moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
ایالات متحده از اقداماتی که علیه کشوری به نام جمهوری فدرال یوگسلاوی ("که به عنوان صربستان و مونته‌نگرو نیز شناخته می‌شد") در سال ۱۹۹۹ در جریان بود، پشتیبانی نمود و در نتیجه آن از جدایی کوزوو از صربستان در سال ۲۰۰۸ حمایت کرد. ایالات متحده از آن زمان به حمایت از کوزوو برای حفظ استقلال خود ادامه داده است. منتقدان ادعا می‌کنند که ایالات متحده با این اقدام خود، معاهدات بین‌المللی را زیر پا گذاشته است. اگرچه مقامات ایالات متحده این موضوع را رد می‌کنند. منتقدان می‌گویند که این سیاست آمریکا نسبت به کوزوو، موجب تشویق و بیشتر شدن قیام‌های جدایی‌طلبانه در اسپانیا، بلژیک، گرجستان، اوکراین، چین و دیگر جاها شده است. این منتقدان همچنین ادعا می‌کنند که اقدامات آمریکا در جهت کمک به جنبش جدایی‌طلب کوزوو غیرقانونی بوده و منجر به نقض قطعنامه‌های شورای امنیت سازمان ملل و معاهدات تضمین‌کننده تمامیت ارضی، شده است.
با این حال، ایالات متحده ادعا کرده است که جنبش جدایی‌طلب کوزوو یک استثنا بوده و شباهتی با جنبش‌های جدایی‌طلب دیگر نداشته است. زیرا بر خلاف اکثر جنبش‌های جدایی‌طلب دیگر، جنبش جدایی‌طلب کوزوو با جنگ‌های داخلی متعددی شامل پاکسازی قومی و نسل‌کشی مواجه بوده که نیاز به مداخله بین‌المللی داشته است. علاوه بر این، برخی نمی‌پذیرند که جمهوری فدرال یوگسلاوی ("که به عنوان صربستان و مونته‌نگرو نیز شناخته می‌شد")، تنها جانشین قانونی جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی () پس از فروپاشی آن بوده باشد. جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی () ("که کوزوو نیز یکی از مَمالک آن بود") شرایط واقعی تضمین تمامیت ارضی را همان طور که در قطعنامه‌های شورای امنیت و معاهدات بین‌المللی ذکر شده، دارا بود. این در حالی بود که صربستان و مونته‌نگرو به تنهایی واجد این شرایط نمی‌شدند.
در اوایل قرن نوزدهم، ژنرال اندرو جکسون بارها از اختیارات خود فراتر رفت و به قبایل سرخپوستان آمریکایی حمله کرد و همچنین بدون اجازه رسمی دولت به قلمرو اسپانیایی‌ها در فلوریدا یورش برد. جکسون به خاطر تجاوز از حد و حدودش مورد سرزنش یا مجازات قرار نگرفت. برخی از صاحب نظران، گزارش‌های منتشره در روزنامه‌های آن زمان را نوعی خبرنگاری زرد ("خبرنگاری خارج از اصول حرفه‌ای و اخلاقی برای فریب مخاطب") دانسته و آن‌ها را به خاطر ترویج احساسات خشن طرفدار جنگ و تحریک درگیری بین اسپانیا و آمریکا مقصر می‌شمارند. اما این مورد، تنها جنگ غیرمنتظره و بدون مجوزی نبوده که ایالات متحده تاکنون در آن درگیر شده است. ایالات متحده از زمان اولین رئیس‌جمهورش جرج واشنگتن تاکنون، صدها «جنگ ناقص» را بدون اعلام قبلی و مجوزهای لازم در جهان راه انداخته و این رویه در میان دولتمردان آمریکا به شکل سنتی درآمده است.
برخی از منتقدان احتمال می‌دهند که خط‌مشی ایالات متحده در سیاست خارجی از لابی و لابی‌گری تاثیر می‌گیرد، مثل لابی حمایت از اسرائیل یا . البته در مورد نفوذ این گونه لابی‌ها اختلاف نظر وجود دارد. اگرچه، زبیگنیف برژینسکی ("۱۰اُمین مشاور امنیت ملی آمریکا") برای تصویب قوانین سختگیرانه در جهت مبارزه با لابی‌گری در آمریکا اقداماتی کرد.
برخی از مورخان، از جمله ، احتمال می‌دهند که سیاست خارجی ایالات متحده توسط «افراد و موسسات ثروتمند» هدایت شود. مثلا در سال ۱۸۹۳، حمایت ایالات متحده در توطئه علیه پادشاهی جزایر هاوایی برای سرنگونی آن توسط رئیس جمهور هریسون، به وضوح با انگیزه‌های تجاری انجام شده است. کل این اقدام در واقع تلاشی برای جلوگیری از افزایش قیمت شِکَر وارداتی به ایالات متحده بوده است. در نتیجه، هاوایی به ایالتی در آمریکا تبدیل شد. همچنین گفته می‌شود که جنگ آمریکا و اسپانیا در سال ۱۸۹۸ عمدتاً ناشی از کشمکش بر سر منافع تجاری در کوبا رخ داده است.
در طول نیمه اول قرن بیستم میلادی، ایالات متحده باعث ایجاد یک سری درگیری‌های منطقه‌ای در آمریکای لاتین شد که از آن‌ها به عنوان جنگ‌های موز در تاریخ یاد شده است. هدف اصلی این درگیری‌ها، دفاع از منافع تجاری آمریکا در این مناطق بود. بعدها، اسمدلی باتلر، سرلشکر نیروی تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا، چنین نوشت: «من مدت ۳۳ سال و چهار ماه را در حال خدمت نظامی گذراندم و در خلال این مدت، بیشتر اوقات نقش یک محافظ درجه یک برای کسب و کارهای بزرگ آمریکا، برای وال استریت و بانکداران ایالات متحده را داشتم. خلاصه، من یک قُلدُر باجگیر و یک گانگستر نظام سرمایه‌داری آمریکا بودم.»Butler, Smedley D. "War Is a Racket: The Antiwar Classic by America's Most Decorated General, Two Other Anti-Interventionist Tracts, and Photographs from The Horror of It". Los Angeles, Calif: Feral House, 2003.
برخی از منتقدان معتقدند که تصمیم ایالات متحده برای حمایت از جدایی‌طلبان کلمبیا در سال ۱۹۰۳ میلادی، عمدتاً بخاطر دنبال کردن منافع مالی ناشی از کانال پاناما بوده، علیرغم اینکه دولت آمریکا این اقدام را با شعارهایی نظیر «گسترش دموکراسی» و «پایان دادن به ظلم و ستم» معرفی می‌کرد. می‌توان گفت که سیاست خارجی ایالات متحده، منعکس کننده اراده مردم آن است، اما مردم ممکن است ذهنیت مصرف گرایی داشته باشند که جنگ را در ذهن آنها توجیه می‌کند.
ادعاهایی وجود دارد مبنی بر اینکه تصمیمات آمریکا برای شروع جنگ با عراق، تا حدودی ناشی از منافع نفتی بوده است. در همین راستا، روزنامه بریتانیایی ایندیپندنت گزارش داده که «دولت بوش در نوشتن قانون نفت عراق بسیار دخیل بوده» که این «به شرکت‌های نفتی غربی اجازه می‌دهد تا با قراردادهایی به مدت ۳۰ سال، نفت عراق را استخراج و خارج کنند و سودهای ناشی از آن نیز معاف از مالیات باشد.» سیاست خارجی ایالات متحده در خاورمیانه چه از نفت انگیزه بگیرد یا نه، اقدامات این کشور به جهانیان ثابت کرده که منافع ناشی از نفت برای آمریکا اولویت بالایی دارد.
بسیاری از مورخان و دانشمندان علوم سیاسی آمریکایی بر این موضوع توافق دارند که ایالات متحده از اواسط قرن بیستم به بعد، به امپراتوری‌ای تبدیل شد که از بسیاری جهات شبیه روم باستان است.Andrew J. Bacevich, American Empire: The Realities and Consequences of U.S. Diplomacy. Cambridge: Harvard University Press, 2002. با بررسی اقدامات بین‌المللی آمریکا، بحث‌هایی در مورد پیامدهای ناشی از تمایلات امپریالیستی سیاست خارجی ایالات متحده بر دموکراسی و نظم اجتماعی امروز جهان نیز مطرح می‌شود.Nexon, Daniel and Wright, Thomas. What's at Stake in the American Empire Debate. "American Political Science Review", Vol. 101, No. 2 (May 2007), p. 266-267Andrew J. Bacevich. (Ed.) The Imperial Tense: Prospects and Problems of American Empire. Chicago: Ivan R. Dee, 2003.
در سال ۲۰۰۲، ، نویسنده و تحلیلگر سیاسی محافظه‌کار آمریکایی، برتری فرهنگی، اقتصادی، فنی و نظامی ایالات متحده در جهان را یک واقعیت مسلم اعلام کرد. به نظر او «تبدیل شدن آمریکا به یک "امپراتوری" مردم را از عقب افتادگی و انزوا نجات داده است». حتی مجله نیویورک تایمز در ۵ ژانویه ۲۰۰۳ روی جلدش با تیتر «امپراتوری آمریکایی: به آن عادت کنید» حمایت خود از این موضوع را نشان داد. یک نویسنده کانادایی به نام مایکل ایگناتیف نیز قدرت امپراتوری آمریکا را به عنوان یک "امپراتوری بی‌ضرر" توصیف کرد.
به گفته فرید زکریا، خبرنگار نیوزویک، تشکیلات واشنگتن «از اِعمال هژمونی آمریکایی در معاهدات خود اِبایی ندارند و به سادگی به پیمانهایشان پشت کرده و مذاکرات انجام شده را با مُماشات نادیده می‌گیرند». وی همچنین افزود «این سیاست خارجی نیست، سیاست امپراتوری است».
"امیلی ایکین" در مورد گرایش‌های فکری فعلی ایالات متحده در روزنامه نیویورک تایمز نوشته «آمریکا یک ابرقدرت یا هژمون صرف نیست، بلکه یک امپراتوری تمام عیار به معنای رومی و بریتانیایی آن است. ساختار این امپراتوری، ناشی از اتفاق نظر برجسته‌ترین تحلیلگران و دانشمندان این ملت است.»
بسیاری از متحدان ایالات متحده آمریکا، از لحن جدید یک جانبه و انعطاف ناپذیر این کشور در سیاست خارجی‌اش انتقاد کرده و با رای دادن علیه ایالات متحده، به عنوان مثال در سازمان ملل در سال ۲۰۰۱، نارضایتی خود را نشان داده‌اند.
از ایالات متحده انتقاد شده است که از طرفی بیانیه‌های حمایت از صلح و احترام به حاکمیت ملی دیگر کشورها را از خود بروز می‌دهد، اما از طرف دیگر در حین انجام اقدامات نظامی علیه دیگر کشورها مانند تهاجم به گرانادا، دامن زدن به جنگ داخلی برای و جنگ با عراق بوده است. ایالات متحده مورد انتقاد قرار گرفته که از طرفی شعار حمایت از تجارت آزاد سر می‌دهد ولی از طرف دیگر با تعیین تعرفه برای واردات کالاهای خارجی مانند چوب و محصولات کشاورزی، صنایع داخلی را در اولویت قرار می‌دهد. ایالات متحده همچنین مورد انتقاد قرار گرفته که در حالی که مدعی دفاع از حقوق بشر است، در عین حال از تصویب پیمان‌نامه حقوق کودک در سازمان ملل خودداری کرده است. ایالات متحده علناً اعلام می‌کند که با شکنجه مخالف است، اما به خاطر لاپوشانی کردن شکنجه‌های اتفاق افتاده در "" مورد انتقاد قرار گرفته است. ایالات متحده از احترام به حاکمیت ملی دیگر کشورها حرف می‌زند، اما از جنبش‌های چریکی داخلی و سازمان‌های شبه نظامی، مانند کنتراها در نیکاراگوئه پشتیبانی کرده است. ایالات متحده همچنین از استقلال یک‌جانبه کوزوو حمایت کرده است ("اینجا را ببینید") ولی در عین حال در مورد سایر کشورها، استقلال یک‌جانبه را با استناد به تمامیت ارضی محکوم کرده است (آبخاز، کریمه). ایالات متحده به خاطر تولید مواد مخدر در کشورهایی مانند بولیوی و ونزوئلا ابراز نگرانی می‌کند، اما در عمل به برنامه‌های تعیین شده و کمک‌های دوجانبه برای حل این موارد توجهی نمی‌کند. ایالات متحده به دلیل عدم حفظ یک خط‌مشی سیاسی منسجم و ثابت مورد انتقاد قرار گرفته است؛ به طور مثال ایالات متحده از طرفی به نقض حقوق بشر در چین اعتراض کرده و آن را محکوم می‌کند ولی از نقض حقوق بشر توسط اسرائیل حمایت می‌کند.
با این حال، برخی از مدافعان استدلال می‌کنند که سیاست واقعی منوط به لفاظی بوده و باید در عین شعار دادن، خلاف آن عمل کرد تا بتوان به یک پیروزی بی‌دردسر در مقابل خطرات جدی ناشی از حکومتهای استبدادی و سلطه‌گر رسید.
ایالات متحده از ایران و کره شمالی شکایت می‌کند که نباید سلاح هسته‌ای تولید کنند، در حالی که خودش، تنها کشوری است که از سلاح‌های هسته‌ای در جنگ استفاده کرده است و در حال حاضر ۵،۱۱۳ کلاهک هسته‌ای در انبارهای جنگی‌اش دارد. هر چند که مورد آمریکا بسیار نامتعارف است اما در پیمان عدم اشاعه سلاح‌های هسته‌ای (NPT) که ایران نیز یکی از طرفین آن است، مشروعیت یافته است.
ایالات متحده به خاطر حمایت از دیکتاتورها و دولت‌های استبدادی با کمک‌های اقتصادی و جنگ‌افزارهای نظامی خود مورد انتقاد قرار گرفته است. دیکتاتورهای خاصی از جمله مشرف در پاکستان، شاه ایران، موسونی از اوگاندا، جنگ‌سالاران در سومالی، فولخنثیو باتیستا در کوبا، فردیناند مارکوس از فیلیپین، نگو دین دیم از ویتنام جنوبی، پارک چونگ-هی در کره جنوبی، فرانسیسکو فرانکو در اسپانیا، آنتونیو ده الیویرا سالازار و مارسلو کائتانو در پرتغال، ملس زناوی در اتیوپی، آگوستو پینوشه در شیلی،Peter Kornbluh (September 11, 2013). "The Pinochet File: A Declassified Dossier on Atrocity and Accountability". The New Press. p. xviii آلفردو اشتروسنر در پاراگوئه،Alex Henderson (February 4, 2015). 7 Fascist Regimes Enthusiastically Supported by America . "Alternet". Retrieved March 8, 2015. کارلوس کاستیلو آرماس و افراین ریوس مونت در گواتمالا، خورخه رافائل ویدلا در آرژانتین،Duncan Campbell (December 5, 2003). Kissinger approved Argentinian 'dirty war'. "The Guardian". Retrieved August 29, 2015. سوهارتو در اندونزی،David A. Blumenthal and Timothy L. H. McCormack (2007). "The Legacy of Nuremberg: Civilising Influence or Institutionalised Vengeance? (International Humanitarian Law)". Martinus Nijhoff Publishers. pp. 80–81.Kai Thaler (December 2, 2015). 50 years ago today, American diplomats endorsed mass killings in Indonesia. Here's what that means for today. "The Washington Post". Retrieved December 4, 2015. گئورگیوس پاپادوپولوس در یونان و حسین حبری در چادFrom U.S. Ally to Convicted War Criminal: Inside Chad's Hissène Habré's Close Ties to Reagan Admin. "Democracy Now!" May 31, 2016. مورد حمایت و پشتیبانی ایالات متحده بوده‌اند.
"روث جی بلیکلی" ("پروفسور سیاست و روابط بین‌الملل") و "" ("نویسنده و خبرنگار") معتقدند که ایالات متحده و متحدانش از تروریسم دولتی و کشتار جمعی در مقیاس قابل توجهی در طول جنگ سرد حمایت کرده و در این گونه اقدامات دست داشته‌اند. ایالات متحده سیاستهای غلط خود را توجیه می‌کند و اذعان می‌دارد که این اقدامات در جهت مهار کمونیسم انجام شده، اما "بلیکلی" می‌گوید که این اقدامات ابزاری برای حمایت از منافع تجاری مهم ایالات متحده و ترویج و گسترش نظام سرمایه‌داری و نئولیبرالیسم در جنوب جهان بوده است.Blakeley, Ruth (2009). "State Terrorism and Neoliberalism: The North in the South". Routledge. pp. 21 & 22.
، استاد علوم سیاسی در دانشگاه لانگ آیلند، بیان می‌کند که «صدها هزار نفر از مردم آمریکای لاتین توسط رژیم‌های نظامی راست‌گرا شکنجه، ربوده یا کشته شده‌اند که این بخشی از نهضت ضد کمونیستی‌ای است که ایالات متحده آن را رهبری می‌کند». این نهضت ضد کمونیستی‌ شامل عملیات کندور و حمایت ایالات متحده از ارتش گواتمالا در طول جنگ داخلی این کشور بوده است. به گفته ، مورخ آمریکای لاتین، تعداد قربانیان این نهضت ضد کمونیستی‌ و سرکوب ناشی از آن در آمریکای لاتین به تنهایی بسیار بیشتر از تعداد قربانیان اعمال شوروی و پیروان آن در اروپای شرقی در بین سالهای ۱۹۶۰ تا ۱۹۹۰ بوده است. ادعا می‌کند که جنایاتی که توسط دیکتاتوری‌های تحت حمایت غرب انجام می‌شود درست مثل جنایات جهان کمونیست است و با آن برابری می‌کند.Mark Aarons (2007). "Justice Betrayed: Post-1945 Responses to Genocide". In David A. Blumenthal and Timothy L. H. McCormack (eds). "The Legacy of Nuremberg: Civilising Influence or Institutionalised Vengeance? (International Humanitarian Law) ". Martinus Nijhoff Publishers. pp. 71
برخی از کارشناسان معتقدند که ایالات متحده مستقیماً در کشتار دسته‌جمعی صدها هزار نفر مظنون به کمونیست در اندونزی در اواسط دهه ۱۹۶۰ دست داشته است. "بردلی سیمپسون"، مدیر پروژه اسناد اندونزی/تیمور شرقی در آرشیو امنیت ملی، می‌گوید: «واشنگتن تمام قدرت خود را برای قتل‌عام اعضای ادعایی حزب کمونیست اندونزی به دست ارتش اندونزی به کار برد. مقامات ایالات متحده با کشتن این افراد راضی نشدند بلکه نگران بودند که حامیان غیرمسلح این حزب به اندازه کافی ضربه نخورده باشند و دوباره دست به کار شوند و به سوکارنو کمک کنند تا به قدرت بازگردد و در برنامه‌های در حال ظهور دولت [جانسون] اختلال ایجاد کنند.»Simpson, Bradley. "Economists with Guns: Authoritarian Development and U.S.–Indonesian Relations, 1960-1968". Stanford University Press, 2010. p. 193. به گفته "سیمپسون"، ترور در اندونزی «یک عنصر اساسی برای پیاده کردن سیاست‌های شبه نئولیبرالی بود که غرب در سال‌های متمادی تلاش می‌کرد به اندونزی تحمیل کند.»Brad Simpson (2009). Accomplices in atrocity. "Inside Indonesia". Retrieved July 12, 2018. مورخ "جان روزا"، در توضیحی در مورد اسناد منتشر شده از سفارت ایالات متحده در جاکارتا در سال ۲۰۱۷، می‌گوید که این اسناد تأیید می‌کنند که «ایالات متحده بخشی از این عملیات کشتار جمعی بوده و ارتش اندونزی را هدایت و تشویق می‌کرده که به دنبال حزب کمونیست اندونزی بروند.» "جفری بی رابینسون"، مورخ دانشگاه یوسی‌ال‌ای، استدلال می‌کند که بدون حمایت ایالات متحده و دیگر کشورهای قدرتمند غربی، برنامه کشتار جمعی ارتش اندونزی انجام نمی‌شد. "وینسنت بیوینز" می‌نویسد که کشتارهای جمعی در اندونزی به نقطه اوج سلسله عملیاتهای بی‌قاعده کشتار جمعی ضد کمونیستی تحت حمایت ایالات متحده اشاره دارد که در طول جنگ سرد در جنوب جهان اتفاق افتاده است.
به گفته روزنامه‌نگار گلن گرینوالد، خط‌مشی استراتژیک ایالات متحده در حمایت از دیکتاتوری‌های وحشیانه و حتی نسل‌کشی در سرتاسر جهان از پایان جنگ جهانی دوم ثابت بوده است: «در جهانی که احساسات ضد آمریکایی رواج دارد، دموکراسی موجب پیدایش رهبرانی می‌شود که به جای خدمت به منافع ایالات متحده در مقابل آن مانع ایجاد می‌کنند... هیچ یک از اینها از راه دور حل شدنی یا حتی قابل بحث نیست. حمایت ایالات متحده از مستبدان تا حد زیادی علنی و در ملا عام بوده و برای دهه‌ها به صراحت توسط جریانات اصلی و با نفوذترین کارشناسان سیاست ایالات متحده و رسانه‌ها، مورد دفاع قرار گرفته و تایید شده است.»
ایالات متحده به خاطر حمایت از مداخله نظامی در یمن به رهبری عربستان سعودی به همدستی در جنایات جنگی متهم شده است. این اقدام منجر به فجایع انسانی بی‌شماری از جمله شیوع وبا و قحطی و گرسنگی کشیدن میلیون‌ها نفر شده است.
تحریم‌های یکجانبه متعدد آمریکا علیه کشورهای مختلف در سراسر جهان مورد انتقاد صاحب‌نظران این حوزه قرار گرفته است. از سال ۱۹۹۸، ایالات متحده تحریم‌های اقتصادی را بر بیش از ۲۰ کشور اعمال کرده است.
به گفته ، این تحریم‌ها نتوانستند رفتار کشورهای تحریم شده را تغییر دهند؛ اما باعث شدند شرکت‌های آمریکایی فرصت‌های اقتصادی زیادی را از دست بدهند و فقیرترین مردم کشورهای تحت تحریم آسیب ببینند. به گفته ، تحریم‌های ثانویه، اغلب موجب جدایی افتادن بین ایالات متحده و اروپا می‌شوند، زیرا این اقدامات ایالات متحده در امور و منافع اتحادیه اروپا اختلال ایجاد می‌کنند. عبدلال معتقد است از زمانی که ترامپ رئیس جمهور ایالات متحده شد، تحریم‌ها نه تنها به عنوان نشانه‌ای از سلایق و هوس‌های واشنگتن، بلکه به عنوان ابزاری برای جنگ اقتصادی ایالات متحده تلقی شده است که متحدان معروف آمریکا مانند اتحادیه اروپا را خشمگین کرده است.
ایالات متحده آمریکا به دلیل دخالت و دست بردن در امور داخلی کشورهای خارجی از جمله اوکراین، گواتمالا، شیلی، کوبا، کلمبیا، کشورهای مختلف در آفریقا از جمله اوگاندا مورد انتقاد قرار گرفته است.
یک بررسی نشان داده است که ایالات متحده آمریکا با ۸۱ مداخله از سال ۱۹۴۶ تا ۲۰۰۰، کشوری است که اغلب در انتخابات دیگر کشورها مداخله می‌کند.Tharoor, Ishaan (13 October 2016). "The long history of the U.S. interfering with elections elsewhere". "The Washington Post".
برخی از منتقدان استدلال می‌کنند که سیاست‌های آمریکا در حمایت از دموکراسی ممکن است بی‌اثر بوده و حتی معکوس عمل کرده باشد. زبیگنیف برژینسکی گفته که «به قدرت رسیدن حماس نمونه بارزی از فشار بیش از حد برای دموکراسی‌سازی است» و اظهار داشته که تلاش‌های جرج دابلیو. بوش برای استفاده از دموکراسی به عنوان ابزاری علیه تروریسم، مخاطره‌آمیز و ناشیانه بوده است.
تحلیلگر از بنیاد صلح بین‌المللی کارنگی بر این باور است که تحمیل دموکراسی «از ابتدا» عاقلانه نبود و جواب نخواهد داد. منتقدان واقع‌گرا مانند جرج اف. کنان، می‌گویند که مسئولیت ایالات متحده فقط حفاظت از شهروندان خودش است و واشنگتن باید تنها بر این اساس با دولت‌های دیگر برخورد کند؛ این منتقدان به رئیس جمهور وودرو ویلسون ایراد می‌گیرند و اظهار می‌دارند که چرا با اینکه این موضوع در اصول چهارده‌گانه‌اش ذکر نشده بود، باز بر اشاعه دموکراسی و ملت‌سازی اصرار داشت. این منتقدان همچنین از شکست مجمع اتفاق ملل در اجرای اراده بین‌المللی در مورد آلمان نازی، پادشاهی فاشیست ایتالیا و امپراتوری ژاپن در دهه ۱۹۳۰ انتقاد می‌کنند. منتقدان واقع‌گرا به آرمان‌گرایی ویلسون ایراد می‌گیرند و دلیل می‌آورند که اصولی که او در کنفرانس صلح پاریس به تصویب رسانده مختص ابرقدرت‌ها بوده و برای دولت‌های ضعیف مناسب نیست. از طرفی، برخی دیگر از منتقدان از تصمیمات مجلس سنای ایالات متحده آمریکا برای نپیوستن به مجمع اتفاق ملل که مبنی بر احساسات انزواطلبانه اجتماع بوده، به عنوان یکی از دلایل ناکارآمدی این نهاد انتقاد می‌کنند.
بر اساس گزارش هافینگتن پست، «۴۵ کشور و منطقه با حکومت‌های کم دموکراتیک یا بدون حاکمیت دموکراتیک، بیش از نیمی از تقریباً ۸۰ کشوری هستند که اکنون پایگاه‌های نظامی ایالات متحده را در خود جا داده‌اند. ... تحقیقات کارشناس علوم سیاسی، ، حقیقت آنچه که آمریکا به بهانه 'تئوری دیکتاتوری' انجام می‌دهد را رو می‌کند: ایالات متحده تمایل دارد از دیکتاتورها [و دیگر رژیم‌های غیردموکراتیک] در کشورهایی که اجازه استقرار پایگاه‌های نظامی را به او می‌دهند، حمایت کند.»
رییس جمهور آمریکا جرج دابلیو. بوش به خاطر نادیده گرفتن دموکراسی و حقوق بشر حین تمرکز انحصاری بر تلاش برای مبارزه با تروریسم مورد انتقاد قرار گرفته است. به گفته سازمان عفو بین‌الملل، ایالات متحده به اتهام آزار و اذیت زندانیان در خلیج گوانتانامو، ابوغریب در عراق و زندان‌های مخفی سیا در شرق اروپا مورد انتقاد قرار گرفته است. در مقابل، دولت ایالات متحده مدعی شده است که این شکنجه‌ها، ربطی به سیاست‌های ایالات متحده نداشته‌اند و کاملا اتفاقی و استثنا بوده‌اند.
در دهه ۶۰ میلادی، مارتین لوتر کینگ جونیور از هزینه‌های بیش از حد پروژه‌های نظامی ایالات متحده انتقاد کرد، و اظهار داشت که بین سیاست خارجی ایالات متحده و نژادپرستی در داخل این کشور، ارتباطی وجود دارد. در سال ۱۹۷۱، یکی از مقاله‌نویسان مجله تایم به ۳۷۵ پایگاه نظامی اصلی و ۳۰۰۰ تأسیسات نظامی دیگر ایالات متحده در سراسر جهان اشاره کرد و نتیجه گرفت که «شکی نیست که ایالات متحده امروز نیروهای زیادی در نقاط بسیاری از جهان مستقر کرده است.»
مخارج جنگ علیه تروریسم بسیار زیاد است. جنگ عراق که از سال ۲۰۰۳ تا سال ۲۰۱۱ به طول انجامید، بسیار پرهزینه بود. در یک گزارش دفاعی در سال ۲۰۱۰، از هزینه‌های نظامی خارج از کنترل ایالات متحده انتقاد کرد. جنگ در افغانستان، عراق، سوریه و پاکستان، از آغاز آن در سال ۲۰۰۱ تا پایان سال مالی ۲۰۱۹، حدود ۶٫۴ تریلیون دلار برای مالیات دهندگان آمریکایی هزینه داشته است.
ایالات متحده همیشه از حقوق بین‌الملل پیروی نکرده است. برای مثال، برخی از منتقدان ادعا می‌کنند که تهاجم به عراق به رهبری ایالات متحده اقدام مناسبی برای یک تهدید قریب‌الوقوع نبود، بلکه یک اقدام تجاوزکارانه بود که قوانین بین‌المللی را نقض می‌کرد.Principles of International Law Recognized in the Charter of the Nürnberg Tribunal and in the Judgment of the Tribunal, 1950. on the website of the United Nations همچنین بنجامین فرنز، دادستان کل پرونده جنایات جنگی نازی‌ها در نورنبرگ، گفته که رییس جمهور آمریکا جرج دابلیو. بوش باید به اتهام جنایات جنگی و به خاطر شروع جنگ‌های متجاوزانه، درست مثل صدام حسین محاکمه شود - صدام برای حمله به کویت در سال ۱۹۹۰ و بوش به خاطر تهاجم به عراق در سال ۲۰۰۳.
منتقدان خاطرنشان می‌کنند که منشور ملل متحد، که توسط ایالات متحده تصویب شده است، اعضای این پیمان را از توسل به زور علیه سایر کشورهای عضو منع می‌کند مگر در صورت حمله قریب‌الوقوع یا بر اساس مجوز صریح شورای امنیت. یکی از صاحب‌نظران حقوق بین‌الملل اظهار داشته که هیچ قانونی در شورای امنیت سازمان ملل وجود ندارد که از تهاجم به دیگر کشورها به عنوان «جنایتی ضد صلح» جلوگیری کند. با این حال، مدافعان ایالات متحده استدلال می‌کنند که طبق قطعنامه ۱۴۴۱ شورای امنیت سازمان ملل، چنین قانونی وضع شده است. جنایات جنگی ایالات متحده آمریکا موارد متعددی را شامل می‌شود. مثلا ایالات متحده از استقلال کوزوو حمایت کرده است، با وجود اینکه در قطعنامه ۱۲۴۴ شورای امنیت سازمان ملل صریحا ذکر شده که کوزوو نمی‌تواند مستقل باشد و به عنوان یکی از ایالات صربستان نام برده شده است. با این حال دیوان بین‌المللی دادگستری اعلامیه‌ای صادر کرده مبنی بر این که استقلال کوزوو قانونی بوده زیرا قطعنامه شورای امنیت وضعیت نهایی کوزوو را مشخص نکرده است. همچنین ایالات متحده فعالانه از سایر کشورها تقاضا کرده و حتی به آنها فشار آورده است تا استقلال کوزوو را به رسمیت بشناسند.
برخی از دانشمندان علوم سیاسی معتقدند که قرار دادن منافع اقتصادی آمریکا در راس اهداف سیاست خارجی، ممکن است سیاست خارجی ایالات متحده را در معرض دستکاری از طرف نیروهای خارجی قرار داده باشد. در نتیجه، شرکای تجاری ایالات متحده توانایی تأثیرگذاری بر فرآیند تصمیم‌گیری در سیاست خارجی این کشور را به عنوان مثال، با دستکاری در نرخ ارز، یا محدود کردن صادرات و واردات کالاها و مواد خام به دست می‌آوردند. علاوه بر این، در حال حاضر بیش از ۴۰ درصد از بدهی خارجی ایالات متحده متعلق به سرمایه‌گذاران و موسسات بزرگ خارجی است که به تصاحب اوراق قرضه خزانه‌داری آمریکا ادامه می‌دهند.Biddle, Stephen D. American Grand Strategy After 9/11: An Assessment. Carlisle, PA: Strategic Studies Institute, U.S. Army War College, 2005. یکی از خبرنگاران در واشنگتن پست نوشت که «چندین رهبر آفریقایی نه چندان دموکراتیک به طرز ماهرانه‌ای ادای مبارزه با تروریسم را درآورده‌اند تا بتوانند با ایالات متحده رابطه برقرار کنند و در نتیجه از این رابطه برای کمک گرفتن از آمریکا در حفظ قدرتشان بهره ببرند». وی نتیجه گرفته است که دیکتاتورهای خارجی می‌توانند سیاست خارجی ایالات متحده را به نفع خود دستکاری کنند. همچنین این امکان برای دولت‌های خارجی وجود دارد که از طریق اعضای کنگره ایالات متحده آمریکا را برای حمایت از خود اجیر کنند.
برخی از منتقدان ادعا می‌کنند که با توجه به سطوح بالای تولید ناخالص داخلی در آمریکا، کمک‌های دولتی این کشور به جریانات مفید خارجی باید بیشتر از اینها باشد. آنها ادعا می‌کنند که کشورهای دیگر حتی با تولید ناخالص داخلی کمتر از ایالات متحده، سرانه بیشتری از جمله کمک‌های دولتی و کمک‌های خیرخواهانه به جهان ارایه می‌دهند. براساس یک شاخص که کمک‌های خیرخواهانه را به عنوان درصدی از تولید ناخالص داخلی رتبه‌بندی می‌کرد، ایالات متحده با تخصیص دادن ۰٫۱۷٪ از تولید ناخالص داخلی به کمک‌های خارجی، رتبه ۲۱ از ۲۲ کشور سازمان همکاری و توسعه اقتصادی را به خود اختصاص داد. طبق برآوردهای مختلف، ایالات متحده در این زمینه با سوئد که ۱٫۰۳٪ از تولید ناخالص داخلی خود را به این گونه کمک‌ها اختصاص داده، مقایسه می‌شود. به طور مثال ایالات متحده تنها ۰٫۷٪ از تولید ناخالص داخلی خود را به یک کنفرانس جهانی در مکزیک تخصیص داده است. بر اساس یک برآورد، کمک‌های خارجی ایالات متحده از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۶، به میزان ۱۶ درصد کاهش یافته است.
با این حال، از آنجایی که دولت ایالات متحده به سازمان‌های غیرانتفاعی معافیت‌های مالیاتی اعطا می‌کند، لذا به طور غیرمستقیم به جریانات امدادی و خیرخواهانه در خارج از کشور کمک مالی می‌کند، اگرچه سایر کشورها نیز به فعالیت‌های خیرخواهانه در خارج از کشور کمک هزینه اختصاص می‌دهند. البته بیشتر کمک‌های خیرخواهانه به خارج (۷۹ درصد آن) نه از منابع دولتی، بلکه از سوی بنیادهای خصوصی، شرکت‌ها، سازمان‌های داوطلبانه، دانشگاه‌ها، سازمان‌های مذهبی و افراد تامین می‌شود. با توجه به شاخص "انجمن جهانی بشردوستی"، ایالات متحده بزرگترین اهدا کننده کمک‌های خیرخواهانه به خارج آن هم در مقادیر غیر قابل مقایسه است.
ایالات متحده به خاطر عدم حمایت از پیمان کیوتو در سال ۱۹۹۷، مورد انتقاد قرار گرفته است.
انتقادات شدیدی به واکنش ایالات متحده نسبت به هولوکاست وارد شده است: نخست این که در آغاز جنگ جهانی دوم، یهودیانی را که به خاطر آزار و شکنجه از اروپا فرار می‌کردند را در خاک خود نپذیرفت. همچنین برای جلوگیری یا توقف هولوکاست به اندازه کافی و قاطعانه عمل نکرد. فرانکلین دلانو روزولت، که در آن زمان رئیس جمهور آمریکا بود، با این که از رژیم هیتلر و سیاست‌های ضدیهودیت آن آگاه بود، باز هم سیاست‌های وزارت خارجه تحت فرمان وی، گرفتن ویزای ورود را برای پناهندگان یهودی بسیار دشوار می‌کرد. همچنین روزولت در مورد اقدام مناسبی نکرد. این لایحه که می‌توانست ۲۰۰۰۰ کودک پناهنده یهودی را از دست نازی‌ها نجات دهد، پس از ورود کشتی ام‌اس سنت لوئیس همراه با ۹۳۶ پناهجوی یهودی به آمریکا، که از پناهندگی محروم شدند و به دلیل سخت‌گیری در صدور ویزا اجازه ورود به ایالات متحده را پیدا نکردند، توسط کنگره ایالات متحده آمریکا رد شد.
در طول آن دوران، مطبوعات آمریکا جنایات نازی‌ها را به طور کامل گزارش نمی‌کردند و به این جور مطالب بهایی نمی‌دادند. از سال ۱۹۴۲ به بعد نیز، پس از اینکه روزنامه‌ها شروع به گزارش جزئیات هولوکاست کردند، مقالات بسیار کوتاه بودند و در اعماق روزنامه‌ها مدفون شده بودند. این گزارش‌ها توسط دولت ایالات متحده یا تکذیب می‌شدند یا مورد تایید نبودند. هنگامی که شواهد انکارناپذیری مبنی بر صحت این گزارش‌ها پیدا شد (عکس‌هایی از گورهای دسته جمعی و قتل‌عام‌های انجام شده در اردوگاه آشویتس در سال ۱۹۴۳ و عکس‌هایی از انتقال قربانیان به اتاق‌های گاز)، مقامات ایالات متحده از انتشار آن‌ها جلوگیری کردند و این جور اطلاعات را سِرّی طبقه‌بندی کردند. شاید با اقدامات بهتر، می‌شد جان یهودیان اروپایی را نجات داد.
شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد بسیاری از متحدان ایالات متحده ناگهان بر علیه آن شده‌اند. متحدان ایالات متحده بیشتر مواقع در رای‌گیری‌های سازمان ملل متحد، نارضایتی‌های خود را از سیاست‌های این کشور نشان می‌دهند.
گزارش‌ها حاکی از آن است که شبکه خبری الجزیره به طور معمول حضور ایالات متحده را در سراسر خاورمیانه شرورانه معرفی می‌کند. برخی از منتقدان، این را ناشی از ناکارآمدی روابط عمومی ایالات متحده دانسته و از نقصان آن انتقاد کرده‌اند. به گفته "آنتونی کوردزمن"، در نتیجه سیاست‌های نکوهیده و روابط عمومی معیوب و ضعیف ایالات متحده، این کشور وجهه خوبی در خاورمیانه ندارد.
کارشناس امور بین‌الملل، "جسیکا توچمن ماتیوس" می‌نویسد که به نظر بسیاری از کشورهای عربی، ایالات متحده به خاطر نفت به عراق هجوم برده است، جدا از اینکه این انگیزه واقعی ایالات متحده بوده یا نه. نظرسنجی‌ای در سال ۲۰۰۷ توسط بی‌بی‌سی نیوز در مورد اینکه کدام کشورها «تأثیر منفی بر جهان» دارند، انجام شد. این نظرسنجی نشان داد که ایران، ایالات متحده و کره شمالی بیشترین تأثیر منفی را داشته‌اند، در حالی که کشورهایی مانند کانادا، ژاپن و کشورهای اتحادیه اروپا بیشترین تأثیر مثبت را داشته‌اند. ایالات متحده توسط برخی از مقامات سازمان ملل متحد به خاطر چشم پوشی از اقدامات اسرائیل علیه فلسطینیان متهم شده است. از طرفی، برخی نیز آمریکا را به حمایت بیش از حد از فلسطینی‌ها متهم کرده‌اند.
بررسی‌ها نشان داده است که جنگ با عراق که به بهانه به اصطلاح جنگ با تروریسم شروع شد، برای آمریکا ۵۵۱ میلیارد یا ۵۹۷ میلیارد دلار سال ۲۰۰۹ هزینه داشته است. "اندرو باسویچ"، استاد دانشگاه بوستون، از ولخرجی آمریکا و هدر دادن ثروت آن انتقاد کرده است.
از ایالات متحده انتقاد شده که جنگهای بی‌فایده‌ای راه انداخته که در آن‌ها شکست هم خورده است.Thomas J. Craughwell, "Failures of the Presidents: From the Whiskey Rebellion and War of 1812 to the Bay of Pigs and War in Iraq" (Fair Winds Press, 2008). مثلا در جنگ ۱۸۱۲، ایالات متحده علیرغم تلاش‌های بسیار نتوانست آمریکای شمالی بریتانیا (کانادای امروزی) را فتح کند.Jeffrey Kimball, "The Fog and Friction of Frontier War: The Role of Logistics in American Offensive Failure during the War of 1812." in "Warfare in the USA 1784–1861" (Routledge, 2017) pp. 159-179.
"آنتونی کوردزمن" از استراتژی ایالات متحده در مبارزه با تروریسم انتقاد کرده است. وی اظهار داشته که ایالات متحده نتوانسته جمهوری‌های اسلامی را متقاعد کند تا خودشان به مبارزه با تروریسم برخیزند. این استراتژی به قدری نابجا بوده که گاهی اوقات جهانگردان به اشتباه به عنوان «تروریست» قلمداد شده‌اند.
"جسیکا توچمن ماتیوس" می‌گوید که خطر تروریسم هسته‌ای هنوز برطرف نشده است. در سال ۱۹۹۹ در طول جنگ کوزوو، ایالات متحده از ارتش آزادی‌بخش کوزوو (KLA) حمایت کرد، اگرچه چند سال قبل از آن، این ارتش از سوی ایالات متحده به عنوان یک سازمان تروریستی معرفی شده بود. درست قبل از بمباران یوگسلاوی در سال ۱۹۹۹ در جریان جنگ کوزوو، ایالات متحده اسم ارتش آزادی‌بخش کوزوو (KLA) را از لیست سازمان‌های تروریستی شناخته شده بین‌المللی حذف کرد تا هم‌دستی با آنها را توجیه کند.
مورخ و منتقد معتقد است که منع شدن کنگره ایالات متحده آمریکا از دخالت در تصمیم‌گیری‌های مربوط به سیاست خارجی، زیان‌بار است. صاحب‌نظران دیگر نیز، مشارکت بیشتر کنگره را در سیاست خارجی آمریکا پیشنهاد کرده‌اند. جیم وب، سناتور دموکرات سابق ایالت ویرجینیا و وزیر سابق نیروی دریایی در دولت ریگان، معتقد است که کنگره نقشی رو به زوال در تبیین سیاست خارجی ایالات متحده دارد. حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ موجب شد که نقش کنگره در سیاست خارجی کمرنگ‌تر نیز شود و قدرت‌ تصمیم‌گیری بیشتری در این زمینه به ریاست جمهوری منتقل شد. طرفداران استدلال می‌کردند «در کشوری آسیب دیده که در آن اقدام سریع و قاطع ضروری است، نیاز به یک تصمیم‌گیری سریع و متمرکز هویدا است». در آن زمان حتی مخالفت با این ایده «از نظر سیاسی خطرناک و حتی منافقانه تلقی می‌شد.» کسی جرات نداشت این تغییر را زیر سوال ببرد، چون ممکن بود به «ایجاد مانع در امنیت ملی در زمان جنگ متهم شود.» جیم وب معتقد است که از آن زمان به بعد، نقش کنگره در تبیین و اجرای سیاست خارجی ایالات متحده تا حد زیادی بی‌اثر شده است. او از ، موافقتنامه همکاری‌های درازمدت استراتژیک با افغانستان و مداخله نظامی در لیبی در سال ۲۰۱۱ به عنوان نمونه‌هایی از بی‌اثری فزاینده نقش کنگره ایالات متحده آمریکا در فرایند قانونگذاری یاد می‌کند.
در مورد ، «از کنگره به هیچ وجه مشورت گرفته نشد. پس از نهایی شدن سند، کنگره فرصتی برای بحث در مورد شایستگی این توافق نداشت، توافقی که به طور خاص برای تبیین ساختار روابط بلندمدت ایالات متحده در عراق وضع شده بود» (۱۱). «کنگره درباره این توافق که سیاست ایالات متحده را در قبال یک رژیم بی‌ثبات در منطقه‌ای بی‌ثبات جهان تعیین می‌کرد، مذاکره یا رأی‌گیری نکرد.» در مقابل، مجلس عراق دو بار به این اقدام رأی داد. موافقتنامه همکاری‌های درازمدت استراتژیک با افغانستان نیز توسط دولت اوباما به عنوان «توافقنامه اجرایی الزام‌آور قانونی» معرفی شد که آینده روابط ایالات متحده و افغانستان را ترسیم و افغانستان را به عنوان متحد اصلی غیر ناتو معرفی می‌کرد. جیم وب به این توافقات اعتراض می‌کند و می‌گوید «چنین توافق‌نامه‌‌های بین‌المللی‌ای که فقط توسط بخش اجرایی دولت ایالات متحده مورد مذاکره قرار گرفته، امضا و تألیف شده است، چگونه می‌تواند در نظام قانون اساسی ایالات متحده قابل قبول باشد؟ درک این دشوار است». علاوه بر این، جیم وب مداخله نظامی ایالات متحده در لیبی را به عنوان یک حرکت تاریخی مشکل‌دار معرفی می‌کند. "جیم وب" به قضیه لیبی ایراد گرفته که «آیا رئیس جمهور باید از کنگره درخواست اعلان جنگ می‌کرد یا نه» و یا «آیا اوباما از حد اختیارات خود در مورد جنگ پا فراتر گذاشته و قانون را نقض کرده است یا نه» که از نظر او، اوباما قطعا را نقض کرده است. "جیم وب" ادامه می‌دهد که «مسئله‌ای که باید حل شود این است که آیا یک رئیس جمهور می‌تواند خودسرانه یک درگیری نظامی را شروع کند و آن را ادامه دهد آن هم به دلایلی که خودش به تنهایی آن‌ها را برای تامین منافع ملی حیاتی می‌داند؟ آیا این ارزش به خطر انداختن جان آمریکایی‌ها و صرف میلیاردها دلار از پول مالیات دهندگان را دارد؟» با اینکه که این درگیری‌های نظامی ماه‌ها به طول انجامید، رئیس جمهور باراک اوباما به دنبال تایید کنگره برای ادامه فعالیت نظامی نبود.
چرخه انتخاباتی کوتاه‌مدت همراه با ناتوانی در تمرکز بر اهداف بلندمدت، رؤسای جمهور آمریکا را برانگیخته تا به سمت اقداماتی گرایش پیدا کنند که بیشتر موجب خشنودی شهروندان شود، و به عنوان یک قاعده، از مسائل پیچیده بین‌المللی و انتخاب‌های دشوار اجتناب کنند. بر همین مبنا زبیگنیف برژینسکی ریاست جمهوری کلینتون را مورد نقد قرار داده و از سیاست خارجی آن با عنوان «بی‌انضباط و بی‌اشتیاق» نام برده و اظهار داشته که ریاست جمهوری کلینتون برای ایالات متحده حکم «هشت سال پَسرفت» را داشته است. ریاست جمهوری بعدی یعنی بوش نیز به خاطر بسیاری از تصمیمات تکانشی‌اش که به وجهه بین‌المللی ایالات متحده در جهان لطمه زد، مورد انتقاد قرار گرفته است.Bartlett, Bruce R. Impostor: How George W. Bush Bankrupted America and Betrayed the Reagan Legacy. New York: Doubleday, 2006. سپهبد ، فرمانده سابق عملیات ستاد مشترک نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا گفته است: «توقع داشتن از آمریکا برای پایبندی به تعهداتش در مسائل سیاست خارجی بسیار ساده‌لوحانه بوده، و تأثیراتی که آمریکا با به کارگیری قدرت نظامی‌اش می‌تواند بر جهان بگذارد بسیار ترسناک است و در عین حال جدی گرفته نمی‌شود».
برخی از صاحب‌نظران بر این باورند که ایالات متحده، به ویژه پس از پیروزی در جنگ جهانی دوم، مغرور و مستکبر شده است. منتقدانی مانند "اندرو باسویچ" از مقامات آمریکایی می‌خواهند که اقداماتشان در سیاست خارجی «ریشه در فروتنی و واقع‌گرایی» داشته باشد. کارشناسان سیاست خارجی مانند زبیگنیف برژینسکی، مقامات آمریکایی را به خویشتن‌داری، عدم اصرار بر هر منفعتی و گوش دادن به سخنان کشورهای دیگر در سیاست توصیه می‌کنند. بر اساس یک گزارش، یک مقام دولتی، سیاست ایالات متحده در عراق را «متکبرانه و احمقانه» خوانده است.
منتقدان به فهرستی از کشورها یا مناطقی اشاره می‌کنند که سیاست خارجی آمریکا علاوه بر حل نکردن اختلافات، همچنان مشکلاتی را نیز ایجاد می‌کند. این مناطق شامل آمریکای جنوبی، از جمله اکوادور، بولیوی، اروگوئه و برزیل است. مشکلاتی نیز با کشورهای آمریکای مرکزی مانند هندوراس وجود دارد. عراق همچنان با آمریکا مشکلاتی دارد. ایران نیز اختلافاتی در زمینه گسترش انرژی هسته‌ای با آمریکا دارد. در مورد افغانستان، جنگ ۲۰ ساله ایالات متحده شکست خورد و این کشور در نهایت به دست رژیم طالبان افتاد. اختلافات خاورمیانه با آمریکا به طور کلی همچنان در حال تشدید است، اگرچه روابط با هند در حال بهبود است. سیاست آمریکا در قبال روسیه نامشخص است. چین نیز با آمریکا وارد چالش شده است. اختلافاتی نیز با مناطق دیگر وجود دارد. علاوه بر این‌ها، مشکلاتی در سیاست خارجی آمریکا وجود دارد که به مناطق خاصی محدود نمی‌شود، بلکه در مورد فناوری‌های جدید است. فضای سایبری یک حوزه فناوری دائماً در حال تغییر است که برای سیاست خارجی آمریکا مشکل‌ساز بوده است.
آلتوس لبز ( به انگلیسی: Altos Labs ) شرکت تحقیقاتی بیوتکنولوژی آمریکایی است.
آرتور لوهی (؛ زادهٔ ) بازیگر، و خواننده اهل اوکراین است. وی از سال ۲۰۱۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
آرکادی فیلیپنکو (; – ) آهنگساز، و گیتارنواز اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
آناتول واخنیانه (؛ – ) آهنگساز، روزنامه‌نگار، سیاستمدار و نویسنده اهل اوکراین بود.
آناتولی بالچف (؛ زادهٔ ) آهنگساز، بازیگر اهل اوکراین است.
آناتولی کوتون (; – ) بازیکن بسکتبال اهل اوکراین بود.
آناتولی کوس-آناتولسکی (; – ) آهنگساز، و سیاستمدار اهل جمهوری دوم لهستان بود.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه ملی شوچنکو، نشان پرچم سرخ کار، و نشان لنین شده‌است.
آناتولی موشنکا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال متالورگ زاپروژیا و باشگاه فوتبال کارپاتی لویو اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال Soviet Union national under-16 football team و اوکراین بازی کرده‌است.
آناتولی موشیک (؛ زادهٔ ) ورزشکار وزنه‌برداری اهل اوکراین است.
آناستازیا دمیتروک (؛ زادهٔ ) شاعر، و نویسنده اهل اوکراین است.
آناستازیا زاریکا (؛ زادهٔ ) تنیس‌باز اهل جمهوری چک است.
آناستازیا زیورکالوا (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل اوکراین است. وی از سال ۲۰۰۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
آناستازیا شوشینا (؛ زادهٔ ) تنیس‌باز اهل اوکراین است.
آناستازیا لیسنکو (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل اوکراین است.
آناستازیا مالیاوینا (؛ زادهٔ ) ورزشکار ورزش شنا اهل اوکراین است.
آناستازیا مولمینا (؛ زادهٔ ) ژیمناست ریتمیک اهل اوکراین است.
آناستازیا واسیلووا (؛ زادهٔ ) تنیس‌باز اهل اوکراین است.
آناستازیا وزنیاک (؛ زادهٔ ) ژیمناست ریتمیک اهل اوکراین است.
آناستازیا هاتفرد (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل گرجستان است.
اختم سی‌تابایوف (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم، بازیگر سینما، بازیگر تئاتر، و کارگردان نمایش اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است.
ادریان پوکانیچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ماریوپول، باشگاه فوتبال فورسکلا پولتاوا، باشگاه فوتبال شاختار دونتسک، و باشگاه فوتبال اوورلا اوژهورود اشاره کرد.
ادوارد برووکو (; – ) ورزشکار وزنه‌برداری اهل روسیه بود.
ادوارد تسیخمیستروک (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال زوریا لوهانسک، باشگاه فوتبال آرسنال کی‌یف، باشگاه فوتبال اسپارتاک مسکو، باشگاه فوتبال متالورگ دونتسک، باشگاه فوتبال ماریوپول، باشگاه فوتبال شاختار دونتسک، باشگاه فوتبال لفسکی صوفیه، و باشگاه فوتبال فورسکلا پولتاوا اشاره کرد.
ادوارد دراخ (؛ زادهٔ ) آهنگساز، و پزشک اهل اوکراین است.
ادوارد ویتز (; – ) وزنه‌بردار اهل اسرائیل بود.
ارتم اوداچین (؛ زادهٔ ) ورزشکار وزنه‌برداری اهل اوکراین است.
ارتم ایوانوف (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل اوکراین است.
ارتم بوتسکی (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل اوکراین است.
ارتم پوتیوتسف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ماریوپول، باشگاه فوتبال متالورگ دونتسک، و باشگاه فوتبال متالیست خارکوف اشاره کرد.
ارتم پوستووی (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل اوکراین است.
ارتم شبانوف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آرسنال کی‌یف اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال Ukraine national under-18 football team, Ukraine national under-19 football team، و اوکراین بازی کرده‌است.
ارتم کراوتس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به دینامو کی‌یف، آرسنال کی‌یف، اشتوتگارت، گرانادا، قیصریه‌اسپور و قونیه‌اسپور اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال اوکراین، زیر ۱۸ سال اوکراین، زیر ۱۹ سال اوکراین، زیر ۲۱ سال اوکراین و اوکراین بازی کرده‌است.
ارتم هروموف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال فورسکلا پولتاوا، باشگاه فوتبال دینامو کی‌یف، و باشگاه فوتبال زوریا لوهانسک اشاره کرد.
ارتم هنچارنکو (؛ زادهٔ ) ورزشکار ورزش شنا اهل اوکراین است.
ارتم یاشکین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال شینیک یاروسلاول، باشگاه فوتبال آرسنال کی‌یف، باشگاه فوتبال ججو یونایتد، باشگاه فوتبال چورنومورتس اودسا، باشگاه فوتبال دینامو کی‌یف، و باشگاه فوتبال الیستا اشاره کرد.
ارتمی ودل (؛ – ) آهنگساز، خواننده، و رهبر (موسیقی) اهل امپراتوری روسیه بود.
ارشیدوک ویلهلم اتریش (; – ) شاعر، پرسنل نظامی، و سیاستمدار اهل اتریش بود.
ارینا اوستیمنکو (؛ زادهٔ ) ورزشکار ورزش شنا اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است.
ارینا بیلوتسروکیوسکا (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل اوکراین است.
ارینا دخا (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل اوکراین است.
ارینا شینکروک (؛ زادهٔ ) خواننده اهل اوکراین است. وی از سال ۱۹۹۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
ارینا فدیشین (؛ زادهٔ ) خواننده، ترانه‌سرا اهل اوکراین است. وی از سال ۲۰۰۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
ارینا کالینتس (؛ – ) شاعر اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
ارینا کیرینا (؛ – ) آهنگساز، و مربی موسیقی اهل اوکراین بود.
ارینا مایستروک (؛ زادهٔ ) ورزشکار ورزش شنا اهل اوکراین است.
ارینا هلفنیک (؛ زادهٔ ) ورزشکار ورزش شنا اهل اوکراین است.
استانیسلاو بوش (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال متالورگ زاپروژیا، باشگاه فوتبال آرسنال کی‌یف، باشگاه فوتبال فورسکلا پولتاوا، و باشگاه فوتبال دینامو کی‌یف اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال Ukraine national under-19 football team، زیر ۲۱ سال اوکراین، و اوکراین بازی کرده‌است.
استانیسلاو تیموفینکو (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل اوکراین است.
استانیسلاو ریبالچنکو (؛ زادهٔ ) ورزشکار وزنه‌برداری اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است.
استانیسلاو لیودکویچ (؛ – ) موسیقی‌دان اهل اوکراین (اتریش-مجارستان) بود. وی در گورستان لیچاکیو به خاک سپرده شد.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار، جایزه ملی شوچنکو، نشان لنین، قهرمان کار سوسیالیست، و جایزه هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی شده‌است.
استپان پروتسیو (؛ زادهٔ ) رمان‌نویس، جستار اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است.
استپان دگستیاروف (; – ) آهنگساز اهل امپراتوری روسیه بود.
استپان شاگیدا (؛ – ) بازیگر، و بازیگر سینما اهل اتریش-مجارستان بود.
استر سگال (; – ) شاعر، و نویسنده بود.
پارک فونیکس () یک پارک شهری بزرگ در دوبلین، ایرلند است که در ۲ تا ۴ کیلومتری غرب مرکز شهر و شمال رودخانه لیفی قرار دارد. دور آن را دیواری به طول ۱۱ کیلومتر در بر می‌گیرد و فضای تفریحی آن می‌باشد. این منطقه شامل مناطق وسیعی از چمنزارها و خیابان‌های پر درخت است و از قرن هفدهم محل زندگی گله‌ای از آهوهای وحشی بوده‌است. دولت ایرلند در حال لابی کردن یونسکو برای ثبت این پارک به عنوان میراث جهانی است.
نام این پارک از واژه "fhionnuisce" ایرلندی به معنای آب شفاف یا ساکن گرفته شده‌است.
پس از تسخیر نورمن‌ها دوبلین و سرزمین‌های داخلی آن در قرن دوازدهم، هیو تایرل، اولین بارون کستلکناک، زمین وسیعی از جمله پارک فونیکس را به شوالیه‌های مهمان‌نواز اعطا کرد. آنها یک صومعه را در کیلمینهام در مکانی که اکنون توسط بیمارستان سلطنتی کیلمینهام اشغال شده‌است، تأسیس کردند. شوالیه‌ها زمین‌های خود را در سال ۱۵۳۷ به دنبال انحلال صومعه‌ها در زمان هنری هشتم انگلستان از دست دادند. هشتاد سال بعد این اراضی به مالکیت نمایندگان پادشاه در ایرلند بازگشت.
در جریان بازسازی پارک، دوک اورموند نایب السلطنه چارلز دوم انگلستان، در دوبلین، یک پارک شکار سلطنتی را در در سال ۱۶۶۲ ساخت این پارک حاوی قرقاول و گوزن وحشی بود و لازم بود کل منطقه را با دیوار محصور کنند. هزینه ساخت پارک تا سال ۱۶۶۹ به ۳۱۰۰۰ پوند رسیده بود.
استیو بورت جونیور (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است.
اسکندر مصطفی‌اف (؛ زادهٔ ) ورزشکار ورزش شنا اهل اوکراین است.
اسلاوا مدودنکو (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل اوکراین است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به آتلانتا هاوکس و لس آنجلس لیکرز اشاره کرد.
اسمیک شیرویان (؛ زادهٔ ) خواننده، و ترانه‌سرا اهل ارمنستان است. وی از سال ۲۰۱۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
اسول (؛ زادهٔ ) خواننده اهل اوکراین است. وی از سال ۲۰۰۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
الئونورا رومانوا (؛ زادهٔ ) ژیمناست ریتمیک اهل اوکراین است.
الا پاولوا (؛ زادهٔ ) آهنگساز اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است.
الا کراوتس (؛ زادهٔ ) بازیکن والیبال اهل اوکراین است.
البینا بردونووا (؛ زادهٔ ) ورزشکار ورزش شنا اهل اوکراین است.
الکس لن (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل اوکراین است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به فینیکس سانز و تورنتو رپترز اشاره کرد.
الکساندر ارمولینسکیج (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایسلند است.
الکساندر اسپارینسکی (؛ زادهٔ ) موسیقی‌دان اهل اوکراین است.
الکساندر اسپیواک (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال متالورگ زاپروژیا، باشگاه فوتبال شاختار دونتسک، باشگاه فوتبال استال آلچفسک، باشگاه فوتبال چورنومورتس اودسا، و باشگاه فوتبال زنیت سن پترزبورگ اشاره کرد.
الکساندر افاناسیف-چوژبینسکی (؛ – ) شاعر، و فرهنگ‌نویس اهل امپراتوری روسیه بود.
الکساندر اندرییسکی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال زوریا لوهانسک، باشگاه فوتبال دینامو کی‌یف، و باشگاه فوتبال متالیست خارکوف اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال Ukraine national under-17 football team, Ukraine national under-18 football team, Ukraine national under-19 football team، زیر ۲۰ سال اوکراین، زیر ۲۱ سال اوکراین، و اوکراین بازی کرده‌است.
الکساندر بلیشچیک (؛ زادهٔ ) ورزشکار وزنه‌برداری اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است.
الکساندر بیلش (؛ – ) آهنگساز اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی بین سال‌های ۱۹۵۶ تا ۲۰۰۳ میلادی فعالیت می‌کرد.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی، نشان پرچم سرخ کار، و جایزه ملی شوچنکو شده‌است.
الکساندر پانایاتوف (؛ زادهٔ ) خواننده، ترانه‌سرا اهل اوکراین است.
الکساندر پاولویچ یاکوونکو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ادو دن هاخ، باشگاه فوتبال فیورنتینا، باشگاه فوتبال متالیست خارکوف، باشگاه فوتبال خنک، باشگاه فوتبال اود-هورلی لوون، باشگاه فوتبال اندرلشت، باشگاه فوتبال دینامو کی‌یف، باشگاه فوتبال مالاگا، و باشگاه فوتبال لیرسه اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال Ukraine national under-16 football team, Ukraine national under-17 football team, Ukraine national under-18 football team, Ukraine national under-19 football team، زیر ۲۱ سال اوکراین، و اوکراین بازی کرده‌است.
الکساندر پریزتسکو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال متالیست خارکوف، باشگاه فوتبال تیومن، باشگاه فوتبال تورپدو مسکو، باشگاه فوتبال چرنومورتس نووراسییسک، باشگاه فوتبال دینامو کی‌یف، و باشگاه فوتبال آرسنال تولا اشاره کرد.
الکساندر پومازون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ولگا نیژنی نووگورود، باشگاه فوتبال اورال یکاترینبورگ، باشگاه فوتبال اسپارتاک مسکو، باشگاه فوتبال متالیست خارکوف، باشگاه فوتبال بالتیکا کالینینگراد، باشگاه فوتبال سوکول ساراتوف، و باشگاه فوتبال ساترن رامنسکویه اشاره کرد.
الکساندر تاراسنکو (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل اوکراین است.
الکساندر تیشچنکو (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل اوکراین است.
الکساندر رادچنکو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کریفباس کریفیی ریه، باشگاه فوتبال دنیپرو، باشگاه فوتبال ماریوپول، باشگاه فوتبال دینامو کی‌یف، و باشگاه فوتبال اوورلا اوژهورود اشاره کرد.
الکساندر رومانچوک (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال دنیپرو، باشگاه فوتبال آرسنال کی‌یف، باشگاه فوتبال متالیست خارکوف، باشگاه فوتبال تاوریا سیمفروپول، باشگاه فوتبال دینامو کی‌یف، و باشگاه فوتبال فورسکلا پولتاوا اشاره کرد.
الکساندر ریکون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال دنیپرو، باشگاه فوتبال ماریوپول، باشگاه فوتبال متالیست خارکوف، و باشگاه فوتبال فورسکلا پولتاوا اشاره کرد.
الکساندر زاگاروف (؛ – ) بازیگر، کارگردان نمایش، reader in drama بود.
الکساندر زوتوف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کریفباس کریفیی ریه، باشگاه فوتبال متالورگ دونتسک، باشگاه فوتبال چورنومورتس اودسا، باشگاه فوتبال اوورلا اوژهورود، و باشگاه فوتبال فورسکلا پولتاوا اشاره کرد.
الکساندر ژابوریا (؛ زادهٔ ) ورزشکار ورزش شنا اهل اوکراین است.
الکساندر سروتا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال Ukraine national under-17 football team، زیر ۲۱ سال اوکراین، و اوکراین بازی کرده‌است.
الکساندر سویستونوف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال روبین کازان، باشگاه فوتبال متالورگ دونتسک، باشگاه فوتبال تاوریا سیمفروپول، باشگاه فوتبال سویوز-گازپروم ایژوسک، باشگاه فوتبال چرنومورتس نووراسییسک، باشگاه فوتبال وولگار آستراخان، باشگاه فوتبال آرسنال تولا، باشگاه فوتبال زنیت سن پترزبورگ، و باشگاه فوتبال فورسکلا پولتاوا اشاره کرد.
الکساندر سیزننکو (؛ – ) بازیکن بسکتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
الکساندر سیزوف (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل اوکراین است.
الکساندر شاپیرو (؛ زادهٔ ) director، نویسنده، ویراستاری اهل اوکراین است.
الکساندر شادچین (؛ زادهٔ ) ورزشکار والیبال اهل اوکراین است.
الکساندر شچتینسکی (؛ زادهٔ ) آهنگساز، و مربی موسیقی اهل اوکراین است.
الکساندر شیمکو (؛ زادهٔ ) آهنگساز، و نوازنده پیانو اهل اوکراین است.
الکساندر کراسوتف (؛ – ) آهنگساز، و مربی موسیقی اهل اوکراین بود.
الکساندر کوزارنکو (؛ زادهٔ ) آهنگساز، و نوازنده پیانو اهل اوکراین است.
الکساندر کوشتز (; – ) انسان‌شناس، رهبر (موسیقی)، و آهنگساز اهل امپراتوری روسیه بود.
الکساندر کولچنکو (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل اوکراین است.
الکساندر کومارف (؛ – ) ورزشکار اهل اوکراین بود.
الکساندر کونیسکی (؛ – ) فرهنگ‌نویس، زبان‌شناس، روزنامه‌نگار، شاعر، و وکیل اهل اوکراین بود.
الکساندر کووال (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال متالورگ دونتسک، باشگاه فوتبال شاختار دونتسک، باشگاه فوتبال سوکول ساراتوف، باشگاه فوتبال استال آلچفسک، و باشگاه فوتبال لفسکی صوفیه اشاره کرد.
الکساندر گالیچ (; – ) شاعر، نویسنده، نمایشنامه‌نویس، آهنگساز، ترانه‌سرا، فیلم‌نامه‌نویس، خواننده، خوانندهٔ مؤلف، و گیتارنواز اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
الکساندر لوخمانچوک (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل اوکراین است.
الکساندر لیخوالد (؛ زادهٔ ) ورزشکار وزنه‌برداری اهل اوکراین است.
الکساندر ماچنکو (؛ زادهٔ ) ورزشکار ورزش شنا اهل اوکراین است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۹ مدال طلا، ۶ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده‌است.
الکساندر ماناچینسکی (؛ – ) ورزشکار ورزش شنا اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
الکساندر ملشچنکو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کریفباس کریفیی ریه، باشگاه فوتبال متالورگ زاپروژیا، باشگاه فوتبال دنیپرو، باشگاه فوتبال دینامو کی‌یف، و باشگاه فوتبال فورسکلا پولتاوا اشاره کرد.
الکساندر میخایلوویچ کوزولین (؛ زادهٔ ) نوازنده پیانو، آهنگساز، شومن، و خواننده اهل آلمان است.
الکساندر هایداش (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ماریوپول، باشگاه فوتبال تاوریا سیمفروپول، باشگاه فوتبال شاختار دونتسک، و باشگاه ورزشی ساری‌یر اشاره کرد.
الکساندر هریتسای (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کریفباس کریفیی ریه، باشگاه فوتبال دنیپرو، باشگاه فوتبال آرسنال کی‌یف، و باشگاه فوتبال زوریا لوهانسک اشاره کرد.
الکساندر هریتسنکو (; – ) مترجم، و شاعر اهل اوکراین بود.
الکساندر هورشکوف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آرسنال کی‌یف، باشگاه فوتبال چورنومورتس اودسا، باشگاه فوتبال ژمچوژینا-سوچی، باشگاه فوتبال ساترن رامنسکویه، و باشگاه فوتبال زنیت سن پترزبورگ اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال روسیه و اوکراین بازی کرده‌است.
الکساندرا فومینا (؛ زادهٔ ) بازیکن والیبال اهل اوکراین است.
الکسی انتوخین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال تورپیدو زاپروژیا، باشگاه فوتبال متالورگ زاپروژیا، باشگاه فوتبال تاوریا سیمفروپول، باشگاه فوتبال دینامو استاوروپول، باشگاه فوتبال چرنومورتس نووراسییسک، باشگاه فوتبال دینامو کی‌یف، باشگاه فوتبال الیستا، و باشگاه فوتبال فورسکلا پولتاوا اشاره کرد.
الکسی ایوانف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال تاوریا سیمفروپول، باشگاه فوتبال آرسنال کی‌یف، و باشگاه فوتبال کارپاتی لویو اشاره کرد.
الکسی باخارف (؛ زادهٔ – ۱۸ مارس ۲۰۲۲) بازیکن فوتبال اهل روسیه بود.