moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
نیلوتینیب () با نام تجاری «Tasigna» که به صورت مِلح منوهیدرات هیدروکلرید است، یک بازدارنده تیروزین-کیناز است که برای درمان «لوسمی مزمن مغز استخوان مقاوم‌به ایماتینیب» بکار می‌رود. این دارو که از لحاظ ساختاری شبیه ایماتینیب است، در آغاز بر پایهٔ ساختار «کمپلکس Abl-ایماتینیب» ساخته شد تا بر مشکلات عدم‌تحمل و مقاومت به ایماتینیب فائق آید.Jabbour, E. , Cortes, J. , Kantarjian, H. (2009). "Nilotinib for the treatment of chronic myeloid leukemia: An evidence-based review". "Core evidence" 4: 207-213.
نیلوتینیب یک «بازدارندهٔ اختصاصی تیزوزین کیناز Bcr-Abl» است که حدود ۱۰ تا ۳۰ مرتبه قوی‌تر از ایماتینیب در مهارِ «فعالیت تیزوزین کیناز Bcr-Abl» و مهارِ رشد و تزاید سلول‌های بیان‌کنندهٔ «Abl» است.
این دارو در ۲۹ اکتبر ۲۰۰۷ میلادی توسط سازمان غذا و دارو آمریکا، در ۲۹ سپتامبر ۲۰۰۹ توسط «سازمان دارویی اروپا»، در ۱۹ نوامبر ۲۰۰۷ توسط «سازمان نظارت داروها و محصولات بهداشتی» انگلستان و ۱۷ ژانویهٔ ۲۰۰۸ توسط «ادارهٔ کل محصولات درمانی» استرالیا برای درمانِ «لوسمی مزمن مغز استخوان با کروموزوم فیلادلفیا» (Ph+) مورد تأیید واقع شد.
این دارو دارای هشدارِ داخلِ بسته‌بندی، برای احتمال بروز عوارض قلبی است.
علاوه بر لوسمی مزمن مغز استخوان، پژوهش‌هایی برای استفاده از نیلوتینیب در درمان «تومور استرومال گوارشی» (GIST)، بیماری آلزایمر، بیماری هانتینگتون، پارکینسون، اسکلروز جانبی آمیوتروفیک (ALS) و زوال عقل انجام پذیرفته‌است.
موارد منع مصرف این دارو عبارتند از: سندرم کیوتی، هیپوکالمی، هیپومنیزیمی، بارداری، احتمال بارداری، شیردهی و عدم تحمل به گالاکتوز/لاکتوز
مواردی که مصرف این دارو باید در آن‌ها با احتیاط صورت پذیرد عبارتند از:
عوارض شایع این دارو (بروز بیش از ۱۰٪) عبارتند از:
چینه‌دان یا ژاغَر ، یک برآمدگی یا بخش گسترش یافته‌ای با دیوارهٔ نازک در کانال دستگاه گوارش است که برای ذخیره‌سازی غذا قبل از هضم از آن استفاده می‌شود. این ساختار آناتومیک در انواع گوناگونی از جانداران یافت می‌شود. این عضو در پرندگان، برخی از دایناسورهای غیر پرنده، و در بی‌مهرگان که شکم‌پایان (حلزون‌ها) را هم شامل می‌شود، کرم‌های خاکی، زالو، و حشرات دیده می‌شود.
در زنبورها این عضو برای نگهداری شهد گل به‌طور موقت استفاده می‌شود. هنگامی که زنبورها «شیر» شهد را می‌مکند، آن را در این عضو انبار می‌کنند. .
در سیستم گوارشی یک پرنده، چینه‌دان یک کیسهٔ گسترش یافته و ماهیچه‌ای در نزدیکی مری و گلو است. این بخش از دستگاه گوارش؛ اساساً یک بخش بزرگ از مری است. همانند بسیاری دیگر از ارگانیسم‌هایی که چینه‌دان دارند، چینه‌دان برای ذخیره موقت استفاده می‌شود. همهٔ پرندگان چینه‌دان ندارند. در کبوتر و فاخته‌های بزرگسال، چینه‌دان می‌تواند برای پرورش جوجه‌های نوزاد این پرندگان شیر چینه‌دان تولید کند.
پرندگان لاشه‌خوار مانند کرکس‌ها وقتی که به غذای فراوان می‌رسند، با حرص و ولع خوراک خود را می‌بلعند، و این سبب برآمدگی چینه‌دان آن‌ها می‌شود. سپس با نشستن، چرت‌زدن، یا خواب، آن‌ها به استراحت می‌پردازند تا غذای خود را هضم کنند.
در رابطه با این واقعیت که غازها چینه‌دان ندارند سوژه و فرصت وقوع روی‌دادی گردیده که بسیاری آن را یک داستان کارآگاهی قضایی بزرگِ شرلوک هولمز؛ یا در واقع نویسندهٔ آن، آرتور کانن دویل، ماجرای یاقوت آبی (The Adventure of the Blue Carbuncle)، می‌دانند. در «ماجرای یاقوت آبی»، یک جواهر ارزشمند ظاهراً قرار بوده که در چینه‌دان غاز مخفی شده‌باشد.
ماهیگیری با تور ایستاده عبارت است از گونه ای ماهی‌گیری که در آن تور به صورت عمودی قرار می‌گیرد و پایین آن زیر اثر وزن خودش آویزان می‌شود. این ماهی‌گیری هم در ساحل و هم از یک قایق در وسط دریا انجام می‌شود. دو گونه تور ایستاده وجود دارد: "کیسه‌تور" یا تور کیسه مانند و "تور دانمارکی".
در آثار به جای مانده از هنر مصر باستان از ۳۰۰۰ سال پیش از میلاد مسیح می‌توان مدارک مربوط به ماهیگیری با تور را پیدا کرد. در نوشته‌های به جای مانده از یونان باستان نیز، اووید در بسیاری موارد به ماهیگیری با تور ایستاده اشاره می‌کند.Radcliffe W (1926) "Fishing from the Earliest Times" John Murray, London.Johnson WM and Lavigne DM (1999) "Monk Seals in Antiquity" Fisheries, pp. 48–54. Netherlands Commission for International Nature Protection.Gilroy, Clinton G (1845) "The history of silk, cotton, linen, wool, and other fibrous substances: including observations on spinning, dyeing and weaving" pp. 455–464. Harper & Brothers, Harvard University.
کاربرد کیسه‌تور در بسیاری کشورها پذیرفته شده‌است اما در برخی مانند سریلانکا اجازه ندارند تا ۷ کیلومتری ساحل از این روش ماهیگیری استفاده کنند. و برای استفاده در آب‌های عمیق باید مجوز بگیرند. کیسه‌تور می‌تواند اثر منفی بر جمعیت ماهی‌ها بگذارد چون هنگامی که تور انداخته می‌شود بسیاری گونه‌ها که مورد هدف نیستند نیز به دام می‌افتند و این مسئله می‌تواند بر جمعیت دیگر گونه‌ها اثر منفی بگذارد.http://www.greenpeace.org.uk/blog/oceans/purse-seining-when-fishing-methods-go-bad-20100518
سانتا کریستینا والگاردنا (به ایتالیایی: Santa Cristina Valgardena) یک کومونه در ایتالیا است که در تیرول جنوبی واقع شده‌است. سانتا کریستینا والگاردنا ۳۱٫۸ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۹۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱٬۴۲۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کستلبوئُنو (به ایتالیایی: Castelbuono) یک کومونه در ایتالیا است که در استان پالرمو واقع شده‌است. کستلبوئنو ۶۰٫۵۱ کیلومتر مربع مساحت و ۸٬۷۹۵ نفر جمعیت دارد و ۴۲۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شهر سینایا خواهرخواندهٔ کستلبوئنو هست.
پرتو آلو استلویو (به ایتالیایی: Prato allo Stelvio) یک کومونه در ایتالیا است که در تیرول جنوبی واقع شده‌است. پرتو آلو استلویو ۵۱٫۴ کیلومتر مربع مساحت و ۳٫۴۷۴ نفر جمعیت دارد و ۹۱۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
اولانگ (به ایتالیایی: Valdaora) یک کومونه در ایتالیا است که در تیرول جنوبی واقع شده‌است. اولانگ ۴۹٫۰ کیلومتر مربع مساحت و ۳٫۱۳۲ نفر جمعیت دارد.
مورسانو آل تالیامنتو (به ایتالیایی: Morsano al Tagliamento) یک کومونه در ایتالیا است که در استان پوردنونه واقع شده‌است. مورسانو آل تالیامنتو ۳۲٫۲ کیلومتر مربع مساحت و ۲٬۸۱۱ نفر جمعیت دارد و ۱۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بارجه (به ایتالیایی: Barge) یک کومونه در ایتالیا است که در استان کونیو واقع شده‌است. بارجه ۸۲٫۳ کیلومتر مربع مساحت و ۷٬۷۵۸ نفر جمعیت دارد و ۳۱۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شهرهای آنونی و Freyre خواهرخوانده‌های بارجه (پیمونت) هستند.
سن-نیکولا (به ایتالیایی: Saint-Nicolas) یک کومونه در ایتالیا است که در واله دائوستا واقع شده‌است. سن-نیکولا ۱۵ کیلومتر مربع مساحت و ۳۱۳ نفر جمعیت دارد.
کیئس دلپاگو (به ایتالیایی: Chies d'Alpago) یک کومونه در ایتالیا است که در استان بلونو واقع شده‌است. کیئس دلپاگو ۴۴٫۹ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۵۳۰ نفر جمعیت دارد.
سانتا جوستینا (به ایتالیایی: Santa Giustina) یک کومونه در ایتالیا است که در استان بلونو واقع شده‌است. سانتا جوستینا ۳۵٫۹ کیلومتر مربع مساحت و ۶٬۸۰۰ نفر جمعیت دارد و ۳۰۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ره‌وه‌ره (به ایتالیایی: Revere) یک کومونه در ایتالیا است که در استان منتووا واقع شده‌است. ره‌وه‌ره ۱۴٫۲ کیلومتر مربع مساحت و ۲٬۵۱۴ نفر جمعیت دارد.
ماسا دالبه (به ایتالیایی: Massa d'Albe) یک کومونه در ایتالیا است که در استان لاکویلا واقع شده‌است. ماسا دالبه ۶۸٫۳۳ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۴۷۰ نفر جمعیت دارد و ۸۶۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
پسکاسرولی (به ایتالیایی: Pescasseroli) یک کومونه در ایتالیا است که در استان لاکویلا واقع شده‌است. پسکاسرولی ۹۲ کیلومتر مربع مساحت و ۲٬۲۰۶ نفر جمعیت دارد و ۱٬۱۶۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شهرهای فوجا، کاندلا و کاستلان خواهرخوانده‌های پسکاسرولی هستند.
اسکورکولا مارسیکانا (به ایتالیایی: Scurcola Marsicana) یک کومونه در ایتالیا است که در استان لاکویلا واقع شده‌است. اسکورکولا مارسیکانا ۳۰٫۰۲ کیلومتر مربع مساحت و ۲٬۸۱۳ نفر جمعیت دارد و ۷۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شهر پاساو خواهرخواندهٔ اسکورکولا مارسیکانا هست.
توللو (به ایتالیایی: Tollo) یک کومونه در ایتالیا است که در استان کییتی واقع شده‌است. توللو ۱۴٫۸۸ کیلومتر مربع مساحت و ۴٬۲۳۷ نفر جمعیت دارد و ۱۵۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ساله (به ایتالیایی: Salle) یک کومونه در ایتالیا است که در استان پسکارا واقع شده‌است. ساله ۲۱ کیلومتر مربع مساحت و ۳۰۴ نفر جمعیت دارد و ۴۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ارتو ئه کسسو (به ایتالیایی: Erto e Casso) یک کومونه در ایتالیا است که در استان پوردنونه واقع شده‌است. ارتو ئه کسسو ۵۲٫۳ کیلومتر مربع مساحت و ۳۸۸ نفر جمعیت دارد و ۷۷۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
موللیا (به ایتالیایی: Mollia) یک کومونه در ایتالیا است که در استان ورسلی واقع شده‌است. موللیا ۱۴٫۱ کیلومتر مربع مساحت و ۹۸ نفر جمعیت دارد.
شهناز خلیلی‌ایرندگانی هنرمند سوزن‌دوز اهل ایران بود. وی از بازماندگان عصر طلایی سوزن‌دوزی سیستان و بلوچستان بود. او در کنار "زرخاتون عظیمی ایرندگانی" و "مهتاب نوروزی"، از چهره‌های شناخته شده به‌شمار می‌رود که هنر سوزن‌دوزی بلوچ را به دنیا معرفی کردند. شهناز ایرندگانی ۶۰ سال از عمر خود را صرف هنر سوزن‌دوزی کرد.
این هنرمند در کنار زرخاتون عظیمی ایرندگانی و مهتاب نوروزی از چهره‌های برجسته باقی‌مانده از عصر طلایی هنر سوزن‌دوزی سیستان و بلوچستان در دهه ۵۰–۱۳۴۰ خورشیدی به‌شمار می‌رفت که لباس سوزن‌دوزی شده فرح پهلوی را در جشن‌های دو هزار و پانصد ساله کار کردند.
توجه فرح پهلوی به هنر بومی مناطق مختلف ایران در دهه پنجاه و پوشیدن لباس‌های بومی و سنتی در مراسم تشریفاتی و دیپلماتیک، هنرهای بومی و بخصوص هنر سوزن‌دوزی بلوچ را وارد عصری طلایی کرد.
با این وجود از هنر این هنرمندان برای زنده نگه‌داشتن هنر سوزن‌دوزی، رونق اقتصادی پوشاک و صنعت مد، بهره گرفته نشد.
تلاشی جامع و در خور برای انتقال هنر بی‌بدیل آنها به نسل بعدی صورت نگرفت و آنها که بی‌دریغ در پی جان دادن به این هنر فراموش‌شده بودند، یکی پس از دیگری رفتند بدون آنکه جانشینی برای آنها آموزش دیده باشد.
لباس‌های رویال و سلطنتی هنر دست این اساتید سوزن‌دوزی، در موزه پوشاک سلطنتی در معرض بازدید عموم قرار دارد.
این بانوی هنرمند بلوچ از سال ۱۳۵۸ تا سال ۱۳۷۷ با سازمان صنایع دستی سیستان و بلوچستان به عنوان استاد کار در این استان همکاری داشته‌است.
باوجود بیش از هفتاد سال فعالیت هنری، برای برخورداری از بیمه بازنشستگی و تأمین اجتماعی، پنج سال درگیر پیچ و خم‌های سیستم اداری بود.
شهناز خلیلی ایرندگانی سرانجام در روز ۲۸ شهریورماه ۱۳۹۶ درگذشت و روز چهارشنبه، ۳۰ شهریور پیکر وی در روستای واردان ایرندگان به خاک سپرده شد.
طللیه یا وقوف بر اطلال و دمن یکی از اشکال شعری است که ایرانیان از اعراب فرا گرفتند. این نوع شعر، ریشه در اعماق جاهلیت عرب دارد و در قصاید بلندی که از حدود یک قرن و نیم پیش از اسلام به دست ما رسیده این نوع و شکل شعری، دیده می‌شود.
ساختار کلی قصاید جاهلی و بدوی بر اساس زندگی شاعر عرب است. شاعر عرب برای دیدار محبوب و معشوق که آشکارا یا پنهان بدو عشق می‌ورزید، با اسب یا شتر خود به سوی منزل محبوب می‌شتابد. با رسیدن به منزل معشوق، بنابر سنت کوچ‌نشینی و جبر صحرا، محبوب کوچ کرده و از آن منزل دور شده و بیابانی خالی و عاری از سکنه و خاموش، در آنجا باقی مانده‌است. از شتران، خیمه‌ها، قبیله، محبوب و … خبری نیست. آنچه دیده می‌شود، اجاقی است سرد و جای خالی خیمه‌ها. اینجاست که شاعر به یاد آن روزهای خوش گذشته افتاده و شروع به وصف‌العیش می‌کند. پس از گریه و زاری بر خرابه‌ها و اطلال و دمن، شاعر به تنها پناه خود، روی می‌آورد. اسبی یا شتری تیزرو که در انتظار اوست. از این‌رو بر مرکب سوار شده و می‌تازد. از اینجا سفر در بیابانی پرخطر شروع می‌شود و شاعر از خطرات این مسیر (گرد و غبار، سیل، جانوران وحشی و …) سخن می‌گوید و جرأت تنها گذشتن از چنین مسیر دشواری را با مفاخره یاد می‌کند و ناگاه چشم وی به ممدوح یا منزلگاه او افتاده و شروع به مدح او می‌کند. سرودن شعر طلیله و وقوف بر اطلال و دمن در ادب جاهلی و بدوی سابقه‌ای بسیار طولانی دارد و اکثر شعرای عرب در سرودن این نوع از شعر، طبع آزمایی کرده‌اند.
نخستین کسی که وقوف بر اطلال و دمن را وارد شعر فارسی کرد و از شعر عرب آشکارا تقلید نمود، منوچهری دامغانی، شاعر معروف قرن پنجم هجری است. علاوه بر منوچهری، امیرمعزی، لامعی گرگانی، عبدالواسع جبلی، ابوالمعالی رازی و جوهری زرگر در وصف اطلال و دمن اشعاری دارند.
محمدکاظم گیلان‌پور (درگذشته ۱۳۹۵) نویسنده، مترجم، مفسر ورزشی، مدیر و راهنمای فدراسیون‌های کوهنوردی و اسکی در ایران و اروپا و نخستین مربی کوهنوردی ایران بود. گیلان‌پور سردبیر هفته‌نامه کیهان ورزشی در دهه ۱۳۵۰ خورشیدی و از نویسندگان نامدار در روزنامه‌نگاری ورزشی بود.
گیلانپور در دانشکده حقوق دانشگاه تهران تحصیل کرده بود و به زبان‌های فارسی، فرانسه و انگلیسی مسلط بود. وی همچنین از مدرسه کوهنوردی شامونی فارغ‌التحصیل شد. گیلان‌پور نقش مهمی در تحولات روزنامه‌نگاری ورزشی در دهه‌های ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰ خورشیدی داشت و در کنار نویسندگانی همچون مهدی دری و د. اسدالهی از شاخص‌ترین نویسندگان ورزشی بود. محمدکاظم گیلان‌پور از نخستین افراد ایرانی بود که راه قسمت شمالی علم کوه از طریق سیاه سنگ را همراه محمد پروری و جلیل کتیبه‌ای گشود. وی در سال‌های پایانی عمر خود به تدریس اسکی می‌پرداخت. وی «کیهان ورزشی» را با صدرالدین الهی که هنوز دکترای خویش را از فرانسه نگرفته بود راه‌اندازی کرد. او بعد از انقلاب ۱۳۵۷ به لندن مهاجرت نمود و با همسر و دو فرزندش لیلا و کاوه در منطقه هاتفوردشر اقامت گزید و سپس در کیهان لندن مشغول به کار شد. در روز ۱۴ فوریه ۲۰۱۷ در سن ۹۵ سالگی در کشور آندورا درگذشت.
ملا مهدی گلپایگانی، متخلّص به شعله، از شاعران شیعی مذهب، قرن دوازدهم هجری است که آثاری همچون «چاه وصال (لیلی و مجنون)»، «یوسف و زلیخا»، «رعنا و زیبا»، «پادشاه مصر» و «پسر آهنگر» و چند مثنوی و غزل از او باقی مانده‌است. متأسفانه احوال و آثار این شاعر، با سراینده دیگری با نام سید محمد طبیب متخلّص به شعله و معروف به شعله اصفهانی، حکیم، طبیب و شاعر قرن دوازدهم هجری درآمیخته است. مثنوی رعنا و زیبا، منظومه‌ای است عاشقانه با بحور مختلفه که شاعر آن را در بیان عشق کامیاب رعنا و زیبا، به نام میرزا عبدالصمد مستوفی مشک آبادی (از مردمان متعین مشک آباد فراهان اراک) به رشته نظم درآورده است. شیوه داستان در داستان، انتخاب وزن و بحرهای گوناگون، ابداع در تصویرگری‌ها، سه ویژگی اصلی منظومه است که به ویژه انتخاب اوزان مختلف در اثنای اثر، این منظومه را از دیگر آثار، متمایز ساخته‌است. این اثر برای نخستین بار در سال ۱۳۹۲ توسط احمدرضا یلمه‌ها از سوی انتشارات شورای گسترش زبان و ادبیات فارسی چاپ و منتشر شده‌است.
حمید یزدان‌پناه (۱۳۹۵–۱۳۲۸) شاعر، مترجم و عضو هیئت دبیران کانون نویسندگان ایران بود.
متولد ۱۳۲۸ یا ۱۳۳۱ در آبادان - دارای مدرک کارشناسی ترجمه زبان انگلیسی بود.
یزدان‌پناه مترجمی فعال و پرکار بود و آثار بسیاری از نویسندگان برجستهٔ جهان از جمله میگل آنخل استوریاس، جویس کارول اوتس، جان مکسول کوئتزه و ماریو بارگاس یوسا را به فارسی درآورد
حمید یزدان‌پناه دو مجموعه از شعرهای خود را نیز با عنوان‌های «ماه در کوچه» و «خاتون خیابان شصت و شش» منتشر کرده بود.
روز بعدازظهر روز پنج‌شنبه یازدهم شهریور ۱۳۹۵ در منزل خود در اثر سکته مغزی درگذشت.
در ارتباطات و رایانش، یک رسانه خوانا توسط ماشین (رسانه داده خودکار) یک رسانه است که قادر به ذخیره داده‌ها در فرمت قابل خواندن توسط دستگاه مکانیکی است (به جای اینکه قابل خواندن توسط انسان باشد).
نمونه‌هایی از رسانه‌های قابل خواندن توسط ماشین‌ها شامل رسانه‌های مغناطیسی مانند دیسک‌های مغناطیسی، کارت‌ها، نوارها و درام‌ها، کارت‌های پانچ و نوارهای کاغذی، دیسک‌های نوری، بارکد و بسیاری از نمونه‌های دیگر است.
جکسون اشپیل فوگل (؛ زادهٔ ) تاریخ‌نگار اهل ایالات متحده آمریکا که کتاب تاریخ تمدن مغرب زمین اثر اوست که در مدارس و دانشگاه‌های بسیاری از کشورها تدریس می‌شود. وی توانست دکترای خود را از دانشگاه اوهایو کسب کند.
تراکوتا نوعی سفال است که از رُسِ کوره پُخته‌شده و در مایهٔ رنگ آجری با تِم کمی سرخ و یا رنگ سفالِ کوره‌رفته است.
اوتسنستورف (به لاتین: Utzenstorf) یک بخش در سوئیس است که در کانتون برن واقع شده‌است. اوتسنستورف ۴٬۱۰۶ نفر جمعیت دارد.
نوسا درندا (زاده ۳۰ مارس ۱۹۶۹) خواننده اهل اسلوونی است.
او نماینده اسلوونی در مسابقه آواز یوروویژن ۲۰۰۱ بود.
گائل مورِل (؛ زادهٔ ) هنرپیشه، کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس اهل فرانسه است. او از سال ۱۹۹۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌هایی در آن نقش داشته می‌توان به "ترانه‌های عاشقانه" و "نیزار وحشی" اشاره کرد.
آبراهام فن بیرن،(زاده حدود ۱۶۲۰ در لاهه - درگذشته حدود ۱۶۹۰ در روتردام) نقاش هلندی سبک باروک طبیعت بی‌جان بود.او در روزگار خود زیاد شناخته شده نبود و در ابتدا به عنوان یک نقاش دریایی فعالیت می‌کرد،او اکنون به عنوان یکی از مهمترین نقاشان طبیعت بی‌جان در نظر گرفته می‌شود،او بویژه نقاش ماهی و طبیعت بی‌جان اشیای لوکس بود.Peter C. Sutton, Dutch & Flemish Paintings: The Collection of Willem Baron Van Dedem, frances lincoln ltd, 2002Scott A. Sullivan. "Beyeren, Abraham van." Grove Art Online. Oxford Art Online. Oxford University Press. Web. 11 Apr. 2014
رضا علومی، فعال سیاسی، حقوقدان و استاد پیشین دانشگاه‌های تهران و نیس فرانسه و نماینده دوره بیست و سوم مجلس شورای ملی بود.
دارای درجه دکترای دتا در حقوق و دکترای دتا در علوم سیاسی با مرتبه بسیار عالی از پاریس و دکترای دانشگاهی در حقوق جزا بود. وی هم‌چنین موفق به اخذ دیپلم دتود سوپریور در حقوق عمومی از اکس ان پروونس و نیز دیپلم دتود سوپریور در نظام حقوقی روم باستان از پاریس با درجه ممتاز شده بود. وی در ایران سال‌ها در مشاغل قضائی تا مستشاری دیوان عالی کشور خدمت کرد.
وی که پس از وقوع انقلاب ۱۳۵۷ به فرانسه مهاجرت کرده بود، از بدو ورود تا سال‌های آخر عمر به کار تدریس حقوق در دانشگاه نیس اشتغال داشت. علاوه بر این، وی به منظور کمک و حل و فصل مسائل و مشکلات مهاجران ایرانی اولین دفتر خدمات حقوقی در جنوب فرانسه را پایه گذاشت و توانست در این راه کمک‌های شایانی به هموطنان خود بنماید. به منظور اشاعه فرهنگ و ادب و زبان فارسی و آموزش رسمی این زبان به عنوان زبان دوم باکالورِآ در مدارس جنوب فرانسه، موافقت آکادمی نیس را جلب کرد.
وی در تیر ۱۳۹۴ در سن ۸۸ سالگی در شهر کن در فرانسه درگذشت.
وی دارای آثار علمی و تألیفات بسیاری است از جمله ۱۸ جلد کتاب به زبان فارسی و پنج جلد به زبان فرانسه که هم‌اکنون مورد استفاده دانشجویان است مانند کتاب‌های کلیات حقوق، اصول علوم سیاسی، مبانی علم سیاست، تاریخ حقوق روم باستان، جرم‌شناسی، احزاب سیاسی، بزهکاران جوان و…
وانا با نام اصلی ایوانا رانیلوویچ-وردولجاک (زاده ۱ سپتامبر ۱۹۷۰) خواننده کروات است.
او نماینده کرواسی در مسابقه آواز یوروویژن ۲۰۰۱ بود.
اپرای سایات‌نووا در سال ۱۹۶۸ توسط آهنگساز برجسته ارمنی الکساندر هاروتیونیان تصنیف شده و برای نخستین بار در سال ۱۹۶۹ در ایروان اجرا شده‌است. این اپرا گلچینی است از آهنگ‌هایِ سایات‌نووا که بسیاری از ارمنیان با آنها آشنایی دارند. یعنی به جای «لیبرتو»، یا اشعار اپرایی، این اپرا را مانند کنسرت یا واریتهٔ متنوعی است شامل آهنگ‌هایِ مختلفِ سایات‌نووا است.
رزا لوپز (زاده ۱۴ ژانویه ۱۹۸۱) خواننده اسپانیایی است.
او نماینده اسپانیا در مسابقه آواز یوروویژن ۲۰۰۲ بود.
ماجد المهندس (۲۵ اکتبر ۱۹۷۱ ) خواننده و آهنگ‌ساز عراقی .
ماجد المهندس العَتّابی در ۲۵ اکتبر ۱۹۷۱ در بغداد زاده شد. او مهندسی را در دانشگاه بغداد خواند که لقب المهندس از این رو برای او شهرت یافت. او در خانواده‌ای ساده‌زیستی مسلمان بزرگ شد. پس از پایان تحصیلات دانشگاهی، او به هنر علاقه پیدا کرد.
او برخلاف مخالفت خانواده خود فعالیت هنری خود را ادامه داد.
ماجد المهندس تصمیم گرفت تا به اردن سفر کند تا حرفه اش را کامل کند. او در رستوران های مرکز شهر کار میکرد و مشتاق به توسعه فعالیت هنری خود بود
ماجد المهندس در طی چند سال موفق به شناساندن خود به مردم در زمینه فعالیت هنری شد.
او در ابتدا با شرکت ترانه سازی الخویل فعالیت خود را شروع کرد و اولین آثار هنری خود را ساخت و این موفقیت باز هم تکرار شد
ماجد المهندس به خاطر شخصیت خجالتی و فروتنی و خوش اخلاقی معروف شد.
در عرض چند سال، مهندس موفق به کسب قلب بسیاری از مردم سراسر جهان عرب و دستیابی به رویای خود را در زمینه هنر شد.
ماجد المهندس با صدای شیرین و لحن خوب خود شناخته شده است، موفقیت وی با افزایش فروش و محبوبیت آهنگهایش در سراسر جهان به دست آمده است.
پس از موفقیت های بزرگی که آهنگ های ماجد المهندس به دست آورد، مخاطبان و طرفدارانش از سراسر جهان عرب او را شاهزاده آواز عربی و صاحب صدای الماسی خواندند.
لامپ قوسی خیابان () یا چراغ خیابان () یک نقاشی از جاکومو بالا، نقاش فوتوریست ایتالیایی است که سال ۱۹۰۹ کشیده شد. او این نقاشی را با الهام از نور چراغ‌های خیابان پیاتزا ترمینی رم آفرید.
اتاق تاریک فیلمی به نویسندگی، کارگردانی و تهیه‌کنندگی روح‌الله حجازی محصول سال ۱۳۹۶ است. این فیلم به سبک اجتماعی (درام) در فضایی رمزآلود به زبان فارسی می‌باشد.
موضوع فیلم اتاق تاریک پیرامون آزار و تجاوز جنسی کودکان در ایران است.
حجازی سه سال بعد از اکران آخرین ساخته‌اش «مرگ ماهی» امسال با «اتاق تاریک» به سی و ششمین دوره جشنواره فیلم فجر رفت.
این فیلم توانست "جایزه بهترین فیلم" جشنواره بین‌المللی فیلم هانوی در سال ۲۰۱۸ و جایزه بهترین فیلم جشنواره بین‌المللی کرالا هند در سال ۲۰۱۸ را نیز دریافت کند. همچنین اتاق تاریک تنها نماینده ایران در جشنواره فیلم بلگراد در سال ۲۰۱۹ بود.
فیلم داستان زندگی زن و شوهری است به نام فرهاد و هاله (با بازی ساعد سهیلی و ساره بیات) که به همراه فرزند خردسالشان (امیر) به تازگی به یکی از شهرک‌های تازه تأسیس اطراف تهران نقل مکان کرده‌اند و به واسطه زندگی در این محله روال زندگی‌شان دست‌خوش تغییراتی می‌شود. شروع فیلم با سکانس گم شدن امیر در تپه‌های اطراف منزل شروع می‌شود، که پس از پیدا شدن، رفتارش کمی تغییر کرده است؛ شب‌ادراری‌هایش بیشتر شده و دچار حالت تهوع و دل‌درد می‌شود. با پچ‌پچ‌هایی که امیر با پدرش می‌کند او (فرهاد) را به شک می‌اندازد و پس از باخبر شدن هاله از ماجرا، آشفتگی شخصیت‌های داستان و پیچیدگی ماجرا بیشتر می‌شود.
«اتاق تاریک» پنجمین ساخته حجازی پس از فیلم‌های «در میان ابرها»، «زندگی خصوصی آقا و خانم میم»، «زندگی مشترک آقای محمودی و بانو» و «مرگ ماهی» است. ساعد سهیلی و ساره بیات بازیگران اصلی فیلم هستند.
حجازی قصد داشت سال ۹۵ فیلم «گربه رو» (cat walk) را جلوی دوربین ببرد که علی‌رغم پیش تولید به علت مشکلات ممیزی ساخت فیلم منتفی شد. فیلمبرداری «اتاق تاریک» که از اواسط مردادماه آغاز شده بود تا اوایل مهر ادامه داشت.
طبق برنامهٔ اکران سازمان سینمایی و سمعی، بصری، این فیلم در ۲۸ آذر ۱۳۹۷ اکران شده‌است.
همچنین موضوع جنجالی و پر حاشیه این فیلم؛ که مربوط به تجاوز جنسی به کودکان است، پس از اکران این فیلم مورد توجه قرار گرفت.
فیلم اتاق تاریک به علت موضوع بسیار حساسش، در سی و ششمین دوره جشنواره فیلم فجر از سوی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی تحریم شد و در زمان اکران هم این فیلم با محدودیت از سوی وزارت ارشاد و سازمان تبلیغات اسلامی روبرو شد.
توپ بیلیارد یک توپ کوچک و سفت است که برای بازی بیلیارد طراحی شده‌است. این توپ در سایر شکل‌های بیلیارد نیز استفاده می‌شود، از جمله اسنوکر. این توپ به ۱۶ رنگ سفید ، زرد ، آبی ، قرمز ، بنفش ، نارنجی ، سبز ، زرشکی ،سیاه و همه این رنگ ها به جز سیاه و سفید همراه با سفید وجود دارد. توپ سفید ، توپ اصلی است، بازیکن با پرتاب این توپ به توپ های دیگر باید همه ی توپ ها به جز توپ سفید را به درون حفره های کوچک بندازد، این فرایند تا وقتی ادامه می یابد که همه ی توپ ها به درون حفره ها بروند یا توپ سفید به درون یک حفره برود.
زمانی توپ‌های بیلیارد حتماً باید از عاج، دیگر ترکیب‌ها و خاک رس ساخته می‌شدند اما امروزه جایگزین‌هایی پایدارتر دارند. توپ‌های آسیایی از رزین‌های پلی‌استری ساخته می‌شوند و این باعث تولید ارزان‌تر و پرتاب های بهتر و آسان تر به دلیل جرم کمتر میشود.
شرکت علوم و فناوری هوافضای چین () به اختصار سی‌ای‌اس‌سی (CASC) پیمانکار اصلی برنامه فضایی چین است. این شرکت متعلق به دولت است و دارای تعدادی از نهادهای زیرمجموعه‌ای می‌باشد که طراحی، توسعه و ساخت طیف وسیعی از فضاپیماها، وسیله پرتاب، سیستم‌های موشکی استراتژیک و تاکتیکی و تجهیزات زمینی را انجام می‌دهند. این شرکت قبل‌تر یکی از شرکت‌های فضایی چین بود اما به‌طور رسمی در ژوئیه سال ۱۹۹۹ به عنوان بخشی از اصلاحات دولت چین تأسیس شد. البته پیشینه آن به سال ۱۹۵۶ بازمی‌گردد.
نیو جن ایرویز () یک نام تجاری برای شرکت با مسئولیت محدود سابایدی ایرویز است که یک شرکت هواپیمایی بین‌المللی تایلندی است و بر روی پرواز از تایلند به چین متمرکز است. این شرکت پروازهای برنامه‌ریزی شده و برنامه‌ریزی نشده (چارتر) را از ۵ هاب تایلند شامل: فرودگاه بین‌المللی دن موئنگ، فرودگاه بین‌المللی یو-تاپائو، فرودگاه کرابی، فرودگاه بین‌المللی پوکت و فرودگاه سورات از شهرهای جنوبی کرابی، پوکت و سورات تانی، در مجموع به ۳۷ مقصد در چین انجام می‌دهد.
فست کامپانی () یک مجله تجاری آمریکایی است که به صورت چاپی و آنلاین منتشر می‌شود و در زمینه فناوری، کسب و کار و طراحی تمرکز نموده و در هر سال ۱۰ شماره از مجله را به چاپ می‌رساند. رابرت سفین از سال ۲۰۰۷ سردبیر این مجله بوده‌است. که قبل‌تر در مجله‌های فرچون، تایم و مانی کار کرده‌است. این مجله متعلق به شرکت منسیوئتو ونچز است و در نیویورک مستقر می‌باشد.
مانی () به معنای پول یک مجله متعلق به شرکت تایم بوده و اولین شماره آن در اکتبر ۱۹۷۲ منتشر شده‌است. مقالات این مجله گسترده بوده و موضوعات مالی شخصی مانند: سرمایه‌گذاری، صرفه‌جویی، بازنشستگی، مالیات و امور مالی خانواده‌ها مانند: پرداخت هزینه‌های دانشگاه، کارت اعتباری، شغلی و بهسازی خانه‌ها را پوشش می‌دهد. همچنین مجله مانی برای فهرست سالانه «بهترین مکان‌های زندگی در آمریکا» شناخته شده‌است.
جزیره پایداری محدوده‌ای احتمالی در جدول تناوبی است که ممکن است در آن عنصرهای فوق سنگینی یافت شود که برخلاف عنصرهای فوق سنگینی که تا کنون کشف شده، از پایداری نسبی برخوردار باشند. عنصرهای سنگین‌تر از اورانیم به صورت طبیعی در زمین وجود ندارند و به وسیلهٔ واکنش‌های هسته‌ای در آزمایشگاه‌ها ساخته می‌شوند. آن‌ها همگی پرتوزا و ناپایدارند و به‌طور کلی هرچه سنگین‌تر می‌شوند، نیمه‌عمرشان کوتاه‌تر می‌شود. برای مثال نیمه‌عمر عنصر ۱۱۵ (مسکوویم) ۰/۸ ثانیه، عنصر ۱۱۶ (لیورموریم) ۶۰ میلی‌ثانیه و عنصر ۱۱۸ (اوگانسون) تنها ۰/۷ میلی‌ثانیه است. اما طبق برخی نظریه‌ها در فیزیک هسته‌ای، دانشمندان حدس می‌زنند در محدوده‌ای از تعداد نوترون‌ها و پروتون‌ها، دوباره به عنصرهایی با پایداری بالا دست یابند. به این محدوده در اصطلاح جزیره پایداری گفته می‌شود. برای نمونه پیش‌بینی می‌شود عنصری با ۱۱۴ پروتون و ۱۸۴ نوترون، پایداری بالاتری نسبت به عنصرهای مجاورش داشته باشد و به اصطلاح در جزیرهٔ پایداری قرار داشته باشد.
منظور از دستیابی به جزیرهٔ پایداری، ساخت عنصر فوق سنگینی است که از پایداری بالایی برخوردار باشد. هرچند در عمل هنوز کسی موفق به انجام این کار نشده، ولی شواهدی از آزمایش‌های مختلف به دست آمده که امکان چنین کاری را تأیید می‌کنند. کشف جزیرهٔ پایداری یک هدف مهم در علم تلقی می‌شود، چنان‌که فیزیک‌دان روس ویتالی گینزبورگ این موضوع را یکی از "۳۰" "مسئلهٔ مهم فیزیک برای قرن بیست و یکم" می‌داند. در صورت چنین کشفی، عنصرهای فوق سنگینِ پایداری ساخته می‌شوند که پیش از این در زمین یافت نشده‌اند و در صورتی‌که نیمه عمرشان به اندازهٔ کافی طولانی باشد، می‌توان در آزمایش‌هایی واقعی خواص شیمیایی و فیزیکی آن‌ها را بررسی کرد که این امر می‌تواند به تکمیل مدل‌های نظری ساختار هسته کمک کند و دانش انسان از هستهٔ اتم را بهبود ببخشد. همچنین ممکن است کاربردهای جدیدی برای این عنصرها کشف شود.
نظریهٔ جزیرهٔ پایداری مبتنی بر مدل پوسته‌ای هسته — یکی از مدل‌های توصیف هستهٔ اتم — است. مطابق این مدل نوترون‌ها و پروتون‌ها در ترازهای انرژی متفاوتی حول مرکز هسته توزیع شده‌اند. هرکدام از این ترازها را اصطلاحاً یک پوسته می‌نامند. هر پوسته فقط می‌تواند تعداد مشخصی نوترون یا پروتون را در خود جای دهد و با پر شدن یک پوسته، نوترون یا پروتون بعدی به پوستهٔ بالاتر که شعاع بزرگتری دارد می‌رود. از این لحاظ، شعاع پوسته‌ها مانند شعاع لایه‌های پیاز حول مرکز هسته افزایش می‌یابد. پر بودن کامل یک پوسته باعث افزایش پایداری یک هسته می‌شود؛ مثلاً در عنصری مانند قلع، آخرین پوستهٔ هسته کاملاً از پروتون‌ها پر است و به همین دلیل هسته آن به طرز نامعمولی پایدار است. به تعدادی از نوترون‌ها و پروتون‌ها که یک پوسته را پر می‌کنند، عددهای جادویی گفته می‌شود. عددهای جادویی پروتون‌ها عبارتند از ۲، ۸، ۲۰، ۲۸، ۵۰ و ۸۲؛ عددهای جادویی نوترون‌ها نیز عبارتند از ۲، ۸، ۲۰، ۲۸، ۵۰، ۸۲ و ۱۲۶.
عددهای جادویی یاد شده، عددهایی هستند که تاکنون کشف شده‌اند. اما بر پایهٔ مدل پوسته‌ای هسته، پیش‌بینی می‌شود عددهای جادویی بالاتری نیز برای پر کردن پوسته‌های هسته‌های سنگین‌تر وجود داشته باشند. طبق محاسبه‌ها، عددهای جادویی بعدی نوترون‌ها ۱۲۶ و ۱۸۴ هستند. محاسبهٔ این عددها برای پروتون‌ها کمی مشکل‌تر است و تاکنون چند پیش‌بینی مختلف مانند ۱۱۴، ۱۲۰ یا ۱۲۶ صورت گرفته‌است.
هسته‌ای که شامل یک پوستهٔ نوترونی یا پروتونی پر شده باشد، به هستهٔ جادویی معروف است و به‌طور نسبی از سایر هسته‌ها پایدارتر است. هسته‌ای که در آن هر دو پوستهٔ نوترونی و پروتونی پر شده باشند، هستهٔ دوچندان جادویی نامیده می‌شود. اتم‌های هلیم، اکسیژن، کلسیم و سرب همگی ایزوتوپ‌هایی دارند که هسته‌های دوچندان جادویی دارند و کاملاً پایدارند:
He و O و Ca و Ca و Pb
در میان آن‌ها کلسیم نمونهٔ خوبی برای بررسی است. تعداد پروتون‌های آن ۲۰ است که یک عدد جادویی است، اما دو ایزوتوپ مختلف با دو عدد نوترونی جادویی ۲۰ و ۲۸ دارد که هر دو پایدارتر از سایر ایزوتوپ‌های کلسیم هستند و ایزوتوپ ۲۸ نوترونی از ایزوتوپ ۲۰ نوترونی نیز پایدارتر است.
برای محاسبهٔ عددهای جادویی هسته‌های فوق سنگین، باید مسئلهٔ تغییر شکل هسته را نیز در نظر گرفت. شکل یک هستهٔ دوچندان جادویی، کروی است. هسته‌های دیگر تغییر شکل داده و به صورت بیضوی کشیده یا بیضوی پَخت درمی‌آیند. این امر منجر به بازآرایی پروتون‌ها و نوترون‌ها در پوسته‌ها می‌شود. این پوسته‌های تغییر شکل یافته برای پر شدن به مجموعه‌های جدیدی از نوترون‌ها و پروتون‌ها نیاز دارند که می‌تواند باعث تغییر عددهای جادویی برای رسیدن به هسته‌های فوق سنگین کروی بشود. لذا بر پایهٔ مدل پوسته‌ای هسته پیش‌بینی می‌شود بتوان هسته‌های فوق سنگینی ساخت که هر دو پوستهٔ نوترونی و پروتونی در آن‌ها پر شده باشند و در عین حال شکل هسته‌شان کروی باشد و بنابراین از پایداری بالایی برخوردار باشند.
پس از کشف اورانیوم در سال ۱۷۸۹، آن را آخرین عنصر جدول تناوبی می‌پنداشتند. این تصور تا بیش از یک قرن ادامه داشت. اما با کشف نوترون در سال ۱۹۳۲، دانشمندان متوجه برهم‌کنش‌های آن با هستهٔ اتم شدند و پی بردند که با استفاده از این برهم‌کنش‌ها می‌توان عنصرهای سنگین‌تری خلق کرد. ادوین مک‌میلان در سال ۱۹۳۹ برای نخستین بار اورانیم را با نوترون‌های کُند شده بمباران کرد و موفق به ساخت اولین عنصر فرااورانیمی یعنی نپتونیم با عدد اتمی ۹۳ شد. سپس گلن سیبورگ و همکارانش در دانشگاه کالیفرنیا در برکلی عنصر ۹۴ را تولید کردند. آن‌ها در ابتدا قصد داشتند این عنصر را «اولتیمیُم» یا «اکسترمیُم» به معنای «عنصر نهایی» بنامند چرا که تصور می‌کردند با افزایش بیشتر تعداد پروتون‌ها در هسته، نیروهای دافعهٔ کولنی آنقدر زیاد می‌شوند که هسته را متلاشی می‌کنند و بنابراین عنصر ۹۴ آخرین عنصر ممکن است. اما کمی بعد معلوم شد که این فرضیه اشتباه است و عنصر مذکور را پلوتونیم نامیدند.
طی دو دههٔ بعد کار ساخت عنصرهای فرااورانیمی ادامه یافت و سیبورگ و همکارانش تا سال ۱۹۶۲، نُه عنصر دیگر کشف کردند و شمار عنصرهای جدول تناوبی را به ۱۰۳ رساندند. اما آن‌ها مشاهده می‌کردند که نیمه‌عمر این عنصرها با افزایش عدد اتمی کمتر و کمتر می‌شود و برای ادامهٔ کار نیاز به پشتوانهٔ نظری قابل اعتمادی داشتند. در آن هنگام طبق مدل قطره مایعی هسته، پیش‌بینی می‌شد که پایداری عنصرها پس از اورانیم رو به کاهش می‌رود و آخرین عنصر ممکن، عنصر ۱۱۰ خواهد بود. اما با پیشرفت مدل پوسته‌ای هسته، فیزیک‌دانان برآوردهای جدیدی از پایداری عنصرهای فوق سنگین انجام دادند. در سال ۱۹۵۷ فیزیک‌دان آلمانی-آمریکایی گرترود شارف گولدهابر با استفاده از مدل پوسته‌ای هسته پیش‌بینی کرد که پس از عدد اتمی ۸۲ (عنصر سرب) عددهای ۱۲۶ و ۱۸۴ مجدداً پوسته‌های هسته را تکمیل می‌کنند و در این محدوده می‌توان عنصرهایی پایدار یافت. از آنجا که با فناوری‌های آن زمان ساخت عنصرهایی با چنین عددهای اتمی بالایی غیرممکن می‌نمود، این فرضیه توجه جامعهٔ علمی را به خود جلب نکرد. از سوی دیگر در دههٔ ۱۹۶۰، محققان با برون‌یابی نتایج آزمایش‌های موجود، نتیجه گرفتند نیمه‌عمر عنصرهای فراتر از عدد اتمی ۱۰۸ به دلیل شکافت خودبه خودی آن قدر کوتاه خواهد بود که عملاً نمی‌توانند وجود داشته باشند. بنابراین هرچند کار ساخت عنصرهای فرااورانیمی در عمل ادامه داشت، از لحاظ نظری دورنمای روشنی پیش روی محققان وجود نداشت.
اما این وضعیت در سال ۱۹۶۶ با انتشار سه مقالهٔ مهم تغییر کرد. مایرز و سویاتِکی اعلام کردند که با پر شدن پوسته‌های هسته در عددهای اتمی بالاتر از ۸۲، مجدداً پایداری بسیار بالایی در برابر شکافت خود به خودی حاصل می‌شود. این نظریه کاملاً برعکس پیش‌بینی مدل قطره مایعی هسته بود. سپس هاینِر مِلدنر و سوبیچفسکی در دو مقالهٔ جداگانه، به‌طور مستقل عدد اتمی عنصر پایدار بعدی را ۱۱۴ محاسبه کردند. این نتیجه توسط چند گروه دیگر که از روش‌های محاسباتی دیگری استفاده کردند نیز تأیید شد. عنصر ۱۱۴، از عنصر ۱۰۳ که تا آن هنگام کشف شده بود چندان دور نبود و همین انگیزه‌ای جدید برای ادامهٔ کار ایجاد کرد. بر پایهٔ همین نظریه، گلن سیبورگ در اواخر دههٔ ۱۹۶۰ اصطلاحات تمثیلی «جزیرهٔ پایداری» و «دریای ناپایداری» را ابداع کرد. منظور او از دریای ناپایداری محدودهٔ بین عنصرهای ۱۰۱ تا ۱۱۱ بود که نیمه‌عمر بسیار کوتاهی داشتند و جزیرهٔ پایداری نیز محدودهٔ عنصرهای ۱۱۲ تا ۱۱۸ بود که در مرکز آن، هستهٔ دوچندان جادویی با عدد جرمی ۱۸۴ و عدد اتمی ۱۱۴ با بالاترین نیمه‌عمر قرار داشت.
به پشتوانهٔ این نظریهٔ جدید، تلاش برای ساخت عنصرهای سنگین‌تر با انگیزه بیشتری ادامه یافت و این عنصرها یکی پس از دیگری در شتاب‌دهنده‌های ذرات ساخته شدند. بالاخره در حدود سی سال بعد، در ۱۹۹۹، عنصر ۱۱۴ (فلِروویم) در مؤسسهٔ مشترک پژوهش‌های هسته‌ای دوبنا در روسیه، توسط فیزیک‌دان هسته‌ای یوری اوگانسیان و همکارانش ساخته شد. ایزوتوپی که ساخته شد ۱۷۵ نوترون داشت که ۹ نوترون کمتر از عدد جادویی ۱۸۴ بود. با این حال نیمه‌عمری در حدود ۲ ثانیه داشت. به گفتهٔ اوگانسیان، بدون در نظر گرفتن نظریهٔ جزیرهٔ پایداری، نیمه‌عمر این ایزوتوپ باید تنها در حدود ۱۹-۱۰ ثانیه می‌بود. این مشاهده عملاً نشان می‌داد افزایش تعداد نوترون‌ها منجر به افزایش چشمگیر نیمه‌عمر این عنصر می‌شود و ممکن است با رساندن شمار نوترون‌های آن به ۱۸۴ به پایداری بالایی دست یافت. یوری اوگانسیان اظهار کرد که «با این کشف ما نشان داده‌ایم که جزیرهٔ پایداری وجود دارد. هم‌اکنون ما به ساحل غربی جزیرهٔ پایداری رسیده‌ایم». با این حال برای بررسی دقیق این نظریه باید تعداد نوترون‌های این عنصر را به ۱۸۴ رساند. چیزی که هنوز کسی راهی برای انجام آن پیدا نکرده. علاوه بر آن دانشمندان هم‌اکنون بر سر مکان واقعی جزیرهٔ پایداری اختلاف دارند و بعضی عقیده دارند عددهای اتمی جادویی بعدی ۱۲۰ یا ۱۲۶ هستند؛ بنابراین هنوز این مسئله به‌طور قطعی حل نشده و پژوهش برای یافتن جزیرهٔ پایداری همچنان ادامه دارد.
حدود جزیرهٔ پایداری هنوز به‌طور قطعی مشخص نشده. چرا که برای محاسبهٔ تعداد پروتون‌ها و نوترون‌های جادویی روش‌های مختلفی وجود دارد که جواب‌های مختلفی به دست می‌دهند. گروهی از نظریه‌پردازان عدد جادویی پروتون‌ها را ۱۰۸، ۱۱۰ یا ۱۱۴ می‌دانند و گروهی دیگر ۱۱۴، ۱۲۰ یا ۱۲۶. اما در مورد تعداد نوترون‌ها اجماع بیشتری وجود دارد و هر دو گروه عدد جادویی نوترون‌ها را ۱۸۴ می‌دانند. آزمایش‌های عملی نیز این عدد را تأیید می‌کنند چرا که صرفنظر از تعداد پروتون‌ها، با نزدیک شدن تعداد نوترون‌ها به ۱۸۴، پایداری ایزوتوپ‌های یک عنصر افزایش میابد. برخی پژوهشگران عدد ۱۲۲ را نیز برای پروتون‌ها جادویی می‌دانند. برآوردهای دیگری مانند عدد اتمیِ ۱۴۲ و عدد جرمیِ ۲۲۸ نیز وجود دارد.
در ۲۳۵ اُمین گردهمایی انجمن شیمی آمریکا در سال ۲۰۰۸، یوری اوگانسیان اظهار کرد که که علاوه بر یک جزیرهٔ پایداری حوالی عنصر ۱۱۴ (فلروویم)، ممکن است جزیرهٔ پایداری دومی در حوالی عنصر ۱۶۴ نیز وجود داشته باشد. مرکز این جزیره احتمالاً ایزوتوپی از این عنصر با ۳۱۸ نوترون است. این عنصر فاصلهٔ زیادی از عنصرهایی که تاکنون ساخته شده‌اند دارد و برای ساخت آن نیاز به شتاب‌دهنده‌های قوی‌تر و پیشرفته‌تری هست.
در مورد نیمه‌عمر عنصرهای واقع در این جزیره، پیش‌بینی‌های مختلفی از چند دقیقه تا میلیون‌ها سال صورت گرفته‌است. در اواخر دههٔ ۱۹۶۰ که این نظریهٔ تازه ارائه شده بود، نخستین پیش‌بینی‌ها حاکی از نیمه‌عمری در حدود دویست میلیون سال بودند که از این نظر این عنصرها فوق‌العاده پایدار تصور می‌شدند. در اواخر دههٔ ۱۹۹۰ با در نظر گرفتن تمام روش‌های واپاشی مانند شکافت خود به خودی و واپاشی آلفا، عدد ۲۰۰۰ سال به دست آمد. اما با پیشرفت در ساخت عنصرهای فوق سنگین مشاهده شد که نیمه‌عمر آن‌ها به ثانیه و میلی‌ثانیه می‌رسد؛ بنابراین هم‌اکنون احتمال نیمه‌عمر چندان بالایی برای عنصرهای واقع در جزیره نمی‌رود. تخمین‌های فعلی در حدود چند دقیقه تا حداکثر بیست روز هستند و یک تخمین خوش‌بینانه نیز حدود هزار سال است. با این حال هیچ‌کدام از این پیش‌بینی‌ها قطعیت کافی ندارند و تا وقتی این عنصرها در عمل ساخته نشده‌اند، کسی نمی‌تواند جوابی قطعی به این پرسش بدهد.
با بالا رفتن عدد اتمی عنصرهای ساخته شده، تحقیق روی آن‌ها و نیز ساختن عنصرهای سنگین‌تر پیوسته دشوارتر می‌شود و همین مسائل پژوهش دربارهٔ جزیرهٔ پایداری را مشکل‌تر می‌کنند. این مشکلات دو جنبهٔ فنی و نظری دارند.
پروژه‌هایی برای تحقیق بیشتر در مورد جزیرهٔ پایداری در دست انجام است.
کانون اصلی این تحقیقات تاکنون «آزمایشگاه فلروف» در مؤسسهٔ مشترک پژوهش‌های هسته‌ای دوبنا در روسیه بوده‌است. آن‌ها علاوه بر ارتقای شتاب‌دهنده‌های کنونی‌شان، مشغول ساخت یک سیکلوترون جدید برای انجام تحقیقات پیشرفته‌تر هستند. این سیکلوترون که DC-280 نام دارد، شدت باریکه‌های یون‌ها را تا ده برابر فعلی افزایش خواهد داد و دقت جداکننده‌های ذرات در آن دو برابر جداکننده‌های کنونی است. این سیکلوترون که بخش اصلی «کارخانهٔ تولید عنصرهای فوق سنگین» در این مؤسسه است، اواخر سال ۲۰۱۷ به بهره‌برداری می‌رسد و پیشرفته‌ترین شتاب‌دهندهٔ جهان در زمینهٔ ساخت عنصرهای فوق سنگین خواهد بود. پژوهشگران این مؤسسه در نخستین قدم اقدام به ساخت عنصرهای ۱۱۹ و ۱۲۰ خواهند کرد و در کنار آن به تحقیق بر روی جزیرهٔ پایداری ادامه خواهند داد.
مرکز تحقیقات یون‌های سنگین جی‌اس‌آی هِلم‌هولتز در دارمشتات آلمان نیز یکی از کانون‌های فعال در زمینه ساخت و تحقیق دربارهٔ عنصرهای فوق سنگین در جهان است. آن‌ها تاکنون موفق به ساخت عنصرهای ۱۰۷، ۱۰۸، ۱۰۹، ۱۱۱ و ۱۱۲ شده‌اند. «تأسیسات پژوهش‌های یون و پادپروتون» جدیدترین پروژهٔ این مرکز است که قرار است تا سال ۲۰۲۵ به بهره‌برداری کامل برسد. در این برنامه علاوه بر ارتقای شتاب‌دهندهٔ خطی این مؤسسه موسوم به «شتاب‌دهندهٔ خطی همگانی»، یک سیکلوترون (شتاب‌دهندهٔ حلقوی) جدید نیز ساخته خواهد شد. یکی از هدف‌های متعدد پژوهشی این آزمایشگاه، تحقیق بر روی هسته‌های فوق سنگین و نسبت‌های پروتون به نوترون در این هسته‌ها است.
مؤسسهٔ تحقیقاتی ریکن ژاپن نیز از دیگر مؤسسه‌های مهم در این زمینه است. آن‌ها در سال ۲۰۱۴ موفق به ساخت عنصر ۱۱۳ (نیهونیم) شدند. پروفسور «کوسوکه موریتا» که مدیریت این تحقیقات را بر عهده داشت، اعلام کرده که پس از ارتقای شتاب‌دهنده‌های این مؤسسه، تلاش برای رسیدن به عنصرهای ۱۱۹ و ۱۲۰ از اواخر سال ۲۰۱۷ شروع خواهد شد. هدف‌های اصلی آنان ساخت این دو عنصر، بررسی ویژگی‌های شیمیایی آنان و نیز کشف جزیرهٔ پایداری است.
در ایالات متحدهٔ آمریکا نیز برنامه‌هایی برای آینده در دست انجام است. دانشگاه میشیگان در حال ساخت آزمایشگاه جدیدی به نام آزمایشگاه پرتوهای ایزوتوپ‌های کمیاب است که قرار است در سال ۲۰۲۲ به بهره‌برداری کامل برسد. این مرکز از یک شتاب‌دهندهٔ خطی بهره می‌برد که قادر است ذرات را به سرعتی معادل نصف سرعت نور برساند. هدف اصلی آن‌ها ساختن کمیاب‌ترین ایزوتوپ‌هایی است که در حال حاضر ساختشان غیرممکن یا بسیار دشوار است. علاوه بر آن اقدام به ساخت عنصرهای فوق سنگین جدید نیز خواهند کرد. فیزیک‌دان هسته‌ای ویتولد نظرویچ که از دانشمندان ارشد این پروژه است، اعلام کرده که جستجوی جزیرهٔ پایداری یکی از هدف‌های او پس از راه‌اندازی این مرکز است.
کمی بعد از ارائهٔ نظریهٔ جزیرهٔ پایداری، پژوهشگران حدس زدند که بتوان نمونه‌هایی از این عنصرها را در طبیعت یافت. چرا که احتمال تشکیل چنین عنصرهایی در وقایع کیهانی مانند انفجار ابرنواخترها یا برخورد دو ستارهٔ نوترونی وجود دارد و ممکن است مقادیر بسیار اندکی از آن‌ها در قالب پرتوهای کیهانی یا درون شهاب‌سنگ‌ها به زمین رسیده باشد. نخستین برآوردهای نظری دربارهٔ نیمه‌عمر هسته‌های حوالی عدد اتمی=۱۱۴ و عدد جرمی=۱۸۴ در اواخر دههٔ ۱۹۶۰ انجام شد و نتایجی در حدود ۱۰۸ × ۲ سال به دست آمد. این نیمه‌عمر به اندازهٔ کافی طولانی بود که بتوان این عنصرها را در زمین پیدا کرد. به همین دلیل جستجوهای گسترده‌ای برای یافتن آن‌ها در طبیعت انجام شد. در این میان محققان مؤسسهٔ مشترک پژوهش‌های هسته‌ای دوبنا در اتحاد شوروی به رهبری فیزیکدان گئورگی فلروف تحقیقات وسیعی انجام دادند. اما نتیجه‌ای حاصل نشد.
این کاوش‌ها در کشورهای دیگر نیز صورت گرفت. هرازگاهی برخی پژوهشگران ادعا می‌کردند ردی از این عنصرها یافته‌اند. برای مثال در دههٔ ۱۹۶۰ شیمیدان ادوارد آندرس شهاب‌سنگی را که در مکزیک یافت شده بود بررسی کرد و اعلام کرد عنصر زنون موجود در این شهاب‌سنگ حاصل فروپاشی عنصری ناشناخته است که عدد اتمی‌اش بین ۱۱۲ تا ۱۱۹ بوده‌است. اما بعد از سال‌ها تحقیق، او در دههٔ ۱۹۸۰ ادعای خود را پس گرفت.
امروزه تصور می‌رود نیمه‌عمر این عنصرها کوتاه‌تر از آن است که بتوان آن‌ها را در منظومهٔ شمسی و به ویژه در زمین یافت. اما ممکن است بتوان ردی از آن‌ها به دست آورد. فیزیک‌دان یوری اوگانسیان عقیده دارد بهترین مکان برای یافتن رد این عنصرها در شهاب‌سنگ‌های پالازیت است. چرا که این نوع شهاب‌سنگ‌ها حاوی کانی اولیوین هستند. در صورتی‌که یک عنصر فوق سنگین از درون کانی اولیوین عبور کند، ردی در آن به جای می‌گذارد که با میکروسکوپ قابل شناسایی است. طول این رد به عدد اتمی عنصر بستگی دارد. به گفتهٔ اوگانسیان: «شهاب‌سنگی که صد میلیون سال در فضا سیر می‌کرده، مانند یک دوربین عکاسی است که از عنصر فوق سنگینی که میلیون‌ها سال پیش از درون آن رد شده، عکس گرفته‌است.» پژوهش برای یافتن عنصرهای فوق سنگین در طبیعت هنوز ادامه دارد.
سالمی (منسوب به سالم) یک نام خانوادگی‌ مربوط به آل حاجی سالم وهم پیمانانشان از قبیله ی بنی طرف در بستان است البته طایفه ی خنافره بنی کعب فلاحیه از این نام هم به عنوان نام خانوادگی با توجه به اسم جدشان استفاده کرده اند. افراد شاخص با این نام از این قرارند:
حي وادي سالمی بزرگ خاندان آل حاجی سالم بنی طرف قرن نوزدهم ،عبدالرضا سالمی‌نژاد، نویسنده اهل ایران
مؤسسه معماری و مطالعات شهری یک استودیو و اندیشکدهٔ معماری غیرانتفاعی واقع در منهتن، نیویورک، ایالات متحده است. این موسسه به مدیریت پیتر آیزنمن از سال 1973 تا 1984، نشریه ای را منتشر کرد، تحت عنوان آپوزیشنز. این نشریه نقش بسیار مهمی در گسترش علم معماری بعد از خود داشت.
Oppositions Reader: Selected Essays 1973-1984, by K. Michael Hays
رابرت ای سومول جونیور یک نظریه‌پرداز معماری است که در حال حاضر به عنوان مدیر مدرسه معماری دانشگاه ایلینوی در شیکاگو مشغول به کار است.
این فهرستی از فهرست‌های زمین‌لرزه‌ها و زمین لرزهای دارای بیشترین بزرگی و تلفات است.
در ادامه بزرگترین زلزله‌ها که از مقیاس بزرگای گشتاوری یا مقیاس بزرگی ریشتر ۸٫۵ یا بزرگتر بوده‌اند می‌آیند.
ژان-میشل فرودون متولد ۲۰ سپتامبر ۱۹۵۳ در پاریس؛ استاد، مورخ، منتقد و روزنامه‌نگار فرانسوی حوزه سینماست.
ژان-میشل دارای مدرک کارشناسی ارشد و DEA در تاریخ است. او از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۸۱ به معلمی پرداخت. پس از آن به مدت پنج سال به عکاسی پرداخت. از سال ۱۹۸۳ به عنوان روزنامه‌نگار و منتقد سینما در هفته‌نامه لوپوئن می‌نویسد. پدرش پییر بیارد نیز منتقد سینما بود پس از آن سردبیر ارشد آنجا شد و از آن پس نام مستعار فرودون یادداشت‌های اش را امضا می‌کرد که بر گرفته از شخصیت فرودو در ارباب حلقه‌ها بود و تا سال ۱۹۹۰ در آن پست ماند.
از سال ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۵ به صورت روزانه ستونی در روزنامه لوموند داشت و در سال ۱۹۹۵ دبیر صفحه سینمای لوموند شد. در همان سال از کتابش «سال‌های مدرن سینما» رونمایی کرد. در این کتاب ژان میشل تلاش می‌کند تا رابطه میان تاریخ، سیاست و جامعه را در سینمای فرانسه از ۱۹۵۹ به بعد بررسی کند. برای مثال تأثیر جمهوری چهارم فرانسه، مه ۱۹۶۸ فرانسه وجود دارد را در تولد موج نو سینمای فرانسه بررسی می‌کند. در این رویکرد فیلم‌ها به عنوان سوژه اصلی تحقیق قرار دارند و همه عوامل مؤثر بر آن‌ها بررسی می‌شود.
در سال ۲۰۰۳ سردبیر نشریه سینمایی کایه دو سینما شد که به مالکیت لوموند درآمده بود و تا سال ۲۰۰۹ در این پست باقی ماند. زمانیکه «کایه» توسط ریچارد شلگمان بریتانیایی، مدیر انتشارات هنری فایدون خریداری شد. از دسامبر ۲۰۰۹ وبلاگ «نمایشگاه عمومی» را راه اندازی کرد. روی ""، و از سال ۲۰۱۰ مدیر این سایت شد. از اکتبر ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۳ سردبیر وب‌سایت "" شد.
او نایب رئیس انجمن پاریس-سارایوو اروپا است، که همکار مرکز آندره مالاروی سارایو است و همچنین از یکی از اعضای شورای مرکزی پرو است.
در سال ۲۰۱۴، نایب رئیس کمیسیون «کمک به سینمای جهان» شد که وابسته به «مرکز ملی سینمای فرانسه» و «مرکز ملی صنعت و تجارت فرانسه» است. او یکی از اعضای هییت تحریریه مجله اسپانیایی "کایمن سینمایی" است. و در بسیاری از شماره‌های آن می‌نویسد.
ژان میشل نویسنده و ویراستار بسیاری از کتاب‌های تاریخ سینمای فرانسه بوده‌است که می‌توان از جمله کارهایش به: سینما و "هولوکاست"،"وودی آلن"، هو شیائو-شین، "روبر برسون، " کریس مارکر، "ادوارد یانگ"، "عاموس گیتای"، "الیویه آسایاس"، "جیا ژانکو" و جعفر پناهی و همچنین "ژیل دلوز" و روابطش با سینما اشاره کرد.
وی کارگردان هنری فیلم پل‌های سارایو است این فیلم که در فستیوال کن معرفی شد، از مجموعه فیلم‌های کوتاه کارگردان‌هایی چونآیدا بگیچ، لئوناردو دی کوستانزو، ژان-لوک گدار، کامن کالف، ایزیلد لو بسکو، سرگئی لوزنیتسا، پینسنزو مارا، اورسلا میر، ولادمیر پریسیچ، کریستی پویو، مارک رچا، آنگلا شانیلیک، ترسا ویاورد، با نقاشی از فرانسوا شویتن که توسط لویی دو ماتا انیمیشن شده بود تهیه و تولید شده بود. برای اولین بار در فستیوال جشنواره فیلم سارایوو و در بسیاری از جشنواره‌های فیلم به نمایش درآمد.
از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۵، برنامه نمایش فیلم‌های کوتاه بین‌المللی سینما ۶۱ را در کافه ۶۱ هدایت کرد. از سال ۲۰۱۲ برنامه «جهان متمایز» را که به بررسی رویکرد دو سویه و واکنشی، سینما و دانشمندان می‌پرداخت را از دید فرانسوا تادی، بیولوژیست و اورلین پیلو کارگردان، در سینما گراند اکسیون برگزار کرد.
او به عنوان استاد و استاد مهمان در دانشگاه‌های مطرحی به تدریس پرداخته‌است:
ما بارکر (; – ) با نام اصلی کلارک بارکر)، که همچنین با نام آریزونا بیکر شناخته می‌شد مادر اعضای گروه جنایتکار بیکر در برهه ای که مردم آمریکا گرفتار ظهور گروه‌های جنایتکاری در منطقه میدوست (Midwest) آمریکا بودند،بود . او در طول دوره ای که پسرهایش مشغول کارهای جنایتکارانه‌شان بودند به همراهشان سفر می‌کرد.
پس از اینکه بیکر طی درگیری مسلحانه با اف‌بی‌آی کشته شد، به عنوان رئیس بیرحم بزه شناخته شد، کسی که جنایات پسرانش را کنترل می‌کرد. ادگار هوور (نخستین رئیس اف‌بی‌آی) او را اینگونه توصیف می‌کند: «شرورترین، خطرناک‌ترین و زیرکترین ذهن خلافکار دهه گذشته».
او در فیلم‌ها، آهنگ‌ها و داستان‌ها به صورت مادر هیولایی تصویر شده‌است. با این حال کسانی که او را می‌شناختند مصر هستند که نقش جنایتکارانه نداشته و معتقدند هوور چنین اتهامی را تنها برای سرپوش گذاشتن بر روی کار اف‌بی‌آی به دلیل کشتن او وارد کرده‌است.
ائتلاف کانادایی برای حقوق کودکان () (CCRC) یکی از اولین گروه‌های حمایت از حقوق کودکان در کانادا است که از سال ۱۹۸۹ آغاز بکار کرده‌است. ائتلاف متشکل از بیش از ۵۰ سازمان غیردولتی است.The Canadian Coalition for the Rights of Children (CCRC)
در سال ۱۹۹۱ شورای حقوق کودکان کانادائی همین نام را بعنوان ائتلاف پذیرفت. ائتلاف (CCRC) در سال ۱۹۹۹ گزارشی بنام «چگونه کانادا پیشرفت می‌کند» انتشار داد و در آن از نحوه رفتار با کودکان در کشور انتقاد شده بود و مشخصاً به رفتار با کودکان معلول اشاره کرده بود. دولت کانادا در سال ۲۰۰۳ دربارهٔ پیوستگی این دولت به کنوانسیون حقوق کودکان سازمان ملل (CRC) از ائتلاف (CCRC) مشورت خواست؛ و این ائتلاف هم خلاصه‌ای از آخرین نسخه وظائف کنوانسیون حقوق کودکان سازمان ملل را برای ترویج این رویکرد حقوق بشری را بین جوانان کانادائی پخش کرد. در سال ۲۰۰۷ ائتلاف (CCRC) یک فراخوان تحت عنوان «کودکان: شهروندان ساکت»، صادر کرد تا حول نقطه نظرات کنوانسیون حقوق کودکان سازمان ملل CRC بحث شود. در سال ۲۰۰۹ ائتلاف (CCRC) دفاعیه عمر قادر در رد اتهامی که نخست‌وزیر کانادا باو زده بود، را تشریح کرد. در سال ۲۰۱۰، ائتلاف (CCRC) در همکاری با YOUCAN (تو می‌توانی) و UNICEF یونیسف کانادا یک جزوه درآورد که در آن دربارهٔ «موافقتنامه وارد کردن کودکان در کشمکش‌های مسلحانه» اطلاع‌رسانی شده‌است. در سال ۲۰۱۱ ائتلاف (CCRC) گزارشی تحت عنوان «حق در اصل، حق در عمل» تنظیم کرد، و آنرا به کمیته حقوق کودکان تقدیم کرد، و در آن توصیه شده بود که چگونه سیاست کلی و عام دربارهٔ حقوق کودکان را ارتقا دهیم.
عزالدین عبدالوهاب زنجانی، عالم، دانشمند، ریاضیدان، ادیب و خطاط ایرانی است. او فرزند ابراهیم ابن محمد خزرجی بود. سال تولد وی مشخص نیست ولی در سال ۶۵۵ هجری قمری درگذشته است. او مدتی از زندگی خود در تبریز و موصل و بغداد گذراند و در بغداد درگذشت. او در زمینه علوم نحو، لغت، صرف، معانی و بیان عروض شناخته شده بود؛ و با خواجه نصیرالدین طوسی مراوداتی داشته‌است.کنیه او ابوالمعالی بود.
انجمن جانورشناسی فرانکفورت (به اختصار FZS) یک سازمان حفاظت بین‌المللی است که در سال ۱۸۵۸ با مقری در فرانکفورت آلمان تأسیس شد. جامعه جانورشناسی فرانکفورت بر روی حفظ تنوع زیستی و حفاظت از حیات‌وحش و بوم‌سازگان‌ها در مناطق حفاظت شده و مکان‌های وحشی برجسته تمرکز دارد. این سازمان رهبری و پشتیبانی حدود ۴۰ پروژه در ۱۹ کشور را بر عهده دارد. برنارد گریمک مدیر باغ‌وحش آلمان، متخصص زیست‌شناسی، نویسنده کتاب، سردبیر و محافظ حیوانات در غرب آلمان پس از جنگ، بیش از چهل سال به عنوان رئیس جامعه جانورشناسی فرانکفورت مشغول به کار بود.
جامعه جانورشناسی فرانکفورت در سال ۱۸۵۸ توسط شهروندان فرانکفورت به وجود آمد تا باغ‌وحش و باغ جانورشناسی فرانکفورت را تأسیس کنند که تا جنگ جهانی اول به کار خود ادامه داد. سپس شورای شهر مسئولیت باغ‌وحش را تا سال ۱۹۵۰ زمانی که جامعه دوباره به انجمن توسعه باغ وحش تبدیل شد، به عهده گرفت. در دهه ۱۹۵۰ جامعه در حفاظت از سرنگتی وارد شد و شروع به حمایت از توسعه پارک‌های ملی در آفریقا کرد. از آن به بعد جامعه به‌طور فزاینده‌ای در حفاظت و حفظ حیوانات در معرض خطر و محیط آن‌ها در سراسر جهان نقش داشته‌است.
جامعه جانورشناسی فرانکفورت پشتیبانی تدارکاتی را برای مناطق حفاظت شده در سراسر جهان فراهم می‌کند. جامع آموزش‌های مربوط به حفاظت را فراهم می‌کند و به سازمان‌هایی که در ایجاد مناطق حفاظت شده مشغول هستند مشاوره می‌دهد. جامعه جانورشناسی فرانکفورت در برنامه‌های حفاظت از گونه‌های در معرض خطر شرکت می‌کند و گونه‌های در معرض خطر را وارد می‌کند، زمین را برای مناطق حفاظت شده به ارمغان می‌آورد و به حفاظت و احیای مناظر طبیعی کمک می‌کند.
طرح‌ها برای بلند مدت طراحی شده و در همکاری نزدیک با سازمان‌های محلی انجام می‌شود. جامعه جانورشناسی فرانکفورت تلاش‌های خود را بر روی زیستگاه‌ها در چمنزارها، تالاب‌ها، جنگل‌ها و کوه‌ها متمرکز می‌کند. تمام طرح‌ها هدف مشترک حفظ بیابان و تنوع زیستی را دنبال می‌کنند.
به‌طور سنتی، بسیاری از پروژه‌های جامعه جانورشناسی فرانکفورت در تانزانیا قرار دارد. در حال حاضر، جامعه جانورشناسی فرانکفورت در حفاظت از سرنگتی، سلوس و بوم‌سازگان محله فعالیت می‌کند و تحقیقات را برای حفظ زیستگاه‌های خطرناک آفریقای شرقی انجام می‌دهد. داده‌ها و اطلاعات مهاجرت توسط جنگل‌بانان، دانشمندان و دامپزشکان جمع‌آوری شده و آموزش‌های زیست‌محیطی ارتقا یافته‌است. پروژه‌های بیشتر در زیمبابوه، زامبیا و جمهوری دموکراتیک کنگو (پارک ملی ویرونگا) واقع شده‌است. نمونه‌هایی از شرکای محلی، پارلمان ملی تانزانیا (به اختصار TANAPA) و مؤسسه تحقیقات حیات‌وحش تانزانیا (به اختصار TAWIRI) است.
یکی دیگر از پروژه‌های مهم در سوماترا مرکزی واقع شده‌است: حفاظت از پارک ملی بوکیت تیگاپولو برای حفاظت از جنگل‌های بارانی و حیات وحش. این پروژه با هدف اسکان مجدد و بازگرداندن اورانگوتان صادر گشته که برای زندگی خود در طبیعت از طریق «مدرسه جنگل» تهیه شده‌است. جنبه‌های دیگر کار بر روی منطقه جلوگیری از تعارض بین انسان‌ها و فیل‌ها، آموزش‌های زیست‌محیطی و ابتکارات حمایت از مردم محلی در تعادل رشد اقتصادی و سنت‌های آن‌ها است. شرکای مهم پروژه در پارک ملی بوکیت تیگاپولو و همچنین پروژه اورانگوتان، اداره حفاظت از استان جامبی و صندوق جهانی طبیعت است.
موزه تیسن-بورنمیسا () یک موزه هنری در شهر مادرید، اسپانیا است.
این موزه که در سال ۱۹۹۲ تأسیس شده در ابتدا کلکسیونی خصوصی بود که توسط هاینریش تیسن جمع‌آوری شده بود اما بعداً تبدیل به موزه شد، تابلوهای نقاشی با سبک‌های امپرسیونیسم و اکسپرسیونیسم از نقاشان متعدد در این موزه نگه‌داری می‌شود.
موزه تیسن-بورنمیسا شامل ۱۶۰۰ اثر می‌باشد که در سال ۲۰۱۵ میلادی ۹۶۵٬۴۹۱ نفر از آن دیدن کرده‌اند.
گیلرمو کاستیلو والنسیا (اسپانیایی: Guillermo Valencia Castillo) ( – ) در پوپایان، کلمبیا در خانواده‌ای اسپانیایی اصل متولد شد.
او شاعر، دیپلمات و سیاستمدار بود که جایگاه بالایی را کسب کرد تا جایی که برای پست رئیس‌جمهور کلمبیا نامزد شده و یک کرسی در مجلس سنا بدست آورد.Guillermo Valencia
او تمرکزش در کار شعر را در مدرسه کشیشان فرانسه آغاز کرد. به پاریس سفر کرد و با رابین داریو که یک شاعر نیکاراگوایی و از سران شعر نو اسپانیایی بود آشنا شد.
گیلرمو یکی از مهمترین اعضای جریان مدرنیستی شد که اثری از او بنام آیینهای ۱۸۹۹ دراین رابطه بود.Guillermo Valencia (1873-1943)
چند سال بعد پسرش گیلرمو لئون والنسیا در سالهای ۱۹۶۲ و ۱۹۶۶ به ریاست کلمبیا رسید.
گیلرمو والنسیا، که اکنون عضو یک خانواده برجسته‌ای نیز شده بود مطالعاتی در علوم انسانی انجام داد و به‌طور گسترده علوم سنتی انسانی را در چندین زبان مطالعه کرد. دیدگاه‌های گسترده و متوازن او در افقهای گسترده‌تر جهانی در شخصیت ادبی و سیاسی او نیز نمایان است. بینش ادبی او درداخل و خارج از کشوراز او یک تصویر خالق العاده به عنوان یک رهبر با تجربه مدرن ساخته‌است.Guillermo Valencia - biografíaGuillermo Valencia Poeta y político colombiano
مریم عیسی‌یوا (زاده ۱ مه ۱۹۳۷) با نام اصلی مریم نعمت‌اونا عیسی‌یوا (به تاجیکی: Марям Неъматовна Исоева) یک هنرپیشه تئاتر اهل تاجیکستان است.
مریم عیسی‌یوا در روستای «سر خاسار» منطقه کولاب در جنوب تاجیکستان متولد شد. او در سال ۱۹۶۰ از هنرستان تئاتر لوناچارسکی مسکو فارغ‌التحصیل شد و پس از یک سال هنرپیشگی در تئاتر شهر خجند از سال ۱۹۶۱ در تئاتر لاهوتی شهر دوشنبه به کار پرداخت. او تاکنون طی حدود ۶۰ سال نقش‌های مختلفی را در صحنه تئاتر و سینما اجرا کرده‌است. او بیش از ۱۰۰ نقش مختلف را در فیلم‌های سینمایی، سریال‌های تلویزیونی و نمایشنامه‌های تئاتر ایفا نموده و در کار دوبلاژ بیش از ۱۵۰ فیلم و سریال نیز همکاری داشته‌است.