moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
پخت بنزوکسازین‌ها با پلیمریزاسیون حرارتی حلقه‌گشا یا بدون کاتالیزور انجام می‌شود (کاتالیزورها دمای پخت را کاهش می‌دهند). بنزوکسازین‌ها را می‌توان برای تولید مواد سفت و سخت هموپلیمریزه کرد، یا می‌توان آن‌ها را با مونومرهای دیگر کوپلیمر کرد تا خواص را تنظیم کند.
نتیجهٔ گرم کردن مونومرهای بنزوکسازین، یک ماتریس پلیمری گرماسخت با وزن مولکولی بالا است. از کامپوزیت‌های آن در مواردی استفاده می‌شود که عملکرد مکانیکی افزایش‌یافته، مقاومت در برابر شعله و آتش در مقایسه با رزین‌های اپوکسی و فنلی مورد نیاز باشد. پلی بنزوکسازین‌ها دسته‌ای از پلیمرهای بدون هالوژن با کارایی بالا هستند.
کاربردهای اصلی رزین‌های پلی بنزوکسازین در پلاستیک تقویت‌شده با الیاف و به عنوان چسب می‌باشد. آنها جایگزین رزین‌های اپوکسی، فنلی و بیسمالیمیدی هستند. به‌دلیل مقاومت برتر در برابر مواد شیمیایی، اشتعال‌پذیری کم و پایداری حرارتی عالی، برای قطعاتی که در معرض دماهای بالا و محیط‌های خورنده قرار دارند، استفاده می‌شود. نمونه‌ها شامل پوشش‌های مقاوم در برابر مواد شیمیایی و حرارتی، چسب‌ها، پیش‌آغشته‌ها و کپسول‌کننده‌ها و همچنین ورقه‌های بدون هالوژن برای بردهای مدار چاپی است. پلی بنزوکسازین‌ها همچنین در صنایع خودروسازی و هوافضا برای کاربردهایی که خواص حرارتی و مکانیکی برتر نسبت به رزین‌های معمولی مورد نیاز است، استفاده می‌شوند.
گزارش شده‌است که امکان کوپلیمریزاسیون بنزوکسازین‌ها با مونومرهای دیگر مانند اپوکسی و یورتان وجود دارد. این کوپلیمریزاسیون می‌تواند منجر به افزایش چگالی شبکه اتصالات عرضی و در نتیجه بهبود خواص شود. در حقیقت، داده‌های تجربی بهبود خواص حرارتی را نشان می‌دهند. دمای انتقال شیشه‌ای و تخریب به‌واسطهٔ کوپلیمریزاسیون نیز نشان‌دهندهٔ بهبودهایی بوده‌اند.
اتوکار برزینا (; – ) نویسنده، شاعر، و آموزگار اهل کشور چکسلواکی بود.
برزینا در شهر کوچک پوتشاتکی، در شهرستان پلهرژیموف به دنیا آمد و از چشم‌انداز اسرارآمیز استان ویسوچینا، در بوهم و موراویا الهام گرفت و تمام زندگی خود را در آنجا گذراند.
تقریباً همه آثار او در مدت ۱۳ سال خلق شدند، زمانی که او به عنوان معلم در نووا ریشه، شهر کوچکی با صومعه کار می‌کرد. او مرتباً برای مطالعه کتاب‌های مختلف فیلسوفان قرون وسطی، به‌ویژه عرفان‌های آلمانی و فرانسوی، از کتابخانه بزرگ بازدید می‌کرد و به این ترتیب از شوک ناشی از مرگ ناگهانی پدر و مادرش رهایی یافت. در حوالی سال ۱۸۹۵ او به پرسش‌هایی دربارهٔ معنی زندگی فکر کرد و اولین کتاب شعر خود را به نام «فاصله‌های مرموز» نوشت که جدایی او از دنیای بیرون و جستجوی آرامش او در هنر را بیان می‌کرد.
برزینا در کتاب دوم خود، Svítání na západě (۱۸۹۶)، درد را به عنوان وسیله‌ای برای شناخت بررسی کرد و مرگ را کلید درک رمز و راز زندگی دانست. کتاب سوم او، Větry od pólů (۱۸۹۷)، نشان می‌دهد که او تمرکز خود را از درد شخصی خود به موضوع همبستگی انسانی تغییر می‌دهد. احساس تعلق به «همه چیز» در کتاب بعدی او Stavitelé chrámu بیشتر قابل درک است و در آخرین کتاب شعر او، Ruce (1901) به اوج خود رسید. ششمین دفتر شعر برزینا، Země، ناتمام ماند.
برزینا همچنین به دلیل دوستی‌هایی که با دیگر شخصیت‌های فرهنگی چک از جمله مجسمه‌ساز نمادگرا فرانتیشک بیلک، منتقد ادبی، جامعه‌شناس و دانشمند علوم سیاسی، امانوئل چالوپنی، شاعر، نثر نویس و کشیش یاکوب دمل، و فیلسوف و نویسنده مشهور لادیسلاو کلیما، مورد توجه است.
یان بوریان (؛ زادهٔ ) نوازنده پیانو، شاعر و مجری تلویزیون اهل کشور جمهوری چک است. بوریان در پراگ، چکسلواکی به دنیا آمد. او پسر امیل فرانتیشک بوریان است. تلویزیون چک برنامه گفتگوی «نشستن با یان بوریان» و سریال «روز زن بوریان» را پخش کرد. او برای چندین فصل اعطای جوایز ادبی Magnesia Litera را اجرا کرد.
مرکز کارتر یک سازمان غیردولتی و غیرانتفاعی است که در سال ۱۹۸۲ توسط رئیس‌جمهور سابق ایالات متحده جیمی کارتر تأسیس شد. او و همسرش روزالین کارتر درست پس از شکست او در انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده در سال ۱۹۸۰ با دانشگاه اموری شراکت کردند. این مرکز در یک ساختمان مشترک در مجاورت کتابخانه و موزه جیمی کارتر در زمین پارکی، در محل محله تخریب شده کپن هیل، در دو مایلی (۳) کیلومتر) مرکز شهر آتلانتا، جورجیا واقع شده‌است. کتابخانه و موزه در تملک و اداره بایگانی و سوابق ملی ایالات متحده است، در حالی که مرکز توسط هیئت امنایی اداره می‌شود که متشکل از رهبران تجاری، مربیان، مقامات دولتی سابق، و نیکوکاران است.
در سال ۲۰۰۲، رئیس جمهور کارتر جایزه صلح نوبل را به دلیل فعالیت‌های خود برای «یافتن راه حل‌های مسالمت آمیز برای درگیری‌های بین المللی، پیشبرد دموکراسی و حقوق بشر، و ارتقای توسعه اقتصادی و اجتماعی» از طریق مرکز کارتر دریافت کرد.Norwegian Nobel Committee, 2002 Nobel Peace Prize announcement, October 11, 2002, accessed December 19, 2008. در سال ۲۰۰۷، او زندگی‌نامه ای با عنوان "فراتر از کاخ سفید: برقراری صلح، مبارزه با بیماری، ساختن امید" نوشت که ۲۵ سال اول مرکز کارتر را روایت می‌کند.
نیکلاس بیدل (Nicholas Biddle) (۲۷ فوریه ۱۸۴۴–۸ ژانویه ۱۷۸۶)، از سرمایه‌گذاران آمریکایی بود که به عنوان سومین و آخرین نفر، ریاست بانک دوم این کشور را بر عهده داشت (فعالیت رسمی این بانک طی سال‌های ۱۸۱۶–۱۸۳۶ بود). بیدل در دوران حیاتش به عنوان سردبیر، دیپلمات، نویسنده و سیاستمدار نیز مشغول به کار شد و در هر دو مجلس قانون‌گذاری ایالت پنسیلوانیا خدمت کرد. البته او را بیشتر به این عنوان می‌شناسند که در مناقشه سیاسی موسوم به نبرد بانکی از مخالفان سرسخت و جدی اندرو جکسون بوده‌است.
نیکولاس جوان که در خانواده سرشناس بیدل از اهالی فیلادلفیا متولد شده بود برای بسیاری از چهره‌های صاحب منصب از جمله جان آرمسترانگ جونیور و جیمز مونرو کار کرد. به علاوه، در مجلس قانون‌گذاری پنسیلوانیا در برابر انتقادات ناشی از باورهای جفرسونی به دفاع از کارایی و مزیت وجود یک بانک ملی پرداخت. از سال ۱۸۲۳ تا ۱۸۳۶، بیدل ریاست بانک دوم را عهده‌دار بود و درست در همین زمان با هدف جلوگیری از بروز بحران اقتصادی، او کنترل ذخیره پول ملی و نرخ سود را در دست گرفت.
به تشویق هنری کِلِی و سهامداران اصلی بانک دوم، بیدل در سال ۱۸۳۲ لایحهٔ تمدید مجوز فدرال این بانک را تقدیم کنگره کرد. این موضوع به تصویب کنگره رسید و سپس به دفتر اندرو جکسون ارسال شد. جکسون که با اغلب بانک‌ها خصومت عمیقی داشت، این مصوبه را وتو کرد و بدین‌ترتیب با ورود به یک مناقشهٔ سیاسی عظیم موسوم به نبرد بانکی، به تنش‌ها دامن زد. به محض اینکه جکسون سپرده‌های دولتی را از بانک دوم به سایر بانک‌ها منتقل کرد، بیدل اقدام به افزایش نرخ بهره نمود و متعاقب آن یک رکود اقتصادی نسبی شکل گرفت. مجوزِ فدرال بانک دوم در سال ۱۸۳۶ از درجه اعتبار ساقط شد ولی این بانک به واسطه مجوز صادره از ایالت پنسیلوانیا به فعالیت خود ادامه داد تا اینکه سرانجام در سال ۱۸۴۱ به‌طور کامل منحل شد.
نیکلاس در تاریخ ۸ ژانویه ۱۷۸۹ در ایالت پنسیلوانیا و در یک خانواده سرشناس اهل فیلادلفیا متولد شد. اجداد خانواده بیدل به همراه ویلیام پن که از زمین‌داران معروف کوئیکر بود، به مستعمره پنسیلوانیا مهاجرت کردند و بعدها در سلسله مبارزات استعماری پیش از انقلاب حضور یافتند.Lawmaking and Legislators in Pennsylvania, vol. 3, p. 338 نیکلاس جوان تحصیلات مقدماتی خود را در یک مؤسسه آموزشی در فیلادلفیا سپری کرد؛ پیشرفت او در آنجا چنان سریع بود که توانست خود را به گروه فارغ‌التحصیلان ۱۷۹۹ دانشگاه پنسیلوانیا برساند. بیدل در سیزده سالگی کلیه دروس را با موفقیت پشت سر گذاشته بود ولیکن به دلیل سن و سالی که داشت، اجازه فارغ‌التحصیلی به وی ندادند. به همین دلیل والدینش او را به پرینستون فرستادند (که بعدها «کالج نیوجرسی» نام گرفت). او به عنوان دانشجوی سال دوم به آنجا رفت و در سال ۱۸۰۱ با درجهٔ ممتازی فارغ‌التحصیل شد؛ در واقع این نخستین افتخار زندگیش بود که آن را با تنها رقیب همکلاسیش سهیم شد.
بیدل حتی پیش از اینکه تحصیلاتش را در رشته حقوق به پایان برساند، پیشنهاد کار رسمی دریافت کرد. او به عنوان منشی در خدمت یکی از افسران سابق جنگ استقلال آمریکا و نمایندهٔ کنگره قاره‌ای یعنی جان آرمسترانگ جونیور بود. وی در سال ۱۸۰۴ به خارج از کشور رفت و درست زمانی در پاریس حضور داشت که ناپلئون بناپارت در مسند امپراتور، امپراتوری جدید فرانسه تاجگذاری کرد. پس از آن با حضور در فرایند حسابرسی معامله خرید لوئیزیانا، نخستین تجربه خود را در امور مالی کسب کرد. وی درمقام منشی شخصی جیمز مونرو، رایزن ایالات متحده آمریکا در دربار سنت جیمز، سفرهای فراوانی به سراسر اروپا داشت. در بریتانیای کبیر، او با اساتید دانشگاه کمبریج در رابطه با مقایسه گویش معاصر یونان و گویش هومری به بحث و تبادل نظر پرداخت؛ این گفتگو مورد توجه مونرو قرار گرفت.
در ۱۸۰۷، بیدل به سرزمین آبا و اجدادیش در فیلادلفیا بازگشت. او به وکالت و نوشتن مشغول بود و برای نشریات مختلف مقالاتی در حوزه‌های گوناگون و به ویژه هنرهای زیبا می‌نوشت. بیدل کمک ویراستار نشریه ادبی با نام "پورت-فولیو" شد که از سال ۱۸۰۶ تا ۱۸۲۳ منتشر می‌شد. هنگامی که ویراستار نشریه، جوزف دِنی، در سال ۱۸۱۲ از دنیا رفت، بیدل مسئولیت امور مجله را بر عهده گرفت و در خیابان هفتم، جایی در نزدیکی خیابان اسپروس ساکن شد. درست همان سال، وی به عضویت انجمن فلسفی آمریکا درآمد.
بیدل پس از اینکه به مجلس سنای ایالات پنسیلوانیا راه یافت، برای راه‌اندازی دوباره بانک اول ایالات متحده آمریکا شروع به اعمال نفوذ کرد. در واقع در آن زمان نخستین نطق مهم او که پیرامون همین موضوع بود، مورد توجه عموم قرار گرفت و تحسین فراوان دادستان کل، جان مارشال وسایر رهبران افکار عمومی را برانگیخت.
بانک اول در سال ۱۷۹۱ و در طول دوره ریاست جمهوری جورج واشینگتن تأسیس شد. کنگره در سال ۱۸۱۱ از تصویب دوباره مجوز بیست‌ویک ساله آن امتناع کرد و در نتیجه درهای بانک اول برای همیشه بسته شد. با بروز مشکلات اقتصادی، فشارهای مالی و دشواری‌هایی که در تأمین مالی دولت فدرال در طول جنگ ۱۸۱۲ وجود داشت، کنگره و رئیس‌جمهور در سال ۱۸۱۶ مجوز بیست‌و یک ساله دیگری به بانک دوم آمریکا اعطا کردند. بانک دوم از بسیاری جهات نسخه سامان یافته و احیا شدهٔ بانک اول محسوب می‌شد.
چارلز، پدر نیکلاس، به واسطه تعهدش به آرمان استقلال آمریکا و همراهی با بنجامین فرانکلین در شورای عالی اجرایی پنسیلوانیا، چهره بسیار برجسته‌ای به‌شمار می‌رفت. عمویش، نیکلاس بیدل (۱۷۵۰–۱۷۷۸) که هم‌نام او بود، از قهرمانان نیروی دریایی بود که جان خود را در جنگ استقلال آمریکا از دست داد. عموی دیگرش، ادوارد بیدل، از اعضای نخستین کنگره قاره‌ای در سال ۱۷۷۴ بود.Lawmaking and Legislators in Pennsylvania, vol. 3, pp. 337–351
در سال ۱۸۱۱، بیدل با جین مارگارت کریگ (۱۷۹۳–۱۸۵۳) ازدواج کرد. این زوج صاحب شش فرزند شدند؛ چارلز جان بیدل که به خدمت ارتش آمریکا و مجلس نمایندگان این کشور درآمد.University of Delaware: Biddle family papers ادوراد سی. بیدل (۱۸۱۵–۱۸۷۲) که اواخر دهه ۱۸۳۰ همراه پدرش، نیکلاس، به تجارت بین‌المللی پنبه مشغول بود.
نیکلاس برادر کوچکتری به نام توماس بیدل داشت که از کهنه‌سربازان جنگ ۱۸۱۲ بود و به سمت نماینده دولت در امور بازنشستگی و ریاست شعبه سنت لوئیس بانک دوم در ایالت میزوری منصوب شد. در اوت ۱۸۳۱، توماس با اسپنسر پتیس که از نمایندگان میزوری بود، دوئل کرد. این دوئل در بلادی آیلند، جایی در میانه رودخانه می‌سی‌سی‌پی ودر نزدیکی سنت لوئیس برگزار شد. از آنجاییکه توماس نزدیک‌بین بود، آنها از فاصله نزدیک و بسیار خطرناک حدود یک و نیم متری به یکدیگر شلیک کردند. پتیس در عرض چند ساعت از دنیا رفت ولی توماس سه روز بعد تسلیم جراحاتش شد. در واقع می‌توان گفت دلیل اصلی برگزاری این دوئل، انتقاد پتیس از مدیریت نیکلاس در بانک و متعاقبش دفاع توماس از برادرش بود. پس از رد و بدل کردن نامه‌هایی با سردبیر یک روزنامه، بیدل به دیدار پتیس در اتاق هتل محل اقامتش رفت و با او که بیمار بود شدیداً برخورد کرد. پتیس بهبود یافت و سپس توماس را به دوئل دعوت کرد.Crack of the Pistol: Dueling in 19th Century Missouri – sos.mo.gov – Retrieved March 5, 2008 نباید توماس بیدل را با پسر عموی دومش، توماس بیدل که اهل فیلادلفیا و یکی از دلالان معروف ارز بود، اشتباه گرفت.Howard Bodenhorn, State Banking in Early America: A New Economic History (New York: Oxford University Press, 2003) p. 251
پادشاهی عربستان سعودی یک سلطنت مطلقه اسلامی است که در آن اسلام سنی بر اساس قوانین محکم شریعت دین دولتی رسمی است. غیر مسلمانان باید در خلوت به دین خود بپردازند و در معرض تبعیض و تبعید هستند. با این که هیچ قانونی همه شهروندان را ملزم نمی‌کند که مسلمان باشند، خارجی‌های غیرمسلمان که تلاش می‌کنند تابعیت عربستان سعودی را به دست آورند، باید به اسلام روی آورند.http://www.moi.gov.sa/wps/wcm/connect/121c03004d4bb7c98e2cdfbed7ca8368/EN_saudi_nationality_system.pdf?MOD=AJPERES&CACHEID=121c03004d4bb7c98e2cdfbed7ca8368 Ministry of the Interior| dead link فرزندانی که از پدران مسلمان به دنیا می‌آیند، طبق قانون مسلمان تلقی می‌شوند و گرویدن از اسلام به دین دیگر ارتداد محسوب می‌شود و مجازات اعدام دارد. توهین به اسلام سنی نیز مجازات اعدام دارد، اما مجازات رایج تر برای آن، حبس طولانی است. بر اساس گزارش ۲۰۱۳ وزارت امور خارجه ایالات متحده در مورد آزادی مذهبی بین‌المللی، «هیچ گزارش تایید شده‌ای از اعدام برای ارتداد یا توهین به مقدسات» بین سال‌های ۱۹۱۳ و ۲۰۱۳ وجود نداشته‌است.
آزادی دینی عملاً وجود ندارد.: "Freedom of religion is not recognized but individuals are protected under the law and the government restricted it in practice." دولت آزادی دین را قانوناً به رسمیت نمی‌شناسد و از آن حفاظت نمی‌کند و در عمل این آزادی به شدت محدود شده‌است. به عنوان یک سیاست، دولت حق عبادت خصوصی را برای همه، از جمله غیرمسلمانانی که برای انجام اعمال مذهبی در خانه‌ها جمع می‌شوند، تضمین و از آن حفاظت می‌کند. اما در عمل به این حق احترام گذاشته نمی‌شود و در قانون تعریف نشده‌است.
پلیس اسلامی سعودی () که با نام کمیته ترویج فضیلت و پیشگیری از منکر (CPVPV) یا «پلیس مذهبی» نیز شناخته می‌شود، ممنوعیت اعمال عمومی ادیان غیر اسلامی را اجرا می‌کرد، اگرچه اختیارات آن در آوریل ۲۰۱۶ به میزان قابل توجهی کاهش یافت. شریعت برای همه افراد داخل عربستان سعودی صرف نظر از مذهب اعمال می‌شود.
عربستان سعودی یک حکومت دینی اسلامی است و دولت قرآن و سنت (سنت) محمدی را قانون اساسی این کشور اعلام کرده‌است. آزادی مذهب غیرقانونی نیست، اما ترویج دین غیرقانونی است. اسلام دین رسمی است. طبق این قانون، فرزندانی که از پدران مسلمان به دنیا می‌آیند نیز مسلمان هستند، صرف نظر از کشور یا سنت مذهبی که در آن بزرگ شده‌اند. دولت دین‌ورزی عمومی ادیان دیگر را ممنوع می‌کند، اما عموماً به ادیان غیر اسلامی اجازه می‌دهد تا به‌طور خصوصی دین‌ورزی کنند. منبع اولیه قانون در عربستان سعودی مبتنی بر شریعت (حقوق اسلامی) است، به طوری که دادگاه‌های شرعی عمدتاً بر اساس دستورالعملی است که از قرآن و سنت گرفته شده‌است. علاوه بر این، قوانین و عرف سنتی قبیله ای همچنان قابل توجه است.
تنها تعطیلات ملی در عربستان سعودی دو عید است، عید فطر در پایان ماه رمضان و عید قربان در پایان مراسم حج و روز ملی عربستان. اعمال متضاد با آن، مانند جشن مولدالنبی (میلاد حضرت محمد) و زیارت مقبره مسلمانان نامدار، ممنوع است، اگرچه اجرای آن در برخی از جوامع راحت‌تر از سایر جوامع بود و شیعیان به صورت عمومی در برخی جوامع مجاز به برگزاری مراسم عاشورا بودند."2013 Report on International Religious Freedom:Saudi Arabia". "state.gov". Washington, D.C.: United States Department of State. 28 July 2014. Retrieved 12 February 2020.
اسلام ورزیدن به‌طور کلی محدود به مکتبی از شاخه سنی اسلام است که توسط محمد بن عبدالوهاب، یک محقق مذهبی عرب قرن هجدهم تفسیر شده‌است. در خارج از عربستان سعودی، این شاخه از اسلام اغلب به عنوان " وهابیت " شناخته می‌شود، اصطلاحی که سعودی‌ها از آن استفاده نمی‌کنند.
اعمال خلاف این تعبیر، مانند جشن میلاد محمد و زیارت مقبره مسلمانان نامدار، ممنوع است. انتشار آموزه‌های مسلمانان که مطابق با تفسیر رسمی پذیرفته شده اسلام نباشد ممنوع است. نویسندگان و سایر افرادی که علناً از این تفسیر انتقاد می‌کنند، از جمله کسانی که طرفدار تفسیر سخت‌گیرانه‌تر هستند و کسانی که طرفدار تفسیر معتدل‌تری نسبت به تفسیر دولت هستند، طبق گزارش‌ها زندانی شده‌اند و با اقدامات تلافی‌جویانه دیگری روبرو شده‌اند.
وزارت امور اسلامی بر ساخت و نگهداری تقریباً تمام مساجد در کشور نظارت و تأمین مالی می‌کند، اگرچه بیش از ۳۰ درصد از کل مساجد در عربستان سعودی توسط شخصیت‌های خصوصی ساخته و وقف شده‌است. این وزارت حقوق ائمه و سایر کسانی که در مساجد کار می‌کنند پرداخت می‌کند. یک کمیته دولتی شرایط ائمه را مشخص می‌کند. «پلیس مذهبی» یا "مطوعین" یک نهاد دولتی است و رئیس آن مقام وزارت دارد. این کمیته افراد مسلح و غیرمسلح را به میان مردم می‌فرستد تا اطمینان حاصل کند که شهروندان سعودی و مهاجران مقیم عربستان سعودی حداقل در ملاء عام از آداب اسلامی پیروی می‌کنند.
قوانین عربستان سعودی مشروبات الکلی و محصولات گوشت خوک را در این کشور ممنوع می‌کند زیرا آنها را خلاف اسلام می‌داند. کسانی که قانون را نقض می‌کنند مجازات‌های سختی دارند. مجازات قاچاق مواد مخدر همیشه اعدام است.
بر اساس قوانین عربستان، تبدیل مسلمان به دین دیگر ارتداد محسوب می‌شود که مجازات آن اعدام است. در مارس ۲۰۱۴، وزارت کشور عربستان سعودی با صدور فرمانی سلطنتی که تروریسم را به عنوان «فرستادن به افکار الحادی به هر شکل یا زیر سوال بردن مبانی دین اسلامی که این کشور بر آن استوار است» تعریف می‌کند همه ملحدان را تروریست نامید.
غیر مسلمانان نیز از سوی عربستان سعودی به شدت از ورود به شهر مقدس مکه منع شده‌اند. در بزرگراه‌ها، افسران پلیس مذهبی ممکن است آنها را منحرف کنند یا جریمه کنند. در خود شهر، بررسی جاده‌ها به صورت تصادفی انجام می‌شود. بازدید از مدینه به عنوان غیر مسلمان توسط عربستان سعودی مجاز است.
عربستان سعودی قوانین جنایی ای دارد که تغییر دین یا دست کشیدن از اسلام، که به عنوان ارتداد تعریف شده و مجازات آن اعدام است را برای مسلمانان غیرقانونی می‌کند.Mortimer, Jasper (27 March 2006). "Conversion Prosecutions Rare to Muslims". "Washington Post (AP)". به همین دلیل، عربستان سعودی به عنوان «جهنم مرتدان» شناخته می‌شود، بسیاری از مسلمانان سابق به دنبال خروج یا فرار از این کشور قبل از کشف بی اعتقادی خود هستند و زندگی دوم خود را با نام مستعار در اینترنت زندگی می‌کنند.
در ۳ سپتامبر ۱۹۹۲، صادق عبدالکریم مال الله پس از محکومیت به ارتداد و توهین به مقدسات در ملاء عام در القطیف در استان شرقی عربستان سعودی سر بریده شد. صادق ملاالله، یک مسلمان شیعه اهل عربستان سعودی، در آوریل ۱۹۸۸ دستگیر و به پرتاب سنگ به سمت گشت پلیس متهم شد. بنا بر گزارش‌ها، او در اولین ماه‌های بازداشتش برای مدت‌های طولانی در سلول انفرادی نگهداری می‌شد و قبل از اولین حضورش در برابر قاضی در ژوئیه ۱۹۸۸ شکنجه شد. گزارش شده‌است که قاضی از او خواسته‌است که از شیعه به اسلام سنی وهابی بگرود و گفته می‌شد که در این صورت به او قول محکومیت سبک تری داده‌است. پس از امتناع وی از این کار، او را به زندان المباحیث العمه (اطلاعات عمومی) در ذمام بردند و تا آوریل ۱۹۹۰ در آنجا نگهداری شد. وی سپس به زندان المباحیث الامه در ریاض منتقل شد و تا تاریخ اعدام در آنجا ماند. اعتقاد بر این است که صادق مال لله در تلاش‌ها برای تضمین حقوق اقلیت مسلمان شیعه عربستان سعودی مشارکت داشته‌است.
امیلی ایبل نویسنده و استاد بازنشتهٔ سلامت عمومی و مطالعات زنان در دانشگاه کالیفرنیا در لس آنجلس است.
پیتر رینسفورد بردی (Peter Rainsford Brady) (۴ اوت ۱۸۲۵–۲ مه ۱۹۰۲)، افسر نظامی، نقشه‌بردار و سیاستمدار آمریکایی بود. پس از یک دوره خدمت کوتاه در نیروی دریایی ایالات متحده، به تگزاس رنجرز یا پلیس ایالتی تگزاس پیوست و در جریان جنگ مکزیک – آمریکا و در امتداد مرزهای غربی خدمت کرد. از تگزاس به سمت غرب نقل مکان نمود و در آنجا ساکن اولیه و یک شخصیت سیاسی شد.
بردی در ۴ اوت ۱۸۲۵ در بخش جورج‌تاون واشینگتن DC در خانوادهٔ پیتر و آن (رینسفورد) تولد شد. The dates given for Brady's stay at the Naval Academy, 1844–1846, and the date of his company in the Texas Rangers, 1847, though at variance with some sources, appear to be most credible. مادرش از لندن بود.. Her grave is in the Congressional Cemetery. Farish's information on Brady is apparently mainly speculative, as he identifies her as a girl from Virginia. Whether she temporarily resided across the Virginia state line he does not say. As his Navy dates for Brady are least credible, his other information is suspect also. Her husband's father, also Peter, was from County Longford, Ireland ("Find a Grave"). مادرش در ۲۱ سالگی با یک شهروند جورج‌تاون ازدواج نمود. آن‌ها علاوه بر پیتر دو دختر به‌نام‌های مارگارت آن و مری الن داشتند.
پیتر در ۱۲ سالگی در کالج جورج‌تاون آموزش دید. این رویداد نباید توسط سیستم آموزشی امروزی که در آن زمان وجود نداشت، مورد قضاوت قرار گیرد. در آن‌زمان بین آموزش متوسطه و کالج هیچ تفاوتی وجود نداشت. «کالج» در آن‌زمان بیشتر یک مدرسه خصوصی پسرانه بود. کالج در برگیرنده آموزش ابتدائی و متوسطه نیز بود.
تلاش‌های مدرن برای بررسی خدمت نیروی دریایی وی به همین‌گونه سر در گم است؛ به‌ویژه کتاب‌های راهنما و سایت‌های تگزاس رنجر چیزهای متفاوتی ارائه می‌نمایند، این‌که بردی در سال ۱۸۴۴ از آکادمی نیروی دریایی ایالات متحده در آناپولیس مریلند فارغ شده‌است و پس از یک‌سال خدمت از نیروی دریایی استعفا نموده یا این‌که وی به‌عنوان ناوآموز خدمت کرد اما نه در آکادمی.As an example of a variant source, Farish has him graduating in 1844 and joining the rangers in 1846, neither of which are maintainable. The Academy at Annapolis did not exist in 1844. این آکادمی در سال ۱۸۴۵ تأسیس شد. موثق‌ترین گزارش حاکی از این است که وی از سال ۱۸۴۴ تا سال ۱۸۴۶ ناو‍آموز بوده و با فارغ شدن در کلاس اول که برای همیشه از آنجا فارغ شد و به‌منظور جنگیدن در جنگ مکزیک – آمریکا با «تگزاس رنجرز یا پلیس ایالتی تگزاس» که در آن‌زمان بازوی نظامی ایالت جدید تگزاس بود، استعفا داد.
یکی هم می‌توان قرار ذیل حدس زد. در ابتدا به‌عنوان دانش‌آموز افسران نیروی دریایی یا ناوآموزان، حرفهٔ خود را به روش عملی‌تر در یک کشتی بادبانی جنگی آغاز نمود. بعد از دورهٔ کارآموزی در دریا، امتحانی را سپری نمودند که در صورت کامیابی در آن امتحان، «پسد میدشیپمن» نامیده می‌شدند، این اصطلاحی بود در آکادمی نیروی دریایی قدیمی بر آن تأکید صورت می‌گرفت. بعد از گذراندن این دوره باید به درجهٔ ستوانی نائل می‌شدند. درجهٔ ناوبان دوم چنان‌چه امروز وجود دارد تا جنگ داخلی زمانیکه استفاده قبلی آن دوباره مروج شد، ایجاد نشده بود. «پسد میدشیپمن» به نفع ناوبان دوم کنار گذاشته شد.
در سال ۱۸۳۴ یک مدرسهٔ نیروی دریایی ایجاد شد اما می‌بایست در پناهگاه نیروی دریایی فیلادلفیا واقع میدان دریایی فیلادلفیا که با یک بیمارستان و یک خانهٔ بازنشستگان نیروی دریایی مشترک بود، قرار می‌گرفت. این ساختمان ظریف شباهت زیادی با اولین سالن بنکرافت داشت. اسم نامناسب پناهگاه نیروی دریایی در عوض نام رسمی آن یعنی مدرسهٔ نیروی دریایی به این مؤسسه آموزشی نصب گردید. یک شرط جدیداً اضافه شده بود که تمامی ناوآموزان باید ۸ ماه در مدرسهٔ نیروی دریایی خدمت نمایند و امتحان خود را در آنجا بگذرانند. قبل از آن اگر ناوآموزان «فعال» باشند به این معنی است که در محیط کشتی هستند. اگر از امتحان با موفقیت عبور می‌کردند، «گذرانده» گفته می‌شدند. در سال ۱۸۴۵ آکادمی جدید در آناپولیس، ناوآموزان و مربیان را از مدرسهٔ فیلادلفیا تحویل گرفت. مدت زمانی سپری شده در مدرسهٔ نیروی دریایی و سفر دریایی محاسبه شد؛ بنابراین آکادمی توانست بعد از یک‌سال از تأسیس ناوآموزان را فارغ دهد.
یک تعداد (قابل اعتماد یا غیرقابل اعتماد) گزارش می‌دهند که بردی به عنوان ناوآموز در کشتی قدیمی یواس‌اس لکسینگتون و بر کشتی یواس‌اس پلیموث در دریای مدیترانه خدمت کرد، شاید در مورد کشتی لکسینگتون احتمال کمتری وجود دارد زیرا در تمام مدتی که بردی می‌بایست در اکادمی/مدرسهٔ نیروی دریای می‌بود، این کشتی در مدیترانه بود. در مورد کشتی پلیموث بعضی شواهدی وجود دارد. کتاب تاریخچهٔ ارتش و نیروی دریایی ۱۸ آوریل ۱۸۴۴ از حرکت کشتی یواس‌اس پلیموث برای پیوستن به گردان‌های دریایی و بعد گشت‌زنی در دریای مدیترانه به‌منظور خدمت برای منافع ایالات متحده و جلوگیری از شروع مجدد دزدی دریایی در امتداد ساحل بربری، گزارش می‌دهد. یکی از جملهٔ ناوآموزان پیتر. پی. بردی بود، پی در این نام یک اشتباه تایپی در عوض آر است.
زمانی‌که در سال ۱۸۴۵ آکادمی به کار آغاز نمود، این کار را با فهرستی از ناوآموزان مدرسهٔ نیروی دریایی و هر ناوآموز فعالی که برای حضور ضروری خود در مدرسه آماده بود، انجام داد. این یک برنامهٔ پنج ساله بود: سال‌های نخست و اخیر در آناپولیس و سه سال وسط در دریا. در ماه ژانویه سال ۱۸۴۶ این آکادمی ۳۶ دانش‌آموز داشت که ظاهراً در سال ۱۸۴۰ در مدرسهٔ نیروی دریایی به درس شروع نموده بودند، ۱۳ دانش‌آموز در سال ۱۸۴۱ و ۷ نفر منصوب شده از سال ۱۸۴۵ و ۳۶ نفر از جملهٔ کلاس سال ۱۸۴۶ بودند. بردی در میان یکی از این‌ها نبود جز این‌که اشتباهاً حذف شده باشد.
ناوآموزان از سال ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴ به‌طور آشکارا غایب بودند و دلیل آن احتمالاً دور بودن آن‌ها از دریا بود. سایر افسران پرچم‌دار در نیروی دریایی بعدی که فارق التحصیل شناخته شدند، ادعا داشتند که در آن سال‌ها در دریا بودند. دفاتر ثبت نام ناوآموزان آکادمی نگهداری نشده بود یا حد اقل تا بعد از تنظیم مجدد در سال ۱۸۵۰ باقی نماند، ازینرو هیچ راهی برای تأیید حضور و فارغ‌التحصیل شدن افرادی چون بردی که نیروی دریایی را بلافاصله پس از فراغت ترک کرده بود، وجود نداشت. آمار اولیه می‌بایست مجدداً از سایر منابع تأیید می‌شد.
این کاملاً مشخص نیست که بردی در آکادمی حضور یافت یا در عوض حضور استعفا داد. اگر در آکادمی حضور یافته باشد، فارغ شدنش معلوم نیست. این مستند است که بردی در کشتی پلیموث حضور داشت. کشتی پلیموث تا ماه اکتبر سال ۱۸۴۶ با گردان‌های دریایی بود و این‌که بردی در این زمان در کلاس ۱۸۴۶ بوده باشد بسیار دیر است، اگر بردی تمام وقت با کشتی پلیموث بوده باشد، سؤال برانگیز است. هرچند درست است که قایق‌های صید نهنگ در یک زمانی برای سال‌ها ناپدید می‌شدند اما این موضوع برای کشتی‌های که در ایستگاه بودند، صدق نمی‌کند. نقل و انتقالات به کشی‌ها یا از کشتی‌ها مکرراً صورت می‌گرفت.
آن‌ها همچنین باید اغلب در بندر بوده باشند، اگر اینگونه بوده باشد، برای ناوآموزان چون بردی چانس یک مرتبه سوار شدن در هر کشتی در گردان دریایی داده شده. بردی می‌توانست به موقع برای کلاس‌های سال ۱۸۴۶ یا حتی سال ۱۸۴۷ دوباره برگردد. اگر بیشتر منابع می‌گویند که بردی فارغ شده‌است، احتمالاً اطلاعات را از خود او که تا عصر عکاسی زنده بود، گرفته‌اند.
پیتر بردی شهروند مؤدب پایتخت کشور که دارای تحصیلات عالی بود و در منطقه مدیترانه سفرهای زیادی کرده بود، در سال ۱۸۴۶ به‌منظور سفر به ایالت بیابابی تگزاس غربی که مملو از بومیان آمریکایی متخاصم بود، نیروی دریایی ایالات متحده و پایتخت را ترک نمود، دیگر هرگز به شرق برنگشت و در اصل هرگز به‌جز تگزاس، آریزونا و نیومکزیک به جای دیگری سفر نکرد. بردی هیچ دلیل شخصی برای رفتن به آنجا نداشت، دوست یا وابستگانش در آنجا نبود و نه از مردم و نوع زمین آنجا اطلاع داشت.
«از نو نوشتن ستاره‌ها» () یا «از نو نوشتن سرنوشت» ترانه‌ای با اجرای زک افران و زندایا برای فیلم "بزرگ‌ترین شومن" ساخته سال ۲۰۱۷ است که در ۱۷ نوامبر ۲۰۱۷ توسط آتلانتیک رکوردز در آلبوم "" منتشر شد.
۱۶ نوامبر ۲۰۱۸ این آهنگ توسط جیمز آرتور و آن-ماری بازسازی شد.
یان زوارتِن‌دَیک (زاده ۲۹ ژوئیه ۱۸۹۶ در روتردام – درگذشته ۱۴ سپتامبر ۱۹۷۶) یک تاجر و دیپلمات هلندی بود. او به عنوان مدیر کارخانه‌های فیلیپس در لیتوانی و کنسول موقت دولت هلندی در تبعید، بر اعطای ۲۳۴۵ روادید برای کوراسائو برای نجات یهودیان از هولوکاست در طول جنگ جهانی دوم نظارت داشت. در سال ۱۹۹۷، ید وشم او را به عنوان درستکار در میان ملل به رسمیت شناخت.
در سال ۱۹۳۹، او به عنوان مدیر بخش تولید فیلیپس در لیتوانی انتخاب شد.
هنگامی که اتحاد جماهیر شوروی لیتوانی را در سال ۱۹۴۰ تصرف کرد، برخی از هلندیان یهودی‌تبار در لیتوانی به یان زوارتن‌دیک نزدیک شدند تا روادید برای هند شرقی هلند بگیرند. با اجازه مافوق یان زوارتن‌دیک، یعنی ال‌پی‌یی دِ دِکِر که سفیر هلند در لتونی بود، او موافقت کرد که به آنها کمک کند. این خبر منتشر شد و یهودیانی که از لهستان تحت اشغال آلمان گریخته بودند نیز از او کمک خواستند.
سفیر هلند، دِ دکر، از سوی یک متقاضی یهودی ترغیب شده بود که اظهارنامه ای در مورد روادید این متقاضی بنویسد که در آن بیان می‌کرد که ورود به کوراسائو و مناطق وابسته در هند غربی نیازی به ویزا ندارد، در حالی که بخش مربوط به مجوز فرماندار کوراسائو را که لازم است حذف کرد. در این مورد، زوارتندیک نیز از این روش پیروی کرد و در چند روز، با کمک دستیاران، بیش از ۲۰۰۰ روادید برای یهودیان به کوراسائو صادر کرد.
پناهندگان همچنین به سوگیهارا چیئونه، کنسول ژاپن مراجعه کردند، که برخلاف مخالفت دولتش به آنها روادید عبوری از طریق ژاپن داد. این به بسیاری از پناهندگان فرصتی داد تا لیتوانی را از طریق راه‌آهن سراسری سیبری به سمت خاور دور ترک کنند.
در سه هفته پس از ۱۶ ژوئیه ۱۹۴۰، زوارتن‌دیک ۲۳۴۵ روادید برای ورود به کوراسائو نوشت و برخی از یهودیان از آ» رونوشت‌های بیشتری تهیه کردند. بسیاری از کسانی که ا این طریق به آن‌ها کمک شد او را فقط به عنوان «آقای رادیو فیلیپس» می‌شناختند. هنگامی که اتحاد جماهیر شوروی لیتوانی را ضمیمه کرد، دفتر فیلیپس و سفارتخانه‌ها و کنسولگری‌های وی در کاوناس را در ۳ اوت ۱۹۴۰ تعطیل کردند. او به هلند اشغالی بازگشت تا تا زمان بازنشستگی خود در مقر فیلیپس در اَیندهوفن کار کند و در مورد این موضوع صحبتی نکرد. زوارتن‌دیک در سال ۱۹۷۶ در آیندهوون درگذشت.
سنساوودین (، پیش‌تر Festinavir) (INN)، (BMS-986001) یک داروی پژوهشی جدید است که توسط بریستول-مایرز اسکوئیب برای درمان عفونت HIV تولید شده است. در آغاز در دانشگاه ییل توسعه داده شد.
بیژن قادری (زادهٔ ۲ تیر ۱۳۲۹) آهنگساز، رهبر ارکستر و نوازندهٔ هورن اهل ایران است. او نخستین رهبر ارکستر سمفونیک تهران پس از انقلاب اسلامی می‌باشد.
بیژن قادری در ۲۹ تیر ۱۳۲۹ در تهران متولد شد. از ‍۱۱ سالگی به هنرستان عالی موسیقی رفت و به یادگیری ساز هورن زیر نظر مرتضی حنانه پرداخت. از شانزده سالگی در کلاس‌های هارمونی ثمین باغچه‌بان و هوشنگ استوار شرکت کرد و در ۱۸ سالگی پس از قبولی در آزمون نوازندگی، به استخدام ارکستر سمفونیک تهران به رهبری حشمت سنجری درآمد. او در کنار فعالیت حرفه‌ای به‌عنوان نوازندۀ ارکستر سمفونیک، از نوجوانی به آهنگسازی، نوازندگی پیانو و تنظیم در موسیقی پاپ نیز مشغول بوده است.
در دوران پس از انقلاب و با انحلال سازمان ارکستر و مهاجرت بسیاری از نوازندگان، در تابستان سال ۱۳۵۸ قادری به‌عنوان نخستین رهبر ارکستر سمفونیک تهران از سوی نوازندگان ارکستر برگزیده شد. وی در جایگاه رهبر ارکستر به مدت دو سال به اجرای موسیقی کلاسیک پرداخت و برخی از آثار مشهور رپرتوار موسیقی کلاسیک از جمله آداجیو سل مینور از آلبینونی، سمفونی شماره ۸ از دورژاک، گزیده‌ای از اپرای "سلحشور روستایی" از ماسکانی، کنسرتو کلارینت و کنسرتو فلوت از موتسارت را به روی صحنه برد. وی همچنین در طول دو سال فعالیت خود در ارکستر سمفونیک، آثار انقلابی آهنگسازان ایرانی از جمله همایون رحیمیان، مجید انتظامی، هوشنگ کامکار، نصیر حیدریان و سید محمد میرزمانی را اجرا کرد. قادری خود نیز به آهنگسازی، تنظیم و اجرای موسیقی مشغول بود و از جمله فعالیت‌های او می‌توان به تنظیم ارکسترال ترانهٔ «آرژانتین برای من گریه نکن» اثر اندرو لوید وبر با صدای فرهاد، سرود هنر (هر دو با اجرای ارکستر سمفونیک تهران) و سرود برپا خیز به آهنگسازی سرخیو اورتگا برای گروه کر چهارصدایی اشاره کرد.
از سال ۱۳۶۰ قادری در شهر لس آنجلس زندگی می‌کند. وی برادرزادۀ ایرج قادری، تهیه‌کننده و کارگردان ایرانی است.
ترویج بین‌المللی سلفی گری و وهابیت در اسلام سنی مورد علاقه پادشاهی عربستان سعودی و سایر پادشاهی‌های خلیج فارس که از اواسط دهه ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ شروع شده، به جایی رسیده که ژیل کپل، دانشمند علوم سیاسی فرانسوی، آن را «جایگاه برتر قدرت در بیان جهانی اسلام» تعریف می‌کند. تا دهه ۱۹۹۰ که عربستان سعودی (و شورای همکاری خلیج فارس) از اخوان المسلمین جدا شد، تفاسیر نه تنها شامل اسلام "سلفیه" عربستان سعودی، بلکه اسلام اسلام‌گرا / احیاگر، و «ترکیبی» از این دو تفسیر را شامل می‌شد.
نیروی محرکه ترویج این تفاسیر در جهان اسلام «بزرگترین کارزار پروپاگاندای جهانی بود که تا به حال شکل گرفته‌است» (به گفته آلکس الکسیف، دانشمند علوم سیاسی)، «که تلاش‌های تبلیغاتی شوروی در اوج جنگ سرد در برابر آن کوچک جلوه می‌کرد» (به گفته روزنامه‌نگار دیوید ای. کپلن) و از طریق صادرات نفت که پس از جنگ اکتبر ۱۹۷۳ افزایش یافت تأمین بودجه می‌شد. یک تخمین این است که در دوره سلطنت ملک فهد (۱۹۸۲ تا ۲۰۰۵)، بیش از ۷۵ میلیارد دلار برای گسترش اسلام وهابی هزینه شد. این پول برای تأسیس ۲۰۰ دانشکده اسلامی، ۲۱۰ مرکز اسلامی، ۱۵۰۰ مسجد و ۲۰۰۰ مدرسه برای کودکان مسلمان در کشورهای مسلمان و غیرمسلمان استفاده شد. این مدارس از نظر دیدگاه «بنیادگرا» بودند و شبکه‌ای را «از سودان تا شمال پاکستان» تشکیل دادند. شاه فقید همچنین مرکزی انتشاراتی را در مدینه راه اندازی کرد که تا سال ۲۰۰۰، ۱۳۸ میلیون نسخه از قرآن (متن مرکزی دینی اسلام) را در سراسر جهان توزیع کرد. همراه با میلیون‌ها قرآنی که به صورت رایگان توزیع شد، متون اعتقاد پیروی تفاسیر سلفی ارائه شد.
در دهه ۱۹۸۰، حدود ۷۰ سفارت عربستان سعودی در سرتاسر جهان به وابستگان مذهبی مجهز شدند که وظیفه آنها ساخت مساجد جدید در کشورهایشان و متقاعد کردن مساجد موجود برای تبلیغ دعوت "سلفیه" بود. دولت عربستان تعدادی از سازمان‌های بین‌المللی را برای گسترش اسلام بنیادگرا از جمله اتحادیه جهانی مسلمانان، مجمع جهانی جوانان مسلمان، سازمان بین‌المللی امداد اسلامی و موسسات خیریه سلطنتی را تأمین مالی می‌کند. حمایت از "دعوت" (به معنای واقعی کلمه «دعوت کردن» به اسلام) - تبلیغ یا تبلیغ اسلام - برای حاکمان سعودی از «الزامات دینی» خوانده شده‌است که نمی‌توان آن را «بدون از دست دادن مشروعیت داخلی» خود به عنوان حامیان و ترویج کنندگان اسلام رها کرد.
علاوه بر تفسیر سلفی از اسلام، سایر تفاسیر سختگیرانه و محافظه کارانه از اسلام سنی که به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم با کمک وجوه عربستان سعودی و کشورهای عربی حوزه خلیج فارس کمک می‌شود، تفاسیر سازمان‌های اسلام‌گرا مانند اخوان المسلمین و جماعت اسلامی است. در حالی که اتحادهای آنها همیشه دائمی نبوده، گفته می‌شود که سلفی گری و اشکالی از اسلام‌گرایی یک «تلاش مشترک» را تشکیل داده‌اند، که در یک «انزجار» شدید علیه نفوذ غرب، اعتقاد به اجرای دقیق دستورها و ممنوعیت‌های "شریعت"، مخالفت با اسلام شیعه و اعمال مذهبی رایج اسلامی (تکریم اولیای مسلمان)، و اعتقاد به اهمیت جهاد مسلحانه اشتراک نظر دارند. گفته می‌شود که این دو جنبش بعداً به ویژه در نتیجه جهاد افغانستان در دهه ۱۹۸۰ علیه اتحاد جماهیر شوروی، که منجر به آموزش و تجهیز هزاران مسلمان برای مبارزه با شوروی و متحدان افغان آنها در افغانستان در دهه ۱۹۸۰ شد «در هم آمیخته‌اند»، یا یک «ترکیب» را شکل داده‌اند.
این بودجه به خاطر ترویج نوعی اسلام متعصب و نامداراگر مورد انتقاد قرار گرفته‌است که گفته می‌شود به پرورش تروریسم اسلامی کمک کرده‌است. منتقدان استدلال می‌کنند که داوطلبانی که برای جنگ در افغانستان بسیج شده‌اند (مانند اسامه بن لادن) و از موفقیت خود در برابر ابرقدرت شوروی «دچار شعف» شده‌اند، به جهاد علیه دولت‌های مسلمان و غیرنظامیان در کشورهای دیگر ادامه دادند. و اینکه گروه‌های سنی محافظه کار مانند طالبان در افغانستان و پاکستان نه تنها به غیر مسلمانان ("کفار") بلکه به سایر مسلمانانی که آنها را مرتد می‌دانند، مانند شیعه‌ها و صوفیان حمله کرده و آنها را می‌کشند. از سال ۲۰۱۷، تغییرات در سیاست مذهبی عربستان سعودی باعث شده‌است که برخی بر این نظر باشند که «اسلام‌گرایان در سراسر جهان باید از این روش پیروی کنند یا در خطر سقوط در سمت نادرست راست‌کیشی قرار گیرند».
قبل از تحریم نفتی در سال ۱۹۷۳، مذهب در سراسر جهان اسلام «در تسلط سنت‌های ملی یا محلی بود که ریشه در مذهبی بودن مردم عادی داشت.» روحانیون به مکاتب مختلف "فقهی" خود (مذهب چهارگانه اهل سنت "و" شیعه جعفری) می‌نگریستند:
به گفته ژیل کپل، سه مکتب اول به «پوریتانیسم الهام‌گرفته از عربستان» (مکتب حنبلی) به دلیل ویژگی فرقه‌ای آن با ظن بزرگ می‌نگریستند. اما مشروعیت این طبقه از فقهای سنتی اسلامی در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۶۰ توسط قدرت دولت‌های ملی‌گرای پسااستعماری تضعیف شده بود. در «اکثریت قریب به اتفاق» کشورهای مسلمان، موقوفات خصوصی مذهبی ("اوقاف") که قرن‌ها پشتیبان استقلال علما/فقیهان اسلامی بودند، به تصرف دولت درآمد و فقها به کارمندان حقوق‌بگیر تبدیل شدند. حاکمان ملی‌گرا طبیعتاً کارمندان خود (و تفاسیر کارمندانشان از اسلام) را تشویق می‌کردند تا به منافع کارفرمایان/حکام خود خدمت کنند، و به ناچار فقها در بین عموم مسلمانان مجری این کار دیده شدند.
عربستانیهای سعودی ثروت نفتی خود را نه به عنوان یک حادثه زمین‌شناسی یا تاریخی، بلکه مستقیماً مرتبط با مذهب شان می دانستد - نعمتی که خداوند به آنها داده‌است، «تا حقانیت آنها را در جدایی آنها از سایر فرهنگ‌ها و مذاهب اثبات کند»، و نیز چیزی که با رفتار پرهیزگارانه «به رسمیت شناخته شود و به آن عمل شود» و بنابراین به رونق و پشتوانه سلسله «در غیر این صورت شکننده» آن «مشروعیت بخشد».
حاکمان عربستان سعودی سعی داشتند با ثروت جدید خود به دنبال جایگزینی جنبش‌های ملی‌گرایانه در جهان اسلام با اسلام باشند، اسلام را «به خط مقدم صحنه بین‌المللی» بیاورند و اسلام را در سرتاسر جهان تحت یک مذهب واحد سلفی متحد کنند و توجه خاصی به مسلمانانی داشتند که به غرب مهاجرت کرده بودند (یک "هدف ویژه"). به قول اسکات شین، روزنامه‌نگار، «وقتی امامان سعودی با پوشیدن لباس‌های سنتی عربی، صحبت به زبان قرآن - و چک‌های سخاوتمندانه به کشورهای مسلمان در آسیا یا آفریقا، یا در جوامع مسلمان در اروپا یا آمریکا می‌رسند. به‌طور خودکار دارای اعتبار بودند."
آندره‌آس لودویگ ییتلس (; – ) نویسنده ادبیات پزشکی، پزشک، شاعر، نویسنده، روزنامه‌نگار و سیاستمدار اهل کشور جمهوری چک بود. نام مستعار او «جاستوس فری» بود.
ایوان بلاتنی (؛ – ) شاعر اهل کشور چکسلواکی و عضو Skupina 42 (گروه ۴۲- انجمن هنرمندان مدرن چک) بود. او در سال ۱۹۴۸، کشور خود را ترک کرد. با این حال، زندگی را در تبعید دشوار می‌دانست. وی در طول زندگی بعدی خود در انگلستان، روزهایش را در بیمارستانهای مختلف روانی گذراند و از ترس پارانوئید رنج می‌برد و فکر می‌کرد که مأمورین STB ممکن است او را ربوده و به چکسلواکی بازگردانند.
اسپورت-سیلر () شرکت تجهیزات ورزشی آلمانی است، که در سال ۱۹۷۲ توسط مارگوت سیلر تأسیس شد.
پاتریک () شرکت تجهیزات ورزشی بلژیکی است، که در سال ۱۸۹۲ توسط پاتریک بنتو تأسیس شد.
پینگ گلف () شرکت تجهیزات ورزشی آمریکایی است، که در سال ۱۹۵۹ توسط کارستن سولهایم تأسیس شد.
کارستن سولهایم (; – ) مهندس، مخترع و کارآفرین اهل ایالات متحده آمریکا بود، که در سال ۱۹۵۹ شرکت تجهیزات ورزشی پینگ گلف را تأسیس کرد.
لو بلاتنی (؛ – ) نویسنده، شاعر، و منتقد تئاتر اهل کشور چکسلواکی بود.
بلاتنی از یک خانواده موسیقی دان از برنو بود. او از سال ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۸ یک سرباز در گالیسیا، در بوکووینا و آلبانی بود. پس از جنگ، تحصیلات خود را در پراگ خاتمه داد و در چسکی دراهی(راه‌آهن ایالتی چکسلواکی) در برنو، کارمند دولت شد. وی اندکی پس از آن ابتدا به عنوان دراماتورگ فعالیت تئاتر خود را آغاز کرد، او سعی کرد آثار جدید مهم و بومی و عجیب و غریب را روی صحنه بیاورد.
آن رانینگ () شرکت تجهیزات ورزشی سوئیسی است، که در سال ۲۰۱۰ توسط اولیویه برنهارد و کاسپار کوپتی تأسیس شد.
پونی اینترنشنال () شرکت تجهیزات ورزشی آمریکایی است، که در سال ۱۹۷۲ تأسیس شد و هم‌اکنون زیرمجموعه‌ای از گروه آیکونیکس برند می‌باشد.
وراتیسلاو برابنتس (؛ زادهٔ ) نوازنده و شاعر اهل کشور جمهوری چک است. وی از سال ۱۹۷۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
واورینتس بندیکت زندوژری (; – ) ریاضی‌دان، شاعر، نویسنده، معلم، مترجم و فیلولوژیست اهل اسلواکی بود. او در ییهلاوا و پراگ تحصیل کرد. از سال ۱۶۰۴ او در دانشگاه پراگ فعال بود و در آنجا فلسفه کلاسیک و بعداً ریاضیات را تدریس می‌کرد. وی در توسعه انسان‌گرایی چک نقش داشت.
تلسکوپ ولتر () یک تلسکوپ پرتو ایکس است که از یک آرایش آینه‌ای که توسط فیزیکدان آلمانی هانس ولتر در سال ۱۹۵۲ پیشنهاد شده استفاده می‌کند.
طراحی‌های معمولی تلسکوپ برای بازتاب یا شکست نور روشی دارند که این روش برای پرتو ایکس به خوبی کار نمی‌کند. سیستم‌های نوری نور مرئی از عدسی‌ها یا آینه‌هایی استفاده می‌کنند که برای وقوع تقریباً معمولی در یک راستا قرار دارند - یعنی امواج نور تقریباً عمود بر سطح بازتاب یا شکست حرکت می‌کنند. تلسکوپ‌های آینه‌ای معمولی با پرتو ایکس ضعیف عمل می‌کنند، زیرا پرتوهای ایکسی که تقریباً عمود بر سطوح آینه‌ها برخورد می‌کنند می‌توانند منتقل شوند یا جذب شوند - ولی منعکس نمی‌شوند.
عدسی‌های نور مرئی از مواد شفافی با ضریب شکست به‌طور قابل ملاحظه‌ای متفاوت از ۱ ساخته می‌شوند، اما همهٔ مواد شناخته‌شدهٔ شفاف با پرتو ایکس، ضریب شکستی اساساً برابر با ۱ دارند، بنابراین به عنوان عدسی‌های پرتو ایکس کاربردی نیستند.
هاکوب گارنیکی هاکوبیان (؛ (Պիվի Հակոբ) زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۲۰۰۷ تا تاریخ ۲۰۱۸ سمت نمایندگی دوره‌های چهارم تا ششم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت.
در ۱ اوت ۱۹۵۶ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه پلی‌تکنیک ارمنستان فارغ‌التحصیل شد.
داجات مارتونی وارداپتیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۲۰۰۷ تا تاریخ ۲۰۱۸ سمت نمایندگی دوره‌های چهارم تا ششم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت.
در ۱۰ مارس ۱۹۶۶ در روستای به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی اقتصاد ارمنستان فارغ‌التحصیل شد.
هاروتیون کاراپتی کاراپوغوسیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۲۰۱۷ تا تاریخ ۲۰۱۸ سمت نمایندگی دوره ششم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت.
در ۱ مهٔ ۱۹۵۵ در ایروان به دنیا آمد .
آندرانیک آلبرتی هاروتیونیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ تا تاریخ سمت نمایندگی دوره ششم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت.
در ۲۵ ژانویهٔ ۱۹۷۷ ‏در آبوویان به دنیا آمد.
واهان فلیکسی هاروتیونیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۲۰۱۷ تا تاریخ ۲۰۱۸ سمت نمایندگی دوره ششم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت.
در ۷ اوت ۱۹۷۲ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی علم اقتصاد ارمنستان فارغ‌التحصیل شد.
آرائیک رافائلی هوهانیسیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۲۰۰۸ تا تاریخ ۲۰۱۷ سمت نمایندگی دوره‌های چهارم و پنجم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت.
در ۲۳ نوامبر ۱۹۶۴ در ایروان به دنیا آمد.
روستام جاسمی ماخمودیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۲۰۱۷ تا تاریخ ۲۰۱۸ سمت نمایندگی دوره ششم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت.
در در آلاگیاز به دنیا آمد و از دانشکده حقوق دانشگاه دولتی ایروان فارغ‌التحصیل شد.
گاگیک واغیناکی ملیکیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۹ تا تاریخ ؟؟ سمت نمایندگی دوره‌های دوم تا پنجم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت.
در ۱ ژانویه ۱۹۶۰ در برد (ارمنستان) به دنیا آمد .
روزانا کاراپتی مورادیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۲۰۱۲ تا تاریخ ۲۰۱۸ سمت نمایندگی دوره‌های پنجم و ششم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت.
در ۲۸ ژوئن ۱۹۶۳ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان فارغ‌التحصیل شد.
نائیری آرتاشسی ساهاکیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۲۰۱۷ تا تاریخ ۲۰۱۸ سمت نمایندگی دوره ششم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت.
در ۲۸ ژوئیهٔ ۱۹۶۹ در دیان به دنیا آمد .
آلیک سارگسی سارگسیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۲۰۱۷ تا تاریخ ۲۰۱۸ سمت نمایندگی دوره ششم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت.
در ۱ ژوئن ۱۹۵۷ در کاناچوت به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان فارغ‌التحصیل شد.
آوت سارگسیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمداراهل ارمنستان است که از تاریخ ۲۰۱۷ تا تاریخ ۲۰۱۸ سمت نمایندگی دوره ششم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت.
در ۲۲ سپتامبر ۱۹۶۸ در سیسیان به دنیا آمد .
اِمِـت جی. فلین (؛ ۹ نوامبر ۱۸۹۲ – ۴ ژوئن ۱۹۳۷) بازیگر، کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس و تهیه‌کننده فیلم اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "خواب زودهنگام" و "مردی که برگشت" اشاره نمود.
گریگور سروژی آوالیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۲۰۱۷ تا تاریخ ۲۰۱۸ سمت نمایندگی دوره ششم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت.
در ۱ سپتامبر ۱۹۵۸ در موسس به دنیا آمد .
چارلز اِی. باکمن (؛ – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "ستاره‌ای انتخاب کن"، "نخاله‌ها در دریا"، "صحبت تمامی شهر"، "روابط ما"، "زحمت را کم کن"، "ما را ببخشید"، "سیرک"، "صد سال دوم"، "شلوار پوشاندن به فیلیپ"، "شکوه چهارم"، "تجارت میمون" و "حکم احضار" اشاره کرد.
"آرما (ARMA)" مجموعه‌ای از بازی‌های ویدیوئی تیراندازی نظامی تاکتیکی اول شخص است که توسط استودیوی بوهیمیا اینتراکتیو در جمهوری چک، توسعه یافته و در ابتدا برای مایکروسافت ویندوز منتشر شده‌است. این بازی دارای عناصر بزرگی از واقع‌گرایی و شبیه‌سازی است. این مجموعه، ترکیبی از درگیری‌های نظامی در مقیاس بزرگ و گسترده و همچنین، نبردهای نزدیک و محدود است. این مجموعه بازی، پس از از دست دادن مالکیت فکری بازی ، توسط بوهمیا اینتراکتیو، به‌عنوان جانشینی معنوی برای مجموعه بازی‌های فلش‌پوینت، منتشر شد.Bohemia Wiki: Is ArmA the sequel to OFP? What is Game 2? نخستین بازی این مجموعه در سال ۲۰۰۶ و آخرین بازی در سال ۲۰۱۳ منتشر شد. این مجموعه بازی‌ها برای سیستم‌های عامل مختلف از جمله مایکروسافت ویندوز، لینوکس، اندروید و آی‌اواس منتشر شده‌اند.
آرما: حملهٔ مسلحانه "(ARMA: Armed Assault)" و در ایالات متحده، معروف به ("ARMA: Combat Operations")، نخستین بازی آرما است که توسط بوهیمیا اینتراکتیو در نوامبر ۲۰۰۶ (جمهوری چک/آلمان)، فوریهٔ ۲۰۰۷ (اروپا) و مه ۲۰۰۷ (ایالات متحده) برای مایکروسافت ویندوز منتشر شد.
این نسخه، یک محتوای قابل دانلود برای "آرما: حملهٔ مسلحانه" است که در سپتامبر ۲۰۰۷ (در اروپا) با استفاده از واقعیت مجازی منتشر شد.
"آرما ۲ (ARMA 2)" دومین بازی کامل این مجموعه است که برای مایکروسافت ویندوز منتشر شد و در ژوئن ۲۰۰۹ با استفاده از موتور بازی "Real" "Virtuality" منتشر شد. مد "DayZ" بر روی این عنوان منتشر شد که به‌عنوان یک بازی مستقل دیگر، نیاز به نصب "Operation" "Arrowhead" برای اجرا دارد.
"آرما ۲: عملیات اروهد (ARMA 2: Operation Arrowhead)،" یک بازی مستقل برای مایکروسافت ویندوز است که در ژوئن ۲۰۱۰ با موتور بازی "Real Virtuality 3" منتشر شد.
"آرما ۲: نیروهای تقویت‌کننده (ARMA 2: Reinforcements)" یک توسعهٔ مستقل از "آرما ۲" ابتدایی است. این نسخه شامل محتوای قابل دانلود "ARMA 2: British Armed Forces و ARMA 2: Private Military Company" است که می‌تواند برای هر عنوان مستقل "آرما ۲"، خریداری شود.
"آرما: حملهٔ جنگ سرد (ARMA: Cold War Assault)" از ژوئن ۲۰۱۱، از طریق تعدادی از کانال‌های توزیع دیجیتال برای خرید در دسترس است. این نسخه شامل توسعهٔ Red Hammer که توسط Codemasters ساخته شده، نمی‌شود. این بازی از موتور مشابه Real Virtuality به عنوان شبیه‌ساز نظامی VBS1 استفاده می‌کند.
"آرما: محدودهٔ شلیک (ARMA 2: Firing Range)" یک نسخهٔ مستقل برای اندروید و آی‌اواس است و در ژوئیهٔ ۲۰۱۱ منتشر شد.
"تاکتیک‌های آرما، (ARMA Tactics)" یک بازی مستقل برای انویدیا شیلد و سایر دستگاه‌های اندرویدی با انویدیا "Tegra3" و "Tegra4" است. این بازی در مه ۲۰۱۳ با استفاده از موتور بازی‌سازی یونیتی منتشر شد.
"آرما ۳ (ARMA 3)" یک بازی مستقل برای مایکروسافت ویندوز است که در ۱۲ سپتامبر ۲۰۱۳ با استفاده از موتور بازی "Real Virtuality 4" منتشر شد. برای نخستین بار در تاریخ ۵ مارس با استفاده از برنامهٔ دسترسی اولیهٔ استیم برای عموم ارائه شد. این نسخه همچنین در اواخر سال ۲۰۱۵ - اوایل سال ۲۰۱۶ برای لینوکس و مک در نسخهٔ پیشین، منتشر شد.
"آرما عملیات متحرک (ArmA Mobile OPS)"، عنوانی مستقل برای اندروید و iOS است که در ژوئن ۲۰۱۶ منتشر شد.
خاچیک واقیناکی مانوکیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۲۰۰۳ تا تاریخ ۲۰۱۲ سمت نمایندگی دوره‌های سوم و چهارم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت.
در ۲ اوت ۱۹۵۹ در روستای ماستارا به دنیا آمد و از فارغ‌التحصیل شد. .
مروژان هاملتی سیمونیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۲۰۱۷ تا تاریخ ۲۰۱۸ سمت نمایندگی دوره ششم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت.
در ۴ سپتامبر ۱۹۶۳ در ووغجی به دنیا آمد و از فارغ‌التحصیل شد.
ملیک ماریبکی مانوکیان (؛ زادهٔ ) یک اقتصاددان و سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۲۰۰۷ تا تاریخ ۲۰۱۲ سمت نمایندگی دوره چهارم مجلس ملی جمهوری ارمنستان و بار دیگر از تاریخ ۲۰۱۷ تا تاریخ ۲۰۱۸ سمت نمایندگی دوره ششم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت.
در ۵ مهٔ ۱۹۵۵ در شهرستان آبوویان به دنیا آمد .
وانیک خاچیکی آساطریان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۲۰۱۷ تا تاریخ ۲۰۱۸ سمت نمایندگی دوره ششم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت.
در ۳۱ ژانویهٔ ۱۹۵۶ در اسپیتاک به دنیا آمد .
جیمی اوبری (؛ – ) بازیگر، کارگردان فیلم و تدوین‌گر اهل بریتانیا بود.
جان مک‌برنی (؛ ۱۸ دسامبر ۱۸۹۲ – ۲۴ سپتامبر ۱۹۵۶) فیلم‌بردار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "ما عادت نداریم" اشاره نمود.
اسپنسر ویلیامز (؛ – ) آهنگساز، موسیقی‌دان سبک جاز و موسیقی عامه‌پسند اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "زندان" اشاره کرد.
نام او در سال ۱۹۷۰ در تالار مشاهیر ترانه‌سرایی ثبت شد.
گاس ادواردز (؛ – ) موسیقی‌دان، آهنگساز، ترانه‌سرا، و کارگردان فیلم اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "نمایش هالیوود ۱۹۲۹" اشاره کرد.
ویلیام اس. گری (؛ – ) تدوین‌گر اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "مادام اکس"، "نمایش هالیوود ۱۹۲۹"، "خون ورزشی"، "سیاست" و "زیگفلد کبیر" اشاره نمود.
کارن مانوکی بکاریان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۲۰۱۵ تا تاریخ ۲۰۱۸ سمت نمایندگی دوره‌های پنجم و ششم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت.
در ۲ مارس ۱۹۷۰ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ‌التحصیل شد.
جان ام. نیکلاس جونیور (؛ – ) فیلم‌بردار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "دود اسلحه" و "نمایش هالیوود ۱۹۲۹" اشاره نمود.
مکس فابیان (؛ – ) فیلم‌بردار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "ماه عسل" و "نمایش هالیوود ۱۹۲۹" اشاره نمود.
نجلا بن عبدالله (؛ ۱۶ ژوئن ۱۹۸۰) بازیگر اهل تونس است.
بن عبدالله بازیگر تونسی و مهماندار هواپیمای خطوط هوایی تونس است که اولین بار در مجموعه تلویزیونی "مکتوب" در نقش فریال ایفای نقش کرد و پس از آن در "همسر پنجم" در نقش ریم به ایفای نقش پرداخت. از شاخص‌ترین آثار او می‌توان به بازی در "الاکابر" و "نص یوم" و فیلم تونسی "بیک ما زندگی می‌کنیم" که برندهٔ سه جایزه در چهل و یکمین جشنواره بین‌المللی فیلم قاهره شد را نام برد. او برای بازی در نقش حسینه در مجموعهٔ "تاج الحضره" برندهٔ جایزهٔ بهترین بازیگر زن شد.
لو لیپتون (؛ – ) فیلم‌نامه‌نویس و تهیه‌کننده فیلم اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "پسران مومیایی"، "فیلم‌بردار"، "عشق برادرانه" و "ماه عسل" اشاره نمود.
رابرت ئی. هاپکینز (؛ – ) فیلم‌نامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "سان‌فرانسیسکو" اشاره نمود.
قیام مردمی هند علیه استعمار به شدت توسط اشغالگران انگلیسی سرکوب شد و همین امر در شیوه ی مبارزاتی آنان تأثیر گذاشت. آن دسته از روحانیون مسلمان که از کشتار جان به در برده بودند، تصمیم گرفتند با ایجاد مراکز آموزشی در برابر هجوم فرهنگی استعمار ایستادگی کنند و بدین ترتیب مدرسه ی دینی دیوبند پایه گذاری شد. حضور طلبه هایی از نقاط مختلف و از جمله بلوچستان ایران، موجب نشر اندیشه های بانیان این مدرسه گردید و نوعی مکتب فکری پدید آمد که از یک سو، ریشه در آموزه های اشعری و ماتریدی داشت و از سوی دیگر ضرورت های سیاسی، اجتماعی جامعه ی استعمارزده ی هند را مدنظر قرار می داد. شاگردان این مدرسه پس از ورود به بلوچستان ایران، ضمن تأسیس مدارس دیوبندی به گسترش این تفکر پرداختند و با تشکیل جماعت های تبلیغی که از روش همتایانشان در هند نمونه برداری شده بود، تلاش زیادی را برای ترویج تفکر دیوبندی آغاز کردند. این تفکرات از یک سو به دلیل ارتباطات فرهنگی اقوام بلوچ با یکدیگر و از سوی دیگر به جهت پیوند حنفی مذهبان بلوچستان ایران و هند در ایران تقویت شده است. تفکر دیوبندی درون مایه ی ضد استعماری و بیگانه ستیزی دارد ؛ لیکن برای مبارزه از سنت الهام گرفته و با نوگرایی آموزشی متداول در اوایل قرن نوزدهم میلادی در تقابل بوده است. امروزه تفکر دیوبندی یکی از جریانهای فکری بلوچستان به شمار می رود و جماعت های تبلیغ در شهرها و روستاهای مختلف به فعالیت مشغولند. Text was copied from this source, which is available under a Creative Commons Attribution 4.0 International License.
مبارزات مردم هند علیه انگلستان به صورت های گوناگونی شکل گرفت. پس از سرکوب قیام مردم هندوستان و قتل تعدادی از مسلمانان، روحانیون شمال غربی این کشور پراکنده شدند و بخشی از آن ها به حیدر آباد مهاجرت کردند. تعدادی نیز در مناطقی خارج از هند مانند مکه اقامت گزیدند. لیکن افرادی مانند «محمد قاسم نانوتوی» و «رشید احمد گنگوهی» تلاش کردند پس از تعطیلی مدرسه ی «سهارانپور» که در آشفته بازار شورش داخلی، جایگاهش را از دست داده بود ، مکتب خانه ی کوچک «دیوبند» را گسترش دهند.
مدرسه ی دیوبند سرانجام در مسجد «چته» گشایش یافت. ( ۱۵ محرم ۱۲۸۳ ق . / ۳۰ مه ۱۸۶۶ م . ) این مدرسه با یک محصل به نام « محمودالحسن » و یک استاد به نام « مولوی محمود » کارش را آغاز کرد. بر خلاف مدارس قبلی که هزینه هایشان از محل اوقاف تأمین می شد ، به علت دست اندازی انگلیسی ها بر اوقاف ، مؤسسین مدرسه گرفتند هزینه های آن را از طریق گردآوری « چنده » یا اعانه ی عمومی تأمین کنند . بدین ترتیب مدرسه از قید حمایت مالی حکومت و ملاکین آزاد می گردید . این مدرسه به مرور گسترش یافت و افراد زیادی از بین طبقات فرو دست و فرزندان خرده مالکان و پیشه وران را به خود جذب کرد . به زودی طلبه هایی از ایالتهای شمالی هند ، پنجاب ، بنگال ، ایران و افغانستان نیز به دیوبند روی آوردند و این مرکز آموزشی توانست بر سایر مدارس هند تأثیر بگذارد. در اندک زمانی بر مؤسسات این مدرسه افزوده شد و به یکی از مدارس بزرگ مذهب حنفی تبدیل گردید تا جایی که بعضی از آن به عنوان « الازهر آسیا » یاد کرده اند.
مدرسه دیوبند در هنگامی که محمود الحسن ، مدیریت آن را به عهده گرفت ، به اوج شهرت رسید و در جهان اسلام از اعتبار بالایی برخوردار گردید . به طوری که از سراسر شبه قاره ی هند ، جنوب آفریقا ، مالایا ، آسیای مرکزی ، ایران و افغانستان برای تحصیل قرآن و سنت در سطح عالی و تخصص در علوم دینی به دیوبند می آمدند . محمودالحسن کوشید مراکز آموزشی وابسته به این مدرسه را در نواحی سرحد شمال غرب هند نیز ایجاد کند و از طریق تبادل مدرس ، شکاف بین مدرسه ی دیوبند و دانشگاه اسلامی نوگرا ی علیگر را برطرف کند.