه‌اندازی سامانه‌ای جهت کمک به کاهش فساد اداری و در نتیجه اجرای این توافق‌نامه به اندونزی کمک کند. ضرب‌الاجل قانونی دو ساله برای درخت‌بری در اندونزی در ۲۰ مهٔ ۲۰۱۱ به اجرا درآمد و پس از آن نیز در سال ۲۰۱۳ برای دو سال دیگر تمدید شد.
درایور بوستر نرم‌افزاری آنلاین برای نصب و به روزرسانی درایورهای منسوخ شده‌است که توسط آیوبیت ساخته شده و قادر است درایور قطعه‌های مختلف را شناسایی کرده و آخرین نسخه آن‌ها را از سرور ابری خود دانلود و نصب کند. درایور بوستر قبل از نصب درایورهای جدید یک نقطه بازیابی ایجاد می‌کند.
پایگاه داده درایور این نرم‌افزار شامل ۳ میلیون درایور است. این درایورها از وبگاه رسمی شرکت‌های سازنده قطعات دریافت شده‌اند و دارای گواهینامه WHQL مایکروسافت هستند.
به طور پیش فرض نرم افزار هر بار که شروع بکار می‌کند بصورت خودکار درایورهای قدیمی را اسکن و بروزرسانی می‌کند. کاربران می‌توانند این تنظیمات را شخصی سازی کرده و یک اسکن روزانه، هفتگی یا ماهانه را برنامه ریزی کنند.
صفحه آبی مرگ که گاهی وقت‌ها ناشی از نصب درایورهای غیررسمی و مشابه است، مشکلات مربوط به کارت صدا و کارت شبکه با به‌روزرسانی و جایگزینی درایورها برطرف خواهند شد.
این ویژگی شامل غیرفعال کردن برنامه‌های غیر ضروری جهت بهبود فضای آزاد حافظه رَم و پردازنده مرکزی است تا منابع بیشتری برای اجرای بازی‌های ویدئویی در دسترس باشد.
امکان پشتیبان‌گیری از درایور‌های نصب و یا بروزرسانی شده برای کاربران فراهم است.
مایکل هاردی بویز ؛ زادهٔ ) یک سیاست‌مدار اهل نیوزلند است.
زاین لطیف ویلیامسن (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال حرفه‌ای اهل ایالت متحده آمریکا است. وی هم اکنون عضو تیم نیو اورلینز پلیکانز در اتحادیه ملی بسکتبال (NBA) است.
تمتریوس جامل «جا» مورانت (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است.
پاسکال سیاکام (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل کامرون است.
له خا فیو (؛ زادهٔ – درگذشته ۷ اوت ۲۰۲۰) سیاست‌مدار کمونیست ویتنامی بود. او بین سال‌های ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۱ (میلادی) دبیرکل حزب کمونیست ویتنام بود.
له خا فیو در ۷ اوت ۲۰۲۰، در سن ۸۸ سالگی در هانوی درگذشت.
جین کاتهند گودویل (؛ ۱۹۲۸ – ۲۵ اوت ۱۹۹۷) یک پرستار کانادایی از تبار بومیان اولیهٔ کری بود. وی نخستین زن بومی نخستین ساسکاچوان بود که موفق به فارغ‌التحصیلی در رشتهٔ پرستاری در سال ۱۹۵۴ میلادی شد.
وی پس از فارغ‌التحصیلی، در نقاط دوردست و صعب‌العبور ساسکاچوان مشغول به کار شد، به‌نحوی که برای رسیدن به بیماران خود از سگ‌های سورتمه و هواپیماهای کوچک تک‌ملخه استفاده می‌کرد. وی مدتی نیز در برمودا کار کرد.
او یکی از بانیان انجمن پرستاران بومی کانادا (CINA) بود و از سال ۱۹۸۳ تا ۱۹۹۰ میلادی ریاست آنرا به‌عهده داشت. وی همچنین نخستین زن سرخپوست بود که به عنوان «مشاور مخصوص» وزیر بهداشت و رفاه دولت کانادا خدمت کرد و مدتی نیز با «سازمان امور بومیان و نواحی شمالی کانادا» همکاری داشت. وی در سال ۱۹۸۶ میلادی از دانشگاه کویینز دکترای افتخاری دریافت نمود.
گودویل در سال ۱۹۹۷ میلادی در اثر ابتلا به سرطان در شهر رجاینا درگذشت.
انجمن پرستاران بومی کانادا () یا به‌اختصار CINA، یک سازمان غیرانتفاعی و غیردولتی در کاناداست که به انجمن پرستاران کانادا وابسته است.
این انجمن تنها سازمان حرفه‌ای پرستاری برای بومی‌های کانادا محسوب می‌شود و پیش از این با نام
«انجمن پرستاران سرخ‌پوست کانادا» شناخته می‌شد. اَن توماس کالاهان که از تبار بومیان اولیهٔ کری بود، به همراه جین کاتهند گودویل در پایه‌گذاری آن نقش مهمی داشت و این انجمن در سال ۲۰۱۴ میلادی «جایزهٔ یک عمر دستاورد» خود را به وی تقدیم کرد."Degrees", Spring/Summer 2015, p. 9
یکی از ضد قهرمانان شاهنامه که از دشمنان ایرانیان به ⁪شمار می⁪آید؛ پولادوند است. پس از اسارت خاقان چین به دست رستم، افراسیاب با نوشتن نامه‌ای از پولادوند، درخواست یاری و مساعدت کرد. پولاد پس از خواندن نامهٔ افراسیاب، به کمک سپاه توران آمد؛ ولی در نهایت از رستم شکست سختی خورد و فرار کرد.
پرسشی که مطرح می‌شود این⁪ است که در شاهنامهٔ پولادوند یک انسان است یا آنکه دیوی بود که به کمک افراسیاب آمد؟
به نظر می‌رسد بر اساس ابیات بالا پولادوند در شاهنامه یک دیو است نه یک انسان؛ هرچند دیو بودن او در شاهنامه چندان آشکار نیست.
مقاله ۱، دوره ۰، شماره ۲، پاییز و زمستان ۱۳۸۹، صفحه ۵–۲۹
نوع مقاله: علمی- پژوهشی
نویسندگان:
۱. رضا غفوری؛ ۲. مهدی محمدی
ان توماس کالاهان (؛ زادهٔ ۱۹۳۵ میلادی) یک پرستار کانادایی از تبار بومیان اولیهٔ کری است.
وی در یک منطقهٔ حفاظت شده سرخپوستان در ساسکاچوان به دنیا آمد و در سن ۴ سالگی، لقب معنوی «واپیکیسیو پیه‌سیس» (زن پرندهٔ سپید اندام) را به او دادند."Degrees", Spring/Summer 2015, p. 9
او یکی از نخستین زنان بومی کانادا بود که از «بیمارستان عمومی وینیپگ» در رشتهٔ پرستاری در سال ۱۹۵۸ میلادی فارغ‌التحصیل شد. وی تا مدتها، سرپرستارِ بخش زنان و زایمان بود تا آنکه در سال ۱۹۷۳ میلادی به سازمان نوبنیان «مراقب‌های مداوم افراد نیازمند» که برای تأمین نیازهای بهداشتی و سلامت چنین افرادی در مرکز وینیپگ برپا شده بود."From residential school to one of Manitoba's 1st Indigenous nurses", CBC, 18 March 2018 وی همچنین استاد رشتهٔ پرستاری در «دانشکدهٔ رِد ریور» بود و در سال ۱۹۹۶ بازنشسته شد. وی پس از بازنشستگی مجدداً به دانشگاه رفت و لیسانس روان‌شناسی و و فوق‌لیسانس «مطالعات میان‌رشته‌ای» گرفت."Hansard", Legislative Assembly of Manitoba, 29 May 2018
در سال ۲۰۰۷ میلادی «ساختمان خدمات حیاتی» در «مرکز علوم سلامت» را به نام او نامگذاری کردند"Aspire" , August 2006, page 2 که تا آن زمان، بزرگترین پروژهٔ سرمایه‌گذاری حوزه سلامت در تاریخ منیتوبا محسوب می‌شد."Hospital's new critical care building open to public", CBC, 11 January 2007 وی همچنین یکی از نخستین پایه‌گذاران انجمن پرستاران بومی کانادا (به همراه جین کاتهند گودویل) بودMary Jane Logan McCallum & Adele Perry (2018). "Structures of Indifference: An Indigenous Life and Death in a Canadian City". University of Manitoba Press. p. 58 و این انجمن در سال ۲۰۱۴ میلادی «جایزهٔ یک عمر دستاورد» خود را به وی تقدیم کرد.
جانکارلو یودیکا کوردیا (؛ زادهٔ ) صداپیشه، نویسنده، هنرپیشه و کارگردان فیلم اهل ایتالیا است.
از جمله آثار او می‌توان به "جنایت‌های غیرحرفه‌ای"، "والس" و "جالو" اشاره کرد.
محمدجواد مادرشاهی (زاده ۱۰ تیر ۱۳۲۹) سیاستمدار و از کارگزاران سابق جمهوری اسلامی است. او در دوره ریاست جمهوری سید علی خامنه ای مشاور امنیتی رئیس‌جمهور بودو سپس مشاور وزیر صنایع و رئیس سازمان بهینه‌سازی صنایع کل کشور شد.
مادرشاهی در ۱۰ تیر ۱۳۲۹ در مشهد متولد شد. او دیپلم را از دبیرستان علوی و مدرک مهندسی برق را از دانشگاه صنعتی آریامهر در تهران دریافت کرد و در آنجا با مجید شریف واقفی، وحید افراخته و جواد قدیری آشنا شد. او از شاگردان شیخ محمود حلبی و از اعضای برجسته انجمن حجتیه بوده و از سن ۱۶ سالگی به سخنرانی و مبارزه علیه بهاییت پرداخت. او با ترقی در مراتب این انجمن به یکی از ۷ نفر اصلی اداره کننده انجمن در تهران بدل شد. مادرشاهی پس از انقلاب وارد فعالیت‌های اطلاعاتی شد و در همراهی با مصطفی چمران فرماندهی رکن دو (بازوی اطلاعاتی و طراحی نظامی) ستاد جنگ‌های نامنظم جنگ ایران و عراق را بر عهده داشت. مهدی چمران که ریاست دفتر مصطفی چمران وزیر وقت دفاع را برعهده داشت مادرشاهی را به ریاست مرکز اسناد ساواک منصوب کرد. او با نام مستعار مروج ریاست این مرکز را برعهده گرفت. این انتصاب مورد اعتراض برخی از انقلابیون قرار گرفت، از جمله عزت شاهی معتقدند این انتصاب به اعضای حجتیه که به اعتقاد آنها سابقه همکاری با ساواک داشتند این فرصت را داد تا «مدارک مربوط به خودشان را از میان پرونده‌ها بیرون بکشند.»‏
در دوره ریاست جمهوری سید علی خامنه ای مادرشاهی به عنوان مشاور امنیتی وی فعالیت می‌کرد. در زمان تشکیل وزارت اطلاعات، مادرشاهی از طرف رئیس‌جمهور در جلسات مجلس حضور می‌یافت و خواهان تشکیل سازمان اطلاعات زیر نظر رئیس‌جمهور به جای وزارتخانه بود. به نوشته مهدی شبانی، به نظر می‌رسد مادرشاهی از رابطین بین ایران و سازمان‌های جاسوسی غربی بوده‌است.‏ اکبر هاشمی رفسنجانی رئیس وقت مجلس شورای اسلامی در خاطرات خود نوشته‌است مادرشاهی و حبیب در سال ۱۳۶۱ به همراه برای گرفتن اطلاعات از ولادیمیر کوزیچکین، افسر کا گ ب در تهران که به غرب پناهنده شده بود به پاکستان رفتند و اطلاعاتی در خصوص حزب توده دریافت کردند. مدتها تصور می‌شد منظور از «حبیب» حبیب‌الله عسگراولادی وزیر وقت بازرگانی است، تا این که مادرشاهی در یک سخنرانی در تیر ۱۳۹۹ اعلام کرد حبیب همان حبیب‌الله بیطرف بوده‌است.‏ این اطلاعات برای دستگیری و اعدام رهبران و اعضای حزب توده مورد استفاده قرار گرفت.
مادرشاهی از مؤسسین دانشگاه علوم پزشکی تک جنسیتی فاطمیه قم بود و همسرش (طاهره لباف) را به ریاست آن منصوب کرد که در سال ۱۳۸۱ به دستور وزیر بهداشت درمان و آموزش پزشکی منحل شد.
مادرشاهی هم‌اکنون دبیرکل «مؤسسه مطالعاتی و تحقیقاتی بشیرصالح» در کنار آیت الله محسن اراکی، حسین قاهری و علی وکیلی به عنوان عضو هیئت امنای این موسسه، و عضو مؤسسین و هیئت امناء «مرکز جامع علوم اسلامی» (حوزه علمیه مجتهدین جوان) است.
طاهره لباف همسر مادرشاهی نیز از اعضای انجمن حجتیه بوده و اکنون پزشک است. محمدجواد مادرشاهی با سید جواد مادرشاهی از اعضای جبهه ملی ایران یکی نیست.
استان داغستان (به روسی: Дагестанская область) یک استان در که در امپراتوری روسیه واقع شده‌بود این استان در سال ۱۸۶۰ تشکیل و در سال ۱۹۱۷ منحل شد. استان داغستان ۲۹٬۷۴۰ کیلومتر مربع مساحت و بر طبق سرشماری سال ۱۸۹۷ میلادی ۵۷۱٬۱۵۴ نفر جمعیت داشت.
مورد زرد نام رمز طرح عملیاتی تهاجم نیروهای مسلح آلمان در جریان جنگ جهانی دوم به کشورهای سفلی و فرانسه بود. این طرح از دهم ماه مه سال ۱۹۴۱ با موفقیت اجرایی و به تصرف کشورهای هدف انجامید.
پیش از آغاز جنگ جهانی دوم طرح‌های توسعه‌ای آلمان شامل هیچ‌گونه احتمال درگیری در یک جنگ اروپایی با قدرت‌های غربی نمی‌شد. در واقع جز طرح کارزار لهستان، هیچ دستورالعملی از طرف ستاد کل آلمان برای عملیات‌های آینده وجود نداشت. به هر صورت، پس از پیروزی در نبرد لهستان، آدولف هیتلر، پیشوای آلمان، با اعلام این که «دشمن در حال قدرت گرفتن است»، با صدور فرمان شماره ۶ پیشوا در روز ۹ اکتبر سال ۱۹۳۹ از فرماندهان کل سه نیروی ورماخت خواست طرح یک عملیات تهاجمی پیش‌دستانه «در جناح شمالی جبهه غربی از طریق لوکزامبورگ، بلژیک و هلند» را آماده کنند. او خواهان آغاز تهاجم «در سریع‌ترین زمان ممکن و با بیشترین توان ممکن» شد. نیروی زمینی ده روز بعد طرح خود را ارائه نمود. این طرح که ده روز بعد از آن مورد بازبینی قرار گرفت، «دستورالعمل استقرار، مورد زرد» نام داشت. طرح نیروی زمینی تحت نظر سپهبد فرانتس هالدر، رئیس ستاد کل این نیرو تنظیم گشته بود.
این طرح یک تهاجم مستقیم رو در رو توسط نیروهای آلمانی مستقر در اراضی غربی را پیش‌بینی کرده بود. بر این اساس، ۵۶ لشکر پیاده‌نظام که مسئول حفاظت از مرزهای غربی در مقابل تهاجم احتمالی فرانسه و بریتانیا بودند، با پشتیبانی ۹ لشکر زرهی، از طریق بلژیک و جنوب هلند پیشروی می‌کردند. این طرح تمرکز تهاجم را از طریق مرکز بلژیک قرار داده بود. نیروهای زرهی و موتوریزه در جناح شمالی و نیروهای کوهستان از طریق جنگل‌های آردن، در جناح جنوبی حضور داشتند. قوای هوابرد در اراضی پشت سر دشمن، در نزدیکی خنت، فرود می‌آمدند تا اقدام نیروهای متحرک متفقین در تقویت خط مقدم بلژیک را با اختلال مواجه سازند.
در جانب شمالی، گروه ارتش ب به فرماندهی ارتشبد فدر فن بک، با ۴۳ لشکر در قالب ۴ ارتش، می‌بایست بین نیمیخن و نامور از رود موز می‌گذشت و به طرف ساحل کانال مانش می‌رفت. بی‌طرفی هلند می‌بایست رعایت می‌شد؛ مگر در صورتی که لزوم اجرای «ضمیمه ماستریخت» پدید می‌آمد. بر اساس این ضمیمه، ارتش ششم به فرماندهی ارتشبد والتر فن رایشناو وارد خاک هلند می‌شد تا قلعه لیژ را از طرف شمال دور بزند. در همین حال، ارتش چهارم به فرماندهی ارتشبد گونتر فن کلوگه قلعه لیژ را از جنوب محاصره می‌کرد. این دو ارتش مجموعاً شامل ۹ لشکر زرهی و ۴ لشکر موتوریزه، غرب لیژ به یکدیگر ملحق می‌شدند و در کنار هم از راه بروکسل و شارلروآ به سمت بندر کاله و بولونیه در فرانسه می‌رفتند.
در مرکز خط مقدم، گروه ارتش آ به فرماندهی ارتشبد گرت فن روندشتت با ۲۲ لشکر در قالب ۲ ارتش دوازدهم و شانزدهم، می‌بایست از جناح چپ گروه ارتش ب در مقابل حملات فرانسوی‌ها از جانب جنوب شرقی محافظت می‌کرد.
در جانب جنوبی، گروه ارتش سی به فرماندهی ارتشبد ویلهلم ریتر فن لیب با ۱۹ لشکر در قالب ۲ ارتش یکم و هفتم، در مقابل خط دفاعی ماژینو، مأموریتی کاملاً دفاعی داشت. این گروه ارتش می‌بایست خط رود راین را حفظ و از رخنه فرانسوی‌ها به زارلاند جلوگیری می‌کرد.
پشتیبانی هوایی برای تهاجم توسط ناوگان دوم هوایی به فرماندهی سپهبد هلموت فلمی و ناوگان سوم هوایی به فرماندهی سپهبد هوگو اشپرله، تأمین می‌شد.
به هر صورت رضایت چندانی در ارتباط با طرف اولیه وجود نداشت. به عقیده سرلشکر اریش فن مانشتاین، رئیس ستاد گروه ارتش آ، این طرح حمله‌ای مستقیم علیه بیشتر نیروهای متحرک متفقین در بلژیک برای به دست آوردن اراضی را پیش‌بینی کرده بود به جای این که یک عملیات متحرک برای انهدام آن‌ها را در نظر داشته باشد. علاوه بر این، فن مانشتاین می‌پنداشت، حتی با حداکثر تلاش گروه ارتش آ، ضد حمله فرانسوی‌ها از لورن به سمت شمال شرقی ممکن بود نیروهای آلمانی را در بلژیک به محاصره بیندازد. فن مانشتاین هدف این طرح را دستیابی به "یک پیروزی جزئی و تصرف اراضی" و نه شکست کامل دشمن، می‌دانست. خود هیتلر نیز با اصول بنیادین این طرح موافق نبود. او پیش‌بینی می‌کرد، با توجه به این که عملیات در میانه زمستان آغاز می‌شد، مرحله نخست تهاجم در اثر بدی آب‌وهوا و شرایط زمین، در مرکز بلژیک متوقف می‌گشت. از این رو، دستور به افزوده یک سپاه با یک لشکر زرهی و یک لشکر موتوریزه به گروه ارتش آ داد تا تا با رخنه از ناحیه آرلون با گذر رود موز در سدان به سمت لوان، به ماموریت گروه ارتش ب پس از لیژ، سهولت ببخشد. بدین شکل، فرماندهی عالی نیروی زمینی روز ۹ نوامبر سپاه ۱۹ تحت امر سپهبد هاینتس گودریان را که در جایگاه ذخیره در نزدیکی برلین قرار داشت، به گروه ارتش آ ملحق نمود و تهاجم آن را به طرح عملیاتی افزود. در این زمان، فن روندشتت و فن مانشتاین خواهان دریافت یک ارتش کامل زرهی بودند. با وجود ارسال چنین درخواست در این رابطه، فرماندهی عالی نیروی زمینی و در راس آن هالدر و فن براوخیچ تماما با مخالفت کرد چرا که این مقدار نیروی زرهی را قادر به عملیات مؤثر در شرایط زمستانی با یخبندان راه‌ها نمی‌دید.
طرحی نهایی عملیاتی مورد زرد در ابتدا جهت تحقق هدف محدود دستیابی به یک موضع جغرافیایی جهت ادامه جنگ علیه فرانسه و بریتانیا طراحی شد. طرح عملیاتی مورد قرمز نیز به عنوان ادامه این طرح، جهت سلطه نهایی بر فرانسه در نظر گرفته شده بود.
مورد زرد از چهار شاخه که می‌بایست به صورت همزمان اجرا می‌شدند، تشکیل می‌گردید:
هدف کلی این عملیات به محاصره درآوردن گروه ارتش ۱ فرانسه در مناطق شمالی و انهدام آن‌ها در طول خط ساحلی بود. بدین منظور یگان‌های پیاده‌نظام گروه ارتش آ با تعقیب قوای زرهی، می‌بایست جناح جنوبی آن‌ها را با اتخاذ مواضع دفاعی در طول رودهای ان و سوم، تأمین می‌نمودند. بر اساس این طرح تهاجم قدرتمند زرهی و مکانیزه مرز بین ارتش دوم فرانسه با مواضع ثابت و ارتش نهم فرانسه که حال انتقال به جنوب بلژیک بود، را هدف می‌گرفت. این حرکت توسط گروه زرهی "کلایست" با سه سپاه موتوریزه در یک ستون با جلوداری سپاه ۱۶ موتوریزه به فرماندهی سپهبد هاینتس گودریان با سه لشکر زرهی و یک هنگ پیاده‌نظام موتوریزه انجام می‌گرفت. در پی این نیروها، پیاده‌نظام گروه ارتش آ در قالب ارتش‌های دوازدهم و شانزدهم مجموعاً با ۲۲ لشکر پیاده‌نظام و یک لشکر کوهستان، می‌بایست از ایجاد شکاف در پشت سر نیروهای زرهی جلوگیری و از جناح جنوبی آن محافظت می‌کرد. این دو ارتش توسط ارتش دوم تعقیب می‌شد. در مجموع ۴۵ لشکر نیز در جایگاه ذخیره فرماندهی عالی نیروی زمینی قرار داشتند.
آیفون ۱۱ () یک گوشی هوشمند از اپل است که در ۱۰ سپتامبر ۲۰۱۹ معرفی‌شد. این گوشی از نسل سیزدهم آیفون است و جانشین آیفون اکس‌آر شده‌است. آیفون ۱۱ به همراه نسخه گران‌تر آن یعنی آیفون ۱۱ پرو در اپل پارک توسط تیم کوک رونمایی‌شد. سیستم عامل این گوشی آی‌اواس ۱۳ است. صفحه نمایش این گوشی همانند همتای قبلی خود از Liquid Retina ساخته شده که تراکم پیکسلی برابر ۳۲۶را دارا است همچنین اندازه صفحه نمایش به ۶٫۱اینچ می‌رسد که ۷۹درصد از فضای جلوی صفحه را اشغال کرده‌است. این گوشی مجهز به پردازنده A13 Bionic با تکنولوژی ساخت +۷نانومتر است و مقدار رم آن برابر با ۴ گیگابایت و همچنین دارای ۶تنوع رنگی می‌باشد.
شرکت اپل گوشی آیفون ۱۱ را در سه مدل معرفی کرد که غیر از این نسخه، آیفون ۱۱ پرو و آیفون ۱۱ پرو مکس با رنگ خاص سبز نیمه شب (Midnight Green) نیز عرضه کرده‌است.
آیفون ۱۱ پرو و آیفون ۱۱ پرو مکس تلفن‌های هوشمندی هستند که توسط اپل طراحی و تولید و روانهٔ بازار شده‌اند. این دو گوشی، پرچمداران نسل سیزدهم آیفون هستند و به ترتیب جانشین آیفون اِکس‌اِس و آیفون اِکس‌اِس مَکس شدند. تیم کوک، مدیرعامل شرکت اپل در تاریخ ۱۰ سپتامبر ۲۰۱۹ در تئاتر اپل پارک از این دو دستگاه در کنار مدل پایین‌تر یعنی آیفون ۱۱ رونمایی کرد. پیش‌خرید آیفون‌های پرو در ۱۳ سپتامبر ۲۰۱۹ آغاز شد و در ۲۰ سپتامبر به بازار عرضه شدند.
آیفون ۱۱ پرو در رنگ‌های طلایی، نقره‌ای، اسپیس گرِی و سبز نیمه‌شب موجود است، که آخری قبلاً در آیفون‌ها موجود نبود. مشابه آیفون ایکس‌اس، در قسمت بالای صفحه نمایش، حاشیهٔ باریکی با یک زائده وجود دارد که محل قرارگیری دوربین ۱۲مگاپیکسلی سلفی و بلندگو است. طراحی جدید دوربین عقب با سه دوربین و یک فلاش که در یک فریم مربع شکل قرار گرفته‌اند قابل مشاهده‌ترین تفاوت در مقایسه با آیفون ایکس‌اس است. در این دستگاه نماد اپل در قسمت پشتی دستگاه بدون نوشته قرار دارد و استفاده از شیشهٔ مات در پشت دستگاه، آیفون ۱۱ پرو را از گوشی‌های قبلی اپل متمایز می‌کند.
آماره دوربین-واتسون یک آماره آزمون است که برای بررسی وجود خود همبستگی در بین باقی‌مانده‌ها در رگرسیون به کار برده می‌شود. مقدار این آماره همواره بین ۰ تا ۴ قرار می‌گیرد. در تحلیل رگرسیون به‌خصوص زمانی که متغیرها در طول یک فاصله زمانی مورد مطالعه قرار می‌گیرند ممکن است تغییر داده‌ها در طول زمان از الگوی خاصی پیروی کند برای تشخیص این الگو از آزمون دوربین واتسون استفاده می‌شود.
اگر بین باقیمانده‌ها همبستگی متوالی وجود نداشته باشد، مقدار این آماره باید به ۲ نزدیک باشد. اگر به صفر نزدیک باشد نشان دهنده همبستگی مثبت و اگر به ۴ نزدیک باشد نشان دهنده همبستگی منفی است. در مجموع اگر این آماره بین ۱/۵ تا ۲/۵ باشد جای نگرانی نیست.
جام چلنچر والیبال مردان یک تورنمنت ورزشی سالانه است و زیر نظر فدراسیون بین‌المللی والیبال و آی‌ام‌جی فعالیت می‌کنند. قهرمان تورنمنت جایگزین تیم حذف شده لیگ ملت‌های والیبال مردان می‌شود.
درکنار این جام، جام چلنچر والیبال زنان نیز رقابتی برای زنان می‌باشد.این رقابت‌ها در سال ۲۰۲۲به میزبانی سئول کره جنوبی برگزار شد که قهرمان آن دوره کوبا بود.درسال۲۰۲۳این رقابت هادرقطربرگزارشدکه ترکیه در فینال۳-۲قطرمیزبان راشکست داد.به قهرمانی رسید.
تمام تیمهای حضور یافته در لیگ جهانی (به‌غیر از تیم‌های لیگ ملت‌ها) درمقدماتی جام حضور دارند. پس از صعود تیم‌ها به جام، تیم‌های شرکت کننده به ۲ گروه ۳ تیمی تقسیم می‌شوند. تیم‌های اول و دوم هر گروه به مرحله نیمه‌نهایی صعود کرده و برندگان نیمه نهایی به دیدار نهایی برای کسب عنوان اول و بازندگان نیمه نهایی برای کسب عنوان سوم رقابت می‌کنند. قهرمان رقابت‌ها نیز به لیگ ملت‌ها صعود می‌کنند.
لیست میزبان‌های دور نهایی.
تی‌ال‌سی: میزها، نردبان‌ها و صندلی‌ها (۲۰۱۹) یک رویداد غیر رایگان (Pay-Per-View) در کشتی حرفه‌ای می‌باشد که توسط کمپانی دبلیودبلیوئی برای هردو برَند راو و اسمک‌دَون تهیه می‌شود و این دوره اش هم در ۱۵ دسامبر ۲۰۱۹ در مجموعه ورزشی تارگت سنتر شهر مینیاپولیس ایالت مینه‌سوتا برگزار شد. این یازدهمین رویداد تحت عنوان تی‌ال‌سی: میزها، نردبان‌ها و صندلی‌ها بود.
اپل پارک () یک مقر ابرشرکت متعلق به اپل است. این ساختمان در خیابان وان اپل پارک‌وای در کوپرتینو، کالیفرنیا در ایالات متحده آمریکا واقع شده‌است. اپل پارک در آوریل ۲۰۱۷ افتتاح شد. طراحی این ساختمان توسط نورمن فاستر انجام شده‌است. اپل پارک که با بودجه‌ای ۵ میلیارد دلاری ساخته‌شده‌است، بیش از ۱۲ هزار کارمند را درون خود جای می‌دهد. بر مبنای سامانه اطلاعات جغرافیایی(GIS) قطر ساختمان دایره ای اپل پارک ۴۶۰ متر است که در ۴ طبقه ساخته شده است.
همان گونه که با نگاه اول چشمی بیندازیم هیچ رنگ و بویی از معماری کلاسیک در اپل پارک دیده نمی شود. سبک معماری ای که مادر همه سبک ها است! شاید بتوان از حیث رنگ و بوی کاملا کُلی از سبک معماری بیزانس در آن رگه های بسیار کوچکی را تجسم کرد. انواع دیگر سبک های معماری قدیمی اروپایی نیز هیچ کاربردی نداشته اند مانند رومانسک و گوتیک.. معماری رنسانس هم با وجود نوگرایی سبکی کاملا کلاسیک است که فقط یکی دو نسل از قرون وسطی جلوتر پدید آمده بود. و اما فضای تجسمی اپل پارک ۳۰ تا ۴۰ درصد بر آمده از سبک معماری نئو فوتوریسم است! که سبک زنده و پویای اصل اپل پارک می باشد. استفاده از کروم در نما،استفاده متوسطی از نقوش هندسی و رنگ های زنده.. بگذارید بقیه سبک های به کار رفته را علی الخصوص به پُست مدرنیسم و به ویژه مُدرنیسم سال های ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۵ اختصاص دهیم که این شاهکار خاص را خلق کرده اند.
www.arkaone.com
تو زیبایی و من جوان فیلمی محصول سال ۱۹۷۰ و به کارگردانی باپی سونی است. در این فیلم بازیگرانی همچون درمندرا، هما مالینی، پران، هلن، افتخار ایفای نقش کرده‌اند.
شرافت فیلمی محصول سال ۱۹۷۰ و به کارگردانی آسیت سن است. در این فیلم بازیگرانی همچون آشوک کومار، درمندرا، هما مالینی، آبی باتاچاریا ایفای نقش کرده‌اند.
مرگ و زندگی فیلمی محصول سال ۱۹۷۰ و به کارگردانی ساتین بوس است. در این فیلم بازیگرانی همچون درمندرا، راکهی گولزار، آجیت خان، لیلا چیتنیس، شبنم، مراد ایفای نقش کرده‌اند.
اُمْنِه داتوم اُپْتیموم (؛ هر هدیه عالی) یک حکم از پاپ اینوسنت دوم در سال ۱۱۳۹ از مجموعه احکام پاپی مربوط به قرون وسطی میانه می‌باشد. این حکم که به صورت رسمی و با حمایت پاپ وقت برخوردار بود، مهر تأییدی بر افزایش امتیازات جنگجویان صلیبی فقیر و از جمله شوالیه‌های هیکلِ سلیمان (شوالیه‌های معبد) گذاشت. به‌علاوه این حکم تمامی غنایم به دست آمده از مسلمانان در فتوحات اخیر صلیبیون و فتوحات آینده را از آن بی قید و شرط شوالیه‌ها می‌دانست و آن‌ها را از پرداخت مالیات معاف می‌کرد.
آن چنان‌که در ادامه آمده‌است:
هر چند که این حکم در مقایسه با دیگر احکام پیشین غیر معمول به نظر می‌رسید، ولی توسط حکم پاپ سِلسِتین دوم (شوالیه‌های معبد) در سال ۱۱۴۴ و پاپ اوژِن سوم ("سربازان خدا") در سال ۱۱۴۵ دنبال و تکمیل شد که این احکام روی هم رفته حقوق و امتیازات قابل توجهی را برای شوالیه‌های معبد در نظر گرفتند. به غیر از همه این مزایا، شوالیه‌ها آزاد بودند تا کلیساهای مخصوص خویش را بسازند (که هم‌اکنون در سر تا سر اروپا و بعضاً در کشورهای ساحل شرقی مدیترانه پابرجا هستند)، مرده‌های خود را در آن‌ها دفن و سالی یک بار مالیات‌های وضع شده بر اموال شوالیه‌ها را جمع‌آوری کنند. از جمله اعمال آن‌ها می‌توان به ساخت گورستان‌های منحصر به فرد توسط شوالیه‌ها اشاره کرد که بسیار بحث‌برانگیز بودند.
کارولین باردی (؛ ۳ اکتبر ۱۹۰۵ – ) لغت‌شناس و فیلسوف اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۳۳ تا ۱۹۸۳ میلادی فعالیت می‌کرد. تحقیقات و تحصیلات او درخصوص زبان نورس باستان و زبان انگلیسی کهن بود.
پائولو آدریانو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آکادمیکا، باشگاه فوتبال اسپارتاک ولادی‌قفقاز، و باشگاه فوتبال ویتوریا گیمارش اشاره کرد.
توماس آدریانو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مکزیک است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کلوب لئون اشاره کرد.
پرامیلا آیپا (؛ زادهٔ ) ورزشکار دو و میدانی اهل هند است.
بستی آیدم (؛ زادهٔ ) هنرپیشه، کارگردان اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۸۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "بزرگ‌ترین شومن"، "پارتیزان" و "صبح تو را می‌بینم" اشاره کرد.
میگنان اندرسون (; – ) هنرپیشه، و بازیگر سینما اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "حکایت زمستان" اشاره کرد.
ماکسین آلتون (؛ ۳ مه ۱۸۸۶ – June 16, 1954 (aged 68)) فیلم‌نامه‌نویس، نمایشنامه‌نویس، رمان‌نویس، بود.
سرگذشت ریدیک: فرار از بوچربی یا سرگذشت ریدیک: فرار از خلیج قصاب یک بازی ویدئویی اکشن و مخفی کاری اول‌شخص است که توسط استاربریز استودیوز ساخته شده و ویوندی یونیورسال گیمز آن را منتشر کرده‌است. بازی در سال ۲۰۰۴ برای اکس‌باکس و ویندوز منتشر شد، داستان این بازی پیش‌درآمدی بر فیلم علمی–تخیلی و آینده‌گرایانهٔ "سرگذشت ریدیک" است. بازیگر نقش اصلی فیلم، وین دیزل، علاوه بر تکرار نقش خود در بازی، در تولید بازی نیز نقش داشته‌است.
بازیْ ریدیک، ضدقهرمان دو فیلم قیرگون و سرگذشت ریدیک، را دنبال می‌کند که در تلاش برای فرار از یک زندان فوقِ امنیتی به نام بوچربی است. طراحان "فرار از بوچربی" برای متمایز ساختن بازی از فیلم روی شخصیت ریدیک در فضای فرار از زندان تمرکز کردند. این بازی از فیلم "فرار از آلکاتراز" و بازی‌های ویدئویی "نیمه‌جان" و "اسپلینتر سل تام کلنسی" تأثیر پذیرفته‌است.
منتقدانْ "فرار از بوچربی" را برای گرافیکش و انجامِ خوبِ عناصر مخفی‌کاری، اکشن و ماجراجویی تحسین کردند. از عیب‌هایی که برای بازی عنوان کرده‌اند کوتاهی و نبود مؤلفه‌های چندنفره در آن است. بازی افتخارات متعددی را نیز کسب کرد. کسب جایزهٔ اهرمک طلایی به‌عنوان بازی قهرمانی ناشناخته سال و جایزهٔ بازی‌های ویدئویی اسپایک برای بهترین بازی ساخته‌شده بر اساس یک فیلم از جمله جوایزی‌اند که به بازی داده شده‌است. در سال ۲۰۰۹، این بازی با جلوه‌های بصری بهتری به همراه "" منتشر شد.
در این بازی بازیکن در نقش ریچارد ب. ریدیک می‌رود و تلاش می‌کند تا از زندان بوچربی فرار کند. بازی عناصری از ژانرهای بازی ویدئویی مختلف مانند تیراندازی اول شخص، ماجراجویی، و مخفی‌کاری را به کار می‌گیرد و عمدتاً از دیدگاه اول شخص است؛ با این‌حال در برخی صحنه‌ها دیدگاهِ دوربین با سوم‌شخص عوض می‌شود. برخلاف بسیاری از بازی‌های تیراندازی اول‌شخص، بازی نمایشگر بالای سر ندارد؛ راهنمایی‌های روی صفحه محدودند به فلاش‌هایی که زمان انتخاب اسلحهٔ جدید نشان داده می‌شوند و جعبه‌های کوچک و سفیدی که جان شخصیت بازی را هنگام آسیب نشان می‌دهد. جان می‌تواند در محل های تعیین‌شده‌ای در طول بازی دوباره پر شود. در بازی آثار هنری مفهومی و فایل‌هایی ویدئویی وجود دارند که بازیکن با پیدا کردن جعبه‌های سیگار که در مراحل مختلف بازی مخفی شده‌اند می‌تواند قفل آن‌ها را باز کند.
بازیکن می‌تواند با ساکنین زندان تعامل داشته باشد و از آن‌ها مأموریت بگیرد تا با انجام این مأموریت‌ها از آن‌ها اطلاعات، ابزار و جوایز دیگر دریافت کند. می‌تواند بین بازیکن، زندانیان و زندان‌بانان درگیری‌های خشونت‌بار صورت بگیرد. بازیکن می‌تواند برای حمله به حریفان از دستان خالی ریدیک، یا سلاح‌های ابتدایی مانند چاقوی دست‌ساز و چماق استفاده کند. انجام حرکات پیچیده‌تر با ضربات زنجیره‌وار ممکن می‌شوند. در ابتدا یک سیستم امنیتی دی‌ان‌ای‌محور مانع ریدیک برای استفاده از سلاح‌های گرم می‌شود، اما در ادامه مجموعهٔ محدودی از سلاح‌ها قابل استفاده می‌شود.
«حالت خفا» زمانی فعال می‌شود که شخصیت بازی دولا می‌شود. این حالت به بازیکن این اجازه را می‌دهد تا بی‌صدا حرکت کند. در این حالت اگر بازیکن مخفی باشد، در گوشه‌های صفحهٔ نمایش سایه‌های آبی‌رنگ به نمایش در می‌آید. هنگامی که بازیکن در حالت خفاست، می‌تواند اجساد را از جلوی دید جابجا کرده و آن‌ها را از دید دشمنان مخفی کند. این حالت اجازهٔ حملاتی را می‌دهد که می‌توانند دشمنان را به سرعت بکشند؛ بازیکن می‌تواند از بالا روی دشمنان بیفتد یا آن‌ها را از پشت بکشد. در طول بازی ریدیک قابلیتی با نام آی‌شاین به دست می‌آورد که به او اجازه می‌دهد در تاریکی اطراف خود را ببیند. اگر آی‌شاین در محیط‌های روشن و نورانی استفاده شود، ریدیک موقتاً دید خود را از دست می‌دهد.