moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
آمیزش جنسی یا سکس به اعمالی جنسی گفته می‌شود که در آن افراد برای لذت جنسی، تولید مثل یا هر دو با هم، همبستر می‌شوند. در صورت موفقیت آمیزش جنسی از طریق واژن، که با جنس مخالف انجام داده شود، سلول‌های اسپرم جنس مذکر، وارد بدن جنس مؤنث می‌شود و تخمک جنس مؤنث را باردار می‌سازد که این کار باعث تشکیل اندامگان جدیدی می‌شود.Sexual intercourse most commonly means penile–vaginal penetration for sexual pleasure or sexual reproduction; dictionary sources state that it especially means this, and scholarly sources over the years agree. See, for example;
آمیزش جنسی در زبان عامیانه همچنین کامش، آمیزش جنسی، آمیغ،لغت‌نامهٔ دهخدا، درآیند «آمیغ » نزدیکی جنسی، خُفت‌وخیز، سپودن، سپوختن، مقاربت، جِماع (به عربی:الجِمَاعُ)، سکس «کردن» و هم چنین «گائیدن» (از فعل «گادن» و اسم «گاد» که در زبان پهلوی در معنای رابطه جنسی به کار می‌رفته) نامیده می‌شود و به‌طور مودبانه «همبستری»، «همخوابگی» «هماغوشی» گفته می‌شود.
«سکس» (Sex) برابر آن در زبان‌های انگلیسی و فرانسوی است که در زبان رسمی معمولاً از آن استفاده می‌شود.
شاهدی که "لغت‌نامه دهخدا" (مدخل «گائیدن») بر معنای گائیدن آورده بیتی است که شعوری از ابوالمعالی نقل کرده:منبع در لغت‌نامه دهخدا مدخل «گاییدن»: شعوری (ج ۲ ورق ۳۰۱).
دهخدا در مدخل «گادن» بیت زیر را از سوزنی نقل می‌کند:لغت‌نامه دهخدا مدخل «گادن»
آمیزش جنسی یا دیگر فعالیت‌های جنسی می‌تواند شامل عوامل مختلف تحریک کننده جنسی :تحریک جنسی (تحریک فیزیولوژیکی یا تحریک روانشناختی )
از جمله روش‌های آمیزش جنسی مختلف (مانند قرارگیری مردرو، رایج‌ترین موقعیت جنسی انسان) یا استفاده از اسباب‌بازی جنسی باشد.
پیش از برخی از فعالیت‌های جنسی عشق‌بازی ممکن است، بیشتر سبب به برانگیختگی جنسی شریک جنسی و نعوظ آلت تناسلی مرد و روان‌سازی طبیعی واژن گردد.
همچنین معمول است که افراد از بوسیدن، لمس شهوانی، مانند رابطه جنسی صورت گرفته رضایت جنسی داشته باشند.
ماده غیر بدوی فقط هنگامی که در دوره پذیریش قرار دارند مبادرت به آمیزش جنسی می‌کنند اما آمیزش جنسی در هر زمان از چرخه قاعدگی برای زنان امکان‌پذیر است.Dixson A.F. (2012) "Primate sexuality: Comparative studies of the Prosimians, Monkeys, Apes, and Human Beings." Oxford University Press, 2nd edition.
فرمونهای جنسی ، واکنش‌های برانگیختگی را در ارگانیسم‌های مختلف آسان می‌کنند، اما در انسان ، تشخیص فرومون‌ها مختل می‌شود و فقط اثرات آنها باقی می‌ماند.Doty R.L. (2014) in Mucignat-Caretta C. (Ed). "Neurobiology of Chemical Communication." Boca Raton (FL): CRC Press, (19).
در حین آمیزش جنسی، با حرکت باسن، آلت تناسلی در واژن حرکت کند و به‌طور معمول بدون بیرون آوردن کامل آلت تناسلی سبب مالش شود. در این روش، با تحریک یکدیگر تا رسیدن به ارگاسم در هر یک یا هر دو شریک ادامه می‌یابند.
برای زنان، تحریک کلیتوریس نقش مهمی در فعالیت‌های جنسی دارد. ۷۰–۸۰٪ از زنان برای رسیدن به ارگاسم نیاز به تحریک کلیتوریس مستقیم دارند،
اگرچه تحریک غیرمستقیم کلیتوریس (به عنوان مثال از طریق آمیزش واژینال) نیز ممکن است کافی باشد (به ارگاسم در زنان مراجعه کنید). به همین دلیل، برخی از زوج‌ها ممکن است در موقعیت زن روی مرد یا روش همترازی آمیزشی ، قرار گیرند.
روشی که ترکیبی از تغییر «بالا سواری» قرارگیری مردرو را با فشار حرکات انجام می‌دهد که توسط هر یک از شرکا با ریتم برای نفوذ جنسی انجام می‌شود تا تحریک کلیتوریس به حداکثر می‌رسد.
رابطه جنسی مقعدی شامل تحریک مقعد، حفره مقعد، دریچه اسفنکتر یا رکتوم است. به‌طور معمول به معنای قرار دادن آلت تناسلی مرد در رکتوم فرد دیگر است، همچنین ممکن است به معنای استفاده از اسباب بازی‌های جنسی یا انگشتان دست برای نفوذ به مقعد باشد، یا رابطه جنسی دهانی روی مقعد (آنیلینگوس) یا میخ‌زنی باشد.
رابطه جنسی دهانی شامل کلیه فعالیت‌های جنسی است که شامل استفاده از دهان و گلو برای تحریک اندام جنسی یا مقعد است. گاهی به استثنای دیگر شکل‌های فعالیت جنسی انجام می‌شود و ممکن است شامل مصرف یا جذب مایع منی (در حین تحریک آلت تناسلی مرد به‌وسیله زبان) یا مایعات واژینال (در حین کونیلینگوس یا تحریک واژن به‌وسیله زبان) باشد.
انگشت کردن (یا فروکردن انگشت یا آمیزش انگشتی) شامل دستمالی کردن کلیتوریس، واژن یا مقعد به منظور برانگیختگی یا تحریک جنسی است. یا ممکن است کل آمیزش جنسی یا بخشی از استمناء دوطرفه، مقدمه یا دیگر فعالیت‌های جنسی را تشکیل دهد.
تولید مثل طبیعی انسان شامل ورود آلت تناسلی مرد در واژن است، که در طی آن مایع منی، حاوی گامت مذکر شناخته شده به عنوان اسپرماتوزون سلول‌ها یا اسپرم‌ها، از راه انزال به داخل واژن ریخته می‌شود. مسیر بعدی اسپرم از والوت واژن به دهانه رحم و رحم و سپس به لوله‌های فالوپ است. میلیون‌ها اسپرم در هر انزال وجود دارد، تا احتمال بارور شدن تخمک را افزایش دهد. (به رقابت اسپرم مراجعه کنید).
هنگامی که یک تخمک بارور از ماده در لوله‌های فالوپ وجود دارد، گامت مذکر با تخمک می‌پیوندد و در نتیجه لقاح و تشکیل رویان جدید ایجاد می‌شود. وقتی تخمک لقاح یافته به رحم می‌رسد، در آستر رحم (آندومتر) کاشته می‌شود و بارداری آغاز می‌شود.
در دوران چرخه قاعدگی از حدود ۵ روز قبل تا ۱ تا ۲ روز پس از تخمک گذاری میزان بارداری برای مقاربت جنسی در بالاترین میزان خوداست.Pages.242,374 in:
برای شانس مطلوب در بارداری، هر ۱ یا ۲ روز، یا هر ۲ یا ۳ روز توصیه‌های مربوط به رابطه جنسی وجود دارد. Published date: February 2013. Last updated: September 2017
مطالعات تفاوتی بین موقعیت‌های مختلف جنسی و میزان بارداری، تا زمانی که منجر به انزال در واژن شود را نشان نداده‌است.
هنگامی که یک اهدا کننده اسپرم () با زنی که شریک زندگی وی نیست و تنها هدف باردار کردن زن است، رابطه جنسی برقرار می‌کند، ممکن است به عنوان تلقیح طبیعی شناخته شود، برخلاف تلقیح مصنوعی.
تلقیح مصنوعی نوعی فناوری تولید مثل است، که شامل روشهایی می‌شود که برای دستیابی به بارداری با وسایل مصنوعی یا جزئی مصنوعی استفاده می‌شوند. برای تلقیح مصنوعی، اهدا کنندگان اسپرم ممکن است اسپرم خود را از طریق بانک اسپرم اهدا کنند، و تلقیح با هدف بارورسازی زن انجام می‌شود. تا که در حوزه پزشکی معادل مقاربت جنسی است. روش‌های تولید مثل در زوج‌های همجنسگرا و لزبین نیز گسترش یافته‌است. برای جفت شدن مردان همجنسگرا، گزینه بارداری جانشین وجود دارد. برای زوج‌های لزبین، افزون بر انتخاب بارداری جانشین، تلقیح دهنده نیز وجود دارد.
انواع روشهای آمیزش جنسی امن وجود دارد که توسط زوج‌های ناهمجنس و همجنس انجام می‌شود، از جمله اعمال جنسی بدون فروکردن، و زوج‌های دگرجنسگرا ممکن است از سکس دهانی یا مقعدی (یا هر دو) به عنوان وسیله ای برای جلوگیری از آبستن شدن استفاده کنند.
با این حال، بارداری هنوز می‌تواند با رابطه جنسی مقعدی یا سایر روش‌های آمیزش جنسی رخ دهد.
اگر آلت تناسلی مرد در نزدیکی واژن (مانند حین سکس لاپایی یا مالش دستگاه تناسلی زن) باشد و اسپرم آن در نزدیکی ورودی واژن قرار گیرد و در امتداد مایعات روان‌کننده واژن حرکت کند خطر حاملگی می‌تواند بدون وجود آلت تناسلی در نزدیکی واژن باشد زیرا اسپرم ممکن است توسط واژن در تماس با انگشتان یا سایر قسمت‌های بدن غیر دستگاه تناسلی که با مایع منی در تماس هستند به دهانهٔ واژن منتقل شود.
فلسفهٔ رابطه جنسی ایمن یا آسوده به کاهش آسیب مرتبط است،
و کاندوم به عنوان نوعی رابطه جنسی ایمن و پیشگیری از بارداری استفاده می‌شود. کاندوم برای پیشگیری از بیماری‌های آمیزشی (STI) به‌طور گسترده‌ای توصیه می‌شود. براساس گزارش‌های مؤسسه ملی سلامت (NIH) و سازمان جهانی بهداشت (WHO)، استفاده صحیح و مداوم از کاندوم لاتکس خطر انتقال ایدز (HIV) را تقریباً ۸۵–۹۹٪ نسبت به هنگامی که محافظتی وجود ندارد کاهش می‌دهد.
کاندوم به ندرت برای رابطه جنسی دهانی مورد استفاده قرار می‌گیرد و تحقیقات کمتری در مورد رفتارهای مربوط به استفاده از کاندوم در رابطه جنسی مقعد و دهان انجام می‌شود.
مؤثرترین راه برای جلوگیری از عفونت‌های آمیزشی، پرهیز جنسی، به خصوص نزدیکی واژینال، مقعد و دهان و دندان است.
تصمیمات و گزینه‌های مربوط به جلوگیری از آبستن شدن می‌تواند تحت تأثیر دلایل فرهنگی، مانند دین، نقش‌های جنسیتی یا فرهنگ عامه باشد.
در کشورهای غالباً کاتولیک ایرلند، ایتالیا و فیلیپین ،آگاهی از باروری
و روش ریتم تأکید می‌شود درحالی‌که عدم پذیرش آن با توجه به سایر روش‌های پیشگیری از بارداری بیان شده‌است.
در سراسر جهان، عقیم‌سازی روش رایج جلوگیری از آبستن شدن است، و استفاده از دستگاه داخل رحمی (IUD) رایج‌ترین و کارآمدترین روش پیشگیری از بارداری است.
پیشگیری از بارداری افزون بر این، یک وضعیت زندگی و مرگ در کشورهای در حال توسعه است، جایی که یکی از هر سه زن پیش از ۲۰ سالگی زایمان می‌کنند. با این حال، می‌توان از ۹۰٪ سقط‌های ناایمن در این کشورها با استفاده از روش‌های کارساز پیشگیری از بارداری، جلوگیری کرد.
نظرسنجی ملی بهداشت و رفتارهای جنسی (NSSHB)
در سال ۲۰۱۰ نشان داد که یک مورد از هر ۴ مورد رابطه جنسی واژینال در آمریکا از کاندوم استفاده می‌شود (۱ از ۳ در بین مجردها)، که استفاده از کاندوم در بین سیاهپوستان و اسپانیایی آمریکایی‌ها نسبت به آمریکایی‌های سفیدپوست و سایر گروه‌های نژادی بیشتر است، و بزرگسالانی که از کاندوم برای سکس استفاده می‌کنند، به همان اندازه احتمالاً میزان جنسی را از نظر برانگیختگی، لذت و ارگاسم مثبت تا هنگام رابطه جنسی بدون استفاده از کاندوم ارزیابی می‌کنند.
فروکردن کیر در واژن شایع‌ترین شکل آمیزش است.See page 302 for orgasm information, and pages 285–286 for definitions, prevalence and length of sexual intercourse. مطالعات نشان می‌دهد که بیشتر زوج‌های دگرجنسگرا تقریباً در هر رابطه جنسی آمیزش واژینال انجام می‌دهند. نظرسنجی ملی سلامت جنسی و رفتار (NSSHB) در سال ۲۰۱۰ گزارش داد که آمیزش واژینال همه‌گیرترین رفتار جنسی در بین مردان و زنان در همه سنین و قومیت‌ها است. کلینت ای بروژ و همکاران. اظهار داشت که «این رفتار اغلب مورد مطالعه قرار گرفته‌است و بیشتر مورد توجه برنامه‌های آموزش جنسی برای جوانان است». ویتن و همکاران گفت که «این رفتار جنسی است که به‌طور گسترده مورد تأیید و عملی در جامعه ما است.»
مرکز کنترل و پیشگیری بیماری (CDC) در رابطه جنسی از راه دهان یا مقعد، اظهار داشت در سال ۲۰۰۹، «مطالعات نشان می‌دهد که رابطه جنسی دهانی معمولاً توسط زوج‌های فعال جنسی زن و مرد و هم جنس در سنین مختلف، از جمله نوجوانان انجام می‌شود.»
رابطه جنسی دهانی به‌طور قابل توجهی بیشتر از آمیزش جنسی مقعدی است.
مطالعه NSSHB در سال ۲۰۱۰ نشان داد که مقاربت واژینال بیش از آمیزش جنسی مقعدی در بین مردان انجام می‌شود، اما ۱۳ تا ۱۵ درصد از مردان ۲۵ تا ۴۹ ساله مقاربت مقعدی را انجام می‌دهند. در بین مردان فرد پذیرنده مقاربت مقعدی خیلی کم بود به طوری که تقریباً ۷٪ از مردان ۱۴ تا ۹۴ ساله گفتند که مقاربت مقعدی دارند. گفته شده‌است که زنان در مقاربت با مقعد کمتر از مردان مشارکت می‌کنند، اما این عمل مرسوم نیست. تخمین زده می‌شود که ۱۰٪ تا ۱۴٪ از زنان ۱۸ تا ۳۹ ساله سکس مقعد را انجام می‌دهند و بیشتر زنان گفته‌اند که این کار را یک بار در ماه یا چند بار در سال انجام می‌دهند.
رایج شدن آمیزش جنسی به صورت دوره‌ای از لحاظ فرهنگی مقایسه شده‌است. در سال ۲۰۰۳، مایکل بوزون از مؤسسه فرانسوی یک مطالعه اختلاف فرهنگی با عنوان «در چه سنی زنان و مردان نخستین آمیزیش جنسی خود را دارند؟» در گروه اول فرهنگهای معاصر که وی مورد مطالعه قرار داد، که شامل کشورهای جنوب صحرای آفریقا (شامل مالی، سنگال و اتیوپی) بود، داده‌ها نشان‌گر از آن است که در این جوامع مردان در سنین بالاتری نسبت به زنان نخستین بار رابطه جنسی را تجربه می‌کنند، اما بیشتر خارج از ازدواج است. این مطالعه شبه‌قاره هند را نیز در این گروه قرار داد، اگرچه داده‌ها فقط از نپال در دسترس بود.
در گروه دوم، داده‌ها نشان‌گر آن است که خانواده‌ها دختران را به تأخیر در ازدواج و از انجام فعالیت‌های جنسی قبل از آن زمان تشویق می‌کنند. با این حال، پسران تشویق می‌شوند قبل از ازدواج با زنان مسن تر یا روسپی‌ها، آن را تجربه کنند. در این جوامع مردان در سنین پایین‌تر از زنان نخستین بار رابطه جنسی را تجربه می‌کنند. این گروه شامل فرهنگ‌های لاتین است، هم از جنوب اروپا (پرتغال، یونان و رومانی یاد شده‌است) و هم از آمریکای لاتین (برزیل، شیلی و جمهوری دومینیکن). این مطالعه بسیاری از جوامع آسیایی را نیز در این گروه قرار داده‌است، اگرچه داده‌های برابرسنجی فقط از تایلند در دسترس بوده‌است.
در گروه سوم، سن زن و مرد در شروع رابطه جنسی نزدیک به یکدیگر بود. با این حال دو زیر گروه وجود داشت. در کشورهای غیر لاتین، کاتولیک‌ها (لهستان و لیتوانی ذکر شده‌اند)، سن شروع رابطه جنسی بیشتر بود، که نشان می‌دهد در این جوامع ازدواج و باکره بودن زن و مرد پیش از ازدواج به عنوان ارزش در جامعه شناخته می‌شود. همان الگوی ازدواج دیرهنگام و ارزشگذاری متقابل باکره بودن در سنگاپور و سریلانکا دیده شد. این مطالعه چین و ویتنام را نیز در این گروه قرار داده‌است، اگرچه داده‌ای از این دو کشور در دسترس نیست.
در کشورهای اروپای شمالی و شرقی، سن شروع رابطه جنسی کمتر بود، زنان و مردان قبل از تشکیل هرگونه پیوند در روابط جنسی شرکت داشتند. در این تحقیق، سوئیس، آلمان و جمهوری چک به عنوان اعضای این گروه معرفی شده‌اند.
در مورد داده‌های ایالات متحده، جدول‌بندی‌های مرکز ملی آمار بهداشت گزارش می‌دهد که سن اولین رابطه جنسی برای مردان و زنان در سال ۲۰۱۰ حدود ۱۷٫۱ سال بوده‌است.
CDC اظهار داشت که ۴۵٫۵ درصد دختران و ۴۵٫۷ درصد پسران تا ۱۹ سالگی در سال ۲۰۰۲ فعالیت جنسی داشته‌اند. در سال ۲۰۱۱، با گزارش تحقیقات خود از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۰، آنها اظهار داشتند که ۴۳٪ دختران و ۴۲٪ پسران نوجوان مجرد آمریکایی تجربه آمیزش جنسی داشته‌اند. CDC همچنین گزارش می‌دهد که دختران آمریکایی به احتمال زیاد پرده بکارت خود را با پسری که ۱ تا ۳ سال از آنها بزرگتر است، از دست می‌دهند. بین سالهای ۱۹۸۸ تا ۲۰۰۲، درصد افرادی که در ایالات متحده که در سنین ۱۵ تا ۱۹ سالگی رابطه جنسی داشتند، از بین ۶۰ تا ۴۶ درصد برای مردان هرگز ازدواج نکرده و از ۵۱ تا ۴۶ درصد برای زنان هرگز ازدواج نکرده‌است.
سکس مزایایی برای بدن دارد. سکس موجب تقویت دستگاه ایمنی بدن به وسیلهٔ افزایش تولید پادتنها می‌گردد. همچنین آمیزش جنسی موجب کاهش خطر ابتلا به سرطان پروستات می‌گردد و فشار خون بالا را نیز کاهش می‌دهد. آمیزش جنسی موجب افزایش هورمون اکسی‌توسین (یا هورمون عشق) می‌شود که علاقه و اعتماد را زیاد می‌کند. تأثیر اکسی‌توسین بر زنان بسیار بیشتر از مردان است و این می‌تواند پاسخ دهندهٔ این مسئله باشد که چرا زنان دیدگاه عاشقانه تری نسبت به آمیزش جنسی دارند. یک مطالعهٔ طولانی بر ۳۵۰۰ عکس نشان داد که سکس منجر به این می‌شود که افراد به طرز چشمگیری جوان تر به نظر برسند.
عفونت‌های جنسی به وسیلهٔ باکتریها، ویروسها و انگلهایی به وجود می‌آیند که در رابطهٔ جنسی از فردی به فرد دیگر منتقل می‌شوند. البته برخی از آنان مانند ایدز و سیفلیس از راه‌های دیگری مانند انتقال از مادر به جنین، انتقال از طریق فراورده‌های خونی و سرسوزن نیز منتقل می‌گردند.
برخلاف تصور عموم، سکس به‌طور کلی آسیبی به فعالیت بدنی و ورزش نمی‌زند. تنها ممکن است تا مدتی بعد از سکس، به علت آرامش بعد از سکس، خوی جنگجویی و جدیت ورزشکار کمی کاهش یابد که این مسئله با ایجاد فاصله میان سکس و ورزش حل می‌شود.
مقاربت جنسی می‌تواند با هدف تولید مثل، برقراری ارتباط یا با قصد لذت انجام شود. این رابطه به‌طور غالبی در پیوند انسانی نقش مهمی ایفا می‌کند. در بسیاری از جوامع طبیعی است که زوجین در حین رابطه جنسی از برخی روش‌های کنترل بارداری استفاده کنند، لذت جنسی را با یکدیگر شریک شوند و پیوند عاطفی خود را از طریق فعالیت جنسی تقویت کنند، یا حتی اگر به‌صورت آگاهانه بارداری خودداری کنند اما بازهم به برقراری رابطه جنسی مبادرت ورزند.
در انسان و بونوبوها، تخمک گذاری ماده آشکارا نیست و زن و مرد به‌طور معمول از اینکه شریکشان بارور است یا خیر، آگاه نمی‌شوند. یکی از دلایل احتمالی این ویژگی بیولوژیکی متمایز ممکن است تشکیل پیوندهای عاطفی قوی بین شرکای جنسی باشد که برای تعاملات اجتماعی لازم هستند، در مورد انسانها، رابطه طولانی مدت جایگزین رابطه جنسی سریع با هدف تولید مثلِ صرف است.
نارضایتی جنسی که می‌تواند منجر به پرهیز از برقراری رابطه جنسی بین زوجین شود احتمال طلاق و انحلال رابطه به ویژه برای مردان را افزایش می‌دهد. با این حال، برخی تحقیقات نشان می‌دهد که نارضایتی عمومی از ازدواج در مردان تحت شرایطی رخ می‌دهد که همسرانشان با مردان دیگر لاس‌زنی داشته باشند، آنها را ببوسند (به شکلی شهوانی) یا از نظر احساسی یا جنسی با مرد دیگری درگیر شوند (خیانت). مطالعات دیگر گزارش می‌دهند که عدم برقراری رابطه جنسی بین زوجین به طرزی فزاینده منجر به طلاق نمی‌شود، اگرچه این امر معمولاً یکی از چندین عوامل طلاق است. براساس نظرسنجی ملی سلامت جنسی و رفتار جنسی در سال 2010 (NSSHB)، مردانی که اخیراً رابطه جنسی با یک شریک دائمی داشتند، برانگیختگی، لذت بیشتر، مشکلات کمتری در عملکرد نعوظ، ارگاسم و درد کمتری را در طول این روند، نسبت به مردانی که آخرین مقاربت جنسیشان خارج از هرنوع همباشی با شریک جنسیشان بوده، را گزارش کردند.
برای زنان، غالباً شکایاتی مبنی بر عدم خودانگیختگی جنسی در همسرشان وجود دارد. کاهش فعالیتهای جنسی در بین این زنان ممکن است نتیجه شکست آنها در نگه داشتن جذابیت بدنی ایده‌آلشان باشد یا اینکه به دلیل مشکلات جسمانی شرکای جنسیشان از برقراری رابطه جنسی با آنها پرهیز می‌کنند. برخی از خانم‌ها ابراز می‌کنند که رضایت بخش‌ترین تجربه‌های جنسی آنها مستلزم ارتباط شخصی با شریک جنسیشان است نه اینکه فقط ارگاسم باکیفیتی داشته داشته باشد. در صورتی که ستیزهای زناشویی زیاد باشد یا همدلی در ازدواج افت کند، در زنان احتمال بیشتری وجود دارد که همسرانشان را برای یک همخوابگی یک شبه طلاق دهند.
علاوه براین تحقیقات نشان می‌دهد که زوج‌هایی که درگیر هم‌باشی بدون ازدواج هستند و با یکدیگر رابطه جنسی دارند، بیش از زوجین درگیر ازدواج ممکن است درگیر مقاربت جنسی خارج از رابطه شوند.
این مسئله ممکن است به دلیل تأثیر ماه عسل (بابت جدید بودن تجربه برقراری رابطه جنسی با همسر) باشد، از آنجایی که مقاربت جنسی معمولاً کمتر از طول دوران ازدواج زوجین صورت می‌گیرد، دفعاتی که زوجین درگیر مقاربت یا دیگر فعالیت‌های جنسی هستند بین یک یا دوبار در هفته یا شش تا هفت مرتبه در ماه ممکن است متغیر باشد. همچنین سن نیز بر تعداد دفعات نزدیکی اثر می‌گذارد، فعالیت جنسی در افراد جوان بیشتر از افراد مسن است.
نوجوانان عموماً با اهدافی چون لذت یا با هدف برقراری ارتباط اقدام به مقاربت جنسی می‌کنند که این امر می‌تواند تأثیر مثبت یا نفی بر زندگی آنها بگذارد. به عنوان مثال، در حالی که ممکن است در بعضی از فرهنگها بارداری نوجوانان مورد استقبال قرار بگیرد اما به‌طور عمده این امر مذموم می‌باشد. تحقیقات حاکی از آن است که شروع زودرس بلوغ، کودکان و نوجوانان را تحت فشار قرار می‌دهد تا قبل از اینکه از نظر عاطفی یا شناختی آماده شوند، مجبور باشند مانند بزرگسالان رفتار کنند. برخی از مطالعات نتیجه‌گیری کردند که درگیر شدن در رابطه جنسی در نوجوانان، به ویژه دختران ممکن است منجر به افزایش سطح استرس و افسردگی آنها شود، همچنین دختران احتمالاً بیشتر در معرض خطرات روابط جنسی (مانند مقاربت جنسی بدون استفاده از کاندوم) قرار می‌گیرند. هرچند تحقیقات بیشتری در این زمینه‌ها مورد نیاز است. در برخی از کشورها، مانند آمریکا، برنامه‌های درسی آموزش مسائل جنسی وجود دارد و به نوجوانان تدریس می‌شود. این برنامه‌ها بحث‌برانگیز بوده و بر سر این که آیا اصلاً باید این مسائل به کودکان تدریس شود یا خیر یا اینکه مرجع آموزش این مسائل چه گروه‌هایی باید باشند اختلاف‌نگَرهایی وجود دارد.
برخی مطالعات از دهه ۱۹۷۰ تا ۱۹۹۰ بیانگر وجود ارتباطاتی بین عزت نفس و روابط جنسی در بین نوجوانان وجود دارد، در حالی که سایر مطالعات، از دهه ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، حاکی از این بودند که رابطه بین اعتماد به نفس و رابطه جنسی وجود ندارد یا اگر هست مقدارش چشمگیر نیست. در بین نوجوانان تا دهه ۱۹۹۰، شواهد بیشتری از احتمال دومی حمایت می‌کرد، و تحقیقات عموماً رابطه اندک یا معنادار بین عزت نفس و رابطه جنسی در بین نوجوانان را نشان نمی‌داد. لیزا آری، محقق، در این باره اظهار داشت: "این ایده که فعالیت جنسی زودرس و بارداری با عزت نفس پایین در ارتباط باشد، در نیمه دوم قرن بیستم، به ویژه در ایالات متحده رواج یافت" وی افزود: با این وجود، در یک بررسی سازمان‌یافته از رابطه بین عزت نفس و رفتارهای جنسی نوجوانان، نگرشها و هدف‌ها (که یافته‌های ۳۸ نشریه را مورد تجزیه و تحلیل قرار می‌داد) ۶۲٪ از یافته‌های رفتاری و ۷۲٪ از یافته‌های نگرشی هیچ ارتباط آماری معنا داری را نشان ندادند (گودسون و همکاران، ۲۰۰۶). " مطالعات انجام شده حاکی از آن است که پسران غیر باکره نسبت به پسران باکره عزت نفس بالاتری دارند و دخترانی که عزت نفس پایینی دارند و خودبینی شان سطح کمتری دارد بیشتر مستعد رفتارهای خطرساز مانند رابطه جنسی محافظت نشده یا ارتباط با چندین شریک جنسی هستند.
لین پیون، روان‌پزشک، درین باره اظهار داشته: "همه نوجوانان زندگی جنسی دارند، خواه از نظر جنسی با دیگران فعال باشند، خواه به تنهایی، خواه در شرایطی که به ظاهر فعالیتی ندارند ". همچنین داشتن نگاهی مثبت به فعالیت‌های جنسی جوانان می‌تواند اثر بهتری دربرداشته باشد، تا اینکه به‌طور صرف به آن به چشم یک میل و فعالیت خطرناک نگریست. این باعث می‌شود تا جوانان الگوهای سالم تری در مورد فعالیت‌های جنسی انتخاب کنند و مسیرهای بهتری را در این باره طی نمایند. محققان اظهار داشتند که روابط عاشقانه بلند مدت به نوجوانان این فرصت را می‌دهد که بعدتر مهارتهای لازم برای داشتن روابط با کیفیت بهتر را در زندگی به دست آورند.Madsen S. , Collins W. A. (2005). Differential predictions of young adult romantic relationships from transitory vs. longer romantic experiences during adolescence. Presented at "Biennial Meeting of the Society for Research on Child Development", Atlanta, Georgia. به‌طور کلی، روابط عاشقانه مثبت در بین نوجوانان می‌تواند منافع طولانی مدتی را در پی داشته باشد. روابط عاشقانه با کیفیت بالا با تعهد بالاتر در اوایل بزرگسالی همراه است،Seiffge-Krenke I. , Lang J. (2002). Forming and maintaining romantic relations from early adolescence to young adulthood: evidence of a developmental sequence. Presented at 19th "Biennial Meeting of the Society for Research on Adolescence", New Orleans, Louisiana. و ارتباط مستقیمی با تجربیات اجتماعی دارد.
در حالی که رابطه جنسی، شیوه طبیعی تولید مثل برای گونه‌های انسانیست، انسانها دستورالعمل‌های اخلاقی و قانونی پیچیده‌ای دارند که حد و حدود روابط جنسی را تنظیم و تعیین می‌کند، این دستورالعمل‌ها مطابق قوانین مذهبی و دولتی متفاوت است. همچنین برخی دولت‌ها و مذاهب دارای الگوهایی برای فعالیت‌های جنسی هستند که این قبیل فعالیت‌ها را به صورت «مناسب یا نامناسب» تقسیم‌بندی می‌کند. این الگوها شامل محدودیت‌هایی در مورد اعمال جنسی مجاز است. یک نمونه از رابطه جنسی که پیشتر در تاریخ ممنوع قلمداد می‌شده رابطه جنسی مقعدی است.William N. Eskridge Jr. Dishonorable Passions: Sodomy Laws in America, 1861–2003. (2008) Viking Adult.Noelle N. R. Quenivet. Sexual Offenses in Armed Conflict & International Law. (2005) Hotei Publishing.
مقاربت جنسی با شخصی برخلاف "میل" خود یا بدون رضایت او تجاوز محسوب می‌شود، اما ممکن است به آن "حمله جنسی" نیز گفته شود. در اکثر کشورها این عمل جرمی جدی تلقی می‌شود. بیش از ۹۰٪ قربانیان تجاوز جنسی زن هستند، ۹۹٪ از تجاوزگران مرد و فقط در حدود ۵٪ از تجاوزگران با قربانیان غریبه هستند.
اکثر کشورها دارای محدوده‌ای معین برای تعیین سن قانونی هستند که حداقل سن مجاز برای داشتن رابطه جنسی را مشخص می‌کند، این سن به‌طور معمول از ۱۶ تا ۱۸ سالگیست، اما بین ۱۲ تا ۲۰ سال نیز متغیر است. در برخی جوامع، سن رضایت طبق عرف یا سنت غیررسمی تعیین می‌شود. رابطه جنسی با شخص زیر سن قانونی، صرف نظر از مخالفت یا ابراز رضایت آنها، بسته به اختلاف سنین افراد درگیر، اغلب به عنوان تجاوز جنسی یا تجاوز قانونی قلمداد می‌شود. برخی از کشورها هرگونه رابطه جنسی با شخصی که از نظر روانی دارای عقب‌ماندگی یا مشکل هستند را فارق از سنشان، به عنوان تجاوز جنسی برمی‌شمارند.
رابرت فرانکوئور و همکاران، اظهار داشتند که «تا قبل از دهه ۱۹۷۰، تعرض جنسی اغلب فقط شامل مقاربت جنسی از طریق آلت تناسلی و واژن بود.» نویسندگان، پاملا جی کلبفلیش و مایکل جی کودی اظهار داشتند که این امر باعث شد که اگر "رابطه جنسی به معنای رابطه از طریق آلت تناسلی و واژن باشد، بنابراین تجاوز جنسی یعنی دخول آلت تناسلی به واژن بدون رضایت فرد و به صورت اجباری، و دیگر رفتارهای جنسی - مانند نوازش و لمس اعضای تناسلی فرد بدون رضایت او، رابطه جنسی دهانی به وسیله زور، اقدام به برقراری رابطه جنسی از طریق زور و رابطه جنسی اجباری با همجنس - تجاوز به حساب نمی‌آیند "؛ سپس آنها اظهار داشتند که " گرچه برخی از انواع دیگر تماس جنسی اجباری به لحاظ حقوقی در دسته لواط قرار دارند (مثلاً دخول مقعدی و تماس جنسی دهانی و تناسلی)، بسیاری از تماسهای جنسی که بدون اخذ رضایت صورت می‌گیرد دربرخی از ایالت‌ها به لحاظ قانونی تجاوز محسوب نمی‌شوند. کن پلمبر باور داشت که معنای قانونی" تجاوز جنسی در اکثر کشورها مقاربت جنسی غیرمجاز است و این بدان معنی است که آلت باید در مهبل دخول کند "و اینکه "سایر اشکال خشونت جنسی علیه زنان مانند رابطه جنسی دهانی یا مقعدی به واسطه زور، یا قرار دادن اشیاء دیگر در مهبل، جرمی سبکتر از تجاوز جنسی است".
با گذشت زمان، معنای تجاوز جنسی در برخی از نقاط جهان گسترش یافت و شامل بسیاری از انواع دست‌درازی‌های جنسی، از جمله مقاربت مقعدی، قضیب‌لیسی، فرج‌لیسیو دخول به دستگاه تناسلی یا رکتوم توسط یک شیء خارجی «حتی بیجان» را شامل شد. تا سال ۲۰۱۲، دفتر تحقیقات فدرال (FBI) تجاوز به عنوان جرم را صرفاً متوجه تجاوز از سوی مردان علیه زنان می‌دانست. در سال ۲۰۱۲، آنها تعریف تعرض جنسی را از ""مقاربت جنسی با یک زن به زور و برخلاف میل او"" به ""تعرض، هر چقدر هم اندک، در مهبل یا مقعد با هر قسمت از بدن یا اشیاء، یا تعرض دهانی توسط یک عضو جنسی توسط فرد دیگر بدون رضایت قربانی"" تغییر دادند. این تعریف جدید باعث تغییر قوانین کیفری فدرال یا ایالتی نمی‌شود و تأثیری در متهم نمودن یا تحت تعقیب قرار دادن فرد در سطح فدرال، ایالتی یا محلی ندارد، بلکه تضمین می‌کند که تجاوز به صورت دقیقتر در سراسر کشور تعریف خواهد شد. در بعضی از موارد دست‌درازی، الزامی وجود ندارد تا عمل به عنوان «تجاوز» دسته‌بندی شود.
در اکثر جوامع در سراسر جهان، مفهوم رابطه جنسی با محارم جرم شمرده می‌شود. جیمز راف، مدرس ارشد جرم‌شناسی در دانشگاه موناش، به آسیب‌های احتمالی مرتبط با رابطه جنسی درون خانوادگی، مانند فرزندان ناقص حاصل از این نوع رابطه پرداخت. با این حال، این قانون بیشتر به حمایت از حقوق افرادی که به‌طور بالقوه در معرض چنین سوءاستفاده‌هایی قرار دارند، توجه می‌کند. به همین دلیل است که روابط جنسی خانوادگی جرم شمرده می‌شود، حتی اگر همه طرفین رضایت داشته باشند. قوانینی وجود دارد که انواع مختلفی از فعالیتهای جنسی بین اقوام را ممنوع می‌کند و نه لزوماً دخول جنسی را. این قوانین شامل پدر/مادربزرگ‌ها، والدین، فرزندان، خواهر و برادر، خاله و عمو مربوط می‌شود. همچنین در شدت مجازات‌ها و تعریف نسبت افراد با هم تفاوت‌هایی وجود دارد. از جمله این تفاوت‌ها می‌توان به تفاوت دربرداشت نسبت به والدین بیولوژیکی یا خانواده ناتنی، فرزندخوانده‌ها و خواهران و برادران ناتنی اشاره کرد. در بین ایالات مختلف اختلاف نظرهایی راجع به این مسئله وجود دارد..
یکی دیگر از مسائل مورد بحث، حیوان خواهی است که یک انحراف جنسی تلقی می‌شود و گرایش‌ها و اعمال جنسی بین انسان و موجودات غیرانسانی را شامل می‌شود. رابطه جنسی انسان با موجودات غیرانسانی در برخی از حوزه‌های قضایی غیرقانونی نیست، اما در برخی نقاط طبق قوانین سوء استفاده از حیوانات یا قوانینی که با جرایم علیه طبیعت مرتبط است جرم تلقی می‌شود.
در حالی که قرآن شهوت به زنان را به عنوان مثالی از شیفتگی به لذت‌های دنیا ذکر می‌کند (مثلاً )، آمیزش جنسی را شیطانی یا لزوماً موجب دلبستگی به دنیا در نظر نمی‌گیرد. قرآن آمیزش جنسی را ویژگی مهمی از دنیای طبیعی دانسته و در مورد آن قوانینی وضع می‌کند. قرآن به صورت خاص لذت جنسی را تأیید کرده و آمیزش را تنها و تنها وسیله‌ای برای تولید مثل در نظر نمی‌گیرد. قرآن آمیزش را به حوزه نهادهای ازدواجی و برده‌داری منحصر کرده، ازدواج با محارم، زنا، فاحشگی، و رابطه همجنسگرایی مرد را محکوم کرده و مقاربت‌های جنسی ای که در عربستان قبل از اسلام موجود بوده را از طرقی تغییر داده یا محدود کرده‌است.
از دیدگاه قرآن وجود جفت‌ها بخشی از نظم و ترتیب موجود در طبیعت است و شاهدی بر وجود خدا و یکتا بودن او می‌باشد () و این اصلی است که انسان نیز مشمول آن است. قرآن می‌گوید: قرآن همچنین صحبت از آفرینش انسان از یک‌نفس واحد کرده: «اوست که شما را از یک تن آفرید و همسر او را از او آفرید تا بدو آرام گیرد» که به عقیده دوین استوارت اشاره‌ای به این دیدگاه دارد که دلیل جاذبه بین زن و مرد این است که از یک‌نفس خلق شده‌اند، ایده‌ای که در آثار افلاطون و در متون یهودی دوران پس از تثبیت کتاب مقدس یافت می‌شود. البته قرآن از ذکر داستانی که در آن حوا از دنده آدم خلق می‌شود و سلسه مراتب مربوط، اجتناب کرده و حدیثی هم موجود است که زنان را شقائق (نیمه) مردان توصیف می‌کند. آیه ۱۸۷ سوره بقره می‌گوید: امتناع از آمیزش جنسی و تجرد در اسلام هیچ‌گونه ارزشی به حساب نمی‌آید. قرآن در لیستی از آمیزش‌های جنسی غیر مشروع را ذکر کرده‌است. همچنین قرآن رسم قبل از پیدایش اسلام که به ارث بردن یا ازدواج با زنان پدر یک شخص بوده را ممنوع کرد.
به عقیده دوین استوارت اگر چه برخی از آیات قرآن صحبت از رابطه متقارن بین زن و مرد می‌کنند ولی آیات دیگری نشان می‌دهند که حقوق زن و مرد متفاوت می‌باشد. با استناد به اینکه خطاب قرآن در خیلی از آیات پیرامون آمیزش جنسی و ازدواج به مردان است، و به عنوان مثال به مردان چندهمسری را اجازه می‌دهد نتیجه می‌گیرد که هدف ازدواج ارضای نیازهای مردانه و ادامه نسل او از طریق مرد می‌باشد. البته دوین استوارت این را می‌افزاید که آیاتی نیز هستند که به زنان حقوق ازدواجی اعطا کرده و فرای مسئله تولید مثل، به نیاز آن‌ها به آمیزش جنسی و بهره بردن از معاشرت توجه می‌کند. زنان مسلمانی مانند اسما بارلاس تفاسیری غیر مردسالارانه از قرآن ارائه کرده‌اند.اسما بارلاس (Asma Barlas) کتابی با نام «Believing Women" in Islam: Unreading Patriarchal Interpretations of the Qur'an چاپ انتشارات دانشگاه تگزاس منتشر کرده که مفصلاً این موضوع را مورد بحث قرار می‌دهد
در برخی حیوانات مانند گوسفند یا پرندگان، نزدیکی جنسی تنها به صورت فصلی انجام می‌پذیرد. در فصل جفت‌گیری، هورمون‌هایی در جنس مذکر و مؤنث تولید شده که دستگاه‌های تناسلی آن‌ها را برای آمیزش آماده می‌کند. در فصل‌های غیر باروری سطح هورمون‌ها آنقدر پایین می‌افتد که حیوانات قدرت بارور کردن را نداشته و میلی به انجام آمیزش جنسی نیز ندارند.
یوهان کونو (زادهٔ ۱۶۶۰ - درگذشتهٔ ۱۷۲۲)، نوازندهٔ ارگ و آهنگساز آلمانی. او با خلق سوناتهای توراتی از بنیانگذاران موسیقی توصیفی محسوب می‌شود.
آرنولد، دنیس. "باخ". ترجمهٔ غلامحسین میرزاصالح، چاپ اول: ۱۳۷۵، تهران: نشر طرح نو.
کریستف گراپنر (زادهٔ ۱۳ ژانویه ۱۶۸۳ – درگذشتهٔ ۱۰ مه ۱۷۶۰)، آهنگساز آلمانی اهل دارمشتات که در اوایل قرن هجدهم معروف‌ترین سازندهٔ کانتات بود.
کالجیوم موزیکوم یا «کالج موسیقی»، تشکیلات کلوب‌مانندی که در اشاعهٔ موسیقی در آلمان نقش موثری ایفا کرد. این مجامع به کلوبهای خصوص موسیقی در آکسفورد، زوریخ و بوهم شباهت داشت. یوهان سباستین باخ در زمان زندگی‌اش رهبر کالج موسیقی شهر لایپزیگ بود.
آرنولد، دنیس. باخ. ترجمهٔ غلامحسین میرزاصالح، چاپ اول: ۱۳۷۵، تهران: نشر طرح نو.
آلِمانْد موسیقی رقصی با ضرب ۴-۴ که از یک رقص روستایی یا ملی آلمانی ریشه گرفته است. این شکل محبوب‌ترین شکل موسیقی رقص در سنت باروک است.
کورانت یک نوع رقص تند و پرشتاب سه ضربی است که پیشینه در سنت موسیقایی آلمان و فرانسه دارد.
برای آشنایی بیشتر میتوان به آثار باخ(برای مثال french suitesشماره ی ۲ قسمت ۲)گوش داد.
ژیگ (یا با تلفظ انگلیسی: «جیگ»)، نوعی رقص و ترانه‌های مربوط به رقص است که در سنت موسیقایی انگلستان پیشینه دارد و موسیقی باروک مشخص‌ترین نمودِ آثاری با این سبک است.
ترانهٔ این رقص می‌تواند با میزان ۶/۸، ۹/۸ یا ۱۲/۶ باشد؛ در نتیجه، این رقص بسیار پرجست‌وخیز و بانشاط است.
آرنولد، دنیس. "باخ". ترجمهٔ غلامحسین میرزاصالح. چاپ اول، تهران: طرح نو، ۱۳۷۵.
هاینریش شوتْس (زادهٔ ۱۵۸۵، باد کوستریتز – درگذشتهٔ ۱۶۷۲، درسدن) آهنگساز آلمانی که بیشتر آثار وی در سبک موسیقی کلیسایی است.
عموماً او را بزرگ‌ترین آهنگساز پیش از یوهان سباستیان باخ و همچنین یکی از مهمترین آهنگسازان قرن هفدهم می‌دانند. نخستین اپرای آلمانی، با نام "«دافنه»"، ساخته‌شده به سال ۱۶۲۷، از آثار اوست.
او با آوردن سبک ایتالیایی به آلمان و ادامه تکامل آن از رنسانس تا باروک اولیه شناخته می شود. بیشتر موسیقی باقی مانده از او برای کلیسای لوتری نوشته شده است، در درجه اول برای کلیسای الکتورال در درسدن. او آنچه را که به‌طور سنتی اولین اپرای آلمانی در نظر گرفته می‌شود نوشت، «دافنه» که در سال ۱۶۲۷ در تورگاو اجرا شد و موسیقی آن از آن زمان به‌همراه تقریباً تمام موسیقی‌های تشریفاتی و نمایشی‌اش از بین رفته است. شوتز با بیش از ۵۰۰ اثر باقی مانده آهنگساز پرکاری بود.
او در ۲۸ ژوئیه به همراه یوهان سباستین باخ و جورج فریدریک هندل در تقویم مقدسین برخی از کلیساهای لوتری آمریکای شمالی به عنوان نوازنده یاد می شود.
شوتز در کوستریتز، به عنوان پسر ارشد کریستوف شوتز و یوفرسین بیگر به دنیا آمد.
در سال ۱۵۹۰ خانواده به وایسنفلس نقل مکان کردند، جایی که پدرش مسافرخانه "Zum güldenen Ring" را اداره می کرد. پدرش سرانجام در وایسنفلس به عنوان مدیر خانه مشغول به کار شد و در سال ۱۶۱۵ مسافرخانه دیگری را خریداری کرد که با نام های "Zur gildenen Sackpfeife" و "Zum gildenen Esel" شناخته می شد و نام آن را به "Zum Schützen" تغییر داد.
زمانی که شوتز با پدر و مادرش زندگی می کرد، استعدادهای موسیقی او توسط دوک موریتز فون هسن-کاسل در سال ۱۵۹۸ طی یک شب اقامت در مسافرخانه کریستوف شوتز کشف شد. با شنیدن آواز هاینریش جوان، دوک از والدینش درخواست کرد که اجازه دهند پسر برای آموزش و تعلیم بیشتر به دربار نجیب او فرستاده شود. والدین او در ابتدا با این پیشنهاد مخالفت کردند، اما پس از مکاتبات زیاد، هاینریش را در اوت ۱۵۹۹ به اقامتگاه دوک در کاسل بردند.
شوتز پس از اینکه عضو گروه کر شد، قبل از رفتن به ونیز از سال ۱۶۰۹ تا ۱۶۱۲در ماربورگ حقوق خواند تا نزد جیووانی گابریلی موسیقی بخواند. گابریلی تنها کسی است که شوتز تا به حال معلم خود نامیده است. او اندکی قبل از مرگ گابریلی انگشتری را به ارث برد. او سپس از سال ۱۶۱۳تا ۱۶۱۵ در کاسل نوازنده ارگ ​​بود.
پس از یک مذاکره طولانی بین دوک و شاهزاده، شوتز در سال ۱۶۱۵ به درسدن نقل مکان کرد تا به عنوان آهنگساز دربار نزد شاهزاده ساکسونی کار کند. شوتز در سال ۱۶۱۹با ماگدالنا وایلدک (متولد ۱۶۰۱) ازدواج کرد. او قبل از مرگش در سال ۱۶۲۵ دو دختر به دنیا آورد: آنا جاستینا در سال ۱۶۲۱ و یوفروسین در سال ۱۶۲۳.
شوتز در درسدن بذر چیزی را که اکنون ارکستر دولتی ساکسون درسدن نامیده می شود کاشت، اما در موارد متعددی آنجا را ترک کرد. در سال ۱۶۲۸او دوباره به ونیز رفت، جایی که احتمالاً کلودیو مونتهوردی را ملاقات کرد. در سال ۱۶۳۳ او به کپنهاگ دعوت شد تا موسیقی جشن های عروسی را در آنجا بسازد و در سال ۱۶۳۵به درسدن بازگشت. او بار دیگر در سال ۱۶۴۱به دلیل ویرانی دادگاه انتخابات، سفری طولانی به دانمارک انجام داد. جنگ سی ساله در سال ۱۶۴۸به پایان رسید و او دوباره در درسدن فعال تر شد. در سال ۱۶۵۵، سالی که دخترش Euphrosyne درگذشت، او یک پست رسمی را به عنوان رهبر ارکستر در ولفنبوتل پذیرفت.
کالون‌گرایی یا کالونیسم ، که سنت اصلاح‌شده ، پروتستانتیسم اصلاح‌شده یا مسیحیت اصلاح‌شده نیز نامیده می‌شود یکی از شاخه‌های اصلی پروتستانتیسم است که از سنت الهیات و اشکال عمل مسیحی که توسط ژان کالوین (۱۵۶۴–۱۵۰۹)، الیهیدان و اصلاح‌طلب پروتستان فرانسوی و دیگر متکلمان دوران اصلاحات بیان شده‌است، پیروی می‌کند.
کالوینیسم به نام ژان کالوین نامگذاری شده‌است و اولین بار توسط یک الهیدان لوتری در سال ۱۵۵۲ استفاده شد. حتی اگر یک رویه معمول کلیسای کاتولیک روم این بود که آنچه را بدعت می‌دانست به نام بنیانگذار آن نامگذاری می‌کرد، این اصطلاح در محافل لوتری سرچشمه گرفت. کالوین خود این نامگذاری را محکوم کرد:
هر جا که کالونیسم اجازهٔ رشد و نمو داشت، یک حکومت تئوکراسی داد که نوعی الیگارشی بود که در نتیجه اتحاد کشیشان با طبقه متوسط اعلا یا محترمان به‌وجود آمده و توده مردم در آن نقشی نداشتند. حکومت خود کالون و پیوریتن‌ها در ماساچوست آمریکا به نوعی از متفرعات کالونیسم بود.
مکتب‌های سیاسی. دکتر بهاالدین پازارگاد
https://en.wikipedia.org/wiki/Calvinism
ژان کالوَن (زادهٔ ۱۵۰۹ - درگذشتهٔ ۱۵۶۴) ،اصلاح‌طلب مذهبی و متکلم بنیادگرای فرانسوی بود که از رهبران سرشناس فرقهٔ پروتستان به‌حساب می‌آمد.
ژان کالون نامی است که او بعدها پس از مدتی تحصیل در دانشگاه برای خود برمی‌گزیند. نام اصلی او ژان کاووَن بود. یکی از افرادی که بیشترین تأثیر را در روند زندگی ژان کالون داشت، پدرش، مدیر مالی در کلیسای کاتولیک بود. او می‌خواست فرزندش کاهن کلیسای کاتولیک شود. در سال ۱۵۲۳، یعنی زمانی که فقط چهارده سال سن داشت، برای یادگیری زبان لاتین در «کلژ دو لا مرش»،College de la Marche راهی پاریس شد. بعد از چند ماه او برای ادامهٔ تحصیل به «کلژ دو مونتِی»College de Montaigu رفت که در دروس الهیات بسیار سختگیر بود. وی در آنجا علوم مقدماتی را به خوبی آموخت.
به علت دعوا و مناقشه‌ای که بین پدر کالون و کلیسای کاتولیک شروع شده بود، او تصمیم گرفت تا پسرش در شهر اورلئان در رشتهٔ حقوق تحصیل کند. ژان از تصمیمات و گفته‌های پدرش اطاعت کرد و در سال ۱۵۲۸ به اورلئان رفت. تحصیل در رشتهٔ حقوق، بعدها به او در ایجاد پایه‌های اصلاحات در کلیسا کمک فراوانی کرد. او بعد از اورلئان، در شهر بورژ به رشتهٔ حقوق ادامه داد. آموخته‌های او در این دو شهر دربارهٔ انسان‌گرایی را می‌توان در آموزه‌های کالون یافت. او این آموخته‌هایش را بعداً با آموخته‌های الهیاتی و روحانی ترکیب کرد. آموخته‌های او دربارهٔ انسان‌گرایی باعث شد تا او انتقاد و علم را از کارهایش جدا نکند و به همین دلیل او همیشه به دنبال صحیح‌ترین منابع برای نوشته‌های خود بود. او در سال ۱۵۳۲ برای دریافت درجهٔ دکتری در رشتهٔ حقوق شروع به تحصیل کرد. اینجا بود که او نام خود را از ژان کاوون به ژان کالون تغییر داد.
وی پس از پایان تحصیلاتش در رشتهٔ حقوق، به شهر محل تولد خود، یعنی نوایون بازگشت. با تکفیری که از سوی انجمن کلیسایی رخ داد، مجبور به ترک زادگاهش شد و به پاریس بازگشت. در پاریس بود که او طرفدار سرسخت اندیشه‌های اصلاحی گردید؛ ولی چون دانشگاه و مقامات شهر پاریس مخالف اندیشه‌های اصلاح طلبانه بودند، کالون مجبور شد تا فرانسه را ترک گوید و در سال ۱۵۳۵ به کشور سوئیس گریخت. در سوئیس بود که شروع به بنای پایه‌های کتاب مشهور خود، مبادی دین مسیحیت کرد. اولین نسخهٔ این کتاب در سال ۱۵۳۶ و در شهر بازل سوئیس به چاپ رسید. بعد از چندین دوره ویرایش مجدد آن، نسخهٔ نهایی در سال ۱۵۵۹ و در شهر ژنو سوئیس به چاپ رسید.
ژان کالون سرانجام در بیست و هفتم مه ۱۵۶۴ در ۵۴ سالگی بر اثر بیماری درگذشت.
Grote Winkler Prins Encyclopedie/Johannes Calvijn
گام نِسبی، در تئوری موسیقی به یک جفت گام گفته می‌شود که یکی گام ماژور و دیگری گام مینور است و هر دو علامت سرکلید مشابهی دارند و از طریق دایره پنجم‌ها نیز می‌تواند مجسم شود.
برای نمونه اگر درجهٔ ششم گام ماژور را مبدأ قرار داده و گامی جدید بسازیم، آن با همان علامات ترکیبی، گام مینور نسبی خواهد بود. با چنین روشی برای دو ماژور، گام لا مینور به‌عنوان مینور نسبی به‌دست می‌آید. متقابلاً گام دو ماژور هم ماژورِ نسبیِ گام لا مینور است.
ریشه بخشی از گیاه است،که معمولاً زیر خاک قرار دارد و گیاه با آن، آب و مواد معدنی را جذب می‌کند. ریشه سه کار اصلی دارد: نگاه داشتن گیاه در خاک، جذب آب و مواد معدنی، تولید هورمون. ریشه‌ها متناسب با نوع گیاه و محیط در سطح خاک پخش شده یا به اعماق خاک فرومی‌روند. ریشه‌ها ممکن است در هوا یا در آب وجود داشته باشند. ریشه‌های گیاه به کمک (تارهای کشنده) که مانند مو هستند، اب و دیگر مواد را می‌گیرد تا آن‌ها را به برگ و ساقه برساند.
ریشه مهم‌ترین قسمت گیاه است و گیاهان بدون ان نمی‌توانند حتی اندکی رشد کنند. بعضی ریشه‌ها مثل هویج و تربچه خوراکی‌اند. به‌طور ساده ریشه‌ها را به دو گروه راست و افشان تقسیم می‌کنند.
ریشه گیاهان بخش مهمی از گیاه می‌باشد که در رشد گیاهان نیز مؤثر است. مثلاً اگر فشردگی(تراکم) خاک در زمان رشد گیاه زیاد باشد ارتفاع رشد محصول کم شده و اگر پیوستگی ذرات خاک کمتر باشد رشد گیاه بیشتر خواهد بود در نتیجه باعث افزایش طول گیاهان می‌شود.
مصطفی معین (زادهٔ ۱۱ فروردین ۱۳۳۰ نجف آباد) پزشک و استاد دانشگاه علوم پزشکی تهران، بنیان‌گذار و رهبر جبهه دموکراسی خواهی و حقوق بشر ایران است. وی کاندیدای اصلاح طلبان پیشرو در نهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری ایران بود.
دکتر معین نماینده دوره اول، سوم و پنجم مجلس شورای اسلامی بود و وزیر علوم و تحقیقات در دولت اکبر هاشمی رفسنجانی و دولت سید محمد خاتمی بود.
وی سیاست‌مداری ایرانی است که در دو دوره طی سال‌های ۱۳۶۸–۱۳۷۲ در دولت اول هاشمی رفسنجانی و سال‌های ۱۳۷۶–۱۳۸۲ در دولت خاتمی جمعاً به مدت ۱۰ سال عهده‌دار مقام وزارت علوم بوده‌است.
مصطفی معین نماینده دوره اول، سوم و پنجم مجلس شورای اسلامی بود
مصطفی معین اهل شهر نجف آباد در استان اصفهان است.
مصطفی معین در یازدهم فروردین ماه ۱۳۳۰ در خانواده‌ای مذهبی در نجف‌آباد به دنیا آمد. او آموزش ابتدایی و متوسطه را در زادگاه خود و دوره متوسطه را در دبیرستان سعدی اصفهان گذراند؛ و به عنوان دانشجوی ممتاز در سال ۱۳۴۸ به رشته پزشکی در دانشگاه شیراز راه یافت و سپس دوره تخصصی خود را در رشته بیماری‌های کودکان و فوق تخصصی در رشته آلرژی و ایمونولوژی بالینی را تکمیل کرد. او در عرصه‌های اجتماعی مانند آموزش و کمک به دانش‌آموزان یتیم و خانواده‌های محروم و انجام خدمات بهداشتی و فرهنگی در حلبی‌آباد حاشیه شیراز فعالیت می‌کرد.
او در دوران دانشجویی پیش از انقلاب اسلامی فعالیت‌های سیاسی داشت. با پیروزی انقلاب و اتمام دوره تخصصی کودکان (۱۳۵۸)، سمینار طب ملی و مردمی در خرداد ماه ۱۳۵۸ با هدف تحقق عدالت در بهداشت و درمان کشور از سوی ایشان طراحی و برگزار گردید، و پس از آن سرپرستی طرح طب روستایی را با همکاری دانشگاه اصفهان، جهاد سازندگی و وزارت بهداری آن زمان در جهت محرومیت زدایی فرهنگی، آموزشی، پژوهشی و بهداشتی درمانی در مناطق محروم استان اصفهان به عهده گرفت. او در سال ۱۳۶۰ با تشکیل شورای برنامه‌ریزی بهداشت و درمان استان فارس، مسئولیت آن را عهده‌دار گردید و سپس با؛ مشارکتی فعال و مستمر، مسئولیت‌های مختلفی را در بخش‌های علمی و دانشگاهی، فرهنگی و اجتماعی، سیاستگذاری و مدیریت اجرایی طی سال‌های بعد پذیرا شد.
مصطفی معین وزیر علوم در دوران ریاست جمهوری محمد خاتمی بود. او دو بار از مقام خود استعفا کرد.دوره دوم و سوم وزارت معین با بحران‌های متعددی روبرو بود که بالصراحه، دانشگاه و دانشجویان را به عنوان نهاد فکری و نیروی پیشاهنگ اصلاحات هدف قرار داده بود. نقطه اوج بحران با هجوم گروه‌های فشار و ورود غیرقانونی افراد مسلح در ۱۸ و ۲۰ تیرماه ۱۳۷۸ به کوی دانشگاه تهران و دانشگاه تبریز و ضرب و جرح دانشجویان شکل گرفت که با اعتراض و استعفای وزیر در دفاع از حریم دانشگاه و مظلومیت دانشجویان مواجه شد.
آقای معین پس از حمله ۱۸ تیر ۱۳۷۸ به کوی دانشگاه تهران و برخورد خشونت‌آمیز با دانشجویان به اعتراض استعفا نامه خود را به محمد خاتمی داد اما آقای خاتمی با استعفای او مخالفت کرد.
او سال‌ها بعد دربارهٔ این استعفای خود گفت: «فکر کردم که دیگر نمی‌توانم به مسئولیتم ادامه دهم و صبح شنبه نخستین کاری که کردم این بود، رفتم وزارتخانه و استعفایم را دادم. هم واقعی بود و هم یک اعتراض بسیار بسیار جدی، یک نشان صداقت من بود با دانشجویان.»
در خردادماه ۱۳۸۱ نیز هشدار معین نسبت به پیامدهای بلند مدت فکری، اجتماعی و فرهنگی حکم اعدام برای هاشم آقاجری استادیار دانشگاه تربیت مدرس، تظاهرات غیرقانونی و اشغال ساختمان وزارتخانه از سوی افراد تحریک شده و ارائه طرح استیضاح از سوی گروه اقلیت مجلس شورای اسلامی را در پی داشت که استقبال و اعلام آمادگی وزیر برای پاسخگویی، موجب بازپس‌گیری طرح استیضاح گردید.
در تابستان سال ۱۳۸۲ با توجه به بن‌بست رسیدن تصویب نهایی قانون جدید وزارت علوم، تحقیقات و فناوری در شورای نگهبان - که بر پایه انسجام آموزش عالی و تحول در ساختار مدیریت علم و فناوری و بر اساس مطالعه و کارشناسی علمی چندین ساله تنظیم شده و به تصویب دولت و مجلس شورای اسلامی رسیده بود و اعتراض به دخالت نهادهای موازی در آموزش عالی و دانشگاه‌ها و بی‌حرمتی نسبت به دانشگاه و دانشگاهیان را در متن خود داشت.
از این رو مصطفی معین بار دیگر در ۲ تیر ۱۳۸۲ از وزارت علوم استعفا کرد.
مصطفی معین در استعفانامه خود نوشت: «واقعیت این است که از یک سو تعدد مراجع تصمیم گیرنده و به ویژه تداخل مسئولیتها با شورای عالی انقلاب فرهنگی، سوءظن‌ها، دخالتها و تعرضهای نهادها و شوراهای غیرمسئول یا غیر پاسخگو، فرصت کار و تلاش مفید و مؤثر را به میزان قابل توجهی از وزارت و دولت سلب کرده و از سوی دیگر حریم مقدس دانشگاه، منزلت، حرمت و امنیت فکری و اجتماعی دانشجویان، استادان و دانشگاهیان و به‌طور کلی جوانان، متفکران و فرهیختگان در معرض تنگ نظری و کژاندیشی، تجاوز و خشونت قرار گرفته‌است.»
محمد خاتمی این بار استعفای مصطفی معین را پذیرفت.
اصطلاحِ "ستاره‌دارها" تعریف جدیدی بود که در دورهٔ وی در وزارت علوم ساخته شد. دانشجویان با عنوان‌های یک ستاره، دو ستاره و سه ستاره معرفی می‌شدند. دانشجویان یک ستاره افرادی بودند که نقص پرونده داشتند، دانشجویان دو ستاره افرادی بودند که در کنار نقص پرونده به آنها تذکر داده شده بود و سه ستاره‌ها دانشجویانی بودند که فعالیت سیاسی می‌کردند و از تحصیل محروم می‌شدند.
او در بیانیه‌ای این موضوع را تکذیب کرده و در سخنرانی‌ای ادعا کرد، بخش عمده ستاره دار کردن دانشجویان در آن دوره مربوط به نقص پرونده بوده و تعداد بسیار کمی از دانشجویان در دوره او از نظر سیاسی، ستاره دار بودند. معین تأکید کرد هیچ دانشجویی در دوره او به این دلیل از دانشگاه اخراج نشده‌است. ادعای مسوولان وزارت علوم در دولت‌های هفتم و هشتم این است که محروم‌سازی دانشجویان از تحصیل به دلایل سیاسی در آن سال‌ها رخ نداده و تعداد بسیار انگشت شماری از دانشجویان از نظر سیاسی ستاره دار شدند که آن‌ها نیز با بازنگری یا دادن تعهد به ادامه تحصیلشان مشغول شدند اما به ادعای آنان میزان ستاره‌دار کردن دانشجویان از نظر سیاسی در دولت‌های نهم و دهم به شکل محسوسی افزایش یافته و تعداد معناداری به این دلیل در آن سال‌ها از تحصیل محروم شدند؛ ادعایی که مسوولان وزارت علوم در دولت‌های نهم و دهم نیز آن را نفی و وجود دانشجویان ستاره‌دار در آن دوره را تکذیب می‌کنند.
به گفته ابراهیم خدایی رئیس اسبق سازمان سنجش اصل ستاره دار کردن دانشجویان به مصوبه شورای عالی انقلاب فرهنگی مبنی بر الزام استعلام دانشجویان هنگام ثبت‌نام برای تحصیل در دوره‌های تحصیلات تکمیلی مربوط می‌شود.
مصطفی معین تحصیلات عالی را با برخورداری از بورس دانشگاه شیراز در دوره پزشکی عمومی و سپس با کارورزی مستقیم و به عنوان دستیار ارشد در دوره تخصصی بیماری‌های کودکان ادامه داد و پس از آن فوق تخصص خود در رشته آلرژی و ایمونولوژی بالینی را دریافت نمود.
دکتر معین هم‌اکنون ریاست انجمن آسم و آلرژی و مرکز تحقیقات ایمونولوژی، آسم و آلرژی را بر عهده دارد. او عضو هیئت‌های امنا، شوراهای علمی و پژوهشی، مجامع، آکادمی‌ها و انجمنهای علمی، فرهنگی و دانشگاهی مختلف است و به عنوان استاد دانشگاه علوم پزشکی تهران به تدریس و تحقیق مشغول است. اکنون استاد دارای رتبه علمی پایه ۳۸ می‌باشند.
مهم‌ترین فعالیت‌های علمی-آموزشی و پژوهشی
۱. تدریس در دوره‌های پزشکی عمومی، تخصصی بیماری‌های کودکان، کارشناسی ارشد و دکترای تخصصی ایمونولوژی (PhD) و فوق تخصصی آلرژی و ایمونولوژی بالینی (از سال ۱۳۵۹)
۲. اجرای بیش از ۶۰طرح پژوهشی پایه، بالینی و اپیدمیولوژیک در زمینه آسم، آلرژی‌ها و بیماری‌های نقص ایمنی
۳. انجام بیش از ۵۰ مورد راهنمایی و مشاوره پایان‌نامه‌های پزشکی، تخصصی و فوق تخصصی
۴.انتشار بیش از ۱۶۰ مقاله پژوهشی در مجلات معتبر بین‌المللی (PubMed) و بیش از ۳۰ مقاله پژوهشی در مجلات علمی- پژوهشی داخلی
۵. تالیف، ترجمه و ویرایش علمی ۳۱عنوان کتاب در زمینه‌های مختلف علمی- تخصصی(۱۴)، علمی- ترویجی(۸)، علمی - اجتماعی و فرهنگی(۱۱)
۶. عضو هیئت‌های ممتحنه تخصصی بیماری‌های کودکان و فوق تخصصی آلرژی و ایمونولوژی بالینی (از ۱۳۷۶)
۷. عضو مؤسس رئیس انجمن آسم و آلرژی ایران (از ۱۳۷۵)
۸. عضو مؤسس و رئیس مرکز تحقیقات ایمونولوژی، آسم و آلرژی (از ۱۳۷۹)
۹.انتشار دوماهانه (علمی پژوهشی) آلرژی و آسم و ایمونولوژی به زبان انگلیسی و مدیرمسئولی آن (از ۲۰۰۰)
۱۰. رئیس کمیته کشوری آسم و آلرژی، رئیس کمیته کشوری آسم و بیماری‌های مزمن تنفسی (از ۱۳۷۹)
۱۱. عضو قطب علمی مرکز طبی کودکان (از ۱۳۹۹)
مهم‌ترین فعالیت‌های علمی- اخلاقی و اجتماعی
۱-عضو موئسس و رئیس انجمن ایرانی اخلاق در علوم و فناوری (از ۱۳۸۳)
۲-عضو مؤسس و عضو هیئت مدیره جمعیت توسعه علمی ایران(۱۳۸۳)
۳-انتشار فصلنامه (علمی پژوهشی) اخلاق در علوم و فناوری و مدیر مسئولی آن (از ۱۳۸۴)
۴-عضو موئسس و رئیس هیئت مدیره و امنای مؤسسه رحمان (از ۱۳۸۵ - مطالعه آسیب‌های اجتماعی)
۵-عضو موئسس و رئیس انجمن ایرانی تاریخ اجتماعی علم و فناوری (از ۱۳۹۴)
۶-عضو موئسس و رئیس هیئت مدیره مؤسسه حمایت از بیماران مبتلا به نقص ایمنی (از ۱۳۹۵)
۷-عضو شورای عالی کمسیون ملی یونسکو در ایران (از ۱۳۹۵)
۸-عضو گروه ترویج علم مرکز سیاست علمی کشور - وزارت علوم و تحقیقات و فناوری (از ۱۳۹۶)
۹-عضو مؤسس و رئیس هیئت مدیره و امنای مؤسسه نیکوکاری دکتر مجتبی معین (از ۱۳۹۶)
۱۰-عضو موئسس و عضو هیئت مدیره بنیاد پزشکی ایرانیان (از ۱۳۹۸)
۱۱-عضویت در آکادمی ایمونولوژی، آسم و آلرژی آمریکا (AAAAI)، انجمن اروپایی بیماری ریه (ERS)، شورای بین‌المللی آسم، آکادمی آلرژی و ایمونولوژی بالینی اروپا (EAACI)
مهم‌ترین فعالیت‌های علمی - اجرایی و سیاستگذاری (قانون گذاری)
۱-ریاست دانشگاه شیراز (۱۳۶۱–۱۳۶۰)
۲-نماینده مردم شیراز، تهران و اصفهان در دوره‌های اول (۱۳۶۳–۱۳۶۱)، سوم (۱۳۶۸–۱۳۶۷)، پنجم (۱۳۷۶)مجلس شورای اسلامی (عضویت در کمیسیون‌های بهداری و آموزش عالی)
۳-رئیس گروه برنامه‌ریزی پزشکی ستاد انقلاب فرهنگی (۱۳۶۳–۱۳۶۱)
۴-عضو شورای عالی انقلاب فرهنگی (۱۳۸۲–۱۳۶۲)
۵-دبیر شورای مرکزی جهاد دانشگاهی (۱۳۶۴–۱۳۶۴)
۶-وزیر فرهنگ و آموزش عالی (۱۳۷۲–۱۳۶۸) و (۱۳۷۹–۱۳۷۶)
۷-وزیر علوم، تحقیقات و فناوری (۱۳۸۲–۱۳۷۹)
۹-مشاور رئیس‌جمهور (۱۳۸۴–۱۳۸۲)
۹-نامزدی انتخابات ریاست جمهوری (۱۳۸۴)
۱۰-عضو شورای عالی نظام پزشکی، عضو هیئت مدیره نظام پزشکی تهران بزرگ و رئیس کمسیون تخصصی اخلاق شورای عالی (۱۳۸۷–۱۳۸۳)
۱۱-ریاست شورای عالی نظام پزشکی، عضو هیئت مدیره نظام پزشکی تهران بزرگ (از ۱۳۹۷) و رئیس کمیسیون تخصصی اخلاق شورای عالی (از ۱۳۹۶)
مهم‌ترین نشان‌ها و افتخارات
۱-ایجاد “جایزه بین‌المللی اخلاق در علم ابن سیناً هر دوسال یکبار به صورت مشترک توسط سازمان جهانی یونسکو و ج.ا. ایران (۲۰۰۱)
۲-ریاست کرسی یونسکو در آموزش سلامت (Chair- Holder of UNESCO Chair in Health Education)(2002)
۳-عضویت در فرهنگستان علوم پزشکی جمهوری اسلامی ایران (کمیته اخلاق، گروه علوم بالینی)(۱۳۸۵)
۴-لوح تقدیر به مناسبت انتخاب کتاب «آسم- علوم پایه و بالینی» به عنوان “کتاب برگزیده سال ۱۳۸۴ “ از سوی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی
۵-لوح تقدیر از “جشنواره ابن سیناً به مناسبت نمایه شدن فصلنامه آلرژی، آسم و ایمونولوژی در مدلاین (۱۳۸۵)
۶-لوح تقدیر از جشنواره رازی به مناسبت انتخاب فصلنامه آلرژی، آسم و ایمونولوژی به عنوان نشریه برگزیده علمی کشور (۱۳۸۹)
۷-مدال افتخار اولین دوره «عالی‌ترین نشان بین‌المللی پروفسور یلدا در آموزش، پژوهش، اخلاق و مسئولیت اجتماعی» در علوم پزشکی (۱۳۹۰)
۸-دریافت نشان «پژوهشگر برتر بالینی کشور» به انتخاب پانزدهمین جشنواره ابن سینا (۱۳۹۲)
۹-انتخاب در فهرست یک‌درصد دانشمندان برتر جهان در آلرژی و ایمونولوژی بالینی (ESI-2015)
۱۰-انتخاب به عنوان «چهره شاخص و ماندگار پزشکان کشور» از سوی انجمن پزشکان کودکان ایران درسی و هفتمین سالگرد بزرگداشت استاد دکتر محمد قریب (۱۳۹۵)
۱۱-انتخاب به عنوان «سفیر آسم» از سوی انجمن آسم و آلرژی ایران (۱۳۹۷)
او در دور اول نهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری با حدود ۴ میلیون رأی در آرای شمارش شده از میان هفت نامزد در رتبه پنجم قرار گرفت.نهضت آزادی ایران، نیروهای ملی مذهبی، جبهه مشارکت از احزاب حامی او بودند.
او پس از انتخابات ریاست جمهوری ایران (۱۳۸۴)، با نوشتن بیانیه‌ای به نتایج این انتخابات اعتراض کرد.
مصطفی معین نامزد مرحله اول انتخابات ریاست جمهوری سال ۸۴ در مطلبی که در سالگرد انتخابات۸۴ نوشته‌است به شعارهای انتخاباتی خود در آن انتخابات اشاره کرده‌است:
بعداً، حسن روحانی نیز در کسوت ریاست جمهوری ایران، همین جمله را به کار برد.
مصطفی معین در دهمین دوره انتخابات مجلس شورای اسلامی از حوزه انتخابیه شیراز، ثبت نام نمود، اما شورای نگهبان صلاحیت او را برای حضور در انتخابات تأیید نکرد.
سَکاها یا اسکیت‌ها دسته‌ای از مردمان آریایی کوچ‌نشین ایرانی بودند. آن‌ها در درازنای تاریخی از درون آسیای میانه، از سین‌کیانگ چین تا دریای آرال و خود ایران و از نواحی روسیه و اوکراین با فاصله‌هایی تا رود دُن و از این رود تا رود عظیم دانوب در اروپا پراکنده بودند. در بخش‌های گوناگون این سرزمین‌های گسترده و دشت‌های پهناور نام آن‌ها دگرگون می‌شد.لغت‌نامه دهخدا، زیر واژه سکا آن‌ها جزو اقوام ایرانی ساکن اروپا بودند.
سکاها دارای گروه‌های بسیاری بوده و در دو سوی سرزمین اوراسیا، پراکنده گشتند. گروهی در غرب دریای خزر و گروهی در شرق آن. به نوشته هرودوت، سکاها خود را سکلتث می‌نامیدند. در حالی که پارسی‌ها (مانند داریوش بزرگ)، ایشان را سکا (جنگجو، نیرومند) می‌نامیدند، یونانی‌ها آن دسته از سکاهایی را که همسایه شان بودند، پیاله به دوش، یا خانه‌به‌دوش می‌نامیدند.
آشوری‌ها از پادشاهی نیرومند ایشکوزا یا همان اسکیت‌های اشکودا (کیمری‌ها) نام برده‌اند که از قفقاز و جنوب دریای سیاه به آن‌ها می‌تاختند و گاهی شکست‌های سختی نیز بر آنان وارد می‌آوردند و از آن‌ها پیوسته در هراس بودند. این هراس را در گزارش نیایش شاه آشور گواه یافته‌اند.
در کهن‌ترین گزارش یونانی از سکاها، هرودوت یک کتاب کامل از تاریخ‌های خود را به سکاها پرداخته‌است.
در نوشته‌های تاریخی و جغرافیایی هرودوت، بقراط، ارسطو، استرابون، و بطلمیوس آگاهی‌های گوناگونی در مورد سکاها داده شده‌است.
در ناحیهٔ سکانشین، در شرق، برهم‌کنش فرهنگ چینی با فرهنگ چادرنشینان آن‌جا رواج داشت، و در مرکز، عناصر ایرانی بیشتر به چشم می‌خورد و در باختر، نشانه‌های یونانی آشکار بود. با همه این گرایش‌های بیگانه، فرهنگ چادرنشینی در سراسر این گستره نمود داشت و در کوهستان آلتایِ (کنونی) به شیوه دست نخورده تر، و در میان «پادشاهی سکا» در روسیهٔ جنوبیِ (امروزی) با پختگی بیشتری به چشم می‌آمد. سکاها در دوران خود چنان بازیگران فرهنگی و سیاسی سرنوشت سازی به‌شمار می‌آمدند که هرودوت، اهل هالیکارناس در جنوب غربی آناتولی، نیاز دید که یک کتاب کامل از تاریخ بزرگ خود را به آنان بپردازد.بهزادی، رقیه، قوم‌های کهن - سکاها، صص ۷۳۴ تا ۷۵۷
استرابون منطقهٔ دوبروجا (در کرانه دریای سیاه، بلغارستان و رومانی امروزی) در دهانه رودخانه دانوب را «سکاستان کوچک» نامید و سراسر دشتهای پهناور شمال و شمال شرقی دریای سیاه را «سکاستان غربی» نام گذاشت.