moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
آزادی‌های مدنی و یا آزادی های شخصی آزادی‌هایی هستند که حکومت نمی‌تواند بر اساس قانون یا تفسیر قضایی و بدون محاکمه آنها را سلب کند. هر چند دامنه این واژه در کشورهای مختلف، متفاوت است اما آزادی‌های مدنی شامل آزادی اندیشه، آزادی مطبوعات، آزادی دین، آزادی بیان، آزادی تجمعات اعتراضی، حق امنیت، آزادی سخنرانی (کتبی و شفاهی)، حریم خصوصی، حق دادرسی برابر بر اساس قانون، حق برخورداری از یک محاکمه عادلانه و حق زیستن می‌باشد. دیگر آزادی‌های مدنی شامل حق مالکیت، حق دفاع از خود و حق مالکیت بر بدن خود است. در تمایز بین آزادی‌های مدنی و سایر انواع آزادی، بین آزادی مثبت / حقوق مثبت و آزادی منفی / حقوق منفی تفاوت وجود دارد.
بسیاری از کشورها در قانون اساسی خود یا یک بستر حقوقی آزادی‌های مدنی را تضمین کرده‌اند. برخی از دیگر کشورها به تصویب قوانین مشابه با کنوانسیون اروپایی حقوق بشر و میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی پرداخته‌اند.
برخی از آزادی‌های مدنی محل مناقشه هستند. این آزادی‌ها عبارتند از: حق مالکیت، حقوق باروری و ازدواج مدنی. یکی دیگر از موضوع‌های بحث‌برانگیز تعلیق یا تغییر برخی از آزادی‌های مدنی در زمان جنگ یا وضعیت اضطراری است. مفهوم رسمی آزادی‌های مدنی غالباً به منشور کبیر، منشور حقوقی انگلیسی که در سال ۱۲۱۵ توافق شد، بر می‌گردد که به نوبه خود مبتنی بر اسناد از پیش موجود، یعنی منشور آزادی‌ها بود.
در رژیم‌های استبدادی که سانسور دولتی مانع از آزادی‌های مدنی می‌شود، برخی از حامیان آزادی مدنی، با استفاده از ابزارهای گوناگون مربوط به حریم خصوصی از آزادی بیان دفاع می‌کنند.
منشور حقوق شهروندی
سینوکراسولا گیاهی آب‌دار است که در جاهای نیمه‌گرمسیری می‌روید.
سینوکراسولا یعنی «کراسولای چینی» این گیاه از استان یونّان در جنوب چین و شمال برمه می‌آید و در بلندای ۲۵۰۰ تا ۲۷۰۰ متر می‌روید.Wikipedia contributors, "Sinocrassula," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Sinocrassula&oldid=488968461 (accessed June 3, 2012).
رقص معاصر گونه‌ای رقص صحنه‌ای است که در میانه قرن بیستم توسعه یافته و از آن زمان، یکی از گونه‌های غالب در آموزش رسمی رقص در سراسر دنیاست و به خصوص طرفداران قابل توجهی در آمریکا و اروپا دارد. اگرچه این رقص به وسیله و با به کار گرفتن عناصری از رقص باله، رقص مدرن و رقص جاز شکل گرفته اما عناصر بسیاری را از رقص‌های گونه‌گون دیگر در خود دارد. با این‌همه از لحاظ شباهت‌های تکنیکی، نزدیکی زیادی به رقص مدرن، باله و شکل‌های دیگر رقص صحنه‌ای دارد.
هنگام بررسی تکنیک‌های این رقص، درمی‌یابیم که رقص معاصر، حرکات پای قوی و کنترل شده باله را با تاکید رقص مدرن بر میانه بدنtorso ترکیب کرده و همین‌طور کار روی زمینfloorwork افتادن و برخاستن و بداهه‌پردازی را که مشخصه رقص مدرن است، به خدمت می‌گیرد. تغییرات پیش‌بینی نشده در ریتم، سرعت و جهت هم به وفور در این رقص دیده می‌شود. این رقص همین‌طور عناصری از رقص غیرغربی را مانند زانوان خم شده از رقص آفریقایی و حرکت را از رقص معاصر ژاپنی، «بوتو»، به خدمت می‌گیرد.
از آنجا که رقص رقص پست‌مدرن واکنشی مستقیم و منفی به رقص مدرن بود، رقص معاصر به عنوان منبعی از الهامات، خود از هر دو رقص مدرن و پست‌مدرن بیرون آمده است.
در رقص معاصر هنوز توجه رقص مدرن به مشکلات اجتماعی و شرایط روحی انسان جریان دارد اما موضوعی که در آن به نمایش گذاشته می‌شود، رقصنده‌های اخیر رقص مدرن را به واهمه انداخته است.
در آوریل ۱۹۴۴ مرس کانینگهام رقص خود را با موسیقی همراه کرد؛ این موسیقی توسط جان کیج ساخته و پرداخته می‌شد. جان کیج در رابطه با رقص کانینگهام می‌گوید:
کانینگهام نمایش آثار خود را تا ۱۹۵۳ ادامه داد یعنی درست همان زمانی که کمپانی رقصش (کالج کوه سیاه) را در شمال کارولاینا تاّسیس کرد. وی در ابتدا به صورت انفرادی در کمپانی مارتا گراهام می‌رقصید و شاگرد او بود. او به عنوان اولین طراح رقص که نگرش مستقلی از رقص مدرن را توسعه داده مبارزه با عقایدی که رقص مدرن را به وجود آورده، شناخته می‌شود. کانینگهام بیش از ۱۵۰ اثر در کمپانی خود به وجود آورده است.
در حالی که رقص مدرن عناصر رقص باله را رد می‌کند، کانینگهام عناصر رقص مدرن را با باله ترکیب می‌کند و آثارش در کمپانی‌های بین‌المللی رقص باله و مدرن گنجانده شده‌اند.
در رقص معمولاً یک طراح وجود دارد که تصمیمات خلاقانه‌ می‌گیرد. وی یا یک بخش از یک مفهوم انتزاعی یا تکه‌ای روایت‌گونه را انتخاب می‌کند. رقصنده‌ها بر اساس توانایی و آموزش‌هایی که دیده‌اند، انتخاب می‌شوند. طراحی رقص بر اساس ارتباطش با موسیقی یا صدایی که با آن رقص انجام می‌شود، مشخص خواهد شد. نقش موسیقی در رقص معاصر با انواع دیگر متفاوت است زیرا می‌تواند تنها به عنوان یک پس‌‌زمینه در قسمتی از کار پخش شود. طراحان رقص، طراحی لباس و ارزش‌های زیباشناختی خودشان را برای تمامی ترکیب‌بندیهای اجرا و همچنین تاثیری که بر حرکات رقصنده‌ها دارند را کنترل می‌کنند.
نازَک سرده بزرگی از گیاهان آب‌دار است که شامل گونه‌های زیادی شامل «کراسولا اواتا» است.
این گیاهان بومی بخش‌های زیادی از جهان‌اند اما بیشترین نمونه‌های پرورشی بیشتر از دماغه شرقی آفریقای جنوبی می‌آیند و معمولاً از راه بریدن ساقه و برگ، زیاد شده‌اند. بیشتر این گیاهان کمی سرما را تحمل می‌کنند اما سرما و گرمای شدید باعث مرگ‌شان می‌شود.Wikipedia contributors, "Crassula," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Crassula&oldid=495650251 (accessed June 3, 2012).
گیاه یشم که به نام‌های «درخت دوستی» «درخت شانس» یا «درخت پول» هم شناخته‌می‌شود. این گونه گیاهی آب‌دار بوده و همیشه‌سبز است. گیاه یشم بومی آفریقای جنوبی است اما در سراسر دنیا به عنوان گیاه آپارتمانی نگهداری می‌شود. رنگ برگ‌های این گیاه سبز یشمی است و در شرایط مناسب در آغاز بهار، بر روی شاخه‌های این گونه، گل‌های سفید و صورتی ستاره‌ای شکل می شکفد.Crassula cv. GOLLUM
حسادت جنسی (به انگلیسی: "Sexual" "jealousy") نوع خاصی از حسادت در روابط جنسی است که در میان حیواناتی که از طریق لقاح داخلی (internal fertilization) تولیدمثل می‌کنند وجود دارد؛ این نوع حسادت مبتنی بر سوءظنِ جنسی یا خیانت جنسی قریب‌الوقوع است. حسادت جنسی بر پایه غریزه‌ی حفاظت از ژن‌ها در مخزن ژنی و انتظار جفت‌های جنسی برای مراقبت از نوزاد بنیان نهاده شده است. مفهوم حسادت جنسی در میان انسان‌ها و نخستی‌ های غیرانسان را علم روان‌شناسی تکاملی مورد مطالعه قرار می‌دهد.ویکی‌پدیای انگلیسی
پاندورا (ماه) (به یونانی: Πανδώρα) قمر داخلی زحل است. پاندورا از عکس‌های گرفته شده توسط کاوشگر ویجر ۱ در سال ۱۹۸۰ کشف شد و موقتاً S/1980 S 26 نامگذاری شد. در اواخر سال ۱۹۸۵ رسماً پاندورادر اسطوره‌های یونان، نخستین زن روی زمین است. نام گرفت. همچنین به عنوان زحل هفدهم نیز شناخته می‌شود.
لاتوک شهریست در ناحیه موریسی در جنوب مرکزی استان کبک، واقع در شرق کانادا و بین تروا ریویر و چمبرد. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این شهرک ۱۲٬۱۹۳ نفر جمعیت داشته‌است و مساحت آن ۲۸٬۴۲۱٫۴۸ کیلومتر مربع است.
اسدالله‌خان ابوالفتح‌زاده (کشته شده در ذیقعده ۱۳۳۶) سرتیپ سابق فوج قزاق بود که به همراه میرزا ابراهیم خان منشی زاده کمیته مجازات را بنیان گذاشت. اکثر تاریخدانان معاصر ایران، ابوالفتح‌زاده را فردی با گرایش‌های سوسیالیستی و از دوستان نزدیک، «میرزا آقا ابراهیم تبریزی» از اعضای شناخته شده لژ فراماسونری بیداری دانسته‌اند.
اسدالله‌خان ابوالفتح‌زاده فرزند ابوالفتح‌خان میرپنج اصالتاً از مهاجرین و از طایفه شریرلوی قفقاز بود. وی از جمله افسرانی بود که برای همراهی با مشروطه و ضدیت با محمدعلی شاه از قزاق‌خانه استعفا داد.
وی از مدافعان به‌توپ‌بستن مجلس در شب ۲۳ جمادی‌الاول ۱۳۲۶ بود. پس از وقوع این حادثه ابتدا به قلهک و سپس به رشت عزیمت نمود.
وی پس از فتح تهران، مأمور وصول وجه از شاهزاده مسعود میرزا ظل‌السلطان گردید. ابوالفتح‌زاده در حدود سال ۱۳۲۸ ق. سفری به اروپا کرد. وی در سال ۱۳۳۰ پس از بازگشت از اروپا از سوی مرنار بلژیکی، رئیس خزانه‌داری کل، مأمور مالیات ساوجبلاغ و شهریار گردید اما به دلیل بدرفتاری نسبت به رعایا از سمت خود برکنار گردید.
وی در شهریور ۱۲۹۵ به همراه میرزا ابراهیم خان منشی زاده کمیته مجازات را تشکیل دادند.
ابوالفتح‌زاده و منشی‌زاده، به دستور وثوق‌الدوله، به همراه قریب به بیست تن از اعضای کمیته مجازات دستگیر و محاکمه شدند. حکم دادگاه برای هر دو نفر، پانزده سال زندان و تبعید به کلات نادری بود، اما در تاریخ ذیقعده ۱۳۳۶ در مسیر انتقال به کلات نادری، در ۱۲ کیلومتری سمنان هدف گلوله قرار گرفتند و به قتل رسیدند.
ایزرائل مئیر کرزنر (همچنین ییسروئل مِیِر کرزنر) از اقتصاددانان آمریکایی پیشرو در مکتب اتریش است. او استاد دانشگاه نیویورک است.
کرزنر در لندن متولد شد. در ۱۹۴۷-۴۸ در دانشگاه کیپ‌تاون و در ۱۹۵۰–۵۱ در برنامه خارجی دانشگاه لندن تحصیل کرد و در ۱۹۵۴ کارشناسی "summa cum laude" (از کالج بروکلین)، در ۱۹۵۵ ام‌بی‌ای و در ۱۹۵۷ پی‌اچ‌دی را از دانشگاه نیویورک زیر نظر لودویگ فن میزس دریافت کرد.
کرزنر استاد بازنشستهٔ اقتصاد در دانشگاه نیویورک و از چهره‌های برجسته در زمینه اندیشه و روش‌شناسی لودویگ فن میزس در علم اقتصاد است. پژوهش کرزنر در زمینه اقتصاد کارآفرینی به‌طور گسترده شناخته شده‌است.http://swopec.hhs.se/iuiwop/abs/iuiwop0678.htm کتاب او به نام «رقابت و کارآفرینی» نظریه نئوکلاسیک را به خاطر پیش فرض آن در خصوص «رقابت کامل،» که نقش مهم کارآفرین در حیات اقتصادی را نادیده می‌گیرد، نقد می‌کند. کار کرزنر که کنش کارآفرینانه را در اقتصاد نئوکلاسیک در می‌آمیزد نسبت به هر نوشتهٔ اتریشی دیگری در اواخر قرن بیستم بیشتر به‌طور گسترده پذیرفته شده‌است.
کارهای عمده او در زمینه اقتصاد دانش و کارآفرینی و اخلاق بازار است.
کرزنر یک خاخام و یک دانشور تلمود هم هست. او به عنوان خاخام جماعت مذهبی که زمانی پدرش در بروکلین، نیویورک رهبری می‌کرد مشغول به کار است. او از جمله معروفترین مریدان خاخام ایتساک هانتر، رئیس فقید یشیوا خاخام چیم برلین بود که همزمان با تحصیلات دانشگاهی در آن سال‌ها تحصیل می‌کرد. کرزنر در زمینه نوشتجات هانتر از جمله مراجع بوده و از جمله معدود ویراستاران رسمی همهٔ منابعی است که هانتر از آن‌ها نقل قول می‌کند.
فرانسوی-کانادایی عمدتاً به نوادگان اتباع فرانسوی که در میان قرون هفدهم و هجدهم میلادی ساکن فرانسه نو (کانادا) شدند، نسبت داده می‌شود. امروزه این گروه جمعیت غالب فرانسه زبانان در کانادا را تشکیل می دهند.
در اواسط قرن هجده میلادی، فرانسوی کانادایی ها، در آمریکای شمالی گسترش یافته و در مناطق و شهرهای گوناگون ساکن شدند. امروزه اکثریت آن‌ها در ایالات متحده آمریکا و کانادا ساکن هستند. استان کبک کانادا بزرگترین جمعیت فرانسوی-کانادایی‌ها را در بر دارد.
بنیاد فردوسی یک سازمان مردم‌نهاد است که در تاریخ ۲۷ اسفند ۱۳۸۴ با مجوز رسمی سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری در ایران بنیان‌گذاری شده‌است.
این بنیاد دارای دو دفتر در شهرهای تهران و مشهد است و دبیرخانه کانون دانش آموزی بنیاد فردوسی نیز در شهر تهران مستقر می‌باشد.
از همکاری‌های برون‌مرزی بنیاد فردوسی می‌توان به برپایی همایش‌ها و نمایشگاه‌های زیر اشاره داشت:
از همکاری‌های فرهنگی بنیاد فردوسی می‌توان به ویژه‌برنامه‌های زیر اشاره داشت:
جواد بوشهری (۱۲۷۲ بوشهر – ۱۳۵۱) ملقب به امیرهمایون سرمایه‌دار، دولتمرد و قانونگذار دوره پهلوی و وزیر راه کابینه اول دولت ملی محمد مصدق بود.
پدرش حاج محمد معین‌التجار بوشهری از سرمایه داران بزرگ حاشیه خلیج فارس بود. خودش نیز پس از تحصیل تجارت و اقتصاد در اروپا همچون پدر به بازرگانی پرداخت و همزمان به محافل سیاسی در تهران رفت و آمد داشت. در جریان کودتای سوم اسفند ۱۲۹۹ بازداشت شد و تا پایان حکومت صد روزه سید ضیاءالدین طباطبایی زندانی بود.
بوشهری در سال ۱۳۰۷ در انتخابات دوره هفتم مجلس شورای ملی به نمایندگی تهران انتخاب شد اما تنها در سال او در مجلس حضور داشت و پس از آن به مجلس نرفت. در دوره‌های بعد نیز در راهیابی به مجلس ناکام ماند.
از سال ۱۳۲۶ در کابینه احمد قوام وزیر پست و تلگراف، در کابینه عبدالحسین هژیر وزیر کشاورزی و در کابینه محمد مصدق وزیر راه شد. در انتخابات دوره هفدهم مجلس شورای ملی بار دیگر از تهران به نمایندگی انتخاب شد. پس از آن تا هنگام مرگ نماینده انتخابی دوره‌های مختلف مجلس سنا بود.
جواد بوشهری در سال ۱۳۵۰ مدیریت جشنهای ۲۵۰۰ ساله شاهنشاهی را عهده‌دار شد. او در اواخر عمر دچار شکست مالی شد و بانک ملی بخش از املاک و اموالش را بابت طلب‌هایش تصاحب کرد.
آنتونی پیتر بوزان (تونی بوزان) (؛ ۲ ژوئن ۱۹۴۲ – ۱۳ آوریل ۲۰۱۹) نویسنده و مشاور آموزشی بود. او از بنیانگذاران و ارائه کنندگان تکنیک‌های نقشه‌برداری ذهنی است. او مدعی است که با ورزشکاران المپیک، دانشگاه‌ها، بچه‌ها در همه سنین و اشخاص برجسته و مشهور کار کرده تا به آنها یاد دهد که چگونه استفاده از قدرت ذهنیشان را افزایش دهند.
آنتونی پیتر بوزان در میدل‌سکس انگلیس به دنیا آمد. او دانش‌آموخته از دبیرستان کیتسیلانو ونکوور کانادا هست. او در سال ۲۰۰۶ برنامه نرم‌افزاری را که نقشه ذهنی را مدیریت می‌کند 'نقشه ذهنی من'(iMindMap) نامید. بسیاری از ایده‌های او در پنج کتاب گردآوری شده‌است. ایشان در ۱۸ سالگی در دانشگاه کلمبیا کانادا مشغول به تحصیل شد و در سال ۱۹۶۴ از این دانشگاه فارغ‌التحصیل شد. همچنین نقشه ذهنی را در سال ۱۹۷۰ ابداع کردند.
وی بیش از ۱۰۰ کتاب را تألیف کرده یا همکاری در تألیف داشته که به ۳۰ زبان مختلف دنیا ترجمه شده‌است. تونی بوزان به عنوان نویسنده کتاب‌های روانشناسی رایج و مردم پسند مثل نسبت هوشی(GQ)، هوش روحانی و معنوی، حافظه، خلاقیت و تندخوانی که با موضوعات حافظه و مغز در ارتباط هستند، مشهور شده‌است. همچنین بنیانگذار مؤسسه هوش و راه انداز مسابقات جهانی هوش است. همین‌طور وی از بنیانگذاران فستیوال روح جسم ذهن به‌خوبی المپیادهای ذهن بود.
Spore One - Structure in Hyperspace (۲۵ سپتامبر ۱۹۷۲)
Use Your Head (January, 1974)
Speed Memory (۲۷ ژانویه ۱۹۷۷)
Make the Most of Your Mind (February, 1984)
Speed Reading (20 May, 1971)
The Mind Map Book (6 September, 1993)
Concordea - December, 2006
Requiem For Ted- December, 2006
Use Your Memory, BBC Publications
Master Your Memory, BBC Publications
The Memory Book, BBC Publications - 2010
Biography at open2.net BBC/Open University.
Matteo Salvo - Italian certified partner.
^ About Us, World Memory Sports Council
پلِئیوسپیلوس سرده‌ای از گیاهان آب‌دار آفریقای جنوبی است که به خانواده علف‌فرشیان تعلق دارد.
نام این گیاه از کلمه یونانی «pleios» (زیاد) و «spìlos» (نقطه) تشکیل شده‌است.
پلِئیوسپیلوس، به نام‌های گیاه سنگ و بوته سنگ (به دلیل ظاهر سنگ‌ماننداش) نیز شناخته می‌شود.http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Special:Cite&page=Pleiospilos&id=474397379
ویکی‌پدیای قرقیزی نسخه زبان قرقیزی وب‌گاه ویکی‌پدیا است.
زبان قرقیزی تا ۴ ژوئن ۲۰۱۲ با بیش از ۶٬۸۰۰ مقاله در رده صدوسی ویکی‌پدیاها قرار گرفته‌است.
ویکی‌پدیای سینهالی نسخه زبان سینهالی وب‌گاه ویکی‌پدیا است.
زبان سینهالی تا ۴ ژوئن ۲۰۱۲ با بیش از ۶٬۶۹۰ مقاله در رده صدوسی‌ویک ویکی‌پدیاها قرار گرفته‌است.
ویکی‌پدیای کرسی نسخه زبان کرسی وب‌گاه ویکی‌پدیا است.
زبان کرسی تا ۴ ژوئن ۲۰۱۲ با بیش از ۶٬۲۵۰ مقاله در رده صدوسی‌ودو ویکی‌پدیاها قرار گرفته‌است.
ویکی‌پدیای گانی نسخه زبان گانی وب‌گاه ویکی‌پدیا است.
زبان گانی تا ۴ ژوئن ۲۰۱۲ با بیش از ۶٬۱۰۰ مقاله در رده صدوسی‌وسه ویکی‌پدیاها قرار گرفته‌است.
ویکی‌پدیای تبتی نسخه زبان تبتی وب‌گاه ویکی‌پدیا است.
زبان تبتی تا ۴ ژوئن ۲۰۱۲ با بیش از ۵٬۵۸۰ مقاله در رده صدوسی‌وشش ویکی‌پدیاها قرار گرفته‌است.
ویکی‌پدیای فاروئی نسخه زبان فاروئی وب‌گاه ویکی‌پدیا است.
زبان فاروئی تا ۴ ژوئن ۲۰۱۲ با بیش از ۵٬۴۸۰ مقاله در رده صدوسی‌وهفت ویکی‌پدیاها قرار گرفته‌است.
ویکی‌پدیای باواریایی نسخه زبان اتریشی-باواریایی وب‌گاه ویکی‌پدیا است.
زبان باواریایی تا ۴ ژوئن ۲۰۱۲ با بیش از ۵٬۴۶۰ مقاله در رده صدوسی‌وهشت ویکی‌پدیاها قرار گرفته‌است.
ویکی‌پدیای بیکولونو مرکزی نسخه زبان بیکولونو مرکزی وب‌گاه ویکی‌پدیا است.
زبان بیکولونو مرکزی تا ۴ ژوئن ۲۰۱۲ با بیش از ۵٬۳۸۰ مقاله در رده صدوسی‌ونه ویکی‌پدیاها قرار گرفته‌است.
ویکی‌پدیای باواریا نسخه زبان ایلوکویی وب‌گاه ویکی‌پدیا است.
زبان ایلوکویی تا ۴ ژوئن ۲۰۱۲ با بیش از ۵٬۱۴۰ مقاله در رده یک‌صدوچهل ویکی‌پدیاها قرار گرفته‌است.
ویکی‌پدیای ماری تپه‌ای نسخه زبان ماری تپه‌ای وب‌گاه ویکی‌پدیا است.
زبان ماری تپه‌ای تا ۴ ژوئن ۲۰۱۲ با بیش از ۵٬۰۶۰ مقاله در رده یک‌صدوچهل‌ویک ویکی‌پدیاها قرار گرفته‌است.
بر پایه سرشماری سال ۲۰۰۷، در ایالت فلوریدا در آمریکا تعداد ۲۸۳ شهر، ۱۰۸ شهرک، و ۱۹ روستا وجود دارند. این مناطق مسکونی در میان ۶۷ شهرستان پخش شده‌اند.
در هندسه اقلیدسی یک کایت(kite) چهارضلعی محدّبی است که دو ضلع مجاور برابر داشته باشد. یعنی برخلاف متوازی‌الأضلاع که دو ضلع روبه‌روی برابر دارد. این چهارضلعی مانند بادبادکی است که در آسمان پرواز می‌کند و به همین دلیل این‌گونه نام‌گذاری شده‌است.
در همهٔ بادبادک‌ها قطرها بر هم عمودند و یکی دیگری را دو نیم می‌کنند و البته نیمساز زاویه‌های روبرو هم هست. پس عمود منصف قطر دیگر است.. مساحت یک کایت برابر است با نصف حاصل ضرب دو قطر آن:
پس اگر هر یک از قطرهای کایت طولی برابر با "p" و "q" داشته باشند و مساحت کایت را "K" بنامیم، آنگاه:
اگر طول ضلع‌های روبروی کایت را داشته باشیم که به ترتیب "a" و "b" باشد و "θ" زاویهٔ میان دو ضلع نابرابر، آنگاه مساحت چنین بدست می‌آید:
یادآوری می‌شود با کشیدن دو قطر کایت دو مثلث متساوی‌الساقین پدید می‌آید در نتیجه چون زاویه‌های دو ساق مثلث با هم برابر اند پس زاویه‌های روبرو در کایت هم با هم برابر اند.
مریم ایراندوست (زاده ۱۴ بهمن ۱۳۵۷ در بندر انزلی) بازیکن سابق تیم ملی فوتبال زنان ایران و مربی حال حاضر تیم شهرداری سیرجان است.
مریم ایراندوست بعد از ۶ سال به دلیل کمبود نفرات تیم ملوان دوباره به فوتبال به عنوان بازیکن مربی برگشت و عملکرد این بازیکن ۴۰ ساله که برای فوتبال زنان سن زیادی محسوب می شود فوق العاده بوده است. او در ۴ بازی ۸ پاس گل برای ملوان داده است و زوج ویرانگری همراه با سارا قمی تشکیل داده است.
ایراندوست متولد ۱۴ بهمن ۱۳۵۷ خورشیدی در بندر انزلی است. در یک خانواده کاملاً ورزشی رشد یافت و از سال ۷۱ ورزش را به صورت حرفه‌ای در رشته دو و میدانی و بسکتبال شروع کرد و کاپیتان تیم منتخب استان شد. فوتبال را از زمانی شروع کرد که پسرش راستین یکتاپرست ۲ ماهه بود.
وی علاوه بر سابقه عضویت و بازی در تیم ملی فوتبال بانوان ایران هم‌اکنون مربی حال حاضر تیم ملی فوتبال زنان ایران است. پیش از آن او سرمربی تیم ملوان وتیم ملی زیر ۱۶ سال ایران بود. او به عنوان بازیکن برای تیم‌های ملوان و پگاه گیلان بازی کرده‌است.
مریم ایراندوست دختر نصرت ایراندوست بازیکن پیشین باشگاه فوتبال ملوان بندر انزلی و مربی فوتبال آقایان است. او تا به حال به عنوان مدرس بین‌المللی فوتبال در چندین کشور به تدریس فوتبال پرداخته‌است.
پسرش راستین یکتاپرست فرزند محمدرسول یکتاپرست نیز با توجه به پرورش در یک خانواده ورزشی و فوتبالی به این رشته ورزشی روی آورده‌است و در تیم زیر ۱۱ سال ملوان کاپیتان است. بهترین و بدترین خاطره ورزشی اش از نظر خودش:
از سال ۸۱ با تشکیل ورزش فوتبالِ بانوان در ایران شروع به کار کرد و همزمان به عنوان مربی و بازیکن ایفای نقش کرد.
وی در ۷۴ بازی رسمی به عنوان بازیکن در تیم فوتبال بانوان ملوان بندر انزلی به میدان رفته‌است و در این بازی‌ها ۳۶ مرتبه موفق به گلزنی شده‌است. او بعد از ۶سال در سال ۹۸ و در سن ۴۰سالگی به علت کمبود نفرات تیم ملوان که خود او مربی آن است به فوتبال بازگشت و زوج ویرانگری با سارا قمی تشکیل داده است. او در ۴ بازی ۸ پاس گل داده است که یک آمار فوق العاده برای یک بازیکن ۴۰ ساله می باشد .
انگورونگورو منطقه‌ای حفاظت‌شده و میراثی جهانی است که در ۱۸۰ کیلومتری غرب شهر آروشا در تانزانیا قرار دارد. این منطقه از سوی اداره حفاظت از محیط زیست انگورونگورو متعلق به دولت تانزانیا اداره می‌شود. دره انگورونگورو، که کاسه‌ای آتشفشانی و فعال است، درون این پارک قرار دارد.
راه بندگی کتابی از اقتصاددان و فیلسوف اتریشی، فریدریش فون هایک است که بین ۱۹۴۰–۱۹۴۳ نوشته شده و در آن «نسبت به خطر استبداد ناشی از کنترل تصمیم‌گیری دولتی از طریق برنامه‌ریزی مرکزی» هشدار داده، و استدلال کرده که منع فردگرایی، لیبرالیسم کلاسیک و آزادی به‌طور غیرقابل اجتنابی منجر به ستم سوسیالیستی و فاشیستی و استبداد و بردگی افراد منجر می‌شود. او بر خلاف نظر اقتصاددانان بریتانیایی که فاشیسم را عکس العملی سرمایه دارانه علیه سوسیالیسم می‌دانستند، آن دو را دارای ریشه مشترکی در برنامه‌ریزی اقتصادی مرکزی و قدرت دولت بر فرد می‌دانست.
هایک نگران نگاهی بود که در فضای دانشگاهی بریتانیا، فاشیسم را واکنشی سرمایه دارانه به سوسیالیسم می‌دانست و "کتاب جاده ای به سوی بردگی" را پاسخی به این نگرانی می‌دانست. عنوان کتاب از تفکر فرانسوی لیبرال کلاسیک الکسی دو توکویل گرفته شده بود که همچنین نویسندهٔ کتاب فرانسوی «جادهای به سوی بردگی» است. کتاب برای اولین بار در بریتانیا توسط روتلج در مارس ۱۹۴۴ منتشر شد و بسیار محبوب گردید و منجر شد هایک آن را کتابی غیرقابل دسترس (نایاب) بنامد، همچنین به دلیل این که در بخشی از دوران جنگ کاغذ سهمیه بندی شده بود. هنگامی که کتاب در ماه سپتامبر آن سال توسط دانشگاه شیکاگو در ایالات متحده منتشر شد، محبوبیت بیشتری نسبت به بریتانیا به دست آورد؛ و یک ویرایشگر به نام ماکس ایستمن (سوسیالیستی سرسخت) را تحریک کرد تا خلاصه‌ای از آن را در در آوریل ۱۹۴۵ در مجله آمریکایی "ریدرز دایجست" نیز منتشر کندکه باعث شد جاده ای به سوی بردگی مخاطبانی خارج از محدودهٔ دانشگاهی پیدا کند. این کتاب به‌طور گسترده‌ای در میان کسانی که از فردگرایی و لیبرالیسم کلاسیک دفاع می‌کنند، محبوب است.
غار حفره‌ای‌ست که به‌طور معمول بر اثر حل شدن سنگ‌ها با آب و ذوب شدن یخ‌ها ایجاد می‌شود.
غار همچنین می‌تواند به موارد زیر نیز گفته شود:
در فلسفه سیاسی و به خصوص در مارکسیسم، آگاهی طبقاتی () مجموعه‌ای از عقاید است که شخص درباره طبقه اجتماعی خود، جایگاه اقتصادی‌اش در جامعه، ساختار طبقه و منافع طبقه خود دارد. به عقیده کارل مارکس، آگاهی طبقاتی در شعله‌ور کردن انقلابی که منجر به برپایی دیکتاتوری پرولتاریا می‌شود، امری کلیدی است.
گئورگ لوکاچ معتقد است آگاهی طبقاتی مسلزم حالت پیشین آگاهی کاذب است.
رودلف هیلفردینگ،Rudolf Hilferding (۱۸۷۷–۱۹۴۱) نظریه‌پرداز اتریشی و از اقتصاددانان بین‌الملل دوم است که بر درک مارکسیست‌ها از سرمایه‌داری انحصاری تأثیر فراوان گذاشته‌است.
هیلفردینگ که از رهبران برجسته حزب سوسیال دموکرات آلمانSocial Democratic Party of Germany (SPD) بود، در کتاب مهم خود با عنوان «سرمایه مالی، مرحله جدید تکامل سرمایه‌داری»Das Finanzkapital. Eine Studie über die jüngste Entwicklung des Kapitalismus تفاوت میان سرمایه‌داری مالی انحصارگر و سرمایه‌داری رقابتی اولیه دوران لیبرال را تشریح کرده‌است. او اگرچه به قانونمندی‌های سرمایه‌داری دولتی پای بند نبود، اما به امکان ظهور این شیوه تولیدی اشاره کرده‌است.
هیلفردینگ در دانشگاه وین به تحصیل پزشکی پرداخت اما علاقه زیادی به اقتصاد داشت و بعد از اتمام تحصیل در رشته طب، در روزنامه دای‌نیوزیتDie Neue Zeit" The New Times" که ناشر نظریه‌های مارکسیستی بود و پس از مرگ انگلس توسط کارل کائوتسکی اداره می‌شد، در مورد سوسیالیسم مقاله می‌نوشت و از مواضع حزب سوسیال دموکرات آلمانSPD – Sozialdemokratische Partei Deutschlands که مخالف اعطای اعتبار برای مقاصد جنگ جهانی اول بود، حمایت می‌کرد.
هیلفردینگ در طول جنگ، به عنوان پزشک در جبهه اتریش خدمت نمود و در اوایل ۱۹۲۰ تبعیت آلمان را پذیرفت و به عنوان وزیر دارایی در دو کابینه آلمان از ۱۹۲۳ تا ۱۹۲۹ خدمت کرد. وی از ۱۹۲۴ تا ۱۹۳۳ عضو مجلس آلمان نیز بود.
او با به قدرت رسیدن هیتلر آوارگی را برماندن در آلمان ترجیح داد و در نقاط مختلف اروپا سرگردان بود تا بالاخره در سال ۱۹۴۰ در منطقه آزاد فرانسه اقامت گزید. اما حکومت ویشی فرانسه دستگیرش نمود و تحویل گشتاپو* اطلاعیه: به دار آویخته شدن رودلف هیلفردینگ رزمنده بزرگ آزادی و کرامت انسانی در زندان داد.
رودلف هیلفردینگ در زندان بر اثر شکنجه و کار اجباری جان داد.گفتگوی ولت آن لاین با هاینریش آگوست وینکلر:امروزه هیچ یادبودی به نام رودولف هیلفردینگ (Rudolf Hilferding) و... وجود ندارد...
کتاب مشهور هیلفردینگ «سرمایه مالی، مرحله جدید تکامل سرمایه‌داری» است که هفت سال پیش از پیروزی انقلاب اکتبر در سال ۱۹۱۰ انتشار یافت.
کتاب مزبور با بحث پیرامون پول و اعتبار آغاز می‌شود و پس از توضیح مختصات «پول اعتباری» (سپرده‌های دیداری در مقایسه با اسکناس و مسکوک)، رشد بانک‌ها در ایجاد بنگاه‌های جدید و جدایی روزافزون مالکیت عمومی و مدیریت بنگاه‌ها را بحث کرده‌است.
وی در این کتاب می‌کوشد با آوردن موضوع انحصارها و بانکداری مبتنی بر اعتبارات، درک تازه‌ای از مارکسیسم عرضه کند.
مارکس در کتاب سرمایه در مبحث بحران‌های اقتصادی، «نظریه عدم تناسب»Disproportionality theory of crisis و «طرح تولید مجدد»The Reproduction را پیش می‌کشد تا رابطه میان صنایع تولید کالاهای مصرفی و سرمایه‌ای را نشان دهد. به نظر کارل مارکس می‌بایست این رابطه میان صنایع تولید کالاهای مصرفی و سرمایه‌ای حفظ شود تا نظام سرمایه‌داری بتواند ادامه حیات دهد.در اساس تئوری عدم تناسب بحران می‌گوید که سرمایه‌داری یعنی آنارشی تولید. از این رو تصمیمات فردی سرمایه‌داران برای سرمایه‌گذاری نمی‌تواند به‌طور خودبخودی به «شرایط توازن» منجر شود، یعنی شرایطی که در آن یک سطح معین از تولید وسایل تولید با یک سطح معین از تولید وسایل مصرف هم‌خوانی دارد. از این رو مادام که هیچ اختلاف جدی بین این دو سطح تولید وجود نداشته باشد، هیچ عدم توازن جدی هم وجود ندارد. مثلاً اگر کارتل و انحصارت بسط یابند و سرمایه‌داری کاملاً سازمان یابد، در آن صورت به باور این تئوری بحرانی نیز پیش نخواهد آمد؛ ولی وجود یک عدم توازن مزمن بین این بخش تولید وسایل تولید و تولید وسایل مصرف به بحران منجر می‌شود… جعفر رسا: بازخوانی مارکس، بازتولید عمومی سرمایه‌داری
هیلفردینگ در کتاب سرمایه مالی با اشاره به طرح تولید مجددمارکس نشان داده که رشد انحصارها احتمال نقض شدن برنامه تولید مجدد را دوچندان کرده‌است.
هیلفردینگ سرمایه مالی را باعث تقویت انحصارها می‌دانست که رقابت را محدود می‌کنند و در عین حال راه سرمایه‌های خارجی را باز کرده و تمایلات امپریالیستی حکومت‌ها را دامن می‌زند.
وی استدلال می‌کرد سرمایه‌داری قرن نوزدهم به دنبال آزادی تجارت بود، اما سرمایه‌داری در «مرحله نهایی» آن متوسل به تعرفه‌های گمرکی برای حمایت از انحصارهای داخلی و تقویت روحیه امپریالیستی می‌شود.
هیلفردینگ در اواخر کتاب ضمن اشاره به رابطهٔ بانک‌ها و سرمایه صنعتی، بحران‌های اقتصادی و رابطه آن‌ها با تمایل رشد یابنده به سوی امپریالیسم را تشریح نموده، نقش مخرب کارتل‌ها را توضیح می‌دهد.
نظرات هیلفردینگ، در درک اکثر مارکسیستها از پدیدهٔ سرمایه‌داری دولتیهیلفردینگ تا پایان عمرش در سال ۱۹۴۱از استفاده از اصطلاح "سرمایه داری دولتی " اجتناب ورزید و این اصطلاح را متناقض نامید چرا که به نظر او" اقتصاد سرمایه‌داری یعنی اقتصاد بازار و بنابراین یک اقتصاد غیر-بازاری بر مبنای همین تعریف غیر سرمایه‌داری است. M.L. Howard and J.E. King. “Rudolf Hilferding” in European Economists of the Early Twentieth Century. Edited by Warren J. Samuels. Edward Elgar, 2003. p.129 نقش داشته و کتاب سرمایهٔ مالی وی همراه با کتاب «مطالعاتی دربارهٔ امپریالیسم» اثر «جان آتکینسون هابسون»John Atkinson Hobson که در سال ۱۹۰۲ تحت عنوان امپریالیسم منتشر شد، تأثیر زیادی روی لنین گذاشته‌است.پیش از هیلفردینگ، اوتوبوئر Otto Bauer به نظریه‌پردازی دربارهٔ امپریالیسم پرداخته بود.
کتاب امپریالیسم، آخرین مرحله سرمایه‌داریV.I. Lenin. Imperialism, The Highest Stage of Capitalism. Collected Works. Vol. 22. او که در سال ۱۹۱۶ منتشر شد، از دو کتاب فوق تأثیر گرفته‌است.
رودلف هیلفردینگ جدا از سرمایه مالی، در پاسخ به کتاب «ختم نظام مارکسیستی»Karl Marx and the Close of His System نوشته بوم- باورکEugen von Böhm-Bawerk که در سال ۱۸۹۶ منتشر شده بود، کتابی انتشار داد و با استفاده مستقیم از زبان مارکس و انگلس گفتگوی سازنده میان مارکسیسم و اقتصاد بورژوایی را زیر سؤال برد.
بوم- باورک، مارکس را با معیارهای خود مورد انتقاد قرار داده بود و هیلفردینگ به انتخاب این معیارها اعتراض داشت و به ماهیت انتقادها کاری نداشت.
هیلفردینگ با تأکید بر دو خصلت عمومی سرمایه‌داری انحصاری یعنی تراکم سرمایه و رابطهٔ ارگانیک میان بانک‌ها و سرمایهٔ صنعتی، از سرمایهٔ مالی به عنوان مضمون اصلی کارتلها و تراستها یاد کرده‌است.
از آنجا که رابطه شخصی و تشکیلاتی میان سرمایه صنعتی و بانکی و تسلط بانکداران بر مدیران صنایع، از ویژگی‌های توسعه آلمان و اتریش بود و مشخصه فوق عمومیت نداشت، تجزیه و تحلیل هیلفردینگ برای فهم روندهای اقتصادی در بیرون از اروپای مرکزی تردید برمی‌دارد.
نیکلای بوخارین در کتاب «امپریالیسم و اقتصاد جهانی» دیدگاه هیلفردینگ، را نقد کرده و به وضوح نشان داده‌است که نظام سرمایه‌داری به واسطهٔ نیاز به ارزش اضافه و کسب نرخ سود بیشتر به منظور انباشت سرمایه، لاجرم به سمت جهانی شدن و ایجاد کارتلهای بین‌المللی می‌رود.Nikolai Bukharin. Imperialism and World Economy. Introduction by V.I. Lenin. New York: Howard Fertig, 1966.
در نقد دیدگاه هیلفردینگ که ویژگی سرمایه‌داری انحصاری را تراکم سرمایه و رابطه تنگاتنگ میان بانک‌ها و سرمایه صنعتی می‌دانست، ادوارد برنشتاین، ادعا نمود تراکم هرچه بیشتر سرمایه، مبشر مرحلهٔ جدیدی از ثبات اقتصادی و صلح سیاسی خواهد بود چرا که کارتل‌ها و تراست‌ها با استفاده از اقتصاد برنامه‌ریزی شده می‌توانند به نوسانات بازار و بحران‌های سرمایه‌داری پایان دهند…M.L. Howard and J.E. King. “Rudolf Hilferding” in European Economists of the Early Twentieth Century. Edited by Warren J. Samuels. Edward Elgar, 2003. p. 124.
هیلفردینگ در پاسخ به نظریه برنشتاین خاطر نشان کرد که سرمایه مالی با ایجاد شرکت‌های فرا ملی و سودهای کلان ناشی از سرمایه‌گذاری در کشورهای توسعه نیافته، هرچه بیشتر به گرایش‌های امپریالیستی در سرمایه‌داری دامن می‌زند..
با شعله‌ور شدن جنگ جهانی اول و قربانی‌های بیشمار آن، هیلفردینگ در تحقق دمکراسی سوسیالیستی، دچار نوعی یأس شد و سال ۱۹۱۵ چنین جمع‌بندی کرد: «به جای پیروزی سوسیالیسم، امکان یک جامعهٔ حقیقتاً سازمان یافته، اما به شیوه‌ای سلسله مراتبی و نه مردم سالار، ظاهر شده و ما سرمایه‌داری سازمان یافته‌ای خواهیم داشت که بهتر از گذشته می‌تواند نیازهای مادی توده‌ها را برآورده کند.»M.L. Howard and J.E. King. “Rudolf Hilferding” in European Economists of the Early Twentieth Century. Edited by Warren J. Samuels. Edward Elgar, 2003. p 131
نوشته هیلفردینگ با دیدگاه کائوتسکی شباهت داشت. کائوتسکی می‌گفت با وحدت امپریالیستهای جهان، یک کارتل جهانی صلح‌آمیز جایگزین تنش‌های نظامی و سیاسی میان کشورها خواهد شد.
در جریان کنگرهٔ ششم کمینترن، آوتیس میکاییلیان (سلطان زاده) تئوری سرمایهٔ مالی هیلفردینگ را به چالش کشید و مخالفت خود با عصر امپریالیسم به مثابهٔ دوران سیادت سرمایهٔ مالی را به وضوح اعلام کرد…
سلطان زاده در ادامهٔ سخن رانی خود تئوری سرمایهٔ مالی هیلفردینگ را در تضاد با نظریهٔ مارکس می‌داند و او را مرتد و جای گاه تئوری اش را زباله‌دان تاریخ می‌خواند.
نیکلای بوخارین در کتاب امپریالیسم و اقتصاد جهانی نتیجه‌گیری هیلفردینگ را دربارهٔ امکان به وجود آمدن یک کارتل جهانی صلح‌آمیز مورد حمله قرار داد.
وی نشان داد که نظام سرمایه‌داری به سبب نیاز به ارزش اضافه و نرخ سود هرچه بالاتر برای انباشت سرمایه، به سمت جهانی شدن و ایجاد کارتل‌های بین‌المللی حرکت می‌کند. در عین حال سرمایه‌داری در سطح ملی برای حفظ سرمایه خود موظف به اتخاذ سیاست‌های حفاظتی در سطح داخلی و رقابت هرجه بیشتر با دیگر دولت‌های سرمایه‌داری است و این دو گرایش مخالف در نهایت جنگ را به دنبال خواهد داشت.
مجموعه‌ای از مقالات و سخنرانی‌های رودلف هیلفردینگ در مورد سرمایه‌داری، سوسیالیسم و دموکراسی اجتماعی، انتشارات وزارت خارجه شوروی (سابق) ۱۹۲۸ میلادی
صفی‌الدین عبدالمؤمن بن ابی‌المفاخر یوسف بن فاخر اُرمَوی (۶۱۳ ه‍.ق – ۱۸ صفر ۶۹۳ ه‍.ق) موسیقی‌دان، خوش‌نویس، ادیب و عروضدان و پیشتاز مکتب منتظمیه بود.
ارموی در کودکی به بغداد مهاجرت کرد و بیشتر عمرش را در آنجا گذراند. قسمتی از این دوره در زمان خلافت عباسی بود و قسمت دیگرش پس از فتح بغداد توسط هلاکو و تحت سلطهٔ مغولان رخ داد. صفی‌الدین که در موسیقی و خوشنویسی بسیار توانا بود در هر دو دوره صاحب جایگاه درباری بود. رابطهٔ وی با خاندان جوینی در موفقیتش در زمان حکومت مغولان بر بغداد مؤثر بود اما نهایتاً با تزلزل جایگاه خاندان جوینی او نیز حمایت خود را از دست داد و در حالی که به خاطر بدهکاری به زندان افتاده بود درگذشت.
از صفی‌الدین دو رسالهٔ بسیار مهم بر جای مانده‌است: رسالهٔ "الأدوار" که بسیاری آن را آغازگر مکتب منتظمیه و یکی از شاخص‌ترین آثار در زمینهٔ تئوری موسیقی ایرانی-اسلامی می‌دانند، و "رسالهٔ شرفیه" که بالغ بر ۳۰ سال بعد نگاشته شده و علی‌رغم محتوای مفصل‌ترش، کمتر از "الأدوار" مورد توجه بوده‌است. وی همچنین به تعلیم شاگردانی چند در زمینهٔ خوشنویسی و موسیقی پرداخت و چند رسالهٔ دیگر نیز نگارش کرد.
دوران زندگی صفی‌الدین را می‌توان به دو بخش تقسیم کرد: پیش از حمله مغول به ایران و پس از آن.
دورهٔ اول مصادف است با خلافت عباسیان. ناصر (حکومت ۵۷۵ تا ۶۲۲ قمری) توانسته بود با کمک خوارزمشاهیان سلطنت سلجوقیان را براندازد. وی که به دنبال تکرار دورهٔ طلایی خلافت عباسی بود، به علوم و هنرها توجه نشان داد و این امر توسط خلیفهٔ بعدی (مستنصر، حکومت ۶۲۳ تا ۶۴۰ قمری) ادامه یافت. مستنصر مدرسه‌ای به نام مستنصریه در بغداد بنیان نهاد و در کتابخانه‌اش بیش از هشتاد هزار کتاب گردآورد. مستعصم آخرین خلیفهٔ عباسی بود (حکومت از ۶۴۹ تا ۶۵۶ قمری) و خلافت او با حملهٔ هلاکو به بغداد و فتح آن در سال ۶۵۶ قمری به پایان رسید. صفی‌الدین از این حمله جان به در برد و به کمک هنرش توانست که در دربار مغولان نیز صاحب جایگاه بشود. در این دوره، نقش خاندان جوینی و رابطهٔ صفی‌الدین با این خاندان نیز حائز اهمیت بود. بهاءالدین جوینی که در دربار مغولان صاحب منصب بود توانست پسرش عطاملک جوینی را نیز به سمت دبیری دربار امیر ارغون وارد کند. بعداً سمت عطاملک به برادرش شمس‌الدین محمد جوینی واگذار شد. شمس‌الدین محمد در زمان حملهٔ هلاکو به بغداد با او همراه بود و بعداً وظیفهٔ تعلیم و تربیت فرزندان خودش (بهاءالدین محمد درگذشتهٔ حدود ۶۷۸ قمری، و شرف‌الدین هارون کشته‌شده در ۶۸۵ قمری) را بر عهدهٔ صفی‌الدین نهاد.
صفی‌الدین در ۶۱۳ هجری قمری در ارومیه به دنیا آمد. از پیشینهٔ خانوادگی او اطلاعات دقیقی در دسترس نیست اگر چه قطب‌الدین شیرازی از او با لفظ «افضلِ ایران» یاد کرده که می‌تواند به ایرانی بودن تبار او اشاره داشته باشد. برخی مورخان نام پدرش را یوسف و نام جدش را فاخر نگاشته‌اند. از آنجا که زادگان و اصلیت وی مورد اختلاف بوده، مورخان مختلف با نام‌های دیگری همچون «»، «»، «» و «» نیز از او یاد کرده‌اند. سال تولد ارموی نیز در منابع گوناگون مورد اختلاف است اما از آنجا که ابن فوطی (درگذشتهٔ ۷۲۳ ه‍.ق) در کتاب "" سن صفی‌الدین را در زمان فوت وی (سال ۶۹۳ ه‍.ق) حدود هشتاد سال گزارش کرده‌است، سال تولد وی می‌بایست بین ۶۰۸ تا ۶۱۸ قمری باشد.
در ابتدای سدهٔ هفتم هجری، مهاجرت به بغداد (که از دورهٔ امویان آغاز شده بود) کماکان تداوم داشت و گفته شده که پدر صفی‌الدین نیز در همین دوره به بغداد مهاجرت کرد. در بغداد صفی‌الدین ابتدا فقه شافعی را فراگرفت و سپس به مدرسهٔ مستنصریه رفت و در آنجا علوم مختلف و هنر خوشنویسی را آموخت. وی در زمینهٔ خوشنویسی و انشا از سرآمدان روزگار خود شد. به گفتهٔ خودش در همین دوران موسیقی و نواختن عود را هم فراگرفت اما علی‌رغم چیره‌دستی در این هنر، بیشتر شهرتش در آن زمان از خوشنویسی حاصل شد. یکی از برادرزادگان ابواسحاق اینجو به نام شجاع چنین نقل کرده که در دورهٔ کودکی، صفی‌الدین را در دربار مستعصم به فراگیری خط و یاقوت مستعصمی را به فراگیری موسیقی گذاشته بودند، اما بعد از مدتی که پیشرفت آن‌ها در این هنرها متوقف شد تصمیم بر آن شد که بالعکس، صفی‌الدین به فراگیری موسیقی بپردازد و یاقوت به فراگیری خوشنویسی، و هر یک از آن‌ها در آن هنر سرآمد همگان شدند. اما از اسناد دیگر چنین بر می‌آید که یاقوت خود شاگرد صفی‌الدین بوده و از او خوشنویسی یادمی‌گرفته‌است و در نتیجه در این روایت شجاع تردید وارد است.
پس از روی کار آمدن مستعصم، صفی‌الدین به دربار راه یافت و در امور مختلف اعم از امور دیوانی، کتابت و کتاب‌داری، و نیز در مقام خطاط و سرپرست تشکیلات موسیقی به کار گرفته شد. در این زمان خلیفهٔ عباسی سالانه پنج هزار دینار (معادل ۶۰٬۰۰۰ درهم آن زمان) برای او مقرری تعیین کرده بود. صفی‌الدین مصحفی برای مستعصم نگارش کرد که به سبب آن در زمرهٔ ملازمین آن خلیفه درآمد. در روایات آمده که در ابتدای اشتغال ارموی در دربار، مستعصم به این که وی عود می‌نوازد آگاه نبود و بعداً به واسطهٔ زن خواننده‌ای در بغداد به نام لحاظ (که آهنگی از ساخته‌های صفی‌الدین را برای مستعصم اجرا کرد) مستعصم به تسلط ارموی بر موسیقی آگاه شد. بر اساس همین روایات، ارموی فردی خوشگذران توصیف شده که مهمانی‌هایی پر از اسراف می‌گرفت و برخلاف صدرالدین علی (دیگر کتابدار دربار) که سعی می‌کرد در زمان حضور مستعصم در کتابخانه، دستمالی پر از عرایض مردم را به خلیفه بدهد تا او ناچار به پاسخگویی به آن‌ها باشد، ارموی اسباب بزم و طرب خلیفه را فراهم می‌کرد و از همین رو توجه خلیفه به وی بیشتر شد چنان‌که در اواخر دورهٔ خلافتش دستور تأسیس کتابخانه‌ای تازه در دربار را داد که کتاب‌های گرانبهایی به آن منتقل شدند و ارموی را کلیددار آن کتابخانه کرد. در این کتابخانه، ارموی اتاقی کوچک برای کتابت تهیه کرده بود که در آن وقت می‌گذراند.
روزگار خلافت مستعصم برای ارموی دوران خوشی و کامرانی بود. از مهم‌ترین دستاوردهای این دوره از زندگی صفی‌الدین، نگارش رسالهٔ "الأدوار" است (قدیمی‌ترین نسخهٔ به دست آمده از این اثر در سال ۶۳۳ قمری نگاشته شده‌است).
در پی حملهٔ هلاکو به بغداد و فتح آن در سال ۶۵۶ قمری، عدهٔ کثیری (از جمله خلیفه) به قتل رسیدند و اکثر مدارس و کتابخانه‌ها ویران گشت. اما صفی‌الدین در این میان با توسل به هنرش توانست خود و خانواده‌اش را از تعرض مصون نگاه دارد چنان‌که هلاکو مقرری وی را به ده هزار دینار در سال افزایش داد. غیاث‌الدین خواندمیر دربارهٔ پیوستن صفی‌الدین به دربار هلاکو نوشته‌است که وی توانست پنهانی خود را از قتل و غارت بغداد دور کند و به درگاه هلاکو برساند و در آنجا ایستاده مشغول نواختن عود شد و بعد از چند ساعت یکی از مغولان خبر ساز نواختن وی را برای هلاکوخان رساند و خان که از هنر ارموی خوشش آمده بود او را به منصبی گماشت و برایش مقرری تعیین کرد. اما روایت دیگری از این داستان را حسن اربلی از زبان خود ارموی نقل کرده و بعدها ابن فضل‌الله عمری آن را در کتاب "مسالک الأبصار" نقل کرده‌است به این شرح که در زمان حملهٔ مغولان به بغداد، یکی از امیران مغول که به محلهٔ زندگی ارموی حمله کرده بود وی را تهدید به سوزاندن خانه‌اش کرده و مجبور می‌کند که خود را تسلیم کند. ارموی که در این زمان دارای اموال بسیار بوده و پنجاه کنیز آوازه‌خوان (رامشگر) داشته، این امیر و سی نفر سربازی که همراهش بودند را تطمیع می‌کند و شراب می‌دهد و بعد رامشگران یک به یک برای آن‌ها موسیقی اجرا می‌کنند و اسباب خوشی مغولان را فراهم می‌کند. ارموی امیر مغول را با وعدهٔ مهمانی‌های مجلل‌تر در روزهای بعد از خانه روانه می‌کند و سپس با کمک متمولان محله، پول و جواهرات و اسب و دیگر چیزهای ارزشمند فراهم می‌کند که فردا پیشکش آن امیر کنند. اما فردا صبح امیر به دنبال وی می‌رود و می‌گوید که هلاکو از خبر پیشکش‌های ارموی به امیر خوشش آمده و ارموی را به نزد خود خواسته‌است. ارموی به همراه امیر به نزد هلاکو می‌رود و در نزد وی زانو زده زمین را می‌بوسد و ثنای هلاکو را می‌گوید و سپس به دعوت وی برایش ساز می‌زند و زنی خواننده به نام ضیاء هم همزمان شروع به آواز خواندن می‌کند و هلاکو به خواب می‌رود. زمانی که هلاکو بیدار می‌شود به ارموی پیشنهاد می‌کند چیزی از او بخواهد؛ ارموی تنها تقاضای مالکیت یک باغ (به نام سمیکه) را می‌کند و این قناعت وی نیز بر هلاکو خوش می‌آید و در این زمان است که هلاکو سپاهش را موظف به حمایت از ارموی و منزل و دارایی‌هایش می‌کند.
صفی‌الدین در این دوره به آموزش بهاءالدین محمد جوینی و برادرش شرف‌الدین هارون جوینی مشغول بود. ارتباط وی با خاندان جوینی کمک کرد تا صفی‌الدین به ریاست دیوان انشا در بغداد برسد. در سال ۶۶۰ قمری وی به همراه بهاءالدین محمد به اصفهان رفت. در همین دوره صفی‌الدین دو ساز ابداع کرد که یکی «مُغنی» و دیگری «نَزهه» نام داشت؛ نزهه توسط نویسندگان آن زمان به عنوان سازی بسیار خوش‌آهنگ توصیف شده‌است. صفی‌الدین همچنین تولیت موقوفات در بغداد را به عهده داشت تا سال ۶۶۵ قمری که این منصب به خواجه نصیرالدین طوسی واگذار شد. مهم‌ترین اثر صفی‌الدین در دورهٔ دوم زندگی‌اش نوشتن "رسالهٔ شرفیه" است که آن را حدود سال ۶۷۴ قمری نگاشته‌است. این رساله اگر چه مفصل‌تر از رسالهٔ "الأدوار" است اما به اندازهٔ آن شهرت نیافته‌است.
در سال ۶۸۳ قمری ارغون‌خان به حکومت بغداد رسید. او که پیشتر با آزار و اذیت عطاملک جوینی باعث مرگ وی شده بود، با رسیدن به حکومت دستور قتل پسران و بستگان وی را نیز صادر کرد. در این زمان شوکت خاندان جوینی رو به زوال نهاد و صفی‌الدین نیز بزرگترین حامی خود را از دست داد و به فقر دچار شد. خود ارموی نیز در سال‌های پایانی عمرش در تبریز برای اربلی نقل کرده که پس از مرگ عطاملک جوینی و کشته شدن برادرش شمس‌الدین محمد جوینی، زندگی او به دشواری رفته چرا که به دلیل کهنسالی از کسب درآمد مکفی برای خرج فرزندان متعددش و بازپرداخت دیوناتش برنمی‌آمده‌است. در سال‌های آخر عمر، ارموی به خاطر ناتوانی در بازپرداخت بدهی‌اش به یکی از طلبکارانش (فردی به انم مجدالدین که غلام شخصی به اسم ابن صباغ بود) به زندان افتاد و در ۱۸ صفر ۶۹۳ ه‍.ق در هشتادسالگی در زندان قاضی درگذشت. تاریخ درگذشت او در برخی منابع ۲۸ صفر ۶۹۳ ه‍.ق معادل ۲۸ ژانویه ۱۲۹۴ م. و در برخی منابع ۲۰ صفر آن سال ذکر شده‌است.
نام دو پسر صفی‌الدین در منابع مختلف نقل شده‌است: جلال‌الدین محمد که از ادبای عصر بود و عزالدین علی (درگذشتهٔ ۷۰۱ قمری) که مانند پدرش به کتابت اشتغال داشت. نویباور در "دانشنامه اسلام"، از پسر دیگری به نام کمال‌الدین احمد نیز نام می‌برد که او نیز گویا به کتابت اشتغال داشته‌است.
ارموی از جهات مختلف تأثیرات ماندگاری بر هنر موسیقی و خوشنویسی ایران گذاشت؛ نخست شاگردانی که در خط و موسیقی ترتیب کرد و برخی از آن‌ها سرآمد این هنرها شدند، دوم رساله‌های مهمی که در زمینهٔ موسیقی نوشت، سوم سازهایی که با دخل و تصرف در سازهای قدیمی ابداع کرد، چهارم نظریاتی که در زمینهٔ تئوری موسیقی ابداع کرد یا بر نظرات قدما افزود و دست آخر استفاده از روشی نظام‌مند برای ثبت و ضبط موسیقی به شکل مکتوب.
نیمهٔ دوم سدهٔ ۱۳ میلادی توسط برخی از محققان، «مهم‌ترین دوره در تاریخ موسیقی ایرانی و عربی» نام گرفته‌است. صفی‌الدین که در این زمان در بغداد می‌زیست سبکی از توصیف نظری موسیقی را ارائه کرد که بعدها به «مکتب منتظمیه» معروف شد. مکتب منتظمیه نامی است که به گروهی از نظریه‌پردازان موسیقی این دوره داده می‌شود؛ عبدالقادر مراغی و قطب‌الدین شیرازی از دیگر نظریه‌پردازان این مکتب بوده‌اند. اصطلاح مکتب منتظمیه در منابع کهن شرقی (عربی، ترکی یا فارسی) دیده نمی‌شود بلکه ترجمه‌ای است بر عبارت "Systematist School" که توسط محققان غربی برای نامیدن این مکتب به کار می‌رفته‌است.
مکتب منتظمیه تعریفی از یک گام موسیقی مبتنی بر نظام کوک خالص ارائه کرد که تمام فواصل موسیقایی رایج در موسیقی جهان اسلام را در خود داشت و «خالص‌ترین گام در زمان خودش بود». مهم‌ترین خصوصیت مکتب منتظمیه که آن را از نظریه‌های پیش از آن متمایز می‌کند آن است که در آن هر اکتاو به هفده فاصله شده‌است. این مکتب همچنین فواصل موسیقایی را از طریق نظریهٔ ادوار (رویکردی نظری به موسیقی که در آن گام‌های موسیقی به صورت دوایری شرح داده می‌شدند و فواصل هر یک از درجات یا «ابعاد» آن‌ها به روش ریاضی محاسبه و شرح داده می‌شد) توصیف کرد. سایر ویژگی‌های مکتب منتظمیه عبارتند از: توجه به مفهوم «ایقاع» (ریتم) که در سنت پیشین مورد توجه نبود، توجه به ویژگی‌های آکوستیک ساز (در چارچوب ابعاد و ادوار) و ابداع مفاهیم و واژگانی نوین (نظیر «دور»، «شد» و «مقام») یا ارائهٔ تعریف جدیدی از واژگان موجود (نظیر «شعبه») برای توصیف نظری موسیقی. در این مکتب، هر گام موسیقی شامل ۱۷ پرده بود که فواصل آن در اصل با روشی که در موسیقی یونانی ریشه داشت (و توسط فیثاغورث تعریف شده بود) محاسبه می‌شدند جز آن که فواصل دیگری (که در محاسبات فیثاغورث نبود و مختص موسیقی اسلامی-ایرانی است) نیز در این روش محاسبه و تعدیل می‌شدند.
صفی‌الدین در بغداد شاگردانی در خوشنویسی و موسیقی تربیت کرد. برخی از شاگردان وی در دورهٔ خلافت عباسی عبارتند از: شمس‌الدین احمد بن یحیی سهروردی (درگذشتهٔ ۷۴۱ قمری) که شاگرد یاقوت مستعصمی نیز بود، علی ستایی (سه‌تایی) که نوازندهٔ نوعی سه‌تار بود، حسن زامر که نی می‌نواخت، زیتون که مشخص نیست در چه زمینه‌ای تخصص داشت، و لُحاظ که زنی خواننده بود. خود یاقوت مستعصمی نیز در خوشنویسی شاگرد صفی‌الدین بود. شاگردان وی در دورهٔ حکومت هلاکو نیز عبارت بودند از بهاءالدین محمد جوینی، شرف‌الدین هارون جوینی و حسام‌الدین قتلغ بوغا. جمال‌الدین واسطی (زادهٔ ۶۶۱ قمری) و نظام‌الدین بن حاکم (درگذشتهٔ حدود ۷۶۰ قمری) نیز از شاگردان صفی‌الدین برشمرده شده‌اند. این دو، در گسترش نظریات صفی‌الدین به ایران، عراق، سوریه و مصر نقش داشتند.
چنان‌که پیشتر ذکر شد، ارموی دو ساز به نام‌های مغنی و نزهه ابداع کرد.
نزهه در حقیقت حاصل ترکیب سازهای چنگ و قانون بود. تنهٔ آن به شکل مربع مستطیل، از چوب بید سرخ ساخته می‌شد و دو خرک و ۸۱ تار داشت که در دسته‌های سه‌تایی با هم کوک می‌شدند. نام این ساز در رساله‌های "درة التاج لغرة الدباج" و "نفائس الفنون فی عرائس العیون" نیز آمده‌است. (در "کنزالتحف" تعداد سیم‌های این ساز ۱۰۸ ذکر شده‌است.)
مغنی در حقیقت ترکیبی بود از سازهای قانون، رباب و نزهه. در کتاب "کنز التحف" آمده که ارموی این ساز را در بازگشت از سفری به اصفهان ابداع کرد. تا پیش از زمان او، ساز رباب ساز مخصوص مردم اصفهان و فارس بود و قانون نیز در عراق متداول بود. مغنی از چوب درخت زردآلو ساخته می‌شد، کاسه‌اش از رباب بزرگتر و پهن‌تر بود و دسته‌اش شکل مثلث داشت. درازا و پهنای کاسه در حدود یک وجب و نیم و عمق آن در حدود چهار انگشت بود. درون کاسهٔ ساز را با مخلوطی از سریش و خردهٔ شیشه پر می‌کردند و روی آن پردهٔ نازکی می‌کشیدند. این ساز ۳۳ تار داشت.
از ارموی چند رساله به جای مانده‌است و اطلاعاتی نیز راجع به چند قطعهٔ موسیقی از ساخته‌های او در دسترس است.
یکی از آثار سرشناس صفی‌الدین، "الأدوار فی الموسیقی" است که با نام کوتاه‌شدهٔ "الأدوار" نیز شناخته می‌شود. در این کتاب، صفی‌الدین به بررسی موسیقی ایران از نظر تئوری موسیقی پرداخته و خصوصیاتی از قبیل پرده‌ها و نغمات را در چارچوب نظریهٔ ادوار شرح داده‌است. وی همچنین نحوهٔ کوک‌کردن سازهایی مثل بربط را تشریح کرده‌است. بعد از نوشته‌های ابن سینا در مورد موسیقی در کتاب شفا، الأدوار قدیمی‌ترین کتاب موجود دربارهٔ نظریهٔ علمی موسیقی ایرانی است. این رساله همچنین سندی است بر به کار گرفتن سیم پنجم در ساز عود در زمان ارموی که در زمان ابن سینا رایج نبود. دیگر جنبه‌های نوین رسالهٔ "الأدوار" عبارتند از استفاده از الفبای ابجد برای توصیف دقیق فواصل هفده‌گانه در گام موسیقی ایرانی-اسلامی، توضیح دقیق دوازده مقام موسیقی و توصیف دقیق وزن در موسیقی رایج آن زمان.
این رساله در ۱۵ فصل نگارش شده و بسیار موجز است. عبدالقادر مراغی در آثارش به «شارحان ادوار» اشاره می‌کند که نشان می‌دهد این اثر بلافاصله پس از نگارشش مورد توجه بسیار بوده و توسط موسیقی‌دانان بعدی مورد شرح و توضیح بوده‌است. از جمله ترجمه‌ها و شرح‌های قدیمی که به فارسی بر این اثر نوشته شده می‌توان به شرح شهاب‌الدین صیرفی، ترجمه و شرح و تفسیر ابواسحاق اینجو، شرح نصرالله قاینی، شرح عبدالقادر مراغه‌ای به فارسی (به نام «زبدة الأدوار») که بعداً در تکمیل مطالب آن کتابی به نام «زواید الفواید» نیز نگاشت، شرح لطف‌الله سمرقندی و ترجمهٔ فارسی توسط شخصی به نام محمد اسماعیل اهل اصفهان که به دستور میرزا آقاخان نوری انجام شده اشاره کرد.
دومین کتاب مشهور صفی‌الدین، "رسالهٔ شرفیه" است. او این کتاب را حدود سال ۶۶۵ قمری (معادل ۱۲۶۷ میلادی) نوشت و به شاگردش شرف‌الدین هارون جوینی اهدا کرد. صفی‌الدین از طریق خاندان جوینی با نصیرالدین طوسی آشنایی داشت و احتمال می‌رود که طوسی علاقهٔ او را به علوم یونانی برانگیخته باشد؛ چنان‌که در "الأدوار" صفی‌الدین تحت تأثیر علم موسیقی یونانی نبود، اما در رسالهٔ شرفیه این تأثیر وجود دارد. این احتمال هم وجود دارد که صفی‌الدین کتاب دومش را تحت تأثیر آثار فارابی (به خصوص "موسیقی کبیر") نوشته باشد.
"رسالهٔ شرفیه" از "الأدوار" مفصل‌تر و متشکل از پنج مقاله است. از جمله کسانی که این رساله را ترجمه کرده یا شرح داده‌اند می‌توان به کارا دو وو اشاره کرد که این رساله را به‌طور خلاصه به زبان فرانسوی ترجمه کرد. همچنین رودولف درلانژه که در سال ۱۹۳۷ ترجمهٔ کاملی از آن را به فرانسوی به چاپ رساند و قطب‌الدین شیرازی رسالهٔ "درة التاج لغرة الدباج" را عملاً در شرح "رسالهٔ شرفیه" نگاشته‌است. یکی از ویژگی‌های "رسالهٔ شرفیه" استفادهٔ همزمان از «افاعیل» و «اتانین» برای ساختار ضرب‌آهنگ قطعات موسیقی است. در آثار پیش از آن، نظیر آثار فارابی، فقط از اتانین برای توصیف ضرب موسیقی استفاده و از افاعیل تنها برای عروض (وزن شعر) استفاده می‌شد.
سایر رساله‌های ارموی که در منابع مختلف ذکر شده‌اند عبارتند از:
برخی مورد اول را دو کتاب مجزا دانسته‌اند؛ یکی با نام "الکافی من الشافی" (که نسخه‌ای از آن در کتابخانهٔ عمومی دمشق است) و دیگری "با نام العروض و القوافی و البدیع" که هنری جورج فارمر به وجود نسخه‌ای از آن در کتابخانه بادلین اشاره کرده‌است. همچنین بنا بر یک روایت، شکرالله احمد اوغلی رسالهٔ "ایقاع" ارموی را که به زبان فارسی نوشته بود، بعداً، در اوایل قرن نهم قمری به زبان ترکی ترجمه کرد و در یکی از کتاب‌های خودش به صورت یک فصل مجزا قرار داد. اما رئوف یکتا بی این فصل کتاب را حاصل تحقیقات خود احمد اوغلی دانسته‌است و محمدتقی دانش‌پژوه نیز آن را متأثر از رسالهٔ "بهجت الروح" (که احتمالاً در حدود دوران صفویه نگارش شده) می‌داند.
از رسالهٔ "فائدة فی العلم الموسیقی" نسخه‌ای در کتابخانهٔ اهمالیگه هرزوگلیکه در شهر گوتای آلمان به شمارهٔ ۱۳۵۰ وجود دارد.
به جز این رساله‌ها، محمدتقی دانش‌پژوه چند رسالهٔ دیگر هم به ارموی منصوب کرده که البته مورد اتفاق نظر اکثر محققان نیست: '، ' و "".
آثار موسیقیِ بر جا مانده از صفی‌الدین به سه دسته تقسیم می‌شوند: صوت، قول و نوبه. صوت‌ها (که دو نمونهٔ از آن‌ها در پایان رسالهٔ "الأدوار" آمده‌است) قطعه‌هایی کوتاهند. قول‌ها، قطعات مفصل‌تری‌اند. قطب‌الدین شیرازی در "درة التاج" یک نمونه از قول‌های منسوب به صفی‌الدین را آورده‌است. هر قول شامل چند بخش به نام «نوبه» می‌شود. اجرای نوبه در زمان صفی‌الدین بسیار طرفدار داشته‌است. بنا به یک روایت، صفی‌الدین بیش از ۱۳۰ نوبه ساخته بود که برخی از این نوبه‌ها را بعداً کُتَیله (موسیقی‌دان معروف حوالی ۷۳۰ قمری) در ماردین و قاهره اجرا کرد.
متن ترانهٔ برخی از آثار موسیقی صفی‌الدین توسط ابن فضل‌الله عمری نقل شده‌اند و به مقامی که هر قطعه در آن اجرا می‌شده نیز اشاره شده‌است.
اگر چه صفی‌الدین در دوره‌ای می‌زیست که زبان فارسی در حال گسترش بود (چنان‌که ادبای پیش از او و هم دورهٔ او نظیر امام محمد غزالی، مولوی و سعدی آثار شاخصی به فارسی نگاشته بودند) اما از آنجا که وی بیشتر عمرش را در بغداد گذراند آثارش را نیز به زبان عربی نگاشت. اهمیت این آثار و تأثیری که ارموی بر موسیقی داشته چنان است که وی را در کنار فارابی و عبدالقادر مراغه‌ای به عنوان یکی از سه موسیقی‌دان بزرگ ایران و عالم اسلام دانسته‌اند. قطب‌الدین شیرازی که در رسالهٔ "درة التاج لغرة الدباج" از ارموی با احترام کامل یاد کرده‌است نظریات او را برتر از نظریات پیشینیانش همچون فارابی دانسته‌است. عبدالقادر مراغه‌ای نیز از ارموی با احترام بسیار یاد کرده و حتی آنجا که نظریات ارموی را اشتباه دانسته، کماکان به استادی ارموی اشاره کرده‌است. رافائل کیزوتر نیز اهمیت آثار ارموی را چنان دانسته که به وی لقب «زارلینوی خاور» داده‌است (اشاره به نام جوزفو زارلینو، نظریه‌پرداز موسیقی و آهنگ‌ساز اهل جمهوری ونیز در دورهٔ رنسانس).
رساله‌های صفی‌الدین در علم موسیقی مورد احترام و تقلید هنرمندان ایرانی و سایر ممالک اسلامی بوده‌است، چنان‌که ابن صیقل (ادیب و لغت‌شناس مشهور، درگذشتهٔ ۷۰۱ ه‍.ق) از او با القابی همچون «الصدر الکبیر»، «عالم فاضل» و «علامه» یاد کرده‌است. بیشتر مؤلفان بر این باورند که رساله‌های "شرفیه" و "الأدوار" صفی‌الدین منجر به بروز انقلابی بزرگ در موسیقی در سراسر عالم شده‌است تا جایی که ژوزف یکتابیک موسیقی‌شناس نامی ترک در دائرةالمعارف لاوینیاک دربارهٔ صفی الدین ارموی چنین می‌نویسد: «بالاخره موسیقی‌شناس ترک، صفی‌الدین ارموی نام داشته و به روزگار خلافت مستعصم خلیفه عباسی در نیمه دوم قرن هفتم می‌زیسته و توانست دوره ثابت و لاتغییر سابق را به پایان آورد.»
به عقیدهٔ نویباور، نقش ارموی در تألیف "الأدوار" جای نقد دارد. از آنجا که صفی‌الدین در زمان نگاشتن این رساله تنها حدود ۲۰ سال سن داشته و با توجه به ماهیت این رساله که بیشتر توصیفی است و در آن به نظریات شخصی مؤلف اشاره نشده‌است، مشخص نیست که چقدر از این رساله زاییدهٔ نظریه‌پردازی خود صفی‌الدین است. آنچه مشخص است آن است که صفی‌الدین در زمان نگارش این رساله در کتابخانهٔ مستعصم عباسی صاحب منصب بوده و به کتاب‌های بسیاری دسترسی داشته‌است.
بین نگارش "الأدوار" و "رسالهٔ شرفیه" حدود ۳۰ سال فاصله است و "رسالهٔ شرفیه" از بعضی جهات مبسوط‌تر از "الأدوار" است اما با این حال کمتر از آن مورد توجه بوده‌است. به عقیدهٔ برخی از نظریه‌پردازان معاصر از جمله تقی بینش و محسن محمدی، این رساله مهم‌ترین اثر ارموی است و شایسته‌است که ارموی بابت آن شناخته بشود تا بابت "الأدوار". محتوای این دو رساله نیز از بعضی جهات (نحوهٔ تشریح ادوار یا موضوعات مربوط به اسباب ملایمت و تنافر) با هم متفاوت است که این تفاوت ناشی از آن دانسته می‌شود که "رسالهٔ شرفیه" ریشه در مکتب منتظمیه دارد و از آثار فارابی و ابن سینا ریشه می‌گیرد ولی رسالهٔ "الأدوار" اثری مستقل‌تر است و نظریه‌های نوآورانه‌ای دارد. همچنین، تعریفی که ارموی در این رساله از مفهوم نغمه (صوت) ارائه می‌کند نیز، در تناقض با تعریفی است که در "الأدوار" آمده‌است.
بر اساس مصوبه شورای عالی فرهنگ عمومی، در گاه‌شمار ایران ۶ بهمن مصادف با مرگ ارموی، روز «آواها و نواهای ایرانی» نام گرفته‌است.
امیر غفور (زادهٔ ۱۶ خرداد ۱۳۷۰ در کاشان)، بازیکن باشگاه شهداب یزد و بازیکن سابق تیم ملی والیبال مردان ایران است.
امیر غفور در کاشان والیبال خود را شروع کرد. پس از طی کردن مراحل پیشرفت سر از تیم ملی جوانان درآورد و در ادامه لیگ به همراه باریج اسانس کاشان درخشش خاصی داشت و به تیم ملی ایران دعوت شد.او پس از سال‌هایی که در چند باشگاه ایران از جمله پیکان بازی می‌کرد، در سال ۱۳۹۷ به مونزا ایتالیا پیوست و پس از درخششی که در آن تیم و به خصوص در لیگ ملت‌های جهان سال ۲۰۱۹ داشت به پیشنهاد تیم لوبه ایتالیا که قهرمان فصل قبل اروپا بود به آن تیم پیوست .
غفور در مسابقات انتخابی المپیک ۲۰۱۲ از ستارگان تیم ملی بود. وی در مسابقات قهرمانی والیبال آسیا ۲۰۱۳ به عنوان بهترین آبشار زن انتخاب شد و اولین جایزه معتبر خود را در این مسابقات به دست آورد. غفور در والیبال قهرمانی مردان جهان ۲۰۱۴، یکی از ستاره‌های تیم ملی والیبال مردان ایران بود.
واژگونی یا چپ شدن نوعی سانحه رانندگی است که در آن خودرو به سمت سقف یا کنار برمی‌گردد.واژگونی وانت حامل سبزیجات در بزرگراه آزادگان رایج‌ترین علت واژگونی، سرعت زیاد هنگام دور زدن است.
فرناز زینلی‌زاده قایقران ملی پوش ایرانی از تیم استان خراسان رضوی است که در رشته کانو پولو فعالیت می‌کند.ملی پوش تیم کانوپولوی بانوان خراسان رضوی: امکاناتمان بیشتر شود قهرمانی‌ها تکرار می‌شود ، روزنامه قدس
او مقام اولی را در لیگ کشوری با تیم خرسان رضوی را در کارنامه خود دارد. زینلی‌زاده در دانشگاه علوم پزشکی شاهرود در رشته پزشکی تحصیل می‌کند و جزو استعدادهای درخشان این دانشگاه است.