moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
برخی از نظریات علمی، بریدن دستگاه تناسلی زنان را خاسته از سرکوب زنان توسط پدرسالاری می‌دانند. به عنوان مثال نوال سعداوی نظریه زیر را ارائه کرده‌است: در جوامعی که اجداد را از طریق جنس مذکر دنبال می‌کنند روی پاکدامنی زن تأکید می‌شود زیرا مردان می‌خواهند مطمئن باشند که ارث و اموال مرد به فرزندان خودشان می‌رسد (و نه فرزندان دیگران). همانگونه که طبقه حاکم ارزش‌های اخلاقی‌ای را در جامعه ترویج می‌کند که کارگران ترک لذات کنند، در حالی که خودشان زیاده‌روی در لذات را برای خودشان ارزش می‌دانند، مردان طبقه حاکم بر زنان هستند که عدم لذت‌بردن جنسی را بر زنان تحمیل کرده‌اند در حالی که برای خودشان آزادی و لذت جنسی وسیعی خواستار هستند. طبق بیانیه ۱۰ آژانس سازمان ملل متحد، ختنه زنان وجود حقوق نابرابر بین زن و مرد را نشان می‌دهد که ریشه در عرف‌های اجتماعی، اقتصادی و سیاسی دارد. این رسم با هدف نگاه داشتن عفاف یک دختر و کنترل غریزه جنسی انجام می‌شود و نقش جنسیتی اشتباهی را به زن تحمیل می‌کند.فرج خدا تهمینه, ایرانی فر الناز, جوانبخت مریم, عباسی محمود, بکایی مهشید، بررسی پیامدهای اخلاقی، ابعاد حقوقی و راهکارهای ریشه کنی ختنه زنان، مجله اخلاق پزشکی زمستان ۱۳۹۰، دوره ۵ ، شماره  ۱۸؛ از صفحه ۵۵ تا صفحه ۷۱ .
کارول ماکورماکCarol P. Maccormack معتقد است سرکوب کردن زنان توسط مردان توضیح جامعی برای وجود برش دستگاه تناسلی زنان نمی‌باشد: در غرب آفریقا جوامعی هستند که برش کلیتوریس را انجام می‌دهند ولی آزادی بسیار قابل ملاحظه‌ای را به دختران قبل از ازدواج می‌دهند. به‌علاوه مطالعاتی نشان می‌دهدMacCormack, Carol P. “Sande: The Public Face of a Secret Society. ” In The New Religions of Africa, edited by Bennetta Jules- Rosette, pp. 27–37. Norwood, N.J. , 1979 که درد ناشی از برش دستگاه تناسلی زنان ممکن است باعث ایجاد حس همبستگی بین زنان شده و این به نوبه خود باعث افزایش قدرت سیاسی و کنترل کردن دارایی‌ها توسط آن‌ها بشود. در میان ساکنان بومی استرالیا و ملانزی تبارها مراسم برش دستگاه جنسی مردان بسیار شدیدتر و دردناک‌تر از مراسم مربوط به زنان است، و این موضوع معمولاً در مورد جوامعی صادق است که اجداد را از طریق جنس مذکر دنبال می‌کنند و مردان در آن غالب هستند.
برخی نظریات آن را نشانه‌ای بدنی دیده که علامتی از ورود دختر به گروه بالغان می‌باشد. در سواحل شربرو در سیرالئون زنان معتقدند که یک دختر بدون انجام ختنه از نظر بدنی ممکن است زن شود، ولی از نظر اجتماعی دختر باقی می‌ماند. بریدن کلیتوریس زن را به شکل غیر مبهمی، به شکل خالص و تمیزی، در گروه زنان قرار می‌دهد. ختنه چیزی دیده می‌شود که دختر را تمیز و خالص می‌کند. درد بریدن کلیتوریس استعاره‌ای از درد زاییدن است؛ در سیرالئون کسی که زاییده‌است و کسی که ختنه شده یک جایگاه دارند؛ محل انجام دو عمل یک جا است و به صورت ایدئال توسط یک قابله انجام می‌شود. زنانگی به‌صورت نمادین هنگام ختنه به‌دست آمده، و هنگام زاییدن تأیید می‌شود. همچنین زنانی که ختنه شده‌اند، خود گروه سرّی‌ای تشکیل می‌دهند که دختران پس از ختنه شدن به آن وارد می‌شوند.
نور قسّام‌علی در پاسخ به مناسک گذر بودن این عمل می‌پذیرند که ممکن است در برخی جوامع آفریقا این‌گونه باشد: مثلاً گیکویو (در کنیا) که این عمل در هنگام بلوغ انجام می‌دهند یا ماسایها هنگام ازدواج؛ ولی این دلیل را در مورد جوامعی مانند نیجریه، سودان، مصر یا اتیوپی که کودکان در سه یا چهار سالگی ختنه می‌شوند را مشکوک می‌یابد. نور قسّام‌علی همچنین به این نکته اشاره می‌کند که یوروبا در کشور نیجریه و مسی‌هاMossi در بورکینافاسو معتقدند که اگر سر نوزاد به کلیتوریس بریده نشده بخورد، ممکن است باعث مرگ نوزاد بشود و به همین دلیل در شش ماهگی بارداری زن را تحت برش دستگاه تناسلی قرار می‌دهند!
علی‌رغم قوانین ممنوع‌کننده ناقص‌سازی زنان، این عمل به‌صورت یک سنت در میان بسیاری از جوامع و فرهنگ‌ها ادامه دارد. از آنجایی که این عمل در بسیاری اوقات در بین جوامع انجام دهنده اهمیتی فرهنگی و حتی سیاسی دارد، رهبران سیاسی برچیدن ناقص‌سازی زنان را در سطح جوامع بومی را دشوار یافته‌اند.Nicholas Birch/Abril "An End to Female Genital Cutting?» , Time Magazine , date=۲۰۰۸-۰۱-۰۴ برای مثال هنگامی‌که در دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۲۰ مبلغان مسیحی در کنیا، این رسم را در بین پیروان خود ممنوع کردند، در عوض ختنه زنان به‌صورت ابزاری برای جنبش قومی استقلال‌طلبی در بین بومیان کی‌کویو،Kikuyu پرشمارترین قومیت کنیا، درآمد و بومیان کنیا مبارزه علیه ختنه زنان را حمله امپریالیسم فرهنگی اروپائیان دانستند.Natsoulas, Theodore: “The Politicization of the Ban of Female Circumcision and the Rise of the Independent School Movement iKenya. The KCA, the Missions and Government, ۱۹۲۹–۱۹۳۲”. Journal of African Studies ۳۳(۲):۱۳۷–۱۵۸, ۱۹۹۸. نمونه‌ای دیگر زمانی بود که دولت استعماری بریتانیا در دهه ۱۹۵۰عمل ناقص‌سازی جنسی زنان را در کنیا ممنوع نمود. این کار به میزان زیادی مقاومت قبایل را در مقابل نیروهای استعماری افزایش داد و میزان حمایت از جنبش چریک‌های مائو مائوMau Mau را افزایش داد.Birch/Abril, Nicholas. "An End to Female Genital Cutting?", Time Magazine, 2008-01-04. Retrieved on 2008-01-08.
به گفته مارک کوهن کسانی که عمل ختنه را انجام می‌دهند تحت تأثیر نیروهای شدید اقتصادی و فرهنگی بوده، نه اینکه انسان‌هایی جاهل یا شیطانی باشند؛ راه مقابلهٔ صحیح با عمل ختنه شناسایی این عوامل اقتصادی و فرهنگی و رسیدگی دقیق و ظریف به آنهاست.
سازمان ملل متحد برنامه‌هایی دارد تا این رسم را تا سال ۲۰۱۵ به میزان قابل توجهی کاهش دهد. برای برچیدن این رسم اقدام‌های لازم در دو سطح جامعه و ملی پیشنهاد شده‌است: پیشنهاد در سطح ملی شامل اقداماتی توسط رهبران حکومتی، مذهبی و سنتی، مجالس قانونگذاری و نهادهای مدنی و دولتی مربوط و در جهت سوق دادن جامعه به برچیدن این رسم می‌باشد. تجربیات دهه‌های آخر قرن بیستم نشان داده‌است که راه حل سریعی برای از میان برداشتن این رسم وجود ندارد. برچیدن این رسم نیاز به یک بستر قوی برای تغییر رفتارها و ارزش‌ها و همچون وجود سامانه‌ای قوی برای اعمال سیاست‌های موجود دارد. از آنجایی که این عمل رسمی اجتماعی است بهترین روش، همکاری نزدیک با مردم و رهبران محلی است.
در سودان ارگان‌های دولتی و غیردولتی طیفی از روش‌های مختلف از بهداشتی کردن عمل، تا براندازی کامل آن پیشنهاد کرده‌اند. موفقترین و جامعترین تلاش توسط جامعه علمی بابیکر بدری برای مطالعات زنانBabiker Badri Scientific Association for Women's Studies (BBSAWS) که تحت حمایت دانشگاه «الاحفاد للبنات» در خرطوم تلاش همه‌جانبه‌ای برای پایان دادن به ختنه زنان را شروع کرده‌اند که نه تنها سودان بلکه تمام آفریقا را تحت تأثیر قرار داده‌است. این گروه تلاش داشته‌اند که با راه‌اندازی مناظرات حقوقی، روانی و بحث‌های مذهبی سکوت حاکم را شکسته و دفترچه‌ها، مصاحبه‌ها و کارسوق‌هایی جهت افزایش آگاهی مردم برگزار کنند. رُقیه مصطفی ابوشرف خلاصه‌ای از مشکلات اصلی که این فعالان و حاکمان محلی در مبارزه با ختنه زنان با آن‌ها مواجه هستند را در کتابش جمع‌آوری کرده‌است.
در جوامعی که به برش دستگاه تناسلی زنان به عنوان مناسک گذر نگریسته می‌شود، روش مبارزه دیگر که توسط برخی ارگان‌هابه عنوان مثال Maendeleo Ya Wanawake Organization اتخاذ شده‌است ایجاد مناسک گذر جایگزینی است که از طرفی به این عمل پایان داده ولی از طرف دیگر مراسم مربوط را حفظ و انتقال دانش مربوط به آن را ممکن سازد.
گروهی از مسلمانان تحصیل‌کرده که برای الغای برش دستگاه تناسلی زنان در میان مسلمانان تلاش می‌کنند، ترجیح می‌دهند این موضوع از طریق مناظرات درونی حل شود و مخالف مداخله غربیان هستند. ایشان می‌گوند رسم ختنهٔ زنان تنها زمانی از بین می‌رود که افسانه‌ها و تصورات غلطی که پیرامون آن وجود دارد فهمیده شده و دفع شوند و ریشه کنی افسانه‌های اجتماعی پیرامون آن مانند اینکه این کار بی‌قیدی‌های اخلاقی را کاسته، و اینکه دختران ختنه شده «پاک» و «طاهر» هستند، نمود. مطالعاتی که در میان سومالیان ساکن سوئد انجام شده نشان داده‌است که عامل مؤثری که باعث تغییر دیدگاه عموم سومالیان نسبت به ختنه زنان بوده‌است چیزی جز استدلالات مذهبی نبوده‌است. اکثر سومالیان ساکن سوئد به عنوان مثال به آیه ۱۱۹ سوره نسا از قرآن در مورد این موضوع اشاره می‌کنند که بر اساس آن نباید در مخلوقات خدا تغییر ایجاد کرد.
یک مرکز پزشکی در برلین با حمایت واریس دیری، مانکن سابق، برای کمک به قربانیان «ختنه» زنان تأسیس شده‌است. نام این مرکز پزشکی، «مرکز کمک به قربانیان ناقص‌سازی آلت جنسی زنان» است. در این کلینیک خدمات روانشناسی و همچنین عمل بازسازی کلیتوریس انجام می‌شود.
سنت ختنه زنان در یهودیت یافت نمی‌شود، زیرا هیچ علامتی روی بدن زن به عنوان نشانه‌ای از عهد با خدا در نظر گرفته نمی‌شود. هیچ اشاره‌ای به ختنه زنان در عهد عتیق یافت نمی‌شود. قطع دستگاه تناسلی زنان در میان جامعهٔ اقلیت یهودی اتیوپیایی (اسرائیل بتا)، که پیش‌تر به فلاشا شناخته می‌شده‌اند، انجام می‌شود. این عمل می‌تواند تنها توسط زنی یهودی انجام شود. یهودیان اتیوپیایی که به اسرائیل مهاجرت کرده‌اند، دیگر به انجام قطع دستگاه تناسلی زنان نمی‌پردازند. اما آداب و رسوم ختنه بیش از آنکه برگرفته از فرهنگ یهودیت باشد برگرفته از فرهنگ بومی آفریقا می‌باشد.
بریدن آلت تناسلی زنان در بین بسیاری از مسیحیان آفریقا هم رواج دارد.* همچنین قبطی‌ها در مصر، پیرو این رسم می‌باشند. اما آداب و رسوم ختنه بیش از آنکه برگرفته از فرهنگ مسیحیت باشد، برگرفته از فرهنگ بومی آفریقا می‌باشد. سنت ختنه زنان در مسیحیت یافت نمی‌شود زیرا هیچ علامتی روی بدن زن به عنوان نشانه‌ای از عهد با خدا در نظر گرفته نمی‌شود. هیچ اشاره‌ای به بریدن آلت تناسلی زنان در عهد عتیق یا عهد جدید یافت نمی‌شود.
برش دستگاه تناسلی زنان مربوط به پیش از اسلام است. در طی دو دهه پایانی قرن بیستم، نوشته‌های دانشگاهی و وسایل ارتباط جمعی برش دستگاه تناسلی زنان را به صورت برجسته‌ای به آفریقا و اسلام نسبت داده‌اند. به‌گفتهٔ نور قسّام‌علی، به شکل تناقض آمیزی، هم از اسلام برای توجیه و هم برای محکوم کردن این سنت استفاده شده‌است. داده‌های موجود نشان می‌دهد که این رسم در بین مسلمانانی پا گرفته‌است که به عنوان سنت محلی شان قبلاً موجود بوده و پس از ورود اسلام توسط فقیهان محلی توجیه اسلامی شده‌است، و به‌عنوان سنتی اسلامی درآمده‌است. شواهدی قوی وجود دارد که بسیاری از فقهای مسلمان رسم ختنه زنان را مورد تأیید قرار داده و آن را توصیه کردند. امروزه اکثر الهی‌دانان مسلمان ختنه زنان را غیرضروری و متناقض با اسلام راستین می‌دانند.
در قرآن دربارهٔ ختنه زنان سخنی به میان نیامده‌است. توجیهات فقیهان دینی بیشتر بر پایه حدیث منسوب به محمد است که بر اساس روایت معروف آن، محمد به زنی در مدینه که ام‌عطیه‌اش می‌خواندند و زنان را ختنه می‌کرد گفت که «ام‌عطیه هنگامی که زنی را ختنه می‌کنی از اندام وی بسیار مبر تا روی او روشن‌تر باشد و نزد شوی دوست‌تر باشد.» در شکل دیگری از همان حدیث، ذکر شده‌است که «نسبت به ختنهٔ زنان شدت نشان ندهید، چرا که این برای زن لذت‌بخش‌تر بوده و مورد پسند شوهر می‌باشد.» هرچند فقیهان به صورت کلی ضعف زنجیره انتقال این حدیث را که در سنن ابن داوود (و نه بخاری و مُسلِم) نقل شده، پذیرفته‌اند. همچنین احادیثی منشأ ختنهٔ زنان را به هاجر و سارا می‌رسانند.
احمد ابن حنبل ختنهٔ زنان را مکرومه (عمل نجیب) و نه واجب می‌دانست. در میان چهار فرقه اهل سنت تنها شافعی‌ها هستند که ختنه زنان را لازم می‌دانند. به گفته فقیه النووی در ختنه زنان واجب است پوست کوچکی که در نوک دستگاه جنسی زنان قرار دارد بریده شود. اگر چه لزوم ختنه زنان موضوعی بحث‌برانگیز بوده، ولی فقهای سنتی عموماً کاستن آنچه «امیال جنسی افراطی زنان» در نظر می‌گرفتند را لازم می‌دانستند. در سال ۱۹۹۷، هنگامی که تعدادی از علمای الازهر ادعا نمودند که ختنه زنان رسمی اسلامی است. این نظر با واکنش اکثر علما مواجه شد که نظر فوق را رد کردند. گروه مقابل اعتقاد داشتند که محمد، پیامبر مسلمانان، مردم را از این عمل نهی کرده و آن را سنتی فرعونی دانسته‌است.
در بین شیعیان ختنه زنان بجز فرقه مستعلوی در مصر شیوع نمی‌دارد. نظر کلی شیعیان بر پایه حدیثی است که ابن بابویه از علی، نخست شیعیان نقل می‌کند که «ایرادی ندارد اگر زنان را ختنه نکنید، ولی برای مردان واجب است». همچنین علامه حلی نیز حدیثی را از علی ابن ابیطالب نقل می‌کند که «ختنه مردان واجب است، ولی ختنه زنان توصیه می‌شود.» با این‌حال، چون این عمل در بین ایرانیان و عراقیان پایگاه فرهنگی نداشته‌است، در بین شیعیان یافت نمی‌شود. برخی از مراجع تقلید دوران معاصر ختنه‌کردن زنان را مستحب و برخی آن را حرام دانسته‌اند.
در کشورهای آفریقایی برش دستگاه تناسلی زنان در بین پیروان اعتقادات انیمیستی رواج دارد. این عمل در بین مسیحیان و مسلمانان آفریقا هم رواج دارد. برش دستگاه تناسلی زنان امروزه در بین مردمان دره رود نیل مستقل از مذهب آن‌ها انجام می‌شود. مسلمان و قبطی‌ها در مصر، و در نقاط جنوبی‌تر تمامی اتیوپیان من‌جمله فلاشاها، یهودیان اتیوپی، پیرو این رسم می‌باشند. این رسم در ۲۷ کشور از ۵۴ کشور آفریقا مکتوب شده‌است که میزان تقریبی آن ممکن است از ۵ درصد تا ۹۸ درصد بسته به کشور متفاوت باشد.
در ۱۵ کشور آفریقایی ناقص‌سازی زنان و دختران ممنوع می‌باشد. در کشور مصر با وجود اینکه دولت ختنه زنان را از سال ۱۹۹۷ غیرقانونی اعلام کرده‌است (با درج استثنا برای برخی پزشکان)، همچنان در نقاط مختلف این کار انجام می‌شود و قربانیانی نیز بر جای می‌گذارد. مجلس شورای ملی مصر با تصویب قانون دیگری، در تاریخ ۷ ژوئن ۲۰۰۸ میلادی، ختنه زنان را به جز در «شرایط استثنایی» جرم به‌شمار آورد. برخی فعالان معترضند که درج عبارت «شرایط استثنایی» موجب کاهش تأثیر قانون و تفسیر آن خواهد شد.منع قانونی ختنه دختران در مصر به جز در صورت «ضرورت» ("العربیه فارسی")
در بورکینافاسو، جنبش‌های اجتماعی برای آگاه‌سازی مردم از خطرات ناقص‌سازی جنسی زنان از سال ۱۹۷۵ آغاز شده بود. قبل از تصویب این قانون نیز با حکم ریاست جمهوری «کمیتهٔ ملی علیه قطع عضو» تشکیل شد و همچنین برای کسانی که زنان و دختران را ختنه می‌کردند جریمه تعیین می‌شد. (وب آرشیو)
در ساحل عاج آسیب زدن به آلت جنسی زنانه را به هر شکل کامل یا جزئی با برداشتن، بریدن، بی‌حس کردن یا هر روش دیگری که سلامتی زن را به خطر اندازد ممنوع کرد و جریمه یک تا ۵ سال زندان و جریمه نقدی ۳۶۰۰۰۰ تا دومیلیون فرانک برای آن در نظر گرفت که در صورت مرگ قربانی به ۵ تا ۲۰ سال زندان افزایش یافته و چنانچه پزشکی مرتکب این عمل شود ۵ سال از حق طبابت محروم می‌شود. در جمهوری جیبوتی انجام این عمل مجازات ۵ سال حبس و یک میلیون فرانک جیبوتی جریمه نقدی دارد.
در عربستان کسانی که به شغل قابلگی مشغول بودند، عمل ختنه دختران را نیز انجام می‌دادند.عایشه بعد از پیغمبر، نوشتهٔ کورت فریشلر، انتشارات امیرکبیر، ۱۳۴۳، صفحهٔ یک.
این رسم در میان بومیان استرالیا مرسوم بوده‌است.
در قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم میلادی، پزشکان غربی از برش کلیتوریس جهت درمان برخی مشکلات عصبی و جنسی استفاده می‌کردند. از جمله دلایلی که پزشکان برش کلیتوریس را تجویز می‌کردند اعتقاد به این بود که خودارضایی ممکن است به جنون بینجامد. این موضوع در غرب ادامه نیافت و هیچگاه مبدل به آداب مذهبی یا بخشی از فرهنگ غرب نشد. در سال ۱۹۹۶، قانون فدرال به عمل ناقص‌سازی جنسی زنان وجهه‌ای جنایی بخشید. ۱۵ ایالت نیز قانون‌های مشابهی را تصویب کرده‌اند.Susan Deller Ros (2008). "Women's Human Rights: The International and Comparative Law Casebooks" Vantage Press, Inc, , 9780812240672, Page 509
امروزه در جمعیت‌های مهاجر برخی کشورها مانند کانادا،Canada's Criminal Code (R.S. , 1985, c. C-46) (دسترسی ۲۸ مارس ۲۰۰۸) انگلستان، آلمان این رسم دیده می‌شود و قوانینی علیه آن تصویب شده‌است. همچنین گزارش‌هایی از ختنه زنان در پرو و کلمبیا به ثبت رسیده‌است.
از جمله فیلم‌هایی هستند که به این رسم می‌پردازند.
روان‌شناسی اجتماعی مطالعه موضوعات، مشکلات و مسائل مرتبط با روان‌شناسی و جامعه است.David G. Myers, McGraw Hill, 2002. روان‌شناسی اجتماعی، اثرات حضور دیگران را بر رفتار فرد یا رفتار خود را تحت تأثیر گروه مورد بررسی و مطالعه قرار می‌دهد. روشن است که تأثیر دیگران بر فرد مستلزم وجود روابط متقابل بین خود با دیگران است. بنابراین به یک تعریف دیگر روان‌شناسی اجتماعی به عنوان علم مطالعه رفتار متقابل بین انسان‌ها یا علم مطالعه تعامل انسان‌ها شناخته می‌شود.
به عبارت دیگر، روان‌شناسی اجتماعی روش مطالعهٔ علمی رفتار و واکنش و عملکردهای فرد در حضور جمع یا حضور تلویحی افراد است. تفاوت روان‌شناسی اجتماعی با جامعه‌شناسی در این است که جامعه‌شناسی کلیات جامعه از جمله آمار، مهاجرت، نسبت تعداد افراد براساس جنسیت و حرکت جامعه به سوی گرایش خاص را بررسی می‌کند اما روان‌شناسی اجتماعی رفتار فرد در جامعه را بررسی می‌کند و تفاوت آن با روان‌شناسی عمومی تنها یک تفاوت اعلام شده‌است که روان‌شناسی عمومی به بررسی مسائلی عمومی‌تر می‌پردازد. کتاب روان‌شناسی اجتماعی به تألیف الیوت ارونسون یکی از کتاب‌های معتبر این رشته‌ است.
روان‌شناسی اجتماعی به مطالعه تمامی حرکات، افکار، رفتارها و کنش‌ها و واکنش‌های فرد در فضای جامعه می‌پردازد که فرد برای رفع نیازهای جنسی و غریزی خود بروز می‌دهد؛ بنابراین اگر برخی رفتارهای فرد در جامعه ناشی از چیزی غیر از رفع نیاز باشد روان‌شناسی اجتماعی به آن نمی‌پردازد مثل اقدام فرد به حل یک مسئله ریاضی یا نفس کشیدن.مقاله مهدی‌زاده، تورج (۱۳۹۲). تأثیر متقابل ارتباطات و روان‌شناسی اجتماعی، مشهد: دانشگاه بین‌المللی امام رضا.
واژه‌های تفکر، احساسات و رفتار شامل متغیرهای رفتاری است که در هر انسانی قابل سنجش است.
خلیج مکزیک یک حوضهٔ اقیانوسی است که بیشتر آن توسط قارهٔ آمریکای شمالی و آمریکای مرکزی احاطه شده‌است. این خلیج در شمال‌غرب شمال و شمال‌شرق به سواحل خلیجی ایالات متحده محدود است، در جنوب‌غرب و جنوب به مکزیک، و در جنوب شرق به کشور کوبا منتهی می‌شود. ایالت‌های تگزاس، لویزیانا، میسیسیپی، آلاباما، و فلوریدای ایالات متحدهٔ آمریکا در شمال خلیج هم‌مرز می‌باشند که معمولاً در کنار سواحل شرقی اقیانوس اطلس و سواحل غربی اقیانوس آرام، ساحل سوم نامیده می‌شود و گاهی در مجاورت نواحی دریاچه‌های بزرگ که ساحل شمالی خوانده می‌شوند ساحل جنوبی خوانده می‌شود.
خلیج مکزیک در حدود ۳۰۰ میلیون سال پیش به هنگام زمین‌ساخت صفحه‌ای شکل گرفت.Huerta, A.D. , and D.L. Harry (2012) "Wilson cycles, tectonic inheritance, and rifting of the North American Gulf of Mexico continental margin." Geosphere. 8(1):GES00725.1, first published on March 6, 2012, شکل این حوضه تقریباً بیضی شکل با عرض تقریبی می‌باشد. این خلیج از طریق تنگهٔ فلوریدا میان ایالات متحده و کوبا و توسط دریای کارائیب بین مکزیک و کوبا به اقیانوس اطلس متصل می‌شود. با اتصالی بسیار کوچک به اقیانوس اطلس این خلیج جزر و مد بسیار کمی را تجربه می‌کند. مساحت خلیج مکزیک در حدود ۱٫۶ میلیون کیلومتر مربع می‌باشد. این خلیج مقدار آبی معادل ۲ میلیون و ۴۰۰ هزار کیلومتر مکعب را در خود جای داده‌است.
Wikipedia contributors, "Gulf of Mexico," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Gulf_of_Mexico&oldid=192225381 (accessed February 19, 2008).
انجمن فیزیک ایران در فروردین ۱۳۱۰، با راهنمایی دکتر محمود حسابی، و با هدف بهبود و گسترش دانش فیزیک در ایران با نام اولیه جمعیت فیزیک و شیمی ایران راه‌اندازی شد و در آزمایشگاه فیزیک دانشکده علوم دانشسرای عالی آغاز به‌کار کرد .
اعضای هیئت مؤسس عبارت بودند از علی اصغر آزاد، اردشیر اردلان، پرویز اسدی، بیوک الستی، ماشاالله پور منصوری، یوسف ثبوتی، کمال‌الدین جناب، کامبیز سینا، مصطفی شهرتاش، محمود عرب اوف، محسن علوی‌نژاد و نصرت‌الله واحدی فربدی که با کوشش این هیئت، نخستین سمینار آموزش فیزیک در دانشگاه‌ها و مؤسسات آموزش عالی با ریاست آقای دکتر محمود حسابی برگزار گردید . دفتر این انجمن در همکف ساختمان خیام دانشکده فیزیک دانشگاه تهران واقع شده است .
الف. ایجاد و تحکیم روابط علمی و تحقیقاتی در زمینه فیزیک بین فیزیکدانان و بین هیئت آموزشی مؤسسات آموزش عالی کشور.
ب. کوشش در جهت اعتلای سطح آموزش فیزیک در کشور.
پ. کوشش در جهت بالا بردن سطح دانش و اطلاعات هیئت آموزشی فیزیک.
ت. آشنا کردن معلمان فیزیک با تازه‌ترین روش‌های آموزشی.
ث. همکاری با مقامات مسئول در تحقیق و ارزشیابی مستمر و تجدیدنظر در برنامه‌ها و کتب درسی و هماهنگ‌کردن اصطلاحات علمی به منظور بهبود وضع تدریس فیزیک.
ج. برقراری ارتباط با مؤسسات علمی سایر کشورها و مجامع بین‌المللی به منظور همکاری و آگاهی از پیشرفت‌های حاصل در امر آموزش و پژوهش فیزیک در آن کشورها.
چ. انتشار نشریاتی که حاوی آخرین تحولات و تازه‌های علمی در رشته فیزیک و نشر اخبار فیزیک در کشور باشد.
ح. آگاه کردن سایر کشورها از پیشرفت‌های آموزشی و پژوهشی فیزیک در ایران از طریق چاپ و انتشار جزوه‌ها و رساله‌ها.
خ. ایجاد ارتباط دایمی میان فیزیکدانان کشور به منظور تبادل نظر در آموزش و پژوهش فیزیک.
د. تشکیل کنفرانس‌ها و سمینارهای علمی و آموزشی (فصلی یا سالیانه).
ذ. تجلیل و قدردانی از محققان و مدرسان ممتاز فیزیک کشور که به پیشرفت‌های علمی شایسته‌ای نایل شده‌اند و همچنین کسانی که به نحوی خدمات برجسته‌ای در پیشبرد هدف‌های انجمن انجام داده‌اند.
ر. بزرگداشت دانشمندان مشهور فیزیک جهان.
ز. هرگونه بررسی در مسایلی که به پیشرفت فیزیک در کشور کمک کند و تسلیم نتیجه بررسی به شکل پیشنهاد به مقامات ذی‌ربط.
ژ. ایجاد و تحکیم ارتباط فیزیکدانان با صنایع کشور.
عضویت در انجمن فیزیک ایران شامل انواع زیر می‌باشد:
شامل افرادی می‌باشد که مدرک تحصیلی آن‌ها حداقل کارشناسی ارشد در رشته فیزیک یا رشته‌های مرتبط است. این اعضاء دارای حق رأی در مجمع عمومی انجمن می‌باشند.
مخصوص افرادی است که مدرک تحصیلی آن‌ها کارشناسی فیزیک یا رشته‌های مرتبط است.
از بین دانشمندان ایرانی و غیر ایرانی که دارای مطالعات و تحقیقات علمی ممتاز بوده که با پیشنهاد هیئت مدیره توسط مجمع عمومی انتخاب می‌شوند.
کلیه افراد علاقه‌مند که دانشجوی رشته فیزیک یا رشته‌های مرتبط باشند می‌توانند به عضویت دانشجویی انجمن درآیند.
مخصوص مؤسسات علمی و تحقیقاتی است که فعالیت و حرفه آن‌ها در ارتباط با علم فیزیک باشد.
مخصوص مؤسساتی است که فعالیت آن‌ها الزاماً در ارتباط با علم فیزیک نیست اما این مؤسسات مایل به حمایت از انجمن فیزیک ایران و استفاده از خدمات علمی و فرهنگی انجمن هستند. نام این مؤسسات در خبرنامه‌ها، بروشورها و مقاله‌نامه‌های کنفرانس‌های انجمن به عنوان «مؤسسات حامی» درج خواهد شد. اعضای سازمانی نیز می‌توانند متقاضی عضویت حمایتی شوند.
عالی‌ترین مرجع تصمیم‌گیری در انجمن مجمع عمومی است که هر ساله از گردهمایی اعضای پیوسته، تشکیل می‌شود.
فعالیت‌های انجمن زیرنظر هیئت مدیره‌ای که توسط مجمع عمومی برای دوره سه ساله از میان اعضای پیوسته انتخاب می‌شود، انجام می‌گیرد.
هیئت مدیره دوره اول (۱۳۶۴):
دکتر رضا منصوری، دانشگاه صنعتی شریف (رئیس) /
دکتر سیدمحمد امینی، دانشگاه صنعتی اصفهان (خزانه دار) /
دکتر یوسف ثبوتی، مرکز تحصیلات تکمیلی در علوم پایه زنجان /
دکتر محمدتقی توسلی، دانشگاه تهران /
دکتر مهدی گلشنی، دانشگاه صنعتی شریف
هیئت مدیره دوره دوم (۱۳۶۵):
دکتر مهدی گلشنی، دانشگاه صنعتی شریف /
دکتر سیدمحمد امینی، دانشگاه صنعتی اصفهان /
دکتر محمدتقی توسلی، دانشگاه تهران
هیئت مدیره دوره سوم (۱۳۶۷):
دکتر یوسف ثبوتی، مرکز تحصیلات تکمیلی در علوم پایه زنجان (رئیس) /
دکتر منیژه رهبر، دانشگاه تهران /
دکتر عزت‌الله ارضی، دانشگاه تهران
هیئت مدیره دوره چهارم (۱۳۶۹–۱۳۷۲):
دکتر اعظم پور قاضی، دانشگاه اصفهان (نایب رئیس) /
دکتر حبیب تجلی، دانشگاه تبریز (خزانه دار) /
دکتر مهدی صفا اصفهانی، دانشگاه صنعتی اصفهان /
دکتر مجتبی جعفرپور، دانشگاه شهیدچمران اهواز
هیئت مدیره دوره پنجم (۱۳۷۲–۱۳۷۵):
دکتر منیژه رهبر، دانشگاه تهران (نایب رئیس) /
دکتر اعظم پور قاضی، دانشگاه اصفهان (خزانه دار) /
دکتر مجتبی جعفرپور، دانشگاه شهید چمران اهواز /
هیئت مدیره دوره ششم (۱۳۷۵–۱۳۷۸):
دکتر عزت‌الله ارضی، دانشگاه تهران (خزانه دار) /
دکتر محمد لامعی رشتی، سازمان انرژی اتمی ایران
هیئت مدیره دوره هفتم (۱۳۷۸–۱۳۸۱):
دکتر حسام الدین ارفعی، دانشگاه صنعتی شریف (نایب رئیس) /
دکتر حبیب تجلی، دانشگاه تبریز /
دکتر اعظم پور قاضی، دانشگاه اصفهان
هیئت مدیره دوره هشتم (۱۳۸۱ – ۱۳۸۴):
دکتر احمد شریعتی، دانشگاه الزهرا (خزنه دار) /
دکتر جمشید قنبری، دانشگاه فردوسی مشهد
هیئت مدیره دوره نهم (۱۳۸۴–۱۳۸۷):
دکتر عزت‌الله ارضی، دانشگاه تهران (رئیس) /
دکتر مجتبی جعفرپور، دانشگاه شهیدچمران اهواز (نایب رئیس) /
دکتر جمشید قنبری، دانشگاه فردوسی مشهد (خزانه دار) /
دکتر صمد سبحانیان، دانشگاه تبریز /
دکتر محمدرضا رحیمی‌تبار، دانشگاه صنعتی شریف /
دکتر محمدرضا اسکندری، دانشگاه شیراز
هیئت مدیره دوره دهم (۱۳۸۷–۱۳۹۰):
دکتر هادی اکبرزاده، دانشگاه صنعتی اصفهان (رئیس) /
دکتر سعدالله نصیری قیداری، دانشگاه زنجان (نایب رئیس) /
دکتر محمدرضا اجتهادی، دانشگاه صنعتی شریف (خزانه دار) /
دکتر عزت‌الله ارضی، دانشگاه تهران /
دکتر فرهاد اردلان، دانشگاه صنعتی شریفhttp://psi.ir/pages_fa.asp?id=6
هیئت مدیره دوره یازدهم (۱۳۹۰–۱۳۹۳): دکتر هادی اکبرزاده، دانشگاه صنعتی اصفهان (رئیس)/ دکتر سعدالله نصیری قیداری، دانشگاه زنجان (نایب رئیس)/ دکتر محمدرضا اجتهادی، دانشگاه صنعتی شریف (خزانه دار)/ دکتر اعظم ایرجی زاد، دانشگاه صنعتی شریف/ دکتر حمیدرضا مشفق، دانشگاه تهران
هیئت مدیره دوره دوازدهم (۱۳۹۶–۱۳۹۳): دکتر شاهین روحانی، دانشگاه صنعتی شریف (رئیس)/ دکتر حمیدرضا مشفق، دانشگاه تهران (نایب رئیس)/ دکتر رضا عسگری، پژوهشگاه دانش‌های بنیادی (خزانه دار)/ دکتر فرهنگ لران، دانشگاه صنعتی اصفهان/ دکتر اعظم ایرجی زاد، دانشگاه صنعتی شریف/ دکتر ایرج کاظمی نژاد، دانشگاه شهید چمران اهواز/ دکتر احسان ندایی اسکوئی، دانشگاه تحصیلات تکمیلی در علوم پایه زنجان
هیئت مدیره دوره سیزدهم (۱۳۹۹–۱۳۹۶): دکتر محمدرضا اجتهادی، دانشگاه صنعتی شریف (رئیس)/ دکتر محمود پیامی شبستر، سازمان انرژی اتمی ایران (نایب رئیس)/ دکتر رضا عسگری، پژوهشگاه دانشهای بنیادی (خزانه دار)/ دکتر علیرضا ذاکر مشفق، دانشگاه صنعتی شریف/ دکتر فاطمه شجاعی با غینی، دانشگاه تهران/ دکتر رسول رکنی زاده، دانشگاه اصفهان/ دکتر علیرضا آقائی، دانشگاه سیستان و بلوچستان
این شاخه از انجمن فیزیک در سال ۱۳۷۴ شروع به کار نموده و فعالیت‌های آن به شرح زیر است:
الف) برگزاری گردهمایی سالانهٔ دانش آموزی فیزیک
ب) برگزاری جشنوارهٔ سالانه فیزیک
ج) برگزاری دوره‌ها و کارگاه‌های آموزشی
د) برگزاری باشگاه فیزیک
ه) برگزاری مراسم روز فیزیک
هری کیول ، بازیکن فوتبال سرشناس استرالیائی است که از سال ۱۹۹۶ در تیم ملی فوتبال استرالیا بازی کرده‌است. کیول متولد سال ۱۹۷۸ در شهر سیدنی است. در حال حاضر وی مربی باشگاه فوتبال نوتس کانتی انگلستان است.
همچنین وی در زمان بازیکنی در باشگاه‌های لیدز یونایتد انگلستان، لیورپول انگلستان، گالاتاسارای ترکیه، ملبورن ویکتوری استرالیا، الغرافه قطر و ملبورن هارت استرالیا بوده‌است.
پیانو الکتریکی (به انگلیسی: electric piano، به فرانسوی: piano électrique) نوعی پیانو که، برخلاف پیانو آکوستیک، که انرژی مکانیکی را به انرژی صوتی تبدیل می‌کند، انرژی الکترونیکی را به انرژی صوتی تبدیل می‌کند.
در جبر خطی، زیرمجموعه‌‌ای از بردارهای یک فضای برداری formula_1 مانند formula_2 را وابستهٔ خطی گویند هر گاه یکی از بردارها در اسپن بقیه بردارها موجود باشد formula_3. به عبارتی دیگر (طبق تعریف اسپن) یکی از بردارها را بتوان به صورت ترکیب خطی بردارهای دیگر بیان کرد formula_4.
اگر formula_5 وابستهٔ خطی نباشد می‌گوییم این بردارها استقلال خطی (به انگلیسی: Linear Independence) دارند یا مستقل خطی هستند.
مجموعهٔ formula_5 را "مستقل خطی" می‌نامیم اگر تنها جواب معادلهٔ formula_7 جواب بدیهی formula_8 باشد.
در غیر این صورت به این مجموعه "وابسته خطی" می‌گوییم. به عبارتی دیگر اگر معادلهٔ formula_7 یک جواب غیربدیهی formula_10 داشته باشد "وابسته خطی" است. در این صورت به معادلهٔ مذکور "رابطهٔ وابستگی خطی" می‌گوییم. از این رابطه می‌توان هر بردار را بر حسب بردارهای دیگر به دست آورد: formula_11
از این رابطه نتیجه می‌گیریم یکی از بردارها در اسپن بقیه بردارها وجود دارد: formula_3 یا formula_13
یک مجموعهٔ یک‌عضوی بردار formula_14 را مستقل خطی می‌گوییم اگر و تنها اگر ناصفر باشد formula_15.
یک مجموعهٔ دوعضوی بردارها formula_16 را مستقل خطی می‌گوییم اگر و تنها اگر مضرب یکدیگر نباشند formula_17.
هر مجموعه‌ای شامل بردار صفر formula_18 وابستهٔ خطی است.
مجموعهٔ بردارهای formula_2 با بیش از یک عضو وابستهٔ خطی است اگر و تنها اگر اندیسی مانند formula_20 وجود داشته باشد که بردار formula_21 با آن اندیس را بتوان به صورت ترکیب خطی formula_22 از بردارهای با اندیس قبل از آن بیان کرد formula_23.
طبق تعریف مذکور اگر فضای برداری را مجموعهٔ تمام توابع فرض کنیم به تعریف استقلال خطی توابع می‌رسیم:
اگر بتوان مجموعهٔ ضرایبی مانند formula_24 برای مجموعهٔ توابع formula_25 پیدا کرد که formula_26 باشد (در یک دامنهٔ مشترک و پیوسته از آنها) در آن صورت مجموعهٔ توابع formula_25 "مستقل خطی" نیستند. در غیر این صورت formula_28 را مستقل خطی می‌نامیم.
اگر توابع formula_25 (در یک دامنهٔ مشترک و پیوسته از آنها) همگی دارای مشتق تا مرتبهٔ formula_30 اُم باشند و همچنین اگر formula_31 رونسکین این توابع باشد، این قضیه بیان می‌کند که:
توابع formula_28 مستقل خطی اند اگر و تنها اگر بتوان یک formula_33 پیدا کرد که formula_34.
روستای قلی‌تپه واقع در دهستان ینقاق، شهرستان گالیکش،استان گلستان ایران می‌باشد.
قلی تپه از روستاهای بزرگ شمال ایران می‌باشد که محصولات اصلی کشاورزی آن گندم، توتون، لوبیا روغنی، کلزا و برنج است. قدمت این روستا حدود ۲۰۰ سال بوده و وجه تسمیه نام آن به
این برمیگردد که اولین بار فردی به نام قلی در محدوده این روستا ساکن شده است و همچنین یک
تپه بزرگ باستانی در این روستا وجود دارد.
این روستا در دهستان ینقاق بخش مرکزی شهرستان گالیکش قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۵۷۹۰ نفر (۸۰۰ خانوار)
بوده است.
htttp://www.gholitappeh.blogfa.comدرگاه ملی آمار ایران
دنیای مردگان: تکامل فیلمی آمریکایی در ژانر اکشن ترسناک به نویسندگی دنی مک‌براید و کارگردانی لن وایزمن است که در سال ۲۰۰۶ دربارهٔ راز تاریخ خون‌آشام‌ها و نوعی از گرگینه‌ها به نام لایکن ساخته شده‌است. این فیلم دنباله‌ای بر فیلم "دنیای مردگان" در سال ۲۰۰۳، و به عنوان دومین قسمت از مجموعه فیلم‌های "دنیای مردگان" به‌شمار می‌رود. در این فیلم بازیگرانی همچون کیت بکینسیل، اسکات اسپیدمن، تونی کارن، درک جاکوبی و استیون مکینتاش ایفای نقش می‌کنند. داستان فیلم دربارهٔ نبرد سیلین و مایکل برای محافظت از آیندهٔ میراث کوروینس از گذشته پنهانش است.
پس از کشته شدن ویکتور، سیلین، خون‌آشامی که تخصصش کشتن گرگینه‌ها است و کینه عمیقی از آن‌ها به دل دارد، به همراه مایکل کوروین که دیگر یک موجود دورگه است در فرار از دست خون‌آشامان هستند.
از سوی دیگر تنها فرمانروای خون‌آشام‌ها، مارکوس، که اکنون از خواب برخاسته و تبدیل به یک هیولای قدرتمند شده تصمیم دارد برادر گرگینه‌اش ویلیام را از زندان همیشگی‌اش آزاد کند؛ بنابراین سیلین و مایکل بایستی با هم متحد شده و اسرار ارتباطی را که بین نسل‌های آن دو وجود دارد کشف کنند تا بتوانند پیش از اینکه دیر شود مارکوس را متوقف سازند.
جید ریموند (زاده ۲۸ اوت ۱۹۷۵ در مونترال، کانادا) یک مدیر اجرایی بازی‌های ویدئویی، مدیر عامل سابق یوبی‌سافت تورنتو، مؤسس استودیو موتیو و از شخصیت‌های کلیدی زن صنعت بازیسازی است.
ریموند کار خود را با برنامه‌نویسی بازی‌ها در کمپانی سونی شروع کرد سپس به سراغ الکترونیک آرتس رفت و مدتی در آنجا شروع به کار کرد. همچنین او در پروژه تبدیل بازی رزیدنت ایول ۴ برای رایانه توسط یوبی‌سافت نیز مشارکت داشته‌است.
او پس از ۱۰ سال همکاری با یوبی‌سافت تورنتو در ۲۰ اکتبر ۲۰۱۴ از این شرکت جدا شد. نخستین فعالیتش در این شرکت به عنوان تهیه‌کننده نسخه اول مجموعه بازی‌های کیش یک آدم‌کش و آخرین فعالیتش با یوبی سافت عنوان فار کرای ۴ بوده‌است.
کار بر روی عنوان Star Wars
ون هلسینگ فیلمی در ژانر اکشن گوتیک ترسناک به نویسندگی و کارگردانی استیون سامرز و محصول سال ۲۰۰۴ ایالات متحده آمریکا است. در این فیلم هیو جکمن در نقش ویژیلانته و شکارچی هیولا ون هلسینگ و کیت بکینسیل در نقش آنا والریوس ایفای نقش می‌کنند. رده سنی این فیلم PG-13 است.
یک شکارچی هیولاها به اسم آبراهام ون هلسینگ در اواخر سده ۱۹ (میلادی) پس از اتمام اولین مأموریتش که تعقیب و نابودی مستر هاید است به واتیکان فراخوانده می‌شود. او از سوی واتیکان ماموریت می‌یابد هرچه زودتر عازم ناحیه ترانسیلوانیا در کشور رومانی شود و در آنجا کنت دراکولا را بیابد و نابود سازد تا جلوی جنایت‌های این هیولای خون خوار و همسرانش را بگیرد. ون هلسینگ همراه دستیارش کارل و با مجهز شدن به ابزارهای پیشرفته برای شکار دراکولا عازم کشور رومانی می‌شود. او در آنجا با زن زیبایی به اسم آنا آشنا می‌شود که آخرین فرد از خاندانی است که به داشتن زندگی جاودانی نفرین شده‌اند و تنها با نابودی دراکولا می‌توانند به آرامش ابدی دست یابند. از طرف دیگر دراکولا در پی تولیدمثل است و چون او و همسرانش به‌طور طبیعی قادر به این کار نیستند، تصمیم دارد با استفاده از برادر آنا که تبدیل به یک گرگینه شده و سپس استفاده از هیولای فرانکنشتاین، بچه‌هایش را به دنیا بیاورد تا بتواند نسل بشر را نابود سازد. اکنون ون هلسینگ باید به همراه آنا با دراکولا مقابله کنند.
دیمین هرست متولد ۶ ژوئن ۱۹۶۵، یک هنرمند بریتانیایی و معروف‌ترین عضو هنرمندان جوان بریتانیایی است. مشهورترین آثار وی مجموعه‌ای از حیوانات مرده (شامل کوسه، گوسفند و گاو) می‌باشند که درون مادهٔ شیمیایی فرمالدهید نگهداری می‌شوند.
در سال ۲۰۰۷ دیمین هرست اثری با نام "به عشق خدا" ساخت که به‌عنوان گران‌قمیت‌ترین اثر متعلق به یک هنرمند زنده شناخته می‌شود و بهای آن پنجاه میلیون پوند برآورد شده‌است. "به عشق خدا" قالبی پلاتینی از جمجمهٔ یک انسان قرن هجدهمی است که با هشت هزار و ششصد و یک قطعه الماس، به ارزش تقریبی چهارده میلیون پوند، به‌طور کامل پوشانده شده‌است.
در سال ۲۰۰۹ میلادی و با اوج‌گیری بحران مالی در جهان، قیمت آثار جِف کونز و دامین هرست در مراکز خرید و فروش آثار هنری، دچار افت ۵۰ درصدی قیمت شدند.Koons, Hirst Prices Drop 50%; May Take Next Decade to Recover, Bloomberg
چارلز تامسون در سال ۲۰۰۳ در نگارخانهٔ استاکیسم بین‌الملل کوسه‌ای را با نام "یک کوسهٔ مرده هنر نیست" به نمایش گذاشت که دو سال پیش از کوسهٔ دیمین هرست در مغازه لوازم الکتریکی اِدی ساندِرس به نمایش عموم گذاشته شده بود. چارلز تامسون می‌پرسد:سنت‌گرایان در تدارک حمله‌ای کوسه‌وار به هرست ، تایمز آنلاین، ۱۰ آوریل ۲۰۰۳. بازدید در ۱۱ مارس ۲۰۱۱.
دیمین هرست صاحب سه فرزند پسر از دوست‌دختر سابق خود به نام مایا نورمن است.Artist Damien Hirst's 'wife' walks out on him for soldier of fortune Tim Spicer, The Mirror مایا نورمن پس از ۱۹ سال زندگی مشترک، به رابطه دوستی‌اش با دیمین هرست پایان‌داد و یک رابطه جدید را با یک افسر ارتش بریتانیا آغاز کرد.Artist’s Exit Sets Back Gagosian Gallery, The New York Times
مادر هرست او را تحت تعالیم مذهب کاتولیک بزرگ کرد و از همه جهات بسیار بر او سختگیری می‌کرد، اما درعین حال، علاقه وی به هنر و نقاشی و طراحی را نیز مورد تشویق قرار می‌داد. هرست در سال ۱۹۸۴ به لندن نقل مکان کرد و در سال ۱۹۸۶ موفق شد تا به کالج گولداسمیت وارد شود و تا سال ۱۹۸۹ در آنجا مشغول به تحصیل در رشته‌های هنرهای زیبا بود. او همزمان تا تحصیل در دانشگاه، دست به تجربه‌هایی در زمینه چیدمان، مجسمه‌سازی، نقاشی و طراحی زد تا روابط پیچیده بین هنر و مرگ و زندگی را کاوش کند وی می‌گوید: " هنر درمورد زندگیست و نمی‌تواند در مورد چیز دیگری باشد…" (هرست، ۲۰۰۵، ۲۰–۲۱)
علاقه هرست به کاوش کردن مقوله «غیرقابل قبول» مرگ در سنین نوجوانی آغاز شد. وی از شانزده سالگی هنگامی که در لیدز زندگی می‌کرد، مرتباً از بخش آناتومی دانشکده پزشکی لیدز بازدید می‌کرد تا اجساد را به عنوان مدل زنده مورد بررسی قرار دهد و از آنها طراحی کند. این تجارب، ضمن ایجاد شناخت عمیقی در او از بدن و کالبد انسان، باعث شد که وی بتواند درک جدیدی از مفهوم ناگزیر مرگ در زندگی به دست آورد که تأثیر برجسته ای بر همهٔ کارهای او به عنوان هنرمند داشته‌است. «ایده مرگ و فناپذیری، می‌تواند انسان‌ها را بترساند یا به آنها قدرت بدهد». (هرست، ۲۰۱۱)
در طی سال دوم تحصیل خود در گولداسمیت، هرست تصدی نمایشگاه انجماد را عهده‌دار شد. این نمایشگاه گروهی در ۳ مرحله برگزار شد و شامل آثاری از دانشجویان و هم دوره‌های هرست در گولداسمیت بود. گفته می‌شود که این نمایشگاه نقطه پرتابی نه تنها برای هرست، بلکه برای نسل جدید و جوانتر هنرمندان مجسمه‌ساز بریتانیایی بود که بعدها به گروه هنرمندان جوان بریتانیایی شناخته شدند. در آخرین مرحله این نمایشگاه، هرست دو سری از نقاشی‌های خود از نقاط رنگی را به نمایش گذاشت که از قوی‌ترین و شناخته شده‌ترین مجموعه آثارش هستند. دی این نقاشی‌ها را " به دام انداختن شادی رنگ‌ها " توصیف کرد و گفت که این آثار هرگونه مشکلی که لو با رنگ داشته را برایش حل کرده‌اند.
هرست در سال ۱۹۹۱ کار بر روی مجموعه تاریخ طبیعی خود را آغاز کرد که مشهورترین مجموعه از آثار اوست. در همان سال اولین اثر از این مجموعه، محال بودن فیزیکی مرگ در ذهن زندگان را در نمایشگاه گروهی هنرمندان جوان بریتانیایی در گالری ساچی به نمایش گذاشت که شامل یک کوسه ۴٫۳ متری در محفظه شیشه ای پرشده با فرمال دهید است. این اثر که به یکی از نمادین‌ترین آثار هنر مدرن و فرهنگ عامه بریتانیا در دهه نود میلادی تبدیل شده‌است، نمونه مشخصی از علاقه هرست به نمایش دادن جزئیات است.
هرست از سال ۱۹۸۷ تا به حال ۸۰ نمایشگاه انفرادی و ۲۵۰ نمایشگاه گروهی در سراسر جهان داشته‌است. آثار فراوانی از مجموعه‌های مختلف کاری او هر ساله در حراج‌های معتبر با قیمت‌های زیاد به فروش می‌روند و هرست جز یکی از مشهورترین و ثروتمندترین هنرمندان معاصر جهان به‌شمار می‌آید.
زبان‌پَریشی یا آفازی اختلال در بیان یا درک زبان به‌دنبال آسیب مغزی است. زبان پریشی اختلال زبانی ناشی از آسیب مغزی می‌باشد. یک نوع آن زبان پریشی ورنیکه است که در آن بخش معنایی آسیب می‌بیند. به عنوان نمونه گزیده زیر را در نظر بگیرید:"«قبل از ورود به خانه، من در یکی اینجا بود. خواهر من گروه در یکی دیگر بود."»ارتباط معنایی بین واژه‌های عبارت فوق به‌شکلی جدی به هم خورده و علت آن نوعی آسیب مغزی است که در دانش معنایی فرد بیمار اختلال ایجاد کرده‌است. اما دانش واج‌شناسی سالم مانده‌است و لفظ فرد گرچه فاقد معنی است اما روان و با مکث و آهنگ مناسب ادا شده‌است. از نظر ساختار نحوی نیز مشکلی ندارد که این ویژگی خاص زبان پریشی ورنیکه است.روان‌شناسی زبان، ترجمه و تألیف حسن خواجه امیری،1385، نشر دانش آرا، تهران، صفحه 16
اگر آسیب مغزی به بخش‌هایی از مغز وارد شود که با بیان و درک زبانی ارتباط دارند این آسیب‌ها می‌توانند منجر به زبان‌پریشی شوند. زبان‌پریشی الزاماً بر درجهٔ هوش فرد تأثیری ندارد.
اگر از دست دادن قدرت تکلم کامل باشد به آن زبان‌پریشی (Aphasia) گفته می‌شود ولی اگر بخشی از این قدرت از دست برود به آن اصطلاحاً دشگویی (dysphasia) اطلاق می‌شود.
اغلب زبان‌پریشی‌ها در پی سکتهٔ مغزی با آسیب نیم‌کره چپ مغز ایجاد می‌گردند. مطالعه زبان‌پریشی از آن‌جا که به افزایش بینش ما در باب سازماندهی عصبی زبان در مغز می‌انجامد همواره مورد توجه کارشناسان علوم اعصاب، زبان‌شناسی و گفتاردرمانی بوده‌است. در بیشتر موارد پس انجام اقدامات پزشکی بیماران به خدمات توانبخشی به‌ویژه گفتاردرمانی نیاز دارند.
کسانی که مشکل زبان پریشی دارند بخاطر آسیب مغزی رفتارهایی از خود بروز می‌دهند. البته باید دانست که بعضی از این نشانه‌ها می‌تواند بخاطر مشکلاتی چون دیس آرتری یا آپراکسیا باشد. نشانه‌های زبان پریشی بر اساس محل آسیب مغزی باهم فرق دارند و از نظر شدت و سطح ناتوانی در ارتباط یکسان نیستند. اغلب کسانی که زبان پریش هستند سعی می‌کنند با استفاده از کلماتی چون "چیز" این مشکل را پنهان کنند. پس وقتی از آن‌ها خواسته می‌شوند اسم مداد را بگویند ممکن است بگویند چیزی که با آن می‌نویسند.Nolen-Hoeksema, S. (2014). Neurodevelopmental and Neurocognitive Disorders. In Abnormal Psychology (6th ed.). New York: McGraw-Hill.
بیماری پارکینسون به اختصار PD، اختلال پیش‌رونده، مخرب و درازمدت دستگاه عصبی مرکزی است که عمدتاً سیستم حرکتی بدن را مختل می‌کند. نشانه‌های این بیماری معمولاً آرام و به‌تدریج ظاهر می‌شوند و با پیشرفت بیماری، علائم غیرحرکتی نیز بروز می‌کنند. آشکارترین نشانه‌های زودرس این بیماری عبارتند از لرزش، خشکی در حرکت بدن، آرام‌شدن حرکات و دشواری در راه‌رفتن. نشانه‌های شناختی و رفتاری این بیماری نیز در اغلب افراد معمولاً به شکل افسردگی، اضطراب و فقدان علاقه و هیجان بروز می‌کند. در مراحل پیشرفتهٔ بیماری پارکینسون، بعضاً زوال عقل نیز شایع است. فرد مبتلا به پارکینسون ممکن است مشکلاتی در خوابیدن و سیستم حواس خود نیز تجربه کند.
نشانه‌های حرکتی این بیماری به علت از بین رفتن سلول‌ها در تودهٔ سیاه مغز و در نتیجه کاهش دوپامین (که یک انتقال‌دهندهٔ عصبی است) رخ می‌دهد. دوپامین برای حفظ الگوهای حرکتی طبیعی بدن اهمیت زیادی دارد و دقیقاً به همین دلیل است که بسیاری از درمان‌های پارکینسون با هدف افزایش سطح دوپامین در مغز انجام می‌شوند. در بیماری پارکینسون، از بین رفتن نورون‌ها (یاخته‌های عصبی) در سایر بخش‌های مغز هم رخ می‌دهد و زمینه‌ساز برخی علائم غیرحرکتی این بیماری می‌شود. علاوه بر کاهش دوپامین و سلول‌هایی که دوپامین می‌سازند، پروتئینی به نام آلفا-ساینوکلین هم در بیماری پارکینسون نقش دارد. آلفا-سینوکلئین در حالت عادی به برقراری ارتباط نورون‌ها با یکدیگر کمک می‌کند اما در بیماری پارکینسون، این پروتئین در توده‌های میکروسکوپی به نام جسم لویی کپه‌کپه جمع می‌شود. محققان بر این باورند که آلفا-سینوکلئین در پیشرفت پارکینسون نقش دارد و شاید بتوان درمان‌های جدیدی ایجاد کرد که جلوی جمع‌شدن این پروتئین را بگیرد.
اگرچه علت بروز بیماری پارکینسون کاملاً مشخص نیست، اما می‌دانیم که هر دو فاکتور ژنتیکی و محیطی در بروز آن نقش دارند. از این میان می‌توان به فاکتورهایی مانند افزایش سن، پیشینهٔ خانوادگی ابتلا به بیماری پارکینسون، جهش‌های ژنتیکی، جنسیت، قرار گرفتن در معرض سموم دفع آفات، مصرف برخی داروها و پیشینهٔ آسیب و جراحت مغز به‌عنوان عوامل بروز این بیماری اشاره کرد. مصرف‌کنندگان تنباکو و قهوه و چای، ریسک کمتری برای ابتلا به پارکینسون دارند.
تشخیص کیس‌های معمول پارکینسون عمدتاً بر اساس نشانه‌های این بیماری به‌خصوص نشانه‌های حرکتی انجام می‌شود. از آزمایش‌هایی مانند تصویربرداری عصبی می‌توان برای تشخیص قطعی و کنار گذاشتن سایر بیماری‌ها استفاده کرد. پارکینسون معمولاً در افراد بالای ۶۰ سال بروز می‌کند. مردان بیشتر از زنان به این بیماری مبتلا می‌شوند و نسبت ابتلای مردان به زنان ۳ به ۲ است. پارکینسون ممکن است در افراد زیر ۵۰ سال نیز ایجاد شود که در این صورت پارکینسون زودرس خوانده می‌شود. طبق آمار سال ۲۰۱۵، ۶/۲ میلیون فرد در جهان مبتلا به پارکینسون هستند و این بیماری سالانه به ۱۱۷٬۴۰۰ مرگ منجر می‌شود. امید به زندگی متوسط پس از تشخیص این بیماری، ۷ تا ۱۵ سال است.
تا کنون راهی برای علاج و رفع پارکینسون پیدا نشده اما روش‌هایی برای درمان و کاهش عوارض این بیماری وجود دارد. درمان اولیه معمولاً با تجویز داروهای لوودوپا، داروهای بازدارندهٔ مونوآمین اکسیداز، یا داروهای آگونیست دوپامین شروع می‌شود. با پیشرفت بیماری، اثر این داروها کمتر می‌شود و عوارض جانبی مانند دیسکینزی (حرکات غیرارادی عضلات) بروز می‌کند. در این مرحله، ممکن است داروها به صورت ترکیبی استفاده و دوز آنها افزایش داده شود. مشخص شده‌است که رژیم غذایی و برخی اشکال کاردرمانی در بهبود این علائم تا حدی مؤثر است. در مواردی که بیمار دچار علائم شدید حرکتی است و به دارو پاسخ نمی‌دهد، گاهی از جراحی برای قراردادن ریز الکترونیک و تحریک عمقی مغز استفاده می‌شود. درخصوص درمان علائم غیرحرکتی پارکینسون مثل اختلال خواب و مشکلات عاطفی، شواهد کمتری در دست است.
بیماری پارکینسون نخستین بار توسط یک دانشمند بریتانیایی به نام جیمز پارکینسون در سال ۱۸۱۷ میلادی توصیف شد و بنابراین نام او را روی این بیماری گذاشتند. کارزارهای افزایش آگاهی دربارهٔ این بیماری عبارتند از روز جهانی پارکینسون (۱۱ آوریل، روز تولد جیمز پارکینسون) و استفاده از گل لالهٔ سرخ به عنوان نماد و سمبل این بیماری. افراد مبتلا به پارکینسون که آگاهی عمومی دربارهٔ این بیماری را افزایش داده‌اند عبارتند از محمدعلی کلی (بوکسور مشهور)، مایکل جی. فاکس (بازیگر)، دیویس فینی (دوچرخه‌سوار المپیک) و آلن آلدا (بازیگر).
بیماری پارکینسون شایع‌ترین نوع پارکینسونیسم است و بعضاً «پارکینسونیسم ایدیوپاتیک» نامیده می‌شود که یعنی پارکینسونیسم بدون علت شناخته‌شده. دانشمندان گاهی پارکینسون را نوعی بیماری زوال عصبی به نام سینوکلئین‌پاتی تلقی می‌کنند که بر اثر تجمع غیرطبیعی پروتئین آلفا-سینوکلئین در مغز ایجاد می‌شود. رده‌بندی پارکینسون به عنوان سینوکلئین‌پاتی، این بیماری را از سایر بیماری‌های زوال عصبی مانند آلزایمر متمایز می‌کند زیرا در آلزایمر، نوع دیگری از پروتئین به نام پروتئین تاو در مغز جمع می‌شود.
بین بیماری‌های ردهٔ تاوپاتی و سینوکلئین‌پاتی، هم‌پوشانی‌های بالینی و پاتولوژیک قابل‌توجهی وجود دارد اما تفاوت‌هایی نیز به چشم می‌خورد. مبتلایان به بیماری آلزایمر، برخلاف مبتلایان پارکینسون، اغلب دچار از دست رفتن حافظه می‌شوند. نشانه‌های اصلی و اساسی پارکینسون (کندی حرکات، لرزش، خشکی و بی‌ثباتی وضعیت بدن) معمولاً جزو نشانه‌های آلزایمر نیستند.
تا کنون تلاش‌هایی برای رده‌بندی پارکینسون در زیرشاخه‌های دیگر انجام شده، به‌خصوص با تمرکز بر سن بروز بیماری، پیشرفت علائم و افزایش لرزش، اما هیچ‌یک از این رده‌بندی‌ها به صورت قطعی پذیرفته نشده‌است.
شناخته‌شده‌ترین علائم پارکینسون، علائم حرکتی هستند. علائم غیرحرکتی شامل اختلال در دستگاه عصبی خودمختار، مشکلات عصبی-روانی (تغییر خلق‌وخو، توانایی‌های شناختی، رفتار یا فکر)، مشکلات حسّی (به‌خصوص تغییر حس بویایی) و مشکلات مربوط به خواب نیز در مبتلایان این بیماری شایع هستند. برخی از این علائم غیرحرکتی ممکن است در زمان تشخیص بیماری نیز وجود داشته باشند.
پارکینسون بر پایهٔ چهار نشانهٔ اصلی بیماری مشخص می‌شود؛ ارتعاش و لرزش دست و پا در حال استراحت (ترمور)، کندی حرکات (برادی کنزیBradikensi)، سختی و خشک‌شدن دست و پا و بدن (Regidity) و صورت ماسکی‌شکل (Flatface) چهار نشانهٔ اصلی پارکینسون هستند.
در مراحل اولیهٔ بیماری، ارتعاش اندام به‌صورت ملایم و معمولاً در یک طرف بدن وجود دارد و احتیاجی به درمان نیست اما با پیشرفت بیماری، فرد دیگر قادر نیست لرزش‌های شدید اندام خود را کنترل کند به‌ویژه هنگامی که می‌خواهد تمرکز بیشتری داشته باشد.
اگر دو یا بیشتر از این نشانه‌ها در بیمار دیده شود، مخصوصاً وقتی که در یک سمت بدن بیشتر از سمت دیگر پدیدار شود، تشخیص پارکینسون داده می‌شود مگر اینکه نشانه‌های همزمان دیگری وجود داشته باشد که بیماری دیگری را نمایان کند. بیمار ممکن است در اوایل، بیماری را با لرزش دست و پا یا با ضعیف شدن حرکت احساس کند و دریابد که انجام هر کاری بیشتر از حد معمول طول می‌کشد یا اینکه سختی و خشک‌شدن حرکت دست و ضعف تعادل را تجربه می‌کند. نخستین نشانه‌های پارکینسون مجموعه‌ای متفاوت از ارتعاش، برادیکنزیا، سفت شدن عضلات و تعادل ضعیف هستند.
تغییراتی در حالت صورت و چهره نیز روی می‌دهد، از جمله ثابت‌ماندن (fixation) حالت صورت (ظاهراً احساسات کمی بر چهره نمایان می‌شود) یا حالت خیرگی چشم (به دلیل کاهش پلک‌زدن). علاوه بر اینها، خشک دن شانه یا لنگیدن پا در سمت تحت تأثیر قرار گرفته از عوارض دیگر این بیماری است. افراد مسن ممکن است نمایان‌شدن یک به یک این نشانه‌های پارکینسون را به افزایش سن ربط بدهند، ارتعاش را «لرزش» بدانند، برادیکنزیا را به «آرام‌شدن عادی» و سفت‌شدن عضلات را به «آرتروز» نسبت بدهند. حالت قوز (stooped) این بیماری را هم خیلی از این افراد به سن یا پوکی استخوان (osteoporosis) ربط می‌دهند. هم بیماران مسن و هم بیماران جوان ممکن است پس از بیش از یک سال که با این عوارض روبه‌رو بوده‌اند برای تشخیص به پزشک مراجعه کنند.
پارکینسون می‌تواند منجر به مشکلات عصبی-روانی از سطح خفیف تا شدید بشود از جمله اختلالات خلق‌وخویی، شناختی، رفتاری و فکری. اختلالات شناختی ممکن است در مراحل اولیهٔ بیماری بروز کند، گاهی قبل از تشخیص، و طی روند بیماری شدیدتر شود. شایع‌ترین نقص شناختی در پارکینسون، اختلال کارکردهای اجرایی است که می‌تواند شامل مشکل در برنامه‌ریزی، انعطاف‌پذیری شناختی، تفکر انتزاعی، کنترل تکانه، حافظهٔ کاری و کنترل توجه باشد. دیگر مشکلات شناختی در پارکینسون عبارتند از کاهش سرعت پردازش شناختی، اختلال در بازیابی (حافظه)، اختلال در ادراک و تخمین زمان. البته بازیابی اطلاعات معمولاً با دادن سرنخ به فرد، بهبود می‌یابد. اختلال در ادراک دیداری-فضایی نیز بخشی از این بیماری است و برای مثال هنگام تشخیص چهره یا فهم جهت‌گیری خطوط دیده می‌شود.
فرد مبتلا به پارکینسون، دو تا شش برابر بیش از سایر افراد ریسک ابتلا به زوال عقل دارد. تا ۷۸ درصد مبتلایان پارکینسون، دچار زوال عقل مربوط به این بیماری می‌شوند. شیوع زوال عقل با افزایش سن، و تا حد کمتری با طی‌شدن مدت بیشتری از آغاز بیماری، افزایش پیدا می‌کند. زوال عقل منجر به کاهش کیفیت زندگی بیمار و مراقبت‌کنندگان وی، افزایش مرگ و افزایش احتمال نیاز به بستری‌شدن در آسایشگاه می‌شود.
اختلالات کنترل تکانه از جمله اختلال قماربازی، رفتارهای جنسی افراطی و جبری، پرخوری افراطی، خرید افراطی و جبری، و سخاوت افراطی و بی‌پروا، همگی ممکن است بر اثر داروهای پارکینسون ایجاد شود به‌خصوص داروهای خوردنی آگونیست دوپامین.
رفتار تکراری (Punding) که در آن رفتارهای یکسانِ پیچیده، مکرر و بی‌هدف برای ساعت‌ها انجام می‌شود نیز مشکل دیگری است که ممکن است بر اثر مصرف داروهای پارکینسون بروز کند.
روان‌پریشی، علامتی است که بازه‌ای بین ۲۶ تا ۸۳ درصد مبتلایان پارکینسون دچار آن می‌شوند.حدود ۵۰ درصد مبتلایان پارکینسون طی روند پیشرفت بیماری، دچار توهم و هذیان می‌شوند که ممکن است حاکی از آغاز زوال عقل باشد. توهمات بیمار ممکن است خفیف باشد (مثلاً حس می‌کند کسی به‌سرعت از کنارش رد می‌شود یا کسی/چیزی کنار یا پشت سرش ایستاده) اما در موارد شدید، بیمار دچار توهمات کاملاً واضح دیداری و افکار پارانویا می‌شود. توهمات شنوایی در پارکینسون چندان شایع نیست. روان‌پریشی اکنون بخشی جدایی‌ناپذیر از بیماری پارکینسون محسوب می‌شود. روان‌پریشی همراه با توهم و روان‌آشفتگی، یکی از مشکلات شناخته‌شده ناشی از داروهای ضدپارکینسون است و البته ممکن است ناشی از عفونت‌های ادراری هم باشد (به‌خصوص در سنین بالاتر)، اما دارو و عفونت تنها عوامل ایجاد این مشکل نیستند. دانشمندان بر این باورند که پاتولوژی نهفتهٔ مغز یا تغییر در ناقل‌های عصبی یا گیرنده‌های آنها (مثل استیل‌کولین و سروتونین) نیز می‌تواند در ایجاد روان‌پریشی در پارکینسون سهیم باشد.
تغییر رفتار و خلق‌وخو در میان افراد مبتلا به پارکینسون شایع‌تر از سایرین است و معمولاً در پارکینسون همراه با زوال عقل دیده می‌شود. رایج‌ترین مشکلات خلق‌وخویی عبارتند از افسردگی، بی‌تفاوتی و اضطراب.
طبق تخمین‌های موجود، افسردگی در ۲۰ تا ۳۵ درصد مبتلایان پارکینسون رخ می‌دهد و ممکن است در هر مرحله‌ای از بیماری ایجاد شود. افسردگی ممکن است علائمی مثل خود پارکینسون داشته باشد (مثل خستگی، بی‌خوابی و مشکل تمرکز) و همین امر بعضاً تشخیص آن را دشوار می‌کند. عدم‌تعادل و تغییر در سطح دوپامین، سروتونین و هورمون‌های نوراپی‌نفرین، به‌عنوان علت اصلی افسردگی در مبتلایان پارکینسون شناخته شده‌است. علت دیگر، ناتوانی و مشکلات جسمی است که به خاطر خود بیماری ایجاد می‌شود. علائم افسردگی ممکن است به شکل ازدست‌دادن علاقه، احساس غم، احساس گناه، حس بی‌پناهی و ناامیدی، و افکار خودکشی بروز کند. فکر خودکشی در مبتلایان پارکینسون بیش از سایرین است اما تلاش برای خودکشی در میان آنها پایین‌تر از افراد افسردهٔ بدون پارکینسون است. برخی از عواملی که ریسک بروز افسردگی در بیماران پارکینسون را افزایش می‌دهد عبارتست از بروز بیماری در سن زیر ۵۰ سال، زن بودن، سابقهٔ افسردگی، مشکلات حرکتی شدید و غیره.
تخمین زده می‌شود که ۳۰ تا ۴۰ درصد (در برخی منابع ۶۰ درصد) مبتلایان پارکینسون دچار اضطراب هستند. اضطراب اغلب طی دوره‌های OFF بیماری (یعنی اوقاتی که داروها به خوبیِ قبل جواب نمی‌دهند) بروز می‌کند. افراد مبتلا به پارکینسون بیش از سایرین دچار حملهٔ پانیک می‌شوند. علائم اضطراب طیف گسترده‌ای دارند: از علائم خفیف و موردی گرفته تا علائم شدید و مزمن؛ و علل بالقوهٔ آن عبارتند از سطح غیرطبیعی گاما آمینوبوتیریک اسید و شرم یا ترس به خاطر خود بیماری یا علائم آن. برخی عوامل که ریسک بروز اضطراب در بیماران پارکینسون را افزایش می‌دهد عبارتست از بروز بیماری در سن زیر ۵۰ سال، زن بودن و دوره‌های OFF بیماری.
بی‌تفاوتی و آنهدونیا را می‌توان به ازدست‌دادن انگیزه و ناتوانی از تجربه‌کردن لذت تعریف کرد. این دو جزو علائم کلاسیک همراه با افسردگی هستند اما مداوا و مکانیسم آنها در بیماران پارکینسون متفاوت است و همیشه همراه با افسردگی بروز نمی‌کند. بی‌تفاوتی در حدود ۱۶/۵ تا ۴۰ درصد مبتلایان پارکینسون دیده می‌شود. علائم بی‌تفاوتی عبارتست از کاهش ابتکار و انگیزه برای فعالیت‌های جدید یا نسبت به جهان پیرامون، بی‌تفاوتی عاطفی و ازدست‌دادن محبت یا دغدغه نسبت به سایرین. نقص در کارکردهای شناختی از جمله حافظهٔ اجرایی و زبانی نیز معمولاً با بی‌تفاوتی همراه است.
اختلال خواب یکی از شاخصه‌های بیماری پارکینسون است و ممکن است بر اثر مصرف دارو بدتر شود. علائم اختلال خواب ممکن است به صورت خواب‌آلودگی در روز (از جمله حملات ناگهانی خواب شبیه به نارکولپسی)، اختلال در حرکت تند چشم در خواب، یا بی‌خوابی ظاهر شود. اختلال رفتاری حرکت سریع چشم در خواب در مبتلایان پارکینسون گاهی باعث می‌شود به خودشان یا کسی که کنارشان می‌خوابد آسیب بزنند و ممکن است سال‌ها پیش از ایجاد علائم حرکتی یا شناختی پارکینسون یا دمانس لوی‌بادی آغاز شود.
تغییر در دستگاه عصبی خودمختار می‌تواند به افت فشار خون وضعیتی (کاهش فشار خون هنگام ایستادن)، چرب‌شدن پوست، افزایش شدید تعریق، بی‌اختیاری ادرار و تغییر عملکرد جنسی منجر شود. یبوست و اختلال تخلیهٔ معده در بیماران پارکینسون ممکن است شدید باشد و بیمار را دچار ناراحتی کرده یا حتی سلامت او را به خطر بیندازد. تغییر در ادراک ممکن است شامل نقص حس بویایی، مشکل در حس بینایی، درد و خواب‌رفتگی (سوزن‌سوزن‌شدن و بی‌حسی) باشد. تمامی این علائم می‌تواند سال‌ها پیش از تشخیص پارکینسون ظاهر شود.
عوامل ریسک بسیاری برای پارکینسون پیشنهاد شده‌اند اما تا کنون هیچ‌یک به‌طور قطعی اثبات نشده‌است. دو عامل بیش از همه تکرار شده‌اند: افزایش ریسک در کسانی که در معرض حشره‌کش‌ها و آفت‌کش‌ها قرار گرفته‌اند، و کاهش ریسک در سیگاری‌ها. احتمالاً ارتباطی بین پارکینسون و عفونت هلیکوباکتر پیلوری وجود دارد. به اعتقاد پژوهشگران هلیکوباکتر پیلوری موادی شیمیایی تولید می‌کند که برای مغز مسموم کننده است. همچنین این باکتری می‌تواند از جذب داروهای پارکینسون از جمله لوودوپا پیشگیری کند، از این رو با درمان این عفونت در بیماران مبتلا به پارکینسون جذب این دارو بهتر صورت می‌گیرد.
قرار گرفتن در معرض سموم حشره‌کش و آفت‌کش و استثناً در بعضی موارد سابقه آسیب دیدن مقطعی سر، با پارکینسون مرتبط شده‌اند اما ریسک آنها متوسط است. کسانی که هرگز سیگار نکشیده و هرگز نوشیدنی کافئین‌دار نخورده‌اند کمی بیش از سایرین ریسک ابتلا به پارکینسون دارند.
برخی داروهای پزشکی در مواردی از پارکینسونیسم دخیل شناخته شده‌اند. پارکینسونیسم ناشی از دارو، معمولاً با توقف استفاده از داروی موردنظر، قابل برگشت است. برخی از این داروها عبارتند از:
ام‌پی‌تی‌پی دارویی است که می‌دانیم باعث پارکینسونیسم برگشت‌ناپذیر می‌شود و معمولاً در تحقیقات مدل‌های حیوانی به کار می‌رود.
برخی توکسین‌ها ممکن است باعث پارکینسونیسم شوند از جمله منگنز و کربن دی‌سولفید.