moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
دسترسی عمومی یک فیلم درام آمریکایی محصول سال ۱۹۹۳ به کارگردانی برایان سینگر در اولین فیلم بلند خود است. سینگر همچنین فیلمنامه را با کریستوفر مک کوری و مایکل فیت دوگان نوشته‌است. این فیلم در ۱۸ روز با قیمت ۲۵۰ هزار دلار فیلمبرداری شد. این فیلم اولین بار در جشنواره فیلم ساندنس در سال ۱۹۹۳ به نمایش درآمد، جایی که برنده مشترک جایزه بزرگ هیئت داوران بود. منتقدان کارگردانی این فیلم را ستودند، اما تمجید مشابهی از داستان فیلم و شخصیت‌ها نکردند.
زیارت، روستایی در دهستان کشتگان بخش بم‌پشت شهرستان سراوان در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۷۹۹ نفر (۲۰۳ خانوار) بوده‌است.
مستر بانک () یک بانک خصوصی در مسکو بود. از سال ۲۰۱۲، این بانک شصت و نهمین بانک بزرگ روسیه بود."The Moscow Times", 15 October 2012, "Master Bank's License Under Threat". Accessed 17 October 2012. مجوز بانکی مستر بانک در ۲۰ نوامبر ۲۰۱۳ توسط بانک مرکزی روسیه پس گرفته شد.Information on withdrawal of bank license and appointment of a provisional administration // Central Bank of Russia, 20. November 2013 (in Russian). در ۱۶ ژانویه ۲۰۱۴، دادگاه داوری مسکو ورشکستگی مستر بانک را اعلام کرد.
مستر بانک در زمینه اعطای وام شرکتی، اعطای وام به مشاغل کوچک و متوسط، وام به اشخاص حقیقی، خدمات رسانی به مشتریان تجاری، تجارت و امور مالی پروژه، عملیات بین‌المللی، صدور و خدمات کارت‌های اعتباری، بانکداری خرد، سپرده گذاری، عملیات در بازارهای مالی و … فعال بود.
بسیاری از مشتریان تجاری در برنامه‌های مختلف برندسازی مشترک با بانک شرکت داشتند.
گلادیاتریکس () (به صورت جمع gladiatricesThe singular dates to a 4th/5th century AD scoliast's reference to line 251 in Juvenal. The plural is modern. See McCullough, Anna, “Female Gladiators in the Roman Empire”, in: Budin & Turfa (eds), "Women in Antiquity: Real Women across the Ancient World", Routledge (2016), p. 958) نامی است که بر زنان گلادیاتور در روم باستان نهاده می‌شد. این زنان به مانند مردان گلادیاتور در جشن‌های رومیان جهت سرگرمی مردم با یکدیگر یا با حیوانات وحشی می‌جنگیدند. این زنان از تجهیزاتی مانند مردان استفاده می‌کردند اما تعداد آنان بسیار اندک بود و از نظر مخاطبان امری استثنایی و عجیب دانسته می‌شد. وجود این زنان در آثار مکتوب بسیار محدود و چند کتیبه ذکر شده‌است. به نظر می‌رسد ایشان برای نخستین بار در سال‌های انتهایی جمهوری و آغازین امپراتوری روم به وجود آمدند تا آنکه در سال ۲۰۰ میلادی نامناسب تشخیص داده شده و استفاده از گلادیاتریکس‌ها ممنوع شد.
نام زنان گلادیاتور در تاریخ‌های رومی به شدت اندک است و هرگاه صحبت از ایشان می‌شود «نشان شگفت‌انگیزی از منظر هرزگساری حقیقی بودند».. در سال ۶۶ پس از میلاد نرون برای آنکه تیرداد یکم ارمنستان را تحت تأثیر قرار دهد گلادیاتورهای مرد و زن و کودک را به میدان آورد.; , citing Cassius Dio, 62.3.1. (or 63.3.1 depending on the edition) گویا رومیان ایده گلادیاتورهای زن را بسیار بدیع و سرگرم‌کننده یا به‌غایت مضحک یافته بودند. جوونال با خوانندگانش از زنی به نام «موویا» صحبت می‌کند که شکارچی جانوران بود و در میدان «با نیزه‌ای در دست و پستان‌های عریان» گراز شکار می‌کرد, citing Juvenal's "Saturae", 1.22–1.23. و پترونیوس ادعاهای یک میدان‌دار گلادیاتورها که صحبت از جنگ زنان ارابه‌سوار می‌کرد را به سخره می‌گیرد., citing Petronius's "Satyricon", 45.7. اسناد زمان دومیتیان در سال ۸۹ پس از میلاد هم صحبت از رزم میان زنان گلادیاتور می‌کنند که ایشان را «آمازون» می‌خواندند. ., citing Dio Cassius 67.8.4, Suetonius's "Domitianus" 4.2, and Statius's "Silvae" 1.8.51–1.8.56. Brunet (2014) p.480, interprets this as "a serious affair and intended to provoke amazement that women could take on the role of men, the only precedent for which derived from the mythical Amazons."
اسنادی از حضور یا آموزش گلادیاتورهای زن در هیچ یک از مدارس گلادیاتوری وجود ندارد. احتمال داده می‌شود که آن‌ها توسط مربیان شخصی در Collegia Iuvenum که جایی برای آموزش مهارت‌های مردانه (هنرهای رزمی) به پسران بالا ۱۴ سال بود آموزش می‌دیدند. در این مورد سه کتیبه احتمالی از ریتی، نومیدیا و فیکولیا وجود دارد که در آن‌ها نام زنانی که در Collegia Iuvenum بودند آمده است . اما محققان جدید معتقد هستند این اسامی احتمالا نام خدمتکاران و بردگان زن Collegia Iuvenum بوده است و لزوما نمی‌تواند نشان از آموزش گلادیاتورهای زن بدهد. به هر صورت باید گفت که آموزش‌ گلادیاتورهای زن به هر نحوی که صورت می‌گرفته است احتمالا تفاوت زیادی با مردان نداشته است و شاید تنها کمی سبک‌تر بوده باشد.
از آنجایی که گلادیاتورهای مرد را به مصاف جنگجویانی در سطح و اندازه خودشان می‌فرستاده‌اند احتمالا همین مساله در مورد مبارزات زنان هم رعایت میشده است. سنگ مرمر یادبودی که از هالیکارناس کشف شده است دو فرد که احتمالا گلادیاتور هستند مجهز به ساق‌زره، زره بازو، خنجر، سپر و ... مشغول به رزم هستند. اگرچه مرد یا زن بودن این دو فرد قابل شناسایی نیست اما نام‌هایشان آمازونیا و آشیلیا ثبت شده، آمازونیا اشاره به قوم افسانه‌ای زنان جنگجو آمازون‌ها دارد و آشیلیا هم مونث شده جنگجو افسانه‌ای آشیل است.
در میان نقاشی‌هایی که فلیپه چهارم از ایتالیا برای کاخ بوئن رتیرو در مادرید سفارش داد تعدادی نقاشی با موضوع سیرک‌های رومی وجود دارد که در بعضی از آن‌ها رزم میان دو گلادیاتور زن به نمایش درآمده است. Women gladiators, Prado collection] (accessed 18 December 2020)
هُتون فاسی (به عربی: هُتْون الفَاسی ۱۹۶۴م) آکادمیک سرشناس وتاریخ‌دان و پایگذار درس تاریخ زنان معاصر ۱۹۸۹–۲۰۱۴م، و مسئله جنجال‌برانگیز فمینیستی زنان عربستان در دانشگاه ملک عبدالعزیز، کنشگر حقوق بشر، نویسنده ستون پایدار روزنامه الریاض است. از او در رسانه به عنوان یکی از برجسته‌ترین فمینیست‌های پادشاهی عربستان سعودی باد می‌شود. این شخصیت جنجالی جوایز بین‌المللی متعددی را از آن خود کرد و یکی از لیست زندانیان آزادی بیان، جلودار فمینیسم و آزادی حقوق زنان حقوق زنان در عربستان سعودی است.
هتون فاسی در خانوادهای از خاندان سید محمد فاسی که در پیوند با شاخه حسنی الادریسی این سلسله است به دنیا آمد. از طریق پدرش شیخ سجاد اجود فاسی و پدربزرگش شیخ عبدالله نوه قطب محمد فاسی (= امام الفاسی) مؤسس و رئیس معنوی شاخه الفاسی طریقت صوفی شادلی، بیست و یکمین خلیفه (= نماینده) امام شاذلی است.
اما با وجود پرورش در این خانواده مذهبی و صوفی مشرب، خانواده او را تشویق کرد تا مستقل از مدرسه و ایده‌های رسانه ای در مورد حقوق زنان فکر کند؛ سال ۱۹۸۶م مدرک لیسانس تاریخ را از دانشگاه ملک سعود، و دکترای تاریخ زنان باستانی از دانشگاه منچستر در سال ۲۰۰۰م دریافت کرد. الفاسی از سال ۱۹۹۲م در دانشگاه ملک سعود به عنوان مدرس و عضو هیئت علمی در دانشگاه ملک سعود کار می‌کرد. در دانشگاه تحقیقات تاریخی در زمینه تاریخ زنان انجام داده‌است. سال ۲۰۰۱م اجازه تدریس دانشگاهی او به دلیل فعالیت فمنیستی لغو شد. دکتر هتون الفاسی در نوامبر ۲۰۱۸م در حالی که هنوز در زندان بود جایزه آزادی ۲۰۱۸م توسط انجمن مطالعات خاورمیانه آمریکای شمالی به او اعطا شد. او همچنین نشان نشان ملی لیاقت (به فرانسوی: <bdi>Ordre national du Mérite</bdi>) را دریافت کرد و برای دومین بار با فرمان جمهوری رئیس‌جمهورفرانسه در ۹ می ۲۰۱۲م صادر شد، به عنوان شوالیه منصوب شد.
هتون فاسی را یکی از فعالان تحریک مشارکت سیاسی زنان می دانند. او خواستار حق مشاركت زنان پادشاهی کشور عربستان سعودی در همه دوره های انتخابات که برای اولین بار با انتخابات شهرداری سال 2005م این نگرش‌ از طرف وی به جامعه سنتی و اصولگرای عربستان ارایه شد. دوباره اين ايده در انتخابات 2011 م مطرح گردید. از او یکی از حامیان اجازه رانندگی به زنان است. يكی دیگر از نگرشهای جنجالی هتون الفاسی این کنشگر مدافع حقوق زنان که در سال 2006م ارائه شد پیشنهاد تغییر قوانین بکار گرفته شده و مورد اعمال در خصوص ورود زنان به مسجد الحرام در شهر مکه بود. هتون فاسی نظر مخالفت خود را در این مساله عنوان کرده و بر آن پافشاری نمود.
دکتر هتون فاسی به عنوان فعال بخشی از کمپین دستگیری‌های پادشاهی سعودی علیه فعالان حقوق بشر در این کشور دستگیر شد. سازمان حقوق بشر ALQST لندن خبر او را تأیید کرد. این دستگیری تنها سه روز پس از لغو ممنوعیت رانندگی زنان توسط پادشاهی عربستان صورت گرفت و نه دادستانی عمومی و نه رسانه‌های دولتی هیچ توضیحی در مورد ارائه کردند. این دستگیری واکنش شدید فعالان داخل و خارج از جامعه عربستان را در پی داشت.. شایان ذکر است که اتهام هتون فاسی تماس های مشکوک با رسانه های خارجی، سازمان های دیپلماتیک و حقوق بشری بود و با اين عنوان محاکمه شد. پیشتر سازمان حقوق بشر ALQST فاش کرد که فعالان زن بازداشت شده در زندان های عربستان تحت انواع شکنجه های وحشیانه قرار گرفته اند که برخی از آنها زیر نظر سعود القحطانی، مشاور سابق سلطنتی نزدیک به ولیعهد پادشاهی محمد بن سلمان.
در 16 ژانویه 2019م خالد ابوالفضل، نوام چامسکی و 213 دانشگاهی درخواستی را به ملک سلمان پادشاه عربستان سعودی ارسال کردند که در آن دستاوردهای علمی و حقوق زنان هتون فاسی را توصیف کرده، و از او و سایر فعالان حقوق زنان زندانی نام بردند..
بانک توسعه منطقه‌ای روسیه () و () یک بانک روسی است که در ۲۷ مارس ۱۹۹۶ به صورت سهامی عام در مسکو تأسیس شد. این بانک کلیه خدمات بانکی را ارایه می‌دهد.
بانک توسعه منطقه‌ای روسیه توسط روس‌نفت در ۲۷ مارس ۱۹۹۶ تأسیس شد.
این بانک در اوایل سال ۲۰۲۰، به دلیل تسهیل معامله مالکیت روزنامه ودوموستی و انتصاب آندری شماروف به سمت سردبیری روزنامه مذکور، شخصی که به دلیل وابستگی‌هایی خود به ولادیمیر پوتین و "روس‌نفت" شرکت مادر بانک، مشهور است مورد توجه قرار گرفت.
اریک فوگلین با نام اصلی اریک هرمان ویلهلم فوگلین (متولد ۱۹۰۱ و درگذشته ۱۹۸۵) فیلسوف سیاسی آلمانی – آمریکایی است. فوگلین از فیلسوفان سیاسی مطرح قرن بیستم است.
او تحصیل کرده دانشگاه وین اتریش علوم سیاسی و استادیار دانشکده حقوقِ همان دانشگاه بوده، اما با الحاق اتریش به آلمان نازی در سال ۱۹۳۸، فوگلین اتریش را ترک و به آمریکا مهاجرت کرد و تبعهٔ این کشور شد و در دانشگاه‌های آمریکا به فعایت پرداخت. در سال ۱۹۵۸ برای پذیرش کرسی ماکس وبر در علوم سیاسی در دانشگاه لودویگ ماکسیمیلیان مونیخ، کرسی‌ای به کشور زادگاهش، آلمان، بازگشت. در مونیخ بنیاد علوم سیاسی را تأسیس کرد. یازده سال در آلمان ماند اما بار دیگر، در سال ۱۹۶۹، به آمریکا رفت. او که پیش از این بیست سال در آمریکا زندگی و کار کرده بود، بار دوم که به این کشور رفت تا پایان عمر آنجا ماند. از آثار اریک فوگلین می‌توان به «مجموعهٔ پنج جلدیِ نظم و تاریخ» و «علم، سیاست و آیین گنوسی» اشاره کرد.
او یکی از مهم‌ترین منتقدان کارل پوپر بود.
او همچنین به عنوان منتقد مارکسیسم نیز شناخته می‌شود: مارکسیسم لنینیسم در هسته بنیادی خود (چنان‌که در آرای کارل مارکس و فریدریش انگلس هست) طبیعتی ستمگر دارد، و حتی مدعی است که «بینش مارکسی سرانجام استالینیستی را دیکته می‌کرد، نه به‌خاطر اینکه اتوپیای کمونیستی اجتناب‌پذیر بود، بلکه به این خاطر که ناممکن بود».
او در هشتاد شش سالگی در آمریکا درگذشت.
وگلین پژوهش‌های تخصصی در دو قلمرو عرفان و سیاست و ارتباط میان آن‌ها داشته‌است. به یک معنا، همهٔ پژوهشگرانی که در قرن بیستم به مسئلهٔ نظری و تاریخی سکولاریزاسیون پرداخته‌اند، مستقیم یا غیرمستقیم، ارتباط سیاست و عرفان را در تیررس پژوهش‌های خود داشته‌اند. عرفان سیاسی در نگاه ووگلین چیزی فراتر از مصطلح عرفانی است. از نظر او: «گریز از مادیت جهان تفسیر آن و دگر شدن با پدیده سیاست برای تغییر آن را باید، رویکردی عرفانی نامید.»دانیلز، ۲۰۰۷، ص ۲۰۰.
نادیا ویکتوریونا ساوچنکو (اوکراینی: Надія Викторівна Савченко؛ زادهٔ ۱۱ مه ۱۹۸۱) ستوانیکم خلبان هواگرد جنگنده سوخو-۲۴ نیروی هوایی اوکراین و بالگرد میل -۲۴ نیروی زمینی اوکراین و تنها خلبان زن این دو پرنده در نیروهای مسلح اوکراین بود. وی همچنین سیاستمدار و نماینده سابق مجلس اوکراین است. ساوچنکو تنها سرباز زن اوکراینی نیروهای حافظ صلح اوکراین طی سال‌های ۲۰۰۴–۲۰۰۸ در عراق بود.
در طول جنگ ۲۰۱۴ در دونباس، ساوچنکو با درجه ستوان‌یکم نیروی زمینی اوکراین، به عنوان مربی واحد پیاده‌نظام داوطلب، گردان تهاجمی جداگانه، خدمت کرد. در ژوئن ۲۰۱۴، او توسط نیروهای طرفدار روسیه در شرق اوکراین دستگیر و به روسیه تحویل داده شد و در آنجا متهم به فرماندهی سامانه شلیک توپخانه‌ای بود که دو خبرنگار تلویزیون دولتی روسیه ایگور کورنلیوک و آنتون ولوشین را در مواضع نیروهای طرفدار روسیه، در اوکراین کشتند.
علیرغم ربوده شدن از خاک اوکراین یک ساعت قبل از مرگ روزنامه‌نگاران، ساوچنکو متعاقباً متهم و محکوم به قتل و عبور غیرقانونی از مرز دولتی روسیه شد.
یکی از وکلای او به نام مارک فایگین گفت که او یک اسیر جنگی است و از کمیته بین‌المللی صلیب سرخ و سازمان ملل خواست تا خواستار آزادی فوری او و سایر اسرای اوکراینی شوند تا مبادا روسیه نقض قوانین کنوانسیون ژنو را در دستور کار قرار دهد. وزرای اتحادیه اروپا و نماینده آنها بازداشت ساوچنکو را غیرقانونی می‌دانستند و اعتراض آن‌ها حاکی از این بود که در محاکمه او حقوق اولیه متهم از جمله حق دادرسی عادلانه، رعایت نشده‌است.
ساوچنکو در انتخابات پارلمانی اوکراین در سال ۲۰۱۴ رسماً از پست نظامی خود استعفا داد و در نوامبر ۲۰۱۴، در حالی که هنوز در زندان بود، به عنوان نماینده مجلس اوکراین انتخاب شد. در ۲۵ مه ۲۰۱۶، ساوچنکو در یک مبادله زندانی با افسران روسی یوگنی یروفیف و الکساندر الکساندروف آزادشد.
پس از بازگشت به اوکراین، ساوچنکو قصد خود را برای شرکت به عنوان نامزد ریاست جمهوری در انتخابات ریاست جمهوری اوکراین در سال ۲۰۱۹ اعلام کرد. با این حال، او در ۲۲ مارس ۲۰۱۸ به اتهام طراحی یک حمله تروریستی برای سرنگونی دولت اوکراین دستگیر و سپس در ۱۵ آوریل ۲۰۱۹ آزاد شد.
در طول جنگ در دنباس، ساوچنکو در شرق اوکراین در گردان پیاده‌نظام داوطلب جنگید. در ۱۷ ژوئن ۲۰۱۴، در ساعت ۱۰:۴۶ صبح، او در نزدیکی روستای متالیست، منطقه اسلویانوزبربسکاین، توسط اعضای گردان زاریا، یک گروه شبه نظامی مسلح طرفدار روسیه که وفاداری خود را با جمهوری خودخوانده خلق لوهانسک اعلام کرده بود، دستگیر شد. در ۱۹ ژوئن، ویدئویی از بازجویی او در مکانی نامعلوم در حالی که با دستبند به لوله‌های فلزی بسته شده بود در اینترنت پخش گردید. در ۲۰ ژوئن، ولادیمیر گروموف، رئیس سازمان ضد جاسوسی روسیه گفت که با ساوچنکو به خوبی رفتار می‌شود. در ۲۲ ژوئن، گزارش‌هایی در رسانه‌ها منتشر شد مبنی بر اینکه ساوچنکو به دونتسک منتقل شده‌است.
در انتخابات پارلمانی اوکراین در اکتبر ۲۰۱۴، ساوچنکو در لیست حزب میهن (اوکراین) قرار گرفت. در همین انتخابات، خواهرش ویرا ساوچنکو نیز کاندیدای همین حزب در حوزه انتخاباتی یاهوتین بود. در نتیجه این انتخابات نادیا ساوچنکو به عنوان معاون پارلمان اوکراین انتخاب شد. به همین دلیل ساوچنکو در ۷ نوامبر ۲۰۱۴ از ارتش اوکراین استعفا داد. دولت روسیه در حالی انتخابات اوکراین را به رسمیت شناخت که یک نماینده پارلمان از این کشور را در بازداشت نگه داشته بود.
در اواخر نوامبر ۲۰۱۴، ساوچنکو سوگند پارلمانی خود را امضا و آن را از طریق وکیل خود به اوکراین منتقل کرد. در ۲۵ دسامبر ۲۰۱۴، ساوچنکو در سهمیه اوکراین برای نمایندگان در مجمع پارلمانی شورای اروپا قرار گرفت. از نظر قانونی این امر مصونیت پارلمانی او را در همه کشورهای امضاکننده شورای عالی صلح، از جمله روسیه، تضمین کرد. در ۶ نوامبر ۲۰۱۵، اولین پیش نویس قانون ساوچنکو در حالی که او در روسیه زندانی بود به پارلمان ارائه شد.
در ۲۷ مه ۲۰۱۶، پس از بازگشت از روسیه در تبادل زندانیان، ساوچنکو گفت که آماده است در صورت تمایل اوکراینی‌ها رئیس‌جمهور اوکراین شود.
در ۱۵ مارس ۲۰۱۸، دادستان کل اوکراین، یوری لوتسنکو، ساوچنکو را به طراحی یک حمله تروریستی به پارلمان اوکراین متهم کرد. در ۲۲ مارس ۲۰۱۸، مجلس مصونیت پارلمانی ساوچنکو را سلب و اجازه بازداشت او را صادر کرد. در همان روز او به ظن برنامه‌ریزی برای حمله به مجلس و حمایت از کودتا دستگیر شد. ساوچنکو ادعا کرد که هیچ حمله تروریستی را برنامه‌ریزی نکرده‌است، اما در عوض با عوامل مخفی دولت اوکراین که به دنبال بی‌اعتبار کردن او بودند، صحبت کرده‌است. او در ۱۵ آوریل ۲۰۱۹ آزاد شد.
ساوچنکو معتقد است که اوکراین باید کم و بیش به یک دیکتاتوری با یک رهبر قدرتمند تبدیل شود تا در مقابل روسیه بایستد و پیروز شود. و در این رابطه الگوبرداری از رهبرانی نظیر آگوستو پینوشه، مارگارت تاچر، آنگلا مرکل، رونالد ریگان و نلسون ماندلا از سوی ساوچنکو پیشنهاد شد. همچنین وی عقیده دارد اوکراین باید الحاق کریمه به فدراسیون روسیه در سال ۲۰۱۴ را به عنوان تلاشی برای پایان دادن به جنگ در دونباس بپذیرد.
شی پی پو ( – )"Obituary: Shi Pei Pu", "The Daily Telegraph", July 3, 2009. Accessed February 24, 2020. یک خوانندهٔ اپرای چینی اهل پکن بود. او در طول زندگی خود به جاسوسی تبدیل شد که رازهایی را از برنارد بورسیکو، کارمند سفارت فرانسه، در طی یک رابطهٔ جنسی ۲۰ساله به دست آورد که در طی آن توانست بورسیکو را متقاعد کند که او یک زن است. او ادعا کرد که از او صاحب فرزندی شده‌است که اصرار داشت از طریق روابط آنها به دنیا آمده‌است. این ماجرا زمانی که حقایق فاش شد، در فرانسه خبرساز شد.
این رابطه الهام‌بخش نمایشنامهٔ "ام. پروانه" (۱۹۸۸) دیوید هنری هوانگ آمریکایی بود که در برادوی ساخته شد.
پدر شی استاد دانشگاه و مادرش معلم بود. او دو خواهر داشت که از او بسیار بزرگ‌تر بودند. شی در کونمینگ در استان جنوب غربی یوننان بزرگ شد و در آن جا زبان فرانسه را آموخت و سپس در دانشگاه یوننان تحصیل کرد و با مدرک ادبیات فارغ‌التحصیل شد. شی در ۱۷سالگی به یک بازیگر و خواننده تبدیل شده بود که به شهرتی دست یافته بود. شی در ۲۰سالگی نمایشنامه‌هایی دربارهٔ کارگران نوشت.Wadler, Joyce. "The True Story of M. Butterfly; The Spy Who Fell in Love With a Shadow", "The New York Times", August 15, 1993. Accessed July 2, 2009.
برنارد بورسیکو در فرانسه متولد شد و ۲۰ ساله بود که به عنوان حسابدار در سفارت فرانسه در پکن مشغول به کار شد.Wadler, Joyce. "The True Story of M. Butterfly; The Spy Who Fell in Love With a Shadow", "The New York Times", August 15, 1993. Accessed July 2, 2009. همان‌طور که در دفتر خاطرات خود ثبت شده‌است، بورسکیو قبلاً فقط با دانش آموزان پسر در مدرسه رابطه جنسی داشت ولی می‌خواست یک زن را ببنید و عاشق شود. او اولین بار شی را که در آن زمان ۲۶ ساله بود، در یک جشن کریسمس در دسامبر ۱۹۶۴ ملاقات کرد. مجری لباس مردانه پوشیده بود. شی به خانواده‌های کارگران سفارت چینی آموزش می‌داد. او به بورسیکو گفت که او «یک خواننده زن اپرای پکنی است که مجبور شده بود به عنوان یک مرد زندگی کند تا آرزوی پدرش برای داشتن یک پسر را برآورده کند». این دو به سرعت رابطه جنسی برقرار کردند که در تاریکی رخ داد. شی بورسیکو را متقاعد کرد که یک زن است.Wadler, Joyce. "Shi Pei Pu, Singer, Spy and ‘M. Butterfly,’ Dies at 70", "The New York Times", July 1, 2009. Accessed July 2, 2009.
پس از کشف شدن توسط دولت چین، بورسیکو تحت فشار قرار گرفت تا اسناد محرمانه را از ماموریت‌های خود در پکن از سال ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۲ و در اولان باتور، مغولستان از ۱۹۷۷ تا ۱۹۷۹ ارائه کند. او بیش از ۵۰۰ سند را دریافت کرد.Wadler, Joyce. "The True Story of M. Butterfly; The Spy Who Fell in Love With a Shadow", "The New York Times", August 15, 1993. Accessed July 2, 2009. هنگامی که بورسیکو در خارج از چین مستقر بود، او به ندرت شی را می‌دید، اما آنها رابطه جنسی خود را حفظ کردند. شی بعداً به شی دو دو، کودک چهار ساله ای که شی اصرار داشت پسر آنهاست، به بورسیکو نشان داد.Wadler, Joyce. "Shi Pei Pu, Singer, Spy and ‘M. Butterfly,’ Dies at 70", "The New York Times", July 1, 2009. Accessed July 2, 2009.
شی و پسر خوانده اش در سال ۱۹۸۲، پس از اینکه بورسیکو توانست ترتیب ورود آنها به فرانسه را بدهد، به پاریس آورده شدند. بورسیکو توسط مقامات فرانسوی در ۳۰ ژوئن ۱۹۸۳ دستگیر شد و شی نیز اندکی پس از آن دستگیر شد.Wadler, Joyce. "The True Story of M. Butterfly; The Spy Who Fell in Love With a Shadow", "The New York Times", August 15, 1993. Accessed July 2, 2009. در هنگام بازداشت پلیس، شی به پزشکان توضیح داد که چگونه اندام تناسلی خود را مخفی کرده‌است تا بورسیکو را متقاعد کند که او یک زن است. و همان‌طور که پزشکان فرانسوی فرستاده شده برای معاینه پی پو کشف کردند، او این توانایی را داشت که بیضه‌های خود را به داخل حفره بدنش بالا برده و آلت تناسلی خود را به عقب برگرداند و توهم آلت تناسلی زنانه را ایجاد کند. او گفت که شی دو دو، پسر ادعایی آنها، از یک پزشک در استان سین کیانگ چین خریداری شده‌است. با کشف حقیقت رابطه آنها، بورسیکو با بریدن گلوی خود اقدام به خودکشی کرد اما جان سالم به در برد. افشای عمومی این رابطه طولانی مدت، بورسیکو را به موضوع تمسخر گسترده در فرانسه تبدیل کرد.Wadler, Joyce. "Shi Pei Pu, Singer, Spy and ‘M. Butterfly,’ Dies at 70", "The New York Times", July 1, 2009. Accessed July 2, 2009.
شی و بورسیکوت هر کدام در سال ۱۹۸۶ به اتهام جاسوسی مجرم شناخته شدند و به شش سال زندان محکوم شدند.Wadler, Joyce. "Shi Pei Pu, Singer, Spy and ‘M. Butterfly,’ Dies at 70", "The New York Times", July 1, 2009. Accessed July 2, 2009. شی در ۱۰ آوریل ۱۹۸۷ توسط رئیس جمهور فرانسه فرانسوا میتران به عنوان بخشی از تلاش برای کاهش تنش بین فرانسه و چین در مورد آنچه به عنوان یک پرونده «بسیار احمقانه» و غیر مهم توصیف شد، مورد عفو قرار گرفت. بورسیکو در اوت همان سال مورد عفو قرار گرفت.Wadler, Joyce. "The True Story of M. Butterfly; The Spy Who Fell in Love With a Shadow", "The New York Times", August 15, 1993. Accessed July 2, 2009.
پس از عفو، شی به عنوان یک خوانندهٔ اپرا به اجرای برنامه بازگشت. او تمایلی به در میان گذاشتن جزئیات رابطه خود با بورسیکو نداشت و اظهار داشت که «او همیشه مردان و زنان را مجذوب خود می‌کرد» و «اینکه من چه بودم و آنها چه بودند مهم نبود.» شی در سال‌های بعد به ندرت با بورسیکو صحبت می‌کرد. اما در ماه‌های قبل از مرگ شی، به بورسیکو گفت که هنوز او را دوست دارد.Wadler, Joyce. "Shi Pei Pu, Singer, Spy and ‘M. Butterfly,’ Dies at 70", "The New York Times", July 1, 2009. Accessed July 2, 2009.
گفته می‌شود شی ۷۰ ساله بود که در ۳۰ ژوئن ۲۰۰۹ در پاریس درگذشت. از شی پسرخوانده‌اش، شی دو دو، به یادگار مانده‌است که بعداً سه پسر از خود به دنیا آورد. بورسیکو که در یک آسایشگاه فرانسوی از مرگ شی مطلع شد، گفت: «او کارهای زیادی علیه من انجام داد فکر می‌کنم احمقانه است که اکنون بازی دیگری انجام دهم و بگویم غمگین هستم.»"Obituary: Shi Pei Pu", "The Daily Telegraph", July 3, 2009. Accessed February 24, 2020.Wadler, Joyce. "Shi Pei Pu, Singer, Spy and ‘M. Butterfly,’ Dies at 70", "The New York Times", July 1, 2009. Accessed July 2, 2009.
شبح شاد یک فیلم کمدی هنگ‌کنگی به کارگردانی کلیفتون کو که در سال ۱۹۸۴ منتشر شد. این فیلم که توسط ریموند وانگ پاک-مینگ تهیه و نویسندگی شده‌است، بازیگرانی چون؛ ریموند وانگ پاک-مینگ، بانی لاو، لولتا لی و سندی لمب به ایفای نقش پرداخته‌اند. این فیلم دوازدهمین فیلم پرفروش هنگ کنگ در سال ۱۹۸۴ بود.
این فیلم دارای چهار دنباله دیگر می‌باشد.
حزب کمونیست نروژ (به انگلیسی: Communist Party of Norway)، یک حزب سیاسی کمونیستی در نروژ است.
این حزب، با حروف اختصاری: (NKP) در طی چند سال نخستین،
بعد از جنگ جهانی دوم، از احزاب مهم و مؤثر در صحنه سیاسی نروژ، محسوب می‌شد. اما پس از تنها چند سال، حمایت خود را در میان اهالی نروژ، از دست داد؛ و در آخرین انتخابات پارلمانی، در مجموع، بیش از فقط چند صد رأی، کسب نکرد. از سال ۲۰۱۵ میلادی، رونا اونسن، که از اهالی کریستیان‌ساند، است؛ رهبری حزب کمونیست نروژ، را بر عهده دارد.https://snl.no/Norges_Kommunistiske_Parti
بعد از نشست سراسری حزب کارگر نروژ در سال ۱۹۲۳ میلادی؛ جناح اکثریت حزب کارگر نروژ، از کمینترن، اخراج شد. حزب کمونیست نروژ، توسط جناح اقلیت حزب کارگر نروژ، که هنوز به انترناسیونال سوم، وفادار بود، تشکیل شد.در عمل حزب کمونیست نروژ، از نظر تشکیلاتی، شاخه نروژی کمینترن، محسوب می‌شد و شعارهای انترناسیونال سوم را به دقت، دنبال می‌کرد. حزب کمونیست نروژ، در آغاز فعالیت ۱۳ نماینده در مجلس ملی نروژ، داشت که همگی از حزب کارگر نروژ، جدا شده بودند. در انتخابات سال ۱۹۲۴ در حالی که تنها یک سال از عمر حزب می‌گذشت؛ فقط ۶ نفر از ۱۳ نماینده قبلی، توانستند به مجلس ملی نروژ، راه پیدا کنند. در انتخابات سال ۱۹۲۷ میلادی، این تعداد به ۳ نفر کاهش پیدا کرد. از این ۳ نفر نیز، ۲ نفر در طول همان دورهٔ مجلس ملی نروژ، به حزب کارگر نروژ، بازگشتند.https://snl.no/Norges_Kommunistiske_Parti
در ابتدا، پس از حمله و اشغال نروژ، توسط قوای هیتلری، در ۹ آوریل سال ۱۹۴۰ میلادی، حزب کمونیست نروژ، سیاست حزب را بر اساس پیمان دوستی بین آلمان و اتحاد جماهیر شوروی تنظیم می‌کرد. در عمل این حزب، خواستار ترک مقاومت بود و شعارهایی به همین منظور سر داد. اما پس از حمله قوای آلمانی به خاک اتحاد جماهیر شوروی، در سال ۱۹۴۱ میلادی، حزب کمونیست نروژ، با یک چرخش، سیاست خود را تغییر داد و از سال ۱۹۴۲ به‌طور فعال، به رهبری پدر فوروباتن، وارد جبهه مقاومت شد. در عمل حزب کمونیست نروژ، ضمن مبارزه فعال، به علت درخواستهای مکرر خود، برای افزایش اقدامات عملیاتی، با رهبری جبهه داخلی مقاومت نروژ، غالباً اختلاف داشت.https://snl.no/Norges_Kommunistiske_Parti
حزب کمونیست نروژ، در اولین انتخابات مجلس ملی نروژ پس از جنگ جهانی دوم، در سال ۱۹۴۵ میلادی، با کسب ۱۱٫۹ درصد آرا، بهترین پیروزی انتخاباتی خود، در تاریخ حزب را به دست آورد. اما با آغاز جنگ سرد، این پیروزی، طولی نکشید و محبوبیت حزب به سرعت کاهش یافت. حزب کمونیست نروژ، با طرح مارشال؛ و پیمان آتلانتیک شمالی، به مخالفت برخاست. در انتخابات سال ۱۹۴۹ میلادی، حزب کمونیست نروژ، نتوانست هیچ نماینده ای به مجلس ملی نروژ، بفرستد. بزودی پس از این شکست انتخاباتی، حزب دچار یک بحران شدید داخلی شد که در نتیجه آن، تعدادی از اعضای برجسته حزب، از جمله پدر فوروباتن، از حزب کمونیست نروژ، اخراج شدند. در دوران پس از جنگ، شخصیت برجسته و رهبر حزب از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۶۵ میلادی، به نام امیل لووْلین، آخرین نماینده
حزب کمونیست نروژ، در مجلس ملی نروژ، تا سال ۱۹۶۱ میلادی بود.
به دنبال اختلافات سال ۱۹۷۲ میلادی بر سر مسئله در خواست عضویت نروژ، در اتحادیه اروپا، حزب کمونیست نروژ، به همراه چند حزب چپ دیگر تشکیل یک جبهه انتخابی داد و در انتخابات سال ۱۹۷۳شرکت کرد.https://snl.no/Sosialistisk_Valgforbund
این جبهه در مجموع با کسب ۱۱٫۲ درصد آرا، ۱۶ کرسی در مجلس ملی نروژ، تصاحب کرد. با این حال تنها نماینده منتخب حزب کمونیست نروژ، بر اساس لیست انتخاباتی حزب سوسیالیست چپ، انتخاب شده بود. زمانی که جبهه انتخابی در حال تبدیل به حزب سوسیالیست چپ، بود. حزب کمونیست نروژ، که راضی به انحلال حزب نبود، انصراف داد. از آن زمان، باز هم از محبوبیت انتخاباتی حزب، بیشتر کاسته شده‌است. حزب کمونیست نروژ، آخرین نمایندهٔ حزب در شوراهای شهرستانی را نیز در سال ۱۹۹۱ میلادی، از دست داد.https://snl.no/Norges_Kommunistiske_Parti
حزب کمونیست نروژ، در اواخر دهه ۱۹۸۰ میلادی، ضمن بررسی گذشته حزب و نقد عملکرد خود؛ در نشست سراسری حزب، در سال ۱۹۹۰ میلادی، تمام اخراج‌های حزبی، که از سال ۱۹۵۰ به بعد صورت گرفته بودند را لغو کرد. در انتخابات شهرداریها در سال ۲۰۰۳ میلادی، حزب کمونیست نروژ، با کسب تقریباً ۱۰۰۰ رأی ۳ نماینده، به شورای شهری فرستاد. در انتخابات پارلمانی سال ۲۰۱۷ میلادی، این حزب تنها موفق به کسب ۳۰۹ تک رأی شد و زیر خط حداقل لازم ورود به مجلس ملی نروژ قرار گرفت.https://snl.no/Norges_Kommunistiske_Parti
اوکسانا واسیلیونا کولیادا (زادهٔ ۴ سپتامبر ۱۹۸۰) سرهنگ پلیس در وزارت کشور اوکراین و سیاستمدار اوکراینی است. وی پس از سال ها فعالیت در زمینه‌های حقوق قضایی و پلیس قضایی وارد امور سیاسی شد.
در ۲۹ اوت ۲۰۱۹، وی به عنوان وزیر ادغام مجدد سرزمین‌های موقتاً اشغال شده، آوارگان داخلی و جانبازان منصوب شد. این وزارتخانه به عنوان یک نهاد دولتی جدید یکی از مهم‌ترین ارگان‌های دولتی اوکراین بویژه پس از مناقشه با روسیه در الحاق کریمه به شمار می‌رود.
در سال ۲۰۰۲، کولیادا از مؤسسه امنیتی امور داخلی فارغ‌التحصیل و بلافاصله از سال ۲۰۰۳ در وزارت کشور اوکراین به عنوان افسر اعمال قانون به کار مشغول شد. همچنین او رئیس اداره ارتباطات و مطبوعات وزارت دفاع اوکراین از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۷ بود که پیش از این از سال ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۷ در دانشگاه دفاع ملی ایوان چرنیاخوفسکی اوکراین تحصیل کرده بود.
ماتی ادواردز هیویت (به انگلیسی: Mattie Edwards Hewitt) (زادهٔ اکتبر ۱۸۶۹ میلادی - درگذشته ۱۹۵۶ میلادی) عکاس آمریکایی مکان‌های معماری، مناظر، و طرح‌ها بود که عمدتاً بر اساس موقعیت ساحل شرقی است. در ابتدا او با فرانسیس بنجامین جانستون ارتباط داشت که بعداً معشوق او شد و از سال ۱۹۰۹ میلادی به مدت هشت سال با او زندگی و کار کرد. آن‌ها با هم استودیوی جانستون-هیویت را در شهر نیویورک تأسیس کردند که از سال ۱۹۱۳ تا ۱۹۱۷ میلادی فعالیت می‌کرد. آن‌ها در زمینهٔ عکاسی معماری و منظر به خوبی شناخته شدند و عکس‌های زیادی از ساختمان‌ها و باغ‌های معروف گرفتند که عنوان آن‌ها «خانم جانستون و خانم هیویت» یا «فرانسیس بنجامین جانستون و متی ادواردز هیویت» بود.
پس از قطع همکاری با جانستون در سال ۱۹۱۷ میلادی، هیویت شروع به کار انفرادی کرد و به عنوان یک عکاس تجاری به شهرت رسید. او کسب و کار خود را در زمینهٔ عکاسی با تمرکز خاص بر عکس گرفتن برای طراحان، معماران، و معماران منظر، ثبت نماهای داخلی و خارجی خانه‌ها و ساختمان‌های تجاری و باغ‌ها راه‌اندازی کرد. او تا زمان مرگش در بوستون در سال ۱۹۵۶ میلادی به این حرفه ادامه داد.
کاتالوگی از آثار هیویت، با عنوان «پرترهٔ یک دوره در معماری منظر: عکس‌های متی ادواردز هیویت»، به عنوان یک نمایشگاه در ویو هیل، برانکس، نیویورک موجود است.
هیویت در اکتبر ۱۸۶۹ میلادی در سنت لوئیس، میزوری، در خانواده‌ای از طبقهٔ متوسط به دنیا آمد. پس از مدتی تحصیل در هنر با آرتور هیویت که عکاس بود، ازدواج کرد. به عنوان دستیار همسر، او اصول عکاسی شامل پردازش و چاپ را آموزش دید. او کار خود را در عکاسی به عنوان یک مشغولیت کوچک در سنت لوئیس آغاز کرد، جایی که زندگی می‌کرد و از باشگاه‌های دوربین عکاسی و مجلات عکاسی که در اواخر قرن نوزدهم شکوفا شده‌بودند، می‌آموخت. او همچنین تحت تأثیر مقاله‌ای دربارهٔ عکاسی از فرانسیس بنجامین جانستون قرار گرفت که در "مجلهٔ خانهٔ بانوان" منتشر شد. عکاسی او در ابتدا بر روی منظره، محیط و موضوعات خانهٔ خود از جمله جوجه‌ها در انبار، گربه و سگ بود.
هیویت در پی سفر به نیویورک در سال ۱۹۰۱ میلادی برای شرکت در نمایشگاه پان-آمریکایی که در بوفالو، نیویورک برگزار شد، با جانستون ملاقات کرد که در آن زمان یک عکاس مشهور از واشینگتن دی.سی. بود جانستون تأثیر عمیقی نه تنها در حرفهٔ عکاسی هیویت، بلکه در زندگی شخصی او برای چندین سال گذاشت. او سپس یکی از طرفداران جانستون شد و شروع به نوشتن نامه برای او کرد تا از او کمک حرفه‌ای و شخصی بخواهد. هیویت از او خواستار مشاوره دربارهٔ چندین مورد، از جمله ایجاد فرصت شغلی برای همسرش با لومیرها، عکاسان و دانشمندان فرانسوی، در دفتر تازه افتتاح شدهٔ او در ساحل شرقی در نیویورک، شد. او از جانستون برای ایجاد یک اتاق تاریک در خانه‌اش، که توسط شوهرش ساخته شده بود، مشورت گرفت. این اتاق تاریک که با دیوارهای تثبیت شده با تراکوتا ساخته شده بود، قفسه‌ها و فضای کافی برای کار آزادانهٔ دو نفر داشت. او در این اتاق تاریک از استودیوی شوهرش، عکس‌های گرفته شده توسط جانستون را چاپ کرد.
مکاتبات هیویت با جانستون، که عمدتاً یک طرفه بود، با اعلام عشق او به جانستون کاملاً احساسی بود. نامه‌های او به جانستون بخشی از کتابی است با عنوان ""زن پشت لنز: زندگی و کار فرانسیس بنجامین جانستون"" (۱۹۵۲–۱۸۶۴ میلادی) نوشتهٔ بتینا بِرچ که همچنین حاوی نامه‌های "مبادلات نوشتاری عشق-بانو" از بسیاری از افراد آن زمان است. مکاتبات عاشقانه میان زنان مشهور دیگر مانند ویرجینیا وولف و ویتا سکویل-وست، النور روزولت و لورینا هیکوک، ادنا سنت وینسنت میلی و ادیت وین ماتیسون، و مارگارت مید و روث بندیکت. در یکی از نامه‌ها هیویت به جانستون می‌نویسد: "من تعجب می‌کنم که چرا از شما انتظار دارم بهتر از بسیاری از مردم مرا درک کنید - آیا به این دلیل است که شما را خیلی دوست دارم؟" بر اساس این نامه‌ها، نویسندهٔ زندگی‌نامه، اظهار می‌کند که مکاتبات "سرسختانه لزبینانه... به سختی هنجارگرایانه" بوده‌است. با این حال، برخی از محققان معتقدند که چنین رد و بدل نامه‌های عاشقانه در میان زنان قرن نوزدهم غیرعادی نبوده و آنها را غیر نفسانی می‌دانند. اما بسیاری دیگر احساس می‌کنند که چنین نوشته‌هایی «اگر مخفی شده باشند، سرنخی بزرگ‌تر برای خرده‌فرهنگ لزبین‌ها» هستند.
سپس هیویت در سال ۱۹۰۹ میلادی از شوهرش آرتور هیویت، طلاق گرفت و خود را از سلطهٔ او رها ساخت و برای کار و زندگی با جانستون به نیویورک نقل مکان کرد. او پس از طلاق به عنوان یک شغل به عکاسی وابسته بود و با فداکاری آن را دنبال می‌کرد و گفته بود: «این جذاب‌ترین هنر است». حرفهٔ عکاسی او «گذر از یک آماتور در قرن ۱۹ به یک حرفه‌ای در قرن ۲۰ میلادی» بود، زمانی که نوآوری قابل توجهی در تجهیزات عکاسی وجود داشت.
اگرچه او در سال ۱۹۰۹ میلادی به نیویورک نقل مکان کرد، تنها در سال ۱۹۱۳ میلادی بود که با همکاری جانستون یک شرکت عکاسی با عنوان «استودیو جانستون-هیویت» در نیویورک، با تخصص در عکاسی معماری و باغ تأسیس کرد. در حالی که جانستون وظیفهٔ اصلی عکاسی برای استودیو را بر عهده داشت، هیویت در استودیو به عنوان دستیار تاریکخانه فعالیت می‌کرد. او در این مرحله به جانستون به عنوان مربی خود وابسته بود. با این حال، شراکت آنها در سال ۱۹۱۷ میلادی به دلایل نامعلومی از هم پاشید. هیویت مهارت حرفه ای خود را در عکاسی خانه و باغ توسعه داد و به‌طور مستقل عمل کرد. در این زمان، او مشتریان خوبی داشت که کمک کردند که به تنهایی به کسب‌وکار خود بپردازد. او با دفتر خود در شهر نیویورک، عکاس آزاد شد و با گرفتن عکس از عمارت‌ها و باغ‌های افراد ثروتمند ساحل شرقی، وظایف زیادی را انجام داد. برادرزاده‌اش ریچارد آوریل اسمیت نیز در برخی از وظایف با او همکاری داشت. بسیاری از این تصاویر در روزنامه‌ها و مجلات به همراه مقالاتی دربارهٔ عمارت‌ها در نیویورک تایمز، ایونینگ پست، خانهٔ زیبا، و خانه و باغ، و مجلهٔ باغ منتشر شد.
در سال ۱۹۱۰ میلادی، هیویت عکس‌هایی از املاک آلبرت بوردمن در ساوت‌همپتون گرفته بود که در سال ۱۹۱۲ میلادی در ساوت‌همپتون تایمز و مجدداً در سال ۱۹۱۶ میلادی منتشر شد که مهارت حرفه‌ای او را در کانون توجه قرار داد. در تمام عکس‌هایی که می‌گرفت، دوربین‌های چوبی سنگین و سه‌پایه‌های چوبی را حمل می‌کرد، برای مشتریان نیز عکس‌های دیگری می‌گرفت که به عنوان بخشی از مقاله به روزنامه‌ها و مجلات ارائه می‌داد. او همچنین مجموعهٔ ارزشمندی از نگاتیوها را با نام مشتریان، معماران، و مکان‌ها ثبت و حفظ کرد. او همچنین برای ساختمان‌های کارر و هستینگز که کار او را به دیگران توصیه کرده بودند، عکس گرفته بود. به قول رابین اس. کارسون، نویسندهٔ کتاب با عنوان: «"فلچر استیل، معمار منظره: شرحی از زندگی باغ‌سازان»"، ("۱۹۷۱–۱۸۸۵")، هیویت «یکی از شناخته شده‌ترین و غنایی‌ترین عکاسان باغ در زمان خود بود.» هیویت برای نمایشگاه پاریس در سال ۱۹۳۰ میلادی عکس‌هایی گرفت که این ملک را مستند کرد، گفته شده‌است که این عکس‌ها «با قطرات نوری که از برگ‌های براق بیدها منعکس می‌شدند، می‌درخشیدند».
لئونید مولودوژانین، معروف به لئو مول، (زاده ۱۵ ژانویه ۱۹۱۵ – درگذشته ۴ ژوئیه ۲۰۰۹) هنرمند نقاش و مجسمه‌ساز و شیشه‌گر اوکراینی کانادایی بود.
لئونید مولودوژانین در پولونهٔ امپراتوری روسیه (اوکراین کنونی) به دنیا آمد. مول هنر سرامیک را در کارگاه سفالگری پدرش فرا گرفت و از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۴۰ در آکادمی امپریال هنر به مطالعه و یادگیری مجسمه‌سازی پرداخت.
بعد از تهاجم آلمان به اتحاد جماهیر شوروی، مول به آلمان تبعید شد و در آنجا تحت تأثیر آرنو برکر، مجسمه‌ساز آلمانی قرار گرفت. وی در سال ۱۹۴۵م. به لاهه نقل مکان کرد و در دسامبر ۱۹۴۸، او و همسرش، مارگارت (که در سال ۱۹۴۳ با هم ازدواج کردند)، به وینیپگ، منیتوبا در کانادا مهاجرت کردند. او در سال ۱۹۴۹ میلادی اولین نمایشگاه از آثار سرامیکی‌اش را در وینیپگ به نمایش گذاشت.
مول به خاطر مجسمه‌هایش در مورد رقصندگان اسکوئر، اسکی بازان، بومیان و حیات وحش شهرت داشت. او همچنین بیش از ۸۰ ویترای روی شیشه رنگی را در کلیسای وینیپیگ تکمیل کرد.
بالغ بر سیصد اثر از مول در باغ مجسمه لئو مول به مساحت ۱٫۲ هکتار در پارک آسینیبوئین وینیپگ به نمایش گذاشته شده‌است که مجموعه شامل یک گالری، یک کارگاه بازسازی شده و یک نمایشگاه خارجی است. این باغ در ۱۹ ژوئن ۱۹۹۲ میلادی رونمایی شد و از آن موقع تاکنون دو بار توسعه و گسترش یافته‌است. این توسط کمک‌های مالی خصوصی پشتیبانی می‌شود و خود مول شخصاً دویست مجسمه برنزی را به شهر وینیپگ اهدا کرد. این مجسمه‌ها شامل افراد معروف و مذهبی، فیگورهای انسانی و حیات وحش است.
مول در چهارم ژوئیه ۲۰۰۹ میلادی در سن ۹۴ سالگی در بیمارستان سنت بانیفیس، وینیپگ، منیتوبا درگذشت.
در سال ۲۰۰۲، مجسمه برنزی به یاد ماندنی او به نام لامبرجک (۱۹۹۰)، که در حال حاضر در پارک آسینبوین قرار دارد، بر روی تمبر پستی ۴۸ دلاری در کانادا در مجموعه مجسمه‌سازان نمایش داده شد. مجسمه برنزی کوچک مول از چوب بران (۱۹۷۸) الهام بخش او برای این مجسمه برنزی به یاد ماندنی بود. Postage stamp
مول از هنرمندان پرکار به حساب می‌آید و سه نمونه معروف از مجسمه‌های او شامل شمایلی از سه پاپ در واتیکان است. وی همچنین مجسمه تاراس شوچنکو، تصویرگر و نقاش اوکراینی را در ردیف سفارت واشینگتن به نمایش گذاشته‌است.
در سال ۱۹۸۹ میلادی درجه افسری کانادا به او منصوب شد و همچنین در سال ۲۰۰۰ میلادی نشان منیتوبا به وی اعطا شد. او عضو آکادمی سلطنتی هنر کانادا نیز می‌باشد.
او مدارک افتخاری از دانشگاه‌های وینیپیگ، آلبرتا و منیتوبا دریافت کرده‌است.
مول همچنین به عنوان آکادمیسین افتخاری در آکادمی پرتره کانادا (هون، سی پی ای) در سال ۲۰۰۰ است.
مقاله‌های لئو مول در آرشیو و مجموعه‌های ویژه در دانشگاه مانیتوبا نگهداری می‌شود.
گئورگ هاینریچ فرایهر فون لانگسدورف (Georg Heinrich Freiherr von Langsdorff) (زادهٔ ۸ آوریل ۱۷۷۴ – درگذشتهٔ ۹ ژوئن ۱۸۵۲)، طبیعت‌گرا و کاوشگر آلمانی و همچنین یک دیپلمات روسی بود که بیشتر با نام روسی‌اش، گریگوری ایوانوویچ لانگسدورف (Grigori Ivanovich Langsdorf) شناخته می‌شود.
او به عنوان طبیعت‌گرا و پزشک در نخستین سفر جهانی روسیه با کشتی که از ۱۸۰۳ تا ۱۸۰۵ میلادی، شرکت کرد. چندی بعد او به عنوان قنسول عمومی روسیه در ریو دو ژانیرو، برزیل معرفی شد. از آنجا او سفرهای اکتشافی را به میناز ژرایس (۱۸۱۳ تا ۱۸۲۰ میلادی) و سفر اکتشافی لانگسدورف به جنگل آمازون را که از ۱۸۲۵ تا ۱۸۲۹ میلادی به طول انجامید، برگزار نمود.
گئورگ هاینریچ لانگسدورف در آوریل ۱۷۷۴ میلادی در وولشتاین، در ناحیهٔ پالاتینات، امپراتوری مقدس روم به‌دنیا آمد. او در رشته طب و تاریخ طبیعی در دانشگاه گوتینگن، آلمان تحت نظر یوهان فریدریش بلومنباخ آموزش دیده و در ۱۷۹۷ میلادی مدرک دکترای خود را در طب و جراحی کسب کرد.
او در همان سال، کریستیان آگست که شاهزاده والدیک و پیرمونت و فیلد مارشال ارتش زمینی پرتغال بود را تا لیسبون مشایعت کرد. با این حال، پس از مرگ شاهزاده کریستیان در ۱۷۹۸ میلادی، او یک مطب پزشکی شخصی باز کرد و متعاقب آن سمتی را به عنوان جراح نیروهای انگلیسی در پرتغال پذیرفت. پس از معاهده آمین، او از لندن و پاریس دیدار نموده و به گوتینگن بازگشت.
او در ۲۹ ژانویه ۱۸۰۳ به عنوان عضو و پژوهشگر آکادمی علوم امپراتوری روسیه گماشته شد. او درخواست نمود تا به خدمه نخستین سفر جهانی روسیه از کشتی ملحق شود، اما یک نامه رد محترمانه دریافت کرد؛ کشتی‌های این سفر دریایی تنها طبیعت‌گرا رسمی از کپنهاگ را می‌پذیرفتند. روزی که او نامه را دریافت نمود، گوتینگن را ترک نموده و پس از هفت روز به کپنهاگ رسید، جاییکه کشتی‌های روسی هنوز هم در لنگرگاه بود. او که برای سفیر روسیه در ژاپن نیکولای رزانوف التماس نموده و توسط کاپیتان آدام یوهان فرون کروسنسترن حمایت می‌گردید، اجازه پیوستن او به سفر اکتشافی اعطاء گردید.
لانگسدورف، به عنوان طبیعت‌گرا و پزشک در سفر اکتشافی روسیه به رهبری کروسنسترن، از ۱۸۰۳ تا ۱۸۰۵ میلادی شرکت کرد. در این سفر دریایی، او از فالموث در انگلستان، تنریف در جزایر قناری، جزیره سانتا کاتارینا در برزیل، نوکو هیوا، جزایر هاوایی، کامچاتکا و ژاپن دیدار نمود.
زمانی که سفر اکتشافی به کامچاتکا بازگشت نمود، او همراه با سفیر نیکولای رزانوف سفر اکتشافی را ترک نموده و راهی ساحل شمال‌شرقی شمال آمریکا شد. او مناطق آلیوتی، کودیاک و سیتکا را اکتشاف نمود؛ از سان فرانسیسکو توسط کشتی به سیبری بازگشت نمود، از آنجا از طریق زمین به‌سوی سن پترزبورگ حرکت نموده و در ۱۸۰۸ میلادی به آنجا رسید.
او در جریان سفر خود با مشکلات گوناگونی روبرو شد. به عنوان مثال در برزیل، رطوبت باعث فاسد شدن نمونه‌های گیاهی او شده و مورچه‌ها آمدند و حشراتی را که او گردآوری نموده بود، خوردند. در راه بازگشت به سن پترزبورگ، او بخشی از هرباریوم گیاهی خود را در لنا، میان یاکوتسک و ایرکوتسک، از دست داد. با این حال، او توانست یافته‌های خود را در کتابی تحت عنوان نباتات گردآوری شده در جریان سفر اکتشافی روسیه به اطراف دنیا: سفراکتشافی به رهبری آقای. کروسنسترن (Plantes recueilles pendant le voyage des Russes autour du monde: expédition dirigée par M. de Krusenstern) در ۱۸۱۰ میلادی منتشر نماید.
لانگسدورف در ۱۸۱۳ میلادی به عنوان قنسول عمومی روسیه در ریو دو ژانیرو، برزیل معرفی شد. او یک مزرعه (به‌نام «ماندیوکا» یا مانیوک) را در شمال ریو خریداری نموده و به گردآوری نباتات، حیوانات و مواد معدنی پرداخت. او از طبیعت‌گراان و دانشمندان خارجی مانند یوهان باپتیست فون اشپیکس (۱۷۸۱ – ۱۸۲۶ میلادی) و کارل فردریش فیلیپ فون مارتیوس (۱۷۹۴ – ۱۸۶۸ میلادی) میزبانی و حمایت نموده و از ۱۸۱۳ تا ۱۸۲۰ میلادی در همراهی با طبیعت‌گرا فرانسوی آگوستین سنت-هیلایر، به اکتشاف گیاهان، جانوران و جغرافیای ولایت میناز ژرایس پرداخت.
در ۱۸۲۱ میلادی، او به الکساندر یکم، امپراتور روسیه و آکادمی علوم پیشنهاد رهبری یک سفر اکتشافی و علمی بلندپروازانه از سائو پائولو تا پارا، در جنگل‌های آمازون، را از طریق یک مسیر رودخانه‌ای ارایه کرد. در مارس ۱۸۲۲ میلادی، او در مشایعت با دانشمندان ادوارد مینیترایس (۱۸۰۲ – ۱۸۶۱ میلادی)، لدویگ ریدیل (۱۷۶۱ – ۱۸۶۱ میلادی)، کریستیان هسی و نیستر روبتسوف (۱۷۹۹ – ۱۸۷۴ میلادی) که مسئولیت مشاهدات جانورشناختی، گیاه‌شناختی، ستاره‌شناختی و نقشه‌کشی را در جریان این سفر اکشتافی برعهده داشتند، به ریو بازگشت. بارون لانگسدورف، به هدف تصویربرداری و مستندسازی یافته‌های خود، نقاش‌های چون هیرکولوس فلورنس، یوهان موریتز روجنداس و آدرین تاونای را استخدام نمود. مخترع دوچرخه، کارل درایس نیز در این سفر اکتشافی شرکت نمود.
پس از تدارکات طولانی مدت، سفر اکتشافی لانگسدورف با ۷ قایق و ۴۰ نفر سرنشین پورتو فلیز را از طریق رودخانه تییی‌تی در ۲۲ ژوئن ۱۸۲۶ ترک نموده و در ۳۰ ژانویه ۱۸۲۷ به کویابا در ماتو گروسو رسید. پس از آن، سفر اکتشافی به دو گروه تقسیم شد: گروه اولی با لانگسدورف و فلورنس، توانست پس از پشت سر گذاشتن مشکلات و مشقت‌های فراوان در ۱ ژوئیه ۱۸۲۸ به سانتاری در رود آمازون برسد. بیشتر اعضای این سفر اکتشافی، از جمله بارون لانگسدورف، به بیماری‌های گرمسیری (به احتمال زیاد، تب زرد) مبتلا شدند. او در ماه می ۱۸۲۸ در رود جوروینا، در نتیجه حملات بیماری تب زرد به زوال عقل مواجه شد. آدرین تاونای در اثر غرق شدن در رود گوآپوره درگذشت و روجنداس قبل از اینکه به رودخانه برسد، سفر اکتشافی را ترک کرد. از این‌رو، تنها فلورنس در تمام این مدت در سفر اکتشافی باقی ماند. دو گروه سفر اکتشافی در شهر بلم دوباره باهم متحد شدند، از طریق کشتی به ریو دی ژانیرو بازگشت نموده و پس از سپری کردن سه سال و طی نمودن ۶٬۰۰۰ کیلومتر از آغاز سفر در ۱۳ مارس ۱۸۲۹ به ریو رسیدند.
کلکسیون‌های علمی زیادی به موزه کنستکامیرا آورده شد که بعداً مبنای کلکسیون‌های آمریکای جنوبی موزه‌های روسی را شکل داد. هرچند، اسناد غنی علمی این سفر که حاوی مشخصات و اکتشافاتی در حوزه‌های جانورشناسی، گیاه‌شناسی، کانی‌شناسی، پزشکی، زبان‌شناسی و قوم‌نگاری بود و توسط این سفر اکتشافی به سن پیترزبورگ فرستاده شده بود، برای یک قرن منتشر نگردیده و در بایگانی ناپدید شده بود. این اسناد بعداً در ۱۹۳۰ میلادی توسط پژوهشگران شوروی در صندوق بایگانی آکادمی علوم اتحاد جماهیر شوروی یافت گردید. بنابر سختی‌های سفر، تیم لانگسدورف موفق نشد نمونه‌های زیست‌شناختی زیادی گردآوری نموده یا آنها را به‌طور مفصل مورد مطالعه قرار دهد، از این‌رو بیشتر بررسی‌های آنها در حوزه جغرافیا و قوم‌نگاری می‌شد که حاوی اطلاعات جالبی در مورد مردمان بومی برزیل بود که آنها ملاقات نموده بودند، اما بیشتر آنها بعداً ناپدید گردید. امروزه، یک قسمت بزرگ از این مواد دوباره پیدا شده و حالا در موزه قوم‌شناختی، موزه جانورشناختی و در اتاق‌های مصون آکادمی علوم سن پترزبورگ نگهداری می‌شوند.
لانگسدورف مدتی کوتاهی پس از سفر اکتشافی لانگسدورف به آمازون، به اروپا بازگشت نموده و در ۱۸۵۲ میلادی بر اثر تب تیفوس در فرایبورگ، آلمان درگذشت.
مطالعهٔ تازه دریافته است که لانگسدورف ۱٬۵۰۰ نواده در برزیل دارد که مشهورترین آنها لوما دی اولیویرا، ملکه کارناوال برزیل، است.
گونهٔ از ماهر زهرآگین آمریکای جنوبی، میکروروس لانگسدورف، به افتخار او نام‌گذاری شده‌است.Beolens, Bo; Watkins, Michael; Grayson, Michael (2011). "The Eponym Dictionary of Reptiles". Baltimore: Johns Hopkins University Press. xiii + 296 pp. . ("Langsdorff", p. 150).
هنگام مراجعه به یک نام گیاه‌شناسی، کوته‌نوشت نویسنده، لانگسد. (Langsd.)، اشاره به این شخص به عنوان نویسنده دارد.
یک فیلم مستند با بازیگری آدریانا فلارسن، نواده هیرکولوس فلورنس که در کمپیناس – برزیل زندگی می‌کند، توسط شبکه تلویزیونی دیسکاوری ساخته شده‌است که بخشی از مسیر این سفر اکتشافی را طی می‌کند. این مستند همچنین از کلکسیون‌های موزه لانگسدورف سن پیترزبورگ دیدار نمود. ماوریکیو دیاس کارگردان این مستند بود.
رتافیلا قیروانی () در شهر قیروان (از کوچ‌نشین‌های یونان باستان در شمال آفریقا) که امروزه شحات نامیده می‌شود در سال ۵۰ پیش از میلاد متولد شد. رتافیلا از زنان اشراف قیروان بود و بر اساس گفته‌های پلوتارک در کتابش به نام «در فضائل زنان» "De mulierum virtutes"او بود که حاکم ستمگر قیروان به نام نیکوکراتس را سرنگون کرد.Images of Women in Antiquity. By Averil Cameron, Amélie Kuhrt
نیکوکراتس پس از کشتن شوهر رتافیلا به نام فائیدیموس او را مجبور به ازدواج با خودش کرده بود. نیکوکراتس حاکمی بسیار ستمگر بود و در دوران او اهالی قیروان تحت آزار و اذیت بودند، اموالشان غصب می‌شد و خانه‌هایشان را تخریب می‌کردند. رتافیلیا که مصمم بود مردم خویش را از ستم این حاکم رها نماید تصمیم گرفت تا نیکوکراتس را مسموم کند. مادر نیکوکراتس به نام کالبیا که به رتافیلا مشکوک شده بود پسر خویش را قانع کرد تا همسرش را شکنجه نماید.Mary Hays, “Aretaphila,” Female Biography; or, Memoirs of Illustrious and Celebrated Women of all Ages and Countries (6 volumes) (London: R. Phillips, 1803), vol. 1, 172-77, on 173.
رتافیلا از ازدواج اجباری خود با نیکوکراتس صاحب دختری شد که این دختر مادر خویش را قانع ساخت تا برای سرنگونی پدر ستمگرش برادر پدرش یعنی لئاندر را اغوا نماید و رتافیلا توانست لئاندر را برای قتل نیکوکراتس قانع کند. با مرگ نیکوکراتس، برادرش لئاندر به قدرت رسید اما او هم حاکمی ستمگر بود و اکنون رتافیلا نقشه‌ای دیگر برای رهایی مردم خویش از ستم حاکم نیاز داشت. این بار رتافیلا به شاهزاده‌ای لیبیایی به نام آنابوس را رشوه داد تا لئاندر را اسیر نماید، سپس لئاندر را به جنگ با لیبیایی‌ها تشویق نمود. در این جنگ لئاندر شکست خورد و پس از اسارت اعدام شد. با از میان رفتن لئاندر دوران استبداد در قیروان به سر آمد و مردم بسیار از رتافیلا تجلیل نمودند. ایشان از او خواستند تا خود حکومت شهر را در دست بگیرد اما رتافیلا این خواسته را رد کرد. گفته شده رتافیلا باقی عمر خویش را مشغول زندگی معمولی بود در خانه خود به بافندگی می‌پرداخت. تاریخ‌نگاران بازگشت رتافیلا به زندگی عادی را نشانی از پیوستن او به یک فرقه زنانه در آن دوران می‌دانند. زنی رومی به نام آنتونیا مجسمه‌ای قیروانی داشت که شمایل رتافیلا را تجسم می‌کرد و وجود این محسمه می‌تواند نشان‌گر عضویت رتافیلا در یک فرقه زنانه باشد یا آنکه مجسمه فقط به خاطر نقش رتافیلا در تاریخ قیروان ساخته شده باشد.Donald White, The Extramural Sanctuary of Demeter and Persephone at Cyrene, Libya, Final Reports VIII: The Sanctuary’s Imperial Architectural Development, Conflict with Christianity, and Final Days (Philadelphia: University of Pennsylvania Press, 2012), 190; 195.
خوان فرناندس (Juan Fernández) (زادهٔ ۱۵۳۶- درگذشتهٔ ۱۶۰۴)، کاوشگر و ناوبر اسپانیایی در نواحی اقیانوس آرام در نایب‌الملک‌نشین پرو و فرماندهی شیلی در سرزمین‌های استعماری غرب آمریکای جنوبی بود. وی به دلیل پیدا کردن مسیر دریایی سریع از کایائو (پرو) به والپارایسو (شیلی) و همچنین به دلیل کشف جزایر خوان فرناندس در ساحل شیلی معروف است.
او در سال ۱۵۷۴ یک مسیر دریایی جدید از کایائو به والپارایسو پیدا کرد، بسیار سریع از مسیر قدیمی و هم‌مرز با کرانه ساحلی بود. با رد شدن از یک مسیر فرعی موفق شد از جریان شمالی هامبالت که حرکت کشتی‌ها به سمت جنوب ساحل را کُند می‌کرد، خلاصی یابد. در همین روند جزایر خوان فرناندس را کشف کرد که در غرب والپارایسوی امروزی در جنوب شرقی اقیانوس آرام قرار دارد. همچنین در سال ۱۵۷۴ جزایر سن فلیکس و سن آمبراسیو را کشف کرد. سرعتی که در کشف مسیر داشت به او اجازه داد سفرش را به اتمام برساند و در پرو مورد تفتیش عقاید قرار بگیرد و به همین دلیل به عنوان ال بروجیو دل پاسیفیکو یا «جادوگر اقیانوس آرام» قرار بگیرد.
مورخان پیشین مانند الکساندر دالریمپل و جیمز برنی ادعا کردند خوان فرناندس اولین اروپایی بود که به نیوزلند رسید. خوان خوفره فرماندار کویو در سال ۱۵۷۵ مأموریت سرزمین‌های ناشناخته جنوبی را با نظارت خوان فرناندس سازماندهی کرد. این مأموریت از سوی فراماندار شیلی بود نه از سوی نایب‌الملک‌نشین پرو. در نتیجه خوفره مسیر رسمی خود را تغییر داد و وانمود کرد ماموریتش تنها دریانوردی به جزایر کشف شده توسط فرناندس در سال ۱۵۷۴ بوده‌است. در واقع مقصد واقعی مأموریت کماکان سرزمین‌های ناشناخته جنوبی بود. خوان فرناندس به‌زودی از والپارایسو حرکت کرد. آن‌ها بعد از حرکت به سمت غرب در امتداد مدار ۴۰ درجه جنوبی (که یک ماه به‌طول انجامید) ادامه دادند. در بهار ۱۵۷۶ به جزیره‌ای به این شرح رسیدند «کوهستانی، حاصل‌خیز، با رودهای پرآب، با تمام میوه‌های مورد نیاز برای زندگی و با ساکنین سفیدپوست».
بعدها گروه به سمت شیلی بازگشت و خوان فرناندس امیدوار بود کشف خود را به اطلاع مقامات دولتی برساند. اما خوان خوفره نپذیرفت. وی درخواست کرد این کشف سرّی باقی بماند زیرا نایب‌الملک‌نشین پرو اجازه‌ای برای این مأموریت صادر نکرده بود. بعدها، پس از مرگ خوفره در سال ۱۵۷۸ فرناندس این مسئله را با مقامات در میان گذاشت و سعی کرد آن‌ها را متقاعد کند که باید به جزایر برگردد و ایالتی در آنجا تشکیل دهد. اما نظرش به دلیل عدم توجه اجرا نشد. مدارکی در کتابخانه نیروی دریایی اسپانیا موجود است که این کشف را شرح می‌دهد. کتاب‌شناس شیلیایی، خوزه تروبیو مدینا که یکی از منابع اصلی این ادعا در نوشته‌های آمریکای جنوبی است، در قرن نوزدهم این اسناد را مرور کرد. یک نسخه از اسناد مذکور در پیوست کتاب مدینا گنجانده شده‌است. مسئله اصلی عنوان شده در این سند در مورد دلایل وجود چنین اقلیمی است و آریاس از کشف‌های خوان فرناندس برای تقویت فرضیه‌هایش استفاده کرد.José Toribio Medina, "El Piloto Juan Fernández," Santiago de Chile, 1918, reprinted by Gabriela Mistral, 1974, pp.  136, 246; Isidoro Vázquez de Acuña, "El general Juan Jufré pionero de la navegación chilena hacia el otro lado de la Cuenca del Pacífico (1575)", "Derroteros de la Mar del Sur," año 12, num.12, 2005, at: derroteros.perucultural.org.pe/art12k.htm عقیده شخصی مدینا در مورد این موضوع به این ترتیب است که جزایر اکتشافی فرناندس تاهیتی است:
مورخان جریان اصلی این ادعاها رو نمی‌پذیرند. جیمز بلیچ استاد تاریخ دانشگاه اوکلند گفت، ادعایی مشابه می‌گوید فرانسوی‌ها و چینی‌ها در سال ۱۶۴۲ قبل از ایبل تاسمان نیوزیلند را کشف کردند. «گمان می‌کنم فرضیه‌هایی از این دست زیاد هستند و احتمال درست بودن آن-ها بسیار کم است». کتاب فیلم‌ساز نیوزلندی وینستون کاویی، به اسم نیوزلند یک معمای تاریخی: در مسیر فاتحان اسپانیایی ۲۰۱۶ و فاتح معما ۲۰۱۵ با حمایت سفارت اسپانیا منتشر شد و ادعا می‌کند جمجمه روامانگا و سنت شفاهی ممکن است این فرضیه را تأیید کند، اما برای اثبات قطعی این فرضیه شواهد بیشتری لازم است.Nueva Zelanda, un puzzle histórico: tras la pista de los conquistadores españolesConquistador Puzzle Trailsupport of the Embassy of SpainRuamahnga skull
اسلحه برهنه (به انگلیسی: Naked Weapon) فیلمی در ژانر درام، اکشن و تریلر به کارگردانی چینگ سیاو-تونگ، به نویسندگی و تهیه کنندگی وانگ جینگ محصول سال ۲۰۰۲ کشور هنگ کنگ می‌باشد. از بازیگرانی که در این فیلم به ایفای نقش پرداخته‌اند، می‌توان از آنیا وو، مریت تورسن، مگی کیو، آلمن وونگ پویی-ها، مارک آلدرد و دانیل وو نام برد.
این فیلم که به چیک‌لوداک‌گانگ (به مالایی:赤裸特工) نیز شناخته می‌شود، در تاریخ ۱۵ نوامبر ۲۰۰۲ در هنگ کنگ، توسط شرکت مدیا ایشیا منتشر شد. اسلحه برهنه از نظر مضمون مشابه دیگر کار وانگ جینگ به نام قاتل برهنه (۱۹۹۲) است، اگرچه هیچ ارتباطی با هم ندارد.
از نکات فیلم، اخراج مارک آلدرد که نقش رئیس مافیا روسی را بازی می‌کرد؛ از شغل خود (به‌عنوان معلم انگلیسی در مدرسه ابتدایی در هنگ کنگ) بود؛ زیرا مدیر مدرسه به نقش او را در این فیلم پِی‌برده بود. اسلحه برهنه در هنگ کنگ و تایوان به نمایش درآمد و در گیشه به مجموع فروش ۷۸٬۳۴۰ دلار دست پیدا کرد.
قاتل برهنه (۱۹۹۲)
فیلم با ترور مردی با هویت نامعلوم آغاز می‌شود. تیمی متشکل از سه افسر سیا، از جمله «جک چن» (دانیل وو) تازه‌کار، یک هتل را تحت نظر دارند؛ که یک قاتل حرفه‌ای به نام «فیونا برچ» (ماریت تورسن)، وارد سویت تحت مراقبت شدید مرد می‌شود؛ و پس از رابطه جنسی، با شکستن ستون فقرات، مرد را کشته و فرار می‌کند. ماشین فیونا مورد اصابت موشک بازوکا قرار می‌گیرد. در حالی که افسران سیا مشغول بیرون آوردن او از ماشین هستند، توسط زنی سوار بر لیموزین به نام «مادلین هو» (آلمن ونگ) با اسم مستعار «مادام اِم»، که رهبر یک سازمان مافیایی است، کشته می‌شوند. جک به عنوان تنها بازمانده ترور، باقی می‌ماند.
با تحقیقات جک مشخص می‌شود، دختران جوان در سراسر جهان، یکی پس از دیگری ناپدید می‌شوند. تعداد آنها به ۴۰ نفر با میانگین سنی ۱۳ سال، می‌رسد. تنها رابطه بین دختران این است که همه آنها در هنرهای رزمی آموزش دیده‌اند. تئوری جک به اثبات می‌رسد؛ دخترانی که توسط مادام ام ربوده شده‌اند، به جزیره ای که ۲۰۰ مایل از نزدیک‌ترین ساحل فاصله دارد، منتقل می‌شوند تا تحت انواع آموزش‌های رزمی، جنگی، پزشکی و مُدلینگ قرار گرفته و تبدیل به قاتلان حرفه ای شوند. دخترانی که سعی در فرار می‌کنند به طرز بی‌رحمانه‌ای کشته می‌شوند.
پس از شش سال آموزش سخت، مادام اِم در چالشی بی‌رحمانه ۲ دقیقه وقت تعیین می‌کند؛ که هرکس نزدیکترین دختر به خود را بُکشد و از آنجا بیرون بیاید. ۱۱ دختر با کشتن ۱۰ دختر دیگر از استراحتگاه بیرون می‌آیند. فردای آن‌روز و در چالش بعدی آنها به صورت تصادفی ۱۱ شماره را انتخاب می‌کنند. طبق قانون مبارزه، مبارز شماره ۱، در نبرد تا سرحد مرگ و در قفس با شماره ۲ و نفر برنده آن‌ها، با شماره‌های ۳ و ۴ و برنده مبارزه با شماره‌های ۵ تا ۷ و در نهایت برندهٔ آن‌ها، در نبردی با ۴ نفر بعدی یعنی شماره ۸ تا ۱۱ مبارزه می‌کند. «شارلین» در ۳ نبرد اول با کُشتن دوستانش زنده مانده به مبارزه آخر می‌رسد. بعد از نبردی جانانه مادام اِم با شکستن قواعد بازی، سه نفر باقی مانده یعنی «شارلین چینگ» (مگی کیو)، «کَت» (آنیا وو) و «جینگ» (جوول لی) را «فارغ‌التحصیل» اعلام می‌کند.