moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
عبدالنبی در جایگاه صدرالصدور، دیدگاه‌های اصلاحی خود دربارهٔ امر به معروف و نهی از منکر را پیاده‌سازی کرد. به نظر می‌رسد تأثیر نظراتش بر اکبر، موجب شد بعدتر تفکرات امپراتور بدان سو کشیده شود که رعایت اشکال ظاهری و الزامات رسمی اسلام مهم نیست. عبدالنبی با سیاست برابری‌خواهانهٔ اکبرشاه در امور دینی، موسوم به "صلح کل"، مخالف بود. با این حال اکبر سعی داشت دوستی خود با عبدالنبی را ادامه دهد. عبدالنبی با اکراه "محضر" (گواهی که اکبر را به عنوان بالاترین مرجع دینی برسمیت می‌شناخت) امضا کرد. او عموماً با برنامه‌های مذهبی و سیاسی اکبرشاه مخالف بود.
عبدالنبی پس از این، یک رقیب یافت که مخدوم‌الملک عبدالله سلطانپوری نام داشت و نمایندهٔ برجستهٔ اسلام شریعی در میان اهل تسنن بود که در مناظره‌های مذهبی (عبادت‌خانه) شرکت می‌کرد. مخدوم‌الملک که از قدرت و جایگاه عبدالنبی خشمگین بود، در رساله‌ای که علیهش نوشت، عبدالنبی را مسئول اعدام خضرخان و میرحبشی دانست. عبدالنبی برخی از عالمان برجسته و سرشناس شیعه را اعدام کرد که خشم شاه را برانگیخت و با اعدام یک برهمن، روابط عبدالنبی و اکبر شاه تیره و تار شد.
عبدالنبی تا هشت سال صدرالصدور باقی ماند. تا این که رفتارش در مناظرات و رقابت شخصی او با مخدوم‌الملک به جایگاهی که نزد اکبرشاه داشت، لطمه زد. اکبر او را از عنوان صدرالصدور عزل کرد و منصب صدارت کل هند را به چندین مقام کوچک‌تر تقسیم کرد تا هر ولایتی صدر مستقلی داشته باشد. با این روش اکبرشاه از نفوذ قضاتی که از منصوبان و پیروان عبدالنبی بودند، کاست. همچنین اکبر در سال ۹۸۷ هجری، در راستای سیاست "دین الهی" اعلام کرد فرمان‌های پادشاهی بر احکام فقها اولویت دارد که اعتراض عبدالنبی را در پی داشت.
اکبرشاه چون از رقابت عبدالنبی و مخدوم‌الملک خسته شده‌بود، هر دو را در سال ۹۸۶ هجری به حج فرستاد و مأموریت داد به عنوان «امیرالحاج»، هدایا و صدقات شاه را به حجاز ببرند. این کار در واقع به معنای تبعید آن‌ها بود.عبدالنبی احتمالاً در سال ۹۹۱ یا ۹۹۲، شاید با توجه به گزارش‌های اغراق‌آمیزی که از قیام بنگال و شورش برادر ناتنی اکبر، میرزا محمد حکیم، دریافت کرده‌بود، به هند بازگشت. اکبر عبدالنبی را به دلیل تخلفات مالی در زمان صدرالصدوری، به زندان انداخت و اندکی پس از آن احتمالاً به دستور اکبر، کشته شد. قتل او یحتمل در سال‌های ۹۹۰ تا ۹۹۲ هجری رقم خورد.
او مسجدی در دهلی ساخته بود که هنوز پابرجاست. از آثار منسوب به عبدالنبی عبارتند از:
شیخ عبدالقدوس النعمانی الغزنوی الگنگوهی صوفی هندی برجسته و رهبر معنوی طریقت چشتیه صابریه بود.
مسابقات تفنگ بادی ۱۰ متر زنان در بازی‌های آسیایی ۲۰۲۲ هانگژو چین در ۲۴ سپتامبر ۲۰۲۳ در مرکز ورزشی فویانگ یین هو برگزار شد. هوآنگ یوتینگ از چین به مدال طلا رسید.
همه زمان‌ها به وقت استاندارد چین () است
کارلوس سیسنروس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مکزیک است.
آلفردو کوردوبا (; – ) بازیکن فوتبال اهل مکزیک بود.
سیلویانو دلگادو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مکزیک بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال دپورتیوو تولوکا و باشگاه فوتبال پوئبلا اشاره کرد.
فرناندو فیگروئا (؛ ۲ ژوئیه ۱۹۲۵ – ) بازیکن فوتبال اهل مکزیک بود.
هیدروسر یا آب‌آیند یک جانشینی گیاهی است که در ناحیه‌ای از آب شیرین مانند دریاچه‌های طوقی و دیگچال‌ها رخ می‌دهد. با گذشت زمان، منطقه ای از آب شیرین باز به‌طور طبیعی خشک می‌شود و در نهایت به درختزار تبدیل می‌شود. در طی این تغییر، طیفی از گونه‌های مختلف زمین مانند باتلاق و مرداب جانشین یکدیگر خواهند شد.
جانشینی از آب‌های آزاد تا درختزارهای اوج قرن‌ها یا هزاره‌ها طول می‌کشد. برخی از مراحل میانی نسبت به سایرین زمان کمتری خواهند برد. به عنوان مثال، یک باتلاق ممکن است در عرض یک دهه یا کمتر به مرداب تبدیل شود. مدت زمانی که طول می‌کشد تا حد زیادی به میزان گل و لای که در منطقه آب آزاد رخ می‌دهد بستگی دارد.
بنیتو کونترراس (; – ژوئیه ) بازیکن فوتبال اهل مکزیک بود.
حجاب‌بان به عوامل شهرداری تهران در تحمیل حجاب اجباری در متروی تهران گفته می‌شود.
این عنوان نخستین بار در تابستان ۱۴۰۲ وارد فضای رسانه‌ای ایران شد. در این زمان اخباری مبنی بر تصمیم علیرضا زاکانی، شهردار تهران برای استخدام ۴۰۰ نیروی یگان حفاظت شهرداری با عنوان «حجاب‌بان» منتشر شد. وظیفه آن‌ها تذکر لسانی، ممانعت از ورود به واگن‌های مترو و تحویل بدحجاب‌ها یا بی‌حجاب‌ها به پلیس اعلام شده‌است.
مهدی چمران، رئیس وقت شورای اسلامی شهر تهران در مصاحبه‌ای اجرای این طرح را تلویحاً تأیید کرد. در آبان‌ماه ۱۴۰۲ گزارشی مبنی بر تسری فعالیت این عوامل به متروی شهر شیراز منتشر شد.
پس از چهار روز بی‌هوشی آرمیتا گراوند، روزنامه گاردین به نقل از دو شاهد عینی، تأیید کرد که این دختر ۱۷ ساله با حمله شدید یک زن حجاب‌بان به زمین خورد و پس از آن به دلیل خون‌ریزی مغزی به کما رفت. او پس از ۲۸ روز بستری در بیمارستان درگذشت.
خراردو اسپینوسا (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل مکزیک است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کرتارو، باشگاه فوتبال پوئبلا، باشگاه فوتبال سانتوس لاگونا، باشگاه فوتبال اونیورسیداد ناسیونال، باشگاه فوتبال آتلانتی، و باشگاه فوتبال اطلس اشاره کرد.
لوئیس استرادا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مکزیک بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کروز آزول و باشگاه فوتبال لئون اشاره کرد.
میگل فوئنتس (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل مکزیک است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اطلس، باشگاه فوتبال پاچوکا، و باشگاه فوتبال لئون اشاره کرد.
آرون گالیندو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مکزیک بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال گوادالاخارا، باشگاه فوتبال کروز آزول، باشگاه فوتبال سانتوس لاگونا، باشگاه فوتبال گراس‌هاپر زوریخ، باشگاه فوتبال آینتراخت فرانکفورت، باشگاه فوتبال دپورتیوو تولوکا، و باشگاه فوتبال هرکولس اشاره کرد.
کارلوس گارسس (; – ) بازیکن فوتبال، دونده سرعت و دندان‌پزشک اهل مکزیک بود.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال مکزیک و تیم المپیک مکزیک بازی کرده‌است.
وی در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۲۴ در مسابقات دو ۲۰۰ متر و در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۲۸ به‌عنوان عضو تیم ملی فوتبال مکزیک شرکت کرده‌است.
رودخانه درونه یا کال درونه یا رودخانه فصلی کال درونه نام رودخانه‌ای واقع در شهرستان بردسکن، استان خراسان رضوی و شهرستان طبس، شهرستان بشرویه، شهرستان فردوس، استان خراسان جنوبی است.[ Rūdkhāneh-ye Faşlī-ye Kāl-e Darūneh] sa [ Geonames.org (cc-by)]; post updated 2015-01-06; database download sa 2016-08-15
خوان پابلو گارسیا (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل مکزیک است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال پوئبلا، باشگاه فوتبال چیواس یواس‌ای، باشگاه فوتبال اطلس، و باشگاه فوتبال تیگرس اونال اشاره کرد.
ایگناسیو ده لا گارسا (؛ ۱۹۰۵ – درگذشته نامشخص) بازیکن فوتبال اهل مکزیک بود.
الیزابت گومس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال زن اهل مکزیک بود.
آلفونسو گونسالس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مکزیک است.
ژروم خاویر یا ژروم گزاویه‌ (۱۵۴۹–۲۷ ژوئن ۱۶۱۷)، یک مبلغ مذهبی یسوعی اسپانیایی در دربار گورکانیان بود که در عصر سلطنت اکبر و جهانگیر فعالیت داشت. او برادرزاده سنت فرانسیسکو خاویر بود.
ژروم خاویر در سال ۱۵۴۹ «در قلعه پدرش میگوئل د ازپلتا»Camps (1957), p. 2. در استان شمالی ناوار اسپانیا به دنیا آمد. عموی بزرگ خاویر، سنت فرانسیس خاویر، دوست نزدیک ایگناتیوس لویولا و یکی از بنیانگذاران انجمن یسوعیان بود.[ "" ]
در ۷ مه ۱۵۶۸، در سن نوزده سالگی، پس از اتمام مدرک لیسانس فلسفه از دانشگاه آلکالا، ژروم وارد انجمن یسوعیان شد. او سال‌های بعد را به تحصیل در فلسفه و الهیات گذراند تا اینکه در سال ۱۵۷۵ به عنوان کشیش منصوب شد. پس از انتصاب، او چند سال به تدریس «موضوعات ابتدایی»Camps (1957), p. 3. در یک صومعه در کوئنکا، اسپانیا پرداخت، و سپس به شرق فرستاده شد و در سپتامبر ۱۵۸۱ به گوا رسید.
پدر ژروم پس از ورود به گوایِ پرتغال «به عنوان استاد تازه کاران منصوب شد»،Camps (1957), p. 3. اما به سرعت مجبور شد به دلیل بیماری «در نتیجه سفر دریایی دشوار و مشکلات مذاجی» این موقعیت را رها کند. پس از بهبودی، خاویر کار بر روی ترجمه پرتغالی کتاب "تاریخ یسوعیان در هند" پدر الساندرو والیگنانو را آغاز کرد.
در اوایل سال ۱۵۸۴ خاویر به عنوان رئیس کالج وسائی منصوب شد، اگرچه وضعیت نامناسب سلامتی بار دیگر وظیفه او را با مشکل مواجه کرد و او را مجبور به انتقال به «اقلیم مساعدتر» کوچین کرد، جایی که او همان سمت را از ۱۵۸۶ تا ۱۵۹۲ در دست داشت.Camps (1957), p. 3. تقریباً در این زمان او به عنوان سرپرست خاندان حرفه‌ای گوا منصوب شد، اگرچه انتخاب به سمت جدید او روابط متشنج بین پرتغالی‌ها و اسپانیایی‌ها در مستعمره شرقی را تیره‌تر کرد. وقتی اکبر امپراتور گورکانیان (۱۵۴۲–۱۶۰۵) خواستار سومین مأموریت کشیشان یسوعی به دربار خود شد، تنش یک میان اسپانیایی‌ها و پرتغالی‌ها کاهش یافت و پدر ژروم با انتخاب مردمی ۵ مه ۱۵۹۵ به لاهور فرستاده شد.Camps (1957), p. 4.
ورود پدر ژروم به لاهور با مهمان نوازی اکبر همراه بود که به او و دو همراهش، پدر امانوئل پینیرو و برادر بنتو دی گویس، اقامتگاهی در کاخ خود بخشیدند و «پزشک مسلمانی را مأمور آموزش زبان فارسی به آنها کردند».Camps (1957), p. 5.
در زمان سلطنت اکبر، پدر ژروم امپراتور را در سفرهای مختلف به فلات دکن همراهی کرد و شاهد تسخیر قلعه اسیرگره در ژانویه ۱۶۰۱ بود.Camps (1957), p. 5.
در طول فتوحات، اکبر اقامتگاه دائم خود را به آگرا برد و ثباتی را فراهم کرد که به پدر ژروم اجازه می‌داد «بخش قابل توجهی از وقت خود را به خلق ادبیات مذهبی مسیحی به زبان فارسی اختصاص دهد».Camps (1957), p. 6.
خاویر و اکبرشاه غالباً در مورد موضوعات مربوط به مذهب بحث می‌کردند، که بیشتر اوقات در مورد بی اعتقادی اکبر به الوهیت مسیح بود. در حالی که تغییر دیدگاه امپراتور بعید به نظر می‌رسید، خاویر برای عوض کردن نظر پسر شاه، سلیم، «امیدهای زیادی داشت»Camps (1957), p. 7.
شاهزاده سلیم زمانی که به سلطنت رسید، نام جهانگیر را به خود گرفت. نگرش پدرش نسبت به مبلغان مسیحی و بحث دربارهٔ مذهب در دربارش ادامه یافت.Camps (1957), p. 8. بارزترین غسل تعمید در دوران مأموریت پدر ژروم، غسل تعمید سه برادرزاده جهانگیر در تابستان ۱۶۱۰ بود.
این تغییر مذهب عمر کوتاهی داشت و در سال ۱۶۱۳ «شاهزاده‌ها مرتد شدند و صلیب‌های خود را [که در هنگام غسل تعمید به آنها داده شده بود] به یسوعی‌ها بازگرداندند».Camps (1957), p. 10. این عمل بدبینی فزاینده پدر ژروم نسبت به مأموریت خود را به دلیل «سرسختی مسلمانان و … انگیزه‌های نوکیشان» تأیید کرد. تردیدهای او در مورد مؤثر بودن مأموریتش با شروع جنگ بین امپراتوری پرتغال و گورکانی در پاییز ۱۶۱۳ بیشتر شد.
در طول جنگ، خاویر مجبور بود از اموال کلیسا با ذخیره کردن آنها «در خانه یک مسیحی فقیر» محافظت کند.Camps (1957), p. 11. با پیشرفت نبردها، امنیت برای پدر ژروم، که مأموریت و جماعت آن را در سال ۱۶۱۴ از لاهور به آگرا منتقل کرد، به نگرانی تبدیل شد در حالی که «پایان مأموریت مشهود به نظر می‌رسید»Camps (1957), p. 12. صلح در سال ۱۶۱۵ برقرار شد و مأموریت فعالیت‌های قبل از جنگ خود از سر گرفته شدند، البته بدون پدر جروم که برای اولین بار پس از عزیمتش به گوا بازگشت و «یک مرد شکسته» شده بود.
سالهای پایانی زندگی پدر ژروم در دوران بازنشستگی در گوا سپری شد. او یک بار دیگر به عنوان رئیس دانشگاه منصوب شد، این بار در کالج سنت پل. او تمایل زیادی به بازگشت به اسپانیا داشت، اگرچه «سلامتی و قدرت لازم برای کار آن کشور» را نداشت.Camps (1957), p. 12. او تأمل کرد که «حین مرگ» است و در ۲۷ ژوئن ۱۶۱۷ «او را در اتاقش سوخته یافتند» در شرایطی که تا به امروز مشخص نیست. پدر خاویر که در زمان مرگش برای او ناشناخته بود، به عنوان اسقف اعظم کرانگانور انتخاب شد.
ژروم گزاویه چند اثر به زبان فارسی نوشت. من‌جمله "آیینه حق‌نما" درباره تثلیث و مرآت القدس که زندگی عیسی مسیح را روایت می‌کند و با نگارگری گورکانی تزئین شده‌است.https://rch.ac.ir/article/Details/12847
ادگار روبین (دانمارکی: Edgar Rubin) زاده ۶ سپتامبر ۱۸۸۶ – درگذشته ۳ مه ۱۹۵۱م. یک روان‌شناس دانمارکی بود. سرشناسی وی بیشتر مدیون مطالعاتش در روان‌شناسی گشتالت،
خطای دید و شکل و زمینه است و به خصوص گلدان روبین یادگار اوست.https://psycnet.apa.org/record/2013-31170-000
ادگار جان روبین در یک خانواده یهودی در دانمارک به دنیا آمد و بزرگ شد. در سال۱۹۰۴م، وارد دانشگاه کپنهاگ شد و در سال ۱۹۱۰م، مدرک کارشناسی ارشد در رشته روان‌شناسی و فلسفه دریافت کرد.
سال ۱۹۱۵م، ادگار روبین در رساله دکترای خود شرح مفصلی در مورد شکل و زمینه نوشت و مطالعات استادش گئورگ الیاس مولر را در در زمینه ادراک بینایی و نقش حافظه گسترش داد. وی همچنین در رساله دو جلدی خود به زبان دانمارکی علاوه بر گلدان روبین، نمونه‌های دیگری از تصاویر چند معنایی و وابسته به ذهن از جمله صلیب مالتی را مثال آورد. https://www.bps.org.uk/psychologist/looking-back-figure-and-ground-100
خطوط شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه از گذشته همواره با تغییراتی همراه بود که از سال ۱۳۳۵ تا ۱۳۷۰ خطوط به تدریج شکل گرفتند از سال ۱۳۷۰ اتوبوسرانی دچار تحولات اساسی شد و طی سال‌های ۱۳۷۱ تا ۱۳۷۴ خطوط بسیاری اصلاح یا تأسیس شد این روند در سال‌های بعد طی سال‌های ۱۳۷۷، ۱۳۷۸، ۱۳۸۲ تا ۱۳۸۵ با روش‌های جدید و تلفیقی از خطوط مترو و اتوبوس پیگیری شد. در سال ۱۳۸۵ با اجرای طرح خصوصی‌سازی بر مبنا پر مسافر (درآمد بر مبنای تعداد مسافر) تعداد مسافران در خطوط عادی به شدت کاهش یافت و گرایش شهروندان به خودروی شخصی بیشتر شد. بیشترین تعداد انحلال خطوط اتوبوسرانی در فاصله سال‌های ۱۳۸۶ تا ۱۳۹۵ اتفاق افتاد و به‌طور کلی در این سال‌ها خطوط از حالت پیوسته و منجسم خارج شد .
https://map.tehran.ir/
مهدی دهقان نژاد ؛ (زادهٔ ۱۷ آذر ۱۳۷۸ بردسکن) بازیکن فوتسال اهل ایران است که برای باشگاه فوتسال فرش آرا مشهد و تیم ملی فوتسال ایران بازی می‌کند.
مهدی دهقان نژاد بازیکن فوتسال باشگاه فرش آرا مشهد و عضو تیم ملی فوتسال می باشد.
تعطیل رسمی، تعطیلات ملی یا تعطیلات عمومی روزهای تعطیلی هستند که عموماً توسط قانون تعیین شده‌اند تا یک روز غیر کاری در طول سال را مشخص کنند.
کارکرد اجتماعی اصلی تعطیلات عمومی، هماهنگ‌کردن اوقات فراغت است. این هماهنگی معضلاتی همچون ازدحام بیش از حد جمعیت برای استفاده از امکانات اوقات فراغت و سیستم‌های حمل و نقل را به همراه دارد و مزایایی همچون ایجاد مناسبت‌های اجتماعی ملی هم دارد.
تعطیلات رسمی بخش مهمی از ملت‌سازی است و به نمادهای مهم ملت اعتبار می‌بخشد. تعطیلی‌ها می‌توانند با هدف تقویت وحدت ملی، انسجام اجتماعی و هویت مردمی به کار گرفته شوند. این روزهای نمادین و سالانه فرصت‌هایی را برای دولت‌های ملی فراهم می‌کنند تا موقعیت کشور را تقویت کنند. سابین مارشال استدلال می‌کند که تعطیلات عمومی را می‌توان به عنوان مکان‌های خاطره در نظر گرفت، که بازنمایی‌های خاصی از رویدادهای تاریخی و قهرمانان ملی یا وقایع عمومی خاص را یادآوری می‌کند.
در برخی کشورها، قوانین ملی وجود دارد که کارفرما باید برای برخی یا همه تعطیلات رسمی حقوق افزونی بپردازد و در کشورهای دیگر، چنین قوانینی وجود ندارد. اگرچه بسیاری از شرکت‌ها روزهای مرخصی را دو دسته مرخصی با حقوق یا بدون حقوق تقسیم می‌کنند تا افراد روز تعطیل رسمی را بدون کسر از حقوق، مرخصی بگیرند.
این تعطیلات بسته به کشور متفاوت هستند و ممکن است بر اساس سال متفاوت باشند. نپال با ۳۶ روز در سال، کشوری است که بیشترین تعداد تعطیلات رسمی را دارد، در این کشور ۶ روز کاری در هفته وجود دارد. هند با ۲۱ تعطیلات ملی در رتبه دوم قرار دارد و پس از آن کلمبیا و فیلیپین با ۱۸ تعطیلات در رده دوم قرار دارند. به همین ترتیب، چین و هنگ کنگ با ۱۷ استراحت عمومی مقام‌های بعدی هستند. برخی از کشورها (مثلاً کامبوج) با هفته کاری شش روزه، تعطیلات بیشتری (۲۸) روز برای جبران دارند.
برخی از تعطیلات رسمی بحث‌برانگیز هستند. به عنوان مثال، در ایالات متحده یک تعطیلات فدرال به یاد کاشف کریستف کلمب وجود دارد که گفته می‌شود اروپائیان قاره آمریکا را در این روز کشف کردند. این امر منجر به اعتراض در رژه روز کلمب و درخواست برای تغییر تعطیلات عمومی شده‌است. برخی از ایالت‌ها این روز را به عنوان روز مردم بومی به جای روز کلمب پذیرفته‌اند. تعطیلات با سبقهٔ مذهبی نیز مورد نقد هستند؛ زیرا به سکولاریسم لطمه زده و در برابر آزادی دینی افراد تبعیض قائل می‌شوند.
نیمه‌بیابان کپه‌داغ یا ناحیه نیمه‌بیابانی کپه‌داغ () یک بوم‌ناحیه کوچک (شناسه صندوق جهانی طبیعت: PA1319) است که از مرز جنوب غربی ترکمنستان تا شمال شرق ایران گسترده شده‌است. این بوم‌ناحیه یک منطقه گذار بین بیابان‌های واقع در سمت شمال و غرب و استپ‌های کوهپایه‌ای و جنگل‌های واقع در کوه‌های بلندتر کپه‌داغ در سمت شرق. کوه‌های البرز در سمت جنوب را پوشش می‌دهد. زمین این بوم‌ناحیه عمدتاً بایر و نیمه‌بیابانی و پوشیده از تکیر است که نوعی کفه نمکی فصلی یا نهشته‌های رُسی خشک در فرورفتگی‌های میان تپه‌های ماسه‌ای است.
ناحیه نیمه‌بیابانی کپه‌داغ بیشتر در ارتفاع کم در امتداد دامنه کوه قرار دارد، به ویژه در نواری به عرض ۲۰ کیلومتر از زمین‌های زیر کشت که به سمت شرق به طول ۳۰۰ کیلومتر تا شهر عشق‌آباد پایتخت ترکمنستان می‌رسد. بوم‌ناحیه پست بیابانی کاسپین نوار زمینی به عرض ۲۰ کیلومتر بین ناحیه نیمه‌بیابانی کپه‌داغ و دریای خزر را اشغال می‌کند. در شمال این بوم‌ناحیه بیابان دیگری قرار دارد که بیابان جنوبی آسیای مرکزی نام دارد. در سمت جنوب، بوم‌ناحیه‌های استپ جنگلی و درختچه‌زارهای کپه‌داغ و جنگل‌های هیرکانی قرار دارد. وسعت این بوم‌ناحیه از غرب به شرق حدود ۳۵۰ کیلومتر و از شمال به جنوب ۲۰۰ کیلومتر است.
اقلیم ناحیه نیمه‌بیابانی کپه‌داغ در سامانه طبقه‌بندی اقلیمی کوپن از نوع نیمه‌خشک سرد (BSk) است. این اقلیم با اقلیم‌های استپی شناخته می‌شود که نوعی اقلیم میان اقلیم‌های مرطوب و بیابانی است و به‌طور معمول مقدار بارش در این اقلیم بالاتر از میزان تبخیر و تعرق است. میانگین دما در حداقل یک ماه کمتر از ۰ درجه سانتیگراد (۳۲ درجه فارنهایت) است و میزان بارندگی ممکن است به ۲۰۰ میلی‌متر در سال برسد.
بخش اعظم ناحیه نیمه‌بیابانی کپه‌داغ فاقد پوشش گیاهی است اما کشت قابل توجهی در نوار لبه شمالی کپه‌داغ وجود دارد. همچنین در ۵۰–۱۰۰ کیلومتری جنوبی منطقه، به‌ویژه در ایران، پوشش و کشت علفی وجود دارد.
مناطق حفاظت‌شده اندکی در این بوم‌ناحیه وجود دارد. بخش کوچکی از پارک ملی گلستان در ایران در محدوده ناحیه نیمه‌بیابانی کپه‌داغ قرار دارد.
بهترین ساحل یک گروه راک آمریکایی است که در سال ۲۰۰۹ در لس آنجلس، کالیفرنیا تشکیل شد و در حال حاضر فعالیتی ندارد. گروه متشکل از ترانه‌سرا، گیتاریست و خواننده بتانی کوسنتینو و گیتاریست و نوازنده چند ساز باب برونو بود. کوسنتینو، بازیگر سابق کودک، از نوجوانی شروع به نوشتن موسیقی کرد و یکی از اعضای گروه آزمایشی موسیقی درون Pocahaunted بود.
لوسی وودوارد خواننده و ترانه‌سرای انگلیسی-آمریکایی است. او برای
آتلانتیک رکوردز, Verve, و GroundUP ضبط کرده‌است و برای راد استوارت، باربارا استرایسند، Snarky Puppy, سلین دیون, پینگ مارتینی, گوین دگراو, جو کاکر, چاکا کان, نیکا کوستا و رندی جکسون خوانندگی داشته‌است.
او که اهل لندن، انگلستان است، دختر رهبر ارکستر بریتانیایی کری وودوارد و همسر آمریکایی‌اش جولی وودوارد (سردبیر فرهنگنامه موسیقی و موسیقی‌دانان نیو گروو) است.Hugh R.N. Macdonald, "Der Kaiser von Atlantis", Tempo (New Ser.), 116 (1976), 42–3"1994 Opera Rises Above Tragic Birth" Los Angeles Times, Los Angeles, 29 March 1992, Retrieved on 25 January 2020. خانواده وودوارد زمانی که پدرش به عنوان مدیر موسیقی گروه کر مجلسی هلند منصوب شد، به آمستردام نقل مکان کردند. دو سال بعد والدینش از هم جدا شدند و او به همراه مادر و برادرش به شهر نیویورک رفتند تا با پدربزرگ و مادربزرگش زندگی کنند.
محمد بن علی بن محمد بن احمد بن نزار تنوخی حلبی (؛ ۱۱۹۰ - ح. ۱۱۶۱) که با نام ابن عظیمی شناخته می‌شود، از خاندان تنوخی و شاعر و وقایع‌نگار شهر حلب بود. اثر وی، "تاریخ حلب"، به شیوه سال‌شمار و از سال ۴۸۴ (۱۰۶۳ میلادی) قمری آغاز گشته است و ابن عظیمی در این اثر خود بیشترین توجه را به خود شهر حلب و مناطق اطراف آن معطوف کرده است. در دوره میان دو جنگ صلیبی اول، پس از کتاب ابن قلانسی، قدیمی‌ترین منبع عربی و اسلامی در رابطه با جنگ‌های صلیبی، تاریخ ابن عظیمی است.
مجالس جهانگیری گزارشی از مجالس شبانه جهانگیرشاه گورکانی است. عبدالستار بن قاسم لاهوری این مجالس، که از ۲۴ رجب ۱۰۱۷ الی ۱۹ رمضان ۱۰۲۰ هجری قمری (۲۴ اکتبر ۱۶۰۸–۱۵ نوامبر ۱۶۱۱ میلادی) در بر می‌گیرد، را شرح و تفصیل داد و زمانی که جهانگیرشاه تصمیم گرفت خاطراتش را در قالب "توزک جهانگیری" تألیف کند، به کار خود پایان داد.
این اثر به ۱۲۲ فصل (در نسخه، ۲۷۸ صفحه) تقسیم شده‌است که بیانگر گزارش‌های تاریخ است. نویسنده در هر فصل آن تاریخ برگزاری مجلس را هم بر حسب عهد هجری قمری و هم بر حسب سال سلطنت جهانگیر قید کرده. طول فصل‌ها متفاوت است. مجموعه‌های بسیار کوتاهی وجود دارند که تنها شامل یک موضوع جزئی هستند، در حالی که مجموعه‌های دیگر با طیف وسیع‌تری از موضوعات سروکار دارند. در این مجالس، مکالمه معمولاً بدون هیچ ارتباط آشکاری از موضوعی به موضوع دیگر منتقل می‌شود.
یک نسخه MS از مجالس جهانگیری در پاکستان به صورت خصوصی نگهداری می‌شود. محل نگهداری آن پس از مرگ خلیل الرحمن داوودی، مالک لاهوری کتاب، در سال ۲۰۰۲ مشخص نیست. این نسخه خطی در قرن دوازدهم هجری قمری به نستعلیق هندی نوشته شده و شامل ۱۹۷ برگه است. نسخه خطی کامل نیست. قسمت‌هایی از فصل ۱۰۹ تا فصل ۱۱۸ وجود ندارد.
در بخش‌هایی از این کتاب به مناظرهٔ یسوعی‌ها و مسلمانان اختصاص دارد.
امید کمرون فرخزاد (زاده ۱۹۶۹) پزشک، دانشمند و کارآفرین ایرانی-آمریکایی در زمینه توسعه نانوداروها است. فرخزاد استاد بیهوشی در دانشکده پزشکی هارواردو مدیر اجرایی و یکی از بنیانگذاران Seer است، شرکتی که بر تجزیه و تحلیل عمیق و بی‌طرفانه پروتئومیک در مقیاس متمرکز است. بوستون گلوب او را در میان نوآوران برتر در ماساچوست و مجله بوستون بیزینس او را درمیان قهرمانان مراقبت‌های بهداشتی برای نوآوری‌هایش انتخاب کردند.
او همچنین به عنوان دستیار ویراستار در ACS Nano مشغول به فعالیت است. فرخزاد به‌طور گسترده‌ای به عنوان رهبر در زمینه نانوپزشکی و دارورسانی شناخته شده‌است.
در سال ۲۰۱۶، او مدال افتخار جزیره الیس را دریافت کرد. او همچنین در سال ۲۰۱۸ در آکادمی ملی مخترعان انتخاب شد.
فرخزاد دوره رزیدنتی خود را در رشته بیهوشی و فلوشیپ پزشکی درد در بیمارستان زنان بریگام و دانشکده پزشکی هاروارد به پایان رساند. او یک دوره آموزشی تحقیقاتی پسا دکترا را با پروفسور رابرت لانگر در MIT در برنامه علوم و فناوری بهداشت هاروارد-MIT گذراند. او در سال ۲۰۰۴ به عنوان عضو هیئت علمی به دانشکده پزشکی هاروارد پیوست و پس از آموزش بالینی، به عنوان استاد بیهوشی مشغول به کار شد.
او استفاده از عوامل هدف‌گیری خاص را برای تحویل عوامل شیمی درمانی به سلول‌های سرطانی موجود در یک بیمار سرطانی رایج کرده‌است. او فراتر از فنوتیپ سرطانی که به بیماری‌های مرتبط با تصلب شرایین پرداخته‌است، استفاده از پهپادهای نانو زیست تخریب‌پذیر هدفمند را نشان داده‌است که نوع خاصی از دارو را ارائه می‌دهد که باعث بهبودی می‌شود. این بازسازی محیط پلاک در انسان برای جلوگیری از پارگی پلاک و ترومبوز و جلوگیری از حملات قلبی و سکته پیش‌بینی می‌شود.
فرخزاد در سال ۲۰۱۷ شرکت سیر (Nasdaq: SEER) را برای پیشبرد پلتفرم پروتئومیکس تبدیل‌کننده که از نانوذرات برای تجزیه و تحلیل ترکیبات پروتئینی یک نمونه استفاده می‌کند، تأسیس کرد.
مِی‌تری (؛ ) یک گروه پنج نفره آکاپلا اهل کره جنوبی است.
اعضای فعلی گروه:
جونگ جی وون (؛ زادهٔ ۶ مه ۱۹۹۵) که بیشتر با نام هنری وونستاین (؛ ) شناخته می‌شود، رپر و خواننده اهل کره جنوبی است. او در سال ۲۰۱۸ با انتشار تک‌آهنگ «تار عنکبوت» زیر نظر لیبل بیوتیفول نویز فعالیتش را آغاز کرد.
استپ جنگلی و درختزارهای کپه‌داغ () یک بوم‌ناحیه (شناسه صندوق جهانی طبیعت: PA1008) در مرز جنوبی ترکمنستان و مرز شمال شرقی ایران است که با کوه‌های کپه‌داغ هم‌پوشانی دارد. این منطقه از تنوع زیستی بالایی برخوردار است، زیرا شامل محدوده کاملی از مناطق ارتفاعی (از تپه‌های کم ارتفاع نیمه‌بیابانی با ارتفاع ۳۰۰ متر (۹۸۰ فوت) تا ارتفاعات صخره‌ای به بلندی بیش از ۲۸۰۰ متر (۹۲۰۰ فوت)) است. تنوع زیستگاه‌های این بوم‌ناحیه شامل دامنه‌های جنگلی ارس، علفزارهای کوهستانی و توگای (بیشه‌های رودخانه‌ای) است.
این بوم‌ناحیه از دامنه‌های غربی کپه‌داغ در حدود ۱۰۰ کیلومتری شرق دریای خزر آغاز شده و به طول ۶۵۰ کیلومتر از شمال غربی تا جنوب شرقی و مرز ترکمنستان و ایران که عمدتاً از خط‌الرأس مرکزی اصلی کوه‌های کپه‌داغ می‌گذرد، امتداد یافته و در مرز این کشورها با افغانستان پایان می‌یابد. عرض این بوم‌ناحیه تنها حدود ۱۰۰ کیلومتر است. بوم‌ناحیه نیمه‌بیابانی کپه‌داغ پیرامون یک‌سوم غربی و بیابان جنوبی آسیای مرکزی در بقیه بخش‌های این بوم‌ناحیه به سمت شمال قرار دارد. حوضه‌های بیابان مرکزی ایران نیز در جنوب استپ جنگلی و درختزارهای کپه‌داغ واقع شده‌است.
اقلیم استپ جنگلی و درختزارهای کپه‌داغ در سامانه طبقه‌بندی اقلیمی کوپن از نوع بیابانی سرد (BWk) است. این اقلیم دارای شرایط گرم بیابانی در تابستان بوده، اما خنک تر از بیابان‌های گرم است. زمستان‌های این اقلیم سرد و خشک است و میانگین دمای حداقل یک ماه به کمتر از ۰ درجه سانتیگراد (۳۲ درجه فارنهایت) می‌رسد. میزان بارندگی سالانه معمولاً ۳۰۰ میلی‌متر است.
به دلیل احاطه‌شدن این منطقه از هر سو با مناطق بیابانی و نیمه بیابانی، گیاهان و جانوران آن نسبتاً ایزوله هستند و چندین گونه بوم‌زاد در آن وجود دارد. تا ۱۸ درصد از گیاهان گلدار این منطقه ممکن است بوم‌زاد باشند و یک منبع به ۳۳۲ گونه گیاهی بومی اشاره می‌کند. چشمه‌ها و نهرهای متعدد از علفزارهای سرسبز حمایت می‌کنند. یک نوع مشخص درختچه‌زار در این منطقه «شیبلیاک» است که افرای ترکمنی "(Acer tucomanicum)" را در خود جای داده‌است. افرای ترکمنی درختی کوتاه به ارتفاع ۲–۳ متر است که با شرایط خشک سازگار بوده و می‌تواند پس از آتش‌سوزی یا اختلال دوباره رشد کند. دیگر گیاهان خشکی‌پسند این بوم‌ناحیه شامل زالزالک "(Crataegus)" و سیاه‌تلو "(Paliurus spina-christi)" است.
مناطق حفاظت‌شده مهم در این بوم‌ناحیه عبارتند از:
هوشنگ میرزا (مارس ۱۶۰۴۲فوریه ۱۶۲۸) شاهزاده گورکانی و نوه سوم امپراتور مغول، اکبر، بود. او کوچک‌ترین پسر دانیال میرزا و چهارمین برادرزاده جهانگیرشاه بود.
او در آغاز سال ۱۰۱۲ هجری قمری یا مارس ۱۶۰۴ میلادی به دنیا آمد و از سوی پدربزرگ پدری‌اش، اکبر، فرهنگ هوشنگ نام گرفت. او کوچک‌ترین پسر دانیال میرزا و یکی از دو نفر فرزندانی بود که همسر هندوی او، شاهزاده خانم اوجینیا پارامارا به دنیا آورد (فرزند دیگر یک دختر به نام ماهی بانو بیگم است).Henry Beveridge, "Akbarnama of Abu'l Fazl Volume II" (1907), p. 543
اگرچه شرایط دقیق ازدواج والدین او ثبت نشده‌است، اما مشخص است که پدربزرگ مادریش، راجا دالپات اوجینیا، در سال ۱۵۹۹ علیه امپراتوری گورکانی شورش کرده بود. دانیال میرزا که در این هنگام صبه‌دار شهر الله‌آباد بود، برای سرکوب شورش اعزام شد. اما با ورود شاهزاده، دالپات به سرعت تسلیم شد و ادای احترام کرد. اعتقاد بر این است که در این زمان بود که راجا دختر خود را همسری دانیال درآورد. اما دالپات چند سال بعد به دستور شاهزاده سلیم (که بعداً امپراتور جهانگیر شد) و به اتهام مرگ یک افسر گورکانی در جریان شورش کوتاهش، قصاص گردید.
دانیال میرزا کمی بیش از یک سال پس از تولد هوشنگ در آوریل ۱۶۰۵، در اثر بیماری در دکن درگذشت. اکبر که به شدت تحت تأثیر مرگ پسر کوچکش قرار گرفته بود، خود نیز در اکتبر همان سال از دنیا رفت. به نظر می‌رسد که خانواده دانیال پس از مرگ او در برهانپور، پایتخت ولیعهدی او باقی مانده‌اند، زیرا در سال ۱۶۰۶ به همراه پزشک جهانگیر، مقرب خان، از این شهر به دربار انتقال یافتند. جهانگیر ورود فرزندان برادرش را در زندگی‌نامه خود "توزک جهانگیری" ثبت کرده‌است:
با آغاز سلطنت جهانگیر، مبلغان یسوعی برای چندین دهه در هند حضور داشتند. پیشرفت تدریجی در گسترش مسیحیت حاصل شده بود، تا جایی که جوامع کوچک اما پرشور نوکیشان در آگرا و لاهور وجود داشت. حتی این امید در مبلغان یسوعی وجود داشت که جهانگیر خودش هم ترک اسلام کند.
در ژوئیه ۱۶۱۰، جهانگیر کشیشان یسوعی، پدران ژروم گزاویه و امانوئل پینیرو، را به دربارش در آگرا فراخواند. در آنجا جهانگیر هوشنگ و دو برادرش را به یسوعی‌ها سپرد تا تعمید دهند و به عنوان مسیحی بزرگ شوند. گفته می‌شود که کشیش‌ها بسیار خوشحال بودند، به زانو افتادند و پای امپراتور را بوسیدند. سر ویلیام هاوکینز، نماینده کمپانی هند شرقی که در دربار حضور داشت، معتقد بود که جهانگیر تغییر دین را تنها برای کاهش حمایت برادرزاده‌هایش در میان اشراف مسلمان مجاز دانست، زیرا در غیر این صورت جانشینی فرزندان خودش برای تاج و تخت را پیچیده می‌کرد. از سوی دیگر، سفیر جیمز اول در هند، سر توماس رو، ادعا کرد که این کار به گونه ای انجام شد که جهانگیر بتواند به نوبه خود ادعای داشتن یک همسر پرتغالی را داشته باشد.
با این حال، پس از سهماه آماده‌سازی شاهزاده‌ها برای غسل تعمید اعلام شد. هوشنگ، برادران بزرگترش طهمورث و بایسنقر، همراه با یک شاهزاده چهارم، نوه برادر اکبر، میرزا محمد حکیم، در صفوفی پر زرق و برق به رهبری مسیحیان شهر آگرا از قلعه به سوی کلیسای اکبر رفتند. شاهزاده‌ها سوار بر فیل‌هایی شده بودند، لباس‌هایی مانند اشراف پرتغالی با صلیب‌های طلایی به گردنشان آویختند. ناقوس‌های کلیسا به صدا آمد و با در دست داشتن شمع‌هایی در میان ابرهای کندر وارد کلیسا شدند. آنها نذر غسل تعمید را که کشیش به فارسی گفته بود تکرار کردند و بر سرشان آب غسل تعمید پاشیدند. سرانجام نام پرتغالی به آنها داده شد و هوشنگ دُن هنریکو نامیده شد. طهمورث، بایسنقر و شاهزاده چهارم به ترتیب نام‌های دُن فیلیپ، دُن کارلو و دُن دوارته را به خود اختصاص دادند.
با این حال، این تغییر آیین موقتی بود. چهار سال بعد (احتمالاً پس از کاهش ترس از جانشینیشان) شاهزادگان به اسلام بازگشتند و یسوعیان با تلخی اظهار داشتند که «نور را رد کردند و به استفراغ خود بازگشتند».
هاینریش دیپولت گئورگ فرایهر فون لوتویتس (۶ دسامبر ۱۸۹۶ – ۹ اکتبر ۱۹۶۹) نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود که در جریان جنگ جهانی دوم یگان‌هایی تا سطح سپاه را فرماندهی کرد.
هاینریش فون لوتویتس روز ۶ دسامبر سال ۱۸۹۶ در کرومپاخ در سیلزی در پادشاهی پروس در خاندانی زمین‌دار با سابقه بلند نظامی زاده شد. مادرش کلارا فون اونرو هم تباری از خاندانی نظامی پروسی داشت. هاینریش دانش‌آموز خوبی در مدرسه بود. با مهارت در سوارکاری، در پی آغاز جنگ جهانی اول قصد در رسته سواره‌نظام وارد خدمت در نیروی زمینی امپراتوری آلمان شود که پدرش این اجازه را به او نداد.
به هر حال لوتویتس در سن هفده سالگی داوطلب خدمت نظامی شد و به عنوان سرباز وظیفه به جبهه غربی فرستاده شد. با نفوذی که برادرش داشت، روز ۴ دسامبر سال ۱۹۱۴ درجه ستوان دوم به صورت افتخاری به او اعطا شد. لوتویتس دوره آموزش افسری کوتاهی را گذراند و روز ۱۸ ژوئن سال ۱۹۱۵ با همان درجه ستوان دوم به سلک افسران درآمد. بلافاصله در هنگ ۴۸ پیاده‌نظام قرار گرفت و شروع به خدمت در پشت خط مقدم آن کرد. گفته می‌شود این مسئله هم تحت نفوذ پدرش برای در امان نگاه داشتن او از خطر بوده‌است. با این حال خود لوتویتس از این جایگاه راضی نبود و مکرراً درخواست‌های کتبی به مقامات بالا می‌فرستاد که وظیفه‌ای در خط مقدم به او بدهند. این درخواست‌ها در نهایت سال ۱۹۱۷ ثمر داد و او به فرماندهی یک دسته منصوب شد که آن را تابستان همان سال در نبردهای خونین سنگرها در شمال فرانسه هدایت کرد. در این مدت با نشان دادن عملکرد متمایز نشان‌های درجه ۲ و ۱ صلیب آهنین را دریافت نمود تا این که خود به شدت مجروح شد.
لوتویتس تا بهار سال ۱۹۱۸ در آلمان در بیمارستان بستری بود. سپس به عنوان فرمانده یک دسته سواره‌نظام به هنگ نخبه ۱ اولان منتقل شد. با پایان جنگ از این هنگ هیچگاه در رزمگاه استفاده نشد و به پادگان خود در بریک در سیلزی بازگشت.
لوتویتس پس از جنگ اواخر سال ۱۹۱۹ با درجه ستوان دوم در رایشسور پذیرفته شد و در همان هنگ پیشین که هم‌اکنون هنگ ۸ سواره‌نظام نامیده می‌شد، باقی ماند. او در نهایت روز ۱ آوریل سال ۱۹۲۵ به درجه ستوان یکم ترفیع گرفت. سال ۱۹۲۷ وارد دوره آموزشی افسران ارشد ستادی در دانشکده منطقه نظامی خود شد. اوایل سال ۱۹۲۸ فارغ‌التحصیل گردید و به عنوان افسر اداری در همان دانشکده خدمت کرد. لوتویتس از ماه آوریل سال ۱۹۲۹ دوره آموزشی ویژه‌ای برای افسران آرایش‌های موتوریزه را گذراند. به شکل موفقی در رزمایش مختلف یگان‌های موتوریزه مشارکت داشت. او خود مدرس مفاهیم رزم مکانیزه در مراکز آموزشی مناطق نظامی دیگر شد.
لوتویتس روز ۱ فوریه سال ۱۹۳۱ به درجه سروان سواره‌نظام (ریتمایستر) ترفیع گرفت. سه هفته بعد وارد دوره آموزشی هدایت آتش توپخانه در آرایش‌های موتوریزه شد. سپس به بریک بازگشت و فرمانده گردان ۱ هنگ ۸ سواره‌نظام پیشین خود، شد. مقرر گشت این گردان موتوریزه شود و لوتویتس بر این فرایند و همچنین آموزش نیروهای آن در راهکنش‌های مرتبط نظارت کرد. در ادامه فرماندهی گردان ۳ موتوریزه به او سپرده شد. این گردان شامل‌های پنزر ۱ بود.
لوتویتس روز ۱ ژانویه سال ۱۹۳۶ به درجه سرگرد ترفیع گرفت و همان روز رسماً به رسته نیروهای زرهی منتقل شد. با این وجود همچنان مهارت خود در زمینه سوارکاری را دنبال کرد. او رهبر تیم سوارکاری آلمان در المپیک ۱۹۳۶ برلین بود. با وجود عملکرد بسیار خوب تیم، خود لوتویتس نتوانست مدال طلا بگیرد. شاید بدین جهت، پس از این بازی‌ها به عنوان افسر ذخیره به ستاد هنگ ۴ سواره‌نظام در اینستربورک در پروس شرقی منتقل شد. در جریان گسترش سریع نیروهای مسلح آلمان، این هنگ تابستان سال ۱۹۳۷ موتوریزه و لوتویتس با تجربه در این زمینه روز ۱۲ اکتبر همان سال به عنوان فرمانده آن برگزیده شد تا بر این فرایند نظارت کند. البته پس از پایان کار فرمانده هنگ به افسر ارشدتر دیگری محول گشت و جایگاه لوتویتس به فرماندهی گردان ۱ آن تقلیل یافت. او روز ۱ مارس سال ۱۹۳۹ به درجه سرهنگ دوم ترفیع گرفت.
در پی آغاز جنگ جهانی دوم در ماه سپتامبر سال ۱۹۳۹، لوتویتس فرماندهی گردان شناسایی تیپ ۱ سواره‌نظام را در دست گرفت. این گردان بیشتر طول نبرد لهستان را در جایگاه ذخیره در کونیکسبرک در پروس شرقی گذراند. یگان لوتویتس روز ۱۴ سپتامبر در ورشو به تیپ خود ملحق گشت. لوتویتس دو روز بعد مجروح شد و برای درمان به کونیکسبرک منتقل گردید. بازگشت او به راس گردان تا اوایل سال ۱۹۴۰ به طول انجامید. این گردان در جریان نبرد فرانسه در مناطق شرقی باقی گذاشته شد. لوتویتس در این مدت وقت خود را با شکار و سوارکاری پر می‌کرد. به هر صورت از این شرایط بسیار سرخورده بود.
این بیکاری در نهایت هنگام تشکیل لشکر هجدهم زرهی در پاییز سال ۱۹۴۰ در نهایت به پایان رسید. بنابر درخواست اختصاصی سرتیپ والتر نرینگ، فرمانده این لشکر، لوتویتس همانند گذشته، مأمور به نظارت بر موتوریزه سازی هنگ ۱۰۱ پیاده‌نظام و آموزش آن در این ارتباط شد. پس از اتمام مناسب کار، لوتویتس، در عین ناباوری، به عنوان افسر ذخیره منطقه نظامی شماره ۱، به کونیکسبرک بازگردانده شد. نرینگ و همچنین سپهبد هاینتس گودریان اعتراض خود نسبت به این مسئله را دفتر پرسنل نیروی زمینی ابراز داشتند. بدین لوتویتس مقام فرماندهی نگرفت اما دست به عنوان ذخیره به لشکر یکم زرهی منتقل شد.
لوتویتس هفته نخست عملیات بارباروسا، تهاجم به شوروی، نظاره‌گر نبردهای گروه ارتش شمال بود. به هر صورت در نهایت پس از کشته شدن فرمانده هنگ ۵۹ پیاده‌نظام لشکر بیستم زرهی، لوتویتس روز ۲۹ ژوئن سال ۱۹۴۱ به عنوان جایگزین او به ناحیه رود نیمان فرستاده شد. در جریان تهاجم لشکر به سمت رود دونیا، یگان او روز ۷ ژوئیه بر با یک یورش پر سرعت بر روستای اولا در بلاروس مسلط گشت و خط دشمن را شکست. لوتویتس در تعقیب دشمن، با جلو افتادن از مابقی نیروهای لشکر خود، در یک حمله غافلگیرکننده شهر کلیدی ویتبسک را روز ۱۰ ژوئیه تسخیر کرد. او موضع توانست این موضع را در مقابل ضدحملات شدید ارتش سرخ حفظ کند؛ تا این که مابقی لشکر دو روز دیگر به آن‌جا رسید. لوتویتس باز هم دست از تعقیب دشمن نکشید و با فاصله کمی آن را دنبال می‌کرد. هنگ ۵۹ پیاده‌نظام در این مدت مداوما درگیر رزم بود و در این حین خود را به ۱۰۰ کیلومتری مسکو رساند. لوتویتس به جهت این عملکرد روز ۱ نوامبر به درجه سرهنگ ترفیع گرفت و روز ۲۰ دسامبر نشان صلیب آلمانی طلایی را دریافت کرد.
با آغاز ضدحمله زمستانی ارتش سرخ، هنگ ۵۹ پیاده‌نظام به آرامی تا شرق خط رودهای دسنا-اوکا عقب رانده شد. زان پس عملیات‌ها به سبب گل‌آلودی بهاره منطقه متوقف گردید. لشکر بیستم زرهی در این مدت استراحت و بازسازی به ناحیه بریانسک رفت. گردان ۱ هنگ لوتویتس به نفربرهای زرهی مجهز گشت. لشکر اواخر ماه آوریل سال ۱۹۴۲ به ناحیه اریول فرستاده شد. این نیروبخشی از عملیات فریب بود که شوروی را به تصور قرار داشتن تهاجم تابستانه ورماخت در بخش مرکزی خط مقدم انداخت. لوتویتس به خوبی از پس این مأموریت برآمد و با نبردی سخت شهر لیوْنی را تسخیر کرد. بدین چهت روز ۲۷ مه سال ۱۹۴۲ مفتخر به دریافت نشان عالی صلیب شوالیه صلیب آهنین شد و روز ۸ ژوئن به فرماندهی تیپ ۲۰ تفنگ‌دار متشکل از دو هنگ ۵۹ و ۱۰۱ پیاده‌نظام، منصوب گشت. سرتیپ ویلهلم فون توما، مافوق لوتویتس در این زمان، او را «سربازی پرشور و حرفه‌ای» توصیف کرده‌است.
واکنش شوروی به اقدامات آلمانی‌ها در مرکز خط مقدم، منجر به ادامه درگیری‌های سنگین شد. لوتویتس در حال سرکشی از مواضع پیشین، اواخر ماه ژوئیه در میانه یک درگیری نزدیک در شرق لیونی مجروح شد. سه هفته در یک بیمارستان خط مقدم در بریانسک بستری بود. روز ۲۰ اوت به جایگاه خود بازگشت. تا این زمان دیگر مشخص شده بود که تمرکز تهاجم آلمان بر مناطق جنوبی است و درگیری‌ها در مرکز فروکش کرد. لوتویتس مابقی سال ۱۹۴۲ را بخش نسبتاً غیرفعال ورونژ-لیونی گذراند. در این مدت سرتیپ والتر دوورت، فرمانده لشکر برای بهبود سلامتی به آلمان بازگردانده شد تا لوتویتس از روز ۱۰ اکتبر به صورت موقت لشکر را فرماندهی کند. با ناتوانی دوورت در بازگشت به خدمت، لوتویتس روز ۱ دسامبر به درجه سرتیپ ترفیع گرفت و در جایگاه فرماندهی لشکر بیستم زرهی تثبیت و دائمی شد.
لشکر بیستم زرهی اوایل ماه ژانویه سال ۱۹۴۳ به ناحیه اریول منتقل گردید تا از این مرکز مهم تدارکاتی آلمان محافظت کند. لوتویتس در مواجهه با حملات قدرتمند دشمن، قادر به حصول این مقصود شد؛ تا این که بارندگی بهاره مجدداً عملیات‌ها را از ماه مارس متوقف کرد. لشکر برای یک بازسازی سریع دیگر دوباره به بریانسک رفت. روز ۴ مه درحالی‌که لشکر آماده بازگشت به خط مقدم می‌شد، لوتویتس دستور گرفت فرماندهی لشکر را به سرتیپ مورتیمر فون کسل بسپارد و خود به برلین برود.
ارتشبد کورت فون سایتسلر، رئیس ستاد کل نیروی زمینی، لوتویتس را مسئول ستاد ویژه‌ای برای بازرسی از لشکرهای در حال تشکیل زرهی برای جبهه شرقی کرد. کار این ستاد در موازات با فعالیت بازرسی کل نیروهای زرهی گودریان که مستقل از فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان عمل میٰ‌کرد، بود. لوتویتس در این مدت روز ۱ ژوئن سال ۱۹۴۳ به درجه سرلشکر ترفیع گرفت. در پی شکست آلمان در تهاجم در ناحیه کورسک در ماه ژوئیه، لوتویتس به خط مقدم رفت و گزارشی از این نبرد تهیه کرد. به هر صورت به این گزارش هیچ توجهی نشد. لوتویتس از روز ۲۵ سپتامبر سال ۱۹۴۳ تا روز ۱ ژانویه سال ۱۹۴۴ در زمره افسران ذخیره بود.
لوتویتس ماه ژانویه سال ۱۹۴۴ از طرف فرماندهی عالی نیروی زمینی برای بازرسی از لشکرهای زرهی به فرانسه فرستاده شد. پس از بازگشت به برلین در روز ۲۵ ژانویه، به توصیه گودریان، در مقام فرماندهی لشکر دوم زرهی در جبهه شرقی جایگزین سرتیپ وولرات لوبه شد. روز ۱ فوریه به بوبرویسک در بلاروس پرواز کرد تا بقایای این لشکر را برای انتقال به فرانسه آماده کند. تجهیزات لشکر پشت سر باقی گذاشته شد. روز ۱۷ فوریه قرارگاه خود را در قلعه‌ای در حومه آمین در فرانسه مستقر و کار بازسازی لشکر را آغاز کرد. نیروهای جایگزین تامین‌شده برای این لشکر عموماً سربازان وظیفه ۱۷ یا ۱۸ ساله و تعدادی سربازان بازیابی‌شده از جراحت در جبهه شرقی بودند. لوتویتس سعی کرد این افراد را در یگان‌ها به خوبی پخش کند تا هیچ‌یک صرفاً متشکل از نیروهای تازه‌کار نباشد. او افسران دارای نشان‌های عالی را به جایگاه‌های بالاتر ارتقا داد. با پیش‌بینی تلفات در میان آن‌ها در نبردهای آتی، این افراد برای فرماندهی سطح بالاتر هم آموزش دیدند. لشکر دوم زرهی بدین شکل ساختار نسبتاً مناسبی یافت و در قالب گروه زرهی غرب تحت امر سپهبد لئو گیر فون شْوِپنبورگ قرار گرفت.
پیاده‌سازی متفقین در نرماندی روز ۶ ژوئن سال ۱۹۴۴ به وقوع پیوست. لشکر دوم زرهی از روز ۱۰ ژوئن وارد نبرد نرماندی شد. جهت اجتناب از تحمل آسیب از برتری هوایی دشمن، نیروهای با بهره‌گیری از آموزش‌های پیشین در این زمینه، در راهپیمایی‌های شبانه یا در پوشش مه صبحگاهی، با طی میانگین ۱۰۰ کیلومتر در روز از روز ۱۴ ژوئن در عرض دو روز خود را به موضع آغاز ضدحمله در ناحیه رود اودون رساند. عوامل شناسایی متفقین قادر به شناسایی این حرکت نشدند و ضدحمله لشکر دوم زرهی از روز ۱۴ ژوئن نیروهای بریتانیایی مورد هدف را غافلگیر کرد. در این حال یک سپاه بریتانیایی در تلاش بود از جناح چپ شهر کلیدی کائن را دور بزند و لوتویتس موظف بود جلوی آن را بگیرد و دشمن را عقب براند. او عملکرد نسبتاً موفقی داشت و مواضعی را پس گرفت. او پیش‌بینی عکس‌العمل دشمن، پیش از آغاز گلوله‌باران توپخانه بریتانیایی‌ها عناصر پیشتاز خود را سپیده دم روز ۱۵ ژوئن بدون آسیب عقب کشید. ضدحمله از ظهر همان روز از سرگرفته شد و تا روز ۱۸ ژوئن چندین روستا هم در رزم سنگین پاکسازی گردید. به هر صورت با مقاومت شدید بریتانیایی‌ها در مواضع دفاعی آماده، پیشروی لوتویتس در نهایت روز ۱۹ ژوئن در روستای بریکِسار متوقف شد. به هر صورت تلفات وارد آمده به دشمن قابل ملاحظه بود و تهاجم آن به کائن برای مدتی به تعویق افتاد. البته به نیروهای لوتویتس هم کم نبود. به تقاضای برای نیروی جایگزین ترتیب اثر داده نشد.
پیش از فرا رسیدن پیاده‌نظام، لشکر لوتویتس برای یک هفته مستقیماً در خط مقدم بود و یگان‌های متحرک او فرسایش بیشتری تحمل کرد. اواخر ماه در نهایت از خط مقدم خارج شد و شبانه به سمت جنوب غربی رفت. لشکر در ناحیه رود ویر مستقر شد و موضع خود را در برابر حملات آمریکایی‌ها تا روز ۲۲ ژوئیه حفظ کرد؛ تا این که از خط مقدم خارج شد و در جایگاه ذخیره قرار گرفت. لوتویتس روز ۲۹ ژوئیه مأمور به ضدحمله و بستن شکاف بین مواضع آلمانی‌ها در ناحیه بین نوتر-دام-دو-سانیلی و ویرِئو شد. او مقداری پیشرفت حاصل کرد اما دخالت هواگردهای دشمن اجازه تکمیل این مأموریت را نداد. به هر حال ضدحمله متعاقب آمریکایی‌ها در درگیری‌های شدید دور روزه در چند نقطه دفع شد.
آمریکایی‌ها روز ۲ اوت خط لشکر سیصد و پنجاه و دوم ورماخت را شکستند و با تسخیر قرارگاه آن، فرمانده لشکر را کشتند. همان روز باقی‌مانده نیروهای این لشکر تحت امر لوتویتس قرار گرفتند. این موضوع گونه‌ای از نیروی کمکی، نخستین بار از ماه مه، به حساب می‌آمد اما به بر صورت خط مقدم مربوط به او بزرگ‌تر می‌کرد. سه روز بعد با دریافت گروهانی از ۱۲ تانک پنسر ۳۸(تی)، توان لشکر دوم زرهی تنها به نصف میزان اولیه رسید. تا به کنون هر چهار نفر از فرماندهان هنگ‌های لشکر کشته شده بودند و هر چهار یگان را چهار سرگرد موقتاً هدایت می‌کردند. یکی از آن‌ها چند روز بعد کشته شد.
در همین مدت آمریکایی‌ها توانستند از سر ساحل نرماندی خارج شوند. فرماندهی عالی آلمان دستور به ضدحمله سپاه ۴۷ زرهی به پشت سر نیروی جلودار دشمن داد تا با رساندن خود به دریا آن را محاصره منهدم کند. لشکر لوتویتس بخشی از این حرکت بود. با وجود حصول دو رخنه در خط آمریکایی‌ها، امکان رسیدن لشکر دوم زرهی به دریا وجود نداشت و هواگردهای متفقین خسارت سنگینی به آن وارد آوردند. این لشکر روز ۱۵ اوت مجموعاً تنها حدود ۲٬۰۰۰ نفر نیرو، ۵ توپ خودکششی و ۷ تانک داشت داشت. لوتویتس و لشکرش درون محاصره فالز بودند اما به شکل آشفته‌ای خود را روزهای ۲۰ و ۲۱ اوت از آن بیرون کشیدند. لوتویتس که در این میانه سعی در ایجاد انسجام در یگان داشت، خود به شدت مجروح شد. به هر حال حاضر به ترک نیروهای خود نشد و آن را تا اورویل رساند. روزهای آتی صرف پوشش عقب‌نشینی ارتش‌های پنجم زرهی و هفتم از جمله در شرق رود سن شد. لشکر خود تا روز ۲۹ اوت تا لوکزامبورگ عقب نشست. در نهایت لوتویتس به دستور مستقیم روز ۱ سپتامبر سپهبد هانس فون فونک، فرمانده سپاه ۴۷ زرهی، وادار شد به بیمارستان برود. او را با هواپیما به ویزبازدن بردند. روز ۳ سپتامبر سال ۱۹۴۴ برگ‌های بلوط به صلیب شوالیه لوتویتس افزوده شد.
لوتویتس روز ۴ سپتامبر سال ۱۹۴۴ راهی بازگشت به قرارگاه خود در لوکزامبورگ بود که در پی عزل سپهبد فون فونک، فرمان گرفت به متس برود و فرماندهی سپاه ۴۷ زرهی را در دست بگیرد. لوتویتس بیشتر ماه سپتامبر مشغول بازسازی یگان بهم ریخته خود پشت رود موزل بود. روز ۲۱ سپتامبر یک ضدحمله در پوشش هوای مه‌آلود و ابری در طول کانال مارن-راین به سمت نانسی اجرا کرد که حائز مقداری موفقیت بود؛ تا این که هوا دوباره باز و برتری هوایی دشمن مجدداً باعث توجه او شد. فرماندهی عالی خواهان ادامه ضدحمله از روز بعد بود اما لوتویتس سازمان مجدد را برای نیروهایش لازم می‌دید. هر دو فرمانده بالادستی ارتش و گروه ارتش با او هم نظر بودند. لوتویتس با دریافت تیپ ۱۰۶ زرهی، از روز ۲۴ سپتامبر ضدحمله را از سر گرفت. شرایط مورد نخست این بار نیز تکرار شد. فرماندهی عالی با الحاق لشکر یازدهم زرهی به این سپاه، باز هم دستور به ادامه حمله از روز بعد داد. به هر حال چیز چندانی از توان لشکر یازدهم زرهی پس از نبردهای پیشین آن باقی نمانده بود. لوتویتس آن‌چنان برآشفت و مخالفت خود با این فرمان را ابراز کرد که سپهبد هاسو فون مانتویفل، فرمانده ارتش پنجم زرهی او را با وجود بی‌میلی، با قرارگاه سپاه ۴۷ زرهی به مناطق آرام‌تر شمالی‌تر فرستاد و سپاه ۵۸ زرهی را در اجرای فرمان جایگزین کرد که البته در نهایت نتیجه‌ای نداشت. لوتویتس مدتی بعد با نوشتن نامه‌ای بابت رفتار خود از مانتویفل عرض خواهی کرد که مورد پذیرش قرار گرفت.
سپاه ۴۷ زرهی میانه ماه اکتبر سال ۱۹۴۴ از آلزاس به ناحیه رود راین در شمال رفت. این سپاه لشکر نهم زرهی و پانزدهم پانتسرگرنادیر را تحت هدایت داشت. لوتویتس حمله‌های محدودی را در مرداب‌های پیل در هلند به اجرا گذاشت. در حال عقب‌نشینی به جایگاه ذخیره بود که روز ۱ نوامبر به درجه سپهبد (ژنرال نیروهای زرهی) ترفیع گرفت. او در میانه ماه نوامبر به حملات خود علیه نیروهای آمریکایی برای کاهش فشار بر پیاده‌نظام آلمان ادامه داد. در این نبردها به دشمن تلفات زیادی وارد کرد و خود نیز متحمل تلفات سنگین شد. سپاه ۴۷ زرهی روز ۲۴ نوامبر مجدداً در جایگاه ذخیره قرار گرفت. مدت کوتاهی بعد لیندرن سقوط کرد و لوتویتس موظف به ضدحمله شد. او حتی توانست شهر را محاصره کند اما نبود پشتیبانی پیاده‌نظام موجب شکست در بازپس‌گیری آن شد. سپاه آغاز ماه دسامبر باز هم به جایگاه ذخیره بازگشت.
در جریان طرح‌ریزی و آماده‌سازی مخفی برای تهاجم گسترده در ناحیه آردن، لوتویتس و دو فرمانده لشکرهای او روز ۱۲ دسامبر به صورت محرمانه به پناهگاه مخفی هیتلر در آلدرهورست رفتند و از این طرح مطلع شدند. لوتویتس می‌بایست با دو لشکر زرهی و یک لشکر فوکس‌گرنادیر در این تهاجم مشارکت می‌کرد. سپاه ۴۷ موتوریزه مأمور به پیشروی در ناحیه بین رودهای اور و گرف در بلژیک به سمت شهر باستون بود. او پس از ابلاغ وظایف هر یک ار لشکرها، سرتیپ هنینگ شونفلت، فرمانده لشکر دوم زرهی را که در قابلیت توان لشکر خود برای چنین کاری شک داشت، را با هماهنگی مانتویفل، خلع و با سرهنگ ماینهارت فون لوشرت کرد. البته لوتویتس خود نیز خوش‌بینی چندانی به نتیجه‌بخش بودن این عملیات نداشت.
تهاجم در ناحیه آردن، آخرین تهاجم بزرگ آلمان در جنگ، صبح روز ۱۶ دسامبر سال ۱۹۴۴ آغاز شد. سپاه لوتویتس با تمرکز بر خط مقدمی به طول تنها ۱۸ کیلومتر، تنها یک هنگ پیاده‌نظام ایالات متحده را در مقابل خود داشت. درحالی‌که پس از حرکت اولیه نسبتاً مناسب، لوتویتس تصور می‌کرد مهم‌ترین هدف او باستون است، فرماندهی عالی اعلام کرد اگر امکان تصرف سریع این شهر پدید نیامد، نیروهای زرهی می‌بایست آن را پشت سر بگذارند و به پیاده‌نظام متعاقب بسپارند و خود به پیشروی به سمت رود موز ادامه دهند. با این وجود تا شب ۱۸ دسامبر لوتویتس اصرار داد بوستونیه را محاصره و تمام سپاهش به آن حمله کند. مانتویتل، تحت فشار فرماندهی عالی، این درخواست را رد کرد و تنها اجازه یک حمله محدود را داد. در این حال لشکر دوم زرهی پس از عبور از شمال باستون، در روستای نوویل به سد محکم دفاعی آمریکایی‌ها برخورد کرد و متوقف شد. لوتویتس که می‌پنداشت توان آمریکایی‌ها بیش از حد در نظر گرفته شده‌است، خود شخصاً یک همه با پشتیبانی زرهی به این موضع را رهبری کرد. در مواجهه مقاومت شدید دشمن، تسخیر این روستا تا دو روز بعد، ۲۰ دسامبر، به طول انجامید و خسارت زیادی به لشکر دوم زرهی زد. دو لشکر دیگر هم عملکرد بهتری نداشتند. میل لوتویتس به همراهی لشکر سابق خود، این دو لشکر دیگر را تقریباً به حال خود رها کرده بود. تا این زمان لوتویتس سه روز از برنامه عملیاتی عقب افتاده بود.
بدین شکل دیگر امیدی برای سلطه پرسرعت بر بوستونیه باقی نماند. مدت این تأخیر آمریکایی‌ها مجموعاً ۱۸٬۰۰۰ نفر را در این شهر کوچکِ کمتر از ۴٬۰۰۰ نفری اما پراهمیت، مستقر کردند. لوتویتس مجموعاً ۴۵٬۰۰۰ نفر نیرو داشت اما طبق دستور، شب ۲۰ دسامبر لشکر فوکس‌گرنادیر خود را با تقویت نمودن با یک هنگ، مسئول حفظ محاصره باستون کرد و به دو لشکر دیگر فرمان به ادامه حرکت از شمال و جنوب آن داد. او که تصور می‌کرد حمله مستقیم به بوستونیه پر خسارت و زمان‌برخواهد بود، سعی کرد به گونه دیگری بر آن مسلط شود. بدین ترتیب دو افسر از ستاد سپاه ۴۷ زرهی به نزد فرمانده آمریکایی‌های در محاصره فرستاده شد تا با اغراق در توان آلمانی‌ها، ضرب‌الاجلی برای تسلیم به آن‌ها ابلاغ کنند. فرمانده آمریکایی با حالتی از طعنه و کنایه این ضرب‌الاجل را رد کرد. وقتی خبر این اتفاق به مانتویفل رسید موجب ناراحتی و برآشتفگی او از این کارِ بدون مجوزِ لوتویتس شد. به هر حال برای پر کردن «بلوف» او، از گروه ارتش ب و "لوفت‌وافه" تقاضای حداکثر پشتیبانی توپخانه و هوایی شد. گروه ارتش توپخانه‌ای نفرستاد؛ در حقیقت یخبندان جاده‌ها شش روز بود که اجازه رسیدن توپخانه خود لشکرهای سپاه را هم نمی‌داد. به هر صورت مقداری حملات هوایی به بوستونیه صورت گرفت که البته تأثیر چندانی نداشت.
در ادامه برخلاف دستور اولیه فرماندهی عالی، به خواست مانتویفل لشکر دوم زرهی یکی از هنگ‌ها و تمام پشتیبانی توپخانه خود را به طرف بوستونیه فرستاد. رسیدن نیروهای کمکی دیگر هم در نهایت فایده‌ای نداشت و آلمانی‌ها نتوانستند بوستونیه را تصرف کنند. آمریکایی‌ها روز ۲۶ دسامبر از بیرون یک راه تدارکاتی به شهر باز و مدتی بعد لشکر دوم زرهی سپاه لوتویتس را که دیگر سوختی نداشت، در ۶ کیلومتری رود موز متوقف کردند. ضدحمله گسترده متفقین با پشتیبانی شدید هوایی بلافاصله آغاز شد. چندین یگان بزرگ سپاه از جمله بیشتر لشکر دوم زرهی، منهدم شدند. چند هزار نفر از نیروهای لوتویتس به محاصره افتادند که تنها ۶۰۰ نفر توانستند بدون هیچ خودرویی خود از آن برهانند. لوتویتس دستور به گرفتن حالت دفاعی داد. مابقی نیروهای سپاه ۴۷ زرهی تا روز ۲۸ ژانویه سال ۱۹۴۵ تا رودخانه رور و خط دفاعی وست‌وال در مرز پیشین آلمان و فرانسه عقب نشستند؛ تقریباً جایی که تهاجم را از آن آغاز کرده بودند. در این موقعیت سپاه در ناحیه ویاندن تحت امر ارتش هفتم زرهی بود.
درحالی‌که نیروی چندانی برای سپاه ۴۷ زرهی باقی نمانده بود، لوتویتس به همراه قرارگاه سپاه به دستور فیلدمارشال والتر مدل، فرمانده کل جبهه غربی، به تربورخ در هلند در شمال فرستاده شد. اواخر ماه فوریه سال ۱۹۴۵، لشکرهای پانزدهم پانتسرگرنادیر و صدوشانزدهم زرهی زیر نظر سپاه لوتویتس قرار گرفت. این دو لشکر بسیار ضعیف بودند و مجموعاً تنها ۳۵ تانک داشتند. این سپاه با این شرایط، تنها نیروی ذخیره گروه ارتش ها به حساب می‌آمد. کار چندانی از دست این نیرو در مقابل تهاجم بزرگ نیروهای بریتانیایی از اواخر ماه مارس برنمی‌آمد. بیشتر نیروهای لشکر صدوشانزدهم زرهی سپاه لوتویتس در درگیری‌های جنوب ناحیه لیپه از بین رفتند. او با دریافت لشکر صدونودم پیاده‌نظام، مسئول جلوگیری از گذر دشمن از این ناحیه شد. به هر حال دیگر چنین کاری به هیچ وجه ممکن نبود. نیروهای او تا ناحیه صنعتی رور عقب رانده شدند. سپاه ۴۷ زرهی لوتویتس به همراه تعداد دیگری از یگان‌های آلمانی، از روز ۳۱ مارس در این ناحیه به محاصره افتادند. خود فیلدمارشال مدل هم درون محاصره بود. او فرماندهی کلی هر دو سپاه ۴۷ زرهی و ۶۳ را تحت عنوان «گروه "فون لوتویتس"» با شمول چهار لشکر به لوتویتس محول کرد. این نیرو از شمال لیپشتات در شمال در یک موضع قوسی‌شکل، تا سد مونه در جنوب کشیده شده بود.
به هر حال لوتویتس دیگر به این نتیجه رسیده بود که جنگ مغلوبه شده است و مقاومت بیشتر فایده‌ای ندارد. با فراگیری این تفکر در نیروهای درون محاصره، شرایط به سرعت رو به وخامت رفت. درحالی‌که عده‌ای همچنان مقاومت می‌کردند و عده دیگری در تلاش برای خروج از محاصره بودند، لوتویتس و اعضای ستادش، همانند اکثر دیگر آلمانی‌های باقی مانده، در نهایت روز ۱۶ آوریل سال ۱۹۴۵ خود را تسلیم آمریکایی‌ها کردند.
لوتویتس سال ۱۹۴۶ از اسارت آزاد شد و به خانه خود در نویبورگ در بایرن بازگشت. در دوران بازنشستگی علاقه خود در سوارکاری را که برای مدت طولانی ناچار ترک کرده بود، مجددا پی گرفت. سپهبد هاینریش فون لوتویتس در نهایت ۹ اکتبر سال ۱۹۶۹ در نویبورگ در سن هفتاد و سه سالگی درگذشت.
لوتویتس هنگام استقرار در بریک با یوتا فون انگلمان، خواهر یکی از همکاران خود، آشنا شد. این دو پائیز سال ۱۹۲۰ در عمارت خانواده فون انگلمان در پروس شرقی با یکدیگر ازدواج کردند. پسر آن‌ها هانس ماه ژانویه سال ۱۹۲۲ به دنیا آمد. به هر صورت یوتا از زندگی خود راضی نبود و بهار همان سال هاینریش را ترک کرد تا وصلت آن‌ها عملاً به پایان برسد. لوتویتس با رابطه نزدیکی که با سرهنگ دوم هانس فون اشتاین سو کوخبرگ، فرمانده هنگ خود داشت، سال ۱۹۲۶ عاشق دختر نوزده ساله او، این بار هم به نام یوتا، شد. اواخر سال ۱۹۲۷ از همسر پیشین خود در برسلاو رسماً طلاق گرفت. هاینرش فون لوتویتس و یوتا فون اشتاین روز ۱۱ دسامبر سال ۱۹۲۸ در اوبرناودورف در نزدیکی درسدن با یکدیگر ازدواج کردند. فرزند نخست آن‌ها دختری به نام کریستا ماه ژوئیه سال ۱۹۲۹ به دنیا آمد. دومین و واپسین فرزند این ازدواج پسری به نام هانس-یورگن سال ۱۹۳۲ زاده شد.
ویدیوکلوب (به سبک VIDEOCLUB)، یک پروژه موسیقی فرانسوی بود که در سال ۲۰۱۸ توسط ادل کستیون و متیو رینود در نانت فرانسه شکل گرفت.
آنها با آهنگ "Amour Plastique" که در سپتامبر ۲۰۱۸ منتشر گردید و تا می ۲۰۲۳ بیش از ۱۱۰ میلیون بازدید در یوتوب داشته‌است، شناخته شده‌اند. از مشخصه‌های این دوئت، تصویرگری خودشان به عنوان یک زوج عاشق بوده‌است.
این آهنگ برای اولین بار در اواخر سپتامبر در شبکه اجتماعی تیک تاک مورد استفاده قرار گرفت. ثمره پروژه، ۷ تک آهنگ، یک همکاری و یک آلبوم استودیویی به نام Euphories بوده‌است. در ۳۱ مارس ۲۰۲۱، این دو نفر اعلام کردند که متیو به دلیل جدایی زوج، پروژه را ترک خواهد کرد.
پیش از شکل‌گیری ویدیو کلوب، کستیون یک بازیگر بود و کانال یوتیوب خود را داشت، در حالی که رینود پیشه موسیقی را با پدرش که یک موسیقیدان بود آغاز کرد. کستیلون و رینود از طریق یک دوست مشترک با هم آشنا شدند و پس از آن تصمیم گرفتند با هم موسیقی بسازند.
سبک موسیقی این گروه به شدت تحت تأثیر موسیقی در طول دهه ۸۰ میلادی بوده‌است، اما از موسیقی معاصر نیز الهام می‌گیرد. آنان از هنرمندانی چون اودزن، سوپرباس، فوو، وندردی سور مر، دینز، مک دی مارکو، تیم ایمپالا، و کروماتیکز به عنوان منابع الهام بخش موسیقی گروه یاد کرده‌اند. به ویژه، ریف‌های گیتار رینود تحت تأثیر گروه‌های دهه ۸۰ مانند کیور، نیو اردر و پیکسیز بوده‌است.این دو همچنین برای اشعار خود از فیلم‌های ژاک دمی الهام گرفته‌اند.
آینه حق‌نما کتابی درباره تثلیث و اثبات عقاید مسیحی و رد عقاید اسلامی است که ژروم گزاویه به درخواست اکبر کبیر، امپراتور گورکانی، نوشت تا او را با تفکرات مسیحیت آشنا کند.رحمتی، محمدجواد (۱۳۹۵). «خودشیفتگی جلال‌الدین اکبر گورکانی در تعامل با ژزوئیت‌ها و دین الاهی». پژوهش‌های ادیانی. آیینه حق نما در سال ۱۰۱۸ هجری برابر ۱۶۰۹ میلادی به زبان فارسی تألیف شد و ژروم این کتاب را به جهانگیرشاه هدیه داد. به دستور جهانگیر این کتاب را از آگره به اصفهان، نزد صفویان، فرستادند. سیداحمد علوی عاملی کتاب را خواند و "مَصْقَلِ صَفا" را در رد آن نوشت و به هندوستان فرستاد.