moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
از زیارتگاه سلطان به عنوان قبلهٔ یارسان یاد می‌شود، اما همیشه بر ظاهری بودن این قبله تأکید می‌شود. این بدین دلیل است که بر اساس اعتقادات و باورهای دین یاری، مکان قبله می‌تواند تغییر کند و هرگاه ذات حق بار دیگر در کالبدی جدید تجسد یابد ممکن است محلی جدید را به عنوان قبلهٔ پیروان تعیین کند. از طرف دیگر اعتقاد به دونادون در دین یاری بدین معناست که پیروان این دین مرگ را پایان زندگی نمی‌دانند و ذات پیران و منادیان حقیقت را زنده و نامیرا می‌دانند. در نتیجه همهٔ اماکن مقدس یارسان تنها در حکم محلی برای برگزاری مراسم آیینی و کانونی آیینی و فرهنگی برای پیروان دین یاری به شمار می‌رود که جشن‌ها و مراسم جم را در آنجا برپا می‌کنند. از جم به عنوان قبلهٔ حقیقی یارسان یاد شده که می‌تواند در هر مکانی برپا شود و پردیور تنها به عنوان قبلهٔ ظاهری و عاملی برای اتحاد خاندان‌های یازده‌گانه اهمیت دارد.آسو: "یارسان‌ها"، نوشتۀ سوماً نگهداری‌نیا، نوشته‌شده در ۸ دی ۱۳۹۸؛ بازدید در ۱۲ تیر ۱۳۹۹.
در کنار زیارتگاه سلطان سهاک یک زائرسرا ساخته شده که در آن تعداد محدودی اتاق برای اقامت زیارت‌کنندگان وجود دارد. همچنین یک جمخانه در محوطهٔ زیارتگاه ساخته شده که شامل فضایی برای برگزاری عبادت و تشکیل جم و نیز یک آشپزخانه است که نذورات مردم را تحویل گرفته و پس از پخت‌وپز و دعا دادن در میان زائران تقسیم می‌کند.آزادی، علی محمد، "آشنایی با عقاید و آداب و رسوم دینی اهل حق در استان کرمانشاه"، کرمانشاه: مؤسسهٔ فرهنگی، هنری و سینمایی کوثر، چاپ دوم: ۱۳۸۲، ص ۱۸۳.
https://www.borhanolhaqq.com/category/chapter-explanations/
https://fa.m.wikipedia.org/wiki/%D8%AD%D9%82%E2%80%8C%D8%A7%D9%84%D8%AD%D9%82%D8%A7%DB%8C%D9%82#:~:text=%D8%AD%D9%82%E2%80%8C%D8%A7%D9%84%D8%AD%D9%82%D8%A7%DB%8C%D9%82%20%DB%8C%D8%A7%20%C2%AB%D8%B4%D8%A7%D9%87%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87%20%D8%AD%D9%82%DB%8C%D9%82%D8%AA%C2%BB%20%D8%A7%D8%B2,%D9%88%20%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85%E2%80%8C%D8%B4%D9%86%D8%A7%D8%B3%20%D9%81%D8%B1%D8%A7%D9%86%D8%B3%D9%88%DB%8C%20%D9%85%D9%86%D8%AA%D8%B4%D8%B1%20%D8%B4%D8%AF.
خازن‌های الکترولیتی نیوبیم قطبیده شده‌است که الکترود آند (+) خازن از فلز نیوبیم غیرفعال‌شده یا مونوکسید نیوبیم ساخته شده‌است که لایه عایق پنتاکسید نیوبیم به عنوان دی‌الکتریک خازن نیوبیم عمل می‌کند. یک الکترولیت جامد روی سطح لایه اکسید بعنوان الکترود دوم (کاتد) (-) خازن عمل می‌کند.
خازن‌های الکترولیتی نیوبیم قطعات الکترونیکی غیرفعال و اعضای خانواده خازن‌های الکترولیتی هستند.
خازن‌های نیوبیم به عنوان خازن‌های تراشه فناوری نصب-سطحی در دسترس هستند و در رده‌بندی‌های خاص ولتاژ و ظرفیت با خازن‌های تراشه تانتالوم رقابت می‌کنند. آن‌ها با یک الکترولیت منگنز دی‌اکسید جامد در دسترس هستند. خازن‌های نیوبیم با استفاده از اصول تولیدی، قطبیده شده‌اند و فقط در قطب صحیح فقط با ولتاژ DC قابل کار هستند. ولتاژ معکوس یا جریان تموج بالاتر از مقدار مشخص شده می‌تواند دی‌الکتریک و در نتیجه خازن را خراب کند. تخریب دی‌الکتریک ممکن است عواقب فاجعه آمیزی داشته باشد. تولیدکنندگان برای طراحی ایمن خازن‌های نیوبیم قوانین ویژه طراحی مدار را تعیین می‌کنند.
خازن‌های نیوبیم در دهه ۱۹۶۰ در ایالات متحده و همچنین در اتحاد جماهیر شوروی توسعه یافتند. از سال ۲۰۰۲ آن‌ها در غرب به صورت تجاری در دسترس بوده‌اند تا از هزینه پایین‌تر و در دسترس بودن بهتر نیوبیم در مقایسه با تانتالوم استفاده کنند.
این پدیده که می‌تواند به‌صورت الکتروشیمیایی لایه اکسید را بر روی آلومینیوم و فلزاتی مانند تانتالوم یا نیوبیم تشکیل‌دهد و یک جریان الکتریکی را از یک جهت مسدود کند اما به آن اجازه دهد در جهت دیگری جریان یابد، درسال ۱۸۷۵ توسط محقق فرانسوی اوژن دیکوته کشف‌شد. وی اصطلاح «فلز دریچه‌ای» را برای چنین فلزاتی ابداع کرد. چارلز پولاک (متولد کارول پولاک) از این پدیده برای ایده «خازن مایع الکتریکی با الکترودهای آلومینیومی» استفاده کرد. درسال ۱۸۹۶، پولاک ثبت اختراع اولین خازن الکترولیتی را بدست آورد.Charles Pollack: D.R.P. 92564, filed 14. January 1896, granted 19. May 1897 D.R.P. 92564 اولین خازن‌های الکترولیتی تانتالومی با کاغذهای تانتالیومی پیچیده‌شده و الکترولیت غیرجامد درسال ۱۹۳۰ توسط "ترانزیسور الکترونیک ای‌ان‌سی،" در ایالات متحده توسعه‌داده‌شد و برای اهداف نظامی مورد استفاده قرارگرفت.D. F. Tailor, Tantalum and Tantalum Compounds, Fansteel Inc. , Encyclopedia of Chemical Technology, Vol. 19, 2nd ed. 1969 John Wiley & sons, Inc.
نمادهای خازن الکترولیتی
محصول شب (به انگلیسی: "Yield to the Night") یک فیلم سینمایی درام و جنایی بریتانیایی محصول سال ۱۹۵۶ به کارگردانی جی. لی تامپسون و با بازی دایانا دورس. این فیلم براساس رمانی به همین عنوان منتشر شده در سال ۱۹۵۴ توسط جوآن هنری است. این فیلم در جشنواره کن سال ۱۹۵۶ نامزد دریافت جایزه برای نخل طلا شد.
همراهان خوب (به انگلیسی: "The Good Companions") یک فیلم سینمایی موزیکال بریتانیایی محصول سال ۱۹۵۷ به کارگردانی جی. لی تامپسون و با بازی اریک پورتمن و ثورا هرد است. این فیلم بر اساس رمان ۱۹۲۹ با همین نام توسط جی. بی. پریستلی ساخته شده‌است و بازسازی نسخه فیلم همراهان خوب (فیلم ۱۹۳۳) است.
رسول‌لو (به لاتین: Rəsullu) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان داش‌کسن واقع شده است. رسول‌لو ۳۶۲ نفر جمعیت دارد.
چراغلی ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
واژهٔ دومیناته (Dominate)، در تاریخ روم اشاره به گونه ای از حکومت امپراتوری دارد که جانشین پرینکیپاتهشد. مشخصهٔ بارز این شکل حکومت جباریّت است: امپراتور که دیگر با پسماندهای نهادهای باستانی جمهوری روم رودررو نبود، می‌توانست امپراتوری را همچون یک مُلک شخصی در تملک داشته باشد یا به عبارتی بهتر، پدرسالار یا سرور آن است که [در لاتین] به وی "دومینوس" می‌گویند، و از آن کلمهٔ "dominatus" مشتق می‌شود که به معنای آقایی، سیادت، و سروری است.
دومیناته، یا امپراتوری روم متأخر، رسماً با به قدرت رسیدن دیوکلسیندر ۲۸۴ میلادی آغاز شد ــ متعاقب بحران قرن سوم ۲۸۴–۲۳۵ ــ و در غرب با مرگ امپراتوری روم غربی در ۴۷۶ میلادی به پایان رسید، هرچند که در بخش شرقی امپراتوری تاریخ پایانِ آن موضوع بحث و مجادله است؛ به طوری که برخی پژوهشگران آن تاریخ را مرگ ژوستینین یکم (۵۶۵) و برخی نیز مرگ هراکلیوی یکم (۶۴۱) می‌دانند.
واژه مدرن دومیناته از واژه لاتین "دومینوس" مشتق می‌شود، که به معنای ارباب یا پدرسالار است. این واژه توسط بردگان در هنگام مواجهه با اربابانشان مورد استفاده قرار می‌گرفت ــ و گاهی هم برای مواجهه با امپراتوران در دورهٔ پرینکیپاته ــ و در کل کاربرد تملق آمیز افراطی داشت (و گاهی هم یک طعنه سیاسی بود). شایان ذکر است که وقتی آگوستوس اولین امپراتور روم شد، به لقب "دومینوس" (سرور، ارباب) همچون طعنه ای عمیق می‌نگریست و همواره آن را با شرم رد می‌کرد. سوئتونیوس نقل می‌کند که یک روز در طول اجرای نمایش تئاتر در حضور وی، یک مقلدبانگ زد که:! "O dominum aequum et bonum" («ای ارباب عادل و عالی!»). همگی حضار با اظهار شادمانی آنرا تأیید کردند، انگار که خطاب به آگوستوس بود، امّا وی نه تنها به این تملق‌ها با ژست و اشاره پایان داد بلکه روز بعد با صدور اعلامیه ای شدیدالحن آنرا منع کرد. وی، در نهایت، اجازه نداد که نه خودش و نه فرزندان یا نوه‌هایش را "دومینوس" خطاب کنند؛ چه با هدف شوخی بوده باشد و چه جدی. همچنین تیبریوس رسم "دومینوس" نامیدنِ خود را تقبیح کرد و آنرا نوعی نوکرمآبی می‌دید. دومیتیان، در عوض، استفاده از آنرا تشویق نمود؛ تنها در زمان او و اورلیان در ۲۷۴ بود که سکّه‌هایی با حکاکی "deus et dominus" "natus" ضرب شدند.
تنها با دیوکلسین بود که این واژه بخشی از عنوان رسمی امپراتور شد، [یعنی] یکی از اصلاحات رادیکال دیوکلسین که پرینکیپاته را به دومیناته مبدل کرد.
گذار میان دو شکل حکومت با سپتیمیوس سوروس شروع شد (در حکومت وی بود که اصطلاح "dominus" به صورت رسمی و پروپاگاندیستی ظاهر شد)، و بعدها از ۲۳۵ با روی کار آمدن ماکسیمینوس ترکسشدت یافت و در سراسر دورهٔ آنارشی نظامیپابرجا ماند، و می‌توان گفت که در ۲۸۵ با آغاز دوران دیوکلسین و نظام تترارشی او تکمیل شد. "دومیناته" آخرین شکل حکومت بود که تا پایان امپراتوری روم غربی به منصه اجرا گذاشته شد.
دومیناته به عنوان واکنشی در برابر نیم سده آنارشی که نام بحران قرن سوم را بر خود نهادْ ظاهر شد. مشکلاتی که در آن سال‌ها سربر می‌آوردند (غصب قدرت، سرکشی‌های نظامی، درگیری‌های همزمان در چند جبهه) نقاط ضعف دولت رومی در دوران پرینکیپاته را آشکار کردند؛ برای همین یک دگردیسی تدریجی از مدل مشاعی حکومتِقبل از ۲۳۵ به مدل خودکامانه تری که پس از ۲۸۵ اجرا شد، وجود داشت. به عبارتی دیگر، این تغییر و اصلاحات با مشخصه‌هایی مانند محروم کردن تدریجی نخبگان سناتوری از فرماندهی بالای نظامی و رشد همزمان طبقهٔ شهسوار، سازماندهی مجدد نیروهای مسلح، تغییراتی در البسه و تشریفات درباری، یک سیاست مذهبی با هدف وحدت مذهبی، اصلاحات مالی در مقیاسی عظیم، و ایجاد یک دیوانسالاری مدنی برای سراسر امپراتوری شناخته می‌شوند.
هرچند عموماً دیوکلسین را به عنوان خالق دومیناته می‌شناسند امّا ریشه‌های آن به ابتکارات پیشینیانِ وی بازمی‌گردند، به ویژه گالینوس (۲۶۸–۲۵۳) و اورلیان (275-270). با خلع دیوکلسین در ۳۰۵ تمامی تغییر و اصلاحات دوران دومیناته تکمیل نشدند؛ بسیاری از اصلاحات توسط کنستانتین یکم تکمیل یا تعدیل شدند. همانگونه که پرینکیپاته در بازه زمانی ۳۱ قبل از میلاد تا ۱۴ پس از میلاد ظهور و بروز یافت، تنها در ۳۳۷ میلادی بود که می‌توان گفت اصلاحاتی که به تأسیس دومیناته انجامیدند تکمیل شدند.
بر طبق گفتهٔ جان بگنل بوری، این نظام حکومتی:
در دوران پرینکیپاته، آگوستوس و جانشینان وی تلاش زیادی به خرج دادند تا سرشت خودکامه منصب امپراتوری (به خاطر متمرکز شدن بسیاری از مناصب مدنی و نظامی در دست امپراتور) را پنهان کنند، نهادهای دوران جمهوری روم را به شکل ظاهری نگه داشته و تظاهر می‌کردند که امپراتور صرفاً "princeps" یا شهروند درجه یک است، که اقتدارش توسط سنا محفوظ است. این منصب تقریباً همواره توسط یک شخص تصرف می‌شد. در دوران پرینکیپاته بارها پیش می‌آمد که امپراتور (یا آگوستوس) یک نفر را به جانشینی خود برمی‌گزید (به عنوان سزار)؛ امّا سزار دسترسی به اقتدار امپراتور نداشت و به مناصب دیگری منصوب نمی‌شد.
در دوران بحران قرن سوم بود که ثابت شد رویکرد سنتی امپراتوری که در آن یک کلانترِ امپراتوری که مقرش در روم است نمی‌تواند به صورت مؤثر با مسئلهٔ زنجیره ای از تهاجم‌ها و غصب‌ها مقابله کند؛ زیرا که [مقابلهٔ مؤثر] حضور امپراتور در همه جا و همه وقت را می‌طلبید. علاوه بر این، در بسیاری از موارد، غیبت آنان بود که خود به غصب‌ها دامن می‌زد و می‌بایستی توسط امپراتور حل و فصل می‌شدند.
در دوران دومیناته، وظایف و مسئولیت‌های امپراتور میان دو امپراتور تقسیم شد، و به آن "Consortium imperii"(اشتراک اقتدار) می‌گفتند. این دیوکلسین بود که این شیوهٔ حکومت را برای اولین بار با نام تترارشی به منصهٔ اجرا گذاشت؛ و مشتمل بود بر تقسیم امپراتوری به چهار بخش که هر یک توسط دو امپراتور مشاعی (آگوستوس‌ها) و دو امپراتور زیردست شان (سزارها) اداره می‌شدند. مدل تترارشی یا «حکومت چهارنفره» از ۲۹۳ تا ۳۲۴ به طول انجامید و بر اثر جنگ‌های داخلی میان این چهارنفر که به پیروزی کنستانتین بزرگ انجامیدند منحل شد.
با مرگ کنستانیتن در ۳۳۷، امپراتوری بار دیگر تا ۳۵۰ مشترکاً توسط چند امپراتور (آگوستوس‌ها) اداره شد. تقسیم امپراتوری به دو (و گاهی سه) بخش، که هر یک توسط امپراتور مختص به خود اداره می‌شد، در ۳۶۴ با به قدرت رسیدن والنتینیان یکم، که قدرت را با برادرش والنس تقسیم کرد، تقریباً دائمی شد. به جز سه سالی که تئودوسیوس یکماز ۳۹۲ تا ۳۹۵ به تنهایی بر هر دو بخش امپراتوری حکومت کردْ این نظام حکومتی تا سقوط امپراتوری روم غربی در ۴۷۶ به طول انجامید.
در طول دوران جمهوری روم، منصب کنسولی بالاترین قوه اجرایی انتخابی در دولت رومی بود و دو کنسول هر ساله انتخاب می‌شدند. با گذار به پرینکیپاته، هرچند [در عمل] هرگونه اقتدار عملی به امپراتور واگذار شد، کنسول‌ها همچنان به لحاظ نظری (اسماً) در رأس دولت قرار داشتند، و سال همچنان توسط دو "کنسول اوردیناریوس" که در ابتدای سال منصوب می شدندْ نام گذاری می‌شد. در دورهٔ پرینکیپاته، منصب کنسولی همچنان سِمتی باپرستیژ تلقی می‌شد، و آریستوکراسی رومی می‌توانست به واسطهٔ آن به بالاترین مناصب اداری امپراتوری دست یابد.
متعاقباً احترام والای منصب "کنسول اوردیناریوس" همچنان محفوظ ماند، تا جایی که یکی از معدود سِمت‌هایی بود که با امپراتور قابل به اشتراک گذاشتن بود، و در این دوره اکثراً توسط پاتریسی‌ها یا اشخاصی که از تبار کنسول‌ها بودند اشغال می‌شد. منصبی بود که پاتریسی‌ها در حدود سی سالگی و بسیاری دیگر در حدود چهل سالگی می‌توانستند آنرا اشغال کنند. اگر آنان در کار خود مستعد می‌بودند می‌توانستند دومین (یا در مواردی نادرتر، سومین) دورهٔ کنسولی را هم تجربه کنند. پیش از انتخاب به سِمت کنسولی، این اشخاص منصبی قابل توجه در گذشته را عهده‌دار بودند.
در دوران دومیناته، ناپدید شدن بسیاری از کارویژه‌های پیشا-کنسولی و دست اندازی تدریجی طبقه شهسوار به کارویژه‌ها [و اختیارات] اجرایی و نظامیی که به صورت سنتی در انحصار طبقهٔ سناتوری بودْ نشان از این داشت که مشاغل (مناصب) سناتوری پیش از انتصابشان به مقام کنسولی تقریباً محو شده بودند.
این واقعیت این احتمال را به ذهن القا می‌کند که مقام "کنسول سوفکتوس"در سنین جوانتری به شخص واگذار می‌شد، تا جایی که در سدهٔ چهارم توسط مردانی که سن آنان به زحمت به بیست می‌رسید، و در برخی موارد حتی جوانتر، اشغال می‌شد؛ بی آن که بر طبق هنجار معمولْ مناصب حرفه ای سیاسی قابل توجهی در کارنامه خود داشته باشند.
با گذر زمان، دو دوره تصدی مقام کنسولی، معمولاً "کنسول اوردیناریوس"، نسبت به دو سدهٔ نخست بسیار عادی شد؛ در حالی که [در دوران پرینکیپاته] اولین دورهٔ کنسولی معمولاً "کنسول سوفکتوس" بود. به علاوه، در این دوره تصدی مقام کنسولی دیگر در انحصار [طبقه] سناتوری نبود. اثر تمام این‌ها کم بها شدنِ بیش از پیش مقام کنسولی بود، تا جایی که در دوران دومیناته تصدی منصب کنسول اوردیناریوس گاهی در حکاکی‌های کورسوس هونوروم نادیده گرفته می‌شد، در حالی که منصب کنسول سوفکتوس حتی به ندرت ذکر می‌شد.
در دوران دومیناته یکی از تغییرات کلیدی در امر مدیریت امپراتوریْ از میان برداشتن مشارکت سناتورها در امور اجرایی و نظامی به مقیاسی وسیع بود. این فرایند با اصلاحات گالینوس آغاز شده بود، کسی که سناتورها را از فرماندهی نظامی حذف کرد و آنرا در دست طبقهٔ شهسوار قرار داد.
در دوران دیوکلسین، با حذف سناتورهای موروثی از بیشتر سِمت‌های اداری و نظامی (همچون لگاتوس) پیشرفت نظامی طبقه شهسوار یک گام به پیش نهاد. سناتورهای موروثی به مناصب اداری (و نه نظامی) در ایتالیا و برخی ایالات همجوار آن (سیسیل، آفریکای روم، آخیا، و آسیای روم) محدود شدند؛ به رغم این حقیقت که شمار مناصب اداری ارشد بر اثر سه برابرشدن شمار ایالات به شدّت زیاد شده بود. [فرایند] محروم کردن آریستوکراسی پوسیده ایتالیایی ــ خواه سناتوری خواه شهسوار ــ از قدرت سیاسی و نظامیی که برای سده‌ها در انحصار خود داشتند تا حد زیادی تکمیل شد. سنا از لحاظ سیاسی عقیم شد، هرچند که هنوز پرستیژ بالایی داشت.
کنستانتین بزرگ، با این وجود، شکلی محدود شده از مناصب سناتوری را ارائه نمود، مناصب اجرایی (کلانتری) را بر پایهٔ مناصب پیشین بنیان نهاد امّا با کارکردهایی تغییر یافته. [این تغییر و اصلاحات] از منصب کوایستوری ــ منصبی که نوعی کارآموزی برای سناتورهای جاه طلب در دوران پرینکیپاته بودـ شروع شدند، به نحوی که در دوران دومیناته اهمیت آن را کاهش داده و به پسران سناتورها واگذار کردند، آنهم با حداقل سن قانونی که به شانزده سال کاهش یافته بود. همین مسئله بر سر مناصب کنسول سوفکتوس و/یا پرایتور هم آمد. منصب پرایتور نیز بسیاری از تأثیر و نفوذ خود را از دست داده و از خیلی از کارکردهای قانونی اش بی بهره شد تا جایی که در دوران دومیناته کارکرد آن در درجهٔ نخست به سازماندهی لودی رومانی محدود می‌شد.
در دوران دومیناته باپرستیژترین سِمت (منصب) که یک سناتور می‌توانست عهده‌دار آن شود همانا پرایفکتوس اوربی بود؛ در این دوران منصب نامبرده از اقتدار عملی بهره‌مند شد به طوری که دربار امپراتوری از شهر روم حذف شد، [امری] که نشان از آن داشت پِرِفِکت ها (اشخاص عهده‌دار منصب پرایفکتوس اوربی در روم) دیگر تحت نظارت مستقیم امپراتور قرار نداشتند. مهم‌ترین تغییر امّا عبارت بود از بازگرداندن حکومت ایالاتبه طبقات سناتوری؛ به طوری که ایالات پهناورتر یا حائز اهمیتِ بیشتر به آن دسته سناتورهایی واگذار شدند که [در گذشته] یک منصب کنسول اوردیناریوس را عهده‌دار بودند. البته بر خلاف دوران پرینکیپاته، صاحب این منصب بسیاری از اقتدار خود را از دست داد، و بدل به یک کلانتر صرفاً مدنی بدون کارکردهای نظامی شد، همچنین این واقعیت را باید در نظر داشت که ایالات از لحاظ وسعت بسی کوچکتر شده و شمار آنان از حدود پنجاه ایالت به تقریباً صد ایالت افزایش یافت [و در نتیجه ارزش منصب حکمرانِ ایالتی کاهش یافت].
. به انگلیسی: Dominate، به ایتالیایی: Dominato، به عربی: عهد السیادة
. به انگلیسی: Principate، به ایتالیایی: Principato، به عربی: عهد الزعامة
. به انگلیسی: Lord یا Master، به ایتالیایی: Padrone
. به انگلیسی: Lord یا Master، به ایتالیایی: Signore
. dominus
. به انگلیسی: Diocletian، به ایتالیایی: Diocleziano (دیوکلتسیانو)
. به انگلیسی: Justinian، به ایتالیایی: Giustiniano (جوستینیانو)
. به انگلیسی: Heraclius، به ایتالیایی: Eraclio (اراکلیو)
. به انگلیسی: Mimick یا Mimic، به ایتالیایی: Mimo
. به ایتالیایی: !O Signore giusto e buono
. به انگلیسی: Servility، به ایتالیایی: Servilismo
. به انگلیسی: Domitian، به ایتالیایی: Domiziano (دومیتسیانو)
. به انگلیسی: Septimius Severus، به ایتالیایی: Settimio Severo (سِتیمیو سِوِرو)
. به انگلیسی: Maximinus Thrax، به ایتالیایی: Massimino il Trace (ماسیمینو ایل تراچه)
. به ایتالیایی: Anarchia militare؛ آنارشی نظامی به دوره ای پُرحادثه از سدهٔ سوم ـ حدود پنجاه سال ـ اشاره دارد که در آن فرماندهان نظامیِ مجرب و کارکِشته که محبوب سربازانشان بودند، از سوی ارتش مختص به خودشان به عنوان امپراتور منصوب می‌شدند. این لژیون‌ها یا گارد پرتورین‌ها بودند که تصمیم می‌گرفتند چه وقت منصب امپراتوری را به رهبرشان بدهند (در عوضِ سود یا پاداش) و چه زمانی آنرا از وی بستانند؛ و این امپراتورانِ سرباز پس از چند سال و اندی (یا حتّی چند ماه) از قدرت خلع می‌شدند.
. در ویکی‌پدیای انگلیسی آنرا collegial و در ایتالیایی آنرا collegiale نامیده‌اند؛ کلمهٔ collegial در دیکشنری کالینز به صورت "having authority or power shared among a number of people" تعریف شده‌است.
. قشری که در رده‌بندی طبقات اجتماعی بر پایه دارائی، دومین طبقه پس از طبقهٔ سناتوری محسوب می‌شد. شهسوار به معنای سوارکار است.
. "princeps" واژه ای لاتین است به معنای «مقدم، پیشرو، جلودار، دارای اولویت، اساسی، برجسته‌ترین»؛ در دورهٔ جمهوری روم به سناتورهای برجسته و مهم عنوان "princeps senatus" گفته می‌شد. در دوران امپراتوری روم توسط آگوستوس در ۲۳ قبل از میلاد به عنوان لقب غیررسمی امپراتوران به کار رفت.
. Caesar، به ایتالیایی: Cesare (چزاره) و به عربی: قیصر؛ در این مقاله هر بار این کلمه به کار می رودْ منظور از آن منصب یا عنوان سزاری است نه ژولیوس سزار.
. به انگلیسی: Magistrate، به ایتالیایی: Magistrato، به عربی: رجل القضاء؛ می‌شود آنرا به «دادرس» هم ترجمه کرد. شاید این «کلانترِ امپراتوری» مَجاز از امپراتور باشد.
. به انگلیسی: Usurpation، به ایتالیایی: Usurpazione
. کلمه ای لاتین است و ریشه آن به دوران دومیناته بازمی‌گردد و اشاره به تقسیم (اشتراک گذاری) اقتدار امپراتور میان دو یا چند امپراتور دارد.
. به انگلیسی: co-emperors، به ایتالیایی: co-imperatori
. جنگ داخلی روم (به ایتالیایی: Guerra civile romana) در سال‌های ۳۰۶ تا ۳۲۴ میلادی اشاره به جنگ‌های طولانی مدت بیست ساله ای دارد که میان جناح‌های گوناگون مدعی تاج و تخت (آگوستوس‌ها، سزارها، و غاصبان قدرت) در بخش‌های گوناگون امپراتوری روم به وقوع پیوستند و در پایان، کنستانتین بزرگ بر بقیه پیروز شد و بدینگونه توانست اقتدار امپراتوری را بار دیگر در دستان یک امپراتور متمرکز کند و به نظام حکومت چهارنفره (تترارشی) پایان دهد.
. به انگلیسی: Valentinian، به ایتالیایی: Valentiniano
. به انگلیسی: Valens، به ایتالیایی: Valente
. به انگلیسی: Theodosius، به ایتالیایی: Teodosio
. "consul ordinarius" در جمهوری روم (۵۰۹ قبل از میلاد تا ۲۷ قبل از میلاد) به شخصی که از بدو سال عهده‌دار سِمت کنسولی می‌شد کنسول اوردیناریوس می‌گفتند.
. "suffect consul" کسی بود که در صورت مرگ یا برکناری کنسول اوردیناریوس از منصبش، به جانشینی وی برگزیده می‌شد تا باقی مدتِ کنسولی وی را عهده‌دار شود. مقام کنسول اوردیناریوس ارزشمندتر و باپرستیژتر از منصب کنسول سوفکتوس بود.
. "Legatus legionis" یک لگاتوس (شکل انگلیسی آن: "legate") یک رتبهٔ نظامی ارشد در ارتش روم بود و معادل با درجهٔ ژنرال امروزی می‌شود.
. Asia (Roman province) که در دوران بیزانس با نام فریگیه (Phrygia) شناخته می‌شد، در سال ۳–۱۳۲ قبل از میلاد به جمهوری روم منضم شد و توسط یک پروکنسول اداره می‌شد. پایتخت این ایالت رومی افسوس بود.
. به انگلیسی: "Quaestor" (کوایستور)، به ایتالیایی: "questore" (کوئستوره). در دوران روم باستان کوایستورها خُرده کلانترهایی بودند که منصبشان اولین (پائین‌ترین) درجه در کورسوس هونوروم را تصاحب می‌کرد. در دوران پادشاهی روم (۷۵۳ تا ۵۰۹ قبل از میلاد) کارکرد قضایی ــ جنایی داشتند، در دوران جمهوری کارکرد اجرایی یافته و بر خزانه و امور مالی نظارت کردند. شایان ذکر است که سیاستمداران جوان و جاه طلب آنرا به مثابه سکوی پرتاب و ترقی خود می‌نگریستند.
. "Ludi Romani"، به فستیوال‌های مذهبی روم باستان می‌گفتند.
. به لاتین: "Praefectus urbanus"، و همچنین "Praefectus urbi به" معنای Prefect of the city of Rome یا «فرماندار شهر روم» بود. از سدهٔ چهارم تعداد پرایفکتوس‌های روم به عدد دو افزایش یافت. این منصب از زمان پادشاهی روم پدید آمد و در دوران جمهوری و امپراتوری نیز حفظ شد. با سقوط امپراتوری روم غربی هم پابرجا ماند. آخرین شواهد از پرایفکتوسِ شهر روم به سال ۵۵۹ میلادی برمیگردد.
. به انگلیسی: "Prefect"، به ایتالیایی: "Prefetto"؛ به معنای فرماندار یا بخشدار.
. به انگلیسی: "Roman provincial governor"، به ایتالیایی: "Governatore provinciale romano؛" نوعی کلانتر و حکمران ایالتی رومی (خواه انتخابی خواه انتصابی) بود که در سراسر یک یا شماری از ایالاتْ مجری قوانین روم بود.
رسول‌لو ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
دستفور (به لاتین: Dəstəfur) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان داش‌کسن واقع شده است. دستفور ۵۷۲ نفر جمعیت دارد.
همراهان خوب (به انگلیسی: "The Good Companion") یک فیلم کمدی بریتانیایی محصول سال ۱۹۳۳ به کارگردانی ویکتور ساویل با بازی جسی متیوز، جان گیلگد و ادموند گون است. بر اساس رمان ۱۹۲۹ با همین نام توسط جب بی ساخته شده‌است.
موشاواق (به لاتین: Muşavaq) یک منطقه مسکونی (= دهستان) در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان داش‌کسن واقع شده است. موشاواق ۳۶۲ نفر جمعیت دارد.
زینراهال (به لاتین: Zinzahal، به ارمنی: Ցնծահալ) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان داش‌کسن واقع شده است. زینزاهال ۸۰۵ نفر جمعیت دارد.
کدالیش (به لاتین: Kədaliş) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان داش‌کسن واقع شده است.
دون‌انسان اصطلاحی نازی‌ساخته است که به مردمان غیر آریایی و «جماعت شرقی» اطلاق، و شامل یهودیان، مردم کولی، اسلاوها، لهستانی‌ها، صرب‌ها، روس‌ها و غیره می‌شد. این اصطلاح همچنین برای سیاه‌پوستان، مولاتوها و فنلاندی-آسیایی‌ها نیز به کار می‌رفت. در طی راه حل نهایی، مردمان یهودی به همراه کولی‌ها و لهستانی‌ها در هولوکاست و نیز ناتوانان بدنی و رشدی پاکسازی شدند.Snyder, T (2011) Bloodlands, Europe between Hitler and Stalin, Vintage, P144-5, 188Mineau, André (2004). Operation Barbarossa: Ideology and Ethics Against Human Dignity. Amsterdam; New York: Rodopi. p. 180. <Simone Gigliotti, Berel Lang. The Holocaust: A Reader. Malden, Massachusetts, USA; Oxford, England, UK; Carlton, Victoria, Australia: Blackwell Publishing, 2005. p. 14 طبق "طرح جامع برای شرق"، جمعیت اسلاو اروپای مرکزی-شرقی می‌بایست با کشتار دسته‌جمعی کاهش پیدا می‌کرد و اکثریت ایشان به درون آسیا و در اردوگاه‌های کار اجباری به کار گرفته می‌شدند. این طرح‌ها بخش مهمی از سیاست نژادی آلمان نازی را تشکیل می‌دادند.
کالج نیروی دریایی سلطنتی () در واقع جزو میراث جهانی یونسکو در گرینویچ (ناحیه)، لندن است و مرکز تاریخ دریانوردی انگلستان به‌شمار می‌رود که توسط سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی سازمان ملل متحد (یونسکو)؛ به عنوان یک مکان برجسته جهانی توصیف شده و به عنوان یکی از بهترین اماکن دراماتیک برگزاری کنسرت و سبک معماری و منظره‌ها در بریتانیاً شناخته شده‌است.
این مکان در ابتدا ساختمان دادگاه بلا بود که توسط همفری، دوک گلوستر ساخته شد، و متعاقباً پس از مصادره آن و ضمیمه کردن به کاخ پلانسیا توسط مارگارت آنژو همسر هنری ششم تغییر نام یافت و بعدها توسط هنری هفتم تجدید بنا شد و پس از آن بیشتر به کاخ گرینویچ معروف شد. به این ترتیب، این محل تولد پادشاهان تودور هنری هشتم، مری اول و الیزابت اول بود و معروف‌ترین کاخ مورد علاقه هنری هشتم بود. این کاخ در جریان جنگ داخلی انگلیس دچار خرابی شد. سرانجام در سال ۱۶۹۴ این کاخ، به استثنای ساختمان ناقص جان وب، تخریب شد.
جانوران در هنر و جانوران نمایشی ، هنری دربارۀ جانوران است. نقاشی جانوران و مجسمه‌های جانوران به ترتیب ژانرهای هنری نقاشی و مجسمه‌سازی و همچنین، جواهرهای جانوران و عکاسی از جانوران هستند. در سلسله مراتب ژانرها، نقاشی جانوران و مجسمه‌های جانوران از ارزش کمتری نسبت به بازنمایی چهره انسانی فرض می‌شوند و به منظره‌نگاری و طبیعت بی‌جان مربوط می‌شوند.
جانوران د ر هنر (animalística) را نباید با حقوق حیوانات، (animalismo) اشتباه گرفت (که یک ایدئولوژی در دفاع از آنچه که حقوق حیوانات می‌نامند - نباید به نوبه خود با حیوان‌خواهی یا زئوفیلیا اشتباه گرفته شود).La palabra "animalismo" no se recoge en el DRAE; pero sí tiene uso bibliográfico (véase). و نه با جانوران (وضعیت جانور بر خلاف شرایط انسان - انسانیت -). همچنین نباید با تاکسیدرمی، که با استفاده از پوست، پرها و سایر قسمت‌های بدن جانوران برای بازتولید ظاهر آن‌ها در زندگی، که موجب ایجاد اشیاء هنری می‌شود، اشتباه گرفته شود.
جانوران اهلی و گونه‌های دست‌آموز بیشتر در هنر نمایان شده‌اند. اسب از اصلی‌ترین مظاهر هنر است، تصویربرداری سوارکاری، نقاشی شکار و سایر ژانرهای نقاشی تاریخی است. هنر اسب نباید با هنر سوارکاری یا اسب سواری اشتباه گرفته شود.
نمایش‌های بی‌شماری از موجودات افسانه‌ای، که از قسمت‌هایی از جانوران مختلف یا جانوران و انسان‌ها تشکیل شده‌اند (تئوریومورفیسم) وجود دارد. هم افسانه‌ای (پگاسوس، سنتاور، پری دریایی، گاو بال‌دار، QUETZALCOATL، ابوالهول، شیمر، شیردال، اژدها) یا به سادگی خیالی (ال بوسکو).
حادثهٔ ۱۳۹۹ نطنز به حادثه خرابکارانه‌ای اشاره دارد که ساعت ۱ بامداد (به وقت محلی ایران) پنج‌شنبه، ۱۲ تیر ۱۳۹۹ در تأسیسات هسته‌ای نطنز رخ داد و منجر به انفجار و آتش‌سوزی در یکی از ساختمان‌های این تأسیسات شد. تأسیسات هسته‌ای نطنز در شمال استان اصفهان، یکی از مهم‌ترین مراکز غنی‌سازی اورانیوم در ایران به‌شمار می‌آید. بر اساس ارزیابی اولیه کارشناسان که با تطبیق عکس‌های منتشرشده توسط سازمان انرژی اتمی ایران و تصاویر ماهواره‌ای گوگل انجام شده، محل انفجار، مرکز مونتاژ سانتریفوژ بوده‌است.
صبح روز پنجشنبه ۱۲ تیرماه ۱۳۹۹ یکی از ساختمان‌های تأسیسات هسته‌ای نطنز دچار انفجار و آتش‌سوزی شد.
تصویرهای ماهواره‌ای از تأسیسات هسته‌ای نطنز آسیب‌دیدگی یکی از ساختمان‌ها در شمال غربی این تأسیسات را نشان می‌دهد که چند مؤسسهٔ مطالعاتی برآورد کرده‌اند که ساختمان آسیب دیده، کارگاه نصب و تنظیم سانتریفیوژها باشد.
تصاویر ماهواره‌ای منتشر شده، نشان می‌دهد که آسیب‌های تأسیسات هسته‌ای نطنز بسیار گسترده‌تر از آن چیزی است که قبلاً اعلام شده بود. بهروز کمالوندی سخنگوی سازمان انرژی اتمی ایران روز یکشنبه ۱۶ تیر ۹۹ تأیید کرد که آتش‌سوزی‌ها می‌تواند توسعه و تولید سانتریفیوژهای پیشرفته را برای یک زمان متوسط کند گرداند.
خسارت وارد شده به‌طور دقیق اعلام نشد اما سازمان انرژی اتمی ایران یکشنبه ۱۵ تیر ۱۳۹۹، تأیید کرد که حادثه نطنز «خسارات قابل توجهی» به بار آورده که روند نصب دستگاه‌های سانتریفوژ در این سایت را در «میان مدت» با تأخیر روبرو می‌کند.
جمعه ۲۰ تیر ۱۳۹۹ روزنامه آمریکایی نیویورک تایمز، در گزارش اختصاصی از حادثه انفجار در تاسیسات هسته‌ای نطنز، نوشت که این حادثه برنامه هسته‌ای ایران را تا دو سال با تأخیر مواجه می‌کند. این روزنامه می‌گوید تصاویر جدید ماهواره‌ای از محل انفجار نشان می‌دهد که حجم تخریب به مراتب بیشتر از آنچه بوده‌است که هفته گذشته به نظر می‌رسید.
نیویورک تایمز اظهارات دو مقام امنیتی را بازتاب داد که به ارزیابی‌های جدید دولت‌های ایالات متحده و اسرائیل از این رخداد اشاره و ادعا می‌کند که چیزی تا مدت دو سال طول می‌کشد تا ایران برنامه هسته‌ای خود را به نقطه‌ای برساند که پیش از این انفجار بود. نتیجه یک تحقیق تأیید شده نیز نشان می‌دهد که بیش از یک سال زمان لازم است تا ایران ظرفیت پیشین خود برای تولید سانتریفیوژ را بازیابد.
در ادامه، نیویورک تایمز نیز می‌نویسد که ظاهراً اسرائیل این حمله را مهندسی کرده‌است. این رسانه اما هشدار می‌دهد که چنین اقدامی می‌تواند تنش‌ها میان ایران و ایالات متحده را وارد مرحله خطرناکی کند. نیویورک تایمز می‌نویسد که برخی مقامات مطلع از ماجرا، پیچیدگی انفجار در تاسیسات نطنز را با حمله سایبری استاکس‌نت به تأسیسات هسته‌ای ایران در یک دهه قبل مقایسه می‌کنند که طراحی آن برای بیش از یک سال طول کشید.
فرضیه ابتدایی دربارهٔ انفجار در تاسیسات نطنز بر این بود که مواد منفجره در نزدیکی خط لوله گاز کار گذاشته بود، اما برخی کارشناسان نیز احتمال داده‌اند که انفجار در نتیجه یک حمله سایبری رخ داده‌است. نیویورک تایمز می‌نویسد اگر چه ایران توضیح اندکی دربارهٔ علت این انفجارها داده اما با توجه به این شرایط مقامات غربی انتظار دارند دست به برخی اقدامات تلافی‌جویانه بزند که این اقدامات شاید حملاتی به نیروهای آمریکایی و متحدان آن در عراق باشد یا شاید حملات سایبری چنان‌که قبلاً نیز چنین حملاتی را علیه موسسات اقتصادی آمریکا ترتیب داده بود یا حمله‌ای که اسرائیل می‌گوید متوجه سیستم ذخیره آب این کشور بوده‌است.
ادی کوهن، مشاور پیشین دفتر نخست‌وزیر اسرائیل در نخستین ساعات بامداد و ۱۰ ساعت پیش از آنکه مقام‌های سازمان انرژی اتمی ایران وقوع آتش‌سوزی در تأسیسات نطنز را به رسانه‌ها اعلام کنند، ادعا کرد که اسرائیل بزرگترین کارخانه غنی‌سازی اورانیوم در ایران را بمباران و تخریب کرده‌است. بر اساس ادعای او انفجار و آتش‌سوزی در تأسیسات هسته‌ای ایران در نتیجهٔ حملهٔ جنگنده‌های اف ۱۶ اسرائیلی انجام شده‌است. او همچنین از موارد مسمومیت‌های رادیواکتیو خبر داد و گفت که ایران از کارشناسان روس برای مقابله با آلودگی رادیواکتیو درخواست کمک کرده‌است. پیش از این حضور پهپادهای اسرائیلی در سایت نطنز گزارش شده‌است، به طوری که در تاریخ دوم شهریور ۱۳۹۳ روابط عمومی سپاه پاسداران از سرنگونی یک فروند پهپاد جاسوسی اسرائیلی توسط پدافند نیروی هوافضای سپاه در نزدیکی تأسیسات هسته‌ای نطنز خبر داده بود.
خبرگزاری رویترز گفته‌است: سه مقام ایرانی گفته‌اند انفجار نطنز در اثر حملهٔ سایبری بوده‌است.
بنی گانتس وزیر امنیت اسرائیل و رئیس پیشین ستاد ارتش، در شانزدهٔ تیرماه گفت: «آنگونه نیست که تمام اتفاقات رخ داده در ایران به اسرائیل مربوط باشد. شاید در طول این مدت همه به ما مشکوک بودند اما آنگونه نیست که هر آنچه در ایران رخ دهد به اسرائیل مربوط شود».https://www.irna.ir/news/83844936/https://www.isna.ir/news/99041510982/در همین روز وزیر خارجهٔ اسرائیل (گبی اشکنازی) در واکنش به حادثهٔ نطنز گفت: «سیاست تل‌آویو عدم برخورداری ایران از توانمندی هسته‌ای است اما بهتر است اقداماتی که در این راستا انجام می‌گیرد، ناگفته بماند.»https://www.shahrekhabar.com/political/159394770069874https://www.mehrnews.com/news/4966556/
روز چهارشنبه ۲۶ شهریور ۱۳۹۹، روزنامه اسرائیلی جروزالم‌پست نوشت که بر اساس اطلاعات دریافتی انفجار نطنز «خرابکاری فیزیکی» و با هدف هشدار به ایران برای رد نشدن از خط قرمز در برنامه اتمی بود. این روزنامه اسرائیلی همچنین گفت، مطلع شده که این انفجار با هدف ارسال پیامی که نشان دهنده عزم راسخ برای متوقف کردن برنامه هسته‌ای جمهوری اسلامی بود، انجام شد. جروزالم‌پست اضافه کرد: هدف این انفجار ارسال یک پیام بازدارنده بدون ابهام بود که پیشرفت به سمت دستیابی تسلیحات هسته‌ای عبور از خط قرمزهای خاص است و تحمل نخواهد شد. این روزنامه در ادامه گفت، مطلع شده که برخلاف برخی گزارش‌ها این انفجار نه به دلیل حمله سایبری بلکه خرابکاری فیزیکی بوده‌است.
ساعاتی پیش از انتشار خبر وقوع حادثهٔ نطنز در بامداد پنجشنبه، گروهی به نام «یوزپلنگان وطن» در ایمیلی به خبرنگاران بی‌بی‌سی فارسی مسئولیت حادثهٔ یاد شده را به عهده گرفت. در این ایمیل ادعا شده‌است که اعضای این گروه در دستگاه‌های امنیتی ایران حضور و فعالیت دارند. بی‌بی‌سی نوشته که نمی‌تواند صحت این ادعا را تأیید کند. این گروه طی ویدئو و بیانیهٔ مکتوب، رهبر عالی ایران علی خامنه‌ای را «ضحاک» (نام شخصیت افسانه‌ای در کتاب شاهنامه) توصیف کرده‌است و می‌خواهند دستیابی جمهوری اسلامی ایران به سلاح هسته‌ای را متوقف کنند.
دربارهٔ اینکه چنین گروهی واقعاً وجود خارجی داشته باشد تردید جدی میان تحلیل گران هست. مئیر جاودانفر مدرس سیاست معاصر ایران در مرکز بین‌رشته‌ای-هرتزلیا و روزنامه‌نگار ایرانی - اسراییلی می‌گوید که بعید است گروهی ایرانی که توانسته باشد از سد قوی امنیتی نطنز عبور کرده و در آنجا خرابکاری کند؛ با انتشار این ویدئو خود را در معرض خطر دستگیری قرار دهد. به سختی می‌توان قضاوت کرد که این ویدئو توسط موساد یا یک سازمان امنیتی دیگر ساخته شده‌است.لحن بیانیه ای که در ویدئو خوانده می‌شود و محتوای آن از جمله استفاده از عنوان ضحاک برای سید علی خامنه ای مشابه ادبیات سازمان مجاهدین خلق است. رونن برگمن روزنامه‌نگار و تحلیل گر برجسته امنیتی اسراییلی نیز می‌گوید که یوزپلنگ نماد تیم ملی فوتبال جمهوری اسلامی ایران است و بعید است که یک گروه جدی مخالف جمهوری اسلامی چنین نامی را برای خود انتخاب کند. مقارن تحلیل این رویداد، نشریه آمریکایی دیلی بیست افشا کرد که ده‌ها اکانت با هویت جعلی در رسانه جمعی فعالیت می‌کنند و علیه ایران مطلب می‌نویسند؛ نامهایی که وجود خارجی ندارند. «رافائل بدانی» یکی از این اکانت‌ها است که در نشریات متعدد همچون واشینگتن اگزمینر(Washington Examiner) ریل کلیر مارکت(RealClear Markets) امریکن تینکر(American Thinker) و نشنال اینترست (The National Interest) مقالات ضد ایرانی منتشر کرده‌است. این شبکه توسط امارات متحده عربی سازماندهی و هدایت می‌گردد.
سه‌شنبه ۱۷ تیر ۱۳۹۹، برخی از رسانه‌های نزدیک به شورای عالی امنیت ملی ایران، از حادثه نطنز به عنوان «حمله» نام برده و نوشته‌اند: شواهدی دربارهٔ «عمدی بودن» آن وجود دارد ولی «حمله هوایی به این مرکز تقریباً غیرممکن است». در این گزارش آمده‌است: سایت نطنز به وسیله تیربارهای پدافندی «تحت مراقبت دائمی» است و «سامانه‌های پدافندی ایران از جمله اس-۳۰۰ عمدتاً در دیگر نقاط کشور و نزدیک مرزها و مراکز حساس‌تر مستقر هستند» و به همین دلیل حمله هوایی به آن «تقریباً غیرممکن» است.
این گزارش می‌گوید: که مهم‌ترین مشکل سایت نطنز این است که «امکان دفاع از آن در شرایط تهدید، سخت» است و «مشکلات پدافندی» دارد و حکومت ایران به همین دلیل سایت فردو را «در منطقه‌ای کوهستانی و عمق زمین ساخت که آسیب‌پذیری آن را در برابر حملات هوایی کاهش داده‌است». گزارش این رسانه‌ها در عین حال تأکید کرده که «تشابه زیادی بین حادثه نطنز و کشته شدن قاسم سلیمانی قابل مشاهده است». در این گزارش از «ترکیب اطلاعات و پشتیبانی به همراه اقدام و حجم تخریب» به عنوان این تشابهات یاد شده و آمده‌است: بر اساس این مولفه‌ها «احتمال عمدی بودن» حادثه نطنز تقویت شده‌است.
وب‌سایت نور نیوز همچنین در گزارش دیگری گزارش خبرگزاری رویترز دربارهٔ سایبری بودن این حمله را «جعلی» خوانده‌است.
بر اساس گزارش رسانه‌های داخلی ایران، ساخت این سوله از سال ۹۲ شروع شد اما بعد از توافق هسته‌ای متوقف شد و در تیرماه سال ۹۷ به بهره‌برداری رسید. بهروز کمالوندی، سخنگوی سازمان انرژی اتمی ایران، گفته بود که این سوله در دست ساخت بوده‌است. این رسانه‌ها افزودند: «این سالن برای مونتاژ سانتریفوژهای پیشرفته IR-2m ،IR-4 ،IR-6 ایجاد شد و به‌دلیل کوتاهی سقف، سوله دیگری برای سانتریفوژهای قدبلندتر ایران راه‌اندازی شد». در بخش دیگری از این گزارش آمده که «قرار بود در این سوله یک سالن برای مونتاژ ۶۰ سانتریفوژ نصب شود» و «مهم‌ترین آزمایشی که در این سالن انجام می‌شد، تست سرعت بود که با ابزارهای مدرن امکان‌پذیر است».
در گزارش رسانه‌های ایران آمده‌است: مهاجمان ساعت ۲ بامداد پنج‌شنبه را احتمالاً به دلیل «کاهش تمهیدات امنیتی در روزهای تعطیل» انتخاب کرده بودند و علت انتخاب این محل این بوده‌است که «تلفات جانی نداشته باشد و از سوی دیگر، حمله به بخش‌های غنی‌سازی اورانیوم که در زیر زمین قرار دارد، به‌دلیل وجود مواد رادیواکتیو، عواقب بین‌المللی وسیعی دارد؛ درحالی‌که سوله مونتاژ در سطح زمین واقع شده‌است و مواد هسته‌ای هم در آن قرار ندارد».
جیم بی تاکر (؛ زادهٔ ) روان‌پزشک، و دانشمند اهل ایالات متحده آمریکا است.علاقه اصلی وی تحقیق در مورد داستان کودکانی است که ادعا شده؛ خاطرات زندگی‌های قبلی یا قبل از تولد را به یاد می‌آورند.
تلسکوپ اَریل یا (Atmospheric Remote-sensing Infrared Exoplanet Large-survey (ARIEL)، به معنی و کوته‌نوشت (ارزیابی گستردهٔ اتمسفری از راه دور فروسرخ سیارهٔ فراخورشیدی) است که در آن از تلسکوپ مادون قرمز استفاده می‌شود، یک تلسکوپ فضایی است که برای راه‌اندازی و پرتاب در سال ۲۰۲۸ به عنوان چهارمین مأموریت از مأموریت‌های سطح متوسط برنامه چشم‌انداز کیهانی ۲۰۱۵-۲۰۲۵ آژانس فضایی اروپا برنامه‌ریزی شده‌است. این مأموریت با هدف مشاهدهٔ دست کم هزار سیارهٔ فراخورشیدیِ شناخته شده؛ با استفاده از روش گذری (ترانزیت)، مطالعه و توصیف ترکیب شیمیایی سیاره‌ها، و ساختارهای حرارتی آن‌ها، تدارک شده‌است. در مقایسه با تلسکوپ فضایی جیمز وب، "اَریل" زمان مشاهدهٔ بیشتری برای بررسی و توصیف سیاره خواهد داشت هرچند از تلسکوپ بسیار کوچکتری استفاده می‌شود.
دوگانگی مقدس–کفرآمیز () ایده‌ای که توسط جامعه‌شناس فرانسوی، امیل دورکیم مطرح شده‌است، که آن را ویژگی اصلی دین می‌دانست: سیستم یکپارچه اعتقادات و اعمال نسبت به چیزهای مقدس، و جدا کردن چیزهایی ممنوع از آن است. امیل دورکیم دین را بر اساس تمایز میان مقدس و نامقدس تعریف می‌کند.
به عقیده دورکیم دین عبارت است از: نظام یکپارچه‌ای از باورداشت‌ها و عملکردهای مرتبط با چیزهای مقدس؛ یعنی چیزهایی که از چیزهای دیگر جدا انگاشته می‌شوند. این باورداشت‌ها و عملکردها، همه کسانی را که به آنها پایبندند، در یک اجتماع اخلاقی واحد همبسته می‌کند.
دورکیم امر مقدس را امری می‌داند که از سایر چیزها جدا نگه داشته می‌شود؛ امری که حرمت و احترام ویژه‌ای دارد و میان آن و چیزهای دیگر مرز و فاصله ای هست. صرف این مرزگذاری ساختار خاصی به جهان می‌بخشد و جهان را به دو بخش تقسیم می‌کند؛ یکی مقدس، محترم و مهم و دیگری نامقدس، معمولی و نامهم. معنا از خلال همین مرزگذاری زاییده می‌شود. این مرزگذاری به «چیزها» (اشیا) محدود نمی‌ماند و خود را به همه امور تسری می‌دهد: اعتقادها، رفتارها، انسان‌ها، زمان‌ها و مکان‌ها. در رویارویی با امر مقدس، هر چیزی جایگاهی می‌یابد، اهمیتی پیدا می‌کند و معنایی به خود می‌گیرد.
اولین نکته ای که دورکیم تأکید می‌کند این است که حقیقت دین اعتقاد به وجود خدایی برتر و فوق طبیعی نیست؛ زیرا ادیانی وجود دارند که در آنها اعتقاد به خدا نیست. به عنوان مثال در بودیسم اعتقاد به خدا وجود ندارد. بوداییان خدای هندوها را نمی‌پذیرند و به‌طور اساسی در این مکتب اعتقاد به خدا یا موجودی برتر وجود ندارد.
نکته دومی که دورکیم بیان می‌کند، این است که در حقیقت دین، مفاهیمی مانند راز یا فوق طبیعی نیز نقش ندارند؛ مثلاً نمی‌توان گفت: دین اعتقاد به موجود مافوق طبیعی است، زیرا انسان‌های ابتدایی به‌طور متعارف دو جهان مختلف، یعنی جهان طبیعت و جهان فوق طبیعی را نمی‌فهمند. انسان‌های ابتدایی تمام پدیده‌ها را غیرعادی و معجزه می‌دانند؛ یعنی دو جهان متفاوت نمی‌بینند؛ بلکه همه چیز را غیرعادی و تا حدی فوق طبیعی می‌دانند.
دانیلو برتاتسی (؛ زادهٔ )la Repubblica, December 2006 یک هنرپیشه، صداپیشه، مجری تلویزیون و پدیدآور اهل ایتالیا است.
او مجری یک برنامهٔ مشهور تلویزیونی کودکان بود که مابین سال‌های ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۰ میلادی از شبکهٔ رای‌تِره (رای ۳) پخش شد.la Repubblica, October 2007
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است می‌توان به "ستارگان بی‌تاب" اشاره نمود.
گوستاو تیبون (؛ ؛ – ) یک فیلسوف اهل فرانسه بود.Balla, Borisz de (1953). "The World of Gustave Thibon," "The Catholic World", Vol. 177, No. 1062, pp. 432–439. وی چهار مرتبه نامزد دریافت جایزه نوبل ادبیات بود.
وی اندیشمندی خودآموخته بود که در سن ۱۳ سالگی تحصیل را ترک کرده بود؛ اما به مطالعه و بخصوص خواندن شعر به زبان‌های فرانسوی، پرونسی و لاتین علاقه داشت. جنگ جهانی اول تأثیر فراوانی بر تفکرات او گذاشت به نحوی که از میهن‌پرستی و دموکراسی متنفر شد.Sutermeister, Wesley (2014). "Gustave Thibon and Human Freedom," "Obsculta", Vol. 7, No. 1, pp. 49–59. وی در این مدت به نقاط مختلفی سفر نمود و سرانجام در سن ۲۳ سالگی به زادگاهش بازگشت. وی تحت تأثیر آثار نویسندگانی چون لئون بلوا و ژاک ماریتن، به مسیحیت کاتولیک گروید. وی طی جنگ جهانی دوم میزبان فیلسوف فرانسوی سیمون وی و یکی از آثار او را در سال ۱۹۴۷ منتشر کرد.Tomlin, E. W. F. (1954). "Simone Weil." Cambridge: Bowes & Bowes.
ستارگان بی‌تاب یک فیلم ایتالیایی به کارگردانی «امانوئلا پیووانو» است که در سال ۲۰۱۱ منتشر شد.
داستان این فیلم، از بخش‌هایی از زندگی «سیمون وی» الهام گرفته شده‌است.
آینه اسرارآمیز () یک فیلم صامت فانتزی آلمانی به کارگردانی کارل هوفمان است که در سال ۱۹۲۸ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به فریتس راسپ، رینا د لیگوئورو، ادوارد فون وینترشتاین، ولف الباخ-رتی، دانته کاپلی و هاینریش گرتلر اشاره کرد.
مکبث () یک فیلم صامت سیاه‌وسفید ایتالیایی است که در سال ۱۹۰۹ منتشر شد. این فیلم اقتباسی از نمایش‌نامهٔ "مکبث" اثر ویلیام شکسپیر است. از بازیگران این فیلم می‌توان به دانته کاپلی و ماریا کازرینی اشاره کرد.
دانته کاپلی (؛ – ) هنرپیشه، و کارگردان فیلم اهل ایتالیا بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "عشق ابدی"، "مکبث" و "آینه اسرارآمیز" اشاره کرد.
دیوید لیلاند (؛ – ) یک هنرپیشه ایتالیایی‌تبار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "هیچ‌چیز بجز دردسر" و "میدان خماری" اشاره کرد.
دینو (؛ زادهٔ ) خواننده و بازیگر اهل ایتالیا است.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "زیباترین زوج جهان"، "این دنیای دیوانهٔ دیوانهٔ ترانه" و "زمان سخت شاهزادگان" اشاره نمود.
توکل‌آباد گردجنگل روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۲۰۹ نفر (۳۹خانوار) بوده‌است.
جلال‌آباد یا موتور زمان خان بدی دک روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است.
زیباترین زوج جهان () یک فیلم موزیکال کمدی به کارگردانی کامیلو ماستروچینکوئه است که در سال ۱۹۶۸ منتشر شد.
دینو کاسیو (؛ – ) یک هنرپیشه اهل ایتالیا بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "و اینک سکس"، "فروشگاه بزرگ"، "سکس و لذت"، "افسون‌شده" و "آس" اشاره کرد.
چاه پرویز جمشید زهی روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۴۲ نفر (۸خانوار) بوده‌است.
چاه پیر محمد براهویی یا موتور علی شیر روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است.
چاه پیرمحمد روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است.
اِلیو استاینر (؛ – ) یک هنرپیشه اهل ایتالیا بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "دون پاسکواله"، "ترانه عشق" و "شهر رنج" اشاره کرد.
چاه حاج جمال‌الدین قنبرزهی روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۲۲۲ نفر (۴۴خانوار) بوده‌است.
چاه حاج سیاه خان گرگیج یا سالارزهی روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است.
اِلویو پورتا (؛ – ) یک هنرپیشه، کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس، و نویسنده اهل ایتالیا بود.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است می‌توان به "بیش از حد عاشقانه"، "کافه اکسپرس" و "بچه‌های خیابان" اشاره نمود.
چاه حاج عبدالواحد شه‌بخش روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۲۸۸ نفر (۶۲خانوار) بوده‌است.
چاه حاج قادر قنبرزهی روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۲۶۵ نفر (۶۶خانوار) بوده‌است.
چاه حاج محمود نارویی روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۷۵ نفر (۱۸خانوار) بوده‌است.
چاه حاجی الله‌بخش یا خانه‌های خداداد قنبرزهی روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است.
امیلیو سولفریتسی (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل ایتالیا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "لوئیزا سانفلیچه"، "ایستگاه"، "زمین ما" و "ازدواج‌ها" اشاره کرد.
حبیب تیام (؛ زادهٔ – درگذشته ۲۶ ژوئن ۲۰۱۷) یک سیاست‌مدار اهل سنگال بود. وی دو بار در سال‌های ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۳ و سپس در سال‌های ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۸ پست نخست‌وزیری سنگال را برعهده داشت.
حبیب تیام در ۲۶ ژوئن ۲۰۱۷، در سن ۸۴ سالگی درگذشت."Sénégal : décès de l'ancien Premier ministre Habib Thiam", BBC News, 27 June 2017 .
چاه حاجی جهانگیر قنبرزهی روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است.
چاه حاجی خواستی قنبرزهی روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۱۱۴ نفر (۲۶خانوار) بوده‌است.
انیو آنتونلی (؛ – ) یک هنرپیشه اهل ایتالیا بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "ساتیریکون فلینی"، "رم"، "جینجر و فرد"، "طلاق"، "زشت، کثیف و بد"، جیسن و آرگونات‌ها، "فروشگاه بزرگ"، "اخطار"، "جنگجوی جهان گمشده"، "مشکل پُردردسر" و "نوبت عاشقی" اشاره کرد.
چاه حاجی شهداد روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است.
چاه حاجی عبدالرحمان یا علی‌آباد روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است.
چاه حاجی عبدالواحد روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است.
چاه حاجی غلام روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است.
چاه حاجی نوک بندک روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۲۹ نفر (۸خانوار) بوده‌است.
چاه حبیب‌الله روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۵۶ نفر (۱۶خانوار) بوده‌است.
چاه حبیب نهتانی روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۳۰ نفر (۵خانوار) بوده‌است.
چاه خدا نظر یا پبی روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۴۵ نفر (۱۸خانوار) بوده‌است.
چاه خدانظر یا حاجی‌آباد روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است.
چاه دادشاه روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۹۹ نفر (۲۲خانوار) بوده‌است.
داکسینگ () (برگرفته از «داکس» مخفف documents به معنی "اسناد")، عمل تحقیق و نشر دادن عمومی اطلاعات شخصی یا اطلاعات شناسایی کننده (به‌ویژه اطلاعاتی که منجر به شناسایی افراد می‌شود) دربارهٔ یک فرد یا سازمان است که بر مبنای اینترنت انجام می‌گیرد. روش‌های مورد استفاده برای به دست آوردن این اطلاعات شامل جستجوی پایگاه داده‌های عمومی در دسترس و وب سایت‌های رسانه‌های اجتماعی (مانند فیس بوک)، هک کردن و مهندسی اجتماعی است. این کار ارتباط نزدیکی با کیفرستانی اینترنتی و هکتیویسم دارد.
داکسینگ ممکن است به دلایل مختلف از جمله وارد آوردن صدمه، آزار و اذیت، شرمگین ساختن آنلاین، اخاذی، اجبار، تحلیل کسب و کار، تجزیه و تحلیل ریسک، کمک به اجرای قانون یا گونه‌های کیفرستانانه دادگستری انجام شود.
"داکسینگ" نوواژه ای است که در طول تاریخ کوتاه خود تکامل یافته‌است. این واژه از تغییر املایی مخفف "داکس" (به معنای "اسناد") نشات می‌گیرد می‌شود و به "گردآوری و انتشار پرونده ای از اطلاعات شخصی از کسی" اطلاق می‌شود. در اصل، داکسینگ آشکار و عمومی کردن سوابق شخصی است که قبلاً خصوصی بود یا به دست آوردن آن دشوار بود.
چاه رحیم دلشاد روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است.
چاه رضا حسن زهی روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۶۷ نفر (۱۲خانوار) بوده‌است.
چاه شاه بیک قنبرزهی روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۳۶ نفر (۱۳خانوار) بوده‌است.
چاه شه مراد روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است.
چاه صاحبداد روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۵۲ نفر (۱۳خانوار) بوده‌است.
چاه غلام روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است.
چاه قادر روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است.
چاه کالی الله داد روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است.
چاه کمال شه‌بخش روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است.
چاه محمد گدایی یا سرآباد روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است.
چاه ملک پکیر روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است.
چاه ملک داد گرگیچ روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است.
چاه مهراب قنبرزهی روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است.
چاه موتور حاجی فقیر روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۷۴ نفر (۲۷خانوار) بوده‌است.
چاه نادر یا فیض‌آباد روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۸۱ نفر (۲۰خانوار) بوده‌است.
چاه نبی الله داد یا قنبرزهی روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۲۹ نفر (۹خانوار) بوده‌است.
چاه نورالدین یا موتور نورالدین روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است.
چاه نورالله قنبرزهی روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۵۳ نفر (۲۱خانوار) بوده‌است.
چاه نوک بندک قنبرزهی روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۳۰ نفر (۶خانوار) بوده‌است.
چاه یارمحمد شه‌بخش روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۷۳ نفر (۲۸خانوار) بوده‌است.
چاه یارمحمد گمشادزهی روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۲۴ نفر (۴خانوار) بوده‌است.
چراغ ریگی روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است.
حاجی‌آباد شورک روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است.
حبیب‌آباد روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است.
حسن‌آباد ناسی روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۱۱۹ نفر (۲۷خانوار) بوده‌است.
حصارک یا حبیب‌الله شاهوزهی روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است.
حمل‌آباد ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
حمل‌آباد یا سه راهی روستایی در دهستان شیرآباد بخش گوهرکوه شهرستان تفتان استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۵۱ نفر (۱۸خانوار) بوده‌است.
حمل‌آباد یا چاه حمل روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است.
حمیدآباد روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است.
خانه‌های براهویی روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است.
خانه‌های کادر روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است.
خیرآباد کم زرد روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است.
دلمرادآباد روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۹۱ نفر (۱۹خانوار) بوده‌است.