moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
اول، تبلور مجدد پویا پیوسته می‌تواند زمانی رخ دهد که مرزهای دانه با زاویه کم از نابجایی‌های تشکیل شده در دانه سر هم شوند. هنگامی که ماده تحت فشار پیوسته قرار می‌گیرد، زاویه جهت‌گیری اشتباه افزایش می‌یابد تا زمانی که زاویه بحرانی به دست آید و یک مرز دانه با زاویه بالا ایجاد می‌شود. این تکامل را می‌توان با اتصال مرزهای زیردانه ارتقا داد.
دوم، تبلور مجدد پویا پیوسته می‌تواند از طریق تبلور مجدد چرخش زیردانه رخ دهد. دانه‌های فرعی با افزایش زاویه جهت‌گیری اشتباه می‌چرخند. هنگامی که زاویه جهت‌گیری نادرست از زاویه بحرانی فراتر رفت، زیردانه‌های قبلی به عنوان دانه‌های مستقل واجد شرایط هستند.
سوم، تبلور مجدد پویا پیوسته می‌تواند به دلیل تغییر شکل ناشی از نوارهای ریز برشی رخ دهد. دانه‌های فرعی با نابجایی درون دانه ای که در حین کار سختی ایجاد می‌شود، سر هم می‌شوند. اگر نوارهای ریز برشی در داخل دانه تشکیل شوند، تنشی که وارد می‌کنند به سرعت جهت‌گیری نادرست مرزهای دانه با زاویه کم را افزایش می‌دهد و آنها را به مرزهای دانه با زاویه زیاد تبدیل می‌کند. با این حال، تأثیر نوارهای ریز برشی موضعی است، بنابراین این مکانیسم ترجیحاً مناطقی را که به‌طور ناهمگن تغییر شکل می‌دهند، مانند نوارهای ریزبرشی یا مناطق نزدیک به مرزهای دانه‌ای از قبل موجود، تحت تأثیر قرار می‌دهد. همان‌طور که تبلور مجدد ادامه می‌یابد، از این مناطق پخش می‌شود و یک ریزساختار همگن و هم محور ایجاد می‌کند.
بر اساس روش توسعه یافته توسط پولیاک و جوناس، چند مدل به منظور توصیف کرنش بحرانی برای شروع DRX به عنوان تابعی از کرنش اوج منحنی تنش-کرنش توسعه یافته‌است. مدل‌ها برای سیستم‌های دارای پیک منفرد، یعنی برای موادی با مقادیر انرژی خطای انباشتگی متوسط تا کم، استخراج شده‌اند.
تهاجم فنلاند به کارلیای شرقی () یک عملیات نظامی در سال ۱۹۴۱ بود. این تهاجم بخشی از جنگ پس‌آیند بود. نیروهای فنلاند کارلیای شرقی را اشغال کردند و تا سال ۱۹۴۴ آن را حفظ کردند.
عملیات رایندیر () یک عملیات آلمانی در طول جنگ جهانی دوم برای ایمن‌سازی معادن نیکل در اطراف پتسامو در فنلاند، در برابر حمله شوروی در صورت وقوع مجدد جنگ بین فنلاند و اتحاد جماهیر شوروی بود.
نبرد دریای آزوف که با عنوان محاصره چرنیگوفکا نیز شناخته می‌شود، نبردی در جبهه شرقی جنگ جهانی دوم بین ۲۶ سپتامبر تا ۱۱ اکتبر ۱۹۴۱ در سواحل شمالی دریای آزوف بود. این نبرد منجر به پیروزی کامل نیروهای محور بر ارتش سرخ شد.
زمستانه‌سازی () فرایند آماده کردن چیزی برای زمستان است.
در موقعیت‌های واکنش اضطراری یا بلایا، مانند کمیساریای عالی سازمان ملل متحد برای پناهندگان، فعالیت‌های زمستانی شامل توزیع اقلامی از جمله پتو، لحاف، نفت سفید، اجاق‌های گرمایشی، قوطی‌های جری، و عایق برای گرمتر کردن چادرها و مقاومت بیشتر در برابر شرایط سخت زمستانی و همچنین تشک‌های کف گرمایی است.
پردازش پرتو الکترونی یا تابش الکترونی (EBI) فرآیند استفاده از الکترون‌ها با انرژی بالا، برای اصلاح یک جسم برای اهداف مختلف است. این فرآیند ممکن است در دمای بالا و حتی در جو نیتروژن اتفاق بیفتد. از روش تابش الکترونی می توان برای استریل کردن و اتصال عرضی پلیمرها استفاده نمود.
انرژی های الکترون معمولاً بسته به عمق نفوذ مورد نیاز، از محدوده keV تا MeV متفاوت است. دوز تابش معمولاً مقیاس گری (یکا) GY و راد (یکا) اندازه گیری می شود ( معادل ).
اجزای اصلی یک دستگاه پردازش پرتو الکترونی معمولی عبارتند از: یک تفنگ الکترونی (شامل یک کاتد، شبکه و آند)، که برای تولید و شتاب دادن به پرتو اولیه استفاده می‌شود. و یک سیستم نوری مغناطیسی (تمرکز و انحراف)، که برای کنترل نحوه برخورد پرتو الکترونی به مواد مورد مطالعه ("قطعه کار") استفاده می شود. در حین کار، تفنگ کاتدی الکترون‌های ساطع شده حرارتی را وارد میدان الکترواستاتیکی در سیستم آند کاتد (شبکه و آند) کرده و الکترون‌ها در میدان شتاب می‌گیرند و به شکل پرتوی همسو می‌شوند. سپس پرتو الکترونی از مجموعه تفنگ از طریق حفره خروجی که بر روی صفحه آند قرار دارد با ولتاژ منفی بالا(ولتاژ کاری تفنگ) که به کاتد اعمال می شود، خارج می شود. استفاده از ولتاژ بالا بصورت مستقیم برای تولید یک پرتو الکترونی پرانرژی، امکان تبدیل انرژی الکتریکی ورودی بازدهی بیش از 95 درصد به پرتو الکترونی را میسر می سازد و استفاده از پرتو الکترونی را به یک تکنیک بسیار کارآمد تبدیل می‌کند. پس از خروج از تفنگ، پرتو از یک لنز الکترومغناطیسی و سیستم سیم پیچ انحراف عبور می کند. در این فرآیند از لنز برای ایجاد یک نقطه پرتو متمرکز یا غیر متمرکز بر روی قطعه کار استفاده می شود،و همچنین از سیم پیچ خم شده برای قرار دادن پرتو در یک مکان ثابت یا ایجاد حرکت نوسانی استفاده می شود.
در پلیمرها، از پرتو الکترونی برای کاهش طول زنجیره پلیمر (که زنجیره پلیمر را کوتاه‌تر می‌کند) و ایجاد اتصال عرضی در ساختار استفاده می شود که این فرآیند موجب تغییر در خواص پلیمر و گسترش دامنه کاربردهای آن می شود. تابش الکترونی می تواند موجب تغییرات در کریستالینیتی و همچنین ریزساختار بشود. لازم به ذکر است فرآیند تابش الکترونی می تواند منجر به تخریب پلیمر شود. پلیمرهایی که تحت تابش قرار گرفته اند با استفاده از DSC ، XRD ، FTIR یا SEM مورد بررسی قرار می گیرند .
در کوپلیمرهای پلی (وینیلیدین فلوراید-تری فلوئورواتیلن)، تابش الکترون پرانرژی باعث کاهش سد انرژی برای انتقال فاز فروالکتریک-پارالکتریک می شود و تلفات پسماند پلاریزاسیون در مواد را کاهش می‌دهد.
فرآیند پرتو الکترونی شامل تابش با استفاده از یک شتاب دهنده پرتو الکترونی با انرژی بالا به ماده مورد نظر جهت اصلاح خواص آن می باشد. شتاب‌دهنده‌های پرتو الکترونی از فناوری روشن-خاموش مشابه پرتو کاتدی مورد استفاده در تلویزیون برای حرکت پرتو الکترونی استفاده می کنند
پردازش پرتو الکترونی در صنعت عمدتاً برای اصلاح سه ویژگی محصول استفاده می شود:
نانوتکنولوژی یکی از حوزه‌های جدید در حال رشد در علم و مهندسی است. تابش اولین ابزار کاربردی در این زمینه است. سال هاست که آرایش اتم ها و یون ها با استفاده از پرتوهای یونی یا الکترونی مورد بررسی قرار می گیرد. کاربردهای جدید تابش الکترونی مربوط به سنتز نانو خوشه های اتم و نانوکامپوزیت است.
اتصال عرضی پلیمرها از طریق فرآیند پرتو الکترونی، می تواند یک پلیمر ترموپلاستیک را به یک ترموست تبدیل کند . هنگامی که در پلیمرها باتصال عرضی برقرار می شود، حرکت مولکولی قفل شده و پلیمر در برابر گرما پایدار می شود.قفل شدن مولکول ها به یکدیگر از مزایای اتصال عرضی و باعث بهبود خواص زیر می شود:
اتصالات عرضی باعث ارتباط مولکول های بلند مجاور با پیوندهای شبکه از طریق عملیات شیمیایی یا عملیات پرتو الکترونی می شود. فرآیند پرتو الکترونی مواد ترموپلاستیک منجر به بهبود خواص مانند افزایش استحکام کششی و مقاومت در برابر سایش، ترک‌خوردگی ناشی از تنش و حلال‌ها می شود. پروتزهای مفاصل مانند زانو و باسن از پلی اتیلن با وزن مولکولی فوق‌العاده با پیوند عرضی ساخته می‌شوند، زیرا ویژگی‌های سایش عالی با توجه به دلایل گفته شده در تحقیق تحقیق دارند.
پلیمرها استفاده شده با فرآیند تابش الکترونی ک در آنها اتصالات عرضی برقرار شده شامل پلی وینیل کلراید ( PVC )، پلی یورتان ترموپلاستیک و الاستومر (TPU )، پلی بوتیلن ترفتالات (PBT)، پلی آمید / نایلون (PA66، PA6 ، PA11، PA12)، پلی فلوراید ( PVDF )، پلی متیل پنتن (PMP)، پلی اتیلن ها ( LLDPE ، LDPE ، MDPE، HDPE، UHMW PE)، و کوپلیمرهای اتیلن مانند اتیلن-وینیل استات (EVA) و اتیلن تترافلئورواتیلن (ETFE) می باشند. در برخی از پلیمرها از مواد افزودنی نیز استفاده می‌کنند تا پلیمر را به آسانی در معرض تابش متقابل قرار بگیرد.
به عنوان مثال از اتصال عرضی با پرتو الکترونی، قطعه ای از جنس پلی آمید برای مقاومت در برابر دماهای بالاتر مورد نیاز برای لحیم کاری بدون سرب RoHS طراحی شده است.
لوله های پلی اتیلن با نام PEX که اتصال عرضی در آنها صورت گرفته است امروزه معمولا به عنوان جایگزینی برای لوله های مسی برای خطوط آب در ساخت خانه های جدید استفاده می شود. لوله‌کشی PEX دوام و عمر بیشتری از مس دارد و نسبت به مس خواص بهتر برتری دارد. .
فوم تولید شده با استفاده از فرآیند پرتو الکترونی محصولی با کیفیت بالا، سلول ریز و با طراحی و زیبایی بالا دلپذیر تولید شده است.
استفاده از پرتو الکترونی با دوز کم در گلوله های رزین مورد استفاده برای تولید فوم و قطعات با شکل پذیری حرارتی می تواند باعث اتصال عرضی و تولید ژل شود. با افزایش استحکام مذاب پلیمر می توان از گلوله های رزین مانند پلی پروپیلن و پلی اتیلن برای ایجاد فوم های با چگالی کمتر استفاده نمود. http://www.ebeamservices.com/pdf/E-BEAM-Foam-Applications.pdf
بریدگی زنجیره یا تخریب پلیمر نیز می تواند از طریق پردازش پرتو الکترونی حاصل شود. پرتو الکترونی می تواند باعث تخریب پلیمرها، شکستن زنجیره ها و در نتیجه کاهش وزن مولکولی شود . در پلی تترا فلوئورواتیلن (PTFE) از پرتو الکترونی و بریدگی زنجیره پلیمری برای ایجاد پودرهای ریز از ضایعات یا مواد غیر درجه یک استفاده شده است. Bly, J. H.; Electron Beam Processing. Yardley, PA: International Information Associates, 1988.
بریدگی زنجیره ای، شامل شکستن زنجیره های مولکولی و تولید واحدهای مولکولی مورد نیاز از زنجیره است. فرآیند پرتو الکترونی بدون استفاده از مواد شیمیایی قوی که معمولاً برای شروع بریدگی زنجیره استفاده می شود، باعث شکسته شدن زنجیره پلیمری می شود.
به عنوان مثال این فرآیند، برای شکستن الیاف سلولزی استخراج‌شده از چوب به منظور کوتاه کردن زنجیره مولکول‌ها و در نتیجه تولید یک ماده خام است که می‌تواند برای تولید مواد شوینده زیست تخریب‌پذیر و جایگزین‌ برای غذاهای رژیمی مورد استفاده قرار گیرد.
در تفلون (PTFE) نیزاستفاده از پرتو الکترونی باعث ایجاد پودر ریز می شود که از آنها میتوان برای در جوهرها و تولید پوشش برای صنعت خودروسازی استفاده شود.
فرآیند پرتو الکترونی این توانایی را دارد که زنجیره‌های DNA موجودات زنده مانند باکتری‌ها را بشکند که منجر به مرگ میکروبی و استریل فضای ساکن آنها می‌شود. فرآیند پرتو الکترونیکی برای استریل کردن محصولات پزشکی و مواد بسته بندی آسپتیک برای غذاها و همچنین ضد عفونی کردن، از بین بردن حشرات زنده از غلات، تنباکو و سایر محصولات فله ای فرآوری نشده استفاده شده است. Singh, A., Silverman, J., eds. "Radiation Processing of Polymers". New York, NY: Oxford University Press, 1992.
استریل کردن با الکترون ها نسبت به سایر روش های ضدعفونی که در حال حاضر مورد استفاده قرار می گیرند مزایای قابل توجهی دارد. این فرآیند سریع، قابل اعتماد و سازگار با اکثر مواد است و پس از انجام آن نیازی به قرنطینه ندارد. برای برخی از مواد و محصولاتی که به اثرات اکسیداتیو حساس هستند، سطوح قابل تحمل تشعشع برای تابش پرتو الکترونی ممکن است کمی بیشتر از قرار گرفتن معرض پرتو گاما باشد. دلیل آن دوز بالاتر و زمان‌ کوتاه‌ تابش پرتو الکترونیکی است که اثرات تخریبی اکسیژن را کاهش می‌دهد.
در آمار، سوگیری نمونه‌گیری سوگیری است که در آن نمونه به گونه‌ای جمع‌آوری می‌شود که برخی از اعضای جامعه مورد نظر احتمال نمونه‌گیری کمتر یا بالاتر از دیگران داشته باشند. این موضوع سبب یک نمونه مغرضانه از یک جمعیت (یا عوامل غیرانسانی) می‌شود که در آن همه افراد، یا نمونه‌ها، به‌طور مساوی انتخاب نشده‌اند. اگر این مورد در نظر گرفته نشود، نتایج را می‌توان به اشتباه به پدیده مورد مطالعه نسبت داد تا به روش نمونه‌گیری.
سوگیری انتخاب و سوگیری نمونه‌گیری اغلب به صورت مترادف استفاده می‌شوند.
نمونه سده بیست و یکم بیماری همه‌گیر کووید-۱۹ است، که در آن نشان داده شده‌است که تغییرها در سوگیری نمونه‌گیری در آزمایش کووید-۱۹ سبب تغییر گسترده هم در میزان مرگ و میر موارد و هم در توزیع هرم سنی موارد در سراسر کشورها می‌شود.
اشغال بیسارابیا و بوکوفینای شمالی توسط شوروی () از ۲۸ ژوئن تا ۴ ژوئیه ۱۹۴۰، در نتیجه اولتیماتوم اتحاد جماهیر شوروی به رومانی در ۲۶ ژوئن ۱۹۴۰، که تهدید به استفاده از زور بود، رخ داد.
شمال غربی روسیه () بخش شمالی غرب روسیه است. این بخش به نروژ، فنلاند، اقیانوس منجمد شمالی، رشته کوه‌های اورال و بخش شرقی رود ولگا محدود می‌شود. این منطقه تقریباً با ناحیه فدرال شمال غربی، که به عنوان بخشی از آن اداره می‌شود، همسایه است. از نظر تاریخی، این منطقه از جمهوری‌های تجاری جمهوری نووگورود و پسکوف بود.
جنجال طرح‌های تهاجمی شوروی () بحثی بین مورخان در اواخر قرن بیستم و اوایل قرن بیست و یکم در مورد اینکه آیا ژوزف استالین قصد داشت در تابستان ۱۹۴۱ به آلمان نازی حمله کند یا خیر. این مناقشه با ویکتور سووروف با کتاب دهه ۱۹۸۰ شروع شد. جایی که او بر اساس تحلیل اسناد و داده‌های تاریخی خود استدلال کرد که استالین از آلمان نازی به عنوان نیابتی برای حمله به اروپا استفاده کرد.
این مناقشه از اواخر دهه ۱۹۸۰ زمانی آغاز شد که ویکتور سوروف یک مقاله در مجله ای منتشر کرد که بعدها به کتاب یخ‌شکن تبدیل شد. او در این مقاله ادعا می‌کرد که استالین شیوع جنگ در اروپای غربی را فرصتی برای گسترش انقلاب‌های کمونیستی در سراسر این قاره دیده‌است و ارتش شوروی در زمان حمله آلمان برای حمله قریب‌الوقوع آماده می‌شدند. این دیدگاه در پی جنگ توسط ژنرال‌های سابق آلمان نیز پیشنهاد شده بود. نظر سوروف به‌طور کامل یا جزئی توسط تعداد محدودی از مورخان از جمله والری دانیلوف، یواخیم هافمن، میخائیل ملتیخوف و ولادیمیر نوژین پذیرفته شد و توجه عمومی را در آلمان، اسرائیل و روسیه به خود جلب کرد. این نظریه به شدت توسط اکثر مورخان رد شده و یخ‌شکن عموماً در کشورهای غربی یک «دستگاه ضد شوروی» محسوب می‌شود. دیوید گلانتز و گابریل گورودتسکی کتاب‌هایی برای رد استدلال‌های سوروف نوشتند. اکثریت مورخان بر این باورند که استالین در سال ۱۹۴۱ به دنبال اجتناب از جنگ بود، چرا که او معتقد بود ارتش او آماده مبارزه با نیروهای آلمانی نیست.
رایخس‌کومیساریات قفقاز () رژیم اشغالگر مدنی بود که آلمان نازی قصد داشت در سرزمین‌های اشغالی قفقاز در طول جنگ جهانی دوم ایجاد کند، یکی از چندین رایخس‌کومیساریاتی مشابه.
رایخس‌کومیساریات مسکو () رژیم اشغالگر مدنی بود که آلمان نازی قصد داشت در اروپای مرکزی و شمالی روسیه در طول جنگ جهانی دوم ایجاد کند، یکی از چندین رایخس‌کومیساریاتی مشابه.
امری یوهانس ون دونزل (۵ ژوئیه ۱۹۲۵، در نیووستات - ۲۹ اکتبر ۲۰۱۷، در واسنار) مورخ هلندی خاورمیانه بود که به موضوعات اتیوپی و تعامل بین جهان اسلام و مسیحیت علاقه داشت.
او به عنوان مدیر مؤسسه خاور نزدیک هلند و سردبیر "دانشنامه اسلام" خدمت کرد."In Memoriam Dr E.J. van Donzel". The Netherlands Institute for the Near East. 31 October 2017. Retrieved 2 December 2018. وی همچنین عضویت "آکادمی" سلطنتی هنر و علوم هلند، دکترای افتخاری از دانشگاه هامبورگ، و مدال افسر در اورانجه ناسو را دریافت کرده‌بود.
رایخس‌کومیساریات ترکستان () رژیم اشغالگر مدنی بود که آلمان نازی قصد داشت در آسیای مرکزی شوروی در طول جنگ جهانی دوم ایجاد کند، یکی از چندین رایخس‌کومیساریاتی مشابه.
درخت آهن کرمادک () که به آن بوته کریسمس نیوزیلند هم گفته‌اند، درختی همیشه‌سبز از خانواده موردیان است که در جزایر آتشفشانی کِرمادِک در حدود ۹۰۰ کیلومتری شمال شرق نیوزیلند بومی است.
این درخت نمایش درخشانی از گل‌های قرمز را تولید می‌کند که از توده‌ای از پرچم‌ها تشکیل شده‌اند. درخت آهن کرمادک درخت جنگلی غالب جزیره رائول است که تا ۱۵ متر یا بیشتر رشد می‌کند. قطر تنه تا ۱ متر یا بیشتر است. شباهت زیادی به درخت آهن (پوهوتوکاوا) در سرزمین اصلی نیوزلند دارد و اغلب با آن اشتباه گرفته می‌شود. تفاوت درخت آهن کرمادک با درخت آهن معمولی داشتن برگ‌های کوچکتر و بیضی‌شکل‌تر و گلدهی‌اش در طول سال است.
موز اتیوپی (به انگلیسی: Ensete ventricosum) که با نام‌های موز اَمهَری، موز حبشی یا enset یا ensete نیز خوانده می‌شود گونه‌ای علفی از گیاهان گلدار در خانواده موز است. شکل اهلی شده این گیاه تنها در اتیوپی کشت داده می‌شود، جایی که غذای اصلی تقریباً ۲۰ میلیون نفر را فراهم می‌کند.https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC6526316/
از این گیاه که در همه فصل‌های سال کشت داده می‌شود برای درست کردن فرنی و نان استفاده می‌شود.ویکی‌پدیا، دانشنامه آزاد https://en.wikipedia.org/wiki/Ensete_ventricosum
این گیاه تقریباً خارج از اتیوپی ناشناخته است، البته نوع وحشی این گیاه در کشورهای زیادی از افریفا می‌رویند.
پژوهش‌ها نشان می‌دهند گونه اهلی شده این گیاه در نواحی وسیع‌تری در آفریقا هم قابل رشد هستند.https://www.bbc.com/persian/world-features-60082621
میوه موز مانند این گیاه قابل خوردن نیست اما ساقه و ریشه آن را می‌توان تخمیر کرد و در درست کردن فرنی و نان استفاده کرد. به گفته پژوهشگران این گیاه پتانسیل این را دارد که نقش بسیار ارزشمندی در توسعه پایدار و مبارزه با گرسنی مردم جهان به ویژه در آفریقا داشته باشد.
در کشورهای زیادی از این گیاه ارزشمند به شکل تزیینی استفاده می‌شود. به دلیل در دسترس بودن گیاهانی مانند سیب زمینی و گندم برای تأمین نشاسته استفاده از این گیاه تاکنون مورد توجه قرار نگرفته‌است.
ولفهارت پی هاینریش (به آلمانی: Wolfhart P. Heinrichs) (زاده ۳ اکتبر ۱۹۴۱ – درگذشته ۲۳ ژانویه ۲۰۱۴) محقق آلمانیِ زبان عربی بود. او جیمز ریچارد جوت، استاد زبان عربی در دانشگاه هاروارد، و یکی از سردبیران ویرایش دوم "دایرةالمعارف اسلام" بود. او زبان و ادبیات کلاسیک عربی، بالأخص نقد ادبی عربی را تدریس می‌کرد.
پونان، روستایی در دهستان نخلستان بخش مرکزی شهرستان کهنوج در استان کرمان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۷۳۴ نفر (۱۹۶ خانوار) بوده‌است.
پوشه سبز گورینگ () به سندی اشاره دارد که متعلق به هرمان گورینگ است که در دادگاه نورنبرگ ارائه شده‌است. این دستور سیاست اصلی برای استثمار اقتصادی اتحاد شوروی فتح شده بود. پیامدهای این سند مرگ میلیون‌ها نفر از مردم اسلاو در اثر گرسنگی بود، چیزی که تا حدی در هولوکاست رخ داد، بی‌توجهی به سربازان شوروی اسیر شده توسط نازی‌ها که منجر به مرگ و میر بسیار زیاد شد و سلب مالکیت عمومی مواد غذایی در مناطق اشغالی اتحاد جماهیر شوروی.
فرمان بارباروسا () یکی از فرمان‌های جنایی (آلمان نازی) ورماخت بود که در ۱۳ مه ۱۹۴۱، کمی قبل از عملیات بارباروسا، تهاجم به اتحاد جماهیر شوروی، صادر شد. این فرمان توسط آدولف هیتلر در طی یک نشست عالی‌رتبه با مقامات نظامی در ۳۰ مارس ۱۹۴۱ صادر شد، جایی که او اعلام کرد که جنگ علیه شوروی یک جنگ نابودی است که در آن نخبگان سیاسی و فکری روسیه توسط نیروهای آلمانی ریشه‌کن خواهد شد تا پیروزی طولانی مدت آلمان تضمین شود.
چیس اف رابینسون یک مورخ آمریکایی اسلام است که در حال حاضر دیم جیلیان ساکلر مدیر گالری آرتور ام. ساکلر، گالری هنر فریر و موسسه اسمیتسونیان است. قبل از تصدی این سمت، او به عنوان رئیس و استاد برجسته در مرکز فارغ التحصیلان در دانشگاه سیتی نیویورک خدمت می‌کرد. پیشتر، وی در کالج ولفسون در دانشگاه آکسفورد از سال ۱۹۹۳ تا سال ۲۰۰۸ کار می‌کرد."Islamic Civilization in Thirty Lives". University of California Press. Retrieved 30 November 2016. رابینسون مدرک لیسانس خود را از دانشگاه براون و دکترای خود را از دانشگاه هاروارد دریافت کرد.Chase F. Robinson. City University of New York. Retrieved 30 November 2016. وی در رشته تاریخ در دانشگاه آمریکایی قاهره، دانشگاه قاهره و دانشگاه عبری اورشلیم تحصیل کرده و دکترای خود را در سال ۱۹۹۲ از دانشکده تمدن‌ها و زبان‌های خاورنزدیک دانشگاه هاروارد اخذ کرده‌است.Chase F. Robinson او که به زبان فرانسه مسلط بود، دوره راهنمایی خود را در در پردیس فرانسه در خارج از کشور گذراند، و علاوه بر آن در دانشگاه آمریکایی در قاهره و دانشگاه عبری اورشلیم تحصیل کرده‌است. او ویراستار جلد اول کتاب "«تاریخ اسلام جدید کمبریج»" است.The New Cambridge History of Islam. Cambridge University Press. Retrieved 26 November 2016.
برخی از آثار وی به این شرح است:
همچنین ویراستار ارشد آثار ذیل بوده‌است:
شه‌گزک، روستایی در دهستان نخلستان بخش مرکزی شهرستان کهنوج در استان کرمان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۴۱ نفر (۱۲ خانوار) بوده‌است.
کولت للوپ (زاده ۱۹ نوامبر ۱۹۲۴ – درگذشته ۲۰ اکتبر ۲۰۰۷) تدوینگر و مدیر اجرایی فیلم فرانسوی بود. او تدوین فیلم‌های زیادی را از جمله دوستت دارم، دوستت دارم (۱۹۶۸) انجام داده‌است.
در ۲۳ مارس ۱۹۶۳، او با خورخه سمپرون در پاریس ازدواج کرد. کولت در ۲۰ اکتبر ۲۰۰۷ درگذشت و در Garentreville فرانسه به خاک سپرده شد. چهار سال بعد (۲۰۱۱)، خورخه سمپرون در همان مکان در کنار همسرش به خاک سپرده شد. "En Garentreville, donde sus restos reposan ya para siempre, Semprún tenía una casa y allí había sido enterrada su segunda mujer, Colette."
نبرد عمیق شوروی () یک نظریه نظامی بود که توسط اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی برای نیروهای مسلح شوروی در طول دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ توسعه داد. این یک اصل بود که بر انهدام، سرکوب یا بهم ریختن نیروهای دشمن نه تنها در خط تماس بلکه در سراسر عمق میدان نبرد تأکید داشت.
اختیارآباد سرکهن، روستایی در دهستان نخلستان بخش مرکزی شهرستان کهنوج در استان کرمان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۵۰ نفر (۴۲ خانوار) بوده‌است.
عملیات "هارپونه" یک عملیات فریب بزرگ از جانب آلمان در سال ۱۹۴۱ در جریان جنگ جهانی دوم بود. هدف از آن قطعی جلوه دادن عملیات "زیلووه"، تهاجم به ورماخت به بریتانیا بود تا آماده‌سازی برای عملیات بارباروسا، تهاجم شوروی پنهان بماند. "هارپونه" دو بخش داشت: "هارپونه سود" ("هارپونه" جنوبی) از نروژ، دانمارک و فرانسه کار می‌کرد، در حالی که "هارپونه نورد" ("هارپونه" شمالی) در نروژ همین کار را کرد.
خشم شنبه، روستایی در دهستان نخلستان بخش مرکزی شهرستان کهنوج در استان کرمان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲۹۳ نفر (۹۲ خانوار) بوده‌است.
تلمبه کریم‌آباد، روستایی در دهستان نخلستان بخش مرکزی شهرستان کهنوج در استان کرمان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۵۴ نفر (۴۷ خانوار) بوده‌است.
تلمبه یوسف میرانی و شرکا، روستایی در دهستان نخلستان بخش مرکزی شهرستان کهنوج در استان کرمان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۱۶ نفر (۳۶ خانوار) بوده‌است.
تلمبه مشاع شماره ۳، روستایی در دهستان نخلستان بخش مرکزی شهرستان کهنوج در استان کرمان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۲ نفر (۴۴ خانوار) بوده‌است.
احمدآباد، روستایی در دهستان نخلستان بخش مرکزی شهرستان کهنوج در استان کرمان ایران است.
آبادی شهید کرمی، روستایی در دهستان نخلستان بخش مرکزی شهرستان کهنوج در استان کرمان ایران است.
کهورآباد چاه چوپان ۱، روستایی در دهستان حومه بخش چاه مرید شهرستان کهنوج در استان کرمان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۴۱۲ نفر (۱۱۸ خانوار) بوده‌است.
نبرد یلنیا یک درگیری نظامی بین ماه‌های ژوئیه تا سپتامبر سال ۱۹۴۱ بین ورماخت و ارتش سرخ در طول نبرد اسمولنسک در جریان عملیات بارباروسا در جبهه شرقی جنگ جهانی دوم بود.
در میانه نبرد اسمولنسک، یک حفره در حلقه محاصره ورماخت در طول کرانه مردابی رود دنیپر در جنوب یارتسفو باقی مانده بود. درحالیکه سپاه ۲۴ موتوریزه ورماخت از جناح جنوبی گروه زرهی ۲ محافظت می‌کرد و سپاه ۴۷ موتوریزه آن کاملاً صرف نگاه داشتن قسمت جنوبی محاصره شده بود، تنها سپاه ۴۶ موتوریزه ورماخت در مرکز خط مقدم گروه زرهی ۲ می‌توانست با چرخش به سمت شمال شرقی محاصره را تکمیل کند. با این حال، ارتشبد هانتس گودریان، فرمانده گروه زرهی ۲، تصمیم گرفت به جای خرچش سپاه ۴۶ موتوریزه ورماخت به جانب ناحیه غرب یارتسفو جهت اتصال به نیروهای گروه زرهی ۳ در شمال غربی اسمولنسک و تکمیل محاصره، به منظور به دست آوردن موضع مناسبی جهت یورش به مسکو، به سمت ارتفاعات یلنیا در ۸۰ کیلومتری جنوب شرقی اسمولنسک حرکت کند.
لشکر دهم زرهی سپاه ۴۶ موتوریزه ورماخت ساعت ۹ صبح روز ۱۶ ژوئیه موظف به تصرف یلنیا شد. در این هنگام لشکر نوزدهم تفنگ‌دار ارتش بیست‌وچهارم شوروی در حال دفاع از یلنیا بود. رسیدن بیشتر نیروهای لشکر دهم زرهی ورماخت به پوچینوک و پرودکی در ۵۰ کیلومتری غرب یلنیا تا صبح روز ۱۸ ژوئیه به طول انجامید. آسیب‌دیدگی پل رود خمارا در اثر اقدام نیروهای ارتش سرخ جهت انهدام آن موجب توقف یگان‌های جلودار این لشکر در استریگینو در ۴۰ کیلومتری غرب یلنیا گردید. با تلاش تانک‌های لشکر دهم زرهی ورماخت جهت گذر از این نقطه، پل آسیب‌دیده ساعت ۵ بامداد کاملاً تخریب شد. تأخیر حاصل از این حادثه و سایر اتفاقات تهاجم به یلنیا را تا ظهر روز بعد به تعویق انداخت. با استفاده از این تأخیر ارتش سرخ مواضع خود در جاده پوچینوک-یلنیا را با موانع ضد تانک تقویت کرد. به هر صورت، یلنیا تا ساعت ۱۰ شب ۱۹ ژوئیه در مقابل مقاومت شدید نیروهای شوروی و زیر گلوله‌باران توپخانه سنگین آلمانی‌ها، به تصرف لشکر دهم زرهی ورماخت درآمد. این مسئله موجب پدید آمدن منطقه برآمدگی یلنیا در خط مقدم ورماخت شد.
همان روز ۱۹ ژوئیه گودریان دستور به توقف پیشروی و بازسازی نیروها داد. به فرمان سپهبد هاینریش فون فیتینگهوف، فرمانده سپاه ۴۶ موتوریزه ورماخت، لشکر "داس رایش" اس‌اس جهت تقویت مواضع تسخیر شده به شمال شرقی یلنیا منتقل شد. این نیروهای وافن اس‌اس می‌بایست از خط مقدمی بلند به طول بیش از ۳۰ کیلومتر دفاع می‌کردند. برای کوتاه‌تر کردن خط دفاعی لشکر "داس رایش" اس‌اس، فون فیتینگهوف تصمیم به وارد کردن هنگ پیاده‌نظام "گروس‌دویچلانت" به منطقه برآمدگی در جناح چپ لشکر "داس رایش" اس‌اس گرفت. روز ۲۰ ژوئیه با لغو فرمان پیشین گودریان، لشکر دهم زرهی ورماخت توانست برخی مواضع توپخانه ارتش سرخ در جنوب و شرق یلنیا را پاکسازی کند. در اثر مشکلات عمده تدارکاتی از جمله کمبود روغن موتور و اقدامات دشمن، تا روز ۲۲ ژوئیه تنها ۹ تانک عملیاتی برای لشکر دهم زرهی ورماخت باقی مانده بود.
یگان‌های پیاده‌نظام ورماخت از روز ۲۵ ژوئیه شروع به آزاد کردن لشکر دهم زرهی از درون برآمدگی یلنیا کردند. این فرایند تا روز ۲۸ ژوئیه به طول انجامید. سپاه ۹ ورماخت پس از ورود به برآمدگی یلنیا در قسمت جنوبی آن موضع گرفت.
از دست رفتن اسمولنسک و محاصره در حال تکمیل حول بخش قابل توجهی از نیروهای جبهه غربی شوروی، استالین را به واکنش واداشت. او روز ۱۶ ژوئیه تمام فرماندهان جبهه غربی را متهم به داشتن «نگرش تخلیه» کرد و چنین افرادی را مجرمانی خواند که علیه سرزمین مادری مرتکب خیانت شده‌اند. با وجود اذعان تیموشنکو بر این که «نیروی ناکافی جهت پوشش محور یارتسفو، ویازما و مسکو» مخصوصاً در زمینه تانک در اختیار ندارد و گلایه او نسبت به اجرای ضدحمله، "استاوکا" با ارسال چهار ارتش بیست‌وچهارم، بیست‌وهشتم، بیست‌ونهم و سی‌ام از جبهه ذخیره شوروی به عنوان نیروی کمکی، روز ۲۰ ژوئیه به جبهه غربی شوروی دستور داد با تشکیل چهار گروه عملیاتی، بزرگ‌ترین ضدحمله شوروی تا این روز از جنگ را به سمت اسمولنسک به اجرا درآورد و با شکست نیروهای آلمانی، سه ارتش شوروی را از خطر محاصره برهاند.
این لشکرهای تفنگ‌دار و تانک شوروی به‌تازگی و با عجله غالباً از نیروهای ذخیره نیمه‌آموزش‌دیده و سربازان وظیفه آموزش‌ندیده در کنار تعدادی از افسران ان‌کاوه‌ده و نیروهای پیشین مرزبانی، تشکیل شده بودند و هیچ فرصتی برای هیچ‌گونه تمرین مورد نیاز در قالب یگان خود نداشتند. با توجه به این شرایط، یریومنکو که مسئول اجرای طرح ضدحمله تیموشنکو بود، بعدها آن را «کاملاً غیر واقع‌بینانه» توصیف کرد. به هر صورت، ضدحمله تیموشنکو با پنج گروه عملیاتی از روز ۲۱ ژوئیه آغاز شد و مواضع آلمانی‌ها از بلیی در شمال تا روسلافل در جنوب را به شدت مورد هدف قرار داد. با وجود تلاش فراوان "استاوکا" برای ایجاد هماهنگی بین این ضدحملات، تهاجم ارتش سرخ به شکل نامنظمی پیش رفت اما توانست به برخی موفقیت‌ها دست یابد. در مواجهه با این ضد حملات، برای نخستین بار در جنگ، لشکرهای زرهی و موتوریزه گروه ارتش مرکز ورماخت وادار به اتخاذ حالت دفاعی سازمان‌یافته شدند؛ وظیفه‌ای که نه بدان منظور ساختار یافته بودند و نه به آن عادت داشتند.
ضدحمله گروه عملیاتی "کاچالوف" متشکل از نیروهای ارتش بیست‌وهشتم شوروی، از روز ۲۳ ژوئیه از حوالی روسلافل، تا روز ۲۷ ژوئیه لشکر دهم زرهی و هنگ پیاده‌نظام "گروس‌دویچلانت" ورماخت را در منطقه برآمدگی یلنیا در خطر محاصره قرار داد. این ضدحمله قدرتمند لشکر هجدهم زرهی ورماخت را که به تازگی خود را به موقعیت هنگ پیاده‌نظام "گروس‌دویچلانت" رسانده بود، به همراه این هنگ، بلافاصله برای مدتی زمین‌گیر کرد. در پی این ضد حملات ارتش سرخ در این ناحیه، با وجود تحمل خسارات انسانی و تجهیزاتی سنگین، برای حفظ شرقی‌ترین نقطه دست یافته شده در مسیر مسکو، تسلط آلمانی‌ها بر منطقه برآمدگی یلنیا حفظ شد. وجود تعدادی توپ خودکششی "اشتورم‌گشوتس" در سپاه ۱۳ ورماخت به عنوان دفاع ضدتانک و ذخیره متحرک و هواگردهای "لوفت‌وافه" مخصوصاً بمب‌افکن‌های شیرجه‌ای "اشتوکا" با حملات مداوم خود به دشمن، نقش مؤثری در این مسئله داشت. در این حال، شدت حملات توپخانه‌ای ارتش سرخ از شرق یلنا اختلال جدی در تحرکات ورماخت ایجاد کرد و موجب غافلگیری آن شد.
صبح روز ۲۰ ژوئیه فیلدمارشال، گونتر فون کلوگه، فرمانده ارتش چهارم ورماخت به عنوان مافوق ظاهری گودریان، در تماس تلفنی از او خواست سپاه ۴۶ موتوریزه ورماخت را از برآمدگی یلنیا بیرون بکشد تا به کمک آن محاصره ناحیه اسمولنسک تکمیل شود. گودریان با ارائه پاسخ منفی، این عمل را موجب «سرسخت‌تر شدن دشمن شکست‌خورده» دانست. با اصرار گودریان بر حفظ برآمدگی یلنیا بر خلاف درخواست فون کلوگه و با توجه به ناتوانی سپاه ۴۶ موتوریزه ورماخت در پیشروی به سمت دوروگوبوژ و اتصال به نیروهای گروه زرهی ۳ در شمال، بخش بزرگی از قوای ارتش‌های شانزدهم و بیستم شوروی موفق به گریز از محاصره اسمولنسک به سمت شرق از راه دوروگوبوژ شدند. همان روز ۲۰ ژوئیه فون بک با ارسال یکی از افسران ستاد خود به قرارگاه گودریان، با بی‌اهمیت خواندن هر چیز دیگر، از او خواست «منطقی باشد» و با غیرممکن دانستن حرکت بلافاصله به طرف مسکو، دست از پیشروی بیشتر به سمت شرق بردارد تا محاصره تکمیل گردد.
به هر صورت، حفره شرق اسمولنسک در نهایت روز ۲۶ ژوئیه با رسیدن لشکر بیستم پیاده‌نظام موتوریزه از گروه زرهی ۳ به لشکر هفدهم زرهی از گروه زرهی ۲ در غرب یارتسفو، کاملاً بسته شد تا بخش بزرگی از نیروهای شوروی در داخل محاصره قوای ورماخت قرار بگیرند.
از میانه ماه اوت بیشتر نیروهای زرهی و پشتیبانی هوایی گروه ارتش مرکز شروع به چرخش به سمت لنینگراد و اوکراین در شمال و جنوب کردند. بدین ترتیب ارتش‌های پیاده‌نظام چهارم و نهم ورماخت در مواضع دفاعی خط مقدم مستقر شدند و گروه ارتش مرکز ابتکار عمل را در میدان نبرد از دست داد. تأکید گودریان بر حفظ منطقه برآمدگی یلنیا به اندازه‌ای بود که در دیدار روز ۴ اوت هیتلر از قرارگاه فرماندهی گروه ارتش مرکز، به پیشوا ابراز داشت حتی اگر قصدی برای تهاجم به سمت مسکو وجود نداشته باشد، «حفظ این منطقه برآمدگی همچنان یک مسئله حیثیتی است». به هر صورت هیتلر به چنین سخنانی اهمیت نمی‌داد و معتقد بود «به هیج وجه نباید اجازه داد مسئله حیثیت بر تصمیم‌گیری‌ها تأثیر بگذارد». با این حال تصمیم‌گیری نهایی در این رابطه فعلاً به تعویق افتاد.
از روز ۸ اوت دفاع از منطقه محدب یلنیا موقتاً به سپاه ۲۰ ارتش نهم ورماخت سپرده شد. فرماندهی کلی این ناحیه همچنان در اختیار گروه زرهی ۲ گودریان بود. ادامه حملات ارتش سرخ به ناحیه یلنیا وضعیت سختی برای سه لشکر پیاده‌نظام سپاه ۲۰ ورماخت در خط مقدم ۶۰ کیلومتری در شرایط جغرافیایی دشوار ایجاد کرده بود. سپاه ۲۰ ورماخت در گزارش روز ۱۳ اوت تلفات خود را مخصوصاً در قسمت شمالی، سنگین و پاسخ مناسب به آتش توپخانه دشمن را در اثر کمبود مهمات، غیرممکن دانست. این گزارش در نهایت پیش‌بینی کرد اگر حملات نیروهای شوروی با هماهنگی بهتر و با توانی بیش از سطح گردان صورت بگیرد، ممکن است لشکرهای آن قادر به حفظ مواضع خود نباشند. از این رو سپهبد ماترنا، فرمانده این سپاه روز ۱۴ اوت به قرارگاه گروه زرهی ۲ پرواز و از گودریان درخواست یاری کرد. او خواهان این شد که یا اجازه یابد با عقب‌نشینی خط مقدم خود را کوتاه‌تر کند یا گروه زرهی ۲ برای سپاه ۲۰ نیروی کمکی بفرستد. گودریان پاسخ روشنی به این استمداد نداد. او ضمن طرح پیشنهاد حرکت بیشتر به سمت شرق در جهت رود دسنا جهت مقابله با دشمن در شرق منطقه محدب، به نوبه خود از فن بک خواست برای سپاه ۲۰ مهمات و پوشش هوایی تأمین کند که با ابراز ناتوانی فرمانده گروه ارتش مواجه گشت. عصر همان روز هالدر در تماس تلفنی با فن گرایفنبرگ، رئیس ستاد گروه ارتش مرکز، تصمیم‌گیری نهایی دربارهٔ یلنیا و امکان پیشروی به سمت شرق را به فن بوک محول نمود. با این وجود خود هالدر حامی حفظ یلنیا بود. به هر صورت هالدر روز ۱۵ اوت در یادداشت‌های خود می‌آورد:
روز ۱۵ اوت گروه زرهی ۲ به سپاه ۹ ورماخت فرمان داد هر دو لشکر ۱۳۷ و ۲۶۳ پیاده‌نظام خود از ناحیه روسلافل به داخل منطقه محدب یلنیا بازگرداندن تا لشکر "داس رایش" اس‌اس و هنگ پیاده‌نظام "گروس‌دویچلانت" آزاد شوند. سپاه ۴۶ موتوریزه ورماخت جهت تسریع این فرایند کامیون‌هایی از جانب خود در اختیار این سپاه پیاده‌نظام قرار داد. روز ۱۶ اوت لشکر هفتاد و ششم پیاده‌نظام جایگزین لشکر به شدت آسیب‌دیده پانزدهم پیاده‌نظام سپاه ۲۰ ورماخت در ناحیه یلنیا شد. تا روز ۱۷ اوت، تنها در عرض یک هفته حضور درون منطقه محدب، سپاه ۲۰ ورماخت ۲٬۲۵۴ نفر نیروهای خود از جمله ۹۷ افسر، را از دست داده بود. روز ۱۸ اوت سپهبد فن گییر، فرمانده سپاه ۹ ورماخت خواهان بازگشت برخی از یگان‌های توپخانه سنگین و توپ‌های خودکششی گروه زرهی ۲ به ناحیه یلنیا گشت. این درخواست پس از آن ارائه گردید که روز پیش از آن گروه زرهی ۲ تقریباً تمامی توپخانه سنگین و مهندسان سپاه ۲۰ ورماخت را از آن گرفت. با این حال، گودریان در ارتباط با توپخانه کوتاه نیامد و تنها کمکی که به سپاه ۲۰ ورماخت کرد اجازه به آن در تعویق انداختن آزاد شدن لشکر دهم زرهی در جنوب این سپاه، توسط لشکر ۲۶۸ پیاده‌نظام در جنوب شرقی منطقه محدب بود.
روز ۲۲ اوت فرماندهی سه سپاه پیاده‌نظام درون منطقه محدب یلنیا به ارتش چهارم ورماخت منتقل شد. این سه سپاه شامل سپاه ۹ در شمال و غرب، سپاه ۲۰ در شرق و جنوب و سپاه ۷ در طول رود دسنا در جنوب منطقه محدب بود. با این حال با توجه به بیماری فن کلوگه، در حقیقت گودریان تا روز ۲۶ اوت این نیروها را فرماندهی کرد. روز ۲۴ اوت فن گییر خواهان بازگشت لشکر پانزدهم پیاده‌نظام ورماخت به منطقه جهت کمک به لشکر ۲۶۳ پیاده‌نظام ورماخت که در شمال غربی ناحیه دقیقاً در گردن منطقه محدب زیر حملات سخت قرار داشت و روزانه ۱۰۰ تن از نیروهایش را از دست می‌داد، گردید که فعلاً به آن ترتیب اثر داده نشد. با وجود ارسال مقداری بیشتری از آتشبارهای توپخانه سنگین، فن بک اجازه بازگشت توپ‌های خودکششی لشکر "داس رایش اس‌اس" به منطقه جهت مقابله با گلوله‌باران مداوم دشمن، را نداد. بخشی از توپخانه لشکر پانزدهم پیاده‌نظام ورماخت بدین منظور به لشکر ۲۶۳ پیاده‌نظام آن تعلق گرفت. سرهنگ گونتر بلومنتریت، رئیس ستاد ارتش چهارم ورماخت، شرایط را این گونه تشریح می‌کند:
با پرواز فن گییر و ماترنا در ۲۷ اوت به مینسک جهت دیدار با فن کلوگه و دعوت از او به دیدار از خط مقدم، فن کلوگه با حضور در منطقه محدب یلنیا بلافاصله دستور به ارسال لشکر پانزدهم پیاده‌نظام به کمک لشکر ۲۶۳ پیاده‌نظام داد. فن کلوگه پس از این بازدید، در پیش‌بینی مشابه پیش‌بینی سپاه ۲۰ ورماخت، در گزارش به فن اعلام کرد، با توجه به شدت گلوله‌باران توپخانه آن‌ها با مهمات «نامتناهی»، اگر ارتش سرخ با توانی بالاتر از سطح گردان حملاتش را به صورت متمرکز ادامه دهد خواهد توانست خط مقدم ورماخت را کاملاً بشکند. او تصرف این ناحیه توسط گروه زرهی ۲ را جهت عملیات تهاجمی دانست که هم‌اکنون با از دست رفتن روزانه ۵۰ تا ۱۵۰ نفر در هر لشکر، دفاع از آن بسیار دشوار شده‌است؛ درحالیکه تنها یک راه تدارکاتی از عرض ۱۸ کیلومتری منطقه محدب، آن را به مناطق غربی متصل می‌کند. فن کلوگه در نهایت توصیه یا تهاجم به سرعت به سمت مسکو از سر گرفته شود یا ورماخت این منطقه محدب را رها کند.
در این حال نیروهای آلمانی در شرایطی از منطقه محدب یلنیا دفاع می‌کردند که با اختلال در ایجاد استحکامات، شبکه مؤثری از سنگرها در آن وجود نداشت و تمامی سنگرهای حفر شده تنها سنگرهای یک یا دو نفره با فاصله‌های ۱۰ تا ۲۰ متری بودند. در بیشتر نقاط دفاع ورماخت هیچ عمقی نداشت و هیچ نیروی ذخیره‌ای در اختیار گردان‌ها و لشکرهای آلمانی نبود. با توجه به فاصله نزدیک با دشمن، تردد روزانه برای آلمانی‌ها غیرممکن و تمامی تحرکات جز موارد ضروری، در شب‌ها نیز منع گشته بود؛ به وجهی که رساندن غذا به نیروها صرفاً شبانه و به سختی و با خطر انجام می‌گرفت. نیروهای ورماخت در این ناحیه به شدت زیر گلوله‌باران توپخانه ارتش سرخ با مهمات «نامتناهی» و دقت بالا بودند. در یک مورد در شب ۲۴ اوت ۵ هزار گلوله توپ، عموماً با کالیبر ۱۲۰ تا ۱۷۰ میلی‌متر، بر سر لشکر هفتاد و هشتم ورماخت فرود آمد. این‌ها روحیه نیروهای آلمانی را متزلزل ساخته بود.
بدین شکل، با وجود ضد حملات قدرتمند و مکرر نیروهای ورماخت، ارتش بیست و چهارم شوروی نیروهای آلمانی در منطقه محدب یلنیا را در خطر محاصره از شمال و جنوب قرار داده بود. درگیری‌های شدید در نواحی دیگر به آلمانی‌ها اجازه انتقال نیروی کمکی به یلنا را نمی‌داد. در نهایت پس از توافق فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان بر سر این که ورماخت تا اواخر ماه سپتامبر قادر به هر گونه تهاجم به سمت شرق نخواهد بود، گروه ارتش مرکز ورماخت چاره‌ای جز دستور به عقب‌نشینی در حین مبارزه از مواضع پیشین در منطقه محدب یلنیا در عصر روز ۳ سپتامبر نداشت. با وجود این که پیش از این از تصمیم فن بک بر حفظ یلنیا با قدرت پشتیبانی کرده بود، هالدر نیز هم‌اکنون متوجه بی‌ثمر بودن فرستادن نیروهای ذخیره بیشتر به این برآمدگی شده بود و اعتراضی در این باب نکرد.
تصمیم بر این شد که عقب‌نشینی در سه مرحله تحت نظارت فیلدمارشال فن کلوگه انجام بگیرد.
اوایل صبح روز ۵ سپتامبر آخرین عناصر لشکر هفتاد و هشتم پیاده‌نظام ورماخت در شرق رود اوژا، شامل بخش‌هایی از لشکر صد و سی و هفتم پیاده‌نظام ورماخت که از یگان خود جدا شده بودند، شروع به دور زدن فرورفتگی خط مقدم در ناحیه سادکی به سمت غرب کردند. نیروهای ارتش سرخ در سادکی حملاتی را صورت دادند اما لشکر صد و سی و هفتم پیاده‌نظام ورماخت آن‌ها را دفع نمود. حوالی ساعت ۶ عصر ارتش سرخ گلوله‌باران توپخانه شدیدی علیه لشکر صد و سی و هفتم پیاده‌نظام ورماخت آغاز کرد که تا شب هنگام ادامه داشت. این گلوله‌باران با وجود ناهموار کردن سطح زمین، باعث پوشش عقب‌نشینی نیروهای آلمانی شد. مه غلیظ نیز مانع از امکان شناسایی نقاط ضعف نیروهای در حال عقب‌نشینی می‌گردید. در این زمان، ژوکوف به استالین گزارش کرد نیروهای او مخصوصاً از لحاظ قوای تانک، قدرت کافی جهت به محاصره درآوردن آلمانی‌ها در منطقه محدب از جانب غرب را ندارند. با این حال به نظر می‌رسد اگر نیروهای آلمانی به موقع دست به عقب‌نشینی نمی‌زدند، سپاه‌های ۹ و ۲۰ ورماخت به احتمال زیاد به محاصره می‌افتادند.
پس از چندین روز مبارزه سنگین لشکر نوزدهم تفنگ‌دار شوروی ۵ سپتامبر وارد یلنیا شد و تا روز بعد به کمک چهار لشکر دیگر، شهر را به تصرف درآورد. نیروهای ارتش بیست و چهارم شوروی در تعقیب آلمانی‌ها، با گذر از رود دسنا، ۲۵ کیلومتر پیشروی کرده و تا روز ۸ سپتامبر به دفاع آماده ورماخت در رودهای اوستروم و استریانا رسیدند. با برخورد به مقاومت شدید آلمانی‌ها پیشروی ارتش سرخ در این موضع متوقف شد. دو روز بعد به درخواست ژوکوف، به جهت تلفات سنگین این جبهه و شرایط متزلزل در بخش جنوبی، استاوکا تهاجم جبهه ذخیره شوروی را به پایان رساند. عملیات در یلنیا نخستین مورد رخنه موفقیت‌آمیز نیروهای ارتش سرخ در دفاع آماده آلمانی‌ها و بازپس‌گیری اراضی زیادی از آن‌ها بود. به هر صورت این پیروزی به بهای گرانی حاصل شد به شکلی که از مجموع قریب به ۱۰۳ هزار نفر نیروی به کار رفته در آن حدود ۱۱ هزار نفر کشته، مفقود یا اسیر و ۲۰ هزار تن دیگر مجروح شدند. یکی از عمده دلایل ادامه نیافتن این دستاوردها نبود پشتیبانی هوایی کافی و مؤثر بود.
با این حال، ارتش سرخ آموزه‌های زیادی از تاکتیک‌های رزمی ورماخت در درگیرهای یلنیا به دست آورد و روش‌های جدیدی برای بهره‌گیری از نقاط ضعف آن خلق کرد. یکی از این آموزه‌ها این مسئله بود که یگان‌های متحرک ورماخت بدون پشتیبانی پیاده‌نظام و توپخانه اضافه، قادر به فائق آمدن بر دفاع مستحکم با پوشش توپخانه در شرایط جغرافیایی نامساعد نیست؛ مسئله‌ای که باعث شد لشکرهای "داس رایش" اس‌اس و لشکر دهم زرهی ورماخت نتوانند به سمت دوروگوبوژ پیش بروند و محاصره ناحیه اسمولنسک را تکمیل نمایند. همچنین مشخص شد دفاع ثابت ورماخت با اتکا صرف بر پیاده‌نظام و توپخانه بدون ذخیره متحرک تا چه اندازه آسیب‌پذیر است؛ بدین شکل به محض اینکه تانک‌ها و توپ‌های خودکششی ورماخت از ناحیه یلنیا خارج شدند، مدت کوتاهی بعد ارتش سرخ قادر به رخنه در دفاع آلمانی‌ها گشت که پیاده‌نظام ورماخت قادر به بستن آن نبودند. در نهایت تأثیر بسزای توپخانه از جمله توپخانه سنگین در تحولات میدان نبرد هویدا گشت. در مشاهداتی که ژوکوف از منطقه صورت داد مشخص گشت گلوله‌باران توپخانه ارتش سرخ چه آثار مخربی بر استحکامات دفاعی ورماخت گذاشته و حتی پناهگاه‌های زیرزمینی آن‌ها را نیز از بین برده‌است.
نامناسب بودن شرایط جغرافیایی مواضع دفاعی ورماخت در یلنیا و نبود پشتیبانی زرهی و موتوریزه اثر بدی بر تحولات این ناحیه برای آلمانی‌ها گذاشت. شدت درگیری‌ها بر سر ناحیه یلنیا به اندازه‌ای شدید بود که برخی از افسران مسن‌تر آن را با تجربیات در وردون در سال ۱۹۱۶ مقایسه کردند. نبردهای اطراف یلنیا خسارت‌بارترین درگیری نیروی زمینی آلمان از سال ۱۹۱۸ به حساب می‌آمدند. برآورد مجموع تلفات ورماخت با اسناد آلمانی کار دشواری است. سپاه ۲۰ ارتش چهارم ورماخت در حال دفاع از ناحیه یلنیا در مجموع متحمل ۲۳ هزار نفر تلفات شد. شش لشکر ورماخت که از ۲۹ ژوئیه تا ۲۹ اوت غالباً داخل منطقه محدب بودند، به شکل میانگین روزانه ۵۰ تا ۱۰۰ نفر از نیروهای خود را به شکل کشته و زخمی از دست دادند. لشکر دویست و شصت و سوم پیاده‌نظام ورماخت در عرض تنها یک هفته‌ای که درون برآمدگی یلنیا بود ۱۲۰۰ تن از نفرات خود را از دست داد. این آمار موجب برآورد میزان ۱۸ هزار تا ۳۵ هزار نفر تلفات برای آن‌ها در این مدت می‌شود. با این وجود، تلفات ورماخت در منطقه محدب یلنیا از ۳۰ اوت تا ۳ سپتامبر بسیار بیشتر بود. ژوکوف پس از جنگ مدعی شد آلمانی‌ها در ناحیه یلنیا مجموعاً متحمل ۴۵ تا ۴۷ هزار نفر تلفات گشتند که با دربر گرفتن تلفات سپاه ۹ ورماخت در طول رود دسنا، برآوردی دقیقی به نظر می‌آید. این میزان معادل نیروهای سه لشکر کامل بود. گفته می‌شود اگر شرایط آب‌وهوایی در دو روز آخر عقب‌نشینی آلمانی‌ها بد نبود، ارتش سرخ می‌توانست تلفات بسیار سنگین‌تری به دو سپاه ورماخت بزند. به هر صورت تلقات آلمانی‌ها در ناحیه یلنیا کمتر از تلفات شوروی بود. ژوکوف در جریان نبرد بر سر یلنیا حدود ۳۲ هزار نفر از نفرات خود را از دست داد که حدود سوم از قوای به کار گرفته شده در این عملیات تهاجمی بود. رهبری تاکتیکی ضعیف و دست زدن ارتش سرخ به حملات مستقیم «کورکورانه» علیه مواضع دفاعی دشمن، با وجود برتری عددی بسیار زیاد، مزیت بالایی به آلمانی‌ها می‌بخشید.
این نخستین عقب‌نشینی عملیاتی آلمانی‌ها در طول جنگ جهانی دوم بود. با وجود این که آلمانی‌ها سعی داشتند این مسئله را به عنوان «عقب‌نشینی تاکتیکی» یا «صاف کردن خط مقدم» جلوه دهند، خروجی نبرد در ناحیه یلنیا به روشنی حاصل از اقدامات ارتش سرخ بود که به شکست ورماخت انجامید. به عقیده برایان فیوگِیت، تاریخدان آمریکایی، اصرار گودریان بر استفاده از سپاه ۴۶ موتوریزه ورماخت که توسط فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان تا میانه ضدحمله ارتش سرخ به عنوان نیروی ذخیره در این ناحیه باقی مانده و توانسته بود نقش مؤثری در دفع حملات اولیه ارتش سرخ بازی کند، در نبرد کیف، موجب وارد آمدن تلفات سنگین به پیاده‌نظام ارتش چهارم ورماخت در ناحیه یلنیا شد. به عقیده او اگر این سپاه در موقعیت پیشین باقی می‌ماند ضربه سختی به نیروهای جبهه ذخیره شوروی که قصد بازپس‌گیری ناحیه یلنیا را داشتند، وارد می‌آمد به گونه‌ای که دفاع از مسکو را برای شوروی با اختلال مواجه می‌ساخت. لشکرهای ارتش چهارم ورماخت هیچگاه از آسیب متحمل شده در این نبردها بازیابی نشدند؛ به وجهی که برخی تاریخ‌نگاران کندی و انفعال این ارتش در ماه نوامبر در نبرد مسکو را حاصل از آن می‌دانند.
اقیانوسیه نخستین بار توسط اروپاییان از قرن شانزدهم کشف شد. دریانوردان پرتغالی بین سال‌های ۱۵۱۲ و ۱۵۲۶ به جزایر ملوک (آنتونیو د آبرو و فرانسیسکو سرائو در ۱۵۱۲)، تیمور، جزایر آرو، جزایر تانیبار و پاپوآ گینه نو (خورخه د منزز در ۱۵۲۶) رسیدند. در سال ۱۵۱۹، یک سفر اکتشافی اسپانیایی که به رهبری فردیناند ماژلان در امتداد سواحل شرقی آمریکای جنوبی حرکت کرد، تنگه‌ای را بین تیرا دل فوئگو و سرزمین اصلی آمریکای جنوبی یافت که بعداً تنگه ماژلان نام گرفت و در ۲۸ نوامبر ۱۵۲۰ وارد اقیانوسی شد که خود او آن را «اقیانوس آرام» نامید. این سه کشتی به سمت شمال حرکت کردند و بادهای بسامان آن‌ها را از اقیانوس آرام عبور دادند و از جزایر زیادی از اقیانوسیه تا فیلیپین گذراند و ماژلان در این نواحی کشته شد.
هلندی‌ها اولین اروپایی بودند که خطوط ساحلی استرالیا، تاسمانی، نیوزیلند، تونگا، فیجی، ساموآ و جزیره ایستر را کاوش و نقشه‌برداری کردند. در قرن هفدهم، دریانوردان و کاوشگران شرکت هند شرقی هلند تقریباً از سه چهارم خط ساحلی استرالیا، به استثنای ساحل شرقی، نقشه‌برداری کردند. آبل تاسمان اولین کاوشگر اروپایی شناخته شده‌ای بود که به جزایر سرزمین ون دیمن (تاسمانی کنونی) و نیوزیلند رسید و جزایر فیجی را دید. دریانورد او فرانسوا ویشر و بازرگانش ایزاک گیلسمانس بخش‌های وسیعی از استرالیا، نیوزیلند، تونگا و جزایر فیجی را نقشه‌برداری کردند. در ۲۴ نوامبر ۱۶۴۲، آبل تاسمان ساحل غربی تاسمانی را در شمال بندر مک کواری دید. او کشف خود را سرزمین ون دیمن به نام آنتونیو فان دیمن، فرماندار کل هند شرقی هلند نامید. در آن زمان از دو جزیره نیز نام برده شده که مشخص نیست وجود دارند یا خیر. اینها ماریا ترزا و ارنست لگووه در حدود ۳۵ درجه جنوبی و ۱۵۰ درجه غربی هستند. گفته می‌شود که این جزایر در سال‌های ۱۸۴۳ و ۱۹۰۲ دیده شده‌اند، اما از آن زمان تاکنون هرگز پیدا نشده‌اند.
استرالیا در سال ۱۷۸۸ و نیوزیلند در سال ۱۸۴۰ مستعمره بریتانیا شدند و به دنبال آن‌ها فیجی نیز در سال ۱۸۷۲ مستعمره شد. در واقع، بسیاری از جزایر اقیانوسی بخشی از امپراتوری بریتانیا شدند. علاوه بر بریتانیا، قدرت‌های اروپایی دیگری نیز که بر بخش‌های خاصی از اقیانوسیه کنترل داشتند. به عنوان مثال، کالدونیای جدید از سال ۱۸۵۳ متعلق به فرانسه بود، همان‌طور که پلی‌نزی فرانسه از سال ۱۸۸۹ به آن کشور تعلق گرفت. آلمان نیز مستعمراتی را در آنجا ترتیب داد (برای نمونه، گینه نو آلمان در سال ۱۸۸۴ و ساموآ در سال ۱۹۰۰).
علاوه بر اروپا، ایالات متحده نیز به دنبال قلمروهایی در اقیانوسیه بود؛ بنابراین هاوایی در سال ۱۸۹۸ به یک قلمرو آمریکا تبدیل شد. چندین اختلاف بین ایالات متحده، آلمان و بریتانیا در مورد ساموآ منجر به کنوانسیون سه‌جانبه در سال ۱۸۹۹ شد. در طول جنگ جهانی اول، مستعمرات آلمان در اقیانوسیه به تصرف متفقین درآمد. در طول جنگ جهانی دوم، ژاپن به گینه نو، جزایر سلیمان و سایر جزایر اقیانوسی حمله کرد. آن‌ها در جریان نبرد دریای مرجان و کارزار مسیر کوکودا بازگردانده شدند. سرانجام ژاپن در سال ۱۹۴۵ شکست خورد. استرالیا و نیوزیلند در طول قرن بیستم تحت سلطه قرار گرفتند. به لطف اساسنامه وست مینستر در سال‌های ۱۹۴۲ و ۱۹۴۷، آن‌ها توانستند مستقل از بریتانیا قانون‌گذاری کنند. هاوایی در سال ۱۹۵۹ به یکی از ایالت‌های ایالات متحده تبدیل شد. فیجی و تونگا در سال ۱۹۷۰ مستقل شدند و به دنبال آن بسیاری از جزایر دیگر نیر کشورهای مستقلی شدند.
انجمن اقیانوس آرام جنوبی در سال ۱۹۷۱ ایجاد شد که بعداً در سال ۲۰۰۰ به مجمع جزایر اقیانوس آرام تبدیل شد. این سازمان همکاری بین ۱۶ کشور اقیانوسیه را ارتقا می‌دهد. جزیره بوگن‌ویل از نظر جغرافیایی بخشی از جزایر سلیمان است، اما از نظر سیاسی بخشی از پاپوآ گینه نو است. در سال ۱۹۷۵ این جزیره تلاش کرد تا مستقل شود، اما موفق نشد. به همین دلیل در دهه ۱۹۹۰ جنگ داخلی در این جزیره درگرفت. در نهایت این جزیره استقلال بیشتری به دست آورد، اما هرگز مستقل نشد.
در دهه ۱۹۸۰، فرانسه با انجام آزمایش‌های هسته‌ای در اقیانوسیه (در جزیره مرجانی مورروآ) به محیط زیست منطقه ضربه زد. چندین سازمان محیط زیست، از جمله گرین‌پیس با اعزام کشتی رینبو واریر به این موضوع اعتراض کرد. با این حال، سرویس‌های مخفی فرانسه کشتی را در سال ۱۹۸۵ در اوکلند نیوزیلند غرق کردند تا از رسیدن آن به مورروآ جلوگیری کنند. در سال ۱۹۷۵ تیمور شرقی از پرتغال استقلال یافت، اما اندونزی به زودی به آن حمله کرد. تیمور شرقی در نهایت در سال ۲۰۰۲ مستقل اعلام شد.
ماروین یک فیلم درام فرانسوی به کارگردانی و نویسندگی آن فونتن است که در سال ۲۰۱۷ منتشر شد. این اثر اولین بار در ۳ سپتامبر ۲۰۱۷ در هفتاد و چهارمین جشنواره فیلم ونیز نمایش داده شد، و برنده شیر دگرباشی شد.
مناطق نظامی اتحاد جماهیر شوروی () یک انجمن سرزمینی متشکل از واحدهای نظامی، تشکیلات، مدارس نظامی و تأسیسات اداری نظامی محلی مختلف به نام کمیساریای نظامی بود. این نوع تقسیم سرزمینی در اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی برای ارائه مدیریت کارآمدتر واحدهای ارتش، آموزش آنها و سایر فعالیت‌های عملیاتی مربوط به آمادگی رزمی مورد استفاده قرار می‌گرفت.
جی‌ام‌سی یوهو ۷ JMC Yuhu 7 (江铃域虎۷) یک پیکاپ اندازه متوسط است که توسط ژیانگلینگ موتورز برای بازار چین تولید می‌شود.
در طول نمایشگاه خودروی شانگهای ۲۰۱۵، ژیالینگ موتور مفهومی به نام ژیانگلینگ یوهو مفهومی را به نمایش گذاشت که پیش نمایش پیکاپ جی‌ام‌سی یوهو ۷ را نشان می‌داد.
پیکاپ جی‌ام‌سی یوهو ۷ از عناصر طراحی بیرونی مشابهی با جی‌ام‌سی یوهو بهره می‌برد زیرا بر روی پلتفرم یکسان ژیانگلبنگ ساخته شده‌است. یوهو ۷ اساساً یک یوهو ارتقا یافته و بازسازی شده‌است که تفاوت اصلی در قسمت جلو و عقب است. یوهو ۷ دومین وسیله نقلیه جی‌ام‌سی است که از فاسیای جلو خانواده جدید جی‌ام‌سی که با جی‌ام‌سی تشون آغاز شد.
گزینه‌های موتور یوهو ۷ شامل یک موتور ۲٫۰ لیتری توربو بنزینی با قدرت ۲۰۵ اسب بخار و ۳۲۵ نیوتن متر گشتاور و یک موتور ۲٫۴ لیتری توربو دیزل با قدرت ۱۴۰ اسب بخار و ۳۷۵ نیوتن متر گشتاور است. اندازه تخت بار یوهو ۱۴۷۵۷ میلی‌متر/۱۴۷۵ میلی‌متر/ ۵۰۰ میلی‌متر است.
نسخه الکتریکی پیکاپ یوهو بر اساس همان طراحی پیکاپ یوهو ۷ به نام تی۵۰۰ ای‌وی یا یوهو ای‌وی ساخته شد. یوهو ای‌وی در نمایشگاه خودرو شانگهای ۲۰۱۹ در آوریل ۲۰۱۹ به نمایش درآمد.
یوهو ای‌وی دارای فاصله ۲۲۵ میلی‌متری از زمین و فاصله بین دو محور ۳۰۸۵ متر است. زاویه نزدیک شدن و زاویه خروج هر دو ۲۸٫۵ درجه است. موتور الکتریکی یوهو ای‌وی توان ۱۲۰ کیلووات و ۸۰۰ نیوتن‌متر را تولید می‌کند و از شارژ سریع پشتیبانی می‌کند تا خودرو در عرض ۱٫۵ ساعت شارژ شود. دو نسخه شامل یک نسخه برد ۳۲۰ کیلومتر و یک نسخه گسترش یافته برد ۳۳۵ کیلومتر موجود است.
یوهو ۹ در نمایشگاه خودرو شانگهای ۲۰۱۹ در آوریل ۲۰۱۹ به نمایش درآمد. یوهو ۹ اساساً یوهو ۷ ارتقا یافته و بازسازی شده‌است و قسمت جلویی اصلی‌ترین تفاوت آن است. تنها گزینه موتور یوهو ۹ یک موتور ۲٫۰ لیتری توربو بنزینی با قدرت ۲۰۵ اسب بخار و ۳۲۵ نیوتن‌متر است.
نیکی ۲۰۰۴ یک خانوادهٔ بلغاری هواچرخِ دست‌سازِ دونفره است، ساختهٔ شرکتِ نیکی روتور اوییشن در پراودتس. سرعتِ این وسیله به ۱۵۰ کیلومتر در ساعت می‌رسد و بیشینه وزن برخاستش ۴۵۰ کیلوگرم است.
دوران ماقبل تاریخ استرالیا دوره بین اولین سکونت انسان در استرالیا و استعمار استرالیا در سال ۱۷۸۸ است.
از آنجایی که در استرالیای باستانی فناوری فلزکاری وجود نداشت، کل دوره پیشاتاریخ آن در عصر حجر قرار می‌گیرد. بر خلاف گینه نو، به‌طور کلی اعتقاد بر این است که استرالیا دوره نوسنگی نداشته‌است و در آن سبک زندگی شکارچی-گردآورنده تا زمان ورود اروپایی‌ها سبک اصلی زندگی ساکنان بوده‌است، اگرچه شواهدی از مدیریت زمین از طریق اقداماتی مانند سوزاندن علفزار و در برخی مناطق کشاورزی، ماهیگیری و سکونتگاه‌های دائمی هم یافت شده‌است.
تاریخ دقیق ورود انسان امروزی به استرالیا هنوز بحث‌برانگیز است. با این حال، به‌طور کلی پذیرفته شده‌است که این امر حداقل ۶۵۰۰۰ سال قبل از میلاد اتفاق افتاده‌است. مسیر این مهاجرت در مراحل آخر پلیستوسن باز شد، زمانی که سطح دریاها بسیار پایین‌تر از امروز بود. دوره‌های مکرر دوره‌های طولانی یخبندان در جهان منجر به کاهش بیش از ۱۰۰ متری سطح دریاها در استرالیا شد. به نظر می‌رسد که انسان‌ها از طریق دریا در یک عصر یخبندان خاص وارد شده‌اند، زمانی که گینه نو و تاسمانی خشکی واحدی به نام ساهول را تشکیل دادند. این خشکی‌ها توسط یک پل زمینی وسیع که روی دریای آرافورا، خلیج کارپنتاریا و تنگه تورس قرار داشت، به هم متصل می‌شدند. خط ساحلی قاره بسیار بیشتر به داخل دریای تیمور کشیده شده بود، با این وجود، دریا همچنان یک مانع بزرگ بود.
برای مهاجرت بشر به استرالیا دو مسیر پیشنهاد شده‌است. یکی زنجیره‌ای از جزایر بین سولاوسی و گینه نو را دنبال می‌کرد و دیگری از طریق تیمور به شمال غربی استرالیا می‌رسید. با این حال، هر دو مسیر همچنان به سفر دریایی نیاز داشتند. تاریخ آخرین بازه زمانی عمومی پذیرفته شده برای ورود افراد به استرالیا دست‌کم ۴۸ هزار سال پیش تعیین شده‌است. محوطه‌های زیادی از این دوره کاوش شده‌است. در آرنهم‌لند، پناهگاه صخره‌ای «مالاکونانجا دو» در حدود ۶۵ هزار سال قدمت دارد. قدمت رادیوکربن حاکی از سکونت بشر از دست‌کن ۳۰ هزار سال پیش در سیدنی و اطراف آن است. کاوش‌های باستان‌شناسی در پاراماتا، غرب سیدنی، زغال چوب، ابزار سنگی و احتمالاً بقایای آتش‌های اردوگاهی باستانی را کشف کرده‌است. در نزدیکی پنریث، یکی از حومه‌های غربی سیدنی، ابزارهای سنگی متعددی در رسوبات شن‌های کرینبروک پادگانه‌های مربوط به ۴۵۰۰۰ تا ۵۰۰۰۰ سال قبل از میلاد یافت شد. شواهد باستان‌شناسی حاکی از سکونت انسان در رودخانه سوان در غرب استرالیا در حدود ۴۰۰۰۰ سال پیش است. تاسمانی که توسط یک پل زمینی به این قاره متصل بوده‌است، حداقل ۳۰۰۰۰ سال پیش مسکونی بوده‌است. برخی از مکان‌های باستانی قدمتی ۶۰۰۰۰ ساله دارند، اما این تاریخ‌ها به‌طور گسترده پذیرفته نشده‌اند. شواهد گَرده‌شناختی از استرالیای جنوب شرقی گواه افزایش آتش‌سوزی‌های جنگلی از حدود ۱۲۰۰۰۰ سال قبل از میلاد هستند. این به عنوان نشانه‌ای از فعالیت انسانی تفسیر شده‌است، اما تاریخ‌گذاری شواهد به شدت مورد چالش قرار گرفته‌است. چارلز دورچ ابزارهای سنگ آتشزنه و سنگ آهکی را که در جزیره روتنست در غرب استرالیا یافت شده‌است شناسایی کرد که قدمت آنها به حداقل ۵۰۰۰۰ سال پیش می‌رسد.
آرشینوف () یک منطقه مسکونی در قزاقستان است که در استان آتیرائو واقع شده است.National Geospatial-Intelligence Agency. GeoNames database entry. (search) Accessed 2011-05-13.
آکژایک () یک منطقه مسکونی در قزاقستان است که در استان آتیرائو واقع شده است. آکژایک ۲۱۹۱ نفر جمعیت دارد.
بیرلیک () یک منطقه مسکونی در قزاقستان است که در استان آتیرائو واقع شده است.National Geospatial-Intelligence Agency. Geonames database entry. (search) Accessed 2011-05-13.
شهرستان قرمان‌غازی () یکی از شهرستان‌های استان آتیرائو در کشور قزاقستان است. جمعیت این شهرستان ۵۷۱۳۸ نفر است.
دینا نورپئیسووا () یک منطقه مسکونی در قزاقستان است که در استان آتیرائو واقع شده است. این شهرک در مرز با کشور روسیه قرار دارد.National Geospatial-Intelligence Agency. Geonames database entry. (search) Accessed 2011-05-12.
قرمان‌غازی () یک منطقه مسکونی در قزاقستان است که در استان آتیرائو واقع شده است. قرمان‌غازی ۱۳۴۰۰ نفر جمعیت دارد.
یادگیری پژوهش‌محورhttp://ensani.ir/fa/article/383170/آموزش-و-یادگیری-پژوهش-محور-در-محیط-ساختن-گرا-طراحی-مدلی-بر-اساس-پژوهش-پدیدارنگارانهhttp://rahnamehmag.ir/آموزش-پژوهش-محور-ضرورت-ها،-چیستی-و-چگون/ ، یکی از موضوع‌های مهم در بحث یادگیری است. در سال ۱۹۶۰ میلادی جوزف شواب خواستار تقسیم تحقیقات در سه سطح مجزا شد. این موضوع بعدها توسط مارشال هرون در سال ۱۹۷۱ به رسمیت شناخته شد، کسی که مقیاس هرون را برای سنجش میزان پرس و جو در یک تمرین آزمایشگاهی خاص توسعه داد. از آن زمان، تعداد تجدیدی نظر پیشنهاد شده‌است و تحقیق می‌تواند شکل‌های مختلفی داشته باشد. طیفی از روش‌های تدریس مبتنی بر تحقیق در دسترس است.
فرآیندهای یادگیری خاص که افراد در طول یادگیری پرس‌وجو با آن درگیر می‌شوند عبارت است از: