moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در افغانستان این مسابقات در چوکات مقررات و قوانین کار بپیش میزفت. مطابق به قوانین کار سازمانده این مسابقات اتحادیه‌های صنفی افغانستان یا اتحادیه‌های گارگری می‌بود. بررسی این مسابقات از طرف ریاست اقتصاد و تولید اتحادیه‌های صنفی صورت می‌گرفت. انجام این مسابقات بدو سیستم بود. مسابقات کار درمیان داخل مؤسسه و درمیان موسسات مشابع کار. مشلا موسسات تولیدی با تولیدی. قبل از اعلان مسابقه اولا رئیس مؤسسه با شورای نمایندگان مؤسسه با هم نشسته شکل بندی تطبیق پلان را در ربع شش ماه نهه ماه و یکساله ترتیب مینمودن. در مرحله دوم قرار داد بنام قرار دادجمعی از طرف رئیس مؤسسه و رئیس اتحادیه ضم محفل به امضا می‌رسید. در محفل پلان سال، لیدرهای گروپ کار و گروپ ضربتی کار تعین و رای‌گیری صورت می‌گرفت. کنترول این مسابقات مطابق قانون کار از طرف شورای مرکزی اتحادیه‌های صنفی و مسول اقتصاد بخش سیاسی، صورت می‌گرفت. این مسابقات پس از سه ماه شش ماه نو ماه و یکسال اولا از طرف اداره مورد بررسی قرار گرفته از اجراعات و تطبیق پلان و شاخص‌های مورد نظر به شورای مرکزی اتحادیه‌ها اطلاع میدادن. شورای مرکزی پس از بررسی کامل مؤسسه برنده را بسطح شهرها و کشور از طریق تلویزون بسمع مردم می‌رساندن. مؤسسه برنده بیرق برنده را تا زمان که برنده‌است در اداره خود به احتزاز در میاورد. به کارکنان مؤسسه برنده جوایز نقدی و مدال‌ها داده می‌شد. دولت در پهلوی پول جواز مطابق قوانین کار ۱۰ فیصد از اصل مفاد مؤسسه را بنام فوند تشویقی به اداره که عواید می‌نمود تخصیص داده بود. جوایز نقدی مؤسسه برنده از رئیس تا کارگر مساویانه تقسیم می‌شد. تمام نشده ادامه دارد این پروژه بزرگ است.
عبارتند از انعده موسسات را گویند که دارای تولید داشته باشند. تولید اشکال مختلف دارند می‌تواند توسط دست ماشین و تفکر به وجود درآید ویا تولید یا فرآوری، از اصطلاحات علم اقتصاد، به معنی تهیه کالا و خدمات مورد نیاز با استفاده از منابع و امکانات موجود است. فعالیّت تولیدی سلسله اقداماتی است که برای تبدیل منابع به کالاهای مورد نیاز صورت می‌گیرد. تولید اشکال مختلف فیزیکی دارند. مثلاً شرکت کمپل‌سازی انواع کمپل را تولید می‌کرد. شرکت بنائی تولید خانه را می‌کرد. موسسات دولتی که در مسابقات شرکت جسته بودندعبارتند. از شرکت کلیم پشمینه بافی نساجی کابل افغان ترکانی فابریکه حجاری نجاری کاتوگرافی ریاست پما فابریکه جنگلک فابریکه نختابی کابل مطبه دولتی مطبعه تعلیم و تربیه مطبعه تحصیلات عالی ریاست خدمات تخنیکی و غیره بودند موسسات مهم ساختمانی عبارتند از شرکت ساختمانی افغانی بنائی سپین غر هلمند ریاست سرک‌ها رساست حفظ و مراقبت سرک‌ها ساختمانی تعلیم وتربیه ساختمانی زراعت ساختمانی شاروالی و غیره بود. در میان مؤسسه ساختمانی افغانی و بنائی دارای پرسونل بیش از ۵۰۰۰ داشتند.
عبارتند از تطبق پلان سال جاری به اعداد فیصد می‌باشند. در مسابقات کار رقمم تطبیق پلان و یارقم اجراعات پلان بالای صد یا بیشتر از صد باید باشند
عبارتند از بلند بردن و توسعه پلان ازیکسال نسبت بسال دیگر می‌باشند. مثلاً در سال ۱۳۶۸ مؤسسه ساختمانی افغانی ۱۲۰۰ میلون افغانی پلان داشت ولی در سال ۱۳۶۹ مبلغ ۱۳۲۰ میلون پلان داشت یعنی مؤسسه در سال ۱۳۶۹ توسعه پروژه را داده بود. با بلند رفتن پلان مقدار کاربیشتر استفاده از ظرفیت بلند می‌رودو هکذا سطع استخدام و سایر مسایل بلند رفته تغیرات مثبت در عواید می‌آید.
باز عبارت از تولید زنده ویا محصولات کار کاگر در ساعت داده شده به اساس نورم قبلاً تعین شده‌است. رشد تولید بازدهی کار (مولدیت کار) L/Y یعنی نسبت مجموع محصولات تولید شده بر مصرف نیروی کار زنده که در پروسه تولید کالاها و خدمات بکار رفته‌است. مثلادریک فابریکه کارگری بالای ماشین نشسته‌است. کارگر مطابق نورم ماشین و سرعت نارمل ماشین باید در یک دقیقه دو تولید دریک ساعت ۱۲۰ تولید در ۸ ساعت کار یک روزه باید. ۱۲۰ ×۸ = ۹۶۰ عدد تولید در یک ماه ۹۶۰× ۲۶ _(روزکاری) =۲۴۹۶۰ عدد تولید و در یک سال۳۶۰× ۹۶۰ = ۳۴۵۶۰۰ دانه تولید را باید محصول دهند؛ و این محصول ۱۰۰ ٪ محاسبه می‌شود. در صورتی‌که فابریک بالا تراز ۲۴۹۶۰ محصول دهند فیصدی تولید بالا می‌رود طبیعی است فیصدی بازدهی کار بلند رفته‌است.
عباتند از فیصدی بازهی کارگران در سال گذشته منفی- فیصدی بازدهی کارگران در سال جدید. مثلاً کارگران یک مؤسسه ساختمانی دریک سال ۴۶۰۰۰ متر مکعب تعمیر اعمار نموده بودند و مطابق پلان طرح شده ۱۰۰ فیصد است؛ ولی کاگران در سال جاری بالاثر تجارب بیشتر به همان مقدار وقت ۴۷۰۰۰ کار کرده‌اند.
×= ----------- = ۲٫۱۷٪ رشد نسبت بسال گذشته
عبارت از توانائی بالقوه مولد است؛ یا حد توانائی کار و یافعالیت انسانی یا ماشینی و ابزار کار است. مثلاً یک پایه ماشین می‌تواند ۲۴ویا کمتر ساعت فعال باشد؛ ولی مالک مطابق نورم ۸ ساعت یا یک شفت از ماشین کار می‌گیرد بدین معنی که از ظرفیت نهائی استفاده ننموده‌است. یعنی از ماشین ۳۲٫۵ قیصد استفاده می‌کند و این را ۱۰۰ برای خود نورم داده‌است؛ ولی مالک ماشین می‌تواند در روز ۱۰ سایت ۱۲ ساعت و اضافه استفاده کند یعنی فیصدی استفاده از ظرفیت ماشین را بالا برده‌است. در مسابقات کار در افغانستان عین مثئله وجود داشت. یعنی در سال ۱۰ فیصد باید توسعه داده می‌شد واگر مؤسسه از ظرفیت نهائی استفاده می‌کرد مطابق فیصله شورای وزیران حق توسعه فابریکه را داشت یعنی یک پایه ماشین جدید را با ید نصب کند و تعداد کارگر را اضافه کند.
در افغانستان از سال ۱۳۶۰ هجری شمسی الی ۱۳۷۲ در پهلوی ترا نسپورتهای شخصی ترانسپورت دولتی وجود داشت که داری چنین تشکیلات بود.
خدا به یک موجود برتر که آفرینندهٔ جهان هستی دانسته می‌شود، گفته می‌شود.
خدا همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
آندروکلِس Androcles یا آندروکلوس Androclus، شخصیتی افسانه ای در روم باستان، که ابتدا برده یا غلام قنسول روم بود و داستان دوستی او با یک شیر درنده و تنومند، داستانی دلپذیر و معروف به‌شمار می‌آید. البته برخی معتقدند که این شخصیت، ممکن است به‌طور کامل داستانی و غیرواقعی نباشد و در تاریخ روم جایی داشته باشد. بخصوص که در داستان‌های مربوط به او، وی را به عنوان برده‌ای توصیف کرده‌اند که در اوایل قرن اول میلادی، در امپراتوری روم می‌زیسته، و امپراتور معاصر با او، تیبریوس یا احتمالاً کالیگولا بوده‌است.
ویل دورانت، در کتاب تاریخ تمدن، آندروکلس را چنین معرفی می‌کند:
منبع کلاسیک یا به لاتین: The locus classicus در مورد این داستان، کتاب پنجم از آثار آئولوس ژلیوس Aulus Gellius، مربوط به قرن دوم میلادی می‌باشد، که کتاب او، معروف به شب‌های زیرشیروانی داستان آندروکلس را در برداشت. نوشتهٔ ژلیوس در این کتاب، با داستان‌هایی در ارتباط است که از قول فردی به نام آپیون Apion نقل می‌شود و در مورد سیر و سیاحت‌هایی است که وی در بخش‌هایی از امپراتوری روم و به ویژه در مصر به انجام رسانیده و از آن با عنوان «عجایب مصر» نام برده‌است. در بخشی از این روایت، آپیون ادعا کرده که شخصاً در رم شاهد اتفاقی بوده که در کلوسئوم این شهر، برای آندروکلس افتاده‌است.
در این نسخه، آندروکلس Androcles، که در زبان لاتین، از وی با عنوان آندروکلوس Androclus، نام برده می‌شود، یک برده فراری معرفی می‌گردد که از دست یکی از قنسول‌های سابق روم می‌گریزد. قنسول که اداره بخشی از آفریقا [یعنی همان بخشی که آندروکلس در آن زندگی می‌کرده] را نیز بر عهده داشته‌است، از فرار آندروکلس خشمگین می‌شود و افرادی را برای یافتن و بازگرداندن آندروکلس گسیل می‌نماید.
امّا آندروکلس، در هنگام فرار، در جستجوی یک سرپناه به یک غار پناهنده می‌شود، غاری که به زودی معلوم می‌شود در اصل کنام (محل زندگی) یک شیر بیمار و زخمی بوده‌است. گرچه آندروکلس نخست از شیر تنومند می‌ترسد، امّا بزودی با وی ارتباط صمیمی پیدا می‌کند. چراکه آندروکلس متوجه زخمی بودن پای شیر می‌شود و می‌بیند که علت زخم، خار بزرگی است که در پای شیر فرورفته‌است.
او با تلاش زیاد، خار بزرگ را از پای حیوان خارج می‌سازد و سپس زخم آلوده را از چرک و کثافت پاک می‌کند و پای شیر را بانداژ می‌نماید. در نتیجهٔ کار آندروکلس، مدتی بعد، شیر درنده بهبود می‌یابد و کم‌کم در مواجهه با آندروکلس اهلی می‌شود، طوری‌که برای او، حُکم یک سگ اهلی را پیدا می‌کند و با او به بازی می‌پردازد. از جمله شیر، دم خود را همانند یک سگ دست آموز برای آندروکلس تکان می‌دهد و همچنین گوشت شکارهایی را که با خود به غار می‌آورد، با آندروکلس تقسیم می‌کند.
سرانجام آندروکلس، غار شیر را ترک می‌کند و از این واقعه، سال‌ها می‌گذرد. آندروکلس بعد از گذشت چند سال، در نهایت توسط رومیان بازداشت می‌شود و به رم بازگردانده می‌شود. در رم او را به عنوان برده فراری حبس می‌کنند، و سرانجام وی را محکوم به کشته شدن توسط حیوانات وحشی می‌کنند و مقرر می‌شود که روزی از روزها، آندروکلس در محل سیرک بزرگ (آمفی تئاتر) رم، و با حضور مردم و امپراتور، جلوی حیوانات گرسنه و وحشی انداخته شود تا بوسیلهٔ آن‌ها بلعیده گردد.
سرانجام روز موعود فرا می‌رسد و آندروکلس، در حضور امپراتوری که نامش ذکر نشده‌است (اما ممکن است کالیگولا یا کلودیوس باشد)، به جلوی شیرهای تنومند و درنده و گرسنه انداخته می‌شود. امّا ناگهان، یکی از شیرها، نه فقط هرگز برای دریدن آندروکلس جلو نمی‌آید، بلکه حتی از دریده شدن وی توسط دیگر شیرها جلوگیری می‌کند و اجازه نمی‌دهد که هیچ‌یک از شیرهای گرسنه کوچکترین گزندی به آندروکلس برسانند. بدین ترتیب معلوم می‌شود که شیری که به دفاع از آندروکلس برخاسته و پرهیز از یورش به او را بر دیگر جانوران تحمیل کرده‌است، همان شیری است که چندین سال قبل توسط آندروکلس تیمار شده بود و همین موضوع سبب شده بود که آن جانور، دوباره محبت خود را نسبت به آن برده، نشان بدهد.
به هرحال، با مشاهدهٔ این صحنه و اطلاع از اصل ماجرا، امپراتور رضایت داد که آندروکلس برده، دیگر کشته نشود و حتی آزادی وی نیز، به رسمیت شناخته شود. افزون بر این رویت قدرت دوستی عجیب شکل گرفته میان شیر و آندروکلس، موجب شد که بدستور امپراتور، شیر را در اختیار آندروکلس قرار بدهند.
بعد از این، دیگر برای همیشه آندروکلس به اتفاق شیر دیده می‌شد. وی برای همراه بردن شیر با خودش، ابزار خاصی ساخت و با شیر در سرتاسر شهر رم به گردش پرداخت. وی در مواجهه با مردم داستان خویش با شیر درنده را شرح می‌داد و مردم در مقابل به آندروکلس پول و هدیه می‌دادند و بر سرتاپای بدن شیر، گُل می‌پاشیدند؛ و بدین ترتیب، هر کسی که در هر کجا آن‌ها را ملاقات می‌کرد، خطاب به آن‌ها و در موردشان می‌گفت: «این شیر، شیری است که دوست آدمیزاد است، و این آدم، آدمی است که تیمارگر شیر می‌باشد!»
فرامرز پیلارام (۲۱ فروردین ۱۳۱۵- شهریور ۱۳۶۲) نقاش و خوشنویس اهل ایران بود. وی از پیشگامان مکتب سقاخانه است.
استعداد وی در نقاشی و تمایلش به ادامه آن باعث شد که پس از پایان دوران دبستان، به هنرستان هنرهای زیبای پسران راه یابد. همزمان با تحصیل، در اداره آمار عمومی مشغول به کار شد. وی در ۱۳۴۰ از هنرستان دیپلم گرفتهادی اشرفی، «از طراحی به طراحی: گزارشی از نمایشگاه فرامرز پیل آرام»، رستاخیز جوان، ش ۸۲ (اسفند ۱۳۵۵)، ص ۳۸ و سپس در دانشکده هنرهای تزیینی دانشگاه هنر تهران به تحصیل پرداخت و در ۱۳۴۷ موفق به دریافت درجه فوق لیسانس در رشته معماری داخلی و نقاشی تزیینی شد. او در سال ۱۳۴۹، برای مطالعه بیشتر دربارهٔ نقاشی، لیتوگرافی و انواع چاپ به فرانسه سفر کرد.«بیاد پیلارام: نقاش و خطاط معاصر»، فصلنامة هنر، ش ۵ (زمستان ـ بهار ۱۳۶۲–۱۳۶۳)، ص ۱۹۹
پیلارام همواره در پی به تصویر کشیدن نمادهای اصیل ایرانی بود. در کارهای اولیه اش مُهرهایی را که در قدیم به جای امضاء از آن استفاده می‌کردند، بزرگ نمایی کرد و زمینه‌ای کتیبه گونه به وجود آورد و در آن نمادهای مذهبی، مانند عَلَم و پنجه، را با اشکال هندسی درآمیخت. او با علاقه و توجه به هنرهای سنّتی ایرانی، نظیر کاشیکاری و در مسیر یافتن راه‌های نو برای «ترکیب بندی» های جدید، و دریافت این مطلب که خط فارسی، بویژه نستعلیق، در تلفیق با نقاشی ویژگی ممتازی به تابلوها می‌بخشد، به آموختن خطاطی در انجمن خوشنویسان پرداخت و سپس مدتی در آنجا تدریس کرد.«بیاد پیلارام: نقاش و خطاط معاصر»، ص ۱۹۹–۲۰۰ از آن پس، خط دستمایه اصلی آثار او شد. از این رو می‌توان او را از پیشگامان نقاشیخط در ایران دانست. پیلارام با کاربرد خط در نقاشی، به خطاطی نیز شکل نوینی بخشید و آن را از چارچوبهای سنّتی خارج ساخت. این زمان (۱۳۴۰–۱۳۴۱ شمسی) مصادف بود با سالهایی که هنرهای اصیل ایرانی در مقابل موج نوگرایی غربی در همه زمینه‌ها قرار گرفت.مجید شهرتی، «خطاطی پیشرو»، سروش، سال ۱۴، ش ۶۱۶ (شهریور ۱۳۷۱)، ص ۱۹۹ در سال ۱۳۴۱ پیلارام و تنی چند از هنرمندان دیگر مکتب سقاخانه را - که شیوه‌ای اصیل و بر پایه اعتقادات و نمادهای مذهبی و ایرانی بود - در نقاشی و مجسمه‌سازی بنیان نهادند.رویین پاکباز، دائرةالمعارف هنر: نقاشی، پیکره سازی، گرافیک، تهران ۱۳۷۸ ش، ص ۳۰۷ او در سومین و چهارمین دو سالانه تهران (۱۳۴۳ ش، ۱۳۴۵ ش) شرکت کرد و برنده مدال شد. پس از آن کارهای او و دیگر هنرمندان مکتب سقّاخانه به دوسالانه ونیز فرستاده شد و بسیار مورد توجه قرار گرفت. موزه هنرهای مدرن نیویورک هم یکی از آثار او و آثار چند تن دیگر از هنرمندان این مکتب را خریداری کرد.
پیلارام در نمایشگاه‌های متعدد دیگری نیز شرکت کرد. از جمله دو نمایشگاه مستقل در تالار فرهنگ (۱۳۴۲ ش)، نمایشگاه هنر معاصر ایران در موناکو (۱۳۴۳ ش) و نمایشگاه هنر معاصر ایران در آمریکا (۱۳۴۷ ش) و چندین مدال و جایزه گرفت.
پیلارام در ۱۳۵۳سال با هنرمندانی چون مرتضی ممیز، مارکو گریگوریان و چند تن دیگر، «گروه آزاد» را تشکیل داد. این گروه چهار سال فعالیت داشت و چندین نمایشگاه از آثار نقاشان ایرانی در شهرهای مختلف دنیا برپا کرد.رویین پاکباز، دائرةالمعارف هنر: نقّاشی، پیکره سازی، گرافیک، تهران ۱۳۷۸ ش، ص ۴۵۱
پیلارام به تدریس نیز علاقه‌مند بود، از این رو از سال ۱۳۵۱ تا ۱۳۵۹ با سمت استادیار در دانشکده معماری دانشگاه علم و صنعت به تدریس طراحی پرداخت.هادی اشرفی، «از طراحی به طراحی: گزارشی از نمایشگاه فرامرز پیل آرام»، رستاخیز جوان، ش ۸۲ (اسفند ۱۳۵۵)
پپس از مرگ پابلو پیکاسو، روزنامه اطلاعات در ۲۰ فروردین ۱۳۵۲ از بزرگان نقاشی ایران شامل بهجت صدر، امین‌الله رضایی، محمود فرشچیان، معصومه سیحون، فرامرز پیلارام و ایران درودی دعوت کرد و گفته‌های آن‌ها را در ویژه‌نامه خود منتشر نمود.
آثار پیلارام تابلوهای رنگ و روغن با ساختاری محکم است که خط در آنها با تکیه بر هنرهای سنّتی حرکاتی آهنگین دارد. آهنگ خطوط در کارهای او با تکرار یک حرف به وجود می‌آید و بزرگ نمایی و هدایت اَشکال، حس حرکتِ بصری را به بیننده القا می‌کند. ادغام خطوط سیاه و ضخیم و سفید و نازک و ترکیب آنها با عنصر خط در آثار او نوعی وحدت به وجود می‌آورد.جواد مجابی، «نقاشانی که دوستشان داشته‌ام»، گردون (بهار ۱۳۷۰)، ص ۸۱ از دیگر ویژگیهای آثار پیلارام اندازه بزرگ تابلوهایش، غلبه شکل بر محتوا، تضادهای رنگی شدید و بهره‌گیری از رنگها به صورت حجیم و ضخیم است. از جمله آثار او می‌توان به تیغه‌ها (۱۳۴۱)، ترکیب بندی سبز (۱۳۴۶)، ریتم با کلمه علی (۱۳۵۰) و عاق والدین (۱۳۵۵) اشاره کرد.رویین پاکباز، دائرةالمعارف هنر: نقّاشی، پیکره سازی، گرافیک، تهران ۱۳۷۸، ص ۱۵۰ سایر فعالیتهای او ساخت مجسمه‌های بزرگ برنزی و پیکره‌های عظیم چوبی به صورت حجمهایی تشکیل یافته از خط بود،اشرفی، همان‌جا«بیاد پیلارام: نقاش و خطاط معاصر»، ص ۲۰۰جلال الدین کاشفی، «تلفیق عناصر همگن در کالبد شکل و رنگ»، فصلنامة هنر، ش ۱۵ (بهار ۱۳۶۷)، ص ۸۴ او معتقد بود که چون آثارش برگرفته از زندگی است، پس باید در خدمت مردم و در اختیار آنان باشد و تابلوها و آثار هنری باید از انحصار مجموعه‌ها و نمایشگاه‌ها خارج شود و حتی در سطح شهر در معرض دید مردم قرار گیرد تا همگان از آن بهره ببرند.
فرامرز پیلارام در شهریور ماه ۱۳۶۲ درگذشت.جلال الدین کاشفی، «تلفیق عناصر همگن در کالبد شکل و رنگ»، فصلنامة هنر، ش ۱۵ (بهار ۱۳۶۷)، ص ۸۳
در خرداد ۱۳۷۱ نمایشگاهی از آثار نقاشیخط او در نگارخانه نور برپا شد. تعدادی از آثار او در موزه سعدآباد، موزه هنرهای زیبا و موزه هنرهای معاصر تهران نگهداری می‌شود. همچنین نمونه‌هایی از آثار او در بخش «هنر اسلامی» موزه متروپولیتن نیویورک در معرض بازدید همگان است.
آریوگالا شهری در مرکز لیتوانی است.
این شهر بر روی رود دوبیسا قرار گرفته‌است، که از میان شهر می‌گذرد.
ابراهیم بخت‌شکوهی (۱۳۲۰ تبریز - ۱۳۸۵) از خوشنویسان معاصر ایران است. وی در نوشتن انواع خط از جمله نستعلیق و خطوط ششگانه تبحر داشت.
ابراهیم بخت‌شکوهی فرزند میرزا محمدحسین و متولد ۱۳۲۰ در محلهٔ امیرخیز تبریز است. وی از همان کودکی به خوشنویسی علاقه‌مند بود. بخت‌شکوهی شاگرد حسن هریسی و حسین رسام حقیقی بوده و مدتی در نزد غلامحسین امیرخانی به تکمیل هنر خود پرداخته‌است.شغل وي معلمی بوده و حدود ۳۵ سال دبير شيمی آموزش و پرورش بود. وي همچنين در رشته های ورزشی پرش ارتفاع، سه گام و پرش با نيزه در سال های ۱۳۴۳ تا ۱۳۴۹ ه.ش قهرمان كشور شد.
بخت‌شکوهی در سال ۱۳۵۸ خورشیدی موفق به دریافت مدرک ممتاز از انجمن خوشنویسان ایران گردید و طی سال‌های ۱۳۶۶ تا ۱۳۷۶ خورشیدی به مدت یک دهه رئیس انجمن خوشنویسان تبریز بود.بخت‌شکوهی از غبارنویسان عرصهٔ خوشنویسی بود و در خطوط مختلف نستعلیق، شکسته نستعلیق، شکستهٔ تحریری، ثلث، نسخ و رقعه و همچنین خط لاتین و زبان فرانسه را از غبار تا کتیبه با قدرت تمام می‌نوشت. علاوه بر آن‌ها در کنده‌کاری روی چوب، سنگ، مرمر چینی، گچ و نیز میناکاری مهارت داشت.
بخت‌شکوهی در سال ۱۳۸۵ خورشیدی در حین دوچرخه‌سواری به دیار باقی شتافت و در قطعهٔ صديقين وادی‌رحمت تبریز به خاک سپرده شد. از شاگردان معروف وی می‌توان به حسن کرمانی، میرحسین زنوزی، داود نیکنام و مسعود رعنایی اشاره کرد.
از آثار چاپ‌شدهٔ بخت‌شکوهی وی می‌توان الهی‌نامه، فرمان حضرت امیر به مالک‌اشتر، ترجمهٔ نهج‌البلاغه در ۵۶۰ صفحه و نغمه‌های خون از شهریار اشاره کرد.
برج هرست نام یک برج سبز (از لحاظ استانداردهای محیط زیست) مرتفع در شهر نیویورک، در ایالت نیویورک است.
این برج در ۲۰۰۶ ساخته شد. ۱۸۲ متر ارتفاع دارد و متعلق به هرست کورپوریشن می‌باشد. دفاتر چند نشریه معروف زیرمجموعه این شرکت نیز در این ساختمان قرار دارند.
معمار این برج پست‌مدرنیستی، نورمن فاستر و شرکا هستند. برج هرست در جزیره منهتن واقع گرفته و اولین ساختمان آسمان خراش پایدار در این جزیره می‌باشد. اصلی‌ترین هدف این برج، برقراری یک رابطه دوستانه بین آثارش با شرایط زیست‌محیطی و استفاده از الگوهای طبیعت و بهره‌گیری مؤثر از انرژی‌های تجدیدشونده می‌باشد.
۸۰٪ فولاد به کار رفته در ساخت این بنا، از نوع بازیافتی است و ۵۰٪ آب مصرفی ساختمان از بارندگی روی سقف تأمین می‌شود.
برج هرست(Hearst Tower)، نخستین ساختمان اداریِ بلند مرتبهٔ «سبز» در نیویورک، عیناً مهارت و هوشی را یادآوری می‌کند که فاستر و همکارانش را به سمت طراحی ضدکلیشه‌ای و نوآورانه سوق می‌دهد.http://www.etoood.com
پایه و اساس ۶ طبقه از ساختمان توسط شرکت مؤسس، ویلیام رندولف هرست ساخته شد و به گروه معماری شهری جوزف اهدا شد. ساختمان در سال ۱۹۲۸ با هزینه ۲ میلیون دلار و مساحت ۴۰۰۰۰ فوت (۳۷۰۰ مترمربع) به پایان رسید. نمای اصلی ساختمان از جنس سنگ است و در طراحی جدید توسط لندمارک، محوطه اطراف هم طراحی شده‌است. در اصل ساختمان به عنوان یک آسمان‌خراش طراحی شده ولی به دلیل رکود بزرگ اقتصادی ساخت و ساز برج به تعویق افتاد. این برج جدید، حدوداً ۸۰ سال بعد کامل شد و ساخت آن به پایان رسید و ۲۰۰۰ کارمند هرست، در ۲۶ ژوئن ۲۰۰۶ نقل مکان کردند.
برج توسط نورمن فاستر طراحی شد و سازه مهندسی آن توسط کانتور سینوک و تونر طراحی شده‌است. برج در ۴۶ طبقه ساخته شده که ارتفاع ۱۸۲ متری (۵۹۷ فوت) دارد و مساحت ۸۰۰۰۰ متر مربع (۸۶۰۰۰۰ فوت مربع) به فضای اداری این برج اختصاص داده شده‌است. الگوی غیرمعمول فریم‌های مثلثی (شناخته شده به عنوان یک دیاگرام) به ۹۵۰۰تن(۱۰۴۸۰ تن) سازه فولادی نیاز داشت. حدوداً ۲۰٪ کمتر از یک قاب فولادی. برج هرست اولین آسمان خراش در نیویورک است که برای آن در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، زمین را تخریب کردند. ساختمان در سال ۲۰۰۶ موفق به دریافت جایزه بهترین آسمان خراش رسید که تا آن زمان کامل شده بود.
ایده این طرح این بود که نمای بتنی ساختمان اصلی دچار هیچ‌گونه تغییری نشود؛ ولی بخش میانی و هسته مرکزی ساختمان را به گونه‌ای بتراشد که یک کانال یا پاساژ کاملاً پهناوری ایجاد شود و به دنبال آن با استفاده از ستون‌های کاملاً بزرگ بتنی و فلزی برج جدید را در آن ایجاد کند. شاسی و سازه اصلی برج که از اتصال چند مثلث به دست آمده و ترکیب مهندسی چندضلعی به خود گرفته، ضمن اینکه از استحکام و از پایداری خوبی برخوردار بود، طراحی خاص آن باعث می‌گردید که نسبت به سازه‌های فلزی معمولی، ۲۰ فولاد کمتر در آن استفاده شود؛ که خود صرفه جویی قابل توجهی است.
سیلووِتِ دندانه‌دار و متقارن این بنا، به راحتی در محیط اطراف خود قابل‌تشخیص است. نمای دیاگرید (در هم تنیده) از قاب فولادیِ مثلثیِ تشکیل شده که ۲۱٪ کاربرد کمتر فولاد، نسبت به همین گونه ساختمان‌های سنتی را به دنبال داشت. همچنین نکتهٔ تأثیرگذار این بنا، [در مورد] استاتیک آن است؛ زمانی که مشخص می‌شود ۹۰٪ از ۱۰۴۸۰ تن فولاد استفاده‌شده، حاصل متریال‌های بازیافتی است. فاستر و همکارانش مرزها را با لیست بلند بالایی از ملاحظات محیطی پشت سر گذاردند که این رویکرد به سمت تعیین نقش برج هرست به عنوان دارندهٔ گواهی ال ای ای دی گولد(LEED Gold) پیش رفت. سنگ‌های آهک رسانای گرمایی، کف آتریوم را فرش کرده و لوله‌های پلی اتیلن که آب را به منظور کنترل دمای محیطیِ ساختمان به گردش درمی‌آورند، را پوشش می‌دهند. در اوقات بارانی، آب باران بر روی بام جمع و سپس در زیرزمین ذخیره می‌گردد و در لوله‌کشیِ کف، آبیاری و تندیس آبی در لابی استفاده می‌شود.
از نوآوری‌هایی که در این برج به انجام رسیده، پیش‌بینی‌هایی را می‌توان نام برد که در جهت کاهش مصرف انرژِی بوده‌است که در این زمینه تدارکات وسعی دیده شده؛ از جمله آن‌ها می‌توان از حسگرهای حرکتی تا تجهیزات سیستم تهویه با راندمان بسیار بالا نام برد. رعایت این مسائل باعث گردید که کل میزان مصرف انرژِی در این ساختمان، ۲۲٪ کمتر از آسمان‌خراش‌های مشابه و هم‌اندازه با آن باشد که این معنای صرفه‌جویی به میزان دو میلیون کیلو وات برق در سال است.
در تهیه مواد برای قسمت‌های مختلف این برج سعی شده که در مصرف منابع صرفه‌جویی شود؛ به طوری که موکت‌های مورد مصرف در کف‌پوش‌ها و همین‌طور تجهیزات سقف و بخش اعظم دکوراسیون داخلی از مواد بازیافتی استفاده شده‌است.
آب باران در تانک‌ها و گالن‌هایی که ظرفیت آن‌ها ۱۴۰۰۰ لیتر می‌باشد، جمع‌آوری شده و این امر باعث مرطوب کردن فضای باز داخلی برج می‌شود. قرار بر این شد که این برج در مقوله صرفه‌جویی انرژِی و همین‌طور رعایت مسائل زیست‌محیطی، دارای نشان طلا از طرف انجمن شهر نیویورک شود.
سازه هندسی خاص این برج، در واقع از فریم‌های مثلثی چهار طبقه که به یکدیگر متصل شده‌اند تشکیل شده‌است. چون مثلث‌ها ضمن اینکه می‌توانند بار جاذبه را حمل کنند، توانایی ایجاد پایداری جانبی را نیز دارند و بنابراین ستون‌ها نیاز به کمربندهای تقویتی نداشته و بدین ترتیب در مصرف فولاد ۲۰۰۰ تن صرفه‌جویی خواهد شد..
در قسمت بالای برج، آن را به وسیله ستون‌های غول‌پیکر که تعداد آن‌ها ۱۲ عدد است، برپا بود و حمل آن‌ها به صورت یکپارچه امکان‌پذیر نبود؛ چون بسیار سنگین بودند و ضمناً طول هر یک بیش از ۲۶ متر بود که در خیابان تخلیه شدند و بعد از جوشکاری قسمت‌های مختلف و بر پا کردن آن‌ها داخلشان به وسیلهبتون پر شد.
نور:
بهینه‌سازیِ مقدار نور طبیعی سیال در سراسر ساختمان، یکی دیگر از کاهش هزینه‌های این برج است. در راستای ایجاد حد اعلی نور، فاستر دیوارهای داخلی را محدود ساخت تا نور کمتری توسط آن‌ها حذف شود. حسگرهای نوری نیز به منظور اندازه‌گیری مقدار نور طبیعی و واکنش خودکار آن‌ها، با توجه به نور مورد نیاز به کار می‌روند.
۹۵٪ نور فضاهای داخلی به دلیل این است که پنجره‌های این برج از کف تا سقف ادامه می‌یابد.
گردش آب و آب‌نما:
مهندسین از طریق مدلی طرح یک آبشار یا آب‌نما را که طول آن حدود ۱۰ متر می‌باشد، در لابی یا ورودی ساختمان نصب کردند. آب مورد نیاز این آب‌نما به وسیله آب باران در پشت بام تأمین می‌شود که در اثر پایین آمدن از آن، میزان رطوبت نسبی را به حدود ۳۰ الی ۵۰ درصد می‌رساند؛ که این میزان بسته به فصل متفاوت است و وجود چنین آب‌نمایی باعث کاهش ۵٪ مصرف سیستم تهویه در تابستان می‌گردد.
آب از طریق شیلنگ‌هایپلی اتیلن که در کف نصب شده‌اند، در تابستان ایجاد خنکی و در زمستان ایجاد گرمایش می‌کند. در زمستان این سیستم قادر است دمای کف را که به وسیله سنگ گرانیت پوشیده‌است، به حدود ۲۶ درجه سانتیگراد برساند؛ که این به معنای تأمین ۳۶٪ گرمای مورد نیاز است و در طول تابستان این سیستم، دمای کف را به کمتر از ۲۰ درجه سانتیگراد رسانده که باعث ۱۰٪ صرفه‌جویی در عملکرد سیستم ارکاندیش می‌گردد. آبشار یخ این تندیس آبی که ارتفاعش به سه طبقه می‌رسد، از هزاران پنل شیشه‌ای تشکیل شده و همچنین در [فرایند کنترل] شرایط دمایی ساختمان به واسطهٔ برودت و تزریق رطوبت به هوای محیط با بهره‌بری از همان آب باران بازیافتی، شرکت می‌کند. برج، در دوره‌ای طولانی از سال، از طریق تهویهٔ طبیعی دردمای آسایش باقی می‌ماند.
استفاده از الگوی سبک مثلثی‌شکل در سازه که باعث صرفه‌جویی ۲۰ درصدی در مصرف فولاد نسبت به دیگر سازه‌ها می‌باشد، استفاده از مواد بازیافتی و به کار گرفتن آن‌ها در ساخت موکت و کف‌پوش‌ها و تجهیزات سقف و بخش اعظم دکوراسیون داخلی، همچنین جمع‌آوری و ذخیره آب باران در مخازنی به ظرفیت ۱۴ هزار لیتر برای استفاده بهینه در مرطوب ساختن فضای داخلی آسمان‌خراش، استفاده از مکانیسم آبی در شیلنگ‌های پلی اتیلن که در کف به‌وسیله سنگ‌های گرانیت پوشانده شده‌است و در طول تابستان این سیستم دمای کف را به کمتر از ۲۰ درجه سانتی گراد می‌رساند و باعث صرفه جویی ۱۰ درصدی در سیستم ایرکاندیشن می‌گردد. ۹۰ درصد فولاد مصرفی از طریق بازیافت آهن قراضه به جای استفاده از سنگ معدنی آهن به دست آمده‌است. بازیافت ۸۵ درصدی مصالح حاصل از تخریب بخش‌هایی از ساختمان قدیمی و بهره‌گیری و استفاده از تهویه طبیعی ساختمان در بیشتر نصف سال و همچنین به‌کارگیری سنسورهای حرکتی و نوری در مکان‌های بسته و باز، جهت خاموش کردن چراغ‌ها.http://www.imantours.com/trip/hearst-tower/
در جستجوی پدر عنوان یک سریال تلویزیونی درام اسپانیایی زبان آمریکای لاتین (تلنولا) است. این سریال اولین سریال اسپانیایی زبان تلموندو است که در آرژانتین با بازی بازیگران مکزیکی و آرژانتینی فیلمبرداری شده است.
این سریال داستانی خانوادگی دارد که دربارهٔ یک پسر بچه شش ساله است که به دنبال یافتن پدر واقعی خود است و نیز دربارهٔ عشقی غیرممکن میان پدر و مادرش است. در این سریال بازیگرانی همچون موریسیو اوچمن، "لیتزی" نقش پدر و مادر پسربچه را ایفا می‌کنند و نقش خود پسربچه را "الخاندرو فیلیپ" بازی می‌کند و نقش‌های منفی سریال را "دنبلا تورز" و "کارلا پیترسون" ایفا می‌کنند.
این سریال رابطه میان مارگاریتا یک خواننده کافه و ایگناسیو یک دکتر جوان را نشان می‌دهد. ایگناسیو هنگامی که مارگاریتا ۱۵ ساله بوده در یک مهمانی با او آشنا می‌شود؛ و به او داروی خواب‌آور می‌دهد و به او تجاوز می‌کند. بعد از این اتفاق ایگناسیو برای تحصیل به خارج می‌رود و مارگاریتا از ایگناسیو بچه دار می‌شود (بدون آگاهی ایگناسیو). حالا بعد از گذشت ۶ سال مارگاریتا و پسرش با ایگناسیو رو در رو می‌شوند.
این سریال توسط شبکه فارسی ۱ از شنبه تا چهارشنبه ساعت هفت شب پخش شده است.
گیو اوباتا ؛ زادهٔ ۱۹۲۳ سان فرانسیسکو، کالیفرنیا – ۸ مارس ۲۰۲۲) معمار آمریکایی قرن بیستم بود.
او دانش‌آموخته دانشگاه واشنگتن در سنت لوییس، و یکی از سه شریک مهم شرکت هلموث، اوباتا و کاساباوم بود.http://www.ja.org/nested/stlouis/Obata.pdf، و زیر نظر ایرو سارینن شاگردی کرد.
ناتانیل الکساندر اُوینگز زاده ۱۹۰۳ ایندیاناپولیس، معمار آمریکایی قرن بیستم بود. او دانش‌آموخته دانشگاه کرنل و یکی از سه شریک مهم شرکت اسکیدمور، اوینگز و مریل بود."Nathaniel Owings of Skidmore, Owings & Merrill". Volume 355 of Architecture series. Lamia Doumato. Publisher Vance Bibliographies, 1980
ولی شاه بهره زاده ۱۳۴۴ خورشیدی، شاعر، نویسنده، روزنامه‌نگار، بیدل شناس و سیاستمدار افغان، اهل هرات و یکی از کارمندان ارشد دولت جمهوری اسلامی افغانستان در سال‌های ۲۰۰۱ تا اکنون است.
ولیشاه بهره در هرات تولد یافت، پدرش عبدالواحد بهره شاعر و نویسندهٔ ۱۴ اثر علمی و ادبی، از بنیانگذاران تیاتر و یکی از فرهنگیان بنام زمان خویش بود ولی شاه بهره تحصیلاتش را در هرات آغاز کرد و لیسانش را در سال ۱۳۶۶ از دانشگاه کابل بدست آورد.
ولی شاه بهره ابتدا وظیفه رسمی اش را در روزنامه اتفاق اسلام آغاز کرد و سال‌های متمادی مدیر مسوول این روزنامه بود، سپس مسوول برنامه حفظ آبدات تاریخی هرات شد و پس از آن به عنوان آمر رادیو و تلویزیون هرات برگزیده شد، آقای بهره پس از آن به عنوان رئیس عمومی اطلاعات و فرهنگ هرات انتخاب شد، در این هنگام تغییرات در سطح رهبری وزارت اطلاعات و فرهنگ و روی کار آمدن عبدالکریم خرم وزیر اطلاعات و فرهنگ افغانستان در سال‌های ۱۳۸۶ تا ۱۳۸۸ پس از چند سال ایفای وظیفه در این مقام، مدیر بانک انکشافی افغانستان در هرات گشت و سپس به عنوان مدیر مدرسه غیرانتفاعی ابن سینا هرات برگزیده شد، فرهنگیان افغان طی این سال‌ها کارکردهای آقای خرم را زیر سؤال می‌بردند، ولیشاه بهره پس از چند سال دوری از فعالیت‌های دولتی از اواخر سال ۱۳۸۸ واپس به عنوان رئیس اطلاعات و فرهنگ هرات انتخاب شد، مسوولین وزارت اطلاعات و فرهنگ این انتخاب را جهت تسریع روند شامل شدن هرات در لیست میراث‌های فرهنگی جهان و توجه به مراقبت و نگهدار ی از آبدات تاریخی اعلان کردندتغییرات در رهبری اطلاعات و فرهنگ هرات | خبرگزاری هرات باستان همزمان با آن عتیقه فروشان هرات نیز ۹۰۰ قلم از آثار باستانی شان را بمناسب انتخاب بهره به دولت افغانستان هدیه دادند.اهدا نه صد قلم آثارتاریخی به موزیم ملی هرات | رادیو سحر هرات
او هم‌اکنون نیز ریاست اطلاعات و فرهنگ ولایت هرات را بعهده دارد.
ولی شاه بهره در غزل سرایی مهارت دارد، او یکی از بیدل شناسان مشهور افغانستان است که در سال ۱۳۶۲ عضویت انجمن بیدل‌شناسی افغانستان را بدست آورد، آقای بهره همچنان یکی از اعضای انجمن مولانا شناسی است. علاقه‌مندی اش به شعر، بیدل و مولانا نشان می‌دهد که بهره علاقه شدیدی عرفان دارد.
او متعقد است که اساساً انسان به خاطر معرفت به خدای بزرگ آفریده شده، زیرا انسان با ابزار معرفت و شناخت می‌تواند به مدارج بلند انسانیت نایل آید و شناخت حقایق جهان آفرینش را می‌توان در پرتو انوار عرفان جستجو نمود و بر تقرب و نزدیکی بخدای واحد دستیاب گردید. به باور بهره، عرفان در برگیرنده همه ارزش هاست.
بهره در سال‌های اخیر مقالات، کتاب و آثار متعددی در مورد بیدل‌شناسی و عرفان نوشته است.
بهره از آغاز جوانی به مطالعه و تحقیق به ویژه در مورد بیدل پرداخت، بگفتهٔ خود او زمانی که هنوز درس می‌خواند به محض شنیدن تک بیتی‌های بیدل در خود احساس عجیبی حس می‌کرد و آن را مشتاقانه به حافظه می‌سپرد.صفحه ۱۰ کتاب گنج بقا
او با بیدل شناسانی چون پوهاند اسدالله حبیب، استاد غلام فاروق فلاح، داکتر امیر محمد اثیر، محمد عبدالمجید اسیر و محمد عبدالعزیز مهجور آشنا شد و در سال ۱۳۶۳ عضویت انجمن بیدل‌شناسی افغانستان را بدست آورد.
بهره نزدیک به دوهزار بیت از بیدل را حفظ دارد و خودش را یکی رهروان کوچه‌های هفت شهر کلام بیدل می‌داند.صفحه ۱۱ کتاب گنج بقا
بهره بیدل را عارف با اخلاصی می‌داند که رو به جهان وحدت داشته و پشت به جهان کثرت کرده‌است و در دل هر زره هزاران جلوهٔ قدرت را به تماشا نشسته و در مقام حیرت، آیینه‌دار حقایق است.
گنج بقا، تجلی و جلوه‌های عرفان و خلاصه تاریخ هرات از آثار ولی شاه بهره است، گنج بقا مشهورترین اثر بهره به شرح غزلی از بیدل پرداخته که با مقدمه محمد عبدالعزیز مهجور از بیدل شناسان مشهور و بنام افغانستان آغاز گردیده و در بهار ۱۳۸۹ با تیراژ ۳۰۰۰ جلد چاپ گردیده است.
عبدالعزیز مهجور، ولی شاه بهره را شخصی می‌داند که از طاووس خیال بیدل داغهای چیده است که رنگینی بهار دارد و در گلشن معانی به نازک‌خیالی پرداخته است[/ کتاب گنج بقا]
معبد استقلال نام یک کلیسا در شهر ایندپندنس در میزوری است. معمار این بنا گیو اوباتا از اچ او کی است.
این بنا در سال ۱۹۹۴ ساخته شد و متعلق به یکی از فرقه‌های کلیسای مورمون می‌باشد.
طرح این بنا همانند میدان شکرگزاری به شکل حلزونی ارشمیدس است.
مارپیچ ارشمیدس نوعی مارپیچ در ریاضیات است، و به مجموعه نقاطی گفته می‌شود که در سیستم مختصات قطبی از معادله زیر پیروی میکند:
که در آن a و b اعداد حقیقی‌اند.
زندخت (زنددخت) شیرازی (۱۲۸۸-۱۳۳۱) روزنامه‌نگار، شاعر، نویسنده و از پیشگامان جنبش زنان در ایران بود.
او «مجمع انقلابی نسوان» را در سال ۱۳۰۶ در سن ۱۸ سالگی تأسیس کرد و نشریه‌ای به نام «دختران ایران» را در ۱۳۱۰ با هدف آگاهی دادن به زنان در شیراز منتشر کرد. پس از چند سال به دلیل نامناسب بودن شرایط از شیراز به تهران رفت و بدون داشتن امکانات مادی کافی در میدان فردوسی اتاقی اجاره کرد و انتشار نشریه دختران ایران را پی گرفت.
شعرهای زندخت نمونه‌ای از گرایش‌های فمینیستی رادیکال در ایران بود. او علاوه بر نوشتن مقاله در "دختران ایرانی"، در روزنامه‌هایی همچون حبل‌المتین نیز می‌نوشت.
"فخرالملوک" متخلص به «زنددخت» در ۱۲۸۸ در خانواده‌ای از طبقات بالا در شیراز زاده شد. پدر او مردی تحصیل کرده از بازماندگان خاندان سلطنتی قدیمی زند بود و مادرش تحصیلات کمی داشت اما به دخترش در فعالیت‌هایش کمک می‌کرد. زندخت ابتدا در خانه آموزش دید و بعداً در تهران به مدرسه رفت. او در ۱۰ سالگی مجبور به ازدواج اجباری شد که به طلاق انجامید.
زندخت در سال ۱۳۰۶ پس از پایان تحصیلات متوسطه، در سن ۱۸ سالگی مجمع انقلابی نسوان را در شیراز بنیان نهاد که هدف‌های آن رهایی زنان، دستیابی به حقوق زنان و رفع حجاب اسلامی بود. دولت رضاشاه به زندخت فشار آورد که نام این انجمن را به «نهضت نسوان» تغییر دهد ولی با وجود این تغییر نام، انجمن پس از ۹ ماه توسط دولت غیرقانونی اعلام شد.
در سال‌های ۱۳۱۰–۱۳۱۱ زندخت شیرازی دست به انتشار نشریه دختران ایران زد. در این نشریه اخباری از فعالیت‌های فمینیستی سایر کشورهای دنیا، مطالب ادبی و سرمقاله‌هایی از زندخت چاپ می‌شد. او در مقالاتش نظریه‌های فرودستی بیولوژیک زنان را رد می‌کرد و همچنین زنان را تشویق می‌کرد خواسته‌ها و حقوق خود را با جسارت بیان و پی‌گیری کنند. این نشریه پس از ۷ ماه توقیف شد و حملات و نقدهای شدیدی بر زندخت شد. او به تهران رفت و انتشار نشریه را از سر گرفت.
در همان زمان زنددخت به تدریس در مدرسه‌های دخترانه نیز مشغول بود و مدت کمی هم در وزارت فرهنگ وقت استخدام شد.
شعرهای زندخت نمونه‌ای از گرایش‌های فمینیسم رادیکال در ایران بود که به طرز عجیبی در منابع فارسی نادیده گرفته شده و به ندرت به آنها اشاره شده‌است. به عنوان یک نمونه تیپیک می‌توان به شرح حال زندخت در کتاب «زنان سخنور» اشاره کرد که از وی به عنوان شاعری غیرسیاسی یاد شده‌است. استثنایی بر این امر، شرح حال وی نوشته طلعت بصاری است که بر شعر و نثر فمینیستی رادیکال زندخت تأکید کرده‌است.
او در یک غزل به اوضاع اجتماعی نامطلوب آن دوره اشاره کرده و از ضعف عمومی حاکم بر پیکر جامعه شکوه می‌کند و انتظار ظهور یک مصلح اجتماعی نیرومند را دارد تا مشکلات به نیروی او حل شود و آنگاه به مردان عتاب می‌کند که به جای سخن گفتن از ضعف زن، از مردی خود بگویند. در غزلی دیگر از عقب‌ماندگی زن روزگار خویش می‌نالد و از اینکه زنان هم‌دورهٔ او امکان عرضه هنرها و بروز استعدادهای انسانی و حضور زنده را در جامعه ندارند، زبان به گله و شکایت باز می‌کند.
مخالفت‌های شدیدی که علیه او می‌شد منجر به ناامیدی طولانی مدت وی شد و در کنار عوامل جسمی و مالی، موجب افسردگی او شده بود که در نهایت به مرگ وی انجامید. زندخت شیرازی در سال ۱۳۳۱ در ۴۳ سالگی درگذشت.
کار تجارت از چه معنی کار زن نیست؟
کار صناعت با چه منطق کار من نیست؟
کفش زنان را از چه رو زن خود ندوزد؟
زن از چه جراح و طبیب جان و تن نیست؟
پس خواهرانم تا به کی بیکاره هستید؟
تنها برای تخم‌گیری خلق گشتید؟
تنها برای عشق مردان چیره دستید؟
بیایید موهایمان را سازگار با شیوه زندگی سوسیالیستی بزنیم بخشی از کارزار تبلیغات دولتی کره شمالی برای ترویج معیارهای آرایش مو و لباس بود.
این کارزار از تلویزیون دولتی مرکزی کره در شهر پیونگ‌یانگ پخش می‌شد. برنامه تلویزیونی مدعی بود که بلندی مو می‌تواند بر هوش انسان اثر بگذارد، که بخشی از آن به دلیل محروم کردن بقیه بدن از مواد مغذی مورد نیاز برای رشد مو بود. این بخشی از محدودیتهای طولانی مدت دولت کره شمالی بر آرایش مو و مدهایی بود که به نظر می رسد برخلاف ارزشهای سوسیالیستی باشند.BBC NEWS | Asia-Pacific | N Korea wages war on long hair
مِپیس (MEPIS) یکی از توزیع‌های گنو/لینوکس که به عنوان یک توزیع زنده منتشر می‌شود که شما می‌توانید آن را بر روی دیسک سخت نیز نصب کنید.
آنتونیو دی ناتاله (زاده ۱۳ اکتبر ۱۹۷۷ در ناپل) بازیکن فوتبال ایتالیایی است.
او از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۶ در سری آ به عنوان مهاجم و کاپیتان در تیم اودینزه بازی می‌کرد.
او بیشتر شهرتش را بخاطر سرعت و بازی آفرینی و همچنین تعداد گل‌های زیادش دارد.
او از سال ۲۰۰۲ به تیم ملی فوتبال ایتالیا دعوت شد و تا سال ۲۰۱۲ در این تیم بازی کرد.
دی ناتاله اسطوره اودینزه می‌باشد این بازیکن بارها با پیشنهادهای اغواکننده آندرا آنیلی رئیس باشگاه یوونتوس روبه‌رو شد اما هربار پیشنهاد یوونتوس را رد کرد و در اودینزه ماند و اسطوره این باشگاه شد. شماره ده باشگاه اودینزه به پاس خدمات این بازیکن برای همیشه بایگانی شد. دی ناتاله برای همیشه محبوب هواداران اودینزه خواهد ماند.
تروفیم دنیسوویچ لیسنکو (۲۹ سپتامبر ۱۸۹۸ – ۲۰ نوامبر ۱۹۷۶) برزشناس اهل شوروی بود که مسئول زیست‌شناسی شوروی در دوره ژوزف استالین بود. لیسنکو ژنتیک مندلی را رد کرد و از نظریه‌های هیبریدیزاسیون دانشمند باغبانی روس، ایوان ولادیمیروویچ میچورین حمایت کرد، و آن‌ها را در یک جنبش نیرومند سیاسی-علمی که به نام لیسنکوئیسم شناخته می‌شود به کار گرفت. تحقیقات تجربی نامتعارف او در زمینه بهبود محصولات حمایت رهبر شوروی استالین را به خود جذب کرد، خصوصاً پس از قحطی و کمبود حاصلخیزی ناشی از اشتراکی سازی در مناطق بسیاری از اتحاد شوروی در اوایل دهه ۱۹۳۰. او در ۱۹۴۰ مسئول انستیتو ژنتیک آکادمی علوم شوروی شد و دکترین ضد مندلی لیسنکو در آموزش و علم شوروی با آزمودن قدرت و نفوذ سیاسی از امنیت بیشتری برخوردار شد.
لیسنکو در مزرعه پدرش شروع به انجام تحقیقات و تجربیاتی کرد که نتیجه آن از این قبیل بود:
وی بوته نورسیده گوجه فرنگی‌ای که میوه زردرنگ میداد گرفته و آن را با بوته رسیده گوجه فرنگی‌ای که میوهٔ قرمز می‌داد، پیوند می‌کرد. وقتی که پیوند می‌گرفت، تخم آن را دوباره می‌کاشت. مطابق قانون مندل این کشت فقط می‌بایست گوجه فرنگی قرمز داشته باشد، ولی او مدعی بود که بوتهٔ مزبور گوجه فرنگی‌هایی به رنگ زرد و قرمز داده است.
همچنین با پیوند چاودار و گندم، اعلام داشت که گیاه جدیدی به وجود می‌آید که هر دو نوع را در خود دارد و سپس اعلام کرد قانون مندل باطل است و دستگاه توالد و تناسل موجودات زنده را انسان می‌تواند به میل خود تغییر دهد. وقتی دیگر دانشمندان ادعاهای حیرت‌آور او را شنیدند به تجربه پرداختند ولی نتایجی را که او اعلام کرده بود را بدست نیاوردند و آزمایش‌های لیسنکو را غیرعلمی دانستند. زیرا برای تجربیات علمی‌اش نژادهای خالص را بکار نمی‌بُرد.
با این حال کرملین «تئوری لیسنکو» را صحیح دانسته و از آن‌ها حمایت می‌کرد.
جایزهٔ بین‌المللی صلح لنین جایزه‌ای معادل جایزه صلح نوبل در شوروی بود، که به افتخار ولادیمیر لنین نامگذاری شده بود. این جایزه از سوی یک هیئت منتخب حکومت شوروی به افراد برجسته‌ای که به تشخیص هیئت «صلح میان رفقا (خلق‌ها) را مستحکم کرده‌اند»، اعطا می‌شد. این جایزه ابتدا بنام «جایزهٔ بین‌المللی استالین برای تحکیم صلح میان خلق‌ها» بنیان‌گذاری شده‌بود ولی در جریان استالین‌زدایی به «جایزهٔ بین‌المللی لنین برای تحکیم صلح میان خلق‌ها» تغییر کرد.
برخلاف جایزه نوبل "جایزهٔ بین‌المللی صلح لنین" هر سال به چند نفر؛ و نه تنها یک‌نفر، داده می‌شد. این جایزه بیشتر به کمونیست‌های برجسته و هواداران اتحاد جماهیر شوروی که شهروند شوروی نبودند تعلق می‌گرفت.
دریافت کنندگان قابل توجه این جایزه عبارتند از: ویلیام دوبوآ، فیدل کاسترو، سالوادور آلنده، میکیس تئودوراکیس، شان مک براید، آنجلا دیویس، پابلو پیکاسو، اسکار نیمایر، فیض احمد فیض، عبدالستار ایدهی، و نلسون ماندلا.
پاچم دهارون یا پاچم،اسم فارسی شده این روستا است، در زبان کردی به آن شروین یا "شه‌روین" میگویند،که هم خانواده با "شه‌روان"است، به معنی جنگاور است که از اصیل ترین کلمات کردی است. این روستا در دهستان بولی بخش بولی شهرستان چوار در استان ایلام ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۹۲ نفر (۲۷ خانوار) بوده‌است.
وزیر به سیاستمداری گفته می‌شود که در یک دولت، مسئول صدارت یکی از وزارت‌خانه‌ها می‌شود. وزارت بالاترین رتبه سیاسی در هیئت دولت پس از مقام رئیس‌جمهور است. وزیران می‌توانند عضو یک حزب سیاسی باشند یا از نظر سیاسی، مستقل کار کنند.
در حال حاضر، کشور ایران ۱۹ وزارت‌خانه دارد.
در نظریهٔ توطئه اصطلاح نظم نوین جهانی به پیدایش حکومتی تمامیت‌خواه برای سلطه بر همهٔ جهان گفته می‌شود.
در نظریه‌های توطئه درون‌مایهٔ معمول نظم نوین جهانی پایگاه سری قدرتی از نخبگان بین‌المللی در نظر گرفته می‌شوند که فهرست بلندبالایی از اقداماتی که باید در سطح جهان انجام دهند در دست دارند و در حال دسیسه‌چینی برای حاکمیت بر جهان از طریق یک حکومت جهانی اقتدارگرا و قدرت‌طلب هستند؛ حکومتی که جایگزین حاکمیت تمامی کشورهای مستقل جهان شود. نظم نوین جهانی به پروپاگاندایی که در راستای القای برقراری حکومت جهانی به عنوان نقطهٔ عطف پیشرفت تاریخ و حد اعلای آن انجام می‌گیرد نیز گفته می‌شود. طرح‌ریزی رخدادهای مهمی در سیاست و اقتصاد جهان به گروه‌های تأثیرگذار کوچکی نسبت داده می‌شوند که از طریق سازمان‌های صوری متعددی انجام می‌گیرند. تلاش برای تسلط بر جهان از جانب گروه‌های سیاسی و سری کوچک طی حوادث تاریخی و کنونی متعدد، جزئی از نقشهٔ دست‌یابی به سلطهٔ جهانی در نظر گرفته شده‌اند.
پیش از دههٔ ۹۰ م. بیشتر معتقدان به این تئوری توطئه یا راست‌گرایان ضدحکومتی یا مسیحیان اصول‌گرا بوده‌است.
منتقدان و روانشناسان اعتقاد به این نظریهٔ را غالباً برآمده از پارانویا می‌دانند.
برخی علاقه مندان به نظریات تئوری توطئه، در مورد تئوری توطئه که نتیجه آن تکمیل شدن پیشگوییهای کتاب مقدس باشد صحبت کرده‌اند. در این تئوریها فردی به نام ضدمسیح در آخرالزمان سعی در ایجاد یک حکومت جهانی ضد دین و ضدمسیح خواهد کرد. این پیشگوییها عمدتاً از کتاب دانیال، کتاب حزقیال و مکاشفه یوحنا گرفته شده‌است. در این تئوریها گروهی از افراد با قبول کردن شیطان به قدرتی جادویی و ماورا طبیعه دست پیدا کردند که به کمک آن سعی در ایجاد یک حکومت بین‌المللی تمامیت‌خواه دارند. این حکومت توسط شیطان، پیامبر و ضدمسیح رهبری می‌شود. از نظر آنها این پیامبر آخرین رئیس کلیسای کاتولیک است.
در مقابل برخی پژوهشگران حوزهٔ مسیحی می‌گویند که نظریه «نظم نوین جهانی» نه تنها هیچ پایه ای در کتاب مقدس ندارد، بلکه ضد کتاب مقدس و اساساً ضد مسیحیت است.
گفته می‌شود که فراماسونری قدیمیترین سازمان مخفی است که از قرن ۱۶ در انگلستان ایجاد شد. تئوریهای توطئه زیادی از قدیم در مورد فراماسونری وجود دارند. بعضی از این تئوریها در مورد شیطان‌پرستی در فراماسونری صحبت می‌کنند. بعضی تئوریسینهای توطئه عقیده دارند که شه پدران مؤسس ایالات متحده که همگی عضو لژهای فراماسونری بودند در بسیاری از سمبلهای حکومت این کشور پیامهای ماسونی قرار داده‌اند. این پیامها به اعتقاد این افراد در واشینگتن دی سی یا بر روی سمبل اعظم ایالات متحده یافت می‌شوند. این افراد اعتقاد دارند که وجود هرم تکمیل نشده یا عبارت نوو اوردر سکولوروم بر روی سمبلهای ایالات متحده یا اسکناس یک دلاری در مورد تئوری توطئه برای ایجاد نظم نوین جهانی است.
در مقابل، منتقدان استدلال می‌کند که این اتهامات چندین واقعیت را نادیده می‌گیرد؛ زیرا بسیاری از لژها مستقل هستند، به این معنی که به تنهایی عمل می‌کنند و دستور کار مشترکی ندارند. به علاوه، دیدگاه آنها ترجیح خاصی را نشان نمی‌دهد. از این رو، این تئوری توطئه اشتباه است و هیچ اجماعی بین فراماسون‌ها در مورد آنچه یک دولت ایده‌آل به نظر می‌رسد وجود ندارد.
پروتوکل زعمای صهیون گروهی از نوشتارهای یهودستیزانه است که از سال ۱۹۰۳ منتشر شد. در این تئوری توطئه یک همکاری مخفی بین فراماسونری و یهودیان برای کنترل دنیا وجود دارد. پروتکل‌ها دارای تئوریهای ضد فراماسونری هستند که با نوشتارهای ضدیهودی عجین شده‌اند. در پروتکل‌ها نوشتارهای ضد عصر روشنگری و حمایت از سیستم پادشاهی و تزار روسیه یافت می‌شود. از این رو بعضی نوشتن پروتکل‌ها را به طرفداران تزار در زمان انقلاب روسیه نسبت می‌دهند.
برخی منتقدان و روانشناسان اعتقاد به این نظریهٔ را برآمده از پارانویا می‌دانند که فرد به دلیل عدم احساس استقلال در تصمیم‌گیری‌های کلان، احساس می‌کند که نیروهای خارجی در پسِ پرده ماجرا هستند. در واقع وقتی این افراد احساس می‌کنند که نمی‌تواند استقلال خود را به کار گیرد، دچار بحرانی می‌شوند که در آن تصور می‌کنند که نیروهای بزرگتر مقصر آن هستند.
دولت سایه (توهم توطئه)
فراماسونری در ایران
ایلومیناتی
ایلومیناتی در فرهنگ مردمی
خانواده روتشیلد
دیوید آیک
میلتون ویلیام کوپر
خزندگان فرازمینی
بیگانه خاکستری
ماریا شریفوویچ (، متولد ۱۴ نوامبر ۱۹۸۴) یک خواننده صربی است. وی با آهنگ مولیتوا در یوروویژن ۲۰۰۷ برنده شد.
ایران هخامنشی هفت دودمان ممتاز داشت که یکی از آن‌ها از نژاد سلطنتی بود.کریستن سن، ص ۲۹ همچنین عدهٔ خاندان‌های بزرگی که در دورهٔ اشکانیان مقام اول را داشتند، ظاهراً هفت خاندان بود.کریستن سن، ص ۳۲ در زمان ساسانیان نیز طبقه مقتدر رؤسای طوایف را بازمی‌یابیم و در رأس آنان هفت خاندان ممتاز قرار داشت.کریستن سن، ص ۱۲۳
هرودوت می‌نویسد، گئومات غاصب بعد از رفتن کمبوجیه به مصر خود را به جای بردیا پسر کوروش معرفی کرده، بر تخت نشست. اولین کسی که پس از هفت ماه فرمانروایی به گئومات ظنین شد که او فرزند کوروش نیست بلکه مرد شیادی است، هوتن بود. هوتن یک دستهٔ شش نفره از نجبای پارس را که به آن‌ها اطمینان داشت، تشکیل داد و با ورود داریوش از پارس تصمیم اتخاذ شد که او را نیز در گروه خویش وارد سازند. این هفت تن با هم قسم خوردند که برای دفع غاصب اقدام کنند.هرودوت، ص ۲۱۷
در پی کشته شدن گئومات و در طی مذاکره راجع به تعیین نوع حکومت ایران در زمان داریوش بزرگ که توسط نمایندگان هفت تن از نجبای ایران انجام شد. هوتن نظام حکومتی دموکراسی را برای آیندهٔ ایران پیش نهاد کرد و در نکوهش نظام پادشاهی سخن گفت، اما نظرش در آن نشست مورد استقبال قرار نگرفت، و حکومت پادشاهی در ایران تداوم یافت.هرودوت، ص ۲۱۷
نام این هفت تن از نمایندگان نجبای هفتگانهٔ هخامنشی از این قرار است:
کریستن سن، ایرانشناس دانمارکی می‌نویسد، ایران هخامنشی هفت دودمان ممتاز داشت که یکی از آن‌ها از نژاد سلطنتی بود. هرودوت به خطا رفته‌است که امتیازات این دودمان‌ها را اجر شرکت آن‌ها در قتل گئومات می‌داند.کریستن سن، ص ۲۹ اسکندر و سلوکیان که وارث سیاست هخامنشی به‌شمار می‌آیند. تغییری در اصول و اساس تشکیلات داریوش بزرگ ندادند. اشکانیان نیز پس از اینکه به تسخیر سراسر ایران پرداختند و دولت ایرانی جدیدی تشکیل دادند باز اصول و سنن سیاسی عهد هخامنشی را حفظ کردند و تشکیلات دودمانی قدیم هم جانی تازه گرفت.کریستن سن، ص ۳۰
بنابر روایت اوناپیوس، ارشک را هفت مرد به تخت نشاندند.کریستن سن، ص ۳۲ البته شک نیست که تعداد خاندان‌های بزرگ مخصوصاً در دوران توسعهٔ قدرت پارت‌ها به هیچ وجه محدود به هفت خاندان نمی‌شد معهذا حوزهٔ نفوذی این هفت خاندان بسیار وسیع‌تر از دیگر خاندان‌ها بوده‌است.
در دوران اشکانی قدرت سیاسی تیولداران بزرگ در شورای اشرافی تجلی می‌کرد که حد و حدودی به اختیارات شاهنشاه می‌گذاشت اعضای این شورا همه از خاندان سلطنت یا از افراد شش دودمان ممتاز دیگر بوده‌اند. در میان سرداران پارتی بسیاری سورن و کارن نام داشته‌اند و نیز معلوم است که این دو خانواده از حیث نسب همدوش دودمان سلطنتی به‌شمار می‌آمده‌اند.کریستن سن، ص ۳۴
واسپوهران به رؤسا یا به‌طورکلی افراد خاندان‌های بزرگ، در زمان ساسانی گفته می‌شود. ساسانیان اصول دودمان شاهی (ملوک الطوایفی) را از اشکانیان میراث یافتند. به همین جهت در شاهنشاهی جدیدی که اردشیر یکم تأسیس کرد، در مرتبه دوم از حیث درجات و مراتب، طبقه مقتدر رؤسای طوایف را بازمی‌یابیم و در رأس آنان هفت خاندان ممتاز قرار دارند.
از این هفت دودمان لااقل سه خانواده در عهد اشکانیان حائز این مقام عالی و ممتاز شده‌اند: کارن، سورن و اسپاهبذ که همه از نژاد اشکانیان بودند و لقب پهلو یعنی پارت داشتند. در این دوره انتساب به سلسله اشکانی را علامت امتیاز می‌دانستند و از این رو بود که از میان سایر دودمان‌های ممتاز عهد ساسانیان بعضی اهتمام داشتند که خود را به نسل اشکانی منسوب کنند، مثل دودمان‌های اسپندیاذ (اسفندیار) و مهران.
در زمان ساسانی، خاندان‌های ممتاز یا واسپوهران به هفت گروه تقسیم می‌شدند.
این را باید در نظر گرفت که به‌طور کلی املاک واسپوهران، در سراسر کشور پراکنده بوده، مخصوصاً در پارس و ماد یک کاسه کردن این املاک، امکان نداشته‌است.
در عهد ساسانی، بعضی مشاغل و مناصب ارثی بوده و این مناصب موروثی، به‌طور تعیین شده، به رؤسای هفت دودمان یاد شده می‌رسیده‌است. به‌طور مثال اسامی سورن و مهران غالباً در میان سرداران لشکر ایران دیده می‌شود و شاید بتوان گفت که مناصب لشکری به این دو دودمان تعلق داشته‌است.
فرناندو آنتونیو نگورا د سیبرا پسوآ معروف به فرناندو پسوا شاعر، نویسنده و همچنین مترجم و منتقد پرتغالی است. منتقدان، وی را تأثیرگذارترین نویسنده جریان‌ساز پرتغالی و از بانیان پست مدرنیسم می‌دانند.
فرناندو پسوآ در سیزدهم ژوئن ۱۸۸۸ در لیسبون پرتغال به دنیا آمد. پدرش، منتقد موسیقی و مادرش زنی دانش‌آموخته از «آزورن» (Azoren) بود. پسوآ پس از مرگ پدر (۱۸۹۳) ده سال (۱۸۹۵–۱۹۰۵) را در «دوربان» (Durban) آفریقای جنوبی گذراند؛ زیرا مادرش با مشاوری پرتغالی ازدواج کرده بود و به این دلیل به آنجا رفتند. در این زمان، زبان انگلیسی را آموخت و با اندیشهٔ روشنفکری آشنا شد. در سال ۱۹۰۶ به لیسبون بازگشت و می‌خواست در رشتهٔ ادبیات به کسب دانش بپردازد، ولی پس از یک سال اندیشهٔ آن را از سر بیرون کرد. در سال ۱۹۰۷ در فکر پایه‌گذاری چاپخانه فرورفت و پس از چند ماه ورشکست شد. وی در سال ۱۹۰۸ نمایندگی شرکت‌های تجاری را پذیرفت و تا پایان زندگی همین پیشه را ادامه داد.
کتاب دلواپسی که پسوا بیش از بیست سال زمان برای نوشتن آن سپری کرد، سندی از اندوه هستی گرایانهٔ اوست. این کتاب به اموری چون پیدایش انسان، مفهوم زندگی و اسرار منِ خویش می‌پردازد.
پس از پیدا کردن دوبارهٔ دست نوشته‌های پسوا در سال ۱۹۸۲، جهانیان بی‌درنگ به شایستگی‌های ستودنی وی پی بردند و دریافتند که او همزمان بزرگترین نویسندهٔ قرن پرتغال، نخستین پایه‌گذار نوگرایی در کشورش و نخستین بانی پسانوگرایی در جهان بوده‌است.
فرناندو پسوا به شدت تحت تأثیر ژرف‌اندیشی و جهان‌نگری «خیام» بوده و هرجا که فرصتی یافته، لب به ستایش وی گشوده‌است. کتاب دلواپسی نیز به گونه‌ای با اندیشهٔ خیام گره خورده‌است. پسوا را در زمینه سرایندگی با ریلکه و در زمینه نثر با شکسپیر قابل مقایسه دانسته‌اند.
«رزا دیاز»، سراینده و فیزیکدان؛ خواهرزادهٔ فرناندو پسوا، در گفتگویی بیان داشته‌است:
فرناندو پسوآ دچار بیماری اختلال چندشخصیتی بود. این بیماری، گونه‌ای آشفتگی روانی است که در اثر تنش یا فشارهای ناشی از برآورده نشدن نیازهای روحی-جسمی (به سبب عملکرد عوامل برونی یا درونی) پدید می‌آید و گونه‌ای از بیماری کلی «روان‌نژندی» (نوروتیک) به‌شمار می‌رود. در این بیماری، فرد دارای چند شخصیت به کلی «دیگرگون» است که چه بسا در تضاد با یکدیگر باشند.
سنگینی این بیماری چنان بود که او همزادهای خود را «نامگذاری» و برای آنها مدرک تحصیلی و پیشه و حتی سلیقه و فرم و مفهومی که سروده را در بر می‌گرفت، برگزید.
همزادهای پسوآ - سرایندگانی گمانی که چکامه‍های راستین می‌نوشتند- بر این پایه بودند:
«آلبرتو کائیرو»، دوستدار طبیعت، یکتاپرست و هیچ‌انگار، تجلی سرایندهٔ بی‌گناهی که سروده‌هایش بی‌زرق و برق بودند و فرم آزاد داشتند و از زمانی پرتره‌اش در پسوآی بیست و شش ساله باقی‌ماند که تلاش کرده بود دربارهٔ طبیعت و گوسفندها بسراید. پسوآ او را استاد و حد میانهٔ خود و «ریکاردو ریش» می‌دانست. او آن کسی بود که پسوآ دلش می‌خواست بشود و نشده بود؛ سراینده‌ای نوین و همساز با طبیعت. «آرش ریکاردو ریش»، دکتر در دانش پزشکی، که نه ماه مسن‌تر از پسوآ بود، ریچارد کایرو در این سرایندهٔ شک‌گرا، به صورت اصول اخلاقی اپیکوری درآمد. سروده‌های او موزون، ولی بی‌قافیه بود و شبح آن، زمانی پدید آمد که پسوآ ۲۴ ساله بود و تلاش داشت، سرودهٔ کفرآمیز بنویسد. چکامه‌های این سرایندهٔ فانی، که به سبک نئو کلاسیک‌ها نزدیک بود، از گوناگونی برخوردار نبودند و گاهی، بیانی سوگناک و آرام داشتند و به همین گونه نیز به کفر نزدیک می‌شدند و از طبیعت و سرخوشی دوری می‌گزیدند.
البته پسوآ نام‌های دیگری هم داشت. بجز این، هر کدام از شخصیت‌های سه‌گانهٔ بالا، «من» های دیگری هم داشتند. پسوآ در جایی نوشت:
«من به همهٔ اینها گوشت و خون دادم، کارآمدی‌هایشان را سنجیدم، دوستی‌هاشان را شناختم، گفتگوهایشان را شنیدم… به نظرم رسید که در بین آنها، آفریننده‌شان، کمترین چیز است… انگار همهٔ اینها جدا از من رخ داده بود و همچنان نیز رخ خواهد داد…»
و پیش از آن نوشته بود:
«ذهنم به چنان درجه‌ای از نرمش رسیده‌است که می‌توانم در هر حالت روحی‌ای که آرزو می‌کنم، قرار گیرم و در هر وضعیت دلخواه ذهن وارد شوم.
فرناندو پسوا در سی‌ام نوامبر ۱۹۳۵ به سبب بیماری کبدی (گونه‌ای قولنج کبد) درگذشت. وی تا هنگام مرگ، کمابیش ناشناخته ماند.
ادعا شده که پس از سال ۱۹۸۲، بسیاری از نویسندگان سبک‌شناس دنیا به گونه‌ای از پسوا تأثیرپذیر بوده‌اند.
بافت همبند که از آن به نام بافت پیوندی هم یاد می‌شود، در ساختمان دستگاه عصبی مشارکت می‌کند. مهم‌ترین وظیفه بافت همبند در دستگاه عصبی محیطی، محافظت از دسته‌ها و رشته‌های عصبی است. هر عصب محیطی از دو نوع بافت تشکیل می‌گردد که عبارتند از:
بافت همبندی در اعصاب محیطی از سه لایه تشکیل می‌شود که شامل موارد زیر است:
اپی‌نوریوم یا غلاف همبند، بافت همبندی است که عصب محیطی را احاطه می‌کند و بیرونی‌ترین لایه آن محسوب می‌شود. اپی نوریوم در داخل یک عصب محیطی، فاسیکول‌ها را از یکدیگر جدا می‌کند، ولی در خارج از لایه پری نوریوم قرار دارد. وجود این بافت در تنه عصب محیطی باعث می‌شود که عصب مربوطه از تحرک بیشتری برخودار گردد و از چسبندگی آن به بافت‌های اطراف جلوگیری می‌کند. در شرایط بیماری و اختلال اعصاب محیطی، اپی نوریوم ضخیم‌تر می‌شود و به صورت واکنشی در مقابل ضایعه و آسیب، شروع به ساختن بافت کلاژن می‌کند.عشایری، محمد. ص ۱۲۰
هر فاسیکول توسط پری نوریوم احاطه می‌گردد که خود شامل گروهی از رشته‌های عصبی است. پری‌نوریوم نقش بسیار مهمی در حفاظت و پشتیبانی از رشته‌های عصبی دارد. پری نوریوم در التهابات موضعی بافتی، سدی حفاظتی را برای اعصاب محیطی به وجود می‌آورد.میناگر، علیرضا و وثوق آزاد. ص ۳۹
این بخش از بافت همبند، یک عامل مهم جهت جلوگیری از عبور مولکول‌های بزرگ از لایه اپی نوریوم به داخل فاسیکول است. زمانی که پری نوریوم دچار ضایعه و شکافی گردد، رشته‌های عصبی داخل فاسیکول از ناحیه آسیب به بیرون رانده شده و در نتیجه عملکرد آن‌ها دچار اختلال می‌گردد.
هر رشته عصبی توسط لایه‌ای به نام اندونوریوم احاطه می‌گردد. اندونوریوم درونی‌ترین لایه بافت همبند در یک عصب محیطی که یک لایه بینابینی در اطراف هر رشته عصبی بر روی نوریلما تشکیل می‌دهد. این قسمت یک لایه نازکی از بافت همبندی است. تنها رگ‌هایی را که داخل اندونوریوم می‌توان یافت، مویرگ‌ها هستند و در داخل فاسیکول‌ها از لنف برها اثری دیده نمی‌شود. اندونوریوم، لوله‌ای است که اجزای یک رشته عصبی مانند آکسون، غلاف میلین و سلول‌های شوان را در خود جای می‌دهد و بدین ترتیب، رشته‌های عصبی داخل یک فاسیکول را از یکدیگر جدا می‌کند.
رُکوع یکی از رُکنهای نماز است.
رکوع معمولاً در هر رکعت یک بار انجام می‌شود (در نماز آیات هر رکعت ۵ رکوع دارد) در رکوع انسان باید آنقدر خم شود که دستهایش به زانوها برسند و ذکر رکوع را بگوید. پس از رکوع انسان می‌ایستد و سپس سجده را انجام می‌دهد. البته در رکعت دوم نماز جمعه پس از رکوع قنوت و پس از آن سجده است.الحدائق الناضرة ج۸، ص۲۳۴.مستند العروة (الصلاة) ج۴، ص۶.
اهل سنت پس از رکوع دعای «ربنا و لک الحمد» را می‌خوانند.