moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
که اختراعات بکر بوده و هیچ کدام در آثار یونانی قبلی دیده نمی شود.
از جمله کسانی که از کتاب الحیل اثر گرفتند از بدیع الزمان جزری ، که کتابی با عنوان مشابه در سال ۱۲۰۶م نوشت میتوان نام برد.
استفاده از کنترل های اتوماتیک در ماشینهای اروپایی یا استفاده از سوپاپهای مخروطی در کارهای لئوناردو داوینچی برخی از ایده های کتاب هستندکه از طریق اسپانیای اسلامی به اروپا رسیدند .
زنجیربند () طوقی زنجیرمانند، معمولاً از طلا، بود که از سده‌های میانه به بعد به عنوان نشان اداری یا نشان ضیافت یا انجمن دیگر در اروپا استفاده می‌شد.
یکی از قدیمی‌ترین و شناخته‌شده‌ترین این نوع وسیله زینتی، زنجیربند اِسِس است که از قرن ۱۴ در انگلیس به‌طور مداوم مورد استفاده قرار گرفته است.
صلیب سینه () صلیبی فلزی و تزئینی است که روی سینه پوشیده می‌شود و معمولاً توسط بند یا زنجیر از گردن آویخته می‌شود.
در زمان‌های باستان و قرون وسطی هم روحانیون و هم افراد غیر مذهبی صلیب سینه می‌پوشیدند، اما با پایان قرون وسطی صلیب سینه نشانگر ویژه‌ای از موقعیت اسقف‌ها بود. در کلیسای کاتولیک، استفاده از صلیب سینه فقط به پاپ‌ها، کاردینال‌ها، اسقف‌ها و راهبان بزرگ محدود می‌شود.
صلیب‌های امروزی سینه نسبتاً بزرگ‌اند و با صلیب‌های کوچکی که بسیاری از مسیحیان روی گردنبندها می‌بندند متفاوتند. بیشتر صلیب‌های سینه از فلزات گرانبها (پلاتین، طلا یا نقره) ساخته شده‌اند و بعضی از آنها حاوی گوهرهای گرانبها یا نیمه‌قیمتی هستند. بعضی از آنها دارای پیکره‌های مسیح مصلوب هستندو برخی دیگر از طرح‌ها و نمادهای مذهبی دیگر استفاده می‌کنند.
کدر دزیره اودراوگو (؛ زادهٔ ۳۱ دسامبر ۱۹۵۳) سیاست‌مدار اهل بورکینافاسو است. وی از ۶ فوریه ۱۹۹۶ تا ۷ نوامبر ۲۰۰۰ نخست‌وزیر این کشور بود..
اتیوپی یکی از کشورهای آفریقایی است که در شاخ آفریقا واقع شده و بیشتر مساحت منطقه موسوم به شاخ آفریقا را اشغال کرده‌است. این کشور که تقریباً ۱٬۲۲۱٬۹۰۰ کیلومتر مربع مساحت دارد، از شمال با اریتره، از شرق با جیبوتی و سومالی، از غرب با سودان و سودان جنوبی و از جنوب با کنیا همسایه است.
فواصل شمال-جنوب و شرق-غرب کشور مشابه‌اند. پایتخت کشور، آدیس آبابا (به معنی: گُل نو)، تقریباً در مرکز کشور واقع شده‌است. اتیوپی بزرگترین و پرجمعیت‌ترین کشور شاخ آفریقا است. با جدا شدن اریتره در سال ۱۹۹۳، استان سابق اتیوپی در امتداد دریای سرخ، اتیوپی تبدیل به یک کشور محصور در خشکی شد.
اتیوپی دارای فلات مرکزی مرتفعی است که از ۱٬۲۹۰ تا ۳٬۰۰۰ متر بالاتر از سطح دریا متغیر است. بلندترین کوه کشور راس داشِن است که ۴۵۳۳ متر بلندا دارد.
دره کافتی بزرگ آفریقا که مانند شکاف بزرگی بر بخشی از شرق آفریقا خزیده کشور اتیوپی را به‌طور مورب به دو نیمه جغرافیایی بخش کرده‌است. زمین‌های اتیوپی به‌طور معمول رو به سوی این شکاف بزرگ ارتفاع بیشتری می‌گیرند و سپس با شیبی تند به پستی‌های دره می‌رسند.
اگرچه دسته‌بندی ناهمواری‌ها در اتیوپی کاری دشوار است اما پنج ویژگی توپوگرافیک قابل تشخیص است. این مناطق عبارتند از: ارتفاعات غربی، مناطق پست غربی، ارتفاعات شرقی، مناطق پست شرقی و دره کافتی. ارتفاعات غربی گسترده‌ترین و ناهموارترین جز از بخش‌های جغرافیایی اتیوپی است.
شماری رودخانه‌ها از فلات اتیوپی عبور می‌کنند. به خصوص رود نیل آبی که از دریاچه تانا سرچشمه می‌گیرد. این فلات به تدریج به سمت مناطق پست سودان در غرب و دشت‌های سومالی در شرق شیب می‌یابد. غربی‌ترین منطقه اتیوپی رودخانه پیبور در روبروی دهکده دنجوک سودان است. شرقی‌ترین منطقه آن در امتداد مرز شرقی منطقه دولو در مقابل ایالت‌های پانتلند و گالمودوگ قرار دارد.
دریاچه تانا - بزرگترین دریاچه داخلی اتیوپی و مخزن اصلی رودخانه رود نیل - در ارتفاعات غربی و در ارتفاع حدود ۱۸۰۰ متری واقع شده‌است.
درجه حرارت بالا و کمبود رطوبت باعث می‌شود که شمال شرقی دره کافتی برای سکونت انسان جذاب نباشد. از طرف دیگر، بخش جنوب غربی دره کافتی، یک فرورفتگی باریک با ارتفاعات بسیار بالاتر است. این منطقه شامل دریاچه‌های اصلی اتیوپی و یک حوضه زهکشی داخلی از بسیاری از رودخانه‌های کوچک است که به دریاچه‌های آبایا، ابیاتا، اواسا، لانگانو، شالا، چامو و زیوی تخلیه می‌شود. این دریاچه‌ها با هم بیش از ۳۱۰۸ کیلومتر مربع سطح آب دارند. دره کافتی علیا یکی از پربارترین و آبادترین مناطق اتیوپی است.Ethiopia - Relief. (2020). Encyclopedia Britannica. Retrieved 28 September 2020.
بیشتر مرزهای اتیوپی با بستن عهدنامه‌های مختلف مشخص شده‌است اما مرز اتیوپی و سومالی از مدت‌ها قبل استثنا بوده‌است. یکی از بخش‌های آن مرز به خاطر تفسیرهای مناقشه‌برانگیز از معاهدات ۱۸۹۷ و ۱۹۰۸ که توسط انگلیس، ایتالیا و اتیوپی امضا شده‌است، هرگز مشخص نشده‌است. این بخش به عنوان «خط اداری» موقت با توافقنامه ۱۹۵۰ انگلیس-اتیوپی، هنگامی که سازمان ملل سومالی را به عنوان یک قلمرو تحت‌الحمایه ایجاد کرد، مشخص شد. پس از استقلال در سال ۱۹۶۰، سومالی از به رسمیت شناختن تمامی از معاهدات مرزی امضا شده بین اتیوپی و قدرت‌های استعماری پیشین خودداری کرد. دولت سومالی همچنین خواستار تجدید نظر در مرزها شد به‌طوری‌که بتواند سومالیایی‌ّای ساکن در اوگادن را به خاک خود منضم کند. در نتیجه، این مرز به سرچشمه خشونت مکرر و جنگ علنی بین اتیوپی و سومالی تبدیل شد.Ethiopia - Geography. (2020). Countrystudies.us. Retrieved 28 September 2020.
آب و هوای اتیوپی و سرزمین‌های وابسته به آن از منطقه به منطقه بسیار متفاوت است. در فلات‌ها، معتدل و در مناطق جلگه‌ای گرم است. این کشور کاملاً در محدوده گرمسیری قرار دارد، اما نزدیک بودن آن به خط استوا با مرتفع بودن سرزمین جبران شده و به دماهای آن تعادل بخشیده‌است.
در آدیس آبابا که بلندای آن بین ۲۲۰۰ تا ۲۶۰۰ متر است، حداکثر دما ۲۶ درجه سانتی‌گراد و حداقل دما ۴ درجه سانتی‌گراد است. هوا در اتیوپی معمولاً آفتابی و خشک است، اما باران‌های کوتاه (معروف به «بِلگ») از فوریه تا آوریل و باران‌های زیاد (معروف به «مِهِر») از اواسط ژوئن تا اواسط سپتامبر می‌بارند. در بیشتر قسمت‌های اتیوپی و همچنین ارتفاعات اورومیا، آب و هوا بسیار سالم و معتدل است. با این حال، در دره‌های عمیق تکزه و آبای و به‌طور کلی در مکان‌های زیر ۱۲۰۰ متر، شرایط گرمسیری است و بیماری‌هایی مانند مالاریا شیوع دارد.
منطقه سومالی و سرزمین پست داناکیل در منطقه آفار دارای آب و هوای گرم، آفتابی و خشک است که ایجاد شرایط کاملاً بیابانی یا نیمه‌بیابانی می‌کند. زمین در حوضه تحتانی سوبات گرم، باتلاقی و بدخیم است.
در مناطق مرتفع، هوا در تابستان خنک و دلپذیر است و در زمستان بسیار ابری است. دامنه متوسط دما در این نواحی بین ۱۵ تا ۲۵ درجه سانتی‌گراد است. در کوه‌های بالاتر، آب و هوا دارای ویژگی‌های کوهستانی است. جو در فلات بسیار شفاف است، به طوری که اشیا در فواصل زیاد به راحتی قابل تشخیص هستند.
فصل بارندگی، از ژوئن تا اواسط سپتامبر، نه تنها برای اتیوپی بلکه برای کشورهای دره نیل از اهمیت زیادی برخوردار است، زیرا شکوفایی شرق سودان و مصر تا حد زیادی به میزان این بارندگی بستگی دارد. یک فصل باران خفیف ممکن است برای نیازهای اتیوپی کافی باشد، اما آب مازاد کمی برای راه یافتن به نیل وجود خواهد داشت؛ و کمی باران به معنی کمی اب رود نیل است، زیرا عملاً طغیان آن رودخانه از شاخه‌های اتیوپی سرچشمه می‌گیرند.
همان‌طور که مسافر در سفر یک روزه‌اش در اتیوپی ممکن است از شرایط گرمسیری به کوه‌های بلند برسد، طیف انواع گیاهان و جانوران نیز در این کشور بسیار زیاد است. در دره‌ها و مناطق پست، پوشش گیاهی انبوه است، اما شکل کلی فلات اتیوپی، نسبتاً برهنه با درختان و بوته‌هایی تنک و پراکنده‌است.
دره‌های کنار دامنه‌های کوه بسیار سرسبزند و تضاد دلپذیری با کوه‌های نیمه‌خشک اطراف به‌وجود می‌آورند.
این شرایط ویژه مناطق شمالی است. در جنوب پوشش گیاهی بر روی خود کوه‌های سرسبز بیشتر است. از میان انواع مختلف درختان و گیاهان می‌توان به نخل خرما، میموسا، زیتون وحشی، چنارهای عظیم‌الجثه، ارس، برگ بوی چینی، مر مکی و سایر درختان صمغی (بیشتر در دامنه‌های شرقی) اشاره کرود به اضافه نوعی کاج باشکوه (کاج زرد ناتال، که در برابر حملات مورچه سفید مقاومت می‌کند)، انجیر، پرتقال، لیموی شیراز، انار، هلو، زردآلو، موز و سایر درختان میوه و انگور، سیاه‌توت، تمشک و پنبه و گاهی اوقات نیشکر. در جنوب جنگل‌های بزرگی از درختان با ارزش چوب وجود دارد؛ و گیاه قهوه در ناحیه کافه بومی است. این ناحیه نام خود را از واژه قهوه گرفته‌است.
افزون بر حیوانات اهلی برشمرده در ادامه این بخش، جانوران گوناگون بسیارِ دیگری نیز در اتیوپی زندگی می‌کند. فیل را می‌توان در برخی مناطق کم‌ارتفاع، به‌ویژه در دره سوبات یافت. اسب آبی و تمساح در رودخانه‌های بزرگتری که به غرب می‌ریزند ساکن هستند، اما در هاواش یافت نمی‌شوند، در هاواش اما سمورهای آبی بزرگ‌جثه فراوانند. شیر در زمین‌های پست و در سومالی‌لند به تعداد زیاد وجود دارد. در اتیوپی مرکزی دیگر شیر مشاهده نمی‌شود مگر گاهی در دره‌های رودخانه. پلنگ‌ها، چه خالدار و چه سیاه، بسیار زیادند و اغلب از اندازه بسیار خوبی برخوردار هستند. کفتارها در همه جا یافت می‌شوند و مقاوم و وحشی هستند. وشق، گرگ، سگ وحشی و شغال نیز رایج است. گراز و گورکن به‌ندرت دیده می‌شوند. زرافه در مناطق غربی یافت می‌شود، گورخر و الاغ وحشی در فلات‌های تحتانی و تپه‌های سنگی شمال مکرر دیده می‌شوند.
دی. وا یک شخصیت خیالی است که در بازی ویدیویی "اورواچ" ساخته بلیزارد انترتینمنت حضور دارد. همچنین او به عنوان یک قهرمان در "قهرمانان طوفان" و به عنوان گوینده گیم پلی در "" نیز حضور دارد. صداپیشگی دی. وا برعهده چارلت چانگ است.
در داستان خیالی اورواچ، دی. وا یک بازیکن حرفه ای ورزش الکترونیک به اسم هانا سانگ از شهر بوسان، کره جنوبی است. او و سایر گیمرها توسط سازمانی به اسم "Mobile Exo-Force of the Army (به اختصار" MEKA) از دولت کره جذب شدند تا به مقاوت علیه قیام رباتیک آمنیک کمک کنند.
دی. وا یک قهرمان در دسته تانک است و قادر به آسیب برای مدت زمان کوتاهی است. اگر دستگاه تانک او از بین برود، از آن بیرون می‌پرد و پس از مدتی تانک جدیدی را سوار می‌شود. توانایی ultimate او، انفجاز تانکش است که به دشمنان در یک محدوده مشخص، آسیب زیادی می‌رساند.
دی. وا با استقبال خوبی از منتقدان و بازیکنان روبه رو شد و به عنوان یک الگوی زنانه مثبت برای گیمرهای جوان شناخته می‌شود.
نخستین بار دی. وا در در بلیزکان ۲۰۱۵ معرفی شد و یکی از آخرین قهرمانانی بود که قبل از انتشار رسمی به بازی اضافه شد. صداپیشگی دی. وا را چارلت چانگ برعهده دارد که هم نسخه انگلیسی و هم زبان کره ای آن را ایفا می‌کند. دی. وا به عنوان یک شخصیت تانک طراحی شده که از یک مکا مکانیکی اسکلت صورتی در هنگام نبرد استفاده می‌کند.
در داستان "اورواچ"، اسم اصلی دی. وا هانا سانگ است، یک گیمر حرفه ای سابق ۱۹ ساله که با نام تگ «D.Va» بازی می‌کند. دی. وا بخاطر دفاع از وطن خود به عنوان شماره ۱ بازیکن "استارکرافت ۲" در جهان شناخته شد و قبل از بازنشستگی، هیچ شکستی در سابقه بازی خود نداشت. در جریان رویداد بحران آمنیک، هیولایی همه گیر از دریای شرق چین برخاسته و شهرهای ساحلی از جمله شهرهای کره جنوبی و همسایگان آن را نابود می‌کند. دولت کره جنوبی و ارتش کره یک واحد هواپیمای بدون سرنشین زرهی متحرک را برای مقابله با هیولای همه گیر به اسم Exo-Force (MEKA) را ایجاد می‌کند. دولت کره جنوبی برای یافتن خلبانان برای تانک‌های جدید به گیمرهای حرفه ای این کشور روی آورد. در بوسان، دی. وا یکی از بازیکنان پرطرفداری بود که توسط دولت کره جنوبی استخدام شد. او به نترس بودن در مبارزه با همه چیز شناخته می‌شود. در این نیرو، دی. وا توسط Dae-hyun، مکانیک و دوست کودکی اش پشتیبانی می‌شود و از میونگ، افسر فرمانده MEKA، دستور می‌گیرد.
در انیمیشن کوتاه «Shooting Star» داستان دی. وا روایت می‌شود که در اوت ۲۰۱۸ منتشر شد. بعد از انتشار این انیمیشن، یک نقشه جدید برای "اورواچ" نیز منتشر شد.
متیو جرارد اسمیت (به انگلیسی: Matthew Gerrard Smith) (متولد ۵ اکتبر ۲۰۰۰) فوتبالیست حرفه‌ای انگلیسی است که به عنوان هافبک به صورت قرضی از آرسنال برای سوئیندون تاون بازی می‌کند.
اسمیت در هارلو، اسکس متولد شد و کار خود را از هفت سالگی در آرسنال آغاز کرد. او با بازی در تیم‌های گروه‌های مختلف سنی آرسنال پیشرفت کرد. او بخشی از تیم آکادمی آرسنال بود که به فینال جام جوانان انگلیس ۲۰۱۸–۲۰۱۷ صعود کرد. در طول فصل ۱۹–۲۰۱۸، در حالی که برای تیم زیر ۱۸ سال آرسنال بازی می‌کرد، به وی این فرصت داده شد تا در رده سنی زیر ۲۳ سال آرسنال و در یک گروه سنی بالاتر ۶ بار بازی کند. عملکرد او باعث شد تا او اولین قرارداد حرفه‌ای خود را در آرسنال امضا کند. فصل بعد او در دو مسابقه مرحله گروهی جام EFL فصل ۲۰–۲۰۱۹، برای آرسنال زیر ۲۱ سال بازی کرد و همچنین در ژانویه ۲۰۲۰ نامزد دریافت جایزه بهترین بازیکن ماه لیگ برتر ۲ شد.
به دلیل وقفه در لیگ برتر۲۰۲۰–۲۰۱۹ در پی همه‌گیری ویروس کرونا در انگلستان، اسمیت توسط میکل آرتتا، سرمربی آرسنال فراخوانده شد تا با تیم اصلی تمرین کند. بعداً او برای بازی در لیگ برتر مقابل ساوت‌همپتون روی نیمکت آرسنال قرار گرفت. او ادامه فصل نیز نیمکت نشین بود اما هرگز فرصت بازی پیدا نکرد. او همچنین در فینال جام حذفی ۲۰۲۰ که قهرمانی آرسنال را به دنبال داشت به عنوان بازیکن ذخیره روی نیمکت نشست و اگرچه نتوانست در بازی حضور پیدا کند، مدال قهرمانی را از آن خود کرد.
قرض به سوئیندون
اسمیت در اوت ۲۰۲۰ برای مدت یک فصل به صورت قرضی به سوئیندون تاون از لیگ یک فوتبال انگلستان پیوست. او اولین گل خود را برای سوئیندون در پیروزی ۳–۱ مقابل روچدیل در ۱۲ سپتامبر ۲۰۲۰ به ثمر رساند.
کوه و تیغه () یک بازی ویدئویی استراتژی-اکشن نقش‌آفرینی است که توسط شرکت ترکیه‌ای تیل‌ورلدز اینترتیمنت تولید و توسط شرکت سوئدی پارادوکس اینتراکتیو در ۱۶ سپتامبر ۲۰۰۸ در قاره اروپا منتشر شد. در آغاز این بازی گیمر کنترل و شخصی‌سازی کاراکتر یک فئودوم در قرون وسطی در بازی را بر عهده دارد. در بازی بخش‌های مختلفی اعم از استراتژی و نقش‌آفرینی وجود دارد که بازیکن قادر به نبرد و شخصی‌سازی تجهیزات جنگی، تجارت و مدیریت فئودوم خود است.
سری فینال‌های قهرمانی جهان ان‌بی‌ای ۱۹۶۴ مرحلهٔ قهرمانی انجمن ملی بسکتبال (ان‌بی‌ای) در فصل ۶۴–۱۹۶۳ می‌باشد. سان فرانسیسکو واریرز، قهرمان کنفرانس غرب در سری بهترین از هفت (چهار برد از هفت بازی) برابر بوستون سلتیکس، قهرمان کنفرانس شرق رقابت‌ها قرار گرفت. در پایان تیم بوستون با نتیجهٔ ۴ بر ۱ سری را به نفع خود تمام کرد و عنوان قهرمانی ان‌بی‌ای را به دست آورد. این نخستین رویارویی بیل راسل و ویلت چمبرلین در سری فینال‌های اتحادیهٔ ملی بسکتبال بود؛ آن‌ها دوباره در سال ۱۹۶۹ برابر هم قرار گرفتند.
"بوستون برندهٔ سری ۴–۱"
تیلاپیای باله‌بلند نام یک گونه از سرده زرماهی‌ها است. این ماهی گونه‌ای از سیکلید و بومی حوضه زامبزی، دریاچه مورو و دریاچه بانگوِئولو است. درازای این گونه حداکثر ۴۳ سانتی‌متر است. در آب‌های شیرین و در عمق ۵ تا ۱۴ متر و در آب و هوای گرمسیری با دمای متوسط بین ۱۸ تا ۳۵ درجه سانتی‌گراد زندگی می‌کند.
از آن برای پر کردن حوضچه‌ها و سدها در سایر مناطق جنوب آفریقا بسیار استفاده شده‌است، اما در جاهای دیگر کمتر مورد استفاده قرار می‌گیرد. در دریاچه مورو از نظر اقتصادی مهمترین ماهی است.
این ماهی در سال ۱۹۵۴ به دریاچه آلائوترا در ماداگاسکار وارد و به سرعت تکثیر شد. در سال ۱۹۵۷، این گونه از ماهی ۴۶ درصد از صید آن دریاچه را تأمین کرد. علت این امر شاید گیاه‌خوار بودن این ماهی و بستر مناسب برای این نوع تغذیه در این دریاچه باشد.
سینمای سنگال یک صنعت فیلم‌سازی نسبتاً کوچک است که از دهه ۱۹۶۰ تا اوایل دهه ۱۹۸۰ به اوج رسید. بررسی سینمای سنگال به دوران قبل و بعد از استقلال این کشور از فرانسه در سال ۱۹۶۰ مربوط است. سینمای حال حاضر سنگال اگرچه نسبت به دهه ۷۰ که عصر طلایی سینمایی این کشور نامیده می‌شود، افول کرده‌است اما هنوز سینمای این کشور یکی از معتبرترین‌ها در سینمای آفریقا و همچنین در سینمای فرانسوی زبان است. هم‌اکنون تولید سرانه فیلم بلند در سنگال ۱۲ و فیلم مستند ۸ عدد برآورد شده‌است.
در سال ۱۹۵۵ اولین فیلم بومی تاریخ سینمای سنگال به نام "آفریقا در رود سن" توسط پائولین سومانو ویئیرا تولید شد. هم او چندین فیلم کوتاه و مستند دیگر دربارهٔ سنگال تا قبل از استقلال این کشور ساخت.
سینمای پس از استقلال سنگال با نام عثمان سمبن، نویسنده، بازیگر، نمایش‌نامه نویس و کارگردان سنگالی گره خورده‌است. سمبن به عنوان یک نویسنده و شاعر، بسیاری از آثار خود را به زبان تصویر درآورد. در سال ۱۹۶۳ فیلم کوتاه ۲۰ دقیقه‌ای او با عنوان "واگن" به زندگی مردم سنگال می‌پرداخت و یک اثر تأثیرگذار بود. گفته می‌شود "واگن" احتمالاً اولین فیلم حرفه‌ای است که توسط یک سیاهپوست آفریقایی ساخته شده‌است. در ۱۹۶۶ عثمان سمبن با کارگردانی فیلم "دختر سیاه" اولین فیلم بلند سینمایی تاریخ سینمای سنگال را ثبت کرد. فیلمی که از یکی از نوول‌های نوشته خودش به همین نام اقتباس کرده بود. جاناتان رزنبام فیلم "دختر سیاه" را یک اثر موجه و باوقار و صدای آفریقای مستقل نامید.
اولین جایزه بین‌المللی سینمای سنگال توسط عثمان سمبن و با فیلم "خدای دیولا" در سال ۱۹۷۱ از هفتمین جشنواره بین‌المللی فیلم مسکو بدست آمد. این فیلم برنده جایزه نقره‌ای این جشنواره شد.
دیگر سینماگر تأثیر گذار این دهه جیبریل دیوپ مامبتی بود. عمده آثار سینمایی او بر واقع‌گرایی اجتماعی اشاره داشتند. "سفر کفتار" محصول ۱۹۷۲ یکی از مهمترین آثار وی در زمینه واقع گرایی اجتماعی است. سفر کفتار در جشنواره فیلم کن ۱۹۷۳ موفق به دریافت جایزه منتقدان و در هشتمین جشنواره بین‌المللی فیلم مسکو به دیپلم افتخار دست پیدا کرد.
سافی فیه کارگردان زن سنگالی با ۲ فیلم موفق "عابر" (۱۹۷۲) و "نامه‌های روستایی" (۱۹۷۵) از دیگر سینماگران مؤثر و پیشرو در این دهه بود.
بن‌دیوگی‌بی دیگر سینماگر متعلق به عصر طلایی سینمای سنگال است. ۲ فیلم او "شاهزادگان سیاه سن ژرمن-د-پرز" (۱۹۷۲) و "سامبا تالی" از مهم‌ترین فیلم‌های سنگالی است. بن‌دیوگی‌بی همچنین فیلم‌نامه اولیه فیلم "اردوگاه تیارو" را برای عثمان سمبن نوشت. این فیلم در سال ۱۹۸۸ موفق به دریافت جایزه ویژه هیئت داوران از چهل و پنجمین جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز شد.
ماهاما جانسون ترائوره با فیلم "طب سنتی" (۱۹۸۲)، خدی سیلا با فیلم "یک پنجره باز" (۲۰۰۵)، منصور سوراواد با فیلم "آتش‌سوزی‌های منصره" (۲۰۰۹)، الاسان دیاجو با فیلم "اشک‌هایی برای مهاجرت" (۲۰۱۰)، موسی سین ابسا با فیلم "یول" (۲۰۱۰)، آلن گومیس با فیلم "فیلیسیته" (۲۰۱۷) و ماتی دیوپ با فیلم "آتلانتیک" (۲۰۱۹) از دیگر فیلمسازان مطرح سنگالی در ۲ دهه اخیر هستند.
دیابلو جاویدان یک بازی ویدئویی رایگان به سبک نقش‌آفرینی اکشن و برخط چندنفره گسترده از مجموعه بازی‌های "دیابلو" است که برای بازی در دستگاه‌های تلفن همراه طراحی شده‌است. این بازی که توسط بلیزارد انترتینمنت و نت‌ایز توسعه یافته، اواخر سال ۲۰۱۸ معرفی شد و در ۲ ژوئن ۲۰۲۲ برای سیستم‌عامل‌های اندروید و آی‌اواس در دسترس قرار گرفت. نسخهٔ بتای بازی نیز در همان تاریخ برای مایکروسافت ویندوز عرضه شد.
واکنش به معرفی "این بازی" تا حد زیادی منفی بود. در حالی که مخاطبان بازی‌های سنتی معمولاً نسبت به نسخه‌های موبایل در اظهار نظر تردید دارند، نارضایتی جامعه و بازیکنان قدیمی دیابلو تشدید شد. آن‌ها نارضایتی خود را از طریق کانال‌های آنلاین ابراز کردند و "جاویدان" را به یکی از بازی‌های قبلی استودیوی نت‌ایز یعنی "Crusaders of Light" تشبیه کردند.
پس از معرفی بازی در بلیزکان، توسعه‌دهندگان در یک جلسه پرسش و پاسخ با شرکت کنندگان شرکت کردند. دو سؤال مهم از وایات چنگ طراح اصلی بازی در بلیزارد، پرسیده شد که توجه رسانه‌ها و مخاطبان را به‌طور چشمگیری جلب کرد، یکی از حاضران از وی پرسید که آیا این معرفی «یک شوخی خارج از فصل دروغ اول آوریل است»، و دیگری پرسید که آیا احتمال انتشار این عنوان برای رایانه شخصی وجود دارد یا خیر؟ و وقتی منفی جواب داد، جمعیت را او را هو کردند.
پس از اعلام این خبر، سهام اکتیویژن بلیزارد در اولین روز معاملات ۷٪ سقوط کرد. از ۲۰ ژوئن سال ۲۰۲۰، دو پیش پرده رسمی بازی در یوتیوب با ۳۳۸ هزار دیس لایک به ۲۶ هزار لایک برای تریلر گیم پلی، و ۷۶۰ هزار دیس لایک به ۳۱ هزار لایک برای تریلر سینمایی، رسید.
سوساننا هاویستُ (؛ زادهٔ ۲۰ اکتبر ۱۹۵۷، هلسینکی) بازیگر زن و خوانندهٔ فنلاندی است. او دختر یوککا هاویستُ آهنگساز و نوازندهٔ فنلاندی و خواهر نوازندگان اُللی و یاننه هاویستو است.
او در چندین فیلم سینمایی و تلویزیونی بازی کرده‌است. وی در سال ۱۹۸۰ سفیر ملی یونیسف بود.
الثاقب فی المناقب، اثری است از ابن حمزه طوسی (د. پس از ۵۵۲ ه.ق) که در موضوع معجزات پیامبر و ائمه نگاشته شده است. این اثر با وجود آنکه با اثرهای مشابه خود همچون مناقب ابن شهر آشوب و الخرائج و الجرائح، مشترکات زیادی دارد اما احادیث منحصر به خودی را نیز گردآوری نموده است. نگارش این اثر به سال ۵۶۰ ه.ق توسط ابن حمزه به پایان رسیده است. نخستین کسی که از این کتاب نام برده است، حسن بن علی طبرسی (سده هفتم ه.ق) است که در دو اثر خویش کامل بهائی و مناقب الطاهرین یاد کرده است اما اشتباهاً مولف کتاب را ابن حمزه صاحب وسیله می داند. به همین جهت بوده است که مولفان سده دوازدهم ه.ق با استناد به کامل بهایی، این اثر را از آن ابن حمزه مولف وسیله دانسته اند. یکی از دلایل تعلق این اثر به ابن حمزه طوسی، روایت مولف از شوهانی است که از مشاخص معلوم عبدالله بن حمزه طوسی بوده است.
از این اثر نسخه های متعدد خطی در کتابخانه گوهرشاد، مرعشی و اصفهان وجود دارد.
یوهانی «یوککا» هاویستُ (؛ زادهٔ ۵ ژوئن ۱۹۳۰ در Alajärvi، فنلاند) نوازندهٔ فنلاندی با عنوانِ افتخاریِ «مشاور موسیقی» است. وی همچنین از سال ۱۹۵۹ تا دههٔ ۱۹۹۰ که بازنشسته شد به عنوان یک کارآفرین در صنعت تبلیغات کار کرده‌است. با این حال، او شاید بیشتر به خاطر کارش به عنوان یک ترانه‌سرا/آهنگساز و به خاطر نواختن ویبرافون و آکاردئون در گروه‌های موسیقیِ معروف، شناخته شده‌است.
اولگا اریکوونا ایوانووا (انگلیسی:Olga Erikovna Ivanova; متولد ۲۳ مارس ۱۹۹۳) تکواندوکار روسی است.
ایوانووا در مسابقات قهرمانی تکواندو جهان ۲۰۱۳ در کلاس سنگین‌وزن زنان (۷۳+ کیلوگرم) مدال طلا را از آن خود کرد، که اولین مدال طلای روسیه در مسابقات قهرمانی تکواندو جهان بود. در سپتامبر ۲۰۱۳، ایوانووا با لگد زدن به شکم مردی مهاجم، زنی را از یک درگیری جزئی نجات داد و برای مدت کافی مرد را به زمین انداخت تا قربانی دور شود.
استارکرفت: بازسازی‌شده نسخه بازسازی شده بازی ویدئویی "استارکرافت محصول" ۱۹۹۸ به همراه بسته الحاقی آن یعنی " است" که در ۱۴ اوت ۲۰۱۷ منتشر شد. این بازی گیم پلی استارکرفت اورجینال را حفظ می‌کند، اما دارای گرافیک فوق‌العاده با کیفیت بالا (HD)، صداهای ضبط شده مجدد و مجموعه ویژگی‌های آنلاین مدرن است. این نسخه در طی یک سال ساخته شد و شامل تست بازی از بازیکنان حرفه ای "StarCraft" بود.
"استارکرفت: بازسازی‌شده" اولین پروژه منتشر شده توسط «بخش بازی‌های کلاسیک» بود، تیمی در بلیزارد با تمرکز اولیه در "استارکرافت"، "دیابلو ۲" و "" بر روی به روزرسانی و بازسازی برخی عناوین قدیمی خود تمرکز کردند. قبل از انتشار، استارکرفتاصلی و گسترش دهنده آن، هر دو برای بارگیری و بازی کردن رایگان بودند. این Remaster از ویژگی‌های بصری و صدا استفاده می‌کند در حالی که هنوز از همان موتور اصلی استفاده می‌کند که به شما امکان سازگاری cross-play را در هر دو نسخه می‌دهد.
پس از انتشار، این نسخه نظرات مطلوبی را بدست آورد ، منتقدان زیادی موفقیت آن را در به روزرسانی تصاویر در حالی که گیم پلی بازی بدون تغییر باقی مانده بود، ستودند.
پس از به روزرسانی از سر گرفته شده برای استارکرفت اصلی و گسترش دهنده آن، ، رسانه‌های بازی و فناوری از تعهد بلیزارد به بازی‌های قدیمی خود، قدردانی کردند. اعلام رایگان شدن بازی اصلی و ساخت یک ریمستر نیز با گمانه زنی‌هایی برای انتشار ریمسترهای احتمالی بلیزارد همراه بود.
شیائومی می ۱۰ و شیائومی می ۱۰ پرو () تلفن‌های هوشمند مبتنی بر اندروید هستند که توسط شرکت شیائومی توسعه یافته‌اند. این محصول در ۱۳ فوریه ۲۰۲۰ افشا شد. می ۱۰ و می ۱۰ پرو در جلو و عقب از قاب آلومینیومی و گوریلا گلس استفاده می‌کنند.
سالومه ساماداشویلی (؛ زادهٔ ) یک سیاست‌مدار اهل گرجستان است که از حزب جنبش اتحاد ملی گرجستان در مجلس این کشور حضور دارد. او دو بار به مجلس گرجستان راه یافته‌است.
سالومه ساماداشویلی در ۲ آوریل ۱۹۷۶ متولد شد. وی از کالج آلگنی، دانشگاه اروپای مرکزی و دانشگاه واشینگتن فارغ‌التحصیل شد. وی از سال ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۵ مترجم و دستیار برنامه مؤسسه ملی دموکراتیک ایالات متحده بود. بین سال‌های ۱۹۹۷ تا ۱۹۹۸ به عنوان محقق مرکز تحقیقات بین‌المللی هربرت اسکویل در مونتانا فعالیت می‌کرد و بعداً رئیس دبیرخانه سفارت گرجستان در آمریکا شد. وی از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۱ استادیار دانشگاه واشینگتن، از ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۱ مشاور حقوقی کارانا کورپریشن و از ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۲ به عنوان یک متخصص در مرکز بین‌المللی آموزش و هنر واشینگتن فعالیت می‌کرد.
داریورد (به لاتین: Daryurd) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان گدابیگ واقع شده است. داریورد ۱۵۴۸ نفر جمعیت دارد.
بوشچالی (به لاتین: Boşçalı) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان یولاخ واقع شده است.
یاکوزا: مثل یک اژدها () یک بازی ویدئویی در سبک بازی ویدئویی نقش‌آفرینی است که توسط سگا توسعه و در ۱۶ ژانویه در ژاپن برای پلت‌فرم پلی‌استیشن ۴ منتشر شده‌است. این هشتمین قسمت از مجموعه "یاکوزا" است. بازی به‌صورت جهانی در ۱۰ نوامبر ۲۰۲۰ و برای پلی‌استیشن ۴، مایکروسافت ویندوز، ایکس‌باکس وان، ایکس‌باکس سری ایکس و سری اس منتشر شد. قرار است نسخه پلی‌استیشن ۵ در ۲ مارس ۲۰۲۱ منتشر شود.
آریق‌دام (به لاتین: Arıqdam) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان گدابیگ واقع شده است. آریق‌دام ۲۲۰۰ نفر جمعیت دارد.
سامان‌لیق (به لاتین: Samanlıq) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان گدابیگ واقع شده است. سامان‌لیق ۱۸۲۴ نفر جمعیت دارد.
اسپوتنیک () یک فیلم در ژانر علمی تخیلی، مهیج، درام، و ترسناک است که در سال ۲۰۲۰ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به اکسانا آکینشاینا، پیوتر فیودوروف، و فئودور بوندارچوک اشاره کرد. در فیلم اکسانا آکینشاینا به عنوان یک پزشک جوان بازی می‌کند که توسط ارتش استخدام می‌شود تا یک کیهان نگار را که از یک حادثه فضایی مرموز جان سالم به در برد و با ارگانیسم خطرناکی که درون خود زندگی می‌کند به زمین برگرداند، استخدام شود.
"اسپوتنیک" قرار بود پیش از به تعویق افتادن جشنواره به دلیل دنیاگیری کروناویروس، نخستین نمایش جهانی خود را جشنواره فیلم ترایبکا در آوریل ۲۰۲۰ برگزار کند.
فیلم در ۲۳ آوریل ۲۰۲۰ با ویدئو هنگام درخواست در روسیه منتشر شد. "اسپوتنیک" به‌طور کلی نظرات مثبتی از منتقدان دریافت کرد.
چال‌برون (به لاتین: Çalburun) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان گدابیگ واقع شده است. چال‌برون ۱۸۰۰ نفر جمعیت دارد.
مو داو زو شی یک مجموعه تلویزیونی انیمیشنی چینی است که بر اساس رمانی به همین نام نوشته شده توسط مو شیانگ تانگ شیو ساخته شده است. سریال رام نشده TheUntamed نیز بر اساس این رمان ساخته شده است.
قوزقره‌لی (به لاتین: Qozqaralı) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان گدابیگ واقع شده است. قوزقره‌لی ۱۱۸ نفر جمعیت دارد.
آلیسا وُنگ نویسنده داستان‌های ادبی آمریکایی از نژاد چینی و فیلیپینی است. او داستان کوتاه و شعر منتشر کرده‌است، و در دانشگاه ایالتی کارولینای شمالی درس خواند، در سال 2017 با عنوان «استاد هنرهای زیبا» فارغ‌التحصیل شد. در ژوئیه 2018، او به عنوان نویسنده در "اورواچ" توسط بلیزارد انترتینمنت استخدام شد. در 28 اکتبر سال 2019، طی پنل که در MCM Comic Con London برگزار شد، اعلام شد که او در حال نوشتن یک مجموعه کمیک طنز به اسم 2020 Doctor Aphra جنگ ستارگان برای مارول کامیکس است.
توتوق‌لو (به لاتین: Totuqlu یا Topuqlu) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان گدابیگ واقع شده است. توتوق‌لو ۲۲۱ نفر جمعیت دارد.
مورمور (به لاتین: Mormor) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان گدابیگ واقع شده است. مورمور ۱۰۱۸ نفر جمعیت دارد.
مسکین‌لی (به لاتین: Miskinli، تا ۲۵ اکتبر ۲۰۱۱ رستم علی‌اف Rüstəm Əliyev، پیش‌تر پلان‌کند Plankənd و روستاوی Rustavi) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان گدابیگ واقع شده است. مسکین‌لی ۲۶۱۳ نفر جمعیت دارد.
جنگ یان جو (انگلیسی: Jeong Yun-Jo) یک تکواندوکار کره جنوبی است. وی در مسابقات قهرمانی تکواندو جهان ۲۰۱۷ در موجو کره‌جنوبی، در کلاس سبک‌وزن (پروزن) به مدال طلا دست یافت.
اُللی هاویستُ (؛ زادهٔ ۳۰ مه ۱۹۵۴، پوری، فنلاند) نوازندهٔ فنلاندی است که بیشتر به خاطر نواختن گیتار استیلِ پدالی و گیتار مشهور است. او یکی از معتبرترین گیتار استیل پدالیست‌های فنلاند است و به عنوان نوازندهٔ فصلی برای بسیاری از هنرمندان فنلاندی کار کرده‌است. او در تقریباً ۸۵۰ آهنگ در ۶۰۰ آلبوم نوازندگی کرده‌است و همچنین تهیه کنندهٔ تقریباً ۵۰ آلبوم بوده‌است.
مسکین‌لی ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
گرمه‌شوی‌لو (به لاتین: Gərməşöylü یا Gərməşeyli یا Görməşeyli) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان گدابیگ واقع شده است. گرمه‌شوی‌لو ۷۳ نفر جمعیت دارد.
نجلا، یک مجموعهٔ تلویزیونی ایرانی به کارگردانی خیرالله تقیانی پور، تهیه‌کنندگی سعید سعدی و نویسندگی سید حسین امیرجهانی در آبادان، خرمشهر، شادگان و تهران، ساخته شده‌ است. نخستین قسمت از این مجموعه در ۱۷ مهر ۱۳۹۹ روی آنتن شبکهٔ سه سیما رفت. فصل دوم این مجموعه در نوروز و رمضان ۱۴۰۱ از شبکه سه، پخش شد.
قصهٔ سریال "نجلا" در سال ۱۳۵۸ می‌گذرد و دختری به یک پسر عاشق در آن اوضاع آشفته و نا امنی‌ها وعده‌ای می‌دهد که طی آن اگر پسر بتواند او را از مرز ایران و عراق رد کند و به زیارت اربعین برسد، در قبال عشقش به او پاسخ مثبت می‌دهد، اما همهٔ این‌ها در طول مسیر دست‌خوش اتفاق‌هایی می‌شود. در فصل اول سارا رسول‌زاده و در فصل دوم محیا دهقانی نقش نجلا را ایفا کرد.
نجلا ٢ فصل دوم مجموعه تلویزیونی «نجلا» است که به کارگردانی خیرالله تقیانی پور و نویسندگی سید حسین امیرجهانی و تهیه کنندگی سعید سعدی در نوروز و رمضان ١۴٠١ در ٣۶ قسمت از شبکه سه پخش شد.
سیغین‌جاق (به لاتین: Sığıncaq) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان ماسال‌لی واقع شده است. سیغین‌جاق ۱۸۰۲ نفر جمعیت دارد.
ناصر فهیمی (زاده ۱۸ اردیبهشت ۱۳۵۳، سنندج ‏-) پزشک، فعال حقوق بشر و زندانی سیاسی و عقیدتی سابق، اولین شخصیت در تاریخ سیاسی ایران که به صورت رسمی سلب تابعیت ایرانی خود را به دلیل نوع حکومت (دیکتاتوری) از جمهوری اسلامی خواستار شد.‏
ناصر فهیمی ۱۸ اردیبهشت ۱۳۵۳ در سنندج استان کردستان.
پس از تحمل ۱۲ سال زندان ممتد، بدون مرخصی ، سرانجام در تاریخ ۱۴۰۱/۱۱/۱ از زندان ازاد شد
وی تحصیلات دانشگاهی خود را در یکی از دانشگاه‌های بین‌المللی در رشته پزشکی و با تخصص پوست و مو گذراند.
او در نامه‌ای سرگشاده خطاب به کمیسر عالی حقوق بشر، میچل باچله و جو بایدن رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا خواستار تشدید محکومیت‌های حقوق بشری بر علیه جمهوری اسلامی شد.
ناصر فهیمی با اتهاماتی چون «نشر اکاذیب، اقدام علیه امنیت ملی، تشویش اذهان عمومی، توهین به خامنه‌ای و تهدید مقامات قضایی» محکوم شده‌است.‏
وی اولین در سال ۱۳۷۷ در اعتراضاتی به قصد محکومیت اقدام دولت ترکیه در حمایت از عبدالله اوجالان به مدت دو ماه بازداشت شد. همچنین در سال ۱۳۸۹ پس از ۲۱ روز بازداشت در مکانی نامعلوم به بازداشتگاه ۲۰۹ منتقل شد.
در سال ۱۳۹۳ به اتهام «اداره گروه‌های مخالف نظام» توسط ابوالقاسم صلواتی به ۱۰ سال زندان محکوم شد. در سال ۱۳۹۴ به اتهام «توهین به مقامات قضائی» به شش ماه زندان و ۷۴ ضربه شلاق محکوم شد.‏ او همچنین به مدت یک سال در زندان فشافویه زندانی بوده‌است. وی همچنان از دسترسی به خدمات پزشکی محروم بوده‌است.‏ برادر وی آرام فهیمی بارها توسط وزارت اطلاعات احضار و تهدید و مورد فشارهای امنیتی قرار گرفته‌است. ناصر فهیمی پس از تحمل ۱۲ سال زندان ممتد، بدون مرخصی ، سرانجام در تاریخ ۱۴۰۱/۱۱/۱ از زندان ازاد شد .
فهیمی در پیامی به سید علی خامنه‌ای، رهبر و حسن روحانی، رئیس‌جمهور ایران درخواست ابطال تابعیت رسمی خود را به دلیل دیکتاتور بودن حکومت از قوه قضاییه خواهان شده‌است.‏
وی در بهمن ۱۴۰۱ پس از ۱۲ سال زندان نزدیک به پایان دوران محکومیتش از زندان اوین آزاد شد.
سری فینال‌های قهرمانی جهان ان‌بی‌ای ۱۹۶۵ مرحلهٔ قهرمانی اتحادیهٔ ملی بسکتبال (ان‌بی‌ای) در فصل ۶۵–۱۹۶۴ می‌باشد که در یک سری بهترین از هفت بین دو تیم بوستون سلتیکس به عنوان قهرمان کنفرانس شرق و لس آنجلس لیکرز، قهرمان کنفرانس غرب به انجام رسید. سلتیکس پس از برتری بر فیلادلفیا سونتی‌سیکسرز در فینال‌های بخش شرق که با حاشیه‌ها زیادی همراه بود و با توپ ربایی جان هاولیچک پایان پذیرفت، برای نهمین بار پی در پی به رقابت نهایی راه یافت. لیکرز پس از شکست دادن بالتیمور در شش بازی، برای سومین مرتبه در چهار طی چهار سال به فینال‌های ان‌بی‌ای راه یافت اما این پیروزی با هزینه همراه بود چرا که الگین بیلور، بازیکن این تیم، از ناحیهٔ زانو دچار آسیب دیدگی شد و نتوانست به بازی‌های خود در دور بازی‌های حذفی ادامه بدهد. در پایان، تیم سلتیکس با نتیجهٔ ۴–۱ بر لیکرز غلبه کرد و قهرمان ان‌بی‌ای در فصل ۶۵–۱۹۶۴ شد.
بوستون با میانگین ۱۲٫۶ امتیاز برتری در هر بازی این سری توانست لیکرز را شکست بدهد. میانگین امتیازات بوستون در هر بازی ۱۲۳٫۴ امتیاز بود، در مقابل لیکرز به ازای هر بازی ۱۱۰٫۸ امتیاز کسب کرد..
| align="right" | || ۵ || || ۳۹٫۸ || ۴۷۰. || || ۸۷۹. || ۴٫۸ || ۲٫۶ || || || ۲۷٫۸
| align="right" | || ۵ || || ۴۲٫۰ || ۴۲۴. || || ۸۶۴. || ۵٫۶ || ۳٫۴ || || || ۳۳٫۸
بودیمیر لونچار (؛ زادهٔ ) دیپلمات و سیاست‌مدار اهل یوگسلاوی است. وی از ۳۱ دسامبر ۱۹۸۷ تا ۱۲ دسامبر ۱۹۹۱ وزیر امور خارجه این کشور بود.
لشکر پیاده‌نظام ورماخت یک یگان پیاده‌نظام به اندازه لشکر در نیروی زمینی آلمان در دوره رایش سوم بود که عملیات‌های نظامی محول به آن صرفاً در خشکی بوده و اعضای آن بدین منظور آموزش‌های نظامی لازم را گذرانده بودند.
لشکر پیاده‌نظام بخش غالب لشکرهای ورماخت و وافن اس‌اس را در رایش سوم تشکیل می‌داد به وجهی که از مجموع ۲۰۸ لشکر این دو نیروی مسلح در سال ۱۹۴۱، ۱۶۳ لشکر از آن (شامل ۴ لشکر سبک و ۶ لشکر کوهستان) لشکر پیاده‌نظام بودند.
مطالب موجود در این مقاله شامل لشکرهای پیاده‌نظام موتوریزه، سبک و کوهستان نمی‌شود.
پس از شکست امپراتوری آلمان و پایان جنگ جهانی اول، فاتحان غربی پیمان ورسای را بر آلمان تحمیل کردند. بر اساس این پیمان نیروی زمینی آلمان به یک نیروی ۱۰۰ هزار نفری با تنها ۴ هزار افسر محدود شد که با انفصال صدها هزار نفر از خدمت فقط می‌توانستند نقش امنیت داخلی و مرزبانی را ایفا کنند. نیروی زمینی صرفاً می‌توانست ۲۱ هنگ پیاده‌نظام هر یک با ۳ گردان پیاده‌نظام، یک گردان آموزش و یک گردان خمپاره‌انداز و ۷ هنگ توپخانه هر یک با سه گردان در کنار هفت گردان مهندسی، بهداری، مخابرات و موتوریزه که مجموعاً هفت لشکر پیاده‌نظام را تشکیل می‌دادند، در اختیار داشته باشد.
با توجه به این که امکان باقی ماندن نسبت بسیار اندکی از نیروهای موجود در نیروی زمینی امپراتوری آلمان در نیروی زمینی جدید وجود داشت، استانداردهای بسیار سخت گیرانه‌ای برای گزینش افراد وضع شد. افراد باقی‌مانده پانزده ماه در هنگ‌های خود در رایشسور به عنوان درجه‌دار خدمت کردند و سپس کسانی برگزیده شدند که از یک آزمون موفق خارج گشتند. افراد پذیرفته شده بدون توجه به رسته سابقشان، به یک دوره در دانشکده پیاده‌نظام در درسدن فرستاده شدند. این فرایند چهار تا پنج سال از زمان آغاز خدمت به طول انجامید. رایشسور، نیروهای مسلح جمهوری وایمار از همان ابتدا با طراحی سازمانی منعطف که می‌توانست به سهولت جهت اداره نیرویی بزرگ‌تر گسترش یابد، شروع به نقض مخفیانه مفاد پیمان ورسای کرد. آلمانی‌ها در ابتدا کشور خود را به هفت منطقه نظامی (Wehrkreis) (تا سال ۱۹۳۷ سیزده و سال ۱۹۴۲ نوزده منطقه) تقسیم کردند که هر یک با فرماندهی در سطح سپاه، مسئولیت جذب، بسیج، تدارکات، اداره و آموزش نیروهای مربوط به اراضی خود را بر عهده داشتند. فرمانده هر منطقه نظامی فرماندهی یک لشکر پیاده‌نظام که شماره منطقه را به خود گرفته بود، را نیز به شکل مجزا در اختیار داشت.
با به قدرت رسیدن حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران به رهبری آدولف هیتلر در سال ۱۹۳۳، آلمان که می‌دانست همچنان توانایی مقابله رو در رو با دشمنان خود را ندارد و به احتمال قریب به یقین با هویدا شدن این مسئله، از جانب آن‌ها مورد هجوم نظامی پیش‌دستانه قرار خواهد گرفت، به شکل مخفیانه به تسلیح خود ادامه داد. همان سال نخست، تصمیم بر افزایش ۱۴ هزار نفری پرسنل فعال نیروی زمینی در قالب یگان‌های جدید توپخانه، مخابرات و ضدهوایی و تشکیل یک نیروی ذخیره ۸۵ هزار نفری برای آن شد. طبق این برنامه بودجه نظامی افزایش پیدا می‌کرد و ۹ یگان جدید مرزبانی که اساساً در کنار مهارت‌های لازم در مرزبانی، آموزش پیاده‌نظام را دریافت می‌کردند، نیز تشکیل می‌شد. در ابتدا قصد رهبران آلمان ایجاد یک نیروی زمینی سیصد هزار نفری در قالب ۲۱ لشکر پیاده‌نظام تا سال ۱۹۳۸ بود. در نهایت با افزایش خطر درگیر شدن در یک جنگ، دستور به آماده شدن این نیروی زمینی ۳۰۰ هزار نفره تا ماه اکتبر سال ۱۹۳۴ داده شد.
سال ۱۹۳۴ هر منطقه نظامی که از پیش یک لشکر پیاده‌نظام در اختیار داشت، با جداسازی گردان جایگزینی-آموزش و یک گردان پیاده‌نظام از سه گردان پیاده‌نظام هر یک از هنگ‌های لشکر خود، یک هنگ مستقل پیاده‌نظام ایجاد نمود. این ۲۱ هنگ پیاده‌نظام هر یک شماره ای بین ۲۲ تا ۴۲ به خود گرفتند. ۴۲ هنگ پیاده‌نظام دیگر که همچنان در قالب لشکرهای پیاده‌نظام خود باقی مانده بودند، به کمک نیروهای داوطلب یا افسران و درجه‌داران دو گردان دیگر، گردان آموزش و گردان سوم پیاده‌نظام خود را مجدداً احیا نمودند و برخی گردان پیاده‌نظام چهارمی نیز تشکیل دادند. بدین ترتیب نیروی زمینی آلمان تا پایان سال ۱۹۳۵، مجموعاً دارای ۱۶۵ گردان پیاده‌نظام بود. به طریق مشابهی ۱۴ هنگ توپخانه نیز ایجاد گردید. بدین صورت که هر یک از هفت هنگ توپخانه‌ای که از پیش وجود داشتند، به کمک دو گردان خود دو هنگ توپخانه مستقل ایجاد نمودند. هر کدام از این هنگ‌های توپخانه نیروهای در اختیار خود را به صورت چهار گردان هر یک با دو آتشبار سه توپه (مجموعاً ۲۴ توپ) سازمان داد.
پس از ورود نوزده گردان پیاده‌نظام آلمانی به منطقه غیرنظامی شده راینلند در ماه مارس سال ۱۹۳۶ و شکستن علنی مفاد پیمان‌های ورسای و لوکارنو، آلمانی‌ها علاوه بر ایجاد چند منطقه نظامی دیگر، تا اکتبر همان سال چهار لشکر پیاده‌نظام غالباً به کمک نیروهای پلیس محلی در راینلند (۲۵، ۲۶، ۳۳ و ۳۴) و هشت لشکر پیاده‌نظام در مناطق دیگر تشکیل دادند. با وجود این که پیمان‌های لوکارنو و ورسای حضور نیروهای ارتش آلمان را در منطقه رایلند ممنوع اعلام کرده بودند اما به این کشور اجازه داشت ۳۱۵۰۰ نیروی پلیس در آن داشته باشد. آلمانی‌ها که بالغ بر ده تا دوازده درصد بیش از این عدد نیروی پلیس در رایلند به کار برده بودند، از همین شمار افراد جهت تشکیل لشکرهای پیاده‌نظام خود استفاده نمودند. تا سال ۱۹۳۷، بیست و نه لشکر ذخیره پیاده‌نظام متشکل از نیروهای گروه یک (با دست کم یک سال سابقه خدمت فعال) و دو ذخیره (افرادی که در سال‌های صلح ۱۹۲۰ تا ۱۹۳۴ به سن هجده سال رسیده بودند)، ایجاد شدند که اکثراً مجموع نفرات آن‌ها به استاندارد ۱۶ هزار نفر نمی‌رسید.
سال ۱۹۳۷ هیچ لشکر پیاده‌نظام جدیدی ایجاد نشد. با این وجود نیروی لشکرهای پیشین با داوطلبان و سربازان وظیفه تا نزدیک مقدار سازمانی تکمیل گردید. با الحاق اتریش به آلمان در ماه مارس سال ۱۹۳۸ و وارد شدن یگان‌های نیروی زمینی این کشور به ورماخت، قوای پیاده‌نظام اتریش که از پیش به صورت هفت لشکر سازمان یافته بود، در قالب دو لشکر پیاده‌نظام (یکی مستقر در وین و دیگری در لینتس) در کنار سایر لشکرها به نیروی زمینی آلمان پیوستند و شماره‌های ۴۴ و ۴۵ را به خود گرفتند. بسیاری از افسران اتریشی بدون از دست دادن مقام و درجه خود در ورماخت پذیرفته شدند. به هر حال عده زیادی از این افراد و چندین یگان اتریشی جهت گذراندن دوره‌های آموزشی راهی دانشکده‌های ارتش آلمان گشتند. بدین شکل تا پاییز سال ۱۹۳۸ نیروی زمینی آلمان ۳۴ لشکر پیاده‌نظام داشت.
در بدو آغاز تهاجم آلمان به لهستان در سال ۱۹۳۹، نیروی زمینی آلمان دارای ۳۶ لشکر پیاده‌نظام بود که با شروع بسیج عمومی لشکرها، ۵۱ لشکر پیاده‌نظام دیگر با به همراه ۱٫۱ میلیون نفر به این شمار اضافه شد (مجموعاً ۸۷ لشکر پیاده‌نظام). در عرض یک سال آینده مجموعاً ۱۴۳ لشکر پیاده‌نظام دیگر نیز ایجاد گردید.
لشکرهای پیاده‌نظام نیروی زمینی آلمان در مجموع در قالب ۳۵ موج بسیج شدند. با وجود این که هر یک از این موج‌ها از منظر شمار و نوع نیروی انسانی و تسلیحات مقداری با موج‌های قبلی تفاوت داشتند، ساختار آن‌ها عموماً مشابه یکدیگر بود. شش مورد از این موج‌ها هنگام آماده‌سازی برای جنگ بسیج گشتند. موج نخست مربوط به قوای دائمی نیروی زمینی بودند. مابقی موج‌ها از منابع مختلفی چون نیروهای ذخیره جذب شدند.
بر اساس جدول سازمان و تجهیزات:
بدین ترتیب هنگام آغاز جنگ جهانی دوم هر لشکر پیاده‌نظام نیروی زمینی آلمان به شکل میانگین ۱۶ هزار نفر در اختیار داشت. با الحاق یگان‌های دیگر به این لشکرها، گاهی شمار نفرات برخی از آن‌ها به ۲۰ هزار نفر نیز می‌رسید. این آمار اواخر جنگ به شدت افت کرد؛ به وجهی که بسیاری از سپاه‌ها (هر یک مشتکل از دو یا چند لشکر) در مجموع حتی ۲۰ هزار نفر در اختیار نداشتند.
سازمان لشکرهای پیاده‌نظام ورماخت در سال ۱۹۳۹ به ترتیب زیر بود:
با توجه به این که تجربیات جنگ جهانی اول نقش به‌سزایی در این مسئله داشتند، سازمان لشکرهای پیاده‌نظام سال ۱۹۳۹ ورماخت مشابهت بسیاری به سازمان لشکرهای پیاده‌نظام نیروی زمینی امپراتوری آلمان در سال ۱۹۱۸ داشت؛ با این تفاوت که یک گروهان تفنگ‌دار از گردان‌های پیاده‌نظام کاسته، یک گروهان توپ پیاده‌نظام به هنگ‌های پیاده‌نظام افزوده، گروهان‌های سواره‌نظام این تیپ‌ها به سطح دسته تقلیل، خمپاره‌اندازهای گردان مهندسی به گروهان مسلسل (گروهان سنگین) گردان‌های پیاده‌نظام منتقل و یک گروهان دیگر به گردان مهندسی افزوده شدند. علاوه بر این دسته مخابرات نیز به سطح یک گردان کامل ارتقا یافت.
تا سال ۱۹۳۵ هر لشکر پیاده‌نظام علاوه بر یک فرمانده کل (فرمانده منطقه نظامی) دارای دو معاون فرمانده بود. یکی از این معاونان فرمانده پیاده‌نظام (Infanteriefuehrer) و دیگری فرمانده توپخانه (Artillieriefuehrer) به حساب می‌آمد که هر یک (معمولاً با درجه سرتیپ) یگان‌های مربوط به خود را هدایت می‌کردند. این فرماندهان هدایت گروه‌های رزمی لشکر را نیز اغلب بر عهده می‌گرفتند.
افسر عملیات (la) در سطح لشکر نقش ریاست ستاد لشکر را ایفا می‌کرد و افسر اطلاعات (Ic) مستقیماً تحت امر او بود. البته از عنوان رئیس ستاد تنها در سطح سپاه یا بالاتر استفاده می‌شد. هنگام ورود به میدان‌های نبرد، ستاد لشکر معمولاً به سه بخش ستاد عملیات (Fuehrungsabteilung)، ستاد تدارکات (Quartermeister) و ستاد نیرو (Adjutantur) تقسیم می‌گردید. مجموع این ستادها مرکز فرماندهی به ریاست افسر عملیات را ایجاد می‌نمودند. افسر اطلاعات (Ic) و افسر توپخانه (Ia) لشکر در ستاد عملیات که مهم‌ترین ستاد لشکر به حساب می‌آمد، حضور داشتند. افسر ارشد تدارکات (Ib) رهبری ستاد تدارکات را عهده‌دار بود. افسر ارشد اداری (IVa)، افسر ارشد بهداری (IVb)، افسر ارشد دامپزشکی (IVc) و افسر حمل و نقل موتوری (V) نیز در ستاد تدارکات قرار می‌گرفتند که هر یک بخش خود را هدایت می‌نمودند. افسر ارشد نیرو (IIa) که آجودان نیز نامیده می‌شد و پشت خط مقدم حضور می‌یافت، ستاد نیرو را هدایت می‌کرد و افسر دوم نیرو (IIb)، قاضی ارشد دادگاه نظامی (III)، روحانی لشکر (IVd) و سایر یگان‌های مورد نیاز جهت عملکرد مناسب قرارگاه‌های ستادی همچون بخش نگهداری خودروها، یگان‌های امنیت، یگان‌های مهندسی ساخت‌وساز و یگان‌های جایگزینی زیر نظر او قرار داشتند. افسر دوم نیرو (IIb) مسئولیت امور درجه‌داران و درخواست نیروی جایگزین از طریق افسر ارشد نیرو را عهده‌دار بود. تنها افسران درجه یک (I) بخشی از ستاد کل لشکر بودند. به همین جهت بیشتر این نفرات در آن حضور نداشتند. علاوه بر این سه ستاد عمده، لشکر دارای ستادهای ویژه‌ای بود که همراه افسران یا بخش‌هایی به صورت موقت یا دائم به آن ملحق می‌شدند. این ستادها می‌توانستند شامل فرمانده نیروهای تدارکاتی لشکر (بیشتر موارد تحت امر افسر ارشد تدارکات)، افسر ارشد پلیس نظامی، فرمانده نیروهای ادوات پرتاب‌گرها (مانند موشک‌اندازها)، افسر محافظت شیمیایی و افسر راهبر ناسیونال سوسیالیسم باشند.
هنگامی که یگان‌های توپخانه از رده‌های بالاتر به لشکر ملحق می‌شدند، یک افسر دیگر با عنوان فرمانده ارشد توپخانه (Artilleriekommandanteur یا Arko) موقتاً به ستاد لشکر افزوده می‌شد که مسئول ارائه توصیه‌های مربوط به تخصیص قسمت‌های مختلف این یگان‌ها به بخش‌های مختلف لشکر بود. اگر به شکل استثنایی هیچ یگان توپخانه دیگری به لشکر اختصاص نیافته بود، افسری با عنوان فرمانده توپخانه لشکر (Artillerieführer یا Arfü) یگان‌های توپخانه لشکر را فرماندهی می‌کرد. در صورت حضور فرمانده ارشد توپخانه، نیروهای توپخانه سطح لشکر توسط او رهبری و حوزه اختیارات فرمانده توپخانه لشکر به هنگ توپخانه لشکر محدود می‌شد.
"هاوپت‌فلدویبل" در قطار تدارکات گروهان‌های تفنگ‌دار مسئول ناحیه پشت سر گروهان در تمامی امور غیر رزمی بود. او علاوه بر رسیدگی به امور قطارهای تدارکاتی، انضباط و نظم را در ناحیه پشت سر ایجاد و ارتباطات با فرماندهان و خانه را سامان می‌داد. 'هاوپت‌فلدویبل" بر همه امور اداری کاغذی گروهان از جمله گزارش‌های معمول، ترفیع درجات و مرخصی‌ها نظارت می‌کرد. از او با عنوان "اشپیس" (Spiess - نیزه) در بین نیروها یاد می‌شد. در صورت لزوم حتی ممکن بود از او به عنوان رهبر یک دسته نیز استفاده شود.
تا سال ۱۹۴۴، بیشتر گروهان‌های تفنگ‌دار دارای سه دسته تفنگ‌دار با تفنگ گلنگدنی و یک گروه مسلسل سنگین یا خمپاره‌انداز ۸۱ میلی‌متری بودند. این ترکیب در لشکرهای فولکس‌گرندیر به دو دسته با مسلسل دستی و یک دسته با تفنگ گلنگدنی تغییر کرد.
هنگ‌های دارای سه گردان، علاوه بر ۱۲ گروهان (۸ گروهان در هنگ‌های دارای دو گردان) در غالب گردان‌های خود، یک گروهان توپ پیاده‌نظام دیگر مستقیماً تحت هدایت فرماندهی هنگ در اختیار داشتند. این گروهان حتی در هنگ‌های دارای دو گردان با مجموع هشت گروهان، هم عموماً گروهان ۱۳ خوانده می‌شد؛ در این حالت گروهان‌های ۹ تا ۱۲ وجود نداشتند. از حدود سال ۱۹۴۲ دسته‌های توپ سبک پیاده‌نظام در گردان‌های پیاده‌نظام اذغام و با توپ‌های سنگین پیاده‌نظام در گروهان‌های توپ پیاده‌نظام جایگزین شدند. در لشکرهای پیاده‌نظام تازه‌شکل‌گرفته که اغلب توپ‌های سبک پیاده‌نظام نداشتند، این ادوات با دو برابر تعداد خمپاره‌اندازهای ۸۱ میلی‌متری جایگزین گردید که دارای همان کارایی بودند. در لشکرهای فولکس‌گرندیر گروهان ۱۳ از دو دسته خمپاره‌انداز ۱۲۰ میلی‌متری و یک دسته توپ پیاده‌نظام تشکیل می‌گردید. در لشکرهای پیاده‌نظام اولیه، در این گروهان از دسته‌های توپ پیاده‌نظام بیشتر و خمپاره‌انداز کمتری نسبت به لشکرهای پیاده‌نظام اواخر جنگ استفاده می‌شد.
گروهان مسلسل در گردان‌های تفنگ‌دار بر خلاف آنچه از نام آن‌ها برمی‌آید صرفاً مجهز به مسلسل نبودند؛ بلکه ترکیبی از مسلسل‌های سنگین و خمپاره‌اندازهای سنگین بودند. این گروهان‌ها بعداً به شکل مناسب‌تری به «گروهان سنگین» تغییر عنوان دادند.
هنگ‌های پیاده‌نظام از ۱۵ اکتبر سال ۱۹۴۲ به حکم پیشوا به «هنگ گرندیر» تغییر عنوان دادند.
در مواردی برخی از لشکرها مجاز به داشتن ۶ گردان توپخانه می‌شدند. یگان‌های توپخانه لشکر مکرراً از یگان‌های توپخانه در اختیار سپاه یا یگان‌های بالاتری که لشکر بخشی از آن‌ها بود، نیروی کمکی دریافت می‌کردند. این یگان‌های توپخانه از جمله هنگ توپخانه سپاه، توسط فرمانده ارشد توپخانه فرماندهی می‌شدند. این فرمانده توپخانه به همراه خود یگان‌های دیده‌بانی، گردان‌ها یا آتشبارهای سبک، متوسط، سنگین و فوق سنگین به لشکر ملحق می‌کرد که اسب‌کشنده، موتوریزه، خودرو کشنده، خودکششی، ریلی یا حتی در موارد نادری ثابت بودند. گردان‌هایی از توپ‌های تهاجمی زره‌پوش شامل یک آتشبار ستاد و سه آتشبار دیگر هر یک با شش توپ تهاجمی خودکششی ۷۵ میلی‌متری و گردان‌هایی از توپ‌های ضدهوایی شامل سه آتشبار توپ‌های ۸۸ میلی‌متری و دو آتشبار توپ‌های ۲۰ میلی‌متری نیز به لشکر پیاده‌نظام می‌پیوستند. گردان‌های ضدهوایی گاهی مختص خود لشکرهای پیاده‌نظام بودند.
به استثنای حذف گردان دیده‌بانی از لشکرهای موج دوم به بعد و اضافه شدن گردان‌های توپخانه ۷۵ میلی‌متری به لشکرهای فولکس‌گرندیر، هنگ توپخانه لشکرهای پیاده‌نظام در طول جنگ تغییری به خود ندیدند.
یگان‌های شناسایی در زمان صلح در لشکرها وجود نداشتند و در هنگام بسیج در سال ۱۹۳۹ از نیروهای سیزده هنگ منحل‌شده سواره‌نظام تشکیل شدند. در لشکرهای پیاده‌نظام بعدی یگان شناسایی گروهان سواره نداشت و این گروه به صورت مجزا در قابل گردان‌های پیاده‌نظام قرار می‌گرفت. خودروهای زرهی یگان‌های شناسایی بعداً با موتورسیکلت و خودروهای موتوری جایگزین شد. گردان‌های شناسایی در لشکرهای مختلف تفاوت‌های قابل ملاحظه ای با یکدیگر حتی در اوایل جنگ داشتند. این یگان‌ها که بعدها با ترکیب با گردان‌های ضدتانک، گردان‌های سریع ("schnelle") را پدیدآوردند، سازمان‌های مختلفی داشتند. برای مثال گردان سریع ۲۲۷ لشکر دویست و بیست و هفتم پیاده‌نظام دارای چهار گروهان دوچرخه‌سوار مسلح به مسلسل‌های دستی، یک گروهان ضدتانک موتوریزه مسلح به ۱۲ توپ ضد تانک ۳۷ میلی‌متری و یک گروهان سنگین شامل یک دسته خودروی زرهی، دو دسته موتورسوار، دو دسته ضدتانک (هر یک با سه توپ ضدتانک ۳۷ میلی‌متری) و یک دسته مهندسی بود. از طرفی گردان سریع ۲۳۶ لشکر صد و شصت و دوم پیاده‌نظام دارای سه گروهان ضدتانک موتوریزه (یک گروهان با توپ‌های ۳۷ میلی‌متری و دو گروهان با توپ‌های ۵۰ میلی‌متری)، یک گروهان دوچرخه‌سوار و یک دسته مخابرات بود.
گردان ضدتانک لشکرهای پیاده‌نظام در ابتدا یگان «دفاع ضدزره» (Panzer Abwehr) نامیده می‌شدند. از ماه آوریل سال ۱۹۴۰ این عنوان به یگان «شکارچی تانک» (Panzerjäger) تغیر کرد. از موج دوم لشکرهای پیاده‌نظام گروهان مسلسل سنگین از گردان ضد تانک حذف شد.
گردان مهندسی رزم که نیروی پیشگام (Pionieretruppen) نیز نامیده می‌شد، شامل یگان‌های تهاجم، ساخت‌وساز، انهدام و پل‌سازی بود. این نیروها در نفوذ و انهدام میدان‌های مین و استحکامات دشمن و ایجاد پوشش دود مهارت داشتند و می‌توانستند هنگام عقب‌نشینی سازمان یافته نیروهای خودی، پیشروی قوای دشمن را از طریق ایجاد مانع، انهدام پل‌ها و تله انفجاری به تأخیر بیندازند. مسئولیت از پیشرو برداشتن موانع مصنوعی یا طبیعی، تعمیر یا احداث پل‌های ثابت یا موقت بر روی بدنه‌های آب و تأمین قایق‌های بادی و تهاجمی با این یگان بود. در حالت تدافعی نیز ایجاد موانع، میدان‌های مین، استحکامات، پناهگاه‌ها، تله‌های انفجاری و استتار و باز و هموار نگاه داشتن مسیر تدارکات بر عهده یگان مهندسی قرار داشت. نیروهای این گردان‌ها مکرراً تلفات بیشتری نسبت به همرزمان خود در یگان‌های پیاده‌نظام می‌خوردند.
گاهی گردان‌های مهندسی دیگری نیز به جهت اجرای عملیات‌های ویژه، به لشکرهای پیاده‌نظام ملحق می‌شدند یا گردان مهندسی یک لشکر به لشکر دیگر یا یگان‌های بالاتر می‌پیوست. البته فرماندهان سپاه‌ها اکثراً سعی می‌کردند تا جای ممکن یکپارچگی لشکرها را با جدا نکردن یگان‌ها از آن‌ها حفظ کنند.
اواخر جنگ با توجه به کمبود نیروی انسانی و گستردگی خط مقدم محول به لشکر، از نیروهای یگان مهندسی به عنوان پیاده‌نظام نیز استفاده شد.
گردان مخابرات نیز می‌توانست از سپاه نیروهای کمکی همچون گروهان‌های تلگراف و شنود دریافت کند. در بسیاری از لشکرهای ایجاد شده پس از سال ۱۹۴۲ گردان مخابرات به سطح گروهان مخابرات تقلیل یافت.
لشکرهای پیاده‌نظام سازمان یافته پس از سال ۱۹۴۳ دارای گردان‌های فوسیلیر بودند. این گردان‌ها که ترکیب گردان‌های پیاده‌نظام را داشتند و جایگزین گردان‌های شناسایی شده بودند، تحرک بیشتری داشتند.
یگان‌های دیگری همچون گروهان‌های تعمیر ریلی، یگان‌های ذخیره‌سازی، یگان‌های دود و دیگر یگان‌ها نیز در صورت نیاز به لشکر ملحق می‌شدند.
یگان بهداری معمولاً شماره لشکری که در آن قرار داشت را به خود می‌گرفت. برای مثال یگان بهداری لشکر سیصد و چهارم پیاده‌نظام، یگان ۳۰۴ بهداری خوانده می‌شد.
هر لشکر پیاده‌نظام حدود ۶ هزار اسب و قاطر در اختیار داشت که از آن‌ها برای جابه‌جایی تدارکات، مهمات، نفرات، مجروحین، توپخانه و سایز تجهیزات استفاده می‌شد. به همین جهت حضور یک گروهان دامپزشکی در لشکر ضروری به نظر می‌رسید.
هر لشکر پیاده‌نظام با توان سال ۱۹۳۹ روزانه به ۵۳ تن علوفه، ۵۴ تن عذا، ۲۰ تن سوخت، ۱ تن روان‌ساز، ۱۰ تن ذخایر تسلیحاتی و ۱۲ تن ذخایر دیگر نیاز داشت. هر لشکر پیاده‌نظام دارای یگان‌های تدارکات و حمل و نقل مختص به خود زیر فرمان افسر ارشد نیرو بود. این یگان‌های شامل گروهان‌های تدارکات، یگان‌های ترابری، یگان‌های ترابری موتوری، قطارهای تدارکات لشکر، یگان‌های تعمیرات و سایر یگان‌ها می‌شد. تنوع بالای یگان‌های تدارکاتی لشکرهای پیاده‌پیاده‌نظام امکان ارائه الگویی همه شمول به شکل کامل را نمی‌دهد. برای مثال نیروهای تدارکات لشکر بیست و چهارم پیاده‌نظام با ترکیبی تا حدودی جامع، شامل ستون‌های ۱ تا ۸ تدارکات موتوریزه سبک، یک دسته تعمیرات موتوریزه، یک گروهان تدارکات موتوریزه، یک یگان اداری لشکر، یک یگان نانوایی صحرایی موتوریزه، یک گروهان سلاخی حیوانات موتوریزه، یک گردان بهداری (خود شامل یک گروهان بهداری و یک گروهان بهداری موتوریزه)، یک بیمارستان صحرایی موتوریزه، دو گروهان آمبولانس، یک گروهان دامپزشکی، یک جوخه پلیس نظامی موتوریزه و یک دفتر پست میدانی موتوریزه بود. اکثر این یگان‌ها شماره لشکری را که در آن قرار داشتند، به خود می‌گرفتند.
هنگام رزم متحرک قطار تدارکات و کاروان ۱ تدارکات گروهان‌های تفنگ‌دار توسط ستاد گردان و کاروان ۲ تدارکات آن‌ها توسط ستاد هنگ هدایت می‌شد. هنگام رزم ثابت یا توقف قطارها معمولاً ۳ تا ۵ کیلومتر پشت ناحیه گروهان بودند.
این فهرست صرفاً مربوط به تغییرات یگان‌ها نسبت به یگان‌های ۳۶ لشکر پیاده‌نظام اولیه از جمله موتوریزه شدن یا موتوریزه نبودن آن‌ها است و به یگان‌های تغییر نکرده اشاره‌ای نشده‌است:
میزان بالای تلفات بین نیروهای یگان‌های شناسایی لشکرها در نبرد فرانسه، موجب گشت این یگان‌ها با جذب شدن درون گردان‌های ضدتانک، گردان‌های «سریع» ("schnelle") را پدیدآوردند که وظیفه دوگانه شناسایی و دفاع در مقابل زره‌پوش‌های دشمن را بر دوش داشتند.
با تغییر سیاست سازمان‌دهی یگان‌ها، توان رزمی هر لشکر پیاده‌نظام کاهش قابل ملاحظه‌ای یافت تا امکان ایجاد لشکرهای بیشتر فراهم آید. بدین جهت پس از سال ۱۹۴۱ میلادی، تعداد هنگ‌های هر لشکر پیاده‌نظام از سه هنگ به دو هنگ کاهش یافت. اندازه یگان‌های کوچک‌تر نیز تقلیل یافت به وجهی که تعداد گردان‌های هر هنگ پیاده‌نظام به دو گردان و توان رزمی هر گروهان پیاده‌نظام این گردان‌ها از ۱۸۰ سرباز به ۸۰ سرباز رسید. از این رو یک لشکر پیاده‌نظام دارای ۹ گردان با گروهان‌های ۱۸۰ نفره در سال ۱۹۳۹ بسیار قدرتمند تر از یک لشکر فولکس‌گرندیر با دو هنگ و مجموعاً تنها چهار گردان با گروهان‌های کمتر از ۸۰ نفره در سال ۱۹۴۴ بود. کوچک‌سازی‌ها به همین‌جا خلاصه نمی‌شد بلکه اواخر جنگ گردان‌های ضدتانک، شناسایی، مهندسی و مخابرات نیز اغلب به گروهان تبدیل شدند.
بر اساس دستور اواخر مه سال ۱۹۴۴ فرماندهی عالی نیروی زمینی گروه موزیک هنگ‌ها منحل شدند و تنها یک گروه کوچک موزیک برای هر لشکر ماند.
تسلیحات کامل یک لشکر پیاده‌نظام بر مبنای دستورالعمل جنگی رسمی شامل موارد زیر بود:
اسب‌ها و خودروهای موتوری عبارت بود از:
در آغاز فرایند تسلیح مجدد آلمان، همانند کمبود نفرات و افسران در جهت تأمین تأمین نیروی انسانی مورد نیاز لشکرها، ادوات، تسلیحات و امکانات لازم برای آن‌ها نیز با توجه به سرعت بالای گسترش نیروی زمینی و محدودیت منابع آلمان، به شکل کامل در اختیار نبود. در سال ۱۹۳۷ پوشش قریب به ۴۵ درصد از تجهیزات مورد نیاز لشکرهای ایجاد شده به سال بعد یا در برخی مواقع بعد از آن موکول گردید که موجب شد بعضی از لشکرهای پیاده‌نظام جنگ را بدون ادوات کامل آغاز کنند. کمبود امکانات به اندازه ای شدید بود که ستاد کل نیروی زمینی در سال ۱۹۳۷ پیش‌بینی کرد آلمان تا سال ۱۹۴۳ نخواهد توانست آماده جنگ شود. البته در این موقعیت، شرایط لشکرهای پیاده‌نظام بهتر از لشکرهای زرهی بود.